cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελεύθερη πτώση
Εξισώσεις ελεύθερης πτώσης
Οι σχέσεις αυτές περιγράφουν την ελεύθερη πτώση ενός σώματος, που αφήνεται από την ηρεμία. Από την εξίσωση του διαστήματος φαίνεται ότι, το διάστημα που διανύει ένα σώμα κατά την ελεύθερη πτώση, είναι ανάλογο του τετραγώνου του χρόνου, ενώ από την εξίσωση της ταχύτητας φαίνεται ότι η τιμή της ταχύτητας είναι ανάλογη του χρόνου πτώσης.
Μέθοδος διαχωρισμού
Η ελεύθερη πτώση χρησιμοποιείται και ως φυσική μέθοδος διαχωρισμού αραιών ετερογενών μιγμάτων συνήθως παρουσία άερα. Το διαφορετικό βάρος των συστατικών σε συνδυασμό με την αντίσταση του αέρα καθορίζει διαφορετικές τροχιές στα συστατικά του μίγματος, ώστε να πέσουν σε διαφορετικά σημεία, διαχωρίζοντάς τα. Αυτή η μέθοδος χρησιμοποιούταν παλιότερα για το διαχωρισμό του σανού από το σπόρο του σταριού. Το μίγμα προηγουμένως είχε πατηθεί, ώστε να κοπεί ο σπόρος από το κοτσάνι, δηλαδή το σανό.
Πηγές
Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Επαρχία του Φροζινόνε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φροζινονε
Γεώργιος Μπονάνος
μικρογραφία|[[Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός|Κυπριανός Κύπρου, Λευκωσία]] Ο Γεώργιος Μπονάνος (1863 - 1940) ήταν Έλληνας γλύπτης του 19ου και 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|[[Παναγής Βαλλιάνος, Εθνική Βιβλιοθήκη]] Γεννήθηκε στο Βουνί Ληξουρίου το 1863. Σπούδασε γλυπτική στο Σχολείο των Τεχνών με τον Λεωνίδα Δρόση, δουλεύοντας παράλληλα στο εργαστήριο του Δημητρίου Φιλιππότη. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία, στο Ινστιτούτο Καλών Τεχνών της Ρώμης ως μαθητής των Αντόνιο Αλλεγκρέτι (1840-1918) και Τζιρόλαμο Μασίνι (1840-1885). Το 1888 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και άνοιξε εργαστήριο γλυπτικής. Αργότερα μετέφερε το εργαστήριό του "εις την θελκτικήν εξοχήν των Αμπελοκήπων". Κοντά του μαθήτευσαν, μεταξύ άλλων, οι γλύπτες Γεώργιος Ματαράγκας και Νίκος Σοφιαλάκης. Το 1911 διορίστηκε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών. Μετά από μερικούς μήνες όμως παραιτήθηκε επειδή δεν έγιναν δεκτές οι εισηγήσεις του για θέματα εκπαίδευσης, διοίκησης και κρατικής πολιτικής για τις τέχνες από τον διευθυντή της σχολής Γεώργιο Ιακωβίδη και το Υπουργείο Παιδείας.
Συμμετείχε με έργα του σε πολλές εκθέσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και το εξωτερικό, όπως στα Δ΄Ολύμπια στο Ζάππειο το 1888, στη Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1889 και το 1900 και στη Καλλιτεχνική Έκθεση του Ζαππείου το 1933, το 1938 και το 1939. Υπέγραφε τά έργα του τονίζοντας πάντα την καταγωγή του: ''ΓΕΩΡ. ΜΠΟΝΑΝΟΣ / ΚΕΦΑΛΛΗΝ / ΕΠΟΙΕΙ''. μικρογραφία|Η ψυχή, τάφος Ερνέστου Ι. Τόυα, [[Κεφαλονιά]] Απεβίωσε στην Αθήνα το 1940.
Έργα του
Υπήρξε από τους παραγωγικότερους γλύπτες της εποχής του έχοντας φιλοτεχνήσει εκατοντάδες έργα: ανδριάντες, ταφικά μνημεία, ηρώα, προτομές, αντίγραφα αρχαίων γλυπτών αλλά και ελεύθερες συνθέσεις. Τα έργα του βρίσκονται σε πολλές πόλεις της Ελλάδας αλλά και στην Κύπρο (Λευκωσία, Λάρνακα) και στην Αίγυπτο (Αλεξάνδρεια, Κάιρο). Μερικά από τα σημαντικότερα είναι:
Ελεύθερες συνθέσεις
Ο Έλλην εν Δουλεία (Αθήνα, Ιδιωτική Συλλογή), Νανά ή Κυνηγέτις (Αθήνα, Εθνική Γλυπτοθήκη), Φιλοδοξία (Χολαργός, Νομισματοκοπείο), Πάρις (Μαρούσι, Κτήμα Συγγρού - κατεστραμμένο), 4 εποχές (άγνωστο που βρίσκονται).
Ανδριάντες
Παναγής, Ανδρέας και Μαρής Βαλλιάνος (Αθήνα, Εθνική Βιβλιοθήκη), Ιωάννης Καποδίστριας (Αθήνα, Προπύλαια Πανεπιστημίου), Ανδρέας Μιαούλης (Ερμούπολη, Πλατεία Μιαούλη), Σοφοκλής Βουρνάζος (Μυτιλήνη, Γυμνάσιο), Στάμος Πετρίτσης (Ληξούρι, Γυμνάσιο), Παντελής Βασσάνης (Πειραιάς, Σχολή Ναυτικών Δοκίμων).
Ταφικά Μνημεία
Αθήνα Α΄ Νεκροταφείο: Σταμπολτζή, Χαροκόπου, Κιμουλάκη, Βάρκα, Λιβιεράτου, Λαμπίρη, Καλλιγά, Παπαμιχαλόπουλου και πολλά άλλα.
Νεκροταφείο Ναυπλίου: Θερμογιάννη, Σωφρονίου, Μόρφη.
Αργοστόλι: Ανδρέα Ραζή (Νεκροταφείο Δράπανου), Άγγλου Συνταγματάρχη Ernest Toole (Βρετανικό Νεκροταφείο).
Ληξούρι: Μνημείο Αδελφών Ιακωβάτων (Ι. Ν. Αγ. Χαραλάμπους).
Κεραμειές Κεφαλονιάς: Σπύρου Βαλλιάνου (Νεκροταφείο Αγ. Βασιλείου).
Χίος: Μνημείο Μιχαήλ Ζυγομαλά (Αγ. Βλάσιος - Κάμπος), Μνημείο Πατριάρχη Ιωακείμ Δ΄(Καλλιμασιά).
Ηρώα-Προτομές
Οδυσσέως Ανδρούτσου (Γραβιά), Αθανασίου Διάκου (Αρτοτίνα Φωκίδας), Αγγελή Γοβιού (Λίμνη Ευβοίας), Θεόφιλου Καΐρη (Χώρα Άνδρου), Μνημεία Πεσόντων (Γεράκι Λακωνίας, Αργοστόλι, Ληξούρι, Ψαρά).
Αντίγραφα
Νίκη λύουσα τα εαυτής σανδάλια, (Αθήνα, Τρἀπεζα της Ελλάδος, Κεντρική Αίθουσα). Κόρη της Ελλάδος, (Μεσολόγγι, τάφος Μάρκου Μπότσαρη στον Κήπο Ηρώων. Το πρωτότυπο, που κατεστράφη, ήταν έργο του Γάλλου γλύπτη David d'Angers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Γκούσταβ Σρέντερ
Ο Γκούσταβ Σρέντερ (Gustav Schröder) (Hadersleben, 27 Σεπτεμβρίου 1885 - Αμβούργο, 10 Ιανουαρίου 1959) ήταν ένας πλοίαρχος του γερμανικού εμπορικού ναυτικού, ο οποίος είναι γνωστός για την προσπάθεια να σώσει από τους Ναζί 937 Γερμανούς Εβραίους, οι οποίοι ήταν επιβάτες στο πλοίο MS Σαιντ Λούις στο οποίο ήταν κυβερνήτης, το 1939.
Καριέρα
Ο Σρέντερ άρχισε ποντοπόρα την καριέρα του το 1902 στην ηλικία των 16, στο πλοίο εκπαίδευσης  Großherzogin Elisabeth . Μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής του, υπηρέτησε για πρώτη φορά σε ιστιοφόρα, και στη συνέχεια, ήταν στο  SS Deutschland  της εταιρείας Hamburg America Line, ένα από τα ταχύτερα τότε πλοία στον κόσμο και κάτοχος του Blue Riband. Έφτασε στη θέση του Α' πλοίαρχου μετά από 24 χρόνια υπηρεσίας. Το 1913, είχε αναρτηθεί στην Καλκούτα της Ινδίας, αλλά τέθηκε υπό περιορισμό εκεί ως εχθρικός αλλοδαπός σε όλη την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ξεκίνησε σπουδές ξένων γλωσσών ως χόμπι και τελικά μιλούσε άπταιστα επτά. Όταν ο Σρέντερ επέστρεψε στη Γερμανία το 1919, ο ίδιος βρέθηκε χωρίς δουλειά, λόγω της Αγγλο-γερμανικής ναυτικής συμφωνίας. Το 1921, προσελήφθη από τη ναυτιλιακή εταιρεία HAPAG (Hamburg-Amerikanische Paketfahrt-Aktiengesellschaft), και το 1935, προήχθη Α' πλοίαρχος στο  Hansa . Τον Αύγουστο του 1936, έγινε Α' πλοίαρχος του MS  Ozeana .
"Το ταξίδι των καταραμένων"
Στις 13 Μαΐου του 1939, το υπερωκεάνιο Σεντ Λούις ξεκίνησε από το Αμβούργο με προορισμό την Κούβα με 937 επιβάτες, η πλειοψηφία των οποίων ήταν Εβραίοι πρόσφυγες από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τις ναζιστικές διώξεις. Μολονότι οι Εβραίοι επιβάτες του Σεντ Λούις είχαν λάβει βίζα από τις κουβανικές αρχές πριν ξεκινήσουν το ταξίδι, όταν το πλοίο έφτασε στην Κούβα, δύο εβδομάδες αργότερα, δεν τους επιτράπηκε να αποβιβαστούν. Στη συνέχεια το πλοίο κατευθύνθηκε στη Φλόριντα αλλά και οι αμερικανικές αρχές δεν τους επέτρεψαν την είσοδο στις Η.Π.Α. Προσπάθειες που έγιναν ώστε οι πρόσφυγες να γίνουν δεκτοί στον Καναδά δεν απέδωσαν επίσης. Δεν είναι σαφές γιατί ο Σρέντερ δεν συνέχισε στην Δομινικανή Δημοκρατία, όπου μια διάσκεψη Evian τον Ιούλιο του 1938 προσφέρθηκε να δεχτεί 100.000 Γερμανών Εβραίων.
Τελικά το υπερωκεάνιο επέστρεψε στην Ευρώπη και στις 17 Ιουνίου του 1939 αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Αμβέρσας. Από τους επιβάτες του 288 έγιναν δεκτοί στην Μεγάλη Βρετανία, ενώ οι υπόλοιποι στη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Από έρευνες που έγιναν μετά τον πόλεμο, υπολογίζεται ότι περίπου το ένα τέταρτο των επιβατών του Σεντ Λούις έχασε στη συνέχεια τη ζωή του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή προσπαθώντας να ξεφύγει από τους Ναζί.
Το ταξίδι αυτό του Σεντ Λούις είναι το θέμα του βιβλίου Το Ταξίδι των Καταραμένων των Γκόρντον Τόμας (Gordon Thomas) και Μαξ Μόργκαν Γουάιτς (Max Morgan-Witts), που γράφτηκε το 1974. Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1976 σε σκηνοθεσία του Στιούαρτ Ρόζενμπεργκ.
Μετέπειτα χρόνια
Με το St, Louis ακόμα στις εντολές του σε ένα άλλο υπερατλαντικό ταξίδι, καθ 'οδόν κηρύχθηκε ο πόλεμος στη ναζιστική Γερμανία από τη Βρετανία και τη Γαλλία. Επιστρέφοντας από τις Βερμούδες, ο Σρέντερ μπόρεσε και απέφυγε τον αποκλεισμό από το Βασιλικό Ναυτικό και ελλιμενίστηκε στο τότε ουδέτερο Μούρμανσκ. Με ελάχιστο πλήρωμα, κατάφερε να ξεφύγει από Συμμαχικές περιπολίες και έφτασε στο Αμβούργο την Πρωτοχρονιά του 1940. Του ανατέθηκε μια δουλειά γραφείου και δεν πήγε ποτέ ξανά στη θάλασσα. Μετά τον πόλεμο, εργάστηκε ως συγγραφέας και προσπάθησε να πουλήσει την ιστορία του. Ο Σρέντερ πέθανε το 1959 στην ηλικία των 73 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ναυτικοί Κατηγορία:Γερμανοί Δίκαιοι των Εθνών
Πριγκιπάτο του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ
thumb|right|Το έμβλημα του πριγκιπάτου του Σβάρτζμπουργκ-Ρούντολστατ. Το πριγκιπάτο του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ είναι ένα παλιό γερμανικό κράτος, αρχικά εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και έπειτα της Συνομοσπονδίας του Ρήνου, της Γερμανικής Συνομοσπονδίας και της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
Η προέλευσή της της είναι ο διαμοιρασμός, μετά τον θάνατο του κόμη Γκούντερ το 1552, της κομητείας του Σβάρτσμπουργκ ανάμεσα στην κομητεία του Σβάρτζμπουργκ-Σοντερχάουζεν και την κομητεία του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολσταντ, που αναβαθμίστηκε στο βαθμό του πριγκιπάτου το 1711.
Η πρωτευουσά του ήταν αρχικά το Σβάρτσμπουργκ, όπου βρίσκεται το αρχικό κάστρο της οικογένειας, και έπειτα από το 1599, το Ρούντολσταντ. Το 1905, η επιφάνεια του πριγκιπάτου φτάνει τα 940 τ.χλμ. και ο πληθυσμός τους 97.000 κατοίκους.
Το 1906, εξαιτίας του αφανισμού του κλαδιού των Ζοντερχάουζεν, τα δύο Κράτη επανενώνονται υπό το όνομα πριγκιπάτο του Σβάρτσμπουργκ, που γίνεται δημοκρατία τον Νοέμβριο του 1918 (παραίτηση του βασιλεύοντος πρίγκηπα από την εξουσία του). Το 1920, η τελευταία συμπεριλαμβάνεται στο νέο «Ελεύθερο Κράτος της Θουριγγίας».
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Κρατίδια της Συνομοσπονδίας του Ρήνου Σβαρτσμπουργκ Ρουντολστατ Σβαρτμπουργκ
Εθνική Σιγκαπούρης (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η Εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Σιγκαπούρης είναι η εθνική ομάδα για που αντιπροσωπεύει τη Σιγκαπούρη στην καλαθοσφαίριση. Διοικείται από τον Ένωση Καλαθοσφαίρισης Σιγκαπούρης (ΕΚΣ), πρώην Ένωση Ερασιτεχνικής Καλαθοσφαίρισης Σιγκαπούρης (ΕΕΚΣ).
Στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης, η χώρα είχε τη μεγαλύτερη επιτυχία της μεταξύ 1971 και 1993 όταν προκρίθηκε σε 12 συνεχόμενες διοργανώσεις. Από το 2001, η ομάδα είναι μία από τις διεκδικήτριες στο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Νοτιοανατολικής Ασίας. Εκεί, μέχρι σήμερα, η ομάδα έχει κερδίσει δύο χάλκινα μετάλλια.
Το 1956, η ομάδα προκρίθηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου τερμάτισε μπροστά από τη Νότια Κορέα και την Ταϊλάνδη στον όμιλο των προκριματικών της ασιατικής ζώνης.
Πρόσφατες εξελίξεις
Στις 5 Ιουνίου 2009, πραγματοποιήθηκε μια «ήσυχη επανάσταση» στην εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών της Σιγκαπούρης. Η ομάδα που εκπροσωπούσε προηγουμένως τη Σιγκαπούρη αντικαταστάθηκε από νεαρούς ταλαντούχους παίκτες, όπως οι Γουέι Τζιάν Χονγκ, Στίβεν Κου, Ντέσμοντ Ο και Γουέι Λονγκ Γουόνγκ, με δύο μόνο παίκτες από την παλιά ομάδα να διατηρούνται: τους Πάτμαν Ματιαλακάν και Μάικλ Γουόνγκ. Οι περισσότεροι παίκτες της εθνικής ομάδας παίζουν τώρα για τους Σίνγκαπουρ Σλίνγκερς, τον μοναδικό επαγγελματικό σύλλογο καλαθοσφαίρισης της χώρας.
Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας 2011
Μετά από απογοητευτικές ήττες με μικρή διαφορά από τη Μαλαισία και την Ινδονησία, η ομάδα τερμάτισε 5η στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας 2011.
Ασιατικό Κύπελλο
{| class="wikitable" style="width:18em"
Πρωτάθλημα Νοτιοανατολικής Ασίας
{| class="wikitable" style="width:18em"
Κατασκευαστής
2015: Kappa
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες καλαθοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στη Σιγκαπούρη
Αγαπητός Τσοπανάκης
Ο Αγαπητός Τσοπανάκης (1908 - 27 Οκτωβρίου 2005) ήταν Έλληνας φιλόλογος και γλωσσολόγος, Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών το 1998. Αποφοίτησε από το Βενετόκλειο Γυμνάσιο της Ρόδου, σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε τη διδακτορική του διατριβή στην Πίζα. Δίδαξε ελληνικά στο Γυμνάσιο του Χαρτούμ και στη συνέχεια στο Β' Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης. Το 1944 έγινε υφηγητής Γλωσσολογίας στο Α.Π.Θ. και το 1955 εξελέγη καθηγητής στην έδρα της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας. Τα έτη 1959 - 1960 διετέλεσε Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. Το 1984 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας και διετέλεσε πρόεδρος το 1998. Σημαντική είναι η προσφορά του στην επιστήμη, τόσο με την ιδιότητα του γλωσσολόγου, κορυφαίος καρπός της οποίας είναι η «Νεοελληνική Γραμματική» του, όσο και στο πεδίο της Κλασικής Φιλολογίας.
Ο Τσοπανάκης και η δημοτική
Στη Νεοελληνική γραμματική του ο Τσοπανάκης ασχολείται περισσότερο με την κλίση και την παραγωγή των λέξεων και λιγότερο με τη σύνταξη της νέας ελληνικής. Οριοθετεί την ορθολογικότερη οργάνωση των κλίσεων των ονομάτων στη βάση της ισοσυλλαβίας - ανισοσυλλαβίας αντί του γένους, που αναλύεται διεξοδικότερα στη Νεοελληνική γραμματική (της δημοτικής) του Μ.Τριανταφυλλίδη και τη φωνητική απόδοση των λέξεων. Αν και ο Τσοαπανάκης δεν διακρίνει τη φωνητική από τη φωνολογία και δεν χρησιμοποιεί το διεθνές φωνητικό αλφάβητο, η οργανωμένη παρουσίαση της παραγωγής των λέξεων δίδεται με παράθεση πολλών παραδειγμάτων γλωσσικής χρήσης. Στη σύσταση του ελληνικού λεξιλογίου εξετάζει τα δάνεια της νέας ελληνικής από διάφορες πηγές, εξαιρώντας από την εξέταση αυτή τόσο τα μεταφραστικά δάνεια, όσο και τα δάνεια από το διεθνές επιστημονικό λεξιλόγιο.
Ενδεικτική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Έλληνες γλωσσολόγοι Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Χρήστος Ρίμπας
Ο Χρήστος Ρίμπας (1913 ή 1914 – 19 Οκτωβρίου 1981) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής.
Γεννήθηκε στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία 14 ετών, αγωνιζόμενος ως κεντρικός επιθετικός ποδοσφαιριστής με την ομάδα της Α.Ε. Νέας Ιωνίας το 1927. Τον επόμενο χρόνο ο Ούγγρος προπονητής Σβεγκ τον παρακολούθησε να παίζει τερματοφύλακας στην ομάδα του Παραρτήματος Κολεγίου Αθηνών στο γήπεδο του Πανελληνίου και τον καλεί να εγγραφεί στα τμήματα υποδομής ("τσικό") της ΑΕΚ. Το 1929 προωθείται στην πρώτη ομάδα και το 1931 διαδέχεται το σπουδαίο Γιάμαλη, σε ένα Χριστουγεννιάτικο φιλικό με την Αυστριακή Βάλκερ, στο οποίο και εντυπωσιάζει. Αγωνίστηκε στη θέση του τερματοφύλακα με την ΑΕΚ και 9 φορές στην εθνική Ελλάδας, την τελευταία ως αρχηγός. Το 1933 είχε κληθεί στη μικτή Βαλκανίων για αγώνα με τη μικτή Κόσμου, ο οποίος τελικά αναβλήθηκε. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1947. Ήταν νυμφευμένος και απέκτησε έναν γυιό, τον Αλέξανδρο. Απεβίωσε στις 19 Οκτωβρίου 1981.
Τίτλοι
2 Πανελλήνια πρωταθλήματα: 2 κύπελλα Ελλάδας: 3 πρωταθλήματα ΕΠΣ Αθηνών:
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2020-21
Η Γ΄ κατηγορία Κύπρου 2020-21 αποτέλεσε το 50ο πρωτάθλημα στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε το Αθλητικό Λαϊκό Σωματείο Ομόνοια 29ης Μαΐου για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας 2020-21 συμμετείχαν 16 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2021-22. Οι έξι τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Επίλεκτης Κατηγορίας ΣΤΟΚ 2021-22.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείται με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν δίνει κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2019-20
Ομάδες που προήχθησαν στην Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2020-21
Ομάδες που προήχθησαν από την Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2019-20
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Σημειώσεις: 2 Από την Εληά Λυθροδόντα αφαιρέθηκαν 3 βαθμοί κατόπιν απόφασης της Πρωτοβάθμιας Επιτροπής Κριτηρίων 24 Δεκεμβρίου 2021. 3 Από την Ένωση Νέων «Ο Κορμακίτης» αφαιρέθηκαν 3 βαθμοί κατόπιν απόφασης της Πρωτοβάθμιας Επιτροπής Κριτηρίων ημερομηνίας 24 Δεκεμβρίου 2020.
Ισοβαθμία: α Ηρακλής - Ορμήδεια FC 5-1, Ορμήδεια FC - Ηρακλής 0-0 β Εληά 7β, ΕΝΑΔ 6β, ΑΠΟΝΑ 4β γ Ορόκλινη-Τρούλλοι FC 8β, Ελπίδα 5β, Αμαθούς 2β
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2020–2021
Πάνταινος
Ο Πάνταινος ( Σικελία;-200 ή 202 Αλεξάνδρεια. ), υπήρξε Αθηναίος φιλόσοφος ο οποίος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό και ίδρυσε Κατηχητική Σχολή στην Αλεξάνδρεια. Έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ.
Το διδακτικό του έργο
Ο Πάνταινος, σύμφωνα με τον Ευσέβιο Καισαρείας, ήταν Στωϊκός, ενώ σύμφωνα με τον Φίλιππο Σιδίτη ήταν Πυθαγόρειος στη φιλοσοφική σκέψη. Ο Πάνταινος είναι μάλλον εκλεκτικός και συγκρητιστής στη σκέψη του, καθώς συνδύαζε στοιχεία Στωικά και Νεοπυθαγορικά. Μαθητές του υπήρξαν ο Κλήμης Αλεξανδρείας και ο Ωριγένης. Θα επικεντρωθεί κυρίως στην ερμηνεία της Αγία Γραφής, χωρίς ωστόσο να ασχοληθεί και με τη συγγραφή υπομνημάτων, παρά την περί του αντιθέτου μαρτυρία των Ευσεβίου και Ιερωνύμου. Αντίθετα εγγύτερα προς την πραγματικότητα είναι ο μαθητής του Κλήμης Αλεξανδρείας, ο οποίος ενσωματώνει στα γραπτά του πολλές από τις παραδόσεις του Πάνταινου, τις οποίες κατέγραφε ο ίδιος ο Κλήμης. Ο Henri-Irenee Marrou, του αποδίδει την συγγραφή της Επιστολής προς Διόγνητον.
Ο Πάνταινος και τα βιβλία της Καινής Διαθήκης
Κατά το ταξίδι του στη Νότιο Αραβία, σύμφωνα με τον Ευσέβιο, εντόπισε το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον στην Εβραϊκή-αραμαϊκή γλώσσα, το οποίο μετέφερε εκεί ο απόστολος Βαρθολομαίος. Είναι ανεξακρίβωτο αν είναι το αραμαϊκό Κατά Ματθαίον ή το Καθ' Εβραίους ευαγγέλιο, το οποίο οι Εβιωνίτες απέδιδαν στον Ματθαίο. Ο Πάνταινος είναι ο πρώτος που ισχυρίζεται πως ο Απόστολος Παύλος είναι συγγραφέας της Επιστολής προς Εβραίους.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Στωικοί φιλόσοφοι
Κατάλογος έργων του Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων γλυπτικής και ζωγραφικής του Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Ψεματισμένος
Ο Ψεματισμένος είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Το χωρίο Ψεματισμένος είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας, με σημαντική ιστορία και παράδοση.
Το χωριό βρίσκεται στα 120 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας στη δυτική όχθη του ποταμού του Αγίου Μηνά ή αλλιώς Μαρονιού. Συνδυάζει το πεδινό κάμπο με γενική κλίση προς την θάλασσα. Έντονη είναι η βλάστηση, αφού καλλιεργούνται από τους κατοίκους του χωρίου σιτηρά, νομευτικά φυτά και πολλά άλλα. <mapframe latitude="34.758538" longitude="33.348141" zoom="5" width="200" height="100" align="right" />
Αξιοθέατα
Η κύρια εκκλησία του χωριού, ειναι αφιερωμένη στην Αγία Μαρίνα, την συναντάμε στην έξοδο του προς Ζύγι. Κατέχει πλούσια παράδοση και έχει μέγιστη αρχαιολογική αξία. Χρονολογείται απο τον 16ο αιώνα και έχει κηρυχθεί απο το Τμήμα Αρχαιοτήτων ως αρχαίο μνημείο. Η τεχνοτροπία που διέπει την αγιογραφική τέχνη της εκκλησίας οφείλεται στην ‘’Κυπροιταλική’’ αναγέννηση. Επίσης το Εξωκλήσι των Αγίων Ανδρονίκου και Αθανασίας είναι σημαντικό μνημείο του χωρίου. Χρονολογείται πάνω απο τον 11ο αιωνα και είναι υπο την προστασία του τμήματος αρχαιοτήτων. Είναι ένας θησαυρός για το χωρίο με βυζαντινή αίγλη. Οι χωρικοί τιμούν την Αγια Μαρίνα με ενα λαμπρό πανηγυρικό διήμερο στις 17 και 18 Ιουλίου. Το πανηγύρι των Αγίων Ανδρόνικου και Αθανασίας γίνεται στις 9 Οκτωβρίου.
Μερικά από τα αξιοθέατα για τον επισκέπτη του Ψεματισμένου αποτελεί το πάρκο φυσικής βλάστησης με τις φραγκοελιές, αυτά τα τεράστια αιωνόβια ελαιόδεντρα χρονολογούνται από την εποχή της φραγκοκρατίας. Ο επισκέπτης μπορεί επίσης να κάνει οδοιπορική περιδιάβαση πέραν του εσωτερικού του πυρήνα του χωριού και στα φυσικά αξιοθέατα που βρίσκονται στο περίγυρο της κοινότητας όπως είναι και η φυσική πηγή "Αης Πήαος" (Αγία πηγή), ο Αμαλάς, κάτω στενά, το βουνό Μαύρος κ.α
Ονομασία
Η τοπική παράδοση πιστεύει ότι το όνομα Ψεματισμένος προήλθε από κάποιο περιστατικό επί τουρκοκρατίας. Σχετίζεται με την εξαφάνιση κάποιου Τούρκου εν ονόματι Αλή, που ήρθε στο χωριό από τη Λάρνακα, για την είσπραξη του φόρου. Οι κάτοικοι σκότωσαν τον φοροεισπράκτορα επειδή δεν είχαν λεφτά να πληρώσουν λόγω ανομβρίας, και ακολούθως πέταξαν το πτώμα του σε μια χαράδρα. Όταν αργότερα οι τούρκοι αναζήτησαν τον αγνοούμενο εισπράκτορα, οι κάτοικοι του χωριού απάντησαν ότι δεν γνώριζαν για την τύχη του. Η απάντηση αυτή δεν έγινε πιστευτή από τον Τούρκο στρατηγό που ονόμασε το χωρίο ψευτοχώρι. Από το περιστατικό αυτό προήλθε το όνομα του χωρίου [ψευτοχώρι=Ψεματισμένος]. Ακόμα και σήμερα υπάρχει στο χωριό κρημνώδης περιοχή – τοπωνύμιο με το όνομα «Πιαλή», δηλαδή «εκεί που πήγε ο Αλής», ή «που χάθηκε ο Αλής».
Μια δεύτερη εκδοχή υποστηρίζει ότι από τα πολλά κοιτάσματα γύψου που υπάρχουν στην περιοχή το αρχικό όνομα του χωριού ήταν Γυψοματισμένος, [γυψωμένος τόπος]. Με το πέρασμα των χρόνων ο Γυψοματισμένος μετατράπηκε σε Ψεματισμένος. Σε παλιούς χάρτες το χωριό αναφέρεται ως Pismanmeno.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Άντρια Ζίζιτς
Ο Άντρια Ζίζιτς (Andrija Žižić) (Σπλιτ, 14 Ιανουαρίου 1980) είναι Κροάτης πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,07 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως πάουερ φόργουορντ, όσο και ως σέντερ. Από το 2016 αποτελεί τον αθλητικό διευθυντή της Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Σπλιτ στις 14 Ιανουαρίου 1980. Ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος σε τοπικές ομάδες της Κροατίας όπως η Όμις Μόσορ και η Σολίν, με την οποία αγωνίστηκε στην β΄ κατηγορία την σεζόν 1997-98.
Το 1998, υπέγραψε σε ηλικία 18 ετών το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ΚΚ Σπλιτ. Με την ομάδα της Κροατίας αγωνίστηκε από το 1998 μέχρι και το 2003, καταφέρνοντας μάλιστα να κατακτήσει και ένα Πρωτάθλημα Κροατίας του 2003 και αναδείχτηκε πρώτος ριμπάουντερ στην Αδριατική Λίγκα με 8,2 μ.ο.. Το καλοκαίρι του 2003 και για τον επόμενο ενάμιση χρόνο αποκτήθηκε από την Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ με την οποία αναδείχθηκε πρωταθλητής Κροατίας το 2004. Στα μέσα της σεζόν 2004-2005 μεταπήδησε στις τάξεις της Μπαρτσελόνα, με την οποία κατέκτησε ένα Κύπελλο Καταλονίας (2005).
Τη διετία 2005-2007 αγωνίστηκε με τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με την Ελληνική ομάδα δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο εγχώριο τίτλο, ενώ και τις δύο χρονιές που αγωνίστηκε με την ερυθρόλευκη φανέλα, έφτασε μέχρι τα προημιτελικά της Ευρωλίγκας.
Την περίοδο 2008-2009 είχε ένα πέρασμα από την τουρκική Γαλατάσαραϊ αλλά και από την ισπανική Σαραγόσα. Από το 2009 μέχρι και το 2011 αγωνίστηκε στην ΚΚ Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ, με μοναδική εξαίρεση ένα ολιγόμηνο πέρασμά του από τη γαλλική Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Βιλερμπάν Εβέιγ Λιονναί. Το καλοκαίρι του 2011 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ΚΚ Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, στην οποία αγωνίστηκε για δύο χρόνια.
Το Γενάρη 2014 υπέγραψε για ένα μήνα στην Αστάνα από το Καζακστάν, ενώ το Φλεβάρη της ίδιας χρονιάς πήρε μεταγραφή στην ισραηλινή Μακάμπι Τελ Αβίβ. Με την Μακάμπι κατέκτησε την μοναδική Ευρωλίγκα στην καριέρα του, καθώς και το Πρωτάθλημα Ισραήλ.
Συνέχισε την καριέρα του στην Ιταλία το 2014 και 2015, όπου αγωνίστηκε την Α2 Ιταλίας με τη Φορλί και την Πιατσεντίνα. Επέστρεψε για τρίτη φορά στην Τσιμπόνα το 2015.
Εθνική ομάδα
Ο Άντρια Ζίζιτς έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα μπάσκετ της Κροατίας. Έχει κατακτήσει επίσης το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Παίδων (Κ-19) του ΄98 στη Βάρνα και το χάλκινο στο Παγκόσμιο Παίδων στη Λισαβώνα το 1999.
Εκτός παρκέ
Μετά την απόσυρσή του το 2016, σε ηλικία 36 ετών, έγινε ο τεχνικός διευθυντής της Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ.
Προσωπική ζωή
Αδελφός του είναι ο καλαθοσφαιριστής της Αναντολού Εφές, Άντε Ζίζιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπλιτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κεφαλαιακή διάρθρωση
Κεφαλαιακή διάρθρωση (capital structure) είναι ο συνδυασμός μακροπρόθεσμων υποχρεώσεων και ιδίων κεφαλαίων μιας επιχείρησης και επομένως δείχνει την έκταση κατά την οποία οι δραστηριότητες μιας επιχείρησης χρηματοδοτούνται από τις μακροπρόθεσμες πηγές χρηματοδότησης. Δεν πρέπει να συγχέεται με την χρηματοοικονομική διάρθρωση που αφορά τον συνδυασμό των ξένων (δηλαδή των βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων υποχρεώσεων) και ιδίων κεφαλαίων μιας επιχείρησης και επομένως δείχνει τρόπο χρηματοδότησης των δραστηριοτήτων της.
Θεώρημα «Modigliani-Miller»
Το 1958 ο Φράνκο Μοντιγκλιάνι και ο Μέρτον Μίλερ με το θεώρημα «Modigliani-Miller» απέδειξαν ότι το συνολικό κόστος κεφαλαίου και η τιμή της μετοχής μιας επιχείρησης, δεν επηρεάζονται από σύνθεση των μακροπρόθεσμων πηγών χρηματοδότησης της. Οι επιχειρήσεις δεν έχουν λόγο να χρησιμοποιούν δανεικά κεφάλαια. Το θεώρημα αυτό αποτελεί την βάση της σύγχρονης σκέψης σχετικά με τη κεφαλαιακή διάρθρωση, αν και γενικά θεωρείται ως ένα καθαρά θεωρητικό αποτέλεσμα, δεδομένου ότι αποβάλει πολλούς σημαντικούς παράγοντες για την απόφαση της κεφαλαιακής διάρθρωσης. Το θεώρημα δηλαδή υποστηρίζει ότι, σε μια τέλεια αγορά, το πόσο μια επιχείρηση χρηματοδοτείται είναι άσχετο με την αξία της.
Σύμφωνα με την προσέγγιση των ΜΜ, η αύξηση της χρησιμοποίησης δανεικών κεφαλαίων οδηγεί στην αύξηση των κερδών και των μερισμάτων ανά μετοχή (μέσω της χρηματοοικονομικής μόχλευσης). Η αύξηση όμως αυτή αντισταθμίζεται πλήρως από την αύξηση του κόστους του κοινού μετοχικού κεφαλαίου. Η αύξηση του τελευταίου οφείλεται στην αύξηση του χρηματοοικονομικού κινδύνου, ο οποίος προέρχεται από την αύξηση των δανεικών κεφαλαίων. Η ανάλυση αυτή μπορεί στη συνέχεια να επεκταθεί και να εξετάσουμε εάν υπάρχει όντως μια βέλτιστη κεφαλαιακή διάρθρωση: εκείνη που μεγιστοποιεί την αξία της επιχείρησης.
Υποθέσεις Θεωρήματος «Modigliani-Miller»
Το υπόδειγμα βέβαια στηρίζεται στον όρο της «τέλειας αγοράς» στην οποία ισχύουν αρκετές περιοριστικές υποθέσεις:
Διοίκηση της Κεφαλαιακής Διάρθρωσης
Η Διοίκηση της Κεφαλαιακής Διάρθρωσης είναι η εύρεση ενός συνδυασμού των μακροπρόθεσμων πηγών χρηματοδότησης της επιχείρησης (μακροπρόθεσμα δάνεια, κοινές μετοχές, προνομιούχες μετοχές) ο οποίος να μεγιστοποιεί την τιμή της κοινής μετοχής της επιχείρησης. Αυτό επιτυγχάνεται με την ελαχιστοποίηση του συνολικού κόστους κεφαλαίου της επιχείρησης. Ο συνδυασμός αυτός ονομάζεται άριστη κεφαλαιακή διάρθρωση (optimal capital structure).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά Κατηγορία:Εταιρική χρηματοδότηση
Ανθρακικός ψευδάργυρος
μικρογραφία|Ανθρακικός ψευδάργυρος Ο ανθρακικός ψευδάργυρος είναι ανόργανη χημική ένωση με μοριακό χημικό τύπο ZnCO3. Είναι λευκό κρυσταλλικό στερεό αδιάλυτο στο νερό. Βρίσκεται στη φύση με τη μορφή του ορυκτού σμιθσονίτη (κοινώς καλαμίνας). Χημικώς παρασκευάζεται με την επίδραση διττανθρακικού καλίου σε ψυχρά διαλύματα θειικού ψευδαργύρου. Με τη θέρμανσή του, ο ανθρακικός ψευδάργυρος μετατρέπεται στον «βασικό ανθρακικό ψευδάργυρο», δηλαδή την ένωση με μοριακό τύπο Zn5(CO3)2(OH)6.
Ο ανθρακικός ψευδάργυρος έχει την ίδια κρυσταλλική δομή με το ανθρακικό ασβέστιο.
Παραπομπές
Ψευδαργυρος Ανθρακικος ψευδα
Γουίλιαμ Στάιρον
Ο Γουίλιαμ Στάιρον (William Clark Styron, Jr., 11 Ιουνίου 1925 - 1 Νοεμβρίου 2006) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, βραβευμένος με Πούλιτζερ.
Το έργο που τον έκανε περισσότερο γνωστό είναι Η εκλογή της Σόφι (1979). Γεννήθηκε στο Νιούπορτ Νιους της Βιρτζίνιας και τιμήθηκε με Πούλιτζερ το 1968 για το μυθιστόρημα Η εξομολόγηση του Νατ Τέρνερ. Το έργο του Η εκλογή της Σόφι μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με πρωταγωνίστρια της Μέριλ Στριπ, στο ρόλο μιας γυναίκας που επέζησε στο Ολοκαύτωμα. Η καταγωγή του από το Νότο και τα θέματα που έθιγε, όπως οι σχέσεις λευκών και μαύρων, έκαναν πολλούς κριτικούς να συγκρίνουν τον Στάιρον με τον Ουίλιαμ Φόκνερ. Πέθανε από πνευμονία το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι
Βασίλης Αυλωνίτης
Ο Βασίλης Αυλωνίτης (1 Ιανουαρίου 1904 - 10 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1 Ιανουαρίου του 1904 και μεγάλωσε στο Θησείο. Ήταν το δεύτερο αγόρι (μετά τον Αντώνη) του Αλέξανδρου και της Κωνσταντίνας (Ντίνας). Ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια και έτσι πριν ακόμα τελειώσει το δημοτικό, αναγκάστηκε να δουλέψει σε διάφορες δουλειές, για να βοηθήσει την μητέρα του οικονομικά. Περιστασιακά δούλεψε και στο θέατρο «‘Εντεν», σαν βοηθός σκηνογράφου, όπου και πρωτοεμφανίστηκε το 1924 στην οπερέτα του Ν. Χατζηαποστόλου «Το κορίτσι της γειτονιάς» ύστερα από προτροπή του θεατρικού επιχειρηματία Θόδωρου Σκούρα. Την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε επίσημα ως ηθοποιός στον θίασο της Ελένης Ζαφειρίου στην παράσταση «Ερωτικές γκάφες». Στη συνέχεια συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους σε οπερέτες και κωμωδίες, μέχρι το 1928, οπότε και στράφηκε προς την επιθεώρηση επικεφαλής δικού του θιάσου που τον είχε ονομάσει «Κρίνονα». Συνολικά πρωταγωνίστησε ή εμφανίστηκε σε μικρότερους ρόλους σε 75 ταινίες. Χαρακτηριστικά του ταλέντου του ήταν οι αυτοσχεδιασμοί και οι γκριμάτσες του (ή μούτα του όπως λένε στο θέατρο).
Ενστικτώδης, πηγαίος και πληθωρικός, ο Βασίλης Αυλωνίτης ήταν από τους ηθοποιούς που στήριξαν την επιθεώρηση και τον κινηματογράφο. Εμβληματική φυσιογνωμία του ελληνικού κινηματογράφου στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, πληθωρικός στις αντιδράσεις του, φιγούρα στέρεη και χαρακτηριστική, ομόρφυνε με την παρουσία του ταινίες όπως το Εισπρακτοράκι, Μια ζωή την έχουμε, Το αμαξάκι, Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο, Οι γαμπροί της Ευτυχίας κ.ά. Στη 45χρονη πορεία του υπηρέτησε με συνέπεια και αφοσίωση όλα τα είδη του θεάτρου (οπερέτα, επιθεώρηση, μουσική κωμωδία και πρόζα).
Προσωπική ζωή
Ο Αυλωνίτης νυμφεύθηκε μία Ελληνίδα, την Πόπη, την οποία εγκατέλειψε όταν ερωτεύθηκε παράφορα μία θαυμάστριά του. Με αυτή, ταξίδεψε στη Γαλλία, όπου γνώρισε μία Γαλλίδα με το όνομα Γιογιό. Νυμφεύθηκε τη Γιογιό, και απέκτησε μαζί της δύο παιδιά, τον Γιάννη και την Ελένη. Ένα μεγάλο πάθος του ήταν τα στοιχήματα στον ιππόδρομο, κάτι που τον έφερνε συχνά σε τόσο δύσκολη οικονομική κατάσταση, ώστε να αναγκάζεται να παίζει σε δευτερεύοντες ρόλους.
Επεισόδιο
Στις 22 Αυγούστου του 1931 παραλίγο να τον σκοτώσει σφαίρα από θερμόαιμο οπαδό ομάδας φιλελευθέρων, "Βενιζελικών", που εισέβαλε στο θέατρο όταν έπαιζε τότε στην επιθεώρηση "Κατεργάρα" και άρχισαν να πυροβολούν θεωρώντας ότι σατιριζόταν ο τότε πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος. Από την εισβολή αυτή τραυματίσθηκαν κάποιοι θεατές ενώ σκοτώθηκε ο τεχνικός του θεάτρου Παναγιώτης Μωραΐτης. Στη συνέχεια από τις ανακρίσεις που ακολούθησαν θεωρήθηκε ότι υπαίτια ήταν η σάτιρα και όχι οι δράστες. Δύο από τους δράστες συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν, ενώ ως ηθικός αυτουργός θεωρήθηκε ο Παύλος Γύπαρης, ο οποίος υπήρξε καθοδηγητής και στη δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη 12 χρόνια νωρίτερα. Τότε εκδόθηκε και ο γνωστός νόμος "περί Τύπου" που περιελάμβανε και το θέατρο στην επακόλουθη λογοκρισία. Ο ίδιος μέχρι το τέλος της ζωής του έφερε το βάρος ότι ήταν η αφορμή για αυτόν τον θάνατο και είχε δηλώσει: «Θα περάσουν πολλά χρόνια για να βγω σε αθηναϊκή σκηνή».
Ένα άλλο επεισόδιο υπήρξε στα τέλη του 1956, όταν η Αρχιεπισκοπή άσκησε λογοκρισία στο έργο «Η προσευχή του ταπεινού» που παιζόταν στο θέατρο «Ακροπόλ». Τελικά το έργο διασκευάστηκε και οι παραστάσεις συνεχίστηκαν.
Επιθεωρήσεις
Το 1934 συμμετείχε σε επιθεωρήσεις του θεάτρου Περοκέ, ενώ νωρίτερα έκανε δικό του θίασο. Την περίοδο του '40 σχημάτισε θίασο με τον Κυριάκο Μαυρέα και ερμήνευσε το στρατιώτη Πολυχρόνη Περονόσπορο στο ηθογραφικό χρονικό Από την Αλβανία στο Ρίμινι. Υπήρξε για πολλά χρόνια βασικό στέλεχος των επιθεωρησιακών θιάσων του θεάτρου Ακροπόλ και διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του την χρονική περίοδο 1956 έως 1961. Από το 1962 έως το 1965, είχε σημαντικές συνεργασίες με τον Νίκο Ρίζο και την Γ. Βασιλειάδου, περιοδεύουν στην Ελλάδα και τη Γερμανία, αλλά λόγοι υγείας τον αναγκάζουν να διακόψει. Ο τελευταίος του θίασος συγκροτήθηκε με τον Κώστα Χατζηχρήστο, την περίοδο 1967 έως 1968, όπου και πάλι η συνεργασία διακόπτεται για λόγους υγείας. Μαζί περιόδευσαν σε πολλές επαρχιακές πόλεις, αλλά λόγοι υγείας τον ανάγκασαν να διακόψει την περιοδεία. Υπηρέτησε με συνέπεια και αφοσίωση όλα τα είδη του θεάτρου.
Κινηματογράφος
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1929 στην ταινία του Αχιλλέα Μαδρά, «Μαρία Πενταγιώτισσα». Καθιερώθηκε όμως κινηματογραφικά το 1955, με την ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» στην οποία ο Φίνος δεν τον ήθελε επειδή είχε παίξει σε πολλές ταινίες δεύτερης διαλογής και πίστευε ότι είχε πληγεί το προφίλ του, αλλά πρωταγωνίστησε μετά από μεγάλη επιμονή του Αλ. Σακελλάριου. Η ταινία είχε τόσο μεγάλη επιτυχία ώστε το 1957 δόθηκε και συνέχεια με την ταινία «Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο». Ακολούθησαν δεκάδες άλλες έως το 1970, όπως Η αριστοκράτισσα κι ο αλήτης, όπου εμφανίστηκε στον τελευταίο ρόλο της ζωής του. Ο ίδιος είχε δει λίγες από τις ταινίες του και είπε κάποτε σε συνέντευξη που είχε δώσει στον Δημήτρη Λυμπερόπουλο ότι: «Δημητράκη, θα τις δω στον άλλο κόσμο, όπου, δεν μπορεί, κάποιος Εβραίος ή Έλληνας θα έχει στήσει σινεμά».
Θάνατος
Ο Βασίλης Αυλωνίτης υπέφερε από χρόνια βρογχίτιδα, η οποία εξελίχθηκε σε βρογχοπνευμονία και στις 10 Μαρτίου του 1970 άφησε την τελευταία του πνοή στα 66 του χρόνια, λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση της ταινίας Η αριστοκράτισσα κι ο αλήτης. Κηδεύτηκε στο Β' Νεκροταφείο των Πατησίων και σήμερα τα οστά του βρίσκονται σε οστεοφυλάκιο του κοιμητηρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Κιργιζικές βουλευτικές εκλογές (2015)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στην Κιργιζία στις 4 Οκτωβρίου 2015.
Εκλογικό σύστημα
Οι 120 βουλευτές στο Ανώτατο Συμβούλιο εκλέγονται αναλογικά σε μία μονοεδρική περιφέρεια σε όλη τη χώρα, με εκλογικό όριο για την είσοδο στη βουλή το 7%. Δεν επιτρέπεται σε κάποιο κόμμα να καταλάβει περισσότερες από 65 έδρες. Οι κομματικές λίστες πρέπει να απαρτίζονται υποχρεωτικά από άνδρες και γυναίκες τουλάχιστον στο 30%. Επίσης, κάθε λίστα απαιτείται να έχει τουλάχιστον 15% των υποψηφίων της από εθνικές μειονότητες.
Έπειτα από ισχυρισμούς για παρατυπίες που έγιναν κατά τις προηγούμενες εκλογές εισήχθη για πρώτη φορά η βιομετρική εξέταση των ψηφοφόρων.
Εκστρατεία
Πριν τη διεξαγωγή των εκλογών ιδρύθηκαν αρκετά πολιτικά κόμματα, συχνά σε μια προσπάθεια από πλούσιους Κιργίζιους να επεκτείνουν τα δικά τους συμφέροντα.
Σε περισσότερο από το 10% των δυνητικών υποψηφίων δεν επετράπη να κατέλθουν εξαιτίας καταδίκης τους για ποινικά αδικήματα, ενώ ένας αρχηγός κόμματος, πρώην πυγμάχος, αποκλείστηκε από τις εκλογές μετά τις καταγγελίες ότι ξυλοκόπησε υποψήφιο από αντίπαλο κόμμα.
Διεξαγωγή
Παρότι υπήρξαν κάποιες αναφορές για νοθεία στις εκλογές, η αποστολή των παρατηρητών από τον ΟΑΣΕ χαρακτήρισε τις εκλογές «ζωντανές και ανταγωνιστικές», «μοναδικές στην περιοχή», ενώ οι παρατηρητές από το Συμβούλιο της Ευρώπης ανέφεραν ότι οι ψηφοφόροι «επέλεξαν ελεύθερα μεταξύ ενός μεγάλου αριθμού υποψηφίων ».
Ωστόσο, σημειώθηκαν προβλήματα με την εγγραφή πολλών ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους με τη χρήση της ταυτότητάς τους. Το Συμβούλιο της Ευρώπης επεσήμανε προβλήματα με τη διαφάνεια κατά τις εκστρατείες και τη χρηματοδότηση των κομμάτων, τονίζοντας ότι θα έπρεπε να βελτιωθούν.
Παραπομπές
2015
Καρταχένα (Κολομβία)
Η Καρταχένα (Cartagena), γνωστή από την αποικιακή εποχή ως Καρταχένα δε Ίντιας (Cartagena de Indias) ή εξελληνισμένα ως Καρθαγένη των Ινδιών, είναι πόλη και μεγάλο λιμάνι στη βόρεια ακτή της Κολομβίας, στην Καραϊβική Θάλασσα του Ατλαντικού Ωκεανού. Ιδρύθηκε το 1533 και η στρατηγική θέση της ανάμεσα στους πλωτούς ποταμούς Μαγδαλένα και Σινού τής έδινε εύκολη πρόσβαση στο εσωτερικό του «Βασιλείου της Νέας Γρανάδας». Εξελίχθηκε έτσι μέσα σε μία δεκαετία σε βασικό λιμένα του εμπορίου μεταξύ της μητροπολιτικής Ισπανίας και της υπερπόντιας αυτοκρατορίας της. Από την Καρταχένα εξαγόταν κυρίως το περουβιανό ασήμι στην Ισπανία και εισάγονταν στη Λατινική Αμερική Αφρικανοί σκλάβοι. Η πόλη εξάλλου μπορούσε να αμυνθεί κατά των πειρατικών επιδρομών. Της δόθηκε το όνομα της πόλεως Καρταχένα ή Καρθαγένης της Ισπανίας, που με τη σειρά του είναι η φοινικική ονομασία της αρχαίας Καρχηδόνας.
Προκολομβιανή εποχή: 4000 π.Χ. – 1500 μ.Χ.
Ο παράλιος Πολιτισμός του Πουέρτο Ορμίγα (Puerto Hormiga) φαίνεται ότι ήταν η αρχαιότερη καταγεγραμμένη ανθρώπινη κοινότητα στην τεράστια έκταση της σημερινής Κολομβίας. Εκτιμάται ότι περί το 4000 π.Χ. αυτή εντοπιζόταν στο σημερινό σύνορο των Διαμερισμάτων Μπολίβαρ και Σούκρε. Σε αυτή την περιοχή οι αρχαιολόγοι ανεκάλυψαν τα αρχαιότερα κεραμικά αντικείμενα ολόκληρης της Αμερικής, χρονολογημένα στην παραπάνω χρονολογία. Η κυριότερη αιτία της ευδοκιμήσεως των πρωτόγονων αυτών κοινωνιών στην περιοχή πιστεύεται ότι ήταν το ήπιο κλίμα και η αφθονία θηραμάτων, που επέτρεπε στους κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες μια σχετικώς άνετη διαβίωση.
Η παρακμή του Πολιτισμού του Πουέρτο Ορμίγα τοποθετείται από αρχαιολογικές ενδείξεις περί το 3000 π.Χ.. Μερικοί υποθέτουν την άνοδο ενός πιο ανεπτυγμένου πολιτισμού, αυτού των Μονσού, στην περιοχή της πόλεως της Καρταχένα. Οι Μονσού φαίνεται ότι κληρονόμησαν από τον πολιτισμό του Πουέρτο Ορμίγα την τέχνη της αγγειοπλαστικής, αλλά επιπλέον ανέπτυξαν μια οικονομία γεωργικής παραγωγής και στοιχειωδών κατασκευών. Η δίαιτά τους βασιζόταν κυρίως στα ψάρια και τα θαλασσινά.
Σωζόμενα ονόματα μερικών χωριών αυτών των Καραΐβων (Καλίνα) στον κόλπο της Καρταχένα ήταν :
Ανάμεσά τους οι Καλαμαρί είχαν την πρωτοκαθεδρία. Αυτές οι φυλές, μολονότι χωρικά και διοικητικά διαχωρισμένες, είχαν την ίδια αρχιτεκτονική, κυρίως καλύβες με κυκλικού σχήματος δωμάτια και ψηλές οροφές, περιβαλλόμενες από αμυντικούς φράκτες πασσάλων.
Οι πρώτες επισκέψεις Ευρωπαίων: 1500-1533
Ο Ροδρίγο δε Βαστίδας ταξίδεψε στην Ακτή των Μαργαριταριών και τον Κόλπο της Ουραμπά το 1500-1501. Στις 14 Φεβρουαρίου 1504 ο βασιλιάς Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας υπέγραψε συμβόλαιο με τον θαλασσοπόρο εξερευνητή Χουάν ντε λα Κόσα για το ταξίδι του τελευταίου στην Ουραμπά. Αλλά ο Χουάν σκοτώθηκε το 1510 μαζί με 300 από τους άνδρες του Αλόνσο δε Οχέδα μετά από ένοπλη σύγκρουση με ιθαγενείς, προτού ολοκληρώσει το έργο του. Παρόμοια συμβόλαια υπογράφηκαν το 1508 με τον Ντιέγο δε Νικουέσα για τον εποικισμό της Βεράγουα και με τον Αλόνσο δε Οχέδα για τον εποικισμό της Ουραμπά, «όπου είχε ήδη ανακτηθεί χρυσάφι σε προγενέστερα ταξίδια» κατά τον Floyd.
Ο Ροδρίγο δε Βαστίδας επέστρεψε στην περιοχή το 1527, καταλήγοντας στον Κόλπο της Ουραμπά, την περιοχή των παλαιότερων αποτυχημένων προσπαθειών για επικοισμό. Οι δε Νικουέσα και δε Οχέδα είχαν σημειώσει την ύπαρξη ενός μεγάλου κόλπου μεταξύ του Ουραμπά και του Ισθμού του Παναμά, γεγονός που ενεθάρρυνε τον δε Βαστίδας να διερευνήσει την περιοχή. Αυτός ήταν ο μελλοντικός «Κόλπος της Καρταχένα». Ο Βαστίδας πρόλαβε να ιδρύσει τη γειτονική πόλη Σάντα Μάρτα προτού δολοφονηθεί από τους ίδιους του τους άνδρες το ίδιο έτος.
Η αποικιακή εποχή
Έχοντας υπογράψει συμβόλαιο με τη βασίλισσα Ιωάννα Α΄ της Καστίλης ο Ισπανός κονκισταδόρ Πέδρο δε Ερέδια εισήλθε στον Κόλπο της Καρταχένα με τρία πλοία, μια φορτηγίδα, 150 άνδρες και 22 άλογα, στις 14 Ιανουαρίου 1533. Βρήκε το χωριό Καλαμαρί εγκαταλειμμένο. Προχωρώντας στο Τουρμπάκο, όπου ο Χουάν δε λα Κόσα είχε λαβωθεί θανάσιμα 13 χρόνια νωρίτερα, ο Ερέδια έδωσε μάχη που κράτησε όλη την ημέρα προτού επικρατήσει. Κατόπιν έφυγε για τρίμηνο εξερευνητικό ταξίδι και επέστρεψε στο Καλαμαρί τον Απρίλιο με χρυσάφι. Εκεί, την 1η Ιουνίου 1533, ο Ερέδια ίδρυσε την πόλη-λιμάνι Καρταχένα, δίνοντάς της το όνομα του ομώνυμου νότιου ισπανικού λιμένα (Καρθαγένη) της Μούρθια, πατρίδας των περισσότερων από τους ναυτικούς της αποστολής του. Ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας έδωσε στην Καρταχένα τον τίτλο της «πόλεως» (ciudad) το 1574, προσθέτοντάς του τη φράση «ευγενεστάτη και αφοσιωμένη» το επόμενο έτος. Πρώτος κυβερνήτης της πόλεως ήταν ο ίδιος ο Ερέδια, από την ίδρυσή της μέχρι το 1554, οπότε και πνίγηκε σε ναυάγιο.
Η αυξανόμενη σημασία του λιμανιού ως τόπου εξαγωγής αργύρου το κατέστησε προφανή στόχο πειρατών και Γάλλων κουρσάρων, που ενθαρρύνονταν συστηματικά από τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ολλανδία. Το 1544 η πόλη λεηλατήθηκε από στολίσκο 5 πλοίων και χιλίων ανδρών υπό τον Γάλλο πειρατή Ζαν-Φρανσουά Ρομπερβάλ, ο οποίος εκμεταλλεύθηκε το ότι η πόλη ήταν ακόμη ατείχιστη. Ο Ερέδια υποχρεώθηκε να υποχωρήσει στο Τουρμπάκο μέχρι που να πληρώσει λύτρα για την πόλη. Η πρώτη οχύρωση, ένας αμυντικός πύργος, ανεγέρθηκε το 1566 από τον κυβερνήτη Αντόν Νταβάλος. Ωστόσο, τα πυροβόλα του είχαν μικρό βεληνεκές. Το 1569 κτύπησε ο Γάλλος πειρατής Μαρτέν Κοτ (Martin Cote), πάλι με χίλιους περίπου άνδρες, ρημάζοντας την πόλη. Λίγους μήνες μετά την επιδρομή του Κοτ, μια πυρκαγιά ολοκλήρωσε την καταστροφή.
Τον Απρίλιο του 1586 επιτέθηκε ο περίφημος πειρατής-σερ της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ Φράνσις Ντρέικ, με 23 πλοία και τρεις χιλιάδες άνδρες. Ο σερ Ντρέικ πυρπόλησε 200 οικίες και τον καθεδρικό ναό, φεύγοντας μόνο μετά την καταβολή λύτρων έναν μήνα αργότερα.
Τότε (1586) η Ισπανία ανέθεσε στον Ιταλό στρατιωτικό μηχανικό Μπαττίστα Αντονέλλι (1547-1616) να καταρτίσει ένα γενικό σχέδιο για την υπεράσπιση των λιμένων της στην Καραϊβική. Αυτό περιελάμβανε την επίσκεψή του και στην Καρταχένα (είχε ξαναπάει μια φορά) το 1594, οπότε εκπόνησε σχέδια για τείχη της πόλεως.
Το 1610 η Ισπανική Ιερά Εξέταση απέκτησε γραφεία στην Καρταχένα, αλλά το μέγαρό της αποπερατώθηκε μόλις το 1770. Οι ποινές που επέβαλε ανακοινώνονταν στην κεντρική πλατεία, τη σημερινή Πλάθα δε Μπολίβαρ. Είχε το δικαίωμα να δικάζει και να καταδικάζει για αίρεση, βλασφημία, διγαμία και μαγεία. Ωστόσο, μέχρι που καταργήθηκε με την ανεξαρτησία το 1811, δηλαδή σε ένα διάστημα 201 ετών, μόλις 767 άνθρωποι καταδικάσθηκαν στην πόλη, μερικοί σε απλό πρόστιμο, και μόλις 5 σε θάνατο.
Οι πρώτοι δούλοι μεταφέρθηκαν στην πόλη από τον ιδρυτή της Πέδρο δε Ερέδια, απασχοληθέντες στην αποψίλωση. Τον 17ο αιώνα η Καρταχένα είχε καταστεί σημαντικό κέντρο δουλεμπορίου στον Νέο Κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κολομβίας Κατηγορία:Λιμένες του Ατλαντικού Ωκεανού
Γεώργιος Τέρτερ Α΄
Ο Γεώργιος Τέρτερ Α΄ (βουλγαρικά:Георги Тертер I) από τον Οίκο των Τέρτερ ήταν τσάρος της Βουλγαρίας (1280 - 1292). Πέθανε μεταξύ του 1308 και του 1310
Οι ρίζες του είναι ασαφείς· σύμφωνα με τους ιστορικούς ήταν εξέχον μέλος της Κουμανικής αριστοκρατίας στη Βουλγαρία. Το προηγούμενο όνομά του ήταν Τερτέρομπα και είχε έναν αδελφό, τον Αλντιμίρ, που πήρε τον τίτλο του δεσπότη.
Οι συνεχιζόμενες επιτυχίες του προηγούμενο τσάρου Ιβάιλο έναντι των Βυζαντινών ήταν η αιτία που αποθαρρύνθηκε και διέφυγε από το Τάρνοβο (1280) ο νέος τσάρος Ιβάν-Ασέν Γ΄, οπότε και ο Γεώργιος Τέρτερ κατέλαβε τον θρόνο. Με την ταυτόχρονη διπλή απειλή από τον Ιβάιλο και τον Ιβάν-Ασέν Γ΄ συμμάχησε με τον Κάρολο Α' Ανδεγαυό της Σικελίας και με τον Στέφανου Δραγούτιν βασιλιά της Σερβίας ενάντια στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο το 1281. Η συμμαχία αυτή τελικά ναυάγησε λόγω της σφαγής που ακολούθησε στο Σικελικό Εσπερινό το 1282. Ταυτόχρονα οι Μογγόλοι του Νογκάι Χαν κατέστρεφαν τη Βουλγαρική επαρχία και ο Γεώργιος Τέρτερ αναζήτησε σερβική υποστήριξη, παντρεύοντας την κόρη του Άννα με τον Σέρβο βασιλιά Στέφανο-Ούρο Β΄ Μιλούτιν το 1284.
Με τον θάνατο του Μιχαήλ Η' το 1282 άρχισε ξανά τις διαπραγματεύσεις με το Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ζητώντας την επιστροφή της πρώτης του γυναίκας Μαρίας και του γιου τους Θεόδωρου Σβετοσλάβ που ήταν όμηροι. Η πρόταση έγινε αποδεκτή και στάλθηκε όμηρος στη θέση τους η δεύτερη σύζυγός του, Μαρία Μίτσο. Αμέσως έκανε τον γιο του Θεόδωρο Σβετοσλάβ συνκυβερνήτη και διάδοχο. Μια μογγολική επίθεση του Νογκάι Χαν αμέσως μετά (1285) τον υποχρέωσε να στείλει όμηρο τον γιο του Θεόδωρο Σβετοσλάβ, αυτήν τη φορά στην αυλή των Μογγόλων. Ο Νογκάι Χαν ταυτόχρονα πάντρεψε τον γιο του Χάκα με την Έλενα, κόρη του Γεωργίου Τέρτερ.
Επί της βασιλείας του συνεχίστηκε η Βουλγαρική παρακμή σε όλα τα επίπεδα, κάτι που είχε ξεκινήσει από τα μέσα του 13ου αιώνα. Στάθηκε ανίκανος να επιβληθεί απέναντι στους ευγενείς της πρωτεύουσάς του, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να ακολουθήσει σταθερή πολιτική. Απέτυχε τόσο στις διεθνείς διαπραγματεύσεις όσο και στην απόκρουση των Μογγολικών εισβολών. Έχασε όλες τις κτήσεις του στη Θράκη, ενώ οι εναπομείνασες σε Μακεδονία μοιράστηκαν σε Βυζαντινές και Βουλγαρικές κτήσεις.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Μαρία (Μαρίγια), αγνώστων στοιχείων, απέκτησε τέκνα:
Με τη δεύτερη σύζυγό του Κύρα-Μαρία, κόρη του Μίτσο της Βουλγαρίας, απέκτησε κόρη την:
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Δεσπότες της Βουλγαρίας Κατηγορία:Δυναστεία των Τέρτερ