cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλμπερτ Σπέερ
Μετά το 1945
Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, πρώην συνεργάτες του, όπως ο αρχιτέκτονας Ρούντολφ Βόλτερς, υποστήριξαν οικονομικά την οικογένεια του. Μετά από την πλήρη ολοκλήρωση της ποινής του, ο Σπέερ εγκαταλείπει το 1966 τη φυλακή. Στο αμέσως προηγούμενο διάστημα η σοβιετική πλευρά απέρριψε αιτήσεις για την πρόωρη αποφυλάκιση του. Αργότερα ο Σπέερ έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Το 1981 πέθανε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Λονδίνο από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Ο Άλμπερτ Σπέερ ήταν πατέρας έξι παιδιών. Ο γιος του Άλμπερτ Σπέερ (νεότερος) είναι γνωστός αρχιτέκτονας, ο οποίος σχεδίασε σημαντικά τμήματα του Ολυμπιακού Πεκίνου (2008). Η κόρη του Χίλντε Σραμ είναι πρώην βουλευτής της κρατιδιακής βουλής του Βερολίνου. Επειδή προσωπικά αγωνίστηκε για την ειρήνη, για τις μειονότητες, για τις ίσες πιθανότητες και για τα θύματα του ναζιστικού καθεστώτος, τιμήθηκε το 2004 με βραβείο του εβραϊκού ιδρύματος Moses Mendelssohn.
Σπέερ και Χίτλερ
Ο Σπέερ εντυπωσιάστηκε από τον Χίτλερ, όταν τον είδε για πρώτη φορά σε διαδήλωση του NSDAP στο Βερολίνο, το Δεκέμβριο του 1930. Όπως λέει ο ίδιος, τον εντυπωσίασαν τα οράματα και τα ιδανικά του Χίτλερ, όπως και η διαισθητική του προσαρμοστικότητα και η αυστριακή γοητεία ("charme"). Μετά τον πόλεμο είπε: "Εάν ο Χίτλερ δεχόταν τη φιλία, σίγουρα θα είχα γίνει ένας από τους στενότερους του φίλους."
Από την άλλη, ο Χίτλερ βρήκε με τον Σπέερ έναν αρχιτέκτονα, ο οποίος με απίστευτο οργανωτικό ταλέντο και σε αναλόγως σύντομο χρονικό διάστημα ήταν σε θέση να δημιουργήσει τεράστια κτήρια. Εκτός αυτού και οι δυο λάτρευαν τις μεγάλες συζητήσεις γύρω από την τέχνη. Προ πάντων, εντούτοις, εκτιμούσε το γεγονός ότι ο Σπέερ ήταν πιστός, αλλά και τις "πρωσικές αρετές" του: επιμέλεια, προθυμία για την εργασία, συνείδηση υποχρέωσης.
Ο Χίτλερ, ο οποίος είχε μεγάλο ενδιαφέρον για την τέχνη και ειδικά για την αρχιτεκτονική, του χορήγησε όλα τα πιθανά μέσα για τα κτήρια του, πράγμα το οποίο είναι το όνειρο κάθε αρχιτέκτονα. (Σπέερ : "Για μια μεγάλη οικοδόμηση θα είχα πωλήσει όπως και ο Φάουστ ακόμη και την ψυχή μου. Και με τον Χίτλερ είχα βρει τον Μεφιστοφελή μου.")
Ο Σπέερ ήταν ακριβώς αυτό που ο Χίτλερ πάντα ήθελε να είναι: ένας οραματιστής καλλιτέχνης.
Από ιστορικής πλευράς η προσωπική σχέση μεταξύ Σπέερ και Χίτλερ δεν είναι ιδιαίτερα σημαντική. Ιδιαίτερα όμως ο Σπέερ αποτελεί τέλειο παράδειγμα για την υποστήριξη του εθνικοσοσιαλισμού από τη μεσαία τάξη. Η δικτατορία των εθνικοσοσιαλιστών δε θα μπορούσε να είχε γίνει ποτέ τόσο αποτελεσματικό και δυνατό καθεστώς εάν δεν είχε την ενεργή υποστήριξη πανεπιστημιακών πτυχιούχων, μεγαλοαστών και βιομηχάνων.
Έτσι και ο Σπέερ κατάφερε να αποφύγει τη θανατική ποινή.
Ο αρχιτέκτονας Σπέερ
Το αρχιτεκτονικό στιλ του Σπέερ περιγράφεται ως ένα είδος ξηρού, μειωμένου κλασικισμού, επίσης γνωστό ως νεοκλασικισμός. Ήθελε να είναι ορατή μια "σαφής γραμμή" στα δημιουργήματά του. Η αρχιτεκτονική έπρεπε να απεικονίσει τη ναζιστική ιδεολογία. Έτσι, π.χ., το πολύ μεγάλο μέγεθος των κτηρίων αποσκοπούσε στην κατάδειξη της γερμανικής δύναμης σε ξένους πολιτικούς (σωβινισμός). Επίσης, ήταν σκοπός να εκφοβισθεί και ο γερμανικός πληθυσμός με τη θέα των τεράστιων αυτών κτηρίων, για να γίνει αισθητό στον κάθε γερμανό πολίτη ότι ως πολίτης είναι μονάχα ένα πολύ μικρό και ασήμαντο μέρος του συνόλου.
Η μορφή αυτή της αρχιτεκτονικής εκπροσωπούσε και άλλες ιδεολογικές αξίες:
Ο Χίτλερ προγραμμάτισε ριζικές αλλαγές στην αρχιτεκτονική πολλών πόλεων του Ράιχ. Σύμφωνα με τα σχέδια του, το Αμβούργο θα γινόταν κέντρο του παγκοσμίου εμπορίου, το Μόναχο πρωτεύουσα του κινήματος, η Νυρεμβέργη πόλη των συνεδρίων και, τέλος, το Βερολίνο παγκόσμια πρωτεύουσα. Είπε στον Σπέερ: "Το Βερολίνο είναι μεγαλούπολη, αλλά δεν είναι Μητρόπολη. Κοιτάξτε το Παρίσι, την ομορφότερη πόλη του κόσμου! Ή ακόμη και τη Βιέννη! Αυτές είναι πόλεις με χαρακτήρα! Το Βερολίνο, εντούτοις, δεν είναι τίποτα παρά μια άστατη συσσώρευση κτηρίων. Πρέπει να ξεπεράσουμε το Παρίσι και τη Βιέννη!"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης
Σελινούντας (βασιλιάς)
Ο Σελινούντας ήταν αυτόχθονας μυθικός βασιλιάς των Αιγιαλέων στην αρχαία Αχαία. Το βασίλειό του περιελάμβανε όλη την σημερινή Αχαΐα και τμήμα της Κορινθίας, Αιγιαλείς αποκαλούνταν τότε όλοι οι κάτοικοι της περιοχής αυτής. Πάντρεψε την κόρη του Ελίκη με τον Ίωνα ο οποίος τον διαδέχτηκε και στον θρόνο του.
Καρτερία ΙΙ (ναρκαλιευτικό)
Ομοίου τύπου πλοία : Αφροέσσα ΙΙ, Πάραλος ΙΙΙ, Σαλαμινία ΙΙ και Καρτερία ΙΙ που κατέπλευσαν στην Αλεξάνδρεια στις 1 Σεπτεμβρίου 1943 με Διοικητή τους τον Πλωτάρχη Χ. Φοίφα.
Σελινούντας (βασιλιάς)
Αναφορές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αχαΐας
Καρτερία ΙΙ (ναρκαλιευτικό)
Παροπλίστηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1973.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Επινάλ
Το Επινάλ (γαλλικά: Épinal) είναι γαλλική κοινότητα που βρίσκεται στο νομό Βοζ (Βόσγια), στην περιοχή Γκραντ Εστ. Είναι πρωτεύουσα του νομού και βρίσκεται στα νότια της ιστορικής και πολιτιστικής περιοχής της Λωρραίνης. Διασχίζεται από τον Μοζέλα, παραπόταμο του Ρήνου.
Στην απογραφή του 2017, η κοινότητα (χωρίς τα προάστια) είχε 31.740 κατοίκους. Το 2015, ο πληθυσμός της ευρύτερης αστικής περιοχής ανέρχονταν σε 93.184 κατοίκους και περιλάμβανε 59.586 θέσεις εργασίας το 2017 στην περιοχή απασχόλησής της. Είναι, μακράν, η πρώτη πόλη στα Βόσγια, και η τέταρτη στη Λωρραίνη, πίσω από το Μετς, το Νανσί και την Τιονβίλ.
Κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, η πόλη απέκτησε φήμη για τα έγχρωμα χαρακτικά που κατασκευάζονταν εκεί, αρκετά από τα οποία εκτίθενται στο μουσείο της πόλης. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για το κάστρο και τη βασιλική της.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Σπιναλιάν.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης της περιοχής [[Γκραντ Εστ|Γκραντ-Εστ με τις κυριότερες πόλεις. Το Επινάλ στο κέντρο του νομού Βοζ.]] μικρογραφία|250x250εσ|Επινάλ Η κοινότητα Επινάλ βρίσκεται στο κέντρο του νομού Βοζ, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, στα νότια της ιστορικής και πολιτιστικής επαρχίας της Λωρραίνης. Είναι η πρωτεύουσα του νομού και έχει πληθυσμό 31.740 κατοίκους (2017). Είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής που συγκεντρώνει 93.184 κατοίκους (2015).
Το Επινάλ βρίσκεται σε ευθεία γραμμή 311 χλμ ανατολικά του Παρισιού, 70 χλμ νότια του Νανσί, 135 χλμ νοτιοδυτικά του Στρασβούργου και 81 χλμ βορειοδυτικά της Μυλούζ. Από τις δύο υπονομαρχίες του νομού απέχει: από το Νεσατώ 60 χλμ και από το Σαιν-Ντιέ-ντε-Βοζ 40 χλμ.
Η έκταση της κοινότητας είναι 59,24 χμ². Βρίσκεται σε υψόμετρο 315 έως 492 μέτρων.
Το Επινάλ είναι χτισμένο στις όχθες δύο βραχιόνων του ποταμού Μοζέλα. Διαιρείται σε τέσσερα τμήματα:
Στην κεντρική πλατεία της Μεγάλης πόλης έχουν διατηρηθεί περιμετρικά οι παλιές στοές και κιονοστοιχίες, καθώς και αρκετές παλαιές κατοικίες. Κοντά στην πλατεία βρίσκεται η βασιλική του Αγίου Μαυρικίου, τμήμα της οποίας χρονολογείται από τον 11ο αιώνα.
Ιστορία
Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από ένα μοναστήρι του 10ου αιώνα. Περιήλθε στην κυριαρχία του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου Ζ' (1422-1461) και το 1465 προσαρτήθηκε από τους δούκες της Λωρραίνης. Το 1766 ενσωματώθηκε στη Γαλλία.
Οικονομία
μικρογραφία|Ο πρίγκιπας βρίσκει το γοβάκι της [[Σταχτοπούτα|Σταχτοπούτας]] Το Επινάλ είναι ο πρώτος οικονομικός και εμπορικός κόμβος του νομού Βοζ και ως εκ τούτου παίζει σημαντικό ρόλο σε περιφερειακή κλίμακα στην περιοχή. Η πόλη το βιώνει με μια ισχυρή αστική επέκταση και μια αυξανόμενη δημογραφία που είναι ιδιαίτερα αισθητή στα προάστια της, ενώ ο πληθυσμός του κέντρου της πόλης τείνει να σταθεροποιείται, αυτός των κοντινών ή πιο απομακρυσμένων προαστίων της παρουσιάζει μεγάλη άνοδο.
Το Επινάλ είναι γνωστό για τις Εικόνες του Επινάλ, λαϊκές εικόνες που παρουσιάζουν θρησκευτικά θέματα, θαύματα, τέρατα, σπάνια εγκλήματα, χαρακτήρες παραμυθιών ή ακόμη και πολιτική σάτιρα ή ιστορικά και επίκαιρα γεγονότα και άλλα λαϊκά θέματα. Δημιουργήθηκαν από μια τοπική εταιρεία, την Ιμαζερί ντ'Επινάλ του Πελερέν. Αυτά τα έγχρωμα χαρακτικά κυκλοφορούσαν ευρέως και ήταν πολύ δημοφιλή κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Η εταιρεία εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα και συνεχίζει να χρησιμοποιεί τη χειροκίνητα πρέσα της για να παράγει τις εικόνες-αντίκες.
Άλλες τοπικές βιομηχανίες περιλαμβάνουν κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, μέταλλα, επεξεργασία δερμάτων, όργανα ακριβείας και ποδήλατα. Στην πόλη υπάρχει σχολή υφαντικής.
Αξιοθέατα
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Τα ερείπια του μεσαιωνικού κάστρου μικρογραφία|250x250εσ|Κεντρικός δρόμος στο Επινάλ Το κέντρο της παλιάς πόλης διαθέτει την πλατεία των Βοσγίων, την περιοχή Σαπίτρ, τη Βασιλική του Αγίου Μαυρικίου, τα ερείπια μεσαιωνικού κάστρου, το μουσείο Εικόνων και το ρωμαϊκό σπίτι (11ος και 13ος αιώνας). Η πόλη διαθέτει πολλά πάρκα και κήπους, καθώς και ένα μεγάλο δημόσιο δάσος με δενδρολογικό κήπο.
Υπάρχουν σημαντικές οχυρώσεις, που επεκτάθηκαν και διατηρήθηκαν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Υπάρχει ένας θρύλος, ότι το φάντασμα του Ναπολέοντα περπατά στις επάλξεις στις 9 Σεπτεμβρίου κάθε έτους στις 05:00. Ήταν εκείνη την ημέρα και αυτή τη στιγμή που, το 1811, ο Ναπολέων, σε επίσκεψή του στο Επινάλ, απηύθυνε ομιλία στους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Λωρραίνης Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Θεοδόσιος της Μπραγκάνσα
Ο Θεοδόσιος της Μπραγκάνζα (D. Teodósio de Bragança, 8 Φεβρουαρίου 1634 - 6 Δεκεμβρίου 1653) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν Πορτογάλος πρίγκιπας, μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη Δ΄ και της Λουίζας Γκουσμάν.
Του δόθηκε ο τίτλος του πρίγκηπα της Βραζιλίας (1645), έναν νέο τίτλο που δημιούργησε γι' αυτόν ο πατέρας του. Έγινε (1649) 10ος δούκας της Μπραγκάνζα μετά τον θάνατο του θείου του, Ντουάρτε (1649).
Ήταν πολύ χαρισματικός και καλλιεργημένος νέος όσο πολλοί λίγοι της εποχής του: γνώριζε Ελληνικά, Λατινικά και ήταν άριστο φιλοσοφικό πνεύμα. Ο πολύ πρόωρος θάνατος του ήταν τεράστιο πλήγμα όχι μόνο για τον πατέρα του, αλλά και για ολόκληρη την χώρα. Ταυτόχρονα έδωσε και την ευκαιρία στον αδελφό του, Αλφόνσο, να διαδεχτεί τον πατέρα του στον θρόνο.
Μπαχαρικό
thumb|right|350px|Μπαχαρικά Το μπαχαρικό είναι το αποξηραμένο τμήμα ενός φυτού που περιέχει αρωματικές, πικάντικες και καυστικές ουσίες. Είναι γνωστό και με τις ονομασίες καρύκευμα και μυρωδικό.
Θεοδόσιος της Μπραγκάνσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Δούκες της Μπραγκάνσα
Μπαχαρικό
Τα μπαχαρικά μπορεί να είναι φύλλα, σπόρια, καρποί, ρίζες, βολβοί και φλοιοί. Περιλαμβάνονται στις αρτυματικές ύλες και σύμφωνα με τον Ελληνικό κώδικα τροφίμων και ποτών αυτές είναι εκείνες που έχουν έντονο άρωμα και γεύση και η προσθήκη τους στα τρόφιμα γίνεται για να τους προσδώσουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και για να βελτιώσουν τη γεύση τους. Πολλά από τα μπαχαρικά έχουν και αντιοξειδωτικές ιδιότητες και αντικαθιστούν τα διάφορα συντηρητικά που σε πολλές περιπτώσεις βλάπτουν την υγεία του ανθρώπου. Αξιοσημείωτο είναι πως απαγορεύεται αυστηρά η χρήση των μπαχαρικών σε τρόφιμα που έχουν αλλοιωθεί από τον χρόνο για να καλύφθεί η δυσάρεστη οσμή και γεύση τους.
Ιστορία
Το εμπόριο των μπαχαρικών είναι από τα αρχαιότερα και είχαν ανοιχθεί ολόκληρες εμπορικές οδοί για τη μεταφορά τους από την Ασία στην Ευρώπη. Τα μπαχαρικά χρησιμοποιούνταν για την παρασκευή ελαίων, φαρμάκων, αφροδισιακών και διαφόρων τελετουργιών. Αρχαία βιβλία ιατρικής και βοτανολογίας αναφέρουν τα μπαχαρικά ως σπουδαία φάρμακα στην θεραπεία διαφόρων ασθενειών. Τα θεωρούσαν ακριβά ως δώρα και τα εκτιμούσαν ιδιαίτερα.
Το 2000 π.Χ. υπάρχουν αναφορές για εμπόριο μπαχαρικών, ενώ στη Βίβλο αναφέρεται ότι μεγάλο τμήμα της τεράστιας περιουσίας του βασιλιά Σολομώντα οφείλεται στην πώληση μπαχαρικών. Η Αραβία υπήρξε τεράστιο κέντρο διακίνησης μπαχαρικών και οι άραβες έμποροι απέκρυπταν την πηγή παραγωγής τους. Η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας έγινε διεθνές εμπορικό κέντρο μπαχαρικών δεχόμενη τα μπαχαρικά από την Ινδία που στη συνέχεια προωθούνταν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Γύρω στο 10ο μ.Χ. αιώνα η Βενετία έγινε κέντρο εμπορίου και διακίνησης. Στα τέλη του 15ου αιώνα οι Ευρωπαίοι προσπάθησαν να σπάσουν το μονοπώλιο της Βενετίας και να ανοίξουν νέους δρόμους προς τις χώρες παραγωγής μπαχαρικών. Οι Πορτογάλοι θαλασσοπόροι έφεραν μπαχαρικά από την Ινδία περνώντας το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Το γεγονός αυτό και η παράκαμψη των μουσουλμανικών χωρών δημιούργησε νέα δυναμική, οδήγησε στην ανακάλυψη νέων χωρών και δημιούργησε τεράστια εμπορική κίνηση μεταξύ Ευρώπης και Άπω Ανατολής.
Χρήσεις, Προέλευση
Οι χρήσεις των μπαχαρικών είναι πολλές. Στη μαγειρική είναι απαραίτητο συστατικό σχεδόν κάθε συνταγής. Τα αιθέρια έλαια που εξάγονται από τα μπαχαρικά χρησιμοποιούνται στην αρωματοποιία, στην παρασκευή σαπουνιών, καλλυντικών και πολλών άλλων. Τα φυτά από τα οποία προέρχονται τα μπαχαρικά είναι αυτοφυή ή καλλιεργούνται.
Αποθήκευση, Παγκόσμια παραγωγή
Τα μπαχαρικά πρέπει να διατηρούνται σε ξηρά μέρη χωρίς υγρασία έτσι ώστε να είναι καλή η ποιότητα τους. Οι συσκευασίες αποθήκευσης πρέπει να είναι άοσμες και τα μπαχαρικά να μην παραμένουν πολύ καιρό συσκευασμένα γιατί αλλοιώνεται η γεύση και τα χαρακτηριστικά τους. Κατά την αγορά πρέπει να ελέγχεται η ποιότητα και αν εμπεριέχουν αλάτι (γίνονται πιο νόστιμα αλλά τότε αποτελεί μίγμα). Η Ινδία είναι πρώτη στον κόσμο σε παραγωγή μπαχαρικών. Ακολουθούν η Ινδονησία, η Τουρκία, η Γαλλία, η Αργεντινή, το Μεξικό και η Μαλαισία.
Κατηγορία:Φυτικά προϊόντα
Safe Sex
Το Safe Sex είναι μια σπονδυλωτή κωμική ταινία των Μιχάλη Ρέππα - Θανάση Παπαθανασίου που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 1999. Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα για τον κινηματογράφο και τα ΜΜΕ, από το 1995 έως το 2020, «το Safe Sex συνιστά πρόδρομο όλων των σεξοκωμωδιών των δύο τελευταίων δεκαετιών, που σαν μανιτάρια διακωμωδούν το σεξ, με τη διαφορά ότι η πρώτη ταινία έχει καλύτερη αισθητική και άπτεται της σεξουαλικότητας, δηλαδή μιλάει πολύ για το σεξ, αλλά στην πραγματικότητα δείχνει λιγότερο από όσο ευαγγελίζεται». Όπως σημειώνεται από τη Γεωργία Τσατσάνη, στο Safe Sex ο Λόγος περί έρωτος απαντάται με την πλατωνική του υπόσταση, με το αναγκαίο συγκείμενο από το Μεσαίωνα να αναδομεί το μέσον στα τηλεοπτικά talk shows [...] Ιστορικά οι Ρέππας – Παπαθανασίου κάνουν μία ενδιαφέρουσα αναλογία, σαφώς με υποδόρια επιρροή από το βιβλίο-σταθμό των ΄90s για την κοινωνιολογία παγκοσμίως. Η πραγματεία του Anthony Giddens Η Μεταμόρφωση της Οικειότητας αναλύει τον περιπαθή έρωτα, άλλως το amour-passion του Stendhal, ως το απόλυτο ερωτικό σύμβολο (οι ενεργοί εραστές), όπως ο κινηματογραφικός ήρωας Θανάσης Χριστοφορίδης ως κοινωνιολόγος αναλύει στα κινηματογραφικά κανάλια τον Ερωτόκριτο και την Αρετούσα του Βιτσέντζου Κορνάρου ως τα λογοτεχνικά αρχετυπικά αντίβαρα, από τα ιπποτικά μεσαιωνικά μυθιστορήματα (με τον ενεργό άνδρα και την παθητική κοπέλα) έως τους ρόλους των ηθοποιών στο Hollywood. Το συναίσθημα για την προμοντέρνα εποχή είναι νέο συνειδησιακά, γιατί ο έρωτας είναι «ανακάλυψη» των τελών του 18ου αιώνα
Σε μικρό χρονικό διάστημα, παρά τις κακές κριτικές, έκοψε μεγάλο αριθμό εισιτηρίων, φθάνοντας τα 1.500.000 εισιτήρια πανελληνίως. Η ταινία ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του ελληνικού κινηματογράφου, μέχρι το 2003 που πήρε την πρώτη θέση η Πολίτικη κουζίνα του Τάσου Μπουλμέτη. Μια μεγάλη ομάδα ηθοποιών εμφανίζεται στην ταινία, στην οποία αναπτύσσονται διάφορες ιστορίες, όλες όμως βασισμένες σε ένα κεντρικό κορμό.
Safe Sex TV Stories
Στα τέλη του 2004, έκανε πρεμιέρα στην Filmnet η σειρά Safe Sex TV Stories, σε επιμέλεια των Ρέππα - Παπαθανασίου. Η σειρά, χρηματοδοτημένη από την προαναφερθείσα συνδρομητική πλατφόρμα και το Mega Channel, χρησιμοποιούσε σενάρια τα οποία επιλέχθηκαν έπειτα από διαγωνισμό για συγγραφή ερωτικής κωμωδίας, που διεξήχθη το ίδιο έτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1999 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Αγρός αίματος
thumb|200px|Ο Αγρός αίματος σήμερα Ο επονομαζόμενος Αγρός Αίματος, ή χωρίον αίματος και αραμαϊκά "ακελδαμά" είναι βιβλική τοποθεσία, που σήμερα προσδιορίζεται, πλησίον των τειχών της Ιερουσαλήμ την οποία αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος (ΚΖ΄:1-11).
Πρόκειται για τον τόπο όπου, κατά την ευαγγελική αφήγηση, μετά την υπό του Ισκαριώτη, επιστροφή των τριάκοντα αργυρίων στους Εβραίους αρχιερείς, αυτοί προκειμένου να μη τα ξαναβάλουν στο "κορβανά" (=ταμείο του ναού) επειδή αποτελούσαν ήδη αντίτιμο αίματος εκ προδοσίας, "συμβούλιον δὲ λαβόντες ἠγόρασαν ἐξ αὐτῶν τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμέως εἰς ταφὴν τοῖς ξένοις, δι'ὸ ἐκλήθη ὁ ἀγρὸς ἐκεῖνος ἀγρὸς αἵματος ἕως τῆς σήμερον". Ο δε αναφερόμενος κεραμέας ήταν είτε κάποιος κεραμοποιός, ή κάποιος που πρόσφερε χώμα για κεραμουργία.
Παρά τα παραπάνω στις "Πράξεις των Αποστόλων" (α΄ 18-19), παρατίθεται η πληροφορία ότι τον αγρόν αυτόν αγόρασε ο ίδιος ο Ιούδας ο Ισκαριώτης από τον κεραμέα, όμως συνέβη να βρει εκεί τραγικό θάνατο, όταν και ξεχύθηκαν τα σπλάχνα του από την κοιλιά του. Εξ αυτού και ονομάσθηκε ο αγρός "ακελδαμά" που σημαίνει στην αραμαϊκή "αγρός αίματος".
Σημειώνεται ότι η ακριβής τοποθεσία αυτού μέχρι τον 4ο αιώνα δεν ήταν σαφής. Ο μεν συγγραφέας Ιερώνυμος το τοποθετούσε στα ΝΑ. της πόλης, ο δε ιστορικός Ευσέβιος "εν τη Αιλία εν βορείοις του όρους Σιών". Σήμερα σύμφωνα με αρχαία παράδοση τοπογραφικά ο αγρός αυτός φέρεται να βρισκόταν επί της κατηφορικής πλευράς της κοιλάδας του Ενώμ, όπου και η νοτιοδυτική τάφρος των τειχών της Ιερουσαλήμ η οποία και έφθανε μέχρι το ανατολικό σημείο της κοιλάδας των Κέδρων.
Σήμερα στο σημείο συμβολής των δύο αυτών κοιλάδων βρίσκεται το Μοναστήρι του Αγίου Ονούφριου πίσω από το οποίο και προς δυτική κατευθυνση βρίσκεται αγρός μικρής έκτασης με μικρό σπήλαιο που φέρει ίχνη αγιογραφιών. Κατά την επικρατέστερη άποψη θεωρείται ο τόπος αυτός ο αναφερόμενος από τον ευαγγελιστή ως αγρός αίματος. Μάλιστα πιστεύεται ότι σ΄ αυτό το μικρό υφιστάμενο σπήλαιο είχαν καταφύγει οι μαθητές, "Απόστολοι", του Ιησού Χριστού "διά τον φόβον των Ιουδαίων".
Γύρω απ΄ αυτό το χώρο αρχικά θάπτονταν μοναχοί και προσκυνητές μέχρι τον 16ο αιώνα. Επειδή είχε παρατηρηθεί ότι η αποσύνθεση των νεκρών στο χώμα εκείνο γίνονταν πολύ γρήγορα, (πιστεύονταν και σε δύο μόλις ημέρες), η Αγία και Αυτοκράτειρα Ελένη διέταξε να μεταφέρουν τέτοιο χώμα με πολλά πλοία προκειμένου μ΄ αυτό να επιστρωθεί το νεκροταφείο της Ρώμης.
Πηγές
Κατηγορία:Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Πετσενέγοι
thumb|250px|right|Η θέση των Πετσενέγων στην ανατολική Ευρώπη του 10ου αιώνα. Οι Πετσενέγοι ή Πατζινάκοι ή Πατζινακίτες, ήταν ένας ημινομαδικός τουρκικός λαός των στεπών της Κεντρικής Ασίας που μιλούσε την ομώνυμη γλώσσα, που ανήκει στην οικογένεια των τουρκικών γλωσσών. Ο μεσαιωνικός αυτός λαός έχει εξαφανισθεί. Δεν είχαν συγκροτήσει ενιαίο κράτος, αλλά ήταν οργανωμένοι σε τοπικά χανάτα.
Εθνώνυμο
Το εθνώνυμο των Πετσενέγων προήλθε από τη λέξη της Αρχαίας Τουρκικής για τον "μπατζανάκη" (baja, baja-naq ή bajinaq), υπονοώντας ότι αρχικά αναφερόταν "σε σόι ή φυλή με σχέση εξ αγχιστείας". Πηγές γραμμένες σε διάφορες γλώσσες χρησιμοποιούσαν παρόμοιες ονομασίες όταν αναφέρονταν σε συνομοσπονδίες των φυλών των Πετσενέγων. Αναφέρονταν με τα ονόματα  Bjnak, Bjanak ή Bajanak σε αραβικά και περσικά κείμενα, ως Be-ča-nag σε κείμενα της Κλασικής Θιβετιανής (10ος-12ος αιώνας), ως Pačanak-i σε έργα γραμμένα στη Γεωργιανή και Pacinnak στην Αρμενική. Η Άννα Κομνηνή και άλλοι Βυζαντινοί συγγραφείς αναφέρονταν στους Πετσενέγους ως Πατζινακίτες. Σε κείμενα της μεσαιωνικής Λατινικής οι Πετσενέγοι αναφέρονταν ως Pizenaci, Bisseni ή Bessi. Οι ανατολικοί σλαβικοί λαοί χρησιμοποιούν τους όρους Pečenegi ή Pečenezi, ενώ οι Πολωνοί τούς αναφέρουν ως Pieczyngowie ή Piecinigi. Η ουγγρική λέξη για τους Πετσενέγους είναι besenyő και η αντίστοιχη ρουμανική Pecenegi. Η σύγχρονη ταταρική λέξη είναι Böcänäklär.
Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Ζ΄ Πορφυρογέννητο τρεις από τις οκτώ "επαρχίες" ή φυλές των Πετσενέγων ήταν γνωστές με το όνομα Καγκάρ. Προσέθετε δε ότι έλαβαν αυτή την ονομασία γιατί ήταν "γενναιότεροι και ευγενέστεροι από τις υπόλοιπες" φυλές και ότι αυτό υποδηλώνει ο τίτλος Καγκάρ. Εντούτοις καμία τουρκική λέξη δεν έχει εντοπισθεί με την έννοια που της δίνει ο εν λόγω αυτοκράτορας. Ο Αρμίν Βάμπερι (Ούγγρος τουρκολόγος, 1832-1913) συνέδεσε την ονομασία Καγκάρ με τις κιργιζικές λέξεις kangir ("ευκίνητος"), kangirmak  ("βγαίνω για ιππασία") και kani-kara  ("μαυροαίματος"), ενώ ο Καρλάιλ Έιλμερ Μακάρτνεϊ (Βρετανός ακαδημαϊκός, 1895–1978) τη συσχέτισε με την Τσαγκαταϊκή (εξαλειφθείσα τουρκική γλώσσα) λέξη gang ("άμαξα"). Ο Ομέλιαν Πρίτσακ (Ουκρανός ιστορικός, 1919-2006) υποστήριξε ότι το όνομα ήταν αρχικά σύνθετος όρος (Kängär As), προερχόμενος από την τοχαρική λέξη για την πέτρα (kank) και το ιρανικό εθνώνυμο As. Αν η τελευταία υπόθεση είναι έγκυρη, το εθνώνυμο των τριών καγκαρικών φυλών υποδηλώνει ότι ιρανικά στοιχεία συνέβαλαν στο σχηματισμό του λαού των Πετσενέγων.
Γλώσσα
Ο Μαχμούντ αλ-Κασγκάρι, άνθρωπος των γραμμάτων του 11ου αιώνα ειδικευμένος στις τουρκικές διαλέκτους, υποστήριξε ότι η γλώσσα που μιλούσαν οι Πετσενέγοι ήταν μια παραλλαγή των διαλέκτων των Κουμάνων και των Ογούζων. Υποστήριξε ότι ξένες επιρροές επί των Πετσενέγων προκάλεσαν φωνητικές διαφορές μεταξύ της γλώσσας τους και των διαλέκτων που μιλούσαν άλλοι τουρκικοί λαοί. Η Άννα Κομνηνή επίσης ανέφερε ότι οι Πετσενέγοι και οι Κουμάνοι μοιράζονταν την ίδια γλώσσα. Αν και η ίδια η γλώσσα των Πετσενέγων έσβησε πριν από αιώνες, τα ονόματα των πετσενεγικών "επαρχιών" φανερώνουν ότι οι Πετσενέγοι μιλούσαν μια τουρκική γλώσσα.
Προέλευση (μέχρι το 800 ή 850)
Ο Ιμπν Χορνταντμπέχ (Πέρσης γεωγράφος, 820-912), ο Μαχμούντ αλ-Κασγκάρι (Ουιγούρος λόγιος, 11ος αιώνας), ο Μουχάνατ αλ-Ιντρίσι (γεωγράφος από τη Θέουτα, 1100-1165) και πολλοί άλλοι μουσουλμάνοι λόγιοι συμφωνούσαν ότι οι Πετσενέγοι ανήκαν στους τουρκικούς λαούς. Το Ρωσικό Πρώτο Χρονικό ανέφερε ότι οι "Τουρκομάνοι, οι Πετσενέγοι, οι Τόρκοι και οι Πολόβτσι "κατάγονταν από "τους άθεους γιους του Ισμαήλ, που είχαν σταλεί για τιμωρία των Χριστιανών".
Ο Πολ Πελλιό (Γάλλος σινολόγος και οριενταλιστής, 1878-1945) ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ότι ένα κινέζικο βιβλίο του 7ου αιώνα, το Βιβλίο των Σουί, διέσωσε την αρχαιότερη αναφορά στους Πετσενέγους. Γράφει για τους  Pei-ju (Πέι-τσου), λαό εγκατεστημένο μεταξύ των  Εν-τσ'ου και των Α-λαν (ταυτιζόμενων αντίστοιχα με τους Ονόγουρους και τους Αλανούς) ανατολικά της Φου-λιν (Βυζαντινή Αυτοκρατορία). Αντίθετα με την άποψη αυτή, ο Βίκτορ Σπινέι (Ρουμάνος ακαδημαϊκός, γεν. 1943) υποστηρίζει ότι η πρώτη βέβαιη αναφορά στους Πετσενέγους βρίσκεται σε θιβετιανή μετάφραση ουιγουρικού κειμένου του 8ου αιώνα. Το κείμενο αφηγείται έναν πόλεμο μεταξύ δύο λαών, των Be-ča-nag (Πετσενέγων) και των Hor (Χορ, Ογούζων Τούρκων). Οι Πετσενέγοι κατοικούσαν την περιοχή γύρω από τον ποταμό Συρ Ντάρια, την εποχή που πρωτοεμφανίζονται μαρτυρίες για αυτούς.
Μετανάστευση προς τα δυτικά (800 ή 850 - 895)
Οι Πετσενέγοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την κεντρασιατική τους πατρίδα, από ένα συνασπισμό Ογούζων Τούρκων, Καρλούκων και Κιμάκων. Η προς δυσμάς μετανάστευση των Πετσενέγων άρχισε μεταξύ 800 και 850, αλλά η ακριβής χρονολογία δεν μπορεί να προσδιοριστεί. Οι Πετσενέγοι εγκαταστάθηκαν στη στέπα-διάδρομο μεταξύ των ποταμών Ουράλη και Βόλγα.
Σύμφωνα με τον Γκαρντιζί (Πέρσης γεωγράφος και ιστορικός, πέθανε το 1061) και άλλους μουσουλμάνους λογίους που βάσισαν τα έργα τους σε πηγές του 9ου αιώνα, τα νέα εδάφη των Πετσενέγων συνόρευαν με τους Κουμάνους, τους Χαζάρους, τους Ογούζους Τούρκους και τους Σλάβους. Οι ίδιες πηγές αφηγούνται επίσης ότι οι Πετσενέγοι πολεμούσαν συχνά κατά των Χαζάρων και των υποτελών τους Βουρτάσων. Οι Χάζαροι και οι Ογούζοι Τούρκοι συνήψαν μια συμμαχία κατά των Πετσενέγων και τους επιτέθηκαν. Υστερώντας αριθμητικά οι Πετσενέγοι ξεκίνησαν νέα μετανάστευση, εισέβαλαν στα μέρη που κατοικούσαν οι Μαγυάροι και τους ανάγκασαν να φύγουν. Δεν υπάρχει χρονολογία κοινά αποδεκτή γι' αυτή τη δεύτερη μετανάστευση των Πετσενέγων. Ο Πρίτσακ υποστηρίζει ότι έλαβε χώρα γύρω στα 830, ενώ ο Κρίστο ότι αποκλείεται να συνέβη πριν το 850. Οι Πετσενέγοι εγκαταστάθηκαν κατά μήκος των ποταμών Ντονέτς και Κουμπάν.
Φαίνεται εύλογο η διάκριση μεταξύ "Τούρκων Πετσενέγων" και "Χαζάρων Πετσενέγων" που αναφέρεται στο Χουντούντ αλ-αλάμ (βιβλίο γεωγραφίας άγνωστου συγγραφέα στην Περσική) του 10ου αιώνα να είχε την προέλευσή της στην περίοδο αυτή. Ο Σπινέι υποστηρίζει ότι η τελευταία ονομασία αναφέρεται πιθανότατα στην ομάδα των Πετσενέγων που αποδεχόταν την επικυριαρχία των Χαζάρων. Εκτός από αυτούς τους δύο κλάδους την περίοδο αυτή υπήρχε μια τρίτη ομάδα Πετσενέγων. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ ο Πορφυρογέννητος και ο Ιμπν Φαλντάν (Άραβας περιηγητής του 10ου αιώνα) αναφέρουν ότι εκείνοι που αποφάσισαν να μην εγκαταλείψουν την πατρίδα τους ενσωματώθηκαν στη συνομοσπονδία τουρκικών φύλων των Ογούζων Τούρκων. Εντούτοις, είναι ασαφές αν ο σχηματισμός αυτής της ομάδας συνδέεται με την πρώτη ή δεύτερη μετανάστευση των Πετσενέγων (όπως υποστηρίζεται από τον Πρίτσακ και τον Γκόλντεν αντίστοιχα). Σύμφωνα με το Μαχμούντ αλ-Κασγκάρι μία από τις φυλές της συνομοσπονδίας των Ογούζων Τούρκων αποτελείτο ακόμη από Πετσενέγους τη δεκαετία του 1060.
"Αρχικά οι Πετσενέγοι είχαν την κατοικία τους στον ποταμό Ατίλ (Βόλγας), καθώς και στον ποταμό Γκέιτς (Ουράλης), έχοντας κοινά σύνορα με τους Χαζάρους και τους λεγόμενους Ούζους. Αλλά πριν από πενήντα χρόνια οι λεγόμενοι Ούζοι συμμάχησαν με τους Χάζαρους και πολέμησαν τους Πετσενέγους και επεκράτησαν επί αυτών και τους εξεδίωξαν από τη χώρα τους, που οι λεγόμενοι Ούζοι κατέχουν μέχρι σήμερα. [...] Όταν οι Πετσενέγοι εκδιώχθηκαν από τη χώρα τους μερικοί με τη θέλησή τους και προσωπική τους απόφαση έμειναν πίσω και συγχωνεύθηκαν με τους λεγόμενους Ούζους και μέχρι σήμερα ζουν ανάμεσά τους και φορούν διακριτικά σήματα που τους ξεχωρίζουν από μακριά και προδίδουν την προέλευσή τους και πώς έγινε και αποχωρίστηκαν το λαό τους, γιατί οι χιτώνες τους είναι κοντοί, φτάνοντας στο γόνατο και τα μανίκια τους είναι κομμένα στους ώμους, έτσι βλέπεις, δείχνουν ότι έχουν αποκοπεί από το λαό και τη φυλή τους. Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος: Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν."
Προέλευση και τόπος
Στο έργο του 11ου αιώνα του Μαχμούντ αλ-Κασγκάρι Ντιβάν λουγκάτ αλ-τουρκ (Αραβικά: ديوان لغات الترك‎), στο όνομα Μπετσενέκ δίδονται δύο έννοιες. Η πρώτη είναι "ένα τουρκικό έθνος που ζει γύρω από τη χώρα των Ρουμ", όπου Ρουμ ήταν η τουρκική λέξη για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο δεύτερος ορισμός του Κασγκάρι για τους Μπετσενέκ ήταν "κλάδος των Ογούζων Τούρκων". Στη συνέχεια περιέγραψε τους Ογούζους ως αποτελούμενους από 22 κλάδους, από τους οποίους ο 19ος ονομαζόταν Μπετσενέκ. Ο Μαξ Βάσμερ (Γερμανός γλωσσολόγος, 1886-1962) ανάγει το όνομα στην τουρκική λέξη για τη συγγένεια εξ αγχιστείας (στα Τουρκμενικά και Τουρκικά μπατζανάκ, αλλά και στα Ελληνικά μπατζανάκης).
Τον 9ο και το 10ο αιώνα οι Πετσενέγοι ήλεγχαν μεγάλο μέρος των στεπών της νοτιοδυτικής Ευρασίας και της Κριμαϊκής Χερσονήσου. Αν και σημαντικός παράγοντας στην περιοχή εκείνη την εποχή, όπως συνέβη και με τις περισσότερες νομαδικές φυλές, η αντίληψή τους για την τέχνη της πολιτικής δεν μπόρεσε να υπερβεί τις ασυντόνιστες επιθέσεις σε γειτονικούς λαούς και την υπηρεσία τους ως μισθοφόρων για άλλες δυνάμεις.
Σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο, που έγραφε γύρω στα 950, η Πατζινακία, η επικράτεια των Πετσενέγων, εκτεινόταν δυτικά μέχρι τον Ποταμό Σερέτη (ή ακόμη τα Ανατολικά Καρπάθια Όρη) και απείχε τέσσερις ημέρες από την "Τουρκιάδα" (δηλ. την Ουγγαρία).
Φρέντενσμποργκ
Το Παλάτι Φρέντενσμποργκ χρησιμοποιείται κυρίως από την βασιλική οικογένεια της Δανίας την άνοιξη και το φθινόπωρο. Αποτελεί τοποθεσία σημαντικών επισκέψεων ξένων ηγετών και εκδηλώσεων της βασιλικής οικογένειας.
Πετσενέγοι
Προέλευση και τόπος
Σύμφωνα με τον Ομέλιαν Πρίτσακ οι Πετσενέγοι είναι απόγονοι των αρχαίων Καγκάρων, που προέρχονται από την Τασκένδη.
Φρέντενσμποργκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Δανίας
Πετσενέγοι
Σε αρμενικές πηγές
Στα Αρμενικά Χρονικά του Ματθαίου της Έδεσσας (π. 1144), οι Πετσενέγοι αναφέρονται δύο φορές. Η πρώτη αναφορά είναι στο κεφάλαιο 75, όπου αναφέρει ότι το έτος 499 (σύμφωνα με το παλιό αρμενικό ημερολόγιο - το 1050–51 σύμφωνα με το Γρηγοριανό), το έθνος των Μπατζινάγκ προκάλεσε μεγάλη καταστροφή σε πολλές επαρχίες της "Ρώμης", δηλ. τα βυζαντινά εδάφη. Η δεύτερη είναι στο κεφάλαιο 103, που αναφέρεται στη Μάχη του Μαντζικέρτ. Στο κεφάλαιο αυτό αναφέρεται ότι οι σύμμαχοι της "Ρώμης", οι φυλές Πατζουνάκ και Ουζ (μερικοί κλάδοι των Ογούζων Τούρκων), άλλαξαν στρατόπεδο στην κορύφωση της μάχης και άρχισαν να πολεμούν κατά των βυζαντινών δυνάμεων, στο πλευρό των Σελτζούκων Τούρκων. Στο κεφάλαιο 132 περιγράφεται ένας πόλεμος μεταξύ της "Ρώμης" και των Πατζινάγκ, και μετά την ήττα του ρωμαϊκού (βυζαντινού) στρατού αναφέρεται μια ανεπιτυχής πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Πατζινάγκ. Στο κεφάλαιο αυτό οι Πατζινάγκ περιγράφονται ως "στρατός τοξοτών". Στο κεφάλαιο 299 ο Αρμένιος πρίγκηπας Βασίλ, που υπηρετούσε στο ρωμαϊκό (βυζαντινό) στρατό, έστειλε ένα απόσπασμα Πατζινάγκ (είχαν εγκατασταθεί στην πόλη της Μοψουεστίας, κοντά στα σημερινά Άδανα, που είναι πολύ μακριά από τις χώρες όπου κυρίως ζούσαν τότε οι Πετσενέγοι) σε βοήθεια των Χριστιανών.
Συμμαχία με το Βυζάντιο
Τον 9ο αιώνα οι Βυζαντινοί συμμάχησαν με τους Πετσενέγους, χρησιμοποιώντας τους για να αποκρούσουν άλλες πιο επικίνδυνες φυλές, όπως οι Ρως και οι Μαγυάροι.
Οι Ούζοι, άλλος τουρκικός λαός της στέπας, εξεδίωξαν τελικά τους Πετσενέγους από την πατρίδα τους, και στη συνέχεια οικειοποιήθηκαν τα περισσότερα από τα ζώα τους και άλλα αγαθά τους. Μια συμμαχία Ογούζων, Κιμάκων και Καρλούκων πίεζε επίσης τους Πετσενέγους, αλλά ένα άλλο βασίλειο, οι Σαμανίδες του Ιράν, νίκησαν αυτή τη συμμαχία. Ωθούμενοι δυτικότερα από τους Χαζάρους και τους Κουμάνους το 889, οι Πετσενέγοι εκδίωξαν με τη σειρά τους τούς Μαγυάρους δυτικά του ποταμού Δνείπερου το 892.
Ο Βούλγαρος τσάρος Συμεών χρησιμοποίησε τους Πετσενέγους για να τον βοηθήσουν ν' αποκρούσει τους Μαγυάρους. Οι Πετσενέγοι ήταν τόσο αποτελεσματικοί, ώστε εκδίωξαν τους Μαγυάρους που απέμεναν στο Ετελκιόζ (η περιοχή των Μαγυάρων πριν την εισβολή στην παννονική πεδιάδα) και στις στέπες του Πόντου, πιέζοντάς τους προς τα δυτικά, προς την Παννονική πεδιάδα, όπου ίδρυσαν αργότερα το Ουγγρικό κράτος.
Κατοπινή ιστορία και παρακμή
Τον 9ο αιώνα οι Πετσενέγοι άρχισαν μια περίοδο πολέμων κατά των Ρως του Κιέβου. Πάνω από δύο αιώνες εξαπέλυαν επιδρομές στη χώρα των Ρως, που μερικές φορές κλιμακώνονταν σε κανονικούς πολέμους (όπως ο πόλεμος του 920 των Πετσενέγων με τον Ιγκόρ του Κιέβου, που αναφέρεται στο Πρώτο Χρονικό). Οι πόλεμοι των Πετσενέγων κατά των Ρως του Κιέβου ανάγκασαν τους Σλάβους από τα εδάφη της Βλαχίας να μεταναστεύσουν σταδιακά βόρεια του ποταμού Δνείστερου το 10ο και τον 11ο αιώνα.
Όμως συνέβαιναν επίσης και προσωρινές στρατιωτικές συμμαχίες Ρως-Πετσενέγων, όπως στην εκστρατεία κατά του Βυζαντίου το 943 υπό τον Ιγκόρ. Το 968 οι Πετσενέγοι επιτέθηκαν και πολιόρκησαν το Κίεβο, και μερικοί συμμάχησαν με τον Πρίγκιπα του Κιέβου Σβιατοσλάβ Α΄ στην εκστρατεία του κατά του Βυζαντίου το 970–971, αν και τελικά του έστησαν ενέδρα και τον σκότωσαν το 972. Σύμφωνα με το Πρώτο Χρονικό ο Πετσενέγος Χαν Κούρια έφτιαξε ένα δισκοπότηρο από το κρανίο του Σβιατοσλάβου, σύμφωνα με το έθιμο των νομάδων της στέπας. Η έκβαση της αντιπαράθεσης Ρως-Πετσενέγων άλλαξε κατά τη βασιλεία του Βλαδίμηρου Α΄ του Κιέβου (990–995), που ίδρυσε την πόλη Περεγιάσλαβ στη θέση της νίκης του επί των Πετσενέγων, και στη συνέχεια με τη νέα ήττα των Πετσενέγων κατά τη βασιλεία του Γιαροσλάβου Α΄ του Σοφού το 1036. Λίγο αργότερα, άλλες νομαδικές φυλές αντικατέστησαν τους εξασθενημένους Πετσενέγους στη στέπα του Πόντου: οι Κουμάνοι και οι Τόρκοι. Σύμφωνα με το Μικαΐλο Χρουσέφσκι (Ουκρανός ακαδημαϊκός, 1866-1934, Ιστορία Ουκρανίας-Ρουθηνίας) μετά την ήττα της κοντά στο Κίεβο, η Ορδή των Πετσενέγων μετακινήθηκε προς τον ποταμό Δούναβη, τον διέσχισε και εξαφανίσθηκε από την Ποντική στέπα.
Το 1048, επί αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Μονομάχου, οι Πετσενέγοι εξολόθρευσαν στην Θράκη έναν βυζαντινό στρατό που είχε σταλεί εναντίον τους, και λεηλάτησαν την περιοχή για πέντε χρόνια.
Μετά από αιώνες πολέμων, όπου συμμετείχαν όλοι οι γείτονές τους - η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η Βουλγαρία, οι Ρως του Κιέβου, η Χαζαρία και οι Μαγυάροι - οι Πετσενέγοι αφανίστηκαν ως ανεξάρτητη δύναμη το 1091 στη Μάχη του Λεβουνίου από έναν ενωμένο στρατό Βυζαντινών και Κουμάνων υπό το Βυζαντινό Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό. Ο Αλέξιος Α΄ στρατολόγησε κατόπιν τους ηττημένους Πετσενέγους, που τους μετεγκατέστησε μαζί στην περιοχή της Αλμωπίας στη Μακεδονία σε ένα "τάγμα Πετσενέγων των Μογλενών". Μετά από νέα επίθεση των Κουμάνων το 1094, πολλοί Πετσενέγοι σφαγιάσθηκαν ή αφομοιώθηκαν. Οι Βυζαντινοί νίκησαν πάλι τους Πετσενέγους στη Μάχη της Βερόης το 1122, στο έδαφος της σημερινής Βουλγαρίας. Για κάποιο διάστημα σημαντικές κοινότητες Πετσενέγων επιβίωναν ακόμη στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Με την πάροδο του χρόνου οι Πετσενέγοι των Βαλκανίων έχασαν την εθνική τους ταυτότητα και αφομοιώθηκαν πλήρως, κυρίως από τους Μαγυάρους και τους Βουλγάρους.
Το 12ο αιώνα, σύμφωνα με το Βυζαντινό ιστορικό Ιωάννη Κίνναμο, οι Πετσενέγοι πολέμησαν ως μισθοφόροι για το Βυζαντινό Αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνό στη νότια Ιταλία κατά του Νορμανδού βασιλιά της Σικελίας Γουλιέλμου του Κακού. Μια ομάδα Πετσενέγων έλαβε μέρος στη μάχη της Άντρια το 1155.
Οι Πετσενέγοι αναφέρθηκαν για τελευταία φορά το 1168 ως μέλη της συνομοσπονδίας τουρκικών φυλών, γνωστής στα χρονικά ως "Μαυροκούκουλοι" (τουρκικά: Καρακαλπάκ).
Στην Ουγγαρία του 15ου αιώνα μερικοί υιοθέτησαν το επώνυμο Besenyö (Πετσενέγοι στα Ουγγρικά), οι περισσότεροι στο νομό Τόλνα της χώρας. Μία από τις πρώτες εισαγωγές του Ισλάμ στην Ανατολική Ευρώπη έγινε μέσω του έργου ενός μουσουλμάνου αιχμαλώτου του 11ου αιώνα, που συνελήφθη από τους Βυζαντινούς. Ο μουσουλμάνος αιχμάλωτος μεταφέρθηκε στο έδαφος Besenyö (πιθανόν σημερινή Βοσνία) των Πετσενέγων, όπου δίδαξε και προσηλύτισε κατοίκους στο Ισλάμ. Στα τέλη του 12ου αιώνα ο Αμπού Χαμίντ αλ Γκαρνάτι (μουσουλμάνος ταξιδευτής και λόγιος από την Ισπανία) ανέφερε για τους Ούγγρους Πετσενέγους - πιθανόν μουσουλμάνους - ότι ζούσαν προσποιούμενοι τους χριστιανούς. Στα νοτιοανατολικά της Σερβίας υπάρχει ένα χωριό ονόματι Πετσενιέβτσε, που ιδρύθηκε από Πετσενέγους. Μετά από πόλεμο με τους Βυζαντινούς, οι διασωθέντες από τις φυλές αυτών βρήκαν καταφύγιο στην περιοχή, όπου ίδρυσαν τον ομώνυμο οικισμό τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία Κατηγορία:Νομαδικές φυλές  Κατηγορία:Τουρκικά φύλα
Πανουργιάς Πανουργιάς
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Στυλιανού Πανουργιά, αξιωματικού του στρατού και τέταρτου κατά σειρά απογόνου του οπλαρχηγού της επανάστασης, Πανουργιά και εγγονός του Πανουργιά Πανουργιά (1844-1904), συνταγματάρχη και βουλευτή. Είχε επίσης έναν αδερφό, τον Μίμη Πανουργιά, που σκοτώθηκε στον Γράμμο κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου ως έφεδρος αξιωματικός ανθυπολοχαγός. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Έλαβε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και εν συνεχεία διέφυγε στη Μέση Ανατολή όπου διετέλεσε διμοιρίτης του Ιερού Λόχου. Συμμετέχει στις επιχειρήσεις του Ιερού Λόχου εναντίον των Γερμανών και τραυματίζεται στη Μήλο ύστερα από ανταλλαγή πυρών με γερμανική περίπολο. Κατόπιν αιτήσεως του ίδιου παρέμεινε στο στράτευμα, αν και τραυματισμένος, ενώ μπορούσε να τεθεί σε πολιτική διαθεσιμότητα. Το 1948 τοποθετείται στην μονάδα τεθωρακισμένων και στο Α΄ Σύνταγμα Τεθωρακισμένων Ιππικού στην Πελοπόννησο.
Την δεκαετία του 1960 τοποθετείται διευθυντής του 2ου Επιτελικού Γραφείου του Γενικού Επιτελείου Στρατού με τον βαθμό του ταξιάρχου. Από τη θέση αυτή έλαβε γνώση για τις κινήσεις των συνταγματαρχών.Τη νύχτα της 21ης Απριλίου έχοντας ενημερωθεί για ύποπτες κινήσεις στρατιωτικών σπεύδει στο Πεντάγωνο, όπου όμως εμποδίζεται να εισέλθει από τον αντισυνταγματάρχη Μπαλόπουλο. Συλλαμβάνεται και οδηγείται στο γραφείο του Στυλιανού Παττακού, ο οποίος και του προτείνει συνεργασία. Ύστερα από την άρνησή του παραιτείται από τον στρατό αναπτύσσοντας αντιδικτατορική δραστηριότητα. Ιδρυτικό μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης "Ελεύθεροι Έλληνες" συλλαμβάνεται το 1969, κρατείται για 15 ημέρες στην Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία και τίθεται σε απομόνωση 300 ημερών στην Βαρυμπόμπη. Στη συνέχεια εκτοπίζεται στη Σαμοθράκη, το Τσοτύλι και τον Θέρμο για να απελευθερωθεί τελικώς ύστερα από ενάμιση χρόνο. Στη δίκη των πρωταιτίων της Χούντας συμμετείχε ως μάρτυρας κατηγορίας.
Με την πτώση της Χούντας προάγεται σε αντιστράτηγο και διορίζεται σύμβουλος επί στρατιωτικών θεμάτων των πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή. Στις εκλογές του 1974 θέτει υποψηφιότητα με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και εκλέγεται βουλευτής Φθιώτιδας. Στην κυβέρνηση Καραμανλή (1974) αναλαμβάνει υφυπουργός μεταφορών και επικοινωνιών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1976. Επανεξελέγη το 1981 και το 1985. Αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική το 1989 και ασχολήθηκε με την συγγραφή βιβλίων με κυριότερο το Kύπρος, η αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας την 29η Δεκεμβρίου 1967, Εθνική μειοδοσία (2003).
Απεβίωσε στις 17 Ιουνίου 2008 και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ρίτα Πιπινοπούλου και είχαν αποκτήσει ένα παιδί.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών
Πονηρό θηλυκό... Κατεργάρα γυναίκα!
Το Πονηρό θηλυκό... κατεργάρα γυναίκα! είναι μια ελληνική ρομαντική κωμική ταινία του 1980, σε παραγωγή Καραγιάννης - Καρατζόπουλος και σε σκηνοθεσία - σενάριο Κώστα Καραγιάννη. Πρωταγωνιστούν οι Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Άγγελος Αντωνόπουλος.
Πλοκή
Η καταξιωμένη ηθοποιός Έλενα Ντάβαρη (Αλίκη Βουγιουκλάκη) χρησιμοποιεί έναν νεαρό δικηγόρο τον Τάκη Λίμπα (Δάνης Κατρανίδης) για να ξανακερδίσει το ενδιαφέρον του συζύγου της, σπουδαίου πρωταγωνιστή του θεάτρου ,Αλέξη Αλεξάνδρου (Άγγελος Αντωνόπουλος), με τον οποίο έχει και ένα παιδί, τον Γιαννάκη (Γιάννης Τσιλιβάκος). Ο δικηγόρος, ωστόσο, τη χρησιμοποιεί, με τη σειρά του, για να προωθήσει μια φίλη του ηθοποιό, τη Βίκυ (Μαριαλένα Κάρμπουρη). Την ίδια στιγμή, ο σύζυγος της Έλενας ζει μια ερωτική περιπέτεια με τη στενή συνεργάτιδα τους, Μόνικα (Χαριτίνη Καρόλου), την οποία ανακοινώνει ότι θέλει να παντρευτεί, αφού παραδώσουν στην Έλενα και οι δύο τα μερίδια που έχουν στην κοινή εταιρεία και των τριών.
Αυτή η εξέλιξη στοιχίζει πολύ στην Έλενα, η οποία αφοσιώνεται στο νέο της παράτολμο θεατρικό εγχείρημα, την Κάρμεν. Η παραγωγή αυτής της παράστασης τη φέρνει στα όρια της οικονομικής κατάρρευσης και σκέφτεται να μην ανεβάσει τελικά το έργο, όμως ο Πέτρος (Ντίνος Ηλιόπουλος), ο οικονόμος της, της αλλάζει γνώμη.
Παραγωγή
Πρόκειται για την προτελευταία κινηματογραφική ταινία της Αλίκης Βουγιουκλάκη, η οποία ταυτόχρονα σηματοδοτεί την επιστροφή της στα κινηματογραφικά πλατό έπειτα από πολυετή απουσία. Η πλοκή της ταινίας έχει έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία απ' τη ζωή της Αλίκης. Στο ρόλο της Έλενας Ντάβαρη η Αλίκη στην ουσία ερμήνευσε τον ίδιο της τον εαυτό, που, την περίοδο εκείνη ήταν πλέον, απολύτως αποδεκτή ως η Εθνική Σταρ της Ελλάδας.
Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο θεατρικό έργο του Σόμερσετ Μομ "Η Θεατρίνα". Μουσική για την ταινία έγραψε ο Γιώργος Κατσαρός, ενώ τραγουδά ο Γιώργος Γερολυμάτος.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 11 Οκτωβρίου 1980. Κόβοντας 289.204 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 2η θέση ανάμεσα σε 25 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών
Το Κόμμα Ελλήνων κυνηγών ήταν ένα μικρό ελληνικό πολιτικό κόμμα, το οποίο υπεραμυνόταν των δικαιωμάτων των κυνηγών αλλά και των αλιέων. Ιδρύθηκε στις 6 Μαρτίου 1990 από τον Γιώργο Τσαγκανέλια, ο οποίος παρέμεινε στην προεδρία του κόμματος μέχρι τον θάνατό του τον Φεβρουάριο του 2021. Συμμετείχε για πρώτη φορά στις εκλογές της 8ης Απριλίου 1990 και τελευταία στις ευρωεκλογές του 2014. Το 2021, έπειτα από αδυναμία επανασύστασης του κόμματος στην προϋπάρχουσα μορφή του, αποφασίστηκε η ίδρυση νέου κόμματος με τίτλο Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών - Αλιέων που θεωρείται άτυπη συνέχεια - μετεξέλιξη του ΚΕΚ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνων Κυνηγων Κομμα
Άλφα Μονόκερω
Ο α (άλφα) Μονόκερω ή Μονοκέρωτος (Alpha Monocerotis, α Mon) είναι ο φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας του αστερισμού Μονόκερω. Ως αστέρας τέταρτου μεγέθους, είναι εύκολα ορατός από την Ελλάδα, τις νύχτες του χειμώνα. Βρίσκεται στο νότιο-νοτιοανατολικό μέρος του αστερισμού του.
Ο α Μονόκερω είναι ένας εξελιγμένος κίτρινος γίγαντας αστέρας, δηλαδή το υδρογόνο έχει πρακτικά εξαντληθεί στον πυρήνα του και τα υπερκείμενα στρώματα έχουν διασταλεί και μειώσει τη θερμοκρασία τους. Το σύμβολο «Fe−0.5» στον φασματικό τύπο του υποδεικνύει ότι το φάσμα του εμφανίζει ελαφρά έλλειψη σε σίδηρο σε σχέση με άλλους αστέρες της ίδιας ενεργού θερμοκρασίας. Θεωρείται ότι έχει ήδη αρχίσει να συντήκει ήλιο στον πυρήνα του και σχετικώς σύντομα το χρώμα του θα γίνει πορτοκαλί, έχοντας σήμερα δείκτη χρώματος (B-V) = 1,022. Αν και πολύ πιο γερασμένος αστέρας από τον Ήλιο, ο α Μονόκερω έχει πολύ μικρότερη ηλικία από αυτόν: 1,2 ± 0,4 έναντι 5 δισεκατομμυρίων ετών. Η μικρότερη διάρκεια ζωής του οφείλεται στη μεγαλύτερη μάζα του, που είναι περίπου διπλάσια της ηλιακής, ενώ ο όγκος του είναι χιλιαπλάσιος του όγκου του Ήλιου. Με επιφανειακή θερμοκρασία 4.879 K, έχει απόλυτο μέγεθος που εκτιμάται σε +0,71 συν ή πλην 0,08 mag, δηλαδή έχει απόλυτη λαμπρότητα 39,5 ως 45,5 φορές μεγαλύτερη αυτής του Ήλιου. Ο α Μονόκερω περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πολύ αργά, μία φορά κάθε 326 ημέρες περίπου.
Ο α Μονόκερω απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 10,5 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (37.800 χιλιόμετρα την ώρα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου G Κατηγορία:Μονόκερως (αστερισμός)
Σαλαμινία ΙΙ (ναρκαλιευτικό)
Πρώην ‘Ν/Α 2067’. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Wheelr Shipbuilding Corp, Whitestone, L. Island, NY’. Καθελκύστηκε το 1943. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 9 Ιουνίου 1943 (Γκρίνσμπι – Αγγλίας). Ομοίου τύπου πλοία : Αφροέσσα ΙΙ, Πάραλος ΙΙΙ, Σαλαμινία ΙΙ και Καρτερία ΙΙ που κατέπλευσαν στην Αλεξάνδρεια στις 1 Σεπτεμβρίου 1943. Εκτόπισμα : 223 ΤΝ. – Διαστάσεις : 136Χ24,5Χ6 πόδια. – Ταχύτητα : 12 κόμβοι. – Πρόωση : Ντίζελ, 1000ΒΗΡ. – Πλήρωμα : 33 άνδρες. – Οπλισμός : 1 πυροβόλο 3’’/50, 2 πυροβόλα 20 χιλιοστών, 4 πυροβόλα. Στο πλοίο έφερε το σήμα του ο Διοικητής των Ναρκαλιευτικων. Στην επιστροφή του Στόλου κυβερνήτης ανέλαβε ο βετεράνος ναύκληρος του Βασ. Ολγα, Απόστολος Π. Μπιστίνας με ύπαρχο τον Γεώργιο Αργυρίου. Ποριώτες και οι δύο το πρώτο λιμάνι που έπιασε ο Στόλος ήταν στον Πόρο, όπου έτυχε θερμής υποδοχής. Εκκαθαρισαν τα ναρκοπέδια στις Ελληνικές θάλασσες. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του Εμφυλίου. Στις 6 Αυγούστου 1947 μαζί με τα "Καρτερία", "Ιθάκη" και "Ζάκυνθος" συμμετείχε στις επιχειρήσεις του χωριού "Σταυρός" που είχε δεχθεί επίθεση κομμουνιστών (Εμφύλιος). Διεγράφη από τον Στόλο το 1966 και υπηρέτησε στην ΘΟΑ (Θαλάσσια Οικονομική Αστυνομία).
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Σπήλαια της Νάουσας
μικρογραφία|Εσωτερικό του σπηλαίου "Σαράντα Κάμαρες". Φωτογραφία του Γεωργίου Καισαρίδη. Στην περιοχή του Δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας Ημαθίας υπάρχουν αρκετά σπήλαια ένας αριθμός εκ των οποίων παραμένει ανεξερεύνητος. Το πιο γνωστό είναι το σπήλαιο «Σαράντα Κάμαρες», που έχει και τον πιο εντυπωσιακό διάκοσμο. Επίσης, δημοφιλή είναι: το σπήλαιο της «Απάνω Σκάλας», στην είσοδο του κτιρίου που στεγάζεται η ΔΕΥΑΝ, το «Λιμνοσπήλαιο», το σπήλαιο της «Κράστας» και το σπήλαιο Αρκοχωρίου. Ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα σπήλαια στην περιοχή «Ισβόρια» του Νυμφαίου της Μίεζας, καθώς οι αρχαιολογικές έρευνες σε αυτά, έφεραν στο φως ευρήματα βάσει των οποίων τοποθετείται εκεί η Σχολή του Αριστοτέλη.
Σχηματισμός
Τα σπήλαια στη Νάουσα είναι σχεδόν όλα πρωτογενή, έχουν δηλαδή δημιουργηθεί ταυτόχρονα με τον σχηματισμό του πετρώματος που είναι ο τραβερτίνης. Το συγκεκριμένο είναι πέτρωμα ανθρακικό, με ανοιχτό, καστανοκίτρινο χρώμα και με χαρακτηριστική πορώδη υφή. Σχηματίζεται καθώς το ανθρακικό ασβέστιο αποτίθεται γύρω από φυτικά μέρη, τα οποία μετά την αποσύνθεσή τους απομακρύνονται και αφήνουν στο πέτρωμα πόρους. Κορμοί, ρίζες, φύλλα, κλαδιά λειτούργησαν ως καλούπι και έφτιαξαν τα γλυπτά τους διακοσμώντας τα σπήλαια της περιοχής.
Πανίδα
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%CE%94%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CF%83%CF%80%CE%B7%CE%BB%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%85%20%22%CE%A3%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1%20%CE%9A%CE%AC%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B5%CF%82%22.jpg|μικρογραφία|Διάκοσμος του σπηλαίου "Σαράντα Κάμαρες". Φωτογραφία του Γεωργίου Καισαρίδη. Η πανίδα των σπηλαίων της Νάουσας αποτελείται από είδη που τυχαία μπαίνουν στα σπήλαια, από είδη που φωλιάζουν στα σπήλαια, αλλά τρέφονται έξω από αυτά (τρωγλόξενα είδη),  όπως οι νυχτερίδες, από είδη που μπορούν να ζουν ολόκληρη τη ζωή τους  είτε μέσα είτε έξω από αυτά (τρωγλόφιλα είδη)  και τέλος από είδη που ζουν αποκλειστικά και μόνο σε σπήλαια (τρωγλόβια). Τα περισσότερα είδη που έχουν αναφερθεί είναι σαλιγκάρια, δακτυλιοσκώληκες και αρθρόποδα (αραχνίδια, μυριάποδα, έντομα).
Τουριστική αξιοποίηση
Τα σπήλαια της Νάουσας δεν έχουν αξιοποιηθεί τουριστικά,  εκτός από αυτά της Σχολής του Αριστοτέλη, που ο επισκέπτης μπορεί να δει κατά την επίσκεψή του στον αρχαιολογικό χώρο. Ο μύθος, όμως, που συνοδεύει το σπήλαιο «Σαράντα Κάμαρες» προκαλεί τους λάτρεις των σπηλαίων και της περιπέτειας για εξερεύνηση. Οι παλιότεροι μιλούσαν με δέος για τις «Σαράντα Κάμαρες» που έφταναν μέχρι τη Βέροια και μέσα από τους δαιδαλώδεις διαδρόμους του σπηλαίου διέφευγαν οι αγωνιστές της πόλης κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Οι σπηλαιολογικές και επιστημονικές ομάδες που επισκέφτηκαν το σπήλαιο τα τελευταία χρόνια μπορεί να διέψευσαν τους μύθους, αποκάλυψαν, όμως, τον υπόγειο γοητευτικό κόσμο τους.