cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμβιομηχανική
Μηχανική βιορευστών
thumb|[[Ερυθροκύτταρο]] Η μηχανική των βιολογικών ρευστών, ή μηχανική βιορευστών, είναι η μελέτη τόσο των αέριων όσο και υγροποιημένων ρευστών μέσα ή γύρω από τους βιολογικούς οργανισμούς. Ένα πρόβλημα των υγροποιημένων βιορευστών που μελετάται συχνά είναι η ροή του αίματος στο ανθρώπινο καρδιαγγειακό σύστημα. Υπό συγκεκριμένες μαθηματικές περιστάσεις, η ροή του αίματος μπορεί να μοντελοποιηθεί μέσω των εξισώσεων Ναβιέρ-Στόουκς. Στους ζωντανούς οργανισμούς το πλήρες αίμα υποτίθεται πως είναι ασυμπίεστο Νευτώνειο ρευστό. Ωστόσο, η θεώρηση αυτή καταρρίπτεται όταν θεωρηθεί πως η ροή γίνεται μέσω των αρτηριδίων. Σε μικροσκοπική κλίμακα, οι συνέπειες των ατομικών ερυθρών αιμοσφαιρίων γίνονται σημαντικές, και το πλήρες αίμα δεν μπορεί να μοντελοποιηθεί ως συνεχές. Όταν η διάμετρος των αιμοφόρων αγγείων είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από τη διάμετρο των ερυθρών αιμοσφαιρίων λαμβάνει χώρα το φαινόμενο Φέιρεας-Λίντκβιστ και σημειώνεται μείωση στη διατμητική τάση των τοιχομάτων. Όμως, καθώς η διάμετρος των αιμοφόρων αγγείων μειώνεται περεταίρω, τα ερυθρά αιμοσφαίρια πρέπει να συμπιεστούν στο αγγείο και ορισμένες φορές να περνούν σε μια σειρά. Στην περίπτωση αυτή, συμβαίνει το αντίστροφο του φαινομένου Φέιρεας-Λίντκβιστ και η διατμητική πίεση των τοιχομάτων αυξάνεται.
Βιοτριβολογία
Οι κύριες πτυχές της μηχανικής επαφής και της τριβολογίας σχετίζονται με την τριβή, τη φθορά και τη λίπανση. Όταν οι δύο επιφάνειες έρχονται σε επαφή κατά τη διάρκεια της κίνησης π.χ. όταν τρίβονται μεταξύ τους, η ανάλυση των φαινομένων της τριβής, της φθοράς και της λίπανσης είναι πολύ σημαντική ώστε να προσδιοριστεί η επίδοση του υλικού. Η βιοτριβολογία είναι η μελέτη της τριβής, της φθοράς και της λείανσης βιολογικών συστημάτων ειδικά των αρθρώσεων των ανθρώπων όπως στους γοφούς και τα γόνατα. Για παράδειγμα, τα μέρη των μηρών και των κνημών των εμφυτευμάτων γονάτου τρίβονται τακτικά μεταξύ τους κατά τη διάρκεια της καθημερινής δραστηριότητας όπως το περπάτημα ή η ανάβαση σκαλιών. Εάν η επίδοση του μέρους της κνήμης χρειάζεται να αναλυθεί, οι αρχές της βιοτριβολογίας χρησιμοποιούνται για να καθοριστεί η επίδοση της φθοράς του εμφυτεύματος και των φαινομένων λίπανσης των αρθρικών υγρών. Επιπροσθέτως, η θεωρία της μηχανικής επαφής είναι σημαντική στην ανάλυση της φθοράς. Σε επιπλέον πτυχές της βιοτριβολογίας μπορούν να περιληφθούν η ανάλυση των καταστροφών της υποεπιφάνειας που έρχονται σε επαφή κατά τη διάρκεια κίνησης, λ.χ. όταν τρίβονται μεταξύ τους, όπως κατά την εξέλιξη μηχανικών ιστών των χόνδρων.
Συγκριτική εμβιομηχανική
thumb|[[Πιγκουίνος πραγματοποεί άλμα πάνω από το νερό]] Η συγκριτική εμβιομηχανική είναι η εφαρμογή της εμβιομηχανικής σε μη ανθρώπινους οργανισμούς, είτε χρησιμοποιείται για την απόκτηση μεγαλύτερης επίγνωσης στους ανθρώπους (όπως στη φυσική ανθρωπολογία) ή στις λειτουργίες, την οικολογία και την προσαρμογή των ιδίων των οργανισμών. Συνήθεις περιοχές έρευνας είναι η κίνηση και η διατροφή των ζώων, μιας και διαθέτουν ισχυρούς δεσμούς με την καταλληλότητα των οργανισμών ώστε να επιβάλονται μεγάλες μηχανικές απαιτήσεις. Η κίνηση των ζώων, έχει διάφορες εκδοχές, στις οποίες περιλαμβάνονται το τρέξιμο, το άλμα και το πέταγμα. Η κίνηση απαιτεί ενέργεια για την καταβολή της τριβής, της αντίστασης, της αδράνειας και της βαρύτητας, αν και ο κάθε παράγοντας υπερισχύει του περιβάλλοντος.
Η συγκριτική εμβιομηχανική επικαλύπτει σε μεγάλο βαθμό πολλά άλλα πεδία, περιλαμβανομένης της οικολογίας, της νευροβιολογίας, της αναπτυξιακής βιολογίας, της ηθολογίας και της παλαιοντολογίας, σε τέτοιο βαθμό που είναι συνηθισμένο να εκδίδονται εργασίες σε επιστημονικά περιοδικά αυτών των πεδίων. Η συγκριτική εμβιομηχανική εφαρμόζεται συχνά στην ιατρική (σε σχέση με συνηθισμένα μοντέλα οργανισμών όπως τα ποντίκια και οι αρουραίοι) όπως και στη βιομιμητική, η οποία ζητά λύσεις σε μηχανικά προβλήματα από τη φύση.
Εμβιομηχανική των φυτών
Η εφαρμογή των αρχών της εμβιομηχανικής στα φυτά και τα όργανά τους έχει αναπτυχθεί στο υποπεδίο της εμβιομηχανικής των φυτών.
Αρχαιότητα
Ο Αριστοτέλης έγραψε το πρώτο βιβλίο για την κίνηση των ζώων, το De Motu Animalium, ή Περί ζώων κινήσεων. Δεν θεώρησε μόνο τα σώματα των ζώων ως μηχανικά συστήματα, αλλά επιδίωξε την απάντηση ερωτημάτων, όπως για τη φυσιολογική διαφορά μεταξύ της φανταστικής εκτέλεσης μιας πράξης και της πραγματικής εκτέλεσης της. Σε ένα άλλο έργο, το Περί ζώων μορίων, παρείχε μια ακριβή περιγραφή του πως ο ουρητήρας χρησιμοποιεί την περίσταλση για να μεταφέρει τα ούρα από τα νεφρά στην κύστη.
Αναγέννηση
Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι μελέτησε την ανατομία στο πλαίσιο της μηχανικής. Ανέλυσε τις μυϊκές δυνάμεις ως να δρουν σε γραμμές που συνδέουν την πηγή και την εισαγωγη, και μελέτησε τη λειτουργία των αρθρώσεων. Ο ντα Βίντσι έτεινε να μιμείται μερικά χαρακτηριστικά των ζώων στις μηχανές του. Για παράδειγμα, μελέτησε το πέταγμα των πουλιών για να βρει μέσα με τα οποία θα μπορούσαν να πετάξουν οι άνθρωποι, και επειδή τα άλογα ήταν η κύρια πηγή μηχανικής ισχύος την εποχή εκείνη, μελέτησε τα μυϊκά τους συστήματα για να σχεδιάσει μηχανές οι οποίες θα μπορούσαν να επωφεληθούν καλύτερα τις δυνάμεις που ασκούνται στο ζώο αυτό.
Τον 16ο αιώνα, ο Καρτέσιος πρότεινε ένα φιλοσοφικό σύστημα στο οποίο όλα τα ζωντανά συστήματα, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρωπίνου σώματος (αλλά όχι η ψυχή του), είναι απλώς μηχανές που διέπονται από τους ίδιους νόμους της μηχανικής, μια ιδέα που ήταν αρκετή για την προώθηση και την υποστήριξη της εμβιομηχανικής μελέτης. Ο Τζοβάνι Αλφόνσο Μπορέλι αγκάλιασε αυτή την ιδέα και μελέτησε το περπάτημα, το τρέξιμο, τα άλματα, το πέταγμα των πουλιών, το κολύμπι των ψαριών, και ακόμη τη δράση των καρδιακών εμβόλων εντός μηχανικού πλαισίου. Μπορούσε να προσδιορίσει τη θέση του ανθρώπινου κέντρου βάρους, να υπολογίσει και να μετρήσει τον όγκο του αέρα που εισπνέεται και εκπνέεται, και απέδειξε πως η εισπνοή καθοδηγείται από τους μύες και η εκπνοή εξαρτάται από την ελαστικότητα των ιστών. Ο Μπορέλι ήταν ο πρώτος που κατανόησε πως οι λοστοί του μυοσκελετικού συστήματος μεγαλώνουν με την κίνηση παρά με τη δύναμη, έτσι οι μύες πρέπει να παράγουν πολύ μεγαλύτερες δυνάμεις από αυτές που αντιστέκονται στην κίνηση. Επηρεασμένος από το έργο του Γαλιλαίου, τον οποίο γνώριζε προσωπικά, διέθετε ενστικτώδη κατανόηση της στατικής ισορροπίας σε διάφορες αρθρώσεις του ανθρωπίνου σώματος πολύ πριν ο Νεύτωνας δημοσιεύσει τους νόμους της κίνησης.
Βιομηχανική επανάσταση
Τον 19ο αιώνα ο Ετιέν-Ζυλ Μαρέ χρησιμοποίησε την κινηματογραφία για να ερευνήσει επιστημονικά την κίνηση. Άνοιξε το πεδίο της σύγχρονης «κινητικής ανάλυσης» όντας ο πρώτος που συσχέτισε τις δυνάμεις αντίστασης του εδάφους με την κίνηση. Στη Γερμανία, οι αδελφοί Ερνστ Χάινριχ Βέμπερ και Βίλχελμ Έντουαρντ Βέμπερ υπέθεσαν μια σημαντική θεωρία για το ανθρώπινο βάδισμα, αλλά ήταν ο Κρίστιαν Βίχελμ Μπράουνε ο οποίος προώθησε σημαντικά την επιστήμη χρησιμοποιώντας τις πρόσφατες εξελίξεις στη μηχανολογία. Κατά την ίδια περίοδο, η μηχανολογία των υλικών άρχισε να ακμάζει σε Γαλλία και Γερμανία εν μέσω των απαιτήσεων της βιομηχανικής επανάστασης. Αυτό οδήγησε στην αναγέννηση της εμβιομηχανικής των οστών όταν ο μηχανικός σιδηροδρόμων Καρλ Κάλμαν και ο ανατόμος Χέρμαν φον Μέγιερ συνέκριναν τα πρότυπα της πίεσης στο ανθρώπινο μηριαίο οστό με αυτά σε ενός παρομοίου σχήματος από πελαργό. Εμπνευσμένος από αυτό το εύρημα ο Γιούλιους Βολφ πρότεινε τον περίφημο νόμο του Βολφ για την αναδιαμόρφωση των οστών.
Εφαρμογές
Η εμβιομηχανική εφαρμόζεται ακόμη στη μελέτη των ανθρωπίνων μυοσκελετικών συστημάτων. Αυτού του είδους η έρευνα χρησιμοποιεί δυναμικές πλατφόρμες για τη μελέτη των δυνάμεων αντίστασης του εδάφους στον άνθρωπο και υπέρυθρη βιντεογραφία για την καταγραφή των τροχιών των σημαδιών που βρίσκονται στο ανθρώπινο σώμα για την τρισδιάστατη μελέτη της ανθρώπινης κίνησης. Στην έρευνα εφαρμόζονται ακόμη συστήματα ηλεκτρομυογραφίας (EMG) για τη μελέτη της μυϊκής ενεργοποίησης. Μέσω αυτού, γίνεται δυνατή η έρευνα των μυϊκών αποκρίσεων στις εξωτερικές δυνάμεις καθώς και τις διαταραχές.
Η εμβιομηχανική χρησιμοποείται ευρύτατα στην ορθοπεδική βιομηχανία για τον σχεδιασμό ορθοπεδικών εμφυτευμάτων για ανθρώπινες αρθρώσεις, οδοντικών τμημάτων, εξωτερικών στερεωμάτων και για άλλους ιατρικούς σκοπούς. Η βιοτριβολογία είναι πολύ σημαντικό μέρος της. Πρόκειται για τη μελέτη των επιδόσεων και των λειτουργιών των βιοϋλικών που χρησιμοποιούνται σε ορθοπεδικά εμφυτεύματα. Είναι ζωτικής σημασίας για τη βελτίωση του σχεδιασμού και την κατασκευή επιτυχημένων βιοϋλικών για ιατρικούς και κλινικούς σκοπούς. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο ιστομηχανικός χόνδρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσιολογία Κατηγορία:Μηχανική Κατηγορία:Βιοφυσική
Κωνσταντίνος Λεμός
Ο Κωνσταντίνος Μιχαήλ "Κώστας" Λεμός (1910-1995) ήταν Έλληνας δισεκατομμυριούχος μεγιστάνας του ναυτιλιακού τομέα. Ίδρυσε την ναυτιλιακή επιχείρηση CM Lemos.
Μετά τον θάνατο του το 1995, η περιουσία του, ύψους 1.1 δισεκατομμυρίων λιρών, διαμοιράστηκε στον γιο του Μιχαήλ και τις δύο κόρες του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Discoverer 18
Ο Discoverer 18 ή Corona 9013 ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1960. Ήταν τύπου KH-2 Corona και βασίζονταν στο στάδιο πυραύλου Agena-B. Ήταν ο πρώτος δορυφόρος αυτού του τύπου που ολοκλήρωσε με επιτυχία την αποστολή του.
Αποστολή
Ο δορυφόρος εκτοξεύτηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1960 (20:20:58 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B από την αεροπορική βάση Βάντενμπεργκ. Τέθηκε με επιτυχία σε χαμηλή περιγήινη τροχιά και στην συνέχεια έλαβε την ονομασία Χάρβαρντ 1960 Sigma 1.
Είχε μάζα 1.240 kg και διέθετε πανοραμική φωτογραφική μηχανή εστιακής απόστασης 61 cm, μέγιστης ανάλυσης 7,6 m. Οι φωτογραφίες αποτυπώνονταν σε φιλμ των 70 mm, το οποίο επέστρεψε με την κάψουλα επανεισόδου πίσω στην Γη τρεις ημέρες μετά την εκτόξευση. Το κύριο σκάφος παρέμεινε σε τροχιά μέχρι τις 2 Απριλίου 1961, οπότε και καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δορυφόροι Discoverer Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1960
Δολοφονία του Άλκη Καμπανού
Η δολοφονία του Άλκη Καμπανού έλαβε χώρα το βράδυ της Τρίτης 1ης Φεβρουαρίου 2022 στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια βίαιης επίθεσης εις βάρος αυτού και της παρέας του, από οργανωμένη ομάδα οπαδών του ΠΑΟΚ. Το συμβάν προκάλεσε εντύπωση για τη σκληρότητά του, αλλά πολύ περισσότερο για το γεγονός ότι -όπως προέκυψε από τη μετέπειτα έρευνα της αστυνομίας- ήταν εντελώς απρόκλητο, ούτε υπήρχε κάποια προηγούμενη σύνδεση των εμπλεκομένων ατόμων. Το συμβάν αντιμετωπίζεται με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας με δόλο από κοινού, διότι οι υπαίτιοι φέρεται πως είχαν προμελετήσει την βίαιη επίθεση τους, όχι ωστόσο για τα συγκεκριμένα θύματα, αλλά γενικότερα κατά οπαδών του Άρη.
Χρονικό
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα (περίπου στις 00:20) της 1ης Φεβρουαρίου του 2022, ο 19χρονος Άλκης Καμπανός βρισκόταν με την παρέα του, πέντε ατόμων συνολικά, στα σκαλοπάτια της εισόδου της πολυκατοικίας του επί της οδού Θεοδώρου Γαζή 18, στη Χαριλάου Θεσσαλονίκης. Τότε δύο αυτοκίνητα με χούλιγκαν του ΠΑΟΚ σταμάτησαν στο σημείο και ρώτησαν τον Άλκη και την παρέα του τι ομάδα είναι. Ο Άλκης, μη γνωρίζοντας τι επρόκειτο να ακολουθήσει είπε ότι είναι Άρης και οι χούλιγκαν του ΠΑΟΚ επιτέθηκαν στον νεαρό και στην παρέα του με μαχαίρια, ρόπαλα και άλλα αιχμηρά αντικείμενα. Ο Άλκης δέχθηκε επίθεση από δρεπανοειδές μαχαίρι τύπου καραμπίτ και τραυματίστηκε στο πόδι, με αποτέλεσμα να χάσει λίγο αργότερα τη ζωή του από ακατάσχετη αιμορραγία. Άλλα δύο παιδιά της παρέας του έφεραν επίσης σοβαρά τραύματα, αλλά εν τέλει επιβίωσαν. Τα άλλα δύο άτομα της παρέας του κατάφεραν να διαφύγουν από τους δράστες χωρίς να τραυματιστούν. Το μαχαίρι που προκάλεσε το μοιραίο χτύπημα βρέθηκε το πρωί της Τρίτης - στο πλαίσιο των ερευνών της ΕΛΑΣ- λίγα μέτρα μακριά από το σημείο του εγκλήματος, πεταμένο στον δρόμο, πλάι σε απορρίμματα.
Δικαστικές εξελίξεις
Για τη δολοφονία και τη συμμετοχή στο συμβάν κατηγορούνται συνολικά 12 άτομα, όλοι τους οπαδοί του ΠΑΟΚ. Η δίκη βρίσκεται σε εξέλιξη μέχρι σήμερα.
Αντίκτυπος στην κοινωνία
Εκατοντάδες άνθρωποι, μαθητές, Θεσσαλονικείς και όχι μόνο, κάθε ηλικίας, φίλοι και συγγενείς, συρρέουν από το μοιραίο εκείνο βράδυ έως και σήμερα στο σημείο όπου έπεσε νεκρός ο 19χρονος Άλκης και αφήνουν λουλούδια, κεράκια, σημειώματα, κασκόλ και φανέλες του Άρη άλλα και των δικών τους ομάδων, θέλοντας να περάσουν μήνυμα κατά της οπαδικής βίας.
Μεγάλα οπαδικά κινήματα της χώρας, εξέδωσαν από κοινού ανακοίνωση που καταδικάζουν τις οπαδικές δολοφονίες.
Έπειτα από συμφωνία των οργανωμένων του Άρη με τους αντίστοιχους του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, πραγματοποιήθηκαν ξανά μετακινήσεις οπαδών στα ντέρμπι, έπειτα από 8 έτη, με τους οπαδούς του Άρη να πηγαίνουν στο Καραϊσκάκης και στην Λεωφόρο και τους οπαδούς του Ολυμπιακού στο «Κλεάνθης Βικελίδης».
Μετά από 8 μήνες περίπου από τη δολοφονία, στις 24 Νοεμβρίου, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Μακεδονίας - Θράκης ενέκρινε το αίτημα του δήμου Θεσσαλονίκης και έτσι προχωρούν οι διαδικασίες για τη μετονομασία της οδού Γαζή σε Άλκη Καμπανού.
Παραπομπές
Άλκης Κατηγορία:Α.Σ. Άρης Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Οπαδική βία Κατηγορία:Ιστορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις στην Ελλάδα
Φραντσέσκο Ιμπέρτι
Ο σεβασμιότατος Φραντσέσκο Ιμπέρτι (ιταλικά: Francesco Imberti, γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1882, απεβίωσε στις 27 Ιανουαρίου 1967) διετέλεσε επίτιμος αρχιεπίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Βερτσέλλι (Vercelli) της Πεδεμοντίου της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Τζάκομο Μοντανέλλι (Giacomo Montanelli).
Πηγές
Ιμπέρτι, Φραντσέσκο Ιμπέρτι, Φραντσέσκο
Δικαίωμα στη ζωή
μικρογραφία|120x120εσ|Το [[δικαίωμα στη ζωή προστατεύεται ]] Το δικαίωμα στη ζωή είναι θεμελιώδες δικαίωμα για την ανθρώπινη ύπαρξη. Προστατεύεται στο 2ο άρθρο του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην ενότητα της Αξιοπρέπειας: «1. ''Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στη ζωή. 2.Κανείς δεν μπορεί να καταδικασθεί στην ποινή του θανάτου ούτε να εκτελεσθεί''». Είναι ευρέως αναγνωρισμένο στο 3ο άρθρο της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα: «Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια». Στο άρθρο 6 της Διεθνούς Σύμβασης για τα Πολιτικά Δικαιώματα αναγνωρίστηκε το «''εγγενές δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζήσει. Αυτό το δικαίωμα πρέπει να προστατεύεται από το νόμο. Κανείς δεν θα αποστερηθεί τη ζωή του αυθαίρετα''».
Το δικαίωμα στη ζωή είναι η πεποίθηση που έχει ένα ον ότι έχει το δικαίωμα να ζει και, ειδικότερα, ότι δεν πρέπει να σκοτωθεί ούτε από άλλη οντότητα ούτε από την κυβέρνηση. Αναφέρεται συχνά σε ζητήματα σχετικά με την επιβολή θανατικής ποινής, τις πολεμικές ενέργειες, τις εκτρώσεις, την ευθανασία, την αστυνομική βία, τις ανθρωποκτονίες και τα δικαιώματα των ζώων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα
FTV-1126
Ο FTV-1126 ή Corona 9034A ήταν αμερικανικός κατασκοπευτικός δορυφόρος ο οποίος εκτοξεύτηκε το 1962. Ήταν τύπου KH-5 Argon και βασίζονταν στο στάδιο πυραύλου Agena-B. Ανεπίσημα ήταν γνωστός ως Discoverer 41, διότι επρόκειτο για συνέχιση της σειράς δορυφόρων Discover, παρόλο που επισήμως το σχτικό πρόγραμμα είχε διακοπεί. Ήταν ο πρώτος δορυφόρος τύπου KH-5 που ολοκλήρωσε επιτυχώς την αποστολή του.
Αποστολή
Ο FTV-1126 εκτοξεύτηκε στις 15 Μαιου 1962 (19:36 UTC) με πύραυλο Thor DM-21 Agena-B από την αεροπορική βάση Βάντενμπεργκ. Όταν τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά, έλαβε την ονομασία Χάρβαρντ 1962 Sigma 1.
Είχε μάζα 1.150 kg και ήταν εφοδιασμένος με φωτογραφική μηχανή εστιακής απόστασης 76 mm με μέγιστη ανάλυση 140 m. Οι εικόνες καταγράφηκαν σε φιλμ των 127 mm, το οποίο στάλθηκε πίσω στην Γη με την κάψουλα επανεισόδου. Ο ανενεργός, πλέον, FTV-1126 καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα στις 26 Νοεμβρίου 1963.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1962
Αντόνι Γκαβριουκιέβιτς
Ο Αντόνι Γκαβριουκιέβιτς (πολωνικά: Antoni Gawryłkiewicz) (1922-2007) ήταν Πολωνός, που του απονεμήθηκε ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ από την Ιερουσαλήμ τον Ιούλιο του 1999, για τη διάσωση της ζωής 16 Πολωνοεβραίων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, μεταξύ Μαΐου 1944 και Ιουλίου, την εποχή της ναζιστικής κατοχής της Πολωνίας.
Βιογραφία
μικρογραφία|266x266εσ| Χάρτης του 1926 με της περιοχές Κορκουτσιάνι και Εϊσίσκι στην [[Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία|προπολεμική Πολωνία]] Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο 18χρονος Γκαβριουκιέβιτς ζούσε στο χωριό Κορκουτσιάνι (Korkuciany) στην Ανατολική Πολωνία, όπου εργαζόταν ως εργάτης σε ένα αγρόκτημα του Καζίμιες Κόρκουτς και της μητέρας του. Το 1942, ο Καζίμιες Κόρκουτς προσεγγίστηκε από έναν Εβραίο οικογενειάρχη, τον Μόσε Σόνενσον, με έκκληση για βοήθεια μετά τη σφαγή του Εϊσίσκι (Ejszyszki, τώρα Έισισκες, Λιθουανία) το 1941, από την οποία δραπέτευσε μαζί με τη σύζυγό του, Ζιπόρα, τον 10χρονο γιο του, Γιτζάκ και την 6χρονη κόρη του, Σόνια. Ο αδερφός τους, Σαούλ, δεν επέζησε. Ο Καζίμιες Κόρκουτς συμφώνησε να κρύψει τους Σόνενσον γύρω από το σπίτι του, καθώς και τις άλλες δύο οικογένειες που ήρθαν μαζί: Καμπάτσνικ και Σολομινάνσκι. Ο Γκαβριουκιέβιτς, ένας βοσκός που απασχολούσε ο Κόρκουτς, ανέλαβε να κάνει το μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας. «Σε αυτόν», δηλώνει ο Γιτζάκ Σόνενσον, «όλοι οφείλουμε τη ζωή μας», γιατί ήταν το άτομο που ασχολήθηκε πιο στενά με τη φροντίδα των 16 Εβραίων στην κρυψώνα, συμπεριλαμβανομένου του να σκάψει υπόγεια καταφύγια, την προετοιμασία φαγητού, την απομάκρυνση των σωματικών αποβλήτων, τη μεταφορά από μία τοποθεσία σε άλλη, και το κυριότερο - να τους προειδοποιεί για τον κίνδυνο που πλησιάζει». Η Ζιπόρα Σόνενσον, ενώ κρυβόταν, γέννησε το τέταρτο παιδί της, Χαγίμ, τον Ιούνιο του 1944.
Σύμφωνα με μια αναφορά, κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του πολέμου η οικογένεια του Γκαβριουκιέβιτς ανακρίθηκε βάναυσα από συνεργάτες των Ναζί της Λιθουανίας, οι οποίοι σκότωσαν τον πατέρα και τον αδελφό του, ζητώντας πληροφορίες για κρυμμένους Εβραίους. Ο Αντόνι Γκαβριουκιέβιτς αρνήθηκε να παραδώσει τους πρόσφυγες. Σύμφωνα με άλλη αναφορά, που αναφέρει τον ίδιο τον Γκαβριουκιέβιτς, ο πατέρας και ο αδελφός του πέθαναν μετά τον πόλεμο, το 1948, μέσω του οποίου επιβεβαιώνει ότι σκοτώθηκαν από Λιθουανούς ως «εκδίκηση για τους φίλους των Εβραίων». Μετά τον πόλεμο, το χωριό Εϊσίσκι προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και πολλοί ντόπιοι Πολωνοί επανεγκαταστάθηκαν δυτικά στην Πολωνία. Ο Γκαβριουκιέβιτς μετακόμισε στο Πουότσκ το 1957 κατά τη διάρκεια του δεύτερου επαναπατρισμού. Το 1999 έλαβε την αναγνώριση του Δίκαιου των Εθνών από το Γιαντ Βασσέμ. Πέθανε το 2007.
Αντικρουόμενες αναφορές
Τα μέλη της οικογένειας Σόνενσον, που επέζησαν του πολέμου χάρη στον Γκαβριουκιέβιτς και τον εργοδότη του, καθώς και τους πολυάριθμους γείτονές τους, μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Σόνια Σόνενσον έγινε καθηγήτρια στο Κολέγιο του Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Συνεργάστηκε με το Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουάσιγκτον και το 1998 δημοσίευσε ένα βιβλίο, το There Once Was A World, που ανιχνεύει την ιστορία των Εβραίων από το Εϊσίσκι. Έκανε επίσης επιτυχή έκκληση στο Γιαντ Βασσέμ να απονείμει το τιμητικό του μετάλλιο στον Αντόνι Γκαβριουκιέβιτς, το οποίο έλαβε το 1999. Ωστόσο, σε μια συνέντευξη του 2000 ο Γκαβριουκιέβιτς αμφισβήτησε ορισμένες λεπτομέρειες της αφήγησης της Ελίαχ, εκφράζοντας την έκπληξή του για ορισμένα από τα γεγονότα που περιέγραψε, σημειώνοντας ότι τα θυμάται διαφορετικά ή τα θεωρεί πολύ απίθανα.
Το 2003, ο ιστορικός Μάρεκ Γιαν Χοντακιέβιτς έγραψε ότι το σκεπτικό του Ελίαχ για το βραβείο για τον Γκαβριουκιέβιτς περιείχε παραπλανητικές ανακρίβειες, με κύρια την κατάθεση που ανέφερε λανθασμένα ότι ο Γκαβριουκιέβιτς ξυλοκοπήθηκε άγρια από το πολωνικό υπόγειο επειδή βοήθησε Εβραίους, μια ιστορία που ο Γκαβριουκιέβιτς δεν επιβεβαίωσε ποτέ και δεν αναφέρθηκε στη συνέντευξή του το 2000, στην οποία μίλησε για πολλές ανακρίσεις από Γερμανούς και τη βάναυση δολοφονία μελών της οικογένειάς του από Λιθουανούς συνεργάτες. Από το 2018, 15 χρόνια αφότου ο Χοντακιέβιτς το επισήμανε ως πιθανό λάθος, μία από τις δύο βιογραφικές του καταχωρήσεις στις σελίδες του Γιαντ Βασσέμ εξακολουθεί να περιέχει τον ισχυρισμό ότι «ο Αντόνι συνελήφθη από πολωνική υπόγεια μονάδα και δέχτηκε σκληρούς ξυλοδαρμούς επειδή αρνήθηκε να αποκαλύψει την παρουσία των κρυμμένων Εβραίων», παραλείποντας οποιαδήποτε αναφορά στη δολοφονία του πατέρα και του αδελφού του από Λιθουανούς συνεργάτες, παρά το γεγονός ότι ο Αντόνι ανέφερε την απώλεια των δύο στενότερων μελών της οικογένειάς του στην ομιλία του στο Γιαντ Βασσέμ το 1999. (Η άλλη βιογραφία του θέματος που είναι διαθέσιμη στο Γιαντ Βασσέμ αναφέρει αντ΄ αυτού «Μια μέρα, οι Γκαβριουκιέβιτς και Κόρκουτς συνελήφθησαν αλλά, παρόλο που ανακρίθηκαν βάναυσα, δεν πρόδωσαν τους φίλους τους και αφέθηκαν ελεύθεροι», χωρίς να διευκρινιστεί ποιος πραγματοποίησε τη σύλληψη). Καμία βιογραφία από το 2018 δεν έχει ενημερωθεί με την ημερομηνία θανάτου του Γκαβριουκιέβιτς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών
Λυκούργος Τσάκωνας
Ο Λυκούργος-Στέφανος Τσάκωνας (8 Μαρτίου 1990, Σπάρτη) είναι Έλληνας πρώην σπρίντερ που ειδικευόταν στα 100 και 200 μέτρα. Ανήκε στο δυναμικό του ΓΣ Ελευθέριος Βενιζέλος. Η καλύτερη επίδοσή του στα 200 μέτρα είναι 20.09, η οποία επετεύχθη στο Diamond League της Ρώμης στις 4 Ιουνίου 2015 και αποτελεί τη δεύτερη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στην Ελλάδα πίσω από το 19.85 του Κώστα Κεντέρη. Στα 100 μέτρα έχει πετύχει 10.16 στο Gavardo της Ιταλίας στις 4 Ιουνίου 2017. Ήταν πρώτος στους Μεσογειακούς Αγώνες το 2013 στα 200 μέτρα και 7ος τόσο στο Πανευρωπαϊκό στη Βαρκελώνη το 2010 (20.90) όσο και στο πανευρωπαϊκό της Ζυρίχης το 2014 (20.53). Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2015 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά, όπου είχε τον 11ο καλύτερο χρόνο με 20.22. Στις νεότερες κατηγορίες ήταν 4ος στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων το 2009 στη Σερβία ενώ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα νέων ανδρών (Κ23) στην Τσεχία το 2011. Έχει πάρει μέρος σε δύο διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων το 2012 στο Λονδίνο και το 2016 στο Ρίο.
Το 2017 κατέκτησε την τρίτη θέση στο 200αρι του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ομάδων πονυ έγινε στην πόλη Λιλ της Γαλλίας.
Τον Φεβρουάριο του 2020 επέλεξε να βάλει επίσημα τέλος στην καριέρα του σε ηλικία μόλις 29 ετών.
Παραπομπές
κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Μαριάμ Σουλακιώτη
Η Μαριάμ Σουλακιώτη (περ. 1883 - 23 Νοεμβρίου 1954 - μερικές φορές γράφεται Μαριάμ Σουλακιώτου), κατά κόσμον Μαρίνα Σουλακιώτου, γνωστή επίσης ως ηγουμένη Μαριάμ της Κερατέας  και στον τύπο με το προσωνύμιο «Η Γυναίκα Ρασπούτιν», ήταν Ελληνίδα ηγουμένη Μονής των Ελλήνων Ορθοδόξων Παλαιοημερολογιτών και καταδικασμένη κατά συρροή δολοφόνος και απατεώνισσα, η οποία έδρασε μεταξύ 1939 και 1950.
Κατά την περίοδο των εγκλημάτων για τα οποία καταδικάστηκε, η Σουλακιώτη δεν ήταν ούτε μέλος της κανονικής Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, ούτε σε κοινωνία με την άλλη, μεγαλύτερη ομάδα των Παλαιοημερολογιτών (τους "Φλωρινιώτες") - ήταν αφοσιωμένη οπαδός του αυτοαποκαλούμενου Αρχιεπισκόπου Ματθαίου (Καρπαθάκη) της Βρέσθενας, τον οποίο και οι δύο ομάδες θεωρούν σχισματικό.
Η Αστυνομία Πόλεων συνέλαβε για πρώτη φορά την Σουλακιώτη τον Δεκέμβριο του 1950, με δύο κατηγορίες που δεν σχετίζονταν με κατά συρροήν δολοφονίες, αλλά αφορούσαν δήθεν παράνομες επιχειρηματικές πρακτικές: εξαγωγή ελαιόλαδου στην Κύπρο και εισαγωγή ελαστικών.
Καθώς προέκυπταν περισσότερα στοιχεία και καταθέσεις μαρτύρων, το κατηγορητήριο κατά της Σουλακιώτη αναθεωρήθηκε επανειλημμένα. Τον Ιανουάριο του 1951, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων Βλάχος απέτυχε να έρθει σε συνεννόηση με τον Παλαιοημερολογίτη Μητροπολίτη Φλωρίνης Χρυσόστομο (αντίπαλο του Ματθαίου), όλες οι αιρέσεις των Παλαιοημερολογιτών στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των Ματθαίων, τέθηκαν εκτός νόμου. Τον επόμενο μήνα, ο εισαγγελέας απήγγειλε περαιτέρω κατηγορίες στην Σουλακιώτη, μαζί με δεκατρείς άλλες μοναχές και μοναχούς, με κατηγορίες όπως ανθρωποκτονία, απάτη, πλαστογραφία διαθήκης, εκβιασμός και βασανιστήρια, με την Σουλακιώτη να λαμβάνει το πιο αυστηρό κατηγορητήριο.
Λαμβάνοντας πολλαπλές καταδίκες στις τρεις δίκες της, οι οποίες ανήλθαν συνολικά σε δεκατέσσερα χρόνια, η Σουλακιώτη πέθανε στις φυλακές Αβέρωφ το 1954.
Η Σουλακιώτη φέρεται να διέπραξε τους φόνους και άλλα εγκλήματα στη Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσας κοντά στην Κερατέα. Από το 2022, το μοναστήρι των Παλαιοημερολογιτών που κάποτε διηύθυνε η Σουλακιώτη παραμένει ανοιχτό και εξακολουθεί να έχει μέλη που πιστεύουν ότι ήταν αθώα και την τιμούν ως αγία. Ορισμένοι σύγχρονοι Παλαιοημερολογίτες της ματθαιϊκής πλευράς του σχίσματος, ακόμη και εκτός του μοναστηριού, έχουν την ίδια άποψη. Οι σύγχρονοι κοσμικοί ιστορικοί, ωστόσο, απορρίπτουν την ιδέα της αθωότητάς της, με βάση τον συντριπτικό αριθμό των καταθέσεων μαρτύρων και το πλήθος των αποδεικτικών στοιχείων, αν και υπάρχει διαφωνία ως προς τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων της.
Πρώιμη ζωή (1883-1900)
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή της Σουλακιώτη πριν γίνει ορθόδοξη μοναχή, εκτός από το ότι ήταν εργάτρια σε εργοστάσιο και ότι γεννήθηκε περίπου το 1883 στην Κερατέα, η οποία απέχει περίπου 50,6 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Το πατρικό της σπίτι, που αργότερα μετατράπηκε σε ένα από τα κτίρια του μοναστηριού, ήταν στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου 71.
Ως ελληνορθόδοξη μοναχή (περ. 1900-1923)
Η Σουλακιώτη ξεκίνησε ως μοναχή στην κυρίαρχη Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία (Ε. Ο. Ε.), αλλά σύντομα έγινε στενή έμπιστη του θρησκευτικού της προϊσταμένου, του Επισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου Καρπαθάκη. Μετά την υιοθέτηση του Νέου Ημερολογίου από τη Ε. Ο. Ε. στην "πανορθόδοξη" Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης τον Μάιο του 1923, η Σουλακιώτη έγινε φανατική Παλαιοημερολογίτισσα και οπαδός του Επισκόπου Ματθαίου, τώρα αυτοαποκαλούμενου Αρχιεπισκόπου Βρεσθένης, τον οποίο τόσο η κυρίαρχη Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και άλλοι Παλαιοημερολογίτες (αυτοαποκαλούμενοι αληθινοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί) θεωρούσαν ότι βρίσκεται σε σχίσμα.
Ως μοναχή, η Μαριάμ ονομαζόταν Μητέρα (και αργότερα Ηγουμένη) Μαριάμ της Κερατέας.
Ιδρύτριες μοναχές
Οι ιδρύτριες μοναχές ήταν οι εξής:
Άνοδος στην εξουσία
Ενώ η επίσημη θητεία της Σουλακιώτη ως ηγουμένης άρχισε το 1950, η ίδια επιτελούσε το έργο της ηγουμένης από το 1939, "αναλαμβάνοντας την πλήρη ευθύνη για το μοναστήρι", όταν ο Ματθαίος ήταν 78 ετών. Ο Ματθαίος άφησε όλες τις καθημερινές εργασίες σε αυτήν, καθώς για ένα μέρος αυτού του χρόνου ήταν στη φυλακή και για το υπόλοιπο διάστημα, ως ιερομόναχος, αναζητούσε πνευματικές ανταμοιβές για ασκητικές μοναστικές πρακτικές, όπως νηστείες σαράντα ημερών, εθελοντική παραμονή σε στερητικά κελιά απομόνωσης και δέσιμο βαριών μεταλλικών αλυσίδων στο σώμα του για να τις κουβαλάει συνεχώς.
Ταυτόχρονη παρακμή της υγείας του Ματθαίου (περίπου 1939-1950)
Η υγεία του Ματθαίου λέγεται ότι άρχισε να φθίνει κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με αποτέλεσμα να μην είναι πλέον σε θέση να επιβλέπει αποτελεσματικά την Σουλακιώτη και να εξαρτάται περισσότερο από αυτήν. Όταν η υγεία του Ματθαίου άρχισε να κλονίζεται σοβαρά το 1950, η ήδη σημαντική επιρροή της Σουλακιώτη πάνω του αυξήθηκε με τη σειρά της.
Η Σουλακιώτη, λοιπόν, μερικές φορές απεικονίζεται αρνητικά ακόμη και σε ιστορίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ένας συγγραφέας μιας τέτοιας ιστορίας, ο Βλαδίμηρος Μος, αφηγείται μια ιστορία όπου λέγεται ότι εμπόδισε τον Ματθαίο να πει κάτι στο νεκροκρέβατο του στον Μητροπολίτη Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη, έναν ομοϊδεάτη του παλαιοημερολογίτη επίσκοπο, με τον οποίο όμως βρισκόταν σε σχίσμα, αφού ο Ματθαίος προσπάθησε να καθίσει "από σεβασμό" προς τον Χρυσόστομο και άρχισε να προσπαθεί να μιλήσει ακατάληπτα.
Η Σουλακιώτη, όπως υποστηρίζεται, εισέβαλε εκείνη τη στιγμή στο δωμάτιο μαζί με μια ομάδα άλλων μοναχών και απαίτησε από τον Χρυσόστομο και τους συνοδούς του να φύγουν. Ο Ματθαίος θα πέθαινε λίγες ημέρες αργότερα, οπότε είναι άγνωστο αν ήθελε να θεραπεύσει το σχίσμα με τον Χρυσόστομο - ένα είδος μεταστροφής στο κρεβάτι του θανάτου. Μετά το θάνατο του Ματθαίου, η Σουλακιώτη τον διαδέχθηκε ως ηγουμένη της μονής. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ζωής της περιγράφηκε και φωτογραφήθηκε φορώντας μια ακόμη πιο περιοριστική εκδοχή του τυπικού μαύρου Επιμανδυλίου που φορούσαν οι ορθόδοξες μοναχές της υψηλότερης βαθμίδας (οι οποίες δεν μπορούν να ανέβουν ψηλότερα, καθώς δεν μπορούν να χειροτονηθούν ιερείς), το οποίο κάλυπτε πλήρως το μέτωπο και τα φρύδια της.
Εγκλήματα
Η Σουλακιώτη περιήλθε για πρώτη φορά στην προσοχή της αστυνομίας όταν έγινε ανώνυμη καταγγελία από την κόρη μιας πλούσιας γυναίκας που είχε κληροδοτήσει όλη της την περιουσία στο μοναστήρι, η οποία επέμενε ότι η μητέρα της δεν θα το έκανε αυτό χωρίς να την αναγκάσουν, και κατηγόρησε τη διοίκηση του μοναστηριού για "εκβιασμούς και απειλές".
Η Σουλακιώτη αντιμετώπισε περαιτέρω τον έλεγχο της αστυνομίας όταν αναζητούσε μια 18χρονη γυναίκα από το Τολέδο του Οχάιο, αλλά γεννημένη στην Ελλάδα, τη Συμέλα Σπυρίδου, η οποία εξαφανίστηκε για πρώτη φορά το 1949. Το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών των Ηνωμένων Πολιτειών είχε εντοπίσει τη Σπυρίδη στο μοναστήρι και ο πατέρας της, Χρήστος Σπυρίδης, κάλεσε τις ελληνικές αρχές από το Οχάιο να αναλάβουν δράση, υποστηρίζοντας ότι η κόρη του "παρασύρθηκε" στο μοναστήρι από μια μοναχή που αναγνώρισε ως "Μαριάμ Ζαφειροπούλου", η οποία, όπως είπε, είχε βρεθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για να συλλέξει περιουσία αξίας 10. 000 δολαρίων ΗΠΑ που είχε αφεθεί στο μοναστήρι. Ωστόσο, το Associated Press ανέφερε ότι ο Σπυρίδης κατάφερε να έρθει σε επαφή με την κόρη του μετά τις αρχικές τους αναφορές, παραλείποντας να αναφέρει αν ήταν ή όχι στο μοναστήρι.
Σύλληψη
Περισσότεροι από ογδόντα πέντε αξιωματικοί της Αστυνομίας Πόλεων εισέβαλαν για πρώτη φορά στους χώρους της μονής τη νύχτα της 4ης Δεκεμβρίου 1950, συνοδευόμενοι από έναν αντιεισαγγελέα, έναν δικαστή και έναν ιατροδικαστή, σε μια επιχείρηση που διήρκεσε όλη τη νύχτα. Μόλις εισήλθαν, με τη βία μετέφεραν και τα τριάντα έξι παιδιά που βρίσκονταν στις εγκαταστάσεις, αναγκασμένοι να αποσπάσουν τα χέρια των μοναχών, σε ορφανοτροφεία "όπου το μέλλον τους δεν ήταν πολύ καλύτερο". Η αστυνομία απελευθέρωσε επίσης "αρκετές ημίγυμνες υποσιτισμένες και άρρωστες ηλικιωμένες γυναίκες δεμένες σε υπόγεια" και ενοχλήθηκε από την κακή ποιότητα του φαγητού που σερβιριζόταν στους τροφίμους του μοναστηριού.
Δίκες
Αν και εξαιρετικά ανήσυχοι, λόγω των ερωτημάτων σχετικά με την εθελοντική φύση του μοναχισμού, οι αρχικές κατηγορίες που οι εισαγγελείς θεώρησαν ότι μπορούσαν να αποδείξουν, επέφεραν ελαφρές ποινές: παράνομη εξαγωγή ελαιόλαδου στην Κύπρο και παράνομη εισαγωγή ελαστικών. Καθώς προέκυπταν περισσότερα στοιχεία και καταθέσεις μαρτύρων, το κατηγορητήριο κατά της Σουλακιώτη αναθεωρήθηκε επανειλημμένα. Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων απέτυχε να έρθει σε συνεννόηση με τον Χρυσόστομο Φλωρίνης, αν και ο δεύτερος δεν ήταν σε κοινωνία ούτε με την Σουλακιώτη ούτε με τον Ματθαίο, όλες οι αιρέσεις των Παλαιοημερολογιτών στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των Ματθαιϊκών, τέθηκαν εκτός νόμου τον Ιανουάριο του 1951. Τον επόμενο μήνα, ο εισαγγελέας απήγγειλε περαιτέρω κατηγορίες στην Σουλακιώτη, μαζί με δεκατρείς άλλες μοναχές και μοναχούς, με κατηγορίες όπως ανθρωποκτονία, απάτη, πλαστογραφία διαθήκης, εκβιασμός και βασανιστήρια, με την Σουλακιώτη να λαμβάνει το πιο αυστηρό κατηγορητήριο.
Η κατηγορούσα αρχή ισχυρίστηκε επίσης ότι η αυστηρή τήρηση ασκητικών πρακτικών από τους τροφίμους του μοναστηριού οδήγησε στον άσκοπο θάνατο 150 παιδιών από φυματίωση. Τα εν ζωή θύματα της διοίκησης του μοναστηριού από την Σουλακιώτη την κατηγόρησαν επίσης ποικιλοτρόπως ότι τους βασάνισε, τους λιμοκτονούσε, τους φυλάκισε ψευδώς και τους ξυλοκόπησε.
Επιχειρήματα υπεράσπισης
Κατά τη δίκη, ο δικηγόρος της Σουλακιώτη, ο Πάνος Παναγιωτάκος, είπε προς υπεράσπισή της ότι οι άνθρωποι παραδίδουν όλη την υλική τους περιουσία στα μοναστήρια όταν εντάσσονται σε αυτά ως αυτονόητο καθήκον (όρκος φτώχειας). Είπε ότι τα ακίνητα τοποθετήθηκαν στο όνομα της Σουλακιώτη απλώς και μόνο επειδή δεν υπήρχε νομικό πρόσωπο πίσω από τη μονή. Προς επίρρωση της υπεράσπιστικής γραμμής, ο κ. Παναγιωτάκος έδειξε επίσης μια επιστολή του Στρατάρχη Χάρολντ Αλεξάντερ, με την οποία, όπως ισχυρίστηκε, ευχαρίστησε τους κληρικούς της Μονής Παναγίας Πευκοβουνογιάτρισσας που διακινδύνευσαν για να βοηθήσουν τη διαφυγή πολλών Βρετανών στρατιωτών κατά της διάρκεια της Κατοχής.
Καταδίκη
Η Σουλακιώτη αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες εναντίον της μέχρι το θάνατό της, χλευάζοντάς τες ως "σατανικές μυθοπλασίες". Λέγεται ότι δέχτηκε όλες τις ποινικές της καταδίκες "χωρίς συγκίνηση", κάνοντας μόνο τον σταυρό της και λέγοντας μια σιωπηλή "προσευχή εκδίκησης" στον "Άγιο Ματθαίο".
Συνολικά, η Σουλακιώτη καταδικάστηκε σε τρεις διαφορετικές δίκες: μία μεταξύ 1951-2 και δύο το 1953, με την τελευταία να τελειώνει λίγους μήνες πριν από το θάνατό της. Κατά την πρώτη δίκη της, της επιβλήθηκε ποινή 26 μηνών, κατά τη δεύτερη δίκη της, 10 έτη ταυτόχρονα και κατά την τρίτη δίκη της, τέσσερα επιπλέον έτη, διαδοχικά.
Θρησκευτική ακολουθία
Η Σουλακιώτη, η οποία περιγράφεται ως "αρχηγός σέχτας", είχε περισσότερους από 400 οπαδούς που ζούσαν στο μοναστήρι στο απόγειο της δύναμής της. Επιπλέον, τα κρατικά αρχεία έδειξαν ότι πεντακόσιοι άνθρωποι κληροδότησαν όλη τους την περιουσία στο μοναστήρι και αργότερα πέθαναν σε αυτό, κάτι που οι εισαγγελείς ισχυρίστηκαν ότι ήταν ασυνήθιστα μεγάλος αριθμός για ένα νόμιμα λειτουργούμενο μοναστήρι του μεγέθους του.
Το 1951, μετά τη σύλληψή της, οι οπαδοί της διαδήλωσαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κράτησή της, απαιτώντας να τους επιστραφούν οι "ηγέτες" τους. Αυτό οδήγησε την αστυνομία να προστατεύσει το σπίτι του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνα, τον οποίο, όπως είπαν, οι Παλαιοημερολογίτες σχεδίαζαν να απαγάγουν σε αντίποινα, με στόχο να τον κρατήσουν όμηρο μέχρι οι αρχές να απελευθερώσουν την Σουλακιώτη.
Θάνατος
Έχοντας λάβει πολλαπλές διαφορετικές ποινές στις τρεις δίκες της, οι οποίες ανήλθαν συνολικά σε δεκατέσσερα χρόνια, η Σουλακιώτη πέθανε στις φυλακές Αβέρωφ στις 23 Νοεμβρίου 1954. Οι αναφορές διαφωνούν ως προς την ηλικία της, αλλά το Reuters και το Newsbeast δίνουν την ηλικία της κατά το θάνατό της ως 71 ετών.
Συνέπειες
Ακόμα και μετά το θάνατο της Σουλακιώτη, η αίρεσή της συνέχισε να λειτουργεί υπόγεια, παρά το γεγονός ότι είχε τεθεί εκτός νόμου. Η αστυνομία διερευνούσε περιπτώσεις "νεαρών κοριτσιών που εξαφανίζονταν στο κενό", οι οποίες πίστευε ότι οδηγούσαν στην "στασιαστική μονή Κερατέας" ακόμα και το 1959. Το 1961, η αστυνομία δήλωσε ότι δεν γνώριζε ποιος είχε αναλάβει τη θέση της Σουλακιώτη, δηλώνοντας ότι η νέα υποτιθέμενη ηγουμένη του μοναστηριού είχε "τελειοποιήσει την τέχνη να εξαφανίζει τον εαυτό της και τις ψευδο-ιερές αδελφές της" χωρίς να αφήνει ίχνη.
Το 2022, το μοναστήρι των Παλαιοημερολογιτών που κάποτε διηύθυνε η Σουλακιώτη, η Μονή Παλαγίας Πευκοβουνογιατρίσσας Κερατέας, παραμένει ανοιχτό και εξακολουθεί να έχει μέλη που πιστεύουν ότι ήταν αθώα και την τιμούν ως αγία. Ο Παλαιοημερολογιτισμός δεν αποτελεί πλέον παράνομη αίρεση στη σύγχρονη Ελλάδα, καθώς τα πρότυπα έχουν βελτιωθεί σε επίπεδο αποδεκτό από τις ελληνικές αρχές, και ως μέλος της ΕΕ οι Έλληνες πολίτες απολαμβάνουν ελευθερία της θρησκείας.
Κληρονομιά
Ο αριθμός των θυμάτων της Σουλακιώτη αποτελεί αντικείμενο συζήτησης- ο πιο συχνά αναφερόμενος αριθμός των 27 δολοφονιών και των 150 ανθρωποκτονιών εξ αμελείας από φυματίωση προέρχεται από ιατρικές καταθέσεις κατά τη διάρκεια της δίκης της. Οι αρχές, ωστόσο, κάποια στιγμή ισχυρίστηκαν ότι είχε σκοτώσει περισσότερους από 500. Καθώς κατά την εποχή της Σουλακιώτη, η θεραπεία της φυματίωσης ήταν ακόμη νέα και αποτελούσε πρόβλημα σε όλη την Ελλάδα, δεν είναι σαφές σε ποιο βαθμό η Σουλακιώτη εμπλέκεται στις ανθρωποκτονίες από αμέλεια για τις οποίες καταδικάστηκε το 1952.
Ορισμένοι σύγχρονοι αγγλόφωνοι Ματθαιϊκοί συγγραφείς, όπως ο ιερέας Κωνσταντίνος Κουρής, υποστηρίζουν ότι η Σουλακιώτη ήταν αθώα και δικάστηκε άδικα. Τουλάχιστον από το 2008 και εξής, καμία από τις σημερινές μοναχές του μοναστηριού δεν ήταν προσωπική μάρτυρας των όσων έλαβαν χώρα μεταξύ της δεκαετίας του 1930 και του 1950 στο μοναστήρι, ωστόσο συνεχίζουν να προσεύχονται για τη μεσολάβηση της "Αγίας" Μαριάμ της Κερατέας, την οποία θεωρούν ως μάρτυρα για την υπόθεση του Χριστού.
Σύμφωνα με τη Νίνα Κουλετάκη στην ελληνόγλωσση πραγματεία της για τις γυναίκες κατά συρροή δολοφόνους, Φόνισσες, το 2019, είναι καθαρά θέμα τύχης ότι το μοναστήρι χρησιμοποιούσε το παλιό Ιουλιανό ημερολόγιο και όχι την αναθεωρημένη μορφή του, καθώς εκτιμά ότι εκείνη την εποχή μια πονηρή, πανούργα ηγουμένη όπως η Σουλακιώτη θα είχε την ίδια επιτυχία ανεξάρτητα από το είδος του δόγματος που πρέσβευε.
Στην εξαντλητική ακαδημαϊκή καταγραφή των γυναικών κατά συρροή δολοφόνων το 1992, με τίτλο Women Serial and Mass Murderers, η Kerry Segrave γράφει ότι η εισαγγελία "τεκμηρίωσε" τον αριθμό των θυμάτων ως τουλάχιστον 177.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Δύο επεισόδια του ελληνικού αστυνομικού δράματος "Ανατομία ενός εγκλήματος" ήταν εμπνευσμένα από την υπόθεση Σουλακιώτη, χωρίς όμως να κατονομάζουν άμεσα την ίδια ή το μοναστήρι. Και τα δύο επεισόδια προβλήθηκαν από τον ΑΝΤ1 - το πρώτο τον Φεβρουάριο του 1993 και το δεύτερο τον Απρίλιο του 1994.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δολοφόνοι Κατηγορία:Έλληνες κατά συρροή δολοφόνοι
Βασίλειος Ηλιάδης (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Βασίλειος Ηλιάδης ή Βασίλης Ηλιάδης αναφέρονται οι:
Εκλογές στο Μπουτάν
Εκλογές διεξάγονται στο Μπουτάν σε εθνικό (βουλευτικές) και σε τοπικά επίπεδα. Το δικαίωμα ψήφου είναι καθολικό για τους πολίτες που είναι ηλικίας 18 ετών και άνω. Στις εθνικές εκλογές επιτρέπεται η περιορισμένη συμμετοχή κομμάτων για την Κάτω Βουλή και κατ' επέκταση για την εκτελεστική εξουσία που προτείνεται από την πλειοψηφία.
Η Βουλή αποτελείται από δύο σώματα. Η Εθνοσυνέλευση του Μπουτάν είναι η Κάτω Βουλή και απαρτίζεται από 47 μέλη (το 2011). Ο μέγιστος αριθμός εδρών είναι 55, με κάθε βουλευτή να εκπροσωπεί μία μονοεδρική περιφέρεια. Μεταξύ των ετών 2008 και 2011, το κυβερνών Κόμμα Ειρήνης και Ευημερίας του Μπουτάν κέρδισε 45 έδρες και το αντιπολιτευόμενο Δημοκρατικό Κόμμα του Λαού (PDP) άλλες 2.
To Εθνικό Συμβούλιο του Μπουτάν είναι η Άνω Βουλή και απαρτίζεται από 20 μη κομματικά μέλη που εκλέγονται με την ψήφο του λαού από κάθε περιφέρεια (dzongkhag) και άλλα 5 μέλη, διορισμένα από τον βασιλιά. Οι πρώτες εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Εθνικού Συμβουλίου διεξήχθησαν στις 31 Δεκεμβρίου 2007.
Πριν το 2007, το Μπουτάν διέθετε εθνικό κοινοβούλιο με ένα σώμα, γνωστό ως Τσογκντού. Με το Σύνταγμα του Μπουτάν το 2008, το κοινοβούλιο έγινε με δύο σώματα και οι πρώτες εκλογές για την ανάδειξη της Εθνοσυνέλευσης έγιναν την ίδια χρονιά. Τοπικές εκλογές διεξήχθησαν το 2011.
2013
Στις 31 Μαΐου και 13 Ιουλίου 2013 διενεργήθηκαν εκλογές για τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη του αντιπολιτευόμενου Δημοκρατικού Λαϊκού Κόμματος (PDP) κερδίζοντας τις 32 από τις συνολικά 47 έδρες. Ήταν οι δεύτερες γενικές εκλογές στην ιστορία της χώρας.
2018
Οι πιο πρόσφατες εκλογές για Εθνικό Συμβούλιο διεξήχθησαν στις 20 Απριλίου 2018.
2007-2008
Οι πρώτες εκλογές για Εθνικό Συμβούλιο έγιναν (για 15 μέλη) στις 31 Δεκεμβρίου 2007, παρότι η διεξαγωγή τους είχε προγραμματιστεί αρχικά για τις 26 Δεκεμβρίου. Τα 5 μέλη εξελέγησαν στις 29 Ιανουαρίου 2008. Το νέο Εθνικό Συμβούλιο είχε 25 μέλη, από τα οποία τα 20 εξελέγησαν άμεσα στις 20 περιφέρειες (dzongkhag) από 312.817 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους και άλλα πέντε διορίστηκαν από τον βασιλιά.
2013
Στις εκλογές για Εθνικό Συμβούλιο στις 23 Απριλίου 2013 εξελέγησαν τα 20 μέλη σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, αντίστοιχες με τις 20 περιφέρειες της χώρας. Όλοι οι υποψήφιοι ήταν ανεξάρτητοι, καθώς τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου απαγορεύεται να ανήκουν σε κόμματα. Άλλα 5 μέλη διορίστηκαν από τον βασιλιά.
Παραπομπές
*
Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία
Η Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία (Українська греко-католицька церква (УГКЦ), Ecclesia Graeco-Catholica Ucrainae) είναι μία Ελληνόρρυθμη Καθολική Εκκλησία, σε πλήρη κοινωνία με την παγκόσμια Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Πρόκειται για τη δεύτερη μεγαλύτερη Ανατολική Καθολική Εκκλησία, μετά την Λατινική. Αποτελεί τμήμα των Μεγάλων Αρχιεπισκοπικών Εκκλησιών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, οι οποίες δεν διακρίνονται με πατριαρχικό τίτλο.
Η Εκκλησία είναι μία από τις διάδοχες χριστιανικές ομολογίες του εκχριστιανισμού των Ρως από τον Μέγα Πρίγκιπα Βλαδίμηρο Α΄ του Κιέβου, το 988. Εμφανίστηκε το 1596 με την υπογραφή της Ένωσης του Μπρεστ μεταξύ της Ρουθηνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία), με επικεφαλής τον Μιχαήλ Ροχόζα και την Αγία Έδρα. Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, το 1808 οι επαρχίες της αρχικής Ρουθηνικής Ουνίτικης Εκκλησίας (Ecclesia Ruthena unita) χωρίστηκαν στα τρία, μεταξύ της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, της Πρωσίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Αυτές οι τρεις επαρχίες υπό την αυστριακή δικαιοδοσία αναδιοργανώθηκαν ως Ελληνική Καθολική Εκκλησία αμέσως μετά την εκκαθάριση και των πέντε επαρχιών που κατέληξαν στη Ρωσία. Το 1807 ιδρύθηκε και η Ελληνική Καθολική Εκκλησία στην Αυστρία, η οποία κατεληξε ως μόνη επιζήσασα της αρχικής Ενωτικής εκκλησίας της Ένωσης του Μπρεστ. Το 1963, η εκκλησία αναγνωρίστηκε ως Ουκρανική με τις προσπάθειες του Ιωσήφ Σλίπουι.
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Χάρτης της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας στην Επαρχία Λβιβ το 1939
Ο ιεράρχης της εκκλησίας φέρει τον τίτλο του Μέγα Αρχιεπισκόπου του Κιέβου-Χάλιτς και πάσης Ρουθηνίας, αν και οι ιεράρχες και οι πιστοί της εκκλησίας έχουν αναγνωρίσει τους ιεράρχες τους ως «Πατριάρχες» και έχουν ζητήσει την παπική αναγνώριση και ανύψωση σε αυτόν τον τίτλο. Ο Μέγας Αρχιεπίσκοπος είναι ένας μοναδικός τίτλος εντός της Καθολικής Εκκλησίας που εισήχθη το 1963 ως μέρος της ιεραρχίας του εκκλησιαστικού τίτλου. Από τον Μάρτιο του 2011 επικεφαλής της εκκλησίας είναι ο Μέγας Αρχιεπίσκοπος Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ.
Η Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία είναι η μεγαλύτερη Ανατολική Καθολική Εκκλησία στον κόσμο. Αυτή τη στιγμή έχει περίπου 4,1 εκατομμύρια μέλη. Μέσα στην ίδια την Ουκρανία, η Εκκλησία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θρησκευτική οργάνωση όσον αφορά τον αριθμό των κοινοτήτων εντός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Όσον αφορά τον αριθμό των μελών, η Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία κατατάσσεται τρίτη σε πίστη μεταξύ του πληθυσμού της Ουκρανίας μετά την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας) και την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Επί του παρόντος, η Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία κυριαρχεί σε τρία δυτικά όμπλαστ της Ουκρανίας, συμπεριλαμβανομένης της πλειοψηφίας του πληθυσμού του Λβιβ, αλλά αποτελεί μια μικρή μειοψηφία σε άλλα μέρη της χώρας. Η εκκλησία ακολούθησε την εξάπλωση της ουκρανικής διασποράς και τώρα έχει περίπου 40 ιεράρχες σε περισσότερες από 12 χώρες σε 4 ηπείρους, συμπεριλαμβανομένων τριών άλλων μητροπολιτικών επισκόπων στην Πολωνία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά. Σήμερα, η Εκκλησία στη διασπορά, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά, είναι σε μεγάλο βαθμό πολυεθνική.
Τρέχουσα κατάσταση
μικρογραφία|left| [[Καθεδρικός Ναός της Θεοτόκου στο Βίλνιους, μητρική εκκλησία της Ρουθηνικής Ουνίτικης Εκκλησίας]] Εθνικές έρευνες που έγιναν από το 2000 δείχνουν ότι μεταξύ 5,3% και 9,4% του συνολικού πληθυσμού της Ουκρανίας ανήκουν στην Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία. Σε έρευνες, το 18,6-21,3% των πιστών ή των θρησκευόμενων στην Ουκρανία ήταν Ελληνοκαθολικοί. Παγκοσμίως, οι πιστοί ανέρχονται πλέον σε περίπου 6 με 10 εκατομμύρια, αποτελώντας τη δεύτερη μεγαλύτερη συγκεκριμένη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία,  μετά την πλειοψηφική Λατινική Ιεροτελεστική Εκκλησία.
Σύμφωνα με έρευνα του 2015, οι οπαδοί της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας αποτελούν το 8,1% του συνολικού πληθυσμού (εκτός της Κριμαίας) και αποτελούν την πλειοψηφία σε 3 όμπλαστ:
Σήμερα, οι περισσότερες Ουκρανικές Ελληνοκαθολικές Εκκλησίες έχουν απομακρυνθεί από την εκκλησιαστική σλαβονική γλώσσα και χρησιμοποιούν την ουκρανική. Πολλές εκκλησίες προσφέρουν επίσης λειτουργίες στη γλώσσα της χώρας στην οποία βρίσκεται η Εκκλησία, για παράδειγμα, στα γερμανικά στη Γερμανία ή στα αγγλικά στον Καναδά. Ωστόσο, ορισμένες ενορίες συνεχίζουν να τελούν τη λειτουργία στην εκκλησιαστική σλαβονική ακόμη και σήμερα, και οι λειτουργίες σε συνδυασμό γλωσσών δεν είναι ασυνήθιστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ουκρανία Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία  Κατηγορία:Ανατολικός Καθολικισμός
Αετοφωλιά (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Αετοφωλιά (Αητοφωλιά ή Αϊτοφωλιά ή Αετοφωλέα), μπορεί να αναφέρονται τα εξής:
Ταλγιάτ Σεϊχαμέτοφ
Ο Ταλγιάτ Αμπντουλγκανίγιεβιτς Σεϊχαμπέτοφ (24 Απριλίου 1966, στο Σαχρισάμπζ) είναι πρώην σοβιετικός και μετέπειτα ουκρανός ποδοσφαιριστής. Το μικρό του όνομα συχνά προφέρεται ως Τολγιάτ. Συνολικά, στην καριέρα του έβαλε 43 γκολ και είχε 210 συμμετοχές. Το ύψος του είναι 1.78 μέτρα.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Συνολικά, έχει παίξει σε ομάδες τριών χωρών: της Σοβιετικής Ένωσης, του Ισραήλ και της Ουκρανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παχτακόρ Τασκένδης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάκοα Αμιντάρ Ραμάτ Γκαν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Ταβρίγια Συμφερόπολης Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ουκρανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές
Ποταμός Μετζερντά
μικρογραφία|Άποψη του ποταμού Ο ποταμός Μετζερντά (وادي مجردة), ο ποταμός Μπαγκραντά της κλασικής περιόδου, είναι ποταμός της Βόρειας Αφρικής που ρέει από τη βορειοανατολική Αλγερία μέσω της Τυνησίας προτού εκβάλει στον Κόλπο της Τύνιδας και στη Λίμνη της Τύνιδας. Με μήκος 450 χλμ. (280 μίλια), είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Τυνησίας. Είναι επίσης γνωστός ως Ουαντί Ματζαρντά ή Μετζερχά (Oued Majardah).
Ρους
Ο ποταμός Μετζερντά πηγάζει από τον Άτλαντα Τελλ, τμήμα της οροσειράς του Άτλαντα, στη βορειοανατολική Αλγερία και στη συνέχεια ρέει ανατολικά προς την Τυνησία και τελικά εκβάλει στον κόλπο της Υτικής στη Μεσόγειο. Ο ποταμός έχει μήκος περίπου 450 χλμ. (280 μίλια). Είναι ο σημαντικότερος και μακρύτερος ποταμός της Τυνησίας και διαθέτει φράγματα σε διάφορες τοποθεσίες, όντας σημαντικός πάροχος ύδατος για τις καλλιέργειες σιταριού της χώρας.
Ο Κόλπος της Υτικής σχηματίστηκε κατά τη μεταπαγετωνική υπέρβαση πριν από περίπου 6.000 χρόνια. Με την πάροδο του χρόνου, οι ιζηματογενείς εναποθέσεις από τον ποταμό Μετζερντά κάλυψαν σταδιακά το βόρειο τμήμα του κόλπου. Η διαδοχή των γεγονότων κατά τους ιστορικούς χρόνους έχει συναχθεί από αρχαία έγγραφα και αρχαιολογικά στοιχεία.