cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τούπακ Σακούρ
Πρώιμη ζωή και σχολικά χρόνια
Το 1984, η οικογένεια μετακόμισε στην Βαλτιμόρη στο Μέριλαντ, όπου ο Τούπακ φοίτησε αρχικά στο Λύκειο Πολ Λόρενς Ντουνμπάρ, όπου ξεδιπλώθηκε για πρώτη φορά η ηγετική προσωπικότητα του και ξεχώρισε ως κορυφαίος μαθητής. Όμως, λόγω της υπερβολικής μοναξιάς που ένιωθε, ξεκίνησε να ασχολείται με την ραπ, ένα είδος προφορικής ποίησης, το οποίο είχε γνωρίσει άνθος σε αυτές τις κακόφημες περιοχές. Πήρε μεταγραφή στην Σχολή Τεχνών Βαλτιμόρης για να εξερευνήσει αυτό του το ταλέντο. Ενώ φοιτούσε εκεί, ο έφηβος Σακούρ έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής, πήρε μέρος σε αρκετές θεατρικά έργα του Σαίξπηρ και έγινε κολλητός φίλος με την Τζάντα Πίνκετ Σμιθ, την σύζυγό του Γουίλ Σμιθ και ηθοποιό, ενώ μελετούσε τζαζ μουσική, μπαλέτο, ποίηση και υποκριτική.
Παρόλα αυτά, τα οικονομικά της οικογένειας δεν άλλαξαν και η Αφένι είχε αρχίσει να ξοδεύει τα περισσότερα χρήματα της στην αγορά κρακ. Η οικογένεια αναγκάστηκε να μετακομίσει για ακόμη μια φορά στην Μαρίν Σίτι της Καλιφόρνια, όπου ο Τούπακ συνέχισε το σχολείο. Όταν ο Τούπακ ήταν 18 ετών, η Αφένι τον έδιωξε από το σπίτι αφού δεν μπορούσε πλέον να συντηρεί αυτόν και τα αδέλφια του μαζί με τον εθισμό της στα ναρκωτικά.
Προκειμένου να συντηρήσει τον εαυτό του και τα αδέλφια του, ο Τούπακ παράτησε το σχολείο και ξεκίνησε να εμπορεύεται ναρκωτικά στην κοντινή πόλη Οούκλαντ. Εκείνη την περίοδο, ο Τούπακ παρακολουθούσε μαθήματα ποίησης στο Λος Άντζελες. Όταν αντιλήφθηκε το ταλέντο του, η δασκάλα ποίησης του δέχτηκε να γίνει η μάνατζέρ του.
Το 1989, ο Τούπακ εισάγεται στο συγκρότημα Digital Underground. Μαζί με το συγκρότημα, ο Τούπακ κυκλοφορεί τα Same Song και Sex Packets, αλλά αντιλαμβάνεται ότι το είδος ραπ που πρεσβεύει το συγκρότημα δεν τον ενδιαφέρει και αποχωρεί.
Πρώτες επιτυχίες
Ο Τούπακ ακολούθησε σόλο καριέρα και υπέγραψε στην Interscope Records, μια από τις πιο επιτυχημένες δισκογραφικές εταιρείες τότε. Κυκλοφόρησε το πρώτο του σινγκλ Brenda's Got a Baby, ένα τραγούδι το οποίο αναφέρεται σε ένα 12χρονο κορίτσι που μένει έγκυος από τον ξάδερφο της, αναγκάζεται να καταφύγει στην πορνεία για να συντηρήσει το παιδί και στην πορεία δολοφονείται από έναν από τους πελάτες της. Το τραγούδι έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς μουσικής και άνοιξε στον Τούπακ πολλές πόρτες στην τοπική μουσική σκηνή.
Το 1991, ο Τούπακ κυκλοφόρησε το 2Pacalypse Now, το πρώτο του άλμπουμ. Το άλμπουμ περιέχει το Brenda's Got a Baby και άλλα δύο σινγκλ. Στο άλμπουμ, ο Τούπακ ασκεί έντονη κοινωνική και πολιτική κριτική και εξερευνά διάφορες μάστιγες της Αμερικανικής κοινωνίας, όπως η αστυνομική βία, η πολιτική διαφθορά, ο ρατσισμός, η εφηβική εγκυμοσύνη και η βία των συμμοριών. Λίγο αφότου κυκλοφόρησε το άλμπουμ, ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Νταν Κούειλ επέκρινε δημόσια το άλμπουμ, διότι ο δικηγόρος του Ρόναλντ Ρέι Χάουαρντ, ενός Αφροαμερικανού που είχε δολοφονήσει έναν αστυνομικό, είχε ισχυριστεί το άλμπουμ ήταν το κίνητρο για να διαπραχθεί το έγκλημα. Παρόλα αυτά, το άλμπουμ απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και ήταν τεράστια εμπορική επιτυχία για πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη φτάνοντας στο νούμερο 64 των μουσικών τσαρτς για τα δημοφιλέστερα άλμπουμ του Billboard. Το άλμπουμ έγινε τελικά χρυσό και θεωρείται ένα από τα καλύτερα και πιο διαχρονικά άλμπουμ του Τούπακ.
Το 1992, ο Τούπακ έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία Juice και αυτή τον εισήγαγε στον κινηματογραφικό κόσμο. Η ερμηνεία του έλαβε πολύ θετικές κριτικές από τους κριτικούς και ο Τούπακ έλαβε υποψηφιότητες για διάφορα βραβεία.
Στις 22 Αυγούστου του 1992, ο Τούπακ ήταν καλεσμένος σε ένα φεστιβάλ στην Μαρίν Σίτι. Μετά το φεστιβάλ, ο Τούπακ υπέγραφε αυτόγραφα και φωτογραφίζονταν με θαυμαστές για πάνω από μία ώρα. Μια αντιπαράθεση ξεκίνησε μεταξύ διαφόρων ατόμων και ο Τούπακ έβγαλε ένα νόμιμα κατεχόμενο πιστόλι, το οποίο και άφησε στο πάτωμα. Όταν ο θετός αδερφός του Μοπρέιμ το σήκωσε και πάτησε κατά λάθος την σκανδάλη, ένα 6χρονο αγόρι που έκανε ποδήλατο 90 μέτρα μακριά πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε. Ο Μοπρέιμ συνελήφθη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος. Ο Τούπακ σταμάτησε εθελοντικά την οπλοφορία για κάποιους μήνες. Η μητέρα του αγοριού υπέβαλε αγωγή στον Τούπακ, η οποία έληξε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό για 30.000 δολάρια.
Συνεχιζόμενη κινηματογραφική καριέρα και δεύτερο άλμπουμ
Ενόσω ηχογραφούσε το δεύτερο άλμπουμ του, ο Τούπακ ξεκίνησε να πρωταγωνιστεί και σε άλλες ταινίες, όπως στην ταινία Poetic Justice με την Τζάνετ Τζάκσον.
Το 1993, ο Τούπακ κυκλοφόρησε το Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z..., το δεύτερο άλμπουμ του. Περιέχει τα σινγκλ Keep Ya Head Up, ένα τραγούδι για τον σεξισμό και την βιαιότητα που βιώνουν οι γυναίκες στην κοινωνία του γκέτο και το I Get Around, ένα τραγούδι για τις ερωτικές κατακτήσεις του Τούπακ και των μελών της Digital Underground Shock G και Money-B, οι οποίοι συμμετέχουν στο τραγούδι. Το άλμπουμ έχει λιγότερο σκοτεινό τόνο από το προηγούμενο άλμπουμ και πολύ περισσότερες συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες, όπως τον Ice Cube και τον Ice-T. Όπως και το πρώτο του άλμπουμ, το Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z... έχει έντονο κοινωνικό και πολιτικό υπόβαθρο. Έλαβε ως επί το πλείστον θετικές κριτικές από τους κριτικούς και έφτασε στο νούμερο 24 στα τσαρτς της Billboard, ενώ έγινε τελικά πλατινένιο. Ο δίσκος αυτός οδήγησε τον Τούπακ στις πρώτες θέσεις των πωλήσεων και τον καθιέρωσε ανάμεσα στους κορυφαίους και πιο αμφιλεγόμενους ράπερ.
Τον Οκτώβριο του 1993, ο Τούπακ συνελήφθη για ένα περιστατικό στην Ατλάντα της Τζόρτζια. Όταν είδαν δυο αστυνομικούς να παρενοχλούν έναν μαύρο ανήλικο, ο Τούπακ και ένας από τους συνεργάτες του διέταξε να σταματήσουν. Οι δύο αστυνομικοί τον πυροβόλησαν στο χέρι και αυτός τους πυροβόλησε στο πόδι και στην πλάτη. Οι δύο αστυνομικοί ήταν κάτω από την επίδραση αλκοόλ και σκληρών ναρκωτικών. Ο Σακούρ αθωώθηκε μετά από την κατάθεση του ανήλικου.
Δικαστικές διαμάχες, απόπειρα δολοφονίας, φυλάκιση και τρίτο άλμπουμ
Το 1994, ο Τούπακ ηχογραφούσε το τρίτο του άλμπουμ με τίτλο Me Against the World. Ο ράπερ δούλεψε πολύ για να τελειοποιήσει τις στιχουργικές του ικανότητες. Τα τραγούδια του άλμπουμ αυτού περιέχουν περίπλοκες εσωτερικές ρίμες, παρήχηση και άλλες τεχνικές στην ραπ που είχαν μόλις τότε ξεκινήσει να εμφανίζονται. Ο Τούπακ έκανε τον δίσκο πιο προσωπικό και εισήγαγε με αυτόν στην ραπ πολλά χαρακτηριστικά από αλλά μουσικά είδη, όπως τζαζ, R&B, μπλουζ και φανκ.
Στα τέλη του 1994, δύο φίλοι και ο μάνατζερ του Τούπακ κατηγορήθηκαν για βιασμό, ενώ ο ίδιος για σεξουαλική κακοποίηση και άλλες κατηγορίες. Σύμφωνα με την Αγιάννα Τζάκσον, την φερόμενη ως θύμα, ο Τούπακ την είχε καλέσει στο δωμάτιο ξενοδοχείου του και λίγο μετά αποχώρησε. Οι δύο φίλοι του ράπερ της επιτέθηκαν και την βίασαν, ενώ ο μάνατζερ του δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει την πράξη. Ο Τούπακ κατέθεσε ότι ο ίδιος κοιμόταν σε ένα διπλανό δωμάτιο και δεν γνώριζε τίποτα. Παρόλα αυτά, ο Τούπακ και ο μάνατζερ του ήταν οι μόνοι που καταδικάστηκαν για το αδίκημα και οδηγήθηκαν στην φυλακή στις 14 Φεβρουαρίου 1995.
Μια μέρα πριν την καταδίκη του Τούπακ, ο ίδιος έπεσε θύμα επίθεσης και ληστείας έξω από στούντιο ηχογράφησης, όπου τον είχαν καλέσει για την ηχογράφηση ενός τραγουδιού αλλού καλλιτέχνη. Ο The Notorious B.I.G. και ο ιδιοκτήτης της δισκογραφικής εταιρείας του Σιν Κομπς βρισκόταν στο ίδιο στούντιο. Η αστυνομία πιστεύει ότι για την επίθεση είναι υπεύθυνοι οι Χέιτιαν Τζακ και Τζέιμς Ρίτσμοντ (ο πρώτος από τους δύο ήταν και ένας από τους κατηγορουμένους στην υπόθεση βιασμού). Ο Τούπακ ξεκίνησε να κατηγορεί τον B.I.G. για την επίθεση.
Ενώ ο Τούπακ βρισκόταν στην φυλακή, κυκλοφόρησε το Me Against the World και το άλμπουμ απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, ενώ ήταν και τεράστια εμπορική επιτυχία. Έγινε ο πρώτος καλλιτέχνης παγκοσμίως που ένα άλμπουμ του καταφέρνει να φτάσει στο νούμερο ένα των Αμερικανικών τσαρτς, ενώ βρίσκεται στη φυλακή. Συγκεκριμένα το άλμπουμ, που κυκλοφόρησε στις 14 Μαρτίου 1995, ήταν στην πρώτη θέση των τσαρτς της Billboard από την 1η Απριλίου εώς τις 28 Απριλίου του ίδιου έτους. Ο Τούπακ έλαβε και τις δύο πρώτες του υποψηφιότητες για Βραβεία Γκράμι σε ηλικία μόλις 24 ετών.
Αποφυλάκιση, αντιπαραθέσεις με άλλους ράπερ και All Eyez on Me
Εν τω μεταξύ, είχε δημιουργήσει ένα ολόκληρο ρεύμα στη ραπ, το οποίο ο ίδιος ονόμασε Thug Life (Ζωή Αλήτη), εμπνευσμένος από τις κατηγορίες που του απέδιδαν. Μεγάλη επίσης ήταν η κόντρα του με διάφορους ράπερ της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ και πιο συγκεκριμένα με τους Notorious B.I.G., Puff Daddy, Mobb Deep, Nas, Lil' Kim, Jay-Z, Chino XL και Junior Mafia.
Στις 13 Φεβρουαρίου 1996, κυκλοφόρησε το "All Eyez on Me", το οποίο έφτασε στο νούμερο ένα και μάλιστα την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Τον Αύγουστο του 1996 τελείωσε την παραγωγή του τελευταίου του άλμπουμ (The Don Killuminati: The 7 Day Theory), που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο και το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ του 2pac που φτάνει στο νούμερο 1 του Billboard.
Η δολοφονία του
Ο Τούπακ απεβίωσε στις 13 Σεπτεμβρίου 1996 (σε μία ανεξιχνίαστη υπόθεση), ενώ βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του. Πιο συγκεκριμένα, στις 7 Σεπτεμβρίου είχε πάει να παρακολουθήσει, στο γήπεδο MGM Grand του Λας Βέγκας, έναν αγώνα μποξ μεταξύ του Μάικ Τάισον (Mike Tyson) και του Μπρους Σέλντον (Bruce Seldon). Ο Τάισον δεν άφησε και πολλά περιθώρια στον αντίπαλο του και έτσι ο αγώνας τελείωσε στον πρώτο κιόλας γύρο, αναδεικνύοντάς τον ως νικητή. Αργότερα, ο Τούπακ καθώς επέβαινε στο αυτοκίνητο του ιδιοκτήτη της εταιρίας του, στη θέση του συνοδηγού, κατευθυνόταν στο Club 662. Στις 11:17, καθώς περίμεναν στο φανάρι, μία άσπρη κάντιλακ σταμάτησε δίπλα τους και από το πίσω παράθυρο πυροβόλησαν πέντε φορές τον Τούπακ. Αμέσως εξαφανίστηκαν, ενώ η μαύρη BMW που οδηγούσε ο Σουγκ Νάιτ, ξαφνικά έβαλε μπρος, έκανε αναστροφή και συγκρούστηκε στο πεζοδρόμιο στην απέναντι λωρίδα του δρόμου. Επιτόπου, έφτασαν στο σημείο οι αστυνομικοί και τα ασθενοφόρα για να μεταφέρουν τους τραυματίες στο νοσοκομείο και να διερευνήσουν την σκηνή του εγκλήματος. Ο Τουπάκ έπεσε σε κώμα και μετά από 6 ημέρες στο νοσοκομείο, στις 13 Σεπτεμβρίου πέθανε, από εσωτερική αιμορραγία. Δύο μήνες μετά τον θάνατό του, κυκλοφόρησε ο δίσκος "The Don Killuminati: The 7 Day Theory". Αρκετές θεωρίες συνωμοσίας έχουν ακουστεί, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί ο δολοφόνος, του όπως πολλοί θεωρούν καλύτερου ράπερ όλων των εποχών.
Επιρροές - Κοινωνικός αντίκτυπος
Ο Τούπακ επηρέασε μια μεγάλη γενιά από ακροατές και μια μεγάλη γενιά ράπερ. Πολλοί καλλιτέχνες της ραπ τον διαδέχτηκαν στο ρεύμα που δημιούργησε: Οι The Outlawz τον συνόδευσαν σε όλη του την καριέρα, συνεργάστηκε με τον Dr. Dre στο γνωστό "California love", ο Eminem, ο Snoop Dogg, πολύ επιτυχημένοι καλλιτέχνες της ραπ επηρεάστηκαν βαθύτατα από τον κορυφαίο ράπερ.
Δε δίστασε να ασκήσει έντονη κοινωνική και πολιτική κριτική. Ήρθε αρκετές φορές σε σύγκρουση με υψηλά ιστάμενα πολιτικά πρόσωπα, ενώ από νωρίς αποτέλεσε στόχο για δικηγόρους και αστυνομικούς. Ο Τούπακ ξέφυγε από τα γκέτο στα οποία ζούσε (συχνά, οι οπαδοί του τον μνημονεύουν ως "ο Τσε των γκέτο της Αμερικής", πάλεψε για μια καλύτερη ζωή και για ίσα δικαιώματα και έγινε ο κορυφαίος καλλιτέχνης της ραπ μουσικής παγκοσμίως. Με έμπνευση και ευαισθησία που έμοιαζε αστείρευτη, έγινε η φωνή της αλήθειας για εκατομμύρια νέους ανθρώπους σε όλον τον κόσμο. Επιχείρησε, με το στίχο του και τις ομιλίες του, ένα καίριο χτύπημα στον κομφορμισμό και τη μισαλλοδοξία. Πολέμησε το ρατσισμό σε κάθε του μορφή και δε δίστασε να ανοίξει διάλογο με κάθε κοινωνική ομάδα (με τους μαύρους, με τους λευκούς, με τα παιδιά).
Το 2003 ψηφίστηκε από τους θεατές του MTV ως ο υπ' αριθμόν ένα καλλιτέχνης της ραπ (νούμερο 1 MC) όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Δολοφονηθέντες μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Κομμουνιστές Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες
Φίλιππος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Ο Φίλιππος, δανικά Filip (15 Μαρτίου 1584 - 27 Σεπτεμβρίου 1663) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Ιωάννη Β΄ του νεότερου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Ερνέστου Γ΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρουμπενχάγκεν.
Το 1622 διαδέχθηκαν τον Ιωάννη Β΄ οι γιοί του: ο Χριστιανός έλαβε τη νήσο Έρε, ο Αλέξανδρος το Σόντερμπουργκ, ο Φρειδερίκος το Νόρμπουργκ, ο Φίλιππος το Γκλύξμπουργκ και ο Ιωακείμ Ερνέστος το Πλεν. Το 1633 απεβίωσε ο Χριστιανός και η περιοχή του Έρε μοιράστηκε στους επιζώντες αδελφούς του: ο Φίλιππος έλαβε το Κέπινγκ (Έρεσκεπινγκ) και το Βούντερουπ και ο Φρειδερίκος το Γκρόστεν, το οποίο πώλησε τρία έτη μετά στον Φίλιππο.
Αγόρασε την περιοχή Φράινβιλλεν στο Σλέσβιχ και την παραχώρησε στην κόρη του Χέντβιχ. Το 1648 αγόρασε το Γκράβενσταϊν, μια περιοχή στη χερσόνησο του Σούντεβετ (βόρεια του όρμου του Φλένσμπουργκ) από τον Χανς του Άλεφελντ και το 1662 την πώλησε στην Φρειδερίκο του Άλεφελντ. Απεβίωσε το 1663 σε ηλικία 79 ετών. Οι περιοχές του στη νήσο Έρε πωλήθηκαν από απόγονό του το 1749 στον Φρειδερίκο Ε΄ της Δανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1624 τη Σοφία Χέντβιχ των Βέττιν, κόρη του Φραγκίσκου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και είχε τέκνα :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Άρεως Πεδίον
thumb|Το θέατρο του Μαρκέλλου σήμερα Άρεως Πεδίον ή Πεδίον του Άρεως ονομάζονταν στην Αρχαία Ρώμη ευρύτατος ανοικτός χώρος που πλαισιωνόταν από τους λόφους του Καπιτωλίου, του Κυρηναλίου, και του Πιγκίου προς ανατολάς και της μεγάλης καμπής του ποταμού Τίβερη προς δυσμάς.
Κατά την παράδοση, ο χώρος αυτός ανήκε αρχικά στους Ταρκυνίους. Μετά όμως τη κατάργηση της βασιλείας ο χώρος αυτός αφιερώθηκε στον Άρη, θεό του πολέμου, όπου και συνήρχονταν εκεί υπό μορφή εκκλησίας οι Ρωμαίοι (μέχρι του 1ου αιώνα π.Χ.) προς εκλογή Υπάτων, Πραιτόρων (στρατηγών), τιμητών καθώς και άλλων αρχόντων της Ρώμης.
Ίδρυση
Σύμφωνα με τους μύθους ίδρυσης της Ρώμης η Ρέα Σιλβία απέκτησε δύο δίδυμους γιους τους Ρωμύλο και Ρώμο, τους ανέθρεψε ο βασιλιάς της Άλμπα Λόνγκα. Τα βρέφη αφέθηκαν σε ένα καλάθι στον Τίβερη που έρρεε κατά μήκος των δυτικών ακτών του πεδίου, τα συνέλεξε ένας βοσκός και τα μεγάλωσε μια λύκαινα. Σε μερικές δεκαετίες τα αδέλφια επέστρεψαν στην πατρίδα τους και ίδρυσαν την Ρώμη, ο Ρωμύλος παρέμεινε μόνος βασιλιάς αφού σκότωσε τον αδελφό του, βασίλευσε πολλά χρόνια μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Στα τέλη της ζωής του ένα σύννεφο έφτασε στο Πεδίο του Άρεως, παρέλαβε τον Ρωμύλο και τον ανέβασε στον ουρανό. Την γή αυτή "ανάμεσα στην Ρώμη και τον Τίβερη" απέκτησε ο τελευταίος βασιλιάς στην Αρχαία Ρώμη Ταρκύνιος ο Υπερήφανος. Μετά από την ήττα και την εξορία το Πεδίο του Άρεως ήταν αφιερωμένο στον θεό Μαρς. Οι Ρωμαίοι έκαναν συγκέντρωση στο Πεδίο του Άρεως κάθε άνοιξη με στόχο να προετοιμαστούν για τον πόλεμο με τους γειτονικούς λαούς, διοργανώθηκαν και πολλά θρησκευτικά πανηγύρια. Με την εξαίρεση ένα μικρό ιερό του θεού Μαρς στο κέντρο του Πεδίου δεν υπήρχε μέχρι τον 5ο αιώνα π.Χ. καμιά άλλη κατασκευή.
Το 435 π.Χ. κατασκευάστηκε η "Βίλλα Πούμπλικα" σε μια επιφάνεια που καθαρίστηκε μήκους 300 μέτρων. Οι κάτοικοι συγκεντρώνονταν στην Βίλλα μια φορά κάθε 5 χρόνια για να κάνουν απογραφή πληθυσμού αλλά τους επόμενους δύο αιώνες καμιά άλλη κατασκευή δεν έγινε στο πεδίο. Στα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ. με την πρόοδο των Καρχηδονιακών Πολέμων οι πολεμικές επιχειρήσεις των Ρωμαίων μετατοπίστηκαν σε ολόκληρη της Ιταλική χερσόνησο. Οι συγκεντρώσεις στο Πεδίο του Άρεως περιορίστηκαν λόγω έλλειψης χρόνου αλλά τα πλούτη από τα λάφυρα των πολέμων βοήθησαν να αναπτυχθεί με εντυπωσιακά κτίρια. Ο κάθε στρατηγός μετά την νίκη στην μάχη έκτιζε έναν ναό στο Πεδίο του Άρεως αφιερωμένο στον προστάτη-Θεό του, ανάμεσα στους ναούς και τις ξύλινες αγορές δημιουργήθηκαν πολλοί χώροι διασκέδασης. Ο δικτάτορας Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας ξεκίνησε να οικοδομεί Βίλες αγοράζοντας κλήρους που είχαν πουληθεί ή παραχωρηθεί σε επιφανείς Ρωμαίους, αργότερα έγινε τόπος συγκέντρωσης του ένοπλου Ρωμαικού στρατού. Ο Πομπήιος οικοδόμησε το περίφημο Θέατρο του Πομπήιου (55 π.Χ.) το πρώτο πέτρινο θέατρο στην Ρώμη. Όταν κάηκε η Κουρία του Οστίλου (52 π.Χ.) το Θέατρο του Πομπήιου έγινε ο τόπος συνέλευσης της Γερουσίας
Αυτοκρατορικά χρόνια
Ο Ιούλιος Καίσαρας σχεδίασε να το μετατρέψει σε τόπο ψηφοφορίας των πολιτών, το σχέδιο αυτό έκανε πράξη ο διάδοχος του Οκταβιανός Αύγουστος, ίδρυσε το Περιστύλιο της Οκταβίας με τα λάφυρα του από τον Δαλματικό πόλεμο (33 π.Χ.). Όταν ιδρύθηκε η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η Ρώμη χωρίστηκε από τον Οκταβιανό Αύγουστο σε 14 περιοχές, το Πεδίον του Άρεως ανήκε σε δύο από αυτές. Το "Ιερό της Ειρήνης" ιδρύθηκε από τον Οκταβιανό Αύγουστο σαν σύμβολο ότι τερματίζονται οι πόλεμοι και ξεκινάει η ειρηνική αυτοκρατορική περίοδος. Ο Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας εκμεταλλεύτηκε τον βαλτότοπο για να δημιουργήσει μια λίμνη και λουτρά γνωστά ως Θέρμες του Αγρίππα, οικοδόμησε επίσης το Πάνθεον που το ανακατασκεύασε ο Αδριανός στην τελική σημερινή του μορφή. Τα έργα συμπλήρωσε το Υδραγωγείο Βίργκο με στόχο να εξοπλίσει με νερά την λίμνη και τα λουτρά (19 π.Χ.). Στο αραιοκατοικημένο βόρειο τμήμα οικοδομήθηκε το μεγαλοπρεπέστατο Μαυσωλείο του Αυγούστου, άλλα κτίρια που κατασκευάστηκαν ήταν το Θέατρο του Μάρκελλου, ο Ναός της Ίσιδος και το Θέατρο του Πομπήιου όπου ο Μάρκος Ιούνιος Βρούτος και οι άντρες του δολοφόνησαν τον Ιούλιο Καίσαρα. Μετά την Μεγάλη πυρκαγιά της Ρώμης (64 μ.Χ.) ο Δομιτιανός οικοδόμησε ξανά τα κατεστραμμένα μνημεία, ένα Στάδιο όπου έγινε σήμερα η Πιάτσα Ναβόνα και ένα Ωδείο. Όταν ενισχύθηκαν τα Αυτοκρατορικά Θέματα και ο αυτοκράτορας θεοποιήθηκε ο Αδριανός και οι διάδοχοι του οικοδόμησαν έναν ναό αφιερωμένο στην πεθερά του Αδριανού Σαλονία Ματιδία, ο Αντωνίνος ο Ευσεβής οικοδόμησε ναό αφιερωμένο στον Θείο Αδριανό.
Η Δυναστεία των Σεβήρων διέκοψε την οικοδομική δραστηριότητα επειδή το Πεδίο του Άρεως ήταν γεμάτα και δεν υπήρχε χώρος για νέα κτίρια, αρκέστηκαν μόνο στις επισκευές των παλιότερων και οικοδόμησαν σε άλλες περιοχές. Από την εποχή που έγινε αυτοκράτορας ο Αυρηλιανός διακόπηκε η οικοδομική δραστηριότητα στο Πεδίο του Άρεως. Οι πολίτες της Ρώμης με μεγάλη αλαζονεία επειδή τους είχε υπό την προστασία του ο Ρωμαϊκός στρατός με την Pax Romana αδιαφόρησαν για τις νέες οχυρώσεις. Τα βάρβαρα Γερμανικά φύλλα ξεκίνησαν ωστόσο τις επιδρομές από τον βορρά (270 μ.Χ.) φέρνοντας μεγάλη ταραχή στους κατοίκους της αυτοκρατορίας. Ο αυτοκράτορας Αυρηλιανός διέταξε να οικοδομηθούν στην Ρώμη τείχη μήκους 19 χιλιομέτρων και πλάτους 6-8 μέτρων, γνωστά ως Αυρηλιανά Τείχη. Ο Αυρηλιανός πέθανε πριν ολοκληρωθεί το έργο του, το έπραξε ο διάδοχος του Πρόβος (276 μ.Χ.), τότε το Πεδίο του Άρεως ενσωματώθηκε στην πόλη της Ρώμης.
Παρακμή
Στα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ. ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β´ επισκέφτηκε την Ρώμη ενώ είχε επιβληθεί ήδη ο Χριστιανισμός και είχε μετακινηθεί η πρωτεύουσα, διέταξε όλοι οι παγανιστικοί ναοί να κλείσουν. Πολλοί ναοί κατεδαφίστηκαν, άλλοι ναοί όπως το Πάνθεον άλλαξαν ρόλους για να εξυπηρετήσουν την νέα θρησκεία. Οι μπρούτζινες οροφές αφαιρέθηκαν και αντικαταστάθηκαν με μόλυβδο (663 μ.Χ.) μια πράξη που ο Γρηγόριος την καταγράφει ως "αποτέλεσμα μεγάλης απληστίας σε χρυσό". Οι Βησιγότθοι (410 μ.Χ.) και οι Βάνδαλοι (455 μ.Χ.) λεηλάτησαν την Ρώμη, η πόλη επλήγη κατόπιν σκληρά από δύο μεγάλους σεισμούς (408 μ.Χ., 508 μ.Χ.) και δύο πλημμύρες (398 μ.Χ., 411 μ.Χ.) που προκάλεσαν ανεπανόρθωτες ζημιές στα αρχαία κτίρια. Τον 12ο - 13ο αιώνα ο Μάγιστρος Γρηγόριος θαύμαζε όλες αυτές τις αρχαίες κατασκευές που δεν μπορούσε να ξεχωρίσει, στεκόταν στην κορφή ενός λόφου παρατηρώντας ότι είχαν αντικατασταθεί με ένα δάσος από Μεσαιωνικούς πύργους. Ο Γάλλος εξερευνητής Μισέλ ντε Μονταίν επισκέφτηκε την Ρώμη (1581) περιγράφοντας με θλίψη τα συντρίμμια των αρχαίων κτιρίων ανάμεσα σε τεράστιους πέτρινους όγκους που βρίσκονταν μέχρι και 30 πόδια κάτω από τις σύγχρονες κατασκευές.
Πηγές
Αρεως Πεδιον
ISO 3166-1
Μια χώρα ή μια περιοχή παίρνει γενικά νέους κώδικες alpha εάν το όνομά της αλλάξει, ενώ ένας νέος αριθμητικός κώδικας συνδέεται με μια αλλαγή των ορίων. Μερικοί κώδικες σε κάθε σειρά είναι διατηρημένοι, για διάφορους λόγους· οι ξεπερασμένοι κώδικες μπορούν να κρατηθούν όπως διατηρούνται, τα σύνορα μπορεί να θεωρηθούν ότι πιθανώς θα αλλάξουν, και μερικά υπερπόντια εδάφη έχουν διατηρήσει δικούς τους κώδικες.
Ο ISO 3166-1 δεν είναι το μόνο πρότυπο για κώδικες χωρών. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η FIFA έχουν τους δικούς τους καταλόγους (δείτε τον κατάλογο κωδικών χωρών ΔΟΕ και τον κατάλογο κωδικών χωρών της FIFA) κωδικών τριών γραμμάτων, που αντιστοιχούν συνήθως στους alpha-3 κώδικες του ISO 3166-1.
Κατάλογος κωδικών του ISO 3166-1
Ο ακόλουθος προορίζεται να είναι ένας πλήρης κατάλογος κωδικών του ISO 3166-1 ταξινομημένος κατά αλφαβητική σειρά με τα ονόματα χωρών (επίσημα σύντομα ονόματα στα ελληνικά). Ο πίνακας περιλαμβάνει τους επίσημους κώδικες μόνο.
Πηγές
Πληροφορίες για τους διατηρημένους κώδικες λήφθηκαν από το "Reserved code elements under ISO 3166-1" που δημοσιεύθηκε από τη γραμματεία του ISO/TC 46, ISO 3166 Maintenance Agency, 2001-02-13, διαθέσιμο κατόπιν αιτήσεως από τον ISO 3166 MA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωκώδικες Κατηγορία:Πρότυπα ISO
ISO 3166
Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα
Ο Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα (Ιταλικά : Crusino Sommaripa, πέθανε το 1462), ήταν Ιταλός, ευγενής του Δουκάτου του Αρχιπελάγους από οικογένεια Γαλλικής καταγωγής. Ο Κρουσίνο Α΄ Σομμαρίπα ήταν Άρχοντας της Πάρου, Τριτημόριος της Εύβοιας (1426 - 1462) και Άρχοντας της Άνδρου (1440 - 1462). Ως κληρονόμος της μητέρας του ήταν κύριος της Πάρου και Τριτημόριος της Εύβοιας, αργότερα του αποδόθηκε και η Άνδρος (1440) ύστερα από εντολή της Δημοκρατίας της Βενετίας.
Ο Κρουσίνο Α΄ ήταν γιος του Γκασπάρε Σομμαρίπα και της Μαρίας Σανούδου, της κόρης της Φιορέντσα Σανούντο με τον δεύτερο σύζυγο της Νικολάου Β΄ Σπετσαμπάντα από τον Οίκο των Σανούδων ετεροθαλής αδελφή του Νικκολό νταλλε Κάρτσερι Δούκα του Αρχιπελάγους και Τριτημορίου της Εύβοιας. Αδελφή του ήταν η Φιορέντζα Σομμαρίπα, σύζυγος του Ιακώβου Α΄ Κρίσπου Δούκα του Αρχιπελάγους.
Υπόθεση της Άνδρου
Η μητέρα του ήταν Αρχόντισσα της Άνδρου αλλά όταν δολοφονήθηκε ο Νικκολό νταλλε Κάρτσερι (1383), ο νέος δούκας Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος γενάρχης του Οίκος των Κρίσπων της πήρε το πλούσιο νησί της Άνδρου και το έδωσε στην κόρη του Πετρονίλα σύζυγο του Βενετού βάιλου της Ευβοίας Πιέτρο Ζένο που ήταν ικανότατος διπλωμάτης. Η Μαρία Σανούδου αποζημιώθηκε με το φτωχότερο νησί της Πάρου υπό τον όρο να παντρευτεί έναν ασήμαντο ευγενή τον Γκάσπαρο Σομμαρίπα. Όταν η Μαρία και ο σύζυγός της διαμαρτυρήθηκαν στη Βενετία, η Γαληνότατη πίεσε τον νέο δούκα και κατόρθωσε να τους δώσει και την κυριότητα της Χαλκίδας. Ωστόσο η Μαρία συνέχισε τις διεκδικήσεις της για την Άνδρο μέχρι τον θάνατο της. Όταν η Μαρία απεβίωσε (1426), ο Κρουσίνο Α' κληρονόμησε την Πάρο και την κυριότητα της Χαλκίδας.
Όταν απεβίωσε και ο Πιέτρο Ζένο ο Κρουσίνο ζήτησε από την Δημοκρατία της Βενετίας να εξεταστεί ξανά η υπόθεσή του σχετικά με την Άνδρο, η Βενετία αποφάσισε να του επιστρέψει την Άνδρο (1440) που είχε αποσπαστεί παράνομα από την μητέρα του πριν από 50 χρόνια. . Έδωσε δώρο την γειτονική Αντίπαρο στον γαμπρό του ένα μέλος της Οικογένειας Λορεντάνου.
Αρχαιολογικές ασχολίες
Ο Κρουσίνο ήταν μορφωμένος και αρχαιόφιλος: έκανε ανασκαφές και βρήκε πολλά αρχαία αγάλματα. Όταν ο Κυριακός Αγκωνίτης, ο περιηγητής και αρχαιοδίφης της Αναγέννησης από την Ανκόνα πέρασε από την Πάρο για να θαυμάσει το μάρμαρο που εξήγαγε, ο Κρουσίνο του έδειξε τα αγάλματα που είχε βρει. Ο Κρουσίνο πρόσφερε στον Κυριακό Αγκωνίτη το κεφάλι και το πόδι ενός αγάλματος και εκείνος το έστειλε στον φίλο του Ανδριόλο Ιουστινιάνη - Μπάνκα της Χίου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε γυναίκα αγνώστου ονόματος με την οποία απέκτησε :
Πηγές
Κρουσιντο Κατηγορία:Ευγενείς του Δουκάτου του Αρχιπελάγους Κατηγορία:Τριτημόριοι της Χαλκίδας Κατηγορία:Άρχοντες της Πάρου
Φοινικόδασος του Έλτσε
Το φοινικόδασος του Έλτσε (ισπανικά: Palmeral de Elche, βαλενθιανα: Palmerar d'Elx) είναι μία μεγάλη έκταση με φοίνικες, κυρίως χουρμαδιές, στην πόλη του Έλτσε, Ισπανία. Το φοινικόδασος ανακηρύχθηκε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς το 2000.
Μέσα στην αστική περιοχή του Έλτσε υπάρχουν συνολικά 97 διαφορετικές καλλιέργειες στις οποίες υπάρχουν περίπου 70.000 χουρμαδιές, κυρίως στην ανατολική όχθη του Βιναλοπό. Αυτός ο αριθμός δεν περιλαμβάνει άλλες μεγάλες φυτείες που βρίσκονται γύρω από την πόλη. Συνολικά, ο αριθμός των φοινίκων μπορεί να είναι περίπου 200.000. Το φοινικόδασος έχει έκταση πάνω από 3,5 χλμ², συμπεριλαμβανομένου 1,5 χλμ² μέσα στην πόλη του Έλτσε. Τα δέντρα μεταφέρθηκαν κατά τη διάρκεια της μουσουλμανικής κατοχής της ιβηρικής χερσονήσου.
Είναι το μόνο φοινικόδασος αυτού του τύπου στην Ευρώπη και το βορειότερο του είδους του, και μόνο μερικά φοινικοδάση στις αραβικές χώρες είναι μεγαλύτερα.
Ιστορία
Οι πρώτες χουρμαδιές στο Ελτσέ μπορεί να φυτεύτηκαν τον 5ο αιώνα π.Χ. από τους Καρχηδόνιους οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην νοτιοανατολική Ισπανία. Οι Ρωμαίοι εισήγαγαν περίτεχνες μορφές γεωργικής αξιοποίησης του νερού. Οι Μαυριτανοί μετακίνησαν την πόλη του Έλτσε από την ρωμαϊκή τοποθεσία της, 7 χιλιόμετρα μακριά, στη σημερινή της θέση. Οι Μαυριτανοί ανέπτυξαν ακόμη περισσότερο το αρδευτικό συστήμα με το υφάλμυρο νερό του Βιναλοπό, το οποίο είναι ουσιαστικά το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα. Το τοπίο των δασών που υπάρχει σήμερα δημιουργήθηκε από τους Μαυριτανούς ανάμεσα στον 7ο και τον 10ο αιώνα. Μετά την επανακατάληψη της Ισπανίας από τους χριστιανούς (14ος αιώνας), αναπτύχθηκε μία ντόπια χειροτεχνία που περιλάμβανε την ύφανση των αποξηραμένων φοινίκων και τη χρήση τους την Κυριακή των Βαΐων. Επιπλέον, τον 17ο αιώνα κατασκευάστηκε ένα φράγμα 6 χιλιόμετρα ανάντη στον Βιναλοπό, για την καλύτερη διαχείριση της άρδευσης του φοινικόδασους. Επίσης, ψηφίστηκαν νόμοι για την προστασία του φοινικόδασους. thumb|200px|left Οι φυτείες φοινίκων σχηματίζουν μία μάλλον συμπυκνωμένη ομάδα στο ανατολικό τμήμα της πόλης. Τα όριά τους είναι ορθογώνια, οπότε έχουν κυρίως τετράγωνο ή ορθογώνιο σχήμα (και μερικά είναι τριγωνικά). Ήταν οριοθετημένα (αν και τώρα είναι ασυνήθιστο) με φράκτες από αποξηραμένα φοινικόφυλλα ή με σοβατισμένους πέτρινους τοίχους ύψους 1-2 μέτρων, οι οποίοι υπάρχουν μέχρι σήμερα. Μέσα στις φυτείες υπάρχουν σπίτια ενοικιαστών ή ιδιοκτητών γης, αν και τα περισσότερα σήμερα είναι ερειπωμένα, καθώς αγοράστηκαν από το τοπικό συμβούλιο και δεν κατοικεί πλέον κάποιος σε αυτά. Όσα δεν έχουν αγοραστεί έχουν εγκαταληφθεί εξαιτίας των περιορισμών στην ανάπτυξη τέτοιων σπιτιών λόγω των νόμων προστασίας του φοινικόδασους.
Οι φυτείες χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή χουρμάδων για την παραγωγή τροφής για ανθρώπους και ζώα. Επίπεδα τμήματα γης που δημιουργήθηκα μέσα στις φυτείες χρησιμοποιούναν παραδοσιακά για την παραγωγή περισσότερων πολύτιμων ειδών, όπως τα ρόδια ή λαχανικά τα οποία επωφελούνται από τη σκία που δημιουργούσαν οι φοίνικες. Αυτό βελτίωσε την αγροτική παραγωγή σε μία περιοχή όπου οι θερμοκρασίες το καλοκαίρι είναι σταθερά πάνω από τους 30°C και η ετήσια βρόχοπτωση είναι μόνο 250 χιλιοστά.
Καθώς η πόλη επεκτάθηκε τον 17ο αιώνα, κάποιες από τις φυτείες κόπηκαν. Αυτή η διαδικασία επιταχύνθηκε με την βιομηχανική επανάσταση και την άφιξη του σιδηροδρόμου τον 19ο αιώνα. Η αγροτική χρήση τους σταδιακά εγκαταλήφθηκε. Μέχρι το δεύτερο μισό του 20ού αιωνα, η συγκομιβή χουρμάδων (η οποία λαμβάνει χώρα από την περίοδο Νοέμβριος-Δεκέμβριος) έγινε ανεπίσημη δραστηριότητα, κυρίως για οικιακή ή πολύ τοπική κατανάλωση. thumb|250px|Οι φυτείες που περιβάλλονται από τη διακεκομμένη γραμμή προστατεύονται από την UNESCO. Οι φυτείες με πράσινο χρώμα είναι δημόσιες και οι κίτρινες είναι ιδιόκτητες. Το ρέμα Βιναλοπό αποτελεί το αριστερό όριο του μνημείου Όμως, οι ντόπιοι φρόντιζαν το φοινικόδασος και το διατήρησαν ακόμη και όταν η οικονομική του χρήση τελείωσε. Σταδιακά, μερικές από τις φυτείες έγιναν δημόσιοι κήποι οι οποίοι σέβονταν την αρχική διαρρύθμιση. Σήμερα, το φοινικόδασος δρα περισσότερο σαν πολιτιστικό ατού παρά ως αγροτική έκταση. Η πρόσφατη λειτουργία του επικεντρώνεται στην παραγωγή «λευκών φοινίκων». Αποξηραμένα φοινικόφυλλα χρησιμοποιούνται για τη διακόσμηση και τις λειτανίες την Κυριακή των Βαΐων και πωλούνται σε όλη την Ισπανία, ακόμη και στο εξωτερικό. Οι φοίνικες είναι τμήμα της τοπικής ταυτότητας και έτσι απεικονίζονται στο έμβλημα της πόλης.
Τη δεκαετία του 1920, αναγνωρίστηκε ότι το φοινικόδασος διέτρεχε κίνδυνο, και τη δεκαετία του 1930 έλαβαν χώρα οι πρώτες νομοθετικές προσπάθειες για να διασφαλλιστεί η επιβίωσή του. Εκ των πραγμάτων, το φοινικόδασος δεν ρυθμιζόταν μέχρι το 1986, μέχρι ότου η κυβέρνηση της Βαλένθιας ψήφισε το σημερινό νόμο για την προστασία του φοινικόδασους του Έλτσε, που ρύθμισε τις παραοδιακές χρήσεις και προστάτευε το φοινικόφασος από αλλαγές οι μπορεί να επηρέαζαν την παραδοσιακή διαρρύθμισή του και τη συντήρηση.
Τις 30 Νοεμβρίου 2000, η UNESCO ανακήρυξε το φοινικόδασος μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς ως παράδειγμα της μεταφοράς τοπίου και τρόπων καλλιέργειας από έναν πολιτισμό και ήπειρο σε μία άλλη (από τη Μαυριτανική Βόρεια Αφρική στη Χριστιανική Ευρώπη).
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|250px|Ο Αυτοκρατορικός φοίνικας (Palmera Imperial) Μεμονωμένα δέντρα στο φοινικόδασος είναι πάνω από 30 μέτρα ψηλά και έχουν ηλικία μεγαλύτερη από 300 χρόνια.
Ένας διάσημος φοίνικας είναι γνωστός ως «αυτοκρατορικός φοίνικας» (Palmera Imperial) με εφτά βλαστούς σε σχήμα κηροπηγίου. Πήρε το όνομά της από την Ελισάβετ, την αυτοκρατορική σύζυγο του Φραγκίσκου Ιωσήφ, που επισκεύτηκε τη φυτεία το 1904 και στην οποία είναι αφιερωμένος. Το 2014, ο Αυτοκρατορικός φοίνικας είχε ηλικία περίπου 170 χρόνια.
Ο δρόμος του φοινικόδασους (Ruta del Palmeral) ξεκινάει από το κήπο του Σαν Πλάθιδο, γνωστό επίσης και ως μουσείου του φοίνικα. Είναι ένα μονοπάτι μικρής δυσκολίας κατάλληλο για όλες τις ηλικίες που μπορεί να γίνει με τα πόδια ή με ποδήλατο. Έχει συνολικό μήκος 2.580 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητα της Βαλένθια Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Δάση
Gymnasium
Το Gymnasium - Zeitschrift für Kultur der Antike und humanistische Bildung («Γυμνάσιο») είναι γερμανικό περιοδικό αρχαιολογικού περιεχομένου.
Ιστορική αναδρομή, σύνθεση και κυκλοφορία
Ιδρύθηκε το έτος 1890 από τον Γκούσταβ Ούλιγκ με τίτλο Το ουμανιστικό Γυμνάσιο (γερμ. Das humanistische Gymnasium) και μετονομάστηκε το 1937. Η κυκλοφορία του σταμάτησε το 1944 και ξανακυκλοφόρησε το 1949. Σήμερα εκδίδονται έξι τεύχη ετησίως. Το περιοδικό απευθύνεται στους μαθητές με αρχαιολογικό ενδιαφέρον, αλλά και στο ακαδημαϊκό κοινό. Επίκεντρο των άρθρων είναι πάντοτε η κλασική φιλολογία, αρχαία ιστορία, ενίοτε δε και η κλασική αρχαιολογία. Τα άρθρα έχουν μορφή έκθεσης, αφήγησης, διαλόγου ή κριτικής βιβλίου.
Παλαιοχώρι Φθιώτιδας
Στο νομό Φθιώτιδος αναφέρονται τρεις οικισμοί με το όνομα Παλαιοχώρι:
Κάντρι ποπ
Το country pop (γνωστό και ως pop country) είναι ένα είδος σύντηξης της country music και της pop μουσικής που αναπτύχθηκε από μέλη του είδους της χώρας από την επιθυμία να φτάσει σε ένα μεγαλύτερο, mainstream κοινό. Με την παραγωγή τραγουδιών της χώρας που χρησιμοποίησαν πολλά στυλ και ήχους που βρέθηκαν στην ποπ μουσική, η βιομηχανία της χώρας ήταν αποτελεσματική στην απόκτηση νέων ακροατών χωρίς να αποξενώσει το παραδοσιακό κοινό της χώρας. [Χώρα χρονολόγησης] Η χώρα pop μουσική είναι συχνά γνωστή για είδη όπως ροκ, ποπ και χώρα. Πρόκειται για συνέχεια παρόμοιων προσπαθειών που ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950, αρχικά γνωστές ως ήχος του Nashville και αργότερα στο Countrypolitan. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70, πολλοί καλλιτέχνες χωρών μεταβαίνουν στον ήχο pop-country που οδήγησε σε κάποια ρεκόρ που καταγράφει υψηλό το κύριο 40 κορυφαίο χαρτοπαικτική λέσχη, καθώς και διαγράμματα Billboard. Ιστορία Αρχές: Ήχος του Νάσβιλ Η ένωση της χώρας και της ποπ ξεκίνησε τη δεκαετία του 1950 όταν οι σκηνοθέτες Chet Atkins και Owen Bradley ήθελαν να δημιουργήσουν ένα νέο είδος μουσικής για το νεαρό πλήθος των ενηλίκων, αφού "απέκλεισαν το μέρος της νεολαίας της κοινότητάς τους" Σύμφωνα με τον Bill Ivey, αυτό το πρωτοποριακό είδος προέρχεται από το Nashville, Tennessee και έτσι έγινε γνωστό ως Sound Nashville. Πιστεύει ότι το "Nashville Sound παράγει συχνά δίσκους που ακουγόταν περισσότερο pop από τη χώρα", μετά την αφαίρεση του βιολί και του banjo. Οι Patsy Cline, Jim Reeves και Eddy Arnold ήταν από τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αυτή ήταν η πρόθεση να έχουν οι τραγουδιστές της χώρας να κερδίσουν περισσότερη επιτυχία στην ποπ μουσική και να πουλήσουν περισσότερα ρεκόρ. Οι πρώτοι άνδρες καλλιτέχνες που βγήκαν από αυτό το νέο είδος ήταν οι Jim Reeves και Eddy Arnold, οι οποίοι και οι δύο μεγάλωσαν να έχουν ευρεία αποδοχή και στις δύο χώρες και τους ακροατές της ποπ μουσικής. Ο Jim Reeves και ο Eddy Arnold είχαν σημαντική επιρροή στον ετικεταριστή τους RCA Elvis Presley, εμφανές όχι μόνο στα κοσμικά τραγούδια, αλλά ακόμα περισσότερο στα τραγούδια του ευαγγελίου της χώρας. Η πρώτη γυναικεία τραγουδίστρια που βγήκε από αυτό το νέο είδος ήταν η Patsy Cline στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το παράδειγμα που δημιούργησε ακολούθησαν άλλοι καλλιτέχνες των γυναικών, όπως οι Lynn Anderson, Crystal Gayle και Shania Twain, ο οποίος κέρδισε την προεξοχή αργότερα. Παρόλο που η Cline κέρδισε επίσης ευρεία αποδοχή τόσο από το κοινό όσο και από το κοινό του pop, ο Νάσβιλ Ήχος δεν δέχθηκε καλά τους ντόπιους και αντιμετώπισε τον ανταγωνισμό, πρώτα από τον Bakersfield Sound και αργότερα το κίνημα έξω από αυτό το μέτωπο. στην ποπ πλευρά, η μορφή επισκιάστηκε από τη βρετανική εισβολή, η οποία έλαβε χώρα κατά την ίδια χρονική στιγμή που οι Cline και Reeves, δύο από τα μεγαλύτερα ονόματα που σχετίζονται με τον ήχο του Νάσβιλ, πέθαναν σε χωριστά συντριβά αεροπλάνα.
Ο ήχος του Νάσβιλ τελικά εξελίχθηκε σε countrypolitan στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και του 1970 και είχε ποικίλα επίπεδα επιτυχίας, με πολλούς καλλιτέχνες που καταγράφουν το ύφος, πολλοί από τους οποίους ήταν άλλοι ξένοι της χώρας ή οι απατεώνες: ο Ray Price, ο Charley Το τραγούδι ("Kiss a Good Angel Morning"), ο Τσάρλι Ριτ (τρία τέτοια χτυπήματα), η Jessi Colter ("Δεν είμαι η Λίζα"), ο Κρίσλ Γκέιλι, και ο Lynn Anderson χαρτογράφησαν όλες τις επιτυχίες των χωρών που επηρέασαν την ποπ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70.
Χρόνος ημιζωής
Ημιζωή ονομάζεται η περίοδος της αντίδρασης της μισής ποσότητας των ενεργών αντιδρώντων, όπου η αντίδραση μπορεί να είναι χημική ή πυρηνική. Έστω Α η ποσότητα ενός αντιδρώντος που θεωρητικά θα αντιδράσει όλο, τότε σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα η μισή ποσότητα της ουσίας αντιδρά, άρα χάνεται, ώστε να έχει μείνει η μισή ποσότητα από την αρχική. Το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα είναι χαρακτηριστικό για κάθε αντίδραση και εξαρτάται ή δεν εξαρτάται από τη συγκέντρωση του αντιδρώντος. Έτσι, η ποσότητα του στοιχείου συναρτήσει ισαπέχοντων χρονικών στιγμών είναι φθίνουσα γεωμετρική πρόοδος, ενώ γενικά είναι φθίνουσα εκθετική συνάρτηση του χρόνου. Αυτή η σχέση ποσότητας αντιδρώντος και χρόνου αποδεικνύεται θεωρητικά. Ο χρόνος ημιζωής επηρεάζει πρακτικά και την ανθρώπινη αντίληψη της αντίδρασης : μπορεί ο χρόνος να είναι εκατομύρια χρόνια, ώστε η αντίδραση ουσιαστικά να μη συμβαίνει, ή να είναι εξαιρετικά μικρός, ώστε η αντίδραση να συμβαίνει για την ανθρώπινη αντίληψη ακαριαία ή πολύ γρήγορα. Όταν η ποσότητα του αντιδρώντος είναι πλέον αμελητέα (τυπικά μετά από 10 ημιζωές) και δε γίνεται να εντοπιστεί, θεωρούμε ότι τελείωσε η αντίδραση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ραδιενέργεια Κατηγορία:Χημική κινητική
Ζακ Νταρέ
Ο Ζακ Νταρέ (γαλλικά: Jacques Daret, περ. 1403 - μετά το 1468) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της πρώιμης Βορειοευρωπαϊκής Αναγέννησης. Επίσης εργάστηκε ως εικονογράφος συγγραμμάτων, σχεδιαστής ταπισερί και διακοσμητής εορταστικών εκδηλώσεων.
Βιογραφικά στοιχεία
left|thumb|230px|«Η Προσκύνηση των Μάγων» (1433-35), Κρατική Συλλογή, Βερολίνο, Γερμανίαthumb|230px|right|«Η Θεία Γέννηση» (1433-35), Μουσείο Τύσεν-Μπορνεμίσα, Μαδρίτη, Ισπανία Ο Ζακ Νταρέ επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το ύφος του δασκάλου του, με το έργο τους να παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες (όπως και με εκείνο του βαν ντερ Βέιντεν). Χωρίς να αποτελέσει ιδιοφυΐα με την ακριβή έννοια του όρου, υπήρξε, ωστόσο, εξαιρετικός καλλιτέχνης με άριστη γνώση των τεχνικών του επαγγέλματός του. Από πολλές απόψεις ήταν αντάξιος των διασημότερων συγχρόνων του, ενώ απολάμβανε και μεγάλη φήμη στην αυλή των Δουκών της Βουργουνδίας. Το 1454 υπήρξε ο πιο καλοπληρωμένος από τους καλλιτέχνες που εκλήθησαν στη Λιλ για να διακοσμήσουν την Εορτή του Φασανιού για τον Δούκα Φίλιππο Γ΄ τον Καλό, όπου και τον συνόδεψαν τέσσερις βοηθοί.
Τα πολυάριθμα έργα που ο Ζακ Νταρέ δημιούργησε για το Αββαείο του Σαιντ-Βάαστ στο Αρράς, κατόπιν χρηματοδότησης του αββά Ζαν ντε Κλέρκ, παρέχουν ιδανικό παράδειγμα της έκτασης των δραστηριοτήτων ενός ζωγράφου του 15ου αιώνα. Μεταξύ των ετών 1433 και 1436, ο Νταρέ ζωγράφισε πέντε πολύχρωμα αγάλματα για το ταφικό μνημείο του αββά. Ζωγράφισε ακόμη ένα Πολύπτυχο αφιερωμένο στην Παναγία, χρωμάτισε τα γλυπτά που το περιστοίχιζαν και δημιούργησε ένα κουβούκλιο προστατευτικού γυαλιού για να εγκλείσει το σύνολο ώστε να κρατηθεί  μακριά η σκόνη και η βρωμιά. Επίσης φιλοτέχνησε μία σειρά από πορτραίτα που αναπαριστούσαν τους διάφορους αββάδες του αββαείου από την εποχή που το ίδρυσε ο Θεοδώριχος ο Γ' (654–691), βασιλιάς των Φράγκων. Ωστόσο, από όλα τα έργα του Νταρέ που έχουν καταγραφεί στα λογιστικά βιβλία του Ζαν ντε Κλερκ, μόλις τέσσερα επιβιώνουν μέχρι τις μέρες μας. Πρόκειται για τμήματα του «Πολύπτυχου της Παναγίας» που ζωγράφισε ανάμεσα στα έτη 1433 και 1435. Δύο από αυτά, «Η Επίσκεψη της Ελισάβετ στην Παναγία» και «Η Προσκύνηση των Μάγων», ανήκουν στην Κρατική Συλλογή του Βερολίνου. Το τρίτο, «Η Θεία Γέννηση», ανήκει στη συλλογή του Μουσείου Τύσεν-Μπορνεμίσα και το τέταρτο, «Η Υπαπαντή», στο Μουσείο του Πτι Παλαί στο Παρίσι.
Δυστυχώς, όλα του τα κατοπινά έργα είτε χάθηκαν είτε καταστράφηκαν και συνεπώς δεν γνωρίζουμε τίποτε για το πώς εξελίχθηκε η καλλιτεχνική πορεία του Νταρέ μετά το συγκεκριμένο έργο. Η πορεία του καταγράφεται για τελευταία φορά το 1468, οπότε και βρέθηκε στη Μπριζ με τρεις βοηθούς για την προετοιμασία των γάμων του Δούκα Καρόλου του Τολμηρού με τη Μαργαρίτα της Υόρκης. Από κοινού με τον Vrancke van der Stockt (πριν το 1420 - 1495) και πάλι ήταν ο καλλιτέχνης με τη μεγαλύτερη αμοιβή από τους πολλούς που εργάστηκαν για την εορτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Καστίλλη και Λεόν
Η Καστίλλη και Λεόν (ισπανικά: Castilla y León, ), γνωστή παλαιότερα ως Κοινότητα της Καστίλλης και Λεόν, είναι μία από τις 17 Αυτόνομες Κοινότητες (περιφέρειες) της Ισπανίας. Δημιουργήθηκε από τη διοικητική ένωση της Παλαιάς Καστίλλης (ισπανικά: Castilla la Vieja) και της Λεόν το 1983, και σήμερα είναι η μεγαλύτερη σε έκταση διοικητική περιφέρεια της Ισπανίας. Η έκτασή της είναι 94.233 τετρ. χλμ. και ο πληθυσμός της με βάση τα επίσημα στοιχεία του 2005 ανέρχεται σε 2,5 εκατ. κατοίκους.
Γεωγραφία
Η Καστίλλη και Λεόν συνορεύει βόρεια με τις Αυτόνομες Κοινότητες των Αστουριών και της Κανταβρίας, ανατολικά με την Αραγωνία, τη Χώρα των Βάσκων και τη Λα Ριόχα, νοτιοανατολικά με την Αυτόνομη Κοινότητα της Μαδρίτης και την Καστίλλη-Λα Μάντσα, με την Εστρεμαδούρα στο νότο, και την Πορτογαλία και τη Γαλικία στα δυτικά.
Η Αυτόνομη Κοινότητα της Καστίλλης και Λεόν καταλαμβάνει το κύριο και το ισπανικό μέρος της λεκάνης του ποταμού Δούρου, καθώς και το βόρειο τμήμα του Μεσέτα Θεντράλ, ενός μεγάλου οροπεδίου στο κέντρο της Ιβηρικής χερσονήσου. Επίσης, περιλαμβάνει ορισμένες γειτονικές κοιλάδες, όπως την Ελ Μπιέρθο στη Λεόν και αρκετές απομονωμένες ορεινές κοιλάδες, όπως τις Λαθιάνα στη Λεόν, τη Βάγιε ντε Μένα στο Μπούργος και τη Βάγιε ντελ Τιέταρ στην Άβιλα.
Οδικό δίκτυο
Η περιφέρεια έχει κεντρικό ρόλο στο οδικό δίκτυο της βόρειας Ισπανίας, καθώς από αυτή διέρχεται ο ευρωπαϊκός οδικός άξονας Ε80, που συνδέει την Πορτογαλία με την υπόλοιπη Ευρώπη. Παράλληλα, η περιοχή διασχίζεται από δύο ιστορικές οδικές αρτηρίες:
Αεροδρόμια
Τα τελευταία χρόνια η πρόσβαση με την υπόλοιπη Ευρώπη έχει βελτιωθεί σημαντικά, κυρίως με τη λειτουργία αεροπορικών εταιριών χαμηλού κόστους στο αεροδρόμιο της Βιγιανούμπλα στο Βαγιαδολίδ. Τρία ακόμα σημαντικά αεροδρόμια της περιοχής βρίσκονται, στο Λεόν, στη Σαλαμάνκα και στο Μπούργος. Επίσης, το κεντρικό αεροδρόμιο της Μαδρίτης, Μπαράχας, είναι σχετικά κοντά, αν και δεν υπάρχει άμεση συγκοινωνιακή σύνδεση.
Περιφερειακή διοίκηση και τοπική κυβέρνηση
Η Αυτόνομη Κοινότητα της Καστίλλης και Λεόν χωρίζεται διοικητικά σε 9 επαρχίες: Κάθε επαρχία έχει την ονομασία της αντίστοιχης πρωτεύουσας της.
Αν και το σύνταγμα της αυτονομίας της Καστίλλης και Λεόν δεν καθορίζει ποια πόλη είναι η πρωτεύουσα της Αυτόνομης Κοινότητας, η πόλη του Βαγιαδολίδ έχει αυτό το ρόλο στην πράξη, καθώς είναι η έδρα της τοπικής κυβέρνησης, των δικαστηρίων και αρκετών άλλων σημαντικών θεσμικών οργάνων της τοπικής βουλής και κυβέρνησης.
Τοπική Κυβέρνηση
Η τοπική κυβέρνηση της Καστίλλης και Λεόν αναφέρεται στα ισπανικά και ως Χούντα (Junta de Castilla y León). Έχει έναν πρόεδρο σε ηγετική θέση (Presidente de la Junta) και δώδεκα τμήματα, τα οποία διακρίνονται σε δύο αντιπροεδρίες (Vicepresidencias) και δέκα υπουργεία (Consejerías). Η έδρα της κυβέρνησης είναι η πόλη του Βαγιαδολίδ, ενώ το ελεγκτικό συνέδρια εδρεύει στην Παλένθια. Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι ο Αλφόνσο Φερνάντεθ Μανιουέκο από τις 11 Ιουλίου 2019. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019.
Λαπαροσκοπική χειρουργική
Η Λαπαροσκοπική χειρουργική ή Ελάχιστα επεμβατική χειρουργική είναι τρόπος χειρουργικής επέμβασης.
Αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις - από αρκετούς θεωρείται η σημαντικότερη - της Γενικής Χειρουργικής κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα, που αναπτύχθηκε κυρίως τη δεκαετία του 1990 με την χρήση των οπτικών ινών και της τεχνολογίας βίντεο. Έως το 1987, έτος που για πρώτη φορά έγινε η πρώτη λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή από τον Philippe Mouret, η λαπαροσκόπηση δεν εχρησιμοποιείτο από τους χειρουργούς. Από τότε όμως, η ενδοσκοπική αυτή τεχνική έχει οδηγήσει σε επανάσταση στην πρακτική εφαρμογή της χειρουργικής, όπως παλαιότερα είχαν κάνει η εισαγωγή της γενικής αναισθησίας και των αντιβιoτικών. Η πρώτη λαπαροσκόπηση χρονολογείται από το 1891, όταν ο Γερμανός Kelling "κοιλιοσκόπησε" την κοιλιά ενός σκύλου.
Πλεονεκτήματα
Οι κλασικές χειρουργικές επεμβάσεις όταν γίνονται με τη μέθοδο της λαπαροσκόπησης, παρουσιάζουν τα εξής πλεονεκτήματα:
Εφαρμογές
Οι σημερινές εφαρμογές της λαπαροσκοπικής χειρουργικής πέρα από την εδραιωμένη πλέον χολοκυστεκτομή, με την συνεχόμενη εκπαίδευση, τεχνολογική ανάπτυξη, απόκτηση σημαντικής διεθνούς και πανελληνίου εμπειρίας, η οποία διασταυρώνεται και συνεχώς εμπλουτίζεται με τις διεθνείς εξελίξεις, συμπόσια και συνέδρια, έχουν επεκταθεί σε ένα πλούτο επεμβάσεων άνω και κάτω κοιλίας περιλαμβάνοντας απλές και εξειδικευμένες επεμβάσεις όπως:
Αρχές
Η λαπαροσκόπηση και η εφαρμογή της στην χειρουργική αποτελεί μία καταξιωμένη και εδραιωμένη μέθοδο, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, και πρέπει να εφαρμόζεται σε κέντρα που παρέχουν τον κατάλληλο λαπαροσκοπικό και αναισθησιολογικό εξοπλισμό από έμπειρη χειρουργική ομάδα προς αποφυγή επιπλοκών.
Η εκπαίδευση στην λαπαροσκοπική χειρουργική σήμερα πρέπει να συμβαδίζει με τα διεθνή πρότυπα ακολουθώντας συγκεκριμένη καμπύλη εκπαίδευσης γιά κάθε επέμβαση, διαχωριζόμενη σε βασική λαπαροσκόπηση η οποία περιλαμβάνει: διαγνωστική λαπαροσκόπηση, συμφυσιόλυση, χολοκυστεκτομή, σκωληκοειδεκτομή και πλαστική βουβωνοκήλης, και «προχωρημένη» (advanced) λαπαροσκόπηση που περιλαμβάνει ενδο- και εξωπεριτοναϊκή συρραφή και εκτέλεση των λοιπών ανωτέρω αναφερομένων επεμβάσεων.
Τηρουμένων όλων των χειρουργικών-λαπαροσκοπικών «αρχών» που συνεχώς εμπλουτίζονται και εδραιώνονται, η λαπαροσκοπική χειρουργική φαίνεται να αποτελεί το παρόν και το μέλλον της χειρουργικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειρουργική Κατηγορία:Ιατρικές θεραπείες
Πέταρ Ουζούνοφ
Ο Πέταρ Ουζούνοφ (Петър Узунов), γεννημένος στις, είναι Βούλγαρος πρώην πετοσφαιριστής και νυν προπονητής. Συμμετείχε στην Εθνική Βουλγαρίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Στην Ελλάδα αγωνίστηκε για τον Παναθηναϊκό και τον Ηρακλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Αρεύς
Με το όνομα Αρεύς ή Αρέας φέρονται τρεις βασιλείς των Λακεδαιμονίων, της αρχαίας Σπάρτης, οι
Καμουφλάζ Αυτοπροσωπογραφία
Η Αυτοπροσωπογραφία είναι έργο του 1986 του Αμερικανού καλλιτέχνη Άντι Γουόρχολ. Το πορτρέτο έχει στο προσκήνιο σχέδια-καμουφλάζ σε μαύρο φόντο.
Ανάλυση
Ο Άντι Γουόρχολ έφτιαξε τον πίνακα Αυτοπροσωπογραφία μερικούς μήνες πριν τον θάνατό του, τον Φεβρουάριο του 1986.
Χρησιμοποίησε μια φωτογραφία πόλαροϊντ του σε συνδυασμό με ακρυλικό πολυμερικό χρώμα σε μεταξοτυπία, για να παράγει μια σειρά με μοτίβα καμουφλάζ πάνω στο πρόσωπο που περιβάλλεται από μαύρο χρώμα.
Το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης περιγράφει το έργο: «Ο Γουόρχολ εμφανίζεται ως μια στοιχειωμένη, εξωπραγματική μάσκα. Το κεφάλι του επιπλέει σε ένα σκοτεινό μαύρο κενό και το πρόσωπο και τα μαλλιά του είναι χλωμά σαν φάντασμα, καλυμμένα σε ένα μιλιταριστικό μοτίβο καμουφλάζ πράσινου, γκρι και μαύρου χρώματος. »
Υπάρχει μια αντίθεση μεταξύ του απρόσωπου μοτίβου καμουφλάζ, το οποίο παραπέμπει σε κίνδυνο και στον χαρακτήρα της παράδοσης των πορτρέτων, όπου υπάρχει άμεση επαφή με το θεατή αν και σε αυτή την περίπτωση γίνεται με ένα απατηλό προστατευτικό κάλυμμα. Οι διφορούμενες χρήσεις του καμουφλάζ που προκαλεί την προσοχή όταν εφαρμοστεί με μια σύγχρονη ματιά και αντίθετα της στρατιωτικής χρήσης, γοήτευαν τον Γουόρχολ.
Μια εκδοχή του έργου βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας με ροζ και φούξια χρώματα στο ίδιο μαύρο φόντο. Μια άλλη εκδοχή παρόμοια με εκείνη που φυλάσσονται στο Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφεια αποτελεί μέρος της Εθνικής Πινακοθήκης της σύγχρονης συλλογής έργων τέχνης της Βικτώριας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Άντι Γουόρχολ