cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρπόβουλος Σάμου
Ο Καρπόβουλος είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 29 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Φρειδερίκος Κάρολος της Πρωσίας (1828-1885)
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Κάρολος Νικόλαος ήταν ο μόνος γιος του Καρόλου της Πρωσίας και της Μαρίας των Βέττιν, κόρης του Καρόλου Φρειδερίκου της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.
Το 1885 απεβίωσε στο κυνηγετικό περίπτερο Γιάγκντσλος Γκλήνικε του Πότσδαμ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1854 τη Μαρία Άννα, κόρη του Λεοπόλδου Δ΄ του Άνχαλτ, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Κανί (Καλβαντός)
Το Κανί (γαλλικά: Cagny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Πολύστυπος
Ο Πολύστυπος είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Κανί (Καλβαντός)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κανιαί (γαλλικά: Cagnais).
Πολύστυπος
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Κανί (Καλβαντός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Πολύστυπος
Διάφορα
Το χωριό αποτελεί γενέτειρα των δύο ηρώων του Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α, Χρίστου Τσιάρτα (έπεσε ηρωικά μαχόμενος στις 16 Μαρτίου 1956 στην Μάχη των Χανδριών) και του Ανδρέα Παναγιώτου (θανατώθηκε από τους Άγγλους με φρικτά βασανιστήρια στα ανακριτήρια των Πλατρών, στις 19 Νοεμβρίου 1956). Προς τιμήν τους ιδρύθηκε το Εθνικό Σωματείο Ηρώων Πολυστύπου Χρίστου Τσιάρτα & Ανδρέα Παναγιώτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Χασάν Ελ Σαζλί
Ο Χασάν Ελ Σαζλί (αραβικά: حسن الشاذلي, 20 Μαΐου 1943–20 Απριλίου 2015), ήταν Αιγύπτιος διεθνής ποδοσφαιριστής. Ένας από τους κορυφαίους της χώρας του όλων των εποχών, παραμένει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του πρωταθλήματος με 176 γκολ.
Βιογραφία
Χάρη στα γκολ του, γρήγορα έγινε βασικός στην ομάδα της Εθνικής Αιγύπτου. Το πρώτο τους μεγάλο τουρνουά ήταν Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 1963. Στην Γκάνα οι "Φαραώ" αναζητούσαν τον τρίτο τους τίτλο μετά από αυτούς του 19 και 1959. Ο Ελ Σαζλί σημείωσε τρία στο ντεμπούτο (6–3 επί της Νιγηρίας) και ένα με αντίπαλο το Σουδάν (2–2), αλλά η Αίγυπτος τερμάτισε δεύτερη στον όμιλο και έχασε τον τελικό. Στον αγώνα για την τρίτη θέση με τη Αιθιοπία, πέτυχε ένα ακόμα γκολ στο τελικό 3–0 και ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Και η επόμενη ευκαιρία του για τον τίτλο της ηπείρου χάθηκε στην επόμενη διοργάνωση που συμμετείχε η Αίγυπτος, το 1970 στο Σουδάν με την κατάληψη και πάλι της τρίτης θέσης παρά τα πέντε γκολ του. Είναι ο μοναδικός παίκτης που έχει σημειώσει δύο χατ-τρικ στην ιστορία του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Στον αγώνα της τρίτης θέσης σημείωσε ένα ακόμα χατ-τρικ με αντίπαλο την Ακτή Ελεφαντοστού στις 16 Φεβρουαρίου. Με ένα ακόμα γκολ που σημείωσε στη διοργάνωση του 1974 συμπλήρωσε 12 στο θεσμό και είναι τέταρτος σκόρερ. Συνολικά με την εθνική ομάδα της Αιγύπτου αγωνίστηκε σε 62 συναντήσεις και σημείωσε 42 τέρματα, επίδοση ρεκόρ στην εποχή του.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε κατά διαστήματα προπονητής στην πρώην ομάδα του χωρίς να καταφέρει να την οδηγήσει σε κάποια διάκριση. Προς τιμή του το στάδιο του συλλόγου στη Γκίζα φέρει το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγύπτιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αιγύπτου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 1970
Κολόνα Σάμου
Η Κολόνα είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 28 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Ντεμουβίλ
Το Ντεμουβίλ (γαλλικά: Démouville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντεμουβιλαί (γαλλικά: Démouvillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Καντλού (Καλβαντός)
Το Καντλού (γαλλικά: Canteloup) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καντλουπιέν (γαλλικά: Canteloupiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Φρειδερίκος Λεοπόλδος της Πρωσίας
Ο Φρειδερίκος Λεοπόλδος (γερμ. Friedrich Leopold, 14 Νοεμβρίου 1865 – 13 Σεπτεμβρίου 1931) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ο Ιωακείμ Κάρολος Γουλιέλμος Φρειδερίκος Λεοπόλδος ήταν ο μόνος γιος του Φρειδερίκου Καρόλου της Πρωσίας και της Μαρίας Άννας, κόρης του Λεοπόλδου Δ΄ του Άνχαλτ.
Το 1931 απεβίωσε στην κώμη Κρόγιανκε του Λάνντκραϊς Φλάτοβ της Δ. Πρωσίας σε ηλικία 66 ετών.
Οικογένεια
Το 1889 νυμφεύθηκε τη Λουίζα Σοφία, κόρη του Φρειδερίκου Η΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Φρειδερίκος Σιγισμούνδος της Πρωσίας
Ο Φρειδερίκος-Σιγισμούνδος, γερμ. Friedrich-Sigismud (17 Δεκεμβρίου 1891 - 6 Ιουλίου 1927) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου-Λεοπόλδου πρίγκιπα της Πρωσίας και της Λουίζας-Σοφίας, κόρης του Φρειδερίκου Η΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Το 1927 απεβίωσε στη Λουκέρνη της Ελβετίας σε ηλικία 36 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1916 τη Μαρία-Λουίζα, κόρη του Φρειδερίκου πρίγκιπα του Σάουμπουρκ-Λίππε και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Λε Ντετρουά
Το Λε Ντετρουά (γαλλικά: Le Détroit) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ρούγκοβο (χορός σπαθιών)
μικρογραφία|Κοσοβάρος Αλβανός από τη Ρουγκόβα στη παραδοσιακή ενδυμασία του Κελμέντι. Ο πολεμικός χορός Ρούγκοβο (Vallja me shpata e Rugovës, Борбена руговска игра) είναι παραδοσιακός χορός με σπαθιά ο οποίος πήρε το όνομά του από τη περιοχή Ρούγκοβα στο Κοσσυφοπέδιο. Υπάρχουν δύο άνδρες χορευτές που πολεμούν σε μια εικονική μάχη για το χέρι μιας κοπέλας ("ο χορός της ιέρειας" ). Έγινε διεθνώς γνωστός από τις κοσοβάρικες αλβανικές φυλές Ρουγκόβα (με καταγωγή από το Κελμέντ στην Αλβανία). Υπάρχει λανθασμένος ισχυρισμός ότι ο χορός ήταν ιστορική "εκπαίδευση μαχητών της φρουράς της Μονής Πετς". Ο χορός επίσης χορεύεται στο Μαυροβούνιο, όπου μια φυλή βοσκών εγκαταστάθηκαν τον 18ο αιώνα. Ήταν μέρος του Γιουγκοσλαβικού συνόλου λαϊκού χορού, και το 1982 σημειώθηκε ότι ήταν "η τελευταία φορά που χορός της Ρουγκόβα απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα".
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Αλβανίας
Ανδρεάς Άρτας
Ο Ανδρεάς είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κεντρικού, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Άρτας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Ανδρεάς είναι πεδινός οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Άρτας. Βρίσκεται κοντά στην ανατολική όχθη του ποταμού Αράχθου, βόρεια της φερώνυμης τεχνητής λίμνης, πάνω στον επαρχιακό δρόμο Βαθύκαμπου-Κεντρικού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 275. Απέχει 52 χλμ. περίπου Β. της Άρτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κεντρικού του νομού Άρτας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κεντρικού και προσαρτήθηκε στον δήμο Αθαμανίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αθαμανίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Κύργιαννη Σάμου
Η Κύργιαννη είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 25 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Παλαιοχώρι Ιωαννίνων
Με την ονομασία Παλαιοχώρι Ιωαννίνων αναφέρονται οι οικισμοί:
Ωμπινί (Καλβαντός)
Το Ωμπινί (γαλλικά: Aubigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Λεοντίνα Κόεν
Η Λεοντίνα Βλαντισλάβοβνα Κόεν (Леонтина Владиславовна Коэн, γεννηθείσα Πέτκε, Петке, επιχειρησιακό ψευδώνυμο Χέλεν Κρόγκερ, Helen Kroger, 11 Ιανουαρίου 1913, Άνταμς, Μασαχουσέτη, ΗΠΑ - 23 Δεκεμβρίου 1992, Μόσχα, Ρωσία) ήταν Σοβιετική αξιωματικός πληροφοριών αμερικανικής καταγωγής. Τιμήθηκε με την διάκριση του Ήρωα της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ο τίτλος απονεμήθηκε μεταθανάτια το 1996).
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, χρησιμοποιήθηκε ως πράκτορας-σύνδεσμος για τον ξένο σταθμό πληροφοριών στη Νέα Υόρκη. Σύμφωνα με οδηγίες από τη Μόσχα, εξόρυξε δείγματα ουρανίου στον Καναδά σε τρεις μήνες. Τον Αύγουστο του 1945, μετακόμισε στηνΑλμπουκέρκη, που βρίσκεται κοντά στο μυστικό ατομικό εργαστήριο των ΗΠΑ στο Λος Άλαμος, όπου συναντήθηκε με έναν σοβιετικό πληροφοριοδότη ξένων μυστικών υπηρεσιών και παρέδωσε στη Μόσχα μια σειρά από πολύτιμα υλικά για το Σχέδιο Μανχάταν. Το 1949, μαζί με τον σύζυγό της, εργάστηκε ως σύνδεσμος για τον σοβιετικό αξιωματικό πληροφοριών Ρουντόλφ Άμπελ. Το 1950 αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην ΕΣΣΔ.
Το 1954, το ζευγάρι της στάλθηκε ως επικοινωνιολόγοι-ραδιοφωνικοί του Κονόν Μολόντι στη Μεγάλη Βρετανία, όπου κατά τη διάρκεια της εργασίας τους μετέφεραν στο «κέντρο» μεγάλο αριθμό σημαντικών μυστικών υλικών, συμπεριλαμβανομένων υλικών περί των πυραυλικών όπλων, τα οποία εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα από τους ειδικούς.
Ως αποτέλεσμα της προδοσίας του αρχηγού του τμήματος επιχειρησιακού εξοπλισμού της πολωνικής υπηρεσίας πληροφοριών Μιχάλ Γκολενέφσκι, ο οποίος είχε στρατολογηθεί από τη CIA, η βρετανική αντικατασκοπεία MI-5 αντιλήφθηκε ότι σοβιετικοί πράκτορες εργάζονταν στη χώρα. Στις 7 Ιανουαρίου 1961, ο Κονόν Μολόντι συνελήφθη ενώ λάμβανε πληροφορίες στην περιοχή του σταθμού Βατερλό στο Λονδίνο. Μετά από κάποιο καιρό, η MI5 «κατάλαβε» και συνέλαβε τους Κρόγκερ, οι οποίοι είχαν επαφή με τον αξιωματικό πληροφοριών. Στη δίκη, ο Κονόν ανέλαβε όλες τις κατηγορίες πάνω του, αρνούμενος τη συμμετοχή του ζευγαριού της οικογένειας σε δραστηριότητες πληροφοριών, αλλά παρά το γεγονός ότι το δικαστήριο απέτυχε να αποδείξει τη συμμετοχή του ζεύγους Κρόγκερ στην εργασία για τη σοβιετική υπηρεσία πληροφοριών, η βρετανική δικαιοσύνη, την οποία η αμερικανική πλευρά ενημέρωσε για τα γεγονότα που της ήταν γνωστά για αυτό το θέμα, καταδίκασε τον Πίτερ σε 25 χρόνια και την Χέλεν σε 20 χρόνια φυλάκιση.
Τον Αύγουστο του 1969, οι βρετανικές αρχές συμφώνησαν στην ανταλλαγή των Κρόγκερ για τον Τζέραλντ Μπρουκ, ο οποίος καταδικάστηκε για εισαγωγή «αντισοβιετικών» υλικών στην ΕΣΣΔ, καθώς και δύο ακόμη Βρετανών που καταδικάστηκαν για απόπειρα εισαγωγής ναρκωτικών στην ΕΣΣΔ. Η ανταλλαγή έγινε τον Οκτώβριο. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στη Μόσχα και έλαβε σοβιετική υπηκοότητα. Η Λεοντίνα Κόεν συνέχισε να εργάζεται στο τμήμα παράνομων πληροφοριών μέχρι τις τελευταίες μέρες της ζωής της. Εκτελούσε ειδικά καθήκοντα, ταξίδεψε σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες για να οργανώσει συναντήσεις με παράνομους αξιωματικούς των πληροφοριών.
United Group
Η United Group είναι πολυεθνικός εναλλακτικός πάροχος τηλεπικοινωνιών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, με έδρα την Ολλανδία, ο οποίος λειτουργεί τόσο τηλεπικοινωνιακές πλατφόρμες όσο και μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Λεοντίνα Κόεν
Βιογραφία
Στις 23 Δεκεμβρίου 1992, η Λεοντίνα Κόεν πέθανε. Τάφηκε στο νεκροταφείο Κούντσεβο στη Μόσχα.
United Group
Ιστορία
Η United Group δημιουργήθηκε το 2007, ως πολυεθνική οντότητα με έδρα το Λουξεμβούργο, από τη συγχώνευση της Serbia Broadband (SBB) και δύο εταιρειών με την επωνυμία Telemach, η μία στη Σλοβενία και η άλλη στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η Telemach Montenegro έγινε μέρος του United Group το 2014. Η Telemach απέκτησε την Tušmobil την 1η Απριλίου 2015. Η εξαγορά καλωδιακού δικτύου κινητής τηλεφωνίας αποτελεί μοναδική περίπτωση στην περιοχή και το πρώτο βήμα της United Group προς την παροχή όλων των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών (σταθερής, κινητής, τηλεόρασης και διαδικτύου) σε ένα νοικοκυριό.
Λεοντίνα Κόεν
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
United Group
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνιακές επιχειρήσεις της Ελλάδας
Φρειδερίκος Κάρολος της Πρωσίας (1893-1917)
Ο Φρειδερίκος-Κάρολος, γερμ. Friedrich-Karl (6 Απριλίου 1893 - 6 Απριλίου 1917) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν πρίγκιπας της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου-Λεοπόλδου πρίγκιπα της Πρωσίας και της Λουίζας-Σοφίας, κόρης του Φρειδερίκου Η΄ δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Ήταν μέλος της ομάδας Ιππασίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα μετ' εμποδίων με το άλογό του "Gibson Boy". Πολέμησε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αεροπόρος, το διάστημα 1914-17. Διοίκησε την Πυροβολαρχία 258 και έκανε ιπτάμενες περιπολίες με ένα μονοθέσιο μαχητικό Jasta Boelcke, όποτε ήταν δυνατό. Το 1917 μία σφαίρα στον κινητήρα του και μία ελαφρά πληγή στο πόδι τον ανάγκασε να προσγειωθεί. Με το αεροσκάφος του "Albatros" προσγειώθηκε σε ουδέτερη περιοχή, δηλ. σε ζώνη μεταξύ εχθρικών στρατευμάτων. Όταν έτρεξε προς τη τις γραμμές του, πυροβολήθηκε στην πλάτη και τραυματίστηκε σοβαρά από Αυστραλιανό στρατό. Αιχμαλωτίστηκε και απεβίωσε από τα τραύματά του το 1917 στο Σαιτ-Ετιέν-ντυ-Ρουβραί. Ήταν 24 ετών και άγαμος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Γαρδενίτσα Λακωνίας
Η Γαρδενίτσα είναι οικισμός του Νομού Λακωνίας και ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ανατολικής Μάνης. Μέχρι το 2010 και την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης ανήκε στο Δήμο Οιτύλου (Δημοτικό διαμέρισμα Κοίτας). Βρίσκεται σε υψόμετρο 120 μέτρα από την θάλασσα. Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι 81 (απογραφή 2001). Αποτελείται από δύο γειτονιές την Άνω Γαρδενίτσα και την Κάτω Γαρδενίτσα.
Ολόκληρος ο οικισμός οφείλει το όνομα του στην Καρδιανή Παρθένο (χαϊδευτικά Καρδιανίτσα), κόρη του άρχοντα Καρδιανού, ανθρώπου που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Μέσα Μάνης. Η Καρδιανή ήταν ιδρύτρια και καθηγουμένη της Μονής του Σωτήρος (γνωστός σήμερα ως Σωτήρας Γαρδενίτας), που προϋπήρχε από τον 11ο αιώνα. Αργότερα, το Μοναστήρι εγκαταλείφθηκε και σκεπάστηκε από άγρια βλάστηση. Ανακαλύφθηκε μετά από χρόνια μέσα στο «Βατουριώνα» (λόχμη βάτων) από τον Νυκλιάνο – Γιανιτσαριάνο (Λιάνο), έγγαμο ιερέα γιο του Μαυροειδή που εγκαταστάθηκε στη περιοχή με τον αδελφό του. Γι’ αυτό και όλες οι οικογένειες της Κάτω Γαρδενίτσας αποκαλούνται Μαυροειδιάνοι.
Στην Άνω Γαρδενίτσα εγκαταστάθηκε μετά τον 17ο αιώνα, από την Κίττα (ή Κοίτα), ο Καουριάνος Κούρος-Μαυρομιχάλης, γενάρχης της οικογένειας Κουράκου, ο οποίος κάλεσε μαζί του μετέπειτα τις οικογένειες Κοκοράκη και Σεψά. Βορειότερα της Άνω Γαρδενίτσας βρίσκεται ο εγκαταλελειμμένος οικισμός «Λιόστιφα», τον οποίο ταυτίζουν πολλοί με την Ομηρική Μέσση (Πολυτρήρων). Σύμφωνα με τα αρχεία του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Ερευνών (ΦΕΚ 156/1928) στις 19/7/1928 ο οικισμός Γαρδενίτσα μετονομάστηκε σε Κοκκινόκαμπος. Ονομασία η οποία δεν επικράτησε τελικά επίσημα.
Μνημεία ευρύτερης περιοχής
thumb|[[Αρχείο:ΣΩΤΗΡΑΣ Γαρδενίτσας.jpg|μικρογραφία|Σωτηρας Γαρδενιτσας Ο ναός του Σωτήρα]]
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας
Λιμνονάκι Σάμου
Το Λιμνονάκι είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 14 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Καιρόν
Το Καιρόν (γαλλικά: Cairon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καιροναί (γαλλικά: Caironnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Νινόν ντε λ'Ανκλό
Η Αν «Νινόν» ντε λ' Ανκλό (Γαλλικά: Anne «Ninon» de l'Enclos) γνωστή επίσης ως Νινόν ντε Λανκλό, (1620 - 1705) ήταν Γαλλίδα επιστολογράφος. Στο σαλόνι της συγκέντρωνε τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Γαλλίας εκείνη την εποχή. Είναι γνωστή για την πολυτάραχη και ελευθεριάζουσα ζωή της.
Βιογραφία
Η Νινόν ντε Λανκλό γεννήθηκε στο Παρίσι στις 10 Νοεμβρίου 1620. Ο πατέρα της, Ανρί ντε Λανκλό ήταν μουσικός και συνθέτης που της έμαθε να τραγουδά και να παίζει λαούτο. Το 1632, ο πατέρας της εξορίστηκε από τη Γαλλία μετά από μονομαχία. Η Νινόν μιλούσε ιταλικά και ισπανικά και ενδιαφερόταν για τις επιστήμες. Το 1642, μετά το θάνατο της μητέρας της Μαρί-Μπαρμπ ντε λα Μαρς, η Νινόν μπήκε σε μοναστήρι, αλλά έφυγε τον επόμενο χρόνο. Για το υπόλοιπο της ζωής της, ήταν αποφασισμένη να παραμείνει άγαμη και ανεξάρτητη, επιβεβαιώνοντας τις επικούρειες ιδέες της με την ακολασία και τον αθεϊσμό της.
Η όμορφη και έξυπνη Νινόν έγινε δημοφιλής στα σαλόνια και είχε μια σειρά από διάσημους και πλούσιους εραστές, ο πρώτος σε ηλικία 16 ετών, μεταξύ των οποίων τον εξάδελφο του βασιλιά Μεγάλο Κοντέ, τον Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ, τον στρατάρχη ντ'Εστρέ, τον αστρονόμο Κρίστιαν Χόυχενς και πολλούς άλλους, τόσο που αργότερα την αποκάλεσαν «Η Παναγία της Αγάπης». Αυτοί οι άντρες δεν την υποστήριζαν οικονομικά, είχε πάντα το ανεξάρτητο εισόδημά της. «Η Νινόν είχε πάντα πλήθος θαυμαστών, αλλά ποτέ περισσότερους από έναν εραστές κάθε φορά, και όταν κουράζονταν από τον εραστή της, περνούσε στον επόμενο. Ωστόσο, με κανέναν δεν χαλούσε τις σχέσεις της, όλοι ήταν ευτυχείς που μπορούσαν να την επισκέπτονται ως οικείοι φίλοι», έγραψε ο Σαιν-Σιμόν.
Το 1652, η Νινόν γνώρισε τον μαρκήσιο Λουί ντε Μορναί, από τον οποίο είχε έναν γιο, που ονομάστηκε επίσης Λουί. Έζησε με τον μαρκήσιο μέχρι το 1655, αλλά τον εγκατέλειψε απαρηγόρητο και επέστρεψε στο Παρίσι.
Εγκλεισμός
μικρογραφία|250x250εσ|Το μοναστήρι των Μαντελονέτ Αυτή η αντισυμβατική ζωή όμως, μη αποδεκτή από την καθεστηκυία τάξη, και οι απόψεις της για τη θρησκεία της προκάλεσαν σκάνδαλο και το 1656 φυλακίστηκε με εντολή της Άννας της Αυστριακής στο μοναστήρι των Μαντελονέτ, μοναστήρι που ήταν στην πραγματικότητα αναμορφωτήριο και τόπος αυθαίρετου περιορισμού για παραστρατημένες γυναίκες μέχρι το 1790. Ωστόσο, λίγο καιρό αργότερα την επισκέφτηκε η βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας. Εντυπωσιασμένη, η Χριστίνα έγραψε στον Καρδινάλιο Μαζαρέν για την υπόθεση της Νινόν και κανονίστηκε η απελευθέρωσή της.
Το σαλόνι της
μικρογραφία|Η Νινόν ντε Λανκλό Το σαλόνι της από το 1667, έγινε κέντρο συνάντησης λογοτεχνών και αριστοκρατών, το άνθος της τότε παρισινής κοινωνίας. Στη διάσημη καθημερινή συγκέντρωση των «πέντε έως εννέα», μεταξύ των καλεσμένων της, κυρίως ανδρών, παρευρίσκονταν οι: Φοντενέλ, Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ, Σαρλ ντε Σαιντ-Εβρεμόν, Πωλ Σκαρρόν, Ζαν-Μπατίστ Λυλί, Ζαν ντε Λα Φονταίν, Φίλιππος της Ορλεάνης μελλοντικός αντιβασιλέας της Γαλλίας, Αντουάν Γκομπό, Λουί ντε Ρουβρουά, δούκας του Σαιν-Σιμόν, Ροζέ ντε Μπυσί-Ραμπυτέν, Κρίστιαν Χόυχενς, Φρανσουά Λε Μετέλ ντε Μπουαρομπέρ, Σαρλ Περώ, Λουί ντε Μορναί, ο στρατάρχης Σεζάρ ντ'Αλμπέρ, Ρακίνας, Νικολά Μπουαλώ,  Μεγάλος Κοντέ, Ανρί ντε Σεβινιέ σύζυγος της μαντάμ ντε Σεβινιέ, ο γιος τους Σαρλ ντε Σεβινιέ και πολλοί άλλοι.
Ο Μολιέρος ζήτησε τη γνώμη της για το έργο του Ταρτούφος όπως και πολλοί άλλοι συγγραφείς που εκτιμούσαν την κρίση της.
Η Νινόν ντε Λανκλό έγινε το σύμβολο της καλλιεργημένης και λαμπερής αριστοκράτισσας, βασίλισσα των παρισινών σαλονιών, γυναίκα με ανεξάρτητο πνεύμα και αισθήματα, που αντιπροσωπεύει την ελευθερία των ηθών του 17ου και του 18ου αιώνα στη Γαλλία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν φίλη του μεγάλου Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Ρακίνα. Αργότερα έγινε στενή φίλη με την ευσεβή μαντάμ ντε Μαιντενόν, που αργότερα έγινε η δεύτερη σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΔ'. Ο ίδιος ο βασιλιάς, μέσω ανθρώπων του, ενδιαφερόταν για τη γνώμη της Νινόν. Ο Σαιν-Σιμόν έγραψε ότι «στην κυρία δεν άρεσε να αναφέρεται (η Νινόν) παρουσία της, αλλά δεν τολμούσε να την αποκηρύξει και της έστελνε εγκάρδια γράμματα από καιρό σε καιρό, μέχρι την ημέρα του θανάτου της». Η Νινόν πέθανε σε ηλικία 84 ετών, ως πολύ πλούσια γυναίκα. Στο τέλος, «ήταν πεπεισμένη ότι δεν είχε ψυχή και ποτέ δεν εγκατέλειψε αυτή την πεποίθηση, ούτε καν σε προχωρημένο γήρας, ούτε καν την ώρα του θανάτου της».
Κληρονομιά
Ο βίος της Νινόν ντε Λανκλό ενέπνευσε διάφορα έργα, μεταξύ των οποίων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Παλαιού Καθεστώτος
Θοδωρής Φραντζέσκος
Ο Θοδωρής Φραντζέσκος (γενν. 29 Σεπτεμβρίου 1986) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1986 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε τις σπουδές του πάνω στο αντικείμενο της Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Κρήτης ενώ λίγο πριν το τέλος των σπουδών αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Τελικά έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου πέρασε με επιτυχία και ξεκίνησε τις σπουδές του.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό με το ρόλο του Τούρκου Κερέμ Καρτάλ στη δραματική σειρά εποχής του Μανούσου Μανουσάκη Το Κόκκινο Ποτάμι. Εκεί τη σεζόν 2019-2020 υποδύθηκε τον φίλο του κεντρικού ζευγαριού της σειράς του Open TV κερδίζοντας τις εντυπώσεις. Ο ίδιος δήλωσε για την παρουσία του στη σειρά: «Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό, διότι είχα την ευκαιρία να συστηθώ στο ευρύ κοινό μέσα από μια τόσο αξιόλογη δουλειά, η οποία είχε να κάνει με ένα συνταρακτικό γεγονός για τον ελληνισμό. Αισθάνομαι δικαιωμένος, διότι έκανα υπομονή για πολλά χρόνια, γιατί τέλειωσα τη σχολή του Εθνικού το 2014. Ο ρόλος αυτός εκπροσωπούσε την αξία, την ηθική και τα πιστεύω του ανθρώπου που δεν λυγίζουν σε καμία συνθήκη. Προσωπικά και ο ίδιος έχω έναν αξιακό κώδικα που μου επιβάλλει τη δικαιοσύνη.» Αμέσως μετά το ρόλο του Κερέμ ακολούθησε αυτός του Παναγή στην καθημερινή κωμική σειρά της ΕΡΤ1 Χαιρέτα μου τον πλάτανο. Εκεί τη σεζόν 2020-2023 υποδύεται έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες του τηλεοπτικού χωριού, συμπρωταγωνιστώντας με την Πηνελόπη Πλάκα.
Νιλς του Χάλαντ
Ο Νιλς (Νικόλαος) Βάλντεμαρσεν, δαν.: Niels (Nikolaus) Valdemarsen, κόμης του Χάλαντ, (απεβ. 1218) ήταν κόμης του Χάλαντ από το 1216 μέχρι το τέλος του το 1218. Ήταν φυσικός (νόθος) γιος του βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας από μία άγνωστη ερωμένη.
Βιογραφία
Το 1217 ο Νιλς παντρεύτηκε την Όντα του Σβερίν, κόρη του Γκούντσελιν Α', κόμη του Σβερίν. Ως αποτέλεσμα του γάμου, η μισή κομητεία του Σβερίν δεσμεύτηκε ως ασφάλεια στον Νιλς, μέχρι να πληρωθεί η προίκα της.
Αυτοκρατορικό Τζαμί (Πρίστινα)
Το Αυτοκρατορικό Τζαμί, γνωστό και ως Τζαμί του Βασιλιά (Xhamia e Mbretit, Царска џамија у Приштини), είναι οθωμανικό τζαμί που βρίσκεται στην Πρίστινα του Κοσσυφοπεδίου. Χτίστηκε το 1461 από τον Σουλτάνο Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή.
Νιλς του Χάλαντ
Βιογραφία
Είχε έναν γιο, τον Nιλς Νίλσεν Σκάρσχολμ του Χάλαντ (1215-1260), που παντρεύτηκε τη Σεσίλια Γιένσντατερ Γκάλεν το 1215-1260. Απέκτησαν έναν γιο, τον Γιάκομπ Νίλσεν Σκάρσχολμ του Χάλαντ 1250-1308. Η οικογένεια θα έχει απόγονο, πολλές γενιές αργότερα, έναν σημαντικό ευγενή άνδρα, τον Χένινγκ Γιέργκενσεν Γκάγκε (1502 - 1562).
Αυτοκρατορικό Τζαμί (Πρίστινα)
Το τζαμί ανακηρύχθηκε Μνημείο Πολιτισμού Εξαιρετικής Σημασίας το 1990 από τη Δημοκρατία της Σερβίας.
Νιλς του Χάλαντ
Βιογραφία
Ο Νιλς απεβίωσε ήδη το 1218, και η χήρα του το 1220. Έπέζησε ένας γιος, ο Nιλς, κόμης του Βόρειου Χάλαντ. Οι διαφωνίες σχετικά με τις αξιώσεις του στα γερμανικά εδάφη, που είχε υποσχεθεί στον πατέρα του, οδήγησαν στη σύλληψη του πάππου του Βάλντεμαρ Β' το 1223 από τον Ερρίκο, κόμη του Σβερίν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Αυτοκρατορικό Τζαμί (Πρίστινα)
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια των Αυστροτουρκικών Πολέμων, στα τέλη του 17ου αιώνα, μετατράπηκε προσωρινά σε καθολική εκκλησία. Ένας από τους πιο εξέχοντες Αλβανούς συγγραφείς, ο Πιέτερ Μπογκντάνι, επίσης ενεργός ηγέτης των φιλοαυστριακών ανταρτών, θάφτηκε εδώ. Αφού οι Οθωμανοί ανέκτησαν τον έλεγχο, το 1690, τα οστά του Πιέτερ Μπογκντάνι εκτάφηκαν και πετάχτηκαν στο δρόμο από τους Οθωμανούς στρατιώτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμιά στο Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Θρησκευτικά κτίρια και κατασκευές στην Πρίστινα Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία εξαιρετικής σημασίας στη Σερβία
Ντουβίλ-αν-Ωζ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντουβιλαί (γαλλικά: Douvillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κανούτος της Εσθονίας
Ο Κανούτος ή Κνουτ Βάλντεμαρσεν, δαν.: Canute ή Knud Valdemarsen, (1207 – 1260) ήταν νόθος γιος του βασιλιά Βάλντεμαρ Β΄ της Δανίας της Δανίας, ο οποίος έγινε δούκας της Ρεβέλια, του Μπλέκινγκε και του Λόλαντ.
Βιογραφία
Ήταν γιος του βασιλιά από την ερωμένη του, Ελένα Γκούορμσντοτερ, χήρα του Δανού ευγενή Έσμπερν Σνάρε και κόρη του Γκούτορμ, βασιλικού κόμη (riksjarl) της Σουηδίας. Ο πατέρας του το;y έδωσε κτήματα στην Εσθονία ως κληρονομικό δουκάτο το 1219. Έγινε dούκας του Ρέβαλ (Ταλίν) το 1219, αλλά εκτοπίστηκε, καθώς η Δανία εκδιώχθηκε από τους Εσθονούς το 1227. Ως αποζημίωση, του δόθηκε το Μπλέκινγκε το 1242,  που κράτησε μέχρι το τέλος του. Ο Κανούτος υποστήριξε τους νεότερους επαναστάτες αδελφούς, Άβελ και Χριστόφορο, εναντίον του βασιλιά Έρικ Δ' της Δανίας το 1246, και φυλακίστηκε στο κάστρο Στέγκεμποργκ. Ο βασιλιάς τον ανάγκασε να ανταλλάξει προσωρινά το Μπλέκινγκε με το Λόλαντ, αλλά το Μπλέκινγκε αποκαταστάθηκε σύντομα στην κατοχή του Κανούτου.
Οικογένεια
Ο Κανούτος άφησε δύο γιους Έρικ Κνούντσεν Σκάρσχολμ (απεβ. 1304) και τον Σβάντεπολκ Κνούντσεν (απεβ. 1310), καθώς και μία κόρη που λέγεται ότι παντρεύτηκε έναν των Φόλκουνγκ. Η γη του Κανούτου στο Μπλέκινγκε, μαζί με το Λίστερ, δόθηκε στον δισεγγομό του Κνουτ Φόλκασον τη δεκαετία του 1330 από τον βασιλιά Μάγκνους Ζ' της Νορβηγίας. Οι κληρονόμοι του Κνουτ συνέχισαν να διεκδικούν την κυριότητα.
Αναφερόμενες πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Βέντια Μπαρούτ
Επιχειρηματική καριέρα
Η επιχειρηματική καριέρα της ξεκίνησε όταν άνοιξε το κατάστημα της το 1937. Αυτό αποδείχθηκε πολύ αμφιλεγόμενο σε μια πολύ πατριαρχική κοινωνία, καθώς κάποιοι αντέδρασαν σε αυτό και ισχυρίστηκαν ότι δεν θα τους επιτρεπόταν να προσεύχονται. Ο Μίτχαντ Μπέι, δημοσιογράφος στην εφημερίδα Söz, είδε αυτές τις αντιδράσεις ως παράλογες και έγινε ένθερμος υποστηριχτής της Μπαρούτ, οδηγώντας τελικά στην αποδοχή της στην κοινωνία. Η Μπαρούτ θα λειτουργούσε την επιχείρησή της μέχρι το 2003, παρά την πυρκαγιά στη δεκαετία του 1980 που κατέστρεψε το κατάστημά της και την ανάγκασε να ανοίξει ένα νέο με τη βοήθεια του γιου της. Ξεκίνησε για πρώτη φορά με προϊόντα που θα απευθύνονταν στις γυναίκες, αλλά αργότερα μετατράπηκε σε χαρτικά και έγινε η μοναδική επίσημη πωλήτρια χαρτικών κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στη Λευκωσία. Έγινε επίσης διανομέας εφημερίδων, πουλώντας όχι μόνο εφημερίδες τουρκικής γλώσσας αλλά και ελληνικής και αγγλικής που προήλθε από το νότο της Πράσινης Γραμμής. Έγινε λοιπόν ζωτικής σημασίας για τη διευκόλυνση της επαφής μεταξύ των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο. Μετά τη φωτιά της δεκαετίας του 1980, εγκατέλειψε την επιχείρηση χαρτικών και συνέχισε να πωλεί μόνο εφημερίδες.
Καλλιτεχνική καριέρα
Η Μπαρούτ ήταν επίσης μια από τις πρώτες ηθοποιούς του νεογέννητου τουρκοκυπριακού θεάτρου. Πριν από το άνοιγμα του καταστήματός της, πραγματοποίησε την προσαρμογή ενός δημοφιλούς τούρκικου έργου, του Aşık Garip, με ένα ερασιτεχνικό θίασο που ίδρυσε με τους φίλους της.
Δημήτριος Στούρτζας
Ο Δημήτριος Στούρτζας,, πλήρες όνομα Dimitrie Alexandru Sturdza-Miclăușanu (10 Μαρτίου 1833 - 21 Οκτωβρίου 1914) ήταν Ρουμάνος πολιτικός και συγγραφέας στα τέλη του 19ου αιώνα και πρόεδρος της Ρουμανικής Ακαδημίας μεταξύ 1882 και 1884.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αλεξάνδρου Στούρτζα, κυρίου του Μικλαουζένι, και της Αικατερίνης Στούρτζα, κόρης του Κωνσταντίνου Β΄ Στούρτζα (ο Αλέξανδρος ήταν 2ος εξάδελφος του Κωνσταντίνου Β΄). Ο πατέρας του ήταν 2ος εξάδελφος του Μιχαήλ Στούρτζα πρίγκιπα της Μολδαβίας· έτσι ο ίδιος ο Δημήτριος ήταν 3ος εξάδελφος του Γρηγορίου Στούρτζα στρατηγού, γιου του Μιχαήλ.
Γεννήθηκε στο Iάσιο της Μολδαβίας και σπούδασε εκεί στην Ακαδημία Μιχαηλάνα. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία: στο Μόναχο, το Γκέτινγκεν, τη Βόννη και το Βερολίνο. Συμμετείχε στα πολιτικά κινήματα της εποχής.
Ο Στούρτζας ήταν ιδιωτικός γραμματέας του Αλεξάνδρου Κούζα πρίγκιπα της Μολδαβίας και Βλαχίας, στη συνέχεια όμως στράφηκε εναντίον τής ολοένα και πιο αυθαίρετης εξουσίας του Κούζα. Είχε γίνει Υπουργός Δημόσιας Εκπαίδευσης το 1859, αλλά μετά έγινε ένας από τους πιο ζηλωτές υποστηρικτές της ανατροπής της Κούζα. Το 1866 προσχώρησε στον Ίον Μπρατιάνου και άλλους στην εκτόπιση του Κούζα και στην εκλογή του Καρόλου πρίγκιπα του Χοεντσόλερν (αργότερα Καρόλου Α΄ της Ρουμανίας). Έγινε μέλος της φιλελεύθερης κυβέρνησης. Κατά την πρωθυπουργία του Μπρατιάνου το διάστημα 1876–88, κατείχε επανειλημμένα υπουργικές θέσεις.
Πεντάκορφο Αιτωλοακαρνανίας
Για την παλαιότερη ονομασία "Αράχωβα", δείτε Αράχωβα (αποσαφήνιση) και Αράχωβα Ναυπακτίας
Δημήτριος Στούρτζας
Βιογραφία
Το 1892 εξελέγη ηγέτης του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος ως διάδοχος του Μπρατιάνου και ήταν τέσσερις φορές πρωθυπουργός. Για τελευταία φορά στο αξίωμά του, το 1907, ο Στούρτζας κλήθηκε από τον Κάρολο Α΄ της Ρουμανίας για να αντιμετωπίσει την κρίση, που δημιουργήθηκε από την εξέγερση των αγροτών του Μαρτίου. Αν και ήταν γνωστός για την ικανότητά του για εργασία, ήταν επίσης εθνικιστής, δυσαρεστημένος με τους "ξένους" (σύμφωνα με τις αντι-εβραϊκές πολιτικές του κόμματός του) και υποστήριξε τον αποκλεισμό μη Ρουμάνων από μεγάλο αριθμό κοινωνικών θέσεων.
Διορίστηκε μόνιμος γραμματέας της Ρουμανικής Ακαδημίας και έγινε αναγνωρισμένη αυθεντία για τη Ρουμανική νομισματική. Ως γραμματέας της Ακαδημίας συνέβαλε σημαντικά στη δημοσίευση των συλλογών ιστορικών εγγράφων, που έκανε ο Κονσταντίν Χουρμουζάχι (30 τόμοι, Βουκουρέστι, 1876-1897) και άλλων πράξεων και εγγράφων· επίσης ενός αριθμού μικρών πολιτικών φυλλαδίων παροδικής αξίας.
Πεντάκορφο Αιτωλοακαρνανίας
Το σημερινό Πεντάκορφο είναι ένα αραιοκατοικημένο ορεινό χωριό του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Απλώνεται κάτω από τις πέντε κορυφές του Παναιτωλικού όρους (Αϊ-Λιας, Κούτουπας, Κυνηγός, Λιπόβρυση και Κέδρος) σε μέσο υψόμετρο 750 μ. και διάσπαρτο μέσα στη βλάστηση καταλήγει σε μια χαράδρα, στο βάθος της οποίας ρέει ο ποταμός Ζέρβας. Συνορεύει Β. με τη Χούνη, ΒΔ. με τον Άγιο Βλάσιο, Ν. με την Καστανούλα, Δ. με την Κυπάρισσο, Α. με την Καταβόθρα Ευρυτανίας και ΒΑ με το Σταυροχώρι Ευρυτανίας (χωριά και αυτά του νομού Αιτωλοακαρνανίας, όταν η Ευρυτανία αποτελούσε επαρχία του).
Η προγενέστερη ονομασία του χωριού ήταν Αράχωβα. Το έτος 1926 το ελληνικό κράτος, με Ν.Δ. από 17-9-1926 «περὶ μετονομασίας συνοικισμῶν πόλεων ἤ κωμῶν», αποφάσισε να μεταβληθούν τα ξενόφωνα και κακόηχα ονόματα συνοικισμών και πόλεων και προχώρησε για το σκοπό αυτό στη συγκρότηση Επιτροπών Μετονομασιών τοπωνυμιών σε κάθε Νομαρχία. Έτσι η Κοινότητα Αραχώβης, της οποίας το όνομα θεωρήθηκε σλάβικο, το 1930 με το ΦΕΚ 251Α - 24/07/1930 μετονομάστηκε σε Πεντάκορφο, από τις πέντε ψηλότερες κορφές που το περιβάλλουν.
Η ονομασία "Αράχωβα"
Η επικρατέστερη προέλευση της ονομασίας Αράχωβα μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν σλάβικη. Ο Γερμανός καθηγητής Max Vasmer αναφέρει, ότι το τοπωνύμιο Αράχοβα είναι σλαβικής προέλευσης από τη λέξη "orechovo", η οποία σημαίνει "καρυδότοπος". Η παραπάνω θεώρηση είναι αναπόδεικτη και πιθανότατα λανθασμένη αφού «''το τοπωνύμιο Αράχωβα συναντάται και σε τόπους όπου ούτε φυτρώνουν ούτε θα μπορούσαν να φυτρώσουν καρυδιές. Επιπλέον, ενώ ανά την Ελλάδα και την νοτιότερα του ποταμού Μάτι Αλβανία υπήρχαν είκοσι τέσσερα χωριά με το όνομα αυτό, ανά τη Βουλγαρία υπάρχουν μόνο οχτώ και στην Παλαιά και νέα Σερβία μόνο πέντε. Η αφύσικη αυτή δυσαναλογία καταντά πολύ μεγαλύτερη, όταν λάβουμε υπόψη, ότι η Βουλγαρία και η Σερβία είναι χώρες, όπου η καρυδιά ευδοκιμεί περισσότερο παρά στην παλαιά Ελλάδα και στην Ήπειρο''». Επιπλέον στην περίπτωση της προέλευσης από τη σλάβικη λέξη орахов (oράχοβ=καρυδένιος), δεν μπορεί να δικαιολογηθεί εύκολα η εξαφάνιση του αρχικού γράμματος όμικρον (Ο) και στα δώδεκα σχετικά τοπωνύμια στον Ελλαδικό χώρο, καθώς πρόκειται για μια ανεξήγητη γλωσσική μεταβολή σε μια τόσο εκτεταμένη γεωγραφική έκταση, τη στιγμή μάλιστα που όλα τα τοπωνύμια " Orehovica" στην Βαλκανική Χερσόνησο εξακολουθούν να υφίστανται.
Δημήτριος Στούρτζας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Οικογένεια Στούρτζα
Πεντάκορφο Αιτωλοακαρνανίας
Η ονομασία "Αράχωβα"
Άλλη εκδοχή θέλει την ονομασία Αράχωβα να έχει ελληνική ρίζα προερχόμενη από τον συνδυασμό των λέξεων "ῥάχις" και "ὠβά", που δηλώνει την οικιστική ένωση κατοίκων που ζούσαν σε μικρούς οικισμούς, τὰς ὠβάς, στις ράχες της περιοχής. Η λέξη "ῥαχάς", κατά τον Αλεξανδρέα γραμματικό Ησύχιο (5ος αι. μ.Χ.), σημαίνει "χωρίον σύνδενδρον (δασώδες) καὶ μετέωρον [σε μεγάλο υψόμετρο], διὰ τὸ ψόφον ἀποτελεῖν καταπνεόμενον [διαπνεόμενο από ισχυρούς ανέμους)". Και "ὠβαί ", πάλι κατά τον Ησύχιο, σημαίνει "τόποι μεγαλομερείς (αποτελούμενοι από μεγάλα μέρη)". Το άλφα (A), που προηγείται, λειτουργεί επιτατικά - ίσως και ευφωνικά - και δίδει έμφαση στο επιβλητικό τοπίο με τις ράχες (παλιότερα το χρησιμοποιούσαν σπάνια ή καθόλου και το όνομα ακουγόταν καθαρότερα ως Ράχωβα).
Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή. Στη βλάχικη γλώσσα υπάρχει η λέξη "ρέχα", που είναι η ράχη βουνού (δάνειο από την ελληνική γλώσσα που μπορεί να σχετίζεται με τη λέξη "ραχάς"). Το αρχικό φωνήεν άλφα (Α), είναι χαρακτηριστική προσθήκη της γλώσσας των Βλάχων στην αρχή των λέξεων που χρησιμοποιούνται δανεικές από άλλες γλώσσες και ειδικότερα αυτών που αρχίζουν από "ρ". Επομένως το όνομα Αράχωβα συνδέεται με το χαρακτηριστικό της ράχης του βουνού σε μεγάλο υψόμετρο. Η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια στο σχετικό λήμμα αναφέρει: «Ἡ Ἀράχωβα Εὐρυτανίας κεῖται εἰς τὰς κλιτῦς τοῦ Παναιτωλικοῦ ὄρους ἐν θέσει περιόπτῳ».
Από τα παραπάνω μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι το τοπωνύμιο Αράχωβα είτε έχει ρίζα τις ελληνικές λέξεις "ῥαχὰς" και "ὠβά", είτε δημιουργήθηκε από τη βλάχικη λέξη "ρέχα" και τη σλαβική κατάληξη (-ova) στη βυζαντινή περίοδο και δόθηκε σε οικισμούς δασωμένους που βρίσκονται σε ράχη, αρχικά στον βόρειο ελλαδικό χώρο και στη συνέχεια με τις μετακινήσεις των βλαχοποιμένων εξαπλώθηκε νοτιότερα μέχρι την Πελοπόννησο.
Ιστορία
Η ελληνικότητα των Αιτωλών δεν αμφισβητείται  από τους αρχαίους ιστορικούς, αφού αφενός συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο με βασιλιά τους τον Θόα, αφετέρου ήταν ομόγλωσσοι με τους Ακαρνάνες και τους Μακεδόνες. Ο  Όμηρος επαινεί τους Αιτωλούς ως "μεγαθύμους καὶ μενεχάρμας" (γενναιόψυχους και ακλόνητους στη μάχη). Ο Τίτος Λίβιος  αναφέρει πως οι Αιτωλοί μιλούσαν γλώσσα όμοια με των Μακεδόνων (Aetolos Acarnanas Macedonas, eiusdem linguae hominess).
Ο γεωγραφικός χώρος του σημερινού Πεντακόρφου βρισκόταν στα σύνορα Απεραντών και Ευρυτάνων. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ιστορικών, στην κοιλάδα ανάμεσα στο Μέγδοβα και στον Αγραφιώτη, κατοικούσε το αιτωλικό φύλο των Απεραντών. Ο William J. Woodhouse προσθέτει στην περιοχή των Απεραντών μια λωρίδα κατά μήκος της αριστερής όχθης του Αχελώου, νοτιοδυτικά του Αγ. Βασιλείου με Νότια κατεύθυνση, που πιθανολογείται ότι έφθανε ως τη δεξιά όχθη του ποταμού Ζέρβα και Νοτιοανατολικά ως την κορυφογραμμή του Κούτουπα και του Κυνηγού. Πιο ανατολικά, με κατεύθυνση από Βορρά προς Νότο, άρχιζε η επικράτεια των Ευρυτάνων, του συμπαγέστερου πληθυσμιακού τμήματος των Αιτωλών. Κατοικούσαν στον χώρο των τ. δήμων Ευρυτάνων, Αρακυνθίων και του δήμου Καρπενησίου. Τα προς Νότον και Νοτιοδυτικά σύνορά τους δεν είναι εύκολο να καθοριστούν με ακρίβεια, γιατί λέγεται ότι κάποτε έφταναν ως τις βόρειες όχθες της λίμνης Τριχωνίδας συμπεριλαμβανομένου του Θέρμου και του Αγρινίου.
Στη θέση Κάλανος Πεντακόρφου βρίσκεται μια σημαντική αιτωλική οχύρωση. Πρόκειται για κάποιον άγνωστο και αταύτιστο έως σήμε­ρα αρχαίο οχυρωμένο οικισμό, στον οποίο υπάρχει μικρή λαξευμένη στο βράχο δεξαμενή και ερείπια ορθογώνιου πύργου.
Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, οι Αιτωλοί αρχικά τήρησαν ουδέτερη στάση, όμως στη συνέχεια βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους Αθηναίους, όταν εκείνοι παρακινούμενοι από τους Μεσσήνιους της Ναυπάκτου εκστράτευσαν εναντίον τους το 426 π.Χ. υπό την αρχηγία του στρατηγού Δημοσθένη. Ο Θουκυδίδης, στην εξιστόρηση της αθηναϊκής εκστρατείας στην Αιτωλία, αναφέρεται στην από κοινού δράση των Αιτωλών στην αντιμετώπιση του κινδύνου και επισημαίνει την φυλετική βάση του κοινού των Αιτωλών, το οποίο αποτελείται από τα φύλα των Αποδοτών, των Οφιονέων και των Ευρυτάνων. «''Τὸ γὰρ ἔθνος μέγα μὲν εἶναι τὸ τῶν Αἰτωλῶν καὶ μάχιμον, οἰκοῦν δὲ κατὰ κώμας ἀτειχίστους, καὶ ταύτας διὰ πολλοῦ, καὶ σκευῇ ψιλῇ χρώμενον οὐ χαλεπὸν ἀπέφαινον, πρὶν ξυμβοηθῆσαι, καταστραφῆναι. Ἐπιχειρεῖν δὲ ἐκέλευον πρῶτον μὲν Ἀποδωτοῖς, ἔπειτα δὲ Ὀφιονεῦσι καὶ μετὰ τούτους Εὐρυτᾶσιν, ὅπερ μέγιστον μέρος ἐστὶ τῶν Αἰτωλῶν, ἀγνωστότατοι δὲ γλῶσσαν καὶ ὠμοφάγοι εἰσίν, ὡς λέγονται''». Το δυσνόητο της γλώσσας οφειλόταν μάλλον στο ότι παρέλειπαν κάποια σύμφωνα ή φωνήεντα, ενώ η ωμοφαγία σχετιζόταν με τη βιασύνη να τρώνε γρήγορα το κρέας σε περιπλανήσεις, ληστείες και μισθοφορικές υπηρεσίες.
Από τον 4ο αι. π.Χ., η δύναμη των Αιτωλών άρχισε να ανέρχεται ραγδαία ως αποτέλεσμα της δημιουργίας της περίφημης "Αιτωλικής Συμπολιτείας" που θα κυριαρχήσει στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδος κατά τον 3ο και 2ο αι. π.Χ. Θα συγκρουσθούν συχνά με την Μακεδονία και θα συμμαχήσουν με τους Ρωμαίους εναντίον των Μακεδόνων. Όταν θα συνειδητοποιήσουν τους κατακτητικούς στόχους της Ρώμης, θα ηγηθούν αντιρωμαϊκής συμμαχίας αλλά θα είναι αργά. Το 279 π.Χ. κέρδισαν το σεβασμό όλων των Ελλήνων, μετά τη νίκη τους και την επιτυχημένη υπεράσπιση του Μαντείου των Δελφώ ν απέναντι στη Γαλατική εισβολή, που είχε λάβει χώρα το ίδιο έτος απειλώντας τον ελληνισμό. Ως αποτέλεσμα, απέκτησαν το δικαίωμα να μετέχουν στην Αμφικτιονία των Δελφών. Μεταξύ των Αιτωλών Ιερομνημόνων στους Δελφούς το 215 π.Χ., αναφέρεται και ο Θεόδοτος ο Απεραντός. Το 146 π.Χ. μετά τη σταδιακή αποδυνάμωση της Αιτωλικής συμπολιτείας η περιοχή περιέρχεται οριστικά στους Ρωμαίους και όλες οι ελληνικές περιοχές υπάγονται στη συγκλητική επαρχία της Μακεδονίας. Οι Αιτωλοί και οι Ακαρνάνες παύουν πλέον να αναφέρονται ως ιδιαίτερο φύλο.
Ευρυτάνες, Απεραντοί και Αγραίοι  διατήρησαν διαχρονικά αξιοσημείωτη συνοχή, τόσο στη γλώσσα και τη θρησκεία, όσο και στα έθιμα και το δίκαιο. Η θρησκεία τους ήταν ασφαλώς ίδια με των υπόλοιπων Ελλήνων, είχε όμως μερικά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που ταίριαζαν στον χαρακτήρα και τον τρόπο ζωής τους. Ιδιαίτερες τιμές απέδιδαν στο θεό Διόνυσο και στη θεά του κυνηγιού Άρτεμη την Αγροτέρα (Κυνηγό), όπως άλλωστε ήταν φυσικό για έναν βουνίσιο λαό που στήριζε την ευημερία και την οικονομία του στο κυνήγι και στα προϊόντα του δάσους.
Τα χρόνια της ρωμαιοκρατίας πολλοί κάτοικοι της πεδινής κυρίως Αιτωλίας, μετά την καταστροφή των οικισμών τους, αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν για λόγους ασφάλειας στα ορεινά και απρόσιτα βουνά των ομοεθνών τους φυλών. Έτσι οι οικισμοί των Απεραντών και των Ευρυτάνων άρχισαν να πληθαίνουν και να επεκτείνονται με τη δημιουργία καινούργιων.
Στη βυζαντινή περίοδο, η Ευρυτανία μαζί με τη γειτονική Φθιώτιδα ήταν τυπικά κτήση του Βυζαντίου και ανήκε στο θέμα της Ελλάδας. Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Μιχαήλ Ψελλό, την περίοδο της εικονομαχίας η περιοχή έλαβε το όνομα Άγραφα. Κι αυτό γιατί ήταν τόσο δυσπρόσιτη και άγρια η περιοχή, αλλά και οι ατίθασοι κάτοικοί της που δεν συμπεριλήφθηκαν στους φορολογικούς καταλόγους της αυτοκρατορίας. Το 1393 το Καρπενήσι και οι γύρω περιοχές ήρθαν στα χέρια των Τούρκων και ιδρύθηκε ομώνυμη επαρχία που διοικητικά υπαγόταν στο σαντζάκι της Ναυπάκτου.
Οι Τούρκοι (Συνθήκη του Ταμασίου)αναγκάστηκαν από πολύ νωρίς να παραχωρήσουν κι αυτοί στους ακατάβλητους κατοίκους της Ευρυτανίας κάποια προνόμια. Έκτοτε η περιοχή έγινε νησίδα καταφυγής για κάθε κυνηγημένο, χώρος ανάπτυξης επαναστατικών κινημάτων και μήτρα διατήρησης του πνευματικού φωτός της Ελληνικής Αναγέννησης.
Σύμφωνα με ιστορικές πληροφορίες της περιόδου των προεπαναστατικών κινημάτων, ο Καρπενησιώτης αρματολός Λιβίνης, ύστερα από περιφανή νίκη κατά των Τούρκων στη Γόλιανη, έπεσε πολεμώντας παλληκαρήσια σε επακόλουθη μάχη κοντά στην Αράχωβα (1685) του δήμου Παρακαμπυλίων. Οι Τούρκοι στη συνέχεια έκαψαν το χωριό.
Η περιοχή συμμετείχε ενεργά σε όλες τις εξελίξεις της δεκαετίας 1940-1950, ωστόσο η έρευνα γι’  αυτήν παραμένει ακόμη περιορισμένη.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας η Αράχωβα διοικητικά ανήκε στο βιλαέτι Ρούμελης, πασαλίκι  Μοριά, σαντζάκι Ναυπάκτου, καζά Καρπενησίου, ναχιγιέ Σοβολάκου. Προς τα τέλη του 18ου αιώνα, ο καζάς Καρπενησίου εξακολουθεί τυπικά να υπάγεται στο σαντζάκι της Ναυπάκτου. Ουσιαστικά όμως περιέρχεται στην πολιτική εξάρτηση και επιρροή του Αλή πασά, όπως όλη η Κεντρική Ελλάδα. Τα όρια του ναχιγιέ (δήμου) Σοβολάκου αρχίζουν από το σημείο όπου ο ποταμός Καρπενησιώτης  κάμπτεται και συναντάει την κοίτη του Ταυρωπού (Μέγδοβα). Από εκεί προεκτείνονται νοτίως και φτάνουν ως το όρος Παναιτωλικό, ενώ στο δυτικό μέρος ως τον Άγιο Βλάσιο. Μέσα στον χώρο αυτόν, που είναι σαν ένα φυσικό προστατευτικό οχυρό ανάμεσα σε ποταμούς και βουνοκορφές, περικλείνονται τα 16 χωριά του Σοβολάκου. Ο αριθμός των κατοίκων σύμφωνα με τους φορολογικούς καταλόγους του 1818 και τον κατάλογο που  συνέταξε  το 1829 ο πληρεξούσιος  της Επαρχίας  Κ. Τσάτσος ήταν (σε οικογένειες): Μπρουσός 130,   Αντράνωβα 20,  Σοχώρια  6,  Κορήκηστα  20, Διβήνζινο 10, Σαρκίνη 15, Βελωτά  10, Σοβολάκου 10, Καστανούλα 10, Αλέστια 30, Τσέρκοβα 10, Αγαλιανός 15, Αγιατριάδα 10,  Χαράστου 7, Χούνη 30, Αγιοβλάσι 130,  Τέροβα 15, Αράχοβα 25, Κιελάκια 5, Σαργιάδα 25, Λάτα 10.
Με το Β.Δ. 3/18-4-1833 (Φ.Ε.Κ. 12Α) , Περί διαιρέσεως του Βασιλείου και της διοικήσεώς του), συστάθηκε ο Νομός Ακαρνανίας και Αιτωλίας, στον οποίο σχηματίστηκαν πέντε επαρχίες: Ακαρνανίας με έδρα το Δραγαμέστον (Αστακός), Μεσολογγίου με έδρα το Μεσολόγγιον, Ναυπακτίας με έδρα τη Ναύπακτο, Αγρινίου με έδρα το Βραχώριον (Αγρίνιον) και Καλλιδρόμης με έδρα την Καλλιδρόμη (Καρπενήσι). Το 1836, (Β.Δ. της 21ης Ιουνίου 1836, ΦΕΚ 28Α, Περί διοικητικού οργανισμού), η επαρχία Καλλιδρόμης  μετονομάσθηκε σε Ευρυτανία.
Με το Β.Δ. της 18ης Σεπτεμβρίου 1836 (δεν δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως) «Περί σχηματισμού των Δήμων» η επαρχία Ευρυτανίας, είχε ανάμεσα στους 13 δήμους της το Δήμο Παρακαμπυλίων και το Δήμο Αγιοβλασιτών, στον οποίο ανήκε και η Αράχωβα. Με το Β.Δ. 4 (ΦΕΚ 62Α/3-11-1836) ο Δήμος Αγιοβλασιτών συγχωνεύτηκε στο δήμο Παρακαμπυλίων, με έδρα τον Άγιο Βλάσιο.
Ο νόμος ΓΥΛΔ΄(υπ’ αριθμ. 3434) της 16-11/4-12-1909 (ΦΕΚ 282, Α΄) «Περί διοικητικής διαιρέσεως του Κράτους», κατήργησε τον Νομό Ευρυτανίας (ο οποίος είχε ιδρυθεί για πρώτη φορά το 1899) και η ομώνυμη επαρχία με τον Δήμο Παρακαμπυλίων επανήλθε στο Νομό Ακαρνανίας και Αιτωλίας.
Ο Δήμος διατηρήθηκε μέχρι το 1912 που τροποποιήθηκε ο νόμος και ιδρύθηκαν Κοινότητες. Τότε δημιουργήθηκε η Αράχωβα ως Κοινότητα, με έδρα τον οικισμό Αράχωβα και σε αυτήν προσαρτήθηκε και ο οικισμός Καστανούλα (ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912).
Το 1922, η Κοινότητα αποσπάται από την επαρχία Ευρυτανίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας και υπάγεται στην επαρχία Τριχωνίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας (ΦΕΚ 143Α - 12/08/1922). Με το από 21-12-1927 Δ/μα (ΦΕΚ 304Α΄) η Επαρχία Τριχωνίας μετονομάστηκε σε Επαρχία Τριχωνίδος.
Η Κοινότητα διατηρούσε το όνομα Αράχωβα έως το 1930. Τότε το ελληνικό κράτος, με το Ν.Δ. από 24/7/1930 (ΦΕΚ 251Α),  ''«ἔχοντας ὑπ’ ὄψει τα ἄρθρα 1 καὶ 5 τοῦ ἀπὸ 17-9-1926 Ν. Διατάγματος "περὶ μετονομασίας συνοικισμῶν πόλεων ἤ κωμῶν", τοῦ κυρωθέντος διὰ τοῦ νόμου 4096 τοῦ 1929, προτάσει τοῦ ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν Ὑπουργοῦ στηριζομένης εἰς σύμφωνον γνωμοδότησιν τῆς Ἐπιτροπείας τῶν Τοπωνυμιῶν τῆς Ἑλλάδος»'', ενέκρινε την μετονομασία της Κοινότητος Αραχώβης σε Πεντάκορφο.
Το 1932, ο οικισμός Καστανούλα αποσπάται από την Κοινότητα Πεντακόρφου και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Καστανούλας (ΦΕΚ 352Α - 01/10/1932) και το 1950 ο οικισμός Ποταμούλα αποσπάται από την Κοινότητα Πεντακόρφου και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Ποταμούλας (ΦΕΚ 171Α - 10/08/1950).
Με το Σχέδιο Καποδίστριας Ν. 2539/97 (ΦΕΚ 244/4-12-97) η Κοινότητα Πεντακόρφου καταργείται και εντάσσεται στον συσταθέντα Δήμο Παρακαμπυλίων.
Περιβάλλον – φύση
Ο επισκέπτης στο Πεντάκορφο, έχει την ευκαιρία να απολαύσει  καταπληκτικές φυσικές διαδρομές σε ελατοδάση, ποτάμια και καταρράκτες. Μοναδικός για την ομορφιά του είναι ο καταρράκτης στη θέση Σεπετός-Μύλος Γαβρίλη, από όπου πηγάζει ο ποταμός Ζέρβας. Ο τελευταίος περνώντας νοτιοδυτικά της Κυπαρίσσου καταλήγει στην τεχνητή λίμνη Καστρακίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου Κατηγορία:Κράβαρα
Ρουτσούκ
Το Ρουτσούκ (επίσης, Ρούτσουκ, Ρουτσούκ, και Ρουτσούκ', Κισλάκ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Κούμπα του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Αφούρτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κούμπα
Μαυρατζαίοι Σάμου
Οι Μαυρατζαίοι είναι χωριό στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 190 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Τζόνι Νόβακ
Ο Τζόνι Νόβακ (σλοβένικα: Džoni Novak) (γενν. 4 Σεπτεμβρίου 1969) είναι Σλοβένος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Εκπροσώπησε τη χώρα του στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Γεννημένος στη Λιουμπλιάνα, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα παίζοντας στην Ολίμπια Λιουμπλιάνα το 1988. Έπαιξε εκεί δύο σεζόν πριν υπογράψει στη σερβική Παρτιζάν Βελιγραδίου. Έπαιξε στο Βελιγράδι για μιάμιση σεζόν, αγωνίστηκε σε 20 αγώνες και σημείωσε 9 γκολ πρωταθλήματος για τον σύλλογο, προτού πάρει μεταγραφή στη Φενέρμπαχτσε. Μετά από μόνο μια σεζόν στην Τουρκία, επέστρεψε στην Ολίμπια. Παίζοντας στην Ολίμπια, ο Νόβακ εμφανίστηκε σε 63 αγώνες πρωταθλήματος, όπου σημείωσε 10 γκολ. Κέρδισε επίσης το πρωτάθλημα Σλοβενίας δύο φορές με το σύλλογο, το 1994 και το 1995, και το Κύπελλο Σλοβενίας το 1996. Αργότερα μετακόμισε στη γαλλική Λε Αβρ. Έπαιξε εκεί για τις επόμενες τρεις σεζόν, παίζοντας σε 68 αγώνες, πριν φύγει για να ενταχθεί σε μια άλλη γαλλική ομάδα, την ΚΣ Σεντάν-Αρδέννες. Πέρασε μόνο μία σεζόν με τη Σεντάν και αποχώρησε από τον σύλλογο, κάνοντας 11 συμμετοχές. Μετακόμισε στη Γερμανία και υπέγραψε στη ΣπΦγγ Ουντερχάχινγκ. Έμεινε εκεί δύο σεζόν, κάνοντας 37 συμμετοχές. Ακολούθως, έπαιξε για έξι μήνες στον Ολυμπιακό, πριν αποσυρθεί.