cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εννεάεδρο
Οσόεδρο
120px|μικρογραφία|δεξιά|Οσόεδρο {2,9} Υπάρχει ένα ακόμα τοπολογικά πολυεδρικό σχήμα με εννέα έδρες, που εκφυλίζεται ως πολύεδρο, ενώ υφίσταται ως σφαιρική πλακόστρωση δίγωνων εδρών, το οποίο ονομάζεται εννεαγωνικό οσόεδρο και έχει συμβολισμό Schläfli {2,9}. Το εννεαγωνικό οσόεδρο διαθέτει 2 κορυφές (αντίποδα σημεία), 9 ακμές και 9 έδρες (δίγωνα).
Όμιλος Ερετών
Τιμητικές διακρίσεις
Για την ιστορική του παρουσία στον ελληνικό αθλητισμό έχει τιμηθεί από δεκάδες συλλόγους και φορείς. Επίσης, τα Ελληνικά Ταχυδρομεία αφιέρωσαν στον Όμιλο Ερετών το πρώτο γραμματόσημο της σειράς "Ελληνικά Αθλητικά Σωματεία", ονομαστικής αξίας 4 €, ως κεφαλή της σειράς. Από τις τιμητικές διακρίσεις που έλαβε, ξεχωρίζουν:
Αθλητές - Δραστηριότητα
Από τις τάξεις του Ομίλου ξεπήδησαν εκατοντάδες κωπηλάτες και κωπηλάτριες υψηλού επιπέδου, όπως: Παπακώστας, Διακουμάκος, Ι. Βλάχος, Βενιέρης, Στ. Μπότσης, Συμπόνης, Κοντομανώλης και από τους νεώτερους Χ. Βλάχος, Ι. Μαραγκός, Δ. Κούβαρης, Νικ. Μπότσης, Σπανος και πάρα πολλοί άλλοι.
Εννεάεδρο
Παραδείγματα
250px|μικρογραφία|δεξιά|Τα δύο μικρότερα δυνατά ισοφασματικά πολυεδρικά γραφήματα είναι εννεάεδρα. Στη θεωρία φασματικών γράφων τα δύο μικρότερα δυνατά ισοφασματικά πολυεδρικά γραφήματα είναι εννεάεδρα με οκτώ κορυφές το καθένα.
Όμιλος Ερετών
Αθλητές - Δραστηριότητα
Στα χρόνια που πέρασαν πολλές είναι οι πρωτιές του Ομίλου Ερετών.
Εννεάεδρο
Παραδείγματα
Ο γράφος του Herschel αντιπροσωπεύει επίσης τις κορυφές και τις ακμές ενός εννεαέδρου, με όλες τις έδρες του τετράπλευρα. Είναι το πιο απλό πολύεδρο χωρίς Χαμιλτονιανό κύκλο και το μοναδικό εννεάεδρο του οποίου όλες οι έδρες έχουν τον ίδιο αριθμό ακμών. Επίσης, είναι ένα από τα μόλις τρία διμερή εννεάεδρα.
Όμιλος Ερετών
Το Μουσείο Κωπηλασίας
Στο ιστορικό κτίριο και στο μουσείο του Ομίλου υπάρχει το πλούσιο ιστορικό αρχείο του. Σε αυτό φυλάσσονται εκατοντάδες πολύτιμα έγγραφα και αντικείμενα. Επίσης, υπάρχει ένα μεγάλο μέρος του αρχείου της Κωπηλατικής Ομοσπονδίας.
Στον ίδιο χώρο βρίσκεται η τετράκωπος που χρησιμοποιήθηκε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ, τα δελτία ασκήσεων της παραμονής της κήρυξης του πολέμου του 1940 και της επομένης, το πρόγραμμα των Α΄ Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 της Αθήνας στην ελληνική και την γαλλική γλώσσα, ένα δίπλωμα από το πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1908 που πραγματοποιήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και εκατοντάδες έπαθλα (κύπελλα, μετάλλια, βραβεία), ανάμεσα στα οποία κι ένα του 1888, το οποίο είχε χαρίσει ο αυτοκράτορας της Κίνας στο βασιλιά Γεώργιο Α΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο Ο
Χαπόελ Άκρε Φ.Κ.
Η Χαπόελ Άκρε Φ.Κ. (, Moadon Kaduregel Hapoel Akko) είναι ένας ισραηλινός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την Άκρα. Ο σύλλογος συμμετέχει αυτή τη στιγμή στη δεύτερη κατηγορία Ισραήλ.
Ιστορία
Η Χαπόελ Άκρε ιδρύθηκε το 1946 και έμεινε στις χαμηλότερες κατηγορίες έως ότου κέρδισε το πρωτάθλημα του Βορείου Ομίλους Α της τρίτης κατηγορίας τη σεζόν 1962–63 και προβιβάστηκε για πρώτη φορά στη δεύτερη κατηγορία. Τη σεζόν 1973–74, κέρδισε τον Βόρειο Όμιλο της κατηγορίας. Ωστόσο, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ισραήλ αποφάσισε εκείνη τη σεζόν ότι στα πλέι οφ ανόδου θα συμμετέχουν οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου του πρωταθλήματος και οι δύο τελευταίες της πρώτης κατηγορίας. Αφού τερμάτισε στην 5η θέση (από τις 6), δεν προβιβάστηκε.
Τη σεζόν 1982–83 ο σύλλογος είχε πέσει στην τρίτη κατηγορία. Προβιβάστηκε πίσω στη δεύτερη κατηγορία στο τέλος της σεζόν 1984-85, αφού κέρδισε τα πλέι οφ ανόδου εναντίον της Λάζαρους Χολόν και παρέμεινε στη δεύτερη κατηγορία μέχρι τη σεζόν 1987–88, όπου τερμάτισε τελευταία και υποβιβάστηκε στην τρίτη κατηγορία για δεύτερη φορά.
Τη σεζόν 1998–99, προβιβάστηκε στην νέα τρίτη κατηγορία, λόγω της δημιουργίας της Πρέμιερ Λιγκ Ισραήλ εκείνο το καλοκαίρι). Ωστόσο, τη σεζόν 2003–04, η ομάδα τερμάτισε στη δεύτερη θέση και προβιβάστηκε πίσω στη δεύτερη κατηγορία. Τη σεζόν 2005–06, ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο του τρόπαιο, κερδίζοντας το Κύπελλο Τοτό της δεύτερης κατηγορίας, αφού νίκησε την Χαπόελ Μπερ Σεβά με 5-3 στα πέναλτι, μετά την ισοπαλία με 0-0. Τη σεζόν 2008–09, ο σύλλογος τερμάτισε δεύτερος και προήχθη στην πρώτη κατηγορία.
Τη σεζόν 2010-11, η ομάδα πέτυχε την καλύτερη θέση μέχρι σήμερα, όταν τερμάτισε όγδοη στην πρώτη κατηγορία.
Στις 3 Ιουνίου 2013, υπογράφηκε συμφωνία μεταξύ της ένωσης Χαπόελ Άκρε και του δήμου της Άκρα, και ως εκ τούτου, μια νέα ένωση ορίστηκε από το δήμο.
Στις σεζόν 2012–13 και 2014–15, η ομάδα τερμάτισε στο κάτω μέρος του πρωταθλήματος στο τέλος της κανονικής περιόδου. Ωστόσο, απέφυγε τον υποβιβασμό και στις δύο περιπτώσεις, μετά από ένα ισχυρό τερματισμό στα πλέι οφ υποβιβασμού. Τη σεζόν 2015–16, η ομάδα τερμάτισε δεύτερη από το τέλος και υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία, μετά από επτά διαδοχικές σεζόν στην πρώτη κατηγορία.
Στάδιο
Το παραδοσιακό γήπεδο του συλλόγου ήταν το 5.000 θέσεων Στάδιο Ναπολέων στην Άκρα. Ενώ το γήπεδο ανακαινιζόταν, η ομάδα έπαιξε στο Στάδιο Γκριν της Νοφ ΧαΓκαλίλ, το οποίο μοιράστηκε με την Χαπόελ Νοφ ΧαΓκαλίλ Φ.Κ. τις σεζόν 2009–10 και 2010–11. Τη σεζόν 2011–12, η ομάδα έπαιξε τον πρώτο μήνα στο Στάδιο Ιλούτ στο Ιλούτ, που βρίσκεται κοντά στη Ναζαρέτ στο βόρειο Ισραήλ, πριν μετακομίσει στο νέο Δημοτικό Στάδιο Άκρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαπόελ Άκρε Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισραήλ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1946
Ιωάννης Βογιατζίδης
Ο Ιωάννης Βογιατζίδης (1877-1961) ήταν ιστορικός, καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός.
Βίος
Ο Ιωάννης Βογιατζίδης γεννήθηκε στην Άνδρο το 1877. Τις γυμνασιακές του σπουδές τις πραγματοποίησε στη Σύρο και στη συνέχεια φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1898 Την ίδια χρονιά και μέχρι το 1904 εργάστηκε στη μέση εκπαίδευση ως καθηγητής και σχολάρχης στην Άνδρο. Από το 1905 μέχρι το 1911 ήταν επιελητής αρχαιοτήτων. Μεταξύ 1913 και 1914 μετέβη στο Μόναχο για μετεκπαίδευση στην αρχαία και μεσαιωνική ιστορία και την παλαιογραφία. Το 1914 διορίσθηκε στο Ιστορικό Λεξικό της Νέας Ελληνικής Από το 1925 μέχρι το 1926 διετέλεσε διευθυντής αυτού. Από το 1926 μέχρι το 1948 καθηγητής ιστορίας στη Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε δύο φορές πρύτανης του ίδιου πανεπιστημίου. Το 1947 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Πέθανε στις 24 Αυγούστου του 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Στατιστική ταξινόμηση
Στη μηχανική μάθηση και στη στατιστική, η ταξινόμηση είναι το πρόβλημα του προσδιορισμού σε ποιο σύνολο κατηγοριών (υποπληθυσμών) ανήκει μια νέα παρατήρηση, με βάση ένα σετ εκπαίδευσης των δεδομένων που περιέχει τις παρατηρήσεις (ή περιπτώσεις) των οποίων η κατηγορία μέλους είναι γνωστή. Ένα παράδειγμα θα ήταν η ταξινόμηση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε "Σπαμ" ή "μη-σπαμ" τάξεις ή μια διάγνωση για έναν δεδομένο ασθενή με βάση τα παρατηρούμενα χαρακτηριστικά του ασθενούς (το φύλο, η πίεση του αίματος, η παρουσία ή απουσία ορισμένων συμπτωμάτων, κτλ.). Η ταξινόμηση είναι ένα παράδειγμα αναγνώρισης μοτίβων.
Στην ορολογία της μηχανικής μάθησης, η ταξινόμηση θεωρείται ένα παράδειγμα εποπτευόμενης μάθησης, δηλαδή μάθηση όπου ένα σύνολο δεδομένων σωστά προσδιορισμένων παρατηρήσεων (σετ εκπαίδευσης) είναι διαθέσιμο για την εκπαίδευση ενός αλγορίθμου. Η αντίστοιχη μη επιβλεπόμενη διαδικασία είναι γνωστή ως ομαδοποίηση, και περιλαμβάνει ομαδοποίηση των δεδομένων σε κατηγορίες με βάση κάποιο μέτρο της εγγενούς ομοιότητας ή της απόστασης.
Συχνά, οι επιμέρους παρατηρήσεις αναλύονται σε ένα σύνολο μετρήσιμων ιδιοτήτων, γνωστές ποικιλοτρόπως ως επεξηγηματικές μεταβλητές ή χαρακτηριστικά. Αυτές οι ιδιότητες μπορεί ποικιλοτρόπως να είναι κατηγορικές (π.χ. "Α", "Β", "ΑΒ" ή "O", για την ομάδα αίματος), διατεταγμένες (π.χ. "μεγάλες", "μεσαίες" ή "μικρές"), ακέραιος αριθμός (π.χ. ο αριθμός των εμφανίσεων ενός τμήματος μιας λέξης σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου) ή πραγματικός (π.χ. μια μέτρηση της πίεσης του αίματος). Άλλοι ταξινομητές λειτουργούν συγκρίνοντας τις δεδομένες παρατηρήσεις μέσω μιας συνάρτησης ομοιότητας ή απόστασης.
Ένας αλγόριθμος που υλοποιεί την ταξινόμηση, ειδικά σε μια συγκεκριμένη εφαρμογή, είναι γνωστός ως ταξινομητής. Ο όρος «ταξινομητής» μερικές φορές επίσης αναφέρεται στην μαθηματική συνάρτηση, που υλοποιείται από έναν αλγόριθμο ταξινόμησης, που χαρτογραφεί την εισαγωγή δεδομένων σε μια κατηγορία.
Η ορολογία σε όλα τα πεδία είναι αρκετά ετερόκλητη. Στην στατιστική, όπου η ταξινόμηση συχνά γίνεται με λογιστική παλινδρόμηση ή με μια παρόμοια διαδικασία, οι ιδιότητες των παρατηρήσεων ονομάζονται ερμηνευτικές μεταβλητές (ή ανεξάρτητες μεταβλητές, παλινδρομούσες μεταβλητές, κτλ.), και οι κατηγορίες που είναι να προβλεφθούν είναι γνωστές ως αποτελέσματα, τα οποία θεωρούνται ότι είναι πιθανές τιμές της εξαρτημένης μεταβλητής. Στη μηχανική μάθηση, οι παρατηρήσεις είναι συχνά γνωστές ως περιπτώσεις, οι ερμηνευτικές μεταβλητές ονομάζονται χαρακτηριστικά (ομαδοποιούνται σε ένα χαρακτηριστικό διάνυσμα), και οι πιθανές κατηγορίες που είναι να προβλεφθούν ονομάζονται κλάσεις. Άλλοι τομείς μπορούν να χρησιμοποιούν διαφορετική ορολογία: π.χ. στην οικολογική κοινότητα, ο όρος «ταξινόμηση» συνήθως αναφέρεται σε ανάλυση συστάδων, δηλαδή ένας τύπος μη επιβλεπόμενης μάθησης, αντί της εποπτευόμενης μάθησης που περιγράφεται σε αυτό το άρθρο.
Σχέση με άλλα προβλήματα
Η ταξινόμηση και η ομαδοποίηση είναι παραδείγματα του γενικότερου προβλήματος της αναγνώρισης προτύπων,η οποία είναι η εκχώρηση κάποιου είδους τιμής εξόδου σε μια δεδομένη τιμή εισόδου.Άλλα παραδείγματα είναι η παλινδρόμηση (στατιστική) η οποία αποδίδει μια πραγματική τιμή εξόδου για κάθε είσοδο ˙επισημασμένη ακολουθία,η οποία αποδίδει μια κατηγορία σε κάθε μέλος των τιμών της ακολουθίας (για παράδειγμα,σήμανση μέρους του λόγου,η οποία αποδίδει ένα μέρος του λόγου σε κάθε λέξη μιας πρότασης εισόδου) ˙ανάλυση λέξεων,η οποία αποδίδει ένα συντακτικό δένδρο σε μια πρόταση εισροών,περιγράφοντας τη συντακτική δομή της πρότασης˙και τα λοιπά.
Μια κοινή υποκατηγορία της ταξινόμησης είναι η πιθανολογική ταξινόμηση.Αλγόριθμοι αυτού του είδους χρησιμοποιούν στατιστική συμπερασματολογία για να βρουν την καλύτερη κατηγορία για κάθε δεδομένη περίσταση.Σε αντίθεση με άλλους αλγορίθμους,οι οποίοι δίνουν απλά ως έξοδο μια "καλύτερη" κατηγορία,οι πιθανολογικοί αλγόριθμοι δίνουν ως έξοδο μια πιθανότητα για παράδειγμα να είναι μέλος της κάθε μια από τις πιθανές κατηγορίες.Η καλύτερη κατηγορία συνήθως επιλέγεται ως αυτή με την υψηλότερη πιθανότητα .Ωστόσο,ένας τέτοιος αλγόριθμος έχει πολλά πλεονεκτήματα σε σχέση με μη-πιθανολογικούς ταξινομητές:
Διαδικασίες του Μπέυζ
Σε αντίθεση με τις συχνοτικές διαδικασίες,οι διαδικασίες ταξινόμησης του Μπέυζ παρέχουν ένα φυσικό τρόπο να συμπεριληφθούν τυχόν διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με τα σχετικά μεγέθη των υπο-πληθυσμών που συνδέονται με τις διάφορες ομάδες εντός του συνολικού πληθυσμού. OI διαδικασίες του Μπέυζ τείνουν να είναι υπολογιστικά ακριβές και,κατά τις ημέρες πριν αναπτυχθεί ο υπολογισμός Markov chain Monte Carlo,επινοήθηκαν προσεγγίσεις για τους κανόνες ομαδοποίησης του Μπέυζ.
Μερικές διαδικασίες του Μπέυζ περιλαμβάνουν τον υπολογισμό της πιθανότητας συμμετοχής στην ομάδα: αυτές μπορούν να θεωρηθούν πως δίνουν πιο πλήρη αποτέλεσματα της ανάλυσης δεδομένων από μια απλή απόδοση μιας ενιαίας ομάδας-ετικέτας σε κάθε νέα παρατήρηση.
Δυαδική και πολυ κατάταξη ταξινόμηση
Η ταξινόμηση μπορεί να θεωρηθεί ως δύο ξεχωριστά προβλήματα – δυαδική ταξινόμηση και πολυ κατάταξη ταξινόμηση.Στην δυαδική ταξινόμηση, μια πιο κατανοητή εργασία,μόνο δύο κατηγορίες εμπλέκονται,ενώ η πολυ κατάταξη ταξινόμηση περιλαμβάνει την ανάθεση ενός αντικειμένου σε μία από τις πολλές κατηγορίες. Αφού πολλές μέθοδοι ταξινόμησης έχουν αναπτυχθεί ειδικά για την δυαδική ταξινόμηση,η πολυ κατάταξη ταξινόμηση συχνά απαιτεί τη συνδυασμένη χρήση πολλαπλών δυαδικών ταξινομητών.
Χαρακτηριστικά διανυσμάτων
Οι περισσότεροι αλγόριθμοι περιγράφουν ένα μεμονωμένο υπόδειγμα του οποίου η κατηγορία είναι να προβλεφθεί χρησιμοποιώντας ένα διάνυσμα χαρακτηριστικών του ατόμου,μετρήσιμες ιδιότητες της περίπτωσης.Κάθε ιδιότητα ορίζεται ως χαρακτηριστικό,επίσης είναι γνωστή στις στατιστική ως ερμηνευτική μεταβλητή (ή ανεξάρτητη μεταβλητή, αν και τα χαρακτηριστικά μπορεί να είναι ή να μην είναι στατιστικά ανεξάρτητες).Τα Χαρακτηριστικά μπορεί ποικιλοτρόπως να είναι δυαδικά (Π.χ. «αρσενικό» ή «θηλυκό»)? κατηγορηματικός (Π.χ. "Α", "Β", "ΑΒ" ή "O", για τον τύπο του αίματος)? τακτικός (π.χ. "μεγάλα", "μέσο" ή "μικρό")? ακέραια-τιμή (π.χ. ο αριθμός εμφανίσεων μιας συγκεκριμένης λέξης σε ένα e-mail)? ή πραγματική τιμή (π.χ. μια μέτρηση της αρτηριακής πίεσης).Αν το παράδειγμα είναι μια εικόνα, οι χαρακτηριστικές τιμές θα μπορούσαν να αντιστοιχούν στα πίξελ μιας εικόνας? αν η περίπτωση είναι ένα κομμάτι από κείμενο,οι χαρακτηριστικές τιμές θα μπορούσαν να είναι συχνότητες εμφάνισης από διαφορετικές λέξεις.Μερικοί αλγόριθμοι λειτουργούν μόνο από την άποψη των διακριτών στοιχείων και απαιτούν πραγματικές τιμές ή τα δεδομένα των ακέραιων-τιμών να διακριθούν σε ομάδες (Π.χ. λιγότερο από 5, μεταξύ 5 και 10, ή μεγαλύτερο από 10)
Γραμμικοί ταξινομητές
Ένας μεγάλος αριθμός των αλγορίθμων για την ταξινόμηση μπορεί να διατυπωθεί με όρους μιας γραμμικής συνάρτησης που αποδίδει μια βαθμολογία για κάθε πιθανή κατηγορία k συνδυάζοντας το χαρακτηριστικό διάνυσμα μιας περίπτωσης  με ένα διάνυσμα των βαρών, χρησιμοποιώντας το εσωτερικό γινόμενο. Η προβλεπόμενη κατηγορία είναι αυτή με το υψηλότερο σκορ. Αυτό το είδος της συνάρτησης του σκορ είναι γνωστή ως γραμμική προγνωστική συνάρτηση και έχει την ακόλουθη γενική μορφή:
Παραδείγματα τέτοιων αλγορίθμων είναι
Αλγόριθμοι
Παραδείγματα αλγορίθμων ταξινόμησης περιλαμβάνουν:
Αξιολόγηση
Η απόδοση της ταξινομητής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα χαρακτηριστικά των δεδομένων που πρέπει να ταξινομηθούν.Δεν υπάρχει μοναδικός ταξινομητής που λειτουργεί καλύτερα για όλα τα προβλήματα που δίνονται (Ένα φαινόμενο που μπορεί να εξηγηθεί από το θεώρημα no-free-lunch ).Διάφορες εμπειρικές δοκιμές έχουν διεξαχθεί για να συγκρίνουν τις επιδόσεις της ταξινόμησης και να βρει τα χαρακτηριστικά των στοιχείων που καθορίζουν την απόδοση της ταξινόμησης.Καθορίζοντας ενός κατάλληλου ταξινομητή για ένα δεδομένο πρόβλημα είναι όμως ακόμα περισσότερο μια τέχνη παρά επιστήμη.
Τα μέτρα ακρίβειας και ανάκλησης είναι δημοφιλείς μετρήσεις που χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση της ποιότητας ενός συστήματος ταξινόμησης.Πιο πρόσφατα, τα λειτουργικά χαρακτηριστικά των καμπυλών του δέκτη έχουν χρησιμοποιηθεί για να αξιολογήσουν την ανταλλαγή μεταξύ αληθώς και ψευδώς θετικά ποσοστά των αλγορίθμων ταξινόμησης.
Πεδία εφαρμογών
Η ταξινόμηση έχει πολλές εφαρμογές.Σε μερικές από αυτές χρησιμοποιείται ως μια διαδικασία εξόρυξης δεδομένων,ενώ σε άλλες πιο λεπτομερή στατιστική μοντελοποίηση γίνεται.
Νικόλαος Ταπτάς
Ο Νικόλαος Ταπτάς (25 Μαρτίου 1871, Κωνσταντινούπολη - 31 Μαΐου 1955, Κωνσταντινούπολη) ήταν ελληνικής καταγωγής Τούρκος ιατρός και πολιτικός, ένας από τους πρωτοπόρους της ωτορινολαρυγγολογίας. Επίσης διατέλεσε μειονοτικός βουλευτής ελληνικής καταγωγής στην Τουρκιά την περίοδο των Ρεπουμπλικανών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1871. Πατέρας του ήταν ο έμπορος Ιωάννης Ταπτάς. Μετά από μια πολύ επιτυχημένη ιατρική εκπαίδευση που ξεκίνησε στην Τουρκία, μετεκπαιδεύτηκε σαν ωτορινολαρυγγολογία στη Βιέννη, το Βερολίνο και το Παρίσι στα τέλη του 19ου αιώνα. Εργάστηκε στο Αυστριακό νοσοκομείο του Αγίου Γεωργίου της Κωνσταντινούπολης. Ήταν γνωστός ωτορινολαρυγγολόγος στην Ευρώπη στις αρχές του 20ού αιώνα. Έκανε πολλές διεθνείς δημοσιεύσεις και απέκτησε επάξια φήμη αναπτύσσοντας πρωτότυπα όργανα και χειρουργικές μεθόδους. Στις αρχές της δεκαετίας του 1900, περιέγραψε τη μέθοδο εκπυρήνωσης αμυγδαλεκτομής (Enucleation of the Tonsil) (Ολική αμυγδαλεκτομή) για πρώτη φορά στον κόσμο και ανέπτυξε εργαλεία και μια πολύ ειδική καρέκλα για αυτό. Παρουσίασε τις ανακαλύψεις του σε ένα Διεθνές Ιατρικό Συνέδριο στη Βιέννη τη δεκαετία του 1910 και τις δημοσίευσε στα κορυφαία περιοδικά ωτορινολαρυγγολογίας της Γαλλίας και της Γερμανίας. Υπήρξε επίσης ιδιωτικός γιατρός του Σουλτάνου Μεχμέτ Ε' και του Προέδρου Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Επίσης ήταν ιδιωτικός γιατρός του Προέδρου Ισμέτ Ινονού, ο οποίος είχε προβλήματα ακοής.
Κατά την 5η και 6η περίοδο της Τουρκικής Βουλής (1935-1943) ήταν βουλευτής Άγκυρας από την ποσόστωση που αποφάσισε να διαθέσει ο Ατατούρκ για τους μη-μουσουλμάνους.
Προσωπική ζωή
Ο Νικόλας Τάπτας ήταν παντρεμένος με την Ελένη Παπαδούκα, κόρη του ιατρού Ιωάννη Παπαδούκα, διάσημου γιατρού που εκπαιδεύτηκε στη Γερμανία και ο ίδιος καταγόταν από αρχαία ελληνική οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, και της Άννας Κανέλλου, από τη φαναριώτικη αριστοκρατία. Τα παιδιά τους ήταν η Άννα, σύζυγος του Έλληνα τραπεζίτη Νικόλαου Χριστοφίδη, η Ελεονώρα, που πέθανε στην εφηβεία της στην Ελβετία, η Μαρία-Μαγδαληνή, σύζυγος του Έλληνα πρέσβη Γεωργίου Κούστα, και ο Ιωάννης Ταπτάς, επίσης γιατρός ΩΡΛ και αργότερα πρωτοπόρος στη νευροχειρουργική. Εγγονή του είναι η ζωγράφος Ελένη Ταπτά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ιατροί Κατηγορία:Τούρκοι ελληνικής καταγωγής
Βυζαντινοβενετική Συνθήκη (1082)
H Α΄ Βυζαντινο-Βενετική συνθήκη του 1082 ήταν μία επίσημη συμφωνία (pactum) εμπορίου και άμυνας, που υπέγραψαν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Δημοκρατία της Βενετίας με τη μορφή ενός χρυσόβουλου, που εκδόθηκε από τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό. Η συνθήκη, που έδωσε στους Βενετούς μεγάλες εμπορικές παραχωρήσεις σε αντάλλαγμα της συνδρομής τους στους Βυζαντινο-Νορμανδικούς Πολέμους, είχε μεγάλες συνέπειες στην Αυτοκρατορία και στη Δημοκρατία και η ιστορία τους για τους επόμενους αιώνες είναι συνέπεια αυτής.
Οι διατάξεις της συνθήκης
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έκανε έναν μεγάλο αριθμό εμπορικών παραχωρήσεων στη Δημοκρατία της Βενετίας, ως αντάλλαγμα για τη στρατιωτική υποστήριξη εναντίον των Νορμανδών, που είχαν εισβάλει και κατακρατούσαν διάφορες Ρωμαϊκές κτήσεις μέσα και έξω από την Αυτοκρατορία. Σύμφωνα με τη συμφωνία, οι Ρωμαίοι έπρεπε να επιτρέψουν στους Βενετούς το δικαίωμα εμπορίου σε όλη την Αυτοκρατορία, χωρίς την επιβολή φόρων. Στους Βενετούς θα επιτρεπόταν ακόμη ο έλεγχος των κύριων λιμενικών εγκαταστάσεων της Κωνσταντινούπολης, μαζί με τον έλεγχο αρκετών καίριων δημόσιων λειτουργιών. Η συνθήκη έδωσε επίσης διάφορες τιμές στον δόγη της Βενετίας, μαζί με ένα εισόδημα. Τέλος στους Βενετούς δόθηκε η δική τους περιοχή στην πόλη, με καταστήματα, εκκλησία και αρτοποιείο, που μπορούσε να συγκριθεί με τις παραχωρήσεις στις αποικιών τον 19ο αι.
Οι συνέπειες της συμφωνίας
Η στρατιωτική βοήθεια που είχε υποσχεθεί η Βενετία δεν έφθασε στην πράξη ποτέ. Οι Βενετοί δεν έκαναν πραγματικά κάτι για να ανακόψουν τους Νορμανδούς, αλλά απέκτησαν μεγάλα οφέλη από τα νέα εμπορικά πλεονεκτήματα, που απολάμβαναν τώρα λόγω της συνθήκης. Η ικανότητα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να ανακάμπτει μετά από απώλειες μειώθηκε σημαντικά, λόγω των τεράστιων εσόδων που εγκατέλειψε η Αυτοκρατορία, όταν επέτρεψε στους Βενετούς να εμπορεύονται ελεύθερα, χωρίς την επιβολή φόρων. Αυτό κατέπνιξε τη δύναμη της ανάρρωσης της Αυτοκρατορίας και σαν αποτέλεσμα άρχισε την τελική παρακμή της.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες της Βενετικής Δημοκρατίας
Ανακτορική Κατοικία Μπιούλη
Η Ανακτορική Κατοικία Μπιούλη (αγγλ.: Beaulieu Palace House· στα γαλλικά Beaulieu σημαίνει καλός τόπος, προφ. Μπωλιέ) είναι ένα μέγαρο του 13ου αι. στο Μπιούλη, στο Χάμσαϊρ του Ηνωμένου Βασιλείου. Αρχικά ήταν μέρος του αββαείου Μπιούλη, μετά όμως το κτήμα αγοράστηκε το 1538 από τον Τόμας Ράιθσλυ, 1ο κόμη του Σάουθαμπτον, μετά τη Διάλυση των Μοναστηριών. Εξακολουθεί να ανήκει και να καταλαμβάνεται από τους απογόνους του κόμη, τους βαρόνους Μόνταγκιου του Μπιούλη.
Ιστορία
μικρογραφία|Η νότια όψη της Ανακτορικής Κατοικίας Μπιούλη. Αριστερά η δυτική όψη.
Η Ανακτορική Κατοικία Μπιούλη είχε κτιστεί αρχικά τον 13ο αι. ως το κτήριο της πύλης του αββαείου Μπιούλη. Μετά τη Διάλυση των Μοναστηριών, το κτήμα αγοράστηκε το 1538 από τον σερ Τόμας Ράιθσλυ, αργότερα 1ο κόμη του Σάουθαμπτον. Η κατοικία περιήλθε μέσω γάμου στην οικογένεια Μόνταγκιου και εξακολουθεί να ανήκει στον απόγονο του 1ου κόμη, τον 4ο βαρόνο Μόνταγκιου του Μπιούλη.
Το κτήριο επεκτάθηκε τον 16ο αι., και πάλι τον 19ο αι., και είναι σήμερα ένα καλό παράδειγμα γοτθικής εξοχικής κατοικίας. Το σπίτι έχει θέα στον ποταμό Μπιούλη και περιβάλλεται από χλοοτάπητες και μονοπάτια. Το εσωτερικό του σπιτιού έχει διατηρηθεί σε βικτωριανό στιλ.
Αν και εξακολουθεί να φιλοξενεί τον σημερινό λόρδο και τη λαίδη Μόνταγκιου, τμήματα του σπιτιού και των κήπων είναι ανοιχτά καθημερινά για το κοινό. Είναι μέλος της κοινοπραξίας Πολύτιμες Κατοικίες της Αγγλίας.
Η Ανακτορική Κατοικία είναι ανοιχτή για το κοινό ως μέρος αξιοθέατου επισκεπτών γνωστό ως "Μπιούλη", το οποίο περιλαμβάνει:
Τοπική λαογραφία και θρύλοι
Το Μπιούλη, σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο, είναι ένα από τα πιο στοιχειωμένα μέρη στη Βρετανία, με αναφορές που παρατηρούνται εδώ και εκατό χρόνια,   και πιθανώς μέχρι τα μέσα του 16ου αι. Πολλοί παραφυσικοί ερευνητές έχουν πραγματοποιήσει έρευνα στο αββαείο, συμπεριλαμβανομένου του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι έκανε επαφή με ένα φάντασμα κατά τη διάρκεια μίας παραμονής του στην Ανακτορική Κατοικία.
Μία κυρία με μπλε ή γκρι χρώμα, που φέρεται να την έχουν δει να περπατάει μέσα από τους τοίχους και να κάνει πολύ θόρυβο στα ιδιωτικά διαμερίσματα, πιστεύεται ότι είναι το φάντασμα της κόμισσας του Μπιούλη, της λαίδη Ιζαμπέλλας, που απεβίωσε το 1786. Η οσμή θυμιάματος, που λέγεται ότι προοιωνίζει κάτι δυσάρεστο για τους ανθρώπους του αββαείου ή του χωριού, έχει επίσης αναφερθεί από τον Έντουαρντ Ντάγκλας-Σκοτ-Μόνταγκιου 3ο βαρόνο Μόνταγκιου του Μπιούλη μεταξύ άλλων, σε μία αίθουσα της Ανακτορικής Κατοικίας, που εχρησιμοποιείτο ως παρεκκλήσιο τον Μεσαίωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύτιμες Κατοικίες της Αγγλίας
Αντισημιτισμός
thumb|right|Αντισημιτικό [[Αυστρία|αυστριακό πλακάτ του 1920]] Ως αντισημιτισμός χαρακτηρίζεται η συστηματική αντίθεση προς την Εβραϊκή φυλή, καθώς και η προσπάθεια περιορισμού της έκφρασής της, φτάνοντας πολύ συχνά στην εχθρότητα, αλλά και σε προσπάθειες ακόμη και εξόντωσής της.
Η εχθρότητα προς την εβραϊκή φυλή παρουσιάζει ιστορικά ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό συνέχειας, σε αντίθεση με άλλες που περιορίστηκαν ή περιορίζονται τόσο τοπικά όσο και χρονικά. Ο αντισημιτισμός απαντάται από τους αρχαίους χρόνους μέχρι σήμερα, εκδηλούμενος πότε τοπικά σε μια χώρα και πότε σε πολλές μαζί, έτσι ώστε να προσλαμβάνει ο όρος μια παγκόσμια έκφανση.
Οι αιτίες του φαινομένου και οι ερμηνείες του αναζητούνται από τους ιστορικούς. Μεταξύ των πολλών τέτοιων προσπαθειών, υπάρχουν ορισμένες που αποβλέπουν στο να δικαιολογήσουν την εκδηλούμενη εχθρότητα, ενώ άλλες να αποδείξουν τον άδικο χαρακτήρα της.
Η ελληνική λέξη μαρτυρείται από το 1887 στην εφημερίδα "Αιών". Ιστορικά, η βιαιότερη έκφραση του αντισημιτισμού υπήρξε στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων, από τη Ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ.
Αρχαιότητα
Ο αντισημιτισμός κατά την αρχαιότητα σύμφωνα με τους υποστηρικτές της παρακάτω θεωρίας φαίνεται πως είχε πολιτισμική και θρησκευτική βάση. Σύμφωνα με τον Πήτερ Σάφερ (Peter Schafer), καθηγητή των Εβραϊκών σπουδών, οι Έλληνες, επαναδιατυπώνοντας τις αιγυπτιακές προκαταλήψεις και διεκδικώντας έναν παγκόσμιας εμβέλειας πολιτισμό κατά την ελληνιστική περίοδο, μετέτρεψαν τον αντι-ιουδαϊσμό των Αιγυπτίων σε αντισημιτισμό. Ωστόσο, θεωρεί ότι η ελληνική επαναδιατύπωση ήταν απόλυτα εξαρτώμενη από το βαθύ αιγυπτιακό μίσος, έτσι όπως εκφράστηκε από τον Μανέθωνα, (Schafer, 208). Αναζητώντας τα κίνητρα, θεωρεί ότι ο ιουδαϊκός λαός διακατέχεται από μια "διάθεση απομόνωσης και αποξένωσης", αλλά θεωρεί ότι οι Ελληνοαιγύπτιοι και Αιγύπτιοι συγγραφείς μετέτρεψαν την ιουδαϊκή ιδιαιτερότητα σε "τερατώδη συνωμοσία ενάντια στο ανθρώπινο γένος και τις αξίες του" (Schafer, 208).
Αντισημιτικές θεωρίες προσπάθησαν ήδη από τον 19ο αι. να δικαιολογήσουν τον αντισημιτισμό αναζητώντας τις αιτίες του στον θρησκευτικό ζηλωτισμό των Εβραίων και στο γεγονός ότι η εβραϊκή θρησκεία, ως μονοθεϊστική, καταδίκαζε ως ανήθικη την πίστη σε άλλους θεούς και την άσκηση διαφορετικών λατρευτικών πρακτικών. Για παράδειγμα, ο Γάλλος ιστορικός και φιλόλογος Ernest Renan (1823-1892) ισχυριζόταν στις Μελέτες για την ιστορία της θρησκείας (Études d'Histoire Religieuse) το 1862 ότι στους "Σημίτες", που ήταν στρατιωτικά, πολιτικά, επιστημονικά και πνευματικά υπανάπτυκτοι, η έλλειψη ανοχής υπήρξε φυσική συνέπεια του μονοθεϊσμού της θρησκείας τους. Υπεύθυνοι για το μίσος εναντίον τους από την αρχαιότητα, όπως υποστήριζε ο Renan, είναι οι ίδιοι οι "Σημίτες" και η υπεροπτική αυτοπροβολή τους ως του εκλεκτού λαού του θεού.
Πράξεις βίας και καταπίεσης εναντίον των Εβραίων αναφέρονται ήδη στην Παλαιά Διαθήκη. Βίαιες συγκρούσεις σημειώθηκαν τον 2ο αιώνα π.Χ. (βλ. Μακκαβαίοι), όταν ο βασιλιάς της Συρίας Αντίοχος Δ' ο Επιφανής επιχείρησε να απαγορεύσει στους Εβραίους την άσκηση των θρησκευτικών τους καθηκόντων.
Ο Εβραίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος (Josephus, 38-107 μ.Χ.) έγραψε δύο σημαντικά έργα: Περί του Ιουδαϊκού πολέμου και Ιουδαϊκή Αρχαιότητα. Το πρώτο μισό του βιβλίου επαναλαμβάνει τη βιβλική ιστορία, με κάποια συμπύκνωση και καλλωπισμό, αλλά όταν γράφει για την ελληνιστική περίοδο στηρίζεται σε επίσημα αρχεία και διάφορους συγγραφείς της ελληνιστικής περιόδου, όπως είναι ο Βηρωσσός και ο Μανέθων. Για την επανάσταση των Μακκαβαίων στηρίζεται στο Μακκαβαίων Α'.
Τα βιβλία Μακκαβαίων Α΄ και Β΄ είναι οι κύριες πηγές μας για την περίοδο πριν και κατά τη διάρκεια της Ασμόνειας εξέγερσης. Η Ασμόνεια εξέγερση ήταν μια ιδεολογική και πολιτική σύγκρουση, που οδήγησε τους Εβραίους της Παλαιστίνης σε μια σύντομη, αλλά σημαντική περίοδο ανεξαρτησίας πριν την τελική ρωμαϊκή κυριαρχία. Την εξέγερση, που ήταν ουσιαστικά ένα λαϊκό κίνημα για θρησκευτική ανεξαρτησία και πολιτική αυτονομία, καθοδήγησε η οικογένεια του ιερατικού τάγματος των Ασμοναίων κατά τον δεύτερο αιώνα π.Χ. Ήταν μια σύγκρουση μεταξύ των Εβραίων της Παλαιστίνης και των Σελευκιδών, οι οποίοι απείλησαν τους Εβραίους και τη θρησκεία τους.
Οι βίαιες συγκρούσεις συνεχίστηκαν και στη διάρκεια της ρωμαϊκής κυριαρχίας στην Παλαιστίνη. Το 65 μ.Χ. οι Εβραίοι, επειδή είχαν αγανακτήσει από τους υπέρογκους φόρους, επιχείρησαν μια εξέγερση που κατέληξε το 70 μ.Χ. με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον στρατηγό Τίτο. Μια δεύτερη εξέγερση το 132-135 μ.Χ. είχε ως επακόλουθο τη διασπορά των Εβραίων σε όλο τον κόσμο.
Μεσαίωνας
Ο αντισημιτισμός κατά τον Μεσαίωνα φαίνεται πως έχει κυρίως θρησκευτική και οικονομική βάση. Όταν ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους, η εχθρότητα των Εβραίων κατά του Χριστιανισμού αποτέλεσε πρόσχημα αποκλεισμού τους. Ο χριστιανισμός είδε τον Ιουδαϊσμό ως ξεπερασμένη θρησκεία, που είχε ήδη αντικατασταθεί από την Εκκλησία. Η πολιτική των εκκλησιών του Μεσαίωνα χώρισε τους Εβραίους από την κοινότητα απαγορεύοντας την επιγαμία και επέβαλε οικονομικούς περιορισμούς. Αρκετοί μελετητές πιστεύουν πως οι νόμοι που επιβλήθηκαν από την εκκλησία προκάλεσαν ένα εκτεταμένο ρεύμα αντισημιτισμού. Καθώς, μάλιστα, στους Χριστιανούς απαγορευόταν να δανείζουν χρήματα με τόκο, οι Εβραίοι, που δεν είχαν τέτοια απαγόρευση, ενσάρκωναν την εικόνα των κακών τοκογλύφων. Οι κατηγορίες πως οι Εβραίοι σκότωναν τα παιδιά και χρησιμοποιούσαν το αίμα τους για την παρασκευή του άζυμου άρτου αναπτύχθηκαν κυρίως στα χριστιανικά μεσαιωνικά κείμενα. Παρόλο που θεωρείται ότι το Βατικανό άσκησε ήπια πολιτική απέναντι στους Εβραίους της διασποράς, αφού δεν απαγόρευσε την είσοδό τους στην Αγία Πόλη, υπήρξαν παραδείγματα βίαιης συμπεριφοράς. Η σταυροφορία, που υποκινήθηκε από μια ομιλία του Πάπα Ουρβανού ΙΙ το 1095, οδήγησε στη σφαγή χιλιάδων Εβραίων "απίστων".
Με τη σειρά του ο πάπας Γρηγόριος ΙΧ τυπικά καθιέρωσε την Ιερά Εξέταση το 1233 προκειμένου να καταπολεμήσει τις αιρέσεις. Η Ιερά Εξέταση τυπικά δεν στόχευσε στους Εβραίους, αλλά κατά τα μέσα του 13ου αιώνα το Ταλμούδ θεωρήθηκε βλάσφημο και τα δικαστήρια της Ιεράς Εξέτασης λογόκριναν και κατέστρεψαν εβραϊκά κείμενα. Ακόμα και αυτές οι ενέργειες ήταν σχετικά ήπιες σε σύγκριση με εκείνες της ισπανικής Ιερής Εξέτασης. Οι Ισπανοί ιεροεξεταστές βασάνισαν, εκτέλεσαν και απέβαλαν τελικά τους Εβραίους και τους Εβραίους-Marranos που είχαν βίαια προσηλυτιστεί αλλά πιστευόταν ότι ασκούσαν κρυφά τον Ιουδαϊσμό. Οι Εβραίοι εκδιώχθηκαν από διάφορα κράτη σε όλη τη δυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του πρώιμου κυρίως Μεσαίωνα, τη χειρότερη ίσως περίοδο για τους Ευρωπαίους Εβραίους μετά τις διώξεις της δεκαετίας 1930-40.
Αναγέννηση και Διαφωτισμός
right|200px|thumb|Αντισημιτική καρικατούρα από τη Γαλλία (1898) Μετά τη χειραφέτηση των Εβραίων στο πλαίσιο του Διαφωτισμού του 18ου αι. και της Γαλλικής Επανάστασης, οι θρησκευτικές και οικονομικές δυσαρέσκειες έδωσαν βαθμιαία τη θέση τους σε συναισθήματα προκατάληψης που είχαν ως βάση τους το ιδεολόγημα ότι οι Εβραίοι είναι ξεχωριστή φυλή. Αυτή η νέα τάση δεν οφειλόταν μόνο στον αυξανόμενο εθνικισμό του 19ου αιώνα, αλλά και στη συνειδητή καλλιέργεια, ιδιαίτερα μεταξύ των ορθόδοξων Εβραίων, πολιτιστικών και θρησκευτικών φραγμών που απομόνωναν τις εβραϊκές μειονότητες από άλλους πολίτες. Αναφέρεται επίσης ότι στα χρόνια που μεσολάβησαν μεταξύ της πτώσης του Ναπολέοντα και της ανόδου του Χίτλερ η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, η οποία άλλοτε προσυπέγραφε μερικές φορές την ιδέα της εβραϊκής φυλετικής ταυτότητας και άλλοτε την αρνείτο, όχι μόνο απέφυγε να καταδικάσει τον ευρωπαϊκό αντισημιτισμό, αλλά στην πραγματικότητα συνεισέφερε στην αύξησή του. Η εβραϊκή αντίδραση στο φαινόμενο του αντισημιτισμού με τις πολλές μορφές του βρήκε την πολιτική έκφραση στον Σιωνισμό. thumb|left|180px|Το φυλλάδιο Οι Εβραίοι και τα ψέματά τους του Λουθήρου, 1543 Ο Λούθηρος, ο εμπνευστής της προτεσταντικής μεταρρύθμισης, διατύπωσε τις αντισημιτικές του απόψεις στο βιβλίο Οι Εβραίοι και τα ψέματά τους. Εκεί εκφράζεται για τους Εβραίους με πολύ σκληρά λόγια και διατυπώνει συγκεκριμένες προτάσεις για πογκρόμ εναντίον τους και για διαρκή καταπίεση και αποκλεισμό τους. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Πωλ Τζόνσον (Paul Johnson), "μπορεί να χαρακτηριστεί το πρώτο βιβλίο του σύγχρονου αντισημιτισμού και ένα γιγάντιο βήμα στο δρόμο προς το Ολοκαύτωμα." Ωστόσο, λίγο πριν τον θάνατό του, ο Λούθηρος κήρυττε ότι "θέλουμε να τους αντιμετωπίσουμε με χριστιανική αγάπη και να προσευχηθούμε γι' αυτούς, ώστε να αλλάξουν πίστη και να δεχθούν τον Κύριο." Τα σκληρά σχόλια του Λουθήρου για τους Εβραίους θεωρούνται από πολλούς συνέχεια του μεσαιωνικού χριστιανικού αντισημιτισμού.
Νεότεροι χρόνοι
thumb|
thumb|Αντισημιτική εκστρατεία στη Γερμανία, [[1 Απριλίου 1933. Η πινακίδα καλεί τους Γερμανούς να μην ψωνίζουν από καταστήματα Εβραίων]] Η βάση του αντισημιτισμού στους νεότερους χρόνους πέραν του θρησκευτικού και πολιτισμικού χαρακτήρα αποκτά και έναν ιδιότυπο βιολογικό χαρακτήρα. Στο τέλος του 19ου αιώνα, μία από τις μεγαλύτερες πλαστογραφίες της ιστορίας, τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών αποτέλεσαν ισχυρά όπλα στα χέρια των αντισημιτών όλου του κόσμου. Τα παρουσίασαν ως πρακτικά συνεδριάσεων, που έκαναν δήθεν οι αρχηγοί του ιουδαϊσμού το 1897, με σκοπό να υποτάξουν τον κόσμο στην «ιουδαιομασονική» κυριαρχία. Στην πραγματικότητα τα "Πρωτόκολλα" είχαν γραφτεί κατ' εντολήν του Τσάρου της Ρωσίας, με σκοπό να νομιμοποιήσουν κάποιες ενέργειές του εναντίον των Εβραίων.
Οι φυλετικές ψευδεπιστημονικές θεωρίες της αποκαλούμενης άριας ανωτερότητας προέκυψαν κατά τον 19ο αι. με κείμενα του Αρτύρ ντε Γκομπινώ (Joseph Arthur Gobineau) και του Χιούστον Στιούαρτ Τσάμπερλεν (Houston Stewart Chamberlain) και βρήκαν το αποκορύφωμά τους σε εκείνες του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ (Alfred Rosenberg).
Γερμανία του μεσοπολέμου
Οι αντισημιτικές ταραχές άρχισαν να αναπτύσσονται στη Γερμανία από το 1921. Ο Χίτλερ και οι συνεργάτες του εκμεταλλεύθηκαν επιδέξια την οικονομική κρίση. Στο όνομα της καθαρότητας της άριας φυλής, η νομοθεσία του Γ' Ράιχ στέρησε ουσιαστικά τους Εβραίους από όλα τα δικαιώματα του πολίτη, πριν στερηθούν και την ιθαγένειά τους. Μέχρι την απελευθέρωση, τακτικές αποστολές διοχέτευαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίους, προοριζόμενους για την «τελική λύση» που είχε σχεδιάσει ο Χίτλερ.
Το τέλος του πολέμου και της ναζιστικής δίωξης δεν σήμανε το τέλος του αντισημιτισμού, όπως φαίνεται από τις σποραδικές επιθέσεις στις συναγωγές σε πολλές χώρες μετά το τέλος του B΄ παγκοσμίου πολέμου.
Σοβιετική Ένωση
Στις ΕΣΣΔ και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου ο αντισημιτισμός αποκηρύχθηκε επίσημα, συνέχισε να εμφανίζεται με νέες μορφές. Από τη δεκαετία του 1940 μέχρι τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν το 1953, οι αντισημιτικές διώξεις έλαβαν τη μορφή εκτοπίσεων, φυλακίσεων και πολιτισμικής καταστολής.
Αν και ο αντισημιτισμός υποχώρησε σταδιακά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, επανεμφανίστηκε στη δεκαετία του 1960 και τη δεκαετία του 1970, με περιοδικό κλείσιμο των συναγωγών, ιδιαίτερα με την άνοδο του αντισημιτισμού που ακολούθησε τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1967. Με την γκλάσνοστ του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και την αποσύνθεση της Σοβιετικής Ένωσης, ένας μεγάλος αριθμός Εβραίων μετανάστευσε. Φαίνεται, όμως, πως ο διεθνής αντισημιτισμός έγινε τόσο αποδεκτός από την παγκόσμια κοινότητα, ώστε τα Ηνωμένα Έθνη δεν τον καταδίκασαν ως ρατσισμό μέχρι το 1999.
Νέος αντισημιτισμός
Σε αρκετές χώρες του αποκαλούμενου Δυτικού Κόσμου, ο αντισημιτισμός είναι έγκλημα μίσους (επιβαρυντική περίσταση).
Έχει υποστηριχθεί ευρέως ότι σε ορισμένους κύκλους ο όρος «Σιωνιστές» χρησιμοποιείται για να δηλώσει τους Εβραίους και ο αντισιωνισμός χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα για την έκφραση αντισημιτισμού. Άλλοι θεωρούν ότι αυτή η ταύτιση χρησιμοποιείται ως όπλο για να καταστέλλεται η κριτική κατά του κράτους του Ισραήλ. Επικριτές του αντι-σιωνισμού θεωρούν ότι κάποιες φορές η κριτική του Ισραήλ φτάνει πέρα από τη διατύπωση διαφωνιών με τις πολιτικές που ακολουθεί να αρνείται το δικαίωμά του να υπάρχει.
Ο Αραβικός και Ισλαμικός κόσμος από την άλλη πλευρά συχνά εκδηλώνει αντισημιτικά αισθήματα όταν αντιδρά στις πολιτικές του Ισραήλ. Ο πρώην πρόεδρος του Ιράν Μαχμούτ Αχμεντινετζάντ έχει επανειλημμένα αρνηθεί ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη. Αντίθετα, ο διάδοχός του Χασάν Ρουχανί έχει δηλώσει πως τα εγκλήματα των Ναζί, συμπεριλαμβανομένων αυτών με θύματα τους Εβραίους, είναι κατακριτέα και καταδικαστέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα * Κατηγορία:Αντισιωνισμός Κατηγορία:Διάκριση
Ολοκληρωμένο κύκλωμα
right|thumb|200px|Ολοκληρωμένο κύκλωμα
Ολοκληρωμένο κύκλωμα (γνωστό και ως IC από το αγγλικό integrated circuit) ή απλά ολοκληρωμένο ονομάζεται ένα κύκλωμα συνδεδεμένων λογικών πυλών, δημιουργημένο πάνω σε ένα φύλλο. Η συντριπτική πλειονότητα των ολοκληρωμένων κυκλωμάτων δημιουργούνται πάνω σε φύλλα ημιαγωγών, κατά κύριο λόγο πυριτίου. Το φύλλο (ημιαγωγού) ονομάζεται στα αγγλικά τσιπ (chip), από το οποίο προκύπτει μια εναλλακτική ονομασία του ολοκληρωμένου κυκλώματος. Όταν αυτό το φύλλο είναι της κλίμακας των μικρομέτρων ονομάζεται και μικροτσίπ.
Στη φάση κατασκευής τους τα ολοκληρωμένα κυκλώματα (τα οποία ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί ώστε να λειτουργήσουν) ονομάζονται κύβοι και φτιάχνονται κατά εκατοντάδες πάνω σε πλακίδια.
Οι λογικές πύλες με την παρούσα τεχνολογία υλοποιούνται με παθητικά στοιχεία, οπότε τα ολοκληρωμένα κυκλώματα είναι παθητικά.
Ιστορία
Το 1950 είχε εμφανιστεί η κρυσταλλοτρίοδος, ενώ είχαν κατασκευαστεί ηλεκτρονικοί υπολογιστές με λυχνίες κενού και κρυσταλλοτριόδους. Το πρόβλημα των μηχανικών εκείνης της εποχής ήταν ότι δεν υπήρχε αξιόπιστος τρόπος να κατασκευάζονται περίπλοκα και μεγάλα λογικά κυκλώματα, γνωστό και ως τυραννία των αριθμών. Το 1958 ο Τζακ Κίλμπυ, ερευνητής της εταιρίας Texas Instruments, ερευνώντας πυρετωδώς τρόπους για τη σμίκρυνση των ηλεκτρικών κυκλωμάτων εφηύρε το ολοκληρωμένο κύκλωμα, εφεύρεση για την οποία βραβεύθηκε με Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 2000. Η ιδέα του ήταν να δημιουργούνται τα στοιχεία του κυκλώματος πάνω σε ένα φύλλο ημιαγωγού με μηχανοποιημένο και συστηματικό τρόπο, αντί να συνδέονται και να τοποθετούνται τα διάφορα στοιχεία του κυκλώματος με το χέρι. Η δημιουργία των στοιχείων γίνεται με νοθεύσεις άλλων στοιχείων και επιστρώσεις.
Η τεχνογνωσία για τη μαζική παραγωγή ολοκληρωμένων κυκλωμάτων ήταν ακόμη ελλιπής, υπήρχαν διάφορα πρακτικά προβλήματα, όπως η σύνδεση των στοιχείων του ολοκληρωμένου. Ο Ρόμπερτ Νόις έλυσε αυτά τα προβλήματα, όπως την εφεύρεση μιας μεθόδου για τη μηχανοποιημένη προσθήκη μικρών μεταλλικών καλωδίων πάνω στους κύβους. Έτσι, ξεκίνησε η μαζική παραγωγή των ολοκληρωμένων κυκλωμάτων. Ο Νόις συνίδρυσε την Intel, μια από τις πιο σημαντικές κατασκευάστριες ολοκληρωμένων κυκλωμάτων στον κόσμο.
Το ολοκληρωμένο κύκλωμα ήταν μια τομή στην ιστορία των υπολογιστών διαχωρίζοντάς την στα δύο. Υπάρχουν τέσσερις γενιές υπολογιστών, οι δύο πρώτες γενιά λυχνίας κενού και γενιά κρυσταλλοτριόδου δεν κατασκευάζονται από ολοκληρωμένα κυκλώματα, ενώ οι επόμενες δύο γενιά ολοκληρωμένου κυκλώματος και γενιά μικροεπεξεργαστή χρησιμοποιούν ολοκληρωμένα κυκλώματα και η τέταρτη χρησιμοποιεί το ολοκληρωμένο κύκλωμα μικροεπεξεργαστής.
Διάκριση ολοκληρωμένων κυκλωμάτων
Τα ολοκληρωμένα κυκλώματα διακρίνονται σε τέσσερις κατηγορίες SSI, MSI, LSI και VLSI, ανάλογα με τον αριθμό των λογικών πυλών από τα οποία αποτελούνται.
Κατασκευή
Η περιγραφόμενη μέθοδος περιγράφει τη συνήθη μηχανοποιημένη μέθοδο κατασκευής ολοκληρωμένου κυκλώματος πάνω σε φύλλο πυριτίου. Η μέθοδος αυτή ονομάζεται φωτολιθογραφία, μία μέθοδος που στηρίζεται στις επιστρώσεις, τις μάσκες την ακτινοβόληση.
Αρχικά, υπάρχει ένα πλακίδιο μονοκρυσταλλικού πυριτίου, δηλαδή ένα πολύ λεπτό επίπεδο φύλλο. Πάνω στο φύλλο θεωρούνται εκατοντάδες κύβοι. Κάθε κύβος δέχεται διαδοχικά την ίδια διαδικασία, ώστε να χρησιμοποιείται η ίδια μάσκα για εκατοντάδες κύβους, αν και μερικές εταιρίες προσφέρονται να δημιουργήσουν πλακίδια διαφορετικών ολοκληρωμένων κυκλωμάτων για να εξυπηρετήσουν ανάγκες μικρής ζήτησης.
Το φύλλο επιστρώνεται με φωτοευαίσθητο φιλμ. Πάνω από το φύλλο τοποθετείται μια μάσκα και ύστερα ακτινοβολείται με υπεριώδη ακτινοβολία. Η μάσκα προστατεύει τις περιοχές του φύλλου που δεν πρέπει να αλλάξουν, ενώ δεν προστατεύει τις περιοχές που χρειάζονται διαμόρφωση. Μετά από αυτή τη διαδικασία το φιλμ εμφανίζεται και απομακρύνεται από τις ακτινοβολημένες περιοχές. Οι απροστάτευτες περιοχές δέχονται κάποια επεξεργασία, όπως νόθευση.
Η παραπάνω διαδικασία επαναλαμβάνεται μέχρι να δημιουργηθούν όλα τα στοιχεία του κυκλώματος. Στο τέλος το φύλλο επιμεταλλώνεται, επαναλαμβάνεται η παραπάνω διαδικασία και το απροστάτευτο τμήμα του μετάλλου απομακρύνεται με οξύ.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι πάνω στο πλακίδιο να έχει δημιουργηθεί ένα μοτίβο από ολοκληρωμένα κυκλώματα. Οι κύβοι ελέγχονται αν λειτουργούν πάνω στο πλακίδιο.
Ύστερα το πλακίδιο διαμελίζεται στα ολοκληρωμένα, αφαιρούνται αυτά που δε λειτουργούν. Το κάθε ολοκληρωμένο συνδέεται με τους ακροδέκτες του κουτιού, συσκευάζεται, ελέγχεται για τελευταία φορά και αν λειτουργεί σωστά είναι έτοιμο.
Σημαία των Τερκς και Κέικος
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV_110010.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]] thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV_000100.svg|23px Σημαία πολιτών, λόγος: 1:2]] Η σημαία των νήσων Τερκς και Κέικος είναι παρόμοια με τις σημαίες άλλων βρετανικών κτήσεων και εδαφών. Έχει τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου στο τετραγωνάκι. Καθιερώθηκε στις 7 Νοεμβρίου του 1968. Ο κίτρινος θυρεός είναι παρμένος από το εθνόσημο των νησιών. Αυτό περιέχει ένα κοχύλι, έναν αστακό και έναν κάκτο.
Μια κόκκινη σημαία με ενσωματωμένο το θυρεό χρησιμοποιείται ως σημαία από τους πολίτες. Η σημαία του Κυβερνήτη είναι η Σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου με το εθνόσημο.
Πηγές
Τερκς Κατηγορία:Τερκς και Κέικος Κατηγορία:Σημαίες του Ηνωμένου Βασιλείου
Παναγιωτάκης Γεραρής
Ο Παναγιωτάκης Γεραρής ήταν οπλαρχηγός από τη Ζάχολη (Ευρωστίνη) της Κορινθίας, από τους πρωτεργάτες της Επανάστασης του 1821. Στις 14 Μαρτίου 1821 μαζί με τον Ηγούμενο της Μονής Προφήτου Ηλία Ζάχολης Γερμανό, κήρυξαν την επανάσταση στην τότε κωμόπολη της Ζάχολης και εκδίωξαν τις τούρκικες οικογένειες. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες (πολιορκία Κορίνθου και Ακροκορίνθου, Τρικόρφα, Δερβενάκια, μάχη Μαύρων Λιθαρίων, όπου εξολοθρεύτηκαν τα υπολείμματα της στρατιάς του Μαχμούτ πασά Δράμαλη). Το 1823 ονομάστηκε εκατόνταρχος. Ο Γεραρής θεωρείται από τους πρώτους οικιστές του Δερβενίου.
Στο δεκαήμερο μεταξύ 14-25 Μαρτίου δόθηκε το έναυσμα της επανάστασης σε διαφορετικά σημεία στο Μοριά. Ο Παπαφλέσσας με την ακολουθία του είχε ήδη βρει καταφύγιο στη Μονή και στο Μοναστήρι της Παναγιάς του βράχου και έκανε συναντήσεις και συσκέψεις στην Μονή παρουσία του ηγούμενου της Μονής, του οπλαρχηγού Παναγιωτάκη Γεραρή και των κλεφτοκαπεταναίων της περιοχής προετοιμάζοντας την επανάσταση.
Στις 14 Μαρτίου 1821 καταφθάνει στη Ζάχολη, από το Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία του Κούτου, ο ηγούμενος Γερμανός, όπου μετά από πανηγηρική δοξολογία στον ναό του Αγίου Γεωργίου, υψώνει την Σημαία της Επαναστάσεως με τα σύμβολα της Φιλiκής Εταιρείας και μαζί με τους Ζαχολίτες οπλαρχηγούς Παναγιωτάκη Γεραρή και Χρήστο Ζίνη ή Ζαχολίτη εκδιώκουν από την Ζάχολη τις τούρκικες οικογένειες. Στό Φενεό ο Αναγνώστης Κορδής και ο Χρήστος Ζαχολίτης, μετά από συμπλοκή σκότωσαν τούρκους γυφτοχαράτζηδες και ύστερα με ένοπλους Ζαχολίτες ενίσχησαν τη μικρή δύναμη του Φιλικού Νικόλα Σολιώτη που μαζί με τους Ζαχολίτες επιτέθηκε σε Οθωμανούς φοροεισπράκτορες (χαρατζήδες) στο χωριό Πόρτα των Καλαβρύτων.
Παράλληλα ο Παναγιωτάκης Γεραρής με 60 Ζαχολίτες ξεκίνησε γιά να λάβει μέρος στην πολιορκία της Ακροκορίνθου που άρχισε στις 24 Μαρτίου. Την 14η Ιανουαρίου 1822 υψώνεται τελικά η Γαλανόλευκη στον Ακροκόρινθο από τον Αρχιστράτηγο της Επανάστασης Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Με την λύση της πολιορκίας ο Παναγιωτάκης Γεραρής δραστηριοποιείται έντονα μαζί με τον Χρήστο Ζίνη στην περιοχή της Ευρωστίνης, των Κλαβρύτων και του Φενεού. Παράλληλα, ψηφίζεται το Προσωρινό Πολίτευμα της Επιδαύρου και στις 26/1/1822 ορίζεται η Κόρινθος πρώτη πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους μέχρι και την κατάληψη της από την στρατιά του Δράμαλη.
Στις 26-28/7/1822 καταστρέφεται στα Δερβενάκια ή στρατιά του Δράμαλη και ο Παναγιωτάκης Γεραρής που συμμετείχε στη μάχη αυτή παίρνει εντολή από τον πρωτομάστορα της νίκης, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, να επιστρέψει στη Ζάχολη για να πιάσει τα στενά του Δερβενίου και των Μαύρων λιθαριών για να ανακόψουν την πορεία του Δράμαλη προς την Πάτρα. Σε όλο το διάστημα του αγώνα η Μονή του Προφήτη Ηλία και ο Πύργος του Κορδή στον Πύργο καθώς και άλλοι ιστορικοί τόποι έγιναν ορμητήρια των αγωνιστών.
Η σημαντικότερη ίσως μάχη στην οποία αρχήγευσε ο Καπετάν Παναγιωτάκης Γεραρής ήταν στις 5 Ιανουαρίου 1823 όταν μαζί με τους Νικολάκη Πετμεζά και Γεωργάκη Χελιώτη κατέβηκαν από τη Μονή του Προφήτη Ηλία Ζάχολης και έπιασαν τη φυσική οχυρή θέση στα Μαύρα Λιθάρια με σκοπό να χτυπήσουν τους Τούρκους. Οι πρώτοι πυροβολισμοί της τελικής καταστροφής της στρατιάς του Δράμαλη έπεσαν στον Άγιο Σπυρίδωνα στη Λυγιά. Ακολούθησαν συμπλοκές κατά μήκος της παραλίας στη Ροδιά και στο Δερβένι. Στα Μαύρα λιθάρια ο Καπετάν Γεραρής είχε ταμπουρωθεί με οπλισμένους άνδρες και κατοίκους με τσεκούρια, μαχαίρια και ότι άλλο εύρισκαν και στη σκληρή μάχη που ακολούθησε νίκησε τους Τούρκους με αποτέλεσμα μόλις 800 Τούρκοι να γλιτώσουν κυνηγημένοι προς την Πάτρα. Στην μάχη τραυματίστηκε σοβαρά ο Παναγιωτάκης Γεραρής. Οι νεκροί της μάχης ετάφησαν στον Άγιο Γεώργιο της Ζάχολης και στους τάφους των ανωνύμων φυτεύτηκαν επτά κυπαρίσσια.
Ο οπλαρχηγός απεβίωσε τελικά το 1864 έχοντας λάβει το βαθμό του εκατόνταρχου.
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Αδελφοί Σισμάνογλου
Οι αδελφοί Κωνσταντίνος και Αναστάσιος Σισμάνογλου ήταν Έλληνες επιχειρηματίες και ευεργέτες.
Ασχολήθηκαν από νωρίς με τις τραπεζικές επιχειρήσεις του πατέρα τους, του μεγαλοεπιχειρηματία και ευργέτη Ιωάννη Σισμάνογλου. Μετά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη και πήγαν στο Παρίσι όπου ίδρυσαν χρηματιστηριακό γραφείο. Αργότερα, όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα.
Τα δύο αδέρφια είχαν κληρονομήσει από τον πατέρα τους μια τεράστια περιουσία την οποία κατάφεραν να μεγαλώσουν κι άλλο με τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Έτσι μπόρεσαν να κάνουν μεγάλες δωρεές σε διάφορα μέρη της Ελλάδας αλλά και στο εξωτερικό. Όσο ζούσαν στη γαλλική πρωτεύουσα βοηθούσαν οικονομικά Έλληνες φοιτητές. Είχαν δώσει 4.000 χρυσές λίρες για την ίδρυση Ελληνικού Γυμνασίου στην Άγκυρα, αλλά τα σχέδιά τους δεν υλοποιήθηκαν, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής. Όταν, μετά την καταστροφή, ήρθαν οι πρόσφυγες στην Ελλάδα, δώρισαν ένα κτήμα που διέθεταν στην Καβάλα προκειμένου να εγκατασταθούν εκεί 300 οικογένειες προσφύγων.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’20, όταν χιλιάδες άνθρωποι πέθαιναν από φυματίωση (μεταξύ αυτών και μέλη της οικογένειας Σισμάνογλου) ο Κωνσταντίνος και ο Αναστάσιος Σισμάνογλου αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα μεγάλο σανατόριο για την περίθαλψη των ασθενών και την καταπολέμησή της ασθένειας. Το 1936, και ενώ στο μεταξύ είχε πεθάνει από τη φυματίωση και ο Αναστάσιος Σισμάνογλου, θεμελιώθηκε στα Μελίσσια Αττικής το «''Φυματολογικόν Ινστιτούτον Ιωάννου Α. Σισμάνογλου και του Οίκου αυτού''» (βλ. Σισμανόγλειο Νοσοκομείο). Την ίδια χρονιά ο Κωνσταντίνος Σισμάνογλου ίδρυσε στην Κομοτηνή το Σισμανόγλειον Γενικόν Νοσοκομείον.
Ο Κωνσταντίνος Σισμάνογλου (23 Μαΐου 1857, Χαλκηδόνα, Κωνσταντινούπολη - 26 Ιουνίου 1951, Αθήνα ) είχε τιμηθεί με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος
Σάτριγιος Ραγκάνα
Η Σάτριγιος Ραγκάνα (Šatrijos Ragana, Μεντινγκενάι, 8 Μαρτίου 1877 - Ζιντικάι, 24 Ιουλίου 1930) ήταν Λιθουανή συγγραφέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί συγγραφείς
Φράγκο του Μάλι
Το φράγκο του Μάλι (ISO 4217: MLF) χρησιμοποιήθηκε στην χώρα αυτή ως νόμισμα την περίοδο από το 1962 έως και  το 1984. Παρόλο που προβλεπόταν η υποδιαίρεσή του σε 100 σαντίμ στην πραγματικότητα οι υποδιαιρέσεις αυτές δεν εκδόθηκαν ποτέ. Σήμερα το νόμισμα αυτό δεν είναι σε χρήση.
Ιστορία
Μέχρι το 1962, το Μάλι χρησιμοποιούσε Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής το οποίο το αντικαθιστά με το φράγκο του Μάλι με ισοτιμία 1/1. Στη συνέχεια διαφοροποιήται η ισοτιμία αυτή σε βάρος του νέου νομίσματος και τελικά το 1984, το Μάλι επανήλθε στο φράγκο CFA, με ισοτιμία 2 φράγκα του Μάλι = 1 φράγκο CFA.
Κέρματα
Το 1962 εκδόθηκαν κέρματα από αλουμίνιο (με ημερομηνία 1961) με ονομαστικές αξίες των 5, 10 και 25 φράγκων. Μια δεύτερη έκδοση από αλουμινίου και  χαλκό γίνεται την περίοδο 1975-1977 με ονομαστικές αξίες 10, 25, 50 και 100 φράγκων.