cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυτταρικός πυρήνας
Φυσικές ιδιότητες και ανακάλυψη
Ο πυρήνας έχει σχήμα σφαιρικό ή ωοειδές και βρίσκεται κατά βάσει στο κέντρο, περίπου, του κυττάρου. Η διάμετρος του είναι περίπου 6 μικρόμετρα, ενώ καταλαμβάνει περίπου το 10% του όγκου του κυττάρου. Το μεγάλο μέγεθος του τον καθιστά ως το μεγαλύτερο κυτταρικό οργανίδιο, αλλά και το μόνο που μπορεί να παρατηρηθεί με το φωτονικό μικροσκόπιο. Το μεγάλο του μέγεθος βοήθησε τους επιστήμονες να τον παρατηρήσουν πρώτο σε σχέση με τα υπόλοιπα κυτταρικά οργανίδια. Συγκεκριμένα, στο τέλος του δέκατου έβδομου αιώνα ο Ολλανδός Αντουάν φαν Λέβενχουκ (1632 – 1723) ήταν ο πρώτος που παρατήρησε πυρήνα σε κύτταρα σολομού. Ωστόσο, η λειτουργία του πυρήνα ανακαλύφθηκε πολύ αργότερα.
Δομές του πυρήνα
Στον πυρήνα εντοπίζονται οι παρακάτω δομές:
Πυρηνική μεμβράνη
Ο πυρήνας περιβάλλεται από διπλή μεμβράνη που ονομάζεται πυρηνική μεμβράνη ή πυρηνικός φάκελος. Η εξωτερική μεμβράνη αποτελεί συνέχεια της μεμβράνης του ενδοπλασματικού δικτύου. Η επικοινωνία μεταξύ του πυρήνα και του κυτταροπλάσματος επιτυγχάνεται με την βοήθεια των πυρηνικών πόρων, που διαθέτει η πυρηνική μεμβράνη. Οι πόροι αυτοί μεταφέρουν διάφορα μόρια από και προς τον πυρήνα με ενεργό μεταφορά χρησιμοποιώντας την ενέργεια που απελευθερώνει η υδρόλυση του ATP.
Η πυρηνική μεμβράνη περιβάλλεται από δύο δίκτυα πρωτεϊνικών ινιδίων. Τα δίκτυα αυτά βοηθούν στην στήριξη του πυρήνα. Το εσωτερικό δίκτυο ινιδίων ονομάζεται πυρηνικός υμένας και αποτελείται από μια πρωτεΐνη, την λαμίνη. Το εξωτερικό δίκτυο είναι λιγότερο οργανωμένο. Τα δίκτυα αυτά αποδιαττάσονται σε κάθε μίτωση και αναδιατάσσονται αργότερα.
Πυρηνίσκος
Ο πυρηνίσκος ή πυρήνιο, είναι η πλέον ευδιάκριτη δομή στον πυρήνα ενός ευκαρυωτικού κυττάρου. Είναι η δομή στην οποία συγκεντρώνονται τα διάφορα τμήματα των χρωμοσωμάτων που περιέχουν γονίδια τα οποία κωδικοποιούν το ριβοσωμικό RNA (ή rRNA). Στη συνέχεια τα μόρια του rRNA που παράγονται από τα συγκεκριμένα γονίδια συνδέονται με πρωτεΐνες που κωδικοποιούνται από γονίδια του DNA του πυρήνα, αλλά έχουν εξαχθεί στο κυτταρόπλασμα για να παραχθούν μέσω μετάφρασης του mRNA αλλά και να τροποποιηθούν. Οι πρωτεΐνες αυτές εισέρχονται στον πυρήνα διαμέσου των πυρηνικών πόρων. Έτσι σχηματίζονται τα ριβοσώματα, ριβοπρωτεϊνικά σύμπλοκα τα οποία είναι απαραίτητα στην μετάφραση του RNA. Στην συνέχεια τα ριβοσώματα εξέρχονται στο κυτταρόπλασμα όπου συνδέονται στο ενδοπλασματικό δίκτυο ή παραμένουν ελεύθερα.
Χρωμοσώματα
Τα χρωμοσώματα αποτελούν τις δομές στις οποίες βρίσκεται το DNA. Τα χρωμοσώματα εκτός από DNA περιέχουν και πρωτεΐνες. Το σύμπλοκο των πρωτεϊνών με το DNA ονομάζεται χρωματίνη. Τα χρωμοσώματα σχηματίζονται όταν τα δίκτυα ινιδίων χρωματίνης αναδιπλώνονται και συσκευάζονται με την βοήθεια ειδικών πρωτεϊνών. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι το DNA του κυττάρου έχει συνολικό μήκος 2 μέτρα (στον άνθρωπο)), χωράει στον πυρήνα του κυττάρου που έχει διάμετρο μόλις 6 μικρόμετρα! Αυτό οφείλεται στην εξαιρετικά μεγάλη συμπίεση του. Τα χρωμοσώματα είναι προσδεδεμένα με την βοήθεια πρωτεϊνών στο πυρηνικό περίβλημα.
Πυρηνόπλασμα
Ο χώρος που περιβάλλεται από την πυρηνική μεμβράνη ονομάζεται πυρηνόπλασμα. Το πυρηνόπλασμα είναι ουσιαστικά ένα διάλυμα που περιέχει RNA και πρωτεΐνες που εξυπηρετούν τις ειδικές λειτουργίες του πυρήνα. Πάντως διαφέρει αρκετά από χημική άποψη σε σχέση με το κυτταρόπλασμα. Η διαφορά οφείλεται στους πυρηνικούς πόρους που μεταφέρουν επιλεκτικά τις διάφορες ουσίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια
Μανουέλ Οράντες
Ο Μανουέλ Οράντες Κοράλ (λατινικό αλφάβητο : Manuel Orantes Corral), γεννημένος στην Βαρκελώνη στις 6 Φεβρουαρίου 1949, είναι πρώην Ισπανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και Ολυμπιονίκης. ήταν Νο 2 στον κόσμο στις 23 Αυγούστου 1973.
Ήταν νικητής στο Αμερικανικό όπεν στο μονό το 1974 και φιναλίστ στο Ρολάν Γκαρός στο απλό το 1974 και στο διπλό το 1978 με συμπαίκτη τον Χοσέ Ιγκέρας, και το 1976 ήταν νικητής στο τουρ της ΑΤΡ.
Στο κύπελλο Ντέιβις έχει αγωνιστεί για την Ισπανία σε 14 διοργανώσεις από το 1967 έως το 1980 με ρεκόρ 60 νίκες και 27 ήττες.
Πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες του Μεξικό το 1968 όπου η αντισφαίριση ήταν άθλημα επίδειξης και κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στο απλό και στο διπλό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ισπανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν
HMS Dreadnought (1906)
Το έκτο HMS «Dreadnought» (Ντρέντνωτ, που στα αγγλικά σημαίνει «Ατρόμητος») του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού ήταν το πρώτο θωρηκτό παγκοσμίως που διέθετε κύριο πυροβολικό ενιαίου και μεγάλου διαμετρήματος, αντί να διαθέτει δευτερεύον πυροβολικό αποτελούμενο από πυροβόλα μικρότερων διαμετρημάτων. Ενώ μέχρι τότε ο συνήθης βαρύς οπλισμός των θωρηκτών ήταν 4 πυροβόλα των 305 χιλ. και 8 ή περισσότερα διαμετρήματος 234 έως 152 χιλ., το Ντρέντνωτ έφερε 10 πυροβόλα (κανόνια) των 305 χιλ. διατεταγμένα σε 5 δίδυμους πύργους (1 προς πλώρη, 2 εκατέρωθεν περί το μέσον και 2 προς πρύμνη) με επικουρία τηλεβόλων των 102 χιλ. Η δε θωράκισή του ήταν η ισχυρότερη των συγχρόνων του. Συνεπώς ήταν το μοναδικό θωρηκτό στην εποχή του που με την καινοτομία του διέθετε διπλάσια δύναμη πυρός, αφού μπορούσε να βάλει με 8 πυροβόλα «κατά πλευρά» όταν όλα τα άλλα αντίστοιχά του μπορούσαν μόνο με 4. Ήταν επίσης το πρώτο μεγάλο πολεμικό πλοίο που κινούνταν από ατμοστροβίλους, κάνοντάς το το ταχύτερο πολεμικό πλοίο του μεγέθους του εκείνη την εποχή.
Η κλάση «Ντρέντνωτ»
Τα υπάρχοντα σχέδια θωρηκτών της εποχής τυπικά περιελάμβαναν την τοποθέτηση τεσσάρων μεγάλων πυροβόλων σε διπλούς πυργίσκους στην πλώρη και στην πρύμνη, με έναν αριθμό μικρότερων πυροβόλων παρατεταγμένων στις πλευρές του πλοίου, κατά το πρότυπο των παλαιότερων ιστιοφόρων πολεμικών πλοίων. Όχι μόνον αυτό έθετε σε αχρηστία σχεδόν το ήμισυ των πυροβόλων (της άλλης πλευράς) του πλοίου καθ' οποιαδήποτε στιγμή (ενώ αντίθετα οι πυργίσκοι ήταν ελεύθεροι να βάλλουν προς οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές), αλλά και επέτρεπε την εισροή υδάτων στο πλοίο μέσω των πολλών κανονιοθυρίδων, που αποτελούσε ξεκάθαρο κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα σε κακή κατάσταση θάλασσας. Επιπροσθέτως, κάθε διαμέτρημα πυροβόλου εμφάνιζε διαφορετικές βαλλιστικές ιδιότητες, κάτι που περιέπλεκε τη σκόπευση, ειδικά όταν γινόταν προσπάθεια ν' ανιχνευτούν οι πίδακες ύδατος από την πρόσπτωση των οβίδων. Τα πυροβόλα μικρότερου διαμετρήματος, θα έπρεπε είτε να κρατήσουν το πυρ αναμένοντας τα βαρύτερα πυροβόλα, τα οποία είχαν έναν μεγαλύτερο χρόνο αναχορηγίας (κατά κάποιον τρόπο), αναιρώντας έτσι το πλεονέκτημα του υψηλότερης ταχυβολίας των μικρότερων διαμετρημάτων, είτε να δημιουργήσουν σύγχυση στην παρατήρηση μεταξύ των πιδάκων από τις οβίδες των μεγαλύτερων και των μικρότερων πυροβόλων.
Η επινόηση του ατμοστροβίλου από τον Τσαρλς Άλτζερνον Πάρσονς το 1884 οδήγησε σε σημαντική αύξηση της ταχύτητας των πλοίων, μετά τη δραματική και μη εγκεκριμένη επίδειξη της Τουρμπίνια (Turbinia) με την ταχύτητά της των 34 κόμβων (63 km/h) στη Ναυτική Επιθεώρηση του Σπίτχεντ το 1897. Κατόπιν περαιτέρω δοκιμών και την ναυπήγηση δύο αντιτορπιλλικών κινουμένων με ατμοστροβίλους, των HMS Viper και HMS Cobra, το Ναυαρχείο επιβεβαίωσε το 1905 ότι τα μελλοντικά σκάφη του Βασιλικού Ναυτικού θα κινούνταν με ατμοστρόβιλους.
Η ιδέα των αποκλειστικά μεγάλων πυροβόλων
Η ιδέα των πολεμικών πλοίων με αποκλειστικά μεγάλα πυροβόλα ("all-big-gun" warships), ικανών να ανοίξουν πυρ από μεγάλη απόσταση, φαίνεται πως γεννήθηκε όταν η απειλή από τις τορπίλες γινόταν ολοένα και ισχυρότερη. Ο Ιταλός ναυπηγός Βιττόριο Κουνιμπέρτι άρθρωσε πρώτος την ιδέα ενός θωρηκτού με αποκλειστικά μεγάλα πυροβόλα το 1903 (αν και ο Τζων Φίσερ υποστήριζε ότι ο ίδιος συνέλαβε αυτή την ιδέα το 1900). Όταν το Ιταλικό Ναυτικό δεν ακολούθησε τις προτάσεις του, ο Κουνιμπέρτι έγραψε ένα άρθρο στο Jane's Fighting Ships διαδίδοντας την ιδέα του. Πρότεινε ένα «ιδεώδες» μελλοντικό Βρετανικό θωρηκτό 17.000 τόνων, με κύριο πυροβολικό δώδεκα πυροβόλων των 12 ιντσών (305 mm), θωρηκτή ζώνη 12 ιντσών και ταχύτητα 24 κόμβων (44 km/h).
Παρατηρήσεις
Αξιοσημείωτο είναι πως την ίδια εκείνη εποχή και το Αμερικανικό Ναυτικό ναυπήγησε ταυτόχρονα δύο θωρηκτά το "Μίσιγκαν" και το "Νότιος Καρολίνα" με κύριο οπλισμό 8 πυροβόλων επίσης των 305 χιλ. διατεταγμένων μάλιστα σε 4 όμως πύργους κατά το διάμηκες (2 προς πλώρη και 2 προς πρύμνη) η οποία και αυτή η διάταξη έγινε αργότερα κλασσική (κλάση Θωρηκτού). Παρά ταύτα το αγγλικό σκάφος ήταν εκείνο που έδωσε διεθνή κλάση το ομώνυμο όνομα ως «Θωρηκτό Ντρέντνωτ».
Διοκλής ο Μεγαρεύς
Στην ελληνική μυθολογία ο Διοκλής ο Μεγαρεύς ήταν ήρωας των Μεγάρων. Τόσο πολύ σέβονταν τη μνήμη του οι Μεγαρείς, ώστε επικαλούνταν το όνομά του όταν ήθελαν να δώσουν κύρος στα λεγόμενά τους. Προς τιμή του Διοκλή τελούσαν αγώνες στην αρχή κάθε άνοιξης, τα λεγόμενα Διόκλεια.
Ωστόσο, ο ομηρικός ύμνος στη Δήμητρα (153, 474) τον συγκαταλέγει ανάμεσα στους 4 ή 6 βασιλείς της Ελευσίνας (και όχι των Μεγάρων). Μεταγενέστεροι συγγραφείς αναφέρουν τον Διοκλή ως άρχοντα της Ελευσίνας μεν, που καταγόταν όμως από τα Μέγαρα, και εκδιώχθηκε από τον Θησέα όταν ο τελευταίος πήγε να καταλάβει την Ελευσίνα.
Εορδαία
right|250px|thumb|Χάρτης τως περιοχών της [[Μακεδονία (αρχαίο βασίλειο)|αρχαίας Μακεδονίας]]
Η Εορδαία είναι ιστορική περιοχή της αρχαίας Μακεδονίας. Εντάσσεται ιστορικά στην Άνω Μακεδονία και αποτελούσε βασίλειο, το οποίο διοικούσε μια τοπική αριστοκρατία, όπως τα υπόλοιπα βασίλεια της Άνω Μακεδονίας, της Ορεστίδας και της Ελιμίας.
Ετυμολογία
Η λέξη Εορδαία προέρχεται απ' την Πελασγική Εόρδα που ήταν ανώτατη θεά στην οποία ήταν αφιερωμένο το τοπωνύμιο κοντά στη Νάουσα, Ορδαια. Άλλος τύπος της λέξης "Εόρδα" είναι το όνομα Άρδα. Η Εόρδα αντιστοιχεί προς το σανσκριτικό jorda, το γερμανικό Erda, το λατινικό Terra, και σημαίνει ότι και η "Γαία" η Μητέρα Γη δηλαδή, απ' την οποία αργότερα σχηματίστηκε στην Ιωνική γλώσσα το όνομα Γα - Μάτερ, Δα - Μάτερ, Δήμητηρ, Δήμητρα. Η λέξη "Εόρδα" μετατράπηκε αργότερα στο υποκοριστικό 'Ερα και στην Ιωνική διάλεκτο έγινε Ήρα ή 'Ερα και από δω τοπωνύμια, όπως Εράτυρα ή Ερέτρια. Και ο καθηγητής Αγαπητός Τσομπανάκης παρατηρεί πως η λέξη Fορδαία είναι πρωτοελληνική. Το F και ως φθόγγος και ως γράμμα έχει πλέον εκπέσει.
Κατά τον Προμπονά:
ΕορδΙα=FορδΙα σήμαινε την πλούσια σε ρόδα γη. Δηλαδή ο τόπος ονομάστηκε έτσι από τα θαυμάσια ρόδα που ευδοκιμούσαν στην περιοχή. Προς επιβεβαίωση της ερμηνείας αυτής, αναφέρει και το χωρίο του Ηροδότου (VI 11138).
Γεωγραφία
Η ετυμολογία του ονόματός της ίσως να μην είναι άσχετη με την υδρογραφική ιδιαιτερότητα του λεκανοπεδίου, το οποίο ξεχώριζε για τα άφθονα νερά του, καθώς υπήρχαν σε αυτό πέντε λίμνες (ανάμεσά τους και η αποξηραμένη σήμερα Κίτρινη λίμνη-έλος), ενώ το διέρρεε από το νότιο ως το βόρειο άκρο ο Εορδαϊκός ποταμός (σημερινό ρέμα του Πεντάβρυσου) με τους παραποτάμους του (Ασπροποτάμου κ.α.) και ένα πλήθος από χειμάρρους.
Ιστορία
Ως πρώτοι κάτοικοι της περιοχή αναφέρονται οι Πελασγοί, που αργότερα, αφομοιώθηκαν πιθανότατα από το ελληνικό φύλο των Εορδών. Οικιστικές προϊστορικές ή μυκηναϊκές θέσεις εντοπίζονται στην περιοχή της Κίτρινης Λίμνης.
Η Εορδαία της Άνω Μακεδονίας, αποτελούσε αυτόνομο βασίλειο, που εντάχθηκε γρήγορα με τον Μακεδονικό Βασίλειο, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες περιοχές της Άνω Μακεδονίας, οι οποίες εντάχθηκαν αργότερα.
Από τις αρχαίες πηγές μνημονεύονται τέσσερις σημαντικές πόλεις:
Επίσης, από την ιστορικογεωγραφική έρευνα έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη αρκετών αρχαίων οικισμών της Εορδαίας κοντά στα εξής σημερινά χωριά: Άγιος Δημήτριος, Άγιος Χαράλαμπος, Άγιος Χριστόφορος, Ακρινή, Ανατολικό, Ασβεστοχώρι, Βεγόρα, Δροσερό, Εξοχή, Ερμακιά, Καπνοχώρι, Καρδιά, Καρυοχώρι, Κόμανος, Κομνηνά, Μαυροπηγή, Μεσόβουνο, Πολύμυλος, Ποντοκώμη, Πύργοι και Σπηλιά.
Οι Εορδοί, κατά τους Περσικούς Πολέμους, επί Ξέρξη Α', μήδισαν και μετείχαν εναντίον των πόλεων-κρατών της Νότιας Ελλάδας στη μάχη των Πλαταιών. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο, στην Εορδαία στρατοπέδευσε ο βασιλιάς των Σπαρτιατών, Βρασίδας, τo 424 π.Χ., ως σύμμαχος του βασιλιά της Μακεδονίας, Περδίκκα Β΄, που πολεμούσε τον βασιλιά των Λυγκηστών, Αρριβαίο.
Κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Εορδοί συμμετείχαν υπό την αρχηγία του ηγεμόνα τους Πτολεμαίου του Λάγου και ιδρυτή της Δυναστεία των Πτολεμαίων στην Αρχαία Αίγυπτο. Μνεία της Εορδαίας γίνεται και αργότερα κατά τη ρωμαϊκή περίοδο επειδή μέσω αυτής πέρναγε η ρωμαϊκή οδός Εγνατία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επιγραφές (κυρίως απελευθερωτικές πράξεις) ρωμαϊκών (αυτοκρατορικών) χρόνων από το σημ. χωριό Εξοχή, οι οποίες μαρτυρούν τον θεσμό της δουλείας και τη λατρεία της Ενοδίας θεάς στην αρχαία Εορδαία. Εξάλλου, στην αρχαία αυτή φυλετική περιοχή μαρτυρείται το υψηλότερο, μετά την Ελίμεια, ποσοστό λατρευόμενων θεοτήτων (17 θεότητες και 18 τόποι λατρείας).
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες χώρες της Μακεδονίας
Κούρης (ποταμός)
Ο Κούρης είναι ο έβδομος μεγαλύτερος ποταμός της Κύπρου με μήκος 38 χιλιόμετρα καί ένας από τους σπουδαιότερους του νησιού όσον αφορά την υδρολογική του αξία. Πηγάζει από το κεντρικό τμήμα της οροσειράς του Τροόδους και χύνεται στον κόλπο της Επισκοπής, 10 περίπου χιλιόμετρα δυτικά της πόλης της Λεμεσού. Η λεκάνη απορροής του, έκτασης πέραν τον 300 τ.χλμ, εκτείνεται νοτίως του υδροκρίτη της οροσειράς του Τροόδους, ανάμεσα στην κορυφή Όλυμπος ή Χιονίστρα (1951 μ.) και την Μαδαρή (1610 μ.).
Οι κύριες πηγές του βρίσκονται ανατολικά και νοτιοανατολικά της πλατείας Τροόδους σε υψόμετρο περίπου 1700 μ. Στη πορεία του διέρχεται από το χωριό Αμίαντος, από την κοιλάδα του Σαΐτα και από το χωριό Τριμίκλινη όπου υπάρχει μικρό φράγμα και διασώζεται γεφύρι από την εποχή της Ενετοκρατίας. . Στην περιοχή της Άλασσας συμβάλλει με τους δυο κύριους παραποτάμους του, τον Κρυό και τον Λιμνάτη. Ακολούθως διέρχεται ανάμεσα στις κοινότητες Καντού και Ερήμη και χύνεται στην θάλασσα στον κόλπο της Επισκοπής. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ονομασία του ποταμού παραπέμπει στην αρχαία πόλη του Κουρίου που βρίσκεται πολύ κοντά στις εκβολές του. Η υδρολογική αξία του Κούρη είναι ιδιαίτερα σημαντική για την Κύπρο, αφού παρέχει περίπου το 20% των υδάτων που καταλήγουν κάθε χρόνο στα φράγματα του νησιού.
Φράγμα του Κούρη
Στον Κούρη έχει κατασκευαστεί, το 1989, το μεγαλύτερο φράγμα στη Κύπρο χωρητικότητας 115,000,0000 m3. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1984 και διήρκεσε τέσσερα χρόνια, είναι χωμάτινο και έχει 110 μέτρα ύψος. Η τεχνητή λίμνη που σχηματίζεται από το φράγμα καλύπτει έκταση 3,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων και εμπλουτίζεται, κυρίως, από τα νερά του Κούρη και των παραποτάμων του Κρυού και Λιμνάτη, καθώς και από μέρος των νερών του Διαρίζου που εκτρέπεται στην κοίτη του Κρυού μέσω υπόγειας σήραγγας μήκους 14 χλμ.που αρχίζει σπό την περιοχή του φράγματος Αρμίνου. . Στα νερά του φράγματος βυθίστηκαν ορισμένα κτίσματα του παρακείμενου χωριού Αλάσσα, μεταξύ των οποίων και ο παλαιός ιερός ναός της κοινότητας, που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο. .
Στον Κούρη υπάρχει και ένα δεύτερο, πολύ μικρότερο φράγμα, στην περιοχή της Τριμίκλινης που κατασκευάστηκε το 1958. Το ανάχωμα του έχει ύψος 33 μέτρα και η χωρητικότητα του είναι 340.000 m3.
Μπρνο
thumb|325px|Πανόραμα του Μπρνο. Το Μπρνο (τσέχικα: Brno, γερμανικά: Brünn) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη της Τσεχίας, στην ανατολική Μοραβία (και η άτυπη πρωτεύουσα της ιστορικής περιοχής).
thumb|300px|Η [[Έπαυλη Τούγκεντατ.]]
Ιστορία
Στα μέσα του 11ου αιώνα κάθε μεγάλη πόλη διοικούνταν από ηγεμόνα των Πρεμυσλιδών που λογοδοτούσε στον δούκα της Βοημίας στην Πράγα. Οι ηγεμόνες ενέδρευαν στις "πρωτεύουσες" των περιοχών, δηλαδή στα κάστρα Μπρνο, Όλομοουτς και Ζνόιμο. Στα τέλη του 12ου αιώνα ενοποιήθηκαν και δημιούργησαν το Μαργραβιάτο της Μοραβίας.
Το Μπρνο έλαβε προνόμια μεγάλης πόλης το 1243 από τον Βεγκέσλαο Α΄ της Βοημίας, πράξη που συνδέθηκε με την μετακίνηση γερμανόφωνων πληθυσμών όπως συνέβαινε συχνά κατά το Μεσαίωνα. Το 1324 η βασίλισσα Ελισάβετ Ριτσέζα θεμελίωσε τη Βασιλική της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Κατά τα μέσα του 14ου αιώνα έγινε ένα από τα κέντρα για τις περιφερειακές συνελεύσεις της Μοραβίας, οι συνεδριάσεις των οποίων εναλλάσσονταν μεταξύ Μπρνο και Όλομοουτς. Αυτά τα περιφερειακά όργανα αρχής λάμβαναν τις αποφάσεις στα πολιτικά, νομικά και οικονομικά ζητήματα. Ήταν επίσης αρμόδια για τη συντήρηση των περιφερειακών αρχείων.
Κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Χουσσιτών έγιναν προσπάθειες κατάληψης του Μπρνο από τους Χουσσίτες (1428, 1430) αλλά απέτυχαν.
Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, το 1643 και το 1645, το Μπρνο ήταν η μόνη πόλη που αντιστάθηκε επιτυχώς στα σουηδικά στρατεύματα, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία να αναδιατάξει το στρατό της για να αποκρούσει τη σουηδική πίεση.
Το 1742 οι Πρώσοι προσπάθησαν, μάταια, να κατακτήσουν την πόλη υπό την ηγεσία του Φρειδερίκου Β΄. Τον 18ο αιώνα άρχισαν να αναπτύσσονται η βιομηχανία και το εμπόριο. Σύντομα μετά από την βιομηχανική επανάσταση η πόλη έγινε ένα από τα βιομηχανικά κέντρα της Μοραβίας.
Το 1805 έλαβε χώρα η μάχη του Άουστερλιτς κοντά στην πόλη ενώ ο Ναπολέων Βοναπάρτης έμεινε κάποια βράδια εκεί το διάστημα εκείνο και ξανά το 1809.
Το 1839 το πρώτο τραίνο έφθασε στο Μπρνο. Μαζί με την ανάπτυξη της βιομηχανίας ήρθε η αύξηση των προαστίων.
Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας (1918-1938) το Μπρνο συνέχισε να αναπτύσσεται. Το Πανεπιστήμιο Μάζαρυκ και το κρατικό οπλοστάσιο (Československá Statni Zbrojovka Brno) άνοιξαν το 1919. Οι εκθεσιακοί χώροι του Μπρνο άνοιξαν το 1928 με μια έκθεση του σύγχρονου πολιτισμού. Η πόλη ήταν όχι μόνο κέντρο της βιομηχανίας και του εμπορίου, αλλά και της εκπαίδευσης και του πολιτισμού. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος προκάλεσε σοβαρές ζημίες στο Μπρνο. Κατά τη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος πολλοί Τσέχοι πολίτες εκτελέσθηκαν. Όλοι οι γερμανόφωνοι κάτοικοι (Brünner-Deutsche= Γερμανοί του Μπρυν) αναγκάστηκαν να αφήσουν την πατρίδα τους μετά τον πόλεμο.
Σύντομα μετά από τον πόλεμο, η κομμουνιστική επανάσταση πραγματοποιήθηκε το 1948 και η κομμουνιστική εποχή τελείωσε το 1989 με τη «Βελούδινη επανάσταση».
Ο αστεροειδής 290 Μπρούνα (Bruna), που ανακαλύφθηκε το 1890, πήρε το όνομά του από το Μπρνο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μοραβία Κατηγορία:Πόλεις της Τσεχίας
Χαλκερό Καβάλας
Το Χαλκερό είναι χωριό και πρώην κοινότητα του νομού Καβάλας. Βρίσκεται περικυκλωμένο από τέσσερα βουνά, απέχει 11 χιλιόμετρα από την πόλη της Καβάλας και ανήκει στο ομώνυμο Δήμο από το 1997. Επίσης συνορεύει βορειοδυτικά με την Παλαιά Καβάλα (12,5 χιλιόμετρα) και ανατολικά με τη Νέα Καρβάλη (4,5 χιλιόμετρα) Ο πληθυσμός του ήταν 175 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021.
Ιστορία του τόπου και γενικές πληροφορίες
Το Χαλκερό αποτελούσε τμήμα της κοινότητας Κιοσέ Ελιάζ κατα την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι κάτοικοι του Χαλκερού είναι Σαρακατσάνοι, Βλάχοι και πρόσφυγες Πόντιοι και Καππαδόκες. Εδώ και περίπου δυο δεκαετίες κατοικούν και Αλβανοί μετανάστες. Το Χαλκερό πήρε την ονομασία του, επειδή στις ορεινές εκτάσεις του Αγίου Τιμοθέου (παλαιά ονομασία "Κιόσελες") υπήρχαν ή πιθανόν υπάρχουν μεταλλεύματα χαλκού.
Το χωριό κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα υπάγονταν στο καζά Καβάλας κατά τη διοικητική διάρθρωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με Βουλγαρικές στατιστικές το χωριό είχε 360 Τούρκους. Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, το χωριό απελευθερώθηκε.
Επιπλέον, το χωριό ιστορικά είχε μια έκταση όπου εγκαταστάθηκε το 1963 η Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων (λεγόμενης "ΒΦΛ"). Παλαιότερα, υπήρε έντονη αγροτική δραστηριότητα, ωστόσο στα σύγχρονα χρόνια μετατράπηκε σε ήπια. Η κτηνοτροφική δραστηριότητα είναι εξίσου σε ήπια κατάσταση ενώ αποτελεί σήμερα, έδρα μηχανουργείων, συνεργείων επισκευής και τέλος τον τόπο ίδρυσης των Μαρμάρων Καβάλας όπου σήμερα υπολειτουργούν. Παλαιότερα, περίπου στα τέλη της δεκαετίας του '90, ενεργούσε η βιοτεχνία πλαστικών "Πετζετάκης" όπου παραμένει εγκαταλελειμμένη ακόμη και σήμερα.
Κοινότητα Χαλκερού
Το 1926 η κοινότητα Κιοσέ Ελιάζ μετονομάστηκε και αυτή σε Χαλκερόν μαζί με μετονομασίες των υπολοίπων οικισμών. Την κοινότητα Χαλκερού αποτελούσαν οι οικισμοί :
Η κοινότητα Χαλκερού καταργήθηκε το 1997 (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ) με το σχέδιο Καποδίστριας και συνενώθηκε με το Δήμο Καβάλας.
Πολιτισμός
Στο παρελθόν υπήρχε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Χαλκερού το 1998 όπου και διαλύθηκε κάποια χρόνια αργότερα. Παλιά γινόταν πανηγύρι την Πρωτομαγιά με μεγάλη κοσμοσυρροή αλλά σταμάτησε το 2008. Στο Χαλκερό λειτουργεί ΚΑΠΗ απο το 2004, το οποίο συστεγάζεται με το Δημοτικό Ιατρείο.
Το χωριό εδώ και αρκετά χρόνια διαθέτει μια χριστιανική εκκλησία, αυτήν της Ζωοδόχου Πηγής ενώ υπάρχει και το παρεκκλήσι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού ενώ μελλοντικά αναμένεται να διατίθεται και μια αίθουσα εκδηλώσεων, όλα αυτά εντός του οικοπέδου της εκκλησίας.
Α.Μ.Σ. Ατρόμητος Χαλκερού
Ο Ατρόμητος Χαλκερού ιδρύθηκε το 1982. Έμβλημά του από το 2005 είναι το αστέρι. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο. Έδρα του είναι το γήπεδο Τάσος Μελετιάδης Βαλκανιονίκη των Αγώνων του 1984 ,με καταγωγή από το Χαλκερό. Παλαιοτέρα ονομαζόταν Δημοτικό Στάδιο Χαλκερού και εξελίχθηκε τον Ιούλιο του 2002, που για την εποχή του ήταν ένα σύγχρονο γήπεδο. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 467 θέσεις.
Πρόεδρος της ομάδας είναι ο Κοσμάς Χατζηβασιλειάδης ο οποίος ήταν και αυτός ποδοσφαιριστής τη δεκαετία του ΄80 και του ΄90. Μάλιστα είναι η ομάδα με τις περισσότερες συμμετοχές στην Α2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Καβάλας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Νερό Σολάρ
μικρογραφία|300x300εσ|Μπακού-Shollar αγωγού μεταφοράς νερού κοντά Khudat Το νερό Σολάρ είναι εμφιαλωμένο νερό από τη πηγή Σολάρ στο Σολάρ του Αζερμπαϊτζάν, ή το νερό αντλείται στην πόλη του Μπακού από τη πηγή Σολάρ.
Ιστορία
μικρογραφία|300x300εσ|Κατασκευή του αγωγού νερού Μπακού-Σολάρ στις αρχές του 20ου αιώνα Το Μπακού είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Αζερμπαϊτζάν, καθώς και η μεγαλύτερη πόλη στην Κασπία Θάλασσα και την περιοχή του Καυκάσου. Παρά το μεγαλείο, τον 19ο αιώνα, το νερό ήταν αλμυρό και σπάνια καθαρό, σμυβάλλοντας στην ανάπτυξη ασθενειών όπως η χολέρα, η διφθερίτιδα, η οστρακιά, ο τυφοειδής πυρετός και ο πυρετός με κουκίδες. Αντιμέτωποι με συνεχείς διακοπές και ανθυγιεινές παροχή νερού, οι άνθρωποι του Μπακού ζήτησαν μια "αξιόπιστη, υγιή πηγή νερού". Όταν όλες οι γνωστές λύσεις είχαν εξαντληθεί, οι πολεοδόμοι στο Μπακού αναζήτησε τη διεθνή εμπειρία. Μετά από χρόνια έρευνας και περισυλλογής, αποφάσισαν τη κατασκευή ενός αγωγού για να κατευθύνει το νερό από τον Καύκασο στο Μπακού. Το νερό από τον αγωγό έγινε γνωστό ως "νερό Σολάρ".
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η πρόσβαση σε πόσιμο νερό ήταν ένα σοβαρό πρόβλημα για τους περισσότερους ανθρώπους που ζουν στο Μπακού. Οι εναλλακτικές λύσεις, όπως οι μονάδες αφαλάτωσης ή ένας αγωγός από τον ποταμό Κύρο ήταν πολύ δαπανηρές και εγκαταλείφθηκαν. Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, ο Χατζί Ζεϊναλαμπντίν Ταγκίγιεφ, Αζέρος, βιομήχανος και φιλάνθρωπος, συνέλαβε μια ιδέα για την κατασκευή ενός αγωγού από τους πρόποδες του Καυκάσου προς το Μπακού. Το 1899, ο Ταγκίγιεφ προσέλαβε τον Γουίλιαμ Λίντλεϊ, Βρετανό πολιτικό μηχανικό, ο οποίος είχε σχεδιάσει πολλαπλά συστήματα ύδρευσης και αποχέτευσης για περισσότερα από τριάντα πόλεις σε όλη την Ευρώπη. Επιφορτισμένος με την προσπάθεια να βρει μια πλούσια πηγή νερού, ο Λίντλεϊ επέλεξε τις πηγές κοντά στην Γκούμπα στα Βουνά του Καυκάσου. Η δημοτική κυβέρνηση του Μπακού αρχικά ήταν αντίθετη με την ιδέα της κατασκευής του αγωγού, αλλά ο Ταγκίγιεφ επέμεινε, λέγοντας, "Όσο το βουνό Σαχντάγκ [είχε] πάγο στην κορυφή του ...το Σολάρ ποτέ δεν θα εξαντληθεί."
Ο Λίντλεϊ πέρασε το 1899 ολοκληρώνοντας τις ερευνητικές εργασίες κοντά στη Γκούμπα, η οποία είναι πλούσια σε πηγές και ποτάμια. Το νερό που βρέθηκε στο Σολάρ βρίσκεται στα υψίπεδα μεταξύ του Κουσάρ και Χαζρί. Το έργο υποστηρίχθηκε από τον Αλιμαρντάν Τοπτσουμπάσοφ, μέλος της Δούμας. Ο Τοπτσουμπάσοφ παρείχε 25.000 ρούβλια για το έργο του Λίντλεϊ.
Το 1901, η Δούμα έδωσε άλλα 182.000 ρούβλια για το έργο. Το έργο ξεκίνησε στις 3 Ιανουαρίου 1904. Ωστόσο, το σχέδιο επιβραδύνθηκε λόγω της επανάστασης μεταξύ 1905 και 1907. Στις 5 Μαΐου 1909, η Δούμα δημιούργησε το Τμήμα της Κατασκευής του Αγωγού Νερού και ο Λίντλεϊ ονομάστηκε μηχανικός.
Η κατασκευή του αγωγού ξεκίνησε τον ιανουάριο του 1917.
Αγωγός νερού
Ο αγωγός Μπακού-Σολάρ περνά μέσα από τους λόφους της Γκούμπα και καταλήγει στο Μπακού. Ο αγωγός έχει μήκος κοντά στα 200 χιλιόμετρα, έχει κατεύθυνση προς τα νότια και χρειάστηκαν εκατοντάδες εργατικά χέρια για το κτίσιμο του. Σύντομα μετά την κατασκευή του αγωγού, παρέχονταν 3 εκατομμύρια κουβάδες νερό την ημέρα για τους κατοίκους του Μπακού. Σήμερα ο αγωγός παραμένει σημαντική πηγή νερού για το κεντρικό Μπακού. Αξιόπιστη και καθαρή, αυτή η πηγή του νερού έχει συμβάλει στην αύξηση του πληθυσμού του Μπακού από μερικές χιλιάδες σε πάνω από 2.5 εκατ. άτομα.
Όταν κατασκευαστεί, ο αγωγός νερού Μπακού-Σολάρ ήταν ο μεγαλύτερος στη χώρα.
Υπάρχουν τρεις πύργοι νερού Σολάρ στον οικισμό Σοβέτσκι του Μπακού. Σύμφωνα με τους κατοίκους τα μνημεία αυτά ελήφθησαν υπό τον έλεγχο του κράτους. Οι πύργοι χτίστηκαν τον 19ο αιώνα, λόγω της κατασκευής του αγωγού Σολάρ. Από κάθε πύργο οι άνθρωποι έπαιρναν το νερό από τον αγωγό Σολάρ. Αυτοί οι πύργοι λειτούργησαν μέχρι το 1950.
Οι σημερινές προκλήσεις
Moin διεξήγαγε έρευνα για το αν Shollar νερό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πηγή το εμφιαλωμένο νερό λειτουργία. Μετά Moin πήρε ένα δείγμα από το Shollar άνοιξη και το έστειλε στη Γερμανία για τη δοκιμή, γερμανοί επιστήμονες επιβεβαίωσαν ότι η Shollar νερό ήταν μια "εξαιρετική πηγή πόσιμου [νερό]."
Σύγχρονη εμφιάλωσης νερού από το Shollar αγωγού άρχισε την 1η ιουλίου 1997. Χρησιμοποιώντας Taghiyev αρχική του αγωγού και ντόπιους εργαζόμενους, η επιχείρηση πωλεί το νερό σε όλο το Αζερμπαϊτζάν. Η εταιρεία διευρύνει τους πόρους και σήμερα μπουκάλια αναψυκτικών, συμπεριλαμβανομένων cola και με γεύση πορτοκάλι τη σόδα.
Αναφορές
<references group="" responsive="0"> Κατηγορία:Επαρχία Κούμπα Κατηγορία:Μπακού Κατηγορία:Αζερική κουζίνα Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Ασπροσαύριδο
Το Ασπροσαύριδο, Trachurus mediterraneus είναι ψάρι της οικογένειας των καραγκιδών. Το ασπροσαύριδο ζει στον Ατλαντικό Ωκεανό, από τον Βισκαϊκό κόλπο μέχρι τη Μαυριτανία συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου. Στη Μαύρη Θάλασσα και τη Θάλασσα του Μαρμαρά ζει το υποείδος Trachurus mediterraneus ponticus. Είναι βενθοπελαγικό ψάρι με μέγεθος μέχρι 60 εκατοστά. Έχει εμπορική αξία.
Συνήθως συναντάται σε μεγέθη 7-25 εκατοστών στα Ελληνικά νερά.Ειναι ψάρι που συναντάται κυρίως στην ανοιχτή θάλασσα και σπανιότερα κοντά στην ακτή. Κολυμπούν μέχρι βάθη των 200 μέτρων. Τρέφονται με μικρές γαρίδες,αθερίνες και μικρούς γαύρους.
Κύρια μέθοδος αλιευσεις του από σκάφος είναι το τσαπαρίβκαι σπανιώτερα η ελαφριά συρτή αφρού, ενώ από την ακτή αλιεύεται σχεδόν αποκλειστικά με την τεχνική του lrf και σπανιότερα με casting,πεταχτάρι η εγγλέζικο. Αποτελεί εξαιρετικό δόλωμα για συρτή ανοιχτής θαλάσσης. Αποτελεί αγαπημένη τροφή μεγάλων πελαγίσιων θηρευτών όπως των μαγιάτικων και των τόνων. Είναι ψάρι βρώσιμο και εξαιραιτικος μεζές, αφού πρώτα τηγανιστεί.
Πηγές
[http://www.fishbase.org/summary/SpeciesSummary.php?genusname=Trachurus&speciesname=mediterraneus Froese, Rainer and Pauly, Daniel, eds. (2006), Trachurus mediterraneus στον ιστότοπο FishBase]
Κατηγορία:Καραγκίδες Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Ψάρια του Ατλαντικού Ωκεανού Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Βέλικο Οτσίγιεβο
Το Βέλικο Οτσίγιεβο (σερβικά κυριλλικά: Велико Очијево) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 20 κατοίκους.
Προ του Πολέμου της Βοσνίας, το χωριό του Βέλικο Οτσίγιεβο αποτελούσε μέρος του Δήμου του Ντρβαρ, ο οποίος επίσης ευρίσκεται εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, όμως εντός του Καντονιού 10.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, το Βέλικο Οτσίγιεβο αποτελούσε τμήμα της τοπικής κοινότητας του Οτσίγιεβο η οποία αριθμούσε 176 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Φρειδερίκος Α΄ της Άνω Λωρραίνης
Ο Φρειδερίκος Α΄ της Άνω Λωρραίνης (Frédéric Ier de Lorraine, περ. 912 - 978) από τον Οίκο του Αρντέν-Μπαρ ήταν κόμης του Μπάρ και δούκας της Άνω Λωρραίνης, γιος του Βίγκερικ της Λοθαριγγίας κόμη του Μπιτζώ με καταγωγή σε βαθμό έκτης γενεάς από τον Καρλομάγνο και της Κουνιγκούντας της Γαλλίας.
Νυμφεύτηκε το 954 την Βεατρίκη, κόρη του Ούγου του μέγα κόμη των Παρισίων και δέχθηκε ως προίκα περιοχές του αββαείου του Σαιν-Ντενί στην Λωρραίνη. Αντάλλαξε περιοχές με την επισκοπή του Τουλ και ίδρυσε την κομητεία του Μπαρ, έτσι έγινε γενάρχης του Οίκου των Αρδεννών–Μπαρ, δευτερεύοντος κλάδου του Οίκου των Αρδεννών. Το δουκάτο της Λωρραίνης διοικούσε εκείνη την εποχή ο Μπρούνο επίσκοπος της Κολωνίας, αδελφός του αυτοκράτορα Όθωνα, ο οποίος το 959 το μοίρασε σε δύο μαργραβίες· ο Φρειδερίκος Α΄ έγινε μαργράβος στην Άνω Λωρραίνη και ο ανιψιός του Γοδεφρείδος Α΄ στην Κάτω ΛΩρραίνη. Μετά τον θάνατο του Μπρούνο το 977, οι δύο μαργράβοι έγιναν ανεξάρτητοι δούκες.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Βεατρίκη των Ροβερτιδών, κόρη του Ούγου του μεγάλου, δούκα των Φράγκων, απέκτησε:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης Κατηγορία:Οίκος του Αρντέν
Είσοδος των Σταυροφόρων στην Κωνσταντινούπολη
Η είσοδος των Σταυροφόρων στην Κωνσταντινούπολη (Entrée des Croisés à Constantinople) ή Οι Σταυροφόροι που μπαίνουν στην Κωνσταντινούπολη είναι μεγάλος πίνακας του Ευγένιου Ντελακρουά. Ανατέθηκε από τον Λουδοβίκο Φίλιππο το 1838 και ολοκληρώθηκε το 1840. Είναι ελαιογραφία και εκτίθεται στη συλλογή του Μουσείου του Λούβρου στο Παρίσι.
Ο πίνακας του Ντελακρουά απεικονίζει ένα διάσημο επεισόδιο της Τέταρτης Σταυροφορίας (12 Απριλίου 1204), στο οποίο οι Σταυροφόροι εγκατέλειψαν το σχέδιό τους να εισβάλουν στη Μουσουλμανική Αίγυπτο και την Ιερουσαλήμ, και αντίθετα κατέλαβαν τη χριστιανική (Ανατολική Ορθόδοξη) πόλη της Κωνσταντινούπολης, την πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο πίνακας δείχνει τον Βαλδουίνο Α΄ της Κωνσταντινούπολης να ηγείται μιας πομπής στους δρόμους της πόλης μετά την επίθεση. Σε όλες τις πλευρές εμφανίζονται κάτοικοι της πόλης που ζητούν έλεος.
Η φωτεινότητα και η χρήση του χρώματος οφείλονται στη μελέτη του Ντελακρουά για τους Μεγάλους Ζωγράφους, όπως ο Πάολο Βερονέζε. Ο πίνακας εκτέθηκε στο σαλόνι του 1841, όπου ο ζωγραφικός ρομαντισμός του στυλ του ήταν αμφιλεγόμενος. Ο Le Constitutionnel εξέφρασε τη λύπη του για τη «ταραγμένη και στραγγαλισμένη σύνθεση, τα θαμπά γήινα χρώματα και την έλλειψη συγκεκριμένων περιγραμμάτων», αλλά ο Μπωντλαίρ εκτίμησε την «πίστη της αφαίρεσης» του έργου.
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Άλογα στην τέχνη Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ευγένιου Ντελακρουά
Ummagumma
To Ummagumma είναι διπλό άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Pink Floyd, του οποίου το πρώτο μέρος είναι ηχογραφημένο σε ζωντανή εμφάνιση και το δεύτερο στο στούντιο. και κυκλοφόρησε στις 25 Οκτωβρίου 1969 μέσω της "Harvest Records".
Ιστορία του δίσκου
Η ηχογράφηση του ζωντανά ηχογραφημένου μέρους του δίσκου πραγματοποιήθηκε στο "Mother's Club" του Μπέρμιγχαμ στις 27 Απριλίου και στις 2 Μαΐου 1969 στο "College of Commerce" του Μάντσεστερ.
Η στούντιο ηχογράφηση προήλθε από συνθέσεις του κάθε μέλους του συγκροτήματος ξεχωριστά, με τον Ρίτσαρντ Ράιτ να δημιουργεί το "Sysyphus" με ήχους από πλήκτρα και μέλοτρον, τον Ρότζερ Γουώτερς να προσφέρει το "Several Species of Small Furry Animals Gathered Together in a Cave and Grooving with a Pict" με εφέ φωνητικών και τυμπάνων σε διάφορες ταχύτητες, όπως και το "Grantchester Meadows" το οποίο αποτελούσε το εναρκτήριο κομμάτι των συναυλιών του συγκροτήματος. Επίσης, ο Γκίλμορ προσέφερε το "The Narrow Way (Parts 1-3)" και ο Μέισον το "The Grand Vizier's Garden Party (Part 1: Entrance; Part 2: Entertainment; Part 3: Exit)".
Το εξώφυλλο του δίσκου παρουσιάζει τα μέλη των Pink Floyd με μία κορνίζα να κρέμεται στον τοίχο δίπλα τους και να δείχνει ακριβώς την ίδια εικόνα, όντας παράδειγμα του "Droste effect". Η συγκεκριμένη δημιουργία πραγματοποιήθηκε από την "Hipgnosis".
Το "Ummagumma" κυκλοφόρησε στις 25 Οκτωβρίου 1969 στην Ευρώπη και δύο εβδομάδες αργότερα στην Αμερική, ανεβαίνοντας στο # 5 των βρετανικών τσαρτ και το # 74 στο Billboard, όπου έγινε ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος ο οποίος κατάφερε να μπει στο Top-100 των Ηνωμένων Πολιτειών. Το άλμπουμ έχει βραβευθεί ως πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και ασημένιο στην πατρίδα του συγκροτήματος.
Οι κριτικές για το άλμπουμ ήταν θετικές κατά την εποχή της κυκλοφορίας του, αν και με το πέρασμα των χρόνων τα μέλη του συγκροτήματος δήλωσαν την δυσαρέσκεια τους για τον τρόπο ηχογράφησης του δίσκου και το τελικό αποτέλεσμα.
Ανάλυση τραγουδιών
Το ηχογραφημένο στο στούντιο μέρος του άλμπουμ ξεκινάει με το "Sysyphus (Parts 1-4)", του οποίου το πρώτο μέρος ανοίγει με μία εισαγωγή από τύμπανα και μέλοτρον, ακολουθούμενο από ένα σόλο πιάνο. Στο δεύτερο μέρος ακούγεται πιάνο με εφέ τυμπάνων και φωνητικών, ενώ στο τρίτο μέρος περιλαμβάνονται απαλά πλήκτρα με τιτιβίσματα πουλιών, για να ολοκληρωθεί με ένα ορχηστρικό κρεσέντο πριν εμφανιστεί και πάλι το πρώτο μέρος.
Δεύτερο τραγούδι είναι το "Grantchester Meadows" το οποίο παρουσιάζει τους στίχους του Γουώτερς συνοδευόμενους από ακουστική κιθάρα. Οι στίχοι περιγράφουν ένα βουκολικό και ονειρικό σκηνικό στο Γκράντσεστερ και είναι ένα από τα πολλά τραγούδια των Pink Floyd που εξυμνούν την βρετανική επαρχία.
Τέταρτο κομμάτι του άλμπουμ είναι το "The Narrow Way" του Ντέιβιντ Γκίλμορ, αποτελούμενο από τρία μέρη, το πρώτο εκ των οποίων είναι ένα ακουστικό κομμάτι με τίτλο "Baby Blue Shuffle in D minor", με το δεύτερο να περιλαμβάνει ηλεκτρική κιθάρα και τύμπανα, ενώ το τρίτο μέρος περιέχει τα μοναδικά φωνητικά που έκανε ο Γκίλμορ για το "Ummagumma".
Ο δίσκος ολοκληρώνεται με το "The Grand Vizier's Garden Party (Part 1: Entrance; Part 2: Entertainment; Part 3: Exit)" του Νικ Μέισον. Το πρώτο μέρος αποτελείται από μία σύντομη μελωδία φλάουτου, ακολουθούμενο από ένα γύρισμα των τυμπάνων πριν περάσει στο δεύτερο μέρος με ήχους από διάφορα τύμπανα για να ολοκληρωθεί με σόλο φλάουτο από την Λίντι Μέισον.
Θέσεις τσαρτ
Ummagumma (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 25 Οκτωβρίου 1969
Βραβεύσεις
Ummagumma (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος
Γαλλία (SNEP Certification): Χρυσός
Μουσικοί
Το "Ummagumma" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Pink Floyd Κατηγορία:Άλμπουμ του 1969
Βουλευτικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ (2009)
Στις 18 Ιανουαρίου του 2009 διεξήχθησαν βουλευτικές και δημοτικές εκλογές στο Ελ Σαλβαδόρ. Συγκεκριμένα, εξελέγησαν 262 Δημοτικά Συμβούλια, 84 βουλευτές για το Εθνικό Κοινοβούλιο και 20 βουλευτές για το Κεντροαμερικανικό Κοινοβούλιο. Το κόμμα των αριστερών πρώην ανταρτών του Εθνικοαπελευθερωτικού Μετώπου Φαραμπούνδο Μάρτι (FMLN) προηγείται και φέρεται επικρατέστερο να κερδίσει στις βουλευτικές εκλογές, σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα. Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 24 Ιανουαρίου και σηματοδότησαν μια ιστορική νίκη για το αριστερό κόμμα που ιδρύθηκε από πρώην αντάρτες του FMLN το 2006. Για πρώτη φορά το κόμμα των πρώην ανταρτών κατάφερε να γίνει το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στο κοινοβούλιο, κερδίζοντας 35 συνολικά έδρες έναντι 32 για το κυβερνών κόμμα ARENA. Το κόμμα των άλλοτε ανταρτών έλαβε τις περισσότερες ψήφους από τα άλλα κόμματα, όχι όμως και την απαιτούμενη κυβερνητική πλειοψηφία.
Παραπομπές
2009 εκλογες
Ανέμωνας
Ο Ανέμωνας είναι ράχη (μακρόστενο ύψωμα) που οριοθετεί το νότιο-νοτιοδυτικό άκρο του Κάμπου της Χίου. Χωρίζει έτσι τα «Καμπόχωρα» από τα «Νοτιόχωρα»: Από την κορυφή του και νοτιότερα επικρατούν τα ελαιόδενδρα και η καλλιέργεια της μαστίχας, ενώ πέρα από τη βόρεια πλαγιά του, που είναι επίσης σκεπασμένη με ελαιόδενδρα, αρχίζουν τα «περιβόλια» του Κάμπου. Από το γεγονός αυτό προέρχεται και η χιώτικη έκφραση «από τον Ανέμωνα και κάτω, Περιβολαριάς και των τέκνων» — υποτίθεται ότι την είπε ένας ιερέας που είχε ξεχάσει τα ονόματα που έπρεπε να μνημονεύσει στη Θεία Λειτουργία.
Στην αρχή της εφαρμογής του Σχεδίου Καποδίστρια, υπήρχε ο ομώνυμος «καποδιστριακός» Δήμος Ανέμωνα, με τη ράχη ως το βόρειο όριό του. Στη συνέχεια όμως συγχωνεύθηκε με τον Δήμο Ιωνίας και το σύνολο ονομάζεται επίσης Δήμος Ιωνίας.
Ο Ανέμωνας πήρε την ονομασία του από τους ισχυρούς ανέμους (ιδίως τους βόρειους) που πνέουν στην κορυφογραμμή του. Και πραγματικά, στον αυχένα του από τον οποίο διέρχεται και ο δρόμος προς τα Μαστιχοχώρια (1,5 χλμ. δυτικά από το Θολοποτάμι), υψώνονται ανεμόμυλοι, σήμερα ημιερειπωμένοι.
Στα νοτιοανατολικά του Ανέμωνα βρίσκεται η ιστορική Μονή Αγίου Μηνά Χίου.
Ανεμωνας
Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση Νοσημάτων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας
Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πολύ εξειδικευμένους σκοπούς καθώς δεν είναι δυνατή η καταχώρηση πολύ αναλυτικών καταστάσεων όπως "για ποιον λόγο ήρθε στο νοσοκομείο", είναι όμως χρήσιμη στην ομαδοποίηση και ανάλυση διαγνώσεων για επιδημιολογικούς λόγους.
Ιστορική αναδρομή
Αρχικά είχε σχεδιαστεί για την στατιστική ανάλυση των δεδομένων θνησιμότητας που υπήρχαν συγκεντρωμένα από διάφορες χώρες και εποχές.
Μελίσσια Αχαΐας
Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 240-300 μέτρων περίπου.
Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση Νοσημάτων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας
Ιστορική αναδρομή
Στην σημερινή μορφή της έχει γίνει ομαδοποίηση των διαγνώσεων κάτω από οικογένειες.
Μελίσσια Αχαΐας
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση Νοσημάτων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας
Κωδικοποίηση
Κάθε κωδικός είναι της μορφής ΓΑΑ.ΧΧΧ όπου το Γ είναι λατινικό κεφαλαίο γράμμα, το Α είναι ψηφίο και το Χ είναι επίσης ψηφίο και δείχνει την υποκατηγορία η οποία μπορεί να είναι και κενή. Παραδείγματα
Μελίσσια Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση Νοσημάτων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας
ICD-9
Η διεθνής διάσκεψη για την 9η Αναθεώρηση της Διεθνούς Ταξινόμησης των Νοσημάτων (ICD-9) έγινε στη Γενεύη από τις 30 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 6 Οκτωβρίου 1975. Λόγω του κόστους της ενημέρωσης των συστημάτων επεξεργασίας αρχικά επρόκειτο να γίνουν μόνο μικρές αλλαγές και φυσικά η ενημέρωση της ταξινόμησης με βάση τις νέες ασθένειες.
ICD-10
Η δέκατη αναθεώρηση της ταξινόμησης ξεκίνησε το 1983 και ολοκληρώθηκε το 1992.
Η βασική ταξινόμηση γίνεται με τριψήφιους κωδικούς που είναι και υποχρεωτικό επίπεδο κωδικοποίησης για τη διεθνή αναφορά στη βάση δεδομένων της θνησιμότητας της ICD και για γενικές διεθνείς συγκρίσεις. Ακολουθεί μία δεύτερη κατηγοριοποίηση με τετραψήφιο κωδικό η οποία δεν είναι υποχρεωτική αλλά γενικά χρησιμοποιείται και σε μερικές κατηγορίες αποτελεί ένα αναπόσπαστο τμήμα της ICD.
Τοπικές εκδόσεις του ICD-10
Κατηγορία:Ιατρική
Βέλικι Στιένιανι
Το Βέλικι Στιένιανι (σερβικά κυριλλικά: Велики Стјењани) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, δεν αριθμούσε κανέναν κάτοικο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
The MDNA Tour
The MDNA Tour είναι η ένατη παγκόσμια περιοδεία από την Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα Μαντόνα, η οποία πραγματοποιήθηκε για την προώθηση του δωδέκατου στούντιο άλμπουμ της, MDNA. Η περιοδεία επισκέφθηκε την Αμερική, την Ευρώπη και την Ασία. Σηματοδότησε τις πρώτες εμφανίσεις στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Ουκρανία, τη Σκωτία και την Κολομβία. Η περιοδεία είχε αρχικά προγραμματιστεί να φτάσει μέχρι την Αυστραλία τον Ιανουάριο του 2013, αλλά τελικά ακυρώθηκε. Η Μαντόνα απολογήθηκε μέσω ενός βίντεο στον επίσημο λογαριασμό της στο Youtube.
Χαρακτήρισε την περιοδεία της ως ένα ταξίδι της ψυχής από το σκοτάδι προς το φως. Ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ενότητες. Υπέρβαση, με κύριο θέμα τα όπλα και τη βία. Προφητεία, μ' ένα μείγμα χαρούμενων τραγουδιών που φέρνουν την ομόνοια. Αρρενωπότητα/Θηλυκότητα, ένας συνδυασμός αισθησιασμού και μόδας με κλασικά τραγούδια της Μαντόνα να εκτελούνται σε στυλ γαλλικού καμπαρέ. Λύτρωση, χαρακτηρίζεται ως ένα μεγάλο πάρτι και γιορτή. Έλαβε θετική υποδοχή από τους κριτικούς.
Κατά τη διάρκεια της MDNA Tour η Μαντόνα απειλήθηκε με πολλές αγωγές, διότι η περιοδεία φλέρταρε με πολλά αμφιλεγόμενα θέματα, όπως τη βία, τη σεξουαλικότητα, τα όπλα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το φεμινισμό, τη γύμνια και την πολιτική. Αποτέλεσε τεράστια εμπορική επιτυχία στο box office καθώς χιλιάδες εισιτήρια σε αρκετούς σταθμούς πουλήθηκαν αμέσως. Υπολογίζεται ότι το 90-95% των εισιτηρίων όλης της περιοδείας πουλήθηκαν πριν καν ξεκινήσει η περιοδεία και τα υπόλοιπα κατά τη διάρκεια. Ήταν η πιο επιτυχημένη περιοδεία της χρονιάς και η δέκατη πιο επιτυχημένη περιοδεία στην ιστορία της μουσικής βιομηχανίας. Απέφερε συνολικά 305.200.000 δολάρια από 88 συναυλίες, ξεπερνώντας την περιοδεία της Σελίν Ντιόν, "Taking Chances Tour". Αυτό έδωσε στη Μαντόνα τη δεύτερη περιοδεία -από γυναίκα καλλιτέχνη- με τις μεγαλύτερες εισπράξεις. Την πρώτη περιοδεία με τις μεγαλύτερες εισπράξεις από γυναίκα καλλιτέχνη την έχει ξανά η ίδια με τη Sticky & Sweet Tour. Το 2013, ονομάστηκε "Top Touring Artist" από τα μουσικά βραβεία Billboard.
Μια ξεχωριστή συναυλία με τίτλο "Madonna: Τhe MDNA Tour" προβλήθηκε από το Epix στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η περιοδεία κυκλοφόρησε και σε live άλμπουμ, MDNA World Tour, στις 9 Σεπτέμβρίου 2013.
Λίστα Τραγουδιών
Το Setlist σύμφωνα με το DVD της περιοδείας.
Μπάντα
Sources:
Σημειώσεις
<references group=lower-greek/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδείες της Μαντόνα Κατηγορία:Περιοδείες
Αχαιός ο Ερετριεύς
Ο Αχαιός ο Ερετριεύς (484 π.Χ. - μετά το 420 π.Χ. και πριν το 405 π.Χ.) ήταν Έλληνας τραγικός ποιητής των κλασικών χρόνων, δημιουργός δεκάδων τραγωδιών και σατυρικών δραμάτων, εκ των οποίων 19 τίτλοι είναι γνωστοί.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ερέτρια της Εύβοιας και το πατρώνυμό του σύμφωνα με τη Σούδα ήταν Πυθόδωρος. Διαγωνίστηκε απέναντι στον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη από το 447 π.Χ. σε ηλικία 37 χρόνων. Αν και έγραψε πολλά δράματα, με μεταγενέστερες πηγές να τα υπολογίζουν από 24 έως 64, κατέκτησε το βραβείο μόνο μια φορά. Θεωρείτο ιδιαίτερα ταλαντούχος στη συγγραφή σατυρικού δράματος, με μόνο ανώτερό του τον Αισχύλο, από τον επίσης Ερετριέα φιλόσοφο Μενέδημο, όπως μαρτυρεί ο Διογένης Λαέρτιος. Σύμφωνα με τον Αθήναιο το Ναυκράτιο ωστόσο, το έργο του χαρακτηριζόταν από ασάφεια στην έκφραση και σε κάποια σημεία φάνταζε αινιγματικό. Από την ίδια πηγή είναι γνωστό ότι ο Ευριπίδης παρέθεσε ένα δίστιχο από το σατυρικό δράμα Αίθων σε κάποιο από τα έργα του, ενώ ένα άλλο απόσπασμα παρατίθεται στους Βατράχους του Αριστοφάνη.
Το έργο του ποιητή συμπεριλήφθηκε στον κανόνα των τραγικών ποιητών που συνέθεσαν οι Αλεξανδρινοί φιλόλογοι στην ελληνιστική περίοδο μαζί με αυτό των Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αισχύλου, Αγάθωνα και Ίωνα του Χίου.
Η χρονολογία θανάτου του δεν είναι γνωστή, όμως η μη αναφορά του από τον χαρακτήρα του Ηρακλή στους Βατράχους του Αριστοφάνη (ο οποίος αναφέρει μια σειρά ζώντων τραγικών ποιητών) υποδεικνύει ότι απεβίωσε προ του 405 π.Χ., χρονολογία διαγωνισμού του έργου.
Στη σύγχρονη εποχή έχουν διασωθεί μόνο σπαράγματα του έργου του, καθώς και οι τίτλοι επτά σατυρικών δραμάτων και έντεκα τραγωδιών οι οποίοι ακολουθούν:
Τραγωδίες
Ευμενίδης
Σημαντικές εκδόσεις
Τα διασωθέν έργο του συγκεντρώθηκε και έτυχε επιμέλειας από τον Ούρλιχς στη Βόννη το 1834.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Ευβοείς
Φραγκίσκος Β΄ Ατσαγιόλι
Ο Φραγκίσκος Β΄ Ατσαγιόλι (- Αθήνα 1460), γνωστός και ως Φράνκο (Ιταλικά : Francesco Acciaioli), ήταν ο τελευταίος Δούκας των Αθηνών από το 1455 έως το 1458. Ήταν γιος του Αντώνιου Β΄ Ατσαγιόλι και καταγόταν από τη γνωστή οικογένεια Ατσαγιόλι εμπόρων της Φλωρεντίας.
Ανέλαβε δούκας το 1455 μετά από επέμβαση του Οθωμανού σουλτάνου Μουράτ Β΄, που στην ουσία τον επέβαλε στον θρόνο. Ο Φραγκίσκος Β' συνέλαβε τη θεία του και προηγούμενη δούκισσα Κιάρα Ζόρζι στα Μέγαρα και τη δολοφόνησε. Η πράξη του αυτή ανάγκασε τον Μουράτ Β΄ να επέμβει πάλι, στέλνοντας στρατό να καταλάβει το Δουκάτο. Ο Φραγκίσκος Α', μετά από δύο χρόνια πολιορκίας κατά την οποία ήταν κλεισμένος στην Ακρόπολη, παραδόθηκε. Ο Μουράτ Β' κατέλυσε το δουκάτο και έδωσε στον Φραγκίσκο Β τη Βαρωνία της Θήβας, με τον όρο να είναι υποτελής του. Το 1460, έπειτα από εντολή του Μουράτ Β΄, δολοφονήθηκε από τον Ζαγανό Πασά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες των Αθηνών Φραγκισκος Κατηγορία:Βαρώνοι του Δουκάτου των Αθηνών
Λυσιθέα (δορυφόρος)
Η Λυσιθέα (αγγλικά: Lysithea) ή Δίας X είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Πήρε το όνομά του από τη Λυσιθέα, κόρη του Ωκεανού και ερωμένη του Δία. Ανακαλύφθηκε από τον Σηθ Μπαρνς Νίκολσον το 1938 από το αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον και μέχρι το 1975 ήταν απλά γνωστή ως Δίας X. Την περίοδο από το 1955 έως το 1975 αναφερόταν και με το όνομα Δήμητρα, από το όνομα της ομώνυμης θεάς, ενώ από το 1975 και μετά ο δορυφόρος έλαβε την σημερινή του ονομασία. Είναι μέλος μίας ομάδας από δορυφόρους που έχουν το όνομα ομάδα Ιμαλίας και κινούνται σε μία απόσταση μεταξύ 11,4 και 13 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τον Δία, σε κλίση περίπου 27,5° (στοιχεία από Ιανουάριο 2000). Η τροχιά τους δεν είναι σταθερή λόγω διαφόρων ηλιακών και πλανητικών διαταραχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Ελληνικός Ποιμενικός
Ο ελληνικός ποιμενικός είναι φυλή σκύλου ποιμενικών καθηκόντων (φύλαξης κοπαδιών) που κατάγεται από την Ελλάδα.
Μορφολογία
Ο ελληνικός ποιμενικός (ελληνικό τσοπανόσκυλο) είναι μεγαλόσωμη ράτσα με γερή κατασκευή. Μάλιστα μερικοί αρσενικοί φτάνουν ακόμα και τα 60 κιλά βάρος και 0,75 μέτρα ύψος. Το τρίχωμά του είναι πυκνό, με διπλό μανδύα, για να τον προστατεύει από τις ακραίες καιρικές συνθήκες. Η κυριότερη απόχρωση του ελληνικού ποιμενικού είναι το άσπρο (ως επί το πλείστον) και το μαύρο.