cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλμα με σκι στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924
Στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 διεξήχθη το άθλημα του άλματος με σκι ανδρών για πρώτη φορά στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Συνολικά, 27 αθλητές από εννέα χώρες έλαβαν μέρος στον αγώνα που διεξήχθη στις 4 Φεβρουαρίου 1924 στον Ολυμπιακό λόφο άλματος του Λε Μοντ στο Σαμονί της Γαλλίας.
Οι αθλητές είχαν στη διάθεσή τους δύο προσπάθειες για τις οποίες βαθμολογούνταν από τους κριτές τόσο για την απόσταση που διένυσαν όσο και για το στυλ και την προσγείωσή τους. Νικητής αναδείχθηκε ο Νορβηγός Τζέικομπ Τούλιν Ταμς, ενώ το ασημένιο μετάλλιο πήρε ο συμπατριώτης του Ναρβ Μπόνα. Το χάλκινο μετάλλιο απονεμήθηκε αρχικά στον επίσης Νορβηγό Θόρλαϊφ Χάουγκ, όμως 50 χρόνια αργότερα ανακαλύφθηκε πως έγινε λάθος στη βαθμολογία και η τρίτη θέση δόθηκε με καθυστέρηση στον Νορβηγοαμερικανό Άντερς Χάουγκεν.
Συμμετέχουσες χώρες
thumb|300px|Άποψη του [[Ολυμπιακός λόφος άλματος του Λε Μοντ|Ολυμπιακού λόφου άλματος στο Λε Μοντ κατά τη διάρκεια του αγώνα.]] Στον ιστότοπό της, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή ονομάζει 13 ακόμη αθλητές στο αγώνισμα που όμως δεν ξεκίνησαν τον αγώνα και έτσι δεν καταγράφονται στη λίστα των συμμετεχόντων. Οι εννέα χώρες που έλαβαν μέρος είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Σύνοψη αγωνίσματος
thumb|300px|Οι Νορβηγοί [[Τζέικομπ Τούλιν Ταμς|Ταμς, Μπόνα και Λάντβικ κατά τη διάρκεια του αγώνα.]] Η αποστολή της Νορβηγίας για το αγώνισμα αποτελείτο από δύο ειδικούς στο άλμα, τους Ναρβ Μπόνα και Τζέικομπ Τούλιν Ταμς, τον Έιναρ Λάντβικ (θεωρείτο ότι είχε το καλύτερο στυλ) και τον Θόρλαϊφ Χάουγκ, ο οποίος είχε ήδη κατακτήσει τρία χρυσά μετάλλια στο Σαμονί σε χιονοδρομία αντοχής και βόρειο σύνθετο. Αν και ο Χάουγκ δεν ήταν ένας από τους τέσσερις καλύτερους άλτες της χώρας, πήρε θέση στην ομάδα προς τιμήν των μεγάλων ικανοτήτων που επέδειξε ως σκιέρ στους Αγώνες. Ο μόνος σοβαρός διεκδικητής ενάντια στη νορβηγική υπεροχή θεωρείτο ο Νορβηγοαμερικανός Άντερς Χάουγκεν, γνωστός για τα μακρά και τολμηρά άλματά του, αλλά και για τις ασταθείς προσγειώσεις του.
Στον πρώτο γύρο, ο Ταμς πήρε το προβάδισμα με άλμα στα 49 μέτρα, μπροστά από Μπόνα (47,5μ.) και Χάουγκεν (49μ.), ενώ ο Χάουγκ ήταν τέταρτος (44 μ.), αν και το στυλ του άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Στον δεύτερο γύρο, ο Ταμς έκανε άλμα 49 μέτρων με καλύτερο στυλ από το πρώτο του, κάτι που του απέφερε περισσότερους βαθμούς. Ο Χάουγκεν έκανε ξανά το μεγαλύτερο άλμα στον αγώνα (50 μ.), αλλά έχασε βαθμούς εξαιτίας της κακής προσγείωσής του. Ο Χάουγκ έκανε 44,5μ. με ακόμα καλύτερο στυλ σε σχέση με τον πρώτο γύρο, ενώ ο Μπόνα ισοφάρισε τον Ταμς στα 49 μέτρα, αλλά δεν κατάφερε να τον νικήσει στους συνολικούς βαθμούς. Έτσι, οι Νορβηγοί πανηγύρισαν το απόλυτο στο αγώνισμα με τρία μετάλλια (χρυσό στον Ταμς, ασημένιο στον Μπόνα και χάλκινο στον Χάουγκ), με τον Χάουγκεν να μένει στην τέταρτη θέση και τον Λάντβικ στην πέμπτη.
Το 1974, ο Στρέμσταντ επικοινώνησε με τον Νορβηγό ιστορικό χιονοδρομιών Τζέικομπ Βάγκ, ισχυριζόμενος ότι οι πόντοι για το αγώνισμα δεν είχαν υπολογιστεί σωστά. Οι δυο τους κατάφεραν να αποδείξουν ότι πράγματι έγινε λάθος στη βαθμολογία υπέρ του Χάουγκ και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή το επαλήθευσε. Αποφασίστηκε η αναταξινόμηση του Χάουγκ στην τέταρτη θέση, ενώ το χάλκινο μετάλλιο απονεμήθηκε εκ των υστέρων στον Άντερς Χάουγκεν. Στις 12 Σεπτεμβρίου 1974, οργανώθηκε επίσημη τελετή στο Όσλο, κατά την οποία η κόρη του Χάουγκ χάρισε το χάλκινο μετάλλιο στον Χάουγκεν (τότε 86 ετών), πενήντα χρόνια μετά τους Αγώνες του Σαμονί. Ο Θόρλαϊφ Χάουγκ είχε αποβιώσει τον Φεβρουάριο του 1934 από πνευμονία, σε ηλικία μόλις 40 ετών.
Τελική κατάταξη
thumb|240px|Ο [[Τζέικομπ Τούλιν Ταμς δέχεται συγχαρητήρια για τη νίκη του.]] thumb|240px|Εικόνα από άλμα του Γάλλου πρωταθλητή [[Κλεμπέρ Μπαλμά.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1924 1924
Τριπτόλεμος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Τριπτόλεμος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ρίζε
thumb|300px|Το [[Κάστρο της Ριζούντας|κάστρο της Ριζούντας]] Η Ρίζε ή Ριζούντα (τουρκικά: Rize, αρχαία ελληνικά: Ριζαίον, αρμενικά: Ռիզե, γεωργιανά: რიზე) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Ριζούντας, στην βορειοανατολική Τουρκία, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου. Από αυτήν την πόλη κατάγονται και δύο Τούρκοι πολιτικοί, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πρώην Πρωθυπουργός και νυν Πρόεδρος της χώρας, και ο Μεσούτ Γιλμάζ, ο οποίος διετέλεσε Πρωθυπουργός της Τουρκίας, τη δεκαετία του 1990.
Κλίμα
Το κλίμα της Ριζούντας είναι εύκρατο, ωκεάνιο και αρκετά δροσερό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία φθάνει τους 14 °C. Ο ψυχρότερος που είναι ο Ιανουάριος μήνας έχει μέση θερμοκρασία 6,5 °C, ενώ ο Ιούλιος, ο θερμότερος έχει 22 °C. Οι θερμοκρασίες που σπάνια πέφτουν κάτω από –5 °C ή ξεπερνούν τους 30 °C. Το ετήσιο ύψος βροχής φθάνει τα 2250 χιλιοστόμετρα. Πρόκειται για κάποια από τις υγρότερες περιοχές στο βόρειο ημισφαίριο. Οι βροχοπτώσεις είναι κοινές όλο το χρόνο και είναι βαρύ από τον Δεκέμβριο ως και τον Μάρτιο (χειμώνας), καταγράφεται επίσης περιστασιακή ελαφρά χιονόπτωση, αλλά γενικά η κάλυψη χιονιού είναι πρόσκαιρη. Λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου, οι μετεωρολόγοι προβλέπουν ότι πολλές καταιγίδες θα προκαλέσουν ισχυρότερες κατολισθήσεις και πλημμύρες στα επόμενα χρόνια. Επίσης, η δύση του ηλίου δεν ξεπερνά το καλοκαίρι τις 8 μ.μ.
Πρίσκος (φιλόσοφος)
Ο Πρίσκος (Ήπειρος, περ. 305- Αθήνα, περ. 396) ήταν νεοπλατωνικός φιλόσοφος. Σπούδασε στην νεοπλατωνική σχολή της Περγάμου κοντά στον Αιδέσιο, δίδαξε εκεί για ένα σύντομο χρονικό διάστημα και γύρω στο 350 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου και ανέλαβε τη διεύθυνση της Πλατωνικής Ακαδημίας. Εκεί είχε ανάμεσα στους μαθητές του τον Μέγα Βασίλειο, Ιουλιανό και τον Λιβάνιο. Το 361 εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως σύμβουλος του Ιουλιανού.
Επί των διαδόχων του Ιουλιανού πέρασε από δίκη ως συνεργάτης του αυτοκράτορα στην προσπάθεια του για την επαναφορά της εθνικής θρησκείας, αλλά αθωώθηκε. Επανήλθε στην Αθήνα και συνέχισε το διδακτικό έργο του στην Ακαδημία. Το τέλος του συνδέεται με την επιδρομή των Βησιγότθων στην Ελλάδα και την καταστροφή του εθνικού θρησκευτικού κέντρου της Ελευσίνας το 396.
Ο Πρίσκος είχε ασχοληθεί κυρίως με ηθικά και ερμηνευτικά προβλήματα της φιλοσοφίας και είχει εκτιμηθεί ιδιαίτερα για τη σοφία και το ήθος του. Πηγή ειδήσεων για το πρόσωπό του και το έργο του αποτελεί η βιογραφία του από τον Ευνάπιο και ορισμένες επιστολές προς αυτόν του Ιουλιανού και του Λιβάνιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
RMS Lusitania
Το Λουζιτάνια (RMS Lusitania) ήταν επιβατηγό υπερωκεάνιο πλοίο της βρετανικής ναυτιλιακής εταιρείας Cunard Line, στη διαδρομή Λίβερπουλ – Νέα Υόρκη. Ήταν το ταχύτερο πλοίο στο κόσμο και ένα από τα μεγαλύτερα και πολυτελέστερα πλοία της εποχής.
Βυθίστηκε, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από γερμανικό υποβρύχιο, 18 χιλιόμετρα (11 μίλια) από τις ακτές της Ιρλανδίας. Πνίγηκαν συνολικά 1197 άτομα ενώ διασώθηκαν 767.
Το Λουζιτάνια που πήρε το όνομά του από τη ρωμαϊκή επαρχία της Λουσιτανίας, που αντιστοιχεί στη σημερινή Πορτογαλία, καθελκύστηκε τον Ιούνιο του 1906 και εισήλθε σε υπηρεσία στη γραμμή του βόρειου Ατλαντικού τον Σεπτέμβριο του 1907. Το 1908 μάλιστα ήταν το γρηγορότερο αλλά και το μεγαλύτερο πλοίο (240 μέτρα μήκος) στη γραμμή προτού χάσει τα πρωτεία από το αδελφό πλοίο, το «Μαυριτανία», τον επόμενο χρόνο. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι το Λουζιτάνια ήταν το πρώτο υπερωκεάνιο που συνέδεσε τις δυο ηπείρους σε λιγότερο από 5 μέρες. (5 ημέρες και 15 ώρες περίπου διαρκούσε το ταξίδι από το 1889 ως το 1908) Το ταξίδι διαρκούσε πλέον  κατά μέσο όρο περίπου 4 ημέρες και 18 ώρες αφού οι ισχυροί στροβιλοκινητήρες του επέτρεπαν να διατηρεί σταθερή ταχύτητα 24 κόμβων.
Η εταιρεία Cunard προκειμένου να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό των γερμανικών ναυτιλιακών εταιρειών, αποφάσισε το 1902 να εκσυγχρονίσει το στόλο της, κατασκευάζοντας μεγαλύτερα, ασφαλέστερα και πολυτελέστερα πλοία από αυτά των ανταγωνιστών της. Επειδή όμως της έλειπαν τα αναγκαία κεφάλαια, αποτάθηκε στο βρετανικό κράτος ζητώντας δάνειο ενώ σε αντάλλαγμα προσέφερε τα πλοία της σε καιρό πολέμου. Πράγματι, στο πλοίο εγκαταστάθηκε όλη η υποδομή για να φιλοξενήσει σε περίπτωση ανάγκης κανόνια καταστρώματος, αν και τα όπλα δεν τοποθετήθηκαν ποτέ. Από την αρχή του πολέμου η μεν Βρετανική Αυτοκρατορία είχε κηρύξει την Βόρεια Θάλασσα εμπόλεμη ζώνη, η δε Γερμανική Αυτοκρατορία σε απάντηση είχε κηρύξει και αυτή τις θάλασσες που περιέκλειαν το Ηνωμένο Βασίλειο επίσης ως εμπόλεμη ζώνη ενώ διεξήγε έντονο υποβρυχιακό πόλεμο στον Ατλαντικό. Όταν το Λουζιτάνια αναχωρούσε από τη Νέα Υόρκη για το Λίβερπουλ την 1η Μαΐου 1915 η γερμανική πρεσβεία στις ΗΠΑ ενημέρωσε από τον Τύπο για την εμπόλεμη κατάσταση στις θάλασσες και την πιθανότητα τα πλοία να γίνουν στόχος των υποβρυχίων και να βυθιστούν.
Στις 14:10 το απόγευμα της 7ης Μαΐου 1915 ένα γερμανικό υποβρύχιο τορπίλισε το πλοίο ακριβώς κάτω από τη γέφυρα,  11 μίλια (18 χλμ.) έξω από τη νότια ακτή της Ιρλανδίας, σε διακηρυγμένη εμπόλεμη ζώνη. Μια δεύτερη εσωτερική έκρηξη που επακολούθησε της πρώτης στο σημείο που το είχε πετύχει η τορπίλη – το πλοίο μετέφερε πολεμικό υλικό που εξερράγη -  βύθισε το πλοίο μέσα σε 18 λεπτά. Η γερμανική αυτή ενέργεια προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών στις ΗΠΑ, αφού μέσα στους νεκρούς βρίσκονταν και 124 αμερικανοί πολίτες και συνέβαλε στην μεταστροφή της αμερικανικής κοινής γνώμης υπέρ της συμμετοχής της χώρας τους στον πόλεμο.
Αν και η βρετανική κυβέρνηση είχε αρνηθεί επίμονα όλα αυτά τα χρόνια ότι υπήρχαν αποθηκευμένα πυρομαχικά, τελικά στη δεκαετία του 1970 παραδέχτηκε  ότι το πλοίο μετέφερε 4.200 κιβώτια φυσιγγίων, 3.250 πυροκροτητές με φιτίλι και 1.248 κιβώτια που περιείχαν 5.000 κελύφη οβίδας.
Υπόβαθρο
Τόσο η Λουζιτάνια όσο και η Μαυριτάνια συμβόλισαν με την ναυπήγησή τους την απάντηση της βρετανικής εταιρείας Cunard Line στον ολοένα και αυξανόμενο ανταγωνισμό των γερμανικών εταιρείων υπερωκεάνειας συγκοινωνίας ιδιαίτερως των Norddeutscher Lloyd (NDL) και  HAPAG. Οι γερμανικές εταιρείες είχαν μέχρι τότε τα μεγαλύτερα, γρηγορότερα και πολυτελέστερα υπερωκεάνεια που ξεκινώντας από τα γερμανικά λιμάνια της Βορείου Θάλασσας εξυπηρετούσαν πλήρως το μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα των βορειοευρωπαίων για την Αμερική. Η παντοδυναμία των γερμανικών πλοίων της κατηγορίας Kaiser (SS Kaiser Wilhelm II και SS Kronprinz Wilhelm) υποσκέλισε τα βρετανικά πλοία.
Παράλληλα ο Αμερικανός επιχειρηματίας Τζέι Πι Μόργκαν αποφασίζοντας να επενδύσει στην διατλαντική ναυτιλία, είχε δημιουργήσει την εταιρεία International Mercantile Marine (IMM), η οποία εκτός του πακέτου μετοχών της White Star Line που κατείχε, το 1901 εξαγόρασε και την βρετανική  εταιρεία φορτηγών πλοίων Frederick Leyland & Co. Το 1902 η   IMM, η NDL και η HAPAG προχώρησαν στη δημιουργία τραστ προκειμένου να καθορίσουν τις τιμές και να διακανονίσουν μεταξύ τους το διατλαντικό εμπόριο. Οι συμβαλλόμενοι απέκτησαν το 51% της ναυτιλιακής Dutch Holland America Line. Πλέον οι μόνοι υπολογίσιμοι αντίπαλοι ήταν η βρετανική Cunard και η γαλλική Compagnie Générale Transatlantique (CGT)
Κατασκευή
Το πρώτο πράγμα που ήθελε να εξασφαλίσει η Cunard ήταν η ταχύτητα των πλοίων της. Ύστερα από πολλούς δισταγμούς και με την πίεση του Ναυαρχείου, τελικά τοποθετήθηκαν στα δυο πλοία οι σχετικά άγνωστοι και αδοκίμαστοι την εποχή εκείνη στροβιλοκινητήρες. που έδωσαν τη δυνατότητα στα δυο πλοία να πλέουν με ταχύτητα 25 κόμβων. (45 χλμ/ω). Το πλοίο σχεδιάστηκε από τον ναυπηγό της εταιρείας Λέοναρντ Πέσκετ (Leonard Pescett) και ναυπηγήθηκε στο Κλάιντμπανκ της Σκωτίας από την φημισμένη την εποχή εκείνη εταιρεία «John Brown & Company». Ο Πέσκετ αρχικά σχεδίασε το πλοίο με τρία φουγάρα. Ωστόσο τελικά τοποθετήθηκαν τέσσερα φουγάρα καθώς κρίθηκε ότι χρειαζόταν ένα επιπλέον φουγάρο για τον σωστότερο εξαερισμό των στροβιλοκινητήρων. Το ίδιο συνέβη και με τις προπέλες καθώς από τρεις έγιναν τέσσερεις. Η επιπρόσθετη προπέλα κρίθηκε αναγκαία λόγω της μεγαλύτερης ιπποδύναμης των πλοίων. Οι προπέλες κινούνταν απευθείας από τις τουρμπίνες, επειδή δεν είχαν ακόμη αναπτυχθεί επαρκώς ισχυρά κιβώτια ταχυτήτων, τα οποία έγιναν διαθέσιμα από το 1916 και μετά. Οι τουρμπίνες έπρεπε να σχεδιαστούν για να λειτουργούν σε πολύ χαμηλότερες ταχύτητες από αυτές που συνήθως θεωρούνται βέλτιστες. Έτσι, ο βαθμός απόδοσης των εγκατεστημένων ατμοστροβίλων ήταν μικρότερος σε χαμηλές ταχύτητες από ό,τι σε μια συμβατική παλινδρομική ατμομηχανή, αλλά σημαντικά καλύτερος όταν οι μηχανές λειτουργούσαν σε υψηλές ταχύτητες, όπως συνήθως συνέβαινε σε ένα δρομολόγιο εξπρές. Το πλοίο ήταν εξοπλισμένο με 23 ναυτικούς ατμολέβητες που λειτουργούσαν σε μέγιστη πίεση 195 psi (1.340 kPa) και περιείχαν 192 ατομικούς κλιβάνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορικά πλοία Κατηγορία:Επιβατηγά πλοία
Ρούντολφ Γκαντς
Ο Ρούντολφ Γκαντς (Rudolph Ganz, Ζυρίχη 24 Φεβρουαρίου 1877 – Σικάγο 2 Αυγούστου 1972) ήταν ελβετικής καταγωγής, Αμερικανός πιανίστας, συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και δάσκαλος μουσικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρούντολφ Γκαντς γεννήθηκε στη Ζυρίχη, το 1877. Σπούδασε βιολοντσέλο με τον Φ. Χέγκαρ (Friedrich Hegar) και πιάνο με τον Ρ. Φρόιντ (Robert Freund) στη Μουσική Σχολή της Ζυρίχης. Έκανε, επίσης, μαθήματα σύνθεσης με τον Σ. Μπλανσέ (Charles Blanchet) στο Ωδείο της Λωζάνης. Από το 1897 έως το 1898, σπούδασε πιάνο με τον Φ. Μπλούμερ (Fritz Blumer) στο Στρασβούργο και, από το 1899 έως το 1900, με τον Φ. Μπουζόνι (Ferruccio Busoni) στο Βερολίνο και τη Βαϊμάρη, και σύνθεση με τον Χ. Ούρμπαν (Heinrich Urban) στο Βερολίνο. Στις 7 Δεκεμβρίου 1899, έκανε το ντεμπούτο του στο πιάνο με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου. Στις 14 Απριλίου 1900, έδωσε με αυτή την ορχήστρα την παγκόσμια πρώτη της δικής του ''Συμφωνίας Νο. 1''. Τον επόμενο μήνα, ο Φ. Ζίγκφελτ (Florenz Ziegfeld) επισκέφθηκε το Βερολίνο και κάλεσε τον Γκαντς να προσχωρήσει στο τμήμα πιάνου του Μουσικού Κολλεγίου του Σικάγου. Έτσι, τον Αύγουστο του 1900, ο Γκαντς εγκαταστάθηκε στην αμερικανική μεγαλούπολη.
Ο Γκαντς εντάχθηκε στο τμήμα πιάνου και έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Μουσικού Κολλεγίου του Σικάγου, από το φθινόπωρο του 1900 μέχρι την άνοιξη του 1905.
Στις 20 Μαρτίου 1903, ο Γκαντς έκανε το αμερικανικό ορχηστρικό ντεμπούτο του, ως σολίστ πιάνου, με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου υπό τον Τ. Τόμας (Theodore Thomas), στην πρώτη συναυλία της ορχήστρας με τη ''Συμφωνία Νο. 1'' του Β. ντ’ Εντί (Vincent d'Indy), στο «Θέατρο Οντιτόριουμ» της πόλης. Στις 5 Μαρτίου 1905, ο Γκαντς έγινε ο πρώτος πιανίστας που έπαιξε Ραβέλ στις ΗΠΑ. Από το φθινόπωρο του 1905 έως την άνοιξη του 1908, ο Γκαντς έζησε στη Νέα Υόρκη και ξεκίνησε συναυλίες σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Κούβα. Το 1908, πήγε στο Βερολίνο για να διδάξει και να εμφανιστεί ως πιανίστας. Έπαιξε για πρώτη φορά Β. ντ’ Εντί και Μπέλα Μπάρτοκ στο Βερολίνο και Μωρίς Ραβέλ και Τζον Άλντεν Κάρπεντερ (John Alden Carpenter) στο Λονδίνο. Με την έκρηξη του Α Παγκοσμίου Πολέμου, το 1914, ο Γκαντς επέστρεψε στη Νέα Υόρκη και δίδαξε στο Ινστιτούτο Μουσικής Τέχνης (αργότερα, «Σχολή Τζούλιαρντ»).
Από το 1921 έως το 1927 διετέλεσε διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σαιντ Λούις και κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για να τη φέρει στις κορυφαίες ορχήστρες του κόσμου. Ως τέταρτος διευθυντής αυτής της ορχήστρας, ο Γκαντς ήταν υπεύθυνος για την οικοδόμηση και την εκπαίδευση ενός νέου συμφωνικού ακροατηρίου. Οι πρώτες ηχογραφήσεις της ορχήστρας, οι καινοτόμες συναυλίες για παιδιά και εφήβους, καθώς και τα πολλά ταξίδια που έκανε στις ΗΠΑ, αποτέλεσαν τις πηγές για αυτό το νέο ακροατήριο. Κατά τη διάρκεια των έξι σεζόν του, το 21% της μουσικής που παρουσιάστηκε, περιελάμβανε πρεμιέρες της Ορχήστρας του Σαιντ Λούις σε, μεταξύ άλλων: την Ισπανική Ραψωδία του Ραβέλ, τη ''Συμφωνία Νο. 4 του Μάλερ, τα Συντριβάνια της Ρώμης του Ρεσπίγκι, τη Συναυλία του Λονδίνου του Βων Ουίλιαμς, τη Ζωή ενός Ήρωα του Στράους και το Πουλί της Φωτιάς'' του Στραβίνσκι. Ενώ βρισκόταν στο Σαιντ Λούις, ξεκίνησε ως επίτιμο μέλος της μουσικής αδελφότητας «Phi Mu Alpha Sinfonia», το 1924, στο Πανεπιστήμιο του Μισσούρι.
Το 1928 επέστρεψε για να διδάξει στο Μουσικό Κολέγιο του Σικάγου, υπηρετώντας ως πρόεδρος από το 1934 ως το 1954. Από το 1930 έως το 1933, ίδρυσε και διηύθυνε την Εθνική Μικρή Συμφωνία (που μετονομάστηκε σε Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα) με τη χορηγία του NBC, για την προώθηση της σύγχρονης μουσικής. Οργάνωσε τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ομάχα από το 1936 έως το 1941. Ένα ανακοινωθέν του «Associated Press», το 1938, κατονόμασε τον Γκαντς ως, « δύναμη ενός (1) ατόμου στην αμερικανική μουσική» και ως «έναν από τους πιο επιτυχημένους μουσικούς για παιδιά». thumb|260px|right|Ο Ρούντολφ Γκαντς σε φωτογραφία του 1912 Από το 1939 ως το 1948 ήταν μόνιμος διευθυντής των Συναυλιών για Νέους, με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης και του Σαν Φρανσίσκο και από το 1944 με το 1946 με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου. Από το 1946 έως το 1948 ήταν μουσικός διευθυντής της Συμφωνικής του Γκραν Ράπιντς (Grand Rapids Symphony) στο Μίσιγκαν, η οποία ήταν τότε μια κοινοτική ορχήστρα.
Στις 20 Φεβρουαρίου του 1941, ο Γκαντς παρουσίασε το δικό του Κοντσέρτο για πιάνο σε Μιb Μείζονα, op. 32, με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου υπό τον Φ. Στόκ (Frederick Stock), σε παγκόσμια πρεμιέρα του, για την 50ή επέτειο της Ορχήστρας. Οι περισσότερες από τις μουσικές συνθέσεις του Γκαντς διατηρούνται στη «Βιβλιοθήκη Νιούμπερι», στο Σικάγο. Πέθανε στο Σικάγο, σε ηλικία 95 ετών, στις 2 Αυγούστου 1972. Μια εφημερίδα έγραψε: «Ένας τελευταίος σύνδεσμος με τον Λιστ έφυγε».
Κυριότερα έργα
Πηγή:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πιανίστες Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Ελβετοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Ελβετοί συνθέτες
Β (κανονιοφόρος)
Η κανονιοφόρος Β (πρώην Μυκάλη ΙΙ) ναυπηγήθηκε στη Γαλλία το 1880, με ειδικές τεχνικές προδιαγραφές για ναυτικές επιχειρήσεις στον Αμβρακικό κόλπο. Μετονομάσθηκε σε κανονιοφόρο «Β» το 1881, όταν έγινε η παραγγελία των ατμοβαρίδων Άκτιον και Αμβρακία.
Οι επακόντιες τορπίλες αφαιρέθηκαν μετά απο λίγο καιρό. Συμμετείχε με τη Μοίρα του Ιονίου στον πόλεμο του 1897 (κυβερνήτης ο Υποπλοίαρχος Α. Ανδρεάδης) και στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913) με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Κ. Μελά.
Το 1912 πουλήθηκε σε ιδιωτική εταιρεία και αγοράσθηκε από τη Σερβία όπου του δόθηκε το όνομα Serbija.
Ήταν όμοιου τύπου με τις κανονιοφόρους Α, Γ και Δ.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές Κανονιοφόροι
Χαρίτων Πνευματικάκις
Ο Χαρίτων Πνευματικάκις (Παλαιλώνι,  Δήμου Αποκορώνου, 18 Αυγούστου 1908 -  Κανάγκα,   Κονγκό, 29 Μαρτίου 1998) ήταν θεολόγος ιεροκήρυκας, που ως ιερέας υπηρέτησε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος, ενώ αφιέρωσε τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής του ως ιεραπόστολος στην Κανάγκα.
Βιογραφία
Ο Χαράλαμπος Πνευματικάκις γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1908 στο χωριό Παλαιλώνι της Δημοτικής ενότητας  Βάμου του  Δήμου Αποκορώνου Χανίων. Σε νεαρή ηλικία τελείωσε την Ιερατική Σχολή Χανίων και τον Οκτώβριο του 1932 έλαβε το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1934 πήγε στο Βόλο και ανέλαβε ως βιβλιοφύλακας την αναδιοργάνωση της Βιβλιοθήκης του  Θρησκευτικοφιλολογικού Συλλόγου «Οι Τρεις Ιεράρχες». Το 1935 επέτυχε, με πρωτοβουλία του, την έκδοση ενός δεκαπενθήμερου φυλλαδίου με τίτλο «Το Φως του Κόσμου», το οποίο αρχικά έγραφε ο ίδιος και τυπωνόταν από τον Σύλλογο των Τριών Ιεραρχών. Το 1940 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρύσανθο και πήρε το όνομα Χαρίτων. Ως ιερέας υπηρέτησε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος. Τον Ιούλιο του 1973, ο πατήρ Χαρίτων μετέβη στην Κανάγκα (Kananga) του  Κονγκό, για να συνεχίσει το έργο του   Χρυσόστομου Παπασαραντόπουλου. Εκεί παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του το 1998. Ετάφη στην Κανάγκα, πίσω από τον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέου, που είχε κτίσει ο ίδιος.
Τιμοτί Καστάνι
Ο Τίμοθι Καστάνιε (5 Δεκεμβρίου 1995) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της Λέστερ και της εθνικής ομάδας του Βελγίου. Αγωνίζεται κυρίως δεξιά, αλλά μπορεί να αγωνιστεί και αριστερά.
Ο Καστάνιε ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Γκενκ και το 2017 αποκτήθηκε από την Αταλάντα έναντι 6 εκατομμυρίων ευρώ. Με την Αταλάντα πραγματοποίησε 96 εμφανίσεις και το 2020 αποκτήθηκε από τη Λέστερ με πενταετές συμβόλαιο.
Ο Καστάνιε πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα του Βελγίου τον Σεπτέμβριο του 2018.
Ελληνικός Στρατός
Ο Ελληνικός Στρατός είναι οι χερσαίες στρατιωτικές δυνάμεις που διαθέτει η Ελλάδα, οι οποίες διοικούνται από το Γενικό Επιτελείο Στρατού (Γ.Ε.Σ.). Μαζί με την Πολεμική Αεροπορία (Π.Α.) και το Πολεμικό Ναυτικό (Π.Ν.), συγκροτούν τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας. Αποτελεί το μεγαλύτερο από τους τρεις κλάδους. Ο στρατός με επικεφαλής τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Στρατού, υπάγεται ιεραρχικά στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (Γ.Ε.ΕΘ.Α.).
Ο Ελληνικός Στρατός αποτελεί μέρος του Βαλκανικού Σχηματισμού Μάχης (HELBROC), μιας συνδυασμένης δύναμης ταχείας απόκρισης σύμφωνα με τη δομή του Σχηματισμού Μάχης της ΕΕ.
Ιστορία
Ο Ελληνικός Στρατός προέρχεται από τις μονάδες τακτικού στρατού που συγκροτήθηκαν από την προσωρινή ελληνική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης (1821–1829). Η πρώτη από αυτές, ένα σύνταγμα πεζικού και μια μικρή πυροβολαρχία συγκροτήθηκαν τον Απρίλιο του 1822 και διοικούνταν από Ευρωπαίους φιλέλληνες. Η έλλειψη κονδυλίων, ωστόσο, ανάγκασε τη διάλυση τους αμέσως μετά, αν και τον Ιούλιο του 1824 οι μονάδες τακτικού στρατού αναμορφώθηκαν, υπό τον Έλληνα Συνταγματάρχη Παναγιώτη Ρόδιο. Ως πρώτο ελληνικό τακτικό σώμα μπορεί να θεωρηθεί και αυτό που συγκροτήθηκε από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, στις 3 Μαρτίου 1821, στο Ιάσιο της σημερινής Μολδαβίας με την ονομασία «Ιερός Λόχος». Το Μάιο του 1825, ψηφίστηκε ο πρώτος νόμος περί στράτευσης, ενώ η διοίκηση των μονάδων τακτικού στρατού ανατάθηκε στο Γάλλο Συνταγματάρχη και φιλέλληνα Κάρολο Φαβιέρο. Υπό τη διοίκηση του Φαβιέρου, οι μονάδες τακτικού στρατού επεκτάθηκαν και για πρώτη φορά συμπεριέλαβαν το ιππικό, τη στρατιωτική μουσική και, με τη βοήθεια του Λόρδου Βύρωνα, τα στρατιωτικά νοσοκομεία. Η διακυβέρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια (1828–1831) έφερε μια δραστική αναδιοργάνωση, καθώς δημιουργήθηκαν οι γραμματείες Στρατού και Ναυτικών Υποθέσεων, η Σχολή Ευελπίδων, το Σώμα Μηχανικού (1829), ενώ ορισμένα άτακτα σώματα μετασχηματίστηκαν σε τάγματα πεζικού. Όλο αυτό το διάστημα, η γαλλική επιρροή στον τακτικό στρατό ήταν έντονη, καθώς οι περισσότεροι από τους εκπαιδευτές ήταν Γάλλοι φιλέλληνες, ενώ αργότερα υπηρέτησαν ως αξιωματικοί του Στρατηγού Μαιζών στην Εκστρατεία του Μοριά.
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια το 1831 και τη μετέπειτα εσωτερική αναταραχή που ακολούθησε τα επόμενα δύο χρόνια, ο τακτικός στρατός έπαψε να υπάρχει. Ο πρώτος βασιλιάς του νέου ανεξάρτητου ελληνικού βασιλείου, ο Βαυαρός πρίγκιπας Όθωνας, αρχικά στηρίχθηκε στο Βαυαρικό Επικουρικό Σώμα με δύναμη περί τους 4.000 άνδρες. Η βασιλική κυβέρνηση επανίδρυσε τον τακτικό στρατό και διέλυσε τα άτακτα τμήματα που είχαν συμμετάσχει σε μεγάλο βαθμό στην Ελληνική Επανάσταση. Μετά την εκδίωξη του Όθωνα το 1862, ο στρατός συνέχισε να υφίσταται με το επικαλούμενο καταστατικό του στρατού του 1833. Οι πρώτες σημαντικές μεταρρυθμίσεις πραγματοποιήθηκαν το 1877, ως απάντηση στην κρίση στα Βαλκάνια που τελικά οδήγησε στο ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877–1878. Μεταξύ άλλων, για πρώτη φορά ο Ελληνικός Στρατός υποδιαιρέθηκε σε μεραρχίες και ταξιαρχίες. Η καθολική στράτευση εισήχθη το 1879 και υπό την πρωθυπουργία του Χαρίλαου Τρικούπη (1882–1885) έγιναν σημαντικά βήματα για τη βελτίωση της κατάρτισης και της εκπαίδευσης του σώματος των αξιωματικών, μια γαλλική στρατιωτική αποστολή κλήθηκε στην Ελλάδα, νέες σχολές ιδρύθηκαν και Έλληνες αξιωματικοί στάλθηκαν στο εξωτερικό για σπουδές, ενώ έγιναν και προσπάθειες ώστε οι αξιωματικοί να απέχουν από τη συμμετοχή στην πολιτική και να επικεντρωθούν σε επαγγελματικά τους καθήκοντα. Ο στρατός υπέστη επίσης την πρώτη του κινητοποίηση, μεταξύ Ιουλίου 1880 και Απριλίου 1882, λόγω της ελληνικής προσάρτησης της Θεσσαλίας, όπως και πάλι το Σεπτέμβριο του 1885 με Μάιο του 1886, όταν η Βουλγαρία προσάρτησε την Ανατολική Ρωμυλία. Η μεγάλη οικονομική επιβάρυνση αυτών των μακρών περιόδων κινητοποίησης, ωστόσο, είχε ως αποτέλεσμα να εξαντληθεί το δημόσιο ταμείο, και να σταματήσει η μεταρρυθμιστική διαδικασία. Αυτό κατέστησε τον Ελληνικό στρατό εντελώς απροετοίμαστο για πόλεμο στο ξέσπασμα του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, καθώς σχέδια, οχυρώσεις και όπλα ήταν ανύπαρκτα, η μάζα του σώματος των αξιωματικών ήταν ακατάλληλη για την εκπλήρωση των καθηκόντων της και η κατάρτιση ήταν ανεπαρκής. Ως αποτέλεσμα, ο αριθμητικά ανώτερος, καλύτερα οργανωμένος και εξοπλισμένος Οθωμανικός Στρατός απώθησε τις ελληνικές δυνάμεις νότια της Θεσσαλίας.
Η κάκιστη απόδοση του Ελληνικού Στρατού στον πόλεμο του 1897, οδήγησε σε σημαντικό μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα υπό τη διοίκηση του Γεωργίου Θεοτόκη (1899–1901, 1903–1904 και 1906–1909). Ένα νέο καταστατικό του στρατού εκδόθηκε το 1904 (αναθεωρήθηκε το 1910), αγοράστηκαν νέα πυροβόλα (συμπεριλαμβανομένου του πυροβόλου Σνάιντερ-Δαγκλή 75 χιλιοστών) και του τυφεκίου Μάνλιχερ και μία νέα ομοιόμορφη χακί αμφίεση εισήχθη το 1908. Η μεταρρύθμιση επιταχύνθηκε μετά το κίνημα στο Γουδί του 1909, καθώς η νέα κυβέρνηση υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο έφερε μια γαλλική στρατιωτική αποστολή να εκπαιδεύσει τον Ελληνικό Στρατό. Υπό την επίβλεψή της, οι Έλληνες είχαν υιοθετήσει το τριγωνικό τμήμα πεζικού ως κύριο σχηματισμό τους, αλλά το πιο σημαντικό, η αναμόρφωση του συστήματος κινητοποίησης επέτρεψε στη χώρα να εξοπλίσει ένα πολύ μεγαλύτερο αριθμό στρατευμάτων από ότι το 1897, και ενώ οι ξένοι παρατηρητές εκτίμησαν μια κινητοποιημένη δύναμη περίπου 50.000 ανδρών, ο στρατός τελικά έφτασε τις 125.000, και με την Εθνική Φρουρά και την εφεδρεία στις 140.000. Μία μεγάλη κινητοποίηση του Ελληνικού Στρατού πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1940, ο οποίος συγκροτούνταν με το Γενικό Επιτελείο Στρατού ως άμεση εποπτεία επί πέντε σωμάτων στρατού, τριών μεραρχιών και του φρουρίου της Θεσσαλονίκης.
Σύνθεση
Τη σύνθεση του Στρατού Ξηράς αποτελούν ο Ενεργός Στρατός, η Εθνοφυλακή, οι Έφεδροι Υψηλής Ετοιμότητας Στρατού (ΕΦ.Υ.Ε.Σ.) και η Εφεδρεία. Για την εκπλήρωση της αποστολής του ο Στρατός Ξηράς χωρίζεται σε όπλα και σώματα τα οποία καλύπτουν επιμέρους αποστολές:
Όπλα
Τα όπλα έχουν ως κύρια αποστολή τη διεξαγωγή του αγώνα ή την άμεση συμμετοχή σε αυτόν και είναι συνολικά έξι, τρία όπλα μάχης και τρία όπλα υποστήριξης μάχης:
Σώματα
Ως σώματα ορίζονται τα στοιχεία του Σ.Ξ. τα οποία υποστηρίζουν τα όπλα με διοικητική ή λογιστική μορφή. Τα παρακάτω σώματα διαθέτουν μονάδες εκστρατείας.
Λοιπά Σώματα
Τα υπόλοιπα σώματα, τα οποία δε διαθέτουν μονάδες εκστρατείας, είναι το Υγειονομικό (Διαχειριστών και Διοικητικών), το Οικονομικό, το Γεωγραφικό, το Ελεγκτικό, το Σώμα Στρατιωτικών Γραμματέων, το Ταχυδρομικό, το Μουσικό, το Σώμα Φροντιστών, το Σώμα Αρχιτεχνιτών Όπλων και το Σώμα Αρχιτεχνιτών Σωμάτων.
Τέλος, τέσσερα σώματα, όντας κοινά και για τους τρεις κλάδους των ενόπλων δυνάμεων, εξυπηρετούν και τον Σ.Ξ. Πρόκειται για το Στρατολογικό - Στρατιωτικών Νομικών Συμβούλων, το Σώμα Στρατιωτικών Δικαστικών Γραμματέων και το Σώμα Στρατιωτικών Ιερέων (τέως Θρησκευτικό). Το Δικαστικό Σώμα των Ενόπλων Δυνάμεων δεν αποτελεί στοιχείο των ενόπλων δυνάμεων, καθώς ανήκει στην προσωπικά και λειτουργικά ανεξάρτητη δικαστική εξουσία.
Προσωπικό
Οι στρατιώτες υποχρεωτικής θητείας αποτελούν περίπου τη μισή δύναμη (45.000 οπλίτες) με το υπόλοιπο 50% να καλύπτεται από επαγγελματίες και αμειβόμενους σε όλες τις κατηγορίες (μόνιμους Αξιωματικούς, Υπαξιωματικούς), Ο.Β.Α, Δ.Ε.Α, κλπ). Στους αντιρρησίες συνείδησης δίνεται η δυνατότητα να υπηρετήσουν εναλλακτική θητεία σε υπηρεσίες φορέων του δημόσιου τομέα της χώρας.
Στον Ελληνικό Στρατό υπάρχουν οι επαγγελματίες στρατιώτες, οι εθελοντές και οι στρατεύσιμοι. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 90.000 εν ενεργεία στρατιωτικοί, εκ των οποίων οι 30.000 υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία. Στην Ελλάδα η στρατιωτική θητεία διαρκεί 12 μήνες και είναι υποχρεωτική για όλους τους άνδρες ηλικίας 18 έως 45 ετών. Οι πολίτες που απολύονται από την ενεργό υπηρεσία γίνονται έφεδροι και θεωρητικά υπόκεινται σε περιοδική ανάκληση της εφεδρείας τους για διάστημα 1–10 ημερών σε ακανόνιστα διαστήματα. Οι Έλληνες άνδρες ηλικίας μεταξύ 18 και 60 ετών που ζουν σε στρατηγικά ευαίσθητες περιοχές ενδέχεται επίσης να υποχρεωθούν να υπηρετήσουν με μερική απασχόληση στην Εθνική Φρουρά. Κατά τη διάρκεια μιας κινητοποίησης ο αριθμός των στρατευμένων ανδρών μπορεί να ξεπεράσει τους 180.000.
Οι άνδρες που υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία και οι υπαξιωματικοί φορούν ειδικά διακριτικά βαθμού για να τους διαφοροποιούν από τους εθελοντές.
Οι περισσότεροι επαγγελματίες αξιωματικοί αποφοιτούν από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων στην Αθήνα και τη Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων στη Θεσσαλονίκη, ενώ οι υπόλοιποι επαγγελματίες του στρατού αποφοιτούν από διάφορες εξειδικευμένες στρατιωτικές σχολές (π.χ. στρατιωτικές σχολές ψυχολογίας, νομικής, κ.ά.), σχολές που έχουν υψηλή βάση και είναι δύσκολο να εισαχθεί κάποιος.
Στην ιεραρχία του στρατού, οι απόφοιτοι των δύο στρατιωτικών σχολών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ανήκουν σε υψηλότερη βαθμίδα, συγκριτικά με τους επαγγελματίες αξιωματικούς του ίδιου βαθμού που αποφοιτούν από εξειδικευμένες στρατιωτικές σχολές. Δηλαδή ο απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων βρίσκεται σε ανώτερη ιεραχική βαθμίδα από έναν αξιωματούχο του ίδιου βαθμού που αποφοίτησε από τη σχολή νομικής του Στρατού. Οι απόφοιτοι εξειδικευμένων σχολών όπως η νομική βρίσκονται πιο πάνω στην ιεραρχία από τους εθελοντές και τους άνδρες που υπηρετούν τη θητεία τους.
Σε περίπτωση πολέμου, τα τάγματα του ελληνικού στρατού διοικούνται από στρατιωτικό με τον βαθμό του υποστρατήγου. Εάν ο Ελληνικός στρατός βρίσκεται σε αποστολή μάχης για λογαριασμό άλλου κράτους, τότε το τάγμα του ελληνικού στρατού που εμπλέκεται θα διοικείται από μη Έλληνα διοικητή σε συμφωνία με το Ελληνικό κράτος.
Εξοπλισμός
Ο βαρύς εξοπλισμός και ο οπλισμός του Ελληνικού Στρατού προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από ξένους προμηθευτές (Γερμανούς, Γάλλους, Ιταλούς, Αμερικανούς, Βρετανούς και Ρώσους). Αξιοσημείωτη εξαίρεση αποτελεί το σχεδιασμένο και κατασκευασμένο στην Ελλάδα τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού «Λεωνίδας», το οποίο κατασκευάστηκε από την ΕΛΒΟ. Η ΕΛΒΟ έχει παράξει για τον στρατό και άλλα στρατιωτικά οχήματα όπως το «ΕΛΒΟ Κένταυρος».
Ο εξοπλισμός του Ελληνικού Στρατού προέρχεται από διαφορετικές χρονικές περιόδους. Στον Ελληνικό Στρατό υπάρχουν τόσο υπερσύγχρονα όπλα και εξοπλισμός, ενώ δεν απουσιάζει και ο εξοπλισμός που κατασκευάστηκε την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, ο οποίος βαίνει σταδιακά προς απόσυρση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
Τσαρούχι
thumb|250px|Τσαρούχι, το υπόδημα των ευζώνων (φωτογραφία από παράταξη της Προεδρικής Φρουράς) Το τσαρούχι είναι ελαφρύ, δερμάτινο χειροποίητο ανδρικό ή γυναικείο υπόδημα με ή χωρίς φούντα το οποίο φορούσαν οι χωρικοί στην ηπειρωτική Ελλάδα αλλά και σε άλλες ορεινές περιοχές των Βαλκανίων και της Τουρκίας μέχρι και τις αρχές του εικοστού αιώνα. Σήμερα φοριούνται στην Ελλάδα ως υποδήματα μαζί με τη φουστανέλα και με τη στολή των Ευζώνων.
Η αρχική τους ονομασία ήταν «πίγγες» ενώ η σημερινή λέξη που προσδιορίζει τα συγκεκριμένα υποδήματα πιστεύεται ότι προέρχεται από το τουρκικό «τσαρίκ» (carik). Στην Ιταλία υπάρχουν όμως μυτερά υποδήματα ονομαζόμενα «chiòchiera» («τσιότσιερα») ή «ciòcia» κάτι που επιτρέπει να υποθέσουμε την Ιταλική καταγωγή της ονομασίας. Κατασκευαζόταν από ακατέργαστο ή κατεργασμένο δέρμα από τέσσερα συνήθως τεμάχια την «πατωσιά» (ή σόλα) τα δύο πλάγια και στην άκρη του τη «μύτη» σε διάφορες παραλλαγές, άλλοτε γυμνή και γυρισμένη προς τα πάνω είτε καλυμμένη με πλούσια, μάλλινη φούντα, η οποία ήταν συνήθως μαύρη για τους άνδρες και τις γυναίκες είτε πολύχρωμη για τα παιδιά. Το δέρμα από το οποίο κατασκευάζονταν ήταν το λεγόμενο «τελατίνι» χρώματος ερυθρού. Τα τσαρούχια καθημερινής χρήσης ήταν απλά χωρίς στολίδια, ενώ τα πλουσιώτερα είχαν κορδόνια και πούλιες.
Εκτός από τον παραπάνω τύπο υποδήματος οι χωρικοί και ποιμένες πολλών περιοχών της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας κατασκευάζουν παρόμοια υποδήματα από ακατέργαστο δέρμα χοίρου καλούμενα "γουρουνοτσάρουχα" που θεωρούνται ως ελαφρά πέδιλα τα οποία και εξασφαλίζουν άνετο βάδισμα σε ανώμαλα εδάφη. Αυτά αποτελούνται από ενιαίο τεμάχιο που αναδιπλώνεται και συγκρατείται στο πόδι από ιμάντες από το ίδιο δέρμα.
Εκφράσεις
Παροιμίες:
Επίσης, στην αργκό των ευζώνων η έκφραση «σπάω το τσαρούχι» σημαίνει χτυπάω δυνατά το πόδι μου στο έδαφος, κατά τη διάρκεια του ευζωνικού βηματισμού. Στους δημοτικούς χορούς, η έκφραση «λύγισε τσαρούχι» ή «κάνε τσαρούχι» σημαίνει να λυγίσει κανείς το πέλμα του ποδιού προς τα επάνω (κατά το χαρακτηριστικό σχήμα του τσαρουχιού). Τέλος, στη περίοδο του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940 το τσαρούχι του Έλληνα τσολιά υπήρξε το πιο δημοφιλές θέμα τόσο στις γελοιογραφίες της εποχής και στις θεατρικές επιθεωρήσεις όσο και στα ευθυμογραφήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Υποδήματα Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Ένδυση στην Ελλάδα Κατηγορία:Στρατιωτική ένδυση
Πυργάκι Αρκαδίας
Το Πυργάκι είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας και έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Πυργάκι, σχεδόν εγκαταλειμμένο σήμερα, είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.063 μέτρων στις πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αρκαδίας. Απέχει 19 χλμ. ΒΑ. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου) και 40 χλμ. ΒΔ. από την Τρίπολη. Νοτιοδυτικά του χωριού είναι η Ελάτη, δυτικά το Μεθύδριο ενώ δίπλα και βορειοανατολικά η Μονή Αγίων Θεοδώρων.
Η περιοχή γύρω από το χωριό είναι κατάφυτη από έλατα και τα περισσότερα σπίτια του είναι ερειπωμένα λόγω της εγκατάλειψής τους εξ' αιτίας κατολισθήσεων του εδάφους. Μόνο 2-3 σπίτια παραμένουν και η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Αρκετοί από τους τότε κατοίκους του μετακινήθηκαν στον Πύργο Τριφυλίας στη Μεσσηνία και τα Πυργιώτικα Ναυπλίου στην Αργολίδα.
Αναφορές για τον οικισμό υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821, να καταγράφεται με την ίδια ονομασία μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Καρύταινας - τμήμα Βουνών.
Διοικητικά στοιχεία
Το Πυργάκι αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μεθυδρίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Μεθύδριο και τη Μονή Αγίων Θεοδώρων αποτελούν την τοπική κοινότητα Πυργακίου που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Βυτίνας του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την την απογραφή του 2011 απογράφησαν 2 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βυτίνας Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Τοντοράκι Πέσοβ
Ο Τοντοράκι Πέσοβ (Тодораки Пешов) ( Ζέλιαβα 1838 - Σόφια 1892), ήταν Βούλγαρος επιχειρηματίας και πολιτικός.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Πέσο Τοντόροβ Ζελιαβέτσα, ένορκος στην υπόθεση κατά του Βασίλ Λέφσκι το 1873, εξόριστος στο Ντιγιάρμπακιρ για 3 χρόνια. Κατείχε μεγάλες εκτάσεις στην περιοχή της σημερινής Σόφιας, ασχολούνταν με το εμπόριο καπνού και είχε αποκτήσει πλούτη και φήμη.
Ήταν ο τέταρτος εκλεγμένος δήμαρχος της Σόφιας (1878 - 1879), και κατείχε τη θέση και δεύτερη φορά το 1884 - 1885. Επίσης ο πρώτος δήμαρχος από όταν η πόλη ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της Βουλγαρίας το 1879.
Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του, λειτούργησε το πρώτο Λύκειο αρένων της Σόφιας και το πρώτο Νοσοκομείο της Σόφιας. Ήταν αυτός που καθιέρωσε την νυχτερινή βάρδια στα Φαρμακεία της πόλης.
Κατά τη δεύτερη θητεία του, χτίστηκαν δεξαμενές κοντά στο χωριό Μπόγιανα από τις οποίες με νέο σύστημα ύδρευσης έφερνε το νερό στη Σόφια. Το 1878 ήταν βουλευτής, αναπληρωτής, στη Συντακτική συνέλευση του Βέλικο Τάρνοβο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Σόφιας Κατηγορία:Βούλγαροι επιχειρηματίες Κατηγορία:Βούλγαροι βουλευτές
Αριθμός Ρέινολντς
Στη μηχανική ρευστών, ο αριθμός Ρέινολντς (Re) είναι μια αδιάστατη ποσότητα, η οποία χρησιμοποιείται για να προσδιορίσουμε όμοια πρότυπα ροής σε διαφορετικές καταστάσεις ροής ρευστών. Η έννοια του αριθμού Ρέινολντς εισήχθη από τον Τζωρτζ Στόουκς το 1851, αλλά πήρε το όνομά του από τον Όσμπορν Ρέινολτς (1842–1912), ο οποίος καθιέρωσε την χρήση του το 1883.
Ο αριθμός Ρέινολντς ορίζεται ως, ο λόγος των δυνάμεων αδράνειας προς τις δυνάμεις ιξώδους και συνεπώς ποσοτικοποιεί την μεταξύ τους σημαντικότητα για μια συγκεκριμένη κατάσταση ροής. Συχνά προκύπτουν κατά τη διάρκεια πειραμάτων μοντελοποίησης, προκειμένου να προσδιορίσουμε την σχέση μεταξύ δυο διαφορετικών περιπτώσεων ροής ρευστού. Επίσης χρησιμοποιούνται για το χαρακτηρισμό του είδους μια ροής, όπως είναι η στρωτή και η τυρβώδης ροή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδυναμική Κατηγορία:Αδιάστατοι αριθμοί Κατηγορία:Δυναμική ρευστών Κατηγορία:Σωληνώσεις
Μιλτιάδης Λιδωρίκης
Ο '''Μιλτιάδης Γ. Λιδωρίκης''' (1871 - 2 Φεβρουαρίου 1951) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Δωρίδας και διευθυντής της Βουλής. Έργα του παίχτηκαν από τους θιάσους της Κυβέλης και του Κοτοπούλη.
Βιογραφία
Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εξελέγη βουλευτής Δωρίδας, το 1906 και επανεξελέγη το 1910 (Φθιώτιδος και Φωκίδος) και διευθυντής της Βουλής των Ελλήνων από το 1907 μέχρι και το 1912. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, αποτυπώνοντας με γλαφυρότητα τις αναμνήσεις του από τον πόλεμο στα έργα του.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με το έργο "Ιουλία" (1898). Υπήρξε προσωπάρχης του Βασιλικού Θεάτρου επί δύο δεκαετίες και μετά το 1930 καθηγητής της Δραματικής Σχολής στο Εθνικό Θέατρο. Ήταν από τους ιδρυτέςκαι διευθυντής της Εταιρείας Ελληνικού Θεάτρου οί παραστάσεις της οποίας αποτέλεσαν σταθμό για την ελληνική σκηνή και διετέλεσε γραμματέας και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Το 1930 διορίστηκε Μελος της εκτελεστικής επιτροπής του εθνικού μας θεάτρου και Καθηγητής της δραματικής σχολής του. Πέρα από θεατρικά έργα, έγραψε και επιθεωρήσεις.
Απεβίωσε στην κλινική Ράμμου, από περιτονίτιδα το 1951 και κηδεύθηκε με δαπάνες του Βασιλικού Θεάτρου. Γιος του ήταν ο επίσης θεατρικός συγγραφέας, Αλέκος Λιδωρίκης.
Έργα
Ό Μιλτιάδης Λιδωρίης έγραψε ακόμα και Επιθεωρήσεις σε συνεργασία με τον Τάσο Μωραΐτίνη και Παναγιώτη Δημητρακόπουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βουλευτές Δωρίδας Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Μιλτιαδης Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Νησιά Ναυαρχείου
μικρογραφία|Χάρτης της Παπούα Νέα Γουινέα. Τα νησιά Ναυαρχείου βρίσκονται με κόκκινο στο πάνω μέρος του χάρτη. Τα Νησιά Ναυαρχείου (Admiralty Islands) είναι ένα σύμπλεγμα 18 νησιών στο αρχιπέλαγος Μπίσμαρκ, στα βόρεια της Παπούα Νέας Γουινέας στον Ειρηνικό Ωκεανό. Συχνά αναφέρονται και Νήσοι Μανούς από το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος.
Τα τροπικά αυτά νησιά αποτελούν μέρος της επαρχίας Μανούς, της μικρότερης και λιγότερο κατοικημένης επαρχίας της Περιοχής Νήσων της Παπούα Νέας Γουινέας. Η συνολική έκταση είναι 2.100 τ.χλμ. Πολλά από τα νησιά Ναυαρχείου είναι ατόλες και ακατοίκητα.
Τα μεγαλύτερα νησιά είναι η Νήσος Μανούς και η Νήσος Λος Νέγκρος. Τα υπόλοιπα είναι η Νήσος Τονγκ, η Νήσος Παρκ, η Νήσος Ραμπούτγιο, η Νήσος Λου και η Νήσος Μπαλουάν στα ανατολικά, η Νήσος Μπουκέ στα νότια και η Νήσος Μπίπι στα δυτικά της Νήσου Μανούς. Άλλα νησιά με ιδιαίτερη αναφορά στην ιστοριά του Μανούς είναι η Νήσος Νντρόβα, η Νήσος Πιτύλου και η Νήσος Πόναμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Παπούα Νέας Γουινέας‎
Ζίγκφρηντ "Σάμουελ" Μπινγκ
right|thumb|200px|Αφίσα του Μουσείου [[Βίνσεντ βαν Γκογκ|Βαν Γκογκ του Άμστερνταμ για την έκθεση του Μπινγκ (2004-2005)]] Ο Ζίγκφρηντ "Σάμουελ" Μπινγκ (Siegfried "Samuel" Bing, 1838 - 1905) ήταν Γερμανός συλλέκτης και έμπορος έργων τέχνης, ο οποίος καθιέρωσε το καλλιτεχνικό κίνημα της Αρ Νουβό (Art Nouveau) στη Γαλλία στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ο Μπινγκ γεννήθηκε στο Αμβούργο της Γερμανίας το 1838, αλλά σε ηλικία δεκαέξι χρονών, το 1854, εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, όπου και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του το 1905. Το 1876 απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα. Άλλαξε μάλιστα το γερμανικό όνομά του Ζίγκφρηντ σε Σάμουελ, υπογράφοντας πάντα ως "Σ. Μπινγκ", προκειμένου να αποφύγει τις αντιγερμανικές συμπεριφορές που επικρατούσαν την εποχή εκείνη στη Γαλλία.
Αρχικά, ο Σάμουελ Μπινγκ ασχολήθηκε με την εμπορία έργων ιαπωνικής τέχνης. Αργότερα όμως, το Δεκέμβριο του 1895, άνοιξε και διηύθυνε σχεδόν μέχρι το θάνατό του τη διάσημη γκαλερί του στο Παρίσι στην οδό ντε Προβάνς 22 (Rue de Provence 22), με την επωνυμία "Οίκος της Αρ Νουβό" (Maison de l' Art Nouveau), όπου εξέθετε έργα πρωτοπόρων καλλιτεχνών, που τα ονόματά τους έγιναν στα επόμενα χρόνια συνώνυμα με το κίνημα της Αρ Νουβό τέχνης σ' όλο τον ευρωπαϊκό χώρο. Από την παρισινή αυτή γκαλερί του Μπινγκ, το καλλιτεχνικό κίνημα και ο ρυθμός της Αρ Νουβό πήραν το όνομά τους.
Παρουσίαζε ακόμη στην γκαλερί του βάζα σχεδιασμένα από τον Εμίλ Γκαλέ (Émile Gallé), κοσμήματα του Ρενέ Λαλίκ (René Lalique), υφάσματα σε σχέδια του Ουίλλιαμ Μόρρις (William Morris), πίνακες ζωγραφικής του Νορβηγού Έντβαρτ Μουνκ (Edvard Munch), του Γάλλου Πωλ Σινιάκ (Paul Signac) και του Ελβετού Φελίξ Βαλοτόν (Félix Vallotton), γλυπτές δημιουργίες του Ωγκύστ Ροντέν (Auguste Rodin) και των Βέλγων γλυπτών Ζωρζ Μιν (George Minne) και Κονσταντέν Μενιέ (Constantin Meunier), διακοσμήσεις εσωτερικού χώρου του Χένρυ βαν ντε Βέλντε (Henry van de Velde) και πόστερ φιλοτεχνημένα από τον Όμπρεϊ Μπίρντσλεϊ (Aubrey Beardsley).
Ο Μπινγκ υπήρξε όχι μόνον ο ανάδοχος και φιλοσοφικός ιμπρεσάριος της Αρ Νουβό, αλλά ήταν συγχρόνως αυτός που πρόβαλε και καθιέρωσε στον ευρωπαϊκό χώρο καλλιτέχνες που τα ονόματά τους συνδέθηκαν με το πρωτοποριακό αυτό κίνημα της "νέας τέχνης". Εντυπωσιακό ήταν το περίπτερο του Μπινγκ στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1900, όπου η πρωτοτυπία και ο μοντερνισμός των έργων της Αρ Νουβό σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Εκεί προβλήθηκε και το έργο άλλων στενών συνεργατών του Μπινγκ, όπως του ζωγράφου Εντουάρ Βιγιάρ (Édouard Vuillard), των σχεδιαστών Εζέν Γκυγιάρ, (Eugène Guillard), Έντουαρντ Κολόννα (Edward Colonna) και Ζωρζ ντε Φερ (Georges de Feure), καθώς και του Βέλγου γλύπτη Κονσταντέν Μενιέ (Constantin Meunier).
Ο Μπινγκ έκλεισε την γκαλερί του "Maison de l' Art Nouveau" στο Παρίσι το 1904, ένα χρόνο πριν το θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί
Έξυπνο τηλέφωνο
μικρογραφία|Δύο έξυπνα τηλέφωνα: ένα [[Samsung Galaxy J5 (αριστερά) και ένα iPhone 6S (δεξιά).]] Το έξυπνο τηλέφωνο, ή με τον αγγλικό όρο smartphone, ο οποίος τυγχάνει σημαντικής χρήσης και στα ελληνικά, είναι ένα κινητό τηλέφωνο βασισμένο σε ένα λειτουργικό σύστημα κινητής τηλεφωνίας με περισσότερο προηγμένη υπολογιστική ικανότητα και συνδεσιμότητα σε σχέση με ένα συμβατικό κινητό τηλέφωνο. Τα πρώτα έξυπνα τηλέφωνα συνδύαζαν τις λειτουργίες ενός προσωπικού ψηφιακού βοηθού (PDA) και ενός κινητού τηλεφώνου. Σε μεταγενέστερα μοντέλα προστέθηκαν οι λειτουργίες των φορητών συσκευών αναπαραγωγής πολυμέσων, απλές συμπαγείς ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές, βιντεοκάμερες τσέπης, καθώς και μονάδες πλοήγησης GPS, με αποτέλεσμα την διαμόρφωση μιας πολυχρηστικής συσκευής. Πολλά σύγχρονα έξυπνα τηλέφωνα περιλαμβάνουν επίσης οθόνες αφής υψηλής ανάλυσης και φυλλομετρητές που εμφανίζουν τυποποιημένες ιστοσελίδες, καθώς και βελτιστοποιημένες ιστοσελίδες για κινητά. Η πρόσβαση σε δεδομένα υψηλής ταχύτητας παρέχεται μέσω Wi-Fi και μέσω κινητών ευρυζωνικών υπηρεσιών. Τα τελευταία χρόνια, η ταχεία ανάπτυξη στην αγορά των εφαρμογών για κινητά και στο εμπόριο κινητών τηλεφώνων έχει γίνει οδηγός για την ευρεία υιοθέτηση των έξυπνων τηλεφώνων.
Τα λειτουργικά συστήματα (OS) των κινητών τηλεφώνων που χρησιμοποιούνται από τα σύγχρονα έξυπνα τηλέφωνα περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, το Android της Google, το iOS της Apple, το Symbian της Nokia, το BlackBerry OS της RIM, το Bada της Samsung, τα Windows Phone της Microsoft, το webOS της Hewlett-Packard, καθώς και ενσωματωμένες διανομές Linux όπως το Maemo και το MeeGo. Τέτοιου είδους λειτουργικά συστήματα μπορούν να εγκατασταθούν σε πολλά διαφορετικά μοντέλα κινητών τηλεφώνων και συνήθως κάθε συσκευή μπορεί να λάβει πολλές ενημερωμένες εκδόσεις λογισμικού λειτουργικού συστήματος κατά τη διάρκεια ζωής της. Μερικά άλλα επερχόμενα λειτουργικά συστήματα είναι το Firefox OS της Mozilla, το Ubuntu Phone της Canonical Ltd's και το Tizen.
Προέλευση του όρου
Η διάκριση μεταξύ των έξυπνων τηλεφώνων και των απλών κινητών τηλεφώνων μπορεί να είναι ασαφής και δεν υπάρχει επίσημος ορισμός για το ποιες είναι οι μεταξύ τους διαφορές. Μία από τις πιο σημαντικές διαφορές είναι ότι οι προηγμένες διεπαφές προγραμματισμού εφαρμογών (APIs) στα έξυπνα τηλέφωνα σχετικά με τη λειτουργία τρίτων εφαρμογών μπορούν να επιτρέψουν σε αυτές τις εφαρμογές να έχουν καλύτερη ενσωμάτωση στο λειτουργικό σύστημα και στο υλικό (hardware) του τηλεφώνου απ' ό,τι συμβαίνει συνήθως στα απλά κινητά τηλέφωνα. Συγκριτικά, τα συμβατικά κινητά τηλέφωνα τρέχουν συχνότερα σε ιδιόκτητο υλικολογισμικό, με υποστήριξη λογισμικού από τρίτους, μέσα από πλατφόρμες όπως το Java ME ή το BREW. Μια επιπλέον δυσκολία στη διάκριση μεταξύ έξυπνων τηλεφώνων και συμβατικών κινητών τηλεφώνων είναι ότι, με την πάροδο του χρόνου, οι δυνατότητες των νέων μοντέλων των απλών κινητών τηλεφώνων μπορούν να υπερβούν εκείνες των τηλεφώνων που είχαν προωθηθεί ως έξυπνα τηλέφωνα στο παρελθόν. Ορισμένοι κατασκευαστές και πάροχοι χρησιμοποιούν τον όρο superphone για τα υψηλής απόδοσης τηλέφωνα τους με τις ασυνήθιστα μεγάλες οθόνες και τα άλλα ακριβά χαρακτηριστικά τους. Άλλοι προτιμούν τον όρο «phablet», αναγνωρίζοντας τη σύγκλισή τους με τους υπολογιστές ταμπλέτες χαμηλής απόδοσης.
Ιστορία
Το πρώτο κινητό τηλέφωνο με ενσωματωμένα χαρακτηριστικά προσωπικού ψηφιακού οδηγού ήταν ένα πρωτότυπο IBM που αναπτύχθηκε το 1992 και η επίδειξή του έγινε το ίδιο έτος στην εμπορική έκθεση βιομηχανίας πληροφορικής COMDEX. Μια ανανεωμένη έκδοση του προϊόντος διατέθηκε στο εμπόριο για τους καταναλωτές στις 16 Αυγούστου 1994 από την BellSouth, με την επωνυμία Simon Personal Communicator. Το Simon ήταν η πρώτη συσκευή που μπορεί να αναφέρεται ως έξυπνο τηλέφωνο (smartphone), έστω και αν αυτός ο όρος δεν είχε ακόμη επινοηθεί. Εκτός από την ικανότητά του να πραγματοποιεί και να δέχεται κλήσεις από κινητό τηλέφωνο, το Simon ήταν επίσης σε θέση να αποστέλλει και να λαμβάνει τηλεομοιοτυπία, μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και σελίδες μέσω της οθόνης αφής του. Στο Simon περιλαμβάνονταν πολλές εφαρμογές, όπως βιβλίο διευθύνσεων, ημερολόγιο, χρονοπρογραμματιστής ραντεβού, αριθμομηχανή, παγκόσμιο ρολόι, παιχνίδια, ηλεκτρονικό σημειωματάριο, χειρόγραφες σημειώσεις και πρότυπα αλλά και έξυπνα πληκτρολόγια αφής.