cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλμπρεχτ φον Βάλλενσταϊν
Η αρχή μιας μετεωρικής σταδιοδρομίας
Το γεγονός που συνδέεται με τη κύρια δράση του Βάλλενσταϊν είναι ο Τριακονταετής Πόλεμος που ξέσπασε το 1618 μεταξύ Προτεσταντών και Καθολικών των γερμανικών κρατιδίων. Το έτος αυτό ο αυτοκράτορας Ματθαίος Β' κατήργησε τον Χάρτη του Προτεσταντισμού στη Βοημία. Οι αγανακτισμένοι Βοημοί πέταξαν τους επιτρόπους του αυτοκράτορα από τα παράθυρα του πύργου της Πράγας, πράξη που έμεινε στην ιστορία ως «εκπαραθύρωση της Πράγας» και υπήρξε η θρυαλλίδα του πολέμου. Οι επαναστάτες προσέγγισαν τον Βάλλενσταϊν, αλλά αυτός τάχθηκε με τον αυτοκράτορα. Για τούτο, εγκατέλειψε το Όλμουτς και κατέφυγε στη Βιέννη, ενώ τα κτήματά του περιήλθαν στην κατοχή των Προτεσταντών. Η πρώτη υπηρεσία που πρόσφερε στους Αψβούργους ήταν η υπεράσπιση και η μεταφορά, υπό την επιτήρησή του, του κρατικού θησαυροφυλακίου της Μοραβίας στη Βιέννη, όταν εγκατέλειψε το Όλμουτς. Ο θησαυρός αυτός του έδωσε τη δυνατότητα να εξοπλίσει και συντηρήσει ένα σύνταγμα θωρακοφόρων με το οποίο συμμετείχε υπό τον Karel Bonaventura Buquoy στην εκστρατεία εναντίον του Μάνσφελντ (Ernst von Mansfeld) όπου διακρίθηκε ιδιαίτερα κατά τη μάχη του Σαμπλάτ (Záblatí) το 1619. Το έτος αυτό ο Φερδινάνδος διαδέχτηκε τον αποθανόντα Ματθαίο στον αυστριακό θρόνο και ο Βάλλενσταϊν στήριξε τον νέο αυτοκράτορα με σημαντικά ποσά. Δεν έλαβε μέρος στη μεγάλη μάχη του Λευκού Όρους (1620), με την οποία η Βοημία παρέμεινε στην αυτοκρατορία, αλλά κατόπιν πολέμησε κατά του Ούγγρου Γκάμπριελ Μπέτλεν (Bethlen Gábor) στη Μοραβία, όπου και ανέκτησε τα κτήματά του. 200px|thumb|right|[[Φερδινάνδος Β' της Βοημίας, αυτοκράτορας (1619-1637) της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Προώθησε τον Βάλλενσταϊν και τελικά διέταξε τη δολοφονία του.]] Ως ένας από τους λίγους ευγενείς που έμειναν πιστοί στη Βιέννη, ο Βάλλενσταϊν έλαβε από τον Φερδινάνδο την άδεια να αγοράσει εκτάσεις στη βόρεια Βοημία, εκτάσεις οι οποίες είχαν αφαιρεθεί από στασιαστές προτεστάντες ευγενείς. Με ένα ασύλληπτο για την εποχή εκείνη ποσό, το οποίο παραμένει άγνωστο που το είχε βρει, αγόρασε τεράστιες εκτάσεις και ονόμασε το ενιαίο φέουδο που σχημάτιζαν Φρίντλαντ (Frýdland). Το 1622 έλαβε και τον τίτλο του Παλατινού Κόμητα.
Τον ίδιο χρόνο, ο Γκάμπριελ Μπέτλεν επιτέθηκε ξανά με έναν στρατό Τρανσυλβανών και Τούρκων. Μάλιστα νίκησε δύο φορές τα αυτοκρατορικά στρατεύματα, που και στις δύο περιπτώσεις έχασαν τους στρατηγούς τους στο πεδίο της μάχης. Κατόπιν όμως ο Ούγγρος ηγέτης ηττήθηκε από τον Βάλλενσταϊν και σύναψε ειρήνη με τον Φερδινάνδο. Εις ανταπόδοσιν των υπηρεσιών του, ο Βάλλενσταϊν ονομάστηκε διαδοχικά πρίγκηπας (1623) και δούκας (1625) με το δικαίωμα να κόβει νομίσματα και να απονέμει τίτλους ευγενείας. Παράλληλα, όμως, είχε κερδίσει και την εκτίμηση πολλών μισθοφόρων, τόσο για τις ικανότητες και τη δράση του όσο και για τη φροντίδα που έδειχνε στους στρατιώτες του. Βέβαια η εκτίμηση των στρατιωτών συνοδευόταν από την αντιπάθεια και τον φθόνο πολλών αυλικών για τη μετεωρική ανέλιξή του.
Μετά την αποχώρηση του Μπέτλεν από το θέατρο του πολέμου, ο Βάλλενσταϊν αποσύρθηκε για λίγο καιρό για να οργανώσει τις εκτάσεις που μόλις είχε λάβει. Όπως και με την αρχική του περιουσία, ασχολήθηκε μεθοδικά με την ανάπτυξη των εσόδων, βελτιώνοντας τις αγροκαλλιέργειες, την κτηνοτροφία, το εμπόριο και τη βιοτεχνία. Αναμόρφωσε τη δικαιοσύνη, ίδρυσε σχολεία και γενικότερα ενδιαφέρθηκε για την ευημερία των κατοίκων της επικράτειάς του. Είχε πλέον αποκτήσει αρκετή αυτονομία ώστε να διοικεί κατά το δοκούν, χωρίς να δίνει λόγο σε κάποιον ανώτερό του, ούτε στον αυτοκράτορα του οποίου τυπικά ήταν υποτελής. Βέβαια, πάντα το βλέμμα του ήταν στραμμένο προς την πολιτική σκηνή, όπου η φιλοδοξία του επιζητούσε τη διάκριση. Παρακολουθούσε τις εξελίξεις και περίμενε την κατάλληλη στιγμή, όταν η επέμβασή του θα ήταν κάτι παραπάνω από αναγκαία.
Αρχιστράτηγος των αυτοκρατορικών δυνάμεων
Η φήμη του Βοημού δούκα έκανε το έργο της στρατολόγησης ιδιαίτερα εύκολο. Οι 30.000 μισθοφόροι (Γερμανοί, Βαλλόνοι, Κροάτες, Ισπανοί, Πολωνοί κ.λπ.) πολύ σύντομα έγιναν 50.000. Επικεφαλής αυτού του στρατού ο Βάλλενσταϊν εισέβαλε το φθινόπωρο του 1625 στην Κάτω Σαξονία. Κατέλαβε τις πλούσιες και στρατηγικά σημαντικές επισκοπές του Μαγδεβούργου και του Χάλμπερσταντ και προσπάθησε να προωθήσει έναν από τους γιους του Φερδινάνδου στον επισκοπικό θρόνο αυτών των περιοχών. Σε συνεργασία με τον Τιλλύ, απώθησε τους Δανούς, οι οποίοι ζήτησαν ειρήνη. Μια ειρήνη, όμως, τόσο γρήγορα δεν εξυπηρετούσε τα σχέδια του Βάλλενσταϊν, που δεν είχε σημειώσει κάποια εντυπωσιακή επιτυχία μέχρι στιγμής. Οι εχθροί του στην αυστριακή Αυλή πίεζαν τον αυτοκράτορα να απαλλαγεί από την περιττή όσο και επικίνδυνη παρουσία του Βάλλενσταϊν, που είχε ανταμειφθεί δυσανάλογα περισσότερο από όσα είχε προσφέρει στον θρόνο. Έτσι έθεσε απαράδεκτους όρους στον Δανό μονάρχη με αποτέλεσμα να συνεχιστούν οι εχθροπραξίες. Στις αρχές του 1626 του δόθηκε η ευκαιρία να αποδείξει την αξία του και τις ικανότητές του και να αποστομώσει τους εχθρούς του. Ήρθε αντιμέτωπος με τον ικανότατο και έμπειρο κόμη Έρνστ φον Μάνσφελντ, που είχε εμπλακεί από την αρχή του πολέμου στο πλευρό των Προτεσταντών, το 1622 είχε νικήσει τον Τιλλύ και τώρα πολεμούσε για λογαριασμό της Ολλανδίας επικεφαλής μια στρατιάς μισθοφόρων. Η μάχη έγινε στη γέφυρα Ντεσάου του Έλβα και έληξε με αποφασιστική νίκη του Βάλλενσταϊν. Ο Μάνσφελντ είχε κάνει το λάθος να υποτιμήσει τον πιο άπειρο αντίπαλό του. Αντίθετα, ο Βάλλενσταϊν αντιστάθμισε την έλλειψη εμπειρίας με την άρτια οργάνωση και μεθοδικότητα κατά την προετοιμασία της μάχης. Μετά τη μάχη δεν καταδίωξε αμέσως τα υπολείμματα του στρατού του Μάνσφελντ για να προστατέψει τα εδάφη του στον Έλβα. Έπειτα κλήθηκε εσπευσμένα στην Αυστρία που απειλούνταν ξανά από τον Μπέτλεν με τον οποίο είχε ενωθεί ο Μάνσφελντ. Μέχρι το επόμενο έτος, υποχρέωσε τους Ούγγρους σε ειρήνη, αναδιοργάνωσε τον στρατό του και στράφηκε προς τον βορρά για να τελειώνει μια και καλή με τους Δανούς.
Την άνοιξη του 1627 κατελήφθησαν η Πομερανία, το Μεκλεμβούργο και το Βραδεμβούργο, παρά τις διαβεβαιώσεις περί αυστηρής ουδετερότητας που προέβαλαν στον Βάλλενσταϊν. Αυτός απαντούσε ότι όλη η Γερμανία έπρεπε να υπάγεται και να κυβερνάται από έναν απόλυτο μονάρχη, κατά το πρότυπο της Ισπανίας. Οι πολλοί εκλέκτορες μόνον εσωτερική διάσπαση προσέφεραν και γι’ αυτό έπρεπε να καταργηθούν. Έπειτα, αφού πρώτα φρόντισε να σταλεί ο Τιλλύ στα ολλανδικά σύνορα, εκδίωξε τους Δανούς από τη Γερμανία και τη Γιουτλάνδη και σταμάτησε μόνον μπροστά στη θάλασσα. Για τις νέες επιτυχίες ο αυτοκράτορας τον αντάμειψε με τα δουκάτα του Ζαγκάν (1627) και του Μεκλεμβούργου (1629). Με την παραχώρηση του τελευταίου, ο Φερδινάνδος εξόφλησε το χρέος των 3.000.000 φιορινιών που όφειλε στον Βάλλενσταϊν. Επίσης απένειμε στον Βοημό αρχιστράτηγο τον τίτλο του «Ναυάρχου της Βόρειας και της Βαλτικής Θάλασσας». Για να αποκτήσει η αυτοκρατορία έξοδο στη θάλασσα ώστε να μπορέσει να συναγωνιστεί τις ναυτικές δυνάμεις του Βορρά (Αγγλία, Ολλανδία, Σουηδία, Δανία) ο Βάλλενσταϊν προσπάθησε να υποτάξει τις προτεσταντικές πόλεις της Χανσεατικής Ένωσης. Το 1628 πολιόρκησε χωρίς επιτυχία το Στράλσουντ (Stralsund), που είχε ενισχυθεί με σουηδικές μονάδες, ενώ το Διάταγμα της Αποκατάστασης (1629, με το οποίο αποδιδόταν στην Καθολική Εκκλησία οι κτήσεις που είχαν δημευθεί από τους Προτεστάντες κατά τη Μεταρρύθμιση) εξόργισε και συνένωσε τους Προτεστάντες εναντίον του Φερδινάνδου. Με προτροπή του Βάλλενσταϊν, υπεγράφη συνθήκη ειρήνης με τη Δανία στις 4 Ιουνίου 1629, χωρίς η τελευταία να χάσει εδάφη, αλλά με την υποχρέωση μη παρέμβασης στην υλοποίηση του Διατάγματος της Αποκατάστασης. Μετά από αυτό οι Προτεστάντες ζήτησαν και πέτυχαν την επέμβαση του Γουσταύου Β΄ Αδόλφου της Σουηδίας, του αποκαλούμενου «Λέοντα του Βορρά».
Υπονόμευση και Ανάκληση από το μέτωπο
left|200px|thumb|Μαξιμιλιανός Α' της Βαυαρίας. Ηγετικό στέλεχος της Καθολικής Λίγκας και από τους κύριους πολιτικούς αντιπάλους του Βάλλενσταϊν. Ο Βάλλενσταϊν είχε προβλέψει την επέμβαση της Σουηδίας. Γι’ αυτό και με δική του παρότρυνση είχε υπογραφεί ειρήνη με τους Δανούς, προτείνοντας τόσο ευνοϊκούς όρους. Όμως, πάνω στο απόγειο της δόξας του, ο αυτοκράτορας αποφάσισε την ανάκλησή του. Η εκπληκτική δράση του, είχε προσθέσει πολλούς εχθρούς στους ήδη υπάρχοντες. Οι Γερμανοί πρίγκιπες, που έβλεπαν ότι ο ισχυρός Βοημός τους έφερνε κάτω από την εξουσία του αυτοκράτορα, οι Προτεστάντες που είχαν χάσει την αυτονομία τους με αποτέλεσμα να κυβερνιούνται από καθολικό μονάρχη, η Ισπανία και η Γαλλία που δεν έβλεπαν με καθόλου καλό μάτι την ισχυροποίηση της Αυστρίας, όλοι αυτοί λοιπόν είχαν λόγους να θέλουν την απομάκρυνση του Βάλλενσταϊν από τη θέση του αρχιστρατήγου. Ο ίδιος ο Φερδινάνδος είχε τις υποψίες του και τις επιφυλάξεις του απέναντι στα κίνητρα και τις φιλοδοξίες του στρατηγού του. Έτσι όταν οι εχθροί του επιτυχούς στρατηγού στη Βιέννη, με πρωτοστάτη τον Μαξιμιλιανό της Βαυαρίας, παρουσίασαν έναν μακροσκελή κατάλογο με κατηγορίες εναντίον του, ο Αυστριακός μονάρχης πείσθηκε και αφαίρεσε από τον Βάλλενσταϊν τη διοίκηση του στρατού (1630). Άλλωστε ο πόλεμος μόλις είχε λήξει και η παρουσία ενός τόσο δυνατού όσο και δημοφιλούς στρατηγού στο ανώτατο στρατιωτικό αξίωμα ήταν επικίνδυνη.
Ένας Πρίγκιπας ανώτερος του Αυτοκράτορα
Μετά την απομάκρυνση του Βάλλενσταϊν από το μέτωπο, το κύριο βάρος της πολεμικής προσπάθειας το ανέλαβε ο Τιλλύ. Όμως μπροστά στη μεγαλοφυΐα του Γουσταύου Αδόλφου ο πόλεμος εξελίχθηκε ιδιαίτερα αρνητικά για τους καθολικούς. Ο Σουηδός μονάρχης προέλαυνε ασυγκράτητος στη βόρεια Γερμανία συντρίβοντας σε δύο μεγάλες μάχες τον στρατό του Τιλλύ, ο οποίος τραυματίστηκε θανάσιμα κατά τη δεύτερη. Στη συνέχεια βάδισε προς το Μόναχο. Ο Φερδινάνδος δεν είχε άλλη επιλογή από το να προστρέξει στη βοήθεια του Βάλλενσταϊν. Αυτός δέχτηκε να αναλάβει τη διοίκηση του στρατού για τρεις μήνες, με τον όρο να μην μοιραστεί την αρχηγία με κανέναν. Έπειτα από το διάστημα αυτό θα αποχωρούσε και ως δικαιολογία προέβαλε την ποδάγρα από την οποία έπασχε. Μέσα σε λίγες εβδομάδες (άνοιξη του 1632) συγκέντρωσε έναν στρατό 40.000 ανδρών και όπως και την πρώτη φορά ανέλαβε όλα τα έξοδα. Όταν έληξε η προθεσμία των τριών μηνών, ο αυτοκράτορας επίμεινε να μην εγκαταλείψει τη διοίκηση. Με προσωπική επιστολή του προς τον Βοημό πρίγκιπα ζήτησε την παραμονή του τελευταίου στη διοίκηση του στρατεύματος καθώς η προέλαση του Γουσταύου Αδόλφου δεν άφηνε περιθώρια για εναλλακτικές λύσεις.
Τότε, ο Βάλλενσταϊν έθεσε τους όρους που ουσιαστικά τον εξίσωναν, αν όχι τοποθετούσαν υπεράνω του αυτοκράτορα: ο Φερδινάνδος δεν θα είχε καμιά αρμοδιότητα ή εξουσία επί του στρατεύματος του οποίου μοναδικός αρχηγός θα ήταν ο Βάλλενσταϊν. Αυτός θα είχε κάθε ευθύνη για τη διεξαγωγή των επιχειρήσεων και το δικαίωμα προαγωγών, αμοιβών, απαλλαγών και δημεύσεων. Ακόμα ο αυτοκράτορας δεν θα εμφανιζόταν στο στράτευμα χωρίς την άδεια του Βάλλενσταϊν και ως αμοιβή για τις υπηρεσίες του ο τελευταίος θα λάμβανε μια από τις κληρονομικές επαρχίες της Αυστρίας και μια από τις επαρχίες που θα κατακτούσε. Μπρος στην κρισιμότητα της κατάστασης, ο Φερδινάνδος δεν μπορούσε παρά να δεχτεί αυτούς τους ταπεινωτικούς όρους, αλλά πλέον η απόφαση για την εξόντωση του αλαζόνα πρίγκιπα είχε παρθεί. thumb|right|200px|Ο Σουηδός μονάρχης Γουσταύος Β' Αδόλφος ηγήθηκε του προτεσταντικού συνασπισμού μετά τη συνθηκολόγηση της Δανίας.
Αντιμέτωπος με τον «Λέοντα του Βορρά»
Ως απόλυτος ηγήτορας του αυτοκρατορικού στρατού, ο Βάλλενσταϊν επιδόθηκε χωρίς χρονοτριβές στην αντιμετώπιση του Σουηδού βασιλιά, που ερήμωνε το βόρειο τμήμα της Βαυαρίας, ελπίζοντας να τραβήξει προς τα εκεί το Βοημό αρχιστράτηγο. Ο εκλέκτορας της Βαυαρίας, Μαξιμιλιανός βρέθηκε στη δύσκολη θέση να ζητήσει τη βοήθεια του ανθρώπου που είχε καθαιρεθεί από τις ενέργειές του. Ο Βάλλενσταϊν, όμως έχοντας πλήρη αντίληψη και κατανόηση των κινήσεων του Γουσταύου Αδόλφου, εισέβαλε στη Βοημία και εύκολα εκδίωξε από εκεί τους Σάξονες, συμμάχους των Σουηδών. Έπειτα στράφηκε προς τα νότια και ειδοποίησε τον Μαξιμιλιανό να τον συναντήσει στο Έγκερ (κοντά στα σημερινά γερμανοτσεχικά σύνορα). Ο Γουσταύος, που έβλεπε τον Βάλλενσταϊν να πλησιάζει επικίνδυνα τις γραμμές ανεφοδιασμού του, εγκατέλειψε τη Βαυαρία και προσπάθησε να εμποδίσει τη συνένωση των δύο αντιπάλων του, αλλά δεν τα κατάφερε. Αρκέστηκε να φτιάξει ένα οχυρωμένο στρατόπεδο κοντά στη Νυρεμβέργη όπου μετά από λίγο έφτασε και ο αντίπαλός του, που με τη σειρά του έφτιαξε ένα οχυρωμένο στρατόπεδο σε θέση απ’ όπου μπορούσε να ελέγχει τις γραμμές ανεφοδιασμού των Σουηδών.
Οι δύο αντίπαλοι έμειναν επί έξι εβδομάδες στις θέσεις τους ταλαιπωρούμενοι από την πείνα και τις ασθένειες. Ο πιο ευάλωτος ήταν ο Σουηδός μονάρχης που βρισκόταν μακριά από τη χώρα του. Έτσι πρώτος έσπασε την αδράνεια και επιτέθηκε κατά των θέσεων του Βάλλενσταϊν, αλλά υπέστη σοβαρές απώλειες και αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί. Καθώς ο χρόνος κυλούσε εις βάρος του, ο Γουσταύος προσπάθησε να παρασύρει τον Βάλλενσταϊν μακριά από τις προτεσταντικές περιοχές του βορρά και βάδισε ξανά κατά της Βιέννης. Ο Βοημός πρίγκιπας από την άλλη αγνόησε πάλι τις κινήσεις του αντιπάλου του και εισέβαλε στη Σαξονία (τον συνδετικό κρίκο του Γουσταύου με τη Σουηδία) ερημώνοντάς την. Ο τελευταίος πλέον δεν είχε άλλη επιλογή από το να σπεύσει προς τον Βορρά και να αντιμετωπίσει τον Βάλλενσταϊν. Το έκανε διανύοντας 435 χιλιόμετρα σε είκοσι ημέρες. Μολονότι διέθετε πλέον μόνον 19.000 άνδρες (από τους 60.000 στην αρχή του έτους) επιτέθηκε αμέσως στον Βάλλενσταϊν που ετοιμαζόταν να απολύσει τον στρατό του ενόψει του χειμώνα. Η μάχη έγινε τον Νοέμβριο του 1632 κοντά στο χωριό Λούτσεν της Λειψίας και ήταν μια από τις πιο αποφασιστικές μάχες όλου του πολέμου. Αν και οι αυτοκρατορικοί υπερείχαν αριθμητικά, ηττήθηκαν από τους πείσμωνες Σουηδούς, οι οποίοι ωστόσο έχασαν τον βασιλιά τους. Οι απώλειες ήταν μεγάλες και για τις δύο πλευρές που αποσύρθηκαν για να διαχειμάσουν και να ανασυγκροτηθούν.
Προδοσία και θάνατος
thumb|300px|Η δολοφονία του Βάλλενσταϊν (Φεβρουάριος 1634) σε ξυλογραφία της εποχής. Την άνοιξη του 1633, ο Βάλλενσταϊν επικεφαλής ενός αναγεννημένου στρατού, έδειξε ασυνήθιστη νωθρότητα και δεν αποτελείωσε τους Προτεστάντες όπως περίμεναν στη Βιέννη. Αυτό φυσικά δεν έμεινε ανεκμετάλλευτο από τους εχθρούς του που άρχισαν πάλι (με τον Μαξιμιλιανό επικεφαλής) να πιέζουν τον αυτοκράτορα να τον καθαιρέσει. Πάντως και ο Βάλλενσταϊν είχε πλέον χάσει την εμπιστοσύνη του στον Φερδινάνδο, έχοντας γνώση των όσων λάμβαναν χώρα στην αυστριακή Αυλή, αλλά είχε την πεποίθηση ότι απολάμβανε την αμέριστη υποστήριξη των στρατιωτών του ακόμα και εναντίον του αυτοκράτορα. Έτσι προσπάθησε να έρθει σε συνεννόηση με τους Σάξονες, με την προοπτική να ενώσει τη Γερμανία σε ένα κράτος χωρίς θρησκευτικές διακρίσεις. Δεν είναι γνωστό τι ακριβώς ειπώθηκε στις συνομιλίες του με τους Σάξονες, ούτε αν σκόπευε να ηγηθεί ο ίδιος του κράτους αυτού. Στο έντονο διπλωματικό παιχνίδι προσπάθησε να μπει και ο Γάλλος πρωθυπουργός Καρδινάλιος Ρισελιέ, προσφέροντας στον Βάλλενσταϊν το στέμμα της Βοημίας και μια μεγάλη ετήσια χορηγία, με αντάλλαγμα τη σύμπραξή του εναντίον της Βιέννης. Ο Βάλλενσταϊν αρνήθηκε, εν τούτοις οι κατηγορίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Μια νέα νίκη του εναντίον των Σουηδών και των Σαξόνων στο Στάιναου της Κάτω Σαξονίας απλώς αύξησε τη δυσφορία εναντίον του. thumb|left|300px|Ο Βάλλενσταϊν νεκρός σε πίνακα του Karl Theodor von Piloty (1855). Τον Ιανουάριο του 1634 ο Φερδινάνδος καθαιρεί μυστικά τον αρχιστράτηγό του και ένα έγγραφο όπου ο τελευταίος κατηγορείται για εσχάτη προδοσία δημοσιεύεται στις 18 Φεβρουαρίου στην Πράγα. Ο στρατός έμεινε πιστός στον αυτοκράτορα και με λίγους πιστούς συνεργάτες και μερικές εκατοντάδες άνδρες, ο Βάλλενσταϊν καταφεύγει στο Έγκερ όπου προσπαθεί να συναντηθεί με τους Σουηδούς υπό τον Γερμανό δούκα Βερνάρδο (που είχε ηγηθεί της νικηφόρας αντεπίθεσης των Σουηδών κατά τη μάχη του Λούτσεν μετά τον θάνατο του Γουσταύου Αδόλφου). Στις 24 του ίδιου μηνός, ο πρώην ηγέτης του καθολικού στρατού δολοφονήθηκε στην κάμαρά του από έναν Ιρλανδό καθολικό και δύο Σκοτσέζους προτεστάντες αξιωματικούς του. Θάφτηκε στο Γιτσίν (Jičín), πρωτεύουσα του δουκάτου της Φρίντλαντ.
Επίλογος
Ο Άλμπρεχτ φον Βάλλενσταϊν υπήρξε μία πολύπλευρη προσωπικότητα που έδρασε με μεγάλη επιτυχία σε διάφορους τομείς. Πέραν των αδιαμφισβήτητων στρατιωτικών ικανοτήτων του, διακρίθηκε και ως κυβερνήτης δείχνοντας προσωπικά ενδιαφέρον για τη σωστή κρατική λειτουργία των χωρών του, όσο και για την ευημερία των υπηκόων του. Σε μια εποχή που η Ευρώπη μαστιζόταν από συνεχείς θρησκευτικές συγκρούσεις και διενέξεις, στα εδάφη του επικρατούσε θρησκευτική ανοχή. Η ίδια ανοχή τον διέκρινε και στην επιλογή των αξιωματικών του και γενικότερα των υφισταμένων του. Από την άλλη, η μεγάλη φιλοδοξία του τον ώθησε να εμπλακεί σε έναν σφοδρό θρησκευτικό πόλεμο που ερήμωσε και διαίρεσε ακόμη περισσότερο τη Γερμανία, την οποία ονειρευόταν να ενώσει σε ένα ισχυρό κράτος. Η φιλοδοξία αυτή, που άγγιζε τα όρια της μεγαλομανίας, ήταν που τελικά οδήγησε στη δολοφονία του. Αυτό το μίγμα μεγάλων αρετών και παθών που συνθέτουν την προσωπικότητά του, ο Βρετανός Μπάσιλ Λίντελ Χαρτ ονόμασε «Αίνιγμα της Ιστορίας».
Η μυθιστορηματική ζωή και σταδιοδρομία του ενέπνευσαν τον Φρήντριχ Σίλερ να γράψει την «Ιστορία του Τριακονταετούς Πολέμου» και τη δραματική τριλογία Βάλλενσταϊν («Το στρατόπεδο του Βάλλενσταϊν», «Οι Πικολόμινι», «Ο θάνατος του Βάλλενσταϊν»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοημοί Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Στρατιωτικοί
Ούλσαν
Το Ούλσαν (Ulsan, Χάνγκουλ: 울산광역시) είναι μία πόλη της Νότιας Κορέας. Έχει 1.163.690 κατοίκους η πόλη, σύμφωνα με την απογραφή του 2014.
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας
Sweetener
Sweetener είναι το τέταρτο άλμπουμ της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Αριάνα Γκράντε, το οποίο κυκλοφόρησε στις 17 Αυγούστου, 2018 απ'την δισκογραφική Republic Records. Αυτό το άλμπουμ είναι το επόμενο, μετά το τρίτο της άλμπουμ με τίτλο Dangerous Woman το οποίο κυκλοφόρησε το 2016, στο Sweetener συμμετέχουν διάφοροι καλλιτέχνες όπως η Missy Elliot, η Nicki Minaj και o Pharrell o οποίος είναι ένας από τους παραγωγούς του άλμπουμ.
To Κυρίως κομμάτι του άλμπουμ  No Tears Left To Cry , κυκλοφόρησε στις 20 Απριλίου, 2018 και έκανε ντεμπούτο στην τρίτη θέση στο Billboard Hot 100.To Προωθητικό Single  The Light Is Coming  κυκλοφόρησε στις 20 Ιουνίου, 2018, την ίδια μέρα το άλμπουμ ήταν διαθέσιμο για προ-παραγγελία. Το δεύτερο Single  God Is A Woman  κυκλοφόρησε στις 13 Ιουλίου, 2018.
Το άλμπουμ κέρδισε βραβείο Grammy στις 11 Ιανουαρίου, 2019, στην κατηγορία καλύτερο ποπ φωνητικό άλμπουμ.
Παραγωγή
Στις 13 Νοεμβρίου, 2016, η Γκράντε ανέβασε στον λογαριασμό της στο Snapchat, ότι έχει τελειώσει το τέταρτο της άλμπουμ, λέγοντας: '' Δεν ήθελα να φτίαξω ένα άλμπουμ αυτήν την στιγμή, και δεν γνωρίζω αν έχει όντως τελειώσει, απλά έχω μερικά τραγούδια τα οποία μου αρέσουν. Δουλεύω σκληρά τον τελευταίο καιρό και αισθάνομαι δημιουργική ''. Τον Δεκέμβριο του 2017, επιβεβαίωσε ότι ακόμα δουλεύει με το άλμπουμ.
Στις 16 Απριλίου, 2018, έγινε γνωστό ότι η Γκράντε θα αλλάξει την ημερομηνία της κυκλοφόρησης του Single, λόγω το ότι ο τραγουδιστής Post Malone ο οποίος βρίσκεται στην ίδια δισκογραφική εταιρία με την Γκράντε, θα κυκλοφορούσε το άλμπουμ του στις 27 Απριλίου, 2018. Στις 17 Απριλίου, 2018, η Γκράντε επιβεβαίωσε ότι το κυρίως κομμάτι του άλμπουμ  No Tears Left To Cry''' ' θα κυκλοφορούσε στις 20 Απριλίου, 2018.
Στο Tonight Show η Γκράντε αποκάλυψε ότι το άλμπουμ θα ονομάζεται Sweetener. Λέγοντας ότι το νόημα πίσω από τον τίτλο είναι:  Είναι σαν να φέρνεις φως σε μια δύσκολη κατάσταση ή στην ζωή κάποιου δηλαδή να γλυκαίνει την κατάσταση αυτή . Το περιοδικό Time πήρε συνέντευξη απο την Γκράντε τον Μάιο του 2018 λέγοντας ότι αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ στο οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο με το γράψιμο των στίχων. Στα τέλη Μάιου ανακοίνωσε, ότι το άλμπουμ θα περιέχει 15 τραγούδια, με τρεις συνεργασίες μαζί με άλλους τραγουδιστές, όπως την Nicki Minaj, Missy Elliot και τον Pharrell.
Στις 2 Ιουνίου, 2018, ανακοίνωσε στο μουσικό event Wango Tango, ότι το άλμπουμ θα είναι διαθέσιμο για προ-παραγγελία στις 20 Ιουλίου, 2018, και την ίδια μέρα θα κυκλοφορήσει το  The Light Is Coming . Στις 27 Ιουνίου, 2018, ανακοίνωσε ότι το δεύτερο Single  God Is A Woman , θα κυκλοφορήσει στις 20 Ιουλίου, 2018. Στις 12 Ιουνίου, όμως η Γκράντε ανακοίνωσε ότι το '  'God Is A Woman' ' ότι θα κυκλοφορήσει στις 13 Ιουλίου, το οποίο την ίδια μέρα ανέβηκε και στο YouTube το βίντεο κλιπ για το τραγούδι.
Singles
Το κυρίως κομμάτι του άλμπουμ  No Tears Left To Cry  κυκλοφόρησε στις 20 Απριλίου, 2018. Φτάνοντας την τρίτη θέση στο Billboard Hot 100, κάνοντας το το έκτο single της Γκράντε να φτάσει το τοπ 10. Το Single έκανε την Γκράντε την μόνη τραγουδίστρια στα 59 χρόνια λειτουργίας της κατάταξης αυτής, να έχει το κάθε κυρίως κομμάτι από τα τέσσερα της άλμπουμ να μπουν στο τοπ 10.
Το δεύτερο Single  God Is A Woman  κυκλοφόρησε στις 13 Ιουλίου, 2018.
Το τρίτο Single  Breathin  κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2018.
Singles Προώθησης
To πρώτο single προώθησης  The Light Is Coming , στο οποίο συμμετείχε η Nicki Minaj, στις 20 Ιουνίου, 2018, μαζί με την προ-παραγγελία του άλμπουμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2018 Κατηγορία:Δισκογραφία της Αριάνα Γκράντε
Ερυμάνθη
Η Ερυμάνθη σύμφωνα με μία παράδοση ήταν η σύζυγος του διάσημου αστρολόγου Βηρωσσού ή Βηρώσου ή Βηρόσου. Κόρη της Ερυμάνθης και του Βηρωσού ήταν η Εβραία μάντιδα Σάββη, την οποία άλλοι ονομάζουν «Βαβυλωνία» και άλλοι «Σίβυλλα Αιγυπτία». Τα παραπάνω αναφέρει ο Παυσανίας (Ι΄ 12, 9). Η Ερυμάνθη δεν έχει καμιά σχέση με τον Ερύμανθο.
Πηγές
Ερυμανθη
Πάουλ Ρένερ
Ο Πάουλ Ρένερ (γερμ, Paul Renner, 9 Αυγούστου 1878 - 25 Απριλίου 1956) ήταν Γερμανός σχεδιαστής γραμματοσειρών, εκ των οποίων η πιο γνωστή είναι η Futura.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πρωσία και είχε μια αυστηρή προτεσταντική εκπαίδευση. Ο Ρένερ μπορεί να θεωρηθεί ως γέφυρα μεταξύ των παραδοσιακών (19ος αιώνας) και των σύγχρονων (20ου αιώνας) τεχνών. Ήταν μέλος της Deutscher Werkbund (Γερμανική Ομοσπονδία τεχνικής εργασίας). Δίδαξε γραφιστική από 1925 το έως το 1926 στην Φρανκφούρτη και μετέπειτα στο Μόναχο. Οι Ναζί τον απόλυσαν το 1933.
Αναφορές
Κατηγορία:Γραφίστες
Μιθριδάτης του Κιμμερίου Βοσπόρου
Ο Μιθριδάτης Α΄ ή Β΄ του Βοσπόρου ή της Περγάμου (άκμασε τον 1ο αι. π.Χ.) από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών ήταν βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου (47-44 π.Χ.).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και της παλλακίδας του Αδοβογιόνας της Πρεσβύτερης, αδελφής τού Βρογιταύρου των Γαλατών. Αδελφή του ήταν η Αδοβογιόνα η Νεότερη, μητέρα τού Δειοταύρου της Παφλαγονίας.
Είχε καταγωγή Περσική, Μακεδονική και Γαλατική. Ο πατέρας του τον έστειλε στην Πέργαμο για να μορφωθεί και έγινε εξέχων πολίτης εκεί. Ήταν τετράρχης της Γαλατικής φυλής των Τρόκμι. Τον χειμώνα τού 48/47 π.Χ. ο Ι. Καίσαρας πολιορκούσε την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, με στρατό τού Αχιλλά φρουρού και στρατηγού τού Πτολεμαίου ΙΓ΄. Ο Μιθριδάτης συγκέντρωσε στρατό και ήλθε να ενισχύσει τον Καίσαρα, ανακουφίζοντάς τον. Έπειτα από τη μάχη της Ζήλας, ο Καίσαρας τον έκανε βασιλιά τού Κιμμερίου Βοσπόρου, διατάζοντάς τον να δηλώσει πόλεμο εναντίον της ανιψιάς του Δύναμης και τού συζύγου της Ασάνδρου. Ο στόχος ήταν να καταλάβει το βασίλειο για τον εαυτό του. Η Δύναμις και ο Άσανδρος ηττήθηκαν από τον Μιθριδάτη και τον στρατό του και αυτός έγινε βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου.
Όταν όμως το 44 π.Χ. απεβίωσε ο Καίσαρας, η Δύναμις και ο Άσανδρος απoκαταστάθηκαν στο βασίλειο από τον Οκταβιανό, μικρανιψιό και κληρονόμο του Καίσαρα. Μετά από την εκθρόνισή του, ο Μιθριδάτης απεβίωσε. Είναι ένας από τους ήρωες στην ταινία τού Φούριο Μενικόνι Κλεοπάτρα (1963).
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
2362 Μαρκ Τουαίην
Ο Μαρκ Τουαίην (Mark Twain) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,7. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού σατιρικού συγγραφέα Μαρκ Τουαίην.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μαρκ Τουαίην είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μαρκ Τουαιην
Μπρασόβ
Το Μπρασόβ (ρουμανικά: Brașov [braˈʃov], ουγγ. Brassó, γερμ. Kronstadt) είναι πόλη στη Ρουμανία, έδρα της ομώνυμης επαρχίας.
Το Μπρασόβ βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χώρας, 166 χλμ. βόρεια του Βουκουρεστίου και 380 χλμ. από τη Μαύρη Θάλασσα. Περιβάλλεται από τα Νότια Καρπάθιακαι ανήκει στην περιοχή της Τρανσυλβανίας.
Η πόλη ξεχωρίζει ως γενέτειρα του εθνικού ύμνου της Ρουμανίας και τόπος διεξαγωγής του Διεθνούς Μουσικού Φεστιβάλ Χρυσό Ελάφι.
Ετυμολογία
Η πόλη μνημονεύεται το 1235 με το Λατινικό όνομα Κορόνα, που της δόθηκε από Γερμανούς εποίκους. Σύμφωνα με το Ν. Μολντοβάνου το όνομα του Μπρασόβ προήλθε από το όνομα του τοπικού ποταμού Μπίρσα. Το Μπίρσα υιοθετήθηκε από τους Σλάβους και μετασχηματίσθηκε σε Μπάρσα, αργότερα σε Μπαρσόβ και τελικά σε Μπρασόβ. Σύμφωνα με το Μπίντερ το σημερινό Ρουμανικό και το Ουγγρικό όνομα Μπρασό προέρχονται από την Τουρκική λέξη μπαρασού, που σημαίνει "άσπρο νερό", με Σλαβική κατάληξη -οβ. Αλλοι γλωσσολόγοι προτείνουν άλλες ετυμολογίες, μεταξύ αυτών ένα Παλαιοσλαβικό ανθρωπώνυμο Μπράσα.
Η πρώτη βεβαιωμένη αναφορά του Μπρασόβ είναι Terra Saxonum de Barasu (Σαξονική Χώρα του Μπαράς) σε έγγραφο του 1252. Το Γερμανικό όνομα Kronstadt σημαίνει "Πόλη του Στέμματος" και αντανακλάται στο εθνόσημο καθώς και το Μεσαιωνικό Λατινικό της όνομα Corona. Τα δύο ονόματα της πόλης, Kronstadt και Corona χρησιμοποιούντο το Μεσαίωνα συγχρόνως μαζί με το Μεσαιωνικό Λατινικό Brassovia.
Από το 1950 ως το 1960, μέρος της Κομμουνιστικής περιόδου της Ρουμανίας, η πόλη ονομαζόταν Orașul Stalin (Πόλη του Στάλιν, προς τιμή του Σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν.
Ιστορία
Τα παλαιότερα ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας και οικισμών στο Μπρασόβ χρονολογούνται από τη Νεολιθική περίοδο (περίπου 9.500 π.Χ.). Αρχαιολόγοι που έχουν εργασθεί από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ανακάλυψαν συνεχή ίχνη ανθρώπινων εγκαταστάσεων σε περιοχές του Μπρασόβ : Valea Cetăţii, Pietrele lui Solomon, Șprenghi, Tâmpa, Dealul Melcilor και Noua. Οι τρεις πρώτες θέσεις εμφανίζουν ίχνη Δακικών ακροπόλεων. Στο Λόφο Șprenghi υπήρχε ένα οικοδόμημα Ρωμαϊκού ρυθμού. Οι δύο τελευταίες θέσεις έδωσαν τα ονόματά τους σε πολιτισμούς της Εποχής του Χαλκού - Σνέκενμπεργκ 'Λόφος των Σαλιγκαριών' (Πρώιμη Εποχή του Χαλκού) και Νόουα 'Ο Νέος' (Υστερη Εποχή του Χαλκού).
Γερμανοί έποικοι, γνωστοί ως Σάξονες της Τρανσυλβανίας, έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην ανάπτυξη του Μπρασόβ. Οι Γερμανοί αυτοί προσκλήθηκαν από Ούγγρους βασιλιάδες για να ιδρύσουν πόλεις, να διανοίξουν ορυχεία και να καλλιεργήσουν τη γη της Τρανσυλβανίας σε διάφορα στάδια μεταξύ 1141 και 1300. Οι έποικοι προέρχονταν κυρίως από τη Ρηνανία, τη Φλάνδρα και την περιοχή του Μοζέλλα, με άλλους από τη Θουριγγία, τη Βαυαρία, τη Βαλλωνία, ακόμη και τη Γαλλία.
Το 1211, με διαταγή του Βασιλιά Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας, οι Τεύτονες Ιππότες οχύρωσαν τη Μπούρτσενλαντ (η περιοχή από το Μπρασόβ προς ΝΑ) για να υπερασπιστούν τα σύνορα του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Στη θέση του χωριού του Μπρασόβ οι Τεύτονες Ιππότες έχτισαν την Κρόνσταντ - την πόλη του στέμματος. Αν και οι σταυροφόροι εκδιώχθηκαν το 1225, οι έποικοι που έφεραν παρέμειναν, μαζί με τον τοπικό πληθυσμό, όπως και τρεις ξεχωριστοί οικισμοί που ίδρυσαν στη θέση του Μπρασόβ : Οι Γερμανοί που ζούσαν στο Μπρασόβ ασχολούντο κυρίως με το εμπόριο και τη βιοτεχνία. Η θέση της πόλης στο σταυροδρόμι των εμπορικών δρόμων που συνέδεαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία με τη Δυτική Ευρώπη, μαζί με ορισμένες φορολογικές απαλλαγές, επέτρεψε στιυς Σάξονες εμπόρους να αποκτήσουν σημαντικό πλούτο και να ασκούν ισχυρή πολιτική επιρροή. Συνέβαλαν σημαντικά στην αρχιτεκτονική άνθηση της πόλης. Οχυρώσεις γύρω από την πόλη χτίστηκαν και συνεχώς επεκτείνονταν, με αρκετές πύργους που συντηρούντο από διάφορες συντεχνίες τεχνιτών, σύμφωνα με μεσαιωνικό έθιμο. Μέρος του οχυρωματικού συνόλου ανακαινίστηκε πρόσφατα με πόρους της UNESCO και άλλα έργα βρίσκονται σε εξέλιξη. Τουλάχιστον δύο είσοδοι στην πόλη, η Poarta Ecaterinei (ή Katharinentor) και η Poarta Șchei (ή Waisenhausgässertor), σώζωνται ακόμη. Στο κέντρο της πόλης δεσπόζει το πρώην δημαρχείο (Casa Sfatului) και η γύρω του πλατεία (piaţa), που περιλαμβάνει ένα από τα παλαιότερα κτίρια του Μπρασόβ, την Οικία Χίρσερ. Εκεί κοντά είναι και η Μαύρη Εκκλησία (Biserica Neagră), που κατά κάποιους είναι η μεγαλύτερη Γοτθικού ρυθμού εκκλησία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Η πολιτιστική και θρησκευτική σημασία της Ρουμανικής εκκλησίας και του σχολείου στο Σέι (συνοικία του Μπρασόβ) υπογραμμίζεται από τις πλουσιοπάροχες δωρεές που έλαβαν από πάνω από τριάντα οσποδάρους της Βλαχίας και της Μολδαβίας, καθώς και από την Ελισάβετ της Ρωσίας. Το 17ο και το 19ο αιώνα οι Ρουμάνοι του Σέι αγωνίστηκαν για εθνικά, πολιτικά και πολιτιστικά δικαιώματα και υποστηρίχθηκαν στις προσπάθειές τους αυτές από Ρουμάνους όλων των άλλων επαρχιών, καθώς και από την τοπική Ελληνική εμπορική κοινότητα. Το 1838 εξέδωσαν την πρώτη Ρουμανόφωνη εφημερίδα Gazeta Transilvaniei και ίδρυσαν τα πρώτα Ρουμανικά ιδρύματα ανώτερης εκπαίδευσης (Școlile Centrale Greco-Ortodoxe-"Ελληνορθόδοξα Κεντρικά Σχολεία", που σήμερα φέρουν το όνομα του Αντρέι Σαγκούνα). Ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ηγεμόνας της Τρανσυλβανίας Ιωσήφ Β΄ απένειμε στους Ρουμάνους πολιτικά δικαιώματα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα τις τελευταίες δεκαετίες του 18ου αιώνα.
Εβραίοι ζούσαν στο Μπρασόβ από το 1807, όταν δόθηκε άδεια να ζήσει στην πόλη στον Αρόν Μπεν Γιεχούντα, προνόμιο που μέχρι τότε παραχωρείτο μόνο στους Σάξονες. Η Εβραϊκή κοινότητα του Μπρασόβ ιδρύθηκε επίσημα 19 χρόνια αργότερα και ακολούθησε το πρώτο Εβραϊκό σχολείο το 1864 και η ανέγερση της συναγωγής το 1901. Ο Εβραϊκός πληθυσμός του Μπρασόβ ήταν 67 το 1850, αλλά αυξήθηκε γρήγορα σε 1.280 ανθρώπους το 1910 και 4.000 το 1940. Σήμερα η κοινότητα έχει περίπου 230 μέλη, μετά τη φυγή πολλών οικογενειών στο Ισραήλ μεταξύ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και 1989.
Οπως πολλές άλλες πόλεις της Τρανσυλβανίας, το Μπρασόβ φιλοξενεί επίσης μια σημαντική Ουγγρική μειονότητα.
Κατά την Κομμουνιστική περίοδο η βιομηχανική ανάπτυξη επιταχύνθηκε κατά πολύ. Υπό την κυβέρνηση του Νικολάε Τσαουσέσκου η πόλη υπήρξε το θέατρο της απεργίας-εξέγερσης του Μπρασόβ το 1987, που κατεστάλη από τις αρχές και κατέληξε στη φυλάκιση πολλών εργαζόμενων.
Οικονομία
Η βιομηχανική ανάπτυξη στο Μπρασόβ άρχισε την περίοδο του μεσοπολέμου, με ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια εκείνο κατασκευής αεροπλάνων (IAR Brașov), που παρήγαγε τα πρώτα Ρουμανικά μαχητικά αεροσκάφη, που χρησιμοποιήθηκαν στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά των Σοβιετικών. Μετά την επιβολή του κομμουνιστικού καθεστώτος το εργοστάσιο μετατράπηκε σε κατασκευής γεωργικών μηχανημάτων, μετονομασθέν σε "Uzina Tractorul Brașov".
Η εκβιομηχάνιση επιταχύνθηκε την Κομμουνιστική περίοδο με ιδιαίτερη έμφαση στη βαριά βιομηχανία, προσελκύοντας πολλούς εργάτες από άλλα μέρη της χώρας. Η βαριά βιομηχανία εξακολουθεί να κυριαρχεί, περιλαμβανομένης της "Roman", που κατασκευάζει φορτηγά MAN AG, καθώς και φορτηγά και λεωφορεία εγχώριου σχεδιασμού. Παρά το γεγονός ότι η βιομηχανική βάση έχει μειωθεί κατά τα τελευταία χρόνια το Μπρασόβ εξακολουθεί να είναι τόπος κατασκευής υδραυλικών μεταδόσεων, εξαρτημάτων αυτοκινήτων, ρουλεμάν, ελικόπτερων (στο γειτονικό χώρο της IAR στο Γκίμπαβ), οικοδομικών υλικών, εργαλείων, έπιπλων, υφασμάτων και παπουτσιών. Υπάρχει επίσης μια μεγάλη ζυθοποιία.
Δημογραφικά
Το Μπρασόβ έχει συνολικό πληθυσμό 253.200 (2011 απογραφή). Η εθνική του σύνθεση είναι :
Το 2005 δημιουργήθηκε η μητροπολιτική περιοχή του Μπρασόβ, που με τις γύρω του κοινότητες είχε 369.896 κατοίκους το 2011.
Τουρισμός
Με την κεντρική του θέση το Μπρασόβ αποτελεί κατάλληλη θέση για την εξερεύνηση της Ρουμανίας και οι αποστάσεις προς αρκετούς τουριστικούς προορισμούς (μεταξύ αυτών οι ακτές της Μαύρης Θάλασσας, τα μοναστήρια στη βόρεια Μολδαβία και οι ξύλινες εκκλησίες του Μαραμούρες) είναι παρόμοιες. Είναι επίσης η μεγαλύτερη πόλη σε μια περιοχή ορεινών θερέτρων. Η παλιά πόλη είναι πολύ καλά διατηρημένη και μπορεί να φανεί καλύτερα παίρνοντας το τελεφερίκ προς την κορυφή του βουνού Tάμπα.
Οι θερμοκρασίες από το Μάιο ως το Σεπτέμβριο κυμαίνονται γύρω στους 23 °C. επωφελείται από μια χειμερινή τουριστική σεζόν επικεντρώνεται σε χειμερινά σπορ και άλλες δραστηριότητες. Το Μπρασόβ επωφελείται από τη χειμερινή τουριστική σεζόν που επικεντρώνεται σε χειμερινά σπορ και άλλες δραστηριότητες. Η Ποϊάνα Μπρασόβ είναι το δημοφιλέστερο Ρουμανικό χιονοδρομικό κέντρο και σημαντικό τουριστικό κέντρο που προτιμάται από πολλούς τουρίστες από άλλα Ευρωπαϊκά κράτη.
Η πόλη έχει επίσης αρκετά εστιατόρια με τοπική καθώς και διεθνή κουζίνα (π.χ. Ουγγρική και Κινέζικη). μερικά από αυτά βρίσκονται στο κέντρο της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Δικτατορία του Φρανθίσκο Φράνκο
Η Δικτατορία του Φρανθίσκο Φράνκο (ισπανικά: Dictadura de Francisco Franco) είναι η περίοδος της ισπανικής ιστορίας μεταξύ του 1939, όταν ο Φρανθίσκο Φράνκο πήρε τον έλεγχο της Ισπανίας μετά τη νίκη της εθνικιστικής παράταξης στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο εγκαθιδρύοντας δικτατορία, και του 1975, όταν πέθανε ο Φράνκο, ο πρίγκιπας Χουάν Κάρλος στέφθηκε βασιλιάς της Ισπανίας.
Υπήρξε το διάδοχο καθεστώς της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας στη διακυβέρνηση της Ισπανίας, προϊόν της νίκης των εξεγερμένων στρατιωτικών δυνάμεων και των συμμάχων τους κατά της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου και των συνταγμένων με αυτή δυνάμεων στον Ισπανικό Εμφύλιο. Διήρκησε από την 1η Απριλίου 1939 μέχρι τον θάνατο του στρατηγού και απόλυτου ηγέτη της τον Νοέμβριο του 1975 και αποτέλεσε ένα από τα τρία τυπικά δικτατορικά καθεστώτα της νότιας Ευρώπης των μέσων του 20ού αιώνα μαζί με αυτό του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία (1932-1974) και της Χούντας των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα (1967-1974). Δεδομένης της άκρατης δίωξης και καταπίεσης των αντιπάλων των εξεγερμένων στον Εμφύλιο, η δικτατορία ευθύνεται για εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και για την σταθερή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την εφαρμογή ενός καθεστώτος τρόμου καθόλη τη διάρκειά της.
Η σαραντάχρονη δικτατορία παραδοσιακά χωρίζεται σε τρεις περιόδους: τη φασιστική (1939-1944), κατά την οποία κυριαρχείτο από την φασιστική ιδεολογία της Φάλαγγας και πλησίαζε τουλάχιστον δύο φορές τη συμμετοχή της στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, την «αυτάρκεια» (1944-1959), όπου η Ισπανία φυτοζωεί κατεστραμμένη από τον πόλεμο και απομονωμένη διεθνώς λόγω των δεσμών της με τον ευρωπαϊκό φασισμό και τέλος ο ύστερος φρανκισμός (1959-1975) με το άνοιγμα στην Ευρώπη, την εισρροή τουριστών και τη μερική φιλελευθεροποίησή του προς το τέλος της ζωής του δικτάτορα. Έπειτα επήλθε η λεγόμενη Ισπανική Μετάβαση στη Δημοκρατία, υπεύθυνη για τον εκδημοκρατισμό του κράτους που εντούτοις σε καμία στιγμή δεν καταδίκασε επίσημα την δικτατορία, με την πρώτη επίσημη καταδίκη του κράτους να έρχεται τον Νοέμβριο του 2004.
Ιστορική εξέλιξη
Το μελλοντικό καθεστώς της Ισπανίας κάτω από την εξουσία των εθνικιστών εξεγερμένων είχε ήδη αρχίσει να διαγράφεται ήδη από τον δεύτερο χρόνο του Εμφυλίου. Βάση του θα ήταν το τρίπτυχο, όχι πάντα συμβατό, Φάλαγγα, Στρατός και Εκκλησία, υποταγμένο στις απόλυτες και απεριόριστες εξουσίες του Φρανθίσκο Φράνκο, που πολλές φορές λειτουργούσε ως διαμεσολαβητής μεταξύ τους. Το πρώτο στάδιο εφαρμογής των κυβερνητικών σχεδίων του στρατηγού ξεκίνησε με το επίσημο τέλος του Εμφυλίου την 1η Απριλίου 1939 και χαρακτηρίστηκε από την ιδεολογική κυριαρχία της Φάλαγγας και την σχεδόν πλήρη ταύτιση της Ισπανίας με τις λοιπές φασιστικές και δικτατορικές χώρες. Η λειτουργία ενός υποτυπώδους κοινοβουλίου που οριζόταν από τον δικτάτορα δεν βοηθούσε στην αύξηση των δημοκρατικών του διαπιστευτηίων. Γενικότερα το κράτος χαρακτηριζόταν από την απολιτικοποίησή του, παρά τις όποιες ιδεολογικές εκφάνσεις της Φάλαγγας, και την απέραντη γραφειοκρατία στρατηγική που ακολούθησε σταθερά ο Φράνκο μέχρι το τέλος του.
Η θέληση του δικτάτορα να σβήσει τον «ισπανικό δέκατο ενάτο αιώνα» και τα προϊόντα του, δηλαδή τη δημοκρατία και τον φιλελευθερισμό. Οι εκπρόσωποι τέτοιων ιδεών, θεσμοί, άτομα και οργανώσεις και κυρίως οι υποστηρικτές του Λαϊκού Μετώπου βρέθηκαν κάτω από σκληρούς διωγμούς: πάνω από 300.000 φυλακίστηκαν και γύρω στους 100.000 εκτελέστηκαν για πολιτικούς λόγους. Η διατήρηση της ασυμβατότητας μεταξύ των ηττημένων «κόκκινων» και των νικητών θα ήταν μια σταθερά του καθεστώτος μέχρι τη δεκαετία του 1970.
Στον οικονομικό τομέα ακολουθήθηκε μια σταθερή πολιτική παρεμβατισμού ακύρωσης των μεταρρυθμίσεων της Δημοκρατίας. Η συνεργασία του καθεστώτος με τους μεγαλοϊδιοκτήτες αγροτικών εκτάσεων επέβαλε την μείωση των μισθών κατά 40% και την βίαια επιστροφή των αναδασμένων ιδιοκτησιών. Εν μέσω της γενικότερης μιζέριας και λιμού, τα τρόφιμα μοιράζονταν με δελτία· το παρεμπόριο και το λαθρεμπόριο άνθησε κυρίως στα σύνορα με τη Γαλλία. Τα όποια εργασιακά δικαιώματα αναφέρονταν στον «Νόμο της Εργασίας» (Fuero del Trabajo) που απέκλειε την οποιαδήποτε μορφή συνδικαλιστικής οργάνωσης πέραν της αναγκαστικής συμμετοχής στο μοναδικό συνδικάτο της FET. Οι φοιτητές εντάχθηκαν στο Πανεπιστημιακό Ισπανικό Συνδικάτο και οι γυναίκες στον Τομέα Θηλέων της Φάλαγγας. Συγκεκριμένα, η θέση του καθεστώτος για τις τελευταίες ήταν η απομάκρυνσή τους από την εργασία και την επικέντρωσή τους στην οικογένεια. Μοναδική εξαίρεση υπήρξε η λειτουργία της Καθολικής Δράσης.
Δεύτερος Παγκόσμιος και οι διεθνείς σχέσεις
Όσο ο Άξονας προήλαυνε στη Ρωσία, οι σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών ήταν αρκετά θερμές, τόσο οικονομικά (η Ισπανία εξήγαγε μεγάλες ποσότητες ορυκτών στη Γερμανία όπως βολφράμιο) όσο και στρατιωτικά, με την ανεπίσημη αποστολή της «εθελοντικής» της Κυανής Μεραρχίας εναντίον της ΕΣΣΔ. Η συμμαχική απόβαση στην Αφρική και η κατάρρευση του ανατολικού μετώπου φέρνουν τον Φράνκο πιο κοντά στη σύμπλευση με το αντίπαλο στρατόπεδο. Με το τέλος του πολέμου, διεθνώς το καθεστώς θεωρείται κατάλοιπο του φασισμού και χώρες όπως η Γαλλία και το Μεξικό αντιτίθενται καθέτως σε οποιαδήποτε συνομιλία με την Ισπανία, που αποκλείεται από τους διεθνείς οργανισμούς. Η ισπανική διπλωματία προέβαλλε ως αντίβαρο στην απουσία δημοκρατίας τον άκρατο αντικομμουνισμό της και προσεγγίζει τις Η.Π.Α. Η μοναδική χώρα που βοήθησε το καθεστώς ήταν η Αργεντινή του Χουάν Ντομίνγκο Περόν, με την αποστολή χιλιάδων τόνων τροφίμων.
Η αποφασιστικοποίηση του καθεστώτος στα τέλη της δεκαετίας του 1940 φάνηκε με τον ορισμό του Αλβέρτο Μαρτίν Αρτάχο ως υπουργού εξωτερικών. Η νέα τάση του δικτάτορα ήταν να παρουσιάζει το καθεστώς όχι ως φασιστικό αλλά ως συντηρητικό και καθολικό, κάνοντας ξεκάθαρη την υιοθέτηση εκ μέρους του, κι επομένως από το κράτος, της ιδεολογίας του εθνικοκαθολικισμού, που ταυτίζει το «αιώνιο ισπανικό έθνος» με τον καθολικισμό. Πέραν αυτού, οι πιέσεις της Μεγάλης Βρετανίας υπέρ της επαναφοράς της μοναρχίας υπό τον εξόριστο πρίγκιπα Ιωάννη των Βουρβόνων έφεραν την αλλαγή του τίτλου του κράτους σε «Βασίλειο της Ισπανίας». Ο τελευταίος παρέδωσε τον γιο του, Χουάν Κάρλος, στον Φράνκο με σκοπό να λάβει ισπανική παιδεία. Ωστόσο, ο νόμος περί διαδοχής του 1947 δεν ανέφερε ξεκάθαρα παρά το ότι ο στρατηγός, αρχηγός και κεφαλή του κράτους υπό τον τίτλο του «Ηγέτη της Ισπανίας και της Σταυροφορίας, Αρχιστράτηγου των στρατευμάτων», είχε δικαίωμα να ορίσει ο ίδιος οποιοδήποτε άτομο επιθυμούσε ως διάδοχό του.
Η πορεία προς την άρση του διεθνούς αποκλεισμού ξεκίνησε με το άνοιγμα των γαλλικών συνόρων τον Φεβρουάριο του 1946 και την πρωταγωνίστησαν οι Η.Π.Α που δεν έβλεπαν εναλλακτική λύση για την διακυβέρνηση της Ισπανίας πέραν του δικτάτορα. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1953 υπεγράφη η, αρκετά σκληρή για την Ισπανία, Συμφωνία της Μαδρίτης με τις Η.Π.Α. οι οποίες υπολόγιζαν την Ισπανία ως μια χρήσιμη βάση για τον έλεγχο της νοτιοδυτικής Ευρώπης και της Μεσογείου. Η συμφωνία όριζε τη συνεργασία των δύο χωρών σε θέματα άμυνας και οικονομίας, με στρατιωτική βάση της Ρότα στο Κάδιθ αποτελεί έκτοτε σταθερή έδρα των αμερικανικών δυνάμεων στην ήπειρο. Το ίδιο έτος ο Φράνκο απέκτησε το δικαίωμα του ορισμού επισκόπων με την υπογραφή της Συμφωνίας με το Βατικανό, ενισχύοντας την απόλυτη εξουσία του πάνω στην ισπανική εκκλησία. Η μεγαλύτερη νίκη ωστόσο υπήρξε η αποδοχή της χώρας στα Ηνωμένα Έθνη το 1955.
Οι πρώτες εσωτερικές αλλαγές στο καθεστώς και την κοινωνία: το Opus Dei
Μια πρώτη αλλαγή πλεύσης στα εσωτερικά πράγματα του καθεστώτος επήλθε από το πανεπιστήμιο, όπου τέως μέλη της Φάλαγγας όπως ο Ντιονίσιο Ριδρουέχο και ο διανοούμενος Λαΐν Εντράλγο ήρθαν σε επαφή με κομμουνιστές και σοσιαλιστές φοιτητές εκδίδοντας το πρώτο κοινό μανιφέστο τον Ιανουάριο του 1956. Τα μικρά κινήματα που προέκυψαν είχαν ως σύνθημα την λήθη του παρελθόντος και του Εμφυλίου και τη συμφιλίωση των Ισπανών. Η Φάλαγγα και η εκκλησία αδυνατούσαν να εντάξουν τα κινήματα αυτά που στη δεκαετία του 1960 επεκτάθηκαν και σε άλλους τομείς όπως η εργασία και γι' αυτό παραγκωνίστηκαν.
Ο νέος οργανισμός που ήλθε να γεμίσει το οργανωτικό κενό που άφησε η Φάλαγγα και η Καθολική Δράση ήταν ο, επίσης καθολικός στην προέλευσή του οργανισμός Opus Dei. Συνδυάζοντας τον καθολικισμό, την απέχθεια για τη δημοκρατία και την λατρεία τους για τον καπιταλισμό και μια υψηλή γραφειοκρατική εκπαίδευση, τα δύο πρώτα μέλη του αναδείχθηκαν υπουργοί το 1957. Ήταν το πρότυπο των τεχνοκρατών και ο Φράνκο τους χρησιμοποίησε δεόντος. Οι νομικές μεταρρυθμίσεις των τεχνοκρατών υπουργών επέφεραν την πολιτική ωρίμανση του καθεστώτος (Οργανικός Νόμος του Κράτους του 1967) και την αύξηση των δημοσίων εξόδων, με την διεύρυνση της κάλυψης της κοινωνικής ασφάλισης στο 80% των εργαζομένων το 1972. Η καθολική εκκλησία έχασε το μονοπώλιο της εκπαίδευσης και ο στρατός απομακρύνθηκε. Τον Ιούλιο του 1969 ο Χουάν Κάρλος Α΄ της Ισπανίας χρίστηκε επίσημα διάδοχος του στρατηγού Φράνκο στην ηγεσία του κράτους, μια θέση που διεκδικούσε και ο καρλιστής υποψήφιος Αλφόνσος Κάρολος των Βουρβόνων· θα λάμβανε τη θέση του σε περίπτωση παραίτησης ή θανάτου του δικτάτορα.
Το υπουργείο εξωτερικών από το 1957 μέχρι το 1969 ανέλαβε ο Φερνάντο Μαρία Καστιέγια. Οι σχέσεις με τη Δυτική Γερμανία και τη Γαλλία του ντε Γκωλ βελτιώθηκαν ενώ η χώρα εντάχθηκε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η διπλωματική προσπάθεια περιέλαβε την απαίτηση από το Ηνωμένο Βασίλειο της επιστροφής του Γιβραλτάρ και την πρώτη νύξη για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση.
Τριάντα σχεδόν χρόνια μετά την επικράτησή του στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας ουδέποτε έγιναν εκλογές, ο 73χρονος δικτάτορας Φρανθίσκο Φράνκο ανακοίνωσε στις 23 Νοεμβρίου του 1966 έναν "Οργανικό νόμο του κράτους". Αυτός αντικατέστησε έναν κατάλογο έξι "βασικών δικαιωμάτων" που είχε σταδιακά εκχωρήσει ο Φράνκο από το 1938 ως το 1958 και αποτελούσαν το "σύνταγμα" του ολοκληρωτικού καθεστώτος του. Η κατά κάποιο τρόπο "συνταγματική αναθεώρηση" του Φράνκο δεν άλλαξε σε τίποτα την ουσία του δικτατορικού καθεστώτος ούτε έθιγε την απόλυτη εξουσία του Φράνκο, ο οποίος είχε αυτοανακηρυχθεί ισόβιος αρχηγός του κράτους. Αποσκοπούσε όμως στην εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος συνταγματικής μοναρχίας μετά το θάνατό του. Είναι χαρακτηριστικό ότι υποσχέθηκε πως μελλοντικά θα εκλέγονταν μόνο 100 από τα 600 μέλη της εικονικής Βουλής, και μάλιστα εκλεγόμενα μόνο από τους αρχηγούς οικογενειών και τις συζύγους τους, ενώ τα υπόλοιπα 500 μέλη του κοινοβουλίου θα ήταν κυβερνητικοί αξιωματούχοι ή διορισμένοι από τη χούντα εκπρόσωποι επαγγελματικών σωματείων και οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης.
Η μεταμόρφωση του καθεστώτος και τα πρώτα βήματα για τη μετάβαση στη δημοκρατία έγιναν με την είσοδο στο υπουργικό συμβούλιο των θετικά διακείμενων προς την αλλαγή, των λεγόμενων aperturistas όπως τον Μανουέλ Φράγα που έρχονταν σε αντίθεση με τους υπέρμαχους της διαιώνισης του καθεστώτος όπως ο Λουίς Καρέρο Μπλάνκο. Η δράση των παράνομων εργατικών σωματείων με τις συνεχείς απεργίες, οι συνομιλίες των φιλομοναρχικών του εσωτερικού με τους εθνικιστές και σοσιαλιστές του εξωτερικού και η ένοπλη αντίσταση της βασκικής ETA το 1968 αύξησαν τις πιέσεις. Η σύγκρουση με τον νέο πάπα, Παύλο ΣΤ΄, με αφορμή το Βατικανό Β΄ επίσης δυσχέραινε τα πράγματα.
Εξέγερση των Βάσκων
Η κρίση της κυβέρνησης ώθησε τον Φράνκο να δώσει στον Καρέρο Μπλάνκο για πρώτη φορά την δυνατότητα να ορίσει ο ίδιος τους υπουργούς. Η δολοφονία του ωστόσο από την ΕΤΑ στέρησε σταθερότητα από το καθεστώς στην οποία συνέβαλε η διεθνής κατακραυγή για την εκτέλεση του Καταλανού Σαλβαδό Πουτς Αντίκ και του Πολωνού Χάιντς Τσεζ. Με τον θάνατο του δικτάτορα στις 20 Νοεμβρίου 1975 η δικτατορία έληξε και ο Ιωάννης Κάρολος ανακηρύχθηκε αρχηγός του ισπανικού κράτους. Αυτός θα ήταν υπεύθυνος για την επικείμενη Ισπανική Μετάβαση στη Δημοκρατία.
Η αγροτική μετανάστευση, η ξενιτιά και η νέα εικόνα των μεγάλων πόλεων
Η μετανάστευση στο εξωτερικό από την Ισπανία είχε πάρει μέχρι το τέλος της δικτατορίας γιγαντιαίες διαστάσεις, με περίπου ενάμισι εκατομμύριο Ισπανών να βρίσκονται στη Γερμανία, την Ελβετία και τη Γαλλία για λόγους εργασίας. Στο εσωτερικό, μεγάλες μάζες μικρομεσαίων αγροτών και φτωχών γαιοκτημόνων από την Ανδαλουσία και την Εξτρεμαδούρα μετακινήθηκαν μετά το 1951 στην Καταλονία (περ. 800.000), από την Καστίλη-Λεόν και την Εξτρεμαδούρα στη Μαδρίτη (637.000) και από την Καστίλη-Λα Μάντσα και την ανατολική Ανδαλουσία στην Βαλενθιανική Κοινότητα (302.000). Επίσης εσωτερικούς μετανάστες δέχθηκε και η Χώρα των Βάσκων, με 257.000 άτομα να φτάνουν από τη Γαλικία και την Καστίλη-Λεόν. Οι μεγάλες πόλεις της Ισπανίας γιγαντώθηκαν (Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Βαλένθια, Μπιλμπάο), με το εσωτερικό της χώρας να βρίσκεται σε δυσμενή δημογραφικά θέση σε σχέση με τις ακτές. Από την άλλη, η μείωση του εργατικού δυναμικού ώθησε τους εναπομείναντες αγρότες να εκμηχανήσουν την παραγωγή και μείωσε τις πολιτικές εντάσεις που είχαν εμφανιστεί στη Δημοκρατία, με τους μεγάλους γαιοκτήμονες, παραδοσιακούς συμμάχους του καθεστώτος να χάνουν εξουσία και δύναμη.
Στις μεγάλες πόλεις η βιομηχανική ανάπτυξη παρουσίασε σταθερή άνοδο από τη δεκαετία του 1950 κι έπειτα. Η διεθνοποίηση της ισπανικής οικονομίας και η εισρροή συναλλάγματος από τους μετανάστες και τους τουρίστες ενίσχυσαν το αγοραστικό δυναμικό: νέες βιομηχανίες αναπτύχθηκαν στη Σεβίλλη, τη Βαλένθια και τη Θαραγόθα, με την ισπανική κοινωνία να εκβιομηχανοποιείται επιτυχώς. Το νέο προλεταριάτο εγκαταστάθηκε στα περίχωρα των μεγάλων πόλεων και οργανώθηκε πολιτικά με τις πρώτες απεργίες να ξεσπούν ήδη το 1966 και σταθερά να κατακτά δικαιώματα και καλύτερες συλλογικές συμβάσεις.
Η ισπανική μέση τάξη άφησε πίσω της την όποια αντιπαλότητά της με την δικτατορία και επικεντρώθηκε στην απαίτηση για δημοκρατία. Παρά ταύτα, μια μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας είχε αποπολιτκοποιηθεί ως αποτέλεσμα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.