cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προστατευτισμός
Γενικά
Στο σύνολό τους τα "προστατευτικά μέτρα" αποτελούν στην ουσία οικονομικό μηχανισμό κυβερνητικής παρέμβασης στην αγορά και κατ΄ επέκταση στο καθορισμό των τιμών των διακινουμένων αγαθών. Η Κυβερνητική αυτή παρέμβαση λέγεται επίσης και "πολιτική προστατευτισμού". Όταν ασκείται τέτοια οι τιμές δεν διαμορφώνονται ελεύθερα, όπως δηλαδή ορίζει ο γενικός νόμος της προσφοράς και ζήτησης
Σημειώνεται ότι παρότι η παγκόσμια οικονομία ωφελείται από την ελεύθερη αγορά, εντούτοις πολλές χώρες, οικονομικά φιλελεύθερες (π.χ. Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ κ.ά.), άσκησαν ή ασκούν κατά καιρούς προστατευτικές πολιτικές με ουσιαστικό χαρακτήρα στη πράξη την αντι-παγκοσμιοποίηση.
Προστατευτικά μέτρα που λαμβάνει κυρίως μια χώρα είναι οι δασμοί, οι επιδοτήσεις, οι ποσοστώσεις εισαγωγών, τα διάφορα συναλλαγματικά μέτρα, οι ποσοτικοί περιορισμοί, ή διάφοροι άλλοι περιορισμοί, όπως π.χ. επιδοτήσεις ναύλων, ή το λεγόμενο καμποτάζ στις μεταφορές κ.λπ.. Για την υπεράσπιση του προστατευτισμού έχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες καθώς βεβαίως και αντίθετες. Ο Προστατευτισμός δεν είναι οικονομική θεωρία, αλλά μια οικονομική αντίληψη - πρακτική ως εκδήλωση της Εθνικής πολιτικής.
Άσκηση προστατευτισμού
Γενικά η λήψη προστατευτικών μέτρων αποσκοπεί κυρίως στη τόνωση της εσωτερικής εγχώριας παραγωγής ειδικότερα όταν παρουσιάζει ύφεση ή κάποιας μορφής στασιμότητας. Χαρακτηριστικότερη είναι η ανάγκη επιβολής της στην υπό ανάπτυξη βιομηχανία ή όπως λέγεται "νηπιακή βιομηχανία" στις αναπτυσσόμενες χώρες. Στις περιπτώσεις αυτές οι ποσοτικοί περιορισμοί επιβάλουν μέγιστα επίπεδα εισαγωγών ορισμένων αγαθών, όπως ομοίως μπορεί και να επιβληθούν προστατευτικοί δασμοί που αποτρέπουν μεγάλες εισαγωγές με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Η προστασία αυτή στην εσωτερική οικονομία απαντάται από την ελληνική αρχαιότητα. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση των νομισμάτων της αρχαίας Σπάρτης που εκ του βάρους τους, ως προστατευτικό μέτρο, απέτρεπαν καθημερινές μεγάλες συναλλαγές. Στους νεότερους χρόνους χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση της Μεγάλης Βρετανίας που κατά τον 18ο αιώνα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τους προστατευτικούς δασμούς που είχε επιβάλει στα σιτηρά, με τους γνωστούς "Νόμους των Σιτηρών" (1846). Στη κρίση όμως που ακολούθησε το 1930 αναγκάσθηκε η ίδια χώρα να καταφύγει στον προστατευτισμό της βιομηχανικής παραγωγής της λαμβάνοντας διάφορα μέτρα που ίσχυσαν μέχρι το 1973 όταν έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Μετά τον Β' Π.Π. η ανάπτυξη προστατευτικών μέτρων άρχισε να γενικεύεται από διάφορες χώρες και κυρίως του ανατολικού μπλοκ. Χαρακτηριστική ήταν ακόμα και η αποτροπή εισαγωγών βιομηχανικών ειδών με μεγάλους δασμούς στη Συρία, Ιράκ και Ιράν μετά την πτώση του Σάχη, ή ακόμα και η Λιβύη αποκλείοντας την είσοδο υπερήλικων πλοίων στους λιμένες της, κ.ά. Συνέπεια της μεγάλης αυτής διάδοσης των υψηλών προστατευτικών μέτρων ανά τον κόσμο ήταν 23 χώρες, (αρχικά), να συνομολογήσουν, το 1947, την περίφημη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου, γνωστότερη ως "Συμφωνία GATT" στην οποία το 1975 είχαν συμβληθεί 70 χώρες.
Πηγές
Κατηγορία:Οικονομική πολιτική
Μπεντί Μπουβάλ
Ο Μπεντί Μπαστιάν Μπουβάλ (Bedi Buval) (γεν. 1986) είναι Γάλλο-Μαρτινικανός επιθετικός ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στην Καρλ Τσάις Ιένα.
Βιογραφικό
Ο Μπουβάλ γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1986 στην πόλη Ντομόν (Domont) της Γαλλίας. Ξεκίνησε από τις ποδοσφαιρικές ακαδημίες της Νανσί, από όπου σε ηλικία 16 ετών πήγε στην αγγλική Μπόλτον Γουόντερερς. Όμως ένας τραυματισμός στο γόνατο δεν του επέτρεψε να ενταχθεί στην α΄ ομάδα της Μπόλτον. Έτσι το Νοέμβριο του 2006 επέστρεψε στη Γαλλία και εντάχθηκε στη Ρεντ Σταρ ΦΚ. Τον Ιούλιο του 2007 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Ράντερς από τη Δανία, στην οποία αγωνίστηκε με επιτυχία για δύο σεζόν.
Με τη λήξη του συμβολαίου του αναζήτησε την τύχη του στο ελληνικό πρωτάθλημα και τον Ιούλιο του 2009 υπέγραψε στον Πανθρακικό, στον οποίο αγωνίστηκε στον α΄ γύρο της σεζόν 2009-10. Τον Ιανουάριο του 2010 υπέγραψε στον Πανιώνιο συμβόλαιο διάρκειας 3,5 ετών. Έμεινε ελεύθερος το καλοκαίρι του 2010 και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας ενός έτους με την πολωνική Λέχια Γκντανσκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόλτον Γουόντερερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεντ Σταρ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ακαδέμικα δε Κοΐμπρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράντερς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βάιλε Μπόλντκλουμπ Κόλντινγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκεζτεπέ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέχια Γκντανσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΝ Φεϊρένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Ολιανένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πάσος ντε Φερέιρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καρλ Τσάις Ιένα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Μαρτινικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεγκιονάλλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Δανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία
Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή 2007
Η (2η) Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή 2007 (Σεπτέμβριος 2007 – Οκτώβριος 2009) σχηματίστηκε μετά την νίκη του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας στις βουλευτικές εκλογές του 2007. Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και ο αρχηγός της και Πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, κατάφερε παρά την έντονη δυσαρέσκεια του ελληνικού λαού από την καταστροφή που υπέστη η χώρα λόγω των δασικών πυρκαγιών του καλοκαιριού του 2007, να κερδίσει τις εκλογές με οριακή όμως πλειοψηφία (152 βουλευτές).
Ο Πρωθυπουργός υποσχέθηκε ότι ..Θα κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου για να τιμήσω την εντολή που μου δίνετε, για να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης που μου δείχνετε... και ότι ..θα συνεχίσουμε με σταθερά βήματα για πιο ισχυρή οικονομία, την ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων, για την ενίσχυση και επέκταση του κοινωνικού κράτους, για ένα αύριο με περισσότερες ευκαιρίες και επιλογές για όλους.... Πραγματικά, η κυβέρνηση προχώρησε σε μια πολιτική παροχών μέσω της οικονομικής στήριξης των χαμηλοσυνταξιούχων και των ανέργων καθώς και με τη θεσμοθέτηση του «Εθνικού Ταμείου Κοινωνικής Συνοχής» μέσω του οποίου δόθηκε η αύξηση του ΕΚΑΣ στα 230 ευρώ, η αύξηση της σύνταξης του ΟΓΑ στα 330 ευρώ, η αύξηση του επιδόματος ανεργίας και η χορήγηση έκτακτου επιδόματος κοινωνικής συνοχής.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας Καραμανλή, πραγματοποιήθηκαν μία σειρά δημοσίων έργων εκ των οποίων τα σημαντικότερα είναι: η ολοκλήρωση της Εγνατίας οδού το 2009 (εκτός από τη γέφυρα Περιστερίου στο Μέτσοβο), έργο το οποίο ξεκίνησε το 1994, και επί θητείας Καραμανλή κατασκευάστηκαν τα τελευταία 509 χιλιόμετρα από τα συνολικά 670 χιλιόμετρα του μήκους της, η επέκταση του δικτύου του Μετρό της Αθήνας προς Αιγάλεω και  η κατασκευή και άλλων ενδιάμεσων σταθμών, ενώ το 2006 ξεκίνησαν τα έργα κατασκευής του Μετρό Θεσσαλονίκης σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την αρχική μελέτη τους, η επέκταση του Τραμ της Αθήνας προς νότο αλλά και προς Πειραιά,  η ανακατασκευή της Εθνικής οδού Αθηνών-Θεσσαλονίκης στο πέταλο του Μαλιακού κόλπου. Επίσης, θεσμοθετήθηκε η χωροθέτηση της διπλής ανάπλασης σε Βοτανικό και Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ενώ προωθήθηκε η ολοκλήρωση των σχεδίων για την δημιουργία του Μητροπολιτικού Πάρκου του Ελληνικού.
Ωστόσο αυτή η πολιτική του Καραμανλή, θεωρήθηκε υπεύθυνη για την αύξηση του δημόσιου χρέους. Η γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt» κατηγόρησε τον Πρωθυπουργό ότι: ''«...Με μια πολιτική ανεξέλεγκτων δαπανών, ο μάλλον ανίδεος σε οικονομικά και δημοσιονομικά ζητήματα νομικός επισφράγισε στα έξι χρόνια της πρωθυπουργίας του την πορεία της χώρας του στην καταστροφή του χρέους. Μεταξύ 2005 και 2009 αύξησε τις κρατικές δαπάνες από το 44,6% στο 53,9% επί του ΑΕΠ. Τα έσοδα αντίθετα μειώθηκαν το ίδιο διάστημα από το 39% στο 38%. Η ΕΕ παραπλανήθηκε συστηματικά με λάθος δημοσιονομικά στοιχεία: τον Σεπτέμβριο του 2009 η κυβέρνηση Καραμανλή διατείνετο ότι το έλλειμμα ήταν 3,7%, την ώρα που τα στοιχεία της ελληνικής κεντρικής τράπεζας μιλούσαν ήδη για ένα ποσοστό μεγαλύτερο του 10%».''
Αλλά και πολλά σκάνδαλα της περιόδου αυτής, αμαύρωσαν την εικόνα του κυβερνητικού έργου. Ενδεικτικά αναφέρουμε το «Σκάνδαλο» Ζαχόπουλου, το «Σκάνδαλο» SIEMENS, το «Σκάνδαλο» Βατοπεδίου και το «Σκάνδαλο Βουλγαράκη».
Μετά την ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις Ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου του 2009, ο Κώστας Καραμανλής, ανακοίνωσε την παραίτηση της κυβέρνησης και την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Μετά το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 4ης Οκτωβρίου του 2009 και την μεγάλη ήττα που υπέστη το κόμμα του (μετά από αυτή του 1981) παραιτήθηκε και από αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας.
Παραπομπές
2007 Κατηγορία:2007 Κατηγορία:2008 Κατηγορία:2009
Ισότοπα του υδραργύρου
Υπάρχουν επτά σταθερά ισότοπα του υδραργύρου (Hg) και αυτό με τη μεγαλύτερη συμμετοχή (29,86 %) στο φυσικό υδράργυρο είναι το 202Hg. Τα μακροβιότερα ραδιοϊσότοπα είναι το 194Hg με ημιζωή 444 χρόνια και το 203Hg με ημιζωή 46.612 μέρες. Τα περισσότερα από τα υπόλοιπα ραδιοϊσότοπα έχουν χρόνο ημιζωής μικρότερο της μιας μέρας. Τα περισσότερο μελετημένα είναι το 199Hg και το 201H
Σημειώσεις
Κατηγορία:Υδράργυρος υδραργυρος
Μεταρρύθμιση
Η Θρησκευτική Μεταρρύθμιση, ή Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα, ήταν θρησκευτικό κίνημα του 16ου αιώνα, που εκτυλίχθηκε στην Ευρώπη ιδρύοντας τον Προτεσταντισμό, τον τρίτο μεγάλο κλάδο του Χριστιανισμού. Ο Προτεσταντισμός πήγαζε από την αντίθεση με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις πρακτικές της. Οι τρεις κλάδοι του Χριστιανισμού είναι η Ορθοδοξία, ο Ρωμαιοκαθολικισμός και ο Προτεσταντισμός (ή Διαμαρτύρηση).
Ξεκίνησε στη Γερμανία το 1517, όταν στις 31 Οκτωβρίου ο Μαρτίνος Λούθηρος συνέταξε τις 95 θέσεις του, τις οποίες θυροκόλλησε στην είσοδο της μητρόπολης της Βιτεμβέργης. Σ' αυτές καταδίκαζε την πώληση συγχωροχαρτιών, καθώς και την απόλυτη εξουσία και το αλάθητο του Πάπα. Τελικά ο Προτεσταντισμός ολοκληρώθηκε το 1648 με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας και εξαπλώθηκε στη Γερμανία, στην Πολωνία, στη Βοημία, στη Μοραβία, στην Ουγγαρία και στην Τρανσυλβανία. Η Παπική Εκκλησία τον κήρυξε αιρετικό αλλά με την υποστήριξη των Γερμανών αριστοκρατών και του λαού, κατάφερε να περάσει τις αλλαγές που πρότεινε. Κύριοι πρωταγωνιστές της θρησκευτικής μεταρρύθμισης ήταν, εκτός από τον Λούθηρο, ο Ιωάννης Καλβίνος και ο Ούλριχ Ζβίγγλιος.
Η θεωρία της Μεταρρύθμισης εμπερικλείει τις βασικές αρχές του σύγχρονου Προτεσταντισμού.
Η σημασία της Μεταρρύθμισης
Όπως επισημαίνει ο Ιωάννης Μάγεντορφ, «η Μεταρρύθμιση ήταν πραγματικά μια απόπειρα για την απελευθέρωση του Δυτικού Χριστιανισμού από το σχολαστικό περίγραμμα της σκέψης και για την επαναφορά του στην Αγία Γραφή και τον πρώιμο Χριστιανισμό»
Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, η Μεταρρύθμιση αποτελεί σπουδαίο σταθμό ανάπτυξης του Διεθνούς Δικαίου διότι μέσω αυτής τερματίσθηκε απότομα η ιδέα της χριστιανικής ενότητας της Δύσης, (σε ένα μόνο δόγμα). Αυτό είχε ως συνέπεια με την επίσης παράλληλη πτώση της φεουδαρχίας, τον κατατεμαχισμό των τότε ηγεμονιών όπου και άρχισε να διαμορφώνεται μια «διεθνής κοινωνία» την οποία και αποτελούσαν πλέον ανεξάρτητα κράτη-ηγεμονίες νομικά ίσες. Το γεγονός αυτό δημιούργησε την ανάγκη της ύπαρξης νομικών κανόνων που να ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ αυτών των νέων κρατών-ηγεμονιών.
Για τους αγρότες και τους φτωχούς των πόλεων η απόσχιση από την παπική εκκλησία ήταν η αφορμή για να ζητήσουν  γενικότερες αλλαγές σε κοινωνικό επίπεδο και περισσότερες ελευθερίες και οδήγησε στην Εξέγερση των Χωρικών (1524-1526). Οι χωρικοί διακήρυξαν ένα πρόγραμμα που ονομάστηκε Τα Δώδεκα Άρθρα των Χωρικών, μεταξύ των οποίων ήταν το αίτημα να διαλέγουν τους κληρικούς τους, να μειωθεί η δεκάτη (αγροτική φορολογία, το 1/10 της παραγωγής τους), να καταργηθεί η δουλοπαροικία, το δικαίωμα να ψαρεύουν και να κυνηγούν, να είναι αμερόληπτα τα δικαστήρια και να περιοριστούν οι απαιτήσεις των φεουδαρχών. Τα άρθρα αυτά αναπροσαρμόζονταν με βάση τις τοπικές ανάγκες. Ο Λούθηρος αποκήρυξε την εξέγερση των χωρικών, η οποία κατεστάλη βίαια από τους ευγενείς. Υπολογίζεται ότι στοίχισε τη ζωή σε περισσότερο από 100.000 χωρικούς. Σε μερικές περιοχές οι χωρικοί πέτυχαν κάποιους συμβιβασμούς αλλά στις περισσότερες η καταπίεση είτε παρέμεινε όπως ήταν πριν από την εξέγερση είτε αυξήθηκε.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορία του Προτεσταντισμού Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Εκκλησιαστικά Σχίσματα Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Εγκληματολογία
Εγκληματολογία είναι κλάδος της κοινωνιολογικής επιστήμης που ασχολείται με τη συστηματική μελέτη του εγκλήματος ως κοινωνικού φαινομένου και των μέτρων που αφορούν την αντιμετώπισή του. Η λέξη προέρχεται από τις λέξεις "έγκλημα" και "λέγω".
Η Εγκληματολογία αποτελεί ένα ιδιαίτερο πολυσύνθετο επιστημονικό κλάδο γνώσης στον οποίο συνεισφέρουν η Κοινωνιολογία, η Ψυχολογία, η Ψυχιατρική, η Ανθρωπολογία, η Στατιστική, η Νομική, η Βιολογία κ.ά. Το γεγονός αυτό δεν αναιρεί την αυτονομία της ως επιστήμη, εφόσον έχει, κατά κύριο λόγο, δική της οπτική γωνία εξέτασης του εγκληματικού φαινομένου.
Αντικείμενο
Το ειδικότερο επιστημονικό αντικείμενο της Εγκληματολογίας αφορά τη μελέτη των χαρακτηριστικών της εγκληματικής πράξης αυτής καθεαυτής καθώς και των πρωταγωνιστών της, δηλαδή του δράστη (εγκληματία) και του θύματός του. Παράλληλα, και μέσα στα πλαίσια των μέτρων αντιμετώπισης της εγκληματικής συμπεριφοράς, ασχολείται και με τη λειτουργία του Συστήματος της Ποινικής Δικαιοσύνης η οποία είναι αρμόδια για την επιβολή των μέτρων αυτών.
Το ίδιο αντικείμενο με την Εγκληματολογία απασχολεί και το Ποινικό Δίκαιο κάθε χώρας. Η πρώτη όμως το εξετάζει σαν κοινωνικό φαινόμενο, ενώ το δεύτερο το βλέπει σαν απρόσωπο νομικό κανόνα.
Η εγκληματολογία προσπαθεί να απαντήσει σε ερωτήματα όπως:
Αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα, προτού εμφανιστούν οι πρώτοι νόμοι, οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν τις εγκληματικές ενέργειες εναντίον τους με το να παίρνουν εκδίκηση. Αυτό όμως κατέληγε σε βεντέτες, αφού το θύμα της εκδίκησης πολλές φορές θεωρούσε ότι η εκδίκηση που ασκήθηκε, υπερέβαινε της εγκληματικής του πράξης.
Το έγκλημα, όπως και πολλές άλλες πτυχές της ζωής των ανθρώπων εκείνη την εποχή, περιγραφόταν μέσω της θρησκείας και τον θεών. Οι εγκληματικές πράξεις χαρακτηρίζονταν ως προσβολή απέναντι στους θεούς ή στον θεό. Οπότε και οι πράξεις εκδίκησης, ήταν σαν ευχαριστίες προς τους θεούς. Στον δυτικό κόσμο, ένα μεγάλο μέρος των πρώιμων ιδεών πάνω στο έγκλημα και την τιμωρία που αυτό επιφέρει, έχει διατηρηθεί στην παλαιά διαθήκη. Παρατηρούνται πολλές περιπτώσεις όπου κάποιο πρόσωπο αναζητά εκδίκηση, η οποία είναι ισάξια του εγκλήματος.
Πολλές από τις γνώσεις μας πάνω στην επιστήμη αυτή, προέρχονται από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, Πλάτωνα και Αριστοτέλη.
Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν η πρώτη κοινωνία που ανέπτυξε έναν ολοκληρωμένο κώδικα νόμων, συμπεριλαμβανομένων των ποινικών κωδίκων. Οι Ρωμαίοι θεωρούνται οι πραγματικοί πρόδρομοι του σύγχρονου νομικού μας συστήματος και οι επιρροές τους εξακολουθούν να παρατηρούνται μέχρι και σήμερα. Η λατινική γλώσσα διατηρείται σε μεγάλο μέρος της νομικής ορολογίας στον 21ο αιώνα. Η Ρώμη προσέγγισε μια πιο κοινωνική εικόνα για το έγκλημα, βλέποντας τις εγκληματικές πράξεις ως προσβολή προς την κοινωνία παρά στον Θεό ή στους θεούς. Έλαβε τον ρόλο του καθορισμού και της παράδοσης της τιμωρίας ως κυβερνητικής λειτουργίας και ως μέσου διατήρησης μιας καλά οργανωμένης κοινωνίας. Ωστόσο, η έλλειψη μιας ισχυρής κεντρικής εξουσίας, οδήγησε σε ένα βήμα πίσω στην στάση απέναντι στο έγκλημα με την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μεσαίωνας
Η εισαγωγή και η εξάπλωση του χριστιανισμού σε ολόκληρη τη Δύση επέφερε την επιστροφή σε μια θρησκευτική σχέση μεταξύ εγκλήματος και τιμωρίας. Οι ποινικές πράξεις θεωρήθηκαν ως έργα και επιρροές του διαβόλου ή του Σατανά. Τα εγκλήματα έγιναν ισοδύναμα με την αμαρτία. Οι τιμωρία που επέφερε κάποιο έγκλημα, ήταν συχνά απάνθρωπη και περιλάμβανε κυρίως βασανιστήρια τα οποία υποκινούνταν από την εκκλησία. Οι δίκες με ενόρκους άρχισαν να αντικαθιστούν τα βασανιστήρια μετά τον 13ο αιώνα μ.Χ..
Οι βασιλείς και οι βασίλισσες των προηγούμενων χρόνων αιτιολογούσαν την ολοκληρωτική τους εξουσία ως το θέλημα του Θεού, υποστηρίζοντας ότι είχαν τεθεί στην εξουσία από τον Θεό και ως εκ τούτου ενεργούσαν υπό το θέλημά του. Αυτό ταυτόχρονα σήμαινε και ότι δεν μπορούσε κανένας να κρίνει τις πράξεις τους ως εγκληματικές ενέργειες. Έτσι, τα εγκλήματα κατά προσώπων, περιουσίας και πολιτείας θεωρούνταν όλα ως εγκλήματα κατά του Θεού και του βασιλιά ή της βασίλισσας, αλλά και ως αμαρτίες.
Η έννοια του εγκλήματος στον μεσαίωνα ήταν ακαθόριστη, καθώς έγκλημα θεωρούνταν ο φόνος, αλλά και το να μην έχει κανείς δουλειά, ή να μην εργάζεται αρκετά σκληρά. Κάθε πράξη, όμως, που θεωρούνταν έγκλημα, επέφερε σκληρές τιμωρίες και βασανιστήρια. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ο θεσμός της αστυνομίας, οπότε η εφαρμογή του νόμου εξαρτύονταν από τον λαό
Το δικαστήριο του βασιλιά διαχειριζόταν τα πιο σοβαρά εγκλήματα. Οι εγκληματίες περνούσαν από μια σειρά βασανιστηρίων για να κριθεί το αν ήταν αθώοι ή όχι.
Σε αυτή τη μορφή "δίκης", ο κατηγορούμενος καλούνταν να κρατήσει μια καυτή μπάρα σιδήρου και να περπατήσει περίπου 3 μέτρα. Ύστερα, η πληγή τοποθετούνταν σε επίδεσμο. Μετά από 3 ημέρες ο κατηγορούμενος ξανακαλούνταν στο δικαστήριο, όπου του αφαιρούσαν τους επιδέσμους. Αν η πληγή είχε αρχίσει να επουλώνεται, ο κατηγορούμενος κρινόταν αθώος και, στην αντίθετη περίπτωση, ένοχος.
Σε αυτά τα βασανιστήρια, ο κατηγορούμενος δενόταν με σκοινί και ύστερα τον πετούσαν σε μια τεχνητή πισίνα με κρύο νερό. Αν ο κατηγορούμενος βυθιζόταν στο νερό, αυτό αποτελούσε σημάδι ότι ο Θεός τον δεχόταν, άρα ήταν αθώος, και έτσι, τον τραβούσαν έξω από το νερό. Αν όμως επέπλεε, το νερό και ο Θεός τον "απέρριπταν", άρα ήταν ένοχος.
Η επιλογή αυτή δινόταν κυρίως στους ευγενείς και η μάχη γινόταν μέχρι θανάτου. Η ιδέα πίσω από αυτή τη μορφή δίκης, είναι ότι ο Θεός θα έδινε δύναμη σε αυτόν που είχε το δίκιο. Ωστόσο πολλές φορές, λόγω σωματικών διαφορών, υπήρχε η δυνατότητα να καλέσει κάποιος κάποιον άλλον να πολεμήσει στη θέση του. Αυτή η μορφή δίκης είδε εκτενή χρήση και παρέμεινε στους νόμους της Αγγλίας μέχρι και το 1819.
Ο Χριστιανισμός, όμως, εισήγαγε ταυτόχρονα τα πλεονεκτήματα της συγχώρεσης αλλά και της συμπόνιας και άρχισαν να εξελίσσονται οι απόψεις πάνω στην εγκληματικότητα και στην τιμωρία. Ο Ρωμαιοκαθολικός θεολόγος, Θωμάς Ακινάς, εξέφρασε καλύτερα τις ενδείξεις αυτές στην σύνοψή του "Summa Theologica". Θεωρούνταν ότι ο Θεός είχε θεσπίσει μια «φυσική τάξη πραγμάτων», και τα εγκλήματα παραβίαζαν την τάξη αυτή. Όποιος διέπραττε έγκλημα είχε επίσης διαπράξει πράξη η οποία τον απομάκρυνε από τον δρόμο του Θεού.
Η κοινωνία άρχισε να καταλαβαίνει, σταδιακά, ότι τα εγκλήματα βλάπτουν όχι μόνο το θύμα, αλλά και τον ίδιο τον εγκληματία. Ενώ οι εγκληματίες άξιζαν την τιμωρία, έπρεπε επίσης παράλληληα να τους λυπούνται, επειδή είχαν βρεθεί έξω από το δρόμο του Θεού. Αν και αυτές οι ιδέες προέρχονταν από θρησκευτικές μελέτες, οι έννοιες αυτές εξακολουθούν να επικρατούν στις κοσμικές μας απόψεις πάνω στα εγκλήματα και τις τιμωρίες που αυτά επιφέρουν.
Οι ιδέες πάνω στο έγκλημα και την τιμωρία πήραν μια πιο κοσμική και ανθρωπιστική μορφή από όταν άρχισε να καθιερώνεται ο διαχωρισμός μεταξύ της εκκλησίας και του κράτους. Η σύγχρονη εγκληματολογία εξελίχθηκε μέσα από τη μελέτη της επιστήμης της κοινωνιολογίας.
Κλάδοι
Η Εγκληματολογία περιλαμβάνει κλάδους, όπως την
Παραπομπές - Πηγές
Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο Κατηγορία:Εγκληματολογία Κατηγορία:Διεπιστημονικά υποπεδία της κοινωνιολογίας
ΦΚ Ενεργκί Κότμπους
Η ΦΚ Ενεργκί Κότμπους (γερμανικά: FC Energie Cottbus) είναι μια γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κότμπους. Ιδρύθηκε το 1963 σαν SC Cottbus στην Ανατολική Γερμανία. Το 1954 συμμετείχε στην Ομπερλίγκα, όπου καταταγόταν στα μέσα του βαθμολογικού πίνακα. Τη δεκαετία του 1960 έπεσε μέχρι την τέταρτη κατηγορία της χώρας. Το 1990, με τη Γερμανική επανένωση, η ομάδα πήρε το όνομα FC Energie. Αρχικά κατάφερε να προβιβαστεί από τις μικρές κατηγορίες και κέρδισε τη συμμετοχή της στη 2η Μπούντεσλιγκα το 1997. Το 2000 κατάφερε να προβιβαστεί στη Μπουντεσλίγκα, παραμένοντας για τρία χρόνια. Την περίοδο 2005-2006 συμμετείχε εκ νέου στο Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2005-2006, όπως και την επόμενη χρονιά. Η ΦΚ Ενεργκί Κότμπους είναι η μόνη ομάδα από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας που έχει αγωνιστεί στη Μπουντεσλίγκα. Η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ είναι επίτιμο μέλος του συλλόγου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1966
Λάουρα Τεσόρο
Η Λάουρα Τεσόρο (γαλλικά: Laura Tesoro, 19 Αυγούστου 1996) είναι Βελγίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.
Εκπροσώπησε το Βέλγιο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision του 2016 στη Στοκχόλμη, με το τραγούδι "What's the Pressure?", τερματίζοντας στην 10η θέση στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Βέλγιο Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2016 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Τριχλωριούχο πλουτώνιο
Το Τριχλωριούχο Πλουτώνιο είναι η χημική ένωση με τον τύπο PuCl3.
Ασφάλεια
Όπως όλες οι ενώσεις του πλουτωνίου, υπόκειται σε έλεγχο στο πλαίσιο της Πυρηνικής Συνθήκης περί μη Διάδοσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Ενώσεις πλουτωνίου
Νικόλαος Λανίτης
Ο Νικόλαος Λανίτης ήταν Κύπριος αγωνιστής, δημοσιογράφος, πολιτικός και επί σειρά ετών αθλητικός παράγοντας. Πατέρας της μεγαλύτερης Κυπρίας αθλήτριας στίβου Δομνίτσας Λανίτη-Καβουνίδου.
Γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1872, σπούδασε στην Αθήνα και στο Λονδίνο νομική, και ήταν υπέρμαχος της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Διετέλεσε 4 φορές βουλευτής Κύπρου. Το 1912 συνελήφθη από τους Άγγλους για την ενωτική του δράση, φυλακίστηκε για δύο μήνες και μετά εξορίστηκε στην Αθήνα, όπου έμεινε 15 χρόνια. Στην Αθήνα και αργότερα στο Λονδίνο ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία γράφοντας πολλά άρθρα για την πατρίδα του και ταυτόχρονα έδινε διαλέξεις. Εργάστηκε στις εφημερίδες «Παλλιγένεσης»,«Νέα ημέρα» και ανταποκριτής της «Εστίας» από το Λονδίνο.
Το 1892 ίδρυσε τον Γυμναστικό Σύλλογο της Λεμεσού «Τα Ολύμπια». Διετέλεσε Αντιπρόεδρος του ΣΕΓΑΣ. Το 1912 κατατάχτηκε εθελοντής στον ελληνικό στρατό και πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους, ενώ κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής φυλακίστηκε από τους Γερμανούς. Απεβίωσε το 1958 στην Αθήνα και ετάφη, δημοσία δαπάνει, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές Κατηγορία:Κύπριοι δημοσιογράφοι
Βαλδουίνος Ε΄ της Ιερουσαλήμ
Ο Βαλδουίνος Ε΄ (Αύγουστος 1177 - Αύγουστος 1186) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν βασιλιάς της Ιερουσαλήμ (1185 - 1186). Ήταν γιος του Γουλιέλμου του Μομφερράτου και της Σιβύλλας των Ανζού, κόρης του Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ. Για τη Σιβύλλα ήταν ο πρώτος σύζυγος. Ο Βαλδουίνος Ε΄ διαδέχθηκε τον εκ μητρός θείο του Βαλδουίνο Δ΄ της Ιερουσαλήμ. Επειδή ήταν ανήλικος, τέθηκε υπό την επιτροπεία του Ραϋμόνδου Γ΄ κόμη της Τρίπολης (εξαδέλφου του πάππου του Αμωρί Α΄).
Αποκήρυξη του Γκυ των Λουζινιάν από τον Βαλδουίνο Δ΄
Ο θείος του Βαλδουίνος Δ΄ έπασχε εκ γενετής από λέπρα και θα απεβίωνε νέος. Θα τον διαδεχόταν η αδελφή του Σιβύλλα ή η μικρή, ετεροθαλής αδελφή του Ισαβέλλα. Πολλές έριδες εγείροντο γύρω από την διαδοχή. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ κόμης της Τρίπολης, που είχε τεθεί αντιβασιλιάς του Βαλδουίνου Δ΄ στα δύο τελευταία χρόνια πριν ενηλικιωθεί, ήταν άλλος ένας μνηστήρας για τον θρόνο, αλλά ούτε αυτός είχε διαδόχους. Όταν ενηλικιώθηκε ο Βαλδουίνος Δ΄, ήθελε να ανακόψει τις φιλοδοξίες της οικογένειας Ιμπελέν, διότι η μητριά του -και μητέρα της Ισαβέλλας- Μαρία Κομνηνή είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο της τον Μπαλιάν του Ιμπελέν. Ο Ραϋμόνδος Γ΄ ήθελε να παντρέψει την Σιβύλλα με τον Βαλδουίνο του Ιμπελίν, μεγαλύτερο αδελφό του Μπαλιάν, αλλά ο Βαλδουίνος Δ΄, αντί για αυτό, πάντρεψε την Σίβυλλα σε δεύτερο γάμο με τον Γκυ των Λουζινιάν, υποτελή του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας, εξαδέλφου του Βαλδουίνου Δ΄. Καθώς η αρρώστια του Βαλδουίνου Δ΄ εντεινόταν, δημιουργήθηκε η ανάγκη για να βρεθεί διάδοχος του βασιλείου. Όταν ο Ραϋνάλδος του Σατιγιόν ενοχλούσε τα καραβάνια του Σαλαντίν και ο Σαλαντίν για απάντηση επιτέθηκε στο βασίλειο, ο γαμπρός του, Γκυ των Λουζινιάν (1183), δείλιασε να τον αντιμετωπίσει, οπότε ο Βαλδουίνος Δ΄ τον αποκήρυξε από διάδοχο. Προσπάθησε ταυτόχρονα, αλλά χωρίς επιτυχία, το διαζύγιο της αδελφής του Σίβυλλας από τον Γκυ, καθώς ήταν η νόμιμη διάδοχος και ο Βαλδουίνος Δ΄ αποφάσισε να ανακηρύξει τον πεντάχρονο γιο της από τον 1ο της γάμο, Βαλδουίνο Ε΄ του Οίκου του Μομφερράτου, διάδοχο και συμβασιλέα.
Το τέλος του ανήλικου βασιλιά
Η βασιλεία του μικρού παιδιού κράτησε μόνο έναν χρόνο, οπότε και απεβίωσε στην Άκρα το καλοκαίρι του 1186 σε ηλικία 9 ετών. Νόμιμη διάδοχος του θρόνου παρέμενε η μητέρα του Σιβύλλα, που έπρεπε, προκειμένου να εξασφαλίσει την διαδοχή, να απαρνηθεί τον δεύτερο σύζυγό της Γκυ των Λουζινιάν και να επιλέξει ελεύθερα όποιον σύζυγο θέλει. Αυτή αρνήθηκε επίμονα να το κάνει και ο πατριάρχης αναγκάστηκε να τους καλέσει στον θρόνο των Ιεροσολύμων, με τις όποιες αντιδράσεις της οικογένειας της Ισαβέλλας των Ανζού (ετεροθαλούς αδελφής της Σίβυλλας) να πέφτουν στο κενό. Τελικά η βασιλεία του Γκυ θα ήταν καταστροφική για τα Ιεροσόλυμα, καθώς την αμέσως επόμενη χρονιά (1187) θα υφίσταντο τρομερή ήττα στη μάχη του Χαττίν, κάτι που θα στεκόταν η αρχή του τέλους για το βασίλειο των Ιεροσολύμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιερουσαλήμ
Ντερόν Ουίλιαμς
Ο Ντερόν Ουίλιαμς (πλήρες όνομα: Ντερόν Μάικλ Ουίλιαμς, Deron Michael Williams, 26 Ιουνίου 1984) είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στους Ντάλας Μάβερικς, στο πρωτάθλημα του NBA.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Δυτική Βιρτζίνια των ΗΠΑ στις 26 Ιουνίου του 1984. Έχει ύψος 1,91 μέτρα και βάρος 95 κιλά. Επιλέχτηκε στην 3η θέση του ΝΒΑ Ντραφτ το 2005 από τους Γιούτα Τζαζ.
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γιούτα Τζαζ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Τζέρσεϊ Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπρούκλιν Νετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπεσίκτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Αρίστων ο Κώος
Ο Αρίστων ο Κώος ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος του 3ου αιώνα π.Χ.. Καταγόταν από τη Κω εξ ου και η επονομασία του. Κατατάσσεται στους περιπατητικούς φιλοσόφους της αρχαιότητας και υπήρξε μαθητής του φιλόσοφου Αρίστωνα του Κείου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Κώοι
Τόρρε ντελ Όρο
Ιστορία
thumb|250px|Νυκτερινή άποψη του πύργου Κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1220 και το 1221 ύστερα από εντολή του Αλμοχάδη διοικητή της Σεβίλλης, Αμπού λ-Ουλά, με δωδεκάγωνη βάση. Εμπόδιζε την πρόσβαση στην όχθη με ένα τμήμα του τείχους με το συνδεόταν με το Τόρρε δε λα Πλάτα, το οποίο είναι τμήμα των οχυρώσεων της Σεβίλλης, οι οποίες προστάτευαν το Αλκάθαρ. Σύμφωνα με τη παράδοση, για να εμποδίζεται η πρόσβαση στο λιμάνι, υπήρχε μια βαριά αλυσίδα από τη βάση του πύργου μέχρι ένα άλλο πύργο στη σημερινή Κάγιε Φορταλέθα, στην απέναντι πλευρά του ποταμού, στην περιοχή Τριάνα. Αυτός ο θρύλος όμως είναι λάθος επειδή η Κάγιε Φορταλέθα δε Τριάνα στην ακτή πήρε αυτό το όνομα τον 19ο αιώνα· προηγουμένως ονομαζόταν Κάγιε Λιμόνες. Επίσης, στα χρονικά του Αλφόνσο Ι΄ του Σοφού, τα οποία περιγράφουν με λεπτομέρεια την κατάληψη της Σεβίλλης, αναφέρεται μόνο μία αλυσίδα, η οποία συγκρατούσε μία ομάδα από βάρκες που σχημάτιζαν γέφυρα ανάμεσα στη Σεβίλλη και την Τριάνα, συνδέοντας επίσης την πόλη με το κάστρο, το όποιο αργότερα ονομάστηκε κάστρο του Αγίου Γεωργίου (Σαν Χόρχε), στις ακτές της Τριάνα. Ο στόλος της Καστίλης, υπό τις διαταγές του Ραμόν δε Μπονιφάθ έσπασε τη γέφυρα το 1248, παράλληλα με την πολιορκία της πόλης από τα στρατεύματα του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλλης. Αυτό το ιστορικό κατόρθωμα, με πρωταγωνιστές ναύτες από την Αστούριες και την Κανταβρία, αποθανατίστηκε στα εμβλήματα του Αβιλές και τεσσάρων πόλεων στις κανταβρικές ακτές (Λαρέδο, Κάστρο Ουρδιάλες, Σανταντέρ και Σαν Βιθέντε ντε λα Μπαρκέρα), καθώς και στο έμβλημα της Κανταβρίας. Αναπαριστούν τον Τόρρε ντελ Όρο και ένα πλοίο να σπάει της αλυσίδες που εμπόδιζαν την δίοδο στον Γουαδαλκιβίρ. thumb|200px|Το Έμβλημα του [[Σανταντέρ, με τον Τόρρε ντελ Όρο.]] Μετά την κατάληψη της πόλης, χρησιμοποιήθηκε ως παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Ισίδωρο της Σεβίλλης και στη συνέχεια ως φυλακή. Ο θρύλος ότι ο πύργος ήταν αποθήκη για το χρυσάφι και το ασήμι που προερχόταν από την Αμερική είναι τελείως λάθος.
Ο πύργος είχε αυτό το όνομα από την περίοδο των Αλμοχάδων, στη διήγηση της κατάκτησης της Σεβίλλης του Αλφόσο Ι΄, ο οποίος τον αποκαλεί Χρυσό Πύργο (Τόρρε ντελ Όρο), πιθανότατα από την λαμπρότητα που είχε το ασβεστοκονίαμα και το άχυρο. Όμως, υπάρχουν και άλλες ιστορίες σχετικά με την προέλευση του ονόματος του Πύργου, όλες θρύλοι χωρίς να έχουν επαληθευτεί και έτσι θεωρούνται λάθος. Ένας από αυτούς τους θρύλους χρονολογείται από τον 16ο αιώνα, όταν ένας δημοσιογράφος που ονομαζόταν Λουίς Περάτα είπε ότι τα πλακάκια του πύργου έλαμπαν περισσότερο και από τον Ήλιο. Ο ίδιος στη συνέχεια προσθέτει ότι ο βασιλιάς Πέδρο Α΄ διατηρούσε στον πύργο ένα θησαυρό από χρυσό και ασήμι. Δεδομένης της εγγύτητάς του στα τελωνεία στις αποβάθρες κατά την εποχή της κατάκτησης της Αμερικής, συνηθίζεται να λέγεται ότι πήρε το όνομά του επειδή εκεί φυλασσόταν ο αμερικανικός χρυσός. Ο χρυσός όμως επεξεργαζόταν στην Κάσα δε λα Μονέδα, αρκετά μέτρα μακριά.
Το 16ο αιώνα, ο πύργος ήταν ερειπωμένος, έτσι άρχισαν εργασίες αποκατάστασης. Ο πύργος υπέστη σημαντικές ζημιές από τον σεισμό της Λισαβόνας το 1755, μετά τον οποίο ο Μαρκήσιος του Μόντε Ρεάλ πρότεινε να κατεδαφιστεί ο πύργος ώστε να δημιουργηθεί χώρος ώστε να υπάρχει πρόσβαση στη γέφυρα της Τριάνα. Όμως, αυτή η πρόταση δεν υλοποιήθηκε εξαιτίας των αντιδράσεων των κατοίκων της Σεβίλλης, οι οποίοι το ανακοίνωσαν στο βασιλιά, ο οποίος και παρενέβη. Το 1760, αποκαταστάθηκαν οι βλάβες στο κάτω όροφο του πύργου, ενισχύοντάς τον με λάστιχο και κονίαμα. Τον ίδιο χρόνο σχεδιάστηκε ο κυλινδρικός όροφος στην κορυφή, ο οποίος σχεδιάστηκε από τον στρατιωτικό μηχανικό Σεμπαστιάν φαν ντερ Μπορχτ, αρχίτεκτονα επίσης του βασιλικού εργοστασίου καπνού της Σεβίλλης.
Η επανάσταση του 1868 ήταν άλλη μία κρίσιμη στιγμή για τον πύργο, επειδή οι επαναστάτες γκρέμισαν τους πίνακες από τους τοίχους και τους πούλησαν, όμως οι αντίπαλοί τους κατάφεραν να μην κατεδαφιστεί ο πύργος.
Το μουσείο εγκαινιάστηκε τις 24 Ιουλίου 1944, και μεταφέρθηκαν σε αυτό 400 εκθέματα από το ναυτικό μουσείο της Μαδρίτης. Στο μουσείο εκτίθονται διάφορα παλιά όργανα πλοήγησης και μοντέλα, καθώς και ιστορικά έγγραφα, εικόνες και πίνακες, καθώς επίσης και η σχέση της Σεβίλλης με τον Γουαδαλκιβίρ και τη θάλασσα.
Τις 13 Αυγούστου 1992, στα πλαίσια της Παγκόσμιας Έκθεσης της Σεβίλλης, ο Τόρρε ντελ Όρο αδελφοποιήθηκε από τον Πύργο της Μπελέμ στη Λισαβόνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ανδαλουσία Κατηγορία:Σεβίλλη Κατηγορία:Ισλαμική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Πύργοι
Νταβόρ Κούκετς
Ο Νταβόρ Κούκετς (Davor Kukec, γεννημένος στις 16 Μαρτίου 1986) είναι ποδοσφαιριστής από την Κροατία, διεθνής με την ομάδα ελπίδων της χώρας του, ο οποίος αγωνίζεται στη μεσαία γραμμή. Έχει ύψος 1,78 μ. και έπαιζε στην Α΄ Εθνική με τον Πανιώνιο ως το 2011.
Πηγές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ίντερ Ζάπρεσιτς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπάνικ Οστράβα
Δίκη των Ιατρών
thumb|right|Ο Δρ. [[Γκέρχαρντ Ρόζε κατά την ακροαματική διαδικασία]] Η Δίκη των Ιατρών, νομικός επίσημος τίτλος "Οι ΗΠΑ εναντίον του Καρλ Μπραντ και άλλων" (United States of America v. Karl Brandt, et al.) ήταν μία από τις Επακόλουθες Δίκες της Νυρεμβέργης μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατηγορητήριο
Οι κατηγορούμενοι αντιμετώπισαν τις εξής κατηγορίες:
Κατηγορούμενοι, ποινές
Οι - συνολικά επτά - καταδικασθέντες σε θάνατο εκτελέστηκαν με απαγχονισμό στη φυλακή του Λάντσμπεργκ αμ Λεχ (Βαυαρία) στις 2 Ιουνίου 1948.
Πηγές
Ιατρων Δ
Θεόδωρος Άννινος
Ο Θεόδωρος Άννινος (1923 - 2010) ήταν δήμαρχος Πατρέων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα όπου τελείωσε το Α' Γυμνάσιο Πατρών και σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος για πρώτη φορά το 1964 με τον συνδυασμό του Θρασύβουλου Κωνσταντίνου.
Το 1964 έγινε για πρώτη φορά δήμαρχος ύστερα από μια σειρά συγκυριών ( βλ.ΚΔΜ-1964 ). Το 1967 η δικτατορία τον καθαίρεσε από τα δημαρχιακά του καθήκοντα. Μετά την πτώση της Χούντας, εκλέχτηκε δήμαρχος, με τη στήριξη του ΚΚΕ, με ποσοστό 71,07%, σημειώνοντας την πιο ευρεία επικράτηση δημάρχου στην ιστορία της πόλης. Στις εκλογές του 1978 επανεκλέχθηκε με ποσοστό 57,31%, ενώ το 1982 εξελέγη ξανά με 52,28%. Το 1986 στην τελευταία του εκλογική συμμετοχή, χωρίς κομματική στήριξη, κατέλαβε τη τρίτη θέση με ποσοστό 10%.
Διετέλεσε δήμαρχος Πατρέων συνολικά για 14 έτη, για τις περιόδους 1964-1967, 1975-1978, 1978-1982 και 1982-1986. Στη διάρκεια των ετών αυτών συγκρούστηκε δυναμικά με την κεντρική διοίκηση. Το 1964 υπογράφηκε το προεδρικό διάταγμα για την ίδρυση του Πανεπιστημίου και το 1966 έγιναν τα εγκαίνιά του στο παράρτημα της οδού Κορίνθου.
Ανάμεσα στα έργα του ως δήμαρχος συμπεριλαμβάνονται: το «Σπίτι του Πολιτισμού» στα Προσφυγικά (οδός Φώκαιας), η ανάπλαση της συνοικίας της Αγίας Αικατερίνης, το Θερινό Λαϊκό Θέατρο στη Γερμανού, το μνημείο των Ηρώων στην Ηρώων Πολυτεχνείου, η διαμόρφωση της πλατείας Αγίας Σοφίας κ.α. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της θητείας του δημιουργήθηκε το Δημοτικό Ωδείο και το ΠΚΚ του Δήμου, αναπτύχθηκε το συνεργείο κήπων και δενδροστοιχιών, εγκαταστάθηκαν τα πρώτα κηπάρια, φυτεύτηκαν πάνω από 60.000 δένδρα στα πεζοδρόμια της πόλης, διαμορφώθηκαν πάνω από 40 πλατείες και παιδότοποι.
Ο ίδιος είχε σχεδιάσει και και κατασκευάσει πολλά κτήρια στην Πάτρα, ανάμεσα στα οποία τους κινηματογράφους Ντιάννα και Piccolo, ενώ είχε ανακατασκευάσει και το κινηματοθέατρο Πάνθεον.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Ελευθερία Κουντούρη
Η Ελευθερία Κουντούρη είναι Ελληνίδα ποιήτρια, λογοτέχνις, δημοσιογράφος και ζωγράφος. Πορτρέτα, αφιερώματα, δοκίμια και κριτικά σημειώματά της έχουν δημοσιευτεί από το 1980 έως σήμερα σε εφημερίδες, περιοδικά, εγκυκλοπαίδειες, και ανθολογίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για το ποιητικό και πεζογραφικό έργο της Ελευθερίας Κουντούρη που γεννήθηκε το 1952 στην Αθήνα, όπου μόνιμα ζει και εργάζεται. Η Ελευθερία Κουντούρη σπούδασε γαλλική φιλολογία και ζωγραφική. Ασχολείται με τη μετάφραση και τη δημοσιογραφία.
Η ποίησή της έχει μεταφραστεί στην Αγγλική, Ρωσική, Ιταλική, Πολωνική, Ισπανική και Γαλλική γλώσσα.
Έχει παρουσιαστεί στο ελληνικό ραδιόφωνο και στην τηλεόραση με συνεντεύξεις και αποσπάσματα του λογοτεχνικού της έργου. Το 2002 το Πανεπιστήμιο της Ινδιανάπολης επέλεξε τη διάλεξή της με τίτλο Η Φιλοσοφία της Ποίησης, για ν' ακουστεί στην επετειακή της εκδήλωση που έγινε στη Στοά του Βιβλίου.
Βραβεύσεις
Έχει βραβευτεί από την Παγκόσμια Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών. (ΗΠΑ) 1997, με απονομή διπλώματος και τον τίτλο του Επίτιμου Διδάκτορα Φιλολογίας, από την Accademia Internazionale Trinacria με απονομή διπλώματος και τον τίτλο του Ακαδημαϊκού των Γραμμάτων, - από την Επιτροπή Λογοτεχνών "Θεά Αθηνά" με το βραβείο Κουλτούρας, 1994 και το Μετάλλιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, 1995. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης και μέλος του Δ.Σ της Αστικής μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Εκπαιδευτική Αναγέννησις, ως υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων.
Ζωγραφική
Πραγματοποίησε δύο ατομικές εκθέσεις με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Εγκλωβισμός Α΄" και "Εγκλωβισμός Β΄" αντίστοιχα, στην Gallery Θόλος το 1997, και στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων το 1999.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Αρίστων ο Κείος
Ο Αρίστων ο Κείος ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος περιπατητικός του 3ου αιώνα π.Χ..
Ήταν διάδοχος του Λύκωνα στη διεύθυνση του Λυκείου, καθώς επίσης και συγγραφέας έργων εξαίρετης καλλιλογίας όπως ο "Λύκων", το "Περί γήρως" κ.ά. Μεταξύ των μαθητών του Αρίστωνα του Κείου ήταν και ο επίσης περιπατητικός φιλόσοφος Αρίστων ο Κώος.
Πηγές
Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι
Index Librorum Prohibitorum
thumb|Η αρχική σελίδα του Καταλόγου Απαγορευμένων Βιβλίων, έκδοση Βενετίας, 1564.
Ο πρώτος κατάλογος αυτού του είδους δεν δημοσιεύθηκε στην Ρώμη, αλλά στην Ολλανδία το 1529. Η Βενετία και το Παρίσι ακολούθησαν αυτό το παράδειγμα (1543 και 1551). Το πρώτο ρωμαϊκό Index (Κατάλογος) ήταν έργο του Πάπα Παύλου Δ' (1557, 1559). Το έργο της λογοκρισίας θεωρήθηκε πολύ αυστηρό και, μετά από τον επαναπροσδιορισμό της εκκλησιαστικής νομοθεσίας στο ζήτημα της απαγόρευσης των βιβλίων, ο Πάπας Πίος Δ΄ ανακοίνωσε επίσημα το λεγόμενο Tridentine Index (Κατάλογος του Τριδέντου), την βάση όλων των μετέπειτα καταλόγων μέχρι που ο Πάπας Λέων ΙΓ΄, το 1897, δημοσίευσε το Index Leonianus (Λεόντειος Κατάλογος). Οι πολύ πρώιμοι κατάλογοι ήταν έργο της Επιτροπής της Ιερής Υπηρεσίας (Congregation of the Holy Office) της Καθολικής Εκκλησίας (πρόκειται για την Επιτροπή της Ιεράς Εξέτασης [Sacred Congregation of the Inquisition], αργότερα γνωστής ως Επιτροπή για τo Δόγμα της Πίστης [Congregation for the Doctrine of the Faith]).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινική γραμματεία Κατηγορία:Ιερά Εξέταση Κατηγορία:Λογοκρισία Κατηγορία:Ώριμος Μεσαίωνας Κατηγορία:Ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας
Ιωάννης Βλάχος
thumb|right|300px|Η οικία του Ιωάννη Βλάχου Ο Ιωάννης Βλάχος (1880-1954) ήταν Έλληνας γιατρός και δήμαρχος Πατρέων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του γιατρού Αχιλλέα Βλάχου. Ακολούθησε το ιατρικό επάγγελμα όπου και εκλέχτηκε υφηγητής της ιατρικής σχολής Πατρών. Στη συνέχεια γίνεται διευθυντής της παθολογικής κλινικής του δημοτικού νοσοκομείου. Δεν τον ενδιέφερε η πολιτική και έθεσε υποψηφιότητα για την θέση του δημάρχου ύστερα από πολλές πιέσεις φίλων. Έτσι το 1925 εκλέγεται δήμαρχος με το Λαϊκό Κόμμα και παραμένει για άλλη μια τετραετία (1929-1934). Στην δεύτερη εκλογική διαμάχη υπερίσχυσε του αντιπάλου του, Ιωάννη Γκότση, για μόλις 8 ψήφους. Στις εκλογές του 1935 ηττάται από τον Βασίλειο Ρούφο και αποσύρεται προσωρινά από την πολιτική για να ξαναεπιστρέψει τον Οκτώβριο του 1941, ύστερα από τον διορισμό του από τις κατοχικές δυνάμεις. Παραιτήθηκε όμως ένα χρόνο αργότερα, όταν διαπίστωσε ότι ήταν ένα εκτελεστικό όργανο.
Κατά τη διάρκεια της δημαρχίας του ιδρύθηκε ο ΥΗΣ Γλαύκου, ιδρύθηκε ο Ν.Ο.Π., ξεκίνησε η ονοματοδοσία των δρόμων της πόλεως, εγκαινιάστηκε το δικαστικό μέγαρο Πατρών καθώς και το Σκαγιοπούλειο ορφανοτροφείο. Επίσης ανακαίνισε το Δημαρχιακό Μέγαρο (1928) και ενίσχυσε με μπετόν-αρμέ τα θεμέλια του Ιερού Ναού του Αγίου Ανδρέα.
Απεβίωσε στις 6 Φεβρουαρίου του 1954. Ήταν πρώτος ξάδερφος του Δημητρίου Γούναρη, του οποίου ήταν παρών στην εκτέλεσή του. Η πολιτεία τον τίμησε δίνοντας το όνομα του σε μία οδό της πόλης. Το σπίτι που γεννήθηκε διατηρείται μέχρι και σήμερα και βρίσκεται μεταξύ Αράτου και Ζαΐμη επί της Μαιζώνος.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πατρών
Φρεντερίκ Μπαστιά
Ο Κλωντ Φρεντερίκ Μπαστιά (γαλλικά: Claude Frédéric Bastiat, Μπαγιόν, 30 Ιουνίου 1801 – Ρώμη, 24 Δεκεμβρίου 1850) ήταν Γάλλος πολιτικός και οικονομολόγος, θιασώτης του κλασικού φιλελευθερισμού και μέλος της γαλλικής βουλής. Πρωτοστάτησε στην ανάπτυξη της σημαντικής οικονομικής έννοιας του «κόστους ευκαιρίας», ενώ συνέγραψε την πολύτιμη «παραβολή της σπασμένης τζαμαρίας». Οι ιδέες του διαμόρφωσαν τη φιλελεύθερη και την αυστριακή σχολή σκέψης.
Βιογραφία
Ο Μπαστιά γεννήθηκε στην Μπαγιόν της Ακουιτανίας, ένα λιμάνι στα νότια της Γαλλίας, στον Βισκαϊκό κόλπο, στις 30 Ιουνίου 1801. Ο πατέρας του, Πιερ Μπαστιά, ήταν εξέχων επιχειρηματίας της πόλης. Η μητέρα του απεβίωσε το 1808, όταν ο Φρεντερίκ ήταν επτά ετών. Ο πατέρας του μετακόμισε στα ηπειρωτικά της χώρας, στην πόλη Μιγκρόν, ενώ λίγο αργότερα τον ακολούθησε και ο Φρεντερίκ. Η έπαυλη Μπαστιά, στη Μιγκρόν, αποκτήθηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση και προηγουμένως ανήκε στον Μαρκήσιο Πουαγιάν. Ο Πιερ Μπαστιά απεβίωσε το 1810, αφήνοντας ορφανό τον Φρεντερίκ, τον οποίο περιέθαλψε ο παππούς του από την πλευρά του πατέρα του κι η γεροντοκόρη θεία του, Ζυστίν Μπαστιά. Ο Φρεντερίκ φοίτησε στο σχολείο της Μπαγιόν, αλλά η θεία του δεν το είχε σε εκτίμηση κι έτσι τον έγραψε στο Σεν-Σεβέρ. Στα 17, άφησε το σχολείο για να εργαστεί με τον θείο του στην οικογενειακή επιχείρηση εξαγωγών, όπου ο πατέρας του είχε υπάρξει συνεταίρος. Ο οικονομολόγος Τόμας ντι Λορέντζο διατείνεται ότι αυτή η εμπειρία ήταν καίρια για το μετέπειτα έργο του Μπαστιά, καθώς επέτρεψε στον νεαρό Φρεντερίκ ν’ αποκτήσει γνώση από πρώτο χέρι για το πώς οι νόμοι επηρεάζουν την αγορά. Ο Σέλντον Ρίτσμαν σημειώνει ότι «ενηλικιώθηκε την περίοδο των Ναπολεόντειων πολέμων, την περίοδο της έντονης κυβερνητικής παρεμβατικότητας στις οικονομικές δραστηριότητες».
Ο Μπαστιά άρχισε να αποκτά πνευματικά ενδιαφέροντα. Δεν επιθυμούσε πλέον να εργάζεται με τον θείο του κι ονειρευόταν να μεταβεί στο Παρίσι για επίσημες σπουδές. Αυτό το όνειρο, ωστόσο, δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα, καθώς ο παππούς του λόγω κακής υγείας επιθυμούσε να μείνει στην έπαυλη Μιγκρόν. Ο Μπαστιά τον συνόδευσε και τον φρόντιζε. Την επόμενη χρονιά, όταν ο Μπαστιά ήταν 24 ετών, ο παππούς του απεβίωσε κληροδοτώντας στον νεαρό την οικογενειακή περιουσία και παρέχοντάς του έτσι τα οικονομικά μέσα ώστε να διευρύνει τη θεωρητική του κατάρτιση. Ο Μπαστιά διεύρυνε τις γνώσεις του σε διάφορους τομείς όπως η φιλοσοφία, η ιστορία, η πολιτική, η θρησκεία, τα ταξίδια, η ποίηση, η πολιτική οικονομία και η βιογραφία. «Μετά τη μεσοαστική επανάσταση του 1830, ο Μπαστιά δραστηριοποιήθηκε πολιτικά και εξελέγη ειρηνοδίκης της Μιγκρόν το 1831, καθώς και στο Γενικό Συμβούλιο της Λαντ, το 1832. Εξελέγη στο εθνικό νομοθετικό σώμα μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1848».
Η σταδιοδρομία του ως οικονομολόγου άρχισε μόλις το 1844, τον Οκτώβριο, όταν δημοσιεύθηκε το πρώτο του άρθρο στην Επιθεώρηση των Οικονομολόγων (Journal des economistes). Ωστόσο η καριέρα του έληξε με τον πρόωρο θάνατό του, το 1850. Ο Μπαστιά κόλλησε φυματίωση, προφανώς κατά τη διάρκεια της περιοδείας του ανά τη Γαλλία για την προώθηση των ιδεών του. Η νόσος τον εμπόδισε να εκφωνήσει τις προγραμματισμένες ομιλίες του (ιδίως στο νομοθετικό σώμα, όπου είχε εκλεγεί το 1848 και το 1849) και του αφαίρεσε τη ζωή. Το φθινόπωρο του 1850, ο Μπαστιά μετέβη στην Ιταλία κατ’ εντολή των γιατρών του. Πρώτα ταξίδεψε στην Πίζα, κατόπιν στη Ρώμη. Στις 24 Δεκεμβρίου 1850 ο Μπαστιά ζήτησε από τους οικείους του να πλησιάσουν στο κρεβάτι του. Μουρμούρισε δύο φορές τις λέξεις «την αλήθεια» και κατόπιν κατέληξε.
Έργα του
Ο Μπαστιά ήταν συγγραφέας πολλών έργων για τα οικονομικά και την πολιτική οικονομία, τα οποία γενικά χαρακτηρίζονταν από τη σαφή οργάνωση τους, την ισχυρή επιχειρηματολογία και το οξύ πνεύμα του συγγραφέα τους. Ο οικονομολόγος Murray Rothbard έγραψε ότι: «ο Μπαστιά ήταν πράγματι ένας διαυγής και εξαιρετικός συγγραφέας, του οποίου τα λαμπρά και πνευματώδη δοκίμια και μύθοι έως σήμερα είναι αξιοσημείωτα και καταρρίπτουν τις θεωρίες για τον προστατευτισμό και όλες τις μορφές κρατικής ενίσχυσης και ελέγχου. Ήταν ένας πραγματικά ευφυής υπερασπιστής της ελεύθερης αγοράς χωρίς περιορισμούς ». Από την άλλη πλευρά, ο ίδιος ο Μπαστιά δήλωσε ότι η ενίσχυση του κράτους θα πρέπει να είναι διαθέσιμη, αλλά περιορισμένη: «σε εξαιρετικές συνθήκες, σε επείγουσες περιπτώσεις, το κράτος θα πρέπει να διαφυλάξει κάποιους πόρους ώστε να βοηθήσει ορισμένους δυστυχείς ανθρώπους, ώστε αυτοί να προσαρμοστούν σε μεταβαλλόμενες συνθήκες ». Μεταξύ των πιο γνωστών του έργων είναι τα «Οικονομικά Σοφίσματα», τα οποία περιέχουν πολλές έντονα διατυπωμένες λεκτικές επιθέσεις στην κρατικιστική πολιτική. Ο Μπαστιά έγραψε το έργο ενώ ζούσε στην Αγγλία με σκοπό να συμβουλεύσει τους διαμορφωτές της Γαλλικής Δημοκρατίας σχετικά με παγίδες προς αποφυγή.
Τα «Οικονομικά Σοφίσματα» και το «Αίτημα των Κηροποιών»
Στα «Οικονομικά Σοφίσματα» περιέχεται μια σατιρική παραβολή, γνωστή ως το «Αίτημα των Κηροποιών», στην οποία οι κηροποιοί και οι παραγωγοί ζωικού λίπους ασκούν πιέσεις στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Γαλλικής Ιουλιανής Μοναρχίας (1830-1848) για να αποκλεισθεί ο Ήλιος, ώστε να προληφθεί ο αθέμιτος ανταγωνισμός του στα προϊόντα τους. Στα «Σοφίσματα» περιλαμβάνεται επίσης ένα κωμικό αίτημα προς τον Βασιλιά, όπου ζητείται να θεσπιστεί νόμος που να απαγορεύει τη χρήση του δεξιού χεριού σε όλους, με βάση μια υπόθεση από κάποιους από τους συγχρόνους του ότι μεγαλύτερη δυσκολία σημαίνει περισσότερη εργασία και περισσότερη εργασία σημαίνει περισσότερος πλούτος.
Ο Νόμος (1850)
Ωστόσο, το πιο διάσημο έργο του Μπαστιά είναι «Ο Νόμος», που δημοσιεύθηκε αρχικά ως ένα φυλλάδιο το 1850. Εκεί προσδιορίζεται και αναπτύσσεται ένα δίκαιο σύστημα νόμων και στη συνέχεια επιδεικνύεται πως ένα τέτοιο σύστημα νόμων διευκολύνει μια ελεύθερη κοινωνία.
Στο «Νόμο», ο Μπαστιά έγραψε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να προστατεύσει «το άτομό του, την ελευθερία του και την περιουσία του». Το κράτος θα πρέπει να είναι μόνο μια «κοινή δύναμη - υποκατάστατο των μεμονωμένων δυνάμεων», για να υπερασπιστεί το προαναφερθέν δικαίωμα. Η «Δικαιοσύνη» (η υπεράσπιση της ζωής ενός ατόμου, της ελευθερίας του και της ιδιοκτησίας του) έχει συγκεκριμένα όρια, αλλά εάν η εξουσία της κυβέρνησης επεκταθεί περαιτέρω -σε φιλανθρωπικές προσπάθειες- η κυβέρνηση γίνεται απεριόριστη και μπορεί να μεγαλώνει επ' άπειρον. Ο προκύπτων κρατισμός «βασίζεται σε αυτήν την τριπλή ενότητα: τη συνολική αδράνεια της ανθρωπότητας, την παντοδυναμία του νόμου και το αλάθητο του νομοθέτη». Το κοινό στη συνέχεια γίνεται επιδεκτικό κοινωνικής μηχανικής από τον νομοθέτη και διαπλάθεται από τη βούλησή του «όπως ο πηλός από τον αγγειοπλάστη». Ο Μπαστιά γράφει:
Ο Μπαστιά υποστηρίζει ότι ο νόμος γίνεται διεστραμμένος όταν τιμωρεί το δικαίωμα ενός ατόμου στην αυτοάμυνα (την υπεράσπιση της ζωής του, της ελευθερίας και της ιδιοκτησίας του), λειτουργώντας ευνοϊκά υπέρ όσων αξιώνουν τη «νόμιμη λεηλασία», την οποία ορίζει ως εξής: «αν ο νόμος παίρνει από ορισμένα άτομα ό,τι τους ανήκει και το δίνει σε άλλα πρόσωπα στα οποία δεν τους ανήκει. Δες αν ο νόμος ευνοεί έναν πολίτη εις βάρος του άλλου, κάνοντας ό,τι ο ίδιος πολίτης δεν θα μπορούσε να κάνει χωρίς να διαπράξει έγκλημα». Με αυτό τον τρόπο, ο Μπαστιά ήταν κατά της αναδιανομής.
Τι είναι ορατό και τι αόρατο
Το 1850, με το έργο του «Τι είναι ορατό και τι αόρατο» (Ce qu'on voit et ce qu'on ne voit pas) και μέσω της παραβολής της «σπασμένης τζαμαρίας», εισήγαγε την έννοια του «κόστους ευκαιρίας», συνολικά, εκτός από τον όρο. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά 50 χρόνια μετά το θάνατό του, το 1914, από τον Φρίντριχ φον Βίζερ.