cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυβέρνηση Μάργκαρετ Θάτσερ 1979
Κληρονομιά
Η κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ είχε βαθύ και διαρκή αντίκτυπο στη βρετανική πολιτική και κοινωνία. Οι πολιτικές και το στυλ ηγεσίας της Θάτσερ προκάλεσαν τόσο θαυμασμό όσο και αντιπαραθέσεις. Οι υποστηρικτές της της πιστώνουν την αναζωογόνηση της βρετανικής οικονομίας, τη μείωση του πληθωρισμού και την αποκατάσταση της εθνικής υπερηφάνειας. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι οι πολιτικές της επιδείνωσαν τις κοινωνικές ανισότητες και αποδυνάμωσαν ορισμένες βιομηχανίες. Παρ' όλα αυτά, η κληρονομιά της ως μετασχηματιστική προσωπικότητα στη βρετανική πολιτική παραμένει αναμφισβήτητη.
Διάλυση και διάδοχος
Η Μάργκαρετ Θάτσερ υπηρέτησε ως πρωθυπουργός μέχρι τις 28 Νοεμβρίου 1990, όταν τη διαδέχθηκε ο Τζον Μέιτζορ μετά από μια διαμάχη για την ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος. Ο Μέιτζορ συνέχισε πολλές από τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές της κυβέρνησης Θάτσερ, υιοθετώντας παράλληλα μια πιο μετριοπαθή προσέγγιση σε ορισμένους τομείς.
Σκυρμιάδες
Το θρακικό φύλο των Σκυρμιάδων αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ότι ζούσε μεταξύ των παραλιακών πόλεων της Απολλωνίας και της Μεσημβρίας του Ευξείνου Πόντου. Κατά την περσική προέλαση του Δαρείου παραδόθηκαν στον τελευταίο αμαχητί.
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί
Τραύμα
Τραύμα ονομάζεται στην ιατρική "κάθε βίαιη καταστροφή ιστών, εσωτερική ή εξωτερική, ανεξάρτητα από το αίτιο που την προκάλεσε", σύμφωνα τον ορισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Σύμφωνα με τον καθηγητή Νικόλαο Οικονόμου: "Τραυματισμός ή κάκωση (Injury) είναι το σύνολο των βλαβών των ιστών πού προκαλούνται ακαριαίως κατά τη στιγμή του ατυχήματος, από διάφορες μορφές μηχανικών παραγόντων, όταν αυτοί υπερβούν τη φυσική αντοχή των ιστών και των οργάνων. Οι τραυματισμοί (κακώσεις) ταξινομούνται σε ανοικτές και κλειστές". Ο αγγλοσαξονικός ορισμός του τραύματος είναι: "Trauma or injury refers to a body wound or shock produced by sudden physical injury, as from violence or accident". Πέραν των σωματικών τραυμάτων, υπάρχουν και τα λεγόμενα ψυχικά τραύματα. Πέραν των θανατηφόρων τραυματισμών, η χειρότερη μορφή τραυματισμού είναι ο τραυματικός ακρωτηριασμός.
Ταξινομήσεις των τραυμάτων - Αιτιολογία
Η ταξινόμηση των τραυμάτων είναι πολλαπλή και εξαρτάται από το κριτήριο ταξινόμησης. Για παράδειγμα τα τραύματα από μηχανική βία λέγονται μηχανικά τραύματα (π.χ. από μαχαίρι, από λαμαρίνα, από τόρνο, από πέτρα, από ξύλο κλπ). Τα τραύματα από θερμότητα λέγονται Θερμικά Εγκαύματα. Τα τραύματα από χημικές ουσίες λέγονται Χημικά Εγκαύματα. Τα τραύματα από όπλα και εκρηκτικά λέγονται Πολεμικά Τραύματα. Οι ανθρώπινοι ιστοί στα μεμονωμένα Ατυχήματα και τις Μαζικές καταστροφές, μπορεί να υποστούν βλάβες διάφορης βαρύτητας, από μεγάλη ποικιλία βλαπτικών παραγόντων και φαινομένων, με αποτέλεσμα από τον απλό τραυματισμό έως το θάνατο του θύματος. Οι εξωτερικοί αυτοί παράγοντες μπορεί να είναι μηχανική βία (εμπλοκή σε μηχάνημα περιστροφής), βία δυναμικής ενέργειας (πτώση από ύψος), κινητική βία (τροχαίο ατύχημα), θερμική ενέργεια (έγκαυμα), νερό (πνιγμός), ηλεκτρικό ρεύμα (ηλεκτροπληξία), χημικές ουσίες (χημικό έγκαυμα), τοξικές ουσίες (δηλητηρίαση), ακτινοβολίες (ακτινοπληξία), στερητικές καταστάσεις κάθε είδους (ασφυξία) κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά Κατηγορία:Τραυματολογία
Δήμητρα Γρεβενών
Η Δήμητρα  είναι ημιορεινό χωριό του νομού Γρεβενών σε υψόμετρο 445 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Δήμητρα βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού κοντά στη συμβολή του χείμαρρου Σούτσα με τον Αλιάκμονα ποταμό, δηλαδή την τεχνητή λίμνη Ιλαρίωνα. Το χωριό είναι κτισμένο σε κάμπο με εύφορα εδάφη, ανάμεσα στους οικισμούς Καρπερό (Δ) και Παλιουριά (Α) και μέσα από αυτό περνάει η εθνική οδός Ελασσόνος - Δεσκάτης. Απέχει 18 χλμ. Δ. από τη Δεσκάτη και 37 χλμ. ΝΑ. από τα Γρεβενά.
Τα ευρήματα από ανασκαφές που έχουν γίνει στην ευρύτερη περιοχή μαρτυρούν κατοίκησή της από την προϊστορική εποχή μέχρι τα βυζαντινά χρόνια. Στην τοποθεσία "Άγιος Κωνσταντίνος" το 2008 - 2009 ανασκάφηκε τρίκλιτη βασιλική που χρονολογείται τον 11ο αιώνα καθώς και εκτεταμένο νεκροταφείο. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, την περίοδο της τουρκοκρατίας, το χωριό υπήρξε τσιφλίκι Τούρκων αγάδων. Το 1924 κατοικήθηκε από πρόσφυγες που ήρθαν από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο.
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Αράπης και με την ονομασία αυτή αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 ως μέρος της τότε κοινότητας Δημηνίτσης του νομού Κοζάνης. Το 1961 μετονομάζεται σε Δήμητρα και το 1964 αποσπάσθηκε στο νομό Γρεβενών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Καρπερό αποτελούν την τοπική κοινότητα Τρικοκκιάς που ανήκει στην δημοτική ενότητα Χασίων του Δήμου Δεσκάτης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 357 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δεσκάτης Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Σάμαρι Πέλλας
Το Σάμαρι ή Σαμάριον είναι χωριό της επαρχίας Έδεσσας του νομού Πέλλας με πληθυσμό 91 κατοίκους κατά την απογραφή του 2001.
Ο όρος σαμάριον συνηθίζεται από τους εκκλησιαστικούς κύκλους και μόνο στον γραπτό λόγο. Πρόκειται για ένα από τα κεφαλοχώρια του προηγούμενου αιώνα και λέγεται από τους γηραιότερους οτι η ονομασία του συνδέεται με το γεγονός ότι σε αυτην την περιοχή κατέφθαναν άνθρωποι από όλη την περιφέρεια, για να επισκευάσουν σαμάρια (εμπορικό κέντρο). Ομιλούμε για εποχές, όπου τα ζώα ήταν τα κύρια μεταφορικά μέσα, αλλά και εργαλεία στα χέρια του ανθρώπου. Υπάρχει ακόμα μια εκδοχή για την ονομασία του χωριού και έχει να κάνει με την τοποθεσία, που είναι πολλοί και μικροί λόφοι, δηλαδή καμπύλες, που θυμίζουν το σχήμα του σαμαριού.
Η ίδρυση του χωριού τοποθετείται κοντά στα 1550 από ανθρώπους, οι οποίοι κυνηγημένοι από το καθεστώς, επέλεξαν την τοποθεσία ώστε να μη γίνεται ευκόλως αισθητή η παρουσία τους από τον τότε κεντρικό δρόμο. Βέβαια τα τελευταία χρόνια ανακαλύφθηκε προϊστορικός οικισμός στην περιοχή, που δίνει νέα τροπή και τροφή για περισσότερη μελέτη.
Το Σάμαρι έχει ξηρό, ηπειρωτικό κλίμα και συνήθιζαν να το επισκέπτονται ασθενείς κατά την ανάρρωσή τους για ταχύτερη βελτίωση της υγείας τους. Βρίσκεται 5 χιλιόμετρα έξω και ανατολικά από την Έδεσσα.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Έδεσσας
Παναγιώτης Στεφάνου
Ο Παναγιώτης Μαρίνος Στεφάνου (Ζάκυνθος, 1791- Ζάκυνθος, 1 Ιουνίου 1863), ήταν έλληνας γιατρός, ο οποίος έδρασε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 ενώ ήταν και Φιλικός.
Ήταν γιος του Θεοδώρου Στεφάνου και της Μαρίας Ρίζου Χίτου, αδελφός του Ιωάννη, παντρεύτηκε την κόρη του Γάλλου πρόξενου, Αλμαΐδα Ονωρία ντε Σαντάλ, και μαζί της απέκτησαν τον Διονύσιο, τη Μαρία Ρόζα, και άλλα τρία παιδιά που πέθαναν σε μικρή ηλικία. Πήρε τα πρώτα γράμματα στη Ζάκυνθο κι έπειτα πήγε για σπουδές στο Παρίσι και την Πίζα όπου έγινε ιατρός. Επέστρεψε στη Ζάκυνθο το 1813 όπου άσκησε την ιατρική. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία κι έγινε μέλος της Επιτροπής Αγώνος της Ζακύνθου ενώ μεσολάβησε επιτυχώς για την απελευθέρωση του χαρεμιού του Χουρσίτ Πασά που έπειτα από την Άλωση της Τριπολιτσάς είχαν αιχμαλωτιστή από τους έλληνες.
Το 1818 εξελέγη μέλος της Α’ Ιονίου Βουλής ενώ τιμήθηκε για την προσφορά του στον αγώνα από την Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας (1827), αλλά και από τον Βασιλιά Όθωνα το 1841 με τον χρυσό σταυρό του Σωτήρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές της Ιονίου Βουλής Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Κατερίνα Ανδρεάδη
Η Κατερίνα Ανδρεάδη (Αθήνα, 1903 – 1 Μαΐου 1993), πιο γνωστή ως Κυρία Κατερίνα, ήταν Ελληνίδα ηθοποιός που διακρίθηκε στο θέατρο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το πατρικό της όνομα ήταν Καρύδα. Έκανε σπουδές στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και στη Σχολή Ράινχαρτ της Βιέννης. Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στο έργο Ο δύσκολος, στις διεθνείς γιορτές του Σάλτσμπουργκ. Στην Αθήνα το ντεμπούτο της στο Εθνικό Θέατρο ήταν στο έργο Η άμαξα, το 1932.
Έπαιξε στα έργα Η λοκαντιέρα, Ο έμπορος της Βενετίας και για πρώτη φορά στην Ελλάδα παρουσίασε έργα πολλών ξένων συγγραφέων. Το 1936 συγκρότησε τον δικό της θίασο, όπου συνεργάστηκαν κατά καιρούς ο Αιμίλιος Βεάκης, η Κυβέλη, ο Μάνος Κατράκης, ο Θάνος Κωτσόπουλος, ο Σπύρος Ολύμπιος και άλλοι. Στις αρχές του 1949 ταξίδεψε στη Μεγάλη Βρετανία όπου της επιφυλάχθηκε τιμητική υποδοχή και μάλιστα παρουσιάστηκε στην αγγλική τηλεόραση, μιλώντας για το έργο της.
Στέγη του θιάσου της υπήρξε για σειρά ετών το θερινό θέατρο "ΚΑΤΕΡΙΝΑ", επί της οδού 3ης Σεπτεμβρίου, έναντι της πλατείας Βικτωρίας. Κατεδαφίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 ώστε να ανεγερθεί στη θέση του το μέγαρο ΟΤΕ.
Της απονεμήθηκε το παράσημο του Ταξιάρχη της Ευποιίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος της Ευποιΐας
Εθνικό Πάρκο Πιενίνι (Σλοβακία)
Το Εθνικό Πάρκο Πιενίνι (Pieninský národný park) είναι εθνικός δρυμός στη βόρεια Σλοβακία. Το πάρκο βρίσκεται στα ανατολικά Όρη Πιενίνι, στα σύνορα με την Πολωνία. Είναι το μικρότερο εθνικό πάρκο στη Σλοβακία με έκταση 37,49 χλμ² και νεκρή ζώνη ασφαλείας 224,44 χλμ². Το πάρκο βρίσκεται στις σλοβακικές πόλεις Κεζμαρόκ και Στάρα Λουμποβνά, στο Κράι Πρεσόβ.
Ιστορία
Η περιοχή Ζαμαγκούριε είχε ήδη δηλωθεί ως προστατευόμενη περιοχή το 1932, καθιστώντας την το πρώτο προστατευόμενο διεθνές φυσικό πάρκο στην Ευρώπη. Στην πολωνική είχε την ονομασία Pieniński Park Narodowy, ενώ το σλοβακικό τμήμα των Πιενίνι ήταν εθνικό καταφύγιο φύσης. Το ίδιο το Εθνικό Πάρκο ιδρύθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1967, το οποίο το καθιστά το δεύτερο παλαιότερο εθνικό πάρκο στη Σλοβακία, μετά το Εθνικό Πάρκο Τάτρα. Με την πράξη του Κοινοβουλίου της Σλοβακίας του 1994 σχετικά με την προστασία της φύσης και του τοπίου, το όνομα του πάρκου άλλαξε σε Εθνικό Πάρκο Πιενίνι. Τα σύνορά του προσαρμόστηκαν το 1997.
Τοποθεσία
Το πάρκο βρίσκεται στη βορειοανατολική Σλοβακία. Καλύπτει τα ανατολικά Πιενίνι στα σύνορα με την Πολωνία. Τα Πιενίνι καλύπτουν συνολικά έκταση μεγαλύτερη από 100 χλμ2. Το ανατολικό τμήμα του βρίσκεται στο έδαφος της Σλοβακίας, ενώ το δυτικό μισό ανήκει στην Πολωνία. Η κοιλάδα του ποταμού Ντουνάγιετς σηματοδοτεί τα σύνορα μεταξύ Σλοβακίας και Πολωνίας. Τα Πιενίνι δεν είναι ιδιαίτερα ψηλά, ειδικά στο δυτικό τμήμα της περιοχής, αν και αυτό είναι κάπως συγκεκαλυμμένο από την ακραία ανατομία του τοπίου, ειδικά γύρω από το φαράγγι του ποταμού Ντουνάγιετς. Κατά μήκος αυτού του φαραγγιού, το υψηλότερο σημείο από την πλευρά της Σλοβακίας είναι το βουνό Χολίτσα στα 828 μέτρα. Το υψηλότερο σημείο του εθνικού πάρκου είναι το Βισόκε στα 1050 μέτρα. Το Βισόκε Σκάλκι βρίσκεται στη οροσειρά Ελάσσονος Πιενίνι, η οποία σχηματίζει μια συνοριακή κορυφογραμμή μεταξύ Σλοβακίας και Πολωνίας, που αποτελείται από πολλά μικρότερα βράχια. Στα νότια και νοτιοδυτικά, που συνορεύουν με το Εθνικό Πάρκο Τάτρα, η προστατευτική ζώνη φτάνει στη λεκάνη Ποπράντσκα και στο χαντάκι Ζντιάρσκα.
Γεωλογία
Το γεωλογικό θεμέλιο του εδάφους του εθνικού πάρκου Πιενίνι αποτελείται από δύο βασικές δομές. Το δυτικό τμήμα της οροσειράς Πιενίνι αποτελείται από μια πολύπλοκη αλυσίδα από τραχιά βουνά μέσω των οποίων ο ποταμός Ντουνάγιετς «κόβει» ένα βραχώδες φαράγγι. Κοντά στο σημείο όπου ο ποταμός Ντουνάγιετς φεύγει από τη Σλοβακία, το ρέμα Λεσνίτσκι ρέει στο φαράγγι από τη δεξιά πλευρά. Το χάσμα του ρέματος Πριέλομ Λεσνιτσκέχο χαράζει το δρόμο του μέσα από τους σκληρούς ασβεστολιθικούς βράχους. Πρόκειται για ένα φαράγγι βάθους σχεδόν 300 μέτρων, συμπιεσμένο ανάμεσα σε κάθετους γκρίζους ασβεστολιθικούς βράχους. Πάνω από το φαράγγι, η κοιλάδα του ρέματος Λεσνίτσκι είναι ευρύτερη και ωοειδής.
Χλωρίδα
Το Εθνικό Πάρκο Πιενίνι χαρακτηρίζεται από την κατανομή της βλάστησης σε διάφορα υψομετρικά επίπεδα βλάστησης. Η φύση ολόκληρης της περιοχής Ζαμαγκούριε έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό από τους ανθρώπους, π.χ. οι λεκάνες έχουν αποψιλωθεί. Πριν από την αποψίλωση των δασών, οι λεκάνες και τα ρέματα καλύπτονταν από δάση οξιάς, τα οποία δεν αναπτύσσονται πλέον στα Τάτρα με μια μικρή εξαίρεση από το έργο αναδάσωσης «Belianske Tatry». Το πάρκο είναι πλούσιο σε σπάνιες ποικιλίες φυτών, συμπεριλαμβανομένων ενδημικών και υποειδών.
Πανίδα
Το εθνικό πάρκο φιλοξενεί θηλαστικά όπως η καφέ αρκούδα, ο λύκος, ο λύγκας, το αγριόγιδο, η βίδρα του ποταμού και η αλπική μαρμότα. Στα πετρώδη βράχια, οι αετοί φωλιάζουν σε απρόσιτα σημεία και αρκετοί λευκοπελαργοί φωλιάζουν στην περιοχή του εθνικού πάρκου.
Τουρισμός
Το εθνικό πάρκο είναι γνωστό για το φυσικό του περιβάλλον, όπως το φαράγγι του ποταμού Ντουνάγιετς, το οποίο είναι μια περιοχή για ράφτινγκ και πεζοπορία. Το πάρκο προσφέρει παραδοσιακή λαογραφία και αρχιτεκτονική, ειδικά το χωριό Τσερβένι Κλάστορ με το Μουσείο Εθνικού Πολιτισμού.
Εικόνες
αριστερά|μικρογραφία| Κέντρο πληροφοριών του Εθνικού Πάρκου Πιενίνι δίπλα στον ξενώνα Chata Pieniny.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ευρώπης Κατηγορία:Καρπάθια Κατηγορία:Διασυνοριακές προστατευόμενες περιοχές Κατηγορία:Γεωγραφία της Σλοβακίας
Άνσελμ φαν Χούλλε
Ο Άνσελμ φαν Χούλλε (Anselm van Hulle ή Anselmus van Hulle, Γάνδη, 1601 - 1674/1694) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος κυρίως πορτρέτων του οποίου τα έργα είχαν μεγάλη αξία στις Αυλές της Βόρειας Ευρώπης. Ήταν Αυλικός ζωγράφος του πρίγκιπα της Οράγγης και ένας από τους λίγους ζωγράφους πορτρέτου που παρακολούθησαν τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την ειρήνη του Μύνστερ το 1648. Ο φαν Χούλλε καθιέρωσε διεθνή φήμη έχοντας χαράξει και δημοσιεύσει τα πορτρέτα που δημιούργησε από τους αντιπροσώπους στις διαπραγματεύσεις.
Βιογραφία
Ο Άνσελμ φαν Χούλλε βαφτίστηκε στην εκκλησία του Αγίου Μπάβο στη Γάνδη στις 23 Ιουλίου 1601. Ήταν ο γιος του Εχίντιους φαν Χούλλε. Μπορεί να ήταν μαθητής του Γκασπάρ ντε Κράγερ, κορυφαίου μπαρόκ ζωγράφου από την Αμβέρσα που εργάστηκε κυρίως στις Βρυξέλλες. Η μαθήτευση σε τόσο εξέχοντα ζωγράφο ήταν σχετικά δαπανηρή. Ο φαν Χούλλε προερχόταν από πλούσια οικογένεια που είχε διάφορα εδάφη και προσόδους, τα οποία είχε κληρονομήσει εν μέρει, και έτσι ήταν σε θέση να αντέξει το κόστος μιας τέτοιας εκπαίδευσης σε περίπτωση που πράγματι πραγματοποιήθηκε. μικρογραφία| Πορτρέτο του έφιππου Γουλιέλμου του Σιωπηλού Ο φαν Χούλλε έγινε Δάσκαλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Γάνδης το 1620. Πιθανότατα πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιταλία το 1631, αλλά επέστρεψε στη Γάνδη τον ίδιο χρόνο. Νυμφεύτηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1631 με τη Λιβίνα φαν ντεν Τόινε (Livina van den Tuyne). Το ζευγάρι απέκτησε τέσσερα παιδιά, όλα βαπτισμένα στην εκκλησία του Αγίου Μπάβο. Δεν είναι σαφές πότε μετακόμισε στην Ολλανδική Δημοκρατία. Έγινε ζωγράφος του ολλανδού Κυβερνήτη, Φρειδερίκου Γουλιάλμου της Οράγγης. Ο φαν Χούλλε δημιούργησε διάφορα πορτραίτα ατόμων της δυναστείας της Οράγγης. Ο Πρίγκιπας τον έστειλε το 1645 ή το 1646 στο Μύνστερ για να κάνει πορτρέτα των αντιπροσώπων που παρακολούθησαν τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για την Ειρήνη του Μύνστερ. Ο φαν Χούλλε δημιούργησε ένα μεγάλο εργαστήριο στο Μύνστερ για να φτιάξει τα πορτρέτα και αντίγραφά τους. Ο Φλαμανδός ζωγράφος Γιαν Μπάπτιστ Φλόρις πιθανότατα αρχικά ήταν αποσχολούμενος στο εργαστήριο του φαν Χούλλε και αργότερα άρχισε να εργάζεται για λογαριασμό του κάνοντας πορτρέτα βασισμένα κυρίως στο έργο του φαν Χούλλε. Ο Φλόρις καταγράφεται ότι έλαβε αμοιβή για 34 πορτρέτα των αντιπροσώπων για το Δημοτικό Συμβούλιο του Μύνστερ σε τιμή δέκα τάλερ (τάληρα). Ο φαν Χούλλε χρέωνε συνήθως 10 δουκάτα (20 τάλερς) για μια προτομή που ζωγράφισε ο ίδιος. αριστερά|μικρογραφία| Πορτρέτο του Δόκτορα August Carpzow Το εργαστήριο του φαν Χούλλε παρήγαγε πολλά αντίγραφα πορτρέτων των αντιπροσώπων που συχνά αποκτήθηκαν από τους ίδιους τους εκπροσώπους και από τα τοπικά συμβούλια πόλεων στην περιοχή όπου διεξήχθησαν οι ειρηνευτικές συνομιλίες, όπως το Μύνστερ και το Όσναμπρυκ. Ο φαν Χούλλε ήταν ενεργός ως έμπορος τέχνης κατά τη διάρκεια της διαμονής του στο Μύνστερ. Έφυγε από το Μύνστερ για λίγο το 1647 για να ασχοληθεί με κληρονομικό ζήτημα στην οικογένεια της γυναίκας του.
Μετά την ολοκλήρωση των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στο Μύνστερ, ο φαν Χούλλε ακολούθησε τους εκπροσώπους στη Νυρεμβέργη όπου πραγματοποιήθηκαν οι συζητήσεις το 1649. Ο πάτρονάς του Φρειδερίκος Ερρίκος πέθανε τον ίδιο χρόνο. Ταξίδεψε στο Κάσελ το 1650 και ήταν ενεργός στην Αυλή της Δρέσδης το 1651. Πιθανότατα επίσης εργάστηκε σε άλλες Αυλές της περιοχής. Από το 1652 δραστηριοποιήθηκε στη Βιέννη όπου εισήλθε στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Γ΄ Ο αυτοκράτορας του απένειμε τίτλο στις 27 Αυγούστου 1652. Ο αυτοκράτορας τον έστειλε στο Κάστρο του Γκόττορφ το 1653 για να ζωγραφίσει ένα πορτρέτο του Φρειδερίκου Γ, Δούκα του Χολστάιν-Γκοτόρπ. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Βιέννη.
Η τελευταία γνωστή καταγραφή για τον φαν Χούλλε σχετίζεται με τη διαχείριση του κτήματος της Livina van den Tuyne (απεβίωσε στις 19 Μαρτίου 1673) για την οποία εμφανίστηκε ενώπιον συμβολαιογράφου στη Γάνδη, μαζί με τον γιο του Πίτερ.
Έργο
μικρογραφία| Πορτρέτο του Ottho Ottho από την έκδοση 1717 του «Les Hommes Illustres» Ο φαν Χούλλε έχει περιγραφεί ως ζωγράφος πορτρέτων και πινάκων ιστορικών θεμάτων. Ωστόσο, σήμερα τού αποδίδονται μόνο πορτρέτα. Τα πορτρέτα του περιλαμβάνουν μεμονωμένα άτομα, οικογενειακά πορτρέτα, πορτρέτα - προτομή και πορτρέτα εφίππων. Ήταν ζωγράφος πορτρέτων της ελίτ.
Ως Αυλικός ζωγράφος του ολλανδού Κυβερνήτη, Φρειδερίκου Ερρίκου, Πρίγκηπα της Οράγγης, παρήγαγε, μεταξύ άλλων, μια σειρά από ιππικά πορτρέτα των Ολλανδών κυβερνητών που ξεκινούν από τον ίδιο τον Γουλιέλμο Α΄ της Οράγγης. Αυτά τα έργα έχουν παραμείνει στη Βασιλική Συλλογή των Κάτω Χωρών και εκτίθενται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Άμστερνταμ.
Τα τελευταία χρόνια ο φαν Χούλλε συνέχισε να δημιουργεί πορτρέτα των συμμετεχόντων στις διαπραγματεύσεις για την εφαρμογή της Ειρήνης του Μύνστερ στη Νυρεμβέργη το 1649 και ως περιπλανώμενος ζωγράφος σε διάφορα γερμανικές πριγκηπικές Αυλές, τη Δίαιτα του Ρέγκενσμπουργκ του 1653/1654 και τις αυτοκρατορικές εκλογές στη Φρανκφούρτη το 1657/1658. Τελικά η συλλογή του με πορτραίτα και πίνακες ζωγραφικής είχε αυξηθεί σε 132. Πολλές πειρατικές εκδόσεις έγιναν από Ολλανδούς εκδότες. Ο εκδότης του Στρασβούργου, Πετέρ Ωμπρύ (Peter Aubry), έκανε επίσης μια σειρά 94 αναχαράξεων, οι οποίες εμφανίστηκαν το 1650/51 και είναι γνωστές από ανθολογίες με 86 ή 93 φύλλα. μικρογραφία|445x445εσ| Όρθιος άνδρας που κρατά καπέλο Η συλλογή είδε τρεις ακόμη εκδόσεις μετά τον θάνατο της Livina van den Tuyne μεταξύ 1696 και 1717, αλλά τα φύλλα δεν ήταν ποτέ αριθμημένα. Η έκδοση των εκτυπώσεων με ημερομηνία 1696 εμφανίστηκε υπό τον νέο τίτλο Pacificatores orbis christiani και περιείχε συνολικά 131 πορτρέτα. Η έκδοση του 1717 είχε τίτλο ''Les hommes illustres qui ont vécu dans le XVII. siecle: les principaux potentats, princes, ambassadeurs et plénipotentiaires qui ont assisté aux conferences de Munster et d'Osnabrug avec leurs armes et devises / dessinez et peints au naturel par le fameux Anselme van Hulle, peintre de Frederic Henri de Nassau, Prince D'Orange, et gravez par les plus habiles maîtres'' («Πορτρέτα των διάσημων ανδρών που έζησαν τον 17ο αιώνα: οι κυριότεροι ισχυροί, πρίγκιπες, πρεσβευτές και πληρεξούσιοι που συμμετείχαν στα συνέδρια του Μύνστερ και του Όσναμπρυκ με τα οικόσημα και τα σύνθηματά τους) και ζωγραφισμένο από τη ζωή από το διάσημο Anselm van Hulle, ζωγράφο του Φρειδερίκου της Οράγγης και χαραγμένο από τους πιο ικανούς Δασκάλους »).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Βαγγέλης Συρίγος
Ο Βαγγέλης Συρίγος είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, που διακρίθηκε στη θέση του τερματοφύλακα (ύψος 1,80 μ.), γεννημένος στις 2 Μαρτίου του 1949. Αγωνίστηκε για πολλά χρόνια στο Αιγάλεω και σε άλλες ομάδες της Α' Εθνικής.
Βιογραφικό
δεξιά|300 px|μικρογραφία|Ο Βαγγέλης Συρίγος σε εκδήλωση στο Αιγάλεω (14 Ιουνίου 2017) δεξιά|200 px|μικρογραφία|Ο Βαγγέλης Συρίγος ως τερματοφύλακας του Αιγάλεω. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην εφηβική ομάδα του Ολυμπιακού Πειραιώς και το 1969 δόθηκε δανεικός στον Αργοναύτη Πειραιώς με τον οποίο αγωνίσθηκε στη Β' Εθνική.
Το καλοκαίρι του 1973 απόκτήθηκε από το Αιγάλεω έπειτα από πρόταση του προπονητή Μίλτου Παπαποστόλου, σε μία προσπάθεια της διοίκησης της αθηναϊκής ομάδας να καλύψει το κενό από την παραχώρηση του Λευτέρη Πουπάκη (στον Ολυμπιακό Πειραιώς) και την αποχώρηση του Τάκη Ντουντούμη (που τότε μετεγγράφηκε στον Π.Α.Σ. Γιάννινα). Στα μέσα αλλά και στο τέλος της δεκαετίας του '70 αγωνίσθηκε στον Καναδά με τα χρώματα της ομάδας Windsor Stars (2 φορές) κατακτώντας ισάριθμους τίτλους πρωταθλητή. Ανακηρύχθηκε δε, με απόφαση της Καναδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, κορυφαίος ποδοσφαιριστής του Καναδά για το 1975
Το σχολείο των γυναικών
Το σχολείο των γυναικών (γαλλ. L'École des femmes) είναι μια πεντάπρακτη κωμωδία του Μολιέρου σε στίχους. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Παλαί Ρουαγιάλ στις 26 Δεκεμβρίου 1662 για τον αδελφό του Βασιλιά.
Βαγγέλης Συρίγος
Βιογραφικό
Ο γενειοφόρος παίκτης έφθασε στο απόγειο της καριέρας του με την κατάκτηση του τίτλου Νοτίου Ομίλου Β' Εθνικής, το 1977, όταν αγωνίσθηκε σε όλα τα ματς της χρονιάς.
Το καλοκαίρι του 1979 και μετά τον υποβιβασμό του Αιγάλεω, ο Συρίγος έμεινε ελεύθερος και το Δεκέμβριο μεταγράφηκε στον Πανιώνιο, όπου συνέχισε τη σταδιοδρομία του στην Α' Εθνική, πραγματοποιώντας για 3 χρόνια σπουδαίες εμφανίσεις.
Το σχολείο των γυναικών
Οι αντιδράσεις που προκάλεσε οδήγησαν στην απάντηση του Μολιέρου με την Κριτική του σχολείου των γυναικών, που παρουσιάσθηκε λίγους μήνες αργότερα.
Βαγγέλης Συρίγος
Βιογραφικό
Το 1982 μεταγράφηκε στη Ρόδο, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στη μεγάλη κατηγορία τη χρονιά 1982-83 και την επόμενη διετία αγωνίσθηκε με τα χρώματα του Θρίαμβου Ν. Κόσμου στη Γ' Εθνική.
Το σχολείο των γυναικών
Υπόθεση του έργου
μικρογραφία|Εικονογράφηση από έκδοση του 1773 Ο Αρνόλφ, ο κεντρικός πρωταγωνιστής, είναι ένας σαραντάρης άνδρας που έχει πάρει υπό την προστασία του τη μικρή Αγνή από τη γέννησή της. Έχοντας αποκτήσει έμμονη ιδέα ότι η σύζυγος που θα αποκτήσει κάποια στιγμή θα τον απατήσει, αποφασίζει να μεγαλώσει την Αγνή έτσι ώστε, όταν φτάσει σε ηλικία γάμου, να την παντρευτεί και να μην έχει τέτοιες έγνοιες. Γι' αυτό το λόγο τη στέλνει σε μοναστήρι.
Στην αρχή του έργου, βλέπουμε τον Κρισάλντ, φίλο του Αρνόλφ, να τον συμβουλεύει και να τον προειδοποιεί για τις πράξεις του.
Βαγγέλης Συρίγος
Βιογραφικό
Το Δεκέμβριο του 1985 (σε ηλικία 36 ετών) επιστρέφει σε Α' με τη φανέλα του Απόλλωνα Σμύρνης συμπληρώνοντας ως το 1987 169 εμφανίσεις στην ανώτερη κατηγορία με τέσσερις διαφορετικές ομάδες. Το 1987 παίζει στη Β' Εθνική με την ομάδα της Καλλιθέας, ενώ στη συνέχεια έπαιξε σε μικρότερες τοπικές κατηγορίες. Συνέχισε να αγωνίζεται περιστασιακά μέχρι και την ηλικία των 47 ετών.
Βασικά χαρακτηριστικά στο παιχνίδι του αποτέλεσαν η ικανότητα στις εξόδους με τους αντιπάλους κυνηγούς, τα αντανακλαστικά του, η ευλυγισία και η εκρηκτικότητα στις αντιδράσεις.
Το σχολείο των γυναικών
Υπόθεση του έργου
Στη σκηνή παρουσιάζεται ο Οράτιος, γιος του Ορόντ, φίλου του Αρνόλφ, ο οποίος ερωτεύεται την Αγνή. Στον Οράτιο ο Αρνόλφ έχει συστηθεί με άλλο όνομα κι έτσι εκείνος του εκμυστηρεύεται τον έρωτά του για την Αγνή χωρίς να γνωρίζει την αληθινή του ταυτότητα. Έτσι, ο Αρνόλφ "μηχανορραφεί" για να παραμερίσει τον Οράτιο και να βεβαιωθεί ότι η Αγνή θα τον παντρευτεί.
Η Αγνή όμως ερωτεύεται τον Οράτιο κι έτσι με τη σειρά της παριστάνει στον Αρνόλφ την καλή και πειθήνια υποψήφια σύζυγο, ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζει το μέλλον της με τον Οράτιο. Στην τελευταία σκηνή, ο πατέρας του Οράτιου με ένα φίλο του, τον Ερρίκο, καταφθάνουν κι αναγγέλλουν τους γάμους του Οράτιου με την κόρη του Ερρίκου, που αποδεικνύεται πως είναι η Αγνή. Ανατρέπονται τελικά όλα τα σχέδια του Αρνόλφ και προς μεγάλη απογοήτευσή του οι νέοι ενώνονται.
Βαγγέλης Συρίγος
Ομάδες
Οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι που αγωνίστηκε ο Βαγγέλης Συρίγος στην υπέρ- εικοσάχρονη καριέρα του είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συριγος Βαγγελης Συριγος Βαγγελης Συριγος Βαγγελης Συριγος Βαγγελης Συριγος Βαγγελης Συριγος Βαγγελης Συριγος Βαγγελης Συριγος Βαγγελης Συριγος Βαγγελης Συριγος Βαγγελης Συριγος Βαγγελης
Το σχολείο των γυναικών
Η διαμάχη
Το έργο γνώρισε τεράστια επιτυχία στο κοινό αλλά πυροδότησε μια σειρά από συζητήσεις γνωστές ως «Διαμάχη του Σχολείου των γυναικών». Αυτή η διαμάχη, την οποία εκμεταλλεύτηκε επιδέξια ο Μολιέρος, του έδωσε την ευκαιρία να απαντήσει στις κριτικές που του απηύθυναν, γελοιοποιώντας τους πολέμιούς του και εκθέτοντας τις απόψεις του για την κωμωδία σε ένα έργο με τίτλο Η κριτική του σχολείου των γυναικών, που ανέβηκε στη σκηνή του ίδιου θεάτρου το επόμενο έτος, τον Ιούνιο του 1693. Οι κατηγορίες αναφέρονταν κυρίως στην παράβαση των κανόνων της κλασικής κωμωδίας αλλά και στη διακωμώδηση του θεσμού του γάμου, στην παρωδία της θρησκείας στη σκηνή κ.α..
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Το σχολείο των γυναικών"
Παραπομπές
Σχολειο των γυναικων
Αλεξάντερ Κουλ (Γερμανός καλαθοσφαιριστής)
Ο Αλεξάντερ Κουλ, γεννημένος στις 7 Ιανουαρίου 1973 στο Ρέντσμπουργκ της Γερμανίας, είναι πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,17 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ.
Καριέρα
Ο Κουλ ξεκίνησε να αγωνίζεται στο κοινοτικό πανεπιστήμιο του Παλμ Μπιτς το 1993, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια παίζοντας σε 64 αγώνες με μέσους όρους 10,5 πόντων και 8,6 ριμπάουντ. Το καλοκαίρι του 1995 μεταγράφηκε στο πανεπιστήμιο της Σάρλοτ, όπου σε 48 παιχνίδια είχε 6,3 πόντους και 6,9 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Μπάγερ Λεβερκούζεν το 1997, αγωνιζόμενος και στο κύπελλο Σαπόρτα με μέσους όρους 4,9 πόντων και 5,3 ριμπάουντ σε δέκα αγώνες.
Επόμενος σταθμός της καριέρας του υπήρξε ο Άρης Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κατέλαβε την τέταρτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος και έφθασε ως την ημιτελική φάση του κυπέλλου Ελλάδας και του κυπέλλου Σαπόρτα. Στην ευρωπαϊκή διοργάνωση έπαιξε σε 15 αγώνες με μέσους όρους 2,6 πόντων και 2,5 ριμπάουντ.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2001, για να φορέσει την φανέλα του Περιστερίου, με το οποίο αγωνίστηκε και στην Ευρωλίγκα. Μεταγράφηκε την σεζόν 2002-03 στην ιταλική Αβελίνο, από την οποία αποχώρησε τον Μάρτιο του 2003 για την Λιμόζ, όπου σε εννέα αγώνες είχε μέσους όρους 6,8 πόντων και 8,0 ριμπάουντ.
Ολοκλήρωσε την καριέρα του στην γερμανική Λούντβιγκσμπουργκ το 2003.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νήαρ Ηστ‎ ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Καντού‎‎‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιμόζ ΣΣΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Σέντερ
Αρσένιος της Γιουγκοσλαβίας
Ο Αρσένιος, σερβικά Арсени (16/17 Απριλίου 1859 - 19 Οκτωβρίου 1938) από τον Οίκο των Καραγεώργεβιτς ήταν πρίγκιπας της Γιουγκοσλαβίας. Έγινε αξιωματικός του Ρωσικού στρατού.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος (επιζήσας) γιος του Αλεξάνδρου πρίγκιπα της Σερβίας και της Περσίντα Νεναντόβιτς. Γεννήθηκε στην Τιμισοάρα της Βοϊβοντίνας (στη βόρεια Σερβία) ένα έτος μετά την εκτόπιση του πατέρα του. Μεγαλύτεροι αδελφοί του ήταν ο Πέτρος Α΄ της Σερβίας (μετέπειτα των Σέρβων, Κροατών & Σλοβένων) και ο Τζόρτζε.
Ο γάμος τού Αρσενίου έγινε το 1892 στην Αγ. Πετρούπολη με την Αουρόρα Ντεμίντοβνα, κόρη του Πάβελ Παύλοβιτς Ντεμίντοβ πρίγκιπα του Σαν Ντονάτο και της δεύτερης συζύγου του Ελένας Πετρόβνας Τρουμπέτσκαγιας. Ένα έτος μετά γεννήθηκε ο γιος τους Παύλος. Το 1896 ο Αρσένιος διαζεύχθηκε και η Αουρόρα έκανε το επόμενο έτος δεύτερο γάμο με τον Νικόλαο κόμη Νογκέρα στη Γένουα. Η Αυρόρα απέκτησε μία κόρη και απεβίωσε το 1904 στο Τορίνο.
Ο Αρσένιος απεβίωσε στο Παρίσι το 1938 σε ηλικία 79 ετών. Στον Οίκο του είναι ιδρυτής ιδιαίτερου κλάδου.
Magica
Magica είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Spitfire Records".
Αρσένιος της Γιουγκοσλαβίας
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1892 με την Αουρόρα Παύλοβνα, κόρη του Παύλου Παύλοβιτς Ντεμίντοβιτς πρίγκιπα του Σαν Ντονάτο και είχε τέκνο :
Magica
Ιστορία του δίσκου
Τον Ιούνιο του 1999, ο Γκρεγκ Γκόλντι επέστρεψε στους Dio μετά από έντεκα χρόνια. Τρεις μήνες αργότερα, επέστρεψε και ο Τζίμι Μπέην αλλά λόγω άλλων υποχρεώσεων δε μπόρεσε να ακολουθήσει το συγκρότημα στην αμερικανική του περιοδεία, με τον Τσακ Γκάριτς να καλύπτει τη θέση του μπασίστα το Νοέμβριο του 1999 και το Μάιο και Ιούνιο του 2000.
Αρσένιος της Γιουγκοσλαβίας
Διακρίσεις
Του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Αγ. Βλαδιμήρ (1905), του Αγ. Στανισλάς (1905), του Αγ. Γεωργίου (1915) και το χρυσό Ξίφος της Ανδρείας (1906) από τη Ρωσία. Επίσης το αναμνηστικό μετάλλιο του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου.
Magica
Ιστορία του δίσκου
Το "Magica" ηχογραφήθηκε στα τέλη του 1999, με τη σύνθεση των τραγουδιών να έχουν αναλάβει ο Ντίο με τον Γκόλντι. Οι στίχοι όλων των κομματιών του δίσκου ακολουθούν μία κοινή ιστορία, η οποία είναι επιστημονικής φαντασίας και παρουσιάζει του κατοίκους ενός πλανήτη οι οποίοι δέχονται επίθεση και καταλαμβάνονται από ένα εχθρικό στράτευμα. Η ιστορία παρουσιάζει τα γεγονότα που εκτυλίσσονται κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας των βασικών πρωταγωνιστών και της τελικής νίκης τους. Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου με τίτλο "Magica Story" είναι ουσιαστικά η αφήγηση από τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο, της ιστορίας που παρουσιάζει ο δίσκος.
Αρσένιος της Γιουγκοσλαβίας
Διακρίσεις
Η διάκριση του Καρόλου Α΄ της Ρουμανίας.
Magica
Ιστορία του δίσκου
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με 4 στα 5 αστέρια και το "Rock Hard" να δίνει 78%. Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος από το 1993 το οποίο ανέβηκε στα τσαρτ κάποιων ευρωπαϊκών χωρών, χωρίς όμως να καταφέρει να μπει στα αμερικανικά ή τα βρετανικά τσαρτ.
Αρσένιος της Γιουγκοσλαβίας
Διακρίσεις
Η διάκριση του Τάγματος του Άστρου των Καραγεώργεβιτς και του Στέμματος της Γιουγκοσλαβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Καραγεώργεβιτς
Magica
Ιστορία του δίσκου
Το "Magica" επανεκδόθηκε το 2007, σε διπλό CD το οποίο περιελάμβανε και το επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος, "Killing the Dragon".
Τραγούδια
1. Discovery (Dio) - 0:54
2. Magica Theme (Dio) - 1:16
3. Lord of the Last Day (Dio) - 4:04
4. Fever Dreams (Dio) - 4:37
5. Turn to Stone (Dio, Goldy) - 5:19
6. Feed my Head (Dio, Goldy) - 5:39
7. Eriel (Dio, Goldy) - 7:25
Βαλτικά κράτη
right|250px|thumb|Η θέση των Βαλτικών χωρών στο χάρτη, από Β. προς Ν.: [[Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία.]]
Magica
Τραγούδια
8. Challis (Dio, Goldy) - 4:25
Βαλτικά κράτη
Βαλτικά κράτη ή Βαλτικές χώρες ονομάζονται περιληπτικά τα τρία μικρά ευρωπαϊκά κράτη Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία· τα οποία βρέχονται δυτικά από την Βαλτική Θάλασσα.
Μολονότι διαφορετικής εθνικής καταγωγής (οι Εσθονοί είναι Φίννοι, ενώ οι Λετονοί και Λιθουανοί είναι Βάλτες), αυτοί οι τρεις αυτοί λαοί έχουν κοινή ιστορική διαδρομή:
Magica
Τραγούδια
10. Losing My Insanity (Dio, Goldy) - 5:04
Βαλτικά κράτη
Πόλεις
*
Magica
Τραγούδια
11. Otherworld (Dio, Goldy) - 4:56
12. Magica (Reprise) (Dio, Goldy) - 1:53
13. Lord of the Last Day (Reprise) (Dio) - 1:44
14. Magica Story (Dio, Goldy) - 18:26
Θέσεις τσαρτ
Magica (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 21 Μαρτίου 2000
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dio Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Σύγκρουση στη Βόρεια Ιρλανδία
Η σύγκρουση ήταν κυρίως πολιτική, αλλά είχε επίσης μια εθνοτική ή θρησκευτική διάσταση, αν και δεν ήταν μια θρησκευτική σύγκρουση. Τα βασικά διακυβεύματα ήταν το συνταγματικό καθεστώς της Βόρειας Ιρλανδίας και η σχέση μεταξύ των δύο κύριων κοινοτήτων. Ενωτικοί και νομιμόφρονες, οι οποίοι είναι ως επί το πλείστον Προτεστάντες του Όλστερ, σε γενικές γραμμές θέλουν τη Βόρεια Ιρλανδία να παραμείνει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι Ιρλανδοί εθνικιστές και ρεπουμπλικανοί, οι οποίοι είναι ως επί το πλείστον Καθολικοί, γενικά θέλουν να εγκαταλείψουν το Ηνωμένο Βασίλειο και αφού ενωθούν με τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας να ενταχθούν σε μια ενωμένη Ιρλανδία. Οι πρώτοι θεωρούν τους εαυτούς τους Βρετανούς και οι τελευταίοι συνήθως βλέπουν τους εαυτούς τους ως Ιρλανδούς. Οι κύριοι συντελεστές των ταραχών ήταν ρεπουμπλικανικές παραστρατιωτικές οργανώσεις (όπως ο Προσωρινός IRA), νομιμόφρονες παραστρατιωτικοί (όπως η UVF και η UDA), οι βρετανικές δυνάμεις κρατικής ασφάλειας (ο βρετανικός στρατός και η RUC, αστυνομία της Βόρειας Ιρλανδίας), πολιτικοί ακτιβιστές και πολίτες. Οι δυνάμεις ασφαλείας της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας έπαιξαν μικρότερο ρόλο. Περισσότεροι από 3.500 άνθρωποι σκοτώθηκαν στη σύγκρουση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σύγκρουση στη Βόρεια Ιρλανδία
Μπάρτελ Μπρυν ο πρεσβύτερος
Ο Βαρθολομαίος (Μπάρτελ) Μπρυν ο πρεσβύτερος (γερμανικά: Bartholomäus (Barthel) Bruyn, Βέζελ, Ρηνανία, 1493 - Κολωνία, 1555) ήταν Γερμανός ζωγράφος και προσωπογράφος, τα έργα του οποίου εντάσσονται κατά την περίοδο μετάβασης από την όψιμη Γοτθική στην Αναγεννησιακή τέχνη. Έργα του φιλοξενούνται σε πολυάριθμες συλλογές, όπως σε εκείνη της Εθνικής Πινακοθήκης στο Λονδίνο, στο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης, στην Παλαιάς Πινακοθήκης του Μονάχου και στο Λούβρο του Παρισιού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπρυν φιλοτέχνησε ρετάμπλ ολλανδικής και ιταλικής επιρροής. Με τη σειρά του άσκησε σημαντική επιρροή μέσω της θρησκευτικής του τέχνης στους Φλαμανδούς ζωγράφους του όψιμου 16ου αιώνα. Το παλαιότερο καταγεγραμμένο του ρετάμπλ είναι μια «Στέψη της Παρθένου» (1515-16), παραγγελία του Δρ. Πέτερ φον Κλάπις, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του συγκαταλέγονται ένα ρετάμπλ στην πόλη της Έσσης (1525) και η δημιουργία ενός έργου για την Αγία Τράπεζα του Αγίου Βίκτορ στην πόλη Xanten της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας (1529-1534). Από τη δεκαετία του 1520, λάμβανε επίσης παραγγελίες για πορτραίτα σημαντικών προσώπων της τάξης των ευγενών της Κολωνίας. Κανένα από αυτά δεν φέρει υπογραφή, έχουν αποδοθεί στον Μπρυν εξαιτίας των ομοιοτήτων στην τεχνοτροπία με τα ρετάμπλ της Έσσης και του Xanten, τα οποία αμφότερα περιλαμβάνουν ομαδικά πορτραίτα. Οι πρώτες προσωπογραφίες του καλλιτέχνη φανερώνουν ομοιότητες με το έργο του φίλου του Γιόος βαν Κλέιφε (περ. 1485 - περ. 1540), ωστόσο από το 1539 και μετά καθίσταται εμφανές πως μελέτησε το έργο του Χανς Χόλμπαϊν του νεότερου (περ. 1497 - 1543).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Προσωπογράφοι Κατηγορία:Σχολή της Κολωνίας
Μπίλινγκς (Μοντάνα)
Το Μπίλινγκς (αγγλικά: Billings, Montana), είναι πόλη των ΗΠΑ στην πολιτεία της Μοντάνα. Με πληθυσμό 117.116 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020 ), αποτελεί την μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στην Μοντάνα. Επίσης, είναι έδρα της κομητείας Γιέλοουστοουν. Το Μπίλινγκς, βρίσκεται στο νοτιοκεντρικό τμήμα της πολιτείας.
Η μητροπολιτική περιοχή του Μπίλινγκς, έχει πληθυσμό 184.167 κατοίκους, και επίσης αποτελεί την μεγαλύτερη στην πολιτεία της Μοντάνα. Η ευρύτερη συνδυασμένη περιοχή του Μπίλινγκς, έχει πληθυσμό πάνω από 500.000 κατοίκους.
Ιδρύθηκε το 1882 σαν μια πόλη σιδηρόδρομου και αναπτύχθηκε με μεγάλη ταχύτητα, και για αυτό έχει το προσωνύμιο "Η μαγική πόλη". Σήμερα, γνωρίζει ταχεία ανάπτυξη και η τοπική οικονομία της πόλης, συνεχώς ισχυροποιείται.
Το Εθνικό Πάρκο του Γιέλοουστοουν, βρίσκεται σε απόσταση περίπου 160 χιλιομέτρων από την πόλη του Μπίλινγκς.
Δημογραφικά δεδομένα
Με πληθυσμό 117.116 κατοίκους, το Μπίλινγκς, αποτελεί την μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στην πολιτεία της Μοντάνα. Το διάμεσο οικογενειακό εισόδημα, ανέρχεται γύρω από τα 60.032$ ετησίως, και ο δείκτης φτώχειας, βρίσκεται περί το 9.8%. Ο δείκτης ανεργίας, κυμαίνεται στο 4.1%.
Το 48.3% των κατοίκων της πόλης, είναι άνδρες, ενώ το 51.7% είναι γυναίκες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2010, η εθνοτική σύνθεση της πόλης είναι η εξής: Το 89.4% είναι Λευκοί, το 4.4% είναι Ιθαγενείς Αμερικανοί, το 0.8% είναι Αφροαμερικανοί, το 0.7% είναι Ασιάτες Αμερικανοί, το 0.1% είναι Αμερικανοί του Ειρηνικού Ωκεανού, το 1.4% προέρχεται από άλλες φυλές και το 2.9% είναι πολυφυλετικοί. Το 5.2% των κατοίκων του Μπίλινγκς, είναι Ισπανόφωνοι Αμερικανοί.
Στις Προεδρικές Εκλογές του 2020, η Κομητεία Γιέλοουστοουν, ψήφισε κατά 60.6% τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο και Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ενώ το 36.6% ψήφισε για τον Δημοκρατικό υποψήφιο και νυν Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν. Το 2.8% ψήφισε κάποιον άλλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μοντάνα
Μεταμοντέρνα τέχνη
thumb|right|Στάση λεωφορείου στο [[Γκρόνινγκεν της Ολλανδίας, έργο του αρχιτέκτονα Ρεμ Κόολχας (1990)]]
Αυτό που στον 20ο αιώνα αποκαλείται μεταμοντέρνα τέχνη θεμελιώθηκε στη σταδιακή χρησιμοποίηση των δημοφιλών ειδών της μαζικής κουλτούρας, προσπαθώντας να σπάσει τα σύνορα ανάμεσα στην υψηλή και τη μαζική τέχνη. Αρνήθηκε τις παραδοσιακές διακρίσεις, αντέδρασε στις καθιερωμένες ιεραρχίες και κατάργησε τα γνωστά έως τότε πρότυπα της υψηλής τέχνης. Το δικό της «ιδεώδες» ανέμειξε το υψηλό και το χαμηλό και τις αλλοτινές συγκρούσεις ανάμεσα στην υψηλή και τη μαζική τέχνη, αλλά επί της ουσίας παρέμεινε ιδεώδες. Το θεμελιώδες ερώτημα είναι αν το ιδεώδες του μεταμοντερνισμού παραμένει κοινό κτήμα όλων των κοινωνικών στρωμάτων και επιπλέον, αν υπήρξε η απάντηση στο ιδεώδες της υψηλής τέχνης.
Η πρόσληψη
Έχει σημασία να κατανοήσει κανείς την κριτική που ασκήθηκε στο ρεύμα του μεταμοντερνισμού από τον Φρέντρικ Τζέιμσον για την εμπορευματοποίηση της τέχνης και την αισιοδοξία του Καρλ Μανχάιμ (Mannheim), που βλέπει στον μεταμοντερνισμό τις εξελικτικές τάσεις της ευρωπαϊκής κοινωνίας προς έναν περαιτέρω εκδημοκρατισμό, μέσω της μείωσης της κοινωνικής απόστασης ανάμεσα στο υψηλό και το χαμηλό.
Το δίλημμα στην προκειμένη περίπτωση είναι αν μπορεί το αμύητο πλήθος, που δε σχετίζεται εγγενώς με την τέχνη αλλά δέχεται τα ερεθίσματά της απ’ έξω, να κατανοήσει την αρνητική κριτική ή την αισιόδοξη θέση του Μανχάιμ, δηλαδή την παραγωγή θεωρίας γύρω από τη μεταμοντέρνα τέχνη. Η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα είναι μάλλον αρνητική, εξαιτίας της έλλειψης ανάλογης πολιτισμικής παιδείας.
Η μαζική κουλτούρα, όσο και η διαδικασία πρόσληψής της σύμφωνα με τις έρευνες του πανεπιστημίου του Μπέρμιγκχαμ είναι πολύπλοκη διαδικασία στην οποία εμπλέκεται η ανάγκη της άρχουσας τάξης να ενσωματώσει πολιτισμικά στοιχεία των κατώτερων τάξεων, τα οποία για τον Χαλ είναι αντιφατικά, καθώς συνδυάζουν αξίες και ιδεολογίες που προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και απαιτούν για την κατανόησή τους ιδιαίτερες πολιτισμικές σπουδές, με άλλα λόγια την κατά τον Ουμπέρτο Έκο κωδικοποίηση και αποκωδικοποίηση του μηνύματος.
Ο σύγχρονος επισκέπτης ενός μουσείου τέχνης που δεν κατανοεί ότι ένα κοινό πορτοφόλι μπορεί να είναι καλλιτεχνικό έργο, σαφώς δεν μπορεί να γνωρίζει το εννοιολογικό πλαίσιο ή τα συμφραζόμενα μέσα στα οποία αναπτύσσεται η μεταμοντέρνα τέχνη. Ή απλά τα μεταφράζει σύμφωνα με τις εξατομικευμένες του ανάγκες. Διαφορετικά, η αναγνώριση θα ήταν μια εύκολη υπόθεση.
Η κριτική
Από αυτή την άποψη ενδιαφέρει πιθανώς η κριτική για την εμπορευματοποίηση της μαζικής κουλτούρας, η οποία προβάλλει από δεδομένα κέντρα επιρροής, χωρίς να προέρχεται από την ίδια τη μάζα. Όσο ο καλλιτέχνης δεν είναι η ίδια η μάζα, δεν ταυτίζεται με τη μάζα και φαίνεται πως εκφράζει την ατομικότητά του είτε είναι δημιουργός με ελεύθερη κριτική σκέψη ή καινοτόμος και εκφράζει πολιτισμικά την κοινωνική θέση από την οποία προέρχεται.
Εδώ αποκτά σημασία η θέση του Eco για τους τρόπους πρόσληψης των μηνυμάτων της μεταμοντέρνας τέχνης από τις μάζες, καθώς η εξατομικευμένη ανάγκη είναι δυνατόν να οδηγήσει είτε στην υψηλή διανοητική διέγερση που προσφέρει το συμβολικό νόημα ενός έργου τέχνης ή στην απλή διασκέδαση. Πολύ περισσότερο οι παραπάνω θεωρήσεις παύουν να έχουν νόημα, όταν στην κοινωνική πρακτική ένα μεγάλο μεγάλο μέρος του του παγκόσμιου πληθυσμού –γυναίκες και μη ευρωπαίοι καλλιτέχνες ή διανοητές- είναι ακόμη αποκλεισμένο από την παραγωγή της τέχνης.
Επιπλέον, θα πρέπει να αναρωτηθεί κανείς αν μεταμοντέρνα τέχνη έδωσε απάντηση στα ερωτήματα που έθεσαν οι έρευνες του Πιέρ Μπουρντιέ για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα λαϊκά στρώματα τα μουσεία. Δε συμφιλιώθηκε το ευρύ κοινό με τους ναούς της τέχνης που του προκαλούν δέος και απέχθεια. Η μεταμοντέρνα τέχνη ως άλλη «υψηλή τέχνη» φαίνεται επί του παρόντος να αντιπροσωπεύει κοινωνικές διαφοροποιήσεις, που απλά στην εποχή μας προσέλαβαν έναν διαφορετικό χαρακτήρα.
Μουσεία χωρίς τοίχους
Στη διαδικασία της εξέλιξης των ιδεών η τέχνη «βγήκε από τα παλάτια και τις ιδιωτικές συλλογές των ευγενών», χάνοντας τον άλλοτε διακοσμητικό χαρακτήρα της και αποκτώντας ένα διαφορετικό συμβολικό περιεχόμενο. Άλλοτε προσδέθηκε σταθερά στο άρμα των ιδεολογικών, πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων και άλλοτε ακολούθησε τους νόμους της ίδιας της τής φύσης ως έκφραση πολιτισμού. Ο πολιτισμός που αντιπροσωπεύει η μεταμοντέρνα τέχνη δεν είναι εύκολα κατανοητός από το ευρύ κοινό και χρειάζεται πιθανώς επαναπροσδιορισμός της.
Μια άλλη πρόταση που αγκαλιάζει συνολικά την τέχνη βρίσκεται πιθανώς στο μουσείο χωρίς τοίχους που υπαινίσσονται οι Βάλτερ Μπέντζαμιν και Αντρέ Μαλρό, σε μια διαρκή εκπαίδευση του κοινού με τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας όχι κατ’ ανάγκην στη μεταμοντέρνα τέχνη και το περιεχόμενό της αλλά σε θεμελιώδεις όψεις του πολιτισμού, απόλυτα αναγκαίες προκειμένου να κατανοηθεί οποιαδήποτε μορφή τέχνης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σύγχρονη τέχνη
Γ΄ Εθνική υδατοσφαίρισης γυναικών
Η Γ΄ Εθνική υδατοσφαίρισης γυναικών ήταν Ελληνικό πρωτάθλημα για γυναικείους συλλόγους υδατοσφαίρισης. Στο Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων υδατοσφαίρισης γυναικών, ήταν το τέταρτο σε τάξη πρωτάθλημα της χώρας την περίοδο 2000–01 και διοργανωνόταν από την Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας (ΚΟΕ).
Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1989 και αποτελούσε το τρίτο σε τάξη πρωτάθλημα της γυναικείας υδατοσφαίρισης έως το 1998. Από το 1998 έως την κατάργηση του το 2001 ήταν το τέταρτο σε τάξη πρωτάθλημα της χώρας.
Η τελευταία πρωταθλήτρια ήταν ο N.O. Ιτέας, ο οποίος κέρδισε τον τίτλο την περίοδο 2000–01.
Κάτοχοι τίτλου
¹ Πρωταθλητές ομίλων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικό πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης
Φυσικός κίνδυνος
thumb|right|300px|[[Κεραυνός στο Ντητρόιτ των ΗΠΑ, το 1998.]] Ένας φυσικός κίνδυνος είναι κατάσταση που έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει γεγονός το οποίο θα έχει επικίνδυνη επίδραση στους ανθρώπους. Προκύπτουν από τις φυσικές διαδικασίες του περιβάλλοντος, ενώ οι φυσικοί κίνδυνοι μπορεί να συσχετίζονται μεταξύ τους ή και να προέρχονται από άλλους (οι σεισμοί, για παράδειγμα, μπορούν να προκαλέσουν και τσουνάμι).
Είδη φυσικών κινδύνων
Οι φυσικοί κίνδυνοι, ανάλογα με τις αιτίες που τους προκαλούν, διακρίνονται σε Γεωλογικούς, Υδρολογικούς, Κλιματικούς, Διαστημικούς, τις Πυρκαγιές και τους σχετικούς με την Υγεία και τις Ασθένειες.
Γεωλογικοί
thumb|300px|Χιονοστιβάδα στο όρος Τιμπανόγκος της [[Γιούτα.]] thumb|300px|Η πόλη [[Κόμπε της Ιαπωνίας μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1995.]] thumb|300px|Κατεστραμμένο χωριό στη [[Σουμάτρα, μετά το τσουνάμι του Ινδικού το 2004.]]
Η χιονοστιβάδα είναι γεωφυσικός κίνδυνος που περιλαμβάνει την ολίσθηση μιας μεγάλης μάζας χιονιού από την πλαγιά ενός βουνού και προκαλείται όταν μια συγκεντρωμένη μάζα χιονιού απελευθερώνεται και κατρακυλάει σε μια πλαγιά. Είναι ένας από τους σημαντικότερους κινδύνους στα βουνά κατά τη διάρκεια του χειμώνα, καθώς πολλοί άνθρωποι κατά καιρούς πέφτουν θύματα χιονοστιβάδων που ολισθαίνουν σε πλαγιές, ιδίως σε τουριστικές περιοχές. Μεγάλη σημασία έχει ο έγκαιρος εντοπισμός των θυμάτων και για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιείται ένας ειδικός πομποδέκτης που επιτρέπει την ανίχνευση ενός θύματος χιονοστιβάδας θαμμένου κάτω από το χιόνι.
Η χιονοστιβάδα αποτελεί ένα παράδειγμα βαρυτικού ρεύματος αποτελούμενου από κοκκώδη υλικά. Σε μία χιονοστιβάδα, πολλά υλικά ή μείξεις διαφορετικών ειδών υλικών πέφτουν ή ολισθαίνουν εξαιτίας της δύναμης της βαρύτητας. Οι χιονοστιβάδες συχνά ταξινομούνται και από τα υλικά από τα οποία αποτελούνται.
Ο Σεισμός είναι φυσικό φαινόμενο το οποίο προκαλείται από ξαφνική απελευθέρωση μηχανικής ενέργειας από το εσωτερικό της Γης προς την επιφάνειά της. Η ενέργεια αυτή έχει τη μορφή αναταράξεων / δονήσεων στη στεριά ή εκδήλωσης τσουνάμι στη θάλασσα, και διαδίδεται μέσω των σεισμικών κυμάτων. Το 90% όλων των σεισμών εμφανίζεται γύρω από το μήκους 40.000 χλμ Δακτυλίδι της Φωτιάς στον Ειρηνικό Ωκεανό, το οποίο βρίσκεται κατά προσέγγιση στα όρια της τεκτονικής πλάκας του Ειρηνικού. Καθημερινά συμβαίνουν χιλιάδες σεισμοί, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν γίνονται αντιληπτοί. Κάποιοι όμως έχουν αρκετή ένταση ώστε να προξενήσουν σημαντική ζημιά.
Από τους καταστροφικότερους σεισμούς των τελευταίων ετών είναι:
right|300px|thumb|Κατολίσθηση στην [[Καλιφόρνια το 1966.]]
Η εκδήλωση κατολισθητικών φαινομένων αποτελεί απόρροια ελλιπούς ευστάθειας των πρανών έναντι στατικών και σεισμικών φορτίων. Ένα πρανές μπορεί να αστοχήσει υπό την επίδραση γεωλογικών, μορφολογικών, φυσικών ή ανθρωπογενών παραγόντων, όπως είναι οι σεισμοί, οι ηφαιστειακές εκρήξεις ή η γενική αστάθεια του εδάφους.
Οι λασπολίσθησεις είναι μία ιδιαίτερη κατηγορία κατολισθήσεων, κατά τις οποίες οι έντονες βροχοπτώσεις αναγκάζουν το χαλαρό έδαφος μιας απότομης πλαγιάς να καταρρεύσει και να ολισθήσει προς τα κάτω. Οι λασπολίσθησεις εμφανίζονται τακτικά στην Καλιφόρνια μετά από περιόδους δυνατής βροχής.
Η καθίζηση είναι μια τοπική υποχώρηση της επιφάνειας του εδάφους, που προκαλείται συνήθως από την κατάρρευση κάποιας υπόγειας κοιλότητας, όπως ενός σπηλαίου. Σπάνια, μεγάλες καθιζήσεις μπορούν να προκληθούν ξαφνικά και σε κατοικημένες περιοχές, προκαλώντας την κατάρρευση κτιρίων. thumb|300px|Λάβα στο [[Ηφαίστειο Κιλαουέα της Χαβάης.]]
Η ηφαιστειακή έκρηξη αναφέρεται στο σημείο όπου ένα ηφαίστειο καθίσταται ενεργό και απελευθερώνει την ενέργειά του. Οι εκρήξεις λαμβάνουν διάφορες μορφές, από καθημερινές μικρές εκρήξεις, όπως αυτές που συμβαίνουν σε μέρη όπως το Ηφαίστειο Κιλαουέα στη Χαβάη, μέχρι εξαιρετικά σπάνιες υπερηφαιστειακές εκρήξεις (στη μέγιστη βαθμίδα 8 του Δείκτη Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας, όπου το ηφαίστειο αποβάλλει τουλάχιστον 1.000 κυβικά χιλιόμετρα υλικών), όπως συνέβη στην Λίμνη Τάουπο της Νέας Ζηλανδίας, πριν 26.500 χρόνια, ή το υπερηφαίστειο στην Καλδέρα Γέλοουστόουν των ΗΠΑ, η οποία έχει τις προϋποθέσεις να πυροδοτήσει μια υπερηφαιστειακή έκρηξη στο προσεχές γεωλογικό μέλλον. Μερικές εκρήξεις δημιουργούν πυροκλαστικα ρεύματα, δηλαδή σύννεφα τέφρας υψηλής θερμοκρασίας, τα οποία μπορούν να κατεβούν από τις πλαγιές του ηφαιστείου με πολύ μεγάλη ταχύτητα, έως και 700 km/h, καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά τους.