cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμπάς Β΄ της Αιγύπτου
Βασιλεία
left|μικρογραφία|Πίνακας που μνημονεύει το προσκύνημα [[Χατζ του Αμπάς Β΄ το 1909, συμπεριλαμβανομένου του πορτρέτου του στα αριστερά]] Μέχρι το 1899 είχε αρχίσει να αποδέχεται τους συμβούλους των Βρετανών. Επίσης το 1899, ο Βρετανός διπλωμάτης Άλφρεντ Μίτσελ-Ινς διορίστηκε υφυπουργός Οικονομικών στην Αίγυπτο και το 1900 ο Αμπάς Β΄ πραγματοποίησε δεύτερη επίσκεψη στη Βρετανία, κατά την οποία δήλωσε ότι πίστευε ότι οι Βρετανοί είχαν κάνει καλή δουλειά στην Αίγυπτο και πως ήταν έτοιμος να συνεργαστεί με τους Βρετανούς αξιωματούχους που διοικούσαν την Αίγυπτο και το Σουδάν. Έδωσε την επίσημη έγκρισή του για την εγκαθίδρυση ενός αξιόπιστου συστήματος δικαιοσύνης για τους Αιγύπτιους υπηκόους, τη σημαντική μείωση της φορολογίας, την αύξηση της προσιτής και εύρυθμης εκπαίδευσης, τα εγκαίνια των σημαντικών αρδευτικών έργων, όπως το Χαμηλό Φράγμα του Ασουάν και το φράγμα της Ασσιούτ, και την ανακατάληψη του Σουδάν. Επέδειξε περισσότερο ενδιαφέρον για τη γεωργία παρά για την πολιτική. Το αγρόκτημά του με βοοειδή και άλογα στην Κουμπά, κοντά στο Κάιρο, αποτέλεσε πρότυπο για τη γεωργική επιστήμη στην Αίγυπτο και δημιούργησε μια παρόμοια εγκατάσταση στη Μουνταζά, ανατολικά της Αλεξάνδρειας. Παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Ικμπάλ Χανέμ και απέκτησε αρκετά παιδιά. Ο Μεχμέτ Αμπντούλ Μονεΐμ, ο διάδοχος, γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1899. αριστερά|μικρογραφία|Ο Αμπάς Β΄ με τον βασιλιά Γεώργιο Ε΄ το 1911 Αν και ο Αμπάς Β΄ δεν αντιτασσόταν πλέον δημοσίως στους Βρετανούς, δημιούργησε, υποστήριξε και ενίσχυσε κρυφά το αιγυπτιακό εθνικιστικό κίνημα, του οποίου ηγήθηκε ο Μουσταφά Καμίλ. Χρηματοδότησε επίσης την αντιβρετανική εφημερίδα Αλ-Μουαγιάντ. Καθώς η ώθηση του Καμίλ στόχευε όλο και περισσότερο στο να κερδίσει τη λαϊκή υποστήριξη για ένα εθνικιστικό πολιτικό κόμμα, ο Χεδίβης Αμπάς αποστασιοποιήθηκε δημοσίως από τους εθνικιστές. Το αίτημά τους για συνταγματική κυβέρνηση το 1906 απορρίφθηκε από τον Αμπάς Β΄ και τον επόμενο χρόνο σχημάτισε το Εθνικό Κόμμα, υπό την ηγεσία του Μουσταφά Καμίλ Πασά, για να αντιμετωπίσει το Κόμμα Ουμά των μετριοπαθών Αιγυπτίων. Ωστόσο, σε γενικές γραμμές, δεν είχε πραγματική πολιτική εξουσία. Όταν ο αιγυπτιακός στρατός στάλθηκε για να πολεμήσει τον Αμπντ αλ-Ραχμάν αλ-Μαχντί στο Σουδάν το 1896, το έμαθε μόνο επειδή ο Αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστροουγγαρίας βρισκόταν στην Αίγυπτο και του το ανέφερε αφού ενημερώθηκε από έναν αξιωματικό του βρετανικού στρατού.
Ωστόσο, οι σχέσεις του με τον διάδοχο του Κρόμερ, σερ Έλντον Γκορστ, ήταν άριστες και συνεργάστηκαν στον διορισμό των υπουργικών συμβουλίων με επικεφαλής τον Μπούτρος Γκάλι το 1908 και τον Μοχάμεντ Σαΐντ το 1910 και στον έλεγχο της εξουσίας του Εθνικού Κόμματος. Ο διορισμός του Κίτσενερ ως διαδόχου του Γκορστ το 1912 δυσαρέστησε τον Αμπάς Β΄ και οι σχέσεις μεταξύ του Χεδίβη και των Βρετανών επιδεινώθηκαν. Ο Κίτσενερ, ο οποίος εξόρισε ή φυλάκισε τους ηγέτες του Εθνικού Κόμματος, παραπονιόταν συχνά για «αυτόν τον κακό μικρό Χεδίβη» και ήθελε να τον καθαιρέσει.
Στις 25 Ιουλίου 1914, κατά την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αμπάς Β΄ βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη και τραυματίστηκε στα χέρια και στα μάγουλα κατά τη διάρκεια αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας. Στις 5 Νοεμβρίου 1914, όταν η Μεγάλη Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στην Τουρκία, κατηγορήθηκε ότι εγκατέλειψε την Αίγυπτο επειδή δεν επέστρεψε αμέσως στην πατρίδα του. Οι Βρετανοί πίστευαν επίσης ότι συνωμοτούσε εναντίον της κυριαρχίας τους, καθώς είχε προσπαθήσει να απευθύνει έκκληση στους Αιγύπτιους και τους Σουδανούς να υποστηρίξουν τις Κεντρικές Δυνάμεις εναντίον των Βρετανών. Έτσι, όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία προσχώρησε στις Κεντρικές Δυνάμεις στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Ηνωμένο Βασίλειο ανακήρυξε την Αίγυπτο σουλτανάτο υπό βρετανική προστασία στις 18 Δεκεμβρίου 1914 και καθαίρεσε τον Αμπάς Β΄.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Αμπάς Β' ζήτησε υποστήριξη από τους Οθωμανούς, προτείνοντας μεταξύ άλλων να ηγηθεί επίθεσης στη διώρυγα του Σουέζ. Αντικαταστάθηκε από τους Βρετανούς από τον θείο του Χουσεΐν Καμέλ από το 1914 έως το 1917, με τον τίτλο του Σουλτάνου της Αιγύπτου. Ο Χουσεΐν Καμέλ εξέδωσε μια σειρά περιοριστικών διαταγών για να αφαιρέσει από τον Αμπάς Β΄ την περιουσία του στην Αίγυπτο και το Σουδάν και απαγόρευσε τις εισφορές προς αυτόν. Αυτές απαγόρευαν επίσης στον Αμπάς να εισέλθει στο αιγυπτιακό έδαφος και του στέρησαν το δικαίωμα να προσφεύγει στα αιγυπτιακά δικαστήρια. Ωστόσο, αυτό δεν εμπόδισε τους απογόνους του να ασκήσουν τα δικαιώματά τους. Ο Αμπάς Β΄ αποδέχθηκε τελικά το νέο καθεστώς στις 12 Μαΐου 1931 και παραιτήθηκε επισήμως. Αποσύρθηκε στην Ελβετία, όπου έγραψε το βιβλίο The Anglo-Egyptian Settlement (1930). Πέθανε στη Γενεύη στις 19 Δεκεμβρίου 1944, σε ηλικία 70 ετών, 30 χρόνια μετά το τέλος της βασιλείας του ως Χεδίβης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μονάρχες της Αιγύπτου Κατηγορία:Οθωμανοί αλβανικής καταγωγής
Μοριακό νέφος
Ένα μοριακό νέφος, που μερικές φορές ονομάζεται αστρικό εκκολαπτήριο (αν συμβαίνει μέσα του σχηματισμός αστεριών), είναι τύπος διαστρικού νέφους, η πυκνότητα και το μέγεθος του οποίου επιτρέπουν τον σχηματισμό μορίων, συνηθέστερα μοριακού υδρογόνου (H2). Αυτό έρχεται σε αντίθεση με άλλες περιοχές του διαστρικού μέσου που περιέχουν κυρίως ιονισμένο αέριο.
Το μοριακό υδρογόνο είναι δύσκολο να ανιχνευθεί με παρατηρήσεις υπερύθρων και ραδιοσυχνοτήτων, οπότε το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο μόριο για τον προσδιορισμό της παρουσίας του H2 είναι το μονοξείδιο του άνθρακα (CO). Η αναλογία μεταξύ της φωτεινότητας του CO και της μάζας του H2 θεωρείται σταθερή, αν και υπάρχουν λόγοι να αμφισβητηθεί αυτή η υπόθεση στις παρατηρήσεις ορισμένων άλλων γαλαξιών.
Μέσα στα μοριακά νέφη υπάρχουν περιοχές με υψηλότερη πυκνότητα, όπου υπάρχουν πυρήνες σκόνης και αερίου, που λέγονται συστάδες. Αυτές οι συστάδες είναι η αρχή του σχηματισμού των αστεριών, αν η βαρύτητα μπορεί να ξεπεράσει την υψηλή πυκνότητα και να αναγκάσει τη σκόνη και το αέριο να καταρρεύσουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεφελώματα
Ίριδες (πίνακας)
Οι Ίριδες είναι ένας από τους πολλούς πίνακες και αποτυπώσεις του φυτού ίρις από τον Ολλανδό ζωγράφο Βίνσεντ βαν Γκογκ. Ζωγράφισε τις Ίριδες καθώς νοσηλευόταν στο άσυλο Σεν Πωλ ντε Μουζόλ στην Σεν Ρεμί ντε Προβάνς στη Γαλλία, τον τελευταίο χρόνο πριν τον θάνατό του το 1890.
Ζωγραφίστηκε πριν το πρώτο του επεισόδιο στο άσυλο. Υπολείπεται της μεγάλης έντασης που υπάρχει στα μετέπειτα έργα του. Ονόμαζε τον πίνακα «το αλεξικέραυνο για την ασθένειά μου», επειδή ένιωθε ότι θα μπορούσε να μην παρανοήσει, συνεχίζοντας να ζωγραφίζει.
Ο πίνακας είναι επηρεασμένος από την Ιαπωνική ξυλογραφία ukiyo-e όπως και πολλά από τα έργα του καθώς και από εκείνα άλλων καλλιτεχνών της εποχής. Οι ομοιότητες βρίσκονται στα έντονα περιγράμματα, τις ασυνήθιστες γωνίες, όπως οι κοντινές, καθώς επίσης και το επίπεδο τοπικό χρώμα (που δεν απεικονίζεται σύμφωνα με πως πέφτει το φως).
Θεώρησε αυτόν τον πίνακα, μια μελέτη, που είναι πιθανόν ο λόγος που δεν υπάρχουν γνωστά σχέδια για αυτόν, αν και ο Τεό, ο αδελφός του Βαν Γκογκ, είδε τις προοπτικές που είχε και γρήγορα τον υπέβαλε στην ετήσια έκθεση της Ένωσης των Ανεξάρτητων Καλλιτεχνών το Σεπτέμβριο του 1889 μαζί με την Έναστρη Νύχτα πάνω από τον Ροδανό. Έγραψε στον Βίνσεντ για την έκθεση: «Μαγνητίζει το βλέμμα από μακριά. Οι Ίριδες είναι μια όμορφη πλήρης μελέτη γεμάτη αέρα και ζωή.».
Ιστορικό ιδιοκτησίας
Ο πρώτος ιδιοκτήτης ήταν ο Ζουλιέν "Μπάρμπα" Τανγκί, που είχε τριβείο χρωμάτων και ήταν έμπορος έργων τέχνης, του οποίου το πορτρέτο ζωγράφισε τρεις φορές ο Βαν Γκογκ. Το 1892 ο Τανγκί πούλησε τις Ίριδες στον κριτικό τέχνης και αναρχικό Οκτάβ Μιρμπώ ο οποίος ήταν επίσης ένας από τους πρώτους υποστηρικτές του Βαν Γκογκ. Ο Μιρμπώ κατέβαλλε 300 φράγκα για αυτόν.
Το 1987, έγινε ο πιο ακριβός πίνακας που πουλήθηκε ποτέ, θέτοντας ένα ρεκόρ που διατηρήθηκε για δυόμισι χρόνια. Στη συνέχεια πωλήθηκε στις ΗΠΑ για 53.900.000 δολάρια στον Άλαν Μποντ, αλλά ο Μποντ δεν είχε αρκετά χρήματα για να πληρώσει. Οι Ίριδες αργότερα μεταπωλήθηκαν το 1990 στο Μουσείο J. Paul Getty στο Λος Άντζελες. Οι Ίριδες είναι σήμερα (από το 2012) στη δέκατη θέση της λίστας των πιο ακριβών έργων ζωγραφικής που πουλήθηκαν ποτέ, με προσαρμογή λόγο πληθωρισμού και στη 25η θέση, αν αγνοήσουμε τις επιπτώσεις του πληθωρισμού.
Iron Man (soundtrack)
Το Iron Man: Original Motion Picture Soundtrack είναι το soundtrack άλμπουμ της ταινίας Iron Man του 2008, του οποίου τη μουσική συνέθεσε ο Ραμίν Τζαγουάντι. Η παραγωγή του soundtrack ήταν σε συνεργασία με τον Χανς Ζίμμερ και την εταιρία του, Remote Control Productions, και κυκλοφόρησε στις 29 Απριλίου 2008 από την Lions Gate Records.
Ο Τζαγουάντι προστέθηκε στην ομάδα της ταινίας όταν ο Τζον Ντέμπνεϊ, ο προηγούμενος συνεργάτης του σκηνοθέτη Τζον Φαβρό, δεν ήταν διαθέσιμος. Η μουσική σύνθεση του soundtrack επικεντρώνεται σε ηλεκτρική κιθάρα, έπειτα από παράκληση του Φαβρό, και ηχογραφήθηκε τόσο με ροκ μπάντα όσο και με παραδοσιακή ορχήστρα. Το soundtrack περιέχει επίσης το κλασικό θεματικό τραγούδι του Iron Man της τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων του 1966 και μια διασκευή μουσικής συμφωνίας αυτού από τους συχνούς συνεργάτες του Φαβρό, Τζον Ο'Μπράιεν και Ρικ Μπόστον.
Το soundtrack έλαβε αρνητικές κριτικές από τους κριτικούς, ειδικά η χρησιμοποίηση ηλεκτρικής κιθάρας και η επιρροή από τη Remote Control. Ωστόσο, η ένταξη του κλασικού θέματος, τόσο στην αυθεντική όσο και στις σύγχρονες διασκευές του, αντιμετωπίστηκε θετικά κι το soundtrack ήταν τελικά υποψήφιο για βραβείο Grammy.
Ιστορικό
Όταν ο προηγούμενος συνεργάτης του Τζον Φαβρό, σκηνοθέτη της ταινίας Iron Man, Τζον Ντέμπνεϊ, δεν ήταν διαθέσιμος να συνθέσει τη μουσική της ταινίας, ο θαυμαστής του Iron Man, Ραμίν Τζαγουάντι, αναζήτησε να πάρει τη δουλειά από μόνος του. Τα γυρίσματα του Iron Man είχαν ήδη ολοκληρωθεί όταν ο Τζαγουάντι προστέθηκε στην ομάδα και, αντί να περιμένει να δει όλη την ταινία, όπως έκανε συνήθως για να αρχίσει τη σύνθεση, άρχισε να «παίζει με ιδέες» μόλις είδε το πρώτο τρέιλερ. Εξαιτίας των χρονικών περιορισμών και των αλλαγών στην τελική έκδοση της ταινίας «μέχρι και το τελευταίο λεπτό», ο Τζαγουάντι είχε βοήθεια με τις ρυθμίσεις και τα πρόσθετα στοιχεία από τον Χανς Ζίμμερ και την εταιρία του, Remote Control Productions.
Ο Τζαγουάντι είχε παρελθόν στο να παίζει κιθάρα, κάτι που βοήθησε στην παράκληση του Φαβρό η μουσική της ταινίας να είναι επικεντρωμένη σε κιθάρα και ροκ μουσική. Ο κιθαρίστας Άαρον Κάπλαν ήταν αυτός που εκτέλεσε το μεγαλύτερο μέρος της κιθάρας για το soundtrack, με τον κιθαρίστα των Rage Against the Machine, Τομ Μορέλο, ο οποίος κάνει και μια κάμεο εμφάνιση στην ταινία, να συνεισφέρει σε κάποια κομμάτια. Η ηχογράφηση με τη ροκ μπάντα που χρησιμοποίησε ο Τζαγουάντι έγινε στην Remote Control, ενώ η ηχογράφηση με την ορχήστρα έλαβε χώρα στα AIR Studios. Η τελική μίξη έγινε στην Remote Control.
Οι μουσικοί Τζον Ο'Μπράιεν και Ρικ Μπόστον, συχνοί συνεργάτες του Φαβρό, προσέφεραν μια μουσική συμφωνία του θεματικού τραγουδιού του Iron Man της τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων του 1966, The Marvel Super Heroes. Το τραγούδι «Institutionalized», ένα τραγούδι του συγκροτήματος Suicidal Tendencies σε φωνητικά του Μάικ Μιρ, ο οποίος πήγε σχολείο μαζί με τον πρωταγωνιστή της ταινίας Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, περιλαμβάνεται επίσης στο soundtrack.
Λίστα κομματιών
Όλη η μουσική είναι σε σύνθεση του Ραμίν Τζαγουάντι, εκτός εκεί που σημειώνεται αλλιώς.
Κυκλοφορία
Το soundtrack κυκλοφόρησε από την Lions Gate Records, η οποία έχει συμφωνία με την Marvel Entertainment, στις 29 Απριλίου 2008.
Κριτικές
Ο Κρίστιαν Κλέμενσον από τη σελίδα Filmtracks.com ήταν εξαιρετικά επικριτικός με τις επιρροές που είχε το soundtrack από την Remote Control, συγκρίνοντάς το αρνητικά με το soundtrack της ταινίας Transformers που είχε συνθέσει ο Στιβ Τζαμπλόνσκι, δίνοντάς του 1/5. Παρόλο που δήλωσε πως δεν υπάρχει «τίποτα λανθασμένο εκ φύσεως» με μια μουσική επένδυση που επικεντρώνεται στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Τζαγουάντι «δεν είναι ακόμα έτοιμος να παρέχει αυτό το επίπεδο της ίντριγκας» που άλλοι συνθέτες όπως ο Ντέμπνεϊ και ο Ντάνι Έλφμαν ήταν ικανοί να κάνουν. Ο Κλέμενσον αμφισβήτησε επίσης τη χρήση της ορχήστρας από τον Τζαγουάντι, νιώθοντας πως «εξαφανίζεται πλήρως μέσα στη μίξη που η ροκ μπάντα και ένα σετ πλήκτρων ήταν όλα όσα πραγματικά χρειάζονταν για αυτή τη μουσική». Ο Τζόναθαν Μπρόξτον από το Movie Music UK είπε πως η προσέγγιση του Τζαγουάντι «μοιάζει να ήταν σαν να ήθελε να προσελκύσει τους κατώτερους κοινούς παρονομαστές με ροκ ρυθμούς, ψευτο-ηρωικά κρεσέντο και ολοένα επιταχυνόμενα τέμπο. Είναι η απόλυτη μουσική υπερβολή - θορυβώδης, γρήγορη, ορμητική, χωρίς καθόλου βάθος και αποτυγχάνοντας τελείως να σχολιάσει τις όποιες αποχρώσεις που μπορεί να υπάρχουν στην ταινία». Ο Μπρόξτον είπε επίσης: «δεν είναι καν καλή ροκ μουσική...οι κιθάρες δεν κάνουν κάτι παραπάνω από το να επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά και οι επιπρόσθετοι ήχοι απλά προσθέτουν ακόμα ένα στρώμα ηχητικής λάσπης». Ο Τζέιμς Σάουθολ από το Movie Wave δεν έδωσε στο soundtrack κανένα αστέρι, αποκαλώντας το «ακόμα μία τυπική μουσική επένδυση» από τη Remote Control, «εντελώς παιδαριώδης για τα σκουπίδια, όσο κακή μπορεί να είναι η μουσική μιας ταινίας».
Αντιστρόφως, ο Κρίστοφερ Κόλμαν, γράφοντας για το Tracksounds, έδωσε στη μουσική επένδυση της ταινίας 6/10 λέγοντας: «όσο κι αν προετοίμασα τον εαυτό μου να αντιπαθήσει αυτή τη μουσική...όσο κι αν πίστεψα πως θα ήμουν ανάμεσα στο πλήθος αυτών που τη μίσησαν...και όσο κι αν επιθυμώ την κλασικού στυλ μουσική επένδυση για ταινίες με υπερήρωες, ο Iron Man με κέρδισε». Ένιωσε πως οι θαυμαστές του στυλ της Remote Control θα έβρισκαν τη μουσική επένδυση μια «εμπορικά έξυπνη εκτροπή», αλλά σε άλλους θα έδινε απλά «περισσότερα καύσιμα για την προσωπική σας διαμάχη με τη Remote Control». Ένιωσε επίσης πως η κυκλοφορία «καταγράφει τις περισσότερες από τις πιο σημαντικές παραμέτρους», αλλά υποφέρει από τη συμπερίληψη του τραγουδιού «Institutionalized» από τους Suicidal Tendencies. Ο Κόλμαν ολοκλήρωσε λέγοντας πως «μια παραδοσιακή, πλήρως συμφωνική μουσική επένδυση δεν θα λειτουργούσε καλύτερα για αυτή την ταινία». Ο διαδικτυακός μουσικός οδηγός AllMusic βαθμολόγησε την ταινία με 3/5, με τον κριτικό Τζέιμς Κρίστοφερ Μόνγκερ να λέει πως ο Τζαγουάντι «αντιμετωπίζει τον υπερήρωα με ένα προβλέψιμα βαρύ χέρι» και εμποτίζει την ταινία με «αρκετό στόμφο που μπορεί να δώσει καύσιμα σε δύο συνέχειες».
Πολλοί κριτικοί επαίνεσαν τη συμπερίληψη τόσο του κλασικού θεματικού τραγουδιού του 1966 από τον Ούρμποντ, όσο και της σύγχρονης διασκευής του, με τον Κόλμαν να το αποκαλεί «μία από τις καλύτερες εκπλήξεις της ταινίας και του soundtrack» και τον Μπρόξτον να τονίζει τη διασκευή ως «ένα υπέροχο κομμάτι καλής τζαζ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2008 Κατηγορία:Soundtracks της Πρώτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Iron Man (σειρά ταινιών)
Στρογκανίνα
μικρογραφία|Στρογκανίνα με Γιακουτικό μαχαίρι. Η Στρογκανίνα (ρωσικά: строганина, που σημαίνει "ροκανίδι" ) είναι πιάτο των γηγενών της βόρειας Αρκτικής Σιβηρίας. Παρασκευάζεται από ωμό κατεψυγμένο ψάρι, κομμένο σε λεπτές κατά μήκος φέτες. Η παραδοσιακή στρογκανίνα γίνεται με σολομούς που αναπαράγονται στα ύδατα της Αρκτικής Σιβηρίας: νέλμα, μουκσούν, τσιρ και ομούλ, σπάνια και με οξύρρυγχους. Αυτό το πιάτο είναι δημοφιλές στους γηγενείς της Σιβηρίας, στη Γιακουτική κουζίνα, στους Εσκιμώους, στους Κόμι και στους Γιαμάλ. Συνοδεύεται με πολλή βότκα στο νεροπότηρο.
Υλικά και παρασκευή
Βασικό υλικό είναι το κατεψυγμένο ψάρι που αλιεύεται στις παγωμένες υδάτινες επιφάνειες κατά τα τέλη του φθινοπώρου. Το κατεψυγμένο ψάρι κόβεται λεπτές λουρίδες από την ουρά προς το κεφάλι με μαχαίρι κοφτερό σαν το ξυράφι. Σερβίρεται παγωμένο σε μη μεταλικά πιάτα, με αλάτι, σκόνη και μαύρο πιπέρι. Τρώγεται με το χέρι χωρίς μαχαιροπήρουνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ρωσική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση θαλασσινά
Κ. Π. Ανμπαλάνγκαν
Ο '''Κ. Π. Ανμπαλάνγκαν''' (γεννημένος στις 30 Απριλίου 1958) είναι Ινδός πολιτικός από το Ταμίλ Ναντού. Είναι μέλος του Πανινδικού Άννα Ντραβίντα Μουνέτρα Καζαγκάμ. Εξελέγη στη Νομοθετική Συνέλευση του Ταμίλ Ναντού από την εκλογική περιφέρεια Παλακόντε το 2011 και το 2016.
Είναι ο Υπουργός Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Κυβέρνηση του Ταμίλ Ναντού. Προηγουμένως ήταν ο Υπουργός Πληροφοριών της πολιτείας.
Ο Κ. Π. Ανμπαλάνγκαν γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1958 στο Νταρμαπούρι του Ταμίλ Ναντού της Ινδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Ιχθυοκτόνο
Το ιχθυοκτόνο είναι μια χημική ουσία που είναι δηλητηριώδης για τα ψάρια. Χρησιμοποιείται για την εξόντωση ψαριών, για την καταπολέμηση παρασιτικών και χωροκατακτητικών ειδών ψαριών.
Στην κατηγορία περιλαμβάνονται: η ροτενόνη, οι σαπωνίνες, το TFM (3-τριφθορομεθυλ-4-νιτροφαινόλη), η νικλοσαμίδη και η Αντιμυκίνη Α (Fintrol).
Ληστεία του τρένου στο Δοξαρά
Ξημερώματα της 10ης Απριλίου 1924 ομάδα ληστών λήστεψε στο Δοξαρά, στη Λάρισα, τους επιβάτες τρένου που κατευθυνόταν από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη. Η λεία της ληστείας υπολογίζεται σε 400.000 δραχμές.
Ιχθυοκτόνο
Φυτικά ιχθυοκτόνα: Ιστορικά, οι τεχνικές αλιείας των αυτοχθόνων πληθυσμών σε όλο τον κόσμο έχουν συχνά περιλάβει τη χρήση φυτικών ιχθυοκτόνων, πολλών εκ των οποίων είναι φυσικές πηγές ροτενόνης και σαπωνίνων, όπως ο κοινός φλόμος.
Ληστεία του τρένου στο Δοξαρά
Λόγω του επικείμενου δημοψηφίσματος για την Αβασίλευτη Δημοκρατία υπήρξαν υπόνοιες ότι σκοπός των δραστών δεν ήταν η ληστεία αλλά η απαγωγή του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπαναστασίου, που επρόκειτο να περάσει λίγο νωρίτερα από το σταθμό του Δοξαρά αλλά το τρένο του καθυστέρησε.
Η ληστεία
Στις 8.30 το βράδυ της 9ης Απριλίου δώδεκα ληστές κατέλαβαν τον σταθμό του Δοξαρά, και αφού φίμωσαν το σταθμάρχη και κατέστρεψαν τη τηλεγραφική μηχανή του σταθμού, διέκοψαν τη σιδηροδρομική συγκοινωνία.
Ιχθυοκτόνο
Γενικά, τα γένη Τεφρόσια, Wikstroemia, και Βαρριγκτονία είναι γνωστά δηλητήρια για τα ψάρια.
Αναφορές
Κατηγορία:Παρασιτοκτόνα
Ληστεία του τρένου στο Δοξαρά
Η ληστεία
Στη μια τα ξημερώματα της 10ης Απριλίου πλησίαζε στο σταθμό το τρένο που είχε ξεκινήσει στις 9.30 το προηγούμενο βράδυ από την Αθήνα με τελικό προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Στο τρένο επέβαιναν μεταξύ άλλων ο υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας Πάζης και ο τέως διοικητής της Μακεδονίας, Ιωάννης Βαλαλάς. Οι ληστές, που ήταν μεταμφιεσμένοι και κρατούσαν τυφέκια Μάνλιχερ, σταμάτησαν το τρένο, κατέβασαν τον οδηγό, και αφαίρεσαν από τους επιβάτες χρήματα και κοσμήματα.
Έρευνες και συλλήψεις
Οι αρχές πίστευαν ότι πίσω από τη ληστεία ήταν ο λήσταρχος Γιαγκούλας και τα αδέρφια Παπαγεωργίου, που συμμετείχαν στη συμμορία του. Την επομένη της ληστείας καταδιωκτικά αποσπάσματα της χωροφυλακής βγήκαν στην περιοχή ενώ έφτασε στη Λάρισα και ο υπουργός Έννομης Τάξης Θεόδωρος Πάγκαλος. Η ληστεία στο Δοξαρά πήρε και πολιτική διάσταση καθώς υπήρχαν υπόνοιες ότι σκοπός των ληστών ήταν η απαγωγή του πρωθυπουργού Αλεξάνδρου Παπαναστασίου. Ειδικότερα στις 12.20 τα ξημερώματα της 10ης Απριλίου, επρόκειτο να περάσει από το Δοξαρά το τρένο που μετέφερε τον Πρωθυπουργό από το Βόλο στη Θεσσαλονίκη. Ο Παπαναστασίου βρισκόταν στο Βόλο προκειμένου να έρθει σε συνεννόηση με τους καπνεργάτες, που βρισκόταν σε απεργία, όμως καθυστέρησε με αποτέλεσμα να μη βρίσκεται στο Δοξαρά την προαναφερθείσα ώρα. Οι υπόνοιες αυτές ενισχύθηκαν και από τις μαρτυρίες ότι οι ληστές είχαν ζητήσει από τους υπαλλήλους του σταθμού στο Δοξαρά τα ονόματα των επιβατών και πληροφορίες για τους επισήμους ανάμεσα στους επιβάτες στο τρένο που σταμάτησαν. Οι υποψίες για σχέδιο απαγωγής του Παπαναστασίου σχετίζονταν με το προγραμματισμένο δημοψήφισμα, της 13ης Απριλίου, για την υιοθέτηση ή όχι της Αβασίλευτης Δημοκρατίας, που είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις των βασιλοφρόνων. Εντωμεταξύ ο Θεόδωρος Πάγκαλος υποστήριξε ότι στόχος των ληστών ήταν ο ίδιος και όχι ο Παπαναστασίου καθώς επρόκειτο να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη με το εν λόγω τρένο αλλά ακύρωσε το ταξίδι του τη τελευταία στιγμή.
Μετά το δημοψήφισμα η αστυνομία συνέλαβε τέσσερις από τους ληστές που καταδικάστηκαν σε θάνατο. Οι επιβάτες του τρένου αποζημιώθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση όχι όμως εξίσου: οι ξένοι επιβάτες αποζημιώθηκαν πλήρως ενώ οι Έλληνες κατά το ήμισυ.
Πηγές
Κατηγορία:Ληστείες
Πανόραμα Δράμας
Το Πανόραμα είναι οικισμός του Δήμου Δράμας ο οποίος βρίσκεται δίπλα και βορειοδυτικά της Δράμας σε απόσταση μόλις 2,5 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης και ουσιαστικά αποτελεί προάστιό της. Είναι κτισμένος στους νότιους πρόποδες του λόφου Κορυλόβου σε υψόμετρο 141 μέτρα ενώ μέσα από αυτήν διέρχεται η επαρχιακή οδός Δράμας - Σκαλωτής. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Εξωραϊστικός Πολιτιστικός Σύλλογος Πανοράματος Δράμας που διοργανώνει αλλά και συμμετέχει στις πολιτιστικές δραστηριότητες της πόλης.
Άγιος Ιωάννης ο Ξένος
Ο άγιος Ιωάννης ο Ξένος (970 - μετά το 1027) ήταν ασκητής και ιδρυτής εκκλησιών και μοναστηριών στη Κρήτη. Έγραψε την αυτοβιογραφία του η οποία σώζεται σε ένα χειρόγραφο του 15ου αιώνα που βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Bodleian και ενα χειρόγραφο γνωστό ως Codex Cisamensis που αντιγράφηκε στην Κρήτη το 1703. Το Codex Cisamensis περιέχει επίσης ένα αντίγραφο της διαθήκης του.
Πανόραμα Δράμας
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Καλλιφύτου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Καλλίφυτο αποτελούν την τοπική κοινότητα Καλλιφύτου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δράμας του Δήμου Δράμας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 318 κατοίκους.
Άγιος Ιωάννης ο Ξένος
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Μεσαιωνική Κρήτη Κατηγορία:Βυζαντινοί άγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Ιδρυτές χριστιανικών μοναστηριών
Πανόραμα Δράμας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Άρης Λεμεσού (ποδόσφαιρο γυναικών)
Ο Άρης Λεμεσού είναι κυπριακή ομάδα γυναικείου ποδοσφαίρου. Αποτελεί τμήμα του σωματείου του Άρη Λεμεσού. Δημιουργήθηκε το 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (γυναικών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2021 Κατηγορία:Άρης Λεμεσού
Κρούμοβγκραντ
Το Κρούμοβγκραντ (βουλγαρικά: Крумовград), ή Κοσούκαβακ (τουρκικά: Koşukavak), είναι πόλη στην επαρχία Κάρτζαλι και πρωτεύουσα του ομώνυμου δήμου, στα νότια της Βουλγαρίας, η οποία βρίσκεται στην Ανατολική Ροδόπη στις όχθες του ποταμού Κρουμόβιτσα. Η πλειοψηφία του πληθυσμού της είναι Τούρκοι (70,1%) και 27,3% Βούλγαροι. Η πόλη πήρε το όνομά της από τον επιτυχημένο μεσαιωνικό Βούλγαρο ηγεμόνα Κρούμο, με το όνομα να σημαίνει «πόλη του Κρούμου» στα βουλγαρικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Βασιλίι Κούζμιτς Ραντάγιεφ
Ο Βασίλειος Koύζμιτς Ραντάγιεφ ήταν Ερζιανός λαϊκός ποιητής και συγγραφέας. Έγραψε το έπος "Σιγιαζάρ".
Βιογραφία
Η επαγγελματική του δραστηριότητα ξεκίνησε ως βοηθός βιβλιοθηκονόμου, το 1920.
Από το 1925 έως το 1928 ήταν εκτελεστικός γραμματέας της επιτροπής βολόστ της Κομσομόλ στο Μικρό και Μεγάλο Τολκάι. Από το 1929 έως το 1930 ήταν πρόεδρος του συμβουλίου του χωριού και κολχόζ "Μάι" (Μεγάλο Τολκάι). Μετά σπούδασε στην φιλολογική σχολή του κρατικού πανεπιστημίου του Λένινγκραντ, από το οποίο αποφοίτησε το 1934.
Από το 1934 έως το 1935 ήταν συντάκτης σε περιφερειακές εφημερίδες της δημοκρατίας της Μορδοβίας. Από το 1935 έως το 1937 ήταν λογοτεχνικός, συντάκτης του περιοδικού "Σιάτκο", και εργάστηκε επίσης στο Μορδοβικό ερευνητικό ινστιτούτο του εθνικού πολιτισμού.
Εργάστηκε ως δάσκαλος σε ένα σχολείο στο χωριό Μπολσόι Τολκάι. Το αποτέλεσμα της παιδαγωγικής του δραστηριότητας ήταν η εκπαίδευση της επόμενης γενιάς των Ερζυανών ποιητών και πολιτιστικών μορφών της Μορδοβίας (Τσουζλάβ Ζουράβλεφ, Μιχαήλ Βούλκιν, κλπ.).
Πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου 1991 στο χωριό Μπερσένεβκα της επαρχίας Λιαμπίρ, στην Δημοκρατία της Μορδοβίας. Είναι θαμμένος στο Σαράνσκ.
Έργα
Είναι συγγραφέας κριτικών άρθρων σχετικά με διάφορα προβλήματα της λογοτεχνίας της γλώσσας Έρζυα, όπως τη δημιουργικότητα των επιμέρους συγγραφέων. Ασχολήθηκε με τη συλλογή λαογραφίας, και επεξεργάστηκε ιστορίες του λαού των Έρζυα.
Το πρώτο του ποίημα, το "Παστουχόν ντουμάτ" κυκλοφόρησε το 1926 στην εφημερίδα "Γιάκστερε τέστε" ("Κόκκινο αστέρι"). Στη δεκαετία του 1920, έγραφε σε διάφορες εφημερίδες (όπως τις "Η Φωνή της νεολαίας", "Ένα Νεαρό Χωριό"). Έγραφε τα έργα τέχνης του στην Γλώσσα Έρζυα.
Βραβεία
Το 1966 έγινε δεκτός ως μέλος στην Ένωση Συγγραφέων τηςΕΣΣΔ.
Βραβεύτηκε με το Κρατικό βραβείο της Μορδοβίας το 1979. Το 1980 απέκτησε τον τίτλο του Λαϊκού Συγγραφέα της Μορδοβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές
Λευκορωσικές βουλευτικές εκλογές 2008
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2008 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη Λευκορωσία, για την εκλογή των 110 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων της 4ης Συνέλευσης του Λευκορωσικού Κοινοβουλίου. Πρώτο κόμμα στις εκλογές ήρθε το Κομμουνιστικό Κόμμα, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης έμειναν εκτός κοινοβουλίου. Ο Βλάντιμιρ Αντρεϊτσένκο εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής.
Εκλογικό σύστημα
Τα 110 μέλη της Βουλής εκλέχτηκαν με άμεσες εκλογές, με απλό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα σε 110 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, για τετραετή θητεία. Η διοργάνωση έγινε σύμφωνα με το Σύνταγμα και τον εκλογικό νόμο του 1994. Για να θεωρηθούν έγκυρες οι εκλογές έπρεπε η προσέλευση των ψηφοφόρων να είναι τουλάχιστον 50%. Αν ένας υποψήφιος συγκέντρωνε πάνω από το 50% των ψήφων της περιφέρειάς του κηρυσσόταν εκλεγμένος. Αν κανένας υποψήφιος δεν ξεπερνούσε το 50%, τότε γινόταν 2ος γύρος εκλογών, στον οποίο συμμετείχαν οι δύο υποψήφιοι που συγκέντρωσαν τους περισσότερους ψήφους στον 1ο γύρο. Για να θεωρηθεί έγκυρος ο 2ος γύρος έπρεπε η προσέλευση των ψηφοφόρων να είναι τουλάχιστον 25%. Αν στον 2ο γύρο ο υποψήφιος ήταν μόνο ένας, τότε έπρεπε να συγκεντρώσει την υποστήριξη τουλάχιστον των μισών ψηφοφόρων για να κηρυχτεί εκλεγμένος.
Δικαίωμα ψήφου είχαν όλοι οι Λευκορώσοι πολίτες ηλικίας άνω των 18 ετών. Σύμφωνα με τον νέο εκλογικό νόμο της 31ης Ιουλίου 2008, οι Λευκορώσοι του εξωτερικού είχαν τη δυνατότητα να ψηφίσουν από την χώρα της διαμονής τους. Ένα εκλογικό τμήμα λειτούργησε σε έκαστη από 31 χώρες, 4 στη Ρωσία και στην Πολωνία, και 2 στη Λετονία, στη Γερμανία και στις ΗΠΑ. Σε αυτά τα τμήματα ανατέθηκαν οι αριθμοί 696 ως 735, και τα αποτελέσματά τους συγκεντρώθηκαν στην εκλογική περιφέρεια του Κουπάλοβο στο 95ο του Μινσκ. Πολλοί ψηφοφόροι, το 26% του εκλογικού σώματος, ψήφισαν πριν την κανονική ημερομηνία των εκλογών, στις: 23 - 26 Σεπτεμβρίου.
Συμμετοχές
Δικαίωμα υποψηφιότητας είχαν όλοι οι Λευκορώσοι πολίτες ηλικίας άνω των 21 ετών που διαμένουν στη χώρα. Οι υποψηφιότητες υποβλήθηκαν μέσω πολιτικών κομμάτων, εργατικών συλλόγων ή ομάδες πολιτών που συγκέντρωσαν τουλάχιστον 1000 υπογραφές εκλογέων της περιφέρειάς τους. Επίσης, κάθε οργάνωση που απασχολεί προσωπικό τουλάχιστον 300 υπαλλήλων σε μία περιφέρεια είχε δικαίωμα να υποβάλλει μία υποψηφιότητα.
Στις εκλογές συμμετείχαν 263 υποψήφιοι και 8 πολιτικά κόμματα. Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή ανακοίνωσε ότι 365 άτομα υπέβαλλαν τις υποψηφιότητές τους, αλλά οι 84 (23% του συνόλου) απορρίφθηκαν και οι 5 αποσύρθηκαν. Από τους 263 υποψήφιους, οι 119 ήταν ανεξάρτητοι πολιτικοί που υπέβαλλαν συλλογές υπογραφών, οι 26 μέσω πολιτικών κομμάτων, και οι υπόλοιποι μέσω συλλόγων εργαζομένων και συνδυασμού τρόπων. Ο μέσος ανταγωνισμός ήταν 2,4 υποψήφιοι ανά έδρα.
Αποτελέσματα
Από τα 110 εκλεγμένα μέλη, οι 75 ήταν άνδρες και οι 35 (32%) ήταν γυναίκες. Για τους 80 εκλεγμένους αντιπρόσωπους ήταν η πρώτη φορά που μπήκαν στο Κοινοβούλιο, ενώ οι υπόλοιποι 30 έχουν επανεκλεγεί βουλευτές στο παρελθόν. Οι 2 ήταν αρχηγοί κομμάτων.
Εποπτεία
Πάνω από 900 παρατηρητές του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών (ΚΑΚ) παρακολούθησαν τις εκλογές, μαζί με άλλους 17.000 τοπικούς παρατηρητές. Ο Σεργκέι Λεμπέντεφ, εκπρόσωπος του ΚΑΚ, περιέγραψε τις εκλογές ως δημοκρατικές και δίκαιες. Ο ΟΑΣΕ έδωσε έμφαση στις βελτιώσεις που έγιναν, δηλαδή στην καλύτερη εκπροσώπηση της αντιπολίτευσης στις εκλογικές επιτροπές και στις περισσότερες ευκαιρίες προβολής που είχαν οι υποψήφιοι από τα μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, εξέφρασε δυσαρέσκεια για την «εκλογική εκστρατεία που πέρασε απαρατήρητη» και φάνηκε να είναι υποκινούμενη από την κυβέρνηση. Εν τέλει, περιέγραψε τις εκλογές ως «ελεύθερες και ανοιχτές».
Δαίμονας
Ένας δαίμονας, ή δαίμων, είναι ένα υπερφυσικό και συχνά κακόβουλο ον που κυριαρχεί στη θρησκεία, τον αποκρυφισμό, τη λογοτεχνία, τη μυθοπλασία, τη μυθολογία και τη λαογραφία.
Λευκορωσικές βουλευτικές εκλογές 2008
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Λευκορωσία
Δαίμονας
Η αρχική ελληνική λέξη δαίμων δεν έχει αρνητική σημασία και υποδηλώνει τον θεό, καθώς και το πνεύμα ή τη θεϊκή δύναμη. Η ελληνική αντίληψη για ένα δαίμονα εμφανίζεται κυρίως στα έργα του Πλάτωνα, όπου περιγράφει τη θεϊκή έμπνευση του Σωκράτη.
Στις αρχαίες θρησκείες της Εγγύς Ανατολής και τις Αβρααμικές παραδόσεις, συμπεριλαμβανομένης της αρχαίας και μεσαιωνικής χριστιανικής δαιμονολογίας, δαίμονας είναι η επιβλαβής πνευματική οντότητα που μπορεί να προκαλέσει δαιμονική κατοχή, απαιτώντας εξορκισμό. Στον δυτικό αποκρυφισμό και τη μαγεία της Αναγέννησης προέκυψε από τη συγχώνευση της ελληνορωμαϊκής μαγείας, της εβραϊκής αγκαντάχ και της χριστιανικής δαιμονιολογίας, και έτσι πιστεύεται ότι ένας δαίμονας είναι μια πνευματική οντότητα που μπορεί να εξαπλωθεί και να ελεγχθεί.
Ετυμολογία
Οι ελληνικοί όροι δεν έχουν καμία ένδειξη κακού ή κακίας. Στην πραγματικότητα, εὐδαιμονία (eudaimonia), (κυριολεκτικά καλό πνεύμα) σημαίνει ευτυχία. Από την πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αγάλματα λατρείας θεωρήθηκαν από ειδωλολάτρες και τους χριστιανούς γείτονές τους, πως κατοικούνταν από τη φωτεινή παρουσία των θεών: «Όπως οι ειδωλολάτρες, οι Χριστιανοί εξακολουθούσαν να αισθάνονται και να βλέπουν τους θεούς και τις δυνάμεις τους, και με μια εύκολη παραδοσιακή αλλαγή απόψεων, μετέτρεψαν αυτούς τους ειδωλολατρικούς δαίμονες σε κακόβουλους «δαίμονες», τη στρατιά του Σατανά... Μέχρι τη Βυζαντινή περίοδο οι Χριστιανοί έβλεπαν το παλιό ειδωλολατρικό άγαλμα των πόλεων τους ως έδρα της παρουσίας των δαιμόνων. Δεν ήταν πια όμορφο, μολύνθηκε.». Ο όρος είχε αποκτήσει για πρώτη φορά τις αρνητικές του δηλώσεις στη μετάφραση της Εβραϊκής Βίβλου απο τους Εβδομήκοντα στα ελληνικά, η οποία βασίστηκε στη μυθολογία των αρχαίων σημιτικών θρησκειών. Αυτό στη συνέχεια κληρονομήθηκε από το κείμενο της Καινής Διαθήκης που ήταν γραμμένο στην Ελληνιστική Κοινή. Η δυτική μεσαιωνική και νεο-μεσαιωνική σύλληψη ενός δαίμονα προέρχεται απρόσκοπτα από τον περιβαλλοντικό λαϊκό πολιτισμό της Ύστερης Αρχαιότητας. Ο ελληνιστικός «δαίμονας» τελικά κατέληξε να συμπεριλάβει πολλούς σημιτικούς και κοντινούς ανατολικούς θεούς όπως εκτιμήθηκε από τον Χριστιανισμό.
Η υποτιθέμενη ύπαρξη δαιμόνων παραμένει μια σημαντική έννοια σε πολλές σύγχρονες θρησκείες και αποκρυφιστικές παραδόσεις. Οι δαίμονες εξακολουθούν να προκαλλούν φόβο σε μεγάλο βαθμό λόγω της υποτιθέμενης ικανότητάς τους να κατέχουν ζωντανά πλάσματα. Στη σύγχρονη δυτική απόκρυφη παράδοση (ίσως επιτομή από το έργο του Άλιστερ Κρόουλι), ένας δαίμονας (όπως ο Χορόνζον, που είναι η ερμηνεία του Κρόουλι για το λεγόμενο «Δαίμονας της Αβύσσου») είναι μια χρήσιμη μεταφορά για ορισμένες εσωτερικές ψυχολογικές διαδικασίες (εσωτερικοί δαίμονες), αν και μερικοί μπορεί επίσης να το θεωρούν ως αντικειμενικά πραγματικό φαινόμενο. Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι μεγάλα τμήματα της δαιμονολογίας του Ιουδαϊσμού, μια βασική επιρροή στον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, προήλθε από μια μεταγενέστερη μορφή του Ζωροαστρισμού και μεταφέρθηκαν στον Ιουδαϊσμό κατά την Περσική εποχή.
Αρχαία Αίγυπτος
Ωστόσο, μαγικά γραπτά δείχνουν ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι αναγνώρισαν την ύπαρξη κακόβουλων δαιμόνων επισημαίνοντας τα ονόματα των δαιμόνων με κόκκινο μελάνι. Οι δαίμονες σε αυτήν την κουλτούρα φαινόταν να είναι υποτακτικοί και να σχετίζονται με μια συγκεκριμένη θεότητα, αλλά μπορεί περιστασιακά να είχαν ενεργήσει ανεξάρτητα από τη θεϊκή βούληση. Η ύπαρξη δαιμόνων μπορεί να σχετίζεται με τη σφαίρα του χάους, πέρα ​​από τον δημιουργημένο κόσμο. Αλλά ακόμη και αυτή η αρνητική συνήθεια δεν μπορεί να αμφισβητηθεί υπό το φως των μαγικών κειμένων. Ο ρόλος των δαιμόνων σε σχέση με τον ανθρώπινο κόσμο παραμένει διφορούμενος και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πλαίσιο.
Οι αρχαίοι αιγυπτιακοί δαίμονες μπορούν να χωριστούν σε δύο τάξεις: «φύλακες» και «περιπλανητές». Οι «φύλακες» συνδέονται με ένα συγκεκριμένο μέρος. Η δαιμονική τους δραστηριότητα ορίζεται τοπογραφικά και η λειτουργία τους μπορεί να είναι καλοπροαίρετη απέναντι σε εκείνους που έχουν τη μυστική γνώση να τις αντιμετωπίσουν. Οι δαίμονες που προστατεύουν τον κάτω κόσμο μπορούν να εμποδίσουν την είσοδο των ανθρώπινων ψυχών στον παράδεισο. Μόνο γνωρίζοντας τις σωστές γοητείες μπορεί ο νεκρός να μπει στις αίθουσες του Όσιρις. Εδώ, η επιθετική φύση των δαιμόνων φυλάκων παρακινείται από την ανάγκη προστασίας των κατοικιών τους και όχι από την κακή τους ουσία. Κατά συνέπεια, οι δαίμονες φρουρούσαν τα ιερά μέρη ή τις πύλες στον κάτω κόσμο. Κατά τη διάρκεια της Πτολεμαϊκής και της Ρωμαϊκής περιόδου, οι κηδεμόνες στράφηκαν προς τον ρόλο των Γκένιους λόκι και ήταν το επίκεντρο των τοπικών και ιδιωτικών λατρείων.
Οι «περιπλανώμενοι» σχετίζονται με κατοχή, ψυχική ασθένεια, θάνατο και πληγές. Πολλοί από αυτούς χρησιμεύουν ως εκτελεστές για τις μεγάλες θεότητες, όπως του Ρα ή του Όσιρις, όταν διατάζονται να τιμωρήσουν ανθρώπους στη γη ή στον κάτω κόσμο. Οι περιπλανώμενοι μπορούν επίσης να είναι παράγοντες του χάους, που προκύπτουν από τον κόσμο πέρα ​​από τη δημιουργία για να προκαλέσουν ατυχία και ταλαιπωρία χωρίς καμία θεϊκή οδηγία και καθοδηγούνται μόνο από κακά κίνητρα. Οι επιρροές των περιπλανώμενων μπορούν να αποφευχθούν και να διατηρηθούν στα σύνορα του ανθρώπινου κόσμου με τη χρήση μαγείας, αλλά δεν μπορούν ποτέ να καταστραφούν. Μια υποκατηγορία των "περιπλανώμενων" είναι δαίμονες εφιάλτη, οι οποίοι πιστεύεται ότι προκαλούν εφιάλτες όταν εισέρχονται σε ένα ανθρώπινο σώμα.
Μεσοποταμία
αριστερά|μικρογραφία|Σφραγίδα κυλίνδρου Σουμερίων που δείχνει ότι τον θεό Ντουμουζίντ να βασανίζεται στον Κάτω Κόσμο από δαίμονες Γκάλα. Οι αρχαίοι Μεσοποταμικοί πίστευαν ότι ο κάτω κόσμος φιλοξενούσε πολλούς δαίμονες, οι οποίοι μερικές φορές αναφέρονται ως «απόγονοι του αράλι». Αυτοί οι δαίμονες θα μπορούσαν μερικές φορές να αφήσουν τον κάτω κόσμο και να τρομοκρατήσουν τους θνητούς στη γη. Μια τάξη δαιμόνων που πιστεύεται ότι κατοικούσαν στον κάτω κόσμο ήταν γνωστή ως Γκάλα και ο πρωταρχικός τους σκοπός φαίνεται να ήταν να επιστρέψουν τους ατυχούς θανάτους πίσω στον Κούρ. Αναφέρονται συχνά σε μαγικά κείμενα και ορισμένα κείμενα τα περιγράφουν ως επτά σε αριθμό. Αρκετά υπάρχοντα ποιήματα περιγράφουν την τάξη δαιμόνων Γκάλα να σέρνουν τον θεό Ντουμουζίντ στον κάτω κόσμο. Όπως και άλλοι δαίμονες, ωστόσο, οι Γκάλα θα μπορούσε επίσης να είναι καλοπροαίρετοι και σε έναν ύμνο από τον Βασιλιά Γκούντεα της πόλης Λάγκας (2144 - 2124 π.Χ.), ένας ανήλικος θεός που ονομάζεται Ιγκ-αλιμά περιγράφεται ως "η μεγάλη Γκάλα του Γκιρσού".
Η Λαμαστού ήταν μια δαιμονική θεά με κεφάλι λιονταριού, δόντια γαϊδουριού, γυμνά στήθη, ένα τριχωτό σώμα, χέρια βαμμένα (με αίμα), μακριά δάχτυλα και νύχια, και τα πόδια του Ανζού (μίας μικρότερης θεότητας ή τέρατος που βρίσκουμε σε πολλές θρησκείες της Μεσοποταμίας.). Πιστεύεται ότι τρέφονταν με το αίμα των ανθρώπινων βρεφών και κατηγορήθηκε ευρέως ως η αιτία των αποβολών και των θανάτων απο κούνια. Αν και η Αλμαστού έχει παραδοσιακά αναγνωριστεί ως δαιμόνιο, το γεγονός ότι θα μπορούσε να προκαλέσει κακό μόνη της χωρίς την άδεια άλλων θεών δείχνει έντονα ότι θεωρήθηκε ως θεά από μόνη της. Οι μεσοποταμικοί λαοί προστατεύονταν εναντίον της χρησιμοποιώντας φυλαχτά. Πιστεύεται ότι οδηγούσε τη βάρκα της στον ποταμό του κάτω κόσμου και συνδέθηκε με τα γαϊδούρια. Πιστεύεται ότι ήταν κόρη του Άνου (ή Αν).
Σύμφωνα με την Εβραϊκή Εγκυκλοπαίδεια, «Στη μυθολογία των Χαλδαίων οι επτά κακές θεότητες, γνωστές στη Μεσοποταμία ως Γκάλα, ήταν γνωστές ως σέντου (shedu), καταιγίδες-δαίμονες, που εκπροσωπούνται σε μορφή βοοειδούς», μία μορφή που προέρχεται από τους κολοσσιαίους ταύρους που χρησιμοποιούνται ως προστατευτικά τζίνι των βασιλικών ανακτόρων.
Ιουδαϊσμός
Όσον αφορά την ύπαρξη ή τη μη ύπαρξη δαιμόνων υπάρχουν αντίθετες απόψεις στον Ιουδαϊσμό. Στην Εβραϊκή Βίβλο υπάρχουν "σχεδόν μηδενικοί" ρόλοι που έχουν ανατεθεί σε δαίμονες. Στον Ιουδαϊσμό σήμερα, οι πεποιθήσεις στους «δαίμονες» ή στα «κακά πνεύματα» είναι μιντότ χασιντούτ (όχι κανονιστική εβραϊκή πρακτική). Δηλαδή, οι Εβραίοι δεν είναι υποχρεωμένοι να πιστεύουν στην ύπαρξη των δαιμόνων, όπως επισημαίνει ο ραββίνος Νταβίντ Μπαρ-Χαγίμ.
Παλαιά Διαθήκη
Οι δαιμονικές οντότητες στην Παλαιά Διαθήκη της Χριστιανικής Βίβλου είναι δύο κατηγοριών: οι «σάτυροι» ή οι «τραγόμορφοι» όπως αναφέρεται στα Ησαΐας 13:21, και 34:14 και οι «δαίμονες».
Καινή Διαθήκη
Ο όρος "δαίμονας" (από το Ελληνιστικό Κοινό "δαιμόνιον") εμφανίζεται 63 φορές στην Καινή Διαθήκη της Χριστιανικής Βίβλου, κυρίως αν όχι όλα σχετικά με περιστατικά κατοχής ατόμων και εξορκισμού από τον Ιησού Χριστό.
Σύγχρονες ερμηνείες
180px|εναλλ.=Το κλασικό Όνι, ένα Ιαπωνικό δαιμόνιο που μοιάζει με Όγκρε με κέρατα και συχνά μεταφράζεται στα ελληνικά ως δαίμονας.|μικρογραφία|Το κλασικό Όνι, ένα Ιαπωνικό δαιμόνιο που μοιάζει με Όγκρε με κέρατα και συχνά μεταφράζεται στα ελληνικά ως δαίμονας. Ο ψυχολόγος Ουίλχελμ Γουντ παρατήρησε ότι «μεταξύ των δραστηριοτήτων που αποδίδονται από μύθους σε όλο τον κόσμο στους δαίμονες, κυριαρχούν οι επιβλαβείς, έτσι ώστε στη δημοφιλή πεποίθηση ότι οι κακοί δαίμονες είναι σαφώς μεγαλύτεροι από τους καλούς». Ο Φρόυντ ανέπτυξε αυτήν την ιδέα και ισχυρίστηκε ότι η έννοια των δαιμόνων προήλθε από τη σημαντική σχέση του ζωντανού με τους νεκρούς: "Το γεγονός ότι οι δαίμονες θεωρούνται πάντα ως πνεύματα εκείνων που πέθαναν πρόσφατα δείχνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο την επίδραση του πένθους στην προέλευση της πίστης στους δαίμονες.".
Ο Μ. Σκοτ Πεκ, ένας Αμερικανός ψυχίατρος, έγραψε δύο βιβλία για το θέμα, People of the Lie: The Hope For Healing Human Evil και Glimpses of the Devil: A Personal Psychiatrists of Possession, Exorcism and Redemption. Ο Πεκ περιγράφει με λεπτομέρεια αρκετές περιπτώσεις στις οποίες εμπλέκονται οι ασθενείς του. Στο People of the Lie παρέχει αναγνωριστικά χαρακτηριστικά ενός κακού ατόμου, το οποίο ταξινόμησε ως διαταραχή του χαρακτήρα. Στο Glimpses of the Devil, ο Πεκ πηγαίνει σε μια σημαντική λεπτομέρεια που περιγράφει πώς ενδιαφέρθηκε για τον εξορκισμό για να ξεφορτωθεί τον μύθο της κατοχής από τα κακά πνεύματα - μόνο για να πειστεί διαφορετικά, αφού αντιμετώπισε δύο περιπτώσεις που δεν ταιριάζουν σε καμία κατηγορία γνωστή για την ψυχολογία ή την ψυχιατρική. Ο Πεκ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κατοχή ήταν ένα σπάνιο φαινόμενο που σχετίζεται με το κακό και ότι οι άνθρωποι που έχουν δαιμονιστεί δεν είναι στην πραγματικότητα κακοί. Μάλλον, μάχονται με τις δυνάμεις του κακού.
Παρόλο που η προηγούμενη δουλειά του Πεκ αντιμετωπίστηκε με ευρεία αποδοχή, η δουλειά του στα θέματα του κακού και της κατοχής προκάλεσε σημαντική συζήτηση και χλευασμό. Πολλά έγιναν από τη σχέση του με τον αμφιλεγόμενο Μάλακι Μάρτιν, έναν Ρωμαιοκαθολικό ιερέα και έναν πρώην Ιησουίτη, παρά το γεγονός ότι ο Πεκ χαρακτήριζε συνεχώς τον Μάρτιν ψεύτη και χειριστή. Ο Ρίτσαρντ Γουντς, ένας Ρωμαιοκαθολικός ιερέας και θεολόγος, ισχυρίστηκε ότι ο Δρ. Πεκ εσφαλμένα διάγνωσε τους ασθενείς με βάση την έλλειψη γνώσεων σχετικά με τη διαταραχή της διαχωριστικής ταυτότητας (παλαιότερα γνωστή ως διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας) και προφανώς παραβίασε τα όρια της επαγγελματικής ηθικής προσπαθώντας να πείσει ασθενείς να αποδεχτούν τον Χριστιανισμό. Ο πατέρας Γουντς παραδέχτηκε ότι δεν έχει δει ποτέ μια πραγματική υπόθεση δαιμονικής κατοχής όλα τα χρόνια του.
Σύμφωνα με τον ΣΝ Τσίου, ο Θεός φαίνεται να στέλνει έναν δαίμονα εναντίον του Σαούλ στο Α´ Βασιλειών 16-18 προκειμένου να τον τιμωρήσει για την αποτυχία να ακολουθήσει τις οδηγίες του Θεού, δείχνοντας στον Θεό ότι έχει τη δύναμη να χρησιμοποιεί δαίμονες για δικούς του σκοπούς, βάζοντας τον δαίμονα υπό τη θεϊκή του εξουσία. Σύμφωνα με τη Εγκυκλοπαίδεια Britannica Concise, οι δαίμονες, παρόλο που συνήθως συνδέονται με το κακό, συχνά φαίνεται ότι βρίσκονται υπό θεϊκό έλεγχο και δεν ενεργούν από τις δικές τους βουλήσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία
Άκης Γεροντόπουλος
Ο Άκης Γεροντόπουλος (Αλεξανδρούπολη, 5 Μαρτίου 1956) διετέλεσε Ευρωβουλευτής, Βουλευτής Έβρου και Υφυπουργός Απόδημου Ελληνισμού στην Κυβέρνηση Σαμαρά από το 2013 ως το 2015.
Πολιτική Πορεία
Ιδρυτικό μέλος της Νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας, ήταν υπεύθυνος ιδεολογικού της ΟΝΝΕΔ και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ. Το 1984 εξελέγη Ευρωβουλευτής έως το 1989 όπου παραιτήθηκε για να αναλάβει Βουλευτής. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν ο μικρότερος σε ηλικία Ευρωβουλευτής. Ανέπτυξε πλούσια και πολύπλευρη δράση, με συνέπεια να του απονεμηθεί κατ’ εξαίρεση, ο τίτλος του επίτιμου μέλους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που είναι η μεγαλύτερη διάκριση του Ευρωκοινοβουλίου. Εξελέγη Βουλευτής Έβρου με τη Νέα Δημοκρατία και στις δύο εκλογικές διαδικασίες του 1989 και το 1990. Το 1993 προσχώρησε την Πολιτική Άνοιξη με την οποία δεν εξελέγη βουλευτής το 1993. Επέστρεψε στην Νέα Δημοκρατία το 2004 και επανεξελέγη Βουλευτής Έβρου το 2007, το 2009 και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2012. Στις εκλογές του 2015 απέτυχε να επανεκλεγεί βουλευτής Έβρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Έβρου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989
Τατιάνα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας
Βιογραφία
Τον Νοέμβριο του 1921, παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Βασίλιεβιτς Κοροτσένζοφ στη Γενεύη. Τρεις μήνες αργότερα, η Τατιάνα έγινε χήρα για δεύτερη φορά όταν ο Αλέξανδρος πέθανε στη Λωζάνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Μάγκντα Σάμπο
Η Μάγκντα Σάμπο (5 Οκτωβρίου 1917 – 19 Νοεμβρίου 2007) ήταν Ουγγαρέζα μυθιστοριογράφος και διδάκτωρ φιλολογίας. Έγραψε επίσης δράματα, δοκίμια, μελέτες, απομνημονεύματα, ποίηση και παιδική λογοτεχνία. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Digitális Irodalmi Akadémia, ενός διαδικτυακό ψηφιακού αποθετηρίου της ουγγρικής λογοτεχνίας. Είναι η πιο ευρέως μεταφρασμένη συγγραφέας στη χώρα της, με δημοσιεύσεις σε 42 χώρες και πάνω από 30 γλώσσες.
Τα πρώτα χρόνια
Η Μάγκντα Σάμπο γεννήθηκε στο Ντέμπρετσεν της τότε Αυστροουγγαρίας το 1917.
Το 1940, η Σάμπο αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ντέμπρετσεν ως καθηγήτρια λατινικής και ουγγρικής γλώσσας. Άρχισε να διδάσκει την ίδια χρονιά στο Προτεσταντικό Οικοτροφείο Θηλέων στο Ντέμπρεσεν και στο Χοντμεζοβάσαρχεϊ. Από το 1945 έως το 1949 εργάστηκε στο Υπουργείο Θρησκευμάτων και Παιδείας.
Η Σάμπο παντρεύτηκε τον συγγραφέα και μεταφραστή Τίμπαρ Σόμποτκα (1913 – 1982) το 1947.
Συγγραφική καριέρα
Η Σάμπο ξεκίνησε τη συγγραφική της καριέρα ως ποιήτρια και δημοσίευσε το πρώτο της ποιητικό βιβλίο με τον τίτλο Bárány ("Αρνί") το 1947, το οποίο ακολούθησε η συλλογή Vissza az emberig ("Επιστροφή στον άνθρωπο") το 1949. Το 1949 της απονεμήθηκε το βραβείο Baumgarten, το οποίο αποσύρθηκε αμέσως όταν η Σάμπο χαρακτηρίστηκε εχθρός του Κομμουνιστικού Κόμματος. Την ίδια χρονιά απολύθηκε από το υπουργείο. Κατά τη διάρκεια της σταλινικής εποχής από το 1949 έως το 1956 λογοκρίθηκε κάθε λογοτεχνικό έργο, όπως και το έργο της Σάμπο, που δεν συμμορφωνόταν με τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Δεδομένου ότι ο σύζυγός της λογοκρίθηκε επίσης από το κομμουνιστικό καθεστώς, αναγκάστηκε να διδάξει σε ένα καλβινιστικό σχολείο θηλέων μέχρι το 1959 για να βγάζει τα προς το ζην.
Την ίδια περίοδο, η Σάμπο έγραψε το πρώτο της μυθιστόρημα με τον τίτλο Freskó, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1958. Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία μιας πουριτανικής οικογένειας που συγκεντρώνεται για μια κηδεία, ενώ εξετάζει ζητήματα υποκρισίας και προβληματίζεται για πάνω στην ουγγρική ιστορία. Την ίδια χρονιά, η Σάμπο εξέδωσε ένα ακόμη βιβλίο ποίησης με τίτλο Bárány Boldizsár ("Λόρενς το αρνί") και ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε για ένα νεότερο γυναικείο κοινό με τίτλο Mondják meg Zsófikának. Το Az őz εκδόθηκε το 1959, ένα μυθιστόρημα που επικεντρώνεται γύρω από μια ηθοποιό και τον αγώνα της να ξεπεράσει μια δύσκολη και φτωχή παιδική ηλικία. Σε αυτό το μυθιστόρημα, η Σάμπο απεικονίζει αποτελεσματικά τον ψυχολογικό, εσωτερικό κόσμο της σύγχρονης γυναίκας. Το 1961 και το 1962, η Σάμπο εξέδωσε δύο ακόμη μυθιστορήματα για νεαρές γυναίκες, το Álarcosbál ("Χορός μεταμφιεσμένων") και το Születésnap ("Γενέθλια") αντίστοιχα. Το Pilátus, η ιστορία μιας γιατρού και της σχέσης της με τη μητέρα της, εκδόθηκε το 1963. Το Tündér Lala, το μυθιστόρημά της του 1965, είναι ένα από τα πιο δημοφιλή μυθιστορήματα για παιδιά γραμμένα στα ουγγρικά. Το 1969, εξέδωσε το Katalin utca ("Οδός Κάταλιν"), μια ρεαλιστική απεικόνιση της ζωής μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το πιο πολυδιαβασμένο μυθιστόρημά της, το Abigél ("Άμπιγκεϊλ", 1970) είναι μια ιστορία περιπέτειας με επίκεντρο ένα νεαρό κορίτσι που ζει στην ανατολική Ουγγαρία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η επιτυχία του μυθιστορήματος είχε ως αποτέλεσμα μια τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 1978. Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε επίσης σε μιούζικαλ που έκανε πρεμιέρα τον Μάρτιο του 2008. Το 1971, η Σάμπο ξεκίνησε μια σειρά από αυτοβιογραφικά έργα, τα οποία απεικονίζουν την οικογενειακή της ιστορία. Το πρώτο αυτής της σειράς είναι το σύντομο μυθιστόρημα, το Ókút, ακολουθούμενο από το Régimódi történet ("Παλιομοδίτικη ιστορία"). Το 2002, ο Σάμπο συνέχισε αυτή την αυτοβιογραφική σειρά με το Für Elise, με αναμνήσεις της ζωής της συγγραφέα από το 1917 έως το 1935. Σήμερα, αυτό είναι ένα από τα πιο δημοφιλή έργα της στα ουγγρικά.
Το 1975, η Σάμπο εξέδωσε μια συλλογή θεατρικών έργων με τίτλο Az órák és a farkasok. Εξέδωσε δύο ακόμη θεατρικά έργα το 1984, το Erőnk szerint ("Σύμφωνα με τη δύναμή μας") και το Béla Király ("Βασιλιάς Μπέλα").
Το μυθιστόρημά της Az ajtó (Η πόρτα) εκδόθηκε το 1987 και θα γινόταν ένα από τα πιο διάσημα έργα της παγκοσμίως. Το μυθιστόρημα περιστρέφεται γύρω από τη σχέση μεταξύ δύο γυναικών, η μία είναι εξέχουσα Ουγγαρέζα συγγραφέας όπως η ίδια η Σάμπο και η άλλη η οικονόμος της. Η Claire Messud γράφει στην εφημερίδα New York Times ότι η ανάγνωση αυτού του μυθιστορήματος έχει αλλάξει εντελώς την οπτική της για τη ζωή, ενώ η Cynthia Zarin, συνεργάτρις του περιοδικού The New Yorker, το αποκαλεί «ένα βιβλίο που τρίζει κόκαλα». Η πόρτα μεταφράστηκε στα ελληνικά το 2006 από τη Μανουέλα Μπέρκι και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Φόρος τιμής
Στις 5 Οκτωβρίου 2017, η Google γιόρτασε τα 100ά γενέθλιά της Σάμπο με ένα Google Doodle.
Άλοις Αντρίτζκι
Ο Άλοις Αντρίτζκι (2 Ιουλίου 1914 - 3 Φεβρουαρίου 1943) ήταν Γερμανός ρωμαιοκαθολικός ιερέας. Χειροτονήθηκε ιερέας λίγο πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατά την οποία επέκρινε δριμύτατα του καθεστώτος των ναζί και των δράσεων του. Αυτό προκάλεσε την οργή του καθεστώτος και ως εκ τούτου ο Αντρίτζκι συνελήφθη και οδηγήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου όπου του χορηγήθηκε θανατηφόρος ένεση.
Η οσιοποίησή του έγινε στη Δρέσδη στις 13 Ιουνίου 2011.