cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία της Αλικαρνασσού
Η πολιορκία της πόλης
Στο μεταξύ ο Αλέξανδρος έχοντας ήδη στείλει τις πολιορκητικές του μηχανές αποχαιρέτησε τη σύμμαχο Άδα και κατευθύνθηκε νότια διασχίζοντας την οροσειρά του Λάτμου. Προχώρησε στην Ιασό και κατευθυνόμενος παραλιακά νότια, έφθασε στη Βαργυλία, όπου στρατοπέδευσε περίπου ένα χιλιόμετρο έξω από την πύλη των Μυλάσσων. Ξεφεύγοντας από την επιτήρηση του περσικού στόλου, τα μεταγωγικά του Αλέξανδρου κατόρθωσαν να αποβιβάσουν τις πολιορκητικές μηχανές σε έναν έρημο κόλπο, στις ακτές του Κεραμεικού κόλπου, μετά την αποτυχημένη επιχείρηση αποβίβασης στη Μύνδο και η πολιορκία ξεκίνησε με το μερικό γέμισμα της τάφρου υπό την κάλυψη χωστρίδων χελωνών.
Χτυπώντας την πόλη με ογκόλιθους, υπονομεύοντας τα φρούρια και σφυροκοπώντας με κριούς τα τείχη, ο μακεδονικός στρατός κατόρθωσε να δημιουργήσει ρήγμα ικανό για την την επίθεση της φάλαγγας, η οποία όμως απωθήθηκε σε όλες τις εφόδους που επιχείρησε. Στη διάρκεια της νύχτας ο Μέμνων επιχείρησε να κάψει τις μηχανές των επιτιθέμενων, αλλά απωθήθηκε, χάνοντας σύμφωνα με τον Αρριανό περί τους 170 άνδρες. Η ίδια πηγή παραδίδει 16 Μακεδόνες νεκρούς και 300 τραυματίες. Από τον Αρριανό 1. 21.1-2 και τον Διόδωρο 17. 25.5, που αντλούν από τον Πτολεμαίο, μαθαίνουμε πως η νυκτερινή επίθεση που έγινε από τον Αλέξανδρο μετά από την κατάρρευση δύο πύργων ξεκίνησε από δύο μεθυσμένους άνδρες του στρατηγού Περδίκκα, ο οποίος ενοχοποιείται για δεύτερη φορά, μετά το επεισόδιο της Θήβας. Επί της ουσίας ο Αλέξανδρος βρήκε μπροστά του ένα δεύτερο τοιχίο πληρώσεως και αναγκάστηκε να υποχωρήσει αφήνοντας πίσω του αρκετούς νεκρούς.
Μετά από πολεμικό συμβούλιο, οι διοικητές των αμυνομένων Μέμνων, Οροντοβάτης, Εφιάλτης και Θρασύβουλος αποφάσισαν έξοδο και επίθεση σε δύο μέτωπα κατά την αυγή, μία με στόχο να κάψει τις πολιορκητικές μηχανές των Μακεδόνων και ταυτόχρονα να τους παρασύρει σε επίθεση, και η άλλη με επικεφαλής τον Εφιάλτη και στόχο να επιτεθεί στα πλάγια και τα νώτα της φάλαγγας, από την κύρια πύλη, εκεί δηλαδή που δε θα το περίμεναν οι Μακεδόνες. Η επιτυχημένη εφαρμογή του σχεδίου έφερε σε δύσκολη τακτική θέση τον μακεδονικό στρατό, που κατόρθωσε να ανατρέψει την εις βάρος του κατάσταση μόνον όταν αποφάσισαν να μπουν στη μάχη οι βετεράνοι με το εφεδρικό τάγμα τους, που είχε εξαιρεθεί από τα καθήκοντα της μάχης. Ο θάνατος του Εφιάλτη έτρεψε τις περσικές δυνάμεις σε πανικόβλητη φυγή και η βεβιασμένη ενέργεια των υπερασπιστών να κλείσουν γρήγορα τις πύλες οδήγησε στο θάνατο αρκετούς δικούς τους, που είτε ποδοπατήθηκαν είτε σκοτώθηκαν από τα δόρατα των Μακεδόνων. Ο ερχομός της νύχτας βρήκε τους Μακεδόνες αποσυρμένους στο στρατόπεδό τους δίχως να δικινδυνεύσουν οποιαδήποτε νυκτερινή επίθεση.
Οι αμυνόμενοι με μεγάλες απώλειες αποφάσισαν να αποσυρθούν, βάζοντας φωτιά στα οπλοστάσια. Ο Αλέξανδρος μη διαθέτοντας στόλο δεν μπορούσε σε καμία περίσταση να εμποδίσει αυτή την εκκένωση, ούτε και την πυρκαγιά που κατέστρεψε ένα μεγάλο μέρος της άλλοτε ένδοξης πρωτεύουσας της Καρίας. Παραδίδεται ότι ο Αλέξανδρος διέταξε τη μεθοδική καταστροφή της πόλης, ωστόσο ο P. Green διαφωνεί, θεωρώντας πως το πολύ-πολύ να προχώρησε σε ορισμένες κατεδαφίσεις προκειμένου να σταματήσει τη φωτιά. Επιθεωρώντας τα φρούρια με τους υπερασπιστές που άφησε πίσω του Μέμνων, ο Αλέξανδρος έκρινε πως δεν άξιζε τον κόπο να ασχοληθεί περισσότερο. Εγκατέστησε στην πόλη 3.000 μισθοφόρους με τον Πτολεμαίο και 200 ιππείς, προκειμένου να καμφθούν όσοι θύλακες αντίστασης ευρίσκονταν στην περιοχή -κάτι που απαίτησε έναν ολόκληρο χρόνο.
Πηγές
Αλικαρνασσος Αλικαρνασσος Αλικαρνασσος Αλικαρνασσου πολιορκια Αλικαρνασσος Αλικαρνασσος
Ψαλτήρι
thumb|150px|Ψαλτήρι Το Ψαλτήρι γνωστό αλλιώς κι ως Επιγόνιο ή Κανονάκι, είναι ένα αρχαίο ελληνικό μουσικό όργανο με χορδές, που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαία μουσικά όργανα Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα
Χρονολόγιο βορειοαμερικανικής ιστορίας
Κατηγορία:Βόρεια Αμερική βορειοαμερικανικης ιστοριας
Λάουρα Καρμίν
Η Λάουρα Καρμίν (Laura Carmine, γεννημένη ως Λάουρα Ιλιάνα Καρμίν Μιράντα Laura Yliana Carmine Miranda, 2 Απριλίου 1983 -) είναι Πορτορικανή ηθοποιός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτορικανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
C3H9N
Ο μοριακός τύπος C3H9N, με μοριακή μάζα 59,1103 ± 0,0032 amu, μπορεί να αναφέρεται στις ακόλουθες τέσσερεις (4) ισομερείς αζωτούχες οργανικές ενώσεις με βαθμό ακορεστότητας 0:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Οργανικές αμίνες Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις
Δήμος Τήνου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Τήνου είναι ένας από δύο δήμους και μία κοινότητα στους οποίους χωρίζεται διοικητικά η Τήνος. Περιλαμβάνει την πόλη της Τήνου και ένα μικρό τμήμα στα νοτιοανατολικά. Η πόλη της Τήνου αποτελεί το σημαντικότερο εορταστικό κέντρο της Ελλάδας, στην γιορτή του δεκαπενταύγουστου. Ο δήμος αποτελείται από τρία δημοτικά διαμερίσματα και έχει πληθυσμό 5.203 κατοίκους. Έδρα του δήμου είναι η πόλη της Τήνου.
Ο δήμος περιλαμβάνει τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Τηνος Κατηγορία:Τήνος
Εβίνα Σταμάτη
Η Ευδοκία (Εβίνα) Σταμάτη (Αθήνα, 2 Αυγούστου 1984), είναι Ελληνίδα διεθνής καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτει ύψος 1,81 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση του Σούτινγκ γκαρντ για την ομάδα του Ολυμπιακού.
Σταδιοδρομία
Η Εβίνα Σταμάτη ξεκίνησε την καριέρα της από τα νεανικά τμήματα του Ατρομήτου Πειραιά. Σε ηλικία 19 ετών υπέγραψε συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό, όπου παρέμεινε από το 2003 ως το 2009. Με το «τριφύλλι» κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος της περιόδου 2004-05. Κορυφαία της περίοδος επιθετικά ήταν το 2007-08, οπότε και σημείωσε 251 πόντους σε 26 συμμετοχές (9,7 κατά μέσο όρο).
Την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε σε 17 αγώνες του Πρωταθλήματος Ρουμανίας με την Ισίμ Αράντ, τη μοναδική ομάδα με την οποία έχει μέχρι σήμερα συμμετάσχει σε συλλογική ευρωπαϊκή διοργάνωση (EuroCup Women 2010). Την επόμενη χρονιά, 2010-11, επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό της Φ.Ε.Α. Ν. Φιλαδέλφειας / Ν. Χαλκηδόνας. Η αθλήτρια έκανε αίτηση ελεύθερης μεταγραφής στην ομάδα, κάτι που δημιούργησε τριβές με τον Παναθηναϊκό στον οποίο τυπικά ανήκε ακόμη, με αποτέλεσμα το θέμα να κανονιστεί δικαστικά. Τον Απρίλιο του 2011 ανακοινώθηκε η συμμετοχή της Σταμάτη στο All Star Game της χρονιάς που διεξήχθη στα Ιωάννινα. Μετά το πέρας της αγωνιστικής περιόδου, η αθλήτρια βρέθηκε στην 7η θέση του πίνακα των καλύτερων σκόρερ του Πρωταθλήματος (302 πόντοι σε 22 αγώνες).
Το 2012 μεταπήδησε στην Α.Ε. Σουρμένων-Ελληνικού, ακολουθώντας την προπονήτρια της προηγούμενης ομάδας της, Ελένη Καπογιάννη. Η μεταγραφή ήταν επεισοδιακή καθώς η Σταμάτη, από κοινού με τη συμπαίκτριά της, Τάνια Χαλιβέρα, προσέφυγαν στο Α.Σ.Ε.Α.Δ. για να μείνουν ελεύθερες από τη Φ.Ε.Α. που τους όφειλε χρήματα. Η Φ.Ε.Α. τιμώρησε με εξάμηνη διακοπή συμβολαίου τις παίκτριες και ζήτησε από την Ε.Ο.Κ. την επικύρωση των αποφάσεων αλλά και την τιμωρία της νέας τους ομάδας. Εντούτοις το Α.Σ.Ε.Α.Δ. δικαίωσε αμφότερες τις μπασκετμπολίστριες που μπόρεσαν να αγωνιστούν χωρίς προβλήματα στις «κυανόλευκες». Την περίοδο 2012-13 η Σταμάτη αναδείχθηκε με την ομάδα της δευτεραθλήτρια Ελλάδος, ενώ βρέθηκε στη 12η θέση του πίνακα των καλύτερων σκόρερ του Πρωταθλήματος (270 πόντοι σε 22 αγώνες).
Εθνική Ομάδα
Φορώντας τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος, η Σταμάτη διαγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νεανίδων του 2002 στη Σλοβενία, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών του 2009 στη Ρίγα, στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009 στην Πεσκάρα και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Γυναικών του 2011 στην Πολωνία. Πρόσφατα αγωνίστηκε με την Εθνική Γυναικών που προκρίθηκε στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2015 ως πρωτοπόρος του Α' Προκριματικού Γύρου.
C3H9P
Ο μοριακός τύπος C3H9P μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα τέσσερα (4) ισομερή:
Μπλεζ Κομπαορέ
Ο Μπλεζ Κομπαορέ (Blaise Compaoré, 1951-) είναι πολιτικός από την Μπουρκίνα Φάσο. Κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα το 1987, στη διάρκεια του οποίου ο πρόεδρος Τομά Σανκαρά ανατράπηκε και δολοφονήθηκε. Έπειτα από περίοδο μονοκομματικού καθεστώτος, νομιμοποίησε τα πολιτικά κόμματα και εξελέγη πρόεδρος το 1991, κερδίζοντας συνεχώς τις εκλογές ως και το 2010. Έπειτα από λαϊκή εξέγερση, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 2014. Τον Απρίλιο του 2022 καταδικάστηκε ερήμην σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία του Σανκαρά.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην πρωτεύουσα Ουαγκαντουγκού, στις 3 Φεβρουαρίου 1951. Ίδρυσε το κυβερνών κόμμα, Κογκρέσο για τη Δημοκρατία και Πρόοδο. Χρημάτισε υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Σανκαρά. Ο ίδιος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα πραξικοπήματα κατά των Σαγιέ Ζερμπό και Ζαν Μπατίστ Οεντραογκό.
Άνοδος στην εξουσία
Στις 15 Οκτωβρίου 1987 σε αιματηρό πραξικόπημα, ο Κομπαορέ έγινε πρόεδρος και ο πρόεδρος Σανκάρα δολοφονήθηκε. Εξολόθρευσε τους πολιτικούς του αντιπάλους Ανρί Ζονγκό και Ζαν Μπατίστ Μπουκαρί Λινγκανί.
Ως πρόεδρος αύξησε τις ελευθερίες του Τύπου και ενδυνάμωσε τη δημοκρατία, νομιμοποιώντας τα πολιτικά κόμματα. Ωστόσο, μαζί με την Προεδρική Φρουρά κατηγορήθηκε για το φόνο του δημοσιογράφου Νορμπέρ Ζονγκό και του ασκήθηκε μήνυση για τη δολοφονία της χήρας του ανατραπέντος και δολοφονηθέντος προέδρου, Μαριάμ Σανκαρά.
Πρόεδρος
Εξελέγη πρόεδρος το 1991 και επανεξελέγη το 1998 και στις 13 Νοεμβρίου 2005 με ποσοστό 80,35% των ψήφων και νικώντας άλλους 12 υποψηφίους. Το 2000 έγινε αναθεώρηση του Συντάγματος, βάσει της οποίας η θητεία του Προέδρου περιορίστηκε σε 2 πενταετίες. Το κυβερνών κόμμα κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές του 2007. Τον Οκτώβριο του 2009 ορίστηκε διαμεσολαβητής για την επίλυση της κρίσης στη Γουινέα ανάμεσα στην στρατιωτική κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση.
Επανεκλογή 2010
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 21 Νοεμβρίου 2010 ο Κομπαορέ επανεξελέγη με ποσοστό 81% των ψήφων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Πρόεδροι του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ Κομπαορε
Ερυθρός Ποταμός (Ασία)
Ο Ερυθρός Ποταμός (Βιετναμέζικα: Sông Hồng, Κινέζικα:  红河 , pinyin: Hóng Hé) γνωστός και ως Σονγκ Κάι (Sông Cái, στα Βιετναμέζικα σημαίνει Μητρικός Ποταμός) ή Ποταμός Γιουάν (Κινέζικα), είναι ποτάμι της Νοτιοανατολικής Ασίας που διασχίζει τις χώρες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και του Βιετνάμ και χύνεται στον Κόλπο του Τονκίν, στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Το συνολικό μήκος του ποταμού είναι 1.149 χιλιόμετρα, από τα οποία 639 χιλιόμετρα βρίσκονται στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας και 510 χιλιομέτρων στο έδαφος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ. Ο Ερυθρός Ποταμός είναι γνωστός για τις βίαιες πλημμύρες του, με τις μεγάλες εποχιακές διακυμάνσεις του όγκου των νερών του. Για τον λόγο αυτό, η γη στο δέλτα του ποταμού, προστατεύεται από ένα πολύπλοκο δίκτυο αναχωμάτων που δημιουργήθηκαν από τον 11ο αιώνα. Ο μεγαλύτερος καταγραμμένος αριθμός ροής παρατηρήθηκε το 1945 (37.000 m³/s).
Ροή
250px|thumb|Ο Ερυθρός Ποταμός και οι παραπόταμοί του.
Ο Ερυθρός Ποταμός ξεκινά από επαρχία Γιουνάν της Κίνας, στα βουνά νότια της πόλης Νταλί, σε υψόμετρο 1.776 μέτρων. Η ροή του είναι προς τα νοτιοανατολικά, περνώντας μέσα από μειονοτικές περιοχές των Ντάι πριν εγκαταλείψει την Κίνα μέσω της Αυτόνομης Επαρχίας του Γιουνάν Honghe. Εισέρχεται στο Βιετνάμ από την επαρχία Λαο Κάι. Μέρος του αποτελεί διεθνή σύνορα μεταξύ της Κίνας και του Βιετνάμ.
Στα πεδινά, κοντά στην πόλη Βιέτ Τρι, το ποτάμι και οι παραπόταμοί του απλώνονται δημιουργώντας το Δέλτα του Ερυθρού Ποταμού. Οι δύο κύριοι παραπόταμοί του είναι ο Λο (Βιετναμέζικα: Sông Lô) και ο Μαύρος Ποταμός (ή ποταμός Ντα - Βιετναμέζικα: sông Đà). Στη συνέχεια περνά από την πρωτεύουσα του Βιετνάμ Ανόι, πριν καταλήξει στον Κόλπο του Τονκίν.
Οικονομία
Το όνομα του ποταμού οφείλεται στο κόκκινο προς καφέ χρώμα από τα λασπώδη νερά του. Ο Ερυθρός Ποταμός είναι γνωστός για τις βίαιες πλημμύρες του, με τις μεγάλες εποχιακές διακυμάνσεις του όγκου των νερών του. Το δέλτα του είναι μια σημαντική γεωργική περιοχή του Βιετνάμ, με το μεγαλύτερο μέρος του να καλλιεργείται από ρύζι. Η γη προστατεύεται από ένα πολύπλοκο δίκτυο αναχωμάτων. Κατά μήκος του έχει επίσης δημιουργηθεί και ένας αριθμός από υδροηλεκτρικά φράγματα.
Τον 19ο αιώνα, ο ποταμός ήταν μια προσοδοφόρα εμπορική οδός προς την Κίνα, που η σημασία της προσέλκυσε την προσοχή των Γάλλων, με αποκορύφωμα την κατάληψη του Βιετνάμ ως μέρος της Γαλλικής Ινδοκίνας το 1885. Κατά την περίοδο του Πολέμου του Βιετνάμ, η περιοχή του ποταμού γνώρισε αρκετούς βομβαρδισμούς. Από το 2004, το Δέλτα του Ερυθρού Ποταμού έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα MAB της UNESCO, για την προστασία της βιόσφαιράς του. Επίσης πραγματοποιούνται διάφορα αντιπλημμυρικά έργα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Κίνας Κατηγορία:Γεωγραφία του Βιετνάμ Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ασίας
Άλτομαν Βογίνοβιτς
Ο Άλτομαν Βογίνοβιτς (σερβικά: Алтоман Војиновић ) ήταν Βοεβόδας, στρατιωτικός και πολιτικός άρχοντας - ηγεμόνας, της Ζέτα και της Χούμ τον 14ο αιώνα.
Πιστεύεται ότι έχασε τη ζωή του το 1363, αλλά η τελευταία αναφορά του ονόματος του είναι το 1359.
Παντρεύτηκε τη Ρατοσλάβα αδελφή του Μπράνκο Μλαντένοβιτς και μαζί της απέκτησε τον Νίκολα Αλτομάνοβιτς Βοΐνοβιτς.
Πηγές
Κατηγορία:Βοεβόδες της Σερβίας Αλτομαν Κατηγορία:Σερβική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ζαχλουμία Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Ζέτα
Μάχη του Αλκατράζ
380px|thumb|Η [[Φυλακή Αλκατράζ στο Σαν Φρανσίσκο]] Η Μάχη του Αλκατράζ (Battle of Alcatraz), η οποία διήρκεσε από τις 2 Μαΐου έως τις 4, του 1946, ήταν το αποτέλεσμα μιας ανεπιτυχούς προσπάθειας απόδρασης στη Ομοσπονδιακή φυλακή του Αλκατράζ. Δύο Αξιωματικοί (Γουίλιαμ Μίλερ και Χάρολντ Στίτες), σκοτώθηκαν ) μαζί με τρεις από τους τροφίμους. Έντεκα Αξιωματικοί και ένας αμέτοχος κατάδικος ήταν επίσης τραυματίες. Δύο από τους διασοζώμενους κατάδικους εκτελέστηκαν αργότερα για την συμμετοχή τους.
Το Αλκατράζ
Το Αλκατράζ γνωστό και ως «ο Βράχος» ήταν μια υψίστης ασφάλειας ομοσπονδιακή φυλακή των Ηνωμένων Πολιτείων. Η φυλακή βρίσκεται στο στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο. Λειτούργησε από το 1934 εως το 1963, και είχε τη φήμη ότι ήταν αδύνατο να ξεφύγουν από εκεί. Ως εκ τούτου, στεγάζονταν σε αυτήν μερικοί από τους πιο διαβόητους και υψηλού προφίλ κρατουμένους, ιδίως αυτοί που είχαν ιστορικό σε απόπειρες αποδράσεις.
Συμμετέχοντες
Η προσπάθεια αποδράσης σχεδιάστηκε από τον Μπερνάρντ Κόυ. Τρεις άλλοι κατάδικοι συμμετείχαν στο βασικό σχέδιο: ο Μάρβιν Χάμπαρντ, ο Τζόζεφ Κρέτζερ και ο Κλάρενς Καρνς. Ο Σαμ Σόκλεϊ και ο Μίραν Τόμσον ενταχθήκαν αργότερα και αφού είχε ξεκίνησει η απόπειρα αποδράσης. Ο Κόυ ήταν μια εγκληματική φυσιογνωμία της εποχής που, το 1937, καταδικάστηκε σε 25 χρόνια για ληστεία τράπεζας. Ο ίδιος μεταφέρθηκε στο Αλκατράζ το 1938 από την Ατλάντα, και σύντομα του δόθηκε η δουλειά του καθαριστή κελιών, κάτι που του έδωσε μια σχετική ελευθερίας σε όλη την κύρια πτερύγα. Ο Τζο Κρέτζερ ήταν ένας γκάνγκστερ και μέλος της συμμορίας Κρέτζερ-Κάιλ. Το 1940 καταδικάστηκε σε 25 έτη για φόνο. Μετά από δύο απόπειρες απόδρασης κατά τους πρώτους μήνες της φυλάκισής του, μια εκ των οποίων είχε ως αποτέλεσμα μια άλλη υπόθεση δολοφονίας, μεταφέρθηκε στο Αλκατράζ.
Το Μάιο του 1941, ο Κρέτζελ με τον Σοκλέυ και με δύο άλλους κατάδικους έκαναν μια απόπειρα διαφυγής από ένα από τα εργαστήρια των φυλακών. Ο Καρνς ήταν ο νεότερος κρατούμενος στο Αλκατράζ, έχοντας καταδικαστεί για φόνο το 1943 σε ηλικία 16 ετών. Έκανε μια σειρά από προσπάθειες να αποδράσει και από το 1946, όταν μεταφέρθηκε στο Αλκατράζ, είχε συσσωρεύσει ποινή ισόβιας κάθειρξης και 99 ετών για απαγωγή.
Προσπάθεια
Η πτέρυγα είχε έναν υπερυψωμένο διαδρομο που είχε τακτικά περιπολίες από έναν ένοπλο αξιωματικό. Ο αξιωματικός, Μπαρτ Μπαρτς, είχε μια συνηθισμένη περιπολία, και οι κατάδικοι που είχαν επιτεθεί στον Μίλερ ήταν αρκετά μακριά. Ο Κόυ, όπως είχε διαπιστώσει για το κενό ασφαλείας στη προστασία του δωμάτιου οπλισμού, κατευθυνθηκε προς αυτό και χρησιμοποιώντας έναν λοστό κατάφερε να ανοίξει λίγο τις μπάρες και να περάσει μέσα στο δωμάτιο οπλισμού (ο Κόυ είχε αφήσει πεινασμένο τον εαυτό του ώστε να ταιριάζει με το χώρο μεταξύ των μπάρων, το οποίο ήταν σχετικά στενό), και άρχισε να παίρνει διάφορα όπλα, όπως ένα τουφέκι και ένα πιστόλι, καθώς και χειροβομβίδες. Ο Κόυ επίσης πήρε και όλα τα κλειδιά από πόρτες της φυλακής.
Συνεχίζοντας κατά μήκος του δωματίου οπλισμού, ο Κόυ πέρασε στην 4η πτέρυγα, η οποία διαχωρίζοταν από τη κύρια πτέρυγα από ένα τοίχο και χρησιμοποιούνταν για κρατούμενους που έμπαιναν σε απομόνωση. Εκεί, χρησιμοποίησε το όπλο για να αναγκάσει τον αξιωματικό Σέσιλ Κοργουίν να ανοίξει την πόρτα στη κύρια πτέρυγα. Στη συνέχεια απελευθερώθηκαν περίπου δώδεκα κατάδικοι συμπεριλαμβανομένων του Σαμ Σοκλέυ και του Μίραν Τόμσον. Στη συνέχεια ο Κόυ ένωσε τους Σοκλέυ και Τόμσον με τους Καρνς, Χάμπαρντ και Κρέτζερ στην κύρια πτέρυγα. Οι άλλοι κρατούμενοι επέστρεψαν στα κελιά τους. Ο Μίλερ και ο Κοργουίν κλείστηκαν σε ένα κελί στην 3η πτέρυγα..
Τώρα οι κατάδικοι το μόνο που χρειάζονταν ήταν το κλειδί για να ανοίξουν την πόρτα που οδηγούσε στην αυλή της φυλακής και από εκεί να περπατήσουν τον δρόμο προς την αποβάθρα του νησιού και να μπουν στο σκάφος που ήταν αγκυροβολημένο καθημερινά από τις 14:00 εως 14:30. Το σχέδιο ήταν να χρησιμοποιήσουν τους αξιωματικούς ομήρους ως κάλυψη, και μετά να φύγουν προς το Σαν Φρανσίσκο και την ελευθερία.
Αποτυχία αποδράσης
Ο Μίλερ είχε πάντα το κλειδί της πόρτας της αυλής (κατά τους κανονισμούς), ώστε να μπορεί να αφήνει έξω το προσωπικό της κουζίνας, χωρίς να χρειάζεται να ενοχλήσει τον υπεύθυνο της πτερυγας στο μεσημεριανό γεύμα. Αν και βρέθηκε τελικά το κλειδί κατά το ψάξιμο των αιχμαλωτών αξιωματικών  στο κελί στο οποίο οι κρατούμενοι τους είχαν βάλει, ωστόσο η πόρτα δεν θα ανοίξει, γιατί η κλειδαριά είχε μπλοκάρει επειδή οι κρατούμενοι είχαν δοκιμάσει διάφορα άλλα κλειδιά, ενώ εψάχναν για το  σωστό. Η απόπειρα απόδρασης ήταν έτσι εκ παραδρομής να αποτύχει από την αρχή καθώς οι κρατούμενοι είχαν παγιδευτεί στη πτέρυγα.
Εν τω μεταξύ, οι επιπλέον αξιωματικοί που είχαν εισήλθαν στην πτέρυγα ως μια καθημερινή συνήθεια τους, αιχμαλωτιστήκαν μαζί με άλλους που είχαν σταλεί εκεί για να ερευνήσουν. Οι κατάδικοι σύντομα θα κρατάνε 9 αξιωματικούς ομήρους σε δύο διαφορετικά κελιά. Έχοντας αποτύχει στο αρχικό τους σχέδιο, οι κατάδικοι αποφάσισαν να πυροβολήσουν. Στις 14:35, Ο Κόυ πήρε ένα όπλο και έριξε σε αξιωματικούς που βρισκόταν σε γειτονικές σκοπιές, τραυματίζοντας έναν από αυτούς. Ο Αρχιφύλακας Εντ Μίλερ πήγε στη πτέρυγα να διερευνήσει, οπλισμένος με ένα όπλο αερίου, αλλά τότε εμφανίστηκε ο Κόυ και τον πυροβόλησε.
Αφού το σχέδιό τους απέτυχε, ο Σόκλεϊ και ο Τόμσον κάλεσαν τον Κρέτζερ, ο οποίος είχε ένα από τα όπλα, για να σκοτώσουν τους ομήρους σε περίπτωση που θα κατέθεταν εναντίον τους. Ο Κρέτζερ άνοιξε πυρ εναντίον των αξιωματικών, τραυματίζοντας πέντε, εκ των οποίων τους τρεις σοβαρά, συμπεριλαμβανομένου του Μπιλ Μίλερ, ο οποίος αργότερα υπέκυψε από τα τραύματά του. Ο Καρνς με τους Σοκλέυ και Τόμσον στη συνέχεια επέστρεψαν στα κελιά τους, αλλά οι Κόυ, Χάμπαρντ και Κρέτζερ αποφάσισαν ότι δεν επρόκειτο να παραδοθούν. Εν τω μεταξύ, ένας από τους ομήρους διακριτικά έγραψε τα ονόματα των καταδίκων που συμμετείχαν, και τους περιεβάλλε με τα ονόματα των αρχηγών τους. Στις18:00 περίπου μια ομάδα ενόπλων υπαλλήλων που μπήκαν στη πτέρυγα πυροβολήθηκαν από τους κατάδικους. Ένας αξιωματικός, ο Χάρολντ Στάιτις, σκοτώθηκε και τέσσερις άλλοι Αξιωματικοί τραυματίστηκαν. Στη συνέχεια υπαλλήλοι των φυλακών, έκοψαν το ηλεκτρικό ρεύμα για να έχουν το χρόνο και να εξετάσουν όλες τις περαιτέρω προσπάθειες για να ανακτήσουν τον έλεγχο της πτέρυγας μέχρι το βράδυ.
Επέμβαση πεζοναύτων
Στο Αλκατράζ στάλθησαν δύο διμοιρίες Πεζοναυτών υπό τη διεύθυνση των Στρατηγών Τζόε Στιλγουέλ και Φρανκ Μέριλ για να εντοπίσουν και να απελευθερώσουν τους αιχμαλώτους αξιωματικούς. Οι πεζοναύτες θα μπουν μέσα στη φυλακή την νύχτα και θα καταφέρουν να εντοπίσουν τους ομήρους στα κελιά που κρατούνταν αιχμάλωτοι, αλλά δεν μπόρεσαν να βρουν τους κατάδικους, αφού αυτοί είχαν κρυφτεί κάπου στην κύρια πτέρυγα και ήταν αποφασισμένοι να δώσουν σκληρή μάχη με τους αξιωματικούς που θα προσπάθουσαν να τους συλλάβουν.
Οι πεζοναύτες εφαρμόσαν ένα σχέδιο για να οδηγήσουν τους ένοπλους κατάδικους σε μια γωνία με μια τακτική που είχαν τελειοποιήσει κατά τις ιαπωνικής αντίστασης κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ειρηνικού. Έκαναν τρύπες στην οροφή της φυλακής και έριχναν χειροβομβίδες σε περιοχές όπου πίστευαν ότι οι κατάδικοι είχαν πάει να κρυφτούν και όπου θα μπορούσαν να τους στριμώξουν. Στις 3 Μαΐου, περίπου στις 12:00, οι κατάδικοι τηλεφώνησαν στον Τζόνστον για να προσπαθήσουν να συζητήσουν μια συμφωνία. Ο Τζόνστον όμως δέχονταν μόνο την παράδοσή τους.
Επίλογος
Ο Μίραν Τόμσον και ο Σαμ Σοκλέυ εκτελέστηκαν στο θάλαμο αερίων στο Σαν Κουέντιν στις 3 Δεκεμβρίου 1948, για το ρόλο τους στη Μάχη του Αλκατράζ. Στον Καρνς δόθηκε μια επιπλέον ποινή ισόβιας κάθειρξης, αλλά τελικά αφεθήκε ελεύθερος από τη φυλακή το 1973. Ωστόσο, ο ίδιος παραβίασε τους όρους αποφυλάκισης του, και στάλθηκε πίσω στη φυλακή και πέθανε εκεί από επιπλοκές από A.I.D.S. το 1988.
Τα αυξημένα μέτρα ασφαλείας που πήραν έπειτα οι Αρχές εξασφάλισαν ότι δεν υπάρχει πλέον πιθανοτήτα να αποδράσει κάποιος κρατούμενος μέχρι το 1956, όπου σημειώθηκε και νέα απόπειρα αποδράσης από το Αλκατράζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αλκατράζ
Μίσκολτς
Το Μίσκολτς (ουγγρικά: Miskolc, τσεχικά και σλοβακικά: Miškovec, γερμανικά: Mischkolz, γίντις: Mishish, ρουμανικά: Mișcolț) είναι πόλη στη βορειοανατολική Ουγγαρία, γνωστή για τη βαριά της βιομηχανία. Με πληθυσμό 161.265 (1 Ιανουαρίου 2014), το Μίσκολτς είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ουγγαρίας (μετά τη Βουδαπέστη, το Ντέμπρετσεν και το Σέγκεντ), ενώ το πολεοδομικό συγκρότημά του έχει 216.470 κατοίκους και είναι το τρίτο μεγαλύτερο στη χώρα. Είναι επίσης πρωτεύουσα της περιφέρειας Μπόρσουντ-Αμπάουτζ-Ζέμπλεν και το περιφερειακό κέντρο της βόρειας Ουγγαρίας.
Ετυμολογία
Το όνομα προέρχεται από το Miško, σλαβικό τύπο του Μιχαήλ. Miškovec → Miskolc με την ίδια εξέλιξη με το Lipovec → Lipólc, Lipóc. Το όνομα σχετίζεται με τη φυλή Miskolc (επίσης Miskóc ή Myscouch, σλοβακικά Miškovec, πληθυντικός Miškovci) που πήρε το όνομά του από τον οικισμό ή το αντίστροφο. Παλαιότερες αναφορές είναι que nunc vocatur Miscoucy (περίπου 1200), de Myschouch (1225), Ponyt de genere Myscouch (1230), in Miscovcy (1245).
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στο σημείο συνάντησης διαφορετικών γεωγραφικών περιοχών - ανατολικά από τα όρη Μπουκ, στην κοιλάδα του ποταμού Σάγιο και στα ρέματα Χέγιο και Σίνβα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 η πόλη έχει συνολική έκταση 236,68 τ.χλμ.. Το επίπεδο του εδάφους είναι επικλινές και η διαφορά μεταξύ της υψηλότερης και της χαμηλότερης περιοχής είναι περίπου 800 μέτρα.
Οι χαμηλότερες περιοχές είναι οι όχθες του ποταμού Σάγιο, με υψόμετρο 110–120 μ. Η περιοχή ανήκει στη Μεγάλη Πεδιάδα και αποτελείται από ιζηματογενή πετρώματα. Μεταξύ του λόφου Aβας και της πόλης Ντίοσγκερ βρίσκεται η λοφώδης περιοχή των Κάτω Μπουκ (250–300 μ.) που αποτελείται από ψαμμίτη, άργιλο, αργιλοάσβεστο, στρώματα άνθρακα της τριτογενούς περιόδου και ηφαιστειακά πετρώματα του Μειόκαινου.
Τα Κεντρικά Μπουκ, μια ορεινή περιοχή με ήπια κλίση και υψόμετρο μεταξύ 400 και 600 μ., βρίσκεται μεταξύ του Ντίοσγκερ και του Λίλαφυρεντ. Η περιοχή αποτελείται από ασβεστόλιθο, σχιστόλιθο, δολομίτη και άλλα πετρώματα της Τριαδικής περιόδου. Η επιφάνεια σχηματίστηκε κυρίως από καρστικές διαβρώσεις.
Η υψηλότερη περιοχή, τα υψηλά Άνω Μπουκ, 600–900 μ., με τα Υψίπεδα Μπουκ ξεκινούν από το Λίλαφυρεντ. Αυτή αποτελείται κυρίως από θαλάσσια ιζήματα (ασβεστόλιθο, σχιστόλιθο, δολομίτη) του Παλαιοζωικού και του Μεσοζωικόύ αιώνα, καθώς και από ηφαιστειακά πετρώματα όπως δολερίτη και πορφυρίτη. Στην περιοχή υπάρχουν πολλά σπήλαια. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για τη χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ποτέ στην Ουγγαρία με −35 ° C. [7]
Κλίμα
Τα καλοκαίρια είναι δροσερά αλλά μερικές φορές ζεστά και υγρά στο Μίσκολτς. Θερμοκρασίες της ημέρας 20-30 ° C ή υψηλότερες είναι συνηθισμένες. Το χιόνι και ο πάγος κυριαρχούν κατά τη χειμερινή περίοδο. Το Μίσκολτς δέχεται περίπου 120 εκατοστά χιονόπτωσης ετησίως. Μέρες με ολικό παγετό και νύχτες με κάτω από −20 ° C παρατηρούνται τον χειμώνα.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικήθηκε από τους αρχαίους χρόνους - αρχαιολογικά ευρήματα χρονολογούνται από την Παλαιολιθική εποχή, αποδεικνύοντας την ανθρώπινη παρουσία για πάνω από 70.000 χρόνια. Οι πρώτοι γνωστοί κάτοικοι ήταν οι Γκοτίνοι, μια από τις Κελτικές φυλές. Η περιοχή καταλήφθηκε από Ούγγρους κατά την Κατάκτηση στα τέλη του 9ου αιώνα. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά με αυτό το όνομα γύρω στο 1210 μ.Χ. Η πόλη πήρε το όνομά της από την παλιά ουγγρική βασιλική οικογένεια Μίσκολτς, και αναφέρεται στο Gesta Hungarorum, αγνώστου συγγραφέα, το 1173. Η οικογένεια έχασε αυτά τα εδάφη το 1312, επειδή στη μάχη με τον βασιλιά Κάρολο Α΄ υποστήριξαν τον Ματέ Κσακ. Η γη δόθηκε από τον βασιλιά στην οικογένεια Σέτσι και το χωριό αναπτύχθηκε σε πόλη.
Το Μίσκολτς αναβαθμίστηκε σε oppidum (πόλη-αγορά) το 1365 από τον Βασιλιά Λουδοβίκο Α΄, που επίσης μετέτρεψε το κάστρο της γειτονικής πόλης Ντίοσγκερ (σήμερα συνοικία του Μίσκολτς) σε γοτθική φρούριο. Η πόλη αναπτύχθηκε με δυναμικό τρόπο, αλλά κατά την Οθωμανική κατοχής του μεγαλύτερου μέρους της Ουγγαρίας η ανάπτυξή της σταμάτησε. Οι Τούρκοι κατέλαβαν το Μίσκολτς το 1544 και η πόλη ευημερούσε περισσότερο μέχρι το 1687. Μετά τη Μάχη του Κερεστές το 1596 κυβερνήθηκε από τους Οθωμανούς ως μέρος του Εγιαλετίου του Έγκερ έως το 1687. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών έγινε σημαντικό κέντρο οινοπαραγωγής. Στο τέλος του 17ου αιώνα ο πληθυσμός της πόλης ήταν τόσο μεγάλος όσο και του Κάσα/Κόσιτσε και είχαν ιδρυθεί 13 συντεχνίες.
Κατά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας κατά της κυριαρχίας των Αψβούργων στις αρχές του 18ου αιώνα ο Πρίγκιπας Φραγκίσκος Β΄ Ράκοτσι, αρχηγός των Ούγγρων, είχε την έδρα του στο Μίσκολτς. Οι αυτοκρατορικές δυνάμεις λεηλάτησαν και έκαψαν την πόλη το 1707. Τέσσερα χρόνια αργότερα ο μισός πληθυσμός έπεσε θύμα επιδημίας χολέρας. Το Μίσκολτς ανέκαμψε γρήγορα και μια άλλη εποχή ευημερίας ξεκίνησε πάλι. Το 1724 η πόλη επιλέχθηκε για να χτιστεί εκεί το κτίριο της κομητείας του Μπόρσοντ. Πολλά άλλα σημαντικά κτίρια χτίστηκαν τον 18ο και τον 19ο αιώνα, όπως το δημαρχείο, σχολεία όπως το Lévay József Református Gimnázium és Diákotthon, εκκλησίες, η συναγωγή και το θέατρο. Το θέατρο θεωρείται συνήθως ως το πρώτο πετρόχτιστο θέατρο της Ουγγαρίας, αν και το πρώτο χτίστηκε στην πραγματικότητα στο Κόλοζβαρ (τότε τμήμα της Ουγγαρίας, σήμερα Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας). Σύμφωνα με την πρώτη απογραφή σε εθνικό επίπεδο (1786) η πόλη είχε πληθυσμό 14.719 και 2.414 σπίτια. Αυτά τα χρόνια έφεραν ευημερία, αλλά η επιδημία χολέρας του 1873 και η πλημμύρα του 1878 πήραν πολλές ζωές. Πολλά κτίρια καταστράφηκαν από την πλημμύρα αλλά στη θέση τους χτίστηκαν μεγαλύτερα και μεγαλοπρεπέστερα. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν επηρέασε άμεσα την πόλη, αλλά πολλοί άνθρωποι πέθαναν, είτε από τον πόλεμο είτε από επιδημία χολέρας. Μετά τον Πόλεμο ήταν κατεχόμενη από στρατεύματα της Τσεχοσλοβακίας το 1918-1919.
Με τη Συνθήκη του Τριανόν η Ουγγαρία έχασε το Κάσα (σήμερα Κόσιτσε της Σλοβακίας) και το Μίσκολτς έγινε το μοναδικό περιφερειακό κέντρο της Βόρειας Ουγγαρίας. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους για την τεράστια ανάπτυξη της πόλης τις δεκαετίες του 1930 και του 1940.
Στις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Ουγγαρία έγινε σύμμαχος της Ναζιστικής Γερμανίας. Δυσαρεστημένα με την Ουγγρική κυβέρνηση τα Γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν τη χώρα στις 19 Μαρτίου 1944 και έθεσαν το αντισημιτικό Κόμμα Τοξωτού Σταυρού υπεύθυνο για την κυβέρνηση. ΟΙ Εβραίοι στο Μίσκολτς και αλλού διατάχθηκαν να φορούν κίτρινα αστέρια στα ρούχα τους. Υπό την επίβλεψη του Ναζί επικεφαλής των ss Άντολφ Άιχμαν οι "απελάσεις" από το Μίσκολτς ξεκίνησαν στις 11 ή 12 Ιουνίου 1944. Πάνω από 14.000 Εβραίοι ενήλικες και παιδιά στάλθηκαν με οχήματα μεταφοράς βοοειδών στο Άουσβιτς, όπου οι περισσότεροι θανατώθηκαν με αέριο κατά την άφιξή τους. Πάνω από 130 συγκεντρώθηκαν από μέλη του τοπικού Κόμμα Τοξωτού Σταυρού και δολοφονήθηκαν συνοπτικά. Το εβραϊκό νεκροταφείο σε ένα λόφο με θέα στο Μίσκολτς έχει ένα μνημείο για αυτούς. Περιλαμβάνει τις 10 εντολές, λαξευμένες σε πέτρα, όλες γραμμένες στα εβραϊκά, εκτός από το ότι δεν θα σκοτώσετε, το οποίο είναι γραμμένο στα Ουγγρικά. Μετά τον πόλεμο οι Εβραίοι που επέζησαν από το ολοκαύτωμα επέστρεψαν στο Μίσκολτς ελπίζοντας να ανακτήσουν τη γη και τα υπάρχοντά τους
Η προετοιμασία για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθιέρωσε το Μίσκολτς ως το εθνικό κέντρο της βαριάς βιομηχανίας, μια θέση που διατηρούσε η πόλη μέχρι τη δεκαετία του 1990. Αν και το Μίσκολτς υπέφερε πολύ κατά τον τελευταίο χρόνο του πολέμου, ανέκαμψε γρήγορα και απορροφώντας τα γύρω χωριά, έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ουγγαρίας με περισσότερους από 200.000 κατοίκους.
Στις 30 Ιουλίου και 1 Αυγούστου 1946 το πογκρόμ του Μίσκολτς κατέληξε στον θάνατο ενός κατηγορουμένου Εβραίου μαυραγορίτη, του τραυματισμού ενός άλλου και στη συνέχεια του θανάτου ενός Εβραίου αστυνομικού. Τις ταραχές προκάλεσαν οι οικονομικές δυσκολίες και ο αντισημιτισμός.
Το 1949 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο του Μίσκολτς (ως διάδοχος της Μεταλλευτικής Ακαδημίας, που βρισκόταν στο Σέλμετσμπανια, σήμερα Μπάνσκα Στιάβνιτσα της Σλοβακίας). Κατά τη μακρά ιστορία του το Μίσκολτς επέζησε από πυρκαγιές, πλημμύρες, επιδημίες και ξένες εισβολές και διατήρησε τη θέση του ως το κέντρο της βορειοανατολικής Ουγγαρίας. Η δεκαετία του 1990 έφερε μια κρίση στη βιομηχανία σιδήρου με μείωση του πληθυσμού.
Το Μίσκολτς προσπαθεί σήμερα να γίνει γνωστός ως πολιτιστική - και όχι απλώς βιομηχανική - πόλη. Μεταξύ των διαφόρων πολιτιστικών εκδηλώσεων μια από τις σημαντικότερες είναι το Διεθνές Φεστιβάλ Όπερας, που πραγματοποιείται κάθε καλοκαίρι.
Οι τουριστικοί προορισμοί του Μίσκολτς περιλαμβάνουν την Τάπολκα, το Λίλφυρεντ και το Φέλσεμπαμορ. Η Τάπολκα διαθέτει ένα πάρκο με μια λίμνη για βαρκάδες και τα μοναδικά Σπηλαιόλουτρα. Το Λίλφυρεντ και το Φέλσεμπαμορ είναι όμορφα χωριά σε μια κοιλάδα που περιβάλλεται από βουνά και δάση. Τα αξιοθέατα τους περιλαμβάνουν το Hotel Palace στην όχθη της λίμνης Χόρι, τον καταρράκτη Σίνβα (τον υψηλότερο της χώρας) και τα σπήλαια Αννας και Ιστβαν.
Οιοκονομία
Το Μίσκολτς θεωρείται γενικά βιομηχανική πόλη και η μεγαλύτερη ώθηση στην οικονομία της προήλθε πράγματι από την εκβιομηχάνιση κατά τη σοσιαλιστική εποχή. Στην πραγματικότητα η βιομηχανία (συμπεριλαμβανομένης της μεταλλουργίας) έχει μακρά ιστορία στην πόλη.
Το Μίσκολτς ήταν ήδη μια σημαντική πόλη-αγορά κατά τον Μεσαίωνα, κυρίως λόγω της εγγύτητάς της με τους κύριους εμπορικούς δρόμους της περιοχής. Όσον αφορά την οικονομία η πραγματική ανάπτυξη ξεκίνησε μόνο μετά την οθωμανική κατοχή. Τον 18ο αιώνα η πόλη είχε ήδη έναν μύλο κοπής ξυλείας, μια χαρτοποιία, ένα ζυθοποιείο, ένα εργοστάσιο πυρίτιδας και δεκαπέντε μύλους στο ρέμα Σίνβα. Τα υαλουργεία και οι κλίβανοι τήξης σιδήρου εμφανίστηκαν στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο πρώτος κλίβανος σιδήρου, που κατασκευάστηκε από τον Χένρικ Φάζολα γύρω στο 1770 δεν διασώθηκε, αλλά ο δεύτερος, του 1813, εξακολουθεί να είναι επισκέψιμος. Αρκετοί νέοι οικισμοί δημιουργήθηκαν στα βουνά Μπουκ για να παρέχουν κατοικίες στους εργάτες των υαλουργεία και των κλιβάνων. Πολλοί από αυτούς - συμπεριλαμβανομένων των Alsóhámor, Felsőhámor, Ómassa και Bükkszentlászló - αποτελούν πλέον μέρος του Μίσκολτς.
Η ανάπτυξη επιταχύνθηκε από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, εν μέρει λόγω της πολιτικής κατάστασης (μετά την ίδρυση της Αυστροουγγαρίας) και εν μέρει λόγω της νεοκατασκεασθείσας σιδηροδρομικής γραμμής. Ένας μεγάλος κλίβανος (ο δεύτερος μεγαλύτερος στη χώρα) κατασκευάστηκε στο Ντίοσγκερ, καθώς και πολλά άλλα εργοστάσια. Η εξορυκτική βιομηχανία έγινε όλο και πιο σημαντική. Μέσα σε σαράντα χρόνια ο πληθυσμός διπλασιάστηκε. Η εκβιομηχάνιση οδήγησε στη δημιουργία του Μείζονος Μίσκολτςμε την ενοποίησή του με το Ντίοσγκερ (1945) και αρκετά κοντινά πόλεις και χωριά (μεταξύ 1950 και 1981). Η ενοποίηση ήταν μόνο το πρώτο βήμα για την εξέλιξη του Μίσκολτς σε βιομηχανικό κέντρο. Η ανάπτυξη έφτασε στο υψηλότερο σημείο της τη δεκαετία του 1980, όταν το εργοστάσιο μεταλλουργίας είχε περισσότερους από 18.000 εργαζόμενους και η παραγωγή ήταν πάνω από ένα εκατομμύριο τόνους ετησίως. Ο πληθυσμός έφτασε στο ρεκόρ όλων των εποχών (πάνω από 200.000 κάτοικοι) και τα δύο τρίτα των εργαζομένων εργάζονταν στη βαριά βιομηχανία.
Η οικονομική ύφεση μετά το τέλος της σοσιαλιστικής εποχής έπληξε σκληρότερα από όλες τις βιομηχανικές πόλεις της Βόρειας Ουγγαρίας. Το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε ως ότου έγινε ένα από τα υψηλότερα στη χώρα, ο πληθυσμός του Μίσκολτς μειώθηκε δραματικά (όχι μόνο λόγω της ανεργίας, αλλά και λόγω της προαστικοποίησης που έγινε κυρίαρχη σε εθνικό επίπεδο). Η οικονομική κατάσταση της πόλης υπέστη αλλαγές, μικρότερες επιχειρήσεις εμφανίστηκαν στη θέση των μεγάλων κρατικών εταιρειών.
Μετά το 2000, η ​​δεκαετία των αλλαγών τελείωσε και η πόλη πέρασε με επιτυχία την ύφεση. Διεθνείς εταιρείες και σούπερ μάρκετ εμφανίστηκαν στην περιοχή. Η τοπική αυτοδιοίκηση προσπαθεί να ενισχύσει τον ρόλο της πόλης στον πολιτισμό και τον τουρισμό. Το τέλος του 2004 έφτασε στην πόλη ο αυτοκινητόδρομος Μ3.
Αθλητισμός
Η άλλη ομάδα, η Miskolci VSC, παίζει στην κατηγορία της περιφέρειας. Το Μίσκολτς έχει άλλους πρώην εκπροσώπους της πρώτης κατηγορίας, τον Miskolci Attila (επτά σεζόν στην πρώτη κατηγορία) και τον Perecesi TK (μια).
Η καλύτερη ομάδα μπάσκετ γυναικών του Μίσκολτς, η DKSK Miskolc MISI, έχει κερδίσει δύο φορές το Εθνικό Κύπελλο.
Η ομάδα χόκεϊ επί πάγου DVTK Jegesmedvék παίζει στην Tipsport Liga. Το παγοδρόμιο της ομάδας, το Miskolc Ice Hall, βρίσκεται στον Λαϊκό Κήπο, στο κέντρο της πόλης. Έχει 1 304 θέσεις, συνολική χωρητικότητα 2.200 και άνοιξε το 2006.
Η γυναικεία ομάδα βόλεϊ του MVSC παίζει επίσης στην ανώτερη κατηγορία.
Η Speedway Miskolc εντάχθηκε στην Πολωνική Δεύτερη Λίγκα το 2005 και πέτυχε σοβαρά αποτελέσματα. Κέρδισε το 2007 το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Speedway.
Μπέλβαρος (κέντρο της πόλης)
Το κέντρο της πόλης του Μίσκολτς δεν είναι τόσο πλούσιο σε μνημεία όσο άλλων πόλεων. Μόνο ο κεντρικός Δρόμος (Οδ. Σέτσενι), η Városház tér (Πλατεία Δημαρχείου) και η ΄΄Erzsébet tér'' (Πλατεία Eλισάβετ) έχουν διατηρήσει το ύφος της πόλης του 19ου αιώνα. Δεν υπάρχουν μόνο ιστορικά κτίρια, αλλά και μοντέρνα εμπορικά κέντρα και γραφεία στο κέντρο της πόλης.
Ντίοσγκερ
Η άλλη πόλη που συγκροτεί το σημερινό Μείζον Μίσκολτς είναι κυρίως γνωστή για το μεσαιωνικό κάστρο της. Η ομάδα ποδοσφαίρου του Μίσκολτς πήρε και το όνομά της από το Ντίοσγκερ, καθώς το γήπεδο τους βρίσκεται εκεί. Το Παλιό Ντίοσγκερ συνδέεται με το Παλιό Μίσκολτς με μια περιοχή που ονομάζεται Új(diós)győr (Újgyőr), της οποίας η κεντρική πλατεία της είναι ένας σημαντικός κυκλοφοριακός κόμβος. Επίσης στο Új (diós) győr (Diósgyőr-Vasgyár) βρίσκεται το χαλυβουργείο που έκανε το Μίσκολτς τη σημαντικότερη βιομηχανική πόλη της Ουγγαρίας (και του χάρισε το ψευδώνυμο "Πόλη του Χάλυβα"). Το Diósgyőri Gimnázium βρίσκεται επίσης σε αυτήν την περιοχή.
Εγκετεμβαρος (Πανεπιστημιούπολη)
Το Πανεπιστήμιο του Μίσκολτς είναι από τα νεότερα. Ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1950, οπότε τα κτίριά του δεν είναι παλιά, ιστορικά. Η Πανεπιστημιούπολη είναι ένα από τα νεότερα μέρη της πόλης και βρίσκεται ανάμεσα στο Μίσκολτς και το τουριστικό θέρετρο Μίσκολτσταπολκα. Το πανεπιστήμιο, η πανεπιστημιούπολη και οι αθλητικές εγκαταστάσεις περιβάλλονται από ένα μεγάλο πάρκο.
Χέγετσαμπα και Γκέρεμπελι
Δύο πρώην χωριά που προσαρτήθηκαν στην πόλη το 1945 και το 1950. Το Γκέρεμπελι μοιάζει ακόμα το ίδιο με μια μικρή πόλη.
Λίλαφυρεντ
Ένα άλλο θέρετρο διακοπών, το Μίσκολτς-Λίλαφυρεντ, είναι ένα χωριό που περιβάλλεται από τα βουνά Μπουκ. Το πιο αξιοσημείωτο κτίριο είναι το Ξενοδοχείο Παλάς (Palotaszálló).
Μάρτιν-Κέρτβαρος
Το Μάρτιν-Κέρτβαρος (στα σλοβακικά: Martinská osada) είναι μια προαστιακή περιοχή.
Μίσκολτσταπολκα
Ένα από τα πιο γνωστά θέρετρα διακοπών στη χώρα, η Tάπολκα (επίσημα Μίσκολτσταπολκα ή Μίσκολτς-Tάπολκα για να αποφευχθεί η σύγχυση με την πόλη με το ίδιο όνομα της Υπερδουναβίας) έχει τα μοναδικά Σπαλαιόλουτρα, ενός φυσικού σπηλαίου με ιαματικό νερό. Η Tάπολκα απέχει πολύ από το κέντρο της πόλης και θεωρείται μια από τις πολυτελείς περιοχές της. Είναι δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο.
Aλσοχαμορ, Μπούκσεντλασλο, Φέλσεχαμορ, Ομασα, Σίρμα
Αυτά τα πρώην χωριά προσαρτήθηκαν στην πόλη το 1950 και είναι ακόμη ξεχωριστά χωριά, που συνδέονται με την πόλη μόνο με το σύστημα δημόσιων μεταφορών.
Λίλαφυρεντ
Υπάρχει μια στενή σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το Λίλαφυρεντ με το Μίσκολτς γνωστ;h ως Lillafüredi Állami Erdei Vasút (Δασικός Κρατικός Σιδηρόδρομος του Λίλαφυρεντ). Περνάει μέσα από γραφικά δάση και η διαδρομή διαρκεί μισή ώρα ως 45 λεπτά. Η στάση του Μίσκολτς βρίσκεται στο Ντίοσγκερ.
Δημόσιες μεταφορές
Τα μέσα μαζικής μεταφοράς στο Μίσκολτς παρέχονται από την εταιρεία "MVK Zrt.", που ανήκει στην τοπική αυτοδιοίκηση. Υπάρχουν 36 λεωφορειακές γραμμές και 2 γραμμές τραμ. Το πρώτο τραμ τέθηκε σε λειτουργία στις 10 Ιουλίου 1897 (καθιστώντας το Μίσκολτς την τρίτη πόλη της Ουγγαρίας με γραμμή τραμ), η πρώτη τακτική γραμμή λεωφορείου λειτούργησε στις 8 Ιουνίου 1903 (πρώτη στη χώρα επίσης.) Οι μεταφορές του Μίσκολτς είναι από τις καλύτερες στην Ουγγαρία. Υπάρχουν επίσης πολλές εταιρείες ταξί.
Το Δασικό Τρένο Λίλαφυρεντ συνδέει το Ντίοσγκιερ με το Λίλαφυρεντ. Είναι κυρίως τουριστικό αξιοθέατο. Η πόλη έχει δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς (Tiszai και Gömöri) και ένα μικρό άστρωτο αεροδρόμιο, που δεν είναι ανοιχτό στο κοινό, χρησιμοποιείται κυρίως ως αθλητική εγκατάσταση και δεν έχει κανένα ρόλο στις δημόσιες συγκοινωνίες από το 1963.
Πολιτική
Δήμαρχος του Μίσκολτς είναι ο Παλ Βέρες (ανεξάρτητος).
Το τοπικό δημοτικό συμβούλιο, που εκλέχθηκε στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση του 2019, απαρτίζεται από 28 μέλη, που ανήκουν στα εξής πολιτικά κόμματα και συμμαχίες:
Αδελφοποιήσεις
Το Μίσκολτς είναι αδελφοποιημένο με:
Παραπομπές
Μισκολτς
Submarino
Το Submarino είναι δανέζικη ταινία του 2010 σε σκηνοθεσία Τόμας Βίντερμπεργκ και σε σενάριο του σκηνοθέτη και του Τομπίας Λίντχολμ. Βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιόνας Τ. Μπένγκτσον.
Υπόθεση
Δύο έφηβα αδέρφια μεγαλώνουν με την αλκοολική μητέρα τους και τον μικρό αδερφό τους, που είναι ακόμα βρέφος. Τα αγόρια είναι τα μόνα που ασχολούνται με τον αδερφό τους και είναι αυτά που αποφασίζουν να βαφτίσουν το μωρό. Όμως, λόγω της αδιαφορίας της μητέρας του, το μωρό πεθαίνει.
Χρόνια αργότερα, όταν έχουν πλέον ενηλικιωθεί, οι ζωές τους είναι κατεστραμμένες. Ο μεγαλύτερος από τους δύο, ο Νικ, μόλις έχει βγει από τη φυλακή, έχει μια προβληματική σχέση με την κοπέλα του και κάνει παρέα με τον Ιβάν, έναν ζητιάνο που είναι αδερφός της πρώην του. Ο μικρότερος αδερφός είναι χήρος με έναν γιο (Μάρτιν), άνεργος και εθισμένος στα ναρκωτικά.
Τα αδέρφια συναντιούνται ξανά στην κηδεία της μητέρας τους. Ο Νικ, ο οποίος αντιλαμβάνεται τη δύσκολη οικονομική θέση στην οποία βρίσκεται ο αδερφός του, του χαρίζει το μερίδιο του από την κληρονομιά. Εκείνος, το αποδέχεται και αρχίζει να πουλάει ναρκωτικά, για να αυξήσει κι άλλο τα κέρδη του, ώσπου γίνεται αντιληπτός από την αστυνομία. Παράλληλα, ο Ιβάν δολοφονεί την κοπέλα του Νικ, όμως ο Νικ τον καλύπτει και συλλαμβάνεται.
Έτσι, τα δύο αδέρφια συναντιούνται ξανά, αυτήν τη φορά στη φυλακή. Ο Νικ αποκαλύπτει τελικά ποιος είναι ο δράστης της δολοφονίας και αφήνεται ελεύθερος, ενώ ο αδερφός του αυτοκτονεί στο κελί. Ο Νικ, προειδοποιεί την πρώην κοπέλα του να μιλήσει στον Ιβάν και να του πει πως τον ψάχνει η αστυνομία.
Στο τέλος, ο Νικ είναι μαζί με τον ανιψιό του, Μάρτιν, στην κηδεία και αποκαλύπτεται για ποιο λόγο ο αδερφός του ονόμασε τον γιο του Μάρτιν: έτσι είχαν βαφτίσει τα δύο αδέρφια τον αδερφό τους που πέθανε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τόμας Βίντερμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τομπίας Λίντχολμ Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Δανικές ταινίες Κατηγορία:Δανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Δανία
Άγιος Ιωάννης Αχαΐας
Με την ονομασία Άγιος Ιωάννης απαντώνται στην Αχαΐα τα εξής:
Συνοικισμοί
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη 1870
Η Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγεώργη 1870 (Ιούλιος 1870 – Δεκέμβριος 1870) διορίστηκε από τον βασιλιά μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Ζαΐμη. Ο Γεώργιος, παρακάμπτοντας τους αρχηγούς των μεγαλύτερων παρατάξεων Βούλγαρη και Κουμουνδούρο, διόρισε και ενώ η Βουλή είχε διακόψει τις εργασίες της εν όψει του καλοκαιριού, τον Επαμεινώνδα Δεληγεώργη. Ο Δεληγεώργης, ξέροντας ότι με την Βουλή ενεργή, δεν θα μπορούσε να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης, ζήτησε και πήρε από τον βασιλιά, την αναστολή των εργασιών του Κοινουβουλίου, μέχρι τον Δεκέμβριο του 1870. Λίγες μέρες πριν ανοίξει και πάλι η Βουλή για την β' σύνοδο, η κυβέρνηση παραιτήθηκε.
Ο συνταγματολόγος Ανδρέας Δημητρόπουλος εξηγεί τον αντικοινοβουλευτικό χαρακτήρα της κυβέρνησης αυτής ως ακολούθως: «...Η σχετικά πρόσφατη καθιέρωση της αρχής της κοινοβουλευτικής διατήρησης είχε οπωσδήποτε "κενά", τα οποία επέτρεπαν την σε ορισμένα χρονικά πλαίσια "προσωρινή" διατήρηση κυβερνήσεων και από τη μειοψηφία. Η αρχή της κοινοβουλευτικής διατήρησης εφαρμόζεται χωρίς παρεκκλίσεις και εφόσον λειτουργεί η βουλή. Η εμπιστοσύνη της βουλής πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει, εφόσον η ίδια βρίσκεται σε λειτουργία, οπότε ενεργοποιείται και η υποχρέωση εμφάνισης της κυβέρνησης στο κοινοβούλιο. Όταν όμως η βουλή αργεί και διορίζεται νέα κυβέρνηση στο διάστημα της απουσίας της, "δικαιούται" τυπικά έστω, να ελπίζει ή να πιστεύει ότι έχει την εμπιστοσύνη της βουλής.»
Παραπομπές
1870 Κατηγορία:1870
Μεσαία δύναμη
Στις διεθνείς σχέσεις, μια μεσαία δύναμη είναι ένα κυρίαρχο κράτος το οποίο δεν είναι ούτε υπερδύναμη ούτε μεγάλη δύναμη, αλλά και πάλι έχει μεγάλη ή αρκετή επιρροή και διεθνή αναγνώριση. Η έννοια της "μεσαίας δύναμης" χρονολογείται από τις αρχές του Ευρωπαϊκού συστήματος λειτουργίας των κρατών. Στα τέλη του 16ου αιώνα, ο Ιταλός πολιτικός στοχαστής Τζιοβάνι Μπότερο διαχώρισε τον κόσμο σε τριών ειδών κράτη: – grandissime (αυτοκρατορίες), mezano (μεσαίες δυνάμεις) και piccoli (μικρές δυνάμεις). Σύμφωνα με τον Μπότερο, μια mezano, ή μικρή δύναμη, "...έχει αρκετή δύναμη και εξουσία να σταθεί από μόνη της χωρίς τη βοήθεια από άλλους." .
Ορισμός
Δεν υπάρχει μια συμφωνημένη σταθερή μέθοδος που να καθορίζει ποιες δυνάμεις είναι μεσαίες. Κάποιοι ερευνητές χρησιμοποιούν τα στατιστικά στοιχεία για το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ) για να συντάξουν τον κατάλογο των μεσαίων δυνάμεων. Από οικονομική άποψη, μεσαίες δυνάμεις είναι αυτές που θεωρούνται ούτε πολύ "μεγάλες" ούτε πολύ "μικρές," όπως κι αν ορίζεται αυτό. Όμως, οι παράγοντες της οικονομίας και η οικονομία δεν είναι πάντα ο καθοριστικός παράγοντας κατάταξης. Υπό την παρούσα έννοια του όρου, μια μεσαία δύναμη είναι μία που έχει ένα βαθμό επιρροής παγκοσμίως, αλλά δεν έχει σαφή υπεροχή σε καμία συγκεκριμένη περιοχή. Όμως, η χρήση αυτής του ορισμού δεν είναι παγκόσμια, και κάποιοι περιγράφουν τις μεσαίες δυνάμεις έτσι ώστε να περιλαμβάνουν και κράτη που μπορούν να θεωρηθούν περιφερειακές δυνάμεις.
Σύμφωνα με Ακαδημαϊκούς του Πανεπιστημίου του Λέιτσεστερ και του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ:
"Το στάτους ως μεσαία δύναμη συνήθως καθορίζεται με έναν από τους δύο τρόπους. Ο παραδοσιακός και πιο συνηθισμένος είναι η συνάθροιση σημαντικών φυσικών και υλικών κριτηρίων για την κατάταξη των κρατών σύμφωνα με τις σχετικές τους δυνατότητες. Επειδή οι δυνατότητες των κρατών διαφέρουν, αυτές κατατάσσονται σε υπερδυνάμεις (ή μεγάλες δυνάμεις), μεσαίες δυνάμεις, και μικρές δυνάμεις. Προσφάτως, υπάρχει η δυνατότητα να γίνει διάκριση και μιας δεύτερης μεθόδου για τον καθορισμό των μεσαίων δυνάμεων η οποία εστιάσει σε συμπεριφοριστικές στάσεις. Αυτή η μέθοδο θεωρεί ότι μπορεί να γίνει διάκριση των μεσαίων δυνάμεων από τις υπερδυνάμεις και τις μικρότερες δυνάμεις, εξ’ αιτίας της συμπεριφοράς τους στην εξωτερική πολιτική– οι μεσαίες δυνάμεις εξασφαλίζουν μια θέση γι’ αυτές με τον να κυνηγούν μια περιορισμένου εύρους και συγκεκριμένου τύπου ενδιαφερόντων και στοχεύσεων στην εξωτερική πολιτική. Με αυτόν τον τόπο μεσαίες δυνάμεις είναι χώρες που χρησιμοποιούν την σχετικές διπλωματικές τους ικανότητες προς το όφελος της διεθνούς ειρήνης και σταθερότητας. Και η δύο μέθοδοι κατάταξης έχουν αμφισβητηθεί και είναι αμφιλεγόμενες, αν και η παραδοσιακή ποσοτική μέθοδο έχει αποδειχθεί πιο προβληματική από την συμπεριφοριστική μέθοδο."
"Όλες οι μεσαίες δυνάμεις επιδεικνύουν μια εξωτερική πολιτική συμπεριφορά η οποία είναι προς τη σταθεροποίηση και τη νομιμοποίηση της διεθνούς τάξεως, συνήθως μέσω πολύπλευρων και συνεργατικών πρωτοβουλιών. Όμως, ανερχόμενες και παραδοσιακές μεσαίες δυνάμεις μπορούν να διακριθούν βάση των, εξίσου ασκούντων επιρροών, θεσμικών και συμπεριφοριστικών διαφορών τους. Θεσμικά, οι παραδοσιακές μεσαίες δυνάμεις είναι πλούσιες, σταθερές, κράτη ισονομίας, σοσιαλδημοκρατικά, και χωρίς περιφερειακή επιρροή. Συμπεριφοριστικά, επιδεικνύουν έναν αδύναμο και όχι βέβαιο περιφερειακό προσανατολισμό, διαμορφώνοντας ταυτότητες που διαφέρουν από τα ισχυρά κράτη της περιοχής τους και που συχνά συνεισφέρουν με ειρηνευτικές πιέσεις για παγκόσμια αναμόρφωση. Σε αντίθεση, οι ανερχόμενες μεσαίες δυνάμεις είναι ημί-περιφερειακές, σε υλικό επίπεδο κράτη μη ισότητας, και πρόσφατα εκδημοκρατισμένα κράτη, τα οποία επιδεικνύουν πολύ περιφερειακή επιρροή και αυτό-αναφορά. Συμπεριφοριστικά, προτιμούν την αναμορφωτική και όχι τη ριζοσπαστική παγκόσμια αλλαγή, έχουν προτίμηση για ισχυρότερο περιφερειακό προσανατολισμό προκρίνοντας τη τοπική κοινωνική ενσωμάτωση, αλλά επίσης επιζητούν να διαμορφώσουν διαφορετική ταυτότητα από τα αδύναμα κράτη της περιοχής τους."
Ένας άλλος ορισμός από την Πρωτοβουλία Μεσαίων Δυνάμεων (Middle Power Initiative): "Οι Μεσαίες δυνάμεις είναι χώρες πολικά και οικονομικά σημαντικές, που έχουν διεθνή σεβασμό, οι οποίες έχουν αποκηρύξει την κούρσα για τον πυρηνικό εξοπλισμό, μια θέση η οποία τους προσδίδει σημαντική διεθνή αξιοπιστία." . Υπό αυτό τον ορισμό όμως, χώρες με πυρηνικά όπως η Ινδία και το Πακιστάν, και κάθε χώρα του ΝΑΤΟ με πυρηνικά δεν θα μπορούσε να θεωρείται μεσαία δύναμη.