cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουαλία
Εκπαίδευση
δεξιά|μικρογραφία|Το κτήριο Σεντ Ντέιβιντ στη πανεπιστημιούπολη Λάμπετερ στο [[Πανεπιστήμιο της Ουαλίας. ]] Η Ουαλία έχει αναπτύξει ένα ξεχωριστό εκπαιδευτικό σύστημα. Η επίσημη εκπαίδευση πριν από τον 18ο αιώνα αποτελούσε προνόμιο της ελίτ. Τα πρώτα γραμματικά σχολεία ιδρύθηκαν σε πόλεις της Ουαλίας όπως το Ρούθιν, το Μπρέκον και το Κάουμπριτζ. Ο Γκρίφιθ Τζόουνς εισήγαγε ένα πετυχημένο μέσο εκπαίδευσης για την Ουαλία, εισάγοντας τα κινητά σχολεία στη δεκαετία του 1730. Αυτά πιστεύεται ότι έμαθαν στον μισό πληθυσμό της χώρας να διαβάζει. Τον 19ο αιώνα, με την αυξανόμενη συμμετοχή του κράτους στην εκπαίδευση, η Ουαλία αναγκάστηκε να υιοθετήσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα με αγγλικό ήθος, παρόλο που η χώρα ήταν κυρίως μη κομφορμιστική, ουαλόφωνη και δημογραφικά άνιση λόγω της οικονομικής επέκτασης στο νότο. Σε ορισμένα σχολεία, για να διασφαλιστεί ότι τα παιδιά της Ουαλίας μιλούσαν αγγλικά στο σχολείο, υπήρχε ένα ξύλινο αντικείμενο, ανάλογο με τη βέργα, με το οποίο οι δάσκαλοι χτυπούσαν τα παιδιά αν μιλούσαν ουαλικά. Η έκταση της χρήσης του αντικειμένου αυτού είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Με διαταγές των κυβερνήσεων, τοπικών και κεντρικών, εδραιώθηκε η εκπαίδευση στην αγγλική γλώσσα, η οποία, μετά την Έρευνα του 1847 για την Κατάσταση της Εκπαίδευσης στην Ουαλία, θεωρήθηκε ως πιο παιδαγωγικό και αξιόλογο για τα παιδιά.
Το Πανεπιστημιακό Κολλέγιο της Ουαλίας άνοιξε στο Αμπερίστουιθ το 1872. Αυτά στο Κάρντιφ και το Μπάνγκορ ήταν τα επόμενα δύο κολέγια που ιδρύθηκαν στη χώρα. Τα τρία κολέγια συγχωνεύθηκαν το 1893 για να σχηματίσουν το Πανεπιστήμιο της Ουαλίας. Ο ουαλικός νόμος για τη μέση εκπαίδευση του 1889 δημιούργησε 95 σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ακολούθησε το Ουαλικό Τμήμα για το Εκπαιδευτικό Συμβούλιο το 1907, το οποίο ξεκίνησε την διαδικασία αποκέντρωσης του ουαλικού συστήματος εκπαίδευσης από του υπόλοιπου Ηνωμένου Βασιλείου. Από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα τα ουαλικά έχουν πλέον επανέλθει ως μέσο διδασκαλίας, στα νηπιαγωγεία και πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Η μεταβολή αυτή οδήγησε σε αλλαγή στάσεων απέναντι στη διδασκαλία στα ουαλικά. Τα Ουαλικά είναι υποχρεωτικό μάθημα σε όλα τα κρατικά σχολεία της Ουαλίας για μαθητές ηλικίας 5–16 ετών. Αν και δεν υπήρξε ποτέ κολέγιο που να παραδίδει τα μαθήματα του μόνο στην Ουαλική γλώσσα, η ουαλόφωνη τριτοβάθμια εκπαίδευση παρέχεται μέσω των μεμονωμένων πανεπιστημίων και από το 2011 υποστηρίζεται από το Εθνικό Κολλέγιο της Ουαλίας ως αποκεντρωμένο ομοσπονδιακό ίδρυμα. Το 2018–2019, υπήρχαν 1.494 διατηρούμενα σχολεία στην Ουαλία. Το 2018–2019, η χώρα είχε 468.398 μαθητές και 23.593 καθηγητές πλήρους απασχόλησης.
Διοικητική υποδιαίρεση
Οι Κομητείες της Ουαλίας είναι οι ακόλουθες:
Οι Κομητείες της Ουαλίας ιστορικά ήταν οι ακόλουθες:
Χάρτες:
Πολιτισμός
Η Ουαλία έχει μια ξεχωριστή κουλτούρα που περιλαμβάνει τη δική της γλώσσα, έθιμα, αργίες και μουσική. Η χώρα έχει τρία Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο: Κάστρα και Τείχη του Βασιλιά Εδουάρδου στο Γκουίνεδ, Υδραγωγείο Ποντκισίλτε, και το βιομηχανικό τοπίο Μπλάεναβον.
Μυθολογία
Τα απομεινάρια της γηγενούς κελτικής μυθολογίας των προχριστιανικών Βρετανών μεταβιβάστηκαν στους επόμενους προφορικά από τους κινφέιρντ (τους πρώτους ποιητές). Μερικά από τα έργα τους σώζονται σε μεταγενέστερα μεσαιωνικά ουαλικά χειρόγραφα: η Μαύρη Βίβλος του Καρμάρθεν και η Βίβλος Ανέιριν (του 13ου αιώνα), το Βιβλίο του Ταλιέσιν και η Λευκή Βίβλος του Ρίντερκ (του 14ου αιώνα). και το Κόκκινο Βιβλίο του Χέργκεστ (περ. 1400). Οι πεζογραφικές ιστορίες από τη Λευκή και τη Κόκκινη Βίβλο είναι γνωστές με το τίτλο Μαμπινόγκιον. Ποιήματα όπως το Καντ Γκοντέου (Η Μάχη των Δέντρων) και μνημονικά κείμενα όπως οι Ουαλικές Τριάδες και οι Δεκατρείς θησαυροί του νησιού της Βρετανίας, περιέχουν επίσης μυθολογικό υλικό. Αυτά τα κείμενα περιλαμβάνουν τις αρχαιότερες μορφές του θρύλου του Αρθούρου και την παραδοσιακή ιστορία της μεταρωμαϊκής Βρετανίας. Άλλες πηγές της Ουαλικής λαογραφίας περιλαμβάνουν τη γραμμένη στα λατινικά ιστορική συλλογή του 9ου αιώνα Historia Britonum (Ιστορία των Βρετανών) και το λατινικό χρονικό του 12ου αιώνα του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ Historia Regum Britanniae (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας) αλλά και ύστερη λαογραφία, όπως το "Ουαλικό βιβλίο των νεράιδων" (The Welsh Fairy Book) του Ου. Τζένκλιν Τόμας.
Λογοτεχνία
Η Ουαλία έχει μια από τις παλαιότερες αδιάσπαστες λογοτεχνικές παραδόσεις στην Ευρώπη, η οποία χρονολογείται από τον έκτο αιώνα και περιλαμβάνει τον Τζέφρεϊ του Μονμάουθ και τον Γεράλδο της Ουαλίας, που θεωρούνται από τους καλύτερους συγγραφείς της λατινικής λογοτεχνίας του Μεσαίωνα. Οι Ταλιέσιν και Ανέιριν συνέθεσαν τους αρχαιότερους γνωστούς ουαλικούς στόχους, σώζεται όχι στην αρχική τους μορφή, αλλά σε πολύ αλλαγμένες, μεσαιωνικές και μεταγενέστερες εκδοχές. Η Ουαλική ποίηση και η γηγενής παράδοση και μάθηση επέζησαν από τους σκοτεινούς αιώνες, μέσω της εποχής των Ποιητών των Πριγκίπων (περ. 1100 – 1280) και στη συνέχεια μέσω της εποχής των Ποιητών των Ευγενών (περίπου 1350 – 1650). Οι πρώτοι ήταν επαγγελματίες ποιητές που συνέθεταν εγκώμια και ελεγείες στους προστάτες τους ενώ οι δεύτεροι έγραφαν με το τοπικό μέτρο κίουιντ. Η περίοδος δημιούργησε έναν από τους μεγαλύτερους ποιητές της Ουαλίας, τον Νταφίντ απ Γκούιλιμ. Μετά την αγγλοποίηση των ευγενών η παράδοση της Ουαλίας στη λογοτεχνία παρήκμασε.
Παρά την εξαφάνιση του επαγγελματία ποιητή, η ενσωμάτωση της γηγενούς ελίτ σε έναν ευρύτερο πολιτιστικό κόσμο έφερε άλλα λογοτεχνικά οφέλη. Οι μελετητές της Αναγέννησης όπως ο Ουίλιαμ Σέλσμπουρι και ο Τζον Ντέιβις έφεραν ανθρωπιστικά ιδανικά από αγγλικά πανεπιστήμια. Το 1588 ο Ουίλιαμ Μόργκαν έγινε ο πρώτος άνθρωπος που μετέφρασε τη Βίβλο στα Ουαλικά. Από τον 16ο αιώνα η κυριαρχία του «ελεύθερου μέτρου» ήταν η πιο σημαντική εξέλιξη στην ουαλική ποίηση, αλλά από τα μέσα του 17ου αιώνα μια σειρά από εισαγόμενα τονικά μέτρα από την Αγγλία έγιναν πολύ δημοφιλή. Μέχρι τον 19ο αιώνα η δημιουργία ενός ουαλικού έπους, που τροφοδοτήθηκε από το εϊστεντφόντ, έγινε τάση στους ουαλόφωνους συγγραφείς. Η παραγωγή αυτής της περιόδου ήταν παραγωγική σε ποσότητα αλλά άνιση ποιοτικά. Αν και αρχικά αποκλείστηκαν, τα θρησκευτικά δόγματα άρχισαν να κυριαρχούν στους διαγωνισμούς, με τα θέματα των βάρδων να γίνονται γραφικά και διδακτικά.
Οι εξελίξεις στην ουαλική λογοτεχνία του 19ου αιώνα περιλαμβάνουν τη μετάφραση του Μαμπινόγκιον στα αγγλικά από την Λέιντι Σάρλοτ Γκεστ, μιας από τις σημαντικότερες μεσαιωνικές ουαλικές πεζογραφικές ιστορίες της κελτικής μυθολογίας. Το 1885 κυκλοφόρησε το Ρις Λέουις (Rhys Lewis) από τον Ντάνιελ Όουεν, το πρώτο μυθιστόρημα που γράφτηκε στην Ουαλική γλώσσα. Ο 20ός αιώνας είδε μια μετατόπιση από τη βικτοριανή πεζογραφία, με έργα όπως το Ymadawiad Arthur του Τόμας Γκουίν Τζόουνς. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε μια βαθιά επίδραση στην ουαλική λογοτεχνία, ενώ οι Θ. Πάρι-Γουίλιαμς και Ρ. Ουίλιαμς Πάρρυ υποστήριξαν ένα πιο απαισιόδοξο ύφος στα γραπτά τους. Οι λογοτεχνικές μεταβολές ως αποτέλεσμα της εκβιομηχάνισης της Νότιας Ουαλίας προβλήθηκαν με τα έργα του Ρίντουεν Ουίλιαμς, ο οποίος χρησιμοποίησε την ποίηση και το μέτρο μιας ξεπερασμένης αγροτικής Ουαλίας, αλλά στο πλαίσιο ενός βιομηχανικού τοπίου. Η περίοδος του μεσοπολέμου κυριαρχείται από τον Σάντερς Λιούις, τόσο για τις πολιτικές και αντιδραστικές του απόψεις όσο και για τα έργα, την ποίηση και την κριτική του.
Η σταδιοδρομία κάποιων συγγραφέων της δεκαετίας του 1930 συνεχίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Γκουίν Τόμας, Βέρνον Γουότκινς και Ντύλαν Τόμας, του οποίου το διάσημο έργο Κάτω από το Γαλατόδασος (Under Milk Wood) κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1954. Ο Τόμας ήταν ένας από τους πιο αξιόλογους και δημοφιλείς Ουαλούς συγγραφείς του 20ου αιώνα και ένας από τους πιο καινοτόμους ποιητές της εποχής του. Η στάση της μεταπολεμικής γενιάς των ουαλών αγγλόφωνων συγγραφέων απέναντι στην Ουαλία διαφέρει από την προηγούμενη γενιά, με μεγαλύτερη συμπάθεια για τον ουαλικό εθνικισμό και την ουαλική γλώσσα. Η αλλαγή συνδέεται με τον εθνικισμό του Σάντερς Λιούις και την πυρπόληση του σχολείου του Μπόμπινγκ [στη [Χερσόνησος Λέιν|χερσόνησο Λέιν]] το 1936. Στην ποίηση ο Ρ.Σ. Τόμας (1913–2000) ήταν η πιο σημαντική προσωπικότητα της ουαλικής λογοτεχνίας στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα. «Δεν έμαθε την Ουαλική γλώσσα μέχρι τα 30 του και έγραψε όλα τα ποιήματά του στα αγγλικά» έγραψε ένας κριτικός. Οι σημαντικότεροι συγγραφείς του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα περιλαμβάνουν τον Έμιρ Χάμφρις (γεννημένος το 1919), ο οποίος κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης συγγραφικής του καριέρας δημοσίευσε πάνω από είκοσι μυθιστορήματα και τον Ρέιμοντ Γουίλιαμς (1921–1988).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ηνωμένου Βασιλείου Ουαλια
Γκιούλα Ζιβότσκι
Ο Γκιούλα Ζιβότσκι (Gyula Zsivótzky, 25 Φεβρουαρίου 1937 – 29 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν Ούγγρος σφυροβόλος, χρυσός Ολυμπιονίκης στη διοργάνωση της Πόλης του Μεξικού το 1968.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 25 Φεβρουαρίου του 1937. Διακρίθηκε στο αγώνισμα της σφυροβολίας. Πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες τέσσερις φορές κατακτώντας ένα χρυσό μετάλλιο, το 1968 στην Πόλη του Μεξικού και δύο αργυρά, το 1960 στη Ρώμη και το 1964 στο Τόκυο. Το 1972, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου κατέλαβε την πέμπτη θέση. Κατέκτησε επίσης 3 μετάλλια σε Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, εκ των οποίων το ένα χρυσό, το 1962 στο Βελιγράδι, όπου κατέρριψε το ρεκόρ Ευρώπης με 69,64 μ. Τα άλλα δύο μετάλλια ήταν ένα αργυρό στη διοργάνωση της Βουδαπέστης, το 1966 και ένα χάλκινο στη Στοκχόλμη, το 1958. Ήταν πρωταθλητής Ουγγαρίας στη σφυροβολία για 13 συνεχόμενα χρόνια, από το 1958 έως το 1970. Στη διάρκεια της καριέρας του πέτυχε δύο φορές παγκόσμιο ρεκόρ στη σφυροβολία, στις 4 Σεπτεμβρίου του 1965 στο Ντέμπρετσεν με επίδοση 73,74 μέτρα και στις 14 Σεπτεμβρίου του 1968 στη Βουδαπέστη με επίδοση 73.76 μέτρα.
Πέθανε στη γενέτειρά του, στις 29 Σεπτεμβρίου 2007. Ο γιος του, Ατίλα Ζιβότσκι (γεννήθηκε το 1977) είναι δεκαθλητής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ούγγροι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Σφυροβόλοι Κατηγορία:Ούγγροι αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1959 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1961 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1963 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1965 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ουγγρικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο
Επιμερές
Στην στερεοχημεία, ως επιμερές ορίζεται κάθε ένωση από ένα ζεύγος διαστερεομερών. Τα δύο επιμερή έχουν αντίθετη διαμόρφωση μόνο σε ένα στερεογονικό κέντρο από τα τουλάχιστον δύο. Όλα τα υπόλοιπα στερεογονικά κέντρα στις ενώσεις αυτές είναι όμοια. Επιμερισμός - συνεπώς - είναι η αλληλομετατροπή του ενός επιμερούς στο άλλο επιμερές του.
Η δοξορουβικίνη και η επιρουβικίνη είναι δύο επιμερή που χρησιμοποιούνται ως φαρμακευτικές ουσίες.
Παραδείγματα
Τα στερεοϊσομερή β-D-γλυκοπυρανόζη και β-D-μαννοπυρανόζη είναι επιμερή διότι διαφέρουν μόνο στη στερεοχημεία τους, ήτοι στη θέση του άνθρακα, C-2.
Η υδροξυλική ομάδα στη β-D-γλυκοπυρανόζη είναι ισημερινή (στο «επίπεδο» του δακτυλίου), ενώ στη β-D-μαννοπυρανόζη η υδροξυλική ομάδα στο C-2 είναι αξονική (πάνω από το «επίπεδο» του δακτυλίου). Αυτά τα δύο μόρια είναι επιμερή αλλά, επειδή δεν είναι κατοπτρικά είδωλα το ένα του άλλου, δεν είναι εναντιομερή. Τα εναντιομερή έχουν την ίδια ονομασία, αλλά διαφέρουν στην ταξινόμηση D και L. Επίσης δεν είναι ανωμερή σακχάρου, αφού δεν είναι ο ανωμερής άνθρακας που εμπλέκεται στη στερεοχημεία.
Παρομοίως, η β-D-γλυκοπυρανόζη και η β-D-γαλακτοπυρανόζη είναι επιμερή, τα οποία διαφέρουν στη θέση του άνθρακα C-4, αφού στην πρώτη ένωση είναι ισημερινό (το υδροξύλιο -ΟΗ) και στην δεύτερη είναι αξονικό.
Στην περίπτωση εκείνη που η διαφοροποίηση υφίσταται στο -ΟΗ στην ανθρακική θέση C-1, ο ανωμερής άνθρακας, όπως στην περίπτωση της α-D-γλυκοπυρανόζης και της β-D-γλυκοπυρανόζης, τα μόρια είναι και επιμερή και ανωμερή (όπως υποδεικνύεται από τον χαρακτηρισμό -α και -β).
Επιμερισμός
Ο επιμερισμός είναι χημική διαδικασία όπου ένα επιμερές μετατρέπεται στο διαστερεομερικό αντίστοιχό του. Μπορεί αυτό να συμβεί μέσα από αντιδράσεις αποπολυμερισμού συμπυκνωμένων τανινών. Ο επιμερισμός μπορεί να είναι αυθόρμητος (αργή διαδικασία) ή να καταλυθεί από ένζυμα.
Το προτελευταίο βήμα στην κλασική σύνθεση επιμπατιδίνης - των Zhang & Trudell - αποτελεί κλασικό παράδειγμα επιμερισμού. Άλλα φαρμακευτικά παραδείγματα περιλαμβάνουν τον επιμερισμό των ερυθροϊσομερών της μεθυλφαινιδάτης προς τα φαρμακολογικά προτιμώμενα και χαμηλότερης ενέργειας θρεο-ισομερή, και στον ανεπιθύμητο in vivo επιμερισμό της τεσοφενσίνης σε μπραζοφενσίνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στερεοχημεία
Ιωάννης Κουρκούας
Ο Ιωάννης Κουρκούας ήταν Βυζαντινός στρατηγός του 10ου αιώνα που διακρίθηκε κυρίως στους αγώνες της αυτοκρατορίας εναντίον των Αράβων. Ως δομέστικος των σχολών της Ανατολής διεξήγαγε πολλές εκστρατείες σε περιοχές που είχαν κατακτηθεί από τους Άραβες τρεις αιώνες προ της εποχής του και θεωρούντο πλέον αραβικά εδάφη (Αρμενία, βόρεια Μεσοποταμία, βόρεια Συρία). Αρκετοί σύγχρονοί του τον χαρακτήρισαν «άλλον Τραϊανόν ή Βελισάριον». Από πολλούς ιστορικούς θεωρείται πρόδρομος της λεγόμενης «Βυζαντινής εποποιίας» των αυτοκρατόρων Νικηφόρου Β΄ Φωκά, Ιωάννη Α΄ Τσιμισκή και Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου, εκ των οποίων οι δύο πρώτοι συνέχισαν και ολοκλήρωσαν το έργο του.
Καταγωγή και ανέλιξη
Η οικογένεια των Κουρκούα ήταν αρμενικής ή γεωργιανής καταγωγής και ανήκε στη μικρασιατική στρατιωτική αριστοκρατία. Το όνομα «Κουρκούας» πιθανώς προέρχεται από το αρμενικό Γκούργκεν. Είχε δώσει πολλούς σημαντικούς στρατηγούς, μεταξύ αυτών και τον μετέπειτα αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή, εγγονό του Θεοφίλου, αδερφού του Ιωάννη Κουρκούα. left|thumb|Νόμισμα με τη μορφή του Ρωμανού A', φίλου και προστάτη του Ιωάννη Κουρκούα. Η οικογένεια όμως δεν είχε καλές σχέσεις με την κυβερνώσα εκείνη την περίοδο Μακεδονική δυναστεία επειδή ο παππούς του Ιωάννη, Ρωμανός, είχε συμμετάσχει σε μια συνωμοσία κατά του Βασιλείου Α΄ του Μακεδόνα. Η κατάσταση άλλαξε όταν στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης ανέβηκε ως συναυτοκράτορας του Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου ο Ρωμανός Α' Λεκαπηνός, προσωπικός φίλος του Ιωάννη, κι έτσι η οικογένεια ξαναβρέθηκε στο προσκήνιο. Ο Ιωάννης τάχθηκε από την αρχή στο πλευρού του νέου αυτοκράτορα βοηθώντας στη σύλληψη των αντιπάλων του τελευταίου στην Πόλη. Όταν ο Ρωμανός εδραίωσε τη θέση του, αντάμειψε τον Κουρκούα με το αξίωμα του δομέστικου των σχολών. Αυτή ήταν η αφετηρία για την εκπληκτική δράση που ανέπτυξε ο Ιωάννης κατά τα έτη 926 – 949.
Πρώτες εκστρατείες κατά των Αράβων της Ανατολής
Η δράση του Κουρκούα ξεκινά αμέσως με την ανάληψη της αρχιστρατηγίας στο ανατολικό μέτωπο (923). Το ίδιο έτος συνέτριψε την εξέγερση του Βάρδα Βοήλα, στρατηγού του θέματος της Χαλδίας, κοντά στη Θεοδοσιούπολη (σημ. Ερζερούμ της Ανατολικής Τουρκίας). Κατά την καταστολή της στάσης έλαβε σημαντική βοήθεια από τον αδερφό του Θεόφιλο, ο οποίος αποδείχθηκε αργότερα σημαντικός αρωγός του στις συνεχείς εκστρατείες κατά των μουσουλμάνων.
Το επόμενο έτος συνήφθη διετής ανακωχή μεταξύ Βυζαντινών και Αράβων. Η αυτοκρατορία βρισκόταν ήδη από το 894 σε σφοδρή αντιπαράθεση με τους Βουλγάρους, που υπό τον ικανότατο και ορμητικό τσάρο Συμεών είχαν καταλάβει και ερημώσει μεγάλο τμήμα των βαλκανικών βυζαντινών κτίσεων. Ο πόλεμος στα Βαλκάνια έληξε το 927 με τον θάνατο του Βουλγάρου ηγεμόνα και οι Βυζαντινοί "έστρεψαν την προσοχή τους προς τις χώρες της Ανατολής", κατά την έκφραση του χρονογράφου Μιχαήλ του Σύρου.
Το 926 οι αυτοκρατορικές δυνάμεις υπό τον Κουρκούα καταπάτησαν τη βυζαντινοαραβική συνθήκη και εισέβαλαν στα εδάφη του Χαλιφάτου της Βαγδάτης. Η τολμηρή εκστρατεία είχε ως στόχο την οχυρότατη μεθοριακή πόλη Μελιτηνή (σημ. Μαλάτεια- Malatya της Αν. Τουρκίας) και έγινε σε συνεργασία με αρμενικό εκστρατευτικό σώμα υπό τον Αρμένιο στρατηγό Μέλιο. Οι κάτοικοι της πόλης ζήτησαν βοήθεια από τον Χαλίφη της Βαγδάτης, που όμως δεν έφτασε ποτέ. Έτσι η πόλη κυριεύθηκε (όχι όμως και το φρούριό της) από τα χριστιανικά στρατεύματα που αποχώρησαν με πλήθος ομήρων και μόνον αφού έλαβαν διαβεβαιώσεις περί ειρήνης και υποτέλειας από τον εμίρη της Αμπού Χάφς («Απόχαψ» κατά τον Ιωάννη Σκυλίτζη). Μάλιστα ο Αμπού Χάφς και ο στρατηγός του, Αμπού Σαλάθ («Αποσαλάθ»), μετέβησαν στην Κωνσταντινούπολη όπου συνομολόγησαν ειρήνη και συμμαχία με τον Ρωμανό.
Τα επόμενα έτη ακολούθησαν συνεχείς επιδρομές των Βυζαντινών στα αραβικά εδάφη, με τον Κουρκούα να γίνεται όλο και τολμηρότερος λόγω της αδυναμίας των Αράβων να απαντήσουν δυναμικά στις πιέσεις. Το 927 κατελήφθησαν τα Σαμόσατα (Σαμσάτ), σημαντική πόλη επί του Ευφράτη, και το επόμενο έτος το Τιβίον της Αρμενίας (σημερινό Ντβιν). Και στις δύο περιπτώσεις όμως οι αυτοκρατορικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να αναδιπλωθούν και να εγκαταλείψουν τις κατακτήσεις τους, την πρώτη φορά λόγω μιας αντίστοιχης αραβικής εισβολής, τη δεύτερη λόγω των μεγάλων απωλειών τους. thumb|450px|Η Μικρά Ασία πριν από τις κατακτήσεις του Ιωάννη Κουρκούα. Οι βυζαντινές περιοχές σημειώνονται με το ανοιχτό χρώμα. Τα σύνορα παρουσιάζονται κατά προσέγγιση, επειδή λόγω των συνεχών συγκρούσεων ήταν ιδιαίτερα ευμετάβλητα. Επίσης στον χάρτη φαίνονται και τα σημερινά πολιτικά σύνορα. Η Αρμενία και ιδιαίτερα οι νότιες περιοχές της που κατοικούνταν από μουσουλμάνους, ήταν ο στόχος της επόμενης εκστρατείας του Κουρκούα. Κατελήφθη το Χλιάτ (928) το οποίο υπέγραψε συνθήκη συμμαχίας με την αυτοκρατορία, αφού οι κάτοικοί του υποχρεώθηκαν να υψώσουν τον Σταυρό στην κορυφή του τζαμιού τους και να κατεδαφίσουν τους μιναρέδες του. Μετά από αυτό, οι μουσουλμάνοι των γειτονικών πόλεων άρχισαν να εγκαταλείπουν την περιοχή. Το Χαλιφάτο της Βαγδάτης δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις εκκλήσεις των μουσουλμάνων για βοήθεια καθώς αντιμετώπιζε μεγάλα εσωτερικά προβλήματα. Έτσι πολλές μουσουλμανικές πόλεις της βυζαντινοαραβικής μεθορίου αντιμετώπιζαν το ενδεχόμενο να δηλώσουν υποταγή στην αυτοκρατορία. Για καλή τους τύχη όμως, ο ηγεμόνας του Αζερμπαϊτζάν Μουφλίκ εισέβαλε το 929 στην αυτοκρατορία ανακουφίζοντας τους μουσουλμάνους της μεθορίου από την πίεση του Κουρκούα, που αναγκάστηκε να υποχωρήσει.
Η πτώση Θεοδοσιούπολης και Μελιτηνής
Επόμενος στόχος του ακατάβλητου δομέστικου ήταν οι πόλεις Θεοδοσιούπολη της Αρμενίας και Μελιτηνή της Μεσοποταμίας, που μετά τον θάνατο του Αμπού Χάφς αποσκίρτησε από τη συμμαχία με τους Βυζαντινούς. Η πρώτη έπεσε το 931 κατόπιν επτάμηνης πολιορκίας και κατέστη υποτελές στο Βυζάντιο κρατίδιο. Η πολιορκία της κράτησε τόσο πολύ επειδή οι Ίβηρες, παρότι σύμμαχοι των Βυζαντινών, δεν έβλεπαν με καλό μάτι την επέκταση της αυτοκρατορίας έως τα σύνορα των περιοχών τους και εμμέσως δημιουργούσαν προβλήματα στις επιχειρήσεις του Ιωάννη. Τελικά ο Βυζαντινός αρχιστράτηγος πέτυχε την εκπόρθηση της πόλης χωρίς τη βοήθεια των Ιβήρων αφενός και αφετέρου συνέβαλε στη διατήρηση καλών σχέσεων με τους συμμάχους παραχωρώντας τους όσα εδάφη κατέλαβε βορείως του ποταμού Αράξη (Arax ή Aras), κατά την απαίτησή τους. Αργότερα το 939 η Θεοδοσιούπολη κατέλυσε τη συμμαχία με το Βυζάντιο και τελικά 10 χρόνια αργότερα ενσωματώθηκε στην αυτοκρατορία κατόπιν νέων εκστρατειών των Βυζαντινών.
Εν τω μεταξύ, η αντίδραση των Αράβων ήταν ιδιαίτερα δυναμική. Παρά την αδυναμία της Βαγδάτης να υπερασπίσει αποτελεσματικά τις μεθοριακές μουσουλμανικές πόλεις, ο αγώνας εναντίον των Βυζαντινών είχε περάσει στα χέρια περιφερειακών ημιαυτόνομων εμίρηδων και ηγεμόνων, όπως ο Μουφλίκ του Αζερμπαϊτζάν, ο Σουμλ της Ταρσού και οι Χαμδανίδες της Μοσούλης και του Χαλεπίου. Ιδίως οι τελευταίοι θα αναδειχθούν κατά τις επόμενες δεκαετίες ο κύριος αντίπαλος των Βυζαντινών στη Μέση Ανατολή. Ο Μουφλίκ μετά την εκπόρθηση της Θεοδοσιούπολης εισέβαλε ξανά στην Αρμενία αλλά αποκρούστηκε από τις συνασπισμένες δυνάμεις Αρμενίων και Βυζαντινών. Επιπλέον οι τελευταίοι κατέλαβαν την πόλη Πέρκρη αποκομίζοντας χιλιάδες αιχμαλώτων και επιστρέφοντας ερήμωσαν την περιοχή γύρω από το Χλιάτ. Κατόπιν εισέβαλαν εκ νέου στη Μεσοποταμία και βάδισαν προς τα Σαμόσατα. Εκεί όμως αντιμετώπισαν την επίθεση ισχυρής αραβικής στρατιάς υπό τον εμίρη της Μοσούλης Σαΐντ ιμπν Χαμδάν και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Επίσης κατά την ίδια περίοδο η αυτοκρατορία δέχτηκε αρκετές εισβολές εκ μέρους των Αράβων. Οι δύο εξ αυτών πραγματοποιήθηκαν υπό την ηγεσία του Σουμλ, εμίρη της Ταρσού και προκάλεσαν μεγάλη αναστάτωση στη Μικρά Ασία. Ιδίως η δεύτερη έφτασε μέχρι την Άγκυρα, ενώ τα λύτρα για την εξαγορά των Βυζαντινών αιχμαλώτων έφτασαν τα 136.000 δηνάρια.
Παρ’ όλα αυτά ο επίμονος Κουρκούας εντατικοποίησε της προσπάθειές του για την κατάκτηση του δεύτερου στόχου του: της Μελιτηνής. Το 933 κατευθύνθηκε ξανά προς την αραβική μεγαλούπολη αλλά υποχώρησε μπροστά στη σθεναρή αντίσταση των Αράβων, που επιτέλους είχαν λάβει βοήθεια από τη Βαγδάτη. thumb|400px|left|Η πτώση της Μελιτηνής σε μικρογραφία από το χειρόγραφο του Ιωάννη Σκυλίτζη.Η σωτηρία της Μελιτηνής, όμως, ήταν πρόσκαιρη. Τον επόμενο χρόνο το Χαλιφάτο περιέπεσε ακόμα μία φορά αστάθεια και εσωτερική κρίση και δεν μπόρεσε να προστατεύσει τη σημαντική αυτή μεθοριακή πόλη. Από κοινού με τον Αρμένιο Μέλιο, ο Κουρκούας εισέβαλε στην αραβική επικράτεια επικεφαλής στρατιάς 50.000 ανδρών και στις 19 Μαΐου του 934 η Μελιτηνή έπεσε στα χέρια των Χριστιανών. Η πόλη και γύρω περιοχή ενσωματώθηκε στην αυτοκρατορία ως βασιλικό κτήμα («κουρατωρεία») αποφέροντας μεγάλα έσοδα στο βυζαντινό κράτος («πολλὴν συντέλειαν τῷ δημοσίῳ προσήγαγε» σύμφωνα με τον Σκυλίτζη). Από τους κατοίκους της μόνον οι χριστιανοί επετράπη να μείνουν στην πόλη, ενώ οι μουσουλμάνοι μεταφέρθηκαν σε περιοχή μακριά από τα σύνορα.
Άνοδος των Χαμδανιδών
Η κατάκτηση της Μελιτηνής υπήρξε σταθμός στις βυζαντινοαραβικές συγκρούσεις. Ήταν η πρώτη φορά μετά από τρεις αιώνες συνεχών εχθροπραξιών που οι Βυζαντινοί προχωρούσαν σε κατάληψη κάποιας σημαντικής πόλης στο αραβικό μέτωπο. Αν με τη μάχη στον ποταμό Λαλακάοντα η αυτοκρατορία παύει να αμύνεται και αποκτά σταδιακά την πρωτοβουλία των επιχειρήσεων, με την κατάληψη της Μελιτηνής οι Βυζαντινοί περνούν στην αντεπίθεση προσαρτώντας εδάφη, χωρίς να περιορίζονται πλέον σε επιδρομές αντεκδικητικού τύπου. Κατά τα αμέσως επόμενα χρόνια (935-937) δεν αναφέρονται σημαντικές εχθροπραξίες μεταξύ των εμπολέμων. Ωστόσο η αραβική αντίσταση κάθε άλλο παρά αποδιοργανώθηκε. Ο Χαμδανίδης εμίρης της Μοσούλης Νασίρ αντ-Νταουλά μαζί με τον αδερφό του Σαΐφ αντ-Νταουλά, μετέπειτα άρχοντα του Χαλεπίου, εισέβαλε επανηλλημένως στη βυζαντινή επικράτεια φέρνοντας σε δύσκολη θέση τον Κουρκούα. Ο αυτοκράτορας Ρωμανός προσπάθησε διά της διπλωματικής οδού να διευθετήσει την κατάσταση προσεγγίζοντας τον αυτόνομο κυβερνήτη της Αιγύπτου και της Συρίας Μωχάμετ αλ-Ιχσίντ (937). Επίσης το 938 με πρωτοβουλία του Ρωμανού υπεγράφη ειρήνη μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Βαγδάτης. Εν τούτοις το ίδιο έτος ο Σαΐφ αντ Νταουλά εισέβαλε στην αυτοκρατορία και νίκησε τον Κουρκούα σε μάχη κοντά στο φρούριο Χισί Ζιγιάντ στην περιοχή του άνω Ευφράτη. Τα επόμενα δύο έτη εισέβαλε στην Αρμενία πετυχαίνοντας να υποτάξει τον βασιλιά της. Αμέσως μετά ο Νταουλά εισήλθε στην αρμενική χώρα Ταρόν, κατέλαβε την πρωτεύουσά της, Μους (δυτικά της λίμνης Βαν στη σημερινή επαρχία Μους της Ανατολικής Τουρκίας) και κατάστρεψε τον χριστιανικό ναό της πόλης. Ακολούθως εισέβαλε στα βυζαντινά εδάφη και πολιόρκησε την Κολωνεία, αφού πρώτα λεηλάτησε τα περίχωρά της. Δεν κατέλαβε την πόλη όμως επειδή δέχτηκε επίθεση από τον Κουρκούα και υποχώρησε στην αραβική επικράτεια. Οι επιθέσεις των Χαμδανιδών δεν επανελήφθησαν κατά τα επόμενα έτη. Ο θάνατος του Χαλίφη της Βαγδάτης Αλ Ραντί (940) έστρεψε την προσοχή τους προς τις δυναστικές έριδες που ακολούθησαν. Έτσι ειρήνευσε το ανατολικό μέτωπο και ο αυτοκράτορας μπόρεσε να ασχοληθεί απερίσπαστος με την επιδρομή των Ρως που έγινε το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς.
Η επιδρομή των Ρως κατά της Κωνσταντινούπολης
Το καλοκαίρι του 941 η Κωνσταντινούπολη απειλήθηκε από τους Ρως που υπό τον ηγεμόνα τους Ιγκόρ του Κιέβου εκστράτευσαν αιφνιδιαστικά κατά της βυζαντινής πρωτεύουσας καθώς τόσο ο στρατός όσο και ο στόλος της ήταν απασχολημένοι με τους Άραβες. Ο αυτοκράτορας κάλεσε εσπευσμένα τον στόλο από το Αιγαίο και τον Κουρκούα από τη Μεσοποταμία. Παράλληλα επισκευάστηκαν και οπλίστηκαν με υγρό πυρ όσα πλοία ήταν διαθέσιμα εκείνη τη στιγμή στην Πόλη και υπό τις διαταγές του πρωτοβεστιάριου Θεοφάνη έσπευσαν να αντιμετωπίσουν τον εχθρικό στόλο. Ο μικρός αυτοσχέδιος βυζαντινός στόλος απέτρεψε την επίθεση των Ρως στην Πόλη, δεν μπόρεσε όμως να εμποδίσει την απόβαση τους στη Μικρά Ασία στην ποντιακές ακτές της Βιθυνίας. Μια πρώτη αντίσταση έφερε ο στρατηγός του θέματος των Αρμενιακών, Βάρδας Φωκάς ο πρεσβύτερος, με όσες μονάδες διέθετε. Μετά από τρεις μήνες έφτασε ο Κουρκούας με τα στρατεύματα της Ανατολής και επέπεσε πάνω στους ανύποπτους επιδρομείς που είχαν επιδοθεί στη λεηλασία και λαφυραγωγία των περιοχών. Έχοντας χάσει πολλούς συντρόφους τους, οι Ρως επιβιβάστηκαν στα πλοία τους αλλά ηττήθηκαν κατά κράτος από τον Θεοφάνη που είχε πλέον υπό τις διαταγές του ολόκληρο τον βυζαντινό στόλο.
Επιστροφή του Κουρκούα στην Ανατολή
Στην ανατολή η κατάσταση δεν είχε αλλάξει. Οι Χαμδανίδες εξακολουθούσαν να είναι απασχολημένοι με τις ενδοαραβικές διενέξεις για τη διαδοχή κι έτσι τα σύνορα είχαν μείνει αμετάβλητα. Ο δομέστικος επέστρεψε στην ανατολική μεθόριο αμέσως μετά την εξουδετέρωση των Ρως και ανέλαβε ξανά δράση. Στόχος του αυτή τη φορά ήταν το ίδιο το Χαλέπι της Συρίας το οποίο όμως απέτυχε να καταλάβει (Ιανουάριος 942). Το φθινόπωρο ξεκίνησε με στόχο την πόλη Έδεσσα της Συρίας, αφού πρώτα διέγραψε μια μεγάλη κυκλική πορεία μέσω Αρμενίας (λίμνη Βαν – Αρζέν – Μαρτυρόπολη – Άμιδα - Νίσιβη) καταλαμβάνοντας πολλές σημαντικές και μεγάλες πόλεις. Η Άμιδα (σημερινό Ντιαρμπακίρ της ανατολικής Τουρκίας) και η Νίσιβη (στην καρδιά της Μεσοποταμίας) ήταν κάποιες από αυτές, πριν ο Βυζαντινός αρχιστράτηγος στραφεί κατά του κυρίου στόχου της εκστρατείας του. Προς έκπληξη των κατοίκων της Έδεσσας δεν προέβη σε πολιορκία της πόλης αλλά απέστειλε αγγελιοφόρο ζητώντας μόνον το «Άγιον Μανδήλιον» με την υπόσχεση μάλιστα ότι θα απελευθέρωνε όλους τους αιχμαλώτους του και θα συνήπτε ειρήνη με την πόλη. Οι κάτοικοι απάντησαν ότι έπρεπε να συμβουλευθούν την κυβέρνηση της Βαγδάτης, οι Βυζαντινοί αποχώρησαν και αφού λεηλάτησαν τη Μεσοποταμία καταλαμβάνοντας κι άλλες πόλεις (Δάρα, κ.ά) επέστρεψαν την άνοιξη του 944 με μεγαλύτερο στρατό για να λάβουν την απάντηση. Τόσο οι Αρχές της πόλης όσο και η Βαγδάτη θεώρησαν λογικό να παραδώσουν το κειμήλιο στους χριστιανούς για να σωθεί η πόλη και η περιοχή της. Έτσι ο Κουρκούας έλαβε το περίφημο αυτό κειμήλιο ελευθερώνοντας παράλληλα 200 αιχμαλώτους, και το έστειλε στην Κωνσταντινούπολη με τιμητική φρουρά. Το καλοκαίρι του ιδίου έτους αλώθηκαν οι πόλεις Μπάγκραι (σημερινό Birecik της νοτιοανατολικής Τουρκίας επί του Ευφράτη) και Μάρας (Γερμανίκεια, σημερινή Kahramanmaraş).
Ανάκληση του Ι. Κουρκούα από το μέτωπο - Αποκατάστασή του και τελευταίες επιχειρήσεις
Για τους ανθρώπους του Μεσαίωνα, που η θρησκεία έπαιζε σημαντικό ρόλο στην καθημερινή ζωή, περιστατικά όπως η εύρεση του «Αγίου Μανδηλίου» έκαναν βαθιά εντύπωση. Έτσι η δημοτικότητα του ήδη δημοφιλούς στρατηγού εκτοξεύθηκε στα ύψη από το γεγονός αυτό. Χαρακτηριστικό της εντύπωσης που προκάλεσε το γεγονός αυτό, αποτελεί η "Διήγησις περί της εξ Εδέσσης αχειροποιήτου εικόνος", θρησκευτικό κείμενο που αποδίδεται στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ' Πορφυρογέννητο. Παράλληλα, όμως, αυξήθηκε ο φθόνος από πλευράς των γιων του Ρωμανού Στέφανο και Κωνσταντίνο, οι οποίοι είχαν ήδη καταφέρει να ματαιώσουν ένα συνοικέσιο μεταξύ του εγγονού του Ρωμανού (γιου του Κωνσταντίνου Ζ' Πορφυρογέννητου και της κόρης του Ρωμανού, Ελένης) με την κόρη του Κουρκούα Ευφροσύνη (943). Οι νεαροί συναυτοκράτορες συνέχισαν να διαβάλουν τον δομέστικο στον αυτοκράτορα που τελικά υπέκυψε και τον απομάκρυνε από τη διοίκηση του στρατού (τέλη 944). Ο νέος διοικητής σχεδόν αμέσως μετά την ανάληψη του πόστου του υπέστη συντριπτική ήττα από τους Άραβες που ξαναεισάβαλαν στην αυτοκρατορική επικράτεια. Την ίδια στιγμή (Δεκέμβριος του 944) ο Ρωμανός ανατράπηκε και εξορίστηκε από τους γιους του, που κι αυτοί λίγο αργότερα ακολουθούν την ίδια τύχη καθώς ο Κωνσταντίνος Ζ' ανέλαβε ως μόνος αυτοκράτορας τη διοίκηση της αυτοκρατορίας. Ο κωνσταντινουπολίτικος όχλος βρήκε την ευκαιρία να λεηλατήσει τις περιουσίες των υποστηρικτών της εκπεσούσης δυναστείας, καταστρέφοντας και την περιουσία του Κουρκούα στην πρωτεύουσα. Όμως ο Κωνσταντίνος, αναγνωρίζοντας την προσφορά του πρώην αρχιστράτηγου στην αυτοκρατορία, τον αποζημίωσε και τον αποκατέστησε στα ύπατα στρατιωτικά αξιώματα. Τελευταίες αναφορές στο πρόσωπο του Ιωάννη Κουρκούα υπάρχουν από το 946, όταν εστάλη ως πρέσβης στην αραβική Ταρσό για να διαπραγματευθεί την ανταλλαγή αιχμαλώτων, και το 949 που εκπόρθησε οριστικά τη Θεοδοσιούπολη.
Επίλογος
Την ίδια χρονιά που ο Κουρκούας εκπόρθησε οριστικά τη Θεοδοσιούπολη, οι ναυτικές δυνάμεις της αυτοκρατορίας απέτυχαν για πολλοστή φορά να καταλάβουν την Κρήτη. Όμως η πλάστιγγα είχε γύρει προς την πλευρά της αυτοκρατορίας που είχε περάσει στην αντεπίθεση κατά των Αράβων σε όλα τα μέτωπα. Οι επιτυχίες του Ιωάννη Κουρκούα στη Μέση Ανατολή και του ναυάρχου Ιωάννη Ραδηνού στο Αιγαίο οδήγησαν στην επέλαση των Βυζαντινών στις περιοχές της Συρίας, Παλαιστίνης, Μεσοποταμίας και Καυκάσου καθώς και στην ανακατάληψη της Κρήτης αντίστοιχα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Οικογένεια Κουρκούα Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:10ος αιώνας Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Εθνική Πορτογαλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Πορτογαλίας αντιπροσωπεύει τη Πορτογαλία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Πορτογαλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.
Η πρώτη μεγάλη διοργάνωση για την εθνική Πορτογαλίας αποτέλεσε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, όπου έφθασε στον ημιτελικό - εκεί, ωστόσο, ηττήθηκε από την εθνική Αγγλίας και κατέλαβε την 3η θέση. Η επόμενη φορά που η εθνική Πορτογαλίας έφθασε στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν το 1986 και μετά το 2002 - και τις δύο φορές αποκλείστηκε στη φάση των ομίλων. Ωστόσο, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 ξαναέφτασε στα ημιτελικά για δεύτερη φορά στην ιστορία της και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 κατάφερε να προκριθεί στη φάση των 16, όπου ηττήθηκε από την εθνική Ισπανίας με σκορ 1:0.
Όσον αφορά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, η εθνική Πορτογαλίας έφθασε τρεις φορές στους ημιτελικούς, το 1984, το 2000 και το 2012. Το 2012, η Πορτογαλία έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείστηκε από την μετέπειτα τροπαιούχο Ισπανία στα πέναλτι. Δύο φορές, επίσης, έφτασε στον τελικό της διοργάνωσης, το 2004, όπου ηττήθηκε από την Ελλάδα με σκορ 1:0, αλλά και το 2016, επικρατώντας επί της Γαλλίας με 1:0 στην παράταση, γεγονός που της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017.
Τρέχουσα σύνθεση
Οι παίκτες που κλήθηκαν στο Μουντιάλ του 2018. Προπονητής είναι ο Φερνάντο Σάντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Πορτογαλίας (ποδόσφαιρο)
Electric Ladyland
Electric Ladyland είναι ο τίτλος του τρίτου στούντιο άλμπουμ του ροκ συγκροτήματος Jimi Hendrix Experience, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου στις 16 Οκτωβρίου του 1968 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Track Records" στην Ευρώπη και της "Reprise Records" στην Αμερική.
Ηχογράφηση
Οι ηχογραφήσεις του "Electric Ladyland" ξεκίνησαν επίσημα τον Δεκέμβριο του 1967, αν και χρησιμοποιήθηκαν κάποιες ηχογραφήσεις από τον προηγούμενο Ιούλιο.
Στον δίσκο χρησιμοποιήθηκαν πολλά ηχητικά εφέ τα οποία δημιουργήθηκαν ακόμη και κατά λάθος σε ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος. Ο ίδιος ο Χέντριξ εξερεύνησε κάθε μηχανισμό της κιθάρας του ο οποίος δεν ήταν φτιαγμένος για να παράγει μουσική, αφού στο επίπεδο της έντασης που έπαιζε, η Fender Stratocaster του μεταμορφωνόταν σε μικρόφωνο, έχοντας κάθε κομμάτι της κιθάρας να προκαλεί αντίδραση στους ενισχυτές.
Από τον Φεβρουάριο μέχρι τα μέσα Απριλίου του 1968, οι Experience περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες ως πρώτο όνομα, πριν επιστρέψουν στα "Record Plant Studios" για την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων. Οι ηχογραφήσεις συνεχίστηκαν μέχρι τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς, με τον Χέντριξ να επιστρέφει στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά από 18 μήνες διαμονής στην Μεγάλη Βρετανία. Διάσημος και με μεγάλη οικονομική άνεση, εμφανιζόταν καθημερινά σε τοπικά κλαμπ για να διασκεδάσει και ανέβαινε στην σκηνή για να παίξει μαζί με άλλους καλλιτέχνες.
Παρ' όλα αυτά, την ίδια περίοδο οι σχέσεις μεταξύ των μελών του συγκροτήματος είχαν φτάσει σε τέλμα. Έχοντας σταματήσει να συνεργάζονται με τον Τσας Τσάντλερ, ο Νόελ Ρέντινγκ ήθελε να αποχωρήσει και να επιστρέψει στην πατρίδα του.
Μουσική κατεύθυνση
Το "Electric Ladyland" αποτελεί συνδυασμό διάφορων μουσικών ειδών και είναι αποτέλεσμα των ποικίλων επιρροών του Χέντριξ. Το "Voodoo Chile" είναι ένα 15λεπτο μπλουζ κομμάτι, όπου ο Χέντριξ αυτοσχεδιάζει με τον Τζακ Κάσαντι στο μπάσο και τον Στιβ Γουίνγουντ στα πλήκτρα. Το "Little Miss Strange" του Νόελ Ρέντινγκ είναι ποπ-ροκ τραγούδι στο ύφος της βρετανικής Μπριτ ποπ της εποχής. Το "Come On" του Ερλ Κινγκ είναι ένα μπλουζ κομμάτι στο ύφος της σκηνής της Νέας Ορλεάνης, ενώ στον δίσκο συμπεριλήφθηκε το "Burning of the Midnight Lamp", το πρώτο τραγούδι στο οποίο ο κιθαρίστας χρησιμοποίησε το πετάλι wah-wah.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ
Ο Τζίμι Χέντριξ είχε ζητήσει από την "Reprise Records" να δημιουργήσει ένα εξώφυλλο βασισμένο στην φωτογραφία του συγκροτήματος να κάθεται στο Σέντραλ Παρκ της Νέας Υόρκης μαζί με διάφορα παιδιά, πάνω σε ένα άγαλμα που αποτελούσε αναφορά στο βιβλίο "Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων". Αγνοώντας αυτήν την απαίτηση, η δισκογραφική εταιρεία χρησιμοποίησε μία κοκκινοκίτρινη φωτογραφία του Χέντριξ τραβηγμένη από τον Καρλ Φέρις. Στο εσώφυλλο του δίσκου, υπήρχε η φωτογραφία 19 γυμνών γυναικών σε μαύρο φόντο, τραβηγμένη από τον Ντέιβιντ Μοντγκόμερι. Η συγκεκριμένη φωτογραφία προκάλεσε την αποστροφή του κιθαρίστα, αν και την ίδια περίοδο ανάλογες εικόνες με την επιγραφή "full frontal nudity" (μτφ. πλήρης μετωπική γύμνια) υπήρχαν στις αφίσες για την προώθηση ταινιών όπως οι "Blow Up" και "The Girl On The Motorcycle" και θεατρικών παραστάσεων όπως το "Oh Calcutta".
Κυκλοφορία και εμπορική επιτυχία
Το "Electric Ladyland" κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού δίσκου βινυλίου στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 16 Οκτωβρίου 1968, ανεβαίνοντας στην κορυφή των τσαρτ του Billboard για δύο εβδομάδες. Στην Μεγάλη Βρετανία σκαρφάλωσε στην έκτη θέση του καταλόγου επιτυχιών και βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος, ενώ έχει γίνει διπλά πλατινένιος στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Το άλμπουμ περιείχε το σινγκλ "All Along the Watchtower" που ανέβηκε στο # 5 στην Βρετανία και αποτέλεσε το μοναδικό Top-20 σινγκλ των Experience στις Ηνωμένες Πολιτείες, το "Crosstown Traffic" που μπήκε στο Top-50 στα ευρωπαϊκά τσαρτ και το # 52 του Billboard, όπως και το "Voodoo Chile", το οποίο έφθασε στο # 1 των βρετανικών τσαρτ ένα μήνα μετά τον θάνατο του Χέντριξ, τον Οκτώβριο του 1970.
Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν ιδιαίτερα θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει την άριστη βαθμολογία των πέντε αστεριών, το "Blender" 5/5 και το "Ultimate Guitar" 9,4 / 10.
Ανάλυση τραγουδιών
Ο δίσκος ξεκινάει με το ορχηστρικό "...And the Gods Made Love", ένα κομμάτι αποτελούμενο αποκλειστικά από ηχητικά εφέ. Ακολουθεί το "Have You Ever Been (To Electric Ladyland)", το οποίο ηχογραφήθηκε τον Μάιο του 1968, με τον Χέντριξ να παίζει κιθάρα, μπάσο και να αναλαμβάνει τα κύρια φωνητικά του τραγουδιού. Μία εναλλακτική εκτέλεση ηχογραφήθηκε στις 14 Ιουνίου του ίδιου έτους με τον Μπάντι Μάιλς στα τύμπανα και τα δεύτερα φωνητικά. Η συγκεκριμένη ηχογράφηση συμπεριλήφθηκε στην συλλογή "Loose Ends" του 1974.
Το 'Voodoo Chile" είναι ένα 15λεπτο μπλουζ κομμάτι, στο οποίο συμμετείχαν ο κιμπορντίστας Στιβ Γουίνγουντ των Traffic και ο μπασίστας Τζακ Κάσαντι των Jefferson Airplane. Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε με τρεις προσπάθειες, με τον Χέντριξ να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει ταυτόχρονα. Η διαδικασία έλαβε χώρα στα "Record Plant Studios" στις 2 Μαΐου 1968 και την επόμενη ημέρα, ο Χέντριξ με τον Μιτς Μίτσελ και το Νόελ Ρέντινγκ επέστρεψαν στο στούντιο για το γύρισμα ενός σύντομου ντοκιμαντέρ και αυτοσχεδίασαν πάνω στο "Voodoo Chile" με τις κάμερες να τραβούν την διαδικασία. Αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ήταν το "Voodoo Child (Slight Return)", ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του συγκροτήματος.
Το "Little Miss Strange" είναι σύνθεση του Νόελ Ρέντινγκ, στην οποία εκτός του μπάσου ανέλαβε τα φωνητικά και έπαιξε ακουστική κιθάρα. Ακολουθεί το "Long Hot Summer Night", ένα μέσου ρυθμού R&B κομμάτι με τον Αλ Κούπερ να παίζει πιάνο.
Το "Come On (Let the Good Times Roll)" είναι μία διασκευή στο τραγούδι του Ερλ Κινγκ από το 1960 την οποία ο Χέντριξ έπαιζε στις συναυλίες με τα πρώτα του συγκροτήματα. Ο Χέντριξ ακολουθεί τα ρυθμικά μέρη της κιθάρας του Κινγκ, αλλά παίζει το κομμάτι σε ταχύτερο ρυθμό δίνοντας του περισσότερα ροκ στοιχεία. Αυτό ήταν το τελευταίο κομμάτι που ηχογραφήθηκε για το "Electric Ladyland".
Το "Gypsy Eyes" είναι φόρος τιμής σε τραγούδια των σκλάβων που τραγουδούσαν στις φυτείες και είναι αφιερωμένο στην μητέρα του Χέντριξ, Λουσίλ. Ο στίχος "Two strange men fightin' to the death over me today" αποτελεί αναφορά στο γεγονός ότι δύο άνδρες διεκδίκησαν τον τίτλο του πατέρα του Χέντριξ με σκοπό να κερδίσουν από την επιτυχία του, αν και κανείς από τους δύο δεν ήταν ο πραγματικός του πατέρας.
Το "Burning of the Midnight Lamp" είναι ένα κομμάτι του οποίου τους στίχους έγραψε ο κιθαρίστας σε μία πτήση από τη Νέα Υόρκη στο Λος Άντζελες το 1967 και εκφράζουν την σύγχυση στην οποία βρισκόταν εκείνη την περίοδο. Αυτό είναι το πρώτο τραγούδι στην ιστορία της ροκ μουσικής στο οποίο χρησιμοποιήθηκε πετάλι wah-wah, ενώ συμμετείχαν οι The Sweet Inspirations, οι οποίες έκαναν δεύτερα φωνητικά για την Αρίθα Φράνκλιν.
Στο "Rainy Day, Dream Away" και το "Still Raining, Still Dreaming" συμμετείχαν ο Μάικ Φίνινγκαν στα πλήκτρα, ο Μπάντι Μάιλς στα τύμπανα, ο Λάρι Φόσετ στην κόνγκα και ο Φρέντι Σμιθ στο σαξόφωνο. Ο Χέντριξ έγραψε τους στίχους των κομματιών στην λιμουζίνα του, όταν αναβλήθηκαν τρεις συναυλίες του συγκροτήματος λόγω βροχής.
Στο "House Burning Down", ο Χέντριξ προσπάθησε να κάνει την κιθάρα να ακούγεται σαν να καίγεται, ενώ οι στίχοι του αναφέρονται στα πολιτικά δικαιώματα των έγχρωμων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τέλος, το "All Along the Watchtower" είναι διασκευή στο τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν από το 1967, με τον Χέντριξ να παίζει και το μπάσο, ενώ συμμετέχουν ο Ντέιβ Μέισον των Traffic με δωδεκάχορδη ακουστική κιθάρα και ο Μπράιαν Τζόουνς των Rolling Stones στα κρουστά. Η αρχική ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1968, με τον Χέντριξ να επανηχογραφεί διάφορα μέρη το καλοκαίρι του ίδιου έτους.
Βραβεία
Axis: Bold as Love (άλμπουμ)
Τα μέλη των Experience
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Electric Ladyland" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 1968
Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας
μικρογραφία|[[italy|🇮🇹 Τορίνο (2010)]] μικρογραφία|[[belgium|🇧🇪 Αμβέρσα (2011)]] μικρογραφία|[[portugal|🇵🇹 Μπράγκα (2012)]] μικρογραφία|[[slovenia|🇸🇮 Μάριμπορ (2013)]] μικρογραφία|[[greece|🇬🇷 Θεσσαλονίκη (2014)]] μικρογραφία|[[romania|🇷🇴Κλουζ-Ναπόκα (2015)]] μικρογραφία|[[azerbaijan|🇦🇿 Γκαντζά (2016)]] Η Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας (ΕΠΝ) είναι ο τίτλος που απονέμεται σε μια Ευρωπαϊκή πόλη για 1 έτος, κατά την οποία δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσουν, μέσα από ένα πολύπλευρο πρόγραμμα, τη πολιτιστική, κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή και ανάπτυξη που σχετίζεται με την νεολαία. Ο τίτλος είναι μια πρωτοβουλία του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Νεολαίας, και η πρώτη πρωτεύουσα επιλέχθηκε το 2009. Από το 2014, το Κογκρέσο των Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι επίσημος χορηγός εταίρος του τίτλου της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας. Η τρέχουσα πρωτεύουσα για το 2018 είναι το Κασκάις, μια πόλη στη Πορτογαλία.
Στόχος
Η Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας αποσκοπεί στην προώθηση της διευρωπαϊκής συνεργασίας μεταξύ των νέων. Από τις πιο σημαντικές πτυχές του ιδρύματος είναι η βελτίωση της καθημερινής ζωής των νέων στην πόλη που έχει επιλεχθεί ως πρωτεύουσα νεολαίας, όχι μόνο για τη διάρκεια των εορτασμών, αλλά σε μακροπρόθεσμη βάση. Επιπλέον, η συμμετοχή των νέων στο σχεδιασμό και την υλοποίηση των σχεδίων για κάθε κεφάλαιο της νεολαίας ενθαρρύνεται από την Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας. Η διασφάλιση ότι οι νέοι είναι ενημερωμένοι και συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνία, καθώς και ότι τους δίνεται η ευκαιρία για ένα καλύτερο μέλλον αποτελεί επίσης προτεραιότητα για την πρωτοβουλία της ΕΠΝ. Ο τουρισμός και η αύξηση του διεθνούς κύρους είναι μερικά από τα πρόσθετα οφέλη για τη πόλη που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Μανουήλ Γ΄ Μέγας Κομνηνός
Ο Μανουήλ Γ' Μέγας Κομνηνός (16 Δεκεμβρίου 1364 - 5 Μαρτίου 1417) ήταν αυτοκράτορας της Τραπεζούντας από το 1390 έως το θάνατό του το 1417. Ήταν γιος του προκατόχου του, αυτοκράτορα Αλέξιου Γ' και της Θεοδώρας Καντακουζηνής.
Οι σχέσεις της Τραπεζούντας και της αποδυναμωμένης από εμφύλιο σπαραγμό Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είχαν πάψει πια να προκαλούν διαμάχες. Ο Μανουήλ ορίστηκε διάδοχος του θρόνου από τον πατέρα του, το 1377, μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Βασίλειου. Τον ίδιο χρόνο παντρεύτηκε την κόρη του βασιλιά της Γεωργίας, Δαυίδ Θ', Ευδοκία (χήρα του ετεροθαλούς αδελφού του Ανδρόνικου). Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Άννα Φιλανθρωπηνή, την παντρεύτηκε το 1395, ήταν απόγονος της βυζαντινής οικογένειας των Δουκάδων.
Μόλις ανέλαβε τον θρόνο, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Μογγόλος κατακτητής Ταμερλάνος είχε μόλις κατακτήσει τη Γεωργία. Ο Μανουήλ έκλεισε ειρήνη με τον Ταμερλάνο και έγινε φόρου υποτελής του. Το 1402 ο Ταμερλάνος συνέτριψε στη Μάχη της Άγκυρας τις Οθωμανικές δυνάμεις του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α', ήττα που καθυστέρησε για αρκετές δεκαετίες την οθωμανική επέκταση.
Το προνόμια των Βενετών ανανεώθηκαν το 1396. Οι Βενετοί έμποροι είχαν πια δικαίωμα να συναλλάσσονται απεριόριστα σε όλη την Αυτοκρατορία και να δένουν τα πλοία τους σε όλα τα λιμάνια της. Τα προνόμια αυτά παραχωρήθηκαν, γιατί οι ανταγωνιστές τους Γενουάτες έκαναν οικονομικό πόλεμο στην Τραπεζούντα, έχοντας διακόψει κάθε συναλλαγή μαζί της.
Ο Μανουήλ, όπως και ο πατέρας του, έκανε δωρεές σε θρησκευτικά ιδρύματα και μοναστήρια και ιδιαίτερα στη Μονή Σουμελά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την (Γκουλχάν) Ευδοκία των Βαγρατιδών, κόρη του Δαβίδ Θ΄ της Γεωργίας και είχε τέκνο:
Νομίσματα
Έκοψε αργυρά άσπρα, χάλκινα 14-15 χιλ. Στη μία ο Μανουήλ Γ' έφιππος ή όρθιος με σκήπτρο και σφαίρα. Επιγραφή ΜΑΝΟΥ. Μ. Κ. Στην άλλη ο άγ. Ευγένιος Ο Α. ΕVΓΕΝ. ή σταυρός με τα γράμματα Ο Ε Γ Ν στα τέσσερα περιθώρια ή δικέφαλος αετός.
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Τραπεζούντας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Μάχη του Έβρου
Η Μάχη του Έβρου (Μαρίτσα) ποταμού ή Μάχη του Ορμενίου (Маричка битка, бој код Черномена, Битката при Марица, битката при Черномен, İkinci Meriç Muharebesi στα τούρκικα Δεύτερη Μάχη του Έβρου, Çirmen Muharebesi στα τούρκικα Μάχη του Τσιρμέν) έλαβε χώρα στον Ποταμό Έβρο, κοντά στο χωριό του Τσερνομιάνο ή Τζερμιάνο (σημερινό Ορμένιο της Ελλάδας) στις 26 Σεπτεμβρίου του 1371, μεταξύ των δυνάμεων των Οθωμανών διοικητών Λαλά Σαχίν Πασά και Γαζή Αχμέτ Εβρενός και των Σέρβων διοικητών, Βασιλέα Βουκάσιν Μρνιάβτσεβιτς και του αδελφού του, Δεσπότη Γιόβαν Ούγκλιεσα Μρνιάβτσεβιτς  , οι οποίοι επιθυμούσαν να πάρουν εκδίκηση για την ήττα στην Πρώτη Μάχη του Έβρου (1364).
Πλαίσιο
Πριν τη Μάχη του Έβρου, ο Βουκάσιν είχε την πρόθεση της ανακατάληψης της Σκόδρας για λογαριασμό της Σερβικής Αυτοκρατορίας. Ο σερβικός στρατός, υπό την ηγεσία του Βασιλέα Βουκάσιν και του γιου του, πρίγκιπα Μάρκο Μρνιάβτσεβιτς, κατέφθασε στη Σκόδρα τον Ιούνιο του 1371, ωστόσο όταν πληροφορήθηκαν την συγκέντρωση πολυάριθμου οθωμανικού στρατού, ο οποίος ερχόταν από τα ανατολικά, αποφάσισαν να κατευθυνθούν προς το μέρος του ώστε να προετοιμαστούν για τη Μάχη του Έβρου.
Μάχη
Ο στρατός των Σέρβων αριθμούσε συνολικά 20.000 –70.000    άνδρες. Αρκετές είναι οι πηγές που φαίνεται να συμφωνούν σε αυτόν τον υψηλό αριθμό. Ο Δεσπότης Ούγκλιεσα επιθυμούσε να πραγματοποιήσει αιφνιδιαστική επίθεση στους Οθωμανούς στην τότε πρωτεύουσά τους, Αδριανούπολη, ενώ ο Μουράτ Α΄ βρισκόταν στη Μικρά Ασία. Ο στρατός των Οθωμανών ήταν κατά πολύ υποδεέστερος αριθμητικά. Ο Βυζαντινός λόγιος Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, καθώς και άλλες πηγές , αναφέρουν αριθμό 800 ανδρών, ωστόσο λόγω καλύτερης τακτικής, μέσω νυχτερινής αιφνιδιαστικής επίθεσης στο στρατόπεδό τους, ο Σαχίν Πασά νίκησε τον στρατό των Σέρβων πιάνοντάς τον κοιμώμενο, σκοτώνοντας τον Βασιλέα Βουκάσιν και τον Δεσπότη Ούγκλιεσα. Εκατοντάδες ήταν οι Σέρβοι που σκοτώθηκαν, ενώ εκατοντάδες ήταν αυτοί που πνίγηκαν στον ποταμό Έβρο κατά τη διάρκεια της φυγής τους. Μετά τη μάχη, αναφέρεται ότι ο ποταμός Έβρος έρεε κόκκινος από το αίμα των νεκρών.
Συνέπειες
Η μάχη του Έβρου ήταν μία από τις πολλές στην ιστορία των σερβοτουρκικών πολέμων με το πέρας της οποίας η Μακεδονία, καθώς και άλλα τμήματα του ελλαδικού χώρου περιήλθαν υπό τον έλεγχο των Οθωμανών. Ήταν μέρος της εκστρατείας των Οθωμανών για την κατάληψη των Βαλκανίων, ενώ είχε προηγηθεί η κατάληψη της Σωζόπολης από τους ίδιους. Μετά τη μάχη έλαβε χώρα η κατάληψη της Δράμας, της Καβάλας και των Σερρών της σημερινής Ελλάδας. Ακολούθησε η μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες του Μεσαίωνα Κατηγορία:Σερβική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορία του Έβρου
Εθνική Βραζιλίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Βραζιλίας αντιπροσωπεύει τη Βραζιλία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Βραζιλιάνικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Confederaçao Brasileira de Basketball).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Σημαντικότερες στιγμές στην πορεία της ομάδας ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Αυστραλία το 1994, καθώς και δύο μεταλλίων σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
name="archive"/>
μικρογραφία|280px|Στιγμιότυπο από το Μεγάλο Τελικό των Παναμερικανικών Αγώνων του 2007 στο Ρίο, όπου η Εθνική Βραζιλίας αναμετρήθηκε με εκείνη των Η.Π.Α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βραζιλια Γυναικων