cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλικό Μοναστήρι της Σάντα Μαρία της Γουαδελούπης
Ιστορικό
Ακόμη και αφότου οι μοναχοί από τη Γουαδαλούπε ίδρυσαν το διάσημο μοναστηρί του Εσκοριάλ, το οποίο ήταν πολύ πιο κοντά στη βασιλική πρωτεύουσα, την Μαδρίτη, η Σάντα Μαρία δε Γουαδαλούπε διατήρησε τη βασιλική προστασία. Παρέμεινε ένα από τα σημαντικότερα μοναστήρια στην Ισπανία μέχρι την εκκοσμίκευση των μοναστηριών το 1835. Τον 20ό αιώνα, το μοναστήρι αναβίωσε από το τάγμα των Φραγκισκανών και ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ ανακήρυξε το ιερό «μικρή παπική βασιλική» το 1955.
Μνημεία
thumb|250px|Το μοναστηρί και η κορυφή Βιγιουέρκα στα δεξία Το μοναστήρι, του οποίου η αρχιτεκτονική εξελίχθηκε μέσα στους αιώνες, εξακολουθεί να κυριαρχείται από τον κύριο ναό, ο οποίος κατακσευάστηκε από τον Αλφόνσο ΙΑ΄ και τους αμέσους διαδόχους του τον 14ο και 15ο αιώνα. Το τετράγωνο παρεκκλησί της Σάντα Καταλίνα με το μπαρόκ ιεροφυλάκιο χρονολογείται επίσης από τον 15ο αιώνα. Είναι επίσης γνωστό για το σύμπλεγμα διακοσμημένων τάφων του 17ου αιώνα. Το εξωκκλησί με τις λειψαναποθήκες συνδέει τη Σάντα Καταλίνα με το μπαρόκ ιεροφυλάκιο (1638-47), πλούσια διακοσμημένο με φέρει μια σειρά πινάκων ζωγραφικής από τον Θουρμπαράν.
Πίσω από τη βασιλική είναι η Καμαρίν δε λα Βίρχεν, μια οκτάγωνη μπαρόκ κατασκευή (1687-96) με το εντυπωσιακό Θάλαμο της Παρθένου και εννέα ζωγραφιές του Λούκα Τζορντάνο. Το κόσμημα αυτής της πλούσια διακοσμημένης αίθουσας είναι ένας θρόνος που περιλαμβάνει το άγαλμα της Παναγιάς που έδωσε στο μοναστηρί του όνομά του.
Άλλες αξιοσήμειωτες κατασκευές περιλαμβάνουν το Μουδέχαρ μοναστήρι (1389-1405) με τη μεγαλοπρεπή πλατερέσκ πύλη, το μοναστηρί σε ύστερο γοτθικό ρυθμό από το 1531-33 και την νέα εκκλησία της οποίας η κατασκευή διατάχθηκε από έναν από τους απογόνους του Κολόμβου το 1730. Το παλάτι της Ισαβέλλας Α΄της Καστίλλης (1487-91) κατεδαφίστηκε το 1856.
Πηγές
Σαντα Μαρια δε Γουαδαλουπε Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Εξτρεμαδούρα
Κωνσταντίνος Σαπουντζάκης
Βιογραφία
Το 1912 ήταν αρχηγός του στρατού Ηπείρου όπου και διεύθυνε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις μέχρι το 1913 όπου και ανέλαβε την επίθεση κατά των Ιωαννίνων αυτοπροσώπως ο Διάδοχος Κωνσταντίνος. Στη συνέχεια μετά την αποστρατεία του ανέλαβε διευθυντής του Μετοχικού Ταμείου Στρατού.
(*) Στο ημερολόγιό του ο Ιωάννης Μεταξάς σε εγγραφή με ημερομηνία 22 Απριλίου 1897 σημειώνει την ακόλουθη γενική προσωπογραφία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Σ Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010 Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Κατάλογος φονικών σεισμών στην Ελλάδα
Από σεισμολογικής απόψεως η Ελλάδα βρίσκεται στη σύνθετη οριακή ζώνη της Ανατολικής Μεσογείου μεταξύ της αφρικανικής και της ευρασιατικής τεκτονικής πλάκας. Συγκεκριμένα το βόρειο τμήμα της Ελλάδας βρίσκεται στην Ευρασιατική πλάκα ενώ το νότιο τμήμα βρίσκεται στην πλάκα του Αιγαίου, η οποία μετακινείται νοτιοδυτικά σε σχέση με την ευρασιατική, με ρυθμό 30 mm/έτος ενώ η αφρικανική υποχωρεί προς τα βόρεια κάτω από την πλάκα του Αιγαίου με ρυθμό περίπου 40 mm/έτος. Το βόρειο όριο πλάκας είναι ένα σχετικά διάχυτο αποκλίνων όριο ενώ το νότιο συγκλίνον όριο σχηματίζει το ελληνικό τόξο.
Οι ισχυρότεροι σεισμοί ιστορικά είναι εκείνοι που συνδέονται με το Ελληνικό Τόξο, αν και κανένας δεν είναι μεγαλύτερος των 7,2 βαθμών όπως έχει παρατηρηθεί από τις σύγχρονες καταμετρήσεις των σεισμολογικών οργάνων. Ωστόσο τα πρότερα ιστορικά σεισμικά γεγονότα των 365 μ.Χ. και 1303 μ.Χ. πιθανόν να ήταν πολύ μεγαλύτερα από τις παραπάνω σεισμικές καταμετρήσεις. Στην ηπειρωτική Ελλάδα, οι βλάβες προκαλούνται από τεκτονικούς σεισμούς έως και 7 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ, ενώ στο Βόρειο Αιγαίο έχουν σημειωθεί γεγονότα με μέγεθος έως 7,2 βαθμών. Τέλος, έχουν καταγραφεί σεισμοί ενδιαμέσου βάθους με μεγέθη άνω των 7 βαθμών στα όρια του ελληνικού τόξου, αλλά τέτοιου είδους γεγονότα προκαλούν μικρές υλικές ζημιές, αν και είναι ευρέως αισθητά σε μεγάλες γεωγραφικές αποστάσεις.
Κατάλογος σεισμών
Map of earthquakes in Greece 1900-2017.svgς (καθώς και τμημάτων γειτονικών χωρών), με μέγεθος-τιμή άνω των 4,0 βαθμών της κλίμακας ρίχτερ, κατά την χρονική περίοδο μεταξύ 1900 και 2017.
Εμφανίζονται με χρώματα: 1) Μπλε 4,0 έως 4,9 2) Πράσινο: 5,0 έως 5,9 3) Κίτρινο: 6,0 έως 6,9 4) Πορτοκαλί: 7,0 έως 7,9]]Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει σεισμούς που επηρέασαν την Ελλάδα κατά τη διάρκεια των ιστορικών καταγραφών. Αυτή η λίστα είναι επί του παρόντος ελλιπής και αντιπροσωπεύει μόνο ένα μικρό μέρος των ιστορικών σεισμικών γεγονότων της χώρας.
Παρακάτω αναγράφονται οι σύγχρονοι ισχυροί σεισμοί με τα περισσότερα θύματα που σημειώθηκαν στην Ελλάδα από τις αρχές του 19ου αιώνα και ύστερα.
Βιβλιογραφία
* Σεισμων στην Ελλαδα
Νέα Απολλωνία Θεσσαλονίκης
Η Νέα Απολλωνία είναι χωριό του δήμου Βόλβης, της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται σε απόσταση 46 χλμ. ανατολικά της Θεσσαλονίκης και 30 χλμ. δυτικά του Σταυρού, στην πεδιάδα της Μυγδονίας, κοντά στη λίμνη Βόλβη, σε απόσταση 4,5 χλμ. από τη νότια όχθη της.
Το χωριό είναι κτισμένο δυτικά της αρχαίας Απολλωνίας και υπάρχουν αξιόλογα ευρήματα στην ευρύτερη περιοχή του, που δείχνουν συνεχή κατοίκηση από τη Νεολιθική περίοδο έως τη Ρωμαϊκή περίοδο. Κατά την Τουρκοκρατία δημιουργήθηκε ο οικισμός Εγρί Μπουτζάκ (που σημαίνει γαμψή λεπίδα) με την εγκατάσταση Γιουρούκων. Στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, ο στρατός των επαναστατημένων Μακεδόνων υπό τον Εμμανουήλ Παππά κατέλαβε το Εγρί Μπουτζάκ και κινήθηκε ανατολικά προς Ρεντίνα. Αναγκάστηκε σε οπισθοχώρηση όμως, λόγω της επέλασης από την ανατολική Μακεδονία του Μπαϊράμ πασά που έσπευσε σε υποστήριξη των τοπικών Οθωμανικών αρχών. Διεξάχθηκε έτσι η πλέον καθοριστική μάχη για την έκβαση του αγώνα των Ελλήνων στην πεδιάδα έξω από τη Νέα Απολλωνία, που έμεινε γνωστή ως Μάχη του Εγρί Μπουτζάκ και έληξε με οπισθοχώρηση των Ελλήνων μπροστά στον πολυάριθμο Οθωμανικό στρατό. Με την απελευθέρωση, το 1913, τα λουτρά του χωριού επέλεξαν ως χειμερινή διαβίωση μαζί με τα κοπάδια τους νομάδες Σαρακατσάνοι, ενώ μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης και την ανταλλαγή πληθυσμών, οι μουσουλμάνοι κάτοικοι προσέφυγαν στην Τουρκία και στη Νέα Απολλωνία εγκαταστάθηκαν Έλληνες από περιοχές γύρω από την Προποντίδα (χωριά Βίγα, Αξάζ, Δερμεντζίκι και Προύσα της Τρωάδας στη Μικρά Ασία), καθώς και από χωριά των Δαρδανελλίων της Ανατολικής Θράκης). Σήμερα αποτελεί οικιστικό και διοικητικό κέντρο της περιοχής και έδρα της δημοτικής κοινότητας Νέας Απολλωνίας. Απέχει 5χλμ. από τα Λουτρά Νέας Απολλωνίας, που αποτελούν αξιόλογο κέντρο ιαματικού τουρισμού. Επίσης στην Απολλωνία βρίσκεται ο βράχος στον οποίο είχε μιλήσει ο Απ. Παύλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Γκόραν Ντέβιτς
Γεννημένος στο Σίσακ, ο Ντέβιτς σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ, στη Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών (τμήμα αρχαιολογίας) και στην Ακαδημία Δραματικής Τέχνη ς (τμήμα σκηνοθεσίας ταινιών), από όπου αποφοίτησε το 2008, και διδάσκει από το 20122 στο Τμήμα Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 ο Ντέβιτς σκηνοθέτησε μια σειρά από θέματα μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, συμπεριλαμβανομένων των βραβευμένων: Στο Νερό (2018), Το Καφέ Χαλυβουργίο (2017), 65+ (2016), Two Furnaces for Udarnik Josip Trojko (2012), Δον Ζουάν: Με συγχωρείτε, δεσποινίς! (2010), Η Πλημμύρα (2010), Χαρούμενη Χώρα (2009), Τρία (2008), Δεν έχω τίποτα ωραίο να σου πω (2005), Εισαγόμενα Κοράκια (2004) και άλλα. Το Εισαγόμενα Κοράκια βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Motovun, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σεράγεβο και στις Ημέρες Κροατικού Κινηματογράφου, που προβλήθηκαν σε 10 διεθνή φεστιβάλ.
Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στην ταινία μεγάλου μήκους (την οποία συν-σκηνοθέτησε και έγραψε μαζί με τον Ζβόνιμιρ Γιούριτς) ήταν ένα ψυχολογικό πολεμικό δράμα του 2009 με τον τίτλο Οι Μαύροι. Η ταινία πραγματεύεται μια φανταστική μονάδα του Κροατικού Στρατού που αρνείται να καταθέσει τα όπλα μετά το τέλος του Κροατικού Πολέμου για την Ανεξαρτησία.
Η ταινία κέρδισε 4 εθνικά βραβεία για τους Γιούριτς και Ντέβιτς, μεταξύ των οποίων: η Χρυσή Αρένα Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πούλας το 2009, τα εθνικά βραβεία κινηματογράφου της Κροατίας, το Βραβείο Πόλης του Ζάγκρεμπ, καθώς και 8 διεθνή βραβεία μεταξύ των οποίων: Grand prix στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Λιουμπλιάνα 2009, Grand Prix στο Φεστιβάλ Δημιουργών Κινηματογράφου Σερβίας 2009, Βραβείο FIPRESCI και Ειδικό Βραβείο Σκηνοθεσίας στο FilmFestival Cottbus 2009, Crossing Europe Filmfestival Linz και άλλα. Στη συνέχεια επιλέχθηκε ως η υποβολή της Κροατίας στα 83α Όσκαρ για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, αλλά δεν μπήκε στην τελική λίστα.
Αναδρομικά ντοκιμαντέρ του προβλήθηκαν στο ARSENAL CINEMA, Ινστιτούτο Κινηματογράφου (Βερολίνο) και Crossing Europe Filmfestival (Linz), BELDOX (Βελιγράδι), ZAGREBDOX (Κροατία) i MAXII, το Εθνικό Μουσείο Τέχνης του 21ου αιώνα (Ρώμη).
Το 2017, ο Ντέβιτς υπέγραψε τη Διακήρυξη για την Κοινή Γλώσσα των Κροατών, των Σέρβων, των Βόσνιων και των Μαυροβουνίων.
Φιλμογραφία
Ταινία μεγάλου μήκους: Οι Μαύροι ( Crnci, 2009, συν-σκηνοθέτης)
Ντοκιμαντέρ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2015-2016
Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ ανδρών για την περίοδο 2015–16 ήταν η 29η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Δικαίωμα συμμετοχής είχαν όλες οι ομάδες, ανεξαρτήτως της κατηγορίας που αγωνίζονταν. Συνολικά δήλωσαν συμμετοχή 106 ομάδες από όλη την Ελλάδα. Το φάιναλ φορ του κυπέλλου πραγματοποιήθηκε στην Γλυφάδα 26 και 27 Μαρτίου. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 15η φορά στην ιστορία του. Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) αναδείχθηκε για 1η φορά ο Δημήτρης Σουλτανόπουλος.
Α΄ φάση
Την Α΄ φάση του κυπέλλου Ελλάδας αποτέλεσαν τα κύπελλα των δέκα τοπικών ενώσεων. Από κάθε ένωση με διαβάθμιση κατηγοριών (ΕΣΠΑΑΑ, ΕΠΕΣΘ, ΕΣΠΕΠ) δικαίωμα πρόκρισης στην Β΄ φάση είχαν τέσσερις ομάδες, και από τις ενώσεις χωρίς διαβάθμιση δύο ομάδες. Από την ΕΣΠΕ Θράκης - Ανατολικής Μακεδονίας δήλωσε συμμετοχή μόνο μία ομάδα. Οι 25 ομάδες που πήραν την πρόκριση από κάθε ένωση είναι:
Β΄ φάση
Στη Β΄ φάση εισήλθαν οι 35 ομάδες της Α2 Εθνικής κατηγορίας 2015-16. Μαζί με τις 25 ομάδες της Α΄ φάσης, σχημάτισαν 30 ζευγάρια στην 1η αγωνιστική. Οι κληρώσεις έγιναν με γεωγραφικά κριτήρια, ώστε να αποφευχθούν οι μεγάλες μετακινήσεις για τις ομάδες. Από τις 30 ομάδες που προκρίθηκαν στην 2η αγωνιστική, οι 28 σχημάτισαν 14 ζευγάρια, ενώ δύο προκρίθηκαν άνευ αγώνα. Έτσι στην 3η αγωνιστική βρέθηκαν 16 ομάδες οι οποίες σχημάτισαν 8 ζευγάρια. Οι οκτώ νικήτριες σχημάτισαν στη συνέχεια τέσσερα ζευγάρια για την τελευταία αγωνιστική της Β΄ φάσης. Οι τέσσερεις νικήτριες προκρίθηκαν στη Γ΄ φάση.
Τελική φάση (Φάιναλ 4)
Η τελική φάση (φάιναλ-4) διεξήχθη το διήμερο 26 και 27 Μαρτίου 2016, στη Γλυφάδα στο Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο «Μάκης Λιούγκας» και καλύφθηκε τηλεοπτικά από το κανάλι ΕΡΤ-2 της δημόσιας τηλεόρασης.
Ημιτελικοί
Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 26 Μαρτίου 2016. Ο πρώτος ημιτελικός ξεκίνησε στις 15.30΄ και ο δεύτερος στις 18.30΄.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 27 Μαρτίου 2016 στην Αθήνα στο Δ.Α.Κ. Γλυφάδας «Μάκης Λιούγκας». Ο Ολυμπιακός επεκράτησε με 3–0 του ΑΟΠ Κηφισιάς και κατέκτησε το 15ο κύπελλο στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2015 2016 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2015 2016 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2015 2016
Ετρούσκος
Το όνομα Ετρούσκος μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ααρίτης
Πρόκειται για αρσενικούχο και αντιμονιούχο νικέλιο. Το ορυκτό αυτό απαντάται κυρίως στα όρη Άρ, τμήματος των Πυρηναίων όπου και οφείλεται η ονομασία του, ενώ απαντάται και στην περιοχή Βόλφαχ στον Μέλανα Δρυμό. Απαντάται επίσης και στην Ιαπωνία. Είναι παραλλαγή του βραϊτχαουπτίτη.
Πηγές
Κατηγορία:Ορυκτά του νικελίου Κατηγορία:Ορυκτά του αντιμονίου Κατηγορία:Ορυκτά του αρσενικού
Οι έρωτες μιας ξανθιάς
Το Οι έρωτες μιας ξανθιάς (τσεχικά: Lásky jedné plavovlásky, αγγλικά: Loves of a Blonde) είναι μία ηθογραφική κωμική τσεχοσλοβακική ταινία του 1965, σε σκηνοθεσία Μίλος Φόρμαν. Το σενάριο το έγραψε ο σκηνοθέτης σε συνεργασία με τον Γιάροσλαβ Πάπουσεκ. Πρωταγωνιστεί η Χάνα Μπρέγτσοβα. Η ταινία θεωρείται μίας από τις σημαντικότερες του Νέου Κύματος Τσεχοσλοβακίας.
Η ταινία αφηγείται τις ερωτικές ιστορίες μίας νεαρής κοπέλας που εργάζεται σε εργοστάσιο υποδημάτων, στο Ζρουτς νατ Σάζαβου. Συγκεκριμένα, ένα βράδυ, την ξελογιάζει, ένας μουσικός, και μετά χάνεται. Όταν εκείνη πάει να τον βρει στο πατρικό του, στην Πράγα, δημιουργεί μεγάλη αναστάτωση. Έτσι επιστρέφει στον τόπο της και συνεχίζει να εργάζεται στο εργοστάσιο.
Η ταινία μεταξύ άλλων υπήρξε υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Τελικά κέρδισε ένα Bodil Award από τους Κριτικούς Κινηματογράφου Δανίας, Καλύτερης Ταινίας, και ένα βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας, στα Φινλνανδικά Jussi Awards. Το περιοδικό Empire, την κατέταξε 89η, στις 100 Σπουδαιότερες Ταινίες του Παγκόσμιου Κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Τσεχόφωνες ταινίες Κατηγορία:Τσεχοσλοβακικές ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Τσεχοσλοβακικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ηθογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μίλος Φόρμαν
1915 Κετζαλκόατλ
Ο Κετζαλκόατλ (ισπ. Quetzalcóatl) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Οικογένειας Αμόρ με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 17,392. Ανακαλύφθηκε το 1953 από τον Αμερικανό αστρονόμο Άλμπερτ Τζωρτζ Γουίλσον, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομα του από τον ομώνυμο θεό των Αζτέκων.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κετζαλκόατλ εκτιμάται σε 400 μέτρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι SMU (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,21. Ο Κετζαλκόατλ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3,5 ως 6,5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κετζαλκοατλ
Αύγουστος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ
Ο Αύγουστος, δανικά August (9 Μαΐου 1635 - 17 Σεπτεμβρίου 1699) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν-Νόρμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωακείμ Ερνέστου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και της Δωροθέας Αυγούστας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη Αδόλφου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Όταν ήταν νέος έκανε την "Μεγάλη περιήγηση" στην Ευρώπη μαζί με τον κατά ένα έτος μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Αδόλφο, επισκεπτόμενοι μεταξύ άλλων την Αγγλία και τη Γαλλία. Τον πατέρα τους διαδέχθηκε ο Ιωάννης Αδόλφος, που παραχώρησε το Νόρμπουργκ (δανικά: Νόρντμποργκ) στον αδελφό του.
Ο Αύγουστος έγινε αξιωματικός του στρατού του Βρανδεμβούργου και προήχθη σε στρατηγό του πεζικού το 1664. Τότε διορίστηκε κυβερνήτης του Μαγδεβούργου. Το 1674 έγινε κυβερνήτης του Μίντεν ως αμοιβή για τη γενναιότητά του στον πόλεμο εναντίον των Οθωμανών. Το 1676 έλαβε τη νήσο Ούζεντομ ως ανταπόδοση για τις υπηρεσίες του στον πόλεμο του Σκαν. Τελικά το Ούζεντομ δόθηκε από τη Συνθήκη του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λέιγ στη Σουηδία. Όταν ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος, εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου απεβίωσε το 1688, ο Αύγουστος αποσύρθηκε από τον στρατό του Βρανδεμβούργου και διέμενε στο κάστρο Νόρμπουργκ.
Το 1676 του απονεμήθηκε στην Κοπεγχάγη η διάκριση τού Τάγματος του Ελέφαντος. Απεβίωσε το 1699 στο Πλεν σε ηλικία 64 ετών. Το 1704 απεβίωσε ο αδελφός του Ιωάννης Αδόλφος, δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και το 1706 τον διαδέχθηκε ο Ιωακείμ Φρειδερίκος, γιος του Αυγούστου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1665 την Ελισάβετ-Καρλόττα, κόρη του Φρειδερίκου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Χαρτσγκερόντε και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1956
Το κύπελλο Ισπανίας 1956 ήταν η 52η φορά που διοργανώθηκε το κύπελλο.
Επανάληψη
Εσπανιόλ 0-3  Ατλέτικο Μαδρίτης
Τελικός
Ο τελικός έγινε στις 24 Ιουνίου 1956 με τη Αθλέτικ Μπιλμπάο να επικρατεί με 2-1 της Ατλέτικο Μαδρίτης.
Κυπελλο Ανδρων 1956 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1956
Ομορφιά
Η ομορφιά γενικά είναι το χαρακτηριστικό ενός ατόμου, ενός τόπου, ενός αντικειμένου ή μιας ιδέας που προσφέρει μια αέναη εμπειρία απόλαυσης, νοήματος και ευχαρίστησης. Η ομορφιά μελετάται ως κλάδος της αισθητικής, της κοινωνιολογίας, της κοινωνικής ψυχολογίας και του πολιτισμού. Ως δημιούργημα του πολιτισμού, έχει εμπορευματοποιηθεί εξαιρετικά με όχι πάντα θετικά αποτελέσματα. μικρογραφία|Παράθυρο στην [[Παναγία των Παρισίων
Στη γοτθική αρχιτεκτονική, το φως θεωρούνταν ως η πιο όμορφη αποκάλυψη του Θεού.]]
Η έννοια του όμορφου συχνά περιλαμβάνει και την περίπτωση όπου μια ύπαρξη βρίσκεται σε πλήρη ισορροπία και αρμονία με την φύση, κατάσταση η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αισθήματα έλξης και συναισθηματικής ευημερίας. Επειδή όμως, είναι μια υποκειμενική εμπειρία, συχνά λέγεται ότι η Η ομορφιά είναι στο μάτι του θεατή. Ωστόσο, στην πιο βαθυστόχαστή της έννοια, η ομορφιά μπορεί να δημιουργεί μια περίοπτη εμπειρία θετικής αντανάκλασης γύρω από το νόημα της ύπαρξης κάθε ατόμου. Υποκείμενο δε της ομορφιάς είναι οτιδήποτε συνηχεί με την προσωπική ολοκλήρωση.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι αντιλήψεις της ομορφιάς καθορίζονται εξελικτικά, ότι τα πράγματα, οι όψεις των ανθρώπων και τα τοπία που θεωρούνται όμορφα βρίσκονται συνήθως σε καταστάσεις που πιθανόν να δώσουν αυξημένη επιβίωση των γονιδίων του ανθρώπου που αντιλαμβάνεται την ομορφιά.
Η ετυμολογία της ομορφιάς
Ο κλασικός ελληνικός όρος ήταν κάλλος. Στην ελληνιστική κοινή η λέξη για το "όμορφος" ήταν "ωραίος", ένα επίθετο το οποίο ετυμολογικά προέρχεται από την λέξη "ώρα". Στα κοινά ελληνικά, η ομορφιά ήταν συνεπώς συσχετισμένη με το να είναι κανείς ‘της μιας ώρας’.". Ένα ώριμο φρούτο (όταν δηλαδή είναι στην ώρα του) θεωρείτο όμορφο, ενώ μια νεαρή γυναίκα η οποία προσπαθεί να δείχνει μεγαλύτερη ή μια μεγαλύτερη γυναίκα που προσπαθεί να δείχνει νεότερη δεν θα θεωρείτο όμορφη. Η λέξη ωραίος στην Αττική Ελληνική γλώσσα είχε πολλές σημασίες συμπεριλαμβανομένου του νέου και του ώριμου.
Αρχαία Ελλάδα
μικρογραφία|αριστερά|Το Τατζ Μαχάλ ως παράδειγμα συμμετρίας και ομορφιάς μικρογραφία|αριστερά|Ο Παρθενώνας ως ένα ακόμη παράδειγμα συμμετρίας και ομορφιάς Η πρώιμη Δυτική θεωρία της ομορφιάς βρίσκεται στα έργα πολλών πρώιμων Ελλήνων φιλοσόφων από την προ-Σωκρατική περίοδο, όπως ο Πυθαγόρας. Το Πυθαγόρειο σχολείο είδε μία δυνατή σχέση μεταξύ των μαθηματικών και της ομορφιάς. Συγκεκριμένα, παρατήρησαν, ότι τα αντικείμενα τα οποία ήταν μοιρασμένα αναλογικά σύμφωνα με την χρυσή τομή φαίνονται πιο ελκυστικά. Η αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική στηρίζεται στην ιδέα της συμμετρίας και της αναλογίας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Παρθενώνα, αλλά και η παγκόσμια αρχιτεκτονική έχει βασιστεί πολλές φορές σε αυτή την νοοτροπία. Γνωστό παράδειγμα το Τατζ Μαχάλ στην Ινδία.
Ο Πλάτωνας θεωρούσε την ομορφιά ως την Ιδέα (Μορφή) πάνω από όλες τις άλλες Ιδέες. Ο Αριστοτέλης είδε μια σχέση μεταξύ της ωραιότητας (το καλόν) και της αρετής, υποστηρίζοντας ότι "η Αρετή στοχεύει στην ομορφιά".
Ο Ιδανικός Ρωμαίος περιγραφόταν ως ψηλός, μυώδης, με μακριά πόδια με πλούσια κόμμωση, ένα ψηλό και ανοιχτό μέτωπο –ένδειξη ευφυΐας-, μεγάλα μάτια, ‘δυνατή’ γραμμή φρυδιού, μία δυνατή και τέλεια μύτη και προφίλ, ένα μικρότερο στόμα και ένα δυνατό περίγραμμα σαγονιού. Αυτός ο συνδυασμός παραγόντων θα μπορούσε, όπως συμβαίνει και σήμερα, να δημιουργήσει μία εντυπωσιακά αξιοπρόσεκτη όψη ενός όμορφου αρσενικού χαρακτήρα.
Η κλασική φιλοσοφία και τα γλυπτά των ανδρών και των γυναικών που παρήχθησαν σύμφωνα με τις ιδεολογικές αρχές περί ομορφιάς των Αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων ανακαλύφθηκαν εκ νέου στην ευρωπαϊκή Αναγέννηση, οδηγώντας σε μια εκ νέου υιοθέτηση του γνωστού ως "κλασικού ιδεώδους". Από την άποψη της γυναικείας ανθρώπινης ομορφιάς, μια γυναίκα της οποίας η εμφάνιση συμμορφώνεται με αυτές τις αρχές εξακολουθεί να αποκαλείται "κλασική ομορφιά" ή λέγεται ότι έχει "κλασική ομορφιά", ενώ τα θεμέλια που έδωσαν οι Έλληνες και Ρωμαίοι καλλιτέχνες έχουν θέσει επίσης το πρότυπο για την αρσενική ομορφιά στον δυτικό πολιτισμό. Κατά τη διάρκεια της Γοτθικής Εποχής, ο κλασικός αισθητικός κανόνας της ομορφιάς απορρίφθηκε ως αμαρτωλός. Αργότερα, οι αναγεννησιακοί και ανθρωπιστές στοχαστές απέρριψαν αυτή την άποψη και θεώρησαν την ομορφιά ως προϊόν ορθολογικής τάξης και των αρμονικών διαστάσεων. Οι αναγεννησιακοί καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες (όπως ο Giorgio Vasari στις "Ζωές των Καλλιτεχνών") επέκριναν την Γοτθική περίοδο ως παράλογη και βάρβαρη. Αυτή η άποψη για την γοτθική τέχνη διήρκεσε μέχρι τον ρομαντισμό, τον 19ο αιώνα.
Διαφωτισμός
μικρογραφία|αριστερά|[[Η Γέννηση της Αφροδίτης (Μποτιτσέλι). Η θεά Αφροδίτη είναι η κλασική προσωποποίηση της ομορφιάς.]]
Η ρομαντική περίοδος
Στη ρομαντική περίοδο, ο Έντμουντ Μπερκ δημιούργησε μια διάκριση ανάμεσα στην ομορφιά με την κλασσική της έννοια και το μεγαλείο. Η έννοια του μεγαλείου, όπως εξηγείται από τον Μπερκ και τον Καντ, πρότεινε την προβολή της γοτθικής τέχνης και της αρχιτεκτονικής, αν και όχι σύμφωνα με το κλασσικό πρότυπο της ομορφιάς, ως μεγαλείο.
Ο 20ός αιώνας και μετά
Ο 20ός αιώνας είδε μια αυξανόμενη απόρριψη της ομορφιάς από καλλιτέχνες και φιλοσόφους, με αποκορύφωμα την αντι-αισθητική του μεταμοντερνισμού. Αυτό παρά το γεγονός ότι η ομορφιά αποτέλεσε κεντρικό μέλημα μιας από τις κύριες επιρροές του μεταμοντερνισμού, του Φρειδερίκου Νίτσε, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η Θέληση για Δύναμη ήταν η Θέληση για Ομορφιά.
Μετά την απόρριψη της ομορφιάς από το μεταμοντερνισμό, οι στοχαστές επέστρεψαν στην ομορφιά ως σημαντική αξία. Ο Αμερικανός αναλυτικός φιλόσοφος Guy Sircello πρότεινε τη Νέα Θεωρία της Ομορφιάς ως μια προσπάθεια να επαναβεβαιώσει το καθεστώς της ομορφιάς ως μια σημαντική φιλοσοφική ιδέα. Η Elaine Scarry υποστηρίζει επίσης ότι η ομορφιά σχετίζεται με τη δικαιοσύνη.
Η ανθρώπινη ομορφιά
μικρογραφία|Μία κλασσικά όμορφη γυναίκα Ο χαρακτηρισμός ενός ανθρώπου ως όμορφου, είτε σε ατομικό επίπεδο είτε κατά κοινή ομολογία, βασίζεται συχνά και σε κάποιο συνδυασμό εσωτερικής ομορφιάς, η οποία συμπεριλαμβάνει ψυχολογικούς παράγοντες όπως προσωπικότητα, ευφυΐα, χάρη, κοινωνικότητα, γοητεία, ηθική ακεραιότητα, αρμονία και κομψότητα και εξωτερικής ομορφιάς, η οποία περιλαμβάνει φυσικούς σωματικούς παράγοντες, όπως η υγεία, η νεότητα, η σεξουαλικότητα, η συμμετρία, η κοινοφιλία και η χροιά της επιδερμίδας του προσώπου.
Τα πρότυπα ομορφιάς έχουν αλλάξει με την πάροδο του χρόνου, με βάση τις μεταβαλλόμενες πολιτιστικές αξίες. Ιστορικά, οι πίνακες δείχνουν ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών προτύπων για την ομορφιά. Ωστόσο, οι άνθρωποι που είναι σχετικά νέοι, με λεία επιδερμίδα, σώματα με σωστές αναλογίες και συνηθισμένα χαρακτηριστικά, παραδοσιακά θεωρούνται οι πιο όμορφοι σε όλη την ιστορία.
Ένας σταθερός δείκτης της φυσικής ομορφιάς είναι η κοινοφιλία ή μετριότητα. Όταν εικόνες ανθρώπινων προσώπων υπολογίζονται μαζί για να δημιουργήσουν μία σύνθετη εικόνα, έρχονται προοδευτικά πιο κοντά στην ιδανική εικόνα και φαίνονται πιο ελκυστικά. Αυτό παρατηρήθηκε αρχικά το 1883, όταν ο Φράνσις Γκάλτον, ξάδερφος του Κάρολου Δαρβίνου, επίστρωσε φωτογραφικές σύνθετες εικόνες προσώπων χορτοφάγων και εγκληματιών για να δει εάν υπήρχε κάποιο τυπικό παρουσιαστικό προσώπου για τον καθένα. Ενώ το έκανε αυτό παρατήρησε ότι η σύνθετη εικόνα που περιείχε και τα δυο πρόσωπα ήταν πολύ πιο ελκυστική από τις ατομικές εικόνες τους. Οι ερευνητές έχουν επαναλάβει το πείραμα κάτω από πιο ελεγμένες συνθήκες και βρέθηκε ότι η εικόνα που ήταν σύνθεση μιας σειράς προσώπων εκτιμήθηκε και κρίθηκε πιο ελκυστική από τις ατομικές φωτογραφίες των ίδιων προσώπων που συμμετείχαν στην σύνθετη εικόνα και έλαβαν μικρότερη βαθμολογία. Υποστηρίζεται ότι είναι εξελικτικά επωφελές το γεγονός ότι τα σεξουαλικά πλάσματα προσελκύονται από συντρόφους που κατέχουν κατά κύριο λόγο κοινά ή μέσα χαρακτηριστικά, διότι υποδηλώνει την απουσία γενετικών ή επίκτητων ελαττωμάτων. Υπάρχουν επίσης στοιχεία ότι η προτίμηση για όμορφα πρόσωπα εμφανίζεται νωρίς στη βρεφική ηλικία και είναι πιθανώς έμφυτη και ότι οι κανόνες με τους οποίους καθιερώνεται η ελκυστικότητα είναι παρόμοιοι σε διαφορετικά φύλα και πολιτισμούς.
μικρογραφία|αριστερά|Μετρημένο κατευθείαν από αυτήν την εικόνα, η μετωπική αναλογία μέσης-γοφού αυτού του μοντέλου σε αυτήν την εικόνα είναι περίπου 0,69. Η συγκεκριμένη αναλογία θεωρούταν πάντα ένα κύριο χαρακτηριστικό της φυσικής έλξης που αποπνέουν οι γυναίκες Ακόμα ένα χαρακτηριστικό των όμορφων γυναικών, το οποίο έχει εξερευνηθεί από τους ερευνητές είναι η αναλογία μέσης-με-γοφό, waist-to-hip ratio (WHR), που είναι περίπου 0,70 για τις γυναίκες. Η ιδέα και το νόημα της WHR σχηματίστηκε αρχικά ως θεωρία από την καινοτόμο ψυχολόγο Δρα Devendra Singh στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν το 1993. Οι φυσιολόγοι έχουν δείξει ότι οι γυναίκες με καμπύλες είναι πιο γόνιμες από άλλες γυναίκες λόγω υψηλότερων επιπέδων ορισμένων γυναικείων ορμονών, γεγονός που μπορεί υποσυνείδητα να υποδεικνύει στους άντρες την επιλογή των συντρόφων. Σύμφωνα με την παράδοση, τους προηγούμενους αιώνες όπου η τροφή ήταν πιο σπάνια, οι υπέρβαροι άνθρωποι θεωρούνταν πιο ελκυστικοί από τους αδύνατους και η αναλογία μέσης-γοφού είχε ακόμη πιο καθοριστικό ρόλο.
Η σύγχρονη έρευνα εισήγαγε την ιδέα ότι οι άνθρωποι των οποίων τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι συμμετρικά και αναλογικά σύμφωνα με την χρυσή τομή θεωρούνται πιο ελκυστικοί από αυτούς στους οποίους δεν υπάρχει μαθηματική συμμετρία. Η συμμετρία είναι επίσης σημαντική γιατί δηλώνει την απουσία γενετικών ή επίκτητων ατελειών. Παρόλο που το ύφος, το στυλ και η μόδα διαφέρει ευρύτατα, η δια-πολιτισμική έρευνα έχει ανακαλύψει μία ποικιλία από ομοιότητες στην αντίληψη των ανθρώπων περί ομορφιάς. Τα μεγάλα μάτια και μια καθαρή επιδερμίδα, για παράδειγμα, θεωρούνται όμορφα και στους άντρες και στις γυναίκες σε όλους τους πολιτισμούς του κόσμου. Τα νεογνικά χαρακτηριστικά είναι ενυπάρχων ελκυστικά και η νεότητα γενικά συσχετίζονται με την ομορφιά.
Τα ιδανικά της ομορφιάς μπορούν να οδηγήσουν σε ρατσιστική καταπίεση. Για παράδειγμα, μία κοινή ιδέα στον Αμερικανικό πολιτισμό και τρόπο ζωής ήταν η πεποίθηση ότι τα σκουρόχρωμα χαρακτηριστικά είναι λιγότερο ελκυστικά ή επιθυμητά από τα ανοιχτόχρωμα. Η πεποίθηση ότι η μελαψή επιδερμίδα ήταν άσχημη και αποκρουστική ήταν ιδιαίτερα καταστρεπτική για την ψυχολογία των αφροαμερικάνων, δηλωμένος ως εσωτερικευμένος ρατσισμός. Η πολιτισμική κινητοποίηση ‘Το μαύρο είναι όμορφο’ στόχευε στο να διαλύσει αυτήν την αντίληψη.
Η Fatima Lodhi, μια νεαρή υποστηρίκτρια της ποικιλομορφίας και του αντιχρωματισμού από το Πακιστάν, ισχυρίζεται ότι "η ομορφιά έρχεται σε όλα τα σχήματα, τις αποχρώσεις και τα μεγέθη".
Αντιστρόφως, τα ιδανικά της ομορφιάς μπορούν επίσης να προωθηθούν φυλετική ενότητα. Τα παιδιά που προκύπτουν από την ανάμειξη φυλών συχνά παρατηρείται να είναι περισσότερο όμορφα και ελκυστικά από τους γονείς τους επειδή η γενετική τους ποικιλία τους προστατεύει από τα κληρονομικά ψεγάδια των γονέων τους.
Ένας συνηθισμένος τρόπος να μετρήσουμε την εξωτερική ομορφιά, βασισμένη στην κοινή γνώμη ή στην επικρατούσα άποψη της εποχής, είναι να οργανώσουμε ένα διαγωνισμό ομορφιάς, πασαρέλα, όπως ο διαγωνισμός για την ανάδειξη της Μις Κόσμος. Η εσωτερική ομορφιά, ωστόσο, είναι πιο δύσκολο να μετρηθεί σε ποσοστά, παρόλο που οι κριτικοί των διαφόρων καλλιστείων και διαγωνισμών ομορφιάς συχνά ισχυρίζονται ότι την λαμβάνουν υπόψη στην λήψη της απόφασής τους.
Οι άνθρωποι επηρεάζονται από τις εικόνες που βλέπουν στα μέσα ενημέρωσης για να καθορίσουν τι είναι ή δεν είναι όμορφο. Ορισμένες φεμινίστριες και γιατροί έχουν υποδείξει ότι τα πολύ λεπτά μοντέλα που εμφανίζονται σε περιοδικά προωθούν τις διατροφικές διαταραχές και άλλοι υποστήριξαν ότι η κυριαρχία των λευκών γυναικών που εμφανίζονται σε ταινίες και διαφημίσεις οδηγεί σε μια ευρωκεντρική έννοια της ομορφιάς, αισθήματα κατωτερότητας σε μη-λευκές γυναίκες, και εσωτερικευμένο ρατσισμό.
Ο όρος Bishōnen
μικρογραφία|Η τέχνη Βishōnen αποτυπώνεται ξεκάθαρα σε αυτήν την απεικόνιση του αγοριού, που όμως έχει πιο γλυκά και λεπτά χαρακτηριστικά από ένα συνηθισμένο νεαρό αγόρι παραπέμποντας σε κορίτσι Η ομορφιά όμως δεν είναι ολοκληρωτικά περιορισμένη στο θηλυκό γένος. Η αρχή της ανδρικής ομορφιάς συναντάται πιο συχνά με τον όρο “bishōnen”, και έχει αναπτυχθεί σε όλη την διάρκεια της ιστορίας κυρίως στην Ανατολική Ασία, και πιο έντονα στην Ιαπωνία. Αυτό είναι ξεκάθαρο και από την ιδέα του να είσαι μετροσέξουαλ, η οποία εστιάζει κυρίως στην θηλυπρεπή συμπεριφορά των ανδρών, δηλαδή σε άνδρες που έχουν συνήθειες και τρόπους που παραδοσιακά χαρακτηρίζονται ως γυναικείοι.
Ο όρος Bishōnen αναφέρεται σε αρσενικά με ευδιάκριτα γυναικεία χαρακτηριστικά, φυσικά χαρακτηριστικά καθιερώνοντας τα κριτήρια της ομορφιάς στην Ιαπωνία, τα οποία τυπικά χαρακτηρίζουν είδωλα της μαζικής κουλτούρας. Η απαρχή μιας τόσο ιδιότυπης προτίμησης είναι ακαθόριστη αλλά σίγουρα υπάρχει μέχρι και σήμερα. Μια βιομηχανία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων των Ιαπωνικά Αισθητικά Ινστιτούτων υπάρχει γι' αυτόν τον λόγο.
Η εσωτερική ομορφιά
Η εσωτερική ομορφιά είναι η έννοια που χρησιμοποιείται για να περιγράψουμε την θετική πλευρά ενός ανθρώπου ή αντικειμένου (σπανιότερα) το οποίο δεν είναι αισθητικά όμορφο (δηλαδή δεν διαθέτει φυσική εξωτερική ομορφιά). Ενώ τα περισσότερα είδη χρησιμοποιούν φυσικά γνωρίσματα και φερομόνες για να έλκουν τα ταίρια τους, οι περισσότεροι άνθρωποι στηρίζουν τις επιλογές τους στην εσωτερική ομορφιά που έχει το ταίρι που έχουν επιλέξει. Αξίες, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται και η ευγένεια, η ευαισθησία, η τρυφερότητα ή η συμπόνια, η δημιουργικότητα και η ευφυΐα λέγεται ότι μπορούν να κάνουν τον άνθρωπο που τις κατέχει επιθυμητό από την αρχαιότητα. Ωστόσο, νέες έρευνες που συγκρίνουν αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι βρίσκουν ελκυστικό στις ίδιες τους τις συνήθειες «ζευγαρώματος» υπογραμμίζουν την επιπολαιότητα της "εσωτερικής ομορφιάς", υποστηρίζοντας το γεγονός ότι το ανθρώπινο γένος στηρίζεται και αυτό σε φυσικά γνωρίσματα και φερομόνες όπως ακριβώς και όλα τα υπόλοιπα ζώα προκειμένου να βρει ταίρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Μόδα
Ταραμπούρα Πάτρας
Η συνοικία Ταραμπούρα βρίσκεται στο νότιο διαμέρισμα της πόλης των Πατρών στην έξοδό της προς Τρίπολη.
Η ονομασία της περιοχής είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από το παρατσούκλι κάποιου «Δημητρίου Αραβαντινού» που έμενε στην περιοχή, διατηρούσε καφενείο και είχε τα κτήματά του εκεί. Το παρατσούκλι του ήταν «Ταραμπούρας». Το 1980 στην περιοχή κτίστηκαν εργατικές κατοικίες. Σήμερα έχει εκεί την έδρα του ο «Α.Ο. Γλαύκος Πατρών» καθώς και τις εγκαταστάσεις της η «Ολυμπιάδα».
Η περιοχή πριν την επανάσταση του 21 αποτελείτο από χωράφια που πλημμύριζαν συχνά από τον ποταμό Γλαύκο. Διοικητικά ανήκε στα Ζαρουχλέικα και ήταν το σύνορο της Κοινότητας Ζαρουχλαιίκων με το Μπεγουλάκι, έως το 1930 που η τότε Κοινότητα Ζαρουχλέικων καταργήθηκε και εντάχθηκε στο Δήμο Πατρέων. Η περιοχή τότε ήταν εξοχή και ανήκε στον Δημήτριο Αραβαντινό, ο οποίος διατηρούσε εκεί χάνι, αργότερα καφενείο. Το χάνι βρισκόταν μετά τη γέφυρα του ποταμού πάνω σε σταυροδρόμι των δρόμων προς Ζαρουχλέικα και Πάτρα. Στη θέση αυτή ήταν μέχρι το 2009 το τέρμα της αστικής γραμμής λεωφορείων γραμμής 2, ενώ η διασταύρωση υπάρχει ακόμα. Το χάνι λειτουργούσε και σαν εξοχικό κέντρο, ενώ ο Αραβαντινός έσφαζε ζώα και πουλούσε το κρέας σε επισκέπτες ή και κατοίκους των γειτονικών χωριών.
Αναφέρεται ότι στην συνοικία αυτή, μετά την επανάσταση, ήταν εγκατεστημένα διόδια για τους εισερχόμενους και εξερχόμενους από την πόλη της Πάτρας.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Ιστορία της βιολογίας
thumb|Το εξώφυλλο του σχετικού με την [[εξέλιξη ποιήματος του Έρασμου Δαρβίνου, The Temple of Nature δείχνει μία θεότητα να παραμερίζει το πέπλο από την φύση. Η αλληγορία και η μεταφορά έπαιξαν συχνά σημαντικό ρόλο στην ιστορία της βιολογίας]]
Η ιστορία της βιολογίας αποτυπώνει τη μελέτη του έμβιου κόσμου από τα αρχαία έως και τα σύγχρονα χρόνια. Παρόλο που η έννοια της βιολογίας ως ένα ενιαίο συνεκτικό πεδίο αναπτύχθηκε το 19ο αιώνα, οι βιολογικές επιστήμες προέκυψαν από τις ιατρικές παραδόσεις και τη φυσική ιστορία που φτάνουν έως την αρχαία αιγυπτιακή ιατρική και τα έργα του Αριστοτέλη και του Γαληνού στον αρχαίο ελληνορωμαϊκό κόσμο. Περαιτέρω ανάπτυξη ήρθε στο μεσαίωνα από μουσουλμάνους γιατρούς και λόγιους όπως ο Αλ Γιασίζ, ο Αβικέννας, ο Ιμπν Ζουχρ, ο Ιμπν αλ Μπαϊτάρ και ο Ιμπν αλ Νάφις. Κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής αναγέννησης και της πρώιμης σύγχρονης εποχής επήλθε επανάσταση στη βιολογική σκέψη από το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τον εμπειρισμό και την ανακάλυψη πολλών νέων οργανισμών. Εξέχουσες μορφές ήταν ο Βεσάλιος και ο Ουίλιαμ Χάρβεϊ, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τον πειραματισμό και την προσεκτική παρατήρηση στην φυσιολογία, καθώς και φυσιοδίφες όπως ο Κάρολος Λινναίος και ο Ζωρζ Λουί Λεκλέρκ οι οποίοι ξεκίνησαν τη συστηματική ταξινόμηση της ζωής και του αρχείου απολιθωμάτων, καθώς και της ανάπτυξης και συμπεριφοράς των οργανισμών. Η μικροσκοπία αποκάλυψε τον προηγουμένως άγνωστο κόσμο των μικροοργανισμών και έθεσε το υπόβαθρο για την κυτταρική θεωρία. Η αυξανόμενη σημασία της φυσικής θεολογίας, εν μέρει απήχηση του μηχανιστικού υλισμού, προήγαγε την ανάπτυξη της φυσικής ιστορίας (παρόλο που παραβίαζε το τελεολογικό επιχείρημα).
Το 18ο και 19ο αιώνα, οι βιολογικές επιστήμες, όπως η βοτανική και η ζωολογία κατέστησαν αυξανόμενα επαγγελματικοί επιστημονικοί κλάδοι. Ο Λαβουαζιέ και άλλοι φυσικοί επιστήμονες άρχισαν να συνδέουν τον έμψυχο με του άψυχο κόσμο, μέσω της φυσικής και της χημείας. Εξερευνητές φυσιοδίφες όπως ο Αλεξάντερ φον Χούμπολντ ερεύνησαν την αλληλεπίδραση των οργανισμών με το περιβάλλον τους και τους τρόπους με τους οποίους αυτή η σχέση εξαρτάται από την γεωγραφία, θέτοντας τα θεμέλια της βιογεωγραφίας, της οικολογίας και της ηθολογίας. Οι φυσιοδίφες άρχισαν να απορρίπτουν την ουσιοκρατία και να εξετάζουν τη σημασία της εξαφάνισης και της μεταλλαξιμότητας των ειδών. Η κυτταρική θεωρία παρείχε νέα προοπτική στην θεμελιώδη βάση της ζωής. Αυτές οι εξελίξεις, καθώς και αποτελέσματα από την εμβρυολογία και την παλαιοντολογία συντέθηκαν στη θεωρία της Εξέλιξης δια της φυσικής επιλογής του Κάρολου Δαρβίνου. Το τέλος του 19ου αιώνα σήμανε το τέλος της θεωρίας της αυτόματης γένεσης και την ανάπτυξη της μικροβιακής θεωρίας, παρόλο που ο μηχανισμός της κληρονομικότητας παρέμενε άγνωστος.
Ετυμολογία της βιολογίας
Η λέξη βιολογία είναι σύνθετη λέξη από το αρχαίο ελληνικό βίος που σημαίνει ζωή και την κατάληξη '-λογία', που σημαίνει γνώση του, μελέτη του από το αρχαίο ελληνικό ρήμα λέγειν, συλλέγω, διαλέγω (παρ. το ουσιαστικό λόγος). Ο όρος βιολογία με την σύγχρονη έννοιά του φαίνεται ότι έχει εισαχθεί ανεξάρτητα από τους Καρλ Φρίντριχ Μπούρνταχ (το 1800), Γκότφριντ Ρέινχολντ Τρεβιράνους (Biologie oder Philosophie der lebenden Natur, 1802) και Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ (Hydrogéologie, 1802). Η ίδια λέξη εμφανίζεται στον τίτλο του τρίτου τόμου του έργου του Μίχαελ Κρίστοφ Χάνοφ Philosophiae naturalis sive physicae dogmaticae: Geologia, biologia, phytologia generalis et dendrologia που εκδόθηκε το 1766.
Πριν τη βιολογία, χρησιμοποιήθηκαν διάφοροι όροι για τη μελέτη των ζώων και των φυτών. Η φυσική ιστορία αναφερόταν στις περιγραφικές πτυχές της βιολογίας, παρόλο που περιλάμβανε και την ορυκτολογία καθώς και άλλους τομείς εκτός του πεδίου της βιολογίας. Εντούτοις από το Μεσαίωνα έως την Αναγέννηση, το πλαίσιο ενοποίησης της φυσικής ιστορίας ήταν η scala naturae ή η Μεγάλη αλυσίδα της Ύπαρξης. Η φυσική φιλοσοφία και η φυσική θεολογία περιλάμβαναν την εννοιολογική και μεταφυσική βάση της ζωικής και φυτικής ζωής, ασχολούμενες με τα ζητήματα της αιτίας της ύπαρξης των οργανισμών και της συμπεριφοράς τους, παρόλο που περιλάμβαναν επίσης αυτό που πλέον είναι η γεωλογία, η χημεία, η φυσική και η αστρονομία. Η φυσιολογία και η (βοτανική) φαρμακολογία ανήκαν στη σφαίρα δραστηριότητας της ιατρικής. Η βοτανική, η ζωολογία και στην περίπτωση των απολιθωμάτων η γεωλογία αντικατέστησαν τη φυσική ιστορία και τη φυσική φιλοσοφία τον 18ο και 19ο αιώνα πριν υιοθετηθεί ευρέως ο όρος βιολογία. Μέχρι σήμερα, οι όροι ζωολογία και βοτανική χρησιμοποιούνται ευρέως, ενώ έχουν προστεθεί και άλλοι όροι για άλλους τομείς της βιολογίας, όπως μυκητολογία και μοριακή βιολογία.
Πρώιμοι πολιτισμοί
Οι αρχέγονοι άνθρωποι πρέπει να είχαν και να μετέδιδαν γνώσεις για τα φυτά και τα ζώα ώστε να αυξήσουν της πιθανότητες επιβίωσής τους. Αυτές πρέπει να περιελάμβαναν γνώσεις για την ανατομία των ανθρώπων και των ζώων καθώς και πτυχές της συμπεριφοράς των ζώων, όπως τα μοτίβα της μετανάστευσής τους. Εντούτοις, το πρώτο κύριο σημείο καμπής στη βιολογική γνώση ήρθε με τη Νεολιθική επανάσταση πριν περίπου 10.000 χρόνια. Οι άνθρωποι εξημέρωσαν πρώτα φυτά για καλλιέργεια και μετά ζώα στις - λόγω αυτών των εξελίξεων - μόνιμα εγκατεστημένες κοινωνίες.
Οι αρχαίοι πολιτισμοί της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου, της Ινδικής υποηπείρου, και της Κίνας, μεταξύ άλλων, παρήγαγαν φημισμένους χειρούργους και μελετητές των φυσικών επιστημών όπως ο Σουσρούτα και ο Ζανγκ Ζονγκτζίνγκ, εκφράζοντας ανεξάρτητα πολύπλοκα συστήματα φυσικής φιλοσοφίας. Εντούτοις, οι ρίζες της σύγχρονης βιολογίας συνήθως ανιχνεύονται στην κοσμική παράδοση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας.
Αρχαία ελληνική παράδοση
thumb|upright|left|Εξώφυλλο έκδοσης του 1644 της εκτεταμένης και εικονογραφημένης έκδοσης της [[Historia Plantarum, Περί φυτών ιστορία (περ. 1200), που γράφτηκε αρχικά περί το 300 π.Χ.]]
Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι ερεύνησαν πολλές ερωτήσεις σχετικά με τη ζωή αλλά παρήγαγαν λίγη συστηματική γνώση ειδικότερου βιολογικού ενδιαφέροντος, παρόλο που οι απόπειρες των ατομικών να εξηγήσουν τη ζωή με καθαρά φυσικούς όρους θα επανεμφανίζονταν περιοδικά στην ιστορία της βιολογίας. Εντούτοις οι ιατρικές θεωρίες του Ιπποκράτη και των μαθητών του, και ειδικά η θεωρία των χυμών, είχαν διαρκή αντίκτυπο.
Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης είναι ο λόγιος που άσκησε τη μεγαλύτερη επιρροή από την κλασική αρχαιότητα. Παρόλο που το πρώιμο έργο του στη φυσική φιλοσοφία ήταν εικοτολογικό, τα μετέπειτα βιολογικά έργα του ήταν πιο εμπειρικά, εστιάζοντας στη βιολογική αιτιότητα και τη βιοποικιλότητα. Έκανε πολλές παρατηρήσεις στη φύση, ειδικά στις συνήθειες και τα χαρακτηριστικά των φυτών και ζώων στον κόσμο γύρω του, και αφιέρωσε μεγάλη προσοχή στην κατηγοριοποίηση. Συνολικά ο Αριστοτέλης κατηγοριοποίησε 540 είδη ζώων, και ανέτμησε τουλάχιστον 50. Πίστευε ότι οι φυσικές διεργασίες καθοδηγούνται από πνευματικά αίτια, μορφικά αίτια. Από τα σωζόμενα έργα του Αριστοτέλη φαίνεται ότι προσπάθησε να αναπτύξει ένα σύστημα ταξινόμησης των οργανισμών. Διαίρεσε τα ζώα σε δύο κατηγορίες, τα έναιμα (που έχουν αίμα) και τα άναιμα, που αντιστοιχεί περίπου στην διαίρεση σε σπονδυλωτά και ασπόνδυλα. Η διχοτομική μέθοδος ταξινόμησης ακολουθήθηκε αργότερα (16ο αιώνα) από τον Ιταλό βοτανολόγο Andrea Cesalpino αρχικά, και από άλλους επιστήμονες στη συνέχεια.
Ο Αριστοτέλης και σχεδόν όλοι οι δυτικοί λόγιοι μετά από αυτόν, μέχρι το 18ο αιώνα, πίστευαν ότι τα πλάσματα είναι διατεταγμένα σε μία κλίμακα τελειότητας, αρχίζοντας από τα φυτά και καταλήγοντας στον άνθρωπο, τη scala naturae ή Μεγάλη αλυσίδα της ύπαρξης. Ο διάδοχος του Αριστοτέλη στο Λύκειο, Θεόφραστος, έγραψε μία σειρά βιβλίων πάνω στη βοτανική — την Περί φυτών ιστορία— η οποία επιβίωσε ως η πλέον σημαντική συμβολή της αρχαιότητας στη βοτανική, μέχρι το μεσαίωνα. Πολλά από τα ονόματα που έδωσε ο Θεόφραστος χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα, όπως ο καρπός για τα φρούτα, και το περικάρπιο για το περίβλημα του σπόρου. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ήταν επίσης γνωστός για τις γνώσεις του στα φυτά και τη φύση, και ήταν ο πιο παραγωγικός συντάκτης ζωολογικών περιγραφών.
Μερικοί λόγιοι της Ελληνιστικής περιόδου, υπό τους Πτολεμαίους, και ειδικότερα ο Ηρόφιλος ο Χαλκηδόνιος και ο Ερασίστρατος ο Χίος βελτίωσαν το φυσιολογικό έργο του Αριστοτέλη, εκτελώντας πειραματικές ανατομές και ζωοτομές. Ο Γαληνός έγινε η σημαντικότερη αυθεντία στην ιατρική και την ανατομία. Παρόλο που λίγοι αρχαίοι ατομικοί, όπως ο Λουκρήτιος, αμφισβήτησαν το τελεολογικό σύστημα του Αριστοτέλη σύμφωνα με το οποίο όλες οι πτυχές της ζωής είναι προϊόν σχεδιασμού και σκοπού, η τελεολογία (και μετά την άνοδο του Χριστιανισμού, φυσική θεολογία) παρέμεινε η κεντρική ιδέα της βιολογικής σκέψης ουσιαστικά μέχρι το 18ο και 19ο αιώνα. Ο Ερνστ Μάιρ (Ernst W. Mayr) υποστήριξε ότι «τίποτα με ουσιαστικές συνέπειες δεν συνέβη στη βιολογία μετά τον Λουκρήτιο και τον Γαληνό». Οι ιδέες της ελληνικής παράδοσης στη φυσική ιστορία και την ιατρική επιβίωσαν, αν και εν γένει γίνονταν άκριτα δεκτές, στη μεσαιωνική Ευρώπη.
Μεσαιωνική και ισλαμική γνώση
thumb|Ένα βιοϊατρικό έργο του [[Ιμπν αλ Νάφι, ενός πρώιμου υπέρμαχου της πειραματικής ανατομίας ο οποίος ανακάλυψε την πνευμονική κυκλοφορία και την στεφανιαία κυκλοφορία]]
Η παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οδήγησε στην εξαφάνιση ή την καταστροφή μεγάλου μέρους της γνώσης, παρότι οι γιατροί εξακολουθούσαν να εφαρμόζουν πολλές πτυχές της ελληνικής παράδοσης στην εκπαίδευση και την πρακτική τους. Στο Βυζάντιο και στον Ισλαμικό κόσμο πολλά ελληνικά έργα μεταφράστηκαν στα αραβικά και πολλά από τα έργα του Αριστοτέλη σώθηκαν.
Στην πειραματική ιατρική, ο Πέρσης γιατρός Αβικέννας (980–1037) εισήγαγε τις κλινικές δοκιμές και την κλινική φαρμακολογία στο έργο του Ο Κανόνας της Ιατρικής, το οποίο παρέμεινε έργο αυθεντίας στην ευρωπαϊκή ιατρική εκπαίδευση μέχρι το 17ο αιώνα.
Ο αραβοανδαλουσιανός γιατρός Ιμπν Ζουχρ (1091–1161) ήταν πρώιμος υποστηρικτής της πειραματικής ανατομίας και νεκροψίας, τις οποίες εφάρμοσε ώστε να αποδείξει ότι η ασθένεια του δέρματος, ψώρα, προκαλούνταν από ένα παράσιτο, μία ανακάλυψη που αναστάτωσε τη θεωρία των χυμών. Εισήγαγε ακόμη την πειραματική χειρουργική, που περιλαμβάνει την εκτέλεση πειραμάτων σε ζώα για διάφορες χειρουργικές πρακτικές πριν την εφαρμογή τους σε ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια του λιμού στην Αίγυπτο το 1200, ο Αμπντ ελ Λατίφ παρατήρησε και εξέτασε μεγάλο αριθμό σκελετών, και ανακάλυψε ότι ο Γαληνός έσφαλε ως προς τον σχηματισμό των οστών της κάτω γνάθου και του ιερού οστού.
Στις αρχές του 13ου αιώνα ο αραβοανδαλουσιανός βιολόγος Αμπού αλ Αμπάς αλ Ναμπάτι ανέπτυξε μία επιστημονική μέθοδο για την βοτανική εισάγοντας εμπειρικές και πειραματικές μεθόδους στις δοκιμές, την περιγραφή και την αναγνώριση των διάφορων materia medica (φαρμακολογία) και διαχώρισε ανεπιβεβαίωτες αναφορές από αυτές που υποστηρίζονταν από υπαρκτές δοκιμές και παρατηρήσεις. Ο μαθητής του Ιμπν αλ Μπαϊτάρ (απεβ. 1248) έγραψε μία φαρμακευτική εγκυκλοπαίδεια περιγράφοντας 1.400 φυτά, φαγητά, και φάρμακα, 300 από τα οποία ήταν δικές του ανακαλύψεις. Μία λατινική μετάφραση του έργου του ήταν χρήσιμη στους ευρωπαίους βιολόγους μέχρι το 18ο και 19ο αιώνα.
Ο Άραβας γιατρός Ιμπν αλ Νάφις (1213–1288) ήταν ένας ακόμη πρώιμος υποστηρικτής της πειραματικής ανατομίας και νεκροψίας, ο οποίος το 1242 ανακάλυψε την πνευμονική κυκλοφορία και την στεφανιαία κυκλοφορία, τα οποία αποτελούν τη βάση του κυκλοφορικού συστήματος. Περιέγραψε ακόμη και την έννοια του μεταβολισμού, και κατέρριψε τις εσφαλμένες θεωρίες του Γαληνού και του Αβικέννα για τους τέσσερις χυμούς, τους παλμούς, τα οστά, τους μύες, τα έντερα, τα αισθητήρια όργανα, τη χολή, τον οισοφάγο και το στομάχι.
thumb|Το [[De arte venandi, του Φρειδερίκου Β', ήταν σημαντικό έργο μεσαιωνικής φυσικής ιστορίας, που εξερεύνησε τη μορφολογία των πτηνών]]
Αναγέννηση και πρώιμες σύγχρονες εξελίξεις
Καλλιτέχνες όπως ο Άλμπρεχτ Ντύρερ και ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, συχνά δουλεύοντας με φυσιοδίφες, ενδιαφέρονταν επίσης για τα σώματα των ζώων και των ανθρώπων, μελετώντας λεπτομερώς φυσιολογία και συνεισφέροντας στην αύξηση της ανατομικής γνώσης. Οι παραδόσεις της αλχημείας και της φυσικής μαγείας επίσης αξίωναν γνώση του έμβιου κόσμου. Οι αλχημιστές υπέβαλαν οργανική ύλη σε χημικές αναλύσεις και πειραματίζονταν ελεύθερα με τη βιολογική και ορυκτή φαρμακολογία. Αυτό ήταν μέρος μιας ευρύτερης μετάβασης σε κοσμοθεωρίες (η εμφάνιση της λεγόμενης μηχανικής φιλοσοφίας) η οποία συνεχίστηκε στο 17ο αιώνα, καθώς η παραδοσιακή μεταφορά της φύσης ως οργανισμού αντικαθιστόταν από αυτή της φύσης ως μηχανή.
Δέκατος έβδομος και δέκατος όγδοος αιώνας
Επεκτείνοντας το έργο του Βεσάλιου με πειράματα σε ζωντανά σώματα (ζώων και ανθρώπων), ο Ουίλιαμ Χάρβεϊ και άλλοι φυσικοί φιλόσοφοι εξερεύνησαν το ρόλο του αίματος, των φλεβών και των αρτηριών. Το έργο του 1628, De motu cordis, του Χάρβεϊ ήταν η αρχή του τέλους για τη θεωρία του Γαληνού, και παράλληλα με τη μελέτη του μεταβολισμού από τον Σαντόριο Σαντόριο, αποτέλεσε μοντέλο επιρροής των ποσοτικών προσεγγίσεων της φυσιολογίας.
Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο μικρόκοσμος της βιολογίας είχε μόλις αρχίσει να αποκαλύπτεται. Μερικοί κατασκευαστές φακών και φυσικοί φιλόσοφοι είχαν αρχίσει να κατασκευάζουν χονδροειδή μικροσκόπια από το 16ο αιώνα, και ο Ρόμπερτ Χουκ εξέδωσε το σημαντικό έργο του, Micrographia, που βασίζονταν σε παρατηρήσεις που έκανε το 1665 με το σύνθετο μικροσκόπιό του. Εντούτοις έπρεπε να γίνουν πρώτα οι δραματικές βελτιώσεις στην κατασκευή φακών από τον Άντον φαν Λέβενχουκ — με δυνατότητα μεγέθυνσης έως και 200 φορές — ώστε να ανακαλυφθούν τα σπερματόζωα, τα βακτήρια, τα εγχυματόζωα και η αμιγής παραδοξότητα και ποικιλότητα της μικροσκοπικής ζωής. Παρόμοιες έρευνες από τον Γιαν Σβάμερνταμ ανανέωσαν το ενδιαφέρον στην εντομολογία και έθεσαν τις βάσεις της μικροσκοπικής ανατομής και της χρώσης.
thumb|right|upright|Στην [[Micrographia, ο Ρόμπερτ Χουκ ονόμασε κύτταρο βιολογικές δομές όπως αυτό το τμήμα φελλοκαμβίου, εντούτοις μετά το 19ο αιώνα άρχισαν οι επιστήμονες να θεωρούν τα κύτταρα ως βάση της ζωής]]