cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νάκυ Τζόνσον
Βιογραφία
Ο Ίνοκ Λιούις Τζόνσον γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1883 στην Κομητεία Ατλάντικ και ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας, η οποία είχε διασυνδέσεις στην πολιτική διαφθορά του Ατλάντικ Σίτι ( ο πατέρας του Τζόνσον ήταν σερίφης της Κομητείας Ατλάντικ ). Ο νεαρός Τζόνσον εξελέγει σερίφης της Κομητείας Ατλάντικ το 1908. Κατηγορήθηκε για διαφθορά το 1911 και τελικά εξελέγει Ταμίας της Κομητείας Ατλάντικ.
Εγκληματική Καριέρα
Από νωρίς στην πολιτική του σταδιοδρομία, ο Τζόνσον ενεπλάκη σε εγκληματικές δραστηριότητες, δίνοντας πολιτική προστασία σε τοπικά καζίνο, σε πορνεία και σε μπαρ, τα οποία λειτουργούσαν και τις Κυριακές, πράγμα που τότε ήταν παράνομο.
Σύντομα, ο Τζόνσον ήρθε κοντά με τον πολιτικό Λουίς Κουνλί, αρχηγό του τοπικού πολιτικού μηχανισμού και φίλο της οικογένειας του Τζόνσον, και έγινε προστατευόμενος του στην πολιτική. Με τον Τζόνσον ως αρχηγό, η οργάνωση του Κουνλί και το Ατλάντικ Σίτι έφτασαν στο απόγειο της δύναμής και της δημοτικότητας τους αντίστοιχα.
Θεωρούνταν ικανός πολιτικός και είχε ιδιαίτερα καλή φήμη, αφού κατά την περίοδο, που ήταν το "αφεντικο του Ατλάντικ Σίτι", η οικονομία, ο πολιτισμός και η φήμη του Ατλάντικ Σίτι αναπτερωθηκαν.
Εποχή της Ποτοαπαγόρευσης και αφεντικό του Ατλάντικ Σίτι
μικρογραφία| Ο Τζόνσον (δεύτερος από δεξιά) εικονίζεται με τον επιφανή γκάνγκστερ [[Αλ Καπόνε (τέταρτος από αριστερά) να περπατούν στον διάσημο θαλάσσιο περίπατο του Ατλάντικ Σίτι το 1929.]]
Μόλις τέθηκε σε ισχύ η Ποτοαπαγόρευση, ο Τζόνσον ξεκίνησε τις ετοιμασίες για να επεκταθεί στο λαθρεμπόριο αλκοόλ και συμμάχησε με τα γνωστά αφεντικά του εγκλήματος: Λάκι Λουτσιάνο, Άρνολντ Ρόθσταϊν ,Τζόνι Τόριο,  και Μέγερ Λάνσκι. Επιπρόσθετα, ο Τζόνσον σύναψε σχέσεις με πολιτικούς της εποχής, όπως τους Ουόρεν Χάρντινγκ, Γουόλτερ Ετζ, Φρανκ Χεγκ, Χάρι Ντόγκερτι και Κάλβιν Κούλιτζ.
Οι επιχειρήσεις λαθρεμπορίου, που υποκινούνταν από τον Τζόνσον, επεκτάθηκαν σε όλο το Νιού Τζέρσεϊ. Το Ατλάντικ Σίτι, μόλις τον πρώτο χρόνο της Ποτοαπαγόρευσης, είχε γίνει ένας "παράδεισος" του αλκοόλ, καθώς το λαθρεμπόριο γινόταν ανοιχτά και τα καταγώγια, που στις μεγαλουπόλεις ήταν μικρά και κρυφά, στο Ατλάντικ Σίτι ήταν μεγάλες χαρτοπαικτικές λέσχες και κλαμπ.
Ο Τζόνσον περιγραφόταν ως ένας καλόκαρδος, φιλειρηνικός άνθρωπος, που σπάνια έλεγε όχι και έδινε στους ανθρώπους αυτό που ήθελαν. Ποτέ δεν χρησιμοποίησε βία για να πετύχει τον σκοπό του καί στο Ατλάντικ Σίτι τον σεβόντουσαν όλοι.
Το 1929, ο Τζόνσον διοργάνωσε την Διάσκεψη του Ατλάντικ Σίτι, μια από τις συνόδους κορυφής της Αμερικανικής Μαφίας. Στην εν λόγω συνάντηση παραβρέθηκαν οι Βίτο Τζενοβέζε, Αλ Καπόνε, Φρανκ Νίτι, Βίνσεντ Μαγκάνο, Άλμπερτ Ανασταζία, Φρανκ Σκαλίζε, Τζόνι Τόριο και Σάντο Τραφικάντε τζούνιορ.
Ζωή μετά την Ποτοαπαγόρευση και θάνατος
Αν και η οικονομία και η φήμη του Ατλάντικ Σίτι μειώθηκαν σημαντικά μετά την άρση της Ποτοαπαγόρευσης, η πόλη ήταν ακόμα δημοφιλές τουριστικό θέρετρο. Το 1939, ο Τζόνσον καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή, και το 1941 του δόθηκε 10ετης ποινή φυλάκισης. Αποφυλακίστηκε με αναστολή το 1945 και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Φιλαδέλφεια μέχρι τον θάνατο του το 1968.
Στην ποπ κουλτούρα
Αν και το Ατλάντικ Σίτι και οι εγκληματικές δραστηριότητες κατά την Ποτοαπαγόρευση ήταν πασίγνωστες στην εποχή τους, αυτό που τις έκανε γνωστές στο ευρύ κοινό ήταν το βιβλίο Boardwalk Empire: The Birth, High Times and Corruption in Atlantic City. Το συγκεκριμένο βιβλίο παρουσιάζει την ιστορία του πολιτισμού, της πολιτικής, του εγκλήματος και της διαφθοράς στο Ατλάντικ Σίτι από τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο μέχρι και σήμερα. Μεγάλο μέρος του βιβλίου είναι αφιερωμένο στο Ατλάντικ Σίτι του Τζόνσον, ο οποίος θεωρείται από πολλούς ιστορικούς ως το άτομο, που διαμόρφωσε το Ατλάντικ Σίτι, όπως είναι και σήμερα.
Αντλώντας στοιχεία από το βιβλίο, οι παραγωγοί Τέρενς Γουίντερ και Μάρτιν Σκορσέζε, δημιουργισαν την τηλεοπτική σειρά Boardwalk Empire, η οποία έκανε πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο του 2010 στο HBO. Στην σειρά, ο χαρακτήρας Ίνοκ "Νάκυ" Τόμσον, που τον ερμηνεύει ο Στιβ Μπουσέμι, ο διεφθαρμένος Ταμίας του Ατλάντικ Σίτι, που ελέγχει το τοπικό λαθρεμπόριο αλκοόλ και τις υπόλοιπες οργανωμένες εγκληματικές δραστηριότητες, είναι βασισμένος στον Τζόνσον. Υπάρχουν διάφορες ανάμεσα στο ιστορικό πρόσωπο και τον φανταστικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα, ο Τζόνσον δεν δολοφόνησε ποτέ κανέναν, ούτε σχεδίασε την δολοφονία κάποιου, ενώ ο φανταστικός Τόμσον το κάνει. Ο Νακυ Τζόνσον δεν έχασε την θέση του στην τοπική κυβέρνηση, ούτε παντρεύτηκε, μέχρι το 1938, σε αντίθεση με τον φανταστικό χαρακτήρα. Ο Τόμσον είναι Ρωμαιοκαθολικός, ενώ ο Τζόνσον ήταν  άθεος.
Στην ταινία Ατλάντικ Σίτι του 1980, ένας από τους πρωταγωνιστές (Μπαρτ Λάνκαστερ)  αναφέρει τον Τζόνσον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ)Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ Κατηγορία:Μαφία Κατηγορία:Λαθρέμποροι αλκοόλ Ίνοκ Τζόνσον Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπιστές Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Ατλάντικ Σίτι
Ψαμμήτιχος
Το όνομα Ψαμμήτιχος μπορεί ν΄ αναφέρεται στα εξής πρόσωπα, όπως:
Σκουλήκι υπολογιστή
Ένα σκουλήκι υπολογιστή (computer worm) είναι ένα αυτοαναπαραγόμενο και κακόβουλο πρόγραμμα υπολογιστή, το οποίο χρησιμοποιεί δίκτυο υπολογιστών για να στείλει αντίγραφα του εαυτού του σε άλλους κόμβους (υπολογιστές του δικτύου) και μπορεί να το πράξει χωρίς την παρέμβαση του χρήστη. Το γεγονός αυτό οφείλεται σε κενά ασφαλείας του υπολογιστή προορισμού.
Διαφορές από τον ιό υπολογιστή
Πολλές φορές συγχέεται το σκουλήκι υπολογιστή (worm) με τον ιό υπολογιστή (virus), επειδή παρουσιάζουν πολλές ομοιότητες στην λειτουργία τους. Παρόλα αυτά όμως υπάρχουν κάποιες σημαντικές διαφορές ως προς τον τρόπο μετάδοσης τους και ως προς την περιοχή του συστήματος που θα προσβάλουν, που τους κάνει να ξεχωρίζουν.
Σκουλήκια καλού σκοπού
Με το ξεκίνημα της πρώτης έρευνας σχετικά με τα σκουλήκια στο Xerox PARC, έχουν υπάρξει προσπάθειες να δημιουργηθούν χρήσιμα σκουλήκια. Το Nachi της οικογένειας των σκουληκιών, για παράδειγμα, προσπάθησε να κατεβάσει και να εγκαταστήσει ενημερωμένες εκδόσεις κώδικα από την ιστοσελίδα της Microsoft για να επιδιορθώσει τα τρωτά σημεία του συστήματος. Στην πράξη, αν και με αυτόν τον τρόπο έγιναν τα συστήματα πιο ασφαλή, δημιουργήθηκε σημαντικό πρόβλημα στην κυκλοφορία του δικτύου, προκαλώντας την επανεκκίνηση του συστήματος κατά τη διάρκεια του patching, χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη ή του χρήστη του υπολογιστή.
Μια άλλη έρευνα πρότεινε το πρώτο σκουλήκι υπολογιστή που λειτουργεί με το δεύτερο επίπεδο του μοντέλου OSI (Data Layer link), αξιοποιεί τις πληροφορίες τοπολογίας, όπως την Content-addressable μνήμη (CAM), πίνακες και πληροφορίες που αποθηκεύονται στα switches για να μεταδώσει και να διερευνήσει τους ευάλωτους κόμβους, μέχρι ολόκληρο το δίκτυο της επιχείρησης να είναι καλυμμένο.
Ιστορία
Ο όρος "σκουλήκι"(worm) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο μυθιστόρημα του John Brunner, το 1975, με τίτλο "The Shockwave Rider". Σε αυτό το μυθιστόρημα ο Nichlas Halfinger σχεδίασε και εξαπέλυσε ένα σκουλήκι συλλογής δεδομένων σε μία πράξη εκδίκησης εναντίoν κάποιων ισχυρών ανθρώπων οι οποίοι λειτουργούσαν έναν εθνικό ηλεκτρονικό ιστό πληροφοριών που παρακινούσε συμμόρφωση μάζας.
Στις 2 Νοεμβρίου του 1988, ο Robert Tappan Morris, μεταπτυχιακός φοιτητής της επιστήμης υπολογιστών του πανεπιστημίου Κορνέλ, εξαπέλυσε ένα σκουλήκι που έγινε γνωστό ως "σκουλήκι Morris", διαταράσσοντας ίσως και το 10% των υπολογιστών του Διαδικτύου τότε. Το 1989 ο Morris ήταν ο πρώτος άνθρωπος που κατηγορήθηκε με βάση νόμο των ΗΠΑ περί Ηλεκτρονικής Απάτης και Κατάχρησης.
Τλας
Ο Τλας (Thias) ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου, ηγεμόνευσε 17 έτη και ήταν ο τέταρτος βασιλιάς της δεύτερης δυναστείας. Ήταν διάδοχος του Βίνωθρι, που πολλοί πιστεύουν ότι είναι το ίδιο πρόσωπο, ενώ τον ίδιο διαδέχτηκε ο Σεθένης.
Αναφέρεται μόνο από τον Αιγύπτιο ιερέα και ιστορικό Μανέθωνα στο βιβλίο του Αιγυπτιακά, το οποίο διασώθηκε μέσω άλλων συγγραφέων του Μεσαίωνα. Οι Ευσέβιος και Αφρικανός, που διέσωσαν τα τα κείμενα αυτά, μας πληροφορούν ότι κατά την ηγεμονία του δεν σημειώθηκε τίποτε αξιοσημείωτο.
Φαρμακίδης
Το ελληνικό επώνυμο Φαρμακίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Γιάννης Ρούλιας
Ο Γιάννης Ρούλιας (Αμφιλοχία 1872 – Αθήνα 1905), ο επιλεγόμενος και Ρούλιας ο Καρπενησιώτης ήταν Έλληνας καραγκιοζοπαίχτης. Θεωρείται από τους πιο σημαντικούς καραγκιοζοπαίχτες στο γύρισμα του 20ού αιώνα και ήταν ο ιδρυτής της λεγόμενης «Σχολής της Ρούμελης». Σύμφωνα με ορισμένους πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο με τον «διάσημο καραγκιοζοπαίχτη Φούλια» που ανέφερε ο Γιάννης Βλαχογιάννης.
Βιογραφία
Ο Γιάννης Ρούλιας γεννήθηκε το 1872 στην Αμφιλοχία. Έδρασε σαν καραγκιοζοπαίχτης στην Αιτωλοακαρνανία, τη Δυτική Στερεά και την τουρκοκρατούμενη τότε Ήπειρο. Στην Αθήνα, είχε το θέατρό του στην περιοχή του Σταδίου, τουλάχιστον από το 1895, το οποίο λεγόταν Ο Μπαρμπαγιώργος. Φέρεται να συνεργάστηκε με το θρυλικό καραγκιοζοπαίκτη Μίμαρο (Δημήτρης Σαρδούνης ή Σαρντούνης). Στην Αθήνα, όπως λέγεται, γνώρισε την αποθέωση του κοινού. Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής, τις παραστάσεις στο θεάτρο του Ρούλια παρακολουθούσε πλήθος πεντακοσίων ατόμων. Ο Ρούλιας υπήρξε ο σπουδαιότερος καραγκιοζοπαίκτης της ελληνικής πρωτεύουσας για μια δεκαετία, από το 1895 μέχρι το 1905, χρονιά του θανάτου του.
Στην προφορική παράδοση της ιστορίας του ελληνικού Καραγκιόζη, ο Ρούλιας αναφέρεται ως ο δημιουργός της φιγούρας του Μπαρμπα-Γιώργου, του γνωστού φουστανελά τσέλιγκα. Στην πραγματικότητα, υπήρξε επινόηση του Μίμαρου —που πιθανότατα με τη σειρά του μετάπλασε κι εξέλιξε προϋπάρχοντα στοιχεία— αλλά καθιερώθηκε με τη μορφή και τον χαρακτήρα που γνωρίζουμε από τον Ρούλια. Αυτός τον επέβαλε στο αθηναϊκό κοινό, με τα χαρακτηριστικά του «τελειοποιημένα», μάλλον μετά από τον «ατυχή» πόλεμο του 1897, στοχεύοντας στην ενίσχυση του ηθικού των Ελλήνων, που είχε τσαλακωθεί από την ταπεινωτική ήττα. Το ξυλοφόρτωμα του Βεληγκέκα, στον οποίο αποτυπωνόταν η συμπεριφορά του Τούρκου δυνάστη (αλλά και του Έλληνα «χωροφύλακα», συγκαλυμμένα), από τον ατίθασο Ρουμελιώτη έκανε γρήγορα τον Μπαρμπα-Γιώργο ιδιαίτερα αγαπητό στο κοινό του Καραγκιόζη. Ο Ρούλιας προσπάθησε να επιβάλει τον Μπαρμπα-Γιώργο ως κεντρικό πρόσωπο στις παραστάσεις του, υποσκάπτοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Καραγκιόζη. Με αυτόν τον τρόπο εξέφρασε μιαν αντίληψη για παραπέρα προσαρμογή του θεάματος στην ελληνική πραγματικότητα, ένα επιπλέον βήμα εξελληνισμού του θεάτρου σκιών.
Μαθητές
Οι περισσότεροι καραγκιοζοπαίκτες του Μεσοπολέμου ήταν μαθητές των Μίμαρου, Μέμου (Δημήτρης Χριστοδούλου) και του Ρούλια. Από το πλήθος όσων μαθήτευσαν κοντά στον τελευταίο ξεχώρισαν οι Αντώνης Μόλλας, Γιάννης Μώρος, Νάσος Φωτεινός, Μάρκος Ξανθάκης ή Ξάνθος, Χρήστος Χαρίδημος, Κώστας Μάνος, Κώστας Νταμαδάκης κ.άλ. Μαθητές του υπήρξαν, επίσης, και οι αξιόλογοι τραγουδιστές του Καραγκιόζη Γιάννης Γρεμίνας, Μάρκος Σαντορινιός και Μήτσος Κουτσούρης.
Στρατηγάτο Ταρσού
Το Στρατηγάτο Ταρσού (Στρατηγάτον τῆς Ταρσοῦ), αναφέρεται και σαν Θέμα, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.
Έδρα του στρατηγάτου ήταν η οχυρωμένη πόλη, με διπλά τείχη και τάφρο, Ταρσός, που βρισκόταν στην Κιλικία και περιελάμβανε την πόλη και τις γύρω περιοχές. Είχε επανακτηθεί από τους βυζαντινούς τον 10ο αιώνα και έγινε αμέσως έδρα στρατηγού που υπαγόταν στον στρατηγό του Θέματος Σελευκείας. Διατηρήθηκε ξεχωριστή διοικητική διαίρεση έως τον 11ο αιώνα.
Η Άννα Κομνηνή αναφέρει την Ταρσό, στην Αλεξιάδα σαν στρατηγάτο και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108.
Γνωστοί διοικητές ήταν οι :
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Αντώνιος Καλοσύνας
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ιατρός το επάγγελμα. Διέτριβε το 1586 στο Τολέδο της Ισπανίας και αντέγραφε κώδικες που είχαν κατατεθεί στην Βιβλιοθήκη της Εσκουριάλης. Έγραψε στα ελληνικά τον βίο του Λαόνικου Χαλκοκονδύλη, και μετέφρασε στα λατινικά το ευχολόγιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Ιξίων
Όνομα
Το όνομα του Ιξίωνα προέρχεται από τις λέξεις ισχύς και ιώ (σελήνη). Η λέξη Ἰξίων σημαίνει «δυνατός γηγενής». Ο ιξός (το γκι) συσχετίζεται με τα ονόματα Ίσχυς και Ιξίων. Ο ιξός θεωρούνταν πως ήταν τα γεννητικά όργανα της βελανιδιάς. Οι Δρυίδες με τελετουργικό τρόπο απέκοπταν τον ιξό εκτελώντας έτσι έναν συμβολικό ευνουχισμό. Ο Ίσχυς, ο Ασκληπιός, ο Ιξίων και ο Πολύειδος αποτελούσαν προσωποποίηση της θεραπευτικής δύναμης, που υπάρχει μέσα στα ακρωτηριασμένα γεννητικά όργανα. Ο Ιξίων ήταν δρυοβασιλιάς με γεννητικά όργανα από ιξό. Γινόταν τελετουργικός γάμος του Ιξίωνα με τη θεά Σελήνη. Έπειτα μαστίγωναν τον Ιξίωνα και χρησιμοποιούσαν το αίμα και το σπέρμα του Ιξίωνα, για να γονιμοποιήσουν τη γη.
Λεπτομέρειες του μύθου
Γιος του Ιξίωνα ήταν ο Πειρίθους. Ο Ιξίων έλαβε ως σύζυγο τη Δία, θυγατέρα του Δηιονέα ή Δηίονα ή Ηιονέα, υιού του Αιόλου, Βασιλέα της Φωκίδας. Υποσχέθηκε στον πεθερό του ένα πολύτιμο δώρο, αλλά αθέτησε την υπόσχεσή του. Ο Δηιονεύς σε αντίποινα έκλεψε μερικά από τα άλογα του Ιξίωνα. Ο τελευταίος απέκρυψε την οργή του και προσκάλεσε τον πεθερό του σε εορταστικό γεύμα στη Λάρισα. Μόλις έφτασε ο Δηιονέας, ο Ιξίωνας τον δολοφόνησε, σπρώχνοντάς τον στην πυρά. Με τη φρικτή αυτή πράξη, ο Ιξίωνας παραβίασε τον ιερό για τους Έλληνες Νόμο της φιλοξενίας, προστάτης του οποίου ήταν ο Ξένιος Ζεύς. Οι γειτονικοί άρχοντες, προσβεβλημένοι, αρνήθηκαν να του προσφέρουν άσυλο ή να εκτελέσουν τα τελετουργικά, που θα του επέτρεπαν να αποκαθαρθεί από την ενοχή του. Έκτοτε, ο Ιξίωνας κηρύχθηκε εκτός νόμου, έζησε ως απόβλητος και τον απέφευγαν οι πάντες. Σκοτώνοντας τον πεθερό του, έγινε ο πρώτος άνθρωπος στην ελληνική μυθολογία, που σκότωσε συγγενή του. Η τιμωρία, που επέσειε κάτι τέτοιο ήταν τρομερή.
Κάποτε, ο Ιξίωνας, για να ξεφύγει από τους διώκτες του, κατέφυγε ικέτης σε ναό του Δία. Ο Δίας από συμπόνοια συγχώρησε τον Ιξίωνα και μάλιστα τον ανέβασε στον Όλυμπο και τον έβαλε να καθίσει στο τραπέζι των θεών να γευματίσει. Δείχνοντας αγνωμοσύνη, ο Ιξίωνας πόθησε τη θεά Ήρα, σύζυγο του Δία. Ο Δίας το αντιλήφθηκε και, για να δει μέχρι ποιου σημείου έφτανε η αγνωμοσύνη του Ιξίωνα, έδωσε τη μορφή της Ήρας σε ένα σύννεφο, που ονομάστηκε Νεφέλη (σύννεφο - θεότητα) και ξεγέλασε τον Ιξίωνα ώστε να ζευγαρώσει μαζί της. Από την ένωση αυτή προήλθε το γένος των Κενταύρων (εξ ου και η ονομασία Ιξιονίδες). Ο Ιξίωνας τότε κεραυνοβολήθηκε και αποβλήθηκε από τον Όλυμπο. Ο Δίας διέταξε τον Ερμή να μαστιγώσει τον Ιξίωνα μέχρι να επαναλάβει τη φράση: «τους ευεργέτες μας πρέπει να τους τιμούμε». Έπειτα διέταξε τον Ερμή να δέσει τον Ιξίωνα με φίδια σ' έναν φλεγόμενο τροχό, που περιστρέφεται διαρκώς. Έτσι δεμένος, ο Ιξίωνας περιφέρεται αιώνια αρχικά στον ουρανό και σε μεταγενέστερες εκδοχές του μύθου στα Τάρταρα. Σύμφωνα με το μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης ο τροχός σταμάτησε να περιστρέφεται μόνο μία φορά, όταν ο Ορφέας έπαιξε με τη λύρα του.
Ο μύθος του Ιξίωνα μνημονεύεται από τον Αριστοτέλη, Περί Ουρανού, τον Διόδωρο Σικελιώτη, τον Φερεκύδη, τον Πίνδαρο, τον Βιργίλιο (Γεωργικά, 4 και Αινειάδα, 6), τον Ευριπίδη τον Απολλώνιο τον Ρόδιο καθώς και από τον Οβίδιο στις Μεταμορφώσεις, 12.
Ερμηνεία
Η αγνωμοσύνη και η αλαζονεία πάντα τιμωρείται από τους θεούς. Το δέσιμο του Ιξίωνα σε έναν φλεγόμενο τροχό συνδέεται με την μαγική αντίληψη για το δέσιμο του κακού ή του εχθρού γενικότερα. Ο Ιξίωνας τιμωρείται από το Δία λόγω της υπερφίαλης ματαιοδοξίας του να κατακτήσει τη θεά Ήρα. Έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να εξαπατήσει έναν θεό, τον Δία. Η Ήρα είναι το σύμβολο του εξιδανικευμένου έρωτα και της καλοσύνης. Όμως, οι θεοί ποτέ δεν γίνονται θύματα της δολιότητας ενός ανθρώπου. Ο νοσηρός πόθος του Ιξίωνα να κατακτήσει την Ήρα έχει ως συνέπεια την παραδειγματική του τιμωρία. Ο απλός άνθρωπος είναι ανίκανος να εξυψωθεί σε ανώτερες πνευματικές σφαίρες, και όταν το προσπαθήσει η πτώση του είναι αναπόφευκτη. Η συνεχής περιστροφή του τροχού είναι σύμβολο της τρέλας, έκφραση της διαστρέβλωσης του πνεύματος και αποτέλεσμα της ματαιόδοξης εξύψωσης του ανθρώπου.
Ο Καρλ Κερένυι θεωρεί ότι στην τιμωρία του Ιξίωνα μπορεί κανείς να διακρίνει την τιμωρία ενός παλαιότερου άγριου θεού του ήλιου, που έπρεπε να τεθεί κάτω από την κυριαρχία του Δία. Ο Καρλ Γιουνγκ θεωρεί ότι ο τροχός του Ιξίωνα είναι ένας ηλιακός τροχός και ότι η χρήση του ως βασανιστήριο είναι αρχετυπική. Ο Μάρτιν Νίλσον θεωρεί ότι ο μύθος του Ιξίωνα αποτελεί υπαινιγμό για τις μαγικές τελετουργίες για τη δημιουργία βροχής, και ταυτίζει με βεβαιότητα τον τροχό του Ιξίωνα με την αστραπή.
Η τιμωρία του Ιξίωνα θεωρείται ότι έχει βαθύτερη προέλευση. Προέρχεται από ονειρικά βιώματα των ανθρώπων, που τους ταλανίζουν στον ύπνο τους. Υπάρχουν και άλλοι αντίστοιχοι μύθοι στην Ελληνική μυθολογία όπως η τιμωρία του Ταντάλου και του Σισύφου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Λαπίθων
Φιλίππη του Χέλρε
Η Φιλίππη του Χέλρε (Γαλλική γλώσσα : Philippe de Gueldres, 9 Νοεμβρίου 1467 - 28 Φεβρουαρίου 1547) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν κόρη του δούκα του Χέλρε και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης. Διετέλεσε αντιβασίλισσα της Λωρραίνης στην διάρκεια της απουσίας του γιου της (1509).
Σολομών Μαρκίδης
Ο Σολομών Μαρκίδης ήταν Ελληνοκύπριος δικηγόρος και δικαστής. Διετέλεσε Δήμαρχος Πάφου την περίοδο 1891-1892.
Φιλίππη του Χέλρε
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Αδόλφου δούκα του Χέλρε και της Αικατερίνης των Βουρβόνων, κόρης του Καρόλου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν. Δίδυμος αδελφός της ήταν ο Κάρολος Β΄ του Χέλρε, γεννήθηκαν στην Ολλανδία και ήταν τα μοναδικά παιδιά των γονέων τους. Την επέλεξαν σαν νύφη για τον Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης με στόχο να ισχυροποιήσουν τους δεσμούς ανάμεσα στο Βασίλειο της Γαλλίας και το Δουκάτο της Λωρραίνης. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στην Ορλεάνη (1 Σεπτεμβρίου 1485). Μετά το τέλος του συζύγου της (1508) η Φιλίππη ήταν έτοιμη να αναλάβει την αντιβασιλεία για λογαριασμό του 19χρονου γιου της Αντωνίου, αλλά αναγνώρισε αμέσως ότι ήταν ικανός να κυβερνήσει μόνος του. Όταν αναχώρησε ο Αντώνιος για εκστρατεία στην Ιταλία, άφησε την αντιβασιλεία στην μητέρα του (1509) για ολόκληρη τη διάρκεια της απουσίας του από την Λωρραίνη· η Φιλίππη κυβέρνησε με μεγάλη σοφία. Διεκδίκησε την ηγεμονία του Μαγιέν από τη Μαργαρίτα του Βωντεμόν.
Σολομών Μαρκίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σολομών Μαρκίδης γεννήθηκε στην Πάφο. Εργάστηκε ως δικηγόρος και ως δικαστής. Την περίοδο 1887-1891 ήταν πρόεδρος της δημοτικής επιτροπής που διοικούσε τον Δήμο Πάφου. Το 1891 εκλέχθηκε Δήμαρχος Πάφου, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1892, οπόταν και τη διοίκηση του Δήμου Πάφου ανέλαβε δημοτική επιτροπή με Άγγλο πρόεδρο.
Φιλίππη του Χέλρε
Βιογραφία
Αποσύρθηκε στην μονή των Καρμηλιτών του Ποντ-α-Μουσόν (15 Δεκεμβρίου 1519), όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της σε ηλικία 79 ετών (15 Δεκεμβρίου 1547). Στάθηκε κορυφαία μορφή στην οικογένεια της: πολλές φορές επισκέφτηκε τους συγγενείς της, που της συμπεριφέρονταν με μεγάλο σεβασμό· οι θρύλοι της διατηρήθηκαν σταθερά στον λαό. Στην μονή που αποσύρθηκε, διέταξε την κατασκευή ενός εκπληκτικού, πανύψηλου ιερού για το εκκλησίασμα. Ο γιος της Φίλιππος απεβίωσε πρόωρα από πανώλη (1528). Η καρδιά του τοποθετήθηκε σε ένα δοχείο κάτω από το μνήμα μέσα στην μονή, και καλύφθηκε με ένα βελούδινο πέπλο με τα σύμβολα του Οίκου της Λωρραίνης. Όταν πέθανε η Φιλίππη, τάφηκε στην ίδια μονή (1547). Όταν ο Προτεστάντης εξάδελφός της Λουδοβίκος του Κοντέ επισκέφτηκε τον τάφο της (1576), προστάτευσε τη μονή από τα στρατεύματα του.
Σολομών Μαρκίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Παιδιά του ήταν ο γιατρός και συγγραφέας Κώστας Μαρκίδης και ο δικηγόρος Σωτηράκης Μαρκίδης.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Κύπριοι δικαστές
Φιλίππη του Χέλρε
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Λωρραίνης
Χενάν
Η Χενάν (κινέζικα: 河南, πινγίν: Hénán, Ουέιντ-Τζάιλς: Ho-nan) είναι επαρχία της Κίνας, στο κεντρικό τμήμα της χώρας. Συνορεύει με τις επαρχίες Σαανσί, Σανσί, Χεμπέι, Σαντόνγκ, Ανχουέι και Χουμπέι. Αν και το όνομά της (河南) σημαίνει "νότια του ποταμού", περίπου το ένα τέταρτο της επαρχίας βρίσκεται βόρεια του Κίτρινου Ποταμού.
Δορυφόροι του Ποσειδώνα
thumb|300px|right|Ο [[Ποσειδώνας (πλανήτης)|Ποσειδώνας (πάνω) και ο Τρίτωνας (κάτω), Βόγιατζερ 2.]] Ο Ποσειδώνας είναι ο όγδοος πλανήτης του Ηλιακού μας συστήματος και έχει δεκατρείς γνωστούς φυσικούς δορυφόρους. Ο μεγαλύτερος, κατά πολύ, από αυτούς είναι ο Τρίτωνας, ο οποίος ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Λάσελ στις 10 Οκτωβρίου του 1846, δεκαεφτά ημέρες μετά την ανακάλυψη του Ποσειδώνα. Ενώ μετά από περίπου εκατό χρόνια ανακαλύφθηκε ο δεύτερος δορυφόρος, η Νηρηίδα.
Χενάν
Η Χενάν είναι το λίκνο του κινέζικου πολιτισμού, με πάνω από 5.000 χρόνια ιστορίας, και υπήρξε το πολιτιστικό, οικονομικό και πολιτικό κέντρο της Κίνας έως 1.000 χρόνια πριν. Πολλά μέρη της κινεζικής πολιτιστικής κληρονομιάς βρίσκονται εκεί, όπως τα ερείπια της πρωτεύουσας της Δυναστείας Σανγκ, πόλης Γιν, και του Ναού των Σαολίν μοναχών. Τέσσερις από τις "Οκτώ Μεγάλες Αρχαίες Πρωτεύουσες της Κίνας", η Λουογιάνγκ, η Ανγιάνγκ, η Καϊφένγκ και το Τσεντσόου, βρίσκονται στην περιοχή της Χενάν.
Δορυφόροι του Ποσειδώνα
Ο Τρίτων είναι αρκετά ογκώδης ώστε να έχει επιτύχει υδροστατική ισορροπία και θα θεωρούνταν πλανήτης νάνος εάν περιφερόταν απευθείας γύρω από τον ήλιο. Έχει μία πολύ ασυνήθιστη τροχιά η οποία είναι κυκλική αλλά με ανάδρομη φορά και κεκλιμένη. Ανάμεσα στον Τρίτωνα και στον Ποσειδώνα υπάρχουν άλλοι έξι δορυφόροι, οι οποίοι έχουν ορθή φορά και η τροχιά τους δεν είναι πολύ κεκλιμένη σε σχέση με τον ισημερινό του Ποσειδώνα. Μερικοί από αυτούς βρίσκονται ανάμεσα στους δακτυλίους του Ποσειδώνα.
Χενάν
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία Χενάν χωρίζεται σε 17 Νομούς και 1 Κομητεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Κίνας
Δορυφόροι του Ποσειδώνα
Ο Ποσειδώνας έχει και έξι ακανόνιστους δορυφόρους, μεταξύ αυτών και η Νηρηίδα, των οποίων η τροχιά είναι πολύ μεγάλη, είναι πολύ κεκλιμένοι και έχουν είτε ανάδρομη είτε ορθή φορά. Οι δύο από αυτούς, η Ψαμάθη και η Νησώ, έχουν τη μεγαλύτερη τροχιά από οποιδήποτε άλλο φυσικό δορυφόρο του ηλιακού μας συστήματος. Χρειάζονται περίπου 25 χρόνια για να κάνουν μία περιφορά γύρω από τον Ποσειδώνα και απέχουν από αυτόν 125 φορές από όσο απέχει η Σελήνη από τη Γη.
Οι δορυφόροι του Ποσειδώνα έχουν ονομαστεί από θαλλάσιες θεότητες της Ελληνικής και Ρωμαϊκής μυθολογίας, πολλοί δε από αυτούς έχουν πάρει ονόματα των Νηρηίδων, αφού ο Ποσειδώνας είναι ο θεός της θάλασσας.
Ανακάλυψη
Ο Τρίτωνας ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Λάσελ στις 10 Οκτωβρίου του 1846, δεκαεφτά ημέρες μετά την ανακάλυψη του Ποσειδώνα. Ενώ η Νηρηίδα ανακαλύφθηκε το 1949 από τον Γκέραρντ Κάιπερ. Το 1981 ανακαλύφθηκε η Λάρισσα από τους Harold J. Reitsema, William B. Hubbard, Larry A. Lebofsky και David J. Thole.
Το 1989, όταν το Βόγιατζερ 2 πέρασε κοντά από τον Ποσειδώνα ξαναεντόπισε τη Λάρισσα και ανακάλυψε 5 νέους εσωτερικούς δορυφόρους ανεβάζοντας των αριθμό των δορυφόρων του Ποσειδώνα σε οχτώ.
Το 2002 και το 2003, έπειτα από τηλεσκοπικές έρευνες από επίγεια παρατηρητήρια ανακαλύφθηκαν πέντε νέοι δορυφόροι ανεβάζοντας των αριθμό των δορυφόρων του Ποσειδώνα σε δεκατρείς. Οι νέοι εξωτερικοί δορυφόροι είναι η Αλιμήδη, η Σαώ, η Λαομέδεια, η Ψαμάθη και η Νησώ.
Τις 15 Ιουλίου 2013, μια ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Μαρκ Σόουγουλτερ του ινστιτούτο SETI αποκάλυψε στο περιοδικό Sky & Telescope ότι ανακάλυψε ένα προηγουμένως άγνωστο δορυφόρο σε φωτογραφίες που τράβηξε το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ από το 2004 μέχρι το 2009. Ο δορυφόρος έχει πάρει την επίσημη ονομασία Ιππόκαμπος.
Πίνακας δορυφόρων
Οι δορυφόροι του Ποσειδώνα έχουν τοποθετηθεί με βάση την περίοδο περιφοράς. Ο Τρίτωνας, ο οποίος είναι ογκώδης και έχει σφαιρικό σχήμα, έχει σκιαθεί με μωβ χρώμα και είναι το όνομα του έντονο. Ενώ οι ακανόνιστοι δορυφόροι έχουν σκιαθεί με ανοιχτό γκρι όταν έχουν ορθή φορά και με σκούρο γκρι όταν έχουν ανάδρομη φορά.
*
Ελεύθερος σκύλος
Ελεύθερος σκύλος, κοινώς αδέσποτο, είναι κάθε σκύλος που δεν είναι περιορισμένος, είναι αδέσποτος ή άγριος, είτε χωρίς ιδιοκτήτη είτε κάποιος που δε ζει πλέον με τον ιδιοκτήτη του, ή απλά είναι ελεύθερος να κυκλοφορεί οπουδήποτε και να επιστρέφει κατά βούληση. Ο όρος καλύπτει ποικίλες μη αυστηρά ορισμένες κατηγορίες σκύλων που σχετίζονται με την ιδιοκτησία και την προέλευση τέτοιων σκυλιών, συμπεριλαμβάνοντας τους σκύλους των δρόμων, τους σκύλους των χωριών, τους ήμερους και μη ήμερους αδέσποτους σκύλους, και τους άγριους σκύλους. Οι ειδικοί χρησιμοποιούν τον όρο ελεύθερος σκύλος όχι μόνο όταν δεν είναι ασφαλές να υποτεθεί ότι ένας μη περιορισμένος σκύλος είναι αδέσποτος, αλλά επίσης όταν, όπως στη μελέτη της οικολογικής επίδρασης των ελεύθερων σκύλων, αυτοί οι διαχωρισμοί είναι άνευ σημασίας.
Υπεύθυνοι σε αστικούς χώρους για τα ελεύθερα ζώα είναι οι δήμοι και ειδικότερα το Τμήμα Αστικής Πανίδας. Στον δήμο Αθηναίων το 2020 δημιουργήθηκε καταφύγιο στο Βοτανικό με σκοπό την εξοικείωση των ζώων με το οικειακό - οικογενειακό περιβάλλον και την προετοιμασία του για υιοθεσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκύλος
Ιούνιος
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
left|225px|thumb|Το Καλαντάρι του Ιουνίου από το Très riches heures du duc de Berry thumb|right|225px|Η θεά Ήρα (Juno) προς τιμήν της οποίας ονομάστηκε ο Ιούνιος.
Ο Ιούνιος ή Ιούνης είναι ο έκτος μήνας του έτους, ανήκει στην εποχή του Καλοκαιριού κατά το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό Ημερολόγιο κι έχει 30 ημέρες.
Ο Ιούνιος στην αρχαιότητα
Ο Ιούνιος πήρε το όνομά του από την σύζυγο του Δία την Ήρα, η οποία στα λατινικά ονομάζονταν Juno. Είναι ο δέκατος μήνας κατά το Εκκλησιαστικό ημερολόγιο που αρχίζει τον Σεπτέμβριο, και ο τέταρτος κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο. Στο αττικό ημερολόγιο ήταν ο δωδέκατος μήνας και ονομάζονταν Σκιροφοριών διάρκειας 29 ημερών και αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα από 24 Μαΐου έως 22 Ιουνίου. Σε άλλες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας τελευταίος μήνας του χρόνου θεωρούνταν ο Ποσειδεών ο οποίος στην Αθήνα λογίζονταν ως ο έκτος μήνας του έτους.
Ο Ιούνιος στην Ελληνική λαογραφία
Σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδος ο Ιούνιος έχει την δική του ξεχωριστή ονομασία. Στα Γρεβενά αναφέρεται ως Κερασάρης επειδή ωριμάζουν τα κεράσια, ενώ λόγω του «ερινασμού» ή «ορνιασμού» (τεχνητή γονιμοποίηση με ορνούς ή καρπούς άγριας συκιάς) των ήμερων σύκων ονομάζεται Ορνιαστής στην Άνδρο, Ρινιστής στην Πάρο και Απαρνιαστής σε διάφορα άλλα μέρη. Είναι όμως κυρίως γνωστός ως Θεριστής: «αρχές του Θεριστή, του δρεπανιού μας η γιορτή» αφού συνδέεται άμεσα με την ωρίμανση και τον θερισμό των δημητριακών. Το θέρισμα γίνεται με το δρεπάνι αρχίζοντας από το μέρος που έχει λυγίσει τα στάχυα ο αέρας. 220px|left|thumb|Το έθιμο με τις φωτιές τ' Αϊ-Γιάννη στις 23 του μήνα είναι ευρέως διαδεδομένο και σε άλλους λαούς όπου συνδέεται με το Θερινό Ηλιοστάσιο. Μεταξύ των εθίμων του θερισμού αυτά που σχετίζονται με τα τελευταία στάχυα έχουν πολλά κοινά στοιχεία με άλλους ινδοευρωπαϊκούς λαούς. Σε μερικά μέρη άφηναν αθέριστα τα τελευταία στάχυα, ενώ σε άλλα έπλεκαν μια δέσμη, σε σχήμα σταυρού, που την έλεγαν χτένι, ψαθί ή σταυρό, και την τοποθετούσαν στο εικονοστάσι του σπιτιού. Την εποχή της σποράς τα έτριβαν κι ανακάτευαν τους κόκκους τους με το καινούργια σπόρο. Το αθέριστο κομμάτι ήταν τα γένια του νοικοκύρη, «αφήνω του ζευγολάτη τα γένια» έλεγαν, ενώ σε άλλες περιοχές ονομάζονταν «τα γένια του Θεού». Στο τρίτο δεκαήμερο του Ιουνίου συμβαίνει το θερινό ηλιοστάσιο ή η θερινή τροπή του Ήλιου, το επονομαζόμενο «λιοτρόπι» από τον λαό μας, εξ ου και η ονομασία του Ιουνίου ως «Λιοτρόπης».
Αν και τα έθιμα αυτά της υπαίθρου, που τα κρατούσε ζωντανά στην πόλη η γειτονιά, σταδιακά λησμονιούνται, οι παλαιότεροι δεν μπορούν να ξεχάσουν τις παιδικές αναμνήσεις και τα πηδήματα πάνω από τις φωτιές τ’ Αϊ-Γιάννη. Αναμνήσεις που αναβιώνουν κάθε φορά που ακούγονται τραγούδια όπως αυτό του Λευτέρη Παπαδόπουλου για ‘κείνο το Σάββατο κι απόβραδο στην Αριστοτέλους που «φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους/ τ' Αϊ-Γιάννη θα 'τανε θαρρώ’.» ή του Μάνου Ελευθερίου: «Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές,/ του Άη Γιάννη/ Αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μού λες/ που ‘χουν πεθάνει;»
Το Θερινό Ηλιοστάσιο
left|220px|thumbnail|Στις 21-22 Ιουνίου ο Ήλιος φτάνει στο βορειότερο σημείο της τροχιάς του. right|225px|thumbnail|Ο φωτισμός της [[Γης από τον Ήλιο την ημέρα των ηλιοστασίων.]] Στις 21-22 Ιουνίου ο Ήλιος φτάνει στο βορειότερο σημείο της εκλειπτικής και αρχίζει να κατέρχεται και πάλι «τρεπόμενος» προς τον ουράνιο ισημερινό. Το σημείο αυτό, ονομάζεται θερινό τροπικό σημείο ή απλά θερινή τροπή, επειδή ο Ήλιος τρέπεται και πάλι προς τον ισημερινό, και από την ημέρα αυτή αρχίζει το καλοκαίρι. Επειδή, μάλιστα, για μερικές ημέρες πριν και μετά τη θερινή τροπή ο Ήλιος φαίνεται να αργοστέκει πάνω στην εκλειπτική, σαν να είναι έτοιμος να σταματήσει, το θερινό τροπικό σημείο ονομάζεται επίσης και θερινό ηλιοστάσιο.
Πριν από 2.000 χρόνια το σημείο του θερινού ηλιοστάσιου βρίσκονταν στον αστερισμό του Καρκίνου γι’ αυτό και ο Βόρειος Τροπικός Κύκλος ο οποίος διέρχεται από το σημείο αυτό ονομάστηκε «Τροπικός του Καρκίνου». Μετά τη θερινή τροπή, ο Ήλιος αρχίζει να κατεβαίνει προς το Νότο, άρα «καρκινοβατεί», κάνει δηλαδή μια οπισθοδρομική κίνηση σαν τον κάβουρα. Φυσικά, σήμερα, λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών, το σημείο του θερινού ηλιοστάσιου βρίσκεται στον αστερισμό των Διδύμων, ενώ ο Ήλιος εισέρχεται στον αστερισμό του Καρκίνου στις 21 Ιουλίου και παραμένει εκεί επί 21 ημέρες μέχρι τις 11 Αυγούστου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μήνες
Βολουσιανός
Ο Βολουσιανός ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας από το 251 μ.Χ. έως το 253 μ.Χ. . Ήταν γιος του Τρεβονιανού Γάλλου από τη σύζυγό αυτού, Αφινία Γεμίνα Βαιβιανή. Είναι γνωστό ότι ο Βολουσιανός είχε μια αδελφή, τη Βιβία Γάλλα. Όταν ο Δέκιος μαζί με τον γιό του, Ερέννιο Ετρούσκο σκοτώθηκαν από τους Γότθους στη μάχη της Αβρίτθας το 251 μ.Χ. ο Τρεβονιανός Γάλλος (υιοθετημένος γιος του Δέκιου) έκανε τον Οστιλιανό (νεότερος γιος του Δέκιου) συν-κυβερνήτη. Ο Βολουσιανός πήρε το όνομα του Καίσαρα. Αργότερα, τον ίδιο χρόνο ο Οστιλιανός πέθανε από πανούκλα, και ο Βολουσιανός τον αντικατέστησε ως τίτλος Αύγουστος και συν-κυβερνήτης. Ο Βολουσιανός μαζί με τον πατέρα του του Τρεβονιανό Γάλλο εφονεύθησαν το 253 μ.Χ. από στρατεύματα του Αιμλιανού, Διοικητή της Μοισίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Τεφρώδες φως
frame|right|Επεξηγητικό διάγραμμα τεφρώδους φωτός right|thumb|Τεφρώδες φως: Η φωτεινή περιοχή φωτίζεται άμεσα από τον Ήλιο, ενώ το υπόλοιπο του φεγγαριού φωτίζεται αμυδρά από το φως που αντανακλάται από τη Γη. Τεφρώδες φως ή γαιόφως χαρακτηρίζεται στην Αστρονομία το αμυδρό φως που φωτίζει το στραμμένο προς τη Γη σκοτεινό τμήμα της Σελήνης, όταν αυτή βρίσκεται σε φάση λεπτού μηνίσκου, έτσι ώστε να καθίσταται ο δίσκος της αμυδρά ορατός.
Σημειώνεται ότι το ανακλώμενο φως της Γης (ο δίσκος της οποίας είναι 14 φορές μεγαλύτερος της Σελήνης) είναι πολύ μεγαλύτερο. Η μέση λευκαύγεια της Γης είναι 0,37, έναντι της Σελήνης που είναι 0,12.
Κατηγορία:Παρατηρησιακή αστρονομία Κατηγορία:Φως Κατηγορία:Σελήνη Κατηγορία:Ουράνια φαινόμενα
Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου
thumb|250 px|Το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας, το «Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος» που ψηφίστηκε στην Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου Η Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ή Πρώτη Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου (20 Δεκεμβρίου 1821 - 15 Ιανουαρίου 1822) ήταν η πρώτη συνέλευση νομοθετικού σώματος του νέου Ελληνικού κράτους. Συνήθως αναφέρεται και ως Α' Συνέλευση Επιδαύρου ή ως Α' Εθνοσυνέλευση και έλαβε χώρα στη σημερινή περιοχή της Νέας Επιδαύρου Αργολίδας.
Η διοργάνωση
Μετά την ανάληψη της στρατιωτικής αρχηγίας από τον Δ. Υψηλάντη και την κάθοδο στην Ελλάδα των φαναριωτών Αλ. Μαυροκορδάτου και Θ. Νέγρη, άρχισαν οι ετοιμασίες για μια εθνοσυνέλευση που θα αντικαθιστούσε προηγούμενους οργανισμούς όπως αυτόν της συνέλευσης των Καλτεζών.
Για την προετοιμασία έγιναν δύο τοπικές συνελεύσεις στην Στερεά Ελλάδα. Με εγκυκλίους κλήθηκαν αντιπρόσωποι στο Μεσολόγγι και την Άμφισσα την 14η Σεπτεμβρίου, εορτή Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Η πρώτη, τοπική συνέλευση της Δυτικής Ελλάδος, τελείωσε την 9 Νοεμβρίου 1821, και η δεύτερη περί τα τέλη του ίδιου μήνα. Από εκεί προέκυψαν οργανισμοί διοίκησης και πληρεξούσιοι για την Εθνική Συνέλευση ή Εθνική Βουλή όπως λεγόταν.
Στην Πελοπόννησο αποφασίστηκε η ανασύσταση της Πελοποννησιακής Γερουσίας με συνεννοήσεις που έγιναν στη Βέρβενα και τη Ζαράκοβα. Εξέλεξαν πρόεδρο τον Υψηλάντη και κατήρτισαν οργανισμό ανάλογο με αυτό της Στερεάς.
Αρχικά ως έδρα της Εθνοσυνέλευσης είχε οριστεί από τον Υψηλάντη το Άργος, που προτιμήθηκε από την Τρίπολη όπου είχαν ξεσπάσει επιδημίες. Μετά από αναβολές και καθυστερήσεις οι πληρεξούσιοι ή «παραστάτες» ορκίστηκαν στην παλαιά εκκλησία του Αη Γιάννη του Άργους την 2 Δεκεμβρίου. . Πανηγυρικό λόγο εκφώνησε ο διδάσκαλος του Γένους Νεόφυτος Βάμβας. Σταδιακά έφτασαν και οι καθυστερούντες εκπρόσωποι από τη Στερεά και ορισμένοι από την Πελοπόννησο και η Εθνοσυνέλευση άρχισε τις επίσημες εργασίες στις 20 Δεκεμβρίου 1821, στο χωριό Πιάδα. Η περιοχή μετονομάστηκε σε Νέα Επίδαυρος. Οι εργασίες της εθνοσυνέλευσης έληξαν στις 16 Ιανουαρίου 1822.
Ο χώρος διεξαγωγής της Α' Εθνοσυνελεύσεως
Η διεξαγωγή της Ά Εθνοσυνελεύσεως πραγματοποιήθηκε στην Πιάδα, τη σημερινή περιοχή της Νέας Επιδαύρου Αργολίδας. Στην πλατεία του χωριού έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο, ενώ στον περιβάλλοντα υπαίθριο χώρο έχει τοποθετηθεί αναθηματική στήλη με τον Φοίνικα στην κορυφή, συμβολίζοντας την αναγέννηση του έθνους, την ελευθερία και τη δημοκρατία που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. Η περιοχή μετονομάστηκε κατόπιν εισήγησης του Ιωάννη Κωλέττη προς την Κυβέρνηση το 1823 για ανακήρυξη της Πιάδας σε δήμο, κατοχυρώνοντας προνόμια και δικαιώματα πόλης για την περιοχή. Η σημασία της Πιάδας ως πρώτου τόπου άσκησης εθνικών συντακτικών λειτουργιών επισημαίνεται ήδη από τον Μάιο 1822, όταν το Υπουργείο Εσωτερικών ανακοινώνει με έγγραφό του ότι «Εἰς τὸ ἑξῆς πᾶσα ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπικράτεια θέλει γνωρίζει τὸ μὲν χωρίον τῆς Πεδιάδος ὑπὸ τὸν τίτλον πόλις καὶ ὑπὸ τὸ ὄνομα Νέα Ἐπίδαυρος, τοὺς δὲ κατοίκους αὐτοῦ ὑπὸ τὸ ὄνομα πολῖται Ἐπιδαύριοι».
Εργασίες της Εθνοσυνέλευσης
Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος
Στην Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου γράφτηκε η «Διακήρυξις της Εθνικής Συνελεύσεως» (με την καθοριστική συμβολή του Αναστάσιου Πολυζωίδη ), ορίστηκε ο τρόπος της προσωρινής λειτουργίας του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους και ψηφίστηκε την 1 Ιανουαρίου 1822 το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας, η «Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος», ή «Προσωρινό Πολίτευμα» κείμενο του Ιταλού Βιντσέντζο Γκαλλίνα (Vincenzo Gallina) μαζί με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον Θεόδωρο Νέγρη. Την επιτροπή που είχε οριστεί από τη Συνέλευση για τη συγγραφή του συντάγματος αποτελούσαν οι: Θεόδωρος Νέγρης, Γεώργιος Αινιάν, Δρόσος Μανσόλας, Ιωάννης Ορλάνδος, Πέτρος Σκυλίτζης, Α. Μοναρχίδης, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Ι. Κωλέτης, Φώτιος Καραπάνου, Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ', Πανούτζος Νοταράς και Α. Κανακάρης.
Σε αυτό το Σύνταγμα, ορίστηκε και το εθνικό σύμβολο, η ελληνική σημαία. Το Σύνταγμα που ψηφίστηκε προέβλεπε προστασία των ατομικών ελευθεριών, την αντιπροσωπευτική αρχή καθώς και της διάκριση των εξουσιών. Ορίστηκε ότι η «Διοίκησις» θα γινόταν από το «Βουλευτικόν» και το «Εκτελεστικόν», ενώ το «Δικαστικόν» θα ήταν ανεξάρτητο όργανο. Η απονομή δικαιοσύνης προβλεπόταν από τα «Κριτήρια» (τα δικαστήρια). Στη Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους, το 1823 το Σύνταγμα αυτό βελτιώθηκε.
Ένα από τα σημαντικά σημεία της Πρώτης Εθνοσυνέλευσης είναι η έλλειψη αναφοράς στη Φιλική Εταιρεία.
Σύσταση
Οι εκλογές για τους πληρεξούσιους, παραστάτες όπως λέγονταν, δεν ήταν τακτικές όπως δεν υπήρχε κανένας περιορισμός πόσους θα έστελνε κάθε επαρχία. Οι περισσότεροι πληρεξούσιοι ήταν από τη Στερεά Ελλάδα αφού εκτός τους εκπροσώπους των επαρχιών πήραν μέρος και αυτοί πού έστειλε ο Άρειος πάγος, συνήγοροι όπως αποκαλούνταν. Οι πληρεξούσιοι χωρίστηκαν σε τέσσερις κλάσεις και ψήφιζαν σύμφωνα με τον διαχωρισμό αυτό, κάθε κλάση έκλεξε από τρία μέλη συστήνοντας 12 μελής επιτροπή για την σύνταξη οργανικού νόμου.
Στο Εκτελεστικό εκλέχθηκαν οι Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, πρόεδρος εκτελεστικού, Αθανάσιος Κανακάρης, αντιπρόεδρος, Αναγνώστης Παπαγιαννόπουλος (Δεληγιάννης), Ιωάννης Ορλάνδος και Ιωάννης Λογοθέτης.
Παραστάτες της Α΄ Εθνοσυνέλευσης
στον κατάλογο αναγράφονται όσοι παραστάτες (πληρεξούσιοι, αντιπρόσωποι) είχαν δικαίωμα ψήφου και υπογραφής στα τελικά κείμενα της Α΄ Εθνοσυνέλευσης. Πηγή της ενότητας: «Ίδρυμα της Βουλής της Ελλήνων»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1821 Εθνοσυνελευση 1821
Βασίλειος Βάλερις
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα. Άκμασε στα μέσα του 16ου αιώνα.
Συγγράμματα
Έγραψε το Πασχάλιο του ογδόου αιώνα που περιέχει Συνεκδόθη στην πρώτη έκδοση του Τυπικού από τον Νούκιο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Φιλίππη του Αινώ
Γάμος της Φιλίππης με τον διάδοχο του Αγγλικού θρόνου Εδουάρδο
Όταν ήταν μόλις 8 ετών ο Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας αποφάσισε να παντρέψει τον διάδοχο Εδουάρδο με μια απο τις κόρες του δούκα Γουλιέλμο Α' της Φλάνδρας επειδή επιθυμούσε έντονα συμμαχία μαζί του (1322). Ο Εδουάρδος έστειλε τον επίσκοπο Στάμπλετον του Έξετερ να του παρουσιάσει μια αναλυτική περιγραφή της εμφάνισης και του χαρακτήρα των θυγατέρων του Γουλιέλμου, μια περιγραφή που αναφέρει τη Φιλίππη σαν παιδί σύμφωνα με τον ιστορικό Ίαν Μόρτιμερ αφορούσε τη μεγαλύτερη αδελφή της Μαργαρίτα. Το καλοκαίρι του 1326 η Ισαβέλλα της Γαλλίας σύζυγος του Εδουάρδου Β΄ έφτασε στην αυλή του πατέρα της προκειμένου να αναζητήσει συμμαχίες για να ανατρέψει τον σύζυγο του, έφερε μαζί της τον 14χρονο γιο της Εδουάρδο που τον αρραβώνιασε με την Ισαβέλλα. Το νεαρό ζευγάρι ήταν δεύτερα ξαδέλφια, ήταν απαραίτητη μια παπική απαλλαγή προκειμένου να πραγματοποιηθεί ο γάμος, ο πάπας Ιωάννης ΚΒ' την υπέγραψε στην Αβινιόν τον Σεπτέμβριο του 1327.
Τον επόμενο μήνα (Οκτώβριος 1327) ο Εδουάρδος έστειλε τον επίσκοπο του Κόβεντρι να παντρέψει τη Φιλίππη στο όνομα του στις Βαλενσιάννες, τη δεύτερη πόλη της κομητείας του Αινώ. Η Φιλίππη έφτασε στο Λονδίνο τον Δεκέμβριο του 1327 με τη συνοδεία του θείου της Ιωάννη του Αινώ, ο λαός της πόλης της έκανε θριαμβευτική υποδοχή. Ο επίσημος γάμος έγινε στις 24 Ιανουαρίου 1328 στο αβαείο του Υόρκ Μίνστερ λίγους μήνες μετά την άνοδο στον θρόνο της Αγγλίας του Εδουάρδου Γ', τον Αύγουστο του 1328 καθορίστηκε και η προίκα της, η Φιλίππη ήταν αντιβασίλισσα της Αγγλίας την εποχή που ο σύζυγος της απουσίαζε σε εκστρατείες στη Γαλλία, στη Σκωτία και στη Φλάνδρα. Η Φιλίππη είχε τεράστια δημοτικότητα στον λαό για την ευγένεια και την καλοσύνη της, ο σύζυγος της άκουγε πάντοτε τη γνώμη της, όταν ο Εδουάρδος Γ΄ αποφάσισε να εκτελέσει τους αστούς του Καλαί ύστερα απο παράκληση της Φιλίππης τους χάρισε τη ζωή (1347).
Βασίλισσα της Αγγλίας
Την εποχή που παντρεύτηκε η Φιλίππη του Αινώ τον Εδουάρδο, 11 μήνες μετά από την άνοδο του στον θρόνο ουσιαστικοί κυβερνήτες της Αγγλίας ήταν η πεθερά της Ισαβέλλα της Γαλλίας με τον ερωμένο της Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ο κόμης του Μαρς, το νεαρό ζευγάρι ζούσε στα ανάκτορα του Γούντστοκ στην ακτή της Οξφόρδης. Σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες βασίλισσες η Φιλίππη δεν προκάλεσε τον Αγγλικό λαό, δεν έφερε συγγενείς της από την πατρίδα της για να εξουσιάζουν την αυλή της γι'αυτό έγινε αγαπητή όσο καμιά άλλη βασίλισσα της Αγγλίας. Η πεθερά της Ισαβέλλα της Γαλλίας αρνήθηκε τα δυο πρώτα χρόνια να της παραδώσει τον τίτλο της βασίλισσας επειδή ήθελε να τον κρατήσει μόνιμα για τον εαυτό της, αναγκάστηκε να το κάνει όταν η Φιλίππη ήταν 6 μηνών έγκυος και οι προβλέψεις έδειχναν ότι θα γεννήσει γιο, σε τρεις μήνες γεννήθηκε ο μεγαλύτερος γιος του ζεύγους και διάδοχος του θρόνου Εδουάρδος του Γούντστοκ.
Με τη γέννηση του διαδόχου ο Εδουάρδος Γ' αποφάσισε να αποτινάξει την εξουσία της μητέρας του και του εραστή της, διέταξε τη σύλληψη και την εκτέλεση του Ρότζερ Μόρτιμερ με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, στην Ισαβέλλα χαρίστηκε η ζωή αλλά έζησε σε αιχμαλωσία το υπόλοιπο της ζωής της. Οι χρονικογράφοι και οι ιστορικοί εκφράζονται με τα καλύτερα λόγια για τη Φιλίππη στην περιγραφή τους για την εξωτερική εμφάνιση και τον χαρακτήρα της. Η Φιλίππη ήταν αντιβασίλισσα της Γαλλίας την περίοδο που ο σύζυγος της απουσίαζε σε μάχες, κατάφερε να εμψυχώσει τους Άγγλους στον αγώνα εναντίον των Σκωτσέζων όπου τελικά τους νίκησαν συλλαμβάνοντας τον βασιλιά της Σκωτίας αιχμάλωτο. Έδειξε έντονο ενδιαφέρον για την εμπορική επέκταση του έθνους, στη Φιλίππη χρεώνεται η συγγραφή πολλών εγγράφων τα οποία βρίσκονται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων.
Οικογένεια
Η Φιλίππη και ο Εδουάρδος Γ΄ απέκτησαν 13 παιδιά, από τα οποία επέζησαν μετά τη βρεφική ηλικία τα 9, ενώ 3 απεβίωσαν στη μεγάλη επιδημία της πανώλης (1348-1350). Τα παιδιά τους ήταν:
Το τέλος
Η Φιλίππη του Αινώ απεβίωσε στις 15 Αυγούστου/1369 από οίδημα στο κάστρο του Ουίνδσορ σε ηλικία 55 ετών, η κηδεία της έγινε 6 μήνες αργότερα στις 29 Ιανουαρίου 1370 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ. Ο τάφος της τοποθετήθηκε στη βόρεια πλευρά του παρεκκλησίου του Εδουάρδου του Ομολογητή απέναντι από τους τάφους του Εδουάρδου Α', της Ελεονόρας της Καστίλης και του Ερρίκου Γ'. Σε 8 χρόνια δίπλα από την ίδια τη Φιλίππη θα ταφεί και ο σύζυγος της Εδουάρδος Γ' της Αγγλίας (1377).
Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης
Η Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (Ε.Ο.ΠΕ.) ιδρύθηκε το 1970 και είναι η ανώτατη αρχή της Πετοσφαίρισης και του Μπιτς Βόλεϊ στην Ελλάδα.
Στην αρμοδιότητα της ΕΟΠΕ ανήκουν τα πρωταθλήματα, όπως το Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών, τα κύπελλα Ελλάδας και οι εθνικές ομάδες. Στο παρελθόν είχε την ευθύνη διεξαγωγής του πρωταθλήματος της Α1 Εθνικής κατηγορίας ανδρών, όμως από την περίοδο 2006-2007, διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Ένωση Σωματείων Αμειβόμενων Πετοσφαιριστών.
Ιστορική αναδρομή
Το ελληνικό βόλλεϋ εισήχθη στην Ελλάδα το 1922 από τον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο. Πρώτος που δίδαξε το βόλλεϋ στην Ελλάδα θεωρείται ο γυμναστής διευθυντής του Πανελληνίου Λευκαδίτης. Στη συνέχεια το άθλημα διαδόθηκε και σε άλλους συλλόγους και έγινε εξαιρετικά αγαπητό με αποτέλεσμα να προκηρυχτούν τα πρώτα πρωταθλήματα 1924-1926 με πρωταθλητή τον Πανιώνιο το 1924, τον Π.Γ.Σ το 1925, τα Διδασκαλία το 1926 κλπ.
Στη συνέχεια από το 1929 ως το 1932 δημιούργησαν τμήματα βόλλεϋ η Νήαρ Ηστ,το Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο Ιωνικός, ο Πειραϊκός, ο ΠΟΠ και η ΕΑΠ Πατρών. Ακολούθησε η εποχή της δεκαετίας 1930-1940 που το βόλλευ είχε τη μεγαλύτερη διάδοση από τις αθλοπαιδιές στην Ελλάδα. Η διάδοση αυτή ανακόπηκε για πολύ χρόνο λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του εμφυλίου. Κατά το 1950-60 το βόλλεϋ άρχισε πολύ αργά να αναπτύσσεται με αποτέλεσμα να γίνονται μόνο ελάχιστα τοπικά πρωταθλήματα.
Το 1961 διοργανώνεται το 1ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα βόλλεϋ μεταξύ Αθήνας - Θεσσαλονίκης και Χανίων με πρωταθλητή τον Πανελλήνιο. Τότε προσλαμβάνεται και ο Γιουγκοσλάβος προπονητής Σ. Γκροστάνοβιτς σαν τεχνικός της υποτυπώδους Εθνικής Ομάδας και ακολουθουν 3-4 διεθνείς συναντήσεις. Το 1965 ιδρύεται η Ελληνική Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών (ΕΟΑΠ, μπάσκετ - βόλλεϋ - χόκεϋ) και ακολουθεί μια στάσιμη περίοδος για το βόλλευ μέχρι το 1967.
Το 1968 αρχίζει μια συστηματική προσπάθεια ανάπτυξης του βόλλεϋ από την ΕΟΑΠ. Έτσι το 1969 καθιερώνεται για πρώτη φορά το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Εθνικής Κατηγορίας. Προσλαμβάνεται ο παγκόσμια γνωστός διεθνής προπονητής Stefan Roman, ο οποίος θεωρείται ο θεμελιωτής της τεχνικής του βόλλεϋ στην Ελλάδα. Δημιουργούνται μόνιμα κλιμάκια εθνικής στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και μετέχει για πρώτη φορά η Ελλάδα στο «Κύπελο Δυτικών Χωρών», το μετέπειτα «Κύπελο Ανοίξεως».
1970: Σταθμός του ελληνικού βόλλεϋ
Το έτος αυτό αποτελεί το σημαντικότερο σταθμό για το ελληνικό βόλλεϋ, γιατί ευοδώνονται οι επί τριετία συνεχείς προσπάθειες του πρώην πρωταθλητού Δ/ρος μηχανικού Καθηγητού Θεόδωρου Δ. Ανδρεάκου και γινεται δεκτή πρόταση του για το διαχωρισμό των αθλημάτων βόλλεϋ και μπάσκετ σε ανεξάρτητες Ομοσπονδίες ΕΟΠΕ και ΕΟΚ από τον τότε Γενικό Γραμματέα Αθλητισμού Κ. Ασλανίδη. Από την στιγμή εκείνη αρχίζει μια επανάσταση στο ελληνικό βόλλεϋ. Το 1ο ΔΣ με πρόεδρο τον Γ. Σακελαριάδη καθιερώνεται και τελούνται στην Αθήνα οι 1οι Βαλκανικοί αγώνες με πρωτοφανή κοσμοσυρροή για το άθλημα.
Εκπονείται από το Θ. Ανδρεάκο και μπαίνει σε εφαρμογή από την ΕΟΠΕ πενταετές σχέδιο ανάπτυξης του βόλλεϋ. Καθιερώνονται αθλητικά κίνητρα(εισαγωγή διεθνών αθλητών στα ΑΕΙ), υποτροφίες στα μέλη των εθνικών ομάδων, ιδρύονται τοπικές επιτροπές βόλλευ σε όλη τη χώρα,λειτουργεί σχολή προπονητών, προγραμματίζεται το μίνι βόλλεϋ, κατασκευάζονται τα πρώτα κλειστά γυμναστήρια από τη ΓΓΑ και γενικά μπαίνουν τα θεμέλια της σε βάθος διάδοσης του βόλλευ.
Ακολουθούν στη συνέχεια οι πρώτες διεθνείς επιτυχίες: 3η θέση για την Εθνική Εφήβων στους Βαλκανικούς του 1971, 3η θέση για την Εθνική Ανδρών στους Μεσογειακούς του ίδιου έτους ,5η στο Κύπελλο Ανοίξεως του 1972, 1η η Εθνική Ενόπλων Δυνάμεων στο CISM στη Θεσσαλονίκη το 1973, 1η η Εθνική Εφήβων στο Βαλκανικό της Αθήνας (1973).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομοσπονδια Πετοσφαίριση Κατηγορία:Εθνικά μέλη της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Πετοσφαίρισης
HMS Liverpool
Επτά πλοία του Βασιλικό Ναυτικό πήραν το όνομά τους από την πόλη Λίβερπουλ (Liverpool):
Κατηγορία:Ονομασίες πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού
Κλίμακα
Κλίμακα είναι η αναλογία ενός συστήματος αναπαράστασης σε σχέση με ένα άλλο σύστημα.
Όταν αναφερόμαστε σε σχέδια ή κατασκευές, ως κλίμακα ορίζεται ο Λόγος της γραφικής διάστασης ενός αντικειμένου προς την πραγματική του διάσταση.
Για παράδειγμα, το πραγματικό μήκος ενός τραπεζιού είναι 1 μέτρο και για να το αποτυπώσουμε σε ένα σχέδιο θα το δείξουμε με μήκος 10 εκατοστών του μέτρου. Τότε η κλίμακα σχεδίασης θα είναι: 1 προς 10 γιατί το 1 μέτρο γραφικών διαστάσεων αντιστοιχεί σε 10 μέτρα πραγματικών διαστάσεων (0,1μ – 1,0μ). Σε αυτή την περίπτωση η κλίμακα γράφεται 1/10 ή 1:10 και διαβάζεται «ένα προς δέκα».
Όσο μεγαλύτερος είναι ο παρονομαστής του κλάσματος (λόγος) τόσο μικρότερη είναι η κλίμακα γιατί έχουμε μεγαλύτερη σμίκρυνση. Δηλαδή η κλίμακα 1:100 είναι μεγαλύτερη από την κλίμακα 1:5.000. Τα σχέδια υπό κλίμακα έχουν σταθερή κλίμακα. Η κλίμακα του χάρτη αποτελεί άλλο ένα παράδειγμα χρήσης της έννοιας της κλίμακας για την σμίκρυνση και αποτύπωση χαρακτηριστικών της γης. Υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις που σε ένα σχέδιο χρησιμοποιούνται δύο διαφορετικές κλίμακες, όπως στα τοπογραφικά διαγράμματα, όπου η κλίμακα μηκών είναι διαφορετική από την κλίμακα των υψών (η κλίμακα των υψών είναι μεγαλύτερη).
Για την απευθείας ανάγνωση των πραγματικών γραμμικών διαστάσεων ενός αντικειμένου που βρίσκεται υπό κλίμακα, χρησιμοποιείται το κλιμακόμετρο.