cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκαμπαπεντίνη
Αυτοκτονία
Το 2009, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) εξέδωσε προειδοποίηση για αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικών σκέψεων και συμπεριφορών σε ασθενείς που λαμβάνουν ορισμένα αντισπασμωδικά φάρμακα, συμπεριλαμβανομένης της γκαμπαπεντίνης, τροποποιώντας τα ένθετα συσκευασίας για να το αντικατοπτρίζουν αυτό. Μια μετα-ανάλυση του 2010 υποστήριξε την ύπαρξη αυξημένου κινδύνου αυτοκτονίας που σχετίζεται με τη χρήση γκαμπαπεντίνης.
Μελέτες έχουν δείξει επίσης σχεδόν διπλασιασμό του ποσοστού αυτοκτονικού ιδεασμού σε ασθενείς με διπολική διαταραχή που λαμβάνουν γκαμπαπεντίνη σε σχέση με εκείνους που λαμβάνουν λίθιο.
Κατάχρηση και εθισμός
Από την 1η Ιουλίου 2017, το Κεντάκι ταξινόμησε τη γκαμπαπεντίνη ως ελεγχόμενη ουσία με το πρόγραμμα V σε όλη την πολιτεία Από τις 9 Ιανουαρίου 2019, το Μίσιγκαν ταξινόμησε επίσης τη γκαμπαπεντίνη ως ουσία ελεγχόμενη από το πρόγραμμα V. Η γκαμπαπεντίνη είναι ελεγχόμενο φάρμακο V και σε άλλες πολιτείες όπως η Δυτική Βιρτζίνια, το Τενεσί και η Αλαμπάμα. Από τον Απρίλιο του 2019, το Ηνωμένο Βασίλειο επαναταξινόμησε το φάρμακο ως ελεγχόμενη ουσία κατηγορίας Γ.
Σύνδρομο απόσυρσης
Τα συμπτώματα ανοχής και στέρησης είναι ένα συχνό φαινόμενο τόσο σε ανθρώπους που λαμβάνουν γκαμπαπεντίνη με συνταγογράφηση καθώς και σε ανθρώπους που λαμβάνουν γκαμπαπεντίνη για μη ιατρικούς, ψυχαγωγικούς λόγους. Τα συμπτώματα στέρησης εμφανίζονται συνήθως εντός 12 ωρών με 7 ημερών από τη διακοπή της γκαμπαπεντίνης. Μερικά από τα πιο συχνά αναφερόμενα συμπτώματα στέρησης περιλαμβάνουν διέγερση, σύγχυση, αποπροσανατολισμό, αναστατωμένο στομάχι και εφίδρωση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι χρήστες εμφάνισαν παραλήρημα και κρίσεις στέρησης, οι οποίες ενδέχεται να ανταποκρίνονται μόνο στην επαναχορήγηση της γκαμπαπεντίνης.
Αναπνοή
Τον Δεκέμβριο του 2019, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) προειδοποίησε για την εμφάνιση σοβαρών αναπνευστικών προβλημάτων όσους λαμβάνουν γκαμπαπεντίνη ή πρεγκαμπαλίνη όταν χρησιμοποιούνται μαζί με κατασταλτικά του ΚΝΣ ή για άτομα με πνευμονικά προβλήματα.
Το FDA απαίτησε να προστεθούν νέες προειδοποιήσεις σχετικά με τον κίνδυνο αναπνευστικής καταστολής στις πληροφορίες συνταγογράφησης των γκαμπαπεντινοειδών. Το FDA ζήτησε επίσης από τους κατασκευαστές φαρμάκων να διενεργήσουν κλινικές δοκιμές για να αξιολογήσουν περαιτέρω το δυναμικό κατάχρησης, ιδίως σε συνδυασμό με οπιοειδή, επειδή η κατάχρηση και κακή χρήση αυτών των προϊόντων μαζί αυξάνεται και η ταυτόχρονη χρήση μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο αναπνευστικής καταστολής.
Ανάμεσα στις 49 αναφορές περιπτώσεων που υποβλήθηκαν στο FDA κατά την πενταετή περίοδο από το 2012 έως το 2017, δώδεκα άτομα πέθαναν από αναπνευστική καταστολή ενώ λάμβαναν γκαμπαπεντινοειδή, και όλα είχαν τουλάχιστον έναν παράγοντα κινδύνου.
Το FDA εξέτασε τα αποτελέσματα δύο τυχαιοποιημένων, διπλά τυφλών, ελεγχόμενων με εικονικό φάρμακο κλινικών δοκιμών σε υγιείς ανθρώπους, τριών μελετών παρατήρησης και αρκετών μελετών σε ζώα. Μία δοκιμή έδειξε ότι η χρήση της πρεγκαμπαλίνης μόνης της και η χρήση της με ένα οπιοειδές αναλγητικό μπορεί να καταστείλει την αναπνευστική λειτουργία. Η άλλη δοκιμή έδειξε ότι η γκαμπαπεντίνη από μόνη της αύξησε τις παύσεις στην αναπνοή κατά τη διάρκεια του ύπνου. Οι τρεις μελέτες παρατήρησης σε ένα ακαδημαϊκό ιατρικό κέντρο έδειξαν συσχέτιση μεταξύ των γκαμπαπεντινοειδών που δόθηκαν πριν από τη χειρουργική επέμβαση και της αναπνευστικής καταστολής που συμβαίνει μετά από διαφορετικά είδη χειρουργικών επεμβάσεων. Ο FDA εξέτασε επίσης αρκετές μελέτες σε ζώα που έδειξαν ότι η πρεγκαμπαλίνη μόνη της και η πρεγκαμπαλίνη συν οπιοειδή μπορούν να καταστέλλουν την αναπνευστική λειτουργία.
Υπερβολική δόση
Μέσω υπερβολικής κατάποσης, ατυχηματικής ή όχι, τα άτομα ενδέχεται να παρουσιάσουν συμπτώματα υπερβολικής δόσης, όπως υπνηλία, καταστολή, θολή όραση, ασαφή ομιλία, ανεξέλεγκτες σπασμωδικές κινήσεις, άγχος και πιθανώς θάνατο, εάν λήφθηκε πολύ μεγάλη ποσότητα, ειδικά εάν συνδυαστεί με αλκοόλ. Σε περίπτωση υπερβολικής δόσης, μπορεί να μετρηθεί η συγκέντρωση γκαμπαπεντίνης στον ορό για επιβεβαίωση.
Φαρμακοδυναμική
Η γκαμπαπεντίνη είναι ένα γκαμπαπεντινοειδές, ή συνδέτης της βοηθητικής α2δ υπομονάδας ορισμένων τασεοεξαρτώμενων διαύλων ασβεστίου (VDCCs), και ως εκ τούτου δρα ως αναστολέας των διαύλων με την α2δ υπομονάδα. Υπάρχουν δύο α2δ υπομονάδες που προσδένονται στο φάρμακο, οι α2δ-1 και α2 δ-2, και η γκαμπαπεντίνη δείχνει παρόμοια συγγένεια και για αυτές τις δύο θέσεις (και συνεπώς στερείται εκλεκτικότητας μεταξύ τους). Η γκαμπαπεντίνη είναι εκλεκτική στη δέσμευση της προς την α 2 δ VDCC υπομονάδα. Παρά το γεγονός ότι η γκαμπαπεντίνη είναι ανάλογο του GABA και παρά το όνομά της, δεν συνδέεται με τους υποδοχείς GABA, δεν μετατρέπεται σε GABA ή άλλο αγωνιστή υποδοχέα GABA in vivo και δεν ρυθμίζει τη μεταφορά ή το μεταβολισμό του GABA. Δεν υπάρχει επί του παρόντος ένδειξη ότι οι επιδράσεις της γκαμπαπεντίνης διαμεσολαβούνται από οποιονδήποτε μηχανισμό εκτός από την αναστολή των υποδοχέων με την υπομονάδα α2δ. Έτσι, η αναστολή των διαύλων ασβεστίων με α2δ-1 φαίνεται να είναι υπεύθυνη για τη δράση της γκαμπαπεντίνης ως αντισπασμωδικό, αναλγητικό και αγχολυτικό.
Τα ενδογενή α-αμινοξέα L -λευκίνη και  L -ισολευκίνη, τα οποία μοιάζουν πολύ με την γκαμπαπεντίνη και τα άλλα γκαμπαπεντνοειδή σε χημική δομή, είναι συνδέτες της α2δ υπομονάδας με παρόμοια συγγένεια με τα γκαμπαπεντινοειδή (π.χ., IC50 = 71   nM για L -ισολευκίνη), και υπάρχουν στο ανθρώπινο εγκεφαλονωτιαίο υγρό σε μικρομοριακές συγκεντρώσεις (π.χ. 12.9   μM για L- λευκίνη, 4.8   μM για L -ισολευκίνη). Έχει θεωρηθεί ότι μπορεί να είναι οι ενδογενείς συνδέτες της υπομονάδας και ότι μπορούν να ανταγωνίζονται τη δράση των γκαμπαπεντινοειδών. Έτσι, ενώ γκαμπαπεντινοειδή όπως η γκαμπαπεντίνη και η πρεγκαμπαλίνη έχουν νανομοριακή συγγένεια για την α2δ υπομονάδα, η ισχύ τους in νίνο είναι στο χαμηλό μικρομοριακό εύρος, και ο ανταγωνισμός ως προς τη δέσμευση από τα ενδογενή L -αμινοξέα έχει υποστηριχθεί ότι μπορεί να είναι υπεύθυνη για αυτή την ασυμφωνία.
Φαρμακοκινητική
Η γκαμπαπεντίνη απορροφάται από το έντερο με μια ενεργή διαδικασία μεταφοράς που διαμεσολαβείται από τον μεγάλο μεταφορέα ουδέτερων αμινοξέων 1 (LAT1, SLC7A5), ενός μεταφορέα για αμινοξέα όπως L- λευκίνη και  L- φαινυλαλανίνη. Πολύ λίγα (λιγότερα από 10  φάρμακα) είναι γνωστό ότι μεταφέρονται από αυτόν τον μεταφορέα. Η γκαμπαπεντίνη μεταφέρεται αποκλειστικά από το LAT1, και ο LAT1 είναι εύκολα κορεσμένος, επομένως η φαρμακοκινητική της γκαμπαπεντίνης εξαρτάται από τη δόση, με μειωμένη βιοδιαθεσιμότητα και καθυστερημένα επίπεδα αιχμής σε υψηλότερες δόσεις. H ενκαρβιλική γκαμπαπεντίνη μεταφέρεται όχι από τον LAT1 αλλά από τον μονοκαρβοξυλικό μεταφορέα 1 (MCT1) και τον εξαρτώμενο από νάτριο μεταφορέα πολυβιταμινών (SMVT) και δεν έχει παρατηρηθεί κορεσμός της βιοδιαθεσιμότητας του φαρμάκου με δόσεις μέχρι 2.800 mg.
Η γκαμπαπεντίνη σε χαμηλή δόση 100 mg έχει Tmax (χρόνος μέχρι μέγιστη συγκέντρωση) περίπου 1,7 ώρες, ενώ το Tmax αυξάνεται σε 3 έως 4 ώρες σε υψηλότερες δόσεις. Η τροφή δεν επηρεάζει σημαντικά το Tmax της γκαμπαπεντίνης και αυξάνει την Cmax της γκαμπαπεντίνης κατά περίπου 10%. Το Tmax του σκευάσματος άμεσης απελευθέρωσης (IR) της ενακαρβιλικής γκαμπαπεντίνης (ως ενεργή γκαμπαπεντίνη) είναι περίπου 2,1 έως 2,6 ώρες σε όλες τις δόσεις (350-2.800 mg) με εφάπαξ χορήγηση και 1,6 έως 1,9 ώρες σε όλες τις δόσεις (350–2.100 mg) με επαναλαμβανόμενη χορήγηση. Αντιστρόφως, το Tmax του σκευάσματος παρατεταμένης αποδέσμευσης (XR) της ενακαρβιλικής γκαμπαπεντίνης είναι περίπου 5,1 ώρες με εφάπαξ δόση 1.200 mg σε κατάσταση νηστείας και 8,4 ώρες σε εφάπαξ δόση 1.200 mg μετά από σίτιση.
Η γκαμπαπεντίνη μπορεί να διασχίσει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό και να εισέλθει στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Ωστόσο, λόγω της χαμηλής λιποφιλικότητάς της, η γκαμπαπεντίνη απαιτεί ενεργή μεταφορά μέσω του φραγμού αίματος-εγκεφάλου. Ο LAT1 εκφράζεται ιδιαίτερα στον αιματοεγκεφαλικό φραγμό και μεταφέρει τη γκαμπαπεντίνη στον εγκέφαλο. Όπως και με την εντερική απορρόφηση της γκαμπαπεντίνης με τη μεσολάβηση του LAT1, η μεταφορά της γκαμπαπεντίνης στον αιματοεγκεφαλικό φραγμό από το LAT1 μπορεί να κορεστεί. Δεν συνδέεται με άλλους μεταφορείς φαρμάκων, όπως η P-γλυκοπρωτεΐνη (ABCB1) ή OCTN2 (SLC22A5). Η γκαμπαπεντίνη δεν συνδέεται σημαντικά με τις πρωτεΐνες του πλάσματος (<1%).
Η γκαμπαπεντίνη υφίσταται λίγο ή καθόλου μεταβολισμό. Αντίθετα, η γκαμπαπεντίνη ενακαρβίλη, η οποία δρα ως προφάρμακο της γκαμπαπεντίνης, πρέπει να υποβληθεί σε ενζυματική υδρόλυση για να γίνει ενεργή. Αυτό γίνεται μέσω μη ειδικών εστερασών στο έντερο και σε μικρότερο βαθμό στο ήπαρ.
Η γκαμπαπεντίνη αποβάλλεται από τους νεφρούς στα ούρα. Έχει σχετικά μικρό χρόνο ημιζωής, ο οποίος έχει εκτιμηθεί ότι είναι από 5,0 έως 7,0 ώρες. Παρομοίως, ο τελικός χρόνος ημιζωής της γκαμπαπεντίνης ενακαρβίλης IR (ως ενεργή γκαμπαπεντίνη) είναι μικρός, περίπου 4,5 έως 6,5 ώρες. Ο χρόνος ημιζωής της γκαμπαπεντίνης βρέθηκε σε μια σειρά μελετών να παρατείνεται με την αύξηση των δόσεων. Ήταν 5,4 ώρες για 200 mg, 6,7 ώρες για 400 mg, 7,3 ώρες για 800 mg, 9.3 ώρες για 1.200 mg και 8,3 ώρες για 1.400 mg, όλα χορηγημένα σε εφάπαξ δόσεις. Λόγω του σύντομου χρόνου ημιζωής της, η γκαμπαπεντίνη πρέπει να χορηγείται 3 με 4 φορές την ημέρα για να διατηρηθούν τα θεραπευτικά επίπεδα. Αντίθετα, η ενακαρβιλική γκαμπαπεντίνη λαμβάνεται δύο φορές την ημέρα και η γκαμπαπεντίνη XR (εμπορική ονομασία Gralise) λαμβάνεται μία φορά την ημέρα.
Χημεία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Χημικές δομές των GABA, γκαμπαπεντίνη και δύο άλλων γκαμπαπεντινοεδιών, [[ Πρεγκαμπαλίνη |πρεγκαμπαλίνη και φαινιβούτη. ]] Η γκαμπαπεντίνη σχεδιάστηκε από ερευνητές στην Parke-Davis για να είναι ένα ανάλογο του νευροδιαβιβαστή GABA που θα μπορούσε πιο εύκολα να διασχίσει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό. Είναι ένα 3- υποκατεστημένο παράγωγο του GABA. Ως εκ τούτου, είναι ένα ανάλογο GABA, καθώς και ένα γ-αμινοξύ. Συγκεκριμένα, η γκαμπαπεντίνη είναι ένα παράγωγο του GABA με δακτύλιο κυκλοεξανίου στη θέση 3. Η γκαμπαπεντίνη μοιάζει επίσης πολύ με τα α-αμινοξέα L- λευκίνη και  L -ισολευκίνη, και αυτό μπορεί να έχει μεγαλύτερη σημασία σε σχέση με τη φαρμακοδυναμική της παρά η δομική ομοιότητά της με το GABA. Έτσι, οι ομάδες αμίνης και καρβοξυλικού οξέος δεν έχουν τον ίδιο προσανατολισμό με αυτές στο GABA, και περιορίζονται περισσότερο διαμορφωτικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγχολυτικά Κατηγορία:Αντιεπιληπτικά Κατηγορία:Αναλγητικά Κατηγορία:Αμινοξέα
Κατάλογος των δημοφιλέστερων ιστοσελίδων
Αυτός είναι ο κατάλογος των δημοφιλέστερων ιστοσελίδων παγκοσμίως. Εμφανίζονται οι πρώτες πενήντα ιστοσελίδες που απαριθμούνται στο παγκόσμιο κατάλογο "Κορυφαίων σελίδων" της Alexa Internet (18 Νοεμβρίου 2020) μαζί με την κατάταξη της.
Κατάλογος ιστοσελίδων
Οι αλλαγές στην κατάταξη εμφανίζονται με βάση την μεταβολή της θέσης μιας σελίδας από την προηγούμενη αναθεώρηση μέχρι την 18η Νοεμβρίου 2020.
Γεώργιος ο Πέρσης
Ο Γεώργιος ο Πέρσης είναι οσιομάρτυρας, ο οποίος μαρτύρησε στις 6 Ιανουαρίου 615. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια της Περσίας. Έγινε μοναχός και αργότερα ηγούμενος στη Μονή του όρους Ίζαλα. Κατά τη διάρκεια συζητήσεως με τον βασιλιά της Παρσίας Χοσρόη Β΄ υπερασπίστηκε τον Χριστιανισμό και ο βασιλιάς τον καταδίκασε σε σταυρικό θάνατο.
Γεωργιος Περσης
Γερμανικός Σταυρός
Ο Γερμανικός Σταυρός (γερμανικά: Deutsches Kreuz), επίσημος τίτλος Πολεμικό Τάγμα του Γερμανικού Σταυρού (γερμ. Kriegsorden des deutschen Kreuzes) ήταν ιδιαίτερο στρατιωτικό διάσημο της Ναζιστικής Γερμανίας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που απονέμονταν "επ΄ ανδραγαθία" ή για επιτεύγματα στη στρατιωτική διοίκηση και δακρίνονταν σε τρεις άσχετες ιεραρχικά τάξεις: τον Αργυρό, τον Χρυσό και τον Αδαμαντοκόλλητο Γερμανικό Σταυρό (ο τελευταίος ουδέποτε απονεμήθηκε). Στις στολές εκστρατείας φέρονταν κεντητές παραλλαγές, κυρίως του Χρυσού, ο οποίος απονεμόταν συχνότερα, σπανίως δε του Αργυρού.
Ιστορία
Ο Γερμανικός Σταυρός καθιερώθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1941 από τον Αδόλφο Χίτλερ βάσει του 3ου Άρθρου του Διατάγματος Καθιέρωσης της 28ης Σεπτεμβρίου 1941 (Artikel 3 der Stiftungsverordnung vom 28. September 1941): Το δικαίωμα απονομής διατηρούσε από τις 19 Δεκεμβρίου 1941 ο Στρατάρχης Κάιτελ.
Χρυσός και Αργυρός Γερμανικός Σταυρός
Παρ' όλο που επρόκειτο για δύο τάξεις του ίδιου παρασήμου, ο Χρυσός και ο Αργυρός Γερμανικός Σταυρός ήταν δύο ανεξάρτητα παράσημα. Οι κανονισμοί απαγόρευαν σε κάποιον να φορά και τις δύο τάξεις μαζί, αλλά υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις αξιωματικών που το έκαναν.
Ο Γερμανικός Σταυρός θεσπίστηκε ως ένα μετάλλιο ανώτερης τάξεως από αυτή του Σιδηρού Σταυρού 1ης Τάξεως, αλλά κατώτερης του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού. Ο Σιδηρούς Σταυρός 1ης Τάξεως αποτελούσε μεν προϋπόθεση για την απονομή του Γερμανικού Σταυρού, αλλά ο Γερμανικός Σταυρός δεν σχετιζόταν με τα κριτήρια απονομής του Σταυρού των Ιπποτών. 400px|thumb|left|Από αριστερά προς τα δεξιά: Αργυρός Γερμανικός Σταυρός, Χρυσός Γερμανικός Σταυρός, Γερμανικός Σταυρός με Διαμάντια. Από κάτω ορισμένες αντίστοιχες μεταπολεμικές εκδόσεις: Παρατηρήστε πως η σβάστικα έχει αφαιρεθεί.
Αδαμαντοκόλλητος Γερμανικός Σταυρός
Τον Οκτώβριο του 1942, ο Χίτλερ διέταξε την κατασκευή της τάξεως του Γερμανικού Σταυρού με Διαμάντια. 20 κομμάτια κατασκευάστηκαν από τον κοσμηματοποιό Ρατ στο Μόναχο. Στάλθηκαν σε ένα παράρτημα της Καγκελαρίας, αλλά ουδέποτε απονεμήθηκαν. Τελικά κατέληξαν στο Κάστρο Κλέσσχαϊμ στην Αυστρία, όπου κατασχέθηκαν από έναν Αμερικανό αξιωματικό και κατέληξαν σε ιδιωτικές συλλογές, εκτός από τρεις που φυλάσσονται στη Στρατιωτική Ακαδημία του Ουέστ Πόιντ στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Σχεδίαση και παραγωγή
200px|thumb|left|Αργυρός Γερμανικός Σταυρός Σχεδιαστής του παρασήμου ήταν ο Δρ. Ρίχαρντ Κλάιν (Dr. Richard Klein) στο Μόναχο και τα πρώτα πρωτότυπα κατασκευάστηκαν από την εταιρεία Ντέσλερ&Υιός (Deschler und Sohn) στην ίδια πόλη. και αργότερα από διάφορες κατασκευάστριες εταιρείες όπως οι Deschler, Zimmermann, Klein, Steinhauer&Luck, Godet και C.E. Juncker – όλες έπρεπε ωστόσο να έχουν την άδεια της Leistungsgemeinschaft Deutscher Ordenshersteller («Ένωση Κατασκευαστών Γερμανικών Παρασήμων», η οποία καθόριζε και τις διαστάσεις των παρασήμων). Η εταιρεία Meybauer ανέστειλε την παραγωγή της για αυτόν ακριβώς τον λόγο.
Ο Γερμανικός Σταυρός ήταν ομολογουμένως ένα από τα πιο περίπλοκα παράσημα που κατασκευάστηκαν στη Ναζιστική Γερμανία. Σε αντίθεση με το όνομά του, το παράσημο δεν είχε καμία σχέση με το σήμα του σταυρού, εκτός από τον αγκυλωτό σταυρό που απεικόνιζε στο κέντρο του.
Ο μεταλλικός Γερμανικός Σταυρός – πλην μικρών διαφορών ανάλογα με τον κατασκευαστή – αποτελούνταν από πέντε κύρια μέρη που συνδέονταν μεταξύ τους με 4 βίδες (από το 1942, πρώιμα πρωτότυπα είχαν 10, ενώ 6 είχαν τυπικά αυτά που κατασκευάζονταν στην Αυστρία ). Η βάση του παρασήμου ήταν ένα ασημένιο αστέρι με οκτώ ακτίνες, πάνω στο οποίο εφαρμοζόταν ένα δεύτερο, μικρότερο, σε βαθύ γκρι χρώμα. Στο κέντρο δύο ομόκεντρων ασημένιων κύκλων, με τον έναν μικρότερο από τον άλλο, κόκκινου χρώματος περιμετρικά, εφαρμοζόταν ο αγκυλωτός σταυρός (δηλαδή μια εκδοχή του συμβόλου της σβάστικας βαμμένος με μαύρο σμάλτο. Στο διάστημα μεταξύ των δύο ομόκεντρων κύκλων τοποθετούνταν ένα χρυσό στεφάνι, με χαραγμένο στη βάση του το έτος 1941.
Στο οπίσθιο μέρος του παρασήμου υπήρχε στερεωμένη μία καρφίτσα, έτσι ώστε να εφαρμόζεται στο ρούχο του αποδέκτη, ο οποίος το φορούσε στην δεξιά πλευρά του στήθους. 400px|thumb|right|Απονομή του Χρυσού Γερμανικού Σταυρού σε άντρα των [[U-Boote (γερμανικών υποβρυχίων, που αποτελούσαν κλάδο της Kriegsmarine)]] Τα υλικά κατασκευής του παρασήμου, σύμφωνα με τις διαταγές, ήταν, ανάλογα με τα μέρη, ένα κράμα αλουμινίου και χαλκού, ορείχαλκος και ένα κράμα χαλκού και νικελίου.
Παρά την εκλεπτυσμένη σχεδίασή του, το παράσημο θεωρούνταν ανέκαθεν κακόγουστο. Ανάμεσα στους στρατιώτες ονομαζόταν Spiegelei και Hitlers Spiegelei («Τηγανητό αυγό» και «τηγανητό αυγό του Χίτλερ» αντίστοιχα), Ochsenauge (κυριολεκτικά «μάτι του βοδιού», εννοείται «Κέντρο του στόχου», πβ. το αγγλικό bullseye), Gesinnungsrückstrahler («Ανακλαστής άποψης») και Parteiabzeichen für Krurzsichtige («Έμβλημα του Κόμματος για μυωπικούς»), λόγω της ευδιάκριτης σβάστικας που απεικόνιζε. Καθώς επίσης υπήρχε η αίσθηση πως ο στρατιώτης που λάμβανε τον Γερμανικό Σταυρό είχε πλέον μειωμένες πιθανότητες να λάβει την υψηλότερη διάκριση του Σταυρού των Ιπποτών, ο Γερμανικός Σταυρός απέκτησε τη φήμη του Ritterkreuz Stopper («σταματητής του Σταυρού των Ιπποτών»).
Θεωρητικές διαστάσεις
200px|thumb|left|Ένας εκ των πολλών αποδεκτών του Γερμανικού Χρυσού Σταυρού, ο Αντιστράτηγος [[Βάλτερ Λουχτ]]
Κριτήρια απονομής
Η ουσιώδης διαφορά μεταξύ των δύο τάξεων του Γερμανικού Σταυρού (Χρυσού και Αργυρού), όπως είναι φανερή απ' το διάταγμα, ήταν η εξής: Ο Χρυσός Γερμανικός Σταυρός απονεμόταν κυρίως για επίδειξη ανδρείας, ενώ ο Αργυρός Γερμανικός Σταυρός για εξαιρετικές διοικητικές επιδόσεις. Με άλλα λόγια, ο Χρυσός Γερμανικός Σταυρός απονεμόταν για πράξεις στο πεδίο της μάχης και ο Αργυρός για πράξεις που συνέβαλαν στην πολεμική προσπάθεια, αλλά κατά βάση στα μετόπισθεν, όχι στην πρώτη γραμμή.
Στρατιώτες και υπαξιωματικοί του Στρατού (Heer), της Αεροπορίας (Λούφτβαφε) και των Waffen-SS, – αλλά και προσωπικό συμμαχικών δυνάμεων – όλοι κάτοχοι του Σιδηρού Σταυρού Α' Τάξεως (είτε της έκδοσης του 1939 είτε με την πόρπη του 1939, που απονεμόταν σε κατόχους της έκδοσης του 1914), μπορούσαν να τιμηθούν με το Χρυσό Γερμανικό Σταυρό, πραγματοποιώντας έξι φορές κάποιες ενέργειες που κανονικά θα τους απέφεραν τον Σιδηρούν Σταυρό 1ης Τάξεως. Για τους αξιωματικούς ίσχυε το ίδιο, αλλά για οκτώ φορές. Τα κριτήρια για τον Αργυρό Γερμανικό Σταυρό ήταν παρόμοια, αλλά το μετάλλιο το οποίο θα απέφερε η πράξη ανδρείας ήταν σε αυτή την περίπτωση ο Σταυρός Πολεμικής Ανδραγαθίας 1ης Τάξεως, με ξίφη ή άνευ ξιφών. Πρακτικά, ο Γερμανικός Σταυρός ισοδυναμούσε χονδρικά με 6-8 (κατά περίπτωση) Σιδερένιους Σταυρούς Α' Τάξεως (Χρυσός) ή με ανάλογο αριθμό Σταυρών Πολεμικής Ανδραγαθίας Α' Τάξης.
Από το 1944 και εξής η απονομή της σπάνιας Πόρπης Μάχης εκ του Συστάδην συνοδευόταν αυτόματα και με την απονομή του Χρυσού Γερμανικού Σταυρού.
Για το Πολεμικό Ναυτικό (Kriegsmarine) αναπτύχθηκε ένα ιδιαίτερο σύστημα πόντων. 500 πόντοι κερδίζονταν για την απενεργοποίηση μιας μη επισημασμένης εχθρικής νάρκης και 100 για αυτή μίας επισημασμένης, ενώ Χρυσός Γερμανικός Σταυρός απονεμόταν με την συγκέντρωση συνολικά 6000 πόντων.
Δικαίωμα απονομής του παρασήμου είχε ο Ανώτατος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων (Βέρμαχτ) και των επιμέρους κλάδων.
Μαζί με το παράσημο, ο αποδέκτης λάμβανε και ένα προσωρινό πιστοποιητικό απονομής, (Vorläufiges Besitzzeugnis) ενώ το επίσημο (Besitzurkunde) αποστελλόταν συνήθως ταχυδρομικά στο σπίτι του ή στον ίδιο. Η απονομή σημειωνόταν στα χαρτιά του αποδέκτη και δημοσιευόταν στη "Λίστα της Τιμής" που εκδιδόταν μηνιαίως για αυτό τον σκοπό από κάθε κλάδο των Ενόπλων Δυνάμεων ξεχωριστά (συμπεριλαμβανομένων και των Waffen-SS).
Απονομές ανά κλάδο υπηρεσίας
Σημείωση:Οι αριθμοί ενδέχεται να διαφέρουν από τους ακριβείς, καθώς λόγω του χάους που επικρατούσε στα τέλη του πολέμου, δεν κρατήθηκαν επίσημα αρχεία για τους τελευταίους αποδέκτες.
Πηγές
Κατηγορία:Μετάλλια, παράσημα και διακρίσεις της Ναζιστικής Γερμανίας
Διόνυσος
Ο θεός Διόνυσος ή Βάκχος είναι μία μυθική θεότητα της Αρχαίας Ελλάδας, γνωστός ως ο θεός του κρασιού και του γλεντιού.
Ετυμολογία του ονόματος Διόνυσος
Ο Διόνυσος, επίσης Διώνυσος, γιος του θεού Δία, ανήκει στις ελάσσονες πλην όμως σημαντικές θεότητες του αρχαιοελληνικού πανθέου, καθώς η λατρεία του επηρέασε σημαντικά τα θρησκευτικά δρώμενα της ελλαδικής επικράτειας. Παρόλο που δεν είναι ολύμπιος θεός και ο Όμηρος δείχνει να τον αγνοεί, ήδη από τον 6ο π.Χ. αι., αναπαρίσταται μαζί με τους Ολυμπίους, αν και εμφανίζεται σχετικά απόμακρος. Ενίοτε απεικονίζεται να κάθεται δεξιά του πατρός του στα ολύμπια δώματα. Ο Διόνυσος ως μυθολογική οντότητα «δεν είναι μήτε παιδί ούτε άντρας, αλλά αιώνιος έφηβος, καταλαμβάνοντας μια θέση ανάμεσα στα δύο». Με αυτή τη μορφή, αντιπροσωπεύει «το πνεύμα της ενέργειας και της μεταμορφωτικής δύναμης του παιχνιδιού» γεμάτο πονηριά, εξαπάτηση και στρατηγικές που υποδεικνύουν είτε τη θεϊκή σοφία ή το αρχέτυπο του Κατεργάρη, παρόν σε όλες σχεδόν τις μυθολογίες του κόσμου.
Στην ελληνική μυθολογία, ο Διόνυσος γεννιέται από τον μηρό του πατέρα του, στη Θήβα όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια, και παραδίδεται σε δώδεκα νύμφες ή υδάτινα πνεύματα, τις Υάδες, οι οποίες γίνονται τροφοί του θεϊκού παιδιού. Αργότερα, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης την υπηρεσία τους, οι Υάδες εξυψώθηκαν στο ουράνιο στερέωμα όπου λάμπουν ως αστερισμός των Υάδων. Είναι Πυριγενής, και Λιμναίος, φέροντας εγγενώς την ποιότητα της 'λίμνης ή του έλους'. Ο Διόνυσος είναι επίσης Διθύραμβος, δηλαδή διγενής, γεννημένος πρώτα από τη φωτιά και κατόπιν από το νερό, ακολουθώντας την παράδοση ανάλογων αρχέγονων θεοτήτων.
Ο Διόνυσος, επίσης, συνδέεται με τη γονιμότητα, μέσω του εκπληρωμένου έρωτα και το επίγραμμα του Ανακρέοντα στον θεό αρχίζει με τις λέξεις «Ω Κύριε, που σύντροφοί σου στο παιχνίδι είναι ο ισχυρός Έρως, οι μαυρομάτες νύμφες και η Αφροδίτη!».
Η Διονυσία αρχαιοελληνικό όνομα θηλυκός τύπος του Διόνυσος, ή Διώνυσος προέρχεται εκτός από το όνομα Διονύσης και από το όνομα Διόνυσος.
Γέννηση και περιπλανήσεις
Γιος του Δία και της Σεμέλης κόρης του Κάδμου ο Διόνυσος διασώζεται από τις φλόγες που έζωσαν το παλάτι του πατέρα της -μετά από την εμφάνιση του Δία σε όλο του το μεγαλείο- χάρη στην παρέμβαση της Γης, που άφησε τον κισσό να τυλίξει τους κίονες του ανακτόρου και να διασώσει το θείο βρέφος. Ο Δίας τοποθέτησε το βρέφος στον μηρό του εν αγνοία της Ήρας και το έβγαλε στο φως την κατάλληλη στιγμή, όταν ολοκληρώθηκε η κύησή του. Εξαιτίας του γεγονότος ότι γεννήθηκε ανάμεσα στα αστροπελέκια του Δία και την πυρκαγιά του ανακτόρου, ο Διόνυσος έφερε την επωνυμία πυριγενής και εξαιτίας του γεγονότος ότι συνέχισε την κύησή του στον μηρό του πατέρα του μηρορραφής, διμήτωρ και δισσότοκος.
μικρογραφία|Ο Διόνυσος επί πάνθηρα, κρατεί θύρσο με ταινία. Ψηφιδωτό δάπεδο με βότσαλα και πηλό, όπου το περίγραμμα είναι από μολύβι. Πέλλα, Οικία του Διονύσου, 2,70 μ. Χ 2,65 μ.
Ο θεός περιπλανάται στην Αίγυπτο και τη Συρία, τρελός από το μίσος της Ήρας. Θεραπεύεται από τη Ρέα στη Φρυγία. Η Ρέα, επίσης, είναι εκείνη που τον διδάσκει την τελετουργική λατρεία και ορίζει το ένδυμα του θεού και των Μαινάδων ακολούθων του. Η ακολουθία του θεού συμπληρώνεται με τους Σατύρους και τους Σειληνούς. Θεός εκπολιτιστής ο Διόνυσος συνέχισε την περιπλάνησή του, διδάσκοντας ανά τον κόσμο τις ιδιαίτερες τελετές του και την καλλιέργεια της αμπέλου. Αλλού έγινε δεκτός ως θεός, αλλού ως τυχοδιώκτης άνθρωπος, γεγονός που προκάλεσε σύμφωνα με τον μύθο και ανάλογες αντιδράσεις εκ μέρους του, ευνοώντας τους φίλους και τιμωρώντας τους εχθρούς, όπως φαίνεται στο παράδειγμα του Προίτου, βασιλέα της Τίρυνθας, των τριών θυγατέρων του βασιλέα Μινύα στον Ορχομενό ή τις κόρες του αττικού δήμου των Ελευθερών.
Θεός του δράματος και του παιχνιδιού
Στην αρχαία Ελλάδα αυτή η στενή σχέση μεταξύ δράματος και μυθολογίας συνοψιζόταν στο προσωπείο, τη μάσκα που συμβόλιζε τον ίδιο τον Διόνυσο και μια διαδικασία ταυτόχρονα μέσω της οποίας οι συμμέτοχοι αντιλαμβάνονταν μια αναλαμπή των άγριων παράδοξων που συσχετίζονταν σε μύθους και θεσπίζονταν ως ιεροτελεστίες ή μυστηριακά δρώμενα. Τέτοιες μυστηριακές παραδόσεις ήταν κοινός τόπος στον αρχαίο κόσμο και μερικές είναι γνωστό ότι διήρκεσαν επί χιλιάδες έτη. Ο Γνωστικός χριστιανισμός είναι ένα σχετικά πρόσφατο παράδειγμα των μυητικών μυστηρίων και ακόμη και σήμερα οι ανατολικοί ορθόδοξοι και ρωμαιοκαθολικοί ναοί διατηρούν συγκεκριμένα τελετουργικά στοιχεία, συνεχίζοντας τη γραμμή παράδοσης των μυστηριακών θρησκειών με δρώμενα όπως η μετουσίωση του σώματος και του αίματος του Χριστού.
Για τους αρχαίους Έλληνες το προσωπείο ή persona ήταν ένα σύμβολο της ενότητας στη δυαδικότητα. Εκείνος που τη φορούσε ήταν ταυτόχρονα ο ίδιος και κάποιος άλλος, ή γινόταν προσωρινά η persona (που στα Ελληνικά σημαίνει ηχώ μέσω, δηλαδή μιλώ μέσω της μάσκας), ένας από τους χαρακτήρες του δράματος (dramatis personae). Το προσωπείο 'κρατούσε ενωμένες' τις δύο ταυτότητες και φυσικά έπαιζε το ρόλο της πύλης ανάμεσα σε διαφορετικά βασίλεια ή κόσμους εμπειρίας. Τούτη η μετάβαση στην επικίνδυνη, σκιώδη σφαίρα του κάτω κόσμου, του χάους και του θανάτου είναι βασικό θέμα στη διονυσιακή λατρεία. Όπως παρατηρεί ο Godwin, είναι χαρακτηριστικό των θεών που κατεβαίνουν στον κάτω κόσμο για να λυτρώσουν τις περιπλανώμενες ψυχές.
μικρογραφία|Ο Διόνυσος παίζει λύρα και περιβάλλεται από δύο Σειληνούς, που κρατούν κρόταλα και βλαστούς αμπέλου. Ερυθρόμορφη κύλικα του 480 π.Χ. από τον Βρύγο.
Ο Διόνυσος, επίσης, συνδέεται πολύ με τον εκπληρωμένο έρωτα και το επίγραμμα του Ανακρέοντα στον θεό αρχίζει με τις λέξεις «Ω Κύριε, που σύντροφοί σου στο παιχνίδι είναι ο ισχυρός Έρως, οι μαυρομάτες νύμφες και η Αφροδίτη!».
Λατρεία του Διονύσου
Πληροφορίες που προσλαμβάνουμε από τη Γραμμική Β΄ μας οδηγούν στην υπόθεση πως ο Διόνυσος ως αρχαία θεότητα ήταν ήδη γνωστός στον 12ο αιώνα π.Χ.Η λατρεία του σχετίζεται με τους εορτασμούς της βλάστησης, της ιερής τρέλας που προκαλεί η πόση του οίνου και της γονιμότητας. Κοινό στοιχείο στις λατρευτικές πρακτικές του είναι το στοιχείο της έκστασης, ενίοτε της οργιαστικής φρενίτιδας, που απελευθερώνει από τις φροντίδες της καθημερινότητας, προσδίδοντάς του την προσωνυμία Λύσιος.
Πέραν του γεγονότος λοιπόν ότι το όνομά του συνδέθηκε με μία από τις αρτιότερες μορφές του ελληνικού λόγου, το δράμα, προς τιμήν του διοργανώνονταν μεγαλοπρεπείς γιορτές, όπως τα Κατ' αγρούς Διονύσια, τα Λήναια, τα Ανθεστήρια και τα Μεγάλα Διονύσια.
Τρεις είναι οι κύριες μορφές, με τις οποίες εμφανίζεται ο Διόνυσος στη λατρεία του. Με έμβλημα τον φαλλό, το δένδρο -εξ ου και η προσωνυμία δενδρίτης- ή τον ταύρο είναι θεός της γονιμότητας και προστάτης των καλλιεργειών, κυρίως της αμπέλου. Στη δεύτερη μορφή του είναι ο ενθουσιαστικός Διόνυσος, με εμβλήματα τον θύρσο και τη δάδα, όπως επίσης την ακολουθία, των Μαινάδων, των Βακχών, των Θυιάδων, των Ληνών και των Βασσαριδών, όπως τις μετέφερε η μυθολογική αφήγηση. Στην τρίτη και αρχαιότερη μορφή του είναι οντότητα του Κάτω Κόσμου και φέρει την προσωνυμία Ζαγρεύς (ο μέγας κυνηγός). Είναι γιος του καταχθόνιου Δία και της Περσεφόνης. Σε αυτή την τρίτη μορφή οι Ορφικοί τον ενσωμάτωσαν ως κυριότερη θεότητά τους, ερχόμενοι σε αντίθεση με τους διονυσιαστές, τους οπαδούς του ενθουσιαστικού Διονύσου
Με τον Διόνυσο θεό των δένδρων και των φυτών πραγματοποιείται η επιστροφή στο «ζωώδες πάθος» της φύσης, μακριά από τους περιορισμούς και τις αποκρυσταλλώσεις που επιβάλλει ο εξορθολογισμός, κάτι που διακρίνεται άμεσα στις Βάκχες του Ευριπίδη. Με την προσωνυμία βρόμιος λατρεύτηκε κυρίως ως θεός γεννημένος από το δημητριακό βρόμος και το οινοπνευματώδες ποτό που παράγεται, χωρίς να είμαστε σίγουροι ποιο ακριβώς είναι αυτό το δημητριακό (βρώμη;).
Στην κορυφή του Παγγαίου όρους, στη Μακεδονία, βρισκόταν το φημισμένο ιερό του Διονύσου, το οποίο είχαν υπό τον έλεγχό τους οι Σάτρες. Στο μαντείο υπήρχε μια γυναίκα ως "προμάντιδα" (όπως η Πυθία). Επίσης είχε έμπειρους ιερείς, τους «προφήτες», προερχόμενους από το πολεμικό φύλο των μαχαιροφόρων Βησσών της Ροδόπης, οι οποίοι μετέφεραν στους πιστούς τους χρησμούς που ο Βάκχος (Διόνυσος) ενέπνεε στην προμάντιδα.
Επίθετα του Διονύσου
μικρογραφία|Διόνυσος και Αριάδνη, ύψος 70 εκ. Βασιλική Ακαδημία των Καλών τεχνών του Σαν Φερνάνδο, Μαδρίτη. Άγριος - που ζει στους αγρούς
Άνθιος  - ο θεός των φυτών
Αδωνεύς - από το σημιτικό Αδωνάι=θεός
Αιγοβόλος - στον οποίο θυσιάζονται αίγες
Αισυμνήτης - που κυβερνά τη μοίρα
Ακρατοφόρος - ο φέρων τον άκρατο οίνο
Ακόρητος - ακόρεστος
Βρισαίος - που λατρεύεται στη Βρίσα της Λέσβου
Βρόμιος - θορυβώδης
Βουγενής - που γεννήθηκε από βουν
Δενδρίτης - του δένδρου
Θέοινος - ο θεός του κρασιού
Λικνίτης - της βρεφικής κούνιας
Λυαίος - που ελευθερώνει από τα βάσανα
Οβριμόθυμος - ορμητικός
Οινοδότης - που προσφέρει οίνο
Οίνοψ - που έχει το χρώμα του σκούρου οίνου
Χθόνιος - της γης
Χρυσοκόμης - ξανθόμαλλος
Παραπομπές - σημειώσεις
Ο Διόνυσος πρωτοαναφέρεται σε μυκηναϊκή πινακίδα, γραμμικής B' γραφής ως Divonuso.
Βιβλιογραφία
Στάθης Βαλλάς ΜΙΝΩΜΥΚΗΝΑΙΚΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ Εκδ. ΛΙΒΑΝΗ 1993
Μητροδώρα η Αθηναία
Η Μητροδώρα (3ος ή 4ος αιώνας μ.Χ.) ήταν Αθηναία ιατρός και συγγραφέας του αρχαιότερου ιατρικού κειμένου που είναι γνωστό ότι έχει γραφεί από γυναίκα, του Περὶ τῶν γυναικείων παθῶν τῆς μἠτρας. Η ιατρική πραγματεία της καλύπτει αρκετές περιοχές της ιατρικής και της γυναικολογίας, αλλά όχι τη μαιευτική. Πολλές είναι οι αναφορές σε αυτό το έργο από άλλους ιατρικούς συγγραφείς της αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης, ενώ μεταφράσθηκε και κυκλοφορούσε στη μεσαιωνική Ευρώπη. Πέρα από το όνομά της, κανένα άλλο στοιχείο δεν είναι γνωστό σχετικά με την ταυτότητα της Μητροδώρας. Ωστόσο είναι γνωστό ότι υπήρξαν αρκετές γυναίκες ιατροί στον αρχαίο ελληνορωμαϊκό κόσμο, με τη Μητροδώρα να θεωρείται γενικώς ως η πρώτη γυναίκα συγγραφέας ιατρικού βιβλίου.
Το Περὶ τῶν γυναικείων παθῶν
Το Περὶ τῶν γυναικείων παθῶν σώζεται σε δύο τόμους, που περιέχουν συνολικά 63 κεφάλαια. Η προσέγγιση της Μητροδώρας στο θέμα είναι ιδιαιτέρως επηρεασμένη από τα έργα του Ιπποκράτη, όπως ήταν και οι περισσότεροι ιατροί της εποχής της. Για παράδειγμα, υιοθετεί τις ιπποκράτειες θεωρίες για την υστερία. Η Μητροδώρα παρουσιάζεται με ισχυρή θέση για αμφιλεγόμενα θέματα συμπτωματολογίας και αιτιολογίας, π.χ. για τη φλεγμονή της μήτρας. Στο έργο της υπάρχουν δικές της μοναδικές συνεισφορές στην πρόοδο της ιατρικής θεωρίας και αιτιολογίας.
Σπανίως στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη γυναίκες ιατροί εξασκούσαν άλλες ειδικότητες πέρα από τη μαιευτική και τη γυναικολογία. Αυτές θεωρούντο αποδεκτές περιοχές στην εξάσκηση του ιατρικού επαγγέλματος από όσες γυναίκες μπορούσαν να τύχουν ιατρικής εκπαιδεύσεως, κυρίως εξαιτίας της πανάρχαιας παραδόσεως της μαμής και της συνδέσεώς της με γυναίκες που εκπαίδευαν άλλες γυναίκες. Η Μητροδώρα ωστόσο γράφει για αρκετές ειδικότητες της ιατρικής και για κάθε θέμα της γυναικολογίας στην πραγματεία της, αλλά όχι για θέματα μαιευτικής, τουλάχιστον στους σωζόμενους τόμους. Η χειρουργική σπανίως εξασκείτο στον αρχαίο ελληνορωμαϊκό κόσμο, οπότε δεν καλύπτεται και στο Περί των γυναικείων παθών. Σε αυτό διαφέρει από το κείμενο μιας άλλης αρχαίας γυναίκας ιατρού, της Ασπασίας, το οποίο καλύπτει την επεμβατική γυναικολογία, της αμβλώσεως συμπεριλαμβανομένης.
Αντί της μαιευτικής, η Μητροδώρα εστιάζει στην παθολογία, την ίδια προσέγγιση που υιοθετούσαν και οι άνδρες ιατροί της σχολής του Ιπποκράτη. Διαφέρει από πολλούς άλλους άρρενες ιατρικούς συγγραφείς της εποχής της στο ότι αναλύει και αναφέρεται απευθείας στα γραπτά του Ιπποκράτη, αντί να καταφεύγει στις άφθονες δευτερογενείς πηγές των ενδιάμεσων αιώνων.
Επίδραση
Οι πρώτες μεταφράσεις του Περί των γυναικείων παθών στη λατινική εμφανίσθηκαν μεταξύ του 3ου και του 5ου αιώνα. Το αρχαιότερο γνωστό χειρόγραφο του έργου της Μητροδώρας βρίσκεται σήμερα στη Φλωρεντία. Εκτός από τις αναφορές σε αυτό από άλλους ιατρικούς συγγραφείς, υπήρχαν αναδημοσιεύσεις αποσπασμάτων του.
Τα επιστημονικά κείμενα της αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης αποτελούσαν μέρος των θεμελίων της επιστημονικής έρευνας κατά τον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα. Το έργο της Μητροδώρας κυκλοφορούσε και τότε. Οι βιβλιογραφικές αναφορές της περιλαμβάνουν «μία Βερενίκη που ονομάζεται Κλεοπάτρα» ή «mono marciglia», κάτι που έκανε μερικούς μεσαιωνικούς εκδότες να πιστώσουν λανθασμένα το έργο της στην περίφημη Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου, και με αυτό το όνομα συγγραφέως εκδόθηκε το Περί των γυναικείων παθών από τον Κάσπαρ Βολφ το 1566, και κατόπιν από τον Ίσραελ Σπαχ (Spach) το 1597.
Η Μητροδώρα είχε προφανώς μεγάλη εμπειρία κλινικής ιατρικής. Στο έργο της μνημονεύει εξετάσεις τόσο δακτυλοσκοπικές, όσο και με χρήση εργαλείων, ενώ δείχνει λεπτομερή εξοικείωση με τη φυσιολογία. Συνεισέφερε ταξινομώντας τα κολπικά εκκρίμματα και πρότεινε αιτιολογικές θεωρίες, όπως ότι παρασιτικές μολύνσεις του ορθού προκαλούν κολπικές εκκρίσεις. Οι συνεισφορές αυτές φαίνεται να οφείλονται σε δική της πρωτότυπη έρευνα και θεωρητική σκέψη. Υπάρχουν επίσης πολλές θεραπευτικές ουσίες στην πραγματεία της που δεν βρίσκονται σε κανένα άλλο κείμενο. Το έργο της φαίνεται επίσης ότι περιείχε την πρώτη γνωστή ιατρική εγκυκλοπαίδεια με αλφαβητική σειρά. Σε αυτή υπήρχαν μάλιστα αλφαβητικές κεφαλίδες για ευκολία στην αναφορά. Το χειρόγραφο που την περιλαμβάνει όμως δεν είναι πλήρες και τελειώνει με το γράμμα Ε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Έλληνες γυναικολόγοι Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες
Διηπειρωτικό Κύπελο Λε Μαν
Το Διηπειρωτικό Κύπελλο Λε Μαν (αγγλικά: Ιntercontinental Le Mans Cup ήταν ένα τουρνουά αγωνιστικών αγώνων αντοχής που διοργανώθηκε από το Automobile Club de l'Ouest που ξεκίνησε το 2010. Το τουρνουά ανακοινώθηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2009  και επιβεβαιώθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.
Τόσο τα αγωνιστικά πρωτότυπα αυτοκίνητα όσο και τα Grand Τourism ήταν επιλέξιμα για να διαγωνιστούν για το Διηπειρωτικό Κύπελλο Λε Μαν: οι αγώνες της κατηγορίας LMP1 και GTE είχαν ένα κύπελλο κατασκευαστών, ενώ όλοι οι αγώνες της ACO είχαν ομαδικά κύπελλα εφ' όσον υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερις συμμετοχές. Το 2010, επίσης, η κατηγορία GT1 ήταν επιλέξιμη για τελευταία φορά.
Η Peugeot κέρδισε θριαμβευτικά τους 9 από τους 10 αγώνες κατά τη διάρκεια των δύο ετών. Για το 2012, η ​​ACO και η FIA ανακοίνωσαν τη δημιουργία ενός νέου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Αντοχής της FIA. Αυτό το πρωτάθλημα θα χρησιμοποιούσε παρόμοιους κανόνες και θα αντικαταστούσε το Διηπειρωτικό Κύπελλο Λε Μαν.
Ιστορικό
Το αγωνιστικό ημερολόγιο του 2010 περιελάμβανε:
Εν τω μεταξύ, το αγωνιστικό ημερολόγιο του 2011 επεκτάθηκε σε επτά εκδηλώσεις. Μαζί με τους αγώνες του Σιλβέρστοουν (έξι ώρες) και του Μικρού Λε Μαν σε παρόμοιες ημερομηνίες, το πρωτάθλημα ξεκίνησε με τις 12 ώρες του Σέμπρινγκ τον Μάρτιο στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν μετακομίσει στην Ευρώπη για να διαγωνιστεί σε έναν εξάωρο αγώνα στο Spa- Ο Francorchamps του Βελγίου τον Μάιο, στις 24 Ώρες του Λε Μαν της Γαλλίας μεταξύ 11-12 Ιουνίου και έναν άλλο αγώνα έξι ωρών στην Ίμολα της Ιταλίας τον Ιούλιο. Το φινάλε της σεζόν πραγματοποιήθηκε στην Κίνα και στην πίστα Ζουχάι.
Εθνική Οδός 87
Η Εθνική Οδός 87 (EO87) είναι Εθνική Οδός στην Ανατολική Αττική, Ελλάδα.
Διαδρομή
Σύμφωνα με την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το 1963, η Eθνική Οδός 87 είναι ένα παρακλάδι της Eθνικής Οδού 54 από την Παλλήνη στα Σπάτα.
Περαιτέρω πληροφορίες
Κατηγορία:Δρόμοι στην Αττική Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας
Αφγανική αλεπού
thumb Η αφγανική αλεπού (Vulpes cana) είναι μικρή αλεπού που βρίσκεται σε ορισμένες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας. Ονομάζεται επίσης αλεπού του Μπλάντφορντ προς τιμήν του ερευνητή της.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Το μήκος του σώματος είναι 42 εκατοστά και της ουράς 30 εκατοστά, ζυγίζει 1,5 - 3 κιλά. Το χρώμα της είναι σκούρο γκρι. Το κεφάλι έχει επίμηκες ρύγχος, μεγάλα αφτιά και δύο μαύρες λωρίδες που διατρέχουν από τα μάτια μέχρι το άνω χείλος.
Διασπορά και οικότοπος
Η αφγανική αλεπού κατοικεί σε ημιάνυδρες περιοχές, στέπες και βουνά του Αφγανιστάν, της Αιγύπτου (Σινά), του Τουρκεστάν, του βορειοανατολικού Ιράν, του νοτιοδυτικού Πακιστάν, της Δυτικής Όχθης και του Ισραήλ. Μπορεί επίσης να ζήσει σε ολόκληρη την Αραβία (κυρίως στο Ομάν, την Υεμένη και την Ιορδανία), καθώς μία είχε παγιδευτεί στην περιοχή Δοφάρι του Ομάν το 1984. Πρόσφατες έρευνες καμερών-παγίδων επιβεβαίωσαν την παρουσία του είδους σε διάφορα μέρη στα βουνά του νοτίου Σινά της Αιγύπτου τα βουνά Ρας Αλ Χάιμα και Τζεμπέλ Χαφίτ στα ΗΑΕ και στη Σαουδική Αραβία.
Η αφγανική αλεπού έχει άτριχα πέλματα και γατίσια, καμπυλωτά, αιχμηρά νύχια που περιγράφονται ως ημισυσταλτά.
Αυτή η αλεπού έχει την ικανότητα να αναρριχάται σε βράχους και να κάνει άλματα που περιγράφονται ως «εκπληκτικά», πηδώντας στις άκρες 3 μέτρα πάνω από αυτές με ευκολία, και ως μέρος των τακτικών τους κινήσεων και αναρριχάται σε κατακόρυφους, καταρρέοντες γκρεμούς με μια σειρά από άλματα σε κάθετη τομή. Οι αλεπούδες αυτές χρησιμοποιούν τα αιχμηρά, καμπυλωτά τους νύχια και τα γυμνά πέλματα για την έλξη στα στενά άκρα και τις μακριές, πυκνές ουρές τους για εξισορρόπηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Αλεπού Κατηγορία:Θηλαστικά της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Θηλαστικά της Αραβικής Χερσονήσου
ΝΚ Μαρσόνια
Η ΝΚ Μαρσόνια είναι μια κροατική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Slavonski Brod.
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1909. Από το 1945 έως το 1962 ονομαζόταν NK Radnički Brod, στη συνέχεια BSK από το 1962 έως το 1992 που μετονομάστηκε στο υφιστάμενο όνομα.
Τον Αύγουστο του 2011 η ομάδα ενοποιήθηκε με την MV Croatia δημιουργώντας την ΝΚ Μαρσόνια 1909 η οποία συμμετέχει στη δεύτερη κατηγορία. Η ΝΚ Μαρσόνια εξακολουθεί να υφίσταται σαν η δεύτερη ομάδα του νέου συλλόγου.
Τίτλοι
🇭🇷 Druga HNL - Βορράς:
🇭🇷 Treća HNL - Ανατολή:
Σημαντικοί πρώην ποδοσφαιριστές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κροατίας Κατηγορία:ΝΚ Μαρσόνια
Νέα Σιών
Η Νέα Σιών πρωτοεκδόθηκε το 1904 και αρχικά η έκδοσή του ήταν μηνιαία. Εκτός από τη δημοσίευση ειδήσεων σχετικών με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ως το επίσημο όργανό του, πραγματευόταν θέματα αφορώντα τη Θεολογία, την Ιστορία και την τοπογραφία της Παλαιστίνης και θέματα ευρύτερου χριστιανικού ενδιαφέροντος.
Τα τελευταία χρόνια επιχειρήθηκε να λειτουργήσει ως καθαρά επιστημονικό περιοδικό σύγγραμμα, όμως λόγω των πολλών προβλημάτων που αντιμετωπίζει το Πατριαρχείο η έκδοσή του δεν είναι πλέον τακτική και γίνεται από την Αθήνα και όχι από το τυπογραφείο του Παναγίου Τάφου, όπως συνέβαινε αρχικά. Πλησιάζει πλέον τους 90 τόμους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικά περιοδικά Κατηγορία:Πατριαρχείο Ιεροσολύμων
Γουλιέλμος Γκαρθές του Φεζανσάκ
Ο Γουλιέλμος Α΄ Γκαρθές, γαλλ.: Guillaume Garcès ή Guillermo Garcés, (απεβ. το 960) ήταν κόμης του Φεζανσάκ (Fézensac). Ήταν ο δεύτερος γιος του Γκαρθία Β' δούκα της Γασκώνης και της Αμούνας.
Βιογραφία
Όταν ο Γκαρθία Β' απεβίωσε το 926 (ή γύρω στο 926), έδωσε τη Γασκώνη στον μεγαλύτερο γιο του Σάντσο Δ' και δημιούργησε κτήσεις εισοδημάτων (appanages) για τους νεότερους γιους του: το Φεζανσάκ για τον Γουλιέλμο και Ασταράκ για τον Άρνολντ. Το Φρεζανσάκ περιελάμβανε το Ως (Auch), το Βικ (Vic) και το Aρμανιάκ.
Οικογένεια
Ο ίδιος ο Γουλιέλμος μοίρασε την κομητεία του στους κληρονόμους του:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Αρμανιάκ
Άμπραχαμ Ουάσινγκτον
Εκπαίδευση
Η ενασχόλησή του με το κατς ξεκίνησε το 2008 όταν προπονήθηκε και έδωσε αγώνες σε μικρές εταιρείες πάλης. Το 2009, συμφώνησε με το WWE και στάλθηκε για εκπαίδευση στο θυγατρικό FCW.
ECW
Τον Ιούνιο του 2009, έγινε παρουσιαστής εκπομπής στο τηλεοπτικό σόου ECW και έπαιρνε συνεντεύξεις από διάφορους παλαιστές του ρόστερ. Ο ρόλος του ως Άμπραχαμ Ουάσινγκτον ήταν αντιπαθητικός. Με το κλείσιμο του σόου, τον Μάρτιο του 2010, γύρισε στο FCW.
Κύριο ρόστερ
Τον Μάρτιο του 2012, επέστρεψε στο κύριο ρόστερ του WWE, ως μάνατζερ άλλων παλαιστών. Αρχικά προσπάθησε να προσελκύσει πολλούς ώστε να δημιουργήσει ομάδα. Ονόμασε την εταιρεία του "All World Promotions" και μανάτζαρε τους Πρίμο και Έπικο. Αφού τους εξαπάτησε, έγινε μάνατζερ των Ντάρεν Γιάνγκ & Τάιτους Ο' Νιλ. Στις 10 Αυγούστου 2012, απολύθηκε, λόγω λάθους που έκανε σε ζωντανό πρόγραμμα τηλεόρασης.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Κάρος
Ο Μάρκος Αυρήλιος Κάρος (Marcus Aurelius Carus, 230 - Ιούλιος/Αύγουστος 283) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 282 εως το 283. Κατά τη διάρκεια της σύντομης βασιλείας του, προσπάθησε να ακολουθήσει το δρόμο της αποκατάστασης της αυτοκρατορικής δύναμης που χάραξαν ο Αυρηλιανός και ο Πρόμπος. Μαζί με τους γιους του Καρίνο και Νουμεριανό σχημάτισε μια σύντομη δυναστεία, που παρείχε επιπλέον σταθερότητα στην αναζωπυρωμένη αυτοκρατορία.
Ο Κάρος, του οποίου το όνομα πριν την άνοδο στο θρόνο μάλλον ήταν Μάρκος Νουμέριος Κάρος, πιθανότατα γεννήθηκε στη Ναρβόννη της Γαλατίας, αλλά έλαβε την παιδεία του στη Ρώμη. Ήταν συγκλητικός και ανέλαβε διάφορα αστικά και στρατιωτικά αξιώματα προτού ο αυτοκράτορας Πρόβος τον προαγάγει σε αρχηγό της πραιτοριανής φρουράς το 282. Μετά τη δολοφονία του Πρόβου στο Σίρμιο, ο Κάρος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τους στρατιώτες. Παρά το γεγονός ότι εκδικήθηκε το θάνατο του αποθανόντος αυτοκράτορα, τον υποπτεύθηκαν για συναυτουργό στη δολοφονία.
Αφού απένειμε τον τίτλο του Καίσαρος στους δυο του υιούς, ανέθεσε στον Καρίνο τη διοίκηση του δυτικού τμήματος της αυτοκρατορίας και πήρε μαζί του τον Νουμεριανό στην εκστρατεία ενάντια στους Πέρσες την οποία σχεδίαζε ο Πρόβος. Ύστερα από την νίκη του επί των Κουάδων, Σαρματών στον Δούναβη, ο Κάρος προχώρησε στη Θράκη και τη Μικρά Ασία, προσάρτησε τη Μεσοποταμία, επιτέθηκε στη Σελεύκεια και την Κτησιφώντα και εν τέλει μετέφερε τα στρατεύματά του πέρα από τον ποταμό Τίγρη. Ο αυτοκράτορας των Σασσανιδών δεν κατάφερε να υπερασπιστεί επαρκώς τα εδάφη του.
Για τις επιτυχίες του στην Ανατολή που «έφεραν πίσω το αίμα» των Ρωμαίων που ηττήθηκαν πολλάκις από τους Σασσανίδες, ο Κάρος έλαβε τον τίτλο Persicus Maximus.
Οι ελπίδες του για επιπλέον κατακτήσεις διεκόπησαν από τον ξαφνικό του θάνατο. Ύστερα από μια βαριά καταιγίδα, ανακοινώθηκε πως είχε πεθάνει. Τα αίτια, αν και παραμένουν άγνωστα, αποδόθηκαν σε θάνατο από αστραπή ή από πληγή σε κάποια εκστρατεία του εναντίον των Περσών ή από ασθένεια. Το γεγονός ότι ήταν επικεφαλής μιας νικηφόρας εκστρατείας, και ότι ο γιος του Νουμεριανός τον διαδέχτηκε δίχως να εκδηλωθεί αντίσταση, αφήνει να εννοηθεί πως ο θάνατός του οφείλεται σε φυσιολογικά αίτια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Σίμων Α΄ του Μονφόρ
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αμωρί Α΄ κυρίου τού Μονφόρ και της Βερτράνδης του Γκόμετς. Γεννήθηκε στο Μονφόρ-λ'Αμωρί τού δουκάτου της Νορμανδίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ισαβέλλα του Μπρουά (γενν. 1034), κόρη τού Ούγου Μπαρντούλ και είχε τέκνα:
Έκανε δεύτερο γάμο, με την Αγνή τού Οίκου της Νορμανδίας, κόρη τού Ριχάρδου κόμη τού Εβρέ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Αλεξάντρ Μαρτίνοφ
Ο Αλεξάντρ Μαρτίνοφ (γεν. 12 Ιανουαρίου 1981 ) είναι Υπερδνειστέριος πολιτικός, πρωθυπουργός της χώρας αυτής από τις 17 Δεκεμβρίου 2016 έως τις 30 Μαΐου 2022 υπό την προεδρία του Βαντίμ Κρασνοσέλσκι.
Βιογραφία
Τον Ιούλιο του 2017, άσκησε κριτική στην κίνηση της Μολδαβίας και της Ουκρανίας να ιδρύσουν κοινά σημεία τελωνειακού ελέγχου στα σύνορα με την Υπερδνειστερία. Τον Αύγουστο του 2017, ζήτησε από τις ρωσικές δυνάμεις να μην διασχίζουν υπερδνειστεριακό έδαφος κατά τη στρατιωτική παρέμβασή τους στην Ουκρανία.
Τον Οκτώβριο του 2017 ανακοίνωσε αύξηση ύψους 11% στην εθνική βιομηχανική παραγωγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Υπερδνειστερίας
Ντέβα
Ντέβα είναι η ονομασία του θεού του βεδικού πανθέου.
Ο όρος
Ντέβα (Deva, Devata στον πληθυντικό) είναι η ονομασία που οι Ινδοί χρησιμοποιούν για να δηλώσουν ή την έννοια του Θεού, ή για ό,τι κινείται πέραν από τη δική τους δύναμη και που τους εντυπωσιάζει, τους επηρεάζει θετικά ή αρνητικά και μπορεί να είναι κάποιος θεός ή άνθρωπος, κάποιο κείμενο, ή μελωδία ή μια λειτουργία του ανθρώπινου σώματος. Ετυμολογικά ταυτίζεται με το όνομα του βεδικού θεού ‘’Dyaus’’, ‘’ουρανός’’, του Ελληνικού ‘’Δίας’’και του λατινικού ‘’Deus’’. Στα σανσκριτικά deva σημαίνει λαμπερός από τη ρηματική ρίζα div= λάμπω. Κάθε τέτοιος θεός έχει φυσιοκρατικά χαρακτηριστικά και συνιστά προσωποποίηση φυσικών δυνάμεων. Ο ανθρωπομορφισμός είναι έντονος. Οι θεοί αυτής της ομάδας έχουν ινδοευρωπαϊκή προέλευση. Ο όρος Ντέβα δεν ερμηνεύεται ως πρόσωπο ούτε ερμηνεύεται ανθρωπομορφικά, κι ούτε για να εκφράσει τον ένα Θεό.
Πηγές
Κατηγορία:Ινδουϊστική μυθολογία
Καλτ ταινία
Η καλτ ταινία (αγγλικά: cult movie) είναι καλλιτεχνικό δημιούργημα του κινηματογράφου, με μεγάλο πυρήνα λατρών, και πρόχειρο σαν παραγωγή και σενάριο και καμιά φορά ίσης ποιότητας με το καθιερωμένο και συνηθισμένο θέαμα που αναπαριστά την εκάστοτε εποχή και την ιδεολογία της. Βεβαίως υπάρχει δυσκολία να καθοριστεί, υποκειμενικά, μία ταινία ως καλτ. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1970, για να περιγράψει την περιρρέουσα κουλτούρα γύρω από τις underground ταινίες και τις Midnight ταινίες.
Time (τραγούδι, Pink Floyd)
Το Τime είναι το τέταρτο τραγούδι από το άλμπουμ The Dark Side of the Moon του Βρετανικού συγκροτήματος Pink Floyd. Είναι το μοναδικό τραγούδι στο άλμπουμ στο οποίο αναφέρονται ως συνθέτες και τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος.
Το ίδιο το τραγούδι είναι ένα memento mori που περιγράφει το φαινόμενο όπου ο χρόνος φαίνεται πως περνά γρήγορα καθώς ένας άνθρωπος γερνά, και συνήθως οδηγεί το γηραιό άτομο σε απόγνωση για τις ευκαιρίες που έχασε στα χρόνια του παρελθόντος του. Επίσης μέσα από το κομμάτι θίγονται και άλλες καταστάσεις της ανθρώπινης ζωής, όπως το άγχος της καθημερινότητας και η υποβάθμιση της προσωπικότητάς μας στο βωμό της ρουτίνας και προτρέπει τον ακροατή να κυνηγήσει τα όνειρα του, καθώς αν δεν το κάνει ίσως μετανιώσει στο μέλλον για αυτή του την επιλογή.
Στους στίχους του τραγουδιού δένονται αρμονικά ή ζωή και ο θάνατος, κάτι που παρατηρείται ακόμα και μέσα στον ίδιο στίχο (You are young and life is long and there is time to kill today, breath-death, run-gun, sunshine-rain, one day-ten years, time is gone). Τέλος, το τραγούδι συνδέεται μουσικά με το Breath (Reprise) (αρχικός τίτλος: Home Again), και στο οποίο επιφανειακά φαίνεται πως αφορά στο να ξεκουράζεται κανείς σπίτι του δίπλα στη φωτιά. Στην ουσία όμως, κατακρίνει την Εκκλησία και τη Θρησκεία με έναν αρκετά έμμεσο τρόπο.
Κατηγορία:Τραγούδια του 1973 Κατηγορία:Τραγούδια των Pink Floyd
Έι Τζέι Λι
Η Έιπριλ Τζενέτ Μέντεζ (April Jeanette Mendez, γενν. 19 Μαρτίου 1987) είναι Αμερικανίδα παλαίστρια. Είναι περισσότερο γνωστή με το ψευδώνυμο που έχει εμπνευστεί από τα αρχικά του ονόματός της. Έι Τζέι ή Έι Τζέι Λι. Είχε συμβόλαιο με το WWE.
Τα πρώτα βήματα
Ξεκίνησε την ενασχόλησή της με το κατς το 2007 όταν άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα πάλης τον Μάρτιο. Έξι μήνες μετά έκανε το ντεμπούτο της στους αγώνες και τα επόμενα χρόνια συνέχισε να εμφανίζεται σε διάφορες εταιρείες πάλης της Αμερικής, έως το Μάιο του 2009 που έκανε το μεγάλο βήμα για το WWE.