cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γρηγόριος Ταρωνίτης, κυβερνήτης της Χαλδίας
Η διακυβέρνηση και η εξέγερση στη Χαλδία
Καθώς οι προσφορές του είχαν απορριφθεί τόσο σκληρά, ο Αλέξιος Α΄ σκόπευε να τον τυφλώσει, τιμωρία συνήθης για τους στασιαστές. Όμως ο Ιωάννης παρακάλεσε για επιείκεια προς τον εξάδελφό του, έτσι του επιβλήθηκε ξύρισμα των μαλλιών και των γενιών του και διαπόμπευση στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, πριν πεταχτεί στη Φυλακή του Ανεμά. Στην αρχή ο Γρηγόριος πεισματικά εκτόξευε προσβολές από το κελί του εναντίον του Αυτοκράτορα, αλλά μετά από παρέμβαση του φίλου του Νικηφόρου Βρυεννίου του νεοτέρου, συζύγου της Άννας Κομνηνής, πείστηκε να ανακαλέσει και να ζητήσει χάρη από τον Αλέξιο Α΄. Τελικά συγχωρέθηκε, ελευθερώθηκε και έλαβε υψηλότερες τιμές. Ο Β. Σκουλάτος τον ταυτίζει με τον ομώνυμό του πρωτοβεστιάριο, έναν από τους κύριους υπουργούς στην αρχή της βασιλείας του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού, αλλά συνήθως θεωρείται διαφορετικό πρόσωπο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Οικογένεια Ταρωνιτών
Θανάσης Δεμίρης
Ο Θανάσης Δεμίρης είναι Έλληνας αρχιτέκτονας, γεννημένος στην Αθήνα. Εργάζεται ως αρχιτέκτονας από το 2000. Από το 2007 αποτελεί ιδρυτικό μέλος του γραφείου FLUX - office, με έδρα την Αθήνα, σε συνεργασία με την αρχιτέκτονα και σκηνογράφο Εύα Μανιδάκη.
Βιογραφικό
Ο Θανάσης Δεμίρης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Roger Williams University στο Bristol των ΗΠΑ, στο Wroxton College στην Αγγλία και στο Czech Technical University στη Πράγα. Έχει συμμετάσχει σε έργα, εκθέσεις και διαγωνισμός στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Διακρίσεις
Ως συνιδρυτής του γραφείο FLUX - office έχει πάρει μέρος σε πλήθος διαγωνισμών, εκθέσεων και εκδηλώσεων, αποσπώντας διακρίσεις όπως:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι
Μαυροβούνι Ιωαννίνων
Το Μαυροβούνι είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων. Διοικητικά ανήκε στον Καποδιστριακό Δήμο Καλπακίου και σήμερα ανήκει στον Καλλικρατικό Δήμο Πωγωνίου. Βρίσκεται σε μικρή απόσταση από τα Άνω Ραβένια και σε υψόμετρο 780 μέτρα. Είναι το πιο μικρό χωριό της Δημοτικής Ενότητας Καλπακίου.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από την σύνθεση του επιθέτου «μαύρος» και του ουσιαστικού «βουνό» και την πυκνή βλάστηση φυλλοβόλων δέντρων που το περιβάλλει. Αυτό μπορεί επίσης να θεωρηθεί και ως μετάφραση της τουρκικής λέξης Karadag, «kara=μαύρος και dag=βουνό». Παλιότερα ήταν ένα από τα 46 χωριά του Ζαγορίου και στην τωρινή του θέση χτίστηκε μετά το 1706, όταν ο απόγονος του αρνήθρισκου Ισαήμ Αληζότ Πασάς (όπως αναφέρει ο ιστορικός Ιωάννης Λαμπρίδης) "επέρασε δια πυρός και μαχαίρας τους κατοίκους του Μαυροβουνίου, για να αρπάξει την ευφορότατην πεδιάδα...". γεγονός που συμπίπτει και με την προφορική παράδοση.
Ιστορία
Αναφέρεται ανάμεσα στα Ζαγοροχώρια και την περίοδο της τουρκοκρατίας στην τουρκική στατιστική (σαλναμές) της Ηπείρου του 1895. Πριν το 1900 το χωριό διατηρούσε σχολείο, όπως και άλλα χωριά της περιοχής. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1928 χτίστηκε το σημερινό σχολείο, το οποίο προπολεμικά είχε πάνω από 40 μαθητές. Παλαιότερα και μέχρι το 1970 οι κάτοικοι ασχολούνταν με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Στον εμφύλιο, λόγω της στρατηγικής θέσης του χωριού, έγιναν σκληρές μάχες τα Χριστούγεννα του 1947 με πολλά θύματα από τον Εθνικό και Δημοκρατικό Στρατό. Μετά την κατοχή οι κάτοικοι μαζικά εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες παρασυρόμενοι από το γενικό κλίμα μετανάστευσης. Σήμερα οι κάτοικοι λιγοστεύουν τους χειμερινούς μήνες και αυξάνονται τους καλοκαιρινούς.
Αξιοθέατα
Από τον Προφήτη Ηλία, την κεντρική εκκλησία, που χτίστηκε το 1747, αγναντεύεις όλες τις κορυφές της Πίνδου, την θρυλική Γκραμπάλα, το Καλπάκι και τον Κασιδιάρη.
Πηγαίνοντας πάντα βόρεια περνάς μέσα από ένα μεγάλο και πυκνό δάσος βελανιδιάς. Μέσα σε αυτό βρίσκουν καταφύγιο πολλά είδη της άγριας πανίδας της περιοχής όπως λύκοι, αγριογούρουνα, λαγοί, αλεπούδες, κουνάβια, σκίουρος και πολλά είδη πουλιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Τα ερωτικά πείσματα
Τα ερωτικά πείσματα (γαλλικός τίτλος: Le Dépit amoureux) είναι έμμετρη πεντάπρακτη κωμωδία   του Μολιέρου, που δημιουργήθηκε στο Μπεζιέ στις 16 Δεκεμβρίου 1656 και παίχτηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι στο θέατρο του Πετί Μπουρμπόν τον Ιούνιο 1659. Σε παραστάσεις του 1679, τη μουσική συνέθεσε ο Μαρκ-Αντουάν Σαρπαντιέ.
Ο Μολιέρος εμπνεύστηκε πολύ από το ιταλικό θέατρο. Έτσι, το θέμα της κοπέλας που για κληρονομικούς λόγους εμφανίζεται σαν αγόρι και παντρεύεται μυστικά, ενώ ο σύζυγος φαντάζεται πως στεφανώνεται με άλλη, ακολουθεί την κωμωδία του Νικολό Σέκι Ο ενδιαφερόμενος.
Το έργο βασίζεται στις συμβάσεις της κωμωδίας της εποχής: μεταμφιέσεις, κρυφά παιδιά, μυστικοί γάμοι, εραστές που χωρίζουν λόγω παρεξηγήσεων και τελικά επανασυμφιλιώνονται.
Το έργο είχε μεγάλη επιτυχία, όπως και η προηγούμενη κωμωδία του Ο ασυλλόγιστος (1655), που επέτρεψε στον θίασο του Μολιέρου να επιβληθεί στη γαλλική θεατρική σκηνή. Ο τεράστιος θρίαμβος της κωμωδίας Οι γελοίες κομψευόμενες, λίγους μήνες αργότερα, προσέλκυσε την υποστήριξη του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Υπόθεση
Ένας νεαρός άνδρας, ο Έραστος είναι ερωτευμένος με τη Λουσίλ, την κόρη του Αλβέρτου. Η νεαρή κοπέλα δεν του κρύβει ότι τον αγαπάει κι εκείνη και τον ενθαρρύνει να τη ζητήσει σε γάμο από τον πατέρα της. Αλλά η Λουσίλ έχει και έναν άλλο υποψήφιο μνηστήρα, τον Βαλέριο. Της είναι αδιάφορος, αλλά μαζί του είναι ερωτευμένος ο Ασκάνιος, ο υποτιθέμενος αδερφός της Λουσίλ, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι κορίτσι μεταμφιεσμένο σε αγόρι, λόγω μιας κληρονομικής υπόθεσης που απασχόλησε παλιότερα την οικογένεια. Ο Ασκάνιος, στην πραγματικότητα αδερφή της Λουσίλ, απεργάζεται σχέδια για τον έρωτά της.
Ο Έραστος μαθαίνει από τον Μασκαρίλο, τον υπηρέτη του αντιζήλου του, ότι πριν από τρεις ημέρες η Λουσίλ και ο Βαλέριος παντρεύτηκαν. Οργισμένος και πικραμένος για την προδοσία της αγαπημένης του, ο Έραστος αναθέτει στη Μαρινέτ, την υπηρέτρια της Λουσίλ, να πει στην κυρία της ότι η σχέση τους τελείωσε. Ο Γκρο-Ρενέ, ο υπηρέτης του Έραστου, επίσης μαλώνει με τη Μαρινέτ, με την οποία είχαν δεσμό και οι δύο άνδρες ορκίζονται να μην εμπιστευθούν ξανά γυναίκα. Στη συνέχεια ακολουθεί μια σκηνή ερωτικής λογομαχίας, μια πραγματική σύγχυση όπου η Λουσίλ διαψεύδει τον υποτιθέμενο γάμο της σθεναρά. Στη χαρακτηριστική σκηνή, οι δύο ερωτευμένοι απειλούν ασταμάτητα ο ένας τον άλλον ότι θα φύγει, χωρίς να μετακινούνται εκατοστό. Στο τέλος αποκαλύπτεται η ιστορία:
Για να εισπράξει την κληρονομιά ενός πολύ πλούσιου συγγενή, ο Αλβέρτος έπρεπε να αποκτήσει γιο. Δυστυχώς, η γυναίκα του γέννησε κόρη, έτσι την αντικατέστησε με τον γιο της κηπουρού, αλλά αυτό το μωρό πέθανε σε ηλικία δέκα μηνών. Η γυναίκα του πήρε πίσω την κόρη της στο σπίτι και τη μεγάλωσε με το όνομα Ασκάνιος, στη θέση του αγοριού που πέθανε. Ο Ασκάνιος, μέχρι τότε φορώντας ανδρικά ρούχα, παριστάνοντας τη Λουσίλ παντρεύτηκε κρυφά μια νύχτα με τον Βαλέριο, ενώ ο τελευταίος πίστευε ότι παντρεύεται τη Λουσίλ.
Πασαλίτες Ρεθύμνης
Ιστορία
Για πρώτη φορά ο οικισμός συναντάται στο Κατάστιχο Φέουδων της τούρµας Μυλοποτάµου στις αρχές του 14ου αιώνα. Πιθανώς λοιπόν η ύπαρξη του να ανάγεται στην δεύτερη βυζαντινή περίοδο. Το χωριό παλιότερα αποτελούνταν από δύο οικισμούς, τις Απάνω Πασαλίτες και τις Κάτω Πασαλίτες. Σήμερα οι Κάτω Πασαλίτες έχουν εγκαταλειφθεί και μόνο μερικά χαλάσματα μαρτυρούν την ύπαρξη του οικισμού αυτού. Η παράδοση της περιοχής αναφέρει ότι επιδημία πανώλης προσέβαλε κάποτε το χωριό και ερήμωσε τις Κάτω Πασαλίτες, που κατοικούνταν κυρίως από Τούρκους. πλαίσιο|αριστερά|386x386εσ|[[Αρχείο:Πασαλίτες Μυλοποτάμου Ρεθύμνης.jpg|μικρογραφία|Πασαλίτες Μυλοποτάμου Ρεθύμνης. Αριστερά διακρίνεται το κτήριο του Δημοτικού Σχολείου του έτους 1963. Στο κέντρο ο φοίνικας που σηματοδοτεί το κτήριο του Δημοτικού Σχολείου του έτους 1931Πασαλίτες|εναλλ.=Πασαλίτες Μυλοποτάμου Ρεθύμνης. Αριστερά διακρίνεται το κτήριο του Δημοτικού Σχολείου του έτους 1963. Στο κέντρο ο φοίνικας που σηματοδοτεί το κτήριο του Δημοτικού Σχολείου του έτους 1931]] Η περιοχή του χωριού όπως και η ευρύτερη έκταση του Μυλοποτάμου είχε παραχωρηθεί από τους Βενετούς στην αρχοντική οικογένεια των Καλλεργών ως φέουδο με τη συνθήκη του 1299.
Το 1650 ο φορολογούμενος πληθυσμός είναι 42 οικογένειες και 7 άγαμοι. Οι κάτοικοι ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλουν φόρο επί 10.500 οκάδων σιτηρών, επί 2.400 οκάδων μούστου και επί 2.000 οκάδων ελαιολάδου. Συνολικά 21.000 άσπρα.
Κατά την οθωμανική απογραφή του 1670 το χωριό αναφέρεται ως Pasalites, Apano ve Kato. Σύμφωνα με αυτήν, στην περιφέρεια του χωριού δηλώνονται 76 ιδιοκτήτες γης των οποίων οι ιδιοκτησίες καταλαμβάνουν έκταση 460,5 τσεριπίων (περίπου στρεμμάτων). Από αυτά τα 310,5 τσερίπια αποτελούν καλλιεργήσιμες γαίες, ενώ τα υπόλοιπα 150 παραμένουν χέρσα. Στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις δηλώνονται 1384 ελαιόδεντρα και 39 τσερίπια αμπελώνες. Αξίζει να σημειωθεί ότι ανάμεσα στους ιδιοκτήτες γης αναφέρεται ο Ebûbekir Efendi. Πρόκειται για τον πρώτο ντεφτερντάρη της Κρήτης μετά την άλωση του Χάνδακα, ο οποίος βάσει των ιεροδικαστικών εγγράφων άσκησε το αξίωμα αυτό ως τον Σεπτέμβριο του 1671. Ο Εμπού Μπεκίρ Εφέντη το 1670 κατέγραψε την εκχώρηση των χωριών Μαγαρίτες και Αγγελιανά στον Αχμέτ Πασά Κιοπρουλού. Ως ιδιοκτήτης γης στις Πασαλίτες έχει στην κατοχή του 3,5 τσερίπια χωράφια με 17 ρίζες ελιές και 1 τσερίπι αμπέλι.μικρογραφία|Οικογενειακή φωτογράφιση, έτος 1919|εναλλ.=|πλαίσιο|305x305εσΕπίσης το 1671/2 το χωριό κατέβαλε 16 χαράτζια ως κεφαλικό φόρο.
Στις καταγραφές των οικισμών του Μυλοποτάμου που έκαναν οι Μιχαήλ Χουρμούζης-Βυζάντιος (1842) και Κυριάκος Κριτοβουλίδης (1859) καταγράφηκαν ως Πασαλίταις από τον πρώτο και Πασαλίτες από τον δεύτερο.
Διοικητική και πληθυσμιακή εξέλιξη
Δείτε Κοινότητα Πασαλιτών
Το έτος 1879, με την ψήφιση του πρώτου Δημοτικού Νόμου στην Κρήτη, οι Πασαλίτες συμπεριελήφθησαν στο δήμο Μελιδονίου (1881) με 66 Χριστιανούς και 19 Οθωμανούς κατοίκους.
Το 1911 με τη δημιουργία των αγροτικών δήμων εντάχθηκε στον αγροτικό δήμο Μελισσουργακίου στον οποίο συμπεριλαμβάνονταν και οι γειτονικοί οικισμοί, Καλανδαρέ και Καλαμάς. Ο συνολικός πληθυσμός ανερχόταν σε 388 κατοίκους.
Με το νόμο «Περί Κοινοτήτων» του 1925, ο οικισμός προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χουμερίου μαζί με τα χωριά Μελισσουργάκι, Καλαμάς, Καλανδαρέ, Κρασούνας, Κεραμωτά, Γαρίπας, Μπραχίμο και Χουμέρι.
Το 1928 ΟΙ Πασαλίτες απαριθμούν 105 κατοίκους.
Στις 10/02/1930 οι Πασαλίτες και ο Καλαμάς μαζί με το Μελισσουργάκι προσαρτήθηκαν στην νεοσύστατη κοινότητα Μελισσουργακίου.
Γρήγορα όμως οι Πασαλίτες αποσπάστηκαν από την κοινότητα Μελισσουργακίου και από το 1931 αποτέλεσαν ίδια κοινότητα.
Εννιά χρόνια αργότερα (1940) χρονιά κήρυξης του ελληνοϊταλικού πολέμου, εμφανίζει πληθυσμό 110 κατοίκων και αιμοδοτεί τον ελληνικό στρατό με πολλούς νέους που αγωνίστηκαν στα πεδία των μαχών του Αλβανικού μετώπου.
Στην απογραφή του 1951 οι Πασαλίτες εμφανίζουν πληθυσμό 118 κατοίκων, έκτοτε ο πληθυσμός βαίνει μειούμενος.
Στην απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του χωριού έχει συρρικνωθεί στους 37 κατοίκους.
Προσωπικότητες
Το χωριό έχει να επιδείξει σημαντικές προσωπικότητες που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο όχι μόνο στην τοπική κοινωνία αλλά και ευρύτερα.
Αγωνιστές και επαναστάτες
Καπετάν Εμμανουήλ Γεωργίου Στεφανάκης ορεσίβιος, πολεμιστής κατά των Τούρκων. Είχε μετάσχει της Επανάστασης του 1866 και είχε οικονομικά εξοντωθεί.
Γεώργιος Τζεδάκης ο οποίος έδρασε στις επαναστάσεις των ετών 1866, 1878, και 1896-1897.
'Νίκος Α. Κωνσταντινίδης', ως στρατιώτης του 44ου Συντάγματος Πεζικού της 5ης Μεραρχίας Κρητών έπεσε μαχόμενος στις 14/2/1941 στην οροσειρά Πούντα Νόρντ στο ύψωμα 1647 βόρεια του όρους Σεντέλι του Αλβανικού Μετώπου.
Διακριθέντες στα γράμματα
==Το Δημοτικό Σχολείο Πασαλιτών ==
Δεύτερο διδακτήριο έτους 1931
πλαίσιο|αριστερά|μικρογραφία|250px|Δημοτικό Σχολείο Πασαλιτών. Έτος κατασκευής 1931 Το σχέδιο εκπονήθηκε από την Αρχιτεκτονική Υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας. Μέχρι το έτος 1927 είχε οικοδομηθεί και στεγαστεί μόνο η αίθουσα του διδακτηρίου και υπολείπονταν το γραφείο και η ιματιοθήκη. Με κρατική αρωγή δέκα χιλιάδων δραχμών, το διδακτήριο ολοκληρώθηκε το έτος 1931. Στέγασε το σχολείο των Πασαλιτών μέχρι το 1963, οπότε ανεγέρθηκε το τρίτο κατά σειρά διδακτήριο του οικισμού. Έχει διαστάσεις 12,00x7,80 μ. και στεγάζεται με δικλινή κεραμοσκεπή. Διαθέτει δύο παράθυρα και ένα θύρωμα στο βορρά, τρία παράθυρα στο νότο και άλλα δύο στην ανατολή. Τα ανοίγματα των παραθύρων του είναι εξαιρετικά στη λάξευσή τους, για τα μέτρα της περιοχής: εκτός του ότι στο ήμισυ εσωτερικό του τοίχου το ανώφλι τους από ημικυκλικό μετατρέπεται σε ορθογωνικό με υποδοχή, για τη διευκόλυνση της τοποθέτησης υαλοστασίων, διαθέτουν και δεύτερο πέτρινο ανώφλι στα 2/3 του ύψους, το οποίο διαχωρίζει το κυρίως παράθυρο από τον φεγγίτη. Εντυπωσιακό είναι, επίσης, το θύρωμα της εισόδου τού διδακτηρίου, στο οποίο οδηγεί πέτρινη κλίμακα με πέντε σκαλοπάτια: από το ύψος των επικράνων, τον φεγγίτη προστατεύει σιδεριά. Το επιστύλιο του θυρώματος είναι μεγάλο σε διαστάσεις. Μια ιδιομορφία του κτηρίου, η οποία μας κάνει να υποθέσουμε ότι τα αρχικά σχέδια δεν εφαρμόστηκαν, είναι ότι η αίθουσα του γραφείου του δασκάλου ξεφεύγει από την ευθυγραμμία και προεκτείνεται προς νότο κατά ένα περίπου μέτρο. Εύλογα μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτό έγινε για να διευρυνθεί ο χώρος του γραφείου έτσι, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται στην ανάγκη και ως κατοικία δασκάλου. Λίγο μετά την είσοδο στο μικρό προαύλιο του σχολείου, αριστερά στον εισερχόμενο, ένας φοίνικας, φυτεμένος την εποχή ανέγερσης του διδακτηρίου, έρχεται να του προσδώσει με το συμβολισμό του, χαρακτήρα διακριτού δημόσιου κτηρίου. Ενδεικτικά, το έτος 1931 είχε 68 μαθητές και το 1937 φοιτούσαν 57 μαθητές. Ο δάσκαλος Γ. Τζανάκης αποτελούσε δραστήριο μέλος της τοπικής κοινωνίας. Εκτός από πρόεδρος του Ταμείου Εκπαιδευτικής Πρόνοιας του οικισμού, ήταν και γραμματέας του Γεωργικού και Πιστωτικού Συνεταιρισμού. Το δάσκαλο Γ. Τζανάκη διαδέχθηκε από το 1938, ο εκ Πλατάνου Αμαρίου Νικήστρατος Αλυσανδράκης, ο οποίος παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1966.
Τρίτο διδακτήριο έτους 1963
μικρογραφία|Μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Πασαλιτών. Δασκάλα Ευαγγελία Γεωργαλάκη, έτος 1965-1966 αριστερά|μικρογραφία|Πασαλίτες: Διδακτήριο έτους 1963 Με προσπάθειες του προαναφερθέντος δασκάλου οικοδομήθηκε σε οικόπεδο δύο περίπου στρεμμάτων το νέο διδακτήριο. Το οικόπεδο ήταν δωρεάν παραχώρηση στην τότε Κοινότητα των Πασαλιτών, του πασαλιτιανού Γεωργίου Στεφανάκη, που ήταν εγκατεστημένος και διέμενε μόνιμα στην Αθήνα. Ήταν πρωτεξάδελφος του Βουλευτή Ρεθύμνης Κώστα Στεφανάκη. Απείχε  λίγες δεκάδες μέτρα νότια από την παρυφή των Πασαλιτών  προς την κατεύθυνση του χωριού  Μελισσουργάκι μέσα σ’ ένα επίπεδο λιόφυτο ανάμεσα σε δυο ρεματιές και σε υψόμετρο περί τα 270 μ.
Το παλαιό κτήριο του έτους 1931 μετά τη μεταστέγαση του σχολείου στο νέο διδακτήριο, χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως χώρος σίτισης των μαθητών. Στη συνέχεια αφού οικοδομήθηκε στο νέο σχολείο αντίστοιχος χώρος, μετατράπηκε για μια 25ετία σε αίθουσα του Γεωργικού και Πιστωτικού Συνεταιρισμού Πασαλιτών. Σήμερα το διδακτήριο του έτους 1931 σώζεται σε ερειπώδη κατάσταση, ενώ το νεότερο διδακτήριο του 1963 έχει ανακαινιστεί και λειτουργεί ως αίθουσα εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Συλλόγου "Άγιος Στέφανος".
Ο ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος
πλαίσιο|αριστερά|μικρογραφία|211x211εσ|Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως Σωτήρος Πασαλιτών πλαίσιο|αριστερά|μικρογραφία|Πασαλίτες: Η εικόνα της Μεταμορφώσεως από τον ομώνυμο Ιερό Ναό Ο κυρίως ναός του οικισμού είναι αφιερωμένος στη "Μεταμόρφωση του Σωτήρος". Βρίσκεται στην πλατεία στο κέντρο του χωριού και είναι μονόκλιτο θολοσκέπαστο οικοδόμημα που επεκτάθηκε κατά μήκος σε μεταγενεστέρους χρόνους.· Μέρος των τοιχογραφιών ατυχώς έχει επιχρισθεί. Ο ναός, άγνωστο γιατί, δεν περιελήφθη από τον G· Gerola στο Elenco topografico delle chies affrescate di Greta, (Venezia 1935), όπου όμως κατεγράφησαν άλλοι μικροί ναοί, που απέχουν ελάχιστα από τις Πασαλίτες, όπως ο ναός του Αγίου Γεωργίου στο Μελισσουργάκι.
Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Γρυλούς
Εντός του ναού ξεχωρίζουν η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Γρυλούς και το τέμπλο που είναι δημιουργία του 1865. μικρογραφία|Η Παναγία της Γρυλούς, έργο της δεκαετίας του 1630|εναλλ.=|πλαίσιοΑπό τον N. B. Δρανδάκη περιγράφεται η εικόνα της Παναγίας Γρυλούς ως εξής: "Στον Ιερό Ναό  της Μεταμορφώσεως διασώζεται εικών διαστάσεων 1,073X0,857, αποκαλουμένη παρά τω λαώ «Παναγία Γρυλού» και είναι λίαν εφθαρμένη. Παρά την επισκευή, την οποίαν υπέστη δια χειρός του αγιογράφου Επισκόπου Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Ιεροθέου (1882—1896), τα χρώματα εξακολουθούσι να καταπίπτωσι. Λέγεται ότι ο Ιεράρχης προσέφερεν εις τους κατοίκους του χωρίου 2000 μετζήτια δια να αγοράσει την εικόνα, άλλ’ εκείνοι δεν συγκατετέθησαν εις την πώλησιν.· Όταν δέ έπανέφερον την εικόνα εις Πασαλίτες όλοι οι κάτοικοι προηγουμένων των εξαπτερύγων και του ιερέως, ενδεδυμένου τα ιερατικά του άμφια, εξήλθον εις προϋπάντησιν αυτής.   αριστερά|μικρογραφία|300px|Η εικόνα της Παναγίας της ΓρυλούςΕκ του επιγράμματος σώζονται ολίγα γράμματα. Το πρόσωπον και τα ενδύματα του Παιδίου αποτελούσι το τμήμα της εικόνος το καλύτερον των άλλων διατηρούμενον, ίσως δε και δια τούτο αποφυγόν την καταστρεπτικήν επιδιόρθωσιν. Ο χιτών του Ιησού είναι λευκός, υποπράσινος, διακεκοσμημένος, ως και εν τη υπ’ άρ. 169 εικόνι του Μουσείου Λοβέρδου, δι ανθυλλίων τρίφυλλων και δίφυλλων, τριών κηλίδων και κύκλων, εις ών την περιφέρειαν εφάπτονται τρεις μελαναι στιγμαί. Η πλατεία πτυχωτή ζώνη του Παιδιού είναι πορφυρά και το ιμάτιον κεραμόχρουν. Δεξιά, υπό το ιαμβείον, είναι έζωγραφημένος άγιος εν προτομή, κρατών δια της αριστεράς συνεπτυγμένον είλητόν κάτωθεν του αγίου επί ταινίας ανειλιγμένης επιγραφή: «Δέησις του δούλου τον Θεού... Κονταράτω και της συζύγου...[και των] τέκνον αυτού ΑΧΑΔ...» (=1634). Αριστερά της κεφαλής της Παρθένου είχε γραφή δια νεωτέρων γραμμάτων, συγχρόνων προφανώς προς την επισκευήν της εικόνος, προσωνυμία «Η ελπίς των (Χριστιανών)». Αμφίβολον αν υπήρχεν η επιγραφή αύτη και παλαιότερον.
Ο δημοδιδάσκαλος Τζανάκης διαβεβαιεί ότι άνέγνωσεν  Άνδρέας το βαπτιστικόν ­ όνομα του αφιερωτού και ότι επί της εικόνος άνεγράφετο ως ποιητής αυτής ο Τζάνες. Όνομα αγιογράφου δεν αποκλείεται να υπήρχε σε σημείο της εικόνος, όπου τα χρώματα έχουσι καταπέσει. Το παλαιότερο όμως γνωστόν έργον του Έμμ. Τζάνε, το φέρον χρονολογία, εζωγραφήθη το 1636 (βλ. Ξυγγοπούλου, Κατάλογον σ. 40 και Ν. Τωμαδάκην, εις «Κρητικά Χρονικά» Α' σ. 145).
Κατά τον εκ Πασαλιτών συνταξιούχο δημοδιδάσκαλο  Γ. Τζανάκη η Παναγία ονομάσθη έτσι εκ του γρυλώνω—γουρλώνω, δηλ. μεγαλώνω τα μάτια.
Το θαύμα
Ενώ λοιπόν οι Κάτω Πασαλίτες αποδεκατίστηκαν από την επιδημία της πανώλης, οι Πάνω Πασαλίτες δεν έπαθαν τίποτε χάρις εις την θαυματουργό δύναμη της προστάτιδας Παναγίας.
Είναι γνωστόν ότι οι φοβερότερες νόσοι προσωποποιούνται από το λαό. Έτσι μια γριά του χωριού ερωτηθείσα, γιατί η πανούκλα δεν μεταδίδεται και στον άλλο οικισμό απάντησε: Η Πανούκλα φοβάται να πάει στις Πάνω Πασαλίτες, «δε σιμώνει αυτή όθε γκειά, γιατί φοβάται την Παναγία τη Γρυλού.»
Άλλοι μικρότεροι ναοί
μικρογραφία|Άγιος Αστράτηγος, Πασαλίτες|εναλλ.=|πλαίσιο|αριστερά Άλλος μικρότερος ναός του οικισμού (παρεκκλήσιο) είναι αφιερωμένος στον άγιο Αθανάσιο Αλεξανδρείας με εικόνες του 19ου αιώνα. Ακόμη στην περιφέρεια του χωριού ανήκει το ανακαινισμένο ξωκλήσι του Αγίου Αστρατήγου όπως αποκαλείται στη Δυτική Κρήτη δηλ. του Μιχαήλ Αρχαγγέλου.
Εκκλησιαστική υπαγωγή
μικρογραφία|Ο εφημέριος της ενορίας π. Νικόλαος Μαρκάκης Μέχρι την δεκαετία του 1940 οι Πασαλίτες μαζί με τα γειτονικά χωριά Μελισσουργάκι, Καλαμάς, Καλανταρέ, Γαρίπας και Πέραμα υπάγονταν στην ενορία του Αγίου Γεωργίου Χουμερίου. Στη συνέχεια οι Πασαλίτες μαζί με τους οικισμούς Μελισσουργάκι, Καλαμάς και Καλανδαρέ αποτελούν την ενορία Πασαλιτών. Εφημέριος υπηρέτησε έως το 1960 ο παπα-Νικόλαος Μαρκάκης. Η ενορία υπάγεται στην Δ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου. Σήμερα εφημέριος είναι ο εκ Λαρίσης καταγόμενος Πολυχρόνης Μπάταλης.
==Και μια Διαθήκη ==
Ο νοτάριος Αρκολέος συνέταξε την παρακάτω διαθήκη του ευγενή Τζώρτζη Λομβάρδου ο οποίος αποκαθιστά την νόθα κόρη του και τη μητέρα της παραχωρώντας περιουσιακά του στοιχεία στις Κάτω Πασαλίτες:
" Ρέθυμνο 25 Νοεμβρίου 1644, στο σπίτι του ευγενή κρητικού Τζώρτζη Λομβάρδου π. ευγενή κρητικού Πιέρου.
Θέλει και αφήνει στην Έλενα Γαβαλοπούλα, μητέρα της νόθας κόρης του, το χωράφι «στα Ξεριζώματα», στο χωριό Κάτω Πασαλίτες, για να παίρνει τα 8 μουζουρια στάρι που πληρώνει, επίσης το αμπέλι που αγόρασε στο ίδιο χωριό από τους αδελφούς Κατσιβέλη. ·
Το έσοδο θα ισχύει όσο ζουν μητέρα και κόρη. Όταν πεθάνουν Έλενα και Βιόλα, το έσοδο να πάει στο μοναστήρι του χωριού και αυτό της Παναγίας του Σεμέρ(τσ)η με την υποχρέωση να κάνουν οι πατέρες μία λειτουργία το μήνα για την ψυχή του και των συγγενών του. ·
Την υπόλοιπη περιουσία του, κινητή και ακίνητη, την αφήνει στη γυναίκα του και στην κόρη του Εργίνα, να την εκμεταλλεύονται όσο ζουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα.
Η Μαριέτα μπορεί να κληροδοτήσει μόνο 6.000 υπέρπυρα και η περιουσία της, όταν πεθάνει να πάει στη νόθα κόρη του.
Αν πεθάνει πριν ενηλικιωθεί ή χωρίς κληρονόμους να μπορεί να διαθέσει μόνο 10.000 από το μετόχι του Μαλάνου.
Μετά το θάνατο και της Έλενας το μετόχι του Μαλάνου να χωριστεί σε τέσσερα μερίδια.
Ένα να πάρουν τα αρσενικά παιδιά του Τζώρτζη Γρίττη, αδελφού της μάνας του,
το άλλο τα αρσενικά παιδιά του Νικολό Γρίττη,
το τρίτο τα αρσενικά παιδιά του Πιέρου Γρίττη
και το τελευταίο οι κληρονόμοι του ευγενή κρητικού Φραγκίσκου Γρίττη π. Νικολό.
Να δίνουν για πάντα λάδι στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Μ(π)αλάνου. ·
Αν πεθάνει η νόθα κόρη του χωρίς απογόνους και μετά το θάνατο της Μαριέτας, όλες οι περιουσίες που έχει ο διαθέτης στις Κάτω Πασαλίτες πάνε στον ευγενή κρητικό Φραγκίσκο, γιο του Νικολάκη Λομβάρδου, ανιψιού του. ·
Το σπίτι του μετά το θάνατο της νόθας κόρης του και της γυναίκας του να πουληθεί και να δοθούν τα χρήματα για βελτιώσεις στους υπεύθυνους του λατινικού μοναστηριού Αγίου Ιωάννη, για να τον μνημονεύουν. ·(σ.σ. πιθανόν πρόκειται για τον ναό του Αγίου Ιωάννου στην Επισκοπή, ο οποίος κατά την Ενετοκρατία παραχωρήθηκε στη Λατινική Εκκλησία)
Τέλος, δηλώνει ότι η προίκα της Μαριέτας ήταν 60.000 υπέρπυρα σε ακίνητα και εκτίμηση ρούχων κ.ά., σύμφωνα με το γαμικό συμβόλαιο, τα οποία μπορεί να διαθέσει όπως θέλει.
Μάρτυρες :
Βαρθολομαίος Φιλάρετος π. Τζώρτζη,
Τζώρτζης Κρυονερίτης π. παπα Θωμά.
Γροιλανδικές γενικές εκλογές (2018)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Γροιλανδία στις 24 Απριλίου του 2018, με την εκλογή του όλων των  31 μελών του Κοινοβουλίου. Οι εκλογές έπρεπε να διεξαχθούν το αργότερο στις 26 Νοεμβρίου 2018, τέσσερα χρόνια μετά τις προηγούμενες εκλογές, στις 27 Νοεμβρίου του 2014, αλλά με απόφαση του πρωθυπουργού Κιμ Κίλσεν έγιναν επτά μήνες νωρίτερα. Το Σιουμούτ παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα στο Κοινοβούλιο, αλλά έχασε δύο έδρες, ενώ η Κοινότητα των Ινουίτ, το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα, έχασε τρεις έδρες. Το μικρότερο κόμμα Δημοκράτες και το Κόμμα Naleraq κέρδισαν έδρες, με τα νεοσύστατα Κόμμα Συνεργασίας και Nunatta Qitornai αμφότερα να εισέρχονται στο Κοινοβούλιο.
Πλαίσιο
Στις γενικές εκλογές του 2014 το Σιουμούτ κέρδισε οριακή πλειοψηφία, όμως με τον ίδιο αριθμό εδρών, όπως η Κοινότητα των Ινουίτ (Inuit Ataqatigiit) (11). Μια κυβέρνηση συνασπισμού σχηματίστηκε από τα Σιουμούτ, τους Δημοκράτες και το Atassut η οποία διήρκεσε μέχρι το 2016, όταν το Siumut σχημάτισε έναν νέο συνασπισμό με το Inuit Ataqatigiit και το Κόμμα Naleraq. Ο Κιμ Κίλσεν από το Siumut ήταν πρωθυπουργός και στις δύο κυβερνήσεις.
Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής περιόδου 2014-2018, αμφότεροι οι βουλευτές του Atassut προσχώρησαν στο Simumut, ενώ ο Μάικλ Ρόσινγκ έφυγε από τους Δημοκρατικούς και κατέστη  ανεξάρτητος.
Εκλογικό σύστημα
Τα 31 μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται με αναλογική εκπροσώπηση σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Οι έδρες κατανέμονται χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Ντ' Οντ.
Νέα κόμματα
Δύο νέα κόμματα έλαβαν μέρος στις εκλογές, το ενωτικό και κοινωνικά φιλελεύθερο Κόμμα Συνεργασίας (Suleqatigiissitsisut) που ιδρύθηκε από τον Μάικλ Ρόσινγκ, και το υπέρ της ανεξαρτησίας Nunatta Qitornai (Απόγονοι της Χώρας Μας), που ιδρύθηκε από τον πρώην υπουργό Οικονομικών και Εσωτερικών, υπουργός Βιομηχανίας, Εργασίας, Εμπορίου, Τουρισμού, Ενέργειας και Εξωτερικών και υπουργός Οικονομικών, Ορυκτού Πλούτου και Εξωτερικών Υποθέσεων Vittus Qujaukitsoq έπειτα από μια διαμάχη για την στάση της κυβέρνησης προς τη Δανία. Τελικά έφυγε το Siumut μετά από μια αποτυχημένη μάχη για την αρχηγία με τον Κίμ Κίλσεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Γροιλανδία Γροιλανδ
Κριστιάν ντε Πορτσανπάρκ
μικρογραφία| 2003-2008 Ξενοδοχείο Renaissance Wagram στο [[Παρίσι]] μικρογραφία| 2001-2009 Μουσείο Hergé, Louvain-la-Neuve στο [[Βέλγιο]] μικρογραφία|1984-1995 Η πόλη της μουσικής στο Παρίσι
Ο Κριστιάν ντε Πορτσανπάρκ (γαλλικά: Christian de Portzamparc, 5 Μαΐου 1944) είναι Γάλλος αρχιτέκτονας και πολεοδόμος.
Αποφοίτησε από την Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι το 1970 και απο τότε διακρίνεται για τα τολμηρά του σχέδια και την καλλιτεχνική του πινελιά. Τα έργα του αντανακλούν μια ευαισθησία προς το περιβάλλον και τον αστικό χώρο, όπου και ήταν η καθοριστική αρχή για τα υπόλοιπα του έργα.
Το 1994 τιμήθηκε με το βραβείο Πρίτσκερ.
Ζωή και καριέρα
Ο Ντι Πόρτζαμπαρκ γεννήθηκε στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου το 1944, όταν η χώρα ήταν υπό γαλλική στατιωτική κατοχή. Άρχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική το 1962 στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι, επηρεασμένος από τους καθηγητές του Γιουτζίν Μπωντούεν, ο οποίος «ενθάρρυνε το γούστο του για επίσημο εξπρεσιονισμό», και Γεώργιος Κανδύλης, που «έδινε έμφαση στη συστηματική εργασία σε πλέγματα και δίκτυα».
Το 1966 ταξίδεψέ στη Νέα Υόρκη για μερικούς μήνες κατά την διάρκεια ακαδημαϊκής παύσης, όπου και άρχισε να έχει δισταγμούς για την ενασχόληση του με την αρχιτεκτονική.
«''Η αρχιτεκτονική, μου φαινόταν υπερβολικά γραφειοκρατική και όχι αρκετά ελεύθερη σε σύγκριση με την τέχνη και τα μοντερνιστικά ιδανικά που λάτρευα πριν, μου φάνηκαν ανίκανα να φτάσω τον πλούτο της πραγματικής ζωής. Άρχισα επίσης να επικρίνω τις πρώτες μου επιρροές όπως το Λε Κορπιζιέ''», είχε πει ο ίδιος.
Παρ 'όλα αυτά, επέστεψε στις σπουδές του το ακαδημαϊκό έτος 1967 και αποφοίτησε το 1969.
Ο Ντι Πόρτζαμπαρκ δημιούργησε το δικό του πρακτορείο το 1980, με την υποστήριξη των Μαρί Ελίζαμπεθ Νικολό, Ετιέν Πιέρ και Μπερτράν Μπο και αργότερα υποδέχτηκε τους Μπρούνο Ντάρμπεκ, Σελίν Μπάρντα, Λία Σου, Αντρέ Τερζιμπαχιάν και Κλόβις Κούνια
Με έδρα το Παρίσι, ο οργανισμός διαθέτει «δορυφορικά» γραφεία κοντά σε εργοτάξια, εκτός από τα γραφεία στη Νέα Υόρκη και το Ρίο ντε Τζανέιρο, και αντιπροσωπεύετε από μία ομάδα 80 ατόμων, από όλων των κόσμο.
Τόσο αρχιτέκτονας όσο και πολεοδόμος, ο Κρίστιαν ντι Πόρτζαμπαρκ εμπλέκεται στην ερευνά της μορφής και του νοήματος, όπως και της κατασκευής. Τα έργα του επικεντρώνονται στην έρευνα πάνω από την εικασία και την ποιότητα ζωής. Υποστηρίζει πως η αισθητική εξαρτάται από την ηθική, και ότι πολύ συχνά έχουμε διαχωρίσει το ένα από το άλλο. Ο Κρίστιαν ντι Πόρτζαμπαρκ εστιάζει σε όλες τις κλίμακες κατασκευής, από απλά κτίρια μέχρι και αστική αναθεώρηση. Θεμελιώδης αρχή των έργων του είναι η πόλη η οποία αναπτύσσεται παράλληλα και διαδοχικά με τρεις κύριες γραμμές: κομμάτια γειτονιάς ή πόλης, μεμονωμένα κτίρια και ουρανοξύστες.
Η εξέλιξη των αστικών έργων του Κρίστιαν ντι Πόρτζαμπαρκ μέσω διαγωνισμών και μελετών οδήγησε στην ανάπτυξη των μεθόδων, ένα πρακτικό αποτέλεσμα θεωρητικής έρευνας και ανάλυσης. Αυτό το ανανεωμένο όραμα της αστικής δομής, το οποίο ονόμασε «ανοιχτό μπλόκ» στη δεκαετία του '80, φανερώνονται μέσα από τα έργα Περιοχή Μασένα - Αριστερή Όχθη του Σηκουάνα (από το 1995), είναι μια ολόκληρη γειτονιά στο Παρίσι, και στη Ζιρόντα (από το 1991), που βρίσκεται στη νότια Γαλλία, και τα δύο απεικονίζουν τις τεχνικές του γενικού σχεδιασμού και συντονισμού.
Τα κτίρια του Κρίστιαν ντι Πόρτζαμπαρκ δημιουργούν περιβάλλοντα όπου ο εσωτερικός και εξωτερικός χώρος συμπίπτουν μεταξύ τους, λειτουργώντας ως καταλύτες στη δυναμική του αστικού τοπίου. Αυτή η μέθοδος λειτουργίας έπαιξε μεγάλο ρόλο σε πολιτιστικά προγράμματα, συχνά αφιερωμένα στο χορό και στη μουσική. Τα πιο πρόσφατα παραδείγματα των οποίων περιλαμβάνουν μια αίθουσα φιλαρμονικής 1500 θέσεων, αίθουσα δωματίου 300 θέσεων και αίθουσα ηλεκτροακουστικής 120 θέσεων στο Λουξεμβούργο, το οποίο ολοκληρώθηκε το 2005, καθώς και, στο πλαίσιο του έργου Μουσική Πόλη στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, υπάρχει μια μοναδική αίθουσα συναυλιών 1800 θέσεων που μετατρέπεται σε αίθουσα όπερας 1300 θέσεων, η οποία βρίσκεται υπό κατασκευή, μεταξύ άλλων μουσικών αιθουσών.
Οι πύργοι που δημιούργησε ο Κρίστιαν ντι Πόρτζαμπαρκ ήταν, από την αρχή, αποτέλεσμα των μελετών του για την κατακόρυφη και γλυπτική διάσταση, με επίκεντρο την πρισματική μορφή. Το πιο αναγνωρισμένο παράδειγμα είναι ο Πύργος LVMH που δημιουργήθηκε το 1995 στη Νέα Υόρκη των Η.Π.Α., στο οποίο ο Κρίστιαν ντι Πόρτζαμπαρκ έλαβε πολλές διακρίσεις. Σύντομα θα συνοδεύεται από τον οικιστικό πύργο στη λεωφόρο 400 Πάρκ στο Μανχάταν, του οποίου η κατασκευή ξεκίνησε το 2010.
Το 1994, ο Κρίστιαν ντι Πόρτζαμπαρκ έγινε ο πρώτος Γάλλος αρχιτέκτονας που κέρδισε το περίφημο «Αρχιτεκτονικό Βραβείο Πρίτσκερ», σε ηλικία 50 ετών.
Το 1999, δημιούργησε τον εικοσιτριώροφο Πύργο LVMH στην ανατολική 57η οδό στην πόλη της Νέας Υόρκης και, αργότερα, τα κεντρικά γραφεία της LVMH στη λεωφόρο Ο Μονταίν στο Παρίσι, Γαλλία.
Γιάνους Κουσοτσίνσκι
Ο Γιάνους Ταντέους Κουσοτσίνσκι (πολωνικά: Janusz Tadeusz Kusociński) (15 Ιανουαρίου 1907 – 21 Ιουνίου 1940) ήταν Πολωνός αθλητής του στίβου, ο οποίος ειδικευόταν στους δρόμους μεγάλων αποστάσεων. Ήταν ο νικητής στα 10.000 μ. στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932.
Βιογραφία
Ο Κουσοτσίνσκι γεννήθηκε στη Βαρσοβία, σε οικογένεια ενός εργάτη σιδηροδρόμων. Είχε το ψευδώνυμο Kusy και έπαιξε ποδόσφαιρο για διάφορους συλλόγους της Βαρσοβίας ως μαθητής. Ασχολήθηκε με τον στίβο το 1928 μετά την ένταξή του στον αθλητικό σύλλογο «Σαρμάτα». Προπονητής του υπήρξε το περίφημο Εσθονός δεκαθλητής, Αλεξάντερ Κλούμπεργκ.
Στον πρώτο του αγώνα στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Πολωνίας, ο Κουσοτσίνσκι κέρδισε προς έκπληξη όλων τον τίτλο στα 5.000 μ. και στον αγώνα ανώμαλου δρόμου. Δεν συμμετείχε την επόμενη σεζόν, γιατί κλήθηκε στο καθήκον από τον Πολωνικό Στρατό, αλλά επέστρεψε πιο δυνατός από ποτέ. Κέρδισε τους τίτλους του Πολωνικού Πρωταθλήματος στα 1.500 μ., στα 5.000 μ. και στον ανώμαλο δρόμο το 1930 και το 1931 και στα 800 μ. το 1932. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Τάφος του Γιάνους Κουσοτσίνσκι στο Παλμίρι, κοντά στη Βαρσοβία Το 1932, ο Κουσοτσίνσκι εργαζόταν ως κηπουρός σε ένα πάρκο στη Βαρσοβία. Μόλις ένα μήνα πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 στο Λος Άντζελες, ο Κουσοτσίνσκι έθεσε ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ στα 3000 μ. (8:18,8) και αργότερα την ίδια χρονιά, σημείωσε νέο ανεπίσημο παγκόσμιο ρεκόρ στο δρόμο 4 μιλίων, με χρόνο 19:02,6. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Κουσοτσίνσκι κέρδισε μια σκληρή μάχη ενάντια στους Φινλανδούς Βόλμαρι Ίσο-Χόλο και Λάουρι Βίρτανεν στα 10.000 μ., με τον καλύτερο παγκόσμιο χρόνο της σεζόν, 30:11.4.
Αφού τερμάτισε δεύτερος στο πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Τορίνο στα 5000 μ. το 1934, ο Κουσοτσίνσκι αποφάσισε να αποσυρθεί από τον στίβο, αλλά επέστρεψε το 1939 κερδίζοντας τα 10000 μ. στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Πολωνίας.
Ο Κουσοτσίνσκι προσφέρθηκε εθελοντικά στον Πολωνικό Στρατό, αφού η Πολωνία δέχτηκε επίθεση από τους Γερμανούς, και τραυματίστηκε δύο φορές. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εργάστηκε ως σερβιτόρος, αλλά ήταν κρυφά μέλος της πολωνικής αντίστασης. Συνελήφθη από τη Γκεστάπο στις 26 Μαρτίου 1940 κατά τη διάρκεια της γερμανικής επιχείρησης καταστολής στην Πολωνία και φυλακίστηκε στη φυλακή Μοκότουφ. Εκτελέστηκε τρεις μήνες αργότερα στο Παλμίρι, κοντά στη Βαρσοβία.
Ένας ετήσιος αγώνας στίβου, οι Αγώνες Μνήμης Γιάνους Κουσοτσίνσκι, διεξάγεται στην Πολωνία προς τιμήν του. Στις 12 Αυγούστου 2009, του απονεμήθηκε μετά θάνατον ο Σταυρός του Διοικητή με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, «για την εξαιρετική συμβολή στην ανεξαρτησία της Πολωνικής Δημοκρατίας, για τα αθλητικά επιτεύγματα στον τομέα του στίβου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1932 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Μέλη της πολωνικής αντίστασης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνοί πολίτες που σκοτώθηκαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Βασίλι Περόφ
Ο Βασίλι Γκριγκόρεβιτς Περόφ (ρωσικά: Васи́лий Григо́рьевич Перо́в, αγγλικά: Vasily Grigorevich Perov, 2 Ιανουαρίου 1834 – 10 Ιουνίου 1882) ήταν Ρώσος ζωγράφος και ένας από τα ιδρυτικά μέλη των «Περιπλανώμενων» (Peredvizhniki), μιας ομάδας Ρώσων ρεαλιστών ζωγράφων, που οργάνωναν περιοδεύουσες εκθέσεις.
Βιογραφία
Ο Βασίλι Περόφ γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1834 στην πόλη Τομπόλσκ (Tobolsk). Φοίτησε αρχικά στην επαρχιακή σχολή τέχνης «Αλεξάντρ Στούπιν» (Alexander Stupin Art School) στο Αρζαμάς (Arzamas) και το 1853 έγινε δεκτός στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, όπου μαθήτευσε κοντά σε διάσημους καλλιτέχνες. Το 1856, κέρδισε αργυρό μετάλλιο για ένα σχέδιό του με το κεφάλι ενός αγοριού, που το παρουσίασε στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών. Αργότερα, η Ακαδημία του απένειμε και άλλα μετάλλια: το 1857, αργυρό μετάλλιο για το έργο του « Κομισάριος της Αγροφυλακής που κάνει έλεγχο» και χρυσό μετάλλιο για τα έργα «Σκηνή σε ένα μνήμα» και «Ο γιος ενός γραφειοκράτη προάγεται στον πρώτο βαθμό»,  ενώ το 1861 κερδίζει το μεγάλο χρυσό μετάλλιο για τον πίνακα «Κήρυγμα σε χωριό». Με κρατική χορηγία, ο Περόφ ταξίδεψε το 1862 στη Δυτική Ευρώπη, επισκεπτόμενος πολλές γερμανικές πόλεις και αργότερα το Παρίσι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, φιλοτέχνησε πίνακες με σκηνές από τη ζωή στους ευρωπαϊκούς δρόμους, όπως «Πωλητής αγαλματιδίων», «Ο Σαβογιάρος», «Πωλητής μουσικών βιβλίων» (1863 -64), «Οργανοπαίκτης στο Παρίσι» (1864), «Μουσικοί και περαστικοί θεατές» και «Παριζιάνοι ρακοσυλλέκτες» (1864).
Προσωπογραφίες
Ο Περόφ κατατάσσεται επίσης μεταξύ των πιο σημαντικών προσωπογράφων της εποχής του. Φιλοτέχνησε τα πορτρέτα πολλών διασημοτήτων, όπως συγγραφέων, δραματουργών, ζωγράφων, γλυπτών και συνθετών. Ανάμεσα σ’ άλλα πολλά περιλαμβάνονται τα πορτρέτα των Αντόν Ρουμπινστάιν (1870, συνθέτης), Αλεξάντρ Οστρόφσκι (1871, δραματουργός), Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (1872, συγγραφέας), Ιβάν Τουργκένιεφ (1872, συγγραφέας), Βλαντιμίρ Νταλ (1872, συγγραφέας), Σεργκέι Ακσάκοφ (1872, λογοτέχνης), Μιχαήλ Πογκοντίν (1872, ιστορικός), Απόλλων Μάικοφ (1872, ποιητής), Αλεξέι Σαβράσοφ (1878, ζωγράφος) κ. ά. Το 1866, ο Περόφ έλαβε τον τίτλο του ακαδημαϊκού και το 1871 τη θέση του καθηγητή στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας.
Το τέλος
Ο Περόφ πέθανε στις 10 Ιουνίου 1882 από φυματίωση στο χωριό Κουζμίνκι (Kuzminki), τμήματος σήμερα της Μόσχας, και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Ντονσκόε (Donskoe).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρεαλιστές ζωγράφοι
Γιαντ Βασσέμ
thumb|Η αιώνια φλόγα thumb|Η αίθουσα τον ονομάτων thumb|Ο κήπος των δίκαιων των εθνών Το Γιαντ Βασσέμ (η Γιάντ Βασχέμ) είναι μουσείο και αναμνηστικός χώρος αφιερωμένος στο Ολοκαύτωμα. Επίσης ασχολείται επιστημονικά με την ιστορία του Ολοκαυτώματος. Ιδρύθηκε το 1953 στα Ιεροσόλυμα μετά από απόφαση της Κνεσέτ. Σήμερα το Γιαντ Βασσέμ έχει 2 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως.
Βρίσκεται στην δυτική περιοχή του Όρους Χερτζλ στην Ιερουσαλήμ. Το συγκρότημα Γιαντ Βασσέμ περιλαμβάνει το Μουσείο Ιστορίας του Ολοκαυτώματος, μνημεία, όπως το Μνημείο των Παιδιών και την Αίθουσα Μνήμης, το Μουσείο Τέχνης του Ολοκαυτώματος, γλυπτά, υπαίθρια αναμνηστικά μνημεία, όπως η κοιλάδα των Κοινοτήτων, μια συναγωγή, αρχεία, ένα ερευνητικό ινστιτούτο, βιβλιοθήκη, και ένα εκπαιδευτικό κέντρο: η Διεθνής Σχολή Σπουδών του Ολοκαυτώματος. Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Οι Δίκαιοι των Εθνών τιμώνται με έναν κήπο αφιερωμένο στα ονόματά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Μουσεία στο Ισραήλ Κατηγορία:Μουσεία ολοκαυτώματος
Κοινό έτος
Ένα κοινό έτος είναι ένα ημερολογιακό έτος με ακριβώς 365 ημέρες, σε αντίθεση με το μακρύτερο δίσεκτο έτος. Το Γρηγοριανό ημερολόγιο, όπως και το Ιουλιανό πριν από αυτό, χρησιμοποιεί και κοινά και δίσεκτα έτη για να προσαρμόζεται στις διαφορές που παρουσιάζονται στις αστρονομικές παρατηρήσεις μέσα στο έτος.
Κατηγορία:Μονάδες χρόνου
Κωνσταντίνος Τορνίκιος
Ο Κωνσταντίνος (άκμασε π. το 1200) από την Οικογένεια Τορνικίων ήταν ένας από τους πιο υψηλούς αξιωματούχους κατά τη βασιλεία του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου (1195-1203). Έγινε Έπαρχος της Κωνσταντινούπολης και μετά λογοθέτης του Δρόμου.
Βιογραφία
Ήταν απόγονος του προέχοντος Οίκου των Τορνικίων, Αρμενικής ή Γεωργιανής καταγωγής. Ο πατέρας του Δημήτριος ήταν εξέχων αξιωματούχος, που ανήλθε στο να γίνει λογοθέτης του Δρόμου (υπουργός των Επικοινωνιών, τελικά των Εξωτερικών). Κατείχε τη θέση π. από το 1191 ως τον θάνατό του.
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Λογοθέτες του δρόμου
Athena Asamiya
Η Athena Asamiya (ιαπωνικά: 麻宮 アテナ, Χέπμπορν: Asamiya Atena) είναι πλασματική χαρακτήρας που εμφανίεται στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών The King of Fighters της SNK. Η πρώτη της εμφάνιση έγινε το 1986 στο βιντεοπαιχνίδι Psycho Soldier της ίδιας εταιρείας. Η Athena είναι απόγονος της Princess Athena, που πρωταγωνιστεί στο προαναφερθέν παιχνίδι. Εμφανίζεται στη σειρά The King of Fighters ως μέλος της ομάδας Psycho Soldier Team μαζί με τον φίλο της, Sie Kensou, και τον δάσκαλό τους, Chin Gentsai. Ενώ έχουν γίνει αλλαγές στην ομάδα, η Athena είναι σταθερά playable για τον παίκτη στη βασική σειρά. Επίσης, πρωταγωνιστεί και στο δικό της βιντεοπαιχνίδι με τίτλο Athena: Awakening from the Ordinary Life, το οποίο κυκλοφόρησε το 1999 για το PlayStation μόνο για την Ιαπωνία.
Η Athena, ανεξάρτητα από κάποια αρνητικά σχόλια, έχει δεχθεί κυρίως θετική υποδοχή, με μερικούς από τους λόγους να είναι η χρήση του δικού της μουσικού θέματος και της αλλαγής της εμφάνισής της σε κάθε παιχνίδι.
Δημιουργία και σχεδιασμός
Η Athena είναι βασισμένη στην πρωταγωνίστρια του arcade βιντεοπαιχνιδιού της SNK, με τίτλο Athena. Ωστόσο, στο προσωπικό της εταιρείας δεν άρεσε η χαρακτήρας και έτσι αποφασίστηκε να δημιουργήσουν ένα βελτιωμένο sequel, το Psycho Soldier. Σε αυτό, η Athena έχει μακριά ροζ μαλλιά και φορά μία μαύρη ιαπωνική μαθητική στολή. Για να δημιουργηθεί μια αντίθεση μεταξύ των δύο χαρακτήρων Athena, αυτή του Psycho Soldier σχεδιάστηκε έτσι ώστε να δείχνει πιο ώριμη.
Σε μια ρετροσπεκτίβα, ο σχεδιαστής χαρακτήρων, Κεϊσούκε Ογκούρα, ένοιωσε ότι ο πλασάρισμα της Athena ως ποπ είδωλο ήταν μπροστά από την εποχή του, με πράγματα όπως τα τραγούδια της και τις εικονογραφήσεις της όπου είναι σχεδιασμένη με anime στυλ. Το γεγονός ότι η Athena αλλάζει σύνολα σε κάθε παιχνίδι ήταν κάτι το οποίο ο Ογκούρα θεωρούσε ότι θα είλκυε το κοινό.
Μεταξύ του προσωπικού, υπήρξε πίεση για τη διατήρηση της χαρακτήρα στη σειρά King of Fighters '94. Αυτό συνέβη επειδή εργάστηκαν τόσο πολύ σε αυτή, που άλλοι προγραμματιστές τους κατηγόρησαν για μεροληψία. Ένας από τους σχεδιαστές της τροσπάθησε να εξηγήσει στους προγραμματιστές τις πόζες της, αλλά εκείνοι το βρήκαν αστείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:The King of Fighters Κατηγορία:Χαρακτήρες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Ψυχικές δυνάμεις στη μυθοπλασία Κατηγορία:SNK
Ρεπουμπλικανικό Κόμμα Εργασίας και Δικαιοσύνης
Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα Εργασίας και Δικαιοσύνης ( Рэспубліканская партыя працы і справядлівасці, σύντμηση: RPTS) είναι ένα σοσιαλιστικό και σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στη Λευκορωσία. ιδρύθηκε το 1993 από τον Ιβάν Αντόνοβιτς. Πρόεδρος του κόμματος είναι ο Αλέξανδρος Στέπανοφ. Το ΡΚΕΔ υποστηρίζει την κυβέρνηση του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο.
Το σύνθημα του Κόμματος είναι: «Η εργασία και η δικαιοσύνη είναι οι διαχρονικές αξίες της ανθρωπότητας».
Εκλογική ιστορία
Στις Λευκορωσικές βουλευτικές εκλογές του 1995, το ΡΚΕΔ κέρδισε την μία από τις 198 έδρες του Ανώτατου Συμβουλίου της Λευκορωσίας. Στις βουλευτικές εκλογές του 2000, κέρδισε τις δύο από τις 110 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Συμμετείχε ανεπιτυχώς στις εκλογές του 2004 και του 2008. Στις βουλευτικές εκλογές του 2012, κέρδισε την μία από τις .110 έδρες της Βουλής.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019, κέρδισε τις 6 από τις 110 έδρες της Βουλής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα Λευκορωσίας Κατηγορία:Εργατικά κόμματα
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Η Απόδραση
Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Η Απόδραση (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Diary of a Wimpy Kid: The Getaway) είναι ένα Αμερικανικό μυθιστόρημα γραμμένο από τον συγγραφέα Τζεφ Κίνι, και το δωδέκατο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου του 2017 από την Amulet Books και στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.
Πλοκή
Ο Γκρεγκ Χέφλι και η οικογένειά του εγκαταλείπουν την πόλη. Με την παγωνιά και το άγχος των γιορτών να τους απειλεί, οι Χέφλι αποφασίζουν να αποδράσουν σ’ ένα θέρετρο, σ’ ένα τροπικό νησί, προκειμένου να ξεκουραστούν και να χαλαρώσουν λίγο. Όμως σύντομα ανακαλύπτουν ότι ο παράδεισος που περίμεναν κρύβει κινδύνους, όπως εγκαύματα από τον ήλιο, στομαχικές διαταραχές και δηλητηριώδη πλάσματα απειλούν να καταστρέψουν τις οικογενειακές διακοπές.
Συνέχεια
Αυτό είναι το δωδέκατο βιβλίο της σειράς Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα. Το προηγούμενο είναι Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Όλα Για Όλα και το επόμενο Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα: Αδέσποτες Χιονόμπαλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα (σειρά)
Μαριάμ του Βασπουρακάν
μικρογραφία| Μαριάμ, χήρα βασίλισσα της Γεωργίας (μία λεπτομέρεια από το [[Khakhuli τρίπτυχο|τρίπτυχο Κακούλι )]] Η Μαριάμ, (მარიამი) ήταν γεωργιανή βασίλισσα και αντιβασιλέας. Ήταν η κόρη του Ιωάννη-Σενεκερίμ Αρτσούνι, ενός Αρμένη βασιλιά του Βασπουρακάν και η πρώτη σύζυγος του βασιλιά Γεωργίου Α' της Γεωργίας. Ως χήρα βασίλισσα της Γεωργίας, κυβέρνησε ως αντιβασιλέας για τον ανήλικο γιο της, Βαγράτ Δ', από το 1027 έως το 1037 και ασχολήθηκε με τη διπλωματία με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Βιογραφία
Η Μαριάμ παντρεύτηκε τον Γεώργιο Α' (1014-1027) ως η πρώτη του γυναίκα, αλλά φαίνεται ότι είχε χωρίσει με τον βασιλιά για να παντρευτεί εκείνος την Άλντα, κόρη του βασιλιά της Αλανίας. Η Μαριάμ επέστρεψε στην επιφάνια μετά το θάνατο του Γεώργιου και την άνοδο του γιου τους, Βαγράτ Δ΄, στο θρόνο της Γεωργίας το 1027. Όσο καιρό ο Βαγράτ ήταν ανήλικος, η Μαριάμ μοιράστηκε την αντιβασιλεία με τους Γκραντίς, ιδιαίτερα με τους Δούκες Λιπαρίτ και Ιβάνε. Το 1031/2, η Μαριάμ επισκέφθηκε την αυλή του Ρωμανού Γ΄ Αργυρού στην Κωνσταντινούπολη εκ μέρους του Βαγράτ και επέστρεψε με μία συνθήκη ειρήνης, τη διάκριση του κουροπαλάτη και τη βυζαντινή νύφη Ελένη (κόρη του αδελφού του Ρωμανού Γ', Βασιλείου) για τον γιο της.
Η Μαριάμ συνέχισε να διαδραματίζει εξέχοντα ρόλο στην πολιτική της Γεωργίας ακόμα και μετά την ανάληψη των εξουσιών από τον Βαγράτ. Τα γεωργιανά χρονικά αναφέρουν ότι οι Αρμένιοι είναι υπήκοοι της λόγω της καταγωγής της, μια πιθανή αναφορά σε έναν γεωργιανό έλεγχο της Ανί για τρεις μήνες πριν από την προσάρτηση της πόλης τελικά από τους Βυζαντινούς το 1045 και αναφέρουν διαφωνία μεταξύ Βαγράτ και Μαριάμ σχετικά με το μέλλον του ετεροθαλή αδελφού του Βαγράτ, Δημήτριου, ο οποίος κατέφυγε στους Βυζαντινούς το 1033 παραδίδοντας το φρούριο της Ανακοπία. Η Μαριάμ υποστήριξε τη συμφιλίωση μεταξύ των αδελφών και έκανε μία μάταιη προσπάθεια να επαναφέρει τον επαναστάτη Δημήτριο στην νομιμοφροσύνη. Κατά τη διάρκεια της αναγκαστικής εξορίας του Βαγράτ στη βυζαντινή αυλή το 1050, η Μαριάμ συνόδευσε τον γιο της και πέρασε τρία χρόνια μαζί του στην κατοικώντας στην Κωνσταντινούπολη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου Θ' του Μονομάχου.
Ο θάνατος της Μαρίας δεν αναφέρεται στα χρονικά. Ήταν παρούσα στην επιθανάτιο κλίνη του Βαγράτ Δ' το 1072 και ήταν σίγουρα νεκρή έως το 1103, όταν τιμάται στο αρχείο του γεωργιανού εκκλησιαστικού συμβουλίου στο Ρουίσι– Ουρμπνίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Αρμένιοι του 11ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα του 11ου αιώνα Κατηγορία:Αρτσρουνί