cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οβελίσκος
Αιγυπτιακοί
Ο πιο γνωστός οβελίσκος ίσως είναι ο 25 μέτρων και 331 τόνων οβελίσκος στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Ο οβελίσκος μέχρι το 37 μ.Χ. βρισκόταν στο μέρος του στον Ιππόδρομο του Νέρωνα, τοποθεσία στην οποία χτίστηκε η Βασιλική του Αγίου Πέτρου:
Η ανέγερση ξανά σε άλλο σημείο του οβελίσκου ήταν πρόκληση ακόμα και για τον Μικελάντζελο, αλλά ο Σίξτος Ε΄ ήταν αποφασισμένος να τον ανεγείρει μπροστά από τον Άγιο Πέτρο, του οποίου το κλίτος ακόμα δεν είχε χτιστεί. Ανήγειρε ένα ξύλινο ομοίωμα σε πλήρες μέγεθος μέσα σε λίγους μήνες από την εκλογή του. Ο Ντομένικο Φοντάνα, ο βοηθός του Τζάκομο ντέλλα Πόρτα στην κατασκευή της Βασιλικής, παρουσίασε στον Πάπα ένα μικρό μοντέλο από ξύλο και ένα μικρό ομοίωμα του οβελίσκου από μολύβι, τον οποίο ο ίδιος ο Σίξτος μπόρεσε να σηκώσει με το σήκωμα ενός μοχλού. Το έργο ανατέθηκε στον Φοντάνα.
Αρχικά ο οβελίσκος, μισό-θαμμένος από τα χρόνια, ανασκάφτηκε όπως ήταν. Μετά, χρειάστηκε από τις 30 Απριλίου ως τις 17 Μαΐου του 1586 για να μεταφερθεί στην Πλατεία. Επίσης, απαιτήθηκαν περίπου 1000 άντρες, 140 άλογα, και 47 γερανοί. Η ανέγερση που προγραμματίστηκε για τις 14 Σεπτεμβρίου, Γιορτή της Υψώσεως του Σταυρού, παρακολουθήθηκε από μεγάλο πλήθος κόσμου. Ήταν μεγάλο κατόρθωμα μηχανικής, που δημιούργησε φήμη για τον Φοντάνα, ο οποίος την περιέγραψε στο εικονογραφημένο με χαρακτικά βιβλίο Della Trasportatione dell'Obelisco Vaticano et delle Fabriche di Nostro Signore Papa Sisto V (1590), το οποίο μόνο του έθεσε νέα στάνταρτ στη μετάδοση τεχνικών πληροφοριών, και επηρέασε κατοπινές εκδόσεις για την αρχιτεκτονική με την εξαντλητική του ακρίβεια. Πριν την ανέγερση του ο οβελίσκος εξορκίστηκε. Λέγεται ότι ο Φοντάνα είχε ομάδα αλόγων κούρσας για να διαφύγει σε περίπτωση που το εγχείρημα αποτύγχανε. Όταν έφτασε ο Κάρλο Μαντέρνο για να χτίσει το κλίτος της Βασιλικής, έπρεπε να βάλει την πιο μικρή λοξότητα στον άξονά του, για να ευθυγραμμίζεται ακριβώς με τον οβελίσκο.
Υπό τον Σίξτο Ε΄ ανεγέρθηκαν στη Ρώμη ακόμα τρεις οβελίσκοι: αυτός πίσω από τη Σάντα Μαρία Ματζόρε (1587), ο γιγάντιος οβελίσκος στη Βασιλική του Λατερανού (1588), και αυτός στην Πιάτσα ντελ Πόπολο (1589).
Ένας οβελίσκος υπάρχει μπροστά από την εκκλησία Τρινιτά ντέι Μόντι, στην αρχή της Σκαλινάτα. Ένας άλλος οβελίσκος υπάρχει στη Ρώμη σε ανάγλυφο, να μεταφέρεται στην πλάτη ελέφαντα. Η Ρώμη «έχασε» έναν οβελίσκο, τον Οβελίσκο Μπόμπολι, όταν οι Μέδικοι τον μεταφέρθηκε το 1790 από τη Βίλα Μέντιτσι (όπου άφησαν ένα αντίγραφο) στους Κήπους Μπόμπολι δίπλα στο Παλάτσο Πίττι, στη Φλωρεντία.
Πολλοί άλλοι Αιγυπτιακοί οβελίσκοι έχουν ανεγερθεί εκ νέου αλλού. Οι πιο γνωστοί από αυτούς είναι το ζευγάρι των Βελόνων της Κλεοπάτρας, αυτός του Λονδίνου 21 μέτρων (69 πόδια) και αυτός της Νέας Υόρκης (70 πόδια), και ο Οβελίσκος του Λούξορ στην Πλας ντε λα Κονκόρντ στο Παρίσι.
Οι αρχαίοι Αιγυπτιακοί οβελίσκοι που βρίσκονται ανά τον κόσμο είναι:
Ασσυριακοί
Μνημεία οβελίσκων είναι επίσης γνωστά από τον Ασσυριακό πολιτισμό, όπου ανεγείρονταν ως δημόσια μνημεία που μνημόνευαν τα κατορθώματα του Ασσυριακού βασιλιά.
Το Βρετανικό Μουσείο έχει τέσσερεις Ασσυριακούς οβελίσκους:
Τον Άσπρο Οβελίσκο του Ασουρνασιρπάλ Α΄ (που ονομάζεται έτσι λόγω του χρώματός του), που ανακαλύφθηκε από τον Χορμούζντ Ρασσάμ το 1853 στη Νινευή. Τον οβελίσκο ανήγειρε είτε ο Ασουρνασιρπάλ Α΄ (1050–1031 π.Χ.) ή ο Ασουρνασιρπάλ Β΄ (883–859 π.Χ.). Φέρει επιγραφή που αναφέρεται στη λεηλασία αγαθών, ανθρώπων και κοπαδιών που έφερε πίσω στην πόλη του Ασούρ. Τα ανάγλυφα του οβελίσκου αναπαριστούν στρατιωτικές εκστρατείες, κυνήγια, συμπόσια για εορτασμό νικών, και σκηνές απόδοσης φόρου υποτελείας.
Ο Οβελίσκος Ρασσάμ, από το όνομα αυτού που τον ανακάλυψε, βρέθηκε στην ακρόπολη της Νιμρούντ (η βιβλική Χαλάχ). Τον ανήγειρε ο Ασουρνασιμπάλ Β΄, αν και σήμερα σώζονται μόνο κομμάτια του. Τα ανάγλυφα σε αυτά τα κομμάτια αναπαριστούν σκηνές απόδοσης φόρου υποτελείας στον βασιλιά από τη Συρία και τη δύση.
Ο Μαύρος Οβελίσκος ανακαλύφθηκε από τον σερ Όστιν Χένρι Λάιαρντ (Sir Austen Henry Layard) το 1846 στην ακρόπολη της Νιμρούντ. Τον ανήγειρε ο Σαλμανασέρ Γ΄ και τα ανάγλυφα αναπαριστούν σκηνές απόδοσης φόρου υποτελείας και την απεικόνιση δύο υποταγμένων ηγεμόνων, τον Ιηού τον Ισραηλίτη, και τον Σουά από το Γκιλζανού (Gilzanu), σε στάσεις και με κινήσεις υποταγής στον βασιλιά. Τα ανάγλυφα συνοδεύονται από επιγραφές, αλλά εκτός από αυτές ο οβελίσκος φέρει μια μεγαλύτερη επιγραφή που καταγράφει μια από τις πιο τελευταίες παραλλαγές των χρονικών του Σαλμανασέρ Γ΄, που καλύπτουν την περίοδο από την άνοδό του στον θρόνο μέχρι το 33ο έτος της βασιλείας του.
Ο Σπασμένος Οβελίσκος, που επίσης ανακαλύφθηκε από τον Ρασσάμ στη Νινευή. Έχει αποκατασταθεί μόνο η κορυφή αυτού του μονόλιθου στο Βρετανικό Μουσείο. Είναι ο παλιότερος καταγεγραμμένος οβελίσκος από την Ασσυρία, χρονολογούμενος τον 11ο αιώνα π.Χ. .
Αξουμιτικοί
Ένας αριθμός οβελίσκων έχουν λαξευτεί στο αρχαίο Βασίλειο του Αξούμ της σημερινής βόρειας Αιθιοπίας. Μαζί με την 21 μέτρων Στήλη του Βασιλιά Εζάνα, τον τελευταίο και τον μόνο που δεν είχε σπάσει, το πιο γνωστό παράδειγμα Ακουμιτικού οβελίσκου είναι ο 24 μέτρων Οβελίσκος του Αξούμ. Κατασκευάστηκε περίπου τον 4ο αιώνα μ.Χ. και με το πέρασμα του χρόνου κατέρρευσε και έσπασε σε τρία κομμάτια. Σε αυτήν την κατάσταση βρέθηκε από Ιταλούς στρατιώτες το 1935, μετά τον Δεύτερο Ιταλό-Αιθιοπικό Πόλεμο, λεηλατήθηκε, και μεταφέρθηκε στη Ρώμη το 1937, όπου στεκόταν στην Πιάτσα Πορτα Καπένα (Piazza di Porta Capena). Η Ιταλία συμφώνησε σε συμφωνία του ΟΗΕ το 1947 να τον επιστρέψει, αλλά δεν επικύρωσε τη συμφωνία ως το 1997, μετά από χρόνια πιέσεων και διάφορων διακανονισμών. Το 2003 η Ιταλική κυβέρνηση έκανε τα πρώτα βήματα για την επιστροφή του, η οποία έγινε το 2005, και τελικά το 2008 πραγματοποιήθηκε η ανέγερσή του στην αρχική του θέση.
Ο μεγαλύτερος γνωστός οβελίσκος, η Μεγάλη Στήλη στο Αξούμ, σήμερα έχει καταρρεύσει, με 33 μέτρα ύψος και 3 μέτρα επί 2 στη βάση (και βάρους 520 τόνων) είναι ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια μονοκόμματης πέτρας που έχουν δουλευτεί ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία (το μεγαλύτερο είναι είτε στο Μπάαλμπεκ ή στο Ραμέσσειο), και πιθανώς κατέρρευσε κατά την ανέγερση ή σύντομα μετά από αυτήν, καταστρέφοντας ένα μεγάλο μέρος του ταφικού θαλάμου από κάτω του. Οι οβελίσκοι, που κανονικά αποκαλούνται στήλες (στα ντόπια χαουίλτ ή χαουιλτί) καθώς δεν καταλήγουν σε πυραμίδα, χρησιμοποιούνταν για να δείχνουν τάφους και ταφικούς θαλάμους. Οι μεγαλύτεροι από αυτούς τους οβελίσκους ήταν για τους βασιλικούς ταφικούς θαλάμους και ήταν διακοσμημένοι με πολυεπίπεδα ψευτοπαράθυρα και ψευτοθύρες, ενώ η αριστοκρατία είχε μικρότερους και λιγότερο διακοσμημένους. Ενώ όρθιοι σώζονται πολύ λίγοι μεγάλοι, υπάρχουν όρθιοι εκατοντάδες.
Αρχαίοι Ρωμαϊκοί
Οι Ρωμαίοι ανάθεταν την κατασκευή οβελίσκων σε αρχαίο Αιγυπτιακό στιλ. Παραδείγματα περιλαμβάνουν:
Σύγχρονοι οβελίσκοι
Αυτοί είναι κάποιοι από τους οβελίσκους της σύγχρονης εποχής (ως έχει ο πίνακας είναι με κατάταξη με χρονολογία).
Οβελίσκοι στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα ο οβελίσκος, σε μικρό μέγεθος κυρίως, απαντάται κυρίως σε δύο περιπτώσεις, σε ταφικά μνημεία / τάφους, και σε μνημεία / ηρώα. Η χρήση στην πρώτη περίπτωση απαντάται και στη Ρωμαϊκή περίοδο της Ελλάδας, καθώς οι τάφοι της περιόδου αυτής έχουν τη μορφή αψίδας, κίονα, πυραμίδας, οβελίσκου κ.τ.λ. . Όσον αφορά στη δεύτερη περίπτωση, η χρήση οβελίσκου ως ηρώου απαντάται σε μεγάλη κλίμακα στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάποια παραδείγματα των παραπάνω μεταξύ των πολλών είναι, το Μνημείο των Φιλελλήνων στο Ναύπλιο, το μνημείο για τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου στην Πύλο , το Μνημείο στη Γέφυρα Ντε Μποσέ στο Αργοστόλι , το Μνημείο του Νικηταρά στην Αργολίδα , το Μνήμα του Γάλλου ή Γαλλικό Μνημείο στο Άγγλο-Γαλλικό Νεκροταφείο στο Νέο Φάληρο , και σε διάφορους τάφους.
Οι οβελίσκοι στην Ελλάδα που δεν περιλαμβάνονται στις παραπάνω δύο κατηγορίες είναι λίγοι :
Όσον αφορά άλλες περιπτώσεις που αναφέρεται ο όρος οβελίσκος στην Ελλάδα, μπορεί να αναφερθεί το Ύψωμα του Οβελίσκου στη Δοϊράνη, Κιλκίς, όπου υπάρχει μνημείο για τους πεσόντες στις μάχες τις περιόδου 1916-1918, και που ονομάζεται έτσι παρόλο που το μνημείο δεν έχει μορφή οβελίσκου, ο οβελίσκος στην κεντρική πλατεία της Νέας Σμύρνης που επίσης δεν έχει τη μορφή οβελίσκου , και ένας τούβλινος οβελίσκος (ο οποίος δεν καταλήγει σε πυραμίδα) στον Λόφο Φιλοπάππου που δείχνει τα σημεία του ορίζοντα. Επίσης, οβελίσκος ύψους 30 μέτρων όπου στη βάση του θα είχε την προτομή του Γεωργίου Α΄ ήταν στα σχέδια του αρχιτέκτονα Λούντβιχ Χόφμαν (Ludwig Hoffmann, 1852-1932) να ανεγερθεί στην Ομόνοια.
Τέλος, ο βαίτυλος ήταν μια πέτρα, και επίσης το σύμβολο και απεικόνιση του θεού Απόλλωνα, ο οποίος ως Αγυιεύς λατρευόταν με τη μορφή βαίτυλου , η οποία πέτρα ήταν οξυτενής κίονας με τη μορφή οβελίσκου, αναπαραστάσεις του οποίου έχουν σωθεί σε νομίσματα.
Απόπειρες ανέγερσης οβελίσκων
Στο τέλος του καλοκαιριού του 1999, οι Ρότζερ Χόπκινς (Roger Hopkins) και Μαρκ Λέχνερ συνεργάστηκαν με την ομάδα της τηλεοπτικής επιστημονικής σειράς για να ανεγείρουν έναν οβελίσκο 25 τόνων. Αυτή ήταν η Τρίτη προσπάθεια για την ανέγερση οβελίσκου. Οι πρώτες δύο, το 1994 και το 1999 κατέληξαν σε αποτυχία. Υπήρξαν επίσης δύο επιτυχημένες προσπάθειες ανέγερσης οβελίσκου δύο τόνων, και μία εννιά τόνων. Τελικά, τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1999, μετά από την εμπειρία τους, μπόρεσαν να ανεγείρουν τον οβελίσκο των 25 τόνων.
Πρώτα οι Χόπκινς και Ραΐς Αμπντέλ Αλίμ οργάνωσαν ένα πείραμα για να σύρουν μία πέτρα βάρους περίπου 25 τόνων. Οργάνωσαν τη διαδρομή τοποθετώντας ξύλινες ράγες στο έδαφος, και βάζοντας σε αυτές έλκηθρο που σήκωνε τον ογκόλιθο βάρους περίπου 25 τόνων. Αρχικά χρησιμοποίησαν πάνω από 100 άτομα στην προσπάθεια να τον τραβήξουν αλλά δεν μπόρεσαν να τον μετακινήσουν. Τελικά, με πάνω από 130 άτομα τραβώντας σε συγχρονισμό και ακόμα περίπου 12 να προωθούν μπροστά το έλκηθρο, μετακίνησαν τον ογκόλιθο. Σε μία μέρα, οι εργάτες μπόρεσαν να τον τραβήξουν 3 με 6 έξι μέτρα. Παρά τα προβλήματα με σπασμένα σκοινιά, απέδειξαν ότι το μνημείο μπορεί να μετακινηθεί με αυτόν τον τρόπο. Παρόμοια πειράματα έγιναν στην Αίγυπτο και άλλα μέρη για τη μεταφορά ογκόλιθων χρησιμοποιώντας μόνο αρχαία τεχνολογία, κάποιες από τις οποίες αναφέρονται εδώ.
Ένα πείραμα ήταν η μεταφορά ενός μικρού οβελίσκου σε βάρκα στον ποταμό Νείλο. Η βάρκα κατασκευάστηκε με βάση τα αρχαία Αιγυπτιακά πρότυπα. Έπρεπε να είναι πολύ φαρδιά για να χωρέσει τον οβελίσκο, με αναλογία 2 με 1 μήκους και πλάτους, και ήταν τουλάχιστον δύο φορές πιο μακριά από τον οβελίσκο. Ο οβελίσκος ήταν περίπου 3 μέτρα και όχι παραπάνω από 5 τόνους. Μια βάρκα αρκετά μεγάλη για να μεταφέρει τους μεγαλύτερους αρχαίους Αιγυπτιακούς οβελίσκους με αυτές τις αναλογίες, θα πρέπει να ήταν περίπου 61 μέτρα μήκος και 30 πλάτος. Οι εργάτες χρησιμοποίησαν σκοινιά τα οποία ήταν τυλιγμένα σε έναν οδηγό που τους επέτρεπε να τραβάνε μακριά από το ποτάμι ενώ τον σέρνανε στη βάρκα. Η βάρκα καθελκύσθηκε με επιτυχία στον Νείλο.
Η τελική και επιτυχημένη τελετή ανέγερσης οργανώθηκε από τους Ρικ Μπράουν (Rick Brown), Χόπκινς, Λέχνερ και Γρενγκ Μούλλεν (Gregg Mullen) σε λατομείο της Μασαχουσέτης. Οι εργασίες της προετοιμασίας έγιναν με μοντέρνα τεχνολογία, αλλά τα πειράματα έδειξαν ότι με αρκετό χρόνο και άτομα θα μπορούσαν να είχαν γίνει μόνο με αρχαία τεχνολογία. Αρχικά, ο οβελίσκος ήταν τοποθετημένος σε ένα μία ράμπα από χαλίκι και πέτρα. Ένα χαντάκι στη μέση είχε γεμιστεί με ξερή άμμο. Προηγούμενα πειράματα έδειξαν ότι η βρεγμένη άμμος δεν θα μετακινιούνταν τόσο καλά. Η ράμπα ασφαλίστηκε με πέτρινα τοιχία. Τα άτομα ανήγειραν τον οβελίσκο αφαιρώντας σιγά-σιγά την άμμο, ενώ τρεις ομάδες εργατών χειρίζονταν σκοινιά για να ελέγχουν την κάθοδό του στον λάκκο. Το πίσω τοιχίο είχε σχεδιαστεί ώστε να καθοδηγήσει τον οβελίσκο στη σωστή θέση. Ο οβελίσκος έπρεπε να ακολουθήσει συγκεκριμένη αυλάκωση, τέτοια που να τον αποτρέπει από το να γλιστρήσει. Για την αποφυγή αυτής της πιθανότητας, χρησιμοποίησαν σκοινιά "φρεναρίσματος". Τέτοιες αυλακώσεις έχουν βρεθεί σε αρχαία βάθρα. Η βαρύτητα έκανε την περισσότερη δουλειά μέχρι τις τελευταίες 15 μοίρες που ο οβελίσκος έπρεπε να τραβηχτεί όρθιος. Ολοκλήρωσαν το έργο στις 12 Σεπτεμβρίου.
Το πείραμα αυτό έχει χρησιμοποιηθεί για να εξηγηθεί πώς οβελίσκοι μπορούν να είχαν ανεγερθεί στο Λούξορ και σε άλλες τοποθεσίες. Αυτή η διαδικασία φαίνεται να στηρίζεται από έναν κύλινδρο παπύρου 3.000 χρόνων στην οποία ένας γραφέας πειράζει έναν άλλο, λέγοντας του να στήσει ένα μνημείο για «τον άρχοντά του». Σ’ αυτόν διαβάζουμε "Άδειασε την άμμο που έχει γεμιστεί κάτω από το μνημείου του Άρχοντα". Για την ανέγερση των οβελίσκων στο Λούξορ με αυτή τη μέθοδο, θα απαιτούσε τη χρήση πάνω από ενός εκατομμυρίου κυβικών μέτρων πέτρας, τούβλο από πηλό και άμμο για τη ράμπα και την πλατφόρμα για την τοποθέτηση του οβελίσκου. Ο μεγαλύτερος οβελίσκος που είχε ανεγερθεί με επιτυχία στην αρχαιότητα ζύγιζε 455 τόνους. Μια στήλη 520 τόνων έχει βρεθεί στο Αξούμ, αλλά οι ερευνητές πιστεύουν ότι είχε σπάσει κατά την προσπάθεια ανέγερσής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Αίγυπτο Κατηγορία:Μνημεία
Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας
Η Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας (κατ. Esquerra Republicana de Catalunya) είναι ένα προοδευτικό σοσιαλδημοκρατικό καταλανιστικό πολιτικό κόμμα της Καταλονίας. Το κόμμα προάγει την καταλανική ανεξαρτησία, καθώς και την ανεξαρτησία των Καταλανικών Χωρών. Το ομόλογό του κόμμα Οξιτανική Ρεπουμπλικανική Αριστερά, που ιδρύθηκε το 2008, δραστηριοποιείται στην Κοιλάδα του Αράν.
Από το 2011 πρόεδρος του κόμματος είναι ο Οριόλ Ζουνκέρας και γενική γραμματέας η Μάρτα Ροβίρα.
Ιδεολογία
Η Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Καταλονίας είναι αποκλειστικά καταλανικό κόμμα που περιορίζει την δράση του στις καταλανόφωνες περιοχές και δεν διατηρεί πολιτικές σχέσεις με ισπανικά κόμματα. Θεωρεί ότι το καταλανικό έθνος, από τη στιγμή που τον 19ο αιώνα το ισπανικό κράτος ξεκίνησε την διαδικασία εξέλιξής του σε έθνος-κράτος, κινδυνεύει με εξαφάνιση. Θεωρεί ότι οι Καταλανικές Χώρες είναι ένα ευρωπαϊκό έθνος δίχως κράτος με διαχρονικά πλήρως διαφορετικές κοινωνικές και οικονομικές δομές από την Ισπανία που παραδοσιακά διακρίνετο από μεγαλύτερη παραγωγικότητα. Η ανεξαρτητοποίηση είναι επιθυμητή και για το ευρύτερο εθνικό πλαίσιο των Καταλανικών Χωρών μόνο όμως αφότου πεισθούν οι κάτοικοί τους για την ακολούθηση αυτής της εναλλακτικής.
Η κυριαρχία κατά την Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία
Το κόμμα ιδρύθηκε στις 19 Μαρτίου 1931 με την ένωση του Καταλανικού Κράτους του Φρανσέσκ Μασιά, του Ρεπουμπλικανικού Καταλανικού Κόμματος του Λιουίς Κονπάνς και της ομάδας Η Άποψη του Ζοάν Λιουί. Ως κύριες αξίες ορίστηκαν η υπεράσπιση της καταλανικής ταυτότητας και των δικαιωμάτων του ατόμου και η αναδιανομη του πλούτου. Στο κοινωνικό σκέλος του, υποστήριξε εργασιακά διακαιώματα όπως τον ελάχιστο μισθό, την οκτάωρη εργασία και το δικαίωμα στις διακοπές και την ασφάλιση.
Υπό την ηγεσία του Φρανσέσκ Μασιά, η ΡΑΚ έλαβε τις περισσότερες ψήφους στις ισπανικές δημοτικές εκλογές του 1931, που σήμαναν τον ερχομό της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, όντας ο ίδιος ο Μασιά αυτός που την ανακήρυξε στη Βαρκελώνη. Βάσει της Συμφωνίας του Σαν Σεμπαστιάν μεταξύ των μελλοντικών ηγετών της Δημοκρατίας και των καταλανιστικών κομμάτων, είχε οριστεί η ανασύσταση της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας της οποίας πρώτος πρόεδρος ορίστηκε ο Μασιά. Το κόμμα κυριάρχησε σε όλες τις καταλανικές και ισπανικές εκλογές κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας. Το 1933, μετά τον θάνατο του Μασιά, νέος πρόεδρος του κόμματος και της Ζενεραλιτάτ εκλέχθηκε ο Λιουίς Κονπάνς που το επόμενο έτος ανακήρυξε αποτυχημένα την Καταλανική Δημοκρατία και φυλακίστηκε. Το ίδιο έτος ιδρύθηκε η Ρεπουμπλικανική Αριστερά της Βαλενθιανικής Χώρας.
Εμφύλιος Πόλεμος, εξορία και η Μετάβαση στη Δημοκρατία
Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος είδε το κόμμα να διατηρεί τα ινία της κυβέρνησης στην Καταλονία, πολλάκις βέβαια σε σύγκρουση με την κεντρική ισπανική κυβέρνηση της Μαδρίτης. Η ήττα των δημοκρατικών οδήγησε στην εξορία των μισών εκ των 60.000 μελών της και στον θάνατο 17.000 εξ αυτών. Ο ίδιος ο Λιουίς Κονπάνς εκτελέστηκε από τους εθνικιστές στις 15 Οκτωβρίου 1940. Η ανασύσταση του κόμματος ξεκίνησε από την Τουλούζη όταν και ορίστηκε γενικός γραμματές ο Ζοζέπ Ταραδέλιας που αντικαταστάθηκε από τον Ζοάν Σαουρέτ το 1954 όταν ο πρώτο ανέλαβε τα ηνία της εξόριστης Ζενεραλιτάτ. Στην φρανκική Ισπανία, ηγέτης της παράνομης ΡΑΚ ήταν ο Εριβέρ Μπαρέρα, που με τον ερχομό της δημοκρατίας το 1975 εκλέχθηκε πρόεδρος του κόμματος. Ως πρώτη πολιτική τοποθέτηση, υποστήριξε το όχι στο δημοψήφισμα του 1976, διότι απέκλυε μια από τις κύριες θέσεις του κόμματος, το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των λαών της Ισπανίας. Αντίθετα, υποστήριξε το Καθεστώς Αυτονομίας της Καταλονίας του 1979 παρουσιάζοντας ωστόσο ενστάσεις σχετικά με τον περιορισμό της καταλανική αυτονομίας σε μια απλή αυτοδιοίκηση.
Γενικότερα, τα πρώτα χρόνια της επαναφοράς της δημοκρατίας στην Ισπανία τα έλαβε περιορισμένη εκλογικά αποτελέσματα. Από το 1992 το κόμμα ριζοσπαστικοποιήθηκε προς την κατεύθυνση της απόσχισης της Καταλονίας από την Ισπανία, ενσωματώνοντας στις τάξεις του μέλη ακραίων εθνικιστικών οργανώσεων όπως τη La Crida και την ένοπλη Ελεύθερη Πατρίδα (Terra Lliure). Στις καταλανικές εκλογές του ίδιου έτους έγινε το πρώτο αποσχιστικό κόμμα στην πολιτική ιστορία της Καταλονίας που έλαβε ευρεία εκλογική υποστήριξη με 210.000 ψήφους. Με αφορμή την εκλογική του άνοδο, ανανεώθηκε ιδεολογικά, ενσωματώνοντας θέσεις υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος και της ευρωπαϊκής προοπτικής του μελλοντικού ανεξάρτητου καταλανικού κράτους. Στις Ισπανικές Εκλογές του 1993 επανέκτησε την παρουσία της στο Ισπανικό Κοινοβούλιο.
Τρικομματική κυβέρνηση και απώλεια ψήφων
Στις καταλανικές εκλογές του 2003 η αδυναμία του προέδρου της Σύγκλισης και Ένωσης, Αρτούρ Μας να σχηματίσει κυβέρνηση οδήγησε στη Συμφωνία του Τινέλ και τη συμμετοχή της στην τρικομματική κυβέρνηση πλάι στο Κόμμα των Σοσιαλιστών της Καταλονίας και των Πρασίνων. Εν τέλει η ΡΑΚ αποχώρησε από την κυβέρνηση και από το 2006 μέχρι το 2011 το κόμμα αντιμετώπισε μια διαρκή απώλεια ψήφων που επέφερε την παραίτηση του μέχρι τότε πρόεδρου Ζοζέπ-Λιουίς Καρότ-Ροβίρα και του συνόλου της ηγεσίας του.
Η ανάκαμψη: Οριόλ Ζουνκέρας
Από το 2011 πρόεδρος της ΡΑΚ ορίστηκε ο Οριόλ Ζουνκέρας και γενική γραμματέας η Μάρτα Ροβίρα. Η εκλογική ανάταση του κόμματος ξεκίνησε με τις τρεις έδρες στις ισπανικές εκλογές του 2011 (όπου εκλέχθηκε μια άλλη σημαντική πολιτική φιγούρα του κόμματος, ο Αλφρέτ Μποσκ), την ανάδειξη σε δεύτερο κόμμα στις καταλανικές εκλογές του 2012 και την εκλογική νίκη (σε καταλανικό επίπεδο) στις Ευρωπαϊκές Εκλογές του 2014. Η δύναμη του κόμματος επέτρεψε στον πρόεδρό της να προωθήσει την θέση του υπέρ της διεξαγωγής δημοφηφίσματος για την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας, που παρότι έλαβε την στήριξη της απόλυτης πλειοψηφίας του καταλανικού πολιτικού κόσμου απορρίφθηκε από την ισπανική κυβέρνηση με αποτέλεσμα τη διεξαγωγή ανεπίσημου δημοφηφίσματος τον Σεπτέμβριο του 2015. Στις ισπανικές εκλογές του 2016 συμμετείχε στη συμμαχία Μαζί για το Ναι σε συνεργασία με τη Δημοκρατική Σύγκλιση της Καταλονίας και άλλες καταλανιστικές οργανώσεις και εξέλεξε εννιά βουλευτές στο Ισπανικό Κοινοβούλιο, όντας αυτή η καλύτερη εκλογική της απόδοση στην ιστορία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα Κατηγορία:Καταλανικός εθνικισμός Κατηγορία:Κόμματα της Καταλονίας
1079 Μιμόζα
Η Μιμόζα (Mimosa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,974. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τον βελγικής καταγωγής Αμερικανό αστρονόμο Τζωρτζ Βαν Μπίσμπρεκ, που παρατηρούσε από το Γουίλιαμς Μπέι του Γουισκόνσιν, στις ΗΠΑ (Αστεροσκοπείο Γιερκς), και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο φυτό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μιμόζας εκτιμάται σε 20,70 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι μάλλον S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1367. Η Μιμόζα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 64,6 ώρες, μία εξαιρετικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιμοζα
1443 Ρουπίνα
Η Ρουπίνα (Ruppina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,052. Ανακαλύφθηκε το 1937 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την πόλη Ρούπιν ή Νεουρούπιν της Γερμανίας, γενέτειρα του αστρονόμου Μάρτιν Έμπελ, ο οποίος πρότεινε το όνομα στον Ράινμουτ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ρουπίνας είναι άγνωστα. Η Ρουπίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 53 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουπινα
1080 Ορχίς
Η Ορχίς (Orchis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,034. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την οικογένεια φυτών ορχεοειδή.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ορχίδος εκτιμάται σε 23,28 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι F, ενώ το άλβεδό της είναι 0,043. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ορχίς γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ορχις
Λάρισσα (δορυφόρος)
Λάρισσα (αγγλικά: Larissa) ονομάζεται ένας από τους φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη Ποσειδώνα. Πήρε το όνομά του από τη Λάρισα, μία νύμφη της Θεσσαλίας και μητέρα του Πελασγού (τον οποίο απόκτησε με τον θεό Ποσειδώνα) σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ποσειδώνας VII (Neptune VII, δηλαδή ο έβδομος από τους δορυφόρους του Ποσειδώνα που έχει ονομαστεί).
Ανακάλυψη
Η Λάρισσα ανακαλύφθηκε από τους Χάρολντ Τζ. Ρέιτσεμα, Ουίλιαμ Μπ. Χάμπαρντ, Λάρι Α. Λέμποφσκι και Ντέιβιντ Τζ. Θόλεν, με βάση τυχαίες επίγειες παρατηρήσεις αστρικής απόκρυψης στις 24 Μαΐου του 1981 και ανακοινώθηκε στις 29 Μαΐου του 1981 με την προσωρινή ονομασία S/1981 N 1. Το 1989 το διαστημικό σκάφος Βόγιατζερ 2 επιβεβαίωσε ότι είναι το μόνο αντικείμενο σε αυτή την τροχιά και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/1989 N 2 στις 2 Αυγούστου του 1989. Ενώ το επίσημο όνομα Λάρισσα του δόθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ποσειδώνα
Μπαρλέτα
Η Μπαρλέτα (ιταλικά: Barletta) είναι παραθαλάσσια πόλη και δήμος στην Απουλία, στη νότια Ιταλία. Είναι μία από τις πρωτεύουσες της επαρχίας Μπαρλέττα-Άντρια-Τράνι. Ο πληθυσμός της υπολογίζεται για το 2019 σε 94.381 κατοίκους. Είναι κτισμένο στις εκβολές του Οφάντο στην Αδριατική.
Ιστορία
thumb|left|220px|Το κάστρο της Μπαρλέτα. Η πόλη έχει ταυτιστεί με την ρωμαϊκή πόλη Βάρδουλος (Bardulos), η οποία αναφέρεται σε χάρτες της ύστερης αρχαιότητας, όπως ο χάρτης του Πόιτινγκερ. Η σημερινή πόλη δημιουργήθηκε τον 10ο αιώνα και την εποχή των Νορμανδών εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο και οχυρώθηκε. Η πόλη άκμασε τον 14ο και 15ο αιώνα, επί εξουσίας των Ανδεναυγών και των Ισπανών.
Το 1503 δόθηκε μονομαχία ανάμεσα σε Γάλλους και Ιταλούς ιππότες, αφότου ένας μεθυσμένος Γάλλος προκάλεσε τους Ιταλούς. Η μονομαχία έληξε με νίκη των Ιταλών. Το γεγονός έγινε γνωστό ως η μονομαχία της Μπαρλέτα (disfida di Barletta). Το γεγονός διέσωσε ο Μάσιμο ντ'Ατζέλιο. Η πόλη τον 17ο και 18ο αιώνα πέρασε περίοδο παρακμής, πρωτού ανακάμψει μετά τους Ναπολεόντιους πολέμους.
Σήμερα η Μπαρλέτα είναι σημαντικό αγροτικό κέντρο, με κύρια προϊόντα το κρασί, τις ελιές, τα αμύγδαλα και τα φρούτα. Επίσης στην πόλη βρίσκονται βιομηχανίες χημικών, ηλεκτρικών, ξυλείας και δερμάτων. Επίσης, η πόλη διαθέτει εμπορικό λιμάνι με σημαντικό αλιευτικό στόλο.
Αξιοθέατα
Ο γοτθικός ναός του Παναγίου Τάφου κτίστηκε στα τέλη του 12ου αιώνα, ενώ και ο ρωμανικού ρυθμού καθεδρικός ναός άρχισε να κτίζεται εκείνη την περίοδο, αλλά επεκτάθηκε αργότερα. Μπροστά στο ναό του Παναγίου Τάφου βρίσκεται ένας υπερμεγέθης μπρούτζινος ανδριάντας ύψους 5 μέτρων, ο οποίος απεικονίζει ένα ανατολικό Ρωμαίο Αυτοκράτορα, ο οποίος παραδοσιακά ταυτίζεται με τον Ηράκλειο. Κοντά στον καθεδρικό βρίσκεται το κάστρο της πόλης. Το κάστρο κτίστηκε από τους Νορμανδούς και επεκτάθηκε το 1536, επί Καρόλου Κουίντου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Ασμοδαίος (εφημερίδα)
Τον τίτλο Ασμοδαίος έφερε παλαιά εβδομαδιαία σατιρική και γελοιογραφική εφημερίδα που εξέδιδε στην Αθήνα ο Εμμανουήλ Ροΐδης, μαζί με τον Θέμο Άννινο. Η εφημερίδα αυτή κυκλοφόρησε για μια δεκαετία, από το 1875 μέχρι το 1885, με μια μικρή μόνο διακοπή κατά τον Ιούλιο του 1876. Στην προμετωπίδα της η εφημερίδα είχε τον βιβλικό δαίμονα Ασμοδαίο σε μορφή μικρού τοξοβόλου σάτυρου ερωτιδέα. Η εφημερίδα τυπωνόταν στο τυπογραφείο της Ελληνικής Ανεξαρτησίας. Κατά τη δεύτερη περίοδο της έκδοσής του τυπωνόταν στα τυπογραφεία των αδελφών Περρή και της Ενώσεως, Γ.Σ. Σταυριανού («Ο Ασμοδαίος»), Ανδρέου Κορομηλά, Ανέστη Κωνσταντινίδου και του Αττικού Μουσείου.
Σημαντικότεροι συνεργάτες της εφημερίδας αυτής ήταν ο Γεώργιος Σουρής, ο Μιχαήλ Μητσάκης,ο Ευάγγελος Κουσουλάκος, ο Δημήτριος Κόκκος, ο Αριστείδης Ρούκης, ο Μπάμπης Άννινος, ο Νικόλαος Σαράντης και άλλοι.
Η σάτιρα αλλά και η ευφυολογία του Ασμοδαίου σε γενικές γραμμές ήταν κόσμια, κομψή, πολιτισμένη χωρίς τίποτε το άγριο και χωρίς προσωπικές επιθέσεις. Διακρίνονταν όμως περισσότερο για τις εικονογραφήσεις που περιελάμβανε, κυρίως από τον Θέμο Άννινο που είχε αναγάγει τη γελοιογραφία σε επίπεδο "υψηλής τέχνης".
Σε κάποιο φύλλο σατιρίζοντας τα γεγονότα της τότε ελληνικής Βουλής έγραφε: "Η Αγγλία έχει δύο Βουλάς την Άνω και την Κάτω. Ημείς (Ελλάδα) έχομεν μίαν Βουλήν άνω-κάτω!" Στο τελευταίο φύλλο του Αυγούστου του 1885 η ανακοίνωση της παύσης της έκδοσης αναγγέλθηκε με στίχους του Σουρή. Ο υπογράφων στον Ασμοδαίο με το ψευδώνυμο "Θεοτούμπης", Εμμανουήλ Ροΐδης, αποχαιρέτησε τους αναγνώστες με το τελευταίο του άρθρο που καυτηρίαζε τους διάφορους κατά καιρούς επικριτές του και που κατέληγε (για τον Ασμοδαίο): "«Σπογγίζων τον κάλαμον ευχαριστώ τους αναγνώστας μου .... Τα δημοσιογραφικά όργανα της αγέλης με ονόμασαν εν συναυλία ασεβή άπατριν, χριστομάνον, φατριαστήν και κακοήθη. Ταύτα πάντα αναγιγνώσκομεν γελώντες, αλλ΄ εν τέλει μία των εφημερίδων τούτων αποκαλέσασα τον 'Ασμοδαίον' συνάδελφον εύρε το τρωτόν του θώρακός του και ηνάγκασεν αυτόν να ρίψη τον κάλαμον ανακράζων: Έστω προδότης, έστω άπατρις, έστω ασεβής, έστω και κακοήθης. Αλλά και 'συνάδελφος' των ανθρώπων τούτων! Απόστρεψον Κύριε απ΄ εμού το ποτήριον τούτο!»." Με τη διακοπή της κυκλοφορίας του "Ασμοδαίου" τη θέση του διαδέχθηκε η σατιρική εφημερίδα "Άστυ" που ίδρυσε ο Μπάμπης Άννινος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Μιχαήλ Κρουγκ
Ο Μιχαήλ Κρουγκ (Михаи́л Влади́мирович Круг, 7 Απριλίου 1962 - 1 Ιουλίου 2002) ήταν Ρώσος τραγουδιστής.
Βιογραφία
Το είδος μουσικής που τραγουδούσε ήταν το λεγόμενο "ρωσικό chanson", το οποίο όμως παρά την ονομασία του δεν έχει σχέση με το γαλλικό και αποτελεί ουσιαστικά λαϊκή μουσική παράδοση της φυλακής, όπως το Ελληνικό ρεμπέτικο τραγούδι. Διαμορφώθηκε σε φυλάκες κατά τη διάρκεια των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα και μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης έγινε γνωστό σε ευρύτερους κύκλους της κοινωνίας. Καθώς το είδος γινόταν όλο και πιο δημοφιλές, έγινε και ο ίδιος πολύ διάσημος την δεκαετία του '90 στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες. Είχε κατηγορηθεί για σχέσεις με τη μαφία, πράγμα το οποίο παραδεχόταν και ο ίδιος, αν και δεν υπάρχουν πληροφορίες για οποιαδήποτε συμμετοχή του σε παράνομες ενέργειες. Στις 1 Ιουλίου 2002 δολοφονήθηκε στο σπίτι του. Η αιτία της δολοφονίας ακόμα ερευνάται. Υπάρχουν πέντε εκδοχές για τον λόγο της δολοφονίας του, μεταξύ άλλων αυτή της πληρωμένης δολοφονίας από κύκλους της μαφίας ή της προσπάθειας να κλαπεί από το σπίτι του ο καινούργιος του δίσκος, που θα έβγαινε σε κυκλοφορία μετά από λίγους μήνες. Η αξία του δίσκου ανερχόταν την περίοδο εκείνη σε 500.000 δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Δολοφονηθέντες μουσικοί
Το δείπνο του Βαλτάσαρ (Ρέμπραντ)
Ο πίνακας αναπαριστά το δείπνο που παρέθεσε ο πρίγκηπας της Βαβυλώνας Βαλτάσαρ. Για τις ανάγκες του δείπνου, ο Βαλτάσαρ βεβήλωσε τα ιερά σκεύη που είχε εξασφαλίσει ως λάφυρα ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσωρ Β΄ από το ναό του Σολομώντα. Ενώ οι καλεσμένοι διασκέδαζαν, ένα ανθρώπινο χέρι έγραψε στον τοίχο τις ακατανόητες λέξεις «Μανή, θεκέλ, φάρες», τις οποίες ερμήνευσε τελικά ο προφήτης Δανιήλ, σύμφωνα με τον οποίο σήμαιναν: «ο θεός μέτρησε τις μέρες της βασιλείας σου, ζυγίστηκες και βρέθηκες ελλιπής, το βασίλειό σου διαιρέθηκε και δόθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες». Την ίδια νύχτα, ο Βαλτάσαρ δολοφονήθηκε και βασιλιάς έγινε ο Δαρείος.
Τόσο τα υλικά όσο και η τεχνική που χρησιμοποίησε ο Ρέμπραντ για το Δείπνο του Βαλτάσαρ ξεχωρίζουν τον πίνακα από τα υπόλοιπα έργα του. Ειδικότερα, η πλούσια χρωματική παλέτα που χαρακτηρίζει το έργο διακρίνεται για τη χρήση χρωστικών όπως το βερμίλιο, η ώχρα και ο αζουρίτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ρέμπραντ
1081 Ρεζεντά
Η Ρεζεντά (Reseda) είναι ένας σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,018. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο φυτό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρεζεντάς εκτιμάται σε 38 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0372. Η Ρεζεντά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 18 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρεζεντα
Μουσουρικά
Ως Μουσουρικά έμειναν γνωστά τα διπλωματικά επεισόδια της περιόδου 1847-1848 μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Στις 25 Ιανουαρίου 1847 ο Κωνσταντίνος Μουσούρος, πρέσβης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Αθήνα, επί Σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, αρνήθηκε να χορηγήσει διαβατήριο στον υπασπιστή του Βασιλέως Όθωνα, Τσάμη Καρατάσο, με την αιτιολογία ότι είχε συμμετάσχει στο κίνημα της Μακεδονίας. Δύο μέρες αργότερα σε δεξίωση που γινόταν στα ανάκτορα ο Όθων προσέβαλλε τον Τούρκο πρέσβη λέγοντάς του στα γαλλικά «Νομίζω, κύριε, ότι ο βασιλιάς της Ελλάδος άξιζε περισσότερο σεβασμό», και απέστρεψε στη συνέχεια το πρόσωπό του. Κατόπιν υπόδειξης του Άγγλου πρέσβη Λάιονς, που καιροφυλακτούσε για επεισόδιο σε βάρος του Όθωνα, ο Μουσούρος αποχώρησε από την δεξίωση.
Ο Τούρκος υπουργός των εξωτερικών απαίτησε με τελεσίγραφο την δημόσια συγγνώμη του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ι. Κωλέττη προς τον πρέσβη τους, κάτι που φυσικά δεν έγινε δεκτό από την ελληνική κυβέρνηση. Η απόρριψή του προκάλεσε την αναχώρηση του Μουσούρου από τον Πειραιά στις 3 Φεβρουαρίου και στη συνέχεια την ανάκληση, στις 30 Μαρτίου του Έλληνα πρεσβευτή στην Πύλη Εμμανουήλ Αργυρόπουλου. Τον Αύγουστο του 1847 η Πύλη προχώρησε στην καθολική διακοπή των επίσημων σχέσεών της με το ελληνικό κράτος και στην ανάκληση των διαπιστευτηρίων των ελλήνων προξένων.
Τελικά το επεισόδιο έληξε μετά από παρέμβαση του Αυτοκράτορα της Ρωσίας Νικολάου του Α΄ και του Κλέμενς φον Μέττερνιχ για κατευνασμό της Υψηλής Πύλης και με την αποστολή "απολογητικής επιστολής" της ελληνικής κυβέρνησης προς το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών και την επιστροφή του Μουσούρου στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου 1848. Βέβαια οι σχέσεις των δυο χωρών δεν βελτιώθηκαν αφού στις 23 Απριλίου του ίδιου έτους πραγματοποιήθηκε αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Μουσούρου, όπου τραυματίσθηκε ελαφρά ενώ στη συνέχεια δημιουργήθηκε νέα κρίση σχετικά με την έκδοση του δράστη. Τελικά και η νέα αυτή τροπή έληξε όταν η Υψηλή Πύλη μετέθεσε τον Κ. Μουσούρο στο Λονδίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις Κατηγορία:Ιωάννης Κωλέττης
Μακριά γαϊδούρα
Η μακριά γαϊδούρα είναι παιδικό παιχνίδι που παιζόταν από αγόρια με διάφορες παραλλαγές σε όλη την Ελλάδα, τα παλαιότερα κυρίως χρόνια.
Το παιχνίδι παιζόταν από δύο ομάδες. Τα μέλη της μίας σχημάτιζαν μια σειρά σκυμμένα, με το ένα να έχει γυρισμένη την πλάτη του στο άλλο. Τα παιδιά της άλλης ομάδας έπαιρναν φορά και πηδούσαν πάνω από τα παιδιά της πρώτης ώσπου να ανέβουν όλα στην πλάτη της "γαιδούρας". Εάν τα κατάφερναν χωρίς να τους ρίξουν τα παιδιά της άλλης ομάδας κάτω, κέρδιζαν.Το έπαιζαν λόγω το οτι δεν χρειαζόταν υλικά,ήταν εύκολο και διασκεδαστικό.
Κατηγορία:Παραδοσιακά παιδικά παιχνίδια
Ελαστομερές
Ένα ελαστομερές είναι ένα πολυμερές με ιξωδοελαστικότητα (που έχει ταυτόχρονα ιξώδες και ελαστικότητα) και πολύ ασθενείς διαμοριακές δυνάμεις και γενικά έχει χαμηλό Μέτρο Young και υψηλή έλλειψη τάσης συγκρινόμενο με άλλα υλικά. Ο όρος που προέρχεται από το ελαστικό πολυμερές, χρησιμοποιείται συχνά εναλλακτικά με τον όρο συνθετικό καουτσούκ, αν και ο δεύτερος προτιμάται όταν αναφέρεται στον βουλκανισμό. Καθένα από τα μονομερή που συνδέονται για να σχηματίσουν το πολυμερές συνήθως αποτελείται από άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο και/ή πυρίτιο. Τα ελαστομερή είναι άμορφα πολυμερή που υπάρχουν πάνω από την υαλώδη θερμοκρασία μετάπτωσης τους, έτσι ώστε να είναι δυνατή σημαντική τμηματική κίνηση. Σε θερμοκρασίες περιβάλλοντος, τα ελαστικά είναι έτσι σχετικά μαλακά (E~3MPa) και μορφοποιήσιμα. Οι κύριες χρήσεις τους είναι για μονώσεις, κόλλες και καλουπωμένα εύκαμπτα τμήματα. Οι περιοχές εφαρμογής για διαφορετικούς τύπους ελαστικού είναι πολυάριθμες και καλύπτουν πολύ διαφορετικά υλικά όπως ελαστικά, σόλες παπουτσιών καθώς και στοιχεία απόσβεσης και μόνωσης. Η σημασία των ελαστικών μπορεί να κριθεί από το γεγονός ότι τα παγκόσμια εισοδήματα προβλέπεται να ανέλθουν στα US$56 δισεκατομμύρια το 2020.
Υπόβαθρο
Τα ελαστομερή είναι συνήθως θερμοσκληραινόμενα (απαιτώντας βουλκανισμό) αλλά μπορεί να είναι επίσης θερμοπλαστικά (δείτε θερμοπλαστικό πολυμερές). Οι μεγάλες αλυσίδες πολυμερούς διασταυρώνονται κατά τη διάρκεια της σκλήρυνσης (βουλκανισμός). Η μοριακή δομή των ελαστομερών μπορεί να θεωρηθεί ως δομή 'μακαρόνια και κεφτέδες', με τους κεφτέδες να σημαίνουν διασταυρώσεις. Η ελαστικότητα προέρχεται από την ικανότητα των μεγάλων αλυσίδων να αναδιαμορφώνονται για να κατανέμουν μια εφαρμοζόμενη τάση. Οι ομοιοπολικές διασταυρώσεις εξασφαλίζουν ότι το ελαστομερές θα επιστρέψει στην αρχική του διαμόρφωση όταν η τάση αφαιρεθεί. Ως αποτέλεσμα αυτής της ακραίας ελαστικότητας, τα ελαστομερή μπορούν να επεκταθούν αντιστρεπτά από 5-700%, ανάλογα με το συγκεκριμένο υλικό. Χωρίς τις διασταυρώσεις ή με μικρές, δύσκολα αναδιαμορφούμενες αλυσίδες, η εφαρμοζόμενη τάση θα κατέληγε σε μια μόνιμη παραμόρφωση.
Η εμφανιζόμενη ελαστικότητα ενός πολυμερούς επηρεάζεται επίσης από τη θερμοκρασία. Τα ελαστομερή που έχουν ψυχρή έως υαλώδη ή κρυσταλλική φάση θα έχουν λιγότερο κινητές αλυσίδες και συνεπώς μικρότερη ελαστικότητα, από αυτά που επεξεργάζονται σε θερμοκρασίες υψηλότερες από τη υαλώδη θερμοκρασία μετάπτωσης του πολυμερούς.
Μπορεί επίσης ένα πολυμερές να παρουσιάζει ελαστικότητα που δεν οφείλεται στις διασταυρώσεις, αλλά σε θερμοδυναμικά αίτια.
Παραδείγματα ελαστομερών
Ακόρεστα ελαστικά που μπορούν να σκληρυνθούν με θείο (βουλκανισμός):
(Ακόρεστα ελαστικά μπορούν επίσης να σκληρυνθούν με βουλκανισμό χωρίς θείο αν είναι επιθυμητό).
Τα κορεσμένα ελαστικά που δεν μπορούν να σκληρυνθούν με βουλκανισμό με θείο:
Διάφοροι άλλοι τύποι ελαστομερών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολυμερή
Τόλμη (κανονιοφόρος)
Τόλμη (Κανονιοφόρος) / P 229
Εντάχθηκε στον Στόλο στις 6 Μαρτίου 1990. Παραχωρήθηκε από τις ΗΠΑ στο πλαίσιο στρατιωτικής βοήθειας. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Peterson Builders Co, Sturgeon Bay, Wisc’. Ιδίου τύπου πλοία ‘Ορμή’ και Τόλμη.
Εξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Ισθμός της Κορίνθου
Ο ισθμός της Κορίνθου ήταν γνωστός στον αρχαίο κόσμο ως το ορόσημο που χώριζε την Πελοπόννησο από την υπόλοιπη ηπειρωτική Ελλάδα. Τον 1ο αιώνα μ.Χ. ο γεωγράφος Στράβων επισήμανε μια στήλη στον ισθμό της Κορίνθου, που έφερε δύο επιγραφές. Μία προς την Ανατολή, δηλ. τα Μέγαρα της Αττικής, που έλεγε: "τάδ᾽ οὐχὶ Πελοπόννησος, ἀλλ᾽ Ἰωνία" και την άλλη προς τη Δύση, δηλ. την Πελοπόννησο: "τάδ᾽ ἐστὶ Πελοπόννησος, οὐκ Ἰωνία". Ο Πλούταρχος απέδιδε την ανέγερση αυτής της στήλης στον ήρωα της Αττικής Θησέα καθ' οδόν προς την Αθήνα.
Από το 1893 στον πλάτους 6,3 χιλιομέτρων ισθμό έχει διανοιχτεί η Διώρυγα της Κορίνθου, που στην πράξη καθιστά την Πελοπόννησο νησί. Σήμερα δύο οδικές, δύο σιδηροδρομικές και δύο βυθιζόμενες γέφυρες στα δύο άκρα της διώρυγας συνδέουν την ηπειρωτική πλευρά του ισθμού με εκείνη της Πελοποννήσου. Στο δυτικό άκρο της διώρυγας βρίσκεται επίσης μια στρατιωτική γέφυρα έκτακτης ανάγκης.
Ιστορία της διώρυγας
Η ιδέα για μια συντόμευση ώστε τα ιστιοπλοϊκά σκάφη να μην περιπλέουν την Πελοπόννησο είχε εξετασθεί για πολύ καιρό από τους Αρχαίους Ελληνες. Η πρώτη απόπειρα να ανοιχτεί εκεί μία διώρυγα έγινε από τον τύραννο Περίανδρο τον 7ο αιώνα π.Χ. Εγκατέλειψε το έργο λόγω τεχνικών δυσκολιών και αντί αυτού κατασκεύασε μια απλούστερη και λιγότερο δαπανηρή χερσαία λίθινη ράμπα, ονόματι Δίολκο, ως οδό διέλευσης. Απομεινάρια της Διόλκου υπάρχουν ακόμη σήμερα δίπλα στη σύγχρονη διώρυγα. Οταν οι Ρωμαίοι απέκτησαν τον έλεγχο της Ελλάδας επιχειρήθηκαν αρκετές διαφορετικές λύσεις. Ο Ιούλιος Καίσαρ προέβλεψε τα οφέλη μιας σύνδεσης για τη νεοιδρυθείσα από αυτόν Κόρινθο ως Colonia Laus Iulia Corinthiensis. Επί της βασιλείας του Τιβέριου μηχανικοί προσπάθησαν να σκάψουν μια διώρυγα αλλά απέτυχαν λόγω έλλειψης σύγχρονου εξοπλισμού. Αντί αυτού κατασκεύασαν έναν Αρχαιοαιγυπτιακό μηχανισμό: τα σκάφη εκυλίοντο κατά μήκος του ισθμού πάνω σε κορμούς δένδρων, όπως οι Αιγύπτιοι είχαν κυλήσει κομμάτια γρανίτη για να κατασκευάσουν τις πυραμίδες τους. Αυτός τέθηκε σε λειτουργία το 32 μ.Χ. Το 67 μ.Χ. ο φιλέλληνας Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρων διέταξε 6.000 δούλους να σκάψουν μια διώρυγα με φτυάρια. Ο ιστορικός Ιώσηπος Φλάβιος γράφει ότι οι 6.000 δούλοι ήταν Εβραίοι πειρατές που αιχμαλωτίστηκαν από το Βεσπασιανό κατά τους Εβραϊκούς πολέμους. Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο το έργο προχώρησε τέσσερα στάδια (περίπου 700 μέτρα). Την επόμενη χρονιά ο Νέρων πέθανε και ο διάδοχός του Γάλβας εγκατέλειψε το έργο ως πολύ δαπανηρό.
Στη νεότερη εποχή η ιδέα προτάθηκε για πρώτη φορά σοβαρά το 1830, αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ολοκληρώθηκε το 1893 μετά από εργασίες έντεκα ετών.
Προσπάθειες διατήρησης
Κοντά στη διώρυγα οδεύει μια αρχαία λίθινη δίοδος, η Δίολκος, που χρησιμοποιείτο άλλοτε για να σύρονται τα πλοία δια ξηράς. Υπάρχουν σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τη διατήρηση αυτής της διόδου. Ελληνες ακτιβιστές πιέζουν για μεγαλύτερες προσπάθειες από την Ελληνική κυβέρνηση για να προστατεύσει αυτό τον αρχαιολογικό χώρο.
Φωτογραφικό υλικό
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Κορινθίας Κορινθου Κατηγορία:Ίσθμια
Θάνατοι το 1978
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1978
1082 Πιρόλα
Η Πιρόλα (Pirola) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,462. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο φυτό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Πιρόλας εκτιμάται σε 43,01 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0655. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Πιρόλα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιρολα
Ερρίκος, Μέγας Δούκας του Λουξεμβούργου
Ο Ερρίκος, Μέγας Δούκας του Λουξεμβούργου (γαλλικά: Henri Albert Gabriel Félix Marie Guillaume de Nassau, γεννημένος στις 16 Απριλίου 1955) είναι ο Μέγας Δούκας και αρχηγός του κράτους του Λουξεμβούργου από το 2000.
Είναι γιος του Μέγα Δούκα Ιωάννη και της Πριγκίπισσας Ιωσηφίνας Καρλότας. Το πλήρες όνομά του είναι Ερρίκος Αλβέρτος Γαβριήλ Φέλιξ Μαρία Γουλιέλμος. Η προσωπική του περιουσία ανέρχεται σε πάνω από 4 δισεκατομμύρια δολάρια.
Βιογραφία
Ο Πρίγκιπας Ερρίκος γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1955 στο Κάστρο του Μπέτσντορφ του Λουξεμβούργου. Είναι το δεύτερο παιδί και ο πρώτος γιος του Μέγα Δούκα Ιωάννη του Λουξεμβούργου και της Πριγκίπισσας Ιωσηφίνας Καρλότας του Βελγίου. Ο πατέρας του ήταν ο μεγαλύτερος γιος της Μεγάλης Δούκισσας Καρλότας του Λουξεμβούργου και του Πρίγκιπα Φήλιξ των Βουρβόνων-Πάρμας. Η μητέρα του ήταν η μοναχοκόρη του Βασιλιά Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου και της Πριγκίπισσας Άστριντ της Σουηδίας. Ο Ερρίκος βαπτίσθηκε στις 19 Απριλίου 1955 με αναδόχους τον Πρίγκιπα Αλβέρτο του Βελγίου (θείο του) και την Πριγκίπισσα Μαρία Γραβριέλα του Λουξεμβούργου (θεία του).
Ο Ερρίκος έχει τέσσερα αδέλφια: την Αρχιδούκισσα Μαρία Άστριντ του Λουξεμβούργου, τον Πρίγκιπα Ιωάννη του Λουξεμβούργου, την Πριγκίπισσα Μαργαρίτα του Λουξεμβούργου και τον Πρίγκιπα Γουλιέλμο του Λουξεμβούργου.
Σπούδασε στο Λουξεμβούργο και στη Γαλλία, ενώ έκανε σπουδές Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στο Κράνγουελ της Αγγλίας. Ο Ερρίκος νυμφεύθηκε την Μαρία-Τερέζα Μέστρε ι Μπατίστα, στις 14 Φεβρουαρίου 1981. Στις 11 Δεκεμβρίου του 2008 το κοινοβούλιο αποφάσισε να στερήσει από τον μεγάλο δούκα Ερρίκο το δικαίωμα της αρνησικυρίας. .
Πρίγκιπας
Στις 12 Νοεμβρίου 1964, όταν ο Ερρίκος ήταν εννέα ετών, η γιαγιά του παραιτήθηκε από τον θρόνο, στον οποίο ανήλθε ο πατέρας του Ιωάννης. Έτσι, ο Ερρίκος έγινε διάδοχος του Μεγάλου Δουκάτου. Στις 4 Μαρτίου 1998 έλαβε συνταγματικές εξουσίες από τον πατέρα του και μετά την παραίτηση από το θρόνο του τελευταίου, ο Ερρίκος έγινε Μέγας Δούκας του Λουξεμβούργου στις 7 Οκτωβρίου 2000.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ο πλήρης τίτλος του είναι: η Αυτού Βασιλική Υψηλοτητα Ερρίκος, Ελέω Θεού, Μέγας Δούκας του Λουξεμβούργου, Δούκας του Νάσσαου, Πρίγκιπας των Βουρβόνων-Πάρμας, Παλατινός Κόμης του Ρήνου, Κόμης των Σάιν, Κένιγκσταϊν, Κατσενέλνμπογκεν και Ντιτς, βουργράβος του Χάμερσταϊν, Κύριος των Μάλμπεργκ, Βίζμπαντεν, Ίντσταϊν, Μέρενμπεργκ, Λίμπουργκ και Έπσταϊν. Το «ελέω Θεού» στον τίτλο έπαψε να το χρησιμοποιεί.
Πρόγονοι
Πρόγονοι του Ερρίκου, Μεγάλου Δούκα του Λουξεμβούργου
Παναγής Λεκατσάς
Ο Παναγής Λεκατσάς (1911-1970) ήταν φιλόλογος και από τους θεμελιωτές της θρησκειολογίας και εθνολογίας στην Ελλάδα.
Βίος
Ο Παναγής Λεκατσάς γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1911 στο χωρίο Σταυρός της Ιθάκης. Οι γονείς του, Γιώργος και Μαριγώ Λεκατσά, είχαν άλλα τέσσερα παιδιά. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο στην ιδιαίτερη πατρίδα του μετέβη με τον πατέρα του στην Αυστραλία. Μετά από διετή παραμονή του επέστρεψε στη Λευκάδα όπου φοίτησε δύο χρόνια στο Γυμνάσιο και άλλα δύο στο Γυμνάσιο της Κέρκυρας. Σπούδασε νομικά κατά τις επιθυμίες των γονιών του αλλά τελικά στράφηκε στις φιλολογικές μελέτες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με τις εθνολογικές και θρησκειολογικές μελέτες, των οποίων υπήρξε θεμελιωτής στην Ελλάδα. Πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου 1970.
Πνευματική πορεία
Ξεκινά στα 1938 με τη μετάφραση του Πινδάρου και ερμηνευτικά σχόλια αυτής. Το βιβλίο του αυτό επανεκδόθηκε στα 1960.Συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο Ζαχαρόπουλος ως μεταφραστής αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων (Αλκαίος, Ησίοδος, Λυκούργος, Πολιτικά Αριστοτέλη, Σαπφώ, Αλεξανδρινά επιγράμματα-Παλατινή Ανθολογία). Μετά το 1949 ασχολείται με ζητήματα εθνολογικά και θρησκειολογικά: το 1949 εκδίδει το Προελληνική Μητριαρχία και Ορέστεια, το 1951 το Η καταγωγή των θεσμών, των εθίμων και των δοξασιών. Η σημασία του βιβλίου αυτού έγκειται στο ό,τι «είναι το πρώτο εκτεταμένο,συνθετικό και τεκμηριωμένο έργο στην ελληνική γραμματεία που μας γνωρίζει με τα μεγάλα θέματα της εθνολογίας και με τους μεγάλους σκαπανείς της επιστήμης στο χώρο αυτό» και «μέσα σε αυτό υπάρχουν πολλές εύστοχες παρατηρήσεις και πάρα πολλές ερμηνείες ελληνικών εθίμων και δοξασιών » Το 1957 εκδίδει το βιβλίο του Η Ψυχή μέσα στο οποίο συναντιούνται «σε μια επιστημονική σύνθεση, η αρχαιογνωσία του Λεκατσά, η εθνολογική γνώση και η λαογραφική προσοχή του» Ο Λεκατσάς συνεργάστηκε και με το Λεξικό Κοινωνικών Επιστημών.
Μεθοδολογία
Ακολουθώντας τη συγκριτική εθνολογία των Morgan, Bachofen, Τζέιμς Φρέιζερ, Brifault, Webster, Harrison, Robertson Smith, Conford, Murray, Thomson, τη συνδύασε με τη συνθετική τάση του
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Look at Yourself
Ο δίσκος αυτός ήταν ο πρώτος του συγκροτήματος ο οποίος κατάφερε να μπει στα βρετανικά τσαρτ αλλά και στο Billboard Hot-100 των Ηνωμένων Πολιτειών. Περιείχε την ομώνυμη επιτυχία, η οποία ανέβηκε στα τσαρτ της Ελβετίας και της Γερμανίας.
Επίσης, είναι το μοναδικό άλμπουμ των Uriah Heep στο οποίο συμμετείχε ο ντράμερ Ίαν Κλαρκ, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον βασικό ντράμερ του συγκροτήματος Λι Κέρσλεηκ, μετά τις ηχογραφήσεις του δίσκου.
Οι Uriah Heep, διατήρησαν και βελτίωσαν σε αυτό το δίσκο, το μείγμα της χαρντ ροκ μουσικής, εμπλουτισμένης με progressive στοιχεία, βασισμένο στην κιθάρα του Μικ Μποξ και τα πλήκτρα του Κεν Χένσλεϊ. Δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του δίσκου, το κομμάτι "July Morning", κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ στις Ηνωμένες Πολιτείες, χωρίς να καταφέρει να γνωρίσει ιδιαίτερη επιτυχία. Παρ' όλα αυτά, το συγκεκριμένο τραγούδι θεωρείται ένα από τα χαρακτηριστικότερα του ήχου τον οποίο αντιπροσώπευαν οι Uriah Heep, με τα έντονα φωνητικά του Μπάιρον, συνδυασμένα με τους ήχους του "Hammond" του Κεν Χένσλεϊ.
Τραγούδια
1. Look at Yourself (Hensley) - 5:09
2. I Wanna Be Free (Hensley) - 4:00
3. July Morning (Hensley, Byron) - 10:32
4. Tears in my Eyes (Hensley) - 5:01
5. Shadows of Grief (Hensley, Byron) - 8:39
6. What Should Be Done (Hensley) - 4:15
7. Love Machine (Hensley, Box, Byron) - 3:37
Θέσεις τσαρτ
Look at Yourself (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Σεπτέμβριος 1971
Look at Yourself (σινγκλ)
Μέλη των Uriah Heep
Το Look at Yourself ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Ντέηβιντ Μπάιρον - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Πωλ Νιούτον - μπάσο
Ίαν Κλαρκ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 1971
Ηώιππος
Ο Ηώιππος ήταν ζώο, πρόγονος του σημερινού αλόγου, που ζούσε πριν από 50.000.000 χρόνια στα υγρά δάση της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.