cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πυροσβεστικό (πλοίο)
Η θαλάσσια πυρόσβεση στην Ελλάδα
thumb|right|250px|Ελληνικό πυροσβεστικό σκάφος στον προλιμένα του Πειραιά Η Ελλάδα είναι μια από τις λίγες σχετικά ναυτιλιακές χώρες στον κόσμο που διαθέτει ειδική υπηρεσία πλωτών μέσων κατάσβεσης πυρκαγιών σε πλοία και διάσωσης κινδυνευόντων σ΄ αυτά από αναθυμιάσεις ή άλλες αιτίες. Συνήθως σ΄ όλους σχεδόν τους λιμένες του κόσμου την πυρόσβεση πλοίων αναλαμβάνουν τα ρυμουλκά και ναυαγοσωστικά που διαθέτουν επίσης ισχυρές αντλίες.
Στον προλιμένα του Πειραιά και δεξιά του εισερχομένου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του ειδικού πυροσβεστικού σταθμού το οποίο και φέρεται επανδρωμένο και εξοπλισμένο με ικανό αριθμό πληρωμάτων και πυροσβεστικών σκαφών. Παρόμοιοι σταθμοί υφίστανται και στους κυριότερους λιμένες της χώρας. Οι σταθμοί αυτοί, τα πληρώματα και τα διατιθέμενα σ΄ αυτά σκάφη υπάγονται στο Πυροσβεστικό Σώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πυροσβεσ Πλοιο
Λομπίτο
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Ο θυρεός της πόλης κατά την [[Αυτοκρατορία της Πορτογαλίας|πορτογαλική αποικιακή περίοδο.]] Η πόλη ιδρύθηκε το 1843 και οφείλει την ύπαρξή της στον ομώνυμο κόλπο ο οποίος είχε επιλεγεί ως ο παραθαλάσσιος τερματικός σταθμός του σιδηροδρόμου της Μπενγκέλα ο οποίος συνέχιζε στο εσωτερικό, περνώντας από το Λουάου μέχρι την Κατάνγκα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ο δήμος αποτελείται από τις κοινότητες Κανζάλα, Εγκίπτο Πράια και Λομπίτο.
Πορτογαλική διοίκηση
Το Λομπίτο, χτίστηκε σε περιοχή αμμοληψιών και σε αποστραγγισμένο έδαφος, με ένα από τα καλύτερα φυσικά λιμάνια της Αφρικής, προστατευόμενο από 5 χιλιόμετρα λωρίδας άμμου. Ο παλιός δήμος (concelho) δημιουργήθηκε το 1843 από την πορτογαλική διοίκηση. Η πόλη ιδρύθηκε επίσης το 1843 με διάταγμα της Μαρίας Β΄ της Πορτογαλίας και τα λιμενικά έργα άρχισαν το 1903.
Τα μεγάλα έργα, ωστόσο, δεν πραγματοποιήθηκαν μέχρι την ολοκλήρωση το 1928 του σημαντικού σιδηροδρόμου της Μπενγκέλα, που συνέδεε την Πορτογαλική Ανγκόλα με το Βελγικό Κονγκό.
Κατά την πορτογαλική διοίκηση, το λιμάνι ήταν ένα από τα πλέον πολυσύχναστα της Ανγκόλας, εξήγαγε γεωργικά προϊόντα από το εσωτερικό και χειριζόταν το διαμετακομιστικό εμπόριο από τα ορυχεία του νοτιοανατολικού Βελγικού Κονγκό και της Βόρειας Ροδεσίας. Η αλιεία, ο τουρισμός και οι υπηρεσίες ήταν επίσης σημαντικά. Το καρναβάλι στο Λομπίτο ήταν επίσης ένα από τα πιο γνωστά και δημοφιλή στην Πορτογαλική Ανγκόλα.
Μετά την ανεξαρτησία
Μετά την 25η Απριλίου 1974, και την Επανάσταση των Γαρυφάλλων στη Λισαβόνα, χορηγήθηκε ανεξαρτησία στην Ανγκόλα. Οι λιμενικές δραστηριότητες του Λομπίτο περιορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τις διακοπές στη σιδηροδρομική διέλευση και την υψηλή ανασφάλεια κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας (1975-2002). Με ειρήνη και σταθερότητα, τη δεκαετία του 2000, το Λομπίτο ξεκίνησε τη διαδικασία ανοικοδόμησης και συνέχισε την πορεία του προς την ανάπτυξη.
Κλίμα
Το Λομπίτο έχει ήπιο τροπικό ημίξηρο κλίμα με ελάχιστες ακραίες θερμοκρασίες. Οι χειμώνες είναι εξαιρετικά ξηροί και ζεστοί, ενώ τα καλοκαίρια είναι σχετικά υγρά και θερμότερα.
Μεταφορές
δεξιά|μικρογραφία|Το λιμάνι του Λομπίτο. Το Λομπίτο βρίσκεται στο τέρμα του Σιδηροδρόμου της Μπενγκέλα.
Λιμάνι
Το λιμάνι του Λομπίτο βρίσκεται στον ομώνυμο κόλπο σε αμμολωρίδα περίπου 4,8 χιλιομέτρων. Το λιμάνι βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Empresa Portuaria do Lobito και διαχειρίζεται 2.000.000 τόνους φορτίου και 370 πλοία ετησίως. Παράλληλα με την οικονομική ανάπτυξη στην περιοχή της Μπενγκέλα, οι λιμενικές εγκαταστάσεις βρίσκονται υπό ανάπτυξη.
Αεροδρόμια
Το Λομπίτο δε διαθέτει δικό του αεροδρόμιο. Η πόλη βρίσκεται 13 χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο της Κατουμπέλα και 33 χιλιόμετρα από το αεροδρόμιο της Μπενγκέλα.
Διεθνείς σχέσεις
Το Λομπίτο είναι αδελφοποιημένο με:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Νελαχόζεβες
Το Νελαχόζεβες (τσέχικα: Nelahozeves γνωστό παλαιότερα και ως Nalhozeves ή Nalzoves, γερμανικά: Mühlhausen ή αλλιώς Ναχάλοβες) είναι χωριό στην αριστερή όχθη του ποταμού Μολδάβα, 35 χιλιόμετρα βόρεια της Πράγας, στην Τσεχία. Ο πληθυσμός του είναι 1.375 κάτοικοι (2007).
Το παλαιότερο γνωστό έγγραφο που αναφέρεται στην ύπαρξη του Νελαχόζεβες χρονολογείται από το 1352. Στο χωριό υπάρχει αναγεννησιακό κάστρο ιταλικού τύπου, χτισμένο τον 16ο αιώνα από τον Φλόριαν Γκρίσπεκ (Florian Griespek), το οποίο από το 1623 ανήκει στην οικογένεια Λόμπκοβιτς.
thumb|right|200px|Το σπίτι που γεννήθηκε ο [[Αντονίν Ντβόρζακ]] Μέρος της συλλογής των Λόμπκοβιτς φυλάσσεται στο κάστρο. Στην συλλογή περιλαμβάνονται ζωγραφικοί πίνακες του Βελάθκεθ, του Καναλέττο, του Μπρούγκενς του Ρούμπενς και άλλων.
Στο χωριό Νελαχόζεβες γεννήθηκε ο ρομαντικός συνθέτης Αντονίν Ντβόρζακ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Τσεχίας
Μαντίνκα (λαός)
{{Πληροφορίες εθνικής ομάδας | pop3      = 2.638.988 (22%) | ref3      = | region4   = {{flag|Ivory Coast}} | pop4      = 5.123.420 (21%) | ref4      = | region5   = {{flag|Burkina Faso}} | pop5      = 1.984.200 (15%) | ref5      = | region7   = {{flag|Guinea-Bissau}} | pop7      = 208.180 (13%) | ref7      = | region8   = {{flag|Mauritania}} | pop8      = 306.900 (10%){ | ref8      = | region9   = {{flag|Sierra Leone}} | pop9      = 465.813 (8%) | ref9      = | region10  = {{flag|Liberia}} | pop10     = 245.300 (7.4%) | ref10     = | region11  = {{flag|Senegal}} | pop11     = 687.822 (7%) | ref11     = | languages = Μαντίνκα γλώσσα Ανατολική Μανίνκα Κασόνκε γλώσσα Κίτα Μανίνκα | religions = Ισλάμ, Ανιμισμός | related   = Μαντέ, ιδιαίτερα οι Ντιουλά, Κασονκέ και Μπαμπάρα }} Οι Μαντίνκα (επίσης γνωστοί ως Μαντένκα, Μαντίνκο, Μαντίνγκο και Μαλίνκε) είναι εθνοτική ομάδα της Δυτικής Αφρικής με εκτιμώμενο παγκόσμιο πληθυσμό των έντεκα εκατομμυρίων. Είναι απόγονοι της αυτοκρατορίας του Μάλι, η οποία ανήλθε στην εξουσία υπό την ηγεσία του βασιλέα Σουντιάτα Κεϊτά. Οι Μαντίνκα με τη σειρά τους ανήκουν στη μεγαλύτερη εθνογλωσσική ομάδα της Δυτικής Αφρικής, τους Μαντέ, που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από είκοσι εκατομμύρια άτομα (συμπεριλαμβανομένων των Ντιουλά, Κασονκέ και Μπαμπάρα). Σήμερα, το μεγαλύτερο ποσοστό των Μαντίνκα στην Αφρική είναι μουσουλμάνοι.
Διασπορά
Οι Μαντίνκα ζουν κυρίως στη Δυτική Αφρική, ιδίως στην Γκάμπια, τη Γουινέα, το Μάλι, τη Σιέρα Λεόνε, την Ακτή του Ελεφαντοστού, τη Σενεγάλη, την Μπουρκίνα Φάσο, τη Λιβερία, τη Γουινέα-Μπισάου, στις περιοχές του Νίγηρα και τη Μαυριτανία. Αν και είναι ευρέως διαδεδομένη ομάδα, οι Μαντίνκα δεν αποτελούν τη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα σε οποιαδήποτε από τις χώρες στις οποίες ζουν, εκτός της Γκάμπια. Οι περισσότεροι ζουν σε δίκτυα οικογενειών σε παραδοσιακά χωριά της υπαίθρου. Τα χωριά των Μαντίνκα είναι αρκετά αυτόνομα και καθοδηγούνται από έναν αρχηγό και την ομάδα των γερόντων. Ζουν σε προφορική κοινωνία και η μάθηση γίνεται συνήθως μέσα από ιστορίες, τραγούδια και παροιμίες.
Ανεξαρτησία
Προερχόμενοι από το Μάλι, οι Μαντίνκα κέρδισαν την ανεξαρτησία τους από προηγούμενες αυτοκρατορίες κατά τον δέκατο τρίτο αιώνα και ίδρυσαν τη δική τους αυτοκρατορία που απλωνόταν σε όλη τη Δυτική Αφρική. Μετανάστευσαν δυτικά από τον ποταμό Νίγηρα σε αναζήτηση καλύτερων γεωργικών εκτάσεων και περισσότερες ευκαιρίες για κατακτήσεις. Μέσα από μια σειρά συγκρούσεων, κυρίως με το Ιμαμάτο της Φούτα Τζαλόν, περίπου το ήμισυ του πληθυσμού των Μαντίνκα εξισλαμίστηκε εγκαταλείποντας τις ανιμιστικές πεποιθήσεις του. Κατά τη διάρκεια του 16ου, 17ου και 18ου αιώνα πολλοί Μαντίνκα υποδουλώθηκαν και στάλθηκαν στην Αμερική και ως εκ τούτου, ένα σημαντικό ποσοστό των Αφροαμερικανών στις Ηνωμένες Πολιτείες αντλεί την καταγωγή του από τους Μαντίνκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Γκάμπια Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στη Γουινέα Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στο Μάλι Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Ακτή του Ελεφαντοστού Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στη Γουινέα-Μπισάου Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στη Μαυριτανία Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στη Σιέρα Λεόνε Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στη Λιβερία Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στη Σενεγάλη
Δαιμονισμένος άγγελος
Το Δαιμονισμένος άγγελος (Πρωτότυπος τίτλος: Angel Heart) είναι αμερικανική νεο-νουάρ ψυχολογική ταινία τρόμου του 1987 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Άλαν Πάρκερ, βασισμένη στο μυθιστόρημα Falling Angel του Γουίλιαμ Χόρτσμπεργκ το οποίο έγραψε το 1978. Πρωταγωνιστούν οι Μίκι Ρουρκ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Λίζα Μπονέ και Σάρλοτ Ράμπλινγκ.
Η υπόθεση αναφέρεται στον Χάρι Άντζελ (Ρουρκ), έναν ιδιωτικό ερευνητή της Νέας Υόρκης, ο οποίος προσλαμβάνεται για να λύσει την εξαφάνιση ενός άνδρα που είναι γνωστός ως Τζόνι Φέιβοριτ. Η έρευνά του τον οδηγεί στη Νέα Ορλεάνη, όπου εμπλέκεται σε μια σειρά από άγριες δολοφονίες.
Μετά τη δημοσίευση του μυθιστορήματος, ο Χόρτσμπεργκ άρχισε να αναπτύσσει το σενάριο για μια κινηματογραφική μεταφορά, αλλά διαπίστωσε ότι κανένα μεγάλο στούντιο δεν ήταν πρόθυμο να παράγει το σενάριό του. Το έργο επανήλθε στην επιφάνεια το 1985, όταν ο παραγωγός Έλιοτ Κάστνερ έφερε το βιβλίο στην προσοχή του Πάρκερ. Ο Πάρκερ άρχισε να εργάζεται πάνω σε ένα νέο σενάριο και με αυτόν τον τρόπο έκανε αρκετές αλλαγές από το μυθιστόρημα του Χόρτσμπεργκ. Συναντήθηκε επίσης με τον Μάριο Κασάρ και τον Άντριου Βάινα, οι οποίοι συμφώνησαν να χρηματοδοτήσουν την παραγωγή 18 εκατομμυρίων δολαρίων μέσω του ανεξάρτητης εταιρείας παραγωγής την Carolco Pictures. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε τοποθεσίες στη Νέα Υόρκη και τη Νέα Ορλεάνη, με την κύρια φωτογραφία να διήρκεσε από τον Μάρτιο του 1986 έως τον Ιούνιο του ίδιου έτους.
Εβδομάδες πριν από την κυκλοφορία του στους κινηματογράφους, ο Δαιμονισμένος άγγελος αντιμετώπισε ζητήματα λογοκρισίας από την Motion Picture Association of America για μια σκηνή σεξουαλικού περιεχομένου. Ο Πάρκερ αναγκάστηκε να αφαιρέσει δέκα δευτερόλεπτα από μια σκηνή για να αποφύγει τη βαθμολογία Χ και να εξασφαλίσει τη βαθμολογία R που ήθελε ο διανομέας της ταινίας Tri-Star Pictures. Αργότερα κυκλοφόρησε σε οικιακό βίντεο με μια μη αξιολογημένη έκδοση που περιείχε το αφαιρεθέν υλικό.
Ο Δαιμονισμένος άγγελος έλαβε ανάμεικτες αντιδράσεις από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τις ερμηνείες του Ρουρκ και της Μπονέ, καθώς και τον σχεδιασμό παραγωγής, την μουσική και τη φωτογραφία, αλλά επέκριναν το σενάριο του Πάρκερ. Η ταινία σημείωσε χαμηλή απόδοση στο box office της Βόρειας Αμερικής, με εισπράξεις 17,2 εκατομμυρίων δολαρίων κατά τη διάρκεια της προβολής της στις κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά έκτοτε θεωρείται υποτιμημένη και με επιρροή.
Πλοκή
Το 1955, ο Χάρι Άντζελ, ένας ιδιωτικός ερευνητής της Νέας Υόρκης, έρχεται σε επαφή από έναν άνδρα ονόματι Λούις Σιφρ για να εντοπίσει τον Τζον Λίμπλινγκ, γνωστό επαγγελματικά ως Τζόνι Φεϊβορίτ, ο οποίος υπέστη σοβαρό νευρολογικό τραυματισμό, ως αποτέλεσμα τραυματισμών που έπαθε κατά τον στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ανικανότητα του Φεϊβορίτ, είχε ως αποτέλεσμα την διακοπή ενός συμβολαίου με τον Σιφρ σχετικά με αδιευκρίνιστες εξασφαλίσεις, με τον Σιφρ να πιστεύει ότι ένα ιδιωτικό νοσοκομείο της πολιτείας όπου ο Φεϊβορίτ λάμβανε ψυχιατρική θεραπεία έχει παραποιήσει αρχεία.
Ο Χάρι πηγαίνει στο νοσοκομείο και ανακαλύπτει ότι τα αρχεία που δείχνουν τη μεταφορά του Φεϊβορίτ ήταν πράγματι παραποιημένα από έναν γιατρό που ονομάζεται Άλμπερτ Φάουλερ. Όταν ο Χάρι εισβάλλει στο σπίτι του, ο Φάουλερ παραδέχεται ότι πριν από χρόνια δωροδοκήθηκε από έναν άνδρα και μια γυναίκα για να μπορέσουν οι δυο τους να διαφύγουν με το μεταμορφωμένο Φεϊβορίτ. Πιστεύοντας ότι ο Φάουλερ εξακολουθεί να αποκρύπτει πληροφορίες, ο Χάρι τον κλειδώνει στην κρεβατοκάμαρά του, αναγκάζοντάς τον να υποστεί σοκ εξαιτίας του εθισμού στη μορφίνη. Το επόμενο πρωί, διαπιστώνει ότι ο γιατρός έχει αυτοκτόνησει.
Ο Χάρι προσπαθεί να σπάσει το συμβόλαιό του με τον Σάιφρ αλλά δέχεται να συνεχίσει την αναζήτηση όταν ο Σάιφρ του προσφέρει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Σύντομα ανακαλύπτει ότι ο Φεϊβορίτ είχε μια πλούσια αρραβωνιαστικιά που ονομαζόταν Μάργκαρετ Κρούζεμαρκ αλλά είχε επίσης ξεκινήσει έναν κρυφό έρωτα με μια γυναίκα που ονομαζόταν Εβατζελίν Πράουντφουτ. Ο Χάρι ταξιδεύει στη Νέα Ορλεάνη και συναντά τη Μάργκαρετ, η οποία αποκαλύπτει ελάχιστες πληροφορίες, λέγοντάς του ότι ο Φεϊβορίτ είναι νεκρός, ή τουλάχιστον νεκρός για εκείνη. Στη συνέχεια, ο Χάρι ανακαλύπτει ότι η Εβατζελίν πέθανε αρκετά χρόνια νωρίτερα, αλλά της έμεινε η 17χρονη κόρη της, Επίφανι Πράουντφουτ, η οποία είναι καρπός του έρωτα της μητέρας της με τον Φεϊβορίτ.
Όταν η Επίφανι δείχνει απρόθυμη να μιλήσει, ο Χάρι εντοπίζει τον Τόουτς Σουίτ, έναν κιθαρίστα των μπλουζ και πρώην μέλος ενός συγκροτήματος. Όταν ο Χάρι χρησιμοποιεί βία για να αποσπάσει λεπτομέρειες για το τελευταίο γνωστό μέρος πού βρίσκεται ο Φεϊβορίτ, ο Τόουτς τον παραπέμπει πίσω στη Μάργκαρετ. Το επόμενο πρωί, αστυνομικοί ενημερώνουν τον Χάρι ότι ο Τόουτς έχει δολοφονηθεί. Ο Χάρι επιστρέφει στο σπίτι της Μάργκαρετ, όπου τη βρίσκει δολοφονημένη, με την καρδιά της να έχει αφαιρεθεί με ένα μαχαίρι. Αργότερα δέχεται επίθεση από τους αστυνομικούς που του λένε να φύγει από την πόλη.
Ο Χάρι επιστρέφει στο ξενοδοχείο του και βρίσκει την Επίφανι στη είσοδο του. Την προσκαλεί στο δωμάτιό του, όπου κάνουν άγριο σεξ κατά τη διάρκεια του οποίου ο Χάρι βλέπει αίμα να στάζει από το ταβάνι και να πιτσιλίζει γύρω από το δωμάτιο. Αργότερα αντιμετωπίζει τον Ήθαν Κρούζεμαρκ σε μια καλύβα, όπου ο τελευταίος αποκαλύπτει ότι αυτός και η Μάργκαρετ ήταν αυτοί που πήραν τον Φεϊβορίτ από το νοσοκομείο. Εξηγεί επίσης ότι ο Φεϊβορίτ ήταν στην πραγματικότητα ένας αποκρυφιστής που πούλησε την ψυχή του στον διάβολο.
Για να το πετύχει αυτό, ο Φεϊβορίτ απήγαγε έναν νεαρό στρατιώτη από την Times Square και έκανε ένα σατανικό τελετουργικό πάνω στο αγόρι, δολοφονώντας τον και τρώγοντας την καρδιά του που χτυπούσε ακόμα για να του κλέψει την ψυχή. Ο Φεϊβορίτ σχεδίαζε να πάρει την ταυτότητα του δολοφονηθέντος στρατιώτη, αλλά επιστρατεύτηκε και στη συνέχεια τραυματίστηκε στο εξωτερικό. Έχοντας υποστεί σοβαρό τραύμα στο πρόσωπο και αμνησία, ο Φεϊβορίτ στάλθηκε στο νοσοκομείο για θεραπεία.
Αφού ο Ήθαν Κρούζεμαρκ και η κόρη του τον πήραν από το νοσοκομείο, τον άφησαν στην Times Square την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1943 (η ημερομηνία όπως εμφανίζεται στα παραποιημένα αρχεία του νοσοκομείου). Ενώ ακούει την ιστορία του Κρούζεμαρκ, ο Χάρι τρέχει στο μπάνιο, κάνει εμετό και ρωτά συνεχώς την ταυτότητα του στρατιώτη. Επιστρέφει για να βρει τον Κρούζεμαρκ πνιγμένο σε ένα καζάνι με τσίχλα που βράζει. Τρέχοντας πανικόβλητος, ο Χάρι πηγαίνει στο σπίτι της Μάργκαρετ, όπου βρίσκει ένα βάζο που περιέχει την ταυτότητα του σκύλου του στρατιώτη —με το όνομα Χάρολντ Άντζελ. Ο Χάρι φωνάζει καθώς συνειδητοποιεί ότι αυτός και ο Τζόνι Φεϊβορίτ είναι στην πραγματικότητα το ίδιο πρόσωπο. Εμφανίζεται ο Σιφρ και ο Χάρι καταλαβαίνει ότι το "Λουί Σιφρ" είναι συνθετικό για τον Λούσιφερ. Η πραγματική του φύση αποκαλύφθηκε, ο Σιφρ διακηρύσσει ότι μπορεί επιτέλους να διεκδικήσει αυτό που είναι δικό του: την αθάνατη ψυχή του Φεϊβορίτ. Ο Χάρι επιμένει ότι ξέρει ποιος είναι και δεν έχει σκοτώσει ποτέ κανέναν, αλλά καθώς κοιτάζει τον εαυτό του σε έναν καθρέφτη, οι αναμνήσεις του, τον δείχνουν να σκοτώνει τον Φάουλερ, τον Τόουτς, τους Κρούζμαρκς και την Επιφάνι επιστρέφουν.
Ένας έξαλλος Χάρι επιστρέφει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, όπου η αστυνομία βρήκε την Επίφανι βάναυσα δολοφονημένη. Ένας αστυνομικός μπαίνει στο δωμάτιο μεταφέροντας τον μικρό γιο της Επίφανι, που ο Χάρι συνειδητοποιεί ότι είναι το εγγόνι του. Ο αστυνομικός λέει στον Χάρι ότι θα «καεί» για ό,τι έχει κάνει στην Επίφανι, στο οποίο ο Χάρι απαντά: «Το ξέρω. Στην κόλαση». Στη συνέχεια, ο Χάρι βλέπει τα μάτια του παιδιού να λάμπουν, όπως ακριβώς είχε ο Σίφρ στην τελευταία τους συνάντηση, υπονοώντας ότι ο Σατανάς είναι η μυστηριώδης οντότητα που εμποτίζει την Επίφανι.
Κατά τη διάρκεια των τίτλων τέλους, ο Χάρι φαίνεται να στέκεται μέσα σε ένα ασανσέρ που κατεβαίνει ασταμάτητα, πιθανώς στην κόλαση. Καθώς η οθόνη γίνεται μαύρη, ο Σιφρ ακούγεται να ψιθυρίζει «Χάρι» και «Τζόνι», διεκδικώντας την κυριαρχία και στις δύο ψυχές τους.
Ανάπτυξη
Μετά τη δημοσίευση του μυθιστορήματός του Falling Angel το 1978, ο Γουίλιαμ Χόρτσμπεργκ άρχισε να εργάζεται σε μια κινηματογραφική προσαρμογή του βιβλίου. Ο φίλος του, σχεδιαστής παραγωγής Ρίτσαρντ Σίλμπερτ, πήγε το χειρόγραφο του βιβλίου στον παραγωγό Ρόμπερτ Έβανς. Τα κινηματογραφικά δικαιώματα για το μυθιστόρημα τα αγόρασε η Paramount Pictures, με τον Έβανς να είναι επικεφαλής για την παραγωγή της ταινίας, ο Τζον Φράνκενχάιμερ να προσλαμβάνεται για την σκηνοθεσία και ο Χόρτσμπεργκ να είναι ο σεναριογράφος. Ο Φράνκενχάιμερ αντικαταστάθηκε αργότερα από τον Ντικ Ρίτσαρντς και ο Ντάστιν Χόφμαν εξετάζονταν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Αφού δεν προχώρησε το έργο η Paramount, ο Χόρτσμπεργκ άρχισε να συζητά το έργο με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και έγραψε δύο προσχέδια σεναρίου. Ο Χόρτσμπεργκ ωστόσο, θεώρησε ότι κανένα κινηματογραφικό στούντιο δεν ήταν διατεθειμένο να υλοποιήσει το σενάριό του. Σκέφτηκε: "Ακόμα και με τον Ρέντφορντ πίσω από το σενάριο, τα στελέχη του στούντιο δεν ενδιαφέρθηκαν.
Το 1985, ο παραγωγός Ελιοτ Κάστνερ συναντήθηκε με τον Άλαν Πάρκερ στα Pinewood Studios για να συζητήσουν μια κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος. Ο Πάρκερ, ο οποίος είχε διαβάσει το βιβλίο μετά την έκδοσή του, συμφώνησε να γράψει το σενάριο. Συναντήθηκε με τον Χόρτσμπεργκ στο Λονδίνο πριν μετακομίσει στη Νέα Υόρκη, όπου έγραψε το μεγαλύτερο μέρος του σεναρίου. Αφού ολοκλήρωσε το πρώτο προσχέδιο τον Σεπτέμβριο του 1985, ο Πάρκερ ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου έδειξε το σενάριο στους παραγωγούς Μάριο Κάσαρ και Άντριου Βάινα. Οι δύο παραγωγοί συμφώνησαν να χρηματοδοτήσουν την ταινία μέσω του ανεξάρτητου κινηματογραφικού τους στούντιο, Carolco Pictures, και στον Πάρκερ δόθηκε πληρής δημιουργικός έλεγχος. Οι εργασίες προπαραγωγής ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1986 στη Νέα Υόρκη, όπου ο Πάρκερ επέλεξε τη δημιουργική ομάδα, ενώ επανενώθηκε με αρκετούς από τους προηγούμενους συνεργάτες του, συμπεριλαμβανομένου του παραγωγού Αλαν Μάρσαλ και του διευθυντή φωτογραφίας Μάικλ Σερεζίν.
Σενάριο
Ενώ το μυθιστόρημα διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου στην πόλη της Νέας Υόρκης, ο Πάρκερ έβαλε το δεύτερο μισό του σεναρίου του να πραγματοποιηθεί στη Νέα Ορλεάνη, με βάση τις αέναες νύξεις του μυθιστορήματος για τα βουντού και τον αποκρυφισμό. Συζήτησε την αλλαγή του σκηνικού της ιστορίας στον Χόρτσμπεργκ, ο οποίος δέχτηκε την απόφαση του Πάρκερ. Ο συγγραφέας αποκάλυψε στον σκηνοθέτη ότι είχε επίσης σκεφτεί να τοποθετησει την πλοκή του το μυθιστόρημάτος του στη Νέα Ορλεάνη.
Άλλες αλλαγές σεναρίου από το μυθιστόρημα περιελάμβαναν χαρακτήρες και διαλόγους. Ο Πάρκερ προσπάθησε να κάνει τον Χάρι Άντζελ έναν χαρακτήρα που προκαλούσε συμπάθεια, αναφέροντας χαρακτηριστικά πως ''η φλεγματική του επιφάνεια συγκάλυπτε μια ευφυΐα ικανή να ξετυλίξει μια περίπλοκη, μεγαλύτερη από τη ζωή ιστορία με έναν βαθμό πίστης και συνοπτικότητας. Επίσης έπρεπε να είναι ελκυστικός για το κοινό ενώ τους διαφώτιζε, σιγά σιγά, στην πορεία''. Ο Πάρκερ ήθελε επίσης να δημιουργήσει μια ρεαλιστική απεικόνιση του Λούις Σάφρ, σε αντίθεση με την «μεγαλύτερη από τη ζωή» προσωπικότητα του χαρακτήρα στο μυθιστόρημα. Μια άλλη αλλαγή σεναρίου αφορούσε το τέλος και την ταυτότητα του δολοφόνου. Ενώ ο Χάρι Άντζελ πλαισιώνεται για τις δολοφονίες (πιθανώς από τον Σάφρ) στο μυθιστόρημα, ο Πάρκερ καθιέρωσε τον χαρακτήρα ως τον δολοφόνο για το τέλος της ταινίας.
Επιλογή ηθοποιών
thumb|right|200px|Ο [[Μίκι Ρουρκ, πρωταγωνιστεί στην ταινία.]] Ο Πάρκερ ήθελε αρχικά ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο να παίξει τον ρόλο του Χάρι Άντζελ, αλλά ο ηθοποιός εξέφρασε ενδιαφέρον για τον ρόλο του μυστηριώδους ευεργέτη Λουίς Σιφρ. Ο Ντε Νίρο, ωστόσο, δεν δεσμεύτηκε να αναλάβει τον ρόλο παρά μόνο μετά από συχνές συζητήσεις με τον Πάρκερ. Ο σκηνοθέτης ανέφερε: ''Είχα μιλήσει με τον Ντε Νίρο για να παίξει τον Σίφρ στην ταινία για μερικούς μήνες και είχαμε συναντηθεί μερικές φορές – και συνέχισε να με βομβαρδίζει με ερωτήσεις εξετάζοντας κάθε τελεία και κόμμα του σεναρίου μου. Τον είχα περπατήσει στις τοποθεσίες που είχαμε βρει, διάβασα το σενάριο καθισμένος στο πάτωμα μιας παρωχημένης εκκλησίας στο Χάρλεμ και τελικά είπε ναι''.
Ο Τζακ Νίκολσον και ο Μίκυ Ρουρκ εξετάστηκαν επίσης για τον ρόλο του Χάρι Άντζελ. Ο Πάρκερ συναντήθηκε με τον Νίκολσον στο Λος Άντζελες για να συζητήσουν το έργο. Ο Νίκολσον τελικά αρνήθηκε τον ρόλο. Ο Πάρκερ ανέφερε: Έξέφρασα την πρόθεση μου και ήταν πολύ ευγενικός, αν και, για να είμαι ειλικρινής, ήταν αρκετά αποσπασμένος εκείνη τη στιγμή για να πάρει μέρος στην ταινία μου και η πιθανότητα να συμμετάσχει φαινόταν να ξεφεύγει από την άμεση περιοχή συγκέντρωσης και ενδιαφέροντος. Στη συνέχεια ο Πάρκερ συναντήθηκε με τον Ρουρκ, ο οποίος εξέφρασε έντονο ενδιαφέρον να παίξει τον Χάρι Άντζελ και εξασφάλισε τον πρωταγωνιστικό ρόλο μετά από μια συνάντηση με τον Πάρκερ στη Νέα Υόρκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1987 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής TriStar Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ορλεάνη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Ορλεάνη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλαν Πάρκερ Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμνησία σε ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Ψάχνοντας την Ντόρι
Το Ψάχνοντας την Ντόρι (αγγλικά: Finding Dory) είναι αμερικανική τρισδιάστατη computer-animated κωμική-δραματική ταινία σε παραγωγή Pixar Animation Studios και διανομή Walt Disney Pictures. Η σκηνοθεσία και η γραφή του σεναρίου έγινε από τον Άντριου Στάντον ενώ στη σκηνοθεσία συμμετείχε και ο Angus MacLane στο ντεμπούτο του. Το σενάριο γράφτηκε από τη Victoria Strouse και τον Στάντον. Η ταινία αποτελεί συνέχεια του Ψάχνοντας τον Νέμο του 2003. Το Ψάχνοντας την Ντόρι εστιάζει στη Ντόρι, ένα ψάρι με αμνησία, που ταξιδεύει για να ανταμώσει ξανά με τους γονείς της. Στο δρόμο της, την αιχμαλωτίζουν και την πηγαίνουν σε ένα δημόσιο ενυδρείο στην Καλιφόρνια, από το οποίο ο Μάρλιν και ο Νέμο κάνουν απόπειρα να τη σώσουν.
Πλοκή
Ένα χρόνο μετά την επανασύνδεση του Νέμο με τον πατέρα του Μάρλιν, η Ντόρι ανακαλεί σε μια παιδική ανάμνηση ότι έχει οικογένεια. Αποφασίζει να τους ψάξει και ο Μάρλιν με το Νέμο τη συνοδεύουν στην αναζήτησή της. Με τη βοήθεια του Κάφκα, διασχίζουν ένα θαλάσσιο ρεύμα που οδηγεί στην Καλιφόρνια και η Ντόρι αιχμαλωτίζεται από υπαλλήλους ενός Ινστιτούτου Θαλάσσιας Ζωής. Την βάζουν σε Καραντίνα για την αποστολή της σε μόνιμο ενυδρείο και εκεί γνωρίζει ένα χταπόδι, τον Χανκ. Σε μια έκθεση, η Ντόρι συναντά την παιδική της φίλη Μοίρα, έναν φαλαινοκαρχαρία και τον Μπέιλι, μία φάλαινα μπελούγκα ενώ ο Μάρλιν και ο Νέμο προσπαθούν να τη σώσουν. Με τη βοήθεια δύο θαλάσσιων λιονταριών και ενός παγοβουτίου, καταφέρνουν να φτάσουν στο Ινστιτούτο. Ξανασμίγουν και εντοπίζουν μία δεξαμενή με μπλέ τανγκ, στην οποία πιστεύουν ότι είναι οι γονείς της. Η Ντόρι βρίσκεται κατά λάθος στον ωκεανό και παρατηρεί ένα μονοπάτι από κοχύλια. Στο τέλος του μονοπατιού, βρίσκει τους γονείς της και ξανασμίγουνε. Ο Μάρλιν και ο Νέμο βρίσκονται στο φορτηγό για το Κλίβελαντ με τον Χανκ. Η Ντόρι με τους γονείς της, τη Μοίρα και τον Μπέιλι κατευθύνονται προς το φορτηγό για να τους σώσουν.
Κυκλοφορία
Το Ψάχνοντας την Ντόρι κυκλοφόρησε στις 17 Ιουνίου του 2016 στις ΗΠΑ, ενώ στην Ελλάδα έκανε πρεμιέρα την 1η Σεπτεμβρίου του 2016.
Box office
Με προϋπολογισμό 200 εκατομμύρια δολάρια το "Ψάχνοντας την Ντόρι" έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 135,1 εκατομμύρια δολάρια, κάνοντας το μεγαλύτερο άνοιγμα για animation ταινία στη Νότια Αμερική. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 486,3 εκατομμύρια δολάρια και στον υπόλοιπο κόσμο συγκέντρωσε 542,3 εκατομμύρια δολάρια. Παγκοσμίως απέφερε 1,029 δισεκατομμύρια δολάρια. Είναι η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών στην Νότια Αμερική ανάμεσα σε animation ταινίες, σπάζοντας το ρεκόρ που διεκδικούσε το Σρεκ 2 για 12 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Υποθαλάσσια μυθοπλασία Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2016
Ροζέ Βαντίμ
Ο Ροζέ Βαντίμ Πλεμιάνικοφ (Roger Vladimir Igorevich Plemiannikov, 26 Ιανουαρίου 1928 - 11 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός. Αποτέλεσε σταθμό στην εξέλιξη του γαλλικού κινηματογράφου της εποχής του και «θεωρήθηκε ο σκηνοθέτης που έφτιαχνε ντίβες».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι, στη Γαλλία, το 1928. Ο πατέρας του, Ιγκόρ Πλεμιάνικοφ, ήταν Λευκορώσος, εβραϊκής καταγωγής. Μετανάστευσε από την Ουκρανία το 1917 στη Γαλλία και τελικά έγινε Γάλλος υπήκοος και αντιπρόξενος της Γαλλίας στην Αίγυπτο. Η μητέρα του, Μαρία Αντουανέτα Αρντιλούς, ήταν Γαλλίδα ηθοποιός. Το όνομα Ροζέ του το έδωσε ο πατέρας του, γιατί το τότε γαλλικό δίκαιο απαιτούσε ένα γαλλικό όνομα. Στα παιδικά του χρόνια ταξίδευε συχνά στην Αίγυπτο και την Τουρκία λόγω της εργασίας του πατέρα του. Η οικογένειά του και ο κοινωνικός περίγυρος της αποτελούνταν από ανθρώπους πολύγλωσσους και πνευματικά ανεπτυγμένους. Αργότερα οι γονείς του χώρισαν και ο Βαντίμ αναγκάστηκε να μείνει μόνος του και να αποποιηθεί το επίθετό του, με αποτέλεσμα να μείνει γνωστός ως Ροζέ Βαντίμ.
Στα 16 του χρόνια έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως ηθοποιός στο θέατρο. Από το 1944 σπούδαζε στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού (Institut d'Etudes Politiques de Paris), όμως διέκοψε τις σπουδές του σε ηλικία 19 ετών, για να ασχοληθεί αποκλειστικά με τη συγγραφή και την υποκριτική. Το 1947 έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα και το έδωσε στο Γάλλο συγγραφέα Αντρέ Ζιντ (André Gide) να το αξιολογήσει, όμως εκείνος δεν ενθουσιάστηκε με το έργο του Βαντίμ και τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Έτσι, το 1949, τον συστήνει στο σκηνοθέτη Μαρκ Αλεγκρέ (Marc Allégret), πλάι στον οποίο εργάστηκε ως συγγραφέας και βοηθός σκηνοθέτη. Την ίδια εποχή εργαζόταν και λίγες ώρες ως δημοσιογράφος για το περιοδικό Paris Match.
Σκηνοθέτησε ταινίες, κυρίως αισθησιακές και έγραψε τα απομνημονεύματά του, τα οποία αναφέρονται στην ερωτική του ζωή, στους γάμους του και στη δυσκολία του να παραμείνει πιστός στις συντρόφους του. Το 1990 αφιερώθηκε στο να φτιάχνει σειρές μικρού μήκους για την τηλεόραση. Από την επαγγελματική, αλλά και προσωπική του ζωή, πέρασαν γυναίκες εξαιρετικής ομορφιάς, κάποιες από αυτές υπήρξαν και σύζυγοί του, όπως η Μπριζίτ Μπαρντό, η Ανέτ Στρόιμπεργκ (Annette Stroyberg), η Τζέιν Φόντα (Jane Fonda), η Κάθριν Σνάιντερ (Catherine Schneider) και τελευταία του γυναίκα υπήρξε η Μαρί Κριστίν Μπαρό (Marie-Christine Barrault). Ωστόσο στις ταινίες του εμφανίστηκαν και η Κατρίν Ντενέβ (Catherine Deneuve), η Άντζι Ντίκινσον (Angie Dickinson), η Ζαν Μορό (Jeanne Moreau) και η Σούζαν Σαράντον (Susan Sarandon).
Ο Ροζέ Βαντίμ πέθανε στις 11 Φεβρουαρίου του 2000, σε νοσοκομείο στο Παρίσι, σε ηλικία 72 ετών, από καρκίνο. Θάφτηκε στο νεκροταφείο Σαιν-Τροπέ, του Σαιν-Τροπέ, στη Γαλλία. Μία σημείωση από το λεξικό του γαλλικού κινηματογράφου αναφέρει: «Εξαιτίας της οκνηρίας και ίσως πολύ μεγάλης ευφυίας του, ως σκηνοθέτης, η δουλειά της ζωής του δημιουργεί μία αίσθηση επιφανειακότητας, αν όχι πραγματικής μετριότητας. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το ταλέντο του στο να ανακαλύπτει αστέρια». Ο πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ, είπε για τον Βαντίμ: «Εκτός από την αυθεντική και πολύ σημαντική δουλειά του, που μερικές φορές κλυδώνιζε το μυαλό, ήταν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, σκηνοθέτης της ζωής, του πάθους για τη ζωή και της ελευθερίας. Εκκόλαψε νέα ταλέντα και ήξερε πώς να δημιουργεί μύθους, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς των τελευταίων δεκαετιών».
Ροζέ Βαντίμ-Μπριζίτ Μπαρντό
Στις 2 Μαΐου του 1949, πήρε το περιοδικό Elle και είδε μια φωτογραφία ενός δεκαπεντάχρονου μοντέλου, ονόματι Μπριζίτ Μπαρντό. Ο Βαντίμ γοητεύτηκε με την εικόνα της Μπαρντό και την έδωσε στον Αλεγκρέ, έτσι ξεκίνησε η καριέρα της Μπαρντό, αλλά και η προσωπική σχέση του Βαντίμ με την Μπαρντό. Υπήρξε μεγάλος ο έρωτας τους και οι γονείς της Μπαρντό τον αρνήθηκαν από την αρχή και προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να τους χωρίσουν. Τελικά παντρεύτηκαν το 1952 και χώρισαν το 1957. Η Μπριζίτ Μπαρντό καθιερώθηκε ως «η γατούλα του σεξ», μετά την ταινία του Βαντίμ Και ο Θεός... έπλασε τη γυναίκα (Et Dieu… créa la femme).
Ροζέ Βαντίμ-Ανέτ Στρόιμπεργκ
Η Στρόιμπεργκ, γεννημένη στη Δανία, έφυγε από την πατρίδα της σε μικρή ηλικία για να εργαστεί στο Παρίσι ως μανεκέν και εκεί γνώρισε τον Βαντίμ. Παντρεύτηκαν το 1958 και χώρισαν το 1960. Απέκτησαν ένα παιδί, τη Ναταλί Βαντίμ (Nathalie Vadim). Ο Βαντίμ την έκανε ηθοποιό, δίνοντάς της ρόλους στις αισθησιακές του ταινίες. Η ξανθιά Ανέτ ήταν μία καλλονή, όχι όμως καλή ηθοποιός. Ο Βαντίμ προσπάθησε να φτιάξει μία δεύτερη Μπριζίτ Μπαρντό, όμως απέτυχε.
Ροζέ Βαντίμ-Κατρίν Ντενέβ
Ένα βράδυ στο Μονπαρνάς (Montparnasse), η Ντενέβ γνώρισε και ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά τον Βαντίμ. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην προσωπικότητα της Ντενέβ, την δίδαξε πως να είναι γυναίκα, με προσωπικότητα και χιούμορ και να ζει ευτυχισμένα. Δεν παντρεύτηκαν ποτέ, όμως απέκτησαν ένα παιδί, τον Κριστιάν Βαντίμ (Christian Vadim, 18 Ιουνίου 1963). Έμειναν φίλοι μέχρι το τέλος του Βαντίμ και η Ντενέβ καθιερώθηκε σαν αιθέρια ομορφιά, με φιλοδοξίες διανοούμενης. μικρογραφία|Ο Βαντίμ με την [[Τζέιν Φόντα στη Ρώμη το 1967]]
Ροζέ Βαντίμ-Τζέιν Φόντα
Παντρεύτηκαν το 1967 και χώρισαν το 1973, απέκτησαν ένα παιδί, τη Βανέσα Βαντίμ (Vanessa Vadim, 28 Σεπτεμβρίου 1968). Η Τζέιν Φόντα χαρακτηρίζει τον Βαντίμ «σκληρό και μισογύνη», γιατί τις επέβαλε ιδιότροπες σεξουαλικές πράξεις και εξαντλητικές δίαιτες, με αποτέλεσμα να πάθει προβλήματα ανορεξίας. Ο Βαντίμ ανέδειξε την Τζέιν Φόντα με τη ταινία του Μπαρμπαρέλα και την καθιέρωσε ως «σύμβολο του σεξ» και «Αμερικανίδα Μπριζίτ Μπαρντό». Η Φόντα είπε κάποτε για τον Βαντίμ: «Μου δίδαξε ένα νέο τρόπο ζωής,τον ευρωπαϊκό τρόπο», θεωρούσε ότι ο Βαντίμ της διεύρυνε τη σκέψη, αλλά ένιωθε μειονεκτικά απέναντί του, λόγω δικών της ανασφαλειών.
Ροζέ Βαντίμ-Κάθριν Σνάιντερ
Παντρεύτηκαν το 1975 και χώρισαν το 1977, απέκτησαν ένα παιδί, τη Βάνια Βαντίμ (Vania Vadim).
Ροζέ Βαντίμ-Μαρί Κριστίν Μπαρό
Η διάσημη ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης παντρεύτηκε τον Βαντίμ στις 21 Δεκεμβρίου του 1990 και έζησαν μαζί έως το τέλος της ζωής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ελληνικός κινηματογράφος
μικρογραφία|287x287px|Κολλάζ διαφόρων προσωπικοτήτων του ελληνικού σινεμά: [[Θόδωρος Αγγελόπουλος, Ειρήνη Παππά, Μελίνα Μερκούρη, Μάνος Χατζιδάκις, Γιώργος Λάνθιμος, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Γιώργος Χωραφάς, Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, Γιάννης Σμαραγδής]] Ο ελληνικός κινηματογράφος περιλαμβάνει ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα, από Έλληνες ή ξένους σκηνοθέτες. Χρονολογικά αλλά και υφολογικά, διακρίνεται στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο (μέχρι τη δεκαετία του 1960), το νέο ελληνικό κινηματογράφο (δεκαετίες του 1970 και 1980) και τον σύγχρονο (1990 και μετά).
Οι πρώτες απόπειρες έγιναν στις αρχές του 20ού αιώνα και στη διάρκεια του Μεσοπολέμου εμφανίστηκαν οι πρώτες ώριμες ταινίες, όπως η Δάφνις και Χλόη (1931). Κατά την περίοδο 1955-1973, στη λεγόμενη «Χρυσή Εποχή», γυρίστηκαν μερικές από τις γνωστότερες ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Στέλλα (1955) του Μιχάλη Κακογιάννη, Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955) του Γιώργου Τζαβέλλα, Ο Δράκος (1956) του Νίκου Κούνδουρου, Ποτέ την Κυριακή (1960) του Ζυλ Ντασέν, Τα Κόκκινα Φανάρια (1963) του Βασίλη Γεωργιάδη και των κωμωδιών του Αλέκου Σακελλάριου (Ο Ηλίας του 16ου – 1959, Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο – 1959, Τα κίτρινα γάντια – 1960 κ.ά.).
Εν μέσω της δικτατορίας των ετών 1967-1974, το εμπορικό σινεμά των προηγούμενων ετών παρήκμασε και ταυτόχρονα εμφανίστηκε το ρεύμα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, που αναζωογόνησε τη σκηνή με τη Μεταπολίτευση. Κεντρικές μορφές αυτής της περιόδου είναι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ίσως ο πλέον καταξιωμένος Έλληνας σκηνοθέτης, ο Αλέξης Δαμιανός, ο Παντελής Βούλγαρης και ο Νίκος Νικολαϊδης, ο μοναδικός Έλληνας σκηνοθέτης που κέρδισε το βραβείο Σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 5 φορές. Σύντομα όμως, η τάση για πιο καλλιτεχνικές ταινίες μείωσε δραματικά το ενδιαφέρον του κοινού. Στα φιλμ που ξεχώρισαν τη δεκαετία του 1980 ανήκουν τα Ρεμπέτικο (1983) του Κώστα Φέρρη, Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα (1979) και η Γλυκιά Συμμορία (1983) του Νίκου Νικολαΐδη,Λούφα και παραλλαγή (1984) του Νίκου Περάκη και Τοπίο στην ομίχλη'' (1988) του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Πρώιμη περίοδος (1905-1920)
Η πρώτη κινηματογραφική προβολή σε ελληνικό έδαφος πραγματοποιήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1896 στην Αθήνα, από τον Αλεξάντρ Προμιό, εκπρόσωπο των αδελφών Λυμιέρ. Οι δέκα ταινίες που προβλήθηκαν περιελάμβαναν ιαπωνικούς χορούς, αφίξεις τρένων, πλάνα από το Παρίσι, διαβάσεις δραγόνων, μαθήματα ιππασίας, παρελάσεις ιππικού κ.ά. Οι προβολές έλαβαν χώρα σε ισόγειο της οδού Κολοκοτρώνη, πίσω από το Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής, ενώ το εισιτήριο κόστιζε 2,20 δραχμές για τους ενήλικες και 1,10 για παιδιά κάτω των επτά ετών. Μέχρι το 1911, η πρωτεύουσα διέθετε ήδη επτά κινηματογραφικές αίθουσες: «Βασιλικόν», «Δημοτικόν», «Αττικόν», πρώην «Γκαιτέ», «Πολυθέαμα», «Πανελλήνιον», «Κυβέλης». Οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης, τότε ακόμα υπό οθωμανική κατοχή, ήρθαν σε επαφή με το νέο αυτό μέσο τον Ιούλιο του 1897, ενώ τον Ιούλιο του 1900 οργανώθηκαν στη Σύρο οι πρώτες τακτικές προβολές. μικρογραφία|Ο [[Αδελφοί Μανάκη|Γιαννάκης Μανάκης με μια κάμερα Urban Bioscope]]Οι πρώτες κινηματογραφικές λήψεις στον ελλαδικό χώρο θεωρούνται εκείνες που πραγματοποίησαν κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ο Βρετανός δημοσιογράφος Φρέντρικ Βίλλιερς και ο καινοτόμος Γάλλος κινηματογραφιστής Ζωρζ Μελιές. Στις αρχές του 1900 εμφανίστηκαν και οι πρώτοι Έλληνες κινηματογραφιστές. Επρόκειτο για τους Γιαννάκη και Μίλτο Μανάκη, οι οποίοι αρχής γενομένης το 1905 κατέγραφαν τη ζωή καθημερινών ανθρώπων από την ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και σήμερα θεωρούνται πρωτοπόροι του σινεμά στα Βαλκάνια. Πάντως, οι πρώτες τεκμηριωμένες κινηματογραφικές λήψεις εντός του τότε ελληνικού κράτους είναι αυτές που έγιναν στη Μεσολυμπιάδα του 1906, από τον Λεόν ή Λεόνς, πιθανότατα αντιπρόσωπο γαλλικών κινηματογραφιστικών εταιρειών. Ακολούθως, ο ουγγρικής καταγωγής Γιόζεφ Χεπ γύρισε τις ταινίες Η εορτή του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ (1907), Η επιστροφή του διαδόχου Κωνσταντίνου (1908) και Από τη ζωή των μικρών πριγκίπων (1911), όλες με θέμα τη ζωή της βασιλικής οικογένειας.
Το 1910 ιδρύθηκε η Αθήνη, η πρώτη εταιρεία παραγωγής. Από αυτήν γυρίστηκαν οι μικρού μήκους κωμωδίες Κβο Βάντις Σπυριντιών (1911), Ο Σπυριντιών χαμαιλέων (1911), Ο Σπυριντιών μπέμπης (1911) και Οι δύο τυχεροί (1914), με πρωταγωνιστή τον Σπυρίδωνα Δημητρακόπουλο. Το 1914 ο Κωνσταντίνος Μπαχατώρης γύρισε το κωμειδύλλιο Γκόλφω, που αποτελεί την πρώτη ελληνική μεγάλου μήκους ταινία. Η προβολή της χαρακτηρίστηκε από την εφημερίδα Εστία «πολύ επιτυχής» και έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή τα βουκολικά δράματα. Άλλες αξιοπρόσεκτες ταινίες της εποχής αυτής είναι οι Η κερένια κούκλα (1916) του Μιχάλη Γλυτσού, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κωνταντίνου Χρηστομάνου, Η προίκα της Αννούλας (1918) του Δήμου Βρατσάνου και η μικρού μήκους κωμωδία Ο Βιλλάρ στα γυναικεία λουτρά του Φαλήρου (1920) του Γιόζεφ Χεπ, που γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία.
Άνοδος και κρίση (1921-1941)
Παράλληλα με τις βωβές ταινίες, έγιναν και οι πρώτες προσπάθειες για ενσωμάτωση ήχου. Στις ΗΠΑ, η πρώτη ομιλούσα ταινία προβλήθηκε το 1927 και μέχρι το 1930 όλες οι παραγόμενες αμερικανικές ταινίες ήταν ομιλούσες. Μολαταύτα, η απαιτούμενη τεχνολογία άργησε να έρθει στην Ελλάδα. Με τις ταινίες Οι απάχηδες των Αθηνών (1930) και Φίλησέ με Μαρίτσα (1930), η DAG Film των αδελφών Γαζιάδη προσπάθησε να συγχρονίσει την εικόνα με μουσική προερχόμενη από δίσκους γραμμοφώνου. Οι πρώτες ομιλούσες ταινίες, όπως το Λαγιαρνί (1930) και το εξαιρετικά επιτυχημένο Ο Αγαπητικός της βοσκοπούλας (1932), χρειάστηκε να σταλούν σε εργαστήρια του εξωτερικού, καθώς στην Ελλάδα δεν υπήρχε ο κατάλληλος εξοπλισμός.
Το δικτατορικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου, που εγκαθιδρύθηκε το 1936, επέβαλε λογοκρισία και φόρο 70% στα «δημόσια θεάματα». Αυτός ο νόμος αποδυνάμωσε ακόμα περισσότερο τον ελληνικό κινηματογράφο. Το βάρος της παραγωγής έπεσε σε σύντομα ντοκιμαντέρ, που πρόβαλλαν τον Μεταξά ως «Πατέρα του Έθνους» και προπαγάνδιζαν τη δράση της ΕΟΝ. Υπολογίζεται ότι κατά την τετραετία 1936-1941, γυρίστηκαν περίπου 450 τέτοια φιλμ. Το τραγούδι του χωρισμού (1940), σε συμπαραγωγή της Σκούρας Φιλμ και του Φιλοποίμενος Φίνου, ήταν η πρώτη ομιλούσα ταινία με εξ ολοκλήρου επεξεργασία στην Ελλάδα. Πρόκειται για τη μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ο Φιλοποίμην Φίνος, στην οποία μάλιστα πρωταγωνιστούσε ο μετέπειτα διάσημος ηθοποιός Λάμπρος Κωνσταντάρας. Με το γεγονός αυτό κλείνει συμβολικά η περίοδος του πρώιμου ελληνικού κινηματογράφου.
Κατοχικό σινεμά (1941-1944)
Το 1943 η νεοϊδρυθείσα τότε Φίνος Φιλμ παρουσίασε την πρώτη κατοχική ταινία, ονόματι Η φωνή της καρδιάς του Δημήτρη Ιωαννόπουλου, στην οποία έπαιζαν μεταξύ άλλων οι Αιμίλιος Βεάκης, Καίτη Πάνου, Δημήτρης Χορν και Λάμπρος Κωνσταντάρας. Πάντως, από τις ελάχιστες ταινίες που γυρίστηκαν το διάστημα αυτό ξεχωρίζουν τα Χειροκροτήματα (1944), με πρωταγωνιστή τον Αττίκ. Τα Χειροκροτήματα ήταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Γιώργου Τζαβέλλα, μιας από τις σημαντικότερες μορφές του μεταπολεμικού σινεμά.
Πρώτα μεταπολεμικά χρόνια (1945-1954)
Παρά τη δυσχερή οικονομική κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση, οι κινηματογραφικές παραγωγές αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό, καθώς ιδρύθηκαν πολλές νέες εταιρείες (Ανζερβός, Σπέντζος Φιλμ, Μήλλας Φιλμ κ.ά.). Την πρώτη κιόλας μεταπολεμική χρονιά, το 1945, ο Ορέστης Λάσκος σκηνοθέτησε τις Ραγισμένες καρδιές, ένα ρομαντικό δράμα με φόντο τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο. Ήταν η πρώτη από τις πολλές μεταγενέστερες μελοδραματικές και ρομαντικές ταινίες που εκτυλίσσονταν στο εν λόγω ιστορικό πλαίσιο. μικρογραφία|205x205px|Η Έλλη ΛαμπέτηΑκολούθησαν αρκετά αξιοσημείωτα έργα, μεταξύ των οποίων τα Μαντάμ Σουσού (1948), Μαρίνος Κονταράς (1948), Ο κόκκινος βράχος (1949) και Τελευταία αποστολή (1949), η πρώτη ελληνική ταινία που συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών. Από το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1950 ξεχωρίζουν οι ταινίες Ένα βότσαλο στη λίμνη (1952), Το ξυπόλυτο τάγμα (1953), Σάντα Τσικίτα (1953), Κυριακάτικο ξύπνημα (1954), Μαγική Πόλη (1954) και Το ποντικάκι (1954).
Πάντως οι δύο σημαντικότερες ταινίες αυτής της περιόδου είναι Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1948) του Αλέκου Σακελλάριου και Ο Μεθύστακας (1950) του Γιώργου Τζαβέλλα. Η καλλιτεχνική και εισπρακτική τους επιτυχία αποτέλεσε το εναρκτήριο γεγονός για την περαιτέρω εξέλιξη του ελληνικού κινηματογράφου και την είσοδο στη Χρυσή Εποχή του.
Μέσα από όλες αυτές τις ταινίες συστήθηκαν στο κοινό μερικά από τα γνωστότερα ονόματα του χώρου, όπως οι σκηνοθέτες-σεναριογράφοι Μιχάλης Κακογιάννης, Νίκος Τσιφόρος, Γρηγόρης Γρηγορίου και Νίκος Κούνδουρος και οι ηθοποιοί Ορέστης Μακρής, Βασίλης Λογοθετίδης, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Ειρήνη Παππά, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Έλλη Λαμπέτη, Ίλυα Λιβυκού και Αλίκη Βουγιουκλάκη.
Η Χρυσή Εποχή (1955-1973)
Η Χρυσή Εποχή του ελληνικού κινηματογράφου χαρακτηρίζεται από τη συστηματική παραγωγή, διανομή σε βιομηχανική κλίμακα και τη δημιουργία ενός ισχυρού σταρ σύστεμ, βασισμένου σε ξένα πρότυπα. Στο διάστημα αυτό, ιδιαίτερα τη δεκαετία του 1960, η Ελλάδα παρήγαγε τις περισσότερες ταινίες κατά κεφαλήν σε παγκόσμιο επίπεδο ή, κατά άλλους, βρισκόταν στη δεύτερη θέση πίσω από το Μπόλυγουντ. Ο ρυθμός αυξανόταν διαρκώς και από το 1960, όταν προβλήθηκαν 57 ταινίες, ο αριθμός έφτασε τις 196 το 1967. Η Φίνος Φιλμ αναδείχθηκε στη μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής. Οι βασικότεροι ανταγωνιστές της ήταν οι Ανζερβός, κυρίως τη δεκαετία του 1950, Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης και Καραγιάννης-Καρατζόπουλος. αριστερά|μικρογραφία|284x284px|Η αφίσα της ταινίας Ο Δράκος Τυπικά, η έναρξη της Χρυσής Εποχής ορίζεται το 1955, όταν προβλήθηκαν τα Ιστορία μιας κάλπικης λίρας και Στέλλα. Η Ιστορία μιας κάλπικης λίρας, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Τζαβέλλα, ήταν η πρώτη ελληνική ταινία που είχε τόσο μεγάλη διεθνή απήχηση, αφού προβλήθηκε σε περίβλεπτα φεστιβάλ, όπως αυτά της Βενετίας και του Κάρλοβι Βάρι. Η Στέλλα, η δεύτερη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη και το ντεμπούτο της Μελίνας Μερκούρη, προκάλεσε επίσης ιδιαίτερη αίσθηση στο εξωτερικό, καθώς προτάθηκε για το Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και τιμήθηκε με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Οι επόμενες ταινίες του Κακογιάννη (Το κορίτσι με τα μαύρα – 1956, Το τελευταίο ψέμα – 1958, Ερόικα – 1962, Ηλέκτρα – 1962) διακρίθηκαν επανειλημμένως σε ξένα φεστιβάλ και βραβεία.
Το 1956 προβλήθηκε Ο Δράκος του Νίκου Κούνδουρου, μια ταινία-σταθμός. Αντιμετωπίστηκε με εχθρότητα από κοινό και κριτικούς, αλλά απέσπασε θετικά σχόλια στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και σήμερα θεωρείται ευρέως ένα από τα αριστουργήματα της ελληνικής κινηματογραφίας.
Τη δεκαετία του 1960 γυρίστηκαν μερικές από τις διασημότερες συμπαραγωγές με ξένες εταιρείες. Το Ποτέ την Κυριακή (1960) του Ζυλ Ντασέν κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, ενώ η Μελίνα Μερκούρη βραβεύτηκε με το Βραβείο Γυναικείου ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών. Το 1964 ο Αλέξης Ζορμπάς του Μιχάλη Κακογιάννη ήταν μια μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, επίσης με διακρίσεις στα Όσκαρ. Η συγκεκριμένη ταινία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό, μια επιρροή που είναι ευδιάκριτη ακόμα και σήμερα.
Αν και στις αρχές της δεκαετίας του 1950 υπήρχε ένα σχετικά ευρύ φάσμα ειδών, με το χρόνο κυριάρχησαν οι κωμωδίες. Παρά την κοινωνική και πολιτιστική τους σημασία, οι περισσότερες από αυτές χαρακτηρίζονται από αφέλεια και τυποποίηση στην αφήγηση. μικρογραφία|240x240px| Η [[Αλίκη Βουγιουκλάκη έγινε γνωστή ως η «εθνική σταρ» της Ελλάδας ]]Κεντρικές προσωπικότητες του κωμικού σινεμά αποτέλεσαν οι Αλέκος Σακελλάριος και Γιάννης Δαλιανίδης. Ο Σακελλάριος σκηνοθέτησε και έγραψε, συχνά μαζί με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο, πολλές από τις πλέον αγαπητές κωμωδίες της εποχής, συμπεριλαμβανομένων των Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο (1955), Η θεία απ' το Σικάγο (1957), Ο Ηλίας του 16ου (1959), Τα κίτρινα γάντια (1960), Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο (1959) και Υπάρχει και φιλότιμο (1965). Η φιλμογραφία του Δαλιανίδη περιλαμβάνει πληθώρα γνωστών κωμωδιών (Ζητείται ψεύτης – 1961, Η Χαρτοπαίχτρα – 1964, Φωνάζει ο κλέφτης – 1965 κ.ά.), ενώ κάποιες εξ αυτών (Μερικοί το προτιμούν κρύο... – 1962, Κορίτσια για φίλημα – 1965 κ.ά.) θεωρούνται τα καλύτερα δείγματα εγχώριου μιούζικαλ. Παράλληλα συνέδεσε το όνομά του με τα επιτυχημένα δράματα Ο Κατήφορος (1961) και Νόμος 4000 (1962).
Άλλες δημοφιλείς κωμωδίες είναι οι Της κακομοίρας (1963) του Ντίνου Κατσουρίδη και Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965) του Γιώργου Τζαβέλλα. Ο Ντίνος Δημόπουλος, ασχολήθηκε κυρίως με την κωμωδία (Δεσποινίς διευθυντής – 1964, Μια τρελλή τρελλή οικογένεια – 1966 κ.ά.), όμως σκηνοθέτησε επίσης τις επιτυχημένες δραματικές ταινίες Λόλα (1964), Κοινωνία ώρα μηδέν (1966) και Κατηγορώ τους ανθρώπους (1966).
Παράλληλα, ιδιαίτερα λαοφιλείς αναδείχτηκαν οι μελοδραματικές ταινίες, σαν τον Λουστράκο (1962) της Μαρίας Πλυτά και το Με πόνο και με δάκρυα (1965) του Απόστολου Τεγόπουλου.
Αρκετές ταινίες αυτής της περιόδου υπέστησαν λογοκρισία. Η Συνοικία του όνειρο (1961) του Αλέκου Αλεξανδράκη αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα κατά τη διάρκειά της παραγωγής, αλλά και στην πρεμιέρα, καθώς σύμφωνα με την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αποτελούσε δυσφήμηση για την εικόνα της χώρας. Ορισμένες σκηνές της ταινίας κόπηκαν, αλλά ακόμα κι έτσι θεωρείται πλέον μια από τις σπουδαιότερες ελληνικές ταινίες. Ο Αδελφός Άννα (1963) του Γρηγόρη Γρηγορίου λογοκρίθηκε λόγω των αναφορών στα θέματα της παιδοφιλίας και της σεξουαλικής κακοποίησης, ενώ το Αμόκ (1963) του Ντίνου Δημόπουλου θεωρήθηκε πολύ τολμηρό, λόγω του σεξουαλικού περιεχομένου ορισμένων σκηνών. Τα υπόλοιπα είδη τύχαιναν γενικά μικρότερης προσοχής, αν και ορισμένα είχαν αξιοπρόσεκτη παρουσία στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, το ιστορικό δράμα Το χώμα βάφτηκε κόκκινο (1966) του Βασίλη Γεωργιάδη προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Το Κοντσέρτο για πολυβόλα (1967) του Ντίνου Δημόπουλου αποτελεί ένα αξιόλογο πολεμικό δράμα. Όσον αφορά το νουάρ και το θρίλερ έγιναν λίγες, αλλά αξιόλογες προσπάθειες, όπως το Έγκλημα στα παρασκήνια (1960) του Ντίνου Κατσουρίδη, ένα από τα πλέον άρτια ελληνικά νουάρ, ο Εφιάλτης (1961) του Ερρίκου Ανδρέου και Ο θάνατος θα ξανάρθει (1961) του Ερρίκου Θαλασσινού. Ο Φόβος (1966) του Κώστα Μανουσάκη ήταν μια πρωτοποριακή ταινία με στοιχεία θρίλερ, που παρότι προβλήθηκε σε αρκετές χώρες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, έμεινε για πολλά χρόνια στην αφάνεια. μικρογραφία|230x230εσ|Το [[Κινηματογράφος Ολύμπιον|Ολύμπιον, η έδρα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης]] Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της δεκαετίας του 1960 ήταν η διοργάνωση της Εβδομάδας Ελληνικού Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη, που μετεξελίχθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Παρά τα προβλήματα που κατά καιρούς έχει αντιμετωπίσει, η συνεισφορά του στα κινηματογραφικά πράγματα της Ελλάδας, αλλά και των Βαλκανίων γενικότερα, θεωρείται αξιοσημείωτη.
Επί Χούντας (1967-1974)
Στα πρώτα χρόνια από την επιβολή της Χούντας των Συνταγματαρχών, ο ελληνικός κινηματογράφος δεν άλλαξε σε μεγάλο βαθμό. Οι κωμωδίες και τα μιούζικαλ απολάμβαναν της προτίμησης του μεγαλύτερου μέρους του κοινού και τα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν την προηγούμενη περίοδο, συνέχισαν να δημιουργούν επικερδείς ταινίες, όπως οι Κάτι κουρασμένα παλικάρια (1967), Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968), Μια κυρία στα μπουζούκια (1968), Η αρχόντισσα κι ο αλήτης (1968), Η νεράιδα και το παλικάρι (1969), Η θεία μου η χίπισσα (1970) και Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971).
Από τα μέσα του 1960, η παραγωγή των μεγάλων εταιρειών είχε διογκωθεί σε τέτοιο βαθμό, που η μικρή ελληνική αγορά δεν κατάφερε να τη στηρίξει. Ελάχιστες ταινίες εξάγονταν και η αύξηση των πωλήσεων ήταν δυσανάλογη με την προσφορά νέων ταινιών, με αποτέλεσμα η μέση θεαματικότητα να πέσει σε ασύμφορα επίπεδα. Επιπροσθέτως, ο κορεσμός ανάγκασε κριτικούς και κοινό να στρέψουν το βλέμμα τους στο σινεμά του εξωτερικού, που παρουσίαζε μεγαλύτερη πρωτοτυπία. Αυτοί οι παράγοντες, μαζί με την είσοδο της τηλεόρασης στα σπίτια, οδήγησαν στην κατάρρευση του συστήματος που κυριαρχούσε μέχρι τότε. Η συνολική παραγωγή μειωνόταν διαρκώς από το 1967 και από τις 196 ταινίες που προβλήθηκαν το έτος αυτό, ο αριθμός είχε πέσει κάτω από τις 100 το 1971. Ομοίως, ο αριθμός των εισιτηρίων έφτασε στην κορυφή το 1968 και μετά ακολούθησε καθοδική πορεία.