cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Δωδεκανήσου
Αρχικές συμμαχικές και γερμανικές κινήσεις – Η πτώση της Ρόδου
Η σημαντικότερη γερμανική δύναμη στα Δωδεκάνησα ήταν η Μεραρχία Εφόδου «Ρόδος» (Sturm-Division Rhodos), με 7.500 άνδρες, υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Ούλριχ Κλέμαν (Generalleutnant Ulrich Kleemann). Η μεραρχία είχε δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στη Ρόδο, που αποτελούσε το διοικητικό κέντρο των Δωδεκανήσων και διέθετε τρία στρατιωτικά αεροδρόμια. Αυτός ήταν και ο λόγος που η Ρόδος ήταν ο κύριος στρατιωτικός στόχος τόσο των Συμμάχων όσο και των Γερμανών.
Στις 8 Σεπτεμβρίου η ιταλική φρουρά στο Καστελόριζο παραδόθηκε σε ένα βρετανικό απόσπασμα, το οποίο ενισχύθηκε τις επόμενες ήμερες από πλοία των συμμαχικών ναυτικών. Την επόμενη ήμερα μία βρετανική αντιπροσωπεία, με επικεφαλής των Λόρδο Τζέλικο, έπεσε με αλεξίπτωτο στη Ρόδο προκειμένου να πείσει τον Ιταλό διοικητή, Ναύαρχο Ινίγκο Καμπιόνι, να ενωθεί με τους Συμμάχους. Οι άμεσες ενέργειες των γερμανικών δυνάμεων όμως πρόλαβαν τους Συμμάχους. Χωρίς να περιμένουν τους Ιταλούς να αποφασίσουν ο Κλήμαν επιτέθηκε στην Ιταλική φρουρά των 40.000 ανδρών στις 9 Σεπτεμβρίου και την ανάγκασε να παραδοθεί στις 11 Σεπτεμβρίου. Η απώλεια της Ρόδου κατάφερε ένα βαρύ και κρίσιμο χτύπημα στις συμμαχικές ελπίδες.
Παρά την απώλεια της Ρόδου η Βρετανική Ανώτατη Διοίκηση επέμεινε στην κατοχή των υπολοίπων νήσων, κυρίως των τριών μεγαλύτερων, της Κω, της Σάμου και της Λέρου. Οι Γερμανοί είχαν διασπαρεί στο Αιγαίο ενώ οι Σύμμαχοι είχαν απόλυτη υπεροχή σε θάλασσα και η αεροπορική κάλυψη, την οποία παρείχαν δύο μοίρες Spitfire (η 7η Μοίρα της Νοτιοαφρικανικής Πολεμικής Αεροπορίας και η 74η Μοίρα της RAF) από την Κω κρίνονταν επαρκής. Ήλπιζαν ότι από αυτά τα νησιά, με τη συνδρομή των Ιταλών, μία επίθεση εναντίον της Ρόδου θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Έτσι από τις 10 έως τις 17 Σεπτεμβρίου η Βρετανική 234η Ταξιαρχία Πεζικού, υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Φ. Τζ. Ρ. Μπρίτορους (Major General F. G. R. Brittorous), προερχόμενη από τη Μάλτα, μαζί με 160 άνδρες της SBS, 130 άνδρες από το LRDG, τον 1ο Λόχο του 11ου Τάγματος Αλεξιπτωτιστών και αποσπάσματα του ελληνικού Ιερού Λόχου κατέλαβαν τα νησιά Κω, Κάλυμνο, Σάμο, Λέρο, Σύμη και Αστυπάλαια, με την υποστήριξη πλοίων του Βρετανικού και Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Η γερμανική αντίδραση ήταν άμεση. Στις 19 Σεπτεμβρίου η Κάρπαθος, η Κάσος και τα ιταλοκρατούμενα νησιά των Σποράδων και των Κυκλάδων ήταν σε γερμανικά χέρια. Στις 23 Σεπτεμβρίου ο αντιστράτηγος Φρίντριχ Βίλχελμ Μύλλερ (Generalleutnant Friedrich-Wilhelm Müller) έλαβε εντολή να καταλάβει την Κω και τη Λέρο. Ο Μύλλερ ήταν διοικητής της 22ης Μεραρχίας Πεζικού που φρουρούσε το «Φρούριο Κρήτη».
Η μάχη της Κω
Αναγνωρίζοντας το ζωτικό ρόλο του μοναδικού αεροδρομίου των Συμμάχων στην Κω η γερμανική 10η Αεροπορική Δύναμη (X Fliegerkorps) άρχισε στις 18 Σεπτεμβρίου να πραγματοποιεί βομβαρδισμούς, τόσο στο αεροδρόμιο όσο και σε θέσεις των Συμμάχων στο νησί. Παράλληλα άρχισαν να φτάνουν ενισχύσεις σε αεροσκάφη, παρέχοντας στους Γερμανούς 362 επιχειρησιακά αεροσκάφη στην περιοχή του Αιγαίου έως την 1η Οκτωβρίου.
Οι Βρετανικές δυνάμεις στην Κω αποτελούνταν από 1.500 άνδρες, 680 από τους οποίους άνηκαν στo 1ο Τάγμα Ελαφρού Πεζικού του Ντάρχαμ (1st Bn, Durham Light Infantry) και οι υπόλοιποι ήταν κυρίως προσωπικό της ΡΑΦ ενώ υπήρχαν και 3.500 Ιταλοί του 10ου Συντάγματος της 50ης Μεραρχίας Πεζικού «Βασίλισσα» ("Regina"). Στις 3 Οκτωβρίου οι Γερμανοί ξεκίνησαν ρίψεις αλεξιπτωτιστών και αμφίβιες αποβάσεις, σε μία επιχείρηση που έγινε γνωστή ως «Επιχείρηση Πολική Αρκούδα» (Unternehmen Eisbär), και έφτασαν στις παρυφές της πρωτεύουσας του νησιού αργότερα την ίδια μέρα. Οι Βρετανοί υποχώρησαν κατά τη διάρκεια της νύχτας και παραδόθηκαν την επόμενη ημέρα. Η πτώση της Κω αποτέλεσε καίριο χτύπημα για τους Βρετανούς καθώς τους αποστέρησε από την απαραίτητη αεροπορική κάλυψη. Οι Γερμανοί αιχμαλώτισαν 1388 Βρετανούς και 3145 Ιταλούς. Στις 3 Οκτωβρίου γερμανικά στρατεύματα εκτέλεσαν του αιχμάλωτο Ιταλό διοικητή του νησιού Συνταγματάρχη Φελίτσε Λέγγιο (Felice Leggio) και 101 από τους αξιωματικούς του. Οι εκτελέσεις αυτές έγιναν σύμφωνα με τη διαταγή του Αδόλφου Χίτλερ στις 11 Σεπτεμβρίου να εκτελούνται οι αιχμάλωτοι Ιταλοί αξιωματικοί.
Η μάχη της Λέρου
Μετά την πτώση της Κω η ιταλική φρουρά της Καλύμνου παραδόθηκε, παρέχοντας στους Γερμανούς μία πολύτιμη επιχειρησιακή βάση εναντίον του επόμενου στόχου τους, της Λέρου. Η επιχείρηση, με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Λεοπάρδαλη» (Unternehmen Leopard), είχε αρχικά σχεδιαστεί για τις 9 Οκτωβρίου, όμως στις 7 Οκτωβρίου το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό αναχαίτισε και κατέστρεψε τη γερμανική νηοπομπή που κατευθύνονταν στην Κω. Πέρα από την απώλεια αρκετών εκατοντάδων ανδρών οι Γερμανοί έχασαν τα περισσότερα από τα βαριά αποβατικά σκάφη τους. Οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να φέρουν σιδηροδρομικά και στις 5 Νοεμβρίου είχαν καταφέρει να σχηματίσουν ένα στόλο 24 ελαφρών οπλιταγωγών. Για να αποφύγουν τον εντοπισμό από τις συμμαχικές ναυτικές δυνάμεις τα διασκόρπισαν σε διαφορετικά νησιά του Αιγαίου και τα έκρυψαν. Παρά τις συμμαχικές προσπάθειες να εντοπίσουν και να καταστρέψουν τον εχθρικό στόλο, καθώς και τους διαρκείς βομβαρδισμούς των λιμανιών των γερμανοκρατούμενων νησιών, οι Γερμανοί υπέστησαν μικρές απώλειες και κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν το στόλο τους, υπό τη διοίκηση του υποστρατήγου Μύλλερ, για την επικείμενη «Επιχείρηση Τυφώνα» (Unternehmen Taifun) στις 12 Νοεμβρίου. thumb|right|300px|Αεροσκάφος [[Ju 52|Junkers Ju-52m της Luftwaffe το οποίο κατερρίφθη στις 13 Νοεμβρίου 1943 κατά τη διάρκεια της Μάχης της Λέρου]] Η γερμανική δύναμη εισβολής αποτελούνταν από προσωπικό προερχόμενο από όλους τους κλάδους της Βέρμαχτ, συμπεριλαμβανομένων βετεράνων από την 22η Μεραρχία Πεζικού, ένα τάγμα αλεξιπτωτιστών (Fallschirmjäger) και ένα λόχο αμφίβιων επιχειρήσεων από τις μονάδες ειδικών δυνάμεων (Brandenburger).
Η συμμαχική φρουρά της Λέρου αποτελούνταν από το σύνολο σχεδόν της 234ης Ταξιαρχίας Πεζικού, περίπου 3.000 από το 2ο Τάγμα, τους Βασιλικούς Ιρλανδούς Τυφεκιοφόρους (The Royal Irish Fusiliers), υπό τη διοίκηση του Αντισυνταγματάρχη Μώρις Φρεντς, το 4ο Τάγμα, τους Buffs του Βασιλικού Συντάγματος του Ανατολικού Κεντ (The Royal East Kent Regiment), το 1ο Τάγμα του Βασιλικού Συντάγματος του Λάνκαστερ (The King's Own Royal Regiment (Lancaster)) και το 2ο λόχο του 2ου Τάγματος του Βασιλικού Συντάγματος του Δυτικού Κεντ (Queen's Own Royal West Kent Regiment), υπό τη διοίκηση του ταξίαρχου Ρόμπερτ Τίλνεϊ, ο οποίος ανέλαβε τη διοίκηση στις 5 Νοεμβρίου. Υπήρχαν επίσης περίπου 8000 τακτικοί Ιταλοί στρατιώτες, κυρίως ναύτες, υπό τη διοίκηση του ναυάρχου Λουίτζι Μασκέρπα.
Η Λέρος υπήρξε στόχος διαρκών αεροπορικών από τη Luftwaffe, οι οποίοι ξεκίνησαν στις 26 Σεπτεμβρίου και είχαν ήδη προκαλέσει σημαντικές απώλειες και ζημιές τόσο στους υπερασπιστές του νησιού όσο και στις ναυτικές δυνάμεις. Τις πρώτες ώρες της 12ης Νοεμβρίου η γερμανική δύναμη εισβολής, χωρισμένη σε δύο ομάδες, προσέγγισε το νησί από τα ανατολικά και τα δυτικά. Παρά τις καθυστερήσεις σε ορισμένες περιοχές οι Γερμανοί κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα, την ώρα που αερομεταφερόμενες δυνάμεις προσγειώθηκαν επιτυχώς στο όρος Ράχη, στο μέσο του νησιού. Αποκρούοντας τις συμμαχικές αντεπιθέσεις και μετά την ενίσχυση των δυνάμεων τους το επόμενο βράδυ οι Γερμανοί κατόρθωσαν γρήγορα να κόψουν το νησί στα δύο, με αποτέλεσμα οι Σύμμαχοι να παραδοθούν στις 16 Νοεμβρίου. Οι Γερμανοί είχαν 520 απώλειες και αιχμαλώτισαν 3.200 Βρετανούς και 5.350 Ιταλούς στρατιώτες .
Ναυτικές επιχειρήσεις
Δεδομένου ότι το θέατρο των επιχειρήσεων αποτελούνταν από πληθώρα νησιών και του γεγονότος ότι τόσο οι Σύμμαχοι όσο και οι Γερμανοί έπρεπε να στηριχθούν σε ναυτικές δυνάμεις για ενισχύσεις και εφόδια, το ναυτικό κομμάτι της εκστρατείας ήταν ιδιαίτερα έντονο. Αρχικά η ναυτική παρουσία αμφότερων των πλευρών υπήρξε χαμηλή. Τα περισσότερα από τα συμμαχικά πλοία είχαν μεταφερθεί στην κεντρική Μεσόγειο για την υποστήριξη των επιχειρήσεων στην Ιταλία, ενώ οι Γερμανοί δεν διέθεταν μεγάλη ναυτική δύναμη στο Αιγαίο. Οι αεροπορικές δυνάμεις τους όμως τους χάριζαν αεροπορική υπεροχή, προκαλώντας πολλές απώλειες σε συμμαχικά πλοία.
Ο αντιναύαρχος Βέρνερ Λάνγκε (Werner Lange), ο Γερμανός Ναυτικός Διοικητής του Αιγαίου, προσπάθησε να ενισχύσει τις απομονωμένες γερμανικές φρουρές και πραγματοποίησε επιχειρήσεις εναντίον των συμμαχικών φρουρών, ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να μεταφέρει Ιταλούς αιχμαλώτους πολέμου στην ηπειρωτική χώρα, γεγονός που προκάλεσε πολλές τραγικές απώλειες. Ταυτόχρονα τα συμμαχικά πλοία προσπαθούσαν να αναχαιτίσουν τις γερμανικές ενέργειες. Κατά τη διάρκεια αυτών τον επιχειρήσεων η πρώτη συμμαχική απώλεια, στις 14 Σεπτεμβρίου, ήταν το υποβρύχιο του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού Κατσώνης, το οποίο εμβολίστηκε και βυθίστηκε από το καταδιωκτικό υποβρυχίων UJ 2101. Στις 23 Σεπτεμβρίου το αντιτορπιλικό του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού HMS Eclipse βύθισε την τορπιλάκατο TA 10 και το ατμόπλοιο Donizetti, στο οποίο επέβαιναν 1.576 Ιταλοί αιχμάλωτοι. Η ίδια τραγωδία επαναλήφθηκε ένα μήνα αργότερα, όταν βομβαρδιστικά B-25 της USAAF και Beaufighter της RAF βύθισαν το φορτηγό πλοίο Sinfra, στο οποίο επέβαιναν 2.389 Ιταλοί αιχμάλωτοι πολέμου, από τους οποίους σώθηκαν μόνο 539. Στο σημείο αυτό επενέβη δυναμικά η Luftwaffe. Στις 26 Σεπτεμβρίου 25 Junkers 88 βύθισαν το ελληνικό αντιτορπιλικό Βασίλισσα Όλγα και το Βρετανικό HMS Intrepid στον όρμο Λακκί της Λέρου, την 1 Οκτωβρίου το ιταλικό αντιτορπιλικό Euro, ενώ στις 9 Οκτωβρίου βύθισαν το HMS Panther και προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στο HMS Carlisle. Παράλληλα η περιορισμένη εμβέλεια των αντιτορπιλικών κλάσης Hunt HMS Aldenham, Πίνδος και Θεμιστοκλής δεν τους επέτρεψε να αναχαιτίσουν τη γερμανική νηοπομπή που κατευθύνονταν προς την Κω.
Οι απώλειες και από τις δύο πλευρές συνεχίστηκαν, παρόλο που μετά την πτώση της Κω και της αεροπορικής κάλυψης τα συμμαχικά ναυτικά επικεντρώθηκαν κυρίως σε αποστολές εφοδιασμού των απειλούμενων νήσων Λέρου και Σάμου, πραγματοποιώντας τις αποστολές τους κυρίως τη νύχτα. Από τις 22 έως τις 24 Οκτωβρίου ένα γερμανικό ναρκοπέδιο ανατολικά της Καλύμνου προκάλεσε τη βύθιση των HMS Hurworth και HMS Eclipse, ενώ το ΒΝ Αδριάς έχασε ολόκληρη την πλώρη του. Το πλοίο παρ'όλα αυτά κατάφερε να φτάσει στα τουρκικά παράλια και, μετά από επιτόπιες αυτοσχέδιες επισκευές, απέπλευσε για την Αλεξάνδρεια.
Τη νύχτα της 10 προς 11 Νοεμβρίου μία ομάδα που αποτελούνταν από τα βρετανικά αντιτορπιλικά HMS Petard, HMS Rockwood και το πολωνικό ORP Krakowiak βομβάρδισαν την Κάλυμνο και το HMS Faulknor την Κω, όπου συγκεντρώνονταν οι γερμανικές δυνάμεις για την επικείμενη επίθεση στη Λέρο. Παρόλα αυτά, η γερμανική νηοπομπή έφτασε με ασφάλεια στη Λέρο στις 12 Νοεμβρίου, συνοδευόμενη από περισσότερα από 25 πλοία, κυρίως καταδιωκτικά υποβρυχίων, τορπιλάκατους και ναρκαλιευτικά. Τις επόμενες νύχτες τα συμμαχικά αντιτορπιλικά προσπάθησαν να εντοπίσουν και να καταστρέψουν τα γερμανικά σκάφη, χωρίς όμως επιτυχία, και περιορίστηκαν στο βομβαρδισμό των γερμανικών θέσεων στη Λέρο. Όμως με την πτώση της Λέρου στις 16 Νοεμβρίου, τα συμμαχικά πλοία αποσύρθηκαν, εκκενώνοντας τις εναπομείνασες βρετανικές φρουρές.
Συνέπειες
Μετά την πτώση της Λέρου η Σάμος και τα άλλα μικρότερα νησιά εκκενώθηκαν. Οι Γερμανοί βομβάρδισαν τη Σάμο με αεροσκάφη Stuka (από το 1ο Σμήνος της 3ης Πτέρυρας Stuka στα Μέγαρα), αναγκάζοντας την ιταλική φρουρά, δυνάμεως 2.500 ανδρών, να παραδοθεί στις 22 Νοεμβρίου. Με την κατάληψη της Πάτμου, των Φούρνων και της Ικαρίας στις 18 Νοεμβρίου οι Γερμανοί ολοκλήρωσαν την κατάκτηση των Δωδεκανήσων, τα οποία κατείχαν μέχρι το τέλος του πολέμου. Η Μάχη της Δωδεκανήσου είναι μία από τις τελευταίες μεγάλες ήττες του Βρετανικού Στρατού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μία από τις τελευταίες γερμανικές νίκες. Η γερμανική νίκη επιτεύχθηκε κυρίως λόγω της απόλυτης αεροπορικής υπεροχής τους, η οποία προκάλεσε σημαντικές απώλειες στους Συμμάχους, ιδίως σε πλοία, και επέτρεψε τους Γερμανούς να ανεφοδιάζουν και να υποστηρίζουν τις δυνάμεις τους αποτελεσματικά.
Στα πλαίσια του Ολοκαυτώματος, η συμμαχική αποτυχία να καταλάβουν τα Δωδεκάνησα επηρέασε τον εβραϊκό πληθυσμό των νησιών. Στη Ρόδο, τα 1.700 μέλη της εβραϊκής κοινότητας συνελήφθησαν από τη Γκεστάπο τον Ιούλιο του 1944 και επιβίωσαν μόνο 160.
Λαϊκή κουλτούρα
Η Μάχη της Δωδεκανήσου, και κυρίως η Μάχη της Λέρου, ενέπνευσε το μυθιστόρημα «Τα Κανόνια του Ναβαρόνε» του 1957 και την ομώνυμη κινηματογραφική ταινία του 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δωδεκανησα Δωδεκανησα Δωδεκανησα Δωδεκανησα Δωδεκανησα Κατηγορία:Ιστορία των Δωδεκανήσων
Άρτουρ Ρούμπινσταϊν
Ο Άρτουρ Ρούμπινσταϊν (Artur Rubinstein· 28 Ιανουαρίου 1887, Λοτζ – 20 Δεκεμβρίου 1982, Γενεύη) ήταν Πολωνός πιανίστας, διεθνώς αναγνωρισμένος για τις εκτελέσεις έργων πολλών συνθετών. Από αρκετούς θεωρείται ο κορυφαίος στην εποχή του ερμηνευτής έργων του Φρεντερίκ Σοπέν, με την εφημερίδα Τάιμς της Νέας Υόρκης να τον συγκαταλέγει –κατά τη νεκρολογία του– στους σπουδαιότερους πιανίστες του 20ου αιώνα. Οι δημόσιες εμφανίσεις του εκτείνονται σε οκτώ δεκαετίες.
Πρώιμος βίος
Ο Ρούμπινσταϊν γεννήθηκε στο Λοτζ του Βασιλείου της Πολωνίας (τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τα χρόνια της διαμονής του) στις 28 Ιανουαρίου 1887 από εβραϊκή οικογένεια. Ήταν ο νεότερος από τα επτά παιδιά της Φελίτσια Μπίλα Φάτζμα (γεν. Χάιμαν) και του Ισαάκ Ρούμπινσταϊν. Ο πατέρας του διατηρούσε βιοτεχνία υφασμάτων.
Το βαφτιστικό όνομα του Ρούμπινσταϊν επρόκειτο να είναι Λίο, αλλά ο οκτάχρονος αδελφός του ζήτησε "το όνομά του να είναι Άρτουρ. Αφού ο Άρτουρ X (γιος ενός γείτονα) παίζει βιολί τόσο όμορφα, τότε το μωρό μπορεί να γίνει μεγάλος μουσικός!" . Έτσι τον ονόμασαν Άρτουρ, αν και στις αγγλόφωνες χώρες είναι γνωστός και ως Άρθουρ Ρούμπινσταϊν. Ο πράκτοράς του στις ΗΠΑ Σολ Χούροκ όμως επέμενε να καταγραφεί ως Άρτουρ και τα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν στη Δύση περιείχαν και τις δύο εκδοχές του ονόματός του.
Σε ηλικία δύο ετών ο Ρούμπινσταϊν γοητεύτηκε από το πιάνο παρακολουθώντας τα μαθήματα πιάνου της μεγαλύτερης αδελφής του. Στην ηλικία των τεσσάρων αναγνωρίστηκε ως παιδί θαύμα. Ο πατέρας του είχε προτίμηση στο βιολί και του αγόρασε ένα βιολί, αλλά ο Ρούμπινσταϊν το απέρριψε, γιατί σκέφτηκε ότι το ένστικτό του τον οδηγούσε στην αρμονία και την πολυφωνία. Ο Ούγγρος βιολιστής Γιόζεφ Γιόακιμ, ακούγοντας τον τετράχρονο να παίζει, εντυπωσιάστηκε και είπε στην οικογένεια του Αρθούρου, "Το αγόρι μπορεί να γίνει πολύ μεγάλος μουσικός -σίγουρα έχει το ταλέντο... Όταν έρθει η στιγμή της σοβαρής μελέτης φέρτε τον σε μένα και θα χαρώ να επιβλέψω την καλλιτεχνική του μόρφωση". Στις 14 Δεκεμβρίου 1894 ο επτάχρονος Άρτουρ έκανε το ντεμπούτο του με έργα Μότσαρτ, Σούμπερτ και Μέντελσον.
Σε ηλικία δέκα ετών ο Ρούμπινσταϊν μετακόμισε στο Βερολίνο για να συνεχίσει τις σπουδές του, κάνοντας και την πρώτη του εμφάνιση με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου το 1900, σε ηλικία 13 ετών. Ο Γιόζεφ Γιόακιμ πρότεινε τον Καρλ Χάινριχ Μπαρτ ως δάσκαλο του πιάνου για το αγόρι. Ως μαθητής του Μπαρτ ο Ρούμπινσταϊν κληρονόμησε και μια διάσημη παιδαγωγική γενεαλογία. Ο Μπαρτ ήταν μαθητής του Λιστ, ο οποίος με τη σειρά του διδάχτηκε από τον Τσέρνυ, μαθητή του Μπετόβεν.
Μουσική σταδιοδρομία
Το 1904 ο Ρούμπινσταϊν μετακόμισε στο Παρίσι, όπου συνάντησε τους συνθέτες Μορίς Ραβέλ και Πολ Ντικά και τον βιολιστή Ζακ Τιμπώ. Έπαιξε επίσης το Κονσέρτο Νο. 2 του Καμίγ Σαιν-Σανς παρουσία του συνθέτη. Μέσω της γνωριμίας του με την οικογένεια του Γιούλιους Βέρτχαϊμ (στην κατανόηση του οποίου για τη διάνοια του Σοπέν ο Ρούμπινσταϊν απέδιδε την έμπνευσή του για τα έργα του συγκεκριμένου συνθέτη) ήλθε σε επαφή με τον βιολονίστα Πολ Κοτσάνσκι και τον συνθέτη Κάρολ Σιμανόφσκι. Ο Ρούμπινσταϊν έκανε το ντεμπούτο του στο Κάρνεγκι Χολ το 1906 και κατόπιν έδωσε σειρά συναυλιών στις ΗΠΑ, την Αυστρία, την Ιταλία και τη Ρωσία. Σύμφωνα με την προσωπική του μαρτυρία και του γιου του, στο φιλμ του Φρανσουά Ράιχενμπαχ L'Amour de la vie (1969), δεν έτυχε ευνοϊκής υποδοχής στις ΗΠΑ. Το 1908, άφραγκος και απελπισμένος, ο Ρούμπινσταϊν κυνηγημένος από τους πιστωτές του και υπό την απειλή έξωσης από το δωμάτιο του ξενοδοχείου που έμενε στο Βερολίνο, έκανε απόπειρα αυτοκτονίας δι' απαγχονισμού. Αργότερα εκμυστηρεύτηκε ότι ένιωσε "ξαναγεννημένος" με μια απέραντη αγάπη για τη ζωή. Το 1912 έκανε το ντεμπούτο του στο Λονδίνο και βρήκε σπίτι στο Έντιθ Γκρόουβ, Τσέλσι, στο μουσικό σαλόνι του Πολ και της Μιούριελ Ντρέιπερ, μαζί με τον Κοτσάνσκι, τον Ιγκόρ Στραβίνσκι, τον Ζακ Τιμπό, τον Πάμπλο Καζάλ, τον Πιέρ Μοντέ και άλλους.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Π.Π. ο Ρούμπινσταϊν διέμενε στο Λονδίνο δίνοντας ρεσιτάλ και συνοδεύοντας τον βιολονίστα Γιουτζίν Ισάγιε. Το 1916 και το 1917 έκανε τις πρώτες περιοδείες στην Ισπανία και τη Νότια Αμερική, όπου συνάντησε θετική υποδοχή. Κατά τη διάρκεια αυτών των περιοδειών ενθουσιάστηκε με τη μουσική των Ενρίκε Γκρανάντος, Ισαάκ Αλμπένιθ, Μανουέλ ντε Φάλα και Εϊτόρ Βίλα-Λόμπος. Ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα με το Rudepoêma και το έργο του Στραβίνσκι Trois mouvements de Petrouchka.
Το 1934 ο πιανίστας, που ανέφερε ότι παραμέλησε την τεχνική του στα πρώιμα χρόνια, βασιζόμενος στο φυσικό του ταλέντο περισσότερο, αποσύρθηκε από τα κοντσέρτα για αρκετούς μήνες εντατικής μελέτης και πρακτικής. Κατόπιν ο Ρούμπινσταϊν περιόδευσε και πάλι στις ΗΠΑ το 1937, επικεντρώνοντας εκεί την καριέρα του κατά τη διάρκεια του Β΄ Π.Π. διαμένοντας στο Μπρέντγουντ της Καλιφόρνια. Έγινε αμερικανός πολίτης το 1946. Στην Καλιφόρνια ο Ρούμπινσταϊν έκανε μουσική για αρκετές ταινίες, ανάμεσά τους το Song of Love με την Κάθριν Χέπμπορν. Εμφανίστηκε ως ο εαυτός του στις ταινίες Carnegie Hall και Of Men and Music.
Αν και έμεινε περισσότερο γνωστός ως σολίστας κονσέρτων, ο Ρούμπινσταϊν θεωρείτο εξαιρετικός μουσικός δωματίου, συνεργαζόμενους με μουσικούς όπως ο βιολονίστας Χένρικ Σέρινγκ, ο Γιάσα Χάιφετς, ο Πάμπλο Καζάλς, ο Γκρεγκόρ Πιατιγκόρσκι και το Κουαρτέτο Γκουαρνέρι. Ο Ρούμπινσταϊν ηχογράφησε το μεγαλύτερο τμήμα του κεντρικού ρεπερτορίου του, ιδιαίτερα εκείνο που σχετιζόταν με τους ρομαντικούς συνθέτες. Όταν πέθανε, η εφημερίδα The New York Times περιγράφοντάς τον έγραψε "Ο Σοπέν ήταν η ειδικότητά του ... ". Η αλήθεια είναι ότι με εξαίρεση το Études ηχογράφησε τα περισσότερα από τα έργα του Σοπέν. Το 1964, εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, έδωσε ένα θρυλικό ρεσιτάλ στη Μόσχα, με καθαρό πρόγραμμα Σοπέν Ήταν ένας από τους πρώτους υπέρμαχους των Ισπανών, των Νοτιοαμερικανών και των Γάλλων συνθετών των αρχών του 20ού αι. (όπως οι Ντεμπισί και Ραβέλ). Επιπρόσθετα ο Ρούμπινσταϊν προώθησε τη μουσική του συμπατριώτη του Κάρολ Σιμανόφσκι. Σε συζήτηση με τον Αλεξάντρ Σκριάμπιν κατονόμασε τον Μπραμς ως αγαπημένο του συνθέτη, απάντηση που εξόργισε τον Σκριάμπιν.
Το 1969 κυκλοφόρησε η ταινία Arthur Rubinstein – The Love of Life, που κέρδισε το Όσκαρ για το καλύτερο ντοκιμαντέρ. Ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα, το Rubinstein at 90, είχε ως θέμα του αυτά που έπαιξε επί 8 συνεχείς δεκαετίες. Στα μέσα του 1970 η όραση του Ρούμπινσταϊν άρχισε να μειώνεται. Αποσύρθηκε από τη σκηνή σε ηλικία 89 ετών τον Μάιο του 1976, δίνοντας το τελευταίο του κονσέρτο στο Γουίγκμορ Χολ, όπου είχε πρωτοπαίξει 70 χρόνια νωρίτερα.
Ο Ρούμπινσταϊν, που μιλούσε καλά οκτώ γλώσσες θυμόταν ένα πολύ μεγάλο τμήμα του ρεπερτορίου, όχι μόνο του πιάνου, στη θαυμάσια μνήμη του. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματά του, έμαθε το Symphonic Variations του Σίζαρ Φρανκ στο τραίνο καθ' οδόν για το κονσέρτο, χωρίς πιάνο, εξασκώντας τα περάσματα στο γόνατό του. Περιέγραφε τη μνήμη του ως φωτογραφική Ο Ρούμπινσταϊν είχε εξαιρετικά ανεπτυγμένες ακουστικές δυνατότητες, που του επέτρεπαν να παίζει ολόκληρες συμφωνίες στο μυαλό του. Τούτη την ικανότητα συχνά δοκίμαζαν οι φίλοι του, που του ζητούσαν να παίξει από μνήμης αποσπάσματα κάποιας όπερας. Η αυτοβιογραφία του Ρούμπινσταϊν εκδόθηκε σε δύο τόμους: Τα χρόνια της νιότης μου (My Young Years, 1973) και Τα πολλά μου χρόνια (My many years, 1980). Πολλοί δυσαρεστήθηκαν από την έμφαση που δόθηκε σε προσωπικές ανέκδοτες ιστορίες περί μουσικής. Ο πιανίστας Εμάνουελ Αξ, ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του Ρούμπινσταϊν, απογοητεύτηκε βαθιά από το My Many Years: "Έως τότε," είπε στον Σαξ, "είχα κάνει τον Ρούμπινσταϊν είδωλο. Ήθελα να ζήσω μια ζωή σαν τη δική του, το βιβλίο τα άλλαξε όλα αυτά".
Θάνατος και κληρονομιά
Ο πιανίστας πέθανε στο σπίτι του στη Γενεύη της Ελβετίας κατά τη διάρκεια του ύπνου του, στις 20 Δεκεμβρίου 1982 σε ηλικία 95 ετών και το σώμα του αποτεφρώθηκε. Κατά την πρώτη επέτειο του θανάτου του μια λάρνακα με τις στάχτες του θάφτηκε στην Ιερουσαλήμ, έτσι όπως ζήτησε στη διαθήκη του, κάτι που χρειάστηκε σχετική διάταξη για το Δάσος της Ιερουσαλήμ
Το 1974 ο Γιαν Γιάκομπ Μπιστρίτσκι καθιέρωσε τον διεθνή διαγωνισμό Άρτουρ Ρούμπινσταϊν κάθε τρία χρόνια στο Ισραήλ, με σκοπό την προώθηση νέων ταλέντων στο πιάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μουσικοί
Μάχη των Καρρών
Η μάχη των Καρρών πραγματοποιήθηκε το 53 π.Χ. ανάμεσα στους Ρωμαίους του Μάρκου Λικίνιου Κράσσου και τους Πάρθους του Σουρένα στις Κάρρες (σημερινή Χαρράν της Τουρκίας) της Μεσοποταμίας.
Προοίμιο
Την άνοιξη του 56 π.Χ. η Πρώτη Τριανδρία (Ιούλιος Καίσαρας, Πομπήιος και Κράσος) μοίρασαν την εξουσία της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, με τον Πομπήιο και τον Κράσσο να έχουν την ίδια εξουσία με τον Καίσαρα. Ο Κράσσος τότε θέλησε να πολεμήσει τους Πάρθους, βαδίζοντας στη Συρία. Η απόφαση του Κράσσου για πόλεμο με τους Πάρθους αποδοκιμάστηκε. Τελικώς τον επόμενο χρόνο (54 π.Χ.) αναχώρησε για τη Συρία και τον επισκέφτηκε ο γιος του, Πόπλιος Κράσσος, έχοντας μαζί του 1.000 Κέλτες ιππείς. Ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος συγκέντρωσε με τη βοήθεια του Αρταβάσδη, βασιλιά της Αρμενίας, 35.000 λεγεωνάριους, 4.000 ιππείς και 4.000 ελαφρούς πεζούς. Όμως διέπραξε τεράστιο σφάλμα. Αντί να προχωρήσει και να εισβάλει στην Παρθία μέσω της χώρας του Αρταβάσδη, όπως τον είχε συμβουλέψει ο ίδιος (ο Αρταβάσδης), για να αποφύγει την έρημο, ο Κράσσος κίνησε το στρατό του μέσα στην έρημο. Ο Ορόδης Β', ο βασιλιάς των Πάρθων, έστειλε για την τιμωρία των Αρμένιων το Σουρένα με μικρό τμήμα τοξοτών και ιππέων για την ανίχνευση των Ρωμαίων. Συνολικά οι Πάρθοι διέθεταν 10.000 ιππείς, από τους οποίους οι 9.000 διέθεταν και τόξο και οι άλλοι 1.000 ήταν κατάφρακτοι.
Η μάχη
Μετά από εξαντλητική πορεία στην έρημο, οι Ρωμαίοι έφτασαν στο Βαλισσό ποταμό. Οι άνδρες είχαν κουραστεί και οι αξιωματικοί πρότειναν την κατασκευή στρατοπέδου και ανάπαυση των ανδρών. Ο Πόπλιος Κράσσος όμως, ο γιος του Μάρκου Λικίνιου Κράσσου, ήθελε να πολεμήσει και ο πατέρας του επηρεασμένος συμφώνησε και συνέχισαν την πορεία τους. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στις Κάρρες το 53 π.Χ.. Ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος παρέταξε τις λεγεώνες του σε σχήμα τετραγώνου. Έτσι ήταν φυλαγμένοι από τους τοξότες, αλλά διέτρεχαν κίνδυνο περικύκλωσης. Γι' αυτό ο Πόπλιος Κράσσος επιτέθηκε με τους Κέλτες ιππείς του, με 4.000 πεζούς και με μια βοήθεια 500 τοξοτών. Οι Πάρθοι του Σουρένα όμως τους παρέσυραν υποχωρώντας. Οι Κέλτες και οι Ρωμαίοι πολέμησαν γενναία και κυκλώθηκαν.
Αναλυτικότερα, οι μέχρι τότε σχεδόν αήττητες Ρωμαϊκές λεγεώνες καταβλήθηκαν από τους Πάρθους με την εξής τακτική.
Αρχικά ο Κράσσος διέταξε τους βοηθητικούς του (auxila) να βάλλουν με λίθους, βέλη και ακόντια εναντίον του Παρθικού ιππικού χωρίς όμως σχεδόν κανένα αποτέλεσμα, καθώς οι Πάρθοι ιππείς αρχικά υποχώρησαν για να αποφύγουν τις βολές κι επέστρεψαν με αστραπιαία κυκλωτική επίθεση όταν βέλη και ακόντια εξαντλήθηκαν αποδεκατίζοντας έτσι τους βοηθητικούς. Η προσδοκία του Κράσσου να εξαντληθούν τα βέλη των Πάρθων αποδείχθηκε μάταιη καθώς ο Σουρένα είχε φροντίσει να έχει χιλιάδες καμήλες στη διάθεση του ιππικού του για τον ανεφοδιασμό του με βέλη.
Όταν ο Πόπλιος Κράσσος διέταξε το ιππικό του εναντίον του ιππικού των Πάρθων τοξοτών για να βγει από το αδιέξοδο, το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο καθώς το Παρθικό ιππικό, ήταν περιβόητο για την ιδιαίτερη εκπαίδευση και ικανότητα του να βάλλει εύστοχα με τα τόξα του ακόμα και σε καλπασμό υποχώρησης. Έτσι το ιππικό των Ρωμαίων κατατροπώθηκε από απόσταση χωρίς να καταφέρει ούτε καν να πλησιάσει το ιππικό των Πάρθων.
Ακολούθως το ιππικό των Πάρθων τοξοτών επέστρεψε στις αρχικές του θέσεις και, πλήρως ανενόχλητο τώρα, συνέχισε την αρχική τακτική συνεργασίας του με τους κατάφρακτους εναντίον των Ρωμαίων μέχρις αφανισμού των Ρωμαίων σχεδόν μέχρις ενός.
Μετά τη μάχη
Από τους Ρωμαίους του Πόπλιου Κράσσου επέζησαν μόνο 500 άνδρες. Ο ίδιος ο Πόπλιος Κράσσος σκοτώθηκε, ενώ το κεφάλι του τοποθετήθηκε σε λόγχη από τους Πάρθους προς ταπείνωση των Ρωμαίων. Ακόμη, οι Πάρθοι διαλύοντας τις λεγεώνες πήραν τους αετούς τους (aquila) ως λάφυρα, πράγμα που οι Ρωμαίοι έφεραν βαρέως ως ύστατη στρατιωτική ατίμωση για δεκαετίες μετά, καθώς κάτι τέτοιο συνέβαινε για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Μάλιστα, ο βασιλιάς των Πάρθων, Ορόδης Β', σκότωσε τον Σουρένα, το νικητή στρατηγό του, γιατί πίστευε πως μετά τη μεγάλη του νίκη θα έπαιρνε μεγάλη εξουσία και ενδεχομένως διεκδικούσε το θρόνο του. Η Μάχη των Καρρών θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα στρατιωτικής στρατηγικής στην ιστορία.
Παραπομπές
Κάρρες
Φρειδερίκος Μαυρίκιος ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, δούκας του Μπουγιόν
Ο Φρειδερίκος-Μαυρίκιος, γαλλ.: Frédéric Maurice de La Tour d'Auvergne, (22 Οκτωβρίου 1605 – 9 Αυγούστου 1652) από τον Οίκο των Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, ήταν δούκας τού Μπουγιόν (Bouillon), ηγεμόνας τού ανεξάρτητου πριγκιπάτου τού Σεντάν και στρατηγός τού γαλλικού βασιλικού στρατού.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Σεντάν των Αρδεννών, ήταν γιος του Ερρίκου ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, δούκα τού Μπουγιόν, πρίγκιπα τού Σεντάν και της Eλισάβετ των Νάσσαου, κόρης τού Γουλιέλμου Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης. Ο αδελφός του ήταν ο περίφημος υποκόμης τού Tυρέν (Τurenne), στρατάρχης της Γαλλίας. Μεγαλωμένος ως Προτεστάντης, έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση στην Ολλανδία υπό τους θείους του, Mαυρίκο της Οράγγης, και Φρειδερίκο-Ερρίκο της Οράγγης.
Έγινε δούκας του Μπουγιόν και πρίγκιπας του Σεντάν, τού Ζαμέτς και τού Ρωκούρ (τώρα στις Αρδέννες της Γαλλίας) μετά το τέλος τού πατέρα του το 1623. Διορίστηκε κυβερνήτης τού Μάαστριχτ στις Ηνωμένες Επαρχίες το 1629. Το 1634 νυμφεύτηκε την κόμισσα Eλεονόρα φαν Μπεργκ-Χέερενμπεργκ (γαλλικά: Éléonore de Bergh), υπό την επιρροή της οποίας ασπάστηκε τον καθολικισμό.
Το 1635 ο δούκας τού Μπουγιόν εισήλθε στην υπηρεσία τού βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας και διορίστηκε maréchal de camp (ταξίαρχος). Στερήθηκε των αξιωμάτων του στις Ηνωμένες Επαρχίες μετά από διαπραγματεύσεις με την Ισπανία (τον αρχαίο εχθρό των Ηνωμένων Επαρχιών) το 1637.
Μαζί με τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων, κόμη τού Σουασόν, συνωμότησε κατά τού καρδινάλιου Ρισελιέ και με την υποστήριξη των ισπανικών στρατευμάτων, αυτός και ο κόμης τού Σουασόν νίκησαν τα γαλλικά βασιλικά στρατεύματα, που στάλθηκαν μετά από αυτούς στη μάχη τού Λα Μαρφέ, έξω από το Σεντάν, στο 1641.
Αργότερα υποτάχθηκε στον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΓ΄ και τον Ρισελιέ και προήχθη στο βαθμό τού υποστράτηγου ως επικεφαλής τού γαλλικού στρατού της Ιταλίας (1642). Έχοντας συνωμοτήσει ξανά εναντίον τού Ρισελιέ με τον Σενκ-Μαρ, συνελήφθη στο Καζάλε της Ιταλίας και αφέθηκε ελεύθερος, μόνο όταν η γυναίκα του απείλησε να παραδώσει το Σεντάν στους Ισπανούς (1642). Κατά τη διάρκεια αυτής της ατυχίας, υποσχέθηκε να παραχωρήσει στη Γαλλία τα στρατηγικά συνοριακά πριγκιπάτα Σεντάν και Ρωκούρ.
Το 1650 εντάχθηκε στη Σφενδόνη και ήταν ένας από τους ηγέτες της, μαζί με τον αδελφό του υποκόμη τού Tυρέν. Ο καρδινάλιος Mαζαρέν τον κέρδισε (1650) υποσχόμενος υψηλό αξίωμα και αποζημιώσεις για τις παραχωρήσεις τού Σεντάν και τού Ρωκούρ, που ανταλλάχθηκαν το 1651 με τα δουκάτα του Αλμπρέ και του Σατώ-Τιερύ, τις κομητείες Ωβέρν και Εβρέ, και πολλές άλλες γαίες.
Απεβίωσε στο Ποντουάζ, κοντά στο Παρίσι, το 1652 και τάφηκε στο Εβρέ. Οι σοροί αυτού και της συζύγου του μεταφέρθηκαν στο Κλυνύ, όπου έφτασαν το 1692.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελεονόρα ντε Μπεργκ δούκισσα (ιδίω δικαιώματι) τού Μπουγιόν και είχε τέκνα:
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Τα τρία μεγαλύτερα παιδιά του Φρειδερίκου-Μαυρίκιου, από τον [[Πιέρ Μινιάρ.]]
Άγιος Μηνάς Ιωαννίνων
Με το όνομά Άγιος Μηνάς συναντώνται δύο χωριά του νομού Ιωαννίνων:
Ρουφίνος
Με το όνομα Ρουφίνος είναι γνωστοί οι:
Φενελόν
Ο Φρανσουά Φενελόν (François de Salignac de la Mothe-Fénelon, 6 Αυγούστου 1651 - 7 Ιανουαρίου 1715) ήταν Γάλλος ιερωμένος, θεολόγος και συγγραφέας, γνωστός κυρίως για το έργο του Οι περιπέτειες του Τηλέμαχου.
Βιογραφία
Από αριστοκρατική οικογένεια, σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Καόρ και σε θεολογικό σεμινάριο του Παρισιού. Το 1675 χειροτονήθηκε ιερέας και ανέλαβε την διεύθυνση των «Νέων Καθολικών», ενός ιδρύματος που είχε σκοπό την κατήχηση νεαρών γυναικών που είχαν πρόσφατα απαρνηθεί τον Προτεσταντισμό. Η επιτυχία του στο έργο αυτό υπήρξε η αιτία να αποσταλεί και σε άλλες περιοχές για τον προσηλυτισμό Ουγενότων.
Τόσο στις πιο πάνω αποστολές του όσο και στην Πραγματεία περί της εκπαιδεύσεως των νεανίδων που δημοσίευσε το 1687, τάχθηκε κατά της βίας και υπέρ των ήπιων μεθόδων προσηλυτισμού.
Το 1689 ο Φενελόν διορίστηκε παιδαγωγός του οκτάχρονου Λουδοβίκου, δούκα της Βουργουνδίας, εγγονού του βασιλεύοντος τότε Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ο νεαρός ήταν προικισμένος με ευφυΐα αλλά ήταν και υπερόπτης, ισχυρογνώμων και σκληρός. Ο Φενελόν κέρδισε τον σεβασμό του μαθητή του και κατόρθωσε να τον τιθασεύσει. Ο Βασιλιάς-Ήλιος εντυπωσιασμένος από την βελτίωση του χαρακτήρα του εγγονού του, αντάμειψε το 1695 τον παιδαγωγό με την θέση του αρχιεπισκόπου του Καμπραί.
Ο Φενελόν διέμενε στην έδρα του εννιά μήνες τον χρόνο (πράγμα πρωτοφανές εκείνη την εποχή) και μόνο τρεις μήνες στην Αυλή, όπου συνέχιζε την εκπαίδευση του δούκα. Το 1693 είχε γίνει μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Το 1696 ενεπλάκη σε θεολογική έριδα με τον Μποσσυέ εξ αιτίας των μυστικιστικών διδασκαλιών της Μαντάμ Γκυγιόν, τις οποίες ο Φενελόν υπερασπίστηκε με το βιβλίο του Εξήγηση των ρήσεων των Αγίων επί του εσωτερικού βίου (1697). Ο Μποσσυέ επικράτησε και ο Φενελόν διατάχθηκε να σταματήσει την εκπαίδευση του δούκα και να παραμείνει στην αρχιεπισκοπή του. Τον Μάρτιο του 1699 ο πάπας καταδίκασε -πολύ χλιαρά πάντως- το βιβλίο του Φενελόν.
Τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου κυκλοφόρησε το βιβλίο του Φενελόν Οι περιπέτειες του Τηλέμαχου. Το ύφος είναι απαλό και γοητευτικό αλλά τα νοήματα αμείλικτα. Πέραν των παιδαγωγικών προσεγγίσεων των άλλων θεμάτων, ο Τηλέμαχος (δηλ. ο δούκας της Βουργουνδίας) διδάσκεται από τον Μέντορα (δηλ. τον Φενελόν) ότι η εξουσία των βασιλέων νομιμοποιείται μόνον όταν αποβλέπει στην ευτυχία των υπηκόων• ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια και συνεπώς κάθε πόλεμος είναι εμφύλιος• ότι ο πόλεμος είναι το όνειδος του ανθρωπίνου γένους• ότι εκείνος που επιζητεί την δόξα και περιφρονεί τα αισθήματα της ανθρωπότητας είναι ένα τέρας υπεροψίας που θ’ αποκτήσει κίβδηλη δόξα.
Όλοι είδαν να περιγράφεται στο βιβλίο ο Λουδοβίκος ΙΔ΄. Ο εκδότης συνελήφθη και τα αντίτυπα κατασχέθηκαν, πολύ αργά όμως γιατί το βιβλίο επανεκδόθηκε στην Ολλανδία και έγινε, εννοείται, ανάρπαστο. Ο Φενελόν ισχυρίστηκε ότι δεν εννοούσε τον βασιλιά, κι αυτός, με την Ευρώπη όλη να παρακολουθεί, προσποιήθηκε πως τον πίστεψε. Πέρασαν όμως δύο και παραπάνω χρόνια ώσπου να επιτρέψει στον εγγονό του να επισκεφθεί τον παιδαγωγό του στο Καμπραί.
Ο άμεσος στόχος του Φενελόν δεν επετεύχθη : Ο δούκας της Βουργουνδίας, Δελφίνος από το 1711, δεν έγινε βασιλιάς. Πέθανε το 1712, τρία χρόνια πριν από τον παππού του και από τον παιδαγωγό του.
Έργα (επιλογή)
Τις Περιπέτειες του Τηλέμαχου μετέφρασε στα Ελληνικά ως Τηλεμάχου τύχαι η Βανέσσα Λάππα ("Κανάκης" 1998)
Αρτούρ Μικβάμπια
Ο Αρτούρ Αρτιόμοβιτς Μικβάμπια (Artur Mikvabia, Артур Артиом-иԥа Амқәаб, არტურ მიქვაბია) είναι οικονομολόγος και πολιτικός από την Αμπχαζία. Ήταν Πρωθυπουργός της Αμπχαζίας στην κυβέρνηση του προέδρου Ραούλ Χατζίμπα από το 2015 ως το 2016.
Πρόεδρος της Ενωμένης Αμπχαζίας (2004–2009)
Ο Μικβάμπια έγινε πρόεδρος του κόμματος Ενωμένη Αμπχαζία όταν ιδρύθηκε το τελευταίο, με τη μορφή κοινωνικοπολιτικού κινήματος στις 25 Μαρτίου 2004. Στις 25 Ιουλίου 2007 ανακοίνωσε ότι θα παραιτούνταν από τη θέση του και θα αποχωρούσε από την πολιτική, ωστόσο τα μέλη δήλωσαν ότι δεν θα αποδέχονταν κάτι τέτοιο, με συνέπεια ο Μικβάμπια να παραμείνει στην ηγεσία. Στις 27 Ιανουαρίου 2009 η Ενωμένη Αμπχαζία μετατράπηκε σε πολιτικό κόμμα και νέος πρόεδρος έγινε ο Νταούρ Τάρμπα.
Πρωθυπουργός
Ο Μικβάμπια διορίστηκε στην πρωθυπουργία από τον Χατζίμπα στις 20 Μαρτίου 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αμπχαζίας
Κλέων Φυσέκης
Ο Κλέων Φυσέκης είναι Έλληνας ενδυματολόγος. Έχει ντύσει πολλές από τις πιο επιτυχημένες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Έκανε σπουδές σχεδίου μόδας στον Άκτο και εν συνεχεία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και το Σεντ Μάρτινς. Το 1995 όταν και αποφοίτησε επέστρεψε στην Ελλάδα για να εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις στην Αεροπορία. Με το τέλος αυτών, ξεκίνησε να εργάζεται για ένα μικρό διάστημα σαν ελεύθερος συνεργάτης στον "Πρωινό Καφέ" του ΑΝΤ1 πριν του ζητηθεί να αναλάβει την πρώτη του τηλεοπτική σειρά με τίτλο "Εις Θάνατον" του Νίκου Φώσκολου και σε σκηνοθεσία Γιάννη Βασιλειάδη. Έκτοτε δουλεύει ανελλιπώς σε τηλεοπτικές σειρές, σε θεατρικές και κινηματογραφικές παραγωγές. Ρούχα που σχεδίασε για την βότκα Absolut είχαν εκτεθεί στο μουσείο Πιερίδη και αγοράστηκαν από την ίδια την εταιρεία.
Τηλεόραση
2η σεζόν Μάριος Ρετσίλας
Νίκος Κρητικός
Μπάμπης Σπανός
Χρήστος Γεωργίου
Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος
1ος κύκλος
Βασίλης Τσελεμέγκος
Παναγιώτης Φαφούτης
Παναγιώτης Πορτοκαλάκης
Βασσίλης Τσελεμέγκος
Βασσίλης Ντούρος
Λευτέρης Χαρίτος
2η σεζόν Αλέξανδρος Πανταζούδης
Video Clip
Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι
Ιστολογία
Η Ιστολογία είναι επιστημονικός κλάδος της Βιολογίας που αντικείμενό της είναι η έρευνα της εσωτερικής μορφολογίας, και μάλιστα της μικροσκοπικής ανατομικής, των φυτικών και ζωικών ιστών και γενικότερα η μελέτη της λεπτής υφής των ιστολογικών οργάνων των διαφόρων οργανισμών.
Ερευνητές που προετοίμασαν το έδαφος για τη σύγχρονη αυτή επιστήμη της ιστολογικής έρευνας θεωρούνται ο Γαληνός που πρώτος διέκρινε τη διφορετικότητα κατασκευής των ιστών των οργανισμών, και ο Ιταλός Μάρκελος Μαλπίγκι (1628-1694) που είναι και ο πρώτος που εισήγαγε το μικροσκόπιο στη μελέτη κατασκευής των ζωικών οργάνων.
Ιδρυτής της Ιστολογίας θεωρείται ο Γάλλος ανατόμος Φρανσουά Μπισά (1771-1802) που θέσπισε τον όρο "ιστός" χαρακτηρίζοντας με αυτόν τα ομοιόμορφα μέρη του σώματος που όμως μελέτησε με γυμνό οφθαλμό. Από εκείνον άρχισε σιγά σιγά η νέα αυτή επιστήμη να εμπλουτίζεται σε γνώσεις με σειρές ανακαλύψεων και μάλιστα από τον Γάλλο Ρενέ Ντυτροσέ (1776-1847) που επιβεβαίωσε το 1824 τη κυτταρική θεωρία του Άγγλου Χουκ και του Ολλανδού Λεβενχόκ, τον Χούντερ που ανακάλυψε το 1825 τον πυρήνα των αιμοσφαιρίων, τον Άγγλο βοτανολόγο Ρόμπερτ Μπράουν (1773-1858) που περιέγραψε τον πυρήνα του φυτικού κυττάρου, τον Γερμανό Μ. Σλάιντεν (1804-1881) που ολοκλήρωσε το 1838 τη μελέτη του φυτικού ιστού και κυττάρου και τον Γερμανό Σβαν (1810-1882) ο οποίος το 1839 έπραξε το ίδιο για το ζωικό κύτταρο και ιστό.
Από την εποχή του Σβαν μέχρι σήμερα η πρόοδος της ιστολογίας υπήρξε αλματώδης και που συνετέλεσε σ΄ αυτό οι τεχνικές κατακτήσεις που δημιούργησαν τον κλάδο της μικροσκοπικής τεχνικής που επιτρέπει σήμερα την κατασκευή μικροϊστολογικών παρασκευασμάτων, θαυμαστής τελειότητας, με τα οποία καθίστανται γνωστές και οι παραμικρές λεπτομέρειες της λεπτής υφής των ιστών και των οργάνων που συναποτελούν αυτά.
Ίσταρχος
Ο Ίσταρχος (ιστός+άρχων) ήταν παλαιότερος βαθμός υπαξιωματικού στα ιστιοφόρα πλοία.
Ήταν ο τίτλος του υπαξιωματικού των "αρμένων" (πανιών) οποίος από το θωράκιο του κάθε ιστού (καταρτιού) επέβλεπε την εκτέλεση των χειρισμών στο "πέτασμα" (άνοιγμα) των ιστίων (πανιών) του ιστού του. Στα δίκροτα, τα τρίκροτα και τις φρεγάτες εκτός από τον ίσταρχο ανέρχονταν στα θωράκια και ανά ένας σε κάθε ιστίο Σημαιοφόρος.
Σώστι Ηλείας
Το Σώστι είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας  σε υψόμετρο 52 μέτρα
Γενικά στοιχεία - ονομασία
Το Σώστι βρίσκεται δυτικά της τεχνητής λίμνης του Πηνειού σε απόσταση περίπου 3 χλμ. βόρεια της Αμαλιάδας και επί της Επαρχιακής Οδού Αμαλιάδας - Κέντρου. Είναι κτισμένο σε πεδιάδα ανάμεσα στον ποταμό Πηνειό (Β.), την περιοχή της αρχαίας Ήλιδας - Αυγείο (ΒΑ.), Χάβαρι (ΝΑ.) και Ρουπάκι (Δ.-ΝΔ.). Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (ελιές, σταφίδα, δημητριακά, κηπευτικά κ.α.) και την κτηνοτροφία (εκτροφή προβάτων).
Ο οικισμός ως προς την ορθογραφία του είναι Σώστη στην επίσημη αρχική γραφή και προφανώς θηλυκού γένους κώμη. Τα ουδέτερα ήταν μία διαδικασία υποτίμησης των οικισμών μέσω και των διοικητικών μεταβολών. Σε αυτή την γραφή θα πρέπει να αναζητηθεί και η ετυμολογία του ονόματος η οποία φυσικά δεν συνδέεται αναγκαστικά με αποθήκες, αλλά με ανάλογη θρησκευτική έννοια.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα Σώστι, προήλθε από τη σωτηρία που προσέφεραν οι εκεί υπάρχουσες αποθήκες σίτου και σταφίδας στα στρατεύματα του Κολοκοτρώνη και στους αγωνιζόμενους Έλληνες κατά την εποχή της Επανάστασης. Φαίνεται, επομένως ότι το χωριό υπήρχε ήδη από την Τουρκοκρατία. Προς αυτή την κατεύθυνση συνηγορεί και η ύπαρξη του παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου το οποίο διέθετε υπόγειο τμήμα που πιθανολογείται ότι λειτουργούσε σαν κρυφό σχολειό. Κατά την ανακαίνισή του βρέθηκε επιγραφή με χρονολογία του 1471. Κατά το 1871 κτίσθηκε στην ίδια θέση, ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, που εορτάζει στις 15 Αυγούστου. Στη θέση «Ζέζα», έλαβε χώρα αξιόλογος μάχη μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων κατά την Επανάσταση του 1821.Αρχηγοί των Ελλήνων ήταν ο Σισίνης και ο Πανάς. Με την απελευθέρωση ο Δανιήλ Πανάς άφησε με την διαθήκη του αξιόλογη ακίνητη περιουσία στο χωριό. Με δαπάνη των απογόνων του ανακαινίστηκε και εξωραΐστηκε ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Διοικητικά στοιχεία
Ο οικισμός εμφανίζεται από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία :
ΦΕΚ 136Α - 08/07/1899. Ο οικισμός αποσπάται από το νομό Αχαΐας και Ήλιδος και υπάγεται στο νομό Ηλείας
ΦΕΚ 282Α - 04/12/1909. Ο οικισμός αποσπάται από το νομό Ηλείας και υπάγεται στο νομό Αχαΐας και Ήλιδος
Σώστη (Αχαΐας και Ήλιδος)
ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912. Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Ήλιδος και προσαρτάται στην κοινότητα Μπουχιώτη
ΦΕΚ 130Α - 12/06/1919. Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Μπουχιώτη και ορίζεται έδρα της κοινότητας Σώστη
ΦΕΚ 115Α - 16/04/1930. Ο οικισμός αποσπάται από το νομό Αχαΐας και Ήλιδος και υπάγεται στο νομό Ηλείας
Σώστη (Ηλείας)
ΦΕΚ 115Α - 16/04/1930. Ο οικισμός αποσπάστηκε στο νομό Ηλείας από το νομό Αχαΐας και Ήλιδος
16/10/1940. Το όνομα του οικισμού διορθώνεται σε Σώστιον
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Σωστίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 308 κατοίκους.
Η κοινότητα Σωστίου εμφανίζεται με στοιχεία πρώτης αναγνώρισης το Β.Δ. 8-6-1919 ΦΕΚ Α. 130/1919. Προήλθε από την κοινότητα Μπουχιώτη (Αυγείου) του τέως Δήμου Ήλιδας. Προσαρτήθηκαν τα Λαβδαίικα, που αποσπάστηκαν από τον δήμο Αμαλιάδος με Δ. 25-11-1927 ΦΕΚ Α. 311/1927.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμαλιάδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Μπελισιρμά (Γκέλβερι)
Το Μπελισιρμά (τουρκικά: Belisırma) είναι χωριό στο Διαμέρισμα του Γκέλβερι, στην Επαρχία Ακσαράι, στην Τουρκία. Αποτελεί τμήμα της ιστορικής περιοχής της Καππαδοκίας. Πρόκειται για δημοφιλή προορισμό για τους λάτρεις της πεζοπορίας, καθώς και της βυζαντινής προελεύσεως τρωγλοδυτικής αρχιτεκτονικής.
Γεωγραφία
Ευρισκόμενο στο μέσον της κοιλάδας του Ιχλαρά, το Μπελισιρμά βρίσκεται επί απόκρυμνης τοποθεσίας η οποία επιβλέπει τα νερά του ποταμού Μελεντίζ.
Αξιοθέατα
Η κοιλάδα του Ιχλαρά φιλοξενεί αριθμό τρωγλοδυτικών εκκλησιών, αρκετές εκ των οποίων βρίσκονται σε κοντινή απόσταση του Μπελισιρμά.
Τουρισμός
μικρογραφία|αριστερά|Άποψη εστιατορίων επί των όχθων του ποταμού Μελεντίζ. Αριθμός εστιατορίων βρίσκονται κατά μήκος των όχθων του ποταμού Μελεντίζ, υποδεχόμενα τους τουρίστες.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας Κατηγορία:Καππαδοκία Κατηγορία:Τρωγλοδυτική αρχιτεκτονική
Καλλιγράφημα
Καλλιγράφημα ή καλίγραμμα ή σχηματικό ποίημα ή συγκεκριμένο ποίημα είναι ένα είδος ποιήματος (που μπορεί να είναι μια φράση ή λέξη) στο οποίο η γραμματοσειρά, η καλλιγραφία ή γραφή είναι τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργούν οπτική εικόνα. Το είδος αυτό ποίησης χαρακτηρίζεται με τον νεότερο όρο συγκεκριμένη ποίηση. Χαρακτηριστικά του είδους είναι η απουσία σημείων στίξης και η ελευθερία στη διάταξη των λέξεων. Η εικόνα αποδίδει το νόημα του ποιήματος. Το ενδιαφέρον είναι ότι η εικόνα μπορεί να αποδοθεί σε όλες τις γλώσσες με τον ίδιο τρόπο.
Το σχήμα του περιγραφόμενου ή υπονοούμενου αντικειμένου έδιναν στα ποιήματά τους ορισμένοι Έλληνες ποιητές τον 3ο αιώνα π.Χ.. Σχηματοποιημένες μορφές έδιναν αρκετοί ποιητές κατά την Αναγέννηση και τον 17ο αιώνα. Νεότερα χαρακτηριστικά δείγματα παρουσιάστηκαν από τον Στεφάν Μαλαρμέ το 1897 και τα Καλλιγράμματα του Γκιγιώμ Απολλιναίρ το 1918.
Η συγκεκριμένη ποίηση έγινε παγκόσμιο ρεύμα ξεκινώντας από τον Eugen Comringer το 1953. Στην Ελλάδα το είδος αυτό έκανε γνωστό ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης (Σεφεριάδης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποίηση
Άγιος Μηνάς Κεντρικού Ζαγορίου Ιωαννίνων
Ο Άγιος Μηνάς είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (πρώην δήμου) Κεντρικού Ζαγορίου, του δήμου Ζαγορίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Μηνάς είναι χωριό στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων που ανήκει στα δυτικά Ζαγοροχώρια. Βρίσκεται στις ανατολικές κλιτύς της κορυφής «Τσουφόραχη» (ή «Τζουφαράχη» 946 μ.), δυτικά του Βοϊδομάτη και βόρεια της Αρίστης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 640. Απέχει 50 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης των Ιωαννίνων. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 6,304 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρτσίστης. Το 1922 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρτσίστης και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Μηνά. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Μηνά και προσαρτήθηκε στον δήμο Κεντρικού Ζαγορίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κεντρικού Ζαγορίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζαγορίου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κεντρικού Ζαγορίου Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Ιερή άγκυρα
thumb|right|150px|Άγκυρα τύπου "Half Admiral" σε χρήση παλαιότερα ως ιερή άγκυρα. Ο όρος ιερή άγκυρα αφορά ονομασία άγκυρας πλοίου με περισσότερο ναυτικό λαογραφικό χαρακτήρα και όχι κάποιο εξειδικευμένο τύπο άγκυρας. Αποδίδεται στη τελευταία άγκυρα του πλοίου που έχει μείνει προς πόντιση για τη σωτηρία του. Περισσότερο εκφραστική είναι η γαλλική απόδοση του όρου: "ancre de miséricorde" (= "άγκυρα του ελέους" ή "άγκυρα του οικτιρμού").
Η ιερή άγκυρα είναι συνήθως η "αμοιβή" άγκυρα (σπέαρ) που βρίσκεται στο πλοίο η οποία απομένει προς πόντιση όταν το πλοίο έχει μείνει έρμαιο των κυμάτων μετά την απώλεια (κοπή) των αγκυρών του ή όταν αυτές ξεσέρνουν στο βυθό και που πλευρισμένο πλέον από τα κύματα και τον άνεμο κινδυνεύει να προσαράξει ή να συντριβεί, από την υπήνεμη πλευρά του, σε βραχώδη ακτή. Τότε το πλοίο αγωνιζόμενο να κρατηθεί αγκυροβολημένο ποντίζει την "ιερή άγκυρα". Στην ελληνική ναυτική δημώδη γλώσσα λέγεται και "σπεράντζα".
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Ναυτική λαογραφία
Σταθμός Χολαργός (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Χολαργός είναι σταθμός της γραμμής 3 του μετρό της Αθήνας. Βρίσκεται στα όρια των δήμων Παπάγου-Χολαργού και Χαλανδρίου, στη συμβολή της Λεωφόρου Μεσογείων και της οδού Φανερωμένης και πήρε το όνομά του από τον έναν από τους δήμους που εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 23 Ιουλίου 2010. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. thumb|left|Άφιξη συρμού στον Σταθμό Χολαργού.
Οι τοίχοι του σταθμού είναι διακοσμημένοι με ένα έντονο κόκκινο χρώμα, ενώ ο φωτισμός συμπληρώνεται από μπλε LED υποφωτισμό. Για να υπάρχει χρωματική ποικιλία, μέρη του σταθμού έχουν βαφτεί με βαθύ κίτρινο. Μια καινοτομία, επίσης, είναι η γέφυρα που ενώνει τις δύο αποβάθρες και επιτρέπει την παρακολούθηση των διερχόμενων συρμών μέσα από ειδικές τζαμαρίες. Ακόμη, κατά τη διάρκεια κατασκευής του σταθμού έγιναν προσπάθειες να διαμορφωθούν χώροι πρασίνου γύρω από τις εισόδους.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Κατά τη διάνοιξη της ανατολικής εισόδου του σταθμού (προς Αγία Παρασκευή) ανακαλύφθηκαν τέσσερις τάφοι, οι οποίοι χρονολογούνται στον 5ο αιώνα π.Χ., με έναν εκ των οποίων να έχει συλληθεί την σύγχρονη εποχή. Άλλα ευρήματα από τον σταθμό ήταν η αρχαία οδός προς τα Μεσόγεια καθώς και χυτήρια. Τέλος βρέθηκε κατεστραμμένος από παλαιότερα έργα κοινής ωφέλειας ένας κεραμικός κλίβανος της όψιμης Ελληνιστικής- πρώιμης Ρωμαϊκής περιόδου. Αρχικά υπήρχαν σχέδια τα ευρήματα να στεγαστούν σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο του σταθμού, αλλά τελικά μεταφέρθηκαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας (κοντά στο Πόρτο Ράφτη).
Παραπομπές
Χολαργος Χολαργος Κατηγορία:Δήμος Παπάγου-Χολαργού
Πλατανάκι Αρκαδίας
Το Πλατανάκι είναι ορεινό χωριό στη Νότια Κυνουρία της Πελοποννήσου και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Αξιοθέατα
Βορειοανατολικά του χωριού, στην κατεύθυνση προς τον Άγιο Βασίλειο, υπάρχουν ερείπια μεσαιωνικού κάστρου και της ερειπωμένης πλέον Μονής Παλαιοπαναγιάς. Στην ίδια ακριβώς τοποθεσία έχουν βρεθεί θραύσματα αγγείων ενώ στην είσοδο του καθολικού της παλαιάς μονής υπάρχει μέρος αρχαίου αγάλματος.