cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τα ελιξίρια του διαβόλου
Υπόθεση
Ο επόμενος σταθμός του Μεντάρ είναι μια πριγκιπική αυλή, όπου εμφανίζεται μεταμφιεσμένος, αλλά η Ορελία, η οποία εμφανίζεται εκεί τον αναγνωρίζει ως τον δολοφόνο του αδελφού της και τον φυλακίζουν. Από εκεί όμως σώζεται από τον δεύτερο εαυτό του, ο οποίος αναλαμβάνει την ευθύνη για τους φόνους. Η Ορελία εξομολογείται τον έρωτά της στον απελευθερωμένο Μεντάρ, που πλέον τον θεωρούν Πολωνό ευγενή, και αποφασίζουν να παντρευτούν. Ωστόσο, την ημέρα του γάμου, βλέποντας τον σωτήρα του να οδηγείται στην εκτέλεση, τον κυριεύει μια κρίση τρέλας, ομολογεί την αλήθεια στην Ορελία και τη μαχαιρώνει. Ελευθερώνει τον δεύτερο εαυτό του και τρέπεται σε φυγή για δεύτερη φορά.
Αλλά ο διπλός εαυτός του τον ακολουθεί, οι δυο τους δίνουν μια σκληρή μάχη, την οποία κερδίζει ο Μεντάρ, όμως από την κούραση χάνει τις αισθήσεις του και βρίσκεται σε βαθιά λιποθυμία. Ξυπνάει σε ένα ιταλικό μοναστήρι κοντά στη Ρώμη, όπου τον οδήγησε ο Πιέτρο Μπελκάμπο, και όταν συνέρχεται ομολογεί τις αμαρτίες του και μετά από τρομερές ποινές και μετάνοιες εξιλεώνεται. Επιστρέφοντας στην αρχική του ταυτότητα, ο Μεντάρ ανακαλύπτει την οικογενειακή του ιστορία διαβάζοντας το ημερολόγιο ενός μυστηριώδους ζωγράφου - ο οποίος εμφανίζεται και εξαφανίζεται από τη ζωή του Μεντάρ σε όλη τη διάρκεια του μυθιστορήματος. Έτσι συνειδητοποιεί ότι είναι συγγενής σχεδόν με όλους (όσες και όσους τραυμάτισε ή σκότωσε είναι ετεροθαλή αδέρφια του) και καταλαβαίνει ότι υπάρχει μια σκοτεινή δύναμη που κρέμεται πάνω από τη ζωή του που τον κάνει να μεταφέρει τη βαριά κληρονομιά των πράξεων των προγόνων του.
Στη Ρώμη έγινε άθελά του επίκεντρο της προσοχής και ο κόσμος τον θεωρούσε άγιο, τόσο που ο Πάπας τον κάλεσε σε ακρόαση και του ζήτησε να γίνει εξομολογητής του, ο Μεντάρ αναγνώρισε όμως τον πειρασμό της δύναμης του σκότους που προσπαθούσε να τον παρασύρει πάλι (που υποδηλώνει ότι μπορεί να είχε ακόμη διαβολικές φιλοδοξίες) και αποφάσισε να φύγει, πολύ περισσότερο όταν πληροφορήθηκε από τον Μπελκάμπο ότι κινδύνευε από συνωμοσία του πρώην εξομολογητή του Πάπα.
Επιστρέφοντας στο παλιό μοναστήρι της πατρίδας του, βρίσκει μια μεγάλη γιορτή - η Ορελία πρόκειται σύντομα να δώσει τον τελευταίο της όρκο να γίνει καλόγρια. Για άλλη μια φορά πρέπει να παλέψει με τον πόθο του. Ακριβώς όταν φαίνεται να το έχει καταφέρει, βλέπει τον διπλό του εαυτό να τη μαχαιρώνει, θανάσιμα αυτή τη φορά, και να τρέπεται σε φυγή.
Ο Μεντάρ αρχίζει να γράφει τη ζωή του ως πράξη μετάνοιας και πεθαίνει ένα χρόνο μετά τον θάνατο της Ορελίας.
Ένα τελευταίο σημείωμα από τον βιβλιοθηκάριο του μοναστηριού αποκαλύπτει τις συνθήκες του θανάτου του – δηλαδή ένα υστερικό γέλιο που ακούστηκε από το κελί του και θέτει υπό αμφισβήτηση την υπονοούμενη λύτρωσή του από την επιρροή του Κακού ή ότι το γέλιο προέρχονταν από τη σατανική μεταμόρφωση του Μεντάρ, που ακόμα βρίσκονταν στο μοναστήρι, καθώς στην ταφή του παρευρίσκονταν και ένας ζητιάνος που είχε παρουσιασθεί την προηγούμενη μέρα, που έγινε δεκτός ως δόκιμος αδελφός Πέτρος, τον έλεγαν Πέτερ Σένφελντ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γοτθικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Γερμανικά μυθιστορήματα
Βούρλα
thumb|280px|Εργατικές πολυκατοικίες στα Βούρλα thumb|280px|Η οδός Σωκράτους στο κέντρο των Βούρλων - στα αριστερά διακρίνεται το Αστυνομικό Τμήμα Δραπετσώνας, στα δεξιά κτίριο υπηρεσιών της Νομαρχίας Πειραιώς thumb|280px|Νομαρχία Πειραιώς, Διεύθυνση Μεταφορών και Συγκοινωνιών στα Βούρλα thumb|280px|Πάρκο στα Βούρλα
Τα Βούρλα, αν και θεωρούνται συνοικία του Πειραιά, είναι στην πραγματικότητα ένα μεγάλο οικοδομικό τετράγωνο στα όρια του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας, στα ανατολικά της Δραπετσώνας, κοντά στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου, στο όριο με τις συνοικίες Κοπή και Παπαστράτος του του Δήμου Πειραιά. Ορίζονται από τις οδούς Ψαρών, Εθνικής Αντιστάσεως, Δογάνης και Μιαούλη. Καταλαμβάνουν μια έκταση 15 περίπου στρεμμάτων, και στο κέντρο τους διασχίζονται από την οδό Σωκράτους.
Τα Βούρλα ως συνοικία οίκων ανοχής
Η περιοχή των Βούρλων κατοικήθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα, την δεκαετία του 1870, με την κατασκευή ενός τεράστιου κτιρίου που κάλυπτε ολόκληρο το οικοδομικό τετράγωνο, με στόχο την δημιουργία κρατικού οίκου ανοχής με ιερόδουλες. Την εποχή εκείνη στον Πειραιά λειτουργούσαν πολλοί παράνομοι οίκοι ανοχής, και ο Δήμος Πειραιώς με αίτημα στην κεντρική κυβέρνηση το 1872 ζήτησε την δημιουργία ενός μεγάλου κτιρίου για την στέγαση των συγκεκριμένων γυναικών. Η κυβέρνηση αρχικά αρνήθηκε (1873) αλλά τελικά υπέκυψε παραχωρώντας την περιοχή στον Δήμο Πειραιώς για να ανεγερθεί το κτίριο.
Η επιχείρηση λειτουργούσε άριστα για σχεδόν 60 χρόνια, με ιερόδουλες 16 - 60 ετών από όλες τις περιοχές του κόσμου, και μετά την Μικρασιατική καταστροφή και την έλευση των προσφύγων στην Δραπετσώνα η γύρω περιοχή έγινε περισσότερο πυκνοκατοικημένη, αυξάνοντας τα κέρδη των οίκων ανοχής. Όλοι οι ρεμπέτες του Πειραιά εκείνη την εποχή περνούσαν από τα Βούρλα για να βρουν το κατάλληλο ταίρι, και η περιοχή ήταν μεγάλο κέντρο εμπόρων ναρκωτικών και σωματεμπόρων.
Το 1932 οι κάτοικοι των γύρω περιοχών, που είχαν γίνει αρκετά πυκνοκατοικημένες, άρχισαν έντονες διαμαρτυρίες στον Δήμο και την τότε κυβέρνηση για την λειτουργία των οίκων ανοχής στην περιοχή τους, που την υποβάθμιζε σημαντικά. Τελικά υπό την πίεση των κατοίκων τα πορνεία των Βούρλων διαλύθηκαν το 1937 και οι ιερόδουλες μεταφέρθηκαν στην Τρούμπα, ενώ αυτά μετατράπηκαν σε φυλακές.
Τα Βούρλα ως πολιτικές φυλακές
Οι φυλακές λειτούργησαν για πρώτη φορά από την δικτατορία του Μεταξά, έπειτα από τους Γερμανούς κατακτητές το 1941-44, και συνέχισαν να λειτουργούν και μετά την Απελευθέρωση. Στις 3 πτέρυγες που παλαιότερα φιλοξενούσαν ιερόδουλες γυναίκες ανάλογα με την ηλικία τους μεταφέρθηκαν φυλακισμένοι, στις δυο πρώτες σκληροί ποινικοί, και στην τρίτη αποκλειστικά πολιτικοί κρατούμενοι, ενεργά μέλη του ΚΚΕ κατηγορούμενοι για κατασκοπεία εκ μέρους της Σοβιετικής Ένωσης. Οι συνθήκες ζωής των κρατούμενων ήταν φρικτές και όχι ιδιαίτερα γνωστές στον έξω κόσμο.
Η μεγάλα απόδραση του 1955
Οι φυλακές των Βούρλων έγιναν πασίγνωστες για την μεγάλη απόδραση κομμουνιστών κρατουμένων το 1955, αν και θεωρούνταν υψίστης ασφαλείας. Πολιτικοί κρατούμενοι της Γ΄ πτέρυγας εργάστηκαν σκληρά επί 4 μήνες για την δημιουργία διαδρόμου μήκους 16 μέτρων και ύψους 2 μέτρων. Όταν ο διάδρομος ολοκληρώθηκε στις 17 Ιουλίου του 1955, 27 κομμουνιστές από την Γ΄ πτέρυγα πέρασαν από τον διάδρομο κάτω από τον δρόμο σε απέναντι εργοστάσιο και από εκεί στην ελευθερία. Η απόδραση αυτή είχε προκαλέσει σοκ στην τότε κοινή γνώμη, και για περισσότερο από έναν χρόνο αποτελούσε κύριο θέμα στις εφημερίδες της εποχής. Οι δραπέτες επικηρύχθηκαν με μεγάλα ποσά με εντολή του ίδιου του τότε αντιπρόεδρου της κυβέρνησης Παναγιώτη Κανελλόπουλου (πρωθυπουργός ήταν ο ασθενών στρατάρχης Αλέξανδρος Παπάγος), ενώ οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι των φυλακών βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση επειδή σχεδόν όλοι κατηγορήθηκαν για συνέργεια ή αδιαφορία.
Από τους 27 αποδράσαντες κομμουνιστές, οι 15 συνελήφθησαν από άνδρες της Αστυνομίας Πόλεων, της Χωροφυλακής και της ΚΥΠ το επόμενο χρονικό διάστημα, ένας δολοφονήθηκε στα σύνορα ενώ προσπαθούσε να διαφύγει, ενώ οι υπόλοιποι 11 διέφυγαν την σύλληψη και συνέχισαν την ζωή τους ελεύθεροι, σε συνθήκες παρανομίας βέβαια. (δείτε και: Αποδράσεις Ελλήνων κομμουνιστών).
Τα Βούρλα σήμερα
Οι φυλακές των Βούρλων εξακολουθούσαν να λειτουργούν μέχρι και το 1970, οπότε αποφασίστηκε το οριστικό κλείσιμό τους από τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο και τον χουντικό υπουργό Δικαιοσύνης Άγγελο Τσουκαλά. Η περιοχή των Βούρλων από τότε βρίσκεται στην ιδιοκτησία του Δήμου Δραπετσώνας, και σήμερα είναι μια γενικά ήσυχη εργατική και λαϊκή συνοικία, χωρίς να θυμίζει τίποτα από το έντονα περιπετειώδες παρελθόν της. Στην θέση των φυλακών υπάρχουν σήμερα νεόδμητες εργατικές πολυκατοικίες, το Αστυνομικό Τμήμα Δραπετσώνας και η Διεύθυνση Μεταφορών και Συγκοινωνιών της Νομαρχίας Πειραιώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές του Πειραιά Κατηγορία:Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας
Οικία Λεβέκ
Η Οικία Λεβέκ (γαλλικά: Maison Levesque), είναι οικία του νησιού της Ρεϋνιόν, γαλλικού υπερπόντιου νομού ευρισκόμενου στα νοτιοδυτικά του Ινδικού Ωκεανού. Ευρισκόμενη επί του αριθμού 20 της Οδού Αρσαμπώ (γαλλικά: Rue Archambaud), εντός του κέντρου του Σαιν-Πιερ, κατεγράφη εντός του πρόσθετου καταλόγου των ιστορικών μνημείων στις 14 Αυγούστου 2000.
Παραπομπές
Λεβεκ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στο Σαιν-Πιερ (Ρεϋνιόν) Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία καταγεγραμμένα το 2000 Κατηγορία:Οικίες ιστορικά μνημεία (Γαλλία)
Πέμπτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης
thumb|right|250px|Ο Ιωάννης Καντακουζηνός προεδρεύει της Δ΄ Ησυχαστικής Συνόδου του 1351 Πέμπτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης ονομάστηκε μια σειρά από έξι συνόδους που πραγματοποιήθηκαν στην βυζαντινή πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη μεταξύ 1341 και 1351, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την ησυχαστική έριδα, μια διαμάχη σχετικά με το μυστικιστικό δόγμα του Ησυχασμού. Αναφέρονται επίσης ως Ησυχαστικές ή Παλαμιτικές σύνοδοι, καθώς συζήτησαν τη θεολογία του Γρηγορίου Παλαμά, στην οποία αντιτάχθηκε ο Βαρλαάμ Καλαβρός, και άλλων.
Στοές του Βατικανού
Οι Στοές του Βατικανού, ιταλ. Logge di Raffaello, είναι οι διάδρομοι στο Αποστολικό Παλάτι, γύρω από την Αυλή του Αγ. Δαμάσου (Cortile di S. Damaso), ανοικτοί από τη μεριά της αυλής, οι οποίοι έχουν διακοσμηθεί με νωπογραφίες. Η εκτέλεση των έργων έγινε περί το 1519 από τη μεγάλη ομάδα καλλιτεχνών του Ραφαήλ, με τον Τζιοβάννι ντα Ουντίνε να έχει κάνει το μεγαλύτερο μέρος.
Πέμπτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης
Το αποτέλεσμα αυτών των συνόδων θεωρείται από ορισμένες Ορθόδοξες Εκκλησίες ότι έχει την αξία των αποφάσεων των οικουμενικών συνόδων.
Στοές του Βατικανού
Περιγραφή
Επειδή ο χώρος δεν ήταν σημαντικός, δεν έγιναν μεγάλες τοιχογραφίες, αλλά διακοσμητικά μόνο σχέδια. Την εποχή εκείνη είχε ανακαλυφθεί πρόσφατα ο Χρυσός Οίκος (Domus Aurea) του Νέρωνα και τα διακοσμητικά σχέδια των τοίχων του είχαν κάνει εντύπωση. Με τις επιχωματώσεις των αιώνων, τα δωμάτια του Χρυσού Οίκου ήταν κάτω από το έδαφος και τα σχέδια των τοίχων ονομάστηκαν σπηλαιώδη (grotesque). Υπήρχε η επιθυμία να αντιγραφούν, έτσι οι επιφάνειες καλύφθηκαν με grotesque σχέδια σε λευκό φόντο. Η ζωγραφική μιμείται γλυπτά, κόγχες και μικρές φιγούρες σε μία αναβίωση του αρχαίου ρωμαϊκού ρυθμού. Ο μακρύς διάδρομος με την ποικιλία των ζωγραφικών στοιχείων του έγινε πρότυπο για μεταγενέστερους καλλιτέχνες, που δημιουργούσαν grotesque διακοσμήσεις σε όλη την Ευρώπη.
Πέμπτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης
Ιστορικό
Όταν έγινε φανερό ότι η διαμάχη μεταξύ Βαρλαάμ και Παλαμά δεν οδηγούνταν σε συμβιβασμό και θα απαιτούσε την κρίση Συνόδου, μια σειρά έξι πατριαρχικών συνόδων συνεκλήθη στην Κωνσταντινούπολη στις 10 Ιουνίου 1341, τον Αύγουστο 1341, 4 Νοεμβρίου 1344, 1 Φεβρουαρίου 1347, 8 Φεβρουαρίου 1347 και 28 Μαΐου 1351 για να εξεταστούν τα ζητήματα.
Στοές του Βατικανού
Περιγραφή
Σε κάθε σταυροθόλιο υπάρχουν τέσσερις πίνακες, ένας σε κάθε πλευρά του, ενώ ο υπόλοποι χώρος γεμίζει με διακοσμητικά σχέδια. Το θέμα των πινάκων είναι σκηνές από τη Βίβλο: περιστατικά της Δημιουργίας, των Νώε, Μωϋσή, Ιησού Ναυή, Σολομώντα, Λωτ, Ιακώβ, Χριστού. Ενδιαφέρον έχει η ποικιλία των σχεδίων στους πεσσούς και στους ψευδοπεσσούς (pilasters). Η στοά είναι τώρα μέρος της τελετουργικής οδού για διακεκριμένους επισκέπτες· σε διαφορετική περίπτωση είναι μέρος της τουριστικής διαδρομής.
Πέμπτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης
Ιστορικό
Ο κύριος υποστηρικτής του Βαρλαάμ, ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ΄, πέθανε μόλις πέντε ημέρες μετά τη λήξη της συνόδου. Παρότι ο Βαρλαάμ αρχικά ήλπιζε σε μια δεύτερη ευκαιρία για να παρουσιάσει την υπόθεσή του εναντίον του Παλαμά, σύντομα συνειδητοποίησε ότι δεν θα το κατάφερνε και έφυγε για την Καλαβρία, όπου προσηλυτίστηκε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και εξελέγη Επίσκοπος Ιέρακος.
Στοές του Βατικανού
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Αποστολικό Παλάτι
Πέμπτη Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης
Ιστορικό
Μετά την αναχώρηση του Βαρλαάμ, ο Γρηγόριος Ακίνδυνος έγινε ο κύριος επικριτής του Παλαμά. Μια δεύτερη σύνοδος που έγινε στην Κωνσταντινούπολη τον Αύγουστο του 1341 καταδίκασε τον Ακίνδυνο και επιβεβαίωσε τα πορίσματα της προηγούμενης συνόδου. Ο Ακίνδυνος και οι υποστηρικτές του κέρδισαν μια σύντομη νίκη στην τρίτη σύνοδο που έγινε το 1344, η οποία αφόρισε τον Παλαμά και έναν από τους μαθητές του, τον μετέπειτα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ισίδωρο Βούχειρα.
Τον Μάιο του 1351, μια πατριαρχική σύνοδος αθώωσε οριστικά τον Παλαμά και καταδίκασε τους αντιπάλους του. Η σύνοδος αυτή διέταξε να καθαιρεθούν και να φυλακιστούν οι μητροπολίτες Εφέσου και Γάνου. Όσοι ήταν απρόθυμοι να υποταχθούν στην επικρατήσασα ως ορθόδοξη άποψη, θα αφορίζονταν και θα παρέμεναν σε κατ'οίκον περιορισμό. Μια σειρά αναθεμάτων εξαπολύθηκαν κατά του Βαρλαάμ, του Ακινδύνου και των οπαδών τους. Ταυτόχρονα διακηρύχθηκαν επίσης μια σειρά επιδοκιμασιών υπέρ του Γρηγορίου Παλαμά και των οπαδών του δόγματος του.
Α΄ Ησυχαστική Σύνοδος (1341)
Η Α΄ Ησυχαστική Σύνοδος συνεκλήθη την Κυριακή, 10 Ιουνίου του 1341. Ο πατριάρχης-και όχι ο αυτοκράτορας, ο οποίος επικύρωσε την πρωτοβουλία του πατριάρχη- συγκάλεσε τους αντιδίκους, όμως θεωρείται ότι μεροληπτούσε σε βάρος των μοναχών και του Παλαμά επειδή δεν τον προσκάλεσε προσωπικώς, αλλά ως Εκκλησία της Θεσσαλονίκης, ενώ την πρόσκληση επέδωσε ο κατήγορος Βαρλαάμ, κάτι παράτυπο που αποφεύχθηκε μετά από παρέμβαση του Ακινδύνου, ο οποίος τελικά επέδωσε την πρόσκληση ο ίδιος. Ήδη από τις προσυνοδικές συζητήσεις, ο Πατριάρχης και οι λοιποί αρχιερείς πληροφορήθηκαν τις θέσεις του Βαρλαάμ και μεταστράφηκαν υπέρ του Παλαμά, ενώ ο Βαρλαάμ προσπάθησε να αποφύγει τη συμμετοχή τους στις εργασίες της συνόδου διαπιστώνοντας την σε βάρος του αλλαγή του κλίματος, επικαλούμενος την απουσία του αυτοκράτορα.
Οι εργασίες της Συνόδου διήρκεσαν μία ημέρα. Συνεκλήθη στο ναό της Αγίας Σοφίας στα κατηχουμενεία, δηλαδή τα υπερώα του ναού. Παρών ήταν τελικά ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Γ' ο Παλαιολόγος, ο Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης ΙΔ' Καλέκας, επίσκοποι, αρχιμανδρίτες, ηγούμενοι του Αγίου Όρους και της Κωνσταντινούπολης, κληρικοί, ο μέγας δομέστικος Ιωάννης Καντακουζηνός, η σύγκλητος, κριτές καθολικοί της Πόλεως. Η σύνοδος καταδίκασε τον Βαρλαάμ και αθώωσε τον Γρηγόριο Παλαμά και απαγόρευσε στον τελευταίο να ξαναθίξει το θέμα. Ο Βαρλαάμ ζήτησε συγγνώμη και έφυγε οριστικά για την Ιταλία. Η σύνοδος αυτή παρέμεινε ωστόσο σημείο έριδας σχετικά με τις λεπτομέρειές της.
Β΄ Ησυχαστική Σύνοδος (1341)
Ο Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος πέθανε στις 14/15 Ιουλίου 1341 και ο ανήλικος Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος, τέθηκε υπό την επιτροπεία του μεγάλου δομέστικου Ιωάννη Καντακουζηνού και του μεγάλου δούκα Αλέξιου Απόκαυκου. Ο πατριάρχης και φίλος του Ακινδύνου αν και δεν το επιθυμούσε συγκάλεσε σύνοδο τον Ιούλιο του 1341 στην Αγία Σοφία με την παρουσία του Ιωάννη Καντακουζηνού, μελών της συγκλήτου και του Γρηγορίου Ακινδύνου και του Γρηγορίου Παλαμά. Η σύνοδος καταδίκασε προφορικά τον Γρηγόριο Ακίνδυνο. Επειδή ο Ιωάννης Καντακουζηνός προήδρευσε στην τελευταία αυτή σύνοδο περιέπλεξε ακόμα πιο πολύ τα πράγματα: η βασιλεύουσα δυναστεία το εξέλαβε ως σφετερισμό αυτοκρατορικού προνομίου.
Γ' Ησυχαστική Σύνοδος (1347)
Η Βασίλισσα Άννας της Σαβοΐας μπροστά στην προοπτική της νίκης του Ιωάννη Καντακουζηνού άφησε ελέυθερο τον Παλαμά και συγκάλεσε στις 2 Φεβρουαρίου 1347 σύνοδο στο Βασιλικό Παλάτιο. Παρόντες ήταν η βασίλισσα με τον γιο της Ιωάννη Ε' Παλαιολόγο, ο πρώτος του Αγίου Όρους, αγιορείτες μοναχοί, αρχιερείς, αρχιμανδρίτες, ηγούμενοι, η σύγκλητος. Η σύνοδος καταδίκασε τον Ακίνδυνο και καθαίρεσε τον Ιωάννη Καλέκα ως βαρλααμμίτη και ακινδυνόφρονα. Καρπός της Συνόδου ήταν ο Τόμος του 1347 ο οποίος συντάχθηκε και υπογράφηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1347. Νέος Πατριάρχης εξελέγη ο ο ησυχαστής Ισίδωρος Α', ο οποίος χειροτόνησε τον Γρηγόριο Παλαμά αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης.
Δ΄ Ησυχαστική Σύνοδος (1351)
Νέος πολέμιος του Παλαμά αναδεικνύεται ο Νικηφόρος Γρηγοράς. Ο Ισίδωρος Α' Κωνσταντινουπόλεως δίνει τη θέση του στον Κάλλιστο Α' ο οποίος συγκαλεί σύνοδο για την οριστική επίλυση του ζητήματος. Στη σύνοδο αυτή πολέμιοι του Παλαμά ήταν οι μητροπολίτες Ματθαίος Εφέσου, ο Γάνου Ιωσήφ, και ο μοναχός Νικηφόρος Γρηγοράς. Η σύνοδος συνεκλήθη το 1351 μεταξύ 17 Μαΐου και Ιουλίου/Αυγούστου σε δύο φάσεις: η πρώτη σε πέντε συνεδρίες στο αλεξιακό τρίκλινο των Βλαχερνών, με την παρουσία του Ιωάννη Καντακουζηνού ο οποίος και προήδρευε και η δεύτερη στο ναό της Αγίας Σοφίας μόνο με τα μέλη της συνόδου και πρόεδρο τον πατριάρχη. Η σύνοδος αυτή ενέκρινε τη διδασκαλία του Γρηγορίου Παλαμά και ο Ακίνδυνος καταδικάστηκε. Οι δύο μητροπολίτες Εφέσου Ματθαίος και Γάνου Ιωσήφ καθαιρέθηκαν, οι οπαδοί τους αφαιρέθηκαν μεταξύ των οποίων και ο Γρηγοράς, ο οποίος περιορίσθηκε στην Μονή της Χώρας. Οι αποφάσεις της συμπεριλήφθηκαν στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας, κάτι που πιστοποιούσε πως ήταν «δεσμευτικές και έγκυρες».
Την σημασία της Συνόδου του 1351 υπογραμμίζει η πρόταση των πανεπιστημιακών θεολόγων Στυλιανού Παπαδόπουλου και Αθανάσιου Γιέφτιτς να συναριθμηθεί στις οικουμενικές συνόδους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Δεν έλειψαν όμως και οι αντιδράσεις σε βάρος των αποφάσεων της συνόδου: σύμφωνα με τον Γρηγορά, ο μητροπολίτης Κιέβου Θεόγνωστος απέρριψε τους τόμους του Παλαμά ως εκφράζοντες ελληνικήν πολυθεΐαν ενώ συνέταξε ανασκευές των έργων του. Όμως οι σύγχρονες πηγές των γεγονότων δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο.
Ε΄ Ησυχαστική Σύνοδος (1368)
Το 1368 η έριδα ανανεώθηκε με τον μοναχό του Αγίου Όρους Πρόχορο Κυδώνη, ο οποίος καταγγέλθηκε στον νέο Πατριάρχη Φιλόθεο ως οπαδός του Βαρλαάμ και του Ακινδύνου. Η σύνοδος του 1368 καταδίκασε τον Πρόχορο και αναγνώρισε τον Γρηγόριο Παλαμά ως άγιο της Εκκλησίας.
Οικία Κανονβίλ
Η Οικία Κανονβίλ (γαλλικά: Maison Canonville), ή Οικία ντε Κανονβίλ (γαλλικά: Maison de Canonville), είναι οικία του νησιού της Ρεϋνιόν, γαλλικού υπερπόντιου νομού ευρισκόμενου στα νοτιοδυτικά του Ινδικού Ωκεανού. Ευρισκόμενη επί του αριθμού 17 της Οδού Ωγκύστ Μπαμπέ (γαλλικά: Rue Auguste-Babet), εντός του κέντρου του Σαιν-Πιερ, κατεγράφη εντός του πρόσθετου καταλόγου των ιστορικών μνημείων στις 22 Οκτωβρίου 1998.
Βουλευτικές εκλογές στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε 2022
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε στις 25 Σεπτεμβρίου 2022.
Εκλογικό σύστημα
Από τα 55 μέλη της Εθνοσυνέλευσης, τα 53 εκλέγονται με κλειστή λίστα με αναλογική εκπροσώπηση σε επτά πολυμελείς εκλογικές περιφέρειες με βάση τις επτά περιφέρειες. Οι ψηφοφόροι στο εξωτερικό συγκεντρώνονται σε δύο μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες (Ευρώπη και Αφρική).
Εκστρατεία
Στις εκλογές έλαβαν μέρος συνολικά 10 κόμματα και ένας συνασπισμός.
Παραπομπές
2022 Σαο Τομε
Focke-Wulf Fw 57
Το Focke-Wulf Fw 57 ήταν γερμανικό βαρύ μαχητικό-βομβαρδιστικό. Δεν εντάχθηκε σε παραγωγή διότι η Luftwaffe επέλεξε για αυτούς τους ρόλους το ανταγωνιστικό Messerschmitt Bf 110.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1934 το Υπουργείο Αεροπορίας του Ράιχ (γερμ. Reichsluftfahrtministerium, RLM) εξέδωσε απαίτηση που αφορούσε στην ανάπτυξη ενός καταστροφέα (γερμ. Kampfzerstörer), δηλαδή ενός τακτικού μαχητικού-βομβαρδιστικού πολλαπλών ρόλων το οποίο ενδεχομένως εννοιολογικά θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόδρομος του μεταγενέστερου ταχέος βομβαρδιστικού (γερμ. Schnellbomber). Το Fw 57 ήταν η πρόταση της Focke-Wulf στο σχετικό διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχαν επίσης η Henschel με το Hs 124 και η Messerschmitt με το Bf 110. Το Fw 57 ήταν μεγαλύτερο σε διαστάσεις σε σύγκριση με τα άλλα δύο αεροσκάφη και επιπλέον αποδείχτηκε κατώτερο σε ό,τι αφορά τα πτητικά χαρακτηριστικά.
Επρόκειτο για ένα δικινητήριο μονοπλάνο συμβατικής διάταξης και ολομεταλλικής κατασκευής με ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Το διμελές πλήρωμα αποτελούνταν από τον πιλότο και τον πλοηγό/οπίσθιο πολυβολητή οι οποίοι κάθονταν ο ένας πίσω από τον άλλο στο επίμηκες κόκπιτ. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως το οπίσθιο πολυβόλο ήταν εγκατεστημένο σε πυργίσκο.
Εντός του 1939 κατασκευάστηκαν τρία πρωτότυπα (V1 ως V3). Αποδείχθηκαν υπέρβαρα και με κακά πτητικά χαρακτηριστικά. Μέχρι το Φθινόπωρο του 1936 οι αρχικές προδιαγραφές για το νέο καταστροφέα της Luftwaffe είχαν αναθεωρηθεί και εν τέλει μία απλούστερη διάταξη, όπως αυτή του Bf 110, χωρίς πυργίσκο πολυβόλων ή δυνατότητες βομβαρδισμού, κρίθηκε προτιμότερη δεδομένου ότι επέτρεπε αισθητά ανώτερες επιδόσεις. Σύντομα όλες οι εργασίες πάνω στο Fw 57 διακόπηκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Focke-Wulf Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου
Guifi.net
Το Guifi.net είναι ένα ελεύθερο, ανοικτό και ουδέτερο, κυρίως ασύρματο δίκτυο κοινότητας, με πάνω από 35.000 ενεργούς κόμβους και περίπου 63.000 χλμ ασύρματων συνδέσεων (από τον Ιούλιο του 2018). Οι περισσότεροι από αυτούς τους κόμβους βρίσκονται στην Καταλονία και στην Κοινότητα της Βαλένθια, στην Ισπανία, αλλά το δίκτυο αναπτύσσεται και σε άλλα μέρη του κόσμου. Το δίκτυο είναι αυτό-οργανωμένο και λειτουργεί από τους χρήστες που χρησιμοποιούν αδειοδοτημένους ασύρματους συνδέσμους και ανοικτές συνδέσεις οπτικών ινών. Στηρίζεται σε μία peer to peer συμφωνία, όπου ο καθένας μπορεί να συνδεθεί στο δίκτυο με την παροχή σύνδεσης του, επομένως γίνεται επέκταση του δικτύου και δυνατότητα σύνδεσης όλων με όλους, κάθε φορά που ένας νέος χρήστης προσθέτει έναν κόμβο στο δίκτυο.
Το Guifi.net υποστηρίζεται από το Ίδρυμα Guifi.net, το οποίο έχει εγγραφεί ως φορέας εκμετάλλευσης στην Ισπανική Επιτροπή Αγοράς Τηλεπικοινωνιών (CMT) από τον Απρίλιο του 2009. Τον Αύγουστο του 2009, άρχισε η πρώτη ανάπτυξη οπτικών ινών, γνωστή ως Πρωτοβουλία ευρυζωνικών συνδέσεων από τα αγροκτήματα (FFTF), καλύπτει περίπου 2 χλμ και συνδέει δεκάδες αγροκτήματα και αγροικίες στην πόλη Gurb.
Από τις αρχές του 2011, το Guifi.net συνδέεται με το Catalonia Neutral Internet Point Point (CATNIX) το οποίο ανταλλάσσει δεδομένα με άλλους διεθνείς τηλεπικοινωνιακούς παρόχους όπως η Cogent Communications και η Hurricane Electric. Αυτή η σύνδεση στο Internet χρησιμοποιείται από αρκετές ενώσεις που προσφέρουν στα μέλη τους πρόσβαση στο Διαδίκτυο σε υψηλές ταχύτητες με χαμηλό κόστος, τις οποίες οι άλλοι παροχείς υπηρεσιών διαδικτύου δεν προσφέρουν σήμερα. Το μοντέλο προσανατολίζεται στον επιμερισμό του κόστους, τον μηχανισμό αντιστάθμισης.
Το Guifi.net ανήκει σε όλους όσους συμμετέχουν. Είναι ένα πρόγραμμα συνεργασίας και οριζόντιας διαχείρισης, χωρίς να έχει συγκεκριμένη ιδιοκτησία και λειτουργεί με τη διασύνδεση όλων των δικτύων, που παρέχονται από τους συμμετέχοντες. Είναι ανοικτό έτσι ώστε όλοι να μπορούν να συμμετέχουν σε ίσους όρους και προϋποθέσεις, που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των Wireless Commons. Το πιο καινοτομικό όμως που έκαναν οι δημιουργοί του, το οποίο τους βοήθησε να μεγαλώσουν τόσο πολύ το δίκτυο τους, είναι το επιχειρηματικό τους μοντέλο το οποίο βασίζεται στη συνεργατικότητα μεταξύ ανθρώπων και οργανισμών, αλλά και στο ότι διασφάλισαν την ανάπτυξη της υποδομής ως κοινή (infrastructure as a common) ώστε πολλοί να θέλουν να επενδύσουν πάνω σε αυτή. Σήμερα, χιλιάδες μεμονωμένα άτομα, επιχειρήσεις κάθε μεγέθους, οργανισμοί, ιδρύματα και δημόσιες διοικήσεις των δικτύων, ακολουθώντας αυτό το μοντέλο, μπορούν να έχουν τη δυνατότητα σύνδεσης και το χειρισμό της neetwork, ή να μοιράζονται το περιεχόμενο.
Ιστορία
To Guifi.net δημιουργήθηκε την άνοιξη του 2004, σε μία απομακρυσμένη και αγροτική περιοχή της Καταλονίας, η οποία δεν είχε την δυνατότητα πρόσβασης στο διαδίκτυο, καθώς οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών δεν ενδιαφέρονταν να επενδύσουν στην περιοχή. Στις 3 Απριλίου 2004, μια ομάδα ατόμων που ενδιαφερόντουσαν για το θέμα συναντήθηκαν για να μοιραστούν ιδέες και να σχεδιάσουν τις πρώτες δοκιμές. Έτσι, ξεκίνησε να φτιάχνει το δικό της ασύρματο δίκτυο στην αρχή και στη συνέχεια δίκτυο οπτικών ινών, το οποίο αυτή τη στιγμή έχει επεκταθεί σε διαφορετικές περιοχές και πόλεις της Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάροχοι υπηρεσιών διαδικτύου Κατηγορία:Ασύρματο δίκτυο Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών Κατηγορία:Κοινά
Το Χρυσάφι του Πειρατή
Το Χρυσάφι του Πειρατή είναι το πρώτο έργο κόμικς του Γουώλτ Ντίσνευ σε σενάριο του Μπομπ Καρπ. Παρατηρήτε ότι αυτή η πρώτη ιστορία είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τις άλλες προγενέστερες. Στα ελληνικά δημοσιεύτηκε στον τομο Η Μεγάλη Βιβλιοθήκη της Disney (τον πρώτο) όπου έχει και μια άλλη ιστορία του Καρλ Μπαρκς με τίτλο Ο Πλούτο Σώζει το Πλοίο που έχει ελάχιστους διαλόγους. Ο πρώτος εχθρός του Ντόναλντ Ντακ αρχικά ήταν ο μαύρος Πητ όπως φαίνεται σε αυτήν την ιστορία αλλά και σε μικρά ασπρόμαυρα σκετσάκια. Αλλά επίσης και από παλιά ήταν εχθρός του Μίκι Μαους μιας και είναι παλιοί χαρακτήρες. Όμως ο Καρλ Μπαρκς εφόσον έγραφε (ειδικά αργότερα) ιστορίες αποκλειστικά με πάπια δεν τον χρησιμοποίησε πολλές φορές. Βασικά η μόνη του ιστορία (όχι ασπρόμαυρο σκετσακι) του Καρλ Μπαρκς με τον Μίκι είναι το «μυστήριο του κόκκινου καπέλου».
Επίσης «το Χρυσάφι του πειρατή» δείχνει και έναν άλλο σπάνιο ήρωα τον κιτρινονομύτη παπαγάλο. Είναι ένας οξύθυμος χαρακτήρας με ναυτική εμπειρία. Ο Καρλ Μπαρκς από παλιά έγραφε ιστορίες με περιπέτεια και θησαυρούς και αρκετά συχνά βασιζόταν σε πραγματικά μέρη και μύθους που υπήρχαν όπως λέει και ο Ντον Ρόσα στο βραβευμένο έργο του Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ.
Το σίγουρο είναι ότι μόλις ανακάλυψε τον κεντρικό και πασίγνωστο ήρωα του τον Σκρουτζ Μακ Ντακ οι περιπέτειες έγιναν πολύ πιο πλούσιες.
Το Χρυσάφι του Πειρατή είναι η πρώτη μεγάλη ιστορία του Καρλ Μπαρκς με τον Ντόναλντ και τα ανιψάκια του.
Κατηγορία:Αμερικανικά κόμικς Κατηγορία:Κόμικς της Disney
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1962
Οι 4οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 14-18 Νοεμβρίου 1962 στην Κωνσταντινούπολη, Τουρκίας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για δεύτερη φορά. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ραντιβόι Κόρατς με 105 πόντους
Τα αποτελέσματα
14/11 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 70-81(42-43) 14/11 Βουλγαρία-Ρουμανία 68-54(29-27) 15/11 Ελλάδα-Βουλγαρία 58-73(28-31) 15/11 Τουρκία-Ρουμανία 68-45(34-21) 16/11 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 89-49(48-20) 16/11 Τουρκία-Βουλγαρία 70-62(33-36) 17/11 Ελλάδα-Τουρκία 55-72(28-30) 17/11 Γιουγκοσλαβία-Βουλγαρία 78-75(45-41) 18/11 Ελλάδα-Ρουμανία 57-68(30-43) 18/11 Τουρκία-Γιουγκοσλαβία 62-76(33-39)
Η βαθμολογία
Κατηγορία:Αθλητισμός στα Βαλκάνια Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης
Αμερικανοκουβανικές σχέσεις
Η Κούβα και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποκατέστησαν τις διπλωματικές σχέσεις στις 20 Ιουλίου 2015 καθώς αυτές είχαν διακοπεί το 1961 κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Την διπλωματική εκπροσώπηση των ΗΠΑ στην Κούβα διαχειρίζεται η Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αβάνα και υπάρχει παρόμοια κουβανική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, συνεχίζουν να διατηρούν το εμπορικό, οικονομικό και οικονομικό εμπάργκο, το οποίο έχει σαν αποτέλεσμα οι αμερικανικές εταιρείες να μην μπορούν να συνεργαστούν με την Κούβα.
300px|thumb|Η Πρεσβεία της Κούβας στις Ηνωμένες Πολιτείες στην Ουάσινγκτον. 300px|thumb|Η Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Κούβα στην Αβάνα. Οι σχέσεις των δύο χωρών ξεκίνησαν στις αρχές της αποικιοκρατίας και επικεντρώθηκαν στο εκτεταμένο εμπόριο. Στη δεκαετία του 1800, υπήρξε όλο και περισσότερο επιθυμία των Αμερικανών να αγοράσουν, να κατακτήσουν ή να πάρουν τον έλεγχο της Κούβας με κάθε τρόπο. Αυτό περιελάμβανε μια προσπάθεια αγοράς του νησιού κατά τη διάρκεια της διοίκησης του Πολκ και μια μυστική απόπειρα αγοράς του το 1854, γνωστή ως Μανιφέστο της Οστάνδης, η οποία απέτυχε και προκάλεσε σκάνδαλο. Η κατοχή της Ισπανικής Αυτοκρατορίας σε κτήσεις στην Αμερική είχε ήδη μειωθεί στη δεκαετία του 1820 ως αποτέλεσμα των ισπανοαμερικανικών πολέμων ανεξαρτησίας και μόνο η Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο παρέμειναν υπό ισπανική κυριαρχία μέχρι τον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο (1898) που προέκυψε από τον Κουβανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Παρισιού, η Κούβα έγινε προτεκτοράτο των ΗΠΑ από το 1898 έως το 1902 και έτσι οι ΗΠΑ απέκτησαν μια θέση οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας στο νησί, η οποία παρέμεινε μετά την επίσημη ανεξαρτησία του το 1902.
Μετά την κουβανική επανάσταση του 1959, οι διμερείς σχέσεις επιδεινώθηκαν σημαντικά. Τον Οκτώβριο του 1960, οι ΗΠΑ επέβαλαν και στη συνέχεια ενίσχυσαν ένα ολοκληρωμένο σύνολο περιορισμών και απαγορεύσεων κατά της κουβανικής κυβέρνησης, φαινομενικά ως αντίποινα για την εθνικοποίηση της περιουσίας των αμερικανικών εταιρειών από την Κούβα. Το 1961 οι ΗΠΑ διέκοψαν τις διπλωματικές σχέσεις με την Κούβα και προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν εξόριστους και αξιωματικούς της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών για να εισβάλουν στη χώρα. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, οι ΗΠΑ συμμετείχαν σε μια εκστρατεία τρομοκρατίας και μυστικών επιχειρήσεων για πολλά χρόνια σε μια προσπάθεια να ρίξουν την κουβανική κυβέρνηση. Η τρομοκρατική εκστρατεία σκότωσε σημαντικό αριθμό αμάχων. }}
Τον Οκτώβριο του 1962, η κουβανική κρίση πυραύλων, συνέβη μεταξύ των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης λόγω της ανάπτυξης σοβιετικών βαλλιστικών πυραύλων στην Κούβα. Καθ' όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν σκληρά τις προσπάθειες του Φιντέλ Κάστρο να «διαδώσει τον κομμουνισμό» σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Οι κυβερνήσεις Νίξον, Φορντ, Κένεντι και Τζόνσον κατέφυγαν σε συνομιλίες στο παρασκήνιο για να διαπραγματευτούν με την κουβανική κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Το 2014, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και ο ηγέτης της Κούβας Ραούλ Κάστρο ανακοίνωσαν την έναρξη μιας διαδικασίας εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ της Κούβας και των ΗΠΑ, την οποία πηγές των μέσων ενημέρωσης ονόμασαν ως «κουβανική απόψυξη». Με μυστικές διαπραγμάτευσεις στον Καναδά και την πόλη του Βατικανού και με τη βοήθεια του Πάπα Φραγκίσκου, η συμφωνία οδήγησε στην άρση ορισμένων ταξιδιωτικών περιορισμών στις ΗΠΑ, λιγότερους περιορισμούς στα εμβάσματα, πρόσβαση στο κουβανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα για τις τράπεζες των ΗΠΑ, και την ίδρυση μιας αμερικανικής πρεσβείας στην Αβάνα, η οποία είχε κλείσει όταν η Κούβα έγινε στενή σύμμαχος με την ΕΣΣΔ το 1961. Τα αντίστοιχα «τμήματα συμφερόντων» των χωρών στις πρωτεύουσες τους αναβαθμίστηκαν σε πρεσβείες το 2015. Το 2016, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα επισκέφθηκε την Κούβα, και έγινε ο πρώτος εν ενεργεία πρόεδρος των ΗΠΑ σε 88 χρόνια που επισκέφτηκε το νησί.
Στις 16 Ιουνίου 2017, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι ανέστειλε την πολιτική για άνευ όρων ελάφρυνση των κυρώσεων για την Κούβα, αφήνοντας παράλληλα ανοιχτή την πόρτα για μια «καλύτερη συμφωνία» μεταξύ των ΗΠΑ και της Κούβας. Στις 8 Νοεμβρίου 2017, ανακοινώθηκε ότι οι επαγγελματικοί και ταξιδιωτικοί περιορισμοί που είχαν χαλαρώσει από την κυβέρνηση Ομπάμα θα αποκατασταθούν και τέθηκαν σε ισχύ στις 9 Νοεμβρίου. Στις 4 Ιουνίου 2019, η κυβέρνηση Τραμπ ανακοίνωσε νέους περιορισμούς στα αμερικανικά ταξίδια στην Κούβα.
Από την ανάληψη των καθηκόντων της το 2021, η κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν χαρακτηρίστηκε ως «σκληρότερη από τον Ντόναλντ Τραμπ στην κυβέρνηση του νησιού», αν και αργότερα ανέτρεψε ορισμένους από τους περιορισμούς που τέθηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης Τραμπ. Ωστόσο, τον Μάιο του 2022, οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνήθηκαν να προσκαλέσουν την Κουβανική κυβέρνηση να παραστεί στην 9η Σύνοδο Κορυφής της Αμερικής, προκαλώντας κριτική από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοκουβανικές σχέσεις
Άγιος Παντελεήμονας Κέρκυρας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Άγιος Παντελεήμονας (αποσαφήνιση)
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ημιορεινό χωριό στη βόρεια Κέρκυρα και τους βόρειους πρόποδες του Παντοκράτορα σε υψόμετρο 170 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση 32 χλμ. (οδηγικά) Β.-ΒΔ. (μέσω Πυργί) από την πόλη της Κέρκυρας, ανάμεσα στα Λαζαράτικα και τη Βραχλερή. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1908 στο ΦΕΚ 28Α - 08/02/1908 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κασσωπαίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019, μαζί με την Αραχάβη, τη Βραχλερή, τα Λαζαράτικα, τα Πριφτιάτικα, τη Στρογγυλή και το Φουρνί αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αγίου Παντελεήμονα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Θιναλίου του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 26 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,937 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Αλτίνταγ (Σμύρνη)
Το Αλτίνταγ (τουρκικά: Altındağ), γνωστό έως την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής ως Κουκλουτζάς, είναι πυκνοκατοικημένη περιοχή (semt) της συνοικίας Μπουρνόβα (τουρκικά: Bornova) της Σμύρνης, στην Τουρκία.
Ετυμολογία
Η τουρκική λέξη Altindag σημαίνει το χρυσό βουνό και πιστεύεται ότι το έδωσαν οι Τούρκοι κάτοικοι, όταν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή θεωρήθηκε ότι οι ντόπιοι Έλληνες και οι στρατιώτες είχαν θάψει εκεί θησαυρούς κατά την αναχώρηση τους. Πριν το 1922, η περιοχή ήταν γνωστή με το όνομα Κουκλουτζάς που σημαίνει μυρωμένος, εύοσμος.
Ιστορικά στοιχεία
Πριν την καταστροφή της Σμύρνης στην περιοχή ζούσαν πολλοί Έλληνες, οι οποίοι ήταν απόγονοι μεταναστών από τα Κύθηρα και την Πελοπόννησο που κατέφυγαν εκεί μετά τα Ορλωφικά. Σύμφωνα με πληροφορίες, το 1813 λειτουργούσε στον Κουκλουτζά ένα μικρό ελληνικό τυπογραφείο. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι Έλληνες της συνοικίας κατέφυγαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα και κάποιοι εξ αυτών εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη όπου δημιούργησαν τη συνοικία Εύοσμος-Νέος Κουκλουτζάς.
Παραγωγή
Το κύριο τερματικό στην γραμμή συγκοινωνίας της είναι αυτό του İzmir - IZOTAŞ και βρίσκεται στην γειτονιά Işıkkent σε απόσταση ενός λεπτού με τα πόδια. Η περιοχή είναι και έδρα παραγωγής τσιμέντου, παρά το ότι είναι πολύ κοντά στο κέντρο της πόλης. Το βουνό το είχε κρατήσει για τσιμεντοπαραγωγή ο Αντνάν Μεντερές και το παραχώρησε στην εταιρεία Τσιμεντάς (Çimentaş).
NGC 7250
Ο NGC 7250 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Σαύρα. Απέχει περίπου 45 εκατομμύρια έτη φωτός (13,7 Mpc) από τη Γη. Ο γαλαξίας αλληλεπιδρά με ένα μικρότερο γαλαξία. Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel) το 1790.
Το 2013 παρατηρήθηκε ένας υπερκαινοφανής στον γαλαξία, ο οποίος πήρε την ονομασία SN 2013dy.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
7250 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Σαύρα (αστερισμός) 68535 11980
Βαλκανικοί αγώνες καλαθοσφαίρισης ανδρών 1963
Οι 5οι Βαλκανικοί Αγώνες καλαθοσφαίρισης διεξήχθησαν από τις 11-15 Σεπτεμβρίου 1963 στην Αθήνα, Ελλάδας. Μετείχαν πέντε χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία για τρίτη φορά. Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Ραντιβόι Κόρατς με 141 πόντους.
Τα αποτελέσματα
11/09 Ελλάδα-Τουρκία 73-62(28-33) 11/09 Βουλγαρία-Ρουμανία 74-64(39-34) 12/09 Ελλάδα-Ρουμανία 58-57(27-32) 12/09 Γιουγκοσλαβία-Τουρκία 91-54(57-29) 13/09 Βουλγαρία-Γιουγκοσλαβία 90-94(32-49) 13/09 Ρουμανία-Τουρκία 90-62(49-30) 14/09 Γιουγκοσλαβία-Ρουμανία 98-67(46-37) 14/09 Ελλάδα-Βουλγαρία 76-60(46-29) 15/09 Βουλγαρία-Τουρκία 75-44(42-22) 15/09 Ελλάδα-Γιουγκοσλαβία 74-81(41-47)
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Λακωνίας 2018–19
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λακωνίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Λακωνίας.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Λακωνίας έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Λακωνίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Λακωνίας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Στην Α΄ Κατηγορία συμμετείχαν 10 σύλλογοι, καθώς ο Λεωνίδας Γλυκόβρυσης και ΑΟ Μυρτέας αδρανοποιήθηκαν, και ο ΑΟ Αγγελώνα επέλεξε να αγωνιστεί στη Β΄ Κατηγορία. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα του Πανγυθεατικού.
Β΄ Κατηγορία
Στη Β΄ ΕΠΣΛ συμμετείχαν 8 σύλλογοι. Οι δυο πρώτοι θα αποκτούσαν δικαίωμα ανόδου στην Α1 κατηγορία, αλλά για να συμπληρωθεί ο αριθμός των 12 συλλόγων στην Α1 προβιβάστηκαν και οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 3η και 4η. Επαναδραστηριοποιήθηκαν ο ΑΠΟ Βελίων και ο ΠΑΟ Σμύνους, ενώ αδρανοποιήθηκαν εκτός του Λεωνίδα Γλυκόβρυσης, ΑΟ Μυρτέας και οι ΑΟ Αγίου Βασιλείου, Υάκινθος Βαφειού και ΑΟ Ελίκας.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Λακωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Λακωνίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2018-2019
Άγιος Τιμόθεος και Αγία Μαύρα
μικρογραφία|307x307εσ|Το μαρτύριο των Αγίων Ο Άγιος Τιμόθεος και Αγία Μαύρα είναι άγιοι της χριστιανικής εκκλησίας. Ήταν παντρεμένοι, μαρτύρησαν μαζί, γι'αυτό τον λόγο εορτάζουν μαζί στις 3 Μαΐου (σταθερή γιορτή). Η Αγία είναι πολιούχος στην πόλη της Λευκάδας και στο Ρουπάκι Ηλείας.
Ιστορία
Έζησαν τον 3ο αιώνα μ.Χ. στη Ρώμη επί αυτοκράτορος Διοκλητιανού. Ο Άγιος Τιμόθεος και η Αγία Μαύρα ζούσαν στην Αίγυπτο σε μια κωμόπολη, την Παναπέα, που βρίσκεται στην Θηβαΐδα της Αιγύπτου, έχοντας βαθιά χριστιανική πίστη και αγάπη για τον Θεό. Ο Άγιος «ανεγίνωσκεν επ' Εκκλησίας τα ιερά λόγια» ήταν δηλαδή λάτρης της ανάγνωσης των ιερών βιβλίων και εκτελούσε τα ιερατικά του καθήκοντα με παρρησία. Αυτό το γεγονός έκανε τους ειδωλολάτρες να τον φθονούν και έτσι τους δόθηκε η αφορμή να τον καταγγείλουν στον έπαρχο Αρριανό. Ήταν τότε η στιγμή που θα βασανιζόταν μαζί με την Αγία Μαύρα, την οποία είχε νυμφευτεί πριν είκοσι μέρες.
Του ζητήθηκε να παραδώσει τα (ιερά) βιβλία του στον τύραννο ειδολωλάτρη Αρριανό, ώστε εκείνος να τα κάψει, ο Τιμόθεος όμως αρνήθηκε να τα δώσει. Εκείνος τότε του έκανε φρικτά βασανιστήρια με πυρακτωμένα σίδερα και τον έδεσε σε έναν τροχό που όμως ο τροχός σταμάτησε θαυματουργικά. Επιπλέον θεραπεύτηκε κάθε του πληγή μετά από αυτό. Είχε ομολογήσει πιο πριν ότι "Τα βιβλία αυτά είναι σαν παιδιά δικά μου. Αυτά με στηρίζουν και με αυτά επικαλούμαι τη βοήθεια του Θεού. Και όπως κανένας αληθινός πατέρας δεν παραδίδει θεληματικά τα τέκνα του στον θάνατο, έτσι και εγώ δεν προσφέρω για κάψιμο τα ιερά βιβλία της Εκκλησίας". αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης 17ου αι. όπου παρουσιάζεται το πριγκιπάτο του Μωρέως, χωρισμένο σε όλες του τις επαρχίες και τις τωρινές και τις αρχαίες, στο οποίο έχουν προστεθεί τα νησιά της Κεφαλλονιάς, Ζακύνθου, Κυθήρων και Αγία Μαύρας (Λευκάδας). Δεν άργησαν πολύ, καθώς την επόμενη ημέρα έφεραν τη σύζυγό του Μαύρα προκειμένου να τον πείσει να απαρνηθεί την πίστη του. Όλοι νόμισαν πως πήγε να τον μεταπείσει, την ίδια στιγμή που εκείνη είχε αποφασίσει, όπως είπε στο σύζυγό της, να αγωνιστεί μέχρι τον θάνατο. Μία άλλη εκδοχή είναι ότι μετά από τα βασανιστήριά του, ο Τιμόθεος παρότρυνε τη σύζυγό του να μαρτυρήσει και αυτή. Ο έπαρχος χρησιμοποίησε όμορφα λόγια πιο πριν προκειμένου να την κάνει να θυσιάσει στα είδωλα. Τελικά αυτό του το κόλπο δεν έπιασε και η Μαύρα βασανίστηκε, όμως και αυτή θεραπεύτηκε θαυματουργικά. Βασανιζόταν και όμως έψαλε. Αφού της έκαναν τα πρώτα βασανιστήρια, δηλαδή της ξερίζωσαν τα μαλλιά και της έκοψαν τα δάχτυλα, έπειτα την έβαλαν σε καζάνι με καυτό νερό. Η Αγία δεν κάηκε και ο Αρριανός νόμισε ότι το νερό ήταν κρύο. Για να πειστεί αυτός, η Αγία πήρε νερό και το πέταξε στο χέρι του, έτσι κάηκε η σάρκα του.
Το τέλος τους
Πάρθηκε η απόφαση τότε να σταυρωθούν μαζί, όπως και ο Κύριος που πίστευαν σε όλη τους τη ζωή. Ο πονηρός Αρριανός προσπάθησε και πάλι να την μεταπείσει, να την κατεβάσει από τον σταυρό και να απαρνηθεί τον Χριστό. Και πάλι οι προσπάθειές του ήταν άκαρπες. Σαν να μην έφτανε αυτό το μαρτύριο, εμφανίστηκε τότε ο διάβολος, που προσπάθησε και αυτός να κάνει ό,τι και οι βασανιστές τους, όμως με πονηρό τρόπο. Τους πρόσφερε ή μάλλον προσπάθησε να τους προσφέρει ό,τι είχαν ανάγκη, συγκεκριμένα μέλι και γάλα. Εκείνοι αρνήθηκαν και δεν δελεάστηκαν, παρόλο που ήταν επώδυνο. Πέρασαν λοιπόν στη Βασιλεία του Θεού. Κατά μία άλλη άποψη,ο διάβολος εμφανίστηκε μόνο στην Αγία και της πρόσφερε ένα ποτήρι με μέλι και γάλα και αφότου αρνήθηκε την έβαλε νοερά σε ένα ποτάμι από το ίδιο ρόφημα. Με θεία φώτιση εκείνη είπε «Δεν πρόκειται να πιώ απ' αυτά. Θα πιώ από το ουράνιο ποτήρι, που μου πρόσφερε ο Χριστός». Τότε εκείνος έφυγε ηττημένος.
Η χάρη της Αγίας από τη Γαλλία στη Λευκάδα
Το 1331 οι Φράγκοι κατέλαβαν το νησί της Λευκάδας και έχτισαν μικρό ναό προς τιμήν της. Αυτοί ήταν ρωμαιοκαθολικοί. Οι Ανδηγαυοί, όπως αλλιώς λέγονταν, είχαν τις ρίζες τους από μία κωμόπολη στη Γαλλία, το Σαιντ Μορ (γαλλ. Sainte Maure= Αγία Μαύρα), που βρίσκεται στον νομό Αντρ-ε-Λουάρ (γαλλ. Intre-et-Loir) της Γαλλίας.
Ο ορθόδοξος ναός της Αγίας Μαύρας
Τον 15ο αι. καθώς η Ελένη Παλαιολογίνα (κόρη του Θωμά Παλαιολόγου και σύζυγος του Λάζαρ Μπράνκοβιτς της Σερβίας) πήγαινε στο νησί της Αγίας Μαύρας, προκειμένου να παντρέψει την κόρη της. Όταν έπεσαν σε τρικυμία, η Ελένη έταξε στην Αγία μεγαλοπρεπή ναό, αν σωζόταν. Αυτό έγινε. Επίσης η Ελένη ανακαίνισε και το ναό της Παναγίας Οδηγήτριας στην Απόλπαινα.
Ο ναός της πόλης της Λευκάδας
Στην πόλη της Λευκάδας η Αγία Μαύρα δοξάζεται από το 1331, όπου είναι πολιούχος. Παλαιότερα η πόλη είχε πάρει το όνομα τής Αγίας. Από το 1886 μέχρι σήμερα υπάρχει ναός προς τιμήν εκείνης και του συζύγου της, στη θέση ενός παλιού προμαχώνα τού Φραγκικού κάστρου, που βρίσκεται βόρεια στο νησί. Πολύ πιο πριν υπήρχε ναός αφιερωμένος στην Αγία, που λεηλατήθηκε από τους Άγγλους, καθώς εκείνοι το πήραν. Ο ναός ανήκει τώρα στην ενορία Ευαγγελιστρίας (Μητρόπολη), όπου κάθε χρόνο προσέρχονται αναρίθμητοι προσκυνητές.
Τα ιερά λείψανα
Η κάρα της Αγίας σώζεται στον ομώνυμο ιερό ναό Κοιλανίου στη Λεμεσό. Ακόμη τμήμα των λειψάνων της βρίσκεται στην ιερά μονή Κύκκου Κύπρου και επίσης στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων της Βενετίας.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" /> <references group="σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Λευκάδα
NGC 16
Ο NGC 16 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Πήγασο. Απέχει περίπου 145 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και έχει διάμετρο της τάξεως των 80.000 ετών φωτός. Πρόκειται για σχετικά απομονωμένο γαλαξία διότι το κοντινότερο αξιόλογο ουράνιο σώμα απέχει τουλάχιστον 20 εκατομμύρια έτη φωτός από αυτόν. Ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel) ανακάλυψε τον NGC 16 στις 8 Σεπτεμβρίου 1784.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0016 Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός) 00660 00080
Ανθή Χατζηγιακουμή
Η Ανθούλα (Ανθή) Χατζηγιακουμή, γεννημένη στις 22 Νοεμβρίου 1993 στην Αθήνα, είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Διαθέτοντας ύψος 185 εκατοστά, αγωνίζεται ως Small Forward.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νέων γυναικών Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Α.Ε. Εσπερίδων Καλλιθέας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Πρωτέα Βούλας Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Αφαιρετική
Η αφαιρετική πτώση είναι γραμματική πτώση για ουσιαστικά, αντωνυμίες και επίθετα στη γραμματική διαφόρων γλωσσών· ενίοτε χρησιμοποιείται για να εκφράσει την κίνηση μακριά από κάτι, μεταξύ άλλων χρήσεων. Η αφαιρετική πτώση βρίσκεται σε αρχαίες γλώσσες, όπως στη λατινική και τη σανσκριτική, καθώς και σε σύγχρονες γλώσσες όπως την τουρκική και την ουγγρική. Αφαιρετική πτώση δεν υπάρχει στις σύγχρονες γερμανικές γλώσσες όπως στα γερμανικά. Υπήρξε αφαιρετική πτώση στην αρχαία ελληνική στα πρώτα στάδια της γλώσσας, η οποία γρήγορα αχρηστεύθηκε κατά την κλασική εποχή και έκτοτε ορισμένες από τις λειτουργίες της πάρθηκαν από τη γενική και άλλες από τη δοτική· η γενική είχε λειτουργίες που ανήκαν στις πρωτο-ινδοευρωπαϊκές κλίσεις της γενικής και αφαιρετικής. Η γενική πτώση με τις προθέσεις ἀπό και ἐκ/ἐξ είναι ένα παράδειγμα.
Καρακαλπακστάν
Ιστορία
Από το 500 π.Χ. έως το 500 μ.Χ. περίπου, η περιοχή του σημερινού Καρακαλπακστάν ήταν μια ευημερούσα αγροτική περιοχή υποστηριζόμενη από εκτεταμένη απορροή νερού. Η ύπαρξη του λαού των Καρακαλπάκ, γνωστοί ως νομαδικοί βοσκοί και ψαράδες, καταγράφηκε για πρώτη φορά τον 16ο αιώνα. Το Καρακαλπακστάν ανήκε στο χανάτο της Χίβας μέχρι το 1873 όταν προσαρτήθηκε στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Υπό την Σοβιετική εξουσία, ήταν αυτόνομη περιοχή της Ρωσικής ΣΟΣΔ πριν την δημιουργία της ΣΣΔ Ουζμπεκιστάν το 1936, εντός της οποίας το Καρακαλπακστάν ήταν αυτόνομη δημοκρατία. Η περιοχή είχε την μεγαλύτερη ευημερία της στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 όταν η απορροή του Αμού Ντάρυα επεκτεινόταν. Σήμερα η αποξήρανση της Αράλης έχει μετατρέψει την δημοκρατία σε μια εκ των φτωχότερων περιοχών της χώρας. Η περιοχή υποφέρει από εκτεταμένη ξηρασία, εν μέρει λόγω του καιρού, αλλά κυρίως επειδή τα νερά των ποταμών Αμού και Συρ Ντάρυα διαχέονται στην ανατολική χώρα. Επίσης, οι γεωργικές αποτυχίες αφαίρεσαν την κύρια πηγή εισοδήματος για περίπου 48.000 άτομα, ενώ υπάρχουν και ελλείψεις πόσιμου νερού, οι οποίες έχουν δημιουργήσει μια έξαρση μολυσματικών ασθενειών.
Πολιτική
Η δημοκρατία του Καρακαλπακστάν είναι επίσημα κυρίαρχη και έχει δικαίωμα αρνησικυρίας σε αποφάσεις που το αφορούν με το Ουζμπεκιστάν. Σύμφωνα με το σύνταγμα του Ουζμπεκιστάν, οι σχέσεις του Καρακαλπακστάν και του Ουζμπεκιστάν ρυθμίζονται από "συνθήκες και συμφωνίες" και τυχόν αμφισβιτήσεις λύνονται "με τον τρόπο του διαλόγου". Το δικαίωμα απόσχισης του Καρακαλπακστάν περιορίζεται από το δικαίωμα αρνησικυρίας του Ουζμπεκικού κοινοβουλίου σε κάθε απόφαση απόσχισης. Το άρθρο 74, τμήμα 12, του Συντάγματος του Ουζμπεκιστάν γράφει ότι: "Η δημοκρατία του Καρακαλπακστάν δικαιούται απόσχιση από την Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν στις βάσεις ενός εθνικού δημοψηφίσματος το οποίο θα λάβει χώρα στο Καρακαλπακστάν."
Δημογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός του Καρακαλπακστάν είναι περίπου 1.7 εκατομμύρια κάτοικοι, από τους οποίους περίπου 400.000 ανήκαν στους Καρακαλπάκους σύμφωνα με στοιχεία του 2007. Άλλοι 400.000 είναι Ουζμπέκοι ενώ υπάρχει και μεγάλη παρουσία Καζάκων, καθώς 300.000 Καζάκοι ζουν στο έδαφος της δημοκρατίας. Το όνομά τους σημαίνει "Μαύρο καπέλο" αλλά ο πολιτισμός των Καρακαλπάκων ζημιώθηκε τόσο πολύ από την σοβιετοποίηση, σε τέτοιο βαθμό που η αρχική σημασία του μαύρου καπέλου είναι πλέον άγνωστη. Η γλώσσα καρακαλπάκ είναι περισσότερο όμοια με την καζακική παρά με την ουζμπεκική. Όπως και στις περισσότερες γλώσσες της ΕΣΣΔ επί σοβιετικής εποχής, το αλφάβητο της καρακαλπάκ ήταν ένα τροποποιημένο κυριλλικό αλφάβητο, ενώ από το 1996 η γραπτή γλώσσα γράφεται με το λατινικό αλφάβητο.
Ο πληθυσμός αυξήθηκε στα 1.8 εκατομμύρια άτομα το 2017. Το ποσοστό γεννήσεων επί του συνολικού πληθυσμού ήταν 2.19%: το 2017 γεννήθηκαν περίπου 39.400 παιδιά. Σχεδόν 8.400 άτομα πέθαναν αυτό το έτος. Το ποσοστό θανάτων επί του συνολικού πληθυσμού ήταν 0.47% το ίδιο. Έτσι το 2017 ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 31.000 άτομα ή 1.72%.
Η μέση ηλικία ήταν 27.7 χρόνια το 2017, όντας ελάχιστα χαμηλότερη από το εθνικό μέσο όρο (η μέση ηλικία στο Ουζμπεκιστάν είναι τα 28.5 χρόνια). Οι άνδρες είναι 27.1 ετών κατά μέσο όρο και οι γυναίκες είναι 28.2 ετών κατά μέσο όρο.