cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρατηγείο Συμμαχικών Δυνάμεων
Γενικά
Μέχρι το τέλος του 1942, υπό τη διοίκηση του στρατηγείου φέρονταν αφενός οι ενοποιημένες δυνάμεις που συμμετείχαν στη Δυτική Βόρεια Αφρική και ειδικότερα αυτές που είχαν λάβει μέρος στην επιχείρηση Φανός αλλά και εκείνων που προέρχονταν από τα ανατολικά, που είχαν κερδίσει τη δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν όπου ήταν πλέον ιδιαίτερα αναγκαίος ο συντονισμός τους. Έτσι τον Φεβρουάριο του 1943, το Στρατηγείο των Συμμαχικών Δυνάμεων ανέλαβε τον έλεγχο και της βρετανικής όγδοης στρατιάς που επιχειρούσε ανατολικά.
Ο Αϊζενχάουερ παρέμεινε στην διοίκηση του Στρατηγείου μέχρι τον Ιανουάριο του 1944, υπό τη διοίκηση του οποίου έγινε η συμμαχική απόβαση στη Σικελία, που άρχισε στις 10 Ιουλίου 1943 καθώς και η εισβολή των Συμμάχων στην ηπειρωτική Ιταλία, (3 Σεπτεμβρίου 1943), έχοντας ως βάση τη πόλη Καζέρτα της Ιταλίας. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο για να αναλάβει τη διοίκηση των δυνάμεων για την προετοιμασία της επιχείρησης Overlord. Στη θέση του τον διαδέχθηκε ο στρατηγός Σερ Μαίτλαντ Ουΐλσον υπό τον τίτλο του ανώτατου διοικητή επιχειρήσεων Μεσογείου.
Ο Μ. Ουΐλσον παρέμεινε μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου του 1944, όταν επέστρεψε στην Ουάσιγκτον τον Δεκέμβριο του 1944 όπου και τον διαδέχθηκε ο Στρατάρχης σερ Χάρολντ Αλεξάντερ, που παρέμεινε Ανώτατος διοικητής του Στρατηγείου μέχρι το τέλος του πολέμου.
Μετά τον πόλεμο το Στρατηγείο τελώντας υπό τον Αντιστράτηγο Σερ Ουΐλιαμ Μόργκαν και διατηρώντας ένα περιορισμένο διασυμμαχικό προσωπικό ανέλαβε τις συνδυασμένες δραστηριότητες εκκαθαρίσεων, μέχρι την κατάργησή του στις 17 Σεπτεμβρίου του 1947, κατόπιν σχετικής διαταγής υπ΄ αρ. 24, που είχε εκδοθεί την προηγουμένη.
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Μεσόγειος Θάλασσα
Standard Oil
Η Standard Oil Co. Inc. (ελληνικά: Στάνταρντ Όιλ) ήταν αμερικανική εταιρεία παραγωγής, διύλισης, μεταφοράς και μάρκετινγκ πετρελαίου. Ιδρύθηκε το 1870 από τον Τζον Ντ. Ροκφέλερ στο Οχάιο και ήταν η μεγαλύτερη βιομηχανία διύλισης πετρελαίου στον κόσμο την εποχή εκείνη. Η αμφιλεγόμενη ιστορία της, ως μία από τις πρώτες και μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες στον κόσμο, τερματίστηκε το 1911, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών έκρινε ότι η Standard Oil ήταν παράνομο μονοπώλιο.
Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1863 από τους Τζον Ντ. Ροκφέλερ και Χένρι Φλάγκερ το 1870. Η Standard Oil κυριάρχησε στην αγορά προϊόντων πετρελαίου αρχικά μέσω της οριζόντιας δομής στον τομέα της διύλισης, στη συνέχεια, στα μετέπειτα χρόνια της κάθετης δραστηριοποιήσης. Η εταιρεία ήταν καινοτόμος στην ανάπτυξη της επιχειρηματικής εμπιστοσύνης. Η Standard Oil Trust εξορθολογούσε την παραγωγή και την εφοδιαστική αλυσίδα, μείωσε το κόστος και υποβάθμισε τους ανταγωνιστές. Οι επικριτές της «καταρράκωσης της εμπιστοσύνης» την κατηγόρησαν ότι χρησιμοποιούσε επιθετικές πολιτικές τιμών για να καταστρέψει τους ανταγωνιστές και να σχηματίσει μονοπώλιο που απειλούσε άλλες επιχειρήσεις.
Ο Τζον Ροκφέλερ διηύθυνε την εταιρεία ως πρόεδρός της, μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1897. Παρέμεινε ο κύριος μέτοχος και το 1911, με τη διάλυση της Standard Oil Trust σε 34 μικρότερες εταιρείες, όπου ο Ροκφέλερ έγινε ο πλουσιότερος άνθρωπος στη σύγχρονη ιστορία. Μεμονωμένες επιχειρήσεις αποδείχθηκαν πολύ μεγαλύτερες από αυτήν μιας μεμονωμένης μεγαλύτερης εταιρείας. Η Standard Oil του Νιου Τζέρσεϋ, που έλεγχε την Standard Oil τη στιγμή της διάλυσης, συνέχισε από τότε και σήμερα είναι γνωστή ως ExxonMobil, η μεγαλύτερη εταιρεία πετρελαίου που ανήκει σε επενδυτές από όλον τον κόσμο. Πολλές άλλες εταιρείες σε πολλούς τομείς είναι είτε άμεσοι απόγονοι της Standard Oil (όπως η Chevron και η Marathon Oil) είτε έχουν αποκτήσει έναν απόγονο της Standard Oil (όπως η BP και η Unilever).
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
μικρογραφία|Ο [[Τζον Ντ. Ροκφέλερ c. 1872, λίγο μετά την ίδρυση της Standard Oil]]
Η προϊστορία της Standard Oil ξεκίνησε το 1863, ως μια συνεργασία του Οχάιο που δημιουργήθηκε από τον βιομήχανο Τζον Ντ. Ροκφέλερ, τον αδελφό του Γουίλιαμ Ροκφέλερ, τον Χένρι Φλάγκερ, τον χημικό Σάμουελ Άντριους, τον σιωπηλό συνεργάτη Στίβεν Χάρκνες και τον Όλιβερ Μπερ Τζένινγκς, ο οποίος είχε παντρευτεί την αδερφή της συζύγου του Γουίλιαμ Ροκφέλερ. Το 1870, ο Ροκφέλερ κατάργησε την εταιρική σχέση και ενσωμάτωσε την Standard Oil στο Οχάιο. Από τις αρχικές 10.000 μετοχές, ο Τζον Ντ. Ροκφέλερ έλαβε 2.667, ο Χάρκνες έλαβε 1.334, ο Γουίλιαμ Ροκφέλερ, ο Φλάγκερ και ο Άντριους έλαβαν 1.333 ο καθένας, ο Τζένιγκς έλαβε 1.000 και η εταιρεία Rockefeller, Andrews & Flagler έλαβε 1.000. Ο Τζον Ρόκφελερ επέλεξε το όνομα "Standard Oil" ως σύμβολο των αξιόπιστων "προτύπων" ποιότητας και εξυπηρέτησης που οραματίστηκε για την εκκολαπτόμενη βιομηχανία πετρελαίου. μικρογραφία|Καταστατικό ίδρυσης της Standard Oil υπογεγραμμένο από τους Τζον Ροκφέλερ, Χένρι Φλάγκερ, Σάμουελ Άντριους, Στίβεν Χάρκνες και Γουίλιαμ Ροκφέλερ, 1870 μικρογραφία|Μετοχή της Standard Oil Company, που εκδόθηκε την 1η Μαΐου 1878 μικρογραφία|Μετοχή του Standard Oil Trust, που εκδόθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1883 Τα πρώτα χρόνια, ο Τζον Ντ. Ροκφέλερ κυριάρχησε στο συγκρότημα και ήταν η πιο σημαντική προσωπικότητα στη διαμόρφωση της νέας βιομηχανίας πετρελαίου. Γρήγορα μοίρασε την εξουσία και τα καθήκοντα διαμόρφωσης πολιτικής σε ένα σύστημα επιτροπών, αλλά παρέμεινε πάντα ο μεγαλύτερος μέτοχος. Η εξουσία ήταν συγκεντρωμένη στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στο Κλίβελαντ, αλλά οι αποφάσεις στην εταιρεία λαμβάνονταν από κοινού.
δεξιά|μικρογραφία|Standard Oil Refinery No. 1 στο [[Κλίβελαντ|Κλίβελαντ, Οχάιο, 1897]] Η εταιρεία αναπτύχθηκε αυξάνοντας τις πωλήσεις και μέσω εξαγορών. Αφού αγόρασε ανταγωνιστικές εταιρείες, ο Ροκφέλερ έκλεισε εκείνες που πίστευε ότι ήταν αναποτελεσματικές και κράτησε τις υπόλοιπες. Σε μια θεμελιώδη συμφωνία, το 1868, η Lake Shore Railroad, μέρος του New York Central, έδωσε στην εταιρεία του Ροκφέλερ μια συνεχή ισοτιμία ενός σεντ ανά γαλόνι ή σαράντα δύο σεντ το βαρέλι, μια πραγματική έκπτωση 71% από τις εισηγμένες τιμές της και μια υπόσχεση να αποστέλλει τουλάχιστον 60 φορτία πετρελαίου καθημερινά και να χειρίζεται τη φόρτωση και την εκφόρτωση μόνη της. Οι μικρότερες εταιρείες αποδοκίμασαν τέτοιες συμφωνίες ως άδικες επειδή δεν παρήγαγαν αρκετό πετρέλαιο για να πληρούν τις προϋποθέσεις για τις εκπτώσεις.
Οι ενέργειες και οι μυστικές συμφωνίες μεταφοράς της Standard Oil βοήθησαν την τιμή της κηροζίνης να πέσει από 58 σε 26 σεντς από το 1865 έως το 1870. Ο Ροκφέλερ χρησιμοποίησε το κανάλι Έρι ως μια φθηνή εναλλακτική μορφή μεταφοράς - τους καλοκαιρινούς μήνες που δεν ήταν παγωμένο - για να μεταφέρει το επεξεργασμένο πετρέλαιο του από το Κλίβελαντ στη Νέα Υόρκη. Τους χειμερινούς μήνες, οι μόνες επιλογές του ήταν οι τρεις γραμμές σιδηροδρόμου — ο σιδηρόδρομος Έρι και ο κεντρικός σιδηρόδρομος της Νέας Υόρκης προς τη Νέα Υόρκη και ο σιδηρόδρομος της Πενσυλβάνια προς το Πίτσμπουργκ και τη Φιλαδέλφεια.
Οι ανταγωνιστές αντιπαθούσαν τις επιχειρηματικές πρακτικές της εταιρείας, αλλά στους καταναλωτές άρεσαν οι χαμηλότερες τιμές. Η Standard Oil, που σχηματίστηκε πολύ πριν από την ανακάλυψη του κοιτάσματος πετρελαίου Spindletop (στο Τέξας, μακριά από τη βάση της Standard Oil στα Μεσοδυτικά) και μια ζήτηση για πετρέλαιο εκτός από θερμότητα και φως, ήταν σε θέση να ελέγξει την ανάπτυξη της πετρελαϊκής επιχείρησης.
South Improvement Company
Το 1872, ο Ροκφέλερ έγινε μέτοχος στην South Improvement Co. που θα του επέτρεπε να λάβει εκπτώσεις για τη ναυτιλία και μειονεκτήματα για το πετρέλαιο που έστελναν οι ανταγωνιστές του. Αλλά όταν αυτή η συμφωνία έγινε γνωστή, οι ανταγωνιστές έπεισαν το νομοθετικό σώμα της Πενσυλβάνια να ανακαλέσει το καταστατικό της South Improvement. Καμία ποσότητα πετρελαίου δεν αποστέλλεται ποτέ στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας. Χρησιμοποιώντας εξαιρετικά αποτελεσματικές τακτικές, που αργότερα επικρίθηκε ευρέως, απορρόφησε ή κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του ανταγωνισμού της στο Κλίβελαντ σε λιγότερο από δύο μήνες <sup class="noprint Inline-Template" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="Please clarify the preceding statement or statements with a good explanation from a reliable source. (September 2017)">Πώς;  ] και αργότερα σε όλες τις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες.
Επιτροπή Χέπμπορν
Ο Α. Μπάρτον Χέπμπορν έλαβε οδηγίες από το νομοθετικό σώμα της Πολιτείας της Νέας Υόρκης το 1879, να ερευνήσει την πρακτική των σιδηροδρόμων να δίνουν εκπτώσεις στους μεγαλύτερους πελάτες τους εντός της πολιτείας. Κάποιοι έμποροι χωρίς δεσμούς με τη βιομηχανία πετρελαίου είχαν πιέσει για τις ακροάσεις. Πριν από την έρευνα της επιτροπής, λίγοι γνώριζαν το μέγεθος του ελέγχου και της επιρροής της Standard Oil σε φαινομενικά μη συνδεδεμένα διυλιστήρια πετρελαίου και αγωγούς - ο Χωκ (1980) αναφέρει ότι μόνο μια ντουζίνα στελέχη εντός της Standard Oil γνώριζε την έκταση των εργασιών της εταιρείας.
Η τελική έκθεση της επιτροπής επέπληξε τους σιδηροδρόμους για τις πολιτικές τους για τις εκπτώσεις και ανέφερε ως παράδειγμα την Standard Oil. Αυτή η επίπληξη ήταν σε μεγάλο βαθμό αμφισβητήσιμη για τα συμφέροντα της Standard Oil, καθώς οι πετρελαιαγωγοί μεγάλων αποστάσεων ήταν πλέον η προτιμώμενη και συμφέρουσα μέθοδος μεταφοράς τους.
Standard Oil Trust
Σε απάντηση στους νόμους του κράτους που είχαν ως αποτέλεσμα τον περιορισμό της κλίμακας των εταιρειών, ο Ροκφέλερ και οι συνεργάτες του ανέπτυξαν καινοτόμους τρόπους οργάνωσης για την αποτελεσματική διαχείριση της ταχέως αναπτυσσόμενης επιχείρησής τους. Στις 2 Ιανουαρίου 1882, συνδύασαν τις διαφορετικές εταιρείες τους, κατανεμημένες σε δεκάδες πολιτείες, κάτω από μια ενιαία ομάδα διαχειριστών. Με μια μυστική συμφωνία, οι υφιστάμενοι 37 μέτοχοι μετέφεραν τις μετοχές τους «εν πίστει» σε εννέα διαχειριστές: Τζον και Γουίλιαμ Ροκφέλερ, Όλιβερ Αζάρ Πέιν, Τσαρλς Πρατ, Χένρι Φλάγκερ, Τζον Ντάστιν Άρτσμπολντ, Γουίλιαμ Τζ. Γουάρντεν, Τζάμπεζ Μπόστγουικ και Μπέντζαμιν Μπρούστερ.
«Ενώ ορισμένα κρατικά νομοθετικά σώματα επέβαλαν ειδικούς φόρους σε εταιρείες εκτός πολιτείας που δραστηριοποιούνται στις πολιτείες τους, άλλα νομοθετικά σώματα απαγόρευσαν στις εταιρείες στην πολιτεία τους να διατηρούν μετοχές εταιρειών που εδρεύουν αλλού. (Οι νομοθέτες καθιέρωσαν τέτοιους περιορισμούς με την ελπίδα ότι θα ανάγκαζαν τις επιτυχημένες εταιρείες να ενσωματώσουν —και έτσι να πληρώσουν φόρους— στο κράτος τους.)» Η οργανωτική ιδέα της Standard Oil αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένη που άλλες μεγάλες επιχειρήσεις υιοθέτησαν αυτή τη μορφή «εμπιστοσύνης».
Βροντώδης άργυρος
Ο  βροντώδης άργυρος (AgCNO) είναι το άλας αργύρου του βροντικού οξέος, μία ιδιαιτέρως εκρηκτική χημική ένωση.
Standard Oil
Standard Oil Trust
Μέχρι το 1882, ο κορυφαίος βοηθός του Ροκφέλερ ήταν ο Τζον Ντάστιν Άρτσμπολντ, τον οποίο άφησε τον έλεγχο αφού απέσυρε από τις επιχειρήσεις για να επικεντρωθεί στη φιλανθρωπία μετά το 1896. Άλλα αξιοσημείωτα στελέχη της εταιρείας περιλαμβάνουν τον Χένρι Φλάγκερ, κατασκευαστή του σιδηροδρόμου της ανατολικής ακτής της Φλόριντα και των παραθεριστικών πόλεων και τον Χένρι Ρότζερς, ο οποίος κατασκεύασε τον σιδηρόδρομο της Βιρτζίνια.
Βροντώδης άργυρος
Ο βροντώδης άργυρος είναι βασικό εκρηκτικό, αλλά έχει περιορισμένη χρήση, λόγω της εξαιρετικής ευαισθησίας του σε κρούση, θερμότητα, πίεση και ηλεκτρισμό. Το άγγιγμα ενός φτερού που πέφτει, η πρόσκρουση μίας και μόνο σταγόνας νερού ή μία μικρή στατική ηλεκτρική εκκένωση επαρκούν για να προκαλέσουν την έκρηξη μίας μικρής ποσότητας βροντώδους αργύρου με μέγεθος όσο ένα κέρμα των δέκα λεπτών του ευρώ και βάρος μερικών χιλιοστόγραμμων. Η συγκέντρωση μεγαλύτερων ποσοτήτων είναι αδύνατη, λόγω της τάσης του υλικού να αυτο-πυροδοτείται από το ίδιο του το βάρος.
Standard Oil
Standard Oil Trust
Το 1885, η Standard Oil του Οχάιο μετέφερε την έδρα της από το Κλίβελαντ στη μόνιμη έδρα της στο 26 Broadway στην πόλη της Νέας Υόρκης. Ταυτόχρονα, οι διαχειριστές της Standard Oil του Οχάιο ναύλωσαν την Standard Oil του Νιού Τζέρσει για να επωφεληθούν από τους πιο επιεικείς νόμους περί εταιρικής ιδιοκτησίας μετοχών του New Jersey.
Βροντώδης άργυρος
Κατηγορία:Ενώσεις αργύρου
Standard Oil
Περίοδος 1895–1913
μικρογραφία|Οικονομικά Το 1896, ο Τζον Ροκφέλερ αποσύρθηκε από την Standard Oil του Νιού Τζέρσεϊ, την εταιρεία χαρτοφυλακίου του ομίλου, αλλά παρέμεινε πρόεδρος και βασικός μέτοχος. Ο αντιπρόεδρος Τζον Ντάστιν Αρτσμπολντ ανέλαβε μεγάλο μέρος της διοίκησης της εταιρείας. Το έτος 1904, η Standard Oil ήλεγχε το 91% της διύλισης πετρελαίου και το 85% των τελικών πωλήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή τη στιγμή, οι πολιτειακοί και ομοσπονδιακοί νόμοι προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν αυτήν την εξέλιξη με αντιμονοπωλιακούς νόμους. Το 1911, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ μήνυσε τον όμιλο βάσει του ομοσπονδιακού αντιμονοπωλιακού νόμου και διέταξε τη διάσπασή του σε 34 εταιρείες.
Η θέση της Standard Oil στην αγορά εδραιώθηκε αρχικά με έμφαση στην αποτελεσματικότητα και την υπευθυνότητα. Ενώ οι περισσότερες εταιρείες έριχναν βενζίνη στα ποτάμια (αυτό ήταν πριν γίνει δημοφιλές το αυτοκίνητο), η Standard Oil τη χρησιμοποιούσε για να τροφοδοτεί με καύσιμα τις μηχανές της. Ενώ τα διυλιστήρια άλλων εταιρειών συσσώρευαν βουνά από βαριά απόβλητα, ο Ροκφέλερ βρήκε τρόπους να τα πουλήσει. Για παράδειγμα, η Standard Oil δημιούργησε τον πρώτο συνθετικό ανταγωνιστή για το κερί μέλισσας ( παραφίνη ) και αγόρασε την εταιρεία που εφηύρε και παρήγαγε την βαζελίνη, την Chesebrough Manufacturing Co., η οποία ήταν μια θυγατρική της Standard Oil μόνο από το 1908 έως το 1911.
Η Αϊντα Τάρμπελ, ήταν μια Αμερικανίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος, της οποίας ο πατέρας ήταν παραγωγός πετρελαίου, του οποίου η επιχείρηση είχε αποτύχει λόγω των επιχειρηματικών συναλλαγών του Ροκφέλερ. Μετά από εκτενείς συνεντεύξεις με ένα ανώτερο στέλεχος της Standard Oil, τον Χένρι Ρότζερς, οι έρευνες της Τάρμπελ για τη Standard Oil πυροδότησαν αυξανόμενες δημόσιες επιθέσεις κατά της Standard Oil και των μονοπωλίων γενικότερα. Το έργο της δημοσιεύτηκε σε 19 μέρη στο περιοδικό McClure από τον Νοέμβριο του 1902 έως τον Οκτώβριο του 1904, στη συνέχεια το 1904 ως βιβλίο με τίτλο The History of the Standard Oil Co.
Το Standard Oil Trust ελεγχόταν από μια μικρή ομάδα οικογενειών. Ο Ροκφέλερ δήλωσε το 1910: «Νομίζω ότι είναι αλήθεια ότι η οικογένεια Πραττ, η οικογένεια Πέιν–Γουίτνει (που ήταν μία, καθώς όλο το κεφαλαίο προερχόταν από τον συνταγματάρχη Πέιν), η οικογένεια Χάρκνες-Φλάγκερ (που μπήκαν μαζί στην εταιρεία) και η οικογένεια Ροκφέλερ έλεγχε την πλειοψηφία των μετοχών σε όλη την ιστορία της εταιρείας μέχρι σήμερα».
Ο Γουίτμαν Πίρσον, ένας Βρετανός επιχειρηματίας πετρελαιοειδών στο Μεξικό, άρχισε να διαπραγματεύεται με την Standard Oil το 1912–1913 για να πουλήσει την εταιρεία πετρελαίου του «El Aguila», αφού ο Πίρσον δεν ήταν πλέον υποχρεωμένος να υποσχεθεί στο καθεστώς του Πορφίριο Ντίας (1876–1911) να μην πουλήσει σε αμερικανικά συμφέροντα. Ωστόσο, η συμφωνία απέτυχε και η εταιρεία πουλήθηκε στη Royal Dutch Shell.
Στην Κίνα
Η παραγωγή της Standard Oil αυξήθηκε τόσο γρήγορα που σύντομα ξεπέρασε τη ζήτηση των ΗΠΑ και η εταιρεία άρχισε να παρακολουθεί τις εξαγωγικές αγορές. Στη δεκαετία του 1890, η Standard Oil άρχισε να εμπορεύεται κηροζίνη στον μεγάλο πληθυσμό της Κίνας, σχεδόν 400 κατοίκων εκατομμύρια ως καύσιμο λαμπτήρων. Για το κινεζικό εμπορικό σήμα και εμπορικό σήμα της, η Standard Oil υιοθέτησε το όνομα Mei Foo ( : 美孚 ), (που μεταφράζεται σε Mobil). Το Mei Foo έγινε επίσης το όνομα του λαμπτήρα από κασσίτερο που παρήγαγε η Standard Oil και χάρισε ή πούλησε φτηνά σε Κινέζους αγρότες, ενθαρρύνοντάς τους να στραφούν από το φυτικό λάδι στην κηροζίνη. Η ανταπόκριση ήταν θετική, οι πωλήσεις ανέβηκαν και η Κίνα έγινε η μεγαλύτερη αγορά της Standard Oil στην Ασία. Πριν από το Περλ Χάρμπορ, η Stanvac ήταν η μεγαλύτερη μεμονωμένη επένδυση των ΗΠΑ στη Νοτιοανατολική Ασία.
Για τη διανομή των προϊόντων της, η Standard Oil κατασκεύασε δεξαμενές αποθήκευσης (το χύμα πετρέλαιο από μεγάλα δεξαμενόπλοια επανασυσκευάστηκε σε γαλόνια, αποθήκες και γραφεία σε βασικές κινεζικές πόλεις. Για την διανομή στην κινεζική ενδοχώρα, η εταιρεία διέθετε μηχανοκίνητα βυτιοφόρα και βυτιοφόρα σιδηροδρομικά βαγόνια, και για την ναυσιπλοΐα ποταμών, διέθετε στόλο από ατμόπλοια χαμηλής βύθισης και άλλα πλοία.
Το τμήμα Βόρειας Κίνας της Stanvac, με έδρα τη Σαγκάη, κατείχε εκατοντάδες ποταμόπλοια, συμπεριλαμβανομένων μηχανοκίνητων φορτηγίδων, ατμόπλοιων, ρυμουλκών και δεξαμενόπλοιων. Και οι τρεις καταστράφηκαν στο περιστατικό του USS Panay το 1937.
Στη Μέση Ανατολή
Η Standard Oil Company και η Socony-Vacuum Oil Company έγιναν συνεταίροι στην παροχή αγορών για τα αποθέματα πετρελαίου στη Μέση Ανατολή. Το 1906, η SOCONY (αργότερα έγινε η Mobil) άνοιξε τους πρώτους τερματικούς σταθμούς καυσίμων στην Αλεξάνδρεια. Αρχισε να εξερευνά την Παλαιστίνη πριν ξεσπάσει ο Παγκόσμιος Πόλεμος, αλλά συγκρούστηκε με τις τοπικές αρχές.
Μονοπωλιακές επιβαρύνσεις και αντιμονοπωλιακή νομοθεσία
Μέχρι το 1890, η Standard Oil έλεγχε το 88% των ροών διυλισμένου πετρελαίου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πολιτεία του Οχάιο μήνυσε επιτυχώς την Standard Oil, αναγκάζοντας τη διάλυση του καταπιστεύματος το 1892. Αλλά η Standard απλώς διαχώρισε την Standard Oil του Οχάιο και κράτησε τον έλεγχο της. Τελικά, η πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ άλλαξε τους νόμους σύστασης για να επιτρέψει σε μια εταιρεία να κατέχει μετοχές σε άλλες εταιρείες σε οποιαδήποτε πολιτεία.
Έτσι, το 1899, η Standard Oil Trust, με έδρα την όδο Μπροντγουέι 26 στη Νέα Υόρκη, αναγεννήθηκε νομικά ως εταιρεία χαρτοφυλακίου, την Standard Oil Co. του Νιού Τζερσεϊ, η οποία είχε μετοχές σε άλλες 41 εταιρείες, οι οποίες έλεγχαν άλλες εταιρείες, και αυτή με τη σειρά της ήλεγχε άλλες εταιρείες. Σύμφωνα με τον Ντάνιελ Γέρτζιν στο βραβευμένο με Pulitzer βιβλίο The Prize: The Epic Quest for Oil, Money, and Power (1990), αυτός ο όμιλος εθεωρείτο από το κοινό ως διάχυτος, ελεγχόμενος από μια επιλεγμένη ομάδα διεθυντών και εντελώς ακαταλόγιστος.
Το 1904, η Standard Oil ήλεγχε το 91% της παραγωγής και το 85% των τελικών πωλήσεων. Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής της ήταν κηροζίνη, από την οποία το 55% εξήχθη σε όλο τον κόσμο. Μετά το 1900, δεν προσπάθησε να αναγκάσει τους ανταγωνιστές να εγκαταλείψουν τις δραστηριότητές τους πουλώντας με ζημία. Ο ομοσπονδιακός επίτροπος εταιρειών μελέτησε τις δραστηριότητες της Standard Oil από την περίοδο 1904 έως 1906 και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «πέρα από κάθε αμφιβολία… η δεσπόζουσα θέση της Standard Oil Co. στη βιομηχανία διύλισης οφειλόταν σε αθέμιτες πρακτικές—στην κατάχρηση του ελέγχου των αγωγών, στις σιδηροδρομικές διακρίσεις και στις αθέμιτες μεθόδους ανταγωνισμού στην πώληση των προϊόντων διύλισης πετρελαίου».
Λόγω του ανταγωνισμού από άλλες εταιρείες, το μερίδιο αγοράς τους μειώθηκε σταδιακά στο 70% μέχρι το 1906 που ήταν το έτος κατά το οποίο κατατέθηκε η αντιμονοπωλιακή υπόθεση κατά της Standard Oil. Το μερίδιο αγοράς της Standard Oil ήταν 64 % μέχρι το 1911 όταν διατάχθηκε να διαλυθεί. Τουλάχιστον 147 εταιρείες διύλισης ανταγωνίζονταν τη Standard, συμπεριλαμβανομένων των Gulf, Texaco και Shell.
"Εκπτώσεις, προτιμήσεις και άλλες πρακτικές που εισάγουν διακρίσεις υπέρ του συνδυασμού από σιδηροδρομικές εταιρείες· περιορισμός και μονοπώληση με τον έλεγχο των αγωγών και αθέμιτες πρακτικές έναντι ανταγωνιστικών γραμμών αγωγών. συμβάσεις με ανταγωνιστές σε περιορισμό του εμπορίου· αθέμιτες μεθόδους ανταγωνισμού, όπως η τοπική μείωση των τιμών στα σημεία όπου είναι απαραίτητο για την καταστολή του ανταγωνισμού· [και] κατασκοπεία των επιχειρήσεων ανταγωνιστών, λειτουργία ψευδών ανεξάρτητων εταιρειών και πληρωμή εκπτώσεων για το πετρέλαιο, με παρόμοια πρόθεση."
Η αγωγή υποστήριξε ότι οι μονοπωλιακές πρακτικές της Standard είχαν πραγματοποιηθεί τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια:
"Το γενικό αποτέλεσμα της έρευνας ήταν να αποκαλύψει την ύπαρξη πολυάριθμων και κατάφωρων διακρίσεων από τους σιδηροδρόμους για λογαριασμό της Standard Oil Co. και των συνδεδεμένων με αυτήν εταιρειών. Με σχετικά λίγες εξαιρέσεις, κυρίως άλλων μεγάλων επιχειρήσεων στην Καλιφόρνια, η Standard Oil ήταν ο μοναδικός δικαιούχος τέτοιων διακρίσεων. Σχεδόν σε κάθε τμήμα της χώρας διαπιστώθηκε ότι αυτή η εταιρεία απολαμβάνει κάποια αθέμιτα πλεονεκτήματα έναντι των ανταγωνιστών της και ορισμένες από αυτές τις διακρίσεις επηρεάζουν τεράστιες περιοχές."
Η κυβέρνηση εντόπισε τέσσερα παράνομες πρακτικές: (1) μυστικά και ημι-μυστικά σιδηροδρομικά τέλη. (2) διακρίσεις στην ανοιχτή ρύθμιση των τιμών. (3) διακρίσεις στην ταξινόμηση και τους κανόνες αποστολής· (4) διακρίσεις στη μεταχείριση των ιδιωτικών βυτιοφόρων. Η κυβέρνηση ισχυρίστηκε:
"Σχεδόν παντού οι τιμές από τα σημεία αποστολής που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά από την Standard Oil είναι σχετικά χαμηλότερες από τις τιμές από τα σημεία αποστολής των ανταγωνιστών της. Οι τιμές έγιναν χαμηλές για να εισέλθει η Standard Oil στις αγορές ή έγιναν υψηλές για να κρατήσουν τους ανταγωνιστές της έξω από τις αγορές. Οι ασήμαντες διαφορές στις αποστάσεις αποτελούν δικαιολογία για μεγάλες διαφορές στις τιμές ευνοϊκές για την Standard Oil Co., ενώ οι μεγάλες διαφορές στις αποστάσεις αγνοούνται όταν είναι αντίθετες με την Standard Oil. Μερικές φορές οι συνδετικοί δρόμοι αναλογούν σε πετρέλαιο—δηλαδή, ρυθμοί διέλευσης που είναι χαμηλότεροι από τον συνδυασμό των τοπικών τιμών. Μερικές φορές αρνούνται να αναλογιστούν, αλλά και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα της πολιτικής τους είναι να ευνοήσουν την Standard Oil Co. Χρησιμοποιούνται διαφορετικές μέθοδοι σε διαφορετικά μέρη και υπό διαφορετικές συνθήκες, αλλά το καθαρό αποτέλεσμα είναι ότι από το Μέιν μέχρι την Καλιφόρνια η γενική ρύθμιση των ανοικτών τιμών στο πετρέλαιο είναι τέτοια να δώσει στην Standrard Oil ένα αδικαιολόγητο πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών της."
Η κυβέρνηση ανέφερε ότι η Standard αύξησε τις τιμές στους μονοπωλιακούς πελάτες της, αλλά τις μείωσε για να βλάψει τους ανταγωνιστές της, συχνά συγκαλύπτοντας τις παράνομες ενέργειές της χρησιμοποιώντας ψευδείς υποτιθέμενες ανεξάρτητες εταιρείες που έλεγχε.
"Τα στοιχεία είναι, στην πραγματικότητα, απολύτως πειστικά ότι η Standard Oil Co. χρεώνει εντελώς υπερβολικές τιμές όταν δεν συναντά ανταγωνισμό, και ιδιαίτερα όταν υπάρχει μικρή πιθανότητα να εισέλθουν ανταγωνιστές στο πεδίο και ότι, από την άλλη πλευρά, όπου ο ανταγωνισμός είναι ενεργός, συχνά μειώνει τις τιμές σε σημείο που αφήνει ακόμη και στην Standard Oil μικρό ή καθόλου κέρδος, και το οποίο τις περισσότερες φορές δεν αφήνει κανένα κέρδος στον ανταγωνιστή, του οποίου το κόστος είναι συνήθως κάπως υψηλότερο."
Στις 15 Μαΐου 1911, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ επικύρωσε την απόφαση του κατώτερου δικαστηρίου και κήρυξε τον όμιλο Standard Oil ως «παράλογο» μονοπώλιο βάσει του νόμου περί αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας Sherman. Διέταξε την Standard να διασπαστεί σε 34 ανεξάρτητες εταιρείες με διαφορετικά διοικητικά συμβούλια, με τις δύο μεγαλύτερες από τις εταιρείες να ήταν η Standard Oil του Νιού Τζερσεϊ (που έγινε Exxon) και η Standard Oil της Νέας Υόρκης (που έγινε Mobil).
Ο πρόεδρος της Standard Oil, Τζον Ντ. Ροκφέλερ, είχε από καιρό αποσυρθεί από οποιοδήποτε διοικητικό ρόλο. Όμως, καθώς κατείχε το 1/4 των μετοχών των εταιρειών που προέκυψαν, και αυτές οι αξίες των μετοχών σχεδόν διπλασιάστηκαν, αναδείχθηκε από τη διάλυση ως ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Η διάλυση είχε αυξήσει στην πραγματικότητα τον προσωπικό πλούτο του Ροκφέλερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Οικογένεια Ροκφέλερ
Νταλίκα
Απ την τούρκικη λέξη talika που σημαίνει κάρο.Η λέξη Νταλίκα αναφέρεται:
Γεώργιος Σεχιώτης (νεότερος)
Ο Γεώργιος Σεχιώτης (1875 - 1936) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από την Αρκαδία και ήταν γιος του Αναστασίου Σεχιώτη, βουλευτή, και εγγονός του Γεωργίου Σεχιώτη. Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Υπήρξε βουλευτής της περιφέρειάς του καθώς και υπουργός εθνικής οικονομίας στην κυβέρνηση Πάγκαλου.
Ανηψιοί του ήταν ο πολιτικός Τάσος Σεχιώτης και ο πρώην Δήμαρχος Τριπολης Θεόδωρος Σεχιώτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Μάχη του Λέμπεργκ (1918)
Η Μάχη του Λέμπεργκ (Lemberg, Lviv, Lwów) (στη πολωνική ιστοριογραφία αναφέρεται ως obrona Lwowa, ως η υπεράσπιση του Lwów ) έλαβε χώρα από το Νοέμβριο του 1918 έως το Μάιο του 1919, και ήταν μια εξάμηνη μακρά σύγκρουση στην σύγχρονη Ουκρανία. Η μάχη διεξήχθη μεταξύ επιθετικών δυνάμεων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Δυτικής Ουκρανίας και του τοπικού πολωνικού πολιτικού πληθυσμού, με τη βοήθεια των τακτικών δυνάμεων του Πολωνικού Στρατού για τον έλεγχο της πόλης Λβιβ (Lviv) (Lwów, Lemberg), που ήταν τότε στο ανατολικό τμήμα της Γαλικίας και τώρα είναι στο δυτικό τμήμα της Ουκρανίας. Η μάχη πυροδότησε τον Πολωνικό-Ουκρανικό πόλεμο, που τελικά κέρδισε η Πολωνία.
Ιστορικό
Η σύγχρονη πόλη Λβιβ ονομάζονταν Λβιβ (Lviv) από τους Ουκρανούς, Λβοβ (Lwów) από τους Πολωνούς, και Λέμπεργκ (Lemberg) από τους Αυστριακούς, και είναι η μεγαλύτερη πόλη στην ιστορική περιοχή της ανατολικής Γαλικίας. Σύμφωνα με την αυστριακή απογραφή του 1910, η οποία κατέγραψε τη θρησκεία και τη γλώσσα, το 51% του πληθυσμού της πόλης ήταν Ρωμαιοκαθολικοί, 28% Εβραίοι και 19% ανήκε στην Ουνιτική Ουκρανική Ελληνική Καθολική Εκκλησία. Γλωσσικά, το 86% του πληθυσμού της πόλης χρησιμοποιούσε την πολωνική γλώσσα και το 11% προτιμούσε την ουκρανική γλώσσα. Ωστόσο, από τις 44 διοικητικές διαιρέσεις του ανατολικού μισού της αυστριακής επαρχίας της Γαλικίας, εκείνη του Λβιβ ήταν η μόνη στην οποία οι Πολωνοί αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Στην ανατολική Γαλικία, οι Ουκρανοί αποτελούσαν περίπου το 58% του πληθυσμού, ενώ οι Πολωνοί αποτελούσαν το 30% του πληθυσμού και ήταν αριθμητικά περισσότεροι στις πόλεις. Ως μέρος της αυστριακής διχοτόμησης της Πολωνίας, το Λέμπεργκ έγινε κέντρο πολιτισμού και ακαδημαϊκής έρευνας της Πολωνίας, καθώς και πολωνικής και ουκρανικής πολιτικής δραστηριότητας.
Λόγω της παρέμβασης του Αρχιδούκα Γουλιέλμου της Αυστρίας, ενός Αψβούργου που είχε υιοθετήσει ουκρανική ταυτότητα και που θεωρούσε τον εαυτό του Ουκρανό πατριώτη, δύο συντάγματα αποτελούμενα κυρίως από ουκρανούς στρατιώτες μεταφέρθηκαν τον Οκτώβριο του 1918 στην πόλη, έτσι ώστε τα αυστριακά στρατεύματα του Λβιβ να απαρτίζονται κυρίως από Ουκρανούς. Ταυτόχρονα, οι περισσότερες από τις πολωνικές μονάδες στην Αυστροουγγρική υπηρεσία στάλθηκαν σε άλλα μέτωπα προκειμένου να αποφευχθεί η σύγκρουση μεταξύ των δύο συγκροτημάτων. Επιπλέον, οι Ουκρανοί Sich Τυφεκιοφόροι τοποθετήθηκαν στη Μπουκοβίνα και έπρεπε υποτίθεται να ενταχθούν στα ουκρανικά στρατεύματα στην πόλη. Η Ουκρανική Εθνική Ράντα (ένα συμβούλιο αποτελούμενο από όλους τους Ουκρανούς εκπροσώπους και από τα δύο σώματα του αυστριακού κοινοβουλίου και από τις επαρχιακές συνελεύσεις (δίαιτες) της Γαλικίας και της Μπουκόβινας) είχε προγραμματίσει να κηρύξει τη Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας στις 3 Νοεμβρίου 1918, αλλά μετέβαλε την ημερομηνία για τις 1 Νοεμβρίου λόγω αναφορών ότι η πολωνική επιτροπή εκκαθάρισης επρόκειτο να μεταφερθεί από τη Κρακοβία στη Λβιβ.
Ουκρανική κατάληψη
αριστερά|μικρογραφία|253x253εσ|Ο Dmytro Vitovsky (στη μέση) συνοδευόμενος από δύο αξιωματικούς, 1918 Από τις 3:30 έως τις 4:00 π.μ. την 1η Νοεμβρίου, 1918 Ουκρανοί στρατιώτες κατέλαβαν τις δημόσιες υπηρεσίες και τους στρατιωτικούς στόχους της Λβιβ, σήκωσαν ουκρανικές σημαίες σε όλη την πόλη και διακήρυξαν τη γέννηση του νέου ουκρανικού κράτους. Ο αυστριακός κυβερνήτης απολύθηκε και παρέδωσε την εξουσία στον αντιπρόεδρο της διοίκησης, Volodymyr Detsykevych, ο οποίος με τη σειρά του αναγνώρισε την ανώτατη εξουσία της Ουκρανικής Εθνικής Ράντα. Ο αυστριακός στρατιωτικός διοικητής κάλεσε τους υφισταμένους του να αναγνωρίσουν και τη Ράντα. Ο συνταγματάρχης Dmytro Vitovsky έγινε αρχηγός των ουκρανικών δυνάμεων στη Λβιβ, που αριθμούσε 60 αξιωματικούς και 1.200 στρατιώτες. Το Λβιβ ανακηρύχθηκε η πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Δυτικής Ουκρανίας, η οποία διεκδίκησε κυριαρχία επί της Ανατολικής Γαλικίας, των Καρπαθίων μέχρι το χωριό Komańcza στα δυτικά ( Δημοκρατία της Κομάντσα ), τη Καρπάθια Ρουθένια και τη βόρεια Μπουκοβίνα. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της διεκδικούμενης περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της πόλης Λβιβ, θεωρήθηκε επίσης πολωνικό από πολλούς από τους κατοίκους της περιοχής. Ενώ οι κάτοικοι της Ουκρανίας υποστήριξαν με ενθουσιασμό τη διακήρυξη και η σημαντική εβραϊκή μειονότητα της πόλης παρέμεινε ως επί το πλείστον ουδέτερη απέναντι στην ουκρανική διακήρυξη, οι πολωνοί κάτοικοι, που αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων του Λβιβ, σοκαρίστηκαν όταν βρέθηκαν σε ένα διακηρυγμένο ουκρανικό κράτος.
Πολωνική αντίσταση
Οι πολωνικές δυνάμεις, που αρχικά αριθμούσαν περίπου 200 άτομα υπό τον Zdzisław Tatar-Trześniowski, οργάνωσαν ένα μικρό θύλακα αντίστασης σε ένα σχολείο στα δυτικά περίχωρα της πόλης, όπου μια ομάδα βετεράνων της (μυστικής) Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης άρχισε τη μάχη οπλισμένη με 64 παλαιά τουφέκια. Μετά τις αρχικές συγκρούσεις, οι υπερασπιστές ενώθηκαν με εκατοντάδες εθελοντές, κυρίως Προσκόπους, μαθητές και νεαρούς. Περισσότερα από 1000 άτομα προσχώρησαν στις πολωνικές τάξεις την πρώτη ημέρα του πολέμου. Αυτό επέτρεψε στους Πολωνούς να ανακαταλάβουν μερικά από τα δυτικά μέρη της πόλης, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου της πόλης παρέμενε στα χέρια της Ουκρανίας. δεξιά|μικρογραφία|Η Πολωνική Ανώτατη Διοίκηση υπερασπιζόμενη το Lwów, 1918 Αν και αριθμητικά ανώτεροι, καλά εξοπλισμένοι και σκληροί στη μάχη, οι στρατιώτες του Vitovskyi ήταν ως επί το πλείστον χωρικοί και δεν ήταν εξοικιωμένοι με τις οδομαχίες. Επιπλέον, οι ελίτ Ουκρανοί Sich Τυφεκιοφόροι δυσκολεύτηκαν να εισέλθουν στην πόλη από τη Μπουκοβίνα λόγω της έντονης αντίστασης των Πολωνών στο προάστιο του Klepariv. Αν και οι εχθροί τους δεν ήταν καλά εξοπλισμένοι και ως επί το πλείστον μη εκπαιδευμένοι, είχαν το πλεονέκτημα της καλής γνώσης της πόλης, το οποίο αποδείχθηκε ζωτικής σημασίας στις πρώτες μέρες της άμυνας. Την επόμενη μέρα, οι δυνάμεις των υπερασπιστών έφτασαν περίπου 6.000 άντρες και γυναίκες, περισσότεροι από 1400 από αυτούς ήταν μαθητές και νέοι γυμνασίου. Λόγω του ηρωισμού και της μαζικής συμμετοχής τους στους αγώνες, αναφέρονται συνήθως ως "αετόπουλα το Λβοβ" (Lwów Eaglets). Οι πολωνοί υπερασπιστές περιλάμβαναν επίσης ένα σημαντικό αριθμό μικροεγκληματιών, οι οποίοι, ωστόσο, εκτιμήθηκαν για τον ηρωισμό τους. Στις 3 Νοεμβρίου μερικές μονάδες των Sich Τυφεκιοφόρων διέσπασαν τη πολωνική άμυνα και μπήκαν στην πόλη, και η διοίκηση των ουκρανικών δυνάμεων μεταβιβάσθηκε στον συνταγματάρχη Hnat Stefaniv. Όμως, μια πολωνική επίθεση στον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό ήταν επιτυχής, και οι Πολωνοί κατάφεραν να συλλάβουν δύο ουκρανικά τρένα εφοδιασμού, αναιρώντας σε μεγάλο βαθμό την ουκρανική υπεροχή σε όπλα και πυρομαχικά. Μέχρι τις 5 Νοεμβρίου, οι Ουκρανοί είχαν εκδιωχθεί από το δυτικό τμήμα της πόλης, αλλά η πολωνική επίθεση στο κέντρο της πόλης απωθήθηκε και οι δύο πλευρές έφτασαν σε αδιέξοδο. Με ανεπαρκές προσωπικό για την ύπαρξη κανονικής μετωπικής γραμμής, το μέτωπο διατηρούνταν σταθερό μόνο στο κέντρο, ενώ η υπεράσπιση σε άλλες περιοχές γίνονταν μόνο στα πιο σημαντικά κτίρια.
Στις 11 Νοεμβρίου 1918, η Πολωνία κήρυξε την ανεξαρτησία της και την επόμενη μέρα, οι πρώτες μονάδες των τακτικών δυνάμεων του Πολωνικού Στρατού υπό τον ταγματάρχη Wacław Stachiewicz μπήκε στο Przemyśl, μόλις 70 χιλιόμετρα μακριά από το Λβιβ. Πιστεύοντας ότι αυτή η κίνηση είναι μέρος των προετοιμασιών για τη διάσπαση της πολιορκία από τους Ουκρανούς, ο συνταγματάρχης Stefaniv προετοίμασε μια γενική επίθεση στη πολωνοκρατούμενη δυτική πλευρά της πόλης. Όμως, παρά τις έντονες μάχες που ξέσπασαν μεταξύ 13 Νοεμβρίου και 15 Νοεμβρίου, η πολωνική άμυνα άντεξε και οι Ουκρανοί απωθήθηκαν. Στις 18 Νοεμβρίου, υπεγράφη ανακωχή.
Ουκρανική απόσυρση
Μετά από δύο εβδομάδες έντονης μάχης μέσα στην πόλη, ένα πολωνικό απόσπασμα αποτελούμενο από 140 αξιωματικούς, 1.228 στρατιώτες και 8 πυροβόλα όπλα υπό τη διοίκηση του αντισυνταγματάρχη Michał Karaszewicz-Tokarzewski του αναγεννημένου πολωνικού στρατού, διέσπασε την ουκρανική πολιορκία και έφτασε στην πόλη. Στις 21 Νοεμβρίου η πολιορκία έσπασε και οι Ουκρανοί απωθήθηκαν από το νεκροταφείο Lychakiv, μια από τις πιο σημαντικές περιοχές της πόλης. Οι υπόλοιπες δυνάμεις της Ουκρανίας αποσύρθηκαν την επόμενη νύχτα, αν και συνέχισαν να περιβάλλουν τη Λβιβ από τρεις πλευρές.
Το πογκρόμ στο Lwów
Το χάος κατά τη διάρκεια της πολωνικής κατάληψης της πόλης κορυφώθηκε με μια διήμερη ταραχή, στην οποία ως επί το πλείστον πολωνοί εγκληματίες και στρατιώτες άρχισαν να λεηλατούν την πόλη. Κατά τη διάρκεια των ταραχών, δολοφονήθηκαν περίπου 340 πολίτες, 2/3 εκ των οποίων Ουκρανοί και οι υπόλοιποι Εβραίοι. Οι Εβραίοι κατηγορήθηκαν ότι συνεργάστηκαν με τους Ουκρανούς, και λέγεται ότι περίπου 150 Εβραίοι δολοφονήθηκαν και 500 Εβραϊκά καταστήματα και επιχειρήσεις λεηλατήθηκαν σε αντίποινα, αν και η επιτροπή του Morgenthau, δηλαδή η Αμερικανική Αποστολή στη Πολωνία, ανέφερε μόνο 64 θανάτους Εβραίων. Ο ιστορικός Andrzej Kapiszewski σημείωσε: «ο αντισημιτισμός των τοπικών πληθυσμών οδήγησε σε πολλές αντι-εβραϊκές εκδηλώσεις, ειδικά στις ανατολικές περιοχές, όπου ο εβραϊκός πληθυσμός ήταν ιδιαίτερα μεγάλος». Αφού επαναφέρθηκε η τάξη εντός της πόλης, οι πολωνικές αρχές τιμώρησαν έναν αριθμό ατόμων που κατηγορήθηκαν για συμμετοχή σε ταραχές.
Ουκρανική πολιορκία και πολωνική νίκη
μικρογραφία|Πολεμώντας για το νεκροταφείο Lychakiv σε έναν πίνακα του Wojciech Kossak Ωστόσο, οι έντονες μάχες για άλλες πόλεις που διεκδικούσαν τόσο οι Πολωνοί όσο και οι Ουκρανοί συνεχίστηκαν, και η μάχη για τη Λβιβ διήρκεσε μέχρι τον Μάιο του 1919. Μετά την απόσυρσή τους το Νοέμβριο, οι ουκρανικές δυνάμεις είχαν πολιορκήσει την πόλη, περικυκλώνοντά την από τρεις πλευρές. Ο μόνος σύνδεσμος μεταξύ πολωνικών δυνάμεων στην πόλη και την κεντρική Πολωνία ήταν η σιδηροδρομική γραμμή από το Przemyśl. Λόγω της ζωτικής σημασίας της για τους υπερασπιστές, οι συγκρούσεις για τον έλεγχο αυτής της γραμμής ήταν συνεχής, συμπεριλαμάνοντας μερικές φορές τη χρήση θωρακισμένων τρένων.
Στην ίδια τη Λβιβ, οι Ουκρανοί ξεκίνησαν βομβαρδισμό πυροβολικού στην πόλη στις 22 Δεκεμβρίου, πριν από την πρώτη γενική επίθεση, στις 27 Δεκεμβρίου. Αυτή η επίθεση, και η ακόλουθη τον Φεβρουάριο του 1919, ήταν ανεπιτυχείς και οι πολωνικές δυνάμεις συνέχισαν να κατέχουν την πόλη. Στις 24 Φεβρουαρίου 1919, υπογράφηκε μια βραχύβια ανακωχή, κατόπιν της έντονης απαίτησης των εκπροσώπων της Αντάντ (Entente), οι οποίοι έφτασαν τον Φεβρουάριο, σε μια μάταιη προσπάθεια συμφιλίωσης των εμπόλεμους και τη σύναψη συμφωνίας ειρήνης.
Συνέπειες
Ο Πολωνός-Ουκρανικός πόλεμος για το Λβιβ αναφέρεται μερικές φορές από Πολωνούς ιστορικούς ως «η τελευταία πολιτισμένη σύγκρουση». Επειδή και οι δύο πλευρές ήταν πολύ αδύναμες για να δημιουργήσουν τακτικές γραμμές μετώπου και δεν είχαν βαριά όπλα, τα θύματα των πολιτών ήταν χαμηλά και δεν ξεπέρασαν τα 400. Επίσης, και οι δύο πλευρές προσπάθησαν να αποφύγουν την καταστροφή των εγκαταστάσεων της πόλης, και τα πιο σημαντικά κτίρια χαρακτηρίστηκαν αποστρατιωτικοποιημένες ζώνες. Μεταξύ αυτών ήταν τα νοσοκομεία, τα έργα ύδρευσης, το εργοστάσιο φυσικού αερίου και το εργοστάσιο ενέργειας. Τοπικές συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός υπογράφονταν καθημερινά και υπήρξαν ακόμη και πολλές καταστάσεις όπου τόσο πολωνοί όσο και ουκρανοί στρατιώτες έπαιζαν ποδόσφαιρο ή πάρτι κατά τη διάρκεια κατάπαυσης των πυρών. Στα απομνημονεύματά του, ο Πολωνός Υπολοχαγός (αργότερα Συνταγματάρχης) Bolesław Szwarcenberg-Czerny σημείωσε ότι, κατά τη διάρκεια μιας από τις εκεχειρίες, ο Υπολοχαγός Levsky, ο Ουκρανός διοικητής ενός φυλακίου που μάχονταν με τη μονάδα του, μέθυσε τόσο πολύ με τους Πολωνούς που κοιμήθηκε μαζί τους και ξύπνησε αργά μετά τη λήξη της τελευταία εκεχειρίας. Αμέσως υπογράφηκε μια άλλη κατάπαυση του πυρός για να επιτρέψει στον Ουκρανό αξιωματικό να επιστρέψει στη μονάδα του.
Εξαιτίας αυτού, οι απώλειες και στις δύο πλευρές ήταν μικρές. Οι Πολωνοί έχασαν 439 άνδρες και γυναίκες, 120 από αυτούς μαθητές γυμνασίου, όπως ο Antoni Petrykiewicz και ο Jerzy Bitschan, και 76 φοιτητές του Πανεπιστημίου Lviv. Οι περισσότεροι από αυτούς ενταφιάστηκαν στο Νεκροταφείο των Υπερασπιστών του Lwów.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1919 Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1918 Κατηγορία:Μάχες της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Az én apám
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Ντεζιρέ Ρακοτοαριζαονά
Ο αντισυνταγματάρχης Ντεζιρέ Ρακοτοαριζαονά  (Désiré Rakotoarijaona, γεννημένος 19 Ιουνίου 1934) είναι πρώην στρατιωτικός και πρώην πολιτικός από τη Μαδαγασκάρη. Υπηρέτησε στο αξίωμα του πρωθυπουργού από το 1977 ως το 1988.
Καριέρα
Γεννήθηκε το 1934. Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο Ντιντιέ Ρατσιράκα, όταν ακόμα στη χώρα επικρατούσε μονοκομματικό καθεστώς. Ο Ρακοτοαριζαονά χρημάτισε στο πρωθυπουργικό αξίωμα από την 1η Αυγούστου του 1977 ως τις 12 Φεβρουαρίου του 1988, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Βικτόρ Ραμαχατρά. Στις προεδρικές εκλογές του 1996 ο Ρακοτοαριζαονά κατήλθε υποψήφιος και ήρθε τελευταίος σε σύνολο 15 υποψηφίων με 0,37% των ψήφων. Αυτό είχε αποτέλεσμα τον τερματισμό της πολιτικής του καριέρας.
Παραπομπές
Ρακοτοαρι
Mazda 3
Το Mazda3 ή Mazda 3 (οι τρεις πρώτες γενιές του, έως το 2018, κυκλοφόρησαν ως Mazda Axela στην Ιαπωνία, την Κίνα και το Τρινιντάντ, λεκτικός συνδυασμός του accelerate, επιταχύνω, και του excellent, άριστος) είναι ένα μικρομεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας C, που κατασκευάζεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mazda. Μια μεγαλύτερη και ταχύτερη έκδοση του Mazda3 διατίθεται στην αγορά ως Mazdaspeed3 στη Βόρεια Αμερική και ως Mazda3 MPS στην Ευρώπη. Διαχρονικά, όλες οι γενιές του μοντέλου έχουν προσφερθεί σε εκδοχές αμαξώματος 4-πορτη σεντάν και 5-πορτη hatchback. Η πρώτη γενιά του μοντέλου παρήχθη από τον Ιούνιο του 2003 μέχρι τον Ιανουάριο του 2009, ως ο αντικαταστάτης της σειράς Mazda 323. thumb|left|Mazda 3 τρίτης γενιάς στο [[Παρίσι το 2014.]]
Το Mazda3 δεύτερης γενιάς παρουσιάστηκε στα τέλη του 2008, με την πρεμιέρα του σεντάν στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Λος Άντζελες και του hatchback στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Μπολόνια, ενώ παρήχθη από τον Νοέμβριο του 2008 μέχρι τον Ιούνιο του 2013.
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Αναφορές
Κατηγορία:Μοντέλα Mazda Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα
Ο Ηλίας του 16ου (ταινία, 1959)
Ο Ηλίας του 16ου είναι μια θεατρική κωμωδία των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου. Το 1959 μεταφέρθηκε από τη Φίνος Φιλμ στη μεγάλη οθόνη, με πρωταγωνιστή τον Κώστα Χατζηχρήστο.
Πλοκή
Ο Ηλίας είναι άνεργος σερβιτόρος που ψάχνει για δουλειά. Μένει σε ένα ξενοδοχείο στο οποίο όμως, λόγω ανεργίας, χρωστά 320 δραχμές νοίκια. Αποφασίζει, λοιπόν, να ζητήσει βοήθεια από τον φίλο του τον Βαγγέλη, ο οποίος δουλεύει σε ένα καφενείο, ιδιοκτήτης του οποίου είναι ο τοκογλύφος κυρ-Λάμπρος. Εκεί συναντά τον τρίτο της παρέας τον Θωμά, ο οποίος βρίσκεται στο ίδιο οικονομικό αδιέξοδο μιας και έκλεισε το μαγαζί όπου δούλευε. Για κακή τύχη και των δυο ο Βαγγέλης έχει και ο ίδιος ανάγκη από 500 δραχμές για να βγάλει από το νοσοκομείο τη γυναίκα του, τη Φώτω, που έκανε εγχείρηση.
Ενώ ο Ηλίας κάθεται σκεφτικός στο καφενείο, στο διπλανό τραπέζι κάθονται ο κύριος Ορέστης και η κυρία Αλέκα Κωνσταντινίδη, μανιώδεις χαρτοπαίκτες, και παζαρεύουν ένα μονόπετρο δακτυλίδι μεγάλης αξίας με τον Λάμπρο. Το συγκεκριμένο κόσμημα ανήκει σε μια φίλη τους, τη Λουκία, η οποία λείπει στην Αιδηψό. Στόχος τους είναι να δανειστούν χρήματα από τον Λάμπρο για να παίξουν στο βραδινό καρέ και να ρεφάρουν τη χασούρα των προηγουμένων ημερών. Τελικά ο Λάμπρος το κρατά ενέχυρο και τους δανείζει για 15 ημέρες 10.000 δραχμές με τόκο 1 χιλιάρικο. Εντωμεταξύ ο Ηλίας παρακολουθεί την όλη συζήτηση. Όταν τελικά επιστρέφουν οι δυο του φίλοι στο καφενείο και το καφενείο αδειάζει από κόσμο, κάθονται και οι τρεις να συζητήσουν για το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται. Τότε ο Ηλίας αναφέρει τα όσα είδε πριν και ο Βαγγέλης τους λέει για τις δουλειές του Λάμπρου και τα κοσμήματα που κρατά ως ενέχυρα ή τα αγοράζει από ανθρώπους που είναι σε ανάγκη. Τους λέει επίσης πως τα κρύβει σε μια αρβύλα και με δισταγμό τους λέει το σχέδιο του με το οποίο οι δυο μπατίρηδες φίλοι συμφωνούν αμέσως. Να αρπάξουν την αρβύλα.
Στις 11 το μαγαζί έχει κλείσει και ο Λάμπρος έχει πάει σε ένα γειτονικό καφενέ για τάβλι. Μαζί του αυτή τη φορά και ο Βαγγέλης, ο οποίος θέλει να έχει ένα ισχυρό άλλοθι. Εντωμεταξύ ο Ηλίας έχει ντυθεί αστυνομικός στο σπίτι του Θωμά, ο οποίος συγκατοικεί με έναν εξάδελφό του αστυφύλακα που υπηρετεί στο 16ο αστυνομικό τμήμα και λείπει από το σπίτι, έχοντας αφήσει εκεί την στολή του. Οι δυο φίλοι ξεκινάνε και φτάνουν στη μάντρα πίσω από το δωματιάκι του κυρ-Λάμπρου. Ο Θωμάς πηδά τη μάντρα και ο Ηλίας κόβει βόλτες απέξω, παριστάνοντας τον αστυφύλακα προσφέροντας έτσι ασφάλεια στον συνεργό του, που προσπαθεί από την άλλη μεριά του τοίχου να αρπάξει την πολυπόθητη αρβύλα, που θα τους σώσει.
Στο σπίτι των Κωνσταντινίδη το παιχνίδι πόκερ που διοργάνωσαν οι οικοδεσπότες δεν τους πήγε και τόσο καλά. Έχουν χάσει τα λεφτά από το δαχτυλίδι της Λουκίας, αδυνατούν να εξαργυρώσουν τις μάρκες της συμπαίκτριάς τους Έλλης, ενώ παράλληλα χρωστούν και τρία μηνιάτικα στην υπηρέτρια τους, Τασία Μπέρμπερη, που ετοιμάζεται να φύγει για το χωριό της. Τότε έρχεται η χαριστική βολή, καθώς στο σπίτι τους καταφθάνει εκτάκτως από την Αιδηψό η Λουκία, η οποία ζητά το δαχτυλίδι της, το οποίο είχε αφήσει ως ενέχυρο σε μια βραδιά πόκερ στο σπίτι τους. Η Αλέκα σκαρφίζεται μια ιστορία που θα βγάλει αυτήν και τον άνδρα της από τη δύσκολη θέση. Λέει πως η μπιζιουτιέρα της, στην οποία βρισκόταν και το δαχτυλίδι της Λουκίας, εκλάπη. Οι υποψίες της Λουκίας πέφτουν πάνω στην Τασία που ετοιμάζεται να πάει στο χωριό της να δει την άρρωστη μητέρα της. Βγαίνει, λοιπόν, στο δρόμο προς αναζήτηση αστυνομικού, όταν, τελικά, πέφτει πάνω στον Ηλία.
Η Λουκία σέρνει τον Ηλία στον σπίτι των Κωνσταντινίδη για να ψάξει και να συλλάβει την Τασία. Εκεί ο Ηλίας αναγνωρίζει τα πρόσωπα των οικοδεσποτών που είχε δει το πρωί στο καφενείο. Παριστάνοντας τον αστυνομικό, καταλαβαίνει σύντομα πως η ιστορία της κλοπής είναι ψεύτικη και πως το δαχτυλίδι που πήρε το πρωί ο Λάμπρος είναι της Λουκίας. Παρ' όλα αυτά προσπαθεί με διάφορες δικαιολογίες να φύγει, αλλά μια η εξοργισμένη Λουκία μια η θιγμένη Τασία τον κρατούν εκεί. Μετά από λίγο καταφθάνει και ο ξάδερφος της Τασίας, Πανάγος Μπέρμπερης, ενώ τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα με την έλευση του αρχιφύλακα του γειτονικού τμήματος που τους παίρνει όλους και πηγαίνουν στο τμήμα.
Στο τμήμα οδηγούνται όλοι στο γραφείο του υπαστυνόμου, όπου και αρχίζει, εν μέσω φωνών και τσακωμών, η ανάκριση. Ο Ηλίας, ως αστυνομικός βεβαίως του 16ου τμήματος, προτείνει στον υπαστυνόμο την εκδοχή το δαχτυλίδι να μην το έχει πάρει η υπηρέτρια αλλά να το έχει πουλήσει η κυρία Κωνσταντινίδη στην οποία είχε ανατεθεί η φύλαξη του, αλλά ο υπαστυνόμος αρχικά δεν πείθεται. Σε λίγο καταφθάνει ένας αστυφύλακας που έχει συλλάβει τον Θωμά και φέρνει μαζί και τα κλοπιμαία από την αρβύλα. Οι δυο φίλοι παριστάνουν πως δεν γνωρίζονται ενώ ο υπαστυνόμος αναγνωρίζει μέσα στα κλοπιμαία και ένα βραχιόλι του οποίου η κλοπή είχε αναφερθεί το πρωί από την κυρία Λογοθέτη. Ύποπτος είναι ο Σπανομαρίας, μικροαπατεώνας της περιοχής, ο οποίος συλλαμβάνεται και ομολογεί πως το είχε πουλήσει στον Λάμπρο. Η αστυνομία βρίσκει τον Λάμπρο που δηλώνει πως το βραχιόλι αλλά και το δαχτυλίδι που βρίσκονταν στην αρβύλα τα είχε πάρει από τον Σπανομαρία και από την κυρία Κωνσταντινίδη αντίστοιχα. Έτσι το μυστήριο ξεδιαλύνεται και ο υπαστυνόμος επαινεί τον «αστυφύλακα» Ηλία για το κοφτερό του μυαλό. Διατάζει τον Ηλία να οδηγήσει το «διαρρήκτη» Θωμά στα κρατητήρια. Αυτή είναι η ευκαιρία που ζητούν οι δυο φίλοι και φεύγουν τρέχοντας από το αστυνομικό τμήμα.
Παραγωγή
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 6 Απριλίου 1959. Κόβοντας 77.118 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 4η θέση ανάμεσα σε 51 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006.
Επανέκδοση
Το 2008 έγινε ένα ριμέικ με πρωταγωνιστή τον Πέτρο Φιλιππίδη. Η συγκεκριμένη ταινία γυρίστηκε μέσα σε 14 ημέρες.
Αρένα Ελμπασάν
Η Αρένα Ελμπασάν (αλβανικά: Elbasan Arena), παλαιότερα γνωστή ως Στάδιο Ρούζντι Μπιζούτα (αλβανικά: Ruzhdi Bizhuta) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Ελμπασάν της Αλβανίας. Η κατασκευή του γηπέδου ολοκληρώθηκε το 1967 και έκτοτε είναι η έδρα της ΚΦ Ελμπασάνι. Το γήπεδο ήταν υπό ανακατασκευή και εγκαινιάστηκε επίσημα στις 8 Οκτωβρίου 2014, εγκαίρως για τον αγώνα εναντίον της Δανίας για τους προκριματικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016, με συνολική χωρητικότητα 12.800 θεατές, καθιστώντας το το 2ο μεγαλύτερο στην Αλβανία, μετά το Στάδιο Λόρο Μπορίτσι στη Σκόδρα.
Ιστορία
Η Αρένα Ελμπασάν άνοιξε για πρώτη φορά το 1967 με το όνομα Στάδιο Ρούζντι Μπιζούτα, ο οποίος ήταν ένας από τους πιο διάσημους παίκτες της ΚΦ Ελμπασάνι. Κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1960 και χτίστηκε για να αντικαταστήσει το πρώην γήπεδο του συλλόγου, το οποίο σιγά σιγά γινόταν ένα σύνολο ξεπερασμένων εγκαταστάσεων.
Ανακαίνιση του 2014
Το γήπεδο άνοιξε ξανά στις 8 Οκτωβρίου όταν η Αλβανία φιλοξένησε τη Δανία για το δεύτερο προκριματικό αγώνα της εκστρατείας. Έπαιξε μπροστά σε ένα κατάμεστο γήπεδο με 12.800 θεατές (ρεκόρ μέχρι σήμερα), όπου η Αλβανία έφερε ισοπαλία με 1-1 έναντι της καλύτερης αντιπάλου της.
Εγκαίνια
Η τελετή έναρξης του σταδίου πραγματοποιήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2014, με έναν ιστορικό αγώνα εναντίον της Δανίας. Παίζοντας για πρώτη φορά στην πρόσφατα ανακαινισμένη Αρένα Ελμπασάν, οι οικοδεσπότες πήραν το προβάδισμα στο 38ο λεπτό με τον Ερμίρ Λενιάνι, αλλά η Δανία ισοφάρισε στο 81ο λεπτό με τον Λάσε Βίμπε.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΚΦ Ελμπασάνι Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αλβανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ελμπασάν
Μανουήλ Βερνάρδος
Ο Μανουήλ Βερνάρδος ήταν τυπογράφος, νομομαθής και μέλος της Φιλικής Εταιρίας από το Ρέθυμνο.