cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της στενωπού της Κλεισούρας
14 Απριλίου
Αφού οι γερμανικές δυνάμεις είχαν από το προηγούμενο βράδυ καταλάβει το ύψωμα της Σαργκονίτσας, μπορούσαν να βάλλουν πιο εύκολα κατά του ελληνικού 6ου τάγματος πυροβόλων που είχε λάβει θέση στο στενό πέρασμα Νταούλι και άνοιξαν πυρ. Όμως λόγω των ελλείψεων το Τάγματος σε πολεμικό υλικό, στις 7:00 τα πυρομαχικά εξαντλήθηκαν με αποτέλεσμα να εκτεθεί όλη η ελληνική άμυνα. Οι Γερμανοί είχαν σημαντική υπεροχή στο πεδίο. Η ελληνική πλευρά είχε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες που είχε η έλλειψη αντιαρματικών όπλων, εν αντιθέσει με τη γερμανική που διέθετε ελαφρού τύπου τεθωρακισμένα, το μειωμένο ηθικό των στρατιωτών που χειροτέρευε από τις απώλειες της προηγούμενης νύχτας, τη σωματική κούραση και τον τρόμο που προκαλούσαν τα πολεμικά αεροσκάφη της Λουφτβάφε. Από τις 9:00, το 6ο τάγμα άρχισε να διασπάται, τα πολυβόλα να μπλοκάρουν ή σιγούν λόγω έλλειψης πυρομαχικών και τα στοιχεία του πυροβολικού να αποχωρούν. Στις 10:30 οι πυροβολητές αναγκάστηκαν να παραδοθούν. Το τάγμα Ι/80 αν και μέχρι εκείνη τη χρονική στιγμή δεν συμμετείχε στη μάχη, αποσύρθηκε όταν ο αξιωματικός διαπίστωσε τον άμεσο κίνδυνο περικύκλωσης του τάγματος από τα βόρεια. Ενώ λοιπόν αποχωρούσε, το τάγμα δέχθηκε επίθεση από ελαφρύ τεθωρακισμένο από πολύ μικρή απόσταση, έπειτα από μια αποτυχημένη προσπάθεια απόκρουσης της επίθεση και αναγκάστηκε να παραδοθεί στις 10:45, με εξαίρεση το 1ο στοιχείο του πυροβολικού.
Το Τμήμα Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας (ΤΣΚΜ) έχοντας πληροφορηθεί τις τελευταίες εξελίξεις, διέταξε την επανακατάληψη των χαμένων θέσεων, πράγμα που δεν μπορούσε να εφαρμοστεί στην πράξη λόγω της διάσπασης των μονάδων. Μετά την άδεια του Γενικού Επιτελείου, ο Διοικητής του Τμήματος Κεντρικής Μακεδονίας Υποστράτηγος Χρήστος Καράσσος, ζήτησε ενισχύσεις από τον Διοικητή της "Δύναμης W" Αντιστράτηγο Γουίλσον να διατάξει τη βρετανική 1η Ταξιαρχία Τεθωρακισμένων Τσάρινκτον (Charrington), που βρίσκονταν τότε κοντά στο Άργος Ορεστικό, για αντεπιτεθεί. Παρόλο που η διαταγή δόθηκε από τον Αντιστράτηγο Γουίλσον, η ταξιαρχία δεν υπάκουσε στη διαταγή αφού θεώρησε λανθασμένα ότι ήταν απλώς προτροπή.
Ο Διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας (ΤΣΚΜ) βλέποντας την απουσία ενισχύσεων, κάλεσε προς βοήθεια το Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας (ΤΣΔΜ) και ζήτησε την αποστολή τριών πυροβολαρχιών που θα μπορούσαν με το πεζικό και ένα υπάρχον πυροβολικό να ανακαταταλάβουν το πέρασμα. Παρά το γεγονός ότι επιτεύχθηκε συμφωνία, δεν υπήρχαν αρκετά διαθέσιμα μεταφορικά μέσα ώστε να μεταφέρει τις απαραίτητες δυνάμεις από την Αλβανία, με την πιο κοντινή δύναμη, το 13η Μεραρχία κοντά στη Βίγλιστα του σύγχρονου Νομού Κορυτσάς. Το απόγευμα της 14ης Απριλίου, μόνο το 1ο τάγμα πυροβολικού του 23ου Συντάγματος (Ι/23) είχε καταφέρει να φτάσει στις 20:00 στη διάβαση της Καστοριάς και μάλιστα δεν χρησιμοποιήθηκε προς ενίσχυση.
Έως το απόγευμα της 14ης Απριλίου, η κωμόπολη της Κλεισούρας και οι γύρω ορεινές περιοχές είχαν καταληφθεί και ο δρόμος προς Καστοριά ήταν ανοιχτός. Η μάχη κατέληξε σε κατάληψη της Κλεισούρας, με 600 στρατιώτες αιχμαλώτους από τις γερμανικές δυνάμεις και με απώλειες ενός αξιωματικού και έξι οπλιτών, ενός Γερμανού χωροφύλακα, και 17 συνολικά τραυματιών. Οι Γερμανοί συνέχισαν την πορεία τους για να επιτεθούν στο τάγμα I/23 και άλλα στοιχεία του 13ης Μεραρχίας στις 15 Απριλίου. Στις 16 του μηνός, το τάγμα του Μάγιερ, διεισδύει πίσω από τις ελληνικές γραμμές και επιτίθεται στη Καστοριά από το νότο, αφού προηγουμένως είχε βομβαρδιστεί, αιχμαλωτίζοντας συνολικά 1.100 στρατιώτες. Η μάχη που ακολούθησε είναι γνωστή στην ελληνική στρατιωτική ιστορία ως η Μάχη του Άργους Ορεστικού ή η Μάχη της λίμνης της Καστοριάς. Για τις ενέργειες αυτές, απονεμήθηκε στον Μάγιερ ο Σταυρός των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού στις 18 Μαΐου του 1941.
Συνέπειες
Τα αίτια της ήττας της 20ης Μεραρχίας οφείλονταν στη σύνθεσή της. Τα περισσότερα ελληνικά τμήματα, μετά τη Μάχη της Βεύης και την πτώση της γραμμής του Βερμίου, ήταν καταπονημένα και εξασθενημένα από έμψυχο και υλικό δυναμικό. Αλλά η άμυνα ήταν πολύ σημαντική, καθώς είχε εξασφαλίσει 24 ώρες προετοιμασίας για τις άλλες ελληνικές και βρετανικές δυνάμεις τεθωρακισμένων, ώστε να περάσουν στα δυτικά του Αλιάκμονα και να αποφύγουν το βέβαιο εγκλωβισμό. Παράλληλα δόθηκε πολύτιμος χρόνος ώστε να συμπτυχθούν και να προετοιμαστούν με ασφάλεια οι ελληνικές δυνάμεις της Ηπείρου.
Η αποτυχία του Ελληνικού Στρατού να κρατήσει τη στενωπό της Κλεισούρας είχε σοβαρές συνέπειες και η γερμανική προέλαση απειλούσε την ελεγχόμενη οπισθοχώρηση του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας που βρίσκονταν ακόμα στο Αλβανικό Μέτωπο. Παρά το γεγονός ότι οι συμμαχικές δυνάμεις θα επιχειρήσουν και πάλι να σταματήσουν τους Γερμανούς στις 15 Απριλίου στα ανατολικά στη λίμνη της Καστοριάς και κοντά στο Άργος Ορεστικό, η νέα μάχη αυτή τη φορά γίνεται σε ανοιχτό έδαφος, σε λιγότερο δηλαδή ευνοϊκή στρατηγικά θέση από το πέρασμα της Κλεισούρας.
Οι ελληνικές απώλειες ήταν βαριές. Το 80ο Σύνταγμα είχε πράγματι καταστραφεί. Οι Γερμανοί υποστήριξαν ότι κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν περίπου 1.000 στρατιώτες. Η διαλυμένη 20η Μεραρχία ενσωματώθηκε στο μεγαλύτερο μέρος με την 35ο Σύνταγμα που είχε τοποθετηθεί στη στενωπό της Βλάστης (αφήνοντας πίσω του ένα τάγμα) και τοποθετούνται αυτά τα τμήματα κοντά στη Σμίξη Γρεβενών, νότια της 13ης Μεραρχίας. Στη συνέχεια της γερμανικής εισβολής, τα τμήματα της 21ης Μεραρχίας δεν θα ξαναβρεθούν σε μάχη.
Στις 3 Αυγούστου του 2008, στήθηκε Ηρώο στον οικισμό Λέχοβο Φλώρινας, προς τιμήν των 50 στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους την πρώτη μέρα της Μάχης του Στενωπού της Κλεισούρας, στις 13 Απριλίου του 1941.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κλεισουρας Κατηγορία:Ιστορία της Φλώρινας Κατηγορία:Ιστορία της Καστοριάς Κατηγορία:Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1941 Κατηγορία:Μάχες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που περιλαμβάνουν τη Γερμανία
Νιλς Κρίστοφερ Ντουνέρ
Ο Νιλς Κρίστοφερ Ντουνέρ (Nils Christoffer Dunér, Μπιλεμπέργκα, 21 Μαΐου 1839 – Στοκχόλμη, 10 Νοεμβρίου 1914) ήταν Σουηδός αστρονόμος. Γονείς του ήταν οι Νιλς και Πετρονέλλα Ντουνέρ.
Έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Λουντ και εργάστηκε στο αστεροσκοπείο εκεί από το 1864. Επίσης ήταν καθηγητής Αστρονομίας από το 1888 στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Το 1887 έλαβε το Βραβείο Λαλάντ και το 1892 το Μετάλλιο Ράμφορντ.
Personal Jesus
Το Personal Jesus είναι τραγούδι του αγγλικού συγκροτήματος της ηλεκτρονικής μουσικής Depeche Mode, που συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Violator το 1990. Το τραγούδι ήταν το πρώτο single που κυκλοφόρησε από τον δίσκο, στις 28 Αυγούστου του 1989, φτάνοντας στο νούμερο 13 των βρετανικών charts και στο νούμερο 28 των αμερικανικών Billboard Hot 100. Το εν λόγω single ήταν το πρώτο που έφτασε στα top 40 της Αμερικής, μετά το People Are People, το 1984, ενώ έγινε το πρώτο τους χρυσό στις ΗΠΑ. Στη Γερμανία έμεινε για 23 εβδομάδες στα charts κι έγινε το single τους με τη μεγαλύτερη παραμονή εκεί.
Το 2004, στον κατάλογο του Rolling Stone με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, το τοποθετήθηκε στην 368η θέση. Το 2006, ψηφίστηκε από τους αναγνώστες του Q, ως ένα από τα 100 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών. Το 2011 κυκλοφόρησε ξανά και συμπεριλήφθηκε στον remix δίσκο του σχήματος, Remixes 2: 81–11. Από τη στιγμή της κυκλοφορίας του το τραγούδι έχει υποστεί αρκετές διασκευές από διάφορους καταξιωμένους καλλιτέχνες, μερικές εκ των οποίων των Marilyn Manson, του Τζόνι Κας και της Χίλαρι Νταφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1989 Κατηγορία:Singles του 1989 Κατηγορία:Singles του 2011 Κατηγορία:Τραγούδια των Depeche Mode Κατηγορία:Singles της Mute Records Κατηγορία:Singles της Interscope Records Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Synth-pop τραγούδια
GNOME
Το GNOME είναι ένα γραφικό περιβάλλον εργασίας για λειτουργικά συστήματα Unix ή συμβατά με το Unix. Περιλαμβάνει μια συλλογή από προγράμματα που καλύπτουν τις βασικές ανάγκες ενός σύγχρονου υπολογιστικού περιβάλλοντος και είναι κατάλληλο για χρήση στο σπίτι, στο γραφείο αλλά και σε επιχειρήσεις. Παρέχει επίσης μια ισχυρή πλατφόρμα ανάπτυξης εφαρμογών για προγραμματιστές.. Όλο το λογισμικό είναι ελεύθερο λογισμικό και το GNOME είναι μέρος του εγχειρήματος GNU (αγγλικά: GNU Project).
Αρχικά το όνομα «GNOME» ήταν ακρώνυμο που σήμαινε «GNU Network Object Model Environment». Αυτή η σημασία αργότερα απορρίφτηκε, καθώς δεν παρουσιάζει πλέον το όραμα και τους στόχους που διέπουν το GNOME.
Ανάπτυξη
Το GNOME αναπτύσσεται κυρίως από εθελοντές από όλο τον κόσμο και δεν υπάρχει αυστηρός κεντρικός σχεδιασμός για την μελλοντική εξέλιξη του, όπως άλλωστε συμβαίνει και σε πολλά άλλα εγχειρήματα στον χώρο του ελεύθερου λογισμικού. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι μονάχα κατά την ανάπτυξη της έκδοσης 3.4 περίπου 1275 άνθρωποι εκτιμάται ότι έκαναν κάπου 41000 αλλαγές στο GNOME. Ο κύριος τρόπος συζήτησης είναι μέσω mailing lists, ενώ χρήστες και προγραμματιστές του GNOME συναντώνται σε ετήσια συνέδρια, τα οποία ονομάζονται GUADEC (GNOME Users And Developers European Conference), για να συζητήσουν θέματα σχετικά με το εγχείρημα και την περαιτέρω πορεία του. Επίσης υπάρχει παρουσία σε δημοφιλή μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Twitter, το Facebook και το Identi.ca.
Η συμμετοχή στο εγχείρημα δεν περιορίζεται μονάχα στην ανάπτυξη λογισμικού, αλλά περιλαμβάνει επίσης την μετάφραση από τα αγγλικά σε άλλες γλώσσες, τη δημιουργία υποστηρικτικού υλικού, τον έλεγχο ποιότητας, την βελτίωση της προσβασιμότητας για άτομα με αναπηρίες, την βελτίωση της χρηστικότητας, την βελτίωση και ανάπτυξη των ιστοσελίδων του GNOME, την διαχείριση των server του εγχειρήματος, την δημιουργία artwork και γενικότερα την προώθηση του GNOME. Επίσης το εγχείρημα δέχεται χρηματική υποστήριξη μέσω δωρεών. Κανείς μπορεί να γίνει "φίλος του GNOME" εαν συμβάλει χρηματικά στο εγχείρημα. Σύμφωνα με την στατιστική μελέτη των Dave Neary και Vanessa David της Neary Consulting σχετικά με την κατανομή και τα χαρακτηριστικά των συμβαλλόντων στο εγχείρημα του GNOME, προκύπτει ότι πάνω από το 70% εξ' αυτών συνεισφέρουν εθελοντικά αλλά και ότι πάνω από το 70% των αλλαγών (αγγλικά: commit) προέρχεται από υπαλλήλους διάφορων επιχειρήσεων.
Χαρακτηριστικά
Το GNOME αποτελείται από δύο κύρια μέρη: το γραφικό περιβάλλον εργασίας (αγγλικά: GNOME desktop environment) και την πλατφόρμα ανάπτυξης λογισμικού (αγγλικά: GNOME development platform), που είναι περιβάλλον για την ανάπτυξη προγραμμάτων τα οποία μπορούν να ενσωματωθούν στο GNOME.
GNOME Platform
Το GNOME βασίζεται σε πληθώρα βιβλιοθηκών κώδικα και προγραμμάτων. Παρακάτω παρουσιάζονται όσα εξ’ αυτών αποτελούν την λεγόμενη πλατφόρμα GNOME (αγγλικά: GNOME platform). Τα προγράμματα αυτά παρέχουν τις δυνατότητες και τις τεχνολογίες που είναι απαραίτητες για την δημιουργία των προγραμμάτων που χρησιμοποιούν οι χρήστες:
GNOME Foundation
Το GNOME Foundation είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός επιφορτισμένος με την προώθηση του GNOME και των στόχων του. Στις δραστηριότητες του συγκαταλέγονται η επιλογή των προγραμμάτων που αποτελούν επίσημα τμήματα του GNOME, η παροχή υλικού και υποδομών καθώς και η συμβολή στον συντονισμό των συνεισφερόντων. Πέραν αυτών, το GNOME Foundation λειτουργεί και σαν επίσημος εκπρόσωπος του εγχειρήματος. Κανείς έχει το δικαίωμα να γίνει μέλος του GNOME Foundation εφόσον ανήκει στους συμβάλλοντες του εγχειρήματος του GNOME και ακολουθήσει την απαιτούμενη διαδικασία. Από τα μέλη του GNOME Foundation εκλέγονται και όσοι συμμετέχουν στο διοικητικό συμβούλιο (αγγλικά: Board of Directors) του GNOME Foundation.
Εξελληνισμός του GNOME
Η Ελληνική κοινότητα GNOME είναι η επίσημη ομάδα που αντιπροσωπεύει το GNOME Project στην Ελλάδα. Στόχος της κοινότητας είναι ο εξελληνισμός του γραφικού περιβάλλοντος GNOME και η προσαρμογή του στην Ελληνική γλώσσα, όπως επίσης και η διάδοση χρήσης του σε Ελλάδα και Κύπρο.
Πληροφορίες για το πως μπορείτε να βοηθήσετε στο έργο της ελληνικής κοινότητας GNOME θα βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα της κοινότητας. Μη διστάσετε να συνεισφέρετε εθελοντικά και εσείς στο έργο GNOME!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γραφική διεπαφή χρήστη Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Φορεσιά του Ασβεστοχωρίου
Η φορεσιά του Ασβεστοχωρίου συναντάται στο χωριό Ασβεστοχώρι, που βρίσκεται 12 χλμ. ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Η φορεσιά του Ασβεστοχωρίου, με βαριά και πλούσια κεντημένα υφάσματα ονομάζεται αλλιώς και «τα παϊζάνικα» ή «παεζάνα». Η ονομασία αυτή φαίνεται να προήλθε είτε από το γαλλικό «paysant» (χωρικός- αγρότης) ή από το τούρκικο «πασβάντ» (νυχτοφύλακας). Περίπου στα 1812 εγκαταστάθηκαν στο χωριό Θεσσαλοί και Αγραφιώτες που είχαν τη δική τους φορεσιά, αποτελώντας ξεχωριστή κοινότητα με δικά τους ήθη και έθιμα.
Στη φορεσιά του Ασβεστοχωρίου χαρακτηριστικό κομμάτι αποτελεί ο σαγιάς, το κατακόρυφα ανοιχτό μπροστά φόρεμα, ενώ και εδώ συναντούμε πολυποίκιλα σχέδια, περίτεχνα δείγματα της ελληνικής κεντητικής με ιδιόρρυθμες βελονιές. Η «φουσκωτή βελονιά», με την οποία κεντούσαν τα μανίκια και τον ποδόγυρο του ποκαμίσου, το πεσκίρι και το τσουμπέρι, ήταν ένας από τους δυσκολότερους τρόπους κεντήματος. Η ίδια βελονιά συναντάται επίσης στα Δωδεκάνησα με την ονομασία «η φουσκωτή βελονιά της Ρόδου». Η 	Ασβεστοχωρίτισσα είχε την καθημερινή, τη γιορτινή, και τη νυφική της φορεσιά, καθεμία από τις οποίες ξεχώριζε από τα χρώματα του σαγιά –άσπρο για το νυφική σαγκία, κίτρινο μουσταρδί για το δευτεριάτικο σαγιά και πράσινο ή γαλάζιο για τον καθημερινό σαγιά.
Η φορεσιά του Ασβεστοχωρίου
Η φορεσιά του Ασβεστοχωρίου αποτελείται από τα πουκάμισα, το σαγιά ή τη σαγκία, τα ραγκαβίτσα, το πόες ή τη ζώνη, το πιλένο ή ποδιά, την καπούτα, το μαντήλι της ποδιάς, τις κάλτσες και τα παπούτσια.
Τα πουκάμισα
Το κέντημα της τραχηλιάς, ήταν όμοιο για όλα τα πουκάμισα, ονομαζόταν «λειτουργιές» και αποτελούταν από μια κατακόρυφη λωρίδα κεντημένη με κρεμεζιές, άσπρες και κίτρινες μεταξωτές κλωστές και τη βελονιά με το σταυρουδάκι. Στα υπόλοιπα κεντημένα σημεία του πουκαμίσου υπήρχαν άλλα κεντήματα, εξίσου περίτεχνα και ίδια για όλα τα πουκάμισα.
Ο σαγιάς
Ο σαγιάς ή σαγκία είναι και σε αυτή τη φορεσιά το κομμάτι που την χαρακτηρίζει. Είχε διαφορετικό χρώμα και κέντημα, ανάλογα με την περίσταση. Η νυφιάτικη σαγκία ήταν πάντα άσπρη, από πλάτυνο, απολυτό ύφασμα και με διαφορετικά κεντήματα από τους άλλους σαγιάδες. Ο δευτεριάτικος, ο σαγιάς που φορούσαν για πρώτη φορά τη Δευτέρα μετά την Κυριακή του γάμου τους, ή ο γιορτινός ήταν πάντα κίτρινος, ενώ ο καθημερινός ήταν λαδοπράσινος ή γαλάζιος. Ήταν όλοι όμοια ραμμένοι, σχεδόν εφαρμοστοί μέχρι τη μέση και σε γραμμή άλφα από εκεί και ως τον ποδόγυρο. Τα μανίκια τους ήταν κάθετα ραμμένα στον κορμό και έφταναν ως τον αγκώνα. Εσωτερικά ήταν φοδραρισμένα με τσόχα ή μπουχασί για να σχηματίζουν τα μανικέτια, όταν αναδιπλώνονταν. Το κέντημα στα μανίκια γίνεται πάνω στην κόκκινη τσόχα ή το μπουχασί, δηλαδή στα μανικέτια. Της άσπρης, νυφικής σαγκίας τα μανικέτια παίρνουν την ονομασία τους από τα σχέδια των κεντημάτων, τα κόλακ. Ο σαγιάς είναι κοντύτερος από το πουκάμισο τόσο ώστε να επιτρέπει τα κεντήματα του να φανούν. Επίσης, στο Ασβεστοχώρι χρησιμοποιούνταν και σαγιάδες πορτοκαλί χρώματος.
Τα υπόλοιπα κομμάτια της φορεσιάς
Η καπούτα, το χωρίς μανίκια, εξωτερικό, μάλλινο κομμάτι της φορεσιάς ήταν ραμμένο από ειδικούς τεχνίτες και αγορασμένο από τη Θεσσαλονίκη. Ήταν καφέ για τις νέες κοπέλες και μαύρο, γρίζο, για τις ηλικωμένες. Την φορούσαν μόνο έξω από το σπίτι.
Τα ραγκαβίτσα ήταν τα κατωμάνικα, τα οποία φορούσαν δύο-δύο σε κάθε χέρι. Το εσωτερικό ήταν κόκκινο με πολύχρωμα λουλούδια- κεντήματα, ενώ το εξωτερικό ήταν άσπρο με λίγο κέντημα στις άκρες. Το πόες, το κόκκινο, μάλλινο ζουνάρι ήταν μια στενή υφασμένη λωρίδα από τις ίδιες τις Ασβεστοχωρίτισσες. Τοποθετούταν πάνω από το πουκάμισο και το σαγιά, στη μέση για να τις σφίγγει. Το πιλένο ήταν η μάλλινη ποδιά με τα τρία χρώματα –πράσινο, κόκκινο και γαλάζιο σκούρο- που τοποθετούνταν πάντα στην ίδια σειρά. Ήταν φτιαγμένη από δύο κομμάτια ύφασμα, ενωμένα μεταξύ τους. Έδενε στη μέση με πλεχτό μάλλινο κορδόνι.Η χρυσοκέντητη ζώνη φοριόταν τις γιορτινές μέρες πάνω από το ζωνάρι και την ποδιά και έκλεινε μπροστά με το μεγάλο και λεπτεπίλεπτα δουλεμένο κλεικουτήρι.
Το μαντήλι της ζώνης ήταν μικρό, τετράγωνο, κεντημένο στο γύρο και στις γωνίες με πολύχρωμες κλωστές. Το στερέωναν, διπλωμένο στα τέσσερα, ανάμεσα στη χρυσοκέντητη ζώνη και το ζωνάρι, αφήνοντας τις γωνίες του να πέφτουν προς τα έξω, στολίζοντας το ασημένιο κλεικουτήρι.
Οι κάλτσες έφταναν ως τα γόνατα και ήταν πάντα κόκκινες γι’αυτό τις ονόμαζαν τούρτσε. Ήταν πλεγμένες στο χέρι με τα μπολκάτα και τα παπούτσια ήταν μαύρα, δερμάτινα, με λίγο τακούνι.
Κεφαλόδεσμος και κοσμήματα
Ο κεφαλόδεσμος είναι η κουκούντα ή κουκούλα και αποτελείται από ένα μικρό φεσάκι, το τσουτσούλι, το ντουλπάνι, το πισκίρι ή την κάρπα και το τσουμπέρι. Ο κεφαλόδεσμος στολίζεται με τα μαγγούρια, τη φούντα, το γκιουρντένι του κεφαλιού, τα σκουλαρίκια και την κίτκα. Η ονομασία του κεφαλόδεσμου ( κουκούντα ) οφείλεται στον ομώνυμο κύλινδρο που αποτελεί εξάρτημα του κεφαλοκαλύμματος.
Ο στολισμός της φορεσιάς ολοκληρώνεται με το γκιουρντένι του στήθους ή την πλάκα, το κλεικουτήρι και την αλυσίδα.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Δήμος Πυλαίας - Χορτιάτη
Καίσαρας Βοργίας
Ο Καίσαρας Βοργίας (Cesare Borgia, 13 Σεπτεμβρίου 1475 - 12 Μαρτίου 1507) ήταν γιος του Ροδρίγου Βοργία (μετέπειτα πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄). Από τον πατέρα του διορίστηκε καρδινάλιος. Ο πατέρας του τον βοήθησε να σχηματίσει ηγεμονία στην Κεντρική και Βόρεια Ιταλία. Όντως, ο Καίσαρας έγινε δούκας του κράτους της Ρωμανίας κοντά στη Ρώμη και κατέκτησε επίσης τις πόλεις Ρίμινι, Πέζαρο, Ουρμπίνο και άλλες πόλεις της Κεντρικής Ιταλίας. Ήταν αδίστακτος και δεν απέφευγε ούτε το έγκλημα για να επιτύχει τα σχέδιά του. Ήταν το υπόδειγμα του ηγεμόνα, που καταλαμβάνει την εξουσία μέσω τύχης και ξένων όπλων, όπως στο σύγγραμμα Ο Ηγεμόνας του Νικολό Μακιαβέλι, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα, χωρίς διάκριση, ώστε να διασφαλίσει την εξουσία που κατέλαβε. Ο θάνατος τού πατέρα του και η δική του αρρώστια υπήρξαν οι αφορμές της καταστροφής τού κράτους της Ρομάνια που δημιούργησε (1503). Παρά την προσπάθεια τού Καίσαρα να το ανασυγκροτήσει, δεν στάθηκε δυνατό. Ο ίδιος βρήκε τον θάνατο σε ενέδρα των εχθρών του το 1507.
thumb|right|350px|Τοιχογραφία του Πιντουρίτσιο που εικονίζει τον Καίσαρα Βοργία
Στην τηλεοπτική σειρά "The Borgias" (2011 - 2013) είναι από τα βασικά πρόσωπα, αν και η σειρά επικεντρώνεται στις πράξεις και τις δολοπλοκίες του πατέρα του Ροδρίγου (πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄) από την στιγμή που ο τελευταίος ανέλαβε την εξουσία μέχρι την γέννηση του νόθου γιου της αδελφής του Καίσαρα, της Λουκρητίας, από τον ιπποκόμο της.
Πρώιμος βίος
Όπως και με άλλα κομμάτια της ζωής του Καίσαρα Βοργία, η ακριβής ημερομηνία γέννησής του αποτελεί κέντρο διαφωνίας. Γεννήθηκε στο Σουμπιάκο της Ρώμης, είτε το 1475 είτε το 1476. Ήταν ο νόθος υϊός του Καρδινάλιου Ροδρίγου Βοργία, μετέπειτα Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ', και της Ιταλίδας ερωμένης του Βανότσα ντι Κατανέι, για την οποία δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Η οικογένεια των Βοργία είχε τις ρίζες της στο Βασίλειο της Βαλένθια, και ανήλθε σε θέσεις εξουσίας κατά το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Ο θείος του Καίσαρα, Αλφόνσο Βοργίας (1378-1458), επίσκοπος της Βαλένθια, εξελέγη ως Πάπας Κάλλιστος Γ΄, το 1455. Ο πατέρας του Καίσαρα, Πάπας Αλέξανδρος ο ΣΤ', ήταν ο πρώτος Πάπας που αναγνώρισε δημόσια τα παιδιά του από την εξωγαμία σχέση του.
Ο Στεφάνο Ινφεσούρα γράφει ότι ο Καρδινάλιος Βοργίας είπε ψέματα ότι ο Καίσαρας ήταν ο νόμιμος υϊός ενός άλλου άντρα- του Ντομενίκο ντ' Αρινιάνο, νόμιμου συζύγου της Βανότσα ντι Κατανέι.
Εκκλησία
Αρχικά ο Καίσαρας προοριζόταν για μία καριέρα στην εκκλησία. Μετά το σχολείο, στην Περούτζα και στην Πίζα, ο Καίσαρας μελέτησε νομικά στο Studium Urbis (σήμερα: Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα Ρώμης). Διορίστηκε επίσκοπος της Παμπλόνα στα 15 και αρχιεπίσκοπος της Βαλένθια στα 17. Επιπλέον, το 1493 έγινε αρχιεπίσκοπος στο Καστρ και στο Ελν. Το 1494 έγινε ηγούμενος στο αβαείο του Άγιου Μιχαήλ, στη Γαλλία. Την εκλογή του πατέρα του σε Πάπα ακολούθησε ο διορισμός του Καίσαρα σε Καρδινάλιο, στα 18 του χρόνια.
Οι ελπίδες του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ' για την οικογένεια των Βοργία βασίζονταν στο αδερφό του Καίσαρα, Ιωάννη, τον οποίο διόρισε επικεφαλή των στρατιωτικών δυνάμεων των παπικών κρατών. Ο Ιωάννης δολοφονήθηκε το 1497, μία δολοφονία που παρέμεινε ανεξιχνίαστη. Αρκετοί υποψιάστηκαν τον Καίσαρα ως δολοφόνο, αφού η εξαφάνιση του αδερφού του θα μπορούσε επιτέλους να ανοίξει τον δρόμο για αυτόν για μία καριέρα στον στρατός την οποία και ο ίδιος λαχταρούσε. Ένα δεύτερο κίνητρο αποτελούσε η επίληση της διαμάχης μεταξύ τους για την Σάντσα της Αραγονίας, συζύγου του νεότερου αδερφού των δύο, Τζιόφρε, και ερωμένης και του Καίσαρα και του Ιωάννη. Ο ρόλος του Καίσαρα στη δολοφονία δεν έχει ποτέ διαλευκανθεί. Ακόμα και αν ο αδερφός του δεν είχε δολοφονηθεί, ο Καίσαρας θα εξασφάλιζε μία θέση στην εξουσία. Είναι επίσης πιθανό ότι ο Ιωάννης σκοτώθηκε λόγω κάποιας σεξουαλικής σχέσης που διατηρούσε.
Στις 17 Αυγούστου 1498, ο Καίσαρας έγινε το πρώτο άτομο στην ιστορία που κρέμασε τον κόκκινο μανδύα του και απαρνήθηκε τη θέση του ως Καρδινάλιο, ώστε να ακολουθήσει μία καριέρα στο στρατό. Την ίδια μέρα, ο Λουδοβίκος ο ΙΒ' της Γαλλίας του έδωσε το αξίωμα του Δούκα του Βαλεντινουά. Αυτός ο τίτλος, όπως και ο προηγούμενος ως Καρδινάλιος της Βαλένθια, εξηγούν ίσως το ψευδώνυμό του, "Βαλεντίνο"
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Καρλόττα, κόρη του Αλαίν Α΄ κυρίου του Αλμπρέ και είχε τέκνα:
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοργίες Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι Κατηγορία:Κοντοτιέροι Βοργιας Καισαρας Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί Επίσκοποι
Αντόνιο Βενιέρ
Ο Αντόνιο Βενιέρ (1330 – 23 Νοεμβρίου 1400) ήταν Δόγης της Βενετίας (1382 - 23 Νοεμβρίου 1400). Τάφηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου, τόπο ταφής των τελευταίων 25 δόγηδων της Βενετίας μετά τον 15ο αιώνα. Παντρεύτηκε την Αγνή.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Οικογένεια Βενιέρ
Μέγαρο Λιβιεράτου
Το Μέγαρο Υπατία είναι έργο του αρχιτέκτονα και καθηγητή του Ε.Μ.Π. Αλέξανδρου Νικολούδη (Λέρος 1874 – Αθήνα 1944) και οικοδομήθηκε στα 1908 -1909.
Η σχεδιαστική αισθητική του μεγάρου προσχωρεί στα πομπώδη μορφολογικά στοιχεία της νεο-μπαρόκ γαλλικής Beaux-Arts και απομακρύνεται φανερά από την κυρίαρχη μέχρι τότε μορφολογία των αστικών κατοικιών του αθηναϊκού νεοκλασικισμού. Η γαλλική επιρροή του μεγάρου αποτυπώνεται έντονα στη γωνιακή ημικυκλική εσοχή του πρώτου ορόφου και την προεξοχή με το μπαλκόνι στο δεύτερο όροφο, που καταλήγει σε μια κομψή στεφάνη (cartouche).
Η πρόσφατη αποκατάσταση του κτηρίου από τους νέους ιδιοκτήτες του, με την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Θανάση Κυρατσού, επανέφερε το εγκαταλειμμένο επί πολλές δεκαετίες μέγαρο, το οποίο είχε υποστεί επιπρόσθετα εκτεταμένες φθορές από το σεισμό του 1981, στην αρχική νεο-μπαρόκ μορφή του.
Ιστορική Αναδρομή
1909: Ολοκληρώνεται ο σχεδιασμός και η κατασκευή του κτιρίου από τον Αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Νικολούδη στα πρότυπα του γαλλικού αρχιτεκτονικού ρεύματος της Beaux-Arts. 1932: Ολοκληρώνεται η πρώτη ανακαίνιση του κτιρίου κατά την οποία αλλάζουν τα λουδοβίκεια μοτίβα στην οροφή του κτιρίου. 1970: Λαμβάνεται άδεια για την κατεδάφιση του κτιρίου και την μετατροπή του σε πολυκατοικία. 1981: Το κτίριο υφίσταται ρωγμές και καταστρέφεται η ανάγλυφη παράσταση της οροφής από το σεισμό. 1989: Με παρέμβαση της Μελίνας Μερκούρη το κτίριο χαρακτηρίζεται ως διατηρητέο και αναιρείται η άδεια κατεδάφισης. 2006-2009: Το Μέγαρο ανακαινίζεται και συντηρείται με επιρροές από την Αλεξανδρινή αρχιτεκτονική.
Το Μέγαρο
Το Μέγαρο Υπατία έχει συνολική έκταση 1240 τ.μ. και είναι κατανεμημένο σε τρείς ορόφους. Έχει σχεδιαστεί και οικοδομηθεί από τον αρχιτέκτονα Α. Νικολούδη με τη λογική της τριμερής κατανομής, κατά την οποία δημιουργούνται εκτενείς και ευρύχωρες αίθουσες στο ισόγειο, ιδιωτικοί χώροι στον πρώτο όροφο ενώ βοηθητικά διαμερίσματα στο ημιυπόγειο.
Πηγές
Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα
Ανθρακικό μαγνήσιο
μικρογραφία|Ανθρακικό μαγνήσιο Το ανθρακικό μαγνήσιο είναι ανθρακικό άλας με μοριακό τύπο MgCO3 που απαντάται στη φύση ως στερεό υγροσκοπικό λευκό ορυκτό και συνηθέστερα υπό δύο μορφές ως ουδέτερο και ως βασικό, η δε χρήση του είναι πολύμορφη.
Γενικά
Το ανθρακικό μαγνήσιο έχει μοριακή μάζα 81,314 g/mol, σημείο τήξης τους 540 βαθμούς, το άνυδρο, όπου και διασπάται και 165 το τρι-ένυδρο. Είναι άοσμο και η πυκνότητά του ποικίλει από 2,958 g/cm3 (άνυδρο) μέχρι 1,73 g/cm3 (πεντένυδρο).
Το ανθρακικό μαγνήσιο ως ορυκτό, άνυδρο άλας, φέρεται με την ονομασία μαγνησίτης, ή λευκόλιθος, ή και ως δολομίτης, ενώ ως ένυδρο λαμβάνει διάφορες άλλες ονομασίες. Το άνυδρο άλας παραμένει αδιάλυτο στο νερό, την αμμωνία και την ακετόνη όπου και χρησιμοποιείται στη παρασκευή διοξειδίου του άνθρακος και οξειδίου του μαγνησίου καθώς και υπό μορφή ακαθάριστου φυσικού προϊόντος για πλείστους τεχνικούς σκοπούς.
Το βασικό ανθρακικό μαγνήσιο καλούμενο και μαγνήσια, ή μαγνησία, άλμπα λαμβάνεται με διοχέτευση διοξειδίου του άνθρακα σε άλατα του μαγνησίου. Πρόκειται για σκόνη λευκή που φέρεται στο εμπόριο για χρήση στη στίλβωση, ως φορέας χρωμάτων και στη παρασκευή οδοντοκόνεων. Στη δε ιατρική, χαρακτηριζόμενο ως αντιόξινο, χορηγείται εσωτερικά προς εξουδετέρωση οξέων ως καθαρτικό και αντιαρθριτικό. Στη δε φαρμακοποιία με το όνομα μαγνήσια άλμπα φέρονται χημικά προϊόντα που μπορεί να είναι ή βασικό ανθρακικό μαγνήσιο, ή μίγματα υδροξειδίου του μαγνησίου και ανθρακικού μαγνησίου.
Τέλος ως πρόσθετο τροφίμων φέρεται με τη χαρακτηριστική ονομασία Ε504.
Ιππαλεκτρυών
thumb|right|285px|Αγόρι ιππεύει ιππαλεκτρυόνα. Μελανόμορφη [[κύλιξ από την Αττική, 540 έως 530 π.Χ., Altes Museum, Βερολίνο.]] Ο ιππαλεκτρυών (ἱππαλεκτρυών) ήταν ένα φανταστικό υβριδικό ον της ελληνικής μυθολογίας και λαογραφίας. Το πλάσμα αυτό ήταν στο εμπρόσθιο μισό του άλογο και στο πίσω μισό του κόκκορας, με την ουρά, τα φτερά και τα πόδια ενός κόκκορα. Το χρώμα που τού αποδίδεται ήταν μεταξύ του κίτρινου και του κοκκινωπού. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι μύθοι που να συνδέονται με τον ιππαλεκτρυόνα.
Ανθρακικό μαγνήσιο
Γενικά
Γενικά το ανθρακικό μαγνήσιο (MgCO3) δεν είναι τοξικό. Η παρατεταμένη όμως επαφή με το δέρμα ή εισπνοές του είναι δυνατόν να προκαλέσουν ερεθισμούς. Το ανθρακικό μαγνήσιο μαζί με άλλα άλατα συμβάλει ενεργά στη δημιουργία του λεβητόλιθου σε βραστήρες, λέβητες κ.λπ. κατά την καθαλάτωση.
Ιππαλεκτρυών
Η αρχαιότερη γνωστή αναπαράσταση ιππαλεκτρυόνα χρονολογείται από τον 9ο αιώνα π.Χ., ενώ το μοτίβο γίνεται πολύ συνηθισμένο κατά τον 6ο αιώνα π.Χ., ιδίως στην αγγειογραφία και κάποτε ως αγαλματίδια, συχνά φέροντα αναβάτη. Απεικονίζεται επίσης σε νομίσματα. Μερικά λογοτεχνικά έργα του 5ου αιώνα π.Χ. αναφέρουν τον ιππαλεκτρυόνα, κυρίως έργα του Αισχύλου και του Αριστοφάνη.
Ανθρακικό μαγνήσιο
Πηγές
Κατηγορία:Ενώσεις μαγνησίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις άνθρακα Κατηγορία:Αντιόξινα φάρμακα
Ιππαλεκτρυών
Ο ακριβής ρόλος του ιππαλεκτρυόνα παραμένει άγνωστος. Ως αποτροπαϊκό ζώο, ίσως να ήταν αφιερωμένο στον θεό Ποσειδώνα και να πίστευαν ότι προστάτευε τα πλοία. Σύμφωνα με άλλους μελετητές, ήταν ένα γκροτέσκο πλάσμα για να διασκεδάζει τα παιδιά ή και ένα απλό φανταστικό διακοσμητικό στοιχείο χωρίς κάποια ειδική σημασία ή ρόλο.
Ετυμολογία
Το όνομα «ἱππαλεκτρυών» είναι σύνθετη λέξη από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις ίππος (= άλογο) και ἀλεκτρυών (= κόκκορας). Το όνομα δηλαδή είναι μία απλή περιγραφή του πλάσματος. Η αρχαιότερη σωζόμενη αναφορά του ονόματος φαίνεται να είναι από τον Αισχύλο στο έργο του Μυρμιδόνες. Η κωμική του χρήση από τον Αριστοφάνη υποδεικνύει ότι μέχρι τον ύστερο 5ο αιώνα οι περισσότεροι Αθηναίοι δεν είχαν ακούσει ποτέ για το πλάσμα αυτό.
Περιγραφή
thumb Στους Όρνιθες ο Αριστοφάνης περιγράφει τον ιππαλεκτρυόνα ως παράδοξο στην όψη πλάσμα με κίτρινο φτέρωμα. Η εμφάνιση του πλάσματος είναι σχεδόν η ίδια στις γνωστές καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις: έχει εμπρόσθιο μέρος αλόγου (κεφαλή, λαιμός, ώμοι και μπροστινά πόδια) και πίσω μέρος κόκκορα με ουρά, φτερά και πόδια (αντί των πίσω ποδιών του αλόγου).
Σε ένα κείμενο ωστόσο που αποδίδεται στον Ησύχιο τον Αλεξανδρέα μνημονεύονται τρεις διαφορετικοί τύποι ιππαλεκτρυόνων: ένας γιγάντιος πετεινός, ένα γιγάντιο όρνιο και ένα πλάσμα παρόμοιο με γρύπα, όπως αυτός παριστάνεται σε υφάσματα από την Περσία. Υπήρξε ίσως κάποια σύγχυση, καθώς ορισμένα κείμενα αναφέρονται στους ιππαλεκτρυόνες ως κοινά άλογα ή ως θαλάσσια τέρατα. Πριν από τον Αισχύλο, δεν εμφανίζεται κάποια ιδιαίτερη ονομασία με την οποία να αναφέρονται αναπαραστάσεις ιπαλεκτρυόνων.
Αγγειογραφία και γλυπτική
thumb|Πολεμιστής ιππεύων ιππαλεκτρυόνα, ψημένος πηλός από την [[Αρχαία Θήβα, 500 έως 470 π.Χ., Μουσείο του Λούβρου]] Η αρχαιότερη γνωστή απεικόνιση ενός ιππαλεκτρυόνα είναι σε έναν ασκό από την Κνωσό, που χρονολογείται στον 9ο αιώνα π.Χ..
Οι ιππαλεκτρυόνες έγιναν συνηθισμένο θέμα στην αγγειογραφία από το 575 μέχρι το 480 π.Χ. , συχνά εικονιζόμενοι με έναν άοπλο αναβάτη, συνήθως ένα νεαρό αγόρι.
Μια ανάλυση των έργων του Αριστοφάνη υποδεικνύει ότι το μοτίβο του ιππαλεκτρυόνα ίσως να προέρχεται από τη Μέση Ανατολή, με τα ρούχα που φορούν πρόσωπα τα οποία απεικονίζονται σε αγγειογραφίες με ιππαλεκτρυόνες να μοιάζουν με ασιατικά ενδύματα, αν και αυτό αμφισβητείται.
Οι ιππαλεκτρυόνες απεικονίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε μελανόμορφα αγγεία από την Αττική και ίσως να ήταν μία εναλλακτική απεικόνιση του Πηγάσου.
Τα υβρίδια αποτελούσαν ένα δημοφιλές και συνηθισμένο θέμα στην αρχαϊκή ελληνική γλυπτική και αγγειογραφία. Τα περισσότερα φαίνεται να ήρθαν στην Ελλάδα από την Ανατολή, ωστόσο καμιά προγενέστερη απεικόνιση ιππαλεκτρυόνα στην αρχαία αιγυπτιακή ή μεσανατολική τέχνη δεν έχει βρεθεί ακόμη.
Ιππαλεκτρυόνες έχουν εντοπιστεί σε χαραγμένες πέτρες της ύστερης περιόδου της Αρχαίας Αιγύπτου (δηλαδή μετά το 700 π.Χ. περίπου). Παρά το ότι διαφέρουν από τις αττικές και ιονικές απεικονίσεις του 6ου αιώνα, η κεφαλή του αλόγου και τα πόδια και ουρά πετεινού είναι τα ίδια.
Νομίσματα
Πέντε νομίσματα που απεικονίζουν έναν ιππαλεκτρυόνα, ή πιθανώς τον Πήγασο, βρέθηκαν το 1868 στον θησαυρό Volterra, μεταξύ 65 πολύ παλαιών κομματιών.
Συμβολισμός
Ο ιππαλεκτρυών που περιγράφει ο Αισχύλος στο έργο του Μυρμιδόνες, μέρος της χαμένης τριλογίας του Αχιλληίς, ήταν πιθανότατα φιλοτεχνημένος σε ανάμνηση μιας εξαίρετης ναυτικής πράξεως. Στους Βατράχους ο Αριστοφάνης αναφέρει ότι ζωγραφιζόταν πάνω σε πλοία σε προγενέστερες εποχές, υποδεικνύοντας ότι θα μπορούσε να πιστώνεται με μαγικές δυνάμεις ως προς την προστασία τους:
ΔΙΟΝΥΣΟΣ: Μα τους θεούς, εγώ πολλές νύχτες ξαγρύπνησα να αναρωτιέμαι τι σόι πουλιού ήταν ο ξανθός ιππαλεκτρυόνας!
ΑΙΣΧΥΛΟΣ: Ήταν ένα σύμβολο ρε ηλίθιε, που χάραζαν πάνω στα πλοία.
...........
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ: Τώρα στα αλήθεια θα έπρεπε ένα κοκκόρι να μπαίνει σε ένα τραγικό έργο;
ΑΙΣΧ.: Εχθρέ θεών κι ανθρώπων, ποια θα ήταν η δική σου πράξη, να προσεύχεσαι;
ΕΥΡ.: Κανένα κοκκοράλογο στα δικά μου έργα, μα το Δία, ούτε τραγέλαφα θα δεις εκεί, τέτοιες μορφές σαν κι αυτές που παριστάνονται σε μηδικά χαλιά...
Βάτραχοι, στ. 930 κ.ε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Αργολικός κόλπος
350px|right|thumb|Ο Αργολικός κόλπος. Ο Αργολικός κόλπος είναι ο θαλάσσιος κόλπος που βρίσκεται ανάμεσα στην Αργολική χερσόνησο και τα παράλια της Αρκαδίας, καθώς και της ανατολικής Λακωνίας εν μέρη. Είναι ο ανατολικότερος από τους τρεις μεγάλους κόλπους που σχηματίζονται στην ακτογραμμή της νότιας Πελοποννήσου. Μαζί με τον Σαρωνικό κόλπο και τα νότια παράλια της Αργολίδας ορίζει την περιοχή του Αργοσαρωνικού.
Ο Αργολικός κόλπος έχει άνοιγμα 16 ναυτικά μίλια, από το ακρωτήριο Τουρκοβίγλα στην Κυνουρία, μέχρι το ακρωτήριο Άγιος Αιμιλιανός (στην αρχαιότητα ως Κωλυεργία) στην Ερμιονίδα. Η διείσδυση του κόλπου είναι 30 ναυτικά μίλια. Το μέγιστο βάθος του είναι 800 μέτρα. Από γεωλογικής άποψης είναι μια τεκτονική τάφρος που αναπτύσσεται συμμετρικά προς τη νοτιοανατολική κατεύθυνση. Κατά το Πλειόκαινο και στις αρχές του Πλειστόκαινου, επεκτεινόταν μέχρι τον Κορινθιακό κόλπο στο βορρά. Το κεντρικό τμήμα του κόλπου έχει ιζήματα πάχους 500 μέτρων. Στο βόρειο τμήμα εκβάλλουν ρέματα και εναποθέτουν ιζήματα.
Τα παράλια του Αργολικού είναι απόκρημνα στο τμήμα της νότιας Αργολίδας και Αρκαδίας και ομαλά στην βόρεια πλευρά του, που συναντά τον κάμπο της Αργοναυπλίας. Οι σημαντικότερες πόλεις και οικισμοί στα παράλια του Αργολικού κόλπου είναι το Ναύπλιο, το Τολό, το Βιβάρι, το Δρέπανο, η Κάντια, τα Ίρια, το Πορτοχέλι, η Ερμιόνη, η Κοιλάδα, η Νέα Κίος, οι Μύλοι, το Κιβέρι, το Ξηροπήγαδο, το Παράλιο Άστρος, ο Άγιος Ανδρέας, το Αρκαδικό Χωριό, ο Τυρός, και το Λεωνίδιο. Μέσα στον Αργολικό κόλπο υπάρχουν μικρά νησιά και αρκετές νησίδες. Οι μεγαλύτερες από αυτές είναι η Ψηλή, η Πλατειά και η Ρόμβη, που και οι τρεις βρίσκονται δίπλα στις ακτές της Αργολίδας. Στην έξοδο του Αργολικού κόλπου βρίσκονται και οι Σπέτσες του Αργοσαρωνικού.
Ο Αργολικός κόλπος αποτέλεσε το κέντρο του προϊστορικού πολιτισμού στον ελλαδικό χώρο, καθώς στα παράλια του αναπτύχθηκαν ορισμένες από τις πιο σημαντικές κοινωνίες της προϊστορικής Ελλάδας, όπως η πόλη της Λέρνας και η κοινωνία του Σπηλαίου Φράγχθι.
Σημείωση
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τον Αργολικό κόλπο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 2ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-130, που καλύπτει τον Αργολικό Κ. μέχρι τη θάλασσα Ερμιόνης (Βορειοανατολικά).
Παραπομπές
Αργολικός Αργολικός Αργολικός Αργολικός Αργολικός Κατηγορία:Κόλποι του Αιγαίου Πελάγους Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Αργολίδας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Πελοποννήσου Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Αρκαδίας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί των Νήσων Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Αττικής
Υδροξείδιο του καισίου
Το υδροξείδιο του καισίου είναι ανόργανη χημική ένωση με χημικό τύπο CsOH. Αποτελείται από ιόντα καισίου και ιόντα υδροξυλίου. Είναι πολύ ισχυρή βάση (pKb = −1,76), όπως και τα άλλα υδροξείδια των αλκαλίων («καυστικά αλκάλια»), όπως το υδροξείδιο του νατρίου και το υδροξείδιο του καλίου. Στην πραγματικότητα, το υδροξείδιο του καισίου είναι αρκετά δραστικό χημικά ώστε να διαβρώνει γρήγορα το γυαλί.
Εξαιτίας της υψηλής δραστικότητάς του, το υδροξείδιο του καισίου είναι εξαιρετικά υγροσκοπικό και οι ποσότητές του που χρησιμοποιούνται στα χημικά εργαστήρια σχεδόν πάντοτε περιέχουν και μόρια νερού, που έχουν προσλάβει συνήθως από την υγρασία του ατμοσφαιρικού αέρα. Κατά την απορρόφηση νερού εκλύονται σημαντικά ποσά θερμότητας.
Το CsOH διαβρώνει ανισοτροπικά το πυρίτιο, εκθέτοντας ταοκταεδρικά του επίπεδα. Αυτή η ιδιότητα μπορεί να σχηματίσει πυραμίδες και λακκουβάκια με κανονικό σχήμα για χρήσεις όπως η παραγωγή μικροηλεκτρομηχανικών συστημάτων. Είναι γνωστό ότι έχει μεγαλύτερη επιλεκτικότητα στη χάραξη με αυτόν τον τρόπο του πυριτίου με μεγάλο ποσοστό ηλεκτροθετικών προσμίξεων (p-doped silicon) από όση έχει το συνηθέστερα χρησιμοποιούμενο για τον σκοπό αυτόν υδροξείδιο του καλίου.
Το υδροξείδιο του καισίου δεν χρησιμοποιείται συχνά σε πειράματα εξαιτίας του υψηλού κόστους του καισίου και της εξαιρετικά μεγάλης χημικής δραστικότητάς του. Δρα με παρόμοιο τρόπο με το υδροξείδιο του ρουβιδίου και το υδροξείδιο του καλίου, μόνο που είναι περισσότερο δραστικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υδροξειδιο Καισιου
Κέιτ Μος
H Κάθριν Αν Μος (αγγλικά: Katherine Ann Moss, γενν. 16 Ιανουαρίου 1974) είναι Βρετανή μοντέλο και επιχειρηματίας.
Πρώιμα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1974 στο Κρόιντον του Ηνωμένου Βασιλείου από τη σερβιτόρα Λίντα Ροσίνα Σέφερντ και τον υπάλληλο αεροπορικής εταιρίας Πίτερ Έντουαρντ Μος. Έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Νικ καθώς και μια ετεροθαλή αδελφή από τη πλευρά του πατέρα της, το επίσης μοντέλο Λότι (Σάρλοτ) Μος. Οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν δεκατριών. Φοίτησε στο Ridgeway Primary School και έπειτα στο Riddlesdown High School.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί μοντέλα
Corpus de Sang
thumb|300 px|Corpus de Sang, πίνακας του Αντονί Εστρύκ ι Μπρος (1907). Το Corpus de Sang ήταν εξέγερση η οποία έλαβε χώρα στη Βαρκελώνη στις 7 Ιουνίου 1640, ανήμερα της εορτής της Αγίας Δωρεάς, επικεφαλής της οποίας τέθηκε μεγάλος αριθμός θεριστών, έχοντας την υποστήριξη σημαντικού μέρους του τοπικού πληθυσμού, ως αποτέλεσμα της γενικότερης δυσαρέσκειας που υπήρχε στο Πριγκιπάτο της Καταλωνίας για τους φόρους και τα υπόλοιπα προβλήματα που είχε επιφέρει ο Τριακονταετής Πόλεμος (1618-1648).
Το έτος 1640 υπήρξε μια καθοριστική χρονιά με σημαντικό αντίκτυπο, κυρίως μετά τον μήνα Μάιο, στη διάρκεια του οποίου έλαβε χώρα μια γενικευμένη εξέγερση του συνόλου του πληθυσμού του Πριγκιπάτου της Καταλωνίας που ήταν κατά της επιστράτευσης και της παρουσίας στην περιοχή των τέρθιος του βασιλικού στρατού (οι οποίοι είχαν αποσταλεί στην Καταλωνία λόγω του πολέμου ενάντια στη Γαλλία το 1635) καθώς και την υποχρέωση να τους στεγάσουν στα χωριά τους. Ορισμένα, μάλιστα, εξ αυτών αρνήθηκαν, όπως το Σαντ Φελιού ντε Παλλερόλς, ή η Σάντα Κολόμα ντε Φαρνέρς, όπου είχε αποσταλεί ο alguacil (κλητήρας) Μικέλ ντε Μοντροντόν ώστε να πετύχει να εγκατασταθούν οι στρατιώτες. Οι κάτοικοί τους αρνήθηκαν να στεγάσουν τους στρατιώτες και σκότωσαν τον alguacil. Τα αντίποινα στα οποία προχώρησαν οι τέρθιος στο Ριουνταρένες (3 Μαΐου) και στη Σάντα Κολόμα ντε Φαρνέρς (14 Μαΐου) η οποία και πυρπολήθηκε, ξεσήκωσαν σε σύντομο χρονικό διάστημα έναν γενικευμένο ένοπλο ξεσηκωμό κατοίκων και αγροτών. Ο ξεσηκωμός αυτός που ξεκίνησε από τις κομάρκες της Επαρχίας της Χιρόνα, εξαπλώθηκε προς το Εμπορντάν, προς το Βαλλές και προς την Οσόνα και το Ριπολλές.
Ταραχές ακολούθησαν, εντός των αμέσως επόμενων ημερών, και στη Βαρκελώνη. Στις 7 Ιουνίου, ανήμερα του Corpus Christi, μεγάλος αριθμός θεριστών, εργατών και αγροτών, κατέφθασε στη Βαρκελώνη για να συμμετάσχει στην παραδοσιακή λιτάνευση που οργανωνόταν ενόψει της συλλογής των σοδειών και προκάλεσαν ξεσηκωμό. Οι θεριστές όχι μόνο διακατέχονταν από αντι-Καστιγιάνικα αισθήματα, αλλά και καλούσαν, ταυτόχρονα, σε εξέγερση ενάντια στο φεουδαρχικό καθεστώς. Η αφορμή δόθηκε από ένα μικροεπεισόδιο που σημειώθηκε στην οδό Ample, όταν ένας δικαστικός λειτουργός και μέλος της Reial Audiència de Catalunya (1493−1716) επιχείρησε να προχωρήσει στη σύλληψη ενός εκ των καθοδηγητών των θεριστών, τον οποίο και θεωρούσε ότι σχετιζόταν με τον φόνο του aguacil Μικέλ ντε Μοντροντόν. Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, ο θεριστής τραυματίστηκε και, μετά από αυτό, και έχοντας την συμπαράσταση σημαντικού μέρους του τοπικού πληθυσμού, ξέσπασε γενικευμένη εξέγερση στους δρόμους της Βαρκελώνης. Σύντομα, μια ομάδα περίπου 300 θεριστών κατευθύνθηκε με αναρχία προς το Παλάτι του Αντιβασιλέα Νταλμάου ντε Κεράλτ, κόμη της Σάντα Κολόμα, απαιτώντας να αποδοθεί δικαιοσύνη. Η διαδήλωση αυτή μετατράπηκε σε ανταλλαγή πυροβολισμών που προκάλεσε τον θάνατο ενός θεριστή. Από εκείνη την στιγμή, ο όχλος λεηλάτησε αριθμό οικιών δικαστικών λειτουργών της Reial Audiència. Ο αντιβασιλέας κατάφερε να διαφύγει της οικίας του κατευθυνόμενος προς τις Ντρασάνες, με στόχο να καταφέρει να διαφύγει από την πόλη. Οι εξεγερμένοι το έμαθαν και ξεκίνησαν ένα ανθρωποκυνηγητό. Ο αντιβασιλέας κατάφερε να φτάσει στην παραλία, ωστόσο εκεί, τραυματισμένος και αποκαμωμένος, φονεύτηκε από τον όχλο. Την επόμενη ημέρα, έγινε η ταφή του στην εκκλησία της Μερκέντ στη Βαρκελώνη.
« Ζήτω η γη! », « Ζήτω η πίστη του Χριστού! », « Θάνατος στους προδότες! », « Θάνατος στη κακή διακυβέρνηση! », « Ζήτω η Καταλωνία και οι Καταλανοί! » ήταν μερικά από τα συνθήματα των θεριστών που προκάλεσαν την λαϊκή εξέγερση της 7ης Ιουνίου 1640 , ημέρα γνωστή υπό την ονομασία Corpus de Sang.
Ο απολογισμός έφτασε σε έναν αριθμό μεταξύ 12 και 20 νεκρών, στην πλειοψηφία τους βασιλικοί υπάλληλοι. Ο θάνατος του Αντιβασιλέα, του κόμη του Κεράλτ, αποτέλεσε δίχως αμφιβολία το σημείο ρήξης μεταξύ της Καταλωνίας και της Ισπανίας και οδήγησε στην έναρξη του « Πολέμου των Θεριστών ».
Γιώργος Μπουζιάνης
Ο Γιώργος Μπουζιάνης (Αθήνα, 8 Νοεμβρίου 1885 - Αθήνα, 23 Οκτωβρίου 1959) ήταν σημαντικός Έλληνας εξπρεσιονιστής ζωγράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1885 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη γειτονιά της Νεάπολης. Ο πατέρας του Γιώργου Μπουζιάνη ήταν έμπορος κρασιών και δημητριακών με καταγωγή από τα Μπουζιανέικα της Τρίπολης και η μητέρα του Χρυσάνθη, το γένος Προκοπίου, ήταν αθηναϊκής καταγωγής.
Ο Μπουζιάνης σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών (μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) από το 1897 μέχρι το 1906 με δασκάλους τον Γ. Ροϊλό, τον Νικηφ. Λύτρα, τον Κ. Βολανάκη και τον Δ. Γερανιώτη. Το 1907, έφυγε για να συνεχίσει τις σπουδές ζωγραφικής στην Ακαδημία Τεχνών του Μονάχου κοντά στον Όττο Ζάιτζ (Otto Seitz).
Τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου Πολέμου ήταν πολύ δύσκολα για τον ζωγράφο. Μόνο το 1949, όταν πραγματοποίησε μεγάλη αναδρομική έκθεση στον «Παρνασσό», το φιλότεχνο κοινό άρχισε να μιλά και πάλι με ενθουσιώδη λόγια για το ύφος και την τεχνοτροπία του Μπουζιάνη. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, λαμβάνοντας μέρος - μεταξύ άλλων- το 1950 στην Μπιεννάλε της Βενετίας. Το 1956 του απονεμήθηκε το α΄ ελληνικό βραβείο του Διεθνούς Διαγωνισμού Γκούγκενχάιμ. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Μετά τον θάνατό του, το σπίτι του ζωγράφου στην Δάφνη Αττικής αγοράστηκε από τον Δήμο Δάφνης και έχει μετατραπεί σε μουσείο. Έργα του Μπουζιάνη υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη καθώς και σε πολλές άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές εντός και εκτός Ελλάδας. Αναδρομικές εκθέσεις με έργα του πραγματοποιήθηκαν στην Εθνική Πινακοθήκη το 1977 και το 1985, και στο Μουσείο Μπενάκη το 2005.
Τεχνοτροπία & έργο
Ο Μπουζιάνης θεωρείται ως ο σημαντικότερος Έλληνας εκπρόσωπος του εξπρεσιονισμού. Κατά τα χρόνια της παραμονής του στην κοιτίδα του εξπρεσιονισμού, Γερμανία, γνώρισε από κοντά όλες τις μεταλλάξεις του κινήματος δημιουργώντας ένα δικό του προσωπικό στυλ στο οποίο κυριαρχούν ο ανθρωποκεντρισμός και η απόλυτη ελευθερία του υποκείμενου.
Συμβούλιο των Εκατό
Το Συμβούλιο των Εκατό (στα καταλανικά: Consell de Cent) ήταν κυβερνητικός θεσμός της Βαρκελώνης. Ιδρύθηκε κατά τον 13ο αιώνα και διήρκεσε έως τον 18ο αιώνα. Το όνομά του προέρχεται από τον αριθμό των μελών του: εκατό (Καταλανικά: cent).
Το 1249, ο Ιάκωβος Α΄ ίδρυσε τον βασικό της τοπικής κυβέρνησης της Βαρκελώνης: ένα συμβουλευτικό συμβούλιο αποτελούμενο από 4 μέλη, το οποίο βοηθούνταν από 8 συμβούλους και μία συνέλευση probi homines (ηγεμόνων), όλοι τους μέλη της mà major (καταλανικό αντίστοιχο της ανώτερης τάξης της οποίας τα μέλη ήσαν ευκατάστατοι έμποροι).
Έπειτα από αρκετές τροποποιήσεις, προς το έτος 1265, η οργάνωση της διακυβέρνησης της πόλης έλαβε την πλέον σταθερή μορφή της: η εξουσία της πόλης βρισκόταν στα χέρια 3 συμβούλων οι οποίοι εκλέγονταν από ένα Συμβούλιο το οποίο αποτελείτο από εκατό μέλη.
Κατά το 1335, ο Πέτρος Γ΄ ο Τυπικός έδωσε την άδεια στο Consell de Cent να χρησιμοποιεί το βασιλικό σύμβολο των τεσσάρων (κόκκινων) λωρίδων.
Η σημασία του Consell de Cent τεκμηριώνεται μέσω αρκετών παραδειγμάτων. Για παράδειγμα, το έτος 1464 ανακήρυξε τον Πέτρο Ε΄ της Αραγωνίας (γνωστός ως Πέτρος ο Στρατάρχης της Πορτογαλίας) ως κόμη της Βαρκελώνης. Ένα άλλο παράδειγμα, είναι η απόρριψη από το Consell de Cent της ιδρύσεως υπό τον Μαρτίνο τον Ουμανιστή στις 10 Ιανουαρίου του 1401 της Γενικής Ιατρικής Σχολής της Βαρκελώνης η οποία θα είχε ίδια προνόμια με το Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ, καθώς θεωρούσαν ότι κάτι τέτοιο υπέσκαπτε την εξουσία τους στα κοινά της πόλης. Αυτό τελικώς οδήγησε στην ίδρυση του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης το 1450.
Το Consell de Cent διαλύθηκε από τον Φίλιππο Ε΄ της Ισπανίας με τα Decretos de Nueva Planta τα οποία και εξεδόθησαν μετά την κατάληψή του της Βαρκελώνης έπειτα από την Πολιορκία της Βαρκελώνης το 1714.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαρκελώνη Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θεσμοί της Καταλωνίας
Νίκος Ηλιάδης
Ο Νικόλαος Ηλιάδης (Καρπερή Σερρών, 1953 - 23 Ιανουαρίου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Σερρών του ΠΑΣΟΚ από το 1996 ως το 2000.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Καρπερή Σερρών το 1953. Σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ. Υπήρξε πρόεδρος του Συλλόγου Φοιτητών της Σχολής Νομικών και Oικονομικών Επιστημών του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, καθώς και μέλος της ΕΦΕΕ (1975). ανέλαβε αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του ΟΣΕγια λιγους μηνες το 1996.
Εξελέγη βουλευτής Σερρών με το ΠΑΣΟΚ κερδίζοντας τις εκλογές του 1996. Ήταν μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής.
Πέθανε τον Ιανουάριο του 2012 από πνευμονική εμβολή. Ήταν παντρεμένος με τη Σόνια Ηλιάδου και απέκτησαν 2 γιους.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Ναρ Ντος
Ο Ναρ Ντος (αρμενικά: Նար-Դոս, λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Μικαϊέλ Χοβχανισιάν, αρμενικά: Միքայել Հովհաննիսյան, 3 Μαρτίου 1867 - 13 Ιουλίου 1933) ήταν Αρμένιος συγγραφέας και δημοσιογράφος. Ασχολήθηκε κυρίως με την πεζογραφία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1867 στην Τιφλίδα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (πρωτεύουσα της σημερινής Γεωργίας) και προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Έλαβε τη στοιχειώδη εκπαίδευση σε ενοριακό σχολείο της αρμενικής συνοικίας της πόλης. Αν και έδειξε από νεαρή ηλικία μια ιδιαίτερη κλίση προς τα γράμματα, η οικογενειακή οικονομική κατάσταση τον απέτρεψε από το συνεχίσει επί μακρόν τις σπουδές του σε ανώτερο επίπεδο, ενώ κατόπιν γράφτηκε σε εμπορική σχολή την οποία εγκατέλειψε, καθώς έκρινε πως δεν του ταίριαζε. Παρά την ελλιπή φοίτησή του, ο ίδιος φρόντισε να καλύψει το χαμένο έδαφος μέσω της προσωπικής μελέτης.
Αρχικά εργάστηκε σε διάφορες εφημερίδες ως διορθωτής και μεταφραστής. Το 1890 ξεκίνησε η συνεργασία του με την αρμενική εφημερίδα Νορ Νταρ που κυκλοφορούσε στην Τιφλίδα και ήταν εθνικού, πολιτικού και λογοτεχνικού περιεχομένου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1906. Μάλιστα εικάζεται πως το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο του Χοβχανισιάν είναι εμπνευσμένο από το όνομα της εφημερίδας. Κατόπιν εργάστηκε σε άλλες εφημερίδες και περιοδικά.
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου ο Χοβχανισιάν διετέλεσε πρώτα αντιπρόεδρος και κατόπιν επίτιμος πρόεδρος της Ένωσης Συγγραφέων της Γεωργίας, διατηρώντας παράλληλα δεσμούς και με την αντίστοιχη Ένωση της ΣΣΔ Αρμενίας. Το 1931 πραγματοποιήθηκαν επίσημες εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση των 45 ετών της συγγραφικής του δραστηριότητας. Απεβίωσε στις 13 Ιουλίου του 1933 στην Τιφλίδα και θάφτηκε στο αρμενικό κοιμητήριο της πόλης.