Αντιεμβολιαστικό_κίνημα
Εμβολιασμός κατά της ευλογιάς
Το 1798 ο Έντουαρντ Τζέννερ, ένας γιατρός στο Μπέρκλεϊ του Γκλωστερσάιρ, στην αγροτική Αγγλία, τροποποίησε τη μέθοδο του ευλογιασμού παίρνοντας υλικό προς εμβολιασμό όχι από νοσούντα άνθρωπο αλλά από εξανθήματα αγελάδας, ενός ιού που ανήκε στην ίδια οικογένεια με αυτόν της ευλογιάς και προκαλούσε την ασθένεια του δαμαλισμού (cowpox) στις αγελάδες. Η διαδικασία ήταν πιο ασφαλής από την προηγούμενη και το άτομο δεν μετέδιδε την ασθένεια. Στη συνέχεια, ο ευλογιασμός περιορίστηκε και απαγορεύτηκε σε ορισμένες χώρες. Όπως και με τον ευλογιασμό, υπήρξαν θρησκευτικές αντιδράσεις κατά του εμβολίου της ευλογιάς, αλλά αυτές εξισορροπήθηκαν σε ένα βαθμό από την υποστήριξη κληρικών όπως ο Αιδεσιμότατος Ρόμπερτ Φέριμαν, ο οποίος ήταν φίλος του Τζέννερ, και του Ρόλαντ Χιλ, που όχι μόνο κήρυξαν υπέρ του εμβολιασμού, αλλά πραγματοποιούσαν εμβολιασμούς και οι ίδιοι. Υπήρξαν επίσης αντιδράσεις από ορισμένους ευλογιαστές που είδαν τον εμβολιασμό με ανταγωνιστικό μάτι. Ο Ουίλιαμ Ρόλεϊ δημοσίευσε απεικονίσεις παραμορφώσεων που υποτίθεται ότι προκαλούσε ο εμβολιασμός, όπως φαίνεται και στην καρικατούρα του Τζέιμς Γκίλρεϊ (παραπάνω), ενώ ο Μπέντζαμιν Μόζελι παρομοίασε τον ιό του δαμαλισμού με τη σύφιλη, ξεκινώντας μια διαμάχη που θα κρατούσε έως τον 20ό αιώνα. μικρογραφία|Ο εξάχρονος Χένρι Ουίλκιν, ασθενής με [[ευλογιά, η οποία εξαλείφθηκε παγκοσμίως ως αποτέλεσμα των υποχρεωτικών εμβολιασμών]] Υπήρχαν εύλογες ανησυχίες από υποστηρικτές του εμβολιασμού σχετικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητά του, αλλά αυτές επισκιάστηκαν από τη γενική κατακραυγή, ιδίως όταν άρχισε να καθιερώνεται νομοθετικά ο υποχρεωτικός εμβολιασμός. Η αιτία αυτών των αντιδράσεων ήταν ότι ο εμβολιασμός ξεκίνησε πριν την ανάπτυξη των εργαστηριακών μεθόδων ελέγχου της παραγωγής και καταγραφής των επιπτώσεων. Το εμβόλιο μεταφερόταν αρχικά από το μπράτσο ενός εμβολιασμένου στο μπράτσο του επόμενου και αργότερα ξεκίνησε η παραγωγή του στο δέρμα ζώων. Υπό αυτές τις συνθήκες, η βακτηριολογική στειρότητα ήταν αδύνατη. Επιπλέον, έως το τέλος του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού δεν υπήρχαν μέθοδοι αναγνώρισης πιθανών παθογόνων. Αργότερα αποδείχθηκε ότι μέσω του εμβολιασμού είχαν μεταδοθεί ασθένειες όπως για παράδειγμα ερυσίπελας, φυματίωση, τέτανος και σύφιλη. Το τελευταίο, αν και σπάνιο – εκτιμάται σε 750 περιπτώσεις σε 100 εκατομμύρια εμβολιασμούς – προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον. Πολύ αργότερα, ο Τσαρλς Κρέιτον, ένας από τους σημαντικότερους αντιεμβολιαστές, υποστήριξε ότι το ίδιο το εμβόλιο προκαλούσε σύφιλη και έγραψε ένα βιβλίο για το θέμα αυτό. Στη συνέχεια, καθώς άρχισαν να εμφανίζονται κρούσματα ευλογιάς σε εμβολιασμένα άτομα, οι υποστηρικτές του εμβολιασμού επισήμαναν ότι τα κρούσματα αυτά παρουσίαζαν συνήθως ήπια συμπτώματα και εμφανίζονταν αρκετά χρόνια μετά τον εμβολιασμό. Με τη σειρά τους, οι αντίπαλοι του εμβολιασμού επεσήμαναν ότι αυτό ερχόταν σε αντίθεση με την πεποίθηση του Τζέννερ ότι ο εμβολιασμός παρείχε πλήρη προστασία. Οι απόψεις των αντιεμβολιαστών, ότι ο εμβολιασμός ήταν επικίνδυνος και αναποτελεσματικός, οδήγησαν στη δημιουργία δυναμικών αντιεμβολιαστικών κινημάτων στην Αγγλία όταν θεσπίστηκε νομοθεσία για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό.