cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φραν Χίλι
Ο Φραν Χίλι (Francis "Fran" Healy, 23 Ιουλίου 1973) είναι Σκωτσέζος μουσικός. Είναι ο βασικός τραγουδοποιός και ο τραγουδιστής του μουσικού ποπ/ροκ συγκροτήματος Travis, έχοντας γράψει σχεδόν όλα τα τραγούδια από τα πέντε στούντιο άλμπουμς του. Από το 2010 κάνει και σόλο καριέρα.
Τυραννόσαυρος
Κανιβαλισμός
Μία μελέτη των Κούρι, Χόρνερ, Έρικσον και Λόνγκριτς το 2010 προέταξε τα στοιχεία για κανιβαλισμό στο γένος Tyrannosaurus. Μελέτησαν κάποια δείγματα τυραννόσαυρου με σημάδια από δόντια στα οστά, τα οποία αποδίονται στο ίδιο γένος. Τα σημάδια αναγνωρίστηκαν στον μηρό, στα οστά της πατούσας και στα μετατάρσια, και αυτό θεωρήθηκε στοιχείο ευκαιριακής πτωματοφαγίας παρά ως στοιχείο ενδοειδικής αψιμαχίας. Σε μία αψιμαχία, θα ήταν πολύ δύσκολο ο ένας τυραννόσαυρος να καταφέρει να δαγκώσει τον άλλον στα πόδια, και έτσι το πιθανότερο είναι οι δαγκωματιές να έγιναν σε πτώμα. Καθώς τα σημάδια παρατηρήθηκαν σε τμήματα του σώματος με σχετικά λίγη ποσότητα σάρκας, έχει υποτεθεί ότι ο τυραννόσαυρος τρεφόταν σε ένα πτώμα του οποίου οι περισσότερες σάρκες είχαν ήδη φαγωθεί. Η ομάδα ήταν ανοιχτή στην πιθανότητα ότι και άλλοι τυρανοσαυρίδες προέβαιναν σε κανιβαλισμό.
Φραν Χίλι
Μουσική
Ο Χίλι γεννήθηκε στο Στάφορντ της Αγγλίας. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους σημερινούς τραγουδοποιούς της Μεγάλης Βρετανίας, και έχει εγκωμιαστεί δημόσια από πολυάριθμους καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Πωλ Μακάρτνεϋ, Έλτον Τζον και Νόελ Γκάλλαχερ (Oasis). Το 2005, ο Κρις Μάρτιν των Coldplay αποκάλεσε τον εαυτό του «Φραν Χίλι των φτωχών» («a poor man’s Fran Healy»). Στις συνεντεύξεις του, ο Χίλι έχει μιλήσει για τις επιρροές του από τραγουδοποιούς όπως η Τζόνι Μίτσελ, ο Πωλ Μακάρτνεϋ και ο Γκράχαμ Νας. Έχει παίξει με τον Μακάρτνεϋ και τον Νας. Αν και ο Χίλι παίζει κυρίως κιθάρα, συνθέτει επίσης στο πιάνο.
Ντιναμό Μόσχας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης της Ντιναμό Μόσχας ιδρύθηκε το 1923 και ήταν μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες καλαθοσφαίρισης στα πρώτα στάδια του Σοβιετικού πρωταθλήματος, κερδίζοντας τις πρώτες 6 σεζόν και άλλες 5 μέχρι το 1958. Η κορύφωση αυτής της χρυσής εποχής ήρθε το 1959 φτάνοντας στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου, χάνοντας από την Σλάβια Σόφιας.
Τυραννόσαυρος
Ιστορία
thumb|Αναπαράσταση σκελετού από τον Ουίλιαμ Ντ. Μάθιου από το 1905, η πρώτη ανακατασκευή τυραννόσαυρου που δημοσιεύτηκε ποτέ.
Φραν Χίλι
Ακτιβισμός
Ο Χίλι είναι μέλος του κινήματος Make Poverty History και έπαιξε με τους Travis στις συναυλίες του Live 8, στο Λονδίνο και το Εδιμβούργο. Έχει επίσης συμμετάσχει στης ηχογράφηση του τραγουδιού Do They Know It's Christmas? από τους Band Aid 20, στους οποίους είναι μέλος. Μέχρι τώρα έχει κάνε δύο ταξίδια στο Σουδάν με την οργάνωση Save the Children, για την οποία έχει ξεκινήσει μια μεγάλη παγκόσμια εκστρατεία, για να βοηθηθούν τα δέκα εκατομμύρια παιδιά που δεν καταφέρνουν να επιβιώσουν κάθε χρόνο.
Ντιναμό Μόσχας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Τέσσερις δεκαετίες αργότερα αναρριχήθηκε ως η κορυφαία ρωσική ομάδα, κερδίζοντας τέσσερα Ρώσικα πρωτάθλημα στη σειρά και συμμετέχοντας στο φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας το 2000. Το 2007 κέρδισε το EuroCup, το πρώτο διεθνές τρόπαιο στην ιστορία της.
Τυραννόσαυρος
Ιστορία
Ο Χένρι Φέρφιλντ Όσμπορν, πρόεδρος του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, ονόμασε τον Τυραννόσαυρο ρεξ το 1905. Το όνομα γένους προέρχεται από τα ελληνικά τύραννος και σαύρος. Ο Όσμπορν χρησιμοποίησε τη λατινική λέξη rex, που σημαίνει βασιλιάς, για το όνομα είδους. Αμφότερα δόθηκαν για να δοθεί έμφαση στο μέγεθος του ζώου και την αντιλαμβανόμενη κυριαρχία του στα υπόλοιπα είδη της εποχής του.
Ντιναμό Μόσχας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1923 Κατηγορία:Ρωσικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1923
Φραν Χίλι
Ακτιβισμός
Ακόμα, ο Χίλι είχε λάβει μέρος ως ομιλητής σε πολλές αντιπολεμικές διαδηλώσεις που γίνονταν ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ.
Προσωπική ζωή
Από το 2000, ο Χίλι έχει σχέση με το Γερμανίδα φωτογράφο, Νόρα Κρυστ. Το πρώτο παιδί τους, ένα αγόρι που ονομάστηκε Κλέυ, γεννήθηκε το Μάρτιο του 2006. Ζουν στο Λονδίνο, ενώ έχουν επίσης ένα διαμέρισμα στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Σε μια πρόσφατη συναυλία στο Μόναχο, ο Χίλι είπε πως σχεδιάζει να μετακομίσει στη Γερμανία και να πάρει τη γερμανική υπηκοότητα.
Έχει μαύρη ζώνη στο Καράτε, είναι φίλος της stand-up comedy και υποστηρικτής της ποδοσφαιρικής ομάδας Γκλάσκοου Σέλτικ.
Τυραννόσαυρος
Τα πρώτα ευρήματα
left|thumb|Μοντέλο υπο κλίμακα εκθέματος που σχεδιάζονταν για το [[Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας από τον Χ. Φ. Όσμπορν και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.]]
Ο Μπάρνουμ Μπράουν, βοηθός διευθυντή του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, βρήκε τον πρώτο τμηματικό σκελετό ενός Tyrannosaurus rex στο ανατολικό Γουαϊόμινγκ το 1900. Ο Χ.Φ. Όσμπορν αρχικά ονόμασε τον σκελετό Dynamosaurus imperiosus σε μία διατριβή του το 1905. Ο Μπράουν βρίκε ακόμα ένα τμηματικό σκελετό στον Σχηματισμό Χελ Κρικ στη Μοντάνα το 1902. Ο Όσμπορν χρησιμοποίησε αυτόν τον σκελετό ως ολότυπο για να περιγράψει τον Tyrannosaurus rex στην ίδια διατριβή στην οποία περιέγραψε τον D. imperiosus. Το 1906, ο Όσμπορν αναγνώρισε τα δύο ως συνώνυμα, και επέλεξε το Tyrannosaurus ως έγκυρο όνομα. Το αρχικόυλικό του Dynamosaurus βρίσκεται στις συλλογές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο.
Αν και υπάρχουν πολυάριθμοι σκελετοί ανά τον κόσμο, μόνο ένα ίχνος έχει καταγραφεί, και αυτό στο Philmont Scout Ranch στο βορειοανατολικό Νέο Μεξικό. Ανακαλύφθηκε το 1983 και αναγνωρίστηκε και καταγράφηκε το 1994.
Αξιοσημείωτα δείγματα
Η Σου Χέντρικσον, ερασιτέχνης παλαιοντολόγος, ανακάλυψε τον πλέον ολοκληρωμένο (περίπου 85%) και, μέχρι το 2001, τον μεγαλύτερο σκελετό Τυραννόσαυρου στον Σχηματισμό Χελ Κρικ κοντά στο Φέιθ της Νότιας Ντακότας, στις 12 Αυγούστου του 1990. Αυτός ο Τυραννόσαυρος, που πήρε το παρατσούκλι «Sue» προς τιμήν της, ήταν το αντικείμενο μεγάλης διαμάχης για την ιδιοκτησία του. Το 1997 η διαμάχη διευθετήθηκε υπέρ του Μόρις Ουίλιαμς, ιδιοκτήτη της γης όπου βρέθηκε. Τα απολιθώματα αγοράστηκαν από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Φιλντ (Field Museum of Natural History) σε πλειστηριασμό για 7,6 εκατομμύρια δολάρια, κάνοντας έτσι τη «Sue» τον πιο ακριβό σκελετό δεινοσαύρου έως τώρα. Από το 1998 έως το 1999 οι παρασκευαστές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Φιλντ ξόδεψαν πάνω από 25.000 εργατοώρες για να αποσπάσουν από τον βράχο κάθε ένα από τα οστά. Έπειτα αυτά στάλθηκαν στο Νιου Τζέρσεϊ όπου συναρμολογήθηκαν, και στάλθηκαν πίσω στο Σικάγο. Ο συναρμολογημένος σκελετός παρουσιάστηκε στο κοινό στις 17 Μαΐου του 200 στη μεγάλη αίθουσα του μουσείου (Stanley Field Hall). Μελέτη στα απολιθωμένα οστά του δείγματος έδειξε ότι η «Sue» έφτασε το πλήρες μέγεθός της σε ηλικία 19 ετών και πέθανε σε ηλικία 28, η μεγαλύτερη ηλικία τυραννόσαυρου που είναι γνωστή. Προηγούμενες υποθέσεις ότι η Sue πέθανε από δάγκωμα στο πίσω μέρος του κεφαλιού δεν επιβεβαιώθηκαν. Αν και μεταγενέστερες μελέτες έδειξαν πολλές παθολογίες στον σκελετό, δεν βρέθηκαν σημάδια από δάγκωμα. Τα τραύματα στο πίσω μέρος του κρανίου μπορεί να προκλήθηκαν από ποδοπάτημα μετά θάνατον. Σύμφωνα με πρόσφατες υποθέσεις η Sue ενδέχεται να πέθανε από ασιτία μετά από παρασιτική μόλυνση που προήλθε από κατανάλωση ασθενούς σάρκας. Η επακόλουθη μόλυνση θα προκάλεσε φλεγμονή του λάρυγγα, οδηγώντας τελικώς την Sue στη λιμοκτονία λόγο αδυναμίας κατάποσης. Αυτή η υπόθεση στηρίζεται στις λείες οπές στο κρανίο της που είναι παρόμοιες με αυτές που προκαλούνται σε σύγχρονα πτηνά που μολύνονται από το ίδιο παράσιτο.
Ένας άλλος Τυραννόσαυρος με το παρατσούκλι «Stan» προς τιμήν του ερασιτέχνη παλαιοντολόγου Σταν Σάκρισον (Stan Sacrison) βρέθηκε στον σχηματισμό Χελ Κρικ κοντά στο Μπάφαλο της Νότιας Ντακότας την άνοιξη του 1987. Δεν συνελέγη παρά το 1992, καθώς από λάθος θεωρήθηκε σκελετός τρικεράτοπα. Ο Stan είναι ολοκληρωμένος σε ποσοστό 63% και εκτίθεται στο Ινστιτούτο Γεωλογικών Ερευνών Μπλακ Χιλς ( Black Hills Institute of Geological Research) στο Χιλς Σίτι της Νότιας Ντακότας, μετά από εκτεταμένη παγκόσμια περιοδεία που διήρκεσε από το 1995 έως το 1996. Και σε αυτόν τον Τυραννόσαυρο έχουν βρεθεί πολλές παθολογίες στα οστά του, όπως σπασμένα και γιατρεμένα πλευρά, σπασμένος και γιατρεμένος λαιμός και μία θεαματική οπή στο πίσω μέρος του κρανίου, σχεδόν όσο το μέγεθος ενός δοντιού Τυραννόσαυρου.
thumb|Μέγεθος διαφόρων διαγμάτων σε σχέση με έναν μέσο άνθρωπο
Το καλοκαίρι του 2000, ο Τζακ Χόρνερ ανακάλυψε πέντε σκελετούς Τυραννόσαυρου κόντά στο Φράγμα Φορτ Πεκ της Μοντάνα. Ένα από δείγματα, το αποκαλούμενο «C. rex» έχει αναφερθεί ότι είναι πιθανός ο μεγαλύτερος Τυραννόσαυρος που βρέθηκε ποτέ.
To 2001, ανακαλύφθηκε ένας κατά 50% πλήρης σκελετός νεαρού Τυραννόσαυρου στον σχηματισμό Χελ Κρικ στη Μοντάνα, από μία ομάδα του Burpee Museum of Natural History από το Ρόκφορντ του Ιλινόις. Ο δεινόσαυρος ονομάστηκε Jane, και αρχικά θεωρήθηκε ότι πρόκειται για τον πρώτο γνωστό σκελετό του πυγμαίου τυραννοσαυρίδη Νανοτύρρανου, όμως επακόλουθη έρευνα έδειξε ότι είναι πολύ πιθανό να πρόκειται για νεαρό Τυραννόσαυρο. Είναι ο πλέον ολοκληρωμένος και καλύτερα διατηρημένος σκελετός νεαρού ατόμου που είναι γνωστός έως σήμερα. Η Jane εξετάστηκε από τον Τζακ Χόρνερ, τον Πετ Λάρσον, τον Ρόμπερτ Μπάκερ, τον Γκρεγκ Έρικσον και άλλους αναγνωρισμένους παλαιοντολόγους, εξαιτίας της μοναδικότητας της ηλικίας της. Ο σκελετός εκτείθεται σήμερα στο Burpee Museum of Natural History στο Ρόκφορντ του Ιλινόις.
Εμφανίσεις στη μαζική κουλτούρα
thumb|Tyrannosaurus: ψηφιακή ανακατασκευή του κεφαλιού. Να σημειωθούν οι μεγάλες ημικυκλικές προεξοχές που προστατεύουν το μάτι και το στενότερο ρύγχος από ότι τυπικά παρουσιάζεται στα δημοφιλή μέσα.
Από την πρώτη φορά που περιγράφηκε το 1905, ο Tyrannosaurus rex έχει γίνει το πλεον ευρέως αναγνωριζόμενο είδος στη μαζική κουλτούρα. Είναι ο μόνος δεινόσαυρος που είναι κοινώς γνωστός στο ευρύ κοινό με το πλήρες επιστημονικό του όνομα (διώνυμο) (Tyrannosaurus rex), ενώ η επιστημονική συντομογραφία T. rex τυγχάνει επίσης ευρείας χρήσης. Ο Ρόμπερτ Μπάκερ το αναφέρει αυτό στο έργο του The Dinosaur Heresies και εξηγεί ότι ένα όνομα όπως το «Tyrannosaurus rex είναι απλώς ακαταμάχητο για τη γλώσσα.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυραννοσαυρίδες Κατηγορία:Ανώτεροι θηρευτές
Άγιος Στέφανος Αχαΐας
Με το όνομα  Άγιος Στέφανος υπάρχουν δύο οικισμοί στην Αχαΐα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
International Standard Name Identifier
Το Διεθνές Πρότυπο Aναγνωριστικό Ονόματος  ή International Standard Name Identifier ( ISNI ) είναι αναγνωριστικό για τη μοναδική αναγνώριση των δημόσιων ταυτοτήτων των συνεισφερόντων σε περιεχόμενο μέσων ενημέρωσης, όπως βιβλία, τηλεοπτικά προγράμματα, και άρθρα εφημερίδων. Ένα τέτοιο αναγνωριστικό αποτελείται από 16 αριθμητικά ψηφία χωρισμένα σε τέσσερις ενότητες.
Το ISNI μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αποσαφήνιση ονομάτων που θα μπορούσαν αλλιώς να προκαλέσουν σύγχυση, και συνδέει τα δεδομένα για τα ονόματα που συλλέγονται και χρησιμοποιούνται σε όλους τους τομείς της βιομηχανίας των μέσων ενημέρωσης.
Χρήσεις ενός ISNI
Το ISNI επιτρέπει μια ενιαία ταυτότητα (όπως το ψευδώνυμο ενός συγγραφέα ή το αποτύπωμα που χρησιμοποιείται από έναν εκδότη) να προσδιορίζεται χρησιμοποιώντας ένα μοναδικό αριθμό. Αυτός ο μοναδικός αριθμός μπορεί στη συνέχεια να συνδεθεί με οποιοδήποτε από τα πολυάριθμα άλλα αναγνωριστικά που χρησιμοποιούνται σε όλη την βιομηχανία των μέσων ενημέρωσης για τον εντοπισμό ονομάτων και άλλων μορφών ταυτότητας.
Ένα παράδειγμα της χρήσης ενός τέτοιου αριθμού είναι ο προσδιορισμός ενός μουσικού εκτελεστή ο οποίος είναι επίσης ένας συγγραφέας τόσο μουσικής όσο και ποιημάτων. Εκεί που αυτός ή αυτή μπορεί σήμερα να εντοπιστεί σε πολλές διαφορετικές βάσεις δεδομένων χρησιμοποιώντας πολυάριθμα ιδιωτικά και δημόσια συστήματα αναγνώρισης, στο πλαίσιο του συστήματος ISNI, αυτός ή αυτή θα έχει συνδεδεμένη μια απλή εγγραφή ISNI. Οι πολλές διαφορετικές βάσεις δεδομένων θα μπορούν στη συνέχεια να ανταλλάσσουν δεδομένα για τη συγκεκριμένη ταυτότητα, χωρίς να καταφεύγουν σε ακατάστατες μεθόδους, όπως τη σύγκριση συμβολοσειρών κειμένου. Ένα συχνά αναφερόμενο παράδειγμα στον στην ελληνική γλώσσα είναι η δυσκολία που αντιμετωπίζεται κατά τον προσδιορισμό ενός «Ιωάννη Παπαδόπουλου» σε μια βάση δεδομένων. Ενώ μπορεί να υπάρχουν πολλές εγγραφές για «Ιωάννη Παπαδόπουλου», δεν είναι πάντα σαφές ποιες εγγραφές αναφέρονται στο συγκεκριμένο «Ιωάννη Παπαδόπουλο» που αναζητείται.
Εάν ένας συγγραφέας έχει δημοσιεύσει με πολλά διαφορετικά ονόματα ή ψευδώνυμα, κάθε τέτοιο όνομα θα λάβει το δικό του ISNI.
Το ISNI μπορεί να χρησιμοποιηθεί από βιβλιοθήκες και αρχεία όταν μοιράζονται πληροφορίες καταλόγου, για πιο ακριβή αναζήτηση πληροφοριών στο διαδίκτυο και σε βάσεις δεδομένων, και μπορεί να βοηθήσει τη διαχείριση των δικαιωμάτων πέρα ​​από τα εθνικά σύνορα και στο ψηφιακό περιβάλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρότυπα ISO
Ρομάντσο (περιοδικό)
Το Ρομάντσο ήταν ελληνικό εβδομαδιαία περιοδικό ποικίλης ύλης, ένα από τα γνωστότερα και πιο δημοφιλή έντυπα που κυκλοφόρησαν ποτέ στην Ελλάδα. Ιδρυτές του ήταν ο Νίκος Θεοφανίδης (που παρέμεινε στη θέση του επί 50 έτη, έως το 1984) και ο Σπύρος Λαμπαδαρίδης. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 17 Νοεμβρίου του 1934 και ολοκλήρωσε τον κύκλο του το 1990 ξεπερνώντας τα 2.500 τεύχη, ενώ στην περίοδο της αναγνωστικής του ακμής πουλούσε περισσότερα από 300.000 αντίτυπα. Η έδρα του περιοδικού βρισκόταν στην οδό Αναξαγόρα 5, στο κέντρο της Αθήνας. Από τους σημαντικότερους αρχισυντάκτες του, ήταν ο Μιχάλης Χανούσης. Εκτός από την Ελλάδα, το περιοδικό σταδιακά επέκτεινε την κυκλοφορία του και στο εξωτερικό, στοχεύοντας στους αναγνώστες της ελληνικής ομογένειας. Αρχικά τα τεύχη του διανέμονταν απο βιβλιοπωλεία και άλλα σημεία στη Μεγάλη Βρετανία (Λονδίνο) και τη Νότια Αφρική (Γιοχάνεσμπουργκ), ακολούθως στη Γαλλία (Παρίσι) και τη Γερμανία (Μόναχο) και εν-συνεχεία σε Σουηδία, Καναδά, ΗΠΑ, Ελβετία, Βέλγιο και Δανία.
Γελοιογραφίες
Όσον αφορά στους γελοιογράφους, μεγάλη ήταν η παρουσία του «Αρχέλαου» (Αντώναρος), που εκτός από τις τακτικές δημιουργίες του, συνόδευε με κατάλληλες εικόνες πολλά κείμενα συναδέλφων του, κυρίως τα ευθυμογραφήματα του Νίκου Τσιφόρου. Άλλοι γνωστοί γελοιογράφοι που εργάστηκαν στο «Ρομάντσο» ήταν (αναφέρονται όπως υπέγραφαν) οι Π. Παυλίδης, Β. Χριστοδούλου, Δ. Κωστιδάκης, Μ. Αναστόπουλος, Ι. Αργύρης, Κ. Βλάχος, Σ. Πολενάκης (με τον τύπο του «Σπαγγορραμμένου»), Λ. Στάθης, Ν. Ζήκος και Μάκης Γιακουμάτος (ο τελευταίος σχεδίαζε εικόνες για στήλες δικαστικού και αστυνομικού ρεπορτάζ, που επιμελούνταν, αντίστοιχα οι Πάνος Γ. Σόμπολος και Μ. Καραμπατσάκης). Χαρακτηριστική ήταν (ως τίτλος γελοιογραφικής ενότητας) "Η Ζωή του Κόμματος των Βαρελοφρόνων" - εν συνεχεία "Από τη Ζωή των Βαρελοφρόνων", την οποία σχεδίαζε κύρια ο Αρχέλαος, αλλά και άλλοι.
Κείμενα
Από τους συγγραφείς, πολυγραφότατος υπήρξε ο Γιάννης Β. Ιωαννίδης (ψευδώνυμα: «Γιάννης Βηλαράς», «Γιάννης Μαβίλης») του οποίου η θεματολογία ποίκιλλε μεταξύ ιστορικών αναγνωσμάτων, λαογραφικών περιγραφών και μυθολογικών αναλύσεων. Συνοδοιπόρος του σε αυτά ήταν ο «Byron» (Βύρων Απτόσογλου) που με τα σχέδιά του ενίσχυε πολλές από τις παραπάνω παρουσιάσεις, αλλά και ορισμένες άλλων αρθρογράφων. Τακτικοί κατά καιρούς κειμενογράφοι στο περιοδικό, ήταν (σαν χρονικογράφοι) οι Π. Παλαιολόγος, Γ. Γιαννακόπουλος, Ασημάκης Γιαλαμάς, Θάνος Μάνθος. Ιστορικά άρθρα ή/και εξωτικά, αισθηματικά μυθιστορήματα, αλλά και ταξιδιωτικές περιγραφές και κοινωνικά θέματα υπέγραφαν οι Ν. Ι. Μαράκης, Γ. Απλός, Παν. Θ. Κουσουλάκος, «Ερνάνης», Γ. Ταρσατόπουλος, Πολύβιος Βασιλειάδης, Ι.Α. Σκουτερόπουλος ή «Ι.Α.Σ.» ("Οι Πειρατές των Ορέων", "Ιουδήθ" κ.α.), Σπ. Δεμέναγας, Β. Μεσολογγίτης, Σταμάτης Πολενάκης, Μιχ. Χανούσης, «Άριελ», Γιάννα Βαλλή, Ηρώ Βάσσου, Ανδρέας Τ. Χάννας, Άλκης Φωτεινός, «Β.Μ.», «Α. – Α.», "ξ.θ.", Γ. και Λέων Λαδόπουλος, Νίκος Ζερβονικολάκης, Μαρία Πλυτά, Σοφία Μαλτέζου, Φωτεινή Πιπιλή, Διονύσης Λευκαδίτης, "κυρία Μίρκα" (στήλη επιστολών) και Γιάννης Καιροφύλας («Η Αθήνα του Μεσοπολέμου» κ.α.) Τα καλλιτεχνικά θέματα έγραφαν η Κική Σεγδίτσα, ο Σπ. Γαλαίος, ο Νίκος Μαστοράκης, αλλά και οι Κ. Δ. Λιναρδάτος, Φ. Ηλιάδης, Ν. Κύταρης, «μαρία π.», Δημήτρης (Τάκης) Κρανάκης, Αφροδίτη Υψηλάντη Μιχελιδάκη, "Μ. Κ.", "Λ. Λ." κ.α. Το «Κήρυγμα της Κυριακής» (του Σπ. Ζωδιάτη) ήταν «ξένη δημοσίευση», ενώ παραμύθια και άλλα παιδικά κείμενα έγραφαν οι Τίτος Αινείας και Δήμος Ζευγολάτης. Τακτικές στήλες διέθεταν, μεταξύ άλλων, οι Φίλιος Φιλιππίδης ("Τα Βάσανα του Αγκόπ"), «Ανέστης Σούρας» ("Μιλάει το Κρασί"), «Πίνδαρος Δε-Καρρολόγος», ενώ τα αθλητικά επιμελούνταν οι Δ. Λιμπερόπουλος, Βύρων Α. Λεβαντής, "Α. Π. Μ." κ.α. Τέλος, υπήρχαν και άλλες τακτικές στήλες, με χαρακτηριστικούς τύπους, όπως "Έπεα Πτερόεντα" («Οδυσσεύς Ομηρικός» - την οποία επιμελούνταν ο Ασημάκης Γιαλαμάς), "Σπαθάτες Κουβέντες", "Νευρικότητες", "Περιπέτειες του Καλόβολου", "Εν Ονόματι του Νόμου", "Παροιμιώδεις Περιπέτειες" ("Ο Παροιμίας"), "Της Εποχής" κ.α.
Παραπομπές
Ρομαντσο
Θεόδωρος Ρηγόπουλος
Ο Θεόδωρος Ρηγόπουλος ήταν αγωνιστής του 1821.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Φίλια. Υπηρέτησε ως γραμματέας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Κατά την εισβολή του Δράμαλη στην Αργολίδα βρέθηκε μαζί με τον Πάνο Κολοκοτρώνη και κλείστηκε μαζί με αυτόν και με άλλους στο φρούριο του Άργους, όπου και έμεινε μέχρι το τέλος της φυγής του Δράμαλη από την Αργολίδα. Μετά από αυτό, όταν ο Τουρκικός στόλος απείλησε τα νησιά Ύδρα και Σπέτσες, ευρισκόμενος μαζί με τον Πάνο στο Λεβίδι πήγε στις Σπέτσες για να βοηθήσει το νησί.
Μετά τον θάνατο του Πάνου έγινε γραμματικός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, και μαζί του εξεστράτευσε και στην Αθήνα.
Υπηρέτησε και στις πολιτικές υπηρεσίες.
Περιφερειακή επιστήμη
Η περιφερειακή επιστήμη είναι ένα πεδίο των κοινωνικών επιστημών που ασχολείται με αναλυτικές προσεγγίσεις σε προβλήματα αστικά, αγροτικά ή περιφερειακά. Τα θέματα της περιφερειακής επιστήμης περιλαμβάνουν, αλλά δεν περιορίζονται σε θεωρία τοποθεσίας ή χωρικής οικονομίας, μοντελοποίησης τοποθεσίας, μεταφορές, ανάλυση μετανάστευσης, χρήση γης και αστική ανάπτυξη, διβιομηχανικής ανάλυση, περιβαλλοντικής και οικολογική ς ανάλυση, διαχείριση πόρων, ανάλυση αστικής και περιφερειακής πολιτικής, Σύστημα Γεωγραφικών Πληροφοριών και ανάλυση χωρικών δεδομένων. Με την ευρεία έννοια, κάθε ανάλυση της κοινωνικής επιστήμης που έχει χωρική διάσταση αγκαλιάζεται από τους επιστήμονες της περιφέρειας.
Προέλευση
Η περιφερειακή επιστήμη ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940, όταν ορισμένοι οικονομολόγοι άρχισαν να είναι δυσαρεστημένοι με το χαμηλό επίπεδο της περιφερειακής οικονομικής ανάλυσης και ένιωσαν την επιθυμία να την αναβαθμίσουν. Αλλά ακόμη και σε αυτήν την πρώιμη εποχή, οι ιδρυτές της περιφερειακής επιστήμης περίμεναν να τραβήξουν το ενδιαφέρον ανθρώπων από μια μεγάλη ποικιλία επιστημονικών κλάδων. Οι επίσημες ρίζες της περιφερειακής επιστήμης χρονολογούνται από τις επιθετικές εκστρατείες του Walter Isard και των υποστηρικτών του για την προώθηση της «αντικειμενικής» και «επιστημονικής» ανάλυσης των οικισμών, της βιομηχανικής θέσης και της αστικής ανάπτυξης. Ο Isard στόχευσε βασικά πανεπιστήμια και έκανε ακούραστη εκστρατεία. Κατά συνέπεια, η Περιφερειακή Ένωση Επιστημών ιδρύθηκε το 1954, όταν η βασική ομάδα μελετητών και επαγγελματιών πραγματοποίησε τις πρώτες της συναντήσεις ανεξάρτητα από αυτές που είχαν αρχικά πραγματοποιηθεί ως συνεδριάσεις των ετήσιων συνεδριάσεων της Αμερικανικής Ένωσης Οικονομικών. Ο λόγος για ανεξάρτητη συνάντηση ήταν αναμφίβολα η επιθυμία της ομάδας να επεκτείνει τη νέα επιστήμη πέρα από τον μάλλον περιοριστικό κόσμο των οικονομολόγων και να συμμετάσχουν στο κλαμπ φυσικοί επιστήμονες, ψυχολόγοι, ανθρωπολόγοι, δικηγόροι, κοινωνιολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες, σχεδιαστές και γεωγράφοι. Τώρα ονομάζεται Regional Science Association International (RSAI), διατηρεί υποεθνικές και διεθνείς ενώσεις, περιοδικά και ένα κύκλωμα συνεδρίων (ιδίως στη Βόρεια Αμερική, την ηπειρωτική Ευρώπη, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα ). Η ιδιότητα μέλους στο RSAI συνεχίζει να αυξάνεται.
Σημαντικές εκδόσεις
Τοπικά μιλώντας, η περιφερειακή επιστήμη απογειώθηκε μετά το βιβλίο του Walter Christaller Die Zentralen Orte in Sűddeutschland (Verlag von Gustav Fischer, Ιένα, 1933, μετάφρ. Central Places στη Νότια Γερμανία, 1966), και σύντομα ακολούθησε το Beiträge zur Standortstheorie του Tord Palander (1935). Ο August Lösch's Die räumliche Ordnung der Wirtschaft (Verlag von Gustav Fischer, Jena, 1940· 2η αναθ. έκδοση, 1944· μετάφρ. The Economics of Location, 1954) ; και τα δύο βιβλία του Edgar M. Hoover-- Location Theory and the Shoe and Leather Industry (1938) και The Location of Economic Activity (1948). Άλλες σημαντικές πρώτες δημοσιεύσεις περιλαμβάνουν: Edward H. Chamberlin 's (1950) The Theory of Monopolistic Competition ; François Perroux 's (1950) Economic Spaces: Theory and Application ; Torsten Hägerstrand 's (1953) Innovationsförloppet ur Korologisk Synpunkt ; Edgar S. Dunn 's (1954) The Location of Agricultural Production ; Martin J. Beckmann, CB McGuire, and Clifford B. Winston (1956) Studies in the Economics of Transportation ; Melvin L. Greenhut 's (1956) Τοποθεσία φυτών στη Θεωρία και την Πράξη. Gunnar Myrdal 's (1957) Οικονομική Θεωρία και Υπανάπτυκτες Περιοχές ; Albert O. Hirschman 's (1958) The Strategy of Economic Development ; και του Claude Ponsard (1958) Histoire des Théories Économiques Spatiales. Παρόλα αυτά, το πρώτο βιβλίο του Walter Isard το 1956, Location and Space Economy, προφανώς αιχμαλώτισε τη φαντασία πολλών και το τρίτο του βιβλίο, Methods of Regional Analysis, που δημοσιεύτηκε το 1960, τον καθιέρωσε ως ο πατέρα της περιφερειακής επιστήμης.
Όπως συμβαίνει χαρακτηριστικά, τα παραπάνω έργα χτίστηκαν πάνω σε ώμους γιγάντων. Μεγάλο μέρος αυτού του προκατόχου του έργου τεκμηριώνεται καλά στην Τοποθεσία και την Οικονομία του Διαστήματος του Walter Isard καθώς και στο Histoire des Théorie Économique Spatiales του Claude Ponsard. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή των Γερμανών οικονομολόγων του 19ου αιώνα στη θεωρία τοποθεσίας. Η πρώιμη γερμανική ηγεμονία ξεκίνησε από τον Johann Heinrich von Thünen συνεχίζοντας μέσω τον Wilhelm Launhardt και τον Alfred Weber έως και τον Walter Christaller και τον August Lösch.
Βασικά περιοδικά
Εάν ένας ακαδημαϊκός κλάδος προσδιορίζεται από τα περιοδικά του, τότε η τεχνικά η περιφερειακή επιστήμη ξεκίνησε το 1955 με τη δημοσίευση του πρώτου τόμου του Papers and Proceedings, Regional Science Association (τώρα Papers in Regional Science που δημοσιεύεται από την Springer ). Το 1958 ακολούθησε το Journal of Regional Science. Από τη δεκαετία του 1970, ο αριθμός των περιοδικών που εξυπηρετούν το πεδίο έχει εκτιναχθεί. Ο ιστότοπος του RSAI εμφανίζει τα περισσότερα από αυτά.
Πιο πρόσφατα, το περιοδικό Spatial Economic Analysis δημοσιεύτηκε από το Βρετανικό και Ιρλανδικό Τμήμα RSAI με την Ένωση Περιφερειακών Σπουδών. Ο τελευταίος είναι ένας ξεχωριστός και αναπτυσσόμενος οργανισμός που περιλαμβάνει οικονομολόγους, σχεδιαστές, γεωγράφους, πολιτικούς επιστήμονες, ακαδημαϊκούς του μάνατζμεντ, υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και επαγγελματίες.
Ακαδημαϊκά προγράμματα
Οι προσπάθειες του Walter Isard κορυφώθηκαν με τη δημιουργία μερικών ακαδημαϊκών τμημάτων και αρκετών πανεπιστημιακών προγραμμάτων στην περιφερειακή επιστήμη. Μετά από πρόταση του Walter Isard, το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια ξεκίνησε το Περιφερειακό Τμήμα Επιστημών το 1956. Εμφανίζοντας ως τον πρώτο απόφοιτο του τον William Alonso και όπου και πολλοί θεώρησαν ότι ήταν ο πλέον διεθνώς ακαδημαϊκός ηγέτης στον τομέα. Ένας άλλος σημαντικός απόφοιτος και μέλος ΔΕΠ του τμήματος είναι ο Masahisa Fujita. Το βασικό πρόγραμμα σπουδών αυτού του τμήματος ήταν η μικροοικονομία, η ανάλυση εισροών-εκροών, η θεωρία τοποθεσίας και η στατιστική. Η Σχολή δίδαξε επίσης μαθήματα μαθηματικού προγραμματισμού, οικονομικών μεταφορών, οικονομίας της εργασίας, ενεργειακής και οικολογικής μοντελοποίησης πολιτικής, χωρικής στατιστικής, θεωρίας και μοντέλων χωρικής αλληλεπίδρασης, ανάλυση οφέλους/κόστους, αστική και περιφερειακή ανάλυση και θεωρία οικονομικής ανάπτυξης, μεταξύ άλλων. Αλλά ο ασυνήθιστος διεπιστημονικός προσανατολισμός του τμήματος οδήγησε στην κατάρριψή του και έχασε την ιδιότητά του ως τμήματος το 1993
Με λίγες εξαιρέσεις, όπως το Πανεπιστήμιο Cornell, το οποίο απονέμει μεταπτυχιακούς τίτλους στην Περιφερειακή Επιστήμη, οι περισσότεροι επαγγελματίες κατέχουν θέσεις σε τμήματα όπως τα οικονομικά, η γεωγραφία, τα πολιτικά μηχανικά, τα γεωργικά οικονομικά, η αγροτική κοινωνιολογία, ο πολεοδομικός σχεδιασμός, η δημόσια πολιτική ή η δημογραφία. Η ποικιλομορφία των κλάδων που συμμετέχουν στην περιφερειακή επιστήμη τη βοήθησε να γίνει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και γόνιμα πεδία ακαδημαϊκής εξειδίκευσης, αλλά έχει καταστήσει επίσης δύσκολη την ενσωμάτωση των πολλών προοπτικών σε ένα πρόγραμμα σπουδών για μια ακαδημαϊκή κατεύθυνση. Είναι ακόμη δύσκολο για τους συγγραφείς να γράψουν τοπικά εγχειρίδια επιστήμης, καθώς αυτό που είναι στοιχειώδης γνώση για έναν κλάδο μπορεί να είναι εντελώς πρωτότυπο για έναν άλλο.
Αντίκτυπος της δημόσιας πολιτικής
Μέρος του κινήματος ήταν, και συνεχίζει να συνδέεται, με την πολιτική και οικονομική πραγματικότητα του ρόλου της τοπικής κοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση όπου η δημόσια πολιτική κατευθύνεται σε υποεθνικό επίπεδο, όπως μια πόλη ή μια ομάδα νομών, οι μέθοδοι της περιφερειακής επιστήμης μπορούν να αποδειχθούν χρήσιμες. Παραδοσιακά, η περιφερειακή επιστήμη παρέχει στους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής καθοδήγηση σχετικά με τα ακόλουθα ζητήματα:
Στοχεύοντας ομοσπονδιακούς πόρους σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές, η κυβέρνηση Κένεντι συνειδητοποίησε ότι οι πολιτικές χάρες μπορούσαν να αγοραστούν. Αυτό είναι επίσης εμφανές στην Ευρώπη και σε άλλα μέρη όπου οι τοπικές οικονομικές περιοχές δεν συμπίπτουν με τα πολιτικά όρια. Στην πιο πρόσφατη εποχή της αποκέντρωσης, η γνώση σχετικά με τις «τοπικές λύσεις στα τοπικά προβλήματα» έχει προκαλέσει μεγάλο μέρος του ενδιαφέροντος για την περιφερειακή επιστήμη. Έτσι, υπήρξε μεγάλη πολιτική ώθηση στην ανάπτυξη της πειθαρχίας.
Εξελίξεις μετά το 1980
Η περιφερειακή επιστήμη απολαμβάνει μικτές περιουσίες από τη δεκαετία του 1980. Ενώ έχει κερδίσει μεγαλύτερους οπαδούς μεταξύ των οικονομολόγων και των επαγγελματιών της δημόσιας πολιτικής, η πειθαρχία έχει πέσει σε δυσμένεια μεταξύ των πιο ριζοσπαστικών και μεταμοντερνιστών γεωγράφων. Σε μια προφανή προσπάθεια να εξασφαλίσουν μεγαλύτερο μερίδιο ερευνητικών κεφαλαίων, οι γεωγράφοι ζήτησαν το Πρόγραμμα Γεωγραφίας και Περιφερειακής Επιστήμης του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών να μετονομαστεί σε "Γεωγραφία και Χωρικές Επιστήμες".
Νέα οικονομική γεωγραφία
Το 1991, ο Paul Krugman, ως ένας εξαιρετικά αναγνωρισμένος θεωρητικός του διεθνούς εμπορίου, απηύθυνε έκκληση στους οικονομολόγους να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στην οικονομική γεωγραφία σε ένα βιβλίο με τίτλο Γεωγραφία και εμπόριο, εστιάζοντας σε μεγάλο βαθμό στην κεντρική περιφερειακή επιστημονική έννοια των οικονομιών οικισμών. Το κάλεσμα του Κρούγκμαν ανανέωσε το ενδιαφέρον των οικονομολόγων για την περιφερειακή επιστήμη και, ίσως το πιο σημαντικό, ίδρυσε αυτό που ορισμένοι ονομάζουν «νέα οικονομική γεωγραφία», η οποία έχει πολύ κοινό έδαφος με την περιφερειακή επιστήμη. Οι ευρέως καταρτισμένοι «νέοι οικονομικοί γεωγράφοι» συνδυάζουν την ποσοτική εργασία με άλλες ερευνητικές τεχνικές, για παράδειγμα στο London School of Economics. Η ενοποίηση της Ευρώπης και η αυξανόμενη διεθνοποίηση της παγκόσμιας οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής σφαίρας έχει προκαλέσει περαιτέρω ενδιαφέρον για τη μελέτη των περιφερειακών, σε αντίθεση με τα εθνικά, φαινομένα. Η νέα οικονομική γεωγραφία φαίνεται να έχει συγκεντρώσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην Ευρώπη παρά στην Αμερική, όπου οι ανέσεις, κυρίως το κλίμα, έχουν βρεθεί ότι προβλέπουν καλύτερα την ανθρώπινη τοποθεσία και τα πρότυπα μετεγκατάστασης, όπως τονίστηκε στην πρόσφατη εργασία του Mark Partridge. Το 2008 ο Krugman κέρδισε το βραβείο Nobel Memorial στις Οικονομικές Επιστήμες και η διάλεξή του για το βραβείο έχει αναφορές τόσο στην εργασία στη θεωρία θέσης της περιφερειακής επιστήμης όσο και στην οικονομική θεωρία του εμπορίου.
Κριτικές
Σήμερα, ο αριθμός των περιφερειακών επιστημόνων από προγράμματα ακαδημαϊκού σχεδιασμού και γενικά τμήματα γεωγραφίας μειώνεται. Οι επιθέσεις εναντίον των επαγγελματιών της περιφερειακής επιστήμης από ριζοσπαστικούς κριτικούς ξεκίνησαν ήδη από τη δεκαετία του 1970, κυρίως ο David Harvey που πίστευε ότι δεν είχε κοινωνική και πολιτική δέσμευση. Ο ιδρυτής της περιφερειακής επιστήμης, Walter Isard, ποτέ δεν οραματίστηκε ότι οι περιφερειακοί επιστήμονες θα ήταν πολιτικοί ή ακτιβιστές σχεδιασμού. Μάλιστα, πρότεινε ότι θα επιδιώξουν να κάθονται μπροστά από έναν υπολογιστή και να περιτριγυρίζονται από βοηθούς ερευνητές. Ο Trevor J. Barnes προτείνει ότι η παρακμή της περιφερειακής επιστημονικής πρακτικής μεταξύ των σχεδιαστών και των γεωγράφων στη Βόρεια Αμερική θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Λέει: «Δεν αντανακλάται, και κατά συνέπεια αναγκάζεται να αλλάξει, λόγω της δέσμευσης για την οπτική του Θεού. Είναι τόσο πεπεισμένη για την ορθότητά της, για την αρχιμήδεια θέση της, που παρέμεινε απόμακρη και αμετάβλητη, αντί να είναι ευαίσθητη στο μεταβαλλόμενο τοπικό της πλαίσιο.»
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="0">
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οικονομική γεωγραφία Κατηγορία:Τοπική οικονομία Κατηγορία:Τοπική επιστήμη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κωνσταντινάτο
Με την επίσημη ονομασία κωνσταντινάτο, ή κοινώς κωσταντινάτο, φέρεται χρυσό νόμισμα βυζαντινό, ενετικό και κυπριακό, κατά τον Φ. Χάσλουκ, των οποίων ο τύπος μοιάζει με αγιογραφία των Αυτοκρατόρων Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης που ανάμεσά τους φέρεται ο χριστιανικός σταυρός.
Λαογραφία
Περί των νομισμάτων αυτών υφίστανται πολλές λαϊκές παραδόσεις που αναπτύχθηκαν κυρίως κατά τη βυζαντινή περίοδο. Σύμφωνα μ΄ αυτές, οι έγκυες γυναίκες έφεραν κωσταντινάτα τόσο για την προφύλαξη των εμβρύων όσο και για την ευκολία του τοκετού. Επίσης κωσταντινάτα έφεραν και παιδιά ως φυλαχτά κατά της βασκανίας. Ακόμα πιστεύονταν πως τα κωσταντινάτα επιτάχυναν τη ζύμωση του φυράματος του αλεύρου και του γιαουρτιού.
Γενικά οι δοξασίες περί των κωσταντινάτων ανάγονται κυρίως στα αγιοποιημένα πρόσωπα που απεικόνιζαν σε συνδυασμό της ανεύρεσης του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη. Συνέπεια αυτών ήταν να θεωρείται το κωσταντινάτο σε ορισμένες των περιπτώσεων ακόμα και ίσης αξίας με το τίμιο ξύλο. Συγκεκριμένα υπήρχε η παράδοση ότι η Αγία Ελένη όταν βρήκε τον Σταυρό τον έκοψε στα δύο και το ένα τμήμα του το άφησε στα Ιεροσόλυμα, το δε άλλο μετέφερε στη Κωνσταντινούπολη. Τα δε πριονίδια από τον τεμαχισμό αυτό τέθηκαν σε χωνευτήρι με άλλα πολύτιμα μέταλλα από το κράμα των οποίων κόπηκαν τα κωσταντινάτα. Όμοια παράδοση απαντάται και μεταξύ των Ελληνοβλάχων στη Μακεδονία καθώς και στη Βουλγαρία όσο και στη Ρωσία, που ίσως να προήλθαν από βυζαντινό συναξάρι.
Μεταξύ δε άλλων παραδόσεων που αναπτύχθηκαν στα νησιά του Αιγαίου και στη Πελοπόννησο στα κωσταντινάτα αποδίδονταν και αιμοστατικές ιδιότητες κατά την γέννα, θεωρώντας ότι η κατοχή τους θεραπεύει το "γύρισμα (λύσιμο) του αφαλού". Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, η κατοχή κωσταντινάτου από τους Έλληνες επαναστάτες  θεωρούνταν φυλαχτό για το "κακό βόλι". Επίσης ότι θεράπευε τον πυρετό, την επιληψία και τον ίκτερο. Στη Μάνη μέχρι σήμερα τα κωσταντινάτα θεωρούνται πολύτιμα οικογενειακά κειμήλια και μάλιστα όταν θεωρηθούν ότι ίσως να είναι και θαυματουργά τα τοποθετούν στα εικονίσματα, ενώ σε πολλά μέρη οι κάτοχοί τους κάθε Μεγάλη Πέμπτη τα προσκομίζουν στις εκκλησίες και τα λειτουργούν.
Συνέχεια των παραπάνω παραδόσεων είναι να προσφέρονται ακόμα και σήμερα σε νήπια χρυσά νομίσματα, (σε γεννήσεις και βαπτίσεις) ή συνηθέστερα ο χρυσός σταυρός που καθιερώθηκε μεταγενέστερα αντικαθιστώντας το κωσταντινάτο.
Κατηγορία:Νομισματική ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Λαογραφία
Κρέμα (Ιταλία)
Η Κρέμα (ιταλικά: Crema) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Σέριο, περίπου 45 χιλιόμετρα μακριά από την Κρεμόνα, την έδρα της επαρχίας.
Ιστορία
Η Κρέμα καταγράφεται από τον 11ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια της διαμάχης ανάμεσα στους Γουέλφους και τους Γιβελλίνους, ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα άλωσε την πόλη το 1159, η οποία είχε συμμαχήσει με το Μιλάνο εναντίον του. Μετά την ειρήνη της Κωνσταντίας το 1183, της επιτράπηκε να ανοικοδομηθεί ξανά.
Η ανεξάρτητη πόλη κατακτήθηκε από τον Ατσόνε Βισκόντι από το Μιλάνο το 1338 και παρέμεινε μια μικρή χρονική διακοπή στην κυριαρχία της μέχρι το 1449, όταν κατακτήθηκε από τους Βενετούς. Η βενετική κυριαρχία διατηρήθηκε μέχρι το 1797. Το 1861 η Κρέμα έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας. Σήμερα αποτελεί αγροτικό και βιομηχανικό κέντρο, με παραγωγή συσκευών, υφασμάτων και τροφίμων.
Πολιτισμός - αξιοθέατα
Τα κύρια αξιοθέατα της πόλης είναι ο γοτθικός καθεδρικός ναός, κατασκευασμένος την περίοδο 1284–1341, ο αναγεννησιακός ναός της Σάντα Μαρία ντέλλα Κρότσε, λίγο έξω από την πόλη, καθώς και τα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά μέγαρα της πόλης. Στην πόλη μαγειρεύονται τα τορτέλι κρεμάτσι, τα οποία διαφέρουν από τα υπόλοιπα τορτελίνια λόγω της γλυκιάς γέμισής τους.
Η ταινία του 2017 Να με φωνάζεις με τ' όνομά σου, του Λούκα Γκουαντανίνο, διαδραματίζεται στην πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Κρεμόνας
Παρμενίων
Ο Παρμενίων (περίπου 400 π.Χ. - 330 π.Χ.) ήταν στρατηγός της Μακεδονίας, ένας από τους σημαντικότερους συνεργάτες του Φιλίππου Β' και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Συμμετείχε σε πολλές μάχες συμβάλλοντας στην εξάπλωση του Μακεδονικού Κράτους, και στην εκστρατεία του Αλέξανδρου για την κατάκτηση της Περσίας.
Υπό τον Φίλιππο
Στο πλευρό του Φιλίππου και στο προσκήνιο της Ιστορίας εμφανίζεται για πρώτη φορά περίπου το 359 π.Χ.. Πριν από αυτό το έτος τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του. Ήταν η εποχή που ο Φίλιππος σαν αντιβασιλέας και κηδεμόνας του ανιψιού του Αμύντα αγωνιζόταν να διασώσει ότι μπορούσε από τις επιδρομές των Ιλλυριών,των Παιόνων και των Θρακών στη Μακεδονία καθώς και να θωρακιστεί από την αυξανόμενη διείσδυση στη Μακεδονία των Ελλήνων του Νότου (Αθήνα, Θήβα, κλπ) και των αποικιών τους (Όλυνθος και υπόλοιπη Χαλκιδική, Αμφίπολη, Μεθώνη, κλπ). Ο Παρμενίων γρήγορα κέρδισε την εμπιστοσύνη του Φιλίππου και έγινε ο πιο σημαντικός στρατηγός του. Ο Φίλιππος συνήθιζε να λέει: ''Δεν καταλαβαίνω τους Αθηναίους. Αυτοί εκλέγουν δέκα στρατηγούς με κλήρωση. Εγώ έχω μόνο έναν, τον Παρμενίωνα.'' Ο Παρμενίων νίκησε πολλές φορές τους αντιπάλους της Μακεδονίας στην Ευρώπη.
Το 336 π.Χ. μετά το συνέδριο της Κορίνθου, ο Φίλιππος αποφάσισε να στείλει αυτόν και τον στρατηγό Άτταλο στη Μικρά Ασία για να προετοιμάσουν το έδαφος για την Ελληνική εισβολή επικεφαλής 10.000 ανδρών. Την ίδια χρονιά ο Φίλιππος δολοφονήθηκε και ο Αλέξανδρος ανέβηκε στον θρόνο. Ο Άτταλος επειδή υποστήριξε τους ανταγωνιστές του Αλέξανδρου, κατ'εντολή του ιδίου δολοφονήθηκε και έτσι ο Παρμενίων έμεινε μόνος αρχηγός του στρατεύματος στη Μικρά Ασία. Αρχικά είχε κάποιες επιτυχίες, αλλά μετά την αντεπίθεση του Περσικού στρατού υπό τον Ρόδιο Μέμνονα, αναγκάστηκε να περιοριστεί στην περιοχή του Ελλησπόντου για να διασφαλίσει ασφαλή δίοδο για το κυρίως στράτευμα που θα ακολουθούσε.
Η εκστρατεία στην Ασία
Την άνοιξη του 334 π.Χ. ο Αλέξανδρος αποβιβάστηκε με 35.000 περίπου στρατιώτες στην Ασία και ο Παρμενίων τον συνάντησε στην Τρωάδα. Μαζί κατευθύνθηκαν στον Γρανικό ποταμό, όπου έγινε η πρώτη μεγάλη σύγκρουση της εκστρατείας στην Ασία. Όταν έφτασαν κοντά στον στρατό των Περσών για αναγνώριση ο Παρμενίων συνέστησε στον Αλέξανδρο να περιμένουν την επόμενη μέρα για να επιτεθούν γιατί οι άνδρες ήταν κατάκοποι.Ο Αλέξανδρος όμως αποφάσισε να επιτεθεί για να εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι ο ήλιος ήταν στα μάτια των Περσών και το ότι είχαν τοποθετήσει το ιππικό ως αμυντικό όπλο. Η μάχη έληξε με νίκη των Ελλήνων συμμάχων. Μετά από αυτή τη μάχη ο Αλέξανδρος κινήθηκε προς τον νότο και κυρίευσε τις Σάρδεις. Από εκεί συνέχισε προς τον νότο, ενώ ο Παρμενίων προς τα ανατολικά, και το εσωτερικό της Μικράς Ασίας όπου κυρίευσε το Γόρδιο. Εκεί ξανασυναντήθηκαν με τον Αλέξανδρο τον χειμώνα του 334/333 π.Χ..
Πριν τη μάχη της Ισσού ο Αλέξανδρος αρρώστησε βαριά μετά από ένα μπάνιο στον ποταμό Κύδνο. Ο γιατρός του, Φίλιππος ο Ακαρνάνας παρασκεύασε ένα φάρμακο για να τον θεραπεύσει. Ο Παρμενίων του έστειλε ένα γράμμα με το οποίο τον προειδοποιούσε για πληροφορίες που είχε ότι ο γιατρός του ήταν πληρωμένος από τους Πέρσες για να τον δηλητηριάσει. Ο Αλέξανδρος όμως, πίνοντας το φάρμακο που του έδωσε ο Φίλιππος, απέδειξε ότι ο Παρμενίων είχε κάνει λάθος. Στη μάχη της Ισσού, το καλοκαίρι του 333 π.Χ., ο Παρμενίων ήταν διοικητής της αριστερής πλευράς του στρατεύματος στην οποία ήταν ενταγμένο το Θεσσαλικό ιππικό που έδωσε μεγάλο αγώνα. Μετά τη νικηφόρα έκβαση και αυτής της μάχης και μάλιστα με αρχηγό των Περσών τον βασιλιά τους, Δαρείο Γ' Κοδομανό, που τράπηκε σε φυγή, ο Παρμενίων κατευθύνθηκε στη Δαμασκό, όπου βρήκε και κατάσχεσε το εκεί περσικό θησαυροφυλάκιο καθώς και την αλληλογραφία του Δαρείου με τους Έλληνες που ακόμη δρούσαν κατά των Μακεδόνων στην κυρίως Ελλάδα.
Το 332 π.Χ. ο στρατός κυρίευσε, μετά από πολιορκία, την Τύρο και τη Γάζα και έφτασε στην Αίγυπτο όπου ο Αλέξανδρος έγινε δεκτός από τους Αιγυπτίους σαν ελευθερωτής. Εκεί, ο μικρότερος γιος του Παρμενίωνα, ο Έκτορας πνίγηκε κολυμπώντας στον Νείλο. Το 331 π.Χ., ο Ελληνικός στρατός συναντήθηκε και πάλι με τον Περσικό για την τελευταία και την πιο σκληρή αναμέτρησή τους στα Γαυγάμηλα, κοντά στην πόλη Ερμπίλ, στο σημερινό Ιράκ. Εκεί και πάλι στο πολεμικό συμβούλιο που έγινε πριν τη μάχη ο Παρμενίων υποστήριξε ότι δεν έπρεπε να επιτεθούν αμέσως πριν ξεκουραστούν οι στρατιώτες και γίνει αναγνώριση του εδάφους, καθώς σίγουρα οι Πέρσες θα είχαν διαμορφώσει κατάλληλα το πεδίο της μάχης με παγίδες και εμπόδια, τα οποία σίγουρα θα ήταν επιζήμια για το στράτευμα και για την έκβαση της μάχης αν τα ανακάλυπταν εκείνη την ώρα. Αυτή τη φορά ο Αλέξανδρος άκουσε τον Παρμενίωνα και περίμενε. Τη νύχτα πριν τη μάχη ο Παρμενίων πρότεινε στον Αλέξανδρο να κάνουν νυχτερινή αιφνιδιαστική επίθεση στο στρατόπεδο των Περσών, αλλά ο Αλέξανδρος αρνήθηκε. Στη μάχη των Γαυγαμήλων ο Παρμενίων ήταν διοικητής της αριστερής πτέρυγας του στρατεύματος που δέχθηκε τις επιθέσεις του Περσικού ιππικού και των δρεπανηφόρων αρμάτων. Σε αυτή τη μάχη ήταν περίπου 70 ετών.
Τον επόμενο χρόνο, τοποθετήθηκε από τον Αλέξανδρο διοικητής του στρατού που θα έμενε στα Εκβάτανα, θερινή κατοικία των Περσών βασιλέων. Όταν τον ίδιο χρόνο ο Αλέξανδρος έκανε εκστρατεία στα ανατολικά αυτής της πόλης και κοντά στις νότιες και ανατολικές ακτές της Κασπίας και στη συνέχεια καταδιώκοντας τον Δαρείο -επιχείρηση στην οποία σκοτώθηκε ο δεύτερος γιος του Παρμενίωνα, Νικάνωρ- ο Παρμενίων κατευθύνθηκε δυτικά αυτής της πόλης κοντά στις δυτικές ακτές της Κασπίας, φτάνοντας στις παρυφές του Καυκάσου. Αυτή ήταν και η τελευταία στρατιωτική επιχείρηση στην οποία πήρε μέρος.
Είχε αντιδράσει σφοδρά στην πυρπόληση της Περσέπολης η οποία είχε διαταχθεί από τον Αλέξανδρο λίγους μήνες πριν.
Θάνατος
Το φθινόπωρο του 330 π.Χ., ενώ ο Αλέξανδρος βρισκόταν στη Δραγγιανή, στα ανατολικά του Ιράν, ο μεγαλύτερος και τελευταίος επιζών γιος του Παρμενίωνα, Φιλώτας -που ήταν μάλιστα και διοικητής του ιππικού των εταίρων- συνωμότησε με άλλους αξιωματικούς με σκοπό να δολοφονήσει τον Αλέξανδρο. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και οι περισσότεροι συνωμότες καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ο Φιλώτας, μετά από βασανιστήρια ομολόγησε την ενοχή του. Παράλληλα παραδέχθηκε ότι παλαιότερα αυτός και ο Παρμενίωνας είχαν σκεφθεί να δολοφονήσουν τον Αλέξανδρο, αλλά δεν το είχαν κάνει φοβούμενοι τον αντίκτυπο που θα είχε στον στρατό στη μέση της εκστρατείας. Αυτή τη φορά όμως, ο Φιλώτας είχε δράσει χωρίς να το γνωρίζει ο πατέρας του. Μετά από αυτή την ομολογία ο Αλέξανδρος πήρε την απόφασή του. Έδωσε εντολή να εκτελεστεί ο Φιλώτας, και έστειλε έναν αξιωματικό στα Εκβάτανα με διαταγή να δολοφονηθεί ο Παρμενίων προτού φτάσουν εκεί τα νέα της εκτέλεσης του γιου του και χωρίς να προκληθεί η παραμικρή αναταραχή στο εκεί στράτευμα, όπως και έγινε.
Η δολοφονία του Παρμενίωνα κατ'εντολή του Αλέξανδρου, παρ´όλο που εξασφάλισε την υπακοή του στρατού στα μετόπισθεν, θεωρήθηκε άδικη από πολλούς Μακεδόνες. Ο Παρμενίων είχε προσφέρει πάρα πολλά στον Φίλιππο και στον Αλέξανδρο και τίποτα από αυτά δεν είχε σταθεί ικανό να του δώσει τουλάχιστον μια ευκαιρία να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Λίγο καιρό αργότερα, ο Κλείτος ο Μέλας, ο άνθρωπος που είχε σώσει τη ζωή του Αλέξανδρου στον Γρανικό ποταμό, δολοφονήθηκε από αυτόν, όταν στη μέση μιας οινοποσίας τον εξόργισε παραπονούμενος για πολλές ενέργειες του, όπως την υιοθέτηση του περσικού εθίμου της προσκύνησης του Βασιλιά από τους υπηκόους του και τον παραγκωνισμό ή την εκτέλεση επιφανών αξιωματικών, αναφερόμενος συγκεκριμένα στον Παρμενίωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Curtiss O-52 Owl
Το Curtiss O-52 Owl ήταν μονοκινητήριο διθέσιο αεροσκάφος παρατήρησης το οποίο χρησιμοποιήθηκε από το Αεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (United States Army Air Corps, USAAC) πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το O-52 αναπτύχθηκε το 1939 και ήταν το τελευταίο «βαρύ» αεροσκάφος αυτού του είδους που εντάχθηκε σε υπηρεσία με το USAAC. Το 1940 παραγγέλθηκαν 203 μονάδες όμως ήδη το 1941 είχε καταστεί σαφές πως επρόκειτο για παρωχημένη σχεδίαση που δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις των πολεμικών επιχειρήσεων.
Επιχειρησιακή ιστορία
Με τη παράδοσή τους τα O-52 δοκιμάστηκαν σε ασκήσεις, όμως έπειτα από την είσοδο των ΗΠΑ στον παγκόσμιο πόλεμο η Αεροπορία έκρινε τις επιδόσεις τους ανεπαρκείς για χρήση σε πολεμικές επιχειρήσεις. Έτσι αποφασίστηκε η χρήση τους ως αεροσκάφη επικοινωνίας/συνδέσμου εντός των ΗΠΑ καθώς και για ανθυποβρυχιακές περιπολίες στον Κόλπο του Μεξικού, τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό.
Το Νοέμβριο του 1942 η Σοβιετική Ένωση ζήτησε στο πλαίσιο του Lend-Lease την παράδοση τριάντα αεροσκαφών. Εν τέλει στάλθηκαν εικοσιέξι, εκ των οποίων μόνο τα δεκαεννέα παραδόθηκαν διότι τα άλλα δεκατρία χάθηκαν κατά την μεταφορά μέσω του Βόρειου Ατλαντικού. Μόνο δέκα εντάχθηκαν τελικά σε υπηρεσία με τη σοβιετικές αεροπορικές δυνάμεις και χρησιμοποιήθηκαν ως αεροσκάφη παρατήρησης για το πυροβολικό την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1943. Οι Σοβιετικοί αναγνώρισαν πως τα O-52 ήταν ανώτερα από τα πεπαλαιωμένα Polikarpov R-5 και Polikarpov R-Z εγχώριας προέλευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη Curtiss Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Σύνδρομο Ράιτερ
Το σύνδρομο Ράιτερ είναι ένα σπάνιο είδος αρθρίτιδας που ονομάζεται επίσης αντιδραστική αρθρίτιδα. Πιστεύεται ότι η νόσος αυτή οφείλεται στην αντίδραση προς ορισμένες λοιμώξεις του αναπαραγωγικού και πεπτικού συστήματος. Η αντιδραστική αρθρίτιδα είναι μία αυτοάνοση κατάσταση. Πολλές φορές η λοίμωξη έχει ήδη θεραπευτεί πριν καν εμφανιστούν τα συμπτώματα ή είναι σε ύφεση σε χρόνιες περιπτώσεις, καθιστώντας έτσι δύσκολο τον προσδιορισμό της αρχικής αιτίας.
Η κλινική εικόνα της αντιδραστικής αρθρίτιδας περιλαμβάνει συνήθως φλεγμονή σε τουλάχιστον πέντε αρθρώσεις μεταξύ των οποίων είναι η σπονδυλική στήλη (σπονδυλίτιδα), οι ιερολαγόνιες (ιερολαγονίτιδα) αρθρώσεις και οι περιφερικές αρθρώσεις, ενώ συνοδεύεται από εξω-αρθρικές εκδηλώσεις. Η αρθρίτιδα μπορεί να είναι προσθετική (αυξάνονται σταδιακά οι αρθρώσεις που προσβάλλονται) ή «μεταναστευτική» (νέες αρθρώσεις φλεγμαίνονται μετά τη βελτίωση του αρχικού σημείου φλεγμονής). thumb|Βλεννοραγική κερατοδερμία λόγω αντιδραστικής αρθρίτιδας Οι εκδηλώσεις του συνδρόμου του Ράιτερ περιλαμβάνουν την ακόλουθη τριάδα συμπτωμάτων: φλεγμονώδη αρθρίτιδα των μεγάλων αρθρώσεων, φλεγμονές των οφθαλμών με μορφή επιπεφυκίτιδας ή ραγοειδίτιδας, ουρηθρίτιδα στους άνδρες και τραχηλίτιδα στις γυναίκες. Οι ασθενείς μπορούν επίσης να παρουσιάσουν βλεννοδερματικές αλλοιώσεις, καθώς και ψωρίαση - όπως βλάβες του δέρματος από Circinate balanitis, και Κeratoderma blennorrhagica. Η ενθεσίτιδα εξαπλώνεται στον αχίλλειο τένοντα με αποτέλεσμα πόνο στη φτέρνα. Οι ασθενείς δεν εμφανίζουν πάντα όλα τα συμπτώματα.
Η αντιδραστική αρθρίτιδα είναι μια RF-οροαρνητική, HLA-B27-συνδεδεμένη αρθρίτιδα, που συχνά καθιζάνει με ουρογεννητικές ή γαστρεντερικές λοιμώξεις. Οι πιο κοινές παρενέργειες είναι εντερικές λοιμώξεις (με Salmonella, Shigella spp ή Campylobacter spp) καθώς και σεξουαλικά μεταδιδόμενες λοιμώξεις (Chlamydia trachomatis ή Neisseria gonorrheae).
Η νόσος προσβάλλει συχνότερα άτομα ηλικίας 20-40 ετών, είναι πιο συχνή στους άνδρες παρά στις γυναίκες, και εμφανίζεται πιο συχνά σε ανθρώπους της λευκής φυλής. Αυτό συμβαίνει λόγω της υψηλής συχνότητας του HLA-B27 γονιδίου στο λευκό πληθυσμό. Επίσης οι ασθενείς με ιό HIV έχουν αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης αντιδραστικής αρθρίτιδας. Στη διάρκεια των Παγκοσμίων Πολέμων Ι και ΙΙ μεγάλος αριθμός κρουσμάτων που περιελάμβαναν αρθρίτιδα, ουρηθρίτιδα και επιπεφυκίτιδα (συχνά με βλεννογονοδερματικές αλλοιώσεις) αναφέρονταν ως «Φίσενγκερ-Λιρόι-σύνδρομο Ράιτερ». Η ορολογία αυτή έχει σήμερα μόνο ιστορικό ενδιαφέρον.
Προέλευση του ονόματος
Αυτή η παθολογική κατάσταση είναι επίσης γνωστή ως ουρηθρική αρθρίτιδα, αφροδίσια αρθρίτιδα και εντερική πολυαρτηρίτιδα. Το όνομα «σύνδρομο Ράιτερ», το οποίο δόθηκε από τον γιατρό Γερμανικής καταγωγής Χανς Ράιτερ για τη συμβολή του στην αναγνώριση και περιγραφή της νόσου, δεν είναι πλέον ιδιαίτερα δημοφιλές καθώς έχουν έρθει στο φως ενδείξεις ότι ο Ράιτερ, που ήταν μέλος του ναζιστικού κόμματος, έκανε πειράματα σε ανθρώπους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, και για αυτό διώχθηκε ως εγκληματίας πολέμου στη δίκη της Νυρεμβέργης.
Σημάδια και συμπτώματα
Τα πιο κοινά συστήματα που εμπλέκονται είναι οι οφθαλμοί, το ουροποιητικό σύστημα, τα χέρια και πόδια. Ένα «στιχάκι» για να θυμάται κανείς τα χαρακτηριστικά της νόσου είναι: «Δεν μπορώ να δω, δεν μπορώ να ουρήσω, δεν μπορώ να αναρριχηθώ σε δέντρο». Τα συμπτώματα γενικά εμφανίζονται εντός 1 - 3 εβδομάδων, αλλά μπορεί να παραμείνουν 4 έως 35 ημέρες από την έναρξη της νόσου.
Η σύνδρομο ξεκινά συνήθως με συμπτώματα του ουροποιητικού, όπως αίσθημα καύσου κατά την ούρηση (δυσουρία) ή αυξημένη συχνότητα της ούρησης. Άλλα ουρογεννητικά προβλήματα είναι η προστατίτιδα στους άνδρες και η τραχηλίτιδα, η σαλπιγγίτιδα και/ή αιδοιοκολπίτιδα στις γυναίκες.
Η αρθρίτιδα που ακολουθεί επηρεάζει συνήθως τις μεγάλες αρθρώσεις όπως τα γόνατα προκαλώντας πόνο και πρήξιμο αλλά και τις αρθρώσεις στον καρπό και το χέρι. Προβλήματα στα μάτια εμφανίζονται στο περίπου 50% των ανδρών με σύνδρομο ουρογεννητικής αντιδραστικής αρθρίτιδας και περίπου στο 75% των ανδρών που πάσχουν από σύνδρομο εντερικής αντιδραστικής αρθρίτιδας. Η επιπεφυκίτιδα και η ραγοειδίτιδα μπορεί να συνοδεύονται από ερυθρότητα στα μάτια, πόνο και ερεθισμό αυτών ή ακόμη και θολή όραση. Τα προβλήματα στην όραση εμφανίζονται συνήθως νωρίς στην έναρξη της αντιδραστικής αρθρίτιδας, αλλά τα συμπτώματα μπορεί να έρχονται και να φεύγουν.