cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερτ Μάιτενς
Σταδιοδρομία
Ο Μάιτενς δραστηριοποιήθηκε στις Βρυξέλλες, στη Ρώμη, στη Νάπολη (όπου υπήρξε επιτυχημένος και εργάστηκε στην Αυλή του αντιβασιλέα), στη Λ'Άκουιλα και στη Χάγη. Ήταν δάσκαλος του Μπάρεντ φαν Σόμερεν (Barend van Someren) κατά την παραμονή του στη Ρώμη. Ο φαν Σόμερεν νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του Μάιτενς και επέστρεψε μαζί της στη Φλάνδρα.
Ζωγράφισε εικόνες για Αγία Τράπεζα, ιστορικά και μυθολογικά θέματα και πορτρέτα. Απεβίωσε στη Ρώμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κλεοσθένης ο Ηλείος
Ο Κλεοσθένης ήταν βασιλιάς στην Πίσα ,που  ήταν το ένα απο τα δύο βασίλεια της αρχαίας Ηλείας. Επί βασιλείας του καθιερώθηκε η ολυμπιακή εκεχειρία, με πρωτοβουλία του βασιλιά της Ήλιδας Ίφιτου. Από ανάλογο χρησμό που πήρε από το μαντείο των Δελφών, οι Κλεοσθένης, Ίφιτος και Λυκούργος υπέγραψαν την πρώτη εκεχειρία η οποία από τότε καθιερώθηκε κάθε χρόνο στην διάρκεια των αγώνων.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Πίσας
ΦΚ Γιάμπλονετς
Η ΦΚ Γιάμπλονετς είναι μια τσεχική ποδοσφαιρική ομάδα, που ιδρύθηκε το 1945 στην ομώνυμη πόλη. Έδρα της ομάδας είναι το Τσάνς Αρίνα (Chance Arena), χωρητικότητας 6.280 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τσεχίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Σθένελος του Ανδρόγεω
Στην ελληνική μυθολογία ένας Σθένελος ήταν γιος του Ανδρόγεω, και επομένως εγγονός του Μίνωα. Ταξιδεύοντας ο Ηρακλής για να επιτελέσει έναν από τους 12 άθλους του, και συγκεκριμένα να φέρει τη ζώνη της Ιππολύτης, πέρασε από την Πάρο. Εκεί, δύο σύντροφοί του σκοτώθηκαν από τους 4 γιούς του Μίνωα. Τότε ο Ηρακλής πήρε ως ομήρους τον Σθένελο και τον αδελφό του Αλκαίο. Στην επιστροφή του, ο Ηρακλής κυρίευσε τη Θάσο, έδιωξε από εκεί τους Θράκες και έδωσε τη νήσο στον Σθένελο και τον Αλκαίο.
Πηγές
Σθενελος
Σαντιγκτζάν
Ο Μίρζα Σαντίγκ (Sadıqcan), γεννήθηκε με το όνομα Σαντίγκ Ασάντογλου (1846, Σούσα – 1902, Σούσα), ήταν Αζέρος μουσικός γνωστός για την ανάπτυξη της αζέρικης πίσσας (ή πίσσα του Καύκασου, γνωστή και ως Καυκάσια πίσσα ή πίσσα με 11 χορδές) χρησιμοποιώντας ως έμπνευση την ιρανική πίσσα.
Ζωή και φήμη
Ο Σαντίγκ γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια ενός φύλακα στη Σούσα. Ως έφηβος, παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής, αλλά έχασε τη φωνή του στην ηλικία των 18 ετών. Στη συνέχεια έπαιξε διάφορα μουσικά όργανα, καταλήγοντας στη πίσσα μετά από το καμαντσέχ. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1890 ήταν ήδη γνωστός παίκτης της πίσσας στον Νότιο Καύκασο και τις γειτονικές περιοχές. Στη δεκαετία του 1890 ίδρυσε μουσικό σύνολο που περιλάμβανε επιφανείς λαϊκούς τραγουδιστές και μουσικούς που τραγούδησαν λαϊκά τραγούδια του Αζερμπαϊτζάν, της Αρμενίας και της Γεωργίας.
Ανάπτυξη της αζέρικης πίσσας
Κατά τη διάρκεια της αρχές της δεκαετίας του 1870, ο Σαντίγκ χρησιμοποίησε τη παραδοσιακή περσική πίσσα για να αναπτύξουν τη νέα έκδοση αυτού του οργάνου, το οποίο αργότερα έγινε γνωστό ως Αζερική ή Καυκάσια πίσσα. Η περσική πίσσα έχει 6 χαλύβδινες χορδές. Η αζέρικη πίσσα που εφύηρε ο Σαντίγκ, έχει επιπλέον μια επιπλέον χορδή μπάσου από την πλευρά της, σε υπερυψωμένο καρύδι, και συνήθως 2 χορδές διπλής αντήχησης μέσω μικρών μετάλλινων καρυδιών στη μέση του λαιμού. Όλες αυτές οι χορδές τρέχουν δίπλα στις κεντρικές χορδές. Συνολικά, το Αζερμπαϊτζάν πίσσα έχει 11 έγχορδα και 17 τόνους.
Οι πρώτοι παίκτες της πίσσας κρατούσαν το όργανο στα γόνατά τους. Ο Σαντίγκ ανέπτυξε νέο τρόπο για να μειώσει το μέγεθος της συσκευής. Επίσης παρουσίασε για πρώτη φορά την εργασία με μια πίσσα κρατώντας τη από το στήθος. Η αζέρικη πίσσα έγινε σύμβολο της αζερικής μουσικής του 20ου αιώνα.
Η πίσσα απεικονίζεται στην εμπρόσθια όψη του αζέρικου τραπεζογραμμάτιου 1 μανάτ που εκδόθηκε το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέροι μουσικοί
Στάθης Παπαδόπουλος
Ο Στάθης Παπαδόπουλος είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1980 στο Καζακστάν από Πόντιους γονείς. Ήρθε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά του το 1990. Αδελφή του είναι η τραγουδίστρια Ειρήνη Παπαδοπούλου.
Στην Ελλάδα, εργάστηκε ως go-go-boy στο κλαμπ Factory, όπου και γνωρίστηκε με τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη. Τότε ξεκίνησε η συνεργασία τους και έκτοτε ο Στάθης Παπαδόπουλος έπαιξε σε 4 ταινίες του. Σήμερα είναι παντρεμένος και έχει ένα παιδί. Ζει μόνιμα στην Αθήνα είναι ηθοποιός και ασχολείται με την μαγειρική.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αλεξάνδρεια στη Λάτμο
Η Αλεξάνδρεια στην Λάτμο, ή Αλεξάνδρεια προς τη Λάτμω της Καρίας ή Αλεξάνδρεια προς Λάτμον Καρίας ή Αλεξάνδρεια η Καρική ή Αλεξάνδρεια Καρίας ή Άλιντα ή Αλίντα (αρχαία ελληνικά: Ἄλινδα) ήταν ελληνιστική πόλη στην Καρία.
Η πόλη βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου που δεσπόζει στην σύγχρονη πόλη του Καρπουζλού (Karpuzlu) στην Επαρχία Αϊδινίου (Aydın), στη δυτική Τουρκία και έχει θέα σε μια εύφορη πεδιάδα.
Ιστορία πόλης
Η ονομασία ως «Ἄλινδα», ως πιθανή παραφθορά της λέξης Αλεξάνδρεια, είναι πάντως καταγεγραμμένη σε ιστορικά αρχεία και πηγές τουλάχιστον από το 81 π.Χ.. Με αυτήν την ονομασία ως Ἄλινδα την εμφανίζει και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος στην Γεωγραφική Υφήγησις του 2ου μ.Χ. αιώνα.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Ο Στέφανος ο Βυζάντιος, αναφέρει ότι η πόλη είχε έναν ναό του Απόλλωνα που περιείχε ένα άγαλμα της Αφροδίτης που φιλοτέχνησε ο Πραξιτέλης, το οποίο σήμερα δεν διασώζεται. Πιθανόν να υπήρξε σύγχυση ή παραδρομή με την γνωστή Αφροδίτη της Κνίδου, από την γνωστή και κοντινή πόλη Κνίδος Καρίας, πιθανόν όμως να πρόκειται και για ξεχωριστή καλλιτεχνική δημιουργία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας Κατηγορία:Επαρχία Αϊδινίου Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Big Guns: The Very Best of Rory Gallagher
Big Guns: The Very Best of Rory Gallagher είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2005 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Sony Music Distribution" σε μορφή διπλού CD.
Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από την εποχή που ο Γκάλαχερ έπαιζε με το συγκρότημα των Taste μέχρι και τις τελευταίες ηχογραφήσεις που πραγματοποίησε και συμπεριλαμβάνονται στο δίσκο "Wheels Within Wheels" ο οποίος κυκλοφόρησε μετά το θάνατο του καλλιτέχνη, το 2003.
Τραγούδια
CD 1
1. Big Guns (Gallagher) - 3:52
2. What's Going On (Gallagher) - 2:48
3. Tattoo'd Lady (Gallagher) - 4:50
5. Shadow Play (Gallagher) - 4:55
6. Kickback City (Gallagher) - 4:51
7. Bourbon (Gallagher) - 4:04
8. Sinnerboy (Gallagher) - 5:47
9. Used to Be (Gallagher) - 5:14
10. Goin' to my Hometown (Gallagher) - 4:57
11. Bollfrog Blues (traditional arr.Gallagher) - 6:46
12. Messin' with the Kid (Gallagher) - 4:25
CD 2
1. The Loop (Gallagher) - 2:38
2. Born on the Wrong Side of Time (Gallagher) - 4:16
3. A Million Miles Away (Gallagher) - 6:34
4. Calling Card (Gallagher) - 5:22
5. Out On the Western Plain (Gallagher) - 3:48
6. Lonesome Highway (Gallagher) - 5:19
7. Just the Smile (Gallagher) - 3:32
8. I'm Not Awake Yet (Gallagher) - 5:40
10. I'll Admit You're Gone (Gallagher) - 4:24
11. The King of Zydeco (Gallagher) - 3:38
Θέσεις τσαρτ
Big Guns: The Very Best of Rory Gallagher (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 14 Ιουνίου 2005
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Big Guns: The Very Best of Rory Gallagher" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Ρόρι Γκάλαχερ Κατηγορία:Άλμπουμ του 2005
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας 2019–20
Για την περίοδο 2019–20, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Μαγνησίας.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Θεσσαλίας έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Θεσσαλίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 14 συλλόγων σε έναν όμιλο. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα της Δήμητρας Ευξεινούπολης που προβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική. Και τα τρία πρωταθλήματα διακόπηκαν τον Μάρτιο του 2020, λόγω της πανδημίας COVID-19.
Η τελική βαθμολογία είχε ως εξής:
Β΄ Κατηγορία
Στη Β κατηγορία συμμετείχαν 12 ομάδες σε έναν όμιλο.
Γ΄ Κατηγορία
Στη Γ΄ Κατηγορία δήλωσαν συμμετοχή 9 σύλλογοι.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας. Ο τελικός δεν διεξήχθη και έτσι πραγματοποιήθηκε διαδικασία κλήρωσης στην οποία ο Θησέας Αγριάς παραιτήθηκε και έτσι το κύπελλο κατέληξε στην αντίπαλη ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2019-2020
Φαχρί Αμπντ αλ-Νουρ
Ο Φαχρί Αμπντ αλ-Νουρ (فخري عبد النور), (15 Ιουνίου 1881 - 9 Δεκεμβρίου 1942) ήταν Αιγύπτιος Κόπτης πολιτικός. . Γεννήθηκε στη Γκίργκα της Αιγύπτου το 1881, ενώ έλαβε την εκπαίδευσή του στην Ιησουιτική Σχολή του Καΐρου. Το 1907, εντάχθηκε στο Κόμμα Ούμμα, όπου και συνεισέφερε στην δημιουργία της κομματικής εφημερίδας του, al-Jarida. Παράλληλα, συνεισέφερε σημαντικά στην στρατολόγηση Κοπτών υποστηρικτών και μελών του κόμματος. Επίσης, το 1924 εξελέγη στην Βουλή των Αντιπροσώπων, αξίωμα το οποίο και διατήρησε έως τον θάνατό του, το 1942.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόπτες πολιτικοί Κατηγορία:Αιγύπτιοι κοπτικής καταγωγής Κατηγορία:Αιγύπτιοι πολιτικοί
Κάστρο του Σιγιόν
thumb|[[Λιθογραφία του κάστρου από τη βορινή του άποψη, με την οροσειρά Dents du Midi στο βάθος.]] Το κάστρο του Σιγιόν, γαλλ.: Château de Chillon, βρίσκεται στις ακτές της λίμνης Λεμάν, στο Βεϊτώ (Veytaux, πόλη βρισκόμενη ανάμεσα στο Βιλνέβ και το Μοντρέ) της Ελβετίας. Μακρόστενου σχήματος, το κάστρο έχει 110 μέτρα μήκος και 50 μέτρα πλάτος, με τον πύργο του να βρίσκεται σε ύψος 25 μέτρων πάνω από το έδαφος. Αποτελεί ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο. Διαδοχικά υπό την κατοχή του Οίκου της Σαβοΐας και στη συνέχεια της Βέρνης από το 1536 μέχρι και το 1798, ανήκει πλέον στο Καντόνι του Βω (Canton de Vaud) και έχει κατηγοριοποιηθεί ως ιστορικό μνημείο.
Ιστορία
thumb|left|Τα υπόγεια του κάστρου, στα οποία ο βράχος είναι ορατός. Χρησιμοποιήθηκαν επί αιώνες ως φυλακή και στη συνέχεια ως αποθήκη. thumb|Άποψη από τον πύργο. thumb|Η εσωτερική αυλή του κάστρου.
Το κάστρο του Σιγιόν είναι χτισμένο πάνω σε έναν μακρόστενο βράχο από ασβεστόλιθο που προχωρά μέσα στη λίμνη Λεμάν ανάμεσα στο Μοντρέ και το Βιλνέβ με από τη μια πλευρά μια απότομη πλαγιά και από την άλλη το απύθμενο βάθος της λίμνης. Η τοποθεσία είναι ιδανική : αποκλείει το πέρασμα ανάμεσα στη Ριβιέρα του Βω (πέρασμα στον Βορρά προς τη Γερμανία και τη Γαλλία) και την κοιλάδα του Ρον που επιτρέπει την ταχεία πρόσβαση στην Ιταλία. Επιπλέον, επιπλέον η τοποθεσία προσφέρει εξαιρετική θέα προς τις ακτές της Σαβοΐας που βρίσκονται από την άλλη μεριά της λίμνης. Μια φρουρά μπορούσε έτσι να ελέγχει στρατιωτικά και εμπορικά τη διαδρομή προς την Ιταλία και να επιβάλει δασμούς διέλευσης.
Οι πρώτες κατασκευές ανέρχονται περίπου στον 10ο αιώνα αν και θεωρείται πιθανό αυτή η τοποθεσία να προϋπήρχε αυτής της ημερομηνίας ως στρατιωτική οχύρωση. Αντικείμενα που ανέρχονται στη Ρωμαϊκή εποχή βρέθηκαν στη διάρκεια ανασκαφών τον 19ο αιώνα όπως και ερείπια που χρονολογούνται στην Εποχή του Χαλκού. Με βάση μια διπλή ξύλινη οχύρωση, οι Ρωμαίοι είχαν οχυρώσει την τοποθεσία πριν προστεθεί ένας τετράγωνος πύργος τον 10ο αιώνα. Πηγές του 13ου αιώνα συνδέουν την ιδιοκτησία του κάστρου του Σιγιόν με τον επίσκοπο της Σιόν. Μια κάρτα του 1150, όπου ο κόμης Ουμβέρτος Γ' παραχωρεί στους Σιστερσιανούς μοναχούς του Ωκρέ την ελεύθερη διέλευση από το Σιγιόν επιβεβαιώνει την επιβολή του Οίκου της Σαβοΐας στο Σιγιόν. Μαθαίνουμε πως ο ιδιοκτήτης του κάστρου είναι κάποιος Γκοσέ ντε Μπλοναί. Αλλά, αυτός ο άρχοντας του Μπλοναί είναι περισσότερο ένας βασάλος του κόμη παρά ένας από τους αξιωματικούς του. Πρόκειται για μια αρχοντική κυριαρχία του Οίκου της Σαβοΐας στα πλαίσια μιας φεουδαρχικής κοινωνίας παρά μια διοικητική κυριαρχία.
Η περίοδος των κόμητων της Σαβοΐας
Ο Οίκος της Σαβοΐας μεταμορφώνει το φρούριο, εκείνη την εποχή γνωστό ως Castrum Quilonis, και το μεγαλώνει στη διάρκεια του 13ου αιώνα. Η παλιά κρύπτη του 11ου αιώνα που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Τρύφωνα εγκαταλείπεται τον 13ο αιώνα όταν και κατασκευάζεται το παρεκκλήσι στο επίγειο τμήμα του κάστρου. Οι γηγενείς της Σαβοΐας επιθυμούν να επεκτείνουν την κυριαρχία τους στη Χώρα του Βω και στις γειτονικές περιοχές. Ο πρώτος άρχοντας από τη Σαβοΐα διορίζεται στο Σιγιόν το 1198. Το κάστρο όμως δεν χτίστηκε αποκλειστικά για στρατιωτικό σκοπό, χρησίμευε ταυτόχρονα ως κατοικία για τους κόμητες. Αποτελεί πράγματι έναν από τους σταθμούς των ταξιδιών της αυλής των κομήτων όταν αυτοί επισκέπτονταν τακτικά τις κτήσεις τους. Στη διάρκεια της απουσίας του Κόμη, το βορειοδυτικό τμήμα του κάστρου όπου βρίσκονται τα διαμερίσματα του Κόμη, παρέμενε άδειο και κλειστό. Ο Θωμάς Α΄ της Σαβοΐας θα διαμείνει σε αυτό για ένα διάστημα κατά το 1230. Αυτός και ο γιος του, Πέτρος Β΄ της Σαβοΐας, « ο Μικρός Καρλομάγνος », θα αναδιοργανώσουν την περιοχή γύρω από το κάστρο χτίζοντας πόλεις, κυριαρχώντας στο Σαμπλαί Βωντουά και δημιουργώντας την « Patria Vuaudi ». Σημαντικά διόδια επιβάλλονται στη « Ville Neuve de Chillon » (1214), τη σημερινή πόλη του Βιλνέβ.
Ο Πέτρος Β΄ βλέπει να του αποδίδονται τα κλειδιά του κάστρου το 1253 και ενισχύει την παρουσία της στις όχθες της λίμνης μέχρι το Ωμπόν. Από εκείνη τη στιγμή, ο Πέτρος Β΄ της Σαβοΐας πριν κιόλας ανέβει στον θρόνο των κομήτων και σύμφωνο με το μοντέλο της Αγγλίας στην οποία είχε ταξιδέψει από το 1252 ως το 1255 ξεκινά τη διαίρεση της Κομητείας σε Βαϊλάτα. Δημιουργείται το Βαϊλάτο του Σαμπλαί, του οποίου το Σιγιόν είναι η πρωτεύουσα κατά διαστήματα από το 1260 μέχρι το 1330, ημερομηνία κατά την οποία το Σιγιόν γίνεται οριστικά πλέον πρωτεύουσα του Βαϊλάτου του Σαμπλαί με επικεφαλής του τον Εϊμόνδο του Βερντόν. Αν και αρχικά το φέουδο του Σιγιόν και το Βαϊλάτο του Σαμπλαί δίνονται σε δύο διαφορετικά πρόσωπα, οι κόμητες θα αρχίσουν σταδιακά να δίνουν αυτές τις δύο θέσεις στο ίδιο άτομο. Για να είναι αντάξια των κατακτητικών φιλοδοξιών των ιδιοκτητών του, το κάστρο είναι ενισχυμένο από την κατασκευή ενός δεύτερου αμυντικού τοίχους και υπερυψώνονται τρεις πύργοι που χτίστηκαν το 1235. Ο Πέτρος Β΄ αναθέτει τα έργα στον Ζακ ντε Σαιν Ζωρζ, έναν αρχιτέκτονα και κτίστη εξειδικευμένο στις στρατιωτικές κατασκευές. Ο Πέτρος Β΄ επιστρέφει στο κάστρο λίγο πριν από τον θάνατό του το 1268. Ο Αλμπέρ Ναέφ, ο αρχιτέκτονας που αναπαλαίωσε το κάστρο στα τέλη του 19ου αιώνα αποδίδει μέγιστη σημασία στις σημαντικές αλλαγές που επέφερε στο Σιγιόν ο Πέτρος Β΄.
Το κάστρο μετρά 25 κτίρια και χρησιμεύει ως φυλακή από τα μέσα του 14ου αιώνα, ενώ τα υπόγειά του παρέχουν μεγάλη δυνατότητα αποθηκεύσεων. Σε μια "αισθητική ανησυχία", το εσωτερικό του κάστρου εξωραΐζεται υπό την ώθηση του Αϊμόνδου της Σαβοΐας γνωστού ως « ο Ειρηνικός » που προσλαμβάνει τον Ζαν ντε Γκρανσόν για να φιλοτεχνήσει τις ζωγραφιές των δωματίων και των μεγάλων αιθουσών.
Το έτος 1348 βλέπει μια από τις πλέον δύσκολες στιγμές του κάστρου του Σιγιόν με τις καταστροφές του Μαύρου Θανάτου. Οι Εβραίοι συλλαμβάνονται και βασανίζονται για να ομολογήσουν πως δηλητηρίασαν τα πηγάδια. Οι ομολογίες τους προκαλούν την οργή του πληθυσμού που προβαίνει σε σφαγές και απελάσεις. Τριακόσιες κοινότητες διαλύονται ή απελαύνονται χωρίς να παρέμβει ο Κόμης της Σαβοΐας.
thumb|left|Graffito του Λόρδου Βύρωνα
Ο Αμεδαίος ΣΤ΄ της Σαβοΐας, ο επονομαζόμενος « Πράσινος Κόμης» ξεκινά μια επιχείρηση στη χώρα του Βω το 1359 και κάνει στάση στο Σιγιόν. Αλλά οι επόμενοι κόμητες όπως ο « Κόκκινος Κόμης » αδιαφορούν για τη διαχείριση της περιοχής και την αφήνουν στον Φρούραρχο-Βάιλο του Σιγιόν. Το κάστρο είναι υγρό και το κρύο το οποίο κυριαρχεί σε αυτό το καθιστούν άβολο. Αυτό πάντως δεν θα εμποδίσει τον Αντίπαπα Φήλικα Ε΄ να διαμείνει σε αυτό το 1442.
Η περίοδος υπό τον έλεγχο της Βέρνης
Στις 20 Μαρτίου 1536, περίπου εκατό στρατιώτες της Γενέβης επιβιβάζονται σε τέσσερα πολεμικά πλοία και μερικά άλλα καράβια. Οι δυνάμεις της Βέρνης από την πλευρά τους καταφτάνουν στις 26 Μαρτίου στα περίχωρα του Λυτρύ, σε απόσταση περίπου είκοσι χιλιομέτρων από το Σιγιόν. Ακούγονται κανονιοβολισμοί και ο δούκας της Σαβοΐας τότε υπεύθυνος της άμυνας του Σιγιόν διατάζει, στην περίπτωση που κάνουν την εμφάνισή τους οι στρατιώτες της Βέρνης, να υποβληθούν οι φυλακισμένοι της Γενεύης στο βασανιστήριο της estrapade δύο φορές, και να εκτελεστούν χωρίς κανέναν δισταγμό. Το επόμενο πρωί, οι δυνάμεις της Βέρνης καταφτάνουν στο Βεϊτώ και οι Βαλαισιανοί εκμεταλλεύονται την ευκαιρία για να επιτεθούν κι αυτοί στη φρουρά του κάστρου από τα νότια. Τα πλοία της Γενεύης όσο γι' αυτά περικυκλώνουν το κάστρο. Έχοντας εγκλωβιστεί από το ισχυρό πυροβολικό των εχθρών, οι διοικούντες των αμυνόμενων ξεκινούν διαπραγματεύσεις. Η φρουρά δραπετεύει στη διάρκεια της νύχτας και αποβιβάζεται στο Λυγκρέν, κυνηγημένη από τον στρατό της Γενεύης, πριν εξαφανιστεί στη διάρκεια της νύχτας. Οι επιτιθέμενοι αποφασίζουν τότε να μπουν στο κάστρο, σπάνε τις πόρτες και τις αλυσίδες και ανακαλύπτουν αρκετούς φυλακισμένους με ανάμεσά τους τον Μπονιβάρ στον πύργο, αποδυναμωμένο από 6 χρόνια κράτησης αλλά ακόμη ζωντανό.
Το κάστρο, μερικώς κατεστραμμένο από τους κανονιοβολισμούς στη διάρκεια της επίθεσης, αποκαθίσταται αλλά παραμένει αφιλόξενο. Οι διοικούντες της πόλης της Βέρνης δεν αλλάζουν τη γενικότερη αρχιτεκτονική του φρουρίου αλλά τροποποιούν συγκεκριμένα κτίρια σε τόπους αποθήκευσης, αποθεματικά, κουζίνες και μικρούς στρατώνες. Η διοικητική του εξουσία μεταβάλλεται, καθώς ο βαΐλος που το κατοικεί υποχρεούται να διοικεί την περιοχή του Βεβέ. Το 1627, το Κάστρο του Σιγιόν διαθέτει αρκετά κανόνια και πολεμοφόδια. Από το 1656, χρησιμοποιείται ως βασικό λιμάνι πάνω στη λίμνη Λεμάν για τον πολεμικό στόλο της Βέρνης.
Αυτή η κατοχή της Βέρνης θα κρατήσει μέχρι το 1733, ημερομηνία κατά την οποία ο βαΐλος μετακομίζει στο Βεβέ για λόγους υγιεινής. Το 1793, το κάστρο μετατρέπεται σε νοσοκομείο για τους τραυματίες πολέμου. Αλλά η κυριαρχία της Βέρνης αποδυναμώνεται σταδιακά απέναντι στη θέληση της Χώρας του Βω να καταστεί ανεξάρτητη.
Η περίοδος του Βω
Στις 11 Ιανουαρίου 1798, μια ομάδα κατοίκων του Βεβέ καταλαμβάνει το κάστρο και εκδιώκει τον βαΐλο της Βέρνης (που φεύγει παίρνοντας μαζί τους ταπετσαρίες που είναι ακόμα ορατές στη Βέρνη στις μέρες μας) που αντικαθίσταται από μερικούς χωροφύλακες και επιτηρητές. Το σύμβολο της παρουσίας της Βέρνης παραμένει πάντως ακόμα ορατό στη νότια πλευρά του κάστρου με μια τοιχογραφία στα χρώματα της Βέρνης που είναι δυνατό να δει κανείς από την ακτή. Η ανεξαρτησία της Χώρας του Βω και η δημιουργία της « Λεμανικής Δημοκρατίας » ανακηρύσσεται επίσημα στις 24 Ιανουαρίου 1798. Μετά από μια περίοδο ταραχών εξαιτίας της παρουσίας γαλλικών δυνάμεων στην περιοχή μέχρι το 1802, το κάστρο χάνει οριστικά πλέον τη χρησιμότητά του ως φρούριο.
Στη διάρκεια του 18ου αιώνα, καλύπτεται η τάφρος μπροστά από την ανατολική πλευρά του κάστρου. Δεν είναι παρά στις τελευταίες αναπαλαιώσεις που η τάφρος αυτή θα επιστρέψει στη φυσική της κατάσταση. Το 1835, το φρούριο μετατρέπεται σε αποθήκη για το πυροβολικό και δέχεται ορισμένες τροποποιήσεις για να διευκολυνθεί η διέλευση των κανονιών. Το 1866, ο πύργος φιλοξενεί αρχεία και το Κάστρο του Σιγιόν χρησιμεύει ως στρατιωτική φυλακή. Αυτή η χρήση θα διαρκέσει για σύντομο χρονικό διάστημα, καθώς μια οργάνωση ιδρύεται το 1887 για την αναπαλαίωση του κτίσματος. Αφού έγινε ιστορικό μνημείο το 1891, ξεκινούν ανασκαφές. Αυτές φέρνουν στο φως το 1896 ρωμαϊκά ερείπια και δίνουν έτσι τη δυνατότητα μιας καλύτερης κατανόησης της ιστορίας του κάστρου.
Τουρισμός
Από τα τέλη του 18ου αιώνα, το κάστρο προσελκύει ρομαντικούς συγγραφές. Από τον Ζαν-Ζακ Ρουσό στον Βικτόρ Ουγκό περνώντας από τους Αλέξανδρο Δουμά, Γκυστάβ Φλωμπέρ και Λόρδο Βύρωνα, το κάστρο εμπνέει ποιητές από όλο τον κόσμο. Ο Ουγκό θα πει πως « το Σιγιόν είναι μια μάζα από πύργους πάνω σε μια μάζα από βράχια ». Μερικές αναπαλαιώσεις, εμπνευσμένες από το ρομαντικό όραμα της αισθητικής, έγιναν παράλληλα σε βάρος της ιστορικής πραγματικότητας. Το 1900, ο αρχιτέκτονας Αλμπέρ Ναέφ συνεχίζει τα έργα αναπαλαίωσης για να καταλήξει στη σημερινή εικόνα του μνημείου. Φτιάχνει ξανά το εσωτερικό του και τις ταπετσαρίες ορισμένων δωματίων όπως η μεγάλη αίθουσα του βαΐλου, γνωστή και ως « grande cuisine bernoise » (μεγάλη κουζίνα της Βέρνης).
Το 1939, το κάστρο υποδέχεται ήδη περισσότερους από 100.000 επισκέπτες. Η κοντινή απόσταση από την πόλη του Μοντρέ δεν είναι ξένη με αυτή την προσέλευση. Ήδη το μνημείο δέχεται περισσότερους από 300.000 επισκέπτες ανά έτος. Χάρη στις αναπαλαιώσεις, το κάστρο βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση και βοηθά σημαντικά στην κατανόηση και τη γνωριμία με τη φεουδαρχική αρχιτεκτονική.
Τέχνη
Ο Γκυστάβ Κουρμπέ ζωγράφισε πολλές φορές το κάστρο στη διάρκεια της εξορίας του στην Ελβετία σε κοντινή απόσταση από το σημείο, στο Λα Τουρ ντε Πέιλζ. Η πιο γνωστή αναπαράσταση είναι το Le château de Chillon, λάδι σε καμβά ζωγραφισμένο το 1874 και που βρίσκεται αυτό τον καιρό στο μουσείο Κουρμπέ στη Μπεζανσόν.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Σιγιον
Ιφιγένεια
Στην ελληνική μυθολογία η Ιφιγένεια ήταν μία από τις κόρες του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, γνωστή κυρίως από τη θυσία της στην Αυλίδα. Η Ιφιγένεια αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (Ι 145), σαν μία από τις τρεις κόρες του Αγαμέμνονα, με το όνομα Ιφιάνασσα. Οι άλλες δύο κόρες ήταν η Λαοδίκη (ή Ηλέκτρα) και η Χρυσοθέμη. Μόνο στα Κύκλια έπη αναπτύσσεται ο μύθος της Ιφιγένειας και κυρίως στις τραγωδίες των μεγάλων τραγικών ποιητών.
Η θυσία της Ιφιγένειας
Ο Αγαμέμνων είχε προκαλέσει την οργή της θεάς Αρτέμιδας σκοτώνοντας το ιερό ελάφι της, με αποτέλεσμα η θεά να προκαλέσει άπνοια και να μη μπορεί να αποπλεύσει ο στόλος των Αχαιών από την Αυλίδα για την Τροία. Ρώτησαν τον μάντη Κάλχα τι έπρεπε να κάνουν κι εκείνος απάντησε ότι η οργή της θεάς θα έφευγε μόνο αν ο Αγαμέμνων θυσίαζε τη θυγατέρα του, την Ιφιγένεια. Αρχικώς ο Αγαμέμνων αρνήθηκε να το πράξει, αλλά πιέσθηκε από τον Μενέλαο και τον Οδυσσέα, καθώς και οι μήνες περνούσαν, και κάλεσε την κόρη του από τις Μυκήνες με την πρόφαση ότι θα την αρραβώνιαζε με τον Αχιλλέα. Η Ιφιγένεια ήρθε στην Αυλίδα και τότε ο Αγαμέμνονας την παρέδωσε στον Κάλχα για να τη θυσιάσει στην Αρτέμιδα. Η Κλυταιμνήστρα δεν μπόρεσε ποτέ να του συγχωρήσει το γεγονός ότι θυσίασε το ίδιο τους το παιδί για την εκστρατεία «του» και προέβαλε αυτό το τραγικό γεγονός ως δικαιολογία για τον φόνο του άνδρα της.
Η Ιφιγένεια στην Ταυρίδα
Στην Ταυρίδα η Ιφιγένεια έμεινε πολύ καιρό ως ιέρεια της Αρτέμιδας. Είχε ως αποστολή να θυσιάζει όποιον ξένο έφθανε στη χώρα. Κάποια μέρα όμως αναγνώρισε στο πρόσωπο δύο ξένων που τους έφεραν για θυσία τον ίδιο τον αδελφό της, τον Ορέστη, και τον φίλο του, τον Πυλάδη. Οι δύο φίλοι είχαν πάει στην Ταυρίδα μετά από χρησμό του Μαντείου των Δελφών για να αρπάξουν το ξόανο της Αρτέμιδας. Αυτή ήταν η απαίτηση των θεών για να εξαγνισθεί ο Ορέστης από τον φόνο της μητέρας τους Κλυταιμνήστρας. Η Ιφιγένεια τότε εγκατέλειψε το αξίωμά της, τους παρέδωσε το ιερό ξόανο και δραπέτευσε μαζί τους στην Ελλάδα. Ο Σοφοκλής, στη χαμένη τραγωδία του «Χρύσης», περιελάμβανε κάποιο επεισόδιο σχετικό με την επιστροφή των φυγάδων: Η Ιφιγένεια και οι δύο φίλοι έφθασαν στην πόλη Σμίνθιο, όπου ιερέας του Απόλλωνα ήταν ο Χρύσης, γνωστός από την Ιλιάδα. Ο Χρύσης είχε μαζί του τον γιο της κόρης του, της Χρυσηίδας, και του Αγαμέμνονα. Το παιδί αυτό λεγόταν επίσης Χρύσης. Μόλις έφθασαν οι φυγάδες καταδιωκόμενοι από τον βασιλιά της Ταυρίδας Θόαντα, ο νεαρός Χρύσης τους συνέλαβε και ετοιμαζόταν να τους παραδώσει στον Θόαντα. Ο παππούς του τότε του απεκάλυψε ότι ήταν γιος του Αγαμέμνονα και συνεπώς ετεροθαλής αδελφός των δύο από τους τρεις συλληφθέντες. Κατόπιν αυτού ο νεαρός Χρύσης σκότωσε τον Θόαντα και ακολούθησε τα αδέλφια του στις Μυκήνες. Μία παράδοση πάντως εμφανίζει την Ιφιγένεια ως κόρη της Χρυσηίδας και όχι της Κλυταιμνήστρας, και άλλη ως κόρη του Θησέως και της Ελένης.
Ο θάνατος της Ιφιγένειας
Αναφέρεται ότι η Ιφιγένεια απεβίωσε στα Μέγαρα, όπου υπήρχε και ιερό της, ενώ από άλλους ότι η Άρτεμις την κατέστησε αθάνατη. Με αυτό τον τρόπο η Ιφιγένεια ταυτίζεται με την Εκάτη. Κατά μία παράδοση, είχε παντρευτεί τον Αχιλλέα. Φαίνεται ότι η λαϊκή φαντασία θέλησε να αποκαταστήσει κοντά του την Ιφιγένεια, οπότε μετά τον θάνατό τους οι δυο τους βρέθηκαν παντρεμένοι στη Λευκή Νήσο.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ανθρωποθυσία
Τηγανίτα
thumb|Τηγανίτα με μπανάνα Η τηγανίτα είναι ένα επίπεδο, στρογγυλό και λεπτό σε πάχος έδεσμα το οποίο παρασκευάζεται με ένα είδος χυλού φτιαγμένο κυρίως από αλεύρι και νερό. Στον χυλό της τηγανίτας μπορούν επίσης να προστεθούν αυγά, γάλα και βούτυρο. Το πάχος εξαρτάται από τη συνοχή της ζύμης, η οποία επηρεάζεται από τον διογκωτικό παράγοντα (μαγειρική σόδα ή μαγιά ) που θα προστεθεί στο μείγμα. Ψήνεται σε θερμή επιφάνεια, ταψί ή τηγάνι, συνήθως με λάδι ή βούτυρο. Στη Βρετανία, οι τηγανίτες παρασκευάζονται κυρίως από ζυμάρι το οποίο δεν περιέχει διογκωτικά και μοιάζει με κρέπα. Στη Βόρειο Αμερική χρησιμοποιείται ως διογκωτικός παράγοντας το μπέικιν πάουντερ. Η αμερικανική τηγανίτα μοιάζει πολύ με τη σκωτσέζικη. Οι τηγανίτες σερβίρονται οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, ενώ στην Αμερική σερβίρονται κυρίως στο πρωινό γεύμα. Συνήθως συνοδεύονται με επικάλυψη ή γέμιση από μαρμελάδα, μέλι, σιρόπι σφενδάμου, φρούτα, ζάχαρη άχνη, σοκολάτα. Επίσης σερβίρονται και με αλμυρή επικάλυψη, αλατισμένο βούτυρο (για να λιώσει και να απλωθεί επάνω στην καυτή τηγανίτα), αβγά, μπέικον, τυρί ή κιμά. Στη Βρετανία, η κατανάλωση τηγανίτας ξεκίνησε συγχρόνως με το έθιμο της Καθαράς Δευτέρας και ιδίως την Καθαρή Τρίτη, επειδή άρχιζε η νηστεία της Σαρακοστής και έπρεπε να καταναλωθούν τα τρόφιμα τα οποία ήταν λιπαρά. Αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι οι τηγανίτες είναι ίσως η παλαιότερη και πιο διαδεδομένη τροφή ακόμα και στις προϊστορικές κοινωνίες. Το σχήμα και η δομή της τηγανίτας, ποικίλλει από τόπο σε τόπο. Για παράδειγμα, η κρέπα είναι μία λεπτή τηγανίτα η οποία ψήνεται και από τις δύο πλευρές σε αντικολλητικό τηγάνι ή κρεπιέρα. Μια παραλλαγή τηγανίτας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη ονομάζεται παλατσίνκε και είναι μια λεπτή τηγανίτα, τηγανισμένη και στις δύο πλευρές η οποία συμπληρώνεται με μαρμελάδα, τυρί κρέμα, σοκολάτα ή αλεσμένα καρύδια, αλλά και πολλά άλλα συνοδευτικά, τόσο γλυκά όσο και αλμυρά.Τη συγκεκριμένη συνταγή μετέφεραν οι παραδοσιακοί Γερμανοί μετανάστες πφανκούχεν (Pfannkuchen), όταν εγκαταστάθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον δέκατο όγδοο και δέκατο ένατο αιώνα.
Ιστορία
Οι Αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν τηγανίτες (Αρχαία ελληνική ονομασία: τηγανίτης (tēganitēs) ταγηνίτης (tagēnitēs) ή ταγηνίας (tagēnias), λέξεις που προέρχονται από τη λέξη τάγηνον (tagēnon) (τηγάνι). Η παλαιότερη αναφορά στον ταγηνία βεβαιώνεται στα έργα ποιητών του 5ου αιώνα π.Χ. Κρατίνου και Μάγνη. Οι τηγανίτες παρασκευάζονταν με αλεύρι σίτου, ελαιόλαδο, μέλι και πηγμένο γάλα και σερβίρονταν για πρωινό. Ένα άλλο είδος τηγανίτας ήταν ο σταιτίτης (staititēs) που προερχόταν από τη λέξη σταίτινος (staitinos),, που προέρχεται από σταῖς, ζυμάρι από αλεύρι ποικιλίας σιταριού . Ο Αθηναίος αναφέρει στους Δειπνοσοφιστές του ότι ο staititas ολοκληρώνεται με μέλι, σουσάμι και τυρί. Η λέξη Pancake, που σημαίνει τηγανίτα, εμφανίζεται στην αγγλική γλώσσα τον 15ο αιώνα. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι αποκαλούσαν τις τηγανητές παρασκευές τους "alia dulcia", το οποίο στα  λατινικά σημαίνει "αλά γλυκά". Αυτά τα εδέσματα ήταν πολύ διαφορετικά από αυτά που είναι σήμερα γνωστά ως τηγανίτες.
Αγώνας τηγανίτας στην Αγγλία
Φιλανθρωπικές και σχολικές εκδηλώσεις διοργανώνονται την "ημέρα της τηγανίτας". Στον "αγώνα τηγανίτας" που γίνεται στην Αγγλία, κάθε συμμετέχων φέρνει μία τηγανίτα σε ένα τηγάνι. Όλοι οι δρομείς πρέπει να πετάξουν τις τηγανίτες καθώς τρέχουν και να τις ξαναπιάσουν στο τηγάνι τους. Το έθιμο λέγεται ότι κρατά παραδοσιακά από το 1445 όπου στην πόλη Olney της Αγγλίας μια νοικοκυρά που έφτιαχνε τηγανίτες για να φάει πριν από τη νηστεία της Σαρακοστής, άκουσε τις καμπάνες του Ναού Αγίου Πέτρου και Παύλου που καλούσαν τους πιστούς στην εκκλησία. Από την αγωνία της να πάει στην εκκλησία, έτρεξε έξω από το σπίτι με το τηγάνι στο χέρι, μέσα στο οποίο βρισκόταν ακόμα η τηγανίτα. Για να την προστατέψει από το κάψιμο, η γυναίκα την πέταξε ψηλά και την ξανάπιασε στο τηγάνι. Η ημέρα της τηγανίτας γιορτάζεται επίσης ευρέως στην Αυστραλία.
Δείτε επίσης
Κατάλογος τηγανητών τροφών από ζυμάρι
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαστ φουντ Κατηγορία:Βρετανική κουζίνα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Παγκόσμια κουζίνα Κατηγορία:Τύποι φαγητού
Κεφαλάδες
Οι Κεφαλάδες ήταν Βυζαντινοί άρχοντες (arcondes Grex) που ανήκαν στην φεουδαλική αριστοκρατία.
Το προσωνύμιο αυτό δεν αποτελούσε αρχικά οικογενειακό όνομα, αλλά ήταν διακριτικό ευγενείας/τίτλος αριστοκρατίας. Οι Κεφαλάδες κατάφεραν να διατηρήσουν τα προνόμια, τη γη και τους δουλοπάροικούς τους κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας ως ιππότες, στις περιοχές των ενετικών κτήσεων ως ευγενείς εγγεγραμμένοι μάλιστα και στο Libro d'Oro, την Χρυσή Βίβλο, και κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας ως προεστοί. Στις μέρες μας το όνομα χρησιμοποιείται ως επίθετο για τους απογόνους τους.
Βυζάντιο
Στο βυζαντινό στρατό πρώτοι στην σειρά ήταν οι αξιωματικοί, που καλούνταν άρχοντες, κοινώς "κεφαλάδες" και μάλιστα «άρχοντες από σπαθίου» για να διαχωρίζονται από τους πολιτικούς υπαλλήλους της βυζαντινής αυτοκρατορίας που καλούνταν κι αυτοί άρχοντες. Συνεπώς πρόκειται για αξιωματικούς αριστοκρατικής καταγωγής. Από εκείνη την εποχή προέρχονται και οι πρώτες πληροφορίες για τον Κύρη Κωνσταντίνο Κεφαλά, λόγιο και κληρικό, πρωτόπαππα του παλατιού της Κωνσταντινούπολης και συγγραφέα της Παλατινής Ανθολογίας, καθώς και εκείνες για τον Λέοντα Κεφαλά, στρατηγό επί Αλεξίου Α΄ Κομνηνού.
Φραγκοκρατία-Ενετοκρατία
Στο εγκυκλοπαιδικό λεξικό του Ελευθερουδάκη αναφέρεται ότι έτσι αποκαλούνταν επί Φραγκοκρατίας στην Πελοπόννησο οι Έλληνες ευπατρίδες και τιμαριούχοι, οι οποίοι, "κατόπιν ιδίων συμφωνιών, αναγνωρίσαντες την κυριαρχίαν των Φράγκων, διετήρησαν μεν τα παλαιά αυτών προνόμια, τους δουλοπαροίκους και τα κτήματα αυτών, έλαβον δε παρά των Φράγκων κατακτητών διάφορα νέα προνόμια, ανηγορεύθησαν και αυτοί ιππόται (βαρώνοι) και είχον το δικαίωμα να μετέχωσι των συνελεύσεων του πριγκιπάτου της Αχαΐας". Οι Κεφαλάδες στη φραγκοκρατούμενη Πελοπόννησο αποτελούσαν ξεχωριστή αριστοκρατική τάξη. Επίσης την ίδια περίοδο, στην ενετοκρατούμενη Κεφαλλονιά οι Κεφαλάδες κατατάσσονται ανάμεσα στους ευγενείς της νήσου.
Οίκος Κεφαλά
Το όνομα "Κεφαλάς" αναφέρεται συχνά στις πηγές και ως όνομα εξέχουσας οικογένειας στην Κεφαλλονιά, η οποία κατέφυγε εκεί από την Ήπειρο περί το 1500. Μεταξύ 1593-1604 η οικογένεια Κεφαλά εγγράφεται στην Χρυσή Βίβλο των ευγενών του νησιού όπου υπάρχει ο οικογενειακός θυρεός της. Γενάρχης της οικογένειας στην Κεφαλλονιά αναφέρεται ο Χριστόφορος (Ρόκκο) ή Χριστόδουλος Κακούρης, επονομαζόμενος Κεφαλάς, ο οποίος έλαβε τιμάρια από τους Ενετούς στην περιοχή του Λογγού, ενώ τα δυο άλλα αδέρφια κατέφυγαν στην Κρήτη και στη Θεσσαλία. Το οικογενειακό δένδρο του οίκου από το 1460-1900 περ. σώζεται ακέραιο μέχρι σήμερα και ΄παρουσιάζει συγγένειες εκ γάμου θυγατέρων του οίκου με πολλές αριστοκρατικές οικογένειες του νησιού όπως εκείνη του Κόντε Θεοτόκη, του Κόντε Χωραφά, των Καζαΐτη, Πυλαρινού, Καρούζο κλπ. Επίσης στο Libro d'Oro των Παξών αναφέρεται πως η οικογένεια Τράνακα ή Κεφαλά, από τις παλαιότερες των Παξών, είναι ηπειρωτικής καταγωγής (στον συμβολαιογράφο Βερονίκη, βιβλίο 3, σελ. 26, αναφέρεται: Τράνακας ή Κεφαλάς από Σούλι και Μοσχόπολη). Επίσης το όνομα απαντάται και στην Πάρο ήδη από τον δέκατο έβδομο αιώνα, ως οικογένεια μεγαλοκτηματιών Παλαιοβυζαντινής προέλευσης, στα χωριά Μάρμαρα και Μάρπησσα, ενώ στο Μουσείο Όθωνα της Νάουσας υπάρχει και ο θυρεός τους. Οι κύριοι αρχοντικοί κλάδοι της παλαιοβυζαντινής οικογένειας Κεφαλά εξ Ηπείρου είναι αυτοί της Κεφαλλονιάς, της Κρήτης και της Θεσσαλίας. Κλάδοι του ίδιου οίκου, επίσης, βρίσκονται στη Ζάκυνθο, τη Θράκη, την Αιτωλοακαρνανία, την Ιθάκη και την Κέρκυρα.
Θυρεός-Οικόσημο
thumb|145px|Το οικόσημο του οίκου Κεφαλά από τη συλλογή του Ε. Ραγκαβή Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές το οικόσημο των Κεφαλάδων συνήθως φέρει χρυσή κεφαλή ανδρός (εμπρόσθια) μετά σημαιών πέριξ (περιγραφικό σύμβολο κεφαλής-σύμβολο ηγεμονίας & ισχύος του οίκου Κρήτης - Κεφαλλονιάς - Θεσσαλίας) ή λέοντα καθιστό με ουρά λεοπάρδαλης(σύμβολο ανδρείας και μεγαλοθυμίας του οίκου Ηπείρου - Κέρκυρας), ενώ υπάρχουν και αναφορές για το ψάρι κέφαλο (οίκος Σικελίας) και για πεντάκτινα αστέρια (απαντάται συχνά στον Ελλαδικό χώρο). Στο άνω τμήμα βλέπουμε είτε τον δικέφαλο (σύμβολο της βυζαντινής τους καταγωγής) ή στέμμα με πέντε εξοχές(σύμβολο της βαρωνίας τους επί Φραγκοκρατίας) είτε και τα δύο μαζί. Το αρχαιότερο οικόσημο του οίκου Κεφαλά, αναπαριστά θυρεό με προτομή κεφαλής ανδρός σε προφίλ (ομιλούν, φανερό ή περιγραφικό οικόσημο/Κεφαλάς-κεφαλή που συμβολίζει το μυαλό, τον αρχηγό). Το κόκκινο χρώμα συμβολίζει το αίμα και είναι σύμβολο ανδρείας. Το μπλε χρώμα, συμβολίζει την αγνότητα και είναι σύμβολο ήθους. Το οικόσημο αυτό κατείχαν αρκετά μέλη του οίκου, κυρίως στην Κεφαλλονιά.
Σημαντική πηγή αποτελεί το έργο του Ραγκαβή που καταγράφει τα οικόσημα των αριστοκρατικών οικογενειών της Κεφαλλονιάς, βασισμένο στην Χρυσή Βίβλο της νήσου, που καταστράφηκε με την έλευση των Γάλλων δημοκρατικών το 1797, και ανάμεσα τους συναντάται το όνομα CH E FA L A/ Κεφαλά και το οικόσημο τους. Επίσης στα αρχεία του Πανεπιστημίου της Πάδοβας υπάρχουν δύο οικόσημα από σπουδαστές του οίκου.
Εξέχοντα Μέλη
thumb|145px|Χρύσανθος Κεφαλάς,(18ος αι.) Οι Κεφαλάδες διακρίθηκαν και στη νεότερη εκκλησιαστική, πολιτική και πνευματική σκηνή του τόπου.
Πέτρος Μάρτυς της Ανγκιέρα
Ο Πέτρος Μάρτυς της Ανγκιέρα (Pietro Martire d'Anghiera, 2 Φεβρουαρίου 1457 – Οκτώβριος 1526) ήταν Ιταλός ιστορικός στην υπηρεσία της Ισπανίας κατά τη διάρκεια της Εποχής των ανακαλύψεων. Φέρεται να είναι ο πρώτος που έκανε χρήση του όρου Νέος Κόσμος (novi orbis) για να περιγράψει την ήπειρο της Αμερικής που οι Ευρωπαίοι ήρθαν σε επαφή το 1492, σε μια επιστολή του η οποία απευθυνόταν στον Κολόμβο κατά τη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού στην Αμερική.
Στην αρχή σπούδασε ιατρική και αποκτώντας μεγάλη φήμη προσλήφθηκε βασιλικός γιατρός του Λουδοβίκου ΙΑ'. Το 1487 μετέβη στην Ισπανία και προσλήφθηκε στην αυλή του βασιλιά Φερδινάνδου Β´ και της βασίλισσας Ισαβέλλας Α´. Εκεί απέκτησε σημαντική φήμη και κατέλαβε ανώτατα αξιώματα. Στη συνέχεια ανέλαβε την εξέταση των πληρωμάτων των εξερευνητών και σχετίσθηκε με τους μεγάλους θαλασσοπόρους Χριστόφορο Κολόμβο, Αμέρικο Βεσπούτσι, Βάσκο ντε Γκάμα, Μαγγελάνο, Κορτές κ.ά. ισχυρούς της εποχής εκείνης. Το 1501 στάλθηκε στην Αίγυπτο και κατόπιν άδειας που του παρεχώρησε ο Σουλτάνος ανέλαβε την επισκευή των Χριστιανικών μνημείων των Ιεροσολύμων.
Ο Αγκιέρα έγραψε πολλά κυρίως ιστορικά συγγράμματα από τα οποία και σπουδαιότερα είναι εκείνο που αναφέρεται στο ταξίδι του στην Αίγυπτο, και το αναφερόμενο στην εξερεύνηση της νέας γης στο οποίο εξιστορούνται τα ταξίδια των θαλασσοπόρων, οι ανακαλυφθείσες νέες χώρες καθώς και μία συλλογή επιστολών.
Microsoft Bob
Το Microsoft Bob ήταν ένα πρόγραμμα της Microsoft που κυκλοφόρησε στις 10 Μαρτίου του 1995 και καταργήθηκε στις αρχές του 1996. Το πρόγραμμα θα προοριζόταν στο να παρείχε μια πιο φιλική προς το χρήστη διεπαφή για τα λειτουργικά συστήματα Windows 3.1x, Windows 95 και Windows NT, αντικαθιστώντας έτσι τον Διαχειριστή Προγράμματος των Windows. Το Microsoft Bob παρουσίαζε οθόνες που δείχνουν ένα "σπίτι" με "δωμάτια", όπου ο χρήστης θα μπορούσε να πάει, να περιέχουν οικεία αντικείμενα που αντιστοιχούν σε εφαρμογές του υπολογιστή. Για παράδειγμα, ένα γραφείο με στυλό και χαρτί, ένα καρνέ επιταγών, και άλλα αντικείμενα, θα άνοιγε τον επεξεργαστή κειμένου. Ένας σκύλος με το όνομα Rover, καθώς και άλλοι χαρακτήρες παρείχαν οδηγίες με την χρήση συννεφακιών κειμένου. Οι Rover και άλλοι ακόμα θα εμφανιζόταν αργότερα στα Windows XP ως "Σύντροφοι Αναζήτησης".
Μια έκδοση του Microsoft Bob συμπεριλαμβανόταν με τον υπολογιστή Gateway 2000 γύρω στο 1995. Αυτή η έκδοση περιείχε το λογότυπο της Gateway στην οθόνη σύνδεσης, μαζί με επιπλέον δωμάτια τα οποία δεν εμφανιζόταν στην προηγούμενη έκδοση. Ένα από τα δωμάτια ήταν η σοφίτα, η οποία περιείχε ένα κουτί σε έναν υπολογιστή Gateway 2000. Υπήρχαν επίσης περισσότερα εικονίδια που εμφανιζόταν από προεπιλογή στα νέα δωμάτια.
Το Microsoft Bob επικρίθηκε πολύ στον Τύπο χωρίς ευρεία αποδοχή από τους χρήστες, και δεν ήταν ούτε ένα επιτυχημένο ούτε ένα μακρόβιο προϊόν.
Εφαρμογές
Λόγω της κυκλοφορίας του στη στιγμή όπου το ίντερνετ θα άρχιζε να γινόταν διάσημο, το Bob παρείχε έναν πελάτη email, όπου ο χρήστης θα υπογραφόταν στο MCI Mail, ένας λογαριασμός dial-up ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Ένας ατελής αριθμός τηλεφώνου έπρεπε να κληθεί για να δημιουργηθεί ο λογαριασμός. Η τιμή ήταν $5.00 τον μήνα για να σταλθούν πάνω από 15 email τον μήνα. Κάθε email περιοριζόταν σε 5000 χαρακτήρες, και κάθε επιπλέον email μετά τον περιορισμό ήταν επιπλέον 45 σεντς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό Microsoft
Ερυθρόμορφος αμφορέας Πέλοπα και Οινομάου
Ο ερυθρόμορφος αμφορέας του Πέλοπα και Οινομάου είναι αρχαιολογικό εύρημα που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο.
Ιστορία του ευρήματος
Είναι έργο απουλιανού εργαστηρίου. Βρέθηκε στο Ρούβο της Απουλίας και αγοράστηκε για το Βρετανικό Μουσείο.
Περιγραφή
Πρόκειται για πολύχρωμο αμφορέα ερυθρόμορφου ρυθμού με επιπλέον λευκό και κίτρινο χρώμα. Το χείλος του αμφορέα είναι διακοσμημένο με κληματόφυλλα. Στο λαιμό και στις δύο όψεις βλέπουμε φύλλα φοινικιάς και γραμμή από στιγμές. Κάτω από τις λαβές επίσης φύλλα φοινικιάς. Οι ώμοι είναι διακοσμημένοι με άνθη, ρόδακες και στιγμές. Μια όμορφη προτομή γυναίκας προς τα αριστερά σε κάθε όψη. Από κάτω μια ταινία ωοειδών διακοσμητικών στοιχείων.
Σπονδή του Οινομάου
Στην πρόσθια όψη παριστάνεται ο μύθος του Πέλοπα με επιγραφές. Βρισκόμαστε μπροστά στο παλάτι του Οινομάου. Στο κέντρο βλέπουμε έναν βωμό με κίονα. Ο κίονας είναι επιγεγραμμένος από επάνω προς τα κάτω (δηλ. «κιονιδών») με το όνομα του θεού «ΔΙΟΣ». Δεξιά του κίονα στέκει ο γενειοφόρος Οινόμαος, με κράνος, θώρακα, σπαθί, ακόντιο, χιτώνα, χλαμύδα και πολεμικές μπότες. Κρατάει ομφαλικό κύλικα σπονδής στο δεξί χέρι. Από δεξιά του βωμού στέκει ο Πέλοπας στηριζόμενος σε δύο ακόντια. Φοράει κράνος της Φρυγίας, μακρυμάνικο κεντητό χιτώνα, χλαμύδα, μπότες και σπαθί. Πιο αριστερά στέκει μια ηλικιωμένη γυναίκα με ευγενικό παρουσιαστικό, που φοράει υποδήματα, μακρύ ιονικό χιτώνα και πολύπτυχο πέπλο. Κρατάει φύλλο φοινικιάς στο αριστερό, ενώ με το δεξί κρατάει από το χέρι την κόρη της, Ιπποδάμεια.
Στην δεξιά μεριά της εικόνας εικονίζεται ο Μυρτίλος με τη χλαμύδα κουμπωμένη στο λαιμό. Στο δεξί χέρι κρατάει το ραβδί και στο αριστερό το στεφάνι με το οποίο πρόκειται να αυτοστεφανωθεί μετά τον αγώνα που πρόκειται να γίνει σε λίγο. Με ένοχο βλέμμα όμως παρακολουθεί την τελετή της σπονδής. Ακολουθεί ένας ιπτάμενος Έρως που κρατάει ταινία στο δεξί, ενώ με το αριστερό προσφέρει έναν κύλικα στην καθιστή θεά Αφροδίτη. Μια άλλη πιατέλα σπονδής βρίσκεται στο έδαφος.
Εκτός από τους παρευρισκομένους χαρακτήρες αναφέρονται και δύο άλλα πρόσωπα, ο Περίφας και ο Πελάγων, όπως βλέπουμε από τις κεφαλές τους, ενώ μια σκούφια και ένα σπαθί που κρέμονται θυμίζουν το βάρβαρο έθιμο της δολοφονίας των προηγούμενων μνηστήρων της Ιπποδάμειας.
Σκηνή με κίονα
Στο κέντρο στέκει μια γυναίκα όρθια, με το αριστερό πόδι σταυρωτό επάνω από το δεξί. Ακουμπάει σε λευκό κίονα. Ένας στεφανωμένος έφηβος κάθεται προς τα δεξιά επάνω στην χλαμύδα του. Κρατάει ράβδο στο δεξί, και δίσκο με φρούτο στο αριστερό. Η Ίυγξ πετάει ψηλά προς τα δεξιά κρατώντας ταινία που ανεμίζει στα πόδια της. Μια γυναίκα βηματίζει προς τα δεξιά, κρατώντας σταφύλι στο δεξί και μεγάλο άνθος στο αριστερό.
Αναθήματα σε τύμβο
Η κάτω ζωφόρος της πίσω όψεως είναι αφιερωμένη στα αναθήματα. Στο κέντρο βλέπουμε έναν βωμό με κιονόκρανο ιωνικού ρυθμού, στον οποίο είναι τοποθετημένη μια υδρία, ενώ στον τοίχο κρέμεται μια ταινία. Από δεξιά πλησιάζει μια γυναίκα για να στεφανώσει την υδρία με ταινία. Φοράει βραχιόλια στα χέρια. Ένας έφηβος κάθεται προς τα δεξιά κοιτώντας πίσω. Ένας άλλος έφηβος προς τα αριστερά. Δύο γυναίκες με ταινία και βεντάλια στα χέρια αντίστοιχα. Πιο δεξιά μια ομάδα τεσσάρων γυναικών προς τα αριστερά. Ένας Έρως τρέχει κοιτώντας πίσω του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Εντισόν Ντενίσοφ
Ο Εντισόν Βασίλιεβιτς Ντενίσοφ (Эдисон Васильевич Денисов, 6 Απριλίου 1929 – 24 Νοεμβρίου 1996) ήταν Ρώσος Σοβιετικός συνθέτης της λεγόμενης «αντικολλεκτιβιστικής», «εναλλακτικής» ή «αντικονφορμιστικής» σοβιετικής μουσικής.
Βιογραφικά στοιχεία
right|thumb|Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Ντενίσοφ στο Τομσκ. Ο Ντενίσοφ γεννήθηκε στο Τομσκ της Σιβηρίας και ήταν γιος του ραδιοφυσικού Βασίλη Ντενίσοφ, ο οποίος του έδωσε το πολύ ασυνήθιστο βαφτιστικό όνομα «Εντισόν» για να τιμήσει τον εφευρέτη Τόμας Έντισον. Ο μικρός Εντισόν άρχισε να σπουδάζει μαθηματικά προτού αποφασίσει να περάσει τη ζωή του συνθέτοντας μουσική, μία απόφαση που υποστηρίχθηκε ενθουσιωδώς από τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ο οποίος του παρέδωσε και μαθήματα στη σύνθεση.
Από το 1951 μέχρι το 1956 ο Ντενίσοφ σπούδασε σύνθεση στο Ωδείο της Μόσχας. Καθηγητής του στη σύνθεση ήταν ο Βισαριόν Σεμπαλίν, στην ενορχήστρωση ο Νικολάι Ράκοφ, στην ανάλυση ο Βικτόρ Ζούκερμαν και στο πιάνο ο Βλαντίμιρ Μπέλοφ. Από το 1956 μέχρι το 1959 ο Ντενίσοφ συνέθεσε την τρίπρακτη όπερα Иван-солдат («Στρατιώτης Ιβάν»), βασισμένη σε ρωσικά παραδοσιακά παραμύθια.
Ο νέος συνθέτης άρχισε να μελετά τη μουσική συνθετών όπως οι Μάλερ και Ντεμπυσσύ, αλλά και οι Πιερ Μπουλέζ και Καρλχάιντς Στοκχάουζεν. Συνέγραψε μια σειρά άρθρων που έδιναν μία λεπτομερή ανάλυση διαφορετικών πλευρών των σύγχρονων τεχνικών στη σύνθεση, ενώ ταυτοχρόνως πειραματιζόταν ενεργά ως συνθέτης, επιχειρώντας να χαράξει τον δικό του δρόμο. Μετά την αποφοίτησή του, ο Ντενίσοφ δίδαξε ενορχήστρωση και αργότερα σύνθεση στο Ωδείο της Μόσχας. Μεταξύ των μαθητών του εκεί συγκαταλέγονταν οι συνθέτες Ντμίτρι Ν. Σμιρνόφ, Ελένα Φίρσοβα, Βλαντίμιρ Ταρνοπόλσκυ, Γιούρι Κασπάροφ και Αλεξάντερ Στσετίνσκυ.
Το 1979 ο Ντενίσοφ έπεσε στη δυσμένεια του σοβιετικού καθεστώτος ως ένας από τους «Επτά του Χρένικοφ». που αποκηρύχθηκαν από το 6ο Συνέδριο της Ενώσεως Σοβιετικών Συνθετών για μη εγκεκριμένη συμμετοχή σε κάποια φεστιβάλ σοβιετικής μουσικής που έγιναν σε δυτικές χώρες. Μετά την αλλαγή του καθεστώτος, ο συνθέτης ηγήθηκε της επανασυσταθείσας το 1990 Ενώσεως για τη Σύγχρονη Μουσική. Ο Ντενίσοφ εγκαταστάθηκε αργότερα στη Γαλλία. Μετά από ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα το καλοκαίρι του 1994 και μακρά ασθένεια, απεβίωσε σε νοσοκομείο στο Παρίσι σε ηλικία 67 ετών. Από τους δύο γάμους του είχε δύο κόρες.
Μουσική
Ο κύκλος για σοπράνο και σύνολο δωματίου Le soleil des Incas (1964), που μελοποίησε τα ποιήματα της Γκαμπριέλα Μιστράλ και ήταν αφιερωμένος στον Πιερ Μπουλέζ, χάρισε στον Εντισόν Ντενίσοφ διεθνή αναγνώριση. Αυτό συνέβη μετά από μία σειρά επιτυχημένων εκτελέσεων του έργου στο Ντάρμστατ και στο Παρίσι το 1965. Η σύνθεση άρεσε στον Ίγκορ Στραβίνσκι, που ανεκάλυψε το «αξιοσημείωτο ταλέντο» του δημιουργού της. Ωστόσο, επικρίθηκε από την Ένωση Σοβιετικών Συνθετών για τις «δυτικές επιρροές» της, τον «ακαδημαϊσμό αντί δημιουργικότητας» και «ολική ελευθερία του συνθέτη» (Τ. Χρένικοφ). Κατόπιν αυτού, οι εκτελέσεις των έργων του Ντενίσοφ απαγορεύονταν συχνά στη Σοβιετική Ένωση.
Αργότερα ο συνθέτης έγραψε ένα κοντσέρτο για φλάουτο για την Ωρέλ Νικολέ, ένα κοντσέρτο για βιολί για τον Γκιντόν Κρέμερ, και έργα για τον ομποΐστα Χάιντς Χόλιγκερ, τον κλαρινετίστα Έντουαρντ Μπρούνερ και για τον σαξοφωνίστα Ζαν-Μαρί Λοντέξ (μία σονάτα για άλτο σαξόφωνο και πιάνο που έγινε πολύ δημοφιλής στους σαξοφωνίστες γενικά). Το νηφάλιο αλλά εντυπωσιακό Ρέκβιεμ που συνέθεσε ο Ντενίσοφ, με ένα πολύγλωσσο κείμενο (στην αγγλική, τη γαλλική, τη γερμανική και τη λατινική γλώσσα) γνώρισε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Αμβούργο το 1980. Μεταξύ των μεγαλύτερων έργων του είναι και οι όπερες L'écume des jours (1981, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπορίς Βιάν) και Quatre Filles (1986, για τον Πάμπλο Πικάσο), καθώς και το μπαλέτο Confession με έμπνευση το έργο του Αλφρέ ντε Μυσσέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων