cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος Μαρτέλος της Ουγγαρίας
Βιογραφία
Το 1290 απεβίωσε ο γιος του Στεφάνου Ε΄, ο Λαδίσλαος Δ΄ της Ουγγαρίας, άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο εξάδελφος του Στεφάνου Ε΄, ο Ανδρέας Γ΄ της Ουγγαρίας. Τότε ο πάπας Νικόλαο Δ΄ -που είχε κηρύξει Σταυροφορία στον Λαδίσλαο Δ΄- και η εκκλησιαστική μερίδα της Ουγγαρίας έστεψε το 1290 τον 19ετή Κάρολο-Μαρτέλο ως βασιλιά της Ουγγαρίας. Όμως ο Ανδρέας Γ΄, ως άρρεν μέλος του Οίκου των Άρπαντ, αρνείτο να αφήσει τον Κάρολο-Μαρτέλο να αναλάβει την βασιλεία. Το πρόβλημα λύθηκε το 1301, όταν απεβίωσε ο Ανδρέας Γ΄ άτεκνος και τον διαδέχτηκε ο γιος του Καρόλου Μαρτέλου, Κάρολος Α'.
Δεν κυβέρνησε ποτέ την Ουγγαρία, επέτυχαν όμως οι διεκδικήσεις του στο βασίλειο της Κροατίας, που ως τότε ήταν σε προσωπική ένωση με το Ουγγρικό στέμμα. Σε συνάντηση με τον Δάντη είχε προκαλέσει τον θαυμασμό του μεγάλου ποιητή, σε βαθμό που τον εξυμνεί στη «Θεία Κωμωδία».
Ο Κάρολος-Μαρτέλος απεβίωσε το 1295 σε ηλικία 24 τών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1281 την Κλημεντία των Αψβούργων, κόρη του Ροδόλφου Α΄ της Γερμανίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Κροατίας Κατηγορία:Διεκδικητές του ουγγρικού θρόνου Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Ουγγαρίας
Αντίγονος Χολέρης
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|150px|left|Προτομή του Αντίγονου (Δόνου) Χολέρη στη Βεύη Γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Μπάνιτσα (Βεύη) Φλώρινας. Αφού μαθήτευσε στο Ελληνικό δημοτικό σχολείο της Βεύης, στάλθηκε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, στην Κωνσταντινούπολη, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του. Τον Ιούνιο του 1907 δολοφονήθηκε στη Βεύη ο παππούς του, Τρύφων Χολέρης μαζί με άλλους, στην πλατεία του χωριού, από τη συμμορία του κομιτατζή Γκεοργκίεφ. Το γεγονός αυτό, τον ανάγκασε να διακόψει τις σπουδές του και να επιστρέψει στο χωριό του, για να εκδικηθεί το θάνατο του παππού του. Κατατάχθηκε αρχικά στο σώμα του Σταύρου Κωτσόπουλου και έδρασε στην ευρύτερη περιοχή της Φλώρινας. Στη συνέχεια, μαζί με το Σταύρο Κωτσόπουλο, συνεργάστηκαν με τον οπλαρχηγό Νικόλαο Ανδριανάκη. Το 1908 αναγκάστηκε να προσφύγει στην Αθήνα, για λόγους προστασίας. Επανήλθε στη Βεύη, το 1910, επικεφαλής δικής του ομάδας και έδρασε στην περιοχή κατά των Βούλγαρων κομιτατζήδων. Το 1911 εξόντωσε το σημαντικό στέλεχος του Βουλγαρικού κομιτάτου, Στάτε Στόγιαν Τάσεφ που δρούσε στη Βεύη. Συμμετείχε ενεργά στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, το 1912 κατά τον όποιο απελευθερώθηκε η γενέτειρά του από τους Τούρκους. Κατά το Β' Βαλκανικό Πόλεμο, συγκροτήθηκε ο Ιερός Λόχος Βεύης στον οποίο συμμετείχε και ο Αντίγονος Χολέρης. Αποστολή του ήταν να εξοντώσει τα άτακτα Βουλγάρικα σώματα που δρούσαν στην περιοχή της Φλώρινας. Τον Ιούλιο του 1913, ο Αντίγονος Χολέρης σκοτώθηκε σε μάχη του Ιερού Λόχου Βεύης με το σώμα του Βασίλ Τσακαλάρωφ, αφού προηγουμένως τον εξόντωσε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Μακεδόνες
Βόμβα
Ως βόμβα χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε βλήμα που φέρει εντός κοιλότητας εκρηκτικό υλικό ή εμπρηστικό υλικό ή άλλο χημικό και κατάλληλο μηχανισμό πυροδότησης. Το σχήμα, το μέγεθος και η κατασκευή των διαφόρων βομβών ποικίλλουν ανάλογα με τον προορισμό τους και του μέσου μεταφοράς.
Γενικά, οι βόμβες αποτελούνται από το κυρίως σώμα που είναι κοίλο στο εσωτερικό και περιέχει την εκρηκτική γόμωση, από τα συστήματα όπλισης και ανάφλεξης και από τα πτερύγια, που τη βοηθούν να ακολουθεί σταθερή κατεύθυνση και βρίσκονται στο πίσω μέρος της.
Στο μπροστινό μέρος καταλήγουν σε ρύγχος. Το εξωτερικό τμήμα τους περιβάλλεται άλλοτε από μέταλλο και άλλοτε από τσιμέντο, αλλά και γυαλί ή πλαστικό όταν πρόκειται για κατευθυνόμενες βόμβες. Η έκρηξή τους είναι δυνατό να προκληθεί όταν προσκρούσουν πάνω σε μια επιφάνεια ή με ηλεκτρικό σήμα ή με άλλον αυτόματο πυροδοτικό μηχανισμό ή ακόμα με φιτίλι. Κατά την έκρηξη απελευθερώνονται αέρια, που ασκούν πάρα πολύ μεγάλη πίεση στα τοιχώματα της βόμβας και τα αναγκάζουν να σπάσουν. Τα θραύσματά της εκτινάσσονται με δύναμη σε μεγάλες αποστάσεις, ενώ τα α
Η ρίψη των περισσοτέρων γίνεται από αεροπλάνο ή με βομβοβόλο μηχάνημα ή ακόμα και με το χέρι. Στην τελευταία αυτή περίπτωση οι βόμβες είναι πολύ μικρές και ονομάζονται χειροβομβίδες. Άλλα είδη είναι οι εμπρηστικές, οι χημικές, οι μικροβιακές και οι θραυσματικές βόμβες, οι βόμβες καταστροφής, οι κρουσιφλεγείς, οι βραδυφλεγείς και οι τηλεκατευθυνόμενες βόμβες, η ωρολογιακή βόμβα, που περιλαμβάνονται στα συμβατικά όπλα, ως και η ατομική βόμβα. η βόμβα υδρογόνου, η βόμβα νετρονίου κ.ά. που υπάγονται στα πυρηνικά όπλα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Στρατιωτική τεχνολογία *
Μανουέλ Σερίφο Ναμάτζο
Ο Μανουέλ Σερίφο Ναμάτζο (Manuel Serifo Nhamadjo, 25 Μαρτίου 1958-17 Μαρτίου 2020) ήταν πολιτικός από τη Γουινέα-Μπισσάου και  μέλος του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία της Γουινέας και του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAIGC). Το 2009 και το 2012 χρημάτισε μεταβατικός πρόεδρος της Εθνικής Λαϊκής Συνέλευσης. Ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2012 και ήρθε 3ος στον πρώτο γύρο. Έπειτα από στρατιωτικό πραξικόπημα το 2012 διορίστηκε υπηρεσιακός πρόεδρος και θήτευσε ως τις 23 Ιουνίου 2014. Τον διαδέχθηκε ο νικητής των εκλογών εκείνης της χρονιάς, Ζοζέ Μάριο Βαζ.
Παραπομπές
Ναματζο Σεριφο Μανουελ
Σταυριάνα Σάββαινα
Η Σταυριάνα Σάββαινα, (Παρόρι Λακωνίας 1772 - Ναύπλιο 1868) ήταν Μανιάτισσα αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Η Σταυριάνα ήταν παντρεμένη με τον Γεωργάκη Σάββα που απαγχονίστηκε από τους Τούρκους το 1821. Μετά τον θάνατο του συζύγου της εντάχτηκε με δικό της ασκέρι αποτελούμενο από γυναίκες στο στρατιωτικό σώμα του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και πήρε μέρος σε πολλές μάχες.
Πολέμησε στην Άλωση της Τριπολιτσάς, στη Μάχη του Βαλτετσίου, στη Μάχη στα Τρίκορφα, στον Αλμυρό σε μάχες στην Στερεά, στην Μάχη του Διρού και αλλού. Μαζί με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τους Μαυρομιχαλαίους.
Αποσύρθηκε στο Ναύπλιο όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της, χωρίς καμία οικονομική ενίσχυση από το κράτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Εβέλιος
thumb|Ο χάρτης της Σελήνης του Εβέλιου. Ο Ιωάννης Εβέλιος ή Χεβέλιους (πολωνικά: Jan Heweliusz, λατινικά: Hevelius, Γκντανσκ, 28 Ιανουαρίου 1611 – 28 Ιανουαρίου 1687) ήταν Πολωνός αστρονόμος. Γιος ενός εύπορου ζυθοποιού, του Abraham Hewelke (1576-1649), και της Kordula Hecker (1576-1655), σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν από το 1630 και αργότερα ταξίδεψε στη Γαλλία και την Αγγλία, όπου συναντήθηκε με τους Πιέρ Γκασσεντί, Μαρέν Μερσέν και Αθανάσιο Κίρχερ. Το 1634 επέστρεψε στη γενέτειρά του και στις 21 Μαρτίου 1635 τέλεσε τον γάμο του με την Katharine Rebeschke, μια γειτόνισσα που είχε τα δύο διπλανά σπίτια.
Ο Εβέλιος έγινε δημοτικός σύμβουλος στην πόλη του. Το 1641 εγκατέστησε στη σκεπή του σπιτιού του αστεροσκοπείο εξοπλισμένο με σημαντικά για την εποχή του όργανα. Από το 1642 ως το 1645 παρατήρησε τις ηλιακές κηλίδες και το 1647 δημοσίευσε τον πρώτο λεπτομερή χάρτη της Σελήνης. Ο Εβέλιος υπολόγισε το ύψος των βουνών της Σελήνης μετρώντας το μήκος των σκιών τους και ανακάλυψε μία από τις διαφορετικές κινήσεις της, τη λίκνιση. Εξίσου σημαντικές για την εποχή του υπήρξαν οι ακριβείς μετρήσεις του για τις θέσεις των πλανητών και των αστέρων. Επίσης, ανακάλυψε τέσσερις κομήτες. Το αστεροσκοπείο του πυρπολήθηκε το 1679.
Ωστόσο, το έργο που τον κατέστησε ευρύτερα γνωστό είναι το Firmamentum Sobiescianum, ένας άτλαντας της ουράνιας σφαίρας που αποτυπώνει με καλλιτεχνικό τρόπο τις μορφές των γνωστών ως τότε αστερισμών και τις ακριβείς θέσεις 1.564 αστέρων, ενώ εισήγαγε και 7 νέους αστερισμούς, όπως είναι η Ασπίς και οι Θηρευτικοί Κύνες, καλούμενοι αστερισμοί του Εβέλιου, που έγιναν επίσημα αποδεκτοί από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση το 1930 και χρησιμοποιούνται από τους αστρονόμους. Ο άτλαντας αυτός από χάρτες του ουρανού, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον βασιλιά της Πολωνίας, Ιωάννη Γ΄ Σομπιέσκι, ήταν παράρτημα στο έργο του Prodromus Astronomiae, που εκδόθηκε το 1690, μετά το θάνατο του Εβέλιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εβέλιος Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα
Σκάλες Ποτέμκιν
thumb|right|350px|Οι Σκάλες Ποτέμκιν Οι Σκάλες Ποτέμκιν (ουκρανικά: Потьомкінські сходи, μεταγραφή: Ποτιόμκινσκι σχόντι, ρωσικά: Потёмкинская лестница, μεταγραφή: Ποτιομσκίνσκαγια λιέστνιτσα) βρίσκονται στην Οδησσό της Ουκρανίας και αποτελούν το πιο ιστορικό σύμβολο της πόλης. Οι σκάλες ξεκινούν από την παλιά πόλη και το δενδρόφυτο πεζόδρομο Πριμόρσκι Μπουλβάρ (ουκρανικά: Пріморскій бульвар, ρωσικά: Приморский бульвар) - όπου διάσημοι επισκέπτες και κάτοικοι της Οδησσού, όπως ο Πούσκιν, ο Γκόγκολ και ο Τσέχωφ, απολάμβαναν τον περίπατό τους - και κατηφορίζουν τη λοφοπλαγιά, καταλήγοντας στην προκυμαία και το λιμάνι της Οδησσού.
Ιστορικό κατασκευής
Οι Σκάλες Ποτέμκιν, με τα 200 αρχικά σκαλοπάτια, σχεδιάστηκαν το 1825 από τους αρχιτέκτονες Φ. Κ. Μπόφο (F. K. Boffo) και Αβραάμ Ιβάνοβιτς Μέλνικοφ (Avraam Ivanovitch Melnikov, 1784 - 1854) από την Αγία Πετρούπολη. Κατασκευάστηκαν μεταξύ 1837 και 1841. Οι σκάλες έχουν ύψος 27 μέτρων και το κεφαλόσκαλο στην κορυφή τους είναι πλάτους 12.5 μέτρων, ενώ το χαμηλότερο σκαλί στη βάση της σκάλας είναι 21.7 μέτρων. Μία διάβρωση του εδάφους κατέστρεψε τα σκαλοπάτια το 1933. Με τη διαβρωτική επέκταση του λιμανιού, οκτώ σκαλιά χάθηκαν κάτω από την άμμο, μειώνοντας έτσι τον αριθμό τους στα σημερινά 192 σκαλιά.
Στα σοβιετικά χρόνια, το 1955, οι Σκάλες Πριμόρσκι, όπως αρχικά ονομάζονταν, μετονομάστηκαν σε Σκάλες Ποτέμκιν, για τον εορτασμό της 50ης επετείου από την εξέγερση του Θωρηκτού Ποτέμκιν. Μετά την ανεξαρτησία όμως της Ουκρανίας, οι Σκάλες Ποτέμκιν ξαναπήραν και πάλι το αρχικό τους όνομα Σκάλες Πριμόρσκι, αν και χρησιμοποιείται ευρύτατα και σήμερα το όνομα Σκάλες Ποτέμκιν.
Η ανταρσία του Ποτέμκιν
Το θρυλικό θωρηκτό του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας Ποτέμκιν Ταβριτσέσκυ (Potemkin Tavrichesky) ήταν αγκυροβολημένο έξω από την Οδησσό, όταν το πλήρωμά του στασίασε κατά την πρώτη αποτυχημένη επανάσταση του 1905 εναντίον του τσαρικού καθεστώτος, με αφορμή τις περιορισμένες μερίδες φαγητού και τα σάπια τρόφιμα. Οι ναύτες καταλαμβάνουν το σκάφος, πετούν στη θάλασσα τους αξιωματικούς και κατευθύνονται στην Οδησσό. Στις 14 Ιουνίου 1905 υψώνουν κόκκινη σημαία και ξεσηκώνουν το λαό σε εξέγερση εναντίον του Τσάρου.
Οι κάτοικοι της Οδησσού κατέβηκαν τρέχοντας τα σκαλοπάτια για να υποστηρίξουν τους ναύτες, αλλά πυροβολούνται ανελέητα από τους Κοζάκους και την τσαρική αστυνομία. Η εξέγερση καταπνίγεται στο αίμα και τα σκαλιά της Οδησσού βάφονται κόκκινα.
Οι Σκάλες Ποτέμκιν στη λογοτεχνία
Η ανταρσία στο θωρηκτό του ρωσικού ναυτικού Ποτέμκιν το 1905 και η ανηλεής καταστολή της από τα στρατεύματα του τσάρου, εκτός από την ιστορία, πέρασε και στη λογοτεχνία. Ο συγγραφέας Νίκος Θέμελης περιγράφει με έξοχη ζωντάνια τα γεγονότα στο εκτενές μυθιστόρημά του «Η ανατροπή», ως εξής:
"Αρχές Ιουνίου κατέπλευσε στο λιμάνι το καμάρι του αυτοκρατορικού στόλου, το θωρηκτό Ποτέμκιν...Οι άθλιες συνθήκες μες στις οποίες ζούσαν οι ναύτες είχανε φθάσει πια στο μη παρέκει...Η καθημερινή ζωή του πληρώματος καθρέφτισμα της ζωής χιλιάδων και χιλιάδων υπηκόων του τσάρου(...).
Κάποιοι αρνήθηκαν να φάνε σάπιο κρέας και με συνοπτικές διαδικασίες καταδικάσθηκαν για ανυπακοή σε θάνατο με το τουφέκι. Σκοτώθηκε ο πρώτος. Φούντωσε η οργή κι αυτή ξεπέρασε τις απαντοχές τους...Αυτό δεν ήταν διαδήλωση ή απεργία, ήτανε ανταρσία. Δεν ήτανε ανταρσία, ήτανε επανάσταση. Δεν ήταν επανάσταση, ήταν η ίδια η ανατροπή (...).
Ξεχύθηκαν στην προκυμαία, κρατώντας το πτώμα του συντρόφου τους που είχε πέσει, ζητώντας τρόφιμα και κάρβουνο, φωνάζοντας συνθήματα κατά του τσάρου...Οι περαστικοί παρακολουθούσαν άναυδοι...Μια λάβα ανθρώπινη που φούσκωνε, κινιόταν απειλητικά, πλησιάζοντας τις σκάλες(...).
Στην κορυφή της πέτρινης σκάλας, μπροστά στο άγαλμα του Ρισελιέ, μια χούφτα από εργάτες είχε ήδη ανεβεί στου βάθρου του τα σκαλοπάτια...Ακούστηκε ξαφνικά η πρώτη πιστολιά από την άλλη άκρη...Πέσανε πάλι κάποιοι πυροβολισμοί... Οι στρατιωτικές δυνάμεις ξεκίνησαν συντεταγμένες, με τη λόγχη απειλητικά προτεταμένη, να προχωρούν προς τους συγκεντρωμένους...Ο κλοιός πλήρης και στεγανός φαινότανε σιγά σιγά να σφίγγει, με επίκεντρο τους εξεγερμένους στην κορυφή της σκάλας(...).
Κινηματογραφικές παραγωγές
Τα 192 σκαλοπάτια της Οδησσού έγιναν διάσημα από το Ρώσο σκηνοθέτη Σεργκέι Αϊζενστάιν (Sergey Eisenstein, 1898 - 1948), ο οποίος γύρισε σ' αυτά τις σκηνές της σφαγής για το ιστορικό έπος του «Θωρηκτό Ποτέμκιν» (1925). Θέμα της ασπρόμαυρης επικής ταινίας του βωβού κινηματογράφου αποτελεί η ναυτική ανταρσία που ξέσπασε στο πολεμικό πλοίο του ρωσικού στόλου Ποτέμκιν τον Ιούνιο του 1905.
Μια από τις πιο δραματικές σκηνές της ταινίας είναι αυτή στην οποία το παιδικό καροτσάκι με το μωρό κατρακυλάει στα 192 σκαλοπάτια. Ανάλογη σκηνή υπάρχει και στην ταινία «Οι Αδιάφθοροι» (1987) του Μπράιαν ντε Πάλμα.
Η ταινία του Αϊζεστάιν θεωρήθηκε στις χώρες της Ευρώπης ιδιαίτερα προκλητική και απαγορεύτηκε. Με την απειλή της γενικής απεργίας του 1926 στην Αγγλία, ένα χρόνο μετά την ταινία του Ρώσου σκηνοθέτη, οι βρετανικές αρχές αποφάσισαν να μην εξωθήσουν τους εργάτες σε εξέγερση και απαγόρευσαν την προβολή της ταινίας. Μέχρι το 1954, το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» δεν είχε προβληθεί στην Αγγλία και την Ευρώπη.
Πηγές
Κατηγορία:Οδησσός Κατηγορία:Κλίμακες (αρχιτεκτονική) Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ουκρανία
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (ταινία, 1951)
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (πρωτότυπος τίτλος: Alice in Wonderland) είναι αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων του 1951, παραγωγής του Ουώλτ Ντίσνεϊ, διανομή από την RKO Radio Pictures και είναι βασισμένη στα έργα του Λιούις Κάρολ, Οι περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων και Μες στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί. Αποτελεί τη δέκατη τρίτη κλασική ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney και έκανε πρεμιέρα σε Νέα Υόρκη και Λονδίνο στις 26 Ιουλίου 1951. Τις φωνές τους στους χαρακτήρες χαρίζουν οι Κάθρυν Μπέουμοντ ως Αλίκη, Στέρλινγκ Χόλογουεϊ ως Γάτος Τσεσάιρ, Βίρνα Φέλτον ως Βασίλισσα και Εντ Γουίν ως Τρελοκαπελάς.
Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ επιχείρησε για πρώτη φορά να προσαρμόσει την Αλίκη σε ταινία μεγάλου μήκους, ανεπιτυχώς, κατά τη δεκαετία του '30. Ωστόσο, επανήλθε σε αυτήν στη δεκαετία του '40. Η ταινία προοριζόταν αρχικά να είναι μια μίξη μεταξύ live action και κινουμένων σχεδίων, αλλά το 1946, ο Ντίσνεϋ αποφάσισε η ταινία να είναι εξ'ολοκλήρου κινούμενα σχέδια. Το ομότιτλο τραγούδι της ταινίας έχει γίνει από τότε κλασικό τζαζ κομμάτι.
Αν και η ταινία έλαβε αυστηρή κριτική κατά την αρχική της κυκλοφορία, αποδείχθηκε αργότερα ότι ήταν μπροστά από την εποχή της και από τότε θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες κλασικές ταινίες της Disney, μια από τις σημαντικότερες καλτ ταινίες κινουμένων σχεδίων, καθώς επίσης και μία από τις καλύτερες προσαρμογές της Αλίκης.
Πλοκή
Η ταινία αρχίζει με ένα μικρό κοριτσάκι, την Αλίκη, να παρακολουθεί το μάθημα που της παραδίδει η μεγάλη της αδελφή στην εξοχή. Ωστόσο εκείνη παίζει με τη γάτα της και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τα λόγια της αδελφής της. Κάποια στιγμή βλέπει ένα άσπρο κουνέλι να τρέχει, φωνάζοντας πως έχει αργήσει. Η Αλίκη το ακολουθεί ως την όχθη ενός ποταμού, κι έπειτα μπαίνει στη φωλιά όπου είχε μπει προηγουμένως ο Ασπροκούνελος. Όμως ανακαλύπτει πως δεν υπάρχει βαρύτητα και αιωρείται μέσα στη φωλιά. Όταν φτάνει στο δάπεδο της φωλιάς, βλέπει ένα πόμολο πόρτας που έχει το χάρισμα να μιλάει. Θέλοντας να περάσει την πόρτα (η οποία όμως έχει μικροσκοπικό μέγεθος), το πόμολο τη συμβουλεύει να πιει ένα φίλτρο που θα την κάνει μικρή, ώστε να χωρέσει από την πόρτα και να βρει τον Ασπροκούνελο.
Η Αλίκη ξαναχάνει τον Ασπροκούνελο, και βρίσκεται σε έναν κήπο με διάφορα λουλούδια που μιλάνε, τα οποία την περνούν για ζιζάνιο. Εκείνη φεύγει και συναντά μια κάμπια, που την συμβουλεύει να φάει μια άκρη ενός μανιταριού ώστε να ξαναπάρει το κανονικό της μέγεθος. Μετά από την πραγματοποίηση της επιθυμίας της, φυλάει το μανιτάρι για μια ώρα ανάγκης. Συνεχίζοντας την πορεία της, χάνεται στο δάσος. Ο Γάτος του Τσεσάιρ μαθαίνει τι την απασχολεί και της λέει πως ο Τρελοκαπελάς ή ο Λαγός του Μάρτη μπορεί να γνωρίζουν πού βρίσκεται ο Ασπροκούνελος.
Όταν η Αλίκη φτάνει στο σπίτι του Τρελοκάπελου, βρίσκει εκεί τον ίδιο, αλλά και τον Λαγό του Μάρτη, οι οποίοι κάνουν ένα πάρτυ ξε-γενεθλίων (δηλαδή ένα πάρτυ που γιορτάζεται όταν κάποιος δεν έχει γενέθλια). Εκεί, η Αλίκη ανακαλύπτει πως και οι δυο τους είναι εξαιρετικά ελαφρόμυαλοι, και δεν βρίσκονται σε θέση να της απαντήσουν σχεδόν σε τίποτα. Και την ώρα που ετοιμάζεται να φύγει, βλέπει τον Ασπροκούνελο να μπαίνει μέσα. Ο Τρελοκάπελος παίρνει το ρολόι του Ασπροκούνελου και το σπάει, προς τη στεναχώρια του Ασπροκούνελου. Όταν πλέον η Αλίκη ξαναχάνει τον Ασπροκούνελο, αποφασίζει πως δεν υπάρχει πλέον λόγος να βρίσκεται εδώ και πως είναι πλέον καιρός να γυρίσει στο σπίτι της. Ωστόσο, χάνεται για δεύτερη φορά στο δάσος και αρχίζει να κλαίει, πιστεύοντας πως δεν θα ξαναβρεί ποτέ την έξοδο.
Ανάπτυξη
Η ιστορία του Γουώλτ Ντίσνεϋ με τα βιβλία της Αλίκης του Λιούις Κάρολ (Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων και Μες στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί) ξεκινά από την παιδική του ηλικία. Όπως πολλά παιδιά εκείνης της εποχής, ήταν εξοικειωμένος με τα βιβλία της Αλίκης και τα είχε διαβάσει ως μαθητής.
Το 1923, ο Ντίσνεϋ ήταν ακόμα ένας 21χρονος παραγωγός που προσπαθούσε να γίνει γνωστός δουλεύοντας στα Laugh-O-Gram Studio στο Κάνσας Σίτι, όπου έφτιαξε τη μη επιτυχημένη σειρά ταινιών κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους με το όνομα Newman Laugh-O-Grams. Η τελευταία από τη σειρά είχε τον τίτλο Alice's Wonderland και ήταν ελαφρώς εμπνευσμένη από τα βιβλία της Αλίκης. Πρωταγωνίστρια ήταν η Βιρτζίνια Ντέιβις, ένα μικρό κορίτσι το οποίο περιβαλλόταν από χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων. Αντιμέτωπη, ωστόσο, με επιχειρηματικά προβλήματα, η Laugh-O-Gram Studio χρεοκόπησε τον Ιούλιο του 1923 και η ταινία δεν κυκλοφόρησε ποτέ στο ευρύ κοινό. Ωστόσο, ο Ντίσνεϋ έφυγε για το Χόλιγουντ και χρησιμοποίησε την ταινία ως κάποιου είδους πιλότο, για να την δείξει σε πιθανούς διανομείς ταινιών. Η Μάργκαρετ Τζ. Γουίνκλερ της εταιρίας Winkler Pictures, συμφώνησε στη δημιουργία και διανομή μας σειράς με τον τίτλο Alice Comedies. Αυτό οδήγησε τον Ντίσνεϋ να συνεργαστεί με τον μεγαλύτερο αδελφό του, Ρόι Ο. Ντίσνεϋ, και να επαναπροσλάβει παλιούς συνεργάτες του από το Κάνσας Σίτι, μεταξύ των οποίων οι Ουμπ Άιγουερκς, Ρούντολφ Άισινγκ, Φρίζ Φρίλενγκ, Κάρμαν Μάξγουελ και Χιου Χέρμαν, δημιουργώντας την εταιρία Disney Bros. Studios (αργότερα Walt Disney Productions). Η σειρά άρχισε να προβάλλεται το 1924 και κράτησε μέχρι το 1927.
Το 1932, ο Ντίσνεϋ άρχισε να φλερτάρει με την ιδέα να φτιάξει μια ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους και επανειλημμένα στρεφόταν στην ιδέα αυτή η ταινία να είναι μια εκδοχή της Αλίκης, συνδυασμένη με live-action στοιχεία, στην οποία θα πρωταγωνιστούσε η Μαίρη Πίκφορντ. Είχε ακόμα αγοράσει και τα δικαιώματα από τις εικονογραφήσεις του Σερ Τζον Τεννιέλ. Ωστόσο, τα σχέδια αυτά εγκαταλείφθηκαν για να φτιαχτεί Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι, κυρίως επειδή η Paramount Pictures κυκλοφόρησε το 1933 τη δική της live-action έκδοση της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων. Παρόλα αυτά, ο Ντίσνεϋ δεν εγκατέλειψε τελείως την ιδέα της Αλίκης και το 1936 κυκλοφόρησε τη μικρού μήκους ταινία Thru the Mirror, με πρωταγωνιστή τον Μίκυ Μάους.
Το 1938, μετά την τεράστια επιτυχία της Χιονάτης, ο Ντίσνεϋ επανέφερε την ιδέα της Αλίκης και κατοχύρωσε επίσημα τον τίτλο Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων στην Ένωση Κινηματογραφικών Ταινιών της Αμερικής για τη δημιουργία ταινίας. Προσέλαβε τον καλλιτέχνη εικονογραφημένου σεναρίου Αλ Πέρκινς και τον καλλιτεχνικό σκηνοθέτη Ντέιβιντ Σ. Χολ για να αναπτύξουν την ιστορία και το θέμα της ταινίας. Μια ιστορία ήταν έτοιμη το 1939, αλλά ο Ντίσνεϋ δεν ήταν ευχαριστημένος, καθώς ένιωσε ότι οι ζωγραφιές του Χολ έμοιαζαν αρκετά με αυτές του Τεννιέλ, κάνοντάς τες πολύ δύσκολο να εικονογραφηθούν και ο γενικός τόνος του σεναρίου του Πέρκινς ήταν πολύ αλλόκοτος και σκοτεινός. Συνειδητοποιώντας το πόση δουλειά χρειαζόταν για την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, καθώς και την οικονομική καταστροφή που επέφερε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος αλλά και τις απαιτήσεις για την παραγωγή των ταινιών Πινόκιο, Φαντασία και Μπάμπι, ο Ντίσνεϋ πάγωσε την παραγωγή της Αλίκης.
Ο Ντίσνεϋ έπαιξε με την ιδέα η ταινία να συνδυάζει live-action με κινούμενα σχέδια (με έναν παρόμοιο τρόπο όπως στη σειρά Alice Comedies), στην οποία θα πρωταγωνιστούσε η Τζίντζερ Ρότζερς, και θα αξιοποιούσε την πρόσφατα αναπτυχθείσα μέθοδο της sodium vapor process. Η Λίζα Ντέιβις (η οποία χάρισε αργότερα τη φωνή της στην Ανίτα Ράντκλιφ στην ταινία Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας) και η Λουάνα Πάτεν ήταν επίσης υποψήφιες για τον ρόλο της Αλίκης. Ωστόσο, σύντομα ο Ντίσνεϋ συνειδητοποίησε ότι θα μπορούσε να αποδώσει καλύτερα το βιβλίο μόνο ως ταινία κινουμένων σχεδίων κι έτσι, το 1946, ξεκίνησε δουλειά για μια ταινία της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων χωρίς live-action, παρά μόνο με κινούμενα σχέδια.
Σενάριο
Μέσα από διάφορα πρόχειρα σενάρια, αρκετές σκηνές που βρίσκονταν στο βιβλίο του Κάρολ συμπαρασύρθηκαν έξω από την ιστορία. Ωστόσο, ο Ντίσνεΰ επέμενε ότι οι ίδιες οι σκηνές παραμένουν κοντά σε αυτές του βιβλίου, αφού το περισσότερο χιούμορ διατηρείται στο σενάριο.
Μια άλλη σκηνή που κόπηκε, λάμβανε χώρα στο Ταλγκέι Γουντ, όπου η Αλίκη συνάντησε ένα φαινομενικά μοχθηρό Jabberwocky το οποίο κρυβόταν στο σκοτάδι, πριν αποκαλύψει τον εαυτό του ως έναν κωμικό δράκο - σαν τέρας με καμπανάκια και σφυρίχτρες στο κεφάλι του. Ένα τραγούδι, το «Beware the Jabberwock», είχε επίσης γραφτεί. Ωστόσο, η σκηνή απορρίφθηκε για να κρατηθεί το ποίημα The Walrus and the Carpenter. Από την επιθυμία να κρατηθεί το ποίημα του Jabberwocky στην ταινία, ένα καινούριο τραγούδι, το «I'm Odd», γράφτηκε για τον Γάτο του Τσεσάιρ, έτσι ώστε να το αντικαταστήσει.
Μια τρίτη σκηνή που κόπηκε, λάμβανε χώρα επίσης στο Ταλγκέι Γουντ και έδειχνε την Αλίκη να συζητάει με τον Άσπρο Ιππότη, ο οποίος προοριζόταν να είναι κάποιου είδους καρικατούρα του ίδιου του Γουώλτ Ντίσνεϋ. Αν και στον Ντίσνεϋ άρεσε η σκηνή, ένιωσε ότι θα ήταν καλύτερα αν η Αλίκη μάθαινε το μάθημά της από μόνη της, εξού και το τραγούδι «Very Good Advice».
Άλλοι χαρακτήρες όπως η Χελώνα και ο Γκρίφωνας, απορρίφθηκαν από την ταινία για λόγους εγρήγορσης της ιστορίας.
Μουσική
Θέλοντας να διατηρήσει κάποια από τα ευφάνταστα στοιχεία του Κάρολ, ο Ντίσνεϊ ανέθεσε στους καλύτερους τραγουδοποιούς να συνθέσουν τραγούδια για την ταινία που βασίζονταν σε ποιήματα και σε στίχους του έργου του Κάρολ. Γράφτηκε αριθμός τραγουδιών ρεκόρ που πιθανόν να έμπαιναν στην ταινία, τα οποία βασίζονταν στο έργο του Κάρολ, και αρκετά από αυτά βρήκαν εν τέλη το δρόμο τους σε αυτήν, ακόμα κι αν ακούγονται για πολύ σύντομες στιγμές. Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων θα καυχιόταν ως η ταινία που περιέχει τα περισσότερα τραγούδια από όλες τις ταινίες της Disney, αλλά επειδή μερικά από αυτά διαρκούν μόνο μερικά δευτερόλεπτα (όπως τα «How Do You Do and Shake Hands», «We'll Smoke the Monster Out», «Twas Brillig», «The Caucus Race» και άλλα), το γεγονός αυτό συχνά παραβλέπεται. Το πρωτότυπο τραγούδι με τίτλο «Beyond the Laughing Sky», το οποίο η Αλίκη θα τραγουδούσε στη αρχή της ταινίας, δεν χρησιμοποιήθηκε τελικά. Το τραγούδι, όπως και πολλά άλλα που δεν μπήκαν τελικά στην ταινία, δε χρησιμοποιήθηκαν από τους παραγωγούς. Ωστόσο, η σύνθεση κρατήθηκε και οι στίχοι άλλαξαν και χρησιμοποιήθηκε αργότερα ως το τραγούδι των τίτλων στην ταινία Πίτερ Παν (η οποία βρισκόταν σε παραγωγή την ίδια περίοδο), με τον τίτλο «The Second Star to the Right».
Το τραγούδι των τίτλων, «Alice in Wonderland», γράφτηκε από τον Σάμι Φάιν (σε στίχους του Μπομπ Χίλλιαρντ) και έγινε τζαζ επιτυχία. Πρώτη διασκευή έγινε από τον πιανίστα της τζαζ Ντέιβ Μπρούμπεκ το 1952, ενώ το περιέλαβε στο άλμπουμ του, Dave Digs Disney, το 1957. Αργότερα, τον Ιούνιο του 1961, ο πιανίστας της τζαζ Μπιλ Έβανς, το διασκεύασε και το ερμήνευσε ζωντανά με το τρίο του (Bill Evans Trio) στο νεοϋορκέζικο κλαμπ Village Vanguard. Η εκτέλεση αυτή συμπεριλήφθηκε στο Sunday at the Village Vanguard, ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ στη δισκογραφίας της τζαζ μουσικής.
Η Ιζούμι Γιουκιμούρα τραγούδησε το δικό της θεματικό τραγούδι για την Ιαπωνική κυκλοφορία της ταινίας.
Το τραγούδι, «In a World of My Own», περιλαμβάνεται στον πορτοκαλί δίσκο της μουσικής συλλογής της Disney «Classic Disney: 60 Years of Musical Magic».
Soundtrack
250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack Το soundtrack της ταινίες κυκλοφόρησε πρώτη φορά σε δίσκο βινυλίου στις 28 Ιουλίου 1951, ενώ επανακυκλοφόρησε σε CD από τη Walt Disney Records στις 3 Φεβρουαρίου 1998.
Κυκλοφορία και υποδοχή
Εκείνη την εποχή, αυτές οι δημιουργικές αποφάσεις του Ντίσνεϋ δέχθηκαν σκληρή κριτική από τους θαυμαστές του Κάρολ καθώς και από τη βιομηχανία του Βρετανικού κινηματογράφου και τους αναλυτές λογοτεχνίας, οι οποίοι κατηγόρησαν τον Ντίσνεϋ για «αμερικανοποίηση» μιας εξαιρετικής δουλειάς της αγγλικής λογοτεχνίας. Ο Ντίσνεϋ δεν εξεπλάγη από αυτή την κριτική για την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων - η δική του εκδοχή της Αλίκης προοριζόταν για οικογένειες με παιδιά και όχι αναλυτές λογοτεχνίας - αλλά παρά τα πολλά χρόνια σκέψης και προσπάθειας, η ταινία είχε μια χλιαρή ανταπόκριση στο box office κατά την κυκλοφορία της και αυτό ήταν μια μεγάλη απογοήτευση. Υπολογίζεται ότι τα έσοδα από το box office το 1951 ήταν περίπου $2.4 εκατομμύρια.
Αν και δεν ήταν μια άμεση καταστροφή, η ταινία δεν επανακυκλοφόρησε ποτέ στις αίθουσες όσο ζούσε ο Ντίσνεϋ, αλλά προβαλλόταν κάθε τόσο στην τηλεόραση. Στην πραγματικότητα, η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων προβλήθηκε ως το δεύτερο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς του Ντίσνεϋ στο ABC, Disneyland, το 1954, με σοβαρή επεξεργασία έτσι ώστε να διαρκεί λιγότερο από μία ώρα. Στο βιβλίο The Disney Films, ο Λέοναρντ Μάλτιν αναφέρει ότι ο εικονογραφιστής Γουόρντ Κίμπαλ ένιωσε ότι η ταινία απέτυχε επειδή «υπέφερε από τους πολλούς σκηνοθέτες. Εδώ είχαμε την περίπτωση πέντε σκηνοθετών να προσπαθούν ο ένας να ξεπεράσει τον άλλον και να κάνουν τις δικές τους σκηνές τις καλύτερες και τις πιο τρελές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αυτοακυρωθεί το τελικό προϊόν». Ο ίδιος ο Γουώλτ Ντίσνεϋ ένιωσε ότι η ταινία απέτυχε επειδή δεν υπήρχε «ζεστασιά» στον χαρακτήρα της Αλίκης.
Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την πρώτη κυκλοφορία και μετά την επιτυχία της ταινίας κινουμένων σχεδίων Το Κίτρινο Υποβρύχιο του Τζορτζ Ντούνινγκ το 1968, η εκδοχή της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων του Ντίσνεϋ βρέθηκε ξαφνικά στη μόδα της εποχής. Στην πραγματικότητα, εξαιτίας της καλλιτεχνικής επιμέλειας της Μαίρη Μπλερ και της μακροχρόνιας συσχέτισης της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων του Κάρολ με την κουλτούρα των ναρκωτικών, η ταινία επανήλθε στο προσκήνιο ως ταινία «μπροστά από την εποχή της» (μαζί με τις ταινίες Φαντασία και Οι τρεις Καμπαλέρος) ανάμεσα σε φοιτητές και προβλήθηκε σε διάφορες πόλεις με πανεπιστήμια σε όλη τη χώρα. Η Disney αρνήθηκε αυτή τη συσχέτιση και έφτασε στο σημείο να αποσύρει την ταινία από πανεπιστήμια. Αλλά, το 1974, η Disney επέτρεψε την πρώτη επανακυκλοφορία της ταινίας στις αίθουσες και η εταιρεία την προώθησε ακόμη και ως ταινία που βρισκόταν σε αρμονία με την ψυχεδελική εποχή (κυρίως λόγω του επιτυχημένου τραγουδιού «White Rabbit» των Jefferson Airplane). Αυτή η επανακυκλοφορία ήταν τόσο επιτυχημένη που δικαιολόγησε μια επακόλουθη επανακυκλοφορία το 1981. Η πρώτη επανακυκλοφορία στο Ηνωμένο Βασίλειο έγινε στις 26 Ιουλίου 1979.
Αργότερα, με την άφιξη των home video στην αγορά, η Disney επέλεξε να κάνει την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων μια από τις πρώτες ταινίες της εταιρίας που θα ήταν διαθέσιμες προς ενοικίαση σε VHS και Betamax και προς πώληση στη μορφή CED Videodisc. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 15 Οκτωβρίου 1981 σε VHS, CED και Betamax, ενώ στις 28 Μαΐου 1986 σε VHS, Betamax και Laserdisc, παραμένοντας γενικά από τότε στην αγορά με μια κυκλοφορία το 1991 για την 40η επέτειο, ακολουθούμενη από δύο κυκλοφορίες σε VHS και Laserdisc στις 28 Οκτωβρίου 1994 και 14 Οκτωβρίου 1997, ως μέρος της Συλλογής Αριστουργημάτων της Ντίσνεϋ. Κυκλοφόρησε επίσης σε DVD στις 4 Ιουλίου 2000 ως μέρος της σειράς «Χρυσά Κλασικά». Μία πλήρως επεξεργασμένη εκδοχή κυκλοφόρησε στις 27 Ιανουαρίου 2004, η οποία περιείχε επίσης ολόκληρο το επεισόδιο (διάρκειας μίας ώρας) τηλεοπτικής εκπομπής όπου οι Κάθρυν Μπέουμοντ, Έντγκαρ Μπέργκεν, Τσάρλι ΜακΚάρθι, Μόρτιμερ Σνέρντ, Μπόμπι Ντρίσκολ και άλλοι προώθησαν την ταινία, παιχνίδια, κομμένες σκηνές, τραγούδια και άλλα. Η Disney απέσυρε αυτή την εκδοχή από την αγορά τον Ιανουάριο του 2009. Η Disney κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση «Μη-Επετειακή» δύο δίσκων σε DVD στις 30 Μαρτίου 2010, με σκοπό την προώθηση της τότε καινούριας ταινίας του Τιμ Μπάρτον. Η ταινία κυκλοφόρησε σε πακέτο DVD/Blu-ray την 1η Φεβρουαρίου 2011 για τον εορτασμό της 60ης επετείου της, περιλαμβάνοντας μια νέα HD επεξεργασία της ταινίας και πολύ έξτρα υλικό. Η Disney επανακυκλοφόρησε την ταινία σε Blu-ray και DVD στις 26 Απριλίου 2016 για τον εορτασμό της 65ης επετείου της.
Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, το συνολικό ποσοστό που κατέχει η ταινία με βάση 28 κριτικές είναι 79%, με μέσο όρο 6.4/10. Στο τμήμα ομοφωνίας της σελίδας διαβάζουμε: «Μια καλή εισαγωγή στο κλασικό του Λιούις Κάρολ, η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων διαθέτει μερικές από τις πιο σουρεαλιστικές και στρεβλωμένες εικόνες του κανόνα της Disney».
Η ταινία ήταν υποψήφια για βραβείο Όσκαρ στην κατηγορία της Καλύτερης Μουσικής, αλλά έχασε από την ταινία Ένας Αμερικανός στο Παρίσι.
Θεατρική σκηνή
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων έχει συμπυκνωθεί σε μια θεατρική παράσταση μιας πράξης με τίτλο Alice in Wonderland, Jr.. Αυτή η θεατρική εκδοχή προοριζόταν αποκλειστικά για παραγωγές σε γυμνάσια και λύκεια και περιελάμβανε την πλειοψηφία των τραγουδιών της ταινίας αλλά και άλλα τραγούδια όπως το «Zip-a-Dee-Doo-Dah» του μιούζικαλ Song of the South, δύο νέες εκτελέσεις του «I'm Late!» και τρία νέα νούμερα με τους τίτλους «Ocean of Tears», «Simon Says» και «Who Are You?». Αυτή η θεατρική εκδοχή διάρκειας 60-80 λεπτών είναι αδειοδοτημένη από το Music Theatre International στην Jr. Collection του Broadway, μαζί με άλλα θεατρικά της Disney όπως τα Aladdin, Jr., Mulan Jr., Η Πεντάμορφη και το Τέρας, High School Musical: On Stage!, η Aida  των Έλτον Τζον και Τιμ Ράις και πολλά άλλα.
Θεματικά πάρκα
Ενδεδυμένες εκδόσεις της Αλίκης, του Τρελοκάπελου, του Ασπροκούνελου, της Βασίλισσας Ντάμα Κούπα και των Τουίντλ Ντί και Τουίντλ Ντάμ κάνουν συχνές εμφανίσεις στα θεματικά πάρκα της Disney. Άλλοι χαρακτήρες της ταινίας, όπως ο Θαλάσσιος Ίππος και ο Λαγός του Μάρτη, επίσης εμφανίστηκαν σε θεματικά πάρκα, αλλά πιο σπάνια. Το πιο διάσημο, το οποίο περιλαμβάνεται και στα πέντε θεματικά πάρκα της Disneyland, είναι το «Mad Tea Party», ένα παιχνίδι με ποτήρια του τσαγιού το οποίο είναι βασισμένο στην προσαρμογή της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων από την Disney.
Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων περιλαμβάνεται επίσης συχνά σε πολλές παρελάσεις και εκδηλώσεις στα θεματικά πάρκα της Disney, συμπεριλαμβανομένων των «Main Street Electrical Parade», «SpectroMagic», «Fantasmic!», «Dreamlights», «The Move It! Shake It! Celebrate It! Street Party» και «Walt Disney's Parade of Dreams». Η Disneyland της Καλιφόρνια, πέραν του «Mad Tea Party», περιλαμβάνει ένα ακόμα αξιοθέατο βασισμένο στην ταινία, καθώς επίσης και η Disneyland του Παρισιού περιέχει ένα λαβύρινθο με το όνομα «Alice's Curious Labyrinth», ο οποίος είναι εμπνευσμένος από την ταινία.
Η προσαρμογή του 2010 από τον Τιμ Μπάρτον δεν είχε μεγάλη επιρροή στα θεματικά πάρκα και ενέπνευσε μόνο το «Mad T Party», ένα «εφιαλτικό γεγονός» στο θεματικό πάρκο Disney California Adventure.
Βιντεοπαιχνίδια
Στο βιντεοπαιχνίδι Disney's Villains' Revenge, η Βασίλισσα Ντάμα Κούπα είναι μία από τους κακούς που προσπαθεί να αλλάξει το τέλος στην ιστορία της και να κόψει το κεφάλι της Αλίκης. Το παιχνίδι Mickey Mousecapade περιλαμβάνει αρκετούς χαρακτήρες από την ταινία. Στην πραγματικότητα, η Ιαπωνική εκδοχή του είναι πολύ βασισμένη στην ταινία με σχεδόν κάθε αναφορά στο παιχνίδι να προέρχεται από αυτήν.
Ένα βιντεοπαιχνίδι της ταινίας κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική για την κονσόλα παιχνιδιών Game Boy Color από την Nintendo στις 4 Οκτωβρίου 2000. Επιπρόσθετα, στα βιντεοπαιχνίδια Kingdom Hearts και Kingdom Hearts: Chain of Memories, η Χώρα των Θαυμάτων είναι ένας από τους κόσμους των παιχνιδιών. Η Αλίκη είναι επίσης ένας βασικός χαρακτήρας στη γενική πλοκή του πρώτου παιχνιδιού εξαιτίας του ρόλου της ως μία από τις εφτά «Πριγκίπισσες της Καρδιάς». Άλλοι χαρακτήρες από την ταινία που εμφανίζονται περιλαμβάνουν τη Βασίλισσα Ντάμα Κούπα, τον Γάτο του Τσεσάιρ, τον Ασπροκούνελο, το Πόμολο, την Κάμπια και την Τράπουλα. Ο Τρελοκάπελος και ο Λαγός του Μάρτη εμφανίζονται επίσης, αλλά ως πορτραίτα. Όλοι οι χαρακτήρες εκτός από το Πόμολο, εμφανίζονται επίσης στο Chain of Memories, αν και είναι σε μορφή ψευδαισθήσεων που δημιουργούνται από τη μνήμη του βασικού χαρακτήρα του παιχνιδιού. Παρόλο που ο κόσμος της Χώρας των Θαυμάτων απουσιάζει από το Kingdom Hearts II, επιστρέφει στο Kingdom Hearts 358/2 Days και στο Kingdom Hearts coded, με το τελευταίο να περιέχει μια ψηφιακή εκδοχή του κόσμου αυτού από στοιχεία που προέρχονται από το ημερολόγιο του Τζίμινι Κρίκετ.
Στο βιντεοπαιχνίδι Toy Story 3: The Video Game, το καπέλο του Τρελοκάπελου είναι ένα από τα καπέλα που μπορείς να έχεις ως κάτοικος της πόλης. Στο Kinect Disneyland Adventures, η Αλίκη, ο Τρελοκάπελος, ο Ασπροκούνελος και η Βασίλισσα Ντάμα Κούπα κάνουν εμφανίσεις. Στο Disney Infinity, υπάρχουν δίσκοι δύναμης που βασίζονται στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων.
Αρκετοί χαρακτήρες της ταινίας κάνουν εμφανίσεις σε όλα τα Epic Mickey-games. Για παράδειγμα, βλέπουμε τα Τραπουλόχαρτα στο Mickeyjunk Mountain του αυθεντικού Epic Mickey, η Αλίκη εμφανίζεται ως άγαλμα στο Epic Mickey 2 και η Αλίκη, ο Τρελοκάπελος, ο Γάτος του Τσεσάιρ και η Βασίλισσα Ντάμα Κούπα εμφανίζονται ως κλειδωμένοι χαρακτήρες που έχεις τη δυνατότητα να ξεκλειδώσεις στο Epic Mickey: Power of Illusion.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1951 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ουώλτ Ντίσνεϋ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες σκηνοθεσίας Κλάιντ Τζερόνιμι Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πολλά έργα Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με παιδιά Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ψυχεδέλεια Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Δ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2011-12
Το πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών 2011–2012 ξεκίνησε στις 6 Νοεμβρίου 2011 και ολοκληρώθηκε την Κυριακή 3 Ιουνίου 2012 (με τους αγώνες της τελευταίας αγωνιστικής στο 10ο όμιλο), με τη συμμετοχή 141 ομάδων, χωρισμένων σε 10 ομίλους.
Το πρωτάθλημα αυτής της περιόδου είχε σημαντικές ιδιαιτερότητες σε σύγκριση με παλαιότερες περιόδους, οι οποίες του προσέδωσαν ξεχωριστό ενδιαφέρον και οφείλονταν 1ον) στη συμμετοχή ομάδων που την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο αγωνίζονταν στην Α΄ Εθνική ή Β΄ Εθνική και υποβιβάστηκαν απευθείας στη Δ΄ Εθνική λόγω εμπλοκής τους σε υποθέσεις πλαστογραφίας, στημένων αγώνων κλπ. 2ον) στη συμμετοχή του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης, μίας εκ των πιο ιστορικών ποδοσφαιρικών ομάδων με σχεδόν αδιάκοπη παρουσία στην Α΄ Εθνική Κατηγορία και 3ον) στη συμμετοχή τριών ομάδων που είναι κάτοχοι τίτλου, του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης, του Εθνικού Πειραιώς και του Α.Γ.Σ. Καστοριάς.
Ο Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης με αποφάσεις των αρμοδίων αθλητικών οργάνων γνώρισε τρεις διαδοχικούς υποβιβασμούς, καταλήγοντας από την Α΄ Εθνική στη Δ΄ Εθνική, παρόλο που αγωνιστικά είχε κατορθώσει να κερδίσει την παραμονή του στη Super League 2010-2011. Ο Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης που είχε αρχικά υποβιβαστεί στη Β΄ Εθνική με απόφαση της πειθαρχικής επιτροπής της Super League για κατάθεση πλαστής ασφαλιστικής και φορολογικής ενημερότητας, κατέληξε στη Γ΄ Εθνική επειδή προσέφυγε στα πολιτικά δικαστήρια και τελικά στη Δ΄ Εθνική επειδή δεν κατέθεσε φάκελο συμμετοχής στα επαγγελματικά πρωταθλήματα.
Από την Α΄ Εθνική υποβιβάστηκαν επίσης απευθείας στη Δ΄ Εθνική οι Α.Ο. Καβάλα και Α.Σ. Ολυμπιακός Βόλου 1937, με απόφαση της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού, καθώς εξακολουθούσαν να παραμένουν ως ουσιαστικοί ιδιοκτήτες των ομάδων οι ισοβίως αποκλεισμένοι από τον χώρο του ποδοσφαίρου λόγω του σκανδάλου των στημένων αγώνων, Μάκης Ψωμιάδης και Αχιλλέας Μπέος. Ο Α.Σ. Ολυμπιακός Βόλου 1937 δεν δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ελπίζοντας να δικαιωθεί από το Αθλητικό Διαιτητικό Δικαστήριο στο οποίο προσέφυγε.
Από τη Γ΄ Εθνική υποβιβάστηκαν απευθείας στη Δ΄ Εθνική οι ομάδες Α.Σ. Ρόδος, Γ.Σ. Παναιγιάλειος, Α.Σ. Εορδαϊκός 2007, Σ.Φ. Ολυμπιακός Χερσονήσου, Ένωση Πανασπροπυργιακού-Δόξας Ασπροπύργου, Α.Σ. Αίας Σαλαμίνας και Π.Α.Σ. Κόρινθος, με απόφαση της Πρωτοβάθμιας Πειθαρχικής Επιτροπής Β΄-Γ΄ Εθνικής για πλαστογραφία κατ’ εξακολούθηση και δυσφήμηση του ποδοσφαίρου. Από τις ομάδες αυτές δεν δήλωσε συμμετοχή για το νέο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής ο Α.Σ. Εορδαϊκός 2007.
Με το τέλος του πρωταθλήματος εξασφάλισαν την άνοδό στην Γ´ Εθνική οι ομάδες Γ.Σ. Εθνικός Σιδηροκάστρου, Α.Σ. Οδυσσέας Κορδελιού, Ακαδημία Πλαταμώνα, Α.Σ. Αναγέννηση Καρδίτσας, Α.Ο. Κασσιόπης, Γ.Σ. Παναιγιάλειος, Π.Α.Σ. Κόρινθος, Α.Π.Ο. Φωστήρας Ταύρου, Α.Ο. Αχαρναϊκός και Α.Ο. Επισκοπής Ρεθύμνου.
1ος Όμιλος
Στον πρώτο όμιλο συμμετέχουν ομάδες από την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Την πρώτη θέση και την άνοδο κατέκτησε ο Εθνικός Σιδηροκάστρου.
2ος Όμιλος
Στον δεύτερο όμιλο συμμετέχουν ομάδες από την Κεντρική Μακεδονία. Την πρώτη θέση και την άνοδο κατέκτησε ο Α.Σ. Οδυσσέας Κορδελιού.
Στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής 2011-2012, ο Α.Σ. Μακεδονικός Νεάπολης αγωνίστηκε μόνο στην 1η αγωνιστική, διότι η Επιτροπή Πρωταθλήματος της Δ' Εθνικής, ανακοίνωσε πως με απόφαση της FIFA, αποβάλει τον Α.Σ. Μακεδονικό Νεάπολης από τον 2ο όμιλο, λόγω της μη εκπλήρωσης οφειλών του στον Βούλγαρο ποδοσφαιριστή Tsvetomir Chipev.
Στον όμιλο αυτόν ξεχώρισε η παρουσία του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης, μίας εκ των πιο ιστορικών ομάδων του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η συμμετοχή του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης στο πρωτάθλημα ξεκίνησε επεισοδιακά, καθώς στα δύο πρώτα παιχνίδια που έδωσε η ομάδα οι οπαδοί του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης έδωσαν δυναμικό παρόν χωρίς όμως να αποφευχθούν τα επεισόδια. Στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής 2011-2012, ο Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης αγωνιζόταν μέχρι τη 10η αγωνιστική και ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τον 2ο όμιλο, εφόσον στις 20 Ιανουαρίου 2012, είχε προχωρήσει η συγχώνευση της ομάδας με την Μορφωτική Αθλητική Ένωση Ποντίων Κατερίνης, η οποία αγωνιζόταν στη Γ΄ Εθνική 2011-2012.
Βαθμολογία:
3ος Όμιλος
Στον τρίτο όμιλο συμμετέχουν ομάδες από την Δυτική Μακεδονία. Την πρώτη θέση και την άνοδο κατέκτησε η Ακαδημία Πλαταμώνα. Ωστόσο, η ομάδα του Πλαταμώνα παραχώρησε τη θέση της στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής 2012-13 στον Αιγινιακό.
4ος Όμιλος
Στον τέταρτο όμιλο συμμετέχουν ομάδες από τη Θεσσαλία και την Κεντρική Στερεά Ελλάδα. Την πρώτη θέση και την άνοδο κατέκτησε η Αναγέννηση Καρδίτσας.
Βαθμολογία:
5ος Όμιλος
Στον πέμπτο όμιλο συμμετέχουν ομάδες από την Ήπειρο, την Δυτική Στερεά Ελλάδα και το Βόρειο Ιόνιο. Την πρώτη θέση και την άνοδο κατέκτησε ο Α.Ο. Κασσιόπης.
Βαθμολογία:
6ος Όμιλος
Στον έκτο όμιλο συμμετέχουν ομάδες από τη Δυτική Πελοπόννησο και το Νότιο Ιόνιο. Την πρώτη θέση και την άνοδο κατέκτησε ο Παναιγιάλειος.
Βαθμολογία:
7ος Όμιλος
Στον έβδομο όμιλο συμμετέχουν ομάδες από την Ανατολική Πελοπόννησο, Ανατολική Στερεά και Δυτική Αττική. Την πρώτη θέση και την άνοδο κατέκτησε ο Π.Α.Σ. Κόρινθος. Βαθμολογία:
8ος Όμιλος
Στον όγδοο όμιλο συμμετέχουν οι ομάδες από την Αθήνα και το Νότιο Αιγαίο. Την πρώτη θέση και την άνοδο κατέκτησε ο Φωστήρας Ταύρου.
Βαθμολογία:
9ος Όμιλος
Στον ένατο όμιλο συμμετέχουν ομάδες από τον Πειραιά, την Ανατολική Αττική και το Βόρειο Αιγαίο. Την πρώτη θέση και την άνοδο κατέκτησε ο Αχαρναϊκός. Ξεχώρισε ο υποβιβασμός του ιστορικού Εθνικού στο τοπικό πρωτάθλημα για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Βαθμολογία:
10ος Όμιλος
Βαθμολογία:
Μαρκιανή
Η Αγία Μαρκιανή (2ος αιώνας μ.Χ.) ήταν Χριστιανή παρθένος και μάρτυρας.
Βιογραφία
Σύμφωνα με την παράδοση, η Μαρκιανή, φαίνεται να γεννήθηκε στην Μπαγιόνα ή στην Μπράγκα το έτος 119 ή 120. Ήταν μία από τις εννέα κόρες του τότε Ρωμαίου κυβερνήτη της Γαλικίας και της Λουζιτανίας, Λούκιο Καστέλιο Σεβέρο, και της συζύγου του Καλσίας, η οποία λέγεται ότι γέννησε τις κόρες της με μία μόνο γέννα. Φοβούμενη από την πολλαπλή γέννα ότι θα κατηγορηθεί για απιστία, η Καλσία αποφάσισε να απαλλαγεί από τα κορίτσια, ζητώντας από τον Σύλλα τον υπηρέτη της να τα πνίξει κρυφά στο ποτάμι Έστε (σύμφωνα με άλλες πηγές στον ποταμό Μινιόρ). Ο Σύλλας, ο οποίος ήταν Χριστιανός, αποφάσισε να αφήσει τα νεογέννητα στις οικίες πολλών γνωστών οικογενειών. Οι κοπέλες βαπτίστηκαν από τον Άγιο Οβίδιο, επίσκοπο της Μπράγκα, και μεγάλωσαν σύμφωνα με τα χριστιανικά πρότυπα. Κάποια χρόνια αργότερα εμφανίστηκαν ενώπιον του πατέρα τους, ο οποίος γνώριζε ότι ήταν κόρες του, με την κατηγορία ότι ήταν Χριστιανές. Η Μαρκιανή και οι αδερφές της (Ευτροπία, Μαρίνα, Βικτώρια, Γερμανή, Κυθέρεια, Ευφημία, Γενεύη και Βασιλεία) απέρριψαν την προσφορά του να ζήσουν περιτριγυρισμένες από πολυτέλειες και ανέσεις με αντάλλαγμα την άρνηση του Χριστού. Ο Λούκιο Καστέλιο Σεβέρο πήρε την απόφαση να τις φυλακίσει για να τις τρομάξει, όμως οι αδερφές κατάφεραν να δραπετεύσουν και να καταφύγουν σε διάφορα μέρη. Τελικά όλες τους βρήκαν μαρτυρικό θάνατο. Μια άλλη εκδοχή επιβεβαιώνει ότι ο Λούκιο ανακάλυψε την πατρότητά του αφού παρατήρησε την ομοιότητα των αδελφών με τη σύζυγό του Καλσία, η οποία θα κατέληγε να πει την αλήθεια. Ο κυβερνήτης λέγεται ότι έδωσε μια μέρα στις κόρες του να αποφασίσουν μεταξύ της αποκήρυξης του Χριστιανισμού ή του θανάτου (αφού προηγουμένως τις είχε απειλήσει με βασανιστήρια), με αποτέλεσμα αυτές να τραπούν σε φυγή.
Μία άλλη παράδοση, θέλει την Μαρκιανή να μαρτύρησε στο Τολέδο της Ισπανίας, όπου λέγεται ότι την πέταξαν σε έναν ταύρο για να την σκοτώσει, Η εκδοχή όμως συγχέεται με τον βίο της Αγίας Μαρκιανής του Τολέδο, που μαρτύρησε τον 4ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι
Γκαλλερία Εστένσε
Η Γκαλερί των Έστε είναι μία γκαλερί τέχνης στην καρδιά της Μόντενα, με επίκεντρο τη συλλογή της οικογένειας των Έστε, που ήταν ηγεμόνες της Mόντενα, της Φερράρα και τού Ρέτζιο από το 1289 έως το 1796. Βρίσκεται στον τελευταίο όροφο τού Ανακτόρου των Μουσών (Palazzo dei Musei), στην πλατεία Αγ. Αυγουστίνου. Το μουσείο παρουσιάζει μία τεράστια ποικιλία έργων, που κυμαίνονται από νωπογραφίες και ελαιογραφίες μέχρι μαρμάρινα, πολύχρωμα και από τερακότα γλυπτά, μουσικά όργανα, νομίσματα, αξιοπερίεργα και διακοσμητικές αντίκες.
Ιδρύθηκε δημόσια το 1854 από τον τελευταίο δούκα Φραντσέσκο Ε΄ της Αυστρίας-Έστε και μεταφέρθηκε το 1894 στη σημερινή του θέση από το Δουκικό Ανάκτορο.
Από το 2014, η Γκαλερί αποτελεί μέρος της Gallerie Estensi, ένα ανεξάρτητο συγκρότημα μουσείων, που συγχωνεύει τη (Πανεπιστημιακή) Βιβλιοθήκη των Έστε (Βιβλιοθήκη Εστένσε) και το Μουσείο Λίθων (Lapidary Museum) στη Μόντενα, το Δουκικό Ανάκτορo (Palazzo Ducale) στο Σασουόλο και την Εθνική Πινακοθήκη της Φεράρα (Pinacoteca Nazionale di Ferrara). Οι συλλογές αντικατοπτρίζουν τις προοδευτικές προτιμήσεις μίας ιταλικής αυλής ευγενών.
Περιγραφή
Η Γκαλερί των Έστε αποτελείται από δεκαέξι εκθεσιακούς χώρους με τέσσερα μεγάλα σαλόνια διατεταγμένα θεματικά. Η συλλογή φιλοξενεί μία εκλεκτική σειρά έργων, που εκτελέστηκαν τόσο από αξιόλογους, όσο και από εντόπιους καλλιτέχνες. Αν και ως επί το πλείστον επικεντρώνεται στους Ιταλούς ζωγράφους, περιλαμβάνει επίσης έναν μικρό αριθμό φλαμανδικών, γερμανικών και γαλλικών έργων τέχνης (εργαστήριο φαν Άικ, Έλμπρεχτ Μπους, Σαρλ Λε Μπρυν), καθώς και μη δυτικά παραδείγματα, όπως από τη Σιέρα Λεόνε και την Περσία.
Ανάμεσα στα διακοσμητικά αντικείμενα ξεχωρίζει η μανιεριστική «Άρπα των Έστε». Ένα σπάνιο μουσικό όργανο, η διπλή αυτή άρπα των 148 εκατοστών φιλοτεχνήθηκαν εξ ολοκλήρου στο χέρι, μέσω μίας συνεργασίας πέντε Φεραρέζων και Φλαμανδών καλλιτεχνών: Τζιακομέτι, Μαρεσκότι, Μπασταρόλo, Ροσέλι και Λαμπέρτι. Στη συνέχεια, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι εμφανίστηκε σε τραπεζογραμμάτια 1.000 λιρών Ιταλίας δίπλα στον Βέρντι από το 1961 έως το 1981. Η γκαλερί φιλοξενεί επίσης μία Μαντόνα και Παιδί και έναν Tελαμών τού Μοντενέζου γλύπτη Βιλιτζέλμο, μία σκηνή Γέννησης τού 18ου αι. από κοράλια, και μία νεκρή φύση σκαλισμένη σε ξύλο, που πανηγυρίζει την ανάρρηση τού Ιακώβου Β΄ της Αγγλίας. μικρογραφία| Η Εμmilian αίθουσα ζωγραφικής τού τέλους τού 17ου αι. με τον πρόσφατα εγκατεστημένο φωτισμό, αντιπαραθέτει πίνακες και μουσικά όργανα: φαίνονται η Σταύρωση τού [[Γκουίντο Ρένι|Γκ. Ρένι και οβάλ οροφογραφίες από το διαμέρισμα της Βιργινίας των Μεδίκων στη Φεράρα με τα σκαλιστά έγχορδα όργανα τού Γκάλι και το μαρμάρινο τσέμπαλο Καράρα τού Γκράντι.]]
Τσέζαρε
Το 1598 η έδρα τού δουκάτου, η Φεράρα, αναγκαστικά δόθηκε στον πάπα Κλήμη Η΄ και έτσι η πρωτεύουσα τού δουκάτου μεταφέρθηκε στη Μόντενα. Ο δούκας Τσέζαρε προσπάθησε να μεταφέρει μαζί του όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της κληρονομιάς των Έστε, συμπεριλαμβανομένων πολλών θηκών γεμάτες σπάνια και πολύτιμα αντικείμενα.
Όσον αφορά τα εναπομείναντα έργα στη Φεράρα, ο Τσέζαρε, που ίσως δεν ήταν τόσο λάτρης της προστασίας της τέχνης όσο οι πρόγονοί του, δεν δίστασε να δωρίσει μεγάλα τμήματα της συλλογής, για να αναζητήσει εύνοια από ισχυρές πολιτικές προσωπικότητες, ιδίως τον καρδινάλιο Μποργκέζε και τον αυτοκράτορα της Αυστρίας.