cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στίβεν Σμέιλ
Έρευνες
Το 1998 συνέταξε έναν κατάλογο με 18 προβλήματα στα μαθηματικά που πρέπει να επιλυθούν τον 21ο αιώνα, γνωστά ως προβλήματα του Σμέιλ. Ο κατάλογος αυτός συντάχθηκε στο πνεύμα του διάσημου καταλόγου προβλημάτων του Χίλμπερτ που συντάχθηκε το 1900. Στην πραγματικότητα, ο κατάλογος του Σμέιλ περιέχει μερικά από τα αρχικά προβλήματα του Χίλμπερτ, συμπεριλαμβανομένης της υπόθεσης Ρίμαν και του δεύτερου μισού του δέκατου έκτου προβλήματος του Χίλμπερτ, τα οποία είναι ακόμη άλυτα. Άλλα διάσημα προβλήματα στον κατάλογό του περιλαμβάνουν την εικασία Πουανκαρέ (σήμερα είναι θεώρημα, που αποδείχθηκε από τον Γκριγκόρι Πέρελμαν), το πρόβλημα P = NP και τις εξισώσεις Ναβιέρ-Στόκες, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί ως Προβλήματα Βραβείου Χιλιετίας από το Ινστιτούτο Μαθηματικών Clay.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Μαρία ντ'Ανγκιάν
Η Μαρία του Ανγκιάν (Maria d'Enghien, 1367 - 9 Μαΐου 1446) ήταν κόμισσα του Λέτσε και, από τον δεύτερο γάμο της, βασίλισσα της Νάπολης. Επίσης ήταν κυρία Άργους και της Ναυπλίας, υποτελής του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, τελευταία Φράγκα αυθέντης της περιοχής. Ήταν κόρη του Γκυ του Ανγκιάν και της Μπον Φοσερόλ.
Βιογραφία
Μετά το τέλος του πατέρα της, Γκυ, το 1376 ή 1377 κληρονόμησε το φέουδο της οικογένειας στο Άργος και τη Ναυπλία. Επειδή ήταν ανήλικη, 13 ετών (είχε γεννηθεί το 1363-64) ανέλαβε την κηδεμονία της ο θείος της Λουδοβίκος του Ανγκιάν. Ο θείος της Λουδοβίκος την αρραβώνιασε με τον Ενετό Πέτρο Κορνάρο από το Άργος, για να κερδίσει την συμμαχία της Βενετίας κατά των Ατσαγιόλι του δουκάτου των Αθηνών και των επεκτατικών σχεδίων τους.
Το 1377 παντρεύτηκε στη Βενετία τον Πέτρο Κορνάρο και διέμειναν εκεί έως το 1383, οπότε πήγαν στο Ναύπλιο. Το 1388 όμως ο Πέτρος πέθανε και η Μαρία πώλησε το φέουδο και τα δικαιώματά της στη Βενετία, έναντι χρηματικών ανταλλαγμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ανγκιάν Κατηγορία:Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τάραντα Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης
Ασότσκ
Το Ασότσκ (αρμενικά: Աշոցք, έως το 1938 γνωστό ως Γζλγος ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 2,550 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Άνθιμος Δ΄ Αθηνών
Ο Άνθιμος Δ΄ (θάν. καλοκαίρι του 1676) υπήρξε ο διαπρεπέστερος ίσως Μητροπολίτης Αθηνών τον 17ο αιώνα. Ποίμανε την εκκλησία των Αθηνών από το 1665 μέχρι τον θάνατό του, και αναδείχθηκε ικανότατος ιεράρχης. Οι τότε ξένοι επισκέπτες των Αθηνών Βέλερ, Ράντολφ και Σπον συμφωνούν στο ότι ο Άνθιμος ήταν αξιοπρεπής και ενάρετος επίσκοπος, ο οποίος κατείχε πλούσια βιβλιοθήκη και συλλογή αρχαίων χειρογράφων. Μόνο ο Γκυγιέ κατηγορεί τον Άνθιμο, επειδή αντιδρούσε στον προσηλυτισμό που ασκούσε ο Φραγκισκανός μοναχός Σίμων.
Η παρουσία του Ανθίμου ζητήθηκε αρκετές φορές από Οικουμενικούς Πατριάρχες για την επίλυση σοβαρών εκκλησιαστικών θεμάτων: Το 1670 υπέγραψε πατριαρχικό σιγίλλιο, με το οποίο ανακηρυσσόταν ως σταυροπηγιακή η Μονή των Αγίων Αποστόλων Τζαταζουΐας. Επίσης συνυπέγραψε μαζί με άλλους ιεράρχες τον Ιανουάριο του 1672 την απάντηση του Πατριάρχη Διονυσίου Δ΄ προς τους Καλβινιστές θεολόγους («Προς τους Καλβινιστάς περί των δογμάτων της Ορθοδόξου Εκκλησίας»), που έχει μείνει ιστορική για την ακρίβεια της διατυπώσεώς της. Με πρόσκληση και πάλι του Πατριαρχείου βρέθηκε το 1675 στην Κωνσταντινούπολη και υπέγραψε την ομολογία πίστεως που είχε συντάξει ο Πατριάρχης Παρθένιος Δ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Αθηνών Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Ιριδολογία
μικρογραφία|Εξέταση ματιών Ιριδολογία ονομάζεται μία μέθοδος εναλλακτικής ιατρικής. Κατά την άσκηση της μεθόδου εξετάζεται η ίριδα του ματιού, με σκοπό να γίνει διερεύνηση γενετικών προδιαθέσεων. Η μέθοδος στηρίζεται στην υπόθεση ότι κάθε όργανο στο ανθρώπινο σώμα αντιστοιχεί σε ένα μέρος της ίριδος και ότι σημάδια ή χρωματικές μεταβολές που υπάρχουν στην αντίστοιχη ζώνη μας πληροφορούν για το είδος της γενετικής ευαισθησίας. Συμβιώνει με τις αρχές της ομοιοπαθητικής, του βελονισμού, της υγιεινής διατροφής και αποτελεί ένα ολόκληρο φιλοσοφικό σύστημα πάνω στην υγεία και στον τρόπο ζωής.
Σε αντίθεση με τη βασιζόμενη σε αποδεικτικά στοιχεία ιατρική, η ιριδολογία δεν υποστηρίζεται από ποιοτικές ερευνητικές μελέτες και θεωρείται ψευδοεπιστήμη. Τα χαρακτηριστικά της ίριδας συγκαταλέγονται στα πιο σταθερά χαρακτηριστικά του ανθρωπίνου σώματος καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής. Η σταθερότητα των δομών της ίριδας αποτελεί το θεμέλιο της βιομετρικής τεχνολογίας που χρησιμοποιεί την αναγνώριση της ίριδας για σκοπούς ταυτοποίησης.
Το 1979 ο Μπέρναρντ Τζένσεν, ένας εξέχων Αμερικανός ιριδολόγος, και άλλοι δύο υποστηρικτές της ιριδολογίας απέτυχαν να τεκμηριώσουν την πρακτική τους κατά την εξέταση φωτογραφιών ματιών 143 ασθενών σε μια προσπάθεια να καθορίσουν ποιοι είχαν νεφρική βλάβη. Από τους ασθενείς, σαράντα οκτώ είχαν διαγνωστεί με νεφρική ασθένεια και οι υπόλοιποι είχαν ομαλή λειτουργία των νεφρών. Βασιζόμενοι στην ανάλυση των ιρίδων των ασθενών, οι τρεις ιριδολόγοι δεν μπορούσαν να ανιχνεύσουν ποιοι ασθενείς είχαν νεφρικές βλάβες και ποιοι όχι.
Ιστορία
Η ιριδολογία επινοήθηκε από τον Ούγγρο γιατρό Ignatz von Péczely τον 19ο αιώνα. Ξεκίνησε τη δημιουργία του χάρτη του ματιού παρατηρώντας τις ομοιότητες στις ίριδες των ασθενών του που είχαν παρόμοιες ασθένειες.
Οι προσπάθειες να γίνουν αντιληπτές οι αλλαγές στο μάτι και να συσχετιστούν με αλλαγές στο ανθρώπινο σώμα λέγεται ότι χρονολογούνται από την εποχή των πρώτων Χαλδαίων. Η σύγχρονη ιριδοδιάγνωση προήλθε από προφητείες συνδεδεμένες με την αρχαία αστρολογία. Οι πρώτοι λαοί που χρησιμοποίησαν την ίριδα για διαγνωστικό σκοπό στο μακρινό παρελθόν μας άφησαν για μαρτυρία σε σπηλιές της Μικράς Ασίας σκίτσα της ίριδας, με τα οποία συνέδεαν τον οργανισμό. Πριν από 3.000 χρόνια, στην Ινδία και στην Κίνα εφάρμοζαν την αναγνώριση ασθενειών μέσω του ματιού. Παρατηρούσαν όχι μόνο την ίριδα αλλά και την κατάσταση των βλεφάρων στο σκληρό χιτώνα (ασπράδι ματιού) και την κόρη του ματιού. Υπάρχουν δε παρόμοιες αναφορές τόσο στη σχολή του Ιπποκράτειου Σαλερίνου όσο και στον Φιλόκρατο. Ο Αριστοτέλης (384 - 322 π.Χ.) γράφει: "Τα μάτια όλων των νεογέννητων είναι ανοιχτόχρωμα". Ο καθηγητής G. Tsigelmager του Πανεπιστημίου του Μονάχου σχολιάζει σχετικά με αυτό σε άρθρο με θέμα "Εικόνα της ίριδας και ιδιοσυγκρασία" στο περιοδικό Die Heilkunst τεύχος 10/1951: "Αυτό ισχύει σίγουρα για τον ευρωπαϊκό χώρο, με μεμονωμένες εξαιρέσεις".
Με τη διάγνωση μέσω της ίριδος ασχολήθηκαν και οι Αιγύπτιοι γιατροί στην εποχή του Φαραώ Τουταγχαμών. Ονομαστός έμεινε ο μάγος-θεραπευτής Ελ Κακσού, που δόξασε την ιριδολογία και την έκανε γνωστή από την Αίγυπτο έως τη Βαβυλώνα, το Θιβέτ και την Ινδοκίνα. Περιέγραψε τον τρόπο διάγνωσης σε δύο παπύρους μήκους 50 μέτρων, που βρέθηκαν στις ανασκαφές τάφων στη Γκίζα. Τώρα, φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού. Σ' αυτούς γίνεται αναφορά για κάποιο μηχάνημα "φωτογράφισης" με ειδική επικάλυψη. Ο Ελ Ακσού τις τοποθετούσε σε απόσταση 2 εκατοστών από το μάτι του ασθενούς επί 4 λεπτά. Και μετά, με κάποια χημική διεργασία, εμφανιζόταν η έγχρωμη εικόνα. Στο Θιβέτ έδιναν μεγάλη σημασία για τη διάγνωση στην όψη του δέρματος,της γλώσσας, των ματιών, στον τύπο των κινήσεων και της αναπνοής. Μεγάλη ανάπτυξη είχε και η αριστοτέλεια διδασκαλία για την κατασκευή και έκφραση του ανθρώπινου σώματος και προσώπου, που ήταν γνωστή ως φυσιογνωμική.
Ο Theodor Kriege αναφέρει ότι η πρώτη σύγχρονη καταγεγραμμένη αναφορά στην ιριδοανάλυση πρέπει να αποδοθεί στον γιατρό Philippus Meyens, ο οποίος στο βιβλίο του Chiromatika medica που εκδόθηκε στα 1670 στη Δρέσδη περιγράφει τα αντανακλαστικά χαρακτηριστικά της ίριδος ως εξής (απόσπασμα από τους Herget aus Rossdorf):
.
Ο πιο διακεκριμένος ιριδολόγος της Ευρώπης είναι ο Dr Josef Deck, ο οποίος υπολογίζει πώς στη διάρκεια των 43 χρόνων σπουδών και ερευνών του έχει εξετάσει πάνω από ένα εκατομμύριο μάτια. Δούλεψε στενά με πολλούς γιατρούς και η έρευνα και οι διαλέξεις τού έδωσαν την ευκαιρία να επισκεφτεί πολλές χώρες της Ευρώπης και της Νότιας Αμερικής.
Ο Bernard Jensen, διακεκριμένος ιριδολόγος από την Καλιφόρνια, άφησε επίσης όχι μόνο συγγραφικό έργο άλλα και πολλούς σύγχρονούς μαθητές. Με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε το 1951 η Διεθνής Εταιρία Ιριδολόγων (F.G.I) και εκδόθηκε το περιοδικό "Διεθνής Ιριδολόγος".
Στο Λονδίνο το 1959, η Ακαδημία Επιστημών βράβευσε τον επιστήμονα R.Schnabel για το δίτομο έργο του πάνω στην Ιριδολογία. Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, οι Βελχόφερ και Ρομάσοφ, του τμήματος της Ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου της Φιλίας των Λαών Π. Λουμούμπα, ξεκίνησαν ιριδολογικό εργαστήριο το 1967. Αργότερα τους μιμήθηκε ο Β.Κριβένκο στο Κίεβο καθώς και άλλοι επιστήμονες σε άλλες πόλεις.
Mέθοδοι ιριδοσκόπησης και νέα τεχνολογία
Χρειάζεται αρκετά μεγάλη μεγέθυνση και τέλειος εξοπλισμός ώστε να μπορέσουμε να παρατηρήσουμε τις απειροελάχιστες αλλοιώσεις που μοιάζουν με μικροσκοπικές κουκκίδες για τη συλλογή πληροφοριών που θα βοηθήσουν στη διαδικασία της ιριδοσκόπησης. Ένα άλλο λεπτό σημείο είναι ότι η ίριδα δεν είναι επίπεδη επιφάνεια, αλλά παρουσιάζει έντονα ανάγλυφη μορφή που μοιάζει περισσότερο με κρατήρα. Η απλή φωτογράφιση δεν μπορεί να απεικονίσει αυτό το ανάγλυφο.
Μέσα από τα μηχανήματα παρατήρησης (ιριδοσκόπια), η εικόνα εμφανίζεται στερεοσκοπική. Οι πιο πολλοί ιριδολόγοι χρησιμοποιούν,όπως και οι οφθαλμίατροι, μια σχισμοειδή λυχνία με ειδική κεφαλή που μπορεί να μεταφέρει την εικόνα σε ηλεκτρονικό υπολογιστή ή σε φωτογραφική μηχανή ή βίντεο, ώστε να μπορεί να γίνει καταγραφή της εικόνας για περαιτέρω μελέτη. Η διάγνωση δεν θα πρέπει να γίνεται με τη φωτογραφία και μόνο, αφού αυτή δεν μας παρέχει στερεοσκοπική άποψη. Μηχανήματα που μπορούν να παρέχουν στερεομετρικά την ίριδα υπάρχουν στην Ιαπωνία, όμως είναι αρκετά δύσχρηστα και το κόστος τους είναι απαγορευτικό για τους Ευρωπαίους και Ρώσους ιριδολόγους.
Απόκτηση Πτυχίου η Διπλωματος Ιριδολόγου
Η Ιριδολογία έχει δυο είδη εκπαίδευσης. α)Το Δίπλωμα Ιριδολόγου DipIr από τον International Iridology Practitioners Association η από τους ανα κράτος επαγγελματικούς συλλόγους Ιριδολόγων όπως και από διάφορους εκπαιδευτικούς φορείς, και ο τίτλος Ειδικευμένου Ιριδολόγου PgDip in Iridology or PgDip in Computer Iridodiagnostics από μεγάλα Κολλέγια και Πανεπιστήμια όπως το College of Naturopathic Medicine της Αγγλίας και το Peoples Friendship University της Μοσχας στο οποίο δεύτερο όμως απαιτείται πτυχίο Ιατρικης γιατί η Ιριδολογία στη Ρωσία είναι επίσημη Ιατρική ειδικότητα.
Το προγραμμα για το Διπλωμα συμφωνα με τα διεθνή πρότυπα έχει διαρκεια 1χρονο full time η 2 χρονια part time αναλογα τη σχολή και ο υποψήφιος σπουδαστής απαιτείται να έχει το λιγότερο ένα βασικό ιατρικό υπόβαθρο για την καλύτερη κατανόηση του μαθήματος. Το πρόγραμμα περι α) Θεωρια (ανατομια, φυσιολογια, βασικη και οφθαλμιατρικη, εφαρμοσμενη ιριδοδιαγνωστική και ιριδοανάλυση κλπ) και β) Πρακτικη (χειρισμός σχισμοειδούς οφθαλμιατρικής λυχνίας, χρήση ψηφιακών απεικονιστικων διαγνωστικών συσκευών, χρήση ψηφιακών προγραμματων ιριδοανάλυσης εξεταση ασθενων κλπ) και σκοπό έχει ο σπουδαστής να μπορει να κατανοησει την Ιριδολογια και να γίνει Ιριδολόγος.
Το πρόγραμμα για τον τίτλο Ειδικευμένου Ιριδολόγου a) PostGraduate Diploma in Computer Iridodiagnostics στη Μοσχα (PFUR) είναι 4 χρονια ειδικοτητα μετα την Ιατρική και το PostGraduate Diploma in Ιridology στην Αγγλία 1-2 χρόνια με απαραίτητη προυπόθεση το βασικό δίπλωμα. Η ύλη των προγραμμάτων αυτών περιλαμβάνει Προχωρημένου επιπέδου Θεωρια και Πρακτικη μελέτης και διάγνωσης της Ιριδας ακομα, ανάλυσης των σημαδιών των παθήσεων, προχωρημένες διαγνώσεις σε επίπεδο χρωμοσωμάτων, διαγνωστικές τεχνικές οπως Φωτοιριδοσκόπηση και Αξονική Ιριδολογία με σκοπο την Πλέον Εξειδίκευση του Ιριδολόγου.
Στην Ελλάδα η εκπαίδευση στην Ιριδολογία γίνεται ως εξής: Όσον αφορά την απόκτηση του Διπλώματος μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει κάποιο από τα προγράμματα των σχολών εναλακτικών θεραπειών ή ένα από τα δύο, ιατρικού τύπου εκπαίδευσης, προγράμματα που υπάρχουν σε Αθήνα και σε Θεσσαλονίκη.
Τώρα όσον αφορά τον τίτλο Ειδικευμένου Ιριδολόγου κυρίως μόνο σε Ιατρούς ήδη μέσω της Ελληνικής Ιατρικής Εταιρίας Ιριδολογίας και της αποκλειστικής της Συνεργασίας με την Ιατρική Σχολή του PFUR Μόσχας υπάρχει η δυνατότητα μετά από εξετάσεις (αφού πρώτα πάρουν αν δεν έχουν ήδη το δίπλωμα ) της απόκτησης του PDip in Computer Iridodiagnostics.
Τέλος παρόλο που η Ιριδολογία στην Ελλάδα δεν είναι επίσημα αναγνωρισμένη τόσο οι Διπλωματούχοι όσο και οι Πτυχιούχοι έχουν τη Δυνατότητα εγγραφής ή στον Πανελλήνιο Σύλλογο Ιριδολόγων ή στην Ελληνική Ιατρική Εταιρία Ιριδολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εναλλακτική ιατρική Κατηγορία:Ψευδοεπιστήμες
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πήλινου Στόχου 1958
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πήλινου Στόχου 1958 ήταν η 3η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πήλινου Στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αγωνιστικής Σκοποβολής (ISSF). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Γενεύη, στην Ελβετία τέλη Ιουνίου με αρχές Ιουλίου. Διεξήχθησαν 6 αγωνίσματα, 4 ανδρών (2 ατομικά και 2 ομαδικά) και 2 γυναικών (ατομικά). Έλαβαν μέρος αθλητές πάνω από 10 χώρες. Συμμετείχαν και χώρες εκτός της Ευρώπης όπως η Αίγυπτος και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Γαλλία με 1 χρυσό μετάλλιο και 8 συνολικά. Η Ιταλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες κέρδισαν τη δεύτερη θέση με 1 χρυσό μετάλλιο και 2 συνολικά έκαστη.
Μετέχουσες χώρες
Στο πρωτάθλημα αγωνίστηκαν αθλητές πάνω από 10 χώρες.
• 4
Παραπομπές
1958 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ελβετία Κατηγορία:Σκοποβολή το 1958
Μπαγιάργκ
Το Μπαγιάργκ (γαλλικά: Baillargues, οξιτανικά: Balhargues) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαγιαργκουά (γαλλικά: Baillarguois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Χλαμυδοφόρος νεανίας (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 246)
Ο χλαμυδοφόρος νεανίας που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό 246 είναι αρχαίο Ελληνικό γλυπτό που βρέθηκε στην Αθήνα το 1836.
Περιγραφή
Είναι από μάρμαρο της Πεντέλης. Λείπουν το μεγαλύτερο μέρος των άνω άκρων, της χλαμύδας, το δεξί πόδι από το γόνατο, η μύτη, το πηγούνι και μέρος του κρανίου. Το κεφάλι είχε σπάσει και επανατοποθετήθηκε. Το πάνω μέρος του σώματος είναι ελαφρώς κεκλιμένο μπροστά, τα πόδια σε διαστολή, με το αριστερό πρώτο. Το κεφάλι είναι ελαφρώς στραμμένο προς τα επάνω, και προς τον αριστερό ώμο. Το δεξί χέρι είναι πίσω σε στάση βολής ακοντίου. Στο αριστερό του πόδι σώζεται τμήμα κορμού δέντρου, στο οποίο είναι προσκολλημένη μια φτερούγα, δείγμα ότι ο νεανίας φορούσε φτερωτούς σανδάλους. Ο νεανίας φοράει χλαμύδα που του καλύπτει τον αριστερό ώμο και μέρος της πλάτης.
Ερμηνεία
Το γυμνό σώμα είναι συμβολικό καλλιτεχνικό στοιχείο που ερμηνεύεται ως ηρωικό χαρακτηριστικό του νεανία. Η στάση των ποδιών συμβολίζει την ορμή και την πρόοδο, ίσως όμως και την ταχύτητα. Η όλη διάθεση του αγάλματος θυμίζει πολεμιστή ή κυνηγό. Έχει ερμηνευτεί ως Μελέαγρος ή Άδωνις. Τα φτερά στα πόδια επιτρέπουν την ερμηνεία του ως Περσέα, ή δρομέα Ερμή. Κατά μια άλλη εκδοχή έχουμε μπροστά μας τον Οδυσσέα που αρπάζει το Παλλάδιο ως μέρος κάποιου ρωμαϊκού συμπλέγματος που εικονίζει τη στιγμή της κατάληψης της Τροίας.
Ιστορική τοποθέτηση
Τα λεπτά χαρακτηριστικά και η μικρότερη του φυσικού κεφαλή δεικνύουν ότι το άγαλμα είναι βασισμένο σε κάποιο έργο του Λυσίππου, κατασκευάστηκε όμως στους ρωμαϊκούς χρόνους, όπως φαίνεται από τα πλαστικά χαρακτηριστικά των ματιών. Το πρότυπο ίσως να ήταν κάποιο χάλκινο άγαλμα του Ερμή. Χρονολογείται το 140 περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
6 Ιουλίου
5 Ιουλίου | 6 Ιουλίου | 7 Ιουλίου
Η 6η Ιουλίου είναι η 187η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (188η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 178 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Αξούμ
Η πόλη Αξούμ (Αξώμη)  (አክሱም) βρίσκεται στη βόρεια Αιθιοπία. Ήταν το ναυτικό εμπορικό κέντρο του Βασιλείου Αξούμ, το οποίο έφτασε στην ακμή του κατά την εποχή της γέννησης του Ιησού, υπήρξε εν μέρει σύμμαχος του Βυζαντίου εναντίον της τότε Περσικής Αυτοκρατορίας και παρήκμασε μετά τον 7ο αιώνα, πιθανότατα λόγω της εξάπλωσης του Ισλάμ, η οποία εμπόδισε το εμπόριο με την Άπω Ανατολή, καθώς και τις μεγάλες αγορές στην Αλεξάνδρεια, το Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τη νότια Ευρώπη.
Ο πληθυσμός της πόλης εκτιμάται περίπου στους 48.000 κατοίκους. Το 85% του πληθυσμού είναι μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αιθιοπίας, ενώ οι υπόλοιποι είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί άλλων δογμάτων.
Λόγω της ιστορικής του αξίας, το 1980 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Το Βασίλειο του Αξούμ
Το βασίλειο του Αξούμ είχε τη δική του γραπτή γλώσσα, την Ge'ez, και ανέπτυξε αρχιτεκτονική χαρακτηριστική για τους τεράστιους οβελίσκους της, ο παλαιότερος από τους οποίους χρονολογείται από το 5000-2000 π.Χ. Τον 4ο αιώνα μ.Χ., το Βασίλειο ασπάστηκε το Χριστιανισμό. Η Εκκλησία της Αιθιοπίας ισχυρίζεται ότι φυλάσσει στο ναό της Παναγίας της Σιών στο Αξούμ την Κιβωτό της Διαθήκης, στην οποία περιέχονται οι Δέκα Εντολές που παρέδωσε ο Θεός στο Μωυσή. Το Αξούμ θεωρείται η ιερότερη πόλη στην Αιθιοπία και αποτελεί τόπο προσκυνήματος. Σημαντικές θρησκευτικές γιορτές είναι το T'imk'et, τα Θεοφάνια, στις 7 Ιανουαρίου, και η γιορτή της Μαριάμ της Σιών στα τέλη Νοεμβρίου.
Το 1937, Ιταλοί στρατιώτες έκοψαν σε τρία κομμάτια έναν οβελίσκο από το Αξούμ ύψους 24 μέτρων και ηλικίας 1700 ετών και τον μετέφεραν στην Ιταλία, όπου και θα συναρμολογούνταν ξανά. Ο οβελίσκος θεωρείται ένα από τα πιο εξαίρετα δείγματα μηχανικής από την ακμάζουσα περίοδο του Βασιλείου του Αξούμ. Το 1947, παρά τη συμφωνία των Ηνωμένων Εθνών για την επιστροφή του μνημείου, η Ιταλία υπαναχώρησε, προκαλώντας μια μακροχρόνια διπλωματική διαμάχη με την αιθιοπική κυβέρνηση, η οποία έληξε το 2005 με την επιστροφή των τριών τμημάτων του οβελίσκου στην πόλη.
Τοπικοί θρύλοι
Θρύλοι της περιοχής λένε ότι στην πόλη και στην περιοχή βρισκόταν το Βασίλειο του Σαβά, όπου ζούσε η μυθική βασίλισσά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αιθιοπία Κατηγορία:Πόλεις της Αιθιοπίας
Εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Τέξας 2000
Η εκλογή της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Τέξας το 2000 έλαβε χώρα στις 7 Νοεμβρίου 2000. Η κάτοχος Ρεπουμπλικανή Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών Κέι Μπέιλι Χάτσισον επανεκλέχθηκε για δεύτερη θητεία.
Μπασγκιούγ
Το Μπασγκιούγ (αρμενικά: Բաշգյուղ, έως το 1945 γνωστό ως Γιασαγούλ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 56 κατοίκους.
Θεόδωρος Αρώνης
Συμμετοχές στο θέατρο
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Πηγές
• Βιογραφικό του ηθοποιού στο ψηφιοποιημένο αρχείο της Ε.Ρ.Τ.
Μπασάν (Ερώ)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπασαναί (γαλλικά: Bassanais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Κωνσταντίνος Ζάππας
Ο Κωνσταντίνος Χρήστου Ζάππας (Κάτω Λάμποβο Τεπελενίου, 1814 – Μαντ-λα-Ζολί, Γαλλία, 1892) ήταν διαπρεπής Έλληνας επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος και εθνικός ευεργέτης. Μαζί με τον ξάδελφό του Ευάγγελο Ζάππα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων.
Βιογραφία
Ακόμη με χορηγία του ανεγέρθηκαν πολλά άλλα εκπαιδευτήρια σε πολλές πόλεις και κωμοπόλεις της Ηπείρου και της Θράκης και συστήθηκαν υποτροφίες για τη μετεκπαίδευση σπουδαστών στις γεωργικές σχολές της Δυτικής Ευρώπης.
Πέθανε το 1892 στην πόλη Μαντ (Mantes-la-Jolie) της Γαλλίας. Ανδριάντας του έχει ανεγερθεί στην Αθήνα μπροστά από το Ζάππειο Μέγαρο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες
Επαρχία του Φορλί-Τσεζένα
Η επαρχία των Φορλί-Τσεζένα (ιταλικά: Provincia di Forlì-Cesena) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.377 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 385.607 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Φορλί (Forlì). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 30 δήμους.
Συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Ραβέννα, ανατολικά με την επαρχία του Ρίμινι, νότια με την περιφέρεια των Μάρκε (επαρχία των Πέζαρο-Ουρμπίνο) και νοτιοδυτικά με την Τοσκάνη (επαρχίες του Αρέτσο και της Φλωρεντίας). Τέλος, βρέχεται ανατολικά από την Αδριατική θάλασσα.
Ιστορία
Το σημερινό όνομα της επαρχίας υπάρχει από το 1992, οπότε και αποκόπηκε η περιοχή της σημερινής επαρχίας του Ρίμινι από της επαρχία της Φορλί. Προηγουμένως, λεγόταν απλά Επαρχία του Φορλί. Διοικητικά χωρίζεται σε δύο ζώνες που καθεμία αποτελείται από 15 δήμους, τη ζώνη του Φορλί (182.309 κάτ.) και τη ζώνη της Τσεζένα (197.370 κάτ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φορλι-Τσεζενα
Φινλανδική μυθολογία
Η φινλανδική μυθολογία επηρεάστηκε από τους γειτονικούς πολιτισμούς στο γεγονός ότι αυξήθηκε η σημαντικότητα και η λατρεία της θεότητας του ουρανού σε σημείο μονοθεϊσμού. Ωστόσο, ο πατέρας θεός Ούκκο ήταν απλά ένα κοινό πνεύμα της φύσης, ενώ το πιο ιερό ζώο ήταν η αρκούδα, του οποίου δεν προφερόταν ποτέ το όνομα, αλλά αναφέρονταν σε αυτό με περιφραστικό τρόπο και ευφημισμούς.
Μελέτη της φινλανδικής μυθολογικής και θρησκευτικής ιστορίας
Η πρώτη ιστορική αναφορά της παραδοσιακής φινλανδικής θρησκείας έγινε από τον επίσκοπο και Λουθηρανό μεταρρυθμιστή Μίκαελ Αγκρίκολα στην εισαγωγή της φινλανδικής μετάφρασης των Ψαλμών (1551), όπου παρείχε έναν κατάλογο ορισμένων θεοτήτων που λατρεύονταν τοπικά. Μεταγενέστεροι λόγιοι και μελετητές χρησιμοποιούσαν ως ιστορική πηγή το κείμενο του Αγκρίκολα μέχρι το 18ο αιώνα, οπότε και άρχισαν να εξετάζουν την ιστορικότητα και την ακρίβεια των ονομάτων των "θεοτήτων", οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις αποδείχτηκαν χαρακτήρες από λαϊκούς μύθους και θρύλους, πνεύματα, ήρωες και Χριστιανοί άγιοι με διαφορετικά ονόματα.
Το 1789 εκδόθηκε η Mythologia Fennica, ενώ το ενδιαφέρον εντάθηκε το 19ο αιώνα. Πολλοί μελετητές ταξίδεψαν στη Φινλανδία και κατέγραψαν παραδοσιακά λαϊκά ποιήματα, από τα οποία προήλθε και η συγκεντρωμένη έκδοση της Καλέβαλα.
Η αρχή του κόσμου και η δομή του
Η κίνηση των αστεριών προκαλούνταν από την περιστροφή του ουράνιου θόλου γύρω από τον εαυτό του και τον Πολικό Αστέρα, ενώ η στήλη του ουρανού προκαλούσε γύρω από το Βόρειο Πόλο μια μεγάλη δίνη, μέσα από την οποία οι ψυχές έβγαιναν από τον κόσμο και ταξίδευαν στον κόσμο των νεκρών, ονόματι Τούονελα.
Στάδιο Όστερενκ
Το Στάδιο Όστερενκ είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Τσβόλε της Ολλανδίας και ήταν έδρα της ΠΕΚ Τσβόλε ως το 2007.
Φινλανδική μυθολογία
Η αρχή του κόσμου και η δομή του
Η Γη θεωρούνταν επίπεδη και στις άκρες της βρισκόταν η Λίντουκότο, η χώρα των πουλιών, μια κρύα περιοχή όπου ζούσαν τα πτηνά τον χειμώνα, τα οποία έφταναν ως εκεί διασχίζοντας το μονοπάτι των πουλιών, το Λίννουνράτα, όπως λέγεται μέχρι και σήμερα στα φινλανδικά ο Γαλαξίας. Τα πουλιά επίσης έφερναν στους ανθρώπους κατά τη γέννησή τους την ψυχή τους και την έπαιρναν όταν πέθαιναν. Κάποιες φορές, έπρεπε να υπάρχει ένα ξύλινο ομοίωμα πουλιού ως φύλακας για να μη χαθεί η ψυχή ανάμεσα στα όνειρα κατά τη διάρκεια του ύπνου.
Στάδιο Όστερενκ
Ιστορία
Το γήπεδο κατασκευάστηκε και εγκαινιάστηκε το 1934. Βρίσκεται 40 μ. από το σημερινό στάδιο της Τσβόλε, το Στάδιο Άουσεντελτα, που αντικατέστησε το Όστερενκ στις 12 Ιουλίου 2012 το Στάδιο Άουσεντελτα. Το 1980 το στάδιο ανακαινίστηκε πλήρως, ενώ το 2007 έγιναν κάποιες ανακαινίσεις. Ο τελευταίος αγώνας στο γήπεδο έγινε στις 20 Απριλίου 2007 με το παιχνίδι: Τσβόλε-Ντε Χράαφσχαπ. Ο αγώνας έληξε ισόπαλος, 2-2. Σήμερα η μέγιστη χωρητικότητα του σταδίου φτάνει στις 12.500 θέσεις.
Φινλανδική μυθολογία
Ούκκο, θεός του ουρανού και των κεραυνών
thumb|100px|Αναπαράσταση κεραυνού σε σχήμα φιδιού, το σύμβολο του [[Ούκκο (πέτρινο γλυπτό από τη Καρελία) ]] Ο Ούκκο (γέρος) ήταν θεός του καιρού, του ουρανού και της σοδειάς. Ήταν ο πιο σημαντικός θεός στη φινλανδική μυθολογία και στα φινλανδικά η λέξη για τον κεραυνό ("ukkonen") προέρχεται από το όνομά του.
Οι ρίζες του μάλλον προέρχονται από τον Πέρκονς της βαλτικής μυθολογίας, απ' όπου προέρχεται και ο Θορ, και του παλιού φινλανδικού θεού Ίλμαρινεν, που αναφέρεται και στην Κάλεβαλα ως ο δημιουργός των άστρων του ουρανού.
Το όπλο του Ούκκο ήταν ένα σφυρί, ένα τσεκούρι ή ένα σπαθί, αλλά και οι κεραυνοί, οι οποίοι δημιουργούνταν είτε όταν οδηγούσε το άρμα του μέσα στα σύννεφα είτε όταν ζευγάρωνε με τη γυναίκα του, Άκκα (γερόντισσα).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία
Μπαβρά
Το Μπαβρά (αρμενικά: Բավրա, παλαιότερα γνωστό ως Τιτόι Χαραμπά ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 554 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Οι Κρουντς
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 63ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου στις 15 Φεβρουαρίου του 2013 και κυκλοφόρησε κινηματογραφικά στις 22 Μαρτίου του 2013. Είναι η πρώτη ταινία της DreamWorks Animation που διανεμήθηκε από την 20th Century Fox, μετά το τέλος του συμβολαίου με την Paramount Pictures το 2012. Η ταινία έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς και ήταν εισπρακτική επιτυχία, εισπράττοντας $587.2 εκατομμύρια παγκοσμίως απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $135–175 εκατομμυρίων. Έλαβε υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων στα Όσκαρ και στις Χρυσές Σφαίρες.
Η ταινία ξεκίνησε ένα franchise, με μια τηλεοπτική σειρά, Dawn of the Croods που έκανε πρεμιέρα στις 24 Δεκεμβρίου του 2015 στο Netflix. Μια συνέχεια με τίτλο Οι Κρουντς 2: Νέα Εποχή κυκλοφόρησε στις 25 Νοεμβρίου του 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Σιλβέστρι Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2013
Ασίμ Ντόλιανατς
Ο Ασίμ (Ασίμοβ) Ντόλιανατς (σερβικά : Аћим Дољанац) ήταν Σέρβος επαναστάτης της πρώτης Σερβικής Εξέγερσης. Συμμετείχε σε πολλές μάχες, και υπηρέτησε με πολλούς τρόπους υπό τις εντολές του Καραγιώργη Πέτροβιτς.
Γεννήθηκε στο χωριό Ντολιάνε νότια του Οστρουζνίτσα κοντά στο Βελιγράδι. Το όνομά του προέρχεται από το όνομα του χωριού. Ήταν γιος του Ράντοβαν Μτόλιασεβιτς, η οικογένεια του καταγόταν από την οικογένεια-φάρα των Malesevci. Ο Ασίμ ήταν συνεργάστηκε κατά την εξέγερση με τον Καραγιώργη, ενώ πήρε μέρος στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Σέρβων και Οθωμανών στο Ζεμούν. Στα τέλη του Αυγούστου του 1806 συμμετείχε με επικεφαλής τον Πάβλε Πόποβιτς έδωσαν μάχη με τους Οθωμανούς στο Tasmajdan. Κι έπειτα στο Βελιγράδι όπου σκότωσε πολλούς Τούρκους αλλά αλλά τραυματίστηκε.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Ακρινή Κοζάνης
Η Ακρινή είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ακρινή βρίσκεται στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Φλάμπουρου του Βερμίου σε υψόμετρο 840 μέτρα. Απέχει 22,5 χλμ. ΒΑ. της Κοζάνης και 34 χλμ. (οδηγικά, μέσω Ποντοκώμης) από την Πτολεμαΐδα. Η παλιά της ονομασία είναι Νέοβα και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Ακρινή το 1927 με το ΦΕΚ 18Α - 01/02/1927. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Προφήτη Ηλία αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ακρινής που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελλησπόντου του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός της ως κοινότητα είναι 975 κάτοικοι, ενώ ως οικισμός 960. Η τοπική κοινότητα Ακρινής είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 38,685 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Νάνα Μούσχουρη
Η Νάνα (Ιωάννα) Μούσχουρη (Χανιά, 13 Οκτωβρίου 1934) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια με διεθνή καριέρα με πωλήσεις δίσκων που αναλογεί στα 380 εκατομμύρια
Τα πρώτα χρόνια
Η Νάνα Μούσχουρη γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1934 στα Χανιά. Η οικογένεια της Μούσχουρη ζούσε στα Χανιά, όπου ο πατέρας της, Κωνσταντίνος, εργαζόταν ως μηχανικός προβολής ταινιών σε έναν τοπικό κινηματογράφο. Η μητέρα της, Αλίκη Κατσαρού, γεννήθηκε στο Κέντρωμα των Σινιών της Κέρκυρας και εργαζόταν επίσης στον ίδιο κινηματογράφο ως ταξιθέτρια. Όταν η Νάνα ήταν τριών χρονών, μετακόμισαν από τα Χανιά στην Αθήνα. Στην Κατοχή ο πατέρας της έλαβε ενεργό μέρος στην αντίσταση κατά των Γερμανών κατακτητών. Τα χρόνια ήταν δύσκολα και οι γονείς της δούλευαν πολύ σκληρά για να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια τα δύο μικρά κορίτσια της οικογένειας, την Τζένη (Ευγενία) και τη Νάνα.
Καριέρα
Το 1950 έγινε δεκτή στο Ωδείο Αθηνών, όπου σπούδασε κλασική μουσική και λυρικό τραγούδι. Όμως, το 1957 αποβλήθηκε από το Ωδείο, όταν οι καθηγητές της ανακάλυψαν ότι τραγουδούσε τα πρωινά στο μαγαζί του Γιώργου Οικονομίδη.
Το 1958 ήταν σημαδιακό για τη Μούσχουρη. Ο Γιώργος Οικονομίδης την γνώρισε στον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος έγινε ο μέντοράς της στη μουσική, της άνοιξε το δρόμο για τη μεγάλη καριέρα που ακολούθησε. Τον επόμενο χρόνο εμφανίζεται στο Α’ Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού και κυριαρχεί με δύο τραγούδια, το «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου» του Μάνου Χατζιδάκι και το «Ξέρω κάποιο αστέρι» του Μίμη Πλέσσα, τα οποία κερδίζουν το πρώτο και το δεύτερο βραβείο αντίστοιχα. Το 1960 κερδίζει και πάλι το πρώτο βραβείο με δύο τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, που ισοψήφησαν («Κυπαρισσάκι», «Τιμωρία»). Την περίοδο εκείνη ερμήνευσε και άλλα τραγούδια του σπουδαίου συνθέτη, που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία («Υμηττός», «Χάρτινο το φεγγαράκι»).
Το 1960 ανοίγει τα φτερά της στο εξωτερικό. Συμμετέχει στο Φεστιβάλ Μεσογειακού Τραγουδιού στη Βαρκελώνη και κερδίζει το πρώτο βραβείο με το τραγούδι του Κώστα Γιαννίδη «Ξύπνα αγάπη μου», που αποτέλεσε το μουσικό διαβατήριο για τη διεθνή καριέρα της. Η αναγνώριση και η μεγάλη επιτυχία δεν άργησε να έρθει. Το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Σαν σφυρίξεις τρεις φορές», που συνέθεσε για το γερμανικό ντοκιμαντέρ Ελλάς η χώρα των Ονείρων γίνεται «Weisse Rosen aus Athen» («Το λευκό ρόδο της Αθήνας») και γνωρίζει τεράστια επιτυχία στη Γερμανία, με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 1.500.000 αντίτυπα. Το ίδιο τραγούδι στα αγγλικά, ως «White Rose of Athens», θα την κάνει γνωστή σ’ ολόκληρο τον κόσμο.
Το 1962, ο σπουδαίος τζαζίστας και παραγωγός Κουίνσι Τζόουνς, που την είχε ακούσει στο Φεστιβάλ της Βαρκελώνης, την καλεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για να ηχογραφήσει τον πρώτο αμερικάνικο δίσκο της με κλασικά αμερικάνικα τραγούδια και τίτλο «The girl from Greece sings». Λίγο αργότερα γνώρισε την πρώτη της επιτυχία στην Αγγλία με τη διασκευή του ποπ τραγουδιού «My Colouring Book». Το 1963 εγκαθίσταται μόνιμα στο Παρίσι και ηχογραφεί τον δίσκο «Mes plus belles chansons Grecques» με αποκλειστικά ελληνικά τραγούδια. Ο δίσκος αυτός θα της χαρίσει την πρώτη της διάκριση στη Γαλλία, το βραβείο «Charles Cros» της Γαλλικής Μουσικής Ακαδημίας.
Στις 23 Μαρτίου 1963 εκπροσώπησε το Λουξεμβούργο στο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον, που έγινε στο Λονδίνο. Ερμήνευσε το τραγούδι «A force de prier», που μπορεί να κατετάγη όγδοο, αλλά αποτέλεσε μία από τις πρώτες επιτυχίες της που μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Την επόμενη διετία συνεργάστηκε με τον γάλλο συνθέτη Μισέλ Λεγκράν, ο οποίος της έγραψε δύο μεγάλες επιτυχίες, τα τραγούδια «Les Parapluies de Cherbourg» (1964) και «L' Enfant au Tambour» (1965). Το 1965 ηχογράφησε τον δεύτερο αγγλόφωνο δίσκο της στις ΗΠΑ με τίτλο «Nana Sings» και συνεργάστηκε με τον Χάρι Μπελαφόντε σε σειρά συναυλιών και στο άλμπουμ «An Evening With Belafonte/Mouskouri» (1966).
Το 1967 κυκλοφόρησε ένα από τους πιο σημαντικούς δίσκους της, το «Le Jour où la Colombe», που περιέχει πολλά σπουδαία τραγούδια του γαλλικού ρεπερτορίου της: «Au Coeur de Septembre», «Adieu Angélina», «Robe Bleue, Robe Blanche» και το κλασικό ποπ στάνταρ «Le Temps des Cerises». Ηχογράφησε, επίσης, τη δική της εκδοχή του «Guantanamera» κι έκανε την παρθενική της εμφάνιση στο «Ολιμπιά», τον θρυλικό συναυλιακό χώρο του Παρισιού, με γαλλικά ποπ τραγούδια, ελληνικά τραγούδια και συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι. Το 1969 κυκλοφορεί το «Over and Over», ο πρώτος της δίσκος στην αγγλική αγορά που παραμένει στους πίνακες επιτυχιών περισσότερο από 100 εβδομάδες. Η δημοτικότητά της στην Αγγλία διαρκώς ανεβαίνει και τα εισιτήρια της πρώτης της συναυλίας στο περίφημο Άλμπερτ Χολ του Λονδίνου, εξαντλούνται μέσα σε λίγες ώρες.
Η Μούσχουρη πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1970 «στο δρόμο», δίνοντας συναυλίες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου και αυξάνοντας τη δημοτικότητα της. Στη Γαλλία, κυκλοφόρησε μία σειρά από επιτυχημένα άλμπουμ («Comme un Soleil», «Une Voix Qui Vient du Coeur», «Vielles Chansons de France» και «Quand Tu Chantes») και ηχογράφησε την επιτυχημένη διασκευή της άριας «Habanera» από την όπερα του Ζoρζ Μπιζέ «Κάρμεν», ντουέτο με τον Σερζ Λαμά. Στις γερμανόφωνες χώρες σημείωσε μεγάλη επιτυχία το άλμπουμ «Sieben Schwarze Rosen» (1975), όπως και στις αγγλόφωνες χώρες το «Book of Songs». Η δημοτικότητά της στις αγγλόφωνες χώρες θα αυξηθεί ακόμη πιο πολύ, όταν το BBC θα της εμπιστευθεί την τριετία 1971-1974 την παρουσίαση μιας σειράς μουσικών εκπομπών με τίτλο «Nana with Guests».
Το 1981 γνωρίζει μία ακόμη παγκόσμια επιτυχία με το τραγούδι «Je chante avec toi Liberté», βασισμένο στο χορωδιακό «Va Pansiero» από την όπερα του Τζουζέπε Βέρντι «Ναμπούκο». Το ερμήνευσε εκτός από τα γαλλικά, στα γερμανικά («Lied der Freiheit»), τα ισπανικά («Libertad»), τα πορτογαλικά («Liberdade») και τα αγγλικά («Song for Liberty»). Την ίδια χρονιά, τιμάται με το «Χρυσό Εισιτήριο», για περισσότερα από 100.000 εισιτήρια που πωλήθηκαν μέσα σε λίγες μέρες στην περιοδεία της στη Γερμανία.
Το καλοκαίρι του 1984 η Μούσχουρη επιστρέφει ύστερα από απουσία 20 ετών στην Αθήνα, όπου πρωτοξεκίνησε τη μεγάλη καριέρα της. Στις 23 και 24 Ιουλίου τραγουδά στο κατάμεστο Ηρώδειο, κάτω από την Ακρόπολη, συναυλία που συχνά δηλώνει ότι θα παραμείνει για πάντα η πιο γλυκιά της ανάμνηση στη σκηνή. Από τότε, αποφασίζει να ηχογραφήσει νέους δίσκους στα ελληνικά και κυκλοφορεί «Η ενδεκάτη εντολή» του Γιώργου Χατζηνάσιου σε στίχους του αγαπημένου της φίλου Νίκου Γκάτσου.
Το 1991 κυκλοφορεί την αγγλόφωνη συλλογή «Only Love: The Best of Nana Mouskouri», που γίνεται η μεγαλύτερη επιτυχία της στη δύσκολη γι’ αυτή αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών. Τη δεκαετία του 1990 εξακολουθεί να δίνει συναυλίες σε όλο τον κόσμο και να ηχογραφεί τακτικά στα Αγγλικά, τα Γερμανικά, τα Ελληνικά, τα Γαλλικά και τα Ισπανικά. Ξεχωρίζουν η συλλογή με σπιρίτσουαλ «Gospel», το ισπανόφωνο «Nuestras Canciones», το πολύγλωσσο «Côté Sud, Côté Coeur» (1992), το «Falling In Love Again: Great Songs From the Movies» και το γαλλικό «Dix Mille Ans Encore».
Το 1993 έγινε πρέσβειρα καλής θελήσεως της UNICEF. Από τη θέση της αυτή συναντά κρατικούς αξιωματούχους και αρχηγούς κρατών και προβάλλει τα δικαιώματα των παιδιών. Τον επόμενο χρόνο αναμίχθηκε στην πολιτική. Με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας κέρδισε μία θέση στην Ευρωβουλή, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1999. Ενδιάμεσα ηχογράφησε μία σειρά από άλμπουμ, από τα οποία ξεχωρίζουν το ισπανόφωνο «Nana Latina» (ξεχωρίζουν τα ντουέτα με τον Χούλιο Ιγκλέσιας και τη Μερσέντες Σόσα), το αγγλόφωνο «Return to Love» και το γαλλόφωνο «Hommages».
Το 1998, ύστερα από μια σειρά συναυλιών σε όλο τον κόσμο, καταλήγει και πάλι στην Αθήνα. Στον επιβλητικό χώρο του Ηρωδείου θα τραγουδήσει συντροφιά με τον Σαρλ Αζναβούρ, τον Ζαν-Κλοντ Μπριαλί και τον Γιάννη Πάριο, σε μία συναυλία που διοργάνωσε το Ίδρυμα «Μελίνα Μερκούρη» για τη χρηματοδότηση του νέου Μουσείου της Ακρόπολης.
Το 1999, η Νάνα ολοκληρώνει τη θητεία της στο Ευρωκοινοβούλιο με μια σημαντική επιτυχία. Το πρόγραμμα-πλαίσιο «Πολιτισμός 2000-2004», του οποίου ήταν εισηγήτρια, υιοθετήθηκε με συντριπτική πλειοψηφία.Την ίδια χρονιά, η Διεθνής Ένωση Ηχογραφημάτων (IFPI) θα της απονείμει στο Λονδίνο ειδικό βραβείο για τη σημαντική συνδρομή της στην υπερψήφιση της Οδηγίας για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και των συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας.
Το 2004 ξεκίνησε από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την «Παγκόσμια Αποχαιρετιστήρια Περιοδεία» (Farewell World Tour). Το 2008 η περιοδεία της ολοκληρώνεται στην Ελλάδα. Το 2006 ήταν μία πολύ παραγωγική χρονιά όσον αφορά τις δραστηριότητές της στην Ελλάδα. Τον Μάιο κυκλοφόρησε μετά από 12 χρόνια νέο δίσκο με τίτλο «Μόνη Περπατώ» και τον Νοέμβριο εκδόθηκε η βιογραφία της με τίτλο «Το όνομά μου είναι Νάνα» σε επιμέλεια του δημοσιογράφου Φώτη Απέργη.
Τον Οκτώβριο του 2011 κυκλοφορεί ένα ακόμη δίσκο στα ελληνικά με τίτλο «Τραγούδια από τα Ελληνικά Νησιά». Στο δίσκο συμμετέχουν οι: Χάρις Αλεξίου, Μανώλης Μητσιάς, Νατάσα Θεοδωρίδου, Έλενα Παπαρίζου και Νίκος Αλιάγας, ενώ το εξώφυλλο έχει σχεδιάσει ο Ζαν-Πολ Γκοτιέ.
Το 2013 ξεκίνησε μία νέα περιοδεία («Happy Birthday Tour») για να γιορτάσει τα ογδόντα της χρόνια. Στις 14 Ιουλίου 2014 έκανε μία ακόμη στάση στο Ηρώδειο.
Σε συνέντευξή της στην Καθημερινή (12 Ιουλίου 2014) δικαιολόγησε την επάνοδό της στη μουσική: "«Θέλω να το ξεκαθαρίσω: Πριν από έξι χρόνια, στο Ηρώδειο, είπα αντίο. Ήταν μια εποχή που ένιωθα ότι μεγάλωνα, ότι δεν ήμουν πλέον σ’ ένα κόσμο όπου ανήκα. Σταμάτησα, γιατί είπα δεν είναι πια της ηλικίας μου, οι νέοι έπρεπε να προχωρήσουν. Η απόφαση ήταν σωστή, αλλά μου κόστισε πολύ. Ήμουν κάθε μέρα στο γιατρό, ένιωθα ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι κανείς δεν με αγαπάει... Ένιωθα απελπισία. Όσο πλησίαζε, όμως, το 2014, έλεγα, να η ευκαιρία να τραγουδήσω πάλι: τον Οκτώβριο γίνομαι 80 χρονών!»."
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|Η Μούσχουρη με τον πρώην σύζυγό της, Γιώργο Πετσίλα, το 1969 To 1960 ανέβηκε για πρώτη φορά τα σκαλιά της εκκλησίας. Παντρεύτηκε τον κιθαρίστα του συγκροτήματός της Γιώργο Πετσίλα, τον πρώτο άντρα που φίλησε, όπως έχει δηλώσει. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τον Νικόλα (1968) και την Ελένη (1970), και χώρισε το 1974.
Το 2003 παντρεύτηκε ύστερα από μακροχρόνιο δεσμό τον Γάλλο μουσικό παραγωγό Αντρέ Σαπέλ.
Τιμές και βραβεύσεις
Η Νάνα Μούσχουρη έχει τιμηθεί πολλάκις για την συνεισφορά της στον παγκόσμιο πολιτισμό και ιδιαιτέρως στον ελληνικό και τον γαλλικό.
Το γαλλικό κράτος της έχει απονείμει τις εξής τιμητικές διακρίσεις:
Μεταξύ των πολλών βραβείων που έχει λάβει είναι και το Echo Music Prize το οποίο έλαβε το 2015 για την συνολική της καριέρα από τη Γερμανική Ακαδημία Φωνολογίας.
Λοιποί
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999 Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες ποπ Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από την Ελλάδα Κατηγορία:Πρέσβεις Καλής Θέλησης της UNICEF Κατηγορία:Βραβευμένοι με Αρίων Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Ιταλόφωνοι τραγουδιστές Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Φρανσουά Βιγιόν
Ο Φρανσουά Βιγιόν (François Villon, 1431 - εξαφανίστηκε το 1463) ήταν Γάλλος ποιητής του Μεσαίωνα, ο κατά Ρεμπώ γενάρχης των «καταραμένων ποιητών».
Βιογραφία
Όλα στη ζωή του είναι υπό την σκιάν του πιθανού και της αβεβαιότητας. Γεννήθηκε περί το 1431 και το πραγματικό του όνομα ήταν François de Montcorbier ή François Des Loges ή κάποιο άλλο. Ορφάνεψε μικρός από πατέρα και τον πήρε υπό την προστασίαν του ο (θείος του ;) εφημέριος Γκυγιώμ ντε Βιγιόν. Το 1452 απονεμήθηκε από το Πανεπιστήμιο των Παρισίων στον Φρανσουά Βιγιόν ο τίτλος του Maître ès arts.
To 1455 μαχαίρωσε θανάσιμα ένα κληρικό, εξορίστηκε από το Παρίσι, αλλά στις αρχές του 1456 πήρε βασιλική χάρη. Πριν όμως τελειώσει η χρονιά πήρε μέρος στην διάρρηξη ενός κολεγίου και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει και πάλι το Παρίσι.
Εκείνο τον καιρό έγραψε το ποίημα Κληροδοσιά που ονομάστηκε αργότερα Μικρή Διαθήκη. Κληροδοτεί μ’ αυτό, σαρκάζοντας, τα μαλλιά του στον κουρέα του, μερικές δεκάρες σε τοκογλύφους και στον γραμματέα του κακουργιοδικείου το ενεχειριασμένο σπαθί του.
Τον βρίσκουμε μετά στο Μπλουά, στην αυλή του ομότεχνού του (στην ποίηση) Κάρολου δούκα της Ορλεάνης. Κλείνεται στην φυλακή για νέα παραπτώματα αλλά τον Δεκέμβριο το 1457 αμνηστεύεται επ´ ευκαιρία της γέννησης της κόρης του δούκα. Παίρνει μάλιστα μέρος και σε ποιητικό διαγωνισμό που αθλοθέτησε ο δούκας με την μπαλάντα του Πλάι στη βρύση πεθαίνω διψασμένος.
Περιπλανήθηκε ύστερα και όλο το καλοκαίρι του 1461 το πέρασε κλεισμένος σε φυλακή στον Λίγηρα με διαταγή του επισκόπου της Ορλεάνης. Απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο με την ευκαιρία της διέλευσης από την περιοχή του Λουδοβίκου ΙΑ΄. Τότε έγραψε το μεγαλύτερο έργο του την Μεγάλη Διαθήκη. Εκφράζει τον αποτροπιασμό του για τις δυστυχίες της ζωής, την αρρώστια, τη φυλακή, τα γηρατειά και τον θάνατο, θυμάται τα καπηλειά, τους αμφίβολους φίλους και τις πόρνες που συναναστράφηκε, με τόνους πολύ πιο δηκτικούς απ’ ότι στο προηγούμενο έργο του.
Το 1462 κλείνεται και πάλι φυλακή στο Παρίσι για ληστεία. Αφήνεται ελεύθερος αλλά τον επόμενο χρόνο συλλαμβάνεται και πάλι για συμμετοχή σε συμπλοκή κι αυτή τη φορά καταδικάζεται «να κρεμαστεί και να στραγγαλιστεί». Στην φυλακή γράφει την περίφημη Μπαλάντα των κρεμασμένων και το σατιρικό τετράστιχο Είμαι ο Φρανσουά, πολύ τούτη η έγνοια με ταράζει... Στις 5 Ιανουαρίου του 1463 το Παρλαμέντο του Παρισιού μετατρέπει την ποινή του σε δεκαετή εξορία από το Παρίσι. Από το σημείο αυτό και ύστερα χάνονται τα ίχνη του.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές
Ίρντγουλφ της Νορθουμβρίας
Ο Ίρντγουλφ της Νορθουμβρίας (Eardwulf, πριν το 790 - περί το 830) βασιλιάς της Νορθουμβρίας (796 - 806) και πιθανότατα (808 - 811/830) διαδέχτηκε τον Όσβαλντ Β΄ της Νορθουμβρίας μετά την βίαιη και σύντομη διάρκεια βασιλείας του 27 ημερών. Τα τελευταία χρόνια του 8ου αιώνα η Νορθουμβρία βρέθηκε στο επίκεντρο συγκρούσεων ανάμεσα σε αντίπαλες δυναστικές οικογένειες, το 790 ο Έθελρεντ Α΄ της Νορθουμβρίας αποπειράθηκε να εκτελέσει τον ίδιο τον Ίρντγουλφ, τελικά διασώθηκε και αυτό θεωρήθηκε σημάδι θείας χάρης. Μια ομάδα ευγενών τον Απρίλιο του 796 δολοφόνησε τον Έθελρεντ, μετά την σύντομη βασιλεία του Όσβαλντ ο Ίρντγουλφ ανακηρύχτηκε βασιλιάς στις 14 Μαίου 796.
Οι προκάτοχοι του Ίρντγουλφ
thumb|right|250px|Η Νορθουμβρία γύρω στο 800 Ο Ίρντγουλφ παντρεύτηκε την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο αλλά το όνομα της συζύγου του δεν καταγράφεται, μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ήταν νόθη κόρη του Καρλομάγνου. Στην αρχή της βασιλείας του (798) πολέμησε στην μάχη του Μπίλλινγκτον Μουρ εναντίον ενός ευγενούς του Γουάντα ο οποίος ήταν ένας από τους δολοφόνους του βασιλιά Έθελρεντ, ηττήθηκε και οδηγήθηκε στην εξορία. Στην συνέχεια (801) πραγματοποίησε εκστρατεία εναντίον του Κοένγουλφ της Μερκίας επειδή υποστήριζε διάφορους άλλους διεκδικητές στον θρόνο της Νορθουμβρίας. Ο Ίρντγουλφ εκθρονίστηκε και σύμφωνα με Φραγκικές καταγραφές επανήλθε στον θρόνο (808), είναι άγνωστο το δεύτερο διάστημα της βασιλείας του οι ιστορικοί καταγράφουν ότι έληξε την περίοδο (811 - 830). Τάφηκε στο Μερκιανό βασιλικό μοναστήρι του Μπρίντον το οποίο έχει αφιερώσεις σε αγίους τους οποίους πολλοί ιστορικοί ταυτίζουν με τον Ίρντγουλφ. Το δεύτερο μισό του 8ου αιώνα η διαδοχή στον θρόνο της Νορθουμβρίας έγινε με μεγάλες περιπέτειες, μια σειρά από βασιλείς δολοφονήθηκαν ή εκθρονίστηκαν, στον κύριο βασιλικό κλάδο ανήκαν οι Έαντμπερτ της Νορθουμβρίας, Έθελβαλντ Μόλλ της Νορθουμβρίας και Άλρεντ της Νορθουμβρίας. Τα τελευταία 8 χρόνια πριν από την άνοδο στον θρόνο του Ίρντγουλφ οι 3 βασιλικές οικογένειες ήρθαν σε σύγκρουση μεταξύ τους, στις 23 Σεπτεμβρίου 788 ο Έλφβαλντ Α΄ της Νορθουμβρίας δολοφονήθηκε στο Χέξαμ και ο ξάδελφος του Οσρέντ Β΄ της Νορθουμβρίας τον διαδέχθηκε στον θρόνο. Ο Οσρέντ εκθρονίστηκε την επόμενη χρονιά και ο Έθελρεντ γιος του Έθελβαλντ Μόλλ ο οποίος είχε εκθρονιστεί (788) τον διαδέχθηκε στον θρόνο ως Έθελρεντ Α΄.
Πολλοί Αγγλοσάξονες βασιλείς δολοφονήθηκαν ή εκθρονίστηκαν εκείνη την εποχή από μέλη του βασιλικού του οίκου αλλά οι καταγραφές είναι σπάνιες, μονάχα δυο περιπτώσεις του Έθελβαλντ Μόλλ και του Σίγκεμπερ του Ουέσσεξ καταγράφονται να εκθρονίζονται μετά από απόφαση του βασιλικού συμβουλίου. Στις καταγραφές για την διαδοχή του θρόνου εμφανίζονται μεγάλες διαταραχές όχι μονάχα στην Νορθουμβρία αλλά και στα υπόλοιπα Αγγλοσαξονικά βασίλεια όπως την Μερκία και το Ουέσσεξ σε ολόκληρη την διάρκεια του 8ου και του 9ου αιώνα. Στο Ουέσσεξ από τον θάνατο του Σέντγουιν του Ουέσσεξ (685) μέχρι την άνοδο του Εγβέρτου (802) και στην Μερκία από τον θάνατο του Κέολρεντ της Μερκίας μέχρι την πτώση του βασιλείου στα τέλη του 9ου αιώνα καμιά διαδοχή στον θρόνο δεν έγινε ομαλά από τους στενότερους συγγενείς των προηγούμενων βασιλέων.
Η Νορθουμβρία τον 9ο αιώνα
Οι βασιλείς δεν κυβερνούσαν ποτέ μόνοι παρά μονάχα με την βοήθεια ενός συμβουλίου από ευγενείς και κληρικούς. Τα διατάγματα που έχουν διασωθεί σχετικά με την Νορθουμβρία είναι ελάχιστα και σαφώς ανεπαρκή για να μας δώσουν τις απαραίτητες πληροφορίες σχετικά με την πολιτική ζωή του βασιλείου εκείνη την εποχή. Τα διατάγματα από την Νορθουμβρία που έχουν διασωθεί χρησιμοποιούν περισσότερο Λατινική ορολογία με όρους όπως "δούκας" και "πατρίκιος" για να περιγράψουν τους ευγενείς του βασιλείου. Η λέξη δούκας μεταφράζεται με την Αρχαία Αγγλική λέξη "κόμης", ο ιστορικός Άλαν Θίκερ καταγράφει 8 άντρες που κατείχαν τον τίτλο του δούκα τα τελευταία χρόνια. Ο τίτλος πατρίκιος προέρχεται από τον αντίστοιχο Ρωμαϊκό τίτλο του Πατρικίου ο οποίος στα τελευταία χρόνια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας είχε πολύ ψηλή θέση, ήταν δεύτερος σε τάξη μετά από τον ίδιο τον αυτοκράτορα, καταγράφεται μονάχα ένας άντρας με τον τίτλο στην Νορθουμβρία. Ο τίτλος του δούκα πιθανότατα να είναι εναλλακτικός με αυτόν του Μαγιοδρόμου ο οποίος εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια της αυτοκρατορίας των Μεροβίγγειων.