cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σινεβρό Αχαΐας
Κάτοικοι
Η μεγάλη δημογραφική μεταβολή μεταξύ των απογραφών 1907 και 1920 οφείλεται, σύμφωνα με τοπικές μαρτυρίες, στην μετακίνηση των κατοίκων σε χωράφια που τους παραχωρήθηκαν προς καλλιέργεια στο χωριό Δημητρόπουλο της ευρύτερης περιοχής τους Αιγίου.
Στο χωριό ακμάζει τις τελευταίες δεκαετίες Αρμένικη παροικία ενώ έχει φτιαχτεί και ναός.
Ονομασία
Αξιοσημείωτη είναι και η παράδοση, που αναφέρεται στο πώς πήρε το όνομά του το χωριό. Τα πολύ παλιά χρόνια στην περιοχή υπήρχε ένα μεγάλο δάσος και εκεί ζούσαν πολλά ζώα, μεταξύ των οποίων και ελάφια. Επειδή το νεογέννητο ελαφάκι λεγόταν “νεβρός” και οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής συναντούσαν πολλούς μικρούς “νεβρούς” στα πέριξ, ονόμασαν τον οικισμό τους “Συ-νεβρό”. Αυτή η ονομασία παραμένει ως σήμερα. Είναι από τα λίγα χωριά της περιοχής, που δεν άλλαξαν όνομα κατά τη δεκαετία του 1950.
Αν και σε επίσημα έγγραφα έχει επικρατήσει η ορθογραφία Σινεβρό οι ιστορικές πηγές το καταγράφουν Συνεβρό.
Σύμφωνα με άλλη, τοπική, μαρτυρία υπάρχει η άποψη ότι η ονομασία προέρχεται ετυμολογικά από τη λέξη "συνεύρεση" ως σημείο που αποτελούσε τόπο συνάντησης, ωστόσο αυτή η ετυμολογία δεν ταιριάζει με τη γραφή "Σινεβρό".
Διοικητική εξέλιξη
Την 20/04/1835 το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Φελλόης μέχρι το 1912 όπου με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912, όταν καταργήθηκαν οι δήμοι, έγινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 119Α της 03/06/1944 αποσπάστηκε από την Επαρχία Καλαβρύτων, που ανήκε μέχρι τότε, και προσαρτήθηκε στην Επαρχία Αιγιαλείας. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 και την εφαρμογή του Καποδίστρια, έπαψε να είναι κοινότητα και το χωριό υπήχθη στον Δήμο Αιγείρας. Με το ΦΕΚ 87Α της 07/06/2010 και την εφαρμογή του Καλλικράτη υπήχθη στον Δήμο Αιγιαλείας.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του χωριού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Ναοί του χωριοί είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου, που είναι κοινός ενοριακός ναός και για το χωριό Όαση, καθώς και αυτοί των Αγίων Αναργύρων, Αγίου Γεωργίου και Αγίου Νικολάου. Γειτονιές του χωριού είναι οι Άγιοι Ανάργυροι, το Κέντρο, η Πάνω Γειτονιά και τα Τσαναίικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγείρας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Ηλιακή έκλειψη της 1ης Ιουνίου 2030
Μια δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου θα συμβεί το Σάββατο 1 Ιουνίου 2030. Μια ηλιακή έκλειψη συμβαίνει όταν η Σελήνη περνάει ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, αποκρύπτοντας έτσι ολικά ή εν μέρει τον ηλιακό δίσκο για έναν παρατηρητή στη Γη. Μια δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου συμβαίνει όταν η φαινόμενη διάμετρος της Σελήνης είναι μικρότερη από την ηλιακή, εμποδίζοντας το μεγαλύτερο μέρος του φωτός του Ήλιου και κάνοντας τον Ήλιο να μοιάζει με δακτυλίδι. Μια δακτυλιοειδής έκλειψη εμφανίζεται ως μερική έκλειψη σε μια περιοχή της Γης με χιλιάδες χιλιόμετρα πλάτος.
Η δακτυλιοειδής έκλειψη θα γίνει ορατή στην ευρασιατική ήπειρο, σε χώρες όπως η Αλγερία, η Τυνησία, η Λιβύη, η Μάλτα, η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Τουρκία, η Ουκρανία, η Ρωσία, το Καζακστάν, η Κίνα και η Ιαπωνία. Σε πολλές μεγάλες πόλεις όπως η Τρίπολη, η Αθήνα, η Κωνσταντινούπολη, το Ρόστοφ-ον-Ντον, το Βόλγκογκραντ, το Όμσκ, το Κρασνογιάρσκ και το Σαπόρο η μέγιστη φάση της δακτυλιοειδούς έκλειψης θα είναι ορατή.
Στην Ελλάδα
Για πρώτη φορά από το 1976, θα σημειωθεί δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου στην Ελλάδα. Η δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου θα γίνει ορατή στις εξής περιοχές: Ν.Λευκάδας, Ν.Κεφαλληνίας, Ν.Ζακύνθου, σε όλη την Στερεά Ελλάδα και την Αττική, στην κεντρική και νότια Θεσσαλία, σε σχεδόν όλη την Πελοπόννησο, στις Σποράδες, στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου, στα 3 πόδια της Χαλκιδικής και στους νομούς Καβάλας, Ροδόπης και Έβρου.
Στην υπόλοιπη Ελλάδα, η έκλειψη θα είναι ορατή ως μερική.
Παρακάτω οι μεγάλες πόλεις όπου θα συμβεί δακτυλιοειδής έκλειψη, η διάρκεια και η ώρα(σε τοπική) της δακτυλιοειδούς φάσης. Στα νησιά Λήμνος και Άγιος Ευστράτιος, αναμένεται η μεγαλύτερη διάρκεια της δακτυλιοειδούς φάσης στον Ελλαδικό χώρο (περίπου 4 λεπτά και 30 δευτερόλεπτα).
Έως την 1η Απριλίου 2136 δεν αναμένεται κάποια άλλη δακτυλιοειδής έκλειψη πάνω από την Ελλάδα.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλείψεις
Leipzig (καταδρομικό)
Το Leipzig ήταν γερμανικό ελαφρύ καταδρομικό, το πρώτο από τα δύο σκάφη της ομώνυμης κλάσης. Η ναυπήγηση του ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1929 και εντάχθηκε στη δύναμη του Reichsmarine τον Οκτώβριο του 1931.
Συμμετείχε μαζί με άλλα πολεμικά πλοία στη ναυτική δύναμη για την επιβολή της ουδετερότητας στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ενώ τον πρώτο χρόνο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ανέλαβε καθήκοντα συνοδείας άλλων σκαφών στη Βαλτική και τη Βόρεια Θάλασσα. Τον Δεκέμβριο του 1939, ενώ βρίσκονταν σε τέτοια αποστολή, το τορπίλισε βρετανικό υποβρύχιο, προξενώντας του σοβαρότατες ζημιές. Οι επισκευές ολοκληρώθηκαν στα τέλη του 1940 και το καταδρομικό επέστρεψε στην ενεργό δράση ως εκπαιδευτικό πλοίο. Το 1941 παρείχε υποστηρικτικά πυρά για τις προελαύνουσες γερμανικές δυνάμεις όταν ξεκίνησε η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Τον Οκτώβριο του 1944 το Leipzig συγκρούστηκε με το βαρύ καταδρομικό Prinz Eugen. Οι ζημιές ήταν τόσο σοβαρές που κρίθηκε ότι ήταν ασύμφορη η αποκατάστασή του.
Τον Μάρτιο του 1945 έγιναν πρόχειρες επισκευές και στη συνέχεια το Leipzig ανέλαβε τη μεταφορά αμάχων από το Γκότενχαφεν στη Γερμανία. Τον Απρίλιο μετέφερε πολίτες στη Δανία. Μετά το τέλος του πολέμου χρησιμοποιήθηκε για μικρό χρονικό διάστημα ως χώρος διαμονής για τη Γερμανική Διοίκηση Ναρκαλιευτικών ενώ τον Ιούλιο του 1946 βυθίστηκε.
Περιγραφή
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από εννέα πυροβόλα των 15 cm, τοποθετημένα ανά τρία σε τρεις πύργους. Δύο πύργοι ήταν στο πίσω μέρος του σκάφους και ο τρίτος μπροστά. Για αντιαεροπορική προστασία υπήρχαν δύο πυροβόλα των 88 mm. Επίσης ήταν δυνατόν να μεταφέρονται μέχρι 120 νάρκες, ενώ υπήρχαν και τέσσερις τριπλοί τορπιλοσωλήνες. Το κατάστρωμα προστατεύονταν από θωράκιση μέχρι 30 mm και η κύρια ζώνη θωράκισης 50 mm. Οι πλευρές της γέφυρας είχαν θωράκιση πάχους 100 mm.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Leipzig ξεκίνησε την 28η Απριλίου 1928 στις εγκαταστάσεις της Reichsmarinewerft στο Βιλχελμσχάφεν. Η καθέλκυση του έγινε στις 18 Οκτωβρίου 1929 και στις 8 Οκτωβρίου του 1931 εντάχθηκε στη δύναμη του στόλου. Στα 1932-33 ακολούθησε εντατική εκπαίδευση του πληρώματος στη Βαλτική Θάλασσα, καθώς και επισκέψεις καλής θέλησης σε διάφορα λιμάνια του εξωτερικού. Το 1934 ήταν, μαζί με το καταδρομικό Königsberg, τα πρώτα γερμανικά πολεμικά πλοία που επισκέφτηκαν το Ηνωμένο Βασίλειο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Στα τέλη του 1934 το Leipzig μπήκε για δεξαμενισμό στο Κίελο, κατά τη διάρκεια του οποίου έγιναν διάφορες τροποποιήσεις. Προστέθηκε καταπέλτης και γερανός ώστε να μπορούν να επιχειρούν αναγνωριστικά υδροπλάνα από το σκάφος και τα μονά αντιαεροπορικά πυροβόλα των 88 mm αντικαταστάθηκαν από ζεύγη όπλων ίδιου διαμετρήματος.
Στις αρχές του 1935 το Leipzig συμμετείχε σε μεγάλα ναυτικά γυμνάσια μαζί με το παλαιό θωρηκτό Schlesien, το νεότευκτο βαρύ καταδρομικό Deutschland και το ελαφρύ καταδρομικό Köln. Αργότερα το έτος αυτό επισκέφθηκε το πλοίο ο Αδόλφος Χίτλερ, ενώ συμμετείχε σε εκπαιδευτικές ασκήσεις με τον υπόλοιπο στόλο. Στις αρχές του 1936 έγινε νέα μεγάλη άσκηση στον Ατλαντικό Ωκεανό με τη συμμετοχή του Leipzig, του αδελφού πλοίου Nürnberg καθώς και του Köln. Από τον Αύγουστο του 1936 μέχρι τον Ιούνιο του 1937 πραγματοποίησε αρκετές ναυτικές περιπολίες στα ανοιχτά της Ισπανίας για την επιβολή της ουδετερότητος στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Στα τέλη Ιουνίου υπήρξαν ισχυρισμοί ότι έγινε απόπειρα τορπιλισμού του πλοίου, του οποίους εκμεταλλεύτηκαν Γερμανία και Ιταλία για να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από τις περιπολίες για την επιβολή της ουδετερότητος. Στη συνέχεια το γερμανικό πλοίο επέστρεψε για γυμνάσια στη Βαλτική που διήρκεσαν ολόκληρο το 1938. Τον Μάρτιο του 1939 συμμετείχε στη ναυτική δύναμη που στάλθηκε στο Μέμελ ώστε να προσαρτηθεί αυτή η πόλη στο Ράιχ. Τον επόμενο μήνα πραγματοποιήθηκαν νέες μεγάλες ασκήσεις στον Ατλαντικό μαζί με το καταδρομικό μάχης Gneisenau, το βαρύ καταδρομικό Deutschland, πολυάριθμα αντιτορπιλικά και υποβρύχια. Το Leipzig πραγματοποίησε επιπλέον γυμνάσια στα μέσα του 1939.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον Σεπτέμβριο του 1939, το ελαφρύ καταδρομικό ανέλαβε μαζί με άλλα πολεμικά πλοία να παρεμποδίσει την απόδραση του πολωνικού στόλου από τη Βαλτική. Οι γερμανικές δυνάμεις απέτυχαν και αρκετά πολωνικά σκάφη έφτασαν στη Μεγάλη Βρετανία για να συνεχίσουν τον αγώνα. Στη συνέχεια το Leipzig στάλθηκε στη Βόρεια Θάλασσα για να ποντίσει μαζί με άλλα πλοία αμυντικά ναρκοπέδια. Μετά το πέρας αυτής της αποστολής επέστρεψε στη Βαλτική για ασκήσεις. Στις 17–19 Νοεμβρίου κάλυψε άλλα σκάφη που πόντισαν ναρκοπέδια στη Βόρεια Θάλασσα και στις 21–22 του ίδιου μήνα συμμετείχε μαζί με τα Deutschland, Köln και τρεις τορπιλακάτους σε επιχείρηση προσβολής συμμαχικών εμπορικών πλοίων στον Σκαγεράκη. Αποστολή του Leipzig ήταν η κάλυψη των καταδρομικών μάχης Scharnhorst και Gneisenau κατά τη διέλευση τους από τον Σκαγεράκη και στην επιστροφή τους την 27η.
Στις 13 Δεκεμβρίου το Leipzig ανέλαβε ξανά την προστασία ενός στολίσκου αντιτορπιλικών και άλλων μικρών σκαφών όταν διέπλευσαν τον Σκαγεράκη για να ποντίσουν ναρκοπέδιο. Το βρετανικό υποβρύχιο HMS Salmon επιτέθηκε στα γερμανικά πλοία, πλήττοντας μάλιστα με μια τορπίλη το Leipzig. Ακολούθησε μεγάλη έκρηξη, εισροή υδάτων, μεγάλες ζημιές στο ηλεκτρικό σύστημα και τις αντλίες του πλοίου. Οι δύο χώροι που βρίσκονταν οι λέβητες πλημμύρισαν. Περίπου την ίδια ώρα τορπιλίστηκε και το αδελφό πλοίο Nürnberg. Αντιτορπιλικά ανέλαβαν τη συνοδεία των λαβωμένων καταδρομικών σε ασφαλές λιμάνι, όμως κατά τη διάρκεια της επιστροφής χτυπήθηκε από τορπίλες και ένα εξ αυτών, στα ανοιχτά των εκβολών του Έλβα. Άλλη τορπίλη οριακά δεν χτύπησε ξανά το Leipzig.
Το καταδρομικό, έχοντας υποστεί βαρύτατες ζημιές, έφτασε τελικά στο Κίελο και μεταφέρθηκε στα ναυπηγεία Deutsche Werke για τις απαραίτητες επισκευές. Κατά τη διάρκεια αυτών θεωρήθηκε ανενεργό και ταξινομήθηκε ως εκπαιδευτικό πλοίο. Αφαιρέθηκαν τέσσερις από τους λέβητες του προκειμένου να εξοικονομηθεί χώρος για τη μεταφορά περισσότερων ανδρών για εκπαίδευση. Στα τέλη του 1940 το Leipzig επέστρεψε στην ενεργό δράση. Στις αρχές Ιουνίου 1941 συνόδεψε το βαρύ καταδρομικό Lützow (πρώην Deutschland) στη Νορβηγία. Εν τω μεταξύ είχε ξεκινήσει η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα και επόμενη αποστολή του ήταν να σταλεί στη Βαλτική για να παρέχει μαζί με το ελαφρύ καταδρομικό Emden πυρά υποστηρίξεως για τα προελαύνοντα γερμανικά στρατεύματα. Τον Σεπτέμβριο υποστήριξε τις δυνάμεις που κατέλαβαν τα μικρά νησιά του εσθονικού αρχιπελάγους. Το σοβιετικό υποβρύχιο Shch-317 επιχείρησε ανεπιτυχώς να πλήξει το Leipzig ενώ αυτό βομβάρδιζε εχθρικές θέσεις στη νήσο Muhu. Στα τέλη του ίδιου μήνα εντάχθηκε στον Γερμανικό Στόλο της Βαλτικής ο οποίος με κύρια μονάδα επιφανείας το περίφημο θωρηκτό Tirpitz ανέλαβε να παρεμποδίσει ενδεχόμενη προσπάθεια του σοβιετικού στόλου να διαφύγει από τη Βαλτική. Το Leipzig επέστρεψε στο Κίελο τον Οκτώβριο και πραγματοποίησε ασκήσεις μαζί με το βαρύ καταδρομικό Admiral Scheer. Το 1942 έγινε ναυαρχίδα του στόλου εκπαιδευτικών πλοίων και για ένα χρόνο ανέλαβε ανάλογα καθήκοντα.
Από τον Μάρτιο του 1943 μέχρι την 1η Αυγούστου του ίδιου έτους αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Ήταν αναγκαία η επισκευή και συντήρησή του και οι απαραίτητες εργασίες καθυστέρησαν την επανένταξή του σε υπηρεσία. Επιπλέον καθυστερήσεις οφείλονταν σε δύο κρούσματα μηνιγγίτιδας που παρουσιάστηκαν σε μέλη του πληρώματος. Στα μέσα του Σεπτεμβρίου του 1944 το Leipzig συμμετείχε σε αποστολές συνοδείας στη Βαλτική. Στις 14 Οκτωβρίου απέπλευσε από το Γκοτενχάφεν με προορισμό το Σβινεμύντε (Swinemünde) όπου θα παραλάμβανε φορτίο ναρκών. Ενώ επικρατούσε πυκνή ομίχλη, συγκρούστηκε με το βαρύ καταδρομικό Prinz Eugen. Η σύγκρουση προκάλεσε τον θάνατο 39 ανθρώπων και τα δύο σκάφη παρέμειναν κολλημένα για περισσότερο από μια μέρα. Το Leipzig ρυμουλκήθηκε τελικά πίσω στο Γκοτενχαφεν. Οι ζημιές ήταν τόσο σοβαρές που κρίθηκε ασύμφορη η επισκευή του. Έγιναν μονάχα οι αναγκαίες διορθώσεις ώστε να μπορεί να επιπλέει στο λιμάνι.
Όταν έφτασε ο Ερυθρός Στρατός στα περίχωρα της πόλης (Μάρτιος 1945) τα πυροβόλα του καταδρομικού συνέβαλαν στην άμυνα. Στις 24 Μαρτίου το πλοίο, φορτωμένο με πρόσφυγες, έφτασε στη Χέλα. Μπορούσε να πλεύσει με ταχύτητα μόλις 6 kn. Επανειλημμένα δέχθηκε επιθέσεις από σοβιετικά αεροσκάφη, ενώ Συμμαχικά υποβρύχια επιχείρησαν να το πλήξουν. Παρόλα αυτά κατάφερε να φτάσει στη Δανία στις 29 Απριλίου. Μεταπολεμικά χρησιμοποιήθηκε ως στρατώνας για άνδρες της Γερμανικής Διοίκησης Ναρκαλιευτικών, που είχε αναλάβει να εκκαθαρίσει τις γερμανικές ακτές από τα πολυάριθμα ναρκοπέδια. Τον Ιούλιο του 1946 το κατεστραμμένο πλοίο ρυμουλκήθηκε στα ανοικτά όπου και βυθίστηκε.
Σημειώσεις
<references group="N" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Leipzig
Σκέλτσιμ Κανί
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί
Γιερβάντ Κότσαρ
Ο Γιερβάντ «Κότσαρ» Κοτσαριάν, επίσης γνωστός ως Ερβάντ Κότσαρ (Երվանդ Սիմոնի "Քոչար" Քոչարյան; 1899 – 1979) ήταν εξέχων γλύπτης και μοντέρνος καλλιτέχνης του εικοστού αιώνα και ιδρυτής του καλλιτεχνικού κινήματος Ζωγραφική στο Χώρο. Το Μουσείο Ερβάντ Κότσαρ βρίσκεται στο Ερεβάν της Αρμενίας και παρουσιάζει μεγάλο μέρος του έργου του.
Νεανικά χρόνια και καριέρα
Το 1921–1922, ο Κότσαρ εξελέγη στην επιτροπή εκθέσεων της Ένωσης Αρμενίων Καλλιτεχνών και έγινε μέλος του «HAYARTUN» (Οίκος της Αρμενικής Τέχνης). Μέχρι τον Απρίλιο του 1922, έφυγε από το Μπατούμ και ταξίδεψε στο εξωτερικό στην Κωνσταντινούπολη, στη συνέχεια στη Βενετία, τη Ρώμη, τη Φλωρεντία και το Παρίσι. Τα έργα του Κότσαρ εκτέθηκαν για πρώτη φορά στην Τιφλίδα το 1921 και τον επόμενο χρόνο στην ελεγχόμενη από τους Συμμάχους Κωνσταντινούπολη (Κωνσταντινούπολη) και στη Βενετία.
Μετέπειτα ζωή και καριέρα
Μέχρι το 1923 ο Κότσαρ είχε εγκατασταθεί στο Παρίσι, όπου η τέχνη του έγινε δεκτή. Το 1928 αναφέρθηκαν περιπτώσεις βανδαλισμού σε δύο γλυπτά-πίνακες ζωγραφικής του Κότσαρ στην έκθεση στην Έκθεση Ανεξάρτητων (Salon des Indépendants). Αυτά τα έργα ήταν οι πρώτοι κήρυκες της «Ζωγραφικής στο Χώρο».
Τον Φεβρουάριο ο Δρ. Αλέντι έδωσε μια διάλεξη στη Σορβόννη σχετικά με τη «νέα ζωγραφική» του Κότσαρ. Η ατομική έκθεση του Κότσαρ Ζωγραφική στο Χώρο άνοιξε στην γκαλερί "Van Leer". Τα 15 έργα που παρουσιάστηκαν ήταν νέα πλαστικά και καλλιτεχνικά μέσα έκφρασης, που προσπάθησαν να συμπεριλάβουν τον χρόνο ως πρόσθετη τέταρτη διάσταση. Συγγραφέας του καταλόγου ήταν ο Γαλλοπολωνός κριτικός τέχνης Βαλντεμάρ Τζωρτζ (1893-1970). Το 1929 στη διεθνή έκθεση «Panorama de L`art contemporain» («Πανόραμα Σύγχρονης Τέχνης»), που διοργανώθηκε στις αίθουσες των Εκδοτών «BONAPART», ο Κότσαρ παρουσίασε τα έργα της «Ζωγραφικής στο Χώρο». Μεταξύ των συμμετεχόντων στην έκθεση ήταν οι Ζωρζ Μπρακ, Μαρκ Σαγκάλ, Ρομπέρ Ντελωναί, Ανρί Ματίς, Πικαμπιά, Πάμπλο Πικάσο, Λιούρσα, Ζουάν Μιρό, Σουρβάζ, Ουτρίλο, Μορίς ντε Βλαμάνκ και άλλοι. Ο Κότσαρ γνώρισε τον Λεόνς Ρόζενμπεργκ, τον γνωστό προστάτη και γνώστη της μοντέρνας τέχνης, ο οποίος έγινε λάτρης της τέχνης του Κότσαρ. Το 1936, ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καλλιτεχνικής του φήμης, προς έκπληξη πολλών, ο Κότσαρ επαναπατρίστηκε στη Σοβιετική Αρμενία, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία ότι έφευγε οριστικά από το Παρίσι.
Μεταξύ 1941 και 1943 ο Κότσαρ φυλακίστηκε με πολιτικά κίνητρα, αλλά τελικά αφέθηκε ελεύθερος λόγω της παρέμβασης των φίλων του από τη Νερσισσιανή Σχολή, Κάρο Χαλαμπιάν και Αναστάς Μικογιάν.
Ο Γιερβάντ Κότσαρ συνέχισε να εργάζεται στο Ερεβάν, κερδίζοντας βραβεία αναγνώρισης ως Επίτιμος Καλλιτέχνης της Αρμενίας το 1956, το Βραβείο Λαϊκού Καλλιτέχνη της Αρμενίας το 1965. Ήταν αποδέκτης του Κρατικού Βραβείου το 1967, του Σοβιετικού Τάγματος Κόκκινου Λαβάρου το 1971 και ανακηρύχθηκε Λαϊκός Καλλιτέχνης της Σοβιετικής Ένωσης το 1976. Τα πιο αναγνωρισμένα έργα του περιλαμβάνουν το άγαλμα του Δαβίδ της Σασούν (1959), που έχει γίνει το σύμβολο του Ερεβάν, της πρωτεύουσας της Αρμενίας, το άγαλμα του Βαρτάν Μαμικονιάν (1975), το άγαλμα του Κομιτάς (1969) στο Ετσμιατζίν. Ένα από τα αριστουργήματά του στη ζωγραφική είναι οι «Πολεμικές Καταστροφές».
Το 1963 το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι απέκτησε ένα από τα έργα του Κότσαρ «Ζωγραφική στο Χώρο» (1934).
Το 1999 η UNESCO σηματοδότησε την εκατονταετηρίδα του Κότσαρ ως μία από τις «εξαιρετικές ημερομηνίες» στην παγκόσμια τέχνη. Το 2010, η Ένωση Καλλιτεχνών της Αρμενίας άνοιξε μια έκθεση αφιερωμένη στην καλλιτεχνική κληρονομιά του Γιερβάντ Κότσαρ, σηματοδοτώντας τα 110 χρόνια από τη γέννηση του καλλιτέχνη.
Ήταν παντρεμένος με τη φιλόλογο Μανίκ Μκρτσιάν (1913–1984), με την οποία απέκτησε δύο γιους, τον Χαϊκάζ Κότσαρ (1946) και τον Ρούμπεν Κότσαρ (1953).
Θάνατος και κληρονομιά
Πέθανε στις 22 Ιανουαρίου 1979, Ερεβάν, Σοβιετική Αρμενία. Το 1984, ένα μουσείο με το όνομά του αφιερώθηκε στην τέχνη του και άνοιξε κοντά στο Καταρράκτη του Γιερεβάν, στο Ερεβάν της Αρμενίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Αρμένιοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Αρμένιοι γλύπτες Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι
Χρονομηχανή
Ως χρονομηχανή θεωρείται το τεχνολογικό μέσο που έχει την δυνατότητα να ελέγχει την χρονική ροή και να ταξιδεύει χρονικά, στο παρελθόν ή το μέλλον. Χαρακτηρίζεται ως ανθρώπινη εφεύρεση του μέλλοντος, προσφέροντας τη μοναδική ευκαιρία στον χρήστη να εναλλάσσεται χρονικά. Ωστόσο το μέσο αυτό το συναντάμε μόνο σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
Κατηγορία:Ταξίδι στον χρόνο
Γιάκομπους Φερντινάντους Σέι
Βιογραφία
Ο Σέι γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Πιθανόν να ήταν ανεψιός του εμπόρου έργων τέχνης Γιαν Σέι. Το 1672-73 μαθήτευσε στον ζωγράφο αρχιτεκτονημάτων και έργων προοπτικής Βίλελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ. Το 1679-80 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. Η τελευταία του καταγραφή στη Φλάνδρα γίνεται στο Μέχελεν το 1684. Ο γάμος του με την Μαρία φαν Ρίσμα καταγράφεται στη Βιέννη το 1694. Δραστηριοποιήθηκε στην πόλη αυτή επί μερικά χρόνισ πριν τον γάμο του. Το 1726 καταγράφηκε επίσης στη Βιέννη.
Το έτος και ο τόπος θανάτου του δεν είναι γνωστά.
Έργο
Ο Γιάκομπους Φερντινάντους Σέι επηρεάστηκε στη θεματολογία του από τον δάσκαλό του φαν Έρενμπερχ, ο οποίος κυρίως ζωγράφιζε αρχιτεκτονικές σκηνές πραγματικών ή φανταστικών ιερών ναών, ανακτόρων της Αναγέννησης και πινακοθήκες. Αντίθετα, όμως, με τον δάσκαλό του, ο οποίος μερικές φορές ζωγράφιζε το εσωτερικό πραγματικών, υπαρχόντων κτισμάτων, το έργο του Σέι επικεντρώνεται κυρίως σε φανταστικές κατασκευές και εξωτερικές σκηνές, όπου χαρούμενες συντροφιές συγκεντρώνονται με ανεπίσημο τρόπο. Ο Σέι αρίστευε στη χρήση της προοπτικής και στην απεικόνιση διαφορετικών υλικών, ιδιαίτερα μαρμάρινων στηλών. Άλλα χαρακτηριστικά του έργου του είναι τα επαναλαμβανόμενα "καρό" δάπεδα και η δραματική χρήση του φωτός. Συνεργαζόταν τακτικά με άλλους καλλιτέχνες, οι οποίοι ζωγράφιζαν το "σταφάζ" (πληθύσμωση με ανθρώπινες μορφές" στα έργα του.
Εξαίρετο παράδειγμα αυτής της φανταστικής αρχιτεκτονικής απεικόνισης είναι ο πίνακας Κλασική στοά με συντροφιά συγκεντρωμένη γύρω από πηγή (δημοπρατήθηκε από τον οίκο "Σόθμπυ" στις 27 Ιανουασρίου 2011 (παρτίδα 285). Η σύνθεση απεικονίζει μια μνημειώδη στοά μπροστά από την οποία έχει συγκεντρωθεί μια κομψή συντροφιά. Το έντονο φως που προσπίπτει στο κτίσμα και η αντίθεση μεταξύ του αχνού ουρανού και των καμπυλών της στοάς καταδεικνύουν το μέγεθος και τον όγκο της. Η συμπερίληψη στοιχείων όπως το παγώνι και το αγόρι - ακόλουθος δίνουν μια "παιχνιδιάρικη" διάσταση στον πίνακα.
Στο Μουσείο του Λούβρου εκτίθεται η σύνθεσή του Γεύμα κατά το κυνήγι, η οποία διαφέρει από τα άλλα του έργα, καθώς απεικονίζει μια κομψή συντροφιά μπροστά σε τοπίο και όχι σε φανταστικό ανάκτορο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Μαριλούζ Μπερμούντες
Η Μαριλούζ Μπερμούντες (María de la Luz Bermúdez Garnier, 26 Φεβρουαρίου 1986 -) είναι Κοσταρικανή ηθοποιός και μοντέλο.
Γεννήθηκε στην Κόστα Ρίκα, και είναι κόρη της Κλάουδια Μαρία Γκαρνιέ Μις Κόστα Ρίκα 1977. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, ταξίδεψε στο Μεξικό, όπου σπούδασε στο CEA de Televisa και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μεξικό.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσταρικανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Κοσταρικανοί μοντέλα
Αντιπολεμικές διαμαρτυρίες στο Βελιγράδι 1991–1992
Μετά την άνοδο του εθνικισμού και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, καθώς και τα ξέσπασμα των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων, αναπτύχθηκαν πολυάριθμα αντιπολεμικά κινήματα σε όλη τη Σερβία. Οι μαζικές διαδηλώσεις του 1991 κατά του καθεστώτος του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς οι οποίες συνεχίστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια των πολέμων ενίσχυσαν τον αντιπολεμικό προσανατολισμό των νέων ανθρώπων. Οι διαδηλώσεις στο Βελιγράδι διεξήχθησαν κυρίως λόγω της εναντίωσης του κόσμου στη Μάχη του Βούκοβαρ, στην Πολιορκία του Ντουμπρόβνικ και στην Πολιορκία του Σεράγεβο, ενώ οι διαδηλωτές απαίτησαν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος ενόψει κήρυξης πολέμου και τη διακοπή της υπεχρεωτικής στράτευσης.
Περισσότερα από 50.000 άτομα πήραν μέρος σε μια σειρά από διαδηλώσεις και περισσότερα από 150.000 άτομα πήραν μέρος στην πιο μαζική διαδήλωση η οποία ονομάστηκε «Η πορεία της Μαύρης Κορδέλας» και διεξήχθη σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους κατοίκους του Σεράγεβο. Υπολογίζεται ότι 50.000 έως 200.000 άτομα εγκατέλειψαν τον Γιουγκοσλαβικό Λαϊκό Στρατό, ενώ 100.000 έως 150.000 άτομα μετανάστευσαν από τη Σερβία αρνούμενοι να πάρουν μέρος στον πόλεμο.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Ρενό ντε λα Μπρος, λέκτορα στο Πανεπιστήμιο της Ρενς και μάρτυρα που κλήθηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY), είναι εκπληκτικό πόσο μεγάλη ήταν η αντίσταση των Σέρβων στην προπαγάνδα του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, δεδομένου ότι είχαν και έλλειψη πρόσβασης σε εναλλακτικές πηγές ενημέρωσης. Ένα μήνα μετά τη Μάχη του Βούκοβαρ, οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι το 64% του σερβικού λαλού ήθελε να τελειώσει αμέσως ο πόλεμος και μόνο το 27% ήταν πρόθυμο να δει τη συνέχεια του πολέμου. Πολιτικοί επιστήμονες έχουν αναφέρει ότι δεν δόθηκε αρκετή προσοχή στον αντιπολεμικό ακτιβισμό από τους μελετητές που είχαν ως αντικείμενο τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τους γιουγκοσλαβικού πολέμους, καθώς και ότι ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης και αντιπολεμικές ομάδες από τη Σερβία δεν τράβηξαν τη διεθνή προσοχή.
Οι κύριοι συμμετέχοντες
Ο πιο εξέχων πολιτικός που υποστήριξε τις διαδηλώσεις ήταν ο Ιβάν Στάμπολιτς. Το Δημοκρατικό Κόμμα, το Λαϊκό Αγροτικό Κόμμα, το Φιλελεύθερο Κόμμα Σερβίας και το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα της Σερβίας συμμετείχαν στην «Πορεία της Μαύρης Κορδέλας».
Ο διάσημος αρχιτέκτονας Μπόγκνταν Μπογκντάνοβιτς ήταν ένας από τους πιο επιφανείς αντιπολεμικούς υποστηρικτές. Οι πολίτες του Βελιγραδίου που διαμαρτυρήθηκαν για την πολιορκία του Ντουμπρόβνικ υποστηρίχθηκαν από εξέχοντες καλλιτέχνες, συνθέτες και ηθοποιούς, οι οποίοι τραγούδησαν από κοινού το « Neću protiv druga svog » («Δεν μπορώ να πάω ενάντια στον φίλο μου»).
Ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης στη Σερβία ανέφεραν τις αντιπολεμικές δραστηριότητες με μεγάλη δυσκολία, σε αντίθεση με την προπαγάνδα του Μιλόσεβιτς, που είχε ως στόχο την αναζωογόνηση των εθνικιστικών συναισθημάτων και την κινητοποίηση του κόσμου. Σημαντικό ρόλο στην κάλυψη των μέσων ενημέρωσης έπαιξαν τα δυτικά χρηματοδοτούμενα ηλεκτρονικά μέσα B92 και Studio B.
Μία από τις πιο γνωστές σκηνές κατά τη διάρκεια των αντιπολεμικών διαδηλώσεων ήταν ένα τανκ που είχε σταθμεύσει μπροστά στο κτίριο του Κοινοβουλίου, επιστρέφοντας από το πεδίο της μάχης στο Βούκοβαρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πασιφισμός Κατηγορία:Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Βελιγράδι
Δολοφονία του Γκαλίπ Μπαλκάρ
Ο Γκαλίπ Μπαλκάρ, ο Τούρκος πρεσβευτής στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, δολοφονήθηκε στις 9 Μαρτίου 1983 στο κέντρο του Βελιγραδίου, πρωτεύουσας της Γιουγκοσλαβίας. Δύο μέρες αργότερα, υπέκυψε στα τραύματά τους. Την ευθύνη για τη δολοφονική επίθεση ανέλαβε η επιχείρηση Κομάντος Δικαιοσύνης της Γενοκτονίας των Αρμενίων (JCAG), μια αρμενική μαχητική ομάδα.
Δολοφονία
Οι δράστες συνελήφθησαν και ταυτοποιήθηκαν ως οι Χαρουτιούν Κρικόρ Λεβονιάν και Αλεξάντερ Ελμπεκιάν. Είχαν φτάσει στη Γιουγκοσλαβία από τη Βηρυτό στις 6-7 Μαρτίου και είχαν και οι δύο λιβανέζικα διαβατήρια. Ο Λεβονιάν, βαριά τραυματισμένος, συνελλήφθη λίγο μετά την επίθεση και ο Ελμπεκιάν οκτώ ώρες αργότερα. Την ίδια μέρα, ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στο πρακτορείο Associated Press στην Αθήνα αποκάλυψε ότι την ευθύνη για την επίθεση ανελάμβανε η ομάδα JCAG, μια μαχητική οργάνωση που είχε κατηγορηθεί για τουλάχιστον δώδεκα επιθέσεις κατά τουρκικών στόχους από το 1975 έως το 1987. Οι τηλεφωνητές σε άλλα ειδησεογραφικά πρακτορεία στο Παρίσι και τη Βηρυτό ανέφεραν επίσης ότι η JCAG πραγματοποίησε την επίθεση. Τα μηνύματα ανέφεραν ότι ο πυροβολισμός είχε σκοπό να επιστήσει την προσοχή του κόσμου «στο εθνικό πρόβλημα του αρμενικού λαού».
Στις 17 Μαρτίου 1983, με εντολή της Προεδρίας της Γιουγκοσλαβίας, απονεμήθηκε στον Γκαλίπ Μπαλκάρ μετά θάνατον το παράσημο της Γιουγκοσλαβικής Σημαίας. Η απόφαση για την απονομή του παράσημου ανέφερε ότι «ο Πρέσβης Μπαλκάρ, στη σύντομη διπλωματική του αποστολή στη Γιουγκοσλαβία, συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη και την προώθηση των φιλικών σχέσεων μεταξύ Τουρκίας και Γιουγκοσλαβίας».
Δίκη και ποινή
Ο Λεβονιάν και ο Ελμπεκιάν καταδικάστηκαν σε 20 χρόνια φυλάκιση ο καθένας στις 9 Μαρτίου 1984, έναν χρόνο ακριβώς μετά το περιστατικό. Το δικαστήριο αποφάσισε ότι αφού εκτίσουν τις ποινές θα απελαθούν από τη Γιουγκοσλαβία.
Σύμφωνα με δήλωση της «Κεντρικής Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Αρμένιους Αιχμαλώτους» στην Αθήνα, ο Λεβονιάν αφέθηκε ελεύθερος από τις γιουγκοσλαβικές αρχές τον Ιούνιο του 1987. Αν και η δήλωση δεν διευκρίνιζε τους λόγους της απελευθέρωσής του, αξιωματούχοι της ελληνικής πρωτεύουσας είχαν αφήσει να εννοηθεί ότι μπορεί να είχε αφεθεί ελεύθερος για ιατρικούς λόγους, καθώς ο Λεβονιάν είχε τραυματιστεί όταν οι φρουροί ασφαλείας πυροβόλησαν εναντίον του και στη συνέχεια έμεινε παράλυτος μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη. Σήμερα, ο Λεβονιάν ζει στο Γερεβάν με το όνομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δολοφονίες Κατηγορία:Βελιγράδι
Γκραν Πρι Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής 2018 (Φόρμουλα 1)
Το '''Γκραν Πρι Η.Π.Α. 2018''' ήταν ο 18ος αγώνας για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 2018. Διεξήχθει στην πίστα του Ώστιν στις 21 Οκτωβρίου 2018. Αυτή ήταν η 40η φορά που οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής φιλοξενούν αγώνα της Φόρμουλα 1 και η 7η φορά που διεξάγεται στο Ώστιν.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 19 Οκτωβρίου 2018, ο καιρός ήταν βροχερός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την ενδιάμεση (Intermediate) ή την βρόχινη γόμα (Wet) της Pirelli.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 19 Οκτωβρίου 2018, ο καιρός ήταν βροχερός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την ενδιάμεση (Intermediate) ή την βρόχινη γόμα (Wet) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 20 Οκτωβρίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft), την πολύ μαλακή γόμα (Supersoft) ή τη μαλακή γόμα (Soft) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2018 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον με τον Σεμπάστιαν Φέτελ να τερματίζει στην δεύτερη θέση όμως ο Κίμι Ράικονεν θα εκκινήσει δεύτερος καθώς ο Γερμανός έχει ποινή τριών θέσεων.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2018.
Ποινές
Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων.
Τελική κατάταξη
– Ο Εστεμπάν Οκόν αποκλείστηκε από τον αγώνα επειδή υπερέβη τα όρια καυσίματος στον 1ο γύρο.<br/ > – Ο Κέβιν Μάγκνουσεν αποκλείστηκε από τον αγώνα επειδή κατανάλωσε πάνω από 105 κιλά καυσίματος στον αγώνα.
Πηγές
- Επίσημος Ιστότοπος<br/ > - FIA<br/ > - Fox Sports<br/ > - Sky Sports<br/ > - Autosport
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2018
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2020-21
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2020-21 ήταν η 44η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΛ για 29η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς.
Οι ομάδες στις θέσεις 5-7 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η τελευταία ομάδα συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ με τη δεύτερη ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2020-21. Η νικήτρια συνέχισε στην Α΄ κατηγορία 2021-22 και η ηττημένη στη Β΄ κατηγορία 2021-22.
Κριτήρια κατάταξης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2019-20
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2020-21 συμμετείχε η ομάδα που ήταν στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2019-20 τη στιγμή της διακοπής, Lemesos Volleyball Academy. Δεν συμμετείχε η Ομόνοια Λευκωσίας η οποία τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2019-20 και υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2020-21.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Αποτελέσματα
Πηγή : Αποτελέσματα 2020-21
Α΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2020-21
Πηγή : Αποτελέσματα 2020-21
Β΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2020-21
Πηγή : Αποτελέσματα 2020-21
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2020 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2021
Γιαναλίφ
Το Γιαναλίφ (ταταρικά: jaꞑa əlifba/yaña älifba, jaꞑalif/yañalif, προφέρεται jʌŋɑˈlif, Κυριλλικά: Яңалиф, "νέο αλφάβητο") ήταν το πρώτο λατινικό αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής για την ταταρική γλώσσα στη δεκαετία του 1930. Αντικατέστησε την αραβική γραφή Γιάνα ιμλά που βασίζεται στο αραβικό αλφάβητο το 1928 και αντικαταστάθηκε από το Κυριλλικό αλφάβητο το 1939.
Υπήρχαν 33 γράμματα σε Jaꞑalif, ενώ τα φωνήεντα ήταν εννιά. Η απόστροφος χρησιμοποιήθηκε για τον λαρυγγικό φθόγγο (həmzə/hämzä), και ταξινομείται ως γράμμα. Άλλοι χαρακτήρες ήταν επίσης σε χρήση για τα ξένα ονόματα. Η πεζή μορφή του γράμματος Β είναι το ʙ (για την αποφυγή σύγχυσης με το Ь ь), και το κεφαλαίο γράμμα Y μοιάζει με το У. Το γράμμα Ꞑ ꞑ (13x13εσ 12x12εσ) μοιάζει το N n/ŋ με κατιούσα όπως στα Κυριλλικά γράμματα Щ, Җ, Ң. Το 33ο γράμμα (παρόμοιο με το Ƅ της γλώσσας Ζουάνγκ) δεν εκπροσωπείται στο Unicode, αλλά το σχήμα του είναι ολόιδιο με το κυριλλικό μαλακό σημείο (Ь). Το κεφαλαίο Ə επίσης μοιάζει με το ρωσικό Э σε ορισμένες γραμματοσειρές. Ακολουθεί ένας κατάλογος των γραμμάτων:
Ιστορία
μικρογραφία|308x308εσ|Η Ταταρική λατινική γραφή με το αραβικό αλφάβητο, το 1927 Το Codex Cumanicus είναι το πρωιμότερο παράδειγμα γραφής στη λατινική γλώσσα από τη γλώσσα Κιπτσάκ, ειδικά στη γλώσσα Κουμάν η οποία είναι ο βασικός πρόγονος της σύγχρονης ταταρικής γλώσσας. Αυτά τα γράμματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τις καθολικές προσευχές μεταξύ των Καθολικών μέσα στη Χρυσή Ορδή. Παρ'όλα αυτά, η κουλτούρα των Καθολικών Ορδιανών εξαφανίστηκε και αυτό το αλφάβητο χάθηκε.
Για αιώνες η ταταρική γλώσσα, καθώς και άλλες Τουρκικές γλώσσες, χρησιμοποιούσαν ένα τροποποιημένο αραβικό αλφάβητο, το Ισκέ ιμλά. Το αλφάβητο ήταν μακριά από το τέλειο, τόσο τεχνικά όσο και λογικά (διαφορετική αρχή, μέση, τέλος και αυτόνομες μορφές, χωρίς σύμβολα για τα βραχέα φωνήεντα). Γι΄αυτό, οι τούρκοι διανοούμενοι άρχισαν να χρησιμοποιούν το λατινικό ή το Κυριλλικό αλφάβητο. Οι πρώτες προσπάθειες εμφανίστηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα, από τους Αζέρους. Την ίδια περίοδο ο ρώσος ιεραπόστολος Ιλμίνσκι, μαζί με τους οπαδούς, εφύηρε ένα τροποποιημένο ρωσικό αλφάβητο για όλους τους λαούς του Ιντέλ-Ουράλ. Παρ΄όλα αυτά, το σύγχρονο αλφάβητο χρησιμοποιεί άλλα σύμβολα: (Ә αντί για το Ӓ, Ө αντί για το Ӧ, Ү αντί για το Ӱ, Җ αντί για το Ж, Ң αντί για το Ҥ), ενώ οι αρχές του σύγχρονου κυριλλικού ταταρικού αλφάβητου επινοήθηκαν αργότερα. Αλλά το αλφάβητο του Ιλμίσκι χρησιμοποιήθηκε για τον σκοπό της Χριστιανοποίησης και οι Μουσουλμάνοι Τάταροι δεν χρησιμοποίησαν το αλφάβητο. Το αλφάβητο του Ιλμίνσκι χρησιμοποιείται ακόμα μεταξύ των Τάταρων Κεράσεν. Είναι ενδιαφέρον, ότι αυτό το αλφάβητο εξακολουθεί να χρησιμοποιεί την προεπαναστατική ρωσική ορθογραφία των ορθόδοξων ονομάτων, χρησιμοποιώντας το Φίτα και του Ουκρανικό Ι.
Το 1908-1909 ο Τάταρος ποιητής Σάγκιτ Ράμιεφ ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το λατινικό αλφάβητο στα έργα του. Πρόσφερε τη χρήση των ακόλουθων δίγραφων: ea για το ä, eu για το ü, eo για το ö και το ei για το ı. Αλλά οι Αραβιστές απέρριψαν το έργο του. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 οι Αζέροι επινόησαν το δικό τους λατινικό αλφάβητο, αλλά οι σχολαστικοί στο Ταταρστάν προτίμησαν τη μεταρρύθμιση του Ισκέ ιμλά. Το απλοποιημένο Ισκέ ιμλά, γνωστό ως Γιάνα ιμλά, χρησιμοποιήθηκε από το 1920 έως το 1927.
Αλλά ο Εκλατινισμός εγκρίθηκε από τους Σοβιετικούς αξιωματούχους και η Κεντρική Επιτροπή για ένα Νέο Αλφάβητο ιδρύθηκε στη Μόσχα. Το πρώτο έργο του Ταταρικό-Μπασκιρικό λατινικό αλφάβητο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Eşçe (Ο Εργαζόμενος) το 1924. Η προφορά του αλφαβήτου ήταν παρόμοια με την αγγλική, σε αντίθεση με τα ακόλουθα. Συγκεκριμένα, οι Μπασκιρικοί ήχοι γραφόντουσαν με δίγραφα. Ωστόσο, αυτό το αλφάβητο απορρίφθηκε.
Το 1926 το Συνέδριο των Τουρκολόγων στο Μπακού πρότειναν την αλλαγή όλων των Τουρκικών γλωσσών στη λατινική γραφή. Τον Απρίλιο του 1926 η κοινωνία Jaꞑa tatar əlifʙasь/Yaña tatar älifbası/Яңа татар әлифбасы (Νέο Ταταρικό αλφάβητο) άρχισε τις εργασίες της στο Καζάν.
Στις 3 Ιουλίου 1927, οι αξιωματούχοι του Ταταρστάν ανακήρυξαν το Γιαναλίφ ως το επίσημο αλφάβητο της ταταρικής γλώσσα, αντικαθιστώντας τη γραφή Γιάνγκα ιμλά. Η πρώτη παραλλαγή του Γιαναλίφ (οξείες-Γιαναλίφ) φαίνεται στο δεύτερο πίνακα που ακολουθεί. Δεν υπήρχαν ξεχωριστά γράμματα για το K και Q (τα δύο γράμματα αντιπροσωπεύονταν από το K) και G και Ğ (τα δύο γράμματα αντιπροσωπεύονταν από το G), V και W (τα δύο γράμματα αντιπροσωπεύονταν από το W). Το Ş (sh) έμοιαζε με το Κυριλλικό γράμμα Ш (she). Το C και Ç μεταφέρθηκαν στην τελική έκδοση του Jaꞑalif. Αυτά τα γράμματα χρησιμοποιούνται στο σύγχρονο Ταταρικό λατινικό αλφάβητο.
Το 1928, το Γιαναλίφ έλαβε την τελική του μορφή (βλ. πρώτο πίνακα παραπάνω) και ήταν σε ενεργή χρήση για 12 χρόνια. Ορισμένες πηγές ισχυρίζονται ότι αυτό το αλφάβητο είχε 34 γράμματα, αλλά το τελευταίο ήταν το διγράφημα Ьj, που χρησιμοποιείται για τον αντίστοιχο ταταρικό δίφθογγο.Μια άλλη πηγή αναφέρει ότι το 34ο γράμμα ήταν μια απόστροφος. Επίσης, άλλες πηγές δείχνουν μια άλλη ταξινόμηση του αλφαβήτου, με το γράμμα Ə να ακολουθεί το A, και το Ь να ακολουθεί το Ε.
Μείωση
Το 1939 η Σταλινική κυβέρνηση απαγόρευσε το Γιαναλίφ αλλά παρέμεινε σε χρήση μέχρι τον Ιανουάριο του 1940. Το Γιαναλίφ επίσης χρησιμοποιήθηκε σε Ναζιστικές εφημερίδες για αιχμαλώτους πολέμου και για προπαγάνδα μέχρι τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, το αλφάβητο χρησιμοποιήθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1950, επειδή τα περισσότερα σχολικά βιβλία είχαν τυπωθεί πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκτός της Σοβιετικής Ένωσης, μερικές Ταταρικές διασπορές χρησιμοποίησαν επίσης το Γιαναλίφ, όπως το Ταταρικό παράρτημα του Radio Free Europe.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στα 12 χρόνια της χρήσης του λατινικού αλφάβητου, χρησιμοποιήθηκε και το αραβικό αλφάβητο (όχι μόνο το Γιάνα ιμλά, αλλά και το Ισκέ ιμλά). Έτσι, ένα από τα Σημειωματάρια του Μωαβίτη του Μουσά Τζαλίλ γράφτηκε στο Γιαναλίφ και ένα άλλο στην αραβική γραφή. Και τα δύο σημειωματάρια γράφτηκαν σε γερμανική φυλακή μετά το 1939, όπου εισήχθη το κυριλλικό αλφάβητο.
Κυριλλοποίηση
Στη δεκαετία του 1930 η Τουρκία έγινε μια από τους πολλούς δυνητικούς εχθρούς της Σοβιετικής Ένωσης. Παρόλο που το αλφάβητο του Ατατούρκ διέφερε από το Γιαναλίφ, το Λατινικό αλφάβητο ήταν σύμβολο του εξωτερικού, αστικού κόσμου για τους για Σοβιετικούς αξιωματούχος. Το 1939 ξεκίνησε η Κυριλλοποίηση της ΕΣΣΔ. Όπως ειπώθηκε, το αλφάβητο άλλαξε στο Κυριλλικό "από αίτημα των εργατών."
Υπάρχουν, επίσης, πολλά έργα της Κυριλλοποίησης. Το αλφάβητο του Ιλμίνσκι είχε ήδη ξεχαστεί και δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, λόγω της θρησκευτικής προέλευσης. Όμως, γύρω στο 1938 ο καθηγητής Μ. Φαζλούλλιν εισήγαγε μια προσαρμογή του Ρωσικού αλφάβητου για την ταταρική γλώσσα, χωρίς επιπλέον χαρακτήρες. Οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες της Ταταρικής γλώσσας θα γράφονταν με διγραφήματα, που αποτελούνταν από παρόμοια ρωσικά γράμματα και από τα γράμματα Ъ και Ь.
Το 1939, ο Κορμπανγκαλίγιεφ και ο Ραμαζάνοφ πρότειναν τα δικά τους σχέδια για τη χρήση των πρόσθετων Κυριλλικών χαρακτήρων. Τα γράμματα Ө, Ә, Ү, και Һ κληρονομήθηκαν από το Γιαναλίφ, αλλά το Җ και το Ң εφευρέθηκαν, κατ'αναλογία με το Щ και Ц. Το Гъ και Къ αντιπροσώπευαν το Ğ και Q. Για παράδειγμα η λέξη "ğädät" ("έθιμο") ήταν γραμμένη ως "гъәдәт", και η λέξη "qar" ("χιόνι") ως "къар". Στο έργο W του Ραμαζάνοφ (στο Γιαναλίφ: V) υπήρχε το γράμμα В πριν από το φωνήεν, και το У, Ү στο τέλος της συλλαβής. Ακολουθεί μια ενδεικτική ορθογραφία λέξεων στο κυριλλικό αλφάβητο: vaq – вак; tav – тау; dəv – дәү. Στις 5 Μαΐου του 1939 το έργο αυτό καθιερώθηκε επίσημα από το Ανώτατο Σοβιέτ της ΑΣΣΔ του Ταταρστάν. Παραδόξως, "η Ταταρική κοινωνία διαφώνησε σε αυτό το έργο" και κατά τη διάρκεια συνεδρίου τον Ιούλιο του 1940 το κυριλλικό αλφάβητο τυποποιήθηκε. Στις 10 Ιανουαρίου 1941 αυτό το έργο εγκρίθηκε. Σύμφωνα με αυτή την έκδοση, η λέξη "ğädät" γραφόταν ως "гадәт", η "qar" ως "кар". Οι αρχές είχαν εξής: αν οι συλλαβές га/го/гу/гы/ка/ко/ку/кы/ ακολουθούνταν από "μαλακή συλλαβή", που περιείχε "ә, е, ө, и, ή ү" ή μαλακό σημάδι, το "ь", προφερόταν ως ğä/ğö/ğü/ğe/qä/qö/qu/qe, και σε άλλες περιπτώσεις ως ğa/ğo/ğu/ğı/qa/qo/qu/qı. Οι συλλαβές гә/гө/гү/ге/кә/кө/кү/ке προφέρονται ως gä/gö/gü/ge/kä/kö/kü/ke. Παρόμοια πρακτική εφαρμόστηκε για τα е, ю, και я, που θα μπορούσε να προφερθεί ως ye, yü, yä και ως yı, yu, ya. Παραδείγματα: канәгать – qänäğät (ικανοποιημένος); ел – yıl (έτος), ямь – yäm (γοητεία). Έτσι, το Ταταρικό Κυριλλικό μαλακό σημάδι δεν χρησιμοποιείται για να δείξει γιοτοποίηση όπως στα ρωσικά, αλλά για να δείξει τις ιδιότητες των φωνηέντων, όπου δεν μπορούν να προσδιοριστούν μέσα από τη φωνηεντική αρμονία. Σε αντίθεση με τα σύγχρονα ρωσικά, κάποιες λέξεις μπορεί να τελειώνουν με το ъ, για να δείξουν ένα σκληρό "g" μετά το "μαλακό φωνήεν", όπως στο балигъ – baliğ (της πλήρους νομικής ηλικίας).
Όλες οι ρωσικές λέξεις γράφονται όπως στα ρώσικα και πρέπει να προφέρονται με τη ρωσική προφορά.
Κυριλλικό ταταρικό αλφάβητο του 1940
А Ә Б В [Ў] Г [Ғ] Д Е (Ё) Ж Җ З И Й К [Қ] Л М Н Ң О Ө П Р С Т У Ү Ф Х Һ Ц Ч Ш Щ Ъ Ы Ь Э Ю Я
Η προσθήκη των γραμμάτων είχε προγραμματιστεί να γίνει το 1989. Ωστόσο, το Ταταρικό κοινοβούλιο επαναταξινόμησε το αλφάβητο, τον Ιανουάριο του 1997, χωρίς την προσθήκη αυτών των γραμμάτων. Το σημερινό αλφάβητο είναι το ακόλουθο:
А Ә Б В Г Д Е (Ё) Ж Җ З И Й К Л М Н Ң О Ө П Р С Т У Ү Ф Х Һ Ц Ч Ш Щ Ъ Ы Ь Э Ю Я
Αποκατάσταση του Γιαναλίφ
μικρογραφία|Το κυριλλικό μαλακό σημείο, σε μερικές γραμματοσειρές επίσης μοιάζει με το Ƅ, και σήμερα δεν εκπροσωπείται στο [[Γιούνικοντ|Unicode. Μόνο μερικές ταταρικές γραμματοσειρές χρησιμοποιούν αυτό το ανάγλυφο.]] μικρογραφία|Το N με κατιούσα, μια παραλλαγή του Ŋ, χρησιμοποιήθηκε στο Γιαναλίφ και εκπροσωπείται στο [[Γιούνικοντ|Unicode από το 6.0. Μόνο μερικές Ταταρικές γραμματοσειρές χρησιμοποιούν το σύμβολο στη θέση του Ñ.]] Στη δεκαετία του 1990 κάποιοι ήθελαν να την επαναφορά του Γιαναλίφ, ή του Γιαναλίφ+W, που αντιστοιχεί στη σύγχρονη Ταταρική φωνητική. Αλλά τεχνικά προβλήματα, όπως τα προβλήματα στις γραμματοσειρές και η αχρηστία του Ενιαίου Τουρκικού αλφάβητου μεταξύ άλλων λαών, τους ανάγκασαν να χρησιμοποιήσουν το "αλφάβητο βασισμένο στο Τουρκικό". Το 2000, αυτό το αλφάβητο υιοθετήθηκε από την κυβέρνηση του Ταταρστάν, αλλά το 2002 καταργήθηκε από τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Τουρκικές γλώσσες Κατηγορία:Κριμαίοι Τάταροι
Χερσεκλί Αχμέτ Πασάς
Ο Χερσεκλί Αχμέτ Πασάς (Οθ. Τούρκικα:أحمد باشا من الهرسك) (Τούρκικα: Hersekli Ahmed Paşa, Βοσνιακά: Aхмед-паша Херцеговић, 1459 - 21 Ιουλίου 1517) ήταν Μεγάλος Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Στεφάν γεννήθηκε το 1459 στο Χέρτσεγκ Νόβι και καταγόταν από τον Οίκο των Κόζατσα. Ήταν ο τρίτος γιος του Στεφάν Βούκτσιτς Κόζατσα, Δούκας του Αγίου Σάββα, ο πιο ισχυρός ευγενής στο Βασίλειο της Βοσνίας. Η οικογένεια του Στεφάν ανήκε στην εκκλησία της Βοσνίας,. Η ετεροθαλής αδελφή του μεταστράφηκε στον Ρωμαιοκαθολικισμό μετά το γάμο της, ενώ ο Στεφάν μεταστράφηκε στο Ισλάμ και άλλαξε το όνομά του, σε Αχμέτ αφού μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη περίπου το 1473.
Ο Αχμέτ υπηρέτησε πέντε φορές ως Μεγάλος Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και Μεγάλος Ναύαρχος του σουλτάνου την περίοδο 1497-1515. Το 1484 παντρεύτηκε την κόρη του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄, την Χουντί Σουλτάν. Μαζί απέκτησαν έξι παιδιά:
Πέθανε στις 21 Ιουλίου 1517 από φυσικά αίτια.
Παραπομπές
Κατηγορία: Μεγάλοι Βεζίρηδες
3908 Νυξ
Η Νυξ (Nyx) είναι ένας γεωπλήσιος αστεροειδής, που ανήκει στην ομάδα των αστεροειδών Αμόρ και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 17,3. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Γερμανό αστρονόμο Χανς-Έμιλ Σούστερ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων, και του έδωσε το όνομα της αρχαίας ελληνικής θεάς της νύχτας. Το ίδιο όνομα με την ίδια προέλευση έχει δοθεί στον δορυφόρο Νύχτα του Πλούτωνα, και για να αποφεύγεται σύγχυση η ορθογραφία του διεθνούς ονόματος του δορυφόρου τροποποιήθηκε από Nyx σε Nix.
Τροχιά
Καθώς συμβαίνει με τους περισσότερους αστεροειδείς Αμόρ, η τροχιά της «Νυκτός» τέμνει την τροχιά του Άρη. Η πλησιέστερη προσέγγιση του αστεροειδή στη Γη για όλο τον 21ο και τον 22ο αιώνα θα συμβεί στις 18 Οκτωβρίου 2194, οπότε η απόστασή του από τη Γη θα είναι 0,05800 AU (8.676.800 χιλιόμετρα).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του αστεροειδή εκτιμάται σε 1 ως 1,2 χιλιόμετρο περίπου. O φασματικός τύπος της είναι ο σπάνιος τύπος V, κάτι που σημαίνει ότι ίσως να αποτελεί ένα θραύσμα του μεγάλου αστεροειδή 4 Εστία (Vesta). Το άλβεδο του αστεροειδή 3908 Νυξ είναι περίπου 0,23. Η Νυξ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες, 25 λεπτά και 33,6 δευτερόλεπτα. Το έτος 2000, παρατηρήσεις ραντάρ με τα ραδιοτηλεσκόπια του Αρεσίμπο και του Γκόλντστοουν προσδιόρισαν το προσεγγιστικό σχήμα του αστεροειδή: μπορεί να περιγραφεί ως γενικώς σφαιρικό, αλλά με πολλά εξογκώματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Νυξ
Ιόν Γκίκα
Ο Ιόν Γκίκα (εξελληνισμένο όνομα Ίων Γκίκας, 12 Αυγούστου 1819 – 7 Μαΐου 1897) ήταν Ρουμάνος επαναστάτης, μαθηματικός, διπλωμάτης και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πέντε φορές πρωθυπουργός της Ρουμανίας. Ήταν πλήρες μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας και πολλές φορές πρόεδρός της (1876-1882, 1884-1887, 1890-1893 και 1894-1895). Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός και συνεργάτης του Πανταζί Γκίκα, πολυγραφότατου συγγραφέα και πολιτικού.
Πρώτα χρόνια και επανάσταση
thumb|130px|left Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι της Βλαχίας, στην εξέχουσα οικογένεια Βογιάρων Γκίκα και ήταν ανιψιός των Γριγκόρε Αλεξάντρου Γκίκα (εξελληνισμένο όνομα Γρηγόριος Αλέξανδρος Γκίκας, ο οποίος θα γινόταν Πρίγκιπας της Βλαχίας στις δεκαετίες 1840 και 1850) και του Ιόν Καμπινεάνου (Ion Câmpineanu), εξτρεμιστή Καρμπονάρου. Ο Ιόν Γκίκα μορφώθηκε στο Βουκουρέστι και τη Δυτική Ευρώπη, σπουδάζοντας μηχανικός και μαθηματικά στο Παρίσι από το 1837 ως το 1840.
Αφού τελείωσε τις σπουδές του στο Παρίσι, έφυγε για τη Μολδαβία και ενεπλάκη στην αποτυχημένη συνωμοσία του 1848 Frăția ("Αδελφότητα"), η οποία είχε σκοπό να φέρει την ένωση Βλαχίας και Μολδαβίας υπό έναν Ρουμάνο ηγέτη, τον Πρίγκιπα Μιχαήλ Στούρτζα. Ο Ιόν Γκίκα έγινε λέκτορας των μαθηματικών στην Ακαδημία (το μελλοντικό Πανεπιστήμιο) του Ιασίου, η οποία είχε ιδρυθεί από τον Πρίγκιπα Στούρτζα.
Στην Επανάσταση της Βλαχίας του 1848 πήγε με το μέρος των επαναστατών και στο όνομα της Προσωρινής Κυβέρνησης που είχε εγκατασταθεί στο Βουκουρέστι, πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να προσεγγίσει την Οθωμανική κυβέρνηση. Αυτός, ο Nicolae Bălcescu και ο στρατηγός Gheorghe Magheru έπαιξαν κύριο ρόλο στις διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ρουμάνου ηγέτη της Τρανσυλβανίας Avram Iancu και της Ουγγρικής επαναστατικής Κυβέρνησης του Lajos Kossuth.
Στη Σάμο και στη Ρουμανία
thumb|155px|left|Ο Γκίκα (καθιστός) με τον Βασίλε Αλεκσάντρι στην Κωνσταντινούπολη (1855). Όσο ήταν στην Κωνσταντινούπολη διορίστηκε Πρίγκιπας Σάμου (1854-1859), όπου απέδειξε τα ηγετικά του προσόντα με τον να εξαρθρώσει την πειρατεία (το μεγαλύτερο μέρος της οποίας είχε σκοπό τη μεταφορά εφοδίων στο Κριμαϊκό Πόλεμο). Μετά την εκπλήρωση του έργου, ο Γκίκα έλαβε τον τίτλο του Πρίγκιπα της Σάμου από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ το 1856.