cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιλτιάδης Μελαχροινός
Φιλανθρωπικό έργο - Οικογένεια
Η αδερφή του, Πηνελόπη Δημητρακοπούλου, ήταν παντρεμένη με τον συμμαθητή του, Αλέξανδρο Δημητρακόπουλο, ανηψιό του μεγαλέμπορου σιτηρών, ευεργέτη των Λαγκαδίων και αγωνιστή του 1821 Δημητρίου Δημητρακοπούλου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Βίντσας Κρέβε-Μιτσκεβίτσιους
Ο Βίντσας Μιτσκεβίτσιους (19 Οκτωβρίου 1882 – 17 Ιουλίου 1954), περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμό του Βίντσας Κρέβε-Μιτσκεβίτσιους, ήταν Λιθουανός συγγραφέας, ποιητής, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και φιλόλογος. Είναι επίσης γνωστός ως Βίντσας Κρέβε, το συντομευμένο όνομα που χρησιμοποιούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Βιογραφία
Ο Βίντσας Μιτσκεβίτσιους γεννήθηκε σε μια οικογένεια αγροτών στις 19 Οκτωβρίου 1882, στο χωριό Σουμπαρτόνις στην εθνογραφική περιοχή Ντζουκίγια της Λιθουανίας. Η οικογένειά του ονομαζόταν Κρέβε από τους ντόπιους χωρικούς, το όνομα που χρησιμοποίησε αργότερα για το ψευδώνυμο του. Τα ήθη και τα έθιμα της γενέτειράς του ήταν μόνιμη πηγή έμπνευσης για το λογοτεχνικό του έργο.
Το 1898, έγινε μαθητής του Ρωμαιοκαθολικού ιερατείου στο Σεμινάριο του Βίλνιους, αλλά το 1900 αποβλήθηκε από το σεμινάριο. Το 1904 εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Ωστόσο, ένα χρόνο αργότερα, το πανεπιστήμιο έκλεισε προσωρινά λόγω των επαναστατικών συνθηκών στη Ρωσική Αυτοκρατορία και ο Μιτσκεβίτσιους, απρόθυμος να διακόψει τις σπουδές του, μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ, στη Γαλικία, το οποίο ήταν εκείνη την εποχή μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, και το 1908 έλαβε το διδακτορικό του στη φιλολογία. Την ίδια χρονιά, το Πανεπιστήμιο του Κιέβου του απένειμε χρυσό μετάλλιο για τη διατριβή του σχετικά με το αρχική καταγωγή των Ινδοευρωπαίων. Το 1913, το Πανεπιστήμιο του Κιέβου του απένειμε το πτυχίο Μάστερ στη Συγκριτική Γλωσσολογία για τη διατριβή του σχετικά με την προέλευση των ονομάτων Βούδας και Πρατιεκαμπούντα (Pratjekabuddha).
Η Λιθουανία πέτυχε την ανεξαρτησία το 1918 και ένα χρόνο αργότερα, ο Κρέβε-Μιτσκεβίτσιους έγινε Πρόξενος της Λιθουανίας στο Αζερμπαϊτζάν. Το 1920, επέστρεψε στη Λιθουανία και εγκαταστάθηκε στο Κάουνας, που εκείνη την εποχή ήταν η προσωρινή πρωτεύουσα.
Όταν ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Λιθουανίας το 1922, ο Κρέβε-Μιτσκεβίτσιους έγινε καθηγητής Σλαβικών Γλωσσών και Λογοτεχνιών και παρέμεινε εκεί ως τμήμα της σχολής για τις επόμενες δύο δεκαετίες.
Οι πρώτες του απόπειρες γραφής έγιναν σε ηλικία δεκαπέντε ετών, χρησιμοποιώντας αρχικά ρωσικές και πολωνικές γλώσσες. Ωστόσο, μετά το 1902, έγραψε στα λιθουανικά. Ο πρώτος τόμος των συλλεκτικών έργων του εκδόθηκε το 1921, οπότε ήταν ήδη μια γνωστή και σεβαστή προσωπικότητα, υπηρετώντας ως εκδότης πολλών ακαδημαϊκών και λογοτεχνικών περιοδικών.
Λογοτεχνία
Η λογοτεχνική παραγωγή του Βίντσας Μιτσκεβίτσιους είναι μεγάλη και ποικίλη. Περιλάμβανε ιστορικά δράματα, συλλογές λαογραφίας, διηγήματα και σκίτσα της ζωής του χωριού, μυθιστορήματα για σύγχρονα προβλήματα και ιστορίες βασισμένες σε ανατολίτικα θέματα. Προς το τέλος της ζωής του ασχολήθηκε με ένα σημαντικό έργο με τίτλο Υιοί του Ουρανού και της Γης, το οποίο αψηφά την διάκριση των τάξεων. Είναι γραμμένο εν μέρει ως δράμα και εν μέρει ως αφήγηση. Τα θέματά του είναι βιβλικά με τη δράση να λαμβάνει χώρα στην Παλαιστίνη στις αρχές της χριστιανικής εποχής. Το έργο του γεμάτο με ρομαντική παρόρμηση, που στρέφει την προσοχή στην αγροτική ζωή και τα ανατολίτικα θέματα, είναι ισορροπημένο με ρεαλιστική αφήγηση και περιγραφή. Η γραφή του χαρακτηρίζεται από ένα ασυνήθιστα μεγάλο λεξιλόγιο με αξιοσημείωτη καθαρότητα. Μερικοί μελετητές υποστηρίζουν ότι η λιθουανική γλώσσα απέκτησε ένα εύρος έκφρασης μέσω των έργων του, που συναγωνιζόταν μόνο εκείνο της Αρχαίας Ελλάδας.
Κληρονομιά
Το 1997, ένα μουσείο του Βίντσας Μιτσκεβίτσιους άνοιξε στην τελευταία του κατοικία πριν από τη μετανάστευση στο Βίλνιους της Λιθουανίας. Ένας δρόμος στην περιοχή Νταϊνάβα του Κάουνας στη Λιθουανία (Vinco Krėvės prospektas) φέρει επίσης το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λιθουανίας Κατηγορία:Λιθουανοί ποιητές Κατηγορία:Λιθουανοί συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ
Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ
Η '''Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ''', που λειτουργεί στο Μέτσοβο, είναι μουσείο νεοελληνικής τέχνης, που κτίστηκε το 1985 και εγκαινιάστηκε το 1988. Το 1994 το κτίριο επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει μια καινούργια πτέρυγα προκειμένου να στεγάσει και νέους πίνακες πέραν της αρχικής της συλλογής που αποτελούνταν από 200 έργα σημαντικών Ελλήνων ζωγράφων του 19ου και 20ού αιώνα. Το σύγχρονο τριώροφο κτίριο στο οποίο στεγάζεται δωρήθηκαν από τον Ευάγγελο Αβέρωφ.
Ιστορικό
Τα περισσότερα από τα έργα της μόνιμης έκθεσης της Πινακοθήκης προέρχονται από την προσωπική συλλογή του Ευάγγελου Αβέρωφ.
Πολιτικός, συγγραφέας και εμψυχωτής του σημερινού  «θαύματος του Μετσόβου», ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας (1910-1990), από καιρό οραματιζόταν την ίδρυση Πινακοθήκης υψηλής καλλιτεχνικής στάθμης στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μέτσοβο. Προς τον σκοπό αυτό συγκέντρωσε τα έργα της συλλογής, που θεωρείται μια από τις πληρέστερες αυτής της περιόδου, έκτισε το κτίριο της Πινακοθήκης, και το 1988 ίδρυσε κοινωφελές Ίδρυμα που φέρει το όνομά του, στο οποίο δώρισε τόσο τα έργα όσο και το κτίριο της Πινακοθήκης. Διευθύντρια είναι η κόρη του, Τατιάνα Αβέρωφ-Ιωάννου.
Η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ εγκαινιάστηκε στις 27 Αυγούστου 1988.
Το 1994 έγινε επέκταση των κτιριακών εγκαταστάσεων και λειτούργησε η Νέα Πτέρυγα της Πινακοθήκης. Δημιουργήθηκαν νέοι εκθεσιακοί χώροι και η συλλογή εμπλουτίστηκε σημαντικά. Το κτίριο εκσυγχρονίστηκε και απέκτησε πρόσθετους βοηθητικούς χώρους. Δημιουργήθηκε η βιβλιοθήκη, αίθουσα προβολών, υπαίθριο καφενείο, και κατάστημα με τις εκδόσεις της Πινακοθήκης και είδη δώρων. Διαμορφώθηκε ο ειδικός χώρος του παιδικού εργαστηρίου και το αίθριο για τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις και εκθέσεις.
Εκθέσεις και εκδηλώσεις
μικρογραφία|δεξιά|«Τα πρώτα βήματα» - [[Γεώργιος Ιακωβίδης (1853-1932)]] Παράλληλα με τη μόνιμη έκθεση της Πινακοθήκης, οργανώνονται και περιοδικές εκθέσεις με έργα από άλλα μουσεία και ιδιωτικές συλλογές. Εκθέσεις ζωγράφων, αναδρομικές ή ομαδικές, εκθέσεις θεματικές που διαπραγματεύονται έναν συγκεκριμένο τομέα ή μια περίοδο της τέχνης, ο στόχος της Πινακοθήκης είναι να ανανεώνεται, να παρουσιάζει νέα ερεθίσματα στον επισκέπτη και να συμβάλλει έτσι στη διάδοση της τέχνης. Τα θέματα, οι ημερομηνίες και η διάρκεια των περιοδικών εκθέσεων ποικίλλουν και ανακοινώνονται από τον τύπο. Πληροφορίες μπορούν επίσης να ζητηθούν από το προσωπικό της Πινακοθήκης.
Η μόνιμη έκθεση
μικρογραφία|δεξιά|Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη - [[Νικηφόρος Λύτρας (1832-1904)]] Η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ είναι μουσείο Νεοελληνικής τέχνης. Περιέχει έργα Ελλήνων ζωγράφων, χαρακτών και γλυπτών του 19ου και του 20ού αιώνα. Σε μόνιμη έκθεση ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει αντιπροσωπευτικά έργα όλων των μεγάλων Ελλήνων δημιουργών των τελευταίων δύο αιώνων: Λύτρας, Γύζης, Τσόκος, Μποκατσιάμπης, Ράλλης, Ξυδιάς, Πανταζής, Βολανάκης, Προσαλέντης,Αλταμούρας, Χατζής, Λεμπέσης, Ιακωβίδης, Σαββίδης, Ροϊλός, Παρθένης, Μαλέας, Οικονόμου, Γεραλής, Γερμενής, Αραβαντινός, Φλωρά-Καραβία, Βυζάντιος, Κογεβίνας, Τσίγκος, Σπυρόπουλος, Κοντόπουλος, Νικολάου, Χατζηκυριάκος – Γκίκας.
Η ξενάγηση στην πορεία της νεοελληνικής τέχνης και τις κυριότερες τάσεις της φθάνει ως τις ημέρες μας, με έργα σύγχρονων δημιουργών, όπως των Κώστα Μαλάμου, Χρόνη Μπότσογλου, Κώστα Πανιάρα, Πάρη Πρέκα, Σωτήρη Σόρογκα, Αλέκου Φασιανού και Θανάση Τσίγκου
Εξωτερικοἰ σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ελλάδα Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου
Συμμετοχή των Σεϋχελλών στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Οι Σεϋχέλλες μετέχουν ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1980.
Γενικές πληροφορίες
Ο πρώτος καταγεγραμμένος αθλητής από τα νησιά που αγωνίστηκε σε Ολυμπιάδα ήταν ο Ανρί Νταουμπάν ντε Σιλουέτ, ο οποίος εκπροσώπησε τη Μεγάλη Βρετανία στον ακοντισμό στους Αγώνες του 1924. Οι Σεϋχέλλες αποτέλεσαν αποικία των Βρετανών έως το 1976, όταν διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή τους ιδρύθηκε το 1979 και αναγνωρίστηκε προσωρινά από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τον Οκτώβριο του ίδιου έτους στη Ναγκόγια. Η πλήρης αναγνώριση ήρθε στις 12 Φεβρουαρίου 1980, σε σύνοδο της ΔΟΕ στο Λέικ Πλάσιντ.
Η πρώτη εμφάνιση της χώρας σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Θερινούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα με 11 αθλητές. Από τότε και με εξαίρεση τους Αγώνες του 1988 (δεν αποδέχτηκαν την πρόσκληση της ΔΟΕ), οι Σεϋχέλλες έχουν λάβει μέρος σε όλους τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες με συνολικά 67 αθλητές, αλλά δεν έχουν κατακτήσει κάποιο Ολυμπιακό μετάλλιο. Οι μεγαλύτερες επιτυχίες έχουν έρθει από το άθλημα της πυγμαχίας, με τον Ρόλαντ Ραφόρμ το 1992 και τον Ριβάλ Καντό το 1996 να τερματίζουν στην πέμπτη θέση στις κατηγορίες τους.
Σημαιοφόροι
thumb|260px|Η κολυμβήτρια Φελίσιτι Πάσον ήταν η σημαιοφόρος των Σεϋχελλών στους [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020|Αγώνες του 2020 στο Τόκιο.]]
Συμμετέχοντες
thumb|350px|Η Λίσα Λαμπίς συμμετείχε στο [[άλμα εις ύψος σε δύο Ολυμπιάδες (2012, 2016).]] thumb|220px|Ο πυγμάχος Αντρίκ Άλισοπ κατετάγη 17ος τόσο στους [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2012|Αγώνες του 2012 όσο και σε αυτούς του 2016.]]
Πίνακας μεταλλίων
thumb|330px|Μέλη της αποστολής των Σεϋχελλών πριν την αναχώρησή τους για τους [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2016|Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020.]]
Ριχάρδα του Σβερίν, Δούκισσα του Σλέσβιχ
Η Ριχάρδα του Σβερίν, που ονομάζεται επίσης Ριχάρδα του Λάουενμπουργκ ή Ρίξα, (απεβ. πριν από το 1386), έγινεσύζυγος του δούκα Σλέσβιχ και πιθανώς πρόλαβε την ανάρρηση του συζύγου της στον θρόνο της Δανίας, δηλ. πιθανώς να έγινε βασιλικη σύζυγος: παντρεύτηκε τον Βάλντεμαρ Γ΄ της Δανίας (Βάλντεμαρ Ε΄ δούκα του Σλέσβιχ). Ήταν κόρη του Γκούντσελιν ΣΤ΄ κόμη του Σλέσβιχ-Βίτενμπουργκ και της Ριχάρδας του Tέκλενμπουργκ. Ήταν θεία της Ριχάρδας του Σβερίν, βασίλισσας της Σουηδίας.
Βιογραφία
Το έτος του γάμου της είναι άγνωστο: ο σύζυγός της έγινε βασιλιάς της Δανίας το 1326–29, και αν τον παντρευόταν πριν από το 1329, θα ήταν βασίλισσα της Δανίας. Είχαν δύο γιους, τον Βάλντεμαρ (1338-1360) και τον Ερρίκο (1342-1375). Ο τελευταίος, ο Ερρίκος, έγινε δούκας του Σλέσβιχ μετά το τέλος του Βάλντεμαρ. Η Ριχάρδα είναι κυρίως γνωστή για ένα περιστατικό το 1358, κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταξύ του συζύγου της και του βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ Άτερνταγκ της Δανίας. Ο Άτερτανγκ πολιόρκησε το κάστρο Σέντερμποργκ στο Αλς, το οποίο ήταν εκείνη την εποχή η κατοικία της Ριχάρδας. Υπερασπίστηκε με επιτυχία το κάστρο για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά όταν δεν ήταν πλέον δυνατό, άνοιξε τις πύλες και βγήκε στον βασιλιά με τις κόρες της και όλες τις γυναίκες του κάστρου «σε μία προσπάθεια να παρακαλέσει τον νικητή αφέντη για έλεος». Το επέτυχε και ο Βάλντεμαρ Δ΄ συμφώνησε να της αφήσει τον έλεγχο του κάστρου, υπό τον όρο ότι θα μείνει εκτός πολέμου. Το 1364 ο γιος της έκανε ειρήνη με τον Άτερτανγκ. Το 1373 η Ριχάρδα έκανε τον Βάλντεμαρ Δ΄ προστάτη των από τη χηρεία φέουδών της, συμπεριλαμβανομένου του Aλς. Αυτή είναι η τελευταία φορά που αναφέρεται. Το 1386 ο ανιψιός του Όθων ΣΤ΄΄ κόμη του Tέκλενμπουργκ έδωσε την άδεια στον ανιψιό της Έρικ της Σαξονίας να διεκδικήσει την κληρονομιά του Όθωνα μετά τη Ριχάρδα, στο όνομά του.
Οδός Καρόν
Η Οδός Καρόν είναι μικρή οδός της συνοικίας του Μαραί, στο 4ο Δημοτικό Διαμέρισμα του Παρισιού.
Περιγραφή
Η συγκεκριμένη τοποθεσία εξυπηρετείται από τον σταθμό του μετρό Σαιν-Πωλ.
Ιστορία
Η συγκεκριμένη οδός χαράχτηκε το 1784 στην θέση του Μοναστηριού Σαιντ-Κατρίν-ντυ-Βαλ-ντεζ-Εκολιέ, το οποίο κατεδαφίστηκε μεταξύ του 1773 και του 1777. Οφείλει το όνομά της στον Λουί Καρόν, γενικό μάγιστρο των κτιρίων του βασιλέα Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και των γεφυρών και οδών της Γαλλίας, ο οποίος και είχε προχωρήσει στον σχεδιασμό ενός πρώτου κατασκευαστικού σχεδίου για την Αγορά Σαιντ-Κατρίν, το οποίο, ωστόσο, ουδέποτε υλοποιήθηκε. Για λόγους οικονομίας, προτιμήθηκε άλλο σχέδιο από τον αρχιτέκτονα Μαξιμιλιάν Μπρεμπιόν.
Η οδός στις τέχνες
Η συγκεκριμένη οδός ορίζεται από τον Σιρίλ Φλεσμάν ως τόπος κατοικίας ενός εκ των χαρακτήρων του, του Ζαν Σιμπελμπέργκ, στη γωνία της Οδού Καρόν και της Πλατείας της Αγοράς Σαιντ-Κατρίν, εντός του βιβλίου του υπό τον τίτλο "Rendez-vous au métro Saint-Paul".
Πίρι πίρι
Η πιπεριά πίρι πίρι (piri piri) ή πίλι πίλι, πέρι πέρι, ονομάζεται και African bird's eye chili, είναι μια ποικιλία του είδους Καψικόν το θαμνώδες (Capsicum frutescens), μία από τις πηγές της πιπεριάς τσίλι η οποία αναπτύσσεται τόσο άγρια όσο και εξημερωμένη.
Είναι ένα μικρό μέλος του γένους Καψικόν (Capsicum). Φύεται στην Ανγκόλα, Ουγκάντα, Μαλάουι, Νότια Αφρική, Γκάνα, Νιγηρία, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε, Μοζαμβίκη, τα τροπικά δάση του Νοτίου Σουδάν και τα υψίπεδα της Αιθιοπίας. Την είχαν φέρει οι Πορτογάλοι, από την Γκόα, στην Ινδία.
Ετυμολογία
Το Oxford English Dictionary σημειώνει την πίρι πίρι (piri piri) ως ξένη λέξη, η οποία σημαίνει "μια πολύ καυτή σάλτσα που γίνεται με κόκκινες πιπεριές τσίλι" και δίνοντας την προέλευσή της, από τη λέξη για το "πιπέρι", στη γλώσσα Ronga της νοτίου Μοζαμβίκης.
Φυτικά χαρακτηριστικά
thumb|250px|left|Αποξηραμένες πιπεριές πίρι πίρι (piri piri). Τα φυτά είναι συνήθως πολύ θαμνώδη και αναπτύσσονται σε ύψος από 45-120 cm (18-47 in) με φύλλα μήκους 4-7 cm (1,6–2,8 in) και πλάτους 1,3–1,5 cm (0,51–0,59 in). Οι καρποί γενικά είναι κωνικοί σε ένα αμβλύ σημείο και έχουν μήκος έως και 8-10 cm (3-4 in). Το ανώριμο περικάρπιο (pod) έχει χρώμα πράσινο, το χρώμα του ώριμου είναι φωτεινό κόκκινο ή μοβ. Ορισμένες ποικιλίες μετρούν έως 175.000 Scoville heat units (SHU).
Καλλιέργεια
Όπως και όλες οι πιπεριές τσίλι, οι πίρι πίρι (piri piri) προέρχονται από ποικιλίες της Νότιας Αμερικής, αλλά οι πίρι πίρι (piri piri) έχουν αναπτυχθεί εδώ και αιώνες σε άγρια κατάσταση στην Αφρική και σήμερα καλλιεργούνται εμπορικά στη Ζάμπια, Ουγκάντα, Μαλάουι και Ζιμπάμπουε. Φύεται κυρίως στο Μαλάουι, Ζάμπια, Νότια Αφρική, Γκάνα, Νιγηρία, Ζιμπάμπουε και Μοζαμβίκη. Καλλιεργείται τόσο για την εμπορική επεξεργασία των τροφίμων όσο και τη φαρμακευτική βιομηχανία. Η καλλιέργεια της πίρι πίρι (piri piri) είναι εντατικής εργασίας.
Σάλτσα πίρι πίρι
thumb|250px|right|Σάλτσες πίρι πίρι. Η σάλτσα πίρι πίρι (piri piri) (που χρησιμοποιείται ως καρύκευμα ή μαρινάδα) είναι Πορτογαλικής προέλευσης και "ιδιαιτέρως διαδεδομένη στην Ανγκόλα, Ναμίμπια, Μοζαμβίκη και Νότια Αφρική". Κατασκευάζεται από θρυμματισμένες πιπεριές τσίλι, φλούδα εσπεριδοειδών, κρεμμύδι, πιπέρι, αλάτι, χυμό λεμονιού, δάφνη, πάπρικα, pimiento, βασιλικό, ρίγανη και εστραγκόν.
Οι συνταγές διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή, αλλά τα κοινά συστατικά θα είναι το τσίλι, λεμόνι, λάδι και κόκκινες πιπεριές φούσκες. Σήμερα αυτό μπορεί να γίνει εύκολα σε ένα μπλέντερ ή ανακινώντας τα συστατικά σε μια γυάλα.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογαλική κουζίνα Κατηγορία:Βραζιλιανή κουζίνα Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Πιπεριές τσίλι Κατηγορία:Αφρικανική κουζίνα Κατηγορία:Ποικιλίες Καψικόν Κατηγορία:Καυτερές σάλτσες
Γιολάντα Παλαιολογίνα
Η Γιολάντα Παλαιολογίνα (Moncalvo, Ιούνιος 1318 - Chambery, 24 Δεκεμβρίου 1342) ήταν κόρη του Θεόδωρου Α΄ του Μομφερράτου και της Αρτζεντίνα Σπίνολα (1303-1356), κόρης του Οπικίνο Σπίνολα από τη Γένουα. Έλαβε το όνομα Γιολάντα από την εκ πατρός μάμμη της, τη Γιολάντα του Μομφερράτου.
Βιογραφία
Η Γιολάντα παντρεύτηκε την 1η Μαΐου 1330 με τον Αίμονα της Σαβοΐας. Ο γάμος της ήταν διατεταγμένος για να σφραγίσει τη νεοσυσταθείσα ειρήνη μεταξύ της οικογένειάς της και των κόμηδων της Σαβοΐας.
Η Γιολάντα απεβίωσε γεννώντας τον γιο της Λουδοβίκο στις 24 Δεκεμβρίου 1342 και τάφηκε στο παρεκκλήσιο του αββαείου του Ωτεκόμπ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1330 τον Αίμωνα κόμη της Σαβοΐας και είχε τέκνα;
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων του Μομφεράτου Κατηγορία:Κόμισσες της Σαβοΐας
Σαγκάη Σαρκς
Η Σανγκάη Σαρκς (απλοποιημένα Κινέζικα: 上海哔哩哔哩大鲨鱼; παραδοσιακά Κινέζικα: 上海嗶哩嗶哩大鯊魚; pinyin: Shànghǎi Bìlǐbìlǐ Dàshāyú) είναι μια Κινεζική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Σαγκάη.
Εκτός Κίνας, η ομάδα είναι γνωστή κυρίως για την απόκτηση του Γιάο Μινγκ πριν μπει στο ΝΒΑ. Με τον Μινγκ στην ομάδα, οι Σαρκς έφτασαν στον τελικό για τρεις συνεχόμενες σεζόν (κατά την περίοδο 1999-2000, 2000-01 και 2001-02) με αντίπαλο την Μπαγί Ρόκετς κάθε φορά. Στα πρώτα δύο χρόνια ήταν φιναλίστ, αλλά κέρδισαν την τρίτη φορά, τελειώνοντας ένα σερί έξι πρωταθλημάτων στη σειρά για τους Μπαγί Ρόκετς.
Η ομάδα αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα τη σεζόν 2008-09 και κινδύνευε να μην αγωνιστεί στην σεζόν 2009-10 λόγω των οικονομικών θεμάτων. Στις 16 Ιουλίου 2009, Κινέζικα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο Γιάο παρενέβη για να αγοράσει την ομάδα. Ο Γιάο είναι πρόεδρος της ομάδας μέχρι σήμερα.Η ομάδα ανακοίνωσε την απόκτηση του dillon brooks
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζικες ομάδες καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σύλλογοι Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Κίνας
Κοινότητα Τυμπακίου
μικρογραφία|670x670εσ Η Κοινότητα Τυμπακίου είναι κοινότητα του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα της ορίστηκε το Τυμπάκι. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αφραθιάς και Κόκκινος Πύργος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 5.746 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Χαρίλαο Κοκαράκη.
Κοινοτάρχες Τυμπακίου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Τυμπακίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Αλεξάντρ Αρόσεφ
Ο Αλεξάντρ Γιακόβλεβιτς Αρόσεφ (ρωσικά: Александр Яковлевич Аросев, 1890 - 1938 ) ήταν Ρώσος μπολσεβίκος και μετέπειτα διπλωμάτης, κρατικός αξιωματούχος της Σοβιετικής Ένωσης και συγγραφέας. Εκτελέστηκε το 1938 κατά τη διάρκεια των σταλινικών διώξεων που έμειναν γνωστές ως Μεγάλη Εκκαθάριση ή Μεγάλος Τρόμος και αποκαταστάθηκε από το επίσημο κράτος περίπου είκοσι χρόνια αργότερα.
Δράση
Ο Αρόσεφ γεννήθηκε το 1890 στο Καζάν της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και προερχόταν από αστική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν έμπορος, ενώ η μητέρα του είχε καταδικαστεί στο παρελθόν για επαναστατική δράση. Από την πλευρά της μητέρας του ήταν γερμανικής και λετονικής καταγωγής, ενώ παππούς του ήταν ο Αύγκουστ Γκόλντσμιθ, μέλος της οργάνωσης Ναρόντναγια Βόλια. Το 1905, μαθητής ακόμη, συμμετείχε στις ένοπλες συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στη γενέτειρά του κατά τη διάρκεια της Ρωσικής Επανάστασης εκείνου του έτους ως μέλος των Εσέρων. Κατόπιν προσχώρησε στο Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα.
Τα επόμενα χρόνια ανέπτυξε δράση σε διάφορες περιοχές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (Αγία Πετρούπολη, Μόσχα κ.α.) με αποτέλεσμα να υποστεί επανειλημμένες διώξεις και να αναγκαστεί να διαφύγει στο εξωτερικό, όπου παρέμεινε για λίγο καιρό. Κατά την επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917, αναδείχτηκε πρόεδρος στο σοβιέτ του Τβερ, ενώ με το ξέσπασμα της Οκτωβριανής Επανάστασης συμπεριλήφθηκε στα μέλη της λεγόμενης Στρατιωτικής Επαναστατικής Επιτροπής των μπολσεβίκων για την πόλη και την ευρύτερη περιοχή της Μόσχας. Το 1918 τοποθετήθηκε στη θέση του επιτρόπου της γενικής διοίκησης της αεροπορίας και του στόλου, ενώ έπειτα συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις του Εμφυλίου στην Ουκρανία, όπου διετέλεσε - μεταξύ άλλων - πρόεδρος του στρατιωτικού δικαστηρίου των μπολσεβίκων. Παράλληλα, ξεκίνησε την αρθρογραφία του σε κρατικό έντυπο.
Το 1923 ανέλαβε για τη διεύθυνση του Ινστιτούτου Λένιν και τα επόμενα χρόνια διετέλεσε διπλωμάτης έχοντας ως τομέα δράσης διάφορα ευρωπαϊκά κράτη (Γαλλία, Τσεχοσλοβακία κλπ). Το 1934 έγινε πρόεδρος της Σοβιετικής Εταιρίας για τις Πολιτιστικές Σχέσεις με τις Ξένες Χώρες (ρωσικά: Всесоюзное общество культурной связи с заграницей, συντομογραφία: «ΒΟΚΣ»), αξίωμα που κράτησε μέχρι το 1937. Όλο αυτό το διάστημα, τοποθετήθηκε ιδεολογικά στη σταλινική πολιτική πτέρυγα, έχοντας στενή επαφή με τον Βιάτσεσλαβ Μολότοφ (με το οποίο συνδεόταν με πολύχρονη φιλία) και τον Νικολάι Γιεζόφ.
Επιπλέον, ο Αρόσεφ παρουσίασε λογοτεχνική δραστηριότητα, δημοσιεύοντας διηγήματα και νουβέλες. Ορισμένα από αυτά είναι το διήγημα «Πρόσφατες μέρες» (1927), τα μυθιστορήματα «Όχθες του Σηκουάνα» (1928) και «Ρίζες» (1933) κλπ. Παρόλο που τα πρώτα του έργα έλαβαν ορισμένες θετικές κριτικές (με την καλύτερη περίοδο της συγγραφικής του δραστηριότητας να εντοπίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 1920) σε γενικές γραμμές έχει αποτιμηθεί αρνητικά από μελετητές της ρωσικής λογοτεχνίας όπως οι Ρόμπερτ Α. Μαγκουάιρ, Β.Β. Ποπόφ και Μ. Λεβίντοφ.
Το καλοκαίρι του 1937 ο Αρόσεφ συνελήφθη από τις αρχές με κατηγορίες περί κατασκοπείας και τροτσκισμού, στο πλαίσιο των διώξεων της Μεγάλης Εκκαθάρισης και ακολούθως εκτελέστηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1938. Τον Οκτώβριο του 1956 πραγματοποιήθηκε η επίσημη αποκατάστασή του από την ΕΣΣΔ.
Προσωπική ζωή
Όσον αφορά την προσωπική του ζωή, ο Αρόσεφ πραγματοποίησε δύο γάμους, από τους οποίους απέκτησε τέσσερα παιδιά: τρεις κόρες από την πρώτη του σύζυγο Όλγα Γκόπεν και έναν γιο από τον γάμο του με τη Γερτρούδη Ρουντόλφοβνα, Τσέχα μπαλαρίνα εβραϊκής καταγωγής που γνώρισε την περίοδο που υπηρετούσε ως διπλωμάτης στην Τσεχοσλοβακία. Η Ρουντόλφοβνα διώχθηκε μαζί με τον Αρόσεφ και εκτελέστηκε τον Δεκέμβριο του 1937 με τις κατηγορίες της κατασκοπείας και της τρομοκρατίας, ενώ είκοσι χρόνια αργότερα πραγματοποιήθηκε και η δική της αποκατάσταση. Κόρες του Αρόσεφ από τον πρώτο γάμο του ήταν οι ηθοποιοί Γιέλενα (1923-2016) και Όλγα Αρόσεβα (1925-2013). Ο ίδιος ήταν παιδικός φίλος με τον Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ, με τον οποίο είχε αναπτύξει κοινή δράση ήδη από τα σχολικά του χρόνια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες Κατηγορία:Μπολσεβίκοι Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι λογοτέχνες Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Διπλωμάτες πρώην χωρών Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα Κατηγορία:Εσέροι
Επαρχία Χενσέλα
Η Επαρχία Χενσέλα (ولاية خنشلة) είναι επαρχία (βιλάγια) στην περιοχή Ωρές της Αλγερίας. Πρωτεύουσα της είναι η ομώνυμη πόλη, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 386.683 κατοίκους.
Παραπομπές
Χενσελα
Λέιλα Γκέντζερ
Η Αϊσέ Λέιλα Γκέντζερ (τουρκικά: Ayşe Leyla Gencer, 10 Οκτωβρίου 1928 - 10 Μαΐου 2008) ήταν Τουρκάλα σοπράνο της όπερας. Γεννήθηκε κοντά στην Κωνσταντινούπολη, από μητέρα Πολωνή και πατέρα Τούρκο, ο οποίος ήταν εύπορος επιχειρηματίας, ενώ η μητέρα του καταγόταν από Λιθουανική αριστοκρατική οικογένεια, η οποία έγινε και Μουσουλμάνα από Χριστιανή, μετά τον θάνατο του άνδρα της. Σε μικρή ηλικία έχασε και τον πατέρα της και μεγάλωσε στο Μεϊκόζ, κοντά στον Βόσπορο. Ξεκίνησε να σπουδάζει στο Ωδείο της Κωνσταντινούπολης, αλλά το άφησα γρήγορα για ιδιαίτερα μαθήματα, με την Giannina Arangi-Lombardi. Το 1946 παντρεύτηκε με τον τραπεζίτη Ιμπραχίμ Γκέντζερ, ο οποίος καταγόταν από οικογένεια του Ιπεκτσί.
Αργότερα ξεκίνησε να τραγουδάει στο Κρατικού Θέατρο Τουρκίας έως και το 1950. Εκείνη τη χρονιά έκανε και το ντεμπούτο της ως οπερατική τραγουδίστρια στο έργο Καβαλερία Ρουστικάνα. Συνεχίζοντας με την όπερα, μέσα σε λίγα χρόνια είχε γίνει διάσημη στη χώρα της. Το 1953, έκανε και το ντεμπούτο της στην Ιταλία, στο Teatro di San Carlo, στο έργο Μαντάμα Μπατερφλάι. Το 1957, τραγούδησε για πρώτη φορά στην πασίγνωστη Σκάλα του Μιλάνο, ερμηνεύοντας το έργο Dialogues of the Carmelites, ενώ έως και το 1987, συνέχισε να δίνει παραστάσεις εκεί. Το 1960, έκανε περιοδεία και στη Σοβιετική Ένωση. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε κάνει το ντεμπούτο της στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο. Και το 1962 στη Βασιλική Όπερα.
Περισσότερο επιτυχημένες ερμηνείες της έγιναν σε έργα του Γκαετάνο Ντονιτσέττι, όπως στο Άννα Μπολένα, το Maria Stuarda και ειδικά το Roberto Devereux. Στο ρεπερτόριο της υπήρξαν και έργα των Προκόφιεφ, Μότσαρτ και Πουτσίνι. Αρκετές από τις ερμηνείες της ηχογραφήθηκαν. Αρχής γενομένης από το 1982, ξεκίνησε να ασχολείται αρκετά με τη διδασκαλία της μουσικής. Ανέλαβε θέση διδασκαλίας για νέους τραγουδιστές Όπερα, στη Σκάλα Μιλάνου. Το 1996, εμφανίστηκε και στην ταινία Opera Fanatic. Απεβίωσε στο Μιλάνο σε ηλικία 79 ετών, όπου κι αποτεφρώθηκε, με τις στάχτες της να σκορπίζονται στο Βόσπορο, βάσει δική της επιθυμία. Το 2019, γυρίστηκε ταινία τη ζωή της, ονόματι Leyla Gencer: La Diva Turc.
Αστεροσκοπείο του Αζιάγκο
Το Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο του Αζιάγκο (ιταλ. Osservatorio Astrofisico di Asiago) είναι αστεροσκοπείο στη βόρεια Ιταλία, που ανήκει και διευθύνεται από το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Ιδρύθηκε το 1942 και βρίσκεται κοντά στην κωμόπολη Αζιάγκο, από όπου πήρε και το όνομά του.
Δεδομένα
Το αστεροσκοπείο βρίσκεται σε υψόμετρο 1.045 μέτρα και σε γεωγραφικές συντεταγμένες 45°51′59΄΄ Βόρειο πλάτος και 11°31′35΄΄ Ανατολικό μήκος, στην Επαρχία Βιτσέντσα, στο οροπέδιο του Αζιάγκο, 90 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Πάδοβα. Το βασικό του τηλεσκόπιο είναι το κατοπτρικό τηλεσκόπιο «Γκαλιλέο», διαμέτρου 1,22 μέτρου, που σήμερα χρησιμεύει μόνο για φασματοσκοπικές παρατηρήσεις (δεν πρέπει να συγχέεται με το πολύ μεγαλύτερο ιταλικό «Εθνικό Τηλεσκόπιο Γαλιλαίος», που βρίσκεται στα Κανάρια νησιά).
Αστρονομικός σταθμός Τσίμα Έκαρ
Ο γειτονικός Αστρονομικός σταθμός Τσίμα Έκαρ (ιταλ. Stazione osservativa di Asiago Cima Ekar), που υπάγεται στο Αστεροσκοπείο του Αζιάγκο, βρίσκεται σε απόσταση από αυτό περίπου 3,8 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά, στην κορυφή του όρους Έκαρ, και έχει το μεγαλύτερο/ισχυρότερο τηλεσκόπιο που βρίσκεται σε ιταλικό έδαφος (διάμετρος 1,82 μέτρο). Συμμετέχει στην Επισκόπηση Αστεροειδών Asiago-DLR, ένα διεθνές πρόγραμμα για την ανακάλυψη και παρακολούθηση αστεροειδών και κομητών, με ιδιαίτερη έμφαση στα γεωπλήσια αντικείμενα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αζιαγκο Αστεροσκοπειο Αζιαγ
Σύλλη Ικονίου
thumb|right|300px|Ο πρώην ελληνορθόδοξος ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που ιδρύθηκε από την αυτοκράτειρα [[Αγία Ελένη.]] thumb|Ο παπάς και οι τρεις λεοντοκεφαλές, μπροστά από την εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ thumb|right|300 px|Η επιγραφή στα [[Καραμανλήδικα (τουρκική διάλεκτος)|καραμανλήδικα στην είσοδο της πρώην ελληνορθόδοξης εκκλησίας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.]]
To 327 μ.Χ. η Αγία Ελένη, μητέρα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, σταμάτησε στη Σύλλη καθοδόν προς την Ιερουσαλήμ για προσκύνημα, είδε τους λαξευμένους ναούς των πρώτων χριστιανικών εποχών και αποφάσισε να χτίσει έναν ναό στη Σύλλη για τους χριστιανούς αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ. Ο Ναός σώζεται μέχρι σήμερα.
Τον 9ο αι. ιδρύθηκε η ορθόδοξη Μονή Αγίου Χαρίτωνος στη Σύλλη κοντά στο Ικόνιο. Είναι λαξευμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου στους βράχους μίας χαράδρας του όρους του Αγίου Φιλίππου (σήμερα Τεκελί-Ντάγ).
Η Σύλλη ήταν ένα από τα λίγα χωριά όπου ομιλούνταν η ελληνική καππαδοκική διάλεκτος μέχρι το 1922. Κατοικήθηκε από Έλληνες οι οποίοι ζούσαν εκεί σε ειρηνική συνύπαρξη με τους γειτονικούς Τούρκους του Ικονίου για πάνω από 800 χρόνια.
Ο λόγος αυτής της ειρηνικής συνύπαρξης ήταν ο Τζελαλεντίν Μοχάμεντ Ρουμί, ο οποίος ήταν μάρτυρας ενός θαύματος που συνέβη στο κοντινό ορθόδοξο χριστιανικό μοναστήρι του Αγίου Χαρίτωνα. Στην τουρκική γλώσσα το μοναστήρι ονομάζεται πλέον Akmanastir και μεταφράζεται ως «Λευκό μοναστήρι». Ο Τζελαλεντίν Ρουμί έχτισε ένα μικρό τζαμί μέσα στη μονή του Αγίου Χαρίτωνα. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι ο Τζελαλεντίν Ρουμί έγραφε ελληνικά ποιήματα χρησιμοποιώντας την αραβοτουρκική γραφή, ενώ οι Έλληνες χωρικοί της Σύλλης έγραφαν τουρκικά χρησιμοποιώντας το ελληνικό αλφάβητο. Αυτή η μορφή γραφής εξαπλώθηκε σε όλη την περιοχή και ήταν κοινώς γνωστή ως καραμανλήδικα.
Στις ανταλλαγές πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (1923), η Τουρκία και η Ελλάδα αποφάσισαν να ανταλλάξουν πληθυσμό με βάση τη θρησκεία. Μετά το 1924, όλος ο ελληνικός πληθυσμός είχε εγκαταλείψει το χωριό. Η πλειοψηφία αυτού του πληθυσμού εγκαταστάθηκε στο χωριό Νέα Σίλατα στη Χαλκιδική.
Επί του παρόντος, το χωριό προστατεύεται και έγιναν προσπάθειες ανακαίνισης για λόγους συντήρησης και τουριστικούς σκοπούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Ικονίου
Μαίρη Μόρισεϊ
Με το όνομα Μαίρη Μόρισεϊ ή Μαίρη Μόρρισεϊ αναφέρονται:
Ενριέτ Μερτζ
Η Ενριέτ Μερτζ (Αγγλ.: Henriette Mertz, 1898–1985) ήταν Αμερικανή δικηγόρος διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και ερευνήτρια της αρχαίας ιστορίας με καταγωγή από το Σικάγο. Κατά τη διάρκεια του Β ' Παγκοσμίου Πολέμου, εργάστηκε ως αποκρυπτογράφος κωδίκων, για το τμήμα κρυπτογραφίας της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Κατά τη δεκαετία του 1960 και του 1970, δημοσίευσε πολλά αμφιλεγόμενα έργα, τα οποία αφορούν την πρώιμη ανακάλυψη και τον αποικισμό της Αμερικής.
Η πλάκα του Bat Creek
Το 1964, η Μερτζ (Mertz) πρότεινε ότι μια φωτογραφία με την επιγραφή του Bat Creek είχε δημοσιευθεί ανεστραμμένη. Αργότερα, ο Cyrus H. Gordon εισηγήθηκε ότι οι επιγραφές προέρχονταν από το Εβραϊκό αλφάβητο του 1ου αιώνα μ.Χ., αλλά σήμερα, η επικρατούσα τάση των αρχαιολόγων είναι ότι την θεωρούν ως μια απάτη.
Τα ελληνικά ταξίδια
Στο έργο της με τίτλο «Οίνωψ Πόντος» («The Wine Dark Sea»), η Μερτζ υποστήριξε ότι ο Οδυσσέας έπλευσε μέσω των Στενών του Γιβραλτάρ και στο Βόρειο Ατλαντικό. Επιπλέον, η Μερτζ πίστευε ότι ο Οδυσσέας αντιμετώπισε τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, όταν έφτασε στον Κόλπο του Fundy (Bay of Fundy), στη Νέα Σκωτία. Η Μερτζ, επίσης, πρότεινε ότι οι Αργοναύτες ταξίδεψαν διασχίζοντας τον Ατλαντικό Ωκεανό, κάτω στην ανατολική ακτή της Νότιας Αμερικής, πέρα από τις εκβολές του Αμαζονίου και το Ρίο ντε Τζανέιρο, στο Ρίο Πλάτα της Αργεντινής. Από το Ρίο Πλάτα, ο Ιάσων μετέβη στο υψίπεδο της Βολιβίας και στην Tihuanaco όπου βρισκόταν το Χρυσόμαλλο Δέρας.
Τα κινεζικά ταξίδια
thumb|left|Χάρτης του 1753 από τον Γάλλο χαρτογράφο Philippe Buache, όπου τοποθετεί την Fusang ("Fou-sang des Chinois", 'Fusang των Κινέζων') βορείως της [[Καλιφόρνιας, στην περιοχή της Βρετανικής Κολομβίας.]] Στο έργο της με τίτλο «Χλωμό Μελάνι» («Pale Ink») (αυτο-δημοσίευση περί το 1958), η Μερτζ πρότεινε ότι δύο απολογισμοί των Κινεζικών ταξιδίων στην Fusang—ο ένας βρέθηκε στο Shan Hai Jing (τον οποίο η Μερτζ οριοθετεί κατά το 2250 π.Χ.) και ο άλλος από τον Βουδιστή ιεραπόστολο Hui Shen το 499 μ.Χ.—περιγράφουν επισκέψεις στην Αμερικανική ήπειρο. Ως αποδεικτικό στοιχείο, πρότεινε ότι οι επιγραφές στο Milk River ήταν Κινέζικα ιερογλυφικά τα οποία έγιναν από μια από τις εξερευνητικές αποστολές. Σύμφωνα με τον David Hatcher Childress, η Μερτζ, επίσης, να ερμήνευσε την Fusang να σημαίνει στα Κινέζικα "έλατα" και συλλογίστηκε ότι θα μπορούσαν να αναφέρονται στα έλατα της Βρετανικής Κολομβίας. Η υπόθεση που εδώ και καιρό είχε απορριφθεί από τους ακαδημαϊκούς σινολόγους αφού πρώτα υποστηρίχθηκε το 1875, από τον Άγγλο Charles Godfrey Leland, αλλά προφανώς η Μερτζ δεν γνώριζε αυτά τα γεγονότα. Επίσης, στο βιβλίο της η Μερτζ, πρότεινε ότι ο Κετζαλκόατλ (Quetzalcoatl) ήταν ο Βουδιστής ταξιδιώτης Hui Shen, του 5ου αιώνα, στην Fusang. Για τις υποθέσεις της Μερτζ, ο Joseph Needham γράφει σε μια υποσημείωση ότι «σε γενικές γραμμές, οι προτεινόμενες ταυτότητες, απαιτούν μια ηρωική άρση της δυσπιστίας».
Η Ατλαντίς
thumb|Χάρτης της Ατλαντίδας του Athanasius Kircher, στο μέσο του Ατλαντικού Ωκεανού. Από το βιβλίο «Mundus Subterraneus» του 1669, το οποίο εκδόθηκε στο [[Άμστερνταμ. Ο χάρτης έχει προσανατολισμό το νότο στην κορυφή του.]] Στο έργο με τίτλο «Ατλαντίς: Τόπος Κατοικίας των Θεών» («Atlantis: Dwelling Place of the Gods»), η Μερτζ πρότεινε ότι το ανατολικό τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών (δηλαδή προς τα ανατολικά των ποταμών Μισισιπή και Οχάιο), ήταν όπως περιγράφεται στην Ελληνική μυθολογία, η τοποθεσία όπου βρισκόταν η Ατλαντίδα. Η Μερτζ χρησιμοποίησε ως αποδεικτικό στοιχείο έναν χάρτη του 1436 και ο οποίος ανήκε στον Andrea Bianco, όπου έδειχνε την Antillia, το νησί του Ατλαντικού. Ωστόσο, η θεωρία της τελικά απορρίφθηκε, βάσει των ημερομηνιών του Πλάτωνα, το γεγονός ότι η Ατλαντίδα βυθίστηκε και το γεγονός ότι "Antilla" ήταν πιθανότατα μια χαρτογραφική απεικόνιση είτε της Ισπανιόλα είτε της Κούβας.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψευδοϊστορικοί Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Αλβέρτος Ε΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Ο Αλβέρτος Ε΄, γερμ. Albrecht V. (περ. 1335 - 1370) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ (1356-1370).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Ε΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Μπεάτα του Χάγκεν, κόρης του Γκούντσελιν ΣΤ΄, κόμη του Σβερίν.
Το 1370 απεβίωσε σε ηλικία περίπου 35 ετών, άτεκνος. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ερρίκος Γ΄ ως δούκας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1366 την Αικατερίνη του Μεκλεμβούργου, κόρη του Νικολάου Γ΄, κυρίου του Βέρλε-Γκύστρο· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Τέο φαν Ρισελμπέργκε
Ο Τέο φαν Ρισελμπέργκε (Théo van Rysselberghe) (Γάνδη, 23 Νοεμβρίου 1862 – Βαρ, 13 Δεκεμβρίου 1926) ήταν Βέλγος μετα-ιμπρεσσιονιστής ζωγράφος, σημαντικός καλλιτέχνης με επιρροές από το ρεαλισμό.
Βιογραφία
Ο φαν Ρισελμπέργκε γεννήθηκε στην πόλη Γάνδη, σε μια γαλλόφωνη οικογένεια. Σπούδασε αρχικά στην Ακαδημία της Γάνδης υπό τον Theo Canneel και από το 1879 στην Académie Royale des Beaux-Arts στις Βρυξέλλες υπό τον Jean-François Portaels. Επηρεάστηκε από τον οριενταλισμό του δασκάλου του και μεταξύ 1882 και 1888 έκανε τρία ταξίδια στο Μαρόκο.
Σε ηλικία δεκαοκτώ ετών είχε ήδη εκθέσει στο Σαλόνι της Γάνδης. Αργότερα ταξίδεψε στην Ισπανία, όπου συνάντησε τον συμπατριώτη του Κονσταντέν Μενιέ. Θαύμασε τους παλιούς δασκάλους στο Μουσείο του Πράδο και αργότερα μελέτησε τους πίνακες του Φρανς Χαλς στο Χάαρλεμ. Μελέτησε τον Χαλς ειδικά για να βελτιώσει την απόδοση του φωτός.
Ο φαν Ρισελμπέργκε ήταν ένας από τους εξέχοντες συνιδρυτές του βελγικού καλλιτεχνικού κύκλου Les XX στις 28 Οκτωβρίου 1883. Το 1883 έκανε το δεύτερο ταξίδι του στο Μαρόκο και στη συνέχεια επισκέφτηκε την Ανδαλουσία μαζί με τον Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ. Ξεκίνησε ως ρεαλιστής ζωγράφος, στη συνέχεια στράφηκε προς τον ιμπρεσιονισμό, αναπτύσσοντας όμως το δικό του ρεαλιστικό στυλ. Αργότερα μεταπήδησε από τον ρεαλισμό στον ασπάστηκε τον πουαντιγισμό.
Ο φαν Ρισελμπέργκε θεωρείται κορυφαίος καλλιτέχνης της αβάν-γκαρντ και ο πιο επιφανής Βέλγος νεοϊμπρεσιονιστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ζωγράφοι Κατηγορία:Μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Αγγελική Σπανού
Η Αγγελική Σπανού (Αθήνα, 1971) είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και πέρασε τα παιδικά και τα εφηβικά της χρόνια.
Έχει σπουδάσει ελληνική φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή και νομικά στη Νομική σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Από το έτος 1993 εργάζεται ως δημοσιογράφος και αρθρογραφεί συχνά σε μέσα ενημέρωσης όπως Η Καθημερινή, η Athens Voice, «TV Χωρίς Σύνορα» και άλλα, ενώ εμφανίζεται συχνά σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα (ΕΡΤ, ΣΚΑΙ, Action24).
Τον Απρίλιο 2019 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις το βιβλίο της «Απαρατήρητοι-ιστορίες ανθρώπων που δεν τους έχεις προσέξει». Τον Δεκέμβριο του 2019 κυκλοφόρησε το βιβλίο της, «Ματιέ». To 2021 ανέβηκε η θεατρική παράσταση "Οι εργαζόμενοι χωρίς όνομα" η οποία είναι βασισμένη στο βιβλίο της «Απαρατήρητοι».
Εργογραφία
Έχει γράψει τα ακόλουθα βιβλία:
Μπρούνο Ποντεκόρβο
Ο Μπρούνο Μαξίμοβιτς Ποντεκόρβο (Бруно Максимович Понтекорво, Bruno Pontecorvo, 22 Αυγούστου 1913 – 24 Σεπτεμβρίου 1993) ήταν Ιταλός και μετέπειτα Σοβιετικός πυρηνικός φυσικός, γνωστός για τις έρευνές του στην πειραματική σωματιδιακή φυσική, και ιδίως στα νετρίνα. Κομμουνιστής εκ πεποιθήσεως, μετανάστευσε στη Σοβιετική Ένωση το 1950, όπου συνέχισε τις έρευνές του. Το Βραβείο Μπρούνο Ποντεκόρβο θεσπίσθηκε στη μνήμη του το 1995.
Βίος και έρευνες
Ο Μπρούνο Ποντεκόρβο ήταν το τέταρτο από τα οκτώ τέκνα μιας πλούσιας οικογένειας Ιταλοεβραίων, καθώς ο πατέρας του είχε τρία εργοστάσια υφαντουργίας που απασχολούσαν συνολικά πάνω από χίλιους εργαζόμενους. Ο Μπρούνο γεννήθηκε στη Μαρίνα ντι Πίζα (παραθαλάσσιο προάστιο της Πίζας) και εισάχθηκε αρχικώς στο Πανεπιστήμιο της Πίζας για να σπούδασει μηχανικός, αλλά μετά από δύο χρόνια μεταπήδησε στη φυσική. Τότε, μετά από υπόδειξη του μεγαλύτερου αδελφού του Γκουίντο, μετεγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο «Σαπιέντσα» της Ρώμης, με επακόλουθο να γίνει το νεότερο από τα μέλη της ομάδας νεαρών φυσικών του Ενρίκο Φέρμι που έγινε γνωστή ως «τα αγόρια της οδού Πανισπέρνα». Το 1934 συμμετέσχε στο περίφημο πείραμα του Φέρμι που απεκάλυψε τις ιδιότητες των βραδέων νετρονίων, καθιστώντας έτσι εφικτή την επίτευξη της τεχνητής πυρηνικής σχάσεως.
Το 1934 ο Ποντεκόρβο εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου διεξήγαγε έρευνες υπό τους Ιρέν και Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί. Επηρεασμένος από τον εξάδελφό του Εμίλιο Σερένι, έγινε μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, όπως εξάλλου και οι αδελφές του Τζουλιάνα και Λάουρα, και ο αδελφός του Τζίλλο.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς ο γερμανικός στρατός πλησίαζε στο Παρίσι, οι Μπρούνο και Τζίλλο, μαζί με τον Σερένι και τον Σαλβαδόρ Λούρια, διέφυγαν από την πόλη με ποδήλατα. Ο Μπρούνο κατόρθωσε να επιβιβασθεί σε πλοίο για τις ΗΠΑ και κατέληξε στην Τάλσα, όπου εφάρμοσε τις γνώσεις του στην πυρηνική φυσική στην αναζήτηση κοιτασμάτων πετρελαίου και ορυκτών. Το 1943 έγινε μέλος της βρετανικής ομάδας Tube Alloys στο Εργαστήριο του Μόντρεαλ, στον Καναδά. Η ομάδα αυτή και το εργαστήριο συγχωνεύθηκαν με το Πρόγραμμα Μανχάταν για την ανάπτυξη των πρώτων ατομικών βομβών. Στα Εργαστήρια του Τσοκ Ρίβερ ο Ποντεκόρβο εργάσθηκε στον σχεδιασμό του πυρηνικού αντιδραστήρα ZEEP, του πρώτου έξω από τις ΗΠΑ που πέτυχε αυτοσυντηρούμενη αλυσιδωτή αντίδραση (τον Σεπτέμβριο του 1945), και κατόπιν του αντιδραστήρα NRX το 1947. Επίσης ο Ποντεκόρβο ερεύνησε τις κοσμικές ακτίνες, τη διάσπαση των μιονίων και τα σωματίδια στα οποία αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του, τα νετρίνα. Μετεγκαταστάθηκε στη Μεγάλη Βρετανία το 1949, όπου απασχολήθηκε στο Ίδρυμα Ερευνών Ατομικής Ενεργείας στο Χάργουελ.
Ο Μπρούνο Ποντεκόρβο πέθανε στην Ντουμπνά από επιπλοκές της Νόσου του Πάρκινσον σε ηλικία 80 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί φυσικοί Κατηγορία:Πυρηνικοί φυσικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοεβραίοι Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Χιονοθύελλα των Ψυχών (ταινία)
Κατά τη διάρκεια των πρώτων πέντε εβδομάδων προβολής, η ταινία προβλήθηκε από περισσότερους από 200.000 ανθρώπους, καθιστώντας την ταινία που παρακολουθείται περισσότερο από την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Λετονίας.
Πλοκή
Μετά την απώλεια της μητέρας του και του σπιτιού ο 16χρονος Άρτουρς αποφασίζει να ενταχθεί στα εθνικά τάγματα του Ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού με την ελπίδα να βρει δόξα. Πάει για να πολεμήσει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου χάνει τον πατέρα και τον αδερφό του και γρήγορα απογοητεύεται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βίγια Μαρία (Αργεντινή)
Η Βίγια Μαρία (Villa María) είναι πόλη στην επαρχία Κόρδοβα της Αργεντινής και η πρωτεύουσα του νομού Χενεράλ Σαν Μαρτίν. Βρίσκεται στο κέντρο μιας εύφορης γεωργικής πεδιάδας. Η πόλη έχει πληθυσμό 79.351 σύμφωνα με την απογραφή του 2010 ενώ ολόκληρη η μητροπολιτική περιοχή έχει 98.169 κατοίκους.
Η πόλη βρίσκεται 137 χλμ. νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα της επαρχίας, στην αριστερή όχθη του ποταμού Τερσέρο, κοντά στο γεωγραφικό κέντρο της Αργεντινής, στη διασταύρωση των εθνικών οδών 9 και 158, και ακριβώς δίπλα στον αυτοκινητόδρομο Κόρδοβα-Μπουένος Άιρες, μία από τις σημαντικότερες οδικές αρτηρίες της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Καντιντόντουρμα
H Καντιντόντουρμα (τουρκικά: Kadıdondurma) είναι χωριό στην περιοχή Μερίτς της επαρχίας Αδριανούπολης στην Τουρκία, 4,5 χλμ ανατολικά του ελληνικού Σουφλίου.
Η παλαιά ονομασία του χωριού είναι Καντίκιοϊ (τουρκ.: Kadıköy) στα αρχεία του 1877. Το χωριό έχει τη σημερινή του ονομασία από το 1928. Μετά τις πλημμύρες του Έβρου το 1940, οι κάτοικοι του Εντέκιοϊ, 2 χλμ δυτικά, μετακόμισαν στο Καντίκιοϊ, γι' αυτό είναι γνωστό και ως Εντέκιοϊ μεταξύ των ντόπιων.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2019, έχει 674 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αδριανούπολη
Καστάνιτσα
Με το όνομα Καστάνιτσα (τονισμός στην παραλήγουσα) αναφέρεται ο οικισμός:
Στο παρελθόν αναφερόταν έτσι ο οικισμός:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Φωτεινή Κέλερη
Η Φωτεινή Κέλερη, αναφέρεται και με τα ονόματα Τούλα και Μπέσσυ, είναι πρώην διεθνής πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης, διέπρεψε σαν αθλήτρια της Α.Ε. Αμπελοκήπων Αθηνών.
Σαν μαθήτρια του Ε' γυμνασίου Αθηνών αγωνιζόταν και στην ομάδα καλαθοσφαίρισης κοριτσιών στους μαθητικούς αγώνες. Με την Α.Ε. Αμπελοκήπων αγωνίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα Αθηνών-Πειραιώς έλλειψη εθνικού πρωταθλήματος τότε και ήταν γνωστή κυρίως για τα καλάθια που σημείωνε από μεγάλη απόσταση.
Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε στον πρώτο επίσημο αγώνα στην ιστορία της στις 15 Απριλίου 1958, στην νίκη επί του Λιβάνου με 68-32 όπου δεν σημείωσε πόντους. Συμμετείχε για λίγα λεπτά ως αλλαγή στο τέλος του αγώνα την επόμενη ημέρα στο αγώνα Μεικτή Αθηνών - Μεικτή Βηρυτού, που στην ουσία ήταν οι ίδιες ομάδες με τον αγώνα των Εθνικών ομάδων όπου δεν σημείωσε πόντους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Αμπελοκήπων
Γιούργκις Σαβίτσκις
Ο Γιούργκις Σαβίτσκις (4 Μαΐου 1890 – 22 Δεκεμβρίου 1952) ήταν Λιθουανός διηγηματογράφος και διπλωμάτης, που εκπροσωπούσε τη Λιθουανία του Μεσοπολέμου κυρίως στις Σκανδιναβικές χώρες.
Γεννημένος σε μια οικογένεια εύπορων Λιθουανών αγροτών, ο Γιούργκις Σαβίτσκις παρακολούθησε ένα γυμνάσιο στη Μόσχα και σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Κρακοβία. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στάλθηκε ως εκπρόσωπος της Λιθουανικής Εταιρείας για την Αρωγή των Πασχόντων από τον Πολέμο στη Δανία, για να φροντίσει Λιθουανούς αιχμαλώτους στη Γερμανία. Μετά τον πόλεμο, αναγνωρίστηκε ως ο επίσημος εκπρόσωπος της Λιθουανίας στη Δανία και αργότερα στη Νορβηγία και τη Σουηδία. Το 1923-1927 τοποθετήθηκε στη Φινλανδία. Το 1927-1929 εργάστηκε στο Κάουνας ως διευθυντής του Τμήματος Νομικής και Διοίκησης του Υπουργείου Εξωτερικών και ως διευθυντής του Κρατικού Δραματικού Θεάτρου του Κάουνας. Επέστρεψε στη διπλωματική υπηρεσία και εκπροσώπησε τη Λιθουανία στη Σουηδία (1930–1937), τη Λετονία (1937–1938) και την Κοινωνία των Εθνών (1938–1940). Μετά τη σοβιετική κατοχή της Λιθουανίας τον Ιούνιο του 1940, ο Σαβίτσκις αποσύρθηκε στη βίλα του στο Ροκεμπρύν-Καπ-Μαρτέν κοντά στο Μονακό στη Νότια Γαλλία.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Σαβίτσκις εξέδωσε τρεις συλλογές διηγημάτων, ένα μυθιστόρημα και τέσσερα ταξιδιωτικά βιβλία. Ήταν ένας από τους πρώτους που εισήγαγε τον λογοτεχνικό μοντερνισμό (με στοιχεία εξπρεσιονισμού, ιμπρεσιονισμού και υπαρξισμού, αν και τα έργα του δεν ταιριάζουν απόλυτα σε κάποιο συγκεκριμένο λογοτεχνικό κίνημα) στη λιθουανική λογοτεχνία. Καθώς τα έργα του εγκατέλειψαν τον λογοτεχνικό ρεαλισμό, δεν έγιναν αποδεκτά από τους σύγχρονους κριτικούς, που θεώρησαν ότι τα έργα του ήταν πολύ ξένα και πολύ μακριά από τη λιθουανική πραγματικότητα. Ο Σαβίτσκις, έχοντας ζήσει στο εξωτερικό για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, αντανακλούσε την αισθητική των σύγχρονων αστών της Δυτικής Ευρώπης. Τα έργα του διαθέτουν αιχμηρή και παιχνιδιάρικη εξυπνάδα και ειρωνεία και λακωνικές και λεπτεπίλεπτα συντονισμένες προτάσεις. Τα έργα του επηρεάστηκαν από το ενδιαφέρον του για τη ζωγραφική (αφθονία χρωμάτων, σκίτσα χαρακτήρων), το θέατρο (χαρακτήρες ως ηθοποιοί, σκηνικό) και τον κινηματογράφο (δυναμικό μοντάζ θραυσμάτων). Ο αφηγητής του είναι ένας παρατηρητής από μια συγκεκριμένη συναισθηματική απόσταση που αφήνει στον αναγνώστη να ολοκληρώσει ό,τι δεν λέγεται.
Βιογραφία
Ο Σαβίτσκις γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1890   στην Παγκαουσάντις (Pagausantys) χωριό κοντά στην Αριόγκαλα σε μια οικογένεια εύπορων Λιθουανών αγροτών, που κατείχαν περίπου 80 εκτάρια γης. Η γιαγιά του από τον πατέρα του ήταν από Λιθουανούς ευγενείς και η οικογένεια περηφανευόταν γι' αυτή την κληρονομιά, αναφερόμενη μερικές φορές στο αγρόκτημά τους ως αρχοντικό. Ο Σαβίτσκις ήταν το μεγαλύτερο από τα δώδεκα παιδιά, αλλά μόνο πέντε από αυτά ενηλικιώθηκαν. Δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες για την παιδική του ηλικία, αλλά οι ερευνητές πιστεύουν ότι έλαβε εκπαίδευση στο Αριόγκαλα και το Κάουνας. Το 1902, ο θείος του τον πήγε στη Μόσχα όπου παρακολούθησε το 6ο Γυμνάσιο. Δεν ήταν σπουδαίος μαθητής και έπαιρνε «ικανοποιητικούς» βαθμούς στις περισσότερες τάξεις του. Το φθινόπωρο του 1911, συνέχισε τις σπουδές του στα ανώτερα αγροτικά μαθήματα στην Αγία Πετρούπολη (προκάτοχος του Κρατικού Αγροτικού Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης ), αλλά τα παράτησε μετά από λίγους μήνες και επέστρεψε στη Μόσχα, για να σπουδάσει σε σχολή Καλών Τεχνών. Η οικογένειά του αποδοκίμασε αυτή την απόφαση και σταμάτησε να παρέχει οικονομική υποστήριξη στον Σαβίτσκις. Από τον Νοέμβριο του 1913 έως το καλοκαίρι του 1914, ο Σαβίτσκις φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Κρακοβία. Οι σπουδές του διακόπηκαν από το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. αριστερά|μικρογραφία| Μαρτύνας Ίτσας (αριστερά), Γιουόζας Τούμας-Βαϊζγκάντας (καθισμένος) και Σαβίτσκις στη Στοκχόλμη το 1918 Επέστρεψε στην πατρίδα του την Παγκαουσάντις. Το φθινόπωρο του 1915, πήγε στην Αγία Πετρούπολη και εντάχθηκε στη Λιθουανική Εταιρεία για την Αρωγή των Πασχόντων από τον Πολέμο, η οποία τον έστειλε ως εκπρόσωπο στην Κοπεγχάγη της Δανίας, μια ουδέτερη χώρα. Ο Σαβίτσκις ανέλαβε να συνεργαστεί με τον Ερυθρό Σταυρό, για να οργανώσει τις προσπάθειες βοήθειας για Λιθουανούς αιχμαλώτους στη Γερμανία. Προώθησε επίσης την υπόθεση της Λιθουανίας για ανεξαρτησία γράφοντας άρθρα στον Δανέζικο τύπο και δημοσιεύοντας βιβλία και καρτ ποστάλ. Τον Οκτώβριο του 1917, παρακολούθησε τη λιθουανική διάσκεψη στη Στοκχόλμη, η οποία αναγνώρισε το Συμβούλιο της Λιθουανίας ως νόμιμο εκπρόσωπο του λιθουανικού έθνους και επανέλαβε την επιθυμία της Λιθουανίας για πλήρη ανεξαρτησία. Την 1η Ιανουαρίου 1919, το νεοσύστατο Υπουργείο Εξωτερικών αναγνώρισε τον Σαβίτσκις ως επίσημο αντιπρόσωπο της Λιθουανίας στη Δανία. Η Λιθουανία υπέστη σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και διέθεσε πολύ περιορισμένα κεφάλαια για τους εκπροσώπους της στο εξωτερικό. Ως εκ τούτου, ο Σαβίτσκις είχε προσωπικά χρέη και δεν μπορούσε να οργανώσει πιο ενεργή εκπροσώπηση. Με τη σειρά του, το Υπουργείο διαμαρτυρήθηκε για τις χαλαρές πρακτικές τήρησης βιβλίων του Σαβίτσκις. Τον Ιανουάριο του 1922, αναγνωρίστηκε επίσημα ως επιτετραμμένος στη Δανία και ένα μήνα αργότερα στη Νορβηγία και τη Σουηδία. Τον Δεκέμβριο του 1923, η πρεσβεία έκλεισε λόγω οικονομικών δυσκολιών και ο Σαβίτσκις επανατοποθετήθηκε στο Ελσίνκι της Φινλανδίας.