cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συννοσηρότητα
Η συννοσηρότητα ή διπλή διάγνωση, όπως ορίζεται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, είναι η συνύπαρξη στο ίδιο άτομο μίας διαταραχής οφειλόμενης στη χρήση ψυχοδραστικής ουσίας και μίας άλλης ψυχιατρικής διαταραχής. Σύμφωνα με το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα, άτομο με διπλή διάγνωση είναι εκείνο «για το οποίο έγινε διάγνωση προβλήματος κατάχρησης αλκοόλ ή ναρκωτικής ουσίας επιπλέον κάποιας άλλης διάγνωσης, συνήθως ψυχιατρικής ασθένειας, π.χ. μανιοκατάθλιψη, σχιζοφρένεια» (UNODCCΡ, 2000). Η συννοσηρότητα στο πλαίσιο αυτό αναφέρεται στην πρόσκαιρη συνύπαρξη δύο ή περισσότερων ψυχιατρικών διαταραχών ή διαταραχών της προσωπικότητας, εκ των οποίων η μία είναι η προβληματική χρήση ουσίας.
Σαιν-Ζενί-λε-Βιλάζ
Το Σαιν-Ζενί-λε-Βιλάζ (γαλλικά: Saint-Genix-les-Villages) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαν-Ζενεστουά (γαλλικά: San-Genestois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Πυριτιούχο αργίλιο
Υδρολύεται σχηματίζοντας σιλάνιο (SiH4) :
Παρόμοιες αντιδράσεις συμβαίνουν και με άλλα πρωτικά αντιδραστήρια, όπως το υδροχλώριο (HCl) :
Παρατηρήσεις, σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ενώσεις πυριτίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις Κατηγορία:Ενώσεις αλουμινίου
Σαιν-Ζωρζ-ντ'Υρτιέρ
Το Σαιν-Ζωρζ-ντ'Υρτιέρ (γαλλικά: Saint-Georges-d'Hurtières), παλαιότερα γνωστό ως Σαιν-Ζωρζ-ντεζ-Υρτιέρ (γαλλικά: Saint-Georges-des-Hurtières), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζωρζιέν (γαλλικά: Georgiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Περκώτη Τρωάδος
Η Περκώτη ήταν αρχαία πόλη στη νότια ασιατική πλευρά του Ελλησπόντου και στα βόρεια της Τροίας. Λέγεται ότι ήταν η πατρίδα του προφήτη -βασιλέως Μέροπος. Αυτός ήταν πατέρας της Αρίσβης (που παντρεύτηκε πρώτα τον βασιλιά Πρίαμο και ύστερα τον βασιλιά Ύρτακο), της Κλειτής (που παντρεύτηκε τον βασιλιά Κύζικο) και του Αμφίου και του Αδράστου που πολέμησαν στον Τρωικό πόλεμο. Σύμφαωνα με την Ιλιάδα του Ομήρου, η Περκώτη, ως σύμμαχος της Τροίας, έστειλε στρατιωτικό σώμα στον Πρίαμο, υπό τον Άσιο υιό του Υρτάκου που πληγώθηκε από τον Αντίλοχο. Επίσης δύο Περκώτιοι σκοτώθηκαν σε εκείνο τον πόλεμο από τον Οδυσσέα και τον Διομήδη. Οι άλλοι Μεροπίδες (Άδραστος και Άμφιος) έστειλαν ενισχύσεις από την γειτονική Αδράστεια. Πάλι κατά τον Όμηρο, ο υιός του Ικετάωνος (και ανεψιός του Πριάμου) Μελάνιππος, οδήγησε κοπάδι βοοειδών στην Περκώτη.
Σύμφωνα με τον Φαινία της Ερεσσού, η Περκώτη δόθηκε στον Θεμιστοκλή από τον Αρταξέρξη Α΄, ως τόπος διαμονής του.
Στην εποχή του Στράβωνος η πόλη είχε εξαφανιστεί, ώστε ο Αμάσειος γεωγράφος να μην μπορεί να προσδιορίσει την θέση της. Υποστήριζε επίσης ότι η αρχική της ονομασία ήταν Περκώπη και ήταν μέρος της Τρωάδος. Πάντως ούτε οι Περκώτιοι, αλλά ούτε οι Αρίσβιοι και οι Αδράστειοι ήταν Τρώες ή Δαρδάνιοι, ενώ ασαφής ήταν και η καταγωγή των Μεροπιδών και Υρτακιδών.
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
Ουράνιος Ιωαννίδης
Ο Ουράνιος Ιωαννίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ την περίοδο 1996-1999.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ουράνιος Ιωαννίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 22 Δεκεμβρίου 1944. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο στη φυσιογνωσία από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Κάρντιφ αποκτώντας μεταπτυχιακά στην Εκπαιδευτική Διοίκηση, στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία, στην Εκπαιδευτική Τεχνολογία και στις Δεξιότητες Έρευνας.
Απεβίωσε στις 30 Ιανουαρίου 2020.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Εργάστηκε ως καθηγητής φυσιογνωσίας, βιολογίας και χημείας από το 1971 έως το 1986 σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης στην Κύπρο. Την περίοδο 1986-1992 εργάστηκε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Κύπρου ως καθηγητής βιολογικών επιστημών και επιστήμης. Την περίοδο 1992-1995 ήταν αποσπασμένος για ειδικά καθήκοντα εκπαίδευσης εκπαιδευτικών στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου.
Την περίοδο 1995-1996 ήταν ανώτερος Λειτουργός Εκπαίδευσης στη Διεύθυνση Ανώτερης και Ανώτατης Εκπαίδευσης του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.
Από το 1997 έως το 1999 ήταν καθηγητής και ακαδημαϊκός σύμβουλος του Πανεπιστημίου La Salle.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1964-1969 διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Κυπρίων Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 1965-1967 ήταν αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Εθνικών Φοιτητικών Ενώσεων Κύπρου.
Στη συνέχεια έγινε μέλος του ΔΗΣΥ. Διετέλεσε Α΄ Αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ (1997-1999).
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Στις 5 Ιανουαρίου 1999 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη.
Αθλητική πορεία
Ο Ουράνιος Ιωαννίδης διετέλεσε ποδοσφαιριστής της Ολυμπιάδας Νεάπολης (1959-1960, 1975-1987), της ΠΑΕ Κερύνειας (1961), του ΑΠΟΕΛ (1961-63), του Ηρακλή Θεσσαλονίκης (1963) και της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1963-1968). Επιπλέον, υπήρξε αθλητής στίβου στο άλμα εις ύψος.
Άλλες δραστηριότητες
Επιπρόσθετα, ο Ουράνιος Ιωαννίδης διετέλεσε πρόεδρος:
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας και Πολιτισμού (Κύπρος) Κατηγορία:Πρόεδροι ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΕΕΚ Κερύνειας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Πρόεδροι Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998 Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Fiat S.p.A.
Η Fiat S.p.A. (Fabbrica Italiana Automobili Torino) ήταν ιταλική εταιρεία χαρτοφυλακίου της οποίας η αρχική, όπως και οι βασικές δραστηριότητες αφορούσαν την αυτοκινητοβιομηχανία. Τη διαδέχθηκε η Fiat Chrysler Automobiles NV (FCA). Ο όμιλος Fiat περιείχε αρκετές μάρκες όπως Ferrari (από τις 3 Ιανουαρίου 2016 έγινε ανεξάρτητη), Maserati, Fiat, Alfa Romeo, μάρκες του ομίλου Chrysler, και πολλές άλλες. Στις 29 Ιανουαρίου 2014 ανακοινώθηκε ότι η Fiat S.p.A. (πρώην ιδιοκτήτης του ομίλου Fiat) επρόκειτο να συγχωνευθεί σε μια νέα εταιρεία χαρτοφυλακίου με έδρα την Ολλανδία με την επωνυμία Fiat Chrysler Automobiles NV (FCA), πραγματοποιήθηκε πριν από το τέλος του 2014. Η Fiat Chrysler Automobiles έγινε ο νέος ιδιοκτήτης του ομίλου Fiat. Την 1η Αυγούστου του 2014, η Fiat S.p.A. έλαβε την απαραίτητη έγκριση των μετόχων για να προχωρήσει στη συγχώνευση (που ακολούθησε την έγκριση του συμβουλίου). Η συγχώνευση τέθηκε σε ισχύ στις 12 Οκτωβρίου 2014.
Προέλευση
Η Fiat ιδρύθηκε το 1899 από μια ομάδα επενδυτών, συμπεριλαμβανομένου του Τζιοβάνι Ανιέλι. Κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας της, η Fiat έχει κατασκευάσει σιδηροδρομικές μηχανές και βαγόνια, στρατιωτικά οχήματα, γεωργικούς ελκυστήρες και αεροσκάφη. Το 2013, η Fiat (μαζί με την Chrysler) ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία με βάση τον όγκο παραγωγής, και η έβδομη στον κόσμο μπροστά από τις Honda, Όμιλο PSA, Suzuki, Renault και Daimler AG. Με τα χρόνια, η Fiat έχει αποκτήσει πολυάριθμες άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες. Απέκτησε τη Lancia το 1969, έγινε μέτοχος της Ferrari το 1969, πήρε τον έλεγχο της Alfa Romeo από την ιταλική κυβέρνηση το 1986, αγόρασε τη Maserati το 1993 και έγινε η απόλυτη ιδιοκτήτρια του ομίλου Chrysler το 2014. Η Fiat παρήγαγε αυτοκίνητα σε δώδεκα μάρκες: Abarth, Alfa Romeo, Chrysler, Dodge, Ferrari, Fiat, Fiat Professional, Jeep, Lancia, Maserati, Ram Trucks και SRT.
Το 1970, η Fiat απασχολούσε πάνω από 100.000 εργαζομένους στην Ιταλία, όταν η παραγωγή της έφθασε στο υψηλότερο αριθμό, 1,4 εκατομμύρια αυτοκίνητα, στη χώρα. Από το 2002, η Fiat κατασκεύασε πάνω από 1 εκατομμύριο οχήματα σε έξι εργοστάσια στην Ιταλία. Τα αυτοκίνητα μάρκας Fiat έχουν κατασκευαστεί σε διάφορες τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο. Έξω από την Ιταλία, η μεγαλύτερη χώρα παραγωγής ήταν η Βραζιλία, όπου η μάρκα Fiat ήταν ο ηγέτης της αγοράς. Ο όμιλος είχε επίσης εργοστάσια στην Αργεντινή, την Πολωνία και το Μεξικό (όπου τα οχήματα μάρκας Fiat που κατασκευάζονταν στα εργοστάσια που ανήκαν και λειτουργούσαν από την Chrysler για εξαγωγή προς τις ΗΠΑ, τη Βραζιλία, την Ιταλία και σε άλλες αγορές) και μια μακρά ιστορία κατασκευής των προϊόντων της σε άλλες χώρες. Είχε επίσης πολλές συμμαχίες και κοινοπραξίες σε όλο τον κόσμο, οι κυριότερες από τις οποίες βρίσκονταν στη Σερβία, τη Γαλλία, την Τουρκία, την Ινδία και την Κίνα.
Ο Τζιάνι Ανιέλι, ο εγγονός του ιδρυτή Τζιοβάνι Ανιέλι, ήταν πρόεδρος της Fiat από το 1966 μέχρι το 1996. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως επίτιμος πρόεδρος από το 1996 μέχρι το θάνατό του στις 24 Ιανουαρίου του 2003. Το διάστημα κατά το οποίο ο Τσέζαρε Ρομίτι υπηρέτησε ως πρόεδρος. Τον διαδέχθηκε σύντομα ο Πάολο Φρέσκο, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος και ο Πάολο Κανταρέλα ως Διευθύνων Σύμβουλος. Ουμπέρτο Ανιέλι στη συνέχεια ανέλαβε ως πρόεδρος από το 2003 έως το 2004. Μετά το θάνατο του Ουμπέρτο Ανιέλι στις 28 Μαΐου του 2004, ο Λούκα Κορντέρο ντι Μοντετζέμολο ονομάστηκε πρόεδρος, με τον κληρονόμο του Ανιέλι, Τζον Έλκαν να γίνεται αντιπρόεδρος (σε ηλικία 28 ετών) και άλλα μέλη της οικογένειας, επίσης, που μετείχαν στο διοικητικό συμβούλιο. Την 1η Ιουνίου του 2004, ο Τζουζέπε Μόρτσιο αντικαταστάθηκε από τον Σέρτζιο Μαρτσιόνε ως Διευθύνων Σύμβουλος.
Ίδρυση
Την 21η Απριλίου 2010, στη Γενική Συνέλευση των μετόχων, ο διευθύνων σύμβουλος της Fiat, Σέρτζιο Μαρτσιόνε παρουσίασε το επιχειρηματικό σχέδιο που σχετιζόταν με την πενταετή περίοδο 2010-2014. Το σχέδιο περιλάμβανε την απόσχιση της Fiat από τα γεωργικά, βιομηχανικά και άλλα συστήματα μετάδοσης κίνησης, τα οποία θα συγχωνεύονταν στην Fiat Industrial, ενώ ταυτόχρονα, για τη διαχείριση των αυτοκινήτων, εξαρτημάτων και συστημάτων παραγωγής, είχε προγραμματιστεί να δημιουργηθεί νέος όμιλος Fiat. Για τις δύο εταιρείες που θα προέκυπταν από τη διάσπαση είχε ήδη προβλευθεί να εισαχθούν στο Χρηματιστήριο του Μιλάνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιταλίας Κατηγορία:Fiat
Άγιος Ανδρέας Μαγνησίας
Ο Άγιος Ανδρέας είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λαύκου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Σηπιάδος, του δήμου Νοτίου Πηλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ανδρέας είναι παράλιος οικισμός στο νοτιανατολικό τμήμα του νομού Μαγνησίας, στην περιοχή του Τρικερίου που βλέπει στον Παγασητικό κόλπο, στον όρμο Πρασούδι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 55 χλμ. περίπου ΝΑ. του Βόλου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαύκου
Αξιοθέτα
Ο Άγιος Ανδρέας έχει εξελιχθεί σε αξιόλογο παραθεριστικό και αλιευτικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής Τρικερίου, με μικρή τουριστική υποδομή.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Σαιν-Ζαν-ντ'Αρβ
Το Σαιν-Ζαν-ντ'Αρβ (γαλλικά: Saint-Jean-d'Arves) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρβέν (γαλλικά: Arvins).
Λίτβιν
Λίτβιν (ліцьвін, літвін, lićvin, litvin; litvinas; литвин; литвин; Litwin) είναι μια σλαβική λέξη η οποία αναφέρεται στους κατοίκους του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, το οποίο ξεκίνησε στη Λιθουανία κατά τη διάρκεια του 12ου αιώνα.
Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας
Κατά την περίοδο μεταξύ 16ου και 18ου αιώνα, ο όρος Λίτβιν ήτα σε χρήση κυρίως από τους Ανατολικούς Σλάβους και αναφερόταν σε όλους τους κατοίκους του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας.
Εθνοτική ομάδα στην Ουκρανία
Οι Λίτβιν είναι μια μικρή εθνοτική ομάδα στην περιοχή γύρω από τον ποταμό Ντέσνα, στη βόρεια Ουκρανία. Οι εθνογραφικές και πολιτισμικές μελέτες σχετικά με τους Λίτβιν δεν έχουν τεκμηριωθεί επαρκώς και εντοπίζονται στις αρχές του 18ου αιώνα. Ο ποιητής και μοναχός Klymentiy Zinoviyiv που δημοσίευσε αρκετές πολιτιμτικές μελέτες αναφέρει ότι οι Λίτβιν, ίσως ακολουθώντας μια παλαιότερη ειδωλολατρική παράδοση, δούλευαν τις Κυριακές και ξεκουράζονταν τις Παρασκευές. Περισσότερα στοιχεία για τους Λίτβιν δόθηκαν στα τέλη του 18ου αιώνα από τους ιστορικούς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Afanasiy (Opanas) Shafonsky και Yakov Markovych. Σύμφωνα με τον Markovych, μάλιστα, οι Λίτβιν είναι μια περιφερειακή ομάδα όπως οι Γασκόνοι στη Γαλλία ή οι Σουήβες στη Γερμανία.
Το όνομα Λίτβιν (Litvyak) οφείλει την ύπαρξή του σε πολιτικούς παράγοντες και είναι ένα δημωνύμιο (πολιτωνύμιο) που σχετίζεται με το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας. Οι Λίτβιν στην περιοχή του Τσερνίχιβ (περιφέρεια Τσερνίχιβ) αυτοαποκαλούνται Ρούσκι, αλλά όχι Μόσχαλοι ή Κατσάπες και θεωρούν τον όρο Λίτβιν υποτιμητικό. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, υπήρχαν 22 Λίτβιν στην Ουκρανία.
Σύγχρονη χρήση στη Λευκορωσία
Ο λογοτέχνης Άνταμ Μιτσιέβιτς θεωρούσε τον εαυτό του Litvin.
Κουλτούρα του φόβου
Η  κουλτούρα του φόβου (ή το  κλίμα του φόβου) είναι η αντίληψη ότι οι άνθρωποι μπορούν να υποκινήσουν το φόβο του κοινού για την επίτευξη πολιτικών στόχων μέσω της συναισθηματικής προκατάληψης. Είναι, επίσης, όρος που εφαρμόζεται στο χώρο εργασίας.
Στο χώρο εργασίας
Ο Άσφορθ συζήτησε δυνητικά της καταστροφικές πλευρές της ηγεσίας και προσδιόρισε αυτό που αναφέρει ως" μικρούς τυράννους: ηγέτες που ασκούν ένα τυραννικό ύφος διαχείρισης, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κλίμα φόβου στο χώρο εργασίας.  Η μερική ή διαλείπουσα αρνητική ενίσχυση μπορεί να δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό κλίμα φόβου και αμφιβολίας. Όταν οι εργαζόμενοι έχουν την αίσθηση ότι οι νταήδες είναι ανεκτοί, ένα κλίμα φόβου μπορεί να είναι το αποτέλεσμα. Πολλές μελέτες έχουν επιβεβαιώσει μια σχέση μεταξύ εκφοβισμού, από τη μία πλευρά, και αυταρχικής ηγεσίας και αυταρχικού τρόπου επίλυσης συγκρούσεων ή ασχολίας με διαφωνίες, από την άλλη. Ένα αυταρχικό στυλ ηγεσίας μπορεί να δημιουργήσει ένα κλίμα φόβου, με μικρό ή καθόλου χώρο για διάλογο, όπου η διαμαρτυρία θεωρείται μάταιη.
Σε μια μελέτη μελών της ένωσης του δημόσιου τομέα, περίπου ένας στους πέντε εργαζόμενους ανέφεραν ότι παραιτήθηκαν απο την εργασία του ως αποτέλεσμα του εκφοβισμού. Ο Ρέινερ εξήγησε τα στοιχεία που υποδεικνύουν την παρουσία ενός κλίματος φόβου, όπου οι εργαζόμενοι αναφέρουν ότι δεν είναι ασφαλείς, όπου οι τραμπούκοι ήταν ανεκτοί, παρά το γεγονός ότι η διοίκηση γνώριζε την ύπαρξη του εκφοβισμού.
Η κουλτούρα του φόβου στο χώρο εργασίας έρχεται σε αντίθεση με τις "βασικές αρχές" που δημιουργήθηκαν από τον Γουίλιαμ Έντουαρντς Ντέμινγκ για τις διοικήσεις για να αλλάξουν την αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων. Μία από τις δεκατέσσερεις αρχές είναι να σταματήσουν το φόβο, προκειμένου να μπορέσουν όλοι να εργάζονται αποτελεσματικά για την εταιρεία.
Στη πολιτική
Το ηγετικό στέλεχος των ναζί Χέρμαν Γκαίρινγκ, εξηγεί πώς οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν φοβισμένοι και να υποστηρίξουν ένα πόλεμο που διαφορετικά θα αντιταχθούν:
Στο βιβλίο της "Κράτος και Αντιπολίτευσης στη Στρατιωτική Βραζιλία," η Μαρία Έλενα Μορέιρα Άλβες βρήκε μια "κουλτούρα του φόβου" που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο της πολιτικής καταστολής από το 1964. Χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει τις μεθόδους που υλοποιούνταν από τις συσκευές της εθνικής ασφάλειας, της Βραζιλίας, στην προσπάθειά της να εξισώσει την πολιτική συμμετοχή, με τον κίνδυνο της σύλληψης και το βασανιστηρίων.
Η αναίρεση (ισπανικά: Cassação) είναι ένας τέτοιος μηχανισμός που χρησιμοποιείται για να τιμωρηθούν μέλη του στρατού, δηλώνοντας τους νομικά νεκρούς. Αυτό ενισχύει τη δυνατότητα του πολιτικού ελέγχου μέσω της εντατικοποίησης της κουλτούρας του φόβου ως αποτρεπτικός παράγοντας για την αντιπολίτευση.
Η Άλβες βρήκε τις αλλαγές του Νόμου για την Εθνική Ασφάλεια του 1969, ως την έναρξη της χρήσης της "οικονομικής εκμετάλλευσης, σωματικής καταστολή, του πολιτικού ελέγχου, και της αυστηρής λογοκρισία ς" για να δημιουργηθεί μια "κουλτούρα του φόβου" στη Βραζιλία. Οι τρεις ψυχολογικές συνιστώσες της κουλτούρας του φόβου περιλαμβάνουν τη σιωπή μέσα από τη λογοκρισία, την αίσθηση της απομόνωσης, και μια "γενικευμένη πεποίθηση ότι όλα τα κανάλια της αντιπολίτευσης είναι κλειστά." Μια "αίσθηση απόλυτης απελπισίας," επικράτησε, εκτός από την "υπαναχώρηση της αντιπολιτευτικής δραστηριότητας."
Μαγματική λογική
Ο όρος μαγματική λογική αποτελεί έκφραση και όχι κατηγορία της Λογικής, της Φιλοσοφίας και της Ψυχολογίας. Η έννοια αυτή χρησιμοποιήθηκε, αρχικά, απο τον Κορνήλιο Καστοριάδη, ο οποίος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους στοχαστές του 20ού αιώνα. Ο όρος "μαγματική λογική" (<μάγμα=λάβα) χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει τη συνεχή δημιουργία και την εξωτερίκευση ιδεών, που μεταφέρουν το άτομο σε μια κατάσταση εναρμόνισης με τον εαυτό του και ταυτόχρονης βελτίωσης του κοινωνικού του περίγυρου.
Κουλτούρα του φόβου
Στη πολιτική
Ο Φράνκ Φουρέντι, πρώην καθηγητής Κοινωνιολογίας και συγγραφέας για το περιοδικό Εμβόλιο, ανέφερε ότι η σημερινή κουλτούρα του φόβου δεν ξεκίνησε με την κατάρρευση του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου. Ο ίδιος υποςτηρίζει ότι πολύ πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, ο πανικός του κοινού ήταν διαδεδομένος σε όλα, από τις Γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες μέχρι τα κινητά τηλέφωνα, από την υπερθέρμανση του πλανήτη μέχρι τον αφθώδη πυρετό. Οι Ντουροντιέ και Φουρέντι, πιστεύουν και υποστηρίζουν ότι η αντίληψη του κινδύνου, οι ιδέες σχετικά με την ασφάλεια και οι διαμάχες για την υγεία, για το περιβάλλον και για τη τεχνολογία έχουν να κάνουν λίγο με την επιστήμη ή με τα εμπειρικά στοιχεία. Μάλλον, έχουν διαμορφωθεί έτσι από τις πολιτιστικές υποθέσεις για την ανθρώπινη ευπάθεια. Ο Φουρέντι έχει πει ότι "χρειαζόμαστε μια ώριμη συζήτηση για τον κόσμο μετά την 11η Σεπτεμβρίου, με βάση την αιτιολογημένη αξιολόγηση όλων των διαθέσιμων στοιχείων παρά να υπάρχουν παράλογοι φόβοι για το μέλλον από τον κόσμο.
Οι βρετανοί ακαδημαϊκοί Γκέιμπ Μύθεν και Σάντρα Γουόλκλεϊτ υποστηρίζουν ότι μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη, στο Πεντάγωνο, στη Μαδρίτη και στο Λονδίνο, οι κρατικές υπηρεσίες έχουν αναπτύξει το διάλογο της "νέας τρομοκρατίας" σε ένα πολιτισμικό κλίμα του φόβου και της αβεβαιότητας. Ερευνητές του Ηνωμένου Βασιλείου υποστήριξαν ότι αυτό διενεργεί μια μειωμένη έννοια της δημόσιας ασφάλειας και δημιούργησε την απλοϊκή εικόνα της μη-λευκής "άλλης τρομοκρατίας" που έχει αρνητικές συνέπειες για τις εθνοτικές μειονοτικές ομάδες στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Σε ένα πρόσφατο βιβλίο, του Μαξιμιλιάνο Ε Κορστάντζιε η αιωρούμενη πιθανότητα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας ανοίγει τις πόρτες για την αύξηση ενός παλιού πολιτισμού του φόβου, το οποίο όμως είναι αδρανές στην Αμερικανική ζωή, αποτέλεσμα από την Πουριτανική κοσμολογία. Μακριά από το να είναι μια εξωτερική απειλή, ο Κορστάντζιε προσθέτει ότι, η τρομοκρατία αποτελεί ένα κοινωνικό φαινόμενο ενισχυμένο με την ιδιότητα του εκβιασμού και της κερδοσκοπίας, τα οποία δεν έχουν να κάνουν τίποτα με τη θρησκεία. Αυτό υποδηλώνει ότι οι κύριες πολιτιστικές αξίες που καθόρισαν την τρομοκρατία, δημιουργήθηκαν και διαδόθηκαν μέσα από τη Δύση. Σε αυτό το πνεύμα, ο Τζέφρι Σκόλ υποστηρίζει ότι ο φόβος χρησιμοποιείται από την ελίτ για να διατηρήσει τη νομιμότητά της με την πάροδο του εργατικού δυναμικού, αν και αυτό ποικίλλει από καιρό σε καιρό σε διαφορετικά σχήματα. Η έννοια του φόβου, όχι μόνο αλλάζει τα δόγματα της δημοκρατίας που χαρακτήρισε την ζωή στην Αμερική, καθώς και τη νομοθεσία, αλλά και τους τρόπους των δικαστών να κατανοήσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων. Σε αυτό το πλαίσιο, η Αυστραλιανή κοινωνικός επιστήμονας Λουκ Χάουι ασχολείται με τις αρνητικές επιπτώσεις της τρομοκρατίας στην καθημερινή ζωή. Μακριά από τη δημοφιλή γλώσσα αποκλείει το ότι, η τρομοκρατία φαίνεται ως ο απόλυτος αφανισμός της κοινωνίας, αλλά χρησιμοποιείται για να σκορπιστεί ο πανικός, προκειμένου για να ακουστούν οι απαιτήσεις τους. Σε κάποιο βαθμό, αυτές οι τακτικές δεν ευδοκιμούν σε κουλτούρες που είναι ευαίσθητες στον φόβο.
Βιβλιογραφία
Ταξινομημένες με βάση την ημερομηνία. Προς τα πάνω, από την πρώτη δημοσίευση, μέχρι την τελευταία και πιο πρόσφατη δημοσίευση.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολιτισμικές σπουδές Κατηγορία:Κοινωνική ψυχολογία Κατηγορία:Ψυχολογική χειραγώγηση Κατηγορία:Ψυχολογικός πόλεμος Κατηγορία:Τεχνικές προπαγάνδας Κατηγορία:Χειραγώγηση από τα Μέσα Ενημέρωσης Κατηγορία:Εργασιακός εκφοβισμός Κατηγορία:Εκφοβισμός
Σαιν-Ζαν-ντ'Αρβέ
Το Σαιν-Ζαν-ντ'Αρβέ (γαλλικά: Saint-Jean-d'Arvey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σανζεραίν (γαλλικά: Sangerains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σαιν-Ζαν-ντε-Σεβελύ
Το Σαιν-Ζαν-ντε-Σεβελύ (γαλλικά: Saint-Jean-de-Chevelu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σεβελάν (γαλλικά: Chevelans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Σαιν-Ζαν-ντε-Κου
Το Σαιν-Ζαν-ντε-Κου (γαλλικά: Saint-Jean-de-Couz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Συνεταιριστικές φοιτητικές κατοικίες
Οι συνεταιριστικές φοιτητικές κατοικίες (Student Co-op homes) είναι εθνικός συνεταιρισμός που λειτουργεί στο Ηνωμένο Βασίλειο με στόχο την προώθηση, τη διευκόλυνση και τον πολλαπλασιασμό των συνεταιριστικών φοιτητικών κατοικιών στη χώρα. Η δράση τους, διδάσκει στους νέους πώς να διαχειριστούν την ιδιοκτησία τους, να φροντίζουν τα οικονομικά τους και να δουλεύουν συλλογικά. Μέσω αυτού ενδυναμώνει η αυτοπεποίθηση των νέων, τους διδάσκονται δεξιότητες ζωής και γίνεται η εισαγωγή της επόμενης γενιάς στις πρακτικές και τις αρχές του συνεταιρισμού.
Λειτουργία
Ο συνεταιρισμός οφείλει να καλεί τα μέλη του σε γενική συνέλευση σε διάστημα 6 μηνών από το τέλος του οικονομικού έτους. Αυτή αποτελεί την ετήσια γενική συνέλευση η οποία έχει τις ακόλουθες εργασίες όταν είναι απαραίτητο:
Σκοπός
Σκοπός τους είναι η εκπλήρωση της συνεταιριστικής λειτουργίας, τηρώντας τους διεθνείς αναγνωρισμένες αξίες και αρχές της συνεταιριστικής ιδιότητας όπως έχουν καθοριστεί από την Διεθνής Συνεταιριστική Συμμαχία. Η κύρια λειτουργία τους είναι
Όραμα
Το όραμα τους είναι η δημιουργία ενός κινήματος φοιτητικού οικιστικού συνεταιρισμού που ευδοκιμεί σε σημείο που να περικόπτει την ιδιοκτησία του κερδοσκοπικού ιδιωτικού τομέα της αγοράς. Να ενδυναμώσει τους φοιτητές και να χτίσει μια δυνατή συνεταιριστική οικονομία.
Χρηματοδότηση
Ο συνεταιρισμός έχει τη δυνατότητα να δανειστεί από τα μέλη του και άλλους με προϋπόθεση ότι το ποσό δεν μπορεί να ξεπερνάει τις £100.000.000. Μπορεί να δεχθεί δωρεές και δάνεια χωρίς επιτόκιο ώστε να εκπληρώσει το σκοπό του αλλά δεν μπορεί να δεχθεί χρήματα σε κατάθεση.
Το ενοίκιο που πληρώνει ο φοιτητής χρησιμοποιείται μόνο στην κάλυψη της συντήρησης του σπιτιού ( ενοικίαση, λογαριασμοί, επιδιορθώσεις κτλ.) και όχι προς όφελος των ιδιοκτητών.
Οποιοδήποτε πλεόνασμα προκύπτει επενδύεται εκ νέου στο συνεταιρισμό με τον τρόπο που θα αποφασίσουν τα μέλη. Τυπικά, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την βελτίωση της απόδοσης της ενέργειας, την ανέγερση θερμοκηπίων ή την μετατροπή κάποιου οικοδομήματος σε κατοικήσιμο χώρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στέγαση
Σαιν-Ζαν-ντε-λα-Πορτ
Το Σαιν-Ζαν-ντε-λα-Πορτ (γαλλικά: Saint-Jean-de-la-Porte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαινζερέν (γαλλικά: Saintgerins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ανδρέας Κωνσταντίνου
Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου είναι Έλληνας ηθοποιός.
Γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου του 1982 στο Τύμπιγκεν της Γερμανίας και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ έχει και πτυχίο κοινωνικού λειτουργού. Έχει πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Μικρά Αγγλία, Ουζερί Τσιτσάνης, Το τελευταίο σημείωμα και Μια Νύχτα στο Θέατρο αλλά και στην τηλεοπτική σειρά Άγριες Μέλισσες. Για την τελευταία ταινία, κέρδισε στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το βραβείο Α' Ανδρικού ρόλου. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από τη συμμετοχή του στη σειρά Καρτ Ποστάλ, η οποία προβλήθηκε από την ΕΡΤ1 το 2021. Θα συμμετάσχει στη σειρά μικρού μήκους Milky Way, η οποία πρόκειται να μεταδοθεί από το Mega μέσα στο 2023
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Παισός Μυσίας
Η Παισός ήταν πόλη της Μυσίας μεταξύ της Λαμψάκου και του Παρίου. Ο Leaf την ταυτίζει με την περιοχή γύρω από τα ερείπεια φάρου που οι παλιότεροι χάρτες την ονόμαζαν Fanous, ενώ τον ποταμό Παισό, ο οποίος διατήρησε το ίδιο όνομα και μετά την καταστροφή της πόλης, τον ταυτίζει με τον ποταμό Bayram Cay. Αν και γεωγραφικά ανήκει στη Μυσία, ο Στράβων τη θεωρεί τμήμα της Τρωάδας βάσει της ομηρικής γεωγραφίας. Εκτός του ονόματος Παισός συναντάται στις πηγές και η παραλλαγή Απαισός. Αυτή η εναλλαγή στην ονομασία μαρτυρά το μικρασιατικό χαρακτήρα του τοπωνυμίου, ενώ διατυπώνεται από ορισμένους μελετητές η άποψη ότι πρόκειται για θρακικό όνομα.
Στην Ιλιάδα η Παισός απαντά δύο φορές και αναφέρεται ως δήμος που ανήκε, μαζί με άλλες πόλεις της περιοχής (Αδράστεια, Πιτύεια και Τήρεια), στους γιους του βασιλιά Μέροπα της Περκώτης, στον Άδρηστο και στον Άμφιο. Τα ιστορικά στοιχεία αναφορικά με αυτή είναι λιγοστά, αλλά μαρτυρούν ότι υπήρξε σχετικά εύπορη και σημαντική πόλη. Κατά τον Αναξιμένη τον Λαμψακηνό, πρόκειται για αποικία της Μιλήτου. Στη διάρκεια της Ιωνικής επανάστασης (499 π.Χ.) η πόλη τάχθηκε, μαζί με τις υπόλοιπες του Ελλησπόντου, στο πλευρό των Ιώνων. Σύντομα όμως, το 497 π.Χ., καταλήφθηκε από τον Πέρση στρατηγό Δαυρίση, ο οποίος υπέταξε τις περισσότερες πόλεις της περιοχής με αφάνταστη ευκολία. Μετά το τέλος των Περσικών πολέμων, η Παισός προσχώρησε στην Α΄ Αθηναϊκή Συμμαχία. Απαντά στους καταλόγους των εισφορών της συμμαχίας, στο τμήμα του ελλησπόντιου φόρου από το 452/1 έως το 425/4 π.Χ., με εισφορά ύψους 1 ταλάντου.
Τον ύστερο 1ο αι. π.Χ. η πόλη είχε εγκαταλειφθεί και οι κάτοικοί της είχαν μεταφερθεί στη Λάμψακο.
Σαιν-Ζουάρ-Πριερέ
Το Σαιν-Ζουάρ-Πριερέ (γαλλικά: Saint-Jeoire-Prieuré) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζοριέν (γαλλικά: Saint-Jeoriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Πειραματική μουσική
Η πειραματική μουσική είναι ένας γενικός χαρακτηρισμός για κάθε μουσική ή μουσικό είδος που ξεπερνά τα υπάρχοντα όρια και τους ορισμούς των ειδών. Η πειραματική συνθετική πρακτική ορίζεται ευρέως από διερευνητικές ευαισθησίες που αντιτίθενται ριζικά και αμφισβητούν τις θεσμοθετημένες συνθετικές, εκτελεστικές και αισθητικές συμβάσεις της μουσικής. Τα στοιχεία της πειραματικής μουσικής περιλαμβάνουν την απροσδιόριστη μουσική, στην οποία ο συνθέτης εισάγει τα στοιχεία της τύχης ή του απρόβλεπτου όσον αφορά είτε τη σύνθεση είτε την εκτέλεσή της. Οι καλλιτέχνες μπορούν επίσης να προσεγγίσουν ένα υβρίδιο διαφορετικών ειδών ή να ενσωματώσουν ανορθόδοξα και μοναδικά στοιχεία.
Σαιν-Λεζέ (Σαβοΐα)
Το Σαιν-Λεζέ (γαλλικά: Saint-Léger) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Πειραματική μουσική
Προέλευση
Η Groupe de Recherches de Musique Concrète (GRMC), υπό την καθοδήγηση του Πιερ Σέφερ, διοργάνωσε το Πρώτο Διεθνές Δεκαήμερο Πειραματικής Μουσικής μεταξύ 8 και 18 Ιουνίου 1953. Φαίνεται ότι επρόκειτο για μια προσπάθεια του Σέφερ να αντιστρέψει την αφομοίωση της musique concrète στη γερμανική elektronische Musik και, αντίθετα, προσπάθησε να εντάξει τη musique concrète, την elektronische Musik, τη μουσική με μαγνητοταινίες και τη παγκόσμια μουσική κάτω από τον όρο "musique experimentale". Η δημοσίευση του μανιφέστου του Σέφερ καθυστέρησε κατά τέσσερα χρόνια, οπότε ο Σέφερ είχε προτιμήσει τον όρο "recherche musicale" (μουσική έρευνα), αν και ποτέ δεν εγκατέλειψε πλήρως τον όρο "musique expérimentale".
Σαιν-Λεζέ (Σαβοΐα)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαγκεραίν (γαλλικά: Lagerains).
Πειραματική μουσική
Εναλλακτικές ταξινομήσεις
Ο συνθέτης και κριτικός Μάικλ Νάιμαν ξεκινά από τον ορισμό του Κέιτζ, και αναπτύσσει τον όρο «πειραματικό» για να περιγράψει το έργο και άλλων Αμερικανών συνθετών (Κρίστιαν Γολφ, Ερλ Μπράουν, Μέρεντιθ Μονκ, Μάλκολμ Γκολντστάιν, Μόρτον Φέλντμαν, Τέρι Ράιλι, La Monte Young, Φίλιπ Γκλας, Στιβ Ράιχ κ.ά.), καθώς και συνθετών όπως οι Γκάβιν Μπράιαρς, Τζον Κέιλ, Τόσι Ιτσιγιανάγκι, Κορνέλιους Κάρντιου, Τζον Τίλμπερι, Φρέντερικ Ζέφσκι και Κιθ Ρόου. Ο Νάιμαν αντιπαραθέτει την πειραματική μουσική στην ευρωπαϊκή πρωτοπορία της εποχής (Μπουλέζ, Κάγκελ, Ξενάκης, Μπιρτγουίστλ, Μπέριο, Στοκχάουζεν και Μπουσότι), για τους οποίους «Η ταυτότητα μιας σύνθεσης είναι υψίστης σημασίας». Η λέξη «πειραματική» στις πρώτες περιπτώσεις «είναι εύστοχη, εφόσον δεν νοείται ως περιγραφική μιας πράξης που θα κριθεί αργότερα ως προς την επιτυχία ή την αποτυχία, αλλά απλώς ως πράξη της οποίας το αποτέλεσμα είναι άγνωστο».
Σαιν-Λεζέ (Σαβοΐα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Πειραματική μουσική
Εναλλακτικές ταξινομήσεις
Ο Ντέιβιντ Κόουπ κάνει επίσης διάκριση μεταξύ πειραματικής και πρωτοποριακής μουσικής, περιγράφοντας την πειραματική μουσική ως εκείνη «που αντιπροσωπεύει μια άρνηση να αποδεχτεί το status quo». Ο Ντέιβιντ Νίκολς, επίσης, κάνει αυτή τη διάκριση, λέγοντας ότι «…πολύ γενικά, η πρωτοποριακή μουσική μπορεί να θεωρηθεί ότι κατέχει μια ακραία θέση μέσα στην παράδοση, ενώ η πειραματική μουσική βρίσκεται έξω από αυτήν».
Ο Γουόρεν Μπερτ προειδοποιεί ότι, ως «ένας συνδυασμός τεχνικών αιχμής και μιας ορισμένης εξερευνητικής στάσης», η πειραματική μουσική απαιτεί έναν ευρύ και περιεκτικό ορισμό, «μια σειρά από και, αν θέλετε», που περιλαμβάνει τομείς όπως «οι επιρροές του Κέιτζ και η εργασία με χαμηλής ποιότητας τεχνολογία και ο αυτοσχεδιασμός και η ηχητική ποίηση και η γλωσσολογία και η κατασκευή νέων οργάνων και τα πολυμέσα και το μουσικό θέατρο και η εργασία με υψηλής ποιότητας τεχνολογία και η κοινοτική μουσική, μεταξύ άλλων, όταν αυτές οι δραστηριότητες γίνονται με στόχο να βρεθούν εκείνες οι μουσικές που "δεν μας αρέσουν, ακόμα", [παραπέμποντας στον Χέρμπερτ Μπρουν] σε ένα "περιβάλλον αναζήτησης προβλημάτων" [παραπέμποντας στον Κρις Μαν]».
Ο Μπέντζαμιν Πιεκούτ υποστηρίζει ότι αυτή η «συναινετική θεώρηση του πειραματισμού» βασίζεται σε μια a priori «ομαδοποίηση», αντί να θέσει το ερώτημα «Πώς συγκεντρώθηκαν αυτοί οι συνθέτες εξαρχής, ώστε να μπορούν τώρα να αποτελέσουν αντικείμενο μιας περιγραφής;». Δηλαδή, «ως επί το πλείστον, οι σπουδές πειραματικής μουσικής περιγράφουν μια κατηγορία χωρίς να την εξηγούν πραγματικά». Βρίσκει αξιέπαινες εξαιρέσεις στο έργο του Ντέιβιντ Νίκολς και, κυρίως, της Έιμι Μπιλ και καταλήγει από το έργο τους στο συμπέρασμα ότι «η θεμελιώδης οντολογική μετατόπιση που χαρακτηρίζει τον πειραματισμό ως επίτευγμα είναι αυτή από την αναπαραστατικότητα στην επιτελεστικότητα», έτσι ώστε «μια εξήγηση του πειραματισμού που προϋποθέτει ήδη την κατηγορία που υποτίθεται ότι εξηγεί είναι μια άσκηση μεταφυσικής και όχι οντολογίας».
Λανθασμένος κρίσιμος όρος
Στη δεκαετία του 1950, ο όρος «πειραματικός» εφαρμόστηκε συχνά από τους συντηρητικούς μουσικοκριτικούς -μαζί με μια σειρά άλλων λέξεων, όπως «τέχνη των μηχανικών», «μουσική διάσπαση του ατόμου», «κουζίνα του αλχημιστή», «ατονικό» και «σειριακό» - ως ένας απαξιωτικός όρος της αργκό, ο οποίος πρέπει να θεωρηθεί ως «αποτυχημένη έννοια», καθώς δεν «έπιανε ένα θέμα». Αυτή ήταν μια προσπάθεια να περιθωριοποιηθούν και να απορριφθούν έτσι διάφορα είδη μουσικής που δεν συμμορφώνονταν με τις καθιερωμένες συμβάσεις. Το 1955, ο Πιερ Μπουλέζ τον προσδιόρισε ως έναν «νέο ορισμό που επιτρέπει να περιοριστούν σε ένα εργαστήριο, το οποίο είναι ανεκτό αλλά υπόκειται σε έλεγχο, όλες οι απόπειρες διαφθοράς της μουσικής ηθικής. Μόλις θέσουν όρια στον κίνδυνο, οι καλές στρουθοκάμηλοι ξανακοιμούνται και ξυπνούν μόνο για να χτυπήσουν τα πόδια τους με οργή όταν αναγκάζονται να αποδεχτούν το πικρό γεγονός της περιοδικής καταστροφής που προκαλεί το πείραμα». Και καταλήγει: «Δεν υπάρχει πειραματική μουσική … αλλά υπάρχει μια πολύ πραγματική διάκριση μεταξύ στειρότητας και εφευρετικότητας».
Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960, η «πειραματική μουσική» άρχισε να χρησιμοποιείται στην Αμερική σχεδόν για τον αντίθετο σκοπό, σε μια προσπάθεια να καθιερωθεί μια ιστορική κατηγορία που θα βοηθούσε στη νομιμοποίηση μιας χαλαρά προσδιορισμένης ομάδας ριζικά καινοτόμων, «παρείσακτων» συνθετών. Όποια επιτυχία κι αν είχε αυτό στην ακαδημαϊκή κοινότητα, αυτή η προσπάθεια κατασκευής ενός είδους ήταν εξίσου αποτυχημένη με την ανούσια ονομασία που σημειώνει ο Μέτζγκερ, αφού σύμφωνα με τον ίδιο τον ορισμό του «είδους» το έργο που περιλαμβάνει είναι «ριζικά διαφορετικό και άκρως ατομικιστικό». Επομένως, δεν πρόκειται για είδος, αλλά για μια ανοικτή κατηγορία, «διότι κάθε προσπάθεια ταξινόμησης ενός φαινομένου τόσο αταξινόμητου και (συχνά) ασύλληπτου όσο η πειραματική μουσική πρέπει να είναι μερική». Επιπλέον, η χαρακτηριστική απροσδιοριστία κατά την εκτέλεση «εγγυάται ότι δύο εκδοχές του ίδιου κομματιού δεν θα έχουν σχεδόν κανένα κοινά αισθητό μουσικό "γεγονός"».
Σύνθεση με υπολογιστή
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο Λεζάρεν Χίλερ και ο Λ. Μ. Άιζακσον χρησιμοποίησαν τον όρο σε σχέση με τη σύνθεση που ελέγχεται από υπολογιστή, με την επιστημονική έννοια του «πειράματος»: κάνοντας προβλέψεις για νέες συνθέσεις με βάση την καθιερωμένη μουσική τεχνική. Ο όρος «πειραματική μουσική» χρησιμοποιήθηκε συγχρόνως για την ηλεκτρονική μουσική, ιδίως στο πρώιμο έργο της musique concrète των Σέφερ και Ανρί στη Γαλλία. Υπάρχει σημαντική επικάλυψη μεταξύ της μουσικής Downtown και αυτού που γενικότερα ονομάζεται πειραματική μουσική, ειδικά όπως ο όρος αυτός ορίστηκε εκτενώς από τον Νάιμαν στο βιβλίο του Experimental Music: Cage and Beyond (1974, δεύτερη έκδοση 1999).
Επιδραστικά προηγούμενα
Ορισμένοι Αμερικανοί συνθέτες των αρχών του 20ού αιώνα, οι οποίοι θεωρούνται πρόδρομοι και επηρεάζουν τον Τζων Κέιτζ, αναφέρονται μερικές φορές ως «Αμερικανική Πειραματική Σχολή». Σε αυτούς περιλαμβάνονται οι Τσαρλς Άιβς, Τσαρλς και Ρουθ Κρόουφορντ Σίγκερ, Χένρι Κάουελ, Καρλ Ραγκλς και Τζον Μπέκερ.
Σχολή της Νέας Υόρκης
Η Σχολή της Νέας Υόρκης ήταν μια άτυπη ομάδα Αμερικανών ποιητών, ζωγράφων, χορευτών και μουσικών που δραστηριοποιήθηκε στις δεκαετίες του 1950 και 1960 στη Νέα Υόρκη. Συχνά αντλούσαν έμπνευση από τον Μαρσέλ Ντυσάν και το Νταντά και τα σύγχρονα κινήματα της πρωτοποριακής τέχνης, ιδίως την εννοιολογική τέχνη, την ποπ αρτ, την τζαζ, το αυτοσχεδιαστικό θέατρο, την πειραματική μουσική και την αλληλεπίδραση των φίλων τους στον κύκλο της πρωτοπορίας του καλλιτεχνικού κόσμου της Νέας Υόρκης. Στους συνθέτες/μουσικούς συμπεριλαμβάνονταν μεταξύ άλλων οι Τζων Κέιτζ, Ερλ Μπράουν, Κρίστιαν Γολφ, Μόρτον Φέλντμαν, Ντέιβιντ Τούντορ. Σχετικός με το χορό ο Μερς Κάνινγχαμ.
Διεθνικισμός
Ο όρος «πειραματικό» έχει μερικές φορές εφαρμοστεί στη μίξη αναγνωρίσιμων μουσικών ειδών, ιδίως εκείνων που ταυτίζονται με συγκεκριμένες εθνοτικές ομάδες, όπως για παράδειγμα στη μουσική των Λόρι Άντερσον, Τσου Γουέν-Τσουνγκ, Στιβ Ράιχ, Κέβιν Βόλανς, Μάρτιν Σέρτσινγκερ, Μάικλ Μπλέικ και Ρούντιγκερ Μέγιερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ήχος Κατηγορία:Μουσικά είδη
Σαιν-Ζυλιέν-Μον-Ντενί
Το Σαιν-Ζυλιέν-Μον-Ντενί (γαλλικά: Saint-Julien-Mont-Denis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Υπόθεση εξαφάνισης του Άλεξ Μεσχισβίλι
Ο Άλεξ Μεσχισβίλι ήταν ένα εντεκάχρονο αγόρι που εξαφανίστηκε στις 3 Φεβρουαρίου, 2006, από την περιοχή Ελιάς – Ανοίξεως Βέροιας.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2006, ο ελληνικός Τύπος ανέφερε ότι πέντε παιδιά ηλικίας από 11 με 13 ετών παραδέχθηκαν ότι χτύπησαν και σκότωσαν τον 11χρονο, θάβοντας το πτώμα του σε υπαίθριο χώρο ιδιωτικού κτιρίου που ήταν έτοιμο να κατεδαφιστεί.
Στη συνέχεια, θα πήγαινε στο μάθημα ζωγραφικής στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Οι έρευνες της εκπομπής "Φως στο Τουνελ" έδειξαν ότι ο μικρός εκείνη την χρονική περίοδο ήταν προβληματισμένος από την απόρριψη κάποιων συμμαθητών, που έφτανε πολλές φορές και στον ξυλοδαρμό του. Ήταν στην ουσία μία από τις πρώτες υποθέσεις παιδικού εκφοβισμού που έγινε γνωστή από το «Τούνελ» με τα πλέον τραγικά αποτελέσματα.
Υπόθεση δολοφονίας
Στις 3 Φεβρουαρίου, ο Άλεξ δεν είχε γυρίσει σπίτι αφού είχε βγει σε ένα γήπεδο μπάσκετ για να παίξει με μερικούς από τους φίλους του. Οι γονείς του άρχισαν να ρωτάνε και αργότερα ανέφεραν την εξαφάνισή του. Τα πέντε παιδιά με τα οποία έπαιζε δήλωσαν ότι δεν ήξεραν τίποτα εκείνη τη στιγμή.
Τέσσερις μήνες αργότερα, και μετά από συμβουλές από παιδιά που πήγαιναν στο ίδιο σχολείο με τον Άλεξ, η αστυνομία καλεί τα παιδιά για ανάκριση, ένα κάθε φορά, και συνέκρινε τα άλλοθι τους. Τα παιδιά είπαν το καθένα διαφορετικές ιστορίες, έτσι η αστυνομία συνέχισε να τα ανακρίνει. Τελικά, τα παιδιά ράγισαν και το καθένα ξεχωριστά επιβεβαίωσε το μέρος όπου είχαν θάψει το σώμα του Άλεξ. Από το 2017, οι ανακριτές εξακολουθούν να αναζητούν το πτώμα.
Στις 4 Ιουνίου 2006, τα παιδιά απέσυραν την προηγούμενη κατάθεσή τους, λέγοντας ότι δέχθηκαν εκφοβισμό για να παραδεχτούν την ενοχή τους από την αστυνομία.
2006
Μέσα Ιουνίου 2006, ο αντιεισαγγελέας Στέφανος Ζαρκαζιάς επέστρεψε στην ασφάλεια Βέροιας τη δικογραφία που έχει σχηματιστεί για την υπόθεση.
2011
Σε ποινή φυλάκισης 4,5 ετών καταδικάστηκε ο Βασίλης Τρούπκος, παππούς των δύο Ελληνόπουλων που εμπλεκόταν στην υπόθεση.
Ο ηλικιωμένος κρίθηκε ένοχος για τις πράξεις τής υπόθαλψης εγκληματία κατά συρροή και της ψευδορκίας μάρτυρα κατ’ εξακολούθηση. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, γνώριζε για την εμπλοκή των εγγονών του στη μυστηριώδη εξαφάνιση του ανήλικου αγοριού, αλλά την απέκρυψε από τις διωκτικές αρχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θύματα δολοφονικών ενεργειών Κατηγορία:Εγκλήματα εις βάρος των παιδιών Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ψυχανάλυση
Η Ψυχανάλυση είναι ένα σύστημα θεωρίας, θεραπευτικής πρακτικής και έρευνας, το οποίο εστιάζει στη μελέτη του ασυνειδήτου. Η γέννηση της Ψυχανάλυσης οφείλεται στο έργο του αυστριακού ψυχιάτρου Σίγκμουντ Φρόυντ, ο οποίος έθεσε τα θεμέλιά της μέσα από κλινικές μελέτες με ψυχοσωματικούς ασθενείς.
Ο ψυχαναλυτής σε συνάντηση με τον ασθενή προσπαθεί να διερευνήσει το ασυνείδητό του, χρησιμοποιώντας τον ελέυθερο συνειρμό• ενθαρρύνει δηλαδή τον ασθενή να εκφράζει αυτά τα οποία σκέφτεται (όσο τυχαία και αν είναι), χωρίς να τον λογοκρίνει και να του τοποθετεί φραγμούς. Ο σκοπός που επιτυγχάνεται με αυτό είναι η ανάδυση λανθάνοντων σκέψεων, οι οποίες αποτελούν παράγωγα του ασυνειδήτου, όπως αυτό διαμορφώνεται μέσα από τη σχεσιακή αλληλεπίδραση με σημαντικούς άλλους κατά τη παιδική ηλικία και καθ΄όλη τη διάρκεια της ζωής.
Σαιν-Μαρσέλ (Σαβοΐα)
Το Σαιν-Μαρσέλ (γαλλικά: Saint-Marcel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Μαρσελέν (γαλλικά: Saint-Marcelins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Γκοράνοι
Οι Γκοράνοι (κυριλλικά: Горани) είναι σλαβική μουσουλμανική εθνοτική ομάδα που κατοικεί στην περιοχή Γκόρα — το τρίγωνο μεταξύ του Κοσσυφοπεδίου, της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας. Αριθμούν περίπου 60.000 άτομα και μιλούν μια μεταβατική νότια σλαβική διάλεκτο, που ονομάζεται διάλεκτος Γκόρα. Η συντριπτική πλειονότητα των Γκοράνων ασπάζονται τον Σουνισμό.
Όνομα
Το εθνώνυμο Goranci, που σημαίνει «ορεινοί», προέρχεται από το σλαβικό τοπωνύμιο gora, που σημαίνει «λόφος, βουνό». Ένα άλλο ενδώνυμο αυτού του λαού είναι το Našinci, που κυριολεκτικά σημαίνει «οι άνθρωποι μας, οι δικοί μας».
Στις σλαβομακεδονικές πηγές, οι Γκοράνοι ονομάζονται μερικές φορές Τορμπέσοι, όρος που χρησιμοποιείται για τους Μουσουλμάνους Σλαβομακεδόνες.
Στην αλβανική γλώσσα, είναι γνωστοί ως Goranët (Γκοράνετ) και μερικές φορές με άλλα εξώνυμα, όπως Bulgareci («Βούλγαροι»), Torbesh («σακούλες») και Poturë («τουρκοποιημένοι», από το po-tur, κυριολεκτικά όχι Τούρκος αλλά «τουρκοποιημένος», που χρησιμοποιείται για τους εξισλαμισμένους Σλάβους).
Πληθυσμός
Στο Κοσσυφοπέδιο, οι Γκοράνοι αριθμούν 10.265 κατοίκους, που είναι δραστικά χαμηλότερος από ότι πριν από τον Πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου. Το 1998, υπολογίστηκε ότι ο συνολικός πληθυσμός τους ήταν τουλάχιστον 50.000.
Οικισμοί
Στην Αλβανία, υπάρχουν εννέα χωριά που κατοικούνται από Γκοράνους: Ζαπόντ, Πακίστ, Ορτσίκελ, Κοσαρίς, Τσερναγιέβε, Ορτζόστ, Ορέσκε, Μπόρξε και Σισταβέτς.
Στο Κοσσυφοπέδιο, υπάρχουν 18 χωριά που κατοικούνται από Γκοράνους, καθώς και η πόλη Ντραγκάς. Μετά το 1999, το Ντραγκάς έχει μικτό πληθυσμό Γκοράνων, οι οποίοι ζουν στην κάτω γειτονιά και Αλβανούς στην επάνω γειτονιά, οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων.
Κατσομαλιαραίικα Ηλείας
Τα Κατσομαλιαραίικα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Μαγούλας που βρίσκεται στο Νομό Ηλείας, 16,25 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 81 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ωλένης του Δήμου Πύργου και έχει 16 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Γκοράνοι
Οικισμοί
Στη Βόρεια Μακεδονία, υπάρχουν δύο χωριά που κατοικούνται από τους Γκοράνους στην περιοχή της Κοιλάδας Πόλογκ: το Γελόβγιανε και το Ούρβιτς.
Κατσομαλιαραίικα Ηλείας
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Γκοράνοι
Νεότερη
Ο Δήμος Γκόρα και η περιοχή Οπόγια παρέμειναν χωρισμένες κατά την περίοδο του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Μετά τον πόλεμο, ο Δήμος Γκόρα με την πλειονότητα των Γκοράνων συγχωνεύθηκε με την αλβανική κατοικημένη περιοχή Οπόγια για να σχηματιστεί ο Δήμος Ντραγκάς από την Αποστολή Προσωρινής Διοίκησης των Ηνωμένων Εθνών στο Κοσσυφοπέδιο και η νέα διοικητική μονάδα έχει αλβανική πλειοψηφία.
Το 2007, τα προσωρινά ιδρύματα του Κοσσυφοπεδίου άνοιξαν ένα σχολείο στη Γκόρα για τη διδασκαλία της βοσνιακής γλώσσας, κάτι που προκάλεσε μικρή ανησυχία στον πληθυσμό των Γκοράνων. Πολλοί Γκοράνοι αρνούνται να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο λόγω κοινωνικών προκαταλήψεων και απειλών αφομοίωσης σε Μποσνιάκους ή Αλβανούς. Κατά συνέπεια, οι Γκοράνοι οργάνωσαν την εκπαίδευση σύμφωνα με το πρόγραμμα σπουδών της Σερβίας.
Κατσομαλιαραίικα Ηλείας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ωλένης Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Γκοράνοι
Νεότερη
Γκοράνοι ακτιβιστές στη Σερβία δήλωσαν ότι θέλουν η Γκόρα (πρώην δήμος) να ενταχθεί στην Κοινότητα Σερβικών Δήμων, προκαλώντας πρόσθετη πίεση στην κοινότητα των Γκοράνων στο Κοσσυφοπέδιο.
Οι περισσότεροι Γκοράνοι δηλώνουν ότι η ασταθής κατάσταση και τα οικονομικά ζητήματα τους ωθούν να εγκαταλείψουν το Κοσσυφοπέδιο. Γίνεται επίσης κάποια αναφορά σε απειλές και διακρίσεις από τους Αλβανούς.
Εκτός από την πολυεθνική πόλη Ντραγκάς, οι Γκοράνοι του Κοσσυφοπεδίου συνεχίζουν να ζουν σε χωριά που κατοικούνται κυρίως από την κοινότητά τους και οι σχέσεις με τους Αλβανούς παραμένουν τεταμένες. Οι μικτοί γάμοι μεταξύ των δύο κοινοτήτων δεν συμβαίνουν με εξαίρεση μερικές οικογένειες Γκοράνων που έχουν μεταναστεύσει στο Πρίζρεν.
Θρησκεία
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Τζαμί στη Ρεστελίτσα Τον 18ο αιώνα ξεκίνησε ένα κύμα εξισλαμισμού στη Γκόρα. Η οθωμανική κατάργηση της Βουλγαρικής Αρχιεπισκοπής της Οχρίδας και του Σερβικού Πατριαρχείου του Πετς το 1766/1767 πιστεύεται ότι προκάλεσε τον εξισλαμισμό της Γκόρα, όπως ήταν η τάση πολλών βαλκανικών κοινοτήτων. Η τελευταία Χριστιανή Γκοράνα, η Μποζάνα, πέθανε τον 19ο αιώνα – η οποία έχει λάβει μια λατρεία, που υποδηλώνει τη χριστιανική κληρονομιά των Γκοράνων.
Παραδόσεις
Οι Σλάβοι της Γκόρα εκχριστιανίστηκαν μετά το 864 όταν η Βουλγαρία υιοθέτησε τον Χριστιανισμό. Οι Οθωμανοί κατέκτησαν την περιοχή τον 14ο αιώνα, γεγονός που ξεκίνησε τη διαδικασία εξισλαμισμού των Γκοράνων και των γειτονικών Αλβανών. Ωστόσο, οι Γκοράνοι εξακολουθούν να τηρούν ορισμένες Ορθόδοξες Χριστιανικές παραδόσεις, όπως η Σλάβα, και όπως οι Σέρβοι γνωρίζουν τις ημέρες των αγίων τους. Αν και οι περισσότεροι Γκοράνοι είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι, ο Σουφισμός και ειδικότερα τα τάγματα των Σούφι Χαλβάτι και Μπεκτάσι είναι ευρέως διαδεδομένα.
Η παραδοσιακή λαϊκή μουσική των Γκοράνων περιλαμβάνει έναν χορό δύο ρυθμών που ονομάζεται «όρο» (oro, «κύκλος»), ο οποίος είναι ένας κυκλικός χορός που επικεντρώνεται στις κινήσεις του ποδιού: ξεκινά πάντα από το δεξί πόδι και κινείται αριστερόστροφα. Ο όρο συνήθως συνοδεύεται από όργανα όπως ζουρνάς, καβάλ, σάζι ή νταούλι, και το τραγούδι χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά στους χορούς από ότι στους Αλβανούς και τους Σέρβους.
Το «εθνικό» ποτό των Γκοράνων είναι η ρακή, που συνήθως αποστάζεται στο σπίτι από ηλικιωμένους. Ένα άλλο δημοφιλές ποτό είναι ο τούρκικος καφές, που πίνεται σε μικρά φλιτζάνια συνοδευόμενο από ένα ποτήρι νερό. Το διάβασμα του φλυτζανιού είναι δημοφιλής σε όλους τους Γκοράνους χρησιμοποιώντας το κατακάθι του τουρκικού καφέ.
Γλώσσα
Σύμφωνα με την τελευταία γιουγκοσλαβική απογραφή του 1991, το 54,8% των κατοίκων του Δήμου Γκόρα δήλωσαν ότι μιλούσαν τη γκορανική γλώσσα, ενώ οι υπόλοιποι την αποκαλούσαν σερβική. Ορισμένοι Γκοράνοι μελετητές ορίζουν τη γλώσσα τους ως τη βουλγαρική, παρόμοια με τις βουλγαρικές διαλέκτους που ομιλούνται στη βορειοδυτική περιοχή της Βόρειας Μακεδονίας. Μερικοί γλωσσολόγοι, προσδιορίζουν τη σλαβική διάλεκτο της περιοχής Γκόρα ως σλαβομακεδονική. Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι τα σλαβομακεδονικά ομιλούνται σε 50 έως 75 χωριά στην περιοχή Γκόρα (Αλβανία και Κοσσυφοπέδιο). Σύμφωνα με ορισμένες μη επαληθευμένες πηγές, το 2003 η κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου απέκτησε βιβλία σλαβομακεδονικής γλώσσας και γραμματικής για το σχολείο των Γκοράνων.
Ο Αλβανογκοράνος μελετητής Ναζίφ Ντόκλε συνέταξε το πρώτο Αλβανικό-Γκορανικό λεξικό (με 43.000 λέξεις και φράσεις) το 2007, με χορηγία και εκτύπωση της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 2008 κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος μιας σλαβομακεδονικής εφημερίδας, Гороцвет (Γκόροτσβετ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στο Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Σερβίας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Αλβανίας Κατηγορία:Εθνοθρησκευτικές ομάδες στην Ευρώπη Κατηγορία:Σλαβικά έθνη Κατηγορία:Ισλάμ στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Νότιοι Σλάβοι Κατηγορία:Μουσουλμανικές κοινότητες στην Ευρώπη
Άγιος Βασίλειος Βοιωτίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Άγιος Βασίλειος