cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πατριάρχης Βενιαμίν
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε από γονείς καταγόμενους από τη Λέσβο στο χωριό Ζεϊτινλή (Ελαιώνας) της Επαρχίας Αδραμυττίου της Μικράς Ασίας το 1871. Διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα στην ιδιαίτερη πατρίδα του και στις Κυδωνίες. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1888. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1896. Κατόπιν διορίστηκε Ιεροκήρυκας και Διευθυντής των Σχολείων της Μαγνησίας της Μικράς Ασίας. Το 1899 διορίστηκε καθηγητής θρησκευτικών στο Ιωακείμειο Παρθεναγωγείο της Κωνσταντινούπολης, όπου δίδαξε για μια εξαετία. Το 1908 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ΄ και τοποθετήθηκε Μέγας Πρωτοσύγκελος.
Το 1912 εξελέγη Μητροπολίτης Ρόδου. Οι προύχοντες και ο λαός της Ρόδου παρεξήγησαν τις σχέσεις που ανέπτυξε με την Ιταλική διοίκηση του νησιού και τον κατήγγειλαν στο Πατριαρχείο ως προδότη. Έπεισαν μάλιστα και τον Πρόξενο της Ελλάδας, με αποτέλεσμα και η Ελληνική Κυβέρνηση να ζητήσει την απομάκρυνή του. Οι κατηγορίες δεν έγιναν αποδεκτές από το Πατριαρχείο, και μάλιστα αργότερα ποδείχθηκαν εντελώς εσφαλμένες , αλλά λόγω του κλίματος που επικράτησε, το Πατριαρχείο τον μετέθεσε στις 10 Ιουνίου 1913 στην Μητρόπολη Σηλυβρίας. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1913 εξελέγη Μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως, το 1925 Μητροπολίτης Νικαίας και το 1933 Μητροπολίτης Ηρακλείας.
Η Πατριαρχία του
Το 1936, μετά το θάνατο του Πατριάρχη Φωτίου του Β΄, πιθανότερος διάδοχός του θεωρούνταν ο τότε Μητροπολίτης Χαλκηδόνος (και μετέπειτα Πατριάρχης) Μάξιμος. Όμως, ο Νομάρχης Κωνσταντινούπολης, Muhittin Uludağ, χρησιμοποίησε, μετά από πολλά χρόνια, το δικαίωμά του να διαγράφει υποψηφίους από τον κατάλογο των εκλογίμων. Έτσι, διέγραψε τους Χαλκηδόνος Μάξιμο και Δέρκων Ιωακείμ από τον κατάλογο των δώδεκα υποψηφίων. Θεωρείται ότι αυτό συνέβη διότι ο τότε Υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας και βουλευτής της επαρχίας Τσανάκκαλε, όπου υπάγεται και η Ίμβρος, συνδεόταν με το Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου Ιάκωβο. Θεωρείται λοιπόν ότι με δική του εντολή διεγράφησαν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι, προκειμένου να προωθηθεί ο Μητροπολίτης Ίμβρου ως Οικουμενικός Πατριάρχης.
Η Ιεραρχία όμως εξέλεξε τον Μητροπολίτη Ηρακλείας Βενιαμίν, με ψήφους επτά έναντι έξι. Κατά τη διάρκεια της εκλογής και της ενθρόνισης σημειώθηκαν επεισόδια και έκτροπα που την αμαύρωσαν, ενώ ο νέος Πατριάρχης Βενιαμίν, 75 ετών τότε, αποδοκιμάστηκε από μέρους του εκκλησιάσματος κατά την ενθρόνισή του. Τέλος, ενώ η εκλογή Οικουμενικού Πατριάρχη έως τότε ανακοινωνόταν μόνο στο Νομάρχη της Πόλης, η εκλογή του Βενιαμίν ήταν η πρώτη η οποία ανακοινώθηκε στον πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό και τον υπουργό των Εσωτερικών, από τους οποίους ελήφθησαν απαντητικά συγχαρητήρια τηλεγραφήματα. Αυτή η πρακτική ακολουθείται έκτοτε μέχρι σήμερα. Επίσης, ο Βενιαμίν ήταν ο πρώτος Πατριάρχης που πήρε επίσημη άδεια ρασοφορίας από το τουρκικό κράτος.
Παρά τις αντίξοες συνθήκες της εκλογής και παρά τον θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ και το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που συνέβησαν κατά τη διάρκεια της Πατριαρχίας του, αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί ως επιτυχημένη και σταθεροποιητική για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, σε μια δύσκολη περίοδο της Ιστορίας του. Επί Βενιαμίν ανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη η Εκκλησία της Αλβανίας με την έκδοση σχετικού Πατριαρχικού και Συνοδικού τόμου (3 Απριλίου 1937), επέστρεψαν στην Ορθοδοξία οι Καρπαθορρώσοι Ουνίτες της Αμερικής και τέλος ήρθη το από του 1872 Βουλγαρικό σχίσμα (19 Φεβρουαρίου 1945) με την αναγνώριση του αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Βουλγαρίας. Τέλος, το 1939 παρασκευάστηκε Άγιο Μύρο.
Μελανό σημείο της Πατριαρχίας του Βενιαμίν ήταν η μεγάλη πυρκαγιά της 21ης Σεπτεμβρίου 1941, η οποία προκλήθηκε από βραχυκύκλωμα και κατέστρεψε μεγάλο μέρος του Πατριαρχικού Οίκου στο Φανάρι, μαζί με ανυπολόγιστης αξίας ιστορικά έπιπλα, σκεύη, έργα τέχνης, κειμήλια, εικόνες και χειρόγραφα. Η ζημιά που προκλήθηκε, αποκαταστάθηκε πλήρως μόλις το 1989.
Το 1937 ο Πατριάρχης Βενιαμίν ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1946 μετά από μακροχρόνια ασθένεια και ετάφη στην Ζωοδόχο Πηγή Βαλουκλή.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Ρόδου Κατηγορία:Μητροπολίτες Ηρακλείας Κατηγορία:Μητροπολίτες Σηλυβρίας Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικαίας Κατηγορία:Μητροπολίτες Φιλιππουπόλεως Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Ναϊφαντσίν
δεξιά|thumb| Ο [[Τσόκι Μοτόμπου εκτελεί το Ναΐφάνσι σόνταν]] Το Ναϊφαντσίν είναι Κάτα του καράτε-ντο της σχολής Σούρι (Σούρι-τε).
654 Ζελίντα
Η Ζελίντα (Zelinda) είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής στο εσωτερικό τμήμα της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,52. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα της κόρης του Ιταλού μαθηματικού και πολιτικού Ουλίσε Ντίνι (Ulisse Dini).
Ναϊφαντσίν
Το Ναϊφαντσίν σημαίνει "μέσα στην μάχη" και είναι ένα από τα πιο βασικά κάτα της σχολής αυτής. Σήμερα διδάσκεται στους περισσότερους "τρόπους" καράτε-ντο. Υπάρχουν τρία κάτα Ναϊφαντσίν, τα οποία πιθανόν προέρχονται από ένα ενιαίο κάτα, το οποίο για λόγους ευκολίας διασπάστηκε από τον δάσκαλο-θρύλο του καράτε-ντο Γιασουτσούνε Ιτόσου σε τρία μικρότερα κάτα:
654 Ζελίντα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ζελίντας εκτιμάται σε 127,40 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι 'Ch (είδος ανθρακούχου), ενώ το άλβεδό της είναι 0,0425. Η Ζελίντα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 31 ώρες και 54 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Ναϊφαντσίν
Τα κάτα Ναϊφαντσίν είναι σύντομα όσον αφορά τον χρόνο εκτέλεσης και σχετικά εύκολα στην απομνημόνευση των κινήσεών τους, αλλά χρειάζονται χρόνια επιμελούς εξάσκησης για την κατανόηση και τελειοποίησή των τεχνικών τους. Τα κάτα Ναϊφαντσίν δίνουν μία σωστή βάση στον νέο ασκούμενο (αλλά και δυνατότητα εμβάθυνσης στον πιο έμπειρο), γιατί λόγω της δομής των τεχνικών τους προσφέρουν στον ασκούμενο γρήγορα αντανακλαστικά, ευκινησία καθώς σωστή και σταθερή στάση. Επίσης εμπεριέχουν αποτελεσματικές τεχνικές αποκρούσεων, χτυπημάτων, λαβών και δραπετεύσεων από κλειδώματα και λαβές των αντιπάλων, οι οποίες λόγω της απλότητάς τους χαρακτηρίζονται ως δραστικές για αυτοάμυνα.
Ντενύ Αρκάν
Η οικογένεια του Αρκάν προέρχεται από το Ντεσαμπώ (Deschambault), ένα γαλλόφωνο χωριό περίπου 60 χλμ. ΝΔ της Πόλης του Κεμπέκ. Όταν ο Αρκάν ξεκίνησε το γυμνάσιο, η οικογένειά του μετακόμισε στο Μόντρεαλ. Ο νεαρός Ντενύ ξεκίνησε σπουδές Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, τις οποίες και συνέχισε σε μεταπτυχιακό επίπεδο (μάστερ). Ωστόσο, δεν ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές, γιατί τον απορρόφησε η νέα του αγάπη, ο κινηματογράφος.
Ναϊφαντσίν
Κατηγορία:Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες
Ντενύ Αρκάν
Το 1963 προσλήφθηκε στο Εθνικό Συμβούλιο Κινηματογράφου του Καναδά (National Film Board of Canada/Office national du film du Canada), όπου ανέλαβε την παραγωγή ντοκιμαντέρ στα γαλλικά. Μερικά από τα ντοκιμαντέρ που παρήγαγε, όπως για παράδειγμα το Δουλεύουμε στο βαμβάκι (On est au coton, 1970), προκάλεσαν μεγάλη συζήτηση για την κριτική στάση του σκηνοθέτη απέναντι σε σοβαρά κοινωνικά θέματα.
654 Ζελίντα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζελιντα
Ντενύ Αρκάν
Το 1982 ο Αρκάν βραβεύτηκε με το Βραβείο των Κριτικών Κινηματογράφου του Κεμπέκ για το ντοκιμαντέρ Η άνεση και η αδιαφορία (Le Comfort et l'indifférence). Με το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, ο Αρκάν παρουσίασε την αντίθεση ανάμεσα στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα των γαλλόφωνων Κεμπεκιωτών, που τάσσονται υπέρ της απόσχισης της επαρχίας τους από τον υπόλοιπο Καναδά, και στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα των επίσης γαλλόφωνων, που αδιαφορούν για το θέμα.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ο σκηνοθέτης στράφηκε προς τις ταινίες μυθοπλασίας μεγάλου μήκους, γεγονός που του έφερε ακόμα περισσότερες διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο. Το 1986, βραβεύτηκε στον Καναδά, αλλά και στις Κάννες, για την ταινία του Η πτώση της αμερικανικής αυτοκρατορίας (Le Déclin de l'empire américain), έργο στο οποίο παρουσιάζει την έκπτωση των ερωτικών σχέσεων στην σύγχρονη βορειοαμερικανική κοινωνία. Το ίδιο έργο ήταν και το πρώτο καναδικό φιλμ που προτάθηκε και για Βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας.
Το 1989, ο Αρκάν επανήλθε με μία ακόμα πολύ επιτυχημένη ταινία, τον Ιησού του Μόντρεαλ (Jésus de Montréal). Το έργο αυτό, στο οποίο η κοινωνική κριτική συνδυάζεται με τις μεταφυσικές αγωνίες του ανθρώπου, σάρωσε τα καναδικά εθνικά βραβεία κινηματογράφου και τιμήθηκε και με το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Καννών. Μερικά χρόνια αργότερα, ο Αρκάν σκηνοθέτησε και παρήγαγε δύο έργα στα αγγλικά: Αγάπη και ανθρώπινα υπολείμματα (Love and Human Remains, 1993· μια πικρή ματιά στα τραγικά αδιέξοδα των άστεγων που περιπλανούνται στους δρόμους των αμερικανικών μεγαλουπόλεων) και Δόξα (Stardom, 2000· μια σάτιρα για τα ήθη της κοσμοπολίτικης κοινωνίας της τηλεόρασης και των άλλων ΜΜΕ).
Το 2003 επέστρεψε στις ταινίες στα γαλλικά παρουσιάζοντας το τελευταίο και πιο επιτυχημένο έργο του: Η επέλαση των βαρβάρων (Les invasions barbares). Η ταινία, στην οποία συμμετείχε ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης, παρουσιάζει τη χρεοκοπία του σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου της Δύσης μέσα από την ιστορία ενός αριστερών πεποιθήσεων ετοιμοθάνατου καρκινοπαθούς που ταλαιπωρείται στα νοσοκομεία του Μόντρεαλ. Το έργο αυτό τιμήθηκε με το Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ των Καννών, το Βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας, και τα Βραβεία Σεζάρ (Γαλλία) Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Σεναρίου.
Ο Αρκάν είναι παντρεμένος δύο φορές. Το 1986, με τη δεύτερη σύζυγό του, Ντενίζ (Denise), υιοθέτησε ένα ορφανό κορίτσι από την Κίνα. Για τη συμβολή του στον κινηματογράφο και στον πολιτισμό γενικότερα, ο Ντενύ Αρκάν έχει γίνει δεκτός σε τιμητικά τάγματα του Καναδά, του Κεμπέκ και της Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Καναδοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Καναδοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Κεμπέκ
Κακόβατος Ηλείας
Γεωγραφία - Ιστορία
Έχει διοικητική έκταση 4.302 στρέμματα και είναι κτισμένο ανάμεσα σε δύο πευκοδάση που εκτείνονται βόρεια και νότια του χωριού. Το χωριό από τη σύστασή του αποτέλεσε κοινότητα του Δήμου Αρήνης, συσταθέντος με το Β.Δ. της 9ης (21) Απριλίου 1835, στο οποίο απουσιάζει ο Κακόβατος, που αποτέλεσε μεταγενέστερη προσάρτηση. Με το Β.Δ. 31.8.1912 ΦΕΚ Α'262/12 «περί σύστασης κοινοτήτων» αποτέλεσε αυτοτελή κοινότητα μέχρι το 1997 που με το νόμο 2539/97 αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ζαχάρως, μετά δε το νόμο 3852/2010 αποτέλεσε τοπική ενότητα του δήμου Ζαχάρως-Φιγαλίας. Το κλίμα είναι υγρό ιδιαίτερα το χειμώνα, ενώ το έδαφος αρκετά πλούσιο, αφού έχει σχηματισθεί από προσχώσεις των χειμάρρων Καλίδονας και Ανηλίου που ενώνονται στο ύψος της Εθνικής Οδού Πύργου – Κυπαρισσίας, διαρρέοντας στη συνέχεια τον Κακοβατίτικο κάμπο στα νότια του χωριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Αδοβογιόνα η Νεότερη
Η Αδοβογιόνα (άκμασε π. 70 - π. 30 π.Χ.) ήταν νόθη κόρη τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου.
Βιογραφία
Ήταν νόθη κόρη τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και της παλλακίδας του Αδοβογιόνας της Πρεσβύτερης, κόρης τού ευγενούς Δειοτάρου, από τους Γαλάτες της Μ. Ασίας.
Εκ μητρός θείος της ήταν ο Βρογίταρος από τη φυλή των Τολισοβογίων, βασιλιάς των Γαλατών. Δεύτερη εξαδέλφη της ήταν η Αδοβογιόνα η Πρεσβύτερη, κόρη τού Δειοτάρου της Γαλατίας στη Μ. Ασία και της Βερενίκης (μάλλον κόρης τού Αττάλου Γ΄ της Περγάμου).
Όταν το 63 π.Χ. απεβίωσε ο πατέρας της, η Αδοβογιόνα παντρεύτηκε τον ευγενή Κάστορα Σαικονδάριο, τετράρχη όλων των φυλών των Γαλατών (41-37 π.Χ.).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον ευγενή Κάστορα Σαικονδάριο τετράρχη όλων των Γαλατών και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών
Νόβσιτσι
Το Νόβσιτσι (σερβικά κυριλλικά: Новшићи, αλβανικά: Nokshiq) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Πλαβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Πλαβ
Έχιδνα (δορυφόρος)
Η Έχιδνα (αγγλικά:Echidna) ή, όπως είναι το πλήρες όνομά της, (42355) Τυφών I Έχιδνα ((42355) Typhon I Echidna) είναι δορυφόρος του αντικειμένου Διασκορπισμένου Δίσκου 42355 Τυφών, και αποτελούν μαζί ένα διπλό σύστημα. Ονομάστηκε έτσι από το όνομα της συζύγου του Τυφώνα, Έχιδνας. Η ανακάλυψή της έγινε από τους Keith S. Noll, Harold F. Levison, W. M. Grundy και Denise C. Stephens μετά από παρατηρήσεις σε εικόνες που λήφθηκαν από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ στις 20 Ιανουαρίου 2006. Η ανακοίνωσή της έγινε στις 15 Φεβρουαρίου, ενώ έλαβε το όνομά της τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Η Έχιδνα περιφέρεται γύρω από τον Τυφώνα σε απόσταση περίπου 1.600 χλμ., με περίοδο 18 ημερών. Η διάμετρός της υπολογίζεται στα 84 +16/-18 χλμ.
260px|μικρογραφία
Αναφορές
(42355) Typhon and Echidna (23-11-2008)
Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Μαρκ Μίλεϊ
Ο Μαρκ Αλεξάντερ Μίλεϊ (αγγλικά: Mark Alexander Milley, 18 Ιουνίου 1958), είναι Αμερικανός στρατηγός και ανώτατος αξιωματικός, που υπηρετεί ως 20ος Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Σεπτέμβριο του 2019.
Προηγουμένως επίσης, υπηρέτησε ως 39ος Αρχηγός του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2015 έως το 2019.
Βιογραφία
Ο Μίλεϊ, γεννήθηκε το 1958, στο Γουίντσεστερ της Μασαχουσέτης από στρατιωτικούς γονείς. Μεγάλωσε και φοίτησε στην Βοστώνη. Στη συνέχεια, σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον στο Νιου Τζέρσεϊ, λαμβάνοντας πτυχίο το 1980.
Είναι παντρεμένος από το 1984, με την Χολιάν Μίλεϊ, και έχουν μαζί 2 παιδιά.
Στρατιωτική καριέρα
To 1980, εισήλθε ως αξιωματικός τεθωρακισμένων στον Στρατό Ξηράς των ΗΠΑ. Από τότε, έως και το 2015, υπηρέτησε σε πολλούς στρατιωτικούς κλάδους, και σε στρατιωτικές διοικητικές θέσεις, καθώς επίσης και ως διοικητής στρατιωτικών βάσεων στο Τέξας, καθώς και ως στρατιωτικός διοικητής των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ, με έδρα στην Βόρεια Καρολίνα. αριστερά|μικρογραφία|Ο Μίλεϊ, με τον [[Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών|Πρόεδρο Τραμπ και τον Αντιπρόεδρο Πενς, στην ορκωμοσία τους (20 Ιανουαρίου 2017). ]] Στις 14 Αυγούστου 2015, διορίστηκε Αρχηγός του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, θέση στην οποία παρέμεινε έως τoν Αύγουστο του 2019.
Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων
Στις 8 Δεκεμβρίου 2018, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε ότι θα πρότεινε τον στρατηγό Μαρκ Μίλεϊ, ως Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών. Στις 25 Ιουλίου 2019, η Γερουσία των ΗΠΑ, ενέκρινε τον διορισμό του Μίλεϊ με 89 υπέρ, 1 κατά και 10 παρουσίες/απουσίες. Ορκίστηκε στο αξίωμα, στις 30 Σεπτεμβρίου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί στρατηγοί Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ Κατηγορία:Στρατιωτικοί αξιωματούχοι Κατηγορία:Στρατός των ΗΠΑ
Τιράντες
μικρογραφία|256x256εσ|Τιράντες από τον Albert Thurston, σε συνδυασμό με κλιπ και γλωσσίδια για κουμπί Οι τιράντες είναι ελαστικά ή υφασμάτινα ή δερμάτινα λουριά που φοριούνται πάνω από τους ώμους για να συγκρατούν το παντελόνι. Οι ιμάντες τους μπορεί να είναι ελαστικοί, είτε εξ ολοκλήρου είτε ελαστικοί με άκρα από δέρμα. Οι περισσότερες τιράντες είναι από λάστιχο (ελαστικές) και τα περισσότερα κλιπ μεταλλικά ή με κουμπιά ή με ειδικά κλιπ κουμπιών (Bracetac). Οι τιράντες με κουμπιά απαιτούν να υπάρχει ραμμένο κουμπί στο παντελόνι. Οι τιράντες με μεταλλικά κλιπ μπορούν να φορεθούν σε κάθε παντελόνι.
Οι βασικοί τύποι των τιραντών, αναφορικά με τον τρόπο που «κουμπώνουν», είναι οι τιράντες με κλιπς και οι τιράντες για κουμπιά.
Οι τιράντες με κλιπς ταιριάζουν σε κάθε είδος παντελονιού και συγκρατούν το ρούχο με κλιπς, τα οποία είναι δεν γίνονται εμφανή στο συνολικό αποτέλεσμα της εμφάνισης.
Οι τιράντες για κουμπιά προϋποθέτουν την ύπαρξη κουμπιών στο παντελόνι, είτε υπάρχουν από την κατασκευή του ρούχου, είτε ράβονται κατά βούληση εκτός κι αν αγοράσετε από το eshop μας τα ειδικά κουμπιά – κλιπ bracetac που επιτρέπουν σε κάθε παντελόνι εύκολα και απλά να δεχθεί τιράντα με κουμπια.
Το σχήμα των τιραντών συμβολίζεται με γράμματα του αλφαβήτου, ανάλογα με την κατασκευή τους: X, Y ή H, με τα δύο πρώτα (Χ και Y) να είναι τα πιο δημοφιλή για το καθημερινό ή το επίσημο ανδρικό ντύσιμο σήμερα ενώ το Η χρησιμοποιήθηκε στα πρώτα χρόνια.
Ιστορία
Έχουν υπάρξει αρκετοί προγόνοι των τιράντων κατά τη διάρκεια των τελευταίων 300 χρόνων, αλλά οι σύγχρονες τιράντες εφευρέθηκαν για πρώτη φορά το 1820 από τον Albert Thurston, ενάς βρετανός κατασκευαστής που φέρει τον τίτλο του παλαιότερου κατασκευαστή τιράντων στον κόσμο. Παραδοσιακά κρύβονται κάτω από το γιλέκο του κουστουμιού. Αλλά το γιλέκο έφυγε σταδιακά από την μόδα για ένα διάστημα στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, όλο και περισσότεροι άντρες εγκατέλειψαν τις τιράντες που φαίνονταν όταν έβγαζαν το σακάκι τους στο γραφείο.
Σήμερα χρησιμοποιούνται για λόγους στιλ αλλά και για χρηστικούς λόγους αλλά και για λόγους υγείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Larry King ο οποίος ξεκίνησε να φοράει τιράντες το 1987 μετά από πρόβλημα υγείας.
Σήμερα οι τιράντες επιλέγονται επίσης από γυναίκες ενώ υπάρχει και μεγάλη ποικιλία σε παιδικές τιράντες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζώνες (ένδυση)
Αντιδραστήρας πεπιεσμένου βαρέος ύδατος
Ο Αντιδραστήρας πεπιεσμένου βαρέος ύδατος είναι τύπος πυρηνικού αντιδραστήρα (PHWR - Pressurized Heavy Water Reactor) ο οποίος χρησιμοποιεί ως πυρηνικό καύσιμο το φυσικό ουράνιο. Αυτό το πετυχαίνει χρησιμοποιώντας βαρύ ύδωρ (D2O) σαν ψυκτικό και επιβραδυντή νετρονίων. Αυτό διατηρείται σε πολύ ψηλή πίεση ώστε να μη βράζει όπως και σε ένα αντιδραστήρα πεπιεσμένου νερού (PWR). Αν και το βαρύ ύδωρ κοστίζει αρκετά, προσφέρει υψηλή εξοικονόμηση νετρονίων επιτρέποντας τη χρήση φυσικού ουρανίου που κοστίζει ελάχιστα σε σχέση με το εμπλουτισμένο ουράνιο.
Τέτοιοι αντιδραστήρες μπορούν να ανεφοδιαστούν ενώ λειτουργούν. Αν και αυτό φαίνεται πλεονέκτημα, η πολυπλοκότητα τους συνεπάγεται συχνές βλάβες κι έτσι οι ηλεκτροπαραγωγές εταιρείες δεν τους προτιμούν.
Κατηγορία:Ενεργειακή τεχνολογία Κατηγορία:Πυρηνικοί αντιδραστήρες
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1950
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1950 διεξήχθη στις 26 Μαρτίου στη Φιλοθέη υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ. Τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν διεξαχθεί τα περιφερειακά πρωταθλήματα.
Το περιφερειακό πρωτάθλημα Αττικής
Το περιφερειακό πρωτάθλημα Αττικής διεξήχθη την Κυριακή 12 Μαρτίου 1950 στο Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας, σε διαδρομή μήκους 7 χλμ, με αφετηρία και τερματισμό το Στάδιο της ΑΕΚ. Μετείχαν 22 αθλητές. Νικητής ήταν ο Μαυραπόστολος του Παλαιού Φαλήρου. Παράλληλα έγινε και το εφηβικό πρωτάθλημα.
Εφηβικό πρωτάθλημα
Διεξήχθη σε απόσταση 4.000μ την ίδια ημέρα με το περιφερειακό. Νικητές ήταν:
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου ανδρών 1950 διεξήχθη την Κυριακή 26 Μαρτίου σε διαδρομή μήκους 10 χλμ, η οποία είχε ως αφετηρία και τερματισμό το Σχολείο της Φιλοθέης. Μετείχαν συνολικά 22 αθλητές και τερμάτισαν 20. Ως προς το αγωνιστικό αποτέλεσμα ουσιαστικά υπήρξε μια επανάληψη της προηγούμενης χρονιάς. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ξανά ο Βασίλης Μαυραπόστολος του Παλαιού Φαλήρου, ενώ στο ομαδικό οι τρεις αδερφοί Ραγάζου έδωσαν πάλι την πρώτη θέση στο σύλλογό τους, τον Γ.Σ. Αλμυρού Βόλου τερματίζοντας στην πρώτη οκτάδα.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1950 Κατηγορία:Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού
Σόε Γουίν
Ο Σόε Γουίν (10 Μαΐου 1947 – 12 Οκτωβρίου 2007) ήταν στρατιωτικός από τη Μιανμάρ, πρωθυπουργός από το 2004 μέχρι το θάνατό του, το 2007.
Αλεξάντερ Σταύρι Ντρενόβα
Ο Αλεξάντερ Σταύρε Ντρενόβα (αλβανικά: Aleksandër Stavri Drenova, 11 Απριλίου 1872 - 1947) ή αλλιώς Ασντρένι (αλβ: Asdreni) ήταν ένας από τους πιο γνωστούς Αλβανούς ποιητές. Ένα από τα περισσότερο αναγνωρίσιμα ποιήματά του είναι ο εθνικός ύμνος της Αλβανίας, Himni i Flamurit (Ύμνος στη σημαία).
Σόε Γουίν
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1947. Το 2003 προήχθη στη θέση του πρώτου Γραμματέα στην ιεραρχία της χούντας της χώρας. Έγινε Πρωθυπουργός της χώρας στις 19 Οκτωβρίου 2004, διορισμένος από τον Ταν Σουέ.
Το Μάρτιο του 2007 εισήχθη με προβλήματα υγείας σε ιδιωτικό νοσοκομείο στη Σιγκαπούρη. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της χώρας έκαναν λόγο για λευχαιμία, ενώ η κυβέρνηση αρνήθηκε να αποκαλύψει τι ασθένεια είχε. Επέστρεψε στη χώρα του στις 3 Μαΐου 2007, στη συνέχεια όμως επέστρεψε στη Σιγκαπούρη. Στις 18 του ιδίου μήνα διορίστηκε άλλος προσωρινός Πρωθυπουργός στη θέση του Γουίν.
Αλεξάντερ Σταύρι Ντρενόβα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Ντρενόβα κοντά στην Κορυτσά, και πήγαινε στο σχολείο του χωριού του. Ο πατέρας του πέθανε το 1885 όταν ήταν ακριβώς δεκατριών ετών. Την ίδια χρονιά, ο Ντρενόβα μετακόμισε στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, όπου επανασυνδέθηκε με τους αδελφούς του. Όσο βρισκόταν εκεί, εκτέθηκε στην επιρροή άλλων Αλβανών συγγραφέων και εθνικιστών που ζούσαν εξόριστοι στη Ρουμανία. Εργάστηκε ως συντάκτης της εβδομαδιαίας εφημερίδας Sqipëtari (Ο Αλβανός). Μετά από μια σύντομη επιστροφή στην Αλβανία το 1914, ο Ασντρένι επέστρεψε στη Ρουμανία και συνέχισε να δείχνει ενδιαφέρον για το αλβανικό εθνικό κίνημα. Επισκέφτηκε την Αλβανία πάλι το 1937, αλλά σύντομα επέστρεψε πάλι στη Ρουμανία, όπου έζησε το υπόλοιπο της ζωής του.
Σόε Γουίν
Σταδιοδρομία
Στις 19 Σεπτεμβρίου είχε πεθάνει ο δίδυμος αδελφός του.
Αλεξάντερ Σταύρι Ντρενόβα
Έργο
Το 1904, ο Ασντρένι δημόσιευσε την πρώτη συλλογή ενενήντα εννέα ποιημάτων του αποκαλούμενων Rreze dielli («Ηλιαχτίδες»), που αφιέρωσε στον Σκεντέρμπεη, τον εθνικό ήρωα των Αλβανών. Η δεύτερη συλλογή ενενήντα εννέα ποιημάτων του, Ëndrra e lotë («Όνειρα και δάκρυα») δημοσιεύθηκε το 1912 και αφιερώθηκε στη Βρετανίδα ανθρωπολόγο Edith Durham. Η τρίτη συλλογή του Ασντρένι, Psallme murgu («Ψαλμοί ενός καλόγερου»), δημοσιεύτηκε το 1930. Το έργο του Ασντρένι είναι σημαντικό για τη λογοτεχνία της Αλβανίας, όσο και για τον απελευθερωτικό αγώνα των Αλβανών κατά των Τούρκων. Ο Ασντρένι άσκησε κριτική ενάντια των αστών και έπαιρνε το μέρος των φτωχών στρωμάτων του λαού του. Το έργο του ήταν αρχικά ρομαντικό, ενώ αργότερα εξελίχτηκε στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1970-71
Την περίοδο 1970-71 το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης κατέκτησε η Τσέλσι ΦΚ κερδίζοντας στον τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Τελικός και ο επαναληπτικός τελικός έγιναν στο Στάδιο Καραϊσκάκη στον Πειραιά.
Αλεξάντερ Σταύρι Ντρενόβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλβανοί ποιητές
Σόε Γουίν
Σταδιοδρομία
Ο Γουίν απεβίωσε στις 12 Οκτωβρίου 2007 και όχι στις 2 Οκτωβρίου, όπως είχαν μεταδώσει τα διεθνή μέσα ενημέρωσης εσφαλμένα εκείνη την ημέρα.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1970-71
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης Κατηγορία:Αθλητισμός στον Πειραιά
Σόε Γουίν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μιανμάρ Κατηγορία:Στρατιωτικοί
Ορθόδοξο Πασχάλιο
Πασχάλιον καλείται το εορτολόγιο των κινητών εορτών, που εξαρτώνται από το Πάσχα. Σε αντίθεση με το εορτολόγιο των ακίνητων εορτών, οι διατεταγμένες κινητές εορτές δεν έχουν σταθερές ημερομηνίες και γι' αυτό λέγονται κινητές. Απαιτείται, λοιπόν, ο ετήσιος προσδιορισμός της ημερομηνίας του Πάσχα και κατόπιν όλων των υπολοίπων κινητών εορτών. Μέρος του πασχαλίου είναι και ο τρόπος προσδιορισμού της ημερομηνίας του Πάσχα κάθε έτους. Το παρόν άρθρο ασχολείται αποκλειστικά με το Ορθόδοξο Πασχάλιο, δηλαδή τον τρόπο προσδιορισμού του Ορθόδοξου Πάσχα.
Η Εκκλησία εκδίδει υπό τον τίτλο Πασχάλιον του σωτηρίου έτους ΧΧΧΧ ετήσιους Πίνακες, που περιέχουν χρήσιμες αστρονομικές και εορτολογικές πληροφορίες για κάθε νέο έτος, όπως: ''Ηλίου κύκλοι, Σελήνης κύκλοι, Σελήνης θεμέλιον, Κρεωφαγίας ημέραι, Αρχή Τριωδίου, Η Απόκρεω, Νομικόν Φάσκα, Λατίνων Πάσχα, ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ, Της Αναλήψεως, Της Πεντηκοστής, ημέραι νηστείας των Αγ. Αποστόλων, Παραμονή Χριστουγέννων ημέρα'' κ.α. καθώς επίσης και το κυριακοδρόμιο του έτους, που περιλαμβάνει τις ημερομηνίες, τις ευαγγελικές και αποστολικές περικοπές, τον ήχο και το εωθινό ευαγγέλιο, που αναγνώσκονται κάθε Κυριακή όλου του έτους.
Ιστορικά στοιχεία
Από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα, η εαρινή ισημερία συνδέθηκε με ορισμένες θρησκευτικές γιορτές: Ήταν γιορτή των Αρχαίων Αιγυπτίων, το "Πισάχ", που στα αιγυπτικά σημαίνει διαβαση και εννοούνταν η διάβαση του Ηλίου από τον Ισημερινό. Σηματοδοτούσε το τέλος του χειμώνα και τον ερχομό της άνοιξης. Είναι επίσης γιορτή των Εβραίων, το "Πεσάχ" (peshah), που σημαίνει επίσης διάβαση και εννοούνταν η φυγή από την Αίγυπτο. Σηματοδοτούσε την απελευθέρωση του Εβραϊκού λαού από την αιγυπτιακή αιχμαλωσία προς τη Γη της Επαγγελίας. Είναι και γιορτή των Χριστιανών, το Πάσχα, που έχει τις ρίζες του από το εβραϊκό Πεσάχ και θεωρείται η διάβαση από τον θάνατο προς την ζωή. Δηλαδή, συμβολίζει την διάβαση από τον θάνατο της αμαρτίας προς την ζωή της αληθείας.
Οι Χριστιανοί, επειδή οι πρώτοι από αυτούς προερχόταν από τους Εβραίους και επειδή το Μαρτύριο και η Ανάσταση του Ιησού συνέπεσαν κατά τη διάρκεια του Εβραϊκού Πάσχα, παρέλαβαν αυτή την εορτή με το όνομα Πάσχα, εις ανάμνησιν της Αναστάσεως. Κατά τα πρώτα χρόνια οι Χριστιανοί, που προέρχονταν από τους Εβραίους, συνεόρταζαν μαζί με τους άλλους Εβραίους το Πάσχα. Η μόνη διαφορά ήταν, ότι το Πάσχα των πρώτων Χριστιανών ετελείτο με μεγαλύτερη χαρά, διότι δεν συμβόλιζε απλά την παλαιά σωτηρία, αλλά προεικόνιζε και την μέλλουσα ζωή.
Σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο, το Εβραϊκό Πάσχα (λέγεται και Νομικό Φάσκα) ορίζεται να εορτάζεται την ημέρα, όπου συνέπιπτε η πρώτη εαρινή πανσέληνος. Το εβραϊκό ημερολόγιο είναι ηλιοσεληνιακό, δηλαδή ένας μήνας αντιστοιχεί σε έναν συνοδικό μήνα και περιλαμβάνει έναν πλήρη κύκλο φάσεων της σελήνης. Πρώτη ημέρα κάθε μήνα θεωρείται η ημέρα κατά την οποία εμφανίζεται ο μηνίσκος της νέας σελήνης. Σύμφωνα με το εβραϊκό μηνολόγιο, ο μήνας, του οποίου η πανσέληνος συμβαίνει πάντα αμέσως μετά την εαρινή ισημερία καλείται Νισάν και είναι ο πρώτος μήνας του θρησκευτικού εβραϊκού έτους. Είναι γνωστό ότι η πανσέληνος απέχει από την νέα σελήνη περίπου δεκατέσσερις ημέρες και επομένως, η 14η Νισάν θεωρείται ως σταθερή ημερομηνία εορτασμού του Νομικού Φάσκα.
Η συνήθεια αυτή του εορτασμού του Πάσχα μαζί με τους Ιουδαίους παρέμεινε σε μερικούς Χριστιανούς μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. Όμως, από το 51 μ.Χ. ο έβδομος κανόνας των Αποστόλων, που συνήλθαν τότε, αποδοκίμαζε αυτούς, που εόρταζαν το Πάσχα μαζί με τους Εβραίους την 14η του Νισάν και γι' αυτό αποκαλούνταν "τεσσαρεσκαιδεκατίτες". Παρά ταύτα, στην Ανατολή εξακολουθούσαν οι Χριστιανοί να γιορτάζουν το Πάσχα μαζί με το Ιουδαϊκό Πάσχα, ενώ στη Δύση το Πάσχα ετελείτο την επόμενη Κυριακή της εβραϊκής εβδομάδας των Αζύμων. Άλλοι Χριστιανοί εόρταζαν το Πάσχα την 15η Νισάν, άλλοι την 16η Νισάν, ακόμη και ημέρες διαφορετικές της Κυριακής. Και ενώ η Σύνοδος της Εφέσου αποφάσισε όπως το Πάσχα να εορτάζεται στις 14 Νισάν, η Σύνοδος της Ρώμης το 196 μ.Χ. αποφάσισε να εορτάζεται Κυριακή.
Φυσικά, καταβλήθηκαν προσπάθειες εναρμονισμού με συζητήσεις, που διεξαγόταν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Λύση στο ζήτημα δεν έδωσε ούτε η Σύνοδος στην Αρελάτη το 314 μ.Χ. υπό τον Μεγάλο Κωνσταντίνο, ο οποίος επανέφερε το ζήτημα και στην Α' Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ, αξιώνοντας το Πάσχα να εορτάζεται κοινή ημέρα για όλους τους Χριστιανούς μετά από το Εβραϊκό Πάσχα και ημέρα Κυριακή, επειδή ήταν γνωστό ότι η Ανάσταση του Κυρίου έλαβε χώρα την μία του Σαββάτου, δηλαδή την επόμενη ημέρα από το Σάββατο, που αργότερα ονομάστηκε "Κυριακή", δηλαδή ημέρα του Κυρίου.
Η Εκκλησία της Ρώμης διατύπωσε μερικές διαφωνίες, διατηρώντας έναν πασχάλιο κανόνα, που είχε εισάγει πολλά χρόνια νωρίτερα ο Ρωμαίος μαθηματικός και επίσκοπος Ωστίας (μετέπειτα Ρώμης) Ιππόλυτος. Έτσι, το Πάσχα στη Δύση εορταζόταν σε διαφορετικές ημέρες από ότι στην Ανατολή. Μετά από πέντε αιώνες (περίπου τέλη 8ου αιώνα) ο Καρλομάγνος επέβαλε στη Δύση τον κανόνα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και τότε επήλθε συμφωνία μεταξύ των Χριστιανών, οι οποίοι εόρταζαν το Πάσχα την ίδια Κυριακή. Αυτό διατηρήθηκε μέχρι το 1582, όταν εκείνη τη χρονιά ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ' αντικατέστησε το Ιουλιανό ημερολόγιο με ένα νέο, που ονομάστηκε Γρηγοριανό. Από τότε μέχρι σήμερα ο εορτασμός του Πάσχα από την Δυτική και την Ανατολική Εκκλησία δεν είναι κατά κανόνα ταυτόχρονος.
Τα χρόνια που ακολούθησαν, λόγιοι Χριστιανοί κατάρτησαν πίνακες με τις ημερομηνίες εορτασμού του Ορθόδοξου Πάσχα. Οι πίνακες αυτοί λέγονται Πασχάλιοι Πίνακες (βλ. παρακάτω) και χρησιμοποιούνται έως σήμερα.
Η Εκκλησία της Ελλάδος από την χειραφέτησή της σε αυτοκέφαλη, ακολούθησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στον καθορισμό του Πάσχα σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Γι' αυτό το λόγο οι εξισώσεις και υπολογισμοί, που ακολουθούν, λαμβάνουν ως βάση τους το Ιουλιανό ημερολόγιο.
Κοινά και δίσεκτα έτη - Ιουλιανό ημερολόγιο
Είναι γνωστό ότι κατά το Ιουλιανό Ημερολόγιο, το τροπικό έτος έχει διάρκεια 365,25 ημερών, που σημαίνει ότι το κλασματικό μέρος σε τέσσερα ακριβώς χρόνια θα έχει γίνει μια πλήρης ημέρα. Για να εναρμονιστεί η διάρκεια ενός τροπικού και ενός πολιτικού έτους (το πολιτικό έτος οφείλει να έχει ακέραιο αριθμό ημέρων), προτάθηκαν δύο πολιτικά έτη διαφορετικής διάρκειας, τα οποία θα εναλλασσόταν με έναν τετραετή κύκλο. Το πρώτο είχε από 365 πλήρεις ημέρες και επειδή εμφανιζόταν τρεις φορές μέσα στον τετραετή κύκλο, ονομάζεται κοινό έτος, ενώ το δεύτερο είχε μία ημέρα περισσότερη, δηλαδή 366 και εμφανιζόταν μία μόνο φορά στα τέσσερα χρόνια.
Για αυτή την επιπλέον ημέρα (ή επακτή ημέρα) γνωρίζουμε ότι οι Ρωμαίοι την προσέθεταν στον τελευταίο μήνα του ρωμαϊκού μηνολογίου, δηλαδή τον Φεβρουάριο και συγκεκριμένα παρεμβαλλόταν μεταξύ 24ης και 25ης Φεβρουαρίου. Όμως, επειδή οι Ρωμαίοι πίστευαν ότι ο Φεβρουάριος έπρεπε να έχει πάντα 28 ημέρες, διατηρούσαν την αρίθμηση των ημερών, μετρώντας δύο φορές την 24η Φεβρουαρίου. Η 24η Φεβρουαρίου ονομαζόταν έκτη προ των Καλενδών του Μαρτίου (dies sextus ante Calendas Martias) και γι' αυτό, η εμβόλιμη ημέρα που ακολουθούσε λεγόταν δις έκτη προ των Καλενδών του Μαρτίου (dies bisextus ante Calendas Martias). Οι Καλένδες ήταν η πρώτη του μηνός, επομένως οι Καλένδες του Μαρτίου ήταν η πρωτοχρονιά (1η Μαρτίου). Από αυτή τη λεπτομέρεια, η εμβόλιμη ημέρα λέγεται δίσεκτη (δις + έκτη) και τα έτη, που την περιέχουν, λέγονται μέχρι σήμερα δίσεκτα ή βίσεκτα από το λατινικό bisextus. Η Ορθόδοξη Εκκλησία χρησιμοποιεί συχνότερα τον όρο βίσεκτον έτος.
Επιπλέον, θεσπίστηκε ένας κανόνας, για να ρυθμίζει ποια έτη θα είναι κοινά και ποια δίσεκτα. Ο κανόνας ορίζει ότι: δίσεκτον έτος είναι κάθε έτος που διαιρείται ακριβώς με τον αριθμό 4, ή απλούστερα όποιο έτος είναι πολλαπλάσιο του αριθμού 4. Επομένως, δίσεκτα έτη θα είναι και τα αυτά, που διαιρούνται ακριβώς με τον αριθμό 100 (π.χ. 1800, 1900, 2000, 2100, ...) και τα οποία ονομάζονται επαιώνια έτη.
Γρηγοριανό Ημερολόγιο
Είναι επίσης γνωστό ότι κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο, το τροπικό έτος έχει διάρκεια 365,2425 ημερών, που σημαίνει ότι το κλασματικό μέρος σε τετρακόσια ακριβώς χρόνια θα έχει γίνει 97 πλήρεις ημέρες. Για να εναρμονιστεί η διάρκεια ενός τροπικού και ενός πολιτικού έτους, διατηρήθηκαν τα κοινά και τα δίσεκτα έτη, τα οποία όμως θα εναλλασσόταν με έναν κύκλο 400 ετών. Το κοινό έτος εμφανιζόταν τριακόσιες τρεις (303) φορές μέσα στον κύκλο των 400 ετών, ενώ το δίσεκτο έτος εμφανιζόταν μόνο ενενήντα επτά (97) φορές στο ίδιο διάστημα.
Για να επιτευχθεί αυτή η εναλλαγή έπρεπε να τροποποιηθεί ο κανόνας των δίσεκτων ετών. Όπως πριν, λοιπόν, δίσεκτον έτος είναι κάθε έτος που διαιρείται ακριβώς με τον αριθμό 4, με εξαίρεση όσα επαιώνια έτη δεν διαιρούνται ακριβώς με τον αριθμό 400. Σύμφωνα με το τελευταίο, π.χ. τα έτη: 1600, 2000, 2400, ... είναι δίσεκτα ενώ π.χ. τα έτη: 1700, 1800, 1900, 2100, ... είναι κοινά, ενώ κατά το Ιουλιανό Ημερολόγιο, λογίζονταν ως δίσεκτα. Αυτά τα έτη, λοιπόν, αυξάνουν την διαφορά μεταξύ Ιουλιανού και Γρηγοριανού Ημερολογίου.
Έτος εισαγωγής του Γρηγοριανού Ημερολογίου ήταν το 1582. Επιδίωξη των αστρονόμων του Πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ ήταν να επαναφέρουν την εαρινή ισημερία στην ίδια ημερομηνία, που την παρατηρούσαν γύρω στο 300 μ.Χ. Άρα, από το έτος 325 μέχρι το 1582 τα επαιώνια έτη: 400, 800 και 1200 ήταν και για τα δύο ημερολόγια δίσεκτα, ενώ κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο, τα έτη: 300, 500, 600, 700, 900, 1000, 1100, 1300, 1400 και 1500 θεωρήθηκαν κοινά και ως εκ τούτου η συσσωρευμένη διαφορά ανερχόταν στις 10 ημέρες το 1582. Στον 20ο και 21ο αιώνα αυτή η διαφορά έφτασε στις 13 ημέρες, διότι κατά τα επαιώνια έτη 1700, 1800 και 1900 προστέθηκαν άλλες τρεις ημέρες στην σημερινή διαφορά.
Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο
Τέλος, είναι γνωστό ότι ορισμένες Ορθόδοξες Εκκλησίες, όπως το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η Εκκλησία της Κύπρου, η Εκκλησία της Ελλάδος κ.α. υιοθέτησαν από το 1923 οι πρώτες και από το 1924 η τελευταία, το Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο.
Κατά το Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο, το τροπικό έτος έχει διάρκεια 365,242222... ημερών, που σημαίνει ότι το κλασματικό μέρος σε εννιακόσια ακριβώς χρόνια θα έχει γίνει 218 πλήρεις ημέρες. Για να εναρμονιστεί η διάρκεια ενός τροπικού και ενός πολιτικού έτους, συνεχίστηκε η ίδια μέθοδος με τα κοινά και τα δίσεκτα έτη, τα οποία όμως θα εναλλασσόταν με έναν κύκλο 900 ετών. Το κοινό έτος εμφανίζεται 682 φορές μέσα στον κύκλο των 900 ετών, ενώ το δίσεκτο έτος εμφανίζεται μόνο 218 φορές στο ίδιο διάστημα.
Για να επιτευχθεί αυτή η εναλλαγή έπρεπε να τροποποιηθεί εκ νέου ο κανόνας των δίσεκτων ετών. Αυτή τη φορά, δίσεκτον έτος είναι κάθε έτος που διαιρείται ακριβώς με τον αριθμό 4, με εξαίρεση όσα επαιώνια έτη διαιρούνται με τον αριθμό 900 και δίνουν υπόλοιπο 200 ή 600. Σύμφωνα με αυτόν τον κανόνα, π.χ. τα έτη: 2000, 2400, 2900, ... είναι δίσεκτα ενώ π.χ. τα έτη: 1900, 2100, 2200, 2300, 2500, 2600, 2700, 2800 ... είναι κοινά.
Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, έτος εισαγωγής του Αναθεωρημένου Ιουλιανού Ημερολογίου ήταν το 1923. Επιδίωξη των αστρονόμων του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ήταν να ταυτίσουν για όσο δυνατόν περισσότερο διάστημα το Αναθεωρημένο Ιουλιανό με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο. Πράγματι, από το 1900 μέχρι το 2799, όταν κλείσει ο πρώτος κύκλος του Αναθεωρημένου Ιουλιανού Ημερολογίου, τα επαιώνια έτη: 2000 και 2400 είναι και για τα δύο ημερολόγια δίσεκτα. Όμως, το έτος 2800 κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο θεωρείται δίσεκτο, ενώ κατά το Αναθεωρημένο Ιουλιανό θεωρείται κοινό και τότε θα υπάρξει η πρώτη απόκλιση. Από 1ης Μαρτίου 2900 (κοινού κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο και δίσεκτου κατά το Αναθεωρημένο Ιουλιανό) θα συμπέσουν πάλι τα δύο ημερολόγια μέχρι την 1η Μαρτίου 3200 (δίσεκτου κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο και κοινού κατά το Αναθεωρημένο Ιουλιανό), όταν θα παρουσιαστεί ξανά απόκλιση μιας ημέρας.
Πίνακας διαφορών ημερολογίων
Για να μην υπάρξει σύγχυση των αναγνωστών, παρατίθεται ένας πίνακας, που παρουσιάζει τις διαφορές των τριών ημερολογίων, ώστε αφού κάποιος υπολογίσει Ιουλιανές ημερομηνίες, να μπορέσει ύστερα να τις αντιστοιχήσει στο ημερολόγιο, που τον ενδιαφέρει:
Η τελευταία στήλη αφορά τον υπολογισμό του Πάσχα των Λατίνων. Στο οικείο εδάφιο αναπτύσσεται αναλυτικά η χρήση και η χρησιμότητά του.
Διακύμανση της ημερομηνίας του Πάσχα
Το Πάσχα εορτάζεται σύμφωνα με τις αστρονομικές εξισώσεις της Εκκλησίας. Κατ' αρχάς, για να υπολογιστεί η διακύμανση της ημερομηνίας του Πάσχα, πρέπει να γίνει αναφορά στο αστρονομικό γεγονός, το οποίο θεωρείται αφετηρία του υπολογισμού της εορτής Πάσχα, και δεν είναι άλλο από την Εαρινή Ισημερία.
Εαρινή Ισημερία
Αν και δεν είχε θεσπιστεί η 21η Μαρτίου ως σταθερή ημερομηνία της εαρινής Ισημερίας, από την Α' Οικουμενική Σύνοδο, είναι γεγονός, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία παραδέχεται ως ημερομηνία εαρινής ισημερίας με το Ιουλιανό Ημερολόγιο την 21η Μαρτίου. Ακόμη, η Εκκλησία χρησιμοποποιεί μια "μέση" Σελήνη, που ακολουθεί τον κανόνα του Μέτωνα (βλ. παρακάτω).
α) να ήταν δύσκολο να διεξαχθούν κάθε χρόνο,
β) να περιέχουν σφάλμα, είτε λόγω κακών καιρικών συνθηκών, είτε λόγω σφαλμάτων των οργάνων παρατήρησης κάθε εποχής. Αστρονομικά, τόσο η ισημερία όσο και η πανσέληνος είναι στιγμές, δηλαδή συμβαίνουν σε απειροστό χρόνο κάποια στιγμή της ημέρας. Όταν συμπίπτουν την ίδια ημέρα, είναι σημαντική η σειρά με την οποία συμβαίνουν αυτά τα δύο αστρονομικά φαινόμενα. Αν η ισημερία προηγηθεί της πανσελήνου έστω και για κλάσμα του δευτερολέπτου, τότε πληρούνται οι δύο πρώτοι όροι του Πασχάλιου Κανόνος και το Ορθόδοξο Πάσχα θα συμβεί όταν πληρωθούν και οι άλλοι δύο όροι. Αν όμως η πανσέληνος προηγηθεί της ισημερίας, τότε αυτή δεν θεωρείται πασχαλινή πανσέληνος και εξετάζεται η επόμενη πανσέληνος, εικοσιεννέα ημέρες αργότερα. Επομένως, η ακρίβεια παίζει σημαντικό ρόλο κάποιες φορές, όταν εξ' αιτίας ενός λάθους μπορεί να υπολογιστεί εσφαλμένα η ημερομηνία του Πάσχα.
γ) να ποικίλλουν από τόπο σε τόπο, καθώς τόσο η ισημερία όσο και η πανσέληνος συμβαίνουν σε απειροστό χρόνο κάποια στιγμή της ημέρας, η οποία ημέρα χαρακτηρίζεται όλη ως ημέρα ισημερίας ή πανσελήνου. Είναι πολύ σημαντικό όλος ο Χριστιανικός κόσμος να έχει κοινά όρια της ημέρας, για να μην δημιουργηθούν προβλήματα σαν αυτά, που περιγράφονται παρακάτω: Για παράδειγμα, η Αθήνα και η Μόσχα, έχουν δύο ώρες διαφορά. Όταν στη Μόσχα η ώρα είναι 1:00 ξημερώματα Κυριακής, τότε την ίδια ακριβώς ώρα, στην Αθήνα (και στην υπόλοιπη Ελλάδα) η ώρα είναι 23:00 βράδυ Σαββάτου. Εάν, εκείνη την ώρα επιπλέον συμπέσει η εαρινή πανσέληνος και σύμφωνα με τους όρους της Α' Οικουμενικής Συνόδου, τότε, επειδή για τους Έλληνες θα είναι ακόμη Σάββατο, η επόμενη ημέρα θα είναι Πάσχα, ενώ για τους Ρώσους είναι ημέρα Κυριακή, οπότε το Πάσχα τους μετατίθεται επτά ημέρες.
Άλλο παράδειγμα, στην Βυζαντινή εποχή, αλλά και σήμερα σε ορισμένα μοναστήρια, όπως αυτά του Αγίου Όρους, μια ημέρα αρχίζει και τελειώνει με τη Δύση του Ηλίου. Με αυτό τον ορισμό, η ημέρα δεν έχει σταθερή διάρκεια, καθώς ο Ήλιος δύει κάθε ημέρα νωρίτερα ή αργότερα από την προηγούμενη ή την επόμενη ημέρα, ανάλογα με την εποχή του έτους. Αν λοιπόν, για παράδειγμα στην Θεσσαλονίκη (ή σε άλλη ελληνική πόλη ή επαρχία) είναι ακόμη Σάββατο λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα, για τις Καρυές (και όλο το Άγιον Όρος) μόλις άρχισε ο εσπερινός της Κυριακής. Αν κάποιος αγιορείτης αστρονόμος παρατηρούσε την πανσέληνο εκείνη την στιγμή, τότε θα έπρεπε να εορτάσει το Πάσχα σε μια εβδομάδα, ενώ έξω από το Άγιο Όρος το Πάσχα θα έπρεπε να εορταστεί σε μία ημέρα. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό πώς ορίζεται μία ημέρα, δηλαδή πότε αρχίζει και πότε τελειώνει.
δ) να ποικίλουν από χρόνο σε χρόνο. Στην Αστρονομία τα χρονικά διαστήματα ορίζονται από την περίοδο περιφοράς ή περιστροφής ορισμένων ουρανίων σωμάτων ή κάποιων περιοδικών αστρονομικών φαινομένων. Όμως, αυτά τα διαστήματα δύνανται να μεταβάλλονται με την πάροδο των αιώνων, λόγω κάποιων πλανητικών έλξεων ή λόγω βίαιων φαινομένων. Για παράδειγμα, ένας ισχυρός σεισμός είναι δυνατόν να μεταβάλει αισθητά την κατανομή μάζας του πλανήτη. Λόγω της αρχής διατήρησης της στροφορμής, μεταβολή της ροπής αδράνειας ενός περιστρεφόμενου σώματος (όπως ένας πλανήτης) συνοδεύεται με μεταβολή της ταχύτητας περιστροφής του σώματος. Άρα, ένας πολύ ισχυρός σεισμός, θα μπορούσε να αλλάξει αισθητά την περίοδο περιστροφής της Γης.
ε) Τέλος, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την ημερομηνία του Πάσχα πολλές ημέρες πριν συμβεί αυτό. Επομένως, η Εκκλησία πρέπει να υπολογίσει με μαθηματικό τρόπο όλες τις ημερομηνίες, που την ενδιαφέρουν, έτσι ώστε να είναι συνεπής.
Πραγματική Εαρινή Ισημερία
Σήμερα είναι γνωστό ότι το 45 π.Χ., πρώτη χρονιά που ίσχυσε το Ιουλιανό ημερολόγιο, η εαρινή ισημερία μετρήθηκε στις 23 Μαρτίου. Όμως, λόγω της ατέλειας του ημερολογίου υπήρξε μια αργή μετάπτωση των ισημεριών, με αποτέλεσμα, γύρω στο 325 μ.Χ. η Ισημερία συνέβαινε στις 21 Μαρτίου, το 1582 στις 10 Μαρτίου, ενώ σήμερα συμβαίνει περίπου στις 8 Μαρτίου. Με το Πασχάλιο, που καθιέρωσε η Α' Οικουμενική Σύνοδος, η Ισημερία προσδιορίστηκε ημερολογιακά και όχι αστρονομικά. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι η "Ημερολογιακή Ισημερία" αποσυνδέθηκε από την (πραγματική) αστρονομική Ισημερία. Με άλλα λόγια, η Ισημερία έπαψε να είναι κινητή. Καθιερώθηκε ως ακίνητη, πάντα στις 21 Μαρτίου (με το Ιουλιανό ημερολόγιο), επειδή τότε παρατηρήθηκε η Ισημερία, το 325 μ.Χ.
Αυτό που έκαναν οι αστρονόμοι του Πάπα Γρηγόριου ΙΓ', ήταν να συνδέσουν ξανά την "Ημερολογιακή Ισημερία" με την αστρονομική, διορθώνοντας όσο μπορούσαν τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους και αφαιρώντας το συσσωρευμένο σφάλμα. Γι' αυτό σήμερα (και για αρκετούς ακόμη αιώνες), η αστρονομική ισημερία κυμαίνεται σταθερά, σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο, μεταξύ 20 και 21 Μαρτίου και με το Ιουλιανό ημερολόγιο, μεταξύ 7 και 8 Μαρτίου. Όπως αναφέρεται και πιο πάνω, σαν "Ημερολογιακή Ισημερία" (η οποία καθορίζει το Πάσχα) λαμβάνεται πάντα η 21η Μαρτίου, σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο, που αντιστοιχεί με την 3η Απριλίου του πολιτικού/Γρηγοριανού ημερολογίου.
Καθορισμός Ορίων
Για να βρεθούν τα όρια εορτασμού του Πάσχα λαμβάνονται υπόψιν οι δύο ακραίες περιπτώσεις:
1) Αν η πανσέληνος συμπέσει με την Ισημερία, τότε η πανσέληνος θεωρείται εαρινή (ή πασχαλινή) και την επόμενη Κυριακή είναι Πάσχα.
Αν επιπροσθέτως η πανσέληνος και η ισημερία συμβούν ημέρα Σάββατο, τότε το Πάσχα τελείται την 22η Μαρτίου και αποτελεί το νωρίτερο δυνατό Πάσχα.
2) Άν η πανσέληνος συμβεί 20 Μαρτίου (μια ημέρα πριν την Ισημερία), τότε η πανσέληνος αυτή δεν θεωρείται εαρινή. Εαρινή πανσέληνος θεωρείται η επόμενη πανσέληνος, η οποία θα γίνει:
20 Μαρτίου + 29 μέρες σεληνιακού μήνα = 49 Μαρτίου - 31 μέρες Μαρτίου = 18 Απριλίου
Αν επιπροσθέτως, η 18η Απριλίου συμπέσει ημέρα Κυριακή, τότε το Πάσχα μετατίθεται για τις:
18 Απριλίου + 7 ημέρες τις εβδομάδος = 25 Απριλίου
και αποτελεί το αργότερο δυνατό Πάσχα. Επομένως, το Ορθόδοξο Πάσχα αναβαίνει από 22 Μαρτίου μέχρι και 25 Απριλίου και όλες τις μεσολαβούσες ημέρες.
Αστρονομικές Εξισώσεις: Προσδιορισμός αστρονομικών παραμέτρων
Στα παρακάτω εδάφια, παρουσιάζονται αλγεβρικοί τρόποι προσδιορισμού του Πάσχα τυχαίου έτους μέσω κάποιων αστρονομικών παραμέτρων. Να τονιστεί ξανά ότι οι ημερομηνίες αφορούν το Ιουλιανό Ημερολόγιο και ότι η εαρινή ισημερία καθώς και οι φάσεις της Σελήνης προσδιορίζονται μαθηματικά (ημερολογιακά) και όχι αστρονομικά (πραγματικά).
Ο ενιαυτός από κτίσεως κόσμου
Κατά την βυζαντινή χρονογραφία, ο κόσμος δημιουργήθηκε το 5508 π.Χ. Δεδομένης μιας χρονιάς μετά Χριστόν, για να ευρεθεί η αντίστοιχη χρονολογία από κτίσεως κόσμου (α.κ.κ.), θα πρέπει να προστεθεί στην πρώτη ο αριθμός 5508.
Η από κτίσεως κόσμου χρονολόγηση είναι σημαντική, διότι το έτος 1 α.κ.κ. αποτελεί κοινή αστρονομική αρχή τόσο για τον Κύκλο του Ηλίου, όσο και για τον Κύκλο της Σελήνης.
Κύκλος των δίσεκτων ετών
Όπως έχει διατυπωθεί παραπάνω, το Ιουλιανό Ημερολόγιο ακολουθεί έναν τετραετή κύκλο, το τέταρτο έτος του οποίου είναι δίσεκτο (δηλαδή έχει μια επιπλέον ημέρα), ενώ τα τρία πρώτα είναι κοινά.
Κύκλοι Ηλίου
Όπως έχει αναφερθεί και παραπάνω, το κοινό Ιουλιανό έτος έχει 365 ημέρες, για τις οποίες ισχύει ότι:
365 ημέρες = 52 εβδομάδες × 7 ημέρες/εβδομάδα + 1 ημέρα
Ο παραπάνω υπολογισμός δείχνει ότι ένα κοινό έτος 365 ημερών περιέχει 52 ολόκληρες εβδομάδες και περισσεύει μια ημέρα. Για να γίνει αντιληπτό το τι σημαίνει αυτό ακριβώς, παρατίθεται ο εξής συλλογισμός.
Αν το φετινό έτος ήταν κοινό, ενώ η σημερινή ημερομηνία είναι τάδε και ημέρα π.χ. Δευτέρα, τότε του χρόνου η ίδια ημερομηνία θα είναι ημέρα Τρίτη, δηλαδή η επόμενη ημέρα. Αν και το επόμενο έτος είναι κοινό, τότε σε δύο χρόνια η συγκεκριμένη ημερομηνία θα είναι ημέρα Τετάρτη, κ.ο.κ.
Όμως, επειδή το δίσεκτο έτος έχει μία επιπλέον ημέρα από το κοινό, τότε περισσεύουν δύο ημέρες. Οπότε, στον παραπάνω συλλογισμό, αν το περσινό έτος ήταν δίσεκτο, τότε η συγκεκριμένη ημερομηνία του παραδείγματος πέρσι συνέπεσε ημέρα Σάββατο, δηλαδή δύο ημέρες πριν τη Δευτέρα.
Επειδή η δίσεκτη ημέρα προστίθεται κάθε τέσσερα χρόνια, τότε σε κάθε ένα έτος αντιστοιχεί το ένα τέταρτο αυτής της ημέρας. Άρα, σε ένα μέσο Ιουλιανό έτος περισσεύουν 1,25 ημέρες (δηλαδή υπάρχει υπεροχή 1,25 ημερών ανά έτος).
Το ποσό των ημερών Υ, που περισσεύουν/υπερέχουν μετά από Χ χρόνια, είναι το γινόμενο του πολλαπλασιασμού των Χ ετών επί την υπεροχή των 1,25 ημερών/έτος, στρογγυλοποιημένο στο μικρότερο ακέραιο αριθμό. Δηλαδή,
Υ = [Χ × 1,25] ημέρες, όπου το [f] συμβολίζει το ακέραιο μέρος του αριθμού f.
Διαιρώντας μια δεδομένη χρονιά (χρονολογημένη από κτίσεως κόσμου) με τον αριθμό 28, λαμβάνεται ένας αριθμός του οποίου το ακέραιο μέρος είναι ο λεγόμενος "κύκλος του Ηλίου", το δε υπόλοιπο της διαίρεσης είναι η "τάξη του κύκλου του Ηλίου".
Επειδή, στους υπολογισμούς, που ακολουθούν αργότερα, δεν γίνεται χρήση του Κύκλου Ηλίου αλλά της τάξης του, υπάρχει ένας εναλλακτικός τρόπος υπολογισμού της τάξης του Κύκλου του Ηλίου, που προσφέρεται για υπολογισμούς ετών γύρω στο 2000 μ.Χ. Αυτό γίνεται αφαιρώντας το 1940 από μια δεδομένη χρονολογία Χ. Επειδή το έτος 1940 αποτελεί κοινή αστρονομική αρχή τόσο για τον Κύκλο του Ηλίου, όσο και για τον Κύκλο της Σελήνης. Το υπόλοιπο της διαίρεσης Χ - 1940 διά του 28 αντιστοιχεί στην ίδια τάξη κύκλου Ηλίου, με αυτή που βρέθηκε με τον προηγούμενο τρόπο.
2014 - 1940 = 74 = 2 × 28 + 18
Άρα, η τάξη του Κύκλου Ηλίου, για το έτος 2014 είναι 18.
Κύκλοι σελήνης
Περί το 433 π.Χ., ο Μέτων είχε παρατηρήσει ότι 19 τοπικά έτη έχουν ίση διάρκεια με 235 συνοδικούς σεληνιακούς μήνες. Γι' αυτό κάθε κύκλος Σελήνης διαρκεί 19 τροπικά (ηλιακά) έτη, και είναι ακριβώς το διάστημα αυτό κατά το οποίο οι φάσεις της Σελήνης επανέρχονται στις ίδιες ακριβώς ημερομηνίες.
Διαιρώντας μια δεδομένη χρονιά (χρονολογημένη από κτίσεως κόσμου) με τον αριθμό 19, λαμβάνεται ένας αριθμός του οποίου το ακέραιο μέρος είναι ο λεγόμενος "κύκλος της Σελήνης", το δε υπόλοιπο της διαίρεσης είναι η "τάξη του κύκλου της Σελήνης". Ονομάζεται και "Χρυσούς" ή "Χρυσός αριθμός".
Κατά άλλους, η αρχή της δεκαεννεατιρίδας είναι το 2 μ.Χ. Επομένως, ο κύκλος της Σελήνης ενός έτους Χ είναι το ακέραιο μέρος της διαίρεσης Χ - 2 διά 19.
Επειδή, στους υπολογισμούς, που ακολουθούν αργότερα, δεν γίνεται χρήση του Κύκλου Σελήνης αλλά της τάξης του, υπάρχει ένας εναλλακτικός τρόπος υπολογισμού της τάξης του Κύκλου της Σελήνης, που προσφέρεται για υπολογισμούς ετών γύρω στο 2000 μ.Χ. Αυτό γίνεται αφαιρώντας το 1940 από μια δεδομένη χρονολογία Χ. Επειδή το έτος 1940 αποτελεί κοινή αστρονομική αρχή τόσο για τον Κύκλο του Ηλίου, όσο και για τον Κύκλο της Σελήνης. Το υπόλοιπο της διαίρεσης Χ - 1940 διά του 19 αντιστοιχεί στην ίδια τάξη κύκλου Σελήνης, με αυτή που βρέθηκε και με τους δύο προηγούμενους τρόπους.
(326 - 2) = 324 = 17 × 19 + 1.