cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασωπός (αρχαία πόλη)
Στην Πλύτρα, που βρίσκεται στο δήμο Μονεμβάσιας της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην περιοχή "κόκκινες", υπάρχει η βυθισμένη πόλη, της οποίας τα ερείπια διακρίνονται μέχρι σήμερα με γυμνό μάτι μέσα στη θάλασσα αλλά και κατά μήκος της ακτής. Υπάρχουν λείψανα της Ρωμαϊκής πόλης του Ασωπού η οποία ειχε ανεγερθεί στα ερείπια της αρχαίας πόλης και βρίσκονται στην παραπάνω περιοχή. Υπάρχουν ερείπια κτηρίων και τάφοι των ρωμαϊκών χρόνων και εντοπίζονται στον δυτικό τομέα του σημερινού οικισμού ενώ κατάλοιπα ρωμαϊκών κτισμάτων βρίσκονται στον βυθό της θάλασσας κοντά στο λιμάνι. Στον νοτιοανατολικό τομέα του οικισμού και σε μικρή απόσταση από τη θάλασσα σώζονται σε κατάσταση θεμελίωσης τα διαμερίσματα ρωμαϊκού λουτρού, τα λείψανα μικρών διαστάσεων θεάτρου καθώς και τμήματα τοίχων και δαπέδων που ανήκουν πιθανόν σε λουτρικές εγκαταστάσεις. Στη θέση Κόκκινες σώζονται κτήρια που έχουν κατασκευαστεί από μεγάλων διαστάσεων λαξευμένους πωρόλιθούς. Το επίμηκες και μεγάλων διαστάσερων κτήριο που βρίσκεται στην ακτογραμμή, ταυτίζεται πιθανόν με τον ναό των ρωμαίων αυτοκρατόρων που αναφέρει ο Παυσανίας. Στον περιβάλλοντα χώρο του υπάρχουν διάσπαρτα πώρινα αρχιτεκτονικά μέλη, όπως βάσεις κιόνων, τεκτονικά κιονόκρανα και κορμοί ραβδωτών κιόνων. Σε μικρή απόσταση βορειότερα σώζονται τα κατάλοιπα ρωμαϊκού λουτρού με ψηφιδωτό δάπεδο σε τρία στρώματα. Η αρχική οικοδομική φάση του κτηρίου χρονολογείται στους ύστερους ελληνιστικούς χρόνους. Σε μια δεύτερη οικοδομική φάση του κτηρίου, που ανάγεται στον 1ο-2ο αιώνα μ.Χ., το κτήριο χρησιμοποιήθηκε ως βαλαντείο, σύμφωνα και με αφιερωματική επιγραφή που αποκαλύφθηκε στο κατώφλι της θύρας εισόδου και τεκμηριώνει την ταύτιση του οικισμού με τον αρχαίο Ασωπό.
Σημειώνεται ότι στο Διάταγμα του 1870 περί εγκρίσεως του ρυμοτομικού σχεδίου Πλύτρας σε 9 οικοδομικά τετράγωνα του σχεδιαγράμματος που συνοδεύει το Διάταγμα αναγράφεται η φράση: «ερείπια αρχαίας πόλης».
Στην ίδια όμως θέση με την απόφαση του Υπουργού Προεδρίας Κυβερνήσεως του 1966 περί χαρακτηρισμού ως αρχαιολογικών χώρων και ιστορικών διατηρητέων μνημείων, αναγράφεται η φράση: «εκτεταμένα λείψανα της Ρωμαϊκής πόλεως Ασωπός».
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Λακωνίας Κατηγορία:Κοινό Ελευθερολακώνων
Φραάτης Δ΄ της Παρθίας
Ο Φραάτης Δ’ της Παρθίας ήταν βασιλιάς των Πάρθων από τη δυναστεία των Αρσακιδών μεταξύ 37 και 2 π.Χ.. Γιος και διάδοχος του βασιλιά των Πάρθων Ορόντη Β’. Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Πακώρου Α’ ορίστηκε από τον Φραάτη διάδοχος του θρόνου αλλά την ίδια χρονιά δολοφόνησε τον πατέρα του και τους 30 αδελφούς του και ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Ο Φραάτης δέχθηκε επίθεση από τον Ρωμαίο στρατηγό Μάρκο Αντώνιο το 36 π.Χ. που βάδιζε τότε εναντίον της Αρμενίας όπου καθαίρεσε τον βασιλέα Αρταβάσδη και τον μετέφερε αιχμάλωτο στην Αίγυπτο. Με την βοήθεια του ίδιου του Φραάτη έγινε βασιλιάς της Αρμενίας ο γιος του Αρταβάσδη Αρταξίας φανατισμένος εχθρός των Ρωμαίων. Λόγω της βιαιότητας του ο Φραάτης ανετράπη προσωρινά το 32 π.Χ. από τον Τιριδάτη Β’ αλλά επανήλθε σύντομα στον θρόνο με την βοήθεια των Σκυθών. Αργότερα συμφιλιώθηκε με την Ρώμη που αναγνώρισε την κυριαρχία του αφού έστειλε 5 από τους γιους του μαζί με τον Τιριδάτη Γ’ ομήρους στον Οκταβιανό Αύγουστο, ο ίδιος πήρε σύζυγο μια Ρωμαία συνοδό του Αυγούστου την Μούσα. Όρισε διάδοχο του τον Φραάτη Ε’ τον γιο του από τη Μούσα αλλά σύντομα το 2 π.Χ. δολοφονήθηκε από τον ίδιο και τη μητέρα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Γιάννης Κοντός
Ο Γιάννης Κοντός (Αίγιο, 1943 – Αθήνα, 21 Ιανουαρίου 2015) ήταν Έλληνας συγγραφέας, ραδιοφωνικός παραγωγός και μεταφραστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Αίγιο το 1943. Σπούδασε Οικονομικά και αρχικά εργάσθηκε ως ασφαλιστής, ενώ στη συνέχεια (από το 1971 έως το 1976) διατηρούσε βιβλιοπωλείο από κοινού με τον Θανάση Νιάρχο. Δημιούργησε την πρώτη του ποιητική συλλογή στα 1965 και συνέγραψε το πρώτο του βιβλίο το 1970. Το 1973 κέρδισε χορηγία του Ιδρύματος Φορντ. Επί σειρά ετών ήταν συνεργάτης ραδιοφώνου καθώς και των εκδόσεων "Κέδρος". Είχε κατά διαστήματα συνεργαστεί με περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού καθώς και με την εφημερίδα "Το Βήμα της Κυριακής". Είχε γράψει κείμενα για σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους. Τον Απρίλιο του 1992 εκδόθηκε μια επιλογή ποιημάτων του με τίτλο "Όταν πάνω από την πόλη ακούγεται ένα τύμπανο", σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, εικονογραφημένη από τον ζωγράφο Δημήτρη Μυταρά. Το ενδέκατο βιβλίο του, "Πρόκες στα σύννεφα" είναι μια ανθολόγηση όλων των ποιητικών του βιβλίων, που έκανε ο ζωγράφος Γιάννης Ψυχοπαίδης και την συμπλήρωσε με 20 χαρακτικά. Το 1998 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική συλλογή "Ο αθλητής του τίποτα". Το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του ποιητικού του έργου. Έργα του (μεταξύ των οποίων και παιδικά διηγήματα) έχουν δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες. Το 1980 ο συνθέτης Νίκος Καλλίτσης κυκλοφόρησε το δίσκο «Απόπειρα» με μελοποιημένα ποιήματά του και ερμηνεύτρια την Αφροδίτη Μάνου. Συνεργάσθηκε με Έλληνες ζωγράφους, όπως τον Δημήτρη Μυταρά, τον Αλέκο φασιανό, τον Φαίδωνα Πατρικαλάκη κ.α. που του εικονογράφησαν εξώφυλλα ποιητικών του συλλογών καθώς και τα παιδικά του βιβλία. Δίδαξε επίσης, θεατρική τέχνη.
Βραβεία
Το 1998 τιμήθηκε με Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική του συλλογή «Ο Αθλητής του Τίποτα» και το 2009 από την Ακαδημία Αθηνών (Βραβείο Ουράνη) για το σύνολο του έργου του.
Μεταφράσεις έργων του
Στα Αγγλικά: Στα Γερμανικά: Στα Δανικά: ''«...Να έχεις ελεύθερες λέξεις στο σπίτι, ''να σου κελαηδούν, να φεύγουν οι μανταρινιές ''από τον παράδεισο και να ζηλεύει η γειτονιά. Έτσι απλά είναι όλα». «Το ορφανοτροφείο των λέξεων» Γιάννης Κοντός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ιάκωβος Β΄ Κρίσπος
Ο Ιάκωβος Β΄ Κρίσπος (Ιταλικά ː Giacomo II Crispo, 1426 - 1447) μέλος του Οίκου των Κρίσπων και 13ος Δούκας του Αρχιπελάγους (1433 - 1447) ήταν γιος και διάδοχος του Ιωάννης Β΄ Κρίσπου και της Φραντσέσκα Μοροζίνι. Διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 7 ετών (1433) υπό την κηδεμονία της μητέρας του και με επίτροπο τον θείο του Γουλιέλμο Β΄ Κρίσπο. Η μητέρα του Φραντσέσκα περιγράφεται "ισχυρότατη γυναίκα" και είχε όλη την εξουσία στα χέρια της την εποχή που κυβέρνησε ο γιος της και ο εγγονό της μέχρι την άνοδο του κουνιάδου της Γουλιέλμου Β΄ (1453). Την σύντομη περίοδο του Ιακώβου Β΄ επικρατούσε στο δουκάτο ειρήνη και ευημερία, οι Οθωμανοί είχαν καταλάβει την Ουγγαρία και το Δουκάτο του Αρχιπελάγους βρισκόταν υπό την προστασία της Βενετίας σύμφωνα με την συνθήκη που έκλεισαν με τους Οθωμανούς (1446).
Η υπόθεση της Άνδρου
Στην εποχή του λύθηκε η χρονίζουσα υπόθεση της Άνδρου: το νησί ανήκε στη Μαρία Σανούδου, αλλά δόθηκε αυθαίρετα στην Πετρονέλα Κρίσπι και τον ικανότατο σύζυγό της Πιέτρο Ζένο. Η Μαρία διεκδικούσε το νησί και η υπόθεση αναβαλλόταν. Ο γιος της Κρουσίνο Σομμαρίπα συνέχισε τις αξιώσεις της από τον γιο της Πετρονέλας, Αντρέα Ζένο, που απεβίωσε το 1437 αφήνοντας μια 13ετή κόρη. Η Βενετία σχεδίαζε από καιρό να καταλάβει το νησί με το θάνατο του Αντρέα Ζένο, αλλά το σχέδιό της μαθεύτηκε. Έτσι το 1437 οι θείοι του Ιακώβου Β΄ πρόλαβαν τη Βενετία, περιορίζοντας τη σύζυγο του Αντρέα Ζένο στο κάστρο της και αναγκάζοντάς την να υπογράψει ότι θα πάντρευε την κόρη της με το νεαρό δούκα. Οι Βενετοί αντέδρασαν στέλνοντας μια γαλέρα που κατέλαβε την Άνδρο. Το 1440 στο δικαστήριο οι δύο μεριές εξέθεσαν τις απόψεις τους και αποφασίσθηκε το νησί να δοθεί στον Κρουσίνο Σομαρίπα. Έτσι το νησί επέστρεψε έπειτα από 50 έτη στο γιο της νόμιμης κυρίαρχου του Μαρίας.
Μάχες με τους Οθωμανούς
Τότε επισκέφθηκε την Πάρο ο αρχαιοδίφης Κυριακός Αγκωνίτης, που είδε στην Πάρο τμήματα αγάλματος και στη Μύκονο τμήματα από άγαλμα της Δήλου. Ο Ιωάννης Κουιρίνι της Σταμπαλίας (Αστυπάλαιας) απέκτησε την Αμοργό και οι Μικέλι τη Σέριφο. Οι Γκοζαντίνι από τη Βερόνα, αυθέντες των Θερμιών (Κύθνου) και ο ντα Κορόνια από την Ισπανία, αυθέντης της Σίφνου, αν και δεν είχαν Βενετική καταγωγή, άφησαν τη Γαληνότατη Δημοκρατία να τους περιλάβει στη συνθήκη ειρήνης με τους Οθωμανούς ως Βενετούς πολίτες. Ο Μουράτ Β΄ υπέστη στη Ναϊσό φοβερή ήττα από τον Ιωάννη Ουνυάδη το 1442 και δεν ενοχλούσε το Αιγαίο. Έτσι ο δούκας μπόρεσε να ενισχύσει το στόλο του και να προσφέρει γαλέρες στο Βενετικό στόλο. Μετά από δύο έτη ο Μουράτ Β' νίκησε στη Βάρνα το στρατό του Ουνυάδη και του συμμάχου του βασιλιά της Πολωνίας· έπειτα η Βενετία έκανε συνθήκη ειρήνης το 1446 περιλαμβάνοντας και το δουκάτο της Νάξου.
Το επόμενο έτος ο Ιάκωβος Β΄ απεβίωσε. Η σύζυγός του Τζινέβρα Γκατιλούζιο γέννησε έξι εβδομάδες μετά τον γιο τουςΙωάννη Ιάκωβο. Οι θείοι του αποθανόντος δούκα Γουλιέλμος Β΄ Κρίσπος της Ανάφης και Νικολό Κρίσπος, κύριος της Σύρου ανέλαβαν επίτροποι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Τζινέβρα Γκατιλούζιο, κόρη του Ντορίνο Γκαττιλούζιο, ηγεμόνα της Λέσβου. Είχαν δύο παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Νάξου Κατηγορία:Οίκος των Κρίσπων
Κύρου Ανάβασις
Η Κύρου Ανάβασις είναι ένα πολύ σημαντικό ιστορικό σύγγραμμα του Έλληνα ιστορικού, στρατιωτικού, και φιλοσόφου Ξενοφώντα που περιγράφει τη συμμετοχή σώματος 13.000 Ελλήνων μισθοφόρων ανάμεσα στους οποίους 700 Σπαρτιάτες (των Μυρίων), από τη στιγμή που εντάχθηκαν στον στρατό του Κύρου και συμμετείχαν στην εκστρατεία εκείνου κατά του αδελφού του Αρταξέρξη και ειδικότερα στη μάχη στα Κούναξα το 401 π.Χ.. Μετά τον θάνατο του Κύρου, ο Αρταξέρξης εκτέλεσε τους Έλληνες στρατηγούς. Το υπόλοιπο Ελληνικό στράτευμα βρέθηκε ακέφαλο εν μέσω εκατοντάδων χιλιάδων εχθρών. Εξέλεξε νέους στρατηγούς, μεταξύ των οποίων και ο νεαρός Ξενοφών. και μαχόμενο ακολούθησε μία περιπετειώδη επιστροφή από τη Μικρά Ασία και τις Ποντιακές Άλπεις προς τη Μαύρη Θάλασσα, η λεγόμενη "κάθοδος των μυρίων..".
Σύνοψη
Η πορεία των μυρίων που αφηγείται το εν λόγω σύγγραμμα είναι: «ένα επίτευγμα από τις μεγάλες περιπέτειες της ανθρώπινης ιστορίας». Το ιστορικό αυτό σύγγραμμα αποτελείται από επτά βιβλία. Είναι γραμμένο σε καθαρά αττική διάλεκτο και θεωρείται πολύ αξιόλογο στη περιγραφή μιας μεγάλης στρατιωτικής επιχείρησης της αρχαιότητας.
Σημειώσεις
- Ανάβαση λέγεται η πορεία ενός στρατεύματος από τη θάλασσα προς το εσωτερικό μιας χώρας, και κάθοδος ακριβώς το αντίθετο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έργα του Ξενοφώντα Κατηγορία:Ιστοριογραφία της Ελλάδας Κατηγορία:Περσικοί Πόλεμοι
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1927-28
Λεπτομέρειες
Στην αρχή της σεζόν 1927-28 η ΕΠΟ τιμώρησε τον Ολυμπιακό και του απαγόρευσε να πάρει μέρος στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και κατ' επέκταση στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα 1927-28, στο οποίο θα μετείχαν οι πρωταθλήτριες ομάδες των τριών ιδρυτικών ποδοσφαιρικών ενώσεων: ΕΠΣ Πειραιώς, Ε.Π.Σ. Αθηνών και Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Επίσης, επέβαλε στα υπόλοιπα σωματεία να μην αγωνίζονται μαζί του ούτε σε φιλικά ματς. Τότε, οι δυνατές ομάδες της Αθήνας, ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ αλλά και ο Απόλλων Αθηνών, που προσδοκούσαν οικονομικά κέρδη από τα διάφορα τουρνουά που διοργάνωναν με τη συμμετοχή και του Ολυμπιακού, δεν υπάκουσαν και προχώρησαν στη διοργάνωση φιλικών αγώνων με τον Ολυμπιακό. Στις 31 Οκτωβρίου 1927 η ΕΠΟ διέγραψε τους παρανομήσαντες συλλόγους και τους απαγόρευσε να πάρουν μέρος στο πρωτάθλημα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι τρεις μεγάλοι να δημιουργήσουν μια σύμπραξη που ονομάστηκε ΠΟΚ, από τα αρχικά των λέξεων: "Ποδοσφαρικός Όμιλος Κέντρου" ή από τα αρχικά των ονομάτων των τριών σωματείων: "Παναθηναϊκός" - "Ολυμπιακός" - "Κωνσταντινούπολις".
Η μη συμμετοχή των συλλόγων αυτών αποδυνάμωσε το πειραϊκό και το αθηναϊκό πρωτάθλημα, αφού οι φίλαθλοι προτιμούσαν τα διεθνή φιλικά των δυνατών συλλόγων και τα τουρνουά που καθιερώθηκαν από τότε την περίοδο των εορτών, όπως το "Κύπελλο Χριστουγέννων" και το "Κύπελλο Πάσχα". Η απαξίωση των πρωταθλημάτων ανάγκασε την ΕΠΟ τον επόμενο Ιούλιο 1928 να ανακαλέσει τις διαγραφές τους και από τη σεζόν 1928-29 οι σύλλογοι επανήλθαν κανονικά στα πρωταθλήματα.
Ο αποκλεισμός του Ολυμπιακού από το πρωτάθλημα της ΕΠΣΠ είχε ως αποτέλεσμα να κυριαρχήσει εύκολα ο Εθνικός, ο οποίος στη συνέχεια τερμάτισε δεύτερος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα πίσω από τον Άρη Θεσσαλονίκης. Το πρωτάθλημα της ΕΠΣΠ της περιόδου 1927-28 ορίσθηκε να αρχίσει με καθυστέρηση στα τέλη Φεβρουαρίου του 1928, λόγω έργων ανακαίνισης που είχαν ξεκινήσει στο γήπεδο του Ποδηλατοδρομίου, γήπεδο όπου και τελούνταν οι ποδοσφαιρικοί αγώνες του πρωταθλήματος. Αρχική ημερομηνία ήταν η Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 1928, ωστόσο λόγω κακοκαιρίας αναβλήθηκε και μετατέθηκε για την Κυριακή 4 Μαρτίου 1928, όποτε και εν τέλει ξεκίνησε το πρωτάθλημα.
Α΄ κατηγορία
Δεν είναι ξεκάθαρο το σύστημα διεξαγωγής, αλλά είναι γνωστό πως διεξήχθη τελικός αγώνας τον Μάιο του 1928, μεταξύ του Εθνικού και της Άμυνας, οι οποίοι φαίνεται πως αποτέλεσαν τα μόνα σωματεία που συγκρότησαν την Α΄ κατηγορία, έπειτα της τιμωρίας και μη συμμετοχής του Ολυμπιακού. Ο τελικός αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 13 Μαΐου 1928 στο Ποδηλατοδρόμιο Ν. Φαλήρου, όπου και ενώ ο Εθνικός προηγούνταν με 4-1, οι παίκτες της Άμυνας μη δεχόμενοι την ήττα δημιούργησαν επεισόδια με αποτέλεσμα να διακοπεί ο αγώνας. Η ΕΠΣΠ έπειτα τη διακοπή του τελικού αγώνα ανακήρυξε πρωταθλητή τον Εθνικό.
Σύλλογοι
Δεν είναι γνωστή η δομή των κατηγοριών αλλά τα σωματεία-μέλη της Ένωσης ήταν 14 μετά τις εξής διαφοροποιήσεις από την προηγούμενη σεζόν:
1 Ο Ολυμπιακός δεν μετείχε λόγω τιμωρίας από την ΕΠΟ.
2 Οι σύλλογοι Προοδευτική Νεολαία και Άρης από την προηγούμενη σεζόν (1926-27) δε συμμετείχαν αν και αρχικά είχαν δηλωθεί. Εν τέλει την επόμενη σεζόν (1928-29) επανεντάχθηκαν στη δύναμη της ΕΠΣΠ και έλαβαν μέρος στη Γ΄ κατηγορία.
3 Ο Φαληρικός και ο Καλλιθαϊκός τερμάτισαν τελευταίοι στο πρωτάθλημα της Β΄ και στην αρχή της επόμενης σεζόν η Ένωση αποφάσισε για τη δικαιότερη κατάταξη των σωματείων της Β΄ να δώσουν αγώνες διαβάθμισης με τις πρώτες ομάδες της Γ΄ ΑΕΚ και Μοσχάτο. Τα αποτελέσματα (11/11/1928): Μοσχάτο-Καλλιθαϊκός 9-0 και ΑΕΚ-Φαληρικός 2-0 άνευ αγώνος. Έτσι ΑΕΚ και Μοσχάτο προήχθησαν στη Β΄ ενώ Καλλιθαϊκός και Φαληρικός υποβιβάστηκαν στη Γ΄.
4 Το καλοκαίρι του 1927 μετονομάσθηκε από ΑΣ Θύελλα Ταμπουρίων σε Ένωση Φιλάθλων Ταμπουρίων και την επόμενη σεζόν μετονομάστηκε σε Αργοναύτη: "Η ΕΠΣ Πειραιώς απεδέχθη την μετονομασία της Ενώσεως Φιλάθλων Ταμπουρίων εις "Δωδεκανησιακόν Ποδοσφαιρικόν Σύλλογον ο Αργοναύτης".
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1927-1928
Ποταμός Μαδίδι
Ο Μαδίδι (Madidi) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [maˈðiði], είναι ένας ποταμός που βρίσκεται στο διαμέρισμα Λα Πας της Βολιβίας. Είναι παραπόταμος του ποταμού Μπένι και ένα μέρος της λεκάνης του Αμαζονίου. Τρέχει μέσω του Εθνικού Πάρκου Μαδίδι.
Πηγές
Μαδιδι
Πρωθυπουργός της Ουκρανίας
Ο πρωθυπουργός της Ουκρανίας (ουκρανικά: Прем'єр-міністр України) είναι ο επικεφαλής της ουκρανικής κυβέρνησης που είναι και το ανώτατο εκτελεστικό όργανο στην Ουκρανία. Διορίζεται από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας για συγκεκριμένη θητεία και αυτός με την συγκατάθεση του προέδρου διορίζει τα μέλη της κυβέρνησης. Μόνο αν ο πρόεδρος εγκρίνει τον διορισμό των μελών μπορεί η κυβέρνηση να αναλάβει καθήκοντα. Αντικατέστησε την θέση του τοπικού πρωθυπουργού της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ.
Ο σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Ντενίς Σμιγκάλ, ο οποίος ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 4 Μαρτίου 2020.
Η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας ήταν η Γιούλια Τιμοσένκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρωθ
Θερμική αγωγιμότητα
Ως θερμική αγωγιμότητα (συμβολίζεται συνήθως με k) ορίζεται η χαρακτηριστική ιδιότητα της ύλης που προσδιορίζει την ευκολία ή δυσκολία διάδοσης της θερμότητας στο εσωτερικό ενός υλικού. Η Θερμική αγωγιμότητα μετριέται με τον "συντελεστή αγωγιμότητας" ο οποίος διαφέρει από σώμα σε σώμα.
Ανάλογα με την ευκολία της διάδοσης της θερμότητας τα σώματα (υλικά) διακρίνονται σε ευθερμαγωγά, ή καλοί αγωγοί θερμότητας, (όπως π.χ. τα μέταλλα) και σε δυσθερμαγωγά, ή κακοί αγωγοί θερμότητας, ή κατ΄ επέκταση θερμομονωτικά, (όπως π.χ. το ξύλο, ο αμίαντος, τα υγρά και τα αέρια).
Σύμφωνα με το νόμο αγωγής θερμότητας ο ρυθμός μετάδοσης θερμότητας ή αλλιώς ροή θερμότητας υπολογίζεται από τον τύπο
όπου k \, η θερμική αγωγιμότητα, A \, το εμβαδό της διατομής δια μέσω της οποίας έχουμε αγωγή, και η μεταβολή της θερμοκρασίας σε απόσταση \Delta x \, κατά τη φορά αγωγής.
Θερμική αγωγιμότητα κεραμικών υλικών
Στα κεραμικά υλικά συναντάμε ένα μεγάλο εύρος των τιμών της. Ειδικότερα, σε υλικά τα οποία αποτελούνται από στοιχεία με παρόμοια ατομικά βάρη (π.χ. SiC, BeO, B4C ) η από ένα στοιχείο (διαμάντι ή γραφίτης) η θερμική αγωγιμότητα είναι υψηλή. Όμως σε υλικά όπως UO2 ή ThO2 με μεγάλες διαφορές στο μέγεθος και στα ατομικά βάρη των ανιόντων κι των κατιόντων, εμφανίζουν μικρή θερμική αγωγιμότητα, καθώς επίσης και στοιχεία τα οποία βρίσκονται σε στερεή κατάσταση. Άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την αγωγιμότητα είναι οι προσμίξεις, το πορώδες, οι μικρορωγμές, η μη κρυσταλλικότητα, τα όρια και το μέγεθος των κόκκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδιότητες της ύλης Κατηγορία:Θερμοδυναμικές ιδιότητες Κατηγορία:Φαινόμενα μεταφοράς Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκυ
Ο Αλεξάντερ Τσεμλίνσκυ ή Αλεξάντερ φον Τσεμλίνσκυ (Alexander von Zemlinsky, 14 Οκτωβρίου 1871 - 15 Μαρτίου 1942) ήταν Αυστριακός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και δάσκαλος.
Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια
Ο Αλεξάντερ Τσεμλίνσκυ γεννήθηκε στη Βιέννη και ανατράφηκε σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον. Ο παππούς του, Άντον Σεμλίνσκυ, είχε μεταναστεύσει από την Ουγγαρία στην Αυστρία, όπου παντρεύτηκε μία Αυστριακή. Κι οι δυο τους προέρχονταν από οικογένειες ένθερμων καθολικών, με αποτέλεσμα να αναθρέψουν τον πατέρα του Αλεξάντερ, Αδόλφο σύμφωνα με τις αρχές του Ρωμαιοκαθολικισμού. Η μητέρα του Αλεξάντερ, γεννήθηκε στο Σεράγεβο, από έναν Σεφαρδίτη Εβραίο πατέρα και μία Βόσνια Μουσουλμάνα μητέρα. Ολόκληρη η οικογένεια του Αλεξάντερ ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό, ακολουθώντας την θρησκεία του παππού του από την πλευρά της μητέρας του. Ο πατέρας του μάλιστα, πρόσθεσε τον αριστοκρατικό τίτλο «φον» στο επίθετό του, παρ' όλο που κανένας από την οικογένεια δεν είχε αριστοκρατική καταγωγή, ενώ επίσης άλλαξε την τρόπο προφοράς του επωνύμου του από Σεμλίνσκυ σε Τσεμλίνσκυ.
Ο Αλεξάντερ σπούδασε πιάνο από νεαρή ηλικία. Σε περιστάσεις θρησκευτικών εορτών, έπαιζε όργανο στην Εβραϊκή Συναγωγή, ενώ έγινε δεκτός στο Ωδείο της Βιέννης το 1884. Σπούδασε πιάνο με τον Άντον Ντορ, κερδίζοντας το πρώτο σχολικό βραβείο το 1890. Συνέχισε τις σπουδές του μέχρι το 1892, μελετώντας Θεωρία με τον Ρόμπερτ Φουκς και Σύνθεση με τον Γιόχαν Νέπομουκ Φουκς και τον Άντον Μπρούκνερ. Την ίδια περίοδο ξεκίνησε να συνθέτει.
Ο Αλεξάντερ Τσεμλίνσκυ γνωρίστηκε επίσης με τον Άρνολντ Σένμπεργκ, όταν ο δεύτερος συμμετείχε στην ίδρυση της ορχήστρας Πολύμνια, στην οποία επίσης πήρε μέρος ως τσελίστας. Οι δυο τους έγιναν στενοί φίλοι, κι αργότερα συγγενείς εξ αγχιστείας, όταν ο Σένμπεργκ παντρεύτηκε την αδελφή του Αλεξάντερ, Ματθίλδη. Ο Τσεμλίνσκυ παρέδωσε στον Σένμπεργκ έναν κύκλο μαθημάτων Αντίστιξης, κι έγινε έτσι ο μοναδικός επίσημος δάσκαλος που είχε ποτέ ο Σένμπεργκ.
Στα 1897, η Συμφωνία Νο. 2 του Τσεμλίνσκυ (η οποία ήταν η τρίτη χρονολογικά, γι' αυτό και κάποιες φορές αριθμείται ως τέτοια) έγινε επιτυχία κατά την παρουσίασή της στη Βιέννη. Η φήμη του ως συνθέτη ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο όταν ο Γκούσταβ Μάλερ διηύθυνε την όπερά του «Μια φορά κι έναν καιρό...» (Es war einmal...) κατά την πρεμιέρα της στην Χόφοπερ το 1900. Το 1899, ο Τσεμλίνσκυ εξασφάλισε τη θέση του αρχιμουσικού στο Θέατρο Καρλ της Βιέννης.
Τα ώριμα χρόνια του
Στα 1900, ο Τσεμλίνσκυ γνώρισε κι ερωτεύτηκε την Άλμα Σίντλερ, μία από τις μαθήτριές του στην τάξη της Σύνθεσης. Εκείνη ανταποκρίθηκε αρχικά στα συναισθήματά του, ωστόσο δέχθηκε μεγάλη πίεση από το οικογενειακό και φιλικό της περιβάλλον να βάλει τέλος σε αυτήν τη σχέση. Η οικογένεια της Άλμα αρχικά ανησυχούσε λόγω του γεγονότος ότι ο Τσεμλίνσκυ ήταν άσημος καθώς και όχι ιδιαίτερα εμφανίσιμος. Έτσι η Άλμα διέκοψε την σχέση της με τον Τσεμλίνσκυ και παντρεύτηκε τον Γκούσταβ Μάλερ στα 1902, ενώ ο Τσεμλίνσκυ παντρεύτηκε την Άιντα Γκούτμαν στα 1907, χωρίς όμως να ευτυχήσει μαζί της. Ύστερα από τον θάνατο της Άιντα το 1929, ο Τσεμλίνσκυ παντρεύτηκε το 1930 την κατά 29 χρόνια νεότερή του Λουίζε Σάχσελ, στην οποία παρέδιδε μαθήματα τραγουδιού από το 1914. Ο γάμος αυτός υπήρξε πολύ πιο ευτυχισμένος και διήρκεσε έως τον θάνατο του Τσεμλίνσκυ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του
Το 1906 ανατέθηκε στον Τσεμλίνσκυ το αξίωμα του αρχιμουσικού στη Λαϊκή Όπερα της Βιέννης (Wiener Volksoper). Από το 1911 έως το 1927, εργάστηκε ως διευθυντής ορχήστρας στο Γερμανικό Κρατικό Θέατρο της Πράγας (Deutsches Landestheater im Prague) παρουσιάζοντας το έργο Προσδοκία (Erwartung) του Άρνολντ Σένμπεργκ. Ο Τσεμλίνσκυ εκείνη την εποχή μετακόμισε στο Βερολίνο όπου δίδαξε και εργάστηκε υπό τις οδηγίες του Όττο Κλέμπερερ, ως διευθυντής ορχήστρας στην Όπερα Κρολλ. Με την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος όμως, διέφυγε στην Βιέννη το 1933, όπου δεν έλαβε κάποια επίσημη θέση, αλλά επικεντρώθηκε στην σύνθεση, κάνοντας περιστασιακές εμφανίσεις ως διευθυντής ορχήστρας. Το 1938, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκαταστάθηκε στην Νέα Υόρκη. Ενώ ο συμπατριώτης του, επίσης μετανάστης Άρνολντ Σένμπεργκ έγινε διάσημος στο Λος Άντζελες κατά τις δεκαετίες του 1930 και 1940, διδάσκοντας στο UCLA και στο USC και κερδίζοντας έτσι μια νέα γενιά συνεχιστών, ο Τσεμλίνσκυ αγνοήθηκε κι έπεσε στην αφάνεια στην νέα του πατρίδα. Άρχισε να γίνεται φιλάσθενος και εγκατέλειψε την σύνθεση. Πέθανε στο Λάρτσμοντ της Νέας Υόρκης από πνευμονία.
Η μουσική του Τσεμλίνσκυ
Άλλα ορχηστρικά έργα περιλαμβάνουν το μεγάλης κλίμακας συμφωνικό ποίημα Η Γοργόνα (Die Seejungfrau). Το έργο αυτό πρωτοπαρουσιάστηκε το 1905 στην ίδια συναυλία με το έργο του Άρνολντ Σένμπεργκ Πελλέας και Μελισσάνθη, και θεωρείτο «χαμένο» έως το 1984, οπότε κι επανήλθε στο φως. Έκτοτε αποτελεί ένα από τα πιο συχνά εκτελούμενα έργα του Τσεμλίνσκυ. Μια Συμφωνιέτα η οποία συντέθηκε το 1934 και είχε κερδίσει τον θαυμασμό του Άρνολντ Σένμπεργκ και του Άλμπαν Μπεργκ, είναι γραμμένη σε στυλ παρόμοιο με σύγχρονα έργα του Πάουλ Χίντεμιτ και του Κουρτ Βάιλ.
Άλλα έργα του Τσεμλίνσκυ περιλαμβάνουν οκτώ όπερες, μεταξύ των οποίων η Φλωρεντινή Τραγωδία (Eine Frorentinische Tragödie 1915 - 1916) και το αυτοβιογραφικό έργο Ο νάνος (Die Zwerg 1919 - 1921), βασισμένα και τα δυο σε κείμενα του Όσκαρ Ουάιλντ. Έχει γράψει επίσης έργα μουσικής δωματίου (μεταξύ των οποίων τέσσερα κουαρτέτα για έγχορδα) και το Μπαλέτο Ο Θρίαμβος του Χρόνου (Der Triumph der Zeit - 1901). Μεταξύ των έργων του επίσης συγκαταλέγονται τρεις Ψαλμοί για χορωδία και ορχήστρα και αναρίθμητοι κύκλοι τραγουδιών, με την συνοδεία πιάνου ή ορχήστρας, απ' τους οποίους ο πιο γνωστός είναι αυτός που βασίζεται σε κείμενα του Μωρίς Μέετερλινκ.
Η επίδραση του Γιοχάνες Μπραμς είναι έντονη στα πρώιμα έργα του Τσεμλίνσκυ, ενώ τα όψιμα έργα του υιοθετούν το ύφος των αρμονιών της διευρυμένης τονικότητας του Ρίχαρντ Βάγκνερ, ο οποίος είχε ασκήσει επίδραση και στον Γκούσταβ Μάλερ. Σε αντίθεση με τον φίλο του τον Άρνολντ Σένμπεργκ, ποτέ δεν έγραψε ατονική μουσική, και ποτέ δεν χρησιμοποίησε την τεχνική του δωδεκαφθογγισμού. Παρ' όλα αυτά, κάποια όψιμα έργα του όπως η Symphonische Gesange κινούνται στα πλαίσια του υστερο-ρομαντισμού, ενσωματώνοντας στοιχεία του νεοκλασικισμού, κι ακόμη και της τζαζ.
Ως διευθυντής ορχήστρας, ο Τσεμλίνσκυ κέρδισε τον θαυμασμό πολλών σύγχρονων μουσικών, όπως του Κουρτ Βάιλ, του Ιγκόρ Στραβίνσκι κα. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται ο Έριχ Βολφγκαγκ Κόρνγκολντ, ο Χανς Κράσα και ο Καρλ Βάιγκλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά 2012
Η κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά ή κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου (Ιούνιος 2012 - Ιανουάριος 2015) ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας μετά τις εκλογές της εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012. Ο σχηματισμός της κυβέρνησης Σαμαρά ήταν το αποτέλεσμα της συμφωνίας των κομμάτων της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ, και της ΔΗΜΑΡ, προκειμένου να επιλυθεί το νέο κυβερνητικό αδιέξοδο που προέκυψε από τις εκλογές. Η Νέα Δημοκρατία ήρθε πρώτη αλλά συγκέντρωσε 129 έδρες στη βουλή, έτσι η συνδρομή και άλλων κομμάτων ήταν απαραίτητη προκειμένου να μην οδηγηθεί η χώρα και πάλι σε εκλογές. Η συνεργασία των τριών κομμάτων έγινε δυνατή ύστερα από τον καθορισμό της προγραμματικής τους συμφωνίας τα κυριότερα σημεία της οποίας ήταν: Τον Ιούνιο του 2013 η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε από την κυβέρνηση, μετά την απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ.
Η αδυναμία της κυβέρνησης Σαμαρά να εκλέξει τον δικό της υποψήφιο (Σταύρο Δήμα) στην εκλογή προέδρου από τη Βουλή τον Δεκέμβριο του 2014, καθώς δεν συγκέντρωσε τις απαιτούμενες 180 ψήφους, οδήγησε στη διάλυση της Βουλής, σύμφωνα με το Σύνταγμα, και σε πρόωρες εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 25 Ιανουαρίου 2015.
μικρογραφία|400px|δεξιά|Αναμνηστική φωτογραφία στο περιστύλιο της Βουλής των Ελλήνων, μετά την πρώτη Συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου.
Αλλαγές στα Υπουργεία
Σύμφωνα με το Π.Δ. 85/ 2012 (ΦΕΚ Α141/ 2012) της 21ης Ιουνίου 2012, το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, μετονομάστηκε σε Υπουργείο Υγείας, το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη μετονομάστηκε σε Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, και το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας μετά και την απόσπαση της «Γενικής Διεύθυνσης Πρόνοιας» του πρώην Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Επανιδρύθηκε το Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης με την απόσπαση της Γενικής Γραμματείας Μακεδονίας-Θράκης του πρώην Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας και των φορέων που αυτή επόπτευε, σε ιδιαίτερο υπουργείο.
Ιδρύθηκε το Υπουργείο Ναυτιλίας από μεταφορά των αρμοδιοτήτων που είχαν διαμοιραστεί στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και στο «Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας».
Ιδρύθηκε αυτόνομο Υπουργείο Τουρισμού από την απόσπαση των διευθύνσεων και των τμημάτων που ανήκαν στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού (τομέας Τουρισμού).
Ιδρύθηκε το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού με την μεταφορά των διευθύνσεων και των τμημάτων των πρώην Υπουργείων Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων και Πολιτισμού και Τουρισμού (τομέας Πολιτισμού και η «Γενική Γραμματεία Αθλητισμού»)
Ανασχηματισμός 25ης Ιουνίου 2013
Στις 21 Ιουνίου 2013 η ΔΗΜΑΡ αποχώρησε από την κυβέρνηση και έτσι στο κυβερνητικό σχήμα έμειναν μόνο οι άλλοι δύο εταίροι, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Ο Πρωθυπουργός δήλωσε :''«Η κυβέρνηση πράγματι δοκιμάστηκε τις τελευταίες ημέρες αλλά έμεινε όρθια και συνεχίζει με νέα αποφασιστικότητα. Και με πολύ καλύτερη συνεννόηση θέλω να ελπίζω... Πρέπει να μάθουμε να συνεννοούμαστε. Έχουμε όμως επίγνωση του κινδύνου. Δεν θα την πατήσουμε. Θα συνεννοηθούμε εκεί που πρέπει και θα συνεννοηθούμε εγκαίρως»''
Αλλαγές στα Υπουργεία
Στις 25 Ιουνίου 2013 με το Π.Δ. 118 (ΦΕΚ Α152/2013) το Υπουργείο Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων διασπάστηκε σε δύο Υπουργεία : στο Υπουργείο Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας και στο Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων. Επίσης και το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού διασπάστηκε σε Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων και Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, με την ανάλογη μεταφορά των αρμοδιοτήτων από το καταργούμενο Υπουργείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήσεις της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Ελληνικές κυβερνήσεις συνεργασίας κομμάτων Κατηγορία:2012 Κατηγορία:2013 Κατηγορία:2014
Κόγκελ μόγκελ
Το κόγκελ μόγκελ (γίντις: גאָגל-מאָגל, kogel-mogel, eggedosis, Zuckerei, гоголь-моголь) είναι σπιτικό επιδόρπιο με βάση το αυγό, το οποίο είναι δημοφιλές στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, καθώς και στην Καυκασία. Φτιάχνεται από κρόκους αυγού, ζάχαρη και αρωματικές ύλες όπως μέλι, βανίλια, κακάο ή ρούμι, παρόμοια με το έγκνογκ ή το ζαμπαγιόνε. Στην κλασική του μορφή σερβίρεται ελαφρώς παγωμένο ή σε θερμοκρασία δωματίου. Σερβίρεται ζεστό για σπιτική θεραπεία για πονόλαιμους Οι παραλλαγές περιλαμβάνουν γάλα, μέλι και σόδα.
Ιστορία και ετυμολογία
Το κόγκελ μόγκελ έγινε γνωστό με αυτό το όνομα από τις εβραϊκές κοινότητες της Κεντρικής Ευρώπης του 17ου αιώνα. Μπορεί να έχει τις ρίζες του στον εβραϊκό κώδικα νόμου που ονομάζεται Shulchan Arukh (Σουλχάν Αρούχ) όπου επιτρέπεται σε κάποιον να καταναλώνει γλυκό σιρόπι ή/ και ωμό αυγό στο Shabbat (Σαμπάτ) για να κάνει τη φωνή κάποιου πιο ευχάριστη.
Το επιδόρπιο έγινε δημοφιλές κατά την έλλειψη τροφίμων της κομμουνιστικής περιόδου, συμπεριλαμβανομένης της ζάχαρης. Τρώγεται ακόμα στην Πολωνία και σε πολωνικές κοινότητες σε όλο τον κόσμο.
Παρασκευή
Το πιάτο αποτελείται από ωμούς κρόκους αυγού και ζάχαρη, χτυπημένα και αλεσμένα μέχρι να σχηματίσει μια κρεμώδης υφή, χωρίς διακριτούς κόκκους ζάχαρης. Στις σύγχρονες κουζίνες, αναμιγνύεται συχνά σε ένα μπλέντερ μέχρι να αλλάξει χρώμα και να γίνει παχύ. Μια κλασική μερίδα κόγκελ μόγκελ φτιάχνεται από δύο κρόκους αυγών και τρία κουταλάκια του γλυκού ζάχαρης. Παραλλαγές μπορούν να γίνουν προσθέτοντας σοκολάτα, βότκα, ρούμι, μέλι, βανίλια, χυμό λεμονιού, χυμό πορτοκαλιού, σταφίδες, σαντιγί ή διάφορα άλλα συστατικά με βάση τις προτιμήσεις του ατόμου.
Πολιτιστικές αναφορές
Στη γερμανική μετάφραση του Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων του Λιούις Κάρολ, ο Χάμπτι Ντάμπτι ονομάζεται Goggelmoggel.
Στην ταινία του 1985 του Ντόκτορ Αϊμπολίτ (ρωσικά: Доктор Айболит) από τη Σοβιετική Ένωση, ο γιατρός Αϊμολίτ γιατρεύει άρρωστους πειρατές και ζώα δίνοντάς τους κόγκελ μόγκελ.
Στην πολωνική ταινία κωμωδίας Kogel-mogel του 1988, σε σκηνοθεσία του Ρόμαν Ζαουούσκι, πρωταγωνιστούν οι Γκραζίνα Μπουένσκα-Κόλσκα και Έβα Κάσπσικ.
Μια παρόμοια ηχητική φράση, το Great Googly Moogly, ένας φαινομενικός ευφημισμός για το «Μεγάλο Παντοδύναμο Θεό», εμφανίζεται στο τραγούδι Goin' Down Slow του Howlin' Wolf και στο έργο του Λάνγκστον Χιουζ, όπου αργότερα γενικεύτηκε από τους Φρανκ Ζάπα και Mr. Magoo.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια Κατηγορία:Ασκεναζική κουζίνα Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα Κατηγορία:Ουκρανική κουζίνα Κατηγορία:Γερμανικά επιδόρπια Κατηγορία:Πολωνικά επιδόρπια Κατηγορία:Ρωσικά επιδόρπια Κατηγορία:Παραδοσιακή ιατρική
Γεώργιος Γρήντζαλης
Ο Γεώργιος Γρήντζαλης ήταν σπουδαίος Έλληνας αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 αλλά και πολύ επικίνδυνος ληστής.
Βιογραφία
Φέρεται να γεννήθηκε στη Κορώνη. Κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ήταν "μπουλουκτζής" στη περιοχή της Μεθώνης. Υπήρξε από τους αγριότερους πολεμιστές. Εκδικούμενος το φόνο των οικείων του στη Κορώνη, διέπραξε πλήθος από θηριωδίες κατά την παράδοση της Μεθώνης και την παρασπονδία της συνθηκολόγησης του Νεοκάστρου.
Μετά τη λήξη του Αγώνα του 21 και επί Ι. Καποδίστρια ο Γεώργιος Γρήντζαλης παρέμεινε ανένταχτος στα βουνά ακολουθώντας ληστρικό βίο σε βάρος ακόμη και των Ελλήνων. Τον βίο αυτό συνέχισε και επί Όθωνα μέχρι που διατάχθηκε ολόκληρο στρατιωτικό απόσπασμα για τη σύλληψή του. Τελικά φονεύθηκε το 1841.
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Ληστές
Καθεστώς της 4ης Αυγούστου
Ο όρος Καθεστώς της 4ης Αυγούστου αναφέρεται στο δικτατορικό καθεστώς της Ελλάδας που επιβλήθηκε από τον Ιωάννη Μεταξά και τον Γεώργιο Β.
Διήρκεσε από τις 4 Αυγούστου 1936, μέχρι την κατάληψη της χώρας από τα γερμανικά στρατεύματα, τον Απρίλιο του 1941, τρεις μήνες μετά τον θάνατο του Μεταξά.
Το καθεστώς εμφάνιζε πολλές ομοιότητες με φασιστικά καθεστώτα της περιόδου, και χαρακτηρίζεται ως ολοκληρωτικό. Παρότι εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό από αυτά, δεν διακρινόταν από αντισημιτισμό. Κατά τη διάρκεια του, έλαβε χώρα μαζική καταστολή πολιτικών αντιφρονούντων, κυρίως μελών και υποστηρικτών του ΚΚΕ.
Τυπικά το καθεστώς καταργήθηκε με βασιλικό διάταγμα τον Φεβρουάριο του 1942, ενώ η χώρα είχε καταληφθεί από τις δυνάμεις του Άξονα και η εξόριστη ελληνική κυβέρνηση βρισκόταν στην Αίγυπτο.
Η πολιτική αστάθεια της μεσοπολεμικής Ελλάδας
Καθ' όλη τη διάρκεια του μεσοπολέμου, με εξαίρεση την τετραετία 1928-1932 η Ελλάδα υπέφερε από πολιτικά πάθη (πραξικοπήματα, δικτατορίες, χρεοκοπία, παλινόρθωση κλπ) Στις 26 Ιανουαρίου του 1936 διεξήχθησαν εκλογές, υπό τον εκλογικό νόμο της απλής αναλογικής (Α.Ν. 30/12/1935). Οι εκλογές οδήγησαν σε πολιτικό αδιέξοδο καθ'ότι οι δύο μεγάλες παρατάξεις της εποχής, οι βενιζελικοί και οι βασιλόφρονες, είχαν κερδίσει 142 και 143 έδρες, αντίστοιχα. Λόγω του Εθνικού Διχασμού που αναζωπυρώθηκε από την κινηματική απόπειρα βενιζελικών αξιωματικών υπό τον Νικόλαο Πλαστήρα το 1935 οι δύο μεγάλες παρατάξεις αδυνατούσαν να έρθουν σε συνεννόηση μεταξύ τους.
Η πορεία προς τη δικτατορία
Στις 5 Μαρτίου του 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς διορίζεται υπουργός στρατιωτικών στην κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δεμερτζή. Στις 14 Μαρτίου αναλαμβάνει υπουργός αεροπορίας και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Μετά τον θάνατο του τότε υπηρεσιακού πρωθυπουργού Κων. Δεμερτζή στις 13 Απριλίου, ο βασιλιάς Γεώργιος διόρισε πρωθυπουργό τον Ιωάννη Μεταξά, γνωστό τότε οπαδό της δικτατορικής εκτροπής. Στις 27 Απριλίου μετά τις προγραμματικές δηλώσεις του πρωθυπουργού, η βουλή έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Μεταξά με 241 ψήφους υπέρ, 16 κατά και 4 αποχές. Κατά ψήφισαν οι βουλευτές του ΚΚΕ και ο Γεώργιος Παπανδρέου. Στις 30 Απριλίου η βουλή διέκοψε πρόωρα τις εργασίες της έως τις 30 Σεπτεμβρίου, εξουσιοδοτώντας την κυβέρνηση να διοικήσει τη χώρα με νομοθετικά διατάγματα, υπό τον όρο να επιτηρείται από μία 40μελή κοινοβουλευτική επιτροπή. Καίριο ρόλο στην άνοδο του Μεταξά έπαιξε ο θάνατος μεγάλων πολιτικών ηγετών κατά τη διάρκεια του Α' εξαμήνου του 1936 (Γεώργιος Κονδύλης, Ελευθέριος Βενιζέλος, Παναγής Τσαλδάρης, Κωνσταντίνος Δεμερτζής). Τα αιματηρά γεγονότα της Θεσσαλονίκης του Μαΐου 1936 θα δώσουν την πρώτη δικαιολογία για την κατάλυση του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, αφού τα αστικά κόμματα φοβούνταν το ενδεχόμενο μίας γενικευμένης λαϊκής εξέγερσης, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια του ελέγχου και σε επικράτηση κάποιου είδους Κομμουνιστικής εξουσίας, κατά τα πρότυπα της ΕΣΣΔ. Τα αιματηρά γεγονότα της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της απεργίας των καπνεργατών, ακολουθήθηκαν από παρόμοια συμβάντα, λίγο καιρό αργότερα, στον Βόλο. Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων των διαδηλωτών εργαζομένων με τις δυνάμεις της Χωροφυλακής, ένας εργάτης έπεσε νεκρός και πολλοί άλλοι τραυματίσθηκαν. Μετά τα γεγονότα αυτά ο Ιωάννης Μεταξάς έθεσε στον βασιλιά ζήτημα δικτατορικής διακυβέρνησης της χώρας. Η λήψη των έκτακτων μέτρων μελετήθηκε εντός του πλαισίου της αυξανόμενης έντασης των διεθνών σχέσεων και της επικείμενης απειλής ευρωπαϊκής σύρραξης. «Η δικτατορία εκρίνετο απαραίτητος διά λόγους εξωτερικής πολιτικής». Μάλιστα ένας εκ των κατοπινών υπουργών του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης σε προεκλογική του ομιλία στα πλαίσια των εκλογών του 1950 δήλωσε πως η δικτατορία επιβλήθηκε για λόγους εξωτερικούς. Η αντίδραση των αστικών κομμάτων στη δικτατορία ήταν χλιαρή επειδή και ενωρίτερα είχαν επιβληθεί ή είχαν γίνει απόπειρες επιβολής δικτατορίας και από άλλους πολιτικούς (περιλαμβανομένου του Βενιζέλου), και η άρση των κοινοβουλευτικών θεσμών εθεωρείτο επιτρεπτή προκειμένου να επανέλθει η χώρα στην ομαλότητα.
Το Πραξικόπημα
Το βράδυ (22:00) της 4ης Αυγούστου 1936 ο Μεταξάς πήγε στα Ανάκτορα για να συναντήσει τον Βασιλιά Γεώργιο. Μαζί του είχε έτοιμα τα διατάγματα για την αναστολή ορισμένων βασικών άρθρων του συντάγματος και τη διάλυση της βουλής, με αφορμή τη γενική απεργία που είχαν κηρύξει για τις 5 Αυγούστου τα συνδικάτα, με από κοινού απόφαση της ΓΣΕΕ και της Ενωτικής ΓΣΕΕ. Τα εργατικά σωματεία, με τον τρόπο αυτό, εξέφραζαν την αντίθεσή τους για την επιβολή καθεστώτος υποχρεωτικής διαιτησίας, στις διενέξεις εργαζομένων και εργοδοτών. Το ίδιο βράδυ στο υπουργείο εξωτερικών ο Μεταξάς συγκάλεσε έκτακτο υπουργικό συμβούλιο. Παρά τις αντιδράσεις και παραιτήσεις κάποιων υπουργών όπως ο Γεώργιος Μαντζαβίνος κι ο Αριστοτέλης Ι. Βαλαωρίτης, ο Μεταξάς κατάφερε την αναστολή σημαντικών άρθρων του Συντάγματος και με τη στήριξη του βασιλιά εγκαθίδρυσε τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου. Ο ίδιος, με διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό, το οποίο δημοσιεύτηκε την επόμενη ημέρα στις εφημερίδες, δικαιολόγησε την επιβολή καθεστώτος περιορισμού των πολιτικών και άλλων δικαιωμάτων (ουσιαστικά ήδη είχε εγκαθιδρύσει δικτατορία με την ψήφιση Βασιλικού Διατάγματος περί κήρυξης στρατιωτικού νόμου και διάλυσης της Γ' Αναθεωρητικής Βουλής), επικαλούμενος επιβεβαιωμένες πληροφορίες των αρχών ασφαλείας, περί επικείμενης κομμουνιστικής δράσης, με πρόσχημα το συλλαλητήριο της επόμενης ημέρας, οι οποίες θα πραγματοποιούνταν βάσει σχεδίου για τη βίαιη ανατροπή του πολιτικού και κοινωνικού καθεστώτος.
Ο Μεταξάς γράφει στο ημερολόγιό του:
«Η Ελλάς έγινε από της 4ης Αυγούστου Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος ολοκληρωτικό. Κράτος με βάση αγροτική και εργατική, και κατά συνέπεια αντιπλουτοκρατικό. Δεν είχε βέβαια κόμμα ιδιαίτερο να κυβερνά. Αλλά κόμμα ήτανε όλος ο Λαός, εκτός από τους αδιόρθωτους κομμουνιστάς και τους αντιδραστικούς παλαιοκομματικούς».
Ο χαρακτήρας και η ιδεολογία του καθεστώτος
Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου μπορεί να χαρακτηριστεί ως Εθνικιστικό ολοκληρωτικό και ως πατερναλιστικό. Παρά τις επιρροές του από τον φασισμό και τον ναζισμό, η 4η Αυγούστου δεν ταυτίζεται πλήρως με τα καθεστώτα της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας. Εξάλλου, δεν υιοθετούσε τις φυλετικές-ρατσιστικές διακρίσεις του ναζισμού "Παρά τις γενικότερες δηλώσεις του ίδιου του Μεταξά αλλά και άλλων εκπροσώπων του καθεστώτος, στον κανονισμό για τη σύσταση της Ε.Ο.Ν. δεν υπήρχε ισότιμη αντιμετώπιση χριστιανοπαίδων και εβραιοπαίδων. Μέλη της μπορούσαν να γίνουν «Χριστιανοί πολίται ελληνικής εθνικότητος, ανεξαρτήτου φύλου, από ηλικίας 8 ετών μέχρι 25», σύμφωνα με τον Οργανισμό Εσωτερικής Υπηρεσίας Ε.Ο.Ν.. Βέβαια σε ειδική εγκύκλιο αναφερόταν ότι η εγγραφή Ισραηλιτών αλλά και άλλων εθνοτικών ομάδων (Αρμενίων, μουσουλμάνων) μπορούσε να γίνει σε ειδικές περιπτώσεις και με έγκριση της κεντρικής διοίκησης, αλλά η στάση αυτή φαίνεται ότι απέτρεψε νεαρούς Εβραίες και Εβραίους να ενταχθούν στην Ε.Ο.Ν." (Μαρία, Καβάλα, Η καταστροφή των Εβραίων της Ελλάδας (1941-1944), Σύνδεσμος Ελληνικων Ακαδημαϊκων Βιβλιοθηκών, 2015, σ.42).
Επιπλέον, σε αντίθεση με τον φασισμό και τον ναζισμό, η δικτατορία του Μεταξά δεν απέκτησε ευρεία λαϊκή βάση, παρά τις προσπάθειες της, ούτε είχε ριζοσπαστική-κινηματική βάση. Μια ακόμα σημαντική διαφορά ήταν ο αντι-ιμπεριαλιστικός λόγος του καθεστώτος και του Μεταξά.
Με επιρροές από τη δικτατορία του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία (από το 1933) και του στρατοκρατικού "Εστάντο Νόβο" στη Βραζιλία (από το 1937). Άλλωστε στον επίσημο λόγο του καθεστώτος ήταν συχνές οι αναφορές στην Ελλάδα του Μεταξά ως "Νέον Κράτος", μαζί με άλλα χαρακτηριστικά ρητορικά σχήματα όπως "Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια" κτλ
Μια προσπάθεια να αναγνωριστεί η μεταξική δικτατορία ως λαϊκά αποδεκτή, αλλά και να εμφυσήσει την ιδεολογία της στη νεολαία ήταν η ίδρυση της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας. Ως σύμβολο της Νεολαίας επιλέχθηκε ο μινωικός διπλός πέλεκυς στη λογική του "πρώτου συμβόλου όλων των ελληνικών πολιτισμών". Η ένταξη, ωστόσο, στους κόλπους της δεν υπήρξε υποχρεωτική. Αρχηγός της ΕΟΝ τοποθετήθηκε ο διάδοχος Παύλος.
Εθνικισμός και Γ΄ Ελληνικός Πολιτισμός
Ο εθνικισμός ήταν ίσως το πιο κύριο χαρακτηριστικό του καθεστώτος. Ο Μεταξάς στόχευε ακόμα σε πολιτιστική/πολιτισμική καθαρότητα με στόχο έναν νέο "Τρίτο Ελληνικό Πολιτισμό". Δημιούργησε και διέδωσε αυτή την ιδεολογία του "Γ΄ Ελληνικού Πολιτισμού", στην οποία στηρίχτηκε το κράτος της 4ης Αυγούστου. Οι οπαδοί του καθεστώτος θεωρούσαν ότι οι σύγχρονοι Έλληνες οφείλουν να είναι οι συνεχιστές του Αρχαίου (Α΄) και Βυζαντινού (Β΄) Πολιτισμού και ότι πρέπει να έχουν ως σκοπό τη φυλετική ενότητα του έθνους, καθώς και τη διατήρηση των παραδόσεων. Το ιδανικό πολίτευμα κατά τον Μεταξά δεν ήταν η Αθηναϊκή Δημοκρατία, αλλά η στρατοκρατική Σπάρτη και η αρχαία Μακεδονία η οποία ενοποίησε πολιτικά την αρχαία Ελλάδα. Η βασική διαφορά με το Γ΄ Ράιχ έγκειται στο ότι η ιδεολογία περί «Γ΄ Ελληνικού Πολιτισμού» δε βρήκε τόσο πλατιά απήχηση στις μάζες, όσο βρήκε η εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία στη Γερμανία (απουσία μαζικού φασιστικού ή εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος όπως σε Ιταλία και Γερμανία).
Μοναρχία
Η υποστήριξη της Μοναρχίας, θεωρώντας τον θεσμό ως σύμβολο εθνικής ενότητας, ήταν ακόμα ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της δικτατορίας. Ακόμα, ο Μεταξάς προσπαθούσε να προβάλει τον εαυτό του ως τη μοναδική ελπίδα σωτηρίας σε ένα διαιρεμένο έθνος, ενώ στρεφόταν εχθρικά απέναντι στον "παλαιοκομματισμό" και τις κοινοβουλευτικές τακτικές του παρελθόντος.
Λογοκρισία
Στη λογική του κοινωνικού ελέγχου, το καθεστώς προχώρησε στην επιβολή εκτεταμένης λογοκρισίας στον Τύπο, ενώ απαγόρευσε την ηχογράφηση και διακίνηση ρεμπέτικων τραγουδιών που περιείχαν ή βασίζονταν σε «ανατολίτικους» δρόμους, αλλά και τραγούδια με χασικλίδικη θεματολογία ή και κάποια σατιρικά. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονταν και οι διώξεις από την αστυνομία κατά του μπουζουκιού.
Μια ακόμη μεταξική πολιτική ήταν η επιλογή υπέρ της Δημοτικής γλώσσας (σε μια μετριοπαθή βέβαια μορφή). Έτσι έγιναν βήματα για την εισαγωγή της στην εκπαίδευση. Το 1939 ανατέθηκε στον Μανόλη Τριανταφυλλίδη η έκδοση γραμματικής για τη δημοτική γλώσσα, η "Νεοελληνική Γραμματική".
Τέχνες και Γράμματα
Ο Μεταξάς είχε πλούσια πνευματική καλλιέργεια και καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα. Αυτή την καλλιέργεια πιστεύεται ότι την απέκτησε κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Γερμανία και κατά την εξορία του στη Γαλλία και την Ιταλία (1917-1920), αφού η οικογένειά του δεν ήταν εύπορη. Κατά τη διάρκεια που είχε την εξουσία, εξακολουθούσε να παρακολουθεί τα καλλιτεχνικά δρώμενα της Αθήνας, όπως μαρτυρεί ο Παντελής Πρεβελάκης, Διευθυντής των Καλών Τεχνών επί καθεστώτος 4ης Αυγούστου. Το καθεστώς 4ης Αυγούστου δεν επιδίωξε τη χρήση της τέχνης και των καλλιτεχνών για την παραγωγή προπαγανδιστικού έργου, όπως συνέβη σε άλλα ολοκληρωτικά καθεστώτα του μεσοπολέμου. Δεν δημιουργήθηκε κάποιου είδους Υπουργείο Προπαγάνδας. Κράτησε ίσες αποστάσεις από τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής, απαγορεύοντας μόνο την παραγωγή εκείνων που ήταν ιδεολογικά αντίθετα με το καθεστώς. Είναι ενδεικτική η απρόσκοπτη συνέχιση του υπερρεαλιστικού ρεύματος. Οι απόψεις του καθεστώτος για τις τέχνες και ειδικότερα της ζωγραφικής παρουσιάστηκε στο πλαίσιο μιας συζήτησης του Μεταξά με ομάδα ζωγράφων (Βικάτος, Προκοπίου κ.ά) το 1937. Οι ζωγράφοι του εξέθεσαν τις ανησυχίες τους για την εύνοια ορισμένων στελεχών του καθεστώτος "προς ανατρεπτικάς της τέχνης κατευθύνσεις, προς την ενίσχυσιν του φουτουρισμού". Ο Μεταξάς υποσχέθηκε ότι δεν στηρίζει ορισμένο κίνημα τέχνης και ότι δεν θα διακοσμήσει τους δημόσιους χώρους με έργα κακής τέχνης. Είχε την άποψη ότι οι τέχνες είναι κυρίως όργανο πολιτισμού και μόνο εμμέσως όργανο προπαγάνδας. Ωστόσο πίστευε ότι συντονισμό της πολιτικής περί της τέχνες έπρεπε να έχει "μόνον ο Αρχηγός της Κυβερνήσεως". Στις αρχές του 1937 υπήγαγε τα θέματα του πολιτισμού στο νεοϊδρυθέν Υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού. Επίσης, στο Υπ. Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας δημιούργησε τη Διεύθυνση Γραμμάτων, Καλών Τεχνών και Κρατικών Σκηνών με διευθυντή τον Κωστή Μπαστιά. Τον Μάρτιο του 1938 εγκαινίασε την "Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση", μια εκδήλωση της επιθυμίας του καθεστώτος να θέσει υπό κρατική αιγίδα την καλλιτεχνική δραστηριότητα.
Ύμνος της 4ης Αυγούστου
Είναι ευρύτατα διαδεδομένη η αντίληψη ότι το γνωστό ποίημα «Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα;» γράφτηκε από τον λογοτέχνη Τίμο Μωραϊτίνη με σκοπό να εξυμνηθεί το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Σύμφωνα όμως με αφήγηση του γιου του Μωραϊτίνη, Γιώργου, αλλά και με δημοσιεύματα- διαψεύσεις του αθηναϊκού Τύπου από το 1966 έως πρόσφατα (ΑΘΗΝΑΙΚΗ, ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ, ΜΕΣΗΒΡΙΝΗ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΕΘΝΟΣ κ.α) επρόκειτο για ποίημα αφιερωμένο στην επέτειο της 25ης Μαρτίου το οποίο η εφημερίδα Διαδοσίας, όργανο του καθεστώτος, παρουσίασε, εν αγνοία του συγγραφέα, ως ύμνο για την 4η Αυγούστου. Στη συνέχεια, γράφτηκε και μουσική για τον ύμνο, από τον αρχιμουσικό των Ενόπλων Δυνάμεων Γεράσιμο Φρεν. Η απόδοση του "Ύμνου της 4ης Αυγούστου" στον Τίμο Μωραϊτίνη αποτελεί ιστορική ανακρίβεια.
Οικονομική πολιτική
Το καθεστώς προσπάθησε να εφαρμόσει ένα είδος κορπορατισμού, απαγορεύοντας τις απεργίες και νομοθετώντας υπέρ της παραχώρησης κάποιων οικονομικών και εργασιακών δικαιωμάτων από τους εργοδότες στους εργαζομένους (όπως βελτίωση των συνθηκών εργασίας, κατώτατος μισθός κτλ). Ο Μεταξάς έλαβε τον τίτλο του "Πρώτου Εργάτη" και του "Πρώτου Αγρότη".