cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεξάντρ Γκολόβιν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2017 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Νεών κατάλογος
Ιστορική βάση
Έχει υποστηριχθεί από ερευνητές η άποψη ότι ο συγκεκριμένος κατάλογος αποτελούσε αρχικά ξεχωριστό κομμάτι το οποίο εντάχθηκε αργότερα στο σώμα της Ιλιάδας. Αυτή η προσέγγιση υποστηρίζει πως ο πυρήνας του καταλόγου των πλοίων διασώθηκε από τα Μυκηναϊκά χρόνια, την υποτιθέμενη εποχή δηλαδή που διεξήχθη ο Τρωικός Πόλεμος (13ος-12ος αιώνας π.Χ.) και δια μέσου της προφορικής παράδοσης έγινε γνωστή στον Όμηρο (9ος-8ος αι. π.Χ.).
Αν ληφθεί υπόψη ότι αποτελεί μια αξιόπιστη πηγή Μυκηναϊκής ή Υπο-μυκηναϊκής εποχής, τότε ο κατάλογος μας προσφέρει με μοναδική λεπτομέρεια την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στον ελληνικό κόσμο κατά τον 13ο-12ο αιώνα π.Χ.. Το ότι αναφέρονται τοποθεσίες που την εποχή του Τρωικού πολέμου υπήρξαν σπουδαία πολιτικά και πολιτιστικά κέντρα, αλλά την εποχή του Ομήρου είτε ήταν στην αφάνεια ή είχαν καταστραφεί ολοσχερώς (όπως η Πύλος στην Μεσσηνία), είναι μια ισχυρή απόδειξη ότι ο συγκεκριμένος κατάλογος δεν χρησιμοποίησε αναχρονιστικά στοιχεία. Γενικά απεικονίζει τον ελληνικό κόσμο σε μια εποχή αρκετά παλαιότερη από αυτή του Ομήρου. Περιοχές όπως οι Μακεδονία, η Ήπειρος και μέρος της Θεσσαλίας δεν φαίνονται να συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο, προφανώς αυτές οι περιοχές βρίσκονταν υπό των έλεγχο των Δωριέων, οι οποίοι θα πραγματοποιούσαν την κάθοδό τους προς την Πελοπόννησο ορισμένες δεκαετίες αργότερα.
Όμως ο 'νεών κατάλογος' με τα επίθετα με τα οποία διανθίζει τα πρόσωπα και τα τοπωνύμια και γενικά με τον τρόπο που έχει ενταχθεί στο έπος αποτελεί ένα συμβατό κομμάτι στο όλο έργο. Έχει υποστηριχθεί ακόμη και η άποψη πως ο κατάλογος αποτελεί μείγμα πολλών μικρότερων καταλόγων που χρησιμοποιούσαν ποιητές (ραψωδοί) με σκοπό να εντυπωσιάσουν το κοινό τους με τις ιστορικές τους γνώσεις.
Ένα ακόμη ιστορικό στοιχείο που μας προσφέρεται είναι ότι τα βασίλεια των Αχαιών (τουλάχιστον εκείνη την εποχή) αποτελούσαν ένα σύνολο συνοσμοπονδίας και όχι ανατολικού τύπου Αυτοκρατορίας, που υπάγονται στον άνακτα των Μυκηνών. Επίσης, οι Αχαιοί (αναφέρονται στην Ιλιάδα ως Δαναοί, Αργείτες αλλά και 'Έλληνες (Ραψωδία β' στ.529 και 683)) απουσίαζαν από τις ακτές τις Μικράς Ασίας.
Το ερώτημα που γενάται είναι κατά πόσο ο συγκεκριμένος κατάλογος απεικονίζει την πραγματική ιστορική κατάσταση της εποχής του χαλκού στην Ελλάδα.
Ο κατάλογος
Συνολικά αναφέρονται 29 βασίλεια και ο συνολικός τους στόλος φτάνει το 1186 πλοία. Τα περισσότερα τοπωνύμια έχουν εξακριβωθεί ότι πράγματι υπήρξαν οικισμοί της εποχής εκείνης.
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία
Όσκαρ ντε λα Ρέντα
Ο Όσκαρ ντε λα Ρέντα (Oscar de la Renta, 22 Ιουλίου 1932 - 20 Οκτωβρίου 2014 ) ήταν Δομινικανός σχεδιαστής μόδας, από τις κορυφαίες προσωπικότητες στο χώρο.
Τα πρώτα βήματα
Γεννήθηκε ως ο μοναδικός γιος μιας εύπορης οικογένειας (ο πατέρας του εργαζόταν ως ασφαλιστής) επτά παιδιών. Στα 1950, μόλις 18 ετών μετακόμισε στη Μαδρίτη, για να σπουδάσει στην εκεί Ακαδημία Καλών Τεχνών. Είχε εκπαιδευτεί από τους Κριστόμπαλ Μπαλενθιάγα και Αντόνιο ντελ Καστίγιο. Έπιασε την πρώτη του δουλειά στο χώρο της υψηλής ραπτικής σαν μαθητευόμενος στον Οίκο Cristobal Balenciaga.
Επαγγελματική καθιέρωση
Εν συνεχεία, μετέβη στη Γαλλία, όπου προσλήφθηκε στο ατελιέ του Οίκου Lanvin, αφού προηγουμένως απέρριψε πρόταση συνεργασίας με τον Cristian Dior.Το 1963 πραγματοποίησε ένα πολύ σημαντικό βήμα στην καριέρα του, όταν συμφώνησε να συνεργασθεί με την μπουτίκ της Ελίζαμπεθ Άρντεν, στη Νέα Υόρκη, έχοντας απολαβές 700 δολάρια εβδομαδιαίως. Το 1965 ίδρυσε και εγκαινίασε τον δικό του πλέον, Οίκο Μόδας στο Μανχάταν, ξεκινώντας μια αυτόνομη πορεία μισού αιώνα. Ήταν ο πρώτος αμερικανός σχεδιαστής στα χρονικά, ο οποίος παράλληλα διεύθυνε Οίκο Μόδας και στο Παρίσι, τον "Balmain" (1989 - 2002).
Το έργο του
Παρουσίασε συνολικά τέσσερις συλλογές, των 50 συνόλων η κάθε μία. Τη σχεδιαστική του γραμμή χαρακτηρίζουν επιρροές από την ιδιαίτερη πατρίδα του με πολύχρωμες, εντυπωσιακά ογκώδεις δημιουργίες, που τις διανθίζουν οι δαντέλες, τα φτερά και οι ουρές, αλλά και εκκεντρικά αξεσουάρ. Με την υπογραφή του κυκλοφόρησαν, επίσης, παπούτσια, κοσμήματα, τσάντες, αρώματα, έως και οικιακά είδη. Ο τζίρος της εταιρείας του άγγιζε, ετησίως, τα 600 εκατομμύρια δολάρια. Τιμήθηκε με πολλά βραβεία για την υψηλή του τέχνη, ενώ μεταξύ των πελατών του συμπεριλαμβάνονταν διάσημες γυναίκες όπως η Τζάκι Κένεντι, η Νάνσυ Ρίγκαν, η Λόρα Μπους, η Πριγκίπισσα Νταϊάνα, η Χίλαρι Κλίντον, η Μισέλ Ομπάμα, οι δημοσιογράφοι Όπρα Γουίνφρι και Άννα Γουίντουρ, τα μοντέλα Ναόμι Κάμπελ και Σίντι Κρόφορντ, οι ηθοποιοί Νικόλ Κίντμαν, Πενέλοπε Κρουθ και Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, οι τραγουδίστριες Τζένιφερ Λόπεζ, Μπιγιονσέ και Τέιλορ Σουίφτ κ.ά. ενώ δική του δημιουργία ήταν και το νυφικό της Αμάλ Αλαμουντίν στο γάμο της με τον Τζορτζ Κλούνεϊ.
Προσωπική ζωή
Σαν χαρακτήρας ο ντε λα Ρέντα υπήρξε σεμνός, προσηνής, ειλικρινής, ευγενής και αυθόρμητος. Παντρεύτηκε δυο φορές, πρώτα με την αρχισυντάκτρια της γαλλικής έκδοσης της Vogue Φρανσουάζ ντε Λαγκλάντ (έως το θάνατό της στα 1983) και από το 1988 μέχρι το τέλος της ζωής του, με τη φιλάνθρωπο εκδότρια Ανέτ Ένγκελχαρντ. Είχε υιοθετήσει μια κόρη από τη Δομινικανή Δημοκρατία, στα 1984. Λίγες μέρες πριν το θάνατό του από καρκίνο (με τον οποίο πρωτοδιαγνώσθηκε στα 2006), όρισε σαν 'διάδοχό' του τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Οίκου Νίνα Ρίτσι, Πίτερ Κόπινγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Δομινικανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Δομινικανοί
Ακρωτήριο Φάσσα
Φάσσα
Ευάγγελος Αντώναρος
Ο Ευάγγελος Αντώναρος (16 Δεκεμβρίου 1950) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Διετέλεσε κυβερνητικός εκπρόσωπος στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 1950, μεγάλωσε στην Καλλιθέα Αττικής και είναι γιος του γελοιογράφου Αρχελάου Αντώναρου και της Γεωργίας Πρωτονοτάριου. Αδελφός του ήταν ο αθλητικογράφος Μάνος Αντώναρος. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως δημοσιογράφος.
Το 1974 ορίστηκε ανταποκριτής του Axel Springer Verlag AG καλύπτοντας αρχικά τα Βαλκάνια, ενώ στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στη Ρώμη. Το 1992 επέστρεψε στην Αθήνα ως ανταποκριτής αυτή τη φορά για τη Μέση Ανατολή.
Έχει τιμηθεί με διάφορα βραβεία μεταξύ των οποίων το Journalistenpreis der Südosteuropa-Gesellschaft το 1997 για την κάλυψη των γεγονότων στη Βαλκανική Χερσόνησο και τις ανταποκρίσεις του από τη Μέση Ανατολή στην εφημερίδα Die Welt καθώς και αυτό του ιδρύματος Μπότση. Το 1994 εκλέχθηκε πρόεδρος της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου Ελλάδας, θέση στην οποία παρέμεινε για αρκετά χρόνια.
Είναι νυμφευμένος και έχει ένα γιο και μία κόρη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις 2 Ιουλίου 2004 ορίστηκε αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος στη Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή 2004, ενώ στις 23 Οκτωβρίου 2008 ορίστηκε με απόφαση του πρωθυπουργού κυβερνητικός εκπρόσωπος στη Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή 2007. Στις βουλευτικές εκλογές του 2009 συμπεριλήφθηκε πέμπτος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της ΝΔ χωρίς αρχικά να εκλεγεί. Την ίδια μέρα όμως λόγω της παραίτησης του επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας, Γιώργου Σουφλιά, η 5η θέση έγινε εκλόγιμη με συνέπεια να εκλεγεί εν τέλει βουλευτής. Στις εκλογές του 2012 ήταν υποψήφιος στη Β΄ Αθηνών. Πήρε 4.465 ψήφους και απέτυχε να επανεκλεγεί. . Το 2018 διαγράφηκε από τη ΝΔ λόγω δηλώσεών του από τον πρόεδρο του κόμματος. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ στην περιφέρεια Ανατολικής Αττικής, χωρίς να εκλεγεί.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι (Ελλάδα)
Έλληνες Νοτιοαφρικανοί
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης των 50 χωρών με τις μεγαλύτερες ελληνικές κοινότητες Οι Έλληνες Νοτιοαφρικανοί είναι νοτιοαφρικανοί ελληνικής καταγωγής από την Ελλάδα και την Κύπρο. Σύμφωνα με διάφορους έλληνες ηγέτες στη Νότια Αφρική, ο ελληνικός πληθυσμός γενικά εκτιμάται στα 138.000 άτομα στη 2018
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Νότια Αφρική Κατηγορία:Έλληνες της Νότιας Αφρικής
Γαβριήλ Ντερζάβιν
Ο Γαβριήλ Ρομάνοβιτς Ντερζάβιν (Гавриил Романович Державин, προφορά: · 3/14 Ιουλίου 1743 - 8/20 Ιουνίου 1816), ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Ρώσους ποιητές της γενιάς που προηγήθηκε του Αλέξανδρου Πούσκιν, καθώς και πολιτικός μεγάλου κύρους. Υπήρξε αναμφίλεκτα ο μεγαλύτερος Ρώσος ποιητής του 18ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Ντερζάβιν γεννήθηκε στο Καζάν. Γιος ευγενών που όμως λόγω οικονομικών ατυχιών είχαν εκπέσει του κοινωνικού τους κύρους, με απώτερη ταταρική καταγωγή, πέρασε δύσκολα νεανικά χρόνια. Τρία χρόνια φοίτησε στο Λύκειο του Καζάν όπου δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, φεύγοντας για την Αγία Πετρούπολη για να καταταγεί στον τσαρικό στρατό. Στερούμενος ισχυρών προστατών, υπηρέτησε ως απλός στρατιώτης στη Φρουρά της Αγίας Πετρούπολης.
Η μεγάλη και φοβερής έκτασης ανταρσία (1773-1774) του Κοζάκου αταμάνου Εμελιάν (Αιμιλιανός) Πουγκατσιόφ εναντίον της αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης, τού έδωσε την ευκαιρία να διακριθεί και σηματοδότησε την απαρχή μιας λαμπρής σταδιοδρομίας. Με το ξέσπασμα της ανταρσίας του Πουγκατσιόφ, ο Ντερζάβιν βρισκόταν με άδεια στη γενέτειρά του, το Καζάν. Εκεί έγραψε μια προκήρυξη στην οποία εξέφραζε την πίστη των ευγενών της επαρχίας του στην τσαρίνα Αικατερίνη. Τον πρόσεξε τότε και τον πήρε ως υπασπιστή του ο στρατηγός Αλεξάντρ Ιλίτς Μπίμπικοφ, μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της εποχής της Μεγάλης Αικατερίνης, όπως μας πληροφορεί ο Αλέξανδρος Πούσκιν στο τρίτο κεφάλαιο του έργου του Ιστορία του Πουγκατσιόφ. Την ίδια περίοδο, ο Ντερζάβιν, ξεχωρίζοντας για τις ικανότητές του, λαμβάνει προαγωγή και δωρεά γαιών στη Λευκορωσία.
Το 1777, σε ηλικία 34 ετών εγκαταλείπει το στρατό και αναλαμβάνει καθήκοντα στην κεντρική κυβερνητική υπηρεσία, στην Αγία Πετρούπολη, όπου και ανεβαίνει με ταχείς ρυθμούς τα σκαλοπάτια της κοινωνικής και κρατικής ιεραρχίας. To 1778, παντρεύεται μια από τις αδερφές της οικογένειας ευγενών Ντιάκοφ.
Ο Ντερζάβιν συχνά παρατούσε τις υψηλές θέσεις, ακόμα και τη θέση του κυβερνήτη επαρχιών που του εμπιστευόταν η αυτοκράτειρα και χαρακτηριζόταν από τη δυσκολία να συνεργαστεί με άλλους. To 1791, η τσαρίνα τον παίρνει κοντά της στη θέση του γραμματέα με ειδικά καθήκοντα να εισηγείται λύσεις σε προσφυγές των υπηκόων της κατά διοικητικών πράξεων.
Έργα και τεχνοτροπία
Στα αρχικά ποιητικά του βήματα ο Ντερζάβιν, όντας μαθητής του μεγάλου φυσικού επιστήμονα, φιλόσοφου και λογοτέχνη Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Λομονόσοφ, αναπτύσσει τις ποιητικές ωδές του άμεσα επηρεασμένος από το πανηγυρικό ύφος των ωδών του δασκάλου του, ο οποίος από τους συγκαιριανούς του θεωρείτο ο Πίνδαρος της Ρωσίας.
Το 1779, όπως μας πληροφορεί ο Άντολφ Στέντερ-Πέτερσεν στο μνημειώδες έργο του Ιστορία της ρωσικής Λογοτεχνίας (Geschichte der russischen Literatur - γκεσίχτε ντερ ρούσισεν λιτερατούρ), ο Ντερζάβιν γίνεται δεκτός σ' ένα φιλικό κύκλο λογοτεχνών όπου και γνώρισε ποιητές όπως τον σπουδαίο Βασίλι Βασίλιεβιτς Καπνίστ, ελληνικής καταγωγής, τον γερμανικής καταγωγής ποιητή μύθων Ιβάν Ιβάνοβιτς Σέμνιτσερ και τον εξαιρετικώς μορφωμένο και προσανατολισμένο σε μοντέρνες ιδέες συγγραφέα Νικολάι Αλεξάντροβιτς Λβοφ. Οι γνωριμίες αυτές αλλάζουν τον προσανατολισμό του και θέτει στον εαυτό του την αποστολή να συνθέσει το μνημειακό και ελαφρώς απαρχαιωμένο ύφος του Λομονόσοφ με τη φυσικότητα του λογοτεχνικού ύφους του Αλεξάντρ Πέτροβιτς Σουμαρόκοφ.
Ο Ντερζάβιν βασισμένος στην εράσμια ανθρωπιά που εξέφραζαν οι ωδές του κατάφερε να πετύχει τη σύνθεση αυτή. Παράλληλα, η ποίησή του άγγιζε και τις πιο ευαίσθητες χορδές, ακόμα και όταν έγραφε τους πιο εύθυμους στίχους. Έως τότε υπήρχε μια πολύ αυστηρή οριοθέτηση μεταξύ των διάφορων ποιητικών ειδών, οριοθέτηση η οποία έδωσε με τον Ντερζάβιν στην πρωτοπορία τη θέση της σε εναλλαγές των συνθέσεων, όπως η ωδή να γίνεται ειρωνική, καμιά φορά και σατιρική, η σάτιρα λυρική, το επίγραμμα ελεγειακό, η ελεγεία χαρούμενη. Στην εκλεπτυσμένη γλωσσική διακόσμηση προστέθηκε ενίοτε η αφαιρετική δύναμη των απλών λέξεων της καθημερινής ζωής, αφαίρεση γραμμένη όμως με τέτοια συμπάγεια που αποθέωνε το περιεχόμενο.
To 1782 ο ποιητής δημοσίευσε μια ωδή σε ένα περιοδικό που εξέδιδε η πριγκίπισσα Αικατερίνη Ρομάνοβνα Ντάσκοβα (1743-1810), στενή φίλη της αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης. Η ωδή είχε τον τίτλο Φελίτσα, όνομα που υπονοούσε την ίδια την αυτοκράτειρα. Με αυτόν τον τίτλο ο ποιητής μπορούσε να μιλήσει για αυτήν και με αυτήν με μεγαλύτερη οικειότητα και πιο εμπιστευτικά, από ό,τι αν την είχε απευθύνει άμεσα σε αυτήν. Οι αναγνώστες ξαφνιάστηκαν ευχάριστα με τη χρήση πιο κοινών λέξεων, λέξεις τις οποίες κανένας δεν είχε τολμήσει να εισαγάγει στη λογοτεχνία μέχρι τότε.
Ο Ντερζάβιν, αν και τμήμα του κατεστημένου, δεν ήταν ανεπιφύλακτα συμμορφωμένος με αυτό. Η ματιά του και η καρδιά του στράφηκε ιδιαίτερα και προς τη θλιβερή και σαθρή πραγματικότητα. Όπως μάς πληροφορεί ο Χέλμουτ Γκράσχοφ: χρησιμοποίησε με μεγάλη τόλμη, την κλασικιστική μορφή, για να ξεγυμνώσει αλύπητα απάνθρωπους αξιωματούχους και ηδονόληπτους ευνοούμενους, τους στύλους αυτούς του τσαρισμού... Χαρακτηριστικές του πνεύματος καταγραφής της σκληρής αλήθειας είναι οι ωδές Στους Ισχυρούς και Δικαστές (1780) και Οι Αξιωματούχοι (1796). Ο Ντερζάβιν τολμούσε να λέει καυστικές αλήθειες, στενόχωρες και για την ίδια την αυτοκράτειρα Αικατερίνη, τις αρετές της οποίας υμνούσε στη Φελίτσα, όπως και να σατιρίζει τα ελαττώματα των ανθρώπων του αυλικού περιβάλλοντος. Ακόμα όμως και τις πικρές αλήθειες τις έλεγε με τόσο κομψό και περίτεχνο τρόπο που γίνονταν ανεκτές.
Το 1784 έγραψε την ωδή Θεός, η οποία αν και υποταγμένη ακόμα στους συμβατικούς κανόνες του Κλασικισμού, ήταν μια ρωμαλέα σύλληψη του σύμπαντος και της μοίρας του ανθρώπου μέσα στο άπειρο. Η ωδή αυτή με τόνο λίγο ή πολύ σύμφωνο με τον εξωθρησκευτικό θεϊσμό της Εποχής των Φώτων, έτυχε μετάφρασης στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, ακόμα και σε εξωτικές γλώσσες της Ανατολής. Η ωδή είναι μεταφρασμένη και στα ελληνικά από τον Γ. Σοϊλεμεζίδη (www.pegas.gr).
Σημαντικά ποιητικά πονήματα αποτελούν και οι πατριωτικές του ωδές. Ξεχωρίζει η ωδή Επί τη αλώσει του Ισμαήλ (1791), πηγή έμπνευσης της οποίας αποτέλεσε η πολιορκία και κατάληψη από τον ρωσικό στρατό του Ισμαηλίου της Βεσσαραβίας, τον Δεκέμβριο του 1790, σελίδα ένδοξη στην πολεμική ιστορία των Ρώσων.
Στα ποιήματα της τελευταίας παραγωγικής περιόδου του είναι καθαρά αισθητή η επίδραση των νεότερων λογοτεχνικών ρευμάτων σε σχέση με τον ξεπερασμένο πια Κλασικισμό. Ξεχωριστή θέση έχει η ωδή Ο Καταρράκτης (1798), ωδή αφιερωμένη στο θάνατο του πανίσχυρου πρίγκιπα Γκριγκόρι Αλεξάντροβιτς Ποτιόμκιν, γνωστότερου με την παραφθορά του ονόματός του, ως Ποτέμκιν. Στην ωδή αυτή αναπαρίστανται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη τα ρομαντικά βόρεια τοπία της Καρελίας καθώς και οι στέπες της Βεσσαραβίας, μαζί με τον νεκρό στρατηλάτη, του οποίου η ζωή έχει πια χαθεί, με όλα τα μεγαλεία της. Πυρήνας της ωδής είναι η ιδέα της παροδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης και προκαλεί μια ζοφερή εντύπωση. Σε συνέχεια της στροφής του στα νέα λογοτεχνικά ρεύματα έχουμε τα ποιήματα Πρόσκληση σε φαγητό (1798) και Στον Ευγένιο, η ζωή στη Ζβάνκα (1807), τα οποία ξαφνιάζουν με την εξαίσια σε χρώματα, ρεαλιστική ποιητική ζωγραφική λεπτομερειών.
Ντερζάβιν και Πούσκιν
thumb|350px|''Ο 16χρονος Πούσκιν ενώ απαγγέλλει το ποίημά του μπροστά στον γηραιό Ντερζάβιν στο Λύκειο Τσάρκογιε Σελό (πίνακας του 1911 του [[Ιλιά Ρέπιν|Ιλιά Εφίμοβιτς Ρέπιν)]]
Ο κορυφαίος Ρώσος ποιητής όλων των εποχών Αλεξάντρ Σεργκέγιεβιτς Πούσκιν, στα τελευταία χρόνια της ζωής του, έγραψε αυτοβιογραφικές σελίδες. Σε μια από τις σελίδες αυτές αναφέρεται στη μία και μοναδική συνάντησή του με τον Ντερζάβιν όταν ήταν ακόμα ένας μικρός άσημος μαθητής, σε μια εποχή που δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα έπαιρνε τη θέση του Ντερζάβιν στον Όλυμπο των ρωσικών γραμμάτων. Το απόσπασμα ακολουθεί:
''Δεν είδα τον Ντερζάβιν παρά μόνο μια φορά στη ζωή μου, αλλά είναι για μένα μια ανεξίτηλη ανάμνηση. Αυτό έγινε στο 1815 (στις 8 Ιανουαρίου), στις δημόσιες εξετάσεις του Λυκείου (εννοεί του Λυκείου του Τσάρκογιε Σελό, πλάι στο αυτοκρατορικό αυτό ανάκτορο). Είχαμε πληροφορηθεί ότι θα ερχόταν ο Ντερζάβιν και μας κατείχε όλους μια μεγάλη συγκίνηση. Ο Ντέλβιγκ (ο ευγενούς βαλτικής καταγωγής συμμαθητής και αγαπητός φίλος του Πούσκιν, ο μελλοντικός ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας Αντόν Αντόνοβιτς Ντέλβιγκ, 1798-1831), είχε βγει στις σκάλες, για να τον περιμένει εκεί και να του φιλήσει το χέρι, αυτό το χέρι που είχε γράψει τον Καταρράκτη. Ο Ντερζάβιν κατέβηκε από την άμαξα. Μπήκε στο χωλ της εισόδου και ο Ντέλβιγκ τον ακούει να ρωτάει τον θυρωρό:-Πες μου, παιδί μου, πού είναι τα αποχωρητήρια; Η πεζή αυτή ερώτηση απογοήτευσε τον Ντέλβιγκ και τον έκαμε να εγκαταλείψει την πρόθεσή του και να ξαναγυρίσει στη μεγάλη αίθουσα. Ο Ντέλβιγκ μάς διηγήθηκε το περιστατικό με μια θαυμάσια αφέλεια και ευθυμία. Ο Ντερζάβιν ήταν πολύ ηλικιωμένος (ήταν, τότε, εβδομήντα δύο ετών). Είχε φορέσει την επίσημη στολή του και βελούδινες μπότες. Οι εξετάσεις μας τον κούρασαν πολύ. Καθόταν, με το κεφάλι στηριγμένο στο χέρι του. Το πρόσωπό του ανέκφραστο, τα μάτια του σβησμένα, το κάτω χείλος του κρεμασμένο..Μισοκοιμόταν ώς τη στιγμή που άρχισε η δοκιμασία μας στη ρωσική λογοτεχνία. Τότε ζωήρεψε,τα μάτια του έλαμψαν, μεταμορφώθηκε ολόκληρος. Αυτονόητο είναι ότι απαγγέλθηκαν δικοί του στίχοι, ερμηνεύθηκαν οι στίχοι του και κάθε στιγμή εγκωμιάζονταν οι στίχοι αυτοί. Άκουγε με εξαιρετική ζωηρότητα. Τελικά, φώναξαν εμένα. Απήγγειλα όρθιος, σε απόσταση δυο βημάτων από τον Ντερζάβιν, το ποίημά μου, Αναμνήσεις από το Τσάρκογιε Σελό. Δεν μπορώ να περιγράψω την ψυχική μου κατάσταση. Όταν έφτασα στο στίχο, όπου μνημονεύω το όνομα του Ντερζάβιν, τη φωνή μου τη δονούσε ένας νεανικός ήχος και η καρδιά μου άρχισε να χτυπά από μεθυστικό ενθουσιασμό..Δε θυμάμαι πια πώς τερμάτισα την απαγγελία μου, ούτε πού κατέφυγα. Ο Ντερζάβιν είχε γοητευθεί. Ζητούσε να με δει, ήθελε να με αγκαλιάσει..Με αναζήτησαν, αλλά δεν με βρήκαν..''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές
Γραμμή Αφροδίτης
Με τον όρο γραμμή Αφροδίτης ειδικά στη ζωγραφική και χαρακτική ονομάζεται η γραμμή που δημιουργούν οι λακίσκοι κάτω από την οσφύ και πάνω από τους γλουτούς που παρατηρούνται ιδιαίτερα στα γυναικεία και περισσότερο ευτραφή σώματα.
Η γραμμή Αφροδίτης αποτελεί σημαντικό κριτήριο αξιολόγησης ενός γυμνού καλλιτεχνήματος.
Κατηγορία:Ζωγραφική Κατηγορία:Χαρακτική
Bubble Guppies
Το Bubble Guppies είναι σειρά κινουμένων σχεδίων για παιδιά προσχολικής ηλικίας που προβάλλεται στο Nickelodeon από το 2011 μέχρι σήμερα. Η σειρά δημιουργήθηκε από ένα λογισμικό που λέγεται Autodesk Maya και αφηγήται τις υποβρύχιες περιπέτειες μιας ομάδας γοργονόμορφων παιδιών προσχολικής ηλικίας. Το πρόγραμμα έκανε πρεμιέρα τη Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου, 2011
Υπόθεση
Συνοδεύονται με τον καθηγητή Κούπερ, ο οποίος διδάσκει πολλά πράγματα στους Molly, Gil, Deema, Goby, Nonny και Oona που είναι αστεία ψάρια, οδηγούν σε περιπέτειες, συζητούν και ανακαλύπτουν με τους μικρούς τηλεθεατές τον κόσμο γύρω μας!
Ζουν στο αστείο και πολύχρωμο κόσμο των Bubble Guppies όπου χορεύουν, τραγουδούν και διασκεδάζουν μαθαίνοντας!
Μεταγλώττιση
Γκιλ: Χρυσούλα Παπαδοπούλου  (διάλογοι),  Τάνια Παλαιολόγου  (τραγούδι Seasons 1-2),  Νίκη Γεωργακάκου  (τραγούδι Season 3) Γκόμπι/Ούνα: Τάνια Παλαιολόγου Ντίμα/Νόνι: Βούλα Κώστα (διάλογοι), Τάνια Παλαιολόγου  (τραγούδι Seasons 1-2),  Νίκη Γεωργακάκου  (τραγούδι Season 3) Μόλλυ/Ζούλι: Μαρία Ζερβού
Κύριος Κούπερ: Θοδωρής Σμέρος
Guest Star: Χρήστος Θάνος  ως ο Μάγος της Νύχτας (επεισόδιο "The Puppy and the Ring")
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Σειρές του Nickelodeon Κατηγορία:Προσχολικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Ισμέτ Γκιουνέι
Βιογραφικό
Ο Γκιουνέι γεννήθηκε στην Λεμεσό και ξεκίνησε να ζωγραφίζει ενώ ήταν ακόμα μαθητής στο γυμνάσιο. Το 1947 έγινε ο πρώτος τουρκοκύπριος ζωγράφος που παρουσίασε έκθεση με έργα του. Το 1948, αφού αποφοίτησε από το Teachers Training College, ξεκίνησε να εργάζεται ως δάσκαλος καλλιτεχνικών. Από το 1956 και μέχρι τα τέλη του 1960 συνεργάστηκε με τον Ιμπραχίμ Τσάλι (Ibrahim Çallı). Παρουσίασε και άλλες ατομικές εκθέσεις ενώ συμετείχε και σε ομαδικές εκθέσεις τόσο στην Κύπρο και όσο στο εξωτερικό. Το 1967 μια υποτροφία του έδωσε τη δυνατότητα να σπουδάσει στο Belfast Queen's University's Stranmills College. Το 1986 παρουσίασε μια αναδρομική έκθεση στην Λευκωσία. Πέθανε από καρκίνο στις 23 Ιουνίου του 2009.
Η σημαία
Πριν το 1960 στην Κύπρο οι δύο κοινότητες χρησιμοποιούσαν την ελληνική και την τουρκική σημαία αντίστοιχα. Το 1960 έγινε ένας διαγωνισμός για τη δημιουργία της νέας σημαίας της Κύπρου, σύμφωνα με τον οποίο η νέα σημαία δεν έπρεπε να έχει το κόκκινο και το μπλέ χρώμα (που υπάρχουν στις σημαίες της Ελλάδας και της Τουρκίας) ούτε να έφερε τον σταυρό ή την ημισέλινο. Τελικά ο πρόεδρος Μακάριος και ο αντιπροέδρος Φαζίλ Κιουτσούκ έκαναν δεκτό το σχέδιο που είχε υποβάλλει ο Ισμέτ Γκιουνέι(ο χάρτης της Κύπρου σε πορτοκαλί χρώμα, από το χρώμα του χαλκού από τον οποίο πήρε το όνομά της η χώρα, σε άσπρο φόντο που συμβολίζει την αγνότητα και κάτω από το χάρτη του νησιού δύο κλάδοι ελιάς που συμβολίζουν την ειρήνη μεταξύ των δύο κοινοτήτων). Ο Ισμέτ Γκιουνέι σε μεταγενέστερη συνέντευξή του, δήλωσε ότι συμπεριέλαβε στη σημαία το χάρτη της Κύπρου επειδή θεώρησε πως με αυτόν τον τρόπο θα ενίσχυε την ταυτότητα του νέου κράτους που ήταν μικρό και άγνωστο. Σαν επιβράβευση για το σχέδιο του ο Γκιουνέι έλαβε πενήντα λίρες και μια συγχαρητήρια επιστολή από τον Μακάριο.
Σύμφωνα όμως με τουρκοκυπριακά μέσα ενημέρωσης ο Μακάριος είχε υποσχεθεί στον Γκιουνάι ότι θα έπαιρνε κάθε χρόνο 20 λίρες για το σχεδιασμό της σημαίας αλλά ο ζωγράφος δεν πήρε ποτέ αυτά τα λεφτά με αποτέλεσμα να αναθέσει σε μια ελληνοκυπριακή δικηγορική εταιρία την υπόθεση του και να σκεφτεί την περίπτωση προσφυγής, εφόσον ήταν αναγκαίο, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκοκύπριοι Κατηγορία:Κύπριοι ζωγράφοι
Νάταλι Ντόρμερ
Το 2010, έπαιξε ξανά στο θέατρο το έργο Sweet Nothings, ενώ το 2012, συμμετείχε στην παράσταση After Miss Julie, όπου και έλαβε θετικές κριτικές. Παράλληλα, συμμετείχε και σε ταινίες όπως το W.E. (2011) και το Captain America: The First Avenger (2011). Παρόλα αυτά, η Ντόρμερ, έλαβε παγκόσμια δημοτικότητα, με τη συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά του HBO (από το 2012 έως το 2016), Game of Thrones, ως Margaery Tyrell, ρόλος που της έδωσε άλλες δύο υποψηφιότητες, αυτή τη φορά στα Screen Actors Guild. Στην τηλεόραση, άλλος γνωστός της ρόλος ήταν στο Elementary. Ενώ γνωστοί ρόλοι στον κινηματογράφο έγιναν το 2014 και το 2015, παίζοντας στο The Hunger Games: Επανάσταση - Μέρος 1 και Μέρος 2, αντιστοίχως. Το 2016, πραγματοποίησε έναν από τους πρώτους της πρωταγωνιστικούς ρόλους στον κινηματογράφο, στο The Forest.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί φωνής
Στέλιος Βόκοβιτς
Βιογραφία
Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στο οποίο υπηρέτησε, με λίγες μικρές διακοπές, ως το 1982. Πρώτη εμφάνιση στον Άμλετ (1937) ως Φραγκίσκος. Πρωταγωνίστησε σε εκατοντάδες έργα του αρχαίου, του ευρωπαϊκού και του αμερικανικού θεάτρου. Διακρίθηκε σε ρόλους τραγικούς ως αγγελιαφόρος, όπου δημιούργησε «σχολή», αλλά μετά το 1970 διέπρεψε και στις κωμωδίες του Αριστοφάνη (Ιππής, Νεφέλες). Έπαιξε σχεδόν σε όλες τις σαιξπηρικές τραγωδίες που ανέβηκαν στο Εθνικό Θέατρο (Τρικυμία, Ριχάρδος Γ' , Ο έμπορος της Βενετίας), σε έργα του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, του Φρίντριχ Ντύρενματ, του Αλφρέ ντε Μυσέ, του Ευγενίου Ο' Νηλ κ.ά.
Με το κύρος του στήριξε και έργα Ελλήνων συγγραφέων (Μελά, Τερζάκη, Θεοτοκά, Καζαντζάκη, Σικελιανού) που χρειάζονταν ειδικές ικανότητες στην εκφορά του ποιητικού λόγου. Ο Βόκοβιτς καλλιέργησε με πάθος την τεχνική του, ώστε να καταστεί ένας από τους λίγους Έλληνες ηθοποιούς που εκφέρουν με ακρίβεια το νεοελληνικό ποιητικό ιδίωμα.
Το 1966 διορίστηκε διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Το 1982 εγκατέλειψε το Εθνικό Θέατρο και εργάστηκε σε ιδιωτικούς θιάσους, σε έργα Τζο Όρτον, Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (Δόνα Ροζίτα), και Όλιβερ Γκόλντσμιθ (Τα λάθη μιας νύχτας). Αδερφός του ήταν ο επίσης ηθοποιός Νίκος Βοκάς (1917-2009).
Θέατρο
Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε ο Στ. Βόκοβιτς ως ηθοποιός
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
HMS Lowestoft (1913)
Περιγραφή
Ανήκε στην υποκλάση πλοίων Birmingham, που ήταν μεγαλύτερα και βελτιωμένα σε αρκετά σημεία συγκριτικά με της προηγούμενης υποκλάσης Chatham. Το ολικό μήκος του ήταν 139,3 m, το πλάτος 15,2 m και το βύθισμα 4,9 m. Το εκτόπισμα ήταν 5.530 t με κανονικό φορτίο και 6.140 t με πλήρες. Δώδεκα καυστήρες Yarrow τροφοδοτούσαν τους ατμοστροβίλους Parsons, με το όλο σύστημα να μπορεί να αποδώσει έως και 25.000 shp, χάρη στους οποίους το καταδρομικό έφτανε σε μέγιστη ταχύτητα 25,5 kn. Οι καυστήρες χρησιμοποιούσαν πετρέλαιο ή κάρβουνο και με τη μέγιστη ποσότητα καυσίμων το σκάφος είχε ακτίνα δράσης 4.140 ναυτικών μιλίων (με ταχύτητα πλεύσης 10 kn).
Η κυριότερη βελτίωση της υποκλάσης Birmingham συγκριτικά με την Chatham έγκειται στην χρήση των ελαφρύτερων και ευκολότερων στην χρήση πυροβόλων BL 6 Mk XII των 152 mm. Επειδή τα όπλα αυτά ήταν ελαφρύτερα, κατέστη εφικτή η εγκατάσταση ενός ακόμα πυροβόλου μπροστά από την υπερκτασκευή, φέρνοντας τον συνολικό αριθμό στα εννέα. Όλα τους προστατεύονταν από ασπίδια. Επιπλέον υπήρχαν τέσσερα όπλα των 47 mm καθώς και δύο τορπιλοσωλήνες των 533 mm.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η κατασκευή του Lowestoft ξεκίνησε στις 27 Ιουλίου 1912 στο ναυπηγείο του Chatham (Chatham Royal Dockyard) και η καθέλκυση του έλαβε χώρα στις 28 Απριλίου 1914. Στην συνέχεια εντάχθηκε στην δύναμη της 1ης Μοίρας Ελαφρών Καταδρομικών του Κύριου Στόλου (Grand Fleet) και τον Αύγουστο του 1914, ενώ είχε πλέον ξεσπάσει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, βύθισε ένα γερμανικό εμπορικό πλοίο. Στις 28 Αυγούστου του ίδιου έτους συμμετείχε στη Ναυμαχία της Ελιγολάνδης και στις 24 Ιανουαρίου 1915 στη Ναυμαχία του Ντόγκερ Μπανκ Τον Φεβρουάριο μεταφέρθηκε στην 2η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών και το 1916 στην 8η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών, που επιχειρούσε στην Μεσόγειο. Επιβίωσε του πολέμου και πωλήθηκε τελικά για σκραπ τον Ιανουάριο του 1931.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Town (1910) του Βασιλικού Ναυτικού
Έρνεστ Σάκλετον
Ο σερ Έρνεστ Χένρι Σάκλετον (Ernest Henry Shackleton, 15 Φεβρουαρίου 1874 – 5 Ιανουαρίου 1922) ήταν εξερευνητής, Άγγλο-Ιρλανδικής καταγωγής, ο οποίος συμμετείχε σε τρεις εξερευνητικές αποστολές στην Ανταρκτική και αποτελεί μια από τις κύριες προσωπικότητες της λεγόμενης «ηρωικής εποχής των εξερευνήσεων» της ιστορίας της ηπείρου.
Γεννήθηκε στο χωριό Κιλκέα, κοντά στην πόλη Αθί της κομητείας του Κιλντέαρ, στην Ιρλανδία. Η οικογένεια τού πατέρα του (Χένρι Σάκλετον) ήταν Αγγλο-Ιρλανδικής καταγωγής, από την περιοχή τού Γιορκσάιρ, ενώ η οικογένεια της μητέρας του (Εριέτα Λετίτια Σοφία Γκαβάν) Ιρλανδικής. Σε ηλικία 10 ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στο Λονδίνο, στο προάστιο Σίντενχαμ. Τρία χρόνια αργότερα εισήχθη στο κολέγιο αρρένων Dulwich College. Σε ηλικία 16 ετών αποφάσισε να ακολουθήσει μαθήματα στη ναυτιλία. Καθώς η οικογένειά του δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει οικονομικά σε σπουδές στο Βασιλικό Ναυτικό, επιλέγει να μαθητεύσει αρχικά στο ιστιοφόρο Hoghton Tower, της εταιρείας North Western Shipping Company. Το 1894 επέτυχε στις εξετάσεις για τον βαθμό τού Ανθυποπλοίαρχου και επελέγη ως Τρίτος Αξιωματικός σε ατμόπλοιο. Το 1898 κατάφερε να φτάσει στον βαθμό τού Πλοιάρχου τού εμπορικού ναυτικού, έχοντας πια δυνατότητα να κυβερνήσει οποιοδήποτε πλοίο υπό βρετανική σημαία. Τότε εργάστηκε στην γραμμή Union-Castle Line, η οποία συνέδεε ταχυδρομικά το Σάουθαμπτον με το Κέιπ Τάουν.
Το 1908, αποφασισμένος να επανορθώσει για αυτό που ο ίδιος θεωρούσε προσωπική αποτυχία, ο Σάκλετον επέστρεψε στην Ανταρκτική ως επικεφαλής της αποστολής Nimrod. Τον Ιανουάριο του 1909, μαζί με τρεις συντρόφους του, επιχείρησαν μια νέα πορεία προς τον Νότιο Πόλο φτάνοντας μέχρι το γεωγραφικό πλάτος 88° 23′ S, σε απόσταση 180 χιλιομέτρων από τον στόχο τους, το οποίο αποτελούσε το κοντινότερο σημείο από τον Πόλο στο οποίο κατάφερε να φτάσει κάποια εξερευνητική αποστολή, μέχρι εκείνη την εποχή. Για το κατόρθωμά του αυτό, ο Σάκλετον χρίστηκε ιππότης μετά την επιστροφή του στην Βρετανία, από τον βασιλιά Εδουάρδο. 250px|thumb|left|Ο Έρνεστ Σάκλετον το 1915.
Ο αγώνας για την κατάκτηση του Νότιο Πόλου έληξε με νικητή τον Νορβηγό Ρόαλντ Αμούνδσεν στις 14 Δεκεμβρίου 1911. Έτσι ο Σάκλετον αποφάσισε, πως οι προσπάθειές του έπρεπε να επικεντρωθούν πια σε αυτό που ονόμαζε τον τελευταίο μεγάλο σκοπό των ταξιδιών της Ανταρκτικής: να διασχίσει την παγωμένη ήπειρο, από θάλασσα σε θάλασσα, περνώντας μέσω του Νότιου Πόλου. Η αποστολή αυτή, η ονομαζόμενη «Αυτοκρατορική Δια-Ανταρκτική Αποστολή Εξερεύνησης» (Imperial Trans-Antarctic Expedition), πραγματοποιήθηκε την περίοδο 1914-1917. Παρά τις προετοιμασίες, η αποστολή υπήρξε αποτυχημένη. Η καταστροφή ήρθε όταν το πλοίο του, Endurance, παγιδεύτηκε στον πάγο, ο οποίος άρχισε σιγά-σιγά να το συνθλίβει. Μέσω μιας σειράς ηρωικών κατορθωμάτων, ο Σάκλετον κατάφερε να εξασφαλίσει την απόλυτη απόδραση, επιτυγχάνοντας να απεγκλωβίσει το σύνολο των μελών του πληρώματος χωρίς την ελάχιστη απώλεια. Το κατόρθωμά του αυτό, αν και δεν έγινε από την αρχή αποδεκτό, απέφερε στον Σάκλετον με τα χρόνια την ηρωική εικόνα που απολαμβάνει στις μέρες μας, θεωρούμενος από το κοινό της χώρας, ως μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Βρετανίας όλων των εποχών.
Το 1921 επέστρεψε στην εξερεύνηση της Ανταρκτικής, ως επικεφαλής της επιστημονικής αποστολής Σάκλετον-Ρόβετ (Shackleton–Rowett Expedition) με το πλοίο Quest. Πριν το πλοίο καταφέρει να φτάσει στην Ανταρκτική και ενώ βρισκόταν στη Νότιο Γεωργία, ο Έρνεστ Σάκλετον απεβίωσε από καρδιακό επεισόδιο. Μετά από απαίτηση της συζύγου του Έμιλι, θάφτηκε εκεί.
Για πολλά χρόνια μετά τον θάνατό του, η κυριαρχία της μορφής του Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ και τα γεγονότα τού θανάτου του το 1912, επισκίασαν αυτή τού Σάκλετον, ο οποίος παρέμενε ξεχασμένος. Μετά την δεκαετία τού 1970, όμως, όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες σημαντικές αμφισβητήσεις για τις ικανότητες του Σκοτ, το κοινό στις δύο πλευρές του Ατλαντικού άρχισε πάλι να ανακαλύπτει τον Σάκλετον, αυξάνοντας σταδιακά την φήμη του και την ηρωική του εικόνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρλανδοί εξερευνητές Κατηγορία:Άγγλοι εξερευνητές
Ανορθόδοξος πόλεμος
Ορισμός
Ο ανορθόδοξος πόλεμος (ή και ανταρτοπόλεμος) ορίζεται το είδος μάχης με μη συμβατικά μέσα και τακτική σε αντίθεση με τον ορθό ή ορθόδοξο πόλεμο που διεξάγεται από τις τακτικές ένοπλες δυνάμεις ενός κράτους.
Ο τρόπος αυτός διεξαγωγής πολέμου χρησιμοποιείται κυρίως για τον αιφνιδιασμό και κατοχή συγκεκριμένων στρατηγικών σημείων του αντίπαλου στρατού (καταφύγια, πολυβολεία, αποθήκες πυρομαχικών κα.) ή για την προπαρασκευή της τοποθεσίας μίας απόβασης πεζοναυτών (από θάλασσα) ή μία προσεδάφισης (από αέρος) αλεξιπτωτιστών. Συνήθως η τοποθεσία εκκαθαρίζεται από αντίπαλες μονάδες ή περιπόλους, εξουδετερώνονται ναρκοπέδια και ασφαλίζεται ώστε να υπάρχουν οι λιγότερες δυνατές απώλειες.
Ο ανορθόδοξος πόλεμος δεν διέφυγε σχεδόν ποτέ της προσοχής σαν στοιχείο ελιγμού ενός τακτικού στρατού, ο οποίος βασίζεται σε δύο κύριους πυλώνες: Οι πέντε βασικές παράμετροι ενός τέτοιου πλήγματος είναι:
Τα παραπάνω επιτυγχάνονται από καταδρομικά τμήματα με τη διείσδυσή τους σε χώρους και περιοχές που ελέγχει ο εχθρός προκαλώντας παράλληλα και την καταρράκωση του ηθικού του εχθρού, το οποίο τον καθιστά ακόμα πιο ευάλωτο και επηρεάζει τη γενική διεξαγωγή και έκβαση του πολέμου.
Ανορθόδοξο πόλεμο συνήθως διεξάγουν οι ειδικές δυνάμεις του στρατού ξηράς (καταδρομείς, πεζοναύτες και αλεξιπτωτιστές) και ειδικά εκπαιδευμένες μονάδες άλλων σωμάτων του στρατού (π.χ. βατραχάνθρωποι του πολεμικού ναυτικού).
Συνήθως αρωγοί των ανωτέρω μονάδων ανορθόδοξου πολέμου είναι η αεροπορία στρατού με χρήση ελικοπτέρων ή το πολεμικό ναυτικό με τη χρήση πλωτών μέσων όταν οι μονάδες ειδικών δυνάμεων δεν έχουν δικά τους μέσα. Επίσης η αεροπορία, όταν κρίνεται αναγκαία η πτώση με αλεξίπτωτα στην περιοχή εκκαθάρισης.
Μυθολογία
Η απαρχή της ανάγκης συγκρότησης τέτοιων ειδικών δυνάμεων διαφαίνεται στην Ελληνική Μυθολογία από τη συγκρότηση της ομάδας των Αργοναυτών, η οποία αποτελούνταν από επίλεκτους άνδρες (ήρωες) της εποχής, στην Αργοναυτική εκστρατεία.
Τρωικός Πόλεμος 1193-1184 π.Χ.
Είναι γνωστό ότι η ιδέα της συγκροτήσεως Ειδικών Δυνάμεων ανήκει στον 20ο αιώνα, όμως οι ιστορικές ρίζες της Καταδρομικής επιχείρησης (ή Καταδρομής) ανάγονται στον Τρωικό Πόλεμο με την ιδέα του Δούρειου Ίππου που συνέλαβε ο πολυμήχανος Ιθακίσιος βασιλιάς Οδυσσέας και πραγμάτωσε με τους συμπολεμιστές του με αποτέλεσμα την άλωση της Τροίας τον δέκατο χρόνο του πολέμου.
Εξίσου σημαντικές αλλά όχι τόσο γνωστές είναι άλλες δύο καταδρομικές ενέργειες του Οδυσσέα με τον βασιλιά του Άργους, Διομήδη.
Χωρίς λοιπόν αμφιβολία, μπορούμε οι Έλληνες να διεκδικούμε την πατρότητα της ιδέας της Καταδρομής ως προς τη σύλληψη αλλά και ως προς τη σχεδίαση και εκτέλεση.
Αρχαία Σπάρτη
κύριο λήμμα: Αρχαία Σπάρτη: Σπαρτιατικός στρατός
Πάρα ταύτα οι Ιππείς δεν είχαν διαφορά στον τρόπο μάχης (παράταξη σε φάλαγγα) από τον υπόλοιπο στρατό. Επίσης αν και λέγονταν Ιππείς ήταν στην πραγματικότητα πεζοί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μάχη των Θερμοπυλών όπου ο Βασιλιάς Λεωνίδας ηγούνταν αυτού ακριβώς του τμήματος.
Μάχη της Ισσού (333 π.Χ.)
κύριο λήμμα: Μάχη της Ισσού
Ένα ακόμα ιστορικό παράδειγμα θεωρείται η συγκρότηση ειδικής στρατιωτικής μονάδας, αντίστοιχης σημερινής αλπινιστών, με την οποία ο Μέγας Αλέξανδρος αφού κατέλαβε δύσβατα περάσματα, όπως τις Κιλίκιες πύλες και τις Αμανίδες πύλες και υπέταξε τις ορεινές φυλές της τραχείας Κιλικίας, επέστρεψε προελαύνοντας με επίλεκτους πεζούς και ιππικό και έφθασε διαδοχικά στους Σόλους και στη Μαλλό.
Άλλα παραδείγματα της αρχαιότητας
και πολλά άλλα.
Κατηγορία:Στρατιωτική τακτική
Ανδρέας του Αβελλίνο
Ο Άγιος Ανδρέας του Αβελλίνο (Andrea Avellino, 1521 – 10 Νοεμβρίου 1608) ήταν Ιταλός Ρωμαιοκαθολικός ιερέας. Τιμάται ως προστάτης άγιος της Νάπολης και της Σικελίας.
Βίος
Ο Ανδρέας γεννήθηκε με το όνομα Λαντσελόττο (Lancelotto) στο Καστρονουόβο, κωμόπολη που σήμερα ονομάζεται προς τιμή του Καστρονουόβο ντι Σαντ-Αντρέα, στη σημερινή Επαρχία Ποτέντσα της νότιας Ιταλίας. Αρχικώς σπούδασε νομικά στη Νάπολη (κατά άλλες πηγές και φιλοσοφία στη Βενετία). Λίγο αργότερα απεφάσισε να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Θεό και έγινε μοναχός στο Τάγμα των Θεατίνων το 1545, πλήρως από τον Δεκαπενταύγουστο του 1556, οπότε έλαβε και το όνομα Ανδρέας. Νωρίτερα είχε χειροτονηθεί ιερέας, σε ηλικία 26 ετών.
Ο Ανδρέας άσκησε την εσωτερική ιεραποστολή ως ιεροκήρυκας, τόσο στη Λομβαρδία όσο και στη Νάπολη. Από τις πολλές αρετές του ιδιαιτέρως τονίζεται η ανεξικακία του. Ο άγιος Κάρολος Μπορρομέο ήταν καλός του φίλος και επεδίωκε τις συμβουλές του σε σημαντικά ζητήματα της Εκκλησίας. Ο Ανδρέας απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών από αποπληξία την ώρα τελέσεως της Θείας Ευχαριστίας.
Το έργο και η μνήμη του
Παρά το ότι ήταν ακούραστα απασχολημένος με το κήρυγμα, την Εξομολόγηση και τις επισκέψεις στους ασθενείς, ο Ανδρέας του Αβελλίνο εύρισκε τον χρόνο να γράφει, ώστε να καταστεί ένας μάλλον πολυγράφος συγγραφέας: Οι επιστολές του εκδόθηκαν αργότερα σε δύο τόμους και τα υπόλοιπα έργα του (ασκητικής) εκδόθηκαν σε πέντε τόμους. Ανακηρύχθηκε άγιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας τον Μάιο του 1712 από τον Πάπα Κλήμεντα ΙΑ΄ και από τότε η μνήμη του τιμάται την ημερομηνία του θανάτου του, στις 10 Νοεμβρίου.
Πηγές
Ανδρεας Αβελλινο
Λέων ΣΤ΄ της Αρμενίας
Ο Λέων ΣΤ΄ της Αρμενίας (1342 - 29 Νοεμβρίου 1393) μέλος του Οίκου των Πουατιέ - Λουζινιάν και τελευταίος μονάρχης του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας (1373 - 1375) ήταν γιος του Ιωάννη Κοντόσταυλου της Κιλικίας. Ο Λέων ΣΤ΄ της Αρμενίας καταγράφεται στην σφραγίδα του ως Λέων Ε΄ της Αρμενίας και σε Γαλλική επιγραφή στον τάφο του ως Λέων των Λουζινιάν ο πέμπτος. Ο Τζων Νταρντέλ καταγράφει την μητέρα του ως Σολντάνε, κόρη βασιλιά της Γεωργίας, η Σολντάνε ωστόσο απουσίαζε πλήρως από τα Μεσαιωνικά έγγραφα της εποχής της τα οποία δεν αναφέρουν πουθενά γάμο του Ιωάννη, ήταν πιθανότατα ερωμένη του.
Άνοδος στον θρόνο
Ο Κωνσταντίνος Ε΄ της Αρμενίας έδωσε εντολή να θανατώσουν τον Λέων και τον αδελφό του Βοημούνδο με σκοπό να εξοντώσει όλους τους διεκδικητές του θρόνου στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας, τα δυο αδέλφια πρόλαβαν να δραπετεύσουν στην Κύπρο. Ο Λέων ΣΤ΄ έγινε μέλος του Ιπποτικού τάγματος του Σπαθιού (1360) και τιτλούχος Κοντόσταυλος της Ιερουσαλήμ (17 Οκτωβρίου 1372). Ο μακρινός του ξάδελφος Κωνσταντίνος ΣΤ΄ της Αρμενίας πέθανε χωρίς απογόνους (1373) και ο Λέων εξελέγη νέος βασιλιάς της Κιλικίας. Ύστερα από μια σύντομη περίοδο αντιβασιλείας της χήρας του Κωνσταντίνου Μαρίας του Κώρυκος ο Λέων εγκατέλειψε την Αμμόχωστο παρά τις συνεχείς συγκρούσεις ανάμεσα στους Κύπριους και τους Γενουάτες. Ο Λέων ΣΤ΄ μετέβη στην Κώρυκο και προσπάθησε με δυσκολία να φτάσει στην Κοζάν που πολιορκούσε ο μουσουλμάνος εμίρης του Χαλεπίου. Ο Λέων και η σύζυγος του Μαργαρίτα του Σουασσόν παντρεύτηκαν τον Μάιο του 1369 στην Κύπρο και στέφτηκαν βασιλείς στο Κοζάν σύμφωνα με τα Λατινικά και Αρμενικά έθιμα (14 Σεπτεμβρίου 1374). Τα δικαιώματα του στον θρόνο αμφισβητήθηκαν, την σύντομη περίοδο της βασιλείας του ακολούθησαν ασταμάτητες εμφύλιες συγκρούσεις.
Πτώση του βασιλείου
Μετά από πολλές άνισες μάχες με τους ισχυρότερους Μαμελούκους στο κάστρο του Γκεμπέν παραδόθηκε τερματίζοντας οριστικά το πανάρχαιο βασίλειο της Αρμενίας (1375). Οι Αρμένιοι θα δημιουργήσουν ξανά κρατική οντότητα με την Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας (1918–1920) και την Δημοκρατία της Αρμενίας (1991). Οι Μαμελούκοι τον μετέφεραν αιχμάλωτο με την οικογένεια του στο Κάιρο που βρισκόταν σε επιτήρηση πολλά χρόνια. Τον Αύγουστο του 1377 συνάντησε τον Φραγκισκιανό μοναχό Τζων Νταρντέλ στον δρόμο του για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, τον πλησίασε και μπήκε στην υπηρεσία του σαν γραμματέας. Ο Νταρντέλ μετά την επιστροφή του έθεσε στους Ευρωπαίους ηγεμόνες το θέμα της ελευθερίας του Λέων ΣΤ΄, έπεισε τον Ιωάννη Α΄ της Καστίλης να πληρώσει ένα μεγάλο ποσό με πολύτιμους λίθους και ασημικά (1382). Η σύζυγος του πέθανε στο Κάιρο την περίοδο (1379 - 4 Ιουλίου 1381).
Τελευταία χρόνια στην Ευρώπη
Ο Λέων των Λουζινιάν έφτασε στην Μεδίνα δελ Κάνπο φτωχός και άρρωστος, ο Ιωάννης Α΄ της Καστίλης του έδωσε τον τίτλο του λόρδου της Μαδρίτης (1383). Ο Ιωάννης Α΄ του παραχώρησε ισόβια τις πόλεις Μαδρίτη, Αντούχαρ, Γουαδαλαχάρα, Βιγιαρεάλ και έναν ετήσιο μισθό 150.000 μαραβέδες. Ο Λέων των Λουζινιάν έκτισε ξανά τους πύργους στο Αλκάθαρ της Σεβίλλης. Σύμφωνα με τον Χουάν ντε Μαριάνα ο Λέων ΣΤ΄ έφυγε από την Καστίλη μετά τον θάνατο του προστάτη του (1390), ο Φεντερίκο Μπράβο σημειώνει ότι έφυγε ύστερα από δυο χρόνια ηγεμονίας (1385) και πέντε χρόνια αργότερα οι Μαδριλένοι του ανακάλεσαν τους τίτλους. Ο Λέων ΣΤ΄ πήγε στο Παρίσι τον Ιούνιο του 1384, δέχτηκε το κάστρο του Σαιντ-Ουέν και μια ετήσια σύνταξη από τον Κάρολο ΣΤ΄ της Γαλλίας. Προσπάθησε να συμφιλιώσει τους Άγγλους και τους Γάλλους στον Εκατονταετή Πόλεμο με στόχο μια νέα Σταυροφορία για να ανακτήσει το βασίλειο του, μια συνάντηση που διοργάνωσε ανάμεσα στην Βουλώνη και το Καλαί ήταν ανεπιτυχής. Ο Λέων συνέχισε νέες διπλωματικές προσπάθειες στην Αγγλία (1389, 1392).
Το τέλος του
thumb|right|250px|Ο αυθεντικός τάφος του Λέων ΣΤ΄ της Αρμενίας στο [[Μοναστήρι των Σελεστίνων του Παρισιού.]] Ο Λέων ΣΤ΄ της Αρμενίας δεν ανέκτησε τον θρόνο του και πέθανε στο Παρίσι (29 Νοεμβρίου 1393). Η σορός του μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι των Σελεστίνων του Παρισιού κοντά στην Πλατεία της Βαστίλης το δεύτερο σημαντικότερο ταφικό βασιλικό μνημείο των Γάλλων μετά την Βασιλική Σαιν-Ντενί. Το μοναστήρι βρισκόταν δίπλα από την αγαπημένη κατοικία του Λέων στο Χότελ ντε Τουρνέλ κοντά στο Χότελ Σαιντ-Πολ, την αγαπημένη κατοικία του Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας και του Καρόλου ΣΤ΄ στην Παριζιάνικη συνοικία Λε Μαραί.
Ο Λέων δέχτηκε βασιλικές τιμές και τοποθετήθηκε σε έναν μεγαλοπρεπή τάφο στην χορωδία της εκκλησίας, ο τάφος του υπέστη σημαντικές φθορές όταν ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση. Η ταφόπλακα αποκαταστάθηκε από τον Αλεξάντερ Λενουάρ και τοποθετήθηκε στο Μουσείο των Γαλλικών μνημείων στην Βασιλική Σαιν-Ντενί. Στην Παλινόρθωση των Βουρβόνων (1815) ένα νέο κενοτάφιο κατασκευάστηκε στην Βασιλική Σαιν-Ντενί για τον τελευταίο Αρμένιο βασιλιά. Η μορφή στην ταφική πλάκα από ανώνυμο καλλιτέχνη είναι τόσο ψηλής ποιότητας που εμφανίζει τον Λέοντα σαν να είναι ζωντανός. Ο βασιλιάς κρατά σκήπτρο που είναι σήμερα σπασμένο και γάντια σύμβολα εξουσίας ενός ψηλού πρίγκιπα, η Γαλλική επιγραφή που βρίσκεται στον τάφο του μεταφράζεται ως εξής :
"Ενθάδε κείται ο υψηλός ευγενής και εξαιρετικός πρίγκιπας Λέων Ε΄ των Λουζινιάν, Λατίνος βασιλιάς της Αρμενίας που έφυγε στο Παρίσι την 29η Νοεμβρίου του Σωτηρίου έτους 1393, ας προσευχηθούμε για την μνήμη του".
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1369 τη Μαργαρίτα του Σουασόν, κόρη του Ιωάννη του Σουασόν και της Μαρίας του Μιλμάρ και είχε τέκνα:
Ο Λέων ΣΤ΄ της Αρμενίας είχε φυσικά τέκνα:
Τα δικαιώματα του στο βασίλειο της Αρμενίας κληρονόμησε ο μακρινός του ξάδελφος Ιάκωβος Α΄ της Κύπρου.
Αλξίων
Ο Αλξίων, σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ήταν μυθικός Βασιλιάς της Πίσας στην Ήλιδα. Ήταν ο σύζυγος της Στερόπης (κόρης του Άτλαντος) με την οποία απόκτησε τον Οινόμαο.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Πίσας
Κατάλογος λιμνών της Νικαράγουας
Αυτός είναι ένας κατάλογος λιμνών της Νικαράγουας.
Μεγαλύτερες λίμνες
1. Λίμνη Νικαράγουα
2. Λίμνη Μανάγουα
Σημειώσεις
1. Μέρος της Απόγιο ανήκει στη Γρανάδα και μέρος της στη Μασάγια
2.Μέρος της Τίσμα ανήκει στη Γρανάδα και μέρος της στη Μασάγια
3.Η Μανάγουα ανήκει εν μέρει στη Μανάγουα (το μεγαλύτερο μέρος της), στο Λεόν, στο Τσοντάλες, στο Ρίβας, στη Γρανάδα και στο Ρίο Σαν Χουάν
Λιμνες Νικαραγουας
Νίκανδρος της Σπάρτης
Ο Νίκανδρος από τον Οίκο των Ευρυποντιδών, βασίλεψε στη Σπάρτη από το 750 έως το 720 π.Χ.
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Δημοτική Ενότητα Μεθώνης Μεσσηνίας
μικρογραφία|Δημοτική Ενότητα Μεθώνης (πρώην [[Δήμος Μεθώνης Μεσσηνίας|Δήμος Μεθώνης)]] μικρογραφία|[[Κάστρο της Μεθώνης|Κάστρο Μεθώνης]] μικρογραφία|[[Φοινικούντα]] Η Δημοτική Ενότητα Μεθώνης είναι μία από τις 6 Δημοτικές Ενότητες του Δήμου Πύλου-Νέστορος, ο οποίος δημιουργήθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου.
Η Δημοτική Ενότητα Μεθώνης περιλαμβάνει τα 6 Δημοτικά Διαμερίσματα του πρώην Δήμου Μεθώνης Μεσσηνίας, που συστάθηκε το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας», από παλαιότερες Κοινότητες της περιοχής.
Ο Δήμος αυτός είχε ως έδρα του την Μεθώνη, καταλάμβανε έκταση 97,202 τ.χλμ. και λειτούργησε την περίοδο 1999 - 2010, οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Πύλου-Νέστορος.
Η Μεθώνη ή Μοθώνη ή γνωστή κατά τον Όμηρο ως Πήδασος, καταφέρνει να διατηρεί ζωντανή την αυθεντικότητα και τον μοναδικό της χαρακτήρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Πύλος
Δημόδοκος
Με το αρχαίο ελληνικό όνομα Δημόδοκος, προερχόμενο από τις λέξεις δήμος = λαός και δέχομαι, δηλαδή αυτός που είναι ευπρόσδεκτος από τον λαό, είναι γνωστοί οι:
Κρασνοντάρ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Κρασνοντάρ μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Βασίλειο του Λάος
Το Βασίλειο του Λάος ήταν μια συνταγματική μοναρχία που κυβέρνησε το Λάος ξεκινώντας από την ανεξαρτητοποίησή του στις 9 Νοεμβρίου 1953. Η μοναρχία επέζησε μέχρι τον δεκέμβριο του 1975, όταν ο τελευταίος βασιλιάς, ο Σισαβάνγκ Βατθανά, παρέδωσε τον θρόνο του στους Παθέτ Λάο, οι οποίοι κατήργησαν την μοναρχία και έστησαν Μαρξιστικό-λενινιστικό κράτος, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Λάος, το οποίο ελέγχει το Λάος μέχρι σήμερα.
Το 1947 παραχωρήθηκε καθεστώς αυτοδιακυβέρνησης στο Λάος ως μέρος της Γαλλικής Ένωσης και μιας ομοσπονδίας μαζί με την υπόλοιπη Γαλλική Ινδοκίνα. Η Γαλλολαοτινή συνθήκη του 1953 ίδρυσε ένα κυρίαρχο, ανεξάρτητο Λάος αλλά δεν διευκρίνισε το ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα. Στα χρόνια που ακολούθησαν, τρεις ομάδες με ηγέτες τους λεγόμενους Τρεις Πρίγκιπες, συγκρούστηκαν για την εξουσία: από τη μια ήταν οι ουδέτεροι υπό τον Πρίγκιπα Σουβάνα Φουμά, απ'την άλλη ήταν οι δεξιοί υπό τον Πρίγκιπα Μπουν Ουμ του Τσαμπασάκ, και τέλος οι αριστεροί Παθέτ Λάο υπό τον πρίγκιπα Σουφανουβόνγκ και τον μετέπειτα πρωθυπουργό Καϊσόν Φομβιχάν, στηριζόμενοι από το Βόρειο Βιετνάμ.
Οι Παθέτ Λάο νίκησαν στον εμφύλιο πόλεμο του Λάος και ίδρυσαν μια λαϊκή δημοκρατία στο Λάος το 1975.
Ιστορία
Το Βασίλειο του Λάος ανακηρύχθηκε επίσημα όταν ψηφίστηκε το νέο σύνταγμα το 1947 (ως μέρος της αποικιοκρατικής Γαλλικής Ένωσης) και απέκτησε πλήρη ανεξαρτησία το 1953.
Κυβέρνηση
Από τους τρεις πρίγκιπες και τον βασιλιά Σισαβάνγκ Βατθανά έγιναν πολλές προσπάθειες ώστε να συσταθεί κυβέρνηση συνασπισμού. Η Πρώτη Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας ιδρύθηκε το 1958 υπό τον Πρίγκιπα Σουβάνα Φουμά, αλλά κατέρρευσε μετά από δύο μήνες. Ο Πρωθυπουργός, ο οποίος σύμφωνα με το σύνταγμα όρισε τους υπουργούς του και έλαβε συμβουλές από τον Βασιλιά, έκανε μια συμφωνία με τον αδελφό του Πρίγκιπα Σουφανουβόνγκ.
Ο Φουμά έδωσε στους Κομμουνιστές δύο θέσεις στο Υπουργικό συμβούλιο, και σε αντάλλαγμα ο Σουφανουβόνγκ θα ενσωμάτωνε 1.500 από τους 6.000 Κομμουνιστές στρατιώτες του στον εθνικό στρατό. Στον Σουφανουβόνγκ δόθηκε η θέση του Υπουργού Χωροταξίας, Ανασυγκρότησης και Αστικοποίησης, ενώ ένα άλλο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος ονομάστηκε Υπουργός Θρησκείας και Καλών Τεχνών.