cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οι ατσίδες με τα μπλε
Σάουντρακ
Σύμφωνα με τον Λάντις στο ντοκιμαντέρ του 1998 The Stories Behind the Making of 'The Blues Brothers', τα γυρίσματα με τις ερμηνείες των Φράνκλιν και Μπράουν χρειάστηκαν περισσότερη προσπάθεια, καθώς κανείς από τους δύο δεν είχε συνηθίσει να συντονίζει με τα χείλη του με την ερμηνεία του στην ταινία. Η Φράνκλιν χρειάστηκε αρκετές λήψεις και ο Μπράουν απλώς έγραψε την ερμηνεία του ζωντανά. Ο Καμπ Κάλογουεϊ αρχικά ήθελε να κάνει μια ντίσκο διασκευή του "Minnie the Moocher", έχοντας ερμηνεύσει το τραγούδι σε πολλά στιλ στο παρελθόν, αλλά ο Λάντις επέμεινε να γίνει το τραγούδι στο αρχικό στιλ της μεγάλης μπάντας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ουισκόνσιν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ιλινόι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ολλανδικά (nl) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Άινμπεκ
thumb|right|280px|Εικόνα αρχιτεκτονικής οικιών της Άινμπεκ Η Άινμπεκ (γερμ. Einbeck) είναι πόλη της Γερμανίας στη Κάτω Σαξονία.
Γενικά
Είναι παραποτάμια πόλη του ποταμού Λάινε. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 65 χιλιόμετρα νότια του Ανόβερου. Ο πληθυσμός της το 1980 ήταν περίπου 18.700. Το 2010 έφθασε περίπου τους 26.450 κατοίκους. Στη πόλη αυτή υφίστανται ερείπια οχυρών και παλαιών γοτθικών εκκλησιών. Γύρω από την πόλη έχουν αναπτυχθεί πολλές βιομηχανίες μεταλλουργίας, δερμάτινων ειδών, χαρτοποιίας, υφαντουργίας κ.ά. αλλά και σημαντική ζυθοποιία.
Ιστορία
Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από ένα λόφο επί του οποίου το 1080 ιδρύθηκε ένα μοναστήρι. Από τον 14ο αιώνα και μέχρι το 1596 που αποτέλεσε έδρα των Πριγκίπων του Γκρούμπενχαγκεν, επιμέρους κλάδο του πριγκιπικού οίκου του Μπράουνσβαϊχ, γνώρισε ιδιαίτερα μεγάλη ακμή. Η Άινμπεκ υπήρξε μέλος της περίφημης Χανσεατικής Ένωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Σαξονίας
Σαιντ Κάθριν (Τζαμάικα)
Η Ενορία Σαιντ Κάθριν (αγγλικά: Parish of Saint Catherine) είναι μια από τις δεκατέσσερις ενορίες της Τζαμάικα. Έχει έκταση 1.192,4 τ.χλμ. και πληθυσμό 482.308 κατοίκων (2001). Πρωτεύουσα είναι η Σπάνις Τάουν.
Γεωγραφία
Το Σαιντ Κάθριν βρίσκεται νοτιοανατολικά της Τζαμάικα. Στα νότια βρέχεται από την Καραϊβική Θάλασσα. Συνορεύει στα βόρεια με την Αγία Άννα, στα δυτικά με την Κλαρεντόν, στα βορειοανατολικά με την Αγία Μαρία και στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Ανδρέα. Έχει έκταση 1.192,4 τ.χλμ.. Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά Αγία Άννα, την Αγία Ελίζαμπεθ και την Κλάρεντον.
Ποτάμια
Το κυριότερο ποτάμι είναι το Ρίο Μάνιο.
Κόλποι
Το Σαιντ Κάθριν διαθέτει αρκετούς κόλπους. Οι κυριότεροι είναι ο Ρίντλεϋς Μπέυ, ο Κόλμανς Μπέυ και ο Κοκουάρ Μπέυ.
Νησιά
Το κυριότερο νησί είναι το Λιτλ Γκόουτ Άιλαντ. Άλλα νησιά είναι το Λάιμ Κέυ και το Ντράνκενμανς Κέυ.
Δημογραφία
Το Σαιντ Κάθριν είχε πληθυσμό 482.308 κατοίκων (2001). Είναι σε πληθυσμό η δεύτερη μεγαλύτερη ενορία της Τζαμάικα μετά τον Άγιο Ανδρέα.
Οικονομία
Στο Σαιντ Κάθριν καλλιεργούνται μπανάνες, καφές, κίτρος, ινδική καρύδα, πιπέρι, ανανάς, κολοκλυθες, καλαλού και ζαχαροκάλαμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαιντ Καθριν
806 Γκυλντενία
Η Γκυλντενία (Gyldenia) είναι ένας πολύ σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,07. Ανακαλύφθηκε το 1915 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Φινλανδο-σουηδού αστρονόμου Ούγκο Γκυλντέν (Johan August Hugo Gyldén, 1841-1896).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκυλντενια
2636 Λάσελ
Ο Λάσελ (Lassell) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1982 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βρετανού αστρονόμου Ουίλιαμ Λάσελ, όπως και οι ομώνυμοι κρατήρες στη Σελήνη και στον Άρη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Λάσελ είναι άγνωστα. Ο Λάσελ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες και 1 λεπτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Λασελ
Θεόφιλος Κ. Φραγκόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του υποναύαρχου Κωνσταντίνου Φραγκόπουλου. Ξάδελφός του ήταν ο λογοτέχνης Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος. Το 1939 αποφοίτησε από το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το ίδιο έτος κατατάχθηκε ως έφεδρος υπαξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό. Κατά τη διάρκεια της κατοχής διέφυγε στην Μέση Ανατολή, όπου παρέμεινε καθόλη τη διάρκεια αυτής. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στη Γαλλία προκειμένου να συμπληρώσει τις σπουδές του. Το 1963 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών και το ίδιο έτος διορίστηκε επιμελητής στο εργαστήριο της Γεωργικής Χημείς του ίδιου Πανεπιστημίου. Υπήρξε ανήσυχος νους με προοδευτικές αντιληψεις και φιλοσοφικές ανησυχίες ενώ μιλούσε αρκετές γλώσσες μεταξύ των οποίων αραβικά και ρώσικα.
Με την κατάλυση της δημοκρατίας από την Χούντα των Συνταγματαρχών ο Φραγκόπουλος -προοδευτικό πνεύμα της εποχής- τέθηκε υπό παρακολούθηση. Στις 25 Μαρτίου του 1969 αρνήθηκε να παρευρεθεί στην εορτή που οργάνωσε το Πανεπιστήμιο με αποτέλεσμα να συλληφθεί λίγες μέρες αργότερα και να ανακριθεί για μια ολόκληρη ημέρα. Μια ημέρα αργότερα, στις 29 Μαρτίου, αυτοκτόνησε στο γραφείο του με κυανιούχο κάλιο έχοντας αφήσει ένα σημείωμα, στο οποίο έγραφε τα εξής: ''«Καλύτερα να πεθαίνεις όρθιος παρά να ζής γονατιστός. Οι φίλοι μου να εκδικηθούν το θάνατό μου»''.
Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε σε στενό κύκλο χωρίς την παρουσία συναδέλφων του πλην του καθηγητή Νικόλαου Ρουσσόπουλου, ο οποίος και εκφώνησε τον επικήδειο.
Μετά την πτώση της Χούντας ο Σύλλογος Φοιτητών του Πανεπιστημίου έλαβε το όνομά του ενώ το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών τίμησε την μνήμη του δίνοντας το όνομά του σε ένα αμφιθέατρο της σχολής και τοποθετώντας την προτομή του (1995) στον προαύλιο χώρο. Ο ξάδελφός του, Θεόφιλος Δ. Φραγκόπουλος, δημοσίευσε το 1974 το ομώνυμο διήγημα στη μνήμη του. Το όνομά του μνημονεύεται στον κατάλογο θυμάτων που εκφωνείται κάθε χρόνο στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Στάδιο Απόλλωνα Καλαμαριάς
Το '''Στάδιο του Μ.Γ.Σ. Απόλλωνα Καλαμαριάς «Βασίλης Τριανταφυλλίδης (Χάρρυ Κλυνν)»''' είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης. Χρησιμοποιείται κυρίως για την τέλεση ποδοσφαιρικών αγώνων και είναι έδρα του Μ.Γ.Σ. Απόλλωνα Καλαμαριάς, στον οποίο και ανήκει.
Το στάδιο κατασκευάστηκε το 1973, ενώ πραγματοποιήθηκαν εργασίες ανακαίνισης το 2003, πριν από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004, μιας και το στάδιο ήταν ένα από τα επίσημα προπονητικά κέντρα της ποδοσφαιρικής διοργάνωσης.
Η χωρητικότητα του σταδίου είναι 6.500 θέσεις, και το ρεκόρ προσέλευσης σε αυτό είναι 8.375 θεατές σε αγώνα του Απόλλωνα Καλαμαριάς με τον Παναθηναϊκό στις 7 Οκτωβρίου 1973.
2254 Ρέκβιεμ
Ο Ρέκβιεμ (Requiem) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,5. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του στη μνήμη του θανάτου της μητέρας του Τσερνίχ, Μελανίας Π. Τσερνίχ, που συνέβη την ημέρα που ανακαλύφθηκε ο αστεροειδής, στις 19/8/1977 (ρέκβιεμ = νεκρώσιμη ακολουθία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρεκβιεμ
Αρσινόη Β΄ της Αιγύπτου
μικρογραφία|Οκτάδραχμο που απεικονίζει τον Πτολεμαίο Β΄ Φιλάδελφο με την Αρσινόη Β΄.
Η Αρσινόη Β΄ η Φιλάδελφος (316 - 268 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Πτολεμαίων ήταν βασίλισσα τής Θράκης και συμβασιλέας τής Αιγύπτου μαζί με τον αδελφό και σύζυγό της Πτολεμαίο Β΄ τον Φιλάδελφο. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη τού Πτολεμαίου Α΄ του Σωτήρα, στρατηγού και επιγόνου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, καθώς και ιδρυτή της Δυναστείας των Πτολεμαίων. Μητέρα της ήταν η τελευταία σύζυγός του, Βερενίκη Α΄. Έπαιξε κύριο ρόλο στην πολιτική, που διαμόρφωσε τα δυτικά κράτη, που σχηματίστηκαν μετά τη διάλυση τού απέραντου κράτους τού Αλεξάνδρου.
Βασίλισσα της Θράκης
Η Αρσινόη Β΄ παντρεύτηκε τον βασιλιά Λυσίμαχο της Θράκης στην ηλικία των δεκαέξι ετών. Εκείνος είχε μόλις λάβει τον έλεγχο τού μεγαλύτερου μέρους της Μικράς Ασίας (300 π.Χ.) Της χάρισε τρεις πόλεις και άλλαξε το όνομα τής Εφέσου για εκείνη το 293 π.Χ.. Η Αρσινόη Β΄ απέκτησε μαζί του τρεις γιους, τον Πτολεμαίο, το Φίλιππο και το Λυσίμαχο.
Στην Αυλή τού συζύγου της οι Πτολεμαίοι εκπροσωπούνταν από ένα ακόμη μέλος: από τη Λυσάνδρα, κόρη τού πατέρα τής Αρσινόης από την πρώτη σύζυγό του, την Ευρυδίκη. Όταν η Ευρυδίκη κατέφθασε στην Αίγυπτο για να παντρευτεί, είχε μαζί της μια νεαρή χήρα, τη Βερενίκη, την οποία και προσκάλεσε να γίνει κυρία επί των τιμών της. Ωστόσο έμελλε από κολλητές φίλες να γίνουν φανατικές εχθρές. Η Βερενίκη κατάφερε να ξελογιάσει τον βασιλιά και έγινε επίσης γυναίκα του. Τού χάρισε παιδιά: την Αρσινόη, τη Φιλωτέρα και τον Πτολεμαίο, ο οποίος τελικά διαδέχθηκε τον πατέρα του (ως Πτολεμαίος Β΄) και ας υπήρχε μεγαλύτερος γιος του βασιλιά από τη Βερενίκη, ο Πτολεμαίος Κεραυνός. Οι δύο βασιλικές σύζυγοι, κάποτε φίλες, τώρα μισούσαν θανάσιμα η μία την άλλη και η πικρία αυτή μεταδόθηκε και στα παιδιά τους. Η διαμάχη αυτή μετανάστευσε έτσι στην Αυλή του Λυσίμαχου, στη Θράκη.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η δόξα που απολάμβανε ο σύζυγος τής Λυσάνδρας δυναμίτιζε το μίσος της Αρσινόης, η οποία προσπαθούσε με κάθε τρόπο να μειώσει το κύρος του Αγαθοκλή. Ο Αγαθοκλής με τη σειρά του πρόβαλλε σθεναρή αντίσταση, ώστε να ματαιώσει τα σχέδιά της. Στο τέλος η Αρσινόη, φοβούμενη παράλληλα πως μετά τον θάνατο του Λυσίμαχου η ίδια και τα παιδιά της θα περνούσαν στο έλεος της Λυσάνδρας, κατάφερε να πείσει το Λυσίμαχο, πως ο γιος του συνωμοτούσε σε βάρος του και σκόπευε να πάρει την εξουσία στα χέρια του. Αυτό ίσως ήταν αλήθεια, ίσως και όχι και δεν θα γίνει ποτέ γνωστό. Ωστόσο ο Λυσίμαχος το πίστεψε. Διέταξε τη φυλάκιση τού Αγαθοκλή και, λίγο καιρό μετά, τον δηλητηρίασε (282 π.Χ.). Η Λυσάνδρα καταβλήθηκε από λύπη. Περισσότερο φοβήθηκε για την τύχη της και τη μοίρα των παιδιών της. Ήταν πια προφανές, πως δεν υπήρχε ασφάλεια πια για εκείνη στη Μακεδονία, οπότε κατέφυγε στην Ασία μαζί με τον ομοαίματο αδελφό της, Πτολεμαίο Κεραυνό. Εκεί τέθηκε υπό την προστασία τού Σέλευκου, βασιλιά της Συρίας.
Αρσινόη & Πτολεμαίος Κεραυνός
Μετά τον θάνατo τού συζύγου της στη μάχη τού Κουροπεδίου, η Αρσινόη Β΄ έφυγε για την Κασσάνδρεια, μία πλούσια πόλη με καλή άμυνα. Είχε μαζί της και τα παιδιά της από τον Λυσίμαχο, που ήταν επίσης νόμιμοι υποψήφιοι για τον θρόνο. Η ίδια γνώριζε ότι προς το παρόν δεν είχε στα χέρια της τρόπο να υποστηρίξει τα δικαιώματα των παιδιών της, ωστόσο άξιζε τον κόπο να τα προστατεύσει περιμένοντας κάποια μελλοντική ευκαιρία. Ο Πτολεμαίος Κεραυνός την αναγνώρισε ως υπολογίσιμη αντίπαλο, και έχοντας εδραιώσει μετά από μία σειρά μαχών τον θρόνο του στη Μακεδονία, κινήθηκε προς την Κασσάνδρεια, στριφογυρίζοντας στο μυαλό του το πώς θα μπορούσε να φέρει την Αρσινόη Β΄ και τα παιδιά της υπό την κυριαρχία του.
Κατέληξε, πως θα ήταν καλύτερα να προσπαθήσει πρώτα την πονηριά και την προδοσία, προτού καταλήξει σε ένοπλη διαμάχη. Έτσι έστειλε ένα μήνυμα στην Αρσινόη Β΄ προτείνοντάς της, αντί να ερίζουν για τη βασιλεία, να ενώσουν τα δικαιώματά τους και τη ζήτησε να γίνει γυναίκα του. Θα την παντρευόταν και θα υιοθετούσε τα παιδιά της σαν δικά του. Έτσι το ζήτημα θα λυνόταν ειρηνικά.
Στην Αλεξάνδρεια
μικρογραφία|Στήλη που απεικονίζει τη θεοποιημένη Αρσινόη Β΄ τη Φιλάδελφο να δέχεται προσφορές από τον [[Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος|Πτολεμαίο Β΄ τον Φιλάδελφο.]]
Η Αρσινόη Β΄ η Φιλάδελφος το έσκασε για άλλη μια φορά, με προορισμό αρχικά τη Σαμοθράκη και μετά την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί βασίλευε ο αδελφός της Πτολεμαίος Β΄ ο Φιλάδελφος, ο οποίος είχε νυμφευτεί την κόρη του πρώτου συζύγου τής Αρσινόης Β΄ της Φιλάδελφου, τού Λυσίμαχου, γνωστή με το όνομα Αρσινόη Α΄. Πιστεύεται πως η Αρσινόη Β΄ η Φιλάδελφος δημιούργησε κατηγορίες εναντίον της βασίλισσας, ότι δηλαδή σχεδίαζε τη δολοφονία τού Πτολεμαίου Β΄ του Φιλάδελφου, πετυχαίνοντας έτσι να την εκτοπίσει στην εξορία. Παράλληλα προσέγγισε τον αδελφό της και τον παντρεύτηκε σύμφωνα με το αρχαίο αιγυπτιακό βασιλικό έθιμο, κάπου μεταξύ του 280 και 272 π.Χ. Αυτό βέβαια αποτέλεσε σκάνδαλο για τα ήθη των Ελλήνων, ωστόσο στην Αίγυπτο η πρακτική αυτή ήταν διαδεδομένη ανάμεσα στους βασιλείς και καθιερώθηκε μέχρι και το τέλος της δυναστείας. Εξαιτίας του γάμου τους, ο Πτολεμαίος Β΄ και η Αρσινόη Β΄ έλαβαν τον τίτλο “Φιλάδελφοι”, δηλαδή “αυτοί που αγαπούν τα αδέλφια τους”.
Η Αρσινόη Β΄ η Φιλάδελφος, έξυπνη και φιλόδοξη, μοιράστηκε όλους τούς τίτλους τού Πτολεμαίου και πρέπει να τού άσκησε σημαντική επιρροή. Εκείνος ονόμασε πόλεις από το όνομά της και τής επέτρεψε να εμφανίζεται πλάι του στα νομίσματα. Την ενσωμάτωσε στην οικογενειακή λατρεία, και μαζί έλαβαν την προσωνυμία “Θεοί Αδελφοί”. Η Αρσινόη Β΄ η Φιλάδελφος έγινε, επίσης, Ολυμπιονίκης σε αγωνίσματα με άλογα το καλοκαίρι τού 272 π.Χ. Ακόμη, η Αρσινόη Β΄ η Φιλάδελφος άσκησε επιρροή και στην εξωτερική πολιτική, που περιλάμβανε τη νίκη του Πτολεμαίου στον Πρώτο Συριακό Πόλεμο (274 – 271 π.Χ.) μεταξύ της Αιγύπτου και της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών στη Μέση Ανατολή. Ακόμη και μετά τον θάνατό της ο Πτολεμαίος Β΄ την άφησε να αναφέρεται στα επίσημα έγγραφα και ενθάρρυνε τη λατρεία της. Ωστόσο, αφού η ίδια δεν απέκτησε παιδιά από τον αδελφό της, ήταν ο γιος της ταπεινωμένης Αρσινόη Α΄ αυτός που ορίστηκε διάδοχος, ως Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Θράκης Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες
I Am Groot
Το I Am Groot είναι μια Αμερικανική σειρά μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων που δημιουργήθηκε από την Κίρστεν Λεπόρ για την συνδρομητική υπηρεσία Disney+, περιλαμβάνοντας τον χαρακτήρα των Marvel Comics, Γκρουτ. Περιλαμβάνει χαρακτήρες από το Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (MCU), ακολουθώντας το Μωρό Γκρουτ ανάμεσα στα γεγονότα του Φύλακες του Γαλαξία (2014), και μίας από τις σκηνές μεσαίων τίτλων του Φύλακες του Γαλαξία 2 (2017). Παράχθηκε από την Marvel Studios Animation, με την Λεπόρ να έχει τον ρόλο του βασικού συγγραφέα και του σκηνοθέτη.
Ο Βιν Ντίζελ επαναλαμβάνει τον ρόλο του ως η φωνή του Μωρού Γκρουτ από προηγούμενα μέσα του MCU, με τον Μπράντλεϊ Κούπερ να εμφανίζεται στο τελευταίο επεισόδιο. Το I Am Groot ανακοινώθηκε τον Δεκέμβριο του 2020, και η Luma Pictures ξεκίνησε την δημιουργία των φωτορεαλιστικών κινουμένων σχεδίων της σειράς τον Αύγουστο 2021. Η ανάμειξη της Λεπόρ επιβεβαιώθηκε τον Νοέμβριο.
Το I Am Groot έκανε πρεμιέρα με πέντε επεισόδια μικρού μήκους στο Disney+ στις 10 Αυγούστου του 2022, ως μέρος της Φάσης Τέσσερα του MCU. Άλλα πέντε επεισόδια θα κυκλοφορήσουν στις 6 Σεπτεμβρίου του 2023, ως μέρος της Φάσης Πέντε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Disney+ Κατηγορία:Μέσα της Τέταρτης Φάσης του Κινηματογραφικού Σύμπαντος της Marvel Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Φύλακες του Γαλαξία (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Marvel Studios
2988 Κόρονεν
Ο Κόρονεν (Korhonen) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,699. Ανακαλύφθηκε το 1943 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Φινλανδού αστρονόμου και οπτικού Τάπιο Κόρονεν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Κόρονεν είναι S (λιθώδης). Ο Κόρονεν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 29 ώρες και 30 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κορονεν
Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων
Το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων (Inter-Cities Fairs Cup) ήταν μια ευρωπαϊκή διοργάνωση ποδοσφαίρου που διεξαγόταν από το 1955 ως το 1971. Υπήρξε ο πρόδρομος του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Όσον αφορά την αξία του υπάρχει διχογνωμία, καθώς η μεν FIFA το αναγνωρίζει ως επίσημη διοργάνωση και το περιλαμβάνει στο παλμαρέ των συλλόγων που το έχουν κατακτήσει, η δε UEFA δεν το θεωρεί μείζονα διάκριση.
Ίδρυση - Κανονισμοί
Η διοργάνωση ξεκίνησε από μια ιδέα τριών Ευρωπαίων παραγόντων: του Ελβετού Ernst Thommen, του Ιταλού Ottorino Barrasi και του γενικού γραμματέα της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας Sir Stanley Rous, οι οποίοι αργότερα έγιναν ανώτεροι αξιωματούχοι της FIFA.
Όπως φαίνεται κι από την επωνυμία του, σκοπός της διοργάνωσης ήταν να προβάλει τις διεθνείς εμπορικές εκθέσεις. Και παλιότερα συνηθιζόταν να διεξάγονται ποδοσφαιρικές συναντήσεις ανάμεσα σε ομάδες από πόλεις που φιλοξενούσαν εμπορικές εκθέσεις. Από τους αγώνες αυτούς προήλθε και η έμπνευση για τη δημιουργία μιας πιο ευρείας διοργάνωσης.
Αρχικά, στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων είχαν δικαίωμα συμμετοχής μόνο σωματεία από πόλεις που φιλοξενούσαν εμπορικές εκθέσεις, χωρίς να παίζει ρόλο σε ποια θέση είχαν τερματίσει στο εθνικό τους πρωτάθλημα. Μάλιστα, το 1960-61 η Μπαρτσελόνα συμμετείχε τόσο στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων, φτάνοντας ως τα προημιτελικά, όσο και στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, όπου έφτασε στον τελικό. Στις πρώτες διοργανώσεις υπήρχε ο κανονισμός "μια πόλη, μια ομάδα" αλλά το 1961 καταργήθηκε. Επίσης, επιτράπηκε η συμμετοχή τριών ομάδων από κάθε χώρα. Από το 1968 ορίστηκε να μετέχουν οι ομάδες που είχαν τερματίσει μετά από την πρωταθλήτρια ανεξάρτητα από την πόλη που προέρχονταν και το όνομα της διοργάνωσης απλοποιήθηκε σε Κύπελλο Εκθέσεων. Τελικά, το 1971 αντικαταστάθηκε από το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Αρχικά, το σύστημα διεξαγωγής προέβλεπε η πρώτη φάση της διοργάνωσης να γίνεται σε ομίλους με αποτέλεσμα η πρώτη διοργάνωση να διαρκέσει τρία χρόνια (1955-58). Έτσι από τις επόμενες καθιερώθηκαν οι διπλοί αγώνες νοκ-άουτ μέχρι και τον τελικό. Παρόλα αυτά, υπήρξαν και δυο μονοί τελικοί, τα έτη 1964 και 1965.
Ιστορία
Η πρώτη διοργάνωση προβλεπόταν να διαρκέσει δύο περιόδους, ώστε να μην εμποδιστούν οι εθνικές διοργανώσεις. Τελικά, για την ολοκλήρωσή της χρειάστηκε και τρίτος χρόνος. Δηλαδή, ξεκίνησε το 1955 και τελείωσε το 1958! Για να τηρηθεί ο κανονισμός: «μια πόλη, μια ομάδα», πολλές πόλεις συμμετείχαν με μικτές ομάδες που έφεραν το όνομα της πόλης, όπως: Βασιλεία, Μπέρμιγχαμ, Κοπεγχάγη, Φρανκφούρτη, Βιέννη, Κολονία, Λοζάννη, Λειψία, Λονδίνο, Μιλάνο, Ζάγκρεμπ κλπ. Οι ομάδες αυτές είχαν συγκροτηθεί από παίκτες διαφόρων σωματείων της κάθε πόλης. Στον τελικό συναντήθηκαν η Βαρκελώνη, που αποτελείτο από δέκα παίκτες της Μπαρτσελόνα και έναν της Εσπανιόλ και το Λονδίνο ή London XI, που είχε παίκτες από έντεκα συλλόγους της πόλης.
Η δεύτερη διοργάνωση κράτησε δυο χρόνια (1958-60) και σε αυτή συμμετείχαν αυτούσια ποδοσφαιρικά σωματεία από πόλεις που φιλοξενούσαν εκθέσεις. Από το 1960 κι έπειτα οι διοργανώσεις ολοκληρώνονταν στη διάρκεια μιας ποδοσφαιρικής σεζόν. Το 1961-62 επιτράπηκε η συμμετοχή τριών ομάδων ανά χώρα και καταργήθηκε ο κανονισμός "μια πόλη, μια ομάδα". Έτσι συμμετείχαν: Μπαρτσελόνα, Εσπανιόλ από τη Βαρκελώνη και Χιμπέρνιαν, Χαρτς από το Εδιμβούργο. Σιγά σιγά αυξήθηκε το γόητρο της διοργάνωσης και αυξήθηκε ο αριθμός των συμμετοχών. Το 1965 μετείχαν 48 σωματεία.
Ως το 1966 στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων κυριάρχησαν οι ισπανικές ομάδες αφού το κέρδισαν έξι φορές. Μάλιστα, τρεις τελικοί (1962, 1964 και 1966) ήταν αποκλειστικά ισπανική υπόθεση. Στη συνέχεια κι ως το 1971 κυριάρχησαν οι αγγλικές ομάδες κερδίζοντας τέσσερα συνεχόμενα κύπελλα. Το 1971 η UEFA αποφάσισε να αναλάβει την ευθύνη της διοργάνωσης καθιερώνοντας το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Συνολικά διεξήχθησαν δεκατρείς διοργανώσεις Κυπέλλου Εκθέσεων. Το τρόπαιο κατέκτησαν εννιά διαφορετικές ομάδες από πέντε διαφορετικές χώρες. Επίσης, άλλες πέντε ομάδες έφτασαν μέχρι τον τελικό. Πολυνίκης αναδείχτηκε η Μπαρτσελόνα με τρία τρόπαια, η οποία κατέκτησε και το αυθεντικό τρόπαιο ενώ έξι φορές τον τίτλο κατέκτησαν ισπανικές ομάδες.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1971 παίχτηκε η τελική πράξη του Κυπέλλου Εκθέσεων. Τότε διεξήχθη ένας τελευταίος αγώνας, ώστε να κριθεί ποιος είχε το δικαίωμα να κρατήσει οριστικά το αυθεντικό τρόπαιο του καταργημένου κυπέλλου. Αντιμέτωποι τέθηκαν η πολυνίκης Μπαρτσελόνα με τη νικήτρια της τελευταίας διοργάνωσης Λιντς. Νικήτρια αναδείχθηκε η Μπαρτσελόνα με 2-1.
Οριστικός τελικός
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1971 διεξήχθη ένας τελευταίος αγώνας, ώστε να κριθεί ποιος είχε το δικαίωμα να κρατήσει οριστικά το αυθεντικό τρόπαιο του καταργημένου κυπέλλου. Αντιμέτωπες τέθηκαν οι δυο ομάδες που είχαν τις πιο πολλές διακρίσεις στη διοργάνωση. Η πολυνίκης Μπαρτσελόνα (με τρία κύπελλα και μια παρουσία στον τελικό) και η κάτοχος του τροπαίου Λίντς (με δυο κύπελλα και μια παρουσία στον τελικό). Ο αγώνας έγινε στο Καμπ Νου της Βαρκελώνης και νικήτρια αναδείχθηκε η Μπαρτσελόνα με 2-1.
Τελικός κατάκτησης αυθεντικού τροπαίου - Καμπ Νου Βαρκελώνης (22-9-1971):
Τίτλοι και συμμετοχές σε τελικούς
{|
Ανά χώρα
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου Κατηγορία:ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων
Εβαρίστ Γκαλουά
Ο Εβαρίστ Γκαλουά (Évariste Galois, 25 Οκτωβρίου 1811 – 31 Μαΐου 1832) ήταν Γάλλος μαθηματικός γεννημένος στην Μπουργκ-λα-Ρεν.
Τα πρώτα χρόνια
Από τα νεανικά του ακόμα χρόνια, ήταν ικανός να προσδιορίσει μια ικανή και αναγκαία συνθήκη ώστε να γνωρίζει αν ένα πολυώνυμο είναι επιλύσιμο με ριζικά λύνοντας έτσι ένα πρόβλημα που βασάνιζε τους μαθηματικούς για αρκετούς αιώνες. Η προσφορά του για τα μαθηματικά ήταν στα θεμέλια της Θεωρίας Γκαλουά και Άλγεβρας. Ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη λέξη ομάδα για να εκφράσει ένα σύνολο μεταθέσεων. Ήταν ριζοσπάστης Δημοκρατικός κατά τη διάρκεια της μοναρχίας του Λουδοβίκου Φίλιππου στη Γαλλία και σκοτώθηκε σε ηλικία είκοσι ενός ετών σε μονομαχία.
Τον Οκτώβριο του 1825 ο Γκαλουά εισέρχεται στο Βασιλικό Κολέγιο Louis-Grand, όπου έχουν φοιτήσει ο Μολιέρος, ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο Ροβεσπιέρος και ο Ντελακρουά. Ο Γκαλουά έλαβε υποτροφία και εισήχθη οικότροφος στο Κολέγιο. Τα πρώτα τρία χρόνια θεωρήθηκε ένας από τους καλύτερους σπουδαστές και τον Οκτώβριο του 1825 άρχισε να παρακολουθεί τον ανώτερο κύκλο σπουδών της σχολής – την τάξη ρητορικής. Αλλά οι ενδείξεις κόπωσης που παρουσίασε οδήγησαν τον διευθυντή να τον συμβουλεύσει να επαναλάβει το μάθημα τον Ιανουάριο του 1827. Χωρίς κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια έγινε ξανά ένας από τους καλύτερους σπουδαστές και βραβεύθηκε για μεταφράσεις ελληνικών κειμένων λαμβάνοντας και επαίνους για άλλα τέσσερα θέματα. Η χρονιά αυτή ήταν σημείο καμπής για τον Εβαρίστ, που ανακάλυψε τα μαθηματικά και εισεχώρησε στον κόσμο τους.
Την εποχή που επανέλαβε το μάθημα της ρητορικής βρήκε την ευκαιρία να ξεκινήσει την προπαρασκευαστική τάξη των μαθηματικών με καθηγητή τον M. Vernier. Οι εξαιρετικές μαθηματικές του ικανότητες αποκαλύφθηκαν αμέσως. Όμως πλέον το πρόγραμμα του Κολεγίου ήταν για αυτόν μια ρουτίνα που τον αποσπούσε από τα μαθηματικά στα οποία είχε δοθεί ολοκληρωτικά. Είναι χαρακτηριστική η διαπίστωση του καθηγητή του M. Vernier:
Οι σχολικές αναφορές τον περιγράφουν ως μοναδικό, περίεργο, αυθεντικό και εσωστρεφή. Είναι ενδιαφέρον ότι για τον πιο πρωτότυπο ίσως μαθηματικό που έζησε ποτέ έπρεπε να του ασκείται κριτική για αυτή του την πρωτοτυπία.
Η απόπειρα εισαγωγής στην Πολυτεχνική Σχολή
Το 1828 ο Γκαλουά προσπάθησε να εισαχθεί στην École Polytechnique (Πολυτεχνική Σχολή) τόσο λόγω ακαδημαϊκών κριτηρίων μιας και ήταν το πιο πρωτοπόρο πανεπιστήμιο του Παρισιού τόσο επιστημονικά όσο και πολιτικά. Στους φοιτητικούς κύκλους υπήρχαν ισχυρές πολιτικές κινήσεις και ο Γκαλουά ήθελε να συνεχίσει τον παράδειγμα των γονιών του που ήταν ένθερμοι δημοκράτες. Δυστυχώς η προσπάθεια του αυτή για την είσοδο στην Πολυτεχνική Σχολή απέβη άκαρπη. Σύμφωνα με τον Paul Dupuy, ιστορικό των μαθηματικών, «ήταν η πρώτη από τις αδικίες που τελικά δηλητηρίασαν τη ζωή του Εβαρίστ». Έπειτα από την αποτυχία του αυτή ήταν υποχρεωμένος να επιστρέψει στο Κολέγιο με το βαρετό και κουραστικό για αυτόν πλέον πρόγραμμα. Εγκατέλειψε όμως το βασικό πρόγραμμα και ακολούθησε την τάξη των εξειδικευμένων μαθηματικών με δάσκαλο τον Λουί-Πωλ Ρισάρ, που σε άλλες εποχές είχε μαθητές του τον διάσημο αστρονόμο Λεβεριέ και τον περίφημο μαθηματικό Hermitte. Ο Ρισάρ παρατήρησε: «Ο Γκαλουά ασχολείται μονάχα με θέματα ανώτερων μαθηματικών»
Η πρώτη δημοσίευση
Κάτω από την επίβλεψη του Λουί-Πωλ Ρισάρ ο Γκαλουά κάνει την πρώτη δημοσίευσή του στο Annales de mathématiques τον Απρίλιο του 1829 για τα συνεχή κλάσματα. Η εργασία του αυτή επρόκειτο να εξεταστεί από έναν από τους πλέον διακεκριμένους Γάλλους μαθηματικούς, τον Ωγκυστέν-Λουί Κωσύ, ο οποίος όμως την έχασε!
Ήταν άλλη μια μεγάλη ατυχία για τον Γκαλουά που δεν συγκρινόταν όμως σε τίποτα με αυτή που του επιφύλασσε το άμεσο μέλλον. Ενώ ο Γκαλουά προετοιμαζόταν για τις εισαγωγικές του εξετάσεις για δεύτερη φορά στην École Polytechnique, τον χτύπησε μια μεγάλη συμφορά. Στις 2 Ιουλίου του 1829 ο πατέρας του κυνηγημένος από τον τοπικό κλήρο και τους Ιησουίτες αυτοκτόνησε. Τη δύσκολη αυτή περίοδο ο Γκαλουά την πέρασε στο σπίτι του μαζί με την μητέρα του και τον μικρότερο αδερφό του Αλφρέ. Λίγες εβδομάδες μετά τον θάνατο του πατέρα του έδωσε εξετάσεις για την École Polytechnique. Για δεύτερη φορά, αποτυγχάνει. Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα τον λόγο της αποτυχίας του, ίσως λόγω του τραγικού γεγονότος, ίσως γιατί δεν μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές οι τρομερές μαθηματικές του ικανότητες. Ο Γκαλουά περιέγραψε αργότερα «τα τρελά γέλια των εξεταστών» που διέκοπταν τις απαντήσεις του.
Αποβολή από τη σχολή
Το φθινόπωρο του 1830 ο Γκαλουά αποβλήθηκε από την προπαρασκευαστική σχολή επειδή σε άρθρο του κατηγόρησε τον διευθυντή της για το διπλό παιχνίδι του στα γεγονότα του Ιουλίου. Στη συνέχεια κατατάχθηκε στο πυροβολικό της εθνοφρουράς, το οποίο γρήγορα διαλύθηκε από την κυβέρνηση του Λουδοβίκου Φιλίππου και ο Γκαλουά κατέληξε χωρίς κανένα μέσο βιοπορισμού, παρά μόνο κάποια ιδιαίτερα μαθήματα.
Αν και κυριευμένος από τα επαναστατικά του αισθήματα, βρήκε τον χρόνο για τα παραμελημένα μαθηματικά και έστειλε για άλλη μία φορά το χειρόγραφο που είχε χαθεί το προηγούμενο έτος στην Ακαδημία. Αυτή τη φορά κριτές ήταν οι Λακρουά και Πουασσόν. Έπειτα από μεγάλη καθυστέρηση ο Γκαλουά πληροφορήθηκε ότι το χειρόγραφό του είχε απορριφθεί. Τα λόγια του Πουασσόν ήταν τα εξής: «Η απόδειξη δεν ήταν ούτε αρκετά καθαρή ούτε αρκετά αναπτυγμένη ώστε να μας επιτρέψει να κρίνουμε την ακρίβειά της» Τον Ιούνιο του 1831 δικάστηκε με την κατηγορία της πρόκλησης σε απόπειρα κατά της ζωής του βασιλέα της Γαλλίας μέσω δημοσίων δηλώσεων σε συνάντηση. Το δικαστήριο τον αθώωσε, αλλά η μυστική αστυνομία άρχισε να τον παρακολουθεί. Στις 14 Ιουλίου ο Γκαλουά συλλαμβάνεται σε πορεία και οδηγείται στην φυλακή της Αγίας Πελαγίας όπου προσπαθεί να αυτοκτονήσει καρφώνοντας ένα μαχαίρι στο στήθος του αλλά οι συγκρατούμενοι του τον εμπόδισαν.
Ο νεαρός Εβαρίστ Γκαλουά, 20 ετών, καλός μαθηματικός, διάσημος για τη φλογερή φαντασία του, πέθανε στις 12 π.μ. από οξεία περιτονίτιδα οφειλόμενη σε σφαίρα που εβλήθη από απόσταση 25 βημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Ευσταθία (τραγουδίστρια)
Η Ευσταθία (πλήρες όνομα Ευσταθία Μαντζούφα) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια, συνθέτης, στιχουργός και συγγραφέας θεατρικών έργων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα την 1η Δεκεμβρίου 1972 και σπούδασε στη Θεολογική σχολή Αθηνών. Γρήγορα όμως ασχολήθηκε με το τραγούδι, γράφοντας αρχικά στίχους και μουσική και τραγουδώντας στη συνέχεια.
Ένα από τα πρώτα δείγματα γραφής της, το τραγούδι «Δεισδαιμόνα», το 1999, συμμετείχε στον κύκλο παραστάσεων με τίτλο «Όλοι μαύρα κι ένα Πιάνο» του Σταμάτη Κραουνάκη και της ομάδας «Σπείρα- Σπείρα».
Ευρύτερα γνωστή έγινε το 2005, όταν μετείχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι Χωρίς εσένα, το οποίο απέσπασε το 3ο βραβείο. Έχει συνεργαστεί με τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Γιάννη Ζουγανέλη, την Τάνια Τσανακλίδου, τον Μιχάλη Δέλτα, τον Νίκο Ζιώγαλα, το Στάθη Δρογώση. τον Φίλιππο Πλιάτσικα, την Μελίνα Τανάγρη, τον Βαγγέλη Γερμανό και άλλους, ενώ για τις σόλο εμφανίσεις της δημιούργησε το συγκρότημα Ασταθείς.
Το Μάρτιο του 2011 εκδόθηκε το βιβλίο με τους στίχους της και άλλα πρωτότυπα κείμενα με τίτλο «τέρμα για σήμερα ο μύθος» από τις εκδόσεις Ιανός ο μελωδός.
Το χειμώνα του 2011-2012 ανεβάζει την πρώτη της μουσικοθεατρική παράσταση σε κείμενα και τραγούδια δικά της με τίτλο «το υγιές βλάπτει σοβαρά την υγεία». Μαζί της επί σκηνής η ηθοποιός Ανδρομάχη Μαρκοπούλου.
Το Νοέμβριο του 2012 ,η τραγουδοποιός ανεβάζει το πρώτο της θεατρικό έργο ο «Διάδρομος» σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Μάνιας Παπαδημητρίου και μουσική (πρωτότυπη) Λένας Πλάτωνος. Το έργο παίχτηκε για δεύτερη συνεχή χρονιά το χειμώνα του 2013-2014 στο θέατρο του Νέου Κόσμου.
Το Σεπτέμβρη του 2014 γράφει τους ελληνικούς στίχους για το musical Shrek που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο τον Οκτώβριο του ίδιου έτους σε σκηνοθεσία Άγγελου Μέντη.
Το καλοκαίρι του 2015 κυκλοφορεί το cd single «Διακριτικά».
Το φθινόπωρο του 2016 κυκλοφορεί το «Σε θέλω» διασκευή του γνωστού τραγουδιού του Elvis Costello «I want you». Συμμετέχει η ηθοποιός Μαρία Κίτσου.
Την ίδια θεατρική περίοδο (2017-18) ανεβαίνει στο θέατρο "Σταθμός" Το θεατρικό έργο "Η Απολογία της Μαρί Κιουρί" σε κείμενο και μουσική δική της και σε σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία Κίρκης Καραλή με την ηθοποιό Πέγκυ Τρικαλιώτη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης
Τσόλε μπατούρε
μικρογραφία|Τσόλε μπατούρε Το Τσόλε μπατούρε (χίντι: छोले भटूरे, παντζάμπι: ਛੋਲੇ ਭਟੂਰੇ), είναι ένα πιάτο από το Παντζάμπ της Ινδικής υποηπείρου. Είναι συνδυασμός τσάνα μασάλα (πικάντικα λευκά ρεβίθια) και μπατούρα, τηγανητό ψωμί που παρασκευάζεται με αλεύρι μάιντα (μαλακό σιτάρι).
Το τσόλε μπατούρε τρώγεται ως πρωινό. Μερικές φορές συνοδεύεται με λάσσι, ωστόσο μπορεί να είναι επίσης φαγητό του δρόμου ή πλήρες γεύμα. Τέλος, μπορεί να συνοδεύεται από π.χ. κρεμμύδια, καρότο τουρσί, πράσινο τσούτνεϊ και ατσάαρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση όσπρια Κατηγορία:Ινδική κουζίνα
Ελύσια
Η Ελύσια είναι γένος θαλασσίων γαστεροπόδων (γυμνοσάλιαγκες) με πτυχωτή μορφή που θυμίζει φύλλο από σγουρό μαρούλι.
Οι γυμνοσάλιαγκες του γένους Ελύσια τρέφονται με φύκη· ορισμένα είδη οικειοποιούνται τους χλωροπλάστες των φυκών, οι οποίοι καταλήγουν να επενδύουν εσωτερικά την πεπτική τους οδό, επιτρέποντας έτσι στους γυμνοσάλιαγκες να επιβιώνουν αποκλειστικά μέσω φωτοσύνθεσης για αρκετούς μήνες. Η μεγάλη αναλογικά επιφάνειά τους, λόγω των πτυχών στο σώμα τους, βοηθά στην απορρόφηση του ηλιακού φωτός. Ζουν περίπου 1 χρόνο σε αμμώδεις ή βραχώδεις περιοχές και δεν κινδυνεύουν από εξαφάνιση.
Ελυσια
Συμμαχία των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών
Η Συμμαχία των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών (Σύντμηση:ΣΑΣΔ. Σερβοκροατικά : Савез независних социјалдемократа, СНСД / savez nezavisnih socijaldemokrata, SNSD), είναι ένα Σερβικό πολιτικό κόμμα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ιδρύθηκε το 1996. Είναι το κυβερνών κόμμα στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας. Ο αρχηγός του κόμματος, ο Μίλοραντ Ντόντικ, διατελεί θητεία στην Προεδρία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Από τα μέλη του κόμματος, η Ζέλικα Τσβιγιάνοβιτς διατελεί θητεία ως Πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας και ο Ράντοβαν Βίσκοβιτς είναι ο Πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας.
Το κόμμα σχηματίστηκε από την Ομάδα των Ανεξάρτητων Βουλευτών του Κοινοβουλίου, που τελικά εξελίχθηκε στο Κόμμα των Ανεξάρτητων Σοσιαλδημοκρατών. Ήταν η μοναδική αντιπολίτευση στην κυριαρχία του υπερεθνικιστικού Σερβικού Δημοκρατικού Κόμματος, στο οποίο ηγήθηκε ο Ράντοβαν Κάρατζιτς. Το ΣΑΣΔ θεωρήθηκε ως μια μέση και μέτρια εναλλακτική στο Σερβικό Δημοκρατικό Κόμμα, με τον Ντόντικ και πολλά από τα μέλη του να έχουν προέλθει από το πρώην μη εθνικιστικό και πολυεθνικό κόμμα Ένωση Μεταρρυθμιστικών Δυνάμεων της Γιουγκοσλαβίας, που ιδρύθηκε το 1990 και διαλύθηκε το 1991.
Το ΣΑΣΔ κατάφερε την πρώτη μεγάλη επιτυχία του στις εκλογές του 2006, όπου κέρδισε τις 41 από τις 83 έδρες της Εθνοσυνέλευσης της Σερβικής Δημοκρατίας, συγκεντρώνοντας το 44,95% των ψήφων του λαού. Από τότε, το κόμμα σταδιακά εγκατέλειψε την ρεφορμιστική ιδεολογία του για μια πιο δυναμική προάσπιση του Σερβικού εθνικισμού. Πολλές φορές απείλησε με απόσχιση της Σερβικής Δημοκρατίας από την υπόλοιπη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Το 2012 το κόμμα αποβλήθηκε από τη Σοσιαλιστική Διεθνή οργάνωση επειδή συνεχίσε να «σπεύδει σε μια εθνικιστική και εξτρεμιστική» γραμμή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Εκκλησία (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Εκκλησία μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γιολάντα του Λιν
Η Γιολάντα του Λιν (Yolande de Ligne, 6 Μαΐου 1923 -) είναι η χήρα σύζυγος του αρχιδούκα Καρόλου Λουδοβίκου της Αυστρίας.
Βιογραφία
Η Γιολάντα Μαρία Ιωάννα Καρλόττα γεννήθηκε στις 6 Μαΐου 1923 στη Μαδρίτη είναι το τρίτο παιδί και η νεότερη κόρη του Ευγένιου, 11ου Πρίγκιπα του Λιν, και της Φιλιππίν ντε Νοάιγ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Μιχαήλ Αποκάπης
Ο Μιχαήλ Αποκάπης (Abu K’ab) (πέθανε πριν το 1059 ) ήταν Βυζαντινός δουξ που καταγόταν από Μελχίτικη οικογένεια Αρμενίων. Η οικογένεια του μετακόμισε από το Tayq της Ιβηρίας, όπου είχε στην κατοχή της μεγάλες εκτάσεις. Κατείχε τους τίτλους του δουξ, προέδρου, πρωτονωβελίσσιμου, και του σεβαστού και βεστάρχη.
Ο Μιχαήλ υπό τον Ρωμανό Γ΄ Αργυρό ανέβηκε σε σημαντικά στρατιωτικά αξιώματα και από το 1038 ήταν διοικητής στην Συριακή Έδεσσα, και διοικητής της Βαασπρακανίας την ίδια εποχή, άγνωστο αν ήταν πριν ή μετά της Έδεσσα. Για την θητεία του ως δουξ η πληροφορία δίνεται από τον Ματθαίο Εδέσσης ενώ σύγχρονοι μελετητές την αμφισβητούν πιστεύοντας ότι ήταν κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας δουξ ,
Η πιο σημαντική πηγή για τον Μιχαήλ είναι o Ματθαίος Εδέσσης, η οικογένεια αναφέρεται στη διαθήκη του γαιοκτήμονα Ευστάθιου Βοΐλα από την Καππαδοκία, που αργότερα αναφέρετε ότι εγκαταστάθηκαν στην Θέμα Ιβηρίας.
Ήταν παντρεμένος με μία γεωργιανή και είχε δύο γιους.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Εδέσσης Μιχαηλ Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Γήπεδο Προσφυγικών
thumb|right|250px|Άποψη της νότιας κερκίδας καθώς και του αγωνιστικού χώρου. Το Γήπεδο Προσφυγικών είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στην ομώνυμη περιοχή της Πάτρας.
Κατασκευάστηκε το 1925 ως γήπεδο του Ολυμπιακού Πατρών και αποτελεί ένα από τα πιο ιστορικά ποδοσφαιρικά γήπεδα της Πάτρας καθώς επίσης και από τα αρχαιότερα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Σήμερα και ήδη από το 1984 είναι ιδιοκτησία της Ε.Π.Σ. Αχαΐας και αποτελεί την φυσική έδρα των πατραϊκών ομάδων του Ολυμπιακού και του Άρη και παλαιότερα επίσης του Απόλλωνα, της Θύελλας (αρχικά) και του Α.Π.Σ. Πάτραι (μετέπειτα), ενώ σε αυτό έχουν αγωνιστεί -είτε μακροχρόνια, είτε κατά καιρούς, είτε για μικρό διάστημα- σχεδόν όλες οι ποδοσφαιρικές ομάδες της πόλης της Πάτρας.
Στο γήπεδο έχουν λάβει χώρα αναμετρήσεις όλων των κατηγοριών του τοπικού πρωταθλήματος της Αχαΐας, καθώς και αγώνες για ανώτερες κατηγορίες, όπως οι Δ΄, Γ΄ και Β΄ Εθνική, με τελευταία παράσταση σε εθνική κατηγορία την τριετή παρουσία στην Β΄ Εθνική του Πατραϊκού Α.Ο. (σεζόν 2001-02, 2002-03, 2003-04). Πριν την διεξαγωγή του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (Euro) 2004 η ομάδα της Εθνικής Ελλάδος έκανε την προετοιμασία της στο γήπεδο αυτό. Το γήπεδο διαθέτει αγωνιστικό χώρο μόνο για ποδόσφαιρο ενώ η ομάδα στίβου του ΑΠΣ Πάτραι με προπονητή τον Λουκά Αδαμόπουλο, πρώην πρωταθλητή Ελλάδας, προπονούσε σπάνια εκεί τους αθλητές του, αφού δεν διαθέτει χώρο για αγωνίσματα στίβου.
Πλέον το γήπεδο βρίσκεται σε κακή κατάσταση και δεν χρησιμοποιείται για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Άρχισε να παρακμάζει σταδιακά από το 2006 όπου αφαιρέθηκε από τον αγωνιστικό χώρο ο φυσικός χλοοτάπητας και έγινε ξανά '' ξερό΄΄ όπως ήταν και παλιότερα, προτού τοποθετηθεί χόρτο, ενώ το 2011 κρίθηκε ακατάλληλο από την αρμόδια επιτροπή και από τότε εγκαταλείφθηκε.
Γίνονται κατά καιρούς προσπάθειες μερικής ανακαίνισης του, αλλά ως και σήμερα η κατάσταση δεν έχει αλλάξει, παρότι αποτελεί πάγιο αίτημα της Πατρινής και Αχαϊκής φίλαθλης κοινότητας, της τοπικής κοινωνίας και διαφόρων αθλητικών συλλόγων και της ΕΠΣ Αχαϊας, ως ιστορικό και κοινωνικό χρέος.
Για το 2019, είχε ανακοινωθεί επιχορήγηση 60.000 ευρώ στην Ε.Π.Σ. Αχαΐας για την ανακαίνιση και επαναχρησιμοποίηση του ιστορικού αυτού γηπέδου, αλλά ως τα μέσα του 2021 δεν είχε πραγματοποιηθεί καμία εργασία και το γήπεδο παραμένει ανενεργό.
Τοποθεσία
Το γήπεδο βρίσκεται στην συνοικία των Προσφυγικών της Πάτρας και απέχει οδικώς περί τα 2 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης.
Η θέση του είναι νοτίως σε πολύ μικρή απόσταση από την κεντρική πλατεία της περιοχής (Πλατεία Ελευθερίας) και δίπλα από τον Ιερό Ναό της Αγίας Φωτεινής. Σε παραπλήσια θέση νοτιοδυτικά βρίσκεται η Τριάντειος Σχολή, ενώ σε κοντινή απόσταση στα ανατολικά βρίσκεται και το Γενικό Νοσοκομείο Πατρών «Ο Άγιος Ανδρέας».
Πρώτα χρόνια
Τα επίσημα εγκαίνια του γηπέδου έλαβαν χώρα στις 17 Οκτωβρίου του 1927, με την διοργάνωση με αφορμή την συγκεκριμένη εορτή, φιλικής αναμέτρησης μεταξύ των ομάδων του Α.Π.Σ. Ολυμπιακού Πατρών και του Ολυμπιακού Σ.Φ. Πειραιώς, με τους Πατρινούς να επικρατούν με σκορ 4-1 (ημίχρονο 3-0).
Αναβαθμίσεις ανά το πέρασμα των ετών
Όταν ανεγέρθηκε, το 1925, το Γήπεδο των Προσφυγικών δεν διέθετε παρά μια υποτυπώδη φυσική περίφραξη αποτελούμενη από καλαμιές. Το 1926, οι καλαμιές παραχώρησαν την θέση τους σε μια καλύτερη περίφραξη, η οποία αποτελούνταν από τάβλες, ενώ την ίδια περίοδο κατασκευάστηκαν στον χώρο του γηπέδου ξύλινα αποδυτήρια. Μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και πιο συγκεκριμένα το 1947, τοποθετήθηκαν ως νέα περίφραξη λαμαρίνες οι οποίες προέρχονταν από βαρέλια, οι οποίες και παρέμειναν στην θέση τους για τα επόμενα 40 χρόνια. Κατά το 1987, οι λαμαρίνες αφαιρέθηκαν από την περίφραξη του γηπέδου, με την θέση τους να παίρνει ένα, κατά πολύ πιο σύγχρονο, συρματόπλεγμα.
Το 1984, το γήπεδο κινδύνευσε με κατεδάφιση, καθώς ο τότε αρχιτεκτονικός σχεδιασμός προέβλεπε ανέγερση πολυκατοικιών στη θέση του, ωστόσο η Ε.Π.Σ. Αχαΐας με έγκαιρες ενέργειες το αγόρασε από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού (Γ.Γ.Α.). Το 1998 αποφασίστηκε η ανακαίνιση του γηπέδου και με εργασίες που ολοκληρώθηκαν το 2000 είχε γίνει ριζική αναμόρφωση του εκεί χώρου, με ανάδοχο την εταιρεία Γ. Θ. Λαδόπουλος Α.Τ.Ε., ενώ την αρχιτεκτονική μελέτη ανέλαβε ο Πέτρος Συναδινός και ο προϋπολογισμός ανήλθε σε 240.000.000 δραχμές. Τοποθετήθηκε φυσικός χλοοτάπητας, ηλεκτροφωτισμός, κατασκευάστηκαν νέα και σύγχρονα αποδυτήρια και γραφεία, όπως και κερκίδες με πλαστικά καθίσματα που περιόρισαν ωστόσο τη χωρητικότητα του γηπέδου στις 2.500 θέσεις.
Ρεκόρ προσέλευσης
Το ρεκόρ προσέλευσης θεατών στο γήπεδο, σημειώθηκε το 1968 για τον αγώνα της Β΄ Εθνικής μεταξύ των Α.Π.Σ. Πάτραι και Αργοναύτη Πειραιώς, όταν και διατέθηκαν 5.729 εισιτήρια, ασφαλώς όλα ορθίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προσφυγικων Γηπεδο Προσφυγικων Γηπεδο Κατηγορία:Α.Π.Σ. Ολυμπιακός Πατρών Κατηγορία:Θύελλα Πατρών *
Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ
Ηταν υποψήφιος για το βραβείο Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για το ρόλο του ως κακού Τόμι Ούντο στην πρώτη του ταινία, Το φιλί του θανάτου (1947), για την οποία κέρδισε επίσης το βραβείο Χρυσής Σφαίρας Υποσχόμενου Νέου Ηθοποιού. Στις αρχές της καριέρας του, ο Γουίντμαρκ υποδυόταν συχνά παρόμοιους ρόλους κακοποιών ή αντιήρωων σε φιλμ νουάρ, αλλά αργότερα πρωταγωνίστησε σε πιο ηρωικούς και υποστηρικτικούς ρόλους σε γουέστερν, δράματα και ταινίες τρόμου μεταξύ άλλων.
Καριέρα
Ο Γουίντμαρκ έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ το 1943 με τη παράσταση «Kiss and Tell», ενώ το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο χρονολογείται από το 1947 στο φιλμ νουάρ Το φιλί του θανάτου, σε σκηνοθεσία Χένρι Χάθαγουεϊ, στο οποίο έπαιξε τον ρόλο του Τόμι Ούντο, ενός ψυχοπαθή γκάνγκστερ που, σε μια σκηνή που έχει παραμείνει διάσημη, σκοτώνει μια ανάπηρη ηλικιωμένη γυναίκα σε αναπηρικό καροτσάκι σπρώχνοντάς την από τις σκάλες. Για αυτήν την ερμηνεία, ο Γουίντμαρκ έλαβε μεικτές κριτικές από τους κριτικούς, και κέρδισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, ενώ κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα.
Αφού υπέγραψε ένα επταετές συμβόλαιο με την 20th Century Fox, άλλαξε ρόλους από ανταγωνιστικούς σε πρωταγωνιστικούς σε ταινίες όπως Κίτρινος ουράνος (1948), και Δρόμος χωρίς όνομα (1948). Το 1950 συνεργάστηκε με τον σκηνοθέτη Ελία Καζάν, ο οποίος τον ήθελε να είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας του Πανικός στους δρόμους.
Στη δεκαετία του 1950 η δημοτικότητά του αυξήθηκε χάρη σε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες όπως Η νύχτα και η πόλη του Ζιλ Ντασέν (1950), Ο πορτοφολάς του Σάμιουελ Φούλερ (1953), Ο κήπος του κακού του Χένρι Χάθαγουεϊ (1954), Ζαν ντ' Αρκ του Ότο Πρέμινγκερ (1957) αλλά και υποστηρικτικούς ρόλους δίπλα στους Γκάρι Κούπερ, Σπένσερ Τρέισι, Χένρι Φόντα, Άντονι Κουίν και Μέριλιν Μονρόε.
Στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 παρέμεινε στο αποκορύφωμα της καριέρας του συμμετέχοντας σε μεγάλες παραγωγές του Χόλιγουντ όπως: το Οχυρό Άλαμο (1960), Τα απόρρητα της Νυρεμβέργης (1961), Αλβάρεζ Κέλυ (1966) και Έγκλημα στο Όριεντ Έξπρες (1974) και συνεργάστηκε με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο Τζον Φορντ, Σίντνεϊ Λουμέτ, Στάνλεϊ Κρέιμερ, Έντουαρντ Ντμίτρικ και Ντον Σίγκελ. αριστερά|μικρογραφία|Από την ταινία Σπασμένη λόγχη (1954)
Προσωπική ζωή
240px|right|thumb|Η Ζαν Χάζλεγουντ και ο Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ στη δεκαετία του 1950 Ο Γουίντμαρκ παντρεύτηκε τη σεναριογράφο Ζαν Χάζλεγουντ από το 1942 μέχρι το θάνατό της το 1997. Είχαν μια κόρη, την Ανν Χιθ Γουίντμαρκ, μια καλλιτέχνιδα και συγγραφέα που παντρεύτηκε τον παίκτη του μπέιζμπολ Σάντι Κούφαξ από το 1969 έως το 1982. Το 1999, ο Γουίντμαρκ παντρεύτηκε τη Σούζαν Μπλάσαρντ, η οποία ήταν η τρίτη σύζυγος του Χένρι Φόντα.
Η Γκριν Σίτι είναι η τοποθεσία του Αεροδρομίου Γουίντμαρκ στο βορειοανατολικό Μιζούρι. Οι πόλεις που έχουν μέγεθος σαν αυτήν, με πληθυσμό 688 κατοίκους το 2000, συνήθως δεν έχουν αεροδρόμια, αλλά ο Γουίντμαρκ κατείχε ένα αγρόκτημα βοοειδών στην περιοχή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και του 1960 και συνέβαλε με κεφάλαια για την κατασκευή ενός αεροδρομίου, το οποίο πήρε και το όνομά του προς τιμή του.
Παρά το γεγονός ότι πέρασε ένα σημαντικό μέρος της καριέρας του υποδύωμενος ρόλους όπως καουμπόηδες, αστυνομικούς, γκάνγκστερ και στρατιώτες, στον Γουίντμαρκ δεν άρεσαν τα πυροβόλα όπλα και συμμετείχε σε αρκετές πρωτοβουλίες ελέγχου των όπλων. Το 1976, δήλωσε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί τηλεόρασης
807 Σερασκία
Η Σερασκία (Ceraskia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,446. Ανακαλύφθηκε το 1915 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο του Ρώσου αστρονόμου Βίτολντ Κάρλοβιτς Τσεράσκι (όπως και ο κρατήρας Τσεράσκι της Σελήνης).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σερασκίας εκτιμάται σε 26,24 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,153. Η Σερασκία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 24 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σερασκια
NGC 504
Αναφορές
0504 05084 00935 Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Αχμέντ Χαλίλ
Ο Αχμέντ Χαλίλ Σουμπάιτ Μουμπάρακ Αλ Ζουναΐμπι (أحمد خليل سبيت مبارك الجنيبي) (γενν. 8 Ιουνίου 1991) είναι ποδοσφαιριστής από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Αλ Μπάταεχ Κλαμπ. Είναι διεθνής με την Εθνική Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Το 2006, ο Αχμέντ κέρδισε το Πρωτάθλημα Κ17 του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου με την Εθνική ΗΑΕ Κ17, στο οποίο ήταν πρώτος σκόρερ με πέντε γκολ. Αργότερα τα ίδια χρόνια εντάχθηκε στην εθνική ομάδα ανδρών. Την επόμενη σεζόν, με την Αλ-Αχλί, ο Αχμέντ κέρδισε την πρώτη του διάκριση, το Κύπελλο ΗΑΕ, όπου ήταν ο πρώτος σκόρερ με τέσσερα γκολ. Το 2008, ο Αχμέντ κέρδισε το Σούπερ Καπ ΗΑΕ και το πρώτο του Πρωτάθλημα ΗΑΕ και με την Εθνική ΗΑΕ Κ20 κέρδισε το Ασιατικό Κύπελλο Κ20 2008, στο οποίο αναδείχθηκε Παίκτης της Διοργάνωσης και πρώτος σκόρερ με τέσσερα γκολ. Ονομάστηκε ως ο πιο πολλά υποσχόμενος Άραβας παίκτης της χρονιάς από τα περιοδικά Αλ-Αχράμ και Αλ Χαντάθ και επίσης ο Ασιάτης Νεαρός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς. Το 2009, ο Αχμέντ οδήγησε τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Κ20 στους προημιτελικούς στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ20 του 2009, όπου σημείωσε δύο γκολ στη διοργάνωση και ονομάστηκε για δεύτερη συνεχόμενη φορά ο Αλ-Αχράμ Πιο Υποσχόμενος Άραβας Παίκτης της Χρονιάς και υποψήφιος για τον Ασιάτη Νεαρό Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς. Το 2010, ο Αχμέντ συνέχισε την εξαιρετική του απόδοση, οδηγώντας την ολυμπιακή ποδοσφαιρική ομάδα των ΗΑΕ στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Κ23 του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου 2010, σκοράροντας πέντε γκολ στη διοργάνωση και κερδίζοντας το βραβείο του κορυφαίου σκόρερ και το πρώτο μετάλλιο ποδοσφαίρου στην ιστορία των ΗΑΕ σε Ασιατικούς Αγώνες, όπου σκόραρε τρία γκολ στη διοργάνωση. Βραβεύτηκε ως ο Καλύτερος Νέος Αθλητής της Χρονιάς από το Βραβείο Δημιουργικού Αθλητισμού Μοχάμεντ μπιν Ρασίντ αλ Μακτούμ.
Ο Αχμέντ κέρδισε τον τίτλο του Ασιάτη Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς το 2015, αφού οδήγησε την ομάδα του στον τελικό του ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ 2015 και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στην τρίτη θέση στο Ασιατικό Κύπελλο του 2015.
Ασιατικό Κύπελλο Εθνών 2011
Στις 11 Ιανουαρίου 2011, ο Αχμέντ έπαιξε τον πρώτο του επίσημο αγώνα σε διεθνή διοργάνωση για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στην ισοπαλία με 0–0 με τη Βόρεια Κορέα, όπου προσπάθησε να βοηθήσει την επίθεση να σκοράρει, αλλά δεν τα κατάφερε και αντικαταστάθηκε στο 77ο λεπτό. Στο δεύτερο παιχνίδι του, εναντίον του Ιράκ, η φόρμα του ήταν πολύ κακή και ο αγώνας έληξε με ήττα 1–0. Στον τρίτο και τελευταίο αγώνα της φάσης των ομίλων τα ΗΑΕ αποκλείστηκαν από το Ασιατικό Κύπελλο με ήττα 3–0 από το Ιράν. Ο Αχμέντ απέτυχε να έχει αντίκτυπο στο Ασιατικό Κύπελλο. Η απόδοσή του ήταν απογοητευτική και δεν πέτυχε κανένα γκολ.