cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυκλοπροπένιο
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση κυκλοπροπενίου σχηματίζεται κυκλοπροπάνιο. Π.χ. : 60 px50 px
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) (αλογόνωση) σε κυκλοπροπένιο έχουμε προσθήκη στο διπλό δεσμό. Παράγεται 1,2-διαλοκυκλοπροπάνιο. Π.χ. : 60 px
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε κυκλοπροπένιο παράγεται κυκλοπροπυλαλογονίδιο : 60 px40 px
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε κυκλοπροπένιο παράγεται κυκλοπροπυλομεθανονιτρίλιο: 60 px
Καταλυτική αμμωνίωση
1. Προσθήκη αμμωνίας (NH3). Παράγεται κυκλοπροπαναμίνη. Π.χ. .: 60 px 2. Προσθήκη πρωτοταγούς αμίνης. Παράγεται δευτεροταγής N-αλκυλοκυκλοπροπαναμίνη. Π.χ. με μεθυλαμίνη παράγεται N-μεθυλοκυκλοπροπαναμίνη: 60 px 3. Προσθήκη δευτεροταγούς αμίνης. Παράγεται τριτοταγής N,N-διαλκυλοκυκλπροπαναμίνη. Π.χ. με διμεθυλαμίνη παράγεται N,N-διμεθυλοκυκλοποπαναμίνη: 60 px
Διυδροξυλίωση
Η διυδροξυλίωση κυκλοπροπενίου, αντιστοιχεί σε προσθήκη H2O2 και παράγει κυκλοπροπανοδιόλη-1,2 : 1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου. Π.χ.: 60 px 2. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 1,3-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε κυκλοπροπένιο, παρουσία νερού. Αντίδραση Prins. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 2-υδροξυμεθυλοκυκλοπροπανόλη: 60 px
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε κυκλοπροπένιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε προπανοδιάλη : 60 px
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγεται τελικά προπανοδιικό οξύ : 60 px
Επίδραση καρβενίων
60 px 40px|Δικυκλοβουτάνιο
Αναφορές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Ακόρεστες ενώσεις Κατηγορία:Ενώσεις με τριμελή δακτύλιο Κατηγορία:Κυκλοαλκένια Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Άννα Μαρία της Βάδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1562, και ήταν το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Φιλιβέρτου, Μαργράβου της Βάδης και της συζύγου του Μέχτιλντ της Βαυαρίας.
Στις 27 Ιανουαρίου 1578 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο του Ρόζενμπεργκ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Πέθανε στις 25 Απριλίου 1583 στο Τρέμπον σε ηλικία 20 ετών. Είναι θαμμένη στη Εκκλησία του Αγίου Βίτου στο Τσέσκι Κρούμλοβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν
Ιωάννα του Κεντ
Πρώτος γάμος της Ιωάννας με τον Τόμας Χόλλαντ
Όταν ο νεαρός Εδουάρδος Γ΄ ενηλικιώθηκε και πήρε την κατάσταση στα χέρια του ανέτρεψε τη μητέρα του με τους σφετεριστές και πήρε τη μικρή του ξαδέλφη υπό την προστασία του, η νέα βασίλισσα Φιλίππη του Αινώ ήταν επίσης δεύτερη ξαδέλφη της Ιωάννας.
Σε ηλικία 12 ετών (1340) παντρεύτηκε μυστικά τον Τόμας Χόλλαντ, κόμη του Κεντ χωρίς συγκατάθεση του βασιλιά κάτι απαραίτητο για τις βασιλικές οικογένειες της εποχής. Τον επόμενο χειμώνα ενώ ο σύζυγος της απουσίαζε στο εξωτερικό (1341) οι συγγενείς της την πίεσαν να παντρευτεί τον Γουλιέλμο Μοντακιού γιο και διάδοχο του 1ου κόμη του Σόλσμπερι, η Ιωάννα δεν ομολόγησε τον γάμο της με τον Τόμας επειδή φοβήθηκε ότι θα τον εκτελέσουν με την επιστροφή του. Μερικά χρόνια αργότερα ο Τόμας επιστρέφοντας οριστικά από τις Σταυροφορίες ομολόγησε τη σχέση και τον μυστικό γάμο του με την Ιωάννα, ο κόμης του Σόλσμπερι συνέλαβε την Ιωάννα και την κράτησε αιχμάλωτη σπίτι του. Ο Πάπας Κλήμης ΣΤ΄ ακύρωσε τον δεύτερο γάμο της Ιωάννας νομιμοποιώντας τον πρώτο της γάμο Ιωάννας με τον Τόμας Χόλλαντ (1349), έζησε τα επόμενα 11 χρόνια μαζί του μέχρι τον θάνατο του (1360).
Δεύτερος γάμος με τον Εδουάρδο τον μαύρο πρίγκηπα
O Εδουάρδος, ο μαύρος πρίγκιπας την ερωτεύτηκε εκφράζοντας σφοδρή επιθυμία να την παντρευτεί, ο έρωτας φάνηκε σε μια επιγραφή που ο μαύρος πρίγκηπας έγραψε για την ίδια σε ένα ασημένιο κύπελλο που είχε πάρει λάφυρο στις νεανικές στρατιωτικές του εκστρατείες. Οι γονείς του Εδουάρδος Γ΄ και Φιλίππη εξέφρασαν σοβαρές αντιρρήσεις για τον γάμο αυτό για δυο λόγους. Ο πρώτος ήταν ότι ο γάμος της με τον κόμη του Σόλσμπερι δεν είχε διαλυθεί και μπορούσε να νομιμοποιήσει τα παιδιά τους σαν δικά του, ο δεύτερος λόγος ήταν οι πολύ στενοί δεσμοί αίματος αφού ήταν πρώτη ξαδέλφη του βασιλιά. Ο πρώτος μυστικός γάμος έγινε το 1360, οι γονείς του συμβιβάστηκαν μετά την επέμβαση του πάπα ο οποίος έδωσε ολική απαλλαγή στο ζεύγος για τους δεσμούς συγγένειας. Η επίσημη γαμήλια τελετή έγινε στο κάστρο του Ουίνδσορ (10 Οκτωβρίου 1361) παρουσία των γονέων του μαύρου πρίγκιπα και του Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπερι.
Δούκισσα της Ακουιτανίας
Την επόμενη χρονιά (1362) ο σύζυγος της χρίστηκε δούκας της Ακουιτανίας από τον πατέρα του, η Ακουιτανία ήταν επαρχία του Αγγλικού βασιλείου από τον γάμο του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας με την Ελεονώρα της Ακουιτανίας. Το νεαρό ζευγάρι μετακινήθηκε στο Μπορντό όπου έζησε τα επόμενα 9 χρόνια και εκεί γεννήθηκαν οι δυο γιοι τους, επέζησε μονάχα ο μικρότερος Ριχάρδος που διαδέχθηκε τον παππού του. Η πιο σημαντική μάχη του συζύγου της ήταν η αποκατάσταση στον θρόνο του Πέτρου της Καστίλης που είχε ανατραπεί από τον σφετεριστή ετεροθαλή αδελφό του Ερρίκο Β΄ της Καστίλης, ο Πέτρος δεν είχε χρήματα να τον πληρώσει και όταν έχασε την υποστήριξη του μαύρου πρίγκιπα δολοφονήθηκε από τον αδελφό του. Ο μαύρος πρίγκηπας είχε μεγάλη ανάγκη από χρήματα επειδή οι εξεγέρσεις των κατοίκων ήταν ασταμάτητες λόγω της αυταρχικής του πολιτικής, την περίοδο που απουσίαζε από την Ακουιτανία υπήρχε κίνδυνος ανατροπής του.
Βασιλομήτωρ της Αγγλίας
Ο μαύρος πρίγκιπας δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στα καθήκοντα του δούκα της Ακουιτανίας λόγω της ασθένειας του και επέστρεψε στον πατέρα του στην Αγγλία (1371). Την επόμενη χρονιά συμμετείχε στην τελευταία αποτυχημένη εκστρατεία του πατέρα του στη Γαλλία (1372), από τότε η κατάσταση της υγείας του χειροτέρεψε έντονα μέχρι τον θάνατο του (1376). Την επόμενη χρονιά πέθανε και ο πεθερός της Εδουάρδος Γ΄ (21 Ιουνίου 1377) και τον διαδέχθηκε ο γιος της Ριχάρδος Β΄ μόλις 10 ετών, ο γιος της όταν ενηλικιώθηκε βρέθηκε αντιμέτωπος με την "Επανάσταση των Χωρικών". Η Ιωάννα ήταν ήρεμη και αγαπητή δύναμη στους Άγγλους ως βασιλομήτωρ και μπόρεσε σε πολλές περιπτώσεις να συγκρατήσει τα λαϊκά πλήθη που είχαν εξεγερθεί στον αυταρχικό γιο της λόγω της αγάπης για την ίδια. Αναφέρθηκε περίπτωση μετά την επιστροφή της από προσκύνημα στο ιερό του Μπέκετ (1381) συνάντησε εξαγριωμένους διαδηλωτές οι οποίοι όχι μόνο δεν την ενόχλησαν αλλά τη χαιρέτησαν με φιλιά και της πρόσφεραν προστασία για το υπόλοιπο ταξίδι.
Ο Σερ Τζων Χόλλαντ γιος της Ιωάννας από τον πρώτο γάμο συγκρούστηκε με τον Σερ Ραλφ Στάφορντ, γιο του δεύτερου κόμη του Στάφορντ (1385) που ήταν ευνοούμενος της βασίλισσας Άννας της Βοημίας. Ο Ραλφ Στάφορντ σκοτώθηκε και ο Σερ Τζων Χόλλαντ κατέφυγε στο ιερό του Αγίου Ιωάννη στο Μπέβερλι, ο Ριχάρδος Β΄ επέστρεψε διέταξε την εκτέλεση του. Η βασιλομήτωρ πριν εκτελέσουν τον Τζων Χόλλαντ παρακάλεσε τον Ριχάρδο Β΄ να μείνει 4 μέρες μαζί του, ο Ριχάρδος το δέχθηκε αλλά την πέμπτη μέρα πριν την εκτέλεση του πέθανε η ίδια η Ιωάννα από τη λύπη της. Ο Ριχάρδος συγκινημένος από τον θάνατο της μητέρας του χάρισε τη ζωή στον ετεροθαλή αδελφό του και τον έστειλε για προσκύνημα στους Άγιους Τόπους.
Οικογένεια
Με τον πρώτο σύζυγο της Τόμας Χόλλαντ, 1ο κόμη του Κεντ απέκτησε:
Με τον δεύτερο σύζυγο της Εδουάρδο τον μαύρο πρίγκηπα απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Κόμητες του Κεντ (1321) Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Διεθνείς σχέσεις της Ιταλίας
350px|thumb|Έθνη με τα οποία η Ιταλία διατηρεί διπλωματικές σχέσεις. Οι διεθνείς σχέσεις της Ιταλικής Δημοκρατίας (Foreign relations of Italy) αναφέρονται στις εξωτερικές σχέσεις της ιταλικής κυβέρνησης με τον έξω κόσμο. Η Ιταλία, που βρίσκεται στην Ευρώπη, θεωρείται σημαντική δυτική δύναμη από την ενοποίησή της το 1861. Οι κύριοι σύμμαχοί της είναι οι χώρες του ΝΑΤΟ και τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δύο οργανισμοί των οποίων η Ιταλία είναι ιδρυτικό μέλος. Η Ιταλία έγινε δεκτή στα Ηνωμένα Έθνη το 1955 και είναι μέλος και ισχυρός υποστηρικτής ενός μεγάλου αριθμού διεθνών οργανισμών, όπως του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) της Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου / Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Πρωτοβουλίας της Κεντρικής Ευρώπης.
Η σειρά της στην εκ περιτροπής προεδρία διεθνών οργανισμών περιλαμβάνει τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, το G7 και το Συμβούλιο της ΕΕ. Η Ιταλία είναι επίσης επαναλαμβανόμενο μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και είναι σημαντικός παράγοντας στην περιοχή της Μεσογείου καθώς έχει στενές σχέσεις με τις ρομανόφωνες χώρες της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής. Αν και είναι ένα κοσμικό κράτος, η Ρώμη φιλοξενεί τον Πάπα και την έδρα της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία λειτουργεί ένα μεγάλο δικό της διπλωματικό σύστημα. Η Ιταλία διοικεί επί του παρόντος διάφορες πολυεθνικές δυνάμεις και έχει σημαντικά στρατεύματα σε όλο τον κόσμο για ειρηνευτικές αποστολές και για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος, του παράνομου εμπορίου ναρκωτικών, της εμπορίας ανθρώπων, της πειρατείας και της τρομοκρατίας.
Εθνική ενοποίηση
thumb|Διαδραστικός χάρτης της ιταλικής ενοποίησης από το 1829 έως το 1871 Το Risorgimento ήταν η εποχή μεταξύ 1829-1871 που είδε την ανάδυση μιας εθνικής συνείδησης. Οι Ιταλοί πέτυχαν την ανεξαρτησία τους από την Αυστρία και από τον Οίκο των Βουρβόνων, εξασφαλίζοντας την εθνική ενοποίηση το 1861. Ο παπισμός κάλεσε τη Γαλλία να αντισταθεί στην ενοποίηση, φοβούμενος ότι η παραίτηση από τον έλεγχο των Παπικών Κρατών θα αποδυνάμωνε την Εκκλησία και θα επέτρεπε στους φιλελεύθερους να κυριαρχήσουν στους συντηρητικούς Καθολικούς. Η Ιταλία κατέλαβε τη Ρώμη το 1870 και αργότερα σχημάτισε την Τριπλή Συμμαχία (1882) με τη Γερμανία και την Αυστρία.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Αυστρία ξεκίνησε την επίθεση ενάντια στους όρους της συμμαχίας και η Ιταλία αποφάσισε να λάβει μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως κύρια συμμαχική δύναμη με τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία. Δύο ηγέτες, ο πρωθυπουργός Αντόνιο Σαλάντρα και ο υπουργός Εξωτερικών Σίντνεϊ Σονίνο ήταν αυτοί που έλαβαν τις αποφάσεις. Το κύριο κίνητρό τους ήταν η κατάληψη εδαφών από την Αυστρία, όπως είχαν υποσχέθηκαν μυστικά η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία στη Συνθήκη του Λονδίνου του 1915. Επίσης, η Ιταλία κατέλαβε τη νότια Αλβανία και ίδρυσε ένα προτεκτοράτο πάνω από την Αλβανία, το οποίο παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1920.
Οι Σύμμαχοι νίκησαν την Αυστριακή Αυτοκρατορία το 1918 και η Ιταλία έγινε ένας από τους κύριους νικητές του πολέμου. Στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού το 1919, ο Πρωθυπουργός Βιτόριο Εμανουέλε Ορλάντο εστίασε σχεδόν αποκλειστικά στα εδαφικά κέρδη, αλλά πήρε πολύ λιγότερα από ό,τι ήθελε και οι Ιταλοί ήταν πικρά αγανακτισμένοι όταν τους αρνήθηκαν τον έλεγχο της πόλης Φιούμε. Η διάσκεψη, υπό τον έλεγχο της Βρετανίας, της Γαλλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών αρνήθηκε να εκχωρήσει τη Δαλματία και την Αλβανία στην Ιταλία, όπως είχε υποσχεθεί στη Συνθήκη του Λονδίνου. Η Βρετανία, η Γαλλία και η Ιαπωνία χώρισαν τις γερμανικές υπερπόντιες αποικίες σε δικές τους δικαιοδοσίες, εξαιρουμένης της Ιταλίας. Η Ιταλία επίσης δεν κέρδισε έδαφος από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μια εμφύλια αναταραχή ξέσπασε στην Ιταλία μεταξύ εθνικιστών που υποστήριζαν την πολεμική προσπάθεια και αντιτάχθηκαν σε αυτό που αποκαλούσαν «ακρωτηριασμένη νίκη» (όπως την ανέφεραν οι εθνικιστές) και αριστερών που ήταν αντίθετοι στον πόλεμο.
Φασισμός 1922-1945
Η φασιστική κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία με τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1922 προσπάθησε να αυξήσει το μέγεθος της ιταλικής αυτοκρατορίας και να ικανοποιήσει τους ισχυρισμούς του Ιταλικού αλυτρωτισμού. Το 1935–36, η δεύτερη εισβολή στην Αιθιοπία, ήταν επιτυχημένη και η Ιταλία συγχώνευσε τη νέα της κατάκτηση με τις παλαιότερες αποικίες της στην Ανατολική Αφρική. Το 1939 η Ιταλία εισέβαλε στην Αλβανία και την ενσωμάτωσε στο φασιστικό κράτος. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1939–45), η Ιταλία σχημάτισε συμμαχία με τη Γερμανία (και ονομαστικά επίσης την Ιαπωνία) όπου και κατέλαβε πολλά εδάφη (συμπεριλαμβανομένων τμημάτων της Γαλλίας, της Ελλάδας, της Αιγύπτου και της Τυνησίας). Με το τέλος του πολέμου αναγκάστηκε να φύγει από όλες τις αποικίες και τα προτεκτοράτα της.
Δημοκρατική εποχή
Μετά τον εμφύλιο πόλεμο το 1943-1945 και την επακόλουθη οικονομική ύφεση, η Ιταλία έγινε δημοκρατία μετά από δημοψήφισμα, και απόλαυσε ένα οικονομικό θαύμα, όπου προώθησε την ευρωπαϊκή ενότητα, εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ και έγινε ενεργό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ιταλία έλαβε εντολή από τα Ηνωμένα Έθνη για τη διαχείριση της Σομαλιλάνδης το 1950. Όταν η Σομαλία έγινε ανεξάρτητη το 1960, η ογδόη δεκαετία εμπειρία της Ιταλίας με την αποικιοκρατία έληξε.
Από το 1945
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Ιταλίας
Αλέξανδρος Καΐρης
Ο Αλέξανδρος Καΐρης (1913 -1943) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1913 και προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν γιατρός και η μητέρα του γνωστή φεμινίστρια, η οποία γνώριζε προσωπικά τη Καλλιρόη Παρέν.
Σπούδασε νομικά και ήταν δικηγόρος Αθηνών. Γνώριζε πολλές ξένες γλώσσες, μεταξύ των οποίων και γερμανικά, και έτσι στη διάρκεια της Κατοχής ξεκίνησε να εργάζεται στη κεντρική γερμανική διοίκηση Νοτίου Ελλάδος. Λόγω της θέσης του είχε πρόσβαση σε σημαντικά έγγραφα, διαγράμματα και πληροφορίες για τις οποίες ενημέρωνε την οργάνωση «5-165», του Ρήγα Ρηγόπουλου. Με βάση αυτές τις πληροφορίες τα συμμαχικά στρατεύματα βούλιαξαν δεκάδες πλοία του Άξονα, που μετέφεραν εφόδια στο μέτωπο της Αφρικής.
Άνω Κάμπος Ινάχου Αιτωλοακαρνανίας
Ο Άνω Κάμπος είναι χωριό του Δήμου Αμφιλοχίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας της Στερεάς Ελλάδας (Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 26 κατοίκων.
Γενικά στοιχεία
Ο Άνω Κάμπος βρίσκεται στην κοιλάδα που σχηματίζει ο Ίναχος ποταμός. Είναι κτισμένος στη δυτική του πλευρά, ανάμεσα στην Νέα Μαλεσιάδα και το Μαρανέλι, σε απόσταση 33 χλμ. ΒΑ.-Α. από την Αμφιλοχία. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να ανήκει στην τότε κοινότητα Μαλεσιάδας της επαρχίας Βάλτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Νέα Μαλεσιάδα και το Μαρανέλι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μαλεσιάδας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Μαροκινές βουλευτικές εκλογές (2007)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μαρόκο στις 7 Σεπτεμβρίου του 2007. Σύμφωνα με υπολογισμούς, η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν μόλις 37%, η χαμηλότερη στη μαροκινή πολιτική ιστορία. Ο αριθμός των εκλογικών περιφερειών αυξήθηκε από 91 σε 95 προτού διενεργηθούν οι εκλογές.
Σύμφωνα με πολλούς αναλυτές το εκλογικό σύστημα είναι περίπλοκο, που αποκλείει το ενδεχόμενο αυτοδυναμίας για οποιοδήποτε κόμμα. . Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, ο Βασιλιάς είναι εκείνος που έχει τη δύναμη και είναι αρχηγός του στρατού.
Πλαίσιο
Οι εκλογές ήταν οι πρώτες που είχαν την επίβλεψη διεθνών παρατηρητών. Το κόστος για τη διεξαγωγή τους άγγιξε τα 61 εκατομμύρια δολάρια.
Αποτελέσματα
Οι κύριοι κερδισμένοι ήταν το φιλοκυβερνητικό και φιλελεύθερο Λαϊκό Κίνημα και η Συνταγματική Ένωση.
Μοσίνα
Η Μοσίνα (πολωνικά: Mosina, Moschin) είναι πόλη του Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας, περίπου 20 χιλιόμετρα νότια του Πόζναν. Το Κανάλι Μοσίνσκι διασχίζει την πόλη ανατολικά και δυτικά, και ενώνεται με τον ποταμό Βάρτα ακριβώς στα ανατολικά. Ο πληθυσμός της είναι 14.255 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Νικολάου Η παλαιότερη γνωστή αναφορά της Μοσίνα προέρχεται από το 1247, ενώ το 1302 αναφέρθηκε ως πόλη. Το όνομά της είναι πολωνικής προέλευσης και προέρχεται από την παλαιά πολωνική λέξη moszyna. Για αιώνες, η Μοσίνα ήταν μια βασιλική πόλη του Πολωνικού Στέμματος, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793. Το 1807, συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο πολωνικό Δουκάτο της Βαρσοβίας και μετά τη διάλυση του δουκάτου η πόλη προσαρτήθηκε εκ νέου από το Βασίλειο της Πρωσίας το 1815. Κατά τη διάρκεια της πολωνικής Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1848) και της ευρωπαϊκής Άνοιξης των Εθνών, στις 3 Μαΐου 1848, ο Πολωνός δικηγόρος Γιάκουμπ Κροτόφσκι-Κράουτχοφερ κήρυξε την ανεξαρτησία της Πολωνίας στη Μοσίνα. Η μικρή πολωνική δημοκρατία με κέντρο τη Μοσίνα τελικά συντρίφτηκε από τους Πρώσους μετά τη νίκη τους επί των Πολωνών ανταρτών στη μάχη του Ρογκάλιν αρκετές ημέρες αργότερα. Ο Κροτόφσκι-Κράουτχοφερ συνελήφθη στο Κοναζέβο και στη συνέχεια υπέστη βάναυση μεταχείριση, πριν απελευθερωθεί το 1849 με αμνηστία. Η Πολωνία ανέκτησε τελικά την ανεξαρτησία της μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918 και η Μοσίνα επανενσωματώθηκε στη συνέχεια με την Πολωνία. Στο μεσοπόλεμο, ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939).
Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, η πόλη καταλήφθηκε από τη Γερμανία μέχρι το 1945 και οι ντόπιοι Πολωνοί υποβλήθηκαν σε εκτεταμένες πολιτικές γενοκτονίας. Στις 20 Οκτωβρίου 1939, η γερμανική Einsatzgruppe VI πραγματοποίησε δημόσια εκτέλεση 15 Πολωνών στην πόλη ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Ανάμεσα στα θύματα ήταν δάσκαλοι, ιατροί, έμποροι και τεχνίτες από τη Μοσίνα και τα γύρω χωριά. Ήταν μια από τις πολλές σφαγές των Πολωνών που διαπράχθηκαν εκείνη την ημέρα από τη Γερμανία σε ολόκληρη την περιοχή σε μια προσπάθεια να κατευνάσει και να τρομοκρατήσει τον πολωνικό πληθυσμό. Πολωνοί από τη Μοσίνα δολοφονήθηκαν επίσης από τη γερμανική αστυνομία και το Σέλμπστουτζ στην κοντινή πόλη Μουροβάνα Γκοσλίνα το Σεπτέμβριο και το Νοέμβριο του 1939. Το 1939-1941, οι κατακτητές πραγματοποίησαν απελάσεις Πολωνών, τα σπίτια, τα καταστήματα και τα εργαστήρια των οποίων στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Το 1943, πολλά παιδιά από την Πολωνία απήχθησαν και φυλακίστηκαν από τους Γερμανούς σε έναν καταυλισμό Πολωνών παιδιών στο Λοτζ, το οποίο ονομαζόταν «μικρό Άουσβιτς» λόγω των συνθηκών του. Πολλά παιδιά πέθαναν στο στρατόπεδο.
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η ΚΣ 1920 Μοσίνα. Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Πόζναν Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939)
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2000-01
Το Κύπελλο Κύπρου 2000-01 ήταν η 27η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (24η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι δέκα ομάδες της Α΄ κατηγορίας 2000-01. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα για 5η φορά στην ιστορία της.
Α΄ φάση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης (διπλοί αγώνες, ένας στην έδρα κάθε ομάδας).
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στη Κλειστή Αίθουσα Ολύμπια στη Λεμεσό.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 3 Απριλίου 2001.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2000 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2001
Καζίμιες Ουιστσίνσκι
Ο Καζίμιες Ουιστσίνσκι (Kazimierz Łyszczyński, 4 Μαρτίου 1634 στην Łyszczyce της τότε Πολωνίας – 30 Μαρτίου 1689 στη Βαρσοβία) ήταν Πολωνολιθουανός ευγενής, γαιοκτήμονας και φιλόσοφος, ο οποίος κατηγορήθηκε, δικάστηκε και εκτελέστηκε για αθεϊσμό το 1689.
Ο Ουιστσίνσκι μελετούσε για οκτώ χρόνια ως Ιησουϊτης και κατόπιν έγινε podsędek σε νομικές δίκες κατά των Ιησουϊτικων κτημάτων. Έγραψε το έργο Περί της μη ύπαρξης του Θεού και εκτελέστηκε ως άθεος. Η δίκη του έτυχε αρκετής κριτικής και θεωρήθηκε ως υπόθεση για την νομιμοποίηση της θρησκευτικής δολοφονίας στην Πολωνία.
Ζωή, δίκη και εκτέλεση
Το βιβλίο αυτό ανακαλύφθηκε από ένα χρεώστη του Ουιστσίνσκι, Jan Kazimierz Brzoska. Ο Brzoska, ο οποίος δεν ήθελε να επιστρέψει ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων στον Ουιστσίνσκι, τον κατηγόρησε για αθεϊσμό και έδωσε τα τεκμήρια στον Επίσκοπο του Ποζνάν. O Brzoska επίσης έκλεψε και παρέδωσε στο δικαστήριο ένα χειρόγραφο αντίγραφο του Περί της μη ύπαρξης του θεού το οποίο ήταν το πρώτο πολωνικό φιλοσοφικό κείμενο που παρουσίαζε την αθεϊστική σκοπιά και για το οποίο ο Ουιστσίνσκι εργαζόταν από το 1674.
Ο Επίσκοπος Załuski δήλωσε μετά την εκτέλεση: "Ο ένοχος οδηγήθηκε στο ικρίωμα, όπου ο εκτελεστής, με ένα πυρακτωμένο σίδερο εκοψε τη γλώσσα και το στόμα, «με το οποίο ήταν σκληρός εναντίον του Θεού». Μετά έκαψε σε αργή φωτιά τα χέρια του, όργανα της απερίγραπτης παραγωγής. Τελικά ο ίδιος, το τέρας του αιώνα του, ρίχτηκε στις φλόγες."
Περί της μη ύπαρξης Θεού
Ο Ουιστσίνσκι έγραψε το έργο De non existentia Dei (Περί της μη ύπαρξης Θεού), δηλώνοντας πως ο Θεός δεν υπάρχει και οι θρησκείες ήταν επινόηση των ανθρώπων.
Το έργο του καταστράφηκε με τη δίκη του, όμως ορισμένα θραύσματα παραμένουν και αυτά έχουν ως εξής:
Μνήμη στη σημερινή Πολωνία
Στην κομμουνιστική Πολωνία, ο Ουιστσίνσκι εορταζόταν ως μάρτυρας του αθεϊσμού. Σε μια σειρά άρθρων, ο φιλόσοφος Andrzej Nowicki τον παρουσίαζε με μια ρομαντική διάθεση, γράφοντας «με όρους ευρύτητας πενυματικών οριζόντων, πληρότητας φιλοσοφικών αναζητήσεων και τόλμης της σκε΄ψης, ήταν πέραν πάσις αμφιβολίας το κοφτερότερο μυαλό στην Πολωνία την εποχή του.»
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Αθεϊστές Κατηγορία:Λιθουανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Πολωνοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Λιθουανοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς
Μπαμπαλιό Αιτωλοακαρνανίας
Το Μπαμπαλιό είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 150 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μπαμπαλιό βρίσκεται στις δυτικές όχθες της τεχνητής λίμνης Καστρακίου. Απέχει 30 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Αμφιλοχία και 27 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Αγρίνιο. Πρόκειται για ένα από τα τέσσερα προσφυγικά χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Η αρχική του θέση ήταν σε χαμηλότερα υψομετρικά σημείο. Το 1969 λόγω της κατασκευή του φράγματος οι κάτοικοί του αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στο σημερινό. Αναφέρεται επίσημα το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Στράτου. Το 1889 καταργήθηκε αλλά το 1928 αναφέρεται ξανά να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κριεκουκίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μπαμπαλιού που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 66 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
12P/Πονς-Μπρουκς
Ο 12P/Πονς-Μπρουκς (Pons–Brooks) είναι περιοδικός κομήτης με τροχιακή περίοδο 71 ετών. Ταιριάζει στον κλασικό ορισμό ενός κομήτη τύπου Χάλεϊ με (20 έτη < περίοδος < 200 έτη). Ο κομήτης Πονς-Μπρουκς ανακαλύφθηκε στο Αστεροσκοπείο της Μασσαλίας τον Ιούλιο του 1812 από τον Ζαν-Λουί Πονς και στο επόμενο περίηλιό του, το 1883, από τον Γουίλιαμ Ρόμπερτ Μπρουκς.
Το επόμενο πέρασμα από το περιήλιο είναι στις 21 Απριλίου 2024, με την πλησιέστερη προσέγγιση στη Γη να είναι σε απόσταση 1,54 ΑΜ στις 2 Ιουνίου 2024. Ο πυρήνας του κομήτη εκτιμάται ότι έχει διάμετρο περίπου 30 χλμ, υποθέτοντας ότι δεν παρήγαγε πολλή σκόνη και αέριο κατά τη φωτομετρία του 2020.
Ο 12P/Πονς-Μπρουκς μπορεί να είναι το μητρικό σώμα της βροχής μετεώρων κ-Δρακοντίδες του Δεκεμβρίου.
Πριν από το 1812
Ο κομήτης Πονς-Μπρουκς έχει αναγνωριστεί ως οι κομήτες που παρατηρήθηκαν το 1385 και το 1457. Η προσέγγιση του 1385 ήταν πολύ ευνοϊκή και ο κομήτης καταγράφηκε από τους Κινέζους στο Μινγκ Σιλού και αναφέρεται επίσης σε ορισμένες ευρωπαϊκές πηγές. Ένας κομήτης που παρατηρήθηκε από τον Πάολο νταλ Πότσο Τοσκανέλλι τον Ιανουάριο του 1457 και αναφέρεται επίσης σε κινεζικές πηγές, έχει ταυτοποιηθεί επίσης ως ο κομήτης Πονς-Μπρουκς. Και στις δύο περιπτώσεις ο κομήτης είχε μέγεθος 3 ή λαμπρότερο, χωρίς να υπολογίζονται πιθανές εξάρσεις. Είναι πιθανό ότι ήταν επίσης ένας κομήτης που καταγράφηκε σε κινεζικές πηγές τον Σεπτέμβριο του 245 Κ.E.
Ο κομήτης έχει προταθεί από τους Σο-Γιέον Παρκ και Γιονγκ-Τσουλ Τσαι ότι ήταν επίσης οι κομήτες που καταγράφηκαν στις ασιατικές πηγές το 1313 και το 1668. Ωστόσο, οι Μεγιέρ κ.ά. υποστηρίζουν ότι στην εμφάνιση του 1313, ο κομήτης θα ήταν δύσκολο να παρατηρηθεί, καθώς ήταν αμυδρός και κοντά στον Ήλιο, ενώ η αναφερόμενη θέση στους Διδύμους έρχεται σε αντίθεση με την υπολογισμένη θέση του κομήτη Πονς-Μπρουκς στον Κριό. Ο κομήτης του Μαρτίου 1668 που περιγράφεται στις κορεατικές πηγές είναι πιθανώς ο φωτεινός κομήτης που παρατηρήθηκε από τους Ευρωπαίους εκείνο τον μήνα, η τροχιά του οποίου δεν είναι συμβατή με αυτή του κομήτη Πονς-Μπρουκς.
Ανακάλυψη
μικρογραφία| Σκίτσα του κομήτη Πονς-Μπρουκς από τις 21 και 22 Ιανουαρίου 1884 Ο κομήτης 12P/Πονς-Μπρουκς ανακαλύφθηκε στις 12 Ιουλίου 1812 από τον Ζαν-Λουί Πονς. Ανεξάρτητα, αυτός ο κομήτης βρέθηκε αργότερα από τον Βίνσεντ Βισνιέβσκι την 1η Αυγούστου και τον Αλεξίς Μπουβάρ στις 2 Αυγούστου του ίδιου έτους. Ο κομήτης εντοπίστηκε δια γυμνού οφθαλμού στις 13 Αυγούστου και μέχρι το τέλος του μήνα αναφέρθηκε ότι είχε ουρά μήκους 2 μοιρών. Λίγο μετά την αρχική ανακάλυψή του βρέθηκε ότι είχε μια τροχιακή περίοδο περίπου 70 ετών με σφάλμα περίπου 5 ετών. Ο Γιόχαν Ένκε καθόρισε οριστική τροχιά με περίοδο 70,68 ετών. Αυτή η τροχιά χρησιμοποιήθηκε για να υπολογιστεί η επιστροφή του το 1883-4.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1883 ένας (αχνός) κομήτης ανακαλύφθηκε από τον Γουίλιαμ Ρόμπερτ Μπρουκς και αργότερα ταυτίστηκε με τον κομήτη του 1812. Ο κομήτης έγινε ορατός με γυμνό μάτι στις 20 Νοεμβρίου και έφτασε σε φαινόμενο μέγεθος 3. Ο κομήτης αναφέρθηκε ότι είχε εξάρσεις την 1η Ιανουαρίου και τις 19 Ιανουαρίου του 1884. Πέρασε από τον Σχεάτ και τον Μαρκάμπ στο δυτικό Πήγασο, τις 13 Ιανουαρίου 1884, και συνέχισε νότια (μέσω των Ιχθύων) για να φτάσει στο περιήλιο κάτω από το Ιώτα και το Βήτα Κήτους γύρω στις 24 Ιανουαρίου. Τελευταία φορά εθεάθη τον Ιούνιο του 1884.
Μετά το 1884
Ο κομήτης ανακτήθηκε στις 20 Ιουνίου 1953. Τον Μάρτιο του 1954 ο κομήτης είχε μια έξαρση. Στις 23 Απριλίου, ο κομήτης είχε εκτιμώμενο μέγεθος 6,4 και η ουρά του είχε μήκος μισή μοίρα. Ο κομήτης Πονς-Μπρουκς έφτασε στο περιήλιο στις 22 Μαΐου 1954, όταν ήταν 1,7 AM από τη Γη. Μετά το περιήλιο έγινε καλύτερα ορατός από το νότιο ημισφαίριο. Παρατηρήθηκε τελευταία φορά στις 4 Σεπτεμβρίου 1954. Στις 10 Δεκεμβρίου 1954, μετέωρα του κομήτη Πονς-Μπρουκς πέρασαν περίπου 0,12 ΑΜ από τη Γη, με σχετική ταχύτητα 45 km/s.
Ερμενγάρδη του Μπομόν
Η Ερμενγάρδη του Μπομόν (Ermengarde de Beaumont, περί το 1170 - 11 Φεβρουαρίου 1233) ήταν βασίλισσα της Σκωτίας μέσω του γάμου της με τον Γουλιέλμο τον Λέοντα, είχε εκτενή συμμετοχή στις κρατικές υποθέσεις αν και οι πληροφορίες για την ίδια υστερούν σημαντικά. Η Ερμενγάρδη ήταν κόρη του Ριχάρδου Α΄ υποκόμη του Μπομόν, του Φρεσνέι και του Σαιντ-Συζάν και της Λούσι ντε λ'Αίγκλ κόρης του Ριχάρδου Β΄ ντε λ'Αίγκλ. Ο πατέρας της ήταν γιος του Ροσελίν, υποκόμη του Μπομόν και της Μαώ ΦίτσΡοϋ νόθης κόρης του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας.
Γάμος
Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο τον Λέοντα στο βασιλικό παρεκκλήσι του Γούντστοκ κοντά στην Οξφόρδη από τον Βαλδουίνο, αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι στις 5 Σεπτεμβρίου 1186, ο γάμος ρυθμίστηκε από τον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας που ήταν τότε επικυρίαρχος της Σκωτίας. Ο Γουλιέλμος αν και θεωρούσε τον εαυτό του θιγμένο συμφώνησε με την προϋπόθεση να του πληρώσει ο Ερρίκος όλα τα έξοδα του γάμου που ήταν 100 μάρκα και αμοιβές 40 ιπποτών και να του επιστρέψει ο Άγγλος βασιλιάς τα κάστρα που του είχε στερήσει ανάμεσα στα οποία βρισκόταν και το Εδιμβούργο.
Βασίλισσα με ενεργή συμμετοχή
Ο ιστορικός Ουόλτερ Μπάουερ (1385 - 1449) περιγράφει την Ερμενγάρδη σαν "εξαιρετική γυναίκα, προικισμένη με γοητεία και πνευματική ευγλωττία". Ο σύζυγος της αν και είχε πολλές ερωμένες μέχρι τότε στάθηκε πιστός μαζί της μετά τον γάμο τους και δεν την απάτησε ποτέ, οι συγγενείς της επωφελήθηκαν από την θέση της. Ασκούσε την προεδρία στην επισκοπή του Αγίου Ανδρέα με μια περίπλοκη αυλή, υπήρξε και μια καταγγελία ότι ένας βασιλικός ευνοούμενος πήρε την επισκοπή της Γλασκόβης ύστερα από δωροδοκία του βασιλιά και της βασίλισσας. Η βασίλισσα Ερμενγάρδη πιστώνεται στην διαπραγμάτευση της συνθήκης του 1209 λόγω της ανικανότητας του συζύγου της, λόγω της ασθένειας του συζύγου της είχε έντονη συμμετοχή στις κρατικές υποθέσεις τα τελευταία του χρόνια. Το 1212 συνόδευσε τον Γουλιέλμο και τα παιδιά της στο ταξίδι της στην αυλή του Άγγλου βασιλιά Ιωάννη τον Ακτήμονα για να εξασφαλίσει την διαδοχή στον γιο της Αλέξανδρο. Η Ερμενγάρδη περιγράφεται πολύ διαταραγμένη και σε κατάσταση ληθάργου όταν πέθανε ο σύζυγος της (1214). Σαν χήρα και βασιλομήτωρ η Ερμενγάρδη πιστώνεται με την ίδρυση του Κιστερκιανού αβαείου του Μπαλμερίνο στο Φάιφ, ολοκληρώθηκε το 1229, το επισκέφτηκε πολλές φορές με τον γιο της Αλέξανδρο και έμεινε πολλές μέρες.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Γουλιέλμο τον Λέοντα απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σκωτίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
12P/Πονς-Μπρουκς
Τροχιά
Ο κομήτης βρίσκεται σε συντονισμό 6:1 με τον Δία. Το Αφήλιο (το πιο απομακρυσμένο σημείο από τον Ήλιο) βρίσκεται ακριβώς πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα στις 33 αστρονομικές μονάδες.
Με απότομη τροχιακή κλίση 74,2° αυτός ο κομήτης δεν περνά πολύ χρόνο κοντά στην εκλειπτική. Ο ιστότοπος του Jet Propulsion Laboratory (JPL) δείχνει ότι μεταξύ των ετών 1900 και 2200, ότι η σημαντικότερη βαρυτική επίδραση που δέχθηκε από πλανήτη ήταν στις 29 Ιουλίου 1957 από τον Κρόνο στις 29 Ιουλίου 1957, όταν πέρασε 1,6 ΑΜ από τον γιγάντιο πλανήτη, αλλά η προσέγγιση είχε αμελητέα επίδραση στην τροχιά του. Η τροχιά του κομήτη φαίνεται να είναι σταθερή μεταξύ 1740 και 2167, χωρίς ισχυρές παρέλξεις από τους πλανήτες.
Άλλοι κομήτες με παρόμοια τροχιακή περίοδο περιλαμβάνουν τους 1P/Χάλεϊ, 13P/Όλμπερς, 23P/Μπρόρσεν-Μέτκαλφ και 122P/ντε Βικό.
Βροχές μετεώρων
Ο 12P/Πονς-Μπρουκς είναι πιθανώς το μητρικό σώμα της βροχής μετεώρων του Δεκεμβρίου κ-Δρακοντίδες. Αυτή είναι η πιο άφθονη από τις βροχές μετεωριτών που προβλέπεται ότι σχετίζεται με τον κομήτη. Μια ακόμη νυχτερινή βροχή μετεώρων έχει συσχετιστεί ισχνά με το Πονς-Μπρουκς, οι βόρειες Αετίδες του Ιουνίου, αν και πιθανότατα δεν είναι το μητρικό σώμα. Ο κομήτης Πονς-Μπρουκς θα μπορούσε επίσης να δημιουργήσει ένα σύμπλεγμα βροχών μετεώρων στην Αφροδίτη μαζί με τους περιοδικούς κομήτες 122P/ντε Βικό και 27P/Κρόμελιν.
Πηγές
πονς μπρουκς
Ισαβέλλα της Σκωτίας, κόμισσα του Νόρφολκ
Η Ισαβέλλα της Σκωτίας (1195 - μετά το 1253) μέλος του Οίκου του Ντάνκελντ και με επιγαμία κόμισσα του Νόρφολκ ήταν δεύτερη κόρη και δεύτερο παιδί του βασιλιά της Σκωτίας Γουλιέλμου του Λέοντα και της συζύγου του Ερμενγάρδης του Μπομόν. Η μεγαλύτερη αδελφή της ήταν η Μαργαρίτα του Κεντ, ο μικρότερος αδελφός της ο Αλέξανδρος Β΄ της Σκωτίας και η μικρότερη αδελφή της η Μαρζορί, κόμισσα του Πέμπροκ, η Ισαβέλλα είχε επίσης πολλά ετεροθαλή αδέλφια από τον πατέρα της.
Γάμος
Μετά την απελευθέρωση της η Ισαβέλλα παντρεύτηκε τον Άγγλο αριστοκράτη Ρογήρο Μπιγκόντ, 4ο κόμη του Νόρφολκ, όλα τα αδέλφια της παντρεύτηκαν μέλη της Αγγλικής αριστοκρατίας και ο ίδιος ο Αλέξανδρος Β΄ παντρεύτηκε την Ιωάννα της Σκωτίας κόρη του Ιωάννη του Ακτήμονα. Ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας μετά τον γάμο της Ισαβέλλας της παραχώρησε την περιουσία της τον Μάιο του 1225, ο Ρογήρος ήταν 14 χρόνια νεώτερος της. Ο Ρογήρος έγινε φρουρός του νεαρού βασιλιά και κουνιάδου του Αλεξάνδρου Β΄, κράτησε την θέση μέχρι το 1228. Η Ισαβέλλα ήταν στην αρχή δεύτερη σε σειρά διαδοχής στον θρόνο της Σκωτίας μετά την αδελφή της Μαργαρίτα, όταν γεννήθηκε η κόρη της Μαργαρίτας (1227) έγινε τρίτη και όταν γεννήθηκε ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Γ΄ της Σκωτίας (1241) τέταρτη.
Ο Ρογήρος και η Ισαβέλλα παρέμειναν άτεκνοι, ο Ρογήρος την χώρισε για λόγους συγγένειας (1245) αλλά αναγκάστηκε να την πάρει ξανά σύζυγο ύστερα από απαίτηση της εκκλησίας (1253). Ο Ματθαίος των Παρισίων στην περιγραφή του για τον δεύτερο γάμο της την κατέγραψε χωρίς όνομα σαν "κόρη του Σκωτσέζου βασιλιά". Είναι άγνωστο πότε πέθανε η Ισαβέλλα, το βέβαιο είναι ότι ζούσε τον Οκτώβριο του 1263 στο Γκλόστερσαιρ αλλά δεν υπήρξε από τότε καμιά αναφορά για την ίδια. Η Ισαβέλλα τάφηκε στην εκκλησία των Μπλάκ Φρίαρς στο Λονδίνο, ο Ρογήρος πέθανε το 1270 και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ρογήρος Μπιγκόντ, 5ος κόμης του Νόρφλοκ. Το γενεαλογικό δέντρο του Γουλιέλμου από τα τέσσερα παιδιά του ξεκληρίστηκε το 1290 κάτι που οδήγησε σε κρίση διαδοχής.
Προφήτης Ηλίας Άρτας
Ο Προφήτης Ηλίας είναι ένας μικρός ημιορεινός οικισμός του Δήμου Αρταίων σε υψόμετρο 380 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Προφήτης Ηλίας βρίσκεται δυτικά του ποταμού Άραχθου στα Κεντρικά Τζουμέρκα. Είναι κτισμένος δίπλα στην επαρχιακή οδό Άρτας - Ιωαννίνων, ανάμεσα στα χωριά Πλατανούσσα και Δαφνωτή και απέχει 54 χλμ. Β. από την Άρτα και 41 χλμ. ΝΑ. από τα Ιωάννινα. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Δαφνωτής, ενώ το 1974 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Δαφνωτής και προσαρτήθηκε στο δήμο Ξηροβουνίου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Δαφνωτή αποτελούν την τοπική κοινότητα Δαφνωτής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξηροβουνίου του Δήμου Αρταίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει συνολικό πληθυσμό 25 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Αστρονομική Εταιρεία της Γαλλίας
μικρογραφία|Société astronomique de France Η Αστρονομική Εταιρεία της Γαλλίας (Société astronomique de France, γνωστή και με τα αρχικά SAF), είναι μη κερδοσκοπικός σύλλογος, που ιδρύθηκε στο Παρίσι από τον Γάλλο αστρονόμο Καμίγ Φλαμμαριόν το 1887. Σκοπός της είναι η προαγωγή της αναπτύξεως της αστρονομίας και της ενασχολήσεως με την επιστήμη αυτή.
Ιστορία
left|thumb|205px|Ο Καμίγ Φλαμμαριόν, ιδρυτής της Εταιρείας Η Αστρονομική Εταιρεία της Γαλλίας ιδρύθηκε από τον Καμίγ Φλαμμαριόν και ένδεκα άλλα πρόσωπα στις 28 Ιανουαρίου 1887, στο διαμέρισμα του Φλαμμαριόν, στην οδό Cassini 16, κοντά στο Paris Observatory. Η Εταιρεία περιλαμβάνει στα μέλη της τόσο επαγγελματίες, όσο και ερασιτέχνες αστρονόμους, Γάλλους, όσο και υπηκόους ξένων κρατών.
Ο σκοπός της, όπως αναφέρεται στην ιδρυτική της διακήρυξη, είναι ''«να γνωρίσει μεταξύ τους ανθρώπους που ασχολούνται πρακτικώς ή θεωρητικώς με την Αστρονομία, ή που ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη αυτής της επιστήμης και την επέκταση της επιρροής της για τον διαφωτισμό του νου. Οι προσπάθειές της θα υποστηρίζουν την ανάπτυξη και επέκταση αυτής της επιστήμης, και θα διευκολύνουν... ...όσους επιθυμούν να αρχίσουν αστρονομικές σπουδές. `Ολοι οι φίλοι της Επιστήμης και της Προόδου προσκαλούνται να μετάσχουν στη σύνθεση και στην ανάπτυξή της.»''
Στις 4 Απριλίου 1887 έδρα της Εταιρείας έγινε το Hôtel des Sociétés Savantes στη οδό Σερπάν, στο 6ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού. Η Εταιρεία κατασκεύσε ένα μικρό αστεροσκοπείο στον τελευταίο όροφο του κτιρίου προς χρήση των μελών της, το οποίο λειτούργησε από το 1890 μέχρι το 1968 και ήταν γνωστό ως το «Αστεροσκοπείο της οδού Σερπάν». Στις 17 Οκτωβρίου 1966 τα γραφεία και η έδρα της Εταιρείας μετακόμισαν στο συνεδριακό κέντρο «Maison de la Chimie», και από το 1974 στεγάζονται στην οδό Beethoven 3, στο 16ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού (ΤΚ 75016).
Μέχρι σήμερα, 49 πρόσωπα έχουν διατελέσει Πρόεδροι της Εταιρείας, μεταξύ των οποίων πολλοί διακεκριμένοι επιστήμονες.
Βραβεία και μετάλλια
Η Αστρονομική Εταιρεία της Γαλλίας (SAF) έχει προσφέρει ή απονέμει και σήμερα τις ακόλουθες αρκετές διαφορετικές τιμητικές διακρίσεις στα μέλη της και σε αξιόλογες προσωπικότητες της αστρονομίας, τόσο Γάλλους όσο και ξένους.
thumb|Το μετάλλιο του Βραβείου Jules-Janssen thumb|Το μετάλλιο του Βραβείου Henry Rey, σχεδιασμένο από τον Alphée Dubois το 1900
Πρόεδροι
Μέχρι σήμερα, 49 πρόσωπα έχουν διατελέσει Πρόεδροι της Εταιρείας, μεταξύ των οποίων πολλοί διακεκριμένοι επιστήμονες στην αστρονομία και συγγενείς επιστήμες. Ως προς την ιδιότητα, οι μισοί περίπου πρόεδροι ήταν αστρονόμοι (28), οι 11 φυσικοί και οι υπόλοιποι 10 είχαν άλλη ιδιότητα, όπως μηχανικοί, ένας ιατρός, δύο στρατηγοί, ένας πρίγκιπας, ένας συγγραφέας και ένας ιστορικός. Ακολουθεί ένας χρονολογικός τους πίνακας (η ιδιότητα αναφέρεται πλην των καθαρώς αστρονόμων):
Αστεροειδής
Ο αστεροειδής 4162 SAF, που ανακαλύφθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1940 από τον Γάλλο αστρονόμο Αντρέ Πατρύ στο Αστεροσκοπείο της Νίκαιας, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή της Αστρονομικής Εταιρείας της Γαλλίας (από τα γαλλικά αρχικά της).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γαλλιας Αστρονομικη Εταιρεια
Άνα Πάολα
Η Άνα Πάολα (Ισπανικά: La que no podía amar, Μετάφραση: Δεν μπορεί να αγαπήσει) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2011.
Πρωταγωνιστούν Χόρχε Σαλίνας, Χοσέ Ρον, Σουσάνα Γκονσάλες και Άνα Μπρέντα Κοντρέρας.
Υπόθεση
Η Άνα Πάολα δέχεται την δουλειά για να υποστηρίξει οικονομικά τη θεία της Ροσάουρα, η οποία ήταν σαν μητέρα για αυτή και τον αδελφό της Μιγκέλ από τότε που ήταν παιδιά. Όταν φτάνει στην "Χασιέντα ντελ Φουέρτε" για να φροντίσει τον Ροχέλιο, εκπλήσσεται από το γεγονός ότι είναι ένας πικρός, ανυπόφορος άνθρωπος, κυρίως επειδή η Βανέσα, η πρώην αρραβωνιαστικιά του, τον άφησε μετά το ατύχημα.
Μετά την επιστροφή της στη Χασιέντα, ως συζύγου του Ροχέλιο θα είναι μια ζωντανή κόλαση, μία ζωή που ποτέ δεν είχε φανταστεί. Θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις ταπείνωση και τον φθόνο της Σίντια. Θα πρέπει επίσης να διαχειριστεί τα προβλήματα του αδελφού της, καθώς και την απληστία του Μπρούνο και της θείας της Ροσάουρα. Αν και με το πέρασμα του χρόνου και η ψυχρή και σκληρή συμπεριφορά του Ροχέλιο αρχίζει να αλλάζει, έτσι κάνουν τα συναισθήματα της Άνα Πάολα να βγουν προς τα έξω.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Καζιμιέρα Ιουακοβιτσούβνα
Η Καζιμιέρα Ιουακοβιτσούβνα (πολωνικά: Kazimiera Iłłakowiczówna) (6 Αυγούστου 1892 – 16 Φεβρουαρίου 1983) ήταν Πολωνή ποιήτρια, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και μεταφράστρια. Ήταν μια από τις πιο καταξιωμένες και φημισμένες ποιήτριες κατά τη διάρκεια της μεσοπολεμικής Πολωνίας.
Βιογραφία
Η Ιουακοβιτσούβνα γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1892 στο Βίλνιους (τώρα στη Λιθουανία, αλλά τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας). Η μητέρα της ήταν η Μπαρμπάρα Ιουακοβιτσούβνα και ο πατέρας της ήταν ο Κλέμενς Ζαν (γιος του Τόμας Ζαν - στενού φίλου του Άνταμ Μιτσκιέβιτς). Έμεινε ορφανή σε μικρή ηλικία και μεγάλωσε σε οικογένεια συγγενών της. Η Ζόφια Μπούινο (το γένος Ζίμπερκ-Πλάτερ) έγινε ανάδοχος μητέρα της. Μεταξύ 1908-1909 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Συνίδρυσε και στη συνέχεια ήταν (με τις Τσεζάρια Γιεντζεγιεβιτσόβα και Ζόφια Σαντόφσκα, μεταξύ άλλων) μέλος του Συλλόγου Πολωνών Γυναικών Φοιτητών «Spójnia» στην Αγία Πετρούπολη, στο πλαίσιο του οποίου ηγήθηκε των λογοτεχνικών συλλόγων και των συζητήσεων, με βάση αυτές που παρακολούθησε στην Οξφόρδη. Τα έτη 1910-1914 σπούδασε στο Γιαγκιελόνιο Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας. Το 1915-1917 εργάστηκε ως βοηθός νοσηλεύτρια στο Ρωσικό Στρατό. Από το 1918 εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Πολωνίας και μεταξύ 1926-1935 ήταν γραμματέας του Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Κατά το μεσοπόλεμο, τα έργα της δημοσιεύτηκαν στον λογοτεχνικό τύπο, κυρίως στο λογοτεχνικό περιοδικό Tęcza ("Ουράνιο τόξο") στο Πόζναν. Το 1939, όταν ξέσπασε ο Β; Παγκόσμιος Πόλεμος, δραπέτευσε στη Ρουμανία. Επέστρεψε στην Πολωνία το 1947 και εγκαταστάθηκε στο Πόζναν.
Θεωρήθηκε ευρέως ως μια από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές προσωπικότητες του μεσοπολέμου στη Βαρσοβία. Γοητεύτηκε με το φεμινιστικό κίνημα και κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Λονδίνο εξοικειώθηκε με τα έργα της Έμελιν Πάνκχερστ, κάτι που την ενθάρρυνε να λάβει ενεργά μέρος στη διανομή φυλλαδίων σουφραζέτων. Παρόλα αυτά, παρέμεινε βαθιά θρησκευόμενη σε όλη της τη ζωή, προσκολλημένη στις χριστιανικές αξίες και πνευματικότητα. Η Ιουακοβιτσούβνα είχε έναν ευρύ κύκλο φίλων, πολλοί από τους οποίους ήταν γνωστοί διανοούμενοι, εξέχοντες ποιητές και καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Στανίσουαφ Ιγκνάτσι Βιτκιέβιτς, Γιούλιαν Τούβιμ και Μάρια Ντομπρόφσκα. Επίσης μετέφρασε έργα συγγραφέων της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, όπως ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, ο Φρίντριχ Σίλερ, ο Χάινριχ Μπελ και ο Λέων Τολστόι, καθώς και της Αμερικανίδας ποιήτριας Έμιλι Ντίκινσον, ενώ εργάστηκε επίσης ως καθηγήτρια αγγλικών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τυφλώθηκε ως αποτέλεσμα μιας ανεπιτυχούς επέμβασης γλαυκώματος. Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1983 και ετάφη στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία.
Βραβεία και διακρίσεις
μικρογραφία| Μουσείο Καζιμιέρα Ιουακοβιτσούβνα στο [[Πόζναν]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές ποιήτριες Κατηγορία:Πολωνοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί μεταφραστές Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος του Στέμματος της Ρουμανίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Ντμίτριι Ιγκόρεβιτς Ουζίνσκι
Ο Ντμίτριι Ιγκόρεβιτς Ουζίνσκι (γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1993 στο Μπλαγκοβέσενσκ της Ρωσίας) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του σμολ. Αγωνίζεται στην ομάδα καλαθοσφαίρισης ΟΥΝΙΚΣ.
Ο Ουζίνσκι ήταν παίχτης στην Σπαρτάκ Πριμόριε, με πρώτο προπονητή τον Βαλερί Μπούλακ.
Το 2009, αφού ήλθε με την ομάδα του Μπλαγκοβέσενσκ στο Βλαδιβοστόκ για το πρωτάθλημα SBA, ο Ουζίνσκι κλήθηκε στην ομάδα Νέων της Σπαρτάκ Πριμόριε. Έκανε την πρώτη εμφάνισή του στην κύρια ομάδα το 2012. Ο Ντμίτριο υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Πριμόρσκιυ τον Μάιο του 2014[1]. Την περίοδο 2013-2014 κατέκτησε την τρίτη θέση του Ρωσικού Πρωταθλήματος, ενώ το 2013 και το 2015 κατέκτησε την τρίτη θέση του Κυπέλλου Ρωσίας.
Τον Αύγουστο του 2015, ο Ουζίνσκι πήγε στη Σαχαλίν,[2] με την οποία αναδείχθηκε πρώτος στη 2η Ρωσίας. Σε 39 αγώνες, ο Ντμίτριι είχε κατά μέσο όρο 5,7 πόντους, 3,1 ριμπάουντ και 0,9 ασίστ.
Τον Αύγουστο του 2016, ο Ουζίνσκι δοκιμάστηκε στη Νίζνι Νόβγκοροντ, και στη συνέχεια υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον σύλλογο[3].
Την περίοδο 2018/2019 του Πρωταθλήματος VTB, ο Ουζίνσκι είχε κατά μέσο όρο 6,4 πόντους, 3,2 ριμπάουντ και 1,5 ασίστ. Στο FIBA Champions League, τα στατιστικά του ήταν 5,8 πόντοι, 3,5 ριμπάουντ και 0,8 ασίστ.
Ο Ουζίνσκι πήγε στην ΟΥΝΙΚΣ τον Ιούνιο του 2019, υπογράφοντας συμβόλαιο 1+1. [4] Σε 22 παιχνίδια στο Πρωτάθλημα VTB, ο Ντμίτριι είχε 2,5 πόντους και 1,4 ριμπάουντ.
Τον Αύγουστο του 2020, ο Ουζίνσκι υπέγραψε νέο συμβόλαιο με την ΟΥΝΙΚΣ [5].
Τη χρονιά 2020/2021, ο Ουζίνσκι ήταν δευτεραθλητής στο Eurocup[6] και στο Πρωτάθλημα VTB [7]. Ο Ντμίτριι έπαιξε συνολικά 55 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις κατά τη διάρκεια της περιόδου. Στο Πρωτάθλημα VTB, τα στατιστικά του ήταν 3,4 πόντοι και 1,7 ριμπάουντ.
Τον Ιούλιο του 2021, ο Ουζίνσκι ανανέωσε το συμβόλαιό του με την ΟΥΝΙΚΣ [8].
Προσωπική ζωή
Τον Μάιο του 2017, ο Ντμίτριι Ουζίνσκι και η φίλη του Βαλέρια έγιναν επίσημα σύζυγοι[9].
Επιτεύγματα
Δευτεραθλητής EuroCup: 2020/2021
Δευτεραθλητής Πρωταθλήματος VTB: 2020/2021
Τρίτη Θέση Σούπερ Καπ Πρωταθλήματος VTB: 2021
Δευτεραθλητής Ρωσίας: 2020/2021
Νικητής 2ης Ρωσίας: 2015/2016
Δευτεραθλητής 2ης Ρωσίας: 2014/2015
Τριταθλητής 2ης Ρωσίας: 2013/2014
Δευτεραθλητής Κυπέλλου Ρωσίας (2): 2017/2018, 2018/2019
Τριταθλητής Κυπέλλου Ρωσίας (2): 2012/2013, 2014/2015
Σημειώσεις
[1] Дмитрий Узинский подписал новый контракт со «Спартаком-Приморье»
[2] Спасибо, ребята!
[3] Дмитрий Узинский стал игроком «Нижнего Новгорода»
[4] Добро пожаловать в команду
[5] Евгений и Дмитрий с нами
[6] Чуть-чуть не хватило
[7] ЦСКА – чемпион!
[8] Дмитрий Узинский продолжит карьеру в составе УНИКСа
[9] Дмитрий Узинский сыграл свадьбу!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν
Τσαρτσάρα
Η Τσαρτσάρα είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Κιχλιδών, μία από τις τσίχλες που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Turdus viscivorus και περιλαμβάνει 3 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Turdus viscivorus viscivorus Linnaeus, 1758.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, Turdus, είναι λατινική και σημαίνει ακριβώς την ελληνική λέξη Κίχλη «τσίχλα». Μάλιστα, από την αρχαιότητα υπήρχε η παραλλαγή με -α αντί του -η: Συρακόσιοι δε τας κίχλας κιχήλας λέγουσιν (Αθήν.). Από τον όρο κίχλα προήλθε ο νεοελληνικός όρος τσίχλα, με τσιτακισμό.
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο υπό τη σημερινή του ονομασία (Αγγλία, 1758) και δεν παρουσιάζει ταξινομικά προβλήματα. Οι πλησιέστεροι -φυλογενετικά- συγγενείς του είναι τα είδη Turdus philomelos και Turdus mupinensis.
Γεωγραφική εξάπλωση
Στην Ευρώπη, απαντά και στις τρεις μορφές μετακίνησης, ως καθιστικό στα βορειοδυτικά, δυτικά και κεντρικά, ως καλοκαιρινό αναπαραγόμενο στα βόρεια και βορειοανατολικά και ως διαχειμάζον σε διάσπαρτους θύλακες, κυρίως στα νότια.
Η Αφρική αποτελεί επικράτεια διαχείμασης, στα βορειοδυτικά, αλλά με κάποιους θύλακες στις ίδιες θέσεις, όπου παραμένει όλο το έτος (επιδημητικό).