cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτοκινούμενο πυροβόλο Μ109
Μ109Α1
Η κάννη αντικαταστάθηκε με μία μεγαλύτερου μήκους, την Μ185 (σωλήνας 39 διαμετρημάτων) με αποτέλεσμα να αυξηθεί το βεληνεκές στα 18.100 μέτρα (18,1 χλμ).
Μ109Α2
To 1978 τέθηκε σε παραγωγή η τρίτη έκδοση του πυροβόλου, που αναβαθμίστηκε σε πολλά σημεία. Συγκεκριμένα, επανασχεδιάστηκαν οι θυρίδες του πυροβόλου, ενώ δόθηκε σημασία στους μηχανισμούς ασφάλειας τους. Επιπλέον, αναβαθμίστηκε το σύστημα οπισθοδρόμησης, το σύστημα προειδοποίησης δυσλειτουργίας του κινητήρα, το υδραυλικό σύστημα και τέλος οι θέσεις αποθήκευσης πυρομαχικών αυξήθηκαν κατά 22 τον αριθμό. Με αυτή την έκδοση, εφοδίασε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας τον Ελληνικό Στρατό όπου ο αριθμός τους είναι αρκετά μεγάλος, πράγμα που δυσκόλεψε τη σταδιακή απόσυρση τους. Επίσης, η έκδοση αυτή χαρακτηρίστηκε και ως Μ109Α1Β.
Μ109Α3
Η 3η αναβάθμιση είχε να κάνει κυρίως με τα μηχανολογικά μέρη του πυροβόλου πρόσθεσης εξαρτημάτων ή βελτίωσης των υπάρχοντων. Το σύστημα τροφοδοσίας και φιλτραρίσματος αέρα, η εγκατάσταση νέου πίνακα οργάνων στη θέση του οδηγού, η αποθήκη μεταφοράς προωθητικών γεμισμάτων, οι νέοι ράβδοι στρέψης και η τοποθέτηση αντίστροφου χαληνωτηρίου και άνω κυλίνδρου οπισθοδρόμησης.
Μ109Α4
Η αναβάθμιση αυτή ασχολήθηκε με τον τομέα της συντήρησης για τη διευκόλυνση του προσωπικού. Παραδείγματα αποτελούν η βελτίωση της περιστροφής του πύργου, το φίλτρο υδραυλικού, η προστασία κυκλώματος για τον εκκινητή, νέες οπές απομάκρυνσης υγρών από το δάπεδο του σκάφους καθώς και άλλες σημαντικές λεπτομέρειες.
Αντόνιο Πάντσερι
Ο Αντόνιο Παντσέρι (Pier Antonio Panzeri) (γεννημένος στις 6 Ιουνίου 1955) είναι Ιταλός πολιτικός που υπηρέτησε ως μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με τους Δημοκρατικούς της Αριστεράς, το Δημοκρατικό Κόμμα και το Άρθρο 1, ως μέρος της Σοσιαλιστικής Ομάδας, από το 2004 έως 2019.
Καριέρα
Ο Παντσέρι γεννήθηκε στη Riviera d'Adda, στην επαρχία του Μπέργκαμο. Μεταξύ 1995 και 2003, ήταν Γενικός Γραμματέας του Μητροπολιτικού Επιμελητηρίου Εργασίας του Μιλάνου.
Από το 2003 έως το 2004, ήταν υπεύθυνος για τις ευρωπαϊκές πολιτικές. Επινόησε και πραγματοποίησε μια ανθρωπιστική αποστολή στο Μπελέμ της Βραζιλίας και ήταν υποστηρικτής και διοργανωτής εκδηλώσεων για να βοηθήσει τα άμαχα θύματα των πολέμων της Γιουγκοσλαβίας. Συμμετείχε στη Εθνική Παλαιστινιακή Αρχή της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ως παρατηρητής για τα Ισραηλινοπαλαιστινιακά θέματα.
Αυτοκινούμενο πυροβόλο Μ109
Μ109Α6 Palladin
H 6η αναβάθμιση έχει υποστεί σημαντικές βελτιώσεις και κυρίως σε ηλεκτρονικά συστήματα, οπλισμό και βελτίωση ανταπόκρισης του πυροβόλου σε δύσκολες συνθήκες είτε είναι καιρικών καταστάσεων είτε γεωγραφικών. Πιο αναλυτικά, πρόκειται για αναβάθμιση της θωρακίσεως, τη βελτίωση του σωλήνα Μ284 και του πύργου Μ182, τις βελτιώσεις που έχει δεχτεί ο κινητήρας, το σύστημα ανάρτησης και ο επανασχεδιασμός χώρου αποθήκευσης πυρομαχικών, ενώ η προσθήκη ενός προγράμματος πλοήγησης και η τοποθέτηση αισθητήρων ανίχνευσης, έκαναν το Μ109 να γίνει ένα σύγχρονο πολεμικό αυτοκινούμενο μοντέλο, για οποιαδήποτε πρόκληση.
Αντόνιο Πάντσερι
Καριέρα
Από το 1996 έως το 2003, συνεργάστηκε με τις αρχές της πόλης του Μιλάνου, της Βαρκελώνης και της Φρανκφούρτης, στο πλαίσιο ενός διεθνούς έργου για τη ανταλλαγή εμπειριών σχετικά με την οικονομική ανάπτυξη, τη μετανάστευση και την ευημερία, και για να σχεδιάσει ένα μελλοντικό ευρωπαϊκό μοντέλο δήμου.
Αυτοκινούμενο πυροβόλο Μ109
Μ109Α7
Ο Αμερικάνικος Στρατός ξεκίνησε το 2013, την κατασκευή μιας 7ης έκδοσης του Μ109 η οποία έχει περισσότερο βάρος από τους προκατόχους του αλλά και μεγαλύτερη τελική ταχύτητα (61 χλμ/ω). Όλα τα συστήματα, έχουν δεχτεί βελτιώσεις ενώ ορισμένα μηχανικά μέρη όπως ο κινητήρας είναι παρμένα από ένα ερπυστριοφόρο, το BFV (Bradley Fighting Vehicle) αποφεύγοντας έτσι έξοδα για κατασκευή νέων εξαρτημάτων. Παράλληλα δόθηκε η δυνατότητα για την κατασκευή ερπυστριοφόρου υποστηρίξεως βασισμένου στην πλατφόρμα Μ992, στην 3η αναβάθμιση του. Ο Αμερικάνικος Στρατός αποφάσισε την παγκόσμια παραγωγή του, πού θα ξεκινήσει τον Φεβρουάριο του 2017.
Αντόνιο Πάντσερι
Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 2004–2019
Ο Παντσέρι έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις ευρωεκλογές του 2004. Στο κοινοβούλιο, ήταν μέλος της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών.
Από το 2009 έως το 2019, ο Πάντσερι υπηρέτησε στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων. Το 2014, εντάχθηκε επίσης στην Υποεπιτροπή της για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Υπό αυτή την ιδιότητα, ήταν επίσης μέλος της Ομάδας Υποστήριξης της Δημοκρατίας και Συντονισμού των Εκλογών, η οποία επιβλέπει τις αποστολές παρατηρητών των εκλογών του Κοινοβουλίου.
Αυτοκινούμενο πυροβόλο Μ109
Άλλες εκδόσεις
Κάποιες χώρες αναβάθμισαν με δική τους πρωτοβουλία, πυροβόλα Μ109 με δικές τους προδιαγραφές όπως η Ελβετία και η Νότια Κορέα.
Αντόνιο Πάντσερι
Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 2004–2019
Εκτός από τις επιτροπές του, ο Πάντσερι υπηρέτησε ως πρόεδρος της αντιπροσωπείας του κοινοβουλίου για τις σχέσεις με τις χώρες του Μαγκρέμπ και την Ένωση του Αραβικού Μαγκρέμπ. Προηγουμένως ήταν μέλος των αντιπροσωπειών στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση της Μεσογείου (2009-2014) και για τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες (2004-2009). Ήταν μέλος της Διακομματικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ακεραιότητα (Διαφάνεια, Καταπολέμηση της Διαφθοράς και Οργανωμένο Έγκλημα) και της Διακομματικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα δικαιώματα Λοάτκι. Ήταν επίσης μέλος του Δικτύου Βουλευτών Έλιε Βίσελ για την πρόληψη των γενοκτονιών και των μαζικών φρικαλεοτήτων και κατά της άρνησης της γενοκτονίας.
Αυτοκινούμενο πυροβόλο Μ109
Χρήστες του πυροβόλου
μικρογραφία|350x350εσ|Οι χώρες που είναι χρήστες των πυροβόλων Μ109. Με το μπλέ είναι οι τωρινοί, με το κόκκινο οι παλαιότεροι. Παγκοσμίως, έχοντας αποδείξει την ικανότητα όλα αυτα τα χρόνια σε όποιες συνθήκες και αν επικρατούν, είναι ενα αξιόπιστο όπλο για τον εκάστοτε Στρατό.
Αντόνιο Πάντσερι
Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 2004–2019
Το 2015, ο Πάντσερι πρότεινε τον Σαουδάραβα blogger Ραΐφ Μπαντάουι για το Βραβείο Ζαχάρωφ για την Ελευθερία της Σκέψης.
Ιδρυτής και πρόεδρος του Fight Impunity
Τον Σεπτέμβριο του 2019, ο Πάντσερι ίδρυσε την ΜΚΟ ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις Βρυξέλλες, Fight Impunity, και έκτοτε είναι πρόεδρος της.
Αυτοκινούμενο πυροβόλο Μ109
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αυτοκινούμενα πυροβόλα Κατηγορία:Πυροβολικό
Αντόνιο Πάντσερι
Σύλληψη
Τον Δεκέμβριο του 2022, έγινε γνωστό ότι ο Πάντζερι είχε συλληφθεί στο πλαίσιο έρευνας για διαφθορά και δωροδοκία κατά τη διάρκεια της θητείας του ως ευρωβουλευτής μαζί με άλλα στελέχη και πολιτικούς από την Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, συμπεριλαμβανομένης της Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Εύας Καϊλή. Λίγο αργότερα, ενεργώντας βάσει ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, η ιταλική αστυνομία συνέλαβε τη σύζυγο του Πάντζερι, Μαρία Κολέόνι και την κόρη τους Σίλβια, και βρίσκονται σε διαδικασία έκδοσης στο Βέλγιο. Ο σύντροφος της Εύας Καϊλή, Φρανσίσκο Τζιόρτζι, πρώην κοινοβουλευτικός βοηθός του Πάντζερι με τον οποίο από κοινού είχε ιδρύσει το "Fight Impunity", συνελήφθη επίσης.
Οι κατηγορίες αφορούν ότι «μια χώρα του Κόλπου (επηρεάζει) τις οικονομικές και πολιτικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου». Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι το εν λόγω κράτος του Περσικού Κόλπου ήταν το Κατάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Ευρωβουλευτές
The Triumph of Steel
Το νέο άλμπουμ ηχογραφήθηκε στη Νέα Υόρκη, με την παραγωγή να αναλαμβάνει ο Τζον Πέτιγκρας μαζί με το συγκρότημα. Η δυναμική των Manowar στην Ευρώπη έγινε φανερή όταν ο δίσκος έφθασε ως την όγδοη θέση των γερμανικών τσαρτ και την εικοστή των αντίστοιχων ελβετικών, για να βραβευθεί ως χρυσός στη Γερμανία.
Πρώτο κομμάτι του άλμπουμ είναι το "Achilles, Agony and Ecstasy in Eight Parts", το μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι του συγκροτήματος, αγγίζοντας τη μισή ώρα, οι στίχοι του οποίου αναφέρονται στην Ιλιάδα του Ομήρου.
Για την προώθηση του "The Triumph of Steel", οι Manowar περιόδευσαν στην Ευρώπη τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο του 1992, με τους Skyclad να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους.
Θέσεις τσαρτ
The Triumph of Steel (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 29 Σεπτεμβρίου 1992
Βραβεία
The Triumph of Steel (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "The Triumph of Steel" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Manowar Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Βλαχομάνδρα Αιτωλοακαρνανίας
Η Βλαχομάνδρα είναι ημιορεινός οικισμός στα νοτιοδυτικά της Ναυπακτίας στον Νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 340 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Γέφυρα Μπανιά και Σφηκαίικα αποτελούν την Τοπική κοινότητα Βλαχομάνδρας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 65 κάτοικους.
Γεωγραφία-ιστορία
Η Βλαχομάνδρα είναι κτισμένη στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Κλόκοβα και στις δυτικές του όρους Ριγάνι. Το χωριό βρίσκεται κοντά στην επαρχιακή οδό Θέρμου - Ναυπάκτου, σε απόσταση 16 χλμ. ΒΔ. από αυτήν και 4 χλμ. Ν. του Εύηνου ποταμού. Κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα «Λουτρά Βλαχομάνδρας». Το 1924 συστάθηκε κοινότητα Βλαχομάνδρας με έδρα την ίδια, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, μαζί με τη Γέφυρα Μπανιά και τα Σφηκαίικα ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Το όνομα του χωριού είναι σύνθετο από τις λέξεις «Βλάχος» και «μαντρί» και σημαίνει περιοχή όπου υπάρχουν μαντριά βλάχων. Η αρχική τοποθεσία του ήταν βορειοδυτικότερα της σημερινής, στη θέση Παλιοχώρι. Στην ευρύτερη περιοχή, λόγω των άφθονων χειμάρρων και νερών, λειτουργούσαν τα παλιότερα χρόνια οι νερόμυλοι «Παλιόμυλος» στη συμβολή των χειμάρρων Χοχλαστή και Ροδιά, «Εκκλησιάς ο Μύλος» στο χείμαρρο Αμαράου, ο μύλος του Κώστα Χρ. Μητσόπουλου προς το Χάνι Μπανιά και ο Μύλος του Θανάση Κ. Πετσίνη στη θέση Ζαχέικα. Στη Βλαχομάνδρα έχουν βρεθεί δύο στήλες του 7ου αιώνα π.Χ. από αμμόλιθο και πάνω τους είναι γραμμένο σε αχαϊκό αλφάβητο επίγραμμα. Οι στήλες εκτίθενται στο Παπαστράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο του Αγρινίου. Από το 1983 έχει ιδρυθεί και λειτουργεί ο πολιτιστικός Σύλλογος Βλαχομάνδρας Ναυπακτίας «Ο Εύηνος».
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Δημήτριος Χαλκοκονδύλης
Ο Δημήτριος Χαλκοκονδύλης (Αύγουστος 1423 – 9 Ιανουαρίου 1511) ήταν Έλληνας λόγιος, ένας από τους σημαντικότερους, που συνέβαλε με το έργο του στην αναβίωση των ελληνικών γραμμάτων στη δυτική Ευρώπη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1423. Γιος του Βασιλείου, καταγόταν από αρχοντική οικογένεια της Πόλης και ήταν εξάδερφος του ιστορικού της Άλωσης, Λαόνικου Χαλκοκονδύλη (γιος του Γεωργίου Χαλκοκονδύλη). Όταν το 1435 ο θείος Γεώργιος προσπάθησε με τη σύντροφό του Μαρία Μελισσηνή με τη βοήθεια του οθωμανού Μουράτ Β' να ανατρέψει τους Ατσαγιόλι, τους φλωρεντινούς δούκες της Αθήνας, η οικογένειά του εκδιώχθηκε από την Αθήνα. Κατέφυγε αμέσως στο Μυστρά, όπου ο μικρός Δημήτριος γνωρίστηκε με το Βησσαρίωνα τον Τραπεζούντιο. Σπούδασε φιλοσοφία, πιθανότατα δίπλα στο Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα.
Το 1447 τους επισκέφτηκε στο Μυστρά ο Ιταλός κυνηγός αρχαίων χειρογράφων Κυριακός Αγκωνίτης.
Στη Ρώμη
Το 1449 ο Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, μετά από σύντομο πέρασμα από τη γενέτειρά του Αθήνα, πήγε οριστικά μέσω Ραγκούζας(Σπλιτ) στην Ιταλία και πρώτα στη Ρώμη. Εκεί συμπλήρωσε τις σπουδές του δίπλα στον Θεόδωρο Γαζή, από τον οποίο διδάχθηκε για πανω από 2 χρόνια τα λατινικά. Με τον Γαζή συνδέθηκε με στενή φιλία, η οποία επισφραγίστηκε με τη διαθήκη του τελευταίου, που κληροδότησε στον Χαλκοκονδύλη την προσωπική του βιβλιοθήκη. Από το 1452 και για τρία χρόνια ο Δημήτριος Χαλκοκονδύλης βρέθηκε στην Περούτζια, όπου παρέδιδε μαθήματα ελληνικής. Το 1455 επέστρεψε στην Ρώμη, όπου παρέμεινε μέχρι το 1463, αντιγράφοντας και μεταφράζοντας στον κύκλο του Βησσαρίωνα όπου γνωρίστηκε και με τους Μιχαήλο Αποστόλη, Ιωάννη Ρώσο και Αθανάσιο Χαλκιόπουλο.
Στην Πάντοβα
Από το 1463 μέχρι το 1472 έζησε στην Πάντοβα όπου ανέλαβε την έδρα των ελληνικών στο εκεί Πανεπιστήμιο. Εκεί εισήγαγε τους ακροατές του στις φιλοσοφικές θεωρίες του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και δίδαξε τα ελληνικά. Στην Πάντοβα μεταξύ των επιφανέστερων μαθητών του ήταν και ο Ιανός Λάσκαρις.
Στη Φλωρεντία
Το 1472 προσκλήθηκε για τη Φλωρεντία, να διαδεχτεί τον Ιωάννη Αργυρόπουλο. Η Φλωρεντία τότε με άρχοντα το Λαυρέντιο Μεγαλοπρεπή ήταν το σπουδαιότερο κέντρο ανθρωπιστικών σπουδών της Ευρώπης, μετά και τις πλατωνικές συζητήσεις που 'χε διεξάγει στην ακαδημία της ο νεοπλατωνιστής Μαρσίλιο Φιτσίνο. Την έδρα κατείχε στην πράξη ο Ανδρόνικος Κάλλιστος, αλλά τρία χρόνια αργότερα που έφυγε για το Μιλάνο, ο Χαλκοκονδύλης έλαβε το Σεπτέμβρη του 1475 κι επίσημα την καθέδρα των ελληνικών γραμμάτων. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Τζοβάννι Πίκο ντελλά Μιράντολα, ο Τζιοβάνι (μετέπειτα πάπας Λεων I') κι ο Πέτρος των Μεδίκων, γιοί του Λαυρέντιου, ο άρχοντας Ντονάτο Ατσαγιόλι και ο νεαρός Γιόχαν Ρόιχλιν, ο σημαντικότερος από τους Γερμανούς ανθρωπιστές. Επειδή είχε προσελκύσει όλους τους καλούς μαθητές στα μαθήματα ελληνικών του, "επέσυρε το φθόνο" του νεαρού αντίζηλου Άντζελο Πολιτσιάνο, η φήμη του όμως ως δασκάλου μεγάλωνε συνεχώς και δεν ειναι τυχαίο οτι απεικονίστηκε σε γνωστό ζωγραφικό πίνακα του Domenico Ghirlandaio που κοσμεί ως σήμερα την καθολική εκκλησία Σάντα Μαρία ντε λα Νοβέλα, δίπλα στο Φιτσίνο.
Το 1475 ή 1476 πέθανε ο δάσκαλός του Θεόδωρος Γαζής και του άφησε τη μεγάλη συλλογή χειρογράφων και βιβλίων του.
Το 1484 νυμφεύθηκε κι απέκτησε 4 παιδιά.
Εν τω μεταξύ η κόντρα με τον Πολιτσιάνο είχε πάρει διαστάσεις, ο Χαλκοκονδύλης συκοφαντήθηκε ως ξεπεσμένος ευγενής και πολλοί νέοι μαθητές και γόνοι ευγενών προτίμησαν τα μαθήματα του κατα 30 χρόνια νεότερου κι όλο έπαρση Πολιτσιάνο, πικραίνοντας τον έμπειρο δάσκαλο που σκέφτηκε να φύγει μετά απο 13 χρόνια στην πρωτεύουσα της Τοσκάνης. Το 1488 εξέδωσε έργα του Ομήρου με τίτλο "Ομήρου τα σωζώμενα".
Στο Μιλάνο
Το 1491 τον κάλεσε ο άρχοντας του Μιλάνου Λουδοβίκο Σφόρτσα να διδαξει ελληνικά και το φθινόπωρο του ίδιου έτους έφτασε στην πρωτεύουσα της Λομβαρδίας. Εκεί μπόρεσε απελευθερωμένος από αντιζηλίες ν αφοσιωθεί στη διδασκαλία. Εκεί τον επισκέφτηκε κι ο γερμανός μαθητής του Γιόχαν Ρόιχλιν. Το 1493 εξέδωσε και τον Ισοκράτη, το 1494 τα γραμματικά Ερωτήματα και το 1499 το σημαντικό εγκυκλοπαιδικό λεξικό Σουΐδα ή Σούδα. Έργα του εξέδωσε και ο Άλδος Μανούτιος στη Βενετία. Ο Κων.Σάθας μας διασώζει ποίημα του Πολιτσιάνο (μετά το 1491 και πριν τον πρόωρο θάνατό του το 1494), όπου παρακαλά το Χαλκοκονδύλη να επιστρέψει στη Φλωρεντία, παρομοιάζοντας τους μαθητές του ως νεοσσούς χελιδόνια που χασαν τον προστάτη τους.
Το 1500 αναγκάστηκε λόγω των πολιτικών εξελίξεων να φύγει για μερικούς μήνες στη Φερράρα αλλά σύντομα επέστρεψε. Στο Μιλάνο απέκτησε άλλα 6 παιδιά, το τελευταίο το 1502 σε ηλικία 78 ετων το ονόμασε Πτολεμαίο (Tolomeo), όμως 3 τα έχασε πριν πεθάνει ο ίδιος. Πέθανε στις 9 Ιανουαίου 1511 στο Μιλάνο σε ηλικία 87 ετών.
Ο Έρασμος τον χαρακτήρισε διανοούμενο εργατικό, πολυμαθέστατο αλλά ταυτόχρονα μετριόφρων ("probus", "eruditus" "mediocritas", Opus epistolarum, II, p. 265)
Έργο
Έγραψε πολλούς κώδικες, μεταξύ των οποίων:
Δείτε επίσης
Ιστορία της ελληνικής τυπογραφίας
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα
Οδός Πατησίων
Η Οδός Πατησίων είναι από τους κυριότερους οδικούς άξονες της Αθήνας, με μήκος 4,5 χιλιόμετρα. Ξεκινά από την οδό Πανεπιστημίου στο κέντρο της Αθήνας, πενήντα μέτρα από την πλατεία Ομονοίας, και με κατεύθυνση προς βορρά, οδηγεί στα Πατήσια, συνοικία της Αθήνας από την οποία έλαβε το όνομά της. Παλαιότερα, και έως τα μέσα του 20ού αιώνα, τα Πατήσια ήταν ύπαιθρος και ο δρόμος αυτός συνέδεε τα Πατήσια με την Αθήνα, διερχόμενος από άκτιστες εκτάσεις. Με την ανάπτυξη όμως της Αθήνας, και μέχρι τη δεκαετία του 1970, η Πατησίων εξελίχθηκε σε σημαντικό δρόμο που διέρχεται μέσα από την πόλη, ανάμεσα σε συνοικίες όπως το Μουσείο, η Κυψέλη, η Πλατεία Βικτωρίας και η Πλατεία Αμερικής.
Η Πατησίων αποτελεί όριο μεταξύ διαφόρων συνοικιών του Δήμου Αθηναίων, όπως Άνω και Κάτω Πατήσια κ.λπ, ενώ φιλοξενεί μερικά από τα σπουδαιότερα ιστορικά κτήρια της Αθήνας, όπως το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, τα πρώτα κτήρια του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, το ξενοδοχείο Ακροπόλ Παλάς, το κτήριο του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και το σπίτι της Μαρίας Κάλλας.
Με κατεύθυνση από τα νότια προς τα βόρεια, η οδός Πατησίων συναντά αρκετούς μεγάλους οδικούς άξονες της Αθήνας, όπως τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στη συμβολή με την οποία βρίσκεται η Πλατεία Αιγύπτου καθώς και η νότια είσοδος στο Πεδίον του Άρεως, αλλά και τη Λεωφόρο Γαλατσίου. thumb|280px|right|Στο ύψος της Πλατείας Βικτωρίας.
Η Πατησίων εξυπηρετείται από το Μετρό Αθήνας (σταθμοί Ομόνοια, Βικτώρια, Άνω Πατήσια), τρόλεϊ και λεωφορεία.
Επί της οδού Πατησίων βρίσκονται οι ακόλουθες πλατείες:
Ιστορικά στοιχεία
thumb|280px|right|Σταθμός τρόλεϊ επί της Πατησίων.
Σημαντικά κτίρια
αποτέλεσε το οικόπεδο ιδιοκτησίας Καραπάνου επί της οδού Πατησίων (μετέπειτα αριθμός 76), πρώην χώρος λούνα παρκ και από το 1935 το κτήριο για το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (τότε ΑΣΟΕΕ).
Παραπομπές
Πατησιων
Θεοξένια
Τα Θεοξένια ήταν αρχαία ελληνική εορτή που τελούνταν κυρίως στους Δελφούς αλλά και σε πολλά άλλα μέρη κατά την αρχαιότητα.
Κατά την εορτή αυτή υποθέτονταν ότι ο θεός Απόλλων φιλοξενούσε όλους τους Ολυμπίους θεούς. Στα Θεοξένια καλούνταν και επιφανή πρόσωπα από άλλες πόλεις (ηγέτες, φιλόσοφοι, ρήτορες, κ.λπ.) στους οποίους κατά το συμπόσιο πρόσφεραν εκλεκτές μερίδες. Στους Δελφούς στην εορτή των Θεοξενίων χρησιμοποιούνταν μεγάλος αργυρός κρατήρας που κατά την παράδοση είχε χαρίσει στον Απόλλωνα ο Κροίσος. Στη δε Πελλήνη, στην Αχαΐα, υπήρχε και ιερό (ναός) του «Θεοξενίου Απόλλωνα», καθώς και χάλκινο άγαλμά του, μπροστά από το οποίο και τελούνταν αθλητικοί αγώνες.
Στη Πάρο και στον Ακράγαντα τα Θεοξένια τελούνταν προς τιμή των Διοσκούρων. Θεοξένια επίσης τελούνταν και στη Τήνο. Σε όλες αυτές τις κατά τόπους εορτές οι οργανωτές ονομάζονταν Θεοξενιστές.
Πηγές
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Ιστορία της Πάρου Κατηγορία:Ιστορία της Τήνου Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές εορτές
Θεομονισμός
Ο Θεομονισμός είναι φιλοσοφική θεωρία κατά την οποία μόνο ο Θεός υπάρχει, ενώ όλα τα αντιλαμβανόμενα με τις αισθήσεις και θεωρούμενα ως υπάρχοντα, υπάρχουν "εν Αυτώ" και δι΄ "Αυτού" (του Θεού).
Ο Θεομονισμός χρονολογείται από την ελληνική αρχαιότητα που πρώτος φέρεται να τον εισήγαγε ο στωικός φιλόσοφος Κλεάνθης στον οποίο και αποδίδεται η ρήση: "Εν αυτώ (τω Θεώ) ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν". Της ρήσης δε αυτής έκανε μνεία και ο Απόστολος Παύλος κατά την ομιλία του στην αρχαία Αθήνα.
Αντίθετη φιλοσοφική θεωρία προς τον Θεομονισμό είναι ο "Φυσιομονισμος" κατα την οποία (θεωρία) μόνο ο φύση, δηλαδή ο κόσμος που υποπίπτει στις ανθρώπινες αισθήσεις, είναι αυτό που υπάρχει.
Κατηγορία:Φιλοσοφία της θρησκείας
Τεμένιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τεμένιος είναι γνωστός ένας από τους τοπικούς θεούς και ήρωες που λατρεύονταν στη Λακωνία. Ο Τεμένιος οφείλει το όνομά του από το ότι ήταν ιδρυτής ή προστάτης κάποιου γνωστού τεμένους. Το όνομα κατέληξε να σημαίνει ένα ξεχωριστό θεό και ήρωα από την αρχική θρησκευτική επίκληση διάφορων θεών ως Τεμενιτών.
Πηγές
Τεμενιος
Σύβιλλα ή Τα δύο έθνη
Σύβιλλα ή Τα δύο έθνη (αγγλικός τίτλος: Sybil, or The Two Nations) είναι κοινωνικό μυθιστόρημα του Μπέντζαμιν Ντισραέλι που δημοσιεύτηκε το 1845. Εμπνευσμένο από την άνοδο των Χαρτιστών, το μυθιστόρημα πραγματεύεται τα προβλήματα της αυξανόμενης κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας των κοινωνικών τάξεων στην Αγγλία - πλουσίων και φτωχών - σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της Βιομηχανικής Επανάστασης.
Το έργο εφιστά την προσοχή των αναγνωστών στην ύπαρξη «δύο εθνών» στην Αγγλία: των συνεχώς αυξανόμενων πλούσιων βιομηχάνων και της μάζας του πληθυσμού που υφίσταται αυξανόμενη φτώχεια, κοινωνική στέρηση, σωματική και ηθική υποβάθμιση. Τα δύο έθνη περιγράφονται τόσο διαφορετικά ως προς τις ευκαιρίες και τις συνθήκες διαβίωσής τους και τόσο εχθρικά μεταξύ τους που φαίνεται να ανήκουν σχεδόν σε διαφορετικές χώρες.
Το μυθιστόρημα εγκωμιάστηκε για την ειλικρινή και ακριβή παρουσίαση των κοινωνικών συνθηκών των φτωχών. Ο Ντισραέλι έγραψε πειστικά για την καταπίεση των εργατικών τάξεων, τη γυναικεία και παιδική εργασία, τους χαμηλούς μισθούς, τις αποκρουστικές συνθήκες στέγασης και εργασίας και την αθλιότητα και εξαθλίωση των βιομηχανικών πόλεων. Ωστόσο, η λύση που προτείνει για τη συμφιλίωση των κοινωνικών συγκρούσεων και την αποκατάσταση της εθνικής ενότητας ήταν ατελέσφορη.
Το μυθιστόρημα, που συνδυάζει πολιτική και ρομαντική μυθοπλασία, είχε μεγάλη επιτυχία. Η πρώτη έκδοση πούλησε 3.000 αντίτυπα και απέφερε στον συγγραφέα κέρδος περίπου 1.000 λιρών. Ακολούθησαν πολλές εκδόσεις στην Αγγλία και την Αμερική και μεταφράστηκε στα γαλλικά το 1870.
Περιεχόμενο
Όπως υποδηλώνει ο υπότιτλος, τα δύο έθνη αποκαλύπτουν τον διαχωρισμό της βρετανικής κοινωνίας μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Ο Ντισραέλι απεικόνισε τόσο τη σωματική όσο και την ηθική υποβάθμιση των εργαζομένων με σκληρό ρεαλισμό, βασιζόμενος σε μαρτυρίες από τα Μπλε Βιβλία (εκθέσεις κοινοβουλευτικών επιτροπών που συστάθηκαν για να εξετάσουν τις κοινωνικές συνθήκες) και τις παρατηρήσεις δικών του απεσταλμένων στις βιομηχανικές πόλεις του Βορρά. Καταλόγισε την αυξανόμενη φτώχεια της εργατικής τάξης στην ιδεολογία του Ωφελιμισμού και στην οικονομική θεωρία του laissez-faire, που είχαν αποτέλεσμα οι ανεπαρκώς αμειβόμενοι εργαζόμενοι να μην μπορούν να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Παρά τον αυξανόμενο πλούτο που δημιουργήθηκε από την αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής και του εμπορίου, η ευημερία βρισκόταν μόνο στα χέρια των ανώτερων στρωμάτων -των γαιοκτημόνων, των εμπόρων και των βιομηχάνων- ενώ οι περισσότεροι εργαζόμενοι ζούσαν σε άθλια ένδεια.
Ο Ντισραέλι σκόπευε με το έργο σε κάτι περισσότερο από καταγγελία και η συζήτηση για την κατάσταση της Αγγλίας στο μυθιστόρημα έχει έναν ξεκάθαρο πολιτικό στόχο. Υποστηρίζει ότι η Αγγλία χρειαζόταν τη συμμαχία μεταξύ μιας υποτιθέμενης καλοπροαίρετης και πατερναλιστικής αριστοκρατίας και των εργατικών τάξεων καθώς και μεταρρυθμίσεις στην κοινωνική πρόνοια, που ο Ντισραέλι προσπάθησε να εφαρμόσει όταν υπηρέτησε δύο φορές ως Πρωθυπουργός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αγγλική λογοτεχνία
Τέρμερος
Με το όνομα Τέρμερος αναφέρεται από τον Πλούταρχο ένας μυθικός Λέλεγας ληστής που λυμαινόταν την Καρία. Ο Τέρμερος μνημονεύεται ωστόσο και ως ο ιδρυτής της παραθαλάσσιας πόλεως Τέρμερα, η οποία βρισκόταν κοντά στην Αλικαρνασσό. Ο Τέρμερος εξοντώθηκε από τον Ηρακλή γιατί αποτελούσε τον τρόμο της περιοχής, σκοτώνοντας όσους περνούσαν από τον δρόμο του με κτυπήματα στο κεφάλι. Από το όνομα του Τερμέρου έμεινε παροιμιώδης κατά την αρχαιότητα η φράση «τερμέριον κακόν», που υποδήλωνε μεγάλες ατυχίες (όπως δηλ. το να βρεθεί κάποιος στο πέρασμα του Τερμέρου).
Πηγές
Κατηγορία:Ορφανά λήμματα Απριλίου 2010 Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Λήδα Κροντηρά
Η Λήδα Κροντηρά-Νασούφη (Μάιος 1933 – 3 Αυγούστου 2005) ήταν Ελληνίδα παιδαγωγός, συγγραφέας και ραδιοφωνική παραγωγός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ήταν κόρη της Αντιγόνης Μεταξά και του λογοτέχνη και σκηνοθέτη Κώστα Κροντηρά. Από μικρή ηλικία, πριν κλείσει τα 4 χρόνια της, η «Μπούλη», όπως την αποκαλούσαν τότε χαϊδευτικά, λάμβανε μέρος στις παραστάσεις του «Θεάτρου του Παιδιού», που είχε ιδρύσει η μητέρα της, καθώς και στις ραδιοφωνικές εκπομπές που διεύθυνε η μητέρα της. Σπούδασε παιδαγωγικά και μετεκπαιδεύτηκε στη Σορβόννη (Παρίσι) και στο Λονδίνο. Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου καθώς και της Σχολής Απαγγελίας του Ελληνικού Ωδείου.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της έγινε μόνιμη συνεργάτις της Θείας Λένας στις ραδιοφωνικές εκπομπές του τότε ΕΙΡ (Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας) και της ΥΕΝΕΔ και αργότερα στις τηλεοπτικές εκπομπές της ΥΕΝΕΔ, «Συντροφιά με τη Θεία Λένα». Μετά το θάνατο της μητέρας της ανέλαβε εξ ολοκλήρου τη συγγραφή, επιμέλεια και παρουσίαση της καθημερινής τηλεοπτικής εκπομπής «Καλημέρα παιδιά» της οποίας και υπήρξε δημιουργός.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής διατηρούσε παιδική ραδιοφωνική εκπομπή στον υπό γερμανικό έλεγχο Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών. Σύμφωνα με δική της μετέπειτα μαρτυρία, μέσα από τα παραμύθια, τα παιχνίδια και τα μαθήματα που μεταδίδονταν από την εκπομπή της προσπαθούσε να ξεφύγει από τη λογοκρισία και να περάσει μηνύματα που απευθύνονταν προς τους Έλληνες στη Μέση Ανατολή.
Η Λήδα Κροντηρά έγραψε μετέφρασε και διασκεύασε πολλά παιδικά βιβλία όπως: Παιδικό Θέατρο - 365 Παραμύθια, Μπάμπυ, Το άταχτο γατάκι, Από μέρα σε μέρα κ.ά. Υπήρξε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ελληνίδων, των «Φίλων των Αθηνών», του Ομίλου Αρχαιοφίλων «Η ΑΘήνη», της Εταιρίας Προστασίας Αναπήρων Παίδων, κ.ά. Μιλούσε επίσης γαλλικά και αγγλικά, και ήταν μόνιμη κάτοικος Αθηνών (Φιλοθέη). Πέθανε στις 3 Αυγούστου 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες ραδιοφωνικοί παραγωγοί Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ναμνήτες
Οι Ναμνήτες ήταν Γαλατική φυλή που ζούσαν στην Εποχή του Σιδήρου και στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία γύρω από την σημερινή πόλη Νάντη στην Βρετάνη. Ο Ιούλιος Καίσαρας τους αναφέρει για πρώτη φορά στα Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου, τον απολογισμό του για τους πολέμους του στη Γαλατία. Τους αναφέρει σαν μία από τις πέντε μεγαλύτερες φυλές στη βρετονική χερσόνησο από την Εποχή του Ορείχαλκου, μαζί με τους Βενετούς της Βρετάνης, τους Κοριοσολίτες, τους Ρεδόνες και τους Οσίσμιους. Οι "Ναμνήτες" ή "Ναμνίτες" καταγράφονται από πολλούς άλλους αρχαίους συγγραφείς όπως ο Πολύβιος, ο Στράβων, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος. Η περιοχή που ζούσαν βρισκόταν ανάμεσα στις όχθες των ποταμών Λίγηρα και Βιλαίν. Στα βόρεια βρίσκονταν οι Ενετοί της Βρετάνης και οι Ρεδόνοι, στα ανατολικά οι Ανδεκαβοί και στα νότια οι Πίκτονες. Την άνοιξη του 56 π.Χ. που ξέσπασε ο Γαλατικός Πόλεμος οι Ναμνήτες συμμάχησαν με τους Ενετούς εναντίον του Ιούλιου Καίσαρα. Ο Ρωμαίος στρατηγός Ντεσίμους Τζούνιους Βρούτους Αλβίνος, αρχηγός του Ρωμαϊκού στόλου τους νίκησε.
Πηγές
Κατηγορία:Γαλάτες Κατηγορία:Νάντη
Κοινότητα Βασιλοπούλου
Η Κοινότητα Βασιλοπούλου είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1953 με το ΦΕΚ 112Α - 04/05/1953 με την απόσπαση του οικισμού Βασιλόπουλο από την κοινότητα Επισκοπής και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Καρθιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 76 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Καπετανάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Ξενόρρευμα Σερρών
Το Ξενόρρευμα, πριν το 1940 γνωστό ως Χάνδερε, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε πολύ μικρή απόσταση από τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Βρισκόταν στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Μπέλλες, δυτικά του ποταμού Στρυμόνα, σε απόσταση 10 χλμ. βόρεια από το χωριό Νέο Πετρίτσι.
Ο οικισμός απαντάται σε πηγές και με τις ονομασίες Ξυνόρρευμα, Ξενόρρεμα, Ξενόρεμα, Χαν Δερέ και Χαν Ντερέ.
Ιστορία
Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 δεν είχε κατοίκους. Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Ορτά Μαχαλά (Μεσαία), μαζί με τα χωριά Δερέ Μαχαλέ (Ποταμοχώρι), Ασαγιά Μαχαλέ (Κατώμερο) και Τοπολίντσα.   Το 1940 αναγνωρίστηκε ξανά ως Ξυνόρρευμα και καταργήθηκε οριστικά το 1951, καθώς έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές.
Το 1968 με το ΦΕΚ 146Α΄/6-7-1968, το τοπωνύμιο του πρώην οικισμού μετονομάστηκε σε «Αναπαυτήριον».
Χάρτης
<mapframe latitude="41.36075" longitude="23.31999" zoom="10" width="813" height="445" align="center">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.31999,         41.36075        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Ξαβιέ Ντολάν
Ο Ξαβιέ Ντολάν (Xavier Dolan, 20 Μαρτίου 1989) είναι Καναδός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός, παραγωγός και μοντέρ.
Είναι γιος του κωμικού και μουσικού Μανουέλ Ταντρός. Είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος, ωστόσο έχει δηλώσει πως αυτό δεν καθορίζει αποκλειστικά τη δουλειά του.
Σκηνοθέτης
Η ταινία που τον έκανε γνωστό ήταν το Σκότωσα τη μητέρα μου του 2009, για την οποία δήλωσε πως είναι ημι-αυτοβιογραφική. To 2012 σκηνοθέτησε το Λόρενς για πάντα, που κέρδισε τον Queer Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών. To 2014 γύρισε την ταινία Mommy και έλαβε το Βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας και το Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών από κοινού με τον Ζαν-Λυκ Γκοντάρ. Το 2015 σκηνοθέτησε το βίντεο-κλιπ Hello της Adele.
Στο Φεστιβάλ των Καννών του 2016 η ταινία του Ακριβώς το τέλος του κόσμου κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για την πιο πρωτότυπη ταινία. Επίσης, ήταν η πρόταση του Καναδά για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 89α βραβεία Όσκαρ και έφτασε στην τελική εννεάδα. Στα Βραβεία Σεζάρ του 2017, κέρδισε τα βραβεία καλύτερης σκηνοθεσίας και μοντάζ.
Το 2018 κυκλοφόρησε η πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, Η Ζωή του Τζον Φ. Ντόνοβαν. Επίσης, την ίδια χρονιά συμμετείχε ως ηθοποιός στην ταινία Boy Erased.
Τέμμικες
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα Τεμμικες
Μωυσής Ζαχούτ
Ο Μωυσής Ζαχούτ (1625-1697) υπήρξε σπουδαίος Αρχιρραβίνος και Ελληνιστής. Γεννήθηκε στο Άμστερνταμ και ανήκε στους Σεφαρδίτες Εβραίους. Υπήρξε διάσημος στο χριστιανικό κόσμο για τις συγκριτικές του μελέτες επί της αστρονομίας και της "Καμπάλας" που γνώριζε σε βάθος και μελετούσε συνεχώς.
Μετέφρασε από την αρχαία ελληνική τα "Ηθικά Νικομάχεια" του Αριστοτέλη, βιβλίο από τα προσφιλέστερα του κάθε Εβραίου ερευνητή - σοφού. Αργότερα σε μια μελέτη του που δημοσίευσε στη λατινική με τον τίτλο "Φως" αποπειράθηκε να συνδυάσει την ηθική του Ταλμούδ με εκείνη της πλατωνικής φιλοσοφίας.
Ο Μωυσής Ζαχούτ φέρεται να είχε επισκεφθεί τον ελλαδικό χώρο επί Τουρκοκρατίας το 1672 όπου και για την επίσκεψή του αυτή έγραψε ειδικό φυλλάδιο. Το χειρόγραφο αυτό περιήλθε αργότερα στη κατοχή των Τσάρων της Ρωσίας όπου και φυλάσσεται σήμερα στη βιβλιοθήκη της Αγίας Πετρούπολης
Ζαχούτ Ζαχούτ Ζαχούτ
ANFO
300px|thumb|Σακιά 25 κιλών που περιέχουν ANFO Το ANFO (αγγλική προφορά:  ) (ή AN/FO, για νιτρικό αμμώνιο / καύσιμο ) είναι ένα ευρέως χρησιμοποιούμενο βιομηχανικό εκρηκτικό. Αποτελείται από 94% πορώδες νιτρικό αμμώνιο (NH 4 NO 3 ) (AN), το οποίο δρα ως οξειδωτικό και απορροφητικό για το καύσιμο, και 6% πετρέλαιο.
Το ANFO αντιπροσωπεύει περίπου το 90% του 2,7 εκατομμύρια τόνων (ή 6 δισεκατομμύρια λίβρες) εκρηκτικών που χρησιμοποιούνται ετησίως στη Βόρεια Αμερική. Βρήκε ευρεία χρήση στην εξόρυξη άνθρακα, στα λατομεία, στην εξόρυξη μετάλλων και στις αστικές κατασκευές σε εφαρμογές όπου το χαμηλό κόστος και η ευκολία χρήσης του μπορεί να υπερτερούν των πλεονεκτημάτων άλλων εκρηκτικών, όπως η αντοχή στο νερό, η ισορροπία οξυγόνου, η υψηλότερη ταχύτητα έκρηξης, ή απόδοση σε στήλες μικρής διαμέτρου. Το ANFO χρησιμοποιείται επίσης ευρέως για τον περιορισμό από τον κινδύνο χιονοστιβάδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκρηκτικά
Γκαμπριέλ Γκουεβρεκιάν
Ο Γκαμπριέλ Γκουεβρεκιάν (21 Νοεμβρίου 1892 - 29 Οκτωβρίου 1970) ήταν αρχιτέκτονας και σχεδιαστής τοπίων. Κατά κύριο λόγο ο Γκουεβρεκιάν είναι γνωστός αρχιτέκτονας για τη συμβολή του στην αρχιτεκτονική τοπίου. Αποτελεί μία σημαντική μορφή στην εξέλιξη της σύγχρονης αρχιτεκτονικής στην Περσία (Ιράν), συνδέοντας Πέρσες αρχιτέκτονες με πρωτοπόρους της Ευρώπης του μοντέρνου κινήματος.
Βιογραφία
Ο Γκουεβρεκιάν γεννήθηκε το 1892 στην Κωνσταντινούπολη. Είναι αρμενικής καταγωγής. Από το 1910 έζησε με την αδελφή του και τον θείο του (αρχιτέκτονας στο επάγγελμα) στη Βιέννη. Ο ίδιος έλαβε την εκπαίδευσή του στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης, απ 'όπου αποφοίτησε το 1919. Στη συνέχεια συνεργάστηκε για τρία χρόνια  με τον Γιόζεφ Χόφμαν και τον Όσκαρ Στραντ. Το 1922, ο Γκουεβρεκιάν μετακόμισε στο Παρίσι. Την ίδια χρονιά, συνεργάστηκε με τον Ανρί Σοβάζ και υπήρξε ένας σημαντικός εταίρος του Ρόμπερτ Μόλετ-Στίβενς (1922-1926), όπου εργάστηκε στα σχέδια για το Rue Mallet-Stevens. Το 1926 ξεκίνησε να εργάζεται στο Παρίσι ως ανεξάρτητος αρχιτέκτονας, σχεδιαστής υπαίθριων χώρων, αλλά και συγγραφέας, χτίζοντας το δικό του στούντιο.
Ο Γκουεβρεκιάν έγινε το 1930 ιδρυτικό μέλος του γαλλικού περιοδικού "L'Architecture d'aujourd'hui" ("Η Αρχιτεκτονική του σήμερα") και μέλος της Ένωσης Αρχιτεκτόνων des Modernes στο Παρίσι. Συμμετείχε επίσης στη Βιέννη στην έκθεση Werkbund του 1931, στην οποία έχτισε δύο σπίτια.
Το 1948 μετακόμισε στις ΗΠΑ για να διδάξει στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο Αλαμπάμα. Έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις το επόμενο έτος, και δίδαξε εκεί μέχρι το 1969. Ο Γκουεβρεκιάν έγινε πολίτης των ΗΠΑ το 1955. Μετά την συνταξιοδότησή του επέστρεψε στη Γαλλία με τη σύζυγό του, όπου απομακρύνθηκε από την αρχιτεκτονική πορεία του.
Πέθανε στις 29 Οκτωβρίου 1970 στην Αντίμπ.
Villa Heim
Ο Γκαμπριέλ Γκουεβρεκιάν σχεδίασε την Villa Heim για τον Ζακ Χάιμ (1927-1930). Ο ίδιος δήλωσε:
Μεγάλη σημασία έδινε στο φως, το χρώμα και το υλικό και ειδικά στην αναλογία αυτών των τμημάτων, τα οποία είναι ζωτικής σημασίας και δημιουργούν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα της ευημερίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Πέρσες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρμένιοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχιτέκτονες τοπίου
Σφηκαίικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Σφηκαίικα είναι οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 160 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Γέφυρα Μπανιά και Βλαχομάνδρα αποτελούν την Τοπική κοινότητα Βλαχομάνδρας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 28 κάτοικους. Το χωριό βρίσκεται ΒΔ. της Ναυπάκτου, σε απόσταση 19,5 χλμ. από αυτήν, πολύ κοντά στις νότιες όχθες του Εύηνου ποταμού και απέχει από τη Γέφυρα Μπανιά 2,5 χλμ. . Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα «Λουτρά Βλαχομάνδρας». Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1940 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Βλαχομάνδρας, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, μαζί με τη Γέφυρα Μπανιά και τη Βλαχομάνδρα ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου.
Τεύθραντας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τεύθραντας (Τεύθρας) είναι γνωστά τα παρακάτω τρία πρόσωπα:
Πηγές
Τευθραντας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Φρυγίας Τευθραντας
Διάφραγμα (μυς)
Στην ανατομία των θηλαστικών, το θωρακικό διάφραγμα ή απλά διάφραγμα είναι σκελετικός μυς που εκτείνεται σε όλο τo κάτω μέρος του θώρακα. Το διάφραγμα χωρίζει τη θωρακική κοιλότητα (καρδιά, πνεύμονες και πλευρά) από την κοιλιακή κοιλότητα και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αναπνοή: καθώς το διάφραγμα φυσιολογικά σπρώχνει τα περιεχόμενα της κοιλιάς προς τα κάτω, αυξάνεται ο όγκος της θωρακικής κοιλότητας και ο αέρας στους πνεύμονες.
Ανθρώπινο διάφραγμα
Το ανθρώπινο θωρακικό διάφραγμα είναι σκελετικός μυς ο οποίος χωρίζει τη θωρακική από την κοιλιακή κοιλότητα και διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αναπνοή. Τα διαφράγματα αποτελείται από δυο θολωτά ημιδιαφράγματα τα οποία λειτουργούν ως ενιαίο σύνολο. Το δεξί ημιδιάφραγμα είναι ψηλότερα από το αριστερό. Τα ημιδιαφράγματα αποτελούνται από ένα τενόντιο κέντρο ενώ περιφερικά από μυϊκές ίνες. Στο διάφραγμα υπάρχουν 3 μεγάλα ανοίγματα (τρήματα) και αρκετά μικρότερα,  μέσα από τα οποία διέρχονται μεγάλα αγγεία του σώματος. Αυτά είναι το  Αορτικό τρήμα στο ύψος του 12 θωρακικού σπονδύλου, το οισοφαγικό τρήμα στο ύψος του 10ου σπονδύλου και το τρήμα της κάτω κοίλης φλέβας στο ύψος του 8ου σπονδύλου. Σε μικρότερα ανοίγματα διέρχονται τα σπλαχνικά νεύρα και η ημιάζυγος φλέβα (Αρ). Ακριβώς πίσω από το στέρνο, ανάμεσα στο θωρακικό τοίχωμα και το διάφραγμα, υπάρχει ακόμη ένα μικρό άνοιγμα, το τρήμα του Morgagni μέσα από το οποίο διέρχεται η Μαστική αρτηρία. Το διάφραγμα νευρώνεται από το φρενικό νεύρο και αιματώνεται από τις άνω και κάτω φρενικές αρτηρίες (κλάδοι της  θωρακικής και κοιλιακής Αορτής).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μύες του κορμού Κατηγορία:Θώρακας
Κουρτκόι
Το Κουρτκόι (τουρκ. Kurtköy) είναι μια συνοικία στην περιοχή Πεντίκ της Κωνσταντινούπολης (με κάποιες εκτάσεις στην περιοχή Τούζλα). Ο πληθυσμός της γειτονιάς είναι 193.080 και του κέντρου 37.149. μικρογραφία|κέντρο|Τοποθεσία του Κουρτκόι στην Κωνσταντινούπολη (Κόκκινη περιοχή)
Ιστορία
Το Κουρτκόι παρέμεινε υπό την κυριαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Βυζαντίου πριν από το 1328. Αργότερα, η Ανατολική πλευρά της Κωνσταντινούπολης κατακτήθηκε με διαταγή του Οθωμανού σουλτάνου Ορχάν Γκαζί. Έτσι, το Κουρτκόι έγινε ένα χωριό υπό τουρκική κυριαρχία μετά από αυτό.
Κατηγορία:Κουρτκόι
Τζεφ Μπεκ
Ο Τζέφρι Άρνολντ Μπεκ (Geoffrey Arnold Beck, 24 Ιουνίου 1944 - 10 Ιανουαρίου 2023) ήταν Άγγλος κιθαρίστας. Έγινε γνωστός ως μέλος του ροκ συγκροτήματος Yardbirds και στη συνέχεια ίδρυσε και ήταν τραγουστής των γκρουπ The Jeff Beck Group και Beck, Bogert & Appice. Το 1975, μεταπήδησε σε ένα ορχηστρικό στυλ με έμφαση σε έναν καινοτόμο ήχο και οι κυκλοφορίες του κάλυπταν είδη και στυλ που κυμαίνονταν από μπλουζ ροκ, σκληρό ροκ, τζαζ fusion και ένα μείγμα κιθάρας-ροκ και ηλεκτρονικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy Κατηγορία:Βρετανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδοποιοί
Φεστιβάλ Ποδοσφαίρου της Τουλόν
150 px|thumb|right|Αφίσα του πρώτου Τουρνουά της Τουλόν, το 1967
Το Διεθνές Φεστιβάλ Ελπίδων της Τουλόν και του Βαρ, πιο γνωστό ως Τουρνουά της Τουλόν, είναι μια ποδοσφαιρική διοργάνωση, στην οποία έρχονται αντιμέτωπες 8 εθνικές ομάδες νέων (αν και παλαιότερα συμμετείχαν μονάχα Εθνικές Ελπίδων, πλέον έχουν κάνει την εμφάνισή τους και Εθνικές Ομάδες U-20, αλλά και Ολυμπιακές Ομάδες (U-23) στις τελευταίες διοργανώσεις).
Η αρχική έκδοση του Τουρνουά, η οποία αποτελούνταν από 6 ομάδες, δημιουργήθηκε το 1967 από τον Μωρίς Ρεβελό. Μετά από 7 χρόνια αδράνειας, το Τουρνουά της Τουλόν επανήλθε δριμμύτερο το 1974, με την συμμετοχή, για πρώτη φορά, 4 εθνικών ομάδων (Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία και Βραζιλία) και 4 συλλόγων (Ντέρμπι Κάουντι, ΡΣΚ Άντερλεχτ, Νιμ και Μενχενγκλάντμπαχ). Αυτή, θα αποτελέσει και την μοναδική, σε αυτή τη μορφή, διοργάνωση, μέχρι και το 1975, με τις 8 συμμετέχουσες ομάδες να εκπροσωπούν και από μία χώρα (Αργεντινή, Γαλλία, Ιταλία, Μεξικό, Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία, Πολωνία και Πορτογαλία). Τα τηλεοπτικά δικαιώματα της διοργάνωσης αποκτήθηκαν από το Eurosport το 1998, δίνοντας έτσι την δυνατότητα της παγκόσμιας μετάδοσής της, και, αργότερα, την αναγνώριση από την FIFA, το 2002.
Πολλές είναι οι προσωπικότητες του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου που συμμετείχαν, προτού αναδειχτούν σε κορυφαίους στον τομέα τους, στην συγκεκριμένη διοργάνωση, μεταξύ των οποίων είναι άξιοι αναφοράς, μεταξύ άλλων, οι Ζινεντίν Ζιντάν, Άλαν Σίρερ (πρώτος σκόρερ το 1991), Τιερί Ανρί (καλύτερος παίκτης και πρώτος σκόρερ το 1997), Χουάν Ρομάν Ρικέλμε (καλύτερος παίκτης το 1998), Νταβίντ Ζινολά (καλύτερος παίκτης το 1987), Φαμπιάν Μπαρτέζ, Χρίστο Στόιτσκοφ, Τζιμπρίλ Σισέ (πρώτος σκόρερ το 2001), Κριστιάνο Ρονάλντο (2003).
Γενικά
Στην διοργάνωση συμμετέχουν 8 ομάδες, οι οποίες έχουν επιλεγεί από τους διοργανωτές, ανάλογα με τις επιδόσεις τους ή με το ταλέντο που έχουν. Οι 8 αυτές ομάδες μοιράζονται σε δύο ομίλους, με μονές αναμετρήσεις, με το τέλος των οποίων, παίρνουν την πρόκριση για τα ημιτελικά οι δύο καλύτερες ομάδες του κάθε ομίλου. Οι ημιτελικοι και ο τελικός παίζονται επ΄σιης σε μονή αναμέτρηση. Οι αγώνες λαμβάνουν χώρα σε διάφορα στάδια του Βαρ και των Μπους-ντυ-Ρον, ακόμη κι αν οι σημαντικότεροι αγώνες, καθώς και οι τελικές φάσεις, λαμβάνουν χώρα στο Σταντ Μαγιόλ της Τουλόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γαλλία Κατηγορία:Αθλητισμός στις Μπους-ντυ-Ρον
Μίλα Κούνις
Η Μιλένα Μαρκόβνα («Μίλα») Κούνις (αγγλικά Milena Markovna "Mila" Kunis, ουκρανικά Міле́на Ма́рківна Ку́ніс, ρώσικα Милена "Mилa" Кунис, γενν. 14 Αυγούστου 1983) είναι Ουκρανοαμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο, ουκρανοεβραϊκής καταγωγής. Σε ηλικία επτά ετών, μετακόμισε από την Ουκρανία στο Λος Άντζελες μαζί με την οικογένειά της. Μετά την εγγραφή της σε μαθήματα υποκριτικής ως εξωσχολική δραστηριότητα, ανακαλύφθηκε σύντομα από έναν ατζέντη. Εμφανίστηκε σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές και διαφημίσεις, προτού αποκτήσει τον πρώτο σημαντικό ρόλο της καριέρας της πριν τα 15α γενέθλιά της, υποδυόμενη την Τζάκι Μπέρκχαρτ στην τηλεοπτική σειρά That '70s Show. Έναν χρόνο αργότερα, επιλέχθηκε ως η φωνή της Μεγκ Γκρίφιν στη σειρά κινουμένων σχεδίων Family Guy.
Ακόμη, έχει συμμετάσχει σε ταινίες όπως οι: Όταν Με Παράτησε η Σάρα (Forgetting Sarah Marshall), Max Payne, Ο Εκλεκτός (The Book of Eli), Όχι Μόνο Φίλοι (Friends with Benefits) και Οζ: Μέγας και παντοδύναμος (Oz: The Great and Powerful).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί ουκρανικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Ουκρανοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Πραξικόπημα στο Αφγανιστάν το 1973
Το αφγανικό πραξικόπημα του 1973 έλαβε χώρα στις 17 Ιουλίου 1973 στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, όταν οι δυνάμεις του τότε αρχηγού του στρατού, αντιστράτηγου Μοχάμεντ Νταούντ Χαν και του τότε αρχηγού του επιτελείου του στρατού Αμπντούλ Καρίμ Μουσταγκνί, ανέτρεψαν τη μοναρχία με ένα σχετικά αναίμακτο πραξικόπημα. Την εποχή εκείνη ο βασιλιάς Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ βρισκόταν στο εξωτερικό για χειρουργική επέμβαση στα μάτια του και για θεραπεία από οσφθαλγίες στην Ίσκια της Ιταλίας. Ο Νταούντ Χαν έλαβε βοήθεια από αριστερούς αξιωματικούς του Αφγανικού Στρατού και δημόσιους υπάλληλους από τη συνιστώσα Παρτσάμ του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν, συμπεριλαμβανομένου του συνταγματάρχη της Αφγανικής Πολεμικής Αεροπορίας Αμπντούλ Καντίρ. Οκτώ αξιωματικοί σκοτώθηκαν. Ο βασιλιάς Ζαχίρ Σαχ αποφάσισε να μην προβεί σε αντίποινα και τυπικά παραιτήθηκε στις 24 Αυγούστου, παραμένοντας εξόριστος στην Ιταλία. Η μοναρχία στο Αφγανιστάν η οποία ξεκίνησε από την ίδρυση της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί το 1747, έληξε μετά από περισσότερο από δύο αιώνες.
Ιστορικό
Ο βασιλιάς κυβερνούσε από το 1933 και ο ξάδελφός του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν είχε θητεύσει ως πρωθυπουργός του Αφγανιστάν από το 1953 έως το 1963. Ο Νταούντ Χαν είχε τεταμένες σχέσεις με τον βασιλιά και δεν ήταν μπορούσε να εξασκήσει πολιτική εξουσία μετά το σύνταγμα του 1964, το οποίο εμπόδιζε τα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Ορισμένοι θεωρούσαν ότι ο βασιλιάς το έπραξε αυτό σκόπιμα, λόγω των απόψεων του Νταούντ Χαν οι οποίες ήταν υπέρ της δημιουργίας του Παστουνιστάν, τις οποίες έκρινε ως πάρα πολύ ριζοσπαστικές. Ο Νταούντ Χαν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία κατά τη διάρκεια της αυξανόμενης δυσαρέσκειας της κοινωνίας σχετικά με την αποτυχία των μεταρρυθμίσεων από πέντε διαδοχικές κυβερνήσεις από το σχηματισμό του κοινοβουλευτικού συστήματος της συνταγματικής μοναρχίας το 1964, καθώς και την μη ικανοποιητική ανταπόκριση της κυβέρνησης στον λιμό το 1971-72 που θεωρείται ότι σκότωσε χιλιάδες στο κεντρικό και βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, ιδιαίτερα στην επαρχία Γκοούρ.
Συνέπειες
Παρά το γεγονός ότι ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας, ο Νταούντ Χαν κατάργησε το βασίλειο και δημιούργησε μια νέα Δημοκρατία, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του αρχηγό του κράτους, πρωθυπουργό, υπουργό εξωτερικών και επικεφαλής του στρατού. Το βασιλικό Αργκ (παλάτι) στην Καμπούλ έγινε η επίσημη προεδρική κατοικία. Μέσω ραδιοφωνικής εκπομπής, ονόμασε το πραξικόπημα μια «εθνική και προοδευτική επανάσταση», αποκαλώντας τη διακυβέρνηση του βασιλιά «διεφθαρμένη και βρώμικη» και δεσμεύθηκε να την αντικαταστήσει με «γνήσια δημοκρατία». Υποσχέθηκε να συνεχίσει τη μακροχρόνια πολιτική ουδετερότητας του Αφγανιστάν.
Το πραξικόπημα θεωρούνταν επιτυχημένο στην κοινωνία, η οποία θεωρούσε τον Νταούντ Χαν έναν ισχυρό ηγέτη. Οι σχέσεις του Νταούντ Χαν με τον μαρξισμό και η στήριξη του Παρτσάμ στο στρατιωτικό πραξικόπημα του, οδήγησαν σε υποψίες ότι επρόκειτο για κομμουνιστικό κίνημα. Προκειμένου να αποτρέψει τυχόν αντιπολιτευτικά κινήματα, διαβεβαίωσε τη συνέχιση της θρησκευτικής και πολιτιστικής παράδοσης, όπως καταδεικνύεται από τα δημοκρατικά διατάγματα που εκδόθηκαν τον Ιούλιο του 1973.
Μετά την ανάληψη της εξουσίας, ο Νταούντ Χαν διέλυσε το κοινοβούλιο και το δικαστικό σώμα, εγκαθιδρύοντας άμεση εκτελεστική εξουσία. Μία λογιά τζιργκά (εθνοσυνέλευση), τον Ιανουάριο του 1977, ενέκρινε ένα νέο σύνταγμα το οποίο δημιούργησε ένα προεδρικό μονοκομματικό κράτος με ισχυρές εξουσίες στον αρχηγό του κράτους. Κατά τη διάρκεια της περιόδου που ήταν αρχηγός του κράτους, οι σχέσεις του Νταούντ Χαν με τη Σοβιετική Ένωση, το Πακιστάν και τους κομμουνιστές επιδεινώθηκαν για διάφορους κοινωνικούς και οικονομικούς λόγους. Τελικά ανατράπηκε και σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Σαούρ το 1978.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαναστάσεις του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιστορία του Αφγανιστάν Κατηγορία:Πραξικοπήματα
Γιώργος Βερνίκος
Ο  Γιώργος Βερνίκος  (11 Φεβρουαρίου 1950, Αθήνα) είναι Έλληνας εφοπλιστής. Διετέλεσε Υφυπουργός Ναυτιλίας της Ελλάδας για το διάστημα 21 Ιουνίου 2012 έως 30 Ιουλίου 2012.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Γιώργος Βερνίκος, κατάγεται από εφοπλιστική οικογένεια της Σίφνου. Η οικογένειά του άρχισε να ασχολείται με τον χώρο της ναυτιλίας τον 19ο αιώνα από την Κωνσταντινούπολη. Η μητέρα του, Μαρίνα Κανάκη, έχει καταγωγή από το Ηράκλειο Κρήτης. Είναι γιός του Αλέξανδρου Βερνίκου (1916 – 1991) δικηγόρου, εφοπλιστή, βουλευτή και υπουργού.
Φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και το Λεόντειο Λύκειο και στη συνέχεια σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου της Αγγλίας.
Είναι Πρόεδρος της Βερνίκος Yachts, εταιρίας που ιδρύθηκε το 1975, και είναι η πρώτη στον τομέα του θαλάσσιου ελληνικού τουρισμού. Επιπλέον, ήταν η πρώτη εταιρία του ελλαδικού χώρου η οποία εκμεταλλεύτηκε σκάφη αναψυχής, και η οποία μπήκε στο Χρηματιστήριο Αθηνών.
Σε νεαρή ηλικία είχε αναπτύξει σημαντική δράση για την εδραίωση της δημοκρατίας συμμετέχοντας στον αντιδικτατορικό αγώνα. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε. Για τη δράση του αυτή έχει τιμηθεί από τη Βουλή των Ελλήνων.
Στη δεκαετία του 1980, ως μόνιμος κάτοικος Παγκρατίου, είχε εκλεγεί Δημοτικός Σύμβουλος και Αντιδήμαρχος του Δήμου Αθηναίων. Διετέλεσε Πρόεδρος του Ιδρύματος Παιδικής Μέριμνας Γ. και Α. Χατζηκώνστα. Έχει διατελέσει μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού, του Εθνικού Συμβουλίου Τουρισμού και της εταιρίας Τουριστικής και Οικονομικής Ανάπτυξης της Αθήνας. Υπήρξε επίσης συνδημιουργός και πρώτος Πρόεδρος της εταιρίας "Attica Group" που με πρωτοποριακές κινήσεις συνέβαλε στον εκσυγχρονισμό του ελληνικού ακτοπλοϊκού στόλου.