cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρούριο του Κλις
Πέταρ Κρούζιτς και Ουσκότσι
Λόγω της θέσης του, το φρούριο Κλις ήταν μια σημαντική αμυντική θέση κατά την κατάκτηση των Βαλκανίων από τους Οθωμανούς. Το φρούριο βρίσκεται κατά μήκος της διαδρομής μέσω της οποίας οι Οθωμανοί μπορούσαν να διεισδύσουν στο ορεινό φράγμα, που χωρίζει τα παράκτια πεδινά γύρω από το Σπλιτ, από την τουρκοκρατούμενη Βοσνία. Ο Κροάτης φεουδάρχης Πέταρ Κρούζιτς συγκέντρωσε μια φρουρά αποτελούμενη από Κροάτες πρόσφυγες, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τη βάση στο Κλις τόσο, για να κρατήσουν μακριά τους Τούρκους όσο και για να εμπλακούν σε επιδρομές και πειρατεία κατά της ακτοπλοΐας. Αν και ονομαστικά αποδέχονταν την κυριαρχία του βασιλιά των Αψβούργων Φερδινάνδου, ο οποίος είχε αποκτήσει το στέμμα της Κροατίας το 1527, ο Κρούζιτς και οι πλιατσικολόγοι Ουσκότσι αποτελούσαν τον νόμο από μόνοι τους.
Τελική οθωμανική πολιορκία
Ο Πάπας Παύλος Γ' διεκδίκησε κάποια δικαιώματα στο Κλις και τον Σεπτέμβριο του 1536 έγινε λόγος στην Κουρία για ενίσχυση της άμυνας του φρουρίου. Ο Πάπας ειδοποίησε τον Φερδινάνδο ότι ήταν πρόθυμος να μοιραστεί τα έξοδα για τη διατήρηση μιας σωστής φρουράς στο Κλις. Ο Φερδινάνδος Α' έστειλε βοήθεια στο Κλις και προφανώς ήλπιζε να αντέξει το φρούριο στην επίθεση, όταν οι Τούρκοι το πολιόρκησαν ξανά. Ο Φερδινάνδος Α' στρατολόγησε άνδρες από την Τεργέστη και αλλού στα εδάφη των Αψβούργων και ο Πάπας Παύλος Γ' έστειλε στρατιώτες από την Ανκόνα. Υπήρχαν περίπου 3.000 άντρες πεζικό στις ενισχύσεις, οι οποίες αποτελούσαν μια σημαντική δύναμη ανακούφισης, που διοικούνταν από τον Πέταρ Κρούζιτς, τον Νικολό Ντάλα Τόρε και έναν παπικό επίτροπο Τζάκομο Νταλμόρο ντ'Άρμπε. Στις 9 Μαρτίου 1537 αποβιβάστηκαν κοντά στο Κλις, στη θέση που λέγεται Σ. Γκιρολάμο, με δεκατέσσερα πυροβόλα. Μετά τον θάνατο του Ιμπραήμ, ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής έστειλε 8.000 άνδρες υπό τη διοίκηση του Μουράτ-μπεγκ Τάρντιτς (Αμουράτ Βαϊβόδα), ενός Κροάτη αποστάτη, που είχε γεννηθεί στο Σίμπενικ, να πάνε να πολιορκήσουν το φρούριο Κλις (Clissa) και να πολεμήσουν ενάντια στον Πέταρ Κρούζιτς. Η αρχική συνάντηση της χριστιανικής δύναμης με τους Τούρκους ήταν ασαφής, αλλά στις 12 Μαρτίου κατακλύστηκαν από την άφιξη μεγάλου αριθμού Τούρκων.
Οι προσπάθειες ανακούφισης της ακρόπολης κατέληξαν σε φιάσκο. Οι ενισχύσεις που εστάλησαν από τους Αψβούργους τράπηκαν σε φυγή φοβούμενοι τους Τούρκους και οι προσπάθειές τους να επιβιβαστούν ξανά στις βάρκες τους στον κόλπο Σόλιν προκάλεσαν τη βύθιση πολλών σκαφών. Ο Νικολό Ντάλα Τόρε και ο παπικός επίτροπος κατάφεραν να δραπετεύσουν. Ο ίδιος ο Κρούζιτς – ο οποίος είχε εγκαταλείψει το φρούριο, για να έρθει σε επαφή με τις ενισχύσεις αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε: το θέαμα του κεφαλιού του σε ένα ραβδί ήταν υπερβολικό, για τους εναπομείναντες υπερασπιστές του Κλις, οι οποίοι ήταν τώρα πρόθυμοι να εγκαταλείψουν το φρούριο σε αντάλλαγμα για ασφαλή διέλευση βόρεια. Μετά το θάνατο του Πέταρ Κρούζιτς, και λόγω έλλειψης αποθεμάτων νερού, οι υπερασπιστές του Κλις παραδόθηκαν τελικά στους Οθωμανούς με αντάλλαγμα την ελευθερία τους, στις 12 Μαρτίου 1537. Πολλοί από τους πολίτες εγκατέλειψαν την πόλη, ενώ οι Ουσκότσι υποχώρησαν στην πόλη Σένι, όπου συνέχισαν να πολεμούν τους Τούρκους εισβολείς.
Κέντρο σαντζακιών της Οθωμανικής Βοσνίας
Κατά τη διάρκεια των Οθωμανικών πολέμων στην Ευρώπη, το Φρούριο Κλις ήταν, για έναν αιώνα, διοικητικό κέντρο ή σαντζάκι (Kilis Sancağı) στο Εγιαλέτι της Βοσνίας. Στις 7 Απριλίου 1596, οι ευγενείς του Σπλιτ Ιβάν Αλμπέρτι και Νικόλα Τσίντρο, μαζί με τους Ουσκότσι, Πολιτσάνι και Καστελάνι άτακτους, οργάνωσαν μια κατάληψη του Κλις. Με τη βοήθεια αντιφρονούντων στοιχείων της τουρκικής φρουράς τα κατάφεραν. Ο Μπέης Μουσταφά απάντησε φέρνοντας περισσότερους από 10.000 στρατιώτες κάτω από το φρούριο. Ο στρατηγός Ιβάν Λένκοβιτς, επικεφαλής των 1.000 Ουσκότσι, ήρθε ως ενίσχυση στους 1.500 υπερασπιστές του Κλις. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Ιβάν Λένκοβιτς και οι άνδρες του υποχώρησαν επειδή τραυματίστηκε στη μάχη και το φρούριο καταλήφθηκε από τους Τούρκους, στις 31 Μαΐου. Ωστόσο, αυτή η προσωρινή ενίσχυση αντήχησε στην Ευρώπη και στον τοπικό πληθυσμό. δεξιά|μικρογραφία|258x258εσ| [[Πέταρ Κρούζιτς|Ο Πέταρ Κρούζιτς πολεμώντας τους Οθωμανούς]] Από την καλά οχυρωμένη θέση στο φρούριο Κλις, οι Τούρκοι αποτελούσαν διαρκή απειλή για τους Ενετούς και τον ντόπιο κροατικό πληθυσμό της γύρω περιοχής. Το 1647, μετά την τουρκική επιτυχία στο Νόβιγκραντ, οι Τούρκοι λέγεται ότι είχαν 30.000 στρατιώτες έτοιμους να επιτεθούν στο Σπλιτ. Οι Σινιόρια έστειλαν δύο χιλιάδες στρατιώτες με πολεμοφόδια και προμήθειες στην επαπειλούμενη περιοχή. Αν και το Σπλιτ και το Ζάνταρ ήταν ισχυρά φρούρια, σαφώς κινδύνευαν.
Το τζαμί / εκκλησία Κλις
Οι Οθωμανοί έχτισαν ένα πέτρινο τζαμί με τρούλο και μιναρέ στα θεμέλια ενός παλαιότερου παλαιού κροατικού καθολικού παρεκκλησίου μέσα στο φρούριο Κλις λίγο αφότου το είχαν κατακτήσει. Πρόκειται για μια απλή κτισμένη πλατεία με την οκταγωνική πέτρινη στέγη, σχεδιασμένη κυρίως για στρατιωτική/θρησκευτική χρήση από τις φρουρές, που βρίσκονταν μέσα στο φρούριο. Αφού οι Ενετοί κατέκτησαν το φρούριο από τους Οθωμανούς, κατέστρεψαν τον μιναρέ και μετέτρεψαν το τζαμί σε ρωμαιοκαθολική εκκλησία, αφιερωμένη στον Άγιο Βίτο (Crkva St. Vida). Το κτήριο χρησιμοποιείται από τότε. Είναι ένα από τα τρία διατηρημένα οθωμανικά τζαμιά στην επικράτεια της Κροατίας, τα άλλα δύο βρίσκονται στις πόλεις Ντρνις και Τζάκοβο.
Ενετοκρατία
Το 1420, ο υποψήφιος των Ανζού Λαδίσλαος Α' της Νάπολης ηττήθηκε και αναγκάστηκε να αποπλεύσει για τη Νάπολη. Με την αναχώρησή του πούλησε τα «δικαιώματα» του στη Δαλματία στη Βενετική Δημοκρατία για το σχετικά πενιχρό ποσό των 100.000 δουκάτων. Ωστόσο, το Κλις και το φρούριο Κλις παρέμειναν τμήματα του Βασιλείου της Κροατίας. Από εκείνη την εποχή, οι Ενετοί ήταν πρόθυμοι να πάρουν τον έλεγχο του Κλις, καθώς το φρούριο ήταν ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά σημεία της περιοχής.
Οι Ενετοί πολέμησαν για δεκαετίες πριν καταφέρουν τελικά να ξαναπάρουν το Κλις. Κατά τη διάρκεια του Κρητικού Πολέμου (1645–1669), οι Ενετοί στη Δαλματία απολάμβαναν την υποστήριξη του τοπικού πληθυσμού, ιδιαίτερα των Μορλάκι (Morlacchi). Ο Ενετός διοικητής Λεονάρντο Φόσκολο κατέλαβε πολλά οχυρά, ανακατέλαβε το Νόβιγκραντ, κατέλαβε προσωρινά το Φρούριο Κνιν και κατάφερε να αναγκάσει τη φρουρά του φρουρίου Κλις να παραδοθεί. Ταυτόχρονα, μια μηνιαία πολιορκία του φρουρίου Σίμπενικ από τους Οθωμανούς τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο απέτυχε.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία| Θέα από τα νοτιοδυτικά αργά το απόγευμα δεξιά|μικρογραφία| Νότια άποψη του φρουρίου. μικρογραφία| Πρώτη πύλη του φρουρίου Το φρούριο Κλις είναι ένα από τα πιο πολύτιμα σωζόμενα δείγματα αμυντικής αρχιτεκτονικής στη Δαλματία. Το φρούριο είναι μια εντυπωσιακά ολοκληρωμένη δομή με τρεις μακριές ορθογώνιες αμυντικές γραμμές, που αποτελούνται από τρεις αμυντικούς πέτρινους τοίχους, οι οποίοι περιβάλλουν ένα κεντρικό ισχυρό σημείο, το «Položaj maggiore» στο ανατολικό, ψηλότερο άκρο του. Το «Položaj maggiore» ή «Μεγάλη θέση» είναι ένας μικτός κροατο-ιταλικός όρος, που χρονολογείται από την εποχή που ο Λεονάρντο Φόσκολο κατέλαβε το φρούριο για τους Ενετούς το 1648. Τότε άρχισε να απλώνεται κάτω από τις επάλξεις ένα χωριό. Οι κατασκευές του φρουρίου είναι ως επί το πλείστον ακανόνιστες, καθώς κατασκευάστηκαν, για να ταιριάζουν στη φυσική τοπογραφία. Στους λόφους γύρω από τον Κλις, υπάρχουν αρκετοί μικροί πύργοι, που έχτισαν οι Τούρκοι, για να κρατούν το φρούριο υπό επιτήρηση.
Παρυφές του φρουρίου
Το φρούριο Κλις υψώνεται σε έναν γυμνό βράχο χωρισμένο σε δύο μέρη. Το πρώτο, κάτω μέρος βρίσκεται στα δυτικά, με κορυφή το όρος Γκρέμπεν από τα βόρεια. Το δεύτερο, ψηλότερο τμήμα βρίσκεται στα ανατολικά, και περιλαμβάνει τον Πύργο «Όπρα», το όνομα του οποίου πιθανότατα παραπέμπει σε συγκεκριμένο τμήμα της άμυνας. Σε αυτό το τμήμα που δεν καλύφθηκε στην κορυφή από καμία πλευρά, βρισκόταν το διαμέρισμα του Διοικητή. Η μόνη είσοδος στο φρούριο είναι από τη δυτική πλευρά. Στη νοτιοδυτική πλευρά του φρουρίου και κάτω από αυτό υπήρχε ένα θέρετρο (τμήμα του σύγχρονου χωριού Κλις) που ονομαζόταν «μποργκό» ή «προάστιο», περιτριγυρισμένο από διπλά τείχη με 100–200 πύργους. Ένα παρόμοιο αλλά μικρότερο θέρετρο (επίσης μέρος του σύγχρονου χωριού Κλις) υπήρχε κάτω από το όρος Γκρέμπεν σε ένα οροπέδιο που ονομάζεται Μέγκνταν. Αυτό περιελάμβανε λαζαρέτες και καραντίνες, που στην τουρκική εποχή ονομάζονταν «ναζανάμα». Υπήρχαν επίσης πολλά πανδοχεία για τους ταξιδιώτες, τα οποία χρησιμοποιούνταν για απομόνωση κατά τη διάρκεια επιδημιών. Έτσι, οι παράκτιες πόλεις, κυρίως η πόλη του Σπλιτ προστατεύτηκαν από επιδημίες που προέρχονταν από τη Βοσνία. Κοντά στο φρούριο, υπήρχαν πολλές πηγές πόσιμου νερού, και η πιο κοντινή ήταν οι «Άγιοι Βιβλικοί Μάγοι» των οποίων η σημασία ήταν ανεκτίμητη κατά τη διάρκεια μακρών πολιορκιών.
Παρούσα εμφάνιση
Το φρούριο ήταν χτισμένο στη νότια όψη ενός βραχώδους όγκου και μετά βίας διακρίνεται από απόσταση ως τεχνητή κατασκευή. Οι αμυντικές δυνατότητες του φρουρίου έχουν δοκιμαστεί στην ιστορία σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Κατά τη διάρκεια των αιώνων χρήσης του, η κατασκευή εξυπηρέτησε διάφορους στρατούς και έχει υποστεί μια σειρά από ανακαινίσεις, ώστε να συμβαδίζει με την ανάπτυξη των όπλων. Η αρχική εμφάνιση του φρουρίου δεν είναι πλέον γνωστή, λόγω των δομικών αλλαγών, που έγιναν από Κροάτες ευγενείς, Τούρκους, Ενετούς και Αυστριακούς. Η σημερινή όψη ενός κυρίως πέτρινου φρουρίου χρονολογείται από τις εργασίες αναδιάρθρωσης, που πραγματοποιήθηκαν από τους Ενετούς τον 17ο αιώνα.
Πρώτη αμυντική γραμμή
Πολλά κτήρια του φρουρίου Κλις που χρονολογούνται από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα σώζονται εν μέρει ή εξ ολοκλήρου. Το Φρούριο στην πραγματικότητα αποτελείται από τρία μέρη, που περικλείονται από τείχη με ξεχωριστές εισόδους. Η πρώτη κύρια είσοδος χτίστηκε από τους Αυστριακούς στις αρχές του 19ου αιώνα, στη θέση μιας παλαιότερης ενετικής εισόδου. Αριστερά της εισόδου υπάρχει μια οχύρωση που ανεγέρθηκε από τους Ενετούς στις αρχές του 18ου αιώνα. Επίσης, κοντά στην κεντρική είσοδο υπάρχει η «θέση Αβανζάτο» που χτίστηκε το 1648, η οποία ανακαινίστηκε επανειλημμένα στη συνέχεια. Στο ισόγειο της οχύρωσης υπάρχει ένας στενός καμαροσκέπαστος διάδρομος, ο οποίος ονομάζεται Τσασεμάτε.
Δεύτερη αμυντική γραμμή
εναλλ.=Stone tower with flag left from stone entrance.|μικρογραφία| Ο πύργος της Όπρα φρουρεί μια δεύτερη είσοδο. Η δεύτερη είσοδος που υπέστη σημαντικές ζημιές στην πολιορκία του 1648, οδηγεί στο πρώην μεσαιωνικό τμήμα του φρουρίου που προηγουμένως διοικούνταν από Κροάτες ευγενείς. Μετά το 1648, οι Ενετοί αποκατέστησαν πλήρως τη δεύτερη είσοδο, αλλά η σημερινή της εμφάνιση έγινε από τους Αυστριακούς στις αρχές του 19ου αιώνα. Κατά μήκος του βόρειου τείχους κοντά στη δεύτερη είσοδο, υπάρχει φρούριο-πύργος που ονομάζεται «Όπρα», η σημαντικότερη μεσαιωνική οχύρωση του δυτικού τμήματος του φρουρίου. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1355, αλλά αργότερα οι Ενετοί έκαναν το κάτω στέμμα πάνω του. Κοντά στην είσοδο βρίσκονται στρατώνες πυροβολικού, που χτίστηκαν από τους Αυστριακούς το πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Το 1931 ο επάνω όροφος του καταστράφηκε, οπότε τώρα σώζεται μόνο το ισόγειο.
Τρίτη αμυντική γραμμή
εναλλ.=Entrance to the third defensive line, through the third gate in a medieval tower.|δεξιά|μικρογραφία| Είσοδος στην τρίτη αμυντική γραμμή, μέσω της τρίτης πύλης σε μεσαιωνικό πύργο. Η τρίτη είσοδος οδηγεί στο πρώην μεσαιωνικό τμήμα που χτίστηκε τον πρώιμο Μεσαίωνα. Οι Βενετοί το ανανέωσαν αρκετές φορές μετά την κατάκτησή του το 1648 και η τελευταία αναβάθμιση έγινε το 1763. Μέσα σε αυτό το τμήμα του φρουρίου υπάρχει ο πλαϊνός πύργος, που χτίστηκε τον 18ο αιώνα και ολοκληρώθηκε το 1763. Ακολουθεί μια αποθήκη όπλων που κατασκευάστηκε στα μέσα του 17ου αιώνα και μια παλιά πυριτιδαποθήκη του 18ου αιώνα. Το "Σπίτι του Δούκα" που αργότερα ονομάστηκε η κατοικία του κυβερνήτη ξαναχτίστηκε στα μέσα του 17ου αιώνα στα θεμέλια των παλαιότερων κτηρίων από την περίοδο των Κροατών βασιλιάδων. Αυστριακοί επισκεύασαν αυτό το κτήριο. Στην κορυφή του φρουρίου υπήρχε μια «Νέα μπαρουταποθήκη», χτισμένη στις αρχές του 19ου αιώνα.
Το παλαιότερο εναπομείναν κτήριο με τον τρούλο είναι ένα πρώην τετράγωνο τουρκικό τζαμί, το οποίο στο μεταξύ έχει μετατραπεί σε καθολική εκκλησία. Παλαιότερα υπήρχαν τρεις Βωμοί, αφιερωμένοι στην Αγία Βιδ, την Παναγία και την Αγία Βαρβάρα, αλλά σήμερα η εκκλησία δεν έχει απογραφή. Στην εκκλησία υπάρχει μπαρόκ πέτρινος νεροχύτης του 17ου αιώνα, που χρησίμευε ως βαπτιστήριο, όπου υπάρχει χαραγμένο το έτος 1658. Δυτικά της εκκλησίας βρίσκεται ο προμαχώνας του Μπέμπο, η μεγαλύτερη θέση πυροβολικού στην τρίτη γραμμή άμυνας και σε ολόκληρο το φρούριο. Έχει φαρδιές τρύπες για όπλα και χτίστηκε στα μέσα του 17ου αιώνα στη θέση του πρώην πύργου του Κρούζιτς και στις αμυντικές θέσεις της Σπεράνζα.
Σημερινή εποχή
Το φρούριο Κλις έχει αναπτυχθεί ως πόλο έλξης επισκεπτών από τον σύλλογο αναπαράστασης " Kliški uskoci" στο Κλις με τη βοήθεια του τμήματος συντήρησης του Υπουργείου Πολιτισμού στο Σπλιτ. Οι επισκέπτες της ιστορικής στρατιωτικής δομής μπορούν να δουν μια σειρά από όπλα, πανοπλίες και παραδοσιακές στολές σε ένα κτήριο, που ήταν παλαιότερα αυστριακό οπλοστάσιο. Το Κλις μνημονεύεται σε ένα κροατικό σύνθημα, που αναφέρεται στην αντίσταση του Κλις και στη δύναμη του λαού του: Είναι δύσκολο για το Κλις επειδή είναι πάνω στον βράχο και είναι δύσκολο για τον βράχο επειδή το Κλις είναι πάνω του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μεσαιωνική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Ιστορία της Δαλματίας Κατηγορία:Κάστρα στην Κροατία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κροατία
Προοδευτική Παράταξις
Η Προοδευτική Παράταξις ήταν ένα δεξιό πολιτικό κόμμα της Κύπρου με πρόεδρο τον Οδυσσέα Ιωαννίδη. Το κόμμα τασσόταν υπέρ μίας πιο στενής σχέσης με την Ελλάδα αν και υποστήριζε ότι αυτό πρέπει να είναι αποτέλεσμα της βούλησης του λαού.
Ιστορικό
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1969 από δυνάμεις που προήλθαν από το Πατριωτικόν Μέτωπον καθώς και με την υποστήριξη της Παγκύπριας Ένωσης Αγροτών (ΠΕΚ), στον οργανωτικό μηχανισμό της οποίας στηρίχτηκε κατά πολύ. Πραγματικός αρχηγός του κόμματος ήταν ο διοικητής Συνεργατικής Αναπτύξεως, Αντρέας Αζίνας. Όμως, λόγω της θέσης του, όρισε τον Οδυσσέα Ιωαννίδη αρχηγό, ενώ ο ίδιος καθοδηγούσε το κόμμα από το παρασκήνιο.
Πριν από τις εκλογές του 1970, ο Γλαύκος Κληρίδης προσπάθησε να συνενώσει το Ενιαίον με την Προοδευτική Παράταξη και είχε συνομιλίες με τον Αζίνα, χωρίς αποτέλεσμα. Σύντομα, η Προοδευτική Παράταξις, απορρόφησε το Προοδευτικόν Κόμμα του Νίκου Σαμψών που είχε ιδρυθεί νωρίτερα.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1970, η παράταξη κέρδισε 7 στις 35 έδρες της Ελληνοκυπριακής κοινότητας, στηριζόμενη κυρίως στον αγροτικό πληθυσμό του νησιού.
Μετά το πραξικόπημα του 1974 και την επακόλουθη τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το κόμμα κατέρρευσε εξαιτίας της συμμετοχής μελών του στην πραξικοπηματική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων του Νίκου Σαμψών και του Οδυσσέα Ιωαννίδη, οι οποίοι ανέλαβαν Πρόεδρος της Κύπρου και Υπουργός Υγείας αντίστοιχα.
Πριν από τις βουλευτικές του 1976, ηγετικά στελέχη του κόμματος ενώθηκαν με το Ενιαίον για να σχηματίσουν το Δημοκρατικό Συναγερμό.
Η Προοδευτική Παράταξις διαλύθηκε επισήμως το 1976.
Β' Βουλευτική περίοδος
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1970, η Προοδευτική Παράταξις εξέλεξε 7 βουλευτές. Η σύνθεση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ήταν η εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Πλατανιώτικο Νερό
Το Πλατανιώτικο Νερό είναι είδος συρτού χορού από το νησί της Σάμου, που πήρε το όνομά του από ένα χωριό του νησιού που ονομάζεται Πλάτανος και από το διάσημο τραγούδι του νησιού που ονομάζεται «Το πλατανιώτικο νερό». Το τραγούδι προέρχεται επίσης από το χωριό Πλάτανος. Κανένα από τα άλλα χωριά του νησιού δεν έχει ιδιαίτερο χορό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Χοροί των νησιών του Αιγαίου Πελάγους
Νοστράδαμος (συγκρότημα)
Οι Νοστράδαμος ήταν Ελληνικό ποπ συγκρότημα που ιδρύθηκε το 1971 από τον Στέλιο Φωτιάδη, τον Ιπποκράτη Εξαρχόπουλο - επίσης γνωστό και ως Τσάρλι - και την Αγγλίδα τραγουδίστρια Κρις Κινγκ. Η ομάδα πήρε το όνομά της από τον Γάλλο αστρολόγο Νοστράδαμο. Η Δέσποινα Γλέζου, που ήταν μέλος των POLL (της άλλης πρωτοποριακής ελληνικής ποπ ομάδας), προσχώρησε στο σχήμα το 1972.
Τα πρώτα χρόνια της επιτυχίας
Οι Νοστράδαμος ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα ποπ συγκροτήματα στην Ελλάδα, που κυριάρχησε στην ελληνική ποπ-ροκ σκηνή μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70. Η Δέσποινα Γλέζου προσχώρησε στο σχήμα εγκαίρως για να εμφανιστούν στο 11ο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1972, όπου κέρδισαν την τιμητική διάκριση "Πρωτοεμφανιζόμενου Συνθέτη και Εκτελεστή" (Στέλιος Φωτιάδης) με το τραγούδι "Δώσ' μου το χέρι σου", το οποίο έγινε τεράστια επιτυχία στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της χούντας.
Ματσέλλο (Ιταλία)
Το Ματσέλλο (ιταλικά: Macello) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Νοστράδαμος (συγκρότημα)
Τα πρώτα χρόνια της επιτυχίας
Η επιτυχία τους ήταν μετεωρική, μιας και το συγκεκριμένο single (Δώσ' μου το χέρι σου) πούλησε 9.000 αντίτυπα σε ένα μήνα. Το 1973, το γκρουπ έφτασε στο ζενίθ της δημοτικότητας του και έκανε περιοδεία ανά την Ελλάδα, με μεγάλη επιτυχία. Οι Νοστράδαμος κατατάσσονται στον αριθμό 9 σε μια λίστα με τα 10 πιο σημαντικά ροκ συγκροτήματα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στην Ελλάδα. Το 1974 (κατά τη διάρκεια της δικτατορίας), το συγκρότημα κέρδισε τον πρώτο ελληνικό διαγωνισμό συμμετοχής της Eurovision, που διοργάνωσε η ΕΡΤ για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision, αλλά δεν του επιτράπηκε να συμμετάσχει λόγω σκανδάλου.
Σκάνδαλο και ξαφνική πτώση
Το συγκρότημα δεν είχε τα χρήματα για να πληρώσει το ποσό που η οικογένεια του κοριτσιού είχε ζητήσει, και άρχισαν να ζητούν χρήματα από φίλους και γνωστούς. Τα χρήματα συγκεντρώθηκαν τελικά και η οικογένεια του κοριτσιού απέσυρε την καταγγελία. Στη συνέχεια, ο Τσάρλι αποφυλακίστηκε. Μετά το περιστατικό, η χούντα απαγόρευσε τη μουσική του συγκροτήματος από κάθε εκπομπή και παράλληλα στάλθηκε οδηγία σε όλα τα ελληνικά σχολεία που απαγόρευε στους μαθητές να παρακολουθήσουν συναυλίες του συγκροτήματος.
Η υπόθεση έβλαψε σε μεγάλο βαθμό το συγκρότημα, και ακόμη περισσότερο τον Τσάρλι, ο οποίος ποτέ δεν ανάρρωσε ψυχολογικά από το περιστατικό. Το 1974, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, το συγκρότημα κέρδισε τον πρώτο διαγωνισμό συμμετοχής της Eurovision που διοργάνωσε η ΕΡΤ για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη Eurovision. Ωστόσο, κοντά στην ημερομηνία του διαγωνισμού, το συγκρότημα εμποδίστηκε να διαγωνιστεί στη Eurovision, λόγω του σκανδάλου. Η ελληνίδα λαϊκή τραγουδίστρια Μαρινέλλα στάλθηκε στη θέση τους στον διαγωνισμό. Το 1974 ο Τσάρλι και η Κρις Κινγκ αποχώρησαν από το συγκρότημα και δύο νέα μέλη, η Ρένα Παγκράτη και ο Μιχάλης Λαμπρόπουλος, τους αντικατέστησαν. Έναν χρόνο αργότερα, το 1975, το συγκρότημα διαλύθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά pop rock συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών Κατηγορία:Ελληνικά pop συγκροτήματα
Ρούλα Χριστοπούλου
Η Ρούλα Χριστοπούλου (16 Δεκεμβρίου 1957 ) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Μόλις τέλειωσε το γυμνάσιο, σπούδασε υποκριτική στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και μουσική στο Ωδείο Αθηνών. Το 1971 πήρε μέρος στην ταινία Εκείνο το καλοκαίρι και έβγαλε και το δίσκο Η Ρούλα και η οικογένειά της περπατούν στο δάσος σε συνεργασία με το συνθέτη Γιώργο Χατζηνάσιο. Το 1973 έβγαλε έναν ακόμα δίσκο ο οποίος είχε τίτλο Το ημερολόγιο της Ρούλας με τον ίδιο συνθέτη. Επίσης ερμήνευσε 4 τραγούδια σε δίσκους 45 στρτοφών(Ο μαύρος μου ο γάτος, Μια κουκλίτσα τόση δα, Το πρώτο μου πάρτι και Ιβάν Μπόρις κι εγώ) πάλι σε μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου. Το 1976 έλαβε μέρος στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης με το τραγούδι Πες μου μπαμπά μου, μια δημιουργία των Γ. Ψιμόπουλου και Νίκο Ελληναίου. Στη σκηνή αλλά και στα φωνητικά τη συνόδευε ο Νίκος Ελληναίος. Παντρεύτηκε τον Έλληνα διεθνή ποδοσφαιριστή και προπονητή Γιάννη Κυράστα (25 Οκτωβρίου 1952 - 1η Απριλίου 2004)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Μαλιόνε (Ιταλία)
Το Μαλιόνε (ιταλικά: Maglione) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Μάππανο
Το Μάππανο (ιταλικά: Mappano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Εντ Γουντ
Ο Έντουαρντ Ντέιβις Γουντ Τζούνιορ (Edward Davis Wood Jr, 10 Οκτωβρίου 1924 - 10 Δεκεμβρίου 1978), γνωστός απλά ως Εντ Γουντ, ήταν Αμερικανός κινηματογραφικός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Απ' το 1951 έως το θάνατό του, γύρισε μεγάλο αριθμό ταινιών, στις περισσότερες από τις οποίες εμφανιζόταν επίσης ως ηθοποιός και έκανε το μοντάζ. Θεματολογικά ανήκαν συνήθως στην κατηγορία του τρόμου και της επιστημονικής φαντασίας, ενώ προς το τέλος της ζωής του προσπάθησε να αναμείξει τα παραπάνω είδη με την πορνογραφία.
Δε γνώρισε ποτέ εμπορική ή καλλιτεχνική επιτυχία και αντιμετωπίστηκε απ' το Χόλιγουντ ως γραφική φυσιογνωμία που είχε πάθος με τον κινηματογράφο, αλλά δε διέθετε το αντίστοιχο ταλέντο - διόλου τυχαία, έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους χειρότερους σκηνοθέτες όλων των εποχών. Πιθανώς σε αυτό έπαιξε ρόλο και η μόνιμη αδυναμία του να βρει χρηματοδότες: ως αποτέλεσμα, για να περιορίσει τα έξοδα, αναγκαζόταν να γυρίζει μέχρι και τριάντα σκηνές την ημέρα, αριθμός εξωπραγματικός σε σύγκριση με τη μία ή δύο σκηνές των υπολοίπων ταινιών. Παρόλα αυτά, μεταθανάτια οι ταινίες του έγιναν αντικείμενο μελέτης για τα τεχνικά λάθη, τα εξαιρετικά φτηνά σκηνικά, τα αυτοσχέδια τεχνικά εφέ, τη χρήση ασύνδετων εμβόλιμων πλάνων που έβρισκε δωρεάν σε κινηματογραφικά αρχεία, τους εκκεντρικούς χαρακτήρες, τους παράξενους διαλόγους και την αλλόκοτη πλοκή των σεναρίων. Έτσι σήμερα θεωρείται εμβληματική μορφή στο χώρο των b-movies και της παρωδίας, αν και ο Γουντ ουδέποτε είχε τέτοια πρόθεση, αντίθετα μάλιστα θεωρούσε πως γύριζε κανονικές ταινίες.
Περισσότερο από τις ίδιες τις δημιουργικές ικανότητές του, ο Εντ Γουντ είναι ευρύτερα γνωστός για το ότι συνεργάστηκε με τον μεγάλο Ούγγρο ηθοποιό Μπέλα Λουγκόζι. Κάποιοι έχουν μιλήσει για εκμετάλλευση, υποστηρίζοντας ότι ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε έναντι πινακίου φακής τον Λουγκόζι στα τελευταία του, εθισμένο στη μορφίνη και πάμφτωχο, ώστε να κερδίσει από τη βαρύτητα του ονόματός του. Οι περισσότερες μαρτυρίες όμως συγκλίνουν στο ακριβώς αντίθετο, ότι ανέπτυξαν αληθινή φιλία και ο Γουντ ήταν ένας απ' τους πιο ειλικρινείς συμπαραστάτες του Λουγκόζι στα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε. Την εκδοχή αυτή υιοθετεί και ο Τιμ Μπάρτον στην κινηματογραφική ταινία Εντ Γουντ (1994), η οποία περιστρέφεται γύρω απ' τη σχέση των δύο καλλιτεχνών.
Στην εποχή του ήταν επίσης γνωστός για τη συχνή εμμονή του να ντύνεται σαν γυναίκα. Όταν ήταν μικρός, η μητέρα του τον έντυνε συχνά με κοριτσίστικα ρούχα, πιθανώς διότι ήθελε να είχε αποκτήσει κόρη - έτσι καλλιεργήθηκε στο Γουντ κλίση προς την παρενδυσία, είχε μάλιστα δηλώσει πως όταν πολεμούσε στο Γκουανταλκανάλ (υπηρέτησε ως πεζοναύτης στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), φορούσε κρυφά σουτιέν και γενικώς γυναικεία εσώρουχα κάτω απ' τη στρατιωτική στολή. Αυτό δεν σημαίνει πως ήταν ομοφυλόφιλος - απεναντίας μάλιστα στα νιάτα του είχε τη φήμη του γυναικά.
Στα τελευταία του χρόνια, ο Εντ Γουντ είχε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Συχνά έγραφε ολόκληρα σενάρια ταινιών για 100 δολάρια το κάθε ένα, μόνο για να επιβιώσει. Η καριέρα του ως σκηνοθέτη είχε πλέον υποβαθμιστεί στη δημιουργία αποκλειστικά πορνογραφικών ταινιών. Η κατάθλιψή του εντείνεται και μαζί της αναπτύχθηκε σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού. Στις 10 Δεκεμβρίου 1978, λίγες μέρες μετά από μια αναγκαστική μετακόμιση, καθώς ο ίδιος και η σύζυγός του αναγκάστηκαν να μετακομίσουν από το διαμέρισμά του στην οδό Yucca, ο 54χρονος Εντ Γουντ πέθανε από καρδιακό επεισόδιο ενώ παρακολουθούσε έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Στη συνέχεια αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του διασκορπίστηκαν στη θάλασσα. Η σύζυγός του, Cathy, πέθανε στις 26 Ιουνίου 2006, χωρίς να ξαναπαντρευτεί.
Φιλμογραφία
Αναφέρονται μόνο οι ταινίες που σκηνοθέτησε. Δεν περιλαμβάνονται οι ταινίες στις οποίες έγραψε μόνο το σενάριο, ούτε διασκευές ταινιών του από άλλους σκηνοθέτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί μοντέρ Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ανώτατη Σχολή Τουριστικής Εκπαίδευσης Ρόδου
Η ΑΣΤΕΡ ιδρύθηκε σε μια εποχή με απόλυτο κενό στο τομέα της ανώτερης ξενοδοχειακής εκπαίδευσης και από την άποψη αυτή ήρθε να καλύψει το έλλειμμα σε στελεχικό δυναμικό της ελληνικής ξενοδοχίας που βρισκόταν στα πρώτα βήματα της ανάπτυξής της.
Μαζί με την ΑΣΤΕΑΝ είναι οι δύο Ανώτερες Σχολές που λειτουργούν στην Ελλάδα και ανήκουν στο Υπουργείο Τουρισμού. Η συμβολή των αποφοίτων της ΑΣΤΕΡ από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 ήταν πολύ σημαντική στην ανάπτυξη της ξενοδοχειακής βιομηχανίας, όχι μόνο γιατί στελέχωσαν τα ξενοδοχεία με επαγγελματικά καταρτισμένο διευθυντικό προσωπικό, αλλά και άλλες τουριστικές δραστηριότητες και όχι μόνο αφού απόφοιτοι της στελέχωσαν τα τουριστικά τμήματα των τεχνικών επαγγελματικών λυκείων και αρκετοί κατέλαβαν ακόμα και πανεπιστημιακές θέσεις σε ελληνικά και ξένα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Οι απόφοιτοι της ΑΣΤΕΡ με την επαγγελματική τους κατάρτιση κατέκτησαν την εμπιστοσύνη του ξενοδοχειακού κλάδου με αποτέλεσμα να προτιμούνται έναντι άλλων αποφοίτων, όπως μαρτυρεί το γεγονός ότι εκατοντάδες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις έχουν στελεχωθεί και διευθύνονται από αποφοίτους της.
Στόχος της εκπαίδευσης αποτελεί η κατάρτιση ικανών και κατάλληλων στελεχών για ξενοδοχειακές, επισιτιστικές και λοιπές επιχειρήσεις που περιλαμβάνονται στον Τουριστικό τομέα.
Προϋποθέσεις φοίτησης
Οι προϋποθέσεις φοίτησης και η διαδικασία εισαγωγής ορίζονται από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων ανάλογα με το εκάστοτε ισχύον Εθνικό Σύστημα Εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, τα δε μαθήματα επιλογής που θα πρέπει ο υποψήφιος να δηλώσει για να εξετασθεί πανελλαδικά, εκτός των άλλων, είναι μία Ξένη Γλώσσα και το μάθημα Αρχές Οικονομικής Θεωρίας (ΑΟΘ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Τουρισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Ρόδος
Μαρεντίνο
Το Μαρεντίνο (ιταλικά: Marentino) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Αγλαΐα Κορωνιού
Καταγωγή
Ο πατέρας της ήταν ο επιχειρηματίας και πρόξενος της Ελλάδας στο Λονδίνο, Αλέξανδρος Κωνσταντίνου Ιωνίδης, ο οποίος είχε μεταναστεύσει στο Λονδίνο από την Κωνσταντινούπολη το 1827. Ο μεγαλύτερος σε ηλικία αδελφός της ήταν ο Κωνσταντίνος Αλεξάνδρου Ιωνίδης και τα μικρότερα σε ηλικία αδέρφια της ο Λουκάς (Luca), ο Αλέξανδρος (Alexandro) και η Χαρίκλεια (Chariclea).
Φίλοι
Η Αγλαΐα ήταν στενή φίλη του Άγγλου καλλιτέχνη Ουίλιαμ Μόρις, · επίσης διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον ζωγράφο Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι. Μαζί με τις εξαδέλφες της Μαρία Σπαρτάλη και Μαρία Κασσαβέτη ήταν γνωστές ως οι Τρεις Χάριτες (Three Graces), από τις Χάριτες της ελληνικής μυθολογίας.
Αυτοκτονία
Στις 20 Αυγούστου του 1906, μετά τον θάνατο της κόρης που είχε αποκτήσει με τον σύζυγό της, η Αγλαΐα αυτοκτόνησε μαχαιρώνοντας τον εαυτό της στον λαιμό και το στήθος με ψαλίδι.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 1855 στο Λονδίνο τον Θεόδωρο Κορωνιό και μαζί του απέκτησε την :
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες της Αγγλίας Κατηγορία:Οικογένεια Ιωνίδη Κατηγορία:βιβλιοδέτης
Μιχάλης Κοΐδης
Ο Μιχάλης Κοΐδης ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1946 ως το 1951.
Βιογραφία
Ο Κοΐδης μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη από την Φλώρινα, μαζί με την οικογένεια του σε ηλικία δεκαπέντε ετών, λόγω του εμφυλίου πολέμου. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την φανέλα των "κίτρινων" την σεζόν 1948-49, παίζοντας ως βασικός στο μεγαλύτερο μέρος των αγώνων του Άρη, αγωνιζόμενος ως δεξί εξτρέμ.
Στην πρώτη του χρονιά με τον Άρη πέτυχε δύο τέρματα και κατακτώντας το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, συμμετείχε στην τελική φάση του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου οι "κίτρινοι" κατέλαβαν την τρίτη θέση.
Την επόμενη σεζόν, έπαιξε μόνο στο πρώτο ματς εναντίον του Μέγα Αλέξανδρου, όπου ο Άρης κέρδισε με 3-1, με τον Κοΐδη να πετυχαίνει το τελευταίο του γκολ με την φανέλα των "κίτρινων".
Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στην Φλώρινα, συνεχίζοντας την ποδοσφαιρική του καριέρα στο τοπικό πρωτάθλημα. Πέθανε μέσα στο γήπεδο, ενώ τελούσε προπονητής τοπικής ομάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Μέλανι Γκαρσία
Η Μέλανι Γκαρσία Γκασπάρ (γεννημένη 9 Ιουνίου 2007) είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια. Εκπροσώπησε την Ισπανία στο Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019.
Η Μέλανι άρχισε να ενδιαφέρεται για την όπερα στην ηλικία των οκτώ ετών, όταν ήταν μέλος τοπικής χορωδίας στη Βαλένθια. Η Μέλανι άρχισε να διδάσκει αυτοπεποίθηση στο τραγούδι. Σε ηλικία δέκα ετών, η Μέλανι κέρδισε την έκδοση του La Voz Kids στην Ισπανία το 2018. Στις 29 Ιουνίου 2018, η Μέλανι κυκλοφόρησε το πρώτο της σινγκλ "Vivo por ella", ένα εξώφυλλο του "Vivo per lei" του Αντρέα Μποτσέλι. Το 2019 κυκλοφόρησε ένα δεύτερο σινγκλ, μια έκδοση εξωφύλλου του "O sole mio". Η Μέλανι επίσης συμμετείχε στην εκπομπή We Love Queen, όπου ερμήνευσε το τραγούδι Φρέντι Μέρκιουρι και Μονσεράτ Καμπαγιέ "Barcelona".
Marte
"Marte" (μετάφραση: Άρης) είναι τραγούδι από την ισπανίδα Μέλανι Γκαρθία. Θα εκπροσωπήσει την Ισπανία στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019. Το τραγούδι γράφτηκε και παράχθηκε από τον Πάμπλο Μόρα παράλληλα με τον Μανού Σωντ, μαζί με τη Μέλανι Γκαρσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές όπερας
Νέα Καρυά Καβάλας
Η Νέα Καρυά είναι χωριό του Δήμου Νέστου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1.426 κατοίκους. Βρίσκεται στην πεδιάδα του Νέστου. Το χωριό ήταν αρχικά κτισμένο 3 χιλιόμετρα ανατολικότερα, αλλά λόγω πλημμυρών του Νέστου το διάστημα 1946-1949, ξαναχτίστηκε πάνω στον οδικό άξονα Χρυσούπολης-Κεραμωτής.
Η Νέα Καρυά ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας και με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Κεραμωτής το 1997.
Ιστορικά Στοιχεία.
Οι κάτοικοι της Νέας Καρυάς κατάγονται από την Ανατολική Θράκη. Οι περισσότεροι από αυτούς από το χωριό Καρυά της περιοχής Μαλγάρων. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή αναγκάστηκαν  να εγκαταλείψουν  τις προγονικές εστίες τους και πρόσφυγες να αναζητήσουν τη νέα τους πατρίδα στην ελεύθερη Ελλάδα. Εγκαταστάθηκαν στη δυτική πλευρά του Νέστου στα τσιφλίκια Καρά-Μπέη και Μπιλάλ-Αγά.
Βέβαια οι πρώτοι κάτοικοι της Καρυάς έρχονται στην περιοχή του Σαρή-Σαμπάν (Χρυσούπολης) το 1914 όταν με την επικράτηση των Νεότουρκων στο Οθωμανικό κράτος η ζωή των ελληνικής καταγωγής κατοίκων αλλάζει δραματικά. Οι εκτοπίσεις στα βάθη της Ανατολίας, η αναγκαστική στράτευση των νέων στα «αμελέ  ταμπουρού» οι επιδρομές των μουατζίρηδων  και το καθεστώς  τρομοκρατίας που υπάρχει κάνουν «αφιλόξενο»  το περιβάλλον και αρκετοί Θρακιώτες  φεύγουν για την Ελλάδα.
Οι περισσότεροι από αυτούς επιστρέφουν στη Θράκη και στα χωρία τους 1920-1922 όταν  ελευθερώνεται η Ανατολική Θράκη. Το φθινόπωρο του 1922 εγκαταλείπουν οριστικά τις πατρίδες τους και εγκαθίστανται στους νέους  οικισμούς.
Δυστυχώς για τους κατοίκους της Νέας Καρυάς μετά από λίγα χρόνια αναγκάζονται να εγκαταλείψουν ξανά το χωριό τους και να εγκατασταθούν αλλού. Αιτία οι πλημμύρες του ποταμού Νέστου από το 1946 ως το 1949. Η αποψίλωση μεγάλου μέρους του δάσους του Νέστου (Κοτζά Ορμάν) έχει ως αποτέλεσμα να αλλάξει πορεία η κοίτη του ποταμού και να πλημμυρίσουν τρία χωριά που ήταν χτισμένα δίπλα στις όχθες του. Μεταξύ αυτών  και η Νέα Καρυά.
Εκδηλώσεις
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νέστου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Μαρία Κασσαβέτη Ζαμπάκο
Η Μαρία Κασσαβέτη Ζαμπακού (αγγλικά: Maria Kassaveti Zambaco, αρχικό όνομα Μαρία Τερψιθέα Κασσαβέτη/Marie Terpsithea Cassavetti, 29 Απριλίου 1843, Λονδίνο – 14 Ιουλίου 1914, Παρίσι), ήταν Βρετανίδα καλλιτέχνιδα και μοντέλο ελληνικής καταγωγής, δημοφιλής στο κίνημα των Προραφαηλιτών.
Καλλιτεχνικό έργο
Αφιέρωση τον εαυτό της στην τέχνη· σπούδασε υπό τους Αλφόνς Λεγκρό (Alphonse Legros) και Ωγκύστ Ροντέν στο Παρίσι. Κατόπιν εργάστηκε ως γλύπτρια κατά την δεκαετία του 1880, και κάποια από τα έργα της -μετάλλια με κεφαλές νεαρών κοριτσιών- εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο.
Συμμετείχε στην έκθεση της Βασιλικής Ακαδημίας του Λονδίνου το 1887 και σε αντίστοιχη έκθεση του 1889, καθώς και σε εκθέσεις στο Σαλόν του Παρισιού.
Ήταν γνώριμη στο καλλιτεχνικό κίνημα των Προραφαηλιτών για τα σκούρα κόκκινα μαλλιά της και την χλωμή επιδερμίδα της. Απεικονίστηκε ως μοντέλο από τους Έντουαρντ Μπερν - Τζόουνς, Τζέιμς Άμποτ Μακνήλ Ουίστλερ, και Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι.
Προσωπική ζωή
Το 1860, ο συγγραφέας θαυμαστής της Τζωρτζ ντυ Μωριέ (George du Maurier) ανέφερε για αυτήν πως ήταν αγενής και απρόσιτη, ωστόσο διέθετε σπουδαίο ταλέντο και μια πραγματικά εξαίσια ομορφιά. Η Κασσαβέτη παντρεύτηκε έναν γιατρό ελληνικής καταγωγής από την Κωνσταντινούπολη με το επώνυμο Ζαμπακό(ς), και απέκτησε έναν γιό και μια κόρη ζώντας μαζί του στο Παρίσι. Ωστόσο χώρισε με τον σύζυγο της λίγα χρόνια αργότερα, και μετακόμισε στο σπίτι της μητέρας της το 1866.
Ο ζωγράφος Έντουαρντ Μπερν - Τζόουνς την συνάντησε για πρώτη φορά το 1866, όταν η μητέρα της Κασσαβέτη του ανάθεσε να την ζωγραφίσει στο έργο με θέμα Έρως και Ψυχή (Cupid and Psyche). Σύντομα έπειτα, παρότι ο Τζόουνς ήταν παντρεμένος, ανέπτυξαν ερωτική σχέση η οποία διήρκεσε έως περίπου τον Ιανουάριο του 1869, και κατόπιν διατήρησαν φιλικές σχέσεις. Η σύζυγος του Τζόουνς, Τζωρτζιάνα Μπερν - Τζόουνς, δεν ανέφερε κάτι για την σχέση αυτή στα απομνημονεύματα της για τον Έντουαρντ, αν και υπάρχουν αναφορές για δυσκολία στην σχέση κατά το διάστημα 1868-1871. Το 1869, ο Έντουαρντ αποπειράθηκε να παρατήσει την σύζυγο του για την Κασσαβέτη, κάτι που θεωρήθηκε μεγάλο σκάνδαλο. Η Μαρία του πρότεινε να αυτοκτονήσουν μαζί λαμβάνοντας λαύδανο, κάτι που τελικά δεν συνέβη. Μετά τον χωρισμό τους, η Μαρία εξακολούθησε να αναπαριστάται από τον Έντουαρντ ως μορφή στα έργα του, με τη μορφή μάγισσας ή ξελογιάστρας, σε έργα όπως The Beguiling of Merlin (το ξελόγιασμα του Μέρλιν), καθώς και αμφιλεγόμενο Phyllis and Demophoön (Φυλλίς και Δημοφών). Μετά τα γεγονότα αυτά, ο κύκλος των οικογενειακών φίλων της οικογένειας Μπερν-Τζόουνς, τερμάτισε τις συναναστροφές με την Κασσαβέτη.
Μετέπειτα
Η Μαρία Κασσαβέτη πέθανε στο Παρίσι το 1914, και το σώμα της επιστράφηκε στο Λονδίνο ώστε να ταφεί στην οικογενειακή σαρκοφάγο στο ελληνορθόδοξο τμήμα του νεκροταφείου του δυτικού Νόργουντ, όπου τάφηκε με το οικογενειακό της επώνυμο Κασσαβέτη.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες της Αγγλίας Κατηγορία:Άγγλοι ελληνικής καταγωγής
Γενικές εκλογές στις Νήσους Κουκ 2022
Την 1η Αυγούστου 2022 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στις Νήσους Κουκ. Την ίδια ημέρα διενεργήθηκε ένα μη δεσμευτικό δημοψήφισμα για τη νομιμοποίηση της κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς.
Οι κάλπες άνοιξαν από τις 9 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα για τους εκλογείς. Στις εκλογές συμμετείχαν 4 πολιτικά κόμματα, 1 κίνημα και ανεξάρτητοι πολιτικοί. Συνολικά 69 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 24 έδρες στο Κοινοβούλιο.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα των Νήσων Κουκ, τα μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Τα 24 μέλη του κοινοβουλίου εκλέγονται με απλό πλειοψηφικό σύστημα από ισάριθμες μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
Πλαίσιο
Στις προηγούμενες εκλογές του 2018 το εθνικιστικό Κόμμα των Νήσων Κουκ, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό, Χένρι Πούνα, επεχείρησε να κερδίσει μια τρίτη συνεχή εκλογική νίκη και κυβερνητική θητεία. Όμως, οι εκλογές είχαν ως αποτέλεσμα ένα κοινοβούλιο χωρίς αυτοδυναμία, με το αντιπολιτευόμενο Δημοκρατικό Κόμμα με επικεφαλής την Τίνα Μπράουνι να γίνεται το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο, αν και η Μπράουνι δεν κέρδισε έδρα, καθώς ηττήθηκε στην εκλογική περιφέρεια Ρακαχάνγκα.
Το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισε 11 έδρες, το Κόμμα των Νήσων Κουκ κατέλαβε 10, το Κίνημα Μοναδικές Νήσοι Κουκ μία έδρα και άλλες δύο έδρες κερδήθηκαν από ανεξάρτητους υποψηφίους. Έπειτα από τις εκλογές, το Κόμμα των Νήσων Κουκ ένωσε τις δυνάμεις του με τους ανεξάρτητους και τις Μοναδικές Νήσους Κουκ, προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία.
Εκστρατεία
Το «Προοδευτικό Κόμμα των Νήσων Κουκ» ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2019 για να διεκδικήσει έδρες στις εκλογές.
Το «Κίνημα Μοναδικές Νήσοι Κουκ» (OCI) ανακοίνωσε τους υποψηφίους του τον Νοέμβριο του 2021. Ωστόσο, προκάλεσαν διαμάχη ισχυριζόμενοι ότι οι Τοανούι Ισαμαέλα και Τέινα Μπίσοπ θα ήταν από κοινού υποψήφιοι με το συνασπισμό «OCI–Δημοκρατικό Κόμμα». Αυτό διαψεύστηκε από το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο δήλωσε ότι θα ανακοίνωνε τους δικούς του υποψηφίους και ότι δεν υπήρχε συμμαχία με το OCI.
Τον Δεκέμβριο του 2021 το νέο «Ηνωμένο Κόμμα των Νήσων Κουκ», που ιδρύθηκε από τον πρώην αναπληρωτή πρωθυπουργό Τεαρίκι Χέδερ το 2018, ανακοίνωσε έντεκα υποψηφίους για τις εκλογές.
Παραπομπές
Κουκ 2022
Age of Empires II
Το Age of Empires II: The Age of Kings είναι βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής πραγματικού χρόνου που αναπτύχθηκε από την Ensemble Studios και εκδόθηκε από τη Microsoft. Κυκλοφόρησε το 1999 για Microsoft Windows και Macintosh. Ένα πακέτο επέκτασης κυκλοφόρησε το επόμενο έτος με τίτλο The Conquerors. Το 2001 κυκλοφόρησε έκδοση του παιχνιδιού για την πλατφόρμα PlayStation 2 από την Konami. Επίσης το 2006 κυκλοφόρησε μια έκδοση του παιχνιδιού για το Nintendo DS με τίτλο Age of Empires: The Age of Kings από την Backbone Entertainment. Η κυκλοφορία του παιχνιδιού στο Dreamcast ακυρώθηκε από την Konami.
Η υποδοχή του Age of Empires II: The Age of Kings ήταν ιδιαίτερα θετική. Οι κριτικοί επαίνεσαν τις πολλαπλές νέες προσθήκες στο παιχνίδι μαζί με διορθώσεις πολλών παλαιών προβλημάτων και την ευκολία χρήσης του. Το παιχνίδι είχε και εμπορική επιτυχία, πουλώντας δύο εκατομμύρια αντίτυπα τους τέσσερις πρώτους μήνες κυκλοφορίας του. Επίσης κατέληξε πρώτο σε πωλήσεις στις ΗΠΑ, Ιαπωνία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Γαλλία, Αυστραλία και Νότια Κορέα. Πλέον θεωρείται ένα από τα καλύτερα στην κατηγορία του και άσκησε επιρροή σε πολλά παιχνίδια στρατηγικής μετά από αυτό.
Στις 10 Απριλίου του 2013, κυκλοφόρησε στην πλατφόρμα Steam μια ανανεωμένη έκδοση του παιχνιδιού με τίτλο Age of Empires II HD που περιελάμβανε το βασικό παιχνίδι Age of Empires II: The Age of Kings και το πακέτο επέκτασής του The Conquerors. Οι νέες προσθήκες που έγιναν στο παιχνίδι ήταν κυρίως τεχνικού χαρακτήρα, όπως η αύξηση των υποστηριζόμενων αναλύσεων ή η δυνατότητα να τρέξει σε νεότερα λειτουργικά συστήματα. Έγιναν και κάποιες προσθήκες στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης του παιχνιδιού. Στις 16 Αυγούστου 2013 η Microsoft ανακοίνωσε την ανάπτυξη ενός νέου πακέτου επέκτασης για το παιχνίδι ύστερα από 13 χρόνια. Στις 7 Νοεμβρίου 2013, το πακέτο επέκτασης κυκλοφόρησε στην ίδια πλατφόρμα με την ονομασία The Forgotten. Στις 5 Νοεμβρίου 2015 κυκλοφόρησε ένα νέο πακέτο επέκτασης για το παιχνίδι με τίτλο The African Kingdoms που εστιάζει σε Αφρικανικούς πολιτισμούς.
Τρόπος παιχνιδιού
αριστερά|μικρογραφία|200px|Ο [[Γουίλιαμ Γουάλας είναι το κέντρο μιας εκστρατείας του Age of Kings]] Το Age of Empires II εστιάζει στη διαδικασία συλλογής πόρων, τη χρήση αυτών για κατασκευή στρατού ή αναβαθμίσεων και νίκη επί των εχθρών. Ο παίκτης μπορεί να καταστρέψει άλλες πόλεις ή να συμφιλιωθεί με αυτές προκειμένου να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Υπάρχουν τέσσερις υποδιαιρέσεις ιστορίας με τη μορφή εποχών: η Σκοτεινή Εποχή (Dark Age) που αναφέρεται στην περίοδο μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Φεουδαρχική Εποχή (Feudal Age) που εννοεί την εποχή της ανόδου του Φεουδαρχικού συστήματος στην Ευρώπη κατά τον Μεσαίωνα από τον Καρλομάγνο , η Εποχή των Κάστρων (Castle Age) της οποίας ιστορικό υπόβαθρο είναι η Ακμάζουσα Εποχή του Ύστερου Μεσαίωνα και η Αυτοκρατορική Εποχή (Imperial Age) η οποία βασίζεται στα πρώιμα χρόνια της Αναγέννησης και την ανακάλυψη της πυρίτιδας. Είναι επιτακτική η ανάγκη εξέλιξης και προόδου μέσα στις εποχές διότι παρέχουν στον παίκτη νέες μονάδες, τεχνολογίες και κτίρια. Για να γίνει η πρόοδος από μια εποχή σε μια άλλη απαιτείται να είναι κτισμένα κάποια συγκεκριμένα κτίρια και να υπάρχουν συγκεντρωμένα συγκεκριμένα ποσά ενός πόρου.
Υπάρχουν συνολικά πέντε εκστρατείες που βασίζονται σε ιστορικά γεγονότα: την άμυνα του Γουίλιαμ Γουάλας ενάντια των Άγγλων, την ανατροπή του σκηνικού του Εκατονταετούς Πολέμου από την Ιωάννα της Λωραίνης, τους κατακτητικούς πολέμους του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα για να υποτάξει πόλεις στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τους πολέμους του Τζένγκις Χαν και την άμυνα των Ιερών Εδαφών από τον Σαλαντίν. Υπάρχουν και τρία διαφορετικά είδη παιχνιδιών: ο τυχαίος χάρτης (Random Map) που δημιουργεί τυχαία ένα χάρτη βασισμένο σε προδιαγεγραμμένα στοιχεία, το Παιχνίδι Μέχρι Θανάτου (Deathmatch) που δίνει στον παίκτη μεγάλες ποσότητες πόρων προκειμένου να δημιουργήσει γρήγορα στρατό και να αρχίσουν οι μάχες και η Βασιλοκτονία (Regicide) στην οποία οι παίκτες ελέγχουν έναν βασιλιά, και εάν αυτός πεθάνει το παιχνίδι τελειώνει για αυτόν που τον χάνει.
Γουίλιαμ Γουάλλας
μικρογραφία|328x328εσ|Εκστρατεία του Γουίλιαμ Γουάλας: Το αγγλικό στρατόπεδο. Σε αυτήν την εκστρατεία ο παίκτης μαθαίνει τις βασικές λειτουργίες του παιχνιδιού, όπως το πώς να δημιουργήσει και να μετακινήσει μονάδες και το πώς να νικήσει τους εχθρούς. Βασίζεται στον βίο του Γουίλιαμ Γουάλας και τους τρόπους που αμύνθηκε εναντίον των Άγγλων που είχαν καλύτερο εξοπλισμό από αυτόν.
Ιωάννα της Λωραίνης
Αυτή η εκστρατεία δίνει έμφαση στην Ιωάννα της Λωραίνης και τοποθετείται στα μέσα του Εκατονταετούς Πολέμου όπου κατακρεουργείται ο Γαλλικός στρατός λόγω των ηττών τους και ο βασιλιάς της Γαλλίας είναι πολύ δειλός. Η Ιωάννα υποστηρίζει ότι είδε σε οράματα πολλούς νεκρούς αγίους που της είπαν ότι θα καθοδηγήσει τον Γαλλικό στρατό σε νίκες. Η εκστρατεία αρχίζει με την συνοδεία της Ιωάννας από το στρατόπεδο των Γάλλων στο Κάστρο της Σιννόν. Από εκεί ο παίκτης καλείται να ανακαταλάβει Γαλλικές πόλεις με αργό ρυθμό αρχίζοντας από την Ορλεάνη και καταλήγοντας στο Παρίσι.
Μπαρμπαρόσσα
Η εκστρατεία αυτή χωρίζεται σε τρεις φάσεις όπως και στην πραγματική ιστορία: την ενοποίηση της Γερμανίας, την εισβολή στην Ιταλία και τη Σταυροφορία για τους Άγιους Τόπους. Στην πρώτη φάση, ο Βαρβαρόσσα υποτάσσει πολλά Δουκάτα ως ένδειξη δύναμης (Σαξονία και Βαυαρία). Σε αυτή την φάση, παρόλο που ο παίκτης είναι σε ανώτερο τεχνολογικό επίπεδο, οι εχθροί είναι περισσότεροι. Αργότερα πρέπει ο παίκτης να υπερασπιστεί τα εδάφη της Γερμανίας από τους Πολωνούς που εισβάλλουν σε αυτά. Αφού απωθηθεί η πολωνική απειλή, ο Βαρβαρόσσα στρέφει τις βλέψεις του στην Ιταλία, την οποία καλείται ο παίκτης να κατακτήσει. Μόλις ο Ιταλικός στρατός συντριβεί, υπάρχουν αναταραχές στους Αγίους Τόπους και ο Βαρβαρόσσα πρέπει να προστατέψει τον Χριστιανισμό.
Τζένγκις Χαν
Τα δύο πρώτα κεφάλαια της εκστρατείας αυτής εστιάζουν στη διαδικασία ενοποίησης των ορδών των Μογγόλων. Στο πρώτο κεφάλαιο, ο παίκτης πρέπει να τους προσφέρει διαφορετικά ανταλλάγματα προκειμένου να ακολουθήσουν τον Τζένγκις Χαν στις εκστρατείες που θα κάνει. Στο δεύτερο κεφάλαιο ο παίκτης θα πρέπει να δολοφονήσει τον προδότη Κουσλούκ πριν αυτός καταστρέψει το Μογγολικό στρατόπεδο. Αφού ενοποιηθούν οι Μογγόλοι, τότε ως πρώτος στόχος θέτεται η Κίνα. Επειδή όμως οι Μογγόλοι δεν έχουν γνώση πολιορκητικών μηχανών, πρώτα πρέπει να απαγάγουν Κινέζους τεχνίτες προκειμένου να δημιουργήσουν πολιορκητικές μηχανές και να εισβάλλουν στο Σινικό τείχος. Αργότερα η εκστρατεία επεκτείνεται και εντός της Ευρώπης.
Σαλαντίν
Ο παίκτης πρέπει να ενοποιήσει τα Ισλαμικά κράτη προκειμένου να σχηματιστεί ένα κοινό μέτωπο και να αντιμετωπισθούν οι ξένοι κατακτητές. Πρώτο εμπόδιο είναι η Αίγυπτος επειδή έχει ήδη διπλωματικές σχέσεις με τους Φράγκους. Αφού γίνει η ενοποίηση, ο Σαλαντίν αρχίζει να μάχεται με πολλές Ευρωπαϊκές στρατιές. Στο τρίτο κεφάλαιο γίνεται η πιο σημαντική μάχη, η Μάχη του Χαττίν (ή αλλιώς, Κέρας του Χαττίν) όπου ο παίκτης με πολύ λίγους πόρους πρέπει να νικήσει τις ενωμένες στρατιές Βρετανών, των Ιεροσολύμων προκειμένου να αποκτήσει ένα πολύ σημαντικό θρησκευτικό κειμήλιο. Αφού νικηθούν οι ξένοι κατακτητές, προκηρύσσεται Τζιχάντ και ο Σαλαντίν ακολουθεί πορεία στην οποία απελευθερώνει πολλές μουσουλμανικές πόλεις.
Μονάδες και Πολιτισμοί
μικρογραφία|287x287εσ|Ο Βυζαντινός Πολιτισμός κατά την Αυτοκρατορική Εποχή. Διακρίνεται το θαύμα του κόσμου για τον Βυζαντινό Πολιτισμό, το Κέντρο Πόλης και μερικές στρατιωτικές μονάδες. Το παιχνίδι επιβάλλει όρια σε κάθε παίκτη για το πόσες μονάδες μπορεί να έχει ταυτόχρονα (Population Limit). Ο αριθμός των μονάδων του παίκτη αυξάνει με κάθε σπίτι (house) που χτίζει αλλά δεν μπορεί να ξεπεράσει τις 200 μονάδες (ή οποιονδήποτε άλλον αριθμό που έθεσε ο παίκτης). Το όριο δεν αυξάνεται μόνο με την ύπαρξη οικιών, αλλά και με το Κέντρο Πόλης (Town Center) που είναι το βασικό κτίριο μιας πόλης. Το The Age of Kings προσέθεσε δύο νέες λειτουργίες: ένα κουμπί για να βρίσκονται εύκολα οι πολίτες που δεν έχουν εργασία και την επιλογή στάσης (συμπεριφοράς) των στρατιωτικών μονάδων απέναντι στις εχθρικές. Ακόμη, ο παίκτης μπορούσε να τοποθετήσει φρουρά μέσα στους πύργους του προκειμένου αυτή να εκτοξεύει βέλη στους ερχόμενους εχθρούς.
Το Age of Empires II: The Age of Kings περιλαμβάνει πέντε τύπους στρατιωτικών μονάδων: πεζικό, ιππικό, τοξότες, πολιορκητικές μηχανές και στόλους. Οι μονάδες χρησιμοποιούν το πρότυπο πέτρα-ψαλίδι-χαρτί για να πολεμήσουν. Αυτό σημαίνει ότι μια μονάδα αποδίδει καλύτερα ενάντια μιας άλλης συγκεκριμένης μονάδας. Για παράδειγμα, στο παιχνίδι οι δορατοφόροι αποδίδουν καλύτερα ενάντια στο ιππικό παρά στο πεζικό. Παρομοίως, το ιππικό αποδίδει καλύτερα ενάντια στους τοξότες από ό,τι ενάντια στους δορατοφόρους. Υπάρχουν και ειδικές μονάδες που δεν κατατάσσονται ούτε στους πολίτες ούτε στον στρατό. Οι καλόγεροι (monks) μπορούν να μετατρέπουν μια εχθρική μονάδα σε φιλική χρησιμοποιώντας τη δύναμη της θρησκείας και να συλλέγουν θρησκευτικά κειμήλια (relics) τα οποία παράγουν χρυσό. Τα εμπορικά κάρα ευθύνονται για την τέλεση εμπορικών πράξεων. Κάθε ένας από τους 13 πολιτισμούς έχει πρόσβαση σε μια μοναδική στρατιωτική μονάδα που παράγεται από το κάστρο. Για παράδειγμα, οι Βυζαντινοί έχουν πρόσβαση στους κατάφρακτους. Κάθε πολιτισμός έχει πρόσβαση σε μια μοναδική τεχνολογία και προσθήκη στο παιχνίδι. Για παράδειγμα, οι Κινέζοι αρχίζουν το παιχνίδι με τρεις παραπάνω πολίτες αλλά με μειωμένα ποσά τροφής και μπορούν να ερευνήσουν τεχνολογίες φθηνότερα.