cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έννο Α΄ της Ανατολικής Φρισίας
Βιογραφία
Ήταν μόλις 30 ετών, όταν απεβίωσε. Η μητέρα του Τέντα έφτιαξε μία αναμνηστική ασπίδα προς τιμήν του, η οποία εξακολουθεί να εκτίθεται στη Μεγάλη Εκκλησία -σήμερα Βιβλιοθήκη Γιοχάνες-α-Λάσκο- στο Έμντεν, σε έναν τοίχο κοντά στην κρύπτη των κυρίων της Ανατολικής Φρισίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα
Κάστρο του Μπρισάκ
Το Κάστρο του Μπρισάκ (γαλλικά: Château de Brissac) βρίσκεται στην περιοχή Μπρισάκ-Κενσέ στην πόλη Μπρισάκ Λουάρ Ωμπάνς τού νομού του Μαιν-ε-Λουάρ, νοτιο-ανατολικά του Ανζέρ. Η ιδιοκτησία ανήκει στην οικογένεια Κοσέ-Μπρισάκ, της οποίας ο αρχηγός φέρει τον τίτλο του δούκα του Μπρισάκ. Το κάστρο ανήκει στα ιστορικά Μνημεία του Υπουργείου Πολιτισμού της Γαλλίας.
Ιστορία
Το κάστρο χτίστηκε αρχικά ως φρούριο από τους κόμητες τού Ανζού τον 11ο αι. Έπειτα από τη νίκη επί των Άγγλων από τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας, ο βασιλιάς έδωσε την ιδιοκτησία στον ιππότη Γουλιέλμο ντε Ρος, σενεσάλη των περιοχών Ανζού, Μαιν και Τουραίν. Τον 15ο αι το οικοδόμημα ξανακτίστηκε από τον Πιερ ντε Μπρεζέ, έναν πλούσιο υπουργό τού Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας. Κατά τη βασιλεία τού Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας (1515-47) η ιδιοκτησία αποκτήθηκε από τον Ρενέ ντε Κροσέ, που ο βασιλιάς τον ονόμασε κυβερνήτη τού Ανζού και τού Μαιν.
Κατά τους Θρησκευτικούς Πολέμους στη Γαλλία το κάστρο έγινε ιδιοκτησία το 1689 τού ηγέτη των Προτεσταντών Ερρίκου της Ναβάρρας. Έχοντας σοβαρές ζημίες, το φρούριο επρόκειτο να κατεδαφιστεί. Ωστόσο ο Κάρολος Β΄ ντε Κροσέ πήρε το μέρος του Ερρίκου, που σύντομα στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας ως Ερρίκος Δ΄ των Βουρβόνων. Εκείνος τον αντάμειψε δίνοντάς του την ιδιοκτησία, τον τίτλο του δούκα του Μπρισάκ και χρήματα για να ξανακτίσει το κάστρο το 1611.
Η κατασκευή του το κατέστησε το υψηλότερο κάστρο της Γαλλίας. Η πρόσοψή του αντανακλά τις επιρροές της Μπαρόκ αρχιτεκτονικής τού 17ου αι. Μέσω γάμων, η οικογένεια Κοσέ-Μπρισάκ απέκτησε επίσης το κάστρο Μοντρέιγ-Μπελαί, το οποίο αργότερα πώλησε.
Το 1620 ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας και η μητέρα του Μαρία των Μεδίκων συναντήθηκαν για να συζητήσουν τις διαφορές τους στο "ουδέτερο" έδαφος τού κάστρου τού Μπρισάκ. Επιτεύχθηκε ανακωχή μεταξύ τους, αλλά δεν κράτησε πολύ και η βασιλομήτωρ τελικά εξορίστηκε.
Οι απόγονοι τού 1ου δούκα τού Μπρισάκ διατήρησαν το κάστρο ως το 1792, όταν η ιδιοκτησία λεηλατήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Έμενε στα αζήτητα ως το 1844, όταν ένα πρόγραμμα ανακαίνισης ξεκίνησε και συνεχίστηκε από τους επόμενους δούκες τού Μπρισάκ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κάστρα του Λίγηρα
Γενικό Επιτελείο Στρατού (Ελλάδα)
Το Γενικό Επιτελείο Στρατού (Γ.Ε.Σ.) είναι το αρμόδιο επιτελείο για τη διοίκηση του Στρατού Ξηράς. Ιεραρχικά υπάγεται στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (Γ.Ε.ΕΘ.Α.).
Ιστορία
Αν και οι πρώτες τακτικές μονάδες στρατού συγκροτήθηκαν ήδη από το 1821-1822, με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης, η πρώτη υποτυπώδης οργάνωση γενικού επιτελείου, με το Σώμα Γενικών Επιτελών, έλαβε χώρα το 1833, μετά την ίδρυση του ανεξάρτητου Βασιλείου της Ελλάδας.
Η πρώτη προσπάθεια για τη δημιουργία μιας μόνιμης επιτελικής υπηρεσίας έγινε το 1877, όταν συστάθηκε για πρώτη φορά το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Το πείραμα ήταν βραχύβιο, καθώς το Σώμα Γενικών Επιτελών καταργήθηκε το 1880 και αντικαταστάθηκε από μια απλή υπηρεσία επιτελικού γραφείου στο Υπουργείο Στρατιωτικών Υποθέσεων.
Το σύγχρονο Γενικό Επιτελείο Στρατού έχει καταβολές από το 1900, όταν ιδρύθηκε η Γενική Διοίκηση Στρατού ως επιτελείο για το Γενικό Διοικητή του Στρατού, Διάδοχο Κωνσταντίνο. Το 1904, δημιουργήθηκε το Γενικό Επιτελείο της Γενικής Διοίκησης Στρατού, με σημαντικά ενισχυμένη εξουσία στην οργάνωση, την κατάρτιση και τον εξοπλισμό του στρατού. Οι αξιωματικοί του Γενικού Επιτελείου του Σώματος επίσης ανασυστάθηκαν, ενώ ο ρόλος του Υπουργείου μειώθηκε.
Το 1909, μετά το κίνημα στο Γουδί, οι αλλαγές αυτές αντιστράφηκαν και πάλι με την ανάκτηση της προνομιακής θέσης των αξιωματικών του επιτελείου γύρω από τον Κωνσταντίνο. Αντί αυτού, ιδρύθηκε η Υπηρεσία Επιτελείου Στρατού, η οποία διατήρησε την ονομασία της μέχρι το 1923, όταν τελικά μετονομάστηκε σε Γενικό Επιτελείο Στρατού. Από τον Νοέμβριο 1917 έως και τον Νοέμβριο 1920, επικεφαλής της υπηρεσίας ήταν Γάλλοι αξιωματικοί με Έλληνες αναπληρωτές.
Το 1936, το Γενικό Επιτελείο Στρατού αναδιοργανώθηκε. Το 1940–1941, κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και την επακόλουθη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, το Γενικό Επιτελείο Στρατού υπηρέτησε ως πυρήνας των Γενικών Αρχηγείων υπό τον πρώην Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Αντιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου. Μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα, οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ανασυστάθηκαν στη Μέση Ανατολή από την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση, μαζί με ένα υποτυπώδες Γενικό Επιτελείο Στρατού.
Τον Δεκέμβριο του 1945, μετά την απελευθέρωση, και πάλι το 1948 και το 1950, όταν ιδρύθηκε το ενοποιημένο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το Γενικό Επιτελείο Στρατού αναδιοργανώθηκε. Στις 18 Δεκεμβρίου 1968, η τότε στρατιωτική χούντα που βρισκόταν στην εξουσία αναδιοργάνωσε τη διοίκηση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων υπό μία ενιαία Έδρα Ενόπλων Δυνάμεων. Το Γενικό Επιτελείο Στρατού μετονομάστηκε σε Αρχηγείο Στρατού και η δομή αυτή διατηρήθηκε μέχρι την 1η Αυγούστου 1977, όταν αποκαταστάθηκε η προηγούμενη δομή.
Οργάνωση
Το Γενικό Επιτελείο Στρατού αποτελείται από το Διοικητή (Αρχηγό), το Επιτελείο, το Ειδικό Επιτελείο (που περιλαμβάνει τις διευθύνσεις των όπλων και των σωμάτων), τις Ειδικές Διευθύνσεις και το Τάγμα Γενικού Επιτελείου Στρατού, το οποίο περιλαμβάνει κληρωτούς στρατιώτες που υπηρετούν τη θητεία τους. Το προσωπικό περιλαμβάνει μια σειρά από διευθύνσεις, οι οποίες ομαδοποιούνται σε τέσσερις κύριους κλάδους.
Μαζί με τα διάφορα όπλα μάχης και τις διευθύνσεις σωμάτων υποστήριξης μάχης, ομαδοποιούνται υπό τους Υπαρχηγούς. Ο Α΄ Υπαρχηγός ηγείται των Α΄ και Δ΄ Κλάδων μαζί με τα κύρια όπλα μάχης (πεζικό, τεθωρακισμένα, πυροβολικό, ειδικές δυνάμεις, κ.λπ.), ενώ ο Β΄ Υπαρχηγός είναι επικεφαλής των Β΄ και Γ΄ κλάδων των σωμάτων υποστήριξης μάχης (μεταφορών, υγειονομικού, εφοδιασμού και μεταφορών, κλπ). Επιπλέον, η Γενική Επιθεώρηση Στρατού, της οποίας προΐσταται ο Γενικός Επιθεωρητής Στρατού (ΓΕΠΣ), αποτελεί αυτοτελές τμήμα.
Διάρθρωση
Η διάρθρωση του Γενικού Επιτελείου Στρατού είναι η εξής:
Ο Λουθηρανικός Ύμνος (βιβλίο)
Ο Λουθηρανικός Ύμνος (The Lutheran Hymnal / TLH) είναι ένας από τους επίσημους ύμνους της Λουθηρανικής Εκκλησίας - Σύνοδος του Μιζούρι (LCMS). Εκδόθηκε το 1941 από τον εκδοτικό οίκο Concordia στο Σαιντ Λούις του Μιζούρι, ήταν ο δεύτερος επίσημος αγγλικός ύμνος της Λουθηρανικής Εκκλησίας, που διαδέχθηκε τον Ευαγγελικό Λουθηρανικό Ύμνο (Evangelical Lutheran Hymn-Book) του 1912. Η ανάπτυξη του Λουθηρανικού Ύμνου ξεκίνησε το 1929 ως συνεργατική προσπάθεια των εκκλησιών του Ευαγγελικού Λουθηρανικού Συνοδικού Συνεδρίου της Βόρειας Αμερικής και έγινε ο κοινός ύμνος τόσο για την Λουθηρανική Εκκλησία όσο και για την Ευαγγελική Λουθηρανική Σύνοδος του Ουισκόνσιν (Wisconsin Evangelical Lutheran Synod / WELS). Περιέχοντας 668 χορωδίες, ύμνους, κάλαντα και τραγούδια, συν τη λειτουργία για την Κοινή Υπηρεσία, συλλογές και προσευχές, τους ψαλμούς και διάφορους πίνακες, το "Ο Λουθηρανικός Ύμνος" έγινε ένας εξαιρετικά δημοφιλής και αγαπημένος πόρος λατρείας στην λουθηρανική εκκλησία της Βόρειας Αμερικής. Οι προσπάθειες να το αντικαταστήσουν τα τελευταία χρόνια συχνά αντιμετώπισαν έντονη αντίσταση.
Γενικό Επιτελείο Στρατού (Ελλάδα)
Ιεραρχία
Η σημερινή ιεραρχία του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου, μετά το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) της 9ης Μαρτίου 2020, αποτελείται από τους κάτωθι Αντιστρατήγους:
Ο Λουθηρανικός Ύμνος (βιβλίο)
1965
Η πρώτη απόπειρα αντικατάστασης του Λουθηρανικού Ύμνου ξεκίνησε το 1965, όταν η Λουθηρανική Εκκλησία-Σύνοδος του Μιζούρι άρχισε να εργάζεται πάνω στο Λουθηρανικό Βιβλίο Λατρείας και κάλεσε και άλλες Λουθηρανές ομολογίες στη Βόρεια Αμερική να συμμετάσχουν στη δημιουργία του. Ως αποτέλεσμα διαφωνίας και συμβιβασμού με τις άλλες εκκλησίες που εμπλέκονται στην παραγωγή του Λουθηρανικού Βιβλίου Λατρείας, η η Λουθηρανική Εκκλησία-Σύνοδος του Μιζούρι αντιτάχθηκε σε μέρος του περιεχομένου του και το Λουθηρανικό Βιβλίο Λατρείας δημοσιεύθηκε το 1978 χωρίς την έγκριση του ίδιου του εκκλησιαστικού σώματος που ξεκίνησε την παραγωγή του.
Γενικό Επιτελείο Στρατού (Ελλάδα)
Διατελέσαντες Αρχηγοί ΓΕΣ
Το Πυροβολικό είναι το όπλο που έχει αναδείξει τους περισσότερους Αρχηγούς του Επιτελείου. Από το 1901, Αρχηγοί ΓΕΣ έχουν διατελέσει οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Ο Λουθηρανικός Ύμνος (βιβλίο)
1982
Μια αναθεώρηση του Λουθηρανικού Βιβίου Λατρείας απο την Λουθηρανική Εκκλησία-Σύνοδος του Μιζούρι δημοσιεύθηκε το 1982 με τον τίτλο Λουθηρανική Λατρεία (Lutheran Worship). Η Λουθηρανική Λατρεία (LW) προοριζόταν να αντικαταστήσει τον Λουθηρανικό Ύμνο ως επίσημο ύμνο της Λουθηρανικής Εκκλησίας - Σύνοδος του Μιζούρι. Ωστόσο, πολλές εκκλησίες δεν ήταν ακόμη ικανοποιημένες με το τελικό αποτέλεσμα, οδηγώντας τους στο να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν το Λουθηρανικό Ύμνο. Σύμφωνα με μια έρευνα του 1999 από την Επιτροπή Λατρείας της Λουθηρανικής Εκκλησίας-Σύνοδος του Μιζούρι, περίπου το 36% των εκκλησιών της συνόδου εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν το Λουθηρανικό Ύμνο ως τον κύριο ύμνο τους, και ακόμη περισσότερες συνέχιζαν να το χρησιμοποιούν σε συνδυασμό με το Λουθηρανική Λατρεία και / ή άλλα υμνικά και συμπληρωματικά βιβλία.
2006
Ένας ακόμη νεότερος ύμνος, το Λουθηρανικό Βιβλίο Υπηρεσίας (2006), έχει αποκαταστήσει πολλά από τα χαρακτηριστικά του πρώην ύμνου με την ελπίδα ότι μπορεί να επιτευχθεί ευρύτερη χρήση. Στην Ευαγγελική Λουθηρανική Σύνοδο του Ουισκόνσιν, το βιβλίο "Ο Λουθηρανικός Ύμνος" αντικαταστάθηκε αποτελεσματικά το 1993 από το Χριστιανική Λατρεία: Ένας Λουθηρανικός Ύμνος και λίγες εκκλησίες συνεχίζουν να το χρησιμοποιούν σε τακτική βάση.
Χαρακτηριστικά
Ο Λουθηρανικός Ύμνος αναφέρεται συχνά από πολλούς ως «Κόκκινος Ύμνος», σε αντίθεση με το "Λουθηρανική Λατρεία", που αποκαλείτε ως «Μπλε Ύμνος». Ωστόσο, η ονομασία Κόκκινος Ύμνος είναι κάπως παραπλανητική. Οι αρχικές εκδόσεις του βιβλίου ήταν στην πραγματικότητα δεμένες με μπλε χρώμα, και ο ύμνος ήταν ταυτόχρονα διαθέσιμος τόσο σε κόκκινες όσο και σε μπλε εκδόσεις εξωφύλλου για μεγάλο μέρος της ιστορίας του. Αν και η κόκκινη έκδοση του εξωφύλλου είναι πλέον πιο κοινή, οι θήκες πολλών εκκλησιών είναι γεμάτες με μπλε καλυμμένα αντίγραφα του "κόκκινου" ύμνου. Γενικά, τα μέλη αυτών των εκκλησιών αναφέρονται στο Λουθηρανικό Ύμνο απλά ως «ο παλιός ύμνος». Η ευρεία χρήση του Λουθηρανικού Βιβλίου Υπηρεσίας έχει ξεκινήσει τη διαδικασία επίλυσης της υμνολογικής διαμάχης της Λουθηρανικής Εκκλησίας - Σύνοδος του Μιζούρι, καθώς οι αρχικές κριτικές ήταν γενικά αρκετά ευνοϊκές.
Ο Εκδοτικός Οίκος Concordia ανακοίνωσε ότι όλα τα συμπληρωματικά υλικά που σχετίζονται με τον Λουθηρανικό Ύμνο, συμπεριλαμβανομένων των εξειδικευμένων εκδόσεων και της ημερήσιας διάταξης, θα εξαντληθούν όταν εξαντληθούν οι τρέχουσες προμήθειες, αλλά σχεδιάζει να συνεχίσει να παράγει την έκδοση για το άμεσο μέλλον. Το "Ο Λουθηρανικός Ύμνος" παραμένει ένας επίσημα επικυρωμένος ύμνος της Συνόδου και είναι απίθανο η Σύνοδος να το εγκαταλείψει επισήμως απο επίσημό της ύμνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα Κατηγορία:Λουθηρανισμός Κατηγορία:Εκκλησιαστική υμνολογία
Δεκέμβριος
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος| Δεκέμβριος
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31
Ποινική Δικονομία
Η Ποινική Δικονομία αποτελεί το σύνολο των κανόνων του δικαίου που καθορίζουν αφενός την αρμοδιότητα των οργάνων (Υπηρεσιών και Δικαστηρίων) της Πολιτείας και αφετέρου την διαδικασία δράσης των οργάνων αυτών προκειμένου να βεβαιώσουν ενοχή του κατηγορουμένου ώστε να επιβάλουν σ΄ αυτόν την από το ουσιαστικό Ποινικό Δίκαιο προβλεπόμενη ποινική κύρωση. Είναι το δίκαιο της ποινικής διαδικασίας και διακρίνεται από το ουσιαστικό Ποινικό Δίκαιο, το οποίο προβλέπει μόνο ποιες πράξεις είναι αξιόποινες. Συνεπώς οι κανόνες του Ουσιαστικού Ποινικού Δικαίου καθίστανται ενεργοί δια των κανόνων της Ποινικής Δικονομίας. Η Ποινική Δικονομία, που αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της Δικονομίας περιέχει τους κανόνες για την άσκηση της ποινικής δίωξης, για την ποινική προδικασία, για την αρμοδιότητα των ποινικών δικαστηρίων και τη διαδικασία στο ακροατήριο και για την άσκηση ενδίκων μέσων (έφεσης, αναίρεσης κλπ.) κατά των αποφάσεων των δικαστηρίων.
Δεκέμβριος
Ο Δεκέμβριος ή Δεκέμβρης είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του έτους ανήκει στην εποχή του χειμώνα κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και είναι ένας από τους 7 μήνες με διάρκεια 31 ημερών. Στα Λατινικά, decem σημαίνει δέκα, αφού ο Δεκέμβρης ήταν ο 10ος μήνας σύμφωνα με το Ρωμαϊκό ημερολόγιο. Με την άφιξη του Δεκεμβρίου το κρύο αρχίζει να είναι αρκετά τσουχτερό ενώ στις 21 Δεκεμβρίου μπαίνει επισήμως ο Χειμώνας και ξεκινούν οι χιονοπτώσεις. Γι’ αυτό, άλλωστε ο Δεκέμβριος λέγεται και «Άσπρος μήνας», «Ασπρομηνάς» αλλά και «χιονιάς».
Ποινική Δικονομία
Κύρια πηγή του Ποινικού Δικονομικού Δικαίου είναι ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας (Ν. 1493/17-8-1950) που τέθηκε σε εφαρμογή την 1 Ιανουαρίου 1951 όπως ισχύει σήμερα μετά τις αλλεπάλληλες τροποποιήσεις του.
Αρχές
Βασικές αρχές της Ποινικής Δικονομίας είναι οι ακόλουθες:
Δεκέμβριος
Τα λουλούδια του Δεκεμβρίου είναι ο νάρκισσος και ο ελαιόπρινος. Οι ζωδιακές πέτρες του είναι τουρκουάζ, λάπις λάζουλι, ζιρκόνιο και τανζανίτης. Ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας με τις λιγότερες ώρες φωτός στο βόρειο ημισφαίριο και τις περισσότερες ώρες φωτός στο νότιο ημισφαίριο. Ο Δεκέμβρης πάντα ξεκινά την ίδια μέρα της εβδομάδας με τον Σεπτέμβριο.
Ποινική Δικονομία
Ιστορία
Η (Ελληνική) Ποινική Δικονομία όπως και η Πολιτική Δικονομία ξεκίνησε επί αντιβασιλείας του Όθωνα, ως έργο του Γεωργίου Μάουρερ και συντάχθηκε με πρότυπο τον γαλλικό Κώδικα Ποινικής Δικονομίας του 1811 αλλά με πολύ σημαντικές για την εποχή του καινοτομίες. Πρωτοεκδόθηκε στο Ναύπλιο στις 10/22 Μαρτίου 1834 και τέθηκε σε ενέργεια στις 25 Ιανουαρίου 1835 δια Βασιλικού Διατάγματος που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 16/1834) στην ελληνική και γερμανική γλώσσα.
Δεκέμβριος
Εορτές και Λαογραφία
thumb|225px|right|Ο ναός του αγίου Διονυσίου στη Ζάκυνθο. thumb|225px|right|Η Αγία Βαρβάρα. thumb|left|220px|Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.
Στο καλαντάρι του λαού μας ο Δεκέμβριος θεωρείται ιδιαίτερα «γιορτινός» λόγω των πολλών θρησκευτικών εορτών του όπως του Αγίου Διονυσίου στις 17 του μήνα. Ο Δεκέμβρης ονομάζεται, μεταξύ άλλων, και «κυρ Λευτέρης» από την γιορτή του αγίου Ελευθερίου στις 15 του μήνα που χαρίζει «καλή λευτεριά» στις έγκυες γυναίκες. Στης αγίας Άννας, στις 9 του μήνα, «η μέρα παίρνει ανάσα», ενώ στις 12, στην εορτή του αγίου Σπυρίδωνα «η μέρα παίρνει ένα σπυρί», αρχίζει δηλαδή να μεγαλώνει.
Ποινική Δικονομία
Ιστορία
Η Ποινική Δικονομία του Μάουρερ ίσχυσε ως το 1951, οπότε και τέθηκε σε ισχύ ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας. Ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας βασίστηκε στο Σχέδιο Κώδικα Ποινικής Δικονομίας που είχε καταρτιστεί από νομομαθείς το 1934. Έκτοτε έχει υποστεί και υφίσταται διαρκώς πολλές τροποποιήσεις, με αποτέλεσμα άλλοτε να εκσυγχρονίζεται αλλά άλλοτε να διασπάται η ενότητα και η συστηματικότητά του.
Δεκέμβριος
Εορτές και Λαογραφία
Στις αρχές, όμως, του μήνα έχουμε τα «Νικολοβάρβαρα» οπότε «κάνει νερά και χιόνια» όπως λέει ο λαός μας, ενώ οι ναυτικοί συμπληρώνουν: «Τ’ αϊ-Νικολοβάρβαρα, κατεβασιές και χιόνια, μπουράσκας και τελώνια». Για τον χειμώνα γίνεται και η εξής αναφορά: «Αν τ’ Αγιού Φιλίππου λείπω, τ’ Άγια των Αγιών δε λείπω, κι αν λείπω τ’ Άγια των Αγιών τ’ Αϊνικολοβάρβαρα είμαι εδώ». Άλλες παρόμοιες παροιμίες αναφέρουν επίσης ότι «Η αγία Βαρβάρα βαρβαρώνει (το κρύο), ο αϊ-Σάββας σαβανώνει κι ο αϊ-Νικόλας παραχώνει».
Ποινική Δικονομία
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο Κατηγορία:Δικονομικό Δίκαιο
Δεκέμβριος
Εορτές και Λαογραφία
Στις 4 Δεκεμβρίου τιμάται επίσης και η μνήμη του αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού (674-749) που χαρακτηρίζεται ως «οικουμενικός διδάσκαλος» και με γνώσεις τόσες «ώστε με τίποτα δεν θα μπορούσε να καταταγεί δεύτερος όσων είναι ονομαστοί». Ο δε Νικόλαος Γ. Πολίτης μας λέει ότι:
Χριστούγεννα και Ρώμη
225px|thumb|Λιτανεία στις κατακόμβες του [[Πάπας Κάλλιστος Α΄|Αγίου Καλλίστου στη Ρώμη.]] thumb|left|220px|Η Γέννηση του Ιησού σε πίνακα του [[Δομήνικος Θεοτοκόπουλος|Δομήνικου Θεοτοκόπουλου]] thumb|left|[[Ρωμύλος και Ρέμος.]]
Ο Δεκέμβριος, πάντως, όπως κι αν το δει κάποιος, είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με τον εορτασμό των Χριστουγέννων στις 25 του μήνα. Ο κύριος, μάλιστα, λόγος που έκανε την Εκκλησία να προσδιορίσει τον εορτασμό των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είναι η προσπάθεια των Πατέρων, όπως αναφέρει ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ «να μετατραπούν βαθμιαίως αι εορταί των εθνικών εις Χριστιανικάς», αφού η 25η Δεκεμβρίου ήταν για τη Ρώμη η κεντρική εορτή των Σατουρναλίων και της γέννησης του «αήττητου ηλίου», η γνωστή ως Dies Natalis Invicti Solis. Παράλληλα οι αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν τα Κρόνια (αφιερωμένα στον Κρόνο) και τα Διονύσια, καθώς επίσης και τα θεοφάνια ή επιφάνεια του ηλιακού θεού Φοίβου-Απόλλωνα.
Τα Σατουρνάλια ήταν η αρχαιότερη γιορτή των Ρωμαίων και την απέδιδαν στον Ρωμύλο ή στους Πελασγούς. Ξεχώρισε όμως από τις άλλες αγροτικές γιορτές τους το 217 π.Χ. Οι γιορτές αυτές έπαιρναν πανηγυρικό χαρακτήρα και είχαν κατακτήσει ολόκληρο τον ελληνορωμαϊκό κόσμο. Άρχιζαν με τα Βρουμάλια από τις 24 Νοεμβρίου έως τις 17 Δεκεμβρίου και ακολουθούσαν τα Σατουρνάλια από τις 18 έως τις 24 Δεκεμβρίου. Κατά την κεντρική ημέρα της γιορτής του «αήττητου ηλίου» στις 25 Δεκεμβρίου, εορταζόταν το γεγονός της τροπής του ηλίου, που άρχιζε και πάλι να ανεβαίνει στον ουρανό, να μεγαλώνουν οι ημέρες, και μαζί τους οι ζωογόνες ακτίνες του ήλιου ξανάκαναν τη Γη να καρποφορήσει.
Επειδή, λοιπόν, οι πρώτοι χριστιανοί ήσαν εκτός νόμου στη Ρώμη, και δεν τους επιτρεπόταν να συναντιούνται ή να εκκλησιάζονται μαζί, οι συναντήσεις τους γίνονταν κρυφά και σε μικρές ομάδες στις κατακόμβες τους, όπου και τελούσαν τις θρησκευτικές τους εορτές. Για να αποφύγουν λοιπόν τους διωγμούς αποφάσισαν να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου, όταν οι Ρωμαίοι ήσαν απασχολημένοι με τις δικές τους γιορτές των Σατουρναλίων. Μ’ αυτόν τον τρόπο έλπιζαν να μην ανακαλυφθούν από τους εορτάζοντες Ρωμαίους.
Έτσι η 25η Δεκεμβρίου ως ημέρα εορτασμού των Χριστουγέννων, καθιερώθηκε για πρώτη φορά στη Ρώμη κατά τα μέσα περίπου του 4ου μ.Χ. αιώνα, ενώ κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου εξαπλώθηκε σ’ ολόκληρη την Ανατολή εκτός από την Αρμενία όπου διατηρήθηκε ο συνεορτασμός στις 6 Ιανουαρίου. Ο εορτασμός όμως των Χριστουγέννων την ίδια ημέρα που οι εθνικοί γιόρταζαν τα δικά τους Σατουρνάλια ή Κρόνια είχε και τις δυσμενείς του επιπτώσεις. Γιατί, σιγά-σιγά, και ιδιαίτερα μεταξύ του 5ου και 8ου αιώνα, πολλά από τα απαράδεκτα για την εκκλησία έθιμα των αρχαίων εορτασμών πέρασαν και στην Χριστιανική εορτή και ιδιαίτερα στο Βυζάντιο «όπου ο λαός τα ακολουθούσε με υπερβολή και γι’ αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας ή οι Κανόνες των Συνόδων τα πολεμούσαν». Το 729 μ.Χ. μάλιστα ο Πάπας Ζαχαρίας αναγκάστηκε να απαγορεύσει με αυστηρότητα τους εορτασμούς των Χριστουγέννων του τύπου των αρχαίων Καλενδών.
Εντούτοις πολλά από τα έθιμα αυτά των Σατουρναλίων και των Καλενδών, που διαρκούσαν 12 συνολικά ημέρες, διατηρούνται ακόμη και σήμερα στους εορτασμούς του «Δωδεκαημέρου» του χρονικού δηλαδή διαστήματος μεταξύ των δυο μεγάλων ακινήτων εορτών της Χριστιανοσύνης των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου, και των Θεοφανίων στις 6 Ιανουαρίου.
Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο
thumb|left|225px|Η τροχιά του Ήλιου στα δύο [[ηλιοστάσιο|ηλιοστάσια.]] thumb|right|225px|Φωτισμός της Γης από τον Ήλιο κατά το χειμερινό [[ηλιοστάσιο.]]
Ο εορτασμός της 25ης Δεκεμβρίου από τους αρχαίους είχε μία σπουδαία αστρονομική σημασία. Στην εποχή μας, ο Ήλιος βρίσκεται στο νοτιότερο ύψος του στις 21 Δεκεμβρίου. Επί έξι μήνες, κάθε μέρα χαμηλώνει όλο και περισσότερο στον ουρανό ανατέλλοντας όλο και πιο αργά και δύοντας καθημερινά νωρίτερα. Μετά τις 21 Δεκεμβρίου όμως, ο Ήλιος αρχίζει σιγά-σιγά να αναρριχάται και πάλι στον ουρανό, και οι μέρες αρχίζουν να μεγαλώνουν. Έτσι, τα μεσημέρια ο Ήλιος φαίνεται όλο και πιο ψηλά στον ουρανό. Ονομάζουμε την 21η Δεκεμβρίου ημέρα της «χειμερινής τροπής του Ηλίου», οπότε ο Ήλιος σταματάει την προς Νότο κίνησή του και τρέπεται στην αντίθετη φορά, προς Βορρά. Επειδή μάλιστα για μερικές ημέρες πριν και μετά τη «χειμερινή τροπή» ο Ήλιος φαίνεται να αργοστέκεται πάνω στην εκλειπτική σαν να είναι έτοιμος να σταματήσει, η χειμερινή τροπή ονομάζεται επίσης και «χειμερινό ηλιοστάσιο». Η ημέρα αυτή επισημαίνει επίσης την αρχή της εποχής του Χειμώνα.
Ημερολόγια: Ιουλιανό και Γρηγοριανό
thumb|right|225px|Προτομή του Ιουλίου Καίσαρα, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης. 225px|thumb|left|Ο [[Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄.]]
Το πρόβλημα αρχίζει με το Ιουλιανό Ημερολόγιο που εισήγαγε ο Ιούλιος Καίσαρ το 44 π.Χ. που είχε όμως κι αυτό τις δικές του ατέλειες γιατί έχανε μία ημέρα κάθε 128 χρόνια. Το Ιουλιανό λοιπόν ημερολόγιο είχε θεσπίσει την «χειμερινή τροπή του Ηλίου», το χειμερινό δηλαδή ηλιοστάσιο, στις 25 Δεκεμβρίου, αλλά με την πάροδο των ετών το προστιθέμενο μικρό λάθος είχε μεταθέσει την πραγματική ημερομηνία της χειμερινής τροπής. Έτσι λοιπόν το 325 μ.Χ. το έτος που έγινε η Σύνοδος της Νίκαιας, η χειμερινή τροπή συνέβαινε στις 22 Δεκεμβρίου. Η μετάθεση όμως του Χειμερινού Ηλιοστασίου συνεχίστηκε χωρίς να διορθωθεί μέχρι και το έτος 1582, οπότε η χειμερινή τροπή συνέβαινε στις 12 Δεκεμβρίου. Τότε ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ εισήγαγε μία νέα μεταρρύθμιση, γι’ αυτό και το νέο ημερολόγιο, αυτό που χρησιμοποιούμε σήμερα, ονομάζεται Γρηγοριανό, και χάνει μία μόνον ημέρα στα 3.333 χρόνια. Για να γίνει μια καινούρια αρχή, η Γρηγοριανή μεταρρύθμιση έτρεψε τη θέση του ημερολογίου προς τα εμπρός με βάση το έτος της Συνόδου της Νίκαιας και όχι το έτος εισαγωγής του Ιουλιανού ημερολογίου, το 44 π.Χ. Γι’ αυτό και το Χειμερινό Ηλιοστάσιο συμβαίνει σήμερα στις 22 Δεκεμβρίου, και ο πρωταρχικός λόγος για τον εορτασμό της 25ης Δεκεμβρίου έχει πια χαθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μήνες
Κομπέρ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κομπερόλ (γαλλικά: Compeyrols).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Αυτόματο όπλο
250px|μικρογραφία|Ένα [[πολυβόλο Μ2 Browning, περιτριγυρισμένο από κάλυκες]] Αυτόματο όπλο είναι πυροβόλο όπλο που άπαξ και ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός της σκανδάλης πυροβολεί συνεχώς. Τα αυτόματα δεν πρέπει να συγχέονται τα με ημιαυτόματα, καθώς τα τελευταία ρίχνουν μόνο μία βολή σε κάθε τράβηγμα της σκανδάλης. Ένα αυτόματο πυροβολεί επανειλημμένα όσο η σκανδάλη είναι πατημένη μέχρι να αδειάσει ο γεμιστήρας.
Εάν και οι δύο διαδικασίες τροφοδοσίας και ανάφλεξης ενεργοποιούνται αυτόματα, το όπλο θα θεωρείται "πλήρως αυτόματο" και θα πυροβολεί συνεχώς όσο η σκανδάλη παραμένει πατημένη και η τροφοδοσία πυρομαχικών (είτε από γεμιστήρα είτε από ζώνη) παραμένει διαθέσιμη. Αντιθέτως, το όπλο θεωρείται "ημιαυτόματο" εάν κάνει αυτόματα μόνο κύκλους αλλά δεν ρίχνει αυτόματα τη βολή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυροβόλα
Αταλάντη (ναρκαλιευτικό)
Τύπος πλοίου (Ναρκαλιευτικού) Μ-202. Πρώην Βελγικό με το όνομα Truiden M-919 και πρότερα Αμερικανικό με διακριτικά USS MSC 169. Ναυπήγησης 1960.
Παραλήφθηκε στην Οστάνδη στις 29 Ιουλίου 1969. Από το 1971 παραχωρήθηκε στην Υδρογραφική Υπηρεσία για υδρογραφικές εργασίες. Τελικά τέθηκε σε ενέργεια το 1979.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Ουδέν εξ ουδενός
Ο όρος ουδέν εξ ουδενός (ex nihilo nihil) αποτελεί ένα από τα αξιώματα που διατύπωσε ο Παρμενίδης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, συμφώνως προς το οποίο τίποτε δεν γεννάται από το τίποτε και τίποτε δεν ανάγεται εις το τίποτε. Ο Κόσμος δημιουργήθηκε αφ' εαυτού, χωρίς την ανάγκη κάποιου εξωτερικού αιτίου, είναι δε εφήμερος και ασταθής η ύπαρξη μόνον των ιδιαιτέρων πραγμάτων, σε αντίθεση προς την αρχική ύλη, πραγματική, δεδομένη, αιωνία και πάντοτε νέα, η οποία αν και μπορεί να υφίσταται διαρκείς μεταμορφώσεις, παραμένει μόνιμη και σταθερή. Η αρχική ύλη (στην οποία κατά τους αρχαίους Υλοζωιστές συμπεριλαμβάνεται και αυτό που σήμερα θεωρείται "ενέργεια") είναι πάντοτε και απομένει η αυτή διαμέσου όλων των αλλαγών, και δεν παύει να υπάρχει υπό τη μία μορφή παρά μόνον για να ξαναεμφανισθεί υπό μία άλλη.
Μολονότι στα νεότερα χρόνια, και με την επικράτηση του Χριστιανισμού, ο Κόσμος στο σύνολό του θεωρήθηκε κτιστός και όχι αυθύπαρκτος, η ιδέα αναβίωσε στη φυσική φιλοσοφία. Η ιδέα σχετίζεται με την αφθαρσία της ύλης, την αρχή διατήρησης της μάζας και την αρχή διατήρησης της ενέργειας. Σύμφωνα με τη διατύπωση του χημικού Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ: Rien ne se crée, rien ne se perd, tout se transforme (τίποτε δεν δημιουργείται, τίποτε δεν καταστρέφεται, τα πάντα μεταμορφώνονται).
Κατηγορία:Φιλοσοφία της φυσικής Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Φυσική κοσμολογία
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1999-00
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1999-00 ήταν η 45η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου για 2η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1999-00 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2000-01.
Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος θα διαβαθμίζονταν οι τρεις τελευταίες ομάδες στη Γ΄ κατηγορία 2000-01. Ωστόσο, λόγω της ενοποίησης του Ευαγόρα Πάφου (συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία) με τον ΑΠΟΠ Πάφου (συμμετείχε στην Α΄ κατηγορία) τον Ιούνιο του 2000 (αφότου είχε ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα), δημιουργώντας την ΑΕΠ Πάφου (που πήρε τη θέση του ΑΠΟΠ στην Α΄ κατηγορία), δημιουργήθηκε μια κενή θέση για το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2000-01. Για το λόγο αυτό διεξήχθησαν αγώνες μπαράζ στους οποίους συμμετείχαν οι τρεις τελευταίες στη βαθμολογία ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1999-00 και η τέταρτη στη βαθμολογία ομάδα της Γ΄ κατηγορίας 1999-00. Η νικήτρια θα συμμετείχε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2000-01. Πρώτη στην τελική κατάταξη των μπαράζ αναδείχθηκε η Αναγέννηση Γερμασόγειας, η οποία είχε τερματίσει στη 13η θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1999-00. Ως εκ τούτου μόνο δύο ομάδες από το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1999-00 υποβιβάστηκαν.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1998-99
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 1999-00
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 1998-99
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 1998-99:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Μπαράζ
Στους αγώνες μπαράζ συμμετείχαν οι τρεις τελευταίες ομάδες του πρωταθλήματος (ΠΑΕΕΚ, Αναγέννηση Γερμασόγειας, Ηρακλής Γερολάκκου) και η τέταρτη ομάδα του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1999-00 (ΑΣΙΛ Λύσης). Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς, Αναγέννηση Γερμασόγειας, συνέχισε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2000-01 ενώ οι άλλες 3 συνέχισαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2000-01. Οι αγώνες μπαράζ διεξήχθησαν την περίοδο 9 Αυγούστου 2000-26 Αυγούστου 2000.
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1999-2000
Κομπολιμπά
Το Κομπολιμπά (γαλλικά: Compolibat, οξιτανικά: Complibat) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κομπολιμπατουά (γαλλικά: Compolibatois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Κλειώ-Δανάη Οθωναίου
Η Κλειώ Δανάη Οθωναίου (Θεσσαλονίκη, 30 Σεπτεμβρίου 1979) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και μουσικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδαζαν οι γονείς της και είναι η μεγαλύτερη αδερφή από τις τρεις συνολικά κόρες τους. Σε ηλικία μόλις δύο ετών, μετακινήθηκαν οικογενειακά στην Ξάνθη, τόπο καταγωγής της μητέρας της. Εκεί ξεκινά ενόργανη γυμναστική και τα πρώτα μαθήματα πιάνου στο Εθνικό Ωδείο Ξάνθης, σε ηλικία 5,5 χρονών. Λίγα χρόνια αργότερα, μετακομίζουν και εγκαθίστανται στην Αθήνα (Χολαργό), τόπο καταγωγής του πατέρα της.
Μουσικές σπουδές
Παράλληλα με το σχολείο της, συνεχίζει το πιάνο στο Ωδείο Αθηνών και στο Αττικό Ωδείο, με καθηγητές τη Μαρίνα Λαμπρινούδη, τους Πάρρυ Δερέμπεη-Παπασταύρου και τον Διονύση Μαλλούχο. Το 1998, παίρνει το πτυχίο στο πιάνο και το 2000, δίπλωμα Σολίστ, αριστεύσασα, με καθηγητή τον Δημήτρη Τουφεξή.
Εμφανίζεται στο κοινό για πρώτη φορά, σε ηλικία 7 ετών στην αίθουσα "Παρνασσός" των Αθηνών, με έργα του Κλωντ Ντεμπυσσύ. Από το 1996 και για σειρά ετών, παραδίδει μαθήματα πιάνου, εμφανίζεται σε ρεσιτάλ πιάνου και φωνητικής, συναυλίες μουσικής δωματίου σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και σε πολλές αθηναϊκές αίθουσες.
Θεατρικές σπουδές
Παράλληλα με τη μουσική της πορεία φοιτά για ένα χρόνο στην Ανώτερη Δραματική Σχολή «Αρχή» της Νέλλης Καρρά.
Την επόμενη χρονιά, περνά από εξετάσεις οντισιόν και εισάγεται στην Ανώτερη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Την ίδια περίοδο σπουδάζει λυρικό τραγούδι με τη σοπράνο Ειρήνη Καραγιάννη. Κάνει σεμινάρια στη Θερινή Ακαδημία του Εθνικού Θεάτρου με θέμα «Το σώμα του ηθοποιού και οι πολιτιστικές ταυτότητες» και στην 6η Θερινή Ακαδημία του Εθνικού Θεάτρου με θέμα «τον έρωτα στην τέχνη».
Ιωάννης Α΄ της Ανατολικής Φρισίας
Βιογραφία
Σε αντίθεση με τον πατέρα του και τον αδελφό του, ο Ιωάννης Α΄ παρέμεινε καθολικός. Μετά το τέλος τού πατέρα του, εντάχθηκε στον αυτοκρατορικό στρατό. Ωστόσο σύντομα επέστρεψε στην Ανατολική Φρισία και άρχισε να στηρίζει τον αδελφό του. Είχε όμως λίγο θετικό αντίκτυπο στον αδελφό του, ο οποίος κυβερνούσε παράλογα. Ο Ιωάννης Α΄ δεν μπόρεσε να διακριθεί, αλλά έκανε επίσης ανόητες και λανθασμένες ενέργειες, όπως εκείνες που οδήγησαν στη διαμάχη του Χέλρε. Ίσως να είχε ενθαρρύνει τον Έννο Β΄ να προσπαθήσει να επαναφέρει τον Καθολικισμό στην Ανατολική Φρισία. Αυτή η απόπειρα διακόπηκε, όταν ο Έννο Β΄ απεβίωσε το 1540. Τότε η χήρα του Έννο Β΄, η Άννα, έγινε επίτροπος για τον ανήλικο γιο της Έντσαρντ Β΄. Ο Ιωάννης Α΄ είχε μία ατελείωτη σειρά συγκρούσεων με την Άννα.
Κλειώ-Δανάη Οθωναίου
Θεατρικές σπουδές
Το 2005, αποφοιτά από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Ιωάννης Α΄ της Ανατολικής Φρισίας
Οικογένεια
Το 1538 ο Ιωάννης Α΄ παντρεύτηκε τη Δωροθέα των Αψβούργων, νόθη κόρη του Μαξιμιλιανού Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας. Το 1543 ο Κάρολος Ε΄ αυτοκράτορας της Γερμανίας υπενθύμισε στον Ιωάννη Α΄ το γεγονός ότι ήταν, τεχνικά, στην αυτοκρατορική υπηρεσία. Ο Κάρολος Ε΄ διόρισε τον Ιωάννη Α΄ κυβερνήτη (statholder) του δουκάτου του Λίμπουργκ και των τριών εδαφών πέραν του Μεύση (ολλανδ.: Landen van Overmaas, γαλλ.: Pays d' Outremeuse), δηλ. των Βάλκενμπουργκ, Χέρτσογκενρατ και Ντάλχεμ. Επιπλέον, έγινε επόπτης (drossaard: δικαστής και κυβερνήτης) του κάστρου Βάλκενμπουργκ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος
Οικογένεια Ζαΐμη
Επανάσταση μέχρι και σήμερα
Μυήθηκαν στην Φιλική Εταιρεία και με το ξέσπασμα της επανάστασης τα μέλη της οργάνωσαν σώματα στρατού και ανέλαβαν πολιτικές θέσεις. Κατά την περίοδο του εμφυλίου (1823-1825) συντάχθηκαν αρχικά με τους Υδραίους πλοιοκτήτες. Στη συνέχεια ήρθαν σε σύγκουση με αυτούς με αποτέλεσμα να διωχθούν και η πατρική τους οικία να λεηλατηθεί από τα στρατεύματα των Ρουμελιωτών. Μετά την απελευθέρωση τα μέλη της αναμείχθηκαν με την πολιτική και άλλες δραστηριότητες διατελώντας μεταξύ άλλων βουλευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί, πρόεδροι της Δημοκρατίας κ.α. Σπουδαιότερο μέλος της οικογένειας θεωρείται ο Αλέξανδρος Ζαΐμης που διετέλεσε κατά καιρούς αρμοστής Κρήτης, πρόεδρος της βουλής, πρωθυπουργός και πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Η οικογένεια Ζαΐμη συνδέθηκε με επιγαμίες με σπουδαίες οικογένειες όπως είναι οι οικογένειες Ρούφου, Δεληγιάννη-Παπαγιαννόπουλων, Νοταρά, Χαραλάμπη, Νέγρη, Αβέρωφ, Περρούκα, Βερούτη, Λυκουρέζου κ.α. Στην περιοχή Καστελόκαμπο του Ρίου Πατρών υπάρχει το τοπωνύμιο «Ζαϊμαίικα», στο οποίο η οικογένεια Ζαΐμη είχε αποκτήσει εθνικές εκτάσεις από το 1828. Εκεί κατασκεύασε εξοχική οικία, η οποία διατηρείται μέχρι και σήμερα. Στο εσωτερικό του κτήματος υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Λουκίας, το οποίο είναι αφιερωμένο στην Λουκία Ζαΐμη - Νέγρη και μέσα στην είσοδο υπάρχουν ταφικές κρύπτες των γόνων της οικογενείας. Στο εσωτερικό της εκκλησίας βρίσκονται εικονογραφίες (1935) που έκανε ο σπουδαίος Νεοέλληνας ζωγράφος Φώτης Κόντογλου. Επίσης ο Ανδρέας Ζαΐμης είχε στην ιδιοκτησία του αρχοντικό σπίτι με μεγάλο κήπο στην γωνία της Αγίου Ανδρέα & Ζαΐμη, οπού είχε χτιστεί το 1837 από τον μηχανικό Σταμάτη Κλεάνθη. Το κτίριο είχε χρησιμοποιηθεί ως κατοικία δημάρχου, ως αγγλικό προξενείο και κατά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο ως νοσοκομείο Άγγλων και Γάλλων. Από το 1925 μέχρι και το 1995, έτος κατεδάφισης του οικήματος, η οικία ανήκε στην οικογένεια Ντόντη.
Μέλη
Το γενεαλογικό δέντρο είναι ενδεικτικό και αναφέρεται στα πλέον σημαίνοντα πρόσωπα.
Κάστρο του Κλο-Λυσέ
Το Κάστρο του Κλο-Λυσέ (γαλλικά: Château du Clos Lucé), επίσημα αποκαλούμενο κτήμα του Κλου (manoir du Cloux), είναι ένα μεγάλο κάστρο, που βρίσκεται στο κέντρο του Αμπουάζ, στον νομό Αντρ-ε-Λουάρ, στο κέντρο της κοιλάδας του Λίγηρα. Είναι στη φυσική κοιλάδα τού ποταμού, που επίσημα καλείται Τουραίν. Κτισμένο από τον Υγκ (Ούγκο) του Αμπουάζ το 1471, το ανάκτορο γνώρισε αρκετούς διάσημους ιδιοκτήτες, όπως τον Κάρολο Η΄ της Γαλλίας και τον Λεονάρντο ντα Βίντσι. Βρίσκεται 500 μ. κοντά στο Κάστρο του Αμπουάζ, με το οποίο συνδέεται με έναν υπόγειο διάδρομο.
Ιστορία
Ο Κάρολος Η΄ αγόρασε το κτίσμα από τον Ετιέν Λε Λουπ το 1490 και την εποχή εκείνη έγινε γνωστό ως το θερινό ενδιαίτημα· φιλοξενούσε μέλη της Γαλλικής βασιλικής οικογένειας. Έπειτα από μερικές δεκαετίες, ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας προσκάλεσε τον Λεονάρντο ντα Βίντσι να ζήσει στη Γαλλία το 1516 και παραχώρησε το κτήριο στον ζωγράφο. Ο ηλικιωμένος καλλιτέχνης έζησε εδώ τα τελευταία έτη του, ως το τέλος του στις 2 Μαΐου 1519.
Χάρη στους λαμπρούς ιδιοκτήτες του, το οικοδόμημα σήμερα είναι ένα από τα ιστορικά Μνημεία και έτσι προστατεύεται από κατεδάφιση ή ανακαίνιση. Έπειτα από το 1855 έγινε ένα γνωστό μουσείο για τη ζωή του Λεονάρντο ντα Βίντσι, αφιερωμένο στη μνήμη του και στο έργο του, που συγκεντρώνεται και διευθύνεται από την οικογένεια Σαιν-Μπρί, τους τελικούς ιδιοκτήτες της ιδιοκτησίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα του Λίγηρα
Λύκειο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' - Δασούπολης
Το Λύκειο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' - Δασούπολης είναι ένα δημόσιο σχολείο μέσης εκπαίδευσης που ιδρύθηκε το 1978 και βρίσκεται στον Στρόβολο της Λευκωσίας.
Πρώτα Χρόνια
Λόγος της ίδρυσης του ήταν οι εκπαιδευτικές ανάγκες των προσφύγων της Τουρκικής εισβολής. Από το 1978 μέχρι το 1983 το σχολείο λειτούργησε σαν γυμνάσιο, ακολούθως μέχρι το 1986 υπήρξε γυμνάσιο και λύκειο ταυτοχρόνως ενώ από την σχολική χρονιά 1986-1987 μέχρι και σήμερα λειτουργεί μόνο σαν λύκειο.
Σύγχρονη Ιστορία
Τα τελευταία χρόνια το Λύκειο Δασούπολης ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σε αριθμό μαθητών παγκυπρίως. Όμως τα στις αρχές της δεκαετίας του 2010 αυτός ο αριθμός μειώθηκε. Αιτία αυτής της μείωσης ήταν κυρίως η κακή κατάσταση του κτηρίου το οποίο κατασκευάστηκε πρόχειρα λόγο της μεγάλης ανάγκης και από τότε έγιναν πάνω του πολλές προσθήκες που επιδείνωσαν την κατάσταση του. Έτσι η κατασκευή ενός νέου μοντέρνου και απόλυτα λειτουργικού κτηρίου έγινε επιτακτική ανάγκη. Η κατασκευή αυτή ολοκληρώθηκε το 2014 και το κτήριο εγκαινιάστηκε κατά τη σχολική χρονιά 2014 - 2015. Στο χώρο του κτηρίου στεγάζεται από τη σχολική χρονιά 2005 - 2006 και το Εσπερινό Γυμνάσιο και Λύκειο Λευκωσίας.
Δημοσιεύσεις
Διαχρονικός στόχος των καθηγητών είναι η εμφύσηση του σεβασμού στη δημοκρατία και την ελευθερία του τύπου. Για την επίτευξη αυτού του στόχου εδώ και χρόνια έχει θεσμοθετηθεί η ετήσια δημοσίευση τριών εκδόσεων τις οποίες συγγράφουν και επιμελούνται σχεδόν αποκλειστικά οι μαθητές του σχολίου. Η παλαιότερη από αυτές είναι το περιοδικό τα "Μαθητικά Χρώματα", ακολουθούν οι "Αναζητήσεις" που εκδίδονται στο τέλος κάθε σχολικού έτους και τέλος η μαθητική εφημερίδα "Δασουπολίτης" που μοιράζεται στους μαθητές του σχολίου κάθε Μάρτη.
"Δασουπολίτης"
Ο "Δασουπολίτης" είναι η μαθητική εφημερίδα του σχολίου και το κύριο εκφραστικό μέσο των μαθητών του. Εκδίδεται ετησίως και μοιράζεται στους μαθητές κάθε Μάρτη. Την τελευταία δεκαετία οι κόποι και το πάθος που καταβάλουν έχουν αναγνωρισθεί από πολλούς με την εφημερίδα να έχει κερδίσει πολλές θετικές κριτικές αλλά και βραβεία τόσο σε παγκύπριο όσο και σε πανελλήνιο επίπεδο.
Αθλητισμός
Οι καθηγητές φυσικής αγωγής του σχολείου έχουν εδώ και χρόνια επικεντρωθεί στην καλλιέργεια της αγάπης για την άθληση σε όλους τους μαθητές. Το σχολείο διαχρονικά έχει εξαιρετικές ομάδες χειροσφαίρισης και πετοσφαίρισης που έχουν διακριθεί σε αθλητικές διοργανώσεις σε Κύπρο και Ελλάδα. Μαθητές του σχολίου έχουν διακριθεί επίσης στον στίβο, τη ρυθμική γυμναστική, την ποδηλασία και την κολύμβηση.
Θέατρο
Στο σχολείο ανέκαθεν οι μαθητές είχαν το θέατρο στην καρδιά τους, την αγάπη τους έχουν εκφράσει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις τα τελευταία χρόνια. Κάθε χρονιά το Λύκειο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ' - Δασούπολης συμμετέχει στους "Παγκύπριους Σχολικούς Αγώνες Θεάτρου" όπου κατά την 11η διοργάνωση έλαβε την πρώτη θέση. Έτσι έχοντας έρθει πρώτο στην Κύπρο επιλέχθηκε για να την εκπροσωπήσει στους "Πανελλήνιους Σχολικούς Καλλιτεχνικούς Αγώνες" όπου κατέλαβε την δεύτερη θέση. Εκείνη τη χρονιά το έργο που οι μαθητές έπαιξαν ήταν οι "Φοιτηταί" του Γρηγόριου Ξενόπουλου.
Ευρωπαϊκά και Διεθνή Προγράμματα
Έχοντας ως σκοπό την διεύρυνση των οριζόντων των μαθητών, την ενίσχυση των ικανοτήτων τους στις ξένες γλώσσες αλλά και την δημιουργία σχέσεων με μαθητές από όλο τον κόσμο το σχολείο συμμετέχει σε μία σειρά από διεθνή και ευρωπαϊκά προγράμματα. Μέσω του Προγράμματος Σωκράτης το σχολείο έχει δημιουργήσει δεσμούς με σχολεία από τη Γερμανία και την Αυστρία. Μαθητές του σχολείο συμμετέχουν στο MEDI.M.U.N. (Mediranean Model of the United Nations), στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Νέων και στο πρόγραμμα Euroscuola.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα της Κύπρου
Αρμονία
Η λέξη αρμονία, εκ του ρήματος «αρμόζω» ή «άρω» (βάση και της λέξεως «Αρετή») σημαίνει αρμογή, μουσική συμφωνία, συνομολογία, συναρμογή, σύνδεσμος και, κατ’ επέκτασιν, η εναρμόνιση των πραγμάτων.
Ως μουσικός όρος, ειδικά για την αρχαιοελληνική μουσική, αρμονία σημαίνει μέθοδος κατασκευής μουσικών κλιμάκων, δια της συναρμογής μουσικών διαστημάτων. Κατ' επέκταση ο όρος αρμονία σημαίνει «μουσική κλίμακα». Ταυτόσημοι όροι με την αρμονία είναι οι όροι τόνος και τρόπος. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν κατονομάσει και κατατάξει τις κλίμακές τους δίνοντάς τους ονομασίες που δηλώνουν φυλετική ή εθνική καταγωγή. Κατ' αυτό τον τρόπο προκύπτουν όροι όπως:
Δώριος τρόπος (= δώριος αρμονία, δώριος τόνος), Φρύγιος τρόπος (= φρύγιος αρμονία, φρύγιος τόνος) και αντίστοιχα Λύδιος, Μιξολύδιος, Ιωνικός, Αιολικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρμον
Κομπρενιάκ
Το Κομπρενιάκ (γαλλικά: Comprégnac, οξιτανικά: Comprenhac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κομπρενιακουά (γαλλικά: Comprégnacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ευθύμιος Καραχισαρίδης
Βίος
Ο Ευθύμιος Καραχισαριδης γεννήθηκε το 1884 στο Ακντάγκ Μαντέν της Υοσγάτης και ήταν τουρκόφωνος. Το κοσμικό του όνομα πριν χειροτονηθεί ήταν Παύλος Καραχισαρίδης, ενώ επίσης ήταν γνωστός και ως Καραχισαρλίογλου. Η ονομασία του οφείλεται στην οικογενειακή του προέλευση από το Σαμπίν Καραχισάρ του Πόντου. Αφού παρακολούθησε μαθήματα στην εμπορική σχολή της Άγκυρας μεταξύ 1911-1912, άνοιξε δικό του υφασματοποιείο. Η οικονομική κρίση που έπληξε την Τουρκία στις παραμονές του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου έπληξε και την επιχείρησή του κι έτσι εργάστηκε σαν υπάλληλος σε υπoκατάστημα της μεγαλοϋφασματέμπορου Τσολμεκτσόγλου. Το 1911 παντρεύεται τη Μαρία Καλφόγλου και αποκτούν τρεις κόρες, τη Μαίρη, την Πολυάννα και τη Ναταλία και δύο γιους, το Γεώργιο και τον Αριστείδη.
Το 1914 προκειμένου να αποφύγει τη γενική επιστράτευση κατέφυγε στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Λόγω της ενίσχυσης των τιμωρητικών κατά της λιποταξίας μέτρων θα ζητήσει από τον μητροπολίτη Καισαρείας Νικόλαο Β΄ Σακκόπουλο να τον χειροτονήσει ιερέα. Ο Ευθύμ ήταν ήδη παντρεμένος και πατέρας πέντε παιδιών. Έτσι απέκτησε το όνομα Ευθύμιος ή παπα-Ευθύμ. Μόλις τον Μάρτιο του 1918 μπόρεσε να βρει ενορία στην κωμόπολη Κεσκίν, όταν ο ιερέας της Παναγιώτης Παπαδόπουλος μετέβη στην Κωνσταντινούπολη για ιατρικές εξετάσεις. Στην αντικατάσταση του Παπαδόπουλου από τον παπα-Ευθύμ έπρεπε να έπαιξε ρόλο και εξάδελφός του Παντελής Καραχισαρίδης, σχολάρχης της τοπικής αστικής σχολής.
Η σταδιακή προσέγγιση των Κεμαλικών
Μετά την Συνθήκη του Μούδρου συμμετείχε στον ελληνικό σύλλογο της πόλης Κεσκίν, Φθάνει ο Ύπνος και στην πρωτοβουλία να απευθύνουν διάβημα στο Πατριαρχείο προκειμένου να μεσολαβήσει στην αποστολή στρατού στην περιοχή για να προστατεύσει τους χριστιανικούς πληθυσμούς από τις επιθέσεις των ατάκτων Τούρκων. Διαπιστώνοντας όμως πως η προοπτική δημιουργίας ανεξάρτητου Ποντοαρμενικού κράτους ήταν κάτι μάταιο, και πως η άνοδος του Κεμαλικού εθνικιστικού κινήματος ήταν ραγδαία, άρχισε να προσεγγίζει παράγοντες του κινήματος αυτού. Ένας από φορείς του Κεμαλισμού με τους οποίους συνδέθηκε στενά ήταν ο Μεχμέτ Σερέφ, βουλευτής Αδριανούπολης. Επίσης, πίεσε ο παπα-Ευθύμ τους προύχοντες της κοινότητας να συγκεντρώσουν χρήματα με σκοπό την ενίσχυση των Κεμαλικών: πράγματι συγκεντρώθηκε το ποσό των 1300 τουρκικών λιρών και προσφέρθηκε στον Αλή Φουάτ. Παράλληλα απέτρεψε βιαιοπραγίες και εκτοπισμούς σε βάρος των ντόπιων πληθυσμών από τους τσέτες.
Η δημογεροντία και οι άλλοι τοπικοί άρχοντες δυσανασχετούσαν για την διαχείριση των κοινοτικών οικονομικών εκ μέρους του, ενώ ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος επέστρεψε στην έδρα του και τη διεκδίκησε. Προκλήθηκε ενδοκοινοτικό χάσμα: από τη μια μεριά οι κοινοτικοί άρχοντες οι οποίοι υποστήριζαν τον Παπαδόπουλο κι από την άλλη οι κάτοικοι οι οποίοι υποστήριζαν τον παπα-Ευθύμ.
Η ρήξη με το Οικουμενικό Πατριαρχείο
Για να διευθετηθεί η ενδοκοινοτική ρήξη το Πατριαρχείο θα στείλει έναν μεσολαβητή, τον παπα-Θεόδωρο Μαυρόπουλο. Όταν όμως θα πάρει το μέρος του Παπαδόπουλου, ο παπα-Ευθύμ θα κατηγορήσει το Φανάρι για παραγνώριση των ελληνοκαππαδοκικών κοινοτήτων. Θα καλύψει ουσιαστικά το θρησκευτικο-πολιτικό κενό που υπήρχε στην περιοχή. Έτσι, διόρισε νέα δημογεροντία στην ενορία του, διέκοψε τις σχέσεις με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, εξανάγκασε τους τους Καππαδόκες της Άγκυρας να μετάσχουν στις οθωμανικές εκλογές και βοήθησε στην εκλογή του κεμαλικού Κεσκινλή Ριζά. Μετέβη στη συνέχεια στην Άγκυρα όπου συνάντησε τον Μουσταφά Κεμάλ. Με δεδομένο ότι το Κεσκίν βρισκόταν στα όρια της Ελληνορθόδοξης Μητρόπολης της Άγκυρας, ο Κεμάλ ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τις πρωτοβουλίες του παπα-Ευθύμ.
Το σχέδιο δημιουργίας ανεξάρτητης Τουρκορθόδοξης Εκκλησίας και η εμπλοκή του παπα-Ευθύμ
Την άνοιξη του 1921 σημειώνεται κινητικότητα σχετικά με την ίδρυση ανεξάρτητης Τουρκορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς μέσα από κεμαλική εφημερίδα της Άγκυρας, δημοσιεύεται επιστολή αίτημα για την ίδρυση Τουρκορθόδοξου Πατριαρχείου καθώς και για την ανεξαρτητοποίησή τους από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Στη σχεδιαζόμενη σύγκληση Εθνοσυνέλευσης των Τουρκορθοδόξων ο παπα-Ευθύμ χωρίς κάποιο υψηλό εκκλησιαστικό αξίωμα, αλλά και στερούμενος στοιχειώδους θρησκευτικής εκπαίδευσης, ήταν αμφίβολο αν θα μπορούσε να συμμετάσχει στις εργασίες της αλλά και να διεκδικήσει τη θέση του επικεφαλής της Τουρκορθόδοξης Εκκλησίας. Παρ΄όλα αυτά όμως οι υποστηρικτές για την υποψηφιότητά του δεν έλλειπαν τόσο από το κεμαλικό κίνημα, όπως ο Μεχμέτ Σερέφ όσο και από δυτικούς παράγοντες όπως ο Φρακλίν Μπουγιόν, μεσολαβητής της Γαλλίας στην Άγκυρα. Τον Νοέμβριο του 1921 ο παπα-Ευθύμ θα παρέμβει για πρώτη φορά δημόσια δηλώνοντας δια μέσου του τύπου ότι ήταν Γενικός Επίτροπος των Τουρκορθοδόξων Χριστιανών. Απηύθυνε έκκληση για την ίδρυση αυτοκέφαλης Τουρκορθόδοξης Εκκλησίας, επιτέθηκε έντονα κατά του Φαναρίου, κάλεσε τις χριστιανικές κοινότητες της Μικράς Ασίας να στείλουν αντιπροσώπους στην Καισάρεια με σκοπό τη συγκρότηση ενός ορθόδοξου συμβουλίου, ενώ διέψευσε τα περί δεινοπαθημάτων των χριστιανών από τους Κεμαλικούς. Τέλος ζήτησε να αναπέμπονται δεήσεις υπέρ του Μουσταφά Κεμάλ.
Οι ενέργειες του παπα-Ευθύμ για την ίδρυση Τουρκορθόδοξης Εκκλησίας
Στη συνέχεια ο παπα-Ευθύμ θα περιοδεύσει στην Καππαδοκία όπου θα εντείνει τις προσπάθειές του για τη δημιουργία Τουρκορθόδοξης Εκκλησίας υποσχόμενος την επιστροφή των εκτοπισμένων και ζητώντας χρήματα για την οικονομική ενίσχυση του Κεμαλικού κινήματος. Αφού επέστρεψε στην Άγκυρα σύστησε γραφείο διεκπεραίωσης θεμάτων της μειονότητας, πέτυχε το κλείσιμο εξήντα οκτώ ορθόδοξων εκπαιδευτηρίων στην Καππαδοκία, απαγόρευσε την κυκλοφορία ιερέων εκτός των ναών φορώντας τα άμφιά τους. Απαιτούσε οι ηγέτες της Εκκλησίας να μιλούν την τουρκική γλώσσα και να έχουν την τουρκική υπηκοότητα. Επιχείρησε να έλθει σε επαφή με την Αγγλικανική Εκκλησία προκειμένου να υποστηρίξει τις πρωτοβουλίες του. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι υπέγραφε τις επιστολές του ως Πάπας Αποστολικός. Εξέδιδε κι ένα έντυπο για να προωθεί τις απόψεις του, τη Φωνή της Τουρκορθοδοξίας.