cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιερώνυμος των Συρακουσών
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πάππο του Ιέρωνα Β΄ το 215 π.Χ.. Ήταν μόλις 15 ετών και ανέβηκε στον θρόνο σε μία στιγμή πλήρη κινδύνου, καθώς μετά τη μάχη των Καννών (216 π.Χ.) οι Ρωμαίοι, που είχαν ηττηθεί από τους Καρχηδονίους, ήταν έντρομοι και οι πιο πολλές πόλεις της Σικελίας είχαν συνταχθεί με τους Ρωμαίους. Τώρα ένα μεγάλο τμήμα των Συρακουσίων ήταν διατεθειμένο να αφήσει τους Ρωμαίους συμμάχους τους για χάρη των Καρχηδονίων, ωστόσο ο ηλικιωμένος Ιέρων Β΄ δεν είχε κλονιστεί στην πίστη του. Ο νεαρός εγγονός είχε ήδη δώσει σημεία ανικανότητας, αν όχι βλάβης, πράγμα που αναστάτωσε τον πάππο του και τον έκανε να εμπιστευτεί την κηδεμονία τού Ιερώνυμου σε ένα συμβούλιο 15 ατόμων, μεταξύ των οποίων οι δύο γαμβροί του Ανδρανόδωρος και Ζώιππος. Αλλά οι σύμβουλοι γρήγορα απογοητεύτηκαν από τις φιλοδοξίες τού Ανδρανόδωρου, ο οποίος -για να απαλλαγεί από την παρέμβαση των συναδέλφων του- έπεισε τον νεαρό βασιλιά να αναλάβει ο ίδιος τα ηνία της διακυβέρνησης. Πρώτα ο Ανδρανόδωρος παραιτήθηκε από σύμβουλος και τον ακολούθησαν και οι άλλοι. Έτσι ο Ιερώνυμος έγινε υποχείριο των δύο θείων του, που ήταν ευνοϊκοί με τη συμμαχία των Καρχηδονίων, και τού Θράσωνος, που διατηρούσε επιρροή στις αποφάσεις τού νεαρού βασιλιά. Ο τελευταίος σύντομα κατηγορήθηκε για συνωμοσία και απαμακρύνθηκε από τη θέση του.
Σούρικεν
Τα Shuriken ήταν συμπληρωματικά όπλα στο σπαθί ή διάφορα άλλα όπλα στο οπλοστάσιο ενός σαμουράι, αν και συχνά είχαν σημαντικό τακτικό αποτέλεσμα στη μάχη. Η τέχνη του χειρισμού του shuriken είναι γνωστή ως shurikenjutsu και διδασκόταν ως δευτερεύον μέρος του προγράμματος σπουδών πολεμικών τεχνών πολλών διάσημων σχολών, όπως Yagyū Shinkage-ryū, Tenshin Shōden Katori Shintō-ryū, Ittō-ryū, Kukishin-ryū, και Togakure-ryū.
Ιερώνυμος των Συρακουσών
Βιογραφία
Ο Ιερώνυμος έστειλε πρέσβεις στον Αννίβα, που με τη σειρά του έστειλε απεσταλμένους τον Ιπποκράτη και τον Επικύδη, τους οποίους υποδέχθηκαν με μεγάλες τιμές. Από την άλλη μεριά, οι αντιπρόσωποι τού Άππιου Κλαύδιου, Ρωμαίου πραίτωρα στη Σικελία, αντιμετωπίστηκαν με τη μεγαλύτερη περιφρόνηση και ήταν προφανές, ότι ο Ιερώνυμος προετοιμαζόταν για εχθροπραξίες. Πρώτα έστειλε πρεσβεία στην Καρχηδόνα για τη σύναψη ειρήνης, με τον όρο ότι ο ποταμός Ιμέρα θα ήταν το σύνορο Συρακουσίων και Καρχηδονίων· με δεύτερη πρεσβεία ζήτησε όλη τη Σικελία. Οι Καρχηδόνιοι αποδέχθηκαν κάθε αίτημα, θέλοντας να εξασφαλίσουν τη συμμαχία του προς το παρόν. Ο Ιερώνυμος συγκέντρωσε στρατό 15.000 ανδρών με σκοπό να λάβει τις περιοχές, που ήθελε. Απέστειλε τον Ιπποκράτη και τον Επικύδη για να ακούσουν τις απόψεις των πολιτών στις πόλεις που ήταν υποκείμενες στη Ρώμη. Όμως το 214 π.Χ., κάποια στιγμή που ο βασιλιάς βρισκόταν στους Λεοντίνους, μία ομάδα συνωμοτών με αρχηγό τον Δειναμένη, έπεσε επάνω του και τον πλήγωσε θανάσιμα, πριν οι φρουροί του προλάβουν να τον σώσουν.
Σούρικεν
Bo-shuriken
Το Bo-shuriken είναι ένα όπλο ρίψης που αποτελείται από μια ευθεία ακίδα από σίδηρο ή χάλυβα, συνήθως τετράπλευρη αλλά μερικές φορές στρογγυλή ή οκταγωνική σε τομή. Ορισμένα παραδείγματα έχουν σημεία και στα δύο άκρα. Το μήκος κυμαίνεται από 12 έως 21 εκατοστά (5–81⁄2 ίντσες) και το μέσο βάρος από 35 έως 150 γραμμάρια (1,2–5,4 ουγγιές). Δεν πρέπει να συγχέονται με το kunai, το οποίο είναι ένα εργαλείο που ωθεί και μαχαιρώνει που μερικές φορές πετιέται.
Ιερώνυμος των Συρακουσών
Ο χαρακτήρας της εξουσίας του
Η εξουσία του κράτησε 13 μήνες και ήταν σε εντυπωσιακή αντίθεση με εκείνη τού πάππου του. Μεγαλωμένος με τις βλαπτικές και διεφθαρμένες επιρροές της Αυλής, ήδη εκ φύσεως ασθενής και βίαιος, έδειξε στους πολίτες, ότι ήταν ένας παιδαριώδης τύραννος. Από την ανάρρησή του αφέθηκε στην επιρροή κολάκων, η οποία τον οδήγησε σε περιπέτειες. Χρησιμοποίησε αμέσως το εξωτερικό, πομπώδες μεγαλείο της βασιλείας, που ο Ιέρων Β΄ είχε αποφύγει επιμελώς. Βυθίστηκε στην πολυτέλεια και την αποτρόπαια ακολασία, όμως ταυτόχρονα ήταν ακράτητα σκληρός στους ύποπτους για συνωμοσία. Ο Πολύβιος αμφιβάλλει για τις εκφράσεις αυτές· πράγματι, μάλλον είναι υπερβολές των συγγραφέων, αλλά ο σκεπτικισμός του δεν δικαιολογείται πλήρως. Μεταξύ άλλων περιπτώσεων, που δείχνουν την περιφρόνησή του για τη δημόσια ευπρέπεια, αναφέρεται, ότι νυμφεύτηκε μία ιερόδουλη, που της έδωσε τον τίτλο και τις τιμές της βασίλισσας. Οι υπερβολές τού μετέπειτα Ελεγάβαλου, με τον οποίο ομοιάζει τόσο, δείχνουν, ότι δεν πρέπει να θεωρούμε απίστευτες τις πράξεις του Ιερώνυμου.
Σούρικεν
Bo-shuriken
Τα Bo-shuriken κατασκευάζονταν από μια μεγάλη ποικιλία καθημερινών αντικειμένων και ως εκ τούτου ήρθαν σε πολλά σχήματα και μεγέθη. Μερικοί πήραν τα ονόματά τους από τα υλικά από τα οποία κατασκευάστηκαν, όπως kugi-gata (μορφή νυχιού), hari-gata (μορφή βελόνας) και tantō-gata (μορφή μαχαιριού). Μερικά ονομάστηκαν από ένα αντικείμενο παρόμοιας εμφάνισης, όπως hoko-gata (μορφή δόρατος), matsuba-gata (μορφή πευκοβελόνας). ενώ άλλα έχουν ονόματα που είναι καθαρά περιγραφικά, όπως kankyuto (μορφή εργαλείου διάτρησης), kunai-gata (μορφή εργαλείου χρήσεως) ή teppan (μεταλλική πλάκα) και biao (καρφίτσα).
Ιερώνυμος των Συρακουσών
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Συρακούσιοι
Σκουντερία Φερράρι
Επιδόσεις
Ο Μίχαελ Σουμάχερ είναι ο πιο επιτυχημένος οδηγός της ομάδας. Εντάχθηκε στην ομάδα τη σεζόν του 1996 και αναχώρησε το 2006, αφού κέρδισε πέντε πρωταθλήματα οδηγών και 72 γκραν-πρι με την ομάδα της Φερράρι. Οι τίτλοι του ήρθαν συνεχόμενοι από το 2000 έως το 2004. Περιλαμβανομένων των συνεχόμενων τίτλων στο κατασκευαστών που κέρδισε η Φερράρι από το 1999 έως το 2004, αυτή ήταν η πιο επιτυχημένη περίοδος της ομάδας.
Σούρικεν
Bo-shuriken
Άλλα αντικείμενα όπως φουρκέτες, kogata (χρησιμοποιημένο μαχαίρι) και ξυλάκια πετάχτηκαν με τον ίδιο τρόπο όπως το bo-shuriken, αν και δεν συνδέονταν με κάποια συγκεκριμένη σχολή shurikenjutsu.
Σκουντερία Φερράρι
Επιδόσεις
Οι παγκόσμιοι πρωταθλητές Σεμπάστιαν Φέτελ και Κίμι Ραϊκόνεν είναι οι δύο κύριοι πιλότοι της Φερράρι στους αγώνες Φόρμουλα 1 για το 2016.
Σούρικεν
Bo-shuriken
Η προέλευση του bo-shuriken στην Ιαπωνία είναι ακόμα ασαφής παρά τη συνεχιζόμενη έρευνα. Αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι το shurikenjutsu ήταν μια μυστική τέχνη και επίσης λόγω του γεγονότος ότι σε όλη την πρώιμη ιαπωνική ιστορία υπήρχαν πολλοί ανεξάρτητοι εκφραστές της ικανότητας της ρίψης μακριών, λεπτών αντικειμένων. Η παλαιότερη γνωστή αναφορά σε σχολείο που διδάσκει shurikenjutsu είναι στο Ganritsu Ryu, που δραστηριοποιήθηκε τον 17ο αιώνα. Αυτό το σχολείο χρησιμοποιούσε ένα μακρύ, λεπτό εργαλείο με βολβώδες κεφάλι, που πιστεύεται ότι προέρχεται από το βέλος. Τα σωζόμενα παραδείγματα λεπίδων που χρησιμοποιούνται από αυτό το σχολείο φαίνεται να συνδυάζουν το σχήμα ενός βέλους με αυτό μιας βελόνας που χρησιμοποιείται παραδοσιακά στην ιαπωνική δερματίνη και την κατασκευή πανοπλιών.
Υπάρχουν προηγούμενες αναφορές σε γραπτά αρχεία - όπως το Osaka Gunki (大阪軍記, τα στρατιωτικά αρχεία της Οσάκα) - για το τυπικό μαχαίρι και το κοντό ξίφος που ρίχνονται στη μάχη. Ο Miyamoto Musashi λέγεται ότι κέρδισε μια μονομαχία πετώντας το κοντό ξίφος του στον αντίπαλό του, σκοτώνοντάς τον.
Σκουντερία Φερράρι
Πρωταθλήματα οδηγών
Η Φερράρι κατέχει ένα ρεκόρ με 15 πρωταθλήματα οδηγών:
Σούρικεν
Hira shuriken/shaken
Διάφοροι τύποι shuriken στο Μουσείο Iga-ryū Ninja
Σκουντερία Φερράρι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Σούρικεν
Hira shuriken/shaken
Το Hira-shuriken μοιάζει γενικά με τη δημοφιλή αντίληψη του shuriken. Κατασκευάζονται από λεπτές, επίπεδες πλάκες μετάλλου που προέρχονται από μια ποικιλία πηγών, όπως το hishi-gane (νομίσματα), το kugi-nuki (ξυλουργικά εργαλεία), τα καρούλια και το senban (αφαίρεση νυχιών).
Συχνά έχουν μια τρύπα στο κέντρο και διαθέτουν μια αρκετά λεπτή λεπίδα ακονισμένη κυρίως στην άκρη. Οι τρύπες προέρχονται από την πηγή τους σε αντικείμενα που είχαν τρύπες—παλιά νομίσματα, ροδέλες και εργαλεία αφαίρεσης καρφιών. Αυτό αποδείχτηκε βολικό για τον χρήστη shuriken, καθώς τα όπλα μπορούσαν να αρθρωθούν σε μια χορδή ή πείρο στη ζώνη για μεταφορά, και η τρύπα είχε επίσης αεροδυναμικά και βαρυτικά αποτελέσματα που βοηθούσαν την πτήση της λεπίδας.
Χρήση
Οι στόχοι Shuriken ήταν κυρίως τα πιο εκτεθειμένα μέρη του σώματος: τα μάτια, το πρόσωπο, τα χέρια ή τα πόδια. Το shuriken μερικές φορές εκτοξευόταν με τρόπο που έσφαζε τον αντίπαλο με ένα χτύπημα και ταξίδευε, χάνοντας τον, αφήνοντάς τον μπερδεμένο σχετικά με την αιτία του τραύματος.
Τα Shuriken, ειδικά τα hira-shuriken, χρησιμοποιήθηκαν επίσης με καινοτόμους τρόπους - μπορούσαν να ενσωματωθούν στο έδαφος, τραυματίζοντας όσους τα πατούσαν (παρόμοια με ένα caltrop), τυλιγμένα σε φιτίλι για να ανάψουν και να πεταχτούν για να προκαλέσουν φωτιά ή να τυλιχτούν μέσα ένα πανί εμποτισμένο με δηλητήριο και αναμμένο για να καλύψει μια περιοχή με ένα σύννεφο δηλητηριώδους καπνού. Θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως όπλο χειρός σε μάχες στενής μάχης.
Υπάρχουν αναφορές ότι το shuriken είναι επικαλυμμένο με δηλητήριο, το οποίο προοριζόταν είτε ως όπλο ρίψης είτε για να αφεθεί σε εμφανές σημείο για να το παραλάβει ένα θύμα. Άλλες αναφορές δείχνουν ότι το shuriken μπορεί να είχε θαφτεί σε βρωμιά ή περιττώματα ζώων και να αφέθηκε να φιλοξενεί το βακτήριο Clostridium tetani - εάν το σημείο εισχωρούσε αρκετά βαθιά στο θύμα, τα βακτήρια που μεταφέρθηκαν στο τραύμα θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια ανίατη τότε λοίμωξη από τέτανο.
Τα Shuriken είναι απλά όπλα, αλλά η ιστορική τους αξία έχει αυξηθεί. Σε αντίθεση με τα πολύτιμα katana και άλλα όπλα με λεπίδες, οι αντίκες shuriken δεν διατηρούνται συχνά καλά, κυρίως λόγω της αναλώσιμης φύσης τους.
Σήμερα
Τα σύγχρονα shuriken είναι συνήθως κατασκευασμένα από ανοξείδωτο χάλυβα και διατίθενται στο εμπόριο σε πολλά καταστήματα μαχαιριών στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική ή μέσω Διαδικτύου. Είναι παράνομη η κατοχή ή η μεταφορά τους σε ορισμένες χώρες, όπως το Βέλγιο, η Ολλανδία, ο Καναδάς, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο (κατασκευή, πώληση, διανομή και εισαγωγή). Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ορισμένες πολιτείες τις απαγορεύουν (π.χ. Καλιφόρνια, Ιντιάνα, Νέα Υόρκη) ενώ άλλες τις επιτρέπουν. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να επιτρέπονται αλλά εξακολουθούν να υπόκεινται σε ειδική τοπική νομοθεσία. Ενδέχεται να ζητηθεί από τους ιδιοκτήτες να διαθέτουν πιστοποιητικό κατοχής μαχαιριών.
Κατηγορία:Όπλα
Λάσκος ΙΙ (περιπολικό)
Η πυραυλάκατος ΤΠΚ Αντιπλοίαρχος Λάσκος ΙΙ (Ρ-20, πρώην Ρ-50) είναι ένα από τα τέσσερα παρόμοιου τύπου (αδελφά) σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδας: «Λάσκος ΙΙ», «Μπλέσσας ΙΙ, «Μυκόνιος» και΅«Τρουπάκης».
Ιστορικό
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Construction mecaniques de Normandie (CMN) του Χερβούργου, στη Νορμανδία της Γαλλίας. Το σκάφος είχε παραγγελθεί από την Ελληνική Κυβέρνηση το 1974. Στις 6 Ιουλίου 1976 παρελήφθη στο ναυπηγείο από τον Πλωτάρχη Μ. Λογοθέτη και στις 30 Απριλίου 1977 κατέπλευσε στην Ελλάδα.
Το «Λάσκος ΙΙ» πήρε το όνομά του προς τιμήν του Κυβερνήτη του Υ/Β «Κατσώνης» Βασίλη Λάσκου, ο οποίος φονεύθηκε την 14η Σεπτεμβρίου 1943 στη θαλάσσια περιοχή Σκιάθου – Πηλίου, σε πολεμική δράση εναντίον του εχθρού. Ο Β. Λάσκος προήχθη σε Πλοίαρχο μετά θάνατον «επ' ανδραγαθία» στις 4 Δεκεμβρίου 1943, με αναδρομική ισχύ από 14 Σεπτεμβρίου 1943.
Η πυραυλάκατος «Λάσκος» —όπως και τα αδελφά της πλοία— υποβλήθηκε σε εκτεταμένες εργασίες εκσυγχρονισμού των συστημάτων της (πρόγραμμα Εκσυγχρονισμός Μέσης Ζωής), οι οποίες ολοκληρώθηκαν στα Ναυπηγεία Ελευσίνας την 22α Απριλίου 2008.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά πλοία
Λαϊκό Κόμμα της Ζανζιβάρης και της Πέμπα
Το Λαϊκό Κόμμα της Ζανζιβάρης και της Πέμπα (Zanzibar and Pemba People's Party, ZPPP) ήταν εθνικιστικό, κυριαρχούμενο από Αφρικανούς, πολιτικό κόμμα στη Ζανζιβάρη. Το ZPPP σε συνασπισμό με το κυριαρχούμενο από Άραβες Εθνικιστικό Κόμμα της Ζανζιβάρης (ZNP) κυβέρνησε το νησί από το 1961 έως το 1964. Το κόμμα ήταν το μικρότερο από τα τρία πολιτικά κόμματα στα νησιά (το τρίτο ήταν το Κόμμα Αφρο-Σιράζι) Με τον σχηματισμό συνασπισμού με το ZNP to 1961 εξώθησαν το ASP στην αντιπολίτευση. Η πολιτική του ήταν συντηρητική και δεν έρχονταν σε αντιπαράθεση με τους Άραβες, κυρίως γιατί η βάση του ήταν στην Πέμπα και όχι στην Ζανζιβάρη
Αλποχώρι Ηλείας
Το Αλποχώρι είναι χωριό και έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας του Νομού Ηλείας. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ιαρδάνου του Δήμου Πύργου. Το Αλποχώρι απέχει 8,5 χιλιόμετρα από τον Πύργο και περίπου 5 χιλιόμετρα από την θάλασσα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 216 μόνιμους κατοίκους.
Τοπική Κοινότητα Αλποχωρίου
Η ομώνυμη Τοπική Κοινότητα αποτελείται από τους οικισμούς Αλποχώρι (216 μόνιμοι κάτοικοι), Καπανδρίτι (35 μόνιμοι κάτοικοι) και τα Χανάκια (469 μόνιμοι κάτοικοι). Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 8,524 χμ² (2011). Ο οικισμός Αλποχώρι έχει υψόμετρο 118 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας ενώ τα Χανάκια μόλις 57 μέτρα. Παλαιότερα μεγάλο μέρος των κατοίκων του τότε δημοτικού διαμερίσματος έμενε στο Αλποχώρι, αλλά μετακινήθηκε στα Χανάκια εξαιτίας της καλύτερης συγκοινωνίας καθώς από εκεί διέρχεται η εθνική οδός Πύργου - Πατρών - Αθηνών ενώ από το Αλποχώρι απέχει 1,5 χιλιόμετρο. Από το χωριό αυτό κατάγεται ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ανδρούσης Κωνσταντίνος Παναγιωτακόπουλος. Η πλειοψηφία των κατοίκων ασχολούνται με τη γεωργία και ειδικότερα με την καλλιέργεια των ελαιόδεντρων,από τα οποία βρίθει το χωριό. Άνηκε στον πρώην δήμο Ιάρδανου ο οποίος προσαρτήθηκε στο δήμο Πύργου. Το χωριό γνώρισε ιδιαίτερη άνθιση καθώς ήταν πλούσια η παραγωγή του "μαύρου χρυσού", ήτοι της σταφίδας και της βιομηχανικής τομάτας, για την οποία πλήθος εμπόρων εξέφραζε ενδιαφέρον.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Αθλητισμός
Το 1978 ιδρύθηκε ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Αετός Αλποχωρίου, ο οποίος σήμερα αγωνίζεται στην Α2' κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος. Έδρα του συλλόγου είναι το κοινοτικό γήπεδο το οποίο ονομάζεται Τσαούσειο προς τιμήν του Διονύσιου Τσαούση ο οποίος δώρησε τον χώρο το 1978.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ιαρδάνου Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Νομός Σανταρέμ
Ο Νομός του Σανταρέμ (πορτογαλικά: Distrito de Santarém) είναι νομός της Πορτογαλίας, που βρίσκεται στην Κεντρική Περιφέρεια της χώρας. Έδρα και μεγαλύτερη πόλη του νομού είναι το Σανταρέμ.
Ο νομός είναι ο τρίτος μεγαλύτερος στην Πορτογαλία, με έκταση 6.747 χλμ2 και πληθυσμό 475.344 κατοίκους (70 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο).
Δήμοι
Ο νομός περιλαμβάνει τους ακόλουθους 21 δήμους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Πορτογαλίας
Κανό Εϊτόκου
thumb|right|300px|Άνδρες παίζουν [[Γκο, του Κανό Ειτόκου ]] Ο Κανό Εϊτόκου (狩野 永徳), 16 Φεβρουαρίου 1543 - 12 Οκτωβρίου 1590) ήταν Ιάπωνας ζωγράφος που έζησε την περίοδο Αζούτσι-Μομογιάμα και ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος της Σχολής Κανό.
Βιογραφία
Συνεργαζόμενος με τον πατέρα του Σοέι (1519-92), ο Εϊτόκου ζωγράφισε τις επιφάνειες των τοίχων του επισκόπου στο Τζουκόιν, μέρος του Ζεν μοναστικού συμπλέγματος του Νταιτοκούτζι στο Κυότο. Ζωγράφισε την οροφή του κάστρου Αζούτσι, του κάστρου της Οζάκα και της κατοικίας του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι.
Το έργο του
Η πιο σημαντική του συνεισφορά στη σχολή Κανό ήταν το μνημειώδες στυλ τάιγκα, το οποίο ανέπτυξε. Χαρακτηριζόταν από τολμηρές και γρήγορες πινελιές με έμφαση στο προσκήνιο των έργων του. Οι φιγούρες του είναι σχεδόν πάντα μεγαλύτερες σε σχέση με την έκταση του πίνακα. Σύμφωνα με την Ιστορία της Ιαπωνικής ζωγραφικής του δισέγγονού του Κανό Εϊνό, ο Εϊτόκου κατάφερε να συνδυάσει την παραδοσιακή τέχνη και να μετουσιώσει στα έργα του την τόλμη και γενναιότητα των μεγάλων πολεμιστών της εποχής του Όντα Νομπουνάγκα και Τογιοτόμι Χιντεγιόσι.
Δυστυχώς, τα περισσότερα από τα έργα του καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Κώστας Λαγωνίδης
Ο Κώστας Λαγωνίδης είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής.Αγωνιζόταν στο χώρο της μεσαίας γραμμής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε την 1η Ιουλίου του 1965 στον Παντελεήμονα Κιλκίς και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία από την Ξάνθη.Το καλοκαίρι του 1987 έκανε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του καθώς πήρε μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ,στον οποίο αγωνίστηκε επί σειρά ετών καταφέρνοντας να γίνει βασικό στέλεχος της ομάδας.Τον Δεκέμβριο του 1995 μεταγράφηκε στον Ηρακλή όπου αγωνίστηκε για 1,5 χρόνο.Μετά τον Ηρακλή είχε ένα σύντομο πέρασμα από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς προτού επιστρέψει στον ΠΑΟΚ όπου και έκλεισε την καριέρα του το 1999.Μετά το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε αρχικά ως μέλος του τεχνικού τιμ του ΠΑΟΚ ενώ τώρα είναι προπονητής του Πολυκάστρου.
Ο Λαγωνίδης υπήρξε 4 φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδος.Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 15 Νοεμβρίου του 1988 στην νίκη με 3-0 επί της Ουγγαρίας όπου μάλιστα κατάφερε να πετύχει και το μοναδικό του γκολ με το εθνόσημο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Λ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Πολυκάστρου
Φοίνιξ Φιλμ
Η Φοίνιξ Φιλμ ήταν μια ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1961 από τον σκηνοθέτη Κώστα Ανδρίτσο και τον Κώστα Τζορμπατζίδη. Η εταιρεία παρήγαγε συνολικά 12 ταινίες μέχρι το 1966 εκ των οποίων 8 από αυτές τις σκηνοθέτησε ο Ανδρίτσος, ενώ τις 3 τελευταίες ταινίες της 1966 η Φοίνιξ Φιλμ τις συμπαρήγαγε με την Ιωαννίδης Φιλμ. Η ταινία «Το κάθαρμα» (1963) υπήρξε η πιο εμπορική επιτυχία της Φοίνιξ Φιλμ η οποία έκοψε συνολικά 364.009 εισητήρια.
Παραγωγή
Στον παράκατω πίνακα αναφέρονται το έτος παραγωγής, ο τίτλος της ταινίας, ο σκηνοθέτης ,η θέση στο box office και τέλος ο αριθμός εισητηρίων που έκοψε η κάθε ταινία κατά την διάρκεια της κυκλοφορίας της στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές εταιρίες παραγωγής ταινιών Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας
Σκιός
Ο σκιός (Sciaena umbra) είναι ψάρι του γένους σκιαίνη, που ζει σε ρηχά νερά και αμμώδη πυθμένα. Αλιεύεται με σκοπό την κατανάλωσή του από τους ανθρώπους, ειδικά στη Μεσόγειο.
Εξάπλωση
μικρογραφία|Μεγαλόσωμος σκιός|alt=|αριστερά Ο σκιός απαντάται στον Ανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό, από τη Μάγχη μέχρι τη Σενεγάλη και στο Πράσινο Ακρωτήριο, συμπεριλαμβανομένων των Καναρίων Νήσων. Επίσης στη Μεσόγειο Θάλασσα, στη Μαύρη Θάλασσα και στη Θάλασσα Αζόφ.
Βιότοπος
Ζει σε βάθη μεταξύ 5 και 200 μ. και κυρίως πάνω από βραχώδεις και αμμώδεις υποστρώματα, ενώ ζει και σε ποταμούς.
Περιγραφή
Ο Σκιός έχει μήκος μεταξύ 30 και 40 εκ. αλλά μπορεί να φτάσει τα 60. Έχει μια επίπεδη κοιλιά και έντονα τοξωτή πλάτη, που του δίνει ένα εύκολα αναγνωρίσιμο σχήμα, το σώμα συμπιέζεται πλευρικά και το μεγάλο, οριζόντιο στόμα φτάνει στο επίπεδο του ματιού και περιέχει οδοντωτά δόντια. Τα ραχιαία πτερύγια και το περικομμένο ουραίο πτερύγιο είναι κίτρινα με μαύρο περίγραμμα. Το σώμα είναι γκρι με λάμψεις από χρυσό και ασήμι. Το βάρος του κοιμαίνεται από 0,2 - 3,5 κιλά με σπανιότερες συλλήψεις ψαριών βάρους 5 - 5,5 κιλών.
Αλιεία
Ο δκιός είναι \εμπορικό είδος σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου να το εκμεταλλεύεται. Αλιεύεται κυρίως με Υποβρύχια αλιεία και δίχτυα και είναι εκτεταμένα εκτεθειμένη στην αλιεία κατά τη διάρκεια των ωοτοκικών συγκεντρώσεων στα στόμια των εκβολών ποταμών.Επισης αλιεύεται με καθετή από τη βάρκα και με casting από την ακτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περκόμορφα Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Πτωματοφάγα ζώα
Χάτζιμε Ταμπάτα
Ο Χάτζιμε Ταμπάτα (ιαπωνικά: 田畑 端, Χέπμπορν: Tabata Hajime) είναι Ιάπωνας σκηνοθέτης βιντεοπαιχνιδιών που εργαζόταν στην Square Enix.
Καριέρα
Όταν φοιτούσε στο γυμνάσιο, έπαιξε ένα ιστορικό βιντεοπαιχνίδι ρόλων της Koei και τότε φαντάστηκε για πρώτη φορά πόσο διασκεδαστικό θα ήταν να έφτιαχνε το δικό του παιχνίδι. Την τελευταία του χρονιά στο κολέγιο, έκανε αιτήσεις για εργασία όχι μόνο στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών, αλλά και σε άλλα μέσα τέχνης όπως τα ντοκιμαντέρ, την τηλεόραση και τις ταινίες. Εργάστηκε σε αρκετούς εκδότες βιντεοπαιχνιδιών πριν την πρόσληψή του στην Square Enix, η οποία του έδωσε εμπειρία στη δημιουργία παιχνιδιών δράσης, arcades, και ρόλων.
Square Enix
Στα επακόλουθα του σεισμού και τσουνάμι του Τοχόκου το 2011, η παγκόσμια έκρηξη υποστήριξης για την Ιαπωνία επηρέασε και τη Square Enix, λόγω γραμμάτων από τους φανς για το τότε επερχόμενο Final Fantasy Type-0, όπου ενθάρρυναν τον Ταμπάτα να κάνει κάτι ξεχωριστό για τους ίδιους και αυτούς που ζούσαν δύσκολες στιγμές.
Παρόν
Ο Ταμπάτα εργάστηκε ως σκηνοθέτης του Final Fantasy XV, παίρνοντας τη θέση του Τετσούγια Νομούρα, μία αλλαγή που ανακοινώθηκε το Σεπτέμβριο του 2014. Προηγουμένως ήταν συν-σκηνοθέτης του παιχνιδιού. Κατά τη διάρκεια της δουλειάς του στο Final Fantasy XV, ο Ταμπάτα αστειεύτηκε για το φορτωμένο του πρόγραμμα, λέγοντας πως συνήθως κοιμάται μόνο τρεις ώρες. Η εμπειρία του προηγουμένως ήταν στις φορητές κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών, ενώ ανέφερε πως είναι ενθουσιασμένος που δουλεύει σε συστήματα κονσολών, και έτσι βοηθά τους παίκτες να μπουν ακόμη πιο βαθιά στις εμπειρίες τους. Ωστόσο, αποσύρθηκε από την Square Enix στις 31 Οκτωβρίου 2018, αφήνοντας ανολοκλήρωτο το Final Fantasy XV και την Luminous Productions.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Square Enix
Εθνικιστικό Κόμμα της Ζανζιβάρης
Το Εθνικιστικό Κόμμα της Ζανζιβάρης (Zanzibar Nationalist Party, ZNP) ήταν εθνικιστικό πολιτικό κόμμα στη Ζανζιβάρη κυριαρχούμενο από Άραβες. Το Εθνικιστικό Κόμμα σε συνασπισμό με το Λαϊκό Κόμμα της Ζανζιβάρης και της Πέμπα (Zanzibar and Pemba People's Party, ZPPP), το οποίο κυριαρχούνταν από αφρικανούς, κυβέρνησε το νησί από το 1961 έως το 1964.
Λαχάρ
thumb|250px|Λαχάρ που προκλήθηκε από έκρηξη του ινδονησιακού ηφαιστείου [[Γκαλουγκούνγκ το 1982.]] Τα λαχάρ είναι λασπορροές από ηφαιστειακά αναβλήματα, που αποτελούνται από πυροκλαστικά υλικά αναμεμιγμένα με υγρό υλικό, συνήθως νερό. Τα υλικά αυτά κινούνται καθοδικά στις πλαγιές και τις κοιλάδες των ηφαιστείων και αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες. Τα λαχάρ αναφέρονται επίσης και ως λασποροές (mudflows) ή ροές συντριμμιών (debris flows). Ο όρος προέρχεται από την Ινδονησιακή γλώσσα.
Ιδιότητες
Τα λαχάρ συνδέονται σχεδόν πάντοτε με στρωματοηφαίστεια, διότι αυτά εκρήγνυνται βίαια και δημιουργούν πυροκλαστικές ροές. Επιπλέον, οι ψηλοί και απότομοι κώνοι τους είτε καλύπτονται από χιόνια, είτε έχουν στον κρατήρα κάποια λίμνη, είτε αποτελούνται από χαλαρά πυροκλαστικά υλικά που διαβρώνονται εύκολα, είτε τέλος τα πρανή τους εσωτερικά είναι ασταθή λόγω της αλλοίωσης από υδροθερμικά ρευστά.
Τα λαχάρ είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα διότι έχουν πυκνότητα και συμπεριφορά υγρού τσιμέντου και μεταφέρουν υλικά μεγέθους από στάχτη και χαλίκια μέχρι ογκόλιθους με διάμετρο μεγαλύτερη από 10 μέτρα. Το πιο καταστροφικό λαχάρ προκλήθηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου Νεβάδο ντελ Ρουίς στην Κολομβία στις 13 Νοεμβρίου 1985, όταν μια μικρή έκρηξη προκάλεσε ένα τεράστιο λαχάρ που κάλυψε τη πόλη Αρμέρο και προκάλεσε 23.000 - 25.000 θανάτους.
Αίτια
Μία ηφαιστειακή έκρηξη μπορεί να προκαλέσει άμεσα ή έμμεσα τη δημιουργία ενός ή περισσοτέρων λαχάρ. Τα λαχάρ δημιουργούνται με διάφορους τρόπους:
Πηγές
Κατηγορία:Ηφαιστειολογία Κατηγορία:Γεωλογικοί κίνδυνοι
Ιπποκράτης Ιορδάνογλου
Ο Ιπποκράτης Ιορδάνογλου του Χρυσάφη (Εσκισεχίρ), 1909 - Λονδίνο, 16 Δεκεμβρίου 1977) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής και υπουργός. Από το 1963 ως το 1964 ήταν πρόεδρος του ΠΑΟΚ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Εσκή Σεχίρ της Μικράς Ασίας και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και διορίστηκε δικηγόρος στη Θεσσαλονίκη το 1932. Το 1946 και το 1949 εξελέγη μέλος του Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Άσκησε το δικηγορικό λειτούργημα ως το 1974.
Εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά στις εκλογές του 1963 και επανεξελέγη το 1964. Ήταν υπουργός Εμπορίου στην κυβέρνηση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου από τις 3 Απριλίου 1967 ως τις 21 Απριλίου του ίδιου χρόνου, οπότε η κυβέρνηση ανατράπηκε από τη χούντα. Μετά τη Μεταπολίτευση κέρδισε τις εκλογές του 1974 με τη Νέα Δημοκρατία και με 19.248 σταυρούς προτίμησης. Στην κυβέρνηση του Καραμανλή υπήρξε υπουργός Γεωργίας (21 Νοεμβρίου 1974 - 10 Σεπτεμβρίου 1976) και έπειτα Εσωτερικών (10 Σεπτεμβρίου 1976 - 21 Οκτωβρίου 1977).
Στις εκλογές του 1977 δεν ήταν υποψήφιος, καθώς υπέφερε από προβλήματα υγείας. Πέθανε από καρδιακή προσβολή, στο Λονδίνο, όπου νοσηλευόταν, το 1977, λίγο μετά την αποχώρησή του από την κυβέρνηση. Η σορός του μεταφέρθηκε αεροπορικώς από το Λονδίνο στη συμπρωτεύουσα. Κηδεύτηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1977, με τιμές υπουργού εν ενεργεία και με δαπάνη του Δημοσίου από το ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:ΠΑΟΚ
Νησί Νόρφολκ
Κυβέρνηση
Διοικητής του νησιού είναι ο Γκάρι Ντάγκλας Χαρντγκρέιβ από την 1η Ιουλίου 2014. Ανώτερος υπουργός ήταν ο Λάιλ Ντένις Σνελ (Lisle Denis Snell) από τις 20 Μαρτίου 2013 ως τις 17 Ιουνίου 2015. Η Μελίσα Γουόρντ ήταν η πρόεδρος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου από τις 17 Ιουνίου 2015 ως τον Ιούλιο του 2016 και εκτελεστικός διευθυντής ο Πίτερ Γκέσλινγκ από τις 24 Ιουνίου 2015. Δήμαρχος ανέλαβε η Ρόμπιν Έλινορ Άνταμς, στις 6 Ιουλίου 2016. Στο νησί δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα. Η Νομοθετική Συνέλευση του νησιού απαρτίζεται από 9 έδρες και εκλέγεται από το λαό με θητεία που δεν υπερβαίνει τα 3 χρόνια.
Δημοψήφισμα 2015
Στις 19 Μαρτίου 2015 ανακοινώθηκε ότι θα ανακληθεί η αυτοδιοίκηση του νησιού από την Κοινοπολιτεία και θα αντικατασταθεί από ένα τοπικό συμβούλιο με την πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας να παρέχει τις υπηρεσίες στο νησί. Ένας από τους λόγους που δόθηκαν ήταν ότι το νησί ποτέ δεν είχε καταφέρει να είναι αύταρκες και ότι η Κοινοπολιτεία δαπανούσε πολλά χρήματα για τη χρηματοδότησή του. Μόνο το 2015 οι δαπάνες έφτασαν τα 12,5 εκατ. $.
Η Νομοθετική Συνέλευση του Νόρφολκ αποφάσισε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την πρόταση, που διενεργήθηκε στις 8 Μαΐου 2015. Οι ψηφοφόροι ερωτήθηκαν για το εάν θα μπορούσαν ελεύθερα να αποφασίσουν για το καθεστώς του νησιού τους, την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική τους ανάπτυξη και να συμβουλευτούν μέσω ενός δημοψηφίσματος για το μελλοντικό μοντέλο κυβέρνησης του Νησιού Νόρφολκ προτού εκείνες οι αλλαγές ενεργοποιηθούν από το αυστραλιανό κοινοβούλιο. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν το ηχηρό «ναι» με 68% των ψήφων και επιβεβαιώθηκε η βούληση των κατοίκων του νησιού να αποφασίσουν ελεύθερα για την πολιτική και πολιτιστική τους ανάπτυξη και όχι να τους επιβληθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Νησιά της Ωκεανίας
Τρόντχαϊμ
right|thumb|280px|Πανοραμική θέα του Τρόντχαϊμ τον χειμώνα. Το Τρόντχαϊμ (νορβηγικά: Trondheim, ενώ Trondhjem, Τροντχέμ στη διάλεκτο της πόλης που έχει κρατήσει την παλιότερη δανέζικη ονομασία), παλαιότερα Κάουπανγκεν και Νίνταρος είναι πόλη και δήμος στην περιφέρεια Τρέντελαγκ της Νορβηγίας. Έχει πληθυσμό 198.219 (09/30/2019) και είναι ο τρίτος σε πληθυσμό δήμος της Νορβηγίας, αν και η τέταρτη μεγαλύτερη αστική περιοχή. Το Τρόντχαϊμ βρίσκεται στη νότια όχθη του ομώνυμου φιόρδ στην εκβολή του ποταμού Nίντελβα. Στην πόλη δεσπόζουν το Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας (NTNU), το Ίδρυμα Επιστημονικής και Βιομηχανικής Έρευνας (SINTEF), το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Σ. Ολαφ και άλλα ιδρύματα με τεχνολογικό προσανατολισμό.
Ο οικισμός ιδρύθηκε το 997 ως εμπορικός σταθμός και ήταν πρωτεύουσα της Νορβηγίας κατά την εποχή των Βίκινγκ μέχρι το 1217. Από το 1152 έως το 1537 η πόλη ήταν έδρα της Καθολικής Αρχιεπισκοπής του Νίνταρος και από τότε παρέμεινε η έδρα της Λουθηρανικής Επισκοπής και του Καθεδρικού Ναού του Νίνταρος. Έγινε δήμος το 1838. Ο σημερινός δήμος χρονολογείται από το 1964, όταν το Τρόντχαϊμ συγχωνεύτηκε με τα Μπύνεσετ, Λέινστραντ, Στρίντα και Tίλερ.
Η πόλη είναι έδρα του Περιφερειάρχη της περιφέρειας Τρέντελαγκ, αλλά όχι διοικητικό κέντρο, που είναι το Στέινκγερ. Αυτό έγινε για να καταστήσει την περιφέρεια πιο αποτελεσματική και όχι πολύ συγκεντρωτική, καθώς το Τρέντελαγκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη περιφέρεια της Νορβηγίας.
Ονόματα και ετυμολογία
Η πόλη πήρε αρχικά το όνομά της από τον Όλαφ Τρίγκβασον. Επί μακρόν ονομαζόταν Nidaros ( Στόμιο του ποταμού Νιντ) ή Niðaróss στην Αρχαία Νορδική γραφή, αλλά ονομαζόταν επίσης kaupangr ("πόλη") ή, πιο συγκεκριμένα, kaupangr í Þrndheimi ("η πόλη στην περιοχή "Þrδndheimr", δηλαδή το Τρέντελαγκ). Στον ύστερο Μεσαίωνα οι άνθρωποι άρχισαν να ονομάζουν την πόλη ακριβώς Þróndheimr. Κατά τη Δανονορβηγική περίοδο, τα χρόνια που ήταν επαρχιακή πόλη στα ενωμένα βασίλεια της Δανίας-Νορβηγίας, το όνομα της πόλης γραφόταν Trondhjem.
Το Τρόντχαϊμ ονομαζόταν για λίγα χρόνια Drontheim κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ως γερμανικό εξώνυμο.
Από παλιά το Trondheimen υποδηλώνει την περιοχή γύρω από το Φιορδ του Τρόντχαϊμ. Η γράφει Trondhjem απορρίφθηκε επίσημα, αλλά πολλοί ακόμα την προτιμούν.
Ιστορία
Το Τρόντχαϊμ ονομάστηκε Κάουπανγκεν (Αγγλικά: αγορά ή τόπος συναλλαγών) από τον Βασιλιά των Βίκινγκ Όλαφ Τρίγκβασον το 997. Λίγο αργότερα ονομάστηκε Νίνταρος. Στην αρχή χρησιμοποιείτο συχνά ως στρατιωτικό ανάχωμα του Βασιλιά Ολαφ Α΄ και στη συνέχεια ως έδρα του βασιλιά και ήταν η πρωτεύουσα της Νορβηγίας μέχρι το 1217.
Ανθρωποι έχουν ζήσει στην περιοχή εδώ και χιλιάδες χρόνια, όπως μαρτυρούν τα σκαλίσματα στα βράχια στην κεντρική Νορβηγία, οι πολιτισμοί Nέστβετ και Λίχουλτ και ο πολιτισμός των Αγγείων με τα Κορδόνια. Στην αρχαιότητα οι βασιλιάδες της Νορβηγίας ανακηρύσσονταν στο Ερετινγκετ (συνέλευση του Ερα) στο Τρόντχαϊμ, όπου συνέρχονταν όλοι οι ελεύθεροι άνδρες από την εκβολή του Ποταμού Nίντελβα. Εδώ ανακηρύχθηκε βασιλιάς ο Χάραλντ Χορφάγκρε (865-933), όπως και ο γιος του Χάακον Α΄, ο επονομαζόμενος «ο Αγαθός». Η μάχη του Κάλβσκινετ έλαβε χώρα στο Τρόντχαϊμ το 1179: ο Βασιλιάς Σβερ Σίγκουρντσον και οι πολεμιστές του Μπίρκεμπεινερ νίκησαν τον Ερλιγκ Σκάκε (ανταγωνιστή του θρόνου). Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι οι περίφημοι σκακιστές του Λέβις, κομμάτια σκακιού του 12ου αιώνα, λαξευμένα από ελεφαντόδοντο θαλάσσιου ίππου που βρέθηκαν στις Εβρίδες και είναι σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο, μπορεί να έχουν κατασκευαστεί στο Τρόντχαϊμ.
Το Τρόντχαϊμ ήταν η έδρα του Αρχιεπισκόπου του Νίνταρος και όλης της Νορβηγίας από το 1152, που έδρευε στο Αρχιεπισκοπικό Ανάκτορο. Λόγω της εισαγωγής του Λουθηρανικού Προτεσταντισμού το 1537 ο τελευταίος Αρχιεπίσκοπος, Ολαφ Ενγκελμπρεκτσον, αναγκάστηκε να φύγει από την πόλη για τις Κάτω Χώρες, όπου πέθανε στο Λιρ του σημερινού Βελγίου.
Η πόλη έχει βιώσει αρκετές μεγάλες πυρκαγιές. Δεδομένου ότι μεγάλο μέρος της πόλης ήταν κατασκευασμένο από ξύλινα κτίρια, πολλές από τις πυρκαγιές προκαλούσαν σοβαρές ζημιές. Μεγάλες πυρκαγιές κατέστρεψαν την πόλη το 1598, το 1651, το 1681, το 1708, δύο φορές το 1717, το 1742, το 1788, το 1841 και το 1842. Ωστόσο αυτές ήταν μόνο οι χειρότερες και υπήρξαν αρκετές μικρότερες πυρκαγιές στην πόλη. Η πυρκαγιά του 1651 κατέστρεψε το 90% όλων των κτιρίων εντός των ορίων της πόλης. Η πυρκαγιά του 1681 οδήγησε σε σχεδόν πλήρη ανοικοδόμηση της πόλης, υπό την εποπτεία του στρατηγού Γιόχαν Κάσπαρ φον Σίσινιον, καταγόμενου από το Λουξεμβούργο. Δημιουργήθηκαν φαρδιές λεωφόροι όπως η Munkegata, δημιουργήθηκαν χωρίς να ληφθούν υπόψη δικαιώματα ιδιοκτησίας, προκειμένου να αναχαιτισθεί η επόμενη φωτιά. Εκείνη την εποχή η πόλη είχε πληθυσμό κάτω των 10.000 κατοίκων, με τους περισσότερους να ζουν στην περιοχή του κέντρου.
Μετά τη Συνθήκη του Ρόσκιλντε στις 26 Φεβρουαρίου 1658, το Τρόντχαϊμ και το υπόλοιπο Τρέντελαγκ, έγινε για λίγο σουηδικό έδαφος, αλλά η περιοχή ανακτήθηκε 10 μήνες αργότερα. Η σύγκρουση επιλύθηκε τελικά με τη Συνθήκη της Κοπεγχάγης στις 27 Μαΐου 1660. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το Τρόντχαϊμ κατεχόταν από τη Ναζιστική Γερμανία από τις 9 Απριλίου 1940, την πρώτη ημέρα της εισβολής στη Νορβηγία, μέχρι το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη, στις 8 Μαΐου 1945. Η Γερμανική δύναμη εισβολής αποτελείτο από το καταδρομικό Admiral Hipper, 4 αντιτορπιλικά και 1700 άνδρες των Αυστριακών Ορεινών δυνάμεων. Εκτός από μια παράκτια πυροβολαρχία που άνοιξε πυρ, δεν υπήρξε αντίσταση στην εισβολή στις 9 Απριλίου στις 5 π.μ. Στις 14 και 17 Απριλίου Βρετανικές και Γαλλικές δυνάμεις αποβιβάσθηκαν κοντά στο Τρόντχαϊμ σε μια αποτυχημένη προσπάθεια απελευθέρωσης του Τρόντχαϊμ στο πλαίσιο της επιχείρησης Νάμσος. [12] Κατά τη διάρκεια της κατοχής στο Τρόντχαϊμ ζούσε ο διαβόητος Νορβηγός πράκτορας της Γκεστάπο Χένρι Ρίναν, που ενεργούσε από μια κοντινή βίλα και διείσδυε σε ομάδες της Νορβηγικής Αντίστασης. Η πόλη και οι πολίτες της υπέστησαν επίσης άγρια καταστολή από τις κατοχικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της επιβολής στρατιωτικού νόμου τον Οκτώβριο του 1942. Την περίοδο αυτή οι Γερμανοί μετέτρεψαν την πόλη και τα περίχωρά της σε μεγάλη βάση υποβρυχίων (που περιελάμβανε την κατασκευή ενός καταφυγίου) και μελετούσαν ένα σχέδιο για την κατασκευή μιας νέας πόλης 300.000 κατοίκων, του Nordstern ("Βόρειο Αστρο"), 15 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Τρόντχαϊμ, κοντά στους υγροβιότοπους του Εισαντ στα περίχωρα του δήμου Μέλχους. Αυτή η νέα μητρόπολη επρόκειτο να συνοδευτεί από μαζική επέκταση της ήδη υπάρχουσας ναυτικής βάσης, που έμελλε να γίνει το πρωταρχικό μελλοντικό οχυρό του Γερμανικού Kriegsmarine. Σήμερα υπάρχουν λίγα απομεινάρια αυτού του τεράστιου κατασκευαστικού σχεδίου.
Ιστορία του Δήμου
Η πόλη Τρόντχαϊμ έγινε δήμος την 1η Ιανουαρίου 1838. Την 1η Ιανουαρίου 1864, μέρος της Στρίντα (πληθυσμός: 1.229) συγχωνεύθηκε με το Τρόντχαϊμ. Στη συνέχεια, την 1η Ιανουαρίου 1893, ένα άλλο τμήμα της Στρίντα (πληθυσμός: 4.097) προσαρτήθηκε στο Τρόντχαϊμ. Την 1η Ιανουαρίου 1952 προσαρτήθηκε στο Τρόντχαϊμ η περιοχή Λάντε της Στρίντα (πληθυσμός 2.230). Την 1η Ιανουαρίου 1964 πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη δημοτική συγχώνευση: οι γειτονικοί δήμοι Λέινστραντ (πληθυσμός 4.193), Μπύνεσετ (πληθυσμός 2.049), Στρίντα (πληθυσμός 44.600) και Tίλερ (πληθυσμός: 3.595) συγχωνεύθηκαν όλοι με τον δήμο του Τρόντχαϊμ (πληθυσμός: 56.982), που σχεδόν διπλασίασε τον πληθυσμό του. . Η προσάρτηση του Κλέμπου (πληθυσμός: 6.050) στο Τρόντχαϊμ έχει προγραμματιστεί για την 1η Ιανουαρίου 2020.
Θυρεός και σφραγίδα
Ο θυρεός χρονολογείται από τον 13ο αιώνα. Στα αριστερά υπάρχει ένας αρχιεπίσκοπος με τη ράβδο και τη μίτρα του σε μια αψίδα της εκκλησίας. Στα δεξιά ένας στεφανωμένος βασιλιάς που κρατάει ζυγαριά σε μια αψίδα του κάστρου. Αυτές οι δύο εικόνες στηρίζονται σε μια βάση που σχηματίζει ένα τόξο. Κάτω από αυτό το τόξο υπάρχουν τρία ανδρικά κεφάλια που συμβολίζουν τη θέση της πόλης ως πρώτης πρωτεύουσας της Νορβηγίας και τόπου διαμονής του αρχιεπισκόπου. Η ζυγαριά συμβολίζει τη δικαιοσύνη και το μοτίβο βασίζεται στην πολιτική φιλοσοφία του 13ου αιώνα, όπου η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ βασιλιά και εκκλησίας ήταν ένα σημαντικό ζήτημα. Οι τρεις κεφαλές στο κάτω μέρος μπορεί να συμβολίζουν το δημοτικό συμβούλιο. Το μοτίβο είναι μοναδικό στην εραλδική των δήμων της Νορβηγίας, αλλά παρόμοια μοτίβα συναντάμε και σε άλλες πόλεις-επισκοπές στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το σχέδιο του θυρεού, που υιοθετήθηκε το 1897 και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται σήμερα, έγινε από τον Χόκον Θόρσεν.
Εβραϊκή ιστορία
Δείτε επίσης: Συναγωγή Trondheim Εβραίοι άρχισαν να εγκαθίστανται στο Τρόντχαϊμ το 1880, μετά την αλλαγή του νορβηγικού συντάγματος το 1851, που παρείχε στους Εβραίους την άδεια να εγκατασταθούν στη Νορβηγία. Η πρώτη συναγωγή του Τρόντχαϊμ ιδρύθηκε το 1899 και μια νεώτερη το 1925. Το 1900 ζούσαν στο Τρόντχαϊμ 119 Εβραίοι, που είχαν γίνει 260 το 1940. Το ναζιστικό καθεστώς δήμευσε τη συναγωγή το 1941 και τη χρησιμοποίησε για στρατιωτικούς σκοπούς. Τον Ιανουάριο του 1942 τα δελτία ταυτότητας των Εβραίων σφραγίστηκαν με το γράμμα "J" και οι δημεύσεις άρχισαν να γίνονται όλο και πιο συνηθισμένες. Λίγο αργότερα οι Εβραίοι από το Τρόντχαϊμ άρχισαν να μεταναστεύουν στη Σουηδία. Οι υπόλοιποι στάλθηκαν στο Άουσβιτς τον Οκτώβριο του 1942. Το 1945, μετά το τέλος του πολέμου, περίπου 80 Εβραίοι επέστρεψαν στην πόλη. Από τα 135 άτομα που απεστάλησαν στο Άουσβιτς μόνο πέντε επέστρεψαν στη Νορβηγία. Δεν είναι σαφές αν και πόσοι άλλοι επιβίωσαν. Η συναγωγή επισκευάσθηκε το 1947. Τον Μάιο του 1997 άνοιξε στο Τρόντχαϊμ ένα εβραϊκό μουσείο. Στις αρχές του 21ου αιώνα ζούσαν στο Τρόντχαϊμ 120 Εβραίοι.
Γεωγραφία
Το Τρόντχαϊμ βρίσκεται εκεί όπου ο ποταμός Νίντελβα συναντά το Φιορδ του Τρόντχαϊμ με ένα εξαιρετικό λιμάνι και προστατευμένη θέση. Ο ποταμός συνήθως ήταν αρκετά βαθύς για τα περισσότερα σκάφη του Μεσαίωνα. Μια χιονοστιβάδα με λάσπη και πέτρες τον κατέστησε λιγότερο πλωτό και κατέστρεψε εν μέρει το λιμάνι στα μέσα του 17ου αιώνα. Το ψηλότερο σημείο του δήμου είναι ο λόφος Στόρχεϊα, 565 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στο καλοκαιρινό ηλιοστάσιο ο ήλιος ανατέλλει στις 03:00 και δύει στις 23:40, αλλά παραμένει οριακά κάτω από τον ορίζοντα - δεν υπάρχει σκοτάδι (δεν υπάρχει ανάγκη για τεχνητό φωτισμό σε εξωτερικούς χώρους) από τις 23 Μαΐου ως τις 19 Ιουλίου υπό συνθήκες χωρίς σύννεφα. Στο χειμωνιάτικο ηλιοστάσιο ο ήλιος ανατέλλει στις 10:01, παραμένει οριακά πάνω από τον ορίζοντα (το μεσημέρι είναι 3 μοίρες και κάτι πάνω από τον ορίζοντα) και δύει στις 14:31.
Πανίδα
Η πόλη έχει διάφορους υγροτόπους-ενδιαιτήματα, όπως το Gaulosen. Ο πύργος παρατήρησης επιτρέπει την παρατήρηση πτηνών και παρέχει πληροφορίες για τη ζωή τους.
Παρά το γεγονός ότι η Τρόντχαϊμ είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Νορβηγίας, μπορεί να δει κανείς άγρια ζώα. ενυδρίδες και κάστορες ζουν στο Νίντελβα και στο Μπύμαρκα. Ασβοί και αλεπούδες δεν είναι σπάνιο θέαμα. Αλκες και ελάφια συχνάζουν στους λόφους που περιβάλλουν την πόλη και μπορεί να τριγυρίζουν και μέσα σ' αυτή, ειδικά τον Μάιο, όταν τα μονοετή φεύγουν από τις μητέρες τους ή στα τέλη του χειμώνα, όταν η τροφή σπανίζει στα χιονοσκέπαστες ψηλότερες περιοχές. Από το 2002 έως το 2017 ζούσε στο Μπύμαρκα ένας αδηφάγος.
Αστικό τοπίο και αξιοθέατα
Το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου της πόλης του Τρόντχαϊμ είναι διάσπαρτα με μικρά ειδικευμένα καταστήματα. Ωστόσο η κύρια εμπορική περιοχή είναι συγκεντρωμένη γύρω από τους πεζόδρομους Nordre gate (Βόρειος δρόμος), Olav Tryggvasons gate και Thomas Angells gate, ενώ και το υπόλοιπο κέντρο της πόλης διαθέτει τα πάντα, από παλιές, καθιερωμένες εταιρείες μέχρι νέα, μοντέρνα και τρέντι καταστήματα. Στα μέσα και στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ανακαινίστηκε η περιοχή που περιβάλλει τα παλιά κτίρια και τις δεξαμενές των ναυπηγείων της μη λειτουργούσας πλέον ναυπηγικής βιομηχανίας Trondhjems mekaniske Værksted της στο Νέντρε Ελβεχαβν και τα παλιά βιομηχανικά κτίρια κατεδαφίστηκαν για να ανοίξουν δρόμο για οικιστικά συγκροτήματα. Δημιουργήθηκε επίσης ένα εμπορικό κέντρο, γνωστό ως Solsiden (Η Πλευρά του Ηλιου). Πρόκειται για μια δημοφιλή οικιστική και εμπορική περιοχή, ειδικά για τους νέους.
Το DORA 1 είναι μια Γερμανική βάση υποβρυχίων που φιλοξένησε τον 13ο Στολίσκο Υποβρυχίων κατά την κατοχή της Νορβηγίας τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σήμερα τα καταφύγια (των υποβρυχίων) στεγάζουν διάφορα αρχεία, μεταξύ άλλων της πόλης, του πανεπιστήμιου και του κράτους. Πιο πρόσφατα το DORA 1 έχει χρησιμοποιηθεί ως χώρος συναυλιών.
Μύκονος (πόλη)
Η Μύκονος, γνωστή και ως Χώρα, είναι ελληνική πόλη που βρίσκεται στο νησί της Μυκόνου. Ανήκει διοικητικά στο Δήμο Μυκόνου του Νομού Κυκλάδων. Η πόλη έχει πληθυσμό 3.783 (το 2011). Η πόλη της Μυκόνου είναι η πρωτεύουσα της Μυκόνου και του Δήμου Μυκόνου.
Τρόντχαϊμ
Αστικό τοπίο και αξιοθέατα
Το Φρούριο Κρίστιανσεν, χτισμένο το 1681-1684, βρίσκεται σε ένα λόφο στα ανατολικά του Τρόντχαϊμ. Αναχαίτισε τους Σουηδούς εισβολείςτο 1718, αλλά παροπλίστηκε το 1816 από τον Πρίγκιπα του Στέμματος Αντιβασιλέα Κάρολο Ιωάννη.
Μύκονος (πόλη)
Η πόλη της Μυκόνου βρίσκεται στη δυτική ακτή της Μυκόνου και περιβάλλεται από φυσικό όρμο του λιμανιού. Είναι η μεγαλύτερη αρχή στο νησί και το κύριο λιμάνι. Τα αξιοθέατα της πόλης περιλαμβάνουν την εκκλησία της Παναγίας Παραπορτιανής, μια τυπική κυκλαδική αρχιτεκτονική και τους παλιούς ανεμόμυλους. Στην όχθη της πόλης, υπάρχει μια περιοχή που ονομάζεται "Μικρή Βενετία", τα σπίτια της οποίας είναι κτισμένα ακριβώς στη θάλασσα με ενετικό τρόπο. Υπάρχει ένα βενετσιάνικο κάστρο στο λόφο. Στην πόλη στεγάζεται επίσης το Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκόνου. Η πόλη (Χώρα) της Μυκόνου είναι κατασκευασμένη με τέτοιον τρόπο, ώστε να διατηρείται αναλλοίωτη η κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική.
Τρόντχαϊμ
Αστικό τοπίο και αξιοθέατα
Ένα άγαλμα του Όλαφ Τρίγκβασον, ιδρυτή του Τρόντχαϊμ, βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της πόλης, τοποθετημένο στην κορυφή ενός οβελίσκου. Η βάση του αγάλματος είναι επίσης ένα ηλιακό ρολόι.
Μύκονος (πόλη)
Η Δημοτική Κοινότητα Μυκονίων περιλαμβάνει εκτός από την πόλη της Μυκόνου τα χωριά Άγιος Ιωάννης Διακόφτης, Άγιος Στέφανος, Μπάος, Αρμένικος, Κλουβάς, Ορνός, Πλατύς Γιαλός, Πλιντρί, Ψαρού και Τούρλος και τα νησιά Δήλος, Μπάος, Καβούρας, Κρομμύδι, Πράσο,Μαρμαρονήσι και Σφοντήλι. Ο συνολικός πληθυσμός της κοινότητας είναι 8.397. Το αεροδρόμιο της Μυκόνου βρίσκεται πιο κεντρικά και νότια της Μυκόνου.
Κατηγορία:Μύκονος
Τρόντχαϊμ
Αστικό τοπίο και αξιοθέατα
Το Στίφτσγκόρντεν είναι η βασιλική κατοικία στο Τρόντχαϊμ, που κατασκευάστηκε αρχικά το 1774 από τη Σεσίλιε Κρίστινε Σέλερ. Με 140 δωμάτια και 4.000 τετραγωνικά μέτρα, είναι ίσως το μεγαλύτερο ξύλινο κτίριο στη Βόρεια Ευρώπη και έχει χρησιμοποιηθεί από βασιλείς και τους επισκέπτες τους από το 1800.
Ένα άγαλμα του Λέιφ Έρικσον βρίσκεται στην παραλία, κοντά στο κτίριο των παλιών τελωνείων, τις εγκαταστάσεις των κρουαζιερόπλοιων και το νέο κολυμβητήριο. Το άγαλμα είναι ένα αντίγραφο, το πρωτότυπο βρίσκεται σε μια μαρίνα του Σιάτλ.
Καθεδρικός Ναός του Νίνταρος
Ο Καθεδρικός Ναός του Νίνταρος και το Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο βρίσκονται δίπλα-δίπλα στη μέση του κέντρου της πόλης. Ο καθεδρικός ναός, που η κατασκευή του ξεκίνησε το 1070, είναι το σημαντικότερο γοτθικό μνημείο στη Νορβηγία και ήταν το σημαντικότερο χριστιανικό προσκύνημα της Βόρειας Ευρώπης κατά τον Μεσαίωνα με προσκυνηματικές διαδρομές που οδηγούσαν εκεί από το Όσλο της νότιας Νορβηγία και από τις περιοχές Γέμτλαντ και Βέρμλαντ της Σουηδίας. Σήμερα είναι ο βορειότερος μεσαιωνικός καθεδρικός ναός στον κόσμο και ο δεύτερος σε μέγεθος στη Σκανδιναβία.
Κατά τον Μεσαίωνα και πάλι μετά την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας το 1814 ο Καθεδρικός Ναός του Νίνταρος ήταν η εκκλησία της στέψης των βασιλιάδων της Νορβηγίας. Ο Βασιλιάς Χάακον Ζ΄ ήταν ο τελευταίος μονάρχης που στέφθηκε εκεί, το 1906. Από τον Βασιλιά Όλαφ Ε΄ το 1957 η στέψη αντικαταστάθηκε από τη χειροτονία. Το 1991 ο σημερινός Βασιλιάς Χάραλντ Ε΄ και η Βασίλισσα Σόνια χειροτονήθηκαν στον καθεδρικό ναό. Στις 24 Μαΐου 2002 η κόρη τους Πριγκίπισσα Μάρθα παντρεύτηκε τον συγγραφέα Αρι Μπεν στον καθεδρικό ναό.
Άλλες εκκλησίες
Η Λουθηρανική Εκκλησία της Νορβηγίας έχει 21 εκκλησίες στον Δήμο του Τρόντχαϊμ. Ανήκουν όλες στην Επισκοπή του Νίνταρος, που εδρεύει στο Τρόντχαϊμ στον ομώνυμο Καθεδρικό Ναό. Πολλές από τις εκκλησίες είναι εκατοντάδων ετών, με δύο από αυτές προ περίπου 1.000 ετών.
Ο Sankt Olav domkirke είναι ο Ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός του Τρόντχαϊμ.
Μουσεία
Το Μουσείο Τεχνών του Τρόντχαϊμ έχει την τρίτη μεγαλύτερη δημόσια συλλογή έργων τέχνης της Νορβηγίας, κυρίως νορβηγική τέχνη των τελευταίων 150 ετών. Το Εθνικό Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών διαθέτει μια μεγάλη συλλογή διακοσμητικών τεχνών και σχεδίων, συμπεριλαμβανομένων μεγάλου αριθμού ταπισερί της Νορβηγίδας καλλιτέχνιδας ταπετσαρίας Χάνα Ρύγκεν, καθώς και τη μοναδική μόνιμη έκθεση ιαπωνικής τέχνης της Νορβηγίας. Το Σβέρεσμποργκ, ονομαζόμενο επίσης Σιών από το κάστρο του Βασιλιά Δαβίδ στην Ιερουσαλήμ, ήταν μια οχύρωση που χτίστηκε από το Σβερ Σίγκουρντσον. Είναι πλέον ένα υπαίθριο μουσείο, που αποτελείται από περισσότερα από 60 κτίρια. Το κάστρο χτίστηκε αρχικά το 1182-1183, αλλά δεν διατηρήθηκε για πολύ, καθώς κάηκε τελείως το 1188. Ωστόσο η Σβερεσάγκα υποδηλώνει ότι είχε αποκατασταθεί ήδη το 1197.
Το Μουσείο Επιστημών του Τρόντχαϊμ (Νορβηγικά: Vitensenteret i Trondheim) είναι ένα επιστημονικό κέντρο χειρωνακτικών πειραμάτων. Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Αρχαιολογίας ανήκει στο Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστημών και Τεχνολογίας. Υπάρχουν επίσης αρκετά μικρά μουσεία ιστορίας, επιστημών και φυσικής ιστορίας, όπως το Ναυτικό Μουσείο του Τρόντχαϊμ, το Οπλοστάσιο, δίπλα στο Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο, το Εθνικό Μουσείο Ρίνγκβε μουσικής και μουσικών οργάνων, ο Βοτανικός Κήπος Ρίνγκβε, το Μουσείο Τραμ του Τρόντχαϊμ και το Εβραϊκό Μουσείο, που συστεγάζεται με τη συναγωγή της πόλης, που είναι μεταξύ των βορειότερων στον κόσμο.
Το Rockheim (Det nasjonale opplevelsessenteret for pop og rock, Εθνικό Κέντρο Ερευνας για την Ποπ και τη Ροκ) εγκαινιάσθηκε στην Αποβάθρα τον Αύγουστο του 2010. Βρίσκεται μέσα σε μια παλιά αποθήκη, αλλά χαρακτηρίζεται από μια εύκολα αναγνωρίσιμη στέγη σε σχήμα κιβωτίου, που είναι διακοσμημένο με χιλιάδες μικροσκοπικά φώτα που αλλάζουν σε διάφορα χρώματα και μοτίβα και αποτελεί ορόσημο της πόλης - ειδικά στα σκοτεινά χειμωνιάτικα βράδια.
Φυλακή
Η Φυλακή Βόλαν (νορβηγικα: Vollan kretsfengsel) ήταν φυλακή κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής κατοχής της Νορβηγίας, τόσο για αιχμαλώτους πολέμου όσο και για εγκληματίες. Η φυλακή αυτή δεν θεωρείτο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Σε ένα κατάλογο των αιχμαλώτων πολέμου στη Νορβηγία, πολλοί κρατούμενοι καταγράφηκαν στο Βόλαν. Ένας από τους ρόλους της ήταν ως στρατόπεδο διέλευσης πολιτικών κρατουμένων. Πολλοί κρατούμενοι μεταφέρονταν από το Βόλαν στο Φρούριο Κρίστιανσεν, όπου εκτελούνταν. Οι φυλακισμένοι στο Βόλαν ανακρίνονταν στο ξενοδοχείο Mission του Τρόντχαϊμ. Ορισμένοι επίσης ανακρίνονταν από τον Χένρυ Ρίναν και τη συμμορία του. Το 1971 έκλεισε μετά τη κατασκευή της φυλακής του Τρόντχαϊμ στο Τούνγκα όπνετ.
Δημοτικό συμβούλιο
Το δημοτικό συμβούλιο (Bystyret) του Τρόντχαϊμ αποτελείται από 67 εκπροσώπους που εκλέγονται κάθε τέσσερα χρόνια. Πριν από το 2011 υπήρχαν 85 μέλη του δημοτικού συμβουλίου, αλλά ο αριθμός αυτός μειώθηκε σε 67 το 2011. Η κατανομή των κομμάτων στο συμβούλιο έχει ως εξής:
Εκπαίδευση και έρευνα
Το Τρόντχαϊμ έχει τόσο το Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας (NTNU) με τις πολυάριθμες τεχνικές εργαστηριακές εγκαταστάσεις και τους κλάδους του, όσο και το BI-Trondheim, δορυφορικό πανεπιστήμιο της Νορβηγικής Σχολής Επιχειρήσεων (BI). Και τα δύο πανεπιστήμια δέχονται αρκετούς αλλοδαπούς φοιτητές σε ετήσια βάση και προσφέρουν διάφορες υποτροφίες.
Το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Αγίου Ολαφ, περιφερειακό νοσοκομείο για την Κεντρική Νορβηγία, βρίσκεται στο κέντρο του Τρόντχαϊμ και είναι πανεπιστημιακό, συνεργαζόμενο στενά με το Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας (NTNU) τόσο στην έρευνα όσο και στην ιατρική εκπαίδευση.
Ο SINTEF, ο μεγαλύτερος ανεξάρτητος ερευνητικός οργανισμός στη Σκανδιναβία, έχει 1.800 υπαλλήλους, από τους οποίους 1.300 βρίσκονται στο Τρόντχαϊμ. . Η Αεροπορική Ακαδημία της Βασιλικής Νορβηγικής Πολεμικής Αεροπορίας βρίσκεται στο Κουχάουγκεν του Τρόντχαϊμ.
Η Γεωλογική Υπηρεσία της Νορβηγίας βρίσκεται στο Λάντε του Τρόντχαϊμ και είναι ένας σημαντικός γεωεπιστημονικός φορέας με 220 εργαζόμενους, εκ των οποίων το 70% είναι επιστήμονες.
Το Ila skole ιδρύθηκε το 1770 και είναι το παλαιότερο δημοτικό σχολείο στο Τρόντχαϊμ.