cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεωργία στη ρωμαϊκή εποχή
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ| Προ-ρωμαϊκή Γεωργία: [[Κολχίδα|Η Κολχίδα έγινε τμήμα της ρωμαϊκής επαρχίας του Πόντου. .]] Οι κατακτήσεις της Ρώμης έφτασαν στην περιοχή του Καυκάσου στα τέλη του 2ου αι. π.Χ., όταν η Ρωμαϊκή Δημοκρατία άρχισε να επεκτείνεται στην Μ. Ασία και τον Εύξεινο Πόντο.
Στην περιοχή της σημερινής δυτικής Γεωργίας υπήρχε το βασίλειο της Κολχίδας, που εκείνα τα χρόνια είχε περιέλθει στον έλεγχο τού βασιλείου του Πόντου (εχθρού της Ρώμης), ενώ ανατολικότερα υπήρχε το «βασίλειο της Ιβηρικής». Ως αποτέλεσμα των ρωμαϊκών εκστρατειών του Πομπήιου και του Λούκουλλου το 65 π.Χ., το βασίλειο του Πόντου καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ρωμαίους και όλη η επικράτειά του, συμπεριλαμβανομένης της Κολχίδας, ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως επαρχία του. Η Ιβηρία, από την άλλη πλευρά, καυαλήφθηκε και έγινε υποτελές κράτος της Αυτοκρατορίας.
Από αυτό το σημείο και μετά η Κολχίδα έγινε η ρωμαϊκή επαρχία της Λαζικής, με τον Αυτοκράτορα Νέρωνα να την ενσωματώνει αργότερα στην επαρχία του Πόντου το 63 μ.Χ., και διαδοχικά στην Καππαδοκία από τον Δομιτιανό το 81 μ.Χ. Ταυτόχρονα, η Ιβηρία συνέχισε να είναι ένα κράτος υποτελές, επειδή απολάμβανε σημαντική ανεξαρτησία και -με τις πεδινές περιοχές να δέχονται επιδρομές συχνά από άγριες ορεινές φυλές- η απόδοση ονομαστικού φόρου υποτέλειας στη Ρώμη με αντάλλαγμα την προστασία θεωρήθηκε ως μία αξιόλογη επένδυση.
Τα επόμενα 600 χρόνια της ιστορίας του Νοτίου Καυκάσου σημαδεύτηκαν από τον αγώνα μεταξύ της Ρώμης με τους των Πάρθους και μετά τους Σασσανίδες της Περσίας, που πολέμησαν μακροχρόνιους πολέμους κατά των Ρωμαίων, γνωστούς ως Ρωμαιο-Περσικούς Πολέμους.
Παρά το γεγονός ότι όλα τα μεγάλα φρούρια κατά μήκος της ακτής καταλήφθηκαν από τους Ρωμαίους, η κυριαρχία τους ήταν αρκετά χαλαρή. Το 69 μ.Χ., οι κάτοικοι του Πόντου και της Κολχίδας υπό τον Ανίκητο οργάνωσαν μία μεγάλη εξέγερση κατά των Ρωμαίων, που έληξε ανεπιτυχώς.
Ο Χριστιανισμός άρχισε να διαδίδεται στις αρχές του 1ου αι. Οι παραδοσιακές μαρτυρίες σχετίζονται με το γεγονός με τον Άγιο Ανδρέα, τον Άγιο Σίμωνα τον Ζηλωτή και τον Άγιο Ματάτα (αλλά οι ελληνιστικές, τοπικές παγανιστικές και μιθραϊκές θρησκευτικές πεποιθήσεις παρέμειναν ευρέως διαδεδομένες μέχρι τον 4ο αι.).
Ενώ το βασίλειο του λαού των Λαζών της Κολχίδας διοικούνταν ως ρωμαϊκή επαρχία, η Καυκάσια Ιβηρία αποδέχτηκε ελεύθερα τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική προστασία. Μία πέτρινη επιγραφή που ανακαλύφθηκε στη Μτσχέτα, μιλά για τον ηγεμόνα του 1ου αιώνα Mιχδράτ Α΄ (58 μ.Χ.-106) ως «φίλο των Καίσαρων» και τον βασιλιά «των φιλορωμαίων Ιβήρων». Ο Αυτοκράτορας Βεσπασιανός οχύρωσε την αρχαία τοποθεσία Mτσσχέτα Αρζάμι για τους Ίβηρες βασιλείς το 75 μ.Χ.
Τον 2ο αι. μ.Χ. η Ιβηρία ενίσχυσε τη θέση της στην περιοχή, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Φαρσμάν Β΄ Κβέλι (τού Εξέχοντος), που επέτυχε πλήρη ανεξαρτησία από τη Ρώμη και ανακατέκτησε μερικές από τις προηγουμένως χαμένες περιοχές από την παρακμάζουσα Αρμενία. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του η Ιβηρία και η Ρώμη έγιναν σύμμαχοι. Ο Φαρσμάνος Β' προσκλήθηκε μάλιστα από τον Αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο στη Ρώμη, και ένα έφιππο άγαλμα του Ίβηρα βασιλιά στήθηκε στην πλατεία του Άρη προς τιμήν του.
Τον 3ο αι. μ.Χ. η φυλή των Λαζών κυριάρχησε στο μεγαλύτερο μέρος της Κολχίδας, ιδρύοντας το βασίλειο της Λαζικής, τοπικά γνωστό ως Εγρίσι. Η Κολχίδα ήταν μία σκηνή τού παρατεταμένου ανταγωνισμού μεταξύ της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) και της Σασσανιδικής αυτοκρατορίας, με αποκορύφωμα τον Λαζικό πόλεμο από το 542 έως το 562. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η «Γέφυρα του Πομπήιου» κατασκευάστηκε στη Γεωργία από τους Ρωμαίους λεγεωνάριους του [[Πομπήιος|Πομπήιου.]] Επιπλέον, στις αρχές του 3ου αιώνα, η Ρώμη έπρεπε να αναγνωρίσει την κυριαρχία της Καυκάσιας Αλβανίας και της Αρμενίας στη Σασσανιδική Περσία, αλλά όλη η σημερινή Γεωργία ήταν και πάλι υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων με τον Αυρηλιανό και τον Διοκλητιανό γύρω στο 300 μ.Χ.
Στην επαρχία τού Λαζικού (ή Λαζική) δόθηκε ένας βαθμός αυτονομίας, που στα μέσα του 3ου αι. εξελίχθηκε σε πλήρη ανεξαρτησία, με το σχηματισμό ενός νέου βασιλείου της Λαζικής-Eγρίσι στα εδάφη μικρότερων πριγκιπάτων των Zανς, Σβανς, Aψύλς, και Σανύγχς. Αυτό το νέο νοτιοδυτικό κράτος τού Καυκάσου επέζησε για περισσότερα από 250 χρόνια, μέχρι το 562, όταν απορροφήθηκε από την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, επί Ιουστινιανού Α'.
Πράγματι το 591 μ.Χ. η Αυτοκρατορία και η Περσία συμφώνησαν να μοιράσουν την Καυκάσια Ιβηρία μεταξύ τους, με την Τιφλίδα να βρίσκεται στα χέρια των Περσών και τη Μτσχέτα να βρίσκεται υπό Ρωμαϊκό έλεγχο.
Στις αρχές του 7ου αι. η προσωρινή εκεχειρία μεταξύ των Ρωμαίων και της Περσίας κατέρρευσε ξανά. Ο Ίβηρας πρίγκιπας Στέφανος Α' (π. 590-627), αποφάσισε το 607 να ενώσει τις δυνάμεις του με την Περσία, για να επανενώσει όλα τα εδάφη της Καυκάσιας Ιβηρίας, στόχο που φαίνεται να κατάφερε.
Όμως η επίθεση τού Αυτοκράτορα Ηράκλειου το 628 έφερε νίκη επί των Περσών, και εξασφάλισε τη ρωμαϊκή κυριαρχία στη δυτική και ανατολική Γεωργία, μέχρι την εισβολή και την κατάκτηση τού Καυκάσου από τους Άραβες το δεύτερο μισό του 7ου αι.
Πράγματι, η παρουσία της Ρώμης άρχισε να εξαφανίζεται από τη Γεωργία μετά τη μάχη της Σεβαστούπολης, που έγινε κοντά στις ανατολικές ακτές τού Εύξεινου Πόντου το 692 μεταξύ των Ομεϋαδών, και των στρατευμάτων της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με επικεφαλής τον Λεόντιο. δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Η επαρχία Λαζικής του [[Ιουστινιανός Α´|Ιουστινιανού το 565 μ.Χ.]] Η Σεβαστούπολη (πραγματικό Σουχούμι) συνέχισε να παραμένει το τελευταίο ρωμαϊκό οχυρό στη δυτική Γεωργία, μέχρι που τελικά λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τον Άραβα κατακτητή Μαρουάν Β' το 736.
Ρωμαϊκός Χριστιανισμός
Μία από τις κύριες κληρονομιές της Ρώμης στη Γεωργία είναι η χριστιανική πίστη.
Πράγματι ο Χριστιανισμός, που κηρύχθηκε για πρώτη φορά από τους Αποστόλους Σίμωνα και Ανδρέα τον 1ο αι., έγινε η κρατική θρησκεία της Καυκάσιας Ιβηρίας το 327, καθιστώντας τη Γεωργία μία από τις πρώτες χριστιανικές χώρες στον κόσμο.
Η τελική μεταστροφή όλης της Γεωργίας στον Χριστιανισμό το 327 πιστώνεται στην Αγία Νίνα της Καππαδοκίας. Ήταν η μοναχοκόρη ευσεβών και ευγενών γονέων, του Ρωμαίου στρατηγού Ζαβουλώνα, συγγενή τού μεγαλομάρτυρα Αγίου Γεωργίου, και της Σουζάνας, αδελφής του Πατριάρχη Ιεροσολύμων.
Ο Χριστιανισμός ανακηρύχθηκε κρατική θρησκεία από τον βασιλιά Μιριάν Γ' της Ιβηρίας ήδη από το 327, γεγονός που έδωσε μεγάλο ερέθισμα στην ανάπτυξη της λογοτεχνίας, των τεχνών και στην ενοποίηση της χώρας. Το 334 ο Mιριάν Γ΄ ανέθεσε την οικοδόμηση της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας στην Ιβηρική, η οποία τελικά ολοκληρώθηκε το 379, στο σημείο όπου τώρα βρίσκεται ο Καθεδρικός Ναός του Ζωντανού Στύλου στη Mτσχέτα, την αρχαία πρωτεύουσα της Γεωργίας.
Η Πέτρα στη Λαζική είναι μία αρχαία επισκοπή στη Γεωργία, που περιλαμβάνεται στον κατάλογο των τιτουλαρίων καθολικών της Καθολικής Εκκλησίας.
Ρωμαϊκά οχυρά
δεξιά|μικρογραφία| Τα απομεινάρια της ανατολικής πύλης στην [[Νοκαλακέβι|Αρχαιόπολη.]] δεξιά|μικρογραφία| [[Φρούριο Γκόνιο|Γκόνιο (παλαιότερα ονομαζόταν «Άψαρος»): ερείπια ρωμαϊκού λουτρού στο φρούριο.]] Η ρωμαϊκή παρουσία ήταν τεράστια στην παράκτια Γεωργία, όπου ορισμένα ρωμαϊκά οχυρά υπερασπίζονταν για αιώνες από λεγεωνάριους (και είχαν ακόμη και ορισμένους Ρωμαίους αποίκους, που ζούσαν στις σχετικές πόλεις). Το φρούριο τού Γκόνιο, στην αρχαία πόλη της Κολχίδας «Άψαρος», θεωρείται από ορισμένους μελετητές (όπως ο Tέοντορ Μόμσεν) ότι ήταν το κέντρο της ρωμαϊκής εξουσίας στη δυτική Γεωργία από τον 2ο αι. μ.Χ.
Πράγματι, ο ρωμαϊκός πολιτισμός -σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα- ήταν ευρέως διαδεδομένος στη δυτική Λαζική, ήταν μειωμένος στην ανατολική Κολχίδα, και ελάχιστος στην Καυκάσια Ιβηρία (με εξαίρεση την πρωτεύουσα Μτσχέτα).
Η Αρχαιόπολη (σημερινή Noκαλακέβι) κυβερνήθηκε από τους Ρωμαίους από την εποχή τού Αυγούστου, αλλά μόνο η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ανέπτυξε με τεράστια κλίμακα αυτή την οχύρωση στο κέντρο της Λαζικής μετά τον 4ο αι. μ.Χ. Στην πραγματικότητα είναι ένας διάσημος αρχαιολογικός χώρος της Γεωργίας.
Το Αρμάζι, στην ανατολική Γεωργία, ήταν μία άλλη οχυρή πόλη, που σχετίζεται με τη Ρώμη. Αυτό το φρούριο κοντά στη Μτσχέτα καταλήφθηκε από τον Ρωμαίο στρατηγό Πομπήιο, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του το 65 π.Χ. εναντίον τού βασιλιά της Ιβηρικής Αρτάγ. Μία ερειπωμένη κατασκευή επάνω από τον κοντινό ποταμό Mτκβάρι χρονολογείται από εκείνη την εποχή, και εξακολουθεί να ονομάζεται «γέφυρα του Πομπήιου». Η ακμή του Αρμάζι ήρθε, όταν η Ιβηρία συμμάχησε με τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες. Μία πέτρινη στήλη που ανακαλύφθηκε στο Αρμάζι το 1867, αναφέρει ότι ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Βεσπασιανός οχύρωσε το Αρμάζι για τον βασιλιά της Ιβηρικής Μιθριδάτη Α' το 75 μ.Χ. Αυτό το αμυντικό τείχος που κατασκευάστηκε σε μοναδική θέση, για να μπλοκάρει τη νότια έξοδο τού περάσματος Νταριάλ πριν διευρυνθεί στην πεδιάδα της σύγχρονης Τιφλίδας, ήταν πιθανώς ένα προληπτικό μέτρο κατά των Αλανών, που έκαναν συχνά επιδρομές στα ρωμαϊκά σύνορα πέρα από τον Καύκασο.
Κάσος (μυθολογία)
Ο Κάσος ήταν επώνυμος ήρωας της ελληνικής μυθολογίας.
Ήταν γιος του Ινάχου από το Άργος. Κάποτε βρέθηκε στην Κύπρο όπου βασίλευε ο Σαλαμίνος και παντρεύτηκε την κόρη του Αμυκή. Μία εκδοχή του μύθου μας λέει ότι με την Αμυκή και πολλούς Κύπριους ίδρυσαν αποικία στην Συρία με την ονομασία Κίτιο, μετά τον θάνατο τους η χώρα ονομάστηκε Αμυκή και το παρακείμενο όρος Κάσιο στη σημερινή Παλαιστίνη.
Πηγές
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Κάσος
.gs
.gs είναι ο top-level domain κωδικός για τη Νότιο Γεωργία και τις Νότιες Σάντουιτς Νήσους στο διαδίκτυο.
Ο τομέας .gs είναι μέλος της CoCCA, μιας ομάδας τομέων κωδικών χώρας που κάνουν χρήση κοινών υπηρεσιών μητρώου και επίλυσης αμιφσβητήσεων (μαζί με τα .af, .cx, .nf, .ki, .tl, .mn, .dm, και .mu).
Ο τομέας .gs είναι συνηθισμένος τομέας για ιστοσελίδες συντόμευσης διευθύνσεων URL.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νότια Γεωργία και Νότιες Νήσοι Σάντουιτς Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Ninjago: Dragons Rising
Το Ninjago: Dragons Rising είναι μια επική-υπερηρωική σειρά τηλεοπτική φαντασίας κινουμένων σχεδίων υπολογιστή σε παραγωγή από την The Lego Group. Βασίζεται στην σειρά παιχνιδιών Lego Ninjago και είναι συνέχεια του Ninjago, το οποίο έφτασε 14 κύκλους από το 2011 μέχρι το 2022. Το πρώτο μέρος του πρώτου κύκλου της σειράς κυκλοφόρησε στο Netflix στις 1 Ιουνίου του 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Lego Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Netflix Κατηγορία:Καναδικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Παιδικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές επιστημονικής φαντασίας κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Υπερηρωικές τηλεοπτικές σειρές
Β. Σ. Ράτζι
Οι εκλογές του 2016 οδήγησαν στην νίκη του Ρ. Τ. Αράσου στην εκλογική περιφέρεια Τσεγιούρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Ζυλ Ντασέν
Ο Ζυλ Ντασέν (Julius "Jules" Dassin, 18 Δεκεμβρίου 1911 - 31 Μαρτίου 2008) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, ηθοποιός και σεναριογράφος του θεάτρου και του κινηματογράφου, που έζησε για πολλά χρόνια στη Γαλλία και στην Ελλάδα, όπου και πέθανε.
Μετά το γάμο του με τη Μελίνα Μερκούρη συνέδεσε τη ζωή του με την Ελλάδα και θεωρούσε τον εαυτό του Έλληνα. Προς το τέλος της ζωής του έγινε επίτιμος Έλληνας πολίτης ως ύψιστη αναγνώριση της πολιτιστικής προσφοράς του στην Ελλάδα. Έλεγε χαρακτηριστικά: "Ήμουν Έλληνας πριν γνωρίσω τη Μελίνα".
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ντασέν γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1911 στο Μιντλτάουν του Κονέκτικατ των ΗΠΑ. Ήταν ένα από τα οκτώ παιδιά ενός Ουκρανο-Εβραίου κουρέα. Σε μικρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένειά του στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης. Πήγε σχολείο στο Μπρονξ αλλά λόγω οικονομικών προβλημάτων της οικογένειάς του δεν κατάφερε να το τελειώσει.
Το 1940 έρχεται στο Χόλιγουντ με σκοπό να ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία. Αρχικά εργάστηκε με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ ως βοηθός του στην ταινία "Δε σε Θέλω πια" (Mr. and Mrs. Smith) (1942) και στη συνέχεια συνεργάστηκε με το σκηνοθέτη Μαρκ Χέλινγκερ, με τον οποίο δημιούργησε δύο ταινίες.
Στις ΗΠΑ
Πρώτη του ταινία ήταν το "Πράκτορας των Ναζί" (Nazi Agent) το (1942). Στη συνέχεια, η καριέρα του στο Χόλιγουντ ακολουθεί ανοδική πορεία. Με ένα δικό του στιλ που ξεχωρίζει, γυρίζει αστυνομικά φιλμ νουάρ στα μεγάλα στούντιο της Μέτρο (MGM) και της Γιουνιβέρσαλ (Universal).
Κάποια στιγμή το όνομά του βρίσκεται στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ ως κομμουνιστή, έπειτα από καταγγελία του Ελία Καζάν. Από τότε είχε πολλές περιπέτειες και τελικά αναγκάστηκε να εξοριστεί λόγω των αριστερών του πολιτικών φρονημάτων, τα οποία ήταν αντίθετα με τις αρχές του Μακαρθισμού. Τελικά αποφάσισε να καταφύγει στο εξωτερικό, αρχικά στη Γαλλία και αργότερα στην Ελλάδα.
Στις ΗΠΑ πρόλαβε να γυρίσει ταινίες με σημαντικούς ηθοποιούς, όπως τον Τζον Γουέιν και την Τζόαν Κρόφορντ ("Μετά την καταισχύνη", 1943), τον Τσαρλς Λότον ("Το φάντασμα του Κάντερβιλ", 1944), τον Μπαρτ Λάνκαστερ ("Ο δήμιος των κολασμένων", 1947) κ.ά.
Ο ίδιος τα φιλμ αυτά δεν τα είχε σε εκτίμηση. Έλεγε χαρακτηριστικά: "Τα πρώτα πέντε φιλμ μου δεν θέλω να τα θυμάμαι". Από την αμερικανική περίοδο του Ντασέν ξεχωρίζουν, τόσο από τον ίδιο όσο και από τους κριτικούς, οι ταινίες: "Ο δήμιος των κολασμένων" (Brut Force), "Γυμνή πόλη" (Naked City) (1948) και το θεωρούμενο ως το αριστούργημά του "Η νύχτα και η πόλη" (Night and the city) (1950) με τον Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ. Την ίδια χρονιά ο Ντασέν μπήκε στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ και από εκείνη τη στιγμή και μετά τού ήταν αδύνατο να εργαστεί στις ΗΠΑ. Το 1952 η Μπέτι Ντέιβις προσέλαβε τον Ντασέν για να αναλάβει τη σκηνοθεσία του μιούζικαλ Two's Company στο Μπρόντγουεϊ, παρά τις πιέσεις που που πήγαζαν από το στίγμα του Ντασέν σαν κομμουνιστή. Το θεατρικό δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία, λίγο αργότερα η Ντέιβις αρρώστησε και οι παραστάσεις αναβλήθηκαν. Ο Ντασέν, μη μπορώντας να βρει δουλειά, αναγκάστηκε να διαφύγει με την οικογένειά του στην Ευρώπη.
Στην Ευρώπη
Η πρώτη ταινία του στην Ευρώπη ήταν το Ριφιφί, με το οποίο κερδίζει το βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών το 1955. Εκεί, στις 18 Μαΐου, γνωρίζεται με τη Μελίνα Μερκούρη, η οποία βρισκόταν στις Κάννες με την ευκαιρία της προβολής στο διαγωνιστικό τμήμα της οργάνωσης, της διάσημης ταινίας του Μιχάλη Κακογιάννη Στέλλα. Ερωτεύονται κεραυνοβόλα κι έκτοτε ζουν μαζί σε όλη τους τη ζωή. Η Μέλίνα γίνεται πλέον σταθερά η πρωταγωνίστρια στις ταινίες του και σε κάποια θεατρικά έργα που σκηνοθετεί. μικρογραφία|350px|Με την Μελίνα Μερκούρη, αυτοεξόριστοι κατά την διάρκεια της χούντας, σε περιοδεία κινητοποίησης στο Άμστερνταμ Το 1956 έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και το 1957 γυρίζει την πρώτη ταινία με τη Μελίνα, που είναι η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, σε συνεργασία με τον ίδιο τον συγγραφέα. Το 1958 γυρίζει την ταινία "Θηλυκός Δαίμων" - La Loi, στην οποία εκτός από τη Μελίνα συμμετέχουν η Τζίνα Λολομπρίτζιτα, ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι και ο Υβ Μοντάν. Την ολοκλήρωση και τα γυρίσματα της ταινίας αυτής τα θεωρούσε ως την πιο δύσκολη συνεργασία της καριέρας του (ίσως και λόγω των σκηνών ζήλιας που δεχόταν από τη γυναίκα του για την συμμετοχή της Λολο-μπρίτζιτα, όπως χαρακτηριστικά τόνιζε το όνομα η Μελίνα, στην ταινία).
Ακολουθούν μια σειρά από ταινίες, πάντα με τη Μελίνα σε πρωταγωνιστικό ρόλο: Φαίδρα με τον Άντονι Πέρκινς (1961), Τοπ Καπί με τους Πίτερ Ουστίνοφ και Μαξιμίλιαν Σελλ (1963), 10:30 ένα καλοκαιρινό βράδυ με τη Ρόμι Σνάιντερ (1966). Ξεχωρίζει το Ποτέ την Κυριακή (1960), στο οποίο απονεμήθηκε το βραβείο Όσκαρ για τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, ενώ ήταν και υποψήφιο σε πολλές ακόμη κατηγορίες όπως πρώτου γυναικείου ρόλου, σεναρίου, σκηνοθεσίας.
Το 1967 επιστρέφει με τη Μελίνα στη Νέα Υόρκη και ανεβάζουν στο θέατρο Μπρόντγουεϊ, μετά από περιοδεία σε όλες τις ΗΠΑ, το μιούζικαλ Ίλια Ντάρλινγκ, που αποτελεί τη θεατρική μεταφορά του Ποτέ την Κυριακή. Το έργο γνωρίζει μεγάλη επιτυχία: Πρόκειται για τη θριαμβευτική επιστροφή του Ντασέν στις ΗΠΑ.
Αντιδικτατορικός αγώνας
Στις ΗΠΑ τους βρίσκει η δικτατορία της 21ης Απριλίου. Έντονα πολιτικοποιημένοι και οι δύο, αποφασίζουν να μην επιστρέψουν στην Ελλάδα. Μένουν στο Παρίσι και ως το 1974 συμμετέχουν ενεργά στον αγώνα κατά των συνταγματαρχών.
Σκηνοθετεί πολλές εμφανίσεις της Μελίνας, σε αντιδικτατορικές διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο, όπου συμμετέχει ενεργά μαζί της. Στο Παρίσι ανεβάζουν πολλές θεατρικές παραστάσεις και το 1974 γυρίζουν το ντοκιμαντέρ "Δοκιμή" σε συνεργασία με το Μίκη Θεοδωράκη, το Γιάννη Μαρκόπουλο, την Ελληνοαμερικανίδα ηθοποιό Ολυμπία Δουκάκη και τον Λόρενς Ολίβιε, το οποίο αναφέρεται στην Εξέγερση του Πολυτεχνείου της Αθήνας το Νοέμβριο του 1973, αλλά και στα βασανιστήρια της Χούντας, στους πολιτικούς κρατούμενους.
Στην Ελλάδα
Τον Ιούλιο του 1974, δυο μέρες μετά την πτώση της χούντας, ο Ντασέν με τη Μελίνα επιστρέφουν στην Αθήνα.
Και στην Αθήνα συνεχίζει να ανεβάζει θεατρικές παραστάσεις με τη Μελίνα πρωταγωνίστρια και από τον καιρό που η Μελίνα ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική, χωρίς αυτήν. Πρώτο έργο που σκηνοθετεί είναι "Η όπερα της πεντάρας" με το Νίκο Κούρκουλο. Ακολουθούν: "Το γλυκό πουλί της νιότης", "Το σπίτι των σπαραγμών", "Γλάρος", "Ο θάνατος του Εμποράκου" κ.ά.
Επίσης, δεν ξεχνά τον αγαπημένο του κινηματογράφο. Το 1978 γυρίζει την ταινία "Κραυγή γυναικών" με τη Μελίνα και την Έλεν Μπέρστιν και το 1980 την τελευταία του ταινία: "Στα 16 γνώρισα τον έρωτα" με το Ρίτσαρντ Μπάρτον.
Χαρακτηριστικό του Ντασέν ήταν ότι σε όλες τις ταινίες του χρησιμοποιούσε το ίδιο συνεργείο, με τους ανθρώπους των οποίων ήταν φίλος. Τους αποκαλούσε: "αριστοκράτες της εργαζόμενης τάξης".
Από το 1981 που η Μελίνα ανέλαβε το Υπουργείο Πολιτισμού συνεργάστηκε μαζί της για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα, συμμετέχοντας μετά το θάνατό της στο Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη που συστάθηκε για το σκοπό αυτό.
Ο Ζυλ Ντασέν, ο "Τζούλι", όπως τον φώναζε η Μελίνα, αγαπήθηκε από τους Έλληνες και αγάπησε την Ελλάδα σαν να ήταν η αληθινή του πατρίδα. Πέθανε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 2008, σε ηλικία 96 ετών, και τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών πλάι στη Μελίνα Μερκούρη.
Οικογενειακή ζωή
Ο Ζυλ Ντασέν αρχικά παντρεύτηκε τη βιολονίστα Μπεατρίς Λόουνερ (Beatrice Launer), με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: το διάσημο στη Γαλλία τραγουδιστή Τζο Ντασέν (1938 - 1980), που πέθανε από καρδιακό επεισόδιο, την ηθοποιό Ζυλί Ντασέν (Julie Dassin, 1940) και τη συνθέτρια τραγουδιών Ρίκι (Rickie, Richelle Dassin, 1944). Επίσης, γνώρισε τρία εγγόνια.
Αργότερα ερωτεύτηκε τη Μελίνα Μερκούρη, την οποία και παντρεύτηκε χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Μαζί γύρισαν τις ταινίες «Ποτέ την Κυριακή», «Τοπκαπί» και «Φαίδρα». Μετά το θάνατό της, έγινε πρόεδρος του Ιδρύματος Μελίνα Μερκούρη, το οποίο ιδρύθηκε για την προώθηση της δημιουργίας του νέου μουσείου της Ακρόπολης και την προβολή του ελληνικού πολιτισμού.
Προτεινόμενη Βιβλιογραφία
Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε με την ευκαιρία της αναδρομής στον Ζυλ Ντασέν που οργανώθηκε από το 34ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (5-14 Νοεμβρίου 1993).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
.gt
.gt είναι ο top-level domain κωδικός για τη Γουατεμάλα στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Toppdomän
Σερίνη
Η σερίνη ή 2-αμινο-3-υδροξυπροπανοϊκό οξύ (σύντμηση Ser ή S) είναι ένα α-αμινοξύ με συντακτικό τύπο HO2CCH(NH2)CH2OH. Είναι ένα από τα πρωτεϊνογόνα αμινοξέα με έξι κωδικόνια στον γενετικό κώδικα, τα AGU, AGC, UCA, UCU, UCG και UCC. Από χημικής άποψης κατατάσσεται στα πολικά αμινοξέα λόγω της υδροξυλομάδας στην πλευρική της αλυσίδα. Η σερίνη διαδραματίζει σημαντικό βιολογικό ρόλο στον μεταβολισμό ως πρόδρομη ένωση για τη βιοσύνθεση πολλών άλλων ενώσεων, αλλά και στους χημικούς μηχανισμούς ενζυμικών καταλύσεων λόγω της συμμετοχής της στα ενεργά κέντρα πολλών ενζύμων.
Ισομέρεια
Η σερίνη έχει ένα στερεογενές κέντρο, τον άνθρακα στη θέση 2, και επομένως απαντάται σε δύο εναντιομερή: την D -σερίνη και την L -σερίνη. Μόνο η L -σερίνη βρίσκεται στους βιολογικούς οργανισμούς.
Βιοσύνθεση
Η σερίνη δεν είναι διαιτητικώς απαραίτητο αμινοξύ, με την έννοια ότι ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να συνθέσει σερίνη από άλλες διαθέσιμες ενώσεις. Η βιοσύνθεση της σερίνης ξεκινά με την οξείδωση του 3-φωσφογλυκερικού οξέος, ενός ενδιαμέσου της γλυκόλυσης, σε 3-φωσφοϋδροξυπυροσταφυλικό. Αυτό μετατρέπεται μέσω τρανσαμίνωσης σε 3-φωσφοσερίνη, από την οποία λαμβάνεται η L -σερίνη με υδρόλυση.
Βιολογικός ρόλος
Ως δομικό στοιχείο στη συγκρότηση των πολυπεπτιδικών αλυσίδων των πρωτεϊνών, η σερίνη έχει την ιδιότητα να υπόκειται σε τροποποιήσεις της πλευρικής της αλυσίδας, όπως η γλυκοζυλίωση. Ιδιαίτερη σημασία έχει και η δυνατότητα μετατροπής της σερίνης σε φωσφοσερίνη με φωσφορυλίωση της υδροξυλομάδας και μετατροπή του αμινοξέος σε φωσφορικό εστέρα.
Εκτός από τον δομικό της ρόλο, η σερίνη συμμετέχει στη βιοσύνθεση πουρινών και πυριμιδινών, καθώς και στη σύνθεση άλλων αμινοξέων όπως γλυκίνη, κυστεΐνη και τρυπτοφάνη.
Απαντάται ως ουσιώδες αμινοξύ στις λεγόμενες πρωτεάσες σερίνης, ένζυμα τα οποία καταλύουν τη διάσπαση πεπτιδικών δεσμών των πρωτεϊνών.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωτεϊνικά αμινοξέα Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία)
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1983–84
Τα Αθηναϊκά τοπικά πρωταθλήματα Αθηνών της αγωνιστικής περιόδου 1983-84 διεξήχθησαν σε δυο ομίλους (των 20 ομάδων έκαστος) για την πρώτη κατηγορία, τρεις ομίλους (των 18 ομάδων) στη δεύτερη και πέντε ομίλους (των 13-14 ομάδων) στην τρίτη κατηγορία. Συνολικά, στη διοργάνωση έλαβαν μέρος 163 σωματεία (40 στην Α΄, 54 στη Β΄ και 69 στη Γ΄Αθηνών).
Το πρωτάθλημα της Α΄ ΕΠΣΑ κατέκτησαν ο Γ.Σ. Μαρκό στον Α΄ όμιλο και ο Ο.Φ. Χολαργού στο Β΄ όμιλο, με 13 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο Α.Ο. Γαλατσίου. Υπερπρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του '''Γ.Σ. Μαρκό''', η οποία επικράτησε με σκορ 3-1 του Ο.Φ. Χολαργού, στον άτυπο Τελικό. Προηγουμένως, ο Γ.Σ. Μαρκό είχε επικρατήσει με σκορ 2-1 του Π.Ο. Αγίου Θωμά Γουδί στο ουδέτερο γήπεδο της Νέας Ιωνίας, με τον οποίο είχε ισοβαθμίσει στην πρώτη θέση του Α΄ομίλου. Και οι 2 πρωταθλητές της Α΄ ΕΠΣΑ, Γ.Σ. Μαρκό και Ο.Φ. Χολαργού, κέρδισαν την άνοδο στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα.
Στους τρεις ομίλους της Β΄ Αθηνών τους τίτλους πήραν ο Α.Ο. Βουλιαγμένης, ο Αήττητος Σπάτων και ο Ακράτητος Άνω Λιοσίων.
Κυπελλούχος ΕΠΣΑ για το 1984 αναδείχτηκε η '''Α.Ε. Γαλατσίου''' που επικράτησε με 3-1 του Γ.Σ. Μαρκό, στον τελικό που διεξήχθη στις 18 Απριλίου στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.
Πηγές
Ηλεκτρονικό αρχείο εφημερίδας "ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΗΧΩ"
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1983-1984
Πενταδάκτυλος
thumb|right|300px|Άποψη της κορυφής του Πενταδακτύλου (740 μ.) Ο Πενταδάκτυλος είναι επιμήκης ασβεστολιθική οροσειρά που εκτείνεται κατά μήκος της βόρειας ακτής της Κύπρου. Οφείλει το όνομά του στην ομώνυμη κορυφή, η οποία έχει το σχήμα παλάμης με πέντε δάκτυλα. Σύμφωνα με την παράδοση, η οποία ανάγεται στα βυζαντινά χρόνια, ο Διγενής Ακρίτας στην προσπάθειά του να υπερπηδήσει την οροσειρά άφησε το αποτύπωμα της παλάμης του στο βουνό. Πολλοί άλλοι μύθοι και θρύλοι είναι συνδεδεμένοι με τα κάστρα που δεσπόζουν στις κορυφές του βουνού, τα οποία κτίστηκαν από τους Βυζαντινούς για να ελέγχουν το θαλάσσιο χώρο βόρεια του νησιού και να εντοπίζουν έγκαιρα πλοία των Σαρακηνών πειρατών.
Γεωμορφολογία
Ο Πενταδάκτυλος αποτελείται από αλυσίδα βουνοκορφών, το ύψος των οποίων φτάνει τα 1024 μ. (Κυπαρισσόβουνος). Το μήκος της οροσειράς ξεπερνά τα εκατό χιλιόμετρα, ενώ το πλάτος της σπάνια υπερβαίνει τα πέντε. Στο δυτικό μέρος υψώνεται απότομα, κοντά στο βορειοδυτικό ακρωτήριο Κορμακίτη, ενώ ανατολικά το ύψος των κορυφών μειώνεται για να καταλήξει βαθμιαία στη χερσόνησο της Καρπασίας η οποία αποτελεί προέκταση του βουνού. Στα βόρεια η οροσειρά χωρίζεται από τη θάλασσα με μια στενή παράκτια πεδιάδα, ενώ στα νότια απλώνεται η πεδιάδα της Μεσαορίας.
Το ανάγλυφο του Πενταδακτύλου χαρακτηρίζεται από απόκρημνες βουνοκορφές, χαράδρες και φαράγγια. Επίσης, ως αποτέλεσμα του ασβεστολιθικού πετρώματος απαντάται πληθώρα επιφανειακών και υπόγειων καρστικών σχηματισμών, όπως σπήλαια, καταβόθρες και υπόγειες σήραγγες.
Οι σημαντικότερες κορυφές είναι από τα δυτικά προς τα ανατολικά: ο Κόρνος (946μ.), ο Κυπαρισσόβουνος (1024μ.), ο Προφήτης Ηλίας (888μ.), ο Άγιος Ιλαρίωνας (725μ.), η Αλωνάγρα (935μ.), το Βουφαβέντο (954μ.), ο Πενταδάκτυλος (740μ.), ο Γιαηλάς (935μ.), η Παλαιά Βρύση (819μ.), ο Όλυμπος (740μ.) και η Καντάρα (724μ.).
Γεωλογία
Τα πετρώματα που κυριαρχούν στην κορυφογραμμή του Πενταδακτύλου είναι ιζηματογενή, αλλόχθονα και ανάγονται στη γεωλογική περίοδο του Τριαδικού (πριν 220 εκατομμύρια χρόνια). Σχηματίστηκαν στον πυθμένα αβαθούς θάλασσας στις παρυφές προϊστορικής ηπείρου που βρισκόταν νότια της Κύπρου και ακολούθως κατακερματίστηκαν και διασκορπίστηκαν κατά μήκος της Τηθύος Θάλασσας από το Κρητιδικό μέχρι το Μειόκαινο (90-10 εκατομμύρια χρόνια πριν). Στη σημερινή τους θέση ωθήθηκαν πριν από 10 εκατομμύρια χρόνια, κατά την περίοδο της αλπικής ορογένεσης, οπότε και η οροσειρά αναδύθηκε από το βυθό της θάλασσας.
Χαρακτηριστικές εμφανίσεις του γεωλογικού σχηματισμού είναι οι σκληροί ανακρυσταλλωμένοι ασβεστόλιθοι που κυριαρχούν στο τοπίο των κεντρικών απόκρημνων βουνοκορφών, ενώ στις παρυφές υπάρχουν αυτόχθονες σχηματισμοί φλύσχη και άλλων πετρωμάτων μικρότερης ηλικίας. Μεγάλος αριθμός λατομείων λειτουργεί στις πλαγιές του Πενταδακτύλου. Κύριο προϊόν εξόρυξης είναι ο ασβεστόλιθος από τον οποίο παράγεται ασβέστης ή, σπανιότερα, εξορύσσεται σε συμπαγή τεμάχια και χρησιμοποιείται στην κατασκευή πλακών δαπέδου. Σημαντικές είναι οι επιπτώσεις στο περιβάλλον από τη λειτουργία των λατομείων με το πρόβλημα να οξύνεται τα τελευταία χρόνια λόγω της αύξησης της οικοδομικής δραστηριότητας στο υπό τουρκική κατοχή μέρος της Κύπρου.
Χλωρίδα και Πανίδα
thumb|right|300px|Άποψη του δάσους της Χαλεύκας με φόντο την κορυφή του Πενταδακτύλου και την Κερύνεια Οι αυξημένες βροχοπτώσεις και οι συχνές ομίχλες δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για το σχηματισμό δασών. Στον Πενταδάκτυλο υπάρχουν μεγάλες δασικές εκτάσεις με τραχεία πεύκη (Pinus brutia) και κυπαρίσσι (Cupressus sempervirens), καθώς και πολλά άλλα είδη δέντρων και θάμνων όπως η γλιστροκουμαριά (Arbutus andrachne) και η δάφνη (Laurus nobilis), οι οποίες αφθονούν στην περιοχή της Καντάρας, η άρκευθος (Juniperus phoenicea) στις χαμηλότερες περιοχές κοντά στη θάλασσα, ενώ στο δάσος συναντά κανείς διάσπαρτες αγριελιές (Olea europaea var. sylvestis), χαρουπιές στις ξηρότερες θέσεις, μοσφιλιές ή κράταιγους (Crataegus azarolus), πουρνάρια (Quercus coccifera), στύρακες (Styrax officinalis) κ.ά. Η περιοχή φιλοξενεί επίσης αριθμό ενδημικών ποωδών φυτών, με το κυπριακό κυκλάμινο (Cyclamen cyprium) να ξεχωρίζει.
Στην πανίδα του Πενταδακτύλου περιλαμβάνονται αλεπούδες (Vulpes vulpes), λαγοί (Lepus europaeus), ο σκαντζόχοιρος (Erinaceus europaeus), μικρά τρωκτικά και είδη νυχτερίδας, ενώ σ' ό,τι αφορά τα πουλιά, αφθονούν οι πέρδικες (Alectoris chukar), οι φάσσες (Columba palumbus) και τα περιστέρια (Columba livia). Μια ιδιαιτερότητα της χερσονήσου της Καρπασίας είναι τα ελεύθερα γαϊδούρια, τα οποία μετά την εγκατάλειψη των χωριών έχουν ξεφύγει και αναπαράγονται μόνα τους στη φύση. Ο πληθυσμός τους σήμερα ανέρχεται περίπου στα 800.
Ιστορία και Παράδοση
Η στρατηγική θέση της οροσειράς του Πενταδακτύλου, με την κορυφογραμμή του να δεσπόζει της Θάλασσας της Κιλικίας στα βόρεια και σχεδόν ολόκληρης της Κύπρου στα νότια, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ιστορία του. Κατά το 11ο αιώνα, σε μια περίοδο που η Κύπρος δεχόταν συνεχείς θαλάσσιες επιδρομές από Σαρακηνούς πειρατές, ενώ η απέναντι ξηρά της Μικράς Ασίας είχε περάσει υπό τον έλεγχο των Σελτζούκων Τούρκων κτίστηκαν στις κορυφές του Πενταδακτύλου τρία φρούρια - του Αγίου Ιλαρίωνα, του Βουφαβέντου και της Καντάρας. Ελέγχοντας πρακτικά ολόκληρο το θαλάσσιο χώρο από τον οποίο προέρχονταν τα εχθρικά πλοία, τα τρία αυτά κάστρα έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην άμυνα του νησιού κατά τους αιώνες 11ο-14ο, αρχικά υπό τους Βυζαντινούς και αργότερα υπό τους Φράγκους. Μέσω σημάτων πυρός δινόταν έγκαιρη προειδοποίηση για εχθρικές κινήσεις καραβιών. Τα φρούρια επίσης χρησιμοποιήθηκαν ως εξοχικές κατοικίες (Άγιος Ιλαρίωνας) ή φυλακές (Βουφαβέντο). Οι αλλαγές στις πολεμικές τέχνες οδήγησαν στην παρακμή των τριών οχυρών, τα οποία τελικά κατεδαφίστηκαν από τους Βενετούς το 16ο αιώνα αφενός για να μεταφερθεί η άμυνα στις πόλεις του νησιού και αφετέρου για να μη χρησιμοποιηθούν από τους Οθωμανούς εισβολείς.
Στενά συνδεδεμένα με τη λαϊκή παράδοση της Κύπρου είναι τα τρία κάστρα του Πενταδακτύλου. Εκεί κατοικούσε η θρυλική Ρήγαινα, η οποία μαζί με το Διγενή Ακρίτα είναι οι πιο ξακουστές μυθικές μορφές από τον κυπριακό Μεσαίωνα. Σύμφωνα με το μύθο στο κάστρο του Βουφαβέντο είναι κρυμμένοι σ' ένα δωμάτιο οι θησαυροί της ρήγαινας και το δωμάτιο αυτό ανοίγει για λίγες στιγμές κάθε Πρωτοχρονιά. Άλλοι μύθοι θέλουν τη ρήγαινα να σμίγει με το Διγενή. Πολλές τοποθεσίες είναι συνδεδεμένες με παραδόσεις, όπως για παράδειγμα η ίδια η κορυφή του Πενταδακτύλου με το αποτύπωμα της παλάμης του Διγενή και η Πέτρα του Διγενή, βράχος τον οποίο έριξε ο Διγενής Ακρίτας ενάντια σ' ένα Σαρακηνό.
Η λαϊκή παράδοση σε σχέση με την κορυφή του Πενταδακτύλου
Σύμφωνα με την παράδοση ο Διγενής κατεδίωξε από τη Μικρά Ασία μέχρι την Κύπρο έναν Σαρακηνό. Κυνηγώντας τον τον έφτασε στον Πενταδάκτυλο τον οποίο όμως δεν μπορούσε να περάσει γιατί ήταν μαλακός σαν ζυμάρι. Τότε πιάστηκε από τη κορυφή του με το αριστερό του χέρι και πέταξε πάνω από το βουνό. Απο τα σημάδια του χεριού πήρε και το βουνό το όνομα του.
Σύγχρονη Ιστορία
thumb|right|300px|Η σημαία της Τουρκίας και της ουτω καλούμενης ΤΔΒΚ σχεδιάστηκαν με ασπρισμένες πέτρες στη νότια πλαγιά του Πενταδακτύλου τη δεκαετία του 1980, ώστε να είναι ορατές από τη Λευκωσία και από μεγάλο μέρος της κεντρικής πεδιάδας της Κύπρου Η περιοχή του Πενταδακτύλου αποτέλεσε πεδίο σύγκρουσης μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων από τα πρώτα χρόνια του κυπριακού προβλήματος. Η διάβαση της Αγύρτας μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του δρόμου Λευκωσίας-Κερύνειας περιήλθαν υπό των έλεγχο των Τουρκοκυπρίων κατά τη διάρκεια των διακοινοτικών ταραχών του 1963-64. Η περιοχή αυτή περιλάμβανε ως επί το πλείστον τουρκικά χωριά, όπως το Κιόνελι, το Πιλέρι και το Ορτά Κιόι στα προάστια της Λευκωσίας, τα οποία μαζί με τον τουρκικό τομέα της πρωτεύουσας αποτέλεσαν έναν από τους πιο σημαντικούς τουρκοκυπριακούς θύλακες τα χρόνια 1964-74. Σημαντικό οχυρό των τουρκοκυπριακών δυνάμεων αποτελούσε το φρούριο του Αγίου Ιλαρίωνα, το οποίο έλεγχε την πόλη της Κερύνειας και μεγάλο μέρος της παραλιακής πεδιάδας.
Θέατρο σκληρών μαχών αποτέλεσε ο Πενταδάκτυλος κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής το 1974. Από την πρώτη φάση του πολέμου (20-23 Ιουλίου 1974) η Κερύνεια μαζί με το δρόμο προς τη Λευκωσία, τον Άγιο Ιλαρίωνα και τα χωριά του τουρκοκυπριακού θύλακα καταλήφθηκαν από τον τουρκικό στρατό και χρησιμοιήθηκαν ως προγεφύρωμα. Μετά τη δεύτερη φάση του πολέμου (14-16 Αυγούστου 1974) ολόκληρη η οροσειρά πέρασε στην κατοχή του τουρκικού στρατού και σχεδόν όλος ο ελληνοκυπριακός πληθυσμός εκτοπίστηκε. Σήμερα στον Πενταδάκτυλο εξακολουθεί να σταθμεύει μεγάλος αριθμός τουρκικών στρατευμάτων, ενώ η περιοχή αποτελεί de facto κομμάτι της επικράτειας της αυτοανακηρυχθείσας ΤΔΒΚ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Κύπρου
Πινόκιο (ταινία, 1940)
Το Πινόκιο (Pinocchio) είναι αμερικανική ταινία μιούζικαλ - φαντασίας κινουμένων σχεδίων του 1940, σε παραγωγή της Walt Disney Animation Studios, βασισμένη στην ιταλική παιδική νουβέλα Οι Περιπέτειες του Πινόκιο, του Κάρλο Κολόντι. Η ταινία ήταν η δεύτερη μεγάλου μήκους της εταιρείας, μετά τη μεγάλη επιτυχία της ταινίας Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι.
Η πλοκή της ταινίας έχει ως κύρια πρόσωπα έναν άκληρο ξυλουργό, τον Τζεπέτο, και τον Πινόκιο, μια ξύλινη κούκλα που ο ίδιος έφτιαξε. Η μαριονέτα ζωντανεύει από μία μπλε νεράιδα, η οποία του είπε ότι μπορεί να γίνει ένα αληθινό αγόρι, εάν αποδείξει ότι είναι γενναίος, φιλαλήθης και ανιδιοτελής. Οι προσπάθειες του Πινόκιο να γίνει ένα αληθινό αγόρι περιλαμβάνουν και διάφορες συναντήσεις με περίεργους χαρακτήρες. Το έργο του Κολόντι, διασκευάστηκε από τους Αουρέλιους Μπατάλια, Ουίλιαμ Κοτρέλ, Όττο Ένγλαντερ, Έρνμαν Πένερ, Γιόζεφ Σάμπο, Τεντ Σιρς και Ουέμπ Σμιθ. Οι επικεφαλής σκηνοθετών ήταν οι Μπεν Σάρπστιν και Χάμιλτον Λάσκε. Οι Sequence Directors ήταν οι Νόρμαν Φέργκιουσον, Τ. Χι, Ουίλφρεντ Τζάκσον, Τζακ Κίννι και Μπιλ Ρόμπερτς. Ο Πινόκιο ήταν μία πρωτοποριακή παραγωγή στον τομέα των εφέ, προσφέροντας ρεαλιστικές εικόνες, μηχανοκίνητα οχήματα, φυσικά στοιχεία όπως βροχή, καπνός, κεραυνοί, σκιές και νερό. Η κινηματογραφική διανομή έγινε από την RKO Pictures, και κυκλοφόρησε στον κινηματογράφο στις 23 Φεβρουαρίου 1940.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με τον Τζίμινι Κρίκετ, να τραγουδά το κομμάτι When You Wish Upon a Star και να εξηγεί πως η ιστορία που θα πει αφορά το πώς οι ευχές μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. Η ιστορία του ξεκινά στο μαγαζί του ξυλουργού Τζεπέτο, σε ένα φανταστικό χωριό. Ο Τζίμινι παρακολουθεί, ενώ ο Τζεπέτο τελειώνει τη δουλειά με μια ξύλινη μαριονέτα, την οποία ονομάζει Πινόκιο (ένα όνομα που δεν αρέσει στη γάτα Φίγκαρο και στο ψάρι Κλειώ). Πριν κοιμηθεί όμως, ο Τζεπέτο εύχεται σε ένα αστέρι ο Πινόκιο να ήταν ένα αληθινό αγόρι. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, η Μπλε Νεράιδα επισκέπτεται το ξυλουργείο και δίνει ζωή στον Πινόκιο, που όμως θα συνεχίσει να είναι μαριονέτα. Τότε εκείνη τον πληροφορεί ότι αν αποδείξει ότι είναι γενναίος, φιλαλήθης και ανιδιοτελής θα γίνει ένα αληθινό αγόρι και αναθέτει στον Τζίμινι να γίνει η συνείδησή του.
thumb|right|Ο Γεδεών και ο Τίμιος Τζον Ο Τζεπέτο ανακαλύπτει πως η ευχή του πραγματοποιήθηκε και κατακλύζεται από χαρά. Ωστόσο, πηγαίνοντας στο σχολείο, ο Πινόκιο θα συναντήσει τον Γεδεών τον Γάτο και τον Τίμιο Τζον, ο οποίος τον πείθει να ενταχθεί στο κουκλοθέατρο του Στρομπόλι παρά τις ενστάσεις του Τζίμινι. Έτσι, ο Πινόκιο γίνεται αστέρας στο σόου του Στρομπόλι ως μαριονέτα που μπορεί να τραγουδά και να χορεύει χωρίς να χρειάζεται νήματα. Το βράδυ, όταν θέλησε να πάει στο σπίτι του, ο Στρόμπολι τον κλειδώνει σε ένα κλουβί. Ο Τζίμινι επισκέπτεται τον Πινόκιο, αλλά είναι αδύνατο να τον ελευθερώσει. Έτσι εμφανίζεται η Μπλε Νεράιδα και ρώτα τον Πινόκιο γιατί δεν ήταν στο σχολείο. Ο Τζίμινι λέει στον Πινόκιο να πει την αλήθεια, αλλά αντί αυτού αρχίζει να λέει ψέματα, κάτι που έχει ως συνέπεια να μεγαλώσει η μύτη του. Ο Πινόκιο, λοιπόν, ορκίζεται να είναι καλός από εδώ και στο εξής και η Μπλε Νεράιδα επαναφέρει τη μύτη του στην αρχική της κατάσταση, ενώ επίσης τον ελευθερώνει από το κλουβί λέγοντάς του ότι αυτή είναι η τελευταία φορά που τον βοηθά.
Παράλληλα, ο Τίμιος Τζον και ο Γεδεών, συναντούν έναν αμαξά, ο οποίος υπόσχεται πως θα τους δώσει αρκετά χρήματα αν βρουν ανόητα μικρά παιδιά για να τα πάρει μαζί του στο Νησί της Ευχαρίστησης. Όταν συνάντησαν ξανά τον Πινόκιο, τον πείθουν ότι χρειάζεται διακοπές. Στο Νησί ο Πινόκιο θα αποκτήσει έναν φίλο, τον Λάμπγουϊκ, έναν παραβάτη. Στο Νησί δεν υπάρχουν όρια και το κάθε παιδί μπορεί να κάνει ό,τι θέλει κι έτσι τα παιδιά καπνίζουν, πίνουν, παίζουν τζόγο, βανδαλίζουν τον χώρο και άλλα. Μάταια ο Τζίμινι προσπαθεί να πάρει τον Πινόκιο από εκεί. Θυμωμένος με τον Πινόκιο, ξεκινάει για να φύγει από τον νησί, αλλά διαπιστώνει ότι τα παιδιά μεταμορφώνονται σε γαϊδούρια για να δουλέψουν σε αλατωρυχεία και σε τσίρκο. Τότε ο Τζίμινι τρέχει να πει στον Πινόκιο τι συμβαίνει, βλέποντας τον Λάμπογουϊκ να έχει ήδη μεταμορφωθεί σε γαϊδούρι και τον Πινόκιο να έχει αποκτήσει μόνο αυτιά και ουρά γαϊδάρου, μετά την απόδρασή τους.
Όταν οι δυο τους επιστρέφουν στο εργαστήρι του Τζεπέτο, ανακαλύπτουν ότι λείπει, τόσο αυτός όσο και η γάτα του και το ψάρι του. Μέσω ενός μηνύματος από τη Μπλε Νεράιδα, ανακαλύπτουν ότι μία φάλαινα ονόματι Μόνστρο, έχει καταπιεί τον Τζεπέτο στην προσπάθειά του να βρει τον Πινόκιο και τώρα ζει στην κοιλιά της. Ο Πινόκιο αποφασίζει να σώσει τον πατέρα του και έτσι πηδά στη θάλασσα μαζί με τον Τζίμινι. Σύντομα, ο Πινόκιο βρίσκεται κι αυτός στην κοιλιά της φάλαινας όπου επανασυνδέεται με τον Τζεπέτο. Ο Τζεπέτο λέει στον Πινόκιο ότι η φάλαινα ανοίγει το στόμα της μόνο για να φάει και ο Πινόκιο σκέφτεται να την κάνει να φτερνιστεί, ώστε να μπορέσουν να αποδράσουν. Το σχέδιο πετυχαίνει, αλλά η φάλαινα συνεχίζει να τους καταδιώκει. Ο Πινόκιο οδηγεί τον Τζεμπέτο σε ένα ασφαλές άνοιγμα που σχηματίζουν τα βράχια και αργότερα όλοι ξεβράζονται στην ακροθαλασσιά. Όλοι έχουν επιζήσει εκτός από τον Πινόκιο, ο οποίος κείτεται αναίσθητος στα λιμνάζοντα νερά.
Πίσω στο σπίτι, όλοι θρηνούν τον Πινόκιο όμως η Μπλε Νεράιδα αποφασίζει πως ο Πινόκιο απέδειξε ότι ήταν γενναίος, φιλαλήθης και ανιδιοτελής, και τον επαναφέρει στη ζωή ως πραγματικό αγόρι πλέον. Όλοι μαζί αρχίζουν να το γιορτάζουν. Τέλος, ο Τζίμινι, οδεύει προς τα αστέρια για να ευχαριστήσει τη Νεράιδα, η οποία τον ανταμείβει με έναν χρυσό έμβλημα, το οποίο τον πιστοποιεί ως εγκεκριμένο της συνείδησης.
Ανάπτυξη
Το Σεπτέμβριο του 1937, κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ταινίας Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι, ο animator Νόρμαν Φέργκιουσον έφερε μεταφρασμένο το έργο του Κάρλο Κολόντι ονόματι Οι Περιπέτειες του Πινόκιο στον Ουώλτ Ντίσνεϋ. Όπως αναφέρει στα απομνημονεύματά του ο Φέργκιουσον, ο Ντίσνεϋ ενθουσιάστηκε διαβάζοντας το βιβλίο. Εν τω μεταξύ το Πινόκιο, ήταν προγραμματισμένο να γίνει η τρίτη ταινία της Disney μετά το Μπάμπι, όμως κάποιες δυσκολίες που αφορούσαν αυτή την ταινία κατέστησαν το Πινόκιο ως την επόμενη ταινία που θα έκανε η εταιρεία.
Σενάριο και σχεδιασμός
Σε αντίθεση με τη Χιονάτη, που ήταν μία μικρή ιστορία και οι σεναριογράφοι δε θα μπορούσαν να την επεκτείνουν αρκετά, το Πινόκιο ήταν βασισμένο σε μυθιστόρημα. Από εκεί και πέρα, η ιστορία άλλαξε δραστικά πριν την τελική της μορφή. Στο πρωτότυπο κείμενο, ο Πινόκιο είναι ψυχρός, αγενής, αχάριστος και απάνθρωπος, χωρίς να έλκει τη συμπάθεια των άλλων και μαθαίνοντας μόνο μέσω βασανιστηρίων. Έτσι, οι συγγραφείς αποφάσισαν να παρουσιάσουν μία μοντέρνα εκδοχή της ιστορίας, παρόμοια με εκείνη του Τσάρλι Μακάρθι αλλά εξίσου θορυβώδη, όπως εμφανίζεται και στο βιβλίο. Η ιστορία αναπτυσσόταν ακόμα στα πρώιμα στάδια του animation της.
Παρόλα αυτά, ο Ντίσνεϋ έβλεπε τον νέο Πινόκιο πολύ αβοήθητο και ευκολόπιστο σε σχέση με τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Έτσι, το καλοκαίρι του 1938, ο Ντίσνεϋ και η συγγραφική του ομάδα δημιούργησαν τον χαρακτήρα του γρύλου, ο οποίος στο αυθεντικό κείμενο ήταν ένας μικρός χαρακτήρας που σκοτώνει ο Πινόκιο με ένα ξύλινο σφυρί και επιστρέφει αργότερα ως φάντασμα. Ο Ντίσνεϋ βαφτίζει τον γρύλο Τζίμινι και τον κάνει τον χαρακτήρα που οδηγεί τον Πινόκιο στις σωστές αποφάσεις. Αφού ο χαρακτήρας επεκτάθηκε, του δώσανε μία πιο αληθινή μορφή με μυτερά πόδια και κεραίες, αλλά ο Ντίσνεϋ και πάλι ήθελε κάτι πιο συμπαθητικό. Από την άλλη, ο Ουόρντ Κίμπαλ, ο οποίος δούλευε μήνες για να σχεδιάσει τη σκηνή "Soup Eating Sequence" στη Χιονάτη και η οποία τελικά δε συμπεριλήφθηκε στην ταινία, ήταν έτοιμος να παραιτηθεί, έως ότου ο Ντίσνεϋ τον επιβράβευσε δίνοντάς του το πόστο του επικεφαλής σχεδιαστών του Τζίμινι Κρίκετ. Ο Κίμπαλ σχεδίασε τον Τζίμινι Κρίκετ ως έναν μικρό άνθρωπο με ωοειδές κεφάλι. Αργότερα, ο Κίμπελ αστειευόμενος είπε ότι ο μόνος λόγος που τον καθιστά τριζόνι είναι επειδή τον φωνάζουν έτσι.
Διανομή ρόλων
thumb|left| Ο Ντίκ Τζόουνς (δεξιά) που έδωσε τη φωνή του στον Πινόκιο. Μετά την πολύ μεγάλη επιτυχία που σημείωσε η Χιονάτη, ο Ουώλτ Ντίσνεϋ, θέλησε δημοφιλή ονόματα για να δώσουν φωνή στη νέα του ταινία, η οποία μάλιστα έμεινε στην ιστορία ως η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων με διασημότητες στο κάστινγκ της. Τον ρόλο του Τζίμινι Κρίκετ τον ανέλαβε ο διάσημος τραγουδιστής Κλιφ Έντουαρντς. Ο Έντουαρντς ήταν ένας δημοφιλής διασκεδαστής που είχε κάνει πωλήσεις εκατομμυρίων, ο πρώτος μάλιστα που το είχε πετύχει αυτό. Σχετικά με τον ρόλο του Πινόκιο, ο Ντίσνεϋ απέρριψε την ιδέα να δοθεί σε έναν ενήλικα και υποστήριξε ότι πρέπει να την κάνει ένα παιδί. Έτσι, τον ρόλο ανέλαβε ο Ντίκι Τζόουνς, ένα δωδεκάχρονο αγόρι το οποίο είχε εμφανιστεί και στην ταινία του Φρανκ Κάπρα, Ο Κύριος Σμιθ πάει στην Ουάσινγκτον. Οι υπόλοιποι ρόλοι δόθηκαν ως εξής: ο Φράνκι Ντάρο ως Λάμπγουϊκ, ο Ουόλτερ Κάτλετ ως Τίμιος Τζον, η Έβελιν Βέναμπλ ως Μπλε Νεράιδα, ο Τσαρλς Γιούντελς ως Στρομπόλι και Αμαξά και, τέλος, ο Κρίστιαν Ραμπ ως Τζεπέτο, του οποίου η φιγούρα ήταν μία καρικατούρα του ίδιου του Ραμπ.
Ένας ακόμα ηθοποιός που επιλέχθηκε ήταν ο Μελ Μπλανκ για τον ρόλο του Γεδεών του Γάτου, ο οποίος μνημονεύεται και για άλλους ρόλους του σε κινούμενα σχέδια της Warner Bros, σε μικρές ιστορίες. Παραδόξως, οι διάλογοι του χαρακτήρα κόπηκαν, καθότι αποφασίστηκε ότι θα είναι μουγκός. Ωστόσο, το μόνο που κρατήθηκε από τον Μπλανκ είναι ένας διαρκής λόξιγκας που ακούγεται τρεις φορές σε όλη την ταινία.
Animation
Το Animation ξεκίνησε το 1938. Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, επικεφαλής του τμήματος του σχεδιασμού των χαρακτήρων ήταν ο Τζόε Γκραντ. Το τμήμα ήταν επιφορτισμένο να φτιάξει τρισδιάστατες μακέτες. Έτσι, δόθηκαν στο προσωπικό μοντέλα ώστε να παρατηρήσουν πως πρέπει να φαίνεται ο κάθε χαρακτήρας στα σχέδια, αλλά και από οποιαδήποτε γωνία επιθυμούσαν οι καλλιτέχνες. Οι δημιουργοί των μοντέλων επιφορτίστηκαν και για τον σχεδιασμό των ρολογιών του Τζεπέτο, καθώς επίσης για τον βαγόνι του Στρομπόλι αλλά και για την άμαξα του Αμαξά. Παρόλα αυτά, υπήρξαν δυσκολίες στο να φαίνεται ρεαλιστική η κίνηση του οχήματος κι έτσι στην ταινία, οι μακέτες γυρίστηκαν χρησιμοποιώντας το στυλ Stop motion. Κάθε κάδρο μεταφέρθηκε μέσω ζελατίνας, χρησιμοποιώντας το πρώιμο στάδιο ενός φωτοτυπικού. Ακριβώς όπως συνέβη και στη Χιονάτη, το live-action υλικό γυρίστηκε με τους ηθοποιούς να παίζουν παντομίμα υπό την επίβλεψη του Χάμιλτον Λάσκε. Συνεπώς, οι animator μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το υλικό αυτό σαν οδηγό του animation.
Εν τέλει, ο Πινόκιο αποδείχτηκε μεγάλο επίτευγμα στη χρήση εφέ κινουμένων σχεδίων. Σε αντίθεση με τους animator χαρακτήρων, οι οποίοι εστίαζαν στην υποκριτική των χαρακτήρων, οι animator των εφέ έκαναν τα πάντα να κινούνται, εκτός από τους χαρακτήρες. Αυτό συμπεριλαμβάνει τα οχήματα, τα φυσικά φαινόμενα, όπως η βροχή ο κεραυνός, το χιόνι, οι καπνοί και το νερό, όπως επίσης και τη σκόνη της Νεράιδας. Ο animator Όσκαρ Φίσινγκερ, ο οποίος ως επί το πλείστον εργάστηκε στο Φαντασία, ήταν αυτός που συνεισέφερε περισσότερο για τα εφέ του ραβδιού της Μπλε Νεράιδας. Ο animator των εφέ, Σάντι Στρόδερ, έγραφε ημερολόγιο σχετικά με το animation του νερού, το οποίο περιλαμβάνει φούσκες, πιτσιλιές, κύματα, αλλά και τη γενικότερη ψευδαίσθηση ότι κάποιος βρίσκεται υποθαλάσσια. Για να γίνει πιο ευδιάκριτο το βάθος του ωκεανού, οι animators βάλανε περισσότερες λεπτομέρειες στα κύματα της επιφάνειας στο προσκήνιο και λιγότερες λεπτομέρειες στην επέκταση της επιφάνειας. Αφού το animation πέρασε μέσω ζελατίνης, οι animators αναγκάστηκαν με μολύβι να ξαναπεράσουν κάποια στοιχεία στο πώς φαίνονται τα κύματα. Για να εξοικονομήσουν χρόνο και χρήμα, οι πιτσιλιές παρέμειναν ιμπρεσιονιστικές. Τεχνικές αυτού του τύπου, έκαναν το Πινόκιο την πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων με τόσο αληθοφανή εφέ. Ο Όλι Τζόνστον σημείωσε: «Πιστεύω ότι [ο Πινόκιο] είναι ένα από τα τελειότερα πράγματα που έχουν βγει ποτέ από στούντιο», ενώ ο Φρανκ Τόμας είπε ότι «το νερό μοιάζει τόσο αληθινό, που ένας άνθρωπος μπορεί να βουλιάξει σε αυτό, και θα το κάνει».
Soundtrack
Τα τραγούδια της ταινίας γράφτηκαν από τον Λι Χαρλάιν, σε στίχους του Νεντ Ουάσινγκτον. Το μουσικό θέμα γράφτηκε από τον Χάρλαιν και τον Πολ Σμιθ. Το soundtrack κυκλοφόρησε στις 9 Φεβρουαρίου 1940. Μάλιστα, το κομμάτι του Τζίμινι Κρίκετ, When You Wish upon a Star, έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία και έγινε και theme song της ίδιας της The Walt Disney Company. Το soundtrack κέρδισε και το Όσκαρ καλύτερης μουσικής αλλά και Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού, για το προαναφερθέν τραγούδι.
Θέματα
thumb|right|Ο Νίκολας Σάμμοντ είπε ότι ο Πινόκιο είναι μία μεταφυσική μεταφορά για τη διαπαιδαγώγηση των ανηλίκων Αμερικάνων. Ο Κιθ Μπούκερ θεωρεί πως η ταινία είναι η πιο προσγειωμένη από τα κινούμενα σχεδία της Disney παρά τα μουσικά θέματα και τη μαγεία της, σημειώνοντας παράλληλα ότι ο πρωταγωνιστής της ταινίας πρέπει να πολεμήσει σκληρά για να αποδείξει την αξία του και ο οποίος φαίνεται να καταπιάνεται με το ήθος του καπιταλισμού περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ταινία της εταιρείας. Η Κλόντια Μίτσελ και η Ζακλίν Ριντ-Ουάλς είπαν ότι πρωταγωνιστές σαν τον Πινόκιο και τον Μπάμπι δημιουργήθηκαν σκόπιμα από την Disney, ώστε να προσελκύσουν και αγόρια και κορίτσια. Ο Μαρκ Ι. Πίνκσυ είπε πως είναι «απλά μία ηθική ιστορία και ιδανική για την διαπαιδαγώγηση» και σημείωσε ότι η ταινία είναι η αγαπημένη των γονιών που έχουν μικρά παιδιά.
Ο Νίκολας Σάμμοντ είπε ότι η ταινία είναι «μία μεταφυσική μεταφορά για τη διαπαιδαγώγηση των Αμερικανών ανηλίκων στα μέσα του αιώνα» και ότι είναι τελικά «μία αφομοίωση του μύθου». Ο ίδιος υποστήριξε πως η ταινία της Disney έχει ως επίκεντρο τη μεσαία τάξη και προορίζεται ώστε να αναμεταδώσει το μήνυμα ότι «οι ευχαριστήσεις της μεσαίας τάξης, οδηγούν σε υποζύγιο». Για τον Σάμμοντ, ο σκοπός της ταινίας είναι να βοηθήσει ώστε να εγκλιματιστούν τα παιδιά της μεσαίας τάξης, της αναβληθείσας ικανοποίησης, της αυταπάρνησης και της λιτότητας και ότι αυτά είναι οι εμπειρίες του μέσου Αμερικανού.
Αρχική έκδοση
thumb|right|Οι τίτλοι αρχής της ταινίας. Το Πινόκιο ως επί το πλείστον απέσπασε θετικές κριτικές. Ο Φρανκ Σ. Νάγκεντ της εφημερίδας New York Times, έδωσε στην ταινία πέντε αστέρια λέγοντας ότι «το Πινόκιο είναι επιτέλους εδώ και είναι τόσο καλό όσο είχαμε ευχηθεί ότι θα είναι – ίσως και καλύτερο – και είναι μία τόσο ευχάριστη, έξυπνη και υπέροχη φανταστική ιστορία όσο το κάθε παιδί αλλά και μεγάλος ήλπιζε να δει». Το περιοδικό Time έδωσε, επίσης, θετική κριτική λέγοντας ότι «η ταινία ξεπερνά τη Χιονάτη και τους επτά νάνους, στη δεξιοτεχνία και τη λεπτομέρεια των σχεδίων, στο χρωματισμό, στη διάρθρωση τόσων χαρακτήρων αλλά και στη μεγαλύτερη ποικιλία των φωτογραφικών εφέ. Επίσης, η γοητεία, η αγάπη και το χιούμορ με το οποίο παρουσιάστηκαν οι χαρακτήρες, την κατατάσσει σε μία κατηγορία που δεν υπάρχει άλλη ταινία». Η ταινία κέρδισε Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού αλλά και Καλύτερης μουσικής, τα οποία ήταν και τα πρώτα που έλαβε ταινία της Disney.