cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πιερία
Ιστορία
Στα βυζαντινά και μεσαιωνικά χρόνια η Πιερία δεινοπάθησε από πολλούς λαούς που θέλησαν να την κατακτήσουν. Οι Σλάβοι, οι Ούννοι, οι Νορμανδοί και οι Άβαροι είναι μόνο μερικοί που πέρασαν από εκεί. Κατά τη Φραγκοκρατία, η Πιερία ανήκε στο φραγκικό βασίλειο της Θεσσαλονίκης. Οι Ενετοί δεν κατόρθωσαν να κυριαρχήσουν, άφησαν όμως τα σημάδια τους στο νομό, όπως το Κάστρο του Πλαταμώνα. Το 1389 η Πιερία καταλήφθηκε από τους Τούρκους.
Ορόσημο στην ένδοξη Ιστορία του νομού στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας αποτελεί το 1878, οπότε και πραγματοποιήθηκε η αποτυχημένη αλλά ηρωική εξέγερση στο Λιτόχωρο. Στο Λιτόχωρο έγινε και η εκλογή της προσωρινής κυβέρνησης που κυκλοφόρησε προκήρυξη προς την Ευρώπη κηρύσσοντας την ένωση της Μακεδονίας με την υπόλοιπη Ελλάδα.
Στις 16 Οκτωβρίου 1912, ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε την Κατερίνη και η τελευταία μάχη που δόθηκε ήταν στο Κολοκούρι (σημερινός Σβορώνος).
Η νευραλγική θέση του νομού, ο οποίος είναι προικισμένος με ορεινές, θαλασσινές και πεδινές ομορφιές, φαίνεται ότι αποτελεί εφαλτήριο για περαιτέρω ανάπτυξη και πρόοδο.
Νομαρχία Πιερίας
Ο νομός Πιερίας συστάθηκε με αναγκαστικό νόμο, στις 29 Απριλίου 1949. Ο Νομάρχης Πιερίας ήταν πολιτική θέση δημοσίας διοίκησης, επικεφαλής του νομού Πιερίας. Ήταν νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου και αρμοδιότητά του ήταν η διοίκηση των τοπικών ζητημάτων σε επίπεδο νομού. Διοριζόταν από την εκάστοτε κυβέρνηση και η έδρα του νομάρχη ήταν η πόλη της Κατερίνης. Πρωθύστερος του Νομάρχη ήταν ο Έπαρχος.
Οικονομία
Η οικονομία του νομού βασίζεται στον πρωτογενή τομέα και στον τουρισμό. Στο νομό καλλιεργούνται σημαντικά γεωργικά προϊόντα, όπως δημητριακά, κτηνοτροφικά φυτά, βαμβάκι, όσπρια, σταφύλια, κεράσια (ιδίως στη Ράχη, ακτινίδια (με ονομασία προέλευσης, ακτινίδια Κατερίνης) και καπνός. Ειδικότερα, τα καπνά ποικιλίας «Σαμψούς Κατερίνης» απορροφούνται από τις διεθνείς αγορές και είναι από τα καλύτερα σε ποιότητα στην Ελλάδα.
Πολύ αναπτυγμένη είναι και η κτηνοτροφία. Εξάλλου, υπάρχουν αξιόλογες βιομηχανικές μονάδες.Στον Όλυμπο και στα Πιέρια γίνεται εκτροφή κοπαδιών από αιγοπρόβατα και βοοειδή. Τα πυκνά δάση της περιοχής προσφέρουν ξυλεία, πρώτες ύλες για την κατασκευή επίπλων και ξυλοκάρβουνο.Οι αλυκές Κίτρους κατέχουν την 5η θέση στην Ελλάδα.
Τουριστικά αναπτυγμένες είναι πολλές περιοχές της Πιερίας, τόσο το χειμώνα (π.χ. το Ελατοχώρι, που διαθέτει Χιονοδρομικό Κέντρο),οι οικισμοί του Αγίου Παντελεήμονα,Άνω Σκοτίνας, Παλαιοί Πόροι και Πέτρας όσο και το καλοκαίρι (οι παραλίες του Μακρύγιαλου,της Κατερίνης, της Μεθώνης, των Νέων Πόρων, του Πλαταμώνα,Παραλία Αγίου Παντελεήμονα,Παραλία Σκοτίνας, του Κορινού του Βαρικού κλπ.). Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζουν ο Εθνικός Δρυμός του Ολύμπου και ο υδροβιότοπος του Αλιάκμονα.
Η σιδηροδρομική γραμμή εξυπηρετεί τις συγκοινωνίες και διέρχεται κατά μήκος της παραλίας του νομού. Οι κωμοπόλεις συνδέονται με αυτοκινητοδρόμους.
Διοικητική διαίρεση
thumb|Η διοικητική διαίρεση του νομού Πιερίας όπως ίσχυσε έως το 2010 thumb|Η διοικητική διαίρεση του νομού Πιερίας όπως ισχύει τώρα
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, το οποίο ίσχυσε από το το 1999 μέχρι το 2010, ο Νομός Πιερίας απαρτιζόταν από 13 δήμους και υπαγόταν διοικητικά στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Παλαιότερα, ο νομός διαιρούνταν σε 4 δήμους (Αιγινίου, Κατερίνης, Κολινδρού και Λιτοχώρου) και 50 κοινότητες.
Από το 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», ο νομός Πιερίας αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας (με έδρα την Κατερίνη) της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Με την συνένωση και συγχώνευση των Δήμων από 13 σε 3 όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι:
Πληθυσμός
Κατά τη δεκαετία του 60', η μετανάστευση κάλυψε τη φυσική αύξηση του πληθυσμού. Η Πιερία βάσει της απογραφής πληθυσμού του 2001 είχε 128.950 κατοίκους, παρουσιάζοντας μια αύξηση της τάξεως του 10,1% σε σχέση με την απογραφή του 1991. Η απογραφή του 2011 ανέφερε ότι ο αριθμός των μόνιμων κατοίκων ανερχόταν σε 126.698.
Η αναλογία μαθητών του Δημοτικού ανά 1.000 κατοίκους είναι υψηλότερη από τον ελληνικό μέσο όρο. Έτσι, 64 μαθητές αντιστοιχούσαν σε 1.000 κατοίκους το 1999.
Είναι η δεύτερη καπνοπαραγωγός περιοχή της χώρας, με 12% της συνολικής παραγωγής, με πρώτη την Αιτωλοακαρνανία. Επίσης, με 1% είναι η Πέμπτη στην παραγωγή ροδάκινων.
Πριν από το 2000 η αναλογία τροχαίων ατυχημάτων στο νομό ήταν πολύ μεγάλη, έκτοτε όμως υποχώρησε στο 32%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Κόμμα Νεοφιλελευθέρων
Το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων ήταν ένα βραχύβιο ελληνικό πολιτικό κόμμα του κεντρώου χώρου, με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Ιστορικό
Το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων ιδρύθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1977 από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, με σκοπό να μετάσχει στις εκλογές του ίδιου έτους.
Σε συνέντευξη τύπου ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων αποτελούσε απλώς «ανασύσταση» του βενιζελικού κόμματος «προσαρμοσμένου στις ανάγκες της εποχής μας».
Στις εκλογές απέσπασε 55.494 ψήφους και ποσοστό 1,08%. Παρότι δεν κατέβηκε σε όλες της εκλογικές περιφέρειες της χώρας (συμμετείχε μόνο σε 31 από τις 56 εκλογικές περιφέρειες) και παρ' ότι η επιρροή του κόμματος κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα, κατάφερε να κερδίσει δύο έδρες στη Βουλή των Ελλήνων λόγω της εξαιρετικής παρουσίας του στην Κρήτη όπου συγκέντρωσε 38.368 ψήφους, δηλαδή περίπου το 70% των συνολικών του ψήφων.
Λίγους μήνες αργότερα, στις 10 Μαΐου 1978, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία, σε ένα άνοιγμα που είχε επιχειρήσει ο τότε αρχηγός της Κωνσταντίνος Καραμανλής στο χώρο του κέντρου. Μάλιστα συμμετείχε και στο κυβερνητικό σχήμα ως υπουργός Συντονισμού, διαδεχόμενος στο υπουργείο αυτό τον Γεώργιο Ράλλη. Ο δε Παύλος Βαρδινογιάννης παρέμεινε ανεξάρτητος και το 1983 προσχώρησε στο Κόμμα Φιλελευθέρων του Νικήτα Βενιζέλου, όπου ανέλαβε γενικός γραμματέας του κόμματος.
Πηγές
Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στην Ελλάδα
Αστέριος (ορχηστής)
Ο Αστέριος ήταν Βυζαντινός ηθοποιός, διάσημος στην εποχή του, μίμος και χορευτής την εποχή του αυτοκράτορα Αναστάσιου Α΄ τέλη 5ου αρχές 6ου αιώνα.
Ο Αστέριος ήταν ορχηστής των Πράσινων της Κωνσταντινούπολης και ως εκ τούτου έδινε κυρίως παραστάσεις στον Ιππόδρομο της πόλης κατά τα διαλείμματα των αγώνων και αρκετές φορές μπροστά στον αυτοκράτορα. . Οι ορχηστές ήταν ηθοποιοί που έπαιζαν ένα είδος χορευτικού θεάτρου κάνοντας ταυτόχρονα παντομίμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
BS
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων BS ή Bs (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται μπι-ες) μπορεί να αναφέρεται :
Μανουήλ Κομνηνός Δούκας
Οι παππούδες του ήταν ο Κωνσταντίνος Άγγελος και η Θεοδώρα Κομνηνή κόρη του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού του πρώτου Βυζαντινού αυτοκράτορα από την Δυναστεία των Κομνηνών. Οι αυτοκράτορες Ισαάκιος Β΄ Άγγελος και Αλέξιος Γ´ Άγγελος ήταν πρώτα του ξαδέλφια γιοι του θείου του Ανδρόνικου Άγγελου. Ο ιδρυτής του Δεσποτάτου της Ηπείρου Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας ήταν μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του, μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Κωνσταντίνος Κομνηνός Δούκας και ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας. Παντρεύτηκε μια από τις αδελφές του μεγάλου Σέρβου πρίγκιπα Στέφανου του Πρωτόστεπτου.
Πρώτα χρόνια
Μετά την δολοφονία του ετεροθαλούς αδελφού του Μιχαήλ Α΄ (1215) τον διαδέχτηκε στο Δεσποτάτο ο αδελφός του Θεόδωρος επειδή ο γιος του και μελλοντικός Δεσπότης Μιχαήλ Β΄ ήταν νόθος, ο Μιχαήλ εξορίστηκε από τον θείο του στην Πελοπόννησο μαζί με την μητέρα του. Ο Θεόδωρος έδειξε στην αρχή τεράστιες στρατιωτικές ικανότητες ανακατέλαβε από την Λατινική Αυτοκρατορία την Θεσσαλία, την Θεσσαλονίκη και την Αδριανούπολη και αιχμαλώτισε τον νεοεκλεγέντα αυτοκράτορα Πέτρο Β΄ του Κουρτεναί (1217). Την διετία 1225 - 1227 o Μανουήλ αναδείχτηκε στην αυλή του αδελφού του Δεσπότη της Ηπείρου Θεόδωρου που τον πάντρεψε (1225) με την Μαρία Ασέν κόρη του Βούλγαρου βασιλιά Ιβάν Ασέν Β΄ για να δημιουργήσει συμμαχία ανάμεσα στα δύο κράτη.
Αυτοκράτορας της Θεσσαλονίκης
Μετά την ήττα του αδελφού του στην Μάχη της Κλοκοτνίτσας (1230) και την σύλληψη του από τους Βούλγαρους ο πεθερός του Ιβάν Ασέν του επέτρεψε να κυβερνήσει την Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης, την πόλη και τα περίχωρα της. Ο άλλος αδελφός τους Κωνσταντίνος ορίστηκε Διοικητής στην Αιτωλία και Ακαρνανία. Σε κάποια στιγμή προσπάθησε να κλείσει συμφωνία με τον πάπα Γρηγόριο Θ΄ αλλά στην εποχή του έληξε το μακρόχρονο σχίσμα με την εκκλησία της Νίκαιας (1232). Ο Μανουήλ κυβέρνησε ειρηνικά μέχρι την χρονιά που ο πεθερός του Ιβάν Ασέν Β΄ χήρεψε, παντρεύτηκε την κόρη του αιχμάλωτου αδελφού του Θεόδωρου τον οποίο είχε τυφλώσει και τον απελευθέρωσε (1237). Ο Θεόδωρος αν και τυφλός επιτέθηκε στην Θεσσαλονίκη και την ανακατέλαβε από τον αδελφό του με δόλο τοποθετώντας αυτοκράτορα τον μεγαλύτερο γιο του Ιωάννη. Ο Μανουήλ ζήτησε την στήριξη του ισχυρού Πρίγκιπα της Αχαΐας Γοδεφρείδου Β΄ Βιλλεαρδουίνου αλλά χωρίς αποτέλεσμα, τελικά δραπέτευσε στην Μικρά Ασία.
Κυβερνήτης της Θεσσαλίας
Μετά από ένα μικρό διάστημα που έζησε στο Σουλτανάτο του Ρουμ και στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας ο Μανουήλ επέστρεψε στην Ελλάδα (1239) και με την βοήθεια του αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη κατέλαβε την Λάρισα και τα Φάρσαλα. Ο Θεοδωρος για να αποφύγει τον εμφύλιο πόλεμο αναγνώρισε τον Μανουήλ κυβερνήτη της Θεσσαλίας (1239) με τον όρο να συνεχίσει ο ίδιος μέσω του γιου του να κυβερνάει την Θεσσαλονίκη. Ο Μανουήλ πέθανε ωστόσο σε δυο χρόνια χωρίς απογόνους (1241) και ο ανιψιός του Δεσπότης της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας κατέλαβε γρήγορα την Θεσσαλία για να προλάβει τους θείους του.
Οικογένεια
Ο Μανουήλ νυμφεύτηκε πρώτα τη Γιεφιμίγια των Νεμάνιτς, αδελφή του Στεφάνου του Πρωτόστεπτου της Σερβίας, η οποία απεβίωσε γρήγορα χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.
Έπειτα ο Μανουήλ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία των Ασέν, νόθη κόρη τού Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας, επισφραγίζοντας μία ειρηνική συμφωνία ανάμεσα στο δεσποτάτο της Ηπείρου και τους Βουλγάρους. Δεν υπάρχουν πληροφορίες, ότι απέκτησε παιδιά με τον δεύτερο γάμο του.
Υπάρχουν πληροφορίες ότι είχε μια κόρη, την:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αγγέλων Κατηγορία:Μεσαιωνική Θεσσαλία Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Λούγαρο
Το Λούγαρο είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Σπιζιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Carduelis spinus και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Το εξαιρετικό κελάηδημά του, καθώς και η ανθεκτικότητά του σε συνθήκες αιχμαλωσίας, τού έχουν κοστίσει ακριβά, διότι είναι από τα πλέον «αγαπημένα» ωδικά πτηνά που ζουν σε κλουβιά, ιδιαίτερα στην Ελλάδα (βλ. Αιχμαλωσία).
Ονοματολογία
Τόσο η επιστημονική ονομασία του γένους όσο και του είδους έχουν ετυμολογικά διαφορετικές ρίζες, αλλά με την ίδια σημασία. Η λέξη Carduelis προέρχεται από τη λατινική cardu(u)s που αναφέρεται σε γένος αγκαθωτών φυτών της οικογενείας των Συνθέτων (Asteraceae) και, που στα ελληνικά έχει αποδοθεί και ως Κάρδος «γαϊδουράγκαθο». Η ονομασία του πτηνού παραπέμπει στα συγκεκριμένα φυτά, τα οποία αποτελούν δημοφιλείς θέσεις «ποσταρίσματος» (perching), κυρίως όμως της καρδερίνας, που ανήκει στο ίδιο γένος.
Αλλά και η ονομασία του είδους spinus προέρχεται από τη λατινική spina-ae «αγκάθι», παραπέμποντας στα αγκαθωτά φυτά πάνω στα οποία συχνάζει.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά, το 1758, από τον Λινναίο στη Σουηδία ως Fringilla spinus, στο έργο του Systema Naturae. Παρ’ όλη την ευρεία -και διακεκομμένη- κατανομή του δεν εμφανίζει υποείδη, κάτι που οφείλεται σε διάφορους παράγοντες όπως η χωρική ποικιλότητα των ατόμων στις περιοχές αναπαραγωγής ανάλογα με τα χρόνια, οι μεγάλες επικράτειες διαχείμασης που προϋποθέτουν σταθερή ανταλλαγή γενετικού υλικού,, αλλά και τα θηλυκά που ωοτοκούν σε κάθε εποχή αναπαραγωγής, διαφορετικό αριθμό αβγών σε διαφορετικό τόπο ωοτοκίας.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|right|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Carduelis spinus (Πράσινο = Όλο το έτος (επιδημητικό), Κίτρινο = Καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, Μπλε = Περιοχές διαχείμασης) Το είδος απαντάται σε μεγάλο τμήμα της Ευρασίας και στη βόρεια παραμεσόγειο Αφρική. Όμως, αυτές οι περιοχές χωρίζονται σε δύο εμφανή «κομμάτια», που απέχουν πολύ μεταξύ τους, καταλαμβάνοντας κάθε ακραία πλευρά της Παλαιοαρκτικής οικοζώνης: την ανατολική ακτή της Ασίας από τη μία πλευρά και την Ευροαφρικανική ζώνη από την άλλη (βλ. Χάρτη κατανομής).
Τα λούγαρα μπορούν να βρεθούν όλο το χρόνο στην Κ. Ευρώπη, ενώ αναπαράγονται και σε κάποιες περιοχές στα νότια της ηπείρου, όπως Β. και Κ. Ισπανία, Κορσική, Β. και Ν. Ιταλία και Βαλκάνια (μέχρι τη Β. Ελλάδα). Επίσης αναπαράγονται, από την Κ. Σκανδιναβία, ανατολικά προς Δ. Ρωσία.
Στην Ασία αναπαράγονται σε δύο διακριτές ζώνες, στη ΝΚ. Σιβηρία και στο Β. Καζακστάν από τη δυτική πλευρά και στη ρωσική Άπω Ανατολή, ανατολικά της λίμνης Βαϊκάλης, Θάλασσα του Οχότσκ, Καμτσάτκα, Σαχαλίνη, ΒΑ. Μογγολία και ΒΑ. Κίνα (Ν. Εσωτερική Μογγολία, Χεϊλοζάνγκ) και την απώτατη Β. Ιαπωνία, από την άλλη.
Οι κύριες περιοχές διαχείμασης, εκτός της ευρωπαϊκής ηπείρου, είναι η παραμεσόγεια ΒΔ. και ΒΑ. Αφρική, η Κύπρος, το Β. και Κ. Ισραήλ, το ΝΔ. Ιράν, η ΒΑ., Α. και ΝΑ. Κίνα, η Κορέα, όλη σχεδόν η Ιαπωνία και η Ταϊβάν. Πηγές:
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Η εποχική κατανομή των πτηνών χαρακτηρίζεται, επίσης, από το γεγονός ότι ακολουθούν «ανώμαλο» μοτίβο κατά τη μετανάστευση. Κάθε λίγα χρόνια μεταναστεύουν προς τα νότια σε μεγάλους αριθμούς, με τους διαχειμάζοντες πληθυσμούς στην Ιβηρική Χερσόνησο να εμφανίζονται πολύ αυξημένοι. Το γεγονός αυτό έχει αποτελέσει αντικείμενο διαφορετικών θεωριών. Υπάρχει η άποψη ότι, αυτό συμβαίνει σε εκείνα τα χρόνια που η ερυθρελάτη παράγει άφθονους καρπούς στην Κ. και Β. Ευρώπη, προκαλώντας μεγάλη αύξηση του πληθυσμού. Μια εναλλακτική θεωρία είναι ότι, αντίθετα, οι μεγάλες μετακινήσεις εμφανίζονται όταν η προτιμώμενη τροφή των σπερμάτων των δένδρων Alnus glutinosa (κλήθρο) και Betula pendula (σημύδα), μειώνεται αισθητά.
Γιάννης Τσορτέκης
Ο Γιάννης Τσορτέκης (Νέο Ψυχικό, 1967) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου.
Κυνηγώντας ελέφαντες
Οι σκηνοθέτες της ταινίες ήταν ανάμεσα στους λίγους ξένους που βρισκόντουσαν στην εμπόλεμη ζώνη της Γάζας και στην ταινία παρουσιάζονται με ρεαλιστικό-ωμό τρόπο σκηνές του πολέμου. Το όνομα της ταινίας οφείλεται στην ομώνυμη ιστορία-δοκίμιο Shooting an Elephant (1936) του συγγραφέα Τζορτζ Όργουελ.
Οι συντελεστές της ταινίας διανέμουν την ταινία με Creative Commons by-sa-3.0 και η 18 Ιανουαρίου 2010 ήταν ημερομηνία παγκόσμιας προβολής. Ζητούν η ταινία να προβληθεί όχι μόνο στο διαδίκτυο αλλά και σε τοπικό επίπεδο ώστε ο κόσμος να μάθει τι έγινε στον πόλεμο στην Γάζα.
Γιάννης Τσορτέκης
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Νέο Ψυχικό της Αθήνας. Είναι απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου καθώς και πτυχιούχος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Πατρών.
Κυνηγώντας ελέφαντες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ταινίες του 2009
Γιάννης Τσορτέκης
Βιογραφία
Είναι ευρέως γνωστός για την συμμετοχή του στην τηλεοπτική μεταφορά του διηγήματος «Το 10» του Μιλτιάδη Καραγάτση στον Alpha TV τη σεζόν 2007-2008. Έπειτα ακολούθησαν κάποιες συμμετοχές στον κινηματογράφο, στην ταινία «Το μικρό ψάρι» και πρόσφατα στην ταινία «Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς». Το 2021 πήρε το βραβείο «Καλύτερος Ηθοποιός» για τον ρόλο του στην συγκεκριμένη ταινία. Τη σεζόν 2021 σειρά «Καρτ Ποστάλ» στην ΕΡΤ1. Το 2022 επιστρέφει συμμετέχει σε τρεις παραγωγές, στη «Σκοτεινή Θάλασα», στο «Maestro» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη στο MEGA και στην σειρά «Αυτή η νύχτα μένει» στον Alpha.
Το 2009 του απονεμήθηκε το βραβείο «Κάρολος Κουν» για την ερμηνεία του στο έργο «Μαύρη Γαλήνη» του Δημήτρη Μαρωνίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου Πατρών
Λούγαρο
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Γενικά πάντως, πρόκειται για πτηνό που δεν παραμένει για πολύ σε μια περιοχή, αλλά προτιμάει να εναλλάσσει τα εδάφη που χρησιμοποιούνται για αναπαραγωγή, διατροφή και διαχείμαση, κατά περιόδους.
Εκτός από τις ΗΠΑ, τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τη Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, το Ομάν, το Νεπάλ και το Αφγανιστάν, το Χονγκ Κονγκ και τις Φιλιππίνες.
Στην Ελλάδα, το λούγαρο απαντά κυρίως ως διαχειμάζον είδος (τέλη Οκτωβρίου-μέσα Μαρτίου) σε όλη την επικράτεια, ως μεταναστευτικό πτηνό κατά τις αποδημίες αλλά και στη βόρεια χώρα, όπου φαίνεται να παραμένει όλο το έτος και να φωλιάζει (Πίνδος, Ροδόπη). Ωστόσο, δεν αναφέρεται η παρουσία του -ως αναπαραγωγικό πτηνό- στο «Κόκκινο Βιβλίο των Απειλουμένων Σπονδυλοζώων της Ελλάδας». Επίσης, αναφέρεται και από την Κρήτη και ως χειμερινός επισκέπτης στην Κύπρο.
Βιότοπος
Το κύριο ενδιαίτημα του είδους είναι οι δασικές εκτάσεις (κωνοφόρα, μικτά δάση) μέχρι ένα συγκεκριμένο υψόμετρο, κυρίως στις πλαγιές των βουνών, με ιδιαίτερη προτίμηση για τις υγρές περιοχές (όχθες ποταμών). Από τα δάση κωνοφόρων, απαντάται ιδιαίτερα σε εκείνα της ερυθρελάτης (Picea abies), για το φώλιασμα. Γι’ αυτό και οι βρετανικοί πληθυσμοί έχουν επεκταθεί σε μεγάλο βαθμό, λόγω της αύξησης στις εμπορικές φυτείες κωνοφόρων. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα προτιμάει τις περιοχές με καλλιέργειες και εκείνες με δέντρα που παρέχουν τροφή, ενώ μπορεί να επισκέπτεται και κήπους.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η στατιστική ανάλυση των 5 πρώτων προτιμητέων οικοσυστημάτων, δίνει τα εξής αποτελέσματα: Κωνοφόρα δάση, Θαμνότοποι, Βάλτοι, Τυρφώνες και Ερεικώνες.
Μορφολογία
thumb|right|300px|Ενήλικο θηλυκό λούγαρο Το λούγαρο είναι από τις κομψότερες σπίζες και χαρακτηρίζεται από το όμορφο κιτρινόμαυρο πτέρωμά του. Παρόλο που μπορεί -από κάποια απόσταση- να συγχέεται με τα συγγενικά του είδη, το αρσενικό ξεχωρίζει εύκολα διότι είναι η μόνη κίτρινη ευρωπαϊκή σπίζα με μαύρο στέμμα και μαύρη κηλίδα στο σαγόνι (bib).
Στο είδος εμφανίζεται φυλετικός διμορφισμός, με το αρσενικό να έχει φωτεινότερα χρώματα από το θηλυκό, ιδιαίτερα στην περιοχή του κεφαλιού. Συγκεκριμένα, έχει γκριζοπράσινη ράχη και κίτρινο ουροπύγιο. Τα ακραία πηδαλιώδη φτερά είναι κίτρινα στη βάση τους και μαύρα στο άκρο, ενώ τα κεντρικά είναι μαύρα, με αποτέλεσμα η -μάλλον κοντή και διχαλωτή- ουρά να εμφανίζεται κίτρινη στα πλάγια με μαύρο «τελείωμα». Οι πτέρυγες είναι κίτρινες με χαρακτηριστικές μαύρες ζώνες τόσο στα πρωτεύοντα ερετικά όσο και στα καλυπτήρια. Το στήθος είναι κιτρινωπό, πιο λευκό και με σκουρόχρωμες ραβδώσεις προς το υπογάστριο και την αμάρα.
Το κεφάλι του αρσενικού είναι πολύ χαρακτηριστικό, με μικρό μέγεθος και εναλλαγές κίτρινου και μαύρου. Το στέμμα είναι μαύρο, τα ωτικά καλυπτήρια και οι χαλινοί κίτρινοι, ενώ παρεμβάλλεται στενή μαυριδερή οφθαλμική γραμμή. Το σαγόνι έχει χαρακτηριστική, μικρή μαύρη κηλίδα (bib), που έχει διαφορετική μορφή και μέγεθος μεταξύ των αρσενικών και σχετίζεται με την κυριαρχία τους μέσα στην ομάδα.
Το πτέρωμα του θηλυκού είναι, γενικά, πιο ελαιόχρωμο από του αρσενικού. Το στέμμα και τα ωτικά καλυπτήρια είναι γκριζοπρασινωπά, χωρίς μαύρη κηλίδα στο σαγόνι, λευκό στήθος και ελαφρώς ριγέ υποκίτρινο ουροπύγιο. Η ράχη είναι έντονα ραβδωτή και τα ερετικά φτερά πιο γκριζόχρωμα από του αρσενικού.
Το ράμφος και των δύο φύλων είναι μυτερό, ελαφρώς κωνικό και ισχυρό, με κυρτή μέση ραχιαία γραμμή (culmen), ανταποκρινόμενο στις διατροφικές συνήθειες των πτηνών (σπερματοφάγα). Οι ταρσοί και τα πόδια είναι καφετί, ενώ η ίριδα είναι μαύρη.
Τα νεαρά άτομα έχουν παρόμοιο παρουσιαστικό με τα θηλυκά, με μουντά χρώματα στο πτέρωμα, καστανωπό άνω τμήμα ράχης και ανοικτόχρωμο κεφάλι με ραβδώσεις. Τα άκρα των πηδαλιωδών φτερών είναι οξύληκτα (τετραγωνισμένα στους ενήλικες). thumb|right|300px| Ενήλικο αρσενικό λούγαρο σε θέση ποσταρίσματος
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:      )
Τροφή
thumb|right|300px|Ενήλικο αρσενικό λούγαρο πάνω στα αγαπημένα του κλήθρα (Alnus glutinosa) Τα λούγαρα είναι κυρίως σπερματοφάγα αν και η διατροφή τους ποικίλλει ανάλογα με την εποχή. Καταναλώνουν την τροφή τους πάνω στα δέντρα αποφεύγοντας το έδαφος. Το φθινόπωρο και τον χειμώνα, η διατροφή τους βασίζεται στα σπέρματα των φυλλοβόλων δέντρων, όπως της σημύδας (Betulus pendulus) και, κυρίως, των κλήθρων (Alnus sp. ). Μπορούν επίσης να επισκέπτονται καλλιεργούμενες εκτάσεις και βοσκοτόπους, όπου μαζί με άλλες σπίζες τρώνε τα σπέρματα διαφόρων ειδών της οικογένειας Asteraceae (Compositae), όπως γαϊδουράγκαθα, πικραλίδες (Taraxacum sp.), αρτεμισίες (Artemisia sp.), κενταύριες (Centaurea sp.), και άλλων ποωδών φυτών, όπως είναι τα βαλσαμόχορτα (Hypericum sp.), οι φιλιπέντουλες (Filipendula sp.) και τα αγριολάπαθα (Rumex sp.). Συχνά επισκέπτονται τεχνητές ταΐστρες για ξηρούς καρπούς.
Την άνοιξη, κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, τα λούγαρα συχνάζουν σε δάση κωνοφόρων. Τώρα, η διατροφή τους βασίζεται στα σπέρματα των δένδρων αυτών, ιδίως εκείνων που ανήκουν στα γένη Abies (έλατο), Picea (ερυθρελάτη) και Larix (λάριξ). Επίσης, τρέφονται με σπέρματα από φτελιές και λεύκες. Κατά τη σίτιση των νεοσσών, τα θηράματα περιλαμβάνουν και έντομα, κυρίως σκαθάρια, διότι οι πρωτεΐνες που περιέχουν βοηθούν τους νεοσσούς να αναπτυχθούν. Το καλοκαίρι η διατροφή τους είναι πιο πλούσια, καθώς προστίθενται και άλλα ποώδη φυτά στη διατροφή τους, κυρίως αγαθόφυτα (Chenopodium sp. ).
Πτήση
thumb|right|300px|Ενήλικο αρσενικό λούγαρο σε πτήση Η πτήση του λούγαρου έχει εύστοχα περιγραφεί «σαν της νυχτερίδας» (bat-like), με χαρακτηριστικά, συνεχή μικρά φτεροκοπήματα. > Μάλιστα, είναι κυματιστή (undulating) και, όταν πετάει, συνηθίζει να αρθρώνει το χαρακτηριστικό του τραγούδι. Πολλοί ορνιθολόγοι και παρατηρητές χρησιμοποιούν αυτή την πτήση, ως διαγνωστικό στοιχείο για την αναγνώριση του πτηνού.
Ηθολογία
Είναι από τα λίγα είδη που έχουν περιγραφεί ότι, επιδεικνύουν αλλοσιτιστική (allofeeding) συμπεριφορά, δηλαδή τα ιεραρχικά κατώτερα μέλη (του ιδίου φύλου) αναμασούν τροφή για τα κυρίαρχα μέλη της ομάδας. Η συμπεριφορά αυτή δημιουργεί ισχυρή συνοχή στα μέλη των σμηνών και δημιουργεί ιεραρχική δομή μέσα σε αυτά.
Αναπαραγωγή
thumb|right|300px|Θηλυκό λούγαρο πάνω σε φυτό της οικογένειας Asteraceae (Compositae) Τα ζευγάρια συνήθως σχηματίζονται κατά τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου πριν από τη εαρινή μετανάστευση. Τα αρσενικά ανταγωνίζονται με επιθετικότητα για τα θηλυκά. Ως μέρος του φλερτ, το αρσενικό ανοίγει τα φτερά της ουράς, προσπαθώντας να «αυξήσει» το μέγεθός του και τραγουδάει επανειλημμένα. Μπορούν επίσης να εκτελούν πτήσεις ζευγαρώματος από δέντρο σε δέντρο, αν και δεν είναι τόσο εντυπωσιακές όσο των άλλων σπιζών.
Κατασκευάζουν τη φωλιά τους που, γενικά, βρίσκεται στην άκρη ενός σχετικά υψηλού κλαδιού σε κωνοφόρα δένδρα, έτσι ώστε να είναι κρυμμένη και δύσκολο να εντοπιστεί. Στην Ιβηρική Χερσόνησο κάνουν τις φωλιές τους σε έλατα (Abies alba), δασόπευκα (Pinus sylvestris) και μαυρόπευκα (P. nigra). Συνήθως φωλιάζουν κατά μικρές ομάδες (5-6 ζευγάρια), με τις φωλιές να βρίσκονται κοντά η μία στην άλλη. Η φωλιά είναι μικρή, σε σχήμα μπολ. Είναι κατασκευασμένη από μικρά κλαδιά, αποξηραμένα χόρτα, βρύα και μαλλί. Το υλικό επίστρωσης είναι ρίζες, τρίχες, φτερά, φυτικό υλικό και πούπουλα.
Η πρώτη ωοτοκία πραγματοποιείται στα μέσα Απριλίου. Το θηλυκό γεννάει (2-) 4 έως 5 (-6) αυγά, διαστάσεων 16,4 Χ 12,3 χιλιοστών σε μέγεθος και βάρους 1,3 γραμ. εκ των οποίων 5% είναι κέλυφος. Η επώαση διαρκεί μεταξύ 10 και 14 ημερών και πραγματοποιείται εξ ολοκλήρου από το θηλυκό. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι και χρήζουν της άμεσης προστασίας των γονέων. Στην αρχή τους αναλαμβάνει το θηλυκό, ενώ το αρσενικό εφοδιάζει με τροφή. Μετά από 6-7 ημέρες συμμετέχει και το αρσενικό στην ανατροφή των νεοσσών. Οι νεοσσοί σιτίζονται με εξέμεση της τροφής και αφήνουν τη φωλιά μετά από 15 ημέρες σε ημι-πτερωμένη κατάσταση. Στη συνέχεια, παραμένουν κοντά στην περιοχή της φωλιάς μέχρι ένα μήνα, όταν, με το πτέρωμά τους πλέον ολοκληρωμένο, διασκορπίζονται. Επακολουθεί δεύτερη ωοτοκία από τα μέσα Ιουνίου έως τα μέσα Ιουλίου.
Στην Ελλάδα, το λούγαρο έρχεται για να ξεχειμωνιάσει ή περνάει από τη χώρα κατά τις μεταναστεύσεις. Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι υπάρχουν μικροί αναπαραγόμενοι πληθυσμοί στα βουνά της Ροδόπης και της Πίνδου.
Κατάσταση πληθυσμού
To είδος δεν φαίνεται να διατρέχει κάποιο σοβαρό κίνδυνο, -εκτός από το γεγονός ότι αιχμαλωτίζεται συχνά για το κελάηδημά του- και αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Ωστόσο, περιλαμβάνεται στη Συνθήκη της Βέρνης (Παράρτημα ΙΙ), ως προστατευόμενο είδος.
Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, διαθέτει η Ρωσία (πάνω από 2 εκατομ. άτομα), με τις Σκανδιναβικές χώρες να ακολουθούν. Τους μικρότερους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς έχουν οι Μεσογειακές χώρες.
Αιχμαλωσία
thumb|right|300px|Κλουβιά με λούγαρα, στην Ιταλία, σε «διαγωνισμό» κελαηδήματος Παρόλο που το λούγαρο είναι από τα προστατευόμενα είδη που περιλαμβάνονται στη Συνθήκη της Βέρνης, αποτελεί από τα «αγαπημένα» πουλιά εκτροφής σε αιχμαλωσία. Εκτός από το θαυμάσιο κελάηδημά του, ένα ακόμη στοιχείο που το κάνει «ευάλωτο» στις προτιμήσεις των εκτροφέων, είναι ότι δεν απαιτεί ιδιαίτερη μέριμνα, ενώ δεν προσβάλλεται εύκολα από παράσιτα. Ένα από τα επιχειρήματα των εκτροφέων είναι ότι, ενώ στη φύση δεν ζουν περισσότερα από 2-4 χρόνια, σε αιχμαλωσία μπορεί να φθάσουν από 11-14 χρόνια.
Ωστόσο, δεν αναπαράγονται εύκολα στα κλουβιά, ενώ εμφανίζουν και γαστρεντερικά προβλήματα, εάν η διατροφή τους είναι ανεπαρκής. Επίσης απαιτούν σχετικά μεγάλα κλουβιά, διότι στη φύση αρέσκονται να εκτελούν μακρινές πτήσεις.
Διασταυρώνονται με τα καναρίνια, δίνοντας ενδιάμεσα άτομα (υβρίδια), κάτι που συμβαίνει και στη φύση, εκεί όπου αλληλεπικαλύπτονται οι κατανομές τους.
Λόγιες
Άλλες λόγιες ονομασίες του είδους είναι: Σπίζα η ακανθυλλίς, Σπίζα η πρασίνη, Ακανθυλίς/Ακανθίς η πρασίνη και Ακανθυλλίς/Ακανθίς η χρυσοπράσινη.
Λαϊκές
Το Λούγαρο απαντά στον ελλαδικό χώρο και με πολλές ακόμη ονομασίες: Λουγαράκι, Λουκαρίνο, Σκαθάρι, Σκαθί, Γερίνι, Χρυσοκαρδερίνα, Αηδονάκι, Ζιζικάκι, Κιτρινάκι, Λουβαράκι, Λούβαρο, Λουγαρίνι, Μούλος, Μπαστοκάναρο και Σκαθάκι. Στην Κύπρο, η συνηθέστερη ονομασία του είναι Θκιολαρούδι.
Σημειώσεις
i. Οι ονομασίες Ακανθυλλίνες και Ακανθυλλίς είναι άμεση απόδοση της λατινικής λέξης Carduelinae, από το carduus «άκανθα, αγκάθι». Ωστόσο, από παλαιότερες αναφορές, καταγράφεται και η απόδοση Ακανθίδες και Ακανθίς,   που πιθανόν να είναι και ορθότερη, αν και έχει επικρατήσει η πρώτη στην ελληνική βιβλιογραφία, ως υποκοριστικό της δεύτερης. . Γενικά, οι δύο όροι θεωρούνται ισοδύναμοι και μπορούν να χρησιμοποιηθουν, είτε ο ένας είτε ο άλλος.
Πηγές
Κατηγορία:Σπιζίδες
Ζαν Λαν
Ο Ζαν Λαν (Jean Lannes, 10 Απριλίου 1769 – 31 Μαΐου 1809) ήταν Γάλλος στρατάρχης και φίλος του Ναπολέοντα Α΄.
Βιογραφία
Κατετάγη στο Γαλλικό στρατό το 1792 ως υπαξιωματικός για να απαντήσει στο κάλεσμα της σωτηρίας της πατρίδας, όπου και γνωρίστηκε με τον Ναπολέοντα Α΄. Αποστρατεύθηκε κατά τις εκκαθαρίσεις του 1795, αλλά ο Κορσικανός φίλος του τον επανέφερε στην υπηρεσία με τον προηγούμενο βαθμό του.
Στην Ιταλία, παρά τα πολλαπλά του τραύματα, ανδραγάθησε και προήχθη σε ταξίαρχο. Έκτοτε ο Ναπολέων και ο Λαν έγιναν στενοί φίλοι και συνεργάτες. Υπήρξε ίσως ο μοναδικός πραγματικός φίλος που είχε ποτέ ο Ναπολέων, ανεχόμενος όλες τις ιδιοτροπίες του. Διακρίθηκε πάλι στην εκστρατεία της Αιγύπτου και στο κίνημα εναντίον του Μπαρράς στάθηκε στο πλευρό του Ναπολέοντα, βοηθώντας τον να αναλάβει την εξουσία της Γαλλίας. Το 1804 προήχθη σε στρατάρχη και μέχρι το 1809 παρέμεινε στην Ισπανία, πολεμώντας σε δεκάδες μάχες. Ατρόμητος και μαχόμενος πάντοτε από την πρώτη γραμμή, εξέθετε συχνά τον εαυτό του σε κινδύνους, έως ότου στη μάχη του Άσπερν-Έσλινγκ, 22 Μαΐου 1809, μία οβίδα του έκοψε τα πόδια. Ο Ναπολέων, με δάκρυα στα μάτια και πνιγμένη φωνή, βρέθηκε από πάνω του για να ακούσει τα τελευταία λόγια του: «Λαν, με αναγνωρίζεις; Είμαι ο Βοναπάρτης, ο φίλος σου!».
«Ναι, Μεγαλειότατε, χάνετε τον καλύτερο φίλο σας…» Ο θάνατος του Γάλλου «Αίαντα», όπως επωνομάστηκε, επήλθε μόνο μετά από έξι ημέρες αφόρητων πόνων. Ο Ναπολέων θρήνησε την απώλεια ενός εξαίρετου στρατιώτη και ενός αληθινού φίλου. Ήταν ο πρώτος Γάλλος στρατάρχης ο οποίος σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης. Το λείψανό του φυλάσσεται σήμερα στο Γαλλικό Πάνθεον.
Τιμητικές διακρίσεις
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Ανατολικό πυλώνα, Στήλη 13).
Πηγές
Λαν Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου Κατηγορία:Στρατάρχες της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας
Ινστιτούτο Επιστημών του Γκραν Σάσσο
Το Ινστιτούτο Επιστημών του Γκραν Σάσσο (Gran Sasso Science Institute - GSSI) είναι πανεπιστήμιο με ειδικό ερευνητικό προσανατολισμό, στην πόλη Λ'Άκουιλα της Ιταλίας
Ιδρύθηκε το 2012 ως ένα ερευνητικό ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και κέντρο διδακτορικών και μεταδιδακτορικών ερευνητών ως κομμάτι του Ιταλικού κέντρου πυρηνικής φυσικής INFN, ενώ έχει γίνει αυτόνομο ίδρυμα από το 2016.
Εκπαιδευτικά μαθήματα
Το GSSI διοργανώνει σειρά διαλέξεων για τους υποψήφιους διδάκτορες που είναι εγγεγραμμένοι στα τμήματα του με την συνεργασία άλλων Ιταλικών ακαδημαϊκών κέντρων ( του Πανεπιστήμιου της Λ'Ακουιλα Università degli Studi dell'aquila, των διεθνών ερευνητικών κέντρων της Lucca και της Τεργέστης και του πανεπιστημιού Scuola Superiore sant'anna της Πίζας).
Οι ερευνητικές περιοχές του GSSI είναι: Τα διδακτορικά προγράμματα περιλαμβάνουν:
Η επίσημη γλώσσα του ινστιτούτου είναι τα αγγλικά.
Βραβεία
Το GSSI διοργανώνει από το 2016, τον επιστημονικό διαγωνισμό "Premio Asimov": πρόκειται για διαγωνισμό που επιβραβεύει τον συγγραφέα βιβλίου που βοηθά στην επιστημονική εκλαΐκευση, και δημοσιεύθηκε στην ιταλική το προηγούμενο έτος.
Οι νικητές για το έτος:
Θέσεις
Η έδρα του GSSI βρίσκεται στη L'aquila της Ιταλίας, οδό Viale Francesco Crispi n. 7.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ιταλία
KM
Η συντομογραφία KM ή km (κέι-εμ) μπορεί να αναφέρεται στο:
Κακατούα
Το Cacatua είναι ένα γένος κακατού που μπορεί να βρεθεί στις Φιλιππίνες, στα Νησιά Σολομώντα και νότια στην Αυστραλία. Έχουν ένα κυρίως λευκό φτέρωμα (σε ορισμένα είδη ροζ ή κίτρινο). Σήμερα, αρκετά είδη αυτού του γένους θεωρούνται απειλούμενα λόγω ενός συνδυασμού απώλειας οικοτόπου και αιχμαλωσίας για το εμπόριο άγριων πτηνών, με τον κακατού με γαλάζια μάτια, τον καλογάτο Μολούκας και τον καμπάτο-ομπρέλα να θεωρούνται ευάλωτοι και τον κόκκινο αερισμό του κακατού και του κίτρινου λοφιοφόρου κακάτου που θεωρείται εξαιρετικά απειλούμενος.
Το γένος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Brisson το 1790, με τον λευκό κακατού (C. alba) να χαρακτηρίζεται στη συνέχεια ως είδος τύπου. Ο Ζωρζ Κουβιέ καθόρισε το γένος Kakatoe το 1800, με τον τύπο κόκκινου κακατού (C. haematuropygia) ως τύπο, και ορισμένα παλαιότερα βιβλία πουλιών χρησιμοποιούν το τελευταίο όνομα. Οι Mayr, Keast and Serventy επικύρωσαν την Cacatua το 1964 και απέρριψαν τον Kakatoe.
Κατηγορία:Κακατουείδες
Γουόρεν Μπίτι
μικρογραφία|260x260εσ|Με τη [[Φέι Ντάναγουεϊ στην ταινία Μπόνι και Κλάιντ (1967)]] Ο Γουόρεν Μπίτι (αγγλικά: Henry Warren Beatty), (30 Μαρτίου 1937) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών, βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία του 1981 Οι κόκκινοι (Reds, 1981). Στην πολύχρονη καριέρα του ο Μπίτι έλαβε συνολικά 14 υποψηφιότητες για βραβείο Όσκαρ, 4 εκ των οποίων ήταν για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, ενώ οι υπόλοιπες ήταν για τη σκηνοθεσία, τη συγγραφή σεναρίων και την παραγωγή ταινιών. Έχει επίσης βραβευτεί με 4 Χρυσές Σφαίρες, έχει λάβει το Βραβείο Σεσίλ ντε Μιλ και βραβείο του Αμερικανικού Ινστιτούτο Κινηματογράφου για την προσφορά του στην έβδομη τέχνη.
Βιογραφία
Όταν ο Γουόρεν Μπίτι ξεκινούσε την καριέρα του κάνοντας την πρώτη εμφάνιση στην τηλεόραση το 1957 η αδελφή του Σίρλεϊ Μακ Λέιν είχε ήδη λάβει αναγνώριση στο χώρο του κινηματογράφου έχοντας συμμετάσχει στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Ποιος σκότωσε τον Χάρι (The Trouble With Harry) το 1955 και στην ταινία που κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1956 την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ιουλίου Βερν Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες. Ο Μπίτι συνέχισε παράλληλα να σπουδάζει δράμα στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν, αφήνοντας πίσω του το χώρο του αμερικανικού ποδοσφαίρου στο οποίο είχε διαπρέψει κατά την εφηβεία του. Μετά το πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο αποφάσισε να μεταφερθεί στη Νέα Υόρκη για να συνεχίσει τις σπουδές του στη σχολή της Στέλλα Άντλερ. Εμφανίστηκε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και το 1960 έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Τόνυ για τη συμμετοχή του στο θεατρικό του Γουίλιαμ Ινγκ A Loss of Roses. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που εμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ.
Ένα χρόνο αργότερα ο σκηνοθέτης Ελία Καζάν του προσέφερε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Πυρετός στο αίμα (Splendor in the Grass, 1961) πλάι στη Νάταλι Γουντ ταινία για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα για καλύτερη ανδρική ερμηνεία σε δράμα. Ακολούθησε η ταινία Το τέλος μιας αγάπης (The Roman Spring of Mrs. Stone, 1961) βασισμένη σε θεατρικό του Τένεσι Γουίλιαμς. Αφού το 1965 αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τα γυρίσματα της ταινίας Χαρέμι για δυο (What's New Pussycat) χάρη στους χειρισμούς του Γούντι Άλεν ο Μπίτι έλαβε παγκόσμια φήμη και διθυραμβικές κριτικές για το επόμενό του εγχείρημα το γκανγκστερικό δράμα Μπόνι και Κλάιντ (Bonnie and Clyde) 1967. Ο Μπίτι που συμπρωταγωνίστησε με τη Φέι Ντάναγουεϊ και τον Τζιν Χάκμαν ήταν επίσης παραγωγός της ταινίας και είχε τον πλήρη έλεγχο πάνω στην πορεία της. Η ταινία έλαβε δέκα υποψηφιότητες για Όσκαρ και έκανε τεράστια επιτυχία. Την ίδια χρονιά σύναψε ερωτική σχέση με την Αγγλίδα ηθοποιό Τζούλι Κρίστι μια σχέση που κράτησε 7 χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70, ο Μπίτι συνέχισε την ανοδική του πορεία πρωταγωνιστώντας στις ταινίες: Η έντιμος κυρία και ο χαρτοπαίκτης (McCabe And Mrs. Miller, 1971) του Ρόμπερτ Όλτμαν, Υπόθεση Πάραλλαξ (The Parallax View, 1974) του Άλαν Τζέι Πακούλα και Σαμπού (Shampoo, 1975) όπου συμμετείχε στη συγγραφή του σεναρίου. Το 1978 ο Μπίτι πρωταγωνίστησε, έγραψε το σενάριο, σκηνοθέτησε και έκανε την παραγωγή της ταινίας Ας περιμένει ο Παράδεισος (Heaven Can Wait) η οποία έλαβε 9 υποψηφιότητες για όσκαρ κι ο Μπίτι βρέθηκε υποψήφιος σε τέσσερις κατηγορίες (κάτι που είχε να συμβεί από το 1941 όταν ο Όρσον Γουέλς βρέθηκε υποψήφιος για την παραγωγή, το σενάριο, τη σκηνοθεσία και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Πολίτης Κέιν (Citizen Kane, 1941)).
Το 1991 στα πλατό της ταινίας του Μπάρι Λέβινσον Μπάγκσι (Bugsy) γνωρίστηκε με την ηθοποιό Ανέτ Μπένινγκ την οποία παντρεύτηκε αμέσως μετά τα γυρίσματα. Η ταινία του χάρισε άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου ενώ ο γάμος του με τη Μπένινγκ, με την οποία είναι παντρεμένος μέχρι και σήμερα του χάρισε 4 παιδιά. Ο γάμος του με τη Μπένινγκ έβαλε τέλος φήμη του ασυγκράτητου γυναικά που τον συνόδευε για χρόνια εφόσον στο παρελθόν είχε ερωτικές σχέσεις με πολλές σταρ του Χόλιγουντ. Το ζευγάρι συμπρωταγωνίστησε επίσης στην ταινία Ένας μεγάλος έρωτας (Love Affair, 1994) έχοντας στο πλευρό του την Κάθριν Χέπμπορν, αλλά η ταινία δεν είχε επιτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)‎
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2010-11
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2009-10
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2009-10
Ομάδες που προήχθησαν μέσω του πρωταθλήματος ένταξης ΣΤΟΚ 2010: :
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Πηγή: Βαθμολογία
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή: Αποτελέσματα
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2010-2011
Warner Bros. Discovery
Τα ακίνητα της εταιρείας χωρίζονται σε εννέα επιχειρηματικές μονάδες, συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών στουντίων της Warner Bros, της DC Entertainment, του Home Box Office, Inc. (που περιλαμβάνει το HBO και την Cinemax), το US Networks (που περιλαμβάνει την πλειοψηφία των υποστηριζόμενων από διαφημίσεις καλωδιακών δικτύων των προκατόχων του, συμπεριλαμβανομένων των Discovery, Scripps Networks, Turner Broadcasting και Warner),το CNN, το Sports (που περιλαμβάνει τα Motor Trend Group, AT&T SportsNet, TNT Sports και Eurosport, μεταξύ άλλων), το Global Streaming & Interactive Entertainment (η οποία περιλαμβάνει τις υπηρεσίες ροής Discovery+ και HBO Max, καθώς και τον εκδότη βιντεοπαιχνιδιών Warner Bros. Interactive Entertainment) και διάφορα διεθνή δίκτυα. Κατέχει επίσης μειοψηφικό μερίδιο στο The CW και πλειοψηφικό μερίδιο στο Food Network (συμπεριλαμβανομένου του spin-off δικτύου Cooking Channel), τα οποία είναι όλα μαζί με το Nexstar Media Group και το πρώτο μαζί με την Paramount Global.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Warner Bros. Discovery Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολυεθνικές εταιρείες Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 2022
Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel: Φάση Ένα
μικρογραφία|261x261εσ|Το εξώφυλλο του "Marvel Cinematic Universe – Phase One: Avengers Assembled" Η Φάση Ένα του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel (MCU) είναι μια σειρά Αμερικανικών υπερηρωικών ταινιών σε παραγωγή από την Marvel Studios βασισμένες σε χαρακτήρες των Marvel Comics. Η φάση ξεκίνησε το 2008 με την κυκλοφορία του Iron Man και ολοκληρώθηκε το 2012 με την κυκλοφορία του Οι Εκδικητές. Ο Κέβιν Φάιγκι ήταν παραγωγός σε κάθε ταινία της φάσης μαζί με τον Άβι Άραντ για τα Iron Man και Ο Απίθανος Hulk, με την Γκέιλ Αν Χερντ επίσης να είναι παραγωγός του Ο Απίθανος Hulk. Οι έξι ταινίες της φάσης εισέπραξαν πάνω από $3.8 δισεκατομμύρια παγκοσμίως και έλαβαν θετική ανταπόκριση από τους κριτικούς και το κοινό.
Ο Σάμιουελ Λ. Τζάκσον εμφανίστηκε στην πλειοψηφία της φάσης, είτε σε πρωταγωνιστικό ρόλο είτε σε κάμεο σε πέντε από τις ταινίες, ενώ οι ηθοποιοί του Οι Εκδικητές – Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Κρις Έβανς, Μαρκ Ράφαλο, Κρις Χέμσγουορθ, Σκάρλετ Γιόχανσον, και Τζέρεμι Ρένερ – υπέγραψαν συμβόλαια για να πρωταγωνιστήσουν σε διάφορες ταινίες. Η Marvel Studios δημιούργησε τρεις ταινίες μικρού μήκους για το πρόγραμμα τους Marvel One-Shots για να επεκτείνουν το MCU, ενώ κάθε ταινία είχε συνδεδεμένα ή προσαρμοσμένα κόμικς και συνδεδεμένα παιχνίδια. Η Φάση Ένα, μαζί με την Δύο και την Τρία, αποτελούν το The Infinity Saga.
Θεσπιές
250px|right|thumb|Χάρτης της αρχαίας Βοιωτίας Οι Θεσπιές ήταν αρχαία πόλη της Βοιωτίας, μια από τις σημαντικότερες της αρχαίας Ελλάδας. Κατείχε σημαντική θέση στο κοινό των Βοιωτών και για μεγάλη περίοδο εξέλεγε δύο Βοιωτάρχες όπως και η Θήβα. Στην επικράτεια της πόλης συμπεριλαμβάνονται και οι πόλεις Άσκρη, Νίσα, Θίσβη, Λεύκτρα και τα δύο λιμάνια Τίφα (ή Σίφες) και Κρεύσις.
Μυθολογία
Πήραν το όνομά τους από τον βασιλιά των Θεσπιών Θέσπιο, γιο του Ερεχθέα και επώνυμου ήρωα των Θεσπιών. Ο Ερεχθέας ήταν, κατά τη μυθολογία, υιός της Γαίας (Γης) και του Ηφαίστου και ήταν βασιλιάς της Αθήνας, εισηγητής των Ελευσινίων μυστηρίων και ιδρυτής της εορτής των Παναθηναίων. Οι Θεσπιές έγιναν από νωρίς μέλος του κοινού των Βοιωτών και έλαβαν μέρος στη πασίγνωστη Μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ, εναντίον των Περσών με 700 άνδρες και αρχηγό τον Δημόφιλο. Την εποχή της κυριαρχίας των Ρωμαίων, οι Θεσπιές γνώρισαν ακόμα μεγαλύτερη ακμή και ήταν η μοναδική πόλη στη Στερεά Ελλάδα που δεν υποδουλώθηκε στους Ρωμαίους.
Στο Ιερό των Μουσών και του ομώνυμου ποταμού, καθρεπτιζόταν ο Νάρκισσος.
Αυτό που ίσως είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι καθώς ο Ηρακλής πήγαινε στον Κιθαιρώνα για να σκοτώσει το γνωστό λιοντάρι, σταμάτησε για ένα βράδυ στις Θεσπιές όπου ζήτησε φιλοξενία από τον βασιλιά Θέσπιο. Αυτός κατά το έθιμο τον φιλοξένησε στο παλάτι του και του ζήτησε να αποκτήσει απογόνους με τις πενήντα κόρες του. Ο Ηρακλής δεν αρνήθηκε και εννέα μήνες αργότερα ο βασιλιάς Θέσπιος απέκτησε 50 εγγονούς, όλοι κατευθείαν απόγονοι του Ηρακλή.
Ιστορία
120px|right|thumb|Αντίγραφο της Αφροδίτης των Θεσπιών, έργο του Πραξιτέλη Οι Θεσπιές άνηκαν στα ισχυρά κράτη του Βοιωτικού συνασπισμού. Κατά τη διάρκεια των περσικών πολέμων οι Θεσπιείς διαφοροποιήθηκαν από τους υπόλοιπους Βοιωτούς και εντάχθηκαν στην Πανελλήνια συμμαχία, όπως και οι Πλαταιείς. Στη μάχη των Θερμοπυλών πολέμησαν δίπλα στους τριακόσιους Σπαρτιάτες και επτακόσιοι Θεσπιείς, υπό την ηγεσία του Δημοφίλου του Διαδρόμου. Εκεί αναφέρεται ότι οι Θεσπιείς, αν και τους επετράπη να φύγουν αποφάσισαν να μην αφήσουν τους Σπαρτιάτες, αν και θα μπορούσαν να υποχωρήσουν στην πόλη τους (αφού αυτή θα βρισκόταν στο έλεος των Περσών σε περίπτωση ήττας τους στις Θερμοπύλες) προτίμησαν να παραμείνουν στις Θερμοπύλες. Ο πιο ανδρείος από τους Θεσπιείς αναδείχτηκε ο Διθύραμβος του Αρματίδη. Μετά τη Μάχη των Θερμοπυλών ο βασιλιάς των Περσών, ο Ξέρξης κατά το πέρασμά του από τη Βοιωτία, πυρπόλησε τις Θεσπιές, οι κάτοικοι των οποίων είχαν καταφύγει στην Πελοπόννησο. Οι Θεσπιείς συμμετείχαν και στη μάχη των Πλαταιών με 2500 άντρες. Οι Θεσπιείς δεν συμμετείχαν από την αρχή στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Ακολούθησαν τελικά τη Θήβα τον έβδομο χρόνο του πολέμου, όπου συμμετείχαν στη μάχη του Δηλίου.
Μετά τη μάχη της Τεγύρας οι Θηβαίοι ισχυροποιήθηκαν και άρχισαν να αποκτούν ξανά ηγετική θέση στη Βοιωτία. Το 372 π.Χ. κατέλαβαν τις Πλαταιές και το 371 π.Χ. εισέβαλαν στις Θεσπιές. Οι Θεσπιείς εγκατέλειψαν την πόλη τους και κατέφυγαν στην Κερησσό, μία γειτονική κώμη. Αργότερα οι Θεσπιείς επανήλθαν στην πόλη τους η οποία σταδιακά απέκτησε και πάλι δύναμη. Από τις Θεσπιές καταγόταν η εταίρα Φρύνη, ο μεγάλος έρωτας του Πραξιτέλη, όπου τη χρησιμοποιούσε ως μοντέλο.
Λατρευτικοί χώροι των Θεσπιών
Σημαντικότερος λατρευτικός χώρος των Θεσπιών ήταν η κοιλάδα των Μουσών, ένα μεγάλο άλσος στις πλαγιές του Ελικώνα το οποίο ήταν αφιερωμένο στις Μούσες. Στην κοιλάδα των Μουσών ανακαλύφθηκαν σημαντικά μνημεία στα οποία περιλαμβάνοντας, θέατρο του 3ου αιώνα π.Χ., Ιωνική στοά μήκους 96 μέτρων, ναίσκος αφιερωμένος στις μούσες και βάθρα αγαλμάτων των μουσών. Προς τιμήν των Μουσών διεξάγονταν στην περιοχή τα Μούσεια. Στο άλσος κατά την αρχαιότητα υπήρχαν ακόμα ναοί αφιερωμένοι στον θεό Έρωτα, που κατείχε σημαντική θέση στις Θεσπιές, καθώς και στη θεά Αφροδίτη. Προς τιμήν του θεού Έρωτα διεξάγονταν στις Θεσπιές τα Ερωτίδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας Κατηγορία:Θρησκεία στην αρχαία Βοιωτία
Ρωξάνη
Η Ρωξάνη (βακτριανά: Ροσάνακ, που σημαίνει αστέρι, αρχαία ιρανικά: Ραόχσνα, περ. 347 π.Χ. - περ. 310 π.Χ.) ήταν η πρώτη σύζυγος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Καταγωγή
Γεννήθηκε περίπου το 347 π.Χ. στην Βακτρία (σύγχρονο Νότιο Τατζικιστάν και βόρειο Αφγανιστάν) με πατέρα τον πολέμαρχο Οξυάρτη.
Γάμος
Παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο το 327 π.Χ., μετά την κατάκτηση του βράχου της Σογδιανής, φρουρίου του πατέρα της από τον Αλέξανδρο. Πιθανώς ο γάμος τους να είχε πολιτική σκοπιμότητα για το εξευμενισμό των Βακτρικών Σατραπιών αλλά ο Αλέξανδρος είχε δηλώσει ερωτευμένος. Η Ρωξάνη τον συνόδευσε στην εκστρατεία του στην Ινδία και γέννησε τον γιο τους Αλέξανδρο Δ' μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας Κατηγορία:Γυναίκες του Μεγάλου Αλεξάνδρου Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας
Μαρσέλ Ντυσάν
Ο Μαρσέλ Ντυσάν (Marcel Duchamp, 28 Ιουλίου 1887 - 2 Οκτωβρίου 1968), ήταν Γάλλος καλλιτέχνης και θεωρητικός, που επηρέασε σημαντικά την μεταπολεμική τέχνη στην Ευρώπη και την Αμερική.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μαρσέλ Ντυσάν γεννήθηκε στο Μπλενβίλ-Κρεβόν της Γαλλίας. Το πλήρες όνομά του ήταν Ανρί Ρομπέρ Μαρσέλ Ντυσάν. Η οικογένειά του περιλάμβανε πολλούς καλλιτέχνες. Από τα 6 αδέρφια της οικογένειας, τα 4 ασχολήθηκαν τελικά με την τέχνη.
Τα πρώτα έργα του, ο Μαρσέλ Ντυσάν τα δημιούργησε στη Μονμάρτρη και χαρακτηρίζονται σήμερα ως μετα-ιμπρεσιονιστικά. Το 1913 επισκέφτηκε τη Νέα Υόρκη, όπου το έργο του υπό τον τίτλο Γυμνό που κατεβαίνει τη σκάλα δημιούργησε σκάνδαλο όταν εκτέθηκε σε δημόσια έκθεση. Μετά από τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ξαναγύρισε στο Παρίσι όπου συνεργάστηκε με τους ντανταϊστές και λίγο αργότερα με την ομάδα των υπερρεαλιστών. Σε αυτή παρέμεινε μέχρι το 1925. Για τους υπερρεαλιστές αποτελεί την κεντρικότερη φυσιογνωμία της σύγχρονης τέχνης. Όταν πρόσθεσε στη Μόνα Λίζα μουστάκι και μούσι δημιούργησε σκάνδαλο στο χώρο της τέχνης.
Το 1929 σταμάτησε να ζωγραφίζει και στράφηκε περισσότερο σε δισδιάστατα ή τρισδιάστατα σύμβολα και σε λογοπαίγνια που είχαν σκοπό να εξευτελίσουν τις κατεστημένες αντιλήψεις περί δημιουργίας στην τέχνη. Όταν τον ρωτούσαν για το έργο του, απαντούσε χαρακτηριστικά: "Αναπνέω".
Πέθανε στο Νεϊγί-συρ-Σεν της Γαλλίας το 1968, σε ηλικία 81 ετών. Ο Μαρσέλ Ντυσάν με το έργο του επηρέασε τις μεταγενέστερες γενιές καλλιτεχνών και ιδιαίτερα τους νέους του τέλους της δεκαετίας του 1950.