cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δέσποινα Αναγνωστοπούλου
Ακαδημαϊκή Πορεία
Η Δέσποινα Αναγνωστοπούλου αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του ΑΠΘ με άριστα, ολοκλήρωσε με διάκριση τις μεταπτυχιακές σπουδές στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών κατόπιν υποτροφίας του ΙΚΥ και έγινε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του ΔΠΘ με άριστα. Έκανε επτάμηνη (5 μήνες +2 μήνες παράταση) άσκηση στη Νομική Υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (1990), οπότε και επιλέχθηκε κατόπιν διαγωνισμού για την δεκαπενθήμερη αποστολή των ασκουμένων στην Ιαπωνία. Διετέλεσε υπότροφος Jean Monnet ( Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο στη Φλωρεντία‐1992), υπότροφος Ευρυγένη (1989‐1992) και επιστημονική συνεργάτις του Κέντρου Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου (1994‐2005) με εμπειρία στον συντονισμό ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Δίδαξε Θέματα Ευρωπαϊκού Δικαίου στην Εθνική Σχολή Δικαστών (1997‐2002), Δίκαιο της ΕΕ για ένα θερινό εξάμηνο στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Capital των ΗΠΑ (1995) και Ουσιαστικό Δίκαιο της ΕΕ σε δίμηνα θερινά προγράμματα για φοιτητές αμερικανικών νομικών σχολών στη Βόρεια Ελλάδα που οργάνωσε το Πανεπιστήμιο Capital σε συνεργασία με το ΚΔΕΟΔ και το ΔΠΘ (1997‐2005). Της απονεμήθηκε διάκριση από το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης για τη συμβολή της στα εθνικά θέματα ως μέλους της υποστηρικτικής ομάδας των πληρεξουσίων δικηγόρων της Ελληνικής Δημοκρατίας για την αντίκρουση της προσφυγής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά των ελληνικών αντιμέτρων σε βάρος της ΠΓΔΜ το 1994.
Άγιοι Θεόδωροι Μεσσηνίας
Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Διαβολιτσίου, της δημοτικής ενότητας Ανδανίας, του δήμου Οιχαλίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεσσήνης του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι ημιορεινός οικισμός στο Β.ΒΚ. τμήμα του νομού Μεσσηνίας, στις ΝΑ. απολήξεις του όρους Τετράζιο. Βρίσκονται λίγο βορειότερα της σιδηροδρομικής γραμμής προς Διαβολίτσι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχουν 40 χλμ. περίπου ΒΔ. της Καλαμάτας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Διαβολιτσίου
(Πηγή: )
Εξωτερικοί σύνδεςμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Τιβέριος Ιούλιος Ροιμητάλκης
Ο Τιβέριος Ιούλιος Ροιμητάλκης (άκμασε τον 2ο αι. μ.Χ., απεβ. το 153) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου, υποτελής της Ρώμης.
Βιογραφία
Όταν ο Τ. Ι. Κότυς Β΄ απεβίωσε το 131, ο Ροιμητάλκης τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς. Η σχέση μεταξύ τού Ροιμητάλκη και των προηγούμενων βασιλέων δεν είναι με βεβαιότητα γνωστή· είναι πιθανό να ήταν γιος του Κότυος Β΄. Ο Ροιμητάλκης κυβέρνησε ως βασιλιάς του Βοσπόρου από το 131 έως το 153. Ήταν σύγχρονος της κυριαρχίας των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Αδριανού και Αντωνίνου Πίου. Στα νομίσματα, ο βασιλικός του τίτλος είναι στα ελληνικά: ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΡΟΙΜΗΤΑΛΚΟΥ.
Σύμφωνα με την Ιστορία των Αυγούστων, σε άγνωστη ημερομηνία της βασιλείας τού Aντωνίνου Πίου, ο Ροιμητάλκης ταξίδεψε στη Ρώμη για μία ακρόαση, μία διαμάχης μεταξύ αυτού και τού αυτοκρατορικού επιτρόπου. Η φύση και τα αίτια που οδήγησαν σε αυτή τη διαφωνία μάς είναι άγνωστα. Αφού ολοκληρώθηκε η ακρόαση, ο Αυτοκράτορας τον έστειλε πίσω στο βασίλειο τού Βοσπόρου.
Ο Τ. Ι. Ροιμητάλκης φαίνεται ότι ήταν θρησκευόμενος και συμμετείχε στη λατρεία της Αφροδίτης. Αυτό μπορεί να επιβεβαιωθεί από μία επιγραφή, που βρέθηκε σε βάση αγάλματος από τη Φαναγορία:
Ο Tιβέριος Ιούλιος βασιλιάς Ροιμητάλκης, φίλος του Καίσαρα και φίλος των Ρωμαίων, ευσεβής, αφού συγκέντρωσε και αύξησε τα εδάφη του Θιαννέων που είχε αφιερώσει ο Λητόδωρος και οι πελατοί -σύμφωνα με την αναγραφή επάνω στο μνημείο, που βρίσκεται κοντά- τα αποκατέστησε με ασφάλεια στη θεά, με μέριμνα του Αλεξάνδρου, υιού τού Μυρείμου, υπουργού της θρησκείας, το 448, τον μήνα Απελλαίο, 20.
Δεν γνωρίζουμε πολλά περισσότερα για τη βασιλεία και τη ζωή του. Τον διαδέχθηκε ο Τ. Ι. Ευπάτωρ, που μπορεί να ήταν αδελφός του. Ο Τ. Ι. Ροιμητάλκης είναι γνωστό ότι είχε τουλάχιστον έναν γιο, τον Τ. Ι. Σαυρομάτη Β΄, που διαδέχθηκε τον Τ. Ι. Ευπάτορα ως βασιλιά τη δεκαετία του 170.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Τιβέριος Ιούλιος Τειράνης
Ο Tιβέριος Ιούλιος Τειράνης (άκμασε τον 3ο αι. – απεβ. το 278) ήταν υποτελής της Ρώμης- βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου.
Βιογραφία
Όπως και οι άλλοι ύστεροι βασιλείς τού Βοσπόρου, ο Τιβ. Ιούλ. Τειράνης είναι γνωστός μόνο από τη νομισματοκοπία, πράγμα που σημαίνει ότι η σχέση του με τους άλλους βασιλείς είναι άγνωστη, όπως και λεπτομέρειες για την άνοδο και τη βασιλεία του. Τα νομίσματά του είναι γνωστά από την περίοδο 276–278. Το 276, προφανώς συγκυβέρνησε με τον προκάτοχό του Τ. Ι. Ρησκούπορι Ε΄ και έναν άλλο βασιλιά, τον (ανιψιό του;) Τ. Ι. Σαυρομάτη Δ΄. Είναι πιθανό ότι ο Tειράνης ήταν γιος του Τ. Ι. Σαυρομάτη Γ΄ και ως εκ τούτου αδελφός τού Τ. Ι. Ρησκούπορι Ε΄.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι
Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι (ιταλικά: Ultimo tango a Parigi, αγγλικά: Last Tango in Paris) είναι μία γαλλό-ιταλική ερωτική - δραματική ταινία, του 1972, σε σκηνοθεσία Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και σε σενάριο του ιδίου και του Φράνκο Αρκάλλι. Η ταινία επικεντρώνεται σε έναν χήρο Αμερικανό, που ταξιδεύει στο Παρίσι και συνάπτει ερωτικές σχέσεις με μία νεαρή Παριζιάνα. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μάρλον Μπράντο, Μαρία Σνάιντερ και Ζαν-Πιερ Λεό.
Σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου του Μπερτολούτσι το 2013, η πιο γνωστή σκηνή της ταινίας, αυτή του βιασμού, γυρίστηκε έπειτα από συνεννόηση του σκηνοθέτη και του Μάρλον Μπράντο και χωρίς τη συγκατάθεση της Μαρία Σνάιντερ. Αυτό έγινε γιατί ο σκηνοθέτης ήθελε να προσδώσει ρεαλιστικότητα στη σκηνή, καθώς ήθελε να φανεί η αντίδραση μιας ταπεινωμένης γυναίκας και όχι μιας ηθοποιού που υποδύεται έναν ρόλο. Ο Μπερτολούτσι δήλωσε πως για το γεγονός αυτό νιώθει ενοχές, αλλά δεν μετανιώνει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1972 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μπερνάρντο Μπερτολούτσι Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Ερωτικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Κέιτι Μπριτ
Η Κέιτι Μπόιντ Μπριτ (αγγλικά: Katie Britt née Boyd, 3 Φεβρουαρίου 1982), είναι Αμερικανίδα πολιτικός, δικηγόρος και πρώην σύμβουλος επιχειρήσεων, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Αλαμπάμα, από τον Ιανουάριο του 2023. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, διετέλεσε ως Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος του Επιχειρηματικού Συμβουλίου της Αλαμπάμα.
Στις προκριματικές εκλογές του Ιουνίου του 2022, κέρδισε το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, με εσωκομματικό αντίπαλο τον βουλευτή Μο Μπρούκς, και ήταν υποψήφια και νικήτρια στις γενικές εκλογές του Νοεμβρίου.
Είναι η πρώτη εκλεγμένη γυναίκα Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών από την πολιτεία της Αλαμπάμα, και η δεύτερη στην ιστορία της πολιτείας. Επίσης, είναι το νεότερο ηλικιακά μέλος στους Ρεπουμπλικανούς γερουσιαστές.
Βιογραφία
Η Κέιτι Ελίζαμπεθ Μπόιντ, γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1982 στο Εντερπράιζ της Αλαμπάμα των ΗΠΑ. Αποφοίτησε από το Λύκειο του "Hillcrest Elementary School" το 2000. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα, απ'όπου έλαβε πτυχίο (BA) το 2004. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αλαμπάμα, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 2013.
Έχει εργαστεί στο παρελθόν ως βοηθός, ως εκπρόσωπος και ως προσωπάρχης του Γερουσιαστή Ρίτσαρντ Σέλμπι. Επίσης, έχει εργαστεί ως δικηγόρος στην εταιρεία "Butler Snow LLP". Από το 2018 έως το 2021, διατέλεσε ως Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος του Επιχειρηματικού Συμβουλίου της Αλαμπάμα (BCA).
Τον Ιούνιο του 2021, ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για το χρίσμα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, για την κενή θέση που θα προκύψει από την αφυπηρέτηση και συνταξιοδότηση του εν ενεργεία Γερουσιαστή από την Αλαμπάμα Ρίτσαρντ Σέλμπι, στις εκλογές του 2022. Στις 21 Ιουνίου 2022, σε μία επαναληπτική προκριματική εκλογή για ανάδειξη υποψηφίου του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, κατάφερε και κέρδισε τον ομοσπονδιακό βουλευτή Μο Μπρουκς.
Είναι παντρεμένη με τον πρώην ποδοσφαιριστή του NFL Γουέσλι Μπριτ, με τον οποίο έχουν αποκτήσει μαζί 2 παιδιά. Διαμένει στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα. Ασπάζεται τον Ρωμαιοκαθολικό Χριστιανισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Αλαμπάμα Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Λόφος (μυθιστόρημα)
Ο Λόφος (γαλλικός τίτλος: Colline) είναι μυθιστόρημα του Ζαν Ζιονό που εκδόθηκε το 1929. Είναι το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα, που έγραψε σε ηλικία 34 ετών, και το πρώτο από την «Τριλογία του Παν». Τα επόμενα δύο μυθιστορήματα είναι Ένας από τους Μπωμύν (Un de Baumugnes επίσης το 1929 και Ανάρρωση (Regain) το 1930.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα ξεκινά με την εμφάνιση στο χωριό ενός αγριογούρουνου, το οποίο οι κάτοικοι προσπαθούν να σκοτώσουν αλλά καταφέρνει να ξεφύγει.
Αργότερα, όταν η βρύση του χωριού, που τροφοδοτούσε τους κατοίκους από παλιά, στέρεψε, όλα άρχισαν να πηγαίνουν στραβά. Συγχρόνως, ο πιο ηλικιωμένος του χωριού, ο Ζανέ, παράλυτος και κατάκοιτος, αρχίζει να μιλάει με τρόπο δυσνόητο. Σύντομα, οι άλλοι κάτοικοι αρχίζουν να σκέφτονται ότι ο Ζανέ, που έχει παρακολουθήσει και ακούσει τη φύση για πολύ καιρό, έχει μάθει πολλά μυστικά της και αναμφίβολα γνωρίζει τα μυστήριά της, είναι η πηγή των συμφορών τους. Σε λίγο, εκτός από τη στερεμένη βρύση, ένα κοριτσάκι αρρωσταίνει και μια φωτιά σχεδόν καταστρέφει τον οικισμό.
Οι ντόπιοι είναι βέβαιοι πλέον ότι ο Ζανέ κυβερνά τη φύση και είναι υπεύθυνος για τις κακοτυχίες που έχουν συμβεί στο χωριό και αποφασίζουν να τον σκοτώσουν για να απαλλαγούν από τις κατάρες του. Πριν δράσουν, ο Ζανέ πεθαίνει από φυσικά αίτια.
Το μυθιστόρημα τελειώνει με μια νέα εμφάνιση του αγριογούρουνου. Αυτή τη φορά, καταφέρνουν να το σκοτώσουν.
Σχόλια
Στον Λόφο, ο Ζαν Ζιονό, ένας από τους σημαντικότερους μυθιστοριογράφους της Γαλλικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα, αναδεικνύει με πλούσια και δυνατή γλώσσα τους βαθείς δεσμούς που συνδέουν τους αγρότες με τη φύση.
Ο Ζιονό, σ' αυτό το πρώτο του μυθιστόρημα, χρησιμοποίησε μια νέα μορφή γραφής χρησιμοποιώντας τη γλώσσα των χωρικών. Αυτήν την τεχνοτροπία θα συνεχίσει στα δύο βιβλία που θα ολοκληρώσουν την Τριλογία του Παν: Ένας από τους Μπωμύν και Ανάρρωση. Ως αφηγηματικό τρόπο της μυθοπλασίας εφαρμόζει έναν ιδιότυπο ρεαλισμό: στα ρεαλιστικά γεγονότα παρεμβάλλεται η παράλογη ερμηνεία των χαρακτήρων και το υπερφυσικό.
Οι υπόγειες δυνάμεις της φύσης είναι έντονα παρούσες στον Λόφο και συμβολίζουν τον θεό Πάνα. Η περιπέτεια που διαδραματίζεται στο μικρό χωριό των 4 σπιτιών στο λόφο μπορεί να εξηγηθεί, κατ' επιλογή του αναγνώστη, ότι προέρχεται από την ανωτερότητα της φύσης (η υπέρτατη θεότητα > πανθεϊσμός) ή από μια απλή αλυσίδα συμπτώσεων που μπορεί να εξηγηθεί. Ο Ζιονό, οικειοθελώς, δεν αφαιρεί αυτή την ασάφεια και διατηρεί τη γοητεία αυτού του μυστηρίου που παρουσιάζει με ποιητικό και σχεδόν ονειρικό τρόπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Χοβίκ Αμπραχαμιάν
Ο Χοβίκ Αμπραχαμιάν (Հովիկ Արգամի Աբրահամյան, Овик Аргамович Абраамян, Ovik Argamovich Abraamyan; 24 Ιανουαρίου 1958-) είναι Αρμένιος πολιτικός. Μέλος του κυβερνώντος Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Αρμενίας από τις 13 Απριλίου 2014 ως τις 8 Σεπτεμβρίου 2016. Προηγουμένως ήταν ο Πρόεδρος της Εθνικής Συνέλευσης της Αρμενίας.
Πρώτα Χρόνια
Ο Αμπραχαμιάν γεννήθηκε στο χωριό Μκτσιάν στην στην Επαρχία Αραράτ της Αρμενίας, άρχισε την επαγγελματική του καριέρα το 1990, ως επικεφαλής του τμήματος της Μπουραστάν και αργότερα ως πρόεδρος της Αρτασχάτ, βιομηχανίας κρασιού και κονιάκ. Το 1995 έγινε μέλος του αρμενικού κοινοβουλίου. Εξελέγη  δήμαρχος της Αρτασάτ το 1996, και κυβερνήτης της Επαρχίας Αραράτ το 1998.
Καρπαντρά
Το Καρπαντρά (γαλλικά: Carpentras) είναι κοινότητα στο νομό Βωκλύζ στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή στη νοτιοανατολική Γαλλία.
Χοβίκ Αμπραχαμιάν
Πολιτική καριέρα
Υπό την προεδρία του Ρόμπερτ Κοτσαριάν, το 2002 διορίστηκε υπουργός της Εδαφικής Διοίκησης (το οποίο επιβλέπει τις δομές της περιφερειακής κυβέρνησης), πόστο που διατήρησε μέχρι το 2008, όταν παραιτήθηκε για να διοριστεί τον Απρίλιο του 2008, από τον νέο Πρόεδρο,  Σερζ Σαρκισιάν ως επικεφαλής του προεδρικού προσωπικού. Τον Αύγουστο του 2008, εξελέγη σε μη αμφισβητούμενες εκλογές στην Εθνική Συνέλευση (τέταρτη σύγκληση), και τον Σεπτέμβριο του 2008 εξελέγη πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης της Αρμενίας. Παραιτήθηκε από Πρόεδρος, τον Νοέμβριο του 2011 και επανεξελέγη στην Εθνοσυνέλευση στις 6 Μαΐου του 2012, ως βουλευτής από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα της Αρμενίας. Ήταν αντίθετος με τον προκάτοχό του, το σχέδιο του οποίου, προέβλεπε από τους Αρμένιους πολιτικούς και τους δημόσιους υπάλληλους να δηλώνουν τις επιχειρήσεις τους και τα ενδιαφέροντά τους.
Καρπαντρά
Ως πρωτεύουσα του Κοντά Βεναισέν, περιοχή που τα παπικά κράτη διατήρησαν μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν συχνά η κατοικία των Παπών της Αβινιόν. Σήμερα η πόλη είναι υπονομαρχία του νομού και εμπορικό κέντρο της περιοχής. Είναι γνωστή για την μαύρη τρούφα που παράγεται στην περιοχή της.
Χοβίκ Αμπραχαμιάν
Πρωθυπουργός
Διορίστηκε πρωθυπουργός τον Απρίλιο του 2014, έπειτα από την παραίτηση του Τιγκράν Σαρκισιάν για άγνωστους λόγους. Ο Αμπραχαμιάν προτάθηκε για τον ρόλο του Πρωθυπουργού από τον πρόεδρο, Σερζ Σαρκισιάν, ο οποίος τον απεκάλεσε "πολύ αποτελεσματικό πρωθυπουργό". Δέχτηκε συγχαρητήρια από τον Ρώσο ομόλογό του, Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016 παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, επικαλούμενος την πολιτική αναταραχή και τη ραγδαία οικονομική καθίζηση.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αρμενίας
Καρπαντρά
Τοπωνυμία
Το Καρπαντρά ήταν εμπορικός χώρος που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες έμποροι στην αρχαιότητα και έγινε γνωστό στους Ρωμαίους αρχικά ως Carpentoracte Meminorum, όπως αναφέρεται από τον Πλίνιο, το οποίο έγινε Forum Neronis (Αγορά του Νέρωνα) υπό τον Τιβέριο. Στον Μεσαίωνα αναφέρεται ως Carpentoracte και στη συνέχεια Carpentràs στα οξιτανικά, την παραδοσιακή γλώσσα της περιοχής.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η κοινότητα Καρπαντρά βρίσκεται στο βορειο-κεντρικό τμήμα του νομού Βωκλύζ. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ωζόν, παραπόταμου του Ροδανού, σε υψόμετρο 56 έως 212 μέτρων. Το ιστορικό κέντρο (εσωτερικό των παλιών τειχών και προμαχώνων) βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, στην κορυφή ενός μικρού λόφου.
Η πόλη βρίσκεται στην κοιλάδα του Ροδανού, νότια του όρους Βαντού. Στα ανατολικά υψώνονται τα όρη του Βωκλύζ, στα δυτικά της διέρχεται ο Ροδανός και στα νότια ο ποταμός Ντυράνς. Η απόστασή της από την Αβινιόν, πρωτεύουσα του Βωκλύζ, είναι 25 χιλιόμετρα.
Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 28.554 κατοίκους (2016).
Κλίμα
Το Καρπαντρά υπόκειται σε μεσογειακό κλίμα. Τα καλοκαίρια είναι ζεστά και ξηρά και συνδέονται με την άνοδο των υποτροπικών αντικυκλώνων, με μερικές φορές βίαιες καταιγίδες. Οι χειμώνες είναι ήπιοι. Οι βροχοπτώσεις είναι μέτριες και οι χιονοπτώσεις σπάνιες. Η πόλη απολαμβάνει περίπου 2.800 ώρες ηλιοφάνειας το χρόνο.
Στο Καρπαντρά σημειώθηκε το ρεκόρ όλων των εποχών σε υψηλές θερμοκρασίες της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Γαλλικού καύσωνα του Ιουνίου 2019.
Ιστορία
μικρογραφία|293x293εσ|Η Πύλη της Οράγγης, τμήμα των μεσαιωνικών τειχών αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η ρωμαϊκή Αψίδα του Θριάμβου Σύμφωνα με τον Πλίνιο, την περιοχή κατοικούσε η γαλατική φυλή των Μεμινίων. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση το 120 π.Χ., η πόλη διατήρησε τον ρόλο της ως εμπορικό κέντρο σε έναν δευτερεύοντα δρόμο μεταξύ της Ιταλίας και της βόρειας Γαλατίας. Από τη ρωμαϊκή εποχή η πόλη διατήρησε πολλά μνημεία, όπως την εντυπωσιακή Αψίδα του Θριάμβου. Μετά τον εκχριστιανισμό της περιοχής, η πόλη έγινε επισκοπική έδρα, η θέση αυτή εναλλάσσονταν μεταξύ Καρπαντρά και Βενάσκ, ανάλογα με τα ιστορικά γεγονότα.
Γύρω στο 1276, στην πόλη εγκαταστάθηκαν Εβραίοι, σύμφωνα με τους φορολογικούς καταλόγους της περιόδου αυτής, οι οποίοι ανέπτυξαν αξιόλογη κοινότητα.
Στην αρχή του παπισμού της Αβινιόν ο Πάπας Κλήμης Β' εγκατέστησε την κατοικία του και τους αξιωματούχους του στο Καρπαντρά το 1313. Η οριστική εγκατάσταση στην Αβινιόν έγινε από τον επόμενο Πάπα Ιωάννη ΚΒ΄. Ωστόσο, το 1320 η πόλη έγινε πρωτεύουσα της παπικής περιοχής Κοντά Βεναισέν και κυβερνούνταν από επισκόπους. Επεκτάθηκε και οχυρώθηκε με τείχος, από το οποίο παραμένει μόνο η λιθόστρωτη Πύλη της Οράγγης. Τα τείχη της πόλης κατασκευάστηκαν κατά το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Σ' αυτή την ταραγμένη περίοδο, οι ληστές των δρόμων ήταν συνηθισμένο φαινόμενο. Ήταν κυρίως μισθοφόροι στρατιώτες, οι οποίοι, επωφελούμενοι από τις ανάπαυλες των εχθροπραξιών κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, προέβαιναν σε επιθέσεις κατά ταξιδευτών αλλά και σε λεηλασίες πόλεων, καθώς ήταν οργανωμένοι σε συμμορίες. μικρογραφία|250x250εσ|Η δημοτική βιβλιοθήκη Το 1745, ο Ζοζέφ-Ντομινίκ ντ' Ινγκαμπέρ, επίσκοπος του Καρπεντρά, ίδρυσε μια μεγάλη επιστημονική βιβλιοθήκη, την οποία σύγχρονος μελετητής χαρακτήρισε ως την «παλαιότερη από τις δημοτικές βιβλιοθήκες μας». Η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει 250.000 τόμους, συμπεριλαμβανομένων 100.000 παλαιών, 3.000 χειρόγραφα, 4.000 περιοδικά, 1.000 έργα ζωγραφικής, 300 γλυπτά και 1.500 έργα τέχνης.
Όπως οι περισσότερες κοινότητες σε όλη τη Γαλλία, το Καρπαντρά διαδραμάτισε ρόλο στη Γαλλική επανάσταση του 1789, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της εποχής του Διευθυντηρίου (1795-1799). Κατά το Πραξικόπημα της 18ης Φρουκτιντόρ του Έτους Ε΄( 22 Οκτωβρίου 1797), οι αντεπαναστάτες ανέλαβαν την κυβέρνηση της πόλης και την κράτησαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για 24 ώρες.
Στον 20ό αιώνα και τον 21ο αιώνα, το Καρπαντρά αποτελεί σημαντικό κέντρο του γαλλικού ιουδαϊσμού και φιλοξενεί την παλαιότερη συναγωγή στη Γαλλία (από το 1367), η οποία εξακολουθεί να λειτουργεί.
Παραδοσιακά προϊόντα
μικρογραφία|Οι παραδοσιακές καραμέλες Το Καρπαντρά είναι διάσημο για την αγορά τρούφας που γίνεται κάθε Παρασκευή το πρωί κατά τους χειμερινούς μήνες. [8]
Το παραδοσιακό γλυκό της πόλης είναι το berlingot, μια μικρή σκληρή καραμέλα με λεπτές λευκές ρίγες, που παραδοσιακά κατασκευάζεται από το σιρόπι που έμενε από τη συντήρηση των φρούτων.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Η εκκλησία του Σαιν-Σιφρέν, 1180 Πόλη της Τέχνης και της Ιστορίας, το Καρπαντρά έχει διατηρήσει πολλά οικοδομήματα από το παρελθόν. Η πρώην πρωτεύουσα της παπικής περιοχής, έχει μια ενδιαφέρουσα παλιά πόλη. Μερικά από τα αξιοθέατα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Περιφέρεια Καρς
Ιστορία
Η περιφέρεια Καρς δημιουργήθηκε το 1878 με ορισμένες από τις περιοχές που κατάκτησε η Ρωσία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ενσωματώθηκε στη Ρωσία με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878). Τα εδάφη της περιφέρειας ανήκαν προηγουμένως στο οθωμανικό εγιαλέτι του Καρς και στην επαρχία του Τσιλντίρ πριν από το 1845 και στο εγιαλέτι του Ερζερούμ μετά το 1845.
Με την ενσωμάτωση της περιοχής στη ρωσική αυτοκρατορία, ένα μεγάλο μέρος (82.000 κατά τη διάρκεια του 1878-81, σύμφωνα με ρωσικές πηγές) του τοπικού μουσουλμανικού πληθυσμού έφυγε για την οθωμανική επικράτεια. Αντίθετα, νέοι άποικοι (κυρίως Αρμένιοι, Καυκάσιοι Έλληνες (δηλαδή Ρωσίζοντες, ανατολικοί Έλληνες Πόντιοι από την Αρμενία και Γεωργία) και Ρώσοι) μετανάστευσαν ή επανεγκαταστάθηκαν στις πρόσφατα κατακτημένες χώρες από τις άλλες υπερκαυκασιανές επαρχίες της Ρωσίας ή από περιοχές που εξακολουθούσαν να εμπίπτουν την οθωμανική τουρκική πλευρά των νέων συνόρων. Πολλές από αυτές τις χριστιανικές ορθόδοξες κοινότητες είχαν πολεμήσει ή συνεργάζονταν με το ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό ως μέσο ανακατάληψης της επικράτειας από τους Μουσουλμάνους Οθωμανούς για τη Χριστιανική Ορθοδοξία.
Ο πρώτος κυβερνήτης της περιοχής κρατούσε τον τίτλο του νατσάλνικ (αρχηγός) ενώ, αργότερα ο τίτλος έγινε στρατιωτικός κυβερνήτης. Οι νατσάλνικ ήταν ο Ιβάν Κόπκο (ρωσικά: Попко, Иван Диомидович) μεταξύ 01.11.1877 και 08.06.1878, και ο Βίκτορ Φρανκίνι (ρωσικά: Франкини, Виктор Антонович), μεταξύ 08.06.1878 και 27.10.1878. Ο πρώτος στρατιωτικός κυβερνήτης ήταν ο Βίκτορ Φρανκίνι (27.10.1878-01.04.1881).
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και την αποσύνθεση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, τα εδάφη της περιφέρειας Καρς ελέγχονταν για λίγο από την Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας και στο βορειοανατολικό τμήμα της από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας. Σε κάθε περίπτωση, οι τουρκικές δυνάμεις σύντομα εισέβαλαν στην περιοχή, σχηματίζοντας μία μη αναγνωρισμένη κυβέρνηση μαριονέτα, μετά την κατάληψη των εδαφών αυτών από την Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας. Η ενσωμάτωση των περισσότερων εδαφών της πρώην περιφέρειας Καρς στην Τουρκία επιβεβαιώθηκε με τη Συνθήκη του Καρς (1921), η οποία υπεγράφη από το μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκίας και τη Σοβιετική Ένωση.
Διοικητική διαίρεση
Από το 1881, η περιφέρεια Καρς αποτελείται από τέσσερα όκρουγκ (επαρχίες):
Δύο ακόμα όκρουγκ, Ζαρουσάτ και Σοραγκιάλ υπήρξαν το διάστημα 1878–81.
1892
Το 1892 ο πληθυσμός της περιφέρειας Καρς εκτιμάται σε 200.868. Η εθνοτική σύνθεση και η θρησκευτική ένταξη των εθνοτικών ομάδων αναφέρθηκαν ως εξής:
Η θρησκευτική σύνθεση του πληθυσμού αναφέρθηκε ως εξής:
1897
Η απογραφή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας του 1897 περιλάμβανε 290.654 κατοίκους στην περιφέρεια Καρς, συμπεριλαμβανομένων 160.571 ανδρών και 130.083 γυναικών. Αυτός ο αριθμός ίσως υποδηλώνει ότι η εκτίμηση 200.868 για το 1892 που δόθηκε από τον Μπρόκχαους είναι πολύ χαμηλή ή ότι μια μετανάστευση μεγάλης κλίμακας από άλλες επαρχίες της αυτοκρατορίας έλαβε χώρα στο μεταξύ. Αναφέρθηκε η ακόλουθη κατανομή του πληθυσμού από τη μητρική γλώσσα:
Το πλεόνασμα πληθυσμού 30.000 ανδρών και γυναικών αποδίδεται κυρίως στις "ευρωπαϊκές" εθνοτικές ομάδες. Από τους 27.856 Ρωσόφωνους, Ουκρανόφωνους και Λευκορωσόφωνους, καταγράφηκαν 19.910 άνδρες και 7.946 γυναίκες. Οι Πολωνόφωνοι και οι Λιθουανόφωνοι ήταν σχεδόν αποκλειστικά (99%) άνδρες. Γερμανόφωνοι και Εβραοόφωνοι, από 80 έως 90% άνδρες. Αυτή η υπεροχή των ανδρών στις "ευρωπαϊκές" εθνοτικές ομάδες (αναφέρεται, συνήθως σε μικρότερο βαθμό, και σε γειτονικές κυβερνήσεις) μπορεί να υποδεικνύει την παρουσία μεγάλου αριθμού στρατιωτών ή εξόριστων ατόμων στην περιοχή.
Εθνοτικές ομάδες στην περιφέρεια Καρς σύμφωνα με τη ρωσική απογραφή 1897.
Παραπομπές
Καρς, Ομπλαστ του
4-αιθυλοπυριδίνη
Η 4-αιθυλοπυριδίνη (αγγλικά 4-ethylpyridine) είναι βασική ετεροκυκλική αρωματική (δηλαδή ετεροαρωματική) οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο C7H9N. Η χημικά καθαρή 4-αιθυλοπυριδίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρό που έχει δυσάρεστη οσμή, παρόμοια με της «μητρικής» πυριδίνης. Είναι μία από τις τρεις (3) ισομερείς του αιθυλοπυριδίνες, των οποίων οι δομές διαφέρουν ανάλογα με τη θέση που η αιθυλομάδα (-CH2CH3) τους επισυνάπτεται γύρω από το πυριδινικό τους δακτύλιο.
Παραγωγή
Η παραγωγή της 4-αιθυλοπυριδίνης μπορεί να γίνει με διάφορες μεθόδους, που προκύπτουν από τις γενικές μεθόδους παραγωγής πυριδινών.
Με συντριμερισμό ενώσεων με τριπλό δεσμό
Με μείγμα 1-βουτινίου (CH3CH2C≡CH), αιθινίου (HC≡CH) και υδροκυανίου (HCN), παρουσία διαλυτών ενώσεων του κοβαλτίου, όπως το κοβαλτιοκένιο [Co(C5H5)2], παράγεται μείγμα τριών (3) αιθυλοπυριδινών. Συγκεκριμένα, συμπαράγoνται 2-αιθυλοπυριδίνη, 3-αιθυλοπυριδίνη και 4-αιθυλοπυριδίνη: χωρίς-πλαίσιο|70x70εσχωρίς-πλαίσιο|70x70εσχωρίς-πλαίσιο|62x62εσ
Με επίδραση εναμίνης σε β-δικαρβονυλική ένωση
Με επίδραση αιθεναμίνης (CH2=CΗNH2) σε 3-οξοπεντανάλη [CH3CH2COCH2CHO], που αντιδρά με τη μορφή της ταυτομερούς της 3-υδροξυπεντ-2-ενάλης [CH3CH2C(ΟΗ)=CΗCHO], οδηγεί σε απευθείας παραγωγή 4-αιθυλοπυριδίνης: χωρίς-πλαίσιο|62x62εσ
Με επίδραση 1,3-οξαζολίου σε 1-βουτένιο και αφυδάτωση
Με επίδραση 1,3-οξαζολίου σε 1-βουτένιο (CH3CH2CH=CH2) παράγεται αρχικά μείγμα από 3-αιθυλο-2,3-διυδρο-2-πυριδινόλη και 4-αιθυλο-2,3-διυδρο-2-πυριδινόλη, που με αφυδάτωση δίνει τελικά μείγμα από 3-αιθυλοπυριδίνη και 4-αιθυλοπυριδίνη: χωρίς-πλαίσιο|48x48εσχωρίς-πλαίσιο|60x60εσχωρίς-πλαίσιο|55x55εσχωρίς-πλαίσιο|70x70εσχωρίς-πλαίσιο|62x62εσ
Χημικές ιδιότητες
Η 4-αιθυλοπυριδίνη είναι μονοϋποκατεστημένη «θυγατρική» πυριδίνη και γι' αυτό είναι σημαντικά δραστικότερη από τη «μητρική» πυριδίνη.
Ωστόσο και πάλι, τα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια συνήθως προτιμούν να αντιδρούν με το περισσότερο ηλεκτραρνητικό και επομένως ισχυρότερο πυρινόφιλο άτομο αζώτου της 4-αιθυλοπυριδίνης, σχηματίζοντας άλατα 4-αιθυλοπυριδινωνίου. Ο σχηματισμός του 4-αιθυλοπυριδινωνίου ενισχύει επιπλέον τη δραστικότητα της ένωσης έναντι πυρινόφιλων αντιδραστηρίων.
Αναφορές
Κατηγορία:C7 Κατηγορία:Πυριδίνες
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2017
To Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών 2017 (ή πιο απλά EuroBasket Women 2017) ήταν το 36ο Ευρωμπάσκετ γυναικών και διοργανώθηκε από τη FIBA Europe. Η διοργάνωση έλαβε χώρα στην Τσεχία, η οποία είχε υπερνικήσει τη σερβική προσφορά για την διεξαγωγή του στο έδαφός της.. Το εν λόγω πρωτάθλημα πέρα από τα τρία μετάλλια που απέδιδε στους πρώτους τρεις, λειτούργησε και ως προκριματικά για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών, του 2018, της Ισπανία, με τους πέντε πρώτους να περνάνε απευθείας σε αυτό. Βεβαίως, μετά την είσοδο της Ισπανίας στην πεντάδα, και η θέση 6, οδήγησε στο Παγκόσμιο.
Η διοργάνωση ξεκίνησε στις 16 Ιουνίου και ολοκληρώθηκε στις 25 του ίδιου μήνα. Στη διοργάνωση συμμετείχαν 16 ομάδες, ήτοι 4 λιγότερες από τη διοργάνωση του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Τσεχία
Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (Κφιάτον)
Η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής είναι γοτθική, ξύλινη εκκλησία του 19ου αιώνα στο χωριό Κφιάτον στην Πολωνία, η οποία μαζί με διάφορες άλλα τσέρκβα έχει χαρακτηριστεί ως μέρος των ξύλινων τσέρκβα της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία της UNESCO.
Ιστορία
Το τσέρκβα χτίστηκε στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Η ημερομηνία ολοκλήρωσης του τσέρκβα χρονολογήθηκε το 1700. Ο πύργος χτίστηκε το 1743. Η ημερομηνία ολοκλήρωσης του τσέρκβα βρέθηκε σε έναν από τους ξύλινους κίονες του πλαισίου. Ωστόσο, αυτή η ημερομηνία θα μπορούσε να σχετίζεται με την ανακαίνιση του παλιού πύργου. Ο πύργος του τσέρκβα θεωρείται ο παλαιότερος πύργος που χτίστηκε στο αρχιτεκτονικό στυλ της λέμκικης εκκλησίας. Μετά την Επιχείρηση Βιστούλας, το τσέρκβα μετατράπηκε σε ρωμαιοκαθολική εκκλησία, που ανήκε στην ενορία του Ούστσιε Γκορλίτσκιε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Ξύλινες εκκλησίες στην Πολωνία
Ρόμπερτ Όλντριτς
Βιογραφία
Ο Όλντριτς γεννήθηκε στο Κράνστον του Ρόουντ Άιλαντ κι ήταν γιος της Λώρα Λώσον και του εκδότη Έντουαρντ Μπέρτζες Όντριτς. Ήταν επίσης εγγονός του γερουσιαστή Νέλσον Όντριτς και εξάδελφος του Νέλσον Ρόκεφελερ. Σπούδαζε οικονομία στο πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, όταν τα παράτησε το 1941 για να αναλάβει καθήκοντα κλητήρα στην εταιρία RKO Pictures, όπου λάμβανε 50 δολάρια την εβδομάδα. Κατόπιν αυτής του της απόφασης αποξενώθηκε από την οικογένειά του και αποκληρώθηκε από την οικογενειακή περιουσία.
Σύντομα η καριέρα του άρχισε να εκτοξεύεται, αφού άρχισε να εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη δίπλα σε μεγάλους δημιουργούς της εποχής όπως ο Ζαν Ρενουάρ, ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Ρόμπερτ Ρόσσεν και ο Τζόζεφ Λόουζι. Το 1953 γύρισε την πρώτη του ταινία Big Leaguer, για λογαριασμό της τηλεόρασης και ένα χρόνο αργότερα σκηνοθέτησε τους Γκάρι Κούπερ και Μπαρτ Λάνκαστερ στην ταινία Βέρα Κρουζ. Τα ακόλουθα εγχειρήματά του: Φίλησέ με, μέχρι θανάτου, Άγγελοι με ματωμένα χέρια (The Big Knife, 1955) (βασισμένο σε θεατρικό του Κλίφορντ Όντετς) και Έφοδος (Attack, 1956) του έδωσαν αναγνωρισιμότητα και θεωρούταν πλέον ως δημιουργός με δικό του προσωπικό κινηματογραφικό στυλ. Το 1959 ήταν πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου.
Κατά τις αρχές της δεκαετίας του '60 η καριέρα του είχε αρχίσει να φθίνει, καθώς οι ταινίες που γύριζε δεν είχαν πλέον εμπορική απήχηση, μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε να σκηνοθετήσει τις αιώνιες αντιπάλους Μπέτι Ντέιβις και Τζοαν Κρόφορντ στη γοτθική ταινία τρόμου Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν; που έλαβε την εύνοια των κριτικών και είχε εμπορική επιτυχία. Δυο χρόνια αργότερα σκηνοθέτησε ξανά την Ντέιβις στην ταινία τρόμου Το μυστικό της Σάρλοτ που είχε ανάλογη απήχηση. Ακολούθησαν η σεξουαλικά αμφιλεγόμενη ταινία Τρεις γυναίκες με τον δικό τους έρωτα (The Killing of Sister George, 1968), καθώς και η άκρως επιτυχημένη πολεμική ταινία Και οι δώδεκα ήταν καθάρματα. Η επιτυχία της ταινίας Και οι δώδεκα ήταν καθάρματα του έδωσε την ευκαιρία να ανοίξει την δική του εταιρία παραγωγής, αλλά μια σειρά εμπορικών αποτυχιών των ώθησαν στο να ακολουθήσει την πεπατημένη του Χόλιγουντ και να στραφεί στον εμπορικό κινηματογράφο. Από τις τελευταίες ταινίες που γύρισε ξεχωριστή θέση έχουν Η μεγάλη επιδρομή (Ulzana's Raid, 1972) και 11 υπέροχα καθάρματα.
Υπήρξε παντρεμένος με την Χάριετ Φόστερ για 24 χρόνια και το ζευγάρι απέκτησε τέσσερα παιδιά. Έπειτα χώρισε τη Φόστερ το 1965 για να παντρευτεί το μοντέλο Σίμπιλ Ζίγκφριντ ένα χρόνο αργότερα.
Ο σκηνοθέτης πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια το 1983 σε νοσοκομείο του Λος Άντζελες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Τιβέριος Ιούλιος Κότυς Γ΄
Ο Τιβέριος Ιούλιος Κότυς Γ΄ Φιλοκαίσαρ Φιλορομαίος Ευσεβής (άκμασε το δεύτερο μισό του 2ου αιώνα και το πρώτο μισό του 3ου αι. – απεβ. το 234) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν, ως υποτελής της Ρώμης, βασιλιάς τού Κιμμερίου Βοσπόρου.
Βιογραφία
Όπως πολλοί από τους άλλους πρόσφατους βασιλείς τού Βοσπόρου, ο Κότυς Γ΄ είναι γνωστός κυρίως από τις κοπές νομισμάτων του, πράγμα που σημαίνει ότι τα ιστορικά γεγονότα της βασιλείας του είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστα. Τα νομίσματά του είναι γνωστά από την περίοδο 228–234. Από μία επιγραφή είναι γνωστό, ότι ήταν γιος τού προκατόχου του Τ. Ι. Ρησκούπορι Γ΄.
Η νομισματοκοπία του Κότυ Γ΄ επικαλύπτεται με τα νομίσματα τού (αδελφού του;) Τ. Ι. Σαυρομάτη Γ΄ και τού (γιου του;) Τ. Ι. Ρησκούπορι Δ΄. Θα μπορούσαν έτσι να είχαν κυβερνήσει μαζί του. Η σχέση του με τους μεταγενέστερους βασιλείς είναι άγνωστη, αν και έχει προταθεί ότι ήταν ο πατέρας τού Τ. Ι. Ρησκούπορι Δ΄ και τού Τ. Ι. Ινινθίμεου.
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Αρζανσί
Το Αρζανσί (Argancy, Argannen) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Μαντάμ Ρολάν
Η Μαρί-Ζαν Ρολάν (Marie-Jeanne Roland), γνωστότερη απλώς ως Μαντάμ Ρολάν και γεννημένη ως Μαρί-Ζαν Φλιπόν (Marie-Jeanne Phlipon, 17 Μαρτίου 1754 – 8 Νοεμβρίου 1793), ήταν Γαλλίδα επαναστάτρια και σημαντικό μέλος της πολιτικής ομάδας των Γιρονδίνων. Ήταν σύζυγος του επαναστάτη Ρολάν ντε λα Πλατιέρ. Έπεσε σε δυσμένεια κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας και πέθανε στη λαιμητόμο.
Πρώτα χρόνια
Η Μαρί-Ζαν Φλιπόν ήταν το μοναδικό από 7 παιδιά που κατάφερε να επιζήσει κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής της στην οικία του Πιερ Γκασιέν (Pierre Gacien) και της Μαργκερίτ Μπινό Φλιπόν (Marguerite Binot Phlipon). Από τα πρώτα της χρόνια ήταν επιτυχημένη και ενθουσιώδης μαθήτρια, με ισχυρή θέληση και ευαισθησίες. Ασχολήθηκε με επιτυχία με την μουσική και τον χορό. Υπήρξε φανατική βιβλιόφιλη και πριν την ηλικία των 9 ετών είχε διαβάσει τους Βίους Παράλληλους του Πλούταρχου. Το έργο αυτό επηρέασε τις ιδέες της για το κράτος αναφορικά με την ευημερία των πολιτών και την άποψη ότι κάθε πολίτης είναι συνυπεύθυνος για την επιτυχία της πολιτείας. Άλλοι συγγραφείς από τους οποίους επηρεάστηκε ήταν οι Μποσιέ, Μασιγιόν και οι διαφωτιστές Μοντεσκιέ, Βολταίρος και Ρουσό. Καθώς οι σπουδές της διαμορφώθηκαν από τη μελέτη των παραπάνω συγγραφέων, η Μανόν εγκατέλειψε τα σχέδιά της να κλειστεί σε μοναστήρι και προτίμησε την πολιτική (ανέπτυξε την προτίμηση στην δημοκρατία και την παρουσίαζε ως το ιδανικό πολίτευμα.
Έκανε πολλά ταξίδια. Το 1774, κατά την επίσκεψή της στις Βερσαλλίες, άρχισε να αναπτύσσει ζωηρό ενδιαφέρον προς την πολιτική, όπως φαίνεται και από το περιεχόμενο των επιστολών της προς τη φίλη της Σοφί. Για την Μανόν ο τέλειος τύπος κυβέρνησης είναι «μία που να περιέχει πεφωτισμένους και με καλές προθέσεις υπουργούς, έναν νεαρό πρίγκιπα πιστό στο συμβούλιο που επιζητά την καλοσύνη εκ μέρους του, μία αγαπητή και βασίλισσα που να κάνει καλά έργα, μία ευχάριστη και σεμνή αυλή, ένα τιμητικό νομοθετικό σώμα, έναν γοητευτικό λαό που να μην ζητά τίποτα αλλά την εξουσία να αγαπά τον άρχοντά του». Στα λόγια αυτά μπορεί κανείς να δει την απόρριψη της απόλυτης μοναρχίας, καθώς η εξουσία και η σημασία των υπουργών της κυβέρνησης τίθενται υπεράνω του στέμματος.
Γάμος και πολιτική δραστηριότητα
Παντρεύτηκε τον Ζαν-Μαρί Ρολάν το 1781, ο οποίος εμφορείτο από τις ίδιες ιδέες με τη Μανόν και ήταν επίσης διανοούμενος, αν και την περνούσε περισσότερα από 20 χρόνια σε ηλικία. Μέσω του Ζαν-Μαρί η Μανόν άσκησε την επιρροή της στην πολιτική.
Η Μαντάμ Ρολάν θεωρείται ότι ήταν ελκυστική αν και όχι όμορφη. Οι ιδέες της ήταν σαφείς και μακροπρόθεσμες, ενώ οι τρόποι της ήταν αβροί και ήρεμοι. Είχε μεγάλη ικανότητα να παρατηρεί και επιπλέον έγινε διάσημη (και έκανε διάσημο και τον σύζυγό της) λόγω της ικανότητάς της να φέρνει σε επαφή άτομα μέσω της συγκρότησης κοινωνικών δικτύων. Αρχικά εργάστηκε ως γραμματέας του συζύγου της και έφτασε να υπογράφει και τις επιστολές του με το όνομά του, καθώς ο σύζυγός της τής έτρεφε εμπιστοσύνη και εκτιμούσε τη βοήθειά της.Η αύξηση της επιρροής του Ρολάν ντε λα Πλατιέρ στα πλαίσια των Γιρονδίνων οδήγησε σε παράλληλη αύξηση της δημοφιλίας της Μαντάμ Ρολάν.
Η Μαντάμ Ρολάν μαζί με τον σύζυγό της αποχώρησαν από τους Ιακωβίνους στις αρχές του 1792 και μαζί με τον Μπρισό ίδρυσαν το μετριοπαθές κόμμα των Γιρονδίνων. Ο Ρολάν έγινε υπουργός εσωτερικών με τη γυναίκα του ως σύμβουλο και υπεύθυνη για τη διακίνηση της αλληλογραφίας του. Έτσι, το γράμμα προς τον Βασιλιά με ημερομηνία 21 Ιουνίου 1792 γράφτηκε από τη Ρολάν και ζητούσε από τον Λουδοβίκο να ορκιστεί πίστη και να εργαστεί στα πλαίσια της νέας δημοκρατίας ή να υποστεί τις συνέπειες από την κλιμάκωση των εμφύλιων ταραχών. Το πάθος της Μαντάμ Ρολάν κόστισε στον σύζυγό της το υπουργείο του, ωστόσο ικανοποίησε την περηφάνια της Μανόν. Ο Ρολάν ντε λα Πλατιέρ αντιτέθηκε στις χειρότερες υπερβολές της Επανάστασης, με αποτέλεσμα να απωλέσει τη δημοφιλία του, όπως και η Μαντάμ Ρολάν. Μια φορά η τελευταία είχε απευθύνει λόγο προσωπικά προς τη Συνέλευση και κατάφερε να καταρρίψει τα ψεύδη ενός ανθρώπου που την κατηγορούσε.
Οι κατηγορίες εναντίον της όμως συνεχίζονταν. Το πρωί της 1ης Ιουνίου 1793 συνελήφθη μαζί με άλλους Γιρονδίνους, με την κατηγορία της προδοσίας και για τον πολιτικό της ακτιβισμό, ο οποίος απαγορευόταν στις γυναίκες. Φυλακίστηκε στη Φυλακη του Αββαείου και με τη βοήθειά της ο Ρολάν ντε λα Πλατιέρ κατάφερε να δραπετεύσει στη Ρουέν. Η Μανόν αποφυλακίστηκε για μία ώρα, για να συλληφθεί ξανά και να φυλακιστεί στις φυλακές της Αγίας Πελαγίας. Από εκεί, οδηγήθηκε στην Κονσιερζερί. Οι φρουροί την σέβονταν και της δόθηκε το προνόμιο να έχει στην κατοχή της γραφική ύλη και να δέχεται επισκέψεις από πιστούς φίλους. Κατά τον εγκλεισμό της στο κελί έγραψε τα απομνημονεύματά της, με τίτλο Appel à l'impartiale postérité. Στα απομνημονεύματά της διακρίνεται η έντονη διαφορά ανάμεσα στον αυτοέπαινο και στον πατριωτισμό, ανάμεσα στο ασήμαντο και στο εξαιρετικά σημαντικό. Στη δίκη της κατηγορήθηκε ότι επιχείρησε να εισαγάγει βασιλόφρονες, ενώ στην πραγματικότητα η Ρολάν ήταν θύμα της κάθαρσης των μελών της αντιπολίτευσης (Γιρονδίνων) από τον Ροβεσπιέρο.
Φυλάκιση και θάνατος
Στη φυλακή η Ρολάν ολοκλήρωσε τα απομνημονεύματά της μέσα σε διάστημα 5 μηνών. Έχοντας βοηθήσει τον σύζυγό της να φύγει από το Παρίσι, αποδέχτηκε τις κατηγορίες και τη θανατική καταδίκη της ως τον μόνο δρόμο για να διαφυλάξει το όνομά της και την υστεροφημία της. Τα απομνημονεύματά της δημοσιεύτηκαν το 1795.
Καταδικάστηκε σε θάνατο και αποκεφαλίστηκε στην γκιλοτίνα στις 8 Νοεμβρίου 1793. Προτού θέσει το κεφάλι της στο ξύλινο δοκάρι της λαιμητόμου, έσκυψε προς το άγαλμα της Ελευθερίας που βρισκόταν στην Πλατεία Ομόνοιας (και που αργότερα μετονομάστηκε σε Πλατεία της Επανάστασης). Ψέλλισε τα τελευταία της λόγια, που ήταν: "Ο Liberté, que de crimes on commet en ton nom! (Ω Ελευθερία, τι εγκλήματα διαπράττονται εν ονόματί σου!)"
Το πτώμα της απορρίφθηκε στο κοιμητήριο Μαντλέν. Δύο ημέρες μετά την εκτέλεση της Μανόν, ο σύζυγός της, Ζαν-Μαρί Ρολάν, αυτοκτόνησε στην ύπαιθρο στη Ρουέν.
Νοέλ Κουαπέλ
Ο Νοέλ Κουαπέλ (γαλλικά: Noël Coypel), 1628 - 1707, ήταν Γάλλος ζωγράφος του μπαρόκ, ο πρώτος μιας δυναστείας ζωγράφων και σχεδιαστών που δραστηριοποιήθηκαν στη Γαλλία στα τέλη του 17ου αιώνα και κατά τον 18ο αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νοέλ Κουαπέλ γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1628 στο Παρίσι και ήταν γιος καλλιτέχνη. Απέκτησε μεγάλη φήμη από πίνακες που δημιούργησε με εντολή του βασιλιά και το 1663 έγινε ακαδημαϊκός. Από το 1673 έως το 1675, υπηρέτησε ως διευθυντής της Γαλλικής Ακαδημίας στη Ρώμη. Το 1695 έγινε διευθυντής της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής στο Παρίσι.
Υπήρξε παραγωγικότατος καλλιτέχνης και είναι κυρίως γνωστός ως ένας από τους κύριους ζωγράφους διακοσμητικών πινάκων για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ στα ανάκτορα του Κεραμεικού, του Λούβρου, του Φονταινεμπλώ και των Βερσαλλιών, είναι επίσης διάσημος για τις σημαντικές εκκλησιαστικές παραγγελίες, όπως ο γνωστός πίνακας Το μαρτύριο του Αγίου Ιακώβου στην Παναγία των Παρισίων.
Στιλιστικά, τα ώριμα έργα του δείχνουν την επιρροή του Σαρλ Λε Μπρεν, αλλά οι προηγούμενοι πίνακές του είχαν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από την τεχνοτροπία του Νικολά Πουσέν, και γι' αυτόν τον λόγο μερικές φορές ονομαζόταν Κουαπέλ λε Πουσέν.
Πέθανε στο Παρίσι στις 24 Δεκεμβρίου 1707 σε ηλικία 78 ετών.
Οι γιοι του Αντουάν Κουαπέλ και Νοέλ-Νικολά Κουαπέλ ήταν επίσης καταξιωμένοι ζωγράφοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Εκκλησία του Αρχαγγέλου Αγίου Μιχαήλ (Μπρουνάρι)
Ιστορία
Το πρώτο τσέρκβα στο Μπρουνάρι χτίστηκε το 1616, όταν ιδρύθηκε μια ενορία της Ένωσης του Μπρεστ στο χωριό. Ένα νέο τσέρκβα χτίστηκε το 1653, ενώ το σημερινό τον 18ο αιώνα. Το 1831, το τσέρκβα ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε. Το παλιό τέμπλο συνδέθηκε με τον κυρίως ναό, προσθέτοντας ένα νέο ναό, που περιβάλλεται από τρεις τοίχους, με ολόκληρο το τσέρκβα καλυμμένο με νέα στέγη. Μετά την Επιχείρηση Βιστούλας, το τσέρκβα μετατράπηκε σε Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.
Αραινκούρ
Το Αρραϊνκούρ (Άρμσντορφ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Γενικές εκλογές των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα 2018
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα στις 21 Μαρτίου του 2018, για την εκλογή της Βουλής των Αντιπροσώπων του 16ου Κοινοβουλίου των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Σε καθεμιά από τις 17 εκλογικές περιφέρειες εξελέγη ένα μέλος του Κοινοβουλίου (MP).
Το κυβερνών Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα με ηγέτη τον Γκαστόν Μπράουν επέστρεψε στην εξουσία, κερδίζοντας 15 από τα 17 έδρες, αυξάνοντας την πλειοψηφία του κατά μία έδρα. Το Ενωμένο Προοδευτικό Κόμμα, η αξιωματική αντιπολίτευση, με επικεφαλής τον Μπάλντουιν Σπένσερ, περιορίστηκε σε μία έδρα και ο ίδιος ο Σπένσερ απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.
Εκλογικό σύστημα
Τα 17 εκλεγμένα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εξελέγησαν σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα. Οι 16 έδρες περιήλθαν στο νησί της Αντίγκουα και 1 για το νησί της Μπαρμπούντα. Οι εκλογείς στην Μπαρμπούντα έπρεπε να ταξιδέψουν στην Αντίγκουα προκειμένου να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, ως αποτέλεσμα των συνεπειών του τυφώνα Irma.
Εκστρατεία
Συνολικά 53 υποψήφιοι από 7 κόμματα έλαβαν μέρος στις εκλογές. Ένας ανεξάρτητος υποψήφιος, ο Ραλφ Φράνσις, διεκδίκησε την έδρα της Μπαρμπούντα.
Ο πρωθυπουργός Γκαστόν Μπράουν διέλυσε το κοινοβούλιο δεκαπέντε μήνες νωρίτερα. Τα κύρια θέματα ήταν η εκ νέου οικοδόμηση και η απάντηση στους τυφώνες του 2017, επίσης ο νόμος που αφορούσε την κοινόχρηστη ιδιοκτησία της γης στην Μπαρμπούντα, τα τουριστικά θέρετρα και ένα σκάνδαλο δωροδοκίας, στο οποίο ενεπλάκη ο Μπράουν.
Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1982 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Σε ηλικία 18 ετών πέρασε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ξεκινώντας τις σπουδές του στην υποκριτική, ενώ αποφοίτησε το 2004. Την ίδια χρονιά πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Μη φεύγεις...» σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Πανταζούδη και παραγωγή Λάκη Λαζόπουλου, υποδυόμενος έναν φοιτητή που σπουδάζει με την παρέα του στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια χρονιά η ταινία έγινε νεανική τηλεοπτική σειρά στον Alpha με τίτλο «504 χλμ. βόρεια της Αθήνας» όπου και πάλι είχε τον ίδιο, με την ταινία, ρόλο.
Η σειρά στάθηκε αφορμή να εγκατασταθεί στην Αθήνα το 2005. Εκεί ξεκίνησε την πορεία του σε διάφορες τηλεοπτικές, θεατρικές και κινηματογραφικές δουλειές. Τις σεζόν 2005-2007 συμμετείχε στην κωμική σειρά «Έρωτας με επιδότηση ΟΓΑ» ενώ έπαιξε στην ταινία «Μια ζωή σαν άλλη» το 2006. Ακολούθησαν τηλεοπτικές συμμετοχές στις σειρές «Ευτυχισμένοι Μαζί», «Singles 3», «10η εντολή» και «Ου φονεύσεις». Στον κινηματογράφο είχε λάβει μέρος στην ταινία «Στρέλλα» το 2009, «Το γάλα» το 2011 και «Πέντρο Νούλα» το 2016 όπου ερμήνευσε τον ομώνυμο ρ
όλο.
Στο θέατρο έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις των Κ.Θ.Β.Ε., Εθνικού Θεάτρου, ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, Χοροθεάτρου ΟΚΤΑΝΑ, Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, Angelus Nonus, Νέου Θεάτρου Θεσσαλονίκης, Highway productions, Terra Incognita, ΕΛ.ΘΕΑ., και άλλων. Έχει συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες Κωνσταντίνο Ρήγο (Τα καινούργια ρούχα του Αυτοκράτορα, Τιτανικός, Bossa Nova, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι–Σχεδίασμα Β΄, Πολύ Κακό και τίποτα κ.α.), Δημήτρη Λιγνάδη (Βατρα–Χ, Δόκτωρ Φάουστους), Νίκο Μαστοράκη (Το ξύπνημα της Άνοιξης), Σίμο Κακκάλα (Τα μαξιλάρια της ουρανούπολης), Δημήτρη Μαυρίκιο (Ανδρομάχη), Γιάννη Ιορδανίδη (Ειρήνη), Νίκο Καραθάνο (Ιούλιος Καίσαρας), Έφη Θεοδώρου (Ηλέκτρα), Θέμη Μουμουλίδη (Όρνιθες), Ευτυχία Γιομελά (Νοσταλγία), Αλέξανδρο Ευκλείδη (Η κυρία με τη στρυχνίνη), Νικόλα Στραβοπόδη (Lonely Tunes), Νικόλα Μίχα (Λευκές Νύχτες), Στάθη Λιβαθινό (Βασιλιάς Ληρ, Ο Θάνατος του Δαντόν), Μιχαήλ Μαρμαρινό (Ηρακλής Μαινόμενος), Γιάννη Κακλέα (Η αυλή των θαυμάτων) και Λευτέρη Βογιατζή (Αμφιτρύων).
Ο ίδιος έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις: “Η κοκκόνα η Μαρώ” με τη Μίνα Αδαμάκη, «Αν αργήσω, κοιμήσου…» του Άκη Δήμου, μαζί με τον Μίνω Θεοχάρη, «Pomodoro superstar» μαζί με τους Μίνω Θεοχάρη & Νάντια Κοντογεώργη, σε δικά τους κείμενα και «Tageria live show – Οι γάμοι».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου (Ποβρόζνικ)
Η Εκκλησία του Αγίου Ιακώβου είναι γοτθική, ξύλινη εκκλησία στο χωριό Ποβρόζνικ στη νότια Πολωνία. Χρονολογείται από τον 17ο ή 18ο αιώνα. Μαζί με διάφορα άλλα τσέρκβα έχει χαρακτηριστεί ως μέρος των ξύλινων τσέρκβα της περιοχής των Καρπαθίων στην Πολωνία και την Ουκρανία της UNESCO.
Ιστορία
Το τσέρκβα στο Ποβρόζνικ υπάρχει περίπου από το 1600, αλλά μόνο ένα μέρος της προηγούμενης δομής παραμένει, τοποθετημένο στο σκευοφυλάκιο του σημερινού τσέρκβα. Η αρχιτεκτονική του σημερινού τσέρκβα κατασκευάστηκε μεταξύ του 17ου και του 18ου αιώνα, με μια μεγάλη ανακατασκευή το 1813. Το τσέρκβα μεταφέρθηκε από την προηγούμενη θέση του λόγω του κινδύνου που εγκυμονούσαν οι πλημμύρες και στη συνέχεια επεκτάθηκε. Μετά την Επιχείρηση Βιστούλας το τσέρκβα μετατράπηκε σε Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Ξύλινες εκκλησίες στην Πολωνία
Γουλιέλμος του Μομφερράτου
Ο Γουλιέλμος του Μομφερράτου ή Γουλιέλμος ο Μακρόξιφος (Ιταλ.: Guglielmo Spadalunga, 1140 - 1177) μέλος του Οίκου των Αλεράμιτσι, κόμης της Γιάφας και της Ασκελόν ήταν μεγαλύτερος γιος του Γουλιέλμου Ε΄ του Μομφερράτου και της Ιουδήθ του Μπάμπενμπερκ. Η μητέρα του ήταν κόρη του Λεοπόλδου Γ΄ Μπάμπενμπερκ της Αυστρίας, ήταν ανιψιός του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα και του Λουδοβίκου του Νεώτερου.
Βιογραφία
Από 20 ετών ανέλαβε διπλωματικές αποστολές και συμμετείχε στις εκστρατείες των συγγενών του με τη Λομβαρδική Ένωση. Το προσωνύμιο "Μακρόξιφος" έχει σχέση με τις πολεμικές του ικανότητες, το αναφέρει ο Γουλιέλμος της Τύρου στο έργο του "Ιστορία των Υπερπόντιων κατορθωμάτων". Περιγράφεται στην εποχή του σαν ο "ψηλότερος άντρας του κόσμου". Ο Γουλιέλμος της Τύρου τον περιγράφει σαν άνθρωπο ''"γενναιόδωρο, με μεγάλη ευφυΐα και εξαιρετικό χειριστή του όπλου.
Οι αρραβώνες του με κόρες του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και αδελφές του Γουλιέλμου του Λέοντα ακυρώθηκαν λόγω συγγένειας. Τελικά νυμφεύτηκε το φθινόπωρο του 1176 την αδελφή του Βαλδουίνου Δ΄ της Ιερουσαλήμ Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ κόμισσα της Γιάφα και της Ασκελόν στον πρώτο της γάμο. Ο Γουλιέλμος και ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν παραχώρησαν εκτάσεις στο νεοϊδρυθέν στρατιωτικό Τάγμα του Μάουντζοι για την προστασία των προσκυνητών από την Καστίλη, το διοικούσε ο Ροντρίγκο Αλβάρεζ κόμης της Σαρία. Τον Ιούνιο του 1177 ασθένησε από ελονοσία και απεβίωσε στην Ασκελόν, τάφηκε στο Νοσοκομείο του Αγ. Ιωάννου στην ˞˞Ιερουσαλήμ. Η Σιβύλλα λίγο αργότερα γέννησε τον γιο τους.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ κόρη του Αμαλρίκ Α΄ της Ιερουσαλήμ (1176) απέκτησε :