cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τέμενος Κοτζά Μουσταφά Πασά
Τα κειμήλια της μονής
Ο Παχυμέρης μας λέει ότι η Ραούλαινα Πρωτοβεστιάρισσα της μονής του Αγίου Ανδρέα εδεήθη στον βασιλιά για να καταθέσει το σώμα του αποθανόντος Πατριάρχη Αρσένιου στην μονή. Τότε ο βασιλεύς, η σύγκλητος και πάντες σχεδόν οι ιερωμένοι καθώς και πολύς λαός με λαμπάδες μετακόμισαν το λείψανο του πατριάρχη πρώτα στον ναό της Αγίας Σοφίας και μετά στην μονή του Αγίου Αντρέα.
Το δικαστήριο της μονής
Στον περίβολο έστεκε ένα αιωνόβιο κυπαρίσσι, υψύκομο και ξηρότατο, με μια λεπτή σιδερένια αλυσίδα που κρεμόταν μέχρι την ρίζα του. Γύρω από τον κορμό του δέντρου υπήρχε ένα περίφραγμα. Στο περίφραγμα αυτό έμπαιναν αυτοί που ήταν να δικαστούν. Στο δικαστήριο αυτό δικάζονταν όσοι χρωστούσαν χρήματα. Η αλυσίδα λεν ότι έλεγε την αλήθεια. Καθυψώνονταν όταν ο κατηγορούμενος όφειλε χρήματα, και ανυψώνονταν αν είχε εξοφλήσει το χρέος του. Κάποια μέρα ένας Οθωμανός κατηγόρησε έναν Εβραίο ότι του χρωστούσε χρήματα από παλιά. Ο Εβραίος κρατούσε ένα κούφιο ραβδί στο οποίο είχε κρύψει τόσα λεφτά, όσα χρωστούσε στον Οθωμανό. Ο Εβραίος έδωσε το ραβδί στον Οθωμανό δήθεν να το κρατήσει. Και οι δυο μπήκαν στον περίφραγμα για να δικαστούν. Τότε έγινε το εξής: Η αλυσίδα στον Εβραίο ανυψώθηκε, δηλαδή έδειξε ότι είχε εξοφλήσει το χρέος του, ενώ στον Οθωμανό καθυψώθηκε, που σήμαινε ότι χρωστούσε χρήματα. Η αλυσίδα σήμερα φυλάγεται ως αξιοθέατο.
Πηγές
Ανδρεου Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Νίκος Ζλατάνος
Ο Νίκος Ζλατάνος (1934 - 21 Σεπτεμβρίου 2019), Θεσσαλονίκη)   ήταν Έλληνας πρώην διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου και καθηγητής διαιτησίας. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Διαιτητών Ποδοσφαίρου Θεσσαλονίκης επί 4 χρόνια σε δύο θητείες.
Ασχολήθηκε από νέος με τον αθλητισμό και υπήρξε ακραίος αμυντικός του Θερμαϊκού Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αναδείχθηκε πρωταθλητής μιας μορφής Β΄ κατηγορίας το 1960. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο μετείχε σε 13 συναντήσεις Α΄ Εθνικής, συμπαίκτης του πλάγιου επιθετικού Αντώνη Βασσάρα, επίσης διαιτητή UEFA αργότερα. Από το 1959 και ως εν ενεργεία ποδοσφαιριστής, ασχολήθηκε με τη διαιτησία.
Κατά την 15ετία 1967 με 1982 διεύθυνε 133 αναμετρήσεις πρωταθλήματος της ανώτατης κατηγορίας, ανάμεσα στους οποίους πληθώρα σημαντικών, όπως και δύο τελικούς του κυπέλλου Ελλάδας, τα 1978 (ΑΕΚ-ΠΑΟΚ 2-0) και 1981 (ΟΣΦΠ-ΠΑΟΚ 3-1). Την τελευταία αυτή χρονιά ήταν ο επόπτης γραμμών (πλέον βοηθός διαιτητή) στον αγώνα μπαράζ μεταξύ ΑΟ Αιγάλεω και ΑΣ Ρόδου στο γήπεδο του ΟΦΗ για μια θέση στην Α΄ Εθνική, με έτερο επόπτη το Βασίλη Βουράκη και διαιτητή τον προαναφερόμενο Βασσάρα. Οι τρεις τους θεωρούνται ο καλύτεροι διαιτητές εκείνης της εποχής. Από το φθινόπωρο το 2013 λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη Σχολή Διαιτησίας, κατά το ήμισυ αφιερωμένη στο Ζλατάνο
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Κλησίδι Ανάφης
Το Κλησίδι (ή Κλεισίδι) είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός στο νότιο τμήμα της Ανάφης και απέχει περίπου 2,5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από τη Χώρα (πρωτεύουσα του νησιού) και 1 χλμ. από τον όρμο του Αγίου Νικολάου (λιμάνι). Ο οικισμός διαθέτει μία από τις δημοφιλέστερες παραλίες του νησιού, με θέα τις βραχονησίδες της Ανάφης (Φτενά, Παχειά και Μακρά). Στο Κλησίδι λειτουργούν εστιατόριο και μικρός αριθμός καταλυμάτων.
Διοίκηση και πληθυσμός
Διοικητικά, το Κλησίδι ανήκει στον Δήμο Ανάφης, ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στην Κοινότητα Ανάφης. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1981. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν σήμερα 12 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κλησιδ
Ποταμός Τζαμούνα (Μπανγκλαντές)
δεξιά|μικρογραφία|219x219εσ|Ένας χάρτης των μεγαλύτερων ποταμών του Μπαγκλαντές, συμπεριλαμβανομένου του Τζαμούνα. Ο Ποταμός Τζαμούνα (βεγγαλικά: যমুনা Jomuna) είναι ένας από τους τρεις κύριους ποταμούς του Μπανγκλαντές. Είναι το κύριο κανάλι διανομής του Ποταμού Βραχμαπούτρα που ρέει από την Ινδία, στο Μπαγκλαντές. Ο Τζαμούνα ρέει νότια και ενώνεται με τον Ποταμό Πάντμα (Pôdda), κοντά στο Γκοαλούντο Γκατ, πριν από τη συνάντηση του Ποταμού Μέγκνα κοντά στο Χαντπούρ. Τότε εκβάλλει στον Κόλπο της Βεγγάλης, όπως ο ποταμός Μέγκνα. Είναι ο εθνικός ποταμός του Μπαγκλαντές.
Ο Βραχμαπούτρας-Τζαμούνα είναι κλασικό παράδειγμα πλεγμένου ποταμού και είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος σε μετανάστευση καναλιού και αποκολλήσεις. Χαρακτηρίζεται από ένα δίκτυο αλληλοσυμπληρώμενων καναλιών με πολλά σαντμπάρ που περικλείονται μεταξύ τους. Τα σαντμπάρ, που είναι γνωστά στα Βεγγαλικά ως τσαρ, δεν κατέχουν μόνιμη θέση. Το ποτάμι τα αποθέτει σε ένα χρόνο, και πολύ συχνά καταστρέφονται αργότερα, και τα ξανααποθέτει στην επόμενη περίοδο των βροχών. Η διαδικασία της όχθης και η διάβρωση των ιζημάτων συμβαίνει συνεχώς μαζί με επαναπόθεση, γεγονός που καθιστά δύσκολο την ακριβή χάραξη των ορίων της επαρχίας Πάμπνα από τη μία πλευρά και τις επαρχίες Μίμενσινγκ, Τανγκάιλ και Ντάκα από την άλλη. Το σπάσιμο ενός τσαρ ή η εμφάνιση ενός νέου είναι επίσης μια αιτία πολύ βίας. Η συμβολή των ποταμών Πάντμα και Τζαμούνα είναι ασυνήθιστα ασταθής και έχει αποδειχθεί να έχει μεταναστεύσει νοτιοανατολικά πάνω από δεκατέσσερα χιλιόμετρα από το 1972 έως το 2014. . μικρογραφία|Ο ποταμός Τζαμούνα
Διαδρομή
Στο Μπαγκλαντές, ο Βραχμαπούτρας ενώνεται με το ποταμό Τίστα, έναν από τους μεγαλύτερους παραποτάμους του. Νωρίτερα, ο Τίστα ρέει νότια από το Τζαλπαϊγκούρι σε τρία κανάλια, το Καρατόγια προς τα ανατολικά, το Πουναρμπάμπα στα δυτικά και το Ατράι στο κέντρο. Τα τρία κανάλια πιθανότατα έδωσαν και το όνομα στο ποτάμι, το Τρισρότα "διακατέχεται από τρία ρέματα", το οποίο μειώθηκε και αλλοιώθηκε σε Τίστα. Από αυτά τα τρία, το Πουναρμπάμπα εντάχθηκε στο ποταμό Μαχανάντα. Το Ατράι περνά μέσα από μια τεράστια ελώδης περιοχή που είναι γνωστή ως Τσαλάν Μπιλ. Στις καταστροφικές πλημμύρες του 1787, ο ποταμός Τίστα, εγκατέλειψε το παλιό του κανάλι και σπεύδοντας νοτιοανατολικά εντάχθηκε στον Βραχμαπούτρα.
Στο παρελθόν, η πορεία του κάτω Βραχμαπούτρα είναι διαφορετική και περνά μέσα από τις επαρχίες Τζαμαλπούρ και Μίμενσινγκ. Σε ένα σεισμό μεγάλου μεγέθους στις 2 Απριλίου 1762, το κύριο κανάλι του Βραχμαπούτρα στο σημείο Μπαχαντουραμπάντ άλλαξε προς το νότο και άνοιξε ως Τζαμούνα λόγω της τεκτονικής ανόδου της έκτασης Μαντχαπούρ.
Ο Τζαμούνα είναι πολύ πλατύς ποταμός. Κατά τη διάρκεια της περιόδου των βροχών έχει πλάτος 8 με 12.9 χλμ. από όχθη σε όχθη. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου, όταν τα νερά υποχωρούν, το πλάτος του είναι μόλις και μετά βίας λιγότερο από 3.2 με 4.8 χλμ.
Ο Τζαμούνα ήταν ένα εμπόδιο στην ίδρυση άμεσης οδικής σύνδεσης μεταξύ της πρωτεύουσας Ντάκα και του βόρειου τμήματος του Μπαγκλαντές, καλύτερα γνωστό ως διαίρεση Ρατζσάχι, μέχρι το 1996. Αυτό μετριάστηκε από την ολοκλήρωση της Γέφυρας Πολλαπλών Χρήσεων Τζαμούνα. Είναι επίσης πολύ σημαντικός ποταμός για τη ναυσιπλοΐα. Είναι πλωτός όλο το χρόνο από τα μεγάλα εμπορικά και επιβατηγά ατμόπλοια. Πριν από την διαίρεση της Βεγγάλης, το 1947, τα επιβατηγά ατμόπλοια συνήθιζαν να φτάνουν μέχρι το Ντιμπρουγκάρ του Άσαμ της Ινδικής Ένωσης. Προς το παρόν υπάρχουν δύο ατμοπλοϊκές υπηρεσίες πορθμείων που συνδέουν την επαρχία Πάμπνα με τις επαρχίες Μίμενσινγκ, Τανγκάιλ και Ντάκα. Οι Μπαγκλαντεσιανοί Σιδηρόδρομοι διατηρούν μια υπηρεσία πορθμείων μεταξύ του Σερατζγκάντζ στην Πάμνα και το Τζαγκαναθγκάντζ στο Μίμενσινγκ. Η άλλη υπηρεσία πορθμείων μεταξύ του Ναγκαρμπάρι στη Πάμπνα και του Αρίτσα στην Ντάκα λειτουργείται από την C & B Department.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Ποταμοί του Μπανγκλαντές
Ουίλιαμ Χένρι Χάρισον
Ο Ουίλιαμ Χένρι Χάρισον (αγγλ. William Henry Harrison, 9 Φεβρουαρίου 1773 - 4 Απριλίου 1841) ήταν ο 9ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Διετέλεσε Πρόεδρος από τις 4 Μαρτίου 1841 έως το θάνατό του στις 4 Απριλίου 1841. Ήταν ο πρώτος Πρόεδρος που πέθανε κατά τη διάρκεια της θητείας του. Ήταν 68 ετών και 23 ημερών όταν εξελέγη, ο μεγαλύτερος μέχρι τότε σε ηλικία Πρόεδρος, μέχρι την εκλογή του Ρόναλντ Ρήγκαν το 1980. Ακόμη, ήταν ο τελευταίος Πρόεδρος που γεννήθηκε πριν από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Ο Χάρισον πέθανε στη 32η ημέρα της θητείας του από επιπλοκές πνευμονίας, εξυπηρετώντας με αυτό τον τρόπο τη συντομότερη θητεία στην προεδρική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο θάνατός του πυροδότησε μια σύντομη συνταγματική κρίση, αλλά αυτή η κρίση τελικά έδωσε απάντηση σε πολλά ερωτήματα σχετικά με την προεδρική διαδοχή, τα οποία έμεναν αναπάντητα από το Σύνταγμα μέχρι το πέρασμα της 25ης τροπολογίας.
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ
Kill Fuck Die
Kill Fuck Die είναι ο τίτλος του έβδομου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1997 μέσω της "Raw Power" στην Ευρώπη και την Ιαπωνία και μέσω της "Castle Records" στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο ήχος του συγκροτήματος στο συγκεκριμένο άλμπουμ υιοθέτησε industrial στοιχεία και έγινε πιο βαρύς σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους τους. Για το "Kill Fuck Die" επέστρεψε στο συγκρότημα ο κιθαρίστας Κρις Χολμς, ενώ το μπάσο ανέλαβε ο Μάικ Ντούντα.
Τραγούδια του δίσκου
1. Kill.Fuck.Die. (Lawless, Holmes) - 4:20
2. Take the Addiction (Lawless, Holmes) - 3:41
3. My Tortured Eyes (Lawless, Holmes) - 4:03
4. Killahead (Lawless, Holmes) - 4:07
5. Kill Your Pretty Face (Lawless, Holmes) - 5:49
6. Fetus (Lawless, Holmes) - 1:23
7. Little Death (Lawless, Holmes) - 4:12
8. U (Lawless, Holmes) - 5:10
9. Wicked Love (Lawless, Holmes) - 4:36
10. The Horror (Lawless, Holmes) - 8:26
Θέσεις τσαρτ
Kill Fuck Die (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 29 Απριλίου 1997
Τα μέλη των W.A.S.P.
Το "Kill Fuck Die" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των W.A.S.P. Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
Τζο Ρολίνο
Ο Τζο Ρολίνο (Joseph "Joe" Rollino, 19 Μαρτίου 1905 – 11 Ιανουαρίου 2010) ήταν παρασημοφορημένος βετεράνος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αθλητής της άρσης βαρών και έγινε γνωστός για την μεγάλη του δύναμη. Γιος Ιταλών μεταναστών, ο Ρολίνο αποκάλεσε εαυτόν τον δυνατότερο άνθρωπο στον κόσμο τη δεκαετία του 1920, όταν ο ίδιος κατάφερε να σηκώσει με την πλάτη του 1.500 κιλά.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κόνι Άιλαντ του Μπρούκλιν και είχε άλλα 13 αδέρφια. Αν και είχε ύψος μόλις 1,65 μ. και ζύγιζε 68 κιλά, ο Ρολίνο ξεκίνησε την άρση βαρών στη δεκαετία του 1920 και άρχισε να προπονείται για κάποιο χρονικό διάστημα με τον Γουόρεν Λίνκολν Τρέιβις. Εξάλλου, άρχισε να ασχολείται με την πυγμαχία και να πραγματοποιεί ταξίδια στις Ηνωμένες Πολιτείες για αγώνες πυγμαχίας με το ψευδώνυμο Kid Dundee.
Ο Ρολίνο έγινε επίσης γνωστός για τη δύναμή του και κατάφερε να μετακινήσει πάνω από έναν τόνο, ενώ λύγιζε καρφιά με το στόμα του και κέρματα με τα γυμνά χέρια του. Εμφανίστηκε τακτικά στο φεστιβάλ της γενέτειράς του στη δεκαετία του 1920 και του 1930, αποκαλώντας τον εαυτό του τον πιο δυνατό άνδρα στον κόσμο. Ο ίδιος υπερηφανευόταν ότι είχε σηκώσει 288 κιλά με ένα δάχτυλο. Κάποτε είχε σηκώσει 200 κιλά με τα δόντια του.
Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, εργάστηκε μεταξύ άλλων ως σωματοφύλακας για την ηθοποιό Γκρέτα Γκάρμπο. Γνωρίστηκε επίσης με προσωπικότητες όπως ο Χάρι Χουντίνι και ο Μάριο Λάντσα.
Κατά τα επόμενα χρόνια, έγινε γνωστός ως χειμερινός κολυμβητής. Ήταν μέλος της - σήμερα δεν λειτουργεί- Αθλητικής Λέσχης Άισμπεργκ, για περισσότερα από 20 χρόνια.
Αντιπρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας
Αντιπρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (τουρκικά: Cumhuriyet Başkan Yardımcısı, αγγλικά: Vice President of the Republic of Cyprus) είναι ο τίτλος που φέρει ο δεύτερος στην ιεραρχία του Κράτους και της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Αντιπρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται απ' ευθείας από το λαό για πενταετή θητεία. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1960, δίνεται στον Αντιπρόεδρο (όπως και στον Πρόεδρο) δικαίωμα τελικής αρνησικυρίας (βέτο) με το οποίο μπορεί να εμποδίσει οποιοδήποτε νόμο ψηφίσει η Βουλή από το να τεθεί σε ισχύ.
Τζο Ρολίνο
Στρατιωτική θητεία
Πολέμησε στον Ειρηνικό, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τιμήθηκε με ασημένιο άστρο, χάλκινο άστρο και τρεις μοβ καρδιές.
Αντιπρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προέρχεται από την ελληνική κοινότητα της Κύπρου και ο Αντιπρόεδρος από την τουρκική. Από το 1974 και εντεύθεν η θέση του Αντιπροέδρου παραμένει κενή.
Αντιπρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας (1959-1974)
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Κύπρο
Τζο Ρολίνο
Αποχώρηση
Ο Ρολίνο έζησε τη ζωή του σχετικά στην αφάνεια και έδινε σπάνια συνεντεύξεις ή δεν έκανε συχνές δημόσιες εμφανίσεις. Σε μία συνέντευξή του το 2008, είχε ισχυριστεί ότι ήταν "γεννημένος δυνατός". Είχε κάνει έναν βραχύβιο γάμο κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Εν συνεχεία ζούσε με μια ανιψιά του. Σύμφωνα με τους φίλους και την οικογένειά του το σώμα του ήταν σε πολύ καλή κατάσταση.
Θάνατος
Στις 11 Ιανουαρίου 2010 ο γηραιός Ρολίνο χτυπήθηκε από ένα μικρό φορτηγό ενώ διέσχιζε το δρόμο στο Ντάικερ Χάιτς, του Μπρούκλιν. Υπέστη κατάγματα στη λεκάνη, στο στήθος, στα πλευρά και στο πρόσωπο. Ο Ιταλο-Αμερικανός πέθανε στο νοσοκομείο, λίγες ώρες αργότερα, σε ηλικία 105 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πυγμάχοι Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Ντανταϊσμός
Ο Ντανταϊσμός ή Νταντά (Dada) ήταν ένα καλλιτεχνικό κίνημα αισθητικής αναρχίας που αναπτύχθηκε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στις εικαστικές τέχνες καθώς και στη λογοτεχνία (κυρίως στην ποίηση), το θέατρο και την γραφιστική. Μεταξύ άλλων, το κίνημα ήταν και μια διαμαρτυρία ενάντια στη βαρβαρότητα του πολέμου και αυτού που οι Ντανταϊστές πίστευαν ότι ήταν μια καταπιεστική διανοητική αγκύλωση, τόσο στην τέχνη όσο και στην καθημερινότητα. Ο Ντανταϊσμός χαρακτηρίζεται από εσκεμμένο παραλογισμό και απόρριψη των κυρίαρχων ιδανικών της τέχνης. Επηρέασε μεταγενέστερα κινήματα, κυρίως τον σουρεαλισμό, που ουσιαστικά ήταν η μετεξέλιξή του.
Ιστορία
Είναι γενικά δύσκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια το πού και πότε ξεκίνησε το κίνημα του Ντανταϊσμού. Χαρακτηριστικά, ο Ραούλ Χάουσμαν, αρχηγός του κινήματος στο Βερολίνο, επισημαίνει ότι είναι τόσο δύσκολο όσο ο προσδιορισμός της γενέτειρας του Ομήρου. Ο ίδιος ο Χάουσμαν θεωρούσε τον εαυτό του ιδρυτή του Ντανταϊσμού στα 1915. Αντίθετα, ο Κλωντ Ριβιέρ, σε άρθρο του στο περιοδικό τέχνης Arts υποστήριξε πως ο γεννήτορας του Νταντά είναι ο Φράνσις Πικαμπιά περί τα 1913. Σύμφωνα με τον Άλφρεντ Μπαρ, πρώην διευθυντή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, το Νταντά ξεκίνησε το 1916 στη Νέα Υόρκη και στη Ζυρίχη.
Είναι γεγονός πως ντανταϊστικά έργα, ήδη από το 1915 έκαναν την εμφάνισή τους στη Ρωσία. Επιπλέον, τα μανιφέστα των Ιταλών φουτουριστών που δημοσιεύτηκαν το 1909 χαρακτηρίζονταν από πολλές ομοιότητες με τα αντίστοιχα των Ντανταϊστών, τα οποία εκδόθηκαν λίγα χρόνια αργότερα. Δεν είναι επίσης τυχαίο πως και ο Αντρέ Ζιντ χαρακτηρίζεται από αρκετούς ως ο πρώτος ντανταϊστής ενώ στην ίδια κατηγορία εντάσσονται συχνά και ο Γκυγιώμ Απολλιναίρ ή ο Αλφρέντ Ζαρύ και ο Μπρισέ. thumb|right|200px|Γλυπτό του Μαξ Ερνστ με τίτλο "Habakuk" στο Κέντρο Τεχνών του [[Ντύσσελντορφ.]]Ο Χανς Ρίχτερ, μέλος του ντανταϊστικού κινήματος γράφει χαρακτηριστικά:"Ακόμα και ο διάσημος εκείνος Ηρόστρατος της αρχαιότητας που έβαλε φωτιά στο ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσσο μόνο και μόνο για να ξεσηκώσει τους συμπολίτες του ήταν ασφαλώς ένας ντανταϊστής". Ντανταϊστικές τάσεις και εκδηλώσεις (ατομικές ως επί το πλείστον) μπορούν να ανακαλυφθούν σε αρκετές περιόδους, ακόμα και του μακρινού παρελθόντος.
Είναι ωστόσο γεγονός πως στην περίοδο 1915-1916, άρχισαν να εκδηλώνονται παραπλήσια καλλιτεχνικά γεγονότα, σε διαφορετικά σημεία ανά τον κόσμο, τα οποία μπορούν να ενσωματωθούν στον ντανταϊσμό. Η ουδέτερη - την περίοδο του Α' Παγκοσμίου πολέμου - Ελβετία, φαίνεται πως προσέφερε το κατάλληλο υπόβαθρο για την κυοφορία του Ντανταϊστικού πνεύματος. Το ελβετικό Νταντά ξεκίνησε στη Ζυρίχη και ειδικότερα καλλιεργήθηκε στο ιστορικό Καμπαρέ Βολταίρ (Cabaret Voltaire) στις αρχές του 1916. Εκεί σχηματίστηκε μια ομάδα από εντελώς διαφορετικών εθνικοτήτων προσωπικότητες που αργότερα επεκτάθηκε σε άλλες πόλεις και εξελίχθηκε στο κίνημα του Ντανταϊσμού.
Νέα Υόρκη (1915-1921)
Η Νέα Υόρκη αποτελούσε, όπως και η Ζυρίχη, καταφύγιο αρκετών καλλιτεχνών κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου. Κύριοι εκπρόσωποι του ντανταϊσμού στην Αμερική ήταν οι ζωγράφοι Μαρσέλ Ντυσάν και Φράνσις Πικαμπιά καθώς και ο φωτογράφος Μαν Ραίη. Καταλυτικό ρόλο στο ξεκίνημα του ντανταϊσμού διαδραμάτισε και το έργο του φωτογράφου Άλφρεντ Στέγκλιτζ. Σε αντίθεση με την εκδήλωση του κινήματος σε άλλες πόλεις, στη Νέα Υόρκη δεν υπήρξε κανένα ντανταϊστικό μανιφέστο, ενώ τα μέλη του δεν αποκαλούνταν ντανταϊστές, ωστόσο εκφράζονταν μέσα από εκδόσεις όπως τα δύο τεύχη του περιοδικού The Blind Man, το μοναδικό τεύχος του Rongwrong καθώς και στο New York Dada, όλα με εκδότες τον Μαρσέλ Ντυσάν και τον Μαν Ραίη. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα που παρουσιάστηκαν εκείνη την εποχή στη Νέα Υόρκη συγκαταλέγονται τα ready made (έτοιμα αντικείμενα) έργα τέχνης του Ντυσάν. Μέχρι το 1921, οι περισσότεροι ντανταϊστές καλλιτέχνες μεταφέρθηκαν στο Παρίσι.
Βερολίνο (1917-1923)
thumb|left|200px|Λάδι σε καμβά του Μαρσέλ Γιανκό με τίτλο "Café Concert". Η ντανταϊστική ομάδα του Βερολίνου διέφερε σημαντικά από την αντίστοιχη της Ζυρίχης, με περισσότερο πολιτικό περιεχόμενο. Σημαντικό ρόλο στην διάδοση του ντανταϊσμού στο Βερολίνο διαδραμάτισε ο Ρίχαρντ Χύλζενμπεκ, ο οποίος έφτασε εκεί στις αρχές του 1917. Το Φεβρουάριο του 1918, πραγματοποίησε μία ομιλία για τον ντανταϊσμό, ασκώντας παράλληλα επιθετική κριτική απέναντι στην αφηρημένη τέχνη και τα ρεύματα του φουτουρισμού, του εξπρεσιονισμού και του κυβισμού. Τον επόμενο χρόνο εξέδωσε επίσης το δικό του μανιφέστο, με το οποίο αναγγελόταν και επίσημα το ντανταϊστικό κίνημα στο Βερολίνο. Εκτός από το έντονο πολιτικό στοιχείο, το Νταντά του Βερολίνου χαρακτηρίστηκε και από νέες τεχνικές ανακαλύψεις στη ζωγραφική και τη λογοτεχνία, με σημαντικότερες αυτές του φωτομοντάζ από τους Γκεόργκ Γκρος και Τζον Χάρτφηλντ, και του αποκαλούμενου ηχητικού ποιήματος. Την κορύφωση των ντανταϊστικών εκδηλώσεων στο Βερολίνο αποτέλεσε η πρώτη Διεθνής Γιορτή Νταντά, το 1920, όπου έλαβαν μέρος όλα τα μέλη του τοπικού κινήματος.
Επί γερμανικού εδάφους, το ντανταϊστικό κίνημα οργανώθηκε επίσης - αν και σε μικρότερη κλίμακα - στην Κολωνία και το Αννόβερο, με κύριους εκροσώπους τους Μαξ Ερνστ και Κουρτ Σβίττερς αντίστοιχα.
Προέλευση της ονομασίας Dada
Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει βεβαιότητα σχετικά με το ποιος ανακάλυψε την ονομασία Νταντά ούτε σχετικά με την ακριβή προέλευση του όρου. Πολλοί θεωρούν ότι προέρχεται από τη διπλή ρουμανική κατάφαση (da da) την οποία χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά οι Τριστάν Τζαρά και Μαρσέλ Γιανκό (ρουμανικής καταγωγής και σημαντικά στελέχη του Ντανταϊσμού) στις μεταξύ τους συζητήσεις. Ο Χανς Ρίχτερ αναφέρει ότι και ο ίδιος δεν γνώριζε την προέλευση της λέξης ή τον εμπνευστή της. Σύμφωνα με μια δεύτερη εκδοχή, ο όρος ανακαλύφθηκε ανοίγοντας ένα λεξικό στην τύχη. Ο Ρίχαρντ Χύλζενμπεκ αναφέρει σε ένα γράμμα πως ο ίδιος μαζί με τον Χούγκο Μπαλ την ανακάλυψαν αναζητώντας στις σελίδες ενός Γερμανο-Γαλλικού λεξικού, ένα καλλιτεχνικό ψευδώνυμο για την τραγουδίστρια του Καμπαρέ Βολταίρ Μαντάμ Λε Ρουά. Στα γαλλικά dada σημαίνει ένα ξύλινο παιδικό αλογάκι ενώ η έκφραση c'est mon dada (μφ. αυτό είναι το νταντά μου) σημαίνει αυτό είναι το χόμπυ μου. Στα ελληνικά, νταντά είναι η παραμάνα. Στα αφρικανικά Κρου νταντά λέγεται η ουρά της ιερής αγελάδας.
Ο Τριστάν Τζαρά έδωσε την δική του εκδοχή λέγοντας "Μία λέξη γεννήθηκε, κανείς δεν ξέρει πώς". Το μοναδικό γεγονός γύρω από τον όρο Dada είναι πως πρωτοεμφανίστηκε τυπωμένος στο Καμπαρέ Βολταίρ στις 15 Ιουνίου του 1916.
Ντανταϊσμός στην Ελλάδα
Ο Ντανταϊσμός έγινε γνωστός στην Ελλάδα με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, στην εποχή της Μικρασιατικής Εκστρατείας και μάλιστα κατά το χρόνο που είχε ήδη ξεκινήσει η φθορά του κινήματος. Έτσι ουσιαστικά το κίνημα αυτό δεν επηρέασε ούτε κατ΄ ελάχιστο τη σύγχρονη ελληνική ποίηση και τις τέχνες γενικότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Βλάστηση
Ο τύπος βλάστησης ορίζεται από το χαρακτηριστικό κυρίαρχο είδος ή από ένα κοινό χαρακτηριστικό της περιοχής (π.χ. υψόμετρο ή άλλοι περιβαλλοντικοί παράγοντες). Η σύγχρονη χρήση του όρου "βλάστηση" μοιάζει αρκετά με τον όρο κάλυψη της γης που επινόησε ο Φρέντερικ Κλέμεντ. Αυτός ο όρος χρησιμοποιείται ακόμα από το Τμήμα Διαχείρισης Γης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυτά Κατηγορία:Βιολογικοί όροι Κατηγορία:Ενδιαίτημα Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Βοτανική
Οριγκάμι
μικρογραφία|200x200εσ|Έτοιμο μοντέλο κατασκευής [[Γερανός (πτηνό)|γερανού από χαρτί]] μικρογραφία|Πεταλούδα οριγκάμι από ειδικό χαρτί Το οριγκάμι (ιαπωνικά: 折り紙‎, Χέπμπορν: origami από τα όρι και κάμι, που σημαίνουν το δίπλωμα χαρτιού) είναι η καλλιτεχνία του διπλώματος χαρτιού, ενώ απαγορεύεται το κόψιμό του. Στα ελληνικά ο όρος είναι “χαρτοδιπλωτική”. Είναι επινόηση των Ιαπώνων. Το οριγκάμι χρησιμοποιεί το δίπλωμα για την κατασκευή πολλών θεμάτων. Με άλλα λόγια, προβλέπουν στην δημιουργία πολλών διαφορετικών πραγμάτων με την αξιοποίηση ενός πολύ συγκεκριμένου και προκαθορισμένου υλικού: ένα κομμάτι χαρτί. Η διαδικασία κατασκευής είναι απλή. Μέσα από διαδοχικά και συγκεκριμένα, κάθε φορά, διπλώματα στο χαρτί, αυτό παίρνει μετά από λίγο την τελική του μορφή, η οποία ενδέχεται από μία και μόνο απόκλιση, ειδικά στην αρχή της διαδικασίας, να διαφέρει. Το οριγκάμι εξασκούνταν ήδη από την εποχή Edo (1603-1867). Σε μία άλλη τέχνη διπλώματος χαρτιού, με το όνομα κιριγκάμι, το κόψιμο του χαρτιού επιτρέπεται. μικρογραφία|300x300εσ|Το δίπλωμα ενός αστεριού. μικρογραφία|Μοντέλο κατασκευής [[Βάτραχος|βατράχου.]]
Εφαρμογές
Το οριγκάμι δεν χρησιμοποιείται μόνο ως εικαστική τέχνη και τρόπος διασκέδασης, αλλά έχει εφαρμογές και σε άλλους τομείς. Πρώτα από όλα στα μαθηματικά, εφόσον τα οριγκάμι παίζουν με τα σχήματα και την γεωμετρία. Επιπροσθέτως, στην ιατρική πολλές φορές επιδρά θεραπευτικά στα άτομα, προσφέροντάς τους χαλάρωση, μέσα από την χαρά της δημιουργίας. Η λογική της συγκεκριμένης τέχνης, είναι το δίπλωμα του χαρτιού για να μικρύνει ο όγκος του και για να πάρει μία καθορισμένη μορφή. Με αυτόν τον τρόπο, η τεχνική των οριγκάμι έχει αξιοποιηθεί πολλές φορές στην επιστήμη, μέσα από το δίπλωμα των κατασκευών για την μεταφορά τους, όπως ο ηλιακός συλλέκτης του Ιάπωνα καθηγητή Koryo Miura, ο οποίος διπλώνεται όταν δεν βρίσκεται στο διάστημα.
Το χαρτί που χρησιμοποιείται για το οριγκάμι μπορεί να είναι οποιοδήποτε τετράγωνο χαρτί. Υπάρχουν όμως και ειδικά χαρτιά, τα οποία είναι πιο ανθεκτικά, αφού δεν σκίζονται και έτσι παίρνουν πιο εύκολα την επιθυμητή φόρμα. Κυκλοφορούν σε πολλούς τύπους και χρώματα ανάλογα με τα μοντέλα που θέλει κανείς να φτιάξει.
Παιδαγωγική αξία
Τα origami είναι μία δραστηριότητα πολύ απλή και διασκεδαστική για όλους, και ειδικά για τα παιδιά. Είναι ένας δημιουργικός τρόπος αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου και δημιουργίας κατασκευών.
Ένα άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο είναι ότι τα origami, καθώς και άλλες τεχνικές παρόμοιου τύπου, όπως τα kusudama και τα tangram, διδάσκουν ορισμένα γεωμετρικά σχήματα και τις σχέσεις μεταξύ τους, δηλαδή φέρνουν σε επαφή τους μαθητές με τα μαθηματικά. Ακόμα, για τα παιδιά, οι κατασκευές από χαρτί θα μπορούσε να αποτελέσουν και ένα είδος συμβολικού παιχνιδιού, αφού δεν είναι πάντα σαφή η αναπαράσταση της μορφής που απεικονίζουν (π.χ. στο tangram, το κεφάλι από ένα ζώο μπορεί να είναι ένα τετράγωνο).
Το οριγκάμι είναι βασισμένο στη γεωμετρία. Επεξεργάζεται και παίζει με αρκετά διαφορετικά σχήματα και μορφές. Επιπροσθέτως, για να σχηματιστούν οι επιθυμητές μορφές απαιτούνται τα παραπάνω σχήματα, στο κατάλληλο μέγεθος, με τον σωστό συνδυασμό, δηλαδή με άλλα λόγια, ζητείται από εκείνον που επιθυμεί να δημιουργήσει μία μορφή, να μάθει πως μπορεί κάποια σχήματα να τα μετατρέπει σε άλλα, διπλώνοντάς τα. Με αυτόν τον τρόπο συντελεί στην ενεργητική και βιωματική μάθηση, με διαδραστικό και παιγνιώδη τρόπο.
Τέλος, είναι πολύ εύκολη και οικονομική δραστηριότητα, εφόσον το βασικό υλικό είναι το χαρτί και υπάρχουν βιβλία, ιστοσελίδες, βίντεο, ακόμα και μαθήματα και κοινότητες για την διάδοση της τέχνης του οριγκάμι.
Γνωστοί καλλιτέχνες που έχουν ασχοληθεί με την τέχνη του οριγκάμι είναι, μεταξύ άλλων, οι: Matthieu Georget, Ronald Koh, Robert Lang, Satoshi Kamiya, Manuel Sirgo, Δημήτρης Δάλας (ειδικός των οριγκάμι στην Ελλάδα), κ.α.
Καλλιτέχνες
Γνωστοί καλλιτέχνες που έχουν ασχοληθεί με την τέχνη του οριγκάμι είναι, μεταξύ άλλων, οι: Matthieu Georget, Ronald Koh, Robert Lang, Satoshi Kamiya, Manuel Sirgo, Akira Yoshizawa, Δημήτρης Δάλας (ειδικός των οριγκάμι στην Ελλάδα), κ.α.
Ιστορική προέλευση
Το οριγκάμι εμφανίζεται στην Ιαπωνία περίπου τον 6ο αιώνα όταν οι μοναχοί άρχισαν να φέρνουν χαρτί από το εξωτερικό. Λόγο της ακρίβειας και του μικρού αποθέματος του χαρτιού, το origami χρησιμοποιήθηκε κυρίως σε θρησκευτικές τελετές. Για παράδειγμα στις γαμήλιες, με τις διπλωμένες πεταλούδες να συμβόλιζαν τη νύφη και τον γαμπρό. Επίσης, χρησιμοποιήθηκαν από τους Σαμουράι που φορούσαν τα οριγκάμι σαν φυλαχτά καλής τύχης αφού πίστευαν ότι θα τους προστατεύσουν κατά την διάρκεια της μάχης, ενώ οι πλούσιοι και μορφωμένοι αντάλλαζαν επιστολές, διπλώνοντάς τες με τις τεχνικές του οριγκάμι.
Σουμπερίτες-Πουλικοί
Με το όρο Σουμπερίτες-Πουλικοί εννοούνται δύο ένοπλα τάγματα Ελλήνων εθελοντών, που υπηρέτησαν στον γερμανικό στρατό κατοχής της Ελλάδας.
Οριγκάμι
Ιστορική προέλευση
Μέσα από τον δρόμο του μεταξιού, η τέχνη του οριγκάμι φτάνει στη Μέση Ανατολή όπου παρακινεί το ενδιαφέρων των Αράβων και εξαπλώνεται στην Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη μετά την Αραβική κατάκτηση της Ιβηρικής Χερσονήσου. Οι Ισπανοί τη μετέφεραν μετά στη Λατινική Αμερική, ονομάζοντας την Papiroflexia και δημιουργώντας καινούργιες τεχνικές.
Σουμπερίτες-Πουλικοί
Οι Σουμπερίτες φέρεται ότι λάμβαναν εντολές από τη Βέρμαχτ και πήραν το όνομά τους από τον Γερμανό επιλοχία Φριτς Σούμπερτ και τον Έλληνα συνταγματάρχη Γεώργιο Πούλο που ήσαν επικεφαλής.
Οριγκάμι
Ιστορική προέλευση
Στα τέλη του 14ου αιώνα, το οριγκάμι εξαπλώνεται στην Ευρώπη, με τις τεχνικές αναδίπλωσης και τα δημιουργήματα από χαρτί να παίρνουν μία πιο πρακτική διάσταση σε καθημερινά ζητήματα. Συχνό φαινόμενο ήταν η δημιουργία μικρών κουτιών, συχνά αποθηκευτικής χρήσεως π.χ. κοσμηματοθηκών, ή ακόμα και για την παράδοση γραμμάτων και επιστολών.
Σουμπερίτες-Πουλικοί
Φέρεται ότι οι Σουμπερίτες-Πουλικοί εθελοντές χρησιμοποιούσαν τη γερμανική πολεμική στολή με τα διακριτικά ΕΕΣ (Εθνικός Ελληνικός Στρατός) και η συμμετοχή τους στον γερμανικό στρατό κατά την περίοδο της Κατοχής σχετίστηκε με σφαγές αμάχων πληθυσμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Οριγκάμι
Ιστορική προέλευση
Σήμερα οργανισμοί συνδεδεμενη με το οριγκάμι όπως οι: British Origami Society, Papiroflexia, Nippon Origami Association, Origami USA, διοργανώνουν συναντήσεις  και διαγωνισμούς όπου παρουσιάζονται καινούργιες τεχνικές και μοντέλα ενώ συμμετέχουν άνθρωποι από ολόκληρο τον κόσμο.
Η τέχνη των οριγκάμι δεν έχει σταματήσει και ούτε πρόκειται να σταματήσει να εξελίσσεται σύντομα. Οι τρόποι και οι πηγές, από τις οποίες μπορεί κανείς να διδαχθεί την τέχνη του οριγκάμι, συνεχώς αυξάνονται, όπως και το ενδιαφέρον του κόσμου και κυρίως των παιδαγωγών για τις τεχνικές τους.
Παγκόσμια ημέρα
Η 11η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί ως η παγκόσμια Ημέρα του Οριγκάμι αφιερωμένη στον συγκεκριμένο τρόπο διπλώματος του χαρτιού, και παρόλο που προήλθε από την Ιαπωνία, γιορτάζεται πλέον παντού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές
Πεσόα
Το όνομα Πεσόα μπορεί να αναφέρεται:
Τζον Στάινμπεκ
Ο Τζον Ερνστ Στάινμπεκ (John Ernst Steinbeck, Jr, 27 Φεβρουαρίου 1902 – 20 Δεκεμβρίου 1968) ήταν Αμερικανός συγγραφέας. Έγραψε το βραβευμένο με Βραβείο Πούλιτζερ μυθιστόρημα Τα Σταφύλια της Οργής (1939) και το Άνθρωποι και ποντίκια (1937). Συνέγραψε συνολικά είκοσι επτά βιβλία, τα οποία περιλαμβάνουν 16 μυθιστορήματα, έξι πραγματικές ιστορίες και πέντε συλλογές διηγημάτων. Το 1962 ο Στάινμπεκ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Βιογραφία
Το 1919, ο Στάινμπεκ αποφοίτησε από το Λύκειο του Σαλίνας και παρακολουθούσε με διαλείμματα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ μέχρι το 1925, φεύγοντας τελικά από το πανεπιστήμιο χωρίς να πάρει πτυχίο. Ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη κι έκανε κάθε είδους παράδοξη δουλειά ενώ κυνηγούσε το όνειρό του να γίνει συγγραφέας. Όταν απέτυχε να δημοσιεύσει κάποιο έργο του επέστρεψε στην Καλιφόρνια όπου εργάστηκε για κάποιο διάστημα ως ξεναγός το 1928 και ως επιστάτης στο ιχθυοτροφείο του Ταχόε Σίτυ, όπου θα συναντούσε την τουρίστρια Κάρολ Χέννινγκ, τη μέλλουσα πρώτη του σύζυγο. Ο Στάινμπεκ και η Χέννινγκ παντρεύτηκαν τον Ιανουάριο του 1930.
Ο Στάινμπεκ έζησε το μεγαλύτερο μέρος Μεγάλης Ύφεσης και του γάμου του με την Κάρολ σε ένα εξοχικό που ανήκε στον πατέρα του στην κωμόπολη Πασίφικ Γκρόουβ στην Καλιφόρνια στην Χερσόνησο του Μοντερέυ, λίγα τετράγωνα μακριά από την πόλη του Μοντερέυ. Ο πατέρας του Στάινμπεκ τού παρείχε στέγαση δωρεάν μαζί με χαρτί για τα χειρόγραφά του και πολύ σημαντικά δάνεια στα τέλη του 1928, τα οποία επέτρεψαν στον Στάινμπεκ να εγκαταλείψει μια πολύ κουραστική δουλειά σε μια αποθήκη εμπορευμάτων στο Σαν Φρανσίσκο και να επικεντρωθεί στην τέχνη του.
Μετά την έκδοση του μυθιστορήματος Η Πεδιάδα της Τορτίλα (Tortilla Flat) το 1935, η οποία διαδραματίζεται στο Μοντερέυ, της πρώτης του εμπορικής επιτυχίας, οι Στάινμπεκ αναδύθηκαν από τη σχετική φτώχεια κι έχτισαν ένα καλοκαιρινό ράντσο-σπίτι στην κωμόπολη Λος Γκάτος. Το 1940 πήγε ένα ταξίδι γύρω από τον Κόλπο της Καλιφόρνια μαζί με τον στενό του φίλο, Εντ Ρίκετς, για να μαζέψουν βιολογικά δείγματα. Το έργο The Log from the Sea of Cortez περιγράφει την εμπειρία του. Αν και η Κάρολ συνόδευσε τον Στάινμπεκ στο ταξίδι, ο γάμος τους είχε αρχίσει να έχει προβλήματα μέχρι εκείνη την εποχή, και θα τελείωνε τελικά το 1941, τον καιρό που ο Στάινμπεκ δούλευε στο χειρόγραφο για το βιβλίο.
Το 1943,ο Στάινμπεκ κατέθεσε αίτηση διαζυγίου κατά της Κάρολ και νυμφεύθηκε την Γκουίντολιν («Γκουίν») Κόνγκερ, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά - τον συγγραφέα Τόμας (Τομ) Μάιλς Στάινμπεκ το 1944 και τον συγγραφέα και πολεμικό ανταποκριτή Τζον Στάινμπεκ IV (1946-1991). Ο Στάινμπεκ και η δεύτερη σύζυγός του χώρισαν το 1950. Τον Δεκέμβριο του 1950, ο Στάινμπεκ νυμφεύθηκε την προϊσταμένη σκηνής Ελέιν Σκοτ μέσα σε μια εβδομάδα από την οριστικοποίηση του διαζυγίου της από τον ηθοποιό Ζάκαρι Σκοτ. Αυτός ο γάμος διήρκεσε μέχρι τον θάνατο του Στάινμπεκ το 1968.
Το 1948 ο Στάινμπεκ περιηγήθηκε στη Σοβιετική Ένωση με τον φημισμένο φωτογράφο Ρόμπερτ Κάπα. Επισκέφτηκαν τη Μόσχα, το Κίεβο, την Τιφλίδα, το Μπατούμι και το Στάλινγκραντ. Το βιβλίο του για τις εμπειρίες τους Ρωσικό Ημερολόγιο, εικονογραφήθηκε με φωτογραφίες του Κάπα. Εκείνη τη χρονιά εκλέχτηκε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων.
Το 1962 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Στην επίσημη ομιλία του στην Ακαδημία της Στοκχόλμης είπε, μεταξύ άλλων, ότι "ο ίδιος ο άνθρωπος έχει καταστεί η μεγαλύτερή μας απειλή και η μοναδική μας ελπίδα". Επίσης αναφέρθηκε στο ρόλο του συγγραφέα "επιφορτισμένο με το καθήκον να αποκαλύπτει τα τρωτά και σφάλματά μας, να φέρει στο φως τα σκοτεινά και επικίνδυνα όνειρά μας, με σκοπό να βελτιώσει την ζωή μας".
Το 1966, ο Στάινμπεκ ταξίδεψε στο Τελ Αβίβ για να επισκεφτεί τον χώρο του Βουνού της Ελπίδας, μιας αγροτικής κοινότητας ιδρυμένης από τον παππού του στο Ισραήλ, του οποίου ο αδελφός, Φρίντιχ Γκροσστάινμπεκ, δολοφονήθηκε από Άραβες διαγουμιστές στις 11 Ιανουαρίου 1858.
Ο Τζον Στάινμπεκ πέθανε στη Νέα Υόρκη στις 20 Δεκεμβρίου 1968 από καρδιακή ασθένεια και καρδιακή ανεπάρκεια. Ήταν 66 ετών και είχε υπάρξει σε όλη του τη ζωή καπνιστής. Η αυτοψία έδειξε σχεδόν πλήρη απόφραξη των κυρίων στεφανιαίων αρτηριών. Ο θάνατός του ήταν το τέλος μιας ζωής πολυκύμαντης και έντονης με τρεις γάμους και διαρκείς μετακινήσεις.
Σύμφωνα με τις επιθυμίες του, το σώμα του αποτεφρώθηκε και μία τεφροδόχος που περιείχε τις στάχτες του ενταφιάστηκε στον οικογενειακό τάφο στο Garden of Memories Memorial Park στην πόλη Σαλίνας. Οι στάχτες του τοποθετήθηκαν μαζί με εκείνες των Χάμιλτον (παππούδων του). Η τρίτη σύζυγός του Ελέιν, θάφτηκε μαζί του το 2004. Είχε γράψει νωρίτερα στον γιατρό του πως ένιωθε πολύ βαθιά «μέσα στη σάρκα του» και πως δεν θα επιβίωνε τον σωματικό θάνατο του και ότι το βιολογικό τέλος της ζωής του θα ήταν και το οριστικό.
Λογοτεχνική καριέρα
Ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος έχει υπογράψει δύο από τα γνωστότερα μυθιστορήματα. Το 1962 βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το έργο του, στο οποίο παρουσιάζει με χιούμορ τους απλοϊκούς ανθρώπους στο σκληρό αγώνα τους για επιβίωση. "Στρατευμένος" εναντίον της κοινωνικής αδικίας και της οικονομικής εκμετάλλευσης, πίστευε στην πανανθρώπινη συνείδηση και στη δυνατότητα του ανθρώπου να μεγαλουργήσει. Πολλές ταινίες άντλησαν "υλικό" από τα βιβλία του, ενώ και ο ίδιος έγραψε σενάρια για τον κινηματογράφο.
Μετά το Χρυσό Κύπελλο, ανάμεσα στο 1931 και στο 1933 ο Στάινμπεκ παρήγαγε τρία μικρότερα έργα. Οι Βοσκές του Ουρανού (The Pastures of Heaven), δημοσιευμένο το 1932, αποτελούνταν συνδεδεμένες μεταξύ τους ιστορίες για μια κοιλάδα κοντά στο Μοντερέυ, που ανακαλύφθηκε από έναν Ισπανό δεκανέα ενώ καταδίωκε δραπέτες γηγενείς Ινδιάνους σκλάβους. Το 1933 ο Στάινμπεκ δημοσίευσε Το Κόκκινο Πόνι (The Red Pony), μια 100σέλιδη ιστορία με τέσσερα κεφάλαια, μια συρραφή αναμνήσεων από την παιδική ηλικία του Στάινμπεκ. Το Σ' Έναν Άγνωστο Θεό (To A God Unknown) διηγείται τη ζωή κάποιου που ρυθμίζει νόμιμα με την κυβέρνηση την πρόθεση να αποκτήσει τον τίτλο του (homesteader) και της οικογένειάς του, απεικονίζοντας ένα χαρακτήρα με μία πρωτόγονη και παγανιστική λατρεία για τη γη στην οποία εργάζεται. Ο Στάινμπεκ κατάφερε την πρώτη του επιτυχία με το μυθιστόρημα Η Πεδιάδα της Τορτίλια (Tortillia Flat,1935), το οποίο κέρδισε το Χρυσό Μετάλλιο της Λέσχης της Κοινοπολιτείας της Καλιφόρνια. Το βιβλίο απεικονίζει τις περιπέτειες μιας ομάδας αταξικών και συνήθως άστεγων νεαρών αντρών στο Μοντερέυ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, λίγο πριν την Ποταπαγόρευση. Οι χαρακτήρες, οι οποίοι παρουσιάζονται με μια ειρωνική σύγκριση με μυθικούς ιππότες σε μια αναζήτηση, απορρίπτουν όλα τα καθιερωμένα ήθη και έθιμα της αμερικανικής κοινωνίας για να απολαύσουν έναν έκλυτο βίο, επικεντρωμένο στο κρασί, τη λαγνεία, τη συντροφικότητα και τις μικροκλοπές. Το βιβλίο έγινε ταινία το 1942, με πρωταγωνιστές τους Σπένσερ Τρέισι, Χέντι Λαμάρ και Τζον Γκάρφιλντ, φίλο του Στάινμπεκ.
Ο Στάινμπεκ ξεκίνησε να γράφει μια σειρά με «ιστορίες της Καλιφόρνια» και φανταστικές ιστορίες σχετικά με τις αμμοθύελλες που σάρωσαν τις πεδιάδες των ΗΠΑ και του Καναδά από το 1930 έως το 1936 (Dust Bowl), προκαλώντας τεράστιες καταστροφές. Οι ιστορίες αυτές τοποθετούνταν ανάμεσα σε καθημερινούς ανθρώπους κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι Σε Αμφίβολη Μάχη (In Dubious Battle), Άνθρωποι και Ποντίκια (Of Mice and Men) και Τα Σταφύλια της Οργής (The Grapes of Wrath). Το Άνθρωποι και Ποντίκια, που ασχολείται με τα όνειρα δύο μεταναστών εργατών που δουλεύουν το χώμα της Καλιφόρνια, επευφημήθηκε ιδιαίτερα από τους κριτικούς.
Η θεατρική μεταφορά του Άνθρωποι και Ποντίκια σημείωσε τεράστια επιτυχία, με πρωταγωνιστές τον Μπρόντερικ Κρόφορντ ως τον πνευματικά παιδαριώδη αλλά σωματικά δυνατό πλανόδιο εργάτη αγροκτημάτων, «Λένι» και τον Ουάλλας Φορντ ως τον σύντροφό του, «Τζορτζ». Παρολ'αυτά, ο Στάινμπεκ αρνήθηκε να ταξιδέψει από το σπίτι του στην Καλιφόρνια για να παρακολουθήσει μια παράσταση του έργου όσο παιζόταν στη Νέα Υόρκη, λέγοντας στον Κάουφμαν ότι το έργο όπως υπήρχε στο δικό του μυαλό ήταν «τέλειο» και οτιδήποτε παρουσιαζόταν στη σκηνή θα ήταν απλώς μια απογοήτευση. Ο Στάινμπεκ θα έγραφε δύο ακόμα θεατρικά έργα (Το Φεγγάρι Χαμήλωσε και Burning Bright).
Το Άνθρωποι και Ποντίκια μεταφέρθηκε το 1939 από το Χόλιγουντ στον κινηματογράφο, όπου έπαιζε ο Λον Τσάνι ο Νεότερος (ο οποίος είχε υποδυθεί αυτό τον ρόλο και στην παραγωγή του έργου στο Λος Άντζελες) τον Λένι και ο Μπέρτζες Μέρεντιθ τον Τζορτζ. Ο Στάινμπεκ ακολούθησε το κύμα της επιτυχίας με Τα Σταφύλια της Οργής (1939), βασισμένο σε άρθρα που είχε δημοσιεύσει σε εφημερίδα στο Σαν Φρανσίσκο. Το μυθιστόρημα θα θεωρούνταν από πολλούς το καλύτερο έργο του. Κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ το 1940, ενώ έγινε περίφημη ταινία σε σκηνοθεσία Τζον Φορντ, με πρωταγωνιστή τον Χένρι Φόντα ως Τομ Τζόουντ, ο οποίος προτάθηκε για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για αυτή την ερμηνεία του.
Η επιτυχία του Τα Σταφύλια της Οργής δεν στερήθηκε αμφισβητήσεων, καθώς οι φιλελεύθερες πολιτικές απόψεις του Στάινμπεκ, η απεικόνιση της αρνητικής πλευράς του καπιταλισμού και η επανερμηνεία των ιστορικών γεγονότων των μεταναστεύσεων εξαιτίας του Dust Bowl οδήγησαν σε αντιδράσεις εναντίον του συγγραφέα, ιδιαίτερα στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Πράγματι, υποστηρίζοντας ότι το βιβλίο ήταν και άσεμνο και παραπλανητικό σχετικά με τις συνθήκες στην επαρχία, το Συμβούλιο της επαρχίας Κερν απαγόρευσε το βιβλίο από τα δημόσια σχολεία και βιβλιοθήκες της επαρχίας τον Αύγουστο του 1939. Αυτή η απαγόρευση ίσχυε μέχρι τον Ιανουάριο του 1941. Σχετικά με αυτές τις αντιρρήσεις, ο Στάινμπεκ έγραψε, «Η δυσφήμισή μου εκεί έξω από τους μεγάλους γαιοκτήμονες και τραπεζίτες είναι αρκετά κακή. Το τελευταίο είναι μια φήμη από αυτούς ότι οι κάτοικοι της Οκλαχόμα με μισούν και έχουν απειλήσει να με σκοτώσουν επειδή λέω ψέματα γι' αυτούς. Είμαι τρομοκρατημένος με την αυξανόμενη οργή από αυτό το καταραμένο πράγμα. Έχει ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο, εννοώ ένα είδος υστερίας αναπτύσσεται για το βιβλίο και αυτό δεν είναι καθόλου υγιές.»
Οι κινηματογραφικές εκδοχές των Τα Σταφύλια της Οργής και Άνθρωποι και Ποντίκια (από δύο διαφορετικά κινηματογραφικά στούντιο) γυρίζονταν ταυτόχρονα, επιτρέποντας στον Στάινμπεκ να περνάει μια ολόκληρη μέρα στο πλατό του Τα Σταφύλια της Οργής και την επόμενη μέρα στο πλατό του Άνθρωποι και Ποντίκια.
Εντ Ρίκετς
Ο Ρίκετς υπήρξε το μοντέλο του Στάινμπεκ για τον χαρακτήρα του «Ντοκ» από το Ο Δρόμος με τις Φάμπρικες (Cannery Road, 1945) και Γλυκιά Πέμπτη (Sweet Thursday, 1954), τον «Φίλο Εντ» στο Burning Bright και χαρακτήρες των Σε Αμφίβολη Μάχη (In Dubious Battle, 1936) και Τα Σταφύλια της Οργής (The Grapes of Wrath, 1939). Οικολογικά θέματα επαναλαμβάνονται συχνά σε μυθιστορήματα του Στάινμπεκ εκείνη την περίοδο.
Οι στενές σχέσεις του Στάινμπεκ με τον Ρίκετς τελείωσαν το 1941 όταν ο Στάινμπεκ μετακόμισε από το Πασίφικ Γκρόουβ και χώρισε με τη γυναίκα του, Κάρολ. Ο βιογράφος του Ρίκετς, Έρικ Ένο Ταμ, σημειώνει ότι, εκτός από το Ανατολικά της Εδέμ (East of Eden, 1952), το γράψιμο του Στάινμπεκ παρήκμασε βαθμιαία μετά τον πρόωρο θάνατο του Ρίκετς το 1948.
Η Αυστρία την εποχή του Εθνικοσοσιαλισμού
Την επταετή κυριαρχία των Ναζί στην Αυστρία ακολούθησε η δεκαετής κατοχή από τους νικητές του πολέμου, μέχρις ότου η χώρα έγινε ανεξάρτητη και κυρίαρχη το 1955 με την Συνθήκη του Αυστριακού Κράτους και την απόσυρση των συμμαχικών στρατευμάτων. Σε αυτή την δεκαετία προωθήθηκε υπό την πίεση των τεσσάρων δυνάμεων κατοχής (ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία) η αποναζιστικοποίηση και αυστριακοί εγκληματίες πολέμου, που συμμετείχαν και στο Ολοκαύτωμα μεταξύ άλλων, καταδικάστηκαν από λαϊκά δικαστήρια στην Αυστρία και στις Δίκες της Νυρεμβέργης· Ο εντοπισμός και η δίωξη Ναζί εγκληματιών και η επιστροφή κλεμμένων περιουσιακών στοιχείων διήρκεσαν τελικά για πολύ καιρό.
Τζον Στάινμπεκ
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Το μυθιστόρημά του Το Φεγγάρι Χαμήλωσε (1942) σχετικά με το πνεύμα αντίστασης, το οποίο έχει ως πηγή έμπνευσης το Σωκράτη, σε ένα κατειλημμένο από τους Ναζί χωριό στη Βόρεια Ευρώπη, έγινε σχεδόν αμέσως ταινία. Πολλοί υποθέτουν πως η ανώνυμη χώρα του μυθιστορήματος είναι η Νορβηγία και το 1945 ο Στάινμπεκ έλαβε το Μετάλλιο της Ελευθερίας από το Νορβηγό βασιλιά Χαακόν ΣΤ' για τη λογοτεχνική συνεισφορά του στο κίνημα της νορβηγικής αντίστασης.
Η Αυστρία την εποχή του Εθνικοσοσιαλισμού
Αναφορές
Εθνικοσοσιαλισμος Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία
Τζον Στάινμπεκ
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1943, ο Στάινμπεκ υπηρέτησε ως πολεμικός ανταποκριτής στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για την εφημερίδα New York Herald Tribune και δούλεψε με το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (τον πρόγονο της CIA), Εκείνη την εποχή έγινε φίλος με τον Ουίλ Λανγκ Τζ. του περιοδικού Life. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Στάινμπεκ ακολούθησε τις αποστολές κομάντο του προγράμματος Beach Jumpers του Ντάγκλας Φέρμπανκς Τζ., οι οποίες εξαπέλυαν επιχειρήσεις αντιπερισπασμού με μικρές μονάδες εναντίον νησιών Μεσογείου που κρατούνταν από τους Γερμανούς. Κάποια από τα γραπτά του εκείνης της περιόδου ενσωματώθηκαν σε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο Ήταν Κάποτε ένας Πόλεμος (Once There Was A War,1958).
Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt
Το Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ του Τζον Φρουσιάντε, κιθαρίστα των Red Hot Chili Peppers. Κυκλοφόρησε στις 8 Μαρτίου 1994 από την American Recordings. Το άλμπουμ χωρίζεται σε δύο μέρη, το Niandra Lades και το Usually Just a T-Shirt. Το Niandra Lades ηχογραφήθηκε όταν ο Τζον ήταν στους Red Hot Chili Peppers ενώ το Usually Just a T-Shirt ηχογραφήθηκε μετά την παραίτησή του από την μπάντα και αποτελείται από τραγούδια χωρίς όνομα. Στο ένατο κομμάτι συμμετέχει η τότε κοπέλα του Τζον, Τόνι Όσβαλντ. Την εποχή αυτή ο Τζον έπαιρνε συνεχώς ναρκωτικά, κάτι που θα επιδεινωθεί αργότερα. Επανακυκλοφόρησε το 1999 μετά από έγκριση του Φρουσιάντε.
Τζον Στάινμπεκ
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Στάινμπεκ επέστρεψε από τον πόλεμο με αρκετά τραύματα από οβίδες αλλά φέροντας και ψυχολογικά τραύματα. Θεράπευσε τον εαυτό του, όπως πάντα, γράφοντας. Έγραψε το Στον ίσκιο του θανάτου (Lifeboat, 1944) του Άλφρεντ Χίτσκοκ και την ταινία  A Medal for Benny (1945) μαζί με τον σεναριογράφο Τζακ Ουάγκνερ σχετικά με φίλους (paisanos) από την Πεδιάδα της Τορτίλια που πηγαίνουν στον πόλεμο. Αργότερα ζήτησε να αφαιρεθεί το όνομα του από τους τίτλους του Στον ίσκιο του θανάτου διότι πίστευε πως η τελική μορφή της ταινίας περιείχε ρατσιστικά υπονοούμενα. Το 1944, υποφέροντας από νοσταλγία για τη ζωή του στο Μοντερέυ και το Πασίφικ Γκρόουβ τη δεκαετία του '30, έγραψε και το Ο Δρόμος με τις Φάμπρικες (Cannery Row,1945), το οποίο έγινε τόσο διάσημο ώστε η Λεωφόρος Ocean View στο Μοντερέυ, όπου διαδραματίζεται το βιβλίο, μετονομάστηκε τελικά σε Cannery Row το 1958.
Μετά το τέλος του πολέμου έγραψε Το Μαργαριτάρι (The Pearl, 1947) ξέροντας ήδη πως θα γυριστεί σε ταινία. Η ιστορία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο τεύχος του Δεκεμβρίου του 1945 στο περιοδικό Woman's Home Companion ως Το Μαργαριτάρι του Κόσμου. Εικονογραφήθηκε από τον Τζον Άλαν Μάξγουελ. Το μυθιστόρημα είναι μια ευφάνταστη αφήγηση μιας ιστορίας που άκουσε ο Στάινμπεκ στη Λα Παζ το 1940, όπως αφηγείται στο The Log From the Sea of Cortez, την οποία περιέγραψε στο Κεφάλαιο 11 ως «τόσο σαν παραβολή που σχεδόν δεν μπορεί να είναι». Ο Στάινμπεκ ταξίδεψε στο Μεξικό για τα γυρίσματα με τον Ουάγκνερ, ο οποίος βοήθησε με το σενάριο. Στο ταξίδι θα εμπνεόταν από την ιστορία του Εμιλιάνο Ζαπάτα και κατόπιν έγραψε ένα κινηματογραφικό σενάριο (Viva Zapata!) σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν με πρωταγωνιστές τους Μάρλον Μπράντο και Άντονι Κουίν.
Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt
Τραγούδια
Niandra Lades
Usually Just a T-Shirt
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κριτική στο AllMusic
Κατηγορία:Δισκογραφία του Τζον Φρουσιάντε Κατηγορία:Άλμπουμ του 1994
Τζον Στάινμπεκ
Νέα Υόρκη
Το 1952, ο Τζον Στάινμπεκ εμφανίστηκε ως αφηγητής στην ταινία της 20th Century Fox Το Τελευταίο Φύλλο (O. Henry's Full House). Αν και ο Στάινμπεκ αργότερα παραδέχτηκε ότι ένιωθε άβολα μπροστά στην κάμερα, παρείχε ενδιαφέρουσες εισαγωγές σε αρκετές κινηματογραφικές μεταφορές διηγημάτων του θρυλικού συγγραφέα Ο. Χένρι. Περίπου την ίδια εποχή, ο Στάινμπεκ ηχογράφησε αναγνώσεις αρκετών διηγημάτων του για την Columbia Records. Παρά την κάποια έλλειψη άνεσης από τον Στάινμπεκ, οι ηχογραφήσεις παρέχουν μια καταγραφή της βαθιάς, ηχηρής φωνής του.
Μετά την επιτυχία του Viva Zapata!, ο Στάινμπεκ συνεργάστηκε με τον Καζάν στο Ανατολικά της Εδέμ (East of Eden), το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Τζέημς Ντην.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Φέλιξ φαν Χρένινγκεν
Ο Φέλιξ φαν Χρένινγκεν (Felix Van Groeningen, 1977) είναι Βέλγος σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Η πιο γνωστή του ταινία είναι τα Ραγισμένα όνειρα, που απέσπασε το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας και το βραβείο Lux και ήταν υποψήφια για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και για το Βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου καλύτερης ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Βέλγοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Οράτιο Φρέντερικ Φίλιπς
Ο Οράτιο Φρέντερικ Φίλιπς (Horatio Frederick Phillips, 1845 στο Στρέτεμ του Σάρεϊ – 1924) ήταν Άγγλος πρωτοπόρος της αεροπορίας. Έγινε γνωστός για την κατασκευή ιπτάμενων μηχανών με πολλαπλές πτέρυγες (πολυπλάνα) με περισσότερες ανυψωτικές επιφάνειες από ότι στα σύγχρονα αεροσκάφη. Ωστόσο η σημαντικότερη συμβολή του στην αεροναυτική ήταν το έργο του στον σχεδιασμό αεροτομών.
Αεροτομές
Το 1884 είχε τη δυνατότητα να κατοχυρώσει το πρώτο του δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, ενώ ακολούθησαν και άλλα. Απέδειξε την ισχύ της ιδέας του Τζορτζ Κέιλι, η οποία ανέφερε πως αν η άνω επιφάνεια είχε μεγαλύτερη καμπυλότητα τότε η κάτω επιταχύνει την άνω ροή του αέρα, μειώνοντας την πίεση πάνω από την πτέρυγα δημιουργώντας άντωση.
Ιπτάμενες μηχανές με πολλαπλές πτέρυγες
thumb|Ιπτάμενη Μηχανή του 1904 Ο Φίλιπς θεωρούσε πως οι πολλαπλές πτέρυγες με διάταξη «περσίδων» είχαν πολλά πλεονεκτήματα. thumb|Ιπτάμενη Μηχανή του 1907
Αν και επιτυχημένο, το μοντέλο του 1907 είχε κακές επιδόσεις σε σύγκριση με τους πλέον συμβατικούς σύγχρονους τύπους. Αυτό είχε ως συνέπεια ο Φίλιπς να διακόψει την ενασχόλησή του με την επανδρωμένη πτήση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Άγγλοι μηχανικοί
Ευηνονογωβιός
Ο Ευηνονογωβιός (Knipowitschia panizzae - Κνιποβίτσια του Πανίτσα ), είναι ένα είδος ψαριού του γένους Κνιποβίτσια της οικογένειας των Γωβιιδών ενδημικό στον ποταμό Αχέροντα και ειδικότερα στην περιοχή των εκβολών του· άτομα του είδους έχουν καταγραφεί στο παρελθόν και στους παραποτάμους του Αχέροντα Κωκυτό και Βωβό. . Περιγράφηκε και καταχωρήθηκε ως ξεχωριστό είδος το 1990.