cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίθαυρη Ρεθύμνης
Μεταφορές
Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός 13, γνωστή και ως Αμαριώτικος Δρόμος, που το ενώνει με το Ρέθυμνο (Περιβόλια, Πρασιές) και το υπόλοιπο Αμάρι (Απόστολοι, Γεωργική Σχολή, Βιζάρι, Φουρφουράς, Κουρούτες, Αποδούλου, Βαθιακό, Πλάτανος, Άρδακτος, Λοχριά). Η αναβάθμιση του δρόμου αυτού είναι υπό μελέτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Ποππαία Σαβίνα
Η Ποππαία Σαβίνα (Poppaea Sabina, 30 - 65) ήταν η σύζυγος του Νέρωνα, αυτοκράτορα της Ρώμης.
Η Ποππαία ήταν παντρεμένη πρώτα με τον Ρούφριο Κρισπίνο, από τον οποίο είχε ένα γιο με το ίδιο όνομα. Αργότερα παντρεύτηκε τον Όθωνα, ο οποίος περίεργος την χρησιμοποίησε για να επηρεάσει τον αυτοκράτορα Νέρωνα, καθώς ο σύζυγός της όχι μόνο συνήγαγε ότι ήταν η ερωμένη του αυτοκράτορα, αλλά ήταν εκείνος που διέλυσε το γάμο τους.
Ο Νέρων ερωτεύτηκε την Ποππαία όταν τη γνώρισε κατά τη διάρκεια δείπνου στο σπίτι του φίλου του Όθωνα και αποφάσισε ότι η Ποππαία θα γινόταν ερωμένη του, κάτι στο οποίο οι τρεις συμφώνησαν για προσωπικά συμφέροντα. Η Ποππαία κέρδιζε όλο και μεγαλύτερη επιρροή στον αυτοκράτορα, σε τέτοιο βαθμό που τον έπεισε να διατάξει τη δολοφονία της Αγριπίνας, της μητέρας του Νέρωνα.
Ο λόγος δεν ήταν άλλος παρά ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο γυναικών για τον έλεγχο που ασκούσαν πάνω στον αυτοκράτορα. Περίπου το 59 μ.Χ. η Ποππαία τα κατάφερε όταν ο Νέρωνας κατηγόρησε τη μητέρα του για προδοσία και διέταξε να δολοφονηθεί. Αλλά η Ποππαία είχε ακόμα μια αντίπαλο: τη σύζυγο του Νέρωνα. Ως εκ τούτου, πρότεινε στον αυτοκράτορα να χωρίσει από την Κλαυδία Οκταβία, η εξορία και να διατάξει την εκτέλεσή της. Κάτι που κατάφερε και πάλι.
Η Ποππαία χάρισε στον Νέρωνα μια κόρη την Κλαυδία Αυγούστα το 63 μ.Χ., η οποία πέθανε τέσσερις μήνες μετά τη γέννησή της. Κατά τη γέννηση της Κλαυδίας, ο Νέρωνας τίμησε τη μητέρα και το παιδί με τον τίτλο της Αυγούστας.
Πέθανε το 65 μ.Χ. σε ηλικία 35 ετών, μετά από την κλωτσιά που δέχτηκε στην κοιλιά από τον μέθυσο Νέρωνα, ενώ ήταν έγκυος έχασε το παιδί και πέθανε. Ο αυτοκράτορας, μετανοημένος, προσέφερε μια νεκρική πομπή και διέταξε αρκετές αργίες προς τιμήν της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Ρωμαίες Αυτοκράτειρες
Μεγακήρουλος
Ο μεγακήρουλος (επιστημονική-λατινική ονομασία Megaceryle) είναι γένος ιχθυοφάγων πουλιών, που ανήκουν στην οικογένεια της αλκυόνης. Ζουν σε πολλά μέρη της Γης: η ευρεία γεωγραφική κατανομή τους περιλαμβάνει την Αφρική, τη Βόρεια και Νότια Αμερική και τη νοτιοανατολική Ασία.
Το γένος προτάθηκε αρχικώς το 1848 από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γιόχαν Γιάκομπ Κάουπ. Η ονομασία του προέχεται από την ελληνική λέξη «μέγας» και την ονομασία του συγγενικού γένους κήρουλος, που με τη σειρά της είναι η αρχαία ονομασία ενός μη ταυτοποιημένου και πιθανώς μυθικού πτηνού, το οποίο αναφέρει ο Αριστοτέλης και άλλοι συγγραφείς.
Είδη
Σήμερα γίνονται γενικώς αποδεκτά τα εξής τέσσερα είδη στο γένος :
Περιγραφή
Και τα τέσσερα είδη τρέφονται σχεδόν μόνο με ψάρια και έχουν εμφανές άκαμπτο λοφίο στην κεφαλή. Τα ανώτερα μέρη του σώματός τους είναι σκούρα γκρίζα ή μπλε-γκρίζα, σχεδόν μονόχρωμα στα δύο αμερικανικά είδη, αλλά έντονα στιγματισμένα με λευκές κηλίδες στο ασιατικό και το αφρικανικό είδος. Τα κάτω μέρη μπορεί να είναι λευκά ή κεραμιδί. Εκτός από τον αρσενικό Megaceryle torquata, φέρουν έντονη ταινία στο στήθος. Το κάτω μέρος είναι πάντοτε διαφορετικό στα δύο φύλα του κάθε είδους.
Οι μεγακήρουλοι φωλιάζουν σε οριζόντια λαγούμια, τα οποία σκάβουν σε όχθες ποταμών ή αμμώδεις παραλίες. Αμφότεροι οι γονείς σκάβουν το λαγούμι, επωάζουν τα αβγά και ταΐζουν τους νεοσσούς τους.
Συχνά οι μεγακήρουλοι φαίνονται να στέκουν σε εμφανή κλαδιά δέντρων, στύλους ή άλλα κατάλληλες θέσεις παρατηρήσεως κοντά στο νερό, προτού βουτήξουν με το κεφάλι για να συλλάβουν τη λεία τους, συνήθως ψάρια και σπανίως οστρακόδερμα ή βατραχάκια (κάποτε και υδρόβια έντομα).
Προέλευση και ταξινομική
Η παραδοσιακή άποψη είναι ότι το γένος Megaceryle εμφανίσθηκε πρώτα στον Νέο Κόσμο, εξελιχθέν από κάποιο εξειδικευμένο ιχθυοφάγο μέλος της οικογένειας Alcedinidae, που πέρασε από τον Βερίγγειο πορθμό και δημιούργησε στην Αμερική αυτό το γένος μαζί με την αμερικανική πράσινη αλκυόνη (το γένος Chloroceryle). Σύμφωνα με την άποψη αυτή, ένα μεγάλο λοφιοφόρο είδος, αρκετά αργότερα, στην Πλειόκαινο εποχή, διέσχισε τον Ατλαντικό Ωκεανό και από αυτό κατάγονται η γιγάντια και η λοφιοφόρος αλκυόνη. Ωστόσο αυτή η άποψη είναι πιθανότατα λανθασμένη, καθώς φαίνεται ότι το γένος μάλλον γεννήθηκε στον Παλαιό Κόσμο, το πιθανότερο στην Αφρική, και ότι ο πρόγονος των δύο αμερικανικών ειδών είναι εκείνος που διέσχισε τον ωκεανό.
Παλαιότερα τα είδη του γένους Megaceryle ταξινομούνταν στο γένος Ceryle, αλλά το τελευταίο αποδείχθηκε γενετικώς πλησιέστερο στο γένος Chloroceryle.
Παραπομπές
Μεγακηρουλος
Φελίξ Φενεόν
μικρογραφία|Ο Φελίξ Φενεόν περ. 1900Ο Φελίξ Φενεόν (γαλλικα: Félix Fénéon, 22 Ιουνίου 1861, Τορίνο, Ιταλία - 29 Φεβρουαρίου 1944, Σατεναί-Μαλαμπρί) ήταν ένας παριζιάνος αναρχικός και κριτικός τέχνης κατά τα τέλη του 19ου αιώνα. Αυτός επινόησε τον όρο «νεο-ιμπρεσιονισμος» το 1886 για να προσδιορίσει μια ομάδα καλλιτεχνών με επικεφαλής τον Ζορζ Σερά, και τον προωθούσε θερμά. Το Βραβείο Fénéon ιδρύθηκε το 1949 από τη σύζυγό του, με βάση τα έσοδα από την πώληση της συλλογής έργων τέχνης του.
μικρογραφία|Πωλ Σινιάκ, Portrait of Félix Fénéon, 1890 Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αναρχικοί Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της τέχνης
Γκύντα της Σουηδίας
Η Γκύντα, σουηδ. Gyda (απεβ. περ. 1048-1049) από τον Οίκο του Μούνσο, ήταν πριγκίπισσα της Σουηδίας, που με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Δανίας την εποχή των Βίκινγκς.
Βιογραφία
Δεν γνωρίζουμε πολλά για την Γκύντα: η κύρια πηγή μας είναι ο Γερμανός εκκλησιαστικός χρονογράφος Αδάμ της Βρέμης (π. 1075). Σύμφωνα με τον αρκετά μεταγενέστερο ιστορικό Σάξο Γκραμμάτικους και τα Ισλανδικά χρονικά, ήταν κόρη του Άνουντ Γιάκομπ βασιλιά της Σουηδίας (1022-π. 1050). Η μητέρα της θα ήταν τότε η Γκούννχιλντ Σβέινσνταττιρ βασίλισσα της Σουηδίας. Ο σχεδόν σύγχρονός της Αδάμ πάντως δεν λέει ότι ο Άνουντ και η Γκούνχιλντ είχαν τέκνα. Έτσι είναι πιθανό να ήταν κόρη του Άνουντ από άλλη σύζυγο.
Παντρεύτηκε τον Σβεν Β΄ βασιλιά της Δανίας, ίσως το 1047/48. Η ημερομηνία δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί και είναι πιθανό να παντρεύτηκαν, κατά την εποχή που ο Σβεν ζούσε εξόριστος στη Σουηδική Αυλή. Έπειτα από έναν σύντομο γάμο, απεβίωσε. Σύμφωνα με τον Αδάμ της Βρέμης είναι ύποπτο, καθώς αυτή δηλητηριάστηκε από την ερωμένη τού Σβεν, την Τόρα Τορμπεργκσντάττερ. Δεν είναι γνωστό αν κάποιο από τα πολλά παιδιά του Σβεν είναι επίσης παιδί της Γκύντα. Ο υποτιθέμενος πατέρας της απεβίωσε περί το 1050 και επέζησε αυτής. Περίπου την ίδια εποχή ο χήρος Σβεν νυμφευτηκε μία γυναίκα, που επίσης ονομαζόταν Γκούνχιλντ. Μάλλον είναι το ίδιο πρόσωπο με τη μητέρα της ή τη μητριά της, αν και μερικοί ιστορικοί της εποχής μας πιστεύουν ότι υπήρχαν δύο διαφορετικές Γκούνχιλντ, μία Σουηδή και μία Δανή βασίλισσα αντίστοιχα. Το πολύ μεταγενέστερο Χρονικό της Βρέμης αναφέρεται σε μία επιστολή, που υποτίθεται ότι έγραψε ο αρχιεπίσκοπος Αδαλβέρτος του Χάμμπουργκ, όπου λέει ότι Γκούνχιλντ ήταν η "μητέρα" (πεθερά) του Σβεν. Όπως και να έχει, ο Σβεν και η Γκούνχιλντ σύντομα αναγκάστηκαν να χωρίσουν από τον επίσκοπο Χάμμπουργκ λόγω της στενής τους συγγένειας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1047/48 τον Σβεν Β΄ των Έστριντσεν βασιλιά της Δανίας. Δεν γνωρίζουμε αν κάποιο από τα πολλά παιδιά του Σβεν ήταν και της Γκύντα.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
Πορθμός του Παλκ
right|thumb|300px|Η [[Γέφυρα του Αδάμ, η οποία χωρίζει τον Κόλπος του Παλκ από τον Κόλπος του Μανάρ]] thumb|Ο Κόλπος του Μανάρ
Γεωγραφία
Ο κόλπος του Παλκ είναι γεμάτος, στο νότιο άκρο του, με μια αλυσίδα χαμηλών νησιών και ομάδες υφάλων που ονομάζονται Γέφυρα του Αδάμ, ενώ ήταν ιστορικά γνωστά στην Ινδική μυθολογία ως "Ράμα Σέτου", δηλαδή η γέφυρα του Ραμ. Αυτή η αλυσίδα νησιών και υφάλων εκτείνεται μεταξύ του Ντανουσκόντι (Dhanushkodi) στο νησί Πάμπαν (επίσης γνωστό και ως νησί Ράμεσβαραμ) του Ταμίλ Ναντού και του νησιού Μανάρ της Σρι Λάνκα. Το νησί Ράμεσβαραμ συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα της Ινδίας μέσω της γέφυρας Πάμπαν.
Ιστορία
Το 1914, υπήρχαν τακτικά τρένα από το Μαντράς (σημερινό Τσεννάι) προς το Ντανουσκόντι (Dhanushkodi), ένα πλοίο για το Talaimannar στο νησί Μανάρ και στη συνέχεια ένα τρένο για το Κολόμπο. Το 1964, ένας κυκλώνας κατέστρεψε το Ντανουσκόντι και τον σιδηρόδρομο και προκάλεσε σοβαρές ζημιές κατά μήκος των ακτών του πορθμού του Παλκ και του κόλπου του Παλκ. Το Ντανουσκόντι δεν ξαναχτίστηκε και ο σιδηρόδρομος από το Talaimannar στη Mahawilachchiya της Σρι Λάνκα εγκαταλείφθηκε λόγω του εμφυλίου πολέμου (Αργότερα ξαναχτίστηκε πλήρως). Τουλάχιστον στη δεκαετία του 1970 υπήρχε ένα πορθμείο μεταξύ μικρών προβλήτων στο Ράμεσβαραμ και στο Talaimannar, αλλά αυτό διακόπηκε. Η υπηρεσία φέρι μποτ ξεκίνησε για λίγο περίπου το 2010, αλλά αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν επιβατικές συνδέσεις μέσω του πορθμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορθμοί του Ινδικού Ωκεανού Κατηγορία:Διεθνείς πορθμοί
Νεοχώρι Μεσσηνίας
Με την ονομασία Νεοχώρι Μεσσηνίας αναφέρονται οι οικισμοί:
Κατάλογος τρωικών αντικειμένων του Δία (τρωικό στρατόπεδο) (200001–300000)
Κατάλογος τρωικών αστεροειδών του Δία (τρωικό στρατόπεδο) με κωδικό από 200.001 έως 300.000 (δείτε επίσης το κεντρικό ευρετήριο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστεροειδείς της Τρωικής Ομάδας
Χλοδόλφος του Μετς
Ο Χλοδόλφος (γαλλ.: Chlodulf, 605 - 8 Ιουνίου 696 ή 8 Μαΐου 697) από τον Οίκο των Αρνουλφιδών ήταν χριστιανός επίσκοπος του Μετς από το 657 μέχρι το 697 περίπου.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αρνούλφου επισκόπου του Μετς και της Ντόντα. Αδελφός του ήταν ο Ανσέγκιζελ δούκας & δομέστικος (του Σιγιβέρτου Γ΄), μαγιορδόμος της Αυστρασίας, ο οποίος είχε εγγονό τον Κάρολο Μαρτέλο.
Νυμφεύτηκε και είχε ένα γιο. Μετά χειροτονήθηκε επίσκοπος του Μετς το 657, ο τρίτος διάδοχος του πατέρα του, παρά τη "μη ευσέβεια της νεότητάς του". Έμεινε στη θέση αυτή για 40 έτη και διακόσμησε πλούσια τον καθεδρικό του Αγ. Στεφάνου. Ο Ανσέγκιζελ είχε νυμφευτεί τη Μπέγκα των Πεπινιδών και ο Χλοδόλφος ήταν σε καλή σχέση με την αδελφή της Γκέρτρουντε ηγουμένη του αββαείου του Νιβέλ κα μετέπειτα αγία.
Απεβίωσε στο Μετς και τάφηκε στο ναό του Αγίου Αρνούλφου. Στο Νιβέλ αγιοποιήθηκε τοπικά ως άγιος Κλού, ένεκα της σύνδεσής του με την αγία Γκέρτρουντε. Η εορτή του τελείται στις 8 Ιουνίου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα Κατηγορία:Πεπινίδες
Άσλαν Μασχάντοφ
Ο Άσλαν (Χαλίντ) Αλίγεβιτς Μασχάντοφ (Асла́н (Хали́д) Али́евич Масха́дов; Масхадан Али-воӀ Аслан (Халид);), ( 21 Σεπτεμβρίου 1951 – 8 Μαρτίου 2005) ήταν Σοβιετικός και Τσετσένος πολιτικός και στρατιωτικός διοικητής που υπηρέτησε ως ο τρίτος πρόεδρος της μη αναγνωρισμένης Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερία.
Από πολλούς του πιστώθηκε η νίκη της Τσετσενίας στον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας, που επέτρεψε την ίδρυση της ντε φάκτο ανεξάρτητης Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερίας. Ο Μασχάντοφ εξελέγη Πρόεδρος της Τσετσενίας τον Ιανουάριο του 1997. Μετά την έναρξη του δεύτερου πολέμου της Τσετσενίας τον Αύγουστο του 1999, επέστρεψε στην ηγεσία της αντάρτικης αντίστασης κατά του ρωσικού στρατού. Η Ιτσκερία έπαψε να υφίσταται στις αρχές του 2000. Μέχρι το θάνατό του, ο Μασχάντοφ ήταν εξόριστος Πρόεδρος. Σκοτώθηκε στο Τολστόι-Γιουρτ, ένα χωριό στη βόρεια Τσετσενία, τον Μάρτιο του 2005.
Πρώτα χρόνια
Ο Μασχάντοφ γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1951, στην Περιφέρεια Καραγκάντα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Καζακστάν (SSR) της Σοβιετικής Ένωσης, στο μικρό χωριό Σακάι, κατά τη διάρκεια της μαζικής απέλασης του τσετσένου λαού που διέταξε το 1944 ο Ιωσήφ Στάλιν. Η οικογένειά του ήταν από το Alaroy teip. Το 1957, η οικογένειά του επέστρεψε στην Τσετσενία, όπου εγκαταστάθηκε στο Zebir-Yurt, στην περιοχή Nadterechny.
Ο Μασχάντοφ εντάχθηκε στον Σοβιετικό Στρατό, όπου και εκπαιδεύτηκε στη γειτονική Γεωργιανή ΣΣΔ και αποφοίτησε από τη Σχολή Πυροβολικού της Τιφλίδας το 1972. Στη συνέχεια αποφοίτησε με άριστα από το Ανώτερο Πυροβολικό του Λένινγκραντ το 1981. Αποσπάστηκε στην Ουγγαρία με ένα σύνταγμα αυτοκινούμενου πυροβολικού μέχρι το 1986 και στη συνέχεια από το 1986 στη στρατιωτική περιφέρεια της Βαλτικής. Υπηρέτησε από το 1990 ως αρχηγός του επιτελείου των σοβιετικών δυνάμεων πυραύλων και πυροβολικού στο Βίλνιους, πρωτεύουσα της Λιθουανικής ΣΣΔ. Τον Ιανουάριο του 1991, ο Μασχάντοφ συμμετείχε στα Γεγονότα του Ιανουαρίου, την κατάληψη του τηλεοπτικού πύργου από τα σοβιετικά στρατεύματα (για τα οποία μετάνιωσε αργότερα), αλλά δεν συμμετείχε στην ίδια την επίθεση. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον Σοβιετικό Στρατό, του απονεμήθηκαν δύο παράσημα για υπηρεσία στην πατρίδα. Ο Μασχάντοφ αποσύρθηκε από τον Σοβιετικό Στρατό το 1992 με τον βαθμό του συνταγματάρχη και επέστρεψε στην πατρίδα του. Ήταν επικεφαλής της πολιτικής άμυνας του ChRI από τα τέλη του 1992 έως τον Νοέμβριο του 1993.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το καλοκαίρι του 1993, ο Μασχάντοφ συμμετείχε σε επιδρομές κατά της ένοπλης αντιπολίτευσης κατά της κυβέρνησης του Τζοχάρ Ντουντάγιεφ στις περιοχές Urus-Martan, Nadterechny και Gudermes. Μια ανεπιτυχής ανταρσία κατά του Ντουντάγιεφ τον Νοέμβριο του 1993 είχε ως αποτέλεσμα την απόλυση του Βισχάν Σαχάμποφ από αρχηγός του επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων της Τσετσενίας, με τον Μασχάντοφ να διορίζεται ως αναπληρωτής αρχηγός του επιτελείου και, τον Μάρτιο του 1994, ως αρχηγός του επιτελείου.
Πρώτος πόλεμος της Τσετσενίας
Τον Δεκέμβριο του 1994, όταν ξέσπασε ο Πρώτος Πόλεμος της Τσετσενίας, ήταν ο ανώτερος στρατιωτικός στην πλευρά της Τσετσενίας κατά τη διάρκεια του πολέμου και θεωρήθηκε ευρέως ως καθοριστικός για τη νίκη της Τσετσενίας επί των ρωσικών δυνάμεων. Ως Πρώτος Αντιπρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου Άμυνας της ChRI (πρόεδρος ήταν ο Ντουντάγιεφ) και αρχηγός του επιτελείου, ο Μασχάντοφ οργάνωσε την υπεράσπιση της πρωτεύουσας της Τσετσενίας κατά τη Μάχη του Γκρόζνι. Ο Μασχάντοφ διοικούσε την πόλη από το Προεδρικό Μέγαρο στο Γκρόζνι, όπου σε μια περίπτωση μια ρωσική βόμβα έπεσε 20 μέτρα μακριά του, αλλά δεν κατάφερε να εκραγεί. Τον Φεβρουάριο του 1995, ο Ντουντάγιεφ προήγαγε τον Ασλάν σε στρατηγό.
Ξεκινώντας τον Ιούνιο του 1995, ο Μασχάντοφ συμμετείχε σε ειρηνευτικές συνομιλίες στο Γκρόζνι για την επίλυση της κρίσης στην Τσετσενία. Τον Ιούνιο του 1996, στις διαπραγματεύσεις στο Ναζράν της Ινγκουσετίας, ο Μασχάντοφ, εξ ονόματος της διοίκησης του ChRI, υπέγραψε το Πρωτόκολλο της Συνόδου της Επιτροπής για την κατάπαυση του πυρός και τα μέτρα για την επίλυση της ένοπλης σύγκρουσης στο CRI. Τον Αύγουστο του 1996, μετά την κατάληψη του Γκρόζνι από μονάδες της Τσετσενίας, είχε επανειλημμένα συνομιλίες με τον Αλεξάντρ Λέμπεντ και στις 31 Αυγούστου 1996 έλαβε χώρα η υπογραφή της Συμφωνίας Khasav-Yurt, μιας συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός και της συνθήκης ειρήνης που σηματοδότησε το τέλος του Πρώτου Πολέμου της Τσετσενίας.
Πρόεδρος της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερία
Στις 17 Οκτωβρίου 1996, ο Μασχάντοφ διορίστηκε Πρωθυπουργός της Ιτσκερία, ενώ παρέμεινε επίσης αρχηγός του επιτελείου και υπουργός Άμυνας. Ο Μασχάντοφ αυτοπροτάθηκε για Πρόεδρος της Ιτσκερία στις 3 Δεκεμβρίου 1996, με τις ελεύθερες δημοκρατικές προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 1997 να διεξήχθησαν στην Τσετσενία υπό την αιγίδα του ΟΑΣΕ, με αντίπαλο τους Σαμίλ Μπασάγιεφ και Ζελιμχάν Γιανταρμπίεφ.
Οι εκλογές διεξήχθησαν με βάση το σύνταγμα της Τσετσενίας που εγκρίθηκε τον Μάρτιο του 1992, σύμφωνα με το οποίο η Δημοκρατία της Τσετσενίας ήταν ανεξάρτητο κράτος. Στις εκλογές συμμετείχαν ως παρατηρητές εκπρόσωποι περισσότερων από 20 χωρών, καθώς και των Ηνωμένων Εθνών και του ΟΑΣΕ.
Μέχρι το τέλος του 1996, σχεδόν μισό εκατομμύριο άνθρωποι (40% του πληθυσμού της Τσετσείας προπολεμικά) είχαν εκτοπιστεί εσωτερικά και ζούσαν σε προσφυγικούς καταυλισμούς. Η οικονομία καταστράφηκε και οι πολέμαρχοι δεν είχαν καμία πρόθεση να διαλύσουν τις πολιτοφυλακές τους. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, η πολιτική τύχη του Μασχάντοφ άρχισε να φθίνει. Η πολιτική του θέση στην Τσετσενία γινόταν όλο και πιο ανασφαλής καθώς έχασε τον έλεγχο από τον Μπασάγιεφ και άλλους πολέμαρχους. Ακόμη και ο αντιπρόεδρός του Αρσάνοφ έγινε πολιτικός εχθρός του. Ακριβώς όπως τα χρόνια πριν από τον Πρώτο Πόλεμο της Τσετσενίας υπό τον Ντουντάγιεφ, τα χρόνια της ανεξαρτησίας της Τσετσενίας ήταν διαβόητα για το οργανωμένο έγκλημα, συμπεριλαμβανομένων απαγωγών, που οδήγησε σε πολλές δημόσιες εκτελέσεις εγκληματιών.
Ο Μασχάντοφ προσπάθησε με περιορισμένη μόνο επιτυχία να περιορίσει την ανάπτυξη του Ουαχαμπισμού και άλλων φονταμενταλιστικών μουσουλμανικών ομάδων που υποστηρίζονταν από τον Μπασάγιεφ, προκαλώντας διάσπαση στο τσετσενικό αυτονομιστικό κίνημα μεταξύ του ισλαμικού φονταμενταλισμού και των κοσμικών Τσετσένων εθνικιστών. Τον Φεβρουάριο του 1999, ως παραχώρηση στους ριζοσπάστες ισλαμιστές, ο Μασχάντοφ εισήγαγε τον ισλαμικό νόμο της Σαρία. Τα δικαστήρια της Σαρία που ιδρύθηκαν καταδίκαζαν ανθρώπους σε θάνατο, μαστίγωμα, εκτέλεση ανθρώπων για εγκλήματα όπως η μοιχεία.
Ο Μασχάντοφ επέζησε από απόπειρες δολοφονίας τρεις φορές, στις 23 Ιουλίου 1998 και στις 21 Μαρτίου και στις 10 Απριλίου 1999, κατά τις οποίες οι επιτιθέμενοι χρησιμοποίησαν αντιαρματικά βλήματα και βόμβες. Οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες κατηγορήθηκαν επίσημα.
Δεύτερος πόλεμος της Τσετσενίας
Το καλοκαίρι του 1999, ο Μασχάντοφ καταδίκασε μια προσπάθεια του Μπασάγιεφ και του Ιμπντ αλ-Χατάμπ να εξαπλώσουν τον πόλεμο στη γειτονική δημοκρατία του Νταγκεστάν (γνωστή ως Εισβολή στο Νταγκεστάν). Αυτή η επιδρομή, σε συνδυασμό με τις βομβιστικές επιθέσεις που έλαβαν χώρα στην Μόσχα, τους ενοχοποιήσαν και τους δύο. Την 1η Οκτωβρίου 1999, ο τότε Ρώσος πρωθυπουργός Βλαντίμιρ Πούτιν κήρυξε παράνομη την εξουσία του Προέδρου Μασχάντοφ και του κοινοβουλίου του. Ο Πούτιν έστειλε ρωσικές δυνάμεις στην Τσετσενία και η υπόσχεσή του για μια γρήγορη και αποφασιστική νίκη τον ώθησε στη ρωσική Προεδρία.
Στις 11 Οκτωβρίου 1999, ο Μασχάντοφ περιέγραψε ένα ειρηνευτικό σχέδιο που προσέφερε μια καταστολή των αποστατών πολέμαρχων, ωστόσο η προσφορά απορρίφθηκε από τη ρωσική πλευρά. Σε απάντηση, ο Πρόεδρος Μασχάντοφ κήρυξε ιερό πόλεμο για να αντιμετωπίσει τον ρωσικό στρατό που πλησίαζε. Σύντομα, κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος στην Ιτσκερία και κλήθηκαν έφεδροι, και το κτίριο του Προεδρικού Μεγάρου του ήταν ένας από τους στόχους της καταστροφικής επίθεσης με βαλλιστικούς πυραύλους στο Γκρόζνι στις 23 Οκτωβρίου 1999.
Ο Μασχάντοφ ήταν ένας από τους κύριους διοικητές στη Μάχη του Γκρόζνι (1999–2000) μαζί με τους Σαμίλ Μπασάγιεφ, Ρουσλάν Γκελάγιεφ, Ιμπν Αλ-Χαττάμπ, Ασλαμπέκ Ισμαήλοφ και Χουνκαρπάσα Ισραπίλοφ. Ο Μασχάντοφ μαζί με τους άνδρες του εξαπέλυσαν τολμηρές αντεπιθέσεις κατά των ρωσικών στρατευμάτων ενώ πολεμούσαν στο Γκρόζνι και επίσης χρησιμοποίησαν αποτελεσματικά τα αποχετευτικά συστήματα για να επιτεθούν στα ρωσικά στρατεύματα από πίσω. Μετά από μια συνάντηση με τους ανώτατους διοικητές των ανταρτών, ο Μασχάντοφ και άλλοι συμφώνησαν να αποσυρθούν από το Γκρόζνι και να συνεχίσουν να επιτίθενται στις ρωσικές δυνάμεις στις πόλεις και τις κωμοπόλεις που περιβάλλουν την πόλη. Ο Μασχάντοφ ήταν ο πρώτος που αποσύρθηκε λόγω της σημασίας του για την υπόθεση των ανταρτών και επειδή ήταν ο επίσημος Πρόεδρος της Τσετσενίας. Καθώς ο Μασχάντοφ και οι άνδρες του υποχώρησαν, έστησαν μια τεράστια ποσότητα παγίδων και νάρκων ξηράς για να εμποδίσουν τις ρωσικές δυνάμεις και να κάνουν το μεγαλύτερο μέρος του Γκρόζνι αδιάβατο.
Μετά την αποχώρηση των δυνάμεων της Τσετσενίας από το Γκρόζνι μετά από μια άλλη μάχη για την πόλη, ο Μασχάντοφ επέστρεψε ως ηγέτης των ανταρτών, ζώντας κρυμμένος ως ο δεύτερος πιο καταζητούμενος άνδρας της Ρωσίας μετά τον Μπασάγιεφ, με τη Ρωσία να δίνει 10 εκατομμύρια δολάρια για τη σύλληψή του. Θεωρήθηκε ως ο επίσημος πολιτικός ηγέτης των αυτονομιστικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά δεν είναι σαφές τι είδους στρατιωτικό ρόλο έπαιξε. Ο Μασχάντοφ προσέφερε την μεσολάβηση του για άνευ όρων ειρηνευτικές συνομιλίες με τη Μόσχα πολλές φορές το 2000, συνεχίζοντας και τα επόμενα χρόνια, αλλά οι εκκλήσεις του για πολιτική λύση πάντα αγνοούνταν από τη ρωσική πλευρά.
Ο Μασχάντοφ υποστήριξε την ένοπλη αντίσταση σε αυτό που έβλεπε ως ρωσική κατοχή της Τσετσενίας, αλλά καταδίκασε τις επιθέσεις εναντίον αμάχων. Φέρεται να υποστήριξε τη δολοφονία του φιλορώσου τσετσένου προέδρου Αχμάτ Καντίροφ στην Τσετσενία, ενώ καταδίκασε τη δολοφονία από τη Ρωσία του τσετσένου αυτονομιστή πρώην προέδρου Γιανταρμπίεφ στο Κατάρ το 2004. Ο Μασχάντοφ συχνά αρνιόταν την ευθύνη για τις ολοένα και πιο βάναυσες τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον Ρώσων πολιτών από οπαδούς του Μπασάγιεφ, καταγγέλλοντας συνεχώς τέτοια περιστατικά μόνο μέσω εκπροσώπων στο εξωτερικό, όπως ο Αχμέντ Ζακάγιεφ στο Λονδίνο. Ωστόσο, στις 24 Οκτωβρίου 2002, οι ραδιοεπικοινωνίες υποκλάπησαν από τα μηνύματα του Μασχάντοφ όπου ζητούσε την εντατικοποίηση των τρομοκρατικών δραστηριοτήτων και των δολιοφθορών στο ρωσικό έδαφος. Στοιχεία για τη συνενοχή του Μασχάντοφ στην κρίση ομηρίας στο θέατρο της Μόσχας το 2002 παρείχαν οι δύο κύριοι δράστες της, οι Μοβσάρ Μπαράγιεφ και Αμπού Σάιντ. Αν και αρχικά αρνήθηκε την ευθύνη για την επιδρομή στο Νάζραν το 2004, στην οποία σκοτώθηκαν 98 αστυνομικοί και στρατιώτες, τον Ιούλιο του 2004 ο Μασχάντοφ ανέλαβε δημόσια την ευθύνη για τις επιθέσεις. Τον ίδιο μήνα, υποσχέθηκε ότι θα συνέβαιναν παρόμοιες επιθέσεις και υποσχέθηκε ότι ο νικητής των επερχόμενων προεδρικών εκλογών στην Τσετσενία θα ήταν παράνομος και θα δεχόταν επίθεση εάν χρειαζόταν. Περιέγραψε τους αντάρτες πίσω από την πολιορκία του σχολείου του Μπεσλάν ως «τρελούς» που υποκινήθηκαν από τις αισθήσεις τους για τις ρωσικές πράξεις βαναυσότητας και χαρακτήρισε την τρομοκρατική επίθεση θηριωδία.
Στις 15 Ιανουαρίου 2005, ο Μασχάντοφ εξέδωσε ειδική διαταγή να σταματήσουν όλες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εκτός από εκείνες της αυτοάμυνας, τόσο εντός όσο και εκτός Τσετσενίας, μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου (ημερομηνία που σηματοδοτεί την επέτειο των απελάσεων του Βαϊνάχ του Στάλιν το 1944) ως χειρονομία καλής θέλησης, και ζήτησε και πάλι να τερματιστεί η σύγκρουση στην Τσετσενία κατόπιν διαπραγματεύσεων. Ο Ουμάρ Χάμπιεφ, ο ορισθείς διαπραγματευτής του, είπε ότι οι αυτονομιστές δεν επιδιώκουν πλέον την ανεξαρτησία, αλλά μόνο «εγγυήσεις για την ύπαρξη του τσετσενικού έθνους». Αυτή η μονομερής κατάπαυση του πυρός υποστηρίχθηκε από τον Μπασάγιεφ, αλλά απορρίφθηκε κατηγορηματικά από τους Ρώσους και τους φιλορώσους ηγέτες, οι οποίοι, για άλλη μια φορά, αρνήθηκαν να διαπραγματευτούν. Η εντολή του Μασχάντοφ να σταματήσει προσωρινά όλες οι επιθετικές ενέργειες ακολουθήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το κίνημα των ανταρτών, εκτός από το Νταγκεστάν.
Θάνατος
Από το 2005, υπήρχαν διαφορετικές εκδοχές του θανάτου του Μασχάντοφ. Σύμφωνα με μια επίσημη ανακοίνωση που ανακοινώθηκε στις 8 Μαρτίου 2005 από τον επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας (FSB) Νικολάι Πατρούσεφ, λιγότερο από ένα μήνα αφότου ο Μασχάντοφ ανακοίνωσε την κατάπαυση του πυρός, μια μονάδα ειδικών δυνάμεων της FSB είχε : "«…διεξάγει μια επιχείρηση στον οικισμό Τολστόι-Γιουρτ, ως αποτέλεσμα της οποίας σκοτώθηκε ο διεθνής τζιχαντιστής και αρχηγός των ενόπλων ομάδων Μασχάντοφ και συνελήφθησαν οι στενότεροι συμπολεμιστές του»."Ανέφερε ότι η μονάδα ειδικών επιχειρήσεων είχε σκοπό να συλλάβει ζωντανό τον Μασχάντοφ για ανάκριση, αλλά τον σκότωσε κατά λάθος με μια χειροβομβίδα που πέταξε σε ένα καταφύγιο όπου κρυβόταν ο Μασχάντοφ.
Ο Αχμέντ Ζακάγιεφ, ένας από τους στενότερους συμμάχους του που ενήργησε ως εκπρόσωπός του και υπουργός Εξωτερικών, δήλωσε σε ρωσικό ραδιοφωνικό σταθμό ότι ήταν πιθανό ότι ο Μασχάντοφ είχε πράγματι σκοτωθεί. Ανέφερε αργότερα ότι ένας νέος Τσετσένος ηγέτης θα μπορούσε να επιλεγεί εντός ημερών. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν βράβευσε τους υπεύθυνους για τις δολοφονίες με μετάλλια. Λίγο μετά το θάνατο του Μασχάντοφ, το συμβούλιο των ανταρτών της Τσετσενίας ανακοίνωσε ότι ο Αμπντούλ Χαλίμ Σαντουλάγιεφ είχε αναλάβει την ηγεσία.
Τέσσερις Τσετσένοι, συνελήφθησαν στην επιδρομή. Σύμφωνα με βαλλιστικά στοιχεία στη δίκη τους στο Ανώτατο Δικαστήριο της Δημοκρατίας της Τσετσενίας, ο Μασχάντοφ φέρεται να σκοτώθηκε από μια σφαίρα από το πιστόλι του Χατζιμουράτοφ, του ανιψιού και του σωματοφύλακά του. Ο Χατζιμουράτοφ, ωστόσο, είχε καταθέσει ότι δεν θυμάται αν πυροβόλησε τον Μασχάντοφ ή όχι αφού έμεινε άναυδος από μια έκρηξη, αλλά μετά τη σύλληψη, ο Χατζιμουράτοφ φέρεται να είπε: ''Ο θείος μου πάντα μου έλεγε να τον πυροβολήσω αν τραυματιστεί για να μην συλληφθεί. Είπε ότι αν τον πιάσουν αιχμάλωτο, θα τον κακομεταχειρίζονταν όπως είχε γίνει με τον Σαντάμ Χουσεΐν''.
Ένα χρόνο αργότερα, το 2006, ένας γιος του Μασχάντοφ, ο Ανζόρ, σε μια συνέντευξη φέρεται να ισχυρίστηκε ότι ο πατέρας του εντοπίστηκε από ένα τηλέφωνο IMEI μέσα σε 2 ημέρες πριν από την επιδρομή. Βρέθηκε σε ένα κρησφύγετο (υπόγειο καταφύγιο) σε ένα από τα κτίρια του συγγενή του. Λίγο μετά από μια αντιπαράθεση με τις ρωσικές ειδικές δυνάμεις, πυροβόλησε με το χέρι του και έμεινε άναυδος από μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης. Εξέφρασε επίσης την πεποίθηση ότι οι ειδικές δυνάμεις σκόπευαν να τον πάρουν ζωντανό αλλά δεν τα κατάφεραν.
Άγνωστη τοποθεσία ταφής
Στις 24 Απριλίου 2006, η Γενική Εισαγγελία της Ρωσίας αρνήθηκε επίσημα να παραδώσει τα λείψανα του Μασχάντοφ στους συγγενείς του για ταφή. Η άρνηση χαρακτηρίστηκε νόμιμη αναφέροντας:"Ο Μασχάντοφ, σε σχέση με την τρομοκρατία, ήταν ποινικά υπεύθυνος για πολλά ξεχωριστά σοβαρά εγκλήματα στο έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, αποφασίστηκε η καταστολή των δραστηριοτήτων του Μασχάντοφ, ο οποιός καταδιώκονταν για την προστασία μας. Η ταφή τέτοιων προσώπων πραγματοποιείται σύμφωνα με τους κανόνες σχετικά με την ταφή εκείνων των οποίων ο θάνατος ήταν αποτέλεσμα της καταστολής των τρομοκρατικών ενεργειών τους, όπως επιβεβαιώθηκε από την κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας στις 20 Μαρτίου 2003, με το Διάταγμα Νο. 164. Σε αυτή την περίπτωση, η σορός δεν παραδίδεται για ταφή και δεν κοινοποιείται ο τόπος της ταφής."Η οικογένεια του Μασχάντοφ έχει κάνει εκστρατεία για την απελευθέρωση των λειψάνων του ή την αποκάλυψη του τι συνέβη στο σώμα του. Το 2006 υπέβαλαν καταγγελία στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης σχετικά με την «παράνομη» άρνηση των ρωσικών αρχών εκείνη την εποχή να επιστρέψουν τη σορό του Μασχάντοφ στην οικογένεια.
Οικογενειακή ζωή
Ο Μασχάντοφ παντρεύτηκε σε ηλικία 17 ετών. Η σύζυγός του Κουσάμα είναι κάτοχος πτυχίου διδασκαλίας. Είχαν δύο παιδιά: έναν γιο, τον Ανζόρ, ο οποίος συμμετείχε στη στρατιωτική δράση κατά τον Πρώτο Ρωσο-Τσετσενικό Πόλεμο, και μια κόρη, τη Φατιμά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους πρώην χωρών Κατηγορία:Υπουργοί άμυνας
Ζαχράντ
Ο Ζαρέχ Γιαλντιζτζιγιάν (αρμενικά: Զարէհ Եալտըզճեան, τουρκικά: Zareh Yaldizciyan, 10 Μαΐου 1924 - 20 Φεβρουαρίου 2007), περισσότερο γνωστός υπό το φιλολογικό ψευδώνυμό του ως Ζαχράντ (αρμενικά: Զահրատ, τουρκικά: Zahrad), ήταν ποιητής ο οποίος έζησε στην Τουρκία και συνέγραφε ποιήματα στην αρμενική γλώσσα.
Βιογραφία
Αρμενικής καταγωγής, ο Ζαχράντ γεννήθηκε στο δημοτικό διαμέρισμα του Νισάντασι, στην Κωνσταντούπολη της Τουρκίας. Ο πατέρας του, Μοβσές, ήταν νομικός, σύμβουλος, καθώς και μεταφραστής, για λογαριασμό του Υπουργείου Εξωτερικών Υποθέσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, ο πατέρας του απεβίωσε, ενώ ο ίδιος ήταν ηλικίας, μόλις, τριών ετών. Η μητέρα του, Ανκινέ, καταγόταν από το δημοτικό διαμέρισμα της Σαμάτια. Ο Ζαχράντ μεγάλωσε με τον από την πλευρά της μητέρας του παππού του, Λεβόν Βαρτανιάν.
Το 1942, αποφοίτησε από την Αρμενική Ιδιωτική Σχολή του Πανγκαλτί (τουρκικά: Özel Pangaltı Ermeni Lisesi), το τοπικό μεχιταριστικό αρμενικό λύκειο. Στη συνέχεια, φοίτησε στη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, ωστόσο, αποχώρησε προκειμένου να ξεκινήσει να εργάζεται. Λόγω του φόβου του πως η οικογένειά του δεν θα εκτιμούσε το γεγονός πως ο ίδιος επιθυμούσε να γίνει ποιητής, υιοθέτησε το φιλολογικό ψευδώνυμο «Ζαχράντ». Τον Νοέμβριο του 1963, παντρεύτηκε την Αναγίς Αντρεασιάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι ποιητές Κατηγορία:Τούρκοι αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Συγγραφείς του 20ού αιώνα
Εθνική Τουρκίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Τουρκική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε το 1959. Παλαιότερα ανώτατος φορέας αναφορικά με το άθλημα στη χώρα ήταν η Ομοσπονδία Αθλημάτων Χειρός, η οποία είχε γίνει μέλος της FIBA το 1936.
Η Τουρκία αποτελεί την πρώτη χώρα που διοργάνωσε και τα δύο επιφανέστερα Πρωταθλήματα, Παγκόσμιο και Ηπειρωτικό, τόσο για τους ενήλικες άνδρες όσο και για τις ενήλικες γυναίκες σε μια περίοδο 13 ετών.
Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Τουρκίας κατέκτησε το πρώτο του διεθνές μετάλλιο το 1987, οπότε και έλαβε μέρος στους Μεσογειακούς Αγώνες που διοργανώθηκαν στην Αίγυπτο. Μέσα στη δεκαετία του 2010 μετρά δύο συμμετοχές σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες (2012, 2016) και δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα FIBA (2014, 2018), χωρίς ωστόσο να έχει κατακτήσει κάποιο μετάλλιο. Η πρώτη συμμετοχή της ομάδας σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα FIBA ανάγεται στο 2005 και έκτοτε συμμετέχει αδιαλείπτως. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2011 στην Πολωνία κατέλαβε τη δεύτερη θέση του βάθρου, χάνοντας στο Μεγάλο Τελικό από τη Ρωσία. Το 2013 προσέθεσε στη συλλογή της ένα ακόμη μετάλλιο, και συγκεκριμένα το χάλκινο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2013.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
μικρογραφία|350px|Η Εθνική Τουρκίας (κόκκινες ενδυμασίες) εναντίον της [[Εθνική Τσεχίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)|Εθνικής Τσεχίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Τουρκια
Ανισότητα της αναδιάταξης
Στα μαθηματικά, η ανισότητα της αναδιάταξης δίνει ότι για κάθε n πραγματικούς αριθμούς και  και οποιαδήποτε μετάθεση, ισχύει ότι Ή πιο απλά, το εσωτερικό γινόμενο x^T y μεγιστοποιείται όταν x και y έχουν την ίδια διάταξη, και ελαχιστοποιείται όταν έχουν αντίθετη διάταξη.
Η ανισότητα αυτή χρησιμοποιείται για την απόδειξη άλλων βασικών ανισοτήτων, όπως η ανισότητα Κωσύ-Σβαρτς και η ανισότητα αριθμητικού-γεωμετρικού μέσου), καθώς επίσης και σε διάφορες αποδείξεις ορθότητας για άπληστους αλγορίθμους.
Παράδειγμα
Έστω ότι έχουμε και. Από τον παρακάτω πίνακα επιβεβαιώνουμε ότι όταν πάρουμε το άθροισμα των γινομένων με την ίδια διάταξη μεγιστοποιείται το άθροισμα (δίνεται με μπλε χρώμα στον πίνακα), ενώ όταν το πάρουμε με την αντίθετη διάταξη ελαχιστοποιείται (δίνεται με κόκκινο χρώμα). ! Μετάθεση \pi !! Άθροισμα !! Αποτέλεσμα
Απόδειξη
Θα αποδείξουμε ότι καμία μετάθεση \pi δεν δίνει μεγαλύτερο άθροισμα από την μετάθεση. Έστω ότι \pi είναι μία μετάθεση με το μέγιστο άθροισμα. Θα αποδείξουμε ότι δεν μπορούν να υπάρχουν i > j τέτοια ώστε. Τότε θεωρούμε την μετάθεση \pi' που αντιμεταθέτει τους δείκτες i, j, δηλαδή \pi'(i) = j και \pi'(j) = i και για κάθε k \neq i, j.
Τότε το άθροισμα αλλάζει κατά Από την υπόθεση ότι i > j (δηλαδή ) και, έχουμε ότι \Delta > 0. Επομένως, η μετάθεση \pi' οδηγεί σε μεγαλύτερο άθροισμα από την \pi. Άρα οποιαδήποτε μετάθεση έχει το μέγιστο άθροισμα δεν μπορεί να έχει τέτοια i, j άρα πρέπει να έχει την ίδια διάταξη x.
Αντίστοιχα, θεωρώντας την y'_i = -y_i, προκύπτει το κάτω φράγμα.
Απόδειξη της ανισότητας Νέσμπιττ
Η ανισότητα Νέσμπιττ λέει ότι για οποιοσδήποτε θετικούς πραγματικούς αριθμούς a, b, c,
Απόδειξη της ανισότητας Κωσύ-Σβαρτς
Θα αποδείξουμε την εξής μορφή της ανισότητας Κωσύ-Σβαρτς για 2n θετικούς πραγματικούς αριθμούς και , Αναπτύσσοντας τα δύο μέλη έχουμε ότι η ανισότητα είναι ισοδύναμη με την Θεωρώντας την ακολουθία με n^2 στοιχεία, και την αναδιάταξή της έχουμε ότι από την ανισότητα της αναδιάταξης αφού x και y δεν έχουν πάντα την ίδια διάταξη, ενώ η x έχει την ίδια διάταξη με τον εαυτό της.
Απόδειξη της ανισότητας αριθμητικού-γεωμετρικού μέσου
Η ανισότητα αριθμητικού-γεωμετρικού μέσου δίνει ότι για κάθε n θετικούς πραγματικούς αριθμούς Η ανισότητα αυτή είναι ομογενής, δηλαδή αν θεωρήσουμε για οποιαδήποτε σταθερά \lambda > 0, τότε η μορφή της ανισότητας δεν αλλάζει, δηλαδή, Επομένως, Συνεπώς, χωρίς βλάβη της γενικότητας θεωρούμε με γινόμενο. Θεωρούμε επίσης Από την ανισότητα της αναδιάταξης Δηλαδή,
Εφαρμογή σε πρόβλημα βελτιστοποίησης
Έστω ότι θέλουμε να τοποθετήσουμε n ανεμογεννήτριες με αποδόσεις σε n πιθανές θέσεις με ροή ανέμου. Αν τοποθετήσουμε την i-οστή ανεμογεννήτρια στην j-οστή θέση τότε λαμβάνουμε ενέργεια. Πώς πρέπει να βάλουμε τις ανεμογεννήτριες στις θέσεις που έχουμε ώστε να μεγιστοποιήσουμε την συνολική ενέργεια που θα λάβουμε;
Πρέπει να βρούμε την μετάθεση \pi, ώστε να μεγιστοποιήσουμε το άθροισμα, Από την ανισότητα της αναδιάταξης, το άθροισμα μεγιστοποιείται όταν η \pi έχει την ίδια διάταξη με την \eta, που οδηγεί στον απλό αλγόριθμο: τοποθετούμε την ανεμογεννήτρια με την μέγιστη απόδοση στην θέση με την μέγιστη ροή, μετά την ανεμογεννήτρια με την δεύτερη μέγιστη απόδοση στην θέση με την δεύτερη μέγιστη ροή, κ.ο.κ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανισότητες
Στέπαν Φιλίποβιτς
Ο Στέπαν Φιλίποβιτς (Stjepan Filipović, 27 Ιανουαρίου 1916 - 22 Μαΐου 1942) ήταν γιουγκοσλάβος κομμουνιστής που ηγήθηκε του σώματος Κολουμπάρα του αποσχιστικού κόμματος του Βάλιεβο κατά τη διάρκεια της αντάρτικης εξέγερσης του 1941.
Ο ίδιος συνελήφθη και εκτελέστηκε το 1942 στο Βάλιεβο. Η φωτογραφία του που λήφθηκε λίγο πριν από την εκτέλεση έγινε σύμβολο αντίστασης ενάντια στον φασισμό κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ανακηρύχθηκε ήρωας του Λαού της Γιουγκοσλαβίας το 1949.
Παραπομπές
Φ
Δασικές πυρκαγιές της βόρειας Καλιφόρνιας (2018)
δεξιά|μικρογραφία|Η γέφυρα του Κόλπου στο Σαν Φρανσίσκο. Η φωτογραφία στα αριστερά τραβήχθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2018, ενώ η φωτογραφία στα δεξιά τραβήχθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2018.Οι πυρκαγιές της Βόρειας Καλιφόρνιας το 2018 ήταν η πιο θανατηφόρα και καταστροφική πυρκαγιά στην ιστορία της Καλιφόρνιας. Η φωτιά ξεκίνησε στις 8 Νοεμβρίου, 2018 στην κομητεία Μπουτ στην Βόρεια Καλιφόρνια. Η φωτιά προκάλεσε τουλάχιστον 85 θανάτους. Δύο άτομα εξακολουθούν να αγνοούνται μέχρι και σήμερα, ενώ 12 πυροσβέστες τραυματίστηκαν. Η πυρκαγιά κατέκαψε μια έκταση σχεδόν 240.000 στρεμμάτων και κατέστρεψε 18.804 κατοικίες, με το μεγαλύτερο μέρος των ζημιών να συμβαίνουν εντός των πρώτων τεσσάρων ωρών. Οι συνολικές ζημιές ανήλθαν στα 16,5 δισ. Δολάρια,
Απώλεια ζωής και δομικές ζημιές
Στις 8 Φεβρουαρίου 2019, έγινε μνημόσυνο για τους νεκρούς της πυρκαγιάς.
Η κοινότητα Κονκόου και η πόλη Παραντάιζ επλήγησαν από την πυρκαγιά και μεγάλο μέρος των κτιρίων των δύο πόλεων καταστράφηκαν. Η πόλη Μαγκάλια υπέστη επίσης σημαντική ζημιά και η κοινότητα Πούλγκα της Καλιφόρνιας υπέστη ορισμένες ζημιές. Σχεδόν 19.000 κτίρια καταστράφηκαν. Τα περισσότερα ήταν σπίτια, ενώ καταστράφηκαν πέντε σχολεία, μια εκκλησία και το κτίριο του νοσοκομείου Φίδερ Ριβέρα υπέστη σοβαρές ζημιές
Επιπτώσεις στο περιβάλλον
Ο καπνός της φωτιάς προκάλεσε εκτεταμένη ατμοσφαιρική ρύπανση σε ολόκληρη την Περιοχή του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο και την Κεντρική Κοιλάδα Εκατοντάδες σχολεία έκλεισαν στις 16 Νοεμβρίου. Σύμφωνα με φήμες ο καπνός ήταν ορατός ακόμη και στη Νέα Υόρκη, αφού ο καπνός ταξίδεψε περίπου 5.200 χιλιόμετρα ανατολικά. Σύμφωνα με τον Τζον Μπαλμς, ιατρού στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Μπέρκλεϋ ο οποίος βρίσκεται στο Συμβούλιο Εναέριων Πόρων της Καλιφόρνιας, δήλωσε ότι η πυρκαγιά προκάλεσε την χειρότερη ατμοσφαιρική ρύπανση στη βόρεια Καλιφόρνια και τα περίχωρα του Σαν Φρανσίσκο.
Γκούννχιλντρ Σβέινσνταττιρ
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Κύκλο του κόσμου (Heimskringla) του Σνόρρι Στούλουσον (π. 1230) και την Ιστορία (saga) των Κνύτλινγκα (δεκαετία του 1250) ήταν κόρη του Σβεν Χάακονσσον κόμη & συγκυβερνήτη της Νορβηγίας και της Χόλμφριντ, κόρης (ή αδελφής) του Όλοφ Σκότκονουνγκ της Σουηδίας. Αδελφός (ή θείος) της ήταν ο Έμουντ ο Παλαιός της Σουηδίας και αδελφή της ήταν η Σίγκριντ, σύζυγος του μεγιστάνα Άσλακ Έρλινγκσσον.
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Δανοί ευγενείς Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας
Καρταρπούρ (Πακιστάν)
Η Καρταρπούρ (Παντζάμπι,, (Γκουρμούχι): ਕਰਤਾਰਪੁਰ) είναι πόλη η οποία βρίσκεται στην περιφέρεια Ναροβάλ της επαρχίας Παντζάμπ του Πακιστάν. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Υδραώτη και λέγεται πως ιδρύθηκε από τον πρώτο γκουρού του Σιχισμού, Γκουρού Νάνακ, όπου και εγκαθίδρυσε την πρώτη κοινότητα Σιχ.
Γεωγραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Καρταρπούρ είναι 32.08694°N, 75.01667°W. Βρίσκεται στην επαρχία Παντζάμπ του Πακιστάν και σε υψόμετρο 155 μέτρων (511 ποδιών).
Ιστορία
Ο πρώτος γκουρού του Σιχισμού, Γκουρού Νάνακ, ίδρυσε την πόλη Καρταρπούρ το 1504 στη δεξιά όχθη του ποταμού Υδραώτη. Το όνομα Καρταρπούρ σημαίνει «το μέρος του Θεού». Εκεί, όλοι ζούσαν μαζί ανεξαρτήτως θρησκείας ή κάστας, αντιπροσωπεύοντας την πρώτη 'Σιχ κοινότητα'. Μετά τα ταξίδια του, τα οποία κράτησαν περίπου 20 χρόνια, ο Γκουρού Νάνακ εγκαταστάθηκε στην Καρταρπούρ μαζί με την οικογένειά του. Το 1539, μετά τον θάνατό του, τόσο οι Ινδουιστές όσο και οι Μουσουλμάνοι τον διεκδίκησαν ως δικό τους δάσκαλο και δημιούργησαν μαυσωλεία προς τιμήν του, αλλά η μεταβαλλόμενη πορεία του ποταμού Υδραώτη τα γκρέμισε. Ο γιος του Γκουρού κατάφερε, ωστόσο, να διασώσει το βάζο που περιείχε την τέφρα του πατέρα του και την έθαψε στην αριστερή όχθη του ποταμού, όπου και σχηματίστηκε ο νέος οικισμός, γνωστός σήμερα ως πόλη Ντέρα Μπάμπα Νάνακ.
Στο σημείο όπου πιστεύεται πως πέθανε ο Γκουρού Νάνακ, χτίστηκε ο Γκουντβάρα Καρταρπούρ Σαχίμπ, ο οποίος θεωρείται πως είναι ο δεύτερος ιερότερος χώρος του Σιχισμού.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της πόλης είναι πρωτίστως Παντζάμπις, οι οποίοι μιλάνε παντζάμπι και ούρντου, ενώ κάποιοι μιλάνε αγγλικά ως δεύτερη γλώσσα. Οι εθνοτικές ομάδες που απαντώνται στην πόλη συμπεριλαμβάνουν Γκουτζιάρς, Ράτζπουτς και Μουσουλμάτος Τζατ.
Ο πληθυσμός είναι κατά κύριο λόγο Μουσουλμάνοι. Μετά τη διαίρεση της Ινδίας το 1947, οι μειοψηφίες των Ινδουιστών και Σιχ μετανάστευσαν στην Ινδία, ενώ αρκετοί Μουσουλμάνοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν από την Ινδία στην Καρταρπούρ.
Διάδρομος Καρταρπούρ
Στις 9 Νοεμβρίου 2019, ο Πρωθυπουργός του Πακιστάν, Ίμραν Χαν, εγκαινίασε το άνοιγμα ενός διασυνοριακού περάσματος, του Διαδρόμου Καρταρπούρ όπως ονομάστηκε, μέσω του οποίου δόθηκε πρόσβαση στους Ινδούς Σιχ να εισέρχονται στο Πακιστάν και να επισκέπτονται τον Γκουντβάρα Καρταρπούρ Σαχίμπ, χωρίς να χρειάζονται βίζα. Την ίδια μέρα, ο Πρωθυπουργός της Ινδίας, Ναρέντρα Μόντι, εγκαινίασε τον Διάδρομο Καρταρπούρ από τη μεριά της Ινδίας, και συγκεκριμένα στην πόλη Ντέρα Μπάμπα Νάνακ, σηματοδοτώντας την έναρξη του πρώτου προσκυνήματος μίας ομάδας 550 ατόμων (Τζάτα) προς τον τελευταίο χώρο ανάπαυσης του Γκουρού Νάνακ ο οποίος βρισκόταν πέρα από τα σύνορα, ευχαριστώντας ταυτόχρονα τον Πακιστανό Πρωθυπουργό για «τον σεβασμό που επέδειξε προς τα αισθήματα των Ινδών».
Υπό την καθοδήγηση του Τζατίνταρ του Ακάλ Ταχτ, Γιάννι Χαρπρίτ Σινγκ, οι πρώτοι Τζάτα ταξίδεψαν μέσω του διαδρόμου στο Πακιστάν με υπακοή και ευλάβεια προς τον Γκουντβάρα Καρταρπούρ Σαχίμπ. Ανάμεσα στους Τζάτα βρισκόταν και ο πρώην Πρωθυπουργός της Ινδίας, Μανμοχάν Σινγκ. Η αντιπροσωπεία περιελάμβανε επίσης την σύζυγο του πρώην Πρωθυπουργού, Γκουρσαράν Καούρ, τον Επικεφαλής Υπουργό του Παντζάμπ, Στρατηγό Αμαρίνταρ Σινγκ, τον Ναβιότ Σινγκ Σίντου, τον Σάνι Ντεόλ και 150 Ινδούς βουλευτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιχ τοποθεσίες Κατηγορία:Πόλεις του Πακιστάν
Κρίστοφερ Γουόκεν
O Κρίστοφερ Γουόκεν (αγγλικά: Christopher Walken, 31 Μαρτίου 1943) είναι Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, ο οποίος έχει εμφανιστεί σε πάνω από 100 ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές. Μερικές από τις πιο γνωστές του συμμετοχές στον κινηματογράφου θεωρούνται, μεταξύ άλλων, οι εξής: Νευρικός εραστής (1977), το Ο ελαφοκυνηγός (1978), Ο Μπάτμαν επιστρέφει (1992), Pulp Fiction (1994), Ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη (1999) και Πιάσε με αν μπορείς (2002). Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έχει λάβει πολυάριθμες υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας τελικά ένα Β΄ Ανδρικού Ρόλου, για την ταινία Ο ελαφοκυνηγός. Επίσης, έχει και αρκετές υποψηφιότητες για BAFTA και Screen Actors Guild, κερδίζοντας το ίδιο βραβείο και στις δύο διοργανώσεις για την ταινία Catch Me If You Can.
Οι ταινίες του Γουόκεν, ξεπερνούν το 1 δισεκατομμύριο δολάρια σε έσοδα στις ΗΠΑ. Ωστόσο, έχει παίξει και θέατρο, πρωταγωνιστώντας σε έργα του Σάιξπηρ, όπως Άμλετ, Μάκβεθ και Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Ο Γουόκεν έχει κάνει αρκετές φορές την εμφάνισή του και στο τηλεοπτικό σόου Saturday Night Live. Μάλιστα, το 2001, έκανε και το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τη μικρού μήκους ταινία Popcorn Shrimp. Το 1995, είχε γράψει και το σενάριο του θεατρικού έργου Him, στο οποίο πρωταγωνίστησε κιόλας, ως Έλβις Πρίσλεϋ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιών
Μώλος
Ο όρος Μώλος μπορεί να αναφέρεται:
Αλί Αλ Ναΐμι
Ο Αλί Μπιν Ιμπραήμ Αλ Νάιμι (Αραβικά: علي بن إبراهيم النعيمي‎) (γεννημένος στις 2 Αυγούστου του 1935) ήταν ο Υπουργός Πετρελαίου και Ορυκτών Πόρων της Σαουδικής Αραβίας από το 1995 έως και το 2016. Είναι επίσης ο τρέχον senior vice president of upstream στην εταιρεία Saudi Aramco.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Πατέρας του ήταν ο Ιμπραήμ, ένας δύτης μαργαριταριών της φυλής Al-Naimi, και μητέρα του η Φατίμα, μια Βεδουίνος του Ajman. Οι γονείς του πήραν διαζύγιο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Κατά συνέπεια, ο Νάιμι γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα οκτώ χρόνια της νομαδικής του ζωής με τη φυλή της μητέρας και του πατριού του. Από την ηλικία των τεσσάρων, πρόσεχε το κοπάδι αρνιών της οικογένειας. Η μητέρα του χώρισε τον πατριό του όταν ο Αλ-Νάιμι ήταν οκτώ και ο Αλ-Νάιμι εγκατέλειψε τη φυλή Ajmani για να ζήσει με τον πατέρα του στο Al-Hasa.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλί Αλ Ναμίμι, Αμπντουλάχ, προσλήφθηκε από την Aramco το 1944 και παρακολούθησε το σχολείο "Jebel" που διοικείτο από την εταιρεία. Ο Αμπντουλάχ πήρε τον Αλί μαζί, όπου και έμαθαν αγγλικά, αραβικά και βασικά μαθηματικά, και εργαζόντουσαν ως απόγευμα ως βοηθοί γραφείου. Τέλος, στις 6 Δεκεμβρίου του 1947, ο Αλί προσλήφθηκε ως κατώτερος υπάλληλος, αλλά παρέμεινε στο σχολείο το πρωί.
Ο Αλί παρακολούθησε προχωρημένα μαθήματα διοίκησης στην Κολομβία το 1974 και στο Χάρβαρντ το 1979.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μετά την αποφοίτησή του, ο Ναΐμι εντάχθηκε στο τμήμα έρευνας και παραγωγής του Aramco ως γεωλόγος το 1964. Παρουσίασε το πρώτο ερευνητικό του δελτίο «Τα υπόγεια ύδατα της νοτιοανατολικής Σαουδικής Αραβίας» το 1965. Το 1967, πέρασε ένα χρόνο στο τμήμα δημοσίων σχέσεων, ως ανώτερος επόπτης για το Abqaiq Field το 1968. Εκεί χρησιμοποίησε μια καινοτόμο μέθοδο έγχυσης αερίου για να αναβιώσει το πηγάδι Ain Dar, αριθ. 17. Την 1η Απριλίου 1969, ο Ali έγινε επιθεωρητής, βοηθός διευθυντής το 1972, και στη συνέχεια διευθυντής το 1973.
Προήχθη σε διευθυντή παραγωγής της Βόρειας Περιοχής το 1974, η οποία είχε την ευθύνη για 11 πετρελαιοφόρα πεδία της Aramco. Την 1η Μαΐου του 1975, το συμβούλιο της Aramco προήγαγε τον Ali σε αντιπρόεδρο παραγωγής και έγχυσης νερού. Ήταν ένας από τους ηγέτες που άρχισαν την έγχυση θαλάσσιου ύδατος ως υποκατάστατο του νερού από το πηγάδι. Ονομάστηκε πρόεδρος της Aramco Overseas Company πριν γίνει αντιπρόεδρος τον Ιούλιο του 1978. Ο Αλ-Ναΐμι εξελέγη μέλος του διοικητικού συμβουλίου το 1980 και προήχθη στη νεοσυσταθείσα θέση του εκτελεστικού αντιπροέδρου πετρελαίου και φυσικού αερίου το 1981. Ονομάστηκε πρόεδρος της Saudi Aramco το Νοέμβριο του 1983, και ήταν ο πρώτο Σαουδάραβας σε αυτή τη θέση. Στη συνέχεια, το 1988, ο Αλ-Ναΐμι ανέλαβε καθήκοντα CEO.
Έγινε Υπουργός Πετρελαίου και Ορυκτών Πόρων στις 2 Αυγούστου του 1995 (στα 60α γενέθλια του), αντικαθιστώντας τον Hisham Nazer. Ο Αλ-Ναΐμι έγινε ο πρώτος διευθυντής πετρελαίου. Τον διαδέχθηκε ο Abdullah S. Jum'ah ως Διευθύνων Σύμβουλος της Aramco.
Επίσης, το 1995, ο Ναμίμι έλαβε Επίτιμο Διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Heriot-Watt.
Τον Δεκέμβριο του 2010, το Ανώτατο Συμβούλιο Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, υπό την προεδρία του βασιλιά Αμπντουλάχ, ζήτησε από τον Ναΐμι να διορίσει υποψηφίους για να τον διαδεχθούν ως υπουργοί πετρελαίου.
Τον Νοέμβριο του 2014, εξακολουθώντας να υπηρετεί ως υπουργός πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας και, ως εκ τούτου, ως de facto ηγέτης της OPEC, o Ναΐμι έγινε ο κύριος υπέρμαχος της αμφιλεγόμενης νέας στρατηγικής του εξαγωγικού οργανισμού. Υποστήριξε ότι η αγορά πετρελαίου πρέπει να αφεθεί να επανισορροπηθεί σε χαμηλότερα επίπεδα τιμών, επαναφέροντας στρατηγικά το μακροπρόθεσμο μερίδιο αγοράς της OPEC με τον τερματισμό των κερδών της παραγωγής πετρελαιοειδών υψηλού κόστους στις ΗΠΑ. Ο Ναΐμι ολοκλήρωσε την θητεία του ως υπουργός πετρελαίου τον Μάιο του 2016, ενώ ταυτόχρονα ο αναπληρωτής πρωθυπουργός, Mohammed bin Salman, ανέλαβε ισχυρότερο ρόλο στη Σαουδική πετρελαϊκή πολιτική.
Άλλες θέσεις
Ο Ναΐμι είναι πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας του Βασιλιά Αμπντουλάχ (KAUST).
Αναγνώριση
Ο Ναΐμι έλαβε επίτιμο πτυχίο από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ και υπάρχει ο δρόμος Α. Ι. Ναμίμ στο συγκρότημα διύλισης Onsan της S-Oil.
Ο Ναμίμι ονομάστηκε ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο από το TIME magazine το 2008. Το 2011, συμπεριλήφθηκε στους 50 ανθρώπους με την μεγαλύτερη επιρροή από το περιοδικό Bloomberg Markets. Η αυτοβιογραφία του δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 2016.
Ο Al-Naimi μοιράζεται το μυστικό της επιτυχίας του στην αυτοβιογραφία του:
"Σκληρή δουλειά, καλή τύχη, και κάνοντας το αφεντικό να φαίνεται καλό."
Ο βασιλιάς Σάλμαν έχρησε ως σύμβουλο του τον Αλ-Ναΐμι στο Βασιλικό Δικαστήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαουδάραβες πολιτικοί