cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρλο Τσέζαρε Μαλβαζία
Felsina pittrice
μικρογραφία|Η σελίδα τίτλου της Felsina pittrice, τομ. 1 (1678). Η Felsina pittrice, vite de 'pittori bolognesi είναι μια μείζονος σημασίας πηγή για τη ζωγραφική σχολή της Μπολόνια από τον 14ο μέχρι τον 17ο αιώνα, ενώ για μερικούς από τους καλλιτέχνες αποτελεί τη μόνη πηγή πληροφοριών. Το κείμενο χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες: η πρώτη αφιερώνεται στους ζωγράφους του 14ου αιώνα, η δεύτερη εστιάζει στον Φραντσέσκο Φράντσα, η τρίτη στους αδελφούς Carracci, και η τέταρτη (και πλέον σημαντική σήμερα) παρέχει λεπτομερείς, από πρώτο χέρι, αφηγήσεις για τις ζωές και τη σταδιοδρομία των καλλιτεχνών που πρωτοστάτησαν κατά τον 17ο αιώνα, μετά τη μεταρρύθμιση των Carracci, συμπεριλαμβανομένων των Γκουίντο Ρένι, Γκουερτσίνο, Ντομενικίνο, Λανφράνκο και Ελιζαμπέτα Σιράνι.
Η Felsina pittrice επικρίθηκε για τις ανακρίβειες του συγγραφέα της και συγκρίθηκε δυσμενώς με το Le vite de 'pittori, scultori et architetti moderni (1672) από τον σύγχρονο του Μαλβαζία, Τζοβάνι Πιέτρο Μπελλόρι, με το σκεπτικό ότι το κείμενο του Μαλβαζία είναι μία απλή συλλογή γεγονότων διακοσμημένων με ποιητική γλώσσα, που δεν έχει κριτική αξιολόγηση και δεν διέπεται από κανένα θεωρητικό πλαίσιο πέραν της επαρχιακής προσκόλλησης στη γενέτειρά του. Η πρόσφατη έρευνα έχει πάρει περισσότερο στα σοβαρά τον Μαλβαζία ως ιστορικό τέχνης και το Κέντρο Προηγμένων Μελετών στις Εικαστικές Τέχνες (Center for Advanced Study in the Visual Arts) προετοιμάζει την πρώτη επιστημονική-κριτική έκδοση από το 1841, συνοδευόμενη από την πρώτη αγγλική μετάφραση του πλήρους κειμένου της Felsina pittrice (τρεις από τους δεκαέξι προγραμματισμένους τόμους των οποίων έχουν ήδη δημοσιευθεί).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικοί της τέχνης
Αρμπιτράζ
Στα οικονομικά, το αρμπιτράζ είναι η εμπορική πράξη κατά την οποία, μια οικονομική μονάδα αγοράζει ένα αγαθό από έναν τόπο και το μεταπωλεί με υψηλότερο αντίτιμο σε άλλο τόπο, με αποτέλεσμα να προκύπτει κέρδος γι' αυτήν, καθώς εκμεταλλεύεται τη διαφορά των τιμών. Σε ακαδημαϊκό πλαίσιο, είναι μια συναλλαγή η οποία δεν περιλαμβάνει ενδεχόμενο αρνητικών ταμειακών ροών, ενώ οι ταμειακές ροές τουλάχιστον σε μία περίπτωση είναι θετικές.
Στα χρηματοοικονομικά, το αρμπιτράζ έχει δύο έννοιες. Το ντετερμινιστικό ή ακριβές αρμπιτράζ είναι μια επενδυτική ευκαιρία που επιφέρει κέρδος χωρίς ρίσκο. Αυτή η ευκαιρία μπορεί είτε να μην έχει κανένα κόστος στο παρόν αποδίδοντας κέρδος στο μέλλον, είτε να αποδίδει κέρδος στο παρόν χωρίς καμία περίπτωση κόστους στο μέλλον. Το στατιστικό αρμπιτράζ ή παρέκκλιση είναι μια επενδυτική ευκαιρία που αποδίδει, κατά μέσο όρο, μεγαλύτερο κέρδος ανά μονάδα ρίσκου από τις υπόλοιπες επενδύσεις.
Παρέκκλιση
Στην παρέκκλιση (arbitrage condition), κερδοσκοπικό χαρτοφυλάκιο (arbitrage portfolio), ή απλά κερδοσκοπία, είναι ένα αυτοχρηματοδοτούμενο χαρτοφυλάκιο που έχει μηδενικό κόστος για να δημιουργηθεί. Έχει αρνητικές και θετικές θέσεις. Συγκεκριμένα, οι αγορές συγκεκριμένων αξιογράφων (long positions) χρηματοδοτούνται εξ' ολοκλήρου με ανοικτές πωλήσεις άλλων αξιογράφων (short positions) ή με δανεισμό και καθόλου με ίδια κεφάλαια.
Εξισορροπητική κερδοσκοπία
Κερδοσκοπικό χαρτοφυλάκιο που με βεβαιότητα οδηγεί σε μελλοντικά κέρδη και ποτέ σε ζημίες ονομάζεται εξισορροπητική κερδοσκοπία (arbitrage trade). Η εξισορροπητική κερδοσκοπία, υπάρχει όταν οι απαιτήσεις που δημιουργούνται (liabilities) είναι ακριβώς ίσες προς τις θετικές ταμειακές ροές, άρα εξουδετερώνονται. Σε εύστοχες αγορές (efficient markets) η ύπαρξη τέτοιων χαρτοφυλακίων είναι σχεδόν ανύπαρκτη.
Συνέπειες της παρέκκλισης
Η αύξηση της τιμής των αξιογράφων που αγοράζονται και η μείωση της τιμής αυτών που πωλούνται, με τελικό αποτέλεσμα μία αναταραχή των τιμών, που επαναφέρει τελικά την αγορά στην αρχική της κατάσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρμπιτράζ
Λουδοβίκος Φίλιππος Α΄ της Ορλεάνης
Ο Λουδοβίκος Φίλιππος Α΄ (Louis-Philippe d'Orléans, 12 Μαΐου 1725 - 18 Νοεμβρίου 1785) από τον Οίκο της Ορλεάνης ήταν Γάλλος πρίγκιπας, 3ος εξάδελφος του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας. Έγινε δούκας της Ορλεάνης (1752-1785).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Λουδοβίκου, Δούκα της Ορλεάνης, που πήρε μετά το θάνατο του πατέρα του (1752) τον τίτλο του δούκα της Σαρτρ. Μητέρα του ήταν η Αυγούστα, κόρη του Λουδοβίκου Γουλιέλμου του Μπάντεν-Μπάντεν.
Γεννήθηκε στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Υπηρετώντας το γαλλικό στρατό στον Πόλεμο της Αυστριακής διαδοχής, διακρίθηκε σε μια σειρά εκστρατειών (1742, 1743, 1744) και στη μάχη του Φοντενουά (1745). Μετά το θάνατο της πρώτης συζύγου του, Λουίζας Ερριέτας των Βουρβόνων-Κονντέ (1726 - 1759), παντρεύτηκε μυστικά την Σαρλότ-Ζαν Μπερώ ντε λα Αι ντε Ριού, Μαρκησία του Μοντεσσόν, μια έξυπνη γυναίκα, στην οποία έδωσε ως γαμήλιο δώρο το ανάκτορο Σαιντ-Ασσίς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1743 τη Λουίζα Ερριέττα των Βουρβόνων-Κοντέ, κόρη του Λουδοβίκου Αρμάνδου Β΄ του Κοντί, και παιδιά του ήταν:
Το 1759 απεβίωσε η Λουίζα Ερριέττα και ο Λουδοβίκος Φίλιππος Α΄ έκανε 2ο γάμο μυστικά το 1773 με τη Σαρλότ-Ζαν Μπερώ ντε λα Αι ντε Ριού, Μαρκησία του Μοντεσσόν. Ο γάμος ήταν μοργανατικός.
Με την ερωμένη του Ετιεννέτ Λε Μαρκί απέκτησε:
Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Δούκες του Μονπανσιέ Κατηγορία:Δούκες της Σαρτρ Κατηγορία:Δούκες του Βαλουά Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι
Αββαείο
thumb|right|300px|Το Αββαείο Ομ της [[Καέν|Καν στη Νορμανδία]] Το Αββαείο ή Αβαείο (Abbey στην αγγλική, Abbaye στη γαλλική) είναι ένα αντρικό ή γυναικείο χριστιανικό μοναστήρι της εκκλησίας της Δύσης. Αρχικά σήμαινε την κατοικία του Ηγουμένου, δηλαδή του αββά, ή της αββάισ(σ)ας για τα γυναικεία αββαεία, αργότερα όμως επεκράτησε να ονομάζεται έτσι ολόκληρο το μοναστικό συγκρότημα. Η ονομασία διαδόθηκε ευρέως στο δυτικό μοναχισμό από τους Βενεδικτίνους και, στη συνέχεια, από τα μοναστικά τάγματα που προήλθαν από αυτούς.
Ορθογραφία
Η λέξη, ως προερχόμενη από την αντίστοιχη αγγλική ή γαλλική (abbay-e), κανονικά πρέπει να γραφεί με δύο β. Όμως, η απλοποίηση της νέας ελληνικής γλώσσας, αναφορικά με τα διπλά σύμφωνα που προέρχονται από τις ξένες γλώσσες και που δεν προφέρονται, έχει οδηγήσει επίσης στη γραφή με ένα (1) β, που δεν θεωρείται λανθασμένη.
Εξέλιξη
Η εξέλιξη των ιερών μονών στη Δύση επηρεάστηκε από την επίδραση του φεουδαρχικού συστήματος. Έτσι, τα αββαεία εξελίχθησαν εντός των πλαισίων της πολιτικοοικονομικής φεουδαρχικής οργάνωσης, με αποτέλεσμα να αποκτήσουν γρήγορα μεγάλες περιουσίες, χάνοντας έτσι τον παλαιό ασκητικό τους χαρακτήρα. Τα σημαντικότερα αββαεία κατέστησαν ισχυροί αυτόνομοι οργανισμοί με κανονισμούς, ιεραρχία, διοίκηση, προσωπικό μέχρι και φρουρά. Οι δε ηγούμενοι αυτών, οι αββάδες, διαχειριζόμενοι μέγιστα εισοδήματα αναδείχθηκαν σε μεγάλες προσωπικότητες που, στην εποχή της ακμής των αββαείων, άσκησαν όχι μόνο οικονομική αλλά και πολιτική επιρροή σε μεγάλη έκταση. Αυτή τους η αυτονομία, ωστόσο, υπέστη ριζικές μεταβολές μετά από τη μεταρρύθμιση του Κλυνύ, το οποίο συγκέντρωσε υπό μία διεύθυνση -εκείνη του δικού του αββά- όλες τις εξαρτώμενες μονές. Ο σύγχρονος Κώδικας Κανονικού Δικαίου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, προβλέπει τη συγκέντρωση πολλών αββαείων σε θρησκευτική αδελφότητα.
Όταν τα αββαεία απέκτησαν μεγάλη ισχύ, για τις θέσεις των αββάδων (ή αββαϊσσών) άρχισαν να ενδιαφέρονται οι τοπικοί άρχοντες που, ασκώντας πίεση στους επισκόπους, κατάφερναν να τοποθετούν ως ηγουμένους συγγενικά ή φιλικά τους πρόσωπα, για προσωπικό τους βέβαια όφελος. Έτσι τα αββαεία άρχισαν να αναμειγνύονται ενεργά στην κοσμική αλλά και πολιτική ζωή των περιοχών τους, καθιστάμενα πολλές φορές στυλοβάτες αυτού τούτου του φεουδαρχικού συστήματος.
Οργάνωση
Τα πρώτα αββαεία, οργανωμένα κατά το σύστημα των Βενεδικτίνων μοναχών, ήσαν πάντοτε εγκατεστημένα σε κτήματα, των οποίων εξασφάλιζαν την εκμετάλλευση, ενώ τα παραγόμενα προϊόντα επέτρεπαν στους μοναχούς να διαβιούν με σύστημα, σχεδόν, κλειστής οικονομίας. Τα κτιριακά συγκροτήματα αποτελούνταν κυρίως από τον ναό, την προ αυτού στοά, που αποτελούσε το χώρο συγκέντρωσης των μοναχών, και διάφορα άλλα βοηθητικά οικοδομήματα π.χ. εστιατόριο, αποθήκες, μαγειρείο, αναγνωστήριο, φαρμακείο, νοσοκομείο αλλά και ξενώνες για επισκόπους, προσκυνητές και οδοιπόρους. Οι αββάδες, βεβαίως, διατηρούσαν ιδιαίτερους χώρους σε διακεκριμένη θέση. Μερικά δε από τα ισχυρότερα αββαεία περιβάλλονταν από ισχυρά τείχη, ακόμη και τάφρους.
Τον αββά και, εκείνον που ήταν επιφορτισμένος με την εσωτερική πειθαρχία της κοινότητας (prieur), βοηθούν με το έργο τους μοναχοί προϊστάμενοι υπηρεσιών με μεγάλο βαθμό εξειδίκευσης. Μερικοί από αυτούς ήσαν: ο πρωτοσύνεδρος (prévôt), ο πρεσβύτερος (doyen), ο φύλακας των ιερών σκευών (sacristain), ο θεράπων (infirmier), ο ξενοδόχος (hospitalier), κ.ά. Από τον 9ο αιώνα, καθορισμένα κονδύλια διετίθεντο για κάθε μία από αυτές τις υπηρεσίες.
Ρόλος
Πολλοί λαϊκοί προσέφεραν υπηρεσίες στα αββαεία και αποζούσαν από αυτά, π.χ. δουλοπάροικοι, ελεύθεροι εργάτες, έμποροι, κ.ά. Τα αββαεία χρησίμευαν ενίοτε και ως τόπος διαμονής σημαινόντων εκκλησιαστικών προσώπων, οι οποίοι είχαν τιμωρηθεί ή/και είχαν θεωρηθεί επικίνδυνοι. Επί μοναρχικού καθεστώτος, ήταν υποχρεωμάνα να φιλοξενούν και να συντηρούν αναπήρους πολέμου.
Τα αββαεία συνετέλεσαν πολύ στην τελειοποίηση του συστήματος εκμετάλλευσης της γης, καθώς μετέδωσαν, σε πολλά μέρη στους αγρότες της περιοχής τους, γεωργικές γνώσεις και μεθόδους καλλιέργειας. Συγχρόνως συνετέλεσαν στην ανάπτυξη βιοτεχνιών, ιδίως παραγωγής κρασιού ή άλλων οινοπνευματωδών ποτών. Ορισμένα αναδείχτηκαν ακόμη και σε μεγάλα μορφωτικά κέντρα με τις πλούσιες βιβλιοθήκες τους, συμβάλλοντας πολύ στην ανάπτυξη του πολιτισμού της Ευρώπης σε μια εποχή μάλιστα που, ελάχιστα καλλιεργούνταν τα γράμματα.
Ονομαστά Αββαεία ήταν του Κλυνύ, του Αγίου Γερμανού, του Αγίου Στεφάνου της Καν, του Μον-Σαιν-Μισέλ, του Σαιν Ντενί (Γαλλία), του Σανκτ Γκάλλεν (Ελβετία), της Υόρκης (Αγγλία), του Ουέστμινστερ κ.ά.
Κωνσταντίνος Ιωνίδης
Ο Κωνσταντίνος Ιωνίδης (ή Ιωάννου ή Ιπλιξής) ήταν έμπορος υφασμάτων και συλλέκτης έργων τέχνης, εξέχων μέλος της ελληνικής παροικίας του Λονδίνου κατά την προ-επαναστατική και επαναστατική περίοδο και ευεργέτης του ελληνικού κράτους.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 17 Μαρτίου του 1775 από τον παπα-Ιωάννη και τη Δεσποινού. Ο πατέρας του Ιωάννης Καισαρεύς ή Καϊσαρλής, όπως συνηθιζόταν να λέγεται, ήταν ο ιερέας της ενορίας της «Παναγίας της Ελπίδας» στο Κοντοσκάλι Κωνσταντινούπολης.
Το 1821 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει, λόγω των διώξεων, την Πόλη και να συνεχίσει την εμπορική δραστηριότητά του στο Λονδίνο, στο οποίο διατηρούσε κατάστημα. Κατά την παραμονή του στο Λονδίνο αποφάσισε να αλλάξει το επώνυμό του, που ήταν Ιπλιξής, σε Ιωνίδης (που σημαίνει της Ιωνίας), με το οποίο και έμεινε γνωστός.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, συνεισέφερε στην ανέγερση του κτιρίου του Πανεπιστημίου, ενώ ύστερα από προτροπές του δημάρχου Πειραιά Πέτρου Ομηρίδη-Σκυλίτση ανήγειρε με δικά του έξοδα την Ιωνίδειο Σχολή, για την οποία έδωσε πάνω από 40.000 δραχμές. Ο Κωνσταντίνος Ιωνίδης ασχολήθηκε επίσης και με τη συλλογή έργων τέχνης (Ρέμπραντ, κλπ). Κατόρθωσε μάλιστα να γίνει ένας εκ των σημαντικότερων συλλεκτών έργων τέχνης της εποχής του, βοηθώντας παράλληλα πολλούς νέους καλλιτέχνες και λογοτέχνες. Μεγάλο μέρος της συλλογής του το δώρισε ο γιος του στη βασίλισσα Βικτώρια, όταν έφτιαχνε το μουσείο "Victoria and Albert Museum".
Χαρτοπαίχτης με ταλέντο
Ο Χαρτοπαίχτης με ταλέντο (ιταλικά: Lo Scopone Scientifico) είναι μια κωμωδία ιταλικής παραγωγής 1972. Η σκηνοθεσία είναι του Λουίτζι Κομεντσίνι, και η παραγωγή του Ντίνο ντε Λαουρέντις. Πρωταγωνιστούν οι Αλμπέρτο Σόρντι, Μπέτι Ντέιβις, Σιλβάνα Μάνγκανο, Τζόζεφ Κότεν, και ο Ντομένικο Μοντούνιο.
Πλοκή
Μία πάμπλουτη γριά Αμερικανίδα (Μπέτι Ντέιβις) κάνει συνεχώς το γύρο του κόσμου, ακολουθώντας την πορεία της άνοιξης. Κάθε χρόνο φτάνει στη Ρώμη, νοικιάζει μια βίλα και παίζει χαρτιά για να περνάει την ώρα της. Εκείνη, ο γραμματέας της (Τζόζεφ Κότεν) κι ένα ζευγάρι Ιταλών, ο Πεπίνο (Αλμπέρτο Σόρντι) και η σύζυγός του, Αντονία (Σιλβάνα Μανγκάνο) παίζουν ένα τυχερό παιχνίδι που ονομάζεται «σκοπόνε». Η Αμερικάνα φέρεται καλά στους φτωχούς Ιταλούς, τους δανείζει κάποια χρήματα, αλλά τελικά κάθε φορά τους τα ξανακερδίζει, μαζί με τις οικονομίες τους. Αυτήν την φόρα όμως ο Πεπίνο είναι αποφασισμένος να κερδίσει την γριά, και να αποκτήσει ένα μικρό σπίτι, για να φύγουν από την παράγκα που ζούνε. Θα επιστρατεύσει όλη την γειτονιά να τον βοηθήσει, ακόμη και ο εραστής της γυναικάς του, ο Ριγκέτο (Ντομένικο Μοντούνιο) θα πάρει μέρος στο παιχνίδι, προκειμένου να κερδίσει την γριά Αμερικάνα και να δώσει τα λεφτά στην Αντονία, χωρίς αποτέλεσμα όμως, αφού και αυτός θα χάσει στο σκοπόνε από την γριά.
Ο Πεπίνο και η Αντονία θα πάνε στο καθιερωμένο ραντεβού με την Αμερικάνα και το παιχνίδι θα αρχίσει. Η τύχη φαίνεται να του χαμογελά αυτή την φόρα του Πεπίνο, και να κερδίζει συνεχώς τις παρτίδες, και συγκεντρώνοντας ένα σεβαστό ποσό, αρκετό για να αγοράσει το σπίτι που ήθελε. Αυτό δεν θα αρέσει καθόλου στην γριά που θα χάσει χρήματα και θα σκαρφιστεί ένα τέχνασμα προκειμένου να πάρει πίσω τα χρήματά της. Έτσι κατά την τελευταία παρτίδα του σκοπόνε, θα λιποθυμήσει και θα σταματήσουν το παιχνίδι. Ο γιατρός που θα την εξετάσει θα αποφανθεί ότι η γριά είναι στα τελευταία της και θα ενημερώσει τους Ιταλούς. Ο γραμματέας της θα παρακαλέσει τον Πεπίνο να μείνει στη βίλα έως ότου συνέρθει η γριά. Ο Πεπίνο θα δεχτεί και θα περιμένει.
Κάποια στιγμή η γριά Αμερικάνα θα συνέρθει και θα ζητήσει από τον Πεπίνο να ικανοποιήσει την τελευταία της επιθυμία, που δεν είναι άλλη από το να ξαναπαίξει ένα παιχνίδι σκοπόνε. Ο Πεπίνο από καλοσύνη θα δεχτεί και θα παίξει πάλι σκοπόνε. Αυτή την φόρα όμως η γριά θα αλλάξει τους κανόνες του σκοπόνε, προτείνοντας στον Πεπίνο καθε παρτίδα το ποντάρισμα θα είναι το διπλό ή τίποτα. Ο Πεπίνο θα διστάσει να δεχτεί, αλλά η Αντονία θα έχει άλλη γνώμη, λέγοντάς του ότι ήρθε η στιγμή να ξετινάξουν οικονομικά την γριά, μη βλέποντας όμως ότι είναι παγίδα της γριάς, που έχει στόχο να φύγει πάλι κερδισμένη. Ο Πεπίνο θα αρχίσει να κερδίζει τεράστια ποσά, και από την απληστία που θα τον πιάσει θα κάνει τρελά όνειρα. Η πραγματικότητα δυστυχώς θα είναι διαφορετική, αφού σε κάποια στιγμή ο Πεπίνο θα τα χάσει όλα.
Μαρσέλ Τζέικομπς
Ο Λαμόντ Μαρσέλ Τζέικομπς ο νεότερος (αγγλικά: Lamont Marcell Jacobs Jr., γεννήθηκε 26 Σεπτεμβρίου του 1994) είναι Ιταλός δρομέας ταχύτητας και άλτης του μήκους. Είναι ο τωρινός Ολυμπιονίκης στα 100 μέτρα και πρωταθλητής Ευρώπης στα 60 μέτρα. Κατέχει το ευρωπαϊκό ρεκόρ στα 100 μέτρα και το ιταλικό ρεκόρ στα 60 μέτρα. Είναι ο πρώτος Ιταλός που προκρίθηκε - και κέρδισε - τον Ολυμπιακό τελικό των 100 μέτρων ανδρών, επίτευγμα που πέτυχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021 στο Τόκιο.
Πρώιμη ζωή
Ο Τζέικομπς είναι γιος της Βιβιάνα Μαζίνι, Ιταλίδας και του Λαμόντ Μαρσέλ Τζέικομπς του πρεσβύτερου, Αφροαμερικάνου στρατιώτη. Οι γονείς του συναντήθηκαν όταν ο πατέρας του ήταν στρατιώτης των Ηνωμένων Πολιτειών που υπηρετούσε στο στρατόπεδο Εντέρλε στη Βιτσέντσα της Ιταλίας. Ο πατέρας τότε του ήταν 18 και η μητέρα του 16.
Οι γονείς του παντρεύτηκαν και μετακόμισαν στο Ελ Πάσο του Τέξας. Τρία χρόνια αργότερα, γεννήθηκε ο Τζέικομπς. Ωστόσο, όταν ήταν τριών εβδομάδων, ο πατέρας του μεταφέρθηκε στη Νότια Κορέα και ο Τζέικομπς μετακόμισε στο Ντεζεντσάνο ντελ Γκάρντα με τη μητέρα του. Οι γονείς του χώρισαν όταν εκείνος ήταν έξι μηνών.
Ξεκίνησε να παίζει καλαθοσφαίριση και ποδόσφαιρο, όπου ο προπονητής του ποδοσφαίρου, Αντριάνο Μπερτάτσι, παρατήρησε την ταχύτητά του και πρότεινε στον Τζέικομπς να δοκιμάσει τα σπριντ.
Ο Τζέικομπς άρχισε να αγωνίζεται στον στίβο εκεί σε ηλικία δέκα ετών, προτιμώντας αρχικά το σπριντ και στη συνέχεια ανακάλυψε το άλμα εις μήκος το 2011.
Αθλητική καριέρα
Το 2016, ο Τζέικομπς κέρδισε το ιταλικό πρωτάθλημα στίβου στο άλμα εις μήκος. Με το προσωπικό του καλύτερο στα 8,07 μ., κατέλαβε τη δέκατη θέση στην παγκόσμια λίστα της IAAF (τώρα World Athletics) στο τέλος της σεζόν 2017 του κλειστού στίβου. Στο ιταλικό πρωτάθλημα Κ-23 του 2016 πήδηξε στα 8,48 μ., η καλύτερη επίδοση ποτέ για έναν Ιταλό, αν και αυτό το αποτέλεσμα δεν αναγνωρίστηκε ως εθνικό ρεκόρ λόγω 2,8 μ/δ ευνοϊκό άνεμο (το επιτρεπόμενο μέγιστο για οποιαδήποτε απόδοση ρεκόρ είναι 2,0 μ/δ).
Γύρω στο 2019 αποφάσισε στη συνέχεια να στρέψει τις προσπάθειές του αποκλειστικά στο σπριντ, αναφέροντας συχνούς τραυματισμούς μεταξύ των λόγων για αυτήν την αλλαγή.
Λίγο αργότερα, τον Ιούλιο του 2019, κατέβασε την καλύτερη επίδοση του στα 100 μέτρα στα 10,03 δευτερόλεπτα, καθιστώντας τον τον τρίτο ταχύτερο Ιταλό στην ιστορία.
Στις 6 Μαρτίου 2021 κατέκτησε τον ευρωπαϊκό τίτλο στα 60 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 2021 που διεξήχθη στο Τόρουν της Πολωνίας, σημειώνοντας ένα νέο εθνικό ρεκόρ και παγκόσμια καλύτερη επίδοση της σεζόν με χρόνο 6,47 δευτ.
Στις 13 Μαΐου 2021, στη Σαβόνα της Ιταλίας, έθεσε το ιταλικό ρεκόρ στα 100 μέτρα με χρόνο 9,95 δευτ. και έγινε το 150ο άτομο στην ιστορία και ο δεύτερος Ιταλός που έσπασε το φράγμα των 10 δευτερολέπτων. Στις 26 Ιουνίου 2021, με αντίθετο άνεμο −1,0 μ/δ, κέρδισε το ρεκόρ των ιταλικών πρωταθλημάτων με χρόνο 10.01 δ., στο Ροβερέτο, κατακτώντας τον τέταρτο κατά σειρά εθνικό τίτλο.
Ολυμπιακοί Αγώνες
Ο Τζέικομπς έφτασε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο ως παγκόσμιος ηγέτης στα 60 μέτρα. Κέρδισε την πρώτη του κούρσα στα 100 μέτρα με 9,94, βελτιώνοντας το δικό του ιταλικό ρεκόρ κατά 0,01. Στον ημιτελικό ήταν τρίτος με 9,84, σημειώνοντας νέο ευρωπαϊκό ρεκόρ και προκρίθηκε στον τελικό με τον τρίτο συνολικά ταχύτερο χρόνο. Ήταν ο πρώτος Ιταλός που πέτυχε τέτοιο κατόρθωμα.
Στον τελικό κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο σε μια σημαντική ανατροπή, διασχίζοντας τον τερματισμό σε χρόνο 9,80, μπροστά από τα φαβορί Φρεντ Κέρλι και Άντρε Ντε Γκρας. Η επίδοση του σημείωσε ένα νέο ευρωπαϊκό ρεκόρ και ήταν ο πιο γρήγορος χρόνος από έναν αθλητή εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών ή της Τζαμάικα, με τον Τζέικομπς να γίνεται ο 10ος ταχύτερος άνδρας όλων των εποχών. Ο Τζέικομπς δεν ήταν το φαβορί για να κερδίσει τον αγώνα, με τις εταιρείες στοιχημάτων να του δίνουν τρεις τοις εκατό πιθανότητες να κερδίσει.
Προσωπική ζωή
Ο Τζέικομπς ζει στη Ρώμη με τη σύντροφό του Νικόλ και τα δύο τους παιδιά, τον Άντονι (γενν. το 2019) και τη Μέγκαν (γενν. το 2021). Ο Τζέικομπς έχει έναν άλλο γιο, τον Τζέρεμι (γενν. το 2013), από μια προηγούμενη σχέση.
Ο Τζέικομπς δήλωσε ότι ταυτίζεται ως «100% Ιταλός»: ""Μόνο οι μυϊκές ίνες μου είναι αμερικανικές.""
Απέκτησε ιταλική υπηκοότητα το 2010 και άρχισε να εκπροσωπεί τη χώρα του το 2012, όταν ήταν 18 ετών. Το 2015 δεν ανανέωσε το αμερικανικό διαβατήριό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Ιταλοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Δήμος Λυκόβρυσης-Πεύκης
Ο Δήμος Λυκόβρυσης-Πεύκης βρίσκεται στο Βόρειο Τομέα Αθηνών της Περιφέρειας Αττικής. Σχηματίστηκε το 2010 κατ' εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης από την συνένωση των 2 παλαιότερων δήμων Λυκόβρυσης και Πεύκης. Ο δήμος έχει πληθυσμό 31.002 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του είναι η Πεύκη. Η έκτασή του είναι 3,74 τ.χλμ.
Ιστορικά
Οι πρώτοι Μικρασιάτες πρόσφυγες ξεριζωμένοι από τις εστίες τους έφθασαν στο Μαρούσι το 1922 κι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του παλαιού Δημαρχείου. Ορισμένοι ανέβηκαν στην Πεύκη και χτίστηκαν τα πρώτα πλινθόκτιστα σπιτάκια μέσα στο δάσος εκεί που και σήμερα υπάρχει ο συνοικισμός στην Άνω Πεύκη. Το 1950 προσδιορίζεται η Κοινότητα Μαγκουφάνας από όμορες κοινότητες.
Το 1960 δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το Διάταγμα της μετονομασίας της Μαγκουφάνας σε Πεύκη. Την ίδια εποχή ολοκληρώνεται η ηλεκτροδότηση της πόλης και οι αστικές συγκοινωνίες πληθαίνουν. Ηδη από το 1960 - 1961 υπήρχε αίτηση με υπογραφές κατοίκων για την δημιουργία σταθμού του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου στην περιοχή του Νοσοκομείου Κ.Α.Τ. Ολοκληρώνεται η υδροδότηση της πόλης.
Το πρώτο όμως μεγάλο πληθυσμιακό κύμα καταφθάνει το 1922 από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που λαμβάνουν από το ελληνικό κράτος κλήρους γης στα περίχωρα των Αθηνών και της Κηφισιάς. Άλλες οικογένειες εγκαθίστανται στις γειτονιές περιοχές των Ποδαράδων, του Ποδονίφτη και στις Κουκουβάουνες. Οι κάτοικοι αξιοποιούν το εύφορο έδαφος της περιοχής και ασχολούνται με τη γεωργία. Το φιλήσυχο αττικό χωριό καλύπτεται από όμορφα περβόλια, πλούσια σε κερασιές, αμπέλια, συκιές, φιστικιές και άλλα καλλιεργήσιμα είδη. Καθίσταται δε προσβάσιμο από το παραρεμάτιο μονοπάτι της σημερινής οδού Σοφοκλή Βενιζέλου που καταλήγει στην πλατεία με τα επιβλητικά πλατάνια.
Τις γειτονιές στολίζουν μικρές στέρνες που χρησιμοποιούνται για το πότισμα των περιβολιών και το πλύσιμο των λαχανικών, ενώ οι μικροί κάτοικοι τις μετατρέπουν σε πισίνες. Στην περιοχή παραθερίζει και ο Νικόλαος Πλαστήρας στο εξοχικό που οικοδομεί, στρατιωτικός με έντονη δράση την περίοδο της μικρασιατικής καταστροφής και μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδος. Γύρω στο 1930 εγκαθίστανται στην ευρύτερη περιοχή μαρμαράδικα, από τη Νέα Ιωνία, μέχρι τη Λυκόβρυση. Πολλοί κάτοικοι αναζητούν εργασία στα μαρμαράδικα της Οδού Γρηγορίου Λαμπράκη.
Ιδιαίτερα γνωστός μεγαλοκτηματίας της περιοχής είναι ο Γ. Αργύρης, σε κτήμα του οποίου γίνεται οργανωμένα αγροτική παραγωγή, πέραν από την κάλυψη των τοπικών αναγκών. Η περιοχή βιώνει χρόνια στασιμότητας κατά την περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ παρέχει καταφύγιο και φαγητό στους Αθηναίους με την πλούσια αγροτική παραγωγή από το κτήμα του Αργύρη, ενώ λίγο αργότερα επιτάσσεται από τους Γερμανούς. Μετά τη λήξη του πολέμου και την άνθιση της βιομηχανικής εποχής στη Γερμανία και την Ευρώπη λειτουργούν στην περιοχή αυτή βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Το 1949 ο μικρός οικισμός της Γλυκοβρύσεως αποσπάται από τις Κουκουβάουνες Αττικής και αναγνωρίζεται ως αυτόνομη "Κοινότητα Λυκόβρυσης" της Ανατολικής Αττικής, συγκεντρώνοντας μόλις 300 κατοίκους. Πρώτος πρόεδρος της κοινότητος ορίζεται ο Αθανάσιος Βιτζηλέος. Το 1950 περίπου οικοδομείται ο πρώτος οργανωμένος Ναός Ζωοδόχου Πηγής κοντά στο πευκόφυτο Ρέμα της Πύρνας όπου είναι εγκατεστημένος και ο μικρός ναΐσκος του Αγίου Σπυρίδωνος.
Στα χρόνια που ακολουθούν, οι φιλήσυχοι κάτοικοι εργάζονται όλες τις εποχές του χρόνου στα χωράφια τους, ενώ τα καλοκαίρια συγκεντρώνονται στην κεντρική Πλατεία Πλατάνων όπου γίνονται θερινές κινηματογραφικές προβολές. Οι μικροί κάτοικοι διανύουν μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια έως το δημοτικό σχολείο στις Κουκουβάουνες, ενώ αργότερα οι μαθητές στεγάζονται σε οίκημα της Οδού Βενιζέλου. Το 1960 οικοδομείται αισίως το υποτυπώδες πλινθόκτιστο τμήμα του Δημοτικού Σχολείου της περιοχής. Την ίδια περίοδο ανεγείρεται και ο νέος Ναός της Αγίας Βαρβάρας στην τοποθεσία του παλιού ναΐσκου προς εξυπηρέτηση των λατρευτικών αναγκών των κατοίκων, σε χώρο που παραχωρεί ο Γ. Αργύρης. Στα τέλη της δεκαετίας οικοδομείται ο Πύργος του Υδραγωγείου που χρησιμοποιείται για την ύδρευση της κοινότητος. Από τις γεωτρήσεις που γίνονται στο πλούσιο σε νερό έδαφος, το υδροδοτικό φορτίο διοχετευόταν με αντλίες προς τα κάτω, φθάνοντας στους κατοίκους.
Κατά τη δεκαετία του '70 καταφθάνουν στη Λυκόβρυση κάτοικοι προερχόμενοι από τη Θράκη και τον Έβρο που γίνονται ευπρόσδεκτοι από τους λιγοστούς κατοίκους. Την ίδια περίοδο ιδρύεται στην περιοχή το Ινστιτούτο Αμπέλου Αττικής, με πλούσιο φυτωριακό υλικό. Από το 1974 έως και το 1977 εξακολουθεί η περιοχή να προσελκύει κατοίκους και επισκέπτες στο θερινό της κινηματογράφο, αλλά ο ανταγωνισμός με την προσφιλή τηλεόραση που ανθεί εκείνη την περίοδο οδηγεί σταδιακά στην απαξίωση και το κλείσιμο του κινηματογράφου.
Στα χρόνια που ακολουθούν, μετά και τη χάραξη της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας στην παραποτάμια ζώνη του Κηφισού, καταφθάνουν στην ευρύτερη περιοχή χειρωνάκτες εργάτες προκειμένου να εργαστούν στη βιομηχανική ζώνη αμφίπλευρα του αυτοκινητοδρόμου. Το 1984 συνεπώς, λαμβάνεται η απόφαση στέγασης οικογενειών από τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) καθώς αυξάνεται και ο πληθυσμός. Το Ηλιακό Χωριό οικοδομείται στο ιστορικό κτήμα του Γ. Αργύρη, κοντά στις αγροτικές εκτάσεις της Μαγκουφάνας και υπάγεται στα διοικητικά όρια του νεοσύστατου Δήμου Πεύκης.
Το 1985 αποφασίζεται η παύση της υδροδότησης από το τοπικό σύστημα ύδρευσης και η σύνδεση της Λυκόβρυσης με την ύδρευση των Αθηνών. Οι κάτοικοι δραστηριοποιούνται στις μεγάλες εταιρίες που εγκαθίστανται, όπως η ELCO, Βενέτης, Agrino, ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ κ.α. που ρίχνουν τα ποσοστά ανεργίας κατά τη μετάβαση από την αγροτική στη βιομηχανική ανάπτυξη. Ιδρύεται το πρώτο Γυμνάσιο και Λύκειο της περιοχής με την διεύρυνση του Σμαράγδειου Εκπαιδευτήριου. Το 1982 η Πεύκη γίνεται δήμος με πρώτο δήμαρχο τον ιατρό Αντώνη Κυδωνάκη που παρέμεινε για 12 χρόνια. Τον διαδέχτηκε το 1995 ο πολιτικός μηχανικός Παύλος Καμάρας που παρέμεινε και αυτός για 12 χρόνια. Από το 2007 ως το 2010, δήμαρχος Πεύκης ήταν ο δημοσιογράφος Γιάννης Θεοδωρακόπουλος, ενώ στις εκλογές του Νοέμβρη 2010, στον ενιαίο πλέον Δήμο Λυκόβρυσης - Πεύκης εκλέχτηκε ο γιατρός Δημήτρης Φωκιανός, πρώην Δήμαρχος Λυκόβρυσης.
Από το 2014 έως σήμερα (επανεξελέγη το 2019) δήμαρχος Λυκόβρυσης είναι ο Τάσος Β. Μαυρίδης ένας από τους παλαιότερους δημοτικούς συμβούλους, καθώς εκλέγεται από το 1994. Με σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο θεωρείται ένας από τους ικανότερους δημάρχους καθώς έχει υπηρετήσει όλα τα πόστα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μέσα στην 25ετή του πορεία σε αυτήν.
Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Λυκόβρυσης
Το 1949 έγινε η αναγνώριση της Λυκόβρυσης ως ανεξάρτητης κοινότητας. Πρόεδροι διετέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα :
Πρόεδροι Κοινότητας Πεύκης (Μαγκουφάνα ως το 1960)
Πρώτος πρόεδρος της Κοινότητας Μαγκουφάνας ο Μανώλης Τρυπιάς
1950-1959 Εμμανουήλ Τρυπιάς
Με την αναγνώριση της κοινότητας σε δήμο (1982) δήμαρχος ανέλαβε ο Αντώνιος Κυδωνάκης.
Ράντι Νιούμαν
Ο Ράνταλ Στούαρτ Νιούμαν (αγγλικά: Randall Stuart Newman, 28 Νοεμβρίου 1943), περισσότερο γνωστός ως Ράντι Νιούμαν (Randy Newman), είναι Αμερικανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός, συνθέτης και πιανίστας, γνωστός για τη mordant (και πολλές φορές με σατιρική διάθεση) φωνή του σε τραγούδια και soundtrack ταινιών.
Ο Νιούμαν έχει λάβει 20 υποψηφιότητες για Όσκαρ στις κατηγορίες Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι και Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, έχοντας κερδίσει δύο φόρες στην πρώτη κατηγορία. Εκτός από αυτά, έχει κερδίσει 3 φορές βραβείο Emmy, 6 φορές το βραβείο Grammy και μία φορά το Κρατικό Βραβείο από το Recording Academy. Ο Νιούμαν από το 2002, βρίσκεται στο Songwriters Hall of Fame, ενώ από το 2007, τιμήθηκε από τη Disney, με τον τίτλο Disney Legend. Τον Απρίλιο του 2013, εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame.
Νικόλαος Ανδρουλάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933. Τελείωσε το Τρίτο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών και εισήχθη το 1950 στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε με άριστα και πρώτο χρηματικό βραβείο. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως ανθυπολοχαγός πεζικού (διερμηνέας) μέχρι την άνοιξη του 1958. Το 1962 αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Ποινικού Δικαίου του Πανεπιστημίου του Μονάχου, στο οποίο σπούδαζε ως υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ). Το 1963 έγινε βοηθός στη Νομική Σχολή Αθηνών και την επόμενη χρονιά έλαβε υποτροφία του γερμανικού Ιδρύματος Αλεξάντερ φον Χούμπολτ (Alexander von Humboldt-Stiftung). Στις αρχές του έτους 1966 δημοσίευσε την εργασία του «Περί συρροής εγκλημάτων», τεύχος Α΄, με την οποία, κατόπιν εισηγήσεως του Καθηγητή Νικολάου Χωραφά, ανεκηρύχθη Υφηγητής στην Έδρα του Ποινικού Δικαίου. Στις αρχές του έτους 1967, μετά την ανακήρυξή του ως Υφηγητή στην Αθήνα, εκλήθη από τον Καθηγητή, ποινικολόγο και φιλόσοφο του Δικαίου Arthur Kaufmann να διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Ζάαρ (Saarbrücken) με την ιδιότητα του «επιστημονικού συμβούλου» (wissenschaftlicher Rat). Εδίδαξε κατά τα έτη 1967-1969 Ειδικό Ποινικό Δίκαιο, Ποινική Δικονομία, Οργανισμό των Δικαστηρίων και διεξήγαγε τη «μεγάλη άσκηση στο ποινικό δίκαιο». Παράλληλα, συνέχισε το ερευνητικό και συγγραφικό του έργο και δημοσίευσε σειρά βιβλίων και μελετών στην ελληνική και τη γερμανική γλώσσα.
Το 1969 προκηρύχθηκε προς πλήρωση η πρώτη έδρα Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην οποία εξελέγη έκτακτος Καθηγητής και αργότερα (το 1973) τακτικός καθηγητής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 2000, οπότε συνταξιοδοτήθηκε λαμβάνοντας τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή.
Διετέλεσε Κοσμήτωρ της Νομικής Σχολής (1977 - 1978) και μέλος της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης, διετέλεσε διευθυντής του Τομέα Ποινικών Επιστημών σχεδόν ανελλιπώς από το 1982 και εξής, υπό την ιδιότητα δε αυτή οργάνωσε κύκλο διετών εντατικών μεταπτυχιακών σπουδών, με υποχρεωτική καθημερινή παρακολούθηση και απόληξη την απονομή μεταπτυχιακού διπλώματος (ύστερα και από τη συγγραφή διπλωματικής εργασίας), πολύ πριν νομοθετηθούν οι σπουδές αυτού του επιπέδου. Εξάλλου επέβλεψε ή έλαβε μέρος στην κρίση πολυάριθμων διδακτορικών διατριβών. Από το 1972 μέχρι το 2015, ήτοι επί 43 έτη, ήταν εκλεγμένος Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Ποινικού Δικαίου. Ίδρυσε μαζί με τον Καθηγητή Γεώργιο-Αλέξανδρο Μαγκάκη την επιστημονική σειρά δημοσιεύσεων «Ποινικά». Ανάμεσα στα έτη 1975 και 1980 αντιπροσώπευε την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τα προβλήματα του εγκλήματος (CEPC) του Συμβουλίου της Ευρώπης, ενώ το έτος 2005 διορίστηκε Πρόεδρος της επιτροπής για τη σύνταξη του νέου Ελληνικού ποινικού κώδικα. Άσκησε από το έτος 1958 ποινική δικηγορία, ιδίως επί κακουργηματικής φύσεως υποθέσεων σε ποινικά εφετεία, ορκωτά δικαστήρια και στον Άρειο Πάγο, και συνέγραψε πλήθος νομικών έργων.
Ο Νικόλαος Ανδρουλάκης υπήρξε η ηγετική φυσιογνωμία των ποινικών επιστημών για ήμισυ και πλέον αιώνα. Έχαιρε ευρύτατης αναγνώρισης στην Ελλάδα και το εξωτερικό, το έργο του δε μνημονεύεται κατ’ επανάληψη σε αποφάσεις των ανώτερων δικαστηρίων της Γερμανίας. Το 2011 τιμήθηκε από την Ένωση Ελλήνων Ποινικολόγων, σε ειδική τελετή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, για την μέγιστη προσφορά του, ενώ το 2013 εξελέγη Τακτικό Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Ήταν νυμφευμένος και απέκτησε δύο παιδιά: τον Κωνσταντίνο, διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Tübingen, και τον Ιωάννη, Επ. Καθηγητή στη Νομική Σχολή Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Συμμετοχή του Αζερμπαϊτζάν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018
Το Αζερμπαϊτζάν συμμετείχε με 3 αθλητές στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 από τις 6 μέχρι τις 12 Αυγούστου στο Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου.
Παραπομπές
Αζερμπαϊτζάν
Γιάβοριβ
Το Γιάβοριβ (Яворів, Jaworów, γίντις: יאַוואָראָוו, Jaworiw) είναι πόλη στο Όμπλαστ Λβιβ της δυτικής Ουκρανίας, η οποία απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα από τα πολωνικά σύνορα. Είναι το διοικητικό κέντρο του Ραγιόν Γιάβοριβ και βρίσκεται περίπου 50 χλμ. δυτικά της πρωτεύουσας της περιφέρειας, Λβιβ. Ο πληθυσμός του είναι περίπου 12,785 κάτοικοι (εκτ. 2022).
Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται ο οικισμός Σκλο με θειούχες πηγές.
Ιστορία
Η πόλη αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε γραπτά έγγραφα το 1436. Έλαβε δικαιώματα του Μαγδεβούργου το 1569, από τον Πολωνό Βασιλιά Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστο. Το Γιαβόρουφ ήταν μια βασιλική πόλη της Πολωνίας. Ήταν μια αγαπημένη κατοικία του Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι. Το 1675, ο Γιαν Γ΄ υπέγραψε την Πολωνο-Γαλλική Συνθήκη του Γιαβόρουφ στην πόλη και εκεί έλαβε επίσης τα συγχαρητήρια από τον Πάπα για την επιτυχία του εναντίον των Τούρκων στη Βιέννη (1683) και επικύρωσε τη σύσταση της Συμμαχίας του Ιερού Συνασπισμού το 1684.
Μέχρι τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, το Γιαβόρουφ ήταν ένα σημαντικό κέντρο εμπορίου, που βρισκόταν κατά μήκος της κύριας εμπορικής διαδρομής από το Γιαρόσουαφ στο Λβουφ. Το 1772 προσαρτήθηκε από την Μοναρχία των Αψβούργων και συμπεριλήφθηκε στη νεοσύστατη Αυστριακή Γαλικία, όπου παρέμεινε μέχρι τα τέλη του 1918. Στη Γαλικία, ήταν η έδρα μιας κομητείας, με πληθυσμό σχεδόν 11.000 κατοίκους (Πολωνοί, Εβραίοι, Ουκρανοί και Τσέχοι). αριστερά|μικρογραφία| Άποψη της πόλης από τις αρχές του 20ου αιώνα Στην αμέσως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο περίοδο, η περιοχή του Γιαβόρουφ έγινε μάρτυρας των μαχών του Πολωνο-Ουκρανικού Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, η πόλη έγινε μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, όπου παρέμεινε μέχρι την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Σεπτέμβριο του 1939. Οι Εβραίοι του χωριού ήταν έμποροι ή τεχνίτες. Υπήρχε μια συναγωγή.
Κατά την εισβολή στην Πολωνία, στις 14-16 Σεπτεμβρίου 1939, οι Πολωνοί νίκησαν τους Γερμανούς εισβολείς στη Μάχη του Γιαβόρουφ. Παρά τη νίκη, η πόλη σύντομα έπεσε στα χέρια των Σοβιετικών, και ήταν υπό σοβιετική κατοχή από το 1939 έως το 1941, και στη συνέχεια υπό γερμανική κατοχή μέχρι το 1944.
Ο εβραϊκός πληθυσμός πριν από τη γερμανική κατοχή στις 26 Ιουνίου 1941 ήταν περίπου 3.000. Αρκετές εκατοντάδες Εβραίοι στάλθηκαν σε τοπικά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας ή στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ. Μερικοί μεταφέρθηκαν σε ένα στρατόπεδο εργασίας στο Λβιβ.
Το 1944, η πόλη ξανακαταλήφθηκε από τους Σοβιετικούς και το 1945 τελικά προσαρτήθηκε από την Πολωνία από τη Σοβιετική Ένωση.
Μετά τον πόλεμο, η Σοβιετική Έκτακτη Κρατική Επιτροπή ανέφερε ότι περισσότερα από 4.900 άτομα, στην πλειονότητά τους Εβραίοι, είχαν σκοτωθεί στο Γιάβοριβ, επιπλέον αυτών που στάλθηκαν στο Μπέλζεκ. Μόνο περίπου 20 από τους Εβραίους της πόλης πιστεύεται ότι επέζησαν.
Στις 27 Μαΐου 1947, ο Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός ανατίναξε το άγαλμα του Λένιν.
Στις δεκαετίες μεταξύ του 1960 και του 1990 η πόλη ήταν κέντρο εξόρυξης θείου. Λάκκοι εκσκαφής και εκφυλισμένα εδάφη παραμένουν μεταξύ Γιάβοριβ και Νοβογιαβορίβσκ.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1991, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης έγινε τμήμα της Ουκρανίας.
Στις 13 Μαρτίου 2022, κατά τη διάρκεια της εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι Ρώσοι βομβάρδισαν τη στρατιωτική βάση στο Γιάβοριβ. Ένας εκπρόσωπος του Ρωσικού Στρατού ισχυρίστηκε ότι η επίθεση σκότωσε έως και 180 ξένους μισθοφόρους. Η ουκρανική πλευρά ισχυρίστηκε ότι υπάρχουν τουλάχιστον 35 νεκροί και 134 τραυματίες. Η επίθεση ακούστηκε στη γειτονική Πολωνία.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γιάβοριβ είναι αδελφοποιημένο με τις: κέντρο|μικρογραφία|900x900εσ| Κέντρο της πόλης Γιάβοριβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λβουφ Κατηγορία:Στετλ Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Ουκρανία
Θειικό δωδεκύλιο νάτριο
Το θειικό δωδεκύλιο νάτριο (ΘΔΝ) ή λαουροθειικό νάτριο είναι οργανοθειική ένωση με με χημικό τύπο C12H25SO4Na. Έχει αμφίφιλες ιδιότητες καθώς τα 12 άτομα άνθρακα αποτελούν το υδρόφοβο τμήμα του μορίου και η θειϊκή ομάδα το υδρόφιλο τμήμα. Αποτελεί μία από τις πιο γνωστές τασιενεργές, επιφανειοδραστικές ουσίες και χρησιμοποιείται ευρέως σε πολλά οικιακά προϊόντα καθαρισμού. μικρογραφία| συντακτικός τύπος του θειικού δωδεκύλιου νατρίου
Παραπομπές
Ν. Κατσάνου (1999). Φυσικοχημεία. Βασική θεώρηση, Έκδοση Τρίτη, Εκδ. Παπαζήση, Αθήνα.
Κατηγορία:Χημεία
Οδός Αγίου Γρηγορίου του Αρμενίου
Η Οδός Αγίου Γρηγορίου του Αρμενίου (ιταλικά: Via San Gregorio Armeno) είναι δρόμος στο Ιστορικό Κέντρο της Νάπολι. thumb|right|Άποψη της Via San Gregorio Armeno. thumb|right|Πήλινα αγαλματίδια εκτεθειμένα κατά μήκος της οδού San Gregorio Armeno.
Έλαβε την ονομασία του από την γειτονική εκκλησία του San Gregorio Armeno η οποία ανεγέρθηκε το 930. Διάσημη για τα καταστήματα πώλησης πήλινων διακοσμητικών αγαλματιδίων για την φάτνη, αποτελεί επίκεντρο του ενδιαφέροντος των τουριστών κατά την περίοδο πριν από τα Χριστούγεννα.
Ιστορία
Η οδός αυτή είναι ιδιαίτερα παλιά και ανάγεται στην ρωμαϊκή περίοδο. Φαίνεται, μάλιστα, ότι η παράδοση αυτή των αγαλματιδίων έχει αρχαίες καταβολές, καθώς στον δρόμο αυτό υπήρχε ναός (στην θέση του οποίου υπάρχει σήμερα η εκκλησία San Gregorio Armeno) αφιερωμένος στην Κέρες, θεότητα στην οποία οι κάτοικοι άφηναν ως ex-voto αγαλματίδια από τερακότα τα οποία ήταν κατασκευασμένα στα κοντινά καταστήματα.
Η οδός είναι επίσης γνωστή ως platea nostraina εις ανάμνηση του δέκατου πέμπτου επισκόπου της Νάπολι, san Nostriano, ο οποίος και διέταξε την κατασκευή θερμών στην περιοχή. Αναπόσπαστο τμήμα του ιστορικού κέντρου της πόλης, συνδέεται με τις κυριότερες οδικές αρτηρίες όπως η via San Biagio dei Librai και η via Tribunali (decumanus).
Με το πέρας των αιώνων, διατήρησε μία χαρακτηριστική ζωντάνια. Παλαιότερα, τόπος πολιτισμικού και καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος ο οποίος φιλοξενούσε τα εργαστήρια ζωγράφων, γλυπτών, επιγραμματοποιών, χρυσοχόων και άλλων καλλιτεχνών, οι οποίοι χάρη στο ταλέντο τους κατέστησαν ευρέως γνωστές εκκλησίες και παλάτια της ευρύτερης περιοχής. Σήμερα, είναι κυρίως αφιερωμένη στην παραγωγή χριστουγεννιάτικων φατνών.
Σχετικά Λήμματα
Κατηγορία:Νάπολη
Κάρλος Πάσε
Ο Κάρλος Πάσε(πλήρες ονοματεπώνυμο Χοσέ Κάρλος Πάσε)(Σάο Πάολο 6 Οκτωβρίου 1944 - Μαριπορά 18 Μαρτίου 1977) ήταν Βραζιλιάνος οδηγός αγώνων. Απ' το 1972 μέχρι το 1977 μετείχε στη Φόρμουλα 1. Συνολικά πήρε μέρος σε 73 Γκραν Πρι απ' τα οποία εκκίνησε στα 72. Το 1ο ήταν το Νοτιοαφρικανικό Γκραν Πρι του 1972 και το τελευταίο το ίδιο Γκραν Πρι του 1977. Σημείωσε τα ακόλουθα αποτελέσματα:
ενώ δεν κατέκτησε κανένα απολύτως Πρωτάθλημα Οδηγών. Τη 1 και μοναδική νικη του, την πέτυχε στο Βραζιλιάνικο Γκραν Πρι του 1975.
Θάνατος
Ο Πάσε σκοτώθηκε την Παρασκευή 18 Μαρτίου του 1977 όταν το ιδιωτικό του αεροπλάνο συνετρίβη στη μικρή πόλη Μαριπορά η οποία βρίσκεται κοντά στο Σάο Πάολο. Ο Πάσε σκοτώθηκε 13 μέρες μετά το Νοτιοαφρικανικό Γκραν Πρι εκείνης της χρονιάς στο οποίο έχασαν τις ζωές τους ο Βρετανός οδηγός Τομ Πράις και 1 απ' τους κριτές του αγώνα, ο μόλις 19 ετών Ολλανδός Γιάνσεν Βαν Βούρεν. Από τότε η πίστα του Ιντερλάγκος στο Σάο Πάολο, όπου ο Πάσε, όπως ανέφερα και πιο πάνω, πέτυχε τη 1 και μοναδική του νίκη το 1975, ονομάζεται Αουτοντρόμο Κάρλος Πάσε προς τιμή του. thumb|right|318px|Ο Πάσε στο Βρετανικό Γκραν Πρι του [[Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1974)|1974]]
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι οδηγοί Φόρμουλα 1
Μελεκέοκ
thumb|right|300px|Η λίμνη Νγκαρντόκ Η Μελεκέοκ (Melekeok)  είναι πόλη και μια από τις 16 πολιτείες του Παλάου. Βρίσκεται στις ανατολικές ακτές του μεγαλύτερου νησιού του Παλάου, του Μπαμπελνταόμπ. Από τις 7 Οκτωβρίου του 2006 η Νγκερουλμούντ που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα από την Μελεκέοκ έγινε η πρωτεύουσα του Παλάου και έδρα της κυβέρνησης, αντικαθιστώντας το Κορόρ.
Δημογραφία
Σύμφωνα με τη τελευταία απογραφή, σήμερα 391 κάτοικοι κατοικούν στη Μελεκέοκ. Διαμοιράζονται ανάμεσα σε 7 χωριά, μεταξύ των οποίων και η Μελεκέοκ:
Η Μελεκέοκ έχει έκταση 28,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα και η κυριότερη λίμνη της είναι η Νγκαρντόκ.Η λίμνη αυτή φιλοξενεί έναν μικρό πληθυσμό από κροκοδείλους του αλμυρού νερού (Crocodylus porosus).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Παλάου
Κρατιδιακές εκλογές της Έσσης (2013)
Κρατιδιακές εκλογές διεξήχθησαν στην Έσση στις 22 Σεπτεμβρίου 2013. Οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) κέρδισαν το 38,3% των ψήφων, οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) το 30,7% και κατάφεραν επίσης να κερδίσουν έδρες οι Πράσινοι, το κόμμα Η Αριστερά (Die Linke) και το κόμμα των Φιλελεύθερων (FDP). Εκτός κοινοβουλίου έμεινε το αντιμεταναστευτικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) με ποσοστό κάτω του 5%.
Αποτελέσματα
Landtag, 22 Σεπτεμβρίου 2013 !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan="2" rowspan="2" width=400 |Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan="3" |Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan="3" |Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=60|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=40|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=50|+/– !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=30|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=30|+/– Christlich Demokratische Union Deutschlands - CDU || 1.198.889 || 38,3 || 1,1 || 47 || 1 Sozialdemokratische Partei Deutschlands - SPD || 961.311 || 30,7 || 7,0 || 37 || 8 Bündnis 90/Die Grünen || 348.371 || 11,1 || 2,6 || 14 || 3 Die Linke || 161.389 || 5,2 || 0,2 || 6 || Freie Demokratische Partei – FDP || 157.354 || 5,0 || 11,2 || 6 || 14
Παραπομπές
2013
Σύμφωνο της Σωμόν
thumb|right|240px|Γκραβούρα της παλαιάς πόλης Σωμόν Το Σύμφωνο της Σωμόν, ή Συνθήκη της Σωμόν ήταν ήταν μια σύνθετη συνθήκη των Ναπολεοντείων πολέμων που προέβλεπε 20ετή συμμαχία των συμβαλλομένων ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά και όρους εκεχειρίας με τον Ναπολέοντα Α΄ Βοναπάρτη, που υπεγράφη μεταξύ της Αυστρίας, της Ρωσίας, της Πρωσίας και της Αγγλίας στις 1 Μαρτίου του 1814 (9 Μαρτίου) στη πόλη Chaumont του Άνω-Μάρνη στη Γαλλία. Το σύμφωνο αυτό απορρίφθηκε από τον Ναπολέοντα.
Γενικά
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη Γαλλία των συνασπισμένων Μεγάλων Δυνάμεων το 1814 μετά την ισχυρή αντίσταση που αντιμετώπισαν από τα υπολείμματα του στρατού του Ναπολέοντα, έχοντας εισβάλει στη Γαλλία και φθάνοντας στην εν λόγω πόλη, με προτροπή του Άγγλου Λόρδου Κάσρλη συμφώνησαν να μη υπογράψουν καμία επιμέρους συνθήκη ειρήνης με τη Γαλλία μέχρι της τελικής νίκης. Ταυτόχρονα δε τα συμβαλλόμενα μέρη συμφώνησαν σε μία εικοσαετή μεταξύ τους συμμαχία. Στο ίδιο τέλος σύμφωνο περιλήφθηκαν όροι εκεχειρίας που ουσιαστικά ήταν όροι συνθηκολόγησης και συνομολόγησης ειρήνης με τον Ναπολέοντα με προθεσμία αποδοχής, διαφορετικά θα συνεχιζόταν ο πόλεμος μέχρι της τελικής νίκης με την κατάληψη του Παρισιού. Τελικά ο Ναπολέων απέρριψε το εν λόγω σύμφωνο, για σύναψη ειρήνης, την επόμενη ημέρα της υπογραφής, όταν και έγινε επίδοση αυτής, οπότε και συνεχίστηκε η προέλαση των Μεγάλων Δυνάμεων προς το Παρίσι.
Παρατηρήσεις
Το σύμφωνο αυτό για περισσότερη επιβεβαίωση της ανάληψης των εξ αυτού υποχρεώσεων των συμβαλλομένων μερών υπεγράφη, στις 9 Μαρτίου, αν και έφερε ημερομηνία 1η Μαρτίου, από κάθε μία Μεγάλη Δύναμη χωριστά με τις άλλες τρεις, ενώ στους όρους του περιλαμβανόταν για πρώτη φορά η ιδέα της "ισορροπίας δυνάμεων" και της καθιέρωσης μιας μόνιμης ειρήνης στην Ευρώπη. Το σύμφωνο της Σωμόν απετέλεσε ιστορικά το προοίμιο της Τετραπλής Συμμαχίας μετά τη μάχη του Παρισιού, όπως αυτή διαμορφώθηκε με τη Συνθήκη των Παρισίων (1814) που ακολούθησε αλλά και η πρώτη μορφή διευθυντηρίου των Μεγάλων Δυνάμεων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Ευρώπης Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Σωμόν Σωμόν
ΕΡΤ Φλώρινας
Ιστορικό
Αρχικά εξέπεμψε στις 23 Φεβρουαρίου 1956 με δοκιμαστικές εκπομπές. Ύστερα, στις 15 Απριλίου του ίδιου χρόνου ξεκίνησε να εκπέμπει σε πλήρη καθημερινή λειτουργία, από έναν ασύρματο πομπό βραχέων κυμάτων ισχύος 200Watt. Στις 14 Αυγούστου 1960 ξεκίνησε να εκπέμπει στα μεσαία κύματα στους 1.278 χιλιόκυκλους, από έναν πομπό ισχύος 1KW και το 1967 άλλαξε πομπό ισχύος 10KW.
Η ΕΡΑ Φλώρινας από τον Ιούνιο του 1991 εκπέμπει και στα FM στους 96.6 MHz με κέντρο εκπομπής το Βίτσι από έναν πομπό ισχύος 10KW (παλαιότερα εξέπεμπε και στους 99.1 MHz από το λόφο του Αγίου Παντελεήμονα). Καλύπτει τους νομούς Φλώρινας, Καστοριάς, Κοζάνης, Γρεβενών και μέρος των νομών Πέλλας και Ημαθίας και επιπλέον το σήμα της φτάνει μέχρι και την Βόρεια Μακεδονία.
Στις 11 Ιουνίου 2013 ανακοινώθηκε το κλείσιμο της ΕΡΤ καθώς και όλων των ραδιοφωνικών σταθμών της. Ωστόσο ο σταθμός συνέχισε κανονικά την λειτουργία του. Έτσι, και με αυτόν τον τρόπο η ΕΡΑ Φλώρινας έγινε μία από τις 15 τοπικές ΕΡΑ που συνεχίζανε την λειτουργία της. Ωστόσο, στις 28 Απριλίου του 2015 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, η οποία έγινε στις 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια μετά το μαύρο, κι έτσι έγινε η επανέναρξή της, με όλες σχεδόν τις δομές της, συμπεριλαμβανομένη και η ΕΡΑ Φλώρινας αλλάζοντας το όνομά της σε ΕΡΤ Φλώρινας.
Συχνότητες ΕΡΤ Φλώρινας
Η ΕΡΤ Φλώρινας καλύπτει τη Φλώρινα, την Καστοριά, το βόρειο τμήμα του Νομού Κοζάνης, το Δυτικό τμήμα του Νομού Πέλλας καθώς και ένα μικρό μέρος του Νομού Ημαθίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία
Κύκλος του οξυγόνου
Ο κύκλος του οξυγόνου είναι ο βιογεωχημικός κύκλος του οξυγόνου μέσα στις τέσσερις βασικές του δεξαμενές: η ατμόσφαιρα (αέρας), η συνολική περιεκτικότητα βιολογικής ύλης εντός της βιόσφαιρας (το συνολικό άθροισμα όλων των οικοσυστημάτων), η υδρόσφαιρα (η συνδυασμένη μάζα του νερού που βρέθηκε, κάτω και πάνω από την επιφάνεια του πλανήτη Γη), και η λιθόσφαιρα/γήινη φλούδα. Ο κύριος παράγοντας που οδηγεί τον κύκλο του οξυγόνου είναι η φωτοσύνθεση, η οποία είναι υπεύθυνη για τη σύγχρονη ατμόσφαιρα της Γης και τη ζωή στη Γη στην παρούσα της μορφή (δείτε το Μεγάλο Γεγονός Οξυγόνωσης).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οξυγόνο
Δήμος Μοσχάτου-Ταύρου
Ο Δήμος Μοσχάτου - Ταύρου είναι ένας από τους δήμους της Περιφερειακής Ενότητας Νοτίου Τομέα Αθηνών, που προέκυψε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, από τη συνένωση των παλαιότερων δήμων Μοσχάτου και Ταύρου. Ο Δήμος έχει μόνιμο πληθυσμό 40.413 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του είναι το Μοσχάτο. Η έκτασή του είναι 5,24 τ.χλμ..
Ονομασία
Ο Ταύρος έλαβε αυτό το όνομα καθώς οι Μικρασιάτες πρόσφυγες οι οποίοι κατοίκησαν στην περιοχή το 1922 προέρχονταν από την ευρύτερη περιοχή της οροσειράς του Ταύρου της Μικράς Ασίας και συγκεκριμένα από τις πόλεις Αττάλεια, Αλλάγια κ.ά. . Το Μοσχάτο καθιερώθηκε να ονομάζεται έτσι πιθανώς λόγω των αμπελώνων που υπήρχαν έως και τον 19ο αιώνα.
Δήμαρχοι
Δήμαρχος, από το 2011, είναι ο Ανδρέας Ευθυμίου. Εξελέγη για πρώτη φορά το 2010 και επανεξελέγη το 2014 και το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νότιος Τομέας Αθηνών Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής
Γρίφος
Ο γρίφος είναι νοητικό πρόβλημα που απαιτεί σκέψη για την επίλυσή του. Υπάρχουν διάφορα είδη γρίφων, όπως γρίφοι λογικής, υπολογισμού, σπαζοκεφαλιές, κουίζ, κτλ. Συχνά απαιτούν να σκεφτόμαστε με αντισυμβατικό τρόπο. Ένας από τους αρχαιότερους λάτρεις των γρίφων ήταν ο Έλληνας μαθηματικός Αρχιμήδης. Επινόησε αρκετά μαθηματικά προβλήματα για να λύσουν οι σύγχρονοί του.
Διαίσθηση
Η δυσκολία πολλών γρίφων οφείλεται σε έναν ορισμένο βαθμό πλάνης της ανθρώπινης διαίσθησης. Αυτό συμβαίνει συχνά σε γρίφους που σχετίζονται με την έννοια της δεσμευμένης πιθανότητας, επειδή ο ανθρώπινος νους έχει την τάση να εξετάζει την απόλυτη πιθανότητα αντ' αυτής. Ως αποτέλεσμα, έχουν προκύψει επίμαχες συζητήσεις γύρω από τέτοια προβλήματα, με πιο διάσημο το πρόβλημα του Monty Hall. Ένα άλλο παρόμοιο παράδειγμα είναι το παράδοξο του Αγοριού και του Κοριτσιού.
Μεταγρίφος
Είναι ένας γρίφος, στον οποίο δεν δίνονται στον λύτη όλα τα στοιχεία για την επίλυσή του, αλλά πρέπει να βασιστεί στη λογική αντίδραση ενός προσώπου που είχε όλα τα απαραίτητα στοιχεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επίλυση προβλημάτων Κατηγορία:Λογική Κατηγορία:Παζλ