cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ροδόσταυροι
Η "δημόσια" εμφάνιση των πρώτων Ροδοσταύρων συνέβη το 1614 όταν κυκλοφόρησε το μανιφέστο «Fama Fraternitatis», μιας άγνωστης μέχρι τότε Αδελφότητας του Ρόδου και του Σταυρού. Λίγο αργότερα ακολούθησε ένα άλλο μανιφέστο με τίτλο «Confessio Fraternitatis R+C» ή «Ομολογία της Αδελφότητας των Ροδοσταύρων». Σε αυτά τα κείμενα, οι συγγραφείς τους μιλούσαν για μία μεταρρύθμιση ολόκληρου του κόσμου, τη σύνθεση όλων των Γνήσιων Φιλοσοφικών ρευμάτων για την άνθιση μιας νέας εποχής πνευματικής επανάστασης. Το 1616 έκανε την εμφάνισή του άλλο ένα βιβλίο ανώνυμου συγγραφέα με τίτλο «Οι Χυμικοί Γάμοι του Κρίστιαν Ροζενκρόϋτς». Θεωρήθηκε ότι ανήκε στον Βαλεντίν Αντρέα ο οποίος βάσισε το έργο του στον γάμο του Φρειδερίκου του Ε’ Πρίγκηπα τη Ρηνανίας με την Ελισάβετ Στιούαρτ κόρη του Ιάκωβου του Α’ της Αγγλίας. Οι αλλαγές που συνέβησαν στην Ευρώπη της εποχής εκείνης συνέβαλαν στην διαμόρφωση του περιβάλλοντος που ενέπνευσε τον Διαφωτισμό. Στον Διαφωτισμό συντάχθηκαν αργότερα οι Ροδόσταυροι, οι Αλχημιστές κ.α.
Αργότερα ιδρύθηκε το Αόρατο Κολέγιο των Ροδοσταύρων, το οποίο πήρε επίσημη μορφή και αποτέλεσε τον πρόδρομο της σημερινής Βασιλικής Εταιρίας του Λονδίνου. Τέθηκε υπό την αιγίδα του Ιάκωβου του Α’ της Αγγλίας. Τότε όμως, αποτελούσε τον πρώτο οίκο ελεύθερης επιστήμης, κάτι που αργότερα χάθηκε, αφού εγκαταλείφθηκε ο Εσωτεριστικός του προσανατολισμός. Μετά τον πρώτο της πρόεδρό του, τον Τέκτονα και Αλχημιστή Ρόμπερτ Μόρεϋ, ανέλαβε ο Ισαάκ Νεύτων.
Η Ερμητική Παράδοση βρήκε σάρκα και οστά συμβάλλοντας στην εξέλιξη του Δυτικού κόσμου. Όπως κάποιοι σύγχρονοι Εσωτεριστές έγραψαν: «ο Ροδοσταυρισμός είναι μία έκρηξη της πανάρχαιης Εσωτερικής Παράδοσης».
Σήμερα, ο Ροδοσταυρισμός και η Ροδοσταυρική κοσμοθεωρία ενυπάρχουν στους υψηλούς βαθμούς του Μαρτινισμού, καθώς και του Παραδοσιακού Τεκτονισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις Κατηγορία:Μυστικισμός
Θάνατοι το 1927
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1927
Τίτος
Πριν γίνει Αυτοκράτορας, ο Τίτος απέκτησε φήμη ως στρατιωτικός διοικητής, υπηρετώντας υπό τον πατέρα του στην Ιουδαία κατά τον Πρώτο Ιουδαϊκό Πόλεμο.
Μητέρα του ήταν η Δομιτίλλα η Πρεσβύτερη. Είχε μία μικρότερη αδελφή, την Δομιτίλα τη νεώτερη και έναν μικρότερο αδελφό, τον μετέπειτα Αυτοκράτορα Δομιτιανό. Στο σύντομο διάστημα της Βασιλείας του (79 μέχρι 81 μ.Χ.), έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής λόγω των αυξημένων δημοσίων δαπανών του. Ήταν κατακτητής της Ιερουσαλήμ.
Έργα και ημέρες πριν αναδειχθεί Αυτοκράτορας
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη Βρετανία και τη Γερμανία, ανέλαβε τη διοίκηση μιας λεγεώνας στην Ιουδαία, υπό τις διαταγές του πατέρα του Βεσπασιανού (67 μ.Χ.). Ο Βεσπασιανός είχε σταλεί εκεί για να καταστείλει μια ακόμη εξέγερση των Ιουδαίων ως επικεφαλής των ρωμαϊκών λεγεώνων. Όταν πέθανε ο Νέρωνας, o Τίτος ανέλαβε την πλήρη διοίκηση της πολεμικής επιχείρησης, με αποτέλεσμα την κατάληψη και πλήρη καταστροφή της Ιερουσαλήμ και τη θανάτωση 1.100.000 Εβραίων. Η Αψίδα του Τίτου ανεγέρθηκε στη ρωμαϊκή αγορά προς υπενθύμιση αυτής της νίκης. Μετά τον θρίαμβο της Ιερουσαλήμ ανέλαβε τη διοίκηση της Πραιτωριανής φρουράς του Βεσπασιανού. Ταυτόχρονα απέκτησε την εξουσία του Δημάρχου, έγινε κήνσορας μαζί με τον πατέρα του (79), και επτά φορές ύπατος (μεταξύ 70 και 79). Ο Τίτος ήταν αντιδημοφιλής λόγω της εμπλοκής του, ως βοηθός του Βεσπασιανού, σε πολεμικές επιχειρήσεις και της ερωτικής σχέσης που διατηρούσε με την αδελφή του Ηρώδη Αγρίππα Β´, Βερενίκη. Η πιθανότητα επανάληψης ενός γάμου, Ρωμαίου Αυτοκράτορα με μια βασίλισσα από την ανατολή, ήταν αρνητικό γεγονός για την κοινή γνώμη, λόγω της πρότερης αρνητικής κατάληξης του γάμου της Κλεοπάτρας. Λίγο πριν την ανάρρηση του στο θρόνο ο Τίτος κατέστειλε μια συνωμοσία εναντίον του, γεγονός που δεν απέτρεψε την ομαλή και άμεση διαδοχή στο θρόνο όταν πέθανε ο πατέρας του.
Έργα και ημέρες ως Αυτοκράτορας
Ο Τίτος  υπήρξε γενναιόδωρος Αυτοκράτορας ως προς τους πολίτες του και τον εαυτό του. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι βοήθησε σημαντικά τους πληγέντες στην Καμπανία από την έκρηξη του Βεζούβιου και συνέβαλλε αποφασιστικά στην ανοικοδόμηση της Ρώμης μετά την πυρκαγιά του έτους 80 μ.Χ. Επίσης αναβάθμισε το υδραγωγείο Άκουα Κλάουντια, επέκτεινε τις Θέρμες του Αγρίππα δημόσια λουτρά της Ρώμης και ολοκλήρωσε την κατασκευή του Φλάβειου Αμφιθεάτρου γνωστού ως Κολοσσαίο το οποίο είχε ξεκινήσει επί Βεσπασιανού. Η διάρκεια των εγκαινίων διήρκεσε 100 ημέρες. Ο Τίτος αναφέρεται ως ωραίος, καλλιεργημένος και ευγενικός. Σύμφωνα με τον Σουητώνιο ήταν ο αγαπημένος του ανθρώπινου γένους.
Το τέλος
Πέθανε από φυσικά αίτια (επιδημία) και τον διαδέχτηκε ο νεώτερος του αδελφός Δομιτιανός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Φλάβιοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα της Αρχαιότητας
Φηγώδη
Τα Φηγώδη (λατ. Fagales) είνια τάξη των αγγειόσπερμων φυτών που περιλαμβάνει μερικές πολύ γνωστές και ευρέως διαδεδομένες οικογένειες φυτών όπως Σημυδοειδή, Καρυοειδή και Φηγοειδή. Συνήθως δενδρώδη ή θαμνώδη φυτά. Στην τάξη Φηγώδη κατατάσσονται 7 οικογένειες, 33 γένη και 1 175 είδη.
Ταξινόμηση
Σύμφωνα με το σύστημα του Κρόνκουιστ η τάξη των Φηγωδών περιλαμβάνει μόνο 4 οικογένειες: Σημυδοειδή (Betulaceae), Φηγοειδή (Fagaceae), Κορυλοειδή (Corylaceae) και Ticodendraceae.
Σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016) η τάξη των Φηγωδών περιλαμβάνει 7 οικογένειες:
Κλαδόγραμμα
Παρακάτω παρατίθεται το κλαδόγραμμα του κλάδου των ροδιδών που δείχνει υποθετικές συγγενικές σχέσεις της τάξεως των Φηγώδων σύμφωνα με το σύστημα APG IV (2016).
Ζήσιμος Λιβανός
Ο Ζήσιμος Λιβανός (1878 - 1955) ήταν Έλληνας νομικός.
Σον το Πρόβατο: Η Ταινία
Σον το Πρόβατο: Η Ταινία (αγγλικά: Shaun the Sheep Movie) είναι αμερικανική κωμωδία κινουμένων σχεδίων με υπολογιστή παραγωγής 2015
Ζήσιμος Λιβανός
Γεννήθηκε στο Βόλο και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.Το 1900 έδωσε εξετάσεις ενώπιον του Αρείου Πάγου και αρίστευσε μαζί με το Γεώργιο Λιβανό. Το 1931 έγινε αρεοπαγίτης και έφτασε στο αξίωμα του προέδρου του Αρείου Πάγου το 1944.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου
Σον το Πρόβατο: Η Ταινία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2015 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Aardman Animations Κατηγορία:Βρετανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Βρετανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2015
Βλάχος (ψάρι)
Το ψάρι βλάχος θεωρείται πρωτοξάδελφος του ροφού, της σφυρίδας και της στήρας αφού ανήκει στην ίδια οικογένεια των σερανιδών. Το επίσημο όνομά του είναι "Polyprion americanum" (Πολυπρίων ο αμερικανός) ή "επινέφελος γίγας" αν και σε πολλά συγγράμματα υπάρχει σύγχυση με τον ροφό σαν να αγνοείται ο βλάχος.
Το μήκος του φθάνει το 1,5 μέτρο και το βάρος του τα 120 κιλά (στις ελληνικές θάλασσες φθάνει τα 80 κιλά).Το χρώμα του είναι καφέ ομοιόμορφο ή γκριζωπό με σκόρπιες βούλες κιτρινωπές που στα μικρότερης ηλικίας είναι πυκνότερες. Γενικά το σώμα του χαρακτηρίζεται χονδρό, με το κεφάλι να αποτελεί το 1/3 του μήκους του. Τα μάτια του είναι κοντά στη κορυφή του κεφαλιού και το στόμα του με το κάτω σαγόνι να προεξέχει. Τα χείλη του είναι παχειά και φέρει δόντια κοφτερά σε διπλή σειρά. Τα βραχιακά επικαλύμματά του φθάνουν πολύ πίσω από τα μάτια του. Τα λέπια του είναι πάμπολα σε σχήμα κτενοειδές. Το ραχιαίο πτερύγιο είναι μακρύ με σκληρές αγκαθωτές ακτίνες που καταλήγουν πίσω σε στρογγυλεμένες μαλακές. Το εδρικό πτερύγιο φέρει δύο σκληρές ακτίνες άνισες ενώ η ουρά του σχεδόν στρογγυλεύει.
Ο Βλάχος, σε αντίθεση με τον ροφό που είναι πετρόψαρο, ζει μοναχικό μεν αλλά σε αμμώδεις βυθούς είναι δηλαδή βυθόψαρο και σαρκοφάγο. Οι μικρότεροι κινούνται κοπαδιαστά και φθάνουν μέχρι την επιφάνεια. Οι βλάχοι όπως και όλα τα ψάρια της οικογένειας των σερανιδών θεωρούνται από κάποιους ερευνητές ως ερμαφρόδιτα, δηλαδή συμβαίνει ν΄ αυτογονιμοποιούνται και τα αυγά τους να πλέουν στην επιφάνεια. Τρέφεται με κεφαλόποδα,και ψάρια που ζουν στα ίδια βάθη με αυτόν όπως μουσμούλια και με γαρίδες. Ζει σε βάθη 120+ μέτρων.
Αλιεία
Οι βλάχοι αλιεύονται κυρίως με τράτα, με χοντρό παραγάδι, και καμιά  φορά πιάνονται καταλάθος σε βαθειές καθετές (μπαλαδοκαθετές)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σερρανίδες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Αλιεύματα
Red Hot Chili Peppers Official Bootlegs
Τα Red Hot Chili Peppers "Official" Bootlegs είναι μία σειρά από live εμφανίσεις από τους Red Hot Chili Peppers. Ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια της I'm with You Tour (2011-2013) και της 2013–2014 Tour (2013-2014). Τα άλμπουμ είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα Live Chili Peppers σε μορφή MP3 ($9.95), ALAC και FLAC ($12.95). Κάθε σόου θα είναι διαθέσιμο 72 ώρες μετά από την προγραμματισμένη εμφάνιση.
Η μπάντα κυκλοφόρησε επίσης 2 δωρεάν EP 5 τραγουδιών ονόματι 2011 Live EP, στις 29 Μαρτίου 2012, και 2012-13 Live EP, την 1η Ιουλίου του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η εμφάνισή τους στην Ελλάδα
Κατηγορία:Δισκογραφία των Red Hot Chili Peppers
Αρχαίο Ρίο Μεσσηνίας
Το αρχαίο Ρίο Μεσσηνίας, ήταν χτισμένο στην περιοχή που βρίσκεται η σύγχρονη μεσσηνιακή κωμόπολη Κορώνη.
Ιστορία
Όταν ο Κρεσφόντης κατέλαβε τη Μεσσηνία, έχτισε την πόλη Στενύκλαρο και την έκανε πρωτεύουσά του και διαίρεσε τη Μεσσηνία σε πέντε διοικητικές περιοχές. Οι πόλεις αυτές ήταν το Στενύκλαρον, η Πύλος, το Ρίον, η Μεσόλα και η Υαμείτης (Αρχαία Υάμεια).
Τοποθεσία
μικρογραφία|Η σύγχρονη [[Κορώνη, στη θέση του αρχαίου Ρίου, αργότερα της αρχαίας Ασίνης και μετέπειτα της αρχαίας Κορώνης, η οποία μετεγκαταστάθηκε, από τη θέση που βρίσκεται το σύγχρονο Πεταλίδι Μεσσηνίας.|260x260εσ]]Στην περιοχή που βρισκόταν το αρχαίο Ρίο, θα εγκατασταθούν αργότερα έποικοι από την αρχαία Ασίνη Αργολίδας και θα δημιουργήσουν την ερχαία Ασίνη Μεσσηνίας. Μετέπειτα θα μετεγκατασταθεί στην περιοχή αυτή, η αρχαία Κορώνη, από τη θέση που βρίσκεται το σημερινό Πεταλίδι και θα εξελιχθεί στη σύγχρονη Κορώνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μεσσηνίας
Κατηγορία:Κορώνη
Μπαντικότ
μικρογραφία|250px|Μακρύρρυγχο Μπάντικοτ - Long-nosed Bandicoot Μπαντικότς, Μπάντικουτς ή Μπαντικότες είναι μια οικογένεια με πάνω από 20 είδη μικρού ή μεσαίου μεγέθους, χερσαίων, σε μεγάλο βαθμό νυχτόβιων παμφάγων μαρσιποφόρων που ανήκουν στην τάξη των πηραμελόμορφων (Peramelemorphia). Είναι ενδειμικά της περιοχή της Αυστραλίας και της Νέα Γουινέας, συμπεριλαμβανομένου του αρχιπελάγους του Μπίσμαρκ στα ανατολικά και των νησιών Σέραμ και Χαλμαχέρα στα δυτικά.
Χαρακτηριστικά
Τα μπάντικοτς φθάνουν το μήκος των 30 έως 80 εκατοστών, συμπεριλαμβανομένου της ουράς των 0 έως 30 εκατοστών. Στο σώμα είναι εύσωμα συνήθως με πυκνό τρίχωμα. Το ρύγχος τους είναι κωνικό και τα πίσω τους άκρα είναι μακρύτερα από τα μπροστινά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πηραμελόμορφα
Ψαθονήσι Πάτμου
Για συνώνυμες νησίδες δείτε το λήμμα Ψαθονήσι (αποσαφήνιση)
Το Ψαθονήσι είναι νησίδα των Δωδεκανήσων η οποία ανήκει στη συστάδα των Αρκιών, η οποία βρίσκεται στα νότια των Αρκιών και έχει έκταση 0,0538 τ.χλμ.. Έχει χαρακτηριστεί από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Falco eleonorae, Larus audouinii, Phalacrocorax aristotelis και Puffinus yelkouan. Το 2001 αναφέρεται να προσαρτάται στο δήμο Πάτμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά υπάγεται στο Δήμου Πάτμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Πάτμου Κατηγορία:Σύμπλεγμα Αρκών
Τόμας Σιούολ Άνταμς
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τ.Σ. Άνταμς γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς, παίρνοντας πτυχίο το 1896 και διδακτορικό το 1899. Το 1899 διορίσθηκε βοηθός του Υπουργού Οικονομικών του Πουέρτο Ρίκο και το 1901 εντάχθηκε στο προσωπικό του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν στο Μάντισον ως αναπληρωτής καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας. Προάχθηκε σε καθηγητή α΄ βαθμίδας το 1908.
Από το 1911 μέχρι το 1915 ο Άνταμς υπηρέτησε στην εφορία του Ουισκόνσιν και συνέταξε πολλούς από τους φορολογικούς νόμους αυτής της πολιτείας. Το 1916 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 59 ετών.
Ο Άνταμς διετέλεσε οικονομικός σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ από το 1917 μέχρι τον θάνατό του και στο πλαίσιο αυτό του αποδίδεται μεγάλο μέρος της φορολογικής πολιτικής της εποχής του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου και της μεταπολεμικής περιόδου. Υπήρξε επίσης πρόεδρος της Εθνικής Φορολογικής Ενώσεως (National Tax Association) το 1922-1923, πρόεδρος της Αμερικανικής Οικονομικής Ενώσεως το 1927 και μέλος της οικονομικής επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών από το 1929 μέχρι τον θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Συγγραφείς πολιτικών θεμάτων Κατηγορία:Καθηγητές στο Πανεπιστήμιο Γέιλ
Άντερο Βίπουνεν
Στην Φινλανδική μυθολογία ο Άντερο Βίπουνεν, (Antero Vipunen), ήταν γίγαντας, προστάτης της βαθύτερης γνώσης και της μαγείας.
Σύμφωνα με την Καλεβάλα, τον επισκέφτηκε ο Βέινεμουινεν για να του πει τις μαγικές λέξεις της γνώσης κατασκευής των βαρκών. Όταν o Άντερο Βίπουνεν όμως αρνήθηκε, ο ήρωας μπήκε στο στομάχι του, του ζήτησε να βγει έξω αλλά αυτός αρνήθηκε ζητώντας να του πει τις μαγικές λέξεις πρώτα. Τότε ο Άντερο Βίπουνεν τραγούδησε δίνοντας στον Βέινεμουινεν τη γνώση και τη μαγεία της επιστήμης. Έτσι ο Βέινεμουινεν βγήκε από το στομάχι του και κατάφερε να κατασκευάσει τη βάρκα.
Με το ίδιο όνομα υπάρχει και θεατρικό βιβλίο του Yrjö Karilas.
Κατηγορία:Φινλανδική μυθολογία
Αγχίαλος (παράκτιο βοηθητικό)
Αγχίαλος (Παράκτιο βοηθητικό - Επίτακτο) Α-303, 28
Πρώην ‘FT28’. Πρώην ‘APC65’.
Κατασκευάστηκε στις Η.Π.Α. στα Ναυπηγεία ‘Bristol Yacht Building’. Ομοίου τύπου πλοία ‘Αγχίαλος’, ‘Δίστομον’, ‘Ελασσών’, ‘Βελεστίνον’, ‘Καλάβρυτα’ και ‘Λέχοβον’. Από το 1943 στο Ελληνικό Ναυτικό. Χρησιμοποιήθηκε για μεταφορά προσωπικού και ως πλοίο ποντίσεως σημαντήρων στις επιχειρήσεις ναρκαλιείας. Εκποιήθηκε το 1963.
Κατηγορία:Ελληνικά βοηθητικά πλοία Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αγχίαλος
New Age (Μπανγκλαντές)
Η New Age είναι αγγλόφωνη ημερήσια εφημερίδα που εκδίδεται από τη Ντάκα του Μπαγκλαντές. Θεωρείται ως μια από τις πιο ειλικρινής εφημερίδες της χώρας, γνωστή για τη αντι-κατεστημενική συντακτική πολιτική. Ο Νουρούλ Καμπίρ είναι ο σημερινός εκδότης της εφημερίδας. Το 2004 τα γραφεία της εφημερίδας ερευνήθηκαν χωρίς ένταλμα από την Αστυνομία του Μπαγκλαντές. Ένας ρεπόρτερ της εφημερίδας βασανίστηκε από μέλη της υπηρεσίας επιβολής του νόμου Τάγμα Ταχείας Δράσης.
Αγχίαλος
Το όνομα Αγχίαλος μπορεί ν΄ αναφέρεται στα ακόλουθα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αλεξάνδρεια η επί του Ύφαση
Η Αλεξάνδρεια η επί του Ύφαση ιδρύθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο δύο μήνες μετά τη Μάχη του Υδάσπη, τον Ιούλιο του 326 π.Χ. ανατολικά του ποταμού Ύφαση ή Μπέας, ο οποίος είναι ο ανατολικότερος στη Πενταποταμία της Ινδίας. Η πόλη οριοθετούσε το ανατολικότερο άκρο της αυτοκρατορίας. Στην πόλη εγκαταστάθηκαν πρώην στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, άγνωστης καταγωγής. Ήταν χτισμένη κοντά στη σύγχρονη πόλη Αμριτσάρ.
Για τη ίδια την πόλη υπάρχουν λιγοστές ιστορικές αναφορές. Ωστόσο γνωρίζουμε ότι μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου η πόλη μαζί με τις υπόλοιπες Μακεδονικές κτήσεις της Ινδίας έγινε μέρος της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών. Το 304 π.Χ. η πόλη καταλήφθηκε από τον Ινδό βασιλιά Ανδρόκοττο. Το 180 π.Χ. τη πόλη καταλαμβάνει ο Δημήτριος Α΄ της Βακτρίας και γίνεται μέρος του Ελληνοϊνδικού βασιλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Νόρμαν Τζούισον
Ο Νόρμαν Φρέντερικ Τζούισον (Norman Frederick Jewison, 21 Ιουλίου 1926) είναι Καναδός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, παραγωγός και σεναριογράφος, που σταδιοδρόμησε κυρίως στις ΗΠΑ. Σκηνοθέτησε αρκετές γνωστές ταινίες και υπήρξε τρεις φορές υποψήφιος για βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες, με τα έργα Ιστορία ενός Εγκλήματος (1967), Ο βιολιστής στη στέγη (1971) και Κάτω από τη λάμψη του φεγγαριού (1987). Μερικές άλλες σημαντικές ταινίες του είναι: Ο χαρτοπαίχτης (1965), Έρχονται οι Ρώσοι (1966), Υπόθεση Τόμας Κράουν (1968), Ιησούς Χριστός, Υπέρλαμπρο Άστρο (1973), Δικαιοσύνη για όλους! (1979), Η Αγνή του Θεού (1985) και Τυφώνας: Η αληθινή ιστορία (1999).
Ο Τζούισον έχει παρουσιάσει σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά θέματα σε όλη τη σταδιοδρομία του, καθιστώντας συχνά αμφιλεγόμενα ή σύνθετα ζητήματα προσβάσιμα στο γενικό κοινό. Εκτός από τις υποψηφιότητες για «Όσκαρ» έχει στο ενεργητικό του πολλές υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα, 1 βραβείο BAFTA, την «Αργυρή `Αρκτο» για την καλύτερη σκηνοθεσία στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου του 1987 και το Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ στην 71η απονομή των Βραβείων «Όσκαρ».
Οικογένεια και σπουδές
Ο Τζούισον γεννήθηκε στο Τορόντο. Γονείς του ήταν η Ντόροθυ-Αϊρήν (Dorothy Irene, το γένος Γουήβερ) και ο Πέρσυ Τζόζεφ Τζούισον, ο οποίος διατηρούσε ένα παντοπωλείο. Ο Νόρμαν πήγε γυμνάσιο στο Malvern Collegiate Institute. Μεγαλώνοντας, ήδη από τη δεκαετία του 1930 έδειξε κλίση προς την ερμηνεία και το θέατρο. Συχνά πιστεύεται ότι είναι Εβραίος εξαιτίας του επωνύμου του και του γεγονότος ότι μετέφερε στον κινηματογράφο τον Βιολιστή στη στέγη, αλλά στην πραγματικότητα είναι, όπως και οι πρόγονοί του, Χριστιανός Προτεστάντης. Υπηρέτησε στο Βασιλικό Καναδικό Ναυτικό το 1944-1945, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και μετά την απόλυσή του ταξίδεψε στον Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου γνώρισε τις φυλετικές διακρίσεις, μια εμπειρία που επηρέασε το έργο του.
Ο Νόρμαν Τζούισον σπούδασε στο Κολέγιο Βικτωρίας του Πανεπιστημίου του Τορόντο, αποφοιτώντας το 1949. Ως φοιτητής συμμετείχε στη συγγραφή και τη σκηνοθεσία διάφορων θεατρικών παραστάσεων στο πανεπιστήμιο, αλλά και έπαιξε σε κάποιες από αυτές. Μετά την αποφοίτησή του εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου εργάσθηκε σποραδικά ως συγγραφέας κειμένων για μια παιδική τηλεοπτική εκπομπή και ως κομπάρσος στο BBC, ενώ συμπλήρωνε τα οικονομικά του με διάφορες δουλειές «του ποδαριού». Μη βρίσκοντας πλέον επαρκή απασχόληση στη Μεγάλη Βρετανία, επέστρεψε στο Καναδά στα τέλη του 1951 και έγινε μαθητευόμενος παραγωγής στον CBLT του Τορόντο, που ετοιμαζόταν τότε να ξεκινήσει τον παλαιότερο αγγλόφωνο τηλεοπτικό σταθμό του Καναδά, τον CBC.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Καναδοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας
Το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας (πολωνικά: Muzeum Narodowe w Warszawie), ευρέως γνωστή συντομογραφία ΕΜΒ, είναι εθνικό μουσείο στη Βαρσοβία, ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία στην Πολωνία και το μεγαλύτερο στην πρωτεύουσα. Περιλαμβάνει μια πλούσια συλλογή αρχαίας τέχνης (αιγυπτιακή, ελληνική, ρωμαϊκή), με περίπου 11.000 κομμάτια, μια εκτενή γκαλερί πολωνικής ζωγραφικής από τον 16ο αιώνα και μια συλλογή ξένης ζωγραφικής (ιταλική, γαλλική, φλαμανδική, ολλανδική, γερμανική και ρωσική), συμπεριλαμβανομένων ορισμένων έργων ζωγραφικής από την ιδιωτική συλλογή του Αδόλφου Χίτλερ, που παραχωρήθηκαν στο Μουσείο από τις αμερικανικές αρχές στη μεταπολεμική Γερμανία. Το μουσείο φιλοξενεί επίσης νομισματικές συλλογές, μια γκαλερί εφαρμοσμένων τεχνών και ένα τμήμα ανατολικής τέχνης, με τη μεγαλύτερη συλλογή κινεζικής τέχνης στην Πολωνία, που περιλαμβάνει περίπου 5.000 αντικείμενα.
Το Μουσείο περηφανεύεται για τη Γκαλερί Φάρας, με τη μεγαλύτερη συλλογή νουβικής χριστιανικής τέχνης στην Ευρώπη και την Πινακοθήκη Μεσαιωνικής Τέχνης με αντικείμενα από όλες τις περιοχές που συνδέονται ιστορικά με την Πολωνία, συμπληρωμένη από επιλεγμένα έργα που δημιουργήθηκαν σε άλλες περιοχές της Ευρώπης.
Ιστορία
Το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβία ιδρύθηκε στις 20 Μαΐου 1862, ως «Μουσείο Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας» και το 1916 μετονομάστηκε σε «Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας» (με τη συμπερίληψη συλλογών από μουσεία και πολιτιστικά ιδρύματα όπως η Κοινωνία Φροντίδας για Λείψανα του Παρελθόντος, το Μουσείο Αρχαιοτήτων στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, το Μουσείο της Κοινωνίας Ενθάρρυνσης των Καλών Τεχνών και το Μουσείο Βιομηχανίας και Γεωργίας). αριστερά|μικρογραφία| Κύρια πρόσοψη του Εθνικού Μουσείου, 1938. Η συλλογή, στην Λεωφόρο Ιερουσαλήμ, στεγάζεται σε ένα κτίριο που σχεδιάστηκε από τον Ταντέους Τολβίνσκι, το οποίο αναπτύχθηκε μεταξύ 1927 και 1938 (νωρίτερα το μουσείο βρισκόταν στην οδό Ποντβάλε 15). Το 1932 άνοιξε μια έκθεση διακοσμητικών τεχνών στις δύο παλαιότερα ανεγειρόμενες πτέρυγες του κτηρίου. Το νέο κτίριο εγκαινιάστηκε στις 18 Ιουνίου 1938. Το ειδικά σχεδιασμένο μοντερνιστικό κτίσμα, βρισκόταν στην άκρη του πάρκου Να Κσιονζέτσεμ (Na Książęcem) που δημιουργήθηκε μεταξύ 1776-79 για τον Πρίγκιπα Καζίμιες Πονιατόφσκι. Από το 1935, ο διευθυντής του μουσείου ήταν ο Στανίσουαφ Λόρεντζ, ο οποίος σκηνοθέτησε μια προσπάθεια να σώσει τα πιο πολύτιμα έργα τέχνης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία το κτίριο υπέστη ζημιές και μετά την Πολιορκία της Βαρσοβίας η συλλογή λεηλατήθηκε από τη Γκεστάπο, με επικεφαλής τον Ναζί ιστορικό Ντάγκομπερτ Φράι, ο οποίος είχε ήδη ετοιμάσει έναν σχολαστικό κατάλογο με τα πιο πολύτιμα έργα τέχνης σε επίσημες επισκέψεις του από τη Γερμανία το 1937. Η έδρα της Γκεστάπο παρουσίασε την προσωπογραφία του Μάρτεν Σούλμανς από τον Ρέμπραντ ως δώρο στον Χανς Φρανκ στην κατεχόμενη Κρακοβία και συσκεύασε όλα τα υπόλοιπα για αποστολή στο Βερολίνο. Μετά τον πόλεμο, η πολωνική κυβέρνηση, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Λόρεντζ, ανέκτησε πολλά από τα έργα που κατασχέθηκαν από τους Γερμανούς. Λείπουν ακόμα περισσότερα από 5.000 αντικείμενα.
Πολλά έργα τέχνης, εκείνη την εποχή άγνωστης ή αβέβαιης προέλευση (π.χ. προερχόμενα από τους ναζιστικούς αποθηκευτικούς χώρους στα πολωνικά ανακτημένα εδάφη στα Κάμενζ, Κάρτχαουζ, Λίμπεντχαλ και Ρόνστοκ, μεταξύ άλλων) εθνικοποιήθηκαν από τις κομμουνιστικές αρχές χρησιμοποιώντας μεταγενέστερα διατάγματα και πράξεις από το 1945, το 1946 και το 1958 και συμπεριλήφθηκαν στη συλλογή του μουσείου ως η λεγόμενη εγκαταλελειμμένη ιδιοκτησία. Προς το παρόν, η συλλογή του Εθνικού Μουσείου της Βαρσοβίας περιλαμβάνει πάνω από 780.000 αντικείμενα που εκτίθενται σε πολλές μόνιμες εκθέσεις, συμπεριλαμβανομένης της Έκθεσης Φάρας του καθηγητή Καζίμιες Μιχαουόφσκι και εκθέσεων που παραδίδονται στην αρχαία τέχνη, τη μεσαιωνική τέχνη, τη ζωγραφική, τη χρυσοχοΐα, τη διακοσμητική τέχνη και την ανατολίτικη τέχνη, καθώς και πολλές προσωρινές εκθέσεις.
Την περίοδο 2008-2013, η «Πολωνική Αρχαιολογική Αποστολή Τυριτάκη» του Εθνικού Μουσείου της Βαρσοβίας πραγματοποίησε έργα στο Τυριτάκη της Κριμαίας. Το 2016 η «Πολωνική Αρχαιολογική Αποστολή Ολβία» ξεκίνησε εργασίες στην Ολβία (αρχαιολογικός χώρος) της Ουκρανίας. Και οι δύο διευθύνονται από τον επιμελητή Άλφρεντ Τφαρντέτσκι της Πινακοθήκης Αρχαίας Τέχνης. Το 2010, το Εθνικό Μουσείο, ως ένα από τα πρώτα κρατικά ιδρύματα στον κόσμο, πραγματοποίησε μια έκθεση εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στην ομοερωτική τέχνη - Ars Homo Erotica. Από την ανακαίνιση της περιόδου 2011-12, το μουσείο θεωρείται επίσης ως ένα από τα πιο μοντέρνα στην Ευρώπη, με φωτισμό LED ρυθμιζόμενο από υπολογιστή που επιτρέπει την ενίσχυση μοναδικών ιδιοτήτων κάθε ζωγραφικής και έκθεσης.
Το 1945, το Εθνικό Μουσείο ανέλαβε το ιστορικό Παλάτι Νιεμπόρουφ στο ομώνυμο χωριό και το έκανε παράρτημα του. Σε πρώιμη περίοδο, αναπληρωτής επιμελητής ήταν ο συγγραφέας Μιετσίσουαφ Σμολάρσκι.
Μόνιμες εκθέσεις
μικρογραφία| Έκθεση Φάρας μικρογραφία| Ο [[Ερμής (μυθολογία)|Ερμής καθισμένος σε έναν κριό, 2ος αιώνας π.Χ.]] Το 2012, οι μόνιμες εκθέσεις υπέστησαν επαναστατικές αλλαγές. Οι φροντιστές του μουσείου το τακτοποίησαν εκ νέου και το συμπλήρωσαν με νέα έργα από τις αποθήκες του μουσείου. Οι πίνακες δεν κρέμονται χρονολογικά, αλλά θεματικά: είδος ζωγραφικής, νεκρές φύσεις, τοπία, αστικά τοπία, βιβλικά τοπία, μυθολογία, γύμνια. Έργα από Ιταλούς, Φλαμανδούς, Ολλανδούς, Γερμανούς και Πολωνούς καλλιτέχνες κρεμάστηκαν μαζί, διευκολύνοντας την παρατήρηση και τη σύγκριση ομοιοτήτων και διαφορών. Η Πινακοθήκη της Αρχαίας Τέχνης, η Έκθεση Φάρας, η Πινακοθήκη της Μεσαιωνικής Τέχνης, η Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων, η Πινακοθήκη του 19ου αιώνα και η Πινακοθήκη του 20ου και 21ου αιώνα, περιλαμβάνει έργα Πολωνών ζωγράφων και γλυπτών και εκτίθενται στο πλαίσιο τέχνη σε άλλες χώρες και σε διαφορετικές εποχές. Οι εκθέσεις αντικατοπτρίζουν τον πλούτο και την ποικιλομορφία των παραδόσεων και των ιστορικών εμπειριών μεμονωμένων εθνών, τα οποία, ωστόσο, έχτισαν την πολιτιστική τους ταυτότητα στο ίδιο θεμέλιο της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας και της χριστιανικής θρησκείας.
Η Πινακοθήκη της Μεσαιωνικής Τέχνης παρουσιάζει κυρίως αντικείμενα από τα τέλη του Μεσαίωνα (14ος-15ος αιώνας), που προέρχονται από διαφορετικές περιοχές της σημερινής Πολωνίας, καθώς και πολλά παραδείγματα της δυτικής ευρωπαϊκής τέχνης. Αυτά τα έργα σχεδιάστηκαν αρχικά σχεδόν αποκλειστικά για εκκλησίες. Η έκθεση σχεδιάστηκε για να επιτρέψει στο κοινό να κατανοήσει τον ρόλο της τέχνης στη θρησκευτική ζωή του Μεσαίωνα.
Η έκθεση παρουσιάζει διαπεριφερειακά φαινόμενα από τον 12ο έως τον 14ο αιώνα, όπως η διάκριση του εικονιστικού γλυπτού από την αρχιτεκτονική στην Ρομανική εποχή, η γλυπτική της Κεντρικής Ευρώπης από τον κύκλο των Μαδόνων στο Λιοντάρι και το λεγόμενο Διεθνή Γοτθικό ρυθμό ως ευγενή ρυθμό. Πολλά από τα έργα που περιλαμβάνονται στην έκθεση υπογραμμίζουν έναν ξεχωριστό χαρακτήρα των περιφερειών της Κεντρικής Ευρώπης, όπως η Σιλεσία, μεταξύ 1440 και 1520 (με μεγάλα τετράγωνα πολύπτυχα, επιτύμβιες στήλες, αναθηματικές και διδακτικές πλάκες και Δρόμους του Σταυρού), η Ελάσσων Πολωνία, η Μείζων Πολωνία και η Κουγιαβία μεταξύ 1440 και 1520 (με ρετάμπλ και λατρευτικούς πίνακες) και το Γκντανσκ και η Χανσεατική περιοχή μεταξύ 1420 και 1520 (με μεγάλα βωμούς από το Αμβούργο και την Πομερανία). αριστερά|μικρογραφία| Η Ανάσταση του Λαζάρου από τον [[Κάρελ Φαμπρίτιους εκτίθεται στην Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων.]] Οι νέες τεχνικές που εφαρμόζονται στη έκθεση επιτρέπουν την απεριόριστη παρουσίαση μεγάλων πολύπτυχων, όπως το περίφημο Πολύπτυχο του Γκρούντζιοντζ, συμπεριλαμβανομένης της οπίσθιας όψης των πλευρών. Η νέα διάταξη της έκθεσης σχεδιάστηκε από το WWAA.
Η Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων στον δεύτερο όροφο σχεδιάστηκε από την πρώην Πινακοθήκη Διακοσμητικής Τέχνης, την Πινακοθήκη Παλαιάς Ευρωπαϊκής Ζωγραφικής και την Πινακοθήκη Παλαιών Πολωνικών και Ευρωπαϊκών Προσωπογραφιών το 2016. Συνδυάζει είδη εικαστικής τέχνης - ζωγραφική, γλυπτική, σχέδια και χαρακτική με τεχνικές σε σχέση με την ίδια την έννοια της «τέχνης» που αρχικά σήμαινε χειροτεχνία. Η ζωγραφική και η γλυπτική με τον αντιπροσωπευτικό τους χαρακτήρα και τη μίμηση της πραγματικότητας ενώθηκαν με τις διακοσμητικές τέχνες σε κοινούς στόχους και λειτουργίες, καθώς και σε χώρους όπου συλλέγονταν και εκτίθονταν. Αυτοί οι «κοινωνικοί χώροι» παρείχαν το κλειδί για τη διαίρεση της έκθεσης: 1. παλάτι, βίλα, αυλή, 2. εκκλησία, παρεκκλήσι και οικιακός βωμός, 3. η πόλη. Με άλλα λόγια: 1. κουλτούρα του παλατιού, 2. θρησκευτική κουλτούρα 3. πολιτισμός της πόλης.
Στην ανασχεδιασμένη έκθεση, τα έργα παρουσιάζονται όχι σύμφωνα με τα εθνικά σχολεία, αλλά ως αντιπαράθεση καλλιτεχνικών κύκλων του Νότου και του Βορρά. Το νέο σύστημα αντικατοπτρίζει την ιεραρχία των ειδών που δημιουργήθηκαν από την αναγεννησιακή θεωρία τέχνης και την προηγούμενη λειτουργικότητα των έργων ζωγραφικής. Στόχος αυτής της έκθεσης είναι να δείξει για ποιο σκοπό και για ποιους παραλήπτες δημιουργήθηκαν τα έργα τέχνης. μικρογραφία| Πινακοθήκη τέχνης του 19ου αιώνα. Η έκθεση παρουσιάζει μια ποικιλία από ομοιώματα, που αντικατοπτρίζουν την πολλαπλότητα των κοινωνικών, πολιτικών και ιδιωτικών λειτουργιών της προσωπογραφίας. Η έκθεση ανοίγει με μνημειώδη εικόνες προσωπογραφιών ευγενών και αριστοκρατών και προτομές που καταρτίζονται με μερικά παραδείγματα των παραδοσιακών πολωνικών και δυτικοευρωπαϊκών προσωπογραφιών en pied και τις οποίες ακολουθούν μικρότερες, λιγότερο επίσημες ή ιδιωτικές προσωπογραφίες, προσωπογραφίες φερέτρου και του 18ου αιώνα, προσωπογραφίες που ακολουθούνται από μικροσκοπικές προσωπογραφίες και πίνακες της εποχής του Στάνισουαφ Αύγουστου στον πρώτο όροφο.
Οι συλλογές μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης είναι από τις μεγαλύτερες στην Πολωνία. Πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά και σχέδια της δεκαετίας του 1920 και του 1930, πολωνικές πειραματικές ταινίες, φωτογραφίες, φωτομοντάζ, μαζί με επιλεγμένα έργα της ανεξάρτητης κουλτούρας της δεκαετίας του 1980, βίντεο και ερμηνείες των τελευταίων σαράντα ετών εκτίθενται σε μια γκαλερί 700 τμ. Πληροφορίες για τα επιλεγμένα αντικείμενα διατίθενται μέσω εφαρμογών για κινητά και επιλεγμένα έργα απεικονίζονται και περιγράφονται από τον επιμελητή της έκθεσης χάρη στην επαυξημένη πραγματικότητα.
Συλλογή
μικρογραφία|260x260εσ| Πολύπτυχο του [[Γκρούντζιοντζ, ca. 1400]] Οι συλλογές του Εθνικού Μουσείου της Βαρσοβίας περιλαμβάνουν περίπου 830.000 εκθέματα πολωνικής και ξένης τέχνης, από την αρχαιότητα έως σήμερα και περιλαμβάνουν πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, σχέδια, χαρακτικές, φωτογραφίες και νομίσματα, καθώς και αντικείμενα εφαρμοσμένης τέχνης και σχεδίου.
Η Συλλογή Αρχαίας και Ανατολικής Χριστιανικής Τέχνης αριθμεί περίπου 24.000 εκθέματα, που είναι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη του είδους της στην Πολωνία. Η συλλογή νωπογραφιών από τον χριστιανικό καθεδρικό ναό στο Φάρας (αρχαία Παχώρας στο σημερινό Σουδάν) και μια συλλογή από ζωγραφισμένα ελληνικά αγγεία είναι από τις πιο σημαντικές.
Η προέλευση της Παλιάς Ευρωπαϊκής Συλλογής Ζωγραφικής, που αποτελείται από 3.700 πίνακες, χρονολογείται από το 1862 και την ίδρυση του Μουσείου Καλών Τεχνών, όταν αποκτήθηκαν 36 ιταλικοί, ολλανδικοί και γερμανικοί πίνακες από τη συλλογή Γιόχαν Πίτερ Βέιερ στην Κολωνία. Το Μουσείο απέκτησε έργα μάστερ όπως οι Πιντουρίκκιο, Κορνέλις φον Χάαρλεμ και Γκάκομπ Γιόρντενς. Η συλλογή διευρύνθηκε μέσω αγορών, δωρεών και προσφορών. Η πιο σημαντική απόκτηση ήταν η συλλογή έργων ζωγραφικής του Πιέτρο Φιορεντίνι, η οποία δωρίστηκε το 1858 στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας και δόθηκε στο Μουσείο το 1879. Η συλλογή επεκτάθηκε περαιτέρω μέσω της αγοράς έργων ζωγραφικής από τη συλλογή του Βόιτσιεχ Κολασίνσκι τα έτη 1877-1896 και κληροδοτήθηκε από τον Τσίπριαν Λαχνίτσκι το 1906, συμπεριλαμβανομένων των Μαστίγωμα του Χριστού του Πίτερ ντε Κέμπενεϊρ, Πορτραίτο ενός άνδρα σε ένα κίτρινο κολόβιο του Χανς Λίονχαρντ Σόιφελαϊν, Αποβολή από τον Παράδεισο του Πιέρ Φραντσέσκο Μόλα και Ακαδημαϊκή μελέτη του Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ.
Το 1935, το Μουσείο αγόρασε μια μεγάλη συλλογή του Ιβάν Ποπλάφσκι, συμπεριλαμβανομένου του Πορτρέτο του Ναύαρχου του Τιντορέττο και το 1961 μια συλλογή της Γκαμπριέλα Ζαπόλσκα, συμπεριλαμβανομένων πολλών έργων ζωγραφικής του Πολ Σερουζιέ. Η συλλογή της μοντέρνας τέχνης της Πολωνίας απέκτησε ένα πιο διεθνές πλαίσιο με την αγορά του Πορτραίτου του Ταντέους Μακόφσκι του Μαρσέλ Γκρομέγ το 1959 και το Εξάντληση από μία Αρ Ντεκό ζωγράφο, την Ταμάρα ντε Γουεμπίτσκα το 1979, όπου και οι δύο βρίσκονται σε μόνιμη έκθεση. Το μουσείο περιλαμβάνει επίσης έργα άλλων μεγάλων Ευρωπαίων καλλιτεχνών, όπως οι Ρέμπραντ, Σάντρο Μποττιτσέλι, Λούκας Κράναχ ο Πρεσβύτερος, Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ, Γκυστάβ Κουρμπέ, Αγγέλικα Κάουφμαν, Λούκα Τζορντάνο, Ματία Πρέτι, Γιόος φαν Κλέφε, Γιαν Μπρίγκελ ο Πρεσβύτερος, Ντάβιντ Τένιερς ο Νεότερος και Γκάσπαρε Τραβέρσι.
Στον τελευταίο όροφο μια μεγάλη έκθεση παρουσιάζει πίνακες ιστορίας της Πολωνίας του 19ου αιώνα, πολλοί από τους οποίους είναι γνωστοί στους Πολωνούς και απεικονίζουν έντονα μια εθνικιστική λήψη γεγονότων από την ιστορία του έθνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl) Κατηγορία:Μουσεία στη Βαρσοβία Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Πολωνία Βαρσοβια
Πλατεία Εσταυρωμένου (Αιγάλεω)
Με την ονομασία Πλατεία Εσταυρωμένου είναι περισσότερο γνωστή η πλατεία "Ελευθερίου Βενιζέλου", που βρίσκεται στο κέντρο του Αιγάλεω και επί της Ιεράς Οδού, στο μέσο της απόστασης μεταξύ των Λεωφόρων Κηφισού και Θηβών. Αιτία είναι η παρουσία του Ιερού Ναού Υψώσεως Τιμίου Σταυρού, ο οποίος είναι χτισμένος ακριβώς δίπλα της. Ουσιαστικά η πλατεία αποτελείται από δύο τμήματα, τα οποία διαχωρίζονται από την οδό Σμύρνης, που για κάποιο μικρό διάστημα είχε πεζοδρομηθεί σε εκείνο το σημείο της.
Ιστορικό
Η αρχική ονομασία της ήταν Πλατεία Ηρώων, η οποία δόθηκε το 1941 από τη διοίκηση της τότε Κοινότητας Νέων Κυδωνιών. Το σημερινό της όνομα καθιερώθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του '60. Στην πλατεία βρισκόταν από το έτος 1949 έως και τα τέλη του 20ου αιώνα το άγαλμα της Ελευθερίας, έργο του γλύπτη Λαζάρου Λαμέρα που, λόγω των μετέπειτα έργων για τη διαμόρφωση σταθμού του Μετρό (η λειτουργία του οποίου ξεκίνησε επίσημα στις 26 Μαΐου 2007), έχει μεταφερθεί στο πλάι του Ναού, στο βόρειο τμήμα της πλατείας, γνωστό σαν "Πλατεία Εσταυρωμένου". Απέναντι από το άγαλμα της Ελευθερίας υπάρχει προτομή του Ελευθερίου Βενιζέλου, έργο του γλύπτη Σταύρου Βαλασάκη. Η οριστική μορφή της πλατείας πραγματοποιήθηκε το 2007 μετά την έναρξη λειτουργίας του Μετρό (σταθμός Αιγάλεω) και την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου με τα απομεινάρια του ίχνους της αρχαίας Ιεράς Οδού.
Η πλατεία θεωρείται το μεγαλύτερο κέντρο εμπορικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας στην περιοχή.
Παραπομπές
Εσταυρωμενου Κατηγορία:Αιγάλεω
The News Today (Μπανγκλαντές)
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Μπανγκλαντές
Μακάμπι Χάιφα (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Μακάμπι Χάιφα (εβραϊκά: מועדון הכדורגל מכבי חיפה, αγγλικά: Maccabi Haifa Football Club) είναι ισραηλινή ποδοσφαιρική ομάδα που εδρεύει στην πόλη Χάιφα του Ισραήλ. Ιδρύθηκε το 1913 και αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Μακάμπι Χάιφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισραήλ Κατηγορία:Χάιφα Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1913 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1913 Κατηγορία:Μακάμπι Χάιφα
Γαϊδουράγκαθο (αποσαφήνιση)
Η ονομασία γαϊδουράγκαθο χρησιμοποιείται σε πολλές περιοχές της Ελλάδας και της Κύπρου για να προσδιορίσει φυτά των οποίων τα άνθη έχουν αγκάθια:
Αντιήρωας
Ένας αντιήρωας είναι ο πρωταγωνιστής που δεν διαθέτει συμβατικές ηρωικές ιδιότητες όπως ο ιδεαλισμός, το θάρρος και η ηθική. Παρόλο που οι αντιήρωες μπορεί μερικές φορές να πράττουν το σωστό, συχνά είναι για τους λάθος λόγους και επειδή εξυπηρετεί το δικό τους συμφέρον και όχι επειδή διακατέχονται από ηθικές πεποιθήσεις.
Ιστορία
Το πρώτυπο του αντιήρωα μπορεί να ανιχνευθεί στον Θερσίτη του Ομήρου. Η έννοια εντοπίζεται επίσης στο κλασικό ελληνικό δράμα, στη ρωμαϊκή σάτιρα και στην αναγεννησιακή λογοτεχνία όπως ο Δον Κιχώτης και ο πικαρέσκο απατεώνας.
Ο όρος αντιήρωας χρησιμοποιήθηκε αρχικά στις αρχές του 1714, σε έργα όπως Ο ανιψιός του Ραμώ τον 18ο αιώνα, και χρησιμοποιείται επίσης ευρύτερα για να καλύψει και τους βυρωνικούς ήρωες.
Ο λογοτεχνικός ρομαντισμός τον 19ο αιώνα βοήθησε στη διάδοση νέων μορφών του αντιήρωα. Ο αντιήρωας έγινε τελικά μια καθιερωμένη μορφή κοινωνικής κριτικής, ένα φαινόμενο που συχνά συνδέεται με τον ανώνυμο πρωταγωνιστή στο βιβλίο του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι Σημειώσεις από το υπόγειο. Ο αντιήρωας εμφανίστηκε ως ένας χαρακτήρας κατ' αντίστιξη του παραδοσιακού αρχέτυπου ήρωα, μια διαδικασία που ο Νόρθροπ Φράι αποκαλούσε το φανταστικό κέντρο βάρους. Αυτό το κίνημα έδειξε μια λογοτεχνική αλλαγή στο ηρωικό ήθος από τον φεουδάρικο αριστοκράτη στον αστικό δημοκράτη, όπως και η μετάβαση από επικές σε ειρωνικές αφηγήσεις.
Ο Χακλμπέρι Φιν (1884) έχει αποκαλεστεί «ο πρώτος αντιήρωας στον αμερικανικό παιδικό σταθμό».
Ο αντιήρωας έγινε πιο εμφανής στις αρχές του 20ού αιώνα σε υπαρξιακά έργα όπως Η Μεταμόρφωση (1915) του Φραντς Κάφκα, στο βιβλίο Η ναυτία (1938) του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, και στο βιβλίο Ο Ξένος (1942) του Αλμπέρ Καμύ. Ο πρωταγωνιστής σε αυτά τα έργα είναι ένας αναποφάσιστος κεντρικός ήρωας που παρασύρεται μέσα από τη ζωή του και διακατέχεται από ανία, άγχος, και αποξένωση.
Ο αντιήρωας εισήλθε στην αμερικανική λογοτεχνία στη δεκαετία του 1950 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και απεικονίζονταν ως μια αλλοτριωμένη φιγούρα, ανίκανη να επικοινωνήσει. Ο Αμερικανός αντιήρωας των δεκαετιών 1950 και 1960 (όπως απεικονίζεται στα έργα των Τζακ Κέρουακ, Νόρμαν Μέιλερ κ.α.) ήταν τυπικά πιο ενεργητικός από τον γαλλικό ομόλογό του, με χαρακτήρες όπως ο Ντιν Μοριάρτι του Κέρουακ, που φημισμένα πήρε τον δρόμο του για να νικήσει την ανία του. Η βρετανική εκδοχή του αντιήρωα εμφανίστηκε στα έργα των "angry young men" της δεκαετίας του 1950. Οι συλλογικές διαμαρτυρίες της αντιπολιτισμικής δεκαετίας του του 1960 είδαν τον μοναχικό αντιήρωα να απομακρύνεται βαθμιαία από την κυρίαρχη θέση στη λογοτεχνία, αν και όχι χωρίς επακόλουθες αναβιώσεις σε λογοτεχνική και κινηματογραφική μορφή.
Ο αντιήρωας παίζει επίσης έναν εξέχοντα ρόλο σε φιλμ νουάρ όπως το Double Indemnity (Κολασμένη Αγάπη, 1944) και Night and the City (Η νύχτα και η πόλη, 1950), σε γκάνγκστερ ταινίες όπως The Godfather (Ο Νονός, 1972) και Goodfellas (Τα Καλά Παιδιά, 1990), και σε γουέστερν ταινίες, ειδικότερα σε ρεβιζιονιστικά και σπαγκέτι γουέστερν. Οι κύριες φιγούρες σε αυτά τα γουέστερν είναι συχνά αμφιλεγόμενες, όπως Ο Άνθρωπος Χωρίς Όνομα, A Fistful of Dollars (Μονομαχία στο Ελ Πάσο, 1964) με τον Κλιντ Ίστγουντ, For a Few Dollars More (1965) και The Good, the Bad and the Ugly (Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος, 1966).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ήρωας Κατηγορία:Σχήματα λόγου
Χορός των μαχαιριών
O Χορός των Μαχαιριών ή αλλιώς «Πιτσάκ» είναι ένοπλος χορός που έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα. Ποντιακός χορός η πλοκή του οποίου είναι παρόμοια με αυτή που αναφέρει και ο Ξενοφών στην «Κύρου Ανάβαση».
Για πολλούς ο Χορός των Μαχαιριών ή αλλιώς Πιτσάκ κλείνει τον Πυρρίχιο χορό. Αφού τα δύο πιο δυνατά παλικάρια που έμεναν ακούραστα, συνέχιζαν με τον χορό αυτό.
Το Πιτσάκ είναι ένας ελεύθερος Ποντιακός χορός και βασίζει το ρυθμό του στον «πυρρίχιο πόδα». Ένα μουσικό μέτρο σύντομο, γι’ αυτό και σαν ρυθμός είναι έντονος και ζωηρός.
Τον χορό αυτό μπορεί να τον συναντήσετε και με τις ονομασίες: «Tη μαχαιρί» ή «Πιτσάκ οϊνί» η Τούρκικη ονομασία του χορού.
Ξενοφώντος Κύρου Ανάβαση Όπως αναφέρθηκε, ο Χορός των Μαχαιριών είναι γνωστός χορός στον Πόντο από την αρχαία εποχή και η πλοκή του είναι παρόμοια με αυτήν που παρουσιάζει ο Ξενοφών. Συγκεκριμένα, ο Ξενοφών στην «Κύρου Ανάβαση» περιγράφει τη δεξίωση που έδωσε για τους Παφλαγόνες και τον χορό Πιτσάκ ως εξής:
Επέδειξαν δε μεγάλη ευλυγισία στα πηδήματα και στον χειρισμό των σπαθιών τους. Στο τέλος ένας από τους δύο, όπως πίστεψαν οι καλεσμένοι, χτύπησε θανατηφόρα τον άλλο. Ο οποίος έπεσε καταγής, μιμούμενος με πολλή πειστικότητα τον πεθαμένο».
Όπως και τότε, έτσι και στον Πόντο, ο χορός χορευόταν από 2 χορευτές που κρατούσαν μαχαίρια, με κατάληξη τον εικονικό θάνατο του ενός. Ο νικητής της διαμάχης κέρδιζε την καρδιά μιας νέας κοπέλας, για χάρη της οποίας και δίδονταν αυτή η μάχη.
Σημερινή παραλλαγή του Πιτσάκ
Στη σημερινή παραλλαγή αυτού του Χορού των Μαχαιριών, οι δύο χορευτές μετά την διαμάχη τους πετούν τα μαχαίρια και αγκαλιάζονται. Δίνοντας ένα μήνυμα συμφιλίωσης.
C είσοδος/έξοδος αρχείων
Η γλώσσα προγραμματισμού C παρέχει μια πρότυπη βιβλιοθήκη με συναρτήσεις για προσπέλαση αρχείων. Αυτές οι συναρτήσεις βρίσκονται στο αρχείο επικεφαλίδας. Αυτή η συλλογή συναρτήσεων προέρχεται από την βιβλιοθήκη "portable I/Ο package" (=φορητή βιβλιοθήκη συναρτήσεων εισόδου/εξόδου) του Mike Lesk από τα εργαστήρια της Bell αρχές της δεκαετίας του 1970.
Η λειτουργικότητα εισόδου-εξόδου της C είναι χαμηλού επιπέδου συγκρινόμενη με τα σύγχρονες βιβλιοθήκες. Σήμερα οι λειτουργίες προσπέλασης αρχείων γίνεται με αφαιρετικές δομές ροών δεδομένων (bytes) streams εισόδου ή εξόδου. Σε αντίθεση με ορισμένες μεταγενέστερες γλώσσες προγραμματισμού η γλώσσα C δεν έχει απευθείας δυνατότητα τυχαίας προσπέλασης αρχείων δεδομένων. Για να διαβαστεί η πληροφορία στο κέντρο του αρχείου ο προγραμματιστής θα πρέπει να δημιουργήσει μια ροή δεδομένων (stream) και στην συνέχεια να προσπελάσει το σημείο αυτό.
Το μοντέλο με τις ροές δεδομένων για είσοδο/έξοδο αρχείων έχει χρησιμοποιηθεί στο λειτουργικό σύστημα Unix το οποίο έχει υλοποιηθεί σε γλώσσα προγραμματισμού C. Αρκετά σύγχρονα λειτουργικά συστήματα έχουν κληρονομήσει τις ροές δεδομένων του Unix και πολλές γλώσσες προγραμματισμού της κατηγορίας γλωσσών C έχουν κληρονομήσει την διεπαφή ροών δεδομένων της C (για παράδειγμα η γλώσσα σεναρίων PHP). Η γλώσσα προγραμματισμού C++ στην πρότυπη βιβλιοθήκη χρησιμοποιεί την ιδέα της ροής δεδομένων στο συντακτικό των βιβλιοθηκών όπως της iostream.
Παρουσίαση των συναρτήσεων
Οι περισσότερες συναρτήσεις της C για είσοδο/έξοδο βρίσκονται ορισμένες στο αρχείο επικεφαλίδας  (  είναι το αρχείο επικεφαλίδας στην C++).
Μεταβλητές
Οι μεταβλητές οι οποίες ορίζονται στο αρχείο επικεφαλίδας  περιέχουν:
Τύποι δομών δεδομένων
Δομές δεδομένων οι οποίες ορίζονται μέσα στο αρχείο επικεφαλίδας  περιέχουν:
Παράδειγμα
Ο παρακάτω κώδικας προγραμματισμού στην γλώσσα C ανοίγει ένα δυαδικό αρχείο myfile, διαβάζει πέντε bytes, τα εμφανίζει στην οθόνη και στην συνέχεια κλείνει το αρχείο.
Άλλες πηγές
Κατηγορία:C
Νικολάι Γιουντένιτς
Ο Νικολάι Νικολάγεβιτς Γιουντένιτς (ρωσ. Никола́й Никола́евич Юде́нич) ήταν Διοικητής του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και ηγέτης του Λευκού Κινήματος στη Βορειοδυτική Ρωσία κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου.
Πρώτα χρόνια
Ο Γιουντένιτς γεννήθηκε στη Μόσχα, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως κατώτερος δικαστικός υπάλληλος. Αποφοίτησε από το Αλεξάντροφσκι Στρατιωτικό Κολλέγιο το 1881 και από την Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου το 1887. Υπηρέτησε αρχικά στην Αυτοκρατορική Φρουρά στη Λιθουανία από τον Νοέμβριο του 1889 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1890. Τον Ιανουάριο του 1892 μετατέθηκε στη Στρατιωτική Περιοχή του Τουρκεστάν και προήχθη σε Αντισυνταγματάρχη τον Απρίλιο του 1892. Ήταν μέλος της εκστρατείας του Παμίρ το 1894 και προήχθη σε Συνταγματάρχη το 1896. Από τις 20 Σεπτεμβρίου 1900, ο Γιουντένιτς υπηρέτησε στο επιτελείο της 1ης Ταξιαρχίας Τυφεκιοφόρων του Τουρκεστάν.
Το 1902, ορίστηκε Διοικητής του 18ου Συντάγματος Πεζικού, με το οποίο έλαβε μέρος στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο των ετών 1904 και 1905. Τραυματίστηκε στο μπράτσο κατά τη διάρκεια της μάχης του Σαντέπου και στον λαιμό κατά τη διάρκεια της μάχης του Μουκντέν. Στο τέλος του πολέμου, προήχθη σε Υποστράτηγο.
Αγών (κανονιοφόρος)
Η κανονιοφόρος Αγών Ρ-66 (πρώην THESEUS P 6056) είναι πλοίο τύπου '420' (Blockbridge) το οποίο κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Germany –Roland Warlt, Bremen – Hemelinqen’. Στην ενεργεία από τις 15 Αυγούστου 1963. Ύψωση Ελληνικής Σημαίας στις 8 Νοεμβρίου 1963 στο Ναύσταθμο Κρήτης. Ιδίου τύπου πλοία ‘ΑΓΩΝ’ και ‘ΚΑΡΤΕΡΙΑ ΙΙΙ’
Νικολάι Γιουντένιτς
Πρώτα χρόνια
Από τον Φεβρουάριο του 1907 υπηρέτησε ως Επιμελητής του Γενικού Επιτελείου της Στρατιωτικής Περιοχής του Καυκάσου. Προχήθη σε Αντιστράτηγο το 1912 και υπηρέτησε ως Αρχηγός Επιτελείου στο Καζάν.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γιουντένιτς ορίστηκε Αρχηγός Επιτελείου της Ρωσικής Στρατιάς του Καυκάσου. Κατά τη διάρκεια της απόσπασης του Γιουντένιτς στον Καύκασο έλαβε χώρα η μάχη του Σαρίκαμις που έληξε με νίκη των Ρώσων κατά του Εμβέρ πασά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τον Ιανουάριο του 1915, ο Γιουντένιτς προήχθη σε Στρατηγό Πεζικού και αντικατέστησε τον Ιλλαριόν Ιβάνοβιτς Βοροντσόβ-Ντασκόβ στη θέση του Διοικητή της εκστρατείας του Καυκάσου. Οι Ρώσοι κατέλαβαν το Βαν τον Μάη του 1915, αλλά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μετά από δύο μήνες, καθώς η 3η Οθωμανική Στρατιά ανακατέλαβε την πόλη τον Αύγουστο.
Αγών (κανονιοφόρος)
Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Νικολάι Γιουντένιτς
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Την ίδια εποχή, ο Μέγας Δούκας Νικολάι Νικολάγεβιτς της Ρωσίας, ο οποίος απαλλάχτηκε από τη διοίκηση όλων των ρωσικών στρατιών, μετατέθηκε στην περιοχή του Καυκάσου. Ο Γιουντένιτς έλαβε την εξουσία από τον Μέγα Δούκα και τον Σεπτέμβριο, τα ρωσικά στρατεύματα ανακατέλαβαν το Βαν και εγκαθίδρυσαν την Διαχείριση της Δυτικής Αρμενίας τον Ιούνιο του 1916. Οι μάχες στην περιοχή συνεχίστηκαν για τους επόμενους 14 μήνες χωρίς να υπάρχει ξεκάθαρος νικητής.
Το 1916, ο Γιουντένιτς νίκησε στη μάχη του Ερζουρούμ και στη μάχη της Τραπεζούντας. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, οι δυνάμεις του απώθησαν την τουρκική αντεπίθεση που έλαβε χώρα στα πλαίσια της μάχης του Ερζικάν (παρουσία του Τούρκου Στρατηγού Μουσταφά Κεμάλ). Μετά τη μάχη, ο Γιουντένιτς έλαβε το παράσημο του Τάγματος Αγίου Γεωργίου Β' Τάξεως - αυτή ήταν η τελευταία απονομή του παράσημου στην ιστορία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Μετά τη Φεβρουαρινή Επανάσταση του 1917, ο Γιουντένιτς ορίστηκε Διοικητής του Μετώπου του Καυκάσου, αλλά τον Μάη, η Προσωρινή Κυβέρνηση της Ρωσίας απάλλαξε τον Γιουντένιτς από τη διοίκηση και τον απέλυσε από τον στρατό με διαταγή του Αλεξάντερ Κέρενσκυ. Τότε, ο Γιουντένιτς μετακόμισε από τη Τιφλίδα στο Πετρογκράντ (Αγία Πετρούπολη), όπου έλαβε τη στήριξη από το κίνημα του Κορνίλοβ.
Λευκός Στρατός
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, ο Γιουντένιτς προσπάθησε να κρυφτεί από τους Μπολσεβίκους με τη βοήθεια ενός πρώην Δεκανέα από τη Λιθουανία, ο οποίος είχε υπηρετήσει μαζί του στο Παμίρ. Προσπάθησε να ξεφύγει στη Φινλανδία τον Ιανουάριο του 1919. Στο Ελσίνκι, ο Γιουντένιτς έγινε μέλος της «Ρωσικής Επιτροπής», η οποία σχηματίστηκε τον Νοέμβριο του 1918 για να αντιπολιτευτεί τους Μπολσεβίκους, και ανακηρύχτηκε ηγέτης της Λευκής Κυβέρνησης στη Βορειοδυτική Ρωσία με απόλυτη εξουσία. Την άνοιξη του 1919, ο Γιουντένιτς επισκέφθηκε τη Στοκχόλμη, όπου συναντήθηκε με αντιπροσώπους από τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, τους οποίους προσπάθησε (με ελάχιστη επιτυχία) να πείσει να βοηθήσουν στον αγώνα κατά των Μπολσεβίκων.
Τον Ιούνιο του 1919, ο Γιουντένιτς προέβη σε επαφή με την κυβέρνηση του Ναύαρχου Αλεξάντερ Κολτσάκ στο Όμσκ και ορίστηκε Αρχιστράτηγος των ρωσικών δυνάμεων που μάχονταν κατά των Μπολσεβίκων στη Βαλτική Θάλασσα και στη βορειοδυτική Ρωσία. Ο Κολτσάκ του παραχώρησε ένα μεγάλο ποσό χρημάτων ώστε ο Γιουντένιτς να μισθώσει και να εκπαιδεύσει τα στρατεύματα του. Τον Ιούνιο του 1919, ο Γιουντένιτς συναντήθηκε με τον Στρατηγό Αλεξάντερ Ροντζιάνκο (Διοικητής του Λευκού Ρωσικού Βορείου Στρατού) στο Τάλιν και προχώρησαν σε επίθεση κατά του Πετρογκράντ.
Τον Αύγουστο το 1919, ο Γιουντένιτς σχημάτισε την αντεπαναστατική «Βορειοδυτική Κυβέρνηση», η οποία συμπεριλάμβανε Μοναρχικούς, Σοσιαλεπαναστάτες και Μενσεβίκους. Ο Γιουντένιτς υπηρέτησε ως Υπουργός Πολέμου και τους επόμενους δύο μήνες ασχολήθηκε με την οργάνωση και την εκπαίδευση του στρατού. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1919, ο Γιουντένιτς είχε στη διάθεση του 17.000 καλά εκπαιδευόμενους στρατιώτες, 53 πυροβόλα και έξι άρματα, τα οποία είχαν εισαχθεί από τη Μεγάλη Βρετανία.