cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wing Commander III: Heart of the Tiger
Τρόπος παιχνιδιού
thumb|200px|Στιγμιότυπο αποστολής Η διεξαγωγή παιχνιδιού περιλαμβάνει την ολοκλήρωση των αποστολών και καταστρέφοντας σκάφη των εχθρών, το Wing Commander III διανέμεται με την έκδοση των μεταλλίων μετά αποστολές και στηρίχθηκε περισσότερο στα cutscenes.
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1994 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Προσομοιωτές μάχιμης πτήσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 3DO
Δημήτριος Νοταράς
Ο Δημήτριος Νοταράς υπήρξε Έλληνας λόγιος ιατροφιλόσοφος του 18ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πελοπόννησο, συγγενής του Χρυσάνθου Ιεροσολύμων (Νοταρά), άνδρας ελλόγιμος, ειδήμων της Ελληνικής, Λατινικής και Ιταλικής γλώσσας. Σπούδασε αρχικά στην Ρώμη, μετά στην Πάδοβα. Χρημάτισε αρχιατρός του Ιωάννη Μαυροκορδάτου. Μεταγλώττισε από τα λατινικά σύντομη γεωγραφική πραγματεία περί μερισμού της υδρογείου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Κορκονδίλλης
Ο Κορκονδίλλης (ή Κορκόνδειλος) ήταν βυζαντινός άρχοντας του 13ου αιώνα στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, άρχων της Μεγάλης Αράχωβας. Είναι το παλιότερο γνωστό μέλος της οικογένειας Κλαδά.
Ο Κορκοδίλλης ήταν έμπορος μεταξιού και σε μία εμποροπανήγυρη στα Βέρβενα εκεί προσβλήθηκε από κάποιον Φράγκο ευγενή και ξεσήκωσε τους κατοίκους των Σκορτών κατά των Φράγκων το 1296. Με την βοήθεια του γαμβρού του Άνινου που ήταν αποθηκάριος στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου των Σκορτών, και του συγγενή του Λέων Μαυροπαπά που διοικούσε σώμα 100 Οθωμανών μισθοφόρων κατέλαβαν το κάστρο εκ μέρους του Βυζαντινού αυτοκράτορα. Ο Άνινος άνοιξε βράδυ μία πύλη όπου μπήκαν οι μισθοφόροι του Μαυροπαπά, έτσι κατέλαβαν το κάστρο και το έδωσαν στους Βυζαντινούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου του Μορέως Κατηγορία:Οικογένεια Κλαδά
Βάκχειος ο Γέρων
Ο Βάκχειος ο Γέρων ήταν αρχαίος Έλληνας μαθηματικός και μουσικός που πιθανότατα έζησε τον 4ο αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί
Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης
Το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης (1995-2007) συνεστήθη στις 14 Σεπτεμβρίου 1995 με το Π.Δ. 373/1995, με συγχώνευση του Υπουργείου Προεδρίας της Κυβέρνησης με το Υπουργείο Εσωτερικών. Μετά από 12 χρόνια, στις 19 Σεπτεμβρίου 2007 με το Π.Δ. 205/2007, το Υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης συγχωνεύθηκε με το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης στο Υπουργείο Εσωτερικών.
Αναφορές
Εσωτερικων, Δημοσιας
Χουμερσίντο δε Αθκαράτε
Ο Χουμερσίντο δε Αθκαράτε (Gumersindo de Azcárate, 1840-1917) ήταν Ισπανός φιλόσοφος, νομικός, πολιτικός και ιστορικός συγγραφέας.
Ο δε Αθκαράτε γεννήθηκε στο Λεόν και σπούδασε νομικά στο Οβιέδο. Στη συνέχεια, από το 1864, δίδαξε συγκριτικό δίκαιο στη Μαδρίτη, εκπροσωπώντας ταυτοχρόνως τη Λεόν στο ισπανικό κοινοβούλιο. Την επόμενη δεκαετία, άρχισε να διδάσκει μαζί με τους Φρανθίσκο Χινέρ δε λος Ρίος Χουλιάν Σανς δελ Ρίο στο «Ελεύθερο Ίδρυμα Διδασκαλίας».
Ο δε Αθκαράτε ήταν από τους κορυφαίους εκπροσώπους του «κραουσισμού», ενός φιλοσοφικού ρεύματος με βάση τη διδασκαλία του Καρλ Κρίστιαν Φρήντριχ Κράουζε, που υποστηρίζει την ανεκτικότητα και την ακαδημαϊκή ελευθερία από τη δογματική διδαχή. Στα έργα του ο δε Αθκαράτε αντιτίθεται στον υπερβολικό πολιτικό συγκεντρωτισμό, προτείνει την ιδιωτικοποίηση των μη βασικών κρατικών λειτουργιών και μελετά μοντέλα κοινοβουλευτικής και αποκεντρωμένης διοικήσεως. Το κορυφαίο έργο του, το «Δοκίμιο ιστορίας του δικαιώματος της ιδιοκτησίας», τον αναδεικνύει και ως ιστορικό συγγραφέα.
Το 1871 ο Χουμερσίντο δε Αθκαράτε ίδρυσε μαζί με άλλους νέους πολιτικούς το μετέπειτα «Μεταρρυθμιστικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα» (αρχικώς «Ριζοσπαστικό Δημοκρατικό Κόμμα»).
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ισπανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί
Σταυριά
Με το όνομα Σταυριά είναι γνωστοί οι εξής οικισμοί και τοπωνύμια:
Αμφιαράειο
Το Αμφιαράειο (καθ.: Αμφιαράειον) είναι αρχαιολογικός χώρος της Αττικής. Βρίσκεται σε έναν λόφο 6 χιλιόμετρα περίπου νοτιοανατολικά του Ωρωπού, λίγο βορειοδυτικότερα από τον Κάλαμο και περίπου 50 χλμ. από την Αθήνα. Υπήρξε ιερός χώρος και μαντείο αφιερωμένο στον μυθικό ήρωα, μάντη και θεραπευτή Αμφιάραο. Κατασκευάστηκε περί τα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ., με την ευρύτερη περιοχή του Ωρωπού να ανήκει στους Αθηναίους. Στον χώρο λειτουργούσε μαντείο και θεραπευτήριο. Στην περιοχή πραγματοποιούνταν τα Μεγάλα Αμφιαράεια, σημαντική γιορτή που διεξαγόταν κάθε πέντε χρόνια προς τιμήν του Αμφιάραου και περιλάμβανε μουσικούς και θεατρικούς αγώνες, αλλά και αθλητικούς σε στάδιο που δεν έχει ανακαλυφθεί. Η αφορμή για την κατασκευή του Αμφιαράειου περιγράφεται από τον Αισχύλο στο έργο του «Επτά επί Θήβας».
Ο ναός του Αμφιάραου
thumb|262x262px|Πλάνο του αρχαιολογικού χώρου|αριστερά Ο ναός του Αμφιάραου ήταν εξάστυλος ναός δωρικού ρυθμού, είχε δηλαδή πρόναο με έξι δωρικούς κίονες ανάμεσα σε παραστάδες. Ο σηκός ήταν χωρισμένος σε τρία κλίτη, το μεσαίο των οποίων φιλοξενούσε μαρμάρινο άγαλμα του Αμφιάραου. Οι διαστάσεις του ναού ήταν περίπου 28(-29) επί 14 μέτρα. Στον ναό υπήρχαν συνολικά πέντε ομάδες αγαλμάτων, που απεικόνιζαν κατά σειρά:
Σύμφωνα με τον Παυσανία
Παυσανίας - Ἀττικά I, 34, 3
"'''[34.3] παρέχεται δὲ ὁ βωμὸς μέρη• τὸ μὲν Ἡρακλέους καὶ Διὸς καὶ Ἀπόλλωνός ἐστι Παιῶνος, τὸ δὲ ἥρωσι καὶ ἡρώων ἀνεῖται γυναιξί, τρίτον δὲ Ἑστίας καὶ Ἑρμοῦ καὶ Ἀμφιαράου καὶ τῶν παίδων Ἀμφιλόχου• Ἀλκμαίων δὲ διὰ τὸ ἐς Ἐριφύλην ἔργον οὔτε ἐν Ἀμφιαράου τινά, οὐ μὴν οὐδὲ παρὰ τῷ Ἀμφιλόχῳ τιμὴν ἔχει. τετάρτη δέ ἐστι τοῦ βωμοῦ μοῖρα Ἀφροδίτης καὶ Πανακείας, ἔτι δὲ Ἰασοῦς καὶ Ὑγείας καὶ Ἀθηνᾶς Παιωνίας• πέμπτη δὲ πεποίηται νύμφαις καὶ Πανὶ καὶ ποταμοῖς Ἀχελῴῳ καὶ Κηφισῷ. τῷ δὲ Ἀμφιλόχῳ καὶ παρ᾽ Ἀθηναίοις ἐστὶν ἐν τῇ πόλει βωμὸς καὶ Κιλικίας ἐν Μαλλῷ μαντεῖον ἀψευδέστατον τῶν ἐπ᾽ ἐμοῦ."
''3. Ο βωμός είναι χωρισμένος σε διάφορα τμήματα. Το ένα είναι του Ηρακλή, του Δία και του Παιώνα [θεραπευτή] Απόλλωνα, ενώ το άλλο των ηρώων και των συζύγων τους. Στο τρίτο τιμούν την Εστία, τον Ερμή, τον Αμφιάραο και τους γιους του Αμφιλόχου. Ο Αλκμαίωνας, εξαιτίας της αδικίας προς την Εριφύλη, δεν τιμάται ούτε με τον Αμφιάραο ούτε δίπλα στον Αμφίλοχο. Το τέταρτο τμήμα του βωμού είναι αφιερωμένο στην Αφροδίτη, στην Πανάκεια, στην Ιασώ, στην Υγεία και στην Αθηνά Παιωνία [θεραπεύτρια]. Το πέμπτο είναι αφιερωμένο στις Νύμφες, στον Πάνα και στους ποταμούς Αχελώο και Κηφισό. Για τον Αμφίλοχο οι Αθηναίοι έχουν βωμό και στην πόλη και στον Μαλλό της Κιλικίας υπάρχει το πιο αλάνθαστο μαντείο της εποχής μου.
Υπόλοιπος αρχαιολογικός χώρος
Σημαντικό κτίσμα του αρχαιολογικού χώρου είναι το αρχαίο θέατρο. Κτίστηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. Ήταν πέτρινο με ξύλινα καθίσματα και είχε 300 θέσεις. Η σκηνή του θεάτρου σώζεται σε καλή κατάσταση. Λίγο χαμηλότερα από το θέατρο βρισκόταν η μεγάλη στοά, μήκους 110 μέτρων και πλάτους περίπου 11 (10,78 μ.), με 39 συνολικά δωρικούς κίονες. Χρησίμευε για τη διαμονή και εγκοίμιση των επισκεπτών, ενώ υπήρχαν ξεχωριστά μπάνια για τους άντρες και τις γυναίκες στις δύο άκρες της στοάς. Κοντά στο ναό σώζεται μαρμάρινη υδραυλική κλεψύδρα, που αποτελεί σπάνιο αρχαιολογικό δείγμα υδραυλικού ωρολογίου. Δίπλα στην πηγή υπήρχε μεγάλος βωμός, του οποίου σώζεται μόνο η βάση.
Παραλία Ηλείας
Η ονομασία μπορεί να αναφέρεται σε έναν από τους παρακάτω οικισμούς του νομού Ηλείας:
Αμφιαράειο
Υπόλοιπος αρχαιολογικός χώρος
Συστηματική ανασκαφή του χώρου πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1884 και 1929 και ξεκίνησε από την Αρχαιολογική Εταιρεία υπό την επιμέλεια του αρχαιολόγου Στέφανου Φιντικλή με βοηθό τον Βασίλειο Λεονάρδο, ενώ το 1885 προστέθηκε ο Γερμανός αρχαιολόγος Βίλχελμ Ντέρπφελντ (ελληνοποιημένα "Δαίρπφελδ"), που σχεδίασε το πρώτο τοπογραφικό σχέδιο του ιερού.
Παραλία Ηλείας
καθώς και στις Θίνες Ηλείας που μέχρι το 2001 ονομάζονταν Παραλία Θινών.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αμφιαράειο
Σύμφωνα με τον Παυσανία
Παυσανίας - Ἀττικά I, 34, 5
"''Πιστεύω ότι ο Αμφιάραος είναι αφοσιωμένος κυρίως στην ερμηνεία των ονείρων: είναι σαφές ότι, όταν τον θεωρούσαν θεό, δημιούργησε ένα μαντείο για τη μαντική των ονείρων. Και το πρώτο πράγμα όταν έρθει κανείς να συμβουλευτεί τον Αμφιάραο ήταν η αυτοκάθαρση, και το τελετουργικό κάθαρσης απαιτεί να θυσιαστεί ένα κριάρι στον ίδιο τον θεό και σε όλους εκείνους των οποίων τα ονόματα είναι στο βωμό και, όταν γίνει αυτό, πρέπει να απλώσει  το δέρμα του πάνω του, να ξαπλώσει  και να περιμένει  την αποκάλυψη του ονείρου."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
"Βάκχες", του Ευριπίδη το Αρχαίο Θέατρο του Αμφιαρείου Ωρωπού https://www.alfavita.gr/koinonia/327083_bakhes-toy-eyripidi-arhaio-theatro-toy-amfiareioy-oropoy Ξενάγηση στο αρχαίο Θέατρο και στον αρχαιολογικό χώρο του Αμφιάρειου Ωρωπού https://www.thebest.gr/article/403861- Αμφιάρειο Ωρωπού: Η επέτειος και το αίτημα της επιστροφής των γλυπτών του, από τα ξένα μουσεία. https://www.thebest.gr/article/402241-
Κατηγορία:Αρχαία μαντεία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί χώροι της Αττικής Κατηγορία:Θρησκεία στην αρχαία Βοιωτία
Παραλία Ροβιάτας Ηλείας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ηλεία δείτε: Παραλία Ηλείας
Η Παραλία Ροβιάτας ή Παραλία Ήλιδας είναι παραθαλάσσιος μικρός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας, ο οποίος βρίσκεται στα δυτικά παράλια της Πελοποννήσου και τον Χελωνίτη κόλπο. Απέχει 11 χλμ. Δ. από την Αμαλιάδα και 4 χλμ. ΝΔ. από την Ροβιάτα. Μέσα από τον οικισμό περνούν οι χείμαρροι Γκουρλέσας και Ξεροπόταμος που είναι κατάληξη του Σοχιά. Η παραλία της είναι μέρος της μεγάλης αμμώδους παραλίας που ξεκινά από τις Θίνες Βαρθολομιού και φθάνει μέχρι την Αγία Μαρίνα στα Δουναίικα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ροβιάτας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Ροβιάτα, τον Κασιδιάρη και τα Ρωμέικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Ροβιάτας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαλιάδος του Δήμου Ήλιδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 30 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Πεβέκ
To Πεβέκ (Певе́к) είναι μια ρωσική πόλη και το διοικητικό κέντρο της περιοχής Τσόουνσκι. Διοικητικά ανήκει στον Αυτόνομο Θύλακα Τσουκότκα. Διαθέτει αεροδρόμιο αλλά και λιμάνι στις όχθες του Τσοούνσκαγια. Είναι μια από τις βορειότερες πόλεις της Ρωσιας. Ξέπερνάει τον Αρκτικό κύκλο με αποτέλεσμα να έχει ένα ακραίο κλίμα Τούνδρας. Έχει πολύ κρύους χειμώνες (Ξεπερνώντας τους −30.0 °C) και μικρά δροσερά καλοκαίρια. Με την ρωσική απογραφή του 2010 το Πεβέκ είχε πληθυσμό 4,162 και με ανεπίσημους υπολογισμούς του 2017 είχε 4,743 κατοίκους.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Φουρανεόλη
thumb|250px|Η χημική δομή της φουρανεόλης Η φουρανεόλη ή φουρανόνη φράουλας είναι μια οργανική ένωση που χρησιμοποιείται στη βιομηχανία αρωμάτων. Είναι τυπικά παράγωγο του φουρανίου. Είναι ένα λευκό ή άχρωμο στερεό που είναι διαλυτό σε νερό και οργανικούς διαλύτες.
Αν και δύσοσμη σε υψηλές συγκεντρώσεις, παρουσιάζει ένα γλυκό άρωμα φράουλας όταν αραιώνεται. Βρίσκεται στις φράουλες και σε διάφορα άλλα φρούτα και είναι εν μέρει υπεύθυνη για τη μυρωδιά του φρέσκου ανανά. Είναι επίσης σημαντικό για την οσμή του φαγόπυρου και της ντομάτας.
Η φουρανεόλη έχει δύο εναντιομερή, την (R) - (+) - φουρανοόλη και (S) - (-) - φουρανοόλη. Η (R) -μορφή είναι κυρίως υπεύθυνη για τη μυρωδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ετεροκυκλικοί αιθέρες Κατηγορία:Αρωματικές ύλες Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων Κατηγορία:Αλκοόλες Κατηγορία:Κετόνες
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1968-69
Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1968-69 ήταν η τρίτη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Σε αυτήν, πρώτευσε και αναδείχθηκε ως τροπαιούχος η τότε τσεχοσλοβακική Σλάβια Πράγας (Praha USK/Vysoki Skoly/Slavia), η οποία ήταν φιναλίστ την προηγούμενη χρονιά, επικρατώντας στη Βιέννη με σκορ 80-74 της τότε σοβιετικής και σήμερα γεωργιανής, Ντιναμό Τιφλίδας που ξεκίνησε τις υποχρεώσεις της από τον προημιτελικό γύρο.
Διαδικασία διεξαγωγής
Το σύστημα διεξαγωγής περιελάμβανε έναν προκριματικό γύρο με επτά ζευγάρια σε διπλές αναμετρήσεις και στη συνέχεια τρεις γύρους (φάση των "14", προημιτελικός και ημιτελικός) πάντα με διπλές συναντήσεις, έως τον μονό Τελικό αγώνα. Οι συμμετέχουσες ομάδες ήσαν εικοσιδύο.
Πηγές
1968 1969 Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης
Τυπικό των Καρυών
μικρογραφία|Σελίδα του εγγράφου με την σφραγίδα του Αγίου Σάββα Το Τυπικό των Καρυών (σερβικά : Карејски типик), Είναι ένα σερβικό ορθόδοξο τυπικό του 12ου αιώνα γραμμένο το 1199 από τον Άγιο Σάββα, το πρώτο Αρχιεπίσκοπο των Σέρβων (ιδρυτή της Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας ), ο νεότερος γιος του Στέφανου Νεμάνια.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Άγιο Όρος Κατηγορία:Σερβική λογοτεχνία του Μεσαίωνα
Γεώργιος Πολυκαλάς
Ο Γεώργιος Πολυκαλάς (1665 – 1717) υπήρξε Έλληνας λόγιος ιατροφιλόσοφος του 18ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Σπούδασε πρώτα στη Βενετία και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, από όπου και αναγορεύθηκε διδάκτορας της ιατρικής. Μιλούσε Ελληνικά, Λατινικά, Ιταλικά και Ρωσικά. Επιστρέφοντας στη γενέτειρά του άσκησε την ιατρική για κάποιο διάστημα και μετά εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, εξαιτίας των πολλών προσόντων του και της ευρυμάθειάς του, επιβλήθηκε σύντομα μεταξύ των επιστημονικών κύκλων αλλά και της κοινωνίας γενικότερα. Ο Δημήτριος Καντεμήρης τον έστειλε στον Μεγάλο Πέτρο της Ρωσίας, όπου διετέλεσε ιατρός του ίδιου και της Αικατερίνης Α' της Ρωσίας. Αναδείχτηκε έμπειρος πολιτικός, και γι' αυτό τον έστειλε ο Τσάρος στη Μολδαβία για να διαπραγματευτεί με τον Καντεμήρη τους όρους της συμμαχίας και την αποδοχή της ρωσικής προστασίας επί της ηγεμονίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Τζον Στιούαρτ
Ο Τζον Στιούαρτ (Jon Stewart, γεννηθείς ως Jonathan Stuart Leibowitz, 28 Νοεμβρίου 1962) είναι Αμερικανός κωμικός, τηλεοπτικός παρουσιαστής και πολιτικός σατιρικός. Είναι γνωστότερος - κυρίως στην Αμερική (ΗΠΑ), Καναδά και μέρος της Δυτικής Ευρώπης - ως παρουσιαστής του Daily Show («Το καθημερινό σόου»), ενός σατιρικού προγράμματος που προβάλλεται στο κανάλι Comedy Central.
Ο Στιούαρτ άρχισε με Όρθια κωμωδία (Stand-up comedy), αλλά αργότερα προσέγγισε την τηλεόραση ως παρουσιαστής του «Short Attention Span Theater» στο κανάλι Comedy Central. Συνέχισε παρουσιάζοντας το δικό του σόου στο κανάλι MTV με τίτλο «The Jon Stewart Show» («Το σόου του Τζον Στιούαρτ») και αργότερα παρουσίασε ένα ακόμα σόου στο MTV, το «You Wrote It, You Watch it» («Εσύ το'γραψες, δές το τώρα»). Είχε επίσης διάφορους ρόλους σε κινηματογραφικές ταινίες (συνήθως κωμωδίες μικρομεσαίας επιτυχίας).
Ο Στιούαρτ έγινε παρουσιαστής του Daily Show στο κανάλι Comedy Central το ξεκίνημα του 1999. Είναι επίσης σεναριογράφος και συμπαραγωγός του σόου. Αφού ο Στιούαρτ έγινε μέρος της ομάδας, το Daily Show σταθερά κέρδιζε δημοσιότητα και κριτική αναγνώριση οδηγώντας στο πρώτο του Emmy το 2001.
Ο ίδιος ο Στιούαρτ έχει επίσης αποκτήσει σημαντική δόξα ασκώντας σκληρή κριτική στην κυβέρνηση Μπους - κυρίως μέσω του σόου του - και κριτική σε άλλα γνωστά σόου προσωπικοτήτων, κυρίως τα νέα του CNN, Fox News και MSNBC.
Η αρνητική κριτική απέναντί του, του καταλογίζει πως κερδίζει από δύο μέτρα και δύο σταθμά: συγκεκριμένα, πως κριτικάρει άλλα κέντρα ειδήσεων από την ασφαλή γωνιά των σατιρικών «ψεύτικων» Νέων του. Ο ίδιος ο Στιούαρτ συμφωνεί, αντιπαραθέτοντας ότι ούτε ο ίδιος ούτε και το κανάλι που τον στεγάζει ισχυρίζονται ότι είναι κάτι περισσότερο από σάτιρα και κωμωδία. Παρόλο ομολογουμένως το σόου έχει στόχο την ψυχαγωγία, έχει συχνά βραβευτεί με τίτλους που αφορούν Νέα και Δημοσιογραφία.
Ο Τζον Στιούαρτ ήταν ο παρουσιαστής των 78ων Βραβείων Όσκαρ και είναι παράλληλος συγγραφέας του «America (The Book)» το όποιο ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα βιβλία στις ΗΠΑ το 2004.
Τον Φεβρουάριο του 2015 ο Στιούαρτ ανακοίνωσε, μέσω της εκπομπής του, ότι μέχρι το τέλος της χρονιάς θα αποχωρήσει από την παρουσίαση του Daily Show. Διάδοχός του στην παρουσίαση της εκπομπής ορίστηκε ο νοτιοαφρικανός κομικός Τρέβορ Νόα.
Σίτσουαν Μπλου Γουέιλς
Οι Σίτσουαν Τζιντσιάνγκ Μπλου Γουέιλς (κινεζικά: 四川金强蓝鲸, αγγλικά: Sichuan Jinqiang Blue Whales), επίσης γνωστοί ως Σίτσουαν Μπλου Γουέιλς ή Σίτσουαν Τζιντσιάνγκ, είναι κινεζικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα την Τσενγκτού της Γουεντσιάνγκ στην Σίτσουαν. Συμμετέχει στον Βόρειο Όμιλο του Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Κίνας (CBA). Ο Όμιλος Jinqiang είναι ο εταιρικός χορηγός του συλλόγου, ενώ η μασκότ του είναι μια μπλε φάλαινα.
Το 2016, η ομάδα κέρδισε τους Τελικούς του CBA στην πρώτη της εμφάνιση στη σειρά πρωταθλήματος, νικώντας τους Λιαονίνγκ Φλάινγκ Λέοπαρτνς με 4-1. Έγινε ο πέμπτος διαφορετικός σύλλογος που κατέκτησε τον τίτλο στις 21η σεζόν ύπαρξης του πρωταθλήματος και η ταχύτερη ομάδα επέκτασης που το έκανε ποτέ, κερδίζοντας τον τίτλο μόλις στην τρίτη σεζόν της στο CBA
Ιστορία
Η ομάδα πέρασε τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ύπαρξής της ως μέλος του υψηλότερου επιπέδου Εθνικού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Κίνας (NBL), έως ότου «προαχθεί» πριν από την σεζόν 2013-2014 του CBA, αφού κέρδισε το πρωτάθλημα NBL το 2013.
Στοργικά αναφέρεται από πολλούς τοπικούς οπαδούς ως Στρατός της Σιτσουάν (川军) και ο σύλλογος έλαβε την προσοχή των διεθνών μέσων ενημέρωσης κατά τη διάρκεια της σεζόν 2014–15, μετά την υπογραφή του πρώην αστέρα του NBA, Μέτα Γουόρλντ Πις (Metta World Peace). Αγκαλιάζοντας την μετακίνηση του στην Κίνα, ο παίκτης που γεννήθηκε ως Ρον Αρτέστ σύντομα έδωσε στον εαυτό του ένα νέο όνομα, το The Panda's Friend.
Η ομάδα δεν προκρίθηκε στα πλέι οφ της CBA για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Τερμάτισε 18η από τις 20 ομάδες με ρεκόρ 8-30 και παρόλο που είπε στους δημοσιογράφους ότι «είχε βρει πράγματι λίγη εσωτερική ειρήνη στη Σίτσουαν», ο World Peace μετακινήθηκε στην Ιταλία μετά το τέλος της σεζόν. Η αποχώρησή του έκανε τους Μπλου Γουέιλς να υιοθετήσουν μια διαφορετική επιθετική προσέγγιση για τη σεζόν 2015-2016.
Κατά τη διάρκεια της επόμενης σεζόν, η Σίτσουαν θα είχε αναπάντεχη επιτυχία τερματίζοντας στην τρίτη θέση της κατάταξης στην κανονικής σεζόν με ρεκόρ 30-8 και θα κέρδιζε την πρόκριση στα πλέι οφ. Οι Μπλου Γουέιλς ισοβάθμισαν με τους Σιντσιάνγκ Φλάινγκ Τάιγκερς για το δεύτερο καλύτερο ρεκόρ στην κανονική σεζόν και βρέθηκαν αντιμέτωπες στον ημιτελικό γύρο των πλέι οφ. Η ομάδα προκρίθηκε στους Τελικούς του CBA 2016 εναντίον των Λιαονίνγκ Φλάινγκ Λέοπαρτνς αφού ξεπέρασαν με «σκούπα» τους Ζεγιάνγκ Λάιονς και Σιντσιάνγκ Φλάινγκ Τάιγκερς στους δύο πρώτους γύρους.
Κατά τη διάρκεια των Τελικών, οι Μπλου Γουέιλς έχασαν τον πρώτο αγώνα εναντίον των Φλάινγκ Λέοπαρτνς, πριν κερδίσουν τέσσερις συνεχόμενους αγώνες και να κατακτήσουν τον τίτλο του CBA. Η σειρά ήταν αξιοσημείωτη για μια πολύ αμφιλεγόμενη κατάσταση, καθώς ξέσπασε ένα καυγάς ανάμεσα σε μια ομάδα οπαδών της Σίτσουαν και αρκετούς παίκτες της Λιαονίνγκ σε ένα λόμπι ξενοδοχείου στο Τσενγκντού μετά τον Τρίτο Αγώνα. Πλάνα του περιστατικού έγιναν viral σε πολλούς κινεζικούς και διεθνείς ιστότοπους και το πρωτάθλημα δέχτηκε έντονη κριτική από τα μέσα ενημέρωσης της χώρας. Οι Μπλου Γουέιλς τιμωρήθηκαν από την CBA για μη παροχή επαρκούς ασφάλειας, ενώ οι παίκτες της Φλάινγκ Λέοπαρτνς που συμμετείχαν στον καυγά θα δεχόντουσαν τιμωρία για τις αρχές της επόμενης σεζόν. Ο Χαμέντ Χαντάντι θα ήταν επίσης ο πρώτος Ασιάτης που δεν θα ήταν γεννημένος σε μια κινεζική επαρχία που θα ονομαζόταν ο Πολυτιμότερος Παίκτης των Τελικών του CBA το 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινέζικες ομάδες καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2009 Κατηγορία:Σύλλογοι Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Κίνας
Μποτσουάνα
Κάποτε η Μποτσουάνα ήταν μία από τις πιο φτωχές χώρες στο κόσμο, με κατά κεφαλήν εισόδημα περίπου 70 δολαρίων το χρόνο στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αλλά μεταμορφώθηκε σε μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες του κόσμου, με κατά κεφαλήν εισόδημα περίπου 16.400 δολαρίων το χρόνο το 2013.
Ιστορία
Όταν ιδρύθηκε η Ένωση της Νότιας Αφρικής το 1910 από τις κύριες βρετανικές αποικίες στην περιοχή, το προτεκτοράτο της Μπετσουαναλάνδης, η Μπασούτολαντ (τώρα Λεσότο) και το Εσουατίνι (τα εδάφη της Ύπατης Αρμοστείας) δεν συμπεριλήφθηκαν, αλλά υπήρχε πρόβλεψη για την μετέπειτα ενσωμάτωσή τους. Ωστόσο, οι κάτοικοί τους άρχισαν να συμβουλεύονται από το Ηνωμένο Βασίλειο, και παρόλο που οι διαδοχικές κυβερνήσεις της Νότιας Αφρικής ζήτησαν τη μεταφορά των εδαφών, το Ηνωμένο Βασίλειο συνεχώς καθυστερούσε και ως εκ τούτου, η προσάρτηση δεν συνέβη ποτέ. Η εκλογή της εθνικιστικής κυβέρνησης το 1948, η οποία συνέταξε το απαρτχάιντ, και η απόσυρση της Νότιας Αφρικής από την Κοινοπολιτεία των Εθνών το 1961, έληξε οποιαδήποτε προοπτική ενσωμάτωσης των εδαφών στη Νότια Αφρική. Μια επέκταση της βρετανικής κεντρικής εξουσίας και η εξέλιξη της κυβέρνησης των φυλών οδήγησε στην ίδρυση το 1920 δύο συμβουλευτικών συμβουλίων για να αντιπροσωπεύουν τόσο τους Αφρικανούς όσο και τους Ευρωπαίους. Προκηρύξεις το 1934 ρύθμισαν τους κανόνες και τις εξουσίες των φυλών. Ένα ευρωπαϊκό-αφρικανικό γνωμοδοτικό συμβούλιο ιδρύθηκε το 1951 και το 1961 το σύνταγμα δημιούργησε ένα συμβουλευτικό νομοθετικό συμβούλιο.
Τον Ιούνιο του 1964, το Ηνωμένο Βασίλειο δέχθηκε τις προτάσεις για δημοκρατική αυτοδιοίκηση στην Μποτσουάνα. Η έδρα της κυβέρνησης μεταφέρθηκε το 1965 από το Μάφικενγκ στη Νότια Αφρική, στη νεοϊδρυθείσα Γκαμπορόνε, η οποία βρίσκεται κοντά στα σύνορα. Το σύνταγμα του 1965 οδήγησε στις πρώτες γενικές εκλογές και την ανεξαρτησία στις 30 Σεπτεμβρίου 1966. Ο Σερέτσε Χάμα, ηγέτης του κινήματος για την ανεξαρτησία και ο νόμιμο διεκδικητής της αρχηγεία της φυλής Νγκουάτο, εξελέγη ως ο πρώτος Πρόεδρος, και επανεξελέγη άλλες δύο φορές.
Η Προεδρία πέρασε στον Αντιπρόεδρο, Κουέτ Μαζίρε, ο οποίος επανεξελέγη το 1984, το 1989 και το 1994. Ο Μαζίρε αποσύρθηκε από τη θέση του το 1998, και τον διαδέχθηκε ο Φέστους Μοχάε, ο οποίος εξελέγη μόνος του το 1999 και επανεξελέγη το 2004. Η προεδρία πέρασε το 2008 στον Ίαν Χάμα (γιος του πρώτου προέδρου), ο οποίος υπηρετούσε ως Αντιπροέδρος του Μοχάε μετά την παραίτηση από τη θέση του το 1998 ως Διοικητής των Αμυντικών Δυνάμεων της Μποτσουάνα για να αναλάβει αυτό το πολιτικό ρόλο.
Μια μακροχρόνια διαμάχη στα βόρεια σύνορα με την Ναμίμπια στη λωρίδα Καπρίβι έληξη με απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου τον Δεκέμβριο του 1999, το οποίο έκρινε ότι το νησί Κασικίλι ανήκει στην Μποτσουάνα.
Δημογραφία
Οι Τσουάνα είναι η κύρια εθνοτική ομάδα στη Μποτσουάνα, αποτελώντας το 79% του πληθυσμού. Οι μεγαλύτερες μειονοτικές εθνοτικές ομάδες είναι οι ΜπαΚαλάνγκα, Σαν ή οι ΆμπαΤουα γνωστοί και ως Μπασαρούα. Άλλες φυλές είναι οι Μπαγιέι, Μπαμπουκούσου, Μπασούμπια, Μπαχερέρο και Μπακγκαλαγκάντι. Επιπλέον, υπάρχουν πληθυσμοί λευκών και Ινδών, που έχουν περίπου το ίδιο μέγεθος. Ο λευκός πληθυσμός μιλάει αγγλικά και αφρικάανς και αποτελεί περίπου το 3% του πληθυσμού. Μετά το 2000, εξαιτίας της επιδεινούμενης οικονομικής κατάστασης στη Ζιμπάμπουε, περίπου 10.000 κάτοικοι της Ζιμπάμπουε έχουν μεταναστεύσει στη Μποτσουάνα. Η επίσημη γλώσσα είναι τα αγγλικά, αλλά η (Σε)Τσουάνα χρησιμοποιείται ευρέως σε όλη τη χώρα.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 62,2 χρόνια (58,9 χρόνια οι άνδρες και 65,5 οι γυναίκες).
Κυριότερες πόλεις είναι η πρωτεύουσα, Γκαμπορόνε (ή Χαμπρόν), η Φράνσισταουν και άλλες.
Θρησκεία
Υπολογίζεται ότι το 70% του πληθυσμού της χώρας θεωρεί τον εαυτό του Χριστιανό. Οι Αγγλικανοί, Μεθοδιστές και η Ενωμένη Ιερατική Εκκλησία της Νότιας Αφρικής αποτελούν τη πλειονότητα των Χριστιανών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, στη χώρα υπάρχουν 5.000 μουσουλμάνοι, κυρίως από τη Νότια Ασία, 3.000 ινδουιστές και 700 μπαχάι. Περίπου το 20% δεν ασπάζεται κάποια θρησκεία.
Διακυβέρνηση
Η χώρα είναι Προεδρική Δημοκρατία.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Διοικητική διαίρεση
Η Μποτσουάνα διαιρείται σε 9 περιφέρειες (districts) και 6 πόλεις, οι οποίες υποδιαιρούνται σε 28 επαρχίες.
Οι περιφέρειες:
Κατάλογος των μεγαλύτερων πόλεων
(στοιχεία 2012)
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη
Ξένος ο Κορώνης
Ο Ξένος Κορώνης ήταν πρωτοψάλτης της Αγίας Σοφίας τον 11ο αιώνα.
Γεννήθηκε στην Κορώνη της Πελοποννήσου. Ήταν άνδρας μεγάλης μόρφωσης και άριστος μουσικός. Ήκμασε μετά τον Ιωάννη τον Κουκουζέλη.
Είχε αδελφό τον Αγάθωνα, που προσέθεσε μέλη στην Παπαδική, και υιό μουσικό, τον Μανουήλ, που μελοποίησε μαθήματα τα οποία βρίσκονται στο Μαθηματάριον.
Ο Ξένος Κορώνης συνέγραψε Ἐγχειρίδιον περὶ Μουσικῆς, στο οποίο πραγματεύεται περί ήχων, περί φθορών κ.λπ. Αναδείχθηκε ο εξοχότερος όλων των θεματογράφων του Μαθηματαρίου είδους των αναγραμματισμών και του Κρατηματαρίου.
Μελοποίησε το μέχρι σήμερα ψαλλόμενο κατά τις πανηγυρικές λειτουργίες «Δύναμις» δίχορο με το κράτημα, το «Ἅγιος, Κύριος Σαβαὼθ» της θ. Λειτουργίας του Μ. Βασιλείου, το «Ἐπὶ σοὶ χαίρει» σε ήχο πλ. δ΄, κ.ά.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι
Νεωτερισμός
Νεωτερισμός ή μοντερνισμός είναι η τάση γενικά να ακολουθεί κάποιος τη μόδα, να αποδέχεται τις ιδέες και κάθε τι καινούργιο.
Καλλιτεχνικά με τον όρο αυτό περιγράφονται, γενικά, οι τάσεις και τα ρεύματα της τέχνης που εμφανίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου (εξπρεσιονισμός, κυβισμός, σουρεαλισμός, φουτουρισμός, αφηρημένη τέχνη). Είναι οι καλλιτεχνικές τάσεις που εκφράζουν κυρίως την κρίση του αστικού πολιτισμού.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη
Ούγος του Λουζινιάν (αποβιώσας το 1385)
Ο Ούγος του Λουζινιάν (ή Ούγος Λουσινιανός, γαλλικά: Hugues de Lusignan) πρίγκιπας της Γαλιλαίας  , ήταν γιός του Γκυ των Λουζινιάν διαδόχου του Βασιλείου της Κύπρου και εγγονός του Ούγου Δ΄ και γιός της Μαρίας των Βουρβόνων.
Ο πατέρας του πέθανε το 1343, πριν από τον παππού του. Η μητέρα του Μαρία το 1346 ή 1347 εγκαταλείπει την Κύπρο και πηγαίνει στη Νάπολη, όπου το 1347, παντρεύεται τον Ροβέρτο του Τάραντα. Ο Ροβέρτος παραχώρησε στη μητέρα του εκτάσεις σε Κέρκυρα, Κεφαλληνία, Καλαμάτα και άλλες στην Αχαΐα.
Αφού έχασε τον θρόνο της Κύπρου αποφάσισε να διεκδικήσει το πριγκιπάτο της Αχαΐας, που τον διεκδικούσε και ο αδελφός του Ροβέρτου (ο οποίος πέθανε άτεκνος), Φίλιππος Β΄ του Τάραντα. Σε αυτή την διεκδίκηση είχε βρει υποστήριξη και από την μητέρα του Μαρία, η οποία τόσο από δικές της αγορές, όσο και από δωρεές του δεύτερου συζύγου της Ροβέρτου, είχε περιουσία στο πριγκιπάτο της Αχαΐας μεγαλύτερη και από αυτή του Νικολό Ατσαγιόλη. Το 1366, επιχείρησε μαζί με τη μητέρα του, κατάληψη της Πάτρας, αλλά απέτυχε, όπως απέτυχε και η ηγεμονία του στο πριγκιπάτο της Αχαΐας. Συνέχισε όμως να κατέχει τα νοτιοδυτική της Πελοποννήσου.
Το 1369, δολοφονείται ο βασιλιάς της Κύπρου Πέτρος ο Α΄ και ο Ούγο εγκαταλείπει την Ελλάδα για να διεκδικήσει το Στέμμα της Κύπρου. Το 1370, η μητέρα του Μαρία και ίδιος συμφώνησαν με τον Φίλιππο τον Β΄ να εγκαταλήψουν την Αχαΐα, εκτός από την Καλαμάτα, έναντι ετήσιου εισοδήματος 6.000 φλωρινίων. Από τότε ο Ούγο δεν επανεμφανίζεται στα πράγματα της Ελλάδος. Πεθαίνει γύρω στο 1370.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ-Λουζινιάν
Ρίτα Αμπατζή
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1914. Ήταν αδελφή της Σοφίας Καρύβαλη η οποία για να κάνει καριέρα άλλαξε επώνυμο. Με τον ερχομό της στην Ελλάδα διέμενε σε μια μικρή οικία στη Κοκκινιά, σημερινή Νίκαια Αττικής. Ξεκίνησε την καριέρα της στο τραγούδι στα πρώτα χρόνια του '30. Τραγούδησε ρεμπέτικα, σμυρναίικα, και δημοτικά τραγούδια δεσπόζοντας στους δίσκους των 78 στροφών στα χρόνια 1930-1940.
Συνεργάσθηκε με πολλούς επιτυχημένους συνθέτες και μουσικούς όπως τους Παναγιώτη Τούντα, Κώστα Σκαρβέλη, Βαγγέλη Παπάζογλου, Σπύρο Περιστέρη, Δημήτριο Σέμση, Μάρκο Βαμβακάρη, Ρόζα Εσκενάζι, και Βασίλη Τσιτσάνη. Δεν τραγούδησε ξανά μετά τον Β´ παγκόσμιο πόλεμο. Πέθανε από καρκίνο του φάρυγγα στο Αιγάλεω της Αθήνας, στις 17 Ιουνίου του 1969. Κηδευτηκε την άλλη μέρα στο Γ΄ νεκροταφείο της Νίκαιας και άφησε πίσω της μια κόρη την Άννα και έναν γιο τον Δημήτρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Αμπατζη Ριτα Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Ναυμαχία των Αργινουσών
Η Ναυμαχία στις Αργινούσες (νησιά στα παράλια της Μικράς Ασίας απέναντι από τη Λέσβο) έγινε το 406 π.Χ. κατά τα τέλη του Πελοποννησιακού Πολέμου μεταξύ οκτώ Αθηναίων στρατηγών που ηγούνταν 155 τριήρεων και του Σπαρτιάτη Καλλικρατίδα που ηγείτο 120.
Η ναυμαχία έληξε με νίκη των Αθηναϊκών δυνάμεων και το αποτέλεσμα προκάλεσε πρόταση συνθηκολόγησης από τη Σπάρτη, απορρίφθηκε όμως από την Αθήνα ως ασύμφορη, αφού προϋπόθετε να παραμείνουν στην πελοποννησιακή συμμαχία πολλά νησιά του Αιγαίου και πόλεις της Ιωνίας που είχαν στο μεταξύ αλλάξει στρατόπεδο. Επιπλέον, η νίκη αμαυρώθηκε από την εκτέλεση των νικητών Αθηναίων στρατηγών, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε θάνατο επειδή δεν μπόρεσαν μετά να διασώσουν τους ναυαγούς και δεν περισυνέλεξαν τις σορούς 5.000 συμπολεμιστών τους.
Η Σπάρτη
Τη χρονιά εκείνη έληξε η θητεία του Λυσάνδρου στη στρατηγία και οι Σπαρτιάτες, που έτσι και αλλιώς δεν επιτρεπόταν να ορίσουν για δεύτερο έτος τον ίδιο στρατηγό, αλλά ίσως και υπό την πίεση των Αγιδών βασιλέων τους, που επεδίωκαν στροφή πολιτικής και δεν έβλεπαν με καλό μάτι τις πρωτοβουλίες του Λυσάνδρου, όρισαν νέο στρατηγό. Επικεφαλής του στόλου τέθηκε τότε ο περίπου 30χρονος Καλλικρατίδας. Αυτός ήταν άτομο με πολύ διαφορετική στάση ζωής και αντιλήψεις από τον Λύσανδρο και αντιπροσώπευε τον μέσο συντηρητικό Σπαρτιάτη, που ήθελε μεν να διασφαλίσει την κυριαρχία της πόλης του στην Πελοπόννησο, αλλά δεν ενέκρινε τις ιδιαίτερα θερμές διπλωματικές σχέσεις που είχε αναπτύξει προηγουμένως ο Λύσανδρος με τους Πέρσες. Οι Αγίδες και ο Καλλικρατίδας, που μάλλον αποτελούσε επιλογή τους, δεν έβλεπαν πια θετικά τη γενικότερη επεκτατική και ίσως ανεξέλεγκτα ευέλικτη έως και προσωποπαγή πολιτική του Λυσάνδρου.
Για το λόγο αυτό εκδικητικά ο Λύσανδρος όταν επρόκειτο να παραδώσει τον στόλο στον διάδοχό του, επέστρεψε στον σατράπη Φαρνάβαζο όσα χρήματα του είχαν περισσέψει από την περσική επιχορήγηση. Στόχος του ήταν να εντυπωσιάσει τους Πέρσες, να διατηρήσει τις καλές του σχέσεις με αυτούς μελλοντικά, να δείξει προς όλους ότι αυτά τα χρήματα τα είχε πάρει μόνον για τις ανάγκες του σπαρτιατικού στόλου, να δυσχεράνει τον διάδοχό του που θα χρειαζόταν τώρα να επαιτήσει ο ίδιος για χρήματα συντήρησης του στρατού και να δώσει στη Σπάρτη το μήνυμα ότι αφού απέρριπτε τις ενέργειές του, τότε δεν θα της άφηνε κληρονομιά τους καρπούς τους.
Όταν παρέδιδε τον στόλο στον νεότατο –όπως τον χαρακτήριζαν- Καλλικρατίδα, είπε με στόμφο «παραδίδω ισχυρότατο στόλο που βασιλεύει στο Αιγαίο» (εννοώντας «κοίτα να τον κρατήσεις στα ίδια επίπεδα») και τότε ο νέος στρατηγός του απάντησε «αν είναι όπως τα λες, πάρε τον στόλο, πέρνα από τη Σάμο και κατέβασέ τον μέχρι τη Μίλητο, και τότε θα δεχτώ πως βασιλεύει» (εννοώντας ότι πολλά σημεία ελέγχονταν από τους Αθηναίους). Ο Λύσανδρος είπε ότι τώρα πια είχε άλλες ασχολίες και δεν έδωσε προφορικά και ευθέως συνέχεια, αλλά υποκίνησε στον στόλο αντιδράσεις όπως και σε πόλεις της Ιωνίας. Αυτές όμως δεν πέτυχαν, γιατί ο Καλλικρατίδας είπε ευθέως προς όλους «εγώ ήρθα εδώ με εντολές της πατρίδας μου να νικήσω στον πόλεμο και αν δεν με θέλετε θα αφήσω την ηγεσία του στόλο σε όποιον τη θέλει και θα φύγω για τη Σπάρτη όπου θα αναφέρω τα καθέκαστα».
Στη συνέχεια ο Καλλικρατίδας δεν ήθελε να απευθυνθεί στους Πέρσες, αλλά κατά μία εκδοχή πήγε αναγκαστικά επί τούτου στις Σάρδεις και όταν ο Πέρσης ηγεμόνας τον άφησε να περιμένει δύο ημέρες προτού τον δεχθεί, αυτός αποφάσισε να φύγει χωρίς να πάρει χρήματα. Συγκρότησε τον στόλο του με τη βοήθεια όσων νησιών του Αιγαίου και πόλεων της Ιωνίας ήταν φίλα προσκείμενες στη Σπάρτη και κατάφερε το καλοκαίρι του 406 π.Χ. να διαθέτει 140 τριήρεις και έμπειρα πληρώματα - 28.000 έως 30.000 άνδρες.
Η Αθήνα
Την ίδια εποχή επικεφαλής του αθηναϊκού στόλου στη Σάμο ήταν ο Κόνων. Οι Αθηναίοι παρότι είχαν περάσει τρικυμιώδεις μέρες, είχαν υποστεί πολλές ήττες και το κυριότερο παρέμεναν σε οικτρή οικονομική κατάσταση και διαβιούσαν θλιβερά εξαιτίας της πολιορκίας από τη Δεκέλεια, δεν είχαν χάσει απόλυτα το ηθικό τους και πίστευαν στις δυνατότητές τους για νίκη. Μετά τον πανικό της ήττας στη Σικελία που είχε μεταξύ άλλων ως αποτέλεσμα και την πολιτειακή αλλαγή του 411 π.Χ. (την επιβολή ολιγαρχίας για λιγότερο από ενάμισι χρόνο), φαίνονταν τώρα μαζί με τη δημοκρατία να είχαν ανακτήσει και ένα μέρος της ψυχραιμίας τους.
Μετά το 410 π.Χ. με τη ναυμαχία της Κυζίκου και μερικές ακόμα νίκες, τα πράγματα έδειχναν να βελτιώνονται στη θάλασσα για την Αθήνα. Όταν όμως ο Λύσανδρος νίκησε στη ναυμαχία στο Νότιο της Ιωνίας, το ευάλωτο έτσι κι αλλιώς αθηναϊκό ηθικό κατέπεσε και πάλι. Θεωρήθηκε υπεύθυνος ο Αλκιβιάδης (που αυτοεξορίστηκε), παραγκωνίστηκαν συλλήβδην όσοι τον είχαν στηρίξει και στη δημόσια ζωή άρχισαν πάλι να κυριαρχούν διάφορα ετερόκλητα στοιχεία: φιλόδοξοι έμποροι, δημαγωγοί, αλλά οπωσδήποτε και ειλικρινείς δημοκρατικοί και αριστοκρατικοί πολιτικοί που προσπαθούσαν να βάλουν σε τάξη το χάος που έφερνε η παρατεταμένη πολιορκία και η φτώχεια. Όμως ήταν μια εποχή όπου και στα δύο κόμματα έλεγχαν την κατάσταση ακραία στοιχεία (άλλα από αυτά λαϊκίστικα, άλλα φιλοτυραννικά και άλλα ολιγαρχικά). Εισακούγονταν όσοι μπορούσαν να πείσουν ότι θα έσωζαν την κατάσταση και θα ανακούφιζαν τη φτώχεια και τη δυστυχία του λαού με κάποια σπουδαία νίκη.
Με την αποχώρηση του Αλκιβιάδη, πήρε τη θέση του ο Κόνων, που πρώτη του δουλειά θεώρησε την αναδιοργάνωση του στόλου. Αυτός ναυλοχούσε στη Σάμο για να αντιμετωπίζει τις σπαρτιατικές επιθέσεις σε νησιά και παράλια της Ιωνίας, αλλά και με στόχο να προωθήσει με ασφάλεια κάποια στιγμή τις αθηναϊκές δυνάμεις στον Εύξεινο Πόντο, το πέρασμα της βασικότερης πηγής του αθηναϊκού σιταριού. Αν και διέθετε γύρω στις 100 τριήρεις, λόγω οικονομικών δυσχερειών είχε καταφέρει να επανδρώσει μόνον τις 70. Με αυτές όμως αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον Καλλικρατίδα, γιατί ο τελευταίος κινείτο πολύ γρήγορα και επιθετικά. Είχε καταλάβει αστραπιαία το Δελφίνιο στη Χίο (οι 500 Αθηναίοι που ήταν εκεί φρουρά, παραδόθηκαν αμαχητί βλέποντας τον τεράστιο στόλο των 30.000 ανδρών και πουθενά τον αθηναϊκό) και όταν έφτασε στη Λέσβο κατέλαβε πολύ γρήγορα και τη Μήθυμνα (Μόλυβος). Η Μήθυμνα δεν έπεσε αμαχητί και οι 500 Αθηναίοι της αντιστάθηκαν όπως και οι ντόπιοι, αλλά κάποιοι ήταν με το μέρος των Σπαρτιατών και πρόδωσαν την αντίσταση, οπότε η πόλη κατακτήθηκε νύχτα και λεηλατήθηκε. Επόμενος στόχος του ήταν η πλήρης κατάληψη του νησιού.
Αν ο Καλλικρατίδας αποκτούσε τον πλήρη έλεγχο, τότε θα παρεμβαλλόταν πια ανενόχλητος στην πιο βασική θαλάσσια «αρτηρία» των Αθηναίων, δηλαδή στη γραμμή ναυσιπλοΐας από όπου περνούσαν τα καράβια με σιτάρι από τον Πόντο και τη βόρειο Μικρά Ασία –από εκεί κυρίως τροφοδοτούνταν η Αττική με σιτηρά.
Η πολιορκία του Κόνωνος
Ο Κόνων αναλογιζόταν πόσο άνιση θα ήταν η ναυμαχία, αλλά είχε έμπειρα πληρώματα και δεν υπήρχε εξάλλου περιθώριο να μην υπερασπιστεί όσο μπορούσε την περιοχή. Πήρε λοιπόν θέση στις Εκατονήσους απέναντι από τη Λέσβο, αλλά όταν του επιτέθηκε ο Καλλικρατίδας, κατευθύνθηκε στον λιμένα της Μυτιλήνης. Εκεί δόθηκε πολύ σκληρή ναυμαχία και σκοτώθηκαν χιλιάδες Αθηναίοι, ο δε Κόνων απέμεινε κάποια στιγμή μόνον με 40 πλοία γιατί τα άλλα τριάντα τα απέκοψε και τα κατέλαβε ο Καλλικρατίδας, αυξάνοντας έτσι και τον στόλο του. Παράλληλα ο Σπαρτιάτης στρατηγός αποβίβασε σημαντικό αριθμό οπλιτών στην ξηρά, ώστε ο Κόνων να μη μπορεί να αποβιβαστεί και να τροφοδοτηθεί. Έτσι ο Κόνων βρέθηκε στον λιμένα της Μυτιλήνης πολιορκημένος συνάμα από στεριά και από θάλασσα. Ο Αθηναίος στρατηγός κατάφερε μόνο να στείλει μήνυμα με πλοίο στην Αθήνα, με κυβερνήτη του τον Ερασινίδη, και αυτός ενημέρωσε την πόλη για τη δεινή θέση του στόλου της.
thumb|right|200px|Παρόμοιο με αυτό αλλά χρυσό, εικάζεται ότι ήταν το άγαλμα που έλιωσαν οι Αθηναίοι -εδώ "Η [[Νίκη της Σαμοθράκης" που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου.]]
Η αντίδραση των Αθηνών
Αμέσως οι Αθηναίοι αποφάσισαν να ναυπηγήσουν ισχυρό στόλο και μέσα στην οικονομική δυσπραγία της πόλης τους, δεν βρήκαν άλλη λύση από το να λιώσουν το χρυσό άγαλμα της Νίκης. Με αυτό ναυπήγησαν μάλλον 80-100 καράβια και μπόρεσαν να εξασφαλίσουν την τροφοδοσία τους για το ταξίδι. Έπρεπε όμως να βρεθούν και πληρώματα, όχι μόνον για αυτά τα πολεμικά, αλλά και για εκείνα που παρέμεναν στη Σάμο αναξιοποίητα επειδή δεν υπήρχε στράτευμα να τα επανδρώσει. Οι Αθηναίοι έπρεπε να βρουν από το πουθενά πάνω από 20.000 μάχιμους άνδρες (δηλαδή 200 για κάθε τριήρη: πλήρωμα, ερέτες και στρατιώτες). Αναγκαστικά έδωσαν εν μια νυκτί το δικαίωμα του Αθηναίου πολίτη σε μέτοικους αλλά και δούκους, ώστε αυτοί, όλοι τους μάχιμοι αλλά άπειροι στα ναυτικά άντρες, να έχουν κίνητρο να εκστρατεύσουν - διαφορετικά δεν θα είχαν κανένα λόγο να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους.
Αυτά συνέβαιναν στα μέσα καλοκαιριού του 406 π.Χ.. Επικεφαλής του στόλου αποφάσισαν να μην έχουν έναν, αλλά οκτώ στρατηγούς: τον Θράσυλλο, τον Περικλή, γιο του Περικλή και της Ασπασίας, τον Διαμέδοντα, τον Λυσία, τον Αριστοκράτη, τον Πρωτόμαχο και τον Αριστογένη. Μαζί τους έφυγε ξανά, αυτή τη φορά ως στρατηγός, και ο Ερασινίδης ως όγδοος, που ήταν πρωτύτερα κυβερνήτης στον στόλο του Κόνωνα, όπως και ο Θηραμένης με το Θρασύβουλο, αλλά ως κυβερνήτες ή τριηράρχες και όχι ως στρατηγοί. Πήγαν από τη Σάμο για να πάρουν μαζί όλο το στόλο και οι συνολικά 155 τριήρεις στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στα νησιά που λέγονταν Αργινούσες απέναντι από το ακρωτήριο Μαλέα της Λέσβου. thumb|right|272px|Η θέση των σπαρτιατικών και αθηναϊκών πλοίων από τη γαλλόφωνη Βικιπαίδεια.
Η ναυμαχία
Ο Καλλικρατίδας σκέφτηκε να επιτεθεί νύχτα στην αθηναϊκή δύναμη, αλλά ξέσπασε καταιγίδα και έτσι αναγκάστηκε να περιμένει μέχρι το ξημέρωμα. Άφησε περίπου 50 πλοία στο λιμάνι της Μυτιλήνης για να ελέγχει τις κινήσεις του Κόνωνα που παρέμενε πολιορκημένος με τον στόλο του και ο ίδιος ξανοίχτηκε στη ναυμαχία με 120 τριήρεις. Το πλήρωμα των σπαρτιατικών πλοίων ήταν για πρώτη φορά ανώτερο των αθηναϊκών, μια που οι έμπειροι ναυτικοί υπηρετούσαν στον στόλο του Κόνωνα. Οι οκτώ στρατηγοί έπρεπε να είχαν διδάξει την τέχνη της ναυσιπλοΐας αλλά και του πολέμου σε χιλιάδες αμάθητους άνδρες –τους μετοίκους και τους δούλους που είχαν ναυτολογηθεί αστραπιαία- μέσα στις λίγες εβδομάδες που είχε διαρκέσει το ταξίδι τους.
Οι κυβερνήτες των πλοίων του Καλλικρατίδα κατάλαβαν τότε ότι υπήρχε κίνδυνος να ηττηθούν και του πρότειναν να μη ναυμαχήσει αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος. «Αν σκοτωθώ» είπε «η Σπάρτη δεν θα πάθει τίποτα. Αν όμως φυγομαχήσω, θα είναι μεγάλη ντροπή για εκείνην». Διαίρεσε τις δυνάμεις του στα δύο για να αποφύγει την περικύκλωση και εν μέσω της μάχης, καθώς ήταν επικεφαλής της δεξιάς πτέρυγας του στόλου του, σκοτώθηκε. Τότε η δεξιά πτέρυγα, παρότι είχε μεριμνήσει να υπάρχει διάδοχος σε περίπτωση που σκοτωνόταν, αυτός δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί και η πλευρά αυτή κατέρρευσε. Το άλλο κομμάτι του στόλου των Σπαρτιατών, στο οποίο ηγούνταν οι Θηβαίοι, το αριστερό, συνέχισε τη ναυμαχία για αρκετή ώρα, αλλά δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει όλο τον αθηναϊκό στόλο μόνο του και ακολούθησε σε υποχώρηση τα πλοία που είχαν εναπομείνει στη δεξιά πτέρυγα και που τώρα απομακρύνονταν. Οι Σπαρτιάτες έχασαν συνολικά 70 πλοία και οι Αθηναίοι 25.
Μετά τη νίκη
Η νίκη των στρατηγών του αθηναϊκού στόλου ήταν η μεγαλύτερη από όσες είχαν πετύχει μέχρι τότε στον πόλεμο και μάλιστα τους εξασφάλιζε την πλήρη κυριαρχία στο Αιγαίο. Ταυτόχρονα, ήταν μια αναπάντεχη νίκη του λαού της Αθήνας ο οποίος σε μία ύστατη προσπάθεια είχε συγκροτήσει σε ελάχιστο χρόνο έναν τόσο μεγάλο στόλο και τον είχε επανδρώσει πλήρως, ακόμη και με δούλους, γνωρίζοντας ότι εκείνη τη στιγμή παιζόταν η τύχη της αθηναϊκής δημοκρατίας.
Μετά τον θρίαμβο, οι στρατηγοί του αθηναϊκού στόλου έπρεπε τώρα να αποφασίσουν τι να πρωτοκάνουν. Έπρεπε να διασώσουν 3.000 – 5.000 χιλιάδες ναυαγούς, να καταδιώξουν τον στόλο του Καλλικρατίδα και να απελευθερώσουν τον Κόνωνα που ήταν παγιδευμένος στη Μυτιλήνη από 40-50 σπαρτιατικές τριήρεις. Αν επιτίθονταν σε αυτές με όλες τις δυνάμεις τους αμέσως, θα νικούσαν σίγουρα. Αυτό θα αποτελούσε περιφανή νίκη και ακόμα πιο συντριπτικό πλήγμα στον στόλο της Πελοποννησιακής Συμμαχίας. Μπορεί να σήμαινε ακόμα και τη λήξη του πολέμου. Ταυτόχρονα όμως, ζητούσαν βοήθεια τα πληρώματα και οι στρατιώτες των πλοίων που είχαν βουλιάξει ή μισοβουλιάξει. Εκφράστηκε από τον Ερασινίδη η άποψη ότι εκείνο που είχε σημασία ήταν να σώσουν πρώτα τις τριήρεις του Κόνωνος και να καταδιώξουν τον εχθρό. Όμως όλοι γνώριζαν πως ήταν πολύ σοβαρό ζήτημα να περισυλλεγούν οι νεκροί και να βοηθηθούν οι τραυματίες.
Για να αντιμετωπίσουν αυτές τις δύο εξίσου πιεστικές ανάγκες, αποφάσισαν να στείλουν τα 2/3 του στόλου τους στη Μυτιλήνη και οι τριηράρχες Θρασύβουλος και Θηραμένης να μείνουν εκεί με το 1/3 του στρατού για να διασώσουν τους ναυαγούς ή να ανασύρουν τους νεκρούς.
Όλες οι ενέργειες όμως ουσιαστικά ακυρώθηκαν από τη σφοδρή καταιγίδα που ξέσπασε τότε, η οποία εμπόδισε τα πλοία να κινηθούν κατά βούληση και έπνιξε πολλούς από τους ναυαγούς που ήταν ακόμα ζωντανοί, ενώ πιθανόν και να βούλιαξε και άλλα πλοία. Οι παραλίες γέμισαν πτώματα μέχρι τη Φώκαια, στον νότο. Υπολογίζεται ότι με τις 25 τριήρεις που έχασαν κατά τη ναυμαχία και κατά την τρικυμία που επακολούθησε, χάθηκαν τότε 5.000 άνδρες (200 - 220 ανά τριήρη). Τα 2/3 του στόλου που είχαν ξεκινήσει για τη Μυτιλήνη, παρασύρθηκαν από τα κύματα προς τα παράλια της Μικράς Ασίας και όταν ο καιρός τους επέτρεψε να ξεκινήσουν για τη Λέσβο, ο Κόνων ήδη ερχόταν προς το μέρος τους. Τους ενημέρωσε ότι ο σπαρτιατικός στόλος είχε προλάβει να διαφύγει και ίσως κατευθυνόταν στη Χίο, όπου ελλιμενιζόταν ο εναπομείνας στόλος του Καλλικρατίδα. Οι Αθηναίοι στρατηγοί γυρίζοντας νότια έμαθαν πως η καταιγίδα δεν είχε αφήσει ούτε τον Θρασύβουλο ούτε τον Θηραμένη να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους, να φροντίσουν δηλαδή για τη διάσωση ανδρών. Οι τελευταίοι έφυγαν για την Αθήνα και όλοι οι άλλοι πήγαν στη Σάμο για να συνεχίσουν την καταδίωξη του στόλου των Σπαρτιατών.
Προτού όμως χωριστούν οι δρόμοι τους, συμφώνησαν να πουν στην Αθήνα ότι ο λόγος που δεν διασώθηκαν οι ναυαγοί και δεν συνελέγησαν οι σοροί ήταν η φοβερή τρικυμία. Έδωσαν μάλιστα έγγραφο στο Θηραμένη που ανέφερε ακριβώς αυτά, χωρίς να υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες, ότι δηλαδή η διάσωση είχε ανατεθεί στον Θηραμένη και τον Θρασύβουλο. Αυτό δεν έγινε τυχαία, αλλά μάλλον επειδή οι στρατηγοί ήξεραν πόσο ισχυρός ήταν πολιτικά ο Θηραμένης και δεν ήθελαν να τον υποδείξουν έμμεσα ως κυρίως υπεύθυνο, επειδή θα έκαναν εχθρό τους τον ίδιο και τον ευρύτατο κύκλο που αυτός επηρέαζε.
Η δίκη των στρατηγών
Οι Αθηναίοι χάρηκαν τη νίκη μόλις την πληροφορήθηκαν, αλλά το γεγονός ότι οι νικητές δεν περισυνέλεξαν τους ναυαγούς και τους νεκρούς για να ταφούν στην πατρίδα τους, θεωρήθηκε εγκληματική παράλειψη. Οι στρατηγοί έμαθαν τότε ότι ήταν έξαλλοι οι Αθηναίοι και σκέφτηκαν ότι τους διέβαλε σε αυτούς ο Θηραμένης, οπότε έκαναν το λάθος να τον μεταβάλουν σε εχθρό τους, στέλνοντας νέα επιστολή, στην οποία ανέφεραν ότι είχαν αναθέσει σε έμπειρους και αρμόδιους τριηράρχες το έργο της περισυλλογής των νεκρών και ότι «αν υπήρχαν κάποιοι υπεύθυνοι, που κατά τη γνώμη τους λόγω της κακοκαιρίας δεν υπήρχαν, τότε πάντως αυτοί ήταν εκείνοι στους οποίους το έργο είχε ανατεθεί».
Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ότι αν οι οκτώ στρατηγοί δεν έκαναν εχθρό τους τον Θηραμένη, ίσως και να είχαν γλιτώσει, μια που ήταν πολύ ικανός στον λόγο και είχε μεγάλη πολιτική επιρροή. Ο Ξενοφών μιλά για κανονική συνωμοσία του Θηραμένη, ο οποίος προκειμένου να πετύχει την καταδίκη των στρατηγών, έβαλε δικούς του ανθρώπους να ντυθούν πένθιμα και να παριστάνουν τους συγγενείς αδικοχαμένων ναυαγών, να κλαίνε στους δρόμους και να αναστατώνουν τα πλήθη. Σύγχρονοι ιστορικοί εκτιμούν όμως, ότι ο κόσμος ήταν ήδη τόσο ξεσηκωμένος, που δεν χρειαζόταν καμία προσπάθεια από τον Θηραμένη, ο οποίος βέβαια υπερασπίστηκε τον εαυτό του, αλλά μάλλον δεν έκανε αυτό που αναφέρεται. Πάντως όταν κατέπλευσαν στον Πειραιά οι έξι από τους οκτώ στρατηγούς, βρήκαν την κοινή γνώμη σαφώς εναντίον τους.
Κατά μία τραγική σύμπτωση όμως, μετά την πρώτη ημέρα της δίκης, έτυχε ημερολογιακά (αρχές Οκτωβρίου) μια λαϊκή εορτή, τα Απατούρια (λέξη που σήμαινε κοινοί πατέρες), ένα τριήμερο εκδηλώσεων αφιερωμένο στην οικογένεια, κατά την οποία τα αγόρια κυρίως απήγγειλαν και ποιήματα και έπαιρναν δώρα. Αυτή η ανθρώπινη γιορτή φόρτισε ξαφνικά και πάλι το κλίμα, γιατί η ψυχολογική συντριβή ήταν πολύ μεγάλη για τους χιλιάδες πατεράδες και μητέρες που δεν θα ξανάβλεπαν τα δικά τους αγόρια. Καθώς μάλιστα ήταν τρόπον τινά «η ημέρα της οικογένειας» και ήταν ουσιαστικά μία ημέρα αφιερωμένη στη συνεύρεση των οικογενειών, όσοι γενικώς είχαν χάσει δικούς τους, πένθησαν διπλά και δεν ήταν καθόλου λίγοι – αυτοί οι 5.000 που χάθηκαν, ήταν όλοι νέοι άνδρες, με γονείς και συζύγους και παιδιά και κατά συνέπεια είχαν κατά μέσο όρο 5 συγγενείς που ήταν άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλαδή 25.000 πολίτες. Η ατμόσφαιρα φορτίσθηκε εκ νέου και οι συγγενείς απαίτησαν εκδίκηση. Εμφανίστηκε τότε και ένας άντρας που είπε ότι ήταν ναυαγός και σώθηκε χάρη σε ένα βαρέλι και ότι εκείνοι που θαλασσοπνίγονταν δίπλα του, του φώναζαν αν σωθεί να πει στους Αθηναίους ότι εγκαταλείφθηκαν από τους στρατηγούς τους εκείνοι που πολέμησαν για τη νίκη τους. Αυτό όξυνε ακόμα περισσότερο τα πνεύματα. Με πρωταγωνιστές διάφορους πολιτικούς που εκμεταλλεύθηκαν το κλίμα, αλλά και το ειλικρινές πένθος όσων είχαν χάσει δικούς τους, η αθηναϊκή κοινή γνώμη έγινε πιεστική σε βαθμό οχλοκρατίας. Προτάθηκε να μη γίνει δίκη και να εκδοθεί μια μαζική απόφαση για τους στρατηγούς (δηλαδή με μία ψήφο για όλους μαζί), τα δε μέλη της συνέλευσης να ψηφίσουν διά ανατάσεως της χειρός αν οι στρατηγοί ήταν υπεύθυνοι ή όχι για το συγκεκριμένο αδίκημα, δηλαδή που δεν φρόντισαν συγκεκριμένα για να περισυλλεγούν οι ναυαγοί συμπολεμιστές τους. Έτσι όπως διατυπωνόταν το ερώτημα και με δεδομένη την όξυνση των πνευμάτων, η απόφαση ήταν δεδομένη. Επιπλέον αυτή η ομαδική καταδίκη, χωρίς να έχει προηγηθεί ουσιαστικά δίκη, ήταν απαράδεκτη νομικά στην αθηναϊκή δημοκρατία. thumb|left|150px|Ο Σωκράτης