cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αχαϊκή Συμπολιτεία
Στρατός
Ωστόσο, οι σημαντικότερη μεταρρύθμιση στον στρατό της Αχαϊκής Συμπολιτείας πραγματοποιήθηκε από τον στρατηγό Φιλοποίμενα το 208 π.Χ. που χάρη και στην υποστήριξη και την επιρροή του Φιλίππου Ε’ της Μακεδονίας αντικατάστησε ολοκληρωτικά τον παλαιότερο εξοπλισμό και τρόπο πολέμου των Αχαιών με τον Μακεδονικό. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο ο Φιλοποίμενας έπεισε τους συμπολίτες του να υιοθετήσουν το μακρύτερο δόρυ (σάρισα), τη βαριά ασπίδα και να προστατεύουν το σώμα τους με κράνη, θώρακα και περικνημίδες, καθώς και να πολεμούν σε παράταξη αντί να κινούνται σαν ελαφρύ πεζικό. Για κάποιες από τις πόλεις, όπως σίγουρα τη Μεγαλόπολη οι μεταρρυθμίσεις αυτές δεν ήταν κάτι νέο. Στη συνέχεια ο Φιλοποίμενας ξόδεψε 8 από τους μήνες της θητείας του ως στρατηγός περιοδεύοντας τις πόλεις της Συμπολιτείας και εκπαιδεύοντας τους πολίτες στις νέες στρατιωτικές τακτικές. Στη μάχη της Μαντίνειας εναντίον των Σπαρτιατών η φάλαγγα Αχαιών ήταν τοποθετημένη κατά τάξεις μεταξύ ελαφρών πεζών για να αυξηθεί η ευελιξία της. Η αναδιοργάνωση του Φιλοποίμενα αφορούσε και το ιππικό της Συμπολιτείας που στρατολογούνταν από τις πλουσιότερες και αριστοκρατικές τάξεις των πόλεων. Αυτό αποτελούνταν από λόχους των 8 ανδρών, που ομαδοποιούνταν με τη σειρά τους σε διλοχίες με σχηματισμό 16 ιππέων και ούτω καθεξής. Οι στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις του Φιλοποίμενα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις στρατιωτικές επιτυχίες και την επέκταση της Συμπολιτείας. Όμως τις επόμενες δεκαετίες, κυρίως κατά την εποχή της σύγκρουσης με τη Ρώμη, η αριθμητική δύναμη και οι δυνατότητες του στρατού της είχαν μειωθεί σημαντικά. Περιλάμβανε αρκετούς μισθοφόρους κυρίως Κρήτες και Θράκες, ενώ στην τελευταία μάχη που έδωσε χρειάστηκε η απελευθέρωση 12.000 δούλων για να καλυφθούν οι ελλείψεις σε άνδρες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αχαϊκή Συμπολιτεία Κατηγορία:Αρχαία Αχαΐα
Λήμνος ΙΙ (αρματαγωγό)
Λήμνος ΙΙ (Αρματαγωγό)/36, L-158
Πρώην "LST-36"
Ιστορικό
Το αρματαγωγό Λήμνος είναι το δεύτερο κατά σειρά πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδας, το οποίο φέρει το όνομα Λήμνος. Πρώτο ήταν το θωρηκτό Λήμνος, το οποίο έλαβε αυτό το όνομα σε ανάμνηση της νικηφόρας ναυμαχίας της Λήμνου της 5ης Ιανουαρίου 1913, αποτέλεσμα της οποίας ήταν να κριθεί οριστικά η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο πέλαγος.
Παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το αμερικανικό Ναυτικό το 1943 για την ενίσχυση του μαχόμενου ελληνικού στόλου κατά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο.
Ομοίου τύπου ήταν τα πλοία:
Επιχειρησιακή δράση
Τον Αύγουστο του 1943 παρελήφθη στη Νέα Ορλεάνη των Η.Π.Α. από τον πλωτάρχη Λ. Καλέργη.
Κατά το β΄ παγκόσμιο πόλεμο πήρε μέρος στις αποβατικές επιχειρήσεις στο Άντζιο της Ιταλίας και στη Νότια Γαλλία. Στις 26 Ιουλίου 1944 με Κυβερνήτη τον πλωτάρχη Μ. Λεστό προσέκρουσε σε νάρκη κοντά στις ιταλικές ακτές. Παρόλα τα προβλήματά του οδηγήθηκε με ασφάλεια στον Τάραντα και από εκεί στο Παλέρμο, όπου επισκευάστηκε. Χρησιμοποιήθηκε για τις κρατικές μεταφορές εντατικά.
Παροπλίστηκε στις 10 Μαΐου 1977.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά Αρματαγωγά
Επιχειρησιακή νοημοσύνη 2.0
Η Επιχειρησιακή Νοημοσύνη 2.0 (ΕΝ 2.0) είναι ένας καινούργιος όρος που αναφέρεται σε νέα εργαλεία και λογισμικό της επιχειρησιακής νοημοσύνης (ξεκίνησε στα μέσα του 2000), που επιτρέπει μεταξύ άλλων, την αναζήτηση εταιρικών δεδομένων σε πραγματικό χρόνο από τους εργαζόμενους και μια προσέγγιση σε αυτά περισσότερο από internet και διακομιστή, σε αντίθεση με τα ιδιόκτητα εργαλεία αναζήτησης που χαρακτήριζαν παλαιότερο λογισμικό της επιχειρησιακής νοημοσύνης.
Αυτή η αλλαγή αποδίδεται, μερικώς, στην εκλαΐκευση των προσανατολισμένων στις υπηρεσίες αρχιτεκτονικών-ΠΥΑ (service-oriented architectures), το οποίο δίνει τη δυνατότητα για ένα ευέλικτο, εύκολο στη σύνθεση και προσαρμογή middleware. Επίσης, τα ανοικτά πρότυπα για την ανταλλαγή δεδομένων όπως το XBRL (Extensible Business Reporting Language) και οντολογίες Σημασιολογικού Ιστού επιτρέπουν τη χρήση δεδομένων εκτός της εταιρείας, όπως η συγκριτική προτυποποίηση τύπου πληροφοριών.
Η ΕΝ 2.0 πήρε το όνομά της από το Web 2.0, αν και παίρνει στοιχεία τόσο από το Web 2.0 (έμφαση στην ενδυνάμωση των χρηστών και τη συνεργασία της κοινότητας, τεχνολογίες όπως το RSS και την έννοια των mashups) όσο και από το Σημασιολογικό Ιστό, που μερικές φορές αποκαλείται Web 3.0 (Σημασιολογική ολοκλήρωση μέσω επιμερισμένων οντολογιών για να επιτραπεί η εύκολη ανταλλαγή των δεδομένων).
Σύμφωνα με τον ειδικό στα analytics, Neil Raden, η ΕΝ 2.0 επίσης συνεπάγεται μια απομάκρυνση από τη συνηθισμένη αποθήκη δεδομένων (Data warehouse) που χρησιμοποιούν τα εργαλεία της ΕΝ, το οποίο «θα δώσει τη θέση του σε ένα γενικό πλαίσιο, στην συνέπεια και στην ανάγκη να σχετίζονται γρήγορα πληροφορίες από πολλές πηγές».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μάρκετινγκ
Παγκόσμιος χάρτης του πατρός Μάουρο
Ο χάρτης του πατρός Μάουρο είναι το σημαντικότερο τεκμήριο μεσαιωνικής χαρτογραφίας.
Ιστορική αναδρομή
Ο χάρτης είναι έργο του Βενετού καλόγερου Φρα Μάουρο και του βοηθού του Αντρέα Μπιάνκο για τον βασιλιά της Πορτογαλίας Αλφόνσο Ε΄, με σκοπό την συγκέντρωση όλων των μέχρι τότε γεωγραφικών πληροφοριών.
Περιγραφή
Ο χάρτης υπερτερεί κατά πολύ έναντι όλων των προγενέστερων ως προς τις λεπτομέρειες, την πληρότητα. Υπερβάλει όμως στο μέγεθος των επί μέρους γεωγραφικών στοιχείων, δηλαδή ποταμών, βουνών, πόλεων, ιδιαίτερα στις πιο απομακρυσμένες περιοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Χάρτες
Σπήλαιο Κλειδί
Η βραχοσκεπή Κλειδί βρίσκεται νότια από το χωριό Κλειδωνιά του νομού Ιωαννίνων, κοντά στο μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων και στη βόρεια όχθη του ποταμού Βοϊδομάτη. Κοντά στη βραχοσκεπή Κλειδί και 500 μέτρα περίπου ανατολικότερα βρίσκεται το σπήλαιο Μεγάλακκος.
Αρχαιολογία
Ανασκαφές Άγγλων αρχαιολόγων κατά τη δεκαετία του 1980, υπό τον G.N. Bailey, αποκάλυψαν στο Κλειδί στρώμα πάχους 2 μέτρων, που περιείχε οστέϊνα και λίθινα εργαλεία, οστά ζώων και κοχύλια, που χρονολογήθηκαν από 20.000 έως 12.000 χρόνια πριν από σήμερα, δηλαδή ανήκουν στην νεότερη περίοδο της παλαιολιθικής για την Ελλάδα.
Ανάλογα ευρήματα με τα παραπάνω εντοπίστηκαν από την ίδια ομάδα αρχαιολόγων και στο γειτονικό σπήλαιο Μεγάλακκος και τη βραχοσκεπή Μπόιλα. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι, κατά τη 14η χιλιετία, και οι τρεις αυτές θέσεις στην κοιλάδα του Βοϊδομάτη ήταν σε χρήση και, επομένως, είναι πιθανό να λειτουργούσαν συμπληρωματικά.
Πηγές
Κλειδί σπήλαιο Κατηγορία:Νομός Ιωαννίνων Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία
270 Αναχίτα
Η Αναχίτα (Anahita) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,75. Ανακαλύφθηκε το 1887 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και πήρε το όνομα της θεότητας Αναχίτα του Ζωροαστρισμού.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αναχίτα υπολογίσθηκε σε 51 χιλιόμετρα. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,217. Η Αναχίτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 15 ώρες και 4 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αναχιτα
ΑΣ Μουλέν
Η ΑΣ Μουλέν (Ασοσιασιόν Σπορτίβ Μουλέν Φουτμπόλ 03 Ωβέρνη) είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Μουλέν, η οποία αγωνίζεται για την σεζόν 2011-2012 στο πρωτάθλημα του CFA.
Ιστορία
Την σεζόν 2002-2003 η ΑΣΜ τερμάτισε στην δεύτερη θέση του ομίλου της. Έτσι, συμμετείχε στα μπαράζ ανόδου στο CFA, όπου πήρε την άνοδο καταβάλωντας την αντίσταση των Μαρμάντ, Βιτρόλ και Ζυρά Συντ. Με το τέλος της σεζόν 2004-2005, η ΑΣΜ κατετάγη καλύτερη δεύτερη στο CFA, ενώ εκμεταλλεύτηκε τον δικαστικό υποβιβασμό της Βαλάνς για να πάρει την άνοδο για την Νασιονάλ λίγες μέρες πριν από την έναρξη της σεζόν.
Με το τέλος της σεζόν 2008-2009, η ομάδα αναρριχήθηκε στην δεύτερη θέση της βαθμολογίας του ομίλου της στο CFA. Η ΑΣΜ ανέβηκε στην Νασιονάλ, έπειτα από απόφαση της Direction Nationale du Contrôle de Gestion της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου να υποβιβάσει δικαστικά τις Μπεζανσόν ΡΚ και ΦΚ Λιμπούρν-Σαιν-Σεράν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1927 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1927
Διακοπές στη Ρώμη
Η ταινία Διακοπές στη Ρώμη (Πρωτότυπος Τίτλος Roman Holiday) είναι ρομαντική κομεντί παραγωγής 1953, σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι o Γκρέγκορι Πεκ, η Όντρεϊ Χέπμπορν κι ο Έντι Άλμπερτ. Η ταινία έλαβε 10 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και κέρδισε τρία. Η πρωτοεμφανιζόμενη Όντρεϊ Χέπμπορν βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία.
Το σενάριο της ταινίας έγραψε ο Τζον Ντάιτον, μαζί με τον εξόριστο από το Χόλιγουντ λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων, Ντάλτον Τράμπο. Ο Τράμπο που βρισκόταν στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ δεν πιστώθηκε τη συγγραφή του σεναρίου, για το οποίο χρησιμοποιήθηκε το όνομα του σεναριογράφου Ίαν ΜακΛίλαν Χάντερ. Το όνομα του Τράμπο, προστέθηκε στους τίτλους της έναρξης της ταινίας το 2003 με την κυκλοφορία της ταινίας σε DVD. .
Η ταινία προβλήθηκε στο 14ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας εκτός συναγωνισμού.
Κατά τη δεκαετία του '70 ο Γκρέγκορι Πεκ κι η Όντρεϊ Χέπμπορν προσεγγίστηκαν για τη δημιουργία σίκουελ της ταινίας, το οποίο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ενώ το 1987 πραγματοποιήθηκε και επανεκτέλεση της ταινίας για τηλεοπτικούς σκοπούς με πρωταγωνιστές τους Τομ Κόντι και Κάθριν Όξενμπεργκ, η οποία είναι στην πραγματικότητα γόνος γαλαζοαίματης ευρωπαϊκής οικογένειας.
Υπόθεση
Η πριγκίπισσα Άννα (Όντρεϊ Χέπμπορν), ξεκινάει ένα πολυδιαφημισμένο ταξίδι στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Όταν αυτή και η ακολουθία της φτάνουν στη Ρώμη, αρχίζει να επαναστατεί, καθώς το πρόγραμμα που της επιτάσσει το πρωτόκολλο είναι πολύ αυστηρό. Έτσι κάποια νύχτα το σκάει από το δωμάτιό της και βρίσκεται μόνη της στους δρόμους της Ρώμης, όπου ελπίζει να καταφέρει να το σκάσει σκαρφαλώνοντας στην καρότσα φορτηγού. Η Άννα όμως βρίσκεται υπό την επήρεια ενός υπνωτικού, που αναγκάστηκε να πιεί πριν το σκάσει από το ξενοδοχείο της και αποκοιμιέται σε ένα παγκάκι. Ένας Αμερικανός δημοσιογράφος, ο Τζο Μπράντλεϊ (Γκρέγκορι Πεκ), τη βρίσκει και την πηγαίνει στο διαμέρισμά του, χωρίς να ξέρει ποια είναι. Το επόμενο πρωί, ο Τζο πηγαίνει να καλύψει την συνέντευξη τύπου της πριγκίπισσας Άννα και διαπιστώνει ότι η πριγκίπισσα κοιμάται στον καναπέ του. Όταν καταλαβαίνει την τύχη του, υπόσχεται στον εργοδότη του αποκλειστική συνέντευξη με την Άννα.
Διανομή Ρόλων
Ο ρόλος του δημοσιογράφου Τζο Μπράντλεϊ γράφτηκε αρχικά για τον Κάρι Γκραντ. Ο Γκραντ όμως τον απέρριψε, θεωρώντας τον εαυτό του πολύ μεγάλο για να ενσαρκώσει το ρόλο του εραστή της Χέπμπορν (παρ'όλα αυτά οι δυο τους συνεργάστηκαν μαζί 10 χρόνια αργότερα για την ταινία Ραντεβού στο Παρίσι (Charade, 1963) . Εν τέλει ο ρόλος ανατέθηκε στον Γκρέγκορι Πεκ, ο οποίος σύμφωνα με το συμβόλαιό του ήταν ο μόνος αστέρας της ταινίας, με το όνομά του να εμφανίζεται πρώτο στους τίτλους κι εκείνο της Χέπμπορν να ακολουθεί κάτω από τον τίτλο της ταινίας με την ένδειξη σε πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο Πεκ, καταλαβαίνοντας ότι η Χέπμπορν επρόκειτο να κερδίσει Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, ζήτησε από αντζέτη του και τον Γουάιλερ το όνομα της Χέπμπορν να εμφανίζεται στην ίδια γραμματοσειρά με το δικό του, παρά το γεγονός ότι η ηθοποιός ήταν πρωτοεμφανιζόμενη. Η χειρονομία του Πεκ, ήταν κάτι το ανήκουστο για την κοινωνία του Χόλιγουντ της εποχής εκείνης.
Ο ρόλος της Χέπμπορν γράφτηκε για την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ενώ προσεγγίστηκε επιπλέον και η Τζιν Σίμονς. Η Χέπμπορν πέρασε από ακρόαση και κατέπληξε τον Γουίλερ, που αποφάσισε να της δώσει το ρόλο (η κάμερα συνέχιζε να καταγράφει, αφού η Χέπμπορν είχε τελειώσει την ανάγνωση, την Χέπμπορν να συνομιλεί με τον σκηνοθέτη. Το υλικό αυτό ήταν εκείνο που της χάρισε το ρόλο). Η ταινία Διακοπές στη Ρώμη δεν αποτελεί την πρώτη εμφάνιση της ηθοποιού μπροστά από το αμερικανικό κοινό, εφόσον είχε ήδη εμφανιστεί στην τηλεταινία του CBS Rainy Day in Paradise Junction, αλλά ήταν ο πρώτος της σημαντικός ρόλος που την έκανε αστέρι πρώτου μεγέθους.
Εμπορικότητα
μικρογραφία|325x325εσ|Η [[Όντρεϊ Χέπμπορν και ο Γκρέγκορι Πεκ σε σκηνή της ταινίας]] μικρογραφία|260x260εσ|Το τρέιλερ της ταινίας Η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξεως των 3 εκατομμυρίων δολαρίων στις Η.Π.Α., τη χρονιά της πρώτης της προβολής.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βραβεύσεις:
Υποψηφιότητες:
Διαχρονικότητα
Το 1999 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου.
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου συμπεριέλαβε την ταινία σε δυο λίστες. Κατέταξε την ταινία στην 4η θέση στη λίστα 100 Χρόνια...100 Πάθη καθώς και στην 4η θέση στη λίστα με τις 10 καλύτερες ρομαντικές κωμωδίες όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1953 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσινετσιτά
Ανθεμίς
Η Ανθεμίς (αρχ. ελλ. ἀνθεμίς = ἄνθος· επιστημονικό όνομα Anthemis) είναι γένος αρωματικών ανθοφόρων φυτών της οικογένειας των Συνθέτων, στενά συγγενικό του γένους Chamaemelum, που περιλαμβάνει περίπου 170-180 είδη,  ενδημικά των χωρών της Μεσογείου και της νοτιοδυτικής Ασίας ανατολικά μέχρι το Ιράν. Ορισμένα είδη έχουν εγκλιματιστεί στο Ηνωμένο Βασίλειο και άλλα μέρη του κόσμου.
Χαρακτηριστικά
Οι Ανθεμίδες είναι μονοετείς, διετείς ή πολυετείς πόες. Έχουν βαριά μυρωδιά και φύλλα πτεροσχιδή. Τα αχαίνιά τους δεν φέρουν πάππο και είναι κυλινδρικά με γωνιώδεις κόψεις κυρίως προς το εσωτερικό μέρος. Είναι φυτά διακοσμητικά και φαρμακευτικά αλλά και ενοχλητικά ζιζάνια.
Καλλιέργεια και χρήση
Αρκετά είδη και ποικιλίες προσφέρονται για καλλιέργεια ως φυτά κήπου. Το είδος A. punctata subsp. cupaniana έχει κερδίσει το "Βραβείο αξίας για τον κήπο" της Βρετανικής Βασιλικής Φυτολογικής Κοινότητας (RHS Award of Garden Merit).
Είδη
Το γένος Ανθεμίς περιλαμβάνει περίπου 170-180 είδη. Ορισμένα από τα γνωστότερα είναι τα:
Σημειώσεις
i. Στο γένος Ανθεμίς δεν ανήκουν πλέον τα ακόλουθα είδη που πρόσφατα μεταφέρθηκαν στο γένος Cota,
καθώς και το είδος Anthemis nobilis, που μεταφέρθηκε στο γένος Chamaemelum ως Chamaemelum nobile.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετα Κατηγορία:Αγριολούλουδα
Ηρώδης Αντίπας
Ο Ηρώδης Αντίπας ήταν τετράρχης της Γαλιλαίας και της Περαίας (πριν το 20 π.Χ.- 39). Το Αντίπας είναι Μακεδονική εκφορά του ονόματος Αντίπατρος. Ήταν γιος του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου βασιλιά της Ιουδαίας και της (4ης συζύγου του) Μαλθάκης, αδελφός του Ηρώδη Αρχέλαου και ετεροθαλής αδελφός του Ηρώδη Β΄ Φίλιππου.
thumb|right|Νόμισμα του Ηρώδη Αντίπα thumb|350px|right|Η Παλαιστίνη ύστερα από τον Ηρώδη τον Μεγάλο
Η διακυβέρνηση του Ηρώδη Αντίπα
Σύμφωνα με τον διακανονισμό που έγινε στη Ρώμη από τον Οκταβιανό Αύγουστο (4 π.Χ.) μεταξύ των επίδοξων κληρονόμων του Ηρώδη (Ηρώδη Αντίπα, Ηρώδη Αρχέλαου και Φιλίππου), ο Ηρώδης Αντίπας έγινε τετράρχης της Γαλιλαίας και της Περαίας. Ο Ηρώδης Αντίπας ήταν ένας ιδιόμορφος ηγεμόνας. Ως χαρακτήρας ήταν πονηρός και φιλόδοξος, δεν ήταν όμως βίαιος και αιμοσταγής.
Μόνιμη επιδίωξη του Ηρώδη Αντίπα ήταν να αποκτήσει τον βασιλικό τίτλο, γι' αυτό, παρά τον έκδηλο φιλελληνισμό του, σεβόταν τις ιουδαϊκές παραδόσεις, απέφευγε να κόψει νομίσματα με την εικόνα του και ακολουθούσε πιστά τις μεγάλες εορτές των Ιουδαίων.
Στράφηκε και αυτός στην οικοδόμηση πόλεων. Ανοικοδόμησε την κατεστραμμένη Σέπφωρη στη Γαλιλαία και οχύρωσε τη Βηθαράν στην Περαία μετονομάζοντάς την σε Ιουλιάδα ή Λιβιάδα προς τιμήν της -συζύγου του Αυγούστου- Λιβίας.
Το 23 οικοδόμησε επίσης μία μεγαλοπρεπή πόλη στις όχθες της θάλασσας της Γαλιλαίας κατά τα ελληνικά και ρωμαϊκά πρότυπα. Η πόλη ήταν κτισμένη εν μέρει επάνω σε ένα παλαιό νεκροταφείο και αυτό δεν έκανε καλή εντύπωση, ιδίως στους ευσεβείς Ιουδαίους. Έτσι ο Αντίπας έδωσε δωρεάν γη και σπίτια, προκειμένου ορισμένοι τουλάχιστον Ιουδαίοι να ζήσουν εκεί. Την πόλη ονόμασε Τιβεριάδα προς τιμήν του διαδόχου του Αυγούστου Τιβερίου και την έκανε πρωτεύουσά του.
Η οικογενειακή ζωή του Ηρώδη Αντίπα ήταν ομαλή, μέχρι την εποχή που γνώρισε την Ηρωδιάδα (γύρω στο 27/8). Η Ηρωδιάς ήταν κόρη του δολοφονημένου γιου του Ηρώδη Αριστόβουλου Δ΄ και της Βερενίκης, κόρης της αδελφής του Ηρώδη Σαλώμης Α΄. Οι γονείς της ήταν δηλ. πρώτα εξαδέλφια και η ίδια ήταν ετεροθαλής ανιψιά του Αντίπα.
Την εποχή που γνώρισε τον Αντίπα, ήταν παντρεμένη με τον ετεροθαλή αδελφό του, δηλαδή ετεροθαλή θείο της, τον Ηρώδη Β΄ Φίλιππο, γιο της Μαριάμνης Β΄ του Σίμωνος, της κόρης του αρχιερέως, ο οποίος ήταν ιδιώτης. Η Ηρωδιάδα χώρισε από τον σύζυγό της και ο Ηρώδης Αντίπας από τη δική του σύζυγο Φασηιλίδα, κόρη του Αρέτα Δ΄ των Ναβαταίων, προκειμένου να παντρευτούν. Το γεγονός προκάλεσε μεγάλη κρίση μεταξύ του Ηρώδη Αντίπα και του Αρέτα Δ΄. Προκάλεσε επίσης και την ακόμη μεγαλύτερη αποδοκιμασία του πλήθους.
Η κρίση μεταξύ του Ηρώδη Αντίπα και του πρώην πεθερού του Αρέτα Δ΄ εξελίχθηκε τελικά σε πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε με την εισβολή των Ναβαταίων στην επικράτεια του Αντίπα. Ο έπαρχος της Συρίας Βιτέλιος, με εντολή του Τιβέριου, ανέλαβε επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον των Ναβαταίων , οι οποίες τερματίστηκαν, όταν ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας πέθανε (37).
Η επιρροή της Ηρωδιάδας στον σύζυγό της Ηρώδη Αντίπα αποδείχθηκε τελικά ολέθρια. Ο αδελφός της Ηρωδιάδας Ηρώδης Αγρίππας Α΄ βρισκόταν από μικρή ηλικία στη Ρώμη. Είχε την προστασία της Αντωνίας, χήρας του Δρούσου του Πρεσβύτερου και γνωριζόταν με πολλά μέλη του αυτοκρατορικού οίκου (όπως τον Κλαύδιο και τον Καλιγούλα). Ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄ ήταν ένας άστατος, ακόλαστος και σπάταλος νεαρός, βουτηγμένος στα χρέη, που κάποια στιγμή τον έφεραν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Ο Ηρώδης Αντίπας τον ενίσχυσε οικονομικά, ύστερα από μεσολάβηση της Ηρωδιάδας.
Κατά τη διακυβέρνηση του Τιβέριου ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄ είχε στενές σχέσεις με τον Καλιγούλα και κάποια στιγμή εξέφρασε την ευχή να καταλάβει ο Καλιγούλας την εξουσία. Αυτό εξόργισε τον Τιβέριο, που τον φυλάκισε. Ωστόσο ο Τιβέριος δολοφονήθηκε λίγους μήνες αργότερα (37) και ο Καλιγούλας ανακηρύχτηκε πανηγυρικά Αύγουστος. Έτσι ο Ηρώδης Αγρίππας Α΄ απέκτησε την πρώην τετραρχία τού Ηρώδη Φιλίππου και τον βασιλικό τίτλο.
Μαθαίνοντας αυτή την εξέλιξη η Ηρωδιάδα παρακίνησε τον Ηρώδη Αντίπα να πάει και αυτός στη Ρώμη και να ζητήσει τον βασιλικό τίτλο. Ο Ηρώδης Αντίπας ακολούθησε τη συμβουλή της και πήγε στη Ρώμη. Οι σκευωρίες όμως τού Ηρώδη Αγρίππα Α΄ τον εμπόδισαν να πραγματοποιήσει τον σκοπό του, καθώς τον κατηγόρησε ότι σχεδίαζε να ανασυστήσει το βασίλειο του Ηρώδη και για τον λόγο αυτό συγκέντρωνε οπλισμό. Ο Ηρώδης Αντίπας επιχείρησε να δικαιολογηθεί επικαλούμενος την απειλή του Αρέτα Δ΄, ο Καλιγούλας όμως έγινε καχύποπτος και τον αντιπάθησε. Έτσι, όχι μόνο δεν του παραχώρησε τον βασιλικό τίτλο, αλλά και τον εξόρισε στη Γαλλία (στο Λούγδουνο, Lugdunum Convenarum, σημερινή Saint-Bertrand-de-Comminges) το 39.
Η Ηρωδιάδα είχε τη λεπτότητα να τον ακολουθήσει στην εξορία, όπου τελικά πέθαναν και οι δύο ύστερα από μερικά χρόνια. Ο Καλιγούλας παραχώρησε κατόπιν την τετραρχία του Αντίπα στον Ηρώδη Αγρίππα Α΄.
Ο Ηρώδης Αντίπας και ο Πόντιος Πιλάτος
Ο Πόντιος Πιλάτος και ο Ηρώδης Αντίπας είχαν έρθει σε σύγκρουση, όταν ο πρώτος είχε τοποθετήσει κάποιες αναθηματικές ασπίδες στο Ναό. Όταν ο Πιλάτος ανέκρινε τον Ιησού, τον έστειλε στον Ηρώδη Αντίπα, διότι ήταν Γαλιλαίος (Λουκ.23.6-7 ). Εκείνος ήθελε από καιρό να δει τον Ιησού από κοντά. Επειδή ο Πιλάτος ικανοποίησε την περιέργειά του (Λουκ.23.8 ) συμφιλιώθηκε από τότε μαζί του (Λουκ.23.12 ).
Ηρώδης Αντίπας και Ιωάννης Βαπτιστής
Ο γάμος του Ηρώδη Αντίπα με την Ηρωδιάδα προκάλεσε, όπως ήδη αναφέραμε, την αντίδραση του πλήθους. Ακόμη πιο έντονη αντίδραση εκδηλώθηκε από τον Ιωάννη ( Μαρκ. 6.18 ), που έλαβε το προσωνύμιο Βαπτιστής, επειδή ασκούσε αυτή την δραστηριότητα στον ποταμό Ιορδάνη. Η δράση του Ιωάννη ξεκίνησε το 15ο έτος της βασιλείας του Τιβέριου (29).
Ο Ιωάννης ήταν γιος του ιερέα Ζαχαρία (Λουκ.1.5 ). Συνδύαζε την ιερατική καθαρότητα, ζώντας στην έρημο ασκητική ζωή (Ματθ.11.18, Μαρκ.1.6 ) με την προφητική δράση, δηλαδή με το κάλεσμα για μετάνοια και επιστροφή στον Θεό (Ματθ.3.7-9 //Λουκ.3.7-8 ), καθώς όπως ο ίδιος είχε αναγγείλει στα κηρύγματά του, η έλευση του Μεσσία ήταν πολύ κοντά (Ματθ.3.10 //Λουκ.3.9 ).
Ο Ιωάννης απευθύνθηκε σε όλους τους ανθρώπους. Δεν τους έστελνε στην έρημο ή σε κάποια μοναστική κοινότητα, αλλά όταν εξομολογούνταν τους βάφτιζε και τους έστελνε στα σπίτια τους και στους δικούς τους. Εκεί θα απολάμβαναν τους καρπούς της μετανοίας τους ζώντας ζωή ενάρετη. Ο Ιωάννης βάφτιζε με νερό ενώ αυτός που τον ακολουθούσε έλεγε πως θα βάφτιζε με Άγιο Πνεύμα (Μαρκ.1.7-8 ).
Ο Ιησούς που βαφτίστηκε από τον Ιωάννη (Ματθ.3.13-1 7//Μαρκ.1.9-11 //Λουκ.3.21-22 ) τον χαρακτηρίζει όχι μόνο προφήτη (Ματθ.11.11 και Λουκ.7.28 ) αλλά και περισσότερο από προφήτη (Ματθ.11.9  ) είναι ο Ηλίας ο πρόδρομος του Μεσσία (Ματθ.11.14 ). Αλλά και ο λαός θεωρούσε τον Ιωάννη αληθινό προφήτη (''Ματθ.21.26 //Μαρκ.11.32 //Λουκ.20.6 ).
Ο Ιωάννης βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής του Ηρώδη Αντίπα, επειδή από τη μια πλευρά το κήρυγμά του προσήλκυε τα πλήθη και μπορούσε ενδεχομένως να προκαλέσει ταραχές και από την άλλη επειδή είχε προκαλέσει το άσπονδο μίσος της Ηρωδιάδας.
Αυτό είχε ως συνέπεια τη σύλληψη του Ιωάννη και τον εγκλεισμό του στο φρούριο του Μαχαιρούντα, ανατολικά του Ιορδάνη. Τότε η Ηρωδιάδα συνέλαβε ένα δόλιο σχέδιο για να εξοντώσει τον Ιωάννη. Ζήτησε από τη νεαρή κόρη της Σαλώμη να χορέψει για τον Ηρώδη Αντίπα αφού πριν του είχε αποσπάσει την υπόσχεση ότι αφού τελείωνε τον χορό της θα είχε από αυτόν ότι ζητούσε. Το σχέδιο της Ηρωδιάδας πραγματοποιήθηκε και η Σαλώμη, η οποία είχε ήδη από πριν συνεννοηθεί με την μητέρα της, ζήτησε το κεφάλι του Ιωάννη. Μόνο τότε ο ανυποψίαστος Ηρώδης Αντίπας κατάλαβε την παγίδα. Αν και λυπήθηκε δεν μπορούσε να παραβεί την υπόσχεση του. Έτσι ο Ιωάννης αποκεφαλίστηκε το 29 (Ματθ.14.3-11 ).
Η ήττα του Ηρώδη Αντίπα από τον Αρέτα θεωρήθηκε από το πλήθος ως δικαία τιμωρία του για την εκτέλεση του Βαπτιστή.
Ηρώδης Αντίπας και Ιησούς
Η γνώμη του Ιησού για τον Αντίπα δεν είναι καθόλου καλή. Όταν κάποιοι Φαρισαίοι έρχονται να τον προειδοποιήσουν ότι ο τετράρχης απειλεί τη ζωή του, ελπίζοντας να τον κάνουν να φύγει από τη Γαλιλαία (Λουκ.13.31 ) αυτός τους απαντά : « … είπατε τη αλωπεκί ταύτη ...» (Λουκ.13.32 ).
Ο Αντίπας είχε ακούσει για τον Ιησού και πίστεψε ότι ίσως ο Ιωάννης είχε αναστηθεί (Μαρκ.6.14 ). Το γεγονός ότι το κήρυγμα του Ιησού δεν στρεφόταν εναντίον του τον έκανε λιγότερο επικίνδυνο, πολιτικά, για αυτόν. Αυτός ήταν κατά πάσα πιθανότητα ο λόγος για τον οποίο δεν έκανε καμιά ενέργεια εναντίον του.
Τέλος, όταν ο Ιησούς είχε συλληφθεί την άνοιξη του 30 στην Ιερουσαλήμ ο Πόντιος Πιλάτος τον έστειλε στον Αντίπα γιατί ήταν Γαλιλαίος. Εκείνος του ζήτησε να κάνει κάποιο θαύμα. Ο Ιησούς δεν του απάντησε. Τότε, αφού τον εξευτέλισε και τον ενέπαιξε, τον έστειλε πίσω στον Πιλάτο (Λουκ.23.8-11 ).
Οικογένεια
Έπειτα ο Ηρώδης Αντίπας έκανε δεύτερο γάμο με την Ηρωδιάδα, χήρα τού ετεροθαλούς αδελφού του Ηρώδη Β΄ Φιλίππου πρίγκιπα. Ο γάμος ήταν αντίθετος με των Μωσαϊκό Νόμο, πράγμα που στιλήτευσε ο Άγ. Ιωάννης ο Πρόδρομος.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία Κατηγορία:Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης Κατηγορία:Βασιλείς της Ιουδαίας Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Νίκος Μαυραγάνης
Ο Νίκος Μαυραγάνης γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1968 στην Αμάρυνθο της Εύβοιας, έκανε σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στη Νομική Σχολή Αθηνών και είναι δικηγόρος στο επάγγελμα. Είναι παντρεμένος με δύο παιδιά. Υπήρξε ένα από τα πιο γνωστά στελέχη των Ανεξάρτητων Ελλήνων διατελώντας και υφυπουργός στην Κυβέρνηση Τσίπρα ενώ τον Οκτώβρη του 2020 ίδρυσε τον πολιτικό φορέα Ενώνω.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις 25 Ιανουαρίου 2015 εκλέχθηκε Βουλευτής του Νομού Ευβοίας, ωστόσο στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 δεν κατάφερε να εκλεγεί. Τον Νοέμβριο του 2015 ανέλαβε ειδικός συνεργάτης του υφυπουργού Υποδομών Παναγιώτη Σγουρίδη. Στις 5 Νοεμβρίου 2016 στον Ανασχηματισμό της Κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015 αναλαμβάνει το χαρτοφυλάκιο του Υφυπουργού Υποδομών και Μεταφορών διαδεχόμενος τη Μαρίνα Χρυσοβελώνη.
Με νομική του παρέμβαση απέτρεψε τη δημιουργία ανεμογεννητριών στη Σκύρο. Στη Γιάλτρα της Αιδηψού με παρέμβασή του απέτρεψε τον κίνδυνο της υγείας των κατοίκων της από το πρόβλημα της ύδρευσης. Ως ο μόνος δικηγόρος στην Αμάρυνθο προσέφυγε στα δικαστήρια για τη μη επιτρεπτή εγκατάσταση των ανεμογεννητριών.
Διατύπωσε την πρόταση νόμου των Ανεξάρτητων Ελλήνων για τα "Κόκκινα Δάνεια", που προβλέπει το κούρεμα ή τη διαγραφή μη εξυπηρετούμενων δανείων για εμπόρους, ελεύθερους επαγγελματίες και ιδιώτες.
Διατύπωσε την τροπολογία στο Νομοσχέδιο για την τροποποίηση του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας με σκοπό να αποτραπούν οι πλειστηριασμοί κατοικιών και επιχειρήσεων ειδικά των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.
Επίσης απέτρεψε με πολιτικές και νομικές πράξεις τη δημιουργία διοδίων στην Εύβοια χρησιμοποιώντας τον όρο εγκληματική και φονική πράξη για τα διόδια καταθέτοντας αναφορά προς την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Αχαγκάρ
Το κλίμα της περιοχής παρουσιάζει χαρακτηριστικά ακραίων θερμοκρασιακών διακυμάνσεων ανάμεσα στο καλοκαίρι και τον χειμώνα, καθώς οι μέγιστες καλοκαιρινές σκαρφαλώνουν συχνά στους 50οC αλλά τον χειμώνα είναι συχνό το φαινόμενο των ελάχιστων ημερησίων θερμοκρασιών να πέφτουν στους 0οC ή ακόμη και σε "αρνητικές" μονάδες, ελάχιστα όμως κάτω από το μηδέν, παρόλο που το Αχαγκάρ βρίσκεται στην μέση μιας θερμής ερήμου σαν τη Σαχάρα, και μάλιστα στον Τροπικό του Καρκίνου.
Νίκος Μαυραγάνης
Πολιτική σταδιοδρομία
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τους Ανεξάρτητους Έλληνες Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υποδομών και Μεταφορών
Αχαγκάρ
Η βλάστηση στα βουνά, είναι η πιο αντιπροσωπευτική ξηροφυλλική με αυτής των περιοχών της δυτικής Αφρικής, με διάφορα είδη ακανθωδών θάμνων, λίγα είδη ακακίας και τέλος με ένα φυτικό "άρωμα μεσογείου", καθώς στην περιοχή φύονται ένα είδος ελιάς (Olea laperrinei), ενδημικό του Αχαγκάρ και του Αϊρ στο Νίγηρα και ένα είδος κυπαρισσιού (Tassili Cypress), ενδημικό μόνο της περιοχής του "Χογκάρ-Τασσίλι ν' Ατζερ" και του Ακακούς της Λιβύης.
thumb|330px|right|Βραχογραφίες στο Τασσίλι ν' Ατζέρ Λόγω των πιο ευνοϊκών συνθηκών με την ύπαρξη κάποιων παραπάνω βροχοπτώσεων σε σχέση με τις γύρω κατάξηρες ερημικές περιοχές, την ύπαρξη νερού και την αραιή έστω βλάστηση όπως προαναφέραμε και παραπάνω, και με πληθώρα οάσεων, η κατοίκιση είναι εμφανής με την ύπαρξη της πόλης της Ταμανρασσέτ στο υψίπεδο, η οποία είναι κτισμένη μέσα σε μια ερημική κοιλάδα (ουάντι), και με την κυριαρχία των Τουαρέγκ Κελ Ατζέρ εκεί.
Η ύπαρξη ανατολικότερα του "Χογκάρ-Τασσίλι ν' Ατζέρ", αναρίθμητων βραχογραφιών ξακουστή περιοχή, του "Εθνικού Πάρκου του Αχαγκάρ" και γενικότερα τα επιβλητικά βραχώδη ηφαιστειακά ερημικά τοπία σε όλο το Αχαγκάρ, κατέστησε την περιοχή να έχει γίνει μια από τις πιο τουριστικές της Αλγερίας αλλά και γενικότερα της Σαχάρας. thumb|330px|left|Η θέση του Αχαγκάρ και του Εθνικού Πάρκου του Αχαγκάρ στην [[Αλγερία.]]
Κατηγορία:Βουνά της Αλγερίας Κατηγορία:Σαχάρα
Λάπτσιτσι
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί της Μπούντβα
28 Μαρτίου
27 Μαρτίου | 28 Μαρτίου | 29 Μαρτίου
Η 28η Μαρτίου είναι η 87η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (88η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 278 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Γκέτα
thumb|right|250px|Περικνημίδα του αριστερού ποδιού. Οι γκέτες ή περικνημίδες ήταν πρόσθετο των υποδημάτων, που φοριόταν πάνω από το υπόδημα. Συνηθίζονταν στον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα. Ήταν, επίσης, τμήμα παραδοσιακών στολών στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το γαλλικό πεζικό φορούσε λευκές γκέτες κατά την διάρκεια της παρέλασης καθώς επίσης και στην εκτός υπηρεσίας ενδυμασία έως το 1903. Οι Ιταλοί στρατιώτες φορούσαν ελαφριές γκέτες έως το 1910. Οι Ιάπωνες στρατιώτες φορούσαν μακριές λευκές περικνημίδες κατά τη διάρκεια του Ρωσοϊαπωνικού πολέμου του 1905.
Οι γκέτες είναι ακόμα και σήμερα χαρακτηριστικό στοιχείο της Σκωτσέζικης στολής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υποδήματα Κατηγορία:Αθλητική ένδυση
Βατικιώτης (τορπιλάκατος)
Βατικιώτης (τορπιλάκατος) / 93
Μετονομάστηκε σε ‘Τ1 (α)’.
Κατασκευάστηκαν το 1929 στα ναυπηγεία ‘UK – Jonh J. Thornycroft and Ltd. Woolston, Southampton’. Καθελκύστηκε το 1929. Μετά την εισβολή των Γερμανών στην χώρα βυθίστηκε τον Απρίλιο του 1941.
Κατηγορία:Ελληνικές Τορπιλάκατοι
Onion routing
Η τεχνική δρομολόγησης Onion routing χρησιμοποιείται για την ανώνυμη επικοινωνία μέσω ενός δικτύου υπολογιστών. Στην τεχνική Onion routing το πακέτο κρυπτογραφείται επανειλημμένα σε κάθε κόμβο που διέρχεται μέχρι να φτάσει στο τελικό κόμβο όπου αποκρυπτογραφείται και προωθείται στον τελικό χρήστη. Αυτό αποτρέπει τους ενδιάμεσους κόμβους να μάθουν την προέλευση, τον προορισμό και το περιεχόμενο του μηνύματος.
Η συγκεκριμένη τεχνική αναπτύχθηκε αρχικά από το Ναυτικό των ΗΠΑ με σκοπό να προστατέψει τις επικοινωνίες της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια μυστικών επιχειρήσεων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Tor Project
Κατηγορία:Δρομολόγηση Κατηγορία:Αρχιτεκτονική δικτύων
Μπλιζίκουτσε
Το Μπλιζίκουτσε (σερβικά κυριλλικά: Близикуће) είναι χωριό στα νότια του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου της Μπούντβα. Κατά την απογραφή του 2003, δεν αριθμούσε κανέναν κάτοικο.
Πρόσθετος κατάλογος ιστορικών μνημείων
Η καταγραφή στον πρόσθετο κατάλογο ιστορικών μνημείων είναι κατάλογος ιστορικών μνημείων της Γαλλίας με τοπικό ενδιαφέρον που χρησιμοποιήθηκε από το 1927 ως το 2005.
Αυτή η καταγραφή υιοθετήθηκε με τον νόμο της 23ης Ιουλίου 1927, ο οποίος συμπλήρωσε το νομικό πλαίσιο της 31ης Δεκεμβρίου 1913 σχετικά με τα ιστορικά μνημεία της Γαλλίας. Στον πρόσθετο αυτό κατάλογο οριζόταν τα κινητά και τα ακίνητα αγαθά τα οποία πλέον ήσαν έτοιμα για καταγραφή με τον τίτλο των ιστορικών μνημείων.
Η καταγραφή είναι μια μορφή προστασίας των ιστορικών μνημείων που παρουσιάζουν ένα σημαντικό ενδιαφέρον σε τοπικό επίπεδο, σε αντίθεση με την κατάταξη, η οποία προστατεύει τα μνημεία που παρουσιάζουν ενδιαφέρον σε εθνικό επίπεδο. Τα μνημεία αυτά χαίρουν προστασίας κατώτερου επιπέδου.
Ωστόσο, δεν πρέπει να συγχέονται η πρόσθετη καταλογογράφηση των ιστορικών μνημείων με τη γενική καταλογογράφηση, η οποία πραγματοποιείται από τις τοπικές υπηρεσίες καταλογογράφησης. Ένα κτίριο, λοιπόν, το οποίο βρίσκεται εντός του καταλόγου ή έχει καταγραφεί δεν συνιστά απαραίτητα ένα ιστορικό μνημείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμική πολιτική στη Γαλλία Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Γαλλία
Ακαδημία Επιγραφών και Γραμμάτων
Ιστορικό
Η Ακαδημία Επιγραφών και Γραμμάτων δημιουργήθηκε το 1663 ως ένα συμβούλιο τεσσάρων ουμανιστών, «λόγιοι που κατείχαν την ιστορία και την αρχαιότητα», μεταξύ των οποίων και ο Σαρλ Περώ. Ο εμπνευστής ήταν ο Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ, υπουργός Οικονομικών του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄. Το πρώτο της όνομα ήταν Βασιλική Ακαδημία Επιγραφών και Γραμμάτων και αποστολή της ήταν να δημιουργήσει επιγραφές σε δημόσια μνημεία, μετάλλια και νομίσματα για να δοξάσουν τα γεγονότα της βασιλείας του Λουδοβίκου. Ωστόσο, υπό τη διαχείριση του Κολμπέρ, η Ακαδημία ανέλαβε πολλούς επιπλέον ρόλους, όπως ο καθορισμός της τέχνης που θα διακοσμούσε το παλάτι των Βερσαλλιών.
Ρόλος
Σύμφωνα με το καταστατικό της Ακαδημίας, ο ρόλος της είναι:"να ασχολείται κυρίως με τη μελέτη των μνημείων, των εγγράφων, των γλωσσών και των πολιτισμών της αρχαιότητας, του Μεσαίωνα και της κλασικής περιόδου, καθώς και εκείνων των μη ευρωπαϊκών πολιτισμών."
Σήμερα η ακαδημία αποτελείται από 55 έδρες για Γάλλους και 40 για ξένους συνεργάτες. Οι έδρες κατανέμονται εξίσου ανάμεσα στους «Ασιανολόγους» (μελετητές της Ασίας και του ισλαμικού κόσμου, από την αρχαιότητα), «Αρχαιολόγους» (μελετητές της αρχαίας Ελλάδας, της αρχαίας Ρώμης και της Γαλατίας, συμπεριλαμβανομένων αρχαιολόγων, νομισματολόγων, φιλολόγων και ιστορικών), «Μεσαιωνολόγους», και μια τέταρτη ομάδα γλωσσολόγων, ιστορικών του δικαίου, ιστορικών της θρησκείας, ιστορικών της σκέψης και μελετητών της προϊστορίας.
Η ακαδημία δημοσιεύει έργα και χορηγεί βραβεία, επιχορηγήσεις και μετάλλια. Το βραβείο Βολνέ απονέμεται από το Ινστιτούτο της Γαλλίας, με βάση πρόταση της Ακαδημίας σε έργα συγκριτικής γλωσσολογίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακαδημίες επιστημών Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Γαλλία Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στη Γαλλία
Μονή Κορώνης Καρδίτσας
Η Μονή Κορώνης ή το Μοναστήρι της Παναγιάς της Κορώνας ή Ιερά Κοινοβιακή Μονή Παναγίας Κορώνης βρίσκεται στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, δυτικά της Λίμνης Πλαστήρα, σε απόσταση περίπου 10 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Μορφοβούνι και 18 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Από το 1967 έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Ιστορικά στοιχεία
Η Μονή Κορώνης αρχικά κτίστηκε στις αρχές του 12ου αιώνα (1123) από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Κομνηνό Β' επάνω στα ερείπια αρχαίου ειδωλολατρικού ναού, όταν βρέθηκε στο σημείο όπου σήμερα είναι το παρεκκλήσι της Παναγίας των Αγγέλων, η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Κορώνης. Η τότε ονομασία της ήταν "Μονή της Κρυεράς Πηγής" αλλά στη συνέχεια το μοναστήρι παρήκμασε και καταστράφηκε, πιθανόν από επιδρομές βαρβάρων. Ξανακτίστηκε τον 16ο αιώνα και το καθολικό του, το οποίο είναι αφιερωμένο στο Γενέθλιον της Θεοτόκου, είναι τετρακιόνιος αθωνίτικου τύπου ναός, κατάγραφος στο εσωτερικό του με τοιχογραφίες του 1587. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας λειτουργούσε Σχολή του Γένους στην οποία δίδαξαν προσωπικότητες της εποχής, όπως ὁ Αναστάσιος Γόρδιος, αλλά και Κρυφό Σχολειό. Στη μονή φυλάσσεται η Κάρα του Νεομάρτυρα Σεραφείμ.
Ως οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην κοινότητα Μεσενικόλα. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα Κορωνης
Στρατός από τερακότα
Ο Στρατός από τερακότα (ή πήλινος στρατός) βρίσκεται στο μαυσωλείο του πρώτου Κινέζου αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ (Qin Shi Huang), στα ανατολικά της πόλης Χσιάν, στην Κίνα. Ο Τσιν Σι Χουάνγκ αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας το 221 π.Χ. αφού κατάφερε να υποτάξει έξι αντιμαχόμενα κράτη και να ενώσει την Κίνα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Sima Qian (145-90 π.Χ.), η κατασκευή του μαυσωλείου, για την ολοκλήρωση του οποίου εργάστηκαν 700.000 άνθρωποι, ξεκίνησε το 246 π.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Τσιν Σι Χουανγκ ήταν 13 ετών.
Ανακάλυψη
Το 1974 κάποιοι Κινέζοι αγρότες προσπάθησαν να ανοίξουν ένα πηγάδι στην περιοχή με αποτέλεσμα να βρουν ορισμένες από τις πήλινες φιγούρες. Στη συνέχεια οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ένα λάκκο μήκους 230 μέτρων με 11 διαδρόμους και τουλάχιστον 6.000 αγάλματα στρατιωτών του πεζικού από τερακότα. Δίπλα βρέθηκε ένας δεύτερος λάκκος με τοξότες, από τους οποίους άλλοι ήταν σε όρθια στάση και άλλοι γονατιστοί, και ιππείς με τα άλογα τους και αρματηλάτες μαζί με ορισμένους πεζούς και ένας τρίτος λάκκος με 68 φιγούρες που ίσως αποτελούσαν το αρχηγείο του στρατού. Επίσης βρέθηκε και ένας ακόμη αλλά άδειος, ίσως επειδή κάποια εξέγερση δεν επέτρεψε την αποπεράτωσή του. Και οι τέσσερις λάκκοι έχουν γύρω στα εφτά μέτρα βάθος και βρίσκονται περίπου ενάμισι χιλιόμετρο ανατολικά του τάφου του αυτοκράτορα. Συνολικά οι πήλινοι στρατιώτες είναι περίπου 8.000. Υπάρχουν επίσης 130 πήλινα άρματα με 520 άλογα και 150 άλογα ιππικού.
Φυσική περιγραφή
Οι πήλινες φιγούρες δεν έχουν όλες το ίδιο ύψος. Άλλες είναι γύρω στο 1 μέτρο και 80 εκατοστά και άλλες, κυρίως αυτές που απεικονίζουν υψηλόβαθμους αξιωματικούς, φτάνουν και το 1 μέτρο και 95 εκατοστά. Για την κατασκευή των προσώπων των στρατιωτών πρέπει να χρησιμοποίηθηκαν ως μοντέλα πραγματικοί στρατιώτες, καθώς ο Τσιν Σι Χουάνγκ είχε απαιτήσει κανένα από τα πρόσωπα των στρατιωτών να μην μοιάζει με άλλο.
Στοιχεία ελληνικής τεχνοτροπίας
To 2016 Κινέζοι αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν πως θεωρούν πιθανό ότι τα αγάλματα των πολεμιστών του πήλινου στρατού εμπνεύστηκαν από την ελληνική τεχνοτροπία, ή πως σχεδιάστηκαν από Έλληνες γλύπτες, με τους οποίους οι Κινέζοι ήρθαν σε επαφή στα δυτικά της χώρας κατά την περίοδο της διακυβέρνησης από τον αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ κατά τον 3ο αιώνα π.Χ. .
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κίνα Κατηγορία:Κεραμική Κατηγορία:Τέχνες στην Κίνα Κατηγορία:Αγάλματα
Ρόζγουελ Ραντ
Ο Ρόζγουελ Ραντ (Roswell Hopkins Rudd Jr, 17 Νοεμβρίου 1935 - 21 Δεκεμβρίου 2017) ήταν Αμερικανός μουσικός και συνθέτης της τζαζ.
Το τρομπόνι, ενώ ήταν από τα βασικά όργανα μια ορχήστρας ντίξιλαντ, υποβαθμίστηκε την περίοδο του μπίμποπ (καθώς δεν έχει την ευελιξία του σαξόφωνου ή της τρομπέτας) και ξαναβρήκε την αίγλη του με την έκρηξη της φρι τζαζ. Ένας μάστερ του τρομπονιού που πέρασε από όλα τα παραπάνω είδη και έβαλε την σφραγίδα του με το ιδιαίτερο του παίξιμο είναι ο Ρόζγουελ Ραντ. Ο Ραντ διερεύνησε τις φυσικές δυνατότητες και ροπές του τρομπονιού σε μέγιστο βαθμό και τα τελευταία 30 χρόνια μας πρόσφερε μουσική που χαρακτηρίζεται από φυσική δύναμη, ιδιομορφία και καθολικότητα χωρίς να μπορεί να καταταχθεί εύκολα στους κόλπους κάποιου κινήματος.
Βιογραφία
Το πρώτο του όργανο ήταν το French horn που άρχιζε να το σπουδάζει από την ηλικία των 11 ετών. Ο πατέρας του ήταν ερασιτέχνης ντράμερ και εισήγαγε τον γιο του στον κόσμο της τζαζ. Ο Ρόζγουελ είχε την τύχη να διδαχθεί την τέχνη του τρομπονιού αργότερα από τον μεγάλο μάστερ του οργάνου, Μπιλ Χάρις, που ως μέλος της μπάντας του Γούντι Χέρμαν ήταν ένας σταρ της εποχής. Οι πρώτες δουλειές του Budd ήταν σε Dixie μπάντες, ενώ σπούδαζε ταυτόχρονα στο Πανεπιστήμιο του Yale. Μεταξύ 1960-1962 δούλεψε δίπλα στον Χέρμπι Νίκολς, πράγμα που στιγμάτισε την μετέπειτα ζωή του. Ο Χέρμπι έγινε ο Μέντορας του νεαρού Ρόζγουελ και η μουσική που παρήγαγε έκτοτε ο τρομπονίστας κουβαλούσε μέσα της την ψυχή του δασκάλου του.
Μεταξύ 1961 και 1963 ο Ραντ συμμετείχε στην μπάντα που έπαιζε σοπράνο ο Στιβ Λέισι (Steve Lacy) και ντραμς ο Ντένις Τσαρλς (Dennis Charles). Η μπάντα έγινε γνωστή με το όνομα School Days Quartet. Το χαρακτηριστικό της μπάντας ήταν ότι έπαιζαν αποκλειστικά κομμάτια του Τελόνιους Μονκ (Thelonious Monk). Το 1962 επίσης συμμετείχε στην free μπάντα του Μπιλ Ντίξον (Bill Dixon) μαζί με τον Άρτσι Σεπ (Archie Shepp) και τον Νέντις Τσαρλς (Dennis Charles). Το 1964 ίδρυσε και ήταν leader μαζί με τον Δανό John Tchicai το New York Art Quartet και συμμετείχε με αυτό στο φεστιβάλ της “Οκτωβριανής επανάστασης της τζαζ“, ένα φεστιβάλ free που οργάνωσε ο Μπιλ Ντίξον. Στην υπόλοιπη δεκαετία του ‘60 ο Ρόζγουελ Ραντ έπαιξε δίπλα στον Άρτσι Σεπ, και ήταν μέλος της Charlie Haden’s Liberation Music Orchestra καθώς και στο γκρουπ του Γκάτο Μπαρμπιέρι (Gato Barbieri). To 1968 έφτιαξε το Primordial Quartet μαζί με τον Λι Κένιτζ (Lee Konitz), τον Ρόνι Κενιάτα (Ronny Kenyatta), και τον Καρλ Μπέργκερ (Karl Berger) και έμειναν μαζί μέχρι το 1970.
Στην δεκαετία του ’70 αλλά και του ’80 έπαιξε κατά κανόνα υπό την καθοδήγηση του Στιβ Λέισι με αποτέλεσμα το όνομα του να μην αποκτήσει την φήμη που του άξιζε. Δούλεψε ως καθηγητής και λόγω οικονομικής δυσπραγίας αναγκάσθηκε να δουλέψει και εκτός μουσικής για αρκετά διαστήματα. Πέρασε και μια περίοδο όπου δούλεψε σε μία ξενοδοχειακή τουριστική μπάντα για να μπορέσει να επιβιώσει.
Η εταιρεία C.I.M.P. και οι ηχογραφήσεις του εκεί στην δεκαετία του ’90 τον επανέφεραν στον προσκήνιο και η reunion - μπάντα που δημιουργήθηκε με τον Στιβ Λέισι- του άνοιξε τον δρόμο για πετυχημένες περιοδείες στην Ευρώπη. Οι ηχογραφήσεις του με τις χαμένες συνθέσεις του Χέρμπι Νίκολς είναι αριστουργήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημο site του Ρόζγουελ Ραντ
Ραντ,Ροζγουελ
Δημολέοντας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δημολέοντας (Δημολέων) αναφέρονται τα ακόλουθα 4 πρόσωπα:
Πηγές
Δημολεοντας Κατηγορία:Κένταυροι Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Χαρέμι
μικρογραφία|280x280εσ|Γυναίκες σε βασιλικό χαρέμι απολαμβάνουν το γεύμα τους Η λέξη χαρέμι δηλώνει ένα σύνολο γυναικών και κάποιες φορές και αντρών που θεωρούνται σύζυγοι των μωαμεθανών. Επίσης, με τη μεταφορική της σημασία δηλώνει τις γυναίκες με τις οποίες ένας άνδρας έχει παράλληλες σχέσεις και συνήθως είναι παραπάνω από δύο. Προέρχεται από την τουρκική λέξη harem που προέρχεται από την αραβική حرم ḥaram.
Χαρακτηριστικά
Η δομή του χαρεμιού και η έκταση της μονογαμίας ή της πολυγαμίας ποικίλλουν ανάλογα με τις προσωπικότητες της οικογένειας, την κοινωνικοοικονομική κατάσταση και τα τοπικά έθιμα. Παρόμοια θεσμικά όργανα ήταν κοινά σε άλλους πολιτισμούς της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, ειδικά μεταξύ βασιλικών και ανώτερων οικογενειών και ο όρος χρησιμοποιείται μερικές φορές σε άλλα πλαίσια.
Υπάρχουν δύο ειδών χαρέμια, τα αντρικά και τα γυναικεία, ενώ πιο γνωστός είναι ο όρος που αναφέρεται στις γυναίκες· ωστόσο και τα αντρικά χαρέμια δεν είναι λίγα. Το χαρέμι αποτελεί μέρος της μουσουλμανικής θρησκείας και συγκεκριμένα ήταν ενδεικτικό του πλούτου και της περιουσίας των αυτοκρατοριών. Κατά την περίοδο ανάπτυξης και εξέλιξης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας οι γυναίκες που αποτελούσαν το χαρέμι του Σουλτάνου, του Βεζίρη ή των υπόλοιπων υπηκόων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας προερχόταν από τα σκλαβοπάζαρα. Οι σκλάβοι συνήθως προέρχονταν από την Κριμαία, τη Λιβύη, την Αλγερία, το Μαρόκο, τα νησιά του Αιγαίου, το Σουδάν και την Αιθιοπία. Το χαρέμι αποτελούσε μαζί με την Υψηλή Πύλη το Μεγάλο Σαράι (ανάκτορο των Σουλτάνων). Ενδεχόμενη απαγόρευση της δουλείας θα είχε ως επακόλουθο την κατάργηση των χαρεμιών, τα οποία τελικά συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το χαρέμι ήταν ένας χώρος όπου πολλές γυναίκες συμβίωναν έγκλειστες και μακριά από την υπόλοιπη κοινωνία. Μάλιστα, απώτερος σκοπός τους ήταν να συνευρεθούν ερωτικά με τον σουλτάνο ώστε να του χαρίσουν τον διάδοχο. Αν γεννούσαν τον μελλοντικό σουλτάνο, τότε αποκτούσαν στο παλάτι τη σημαντικότερη θέση της Βαλιδέ Σουλτάνας. Οι Σουλτάνοι συνήθως νυμφεύονταν γυναίκες του χαρεμιού, οι οποίες έκαναν μια διεξοδική προετοιμασία προτού συνευρεθούν με τον σουλτάνο, ενδεχομένως περνώντας και μια ολόκληρη μέρα για τον καλλωπισμό τους.
Τα χαρέμια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αποτελούνταν και από ευνούχους που ήταν υπεύθυνοι για τη φύλαξη των έγκλειστων γυναικών. Επίσης, ο συγκεκριμένος θεσμός εξυπηρετούσε καλύτερα τις ανάγκες των Οθωμανών γιατί τους συνέφερε και οικονομικά καθώς είχαν λιγότερα έξοδα σε σύγκριση με τις ελεύθερες μουσουλμάνες. Αυτές οι γυναίκες συνήθως έπειτα από 2 με 3 μήνες σε άθλια κατάσταση πωλούνταν στα σκλαβοπάζαρα με μειωμένη τιμή ενώ όταν πλέον είχαν εξαντληθεί ή τις είχαν για τις βαριές οικιακές δουλειές ή της άφηναν να ζήσουν μόνες τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβικός πολιτισμός
Σπήλαιο Μεγάλακκος
Το σπήλαιο Μεγάλακκος βρίσκεται νότια από το χωριό Κλειδωνιά του νομού Ιωαννίνων, κοντά στο Μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων και στη βόρεια όχθη του ποταμού Βοϊδομάτη, περίπου 500 μέτρα ανατολικότερα από το σπήλαιο Κλειδί.
Αρχαιολογία
Ανασκαφές Άγγλων αρχαιολόγων κατά τη δεκαετία του 1980, υπό τον G.N. Bailey, διαπιστώθηκε σε διάβρωση του εδάφους μέσα στο σπήλαιο Μεγάλακκος η ύπαρξη στρώματος 6 μέτρων, που περιείχε μαρτυρίες ανθρώπινης δραστηριότητας (οστέϊνα και λίθινα εργαλεία, οστά ζώων κλπ), που ανάγονται στην νεότερη περίοδο της παλαιολιθικής για την Ελλάδα.
Πηγές
Μεγάλακκος σπήλαιο Κατηγορία:Νομός Ιωαννίνων Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία
Γεώργιος του Τεκ
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Φραγκίσκος Ούγος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αδόλφου του Τεκ, μετέπειτα 1ου Μαρκησίου του Κέιμπριτζ, και της Λαίδης Μαργαρίτας Γκρόσβενορ, κόρης του Χιού Γκρόσβενορ, 1ου Δούκα του Ουέστμινστερ. Ο Αδόλφος είχε μητέρα τη Μαρία Αδελαΐδα, κόρη του Αδόλφου, Δούκα του Κέιμπριτζ, και αδελφή τη Μαρία, σύζυγο του Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Γεννήθηκε στο Μέγαρο Γκρόσβενορ του πάππου του στο Λονδίνο, ως πρίγκιπας του Τεκ. Το 1917, λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου ζήτησε ο Γεώργιος και οι συγγενείς του να αποποιηθούν τους γερμανικούς τίτλους τους από τη Βυρτεμβέργη και τους έδωσε το επώνυμο Κέιμπριτζ. Ο πατέρας του έγινε 1ος Μαρκήσιος του Κέιμπριτζ και ο Γεώργιος Κόμης του Έλθαμ, ώσπου το 1927 διαδέθηκε τον πατέρα του ως 2ος Μαρκήσιος του Κέιμπριτζ. Του απονεμήθηκε ο ταξιάρχης το 1927 και ο μεγαλόσταυρος το 1935 του Βασιλικού Τάγματος της Βικτωρίας.
Σπούδασε στο Κολέγιο Ήτον και μετά στο Κολέγιο Μάγκνταλεν της Οξφόρδης. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εισήλθε στο Εφεδρικό Σύνταγμα και υπηρέτησε ως βοηθός του στρατοπέδου το 1918-19. Μετά υπηρέτησε στον Εφεδρικό Στρατό ως υπολοχαγός και από το 1921 στους Σρόπσιρ Γεωργούς και έπειτα ως λοχαγός, στο Σύνταγμα του Λονδίνου της 16ης μεραρχίας, το διάστημα 1929-1932.
Με το ξεκίνημα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πήγε με το σώμα της Β. Στρατιωτικής Υπηρεσίας στη Γαλλία, όπου προήχθη σε ταγματάρχη. Το 1940 απεβίωσε ο νεότερος αδελφός του Φρειδερίκος. Το 1929 έγινε διευθυντής της Τράπεζας Κουτς & Σία· ήταν το δεύτερο μέλος της β. οικογένειας της Βρετανίας που εργαζόταν στο Σίτυ. Έμεινε ως το 1951 που αποσύρθηκε.
Ήταν για πολλά έτη βασιλικός διαχειριστής του Βρετανικού Μουσείου. Παρευρέθηκε στις στέψεις του Γεωργίου Ε΄, του Γεωργίου ΣΤ΄ και της Ελισάβετ Β΄. Το 1981 απεβίωσε στο Λιτλ Άμπινγκτον και τάφηκε στο βασιλικό κοιμητήριο του Φρόγκμορ. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου του Τεκ και ο τίτλος του μαρκησίου του Κέιμπριτζ έπαυσε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1923 τη Ντόροθυ Ίζαμπελ Ουέστενρα Χέιστινγκς, κόρη του εντιμότατου Όζμουντ Ουίλλιαμ Τουν Ουέστενρα Χέιστινγκς, και είχε τέκνο:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Αιγυπτιακή χήνα
Η Αιγυπτιακή χήνα είναι υδρόβιο νηκτικό πτηνό της οικογενείας των Νησσιδών. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Alopochen aegyptiaca και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Παρόλο που πρόκειται για αφρικανικό είδος, λόγω του εντυπωσιακού της παρουσιαστικού, η αιγυπτιακή χήνα έχει εισαχθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες (λ.χ. Ηνωμένο Βασίλειο, Ολλανδία, κ.α.), ακόμη και στην Ασία και την Αμερική, ενώ σε πολλές άλλες αποτελεί έκθεμα των ζωολογικών κήπων.