cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρηματοφόρα
Τα τρηματοφόρα λαμβάνουν σημαντικό ρόλο στους βιογεωχημικούς κύκλους του άνθρακα και του ασβεστίου των ωκεάνιων συστημάτων και μαζί με τα κοκκολιθοφόρα θεωρούνται ως οι κύριες ομάδες της βιογενούς ανθρακικής ιζηματογένεσης. Η συνολική συνεισφορά των βενθονικών και πλαγκτονικών τρηματοφόρων στην απόθεση ανθρακικού ασβεστίου είναι γύρω στα 1,4 δισεκατομμύρια τόνους το χρόνο, περίπου δηλαδή το 25% της συνολικής παραγωγής πελαγικών ανθρακικών ιζημάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώτιστα
Σάγιντ Μουχάμαντ Ζάφερ
Ο Σάγιντ Μουχάμαντ Ζάφερ Σαμπτ Άμπας (سيد محمد جعفر سبت عباس γεννήθηκε 25 Αυγούστου 1985) είναι ποδοσφαιριστής από το Μπαχρέιν, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την Αλ Μουχάρακ Σ.Κ.. Με 159 διεθνείς αγώνες είναι ο τρίτος σε συμμετοχές στην Εθνική Μπαχρέιν, σύμφωνα με την RSSSF, και δεύτερος σύμφωνα με τη FIFA.
Γιάννης Δάλλας
Ο  Γιάννης Δάλλας (1924-2020) ήταν Έλληνας ποιητής, νεοελληνιστής συγγραφέας, δοκιμιογράφος, πανεπιστημιακός δάσκαλος και μεταφραστής έργων της αρχαίας γραμματείας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1924 στη Φιλιππιάδα της Πρέβεζας. Ανιψιός του ήταν ο Φραγκίσκος Αλέξανδρος Σαργολόγος, επιχειρηματίας, αρθρογράφος και θεατρολόγος. Σπούδασε κλασική φιλολογία στην Αθήνα. Υπηρέτησε στη μέση και στην ανώτατη εκπαίδευση. Καθηγητής της Νεοελληνικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Ανέκαθεν υπήρξε ένας αξιόλογος αριστερός διανoούμενος, με ορισμένες παρεμβάσεις στα κοινά θέματα.
Έχει λάβει βραβεύσεις από τα Κρατικά Λογοτεχνικά Βραβεία: Το 1987, το Α΄ Βραβείο κριτικής-δοκιμίου: Γιάννης Δάλλας «Ο ελληνισμός και η θεολογία του Καβάφη». Το 1999 του απονέμεται το κρατικό «Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας» για το σύνολο του έργου του. Επίσης έχει βραβευτεί με το Βραβείο δοκιμίου Ιδρύματος Π. Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών (2009) για το βιβλίο του "Σολωμός και Κάλβος". Μετέχει στα πρώτα «Καβάφεια» της Αλεξάνδρειας, και προσκαλείται για διαλέξεις και παρουσίαση του έργου του σε Πανεπιστήμια εκτός Ελλάδας, όπου λειτουργούν Τμήματα Μεταβυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών (Μιλάνο, Κατάνια, Βενετία, Στρασβούργο, Βουδαπέστη, Μόσχα, Τυφλίδα, κλπ.) Η ποίησή του μεταφράστηκε αποσπασματικά σε ξένες γλώσσες (Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ρωσικά, Ιταλικά, Αλβανικά) και πληρέστερα ετοιμάζονται για έκδοση προσεχώς οι δύο τελευταίες συλλογές του στα Ισπανικά από την Isabel Garcia Gálvez και εκτενής επιλογή του ποιητικού έργου του στα Ιταλικά από τον Massimo Cazzulo.
Επίσης εξέδωσε σειρά συγκεντρωτικών μελετημάτων «Η δημιουργική δεκαετία στην ποίηση του Βάρναλη» (1988) και «Κωνσταντίνος Θεοτόκης, κριτική σπουδή μιας πεζογραφικής πορείας», φιλολογικές εκδόσεις των πεζών του Κωνσταντίνου Θεοτόκη (Κορφιάτικες Ιστορίες, Κατάδικος, Οι σκλάβοι στα δεσμά τους), των συνθετικών συλλογών του K. Βάρναλη («Σκλάβοι πολιορκημένοι», 1990 και «Το φως που καίει», 2003) και των έργων του A. Κάλβου «Οι Ψαλμοί του Δαβίδ», (1981) «Η Ιωνιάς», (1992) «Ωδαί», (1997). Δημοσίευσε ακόμη δύο συνθετικά κριτικά βιβλία γύρω από το θέμα της Ποιητικής (1994) και το θέμα του κλασικισμού του Κάλβου (1999), άλλα τέσσερα για την ποίηση του Καβάφη από τα οποία, τα σημαντικότερα είναι τα: «Καβάφης και ιστορία» (1974) και «Ο Καβάφης και η δεύτερη σοφιστική» (1984) και Σκαπτή ύλη. Από τα Σολωμικά μεταλλεία (2002). Τελευταίες σχετικές εκδόσεις μελετημάτων είναι τα: Σολωμός και Κάλβος. Δύο αντίζυγες ποιητικές (2009) και ολίγο θα τον ξαναγγίξω. Η στρατηγική του εργαστηρίου. Ύστερα Καβαφολογικά (2009). Αρκετά βιβλία δοκιμίων του που αναφέρονται σε θέματα και κείμενα της παλαιότερης, της μεσοπολεμικής και της μεταπολεμικής λογοτεχνίας «Εποπτείες A΄» (1954), «Υπερβατική Συντεχνία» (1958), «Πλάγιος λόγος» (1989), «Ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης» (1997), «Ευρυγώνια» (2000), «Μανόλης Αναγνωστάκης-Ποίηση και ιδεολογία» (2000), «Συνεκδοχές» (2010) και «Σύμμεικτα» (2014).
Ο χαρακτήρας του ποιητικού του έργου
Ενώ το ποιητικό του έργο φαίνεται να συγγενεύει με τον Μίλτο Σαχτούρη και τον Τάκη Σινόπουλο, διατηρεί με τρόπο κατορθωμένο τον αυτοδύναμο χαρακτήρα του. Στα ποιήματά του υπάρχει το στοιχείο της φυσιολατρείας, αλλά και του παράλογου, κατά τον Λίνο Πολίτη. Κατά τον Mario Vitti ο Δάλλας "ξεκίνησε με θέματα κοινωνικά, ακόμη παρόντα στην Απόπειρα Μυθολογίας (1952), όπου το κακό είναι παντοδύναμο και φρικιαστικό. ". Και συνεχίζει ο Vitti: "ο ποιητής δεν μπορεί να διαχωρίσει τον εαυτό του από τα γεγονότα που υπαινίσσεται (όπως την Καισαριανή κατά την Κατοχή), αλλά αυτά δεν αποτελούν τα μόνα θέματα του. Ο Δάλλας είναι ποιητής πολύ καλλιεργημένος για να περιοριστεί σε ένα θέμα μονάχα και να μην μπει στον πειρασμό ενός λόγου πιο σύνθετου. Το 1965 συγκέντρώθηκε το έργο του στον τόμο Εξαγορά. [...] Συνέχισε με ένα λόγο πιο λιτό, πιο ευθύ, με αποχρώσεις πιο λεπτές, κάποτε φτάνοντας στην ειρωνεία. ," Ακολούθησαν οι συγκεντρώσεις των ποιημάτων του το 1990 και το 2014 καλύπτοντας τη δημιουργική ποιητική του περίοδο από το 1948-2013.
Κατά τον Τάκη Σινόπουλο "στον Δάλλα το καυτερό βάρος των πραγμάτων κι η εκρηκτικότητα του υλικού του πειθαρχούν στη φόρμα που αποτελεί επίκεντρο του ενδιαφέροντος του, χωρίς αυτή η φόρμα να δίνει την υποψία της κατασκευής. ". Ο Γιώργος Αράγης εύστοχα λέει για τις Πόρτες Εξόδου (1962) και την συγκεντρωτική Εξαγορά (1965): "οι στίχοι λιτοί, ακέραιοι, ο ένας καθισμένος πάνω στον άλλον, θυμίζοντας σπόνδυλους κιόνων. Η φράση γυμνή μες στην οργανική της επάρκεια, διοχετεύοντας το ειδικό βάρος των βιωμένων καταστάσεων, Κ' η λέξη τελικά ολοκληρωμένη. Ένα αρμονικό σύνολο, δωρικής στιβαρότητας. " Ο Τάσος Λειβαδίτης αναφερόμενος επίσης στην Εξαγορά αναφέρεται σ' έναν "κόσμο τρομερά αποσπασματικών εικόνων που θυμίζουν ατμόσφαιρα Αποκαλύψεως", σε "ιστορίες που αγγίζουν τα όρια του παρανοϊκού" και σ' "έναν βιβλικό τόνο που συμπλέκεται με αγοραίες εκφράσεις. "  Ο Χρήστος Μπράβος σημειώνει για τη συλλογή Το Τίμημα (1981):"Καταθέτω απερίφραστα τη γνώμη μου: θεωρώ το Τίμημα καρπό ωριμότητας του Γιάννη Δάλλα. Ωριμότητας πολύκλωνης. Επισημαίνω ιδιαίτερα την εκφραστική της διάσταση και την ορίζω ως απολάκτιση μιας φιλολογικής "πέμπτης φάλαγγας", που εισχωρούσε στην ποιητική πρόθεση και την τορπίλιζε περνώντας τη "γραμμή" της. ". Ο Γιώργος Βέης υπογραμμίζει πως ο λόγος του είναι "οραματικός, ενίοτε κρυπτικός και υπαινικτικός. ", ενώ ο Γιώργος Μπλάνας, στην κριτική του για τον Αποθέτη (1993), συγκρίνοντας το έργο με την Σπονδή στον Σέξτο Προπέρτιο του Έζρα Πάουντ σημειώνει πως η ποίηση του ενώ "δείχνει μυθοποιητική, δεν είναι", "δεν ανήκει στον τύπο του σαχτουρικού εξπρεσσιονισμού", αλλά "είναι μια οντολογία που προσπαθεί να μετατρέψει το ον", σε μια από τις πιο σοβαρές έως τώρα αποτιμήσεις του ποιητικού έργου του Γιάννη Δάλλα.
Η Τιτίκα Δημητρούλια σημειώνει με τη σειρά της πως: "δεν μπορεί να αμφισβητήσει [κανείς] σε καμιά περίπτωση την αυθεντικότητα και τη δύναμη των εικόνων του, στην ηρακλείτεια ροή τους, αυτήν εντέλει που τους επιτρέπει να αναδημιουργούν τον κόσμο", ενώ ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου αναφερόμενος στις Γεννήτριες (2004) φωτίζει μια άλλη διάσταση της ποιητικής παρουσίας και πορείας του ποιητή όταν λέει: "ασυμβίβαστος κι όμως συγκαταβατικός, προτείνει την εγκατοίκηση στα μικρά, ανθρώπινα και παραμυθητικά υποκοριστικά, νοσταλγώντας τη θαλπαρωρή των μικρών λέξεων και των λεπτών αποχρώσεων των καθημερινών αισθημάτων. "
Ο Κώστας Βούλγαρης κρίνοντας το ιδιότυπο βιβλίο του Δάλλα Χρονοδείκτες (2004) τονίζει πως πρόκειται για ένα λόγο "σταθερά προ-ποιητικό, σε ανοικτή συνομιλία με τον Τάκη Σινόπουλο", αλλά και "επιγραμματικά ποιητικό", όπου "το πρόσωπο του αφηγητή δείχνει τις ρυτίδες του και τις ραφές του, τη σύνολη περιπέτειά του ως εμπειρία ζωής, προβάλλει ακέραιο, αποσπώντας την εποχή από τη μυθολογία της, φέρνοντας την σε ανθρώπινα μέτρα. "
Στην ποιητική ανασκόπηση του 2015 στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ο Πέτρος Γκολίτσης σημειώνει με αφορμή την έκδοση των Υστερόγραφων (2015): "Ο ποιητής Γιάννης Δάλλας με τα «Υστερόγραφά» του (Ηριδανός) μας δίνει μεταξύ άλλων ένα ποίημα αναφοράς, το «Ως ευ παρέστητε». Στην ποίησή του δεν συναντιούνται οι εξορίες του Τίτου Πατρίκιου ή του Τάσου Λειβαδίτη, ούτε η χαμηλή φωνή του Μανώλη Αναγνωστάκη, αλλά ένας τόνος μεταξύ Μαγιακόφσκι (πιο χαμηλός) και Σικελιανού (λιγότερο θεατρικός). "
Ψηφιακό Αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας
Palingenia longicauda
Η Palingenia longicauda είναι υδρόβιο έντομο της τάξης Εφημερόπτερα. Είναι γνωστή ως πεταλούδα του Τίσα από τον ομώνυμο ποταμό, όπου βρίσκεται και επίσης ως μακρόστενο εφημερόπτερο και γιγάντιο εφημερόπτερο, δεδομένου ότι είναι το μεγαλύτερο είδος εφημερόπτερου στην Ευρώπη με μέγεθος 12 εκατοστών από το κεφάλι έως την ουρά.
Σε αντίθεση με πολλά άλλα είδη ετερόφυλων, η ενήλικη P. longicauda δεν φεύγει ποτέ από το νερό, πετά χαμηλά και οι κεραίες συχνά αγγίζουν ή σκουπίζουν την επιφάνεια. Η βραδεία κίνηση του ποταμού και η απουσία ψαριών επιφανειακής σίτισης κάνουν κάτι τέτοιο δυνατό. Η παρουσία του P. longicauda είναι ένας δείκτης καθαρού μη ρυπανθέντος νερού. Τώρα εξαφανισμένη σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, μπορεί να βρεθεί στη Σερβία και την Ουγγαρία στον ποταμό Τίσα, καθώς και στη Ρουμανία, στο Προυτ και στο Μπέγκα.
Ζευγάρωμα
Μεγάλοι αριθμοί προνυμφών P. longicauda συνήθως εκκολάπτονται και ωριμάζουν κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας στα μέσα Ιουνίου. Αυτό το φυσικό φαινόμενο είναι γνωστό ως "άνθισμα του Τίσα" και αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο. Οι ενήλικες εκκολάπτονται δύο φορές σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μετά την εκκόλαψη, οι ενήλικες έχουν λίγες μόνο ώρες πριν πεθάνουν. Συνεπώς, οι ομάδες των αρσενικών θα προσπαθήσουν μανιωδών να ζευγαρώσουν με ένα θηλυκό. Τα θηλυκά θα πετάξουν 1-3 χιλιόμετρα πριν βάλουν τα αυγά τους στον ποταμό, τα οποία στη συνέχεια βυθίζονται στον πυθμένα και εκκολάπτονται μετά από περίπου 45 ημέρες. Οι προνύμφες αναπτύσσονται στη λάσπη για τρία χρόνια πριν την εκκόλαψη. Οι προνύμφες ζουν σε σήραγγες στη λάσπη με πυκνότητα 400 σηραγγών ανά τετραγωνικό μέτρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έντομα της Ευρώπης
Ιρέκ Ζαρίποφ
Ο Ιρέκ Ζαρίποφ (Ирек Айратович Зарипов, Μπασκιρικά: Ирек Айрат улы Зәрипов) είναι Ρώσος σκιέρ διάθλου και δρόμου αντοχής.
Γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1983, στο Στερλιταμάκ, στην πρώην ΑΣΣΔ της Μπασκιρίας.
Έχασε τα πόδια του σε ένα τροχαίο το 2000. Άρχισε να προπονείται στο σκι στο 2005.
Αγωνίστηκε στους Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2010, όπου κέρδισε πέντε μετάλλια: δύο χρυσά και ένα αργυρό στο σκι ανώμαλου δρόμου, και δύο χρυσά μετάλλια στο δίαθλο.
Βιογραφία
Ο Ιρέκ Ζαρίποφ γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1983 στο Στερλιταμάκ. Γονείς του είναι οι Αϊράτ Γκαμπντουλχαμάτοβιτς και Βασίλια Μουσταφίνοβνα Ζαρίποβι, εργαζόμενοι σε εργοστάσιο τούβλων.
Στο σχολείο, ο Ιρέκ ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για το σκι και τη καλαθοσφαίριση, ενώ ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο, τη πυγμαχία και τη πάλη.
Το 2000, σε ηλικία 17 ετών, είχε σοβαρό ατύχημα. Ενώ οδηγούσε μια μοτοσικλέτα, τον χτύπησε ένα φορτηγό ΜΑΖ 9 τόνων. Στο νοσοκομείο τα δύο πόδια του ακρωτηριάστηκαν. Μετά από αυτό, ουσιαστικά δεν κινήθηκε για δύο χρόνια, και στη συνέχεια άρχισε να ανακτάει τη φυσική του φόρμα. Παρά την αναπηρία, αποφοίτησε από μια επαγγελματική σχολή και το Βασκιρικό Κολλέγιο Οικονομίας και Δικαίου. Άρχιζε να ασχολείται με τα αθλητικά στον σύλλογο Ιντέλ (πρώτος προπονητής του ήταν ο Φ. Ν. Γκαμπντούλιν).
Το 2005 έγινε μέλος της παραολυμπιακής ομάδας της Ρωσίας. . Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στους Παραολυμπιακούς Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2006 στο Τορίνο, όπου κέρδισε την 4η θέση στα 7.5 χλμ. .
Ένας γνήσιος θρίαμβος περίμενε τον Ιρέκ Ζαρίποφ στους Παραολυμπιακούς Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 στο Βανκούβερ, όπου έλαβε 4 χρυσά μετάλλια: στο δίαθλο στα 2.4 χλμ. (κυνηγητό) και στα 12.5 χλμ. Επίσης κέρδισε χρυσό στα σκι 15 και 10 χιλιομέτρων, ενώ στον αγώνα σκι 1 χιλιομέτρου κέρδισε ασημένιο μετάλλιο.
Τον Ιούνιο του 2010, ο Ιρέκ Ζαρίποφ εκπροσώπησε το Στερλιταμάκ στο Τρίτο Παγκόσμιο Κουρουλτάι των Μπασκίρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές Κατηγορία:Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Γλίστρα Τρικάλων
Η Γλίστρα ή Γλύστρα είναι οικισμός του Δήμου Πύλης στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Η Γλίστρα βρίσκεται στα δυτικά όρια της Περιφέρειας Θεσσαλίας με Ηπείρου, ανατολικά του Αχελώου ποταμού, στις δυτικές πλαγιές της κορυφής Χατζή της Νότιας Πίνδου σε υψόμετρο 980 μέτρα ενώ στα βορειοδυτικά της υψώνονται τα Τζουμέρκα. Απέχει περίπου 84 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα (μέσω Μεσόχωρας), 64 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Πύλη (έδρα του δήμου) και 13 χλμ. ΒΑ. από το Μυρόφυλλο (θεωρείται συνοικισμός του ).
Αναφέρεται, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 με την παλιά της ονομασία από την τουρκοκρατία ως Γκαβαλιόρα στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αιθίκων. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Γλίστρα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Άγιο Γεώργιο, το Γκολφάρι, την Φτέρη, τα Καραβδαίικα, τον Μπουρνιά, το Μυρόφυλλο, τον Πύργο και τον Μηλότοπο αποτελούν την κοινότητα Μυρόφυλλου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μυρόφυλλου του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 38 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Άρνολντ Κόπελσον
Ο Άρνολντ Κόπελσον (Arnold Kopelson, 14 Φεβρουαρίου 1935 – 8 Οκτωβρίου 2018) ήταν Αμερικανός παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών.
Από τις γνωστότερες ταινίες του είναι οι Πλατούν, Seven, Το ξέσπασμα και Ο Φυγάς.
Ζωή και σταδιοδρομία
Ο Κόπελσον γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Πήρε διδακτορικό από τη Νομική Σχολή της Νέας Υόρκης και στην συνέχεια ασχολήθηκε με το τραπεζικό και εταιρικό δίκαιο, ειδικευόμενος στη χρηματοδότηση κινηματογραφικών ταινιών. Για πολλά χρόνια υπήρξε σύμβουλος πολλών τραπεζών και οικονομικών ιδρυμάτων που χρηματοδοτούν την κινηματογραφική βιομηχανία.
Αργότερα ίδρυσε την εταιρεία Inter-Ocean Film Sales, Ltd. μαζί με την Ανν Φάινμπεργκ, η οποία θα γινόταν γυναίκα του, για την αντιπροσώπευση ανεξάρτητων κινηματογραφικών παραγωγών στην αδειοδότηση των ταινιών τους σε όλο τον κόσμο, καθώς και για τη χρηματοδότηση παραγωγής νέων ταινιών.
Ο Κόπελσον παρήγαγε συνολικά 29 ταινίες, που απέφεραν αθροιστικά εισπράξεις 3 δισεκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως. Τιμήθηκε με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Χρυσή Σφαίρα και το «Independent Spirit Award» για την παραγωγή της ταινίας Πλατούν του 1986. Επιπλέον, ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για τον Φυγά (1993). Συνολικά ταινίες του Κόπελσον έχουν κερδίσει 17 υποψηφιότητες για Όσκαρ.
Ο Κόπελσον είχε κερδίσει τον τίτλο του «Παραγωγού της Χρονιάς» από την αμερικανική Εθνική Ένωση Ιδιοκτητών Κινηματογράφων, καθώς και άλλες διακρίσεις.
Από τη συνεργασία του Κόπελσον με την Paramount Pictures ξεχωρίζει η ταινία Στη σκιά του δολοφόνου (2004) σε σκηνοθεσία Φίλιπ Κάουφμαν, ενώ με την 20th Century Fox παρήγαγε την ταινία Μην πεις λέξη (2001) με τον Μάικλ Ντάγκλας.
Παραγωγή του Κόπελσον είναι και η ταινία του Κώστα Γαβρά Mad City, με πρωταγωνιστές τους Ντάστιν Χόφμαν και Τζον Τραβόλτα.
Μερικές άλλες ταινίες του Κόπελσον είναι οι Απόλυτη Διαγραφή με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Ξεχωριστή μέρα με τους Μάικλ Ντάγκλας and Ρόμπερτ Ντιβάλ, Το τίμημα του αίματος, Ο θρίαμβος της θέλησης και Φόνος στο Λευκό Οίκο.
Επί πολλά χρόνια ο Κόπελσον ήταν μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του Τομέα Παραγωγών της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών. Παρέδιδε διαλέξεις για τη δημιουργία ταινιών στη Harvard Business School, στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, στη Σχολή Τεχνών Tisch, στη Νομική Σχολή της Νέας Υόρκης, στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, στο UCLA και αλλού. Επίσης συνέγραψε αρκετά άρθρα σχετικά με τη χρηματοδότηση κινηματογραφικών ταινιών.
Ο Κόπελσον ήταν μέλος του Δ.Σ. της CBS Corporation από το 2007 μέχρι και έναν μήνα πριν από τον θάνατό του.
Προσωπική ζωή
Ο Άρνολντ Κόπελσον είχε κάνει δύο γάμους. Η πρώτη του σύζυγος πέθανε το 1975 από καρκίνο. Μαζί είχαν αποκτήσει μία κόρη, τη Στεφανί Λάιζα, και δύο γιους, τους Πήτερ Λώρενς και Ήβαν Τζάρεντ. Το 1976 νυμφεύθηκε την έκτοτε συνεργάτιδά του Ανν Φάινμπεργκ.
Ο Κόπελσον πέθανε στο σπίτι του στο Μπέβερλι Χιλς (Καλιφόρνια) σε ηλικία 83 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα
Μάικλ Καν
Ο Μάικλ Καν (Michael Kahn, γενν. 8 Δεκεμβρίου 1935) είναι Αμερικανός μοντέρ του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Ιδιαιτέρως επιτυχημένη στάθηκε η δουλειά του σε ταινίες του Στίβεν Σπίλμπεργκ, με τον οποίο συνεργάσθηκε για περισσότερα από 40 χρόνια.
Ζωή και τεχνική
Ο Καν γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Είναι ένας από τους λίγους μοντέρ που ακόμα μοντάρει επάνω σε φιλμ (αν και έχει μοντάρει ψηφιακά σε ταινίες που δεν σκηνοθέτησε ο Σπίλμπεργκ). Ο Καν παραδέχθηκε ότι πολλοί ''«βρίσκουν δύσκολο να πιστέψουν ότι ο Στίβεν κι εγώ μοντάρουμε ακόμη σε μια μουβιόλα και τραπεζομονταζιέρα. [Αλλά] ο Στίβεν νιώθει πως το φιλμ μάς έφερε εδώ που είμαστε σήμερα και αγαπά τη μυρωδιά του και την αίσθησή του. Αρχίσαμε έτσι και πραγματικά το απολαμβάνουμε κι οι δυο μας.» Οι περιπέτειες του Τεν Τεν: Το μυστικό του μονόκερου'', το 2011, ήταν πρώτη ταινία που ο Καν μοντάρισε ψηφιακά, με χρήση Media Composer, για τον Σπίλμπεργκ, αλλά έχει μοντάρει ψηφιακά για άλλους σκηνοθέτες πολύ ενωρίτερα, π.χ. για την ταινία Τουίστερ.
Βραβεύσεις
Ο Μάικλ Καν έχει τις περισσότερες υποψηφιότητες για «Όσκαρ» Μοντάζ στην ιστορία των βραβείων αυτών, με εννέα. Επιπλέον, μοιράζεται τα περισσότερα κερδισμένα (τρία) «Όσκαρ» Μοντάζ με τους Ντάνιελ Μάντελ, Θέλμα Σουνμέικερ και Ραλφ Ντώσον. Και οι τρεις ταινίες για τις οποίες βραβεύθηκε είχαν σκηνοθετηθεί από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ: Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού (1981), Η Λίστα του Σίντλερ (1993) και Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (1998).
Επιπλέον, ο Καν έχει πάρει 6 υποψηφιότητες για BAFTA Καλύτερου Μοντάζ, κερδίζοντας τα δύο: για τη Λίστα του Σίντλερ και για την Ολέθρια σχέση.
Ο Καν έχει επιλεγεί ως μέλος της τιμητικής ενώσεως American Cinema Editors (ACE). Το 2011 δέχθηκε και το Βραβείο Επιτευγμάτων Σταδιοδρομίας της ACE. Στη σχετική τελετή, ο Σπίλμπεργκ δήλωσε για το μοντάζ: «εδώ είναι που η δημιουργία ταινιών γίνεται από τεχνική, τέχνη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μοντέρ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ
Γαλακτοτροφούσα
Γαλακτοτροφούσα ονομάζεται εικονογραφικός τύπος της Παναγίας στον οποίο απεικονίζεται να θηλάζει το Θείο Βρέφος.
Προέλευση εικονογραφικού τύπου
Το πρότυπο της Γαλακτοτροφούσας Παναγίας εντοπίζεται στην αιγυπτιακή παράσταση της Ίσιδος να γαλακτοτροφεί τον Όσιρι. Πρωτοεντοπίζεται στις κατακόμβες της Ρώμης τον 2ο αι. Πηγή έμπνευσης της σκηνής αποτέλεσε και το σχετικό χωρίο του Λουκά: μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασα σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας, αλλά και το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου όπου λέγεται ότι το βρέφος ήλθε και έλαβε μασθόν εκ της μητρός αυτού Μαρίας. thumb|250 px|left|Η Ίσιδα θηλάζουσα τον Όσιρι Είναι δημιούργημα της προεικονομαχικής περιόδου ενώ από τα τέλη του 13ου αι. διαδίδεται ευρύτατα σε βυζαντινίζουσες εικόνες δυτικών εργαστηρίων.
Βατσλάου Ιβανούσκι
Ο Βατσλάου Ιβανούσκι (Vacłaŭ Ivanoŭski) (Вацлаў Іваноўскі, επίσης γνωστός ως Vatslaw Ivanowski ή Wacław Iwanowski; 25 Μαΐου 1880 - 7 Δεκεμβρίου 1943) ήταν Λευκορώσος πολιτικός και δημόσια προσωπικότητα του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.
Γαλακτοτροφούσα
Απεικονίσεις
Υπάρχουν παραλλαγές της απεικόνισης της Παναγίας σε αυτόν τον τύπο: άλλοτε πρσφέροντας τον αριστερό, συνήθως, μαστό της, άλλοτε τον δεξί της με το δεξί ή το αριστερό χέρι αντίστοιχα. Στις φορητές εικόνες παριστάνεται καθισμένη σε θρόνο. Σπανίως απεικονίζεται κατά τη φυγή στην Αίγυπτο καθισμένη πάνω σε γαϊδουράκι. H πιο πρώιμη απεικόνιση της Παναγίας Γαλακτοτροφούσας είναι ίσως η ανάγλυφη ένθρονη Παναγία Γαλακτοτροφούσα στην εξωτερική επιφάνεια κρατήρα της εποχής του Ουάλεντος (364-378) Έχουμε στην οροφή του ναού των Αγίων Θεοδώρων στην Αίγινα, γνωστού και ως Όμορφη Εκκλησιά, απεικόνιση της Παναγίας γαλακτοτροφούσας (περίπου 1282)
Βατσλάου Ιβανούσκι
Νεανικά χρόνια
Ο Ιβανούσκι γεννήθηκε σε μια οικογένεια ανώτερης μεσαίας τάξης στο κτήμα Λιαμπιόντκα στην επαρχία Βίλνια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (τώρα στο χωριό Χαλαβίτσπολιε, στην περιοχή Σκούτσεν, στην περιοχή Χρόντνα της Λευκορωσίας).
Γαλακτοτροφούσα
Στη Δύση
Ως Maria Lactans η Γαλακτοτροφούσα Παναγία έχει μεγάλη διάδοση. Η Παναγία φέρει στο γόνατό της τον Ιησού προαβάλοντας τον δεξί μαστό της. Γνωστός είναι ο τύπος του Γάλλου ζωγράφου Ζαν Φουκέ, του Γιαν βαν Άικ και η δεξιοκρατούσα και θηλάζουσα τον Χριστό Παναγία του Λεονάρντο ντα Βίντσι στο Ερμιτάζ του Λένινγκραντ, του Θεοτοκόπουλου στο ίδρυμα του Αγίου Ιωάννη στο Τολέδο. Στους Φλαμανδούς ζωγράφους έχουμε παραλλαγή στην οποία η Μαρία προσφέρει με κοχλιάριο το γάλα ή τη σούπα στο θείο βρέφος.
Πηγές
Γαλακτοτροφουσα
Βατσλάου Ιβανούσκι
Νεανικά χρόνια
Το 1898 αποφοίτησε από το 5ο Γυμνάσιο της Βαρσοβίας και εισήλθε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Αγίας Πετρούπολης στο Τμήμα Χημείας, το οποίο τελείωσε το 1904. Συνέχισε για σπουδές στο εξωτερικό στη Δανία και τη Γερμανία. Το 1909 πήρε διδακτορικό από το Πολυτεχνείο του Μονάχου.
Επιστρέφοντας στη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1910, ξεκίνησε μια σταδιοδρομία στον τομέα της μικροβιολογίας και εργάστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας της Αγίας Πετρούπολης και στο Σύλλογο Γεωργίας Βίλνια.
Συμμετοχή στο κίνημα ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας
Εκτός από την καριέρα του ως επιστήμονας, ο Ιβανούσκι ασχολήθηκε ενεργά με το νεοεμφανιζόμενο κίνημα ανεξαρτησίας της Λευκορωσίας. Ενώ ήταν φοιτητής στην Αγία Πετρούπολη, έγινε ιδρυτής του Λευκορωσικού Επαναστατικού Κόμματος, ηγήθηκε της Εταιρείας Δημόσιας Εκπαίδευσης και Πολιτισμού της Λευκορωσίας και ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Λευκορωσικής Σοσιαλιστικής Συνέλευσης. Ασχολήθηκε με τις εκδόσεις, ίδρυσε αρκετούς λευκορωσικούς εκδοτικούς οίκους, επιμελήθηκε το πρώτο αλφαβητάρι της σύγχρονης λευκορωσικής γλώσσας και συνεργάστηκε με τις πρώτες λευκορωσικές εφημερίδες "Nasha Dolya" και "Nasha Niva ". Το 1917 ο Ιβανούσκι συμμετείχε στο Πρώτο Πανλευκορωσικό Συνέδριο στο Μινσκ και ένα χρόνο αργότερα έγινε Υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας. Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1920, ως εκπρόσωπος της Ράντα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας, συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις Λευκορωσίας-Πολωνίας, προσπάθησε να αποτρέψει τη διχοτόμηση της Λευκορωσίας μεταξύ Πολωνίας και Σοβιετικής Ρωσίας και υποστήριξε τη δημιουργία μιας ομοσπονδίας Πολωνίας και Λευκορωσίας.
Μετέπειτα ζωή
δεξιά|μικρογραφία|183x183εσ| Κηδεία του Βατσλάου Ιβανούσκι Μεταξύ 1922 και 1939 ο Ιβανούσκι ήταν καθηγητής στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο της Βαρσοβίας. Μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία το φθινόπωρο του 1939 μετακόμισε στη Βίλνια και δίδαξε στο τοπικό πανεπιστήμιο.
Τους πρώτους μήνες της γερμανικής κατοχής της Λευκορωσίας, μετακόμισε στο Μινσκ, όπου ηγήθηκε της Εθνικής Επιτροπής της Λευκορωσίας και το 1942 διορίστηκε δήμαρχος από τις γερμανικές αρχές - στον οποίο ρόλο «έκανε πολλά για να σώσει τους ανθρώπους από τη γερμανική καταστολή». Τον Ιούνιο του 1943 ο Γερμανός κυβερνήτης Βίλχελμ Κούμπε δημιούργησε ένα Συμβούλιο Γερόντων με επικεφαλής τον Ιβανούσκι.
Στη σύζυγο του Ιβανούσκι, Σαμπίνα και στην κόρη του Άννα, απονεμήθηκε ο τίτλος των «Δίκαιων μεταξύ των Εθνών» για τη διάσωση δύο Εβραίων γυναικών, φίλων του Ιβανούσκι, το 1941 κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. αριστερά|μικρογραφία| Τάφος του |εναλλ.=Τάφος του Βατσλάου Ιβανούσκι
Θάνατος και ταφή
Στις 6 Δεκεμβρίου 1943, ο Ιβανούσκι τραυματίστηκε θανάσιμα από άγνωστους ένοπλους και πέθανε την επόμενη μέρα. Η ταυτότητα των δολοφόνων του δεν έχει εξακριβωθεί ποτέ οριστικά.
Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Καλβαρίγια στο Μινσκ, όπου τον Δεκέμβριο του 2006 έγιναν τα αποκαλυπτήρια ενός μνημείου του Ιβανούσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκορώσοι πολιτικοί
Φλόρις ντε Βόοχτ
Ο Φλόρις ο επίτροπος, ολλανδ. Floris de voogd (π. 1228 - 26 Μαρτίου 1258) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν επίτροπος, όταν ο αδελφός του Γουλιέλμος Β΄ κόμης της Ολλανδίας ήταν απασχολημένος στη Γερμανία.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φλόρις Δ΄ κόμης της Ολλανδίας και της Ματθίλδης των Ρέγκιναρ, κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης.
Χρημάτισε επίτροπος της κομητείας της Ολλανδίας, όταν ο αδελφός του Φλόρις Ε΄ ήταν απασχολημένος στη Γερμανία. Το 1253 στρατός της Μαργαρίτας Β΄ κόμισσας της Φλάνδρας εισέβαλε στο Βάλχερεν, αλλά ο Φλόρις ντε Βόογκτ τον νίκησε και αιχμαλώτισε δύο γιους της, Ιωάννη Α΄ των Αβεν και Γκυ των Νταμπιέρ διοικητές του στρατού. Το 1256 υπογράφτηκε η συνθήκη του Περόν: επιβεβαιώθηκε στη Φλάνδρα η Ζηλανδία και η έκταση δυτικά του ποταμού Σελντ με τον όρο να πλήρωνε τα έξοδα του πολέμου η Φλάνδρα. Όταν αυτό έγινε, απελευθερώθηκαν οι δύο γιοί της κόμισσας.
Το 1258 στο Άντβερπ (Αμβέρσα) ο Φλόρις σε κονταρομαχία πληγώθηκε θανάσιμα· τάφηκε στο Μίντελμπουρκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Εβραϊκό Μουσείο Βερολίνου
Το Εβραϊκό Μουσείο Βερολίνου (γερμανικά: Jüdisches Museum Berlin) είναι το μεγαλύτερο εβραϊκό μουσείο στην Ευρώπη. Παρέχει στον επισκέπτη συνολική εικόνα των 1700 χρόνων γερμανοεβραϊκής ιστορίας στη μόνιμη έκθεση, συμπεριλαμβανομένων του ζενίθ και του ναδίρ των σχέσεων μεταξύ των Εβραίων και των μη-Εβραίων στη Γερμανία. Από τις 11 Δεκεμβρίου 2017, η μόνιμη έκθεση ανακαινίζεται και δεν είναι προσβάσιμη στους επισκέπτες. Το άνοιγμα της νέας μόνιμης έκθεσης έχει προγραμματιστεί για το 2019. Εν τω μεταξύ, το μουσείο παρουσιάζει την έκθεση "Welcome to Jerusalem" (Καλώς ήρθατε στην Ιερουσαλήμ) στο παλιό κτίριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Βερολίνο Βερολινο
Οδηγήτρια
Ονομασία
Η ονομασία του τύπου αυτού οφείλεται σε σχετική εικόνα της Μονής των Οδηγών που βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη, την οποία έστειλε από τα Ιεροσόλυμα περί το 400 η αυτοκράτειρα Αιλία Ευδοκία στην αδελφή του συζύγου της Πουλχερία. Η εικόνα αυτή κατέστη Ιερό Παλλάδιο και χρησιμοποιήθηκε τόσο σε τελετές, όσο και σε πολεμικές συγκρούσεις, ενώ είχε αποδοθεί στον Λουκά.
Παραλλαγές και διάδοση
thumb|280px|[[Μιχαήλ Δαμασκηνός|Μιχαήλ Δαμασκηνός, Θεοτόκος Οδηγήτρια. Εδώ η Θεοτόκος εικονίζεται σε προτομή, ελαφρά στραμμένη δεξιά ως προς τον θεατή, κρατά με το αριστερό χέρι τον Ιησού, ενώ συγχρόνως υψώνει το δεξί χέρι σε ευλογία. Μητέρα και Υιός παριστάνονται ευθυτενείς, προσβλέποντας στον θεατή. Στις άνω γωνίες τις εικόνας εικονίζονται οι άγγελοι σε πολύ μικρότερη κλίμακα, γυρισμένοι προς τη Θεοτόκο με τα κεφάλια ελαφρώς σκυφτά και στα χέρια τους ανοικτά ειλητάρια. Η Παναγία φορά μαφόριο πορφυρό. ]]
Παραλλαγή της Οδηγήτριας συνιστά η δεξιοκρατούσα. Σε άλλες περιπτώσεις δύο αρχάγγελοι εικονίζονται σε προτομή υπεράνω και εκατέρωθεν της Παναγίας.
Η Παναγία η Οδηγήτρια συνιστά τον πιο διαδεμένο εικονογραφικό Θεομητορικό τύπο. Απεικονίζεται και σε αυτοκρατορικές σφραγίδες, κυρίως μετά το 843 σε νομίσματα, όπως του Μιχαήλ Ραγκαβέ και του Ρωμανού Διογένη.
Παραπομπές
Οδηγητρια
Βασιλική Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
H Βασιλική Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ολλανδικά: Koninklijke Belgische Voetbalbond, KBVB, γαλλικά: Union royale belge des sociétés de football association, URBSFA, γερμανικά: Königlicher Belgischer Fußballverband, KBFV, αγγλικά: Royal Belgian Football Association, RBFA) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου και του ποδοσφαίρου σάλας στο Βέλγιο. Είναι ιδρυτικό μέλος της διεθνούς ομοσπονδίας FIFA (το 1904) και της UEFA (το 1954). Η ομοσπονδία έχει την έδρα της στην Τουμπίζ.
Συντονίζει τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Βελγίου. Διοργανώνει επίσεις εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανώνονται από την Προ Λιγκ υπό την εποπτεία της Βασιλικής Βελγικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Ιστορία
Την 1η Σεπτεμβρίου του 1895, δέκα σύλλογοι ίδρυσαν την Βελγική Ομοσπονδία Αθλητικών Συλλόγων (Union belge des Sociétés de Sports athlétiques, UBSSA). Το 1904 η ομοσπονδία εντάχθηκε στη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA). Την επόμενη δεκαετία και συγκεκριμένα το 1912 πήρε την ονομασία Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Union belge des sociétés de football association, UBSFA), ενώ από το επόμενο έτος άρχισε να χρησιμοποιείται η ονομασία της ομοσπονδίας και στα φλαμανδικά (Belgische Voetbalbond, BVB). Το 1920 μετονομάστηκε σε Βασιλική Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Union royale belge des sociétés de football association, URBSFA, Koninklijke Belgische Voetbalbond, KBVB).
Το 1948 ιδρύθηκε το ιατρικό-αθλητικό ινστιτούτο και η σχολή προπονητών Χέιζελ. Το 1954 η ομοσπονδία έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA). Στις 4 Ιουνίο τουυ 1989, ένα νέο κτήριο της ομοσπονδίας άνοιξε τις πύλες του κοντά στο Στάδιο Χέιζελ. Το 1992, η ομοσπονδία έλαβε το βραβείο FIFA Fair Play για την ανθρωπιστική της δράση Acción Diablos rojos Casa Hogar.
Λογότυπο
Το λογότυπο της Βασιλικής Βελγικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας έχει υποστεί διάφορες μεταβολές με το πέρασμα του χρόνου. Το 2019 παουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο με σημαντικές διαφοροποιήσεις στα στοιχεία του, εν σχέση με το παλαιότερο, καθώς το στέμμα και τα φύλλα δάφνης έγιναν πιο λιτά, ενώ οι επιγραφές «URBSFA» και «KBVB» αντικαταστάθηκαν από την αγγλική «Royal Belgian FA».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Βέλγιο Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Νικοποιός
Νικοποιός είναι εικονογραφικός τύπος της Παναγίας κατά τον οποίο εικονίζεται κατενώπιον και έχοντας μπροστά στο στήθος της, επίσης κατενώπιον, εικονιζόμενο μικρό Χριστό.
Ονομασία εικονογραφικού τύπου
Η ονομασία αυτού του εικονογραφικού τύπου προέρχεται από την πίστη στο πρόσωπο της Παναγίας, πως θα νικήσει τους κατά καιρούς πολέμιους του Βυζαντίου. Η εικόνα θεωρείτο προστάτης του κράτους και του στρατού και τιμώνταν αναλόγως της Οδηγήτριας, φερόταν ως λάβαρο και είχε αναρτηθεί στις πύλες της βυζαντινής πρωτεύουσας.
Διάδοση εικονογραφικού τύπου
Από τον 6ο αιώνα ο τύπος απαντά σε βυζαντινές σφραγίδες και βυζαντινά νομίσματα λαμβάνοντας τη θέση της Θεάς Νίκης. Όπως η Νίκη είχε ασπίδα στα χέρια της έτσι και η Παναγία κρατάει ασπιδοειδή δίσκο, δηλαδή σε μετάλλιο (imago clipeata) τον Χριστό, ο οποίος χαρίζει τη νίκη. Αργότερα σε νομίσματα του Μιχαήλ Δούκα και του Νικηφόρου Βοτανειάτη βρίσκουμε την Θεομήτορα ονομαζόμενη ΝΙΚΟΠΟΙΟΣ. Τέλος σε τοιχογραφίες ως Νικοποιός εντοπίζεται σε εκκλησίες της Καππαδοκίας, στην Τουτένισα της Σερβίας, στη Ρωσία. .
Παραπομπές
Νικοποιός
Αμελί Μορεσμό
Η Αμελί Σιμόν Μορεσμό (Amélie Simone Mauresmo, 5 Ιουλίου 1979) είναι Γαλλίδα πρώην αθλήτρια της αντισφαίρισης και νυν προπονήτρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1979 στο Παρίσι και ξεκίνησε το τένις σε ηλικία τεσσάρων ετών.
Το 1999 συμμετείχε στο Αυστραλιανό Όπεν, όπου έφτασε μέχρι τον τελικό. Μετά τη λήξη της διοργάνωσης, δήλωσε πως είναι ομοφυλόφιλη, γεγονός που έχει σχολιαστεί επικριτικά από τις τενίστριες Μαρτίνα Χίνγκις και Λίντσεϊ Ντάβενπορτ. Κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο απλό γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Δύο χρόνια αργότερα, κέρδισε δύο Grand Slam, στο απλό γυναικών στο Αυστραλιανό Όπεν και στο Γουίμπλεντον. Τον Δεκέμβριο του 2009 ανακοίνωσε την απόσυρσή της από την ενεργό δράση.
Έχει αποκτήσει δύο παιδιά, έναν γιο το 2015 και μία κόρη το 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γαλλία Κατηγορία:Γάλλοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές του Γουίμπλεντον
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (λατινικό: Nogometni/Fudbalski Savez Bosne i Hercegovine, N/FSBiH, κυριλλικό: Ногометни/Фудбалски Савез Босне и Херцеговине, Н/ФСБиХ) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Η έδρα της είναι στο Σαράγεβο. Διοργανώνει εθνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1920 στη Γιουγκοσλαβία ως υποομοσπονδία του ποδοσφαίρου με έδρα το Σαράγεβο, ενώ μετέπειτα η έδρα μεταφέρθηκε στο Μόσταρ. Επανιδρύθηκε το 1992 σαν η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Το Μάιο του 2002, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ενοποιήθηκε για να συμπεριλάβει και τους περιφερειακές ποδοσφαιρικές ενώσεις της Βοσνίας, την Ποδοσφαιρική Ένωση Σερβικής Δημοκρατίας, όπως και την ήδη ενοποιημένη Ποδοσφαιρική Ένωση Ερζέγ Βοσνίας. Το ενοποιημένο πρωτάθλημα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης με συλλόγους και από τις δύο οντότητες, ξεκίνησε την αγωνιστική περίοδο 2002-03.
Βίττε φαν Χέμστεντε
Ο Βίττε, ολλανδ. Witte van Haemstede (1280/82 - 1321) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κύριος του Χάαμτεντε στη Νότιο Ολλανδία, νόθος αδελφός του Ιωάννη Α΄ κόμη της Ολλανδίας, τελευταίου άρρενος μέλους του Οίκου.
Βιογραφία
Ήταν ο νόθος γιος του Φλόρις Ε΄ κόμη της Ολλανδίας και της ερωμένης του Άννας φαν Χόισντεν, κόρης του Γιαν φαν Χόισντεν.
Το 1304 οδήγησε ένα στρατό σε νίκη επί των Φλαμανδών, που απειλούσαν την πόλη του Χάαρλεμ. Η μάχη έγινε στο πεδίο Μάνπατ και τον βοήθησαν οι κάτοικοι του Χάαρλεμ να νικήσει. Σύμφωνα με ένα ρομαντικό ποίημα του Ντάβιτ-Γιάκομπ φαν Λέννεπ του 1817, ο Βίττε έφθασε με πλοίο στο Ζάντφοορτ και ταξίδευσε ως το Χάαρλεμ για να συνδράμει τούς κατοίκους του στη μάχη τους εναντίον των Φλαμανδών. Ο φαν Λέννεπ που ζούσε σε ένα μέγαρο κοντά στο Μάνπατ, προέτρεψε τους συμβούλους του Χέεμστεντε να ανεγείρουν ένα μνημείο στον δήμο τους, που ονομάζεται de Naald (the Needle, η Βελόνα).
Απόγονοί του είναι οι κύριοι του Χάαμστεντε.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Τζανουάρια της Βραζιλίας
Η Ιανουαρία (Januária de Bragança, 11 Μαρτίου 1822 – 13 Μαρτίου 1901) του Οίκου της Μπραγκάνσα ήταν ινφάντα της Πορτογαλίας και μετέπειτα αυτοκρατορική πριγκίπισσα της Βραζιλίας και, μέσω του γάμου της, κόμισσα της Λ' Άκουιλα και πριγκίπισσα των Δύο Σικελιών. Ήταν η δεύτερη κόρη του Βασιλιά της Πορτογαλίας & Αυτοκράτορα της Βραζιλίας και φυσική κληρονόμος του αδερφού της, Πέτρου Β΄ της Βραζιλίας, από το 1831 έως το 1845.
Οικογένεια
Η Ιανουαρία Μαρία Ιωάννα Καρλόττα Λεοπολδίνα Καντίντα Φραγκίσκη Ξαβιέρ ντε Πάουλα Μιχαέλα Γαβριέλα Ραφαέλα Γκονζάγκα γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1822 στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Ήταν δεύτερη κόρη και τέταρτο τέκνο του Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας και της πρώτης συζύγου του, Μαρίας Λεοπολδίνας της Αυστρίας.
Βιογραφία
Γεννηθείσα στο Παλάτι του Αγίου Χριστοφόρου λίγους μήνες προ της ανεξαρτησίας της Βραζιλίας, η νεαρή Ιανουαρία έλαβε το όνομά της προς τιμήν της πόλης του Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου και η οικογένειά της βρήκε καταφύγιο λίγο μετά την εισβολή των Ναπολεόντειων Στρατευμάτων στο Βασίλειο της Πορτογαλίας, το 1807. Μετά την ανακήρυξη του πατέρα της ως Αυτοκράτορα της Βραζιλίας, στις 7 Σεπτεμβρίου 1822, η νεαρή κοπέλα έλαβε το ψευδώνυμο της «πριγκίπισσας της ανεξαρτησίας».
Ορφανή από τη μητέρα της το 1826, η Πριγκίπισσα Ιανουαρία παρακολούθησε, το 1831, την παραίτηση και την αναχώρηση του Πέτρου Α΄ ο οποίος επέλεξε να επιστρέψει στην Ευρώπη, προκειμένου να επαναφέρει στον θρόνο της Πορτογαλίας τη μεγαλύτερη κόρη του, Μαρία Β΄. Σε ηλικία, μόλις, εννέα ετών και ούσα, πλέον, Αυτοκρατορική Πριγκίπισσα της Βραζιλίας, ευρέθηκε μόνη της, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, μαζί με τις νεαρότερες αδερφές της, Παόυλα και Φραγκίσκη, καθώς και τον νεαρό αδερφό της, Πέτρο Β΄ της Βραζιλίας, ηλικίας, μόλις, πέντε ετών.
Με την πάροδο του χρόνου, και καθώς η αντιβασιλεία που είχε θεσπισθεί από τον Πέτρο Α΄ αποδεικνύετο όλο και περισσότερο ανίκανη να εξασφαλίσει τη συνοχή της Βραζιλίας, αρκετοί ήταν αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν, εντός της χώρας, προκειμένου η Ιανουαρία να αναλάβει την εξουσία εν αναμονή της ενηλικίωσης του αδερφού της. Ωστόσο, καθώς η Πριγκίπισσα εμφανιζόταν επιφυλακτική προκειμένου να αναλάβει τέτοιο πολιτικό αξίωμα ευθύνης, τελικώς, επιλέχθηκε η ενηλικίωση του Πέτρου Β΄ να προχωρήσει νωρίτερα του προβλεπόμενου, το 1841, ώστε να είναι σε θέση να κυβερνήσει ο ίδιος τη χώρα.
Το 1845, η Ιανουαρία απώλεσε το καταστατικό της ως διάδοχος του βραζιλιάνικου θρόνου, λόγω της γέννησης του ανιψιού της, Αλφόνσου, γιου του Πέτρου Β΄.
Δεκαπέντε έτη αργότερα, πιο συγκεκριμένα το 1860, η Εκστρατεία των Χιλίων του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι ανέτρεψε τη δυναστεία των Βουρβόνων-Σικελίας και ολοκλήρωσε την ενοποίηση της Ιταλίας. Η Ιανουαρία και η οικογένειά της εγκαταστάθηκαν στη Γαλλία, όπου και η Πριγκίπισσα απεβίωσε το 1901 στη Νίκαια.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε τον Λουδοβίκο των Δύο Σικελιών Κόμη της Λ' Άκουιλα, και υιό του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της συζύγου του, Μαρίας Ισαβέλλας της Ισπανίας. Απέκτησαν τέσσερις απογόνους:
Επώνυμη πόλη
Η βραζιλιάνικη πόλη της Τζανουάρια, στη Μίνας Ζεράις, έλαβε την ονομασία της προς τιμήν της Αυτοκρατορικής Πριγκίπισσας το 1833.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρίγκιπες και Πριγκίπισσες της Βραζιλίας (Αυτοκρατορία της Βραζιλίας) Κατηγορία:Αυτοκρατορικοί Πρίγκιπες και Αυτοκρατορικές Πριγκίπισσες της Βραζιλίας Τζανουαρια Κατηγορία:Βραζιλιάνες πριγκίπισσες Κατηγορία:Βασιλικές πριγκίπισσες Κατηγορία:Κόμισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Διεθνής Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ
Η Διεθνής Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ (αγγλικά: Rugby League International Federation, RLFI) είναι ο παγκόσμιος φορέας διοίκησης για το άθλημα του ράγκμπι λιγκ. Η RLIF είναι υπεύθυνη για τους κανόνες του παιχνιδιού, την ανάπτυξη, οργάνωση και διοίκηση του ράγκμπι λιγκ διεθνώς, καθώς και για τις σημαντικότερες διεθνείς διοργανώσεις του αθλήματος. Πιο συγκεκριμένα του Παγκοσμίου Κυπέλλου και των Τεσσάρων Εθνών.
Υπάρχουν δύο περιφερειακές ενώσεις που συνδέονται με την RLIF. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ (RLEF) και η Συνομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ Ασίας-Ειρηνικού (APRLC).
Ιστορία
Το ράγκμπι λιγκ ξεκίνησε από την Αγγλία το 1895 και εξαπλώθηκε στην Ουαλία το 1907 και στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία το 1908, στη Γαλλία το 1934, μετά την τιμωρία μερίδας του ράγκμπι γιούνιον από το Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι για παραβίαση των ερασιτεχνικών κανονισμών και για συνεχή φάουλ στο γήπεδο.
Το «Αυτοκρατορικό Συμβούλιο Ράγκμπι Λιγκ» (Imperial Rugby League Board) ιδρύθηκε το 1927. Η εξουσία της Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ (RFL) στο άθλημα υποστηρίχθηκε από την πλειοψηφία των αντιπροσώπων στο Συμβούλιο. Η RFL είχε τρεις εκπροσώπους, ενώ η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία είχαν από έναν. Σύμφωνα με τον Κόλινς (2000), τα μη ισορροπημένα δικαιώματα ψήφου ήταν αποτέλεσμα του RFL που ήταν ο εκπρόσωπος της «μητρικής χώρας» και τα άλλα μέλη ήταν πρόθυμα να αποδείξουν την πίστη τους στο Στέμμα. Το 1935 η Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ πρότεινε τη σύσταση ενός διεθνούς συμβουλίου για το ράγκμπι λιγκ, αλλά οι Αυστραλοί δεν ήταν ευνοϊκοί και η ιδέα εγκαταλείφθηκε για λίγο.
Το «Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι Λιγκ» (International Rugby League Board) συστάθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1948 στο Μπορντό της Γαλλίας με την ώθηση των Γάλλων, υπό την ηγεσία του Πωλ Μπαριέρ. Η Γαλλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ, η Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ Νέας Ζηλανδίας και η βρετανική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λίγκ συναντήθηκαν κατά τη διάρκεια της περιοδίας Κίβι της Ευρώπης το διάστημα 1947-48 και αυτά τα τρία διοικητικά όργανα συμφώνησαν να σχηματίσουν το Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι Λιγκ (IRLB). Κατά τη συνεδρίαση, αποφασίστηκε ότι αρχικά η RFL θα εποπτεύει τους κανόνες του αθλήματος κατά την ανάπτυξη του IRLB. Η Αυστραλιανή Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ έγινε μέλος του IRLB μερικούς μήνες αργότερα.
Το 1998, το Διεθνές Συμβούλιο Σούπερ Λιγκ καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από μια νέα οργάνωση, η οποία ονομάστηκε «Διεθνής Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ», καθώς ο πόλεμος της Σούπερ Λιγκ στην Αυστραλία που κρατούσε από το 1995 τελείωσε και το διεθνές ράγκμπι λιγκ επανενώθηκε. Η αντικαταστάτρια οργάνωση είδε την παγκόσμια διακυβέρνηση του πρωταθλήματος ράγκμπι να επιστρέφει στα εθνικά όργανα διοίκησης του αθλήματος.
Κανόνες του Παιχνιδιού
Οι κανόνες του παιχνιδιού του ράγκμπι λιγκ αποτελούν ευθύνη της RLIF από τη σύστασή της το 1998. Πριν από αυτό η Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ (RFL) και το Διεθνές Συμβούλιο Ράγκμπι Λιγκ (IRLB), μετά την έναρξή του το 1948, ήταν τα όργανα που ευθύνονταν για τους κανόνες.
Διοργανώσεις
Ακολουθούν οι διοργανώσεις της ομοσπονδίας:
Διοργανώσεις Ανδρών
Διοργανώσεις Γυναικών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Ράγκμπι λιγκ
Αικατερίνη της Αυστρίας, βασίλισσα της Πορτογαλίας
Η Αικατερίνη της Αυστρίας, (Πορτογαλική γλώσσα: Catarina, 14 Ιανουαρίου 1507 - 12 Φεβρουαρίου 1578) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Καστίλης & της Αυστρίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας. Έγινε αντιβασίλισσα το 1557-62, κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας του εγγονού της Σεβαστιανού της Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη και υστερότοκη κόρη του Φιλίππου διαδόχου της Αυστρίας και της Ιωάννας Α΄ των Τραστάμαρα βασίλισσας της Καστίλης, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας.
Γεννήθηκε στην Τορκεμάδα και έλαβε το όνομα της εκ μητρός μάμμης της Αικατερίνης των Τραστάμαρα. Έμεινε με τη διανοητικά ταραγμένη μητέρα της, ώσπου έφθασαν από τη Φλάνδρα τα αδέλφια της Ελεονώρα και Κάρολος Α΄ στην Ισπανία. Τέσσερα από τα μεγαλύτερα αδέλφια της είχαν γεννηθεί στις Κάτω Χώρες και είχαν τεθεί υπό τη φροντίδα της θείας τους Μαργαρίτας των Αψβούργων. Όμως η Ιωάννα είχε κρατήσει το μικρότερο παιδί της, την Αικατερίνη, μαζί της. Η μικρή έμεινε περιορισμένη με τη μητέρα της στο Τορδεσίγιας, κατά την αντιβασιλεία του πάππου της Φερδινάνδου Β΄ στην Καστίλη. Όταν ήλθε σε ηλικία γάμου, η Αικατερίνη ελευθερώθηκε από την επιμέλεια που η μητέρα της έπρεπε να υπομένει ως το τέλος της.
Βασίλισσα στην Πορτογαλία
Το 1554 απεβίωσε ο γιος της και το 1557 ο σύζυγός της. Για την αντιβασιλεία κατά την ανηλικότητα του εγγονού της Σεβαστιανού, ανταγωνίστηκε με τη μητέρα του (και ανιψιά της) Ιωάννα των Αψβούργων. Με τη μεσολάβηση του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας το θέμα λύθηκε υπέρ της αδελφής του Αικατερίνης, ενώ η κόρη του Ιωάννα των Αψβούργων κλήθηκε στην Ισπανία για να αναλάβει εκεί την αντιβασιλεία κατά την απουσία του Φιλίππου Β΄. Έτσι η Αικατερίνη ανέλαβε την αντιβασιλεία στην Πορτογαλία ως το 1562, οπότε την παρέδωσε στον καρδινάλιο Ερρίκο, αδελφό του Ιωάννη Γ΄.
Συλλέκτρια
Η Αικατερίνη είχε μία από τις πιο πρώιμες και εκλεκτές συλλογές κινεζικής πορσελάνης στην Ευρώπη, λόγω της θέσης της ως αδελφή του Καρόλου Α΄ και ως βασίλισσας της Πορτογαλίας. "Αποκτούσε ποσότητες από πορσελάνες και εξωτικά είδη από την Ασία, που έφθαναν τακτικά στη Λισαβόνα για τη διακόσμηση του εκεί βασιλικού ανακτόρου, όπως επίσης για την προσωπική της χρήση. Αυτά τα είδη τα είχε ως εμβλήματα της εξουσίας της. Η συλλογή της έγινε το πρώτο δωμάτιο με αξιοπερίεργα στην Ιβηρική χερσόνησο". Η Αικατερίνη ακολούθησε μία παράδοση, που είχε εγκαθιδρύσει ο Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας (πατέρας του Ιωάννη Γ΄), ο οποίος αγόραζε πορσελάνες για τη σύζυγό του Μαρία των Τραστάμαρα, θεία εκ μητρός της Αικατερίνης. Το διάστημα 1511-14 ο θησαυροφύλακας των μπαχαρικών στη Λισαβόνα "κατέγραψε ένα σύνολο 692 πορσελανών και άλλων εξωτικών αγαθών", που είχαν αγοραστεί για τη Μαρία των Τραστάμαρα, 2η από τις 3 συζύγους του Εμμανουήλ Α΄. Μεταξύ άλλων στη συλλογή υπήρχαν απολιθωμένα δόντια καρχαρία, ένα κεφάλι φιδιού μέσα σε χρυσή θήκη, καρδιόσχημοι λίθοι ίασπη για την παύση της αιμορραγίας, ένας κορμός κοραλλιού ως φυλαχτό εναντίον των κακών πνευμάτων, λίθοι από το στομάχι ζώων (bezoar), έναν χαυλιόδοντα ναρβάλ (θαλάσσιου μονόκερω) και σωρούς πολύτιμων και ημιπολύτιμων λίθων, όπως ρουμπινιών, σμαραγδιών και διαμαντιών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1525 τον εξάδελφό της Ιωάννη Γ΄ των Αβίς της Πορτογαλίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας
Αρχή της συμπληρωματικότητας
Η Αρχή της Συμπληρωματικότητας είναι φιλοσοφικό δόγμα  της κβαντομηχανικής σύμφωνα με το οποίο κάθε συστατικό στη φύση έχει δύο διακριτούς και αμοιβαία αποκλειόμενους χαρακτήρες, έναν σωματιδιακό και έναν κυματικό, και το ποιος από τους δύο χαρακτήρες εμφανίζεται εξαρτάται κάθε φορά από το πώς ο παρατηρητής εκτελεί τη μέτρησή του. Εισηγητής του ήταν ο Νιλς Μπορ. Το δόγμα αυτό είναι διάσημο για την ασάφεια και την αμφισημία του και έγινε ο ακρογωνιαίος λίθος της ερμηνείας της Κβαντικής Μηχανικής από τη Σχολή της Κοπεγχάγης. Στη συνέχεια προεκτάθηκε ως γενική έννοια που αφορά πεδία της Φυσικής και άλλων επιστημών.
Ιστορία
Το 1905 ο Άλμπερτ Αινστάιν ερμήνευσε το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο εισάγοντας την έννοια του φωτονίου, μιας διακριτής ποσότητας ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας (κύματος) που εμφάνιζε σωματιδιακές ιδιότητες. Το 1924 ο Λουί ντε Μπρολί υπέδειξε πως οι θεμέλιοι λίθοι της φύσης, σωματίδια δηλαδή όπως τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια, εμφανίζουν κυματικές ιδιότητες, υπό συνθήκες. Οι παρατηρήσεις αυτές δεν επέτρεπαν τη φυσική ερμηνεία της πραγματικότητας με ενιαίο τρόπο, δεν υπήρχε τρόπος δηλαδή να συνδυαστεί ο σωματιδιακός με τον κυματικό χαρακτήρα των παρατηρήσεων, και οι ανεπιτυχείς προσπάθειες για μια ολοκληρωμένη φυσική ερμηνεία φαίνονταν να είναι εμπόδιο στην αποδοχή της κβαντικής θεωρίας.
Το φθινόπωρο του 1927 ο Νιλς Μπορ παρουσίασε την Αρχή της Συμπληρωματικότητας στο διεθνές συνέδριο Φυσικής «Volta Conference» στο Κόμο της Ιταλίας. Ο Μπορ απαρνήθηκε την ανάγκη μιας φυσικής θεωρίας να εξηγεί την πραγματικότητα προτείνοντας πως αρκεί τα μαθηματικά της να δίνουν λύσεις που συμφωνούν με τα αποτελέσματα των πειραμάτων και πως σκοπός είναι η ανίχνευση των σχέσεων μεταξύ των πολλαπλών όψεων της εμπειρίας μας.
Η φιλοσοφική αυτή ερμηνεία ήταν η ουσία της «Ερμηνείας της Κοπεγχάγης», της ερμηνείας δηλαδή της Κβαντικής Μηχανικής σύμφωνα με τη Σχολή της Κοπεγχάγης, με τον Πάουλι να φτάνει να δηλώνει πως η Κβαντική Μηχανική θα μπορούσε να λέγεται «Θεωρία της Συμπληρωματικότητας».