cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βενετική Δημοκρατία
Συμμαχία του Καμπραί, απώλεια της Κύπρου και Ναυμαχία της Ναυπάκτου
Οι πολίτες της ηπειρωτικής χώρας αναφώνησαν "Mάρκο, Mάρκο" και ο Αντρέα Γκρίττι ανακατέλαβε την Πάντοβα τον Ιούλιο του 1509, υπερασπίζοντάς την με επιτυχία ενάντια στα αυτοκρατορικά στρατεύματα που την πολιορκούσαν. Η Ισπανία και ο Πάπας διέρρηξαν τη συμμαχία τους με τη Γαλλία και η Βενετία ανέκτησε τη Μπρέσια και τη Βερόνα, επίσης από τη Γαλλία. Μετά από επτά χρόνια καταστροφικού πολέμου η Γαληνοτάτη ανέκτησε τις ηπειρωτικές κτήσεις της δυτικά μέχρι τον Ποταμό Άντα. Αν και η ήττα είχε μετατραπεί σε νίκη, τα γεγονότα του 1509 σήμαναν το τέλος της επέκτασης της Βενετίας.
Το 1489, τον πρώτο χρόνο του ελέγχου της Κύπρου από τη Βενετία, οι Τούρκοι επιτέθηκαν στην Καρπασία, λεηλατώντας και παίρνοντας αιχμαλώτους για να πουληθούν ως σκλάβοι. Το 1539 ο τουρκικός στόλος επιτέθηκε και κατέστρεψε τη Λεμεσό. Φοβούμενοι τη διαρκώς επεκτεινόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Ενετοί είχαν οχυρώσει την Αμμόχωστο, τη Λευκωσία και την Κερύνεια, αλλά οι περισσότερες άλλες πόλεις ήταν εύκολη λεία. Το το 1563 ο πληθυσμός της Βενετίας είχε μειωθεί σε περίπου 168.000 άτομα.
Το καλοκαίρι του 1570 οι Τούρκοι ξαναχτύπησαν, αλλά αυτή τη φορά με μια ευρείας κλίμακας εισβολή και όχι μια επιδρομή. Περίπου 60.000 στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων ιππικού και πυροβολικού, υπό τη διοίκηση του Μουσταφά Πασά αποβιβάστηκαν αμαχητί κοντά στη Λεμεσό στις 2 Ιουλίου 1570 και πολιόρκησαν τη Λευκωσία. Σε ένα όργιο την ημέρα που έπεσε η πόλη – 9 Σεπτεμβρίου 1570 – 20.000 Λευκωσιώτες θανατώθηκαν και κάθε εκκλησία, δημόσιο κτίριο και παλάτι λεηλατήθηκαν. Η είδηση ​​της σφαγής διαδόθηκε και λίγες μέρες αργότερα, ο Μουσταφά πήρε την Κερύνεια χωρίς ούτε ένα πυροβολισμό. Η Αμμόχωστος όμως αντιστάθηκε από το Σεπτέμβριο του 1570 ως τον Αύγουστο του 1571.
17ος αιώνας
Σύμφωνα με τον ιστορικό της οικονομίας Ζον ντι Βρις η οικονομική δύναμη της Βενετίας στη Μεσόγειο είχε μειωθεί σημαντικά στις αρχές του 17ου αιώνα. Ο ντι Βρις αποδίδει αυτή την παρακμή στην απώλεια του εμπορίου μπαχαρικών, σε μια φθίνουσα μη ανταγωνιστική βιομηχανία κλωστοϋφαντουργίας, στον ανταγωνισμό στις εκδόσεις βιβλίων λόγω της ανανεωμένης Καθολικής Εκκλησίας, στις αρνητικές επιπτώσεις του Τριακονταετούς Πολέμου στους βασικούς εμπορικούς εταίρους της και στο αυξανόμενο κόστος εισαγωγής προϊόντων βαμβακιού και μεταξιού.
Το 1606 μια σύγκρουση μεταξύ της Βενετίας και της Αγίας Έδρας ξεκίνησε με τη σύλληψη δύο κληρικών που κατηγορήθηκαν για πλημμελήματα και με νόμο που περιόριζε το δικαίωμα της Εκκλησίας να εκμεταλλεύεται και να αποκτά γαίες. Ο Πάπας Παύλος Ε΄ έκρινε ότι αυτές οι διατάξεις ήταν αντίθετες με το κανονικό δίκαιο και ζήτησε την κατάργησή τους. Όταν αυτό δεν έγινε έθεσε τη Βενετία υπό απαγόρευση, που απαγόρευε στους κληρικούς να ασκούν σχεδόν όλα τα ιερατικά καθήκοντα. Η Δημοκρατία δεν έδωσε σημασία στην απαγόρευση ή στην πράξη του αφορισμού και διέταξε τους ιερείς της να εκτελούν τα καθήκοντά τους. Τις αποφάσεις της υποστήριξε ο Σερβίτης μοναχός Πάολο Σάρπι, οξύτατο πολέμιο συγγραφέα, που προτάθηκε ως σύμβουλος της κυβέρνησης (Σινιορία) για τη θεολογία και το κανονικό δίκαιο το 1606. Η απαγόρευση άρθηκε μετά από ένα χρόνο, όταν η Γαλλία παρενέβη και πρότεινε μια φόρμουλα συμβιβασμού. Η Βενετία αρκέστηκε στην επαναβεβαίωση της αρχής ότι κανένας πολίτης δεν ήταν ανώτερος από τις συνήθεις διαδικασίες του νόμου.
Ο ανταγωνισμός με την Ισπανία των Αψβούργων και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οδήγησε στους τελευταίους σημαντικούς πολέμους της Βενετίας στην Ιταλία και τη βόρεια Αδριατική. Μεταξύ 1615 και 1618 η Βενετία συγκρούστηκε με τον Αρχιδούκα Φερδινάνδο της Αυστρίας στον Πόλεμο του Ούσκοκ στη βόρεια Αδριατική και στα ανατολικά σύνορα της Δημοκρατίας, ενώ στη Λομβαρδία, στα δυτικά, τα Βενετικά στρατεύματα συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις του Δον Πέδρο δε Τολέδο Οσόριο, Ισπανού κυβερνήτη του Μιλάνου, γύρω από την Κρέμα το 1617 και στην ύπαιθρο του Ρομάνο ντι Λομπάρντια το 1618. Μια εύθραυστη ειρήνη δεν κράτησε και το 1629 η Γαληνοτάτη Δημοκρατία επέστρεψε στον πόλεμο με την Ισπανία και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τον Πόλεμο της Διαδοχής της Μάντοβας. Κατά το σύντομο αυτό πόλεμο ένας βενετσιάνικος στρατός υπό τον Τσακαρία Σαγκρέντο και ενισχυμένςο από Γάλλους συμμάχους καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τις αυτοκρατορικές δυνάμεις στη Μάχη της Βιλαμπουόνα και η Μάντοβα, ο στενότερος σύμμαχος της Βενετίας, λεηλατήθηκε, αλλά τα αντίθετα αποτελέσματα αλλού για την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την Ισπανία εξασφάλισαν ότι η Δημοκρατία δεν υπέστη καμία εδαφική απώλεια και το Δουκάτο της Μάντοβας επανήλθε στον υποστηριζόμενο από τη Βενετία και τη Γαλλία Κάρολο Γκοντζάγκα, Δούκα του Νεβέρ.
Το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα έκανε επίσης παρατεταμένους πολέμους με την Οθωμανική Αυτοκρατορία : στον Κρητικό Πόλεμο (1645–1669), μετά από μια ηρωική πολιορκία που κράτησε 24 χρόνια, η Βενετία έχασε τη μεγάλη υπερπόντια κτήση της, το νησί της Κρήτης, ενώ είχε μερικές επιτυχίες στη Δαλματία. Το 1684 ωστόσο, εκμεταλλευόμενη την εμπλοκή των Οθωμανών κατά της Αυστρίας στο Μεγάλο Τουρκικό Πόλεμο, η Δημοκρατία ξεκίνησε τον Πόλεμο του Μοριά, που διήρκεσε μέχρι το 1699 και με τον οποίο μπόρεσε να κατακτήσει την Πελοπόννησο.
18ος αιώνας: παρακμή
Αυτά τα κέρδη δεν διήρκεσαν, ωστόσο. Το Δεκέμβριο του 1714 οι Τούρκοι άρχισαν τον τελευταίο Βενετοτουρκικό πόλεμο, όταν η Πελοπόννησο «στερείτο αυτές τις προμήθειες που είναι τόσο επιθυμητές ακόμη και σε χώρες όπου πλησιάζει η βοήθεια και που δεν υπόκεινται σε επίθεση από τη θάλασσα». Οι Τούρκοι κατέλαβαν την Τήνο και την Αίγινα, πέρασαν τον Ισθμό και κατέλαβαν την Κόρινθο. Ο Ντανιέλε Ντελφίνο, διοικητής του Βενετσιάνικου στόλου, θεώρησε καλύτερο να σώσει το στόλο παρά να τον θέσει σε κίνδυνο για την Πελοπόννησο. Όταν τελικά έφτασε στο θέατρο του πολέμου το Ναύπλιο, η Μεθώνη, η Κορώνη και η Mονεμβασιά είχανκαταληφθεί. Η Λευκάδα στα Επτάνησα και οι βάσεις της Σπιναλόγκας και της Σούδας στην Κρήτη, που παρέμεναν ακόμη στα χέρια των Ενετών, εγκαταλείφθηκαν. Οι Τούρκοι τελικά αποβιβάστηκαν και στην Κέρκυρα, αλλά οι υπερασπιστές της κατάφεραν να τους απωθήσουν.
Στο μεταξύ οι Τούρκοι είχαν υποστεί μια σοβαρή ήττα από τους Αυστριακούς στηΜμάχη του Πετροβαραντίν στις 5 Αυγούστου 1716. Ωστόσο οι ενετικές ναυτικές προσπάθειες στο Αιγαίο και στα Δαρδανέλια το 1717 και το 1718 είχαν μικρή επιτυχία. Με τη Συνθήκη του Πασάροβιτς (21 Ιουλίου 1718) η Αυστρία σημείωσε μεγάλα εδαφικά κέρδη, αλλά η Βενετία έχασε την Πελοπόννησο, σε σχέση με την οποία τα μικρά κέρδη της στην Αλβανία και τη Δαλματία ήταν μικρή αποζημίωση. Αυτός ήταν ο τελευταίος πόλεμος με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1792 ο άλλοτε μεγάλος βενετσιάνικος εμπορικός στόλος είχε μειωθεί σε μόλις 309 φορτηγά.
Αν και η Βενετία παρήκμασε ως θαλάσσια αυτοκρατορία, διατήρησε ηπειρωτικής επικράτειάς της βόρεια της κοιλάδας του Πάδου, που εκτεινόταν δυτικά σχεδόν μέχρι το Μιλάνο. Πολλές από τις πόλεις της ωφελήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την Pax Venetiae (Βενετική ειρήνη) σε όλο το 18ο αιώνα.
Πτώση
Το 1796 η Δημοκρατία της Βενετίας δεν μπορούσε πλέον να υπερασπιστεί τον εαυτό της, καθώς ο πολεμικός της στόλος αριθμούσε μόνο τέσσερις γαλέρες και επτά γαλιότες. Την άνοιξη του 1796 η Γαλλία κατέλαβε το Πεδεμόντιο και οι Αυστριακοί ηττήθηκαν από το Mοντενότε ως το Λόντι. Ο στρατός υπό το Βοναπάρτη διέσχισε τα σύνορα της ουδέτερης Βενετίας καταδιώκοντας τον εχθρό. Μέχρι το τέλος του χρόνου τα γαλλικά στρατεύματα είχαν καταλάβει τα βενετικά εδάφη μέχρι τον Αδίγη. Η Βιτσέντσα, το Καντόρε και το Φρίουλι κρατήθηκαν από τους Αυστριακούς. Με τις εκστρατείες του επόμενου έτους ο Ναπολέων στόχευσε τις αυστριακές κτήσεις πέρα ​​από τις Άλπεις. Με τα προκαταρκτικά της Συνθήκης του Λεόμπεν, οι όροι της οποίας παρέμειναν μυστικοί, οι Αυστριακοί επρόκειτο να πάρουν τις βενετικές κτήσεις στα Βαλκάνια ως τίμημα ειρήνης (18 Απριλίου 1797) ενώ η Γαλλία αποκτούσε το Λομβαρδικό τμήμα του κράτους.
Μετά το τελεσίγραφο του Ναπολέοντα ο Δόγης Λουντοβίκο Μανίν παραδόθηκε άνευ όρων στις 12 Μαΐου και παραιτήθηκε από το θρόνο, ενώ το Μείζον Συμβούλιο κήρυξε το τέλος της δημοκρατίας. Σύμφωνα με τις διαταγές του Βοναπάρτη οι δημόσιες εξουσίες πέρασαν σε έναν προσωρινό δήμο υπό το Γάλλο στρατιωτικό κυβερνήτη. Στις 17 Οκτωβρίου η Γαλλία και η Αυστρία υπέγραψαν τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο, συμφωνώντας να μοιραστούν όλη την επικράτεια της πρώην δημοκρατίας, με νέα σύνορα ακριβώς δυτικά του ποταμού Aδίγη. Οι Ιταλοί δημοκράτες, ιδιαίτερα ο νεαρός ποιητής Ούγκο Φόσκολο, θεώρησαν τη συνθήκη ως προδοσία. Το μητροπολιτικό τμήμα της διαλυμένης δημοκρατίας έγινε αυστριακό έδαφος, με την ονομασία Βενετική Επαρχία (Provincia Veneta στα ιταλικά, Provinz Venedig στα γερμανικά).
Κληρονομιά
Αν και η οικονομική ζωτικότητα της Βενετικής Δημοκρατίας είχε αρχίσει να φθίνει από το 16ο αιώνα λόγω της κίνησης του διεθνούς εμπορίου προς τον Ατλαντικό, το πολιτικό της καθεστώς θεωρείτο ακόμα το 18ο αιώνα ως πρότυπο για τους φιλοσόφους του Διαφωτισμού.
Ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ προσλήφθηκε τον Ιούλιο του 1743 ως Γραμματέας από τον κόμη ντε Μοντεγκί, που είχε ονομαστεί Πρέσβης των Γάλλων στη Βενετία. Αυτή η σύντομη εμπειρία, ωστόσο, αφύπνισε το ενδιαφέρον του Ρουσσώ για την πολιτική, γεγονός που τον οδήγησε να σχεδιάσει ένα μεγάλο βιβλίο πολιτικής φιλοσοφίας.[36] Μετά το Λόγο περί της καταγωγής και των θεμελίων της ανισότητας μεταξύ των ανθρώπων (1755), δημοσίευσε Το Κοινωνικό Συμβόλαιο (1762).
Κυβέρνηση
Στα πρώτα χρόνια της δημοκρατίας ο Δόγης της Βενετίας κυβερνούσε με αυταρχικό τρόπο, αλλά αργότερα οι εξουσίες του περιορίστηκαν από το promissione ducale, μια δέσμευση που έπρεπε να αναλάβει όταν εκλεγόταν. Ως αποτέλεσμα οι εξουσίες μοιράστηκαν με το Maggior Consiglio ή Μεγάλο Συμβούλιο, αποτελούμενο από 480 μέλη προερχόμενα από οικογένειες πατρικίων, έτσι ώστε, σύμφωνα με τα λόγια του Μαρίν Σανούντο, «[Ο δόγης] δεν μπορούσε να κάνει τίποτα χωρίς το Μεγάλο Συμβούλιο και το Μεγάλο Συμβούλιο δεν μπορούσε να κάνει τίποτα χωρίς αυτόν».
Η Βενετία ακολούθησε ένα μοντέλο μεικτής διακυβέρνησης, που συνδύαζε τη μοναρχία στο δόγη, την αριστοκρατία στη γερουσία, τη δημοκρατία των οικογενειών του Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο στο κύριο συμβούλιο και τη δημοκρατία στο concio. Ο Μακιαβέλι το θεωρούσε «εξαιρετικό μεταξύ των σύγχρονων δημοκρατιών» (σε αντίθεση με την πατρίδα του τη Φλωρεντία).
Το 12ο αιώνα οι αριστοκρατικές οικογένειες του Ριάλτο (Βενετία)|Ριάλτο μείωσαν περαιτέρω τις εξουσίες του δόγη ιδρύοντας το Μικρό Συμβούλιο (1175), αποτελούμενο από τους έξι δούκες συμβούλους, και το Συμβούλιο των Σαράντα ή  Quarantia (1179) ως ανώτατο δικαστήριο. Το 1223 αυτοί οι θεσμοί συνδυάστηκαν στη Signoria, που αποτελείτο από το δόγη, το Μικρό Συμβούλιο και τους τρεις ηγέτες της  Quarantia. Η Signoria ήταν το κεντρικό όργανο της κυβέρνησης, αντιπροσωπεύοντας τη συνέχεια της δημοκρατίας, όπως φαίνεται στην έκφραση: "si è morto il Doge, no la Signoria" ("Εάν ο Δόγης είναι νεκρός, η Σινιορία δεν είναι").
Το 1229 σχηματίστηκε το Consiglio dei Pregadi ή Βενετική Γερουσία, με 60 μέλη που εκλέγονταν από το μείζον συμβούλιο. Αυτές οι εξελίξεις άφησαν στο δόγη λίγη προσωπική εξουσία και έθεσαν την πραγματική εξουσία στα χέρια του Μεγάλου Συμβουλίου. Το 1310 ιδρύθηκε το Συμβούλιο των Δέκα, που έγινε το κεντρικό πολιτικό σώμα του οποίου τα μέλη λειτουργούσαν μυστικά. Γύρω στο 1600 η ​​κυριαρχία του επί του μείζονος συμβουλίου θεωρήθηκε απειλή και έγιναν προσπάθειες στο συμβούλιο και αλλού να μειωθούν οι εξουσίες του, με περιορισμένη επιτυχία.
Το 1454 ιδρύθηκε το Ανώτατο Δικαστήριο των τριών κρατικών ανακριτών για τη διαφύλαξη της ασφάλειας της δημοκρατίας. Με την κατασκοπεία, την αντικατασκοπεία, την εσωτερική παρακολούθηση και ένα δίκτυο πληροφοριοδοτών εξασφάλιζαν ότι η Βενετία δεν θα περνούσε στην κυριαρχία ενός μόνο «signore», όπως έκαναν πολλές άλλες ιταλικές πόλεις εκείνη την εποχή. Ένας από τους ανακριτές – ευρέως γνωστός ως Il Rosso («ο κόκκινος») λόγω του κόκκινου χιτώνα του – επιλεγόταν από τους συμβούλους του δόγη και οι άλλοι δύο – ευρέως γνωστοί ως I negri («οι μαύροι») λόγω των μαύρων τους χιτώνων – επιλέγονταν από το Συμβούλιο των Δέκα. Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέλαβε σταδιακά ορισμένες από τις εξουσίες του Συμβουλίου των Δέκα..
Το 1556 δημιουργήθηκαν επίσης οι provveditori ai beni inculti για τη βελτίωση της γεωργίας με την αύξηση της καλλιεργούμενης έκτασης και την ενθάρρυνση των ιδιωτικών επενδύσεων για την ανάπτυξη της γεωργίας. Η συνεχής αύξηση της τιμής των σιτηρών κατά το 16ο αιώνα ενθάρρυνε τη μεταφορά του κεφαλαίου από το εμπόριο στη γη.
Ενοπλες Δυνάμεις
Κατά τη Μεσαιωνική περίοδο ο στρατός της δημοκρατίας αποτελείτο από τα ακόλουθα σώματα:
Στα νεότερα χρόνια η στρατιωτική ισχύς της Δημοκρατίας ήταν πολύ δυσανάλογη με το δημογραφικό της βάρος. Στα τέλη του 16ου αιώνα κυβερνούσε ένα πληθυσμό περίπου 2 εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλη την επικράτειά της. Το 1571, ενώ προετοιμαζόταν για πόλεμο κατά των Οθωμανών, η Δημοκρατία διέθετε 37.000 στρατιώτες και 140 γαλέρες (επανδρωμένες από δεκάδες χιλιάδες ναύτες και κωπηλάτες), εξαιρουμένων των αστικών πολιτοφυλακών. Η δύναμη του ενετικού στρατού εν καιρώ ειρήνης των 9.000 μπορούσε να τετραπλασιαστεί μέσα σε λίγους μήνες χρησιμοποιώντας επαγγελματίες μισθοφόρους και πολιτοφύλακες ταυτόχρονα. Αυτά τα στρατεύματα έδειχναν γενικά αξιοσημείωτη τεχνική υπεροχή έναντι των κατά κύριο λόγο Τούρκων αντιπάλων τους, όπως αποδείχθηκε σε μάχες όπως η 18μηνη Πολιορκία της Αμμοχώστου, στην οποία οι Βενετοί προκάλεσαν μεγάλες απώλειες και ηττήθηκαν μόνο όταν εξάντλησαν την πυρίτιδα τους. Όπως και με άλλα κράτη της εποχής η στρατιωτική δύναμη της Δημοκρατίας κορυφωνόταν κατά τους πολέμους, επιστρέφοντας γρήγορα στα συνήθη επίπεδα εν καιρώ ειρήνης λόγω του κόστους. Το επίπεδο των φρουρών σταθεροποιήθηκε μετά το 1577 στις 9.000, με 7.000 πεζούς και τους υπόλοιπους ιππείς. Το 1581 υπήρχαν 146 γαλέρες και 18 γαλεάσσες στο ναυτικό, που απαιτούσαν το ένα τρίτο των εσόδων της Δημοκρατίας. Κατά τον Κρητικό Πόλεμο (1645-1669) η Δημοκρατία πολέμησε ως επί το πλείστον μόνη της ενάντια στην αμέριστη αντιμετώπιση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και, αν και έχασε, κατάφερε να συνεχίσει να πολεμά αφού έχασε 62.000 άνδρες, ενώ προκάλεσε περίπου 240.000 απώλειες στον Οθωμανικό στρατό και βυθίσε εκατοντάδες οθωμανικά πλοία. Το κόστος του πολέμου ήταν καταστροφικό, αλλά η Δημοκρατία κατάφερε τελικά να το καλύψει. Ο Πόλεμος του Moριά επιβεβαίωσε περαιτέρω τη θέση της Δημοκρατίας ως στρατιωτικής δύναμης στα τέλη του 17ου αιώνα.
Η βενετική στρατιωτική δύναμη υπέστη οριστική πτώση τον 18ο αιώνα. Το συνδυασμένο αποτέλεσμα της παρατεταμένης ειρήνης και της εγκατάλειψης της στρατιωτικής σταδιοδρομίας από τους πατρικίους σήμαινε ότι ο βενετσιάνικος στρατιωτικός πολιτισμός αποστεώθηκε. Ο στρατός της εκείνη την περίοδο ήταν κακοσυντηρημένος. Τα στρατεύματα, που υπηρετούσαν υπό την ηγεσία των μη στρατιωτικών αξιωματικών, δεν ασκούνταν τακτικά και έκαναν διάφορες περίεργες δουλειές για να συμπληρώσουν τους μισθούς τους. Το ναυτικό της δεν μειώθηκε σε τόσο δραστικό βαθμό, αλλά και πάλι δεν πλησίασε ποτέ τη σχετική του ισχύ του 16ου και του 17ου αιώνα. Σε ένα κανονικό έτος του 18ου αιώνα υπήρχαν περίπου 20 πλοία της γραμμής (το καθένα με 64 ή 70 κανόνια), 10 φρεγάτες, 20 γαλέρες και 100 μικρά σκάφη, που συμμετείχαν κυρίως σε περιπολίες και τιμωρητικές αποστολές κατά των Βερβερίνων πειρατών. Όταν ο Ναπολέων εισέβαλε το 1796 η Δημοκρατία παραδόθηκε αμαχητί.
Οικονομία
Η Δημοκρατία της Βενετίας δραστηριοποιείτο στην παραγωγή και το εμπόριο αλατιού, αλατισμένων προϊόντων και άλλων προϊόντων κατά μήκος των εμπορικών δρόμων που δημιουργήθηκαν από το εμπόριο αλατιού. Η Βενετία παρήγε το δικό της αλάτι στην Κιότζα μέχρι τον έβδομο αιώνα για εμπόριο, αλλά τελικά προχώρησε στην αγορά και την παραγωγή αλατιού σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Βενετοί έμποροι αγόραζαν και παρήγαν αλάτι από την Αίγυπτο, την Αλγερία, τη χερσόνησο της Κριμαίας, τη Σαρδηνία, την Ίμπιζα, την Κρήτη και την Κύπρο. Η δημιουργία αυτών των εμπορικών δρόμων επέτρεψε επίσης στους Βενετούς εμπόρους να παραλαμβάνουν άλλα πολύτιμα φορτία, όπως ινδικά μπαχαρικά, από αυτά τα λιμάνια για να τα εμπορευθούν. Στη συνέχεια πουλούσαν ή προμήθευαν αλάτι και άλλα αγαθά σε πόλεις στην Κοιλάδα του Πάδου - Πιατσέντσα, Πάρμα, Ρέτζο, Μπολόνια, μεταξύ άλλων - σε αντάλλαγμα για σαλάμι, προσούτο, τυρί, μαλακό σιτάρι και άλλα αγαθά.
Το Χρυσόβουλο του 1082, που εκδόθηκε από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό σε αντάλλαγμα για την υπεράσπιση της Αδριατικής Θάλασσας από τους Νορμανδούς, παρείχε στους Βενετούς εμπόρους αφορολόγητα δικαιώματα εμπορίας, απαλλάσσοντάς τους από φόρους σε όλη τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στα 23 από τα σημαντικότερα βυζαντινά λιμάνια, τους εγγυήθηκε προστασία της ιδιοκτησίας τους από τους Βυζαντινούς διοικητές και τους έδωσε κτίρια και προβλήτες εντός της Κωνσταντινούπολης. Αυτές οι παραχωρήσεις επέκτειναν σε μεγάλο βαθμό τη βενετική εμπορική δραστηριότητα σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο.
Εραλδική
O φτερωτός Λέων του Αγίου Μάρκου, που υπήρχε στη σημαία και το εθνόσημο της Δημοκρατίας,[48] εξακολουθεί να υπάρχει στην κοκκινοκίτρινη σημαία της πόλης της Βενετίας (που έχει έξι ουρές, μία για κάθε τομέα της πόλης ), στο οικόσημο της πόλης και στην κιτρινοκόκκινη-μπλε σημαία του Βένετο (που έχει επτά ουρές που αντιπροσωπεύουν τις επτά επαρχίες της περιοχής).
Το φτερωτό λιοντάρι εμφανίζεται επίσης στη ναυτική σημαία της Ιταλικής Δημοκρατίας, μαζί με τα οικόσημα τριών άλλων μεσαιωνικών ιταλικών ναυτικών δημοκρατιών (Γένοβα, Πίζα και Αμάλφι).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενετία Κατηγορία:Μεσαιωνική Ιταλία Κατηγορία:Αναγέννηση Κατηγορία:Βασίλειο της Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου
Σταματελαίικα Ηλείας
Τα Σταματελαίικα είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 58 μέτρα, τα οποία βρίσκονται κοντά στα παράλια του Ιονίου πελάγους, σε απόσταση 14 χλμ. ΒΔ. από τον Πύργο και 10 χλμ. Ν.-ΝΔ της Αμαλιάδας, ανάμεσα στο παραθαλάσσιο Πυργί (Δ.) και τον Άγιο Ηλία (Α.).
Ιστορία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρονται επίσημα για πρώτη φορά το 1951 να απογράφονται στον τότε δήμο Λετρίνων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Πυργί και τον Άγιο Ηλία αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Ηλία Πύργου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πύργου του Δήμου Πύργου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 159 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Τσέχοι στη Σερβία
Οι Τσέχοι στη Σερβία είναι πολίτες της Σερβίας με τσεχική εθνότητα. Αποτελούν αναγνωρισμένη εθνική μειονότητα στη Δημοκρατία της Σερβίας, με δικαιώματα στον τομέα του πολιτισμού, της εκπαίδευσης, της πληροφόρησης και της επίσημης χρήσης των γλωσσών και των αλφαβήτων. Εκπροσωπείται από το Εθνικό Συμβούλιο της Τσεχικής Εθνικής Μειονότητας με έδρα τη Μπέλα Τσκρβα.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, 1.824 Τσέχοι ζουν στη Σερβία. Η τσεχική κοινότητα κατοικεί στις περιοχές του δήμου Μπέλα Τσρκβα (Μπέλα Τσκρβα, Τσέσκο Σέλο, Κρούστσιτσα κ.ά.) και τους γύρω δήμους (πόλη Γκάι στον δήμο Κοβίν, Βέλικο Σρέντιστε και Βρσατς στον δήμο Βρσατς), στο Βελιγράδι και κάτι λιγότερο στο Νόβι Σαντ, ενώ το υπόλοιπο είναι διασκορπισμένο στη Βοϊβοντίνα.
Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι στο νότιο Βανάτο υπάρχει ένα χωριό που ονομάζεται Τσέσκο Σέλο - το οποίο είναι πραγματικά Τσέχικο σύμφωνα με την εθνική σύνθεση του πληθυσμού.
Καθεστώς της τσεχικής γλώσσας
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο δήμος Bela Crkva είναι ο μοναδικός δήμος της Βοϊβοντίνα, όπου η επίσημη χρήση της τσεχικής γλώσσας (2003) Η τσεχική γλώσσα χρησιμοποιείται επίσημα στο Δήμο Μπέλα Τσρκβα (μαζί με τα σερβικά, ρουμανικά και ουγγρικά).
Η τσεχική γλώσσα επανήλθε στο σύστημα κρατικής εκπαίδευσης της Δημοκρατίας της Σερβίας πριν από λίγα χρόνια, μετά από αρκετές δεκαετίες Τα μαθήματα διδασκαλίας Τσεχική γλώσσα με στοιχεία εθνικού πολιτισμού λαμβάνουν χώρα σε χαμηλότερες τάξεις (1-4), σε 4 δημοτικά σχολεία - 2 στη Μπέλα Τσρκβα, 1 στην Κρούστσιτσα στο δήμο Μπέλα Τσκρβα και 1 στο δήμο Μπέλα Τσκρβα, στο Γκάι. Στην αρχή του σχολικού έτους 2016/17, η διδασκαλία των τσεχικών στο Γκάι ανεστάλη προσωρινά λόγω του μικρού αριθμού παιδιών, αλλά στο τέλος ο Υπουργός Παιδείας χορήγησε εξαίρεση (όταν ο αριθμός των μαθητών σε μια τάξη φτάνει στα 5-15 παιδιά, η διατήρηση των τάξεων συνεχίζεται μόνο με εξαίρεση).
Επιπλέον, παιδιά και ενήλικα μέλη της τσεχικής κοινότητας στη Σερβία μπορούν να μάθουν την τσεχική γλώσσα από καθηγητή τσεχικής γλώσσας που έχει διοριστεί από τη Τσεχία, υπηρετώντας εδώ και χρόνια τους συμπατριώτες του στη Σερβία.
Στη Σερβία, η τσεχική γλώσσα διδάσκεται στο Τμήμα Σλαβικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.
Στη Σερβία δεν υπάρχουν μέσα μαζικής ενημέρωσης που εκπέμπουν στα τσεχικά. Ωστόσο, υπάρχουν εκπομπές στο ράδιο Κραγιάνκα της Μπέλα Τσρκβα, οι οι οποίες εκπέμπονται εβδομαδιαίως και χρηματοδοτούνται από το Εθνικό Συμβούλιο των Τσέχων. Στο πρώην κτίριο του δημοτικού σχολείου στο Τσέσκο Σέλο υπάρχει μουσείο, το οποίο διαχειρίζεται το Τσεχικό Εθνικό Συμβούλιο.
Τσεχικές ενώσεις στη Σερβία
δεξιά|μικρογραφία|283x283εσ| Το οικόσημο του Εθνικού Συμβουλίου της Τσεχικής Εθνικής Μειονότητας στη Σερβία Το Συμβούλιο συνεργάζεται με τις τσεχικές ενώσεις στη Σερβία. Οι περισσότερες ενώσεις αναφέρουν το όνομα του τόπου στον οποίο δραστηριοποιούνται. Έτσι υπάρχουν :
Οι ενώσεις έχουν εκδώσει πολλά βιβλία σχετικά με τον τσέχικο πολιτισμό στη Σερβία και μερικές έχουν βιβλιοθήκες τσεχικών βιβλίων, τόσο σύγχρονων όσο και ιστορικών. Μερικοί από τους συλλόγους έχουν επίσης λαογραφικά σύνολα.
Μέντα
Ιστορία
Το όνομα μέντα προέρχεται από το λατινικό mentha, το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το αρχαιοελληνικό μίνθη. Συναντάται και με την ονομασία ηδύοσμος. Χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα ως σήμερα ως αρωματικό στη μαγειρική, την οινοποιία και στη φαρμακοποιία. Οι αρχαίοι Έλληνες έτριβαν το τραπέζι με δυόσμο πριν από το γεύμα. Επίσης, αρωμάτιζαν το νερό τού μπάνιου. Από τον 6ο αιώνα πρωτοσυναντώνται κρέμες καθαρισμού δοντιών με δυόσμο. Τα ποντίκια φαίνεται να αποφεύγουν τη μυρωδιά του, γι' αυτό και χρησιμοποιείται για την απομάκρυνσή τους. Στην Αρχαία Ελλάδα ο Ιπποκράτης και ο Γαληνός χρησιμοποιούσαν την μέντα κατά της δυσπεψίας, κατά των νευρικών διαταραχών, κατά των ιλίγγων, της αϋπνίας, της γαστρίτιδας, του βήχα, του κρυολογήματος, του πονόλαιμου και ως αντισπασμωδικό.
Οι Άραβες λατρεύουν τη μέντα, ορκίζονται στο όνομα της. Η λεπτή μυρωδιά της μέντας διαχέεται παντού και οι αρετές της έχουν υμνηθεί ιδιαίτερα. Η Σεχραζάτ, που διηγούνταν στο Σουλτάνο τις ιστορίες στις Χίλιες και Μία Νύχτες, οφείλει ίσως τη ζωή της σε μερικά φλιτζάνια μυρωδάτο τσάι μέντας, που της σερβίριζαν κάθε μέρα, πριν ξημερώσει, την ίδια πάντα ώρα, για να μπορεί να συνεχίζει τις ιστορίες του Σεβάχ του Θαλασσινού και του Αλαντίν. Πολλές αραβικές φυλές από την αρχαιότητα τη χρησιμοποιούσαν σε μορφή ροφήματος για τη σεξουαλική διέγερση αλλά σε αρκετά μεγάλες ποσότητες, διότι αλλιώς έχει την ακριβώς αντίθετη δράση.
Ακόμη και ο Σαίξπηρ την αναφέρει, μαζί με τη λεβάντα και το δεντρολίβανο, ως διεγερτικό για τους κυρίους της μέσης ηλικίας.
Είδη Μέντας
Υπάρχουν περίπου 26 είδη μέντας: και τα ακόλουθα υβρίδια:
Καλλιέργεια
thumb|right|250px|Μέντα (Δυόσμος) Η μέντα μπορεί να ευδοκιμήσει σε ποικιλία κλιμάτων και εδαφών. Άριστη θερμοκρασία ανάπτυξης για τη μέντα είναι 17° C και, όταν αρδεύεται τακτικά, αντέχει και στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού. Αποδίδει καλύτερα σε εδάφη, βαθιά, πλούσια σε οργανική ουσία που δεν είναι πολύ βαριά, στραγγερά, με τιμή pH 6,5, αλλά και σε pH 6-7,5 δεν παρουσιάζει προβλήματα. Η σχέση των τριών θρεπτικών στοιχείων Ν, P, K είναι 1:0,4:1.6, αντίστοιχα. Το κάλιο κάνει τη μέντα πιο ανθεκτική στις μυκητολογικές ασθένειες. Οι κοπριές και τα οργανικά εμπορικά λιπάσματα ενδείκνυνται περισσότερο από τα ανόργανα. Η μέντα είναι πολύ απαιτητική σε νερό και σε πολύ θερμό καιρό η καλλιέργεια μπορεί να χρειασθεί και τρία ποτίσματα την εβδομάδα.
Η μέντα είναι στείρο υβρίδιο, γι΄αυτό δεν πολλαπλασιάζεται εγγενώς με σπόρο παρά μόνον αγενώς, με ριζώματα μοσχεύματα ή φυτάρια μικροπολλαπλασιασμού. Συγκομίζεται στην αρχή της ανθοφορίας (συνήθως αρχές Ιουλίου), ενώ από καλλιέργειες που είναι εγκατεστημένες σε εύφορα αρδευόμενα χωράφια, μπορεί να γίνει άλλη μία συγκομιδή το Σεπτέμβριο. Η απόδοση σε νωπή χορτομάζα φθάνει ή και ξεπερνά τα 1000 κιλά/στρ. στην πρώτη συγκομιδή. Η δεύτερη συγκομιδή είναι ίσης ή μικρότερης απόδοσης.
Η απόδοση σε αιθέριο έλαιο από τις δύο συγκομιδές μπορεί να φθάσει τα 8 λίτρα ανά στρέμμα και εξαρτάται κυρίως από την καλλιεργούμενη ποικιλία, το έδαφος, τις επικρατούσες κλιματικές συνθήκες και τις καλλιεργητικές πρακτικές. Διάφορα έντομα, όπως οι αφίδες (κοινώς μελίγκρα), οι νηματώδεις σκώληκες κ.ά. προσβάλλουν τη μέντα που, αν εξαιρέσει κανείς τους νηματώδεις, δεν υφίσταται μεγάλες ζημιές. Το μεγάλο πρόβλημα για τη μέντα είναι οι μυκητιάσεις. Οι φυτείες υποφέρουν συνήθως από βερτιτσιλλιώσεις (Verticillium sp) και σκωριάσεις (Puccinia menthae). Ένα μέτρο περιορισμού της εξάπλωσης των βερτιτσιλλιώσεων και των σκωριάσεων είναι το ξερίζωμα και κάψιμο των προσβεβλημένων φυτών στις βιολoγικές καλλιέργειες, αλλά και στις συμβατικές. Ανεξάρτητα του αν εμφανίσθηκαν στη φυτεία ασθένειες ή όχι, στο ίδιο έδαφος δεν πρέπει να καλλιεργηθεί μέντα, δυόσμος και άλλα συγγενή είδη του γένους Mentha για 6 χρόνια.
Η καλλιέργεια της μέντας για παραλαβή αιθέριου ελαίου άρχισε στην Ελλάδα το 1956 η πρώτη φυτεία δοκιμαστικής καλλιέργειας εγκαταστάθηκε σε έκταση 90 στρεμμάτων του Σταθμού Γεωργικής Ερεύνης Αλιάρτου (Κωπαΐδα) στα επόμενα χρόνια η μέντα καλλιεργείται και σε άλλες περιοχές της χώρας.
Μαγειρική
Η μέντα χρησιμοποιείται τόσο στα γλυκά όσο και στα φαγητά. Προσδίδει μια μέτρια γεύση. Ταιριάζει στα φρούτα αλλά και στα λαχανικά. Πολύ συχνά χρησιμοποιείται ως ρόφημα, τσάι με γεύση μέντας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Χειλανθή Κατηγορία:Αρωματικά φυτά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Αφέψημα *
Κυβισμός
Ο κυβισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα της ζωγραφικής και της γλυπτικής στην Ευρώπη του 20ού αιώνα. Αναπτύχθηκε κυρίως από το 1907 έως το 1914 χάρη στους διάσημους ζωγράφους Πικάσσο και Ζωρζ Μπρακ. Ακολούθησαν και άλλοι σημαντικοί καλλιτέχνες, όπως ο Ζαν Μετζινγκέρ (Jean Metzinger), ο Άλμπερτ Γκλεζέ (Albert Gleizes), ο Ρομπέρ Ντελωναί, ο Ανρί Λε Φοκοννιέ (Henri Le Fauconnier) και ο Φερνάν Λεζέ (Fernand Léger). Η κορύφωση της περιόδου του αναλυτικού κυβισμού βρίσκεται ανάμεσα στο 1907 και στο 1912. Ακολουθεί ο συνθετικός κυβισμός το 1912, ο οποίος χαρακτηρίζεται από τα κολάζ του Ζωρζ Μπράκ. Κατά τη διάρκεια του 1ου παγκοσμίου πολέμου (1914-1917) υπήρξε μία παύση στο συνθετικό κυβισμό, αλλά το 1917 χάρη στον Ζωρζ Μπρακ, τον Χουάν Γκρίς (Juan Gris) και την οικονομική βοήθεια που προσέφερε ο έμπορας έργων τέχνης Λεόνς Ρόζεμπεργκ (Léonce Rosenberg), ο κυβισμός ανθίζει εκ νέου μέχρι τη δεκαετία του 1920. Στα μέσα αυτής της δεκαετίας με την έλευση της αφηρημένης τέχνης και του σουρεαλισμού, ο κυβισμός αρχίζει να οπισθοχωρεί. Παρ' όλα αυτά, παράλληλα με τα νεότερα έργα τέχνης τους, ο Πικάσσο, ο Μπρακ, ο Γκλέιζε και ο Μετζινγκέρ κατά περιόδους γυρνούν πίσω στον κυβισμό. Ακόμα και αν ο κυβισμός είναι γνωστότερος στο πεδίο της ζωγραφικής, η γλυπτική έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξή του. Μετά τον Πικάσο ο οποίος είναι και ο εκκινητής της κυβιστικής γλυπτικής από το 1909, ακολουθούν σημαντικοί γλύπτες όπως ο Ζακ Λιπσίτζ (Jacques Lipchitz), ο Χένρι Λόρενς (Henry Laurens), ο Ρειμόν Ντουσάν-Βιγιόν (Raymond Duchamp-Villon) ο Οσίπ Ζάντκιν (Ossip Zadkine) και ο Πάμπλο Γκαργκάλλο (Pablo Gargall).
Προέλευση του όρου
Ο όρος κυβισμός προέρχεται από μία παρατήρηση του Ανρί Ματίς (Henri Matisse) ο οποίος προσδιόρισε τον πίνακα του Ζωρζ Μπρακ (Maisons à l'Estaque) ως "κυβιστικό". Ο κριτικός τέχνης Λουί Βοξέλλ (Louis Vauxcelles) ξαναχρησιμοποίησε την ίδια ιδέα και ονόμασε τα σπιτάκια στον πίνακα του Μπρακ ως μικρούς κύβους. Το 1906 ο κριτικός Λουί Σασσεβέν (Louis Chassevent) σε ένα άρθρο του χαρακτήρισε τον Μέτζινγκερ ως ζωγράφο που μοιάζει με τον Σινιάκ (Signac) αλλά πιο συγκεκριμένος σε ότι αφορά το διαχωρισμό των κύβων και των χρωμάτων, οι οποίοι μοιάζουν σα να βγήκαν από μηχανή.
Γενική χρήση του όρου
Η γενική χρήση του όρου κυβισμός άρχισε να χρησιμοποιείται από το 1911, κυρίως αναφερόμενος στους παρακάτω καλλιτέχνες:  Μετζινγκέρ, Γκλεζέ,Ντελωναί και Λεζέ. Το 1911, ο ποιητής και κριτικός Γκυγιώμ Απολλιναίρ χρησιμοποίησε τον όρο αυτό για μία ομάδα καλλιτεχνών οι οποίοι ήταν καλεσμένοι στους "Ανεξάρτητους" των Βρυξελλών για να εκθέσουν τα έργα τους. Επίσης το 1912 εκδόθηκε το βιβλίο τέχνης "Κυβισμός" από τους Γλέιζε και Μέτζινγκερ το οποίο ξεδιάλυνε κάπως τη σύγχυση γύρω από τη λέξη κυβισμός. Αυτό το βιβλίο ήταν η πρώτη γραπτή  θεωρία που κυκλοφόρησε πάνω στην έννοια της λέξης αυτής και παραμένει η πιο ξεκάθαρη. Το αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο η συνεργασία των δύο καλλιτεχνών αλλά και η αποκάλυψη συζητήσεων μέσα στον κύκλο των ζωγράφων. Μέσα στο βιβλίο αναπτύχθηκε η έννοια του κυβισμού: κυβισμός είναι η παρατήρηση ενός θέματος από διάφορες πλευρές ταυτόχρονα, δηλαδή, το να μετακίνησε γύρω από ένα αντικείμενο για να το παρατηρήσεις από όλες τις μεριές του οι οποίες θα συγχωνευτούν σε μία εικόνα.
Το 1913, ο Απολλιναίρ δημοσιεύει μια συλλογή σχολίων και παρατηρήσεων, την οποία ονομάζει Κυβιστές Καλλιτέχνες. Ο Απολιναίρ είχε αφοσιωθεί αποκλειστικά στα έργα του Πικάσο από το 1905 και του Μπρακ από το 1907 αλλά αργότερα έδωσε προσοχή και στα έργα των Μετζινγκέρ, Γκλεζέ, Ντελωναί, Πικαμπιά και Ντυσάν.
Η προέλευση της λέξης Κυβισμός
Η έννοια του κυβισμού πηγάζει από ένα γράμμα του Σεζάν (Cézanne) στον Εμίλ Μπερνάρ (Émile Bernard) που γράφτηκε τον Απρίλιο του 1904 και στο οποίο υπάρχει μία φράση που επαναλαμβάνεται συχνά για να δικαιολογήσει τη θεωρία των κυβιστών : "Μεταχειριστείτε τη φύση μέσα από τον κύλινδρο, τη σφαίρα, τον κώνο, και βάλτε το σύνολο σε αναλογία έτσι ώστε η κάθε μεριά ενός αντικειμένου, πλάνου, να κατευθύνεται προς ένα κεντρικό σημείο." Όμως η συνέχεια της φράσης είναι : "Οι παράλληλες γραμμές στον ορίζοντα σχηματίζουνε ένα μέρος της φύσης η διαφορετικά της παράστασης που ο Pater Omnipotens Aeterne Deus διασκορπίζει μπροστά μας. Οι κάθετες γραμμές στον ορίζοντα δείχνουν το βάθος. Εκ τούτου, η φύση είναι για τους ανθρώπους πιο βαθιά απ' ότι επιφανειακή. Γι' αυτόν το λόγο υπάρχει μεγάλη ανάγκη να εισάγουμε μέσα στο φως μας, το οποίο αντιπροσωπεύεται από κόκκινο και κίτρινο, ένα ποσοστό μπλε χρώματος για να νιώσουμε τον αέρα." Ο κυβισμός είναι αναμφίβολα το πιο αποφασιστικό ρεύμα στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης. Κληρονόμησε τις έρευνες του Σεζάν πάνω στη δημιουργία μίας εικόνας που να μην είναι μία απλή απομίμηση του αληθινού και των πρωτόγονων τεχνών : ο κυβισμός αναστάτωσε την παραδοσιακή έννοια αναπαράστασης στην τέχνη. Όπως είπε ο ιστορικός τέχνης και ειδικός στον κυβισμό,  Τζον Γκόλντινγκ (John Golding)"ο κυβισμός είναι εικονική γλώσσα τελείως πρωτότυπη, ένας εντελώς καινούργιος τρόπος να βλέπεις τον κόσμο και μία νέα αισθητική θεωρία. Για αυτόν το λόγο έδωσε μια νέα κατεύθυνση στην μοντέρνα τέχνη".
Ο κυβισμός συνδέεται χωρίς αμφιβολία με τον Σεζάν αφού ο Μπρακ κατέληξε να κάνει κυβιστικά έργα παρακολουθώντας αναλυτικά τα έργα του το 1906. Ο κυβιστικός πίνακας του Μπρακ, Maisons à l'Estaque (1907), απορρίφθηκε από το  Φθινοπωρινό Σαλόνι (Salon d'automne) του 1908 και ο Ματίς ο οποίος ήταν στην επιτροπή χαρακτήρισε τον πίνακα ως "κυβιστικό" και τον απέρριψε. Στο βιβλίο "Μαρτυρίες κατά τη Gertrude Stein" ο Ματίς δήλωσε:  " Απ' όσο θυμάμαι, ο Μπρακ ήταν αυτός που έκανε το πρώτο κυβιστικό έργο. Παρουσίαζε ένα μεσογειακό τοπίο: ένα παράκτιο χωριό που φαινόταν από πάνω. Για να δώσει σημασία στις σκεπές, οι οποίες ήταν λίγες, συνέχισε τα σχέδια που παρουσίαζαν τις στέγες ως γραμμές μέσα στον ουρανό. Είναι κάτι τελείως καινούργιο για την μοντέρνα τέχνη για το οποίο έχουμε πολλές συζητήσεις."
Σεζανική φάση (1906-1910)
Η μέθοδος της “Σεζανικής Φάσης” συνδέεται με την αναπαράσταση του αντικειμένου σε διάσταση, με τον τρόπο του Σεζάν. Η παραδοσιακή προσέγγιση αντιστρέφεται με ραγισμένες γραμμές. Η “Σεζανική φάση” παραπέμπει κυρίως σε καλλιτέχνες όπως ο Μπρακ με το διάσημο πίνακά του Maisons d'etasque ο οποίος ήταν ο πρώτος πίνακας που θεωρήθηκε κυβιστικός από τον Ματίς κατά τη διάρκεια της παρουσίασής του το 1908.
Αναλυτικός κυβισμός (1910-1912)
Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης του κυβισμού το αντικείμενο απεικονίζεται απ' όλες τις πλευρές του οι οποίες παρουσιάζονται ως μικρές επιφάνειες. Το χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου είναι ότι η παλέτα των χρωμάτων είναι πολύ περιορισμένη (γκρι, καφέ, πράσινο, μπλε σκούρο). Αντίθετα, ο φωτισμός παίζει πολύ σημαντικό ρόλο και μοιράζεται με διαφορετικό τρόπο σε κάθε σχήμα. Ο αναλυτικός κυβισμός αφορά κυρίως τον Μπρακ  με τους πίνακές του Broc et Violon (1909-1910), Violon et Palette και Piano et Mandore. Συνδέεται επίσης με τον Πικάσο με τον πίνακα Le Joueur de guitare.
Ορφισμός
Ο ορφικός κυβισμός ή ορφισμός (1914-1921) : Η ονομασία δόθηκε από τον Γκυγιώμ Απολλιναίρ ο οποίος είναι ο μόνος που συνδέει αυτήν την τέχνη με τον κυβισμό. Οι δύο κεντρικοί καλλιτέχνες αυτού του ρεύματος είναι ο Ρομπέρ Ντελονέ και η γυναίκα του Σόνια Ντελονέ (Sonia Delaunay). Στους ορφικούς πίνακες, τα χρώματα διαχωρίζονται από τα σχήματα και δημιουργούνε χρωματιστούς κύκλους οι οποίοι δίνουν ρυθμό στον πίνακα. Ο όρος ορφισμός στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με τον κυβισμό. Ο ιστορικός τέχνης Μισέλ Λακλότ (Michel Laclotte) δήλωσε ότι ο Απολλιναίρ δεν ήξερε πολύ καλά για τι πράγμα μίλαγε όταν εφεύρε αυτήν την έννοια και την σύνδεσε με τον κυβισμό.
Η κυβιστική γλυπτική
Ακόμα και αν οι κυβιστικές έρευνες του Πικάσο αφορούν πρώτα απ' όλα τη ζωγραφική, από το 1909, Η κεφαλή του Φερνάντε (La Tête de Fernande), από μπρούτζο, αντιπροσωπεύει την τρισδιάστατη εκδοχή του αναλυτικού κυβισμού. Όμως ο Πικάσο, δυσαρεστημένος,  διαπιστώνει ότι αυτή του η προσπάθεια είναι μοναχά μια “γλυπτική ψευδαίσθηση” της κυβιστικής τέχνης. Εκ τούτου ο διάσημος καλλιτέχνης σταματάει τη γλυπτική έως το 1912, που ξεκινάει μία μικρή σειρά κιθαρών (Guitares) του συνθετικού κυβισμού. Προτείνει μία τολμηρή και καινοτόμα λύση: τη συγκέντρωση και συγχώνευση φτωχών υλικών όπως το χαρτόνι, το ξύλο και η κλωστή. Μετά τον Πικάσο, ο Ζακ Λίπχιτζ (Jacques Lipchitz) με το φίλο του Ανρί Λοράν (Henri Laurens) είναι  ο πιο τυπικός γλύπτης του κυβισμού από το 1913. Άλλοι διάσημοι γλύπτες όπως ο Ρεμόντ Ντουσάν-Βιλλόν, ο Πάμπλο Γκάργκαλλο, ο Όσιπ Ζάντκιν και ο Αρσιπένκο αντιπροσωπεύουνε την ανάπτυξη της κυβιστικής γλυπτικής προς νέα ρεύματα: ορφισμός, πουρισμός κλπ. Ο Ντουσάν-Βιλλόν, εκτελεστής ενός σχεδίου για ένα κυβιστικό σπίτι, εισάγει τον όρο του ρεύματος στο έργο του Cheval Majeur. Αυτό το γλυπτό δίνει την αίσθηση μίας ζωντανής μηχανής και συνδέεται κατά κάποιο τρόπο με το φουτουριστικό ρεύμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αφηρημένη τέχνη Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα  Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Ρεύματα στη Ζωγραφική
Πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ
Το Πείραμα φυλάκισης του Στάνφορντ ήταν ένα πείραμα πάνω στις ψυχολογικές επιπτώσεις που επιφέρει η μετατροπή ενός ατόμου σε φυλακισμένο ή δεσμοφύλακα. Το πείραμα διεξήχθη το 1971 από την ερευνητική ομάδα του καθηγητή ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ.
Εικοσιτέσσερις φοιτητές επιλέχθηκαν από 70 για να παίξουν τους ρόλους των φυλακισμένων και των δεσμοφυλάκων και να ζήσουν σε μια υποτιθέμενη φυλακή που είχε δημιουργηθεί για τους σκοπούς του πειράματος στο υπόγειο του κτιρίου της Επιστήμης της Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Η επιλογή των υποψηφίων έγινε με βάση την απουσία ψυχολογικών και ιατρικών προβλημάτων, αλλά και ποινικού μητρώου, έτσι ώστε να αποτελούν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα για την επιστημονική παρατήρηση. Οι ρόλοι μοιράστηκαν μετά από ρίψη κέρματος (κορώνα ή γράμματα).
Τα ευρήματα του πειράματος έχουν τεθεί υπο αμφισβήτηση, και το πείραμα έχει δεχθεί κριτική για τη μη επιστημονική του μεθοδολογία. Παρά το γεγονός ότι ο Ζιμπάρντο ερμήνευσε το πείραμα ότι οι “φύλακες” ενστικτωδώς απέκτησαν σαδιστικές και αυταρχικές συμπεριφορές, ο ίδιος ο Ζιμπάρντο στην πραγματικότητα είχε δώσει οδηγίες στους “φύλακες” να ασκήσουν ψυχολογικό έλεγχο στους “κρατούμενους”. Κριτικοί επίσης τόνισαν ότι κάποιοι από τους συμμετέχοντες δρούσαν με τρόπο έτσι ώστε να βοηθήσουν στην πορεία του πειράματος, όπως ένας φρουρός είπε εκ των υστέρων, “ώστε οι ερευνητές να έχουν με κάτι να δουλέψουν”. Παραλλαγές του πειράματος έχουν συμβεί και από άλλους ερευνητές, αλλά καμία από αυτές δεν έχει αναπαράγει τα αποτελέσματα του πειράματος.
Σχετικοί Σύνδεσμοι
Abu Ghraib and the experiment:
Κατηγορία:Κοινωνική ψυχολογία Κατηγορία:Ιστορία της ψυχολογίας Κατηγορία:Πειραματική ψυχολογία Κατηγορία:Ομαδικές διεργασίες
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1997
thumb|270px|Η 70η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Η 70ή Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1997, έλαβε χώρα στις 23 Μαρτίου 1998. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας και την παρουσίαση ανέλαβε για έκτη φορά ο Μπίλυ Κρίσταλ. . Στην αμερικανική τηλεόραση μεταδόθηκαν από το δίκτυο ABC.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1997
Μιχάλης Κονταξάκης
Ο Μιχάλης Κονταξάκης είναι ένας από τους εκπροσώπους της νέας γενιάς των Ελλήνων κιθαριστών.
Έχει διακριθεί σε μια σειρά από σημαντικούς διεθνείς διαγωνισμούς, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει το Α΄ Βραβείο στον διαγωνισμό κιθάρας «Francisco Tarrega» στο Benicascim της Ισπανίας το 2005. Έχει πραγματοποιήσει ρεσιτάλ σε όλη την Ευρώπη ενώ έχει συμπράξει με σημαντικές συμφωνικές ορχήστρες σε Ελλάδα και εξωτερικό.
Έχει ηχογραφήσει CD για την εταιρεία Naxos με έργα Ponce, Martin, Clerch, Krenek, Tarrega, ενώ από το 2004 συνεργάζεται με τον Κροάτη κιθαριστή Ντέγιαν Ιβάνοβιτς.
Διδάσκει κιθάρα στην Αθήνα και σε masterclasses στην Ευρώπη. Είναι τακτικά καλεσμένος στο «Διεθνές Φεστιβάλ Κιθάρας Νάξου». Τα τελευταία χρόνια είναι βασικό μέλος του συγκροτήματος Encardia που γνωρίζει επιτυχία σε Ελλάδα και εξωτερικό ερμηνεύοντας μουσική της Κάτω Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κιθαρίστες
Αζαζέλ
Το όνομα Αζαζέλ ή αλλιώς Αζαζήλ πρωτοεμφανίστηκε στην Εβραϊκή Βίβλο και σημαίνει «Δύναμη του Θεού», αλλά και «αναιδής στον Θεό».
Λέγεται ότι ήταν ο κύριος σημαιοφόρος του στρατού της Κολάσεως και κατατάσσεται αρκετά ψηλά στην ιεραρχία της. Επίσης, λέγεται ότι είναι και ένας από τους αρχηγούς των έκπτωτων αγγέλων, οι οποίοι παντρεύονταν και έκαναν παιδιά με ανθρώπους γυναίκες. Οι λαϊκές παραδόσεις για τον Αζαζέλ κάνουν λόγο ότι είναι γνωστός για την δημιουργία του χάους και των αταξιών.
Στα σύγχρονα Εβραϊκά, το «lekh l'Azazel» είναι το αντίστοιχο της αγγλικής κατάρας «πήγαινε στην Κόλαση/στον διάολο».
Ο Θεός διέταξε τον αρχάγγελο Ραφαήλ να τον δέσει χειροπόδαρα και να τον πετάξει στο Απόλυτο Σκοτάδι μέχρι την Ημέρα της Κρίσης.
Ο Αζαζήλ ήταν ένας από τους αγγέλους που ακολούθησαν τον Εωσφόρο και εξορίστηκαν από τον Παράδεισο για την ανταρσία τους. Κάποιοι πιστεύουν ότι ο Αζαζήλ είναι περιορισμένος στις πέτρες του Duduael. Αν κάποιος τον καλέσει, μόνο τον πνεύμα του θα έρθει, καθώς το σώμα του θα παραμείνει περιορισμένο στις πέτρες του Duduael. Σύμφωνα με μία άποψη, όταν επικαλείται εμφανίζεται με τη μορφή ενός πλάσματος με επτά κεφάλια φιδιών, δεκατέσσερα πρόσωπα και δώδεκα φτερά. Όπως αναφέρεται και πιο πάνω, υποτίθεται πως είναι εκείνος που αρνήθηκε να προσκυνήσει τον Αδάμ και που στην ισλαμική παράδοση είναι ο Ιμπλίς, ο αρχηγός των Τζίνι. Μια άλλη άποψη, θέλει τον Αζαζήλ να είναι ένας σημιτικός ποιμενικός θεός, ο οποίος θεωρήθηκε ως δαίμονας στην ιουδαϊκή παράδοση.
Κατηγορία:Δαίμονες Κατηγορία:Σατανάς
Νίκαια (Παντζάμπ)
Η Νίκαια (αλλιώς και Αλεξάνδρεια Νίκαια) ήταν αρχαία ελληνική πόλη της βορειοδυτικής Ινδίας.
Ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο το 326 π.Χ. για να θυμίζει τη νίκη του επί του Ινδού ηγεμόνα Πώρου στον ποταμό Ύφαση της Πενταποταμίας. Η Νίκαια αυτή βρισκόταν στη μια όχθη του Ύφαση, ενώ στην άλλη ήταν η Βουκεφάλα. Η πόλη αναφέρεται από τον Αρριανό. Μέρος της Νίκαιας είχε εν τω μεταξύ πάθει ζημιές από τις βροχές της Ινδίας. Έτσι όταν ο Μακεδών στρατηλάτης αποφάσισε τον δρόμο της επιστροφής, επιδιόρθωσε αυτές τις ζημιές. Ωστόσο η ακριβής τοποθεσία της Νίκαιας παραμένει ακαθόριστη και έχουν προταθεί δύο εικασίες:
Περαιτέρω στήριξη της θέσεως της Mong, επικυρώνει η απαίτηση των κατοίκων της πόλεως ότι εκεί βρισκόταν η ελληνιστική Νίκαια. Ο ιστορικός του BBC Michael Wood υποστήριξε αυτήν τη θέση του Ούγγρου αρχαιολόγου.
Χαλκιδική (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Χαλκιδική μπορεί να αναφέρονται:
Πουρούλια
Βρίσκεται σε υψόμετρο 240 μέτρων. Το 2015, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 406.540 άτομα.
Γεωγραφία
Η Πουρούλια βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 23.33°N, 86.37°W. Έχει μέσο υψόμετρο 228 μέτρων. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και ξηρά με θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 23 °C έως πάνω από 48 °C. Η θερμοκρασία της Πουρούλια έφθασε το υψηλότερο επίπεδο στη χώρα στις 18 Ιουνίου 2005, φτάνοντας τους 51.1 °C. Οι χειμώνες είναι δροσεροί και ξηροί, με ημερήσιες θερμοκρασίες από 5 °C έως 20 °C. Οι περισσότερες βροχοπτώσεις πέφτουν κατά τη διάρκεια των υγρών μουσώνων.
Αστυνομικά τμήματα
Το αστυνομικό τμήμα Πουρούλια (Πόλη) έχει δικαιοδοσία πάνω από το δήμο Πουρούλια και μέρη των μπλοκ κοινοτικής ανάπτυξης Πουρούλια 1 και Πουρούλια 2. Καλύπτει έκταση 13.9 τ.χλμ. και ο πληθυσμός που καλύπτει είναι 151.210 άτομα.
Το αστυνομικό τμήμα Πουρούλια (Μουφασίλ) έχει δικαιοδοσία σε μέρη των μπλοκ κοινοτικής ανάπτυξης Πουρούλια 1 και Πουρούλια 2. Η έκταση που καλύπτει είναι 434.57 τ.χλμ. και ο πληθυσμός που καλύπτει είναι 235.853 άτομα.
Το αστυνομικό τμήμα γυναικών Πουρούλια Σαντάρ άνοιξε το 2014 στο Μπατμπάντ. Το 2016 κάλυπτε τα αστυνομικά τμήματα Πουρούλια (Πόλη), Πουρούλια (Μουφασίλ), Κοτσίλα, Άρσα, Τζάλντα και Τζοϊπούρ.
Ρίψη όπλων στη Πουρούλια
Στις 18 Δεκεμβρίου του 1995, μια μυστηριώδης αποστολή όπλων έπεσε από τον ουρανό πάνω από την περιοχή της Τζοϊπούρ Τζάλντα στην επαρχία Πουρούλια της Δυτικής Βεγγάλης. Η αποστολή βρέθηκε το επόμενο πρωί. Οι λόγοι για αυτό είναι ακόμα άγνωστοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Διαιτολογία
Διαιτολογία είναι η επιστήμη που πραγματεύεται την ανθρώπινη διατροφή. Συγκεκριμένα εξετάζει τους κανόνες της σωστής διατροφής και το πώς αυτοί σχετίζονται με τη λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού σε φυσιολογικά πλαίσια. Οι κανόνες αυτοί αφορούν τις ουσίες και τον τρόπο πρόσληψης της τροφής, π.χ. το είδος και τον χρόνο των γευμάτων. Η διαιτολογία επεκτείνεται και στη μελέτη της σύνδεσης της διατροφής με την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διατροφή
Μιλιβόιε Πέροβιτς
Ο Μιλιβόιε Πέροβιτς (σερβικά : Миливоје Перовић) (Μπράινα 5 Οκτωβρίου  1912 - Βελιγράδι 29 Δεκεμβρίου 1975) ήταν σερβικής καταγωγής Γιουγκοσλάβος νομικός, διπλωμάτης, συγγραφέας και δημοσιογράφος.
Πριν από τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο ανήκε στο Δημοκρατικό κόμμα του Λιούμπα Νταβίντοβιτς. Αργότερα εγκαταστάθηκε στο Βελιγράδι, ως δημοσιογράφος στην "πολίτικα". Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εντάχθηκε στο προοδευτικό φοιτητικό κίνημα της Γιουγκοσλαβίας. Μετά το βομβαρδισμό του Βελιγραδίου το 1941 επέστρεψε στο Λέσκοβατς και είναι και συμμετείχε στις προετοιμασίες για την ένοπλη εξέγερση στην Γιαπλάνιτσα. Κατά την διάρκεια του πολέμου ήταν διοικητής της τέταρτης ταξιαρχίας στο Σερβικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό.
Στην πρώτη κυβέρνηση της Σερβίας ήταν υπουργός της οικονομίας και Υπουργός Βιομηχανίας και Ορυχείων. Επίσης χρημάτισε υπουργός οικονομικών της Σερβίας, υφυπουργός Δικαιοσύνης της Σερβίας και σύμβουλος της πρεσβείας στο Λονδίνο. Έχει βραβευτεί με πολλά παράσημα.
Έχει γράψει και έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 20 μυθιστορήματα και χρονικά. Πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 1975. Βελιγράδι.
Έργα του :
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι νομικοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι συγγραφείς Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Υπουργοί οικονομικών της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί βιομηχανίας και ορυχείων της Σερβίας
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1984
thumb|250px|Η 57η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η 57η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1984, έλαβε χώρα στις 25 Μαρτίου 1985. Κεντρικός παρουσιαστής ήταν ο Τζακ Λέμον για τρίτη φορά.
Υποψηφιότητες & Νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1984
Χ (άλμπουμ)
Χ είναι ο τίτλος του 21ου άλμπουμ της Άννας Βίσση και κυκλοφόρησε σε Ελλάδα και Κύπρο στις 9 Οκτωβρίου 2002 από τη Sony Music. Στην Ελλάδα έγινε τριπλά πλατινένιο έχοντας ξεπεράσει τις 120,000 αντίτυπα, ενώ στην Κύπρο έγινε επίσης τριπλά πλατινένιο με πωλήσεις άνω των 15,000 αντιτύπων. Την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε ο George De Angelis.
Ιστορικό
Δύο χρόνια μετά το πολυπλατινένιο άλμπουμ Κραυγή η Άννα Βίσση επέστρεψε με το Χ. Πριν όμως είχε μεσολαβήσει το soundtrack της θεατρικής παράστασης Μάλα. Την παραγωγή και την ενορχήστρωση του άλμπουμ ανέλαβε ο διεθνούς φήμης George De Angelis, ο οποίος έχει συνεργαστεί με πολλά ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής όπως Σερ, Μπράιαν Άνταμς, Σάρλοτ Τσερτς, Κλιφ Ρίτσαρντ, Νταϊάν Γουόρεν, Ντόνα Σάμερ, Έρος Ραματσότι, Κάιλι Μινόγκ, Pet Shop Boys, Κουίνσι Τζόουνς, Seal και Τίνα Τέρνερ. Το Χ ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 2002 στο Λονδίνο, και κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Το album κυκλοφόρησε και στην Τουρκία στις αρχές του 2003.
Πωλήσεις και charts
Το Χ μπήκε απ' ευθείας στην πρώτη θέση των album charts σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία. Στην Ελλάδα έγινε Χρυσό από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του και πλατινένιο σε τρεις μέρες. Τις πρώτες 7 μέρες τις κυκλοφορίας του ξεπέρασε τις 70,000 αντίτυπα και η επιτυχία του αυτή αναφέρθηκε και από το δίκτυο CNN. Τον Φεβρουάριο του 2003 έγινε διπλά πλατινένιο ξεπερνώντας τις 100.000 αντίτυπα, ενώ τελικά ξεπέρασε τις 120.000 αντίτυπα. Τον Σεπτέμβριο του 2003 ξαναμπήκε στο top 15 των ελληνικών album charts. Στην Κύπρο το Χ έγινε πλατινένιο την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του και διπλά πλατινένιο τον Απρίλιο του 2003. Στην Τουρκία ο δίσκος έγινε χρυσός με 100.000 πωλήσεις συνολικά ο δίσκος Χ πούλησε 235.000 αντίτυπα.
Στίχοι και μουσική
Ο δίσκος περιλαμβάνει 12 τραγούδια σε μουσική και στίχους του Νίκου Καρβέλα, με στιχουργική συμμετοχή της Ναταλίας Γερμανού στο τραγούδι Μαρτύριο, το οποίο είναι ντουέτο με τον Γιάννη Πάριο.
Βίντεο κλιπ
Δύο τραγούδια οπτικοποιήθηκαν από το Χ. Το Τάσεις Αυτοκτονίας και το Πες Το Ξανά.
Βραβεία
Στην 2η Απονομή των Βραβείων Αρίων το 2003 η Άννα Βίσση κέρδισε το βραβείο Καλύτερη Τραγουδίστρια στην κατηγορία Ποπ και Βίντεο Κλιπ της Χρονιάς για το "Τάσεις Αυτοκτονίας" σε σκηνοθεσία Γιώργου Γκάβαλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Άννας Βίσση Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002