cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νταβίντ Ρίγκερτ
Καριέρα
Στις 16 Νοεμβρίου 1970 σημείωσε το πρώτο του παγκόσμιο ρεκόρ με 162 κιλά στο αρασέ της κατηγορίας των 90 κιλών. Το 1971 στο Πρωτάθλημα Ρωσικής ΣΟΣΔ, ο Ρίγκερτ σημείωσε το δεύτερό του παγκόσμιο ρεκόρ με την χρονιά να συνεχίζεται με συνολικά 11 επιδόσεις κόσμου. Έτσι ξεκίνησε μία εντυπωσιακή σειρά 68 παγκόσμιων ρεκόρ: τέσσερα από αυτά στην ελαφρύ-βαρέων βαρών (82,5 κιλά, δύο στο αρασέ, ένα στο ζετέ και ένα στο σύνολο), 50 στα μεσαία βαρέα (90 κιλά, ένα στο ντεβελοπέ, 14 στο αρασέ, 17 στο ζετέ και ένα στο σύνολο 18 συνολικά), 13 στα υποβαρέα (100 κιλά, 5 στο αρασέ, 4 στο ζετέ και 4 στο σύνολο) και ένα στο αρασέ βαρέων βαρών. Τον ξεπέρασε μόνο ο Βασίλι Αλεξέεφ με τον οποίο προπονούνταν μαζί. Το 1971 σημείωσε και την πρώτη διεθνή του επιτυχία κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Άρσης βαρών στη Σόφια της Βουλγαρίας ανυψώνοντας στο σύνολο 537,5 κιλά κερδίζοντας χάρη στη διαφορά βάρους. Την ίδια χρονιά ανέβηκε και στην κορυφή του κόσμου ανυψώνοντας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 542,5 κιλά στο σύνολο και 202,5 κιλά στο ζετέ, ο πρώτος της κατηγορίας του που ξεπέρασε τα 200 κιλά, με αμφότερες τις επιδόσεις να συνιστούν ρεκόρ κόσμου.
Παρά αυτά τα επιτεύγματα κατά τη διάρκεια της καριέρας του, η τελευταία του εμφάνιση σε μεγάλη διοργάνωση ήταν απογοητευτική: μηδενίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980. Στις 2 Μαΐου, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βελιγραδίου είχε καταρρίψει παγκόσμια ρεκόρ στο αρασέ και στο ζετέ ως αθλητής της κατηγορίας των 100 κιλών με 181 και 230 κιλά αντίστοιχα, κατακτώντας τον 9ο τίτλο του και τρίτο συνεχόμενο. Για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Ρίγκερτ (περισσότερο ως πρόκληση) μετακόμισε σε κατηγορία ελαφρύτερων βαρών, από την κατηγορία κάτω των 100 κιλών στην κάτω των 90 κιλών. Ως αποτέλεσμα της γρήγορης (σε λιγότερο από τέσσερις μήνες) απώλειας βάρους, έσχισε το μυ στο οπίσθιο μέρος του μηρού του στην πρώτη προσπάθειά του στα 170 κιλά. Το βάρος ήταν σχετικά υψηλό στα πλαίσια της εξέλιξης του ανταγωνισμού και οι επόμενες δύο προσπάθειες είχαν την ίδια κατάληξη. Σημείωσε το τελευταίο ρεκόρ κόσμου της καριέρας του στις 23 Μαρτίου 1981 ανυψώνοντας 185 κιλά στο αρασέ στην κατηγορία των 100 κιλών στη Λυών της Γαλλίας.
Μετά την αποχώρηση
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ο Ρίγκερτ μετακόμισε στο Ροστόφ και αργότερα στο Ταγκανρόγκ. Ήταν προπονητής, σπούδασε στο Ινστιτούτο Φυσικής Πολιτισμού της Μόσχας, κατασκεύαζε βάρη για αγώνες άρσης βαρών και οικοδόμησε περίπου 100 αθλητικές εγκαταστάσεις στο Ταγκανρόγκ. Δημιούργησε επίσης κέντρο άρσης βαρών στην πόλη και ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης το διάστημα 1985–87, ενώ το 2002 ανέλαβε την ευθύνη της εθνικής ομάδας άρσης βαρών της Ρωσίας μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Το 2013 Ακαδημία Άρσης βαρών με το όνομά του ιδρύθηκε στην Ουγγαρία.
Το 2004 εξελέγη βουλευτής του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης (Δούμα) και τον Μάρτιο του 2009 επανεξελέγη βουλευτής της Δούμας του Ταγκανρόγκ, εκπροσωπώντας το πολιτικό κόμμα της Ενωμένης Ρωσίας. Ο Ρίγκερτ είναι επίτιμος πολίτης του Ταγκανρόγκ, του Γκρόζνυ και του Τσορνομόρσκ. Τιμήθηκε με το Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας το 1976. Το 1999 εισήχθη στο Hall of Fame της Διεθνούς Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών.
Είναι παντρεμένος με τη Ναντέζντα, πρώην αθλήτρια του ακοντισμού. Έχουν τρεις γιους, τον Βίκτορ, τον Βλαντισλάβ και τον Ντενίς, όπου όλοι έγιναν αρσιβαρίστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Προπονητές άρσης βαρών Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IWF Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Γιαν φαν Καλλ
Ο Γιαν φαν Καλλ (Jan van Call, 1655–1703) ήταν καλλιτέχνης που γεννήθηκε, σύμφωνα με τον Ντεκάμπ (Descamps), στο Ναϊμέχεν το 1655. Λέγεται ότι απέκτησε σημαντική ικανότητα στη ζωγραφική χωρίς τη βοήθεια Δασκάλου. Οι πρώτες του προσπάθειες έγιναν με την αντιγραφή των τοπίων των Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου, Πάουλ Μπριλ και Βίλλεμ φαν Νιούλαντ και μελέτησε προσεκτικά τις αρχές της προοπτικής και της αρχιτεκτονικής. Στη συνέχεια, ταξίδεψε μέσω Ελβετίας στην Ιταλία, και, κατά τη διάρκεια μερικών ετών διαμονής στη Ρώμη, δημιούργησε μεγάλη συλλογή σχεδίων από την πιο γραφική θέα στα περίχωρα της πρωτεύουσας. Επέστρεψε μέσω Γερμανίας στην πατρίδα του και εγκαταστάθηκε στη Χάγη, όπου πέθανε το 1703. Τα σχέδιά του χαίρουν μεγαλύτερης εκτίμησης από τους πίνακές του. αγοράζονται σε σημαντικές τιμές στην Ολλανδία, όπου βρίσκονται στις πιο εκλεκτές συλλογές. Πιστεύεται ότι κατά καιρούς εργάστηκε σε συνδυασμό με τονΛούντολφ Μπακχάουζεν. Μια σειρά από απόψεις από τα σχέδιά του, που αντιπροσωπεύουν κυρίως σκηνές στον Ρήνο, έχουν δημοσιευτεί από τον Σενκ (Schenk). Ήταν επίσης επιδέξιος ως χαράκτης, καθώς οι πλάκες του ήταν κυρίως τοπία από δικά του σχέδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Τροσί-αν-Μυλτιέν
Το Τροσί-αν-Μυλτιέν (γαλλικά: Trocy-en-Multien) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τροσεέν (γαλλικά: Trocéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Τζέιντον Σάντσο
Ο Σάντσο ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Γουότφορντ και της Μάντσεστερ Σίτι, αλλά πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την Ντόρτμουντ το 2017. Τη δεύτερη σαιζόν στην ομάδα απέκτησε θέση βασικού και ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς για τη Μπουντεσλίγκα το 2018-19. Πριν τη σεζόν 2019-20, ο Σάντσο κατέκτησε το πρώτο του τρόπαιο, με την κατάκτηση του γερμανικού σούπερ καπ. Το 2021 αποκτήθηκε από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έναντι 73 εκατομμυρίων λιρών και υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο.
Ο Σάντσο ήταν μέλος της εθνικής ομάδας Κ-17 της Αγγλίας που κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο το 2017, και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών το 2018. Έχει πραγματοποίησει 11 συμμετοχές με το εθνόσημο σε ηλικία 20 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεγκιονάλλιγκα Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Άγγλοι με καταγωγή από το Τρινιντάντ και Τομπάγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
Υρί
Το Υρί (γαλλικά: Ury) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Υρικουά (γαλλικά: Uriquois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Άμπραχαμ φαν Κάλρετ
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Βοοειδή, 1670. Ο Άμπραχαμ φαν Κάλρετ (Abraham van Calraet ή Kalraat, 7–12 Οκτωβρίου 1642, Ντόρντρεχτ – 11 Ιουνίου 1722, Άμστερνταμ ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Βιογραφία
Έμαθε να ζωγραφίζει από τους AEmilius και Samuel Hup, ή Huppe, που ήταν γνωστοί γλύπτες στην πόλη Ντόρντρεχτ. Αφού έμαθε γλυπτική, ο νεαρός Άμπραχαμ πήρε το πινέλο του ζωγράφου και άρχισε να ζωγραφίζει φρούτα, ενώ βοηθούσε τον πατέρα του, ο οποίος ήταν ξυλογλύπτης.
Έμεινε καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του στο Ντόρντρεχτ και ίσως ήταν μαθητής του Έλμπερτ Κόυπ, ο οποίος ήταν μια γενιά μεγαλύτερος. Η υπογραφή του Κόυπ συχνά έχει πλαστρογραφηθεί επάνω από αυτήν του Κάλρετ σε κάποιους πίνακές του.
Ο Άμπραχαμ Μπρέντιους ήταν υπεύθυνος για την πρώτη «επανανακάλυψη» αυτού του ζωγράφου, αποδίδοντας εκ νέου δύο από τους πίνακές του νεκρής φύσης που εκείνη την εποχή θεωρούνταν ότι ήταν του Κόυπ. Ο Κορνέλις Χοφστέντε ντε Χρόοτ (Cornelis Hofstede de Groot) διαφώνησε έντονα μαζί του και το ζήτημα Κόυπ - Κάλρετ κλιμακώθηκε στις ολλανδικές εφημερίδες αφού ο Φριτς Λουχτ (Frits Lugt) ανακοίνωσε την ύπαρξη νέος πίνακα του Κάλρετ  στο Μουσείο Φρανς Χαλς το 1915. Ο Μπρέντιους «κέρδισε» το επιχείρημα και πολλές από τις αποδόσεις του εξακολουθούν να ισχύουν σήμερα.
Ο Κάλρετ είναι γνωστός σήμερα για τους πίνακες νεκρής φύσης με φρούτα, και πρόσφατα επίσης για τοπία με άλογα. Ήταν δάσκαλος του μικρότερου αδελφού του, του τοπιογράφου Μπάρεντ φαν Κάλρετ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Κολύμβηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 – 50 μέτρα ελεύθερο ανδρών
Τα 50 μέτρα ελεύθερο ανδρών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2019 πραγματοποιούνται στις 26 και 27 Ιουλίου 2019.
Σειρές
Οι σειρές διεξήχθησαν στις 26 Ιουλίου, ώρα 10:43.
Μπαράζ
Το μπαράζ διεξήχθη στις 26 Ιουλίου, ώρα 12:00.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 27 Ιουλίου, ώρα 20:09.
Παραπομπές
0050 ελεύθερο ανδρών
Κάθριν Κέλι Λανγκ
Η Κάθριν Κέλι Λανγκ (γεννημένη ως Κάθριν Κέλι Ουίγκμαν, γεν. 25 Ιουλίου, 1961) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι γνωστή για τον ρόλο της ως Μπρουκ Λόγκαν στη σαπουνόπερα του CBS Τόλμη και γοητεία.
Προσωπική ζωή
Η Λανγκ γεννήθηκε στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας, και αποφοίτησε από το λύκειο Μπέβερλι Χιλς. Είναι κόρη του Κιθ Ρ. Ουίγκμαν, σκιέρ που έχει αγωνιστεί σε Ολυμπιακούς Αγώνες και της ηθοποιού Τζούντιθ Λανγκ. Ακόμη είναι εγγονή του Τσαρλς Λανγκ, κινηματογραφιστή και νικητή ενός βραβείου Όσκαρ.
Η Λανγκ έχει χωρίσει δύο φορές. Είναι η μητέρα τριών παιδιών από δύο προηγούμενους γάμους: των Τζέρεμι Σκοτ Σνάιντερ (γεννημένος το 1990), Τζούλιαν Λανγκ Σνάιντερ (γεννημένος το 1992), γεννημένα κατά τον γάμο της με τον Σκοτ Σνάιντερ. Το 1997 απέκτησε την Ζόι Κατρίνα ντ'Αντρέα, λίγο μετά τον γάμο της με τον Άλεξ ντ'Αντρέα.
Τον Μάιο του 2018 έγινε γιαγιά, αφού η κόρη της Ζόι γέννησε ένα κορίτσι, την Ζούμα.
Σταδιοδρομία
Η Λανγκ έκανε ντεμπούτο στην ταινία Skatetown, U. S. A. (1979), μαζί με τους Σκοτ Μπέιο, Μόριν ΜακΚόρνικ και Πάτρικ Σουέιζι. Έπαιξε έκτακτους ρόλους σε διάφορες σειρές όπως τις Masquerade, The Powers of Matthew Star και τις μακροχρόνιες Riptide, Happy Days, The Fall Guy. Έπαιξε και στην κωμωδία του HBO 1st & Ten. Έχει παίξει και σε μουσικά βίντεο.
Το 1987, το CBS της προσέφερε τον ρόλο της Μπρουκ Λόγκαν στη σειρά Τόλμη και γοητεία και είναι αναπόσπαστο μέρος της σειράς από τότε. Έχει σχέση με τον Ριτζ Φόρεστερ (αρχικά παιζόταν από τον Ρον Μος, ενώ από το 2013 παίζεται από τον Θόρστεν Κέι), ενώ το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ των Μπρουκ, Ριτζ και Τέιλορ (Χάντερ Τάιλο) εκτείνεται σε μια ολόκληρη δεκαετία. Το επεισόδιο 5.000 περιείχε μόνο τους τέσσερις βασικούς χαρακτήρες: τους Μπρουκ, Ριτζ, Στέφανι και Έρικ. Τον Φεβρουάριο του 2015, η Λανγκ ήταν μια από τους δύο ηθοποιούς του Τόλμη και Γοητεία που παίζουν από την αρχή της σειράς μέχρι σήμερα. Ο άλλος είναι ο Τζον ΜακΚουκ ο οποίος παίζει τον Έρικ Φόρεστερ.
Το 1999, εμφανίστηκε ως Μπρουκ στα Ατίθασα νιάτα, αλληλεπιδρώντας με τους Έρικ Μπρέιντεν (Βίκτωρ), Πίτερ Μπέργκμαν (Τζακ), και η Αϊλίν Ντέιβιντσον (Άσλεϊ). Η Λανγκ είχε εμφανιστεί στην σειρά και νωρίτερα, παίζοντας τον ρόλο της Γκρέτσεν το 1981. Επέστρεψε τον Ιούλιο του 2007 για λίγα επεισόδια. Το έργο της ως Μπρουκ έχει αναγνωριστεί με επτά υποψηφιότητες στο βραβείο Σόουπ Όπερα Νταϊτζέστ, ξεκινώντας από το 1991. Η πιο πρόσφατη υποψηφιότητα της ήταν το 2005.
Η Κρίσταλ Τσάπελ κέρδισε ένα βραβείο Έμμι για προγράμματα που προβάλλονται την ημέρα μαζί με την Λανγκ, την Χίλλαρι Μ. Σμιθ και Γκέιλεν Γκέρινγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Βαιρ-συρ-Μαρν
Το Βαιρ-συρ-Μαρν (γαλλικά: Vaires-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαιρουά (γαλλικά: Vairois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Υσί-συρ-Μαρν
Το Υσί-συρ-Μαρν (γαλλικά: Ussy-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Υσουά (γαλλικά: Ussois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Αικατερίνα Καραβέλοβα
Η Αικατερίνα Καραβέλοβα (Екатерина Каравелова), (21 Οκτωβρίου 1860 στο Ρούσε – 1 Απριλίου 1947 στη Σόφια), ήταν Βουλγάρα εκπαιδευτικός, μεταφράστρια, δημοσιογράφος, ψηφοφόρος και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν ιδρύτρια της πολιτιστικής γυναικείας οργάνωσης Maika και η πρόεδρός της το 1899-1929, αντιπρόεδρος της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών το 1915-1925, πρόεδρος του βουλγαρικού παραρτήματος της Διεθνούς Ένωσης Γυναικών για την Ειρήνη και την Ελευθερία το 1925, συνιδρυτής του Βουλγαρορουμανικού Συλλόγου το 1932, συνιδρυτής του Συνδέσμου Βουλγάρων Συγγραφέων και πρόεδρος του το 1935.
Δραστήρια ως δασκάλα, ήταν από νωρίς ενεργή στη συζήτηση για την εκπαίδευση των γυναικών και το καθεστώς των γυναικών δασκάλων. Το 1901, ήταν συνιδρυτής της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών μαζί με τις Βέλα Μπλαγκόεβα, Κίνα Κόνοβα, Άννα Καρίμα και Τζούλια Μαλίνοβα. Η οργάνωση ήταν μια οργάνωση-ομπρέλα των 27 τοπικών γυναικείων οργανώσεων, που είχαν ιδρυθεί στη Βουλγαρία από το 1878. Ιδρύθηκε ως απάντηση στους περιορισμούς της γυναικείας εκπαίδευσης και πρόσβασης στις πανεπιστημιακές σπουδές τη δεκαετία του 1890, με στόχο την περαιτέρω πνευματική ανάπτυξη και συμμετοχή των γυναικών, διοργάνωσε εθνικά συνέδρια και χρησιμοποίησε το Zhenski Glas ως όργανό του. Η Αικατερίνα Καραβέλοβα υπηρέτησε ως Βουλγάρα εκπρόσωπος πολλών διεθνών συνεδρίων. Το 1935 αντιτάχθηκε στη θανατική ποινή των πολιτικών κρατουμένων στη Βουλγαρία και το 1938 υπηρέτησε σε μια επιτροπή, που αντιτάχθηκε στο κλείσιμο των βουλγαρικών σχολείων στη Ρουμανία.
Το Karavelova Point στην Ανταρκτική πήρε το όνομά του από την Αικατερίνα Καραβέλοβα (1860–1947), μεταφράστρια, συγγραφέα και γυναίκα ακτιβίστρια.
Βιογραφία
Η Αικατερίνα Καραβέλοβα γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1860, στο Ρουτσούκ (τώρα Ρούσε), διοικητικό κέντρο της επαρχίας Δούναβη, ως κόρη του Βέλικο Πένεφ, ο οποίος είχε μετακομίσει από το Αρμπανάσι στην πόλη του Δούναβη. Η Αικατερίνα Καραβέλοβα είχε άλλα τρία αδέρφια (Αναστασία, Μαριόλα και Αθανάσιος). Ο πατέρας της πέθανε πολύ νέος. Ένας μεγάλος ρόλος για το μέλλον της διαδραμάτισε η πατρική θεία της Κυριακή Μίνκοβα, σύζυγος του διάσημου εμπόρου Ρούσε Τοντόρ Μίνκοφ. Απολάμβανε την εξουσία μεταξύ της ρωσικής κοινωνίας, χρηματοδότησε φιλανθρωπίες και είχε μεγάλη επιρροή μεταξύ των γυναικών. Ήταν δική της ιδέα να πάει τη 10χρονη Κάτια να σπουδάσει στη Ρωσία.
Το 1870, η Αικατερίνη Πενέβα έφυγε από το Ρούσε και μετά από σύντομη παραμονή στο Νότιο Σλαβικό Οικοτροφείο στο Νικολάεφ και στο οικοτροφείο Λεβάσεφ στο Κίεβο, ο Τοντόρ Μινκόφ την φιλοξένησε στη Μόσχα, στο σπίτι του έφεδρου Στρατηγού Βέβαλοντ Νικολάεβιτς Λεμοντόφ, η σύζυγος του οποίου Ελιζαβέτα Αντρέβνα, γενική αριστοκράτισσα από την Πετρούπολη, ήταν μέλος της Σλαβικής Εταιρείας. Εγγράφουν την Κάτια στο 4ο Γυμνάσιο Γυναικών της Μόσχας, το οποίο μετά από οκτώ χρόνια τελειώνει με χρυσό μετάλλιο. Μια από τις κόρες του Λερμόντοφ σπούδασε χημεία στο Βερολίνο και ήταν φίλη της Σοφία Κοβαλέφσκα, η οποία σπούδασε μαθηματικά. Η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια στον κόσμο (1884 στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης) επισκέφθηκε επανειλημμένα το σπίτι της οικογένειας στη Μόσχα και επικοινώνησε με την Κάτια.
Στις 3 Αυγούστου 1878, η Κάτια έφυγε από τη Μόσχα και κατευθύνθηκε στη Βουλγαρία. Στις 12 Αυγούστου, έφτασε στη Ρους. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, η νεαρή δασκάλα προσάρμοσε ένα δωμάτιο στο σπίτι της και πήρε αρκετά παιδιά διαφορετικών ηλικιών για να τα διδάξει, διανέμοντάς τα σε τρεις τάξεις – προπαρασκευαστικές, πρώτη και δεύτερη δημοτικού. Τους δίδαξε όλα τα μαθήματα, όπως ρωσικά, γαλλικά και γερμανικά.
Στο τέλος του σχολικού έτους 1878/1879, η Αικατερίνη Πένεβα διεξήγαγε εξετάσεις με τους μαθητές της, στις οποίες συμμετείχαν καθηγητές του Γυμνασίου Ανδρών. Οι εξετάσεις ήταν επιτυχείς – παρά την κακή βουλγαρική γλώσσα, οι εκτεταμένες γνώσεις και η επιμέλεια της δασκάλας είχαν δώσει αποτελέσματα.
Στο δεύτερο σχολικό έτος, 1879/1880, η Αικατερίνη Πένεβα διορίστηκε επικεφαλής δασκάλα των τάξεων των κοριτσιών, που στεγαζόταν στο Γυμνάσιο Ανδρών.
Μοιραία συνάντηση με τον Καραβέλοβιτς
Το φθινόπωρο του 1878, ο Λιούμπεν Καραβέλοφ εγκαταστάθηκε στη Ρους με το τυπογραφείο του και έζησε στην πόλη μέχρι το θάνατό του. Ο αδελφός του Πέτκο Καραβέλοφ, στις συχνές επισκέψεις του στην πόλη, επισκέφθηκε την Αικατερίνα και οι δυο τους μίλησαν για ώρες. Γνωρίζονταν από τη Μόσχα, όπου ήταν φοιτητής.
Στις 4 Οκτωβρίου 1879, αντάλλαξαν δαχτυλίδια αρραβώνων και ο γάμος ορίστηκε για τις 13 Ιανουαρίου 1880. Μετά το γάμο της με τον Πέτκο Καραβέλοφ, η Αικατερίνα Καραβέλοβα υιοθέτησε τα ιδανικά και το έργο του συζύγου της.
Στις 21 Οκτωβρίου 1879, στα γενέθλια της Αικατερίνης, διεξήχθησαν οι εκλογές για την Α' Τακτική Εθνοσυνέλευση. Το Φιλελεύθερο Κόμμα κέρδισε την πλειοψηφία και ο Πέτκο Καραβέλοφ από το Τάρνοβο πήγε στη Σόφια.
Δημόσια δραστηριότητα
Στο Ρούσε παρέμεινε μέχρι τις αρχές Ιουνίου του 1880, όταν ο Πέτκο Καραβέλοφ έγινε υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Ντράγκαν Τσανκόφ. Στη Σόφια έγινε βοηθός και γραμματέας του.
Από τις 26 Ιουνίου 1884, ο Καραβέλοφ ήταν πρωθυπουργός μέχρι τις 9 Αυγούστου 1886. Τα νέα της Ενοποίησης ενώνουν την Αικατερίνη Καραβέλοβα με τη Ρους.
Κατά την τελευταία αναχώρησή του από τη Βουλγαρία, με το τελευταίο μανιφέστο του της 26ης Αυγούστου 1886, ο Μπάτενμπεργκ διόρισε αντιβασιλείς τους Πέτκο Καραβέλοφ, Στέφαν Σταμπολόφ και Σάβα Μουτκούροφ. Ο Καραβέλοφ έφυγε την 1η Νοεμβρίου 1886 και αντικαταστάθηκε από τον Γκεόργκι Ζίβκοφ. Όταν ο Πέτκο και οι ομοϊδεάτες του συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης ρωσόφιλων αξιωματικών τον Φεβρουάριο του 1887, η Αικατερίνη Καραβέλοβα περιόδευσε στους Ευρωπαίους διπλωμάτες στη Σόφια με επίμονο αίτημα να υπερασπιστεί τους κρατούμενους. Η παρέμβαση των διπλωματών τους σώζει.
Το 1891 ο Καραβέλοφ κατηγορήθηκε για τη δολοφονία του υπουργού Μπέλτσεφ. Καταδικάστηκε από το Στρατιωτικό Δικαστήριο, το 1892 φυλακίστηκε στο Μαύρο Τζαμί. Στις 30 Νοεμβρίου 1891, η Αικατερίνη Καραβέλοβα τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό. Στις 10 Φεβρουαρίου 1892, ήρθε αντιμέτωπη με το δικαστήριο με την κατηγορία της προδοσίας για την αναζήτηση ξένης παρέμβασης, ζητώντας βοήθεια από ξένους διπλωμάτες στη Βουλγαρία.
Ο Στέφαν Σταμπολόφ διέταξε να καταδικαστεί σε θάνατο. Ο ένορκος Καλπακτσίεφ, νιώθωντας αβεβαιότητα για την ενοχή της, συμβουλεύτηκε τον Ρώσο Μητροπολίτη Γρηγόριο, ο οποίος του είπε να ψηφίσει κατά συνείδησή του, όχι όπως διέταξε ο Σταμπολόφ. Αυτός και η λαμπρή υπεράσπιση του Κονσταντίν Στόιλοφ την έσωσε από την αγχόνη. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας για να επιβιώσει, η Αικατερίνα Καραβέλοβα μετακόμισε με τα παιδιά της στη Ρούσε, όπου έμεινε για δύο χρόνια, δουλεύοντας ως δασκάλα.
Το 1901 η Πέτκο Καραβέλοφ έγινε πρωθυπουργός για τρίτη φορά και η Αικατερίνα Καραβέλοβα ήταν και πάλι δασκάλα στο Πρώτο Γυμνάσιο Κοριτσιών της Σόφιας, όπου εργάστηκε μέχρι το θάνατο του συζύγου της στις 24 Ιανουαρίου 1903.
Παρά τη βαριά απώλεια, συνεχίζει να συμμετέχει ενεργά στη δημόσια και πολιτιστική ζωή της χώρας. Μετά τη βίαιη εξέγερση με την εξέγερση του Ίλιντεν, η Καραβέλοβα ηγήθηκε επιτροπής γυναικών για την απελευθέρωση κοριτσιών μπορκίνι από τους Τούρκους Συνηγόρους. Έλαβε μέρος στη "Διάσκεψη της πΓΔΜ" που συγκλήθηκε στο Λονδίνο στις 28 Μαρτίου 1904 υπό την προεδρία των Τζέιμς Μπράις και Νόελ Μπάξτον.
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912 – 1913), η Αικατερίνη Καραβέλοβα ήταν επικεφαλής νοσοκόμα σε μία Στρατιωτική Σχολή και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, φρόντιζε τους τραυματίες και τους αρρώστους.
Μετά το Neuic Dikta στις 24 Σεπτεμβρίου 1919, προετοίμασε τη διαμαρτυρία που έστειλε η Βουλγαρική Ένωση Γυναικών σε γυναικείες ενώσεις στο εξωτερικό. Για 25 χρόνια ήταν πρόεδρος της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών. Εκπροσώπησε τη Βουλγαρία στο 4ο Συνέδριο της Διεθνούς Ένωσης Γυναικών για την Ειρήνη και την Ελευθερία (1-7 Μαΐου 1924, στην Ουάσινγκτον). Με την επιστροφή της, έδωσε διαλέξεις αφιερωμένες στον αγώνα για ειρήνη σε όλη τη χώρα. Τον Οκτώβριο του 1924 είχε μια διάλεξη στη γενέτειρά της Ρούσε. Το 1925 εξελέγη πρόεδρος του βουλγαρικού τμήματος της Διεθνούς Ένωσης Γυναικών για την Ειρήνη και την Ελευθερία.
Το 1926, η Ένωση Γυναικών της πΓΔΜ, οργάνωση γυναικών προσφύγων από την περιοχή της πΓΔΜ, η οποία ιδρύθηκε στη Βουλγαρία, εντάχθηκε στο βουλγαρικό τμήμα. Κατά τη διάρκεια των πολυάριθμων ταξιδιών της στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, η Αικατερίνα Καραβέλοβα εργάστηκε συνεχώς και ακούραστα για τον βουλγαρικό σκοπό. Το 1935, η Αικατερίνη Καραβέλοβα εξελέγη Πρόεδρος της Ένωσης Βούλγαρων Συγγραφέων.
Η Αικατερίνα Καραβέλοβα συμμετείχε πιο ενεργά στη σύσταση Επιτροπής προστασίας των Εβραίων στη Γερμανία, μαζί με τον συγγραφέα Άντον Στράσιμιροφ, τον καθηγητή Άντον Στρασμίροφ, τον Ασέν Ζλατάροφ, Καθηγητής Dr.Sc.(Econ.), Πέτκο Μένοφ κ.ά. Οι εφημερίδες "Ειρήνη" και "Λόγος" δημοσίευσαν άρθρα εναντίον της καθιερωμένης επιτροπής, γράφοντας ότι δεν ήταν δουλειά της Βουλγαρίας, πολύ περισσότερο μεμονωμένων πολιτών, να παρεμβαίνει στις υποθέσεις της μεγάλης Γερμανίας. Στις 3 Ιουλίου 1933, ανατράπηκε μια συνάντηση, στην οποία ήταν ομιλητές η Εκατερίνα Καραβέλοβα και ο Άντον Στρασμίροφ. Τον Αύγουστο του 1942, θεσπίστηκε ένα αυστηρότερο καθεστώς για τους Εβραίους με διάταγμα και ιδρύθηκε ο Επίτροπος Εβραϊκών Υποθέσεων (KEV), με επικεφαλής τον Μπέλεφ. Έκτοτε, οι Βούλγαροι Εβραίοι αναγκάζονταν να φορούν κίτρινο αστέρι στο στήθος, τα σπίτια και τα καταστήματα τους να φέρουν πινακίδες. Στις 21 Μαΐου 1943, οι Εβραίοι της Σόφιας έλαβαν εντολές έξωσης, δίνοντάς τους τρεις ημέρες, για να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα. Ομάδα ακτιβιστών της αντιπολίτευσης με επικεφαλής τους Μουσάνοφ, Κασάνοφ, Βέλτσεφ, Μπούροφ, Πέτκοφ και Γκεόργκιεφ απέστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στην κυβέρνηση. Εβραίοι ηγέτες ήρθαν σε επαφή με τον γραμματέα του Τσάρου Μπόρις ΙΙΙ (Handzhiev), και με τη χήρα του παλιού πολιτικού Πέτκο Καραβέλοφ (Αικατερίνα Καραβέλοβα), οι οποίοι υπόσχονταν να μιλήσουν στο βασιλιά. Ο Μητροπολίτης Στέφανος και οι συνάδελφοί του από την Ιερά Σύνοδο υποσχέθηκαν την πλήρη υποστήριξή τους. Η Καραβέλοβα προσπάθησε να συναντηθεί άμεσα με τον βασιλιά Μπόρις Γ', αλλά βρισκόταν στο κυνηγετικό του καταφύγιο στη Ρίλα. Με τη συμβουλή του Μητροπολίτη Στέφανου, ο Αρχιραβίνος Δρ Άσερ Χάνανελ οδήγησε μερικούς αντιπροσώπους στο σπίτι της Αικατερίνα Καραβέλοβα, όπου μαζί έγραψαν μια αναφορά στο βασιλιά.
Η Αικατερίνα Καραβέλοβα πέθανε στις 1 Απριλίου 1947 και τάφηκε δίπλα στον σύζυγό της Πέτκο Καραβέλοφ στο κοιμητήριο των Αγίων Επτά Εκκλησιών, πρώην Μαύρο Τζαμί.
Οικογένεια
Ο Πέτκο και η Αικατερίνα Καραβέλοφ είχαν τρία παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βούλγαροι φεμινιστές
Νικολάι Πάνκιν
Ο Νικολάι Πάνκιν (Николай Иванович Панкин, 2 Ιανουαρίου 1949 - 13 Οκτωβρίου 2018) ήταν Ρώσος προπονητής κολύμβησης και κολυμβητής στο πρόσθιο. Στις 18 Απριλίου του 1968, στη Μόσχα, πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μ. προσθίως με χρόνο 1.06.2. Στις 19 Απριλίου του 1969 κατέρριψε στο Μαγδεβούργο το παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μ. προσθίως με χρόνο 2.25.4. Την επόμενη ημέρα, στις 20 Απριλίου, επίσης στο Μαγδεβούργο, κατέρριψε και το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μ. προσθίως με χρόνο 1.05.8.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Ρώσοι προπονητές
Βαλάνς-αν-Μπρι
Το Βαλάνς-αν-Μπρι (γαλλικά: Valence-en-Brie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαλανσουά (γαλλικά: Valençois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Death
Οι Death ήταν αμερικανικό death metal συγκρότημα που ιδρύθηκε το 1983. Θεωρούνται πρωτεργάτες του ιδιώματος, ενώ ο ιδρυτής τους και μοναδικό μόνιμο μέλος τους, Τσακ Σούλντινερ, χαρακτηριζόταν ως «ο πατέρας του death metal». Με πωλήσεις δύο εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως, οι Death είναι το πρώτο σε πωλήσεις death metal συγκρότημα στον κόσμο. Ο θάνατος του Σούλντινερ από καρκίνο του εγκεφάλου το 2001 αποτέλεσε και το τέλος του συγκροτήματος.
Δεκαετία του '80
Ο Τσακ Σούλντινερ ίδρυσε τους Mantas και μαζί με τους Ρικ Ρόζ και Καμ Λι, ξεκίνησε να συνθέτει νέα κομμάτια. Τα ντέμο που ηχογραφούσε περιστασιακά το συγκρότημα ήταν δημοφιλή στο underground κίνημα και οι Mantas απέκτησαν το πρώτο τους φανατικό κοινό. Το 1984, ο Σούλντινερ διέλυσε τους Mantas και ίδρυσε τους Death. Η ηχογράφηση ντέμο συνεχίστηκε, όμως η αδυναμία να βρεθεί ντράμερ για το συγκρότημα οδήγησε στην εκ νέου διάλυσή του. Ωστόσο, μετά από μια ολιγοήμερη θητεία στο καναδικό thrash metal συγκρότημα Slaughter, ο Σούλντινερ εγκαταστάθηκε στο Bay Area του Σαν Φρανσίσκο και κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Scream Bloody Gore" το 1987, αναλαμβάνοντας χρέη κιθαρίστα, τραγουδιστή και μπασίστα, με τη βοήθεια των Τζον Χαντ στην κιθάρα και τον Σον Ρέιφερτ στα τύμπανα. Ο δίσκος αυτός χαρακτηρίζεται σήμερα ως «η πρώτη αυθεντική death metal ηχογράφηση».
Στη συνέχεια, ο Σούλντινερ επαναδραστηριοποιείται με τον Ρικ Ροζ στην κιθάρα και κυκλοφορεί το δεύτερο άλμπουμ των Death με τίτλο "Leprosy" το 1988, με τον Ροζ στην κιθάρα, τον Μπιλ Άντριους στα ντραμς, τον Τέρι Μπάτλερ στο μπάσο (αν και στην πραγματικότητα τα τμήματα μπάσου ηχογραφήθηκαν από τον ίδιο τον Σούλντινερ) και τον ίδιο τον Σούλντινερ στην κιθάρα και τα φωνητικά. Τραγούδια όπως το "Pull the Plug" και το "Open Casket" αποτελούν δείγματα του πρώιμου death metal σήμερα. Η απόλυση του Ρικ Ροζ, η προσωρινή αντικατάστασή του από τον Πολ Μάσβινταλ και η τελική διαδοχή της θέσης του δεύτερου κιθαρίστα από τον Τζέιμς Μέρφι, διαμόρφωσαν τη σύνθεση η οποία ηχογράφησε το τρίτο άλμπουμ των Death.
Δεκαετία του '90
Το "Spiritual Healing" κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1990. Τραγούδια που αναδείχτηκαν από το δίσκο ήταν κυρίως τα "Altering the Future" και το ομότιτλο κομμάτι, ενώ για πρώτη φορά η θεματολογία των στίχων εμπνέεται από κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα, αντίθετα με την βίαιη προσέγγιση που αυτή είχε μέχρι πρότινος. Την κυκλοφορία του δίσκου ακολούθησε η απόλυση του Μέρφι. Ο Τσακ Σούλντινερ αποφάσισε να μην πραγματοποιήσει ευρωπαϊκή περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, καθώς τόσο η προηγούμενη όσο και αυτή που προοριζόταν να γίνει δεν ήταν οργανωμένες επαρκώς. Ωστόσο, τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, Τέρι Μπάτλερ και Μπιλ Άντριους αποφάσισαν να περιοδεύσουν με το όνομα Death, προσλαμβάνοντας τους Γουόλτερς Ράσλερ και Λούι Καρισάλεζ στη θέση του Σούλντινερ, οι οποίοι ανέλαβαν την κιθάρα και τα φωνητικά αντίστοιχα. Ο Σούλντινερ αντέδρασε και κινούμενος νομικά, απέλυσε ολόκληρη τη σύνθεση των Death.
220px|left|thumb|Το λογότυπο των Death Στο σημείο αυτό αποφάσισε να αλλάξει πορεία για το συγκρότημα, αφού επέλεξε να συνεργαστεί μόνο με session μουσικούς έναντι της σταθερή σύνθεσης που εφάρμοζε μέχρι τότε, όπως επίσης να χρησιμοποιήσει περισσότερες μελωδίες και πιο πολύπλοκα ριφ, δημιουργώντας την υποκατηγορία του "Τεχνικού Death Metal". Με τους Στιβ ντι Τζόρτζιο στο μπάσο, Σον Ράινερτ στα ντραμς και τον πρώην κιθαρίστα του συγκροτήματος του Πολ Μάσβινταλ, κυκλοφόρησε το 1991 το "Human". Ο δίσκος περιελάμβανε επιτυχίες του συγκροτήματος, όπως τα "Suicide Machine", "Together As One", "Flattening of Emotions" και "Lack of Comprehension". Οι πωλήσεις του άλμπουμ ξεπέρασαν εκείνες των προηγούμενων τριών και η φήμη των Death εξαπλώθηκε ακόμη περισσότερο. Οι υποχρεώσεις του Ντι Τζόρτζιο με το συγκρότημά του, τους Sadus, δεν του επέτρεπαν να συμμετάσχει στην περιοδεία για το "Human", ούτε στα γυρίσματα του πρώτου video clip του συγκροτήματος για το τραγούδι "Lack of Comprehension". Την θέση του και στα δύο πήρε ο Σκοτ Καρίνο. Χαρακτηριστικό του δίσκου αποτέλεσε και το τέλος των διαμαχών του Σούλντινερ με τον παραγωγό του συγκροτήματος Έρικ Γκριφ, ο οποίος αν και απολύθηκε λίγο μετά την κυκλοφορία του "Spiritual Healing", ανέλαβε εκ νέου τα καθήκοντά του για το "Human".
Οι Ράινερτ και Μάσβινταλ επέστρεψαν στο συγκρότημά τους, έτσι ο Σούλντινερ προσέλαβε τους Τζην Χόγκλαν στη θέση του ντράμερ και τον Άντι ΛαΡοκ στη θέση του δεύτερου κιθαρίστα. Ο Ντι Τζόρτζιο ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντα του μπασίστα και η νέα σύνθεση ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το ακόμα πιο τεχνικό συνθετικά "Individual Thought Patterns", το 1993. Για την περιοδεία που ακολούθησε, χρέη κιθαρίστα ανέλαβε ο Ραλφ Σάντολα, καθώς ο ΛαΡοκ είχε υποχρεώσεις με το άλλο συγκρότημά του, τους King Diamond. Η φήμη των Death μεγάλωσε, χάρη και στην κυκλοφορία του δεύτερου βιντεοκλίπ του συγκροτήματος για το κλασικό "The Philosopher". Άλλα τραγούδια που ξεχώρισαν από τον δίσκο ήταν τα "Trapped In a Corner" και "Jealousy".
thumb|200px|Ο Σούλντινερ το 1991 Μετά το τέλος της περιοδείας, ο Σούλντινερ ξεκίνησε να συνθέτει υλικό για το νέο του συγκρότημα, τους Control Denied, για τους οποίους εκτελούσε χρέη κιθαρίστα. Η μετέπειτα συνεργασία του με τη δισκογραφική εταιρεία Nuclear Blast, οδήγησε στην κυκλοφορία του έβδομου και τελευταίου δίσκου τον Death το 1998 με τίτλο "The Sound of Perseverance". Η νέα σύνθεση του συγκροτήματος περιλάμβανε, πέρα από τον ίδιο τον Σούλντινερ, τους Σάνον Χαμ στην κιθάρα, Σκοτ Κλέντενιν στο μπάσο και τον Ρίτσαρντ Κρίστι στα ντραμς. Η σύνθεση αυτή, με την προσθήκη του Τιμ Αϊμάρ στα φωνητικά, αποτελούσε και τη σύνθεση των Control Denied (αν και ο Κλέντενιν αντικαταστάθηκε τελικά από τον Στιβ Ντι Τζόρτζιο, ο οποίος συμμετείχε στις ηχογραφήσεις του πρώτου δίσκου τους). Το "The Sound of Perseverance" είναι ακόμα πιο τεχνικό από τους προηγούμενους δίσκους των Death, ενώ τα φωνητικά του Σούλντινερ είναι πιο τσιριχτά σε σύγκριση με τις προηγούμενες ηχογραφήσεις του. Μετά το τέλος της περιοδείας που ακολούθησε, στα πλαίσια της οποίας μαγνητοσκοπήθηκαν και κυκλοφόρησαν αργότερα τα "Live in L.A.", "Live in Eidhoven" και "Live in Cottbus", ο Σούλντινερ ασχολήθηκε με τους Control Denied, με τους οποίους κυκλοφόρησε το 1999 το "Fragile Art of Existence". Μετά την κυκλοφορία του, ο Σούλντινερ διαγνώστηκε με καρκίνο του εγκεφάλου και κατέφυγε σε χημειοθεραπεία.
Δεκαετία του '00
Το 2000, ο όγκος του Σούλντινερ αφαιρέθηκε σε μια πολυδάπανη εγχείριση, που η οικογένειά του δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά. Συνέχισε να ασχολείται με τους Control Denied, συνθέτοντας υλικό για τον δεύτερο δίσκο τους, όμως τον Μάιο του 2001 ο καρκίνος επανεμφανίστηκε. Ο Σούλντινερ αρνήθηκε να εγχειριστεί λόγω έλλειψης πόρων, παρά την κρισιμότητα της κατάστασής του. Ένα από τα φάρμακα που λάμβανε ως μέρος της χημειοθεραπείας του είχε ως παρενέγεια την εκδήλωση πνευμονίας, ασθένεια η οποία αποδείχτηκε μοιραία για τον εξασθενημένο οργανισμό του. Στις 13 Δεκεμβρίου του 2001, ο Τσακ Σούλντινερ υπέκυψε στην ασθένεια. Στην επικήδεια τελετή προς τιμήν του παρευρέθηκε πλήθος μουσικών, όπως ο Dimebag Darrell των Pantera, ο King Diamond, ο Μαξ Καβαλέρα των Sepultura, ο Μάικ Πάτον των Faith No More, ο Γκλεν Μπέντον των Deicide και άλλοι, συμπεριλαμβανομένων όλοι οι μουσικοί που υπήρξαν μέλη των Death.
Το 2010, η δισκογραφική εταιρεία Relapse Records, επανακυκλοφόρησε το "Sound of Perseverance", ενώ το 2011 επανακυκλοφόρησε το "Human". Επίσης από τη Relapse Records, το 2010 επανακυκλοφόρησε το "Fragile Art of Existence" των Control Denied, ενώ στο μέλλον σκοπεύει να κυκλοφορήσει το "When Man and Machine Collide", το δεύτερο album των Control Denied με τα τελευταία ηχογραφημένα κομμάτια του Σούλντινερ.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανικά death metal συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από τη Φλόριντα
Βανβιγιέ
Το Βανβιγιέ (γαλλικά: Vanvillé) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Every Breath You Take
Το Every Breath You Take είναι ένα τραγούδι του αγγλικού rock συγκροτήματος The Police, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Synchronicity, το 1983. Το τραγούδι γράφτηκε από τον Sting, και το single, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, έγινε hit, πιάνοντας την κορυφή του Billboard Hot 100, για οχτώ εβδομάδες (το μόνο single του σχήματος που έφτασε το νούμερο 1 στα αμερικανικά charts), αλλά και των βρετανικών για τέσσερις. Στο νούμερο 1 των Billboard Top Tracks, έμεινε εννέα εβδομάδες.
Το τραγούδι θεωρείται το αντιπροσωπευτικότερο του συγκροτήματος, όπως επίσης και του ίδιου του Sting. Το 1983, αναγνώστες και κριτικοί του περιοδικού Rolling Stone, ψήφισαν ως το Καλύτερα Τραγούδι της Χρονιάς. Στις ΗΠΑ, το single, ήταν το πιο επιτυχημένο για το 1983, αλλά και το πέμπτο πιο επιτυχημένο όλης της δεκαετίας. Ενώ και το Billboard, το κατέταξε τραγούδι-νούμερο 1, για το 1983. Το περιοδικό Rolling Stone, στον κατάλογό του με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, το κατέταξε στην 84η θέση, ενώ εντάχθηκε και στο Rock and Roll Hall of Fame. Στο Billboard's Hot 100 All-Time Top Songs, κατατάχθηκε στην 25η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1983 Κατηγορία:Τραγούδια των The Police Κατηγορία:Singles του 1983 Κατηγορία:Singles της A&M Records Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Κράι
To κράι  (край πληθυντικός края́, κραγιά/κραϊά) ήταν είδος γεωγραφικής διοικητικής διαίρεσης στη Ρωσική Αυτοκρατορία και στη σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρωσίας, και ένας από τους τύπους τον ομοσπονδιακών υποκειμένων της σύγχρονης Ρωσίας.
Ετυμολογικά, η λέξη σχετίζεται με το ρήμα кроить (κροΐτ, προφέρεται: κραΐτ), που σημαίνει «κόβω». Ιστορικά, τα κράι περιλάμβαναν αχανή εδάφη που βρίσκονταν στο έδαφος της Ρωσικής επικράτειας, και η λέξη επίσης σημαίνει σύνορο ή άκρη. Στα αγγλικά συχνά μεταφράζεται ως «έδαφος». Το 2015, η διοικητική χρήση του όρου είναι κυρίως παραδοσιακή, καθώς μερικές περιφέρειες ταιριάζουν σε αυτήν την περιγραφή και δεν υπάρχει διαφορά στο νομικό στάτους ανάμεσα στα κράι και τις περιφέρειες (ομπλάστ).
Παραπομπές
* Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Παντελής Ευτυχίου Γεωργίου
Ο Παντελής Ευτυχίου Γεωργίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός μηχανικός. Από το 2017 είναι Δήμαρχος Ύψωνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Παντελής Ευτυχίου Γεωργίου γεννήθηκε στον Ύψωνα στις 16 Νοεμβρίου 1982. Σπούδασε πολιτική μηχανική στο Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου. Το 2014 ίδρυσε δική του εργοληπτική εταιρεία ενώ παράλληλα ασχολείται με το χονδρικό και λιανικό εμπόριο.
Είναι νυμφευμένος με τη Μαριάννα Παναγιώτου.
Διάφορα
Το 2010 ανέλαβε πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ομάδας Ένωση Νέων Ύψωνα. Το 2012 η ομάδα αυτή ενώθηκε με τον Διγενή Ύψωνα δημιουργώντας την ομάδα Ένωση Νέων Ύψωνα - Διγενής Ύψωνα, της οποίας το Παντελής Ευτυχίου Γεωργίου διετέλεσε πρώτος πρόεδρος.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Δήμαρχοι Ύψωνα
Careless Whisper
To Careless Whisper είναι ένα τραγούδι του Τζορτζ Μάικλ, που, όμως, συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Make It Big, των Wham! το 1984. Το κομμάτι γράφτηκε από τον Μάικλ και τον Άντριου Ρίντγκλι. Ήταν το πρώτο solo single του Μάικλ και χρησιμοποιήθηκε στις ζωντανές εκτελέσεις του ντούο. Χαρακτηριστικό του τραγουδιού είναι η εισαγωγή του, η οποία παίχτηκε με σαξόφωνο. Το single έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία, παγκοσμίως, φτάνοντας σχεδόν σε 25 χώρες το νούμερο 1 στα charts, πουλώντας και περί τα 6 εκατομμύρια αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Τραγούδια του Τζορτζ Μάικλ Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Singles του 1985 Κατηγορία:Singles του 2009 Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο) Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Singles της Sony Music
Ουμιότ (περιφέρεια Ταμπόφ)
Το Ουμιότ (Умёт) είναι μια αστική περιοχή (οικισμός) και το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ουμιότσκι της περιφέρειας Ταμπόφ στη Ρωσία,  και βρίσκεται στα άνω ρεύματα του ποταμού Βιάζλγια (λεκάνη του Ντον), 112 χιλιόμετρα ανατολικά του Ταμπόφ. Πληθυσμός: 4,740 (απογραφή 2010).
Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1710. Το καθεστώς οικισμού αστικού τύπου χορηγήθηκε το 1968.
Μηχανική κόπωσης
Η κόπωση των υλικών είναι ένα φαινόμενο που αφορά τη μείωση της αντοχής ενός υλικού με τη διάρκεια της χρήσης του, λόγω της καταπόνησης που υφίσταται. Αυτό το φαινόμενο είναι συνήθως αποτέλεσμα της επαναλαμβανόμενης εφαρμογής εναλλασσόμενων φορτίων ή παραμορφώσεων σε ένα υλικό, όπως στην περίπτωση των κατασκευαστικών υλικών που εκτίθενται σε διακυμάνσεις θερμοκρασίας ή σε οχλήσεις. Η κόπωση μπορεί να οδηγήσει στην απότομη αποτυχία του υλικού, η οποία μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες, όπως τη ζημιά του εξοπλισμού ή και την απώλεια ζωής. Για αυτό το λόγο, η κατανόηση και η μείωση της κόπωσης των υλικών είναι σημαντικό για τη βελτίωση της απόδοσης και της ασφάλειας του εξοπλισμού και των δομών.
Παραδείγματα κόπωσης υλικών
Ένα παράδειγμα κόπωσης υλικών είναι η κόπωση του μεταλλικού σώματος μιας γέφυρας. Κατά τη διάρκεια της χρήσης της γέφυρας, το μεταλλικό σώμα εκτίθεται σε επαναλαμβανόμενους κύκλους φορτίων από το βάρος των οχημάτων που διέρχονται πάνω της. Με τη διάρκεια του χρόνου, αυτοί οι κύκλοι φορτίων μπορούν να οδηγήσουν στην κόπωση του μεταλλικού σώματος, ειδικά στα σημεία όπου υπάρχουν σημαντικές παραμορφώσεις.
Κατά την παραμόρφωση (επιμήκυνση, συσπείρωση) ενός ελατηρίου μέσω της άσκησης μιας δύναμης σε αυτό, το ελατήριο μπορεί, αν υπερβεί τα όρια αντοχής του, να παραμορφωθεί μόνιμα ή και να σπάσει.
Χαρά Λάρισας
Η Χαρά είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Εξωστρέφεια - εσωστρέφεια
Τα χαρακτηριστικά της εξωστρέφειας και της εσωστρέφειας αποτελούν κεντρική διάσταση σε ορισμένες θεωρίες της ανθρώπινης προσωπικότητας. Οι όροι εσωστρέφεια και εξωστρέφεια εισήχθησαν στην ψυχολογία από τον Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ. Η εξωστρέφεια τείνει να εκδηλώνεται με ομιλητική και ενεργητική συμπεριφορά, ενώ η εσωστρέφεια εκδηλώνεται με πιο συγκρατημένη συμπεριφορά. Ο Γιουνγκ όρισε την εσωστρέφεια ως έναν «τύπο στάσης που χαρακτηρίζεται από προσανατολισμό στη ζωή μέσω υποκειμενικών ψυχικών περιεχομένων» και την εξωστρέφεια ως «έναν τύπο στάσης που χαρακτηρίζεται από συγκέντρωση ενδιαφέροντος στο εξωτερικό αντικείμενο». Ο Γιουνγκ παρέχει μια διαφορετική οπτική και προτείνει ότι ο καθένας έχει και μια εξωστρεφή πλευρά και μια εσωστρεφή πλευρά, με τη μία να είναι πιο κυρίαρχη από την άλλη. Το ενδιάμεσο ονομάζεται αμφιστρέφεια.
Seven Churches
Το Seven Churches είναι το ντεμπούτο άλμπουμ του αμερικανικού death metal συγκροτήματος Possessed. Ο τίτλος του δίσκου αναφέρεται στις Επτά Εκκλησίες της Αποκάλυψης, οι οποίες αναφέρονται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Το "The Exorcist" ξεκινάει με τη γνωστή έναρξη του Tubular Bells του Μάικ Όλντφιλντ, έκδοση που χρησιμοποιήθηκε στο ομώνυμο γνωστό θρίλερ του 1973, η οποία αποδόθηκε ακριβώς ίδια και στο Seven Churches. Το About.com, κατέταξε τον δίσκο πρώτο στη λίστα "10 Essential Death Metal albums".
Το άλμπουμ
Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε κατά τις ανοιξιάτικες διακοπές του 1985, με πρωτεργάτες τους Τζεφ Μπεκέρα και Λάρι ΛαΛόντε, οι οποίοι φοιτούσαν στο Pinole Valley High School. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους και καθιέρωσε το συγκρότημα ως έναν από τους προπάτορες του death metal. Για την προώθηση του δίσκου, οι Possessed εμφανίστηκαν ζωντανά στο φεστιβάλ "WWIII" του Μόντρεαλ στις 30 Νοεμβρίου 1985, μαζί με ονόματα όπως οι Celtic Frost, Destruction, Voivod, κ.α. μπροστά σε 7.000 θεατές.
Εκδόσεις
Ο δίσκος κυκλοφόρησε σε μορφή κασέτας και δίσκου βινυλίου από την "Banzai Records" στον Καναδά, όπως και από την "Combat" σε κασέτα και CD. Η ευρωπαϊκή έκδοση του άλμπουμ σε μορφή δίσκου βινυλίου πραγματοποιήθηκε από την "Roadrunner Records".
Στις 15 Δεκεμβρίου του 2003, εκδόθηκε σε μορφή πενταπλού 7" βινυλίου από την "Century Media Records", στην περιορισμένη έκδοση των πεντακοσίων αντιτύπων, ενώ πέντε χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε σε μορφή Digipak από την ίδια δισκογραφική εταιρεία. Επίσης, στις 8 Ιουλίου 2014, η "High Roller Records" κυκλοφόρησε το άλμπουμ σε μορφή δίσκου βινυλίου στον περιορισμένο αριθμό των 666 αντιτύπων.
Οι μουσικοί των Possessed
Το "Seven Churches" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985 Κατηγορία:Δισκογραφία των Possessed
Εργοστάσιο των Γκομπλέν
Το Εργοστάσιο των Γκομπλέν (γαλλικά: la Manufacture des Gobelins) είναι εργοστάσιο ταπετσαριών, που βρίσκεται στη λεωφόρο των Γκομπλέν 42, στο Παρίσι στο 13ο διαμέρισμα. Δημιουργήθηκε το 1601 με τη στήριξη του Ερρίκου Δ'. Ο εκθεσιακός χώρος ανακαινίστηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και, εορτάζοντας την 400ή επέτειό του, άνοιξε ξανά στο κοινό στις 12 Μαΐου 2007.
Η επίσημη ονομασία του είναι «Εθνικό Εργοστάσιο των Γκομπλέν» και υπάγεται στη διαχείριση των Εθνικών επίπλων και Εθνικών εργοστασίων χαλιών και ταπισερί, στα οποία πέραν του εργοστασίου ταπετσαρίας των Γκομπλέν, περιλαμβάνονται επίσης: το εργοστάσιο της Μπωβαί (εργαστήρια στο Παρίσι και στη Μπωβαί), το εργοστάσιο της Σαβονερί (εργαστήρια που βρίσκονται στο Παρίσι και τη Λοντέβ), καθώς και τα εργαστήρια δαντέλας της Αλανσόν και του Πουί.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΔ' με τον Κολμπέρ επισκέπτονται το εργοστάσιο το 1667.]] Οι Γκομπλέν ήταν μια οικογένεια βαφέων με καταγωγή από τη Ρενς που, στα μέσα του 15ου αιώνα, εγκαταστάθηκαν στο Φωμπούρ Σαιν-Μαρσέλ στο Παρίσι, στις όχθες του ποταμού Μπιέβρ.
Το 1602, ο Ερρίκος Δ' της Γαλλίας, κατόπιν πρότασης του εμπορικού του συμβούλου Μπαρτελεμί ντε Λαφεμά, μίσθωσε εργοστασιακό χώρο από τους Γκομπλέν για τους Φλαμανδούς κατασκευαστές ταπετσαριών, τους Μαρκ ντε Κομάν και Φρανσουά ντε λα Πλανς, στη σημερινή τοποθεσία του εργοστασίου των Γκομπλέν δίπλα στον ποταμό Μπιέβρ. Το 1629, οι γιοι τους ανέλαβαν τα εργαστήρια και το 1633 ήταν επικεφαλής του εργοστασίου Γκομπλέν. Η συνεργασία τους έληξε περίπου το 1650 και τα εργαστήρια χωρίστηκαν σε δύο. Οι ταπετσαρίες από αυτήν την πρώιμη, φλαμανδική περίοδο ονομάζονται μερικές φορές προ-γκομπλέν.
Κολμπέρ και Λε Μπρεν
μικρογραφία|250x250εσ|Εσωτερικό - Η σκάλα Το 1662, τα εργαστήρια στο φωμπούρ Σαιν-Μαρσέλ με τους παρακείμενους χώρους, αγοράστηκαν από τον Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ για λογαριασμό του Λουδοβίκου ΙΔ' και μετατράπηκαν σε ένα εργοστάσιο ταπετσαριών, στο οποίο άρχισαν να κατασκευάζονται μαζί με τις ταπετσαρίες και όλα τα είδη επίπλων, υπό την εποπτεία του ζωγράφου της βασιλικής αυλής Σαρλ Λε Μπρεν, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής σχεδιαστής από το 1663 έως το 1690. Λόγω οικονομικών προβλημάτων, η εγκατάσταση έκλεισε το 1694, αλλά άνοιξε ξανά το 1697 για την κατασκευή ταπετσαριών, κυρίως για βασιλική χρήση. Το εργοστάσιο ήταν ανταγωνιστικό προς τα έργα ταπετσαρίας της Μπωβαί μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, όταν οι εργασίες στο εργοστάσιο διακόπηκαν.
Το εργοστάσιο αναβίωσε κατά τη διάρκεια της παλινόρθωσης των Βουρβόνων και το 1826, η κατασκευή χαλιών προστέθηκε σε αυτή της ταπετσαριών. Το 1871, το κτήριο κάηκε εν μέρει κατά τη διάρκεια της Κομμούνας του Παρισιού.
Το εργοστάσιο λειτουργεί ακόμη ως κρατικό ίδρυμα.
Σήμερα
Σήμερα, το εργοστάσιο αποτελείται από ένα σύνολο τεσσάρων κτηρίων που χρονολογούνται από τον 17ο αιώνα, καθώς και το κτήριο στη λεωφόρο των Γκομπλέν που χτίστηκε το 1912 μετά την πυρκαγιά του 1871. Περιέχουν την κατοικία του ζωγράφου Λε Μπρεν και εργαστήρια που χρησίμευαν ως χυτήρια για τα περισσότερα από τα χάλκινα αγάλματα στο πάρκο των Βερσαλλιών, καθώς και αργαλειούς στους οποίους υφαίνονται ταπετσαρίες ακολουθώντας τεχνικές του 17ου αιώνα.
Το εργοστάσιο παράγει ακόμη περιορισμένη ποσότητα ταπετσαριών με σύγχρονα θέματα για τη διακόσμηση γαλλικών κυβερνητικών κτηρίων και ιδρυμάτων.
Τα εργοστάσια των Γκομπλέν, Μπωβαί και Σαβονερί είναι τρία εμβληματικά εργοστάσια ταπετσαριών και ταπήτων στη Γαλλία, τα οποία, μαζί με τα εργαστήρια της Λοντέβ (χαλιά) και τα εργαστήρια δαντέλας του Πουί (δαντέλα με μπομπίνα) και της Αλανσόν (δαντέλα με βελόνα), έχουν σαν προτεραιότητα την επίπλωση κρατικών κτηρίων της Γαλλίας, τη διατήρηση της παράδοσης με τη χρήση παλαιών τεχνικών και τη διαφύλαξη της παραδοσιακής ποιότητας που εφαρμόζεται στις σύγχρονες καλλιτεχνικές εκφράσεις.
Ο χώρος είναι επισκέψιμος για ξενάγηση στο κοινό και τακτικά παρουσιάζονται θεματικές εκθέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
Χέντρικ φαν ντερ Μπουργκ
δεξιά|μικρογραφία| Ολλανδικό εσωτερικό Ο Χέντρικ φαν ντερ Μπουργκ (Hendrick van der Burgh, 1627 – μετά το 1664), ήταν Ολλανδός ζωγράφος ρωπογραφιών της Χρυσής ολλανδικής Εποχής. μικρογραφία| Πότες μπροστά στο τζάκι, 1660, Συλλογή Frick μικρογραφία| Χαρτοπαίγνιο, 1660, Ινστιτούτο Τεχνών του Ντιτρόιτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Κίννας (θεατρικό έργο)
Κίννας ή η επιείκεια του Αυγούστου (γαλλικός τίτλος: Cinna ou la Clémence d'Auguste) είναι πεντάπρακτη τραγωδία του Πιέρ Κορνέιγ που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1641 στο θέατρο του Μαραί στο Παρίσι και δημοσιεύτηκε δύο χρόνια αργότερα.
Διαδραματίζεται στην εποχή της αρχαίας Ρώμης, αλλά οι ιδέες και τα θέματα χαρακτηρίζουν πιο σύγχρονες ανησυχίες, της εποχής του Λουδοβίκου ΙΔ΄, κυρίως την ισχυροποίηση της βασιλικής εξουσίας επί των ευγενών.
Μια παράσταση ανέβηκε στην Μπαγιόν το 1660 λίγο πριν φτάσει ο βασιλιάς για τον γάμο του με τη Μαρία Θηρεσία.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Αύγουστος και ο Κίννας, πίνακας του Λουί-Αντρέ-Γκαμπριέλ Μπουσέ (πριν το 1819) Η υπόθεση διαδραματίζεται στη Ρώμη στο παλάτι του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου.
Πράξη 2 - Ο Αύγουστος, κουρασμένος από τη διακυβέρνηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ζητά τη συμβουλή των φίλων του Μάξιμου και Κίννα. Πρέπει να αποκηρύξει την κυριαρχία του; Επειδή επιθυμεί τον έρωτα της Αιμιλίας, ο Κίννας συμβουλεύει τον Αύγουστο να κρατήσει τον θρόνο του, ώστε να μπορέσει να προχωρήσει με το σχέδιο δολοφονίας του. Ο Αύγουστος ευχαριστεί τους δύο άντρες προσφέροντάς τους σημαντικές κυβερνητικές θέσεις και εδάφη, και μάλιστα προτείνει την Αιμιλία στον Κίννα για σύζυγο.