cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλσα Σκιαπαρέλι
Τα πρώτα χρόνια
Στο Λονδίνο η Σκιαπαρέλι γνώρισε και παντρεύτηκε τον Κόμη William de Wendt de Kerlor που ήταν θεοσοφιστής. Πολύ σύντομα το ζευγάρι μετακόμισε στη Νέα Υόρκη. Στο πλοίο που τους μετέφερε στη Νέα Υόρκη, η Σκιαπαρέλι γνώρισε την Γκαμπριέλ Πικάμπια, σύζυγο του ντανταϊστή ζωγράφου. Μέσα από αυτή τη γνωριμία, άρχισε να κάνει παρέα με τους πιο πρωτοποριακούς καλλιτέχνες της εποχής, όπως ο Μαν Ραίη και ο Μαρσέλ Ντυσάν.
Η πορεία προς την αναγνώριση
Η Νέα Υόρκη αποδείχθηκε μια πολύ διαφωτιστική εμπειρία για τη Σκιαπαρέλι. Εκεί άρχισε να εργάζεται σε ένα κατάστημα που εξειδικευόταν στη γαλλική μόδα και απέκτησε γρήγορα τη δική της άποψη για τα ρούχα και τα αξεσουάρ. Όταν διαλύθηκε ο γάμος της, η Σκιαπαρέλι επέστρεψε στο Παρίσι, όπου συνέχισε να εργάζεται στη βιομηχανία της μόδας. Πολύ σύντομα άρχισε να σχεδιάζει τα δικά της ρούχα και το 1927 άνοιξε το πρώτο της κατάστημα.
Η εμπορική επιτυχία
μικρογραφία|Η Άλβαρεθ με το περίφημο και προκλητικό για την εποχή της "σορτς", δημιουργία της Σκιαπαρέλι
Η πρώτη συλλογή της Σκιαπαρέλι, μια σειρά πουλόβερ με σουρεαλιστικές εικόνες – οι οποίες αποτέλεσαν τελικά το σήμα κατατεθέν της – προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κόσμου της μόδας, καθώς και της γαλλικής Vogue. Ακολούθησε μια συλλογή μαγιό και ρούχων σκι, καθώς και η διάσημη ζιπ κιλότ της Σκιαπαρέλι — μια πρώιμη μορφή γυναικείου σορτς. Το 1931, αυτή η ζιπ κιλότ φορέθηκε από την πρωταθλήτρια του τέννις Λίλι ντε Άλβαρεθ στο τουρνουά του Γουίμπλεντον. Την ίδια χρονιά, η «Σκιαπ», όπως ήταν πλέον γνωστή, άρχισε να σχεδιάζει βραδινές δημιουργίες.
Η Σκιαπαρέλι σχεδίασε επίσης ρούχα για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Οι δημιουργίες της έχουν εμφανιστεί σε περισσότερες από 30 ταινίες, όπως για παράδειγμα στο Every Day's a Holiday με πρωταγωνίστριες τις Μέι Γουέστ και Ζα Ζα Γκαμπόρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί σχεδιαστές μόδας
Χένρι Ντόμερκαντ
Ο Χένρι Ντόμερκαντ (Henry Domercant), (Σικάγο, 30 Δεκεμβρίου 1980) είναι Αμερικανός, με βοσνιακή υπηκοότητα, πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής καλαθοσφαίρισης. Έχει ύψος 1,96 μ., βάρος 86 κιλά και αγωνιζόταν ως σούτινγκ γκαρντ. Υπήρξε μέλος της Εθνικής ομάδας μπάσκετ της Βοσνίας. Σήμερα είναι προπονητής της θυγατρικής ομάδας των Σικάγο Μπουλς, Ουίντι Σίτι Μπουλς στην Αναπτυξιακή Λίγκα του ΝΒΑ.
Ως αθλητής
Ξεκίνησε την καριέρα του το 2003 στην Τουρκία και την Πίναρ Καρσίγιακα. Το 2004 πήρε μεταγραφή για την Εφές Πίλσεν, όπου και έμεινε μέχρι το 2006 κατακτώντας ένα Πρωτάθλημα (2005) και ένα Κύπελλο Τουρκίας (2006). Την αγωνιστική σεζόν 2006-07 έπαιξε στην Ελλάδα για τον Ολυμπιακό. Στους ερυθρόλευκους δεν πανηγύρισε κάποιον τίτλο και μέτρησε 11,2 πόντους και 2,1 ριμπάουντ σε 22 ματς.
Το 2010, επέστρεψε στη Ρωσία για τη Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης. Το 2011, έμεινε στη χώρα ωστόσο άλλαξε ομάδα και πήρε μεταγραφή για την Ούνικς Καζάν, όπου και παρέμεινε για μια σεζόν. Εκεί έκανε μια πολύ καλή σεζόν στην Ευρωλίγκα μετρώντας 15,5 πόντους, 3,7 ριμπάουντ και 1,6 ασίστ σε 19 ματς. Με τις εμφανίσεις αυτές μπήκε στη Δεύτερη Καλύτερη Πεντάδα της διοργάνωσης.
Στις 21 Αυγούστου 2012, συμφώνησε με τη Γαλατασαράι, η οποία τον αγόρασε από την Ούνικς με το ποσό των 150.000 ευρώ. Τον Νοέμβριο του 2012, τραυματίστηκε στο γόνατο με αποτέλεσμα να μείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για έξι μήνες. Επέστρεψε στη Γαλατασαράι για τη σεζόν 2013–14, έχοντας κατά μέσο όρο 7,1 πόντους και 1,3 ριμπάουντ σε 19 αγώνες πρωταθλήματος. Επίσης είχε κατά μέσο όρο 4,7 πόντους και 1,2 ριμπάουντ σε 27 παιχνίδια της Ευρωλίγκα.
Το 2015, ήρθε σε συμφωνία με την ιταλική Καζέρτα. Εκεί σε 12 αγώνες μέτρησε 10.9 πόντους και 2.9 ριμπάουντ κατά μέσο όρο.
Στις 12 Φεβρουαρίου 2016, ήρθε σε συμφωνία με τους Σαλτ Λέικ Σίτυ Σταρς του αναπτυξιακού πρωταθλήματος του ΝΒΑ, NBDL.
Ως προπονητής
Το 2017, προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητή στους Maine Red Claws, θυγατρική ομάδα των Μπόστον Σέλτικς. Το 2018, πήγε στο Σικάγο στη θυγατρική ομάδα των Μπουλς, τους Γουίντι Σίτυ Μπουλς. Παρέμεινε εκεί για δυο χρόνια. Το 2020, συμφώνησε να βρεθεί στο επιτελείο των Σικάγο Μπουλς, αναλαμβάνοντας την ατομική εξέλιξη και βελτίωση των παικτών.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2021, ανακοινώθηκε ως προπονητής στους Ουίντι Σίτι Μπουλς, που αποτελούν τη θυγατρική ομάδα των Σικάγο Μπουλς στη G-League.
Εθνική ομάδα
Ο Ντόμερκαντ, αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα της Βοσνίας Ερζεγοβίνης, λαμβάνοντας μέρος στο Ευρωμπάσκετ 2005 και στο Ευρωμπάσκετ 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η σελίδα του στο ULEB Cup
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Βόσνιοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Καρσίγιακα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άινταχο Σταμπίντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα
Ελζμπιέτα Μπαρτσέφσκα
μικρογραφία| Ο τάφος της Ελζμπιέτα Μπαρτσέφσκα στο [[Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία]] Η Ελζμπιέτα Μάρια Μπαρτσέφσκα-Βιζικόφσκα (πολωνικά: Elżbieta Maria Barszczewska-Wyrzykowska) (29 Νοεμβρίου 1913, Βαρσοβία - 14 Οκτωβρίου 1987, Βαρσοβία) ήταν Πολωνή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Προσωπική ζωή
Οι γονείς της Ελζμπιέτα Μπαρτσέφσκα ήταν ο Βίτολντ Ταντέους Μπαρτσέφσκι (1867–1926) και η Μάρια Χελένα Σούμσκα (1880–1951). Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Μάριαν Βιζικόφσκι, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Γιούλιους, επίσης ηθοποιό.
Καριέρα
Πέρασε τις τελικές της εξετάσεις το 1932 στο 11ο Κρατικό Γυμνάσιο Θηλεών «Μάρια Κονοπνίτσκα» στη Βαρσοβία. Σκόπευε να μπει στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, αλλά τελικά αποφάσισε να σπουδάσει υποκριτική. Αποφοίτησε από το Εθνικό Ινστιτούτο Θεατρικών Τεχνών της Βαρσοβίας (όπου γνώρισε και τον μέλλοντα σύζυγό της) το 1934. Την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή του Πολωνικού Θεάτρου με τον ρόλο της Έλενας στο Όνειρο Θερινής Νύχτας του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία του Λέον Σίλερ.
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930, η κριτική και η μεγάλη δημοτικότητα της έφεραν τους κινηματογραφικούς ρόλους, κυρίως της Stefcia Rudecka στο Trędowata (1936), της Beata Wilczur και η κόρη της, Μάρια, στο Znachor (1937), της Bronka Mossakowska στο Dziewczęta z Nowolipek (1937) και της Elżbieta Biecka στο Granica (1938).
Έως το 1939 έπαιζε στις σκηνές της Εταιρείας Προαγωγής του Θεατρικού Πολιτισμού (ΤΚΚΤ) και ως καλεσμένη στο Εθνικό Θέατρο. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας εργάστηκε ως σερβιτόρα στο Café Bodo και στο U Aktorek. Έλαβε μέρος στην υπόγεια θεατρική ζωή. Τον Μάρτιο του 1941 συνελήφθη από τους Γερμανούς σε σχέση με τη δολοφονία του Ίγκο Σιμ. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εργάστηκε στο Πολωνικό Θέατρο (1945–62), στο Εθνικό Θέατρο (1962–65) και από το 1965 έως το 1987 ξανά στο Πολωνικό Θέατρο.
Στις 23 Αυγούστου 1980, συμμετείχε στην Έφεση των 64 λογίων, συγγραφέων και δημοσιογράφων προς τις κομμουνιστικές αρχές για διάλογο με τους απεργούς εργάτες.
Η τελευταία πρεμιέρα στην οποία συμμετείχε η ηθοποιός ήταν το Memoirs του Τζον Μούρελ,l με τον ρόλο της Σαρά Μπερνάρ. Στο Θέατρο Τηλεόρασης, εμφανίστηκε στο Songs της Μαρίας της Γαλλίας.
Εντάφηκε στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία (Διάδρομος της Αξίας, σειρά 1, θέση 98).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Βλαβιανός
Το ελληνικό επώνυμο Βλαβιανός μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Αμπελουργός (πτηνό)
Ο Αμπελουργός είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Εμπεριζιδών, ένα από τα τσιχλόνια που απαντούν στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Emberiza melanocephala και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, emberiza είναι, πιθανότατα, εκλατινισμένος όρος της παλαιάς Ελβετογερμανικής λέξης Embritz «τσιχλόνι». Απαντά και στις παραλλαγές, Emberyza, Emberitza, Embriza, Emberisa. Τον όρο δανείστηκε αυτούσιο και η ελληνική γλώσσα («εμπέριζα»).
Ο όρος malanocephala στην επιστημονική ονομασία του είδους είναι άμεση εκλατινισμένη απόδοση του ελληνικού όρου «μελανοκέφαλος», που παραπέμπει στο κύριο διαγνωστικό γνώρισμα του πτηνού. Η ίδια αναφορά γίνεται και για την αγγλική ονομασία του πτηνού (Black-headed bunting).
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Αυστριακό φυσιοδίφη Τ. Σκόπολι (Giovanni Antonio Scopoli, 1723 - 1788) (Σλοβενία, 1769), με τη σημερινή επιστημονική του ονομασία. Πιθανόν να σχηματίζει υπερείδος μαζί με το ασιατικό είδος E. bruniceps, με το οποίο σχηματίζει υβρίδια στην περιοχή της Κασπίας, στο Β Ιράν, αν και μοριακά δεδομένα δείχνουν σημαντική γενετική απόκλιση μεταξύ τους. Πρόσφατες φυλογενετικές μελέτες το συνδέουν με το Melothus lathami.
Γεωγραφική εξάπλωση
Ο αμπελουργός είναι πλήρως μεταναστευτικό είδος, δηλαδή στις περιοχές όπου απαντά, δεν βρίσκεται ποτέ όλες τις εποχές του χρόνου. Η γεωγραφική του εξάπλωση είναι αρκετά μικρή (οικοζώνη: Παλαιαρκτική) και, περιορίζεται σε μία σχετικά λεπτή ζώνη που εκτείνεται από το ύψος της κεντρικής Μεσογείου, περίπου, ανατολικά προς τη Μέση Ανατολή, κατόπιν διακόπτεται για να συνεχιστεί στην ινδική υποήπειρο, όπου βρίσκονται και οι περιοχές διαχείμασης.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο αμπελουργός είναι πλήρως μεταναστευτικό πτηνό μεγάλων αποστάσεων, που σχηματίζει σμήνη, με τα αρσενικά να καταφθάνουν στις περιοχές διαχείμασης πριν από τα θηλυκά. Εκεί, μπορεί να αναμιγνύεται με άτομα του είδους Petronia xanthocollis και κουρνιάζει σε αγκαθωτές ακακίες. . Ταξιδεύει κατά μικρά σμήνη των 10-50 ατόμων.
Όλοι οι πληθυσμοί κατευθύνονται ΝΝΑ προς την Δ. και Κ. Ινδία. Περιστασιακά, αναφέρονται χειμερινοί επισκέπτες σε ενδιάμεσες περιοχές, π.χ. στο Ισραήλ. Την άνοιξη, καταφθάνει στην Τουρκία (σημαντικότατη επικράτεια αναπαραγωγής) ως επί το πλείστον από τα τέλη Απριλίου ενώ, μερικές φορές, έχει αναφερθεί στην Κύπρο ήδη από το Μάρτιο, αλλά συνήθως φθάνει στις αρχές ή τα μέσα Απριλίου, με το ταξίδι να συνεχίζεται έως τα μέσα Μαΐου. Φτάνει στα νησιά του Αιγαίου και την FYROM στα τέλη Απριλίου και στις αρχές Μαΐου. Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Αυστρία, τη Δανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ισλανδία, την Αλγερία και την Τυνησία, την Κίνα, την Ιαπωνία, τη Μαλαισία και το Λάος, αλλά και από τις ΗΠΑ και τα νησιά Παλάου.
Από την Κρήτη αναφέρεται ως καλοκαιρινός επισκέπτης από την Δ. Ασία, αλλά είναι σπάνιος. Στην Κύπρο, είναι επίσης καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης.
Βιότοπος
Το είδος αναπαράγεται στην Δ. Παλαιαρκτική σε θερμό εύκρατο, μεσογειακό κλίμα (ισοθερμικές Ιουλίου 23-32 °C), αποφεύγοντας όμως το πολύ ξηρό ή πολύ υγρό κλίμα. Οι αμπελουργοί αναπαράγονται σε ανοικτές θαμνώδεις -κυρίως με αγκαθωτά φυτά- εκτάσεις με διάσπαρτα δένδρα, αλλά και σε καλλιεργημένη γη, παρυφές αγρών και σπανιότερα σε δασικές εκτάσεις,. Ακόμη, σε περιβόλια, οπωρώνες, ελαιώνες και κατά μήκος δρόμων και ποταμών. Γενικά, είναι είδος που απαντά σε μικρά υψόμετρα (<100), αν και στις ορεινές ασιατικές περιοχές μπορεί να ανέβει μέχρι και στα 1340 μέτρα.
Τα διαχειμάζοντα πουλιά στην Ινδία τρέφονται κατά σμήνη σε καλλιεργημένα χωράφια, μερικές φορές προκαλώντας σοβαρές ζημιές, αλλά καταλαμβάνουν και θαμνότοπους στην ζούγκλα, κουρνιάζοντας σε μεγάλες συναθροίσεις μαζί με άλλα τσιχλόνια σε αγκαθωτούς θαμνώνες και αλσύλλια.
Μορφολογία
thumb|right|350px|Eνήλικος θηλυκός αμπελουργός Στους αμπελουργούς παρατηρείται, τόσο φυλετικός όσο και εποχικός διμορφισμός, με τα αρσενικά να είναι από τα πλέον αναγνωρίσιμα πτηνά κατά την αναπαραγωγική εποχή. Στην ουρά δεν υπάρχει λευκό χρώμα.
Aναπαραγωγική περίοδος
Το αρσενικό έχει χαρακτηριστικό, φωτεινό καναρινί, κίτρινο χρώμα στην κάτω επιφάνεια του σώματος, από το σαγόνι, τα πλάγια του λαιμού και κάτω, χωρίς ραβδώσεις, ενώ ο τράχηλος, η ράχη και το ουροπύγιο έχουν χρώμα καφεκάστανο έως κοκκινοκάστανο. Το κεφάλι είναι μαύρο, δημιουργώντας αρμονική αντίθεση με το κίτρινο και καφέ του υπολοίπου σώματος. Οι πτέρυγες είναι σταχτί-καφέ, αλλά τα ερετικά πτερά φέρουν λευκή εξωτερική παρυφή, που δημιουργεί λεπτές ραβδώσεις. Η ουρά έχει το ίδιο χρώμα με τις πτέρυγες, αλλά δεν εμφανίζει κάπου λευκό χρώμα εκτός απο το εξωτερικό πηδαλιώδες. Το ράμφος είναι κωνικό, στιβαρό, σχετικά μακρύ και έχει γκρίζο χρώμα. Τα δάκτυλα των ποδιών είναι μεγάλα, μάλιστα το μεσαίο είναι ισόμηκες με τον ταρσό. Η ίριδα είναι μαύρη και οι ταρσοί σαρκόχρωμοι κοκκινωποί.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Από τον Ιούνιο-Ιούλιο αρχίζει μία ενδιάμεση αλλαγή στο πτέρωμα του αρσενικού και, κατά το φθινόπωρο αποκτά καφετί κεφάλι και μοιάζει με το θηλυκό. Πάντως, διατηρεί κάποια μαύρα πτερά στην περιοχή μεταξύ μετώπου και ράμφους που, δεν υπάρχουν στο θηλυκό. Αυτό διαρκεί μέχρι το Νοέμβριο-Δεκέμβριο, οπότε ολοκληρώνεται η έκδυση (full moult) και επανέρχεται το αρχικό πτέρωμα.
Το θηλυκό δεν διαθέτει την εντυπωσιακή κίτρινη και καφέ ενδυμασία του αρσενικού, ούτε το μαύρο κεφάλι του. Το κεφάλι και η άνω επιφάνεια είναι καφέ στο χρώμα της άμμου, με ένα σκοτεινό ραβδωτό μοτίβο, που συνεχίζεται και στις πλευρές. Η άνω επιφάνεια μπορεί να έχει μερικές φορές μία ελαφρώς καφεκόκκινη απόχρωση, η οποία είναι πιο έντονη στο ουροπύγιο. Η κάτω επιφάνεια δεν φέρει ραβδώσεις και ποικίλλει στο χρώμα μεταξύ λευκού, μπεζ και κίτρινου, με κίτρινη την περιοχή της αμάρας, ενώ ο λαιμός, το στήθος και η κοιλιά έχουν επίσης κίτρινο χρώμα.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:            )
Τροφή
Το είδος είναι φυτοφάγο, με τη διατροφή του να αποτελείται από σπέρματα, κυρίως σπόρους δημητριακών που τους αναζητά στα σταροχώραφα όπου συχνάζει. Ωστόσο, κατά την αναπαραγωγική περίοδο, στο διαιτολόγιο προστίθενται και ασπόνδυλα όπως, σκαθάρια, σφήκες, τριζόνια και κάμπιες εντόμων.
Ηθολογία
Οι αμπελουργοί σχηματίζουν αρκετά μεγάλα σμήνη όταν αναζητούν την τροφή τους, ιδιαίτερα στα σταροχώραφα. Όταν πετούν, συχνά έχουν τα πόδια τους να αιωρούνται (dangling legs).
Αναπαραγωγή
thumb|right|350px|Eνήλικος αρσενικός αμπελουργός (αναπαραγωγικό πτέρωμα) Η αναπαραγωγική περίοδος αρχίζει στα μέσα Μαΐου και διαρκεί μέχρι τα τέλη Ιουνίου, περίπου, ενώ η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ. Στα οικοσυστήματα όπου αναπαράγονται (βλ. Βιότοπος), οι αμπελουργοί κατασκευάζουν τη φωλιά τους σε πυκνές πόες, θάμνους, αγκαθωτούς θάμνους (κυρίως Onopordum spp. ) ή αμπελώνες, χαμηλά από το έδαφος ή και πάνω σ’ αυτό, σπανιότερα σε δένδρα 2-3 μέτρα ψηλά. Η φωλιά είναι μια κυπελοειδής κατασκευή από γρασίδι, ξερά φύλλα και ανθικά κεφάλια, που επιστρώνεται με λεπτά χόρτα, μαλλί προβάτων και τρίχες στο εσωτερικό της. Στην κατασκευή της παίρνει μέρος μόνο το θηλυκό.
Η γέννα αποτελείται από 4-5, σπανίως 6-7 αβγά, διαστάσεων 22,4×16 χιλιοστών. Η επώαση πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί 14 ημέρες, περίπου. Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι, γεννιούνται με υποτυπώδες τρίχωμα και έχουν ανάγκη από την άμεση προστασία των γονέων τους. Τη σίτισή τους, με έντομα (κυρίως τριζόνια και σκαθάρια), αναλαμβάνει το θηλυκό, ενώ αποκτούν ικανότητα προς πτήση στις 10 ημέρες, περίπου.
Κατάσταση πληθυσμού
Οι πληθυσμοί του είδους παρουσιάζουν μείωση, λόγω της αλλαγής των γεωργικών πρακτικών και της αφαίρεσης των φρακτών και θάμνων από κάποιες περιοχές της γεωγραφικής του κατανομής. Επίσης, κινδυνεύει λόγω των ενδιαιτημάτων του, από τη χρήση φυτοφαρμάκων που τα καταναλώνει μαζί με την τροφή του. Στην Ευρώπη, οι τάσεις από το 1980 μέχρι το 2011 ήταν αβέβαιες, με βάση τα προσωρινά στοιχεία για 27 χώρες από την Πανευρωπαϊκή Προγράμματος Παρακολούθησης Κοινών Πουλιών (EBCC / RSPB / BirdLife / Στατιστική Ολλανδία.
Καθεστώς προστασίας
Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Ο αμπελουργός είναι κοινό πτηνό στις αγροτικές περιοχές της χώρας κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, τόσο στα ηπειρωτικά όσο και σε πολλά μεγάλα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου αν και, στα μικρότερα νησιά, δεν απαντά, προφανώς λόγω έλλειψης κατάλληλων οικοτόπων.
Την άνοιξη, καταφθάνουν πρώτα τα αρσενικά (κορύφωση τον Μάιο), με τα θηλυκά να ακολουθούν μερικές ημέρες αργότερα. Η φθινοπωρινή μετανάστευση ξεκινάει πολύ νωρίς, ήδη από τον Ιούλιο, με τα περισσότερα πτηνά να έχουν αναχωρήσει στα μέσα Αυγούστου.
Παρόλο που υπάρχει μικρή μείωση των πληθυσμών του, παραμένει κοινό είδος στην χώρα. Οι κυριότερες απειλές είναι η υποβάθμιση και αλλαγή χρήσης των ενδιαιτημάτων του, κυρίως η αποψίλωση από δένδρα και φυσικούς φράκτες στις αγροτικές περιοχές. Επίσης, η χρήση εντομοκτόνων και, βέβαια, η παράνομη σύλληψή τους για πώληση ως πτηνού «κλουβιού».
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, ο Αμπελουργός απαντά και με τις ονομασίες Κρασοπούλι, Κρασόπουλο, Κρασοπούλος, Κρασούλα (Αττική), Χοντρομύτης, Μεθύστρα (Κυκλάδες), Τσιτσιρλής, Μπερβέ(ι)λι (Αττική), Μελανοκεφαλοτσίχλονο, Στρουθάηδονο και Τιριλίγκος ή Τιρίλινγκος (Κύπρος).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εμπεριζίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Απόλλων Καλαμαριάς (ποδόσφαιρο)
Ο Μορφωτικός Γυμναστικός Σύλλογος Απόλλων Καλαμαριάς είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο, με έδρα την Καλαμαριά. Ιδρύθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1926 από μία παρέα Ποντίων, για τους οποίους αποτελεί σημείο αναφοράς μέχρι σήμερα.
Το ανδρικό τμήμα ποδοσφαίρου του Μ.Γ.Σ. Απόλλωνα Καλαμαριάς επανιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2023 πλέον με την κανονική του ονομασία μετά από το 2017, ξεκινώντας από τη Β΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Χρησιμοποιεί ως αγωνιστική έδρα το ιδιόκτητο γήπεδό του, το οποίο έχει χωρητικότητα 6.500 θέσεων.
1926–1960
Ο Απόλλων Καλαμαριάς ιδρύθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1926 στην Καλαμαριά από Πόντιους πρόσφυγες. Η αρχική ιδέα ήταν η ίδρυση ενός συλλόγου με σκοπό τη διάδοση της πλούσιας μουσικής παράδοσης των Ποντίων, όπου τα μέλη θα συγκεντρώνονταν για να παίξουν μαντολίνο και κιθάρα. Έτσι επιλέχθηκε ως έμβλημα της ομάδας η κεφαλή του Απόλλωνα, θεού της μουσικής στην αρχαία ελληνική μυθολογία. Αργότερα ακολούθησε η ίδρυση θεατρικού και αθλητικών τμημάτων.
Τα χρώματα που επιλέχτηκαν για να αντιπροσωπεύουν τον σύλλογο ήταν συμβολικά για την ποντιακή ιστορία: κόκκινο για το αίμα των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους κατά τον εκπατρισμό των Ποντίων και μαύρο για το πένθος. Πρώτος πρόεδρος ορίστηκε ο Εμμανουήλ Μαγιόπουλος, ελαιοχρωματιστής στο επάγγελμα. Το 1927 ο σύλλογος εγγράφηκε στη δύναμη της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας (Ε.Π.Σ. Μακεδονίας) και συμμετείχε για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας.
To 1958 ο Απόλλων κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Το ντεμπούτο του συλλόγου στην Α΄ Εθνική Κατηγορία πραγματοποιήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1959 εναντίον της Προοδευτικής Νεολαίας Κορυδαλλού στο γήπεδο «Γεώργιος Καραϊσκάκης». Ο σύλλογος συμπλήρωσε τους εκατό αγώνες στην κατηγορία αυτή στις 2 Δεκεμβρίου 1962, στο γήπεδο της Τούμπας, νικώντας τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Λίγες ημέρες μετά, στις 8 Δεκεμβρίου, ο παίκτης της ομάδας Νικήτας Μαλιόγλου «στέφθηκε» πρώτος παίκτης στην ιστορία της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας που συμπλήρωνε τις 100 συμμετοχές.
1961–1980
Ένας άλλος ποδοσφαιριστής που συνέδεσε το όνομά του με δύο αξιοσημείωτα επιτεύγματα ήταν ο Παναγιώτης Κυπριανίδης. Αποτέλεσε τον πρώτο ποδοσφαιριστή που κλήθηκε να αγωνιστεί με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδας όσο αγωνιζόταν στον Απόλλωνα (22 Μαΐου 1963), και το ίδιο καλοκαίρι, αποτέλεσε τον πρώτο ποδοσφαιριστή στη χώρα που ξεπέρασε το φράγμα του ενός εκατομμυρίου δραχμών για μεταγραφή, φορώντας τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Κατά την περίοδο 1964-1973 ο σύλλογος έπεσε από την Α΄ Εθνική Κατηγορία, για να επιστρέψει στις 23 Σεπτεμβρίου 1973, πλέον στο δικό του γήπεδο. Το 1976 έγινε μέλος της ομάδας ο Δημήτρης (Τάκης) Τομπουλίδης. Ο τελευταίος αγωνίστηκε με τα χρώματα του συλλόγου μέχρι το 1994, αγωνιζόμενος στο κέντρο της άμυνας. Αποτελεί τον παίκτη με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία του Απόλλωνα Καλαμαριάς στην Α΄ Εθνική Κατηγορία, 233 στο σύνολο.
1981–2000
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1983 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος αγώνας του Απόλλωνα Καλαμαριάς στην Α΄ Εθνική Κατηγορία ως Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία (Π.Α.Ε.) με αντίπαλο τον Π.Α.Ο.Κ. στο γήπεδο Χαριλάου. Στο 60' ο Ηλίας Χατζηελευθερίου σημείωσε το πρώτο «επαγγελματικό» γκολ του Απόλλωνα Καλαμαριάς στη μεγάλη κατηγορία. Δέκα χρόνια αργότερα, η νίκη του συλλόγου επί του Απόλλωνα Σμύρνης στις 4 Απριλίου 1993, ήταν σημαντική για την ιστορία του συλλόγου καθώς με αυτή έφτασε τις 100 νίκες στην Α΄ Εθνική Κατηγορία.
2001–2017
Το 2002 ο σύλλογος πέρασε στη διοίκηση του επιχειρηματία Σταύρου Παπαδόπουλου. Κατά την περίοδο 2007-2008 ο Απόλλων Καλαμαριάς αγωνιζόταν στην Α΄ Εθνική Κατηγορία από την οποία και τελικά υποβιβάστηκε. Ωστόσο, το πέρασμα αυτό της ομάδας από τη Super League έμελλε να κρίνει εμμέσως και τον πρωταθλητή της χρονιάς εκείνης, διαμέσου της εξέλιξης της πολύκροτης «Υπόθεσης Βάλνερ» (από το όνομα του Αυστριακού ποδοσφαιριστή της ομάδας, Ρόμαν Βάλνερ, που έφτασε μέχρι το διεθνές αθλητικό δικαστήριο της Λωζάνης (CAS) αλλά τελικά δυο μέρες πριν την εκδίκαση απέσυρε την προσφυγή).
Τους επόμενους μήνες ο σύλλογος βρέθηκε σε δεινή οικονομική θέση, με τα χρέη του να ανέρχονται, σύμφωνα με τον μεγαλομέτοχο του Απόλλωνα, Ευθύμη Σολομωνίδη, στα 3,5 εκατομμύρια. Τον Δεκέμβριο τέσσερις ποδοσφαιριστές κατέθεσαν προσφυγή, ζητώντας τα οφειλόμενα και παράλληλα τη λύση των συμβολαίων τους. Οι ιθύνοντες αναζήτησαν ποσό της τάξης των 300.000 ευρώ για άμεση πληρωμή των προσφυγών των παικτών, των ληξιπρόθεσμων δόσεων, των διακανονισμών σε Ι.Κ.Α. και εφορία και τη συμμετοχή της ομάδας στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής Κατηγορίας. Η υποβολή της δήλωσης συμμετοχής εκτός της προθεσμίας από την προκήρυξη του Πρωταθλήματος οδήγησε τον ιστορικό σύλλογο στη Δ΄ Εθνική Κατηγορία.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-2010, ο Απόλλων Καλαμαριάς συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής Κατηγορίας καταλαμβάνοντας την 6η θέση στην τελική βαθμολογική κατάταξη του 2ου ομίλου. Κατά την περίοδο 2010-2011, έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα του 2ου ομίλου της ίδιας κατηγορίας. Η κατάκτηση της πρώτης θέσης της τελικής βαθμολογικής κατάταξης, εξασφάλισε την άνοδο στη Football League 2. Την περίοδο 2012-2013, ο Απόλλων Καλαμαριάς έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Football League 2, όπου κατάφερε να ανέβει στη Football league. Την περίοδο 2014-2015 υποβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία, έχοντας όμως μία μεγάλη νίκη επί του συμπολίτη Π.Α.Ο.Κ., με 1-0 στο Κύπελλο Ελλάδας.
Τις αγωνιστικές περιόδους 2015-2016 και 2016-2017 συμμετείχε στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία. Την αγωνιστική περίοδο 2016-2017 κατέκτησε το πρωτάθλημα του πρώτου ομίλου της Γ΄ Εθνικής Κατηγορίας και προβιβάστηκε στη Β' Εθνική Κατηγορία.
Επανασύσταση του Απόλλων Καλαμαριάς (2023–σήμερα)
Τον Ιούλιο του 2023, μετά από την αποκήρυξη του Απόλλωνα Πόντου από τον ερασιτέχνη Απόλλων Καλαμαριάς, ο πρόεδρος Φώτης Μπαλτίδης αποφάσισε να ιδρύσει εκ νέου ποδοσφαιρικό τμήμα ξεκινώντας από τη Β΄ Κατηγορία Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, με την κανονική ονομασία του ιστορικού Απόλλωνα Καλαμαριάς.
Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία
Η επωνυμία της Ποδοσφαιρικής Ανώνυμης Εταιρείας (Π.Α.Ε.), απαραίτητης για τη συμμετοχή της ομάδας σε επαγγελματική ποδοσφαιρική κατηγορία, έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων ως ακολούθως:
Έμβλημα
Το έμβλημα της ομάδας έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου. Κύριο στοιχείο του εμβλήματος αποτελεί ο θεός Απόλλων.
Σύνδεσμος Φιλάθλων
Οι οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας λέγονται «Rossoneri».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μ.Γ.Σ. Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
Νανά Βίσιτορ
Η Νανά Τάκερ (γεννημένη στις 26 Ιουλίου 1957), γνωστή επαγγελματικά ως Νανά Βίσιτορ, είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, περισσότερο γνωστή για το ρόλο της Kira Nerys στην τηλεοπτική σειρά Star Trek: Deep Space. Ο Nine και ως Jean Ritter στην τηλεοπτική σειρά Wildfire.
Παιδική ηλικία
Η Νανά Τάκερ γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου 1957, στη Νέα Υόρκη, κόρη της Nenette Charisse, δασκάλας μπαλέτου, και του Robert Tucker, ενός χορογράφου. είναι ανιψιά της ηθοποιού/χορεύτριας Cyd Charisse.
Καριέρα
Η Βίσιτορ ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός τη δεκαετία του 1970 στη σκηνή του Broadway σε παραγωγές όπως μιουζικαλ το My One and Only. Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο (με το κανονικό της όνομα, Νανά Τάκερ) έγινε στην ταινία τρόμου The Sentinel του 1977. Στην τηλεόραση, η Βίζιτορ συμπρωταγωνίστησε στη σύντομη κωμική σειρά Ivan the Terrible του 1976 και από το 1978 έως το 1982, είχε βραχύβιους τακτικούς ρόλους σε τρεις σαπουνόπερες: Ryan's Hope , The Doctors και One Life to Live . Μετά από πρόταση του μεγαλύτερου αδερφού της Πάρη, υιοθέτησε το καλλιτεχνικό όνομα «Νανά Βίσιτορ» στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Το 1984, εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της δεύτερης σεζόν του Hunter . Το 1985, η Βίσιτορ εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά MacGyver , στο επεισόδιο της πρώτης σεζόν "Hellfire" ως τον χαρακτήρα της Laura Farren και στο επεισόδιο δεύτερης σεζόν "DOA: MacGyver" ως την Carol Varnay. Έκανε επίσης μια εμφάνιση στο επεισόδιο της τέταρτης σεζόν του Remington Steele με τίτλο "Steele Blushing" την ίδια χρονιά. Το 1986, εμφανίστηκε στο "Hills of Fire", ένα επεισόδιο της τέταρτης σεζόν του Knight Rider , καθώς και στα επεισόδια του Highway to Heaven της τρίτης σεζόν στα επεισόδια "Love at Second Sight" και "Love and Marriage, Part II" ως Margaret Swann.
Το 1987, η Βίζιτορ εμφανίστηκε ως Έλεν Ντόλαν σε έναν αποτυχημένο τηλεοπτικό πρώτο πιλοτικό επεισόδιο για την pulp κωμική δημιουργία του Will Eisner The Spirit , με πρωταγωνιστή τον Sam J. Jones ως τον ομώνυμο χαρακτήρα και τον Garry Walberg ως τον πατέρα της, Αστυνόμο Dolan. δεξιά|μικρογραφία| Η Βίζιτορ στο STICcon XVIII (2004) Το 1988, έκανε μια guest εμφάνιση στην κωμική σειρά Night Court ως ψυχική ασθενής που έχει εμμονή με τις ταινίες. Την ίδια χρονιά, εμφάνιστηκε στην τηλεοπτική σειρά In the Heat of the Night ως ιδιοκτήτρια της εφημερίδας Sparta. Έκανε επίσης μια guest εμφάνιση εκείνη τη χρονιά σε ένα επεισόδιο της σειράς Matlock . Το 1989, η Βίζιτορ εμφανίστηκε αποκλειστικά στο πέμπτο επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Doogie Howser, MD ως την χαρακτήρα της Charmagne, μιας ροκ σταρ από την οποία αφαιρέθηκε ένας όγκος στο λαιμό στο νοσοκομείο Doogie, καθώς και ως η λαμπερή φίλη του Miles Drentell, στο "Success", το 1989. επεισόδιο της δεύτερης σεζόν της σειράς Thirtysomething.
Το 1990, η Βίζιτορ συμπρωταγωνίστησε με τη Σάντρα Μπούλοκ στη σύντομη κωμική σειρά Working Girl , η οποία βασίστηκε στην ομώνυμη ταινία μεγάλου μήκους.
Από το 1993 έως το 1999, η Βίζιτορ εμφανίστηκε στο Star Trek: Deep Space Nine ως Ταγματάρχης (αργότερα Συνταγματάρχης) Kira Nerys, μια πρώην μαχήτρια στην αντίσταση του πλανήτης της Bajor, η οποία πολέμησε ενάντια στην κατάληψη του κόσμου της από τους Cardassians. Μετά το τέλος της κατοχής του πλανήτη της, διορίστηκε ως πρώτη αξιωματικός στον ομώνυμο διαστημικό σταθμό της σειράς, που κατασκευάστηκε από τους κάτοικους του πλανήτη της ως καταναγκαστικά έργα στην διάρκεια της κατοχής και παραδόθηκε στη διοίκηση του Starfleet.
Μετά το τέλος του DS9, η Βίζιτορ είχε έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο ως κακοποιός υποδυώντας την Dr. Elizabeth Renfro στην τηλεοπτική σειρά Dark Angel . Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε ως Roxie Hart τόσο στις περιοδείες όσο και στις εταιρείες του Broadway του μιούζικαλ Chicago , καθώς και μετά μια διακοπή στην παραγωγή του μιούζικαλ ξαναπρωταγωνίστισε όταν οι κουρτίνες σηκώθηκαν ξανά μετά τις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Στη συνέχεια, η Βίζιτορ έπαιξε ως Jean Ritter στη σειρά του καναλιού ABC Family Wildfire , η οποία έκανε πρεμιέρα στις 20 Ιουνίου 2005.
Το 2008, εμφανίστηκε ως Emily Kowalski, μια ετοιμοθάνατη ασθενής με καρκίνο στη σειρά " Faith ", ένα επεισόδιο της επανασχεδιασμένης τέταρτης σεζόν ' Battlestar Galactica. Η Βίζιτορ είχε έναν μικρό ρόλο ως Pamela Voorhees στην έκδοση του 2009 του Friday the 13th . Έχει επίσης δανείσει τη φωνή της σε μερικές γκεστ εμφανίσεις στην κωμική σειρά Family Guy , όπως η Ρίτα στο επεισόδιο " Brian's Got a Brand New Bag ", και ως η φωνή του διαστημόπλοιου Enterprise στο επεισόδιο " Extra Large Medium ". Το 2011, είχε ένα μικρό ρόλο στην ταινία τρόμου Hammer The Resident , υποδυόμενη την μεσίτη. Εμφανίστηκε στα επεισόδια Torchwood: Miracle Day επτά (" Immortal Sins ") και οκτώ (" End of the Road "). Το 2012, εμφανίστηκε ως Dr. Patty Barker, ψυχοθεραπεύτρια σκύλων, στο "An Embarrasment of Bitches", ένα επεισόδιο της τέταρτης σεζόν του ABC's Castle.
Προσωπική ζωή
Η Βίζιτορ ήταν παντρεμένη με τον Nick Miscusi από το 1989 έως το 1994. Έχουν μαζί έναν γιο. Η Βίζιτορ άρχισε να βγαίνει με τον συμπρωταγωνιστή της στο Star Trek: Deep Space Nine, Alexander Siddig και τον παντρεύτηκε τον Ιούνιο του 1997. Χώρισαν τον Απρίλιο του 2001. Μαζί απέκτησαν έναν γιο και η εγκυμοσύνη της ενσωματώθηκε στον χαρακτήρα της και στην ιστορία της σειράς, ξεκινώντας από το επεισόδιο της τέταρτης σεζόν του 1996 " Body Parts ". Γέννησε τον γιο της Django στις 16 Σεπτεμβρίου 1996, κατά τη διάρκεια της παραγωγής του επεισοδίου " The Assignment ", αν και ο χαρακτήρας της θα παρέμενε έγκυος μέχρι το επεισόδιο της πέμπτης σεζόν " The Begotten ". Στις αρχές του 2002, η Βίζιτορ αρραβωνιάστηκε τον Μάθιου Ρίμερ, προηγουμένως διευθυντή εταιρείας για το μιούζικαλ Σικάγο, και από το 2017, Διευθύνων Σύμβουλος του The Broad Stage στη Σάντα Μόνικα. Παντρεύτηκαν τον Απρίλιο του 2003.
Η Βίζιτορ και η συμπρωταγωνιστρία της στο Star Trek: Deep Space Nine, Terry Farrell, τιμήθηκαν το 2001, όταν ο William Kwong Yu Yeung ονόμασε δύο μικρά σώματα του Ηλιακού Συστήματος που είχε ανακαλύψει – τον αστεροειδή 26733 Nanavisitor και τον αστεροειδή 26734 Terryfarrell.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Κουμένιο
To κουμένιο ή ισοπροπυλοβενζόλιο ή ισοπροπυλοβενζένιο ή ισοπροπυλοκυκλοεξατριένιο ή 2-φαινυλοπροπάνιο είναι ένα αρένιο με σύντομο συντακτικό τύπο PhCH(CH3)2. Σχεδόν όλο το κουμένιο που παράγεται σε καθαρή κατάσταση σε βιομημανική κλίμακα μετατρέπεται, μέσω της διεργασίας κουμενίου, σε δυο σημαντικά χημικά προϊόντα, τη φαινόλη και την ακετόνη.
Ισοπροπυλίωση βενζολίου
1. Βιομηχανικά γίνεται συνήθως με καταλυτική προσθήκη βενζολίου σε προπένιο :
2. Με ισοπροπυλίωση βενζολίου κατά Friedel-Crafts, παράγεται κουμένιο :
Μέθοδος Fitting
Από φαινυλαλογονίδιο (PhX), με τη μεθοδο Fitting, παράγεται κουμένιο :
Με αποκαρβοξυλίωση κατάλληλων καρβοξυλικών οξέων
1. Από 2-φαινυλοβουτανικό οξύ, με αποκαρβοξυλίωση παράγεται κουμένιο :
2. Από οποιοδήποτε ισοπροπυλοβενζοϊκό οξύ:
Με αναγωγή οξυγονούχων ενώσεων
1. Από οποιαδήπτε ισοπροπυλοφαινόλη, με αποξυγόνωση, παράγεται κουμένιο :
2. Από 2-φαινυλοπροπανάλη, με τη μέθοδο Wolff-Kishner, παράγεται κουμένιο. Π.χ.:
Καταλυτική οξείδωση
Με καταλυτική οξείδωση κουμένιου παράγεται φαινόλη και προπανόνη :
Καταλυτική αφυδρογόνωση
Αυτή είναι μια βιομηχανική εφαρμογή του κουμένιου, από την οποία παράγεται 2-φαινυλοπροπένιο:
Σουλφούρωση
Με σουλφολυρωση παράγει o- και π- ισοπροπυλοβενζοσουλφονικό οξύ :
Αλογόνωση
Με αλογόνωση παράγει o- και π- αλισοπροπυλοβενζόλιο :
Αλκυλίωση
Αλκυλίωση κατά Friedel-Crafts :
Ακυλίωση
Ακυλίωση κατά Friedel-Crafts :
Υδροξυλίωση
Υδροξυλίωση κατά Friedel-Crafts προς o- και π- ισοπροπυλοφαινόλη :
Αμίνωση
Αμίνωση κατά Friedel-Crafts προς o- και π- ισοπροπυλανιλίνη :
Καρβοξυλίωση
Καρβοξυλίωση κατά Friedel-Crafts προς o- και π- ισοπροπυλοβενζοϊκό οξύ :
Αναγωγή
Αναγωγή προς ισοπροπυλοκυκλεξάνιο :
Οζονόλυση
Με οζονόλυση παράγονται αιθανοδιάλη και 3-μεθυλο-2-οξοβουτανάλη :
Οξείδωση
Με οξείδωση με KMnO4 παράγεται 2-φαινυλοπροπανόλη-2 :
Αλομεθυλίωση
Με αλομεθυλίωση κατά Blanc παράγονται ορθοαλομεθυλισοπροπυλοβενζόλιο και παρααλομεθυλισοπροπυλοβενζόλιο ::
Επίδραση καρβενίων
Με μεθυλένιο προς μεθυλισοπροπυλοβενζόλια, δευτεροταγές βουτυλοβενζόλιο, τριτοταγές βουτυλοβενζόλιο και ισοπροπυλοκυκλοεπτατριένια:
Πηγές
Κατηγορία:Αρένια Κατηγορία:C9
Ευρώπη
Η Ευρώπη, αποκαλούμενη συνήθως και Γηραιά ήπειρος, είναι μία από τις έξι ηπείρους του κόσμου. Βρίσκεται εξ ολοκλήρου στο βόρειο ημισφαίριο. Αποτελούμενη από τη δυτικότερη χερσόνησο της Ευρασίας, η Ευρώπη χωρίζεται γενικά από την Ασία στην ανατολή από το χώρισμα που αποτελείται από τα Ουράλια, τον ποταμό Ουράλη, την Κασπία Θάλασσα, την περιοχή του Καυκάσου (προσδιορισμός των συνόρων) και τον Εύξεινο Πόντο προς τα νοτιοανατολικά. Επίσης, η Ευρώπη συνορεύει με τον Αρκτικό ωκεανό και άλλα υδατικά συστήματα στα βόρεια, τον Ατλαντικό ωκεανό στα δυτικά, τη Μεσόγειο Θάλασσα προς νότο, και τον Εύξεινο Πόντο και συνδέεται με υδατικές οδούς προς τα νοτιοανατολικά. Ωστόσο, τα σύνορα της Ευρώπης -μια έννοια που χρονολογείται από την κλασική αρχαιότητα- είναι κάπως αυθαίρετη, όπως ο όρος ήπειρος μπορεί να αναφέρεται σε μια πολιτιστική και πολιτική διάκριση ή μία φυσιογραφική.
Ετυμολογία
thumb|300px| Γεωφυσικός χάρτης Ευρώπης right|thumb|300px|Διαίρεση της Ευρώπης (σύμφωνα με τον ΟΗΕ): {{legend|#4080FF|[[Βόρεια Ευρώπη}} {{legend|#00FFFF|Δυτική Ευρώπη}} {{legend|#FF8080|Ανατολική Ευρώπη}} {{legend|#00FF00|Νότια Ευρώπη}}]] right|thumb|300px|Διαίρεση της Ευρώπης σύμφωνα με το [[Eurovoc της Ευρωπαϊκής Ένωσης]] Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο Μίνωας εθεωρείτο γιος του Δία. Ο Δίας ερωτεύθηκε την κόρη του βασιλιά Φοινίκης Αγήνορα, την Ευρώπη. Για να την πλησιάσει μεταμορφώθηκε σε λευκό ταύρο και με τη γοητεία του σαγήνεψε την Ευρώπη που έκατσε πάνω του. Τότε ο Δίας την απήγαγε, τη μετέφερε σε όλη τη σημερινή Ευρώπη και μετά την πήγε στην Κρήτη όπου και έκανε το γάμο κάτω από ένα πλάτανο στη Γόρτυνα. Από τον γάμο αυτόν γεννήθηκαν οι Μίνωας, Ραδάμανθυς και Σαρπηδόνας. Η ιστορία απεικονίζεται στο νόμισμα των 2 ευρώ.
Περιορισμένης αναγνώρισης κράτη της Ευρώπης
Ο πίνακας που ακολουθεί περιγράφει περιοχές που έχουν ανακηρύξει την ανεξαρτησία τους αλλά δεν είναι αναγνωρισμένες από όλες τις χώρες του κόσμου. Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ έχει αποσχιστεί από το Αζερμπαϊτζάν αλλά αναγνωρίζεται από τη διεθνή κοινότητα και από τον ΟΗΕ ως μέρος της δικής του επικράτειας. Η Βόρεια Κύπρος (ψευδοκράτος, κατεχόμενα) στην Κύπρο κ.ο.κ. Το Κόσοβο αναγνωρίζεται από 108 χώρες σε όλο τον κόσμο αλλά όχι απ' αυτήν που έχει αποσχισθεί, τη Σερβία, η οποία συνεχίζει να το διεκδικεί ως μέρος της. Αυτές είναι:
Πόλεις
Οι πόλεις κατατάσσονται αναλόγως μόνο με τον δήμο τους ή την περιοχή του, όχι όλη τη μητροπολιτική περιοχή. (πχ. Αθήνα πληθυσμός 664.00 και μητροπολιτική περιοχή 3,500.000, θα επιλεχθεί οι 664.000)
Γενική ιστορική επισκόπηση
Η Ευρώπη αποτέλεσε το ιστορικό κέντρο γύρω από το οποίο αναπτύχθηκαν διάφοροι πολιτισμοί. Οι ευρωπαϊκοί πολιτισμοί είναι ιστορικά συναρτημένοι με τους πολιτισμούς της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, η ιστορική δε κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι η περιοχή της Μέσης Ανατολής, της Μικράς Ασίας και της Ελλάδας. Πρώτος χρονολογικά ευρωπαϊκός πολιτισμός με σπουδαιότητα τέτοια, ώστε να αποτελέσει ευρύτερο πολιτισμικό παράδειγμα, είναι ο ελληνικός. Στον ελληνικό χώρο διαμορφώνεται για πρώτη φορά στην Ευρώπη μια περιεκτική νοηματοδότηση του βίου και μία πολιτική θεωρία που προσέφερε τη δυνατότητα σε απλούς ανθρώπους να αναπτύξουν δράση ως ελεύθερα ιστορικάυποκείμενα, στο πλαίσιο ενός οργανωμένου σε ανθρώπινα μέτρα αυτεξούσιου συνόλου, της δημοκρατικής πόλης. Στον ελληνικό χώρο, επίσης, πρωτοδιατυπώνεται μια συστηματική ηθική θεωρία και προτείνεται για πρώτη φορά ένα διαχρονικό πρότυπο αισθητικού κάλλους. Κατόπιν, κέντρο των ιστορικών και πολιτισμικών εξελίξεων γίνεται ο χώρος της Ιταλίας. Εδώ γεννιέται ο κοσμογονικής σημασίας ρωμαϊκός πολιτισμός, που επιβάλλει για πρώτη φορά μια οικουμενική ειρήνη και που βασίζει την πολιτική οργάνωση επάνω στο θεμέλιο της οργανωμένης νομοθεσίας. Το γεωπολιτικό πλαίσιο ξεφεύγει από τη στενή κλίμακα της περιορισμένης γεωγραφικής περιφέρειας, και ξανοίγεται στα μήκη και πλάτη της ρωμαϊκής οικουμένης. Η αυτοκρατορία παρέχει ασφαλείς οδούς για το εμπόριο και τη διάδοση της σκέψης, δημιουργώντας τις συνθήκες μιας οιονεί παγκοσμιοποίησης.
Στη συνέχεια, ο ρωμαϊκός πολιτισμός εμβαπτίζεται στα ρείθρα της χριστιανικής πίστης και του εκκλησιαστικού γεγονότος. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, οργανική συνέχεια της Ρωμαϊκής, προσφέρει ένα πρόσφορο για τον εκχριστιανισμό της Ευρώπης θεσμικό πλαίσιο. Και όταν αργότερα, σταδιακά το Βυζάντιο υποκύπτει μπροστά στην ισχύ των Οθωμανών Τούρκων, ελληνόφωνοι διανοούμενοι βρίσκουν καταφύγιο στη Δύση, και διαδίδοντας την ελληνική παιδεία που κατέχουν, σκορπίζουν τα σπέρματα του φαινομένου, που αργότερα θα ονομαζόταν Δυτική Αναγέννηση.
Η Αναγέννηση ως κίνημα βιώθηκε από τους εκπροσώπους της ως μία αναβίωση του κλασικού παρελθόντος, ενώ ως ιστορική περίοδος, θεωρείται σήμερα ως η μεταβατική περίοδος από τον Μεσαίωνα στη νεωτερικότητα. Αιτιακή βάση της Αναγέννησης αποτελεί ο ουμανισμός, που στον μεσογειακό χώρο διαπλάθει νέες αισθητικές αρχές, αναζητώντας το ωραίο, που γίνεται αντιληπτό ως έκφανση της θείας τελειότητας. Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση του Λούθηρου έρχεται για να υποβαθμίζει τη συνείδηση της Εκκλησίας ως οικουμενικού σώματος, και να δώσει έμφαση στις ατομικές πεποιθήσεις, καθώς επικρατεί στη Γερμανία και σε περιοχές της βόρειας Ευρώπης. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, μέσα στην προσπάθειά της να καταπολεμήσει τον Λουθηρανισμό και τα προτεσταντικά κινήματα που τον ακολούθησαν, προχωρά σε μεταρρυθμίσεις με τη Σύνοδο του Τριδέντου.
Τον 18ο αι. μια σειρά από τεχνολογικές καινοτομίες που βασίζονται στην επιστημονική έρευνα, ωθούν ένα πλήθος διανονουμένων να διακηρύξουν την πεποίθησή τους στις δυνατότητες της ανθρώπινης λογικής. Το φιλοσοφικό κίνημα του Διαφωτισμού δεν αργεί να εκδηλωθεί, προτείνοντας νέες αντιλήψεις για τη θρησκεία, την κοινωνία και την πολιτική. Το 1811 ο Ναπολέων είναι ο ισχυρότερος άνθρωπος στην Ευρώπη. Η Γαλλία, που είναι διηρημένη διοικητικά σε 130 νομούς, και η Ιταλία, της οποίας έχει διακηρυχθεί Βασιλιάς, βρίσκονται κάτω από την εξουσία του. Η ηγεμονία της Γαλλίας στον ευρωπαϊκό χώρο, βασισμένη ιδεολογικά στις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, ενισχύει, στη συνείδηση κυρίως των δυτικοευρωπαίων, το αίσθημα της εθνικής ταυτότητας, ένα αίσθημα που σύντομα θα στραφεί εναντίον της γαλλικής ηγεμονίας καθαυτής.
Η προϊστορική περίοδος
Με βάση τη συγκριτική γλωσσολογία και τα αρχαιολογικά ευρήματα, γνωρίζουμε ότι γενικά μιλώντας, οι κάτοικοι της Ευρώπης ήρθαν από ανατολών, ήτοι από την Ασία, χωρίς να εννοούμε με αυτό ότι η Ευρώπη πριν από την εγκατάσταση των εξ Ασίας μετοίκων ήταν μια ακατοίκητη και έρημη ήπειρος. Στηριζόμενοι κυρίως σε γλωσσολογικές μελέτες, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι λαοί κινήθηκαν ακτινωτά γύρω από τις περιοχές των Νότιων Ουραλίων, του Καυκάσου και της σημερινής Ουκρανίας. Βασικό επιχείρημα για να υποστηριχθεί αυτή η γενική διεύθυνση της κίνησης των λαών είναι το ότι οι φωνολογικές, γραμματικές και συντακτικές διαφοροποιήσεις των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών της Ευρώπης γίνονται εντονότερες όσο προχωράμε από τα βορειοανατολικά της Ευρώπης προς νότον και προς δυσμάς. Οι ιστορικές κοιτίδες των προϊστορικών Ευρωπαίων που τελικά κινήθηκαν με κατεύθυνση προς την ευρωπαϊκή δυτική ενδοχώρα και προς τον ευρωπαϊκό νότο, πρέπει να εντοπιστούν αρχικά στα Ουράλια και τον Καύκασο, και εν συνεχεία στην ανατολική Ευρώπη (πιθανόν στην Ουκρανία και Λιθουανία). Οι εξ Ασίας μέτοικοι, καθώς εγκαθίσταντο στις διάφορες περιοχές, ήρθαν σε επαφή με γηγενείς πληθυσμούς, με τους οποίους και αναμίχθηκαν μέσα στο πέρασμα των αιώνων. Οι αρχαίοι Έλληνες, για παράδειγμα, υπήρξαν το προϊόν εθνολογικής και πολιτισμικής μίξης των γηγενών Προελλήνων με τις τέσσερεις ινδοευρωπαϊκές ελληνικές φυλές, που εγκαταστάθηκαν στον ελληνικό χώρο υστερότερα, τους Αχαιούς, τους Αιολείς, τους Ίωνες και τους Δωριείς. Το γεγονός ότι οι γλωσσολόγοι αντιμετωπίζουν τη λιθουανική γλώσσα σαν το κύριο γλωσσικό κέντρο γύρω από το οποίο αναπτύσσεται η διαφοροποίηση των ευρωπαϊκών γλωσσών, αποτελεί ένδειξη του ότι οι ουράλιας και καυκασιανής προέλευσης Ινδοευρωπαίοι, πριν κινηθούν προς νότιες και προς δυτικές κατευθύνσεις, έκαναν μια μακρά στάση στην περιοχή της σημερινής Λιθουανίας. Η Λιθουανία, δηλαδή, θεωρείται η γλωσσική κοιτίδα των Ινδοευρωπαίων που εγκαταστάθηκαν στις διάφορες περιοχές του ευρωπαϊκού χώρου. Επίσης, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο εθνολογικός όρος Ινδοευρωπαίοι δεν βασίζεται σε απτά ανθρωπολογικά, αρχαιολογικά και ιστορικά στοιχεία, αλλά σε συμπεράσματα της συγκριτικής γλωσσολογίας. Δηλαδή η γνώση της ιστορικής ύπαρξης των Ινδοευρωπαίων συνάγεται από γλωσσολογικά δεδομένα. Από την άλλη, μας είναι άγνωστη η προέλευση των γηγενών ευρωπαίων, όπως οι Προέλληνες (π.χ. Πελασγοί και Λέλεγες), οι Σκύθες, οι Θράκες κ.ά..
Γύρω στο 7.000 π.Χ. φθάνει - κατά πάσα πιθανότητα εξ ανατολών - η περίοδος της προκεραμεικής νεολιθικής εποχής στην Άργισσα-Μαγούλα της Θεσσαλίας. Λίγο αργότερα εμφανίζεται, στην περιοχή της Θεσσαλίας ξανά, η τεχνική της εγχάρακτης κεραμεικής, με αγγεία διακοσμημένα με γραμμικά σχέδια, που τις περισσσότερες φορές έχουν χαραχτεί με οστράκινο εργαλείο. Γύρω στο 4.000 π.Χ. εξελιγμένοι νεολιθικοί οικισμοί κάνουν την εμφάνισή τους στα κεντρικά Βαλκάνια (Πολιτισμός Vinca) και στη Μολδοβλαχία (Πολιτισμός Boian). Στην κοιλάδα του Δούναβη στα τέλη της 5ης χιλιετίας εμφανίζεται ο Παραδουνάβιος πολιτισμός, που χαρακτηρίζεται από την ταινιωτή κεραμική, δηλαδή από την παρουσία πήλινων σκευών διακοσμημένων με εγχάρακτες λουρίδες. Οι φορείς αυτού του πολιτισμού ακολουθώντας τον Δούναβη, φθάνουν μέχρι την κεντρική Γερμανία και την κοιλάδα του Ρήνου, κι' από εκεί μέχρι τις Κάτω Χώρες προς βορράν και μέχρι τη βόρεια Γαλλία. Οι οικισμοί του εν λόγω πολιτισμού, που αριθμούν περί τις 30 κατοικίες, παρουσιάζουν ομοιομορφία και περιβάλλονται από φράκτες φτιαγμένους με ξύλινους πασσάλους, που χρησίμευαν για να εμποδίζουν τα ζώα να απομακρύνονται από τα όρια του οικισμού. Προς το τέλος της Παραδουνάβιας περιόδου εμφανίζεται μείωση του μεγέθους των καλυβών, πράγμα που ίσως μαρτυρεί μία μεταβολή στη διαμόρφωση των πατριών, δηλαδή των διευρυμένων οικογενειών της εποχής. Οι πολιτισμοί της ταινιωτής κεραμεικής εξελίχθηκαν χωρίς άλματα μέχρι τα τέλη της 4ης χιλιετίας.
Οι Ευρωπαίοι του 15ου αιώνα
Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι των μέσων του 15ου αι. μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις απομακρύνονταν από τον τόπο (συχνά την κώμη) στον οποίο γεννήθηκαν, και ως εκ τούτου διέφεραν πολύ σε σχέση με τους σύγχρονους κοσμοπολίτες Ευρωπαίους. Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε μία πληθυσμιακή μειονότητα που ταξίδευε στις θάλασσες κι ακόμα στην ξηρά, εντός και εκτός Ευρώπης, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για πολιτιστικές μεταβολές και για διεύρυνση του διανοητικού ορίζοντα, κυρίως στα ακμάζοντα αστικά κέντρα. Και φυσικά οι αφηγήσεις των ταξιδών αυτών των ανθρώπων, κυρίως αυτών που είχαν περιπλανηθεί εκτός Ευρώπης, κέντριζαν το ενδιαφέρον του κόσμου. Έτσι, οι αφηγήσεις του Μάρκο Πόλο, επί παραδείγματι, μετά την επιστροφή του από την Κίνα, αποτέλεσαν ένα διαχρονικό best-seller του 15ου, αλλά και των δύο επόμενων αιώνων. Πολλοί Ευρωπαίοι, μαθαίνοντας για τον πλούτο εμπόρων που ζούσαν μόνιμα στους εμπορικούς σταθμούς της Μέσης Ανατολής, απολαμβάνοντας προνόμια από τους ντόπιους ηγεμόνες, ονειρεύονται το ξεκίνημα μιας νέας ζωής σε χώρες εκτός Ευρώπης. Η Πορτογαλία και η Ισπανία ενθαρρύνουν τη μετανάστευση αποίκων προς τα νησιά του Ατλαντικού, όπως οι Κανάριοι Νήσοι και τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου. Πολυταξιδεμένοι πληθυσμοί από διαφορετικές χώρες προέλευσης αναμειγνύονται στα εμπορικά λιμάνια της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, ανακαλύπτοντας έτσι νέα εμπορεύματα και ανταλλάσσοντας γνώσεις για νέες χώρες.
Άλλοι ακολουθούν τις χερσαίες οδούς της μετάξης, για να περιπλανηθούν στην Ασία προς ανατολάς. Δεν είναι όμως, μόνο η επιδίωξη του κέρδους που κάνει τους ανθρώπους να φεύγουν από τους τόπους τους. Είναι και η πείνα και η πανώλη και η ασυδοσία των στρατιωτών, που περιέρχονται την ύπαιθρο, πλιατσικολογώντας κατά βούληση. Αλλά και στις πόλεις οι ταραχές και οι εξεγέρσεις συνθέτουν ένα βίαιο σκηνικό ανασφάλειας. Και δίπλα σ' αυτά δεν μπορούμε να παραλείψουμε και τον Εκατονταετή Πόλεμο, που από τον προηγούμενο αιώνα ταλανίζει τη Γηραιά Ήπειρο.
Στα μέσα του 15ου αι. χριστιανικά στρατεύματα πολεμούν τους Οθωμανούς Τούρκους στην Ανατολική Ευρώπη. Οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος των Βαλκανίων, πριν καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη το 1453. Ο Πάπας Πίος (1458-64) προσπάθησε να οργανώσει μία εκστρατεία εναντίον των Οθωμανών, όμως η προσπάθειά του δεν τελεσφόρησε λόγω της έλλειψης ανταπόκρισης από πλευράς των Ευρωπαίων ηγεμόνων. Τελικά, τον βρήκε ο θάνατος στην Ανγκόνα, ενώ προσπαθούσε να συγκεντρώσει στρατεύματα. Σίγουρα δεν ήταν ο μόνος που καταλάβαινε πως ο πόλεμος των χριστιανικών βασιλείων με τους Οθωμανούς ήταν αναπόφευκτος. thumb|300px|Τα σύνορα της Ευρώπης το [[1097]]
16ος-18ος αιώνας
Αποτέλεσμα της αναβαθμισμένης σημασίας της θρησκείας ήταν και η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση, που είχε βαθιές συνέπειες στην ενότητα της Ευρώπης. Τα κράτη δε χωρίστηκαν σε θρησκευτικές γραμμές μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά από θρησκευτικές διαμάχες που συχνά υποδαυλίζονταν από τους εξωτερικούς εχθρούς. Η Γαλλία υπέστη αυτή τη μοίρα κατά τον 16ο αιώνα, στους πολέμους που έμειναν γνωστοί ως Γαλλικοί Θρησκευτικοί Πόλεμοι. Η Αγγλία αντιθέτως, απέφυγε για κάποιο διάστημα αυτή τη μοίρα χάρη στον Αγγλικανισμό της Ελισάβετ. Μεγάλο μέρος της σύγχρονης Γερμανίας είχε κερματιστεί σε μικροσκοπικά κρατίδια υπό τη θεωρητική επικυριαρχία της Αγία Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που είχε επίσης διχαστεί με βάση θρησκευτικές γραμμές, ωσότου ο Τριαντακονταετής Πόλεμος αντικατέστησε τη θρησκεία με τον εθνικισμό ως κινητήρια δύναμη των ευρωπαϊκών συγκρούσεων.
Στη διάρκεια του πρώτου μέρους της περιόδου, ο καπιταλισμός αντικαθιστούσε το φεουδαλισμό ως κύρια μορφή οικονομικής οργάνωσης, τουλάχιστον στο δυτικό μισό της Ευρώπης. Τα διαρκώς υπό επέκταση σύνορα της αποικιοκρατίας οδήγησαν στην «Εμπορική Επανάσταση». Στην περίοδο αυτή, επίσης παρατηρήθηκε η λεγόμενη «Επιστημονική Επανάσταση» και η εφαρμογή των νέων επιστημονικών επιτευγμάτων σε τεχνολογικές βελτιώσεις που οδήγησαν στη Βιομηχανική Επανάσταση. Η ιβηρική εκμετάλλευση του Νέου Κόσμου, που ξεκίνησε με τις ανακαλύψεις του Χριστόφορου Κολόμβου, συνέβαλε επίσης αποφασιστικά σε δραματικές ανακατατάξεις στον ευρωπαϊκό χώρο. Σύντομα, οι Γάλλοι και οι Άγγλοι πραγματοποίησαν τις δικές τους ανακαλύψεις στη Βόρεια Αμερική. Οι νέες μορφές εμπορίου και οι διευρυμένοι ορίζοντες συνέβαλαν στη δημιουργία του διεθνούς δικαίου.