cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Μπακού
Αρχή των ενεργών στρατιωτικών επιχειρήσεων
Στις μάχες στο Γκεοκτσάι (27 Ιουνίου - 1 Ιουλίου 1918), μονάδες του Ισλαμικού στρατού του Καυκάσου κατατρόπωσαν την 1η Μονάδα του Καυκάσου του Κόκκινου Στρατού, η οποία υποχώρησε στο Καραμαριάμ. Στις 2 Ιουνίου, σοβιετικές δυνάμεις άφησαν την Αχσού, και στις 10 Ιουνίου, μετά από μάχες 3 ημερών, άφησαν το Κιουρνταμίρ και στις 14 Ιουνίου - τον σταθμό του Κεράρ. Τον Ιούλιο, οι μάχες διεξαγόταν σε 3 μέτωπα - στο Σεμαχίνσκ, στο Σελντίνσκ και στο Κιουρνταμίρ (κεντρικό μέτωπο). Στα αριστερό και στο δεξιό μέτωπο, οι Τούρκοι επιτίθονταν μόνοι τους, ενώ στο κεντρικό μαζί με στρατιά μουσουλμάνων, υπό τη διοίκηση του Γκαμπίμπ-μπεκ Σαλίμοφ. Οι στρατιώτες του Κόκκινου στρατού, μετά από σκληρές μάχες, υποχώρησαν και η γραμμή του μετώπου έφτασε στο Μπακού. Η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ρωσίας προσπαθούσε να πείσει τη Γερμανία να σταματήσει την επίθεση του τουρκικού στρατού. Από γράμμα του Βλαντιμίρ Λένιν στον Ιωσήφ Βισσαριόνοβιτς Στάλιν: thumb|Παραγωγός πετρελαίου στο Μπακού, ο οποίος καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της μάχης. 1918
Ο Στάλιν μετέφερε το μήνυμα στον Σάουμαν, και στο γράμμα του (8 Ιουλίου 1918) έγραψε πώς «οι Γερμανοί, για να αφήσουν ήσυχο του Μπακού, θέλουν πετρέλαιο. Εμείς, βέβαια, θα τους δεχθούμε να τους δώσουμε πετρέλαιο».
Ο Γερμανός πρέσβης στην Τιφλίδα, Βέρνερ φον ντερ Σούλενμπουργκ, καταγράφει:
Στις 27 Αυγούστου υπογράφτηκε η συμφωνία μεταξύ της ΡΣΟΣΔ και της Γερμανίας. Το άρθρο 14 αυτής της συμφωνίας έλεγε:
Αλλά, οι Τούρκοι, όταν συνειδητοποίησαν πώς η Γερμανία δεν θα επηρεάσει την κατάσταση στην περιοχή, συνέχισαν την επίθεση στο Μπακού. Για να σώσουν την κατάσταση, οι Μπολσεβίκοι δέχθηκαν την πρόταση βοήθειας από τον Λάζαρ Φιόντοροβιτς Μπιτσεράχοφ, ο οποίος στις αρχές του 1918, δημιούργησε στη Περσία ένα μικρό σώμα (1.000 στρατιώτες), το οποίο υπηρετούσε τους Βρετανούς. Στις 5 Ιουλίου, το σώμα του Μπιτσεχάροφ έφτασε στην Αλιάτ και στις 7 Ιουλίου έφθασε στο μέτωπο. Το σώμα συμμετείχε στη μάχη του Κιουρνταμίρ, όπου το Σοβιέτ του Μπακού ηττήθηκε.
Αλλαγή κυβέρνησης στο Μπακού
thumb|Βρετανικό αυτοκίνητο στη μάχη. 1918 Οι ήττες από τον Ισλαμικό στρατό του Καυκάσου, η κρίση που ξέσπασε στο Μπακού και οι αντιθέσεις με την Κομμούνα του Μπακού έφεραν στην αλλαγή κυβέρνησης στην πόλη. Οι Κομισσάριοι του Μπακού δεν ήταν σε θέση να ελέξουν την κατάσταση, και η Σοβιετική Ρωσία δεν μπορούσε να τους βοήθησει εξαιτίας προβλημάτων στα μέτωπα. Σύμφωνα με τον Αμερικανό ιστορικό Φίρουζ Καζεμζάντε, μέχρι τον Μάη του 1918, το Μπακού ήταν «μπολσεβικό νησί και αντιμπολσεβική θάλασσα». Ο πληθυσμός της πόλης χωρίστηκε σε 4 ομάδες. Η μεγαλύτερη από αυτές - μουσουλμάνοι (Αζέροι) - δεν ήθελε να υπερασπιστεί σε μάχη κατά των Τούρκων, το Μπακού. Οι Αρμένιοι, η δεύτερη ομάδα, ήταν έτοιμοι να υπερασπιστεί το Μπακού. Η τρίτη ομάδα αποτελείτο από τους Ρώσους, οι οποίοι δεν άνηκαν στους Μπολσεβίκους (μονάρχοι, Μενσεβίκοι, δημοκρατικοί και εσέροι), οι οποίοι μισούσαν τους Τούρκους και συμπαθούσαν την Αντάντ. Η τέταρτη ομάδα αποτελείτο από Μπολσεβίκους, οι οποίοι ήθελαν να κρατήσουν το Μπακού όσο το δυνατό πιο περισσότερο και να μεταφέρουν πετρέλαιο στη Σοβιετική Ρωσία και οι οποίοι αρνήθηκαν τη βοήθεια των Βρετανών. Η Σοβιετική Ρωσία, παρά τα προβλήματα στο μέτωπο του Καυκάσου, βοηθούσε την κυβέρνηση του Μπακού. Στις 19 Ιουλίου, στο Μπακού από το Τσαρίτσιν έφτασε το σώμα του Γκριγκόρι Κονσταντίνοβιτς Πετρόφ.
Στις 20 Ιουλίου, μονάδες του Ισλαμικού στρατού του Καυκάσου κατατρόπωσαν το στρατό του Σοβιέτ του Μπακού από το Σεμάχα, και μια εβδομάδα αργότερα έφτασαν σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από το Μπακού. Οι αντίπαλοι της κυβέρνησης - σοσιαλιστές-επαναστάτες και οι Μενσεβίκοι - σε έκτακτο συνέδριο του Σοβιέτ του Μπακού, στις 25 Ιουλίου, πρότεινε «να προσκληθούν οι Άγγλοι στο Μπακού και να δημιουργηθεί εξουσία από όλα τα σοσιαλιστικά κόμματα μαζί», και την πρόταση αυτή υποστήριξε η πλειοψηφία - 259 ψήφοι υπέρ από τους σοσιαλιστές-επαναστάτες και τους Μενσεβίκους έναντι σε 236 ψήφους κατά από τους Μπολσεβίκους. Παράλληλα, περίπου 3.000 στρατιώτες των Αρμένιων εθνικιστών αρνήθηκαν να βοηθήσουν στο μέτωπο, ενώ ο διοικητής των μονάδων του Κόκκινου στρατού στο Μπακού, Αβετίσοφ, ζήτησε από το Σοβιέτ του Μπακού να αρχίσει συζητήσεις με την τουρκική διοίκηση.
Σε γράμμα του Σάουμαν προς τον Λένιν, από τις 27 Ιουλίου:
left|thumb|Αρμένιοι στρατιώτες στο μέτωπο. 1918 Αυτές τις μέρες στο Μπακού από το Άστραχαν έφτασαν 80 πυροβόλα, 10.000 τουφέκια και 200.000 σφαίρες. Στις 29 Ιουλίου, οι Σοβιετικοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στο Μπαλαντζάρι. Στις 30 Ιουλίου 1918, ο Μπιτσεράχοφ υποχώρησε στο Νταγεκστάν.
Οι Μπολσεβίκοι αρνήθηκαν να συμμετέχουν σε συνομοσπονδία και σε έκτακτο συνέδριο του Σοβιέτ του Μπακού, στις 31 Ιουλίου, δήλωσαν πώς για να σώσουν την κυβέρνηση της Σοβιετικής Ρωσίας και τον στρατό της έπρεπε να παραδώσουν το Μπακού.
Η εξουσία στο Μπακού από τις 1 Αυγούστου 1918 μεταδόθηκε στη Προσωρινή Δικτατορία της Κεντρικής Κασπίας, το οποίο αποτελείτο από σοσιαλιστές-επαναστάτες, τους Μενσεβίκους, τους Εβραίους, τους Αρμένιους και τους Ρώσους.
Η μπολσεβική κυβέρνηση στο Σοβιέτ του Μπακού θεώρησε επικίνδυνο να βρίσκεται στην πόλη. Στις 31 Ιουλίου, οι Κομισσάριοι και οι στρατιώτες των Μπολσεβίκων μεταφέρθηκαν στο Άστραχαν, το οποίο ήταν υπό τη διοίκηση των Μπολσεβίκων. Αλλά, λόγω διαταγής της κυβέρνησης της Δικτατορίας της Κεντρικής Κασπίας, ο Σάουμαν συνελήφθη αλλά αφέθηκε γρήγορα, για να μην υπάρξουν συγκρούσεις με τους Μπολσεβίκους. Η Δικτατορία της Κεντρικής Κασπίας διόρισε υπουργό άμυνας τον στρατηγό Γιάκοφ Γκερασίμοβιτς Μπαγκρατούνι, ενώ διοικητής του στρατού έγινε ο στρατηγός Ντοκουτσάεφ.
Αλλά, και η νέα κυβέρνηση του Μπακού δεν ήταν σε θέση να σταματήσει τον Ισλαμικό στρατό του Καυκάσου, οι στρατιώτες της κυβέρνησης συνέχιζαν να υποχωρούν στο Μπακού. Ο Αβετίσοφ ζήτησε να παραδώσουν την πόλη. Το Αρμενικό Εθνικό Σοβιέτ ήταν έτοιμο να παραδώσει την πόλη, αλλά εξαιτίας της πίεσης από τη Δικτατορία της Κεντρικής Κασπίας αρνήθηκε να παραδωθεί, και συνέχισε να ελπίζει ότι οι Βρετανοί θα τους βοηθούσαν.
Η άφιξη των Βρετανών στρατιωτών
270px|thumb|Ο Λ. Ντένστερβιλ (αριστερά) μαζί με αξιωματικούς. 1918 Η έξοδος της Ρωσίας από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο δημιούργησε μεγάλα προβλήματα στην Αντάντ. Η βρετανική κυβέρνηση φοβήθηκε πώς η επέκταση Γερμανών ή Τούρκων στην Κεντρική Ασία θα απειλούσε τα βρετανικά εδάφη στην Ινδία, αφού πρώτα θα κατέλαβε το Μπακού. Για αυτό αποφασίστηκε να σταλθεί στην Τιφλίδα ένα σώμα με διοικητή τον στρατηγό Λάιονελ Ντένστερβιλ, για να κατατροπώσει τους Γερμανούς και τους Τούρκους στρατιώτες. Αλλά, όταν οι Γερμανοί έφτασαν στην Τιφλίδα, τα σχέδια των Βρετανών άλλαξαν και αποφάσισαν να υπερασπιστούν το Μπακού.
Τον Ιανουάριο του 1918, ο Ντένστερβιλ έφθασε στη, πολιορκημένη από τους Βρετανούς, Βαγδάτη, όπου δημιούργησε ένα σώμα στρατού, το οποίο ονόμασε «Ντένστερφορς» («Δυνάμεις του Ντένστερβιλ»). Στο «Ντένστερφορς» εντάχθηκαν έμπειροι στρατιώτες και αξιωματικοί, από τις αποικίες στην Αυστραλία, στον Καναδά, στη Νέα Ζηλανδία, στη Νότια Αφρική και στην Ινδία. Τον Φλεβάρη του 1918, ο Ντέστερβιλ και το σώμα του έφθασαν στην περσική πόλη Ενζέλι, αλλά, λόγω των καταστάσεων που επικρατούσαν στην πόλη και η εχθρότητα των ηγετών της πόλης προς τους Βρετανούς, ανάγκαστηκε να μεταφερθεί στη Χαμαντάν, και από εκεί στο Καζβίν. Αφού έλαβε πρόσκληση από τη Δικτατορία της Κεντρικής Κασπίας, ο Ντένστερβιλ μετέφερε το σώμα του από το Καζβίν στο Μπακού.
Λόγω των δυσκολιών που αντιμετώπιζε στα μέτωπα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν ήταν σε θέση να στείλει μεγάλες δυνάμεις στον Καύκασο. Οι δυνάμεις του «Ντένστερφορς» ανέρχονταν στους 1.000 στρατιώτες, οι οποίοι είχαν στη διάθεση τους τα αρατωμένα αυτοκίνητα «Όστιν-Πουτίλοβετς» και δύο αεροσκάφη «Martinsyde G.100». Στις 4 Αυγούστου, στο Μπακού έφθασε η πρώτη ομάδα Βρετανών στρατιωτών, υπό την ηγεσία του Στόκς. Στις 17 Αυγούστου, στο Μπακού από την Ενζέλι, με το καράβι «Πρόεδρος Κριούγκερ», έφτασαν οι κύριες δυνάμεις με τον Ντένστερβιλ.
Την ίδια μέρα, οι Κομισσάριοι του Μπακού προσπάθησαν να φύγουν στο Άστραχαν. Αλλά, τα 17 (ή 30) καράβια με στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού και με πολεμοφόδια περικυκλώθηκε στο νησί Ζιλόι από το στόλο της Δικτατορίας της Κεντρικής Κασπίας, και στάλθηκε πίσω στο λιμάνι, όπου οι μπολσεβικές δυνάμεις αφοπλίστηκαν και στάλθηκαν στο Άστραχαν. Η κυβέρνηση της Δικτατορίας της Κεντρικής Κασπίας δεν μπορούσε να κρατήσει στις φυλακές τον μεγάλο αριθμό των Μπολσεβίκων, καθώς επίσης δεν ήθελε την παρουσία τους στην πόλη. Τα καράβια ήταν, σύμφωνα με τον Ντένστερβιλ, γεμάτα με πολεμοφόδια καθώς και πολύτιμα αγαθά, και κατά τη γνώμη του Ντένστερβιλ, οι Μπολσεβίκοι ζητούσαν πολεμοφόδια, για να κλέβουν αγαθά από την πόλη. Οι Κομισσάριοι του Μπακού και Μπολσεβίκοι με αρχηγό τον Σάουμαν συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν. Η Δικτατορία της Κεντρικής Κασπίας αποφάσισε να τους κατηγορήσει στο πολεμικό δικαστήριο για λιποταξία. Η Δικτατορία της Κεντρικής Κασπίας έλαβε την υποστήριξη διάφορων κομιτέτων και οι κομισσάριοι ονομάστηκαν «προδότες και εχθροί του λαού», οι οποίο τη δύσκολη στιγμή σταμάτησαν το μέτωπο, και προσπάθησαν να μεταφέρουν πολεμοφόδια για άμυνα. Σύμφωνα με τον Φίρουζ Καζεμζάντε, στα τέλη του καλοκαιριού του 1918, όπως έδειξαν τα γεγονότα, το προλεταριάτο του Μπακού μετατράπηκε σε εχθρό για τους Μπολσεβίκους και αρνήθηκε να τους βοηθήσει. 270px|left|thumb|Μπακού. Μνημείο για τους Βρετανούς στρατιώτες, οι οποίοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της μάχης Ο Ντένστερβιλ ύψωσε στο καράβι του τη σημαία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, αλλά τον επισκέπτηκαν αμέσως μέλη του τοπικού επαναστατικού κομιτέτ, για να δουν, αν ο στρατηγός είναι αντεπαναστάτης. Ο στρατηγός απάντησε πώς δεν ήταν αντεπαναστάτης, αλλά πως δεν ήταν και επαναστάτης, για αυτό και δεν ύψωσε την κόκκινη σημαία. Ως αποτέλεσμα, αποφασίστηκε να υψωθεί ανάποδη ρωσική σημαία. Φαίνεται πώς οι τοποικοί επαναστάτες δεν ήξερα, πώς η ανάποδη ρωσική σημαία θα γινόταν η σημαία της Σερβίας, και πώς τα βρετανικά καράβια θα είχαν υψωμένα τη σερβική σημαία.
Λόγω των μικρών βρετανικών δυνάμεων, ο στρατηγός Ντένστερβιλ θεώρησε πώς κύρια αποστολή του ήταν να υψώσει το ηθικό των αμυνόμενων στο Μπακού. Σύμφωνα με τον Σούρεν Σάουμαν, οι Βρετανοί, για να υψώσουν το ηθικό των συμπατριωτών τους στο Μπακού, σκαρφίστηκαν ένα κόλπο. Έστειλαν μια μικρή μονάδα στρατού στο Μπακού, για να παρελαύνει και να περνά από την ίδια πλατεία αρκετές φορές, για να θεωρηθεί πώς στην πόλη στάλθηκαν μεγάλες δυνάμεις από το Ηνωμένο Βασίλειο Ο Ντένστερβιλ δήλωσε στο αρμενικό κομιτέτ, πώς οι Βρετανοί δεν είναι σε θέση να βοηθήσουν με μεγάλες δυνάμεις το Μπακού, καθώς είχαν να αντιμετώπισουν προβλήματα σε άλλα μέτωπα καθώς και στη Βαγδάτη. Η τοπική κυβέρνηση έλπιζε πώς οι Βρετανοί θα στείλουν μεγάλες δυνάμεις στο Μπακού για την άμυνα της πόλης. Παράλληλα, ο Ντένστερβιλ έμεινε άφωνος από την απειθαρχία που επικρατούσε στο στρατό της Δικτατορίας της Κεντρικής Κασπίας. Ο στρατηγός καταγράφει στα ημερολόγια του, πώς, όταν οι στρατιώτες έλαβαν διαταγή να πάνε στο μέτωπο, αυτοί δεν ικανοποιήθηκαν και αποφάσισαν να ψηφίσουν αν έπρεπε να εκτελέσουν τη διαταγή ή όχι. Το 70% των στρατιώτων αρνήθηκε να εκτελέσει τη διαταγή, ενώ το υπόλοιπο 30% των στρατιωτών, οι οποίοι ήταν έτοιμοι να εκτελέσουν τη διαταγή, άνοιξε πυρ εναντίον τους. Οι σφαίρες πετούσαν γύρω από τα αγγλικά θωρακισμένα, και ο διοικητής των θωρακισμένων μετέφερε στον Ντένστερβιλ: «Αν δεν σταματήσουν να πυροβολούν, θα ανοίξω πρυ εναντίον όλων τους». Και ο στρατηγός απάντησε: «Σε παρακαλώ, κάνε το».
Η πολιορκία του Μπακού
thumb|right|300px|Η πολιορκία και η κατάληψη του Μπακού το 1918 thumb|300px|Τουρκικό πυροβολικό στα περίχωρα του Μπακού Οι Τούρκοι και οι Αζέροι έφθασαν στα περίχωρα του Μπακού. Σε γράμμα της στρατιωτικής διοίκησης της Δικτατορίας της Κεντρικής Κασπίας, από τις 6 Αυγούστου:
Στο Μπακού ξέσπασε πανικός. Ο στρατός και η κυβέρνηση της Δικτατορίας της Κεντρικής Κασπίας ήταν αδύνατοι να σταματήσουν την επίθεση των Τούρκων. Σύμφωνα με μαρτυρίες του Σάουμαν, οι συνολικές δυνάμεις των σοβιετικών στο Μπακού ανέρχονταν στους 3.000 ανθρώπους. Το σώμα του Πετρόφ, χάρη στη βοήθεια του πυροβολικού, οργάνωσε αντεπίθεση. Μετά από σκληρές μάχες, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να αφήσουν τις θέσεις, τις οποίες κατέλαβαν τις προηγούμενες μέρες. Από τις αναμνήσεις του διοικητή της 5ης μονάδας του Καυκάσου, Ριουστιού μπεή:
Σύμφωνα με τον Ριουστιού μπέη, εκείνη τη μέρα σκοτώθηκαν 148 Τούρκοι, από τους οποίους οι 9 ήταν αξιωματικοί, και τραυματίστηκαν 463 Τούρκοι, από τους οποίους οι 19 ήταν αξιωματικοί. Επίσης, εκείνη τη μέρα, οι Τούρκοι είχαν υποστεί σοβαρές απώλειες και στο πυροβολικό. Στις 15-16 Αυγούστου, οι μάχες στις περιοχές της Μπίμπι-Έιμπατ, του Παταμντάρ και των Μεγάλων πυλών έγιναν πιο σκληρές.
Μη ευχαριστημένος από τις πράξεις των στρατιωτών της Δικτατορίας της Κεντρικής Κασπίας, όταν παράλληλα οι Βρετανοί πέθαιναν, υπερασπίζοντας το Μπακού, ο Ντένστερβιλ έστειλε γράμμα στον Ντοκουτσάεφ. Ο τελευταίος κάλεσε τον Βρετανό στρατηγό σε στρατιωτικό συμβούλιο, όπου ο Ντένστερβιλ δήλωσε, πώς, αφού κανένας εκτός από τους Βρετανούς μάχεται, η μετέπειτα αντίσταση είναι άχρηστη, καθώς οι Βρετανοί θα φύγουν από την πόλη, και οι δικτάτοροι θα πρέπει να σκεφτούν πώς να παραδώσουν την πόλη στους Τούρκους. Αλλά, η διοίκηση της Δικτατορίας της Κεντρικής Κασπίας δεν επέτρεπε στους Βρετανούς να αφήσουν την πόλη και απειλούσε να καταστρέψει, με επίθεση πυροβολικού, τα καράβια τους. Παράλληλα, η διοίκηση του Ισμαλικού στρατού του Καυκάσου ετοίμαζε το στρατό για τελική επίθεση. Στις 8 Σεπτεμβρίου, στο μέτωπο του Μπακού έφτασαν μονάδες του 15ου σώματος του Τσαναχγκαλίνσκι, με 5541 στρατιώτες και 191 αξιωματικούς. Στις 10 Σεπτεμβρίου, έφθασε ο στρατηγός Νουρί πασάς. Το κύριο χτύπημα έπρεπε να γίνει από την 5η Μονάδα του Καυκάσου του Μουρσάλ πασά, στην οποία ήταν ενσωματωμένα το 9ο, το 10ο, το 13ο σώμα πεζικού του Καυκάσου, το 56ο σώμα πεζικού, καθώς και πυροβολικό. Στη 15η μονάδα του Σουλεϊμάν Ιζζέτ μπέη συμπεριλαμβάνονταν το 38ο σώμα πεζικού, το 106ο σώμα του Καυκάσου και μονάδα πυροβολικού. Σε αυτές τις ομάδες συμπεριλαμβάνονταν επίσης τα σώματα ιππικού των Τατάρων (διοικητής - Νουχ-μπέκ Σόφιεφ) και του Λέζγκινσκι (διοικητής - Χοσρόφ Μιρζά Καντζάρ), πρών σώματα του Ατομικού Αζερικού Σώματος. Σύμφωνα με τον Λούντσουβεϊτ, η τουρκική διοίκηση στο Μπακού είχε στη διάθεση της στρατό 10.000 ανθρώπων και 40 πυροβόλα.
Μετά από λίγες μέρες, ένας Άραβος στρατιώτες, ο οποίος έφυγε από το τουρκικό στρατό, δήλωσε πώς στις 14 Αυγούστου, ο Ισλαμικός στρατός του Καυκάσου θα αρχίσει την πολιορκία της πόλης. Οι Βρετανοί κινητοποίησαν όλες τις θέσεις, αλλά δεν ήξεραν από που θα αρχίσει η επίθεση. Τα ξημερώματα, στις 14 Σεπτεμβρίου, το τουρκικό πυροβολικό άρχισε να βομβαρδίζει όλες τις θέσεις των αμυνόμενων. Οι Τούρκοι στρατιώτες κατατρόπωσαν τους αμυνόμενους στις Μεγάλες πύλες και κατέλαβαν τους λόφους κοντά στην πόλη. Οι προσπάθειες των Βρετανών να σταματήσουν την τουρκική επίθεση δεν είχαν αποτέλεσμα. Βλέποντας, πώς οι Τούρκοι κατέλαβαν τις θέσεις των στρατιωτών του, ο Ντένστερβιλ διέταξε τα καράβια του να ετοιμαστούν για υποχώρηση. Εκμεταλλευόμενοι την ησυχία, οι Βρετανοί, χάρη στο σκοτάδι, μπήκαν στα καράβια τους, στις 23:00, και υποχώρησαν. Παρά την επίθεση των καραβιών της Δικτατορίας της Κεντρικής Κασπίας, οι Βρετανοί κατάφεραν να ξεφύγουν. Λίγο αργότερα, η κυβέρνηση της Δικτατορίας της Κεντρικής Κασπίας έφευγε από την πόλη. Οι ηγέτες των Μπολσεβίκων κατάφεραν να βγάλουν από τη φυλακή τους Κομισσάριους τους Μπακού, οι οποίοι έπλευσαν με το καράβι «Τουρκμέν». Στην αρχή, σκόπευαν να πάνε στο Άστραχαν, αλλά λόγω έλλειψης πετρελαίου αναγκάστηκαν να πλεύσουν ως το Κρανσοβόντσκ, όπου οι κομισσάριοι συνελήφθηκαν από τους τοπικούς εσέρους και σκοτώθηκαν.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1918, στο Μπακού μπήκαν οι μονάδες του Ισλαμικού στρατού του Καυκάσου. Αιχλαμωτίστηκαν 36 αξιωματικοί (17 Αρμένιοι, 9 Ρώσοι και 10 Γεωργιανοί) και 1651 στρατιώτες (1151 Αρμένιοι, 383 Ρώσοι, 4 Βρετανοί και 113 στρατιώτες άλλων εθνικοτήτων). Η κατάληψη της πόλης συνοδεύτηκε με εκκαθάρσεις των Αρμενιών, ως απάντηση για τη γενοκτονία των Μουσουλμάνων στο Μπακού (Μάρτιος 1918), η οποία έγινε από τους Σοβιετικούς στρατιώτες. Στις 16 Σεπτεμβρίου, στα περίχωρα της πόλης, διεξήχθη παρέλαση του 5ου σώματος πεζικού του Καυκάσου και του 15ου σώματος πεζικού.
Αποτελέσματα
thumb|250px|Η παρέλαση του στρατού της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν 29 Οκτωβρίου 1919 Κύριο αποτέλεσμα της μάχης στο Μπακού ήταν η επιβολή της κυριαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊζάν σε μεγάλο μέρος της χώρας. Το Μπακού έγινε η πρωτεύουσα του νέου κράτους, και στις 17 Σεπτεμβρίου 1918, έφτασε στην πόλη (από το Γκαντζά ) η κυβέρνηση της χώρας.
Το σώμα «Ντένστερφορς» διαλύθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1918, και οι στρατιώτες του μεταφέρθηκαν στη Βόρεια Περσία, ενώ ο Ντένστερβιλ μεταφέρθηκε στην Ινδία.
Η απώλεια του Μπακού ήταν αισθητό χτύπημα για τους Μπολσεβίκους, οι οποίοι έχασαν το πετρέλαιο στον Καύκασο, και για τους Βρετανούς, οι οποίοι δεν ήθελαν την επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην περιοχή. Αλλά, η κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην περιοχή δεν έμενε να κρατήσει πολύ. Ο τουρκικός στρατός αναγκάστηκε να αφήσει την περιοχή, λόγω της συνθήκης του Μούδρου, η οποία υπογράφτηκε στις 30 Οκτωβρίου 1918, μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 17 Νοεμβρίου 1918, όταν οι Τούρκοι έφυγαν από την πόλη, οι Βρετανοί κατέλαβαν την εξουσία και βρισκόταν εκεί μέχρι το 1919, αλλά αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν τη Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν ως τη νόμιμη εξουσία στη χώρα.
Στα μέσα του Απριλίου του 1920, μονάδες της 11ης Στρατιάς του Κόκκινου Στρατού, οι οποίοι κατατρόπωσαν το στρατό του Ντενίκιν, έφθασαν στα βόρεια σύνορα του Αζερμπαϊτζάν. Στις 27 Απριλίου, οι Σοβιετικοί πέρασαν τα σύνορα του Αζερμπαϊτζάν, και αφού δεν συνάντησαν αντίσταση, έφθασαν στο Μπακού. Η Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν έπαψε να υπάρχει, και δημιουργήθηκε η Αζερική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Βιβλιογραφία
Μπακου Κατηγορία:Μάχες του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ιστορία του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Μπακού
Εύηνος (ποταμός)
Ο Εύηνος είναι ποταμός του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Το όνομά του το οφείλει στο βασιλιά της Αιτωλίας Εύηνο, ο οποίος πνίγηκε στα νερά του κυνηγώντας τον Ίδα, που του είχε αρπάξει την κόρη του, την πριγκίπισσα Μάρπησσα. Είναι γνωστός και με το όνομα Φίδαρης εξαιτίας των διακλαδώσεων που σχηματίζει κατά τη διαδρομή του στα ορεινά της Αιτωλοακαρνανίας. Η αρχαιότερη ονομασία του ποταμού είναι Λυκόρμας.
Ο ποταμός
Πηγάζει στα βουνά Κόρακας και Τσεκούρι, κοντά στην Αρτοτίνα, και χύνεται στον Πατραϊκό Κόλπο, κοντά στο χωριό Γαλατάς, ανατολικά από τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου. Εκεί βρίσκεται και το χωριό Ευηνοχώρι στο οποίο έχει δώσει το όνομά του. Κατά τη διαδρομή του δέχεται τα νερά ενός πλήθους παραποτάμων. Κυριότεροι είναι ο Κουρκουτάς, ο Κότσαλος ή Κάκαβος, ο Πόριαρης, η Ποταμούλα, το Φανόρεμα, τα Φιδάκια, ο Κλινοβίτης, το Καψαλόρεμα, ο Βοϊτσάνος και ο Γιδομαντρίτης. Στον Εύηνο σώζονται ακόμα αρκετά παλιά πέτρινα γεφύρια, όπως της Αρτοτίβας (το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι της δυτικής Ελλάδας), της Δορβιτσάς, του Πόριαρη, της Κλεπάς, της Μελίγκοβας κ.α. Έχει συνολικό μήκος περίπου 80 χλμ.
Από τις αρχές του 21ου αιώνα ποσότητες νερού από τον Εύηνο μεταφέρονται στον ποταμό Μόρνο με αγωγό για να συμβάλλουν στην υδροδότηση της Αθήνας. Το έργο αυτό έγινε εξαιτίας των αυξημένων αναγκών της πρωτεύουσας σε νερό. Παρά τους ισχυρισμούς της ΕΥΔΑΠ ότι το έργο αυτό «θα λύσει οριστικά το πρόβλημα», η μεταβολή του κλίματος πιθανότατα θα το καταστήσει ανεπαρκές.
Δραστηριότητες
Ο Εύηνος είναι ιδανικός για αθλητικές δραστηριότητες όπως το κανόε-καγιάκ και το ράφτινγκ. Στην περιοχή της Γέφυρας Μπανιά έχουν δημιουργηθεί σύγχρονες εγκαταστάσεις, οι πιο ολοκληρωμένες στην Ελλάδα μετά τις αντίστοιχες ολυμπιακές της Αθήνας. Οι επισκέπτες της περιοχής του Ευήνου ασχολούνται επίσης με την πεζοπορία, την ορειβασία, το ποδήλατο βουνού και την ιππασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Στερεάς Ελλάδας Κατηγορία:Νομός Αιτωλοακαρνανίας
Εθνόσημο της Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας
thumb|right|Εθνόσημο της Καμπέρα. Το εθνόσημο της Καμπέρα που είναι η πρωτεύουσα της Επικράτειας Αυστραλιανής Πρωτεύουσας σχεδιάστηκε από το Κοινοπολιτειακό Γραφείο Εσωτερικών και Επικρατειών (Commonwealth Department of Home Affairs and Territories) το 1927, έπειτα από αίτημα του Κοινοπολιτειακού Γραφείου Άμυνας, που επιζητούσε τη χρήση του στο νέο κρουαζιερόπλοιο του Αυστραλιανού Πολεμικού Ναυτικού HMAS Canberra.
Η Ομοσπονδιακή Επιτροπή της Πρωτεύουσας (FCC) ανακοίνωσε τη διεξαγωγή διαγωνισμού για ένα εθνόσημο τόσο για την Επικράτεια Αυστραλιανής Πρωτεύουσας όσο και για την Ομοσπονδιακή Επιτροπή της Πρωτεύουσας.
Τον Απρίλιο του 1928, ο νικητής του διαγωνισμού, που ήταν το σχέδιο του Κ. Ρ. Γουίλι, εστάλη προς έγκριση στο College of Arms στο Λονδίνο. Σε εκείνη τη φάση το εθνόσημο δεν συμπεριελάμβανε και ένα σύνθημα. Έπειτα από μικρές τροποποιήσεις, ο βασιλιάς Γεώργιος Ε' ενέκρινε το σχέδιο με Βασιλικό Διάταγμα (με ημερομηνία 8 Οκτωβρίου 1928). Εν συνεχεία το College of Arms εξέδωσε την επίσημη καλλιτεχνική επεξήγηση και την περιγραφή στις 7 Νοεμβρίου 1928, μαζί με ένα έμβλημα.
Επεξήγηση συμβόλων
Στο εθνόσημο βρίσκονται τα εξής σύμβολα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εθνοσημο Κατηγορία:Καμπέρα
Πινακοθήκη Τρετιακόφ
Η Κρατική Πινακοθήκη Τρετιακόφ (Госуда́рственная Третьяко́вская галере́я) είναι μια σημαντική πινακοθήκη της Ρωσίας που βρίσκεται στη Μόσχα και θεωρείται σπουδαιότερη του είδους της σ΄ όλη τη χώρα.
Ιδρύθηκε από τον Ρώσο βιομήχανο Πάβελ Μιχάηλοβιτς Τρετιακόφ το 1856 όταν ξεκίνησε τη συλλογή του αρχικά με σπουδαίους πίνακες ζωγραφικής καθώς και ρωσικά γλυπτά του 19ου αιώνα τα οποία όμως είχε συγκεντρώσει ο αδελφός του Σεργκέι Τρετιακόφ.
Όλη η συλλογή αυτή δωρήθηκε στη πόλη της Μόσχας το 1892. Το κτίριο όπου στεγάσθηκε η υπέροχη αυτή συλλογή ολοκληρώθηκε το 1904, δίπλα από το Κρεμλίνο, όπου και εθνικοποιήθηκε το 1918. Η Πινακοθήκη Τρετιακόφ που περιλαμβάνει περισσότερα από 130.000 εκθέματα, προσφέρει στον επισκέπτη της την ιστορία της ρωσικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Περιλαμβάνει την πλουσιότερη σήμερα συλλογή εικόνων στον κόσμο, περίπου 40.00 εικόνες. Επίσης περιλαμβάνει και τη μισή συλλογή που αναγκαστικά έμεινε στη Ρωσία του Γεωργίου Κωστάκη.
Αργότερα το 1985 η συλλογή των γλυπτών μεταφέρθηκε σε θυγατρικό μοντέρνο κτίριο - μουσείο δίπλα από την ονομαζόμενη «γέφυρα της Κριμαίας», που βρίσκεται επίσης στη Μόσχα.
Ευρυδίκη (Ανούιγ)
Η Ευρυδίκη είναι θεατρικό έργο του Ζαν Ανούιγ, γραμμένο το 1941.
Αποτελεί μέρος των Μαύρων θεατρικών έργων του συγγραφέα, μαζί με την Ερμίνα (1931), Το αγρίμι (1934) και τον Ταξιδιώτη χωρίς αποσκευές (1937).
Πλοκή
Η Ευρυδίκη είναι ηθοποιός σε έναν περιοδεύοντα θίασο. Στο σταθμό ενός τρένου, συναντά τον Ορφέα, ένα βιολιστή. Ερωτεύονται και η Ευρυδίκη εγκαταλείπει το θίασο για να ζήσει μαζί του. Το ζευγάρι θα κάνει τη γνωριμία ενός παράξενου ταξιδιώτη, του κ. Ανρί, που ίσως αντιπροσωπεύει το Πεπρωμένο. Ο διευθυντής του θιάσου αποκαλύπτει ότι η Ευρυδίκη είναι ερωμένη του. Ο Ορφέας ζηλεύει. Η Ευρυδίκη σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, στην προσπάθειά της να εγκαταλείψει τον Ορφέα. Βλέποντας τον πόνο του τελευταίου, ο κ. Ανρί διαπραγματεύεται με το θάνατο κι η Ευρυδίκη ξανάρχεται στη ζωή. Για να μείνει ζωντανή, ο Ορφέας έχει εντολή να μην την κοιτάξει κατάματα πριν έρθει το πρωί. Δεν καταφέρνει όμως να αντισταθεί και τα μάτια του συναντούν τα δικά της. Η Ευρυδίκη πεθαίνει για ακόμη μια φορά. Ο Ορφέας είναι απαρηγόρητος. Ο κ. Ανρί προτείνει στον ερωτευμένο νέο το μόνο αντίδοτο που θα του επέτρεπε να είναι μαζί με την αγαπημένη του: τον θάνατο. Σε ένα δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου, οι δυο εραστές επανασυνδέονται για πάντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Ορφισμός
Αρμπέντο-Καστιόνε
Ο  Αρμπέντο-Καστιόνε (ιταλικά: Arbedo-Castione) είναι δήμος της επαρχίας Μπελλιντσόνα στην Ελβετία. Έχει πληθυσμό 3.992 κατοίκους κατά την απογραφή του 2006.
Στην περιοχή του χωριού Αρμπέντο στις 30 Ιουνίου του 1422 πραγματοποιήθηκε η μάχη του Αρμπέντο μεταξύ των δυνάμεων του Δουκάτου του Μιλάνου και της Παλαιάς Ελβετικής Ομοσπονδίας, η οποία υπήρξε νικηφόρα για το Δουκάτο, εδραιώνοντας την κυριαρχία του στις περιοχές των Μπελλιντσόνα και Λεβεντίνα.
Το χωριό αναπτύχθηκε την περίοδο του Μεσαίωνα, μαζί με το διπλανό Λουμίνο. Το 1810 το Καστιόνε πρότεινε την συγχώνευσή του με το Αρμπέντο, κάτι που πραγματοποιήθηκε οριστικά το 1820. Ο λόγος της συνένωσης αυτής ήταν κυρίως για να αντιμετωπίσουν τα οικονομικά προβλήματα που άφησαν οι Ναπολεόντειοι πόλεμοι στην ευρύτερη περιοχή του καντονιού του Τιτσίνο. Κατά τα πρώτα χρόνια της ένωσης αυτής υπήρχαν πάντως μερικές αντιδράσεις μεταξύ των κατοίκων των τριών γειτονικών χωριών, οι οποίες έληξαν με συμφωνία μεταξύ τους το 1863.
Πολιάδα
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Πόλη Αλτάι
Η πόλη του Αλτάι (μογγολικά: Алтай) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας (αϊμάγκ) Γκόβι-Αλτάι στη δυτική Μογγολία. Η πρωτεύουσα ονομάζεται επίσημα σουμ Γιεσόνμπουλαγκ. Δεν πρέπει να συγχέεται με το ξεχωριστό σουμ που ονομάζεται επίσης Αλτάι στα νότια του αϊμάγκ. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 15.800 άτομα (εκτίμηση 2008 ).
Μεταφορά
Το Αεροδρόμιο του Αλτάι (LTI / ZMAT) έχει ένα χωμάτινο διάδρομο και εξυπηρετεί τακτικές πτήσεις προς το Αρβαϊχέερ και την Ουλάν Μπατόρ.
Κλίμα
Το Αλτάι έχει ένα συνηθισμένο Μογγολικό κρύο ημίξηρο κλίμα (τύπος BSk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν) με υποαρκτικές επιρροές, αν και το κλίμα είναι τόσο ξηρό για να χαρακτηριστεί ξηρό παρά το ότι η ετήσια μέση θερμοκρασία είναι κατάλληλη για σποραδικό μόνιμο παγωμένο έδαφος. Το κλίμα έχει μακρείς, πολύ ξηρούς και πολύ ψυχρούς χειμώνες με σύντομα, ήπια καλοκαίρια, στα οποία πέφτει η περισσότερη ετήσια βροχόπτωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μογγολίας
95 Αρέθουσα
Η Αρέθουσα (Arethusa) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,84. Ανακαλύφθηκε το 1867 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Τέοντορ Ρόμπερτ Λούτερ, που παρατηρούσε από το Ντίσελντορφ, και πήρε το όνομα των ομώνυμων προσώπων της ελληνικής μυθολογίας. Τρεις επιπροσθήσεις της Αρεθούσας από αστέρα έχουν παρατηρηθεί: η πρώτη στις 2 Φεβρουαρίου 1998 και οι άλλες δύο τον Ιανουάριο 2003.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αρέθουσας υπολογίσθηκε σε 136,0 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 2,6 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αρέθουσας εκτιμάται σε 3,8 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 71,9 m/sec (259 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Αρέθουσας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,070 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 114 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Αρέθουσα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 42 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρεθουσα
Ενδοτράχυνση
220px|right|thumb|Η επίδραση της ενδοτράχυνσης με ψυχρή έλαση στην αντοχή και την ολκιμότητα κράματος [[χαλκονικέλιο|χαλκονικελίου CuNi9Sn2. CW: ποσοστό μείωσης της διατομής με ψυχρή έλαση· σy: συμβατικό όριο διαρροής για μόνιμη παραμόρφωση 0,2%· σu: όριο θραύσης· A: μέγιστη επιμήκυνση πριν την θραύση.]] Η ενδοτράχυνση ή εργοσκλήρυνση είναι μέθοδος αύξησης της αντοχής και της σκληρότητας ενός μεταλλικού υλικού (μετάλλου ή κράματος) με παραμόρφωση πέρα από το όριο διαρροής. Η ενδοτράχυνση έχει ιδιαίτερη σημασία στην μεταλλοτεχνία του χάλυβα, όταν το μέταλλο αυτό υποβληθεί σε ψυχρή κατεργασία, δηλ. σε πλαστική παραμόρφωση υπό θερμοκρασία χαμηλότερη από το μισό της θερμοκρασίας τήξης.
Η παραμόρφωση πέρα από το όριο διαρροής οδηγεί σε δραματική αύξηση της πυκνότητας των διαταραχών — γραμμικών και διεπιφανειακών — στο εσωτερικό των κρυστάλλων του υλικού. Για παράδειγμα, σε ένα ανοπτημένο μεταλλικό υλικό, η πυκνότητα διαταραχών είναι της τάξης των 1010/m2, ενώ σε ένα υλικό που έχει πάθει ψυχρή ολκή ή έλαση, η πυκνότητα διαταραχών είναι της τάξης των 1015/m2. Καθώς μεγαλώνει η παραμόρφωση του υλικού, οι διαταραχές μετακινούνται (ολισθαίνουν), τέμνονται, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και συσσωρεύονται σε ορισμένα σημεία, με αποτέλεσμα να εμποδίζει η μία την κίνηση της άλλης. Με την αύξηση της πυκνότητας των ατελειών, την αλλαγή της κατανομής τους και την παρεμπόδιση της κίνησής τους, το υλικό χάνει την ολκιμότητά του και γίνεται πιο σκληρό.
Μακροσκοπικά, η ενδοτράχυνση παρατηρείται εύκολα, όταν πάρουμε ένα μεταλλικό σύρμα και προσπαθήσουμε να το λυγίσουμε μερικές φορές. Αφού το λυγίσουμε μία φορά και το ισιώσουμε, την δεύτερη φορά πιθανότατα δεν θα λυγίσει στο ίδιο σημείο. Αν καταφέρουμε να το λυγίσουμε ξανά στο ίδιο σημείο, θα νοιώσουμε ότι το σύρμα είναι πιο δύσκαμπτο. Αυτό συμβαίνει επειδή το σημείο καμπής του σύρματος έχει πάθει ενδοτράχυνση. Εάν επαναλάβουμε το λύγισμα μερικές φορές ακόμα, το σύρμα γίνεται ολοένα και πιο δύσκαμπτο και στο τέλος σπάζει.
Κατά τρόπο πιο επιστημονικό, η ενδοτράχυνση παρατηρείται όταν υποβληθεί σε δοκιμή εφελκυσμού ένα υλικό το οποίο είχε υποβληθεί προηγουμένως σε παρόμοια δοκιμή μέχρι να πάθει πλαστική παραμόρφωση. Κατά την δεύτερη δοκιμή εφελκυσμού, το υλικό θα παρουσιάσει μεγαλύτερο όριο ελαστικής παραμόρφωσης και μεγαλύτερο όριο διαρροής. Μάλιστα, εάν πρόκειται για κοινό χάλυβα, κατά την δεύτερη δοκιμή εφελκυσμού η πλαστική παραμόρφωση είναι ομαλή και δεν παρατηρείται διαρροή. Η διαρροή παρατηρείται ξανά μόνον όταν, ανάμεσα στην πρώτη και την δεύτερη δοκιμή εφελκυσμού, το υλικό αναθερμανθεί γύρω στους 120°C και επέλθει εργογήρανση.
Η ενδοτράχυνση με ψυχρή ολκή, έλαση ή άλλη μηχανική κατεργασία προκαλεί αύξηση της σκληρότητας του μετάλλου ή κράματος, επιμήκυνση των κόκκων (κρυστάλλων) κατά την διεύθυνση της παραμόρφωσης και, επομένως, ανισοτροπία στο υλικό. Η εργογήρανση επαναφέρει την διαρροή στους χάλυβες, αλλά δεν μειώνει την σκληρότητα του υλικού, το οποίο μπορεί να αστοχήσει κατά τρόπο ψαθυρό. Το υλικό που έπαθε σκλήρυνση με ενδοτράχυνση ανακτά την αρχική ολκιμότητά του, ή μέρος της ολκιμότητάς του, μόνον με ανόπτηση, δηλ. θέρμανση σε σχετικά υψηλή θερμοκρασία.
Η ενδοτράχυνση συνδέεται και με το φαινόμενο της κόπωσης των μετάλλων. Η επαναληπτική εφαρμογή εφελκυστικών/θλιπτικών τάσεων οδηγεί σε συσσώρευση των ατελειών σε ορισμένα σημεία όπου τελικά το υλικό αστοχεί με ψαθυρή θραύση.
Δύο άλλοι τρόποι αύξησης της αντοχής και σκληρότητας ενός μεταλλικού υλικού είναι οι εξής:
Επαρχία του Πορντενόνε
Η επαρχία του Πορντενόνε (ιταλικά: Provincia di Pordenone) είναι επαρχία της αυτόνομης περιφέρειας του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 2.178 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 309.991 κατοίκους (2008). Έδρα της επαρχίας είναι το Πορντενόνε (Pordenone). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 51 δήμους. Συνορεύει βόρεια και ανατολικά με την επαρχία του Ούντινε, δυτικά και νότια με την περιφέρεια του Βένετο (επαρχίες του Μπελούνο του Τρεβίζο και της Βενετίας). Ιδρύθηκε το 1968 από διαχωρισμό της επαρχίας του Ούντινε.
Φαρνάκης Α΄ της Φρυγίας
Ο Φαρνάκης Α΄ , Ελαμιτικά: Parnaka (π. 565-497 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν αξιωματούχος τού Δαρείου Α΄ στο ανάκτορο της Περσέπολης και μετά σατράπης της Φρυγίας. Είναι ο ιδρυτής τού κλάδου των Φαρνακιδών.
Επαρχία του Πορντενόνε
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια
Φαρνάκης Α΄ της Φρυγίας
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αρσάμη πρίγκιπα και ίσως βασιλιά (για σύντομο διάστημα) της Περσίας. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Υστάσπης, που είχε γιο τον Δαρείο Α΄.
Σύμφωνα με τις πινακίδες των διοικητικών αρχείων της Περσέπολης, ήταν ο κύριος επί των οικονομικών υποθέσεων αξιωματούχος τού ανιψιού του Δαρείου Α΄ το διάστημα 506-497 π.Χ. Έγινε υπεύθυνος τού ανακτόρου και έφερε την θεσπισμένη για τη θέση του ράβδο, ίσως από πολύτιμο μέταλλο. Μάλλον εμφανίζεται σε μερικά ανάγλυφα της Περσέπολης.
Στη Φρυγία παρά τον Ελλήσποντο
Ο Φαρνάκης Α΄ είχε κάποια σχέση με τη Φρυγία, περιοχή βορειοδυτικά της Μ. Ασίας, καθώς ο Αριστοτέλης αναφέρει, ότι εισήγαγε ημιόνους στην περιοχή.
Το 477 π.Χ. ο Ξέρξης Α΄ της Περσίας όρισε σατράπη της Φρυγίας τον γιο του Αρτάβαζο Α΄. Οι απόγονοί του αποτελούν τη δυναστεία των Φαρνακιδών και κυβέρνησαν τη Φρυγία κατά τον 4ο αι., ώσπου τους εξεδίωξε ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μέγας.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Φαρνακιδών
Επταπύργιο (Θεσσαλονίκη)
Το Φρούριο του Επταπυργίου, γνωστό και με την οθωμανική ονομασία Γεντί Κουλέ ( Yedi Kule ), βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο των τειχών της Θεσσαλονίκης, εντός της Ακρόπολης. Αποτελείται από δύο ενότητες: το βυζαντινό φρούριο, το οποίο συνθέτουν δέκα πύργοι, καθώς και τα νεότερα κτίσματα των φυλακών, που έχουν κτιστεί εντός κι εκτός του φρουρίου. Οι πύργοι της βόρειας πλευράς αποτελούν τμήματα του παλαιοχριστιανικού τείχους της Ακρόπολης, ενώ αυτοί της νότιας προστέθηκαν πιθανότατα κατά τους μεσοβυζαντινούς χρόνους, σχηματίζοντας τον κλειστό πυρήνα του φρουρίου.
Ως Φυλακή
thumb|left|Επταπύργιο: Πύλη εισόδου. Γύρω στο 1890 το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως ανδρικές, γυναικείες και στρατιωτικές φυλακές.
Οι φυλακές του Επταπυργίου είχαν αποκτήσει κακή φήμη κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, της Κατοχής, και σε όλη την μεταπολεμική περίοδο, ιδίως στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο και την χούντα των συνταγματαρχών.
Το 1984 ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης ανακοίνωσε σχέδια μεταφοράς των φυλακών της Θεσσαλονίκης σε νέο χώρο, χαρακτηρίζοντας «απελπιστική» την κατάστασή του Επταπυργίου. Λίγα χρόνια αργότερα, στις αρχές του 1987, οι φυλακές Επταπυργίου βρέθηκαν στο επίκεντρο πανελλήνιου ενδιαφέροντος ύστερα από εισαγγελικές και δημοσιογραφικές έρευνες οι οποίες κατήγγειλαν άγρια βασανιστήρια κρατουμένων από σωφρονιστικούς υπαλλήλους, εκτεταμένη διακίνηση ναρκωτικών και βιασμούς. Ως επικεφαλής του «κυκλώματος» κατηγορήθηκε ο αρχιφύλακας των φυλακών Σπύρος Νίτσος, ο οποίος αρνήθηκε σθεναρά όλες τις κατηγορίες, ενώ και το Υπουργείο Δικαιοσύνης τον κάλυψε απόλυτα.
Αναστήλωση
μικρογραφία|Φρούριο Επταπυργίου Ο εσωτερικός χώρος αναδιαμορφώθηκε και προστέθηκαν εγκαταστάσεις και εξωτερικά του κτηρίου. Το 1989 οι φυλακές μεταφέρθηκαν στα Διαβατά, και το Επταπύργιο αποδόθηκε στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Πολιτισμού. Τα τελευταία χρόνια γίνεται προσπάθεια για να αναστηλωθεί και στο χώρο πραγματοποιούνται καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. εναλλ.=Πανοραμική φωτογραφία του Επταπυργίου|μικρογραφία|Πανοραμική φωτογραφία των φυλακών του Επταπυργίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινή αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Φυλακές στην Ελλάδα Κατηγορία:Φυλακές στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Κάστρα Νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Βυζαντινές οχυρώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Οθωμανικές οχυρώσεις στην Ελλάδα
Άντονι Μπρέι
Ο Άντονι Μπρέι, γνωστός με το παρωνύμιο Abaddon, είναι Άγγλος ντράμερ της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως πρώην μέλος του speed/thrash metal συγκροτήματος Venom.
Καριέρα
Ο Μπρέι εντάχθηκε το 1979 στους Guillotine, όπου έπαιζαν ο μπασίστας Άλαν Γουίνστον, οι κιθαρίστες Τζέφρι Νταν και Ντέιβ Ράδερφορντ και ο τραγουδιστής Κλάιβ Άρτσερ. Την ίδια περίοδο υιοθέτησε το παρωνύμιο "Abaddon", ενός Βιβλικού δαίμονα του οποίου το όνομα σημαίνει "τόπος καταστροφής". Στο συγκρότημα παρέιμειναν ο Κόνραντ Λαντ στα φωνητικά και το μπάσο και ο Τζέφρι Νταν στις κιθάρες, ενώ μετονομάστηκαν σε Venom.
Το πρώτο τους σινγκλ ήταν το "In League with Satan" και στα τέλη του 1981 κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο "Welcome to Hell", μέσω της "Neat Records". Οι σαφείς αναφορές σε σατανιστικά και αποκρυφιστικά στοιχεία στους στίχους και το εξώφυλλο του άλμπουμ, παράλληλα με την τραχύτητα της μουσικής τους, έδωσαν στο συγκρότημα τον τίτλο του πρώτου black metal σχήματος, ιδιαίτερα μετά την κυκλοφορία του δεύτερου τους δίσκου έναν χρόνο αργότερα, που έφερε τον τίτλο "Black Metal". Οι Venom αποτέλεσαν μεγάλη επιρροή για την γέννηση και καθιέρωση του thrash metal, με ονόματα όπως οι Metallica και οι Slayer να περιοδεύουν ως support συγκροτήματα μαζί τους, δηλώνοντας τους ως προπάτορες του είδους.
Η επιτυχία των Venom μειώθηκε στις επόμενες κυκλοφορίες τους και το 1986 ο Νταν αποχώρησε δίνοντας την θέση του στους Μάικ Χίκι και Τζιμ Κλερ. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε το "Calm Before the Storm" με μία αλλαγή προς την επική θεματολογία. Μετά την κυκλοφορία του συγκεκριμένου άλμπουμ, τα υπόλοιπα τρία μέλη του σχήματος αποχώρησαν και ο Μπρέι ενέταξε στους Venom τον μπασίστα και τραγουδιστή Τόνι Ντόλαν και τον κιθαρίστα Αλ Μπαρνς, πριν επιστρέψει ο Νταν για την ηχογράφηση του "Prime Evil" το 1989. Ακολούθησαν τα "Temples of Ice" και "The Waste Lands" πριν το συγκρότημα διαλυθεί λόγω χαμηλών πωλήσεων των τελευταίων τους δίσκων.
Το 1995, οι Venom επανενώθηκαν με την σύνθεση των Λαντ, Νταν και Μπρέι, κυκλοφορώντας το ΕΡ "Venom '96" και το άλμπουμ "Cast in Stone", αλλά ο Μπρέι αποχώρησε το 1999, δίνοντας την θέση του στον αδελφό του Λαντ, Άντονι.
Ο ντράμερ κυκλοφόρησε το μοναδικό του προσωπικό άλμπουμ στις 6 Ιουνίου 2000, με τίτλο "I Am Legion", με τον μπασίστα Μαξ Σιούελ και τον κιθαρίστα Κέβιν Ρίντλεϊ να τον πλαισιώνουν. Έκτοτε, έχει σταματήσει να ηχογραφεί και ασχολείται με συγκροτήματα του βρετανικού underground κινήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς
Φίλιππος Μαυρίκιος του Χάναου-Μύντσενμπεργκ
Ο Φίλιππος-Μαυρίκιος, γερμ.: Philipp Moritz von Hanau-Münzenberg (25 Αυγούστου 1605 - 3 Αυγούστου 1638) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόμης του Χάναου-Μύντσενμπεργκ το διάστημα 1612-1638.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1626 τη Σίβυλλα-Χριστίνα των Τσέρινγκεν, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ κόμη του Άνχαλτ-Ντέσαου και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χάναου
Κτίριο Τέχνης και Αρχιτεκτονικής Γέιλ
Το Κτίριο Τέχνης και Αρχιτεκτονικής Γέιλ ή Κτίριο A & A (Yale Art and Architecture Building ) γνωστό και ως Ρούντολφ Χολ (Rudolph Hall), γνωστό και ως είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο γνωστά παραδείγματα της αρχιτεκτονικής των μπρουταλτιστών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κτίριο στεγάζει την Σχολή Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Γέιλ (κάποτε στεγαζόταν επίσης η Σχολή Τέχνης) και βρίσκεται στο Nιού Χάβεν (New Haven) του Κονέκτικατ (Connecticut). Το Κτίριο Τέχνης και Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Γέιλ σχεδιάστηκε το 1963 από τον γνωστό αρχιτέκτονα του κινήματος του μοντερνισμού, που έπειτα έγινε πρύτανης της σχολής αρχιτεκτονικής το διάστημα 1958-1965, Πολ Ρούντολφ, με σκοπό να φιλοξενεί ένα συνδυασμένο πρόγραμμα σπουδών τέχνης και αρχιτεκτονικής, συμπεριλαμβανομένου του γραφικού σχεδιασμού και του πολεοδομικού σχεδιασμού. Προηγουμένως, όλα αυτά τα διαμερίσματα στεγαζόταν χωριστά στη Γκαλερί τέχνης Γέιλ, στο Γουέιρ Χολ (Weir Hall) και στο Στριτ Χολ (Street Hall) και στην οδό Τσάπελ (Chapel Street). Η ιδιαίτερη του θέση ως πελάτης αλλά και ως αρχιτέκτονας του έδωσε την ευκαιρία να διερευνήσει μια νέα καινοτόμα κατεύθυνση για την αρχιτεκτονική που εξακολουθεί να διχάζει τις γνώμες. Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του,το οποίο έχει ανακαινιστεί πλήρως, επεκταθεί και αποκατασταθεί η κατασκευή σύμφωνα με την αρχική του πρόθεση το 1963, παρέχοντας χώρο για το τμήμα Ιστορίας της Τέχνης. Όταν το κτίριο εγκαινιάστηκε, εγκωμιάστηκε ευρέως από κριτικούς και ακαδημαϊκούς, και έλαβε πολλά βραβεία κύρους, συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου Τιμής από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων. Ο κριτικός της αρχιτεκτονικής της Νέας Υόρκης, Άντα Λουίζ Χάξταμπλ (Ada Louise Huxtable), το ονόμασε "μια θεαματική εκστρατεία εξουσίας". Με την πάροδο του χρόνου, όμως, οι κριτικές στο κτίριο έγιναν πιο αρνητικές. Ο ιστορικός της αρχιτεκτονικής, Νικολάους Πέβσνερ (Nikolaus Pevsner), εξοργίστηκε από την καταπιεστική μνημειακότητά του.
Κατασκευή
Ο σχεδιασμός του κτιρίου επηρεάστηκε από το κτίριο Λάρκιν (Larkin Building) του Φρανκ Λόυντ Ράιτ (Frank Lloyd Wright) στο Μπούφαλο (Buffalo) της Νέας Υόρκης και τα ύστερα κτίρια του Λε Κορμπιζιέ(Le Corbusier). Το συγκρότημα περιλαμβάνει πάνω από τριάντα επίπεδα στα επτά του κτίρια. Σχηματίζεται από διασταυρούμενους όγκους σφυρήλατου σκυροδέματος και καταλαμβάνει μια γωνιακή περιοχή πλαισιώνοντας τη νότια πλευρά του δρόμου. Στην βορεινή πλευρά ανοίγεται μια θέα από ένα σύνολο κτιρίων από κόκκινα τούβλα, χαρακτηριστικό για την περιοχή , καθώς επίσης γειτνιάζει και με ένα από τα πρώτα κτίριο του Λούις Καν (Louis Kahn).
Ενώ όμως  τα παράθυρα από την πλευρά του δρόμου πλαισιώνουν το μοντέρνο έργο του Καν, ο Ρούντολφ έκανε μια αμφιλεγόμενη στροφή μακριά από τη λειτουργικότητα που χαρακτήριζε το σχέδιο του πρώτου. Το σύνολο των στοιχείων από  λείο μπετόν και τα οριζόντια στοιχεία υαλοπετασμάτων διαμορφώνονται από μια σειρά από πύργους που προεξέχουν πάνω από την οροφή ακολοθούμενοι από  μια σειρά από πυργίσκους.
Το σκυρόδεμα χυτεύθηκε επί τόπου χρησιμοποιώντας πτυχωτά ξύλινα καλούπια και σφυρηλατίθηκε για να τονιστεί το αδρανές υλικό. Οι επιφάνειες με κοκκώδη υφή παράγονται με τη χύτευση σκυροδέματος σε κατακόρυφους ξυλότυπους με ραβδώσεις, οι οποίες στη συνέχεια χάνονται και οι άκρες από σκυρόδεμα σφυρηλατούνται με το χέρι ώστε να τονιστεί η αδρή επιφάνεια, γεγονός που αποτελεί την αγαπημένη επεξεργασία του Ρούντολφ για εμφανές σκυρόδεμα. Αυτό συμβαίνει διότι εκτός από το ότι προσδίδει ενδιαφέρον σε μία επιφάνεια, ελέγχει τη χρώση και ελαχιστοποιεί τις κηλίδες που εμφανίζονται στο σκυρόδεμα.Τα έργα τέχνης, η περιορισμένη χρήση ζωντανών χρωμάτων - κυρίως το πορτοκαλί και έξυπνα ενσωματωμένα έπιπλα ενισχύουν την αρχιτεκτονική, η οποία έχει σκοπό να “ενθουσιάσει και να προκαλέσει τους κατοίκους”, λέει ο Ρούντολφ.
Aν και το μεγαλύτερο μέρος του κτιρίου αποτελείται από σκυρόδεμα, εντοπίζονται και άλλα δομικά υλικά, όπως το γυαλί και ο  χάλυβας. Παρ' όλ' αυτά η δομή σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε ως ενιαία μάζα σκυροδέματος. Σε αντίθεση με τη συμβατική αντίληψη της εποχής  οι κατακόρυφες αυλακώσεις καθιστούν τους τοίχους πιο ογκώδεις και εμβληματικούς, προτάσσοντας τα βαριά αδρανή και δημιουργώντας διακοπτόμενες γραμμικές σκιές.
Διαρρύθμιση
Η κύρια είσοδος είναι από πίσω, από τη πλευρά του δρόμου, προσπελαύνεται μέσω ενός μεταβατικού χώρου και ενός κλιμακοστασίου ανάμεσα σε δύο μπετονένιες κολώνες με το οποίο διεσδύουν βαθιά στη μάζα του κύριου όγκου. Τριάντα επτά αλλαγές στο επίπεδο φιλοξενούν λειτουργικές και κυκλοφοριακές περιοχές και, δεδομένου ότι τα τοιχώματα υποβαθμίζονται, αυτά καθορίζονται κυρίως από τα δαπέδα και οροφές. Ο Ρούντολφ, όπως και ο Λούις Καν, ασχολείται με τη μέθοδο και το φυσικό φωτισμό. Αυτό είναι σαφώς ένας σημαντικός παράγοντας στο σχεδιασμό του κτιρίου, καθώς συμβάλλει στον μεταβαλλόμενο χαρακτήρα και το πως επιδρά στην ψυχολογία ο χώρος. Εσωτερικά το κτίριο είναι οργανωμένο γύρω από έναν κεντρικό πυρήνα που ορίζεται από τέσσερις μεγάλες κολώνες σκυροδέματος που, όπως και οι εξωτερικοί πύργοι, είναι κοίλες για να φιλοξενήσουν μηχανικές εγκαταστάσεις. Σε δύο βυθισμένα επίπεδα, βασικά στούντιο σχεδιασμού και αίθουσες διδασκαλίας  περικλείουν ένα κεντρικό αμφιθέατρο που αφορά μαθήματα περί κριτικής της αρχιτεκτονικής, θέμα κρίσιμο για την εκπαίδευση νέων αρχιτεκτόνων. Πάνω από αυτό, με τη δυνατότητα να κοιτάξει κανείς προς τα κάτω στην περιοχή ανάγνωσης, είναι ένας διώροφος κεντρικός εκθεσιακός χώρος, με διοικητικά γραφεία στον ημιώροφορο του. Μεταβαίνοντας από το τέταρτο επίπεδο, είναι ο πιο μεγαλοπρεπής χώρος: μια “αρχιτεκτονική ζώνη”σε πέντε επίπεδα, καθεμία από τις οποίες συνδέεται με μερικά σκαλοπάτια, ένα μεμονωμένο στοιχείο το οποίο όμως αποτελεί και τμήμα ενός μεγαλύτερου χώρου, πάνω από το οποίο υπάρχουν δύο παράλληλες ενδιάμεσες ζώνες, που συνδέονται με γεφυρώσεις. Μεταξύ των τεσσάρων κεντρικών πύργων, δύο φεγγίτες μεγαλώνουν σαν γιγαντιαίοι φωταγωγοί, εισάγωντας το φυσικό φως στο κέντρο του χώρου που τις δέχεται και στις τέσσερις πλευρές μέσω των περιμετρικών υαλοπινάκων. Τα στούντιο ζωγραφικής και γραφικής τέχνης βρίσκονται στα δύο πρώτα επίπεδα, με ανοιχτή βεράντα. Τέλος, υπάρχει ένα ρετιρέ διαμέρισμα για τους φιλοξενούμενους κριτικούς, που έχει επίσης τη δική του βεράντα.
Ανακαίνιση
Μια μεγάλη πυρκαγιά τη νύχτα της 14ης Ιουνίου 1969, το κτίριο ήταν ο στόχος μιας πιθανολογούμενης εμπρηστικής επίθεσης από δυσαρεστημένο φοιτητή, που προκάλεσε εκτεταμένη ζημιά στους επάνω ορόφους και ζημιές από το νερό, ως αποτέλεσμα της καταπολέμησης της πυρκαγιάς, στους κάτω ορόφους. Μέχρι τη δεκαετία του 2000 το κτίριο είχε υποστεί αρκετές περαιτέρω ανακαινίσεις που έθεσαν σε κίνδυνο τον αρχικό σχεδιασμό του Ρούντολφ. Μια έρευνα έδειξε ότι το κτίριο δεν ήταν πλέον κατάλληλο για αυτό το σκοπό που είχε και δεν συμμορφώνεται με τους σύγχρονους κανονισμούς σε περίπτωση πυρκαγιάς και τις απαιτήσεις προσβασιμότητας. Το πανεπιστήμιο τότε ανέθεσε στην Γκουόθμι Σίγκελ και συνεργάτες (Gwathmey Siegel & Associates Architects, GSAA), μια επιχείρηση υπό την ηγεσία ενός πρώην σπουδαστή του Ρούντολφ, να αναλάβει το έργο ανακαίνισης και επέκτασης με κόστος ύψους 126 εκατομμυρίων δολαρίων προσδίδοντας στο κτίριο μεγαλύτερη αξία. Τα προηγούμενα σχέδια ανακαίνισης από Σκίντμορ, Όουινγκς και Μέριλ (Skidmore, Owings & Merrill), Ρίτσαρντ Μάιερ (Richard Meier) και Μπέγιερ Μπλάιντερ Μπέλ (Beyer Blinder Belle) τέθηκαν σε λειτουργία. Η ανακαίνιση έβλεπε ένα μεγάλο μέρος της αρχικής διάταξης του Ρούντολφ, αλλάζοντας την τοποθέτηση των ημιωρόφων, την τομή του χώρου και τη διπλή υάλωση. Συγκεκριμένα, αφαιρέθηκαν τα επίπεδα που προστέθηκαν στην ανακατασκευή του μετά την πυρκαγιά, εισάγοντας τα ακριβή τζάμια που είχαν σχεδιαστεί και αποκατέστησαν το σκυρόδεμα. Το πορτοκαλί (χρώμα της πάπρικας) και γκρίζο χρωματικό σχέδιο του Ρούντολφ τιμάται με την επανατοποθέτηση ενός έντονου πορτοκαλί χαλιού που διατρέχει  το κτίριο και με την τοποθέτηση νέων επίπλων. Η Σχολή Τέχνης μετακόμισε στο δικό της κτίριο και το οικοδόμημα υπόκειται σε προσθήκη και ανακαίνιση με σκοπό την αποκατάστασή του σύμφωνα με το σχέδιο που αρχικά οραματίστηκε ο Ρούντολφ. Το καινούργιο κτίριο θα αποκαταστήσει το ρετιρέ στον τελευταίο όροφο, ένα αποσυναρμολογημένο σαλόνι σπουδαστών και τις κατεστραμμένες γέφυρες που θα συνδέονται με το νέο τμήμα ιστορίας της τέχνης.
Η προσθήκη του Κέντρου Τζέφρεϊ Λόρια (Jeffrey H. Loria) και της Βιβλιοθήκης Οικογενειακών Τεχνών του Ρόμπερτ Χάας (Robert B. Haas) παρέχει επιπλέον αίθουσες διδασκαλίας και γραφείων, δύο αίθουσες διαλέξεων, μια καφετέρια και μια βιβλιοθήκη στο ισόγειο για το τμήμα. Το κτίριο με επένδυση από ασβεστόλιθο και πάνελ ψευδαργύρου, προσκολλάται στη βορειοανατολική πρόσοψη του κτιρίου του Ρούντολφ, εμπεριέχοντας και μία από τις αρχικές  προσόψεις από σκυρόδεμα.