cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατερίνα Παπουτσάκη
Τηλεόραση
Τον Οκτώβριο του 2000 συμμετείχε στο επεισόδιο "Κάθοδος" της αστυνομικής σειράς του Πάνου Κοκκινόπουλου Κόκκινος Κύκλος, υποδυόμενη μία έφηβη κοπέλα της οποίας η φίλη δολοφονείται. Μετά την πρώτη της εμφάνιση στη σειρά, η συνεργασία της με τον Κοκκινόπουλο συνεχίστηκε με κυρίως πρωταγωνιστικούς ρόλους σε επόμενες ιστορίες της γνωστής σειράς του Alpha TV, τις σεζόν 2000-2002. Πιο συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 2001 πρωταγωνίστησε στο επεισόδιο "Είκοσι μέτρα μακριά" ενώ μέσω της σειράς έπαιξε με ηθοποιούς όπως η Τασσώ Καββαδία, η Υρώ Μανέ, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, η Πέμη Ζούνη, ο Στέλιος Μάινας, η Ναταλία Δραγούμη, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και άλλοι. Όπως δήλωσε η ίδια για τη συμμετοχή της στη σειρά: "«Ο Πάνος Κοκκινόπουλος ήταν αυτός που μου άνοιξε την πόρτα κι έγινε και πολύ νωρίς, παίζοντας σε πρωταγωνιστικούς ρόλους... Θα του είμαι πάντα ευγνώμων». Τη σεζόν 2001-2002 πήρε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους, αυτόν της Κατερίνας Σαββίδη, στο δεύτερο κύκλο της δραματικής σειράς του Mega Channel Αέρινες Σιωπές. Εκεί υποδύθηκε μία νεαρή κοπέλα που ερωτεύεται έναν από τους πιλότους της σειράς, και πολύ μεγαλύτερό ηλικιακά από την ίδια, που ταυτόχρονα είναι και συνεργάτης του πατέρα της. Η παρουσία της στο καστ της σειράς συνεχίστηκε και τη σεζόν 2002-2003 στον τρίτο κύκλο της σειράς. Τη σεζόν 2003-2004 συνεργάστηκε και πάλι με τον σκηνοθέτη Πάνο Κοκκινόπουλο στην αισθηματική σειρά του Alpha TV Πεθαίνω για σένα, συμπρωταγωνιστώντας με τον Άκη Σακελλαρίου, τη Ναταλία Δραγούμη και τον Γεράσιμο Γεννατά. Τον Φεβρουάριο του 2004 συμπρωταγωνίστησε μαζί με τη Μάρθα Βούρτση και τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη στο επεισόδιο "Η απρόβλεπτη πεθερά" του πρώτου κύκλου της σειράς του Mega Channel Επτά Θανάσιμες Πεθερές. Την επόμενη σεζόν έπαιξε μαζί με τον Σπύρο Παπαδόπουλο στη ρομαντική κομεντί του Mega Η απλή μέθοδος των τριών.
Την τηλεοπτική περίοδο 2005-2006 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Νίκο Σεργιανόπουλο, τον Γιώργο Καραμίχο και τη Φαίη Ξυλά στην κοινωνική σειρά της Άννας Αδριανού Επαφή. Παράλληλα με το μόνιμο ρόλο της στη σειρά, πρωταγωνίστησε στο επεισόδιο "Οι Κομπάρσοι" της σειράς Το Κόκκινο Δωμάτιο και σε τρεις ιστορίες της σειράς 10η εντολή. Τη επόμενη σεζόν υποδύθηκε τη Νάντια Μωραΐτη μία μάχιμη γιατρό στον πρώτο κύκλο της δραματικής σειράς του Alpha Αν μ' αγαπάς. Ακολούθησε η κομεντί του ANT1 Τα κορίτσια του μπαμπά όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Παύλο Χαϊκάλη, τη Ράνια Σχίζα και την Ελένη Καστάνη, τη σεζόν 2007-2008.
Ο πιο πολυσυζητημένος ρόλος της καριέρας της ήταν αυτός της Αλίκης Βασιλάκη στη βιογραφική σειρά του Alpha TV Έχω ένα μυστικό..., τη σεζόν 2008-2009. Συγκεκριμένα, το καλοκαίρι του 2008 έγινε γνωστό πως πρόκειται να υποδυθεί ουσιαστικά την Αλίκη Βουγιουκλάκη στη σειρά που συζητήθηκε αρκετά και θα έκανε πρεμιέρα εκείνο το διάστημα και ήταν βασισμένη στο βιβλίο του Γιάννη Παπαμιχαήλ για τη ζωή της μητέρας του. Με σκοπό να μπει περισσότερο μέσα στο ρόλο, οδηγήθηκε στο να αλλάξει προσωρινά το χρώμα των μαλλιών της σε ξανθό. Από τη προβολή κιόλας του πρώτου επεισοδίου μεγάλη μερίδα του τύπου άσκησε αρνητική κριτική στην προσέγγιση του ρόλου, καθώς και στο σενάριο της σειράς. Η ίδια σε μετέπειτα συνεντεύξεις της δήλωσε πως νόσησε από τη νόσο του crohn εξαιτίας του άγχους για τις κριτικές για την ερμηνεία της στη σειρά και την αποδοχή του εγχειρήματος αυτού με την ίδια στον κεντρικό ρόλο: ''«σε καμία περίπτωση η σειρά για την Αλίκη δεν ήταν κάτι πετυχημένο. Με το μυαλό που έχω τώρα ίσως δεν θα το έκανα... Ήμουν φοβερά καλομαθημένη και είχα μεγαλώσει με προστασία. Και την πάτησα. Δεν περίμενα ότι κάποιος θα μπορούσε να σου φερθεί με αυτό τον χυδαίο τρόπο. Ή κάποιος απλά για να κάνει την εκπομπούλα του θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο που έχει για να σε κάνει κομμάτια γιατί αδιαφορεί για το πώς θα νιώσεις. Κλεινόμουν στο δωμάτιο, έκλαιγα και πονούσε η κοιλιά μου»''. Μετά από μικρό διάστημα τηλεοπτικής αποχής επέστρεψε με το ρόλο-κλειδί της οικολόγου μανάβισσας Ιζαμπέλας Χαρίτου στην κωμική σειρά της Μυρτώς Κοντοβά Μίλα Μου Βρώμικα το 2010. Ακόμη την ίδια περίοδο πρωταγωνίστησε στο επεισόδιο "Νεροκουβαλητές του ονείρου" της κωμικής σειράς Ο πόλεμος των άστρων μαζί με τον Πέτρο Λαγούτη.
Το καλοκαίρι του 2014 επέστρεψε τηλεοπτικά μετά από τέσσερα χρόνια με τη μίνι κωμική σειρά επτά επεισοδίων Ευτυχίας 22: Mini market, όπου πρωταγωνίστησε μαζί με τον Αλέξη Γεωργούλη. Το 2015 ακολούθησε ο ρόλος της Φοίβης Παπαδάτου στη δραματική σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη Εθνική Ελλάδος. Εκεί υποδύθηκε μία διάσημη ηθοποιό που αποφασίζει να αλλάξει ουσιαστικά τη ζωή της ψάχνοντας την ευτυχία πράγματα πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας. Το 2016 υπήρξε ένα από τα μέλη της κριτικής επιτροπής του τρίτου κύκλου του show του ANT1 Your Face Sounds Familiar. Από το 2016 μέχρι το 2017 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά εποχής του Alpha Παραμύθι αλλιώς υποδυόμενη την Πριγκίπισσα Αικατερίνη. Τέλος, το 2020 επέστρεψε στις τηλεοπτικές οθόνες στην οικογενειακή σειρά της ΕΡΤ1 Τα Καλύτερά μας Χρόνια, όπου εκεί αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Θέατρο
Στο θέατρο, έκανε το ντεμπούτο της το 1999 με τη παράσταση "Λαμπηδόνα". Το καλοκαίρι του 2001, έκανε περιοδεία με την παράσταση "Ο Μικρός Ήρωας" ενώ ακολούθησαν οι παραστάσεις "Ιστορία για Ελέφαντες" (2001-2002), "Οι Ηλίθιοι" (2002-2003), "Ο κατά φαντασίαν ασθενής" (καλοκαίρι 2003), "Δεν είμαι εγώ" (2003-2005), "Ένα καπέλο γεμάτο βροχή" (2005-2006, Θέατρο REX), "Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα" (καλοκαίρι 2007, Θέατρο Αθηνών), "No Shakespeare, please!" (2009-2010), "Πειρατές" στο Θέατρο VERSUS και "Κεκλεισμένων των θυρών" στο Θέατρο Γιώργος Αρμένης (2010-2011).
Το 2011 συμμετείχε στο μιούζικαλ "Μαρινέλλα, το μιούζικαλ" στο Θέατρο Παλλάς ενώ ακολούθησαν οι παραστάσεις "Δούλες" (2011-2012, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος), "Απατεώνες & Τζέντλεμεν" (καλοκαίρι 2012, Θέατρο Παλλάς), τα μιούζικαλ "Annie" (2013-2014) και "Nine" (2015-2016), οι παραστάσεις "Ολεάννα" (2016-2017, Θέατρο Olvio), "Υπηρέτης 2 Αφεντάδων" (2017-2018, Θέατρο Άλφα Ιδέα), "Αναζητώντας τον Αττίκ" (2018, Θέατρο Παλλάς), "The Company!" (καλοκαίρι 2018, Ηρώδειο Θέατρο) και "Ωνάσης- Τα θέλω όλα" (2019-2020, Θέατρο Παλλάς).
Κινηματογράφος
Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο, έγινε επίσης το 1999, μέσα από τη συμμετοχή της στις ταινίες "Μαύρο γάλα" του Νίκου Τριανταφυλλίδη και "Προπατορικό Αμάρτημα" του Δημήτρη Μακρή. Ακολούθησε η κωμωδία "Τρία Πουλάκια Κάθονται" (2003) του Νικόλαου Σπανού και έπειτα η τουρκικής παραγωγής "Ayın Κaranlık Υüzü" το 2005.
Το 2007, πρωταγωνίστησε στην κωμωδία του Νίκου Ζαπατίνα "Το Φιλί Της Ζωής", μια ταινία που έκοψε πάνω από 250.000 εισιτήρια πανελλαδικά μετά από 5 μόλις εβδομάδες προβολής και αποτέλεσε επιτυχία της χρονιάς. Το 2009, πρωταγωνίστησε στην ταινία του Στράτου Μαρκίδη, "I love Καρδίτσα", η οποία γνώρισε επίσης μεγάλη επιτυχία. Το 2011 πρωταγωνίστησε στην ταινία "Το Έτερον Ήμισυ" μαζί με τους Κρατερό Κατσούλη, Δάφνη Λαμπρόγιαννη και Βλαδίμηρο Κυριακίδη. Για χάρη της ταινίας αυτής ερμήνευσε το τραγούδι "Το άλλο μου μισό" μαζί με το συγκρότημα C:Real. Το 2012 έπαιξε στην ταινία "Λάρισα Εμπιστευτικό" του Στράτου Μαρκίδη, ενώ τελευταία μέχρι τώρα κινηματογραφική της δουλειά ήταν η ταινία "Περιμένοντας τη νονά" (2019)
Προσωπική ζωή
Στις αρχές του 2012 ξεκίνησε τη σχέση της με τον επιχειρηματία Παναγιώτη Πιλαφά και μερικούς μήνες αργότερα, στις 28 Αυγούστου, παντρεύτηκαν στη Δονούσα. Έχουν αποκτήσει μαζί δύο γιους: τον Μάξιμο (γενν. 3 Μαίου 2013) και τον Κίμωνα (γενν. 4 Μαρτίου 2019).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Ντίνα Παπαϊωάννου
Η Κωνσταντίνα Ταραντζοπούλου ή αλλιώς Ντίνα Παπαϊωάννου, είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια που κατάγεται από τη Φλώρινα. Από τότε που γνώρισε τον σύζυγο της και παλαίμαχο ποδοσφαιριστή Λάκη Παπαϊωάννου ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Έχουν μια κόρη, επίσης τραγουδίστρια, την Ελεάνα Παπαϊωάννου. Το τραγούδι της «Του έρωτα ο κύκλος» από το δίσκο «Σε κόσμο ψεύτικο» έγινε χρυσό.
Δισκογραφία
Η Ντίνα Παπαϊωάννου έχει στο ενεργητικό της τέσσερις δισκογραφικές δουλειές. Είναι μέλος στην δισκογραφική εταιρεία Melon Music. Έχει συνεργαστεί με πολλούς γνωστούς συνθέτες, στιχουργούς και τραγουδιστές.
Ποιητικές Συλλογές
Η Ντίνα Παπαϊωάννου επίσης έχει γράψει 3 ποιητικές συλλογές "Γλυφό νερό", "Σε ημίφως" και "Με τα φτερά της νιότης" και ένα αφήγημα με τίτλο "Και τη νύχτα..... έρχονται οι άγγελοι".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Τίτσου
Το Τίτσου (αγγλικά: Tichu, κινέζικα: 地主) είναι χαρτοπαίγνιο που δημιουργήθηκε το 1991 από τον Urs Hostettler και εκδίδεται από τη γερμανική εταιρία Fata Morgana. Το παιχνίδι παίζεται πολλά χρόνια σε διάφορες παραλλαγές στην Κίνα. Είναι ένας συνδυασμός από κουμ-καν, πόκερ και μπριτζ. Παίζεται σε διάφορες παραλλαγές, με διαφορετικά ονόματα, ωστόσο αυτή που έχει επικρατήσει στην Ελλάδα είναι το Τίτσου με 4 παίκτες.
Παίζεται πάντα με δύο ομάδες, και στόχος είναι η κάθε ομάδα να μαζέψει περισσότερους πόντους παίζοντας στρατηγικά. Το πιο συνηθισμένο όριο που πρέπει να φτάσει μια ομάδα για να κερδίσει το παιχνίδι, είναι οι 1000 ή οι 500 πόντοι.
Τρόπος παιχνιδιού
Οι παίκτες (4 για το απλό Τίτσου) κάνουν 2 ομάδες και κάθονται οι παίκτες ώστε να είναι ο κάθε παίκτης ανάμεσα στους δύο αντιπάλους και απέναντι από τον συμπαίκτη. Παραδοσιακά, η κίνηση του παιχνιδιού γίνεται ανάποδα από τη φορά του ρολογιού, δηλαδή προς τα δεξιά.
Το παιχνίδι παίζεται με ειδική τράπουλα με 56 φύλλα. Επιπρόσθετα των κλασσικών 52 φύλλων (2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, Βαλές, Ντάμα, Ρήγας, Άσσος), υπάρχουν 4 ακόμα ειδικές κάρτες (Μαγιόνγκ, Σκυλιά, Φοίνικας και Δράκος). Οι «φυλές» των χαρτιών στο Τίτσου είναι Σμαράγδια, Σπαθιά, Παγόδες και Άστρα. Οι «φυλές» ή «χρώματα» λοιπόν είναι διαφορετικά από την κλασική τράπουλα (Μπαστούνια, Σπαθιά, Κούπες και Καρό), η χρήση ωστόσο μιας κοινής τράπουλας, με 4 επιπρόσθετα σημειωμένα χαρτιά, δεν επηρεάζει το παιχνίδι.
Τα φύλλα μοιράζονται πάντα ανά ένα σε κάθε παίκτη, ξεκινώντας από αυτόν που βρίσκεται στα δεξιά της «μάνας» (εναλλακτικά, η τράπουλα μπαίνει στο κέντρο και τραβούν όλοι από ένα φύλλο). Αρχικά, όλοι οι παίκτες παίρνουν 8. Όταν δουν όλοι και τα 8 φύλλα που έχουν πάρει, τότε κάθε παίκτης έχει το δικαίωμα να βάλει ένα στοίχημα που ονομάζεται «Γκραν Τίτσου» (δείτε την επόμενη ενότητα για τους πόντους). Αυτό σημαίνει ότι πιστεύει ότι θα καταφέρει να μείνει χωρίς φύλλα πριν από όλους τους άλλους παίκτες, συμπεριλαμβανομένου του συμπαίκτη του. Αφού έχουν αποφασίσει όλοι αν θα πουν ή όχι «Γκραν Τίτσου», τότε συνεχίζεται το μοίρασμα μέχρι να έχουν όλοι 14 φύλλα (και η τράπουλα να τελειώσει). Κανένας παίκτης δεν μπορεί να πει πλέον «Γκραν Τίτσου», ούτε να ακυρώσει αν έχει ήδη πει. Αφού μοιραστούν τα υπόλοιπα χαρτιά, ξεκινάει η φάση του «Τίτσου». Σε αυτή τη στιγμή, και μέχρι να παίξει το πρώτο του φύλλο, ο κάθε παίκτης έχει δικαίωμα να πει «Τίτσου». Είναι ακριβώς το ίδιο στοίχημα με το «Γκραν Τίτσου», δηλαδή ο παίκτης που το βάζει πιστεύει ότι θα βγει πριν από όλους τους υπόλοιπους. Η κύρια διαφορά των δύο στοιχημάτων είναι οι πόντοι που συνεπάγονται, και τα χαρτιά που έχει δει ο παίκτης.
Αφού μοιραστούν όλα τα φύλλα, και άσχετα αν έχει ειπωθεί «Γκραν Τίτσου» ή «Τίτσου», ο κάθε παίκτης ξεχωρίζει 3 χαρτιά από το χέρι του για να δώσει στους άλλους παίκτες. Τα φύλλα αυτά ονομάζονται «ανταλλαγές» και δίδονται ανάποδα στους παίκτες. Οι παίκτες δεν έχουν το δικαίωμα να δουν τα φύλλα που τους δόθηκαν μέχρι να μοιράσουν όλοι οι παίκτες τις ανταλλαγές τους. Η πιο συνηθισμένη τακτική είναι να δίνονται στους αντιπάλους όσο πιο χαμηλά φύλλα γίνεται, ενώ στον συμπαίκτη όσο πιο ψηλό. Μέχρι να τελειώσουν όλες οι ανταλλαγές όλοι οι παίκτες έχουν το δικαίωμα να αλλάξουν τις ανταλλαγές που έδωσαν αν το επιθυμούν. Αν ανασηκωθεί έστω και ένα φύλλο από τις ανταλλαγές, δεν γίνεται καμία αλλαγή.
Αφού σηκώσουν όλοι οι παίκτες τις ανταλλαγές που τους δόθηκαν, ξεκινάει το παιχνίδι. Πρώτος είναι ο παίκτης που έχει την κάρτα Μαγιόνγκ. Μπορεί είτε να παίξει την κάρτα μόνη της, είτε σε κέντα (δείτε την ενότητα Συνδυασμούς παρακάτω). Οι υπόλοιποι παίκτες μπορούν να παίξουν ή να πουν πάσο. Αν παίξουν, είναι υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν τον συνδυασμό και να ρίξουν ένα χέρι που έχει υψηλότερη και όχι ίδια ή χαμηλότερη αξία από το φύλλο που βρίσκεται ήδη κάτω. Εξαίρεση αποτελούν οι Βόμβες (δείτε παρακάτω). Εάν όλοι οι παίκτες μετά τον τελευταίο που έπαιξε πουν πάσο, ο παίκτης αυτός μαζεύει την μπάζα και ανοίγει αυτός τον επόμενο γύρο, με οποιοδήποτε συνδυασμό θέλει.
Ο γύρος τελειώνει όταν έχει μείνει μόνο ένας παίκτης με φύλλα στο χέρι του και έχουν βγει οι υπόλοιποι. Ο τελευταίος παίκτης υφίσταται ποινή, η οποία συνίσταται στο να δίνει όλα τα φύλλα που έχει στο χέρι, στην αντίπαλη ομάδα και όλες τις μπάζες του στον πρώτο παίκτη που βγήκε από το παιχνίδι. Είναι λοιπόν δυνατόν, ο τελευταίος παίκτης να δώσει τις μπάζες του στον συμπαίκτη, εάν βγήκε αυτός πρώτος.
Αφού τελειώσει ο γύρος, μετρούνται και καταγράφονται οι πόντοι που κέρδισε η κάθε ομάδα (βλέπε την ενότητα Πόντοι).
Συνδυασμοί
Για ευκολία στην αναγνώριση των συνδυασμών, τα φύλλα θα γράφονται με την αξία τους και συνεχόμενα, χωρίς κενά.
Οι συνδυασμοί που μπορούν να παιχτούν είναι οι εξής:
Ένας ειδικός συνδυασμός που δεν ακολουθεί τα πρότυπα είναι οι Βόμβες. Οι βόμβες είναι ακολουθίες φύλλων που νικάνε οποιοδήποτε συνδυασμό εκτός από τα Σκυλιά και μπορούν να χτυπηθούν μόνο από μεγαλύτερες βόμβες. Ο παίκτης που έχει τη βόμβα μπορεί να τη πετάξει και χωρίς να έχει έρθει η σειρά του, στη σειρά άλλου παίκτη, είτε συμπαίκτη είτε αντιπάλου αλλά όχι σε νεκρό χρόνο και όχι σε κενό τραπέζι σε αλλουνού τη σειρά. Υπάρχουν δύο είδη βόμβας:
Η δύναμη της βόμβας καθορίζεται πρώτα από τον αριθμό των φύλλων, και μετά από την αξία των φύλλων. Οπότε μία ακολουθία από βόμβες η οποία χτυπάει η κάθε μία την προηγούμενη είναι η εξής: 2222 < 8888 < AAAA < 23456 < 10JQKA < 234567.
Ειδικά φύλλα
thumb|Μαγιόνγκ, Σκυλιά, Φοίνικας, Δράκος Τα ειδικά φύλλα είναι 4 και απαιτούν ειδική τράπουλα ή διαμόρφωση της κλασσικής, με την προσθήκη 4 φύλλων με σημειωμένα τα ονόματα.
2099 Έπικ
Ο Έπικ (Öpik) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 15,8. Ανακαλύφθηκε το 1977 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Έλινορ Χέλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Εσθονού αστρονόμου Ερνστ Έπικ.
Εξαιτίας της πολύ μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, ο Έπικ κοντά στο περιήλιο κινείται έξω από την Κύρια Ζώνη και τέμνει την τροχιά του πλανήτη Άρη. Εξαιτίας όμως της μεγάλης κλίσεως της τροχιάς του Έπικ ως προς την εκλειπτική (26° 58΄) είναι ιδιαίτερα απίθανο να συγκρουσθεί κάποτε με κάποιον πλανήτη.
Τίτσου
Πόντοι
Οι συνολικοί καθαροί πόντοι στο Τίτσου (χωρίς στοίχημα) είναι 100, οπότε το σύνολο των πόντων και των δύο ομάδων είναι πάντα 100. Τα φύλλα που μετρούν πόντους είναι τα πεντάρια (5) (5 πόντους το καθένα), τα δεκάρια (10) (10 πόντους), οι Ρηγάδες (Κ) (10 πόντους), ο Δράκος (25 πόντους) και ο Φοίνικας (-25 πόντους, αρνητικούς).
2099 Έπικ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Έπικ είναι S (λιθώδης, κατά Tholen) ή Ch (κατά SMASSII). Ο Έπικ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5,5 ως 7,5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επικ
Τίτσου
Πόντοι
Το στοίχημα Γκραν Τίτσου είναι 200 πόντοι. Εάν αυτός που στοιχημάτισε το κερδίσει, η ομάδα του κερδίζει 200 πόντους, εάν το χάσει, χάνει 200 πόντους. Αντίστοιχα για το στοίχημα Τίτσου είναι 100 πόντοι κερδισμένοι ή χαμένοι.
Ένα στοίχημα που είναι πάντα ενεργό χωρίς να δηλώνεται και χωρίς να επιφέρει ποινή σε περίπτωση που χαθεί, ονομάζεται «ένα-δύο» και συνιστά ότι και οι δύο παίκτες της μιας ομάδας θα βγουν πριν προλάβουν οι αντίπαλοι να βγουν. Δηλαδή θα βγει πρώτα ο ένας παίκτης, μετά ο συμπαίκτης του, ενώ οι αντίπαλοι θα έχουν ακόμα φύλλα στα χέρια τους. Για το ένα-δύο, η ομάδα που το κατάφερε παίρνει 200 πόντους και ο γύρος ολοκληρώνεται χωρίς να μετριούνται φύλλα.
Συνήθως, το παιχνίδι τελειώνει όταν μία ομάδα καταφέρει να συγκεντρώσει 500 ή 1000 βαθμούς.
Είναι δυνατόν μία ομάδα να έχει αρνητικούς πόντους.
Τρίτσου (3 παίκτες)
Το Τρίτσου παίζεται ακριβώς όπως το Τίτσου, με τη διαφορά ότι παίζουν τρεις παίκτες. Στο Τρίτσου, κάθε φορά, ο παίκτης που μοίρασε παίζει με έναν αόρατο συμπαίκτη, το τραπέζι. Τα φύλλα μοιράζονται κανονικά για 4 παίκτες, ενώ τα φύλλα του τραπεζιού τα διαχειρίζεται ο συμπαίκτης του. Το τραπέζι δεν μπορεί να πει Γκραν Τίτσου, αφού τα φύλλα του τα βλέπει ο συμπαίκτης μόνο αφού έχουν μοιραστεί και τα 14. Το τραπέζι δίνει και παίρνει ανταλλαγές, αλλά δεν δίνει στον συμπαίκτη του φύλλα, ούτε παίρνει από αυτόν. Ουσιαστικά, οι παίκτες της ομάδας του τραπεζιού δίνουν και παίρνουν 2 ανταλλαγές αντί 3. Αφού τελειώσουν οι ανταλλαγές, τα φύλλα του τραπεζιού ανοίγονται και τα βλέπουν όλοι οι παίκτες. Το τραπέζι μπορεί να πει Τίτσου και επίσης δε χρειάζεται να ολοκληρώσει την ευχή της καρτας Μαγιόνγκ.
Οι πόντοι μοιράζονται ως εξής ο τελευταίος δεν παίρνει πόντους και καίγονται (Ανταλάζονται και φύλα).
Τιεντσίν (6 παίκτες)
Το Τιεντσίν παίζεται με 6 παίκτες, οι κανόνες είναι ίδιοι με κάποιες παραλλαγές,ενώ η κύρια διαφορά είναι ότι οι 2 ομάδες έχουν από 3 παίκτες. Οι αλλαγές στους κανόνες είναι οι εξής:
Βασιλική (5-12 παίκτες)
Η Βασιλική είναι παιχνίδι ρόλων που παίζεται με την τράπουλα και τους βασικούς κανόνες του Τίτσου. Στη βασιλική έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος που κάθονται οι παίκτες.
Γιώργος Καραφέσκος
Ο Γιώργος Καραφέσκος (γεννημένος το 1946) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.
Τίτσου
Βασιλική (5-12 παίκτες)
Το παιχνίδι ξεκινάει μοιράζοντας τις κάρτες σε όλους τους παίκτες μέχρι να τελειώσουν. Δεν υπάρχουν πόντοι, ούτε στοιχήματα, καθώς ο καθένας παίζει για τον εαυτό του. Επίσης δεν υπάρχουν ανταλλαγές. Το παιχνίδι αυτό είναι «δοκιμαστικό» για να καθοριστούν οι ρόλοι. Ανάλογα με τη σειρά που βγήκαν οι παίκτες, παίρνουν ρόλους. Η πλήρης λίστα με τους ρόλους είναι η εξής:
Γιώργος Καραφέσκος
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1959 σε ηλικία 13 ετών από τους "μικρούς" της ΑΕΚ και το 1965 στα 19 του χρόνια προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα, στην οποία γρήγορα απέκτησε θέση βασικού, κατακτώντας στο διάστημα της παρουσίας του δύο πρωταθλήματα (1967-68, 1970-71) και ένα κύπελλο (1965-66).
Τίτσου
Βασιλική (5-12 παίκτες)
Αφού καθοριστούν αυτοί οι ρόλοι, οι παίκτες κάθονται σαν να βρίσκονται σε στρογγυλή τραπέζη. Ο Βασιλιάς στην καλύτερη θέση του τραπεζιού, στα αριστερά του ο Στρατηγός και στα δεξιά του ο Ακόλουθος, ενώ ακολουθούν οι υπόλοιποι παίκτες εναλλάξ όσο γίνεται. Ο Ακόλουθος έχει τη δυνατότητα εάν θέλει να συμβουλεύει τον βασιλιά σχετικά με τις κινήσεις του, αρκεί να μην αναφερθεί στα φύλλα που έχει ο ίδιος. Τα φύλλα ξαναμοιράζονται και ξεκινάει μια κανονική παρτίδα Τίτσου. Επίσης γίνονται ανταλλαγές, με τις εξής διαφορές: Όπως και στο Τιεντσίν, ανταλλάζουν μόνο οι συμπαίκτες μεταξύ τους.
Γιώργος Καραφέσκος
Σε συλλογικό επίπεδο
Το 1974 πήγε στην Καστοριά, στην οποίο αγωνίστηκε για τέσσερα χρόνια, κλείνοντας την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Καλλιθέα το 1980.
Τίτσου
Βασιλική (5-12 παίκτες)
Η Βασιλική είναι παραλλαγή για διασκέδαση, και δε μετρούνται συνήθως πόντοι. Σκοπός του παιχνιδιού είναι να βγει ο Βασιλιάς πρώτος. Εάν βγει πρώτος, τότε το παιχνίδι τελειώνει και ξαναρχίζει με τους ίδιους ρόλους. Αλλιώς, σημειώνεται η σειρά με την οποία βγήκαν οι παίκτες και λαμβάνουν τους αντίστοιχους ρόλους.
Γιώργος Καραφέσκος
Στις εθνικές ομάδες
Αγωνίστηκε με την εθνική Ελλάδας σε 8 αγώνες στο διάστημα 1968-71. Η πρώτη του εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1968, στον εκτός έδρας αγώνα με την Ελβετία για τα προκριματικά του Μουντιάλ 1970.
Τίτσου
Βασιλική (5-12 παίκτες)
Επειδή η Βασιλική είναι για πολλούς παίκτες, ίσως να χρειαστούν δύο τράπουλες. Εάν συμβεί αυτό, τότε υπάρχουν οι εξής ιδιομορφίες:
Γιώργος Καραφέσκος
Στις εθνικές ομάδες
Υπήρξε επίσης μέλος της εθνικής Ενόπλων που το 1967 κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ενόπλων στη Βαγδάτη.
Οσόεδρο
200px|μικρογραφία|Το τόπι αυτό μοιάζει με οσόεδρο έξι εδρών, αν αφαιρεθούν οι λευκοί κύκλοι από τους πόλους του. Στη γεωμετρία, το n-γωνο οσόεδρο είναι μια ψηφιδοθέτηση μηνίσκων πάνω σε μια σφαιρική επιφάνεια, έτσι ώστε να μοιράζονται όλοι τις ίδιες δύο πολικά αντίθετες κορυφές.
Γιώργος Καραφέσκος
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Γ.Σ. Καστοριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας
Τίτσου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρτοπαίγνια
Οσόεδρο
Το κανονικό n-γωνικό οσόεδρο έχει σύμβολο Schläfli {2, n}, με κάθε σφαιρικό μηνίσκο του να έχει εσωτερική γωνία 2π/n ακτίνια (360°/n).
Ετυμολογία
Ο όρος «οσόεδρο» επινοήθηκε από τον Χάρολντ Σκοτ ΜακΝτόναλντ Κόξετερ (Harold Scott MacDonald Coxeter) και πιθανότατα προέρχεται από την ελληνική λέξη «όσο» (αρχαία ελληνικά: ὅσον), η ιδέα είναι ότι το πολύεδρο αυτό μπορεί να έχει «όσες έδρες επιθυμούμε».
Οσόεδρα ως κανονικά πολύεδρα
Για ένα κανονικό πολύεδρο που έχει σύμβολο Schläfli {m, n}, το πλήθος των πολυγωνικών εδρών του μπορεί να βρεθεί από τον τύπο:
Τα γνωστά από τους αρχαίους χρόνους Πλατωνικά στερεά είναι οι μόνες ακέραιες λύσεις για m ≥ 3 και n ≥ 3. Ο περιορισμός m ≥ 3 συνεπάγεται ότι οι πολυγωνικές έδρες πρέπει να έχουν τουλάχιστον τρεις πλευρές.
Όταν εξετάζονται τα πολύεδρα ως σφαιρική πλακόστρωση, ο περιορισμός αυτός μπορεί να είναι χαλαρός, δεδομένου ότι τα δίγωνα μπορούν να παρασταθούν ως σφαιρικοί μηνίσκοι, που έχουν μη μηδενικό εμβαδόν. Επιτρέποντας το m = 2 ορίζεται μια νέα τάξη άπειρων κανονικών πολυέδρων, τα οποία είναι τα οσόεδρα. Σε μια σφαιρική επιφάνεια, το πολύεδρο {2, n} αναπαρίσταται ως n εφαπτόμενοι σφαιρικοί μηνίσκοι, με εσωτερικές γωνίες 2π/n, όπου όλοι αυτοί οι μηνίσκοι μοιράζονται δύο κοινές κορυφές.
Καλειδοσκοπική συμμετρία
Οι διγωνικές έδρες (σφαιρικοί μηνίσκοι) ενός 2n-οσοέδρου, {2,2n}, αναπαριστούν το θεμελιώδες πεδίο ορισμού της διεδρικής συμμετρίας σε τρεις διαστάσεις· Cnv, [n], (*nn), τάξης 2n. Τα συμμετρικά πεδία εμφανίζονται με εναλλαγή χρωμάτων στους μηνίσκους. Η διχοτόμηση των σφαιρικών μηνίσκων σε δύο σφαιρικά τρίγωνα δημιουργεί διπυραμίδες και ορίζει διεδρική συμμετρία Dnh, τάξης 4n.
Σχέση με το στερεό του Στάινμετζ
Το τετραγωνικό οσόεδρο είναι τοπολογικά ισοδύναμο με το στερεό του Στάινμετζ, που ονομάζει δικύλινδρο και είναι η τομή δύο κυλίνδρων σε ορθή γωνία.
Παράγωγα πολύεδρα
Το δυϊκό ενός n-γωνικού οσοέδρου {2, n} είναι το n-γωνικό δίεδρο, {n, 2}. Το πολύεδρο {2,2} είναι αυτοδυϊκό, δηλαδή οσόεδρο και δίεδρο ταυτοχρόνως.
Ένα οσόεδρο μπορεί να τροποποιηθεί τοιουτοτρόπως με τα άλλα πολύεδρα για να παραχθεί μια κόλουρη παραλλαγή του. Το κόλουρο n-γωνικό οσόεδρο είναι το n-γωνικό πρίσμα.
Απειρογωνικό οσόεδρο
Οριακά το οσόεδρο γίνεται απειρογωνικό οσόεδρο ως ψηφιδοθέτηση δύο διαστάσεων:
Οσότοπο
Κατ' αναλογία ένα πολυδιάστατο οσόεδρο ονομάζονται γενικά οσότοπο. Τα κανονικά οσότοπα με Schläfli συμβολισμό {2,p,...,q} έχουν δύο κορυφές, που η καθεμία έχει σχήμα κορυφής {p,...,q}.
Πηγές
Κατηγορία:Πολύεδρα Κατηγορία:Ψηφιδωτά
Πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ
Το Πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ (αγγλικά: University of Delaware, γνωστό απλά ως "ΓιουΝτι", "UD") είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στις Η.Π.Α. στην πολιτεία του Ντέλαγουερ με έδρα την πόλη Νιούαρκ (Ντέλαγουερ). Το UD είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην πολιτεία του Ντέλαγουερ. Το πανεπιστήμιο έχει οκτώ σχολές (κολέγια) τα οποία προσφέρουν 148 προγράμματα προπτυχιακών σπουδών, 121 προγράμματα μάστερ (13 εκ των οποίων είναι προγράμματα διπλού τίτλου), καθώς και 55 διδακτορικά προγράμματα. Οι κύριες εγκαταστάσεις βρίσκονται στην πόλη του Νιούαρκ αλλά το πανεπιστήμιο διαθέτει και επιπλέον κτίρια στο Ντόβερ, στο Γουιλμινγκτον, Λιους και στο Τζορτζτάουν. Θεωρείται μεγάλο πανεπιστήμιο με περίπου 18,200 προπτυχιακούς φοιτητές και 4,200 μεταπτυχιακούς φοιτητές. Το 2022 το UD βρέθηκε στην 93η θέση στην λίστα με τα 100 καλύτερα πανεπιστήμια στις Η.Π.Α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
17 Αυγούστου
16 Αυγούστου | 17 Αυγούστου | 18 Αυγούστου
Η 17η Αυγούστου είναι η 229η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (230η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 136 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Λυκοχορός Πάτρας
Ο Λυκοχορός είναι περιοχή της Πάτρας, στο ανατολικό τμήμα της πόλης, και απέχει οδικώς περίπου 5 χιλιομέτρα από το κέντρο της.
Γειτνιάζει με τις περιοχές Εγλυκάδα στα δυτικά και στα νοτιοδυτικά, Γηροκομειό στα βόρεια και στα βορειοδυτικά, Ρωμανός στα ανατολικά, Ριγανόκαμπος στα νοτιοανατολικά, και Κούτσα στα νότια. Την περιοχή διατρέχει η Περιμετρική Οδός Πατρών με το μεγαλύτερο μέρος της να βρίσκεται στα δυτικά της.
Η περιοχή δεν είναι πυκνοδομημένη παρά μόνο σε μέρη κατά μήκος των κεντρικών δρόμων και σε σχέση με άλλες συνοικίες, που βρίσκονται πιο κοντά στο κέντρο της πόλης, θεωρείται αραιοδομημένη ενώ εκεί υπάρχουν πολλές καλλιεργήσιμες εκτάσεις γης. Ο Λυκοχορός αποτελεί μια ήσυχη περιοχή της πόλης με αρκετό πράσινο η οποία προσφέρει όμορφη θέα προς την πόλη και τον Πατραϊκό κόλπο (ιδιαίτερα όσο κατευθύνεται κανείς ανατολικά-βορειοανατολικά), ευρισκόμενη σε υψόμετρο περίπου 130 μέτρων στις δυτικές απολήξεις του Παναχαϊκού.
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Στάνλεϊ Κούμπρικ
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Μπρονξ, Νέα Υόρκη. Από μικρή ηλικία ο Κούμπρικ άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία και μόλις στα 17 του χρόνια βρήκε δουλειά ως βοηθός φωτογράφου. Μαζί με το φίλο του Αλεξάντερ Σίνγκερ, αποφάσισαν να ασχοληθούν με τον κινηματογράφο. Έτσι, το 1951 δημιούργησε την πρώτη του ταινία, ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο Day of the Fight, η οποία χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από τις οικονομίες των δύο φίλων. Ακολούθησαν τα Flying Padre (1951), The Seafarers (1952) και το Fear and Desire (1953), το οποίο γυρίστηκε στην Καλιφόρνια.
Με τις δύο επόμενες ταινίες, Το φιλί του δολοφόνου (Killer's Kiss) και Το χρήμα της οργής (The Killing), έγινε γνωστό το όνομα του Κούμπρικ στο Χόλυγουντ. Το 1957 σκηνοθετεί τον Κερκ Ντάγκλας στην αντιπολεμική ταινία Σταυροί στο Μέτωπο (Paths of Glory), το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χάμφρεϊ Κομπ. Από εκεί και έπειτα ο Κούμπρικ θα δημιουργεί ταινίες από βιβλία, τα οποία θα προσαρμόζει κάθε φορά στις δικές του ιδέες και με τη δική του κινηματογραφική οπτική γωνία.
Η καλλιτεχνική εδραίωση
Το 1960 ο Κερκ Ντάγκλας, ως παραγωγός, κάλεσε τον Κούμπρικ να καθίσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη για την επική ταινία Σπάρτακος (Spartacus), αφού είχε διώξει προηγουμένως τον Άντονυ Μαν. Στην ταινία συμμετείχαν επίσης μερικά από τα μεγαθήρια της υποκριτικής, όπως ο Λόρενς Ολίβιε, ο Τσαρλς Λότον, ο Πίτερ Ουστίνοφ, ο Χέρμπερτ Λομ και ο Τόνι Κέρτις. Επικές ήταν και οι διαμάχες του Κούμπρικ με τον διευθυντή φωτογραφίας Ράσελ Μέττι, καθώς λέγεται ότι δεν τον εμπιστευόταν και δεν τον άφηνε να κάνει τη δουλειά του, δουλειά που αναλάμβανε ο ίδιος ο Κούμπρικ. Παραδόξως ο Μέττι βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας για τη δουλειά του.
thumb|left|Ο [[Πίτερ Σέλερς στο ρόλο του Dr. Strangelove, στην ταινία S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα]]Στη συνέχεια, ο Κούμπρικ σκόπευε να ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία της ταινίας Η εκδίκηση είναι δική μου (One-Eyed Jacks, 1961), αλλά οι διαπραγματεύσεις δεν ευόδωσαν. Η ταινία σκηνοθετήθηκε τελικά από τον Μάρλον Μπράντο, ο οποίος και έπαιξε σε αυτήν.
Απογοητευμένος από τους μεγαλοπαραγωγούς του Χόλιγουντ, ο Κούμπρικ πήρε την απόφαση να φύγει από τις Ηνωμένες Πολιτείες και να μετακομίσει στο Λονδίνο. Η πρώτη ταινία που γύρισε εκεί ήταν η Λολίτα (Lolita, 1962), βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, ο οποίος επιμελήθηκε και το σενάριο της ταινίας. Στην ταινία συμμετείχε ο Πίτερ Σέλερς.
Ο Κούμπρικ έδειξε περαιτέρω ενδιαφέρον για τον Σέλερς και τον κάλεσε να συμμετάσχει σε μια κωμικοτραγική ταινία με θέμα τον πυρηνικό όλεθρο. Αν και αρχικά η ταινία προοριζόταν να γυριστεί ως δράμα, ο Κούμπρικ συνειδητοποίησε ότι οι ιδέες του λειτουργούσαν καλύτερα μέσα από μια κωμική οπτική. Το αποτέλεσμα ήταν το S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα (Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb, 1964), η τεράστια εμπορική επιτυχία της οποίας έδωσε στον Κούμπρικ την οικονομική και καλλιτεχνική ανεξαρτησία για να ασχοληθεί με οτιδήποτε ήθελε.
Τα αριστουργήματα
Το 1964, ο Κούμπρικ συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Άρθουρ Κλαρκ, θέλοντας να συνεργαστούν στη συγγραφή ενός σεναρίου επιστημονικής φαντασίας. Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (2001: A Space Odyssey, 1968), η οποία θεωρείται από πολλούς η καλύτερη του είδους. Το 1971 οι ανυποψίαστοι θεατές σοκαρίστηκαν με τη φαινομενικά αναίτια βία στο Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (A Clockwork Orange). Ένα χρόνο μετά την επίσημη κυκλοφορία της αποφασίστηκε η απαγόρευση της προβολής της στην Αγγλία. Ο Κούμπρικ, απογοητευμένος από αυτή την προσπάθεια λογοκρισίας, απαγόρεψε ο ίδιος την προβολή της ταινίας του στην Αγγλία μέχρι το θάνατό του, δηλαδή σχεδόν για 27 χρόνια. Η ενασχόληση του Κούμπρικ με διαφορετικά κινηματογραφικά είδη συνεχίζεται και έτσι το 1975 υπογράφει το Μπάρρυ Λύντον (Barry Lyndon), μια επική ιστορία που λαμβάνει χώρα κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους.
Στη συνέχεια διασκευάζει το ομώνυμο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ στην ταινία τρόμου Η Λάμψη (The Shining, 1980). Η πολύ καλή ερμηνεία του Τζακ Νίκολσον συνέβαλε στην εμπορική επιτυχία της ταινίας. Αντιθέτως η διασκευή αυτή δεν ενθουσίασε τον συγγραφέα της, ο οποίος το 1997 την διασκεύασε ξανά ως παραγωγός, με τη μορφή τηλεταινίας διάρκειας 4 ωρών. Με καθυστέρηση επτά ετών, το 1987 ο Κούμπρικ παρουσιάζει τη νέα του δουλειά, το Full Metal Jacket, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Γκουστάβ Χάσφορντ και με θέμα τον Πόλεμο του Βιετνάμ. Η τελευταία του ταινία ήταν τα Μάτια Ερμητικά Κλειστά (Eyes Wide Shut), στην οποία πρωταγωνιστούσε το ζεύγος Τομ Κρουζ και Νικόλ Κίντμαν. Τα γυρίσματα διήρκεσαν σχεδόν δύο χρόνια, κάτω από υπερβολική ασφάλεια και μυστικότητα.
Ο Κούμπρικ πάντως παρέμεινε ιδεολογικά και πολιτικά ανένταχτος, καυτηριάζοντας μέσα από τα έργα του τον Συντηρητισμό (Μπάρι Λίντον), τον Ναζισμό (Σταυροί στο μέτωπο), τον Φασισμό (Κουρδιστό πορτοκάλι), τον Σοσιαλισμό (SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα) και τον Καπιταλισμό (Η λάμψη). Οι πολιτικές του πεποιθήσεις έχουν παραμείνει μυστήριο.
Το τέλος
Λίγο προτού βγει η ταινία στις αίθουσες, ο Στάνλεϊ Κούμπρικ πέθανε στον ύπνο του από καρδιακή ανακοπή, στις 7 Μαρτίου 1999. Είχε τρία παιδιά από τον τρίτο του γάμο με την Κριστιάν Κούμπρικ, με την οποία ήταν νυμφευμένος από το 1958.
Φιλμογραφία
Οι ταινίες τις οποίες σκηνοθέτησε ο Κούμπρικ είναι οι παρακάτω. Ο αγγλικός τίτλος αναγράφεται σε παρενθέσεις, αν υπάρχει ο ελληνικός:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι
Ναταλία Ντάιερ
Η Ναταλία Ντανιέλ Ντάιερ (γεννημένη στις 13 Ιανουαρίου 1995)  είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Είναι γνωστή για το πρωταγωνιστικό της ρόλο ως Νάνσι Ουίλερ στην σειρά επιστημονικής φαντασίας-τρόμου του Netflix, Stranger Things (2016–σήμερα).
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Ντάιερ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Νάσβιλ του Τενεσί. Αποφοίτησε από το καλλιτεχνικό λύκειο Σχολή Τεχνών του Νάσβιλ.
Καριέρα
Το ντεμπούτο της Ντάιερ ήταν στη ταινία Χάνα Μοντάνα: Η Ταινία το 2009, όπου υποδύονταν την Κλαρίσα Γκρέιντζερ. Το 2011 εμφανίστηκε στην ταινία Το Πρασίνισμα της Ουίτνεϊ Μπράουν. Η Ντάιερ πρωταγωνίστησε στην ταινία Πιστεύω σε Μονόκερους, η οποία έκανε πρεμιέρα το 2014.
Το 2016 η Ντάιερ επελέγη για τον ρόλο της Νάνσι Ουίλερ στην σειρά του Νέτφλιξ Stranger Things. Το 2019 η Ντάιερ πρωταγωνίστησε στην ταινία τρόμου του Νέτφλιξ Velvet Buzzsaw.
Προσωπική ζωή
Η Ντάιερ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης το 2013, σπουδάζοντας στην Σχολή Εξατομικευμένης Μελέτης Γκάλατιν. Από το 2016, έχει σχέση με τον συμπρωταγωνιστή της στη σειρά Stranger Things, Τσάρλι Χίτον, ο οποίος παίζει τον ρόλο του Τζόναθαν Μπάιερς, συντρόφου της Νάνσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Θερσίτης
Στην ελληνική μυθολογία ο Θερσίτης (< θέρσος (θάρρος) + ἰταμεύομαι (προκαλώ, γίνομαι θρασύς, αυθαδιάζω), "αυτός που έχει το θάρρος να προκαλεί, ο θρασύς") ήταν Αιτωλός, γιος του Άγριου και εγγονός του Πορθάονα και του Ευρύτου. Αδέλφια του ήταν ο Ογχηστός, ο Πρόθοος, ο Κελεύτορας, ο Λυκωπέας και ο Μελάνιππος. Με τη βοήθειά τους έδιωξε τον θείο του, τον Οινέα, από τον θρόνο της Καλυδώνας όταν εκείνος γέρασε και ήταν πια ανήμπορος. Το όνομά του κατά μία εκδοχή προέρχεται από τη λέξη θάρρος (θάρσος) που οι Αιολείς πρόφεραν «θέρσος».
Ο μύθος
Ο Θερσίτης είναι κυρίως γνωστός ως ο μόνος ίσως καθαρά «αρνητικός» χαρακτήρας στον Τρωικό Πόλεμο: Μέσα στο στρατόπεδο των Ελλήνων ήταν παρασιτικό στοιχείο, ένας δειλός που μόνο έβριζε, φιλονικούσε και προκαλούσε συνεχώς με την αυθάδη συμπεριφορά του. Η κακή ψυχή του ίσως οφειλόταν και στην άσχημη εμφάνισή του: ήταν αλλοίθωρος, κουτσός και στραβοπόδαρος, με ελάχιστα μαλλιά στο κεφάλι του. Σε ένα περιστατικό, ο Οδυσσέας αγανακτεί ακούγοντας τον Θερσίτη να βρίζει τον Αγαμέμνονα και να παρακινεί τον στρατό σε ανταρσία, γι' αυτό και τον χτυπά δυνατά με το σκήπτρο του.
Κατά μία παράδοση, που αναφέρεται στην Ιλιάδα, ο Θερσίτης πήρε μέρος στο κυνήγι του Καλυδώνιου Κάπρου, αλλά όταν αντίκρυσε το θηρίο, «εγκατέλειψε την θήραν, την σωτηρίαν θηρώμενος». Τα Κύκλια Έπη αναφέρουν ότι τελικώς ο Θερσίτης σκοτώθηκε από τον Αχιλλέα με αφορμή το ακόλουθο περιστατικό: Προς το τέλος του Τρωικού Πολέμου ο Αχιλλέας βρέθηκε αντιμέτωπος με την Πενθεσίλεια, βασίλισσα των Αμαζόνων, που πολεμούσε με το μέρος των Τρώων φορώντας πολεμική μάσκα. Ο Αχιλλέας κατόρθωσε να την τραυματίσει θανάσιμα, οπότε πήγε κοντά της και έβγαλε τη μάσκα της. Η συγκίνηση του ήρωα ήταν τότε καταφανής σε όλους. Η ομορφιά της Πενθεσίλειας τον γέμισε μελαγχολία και όσοι ήταν παρόντες δεν είχαν καμιά αμφιβολία ότι ο Αχιλλέας είχε εκείνη τη στιγμή ερωτευθεί τη γυναίκα που σε λίγο θα πέθαινε. Αλλά ο Θερσίτης, ακόμα και την τραγική αυτή ώρα, αισθάνθηκε την ανάγκη να περιγελάσει τον Αχιλλέα, έμπηξε μάλιστα και το κοντάρι του μέσα στο μάτι της Πενθεσίλειας. Τότε ο ήρωας, έξαλλος από θυμό, σηκώθηκε και τον σκότωσε με γροθιές «εν βρασμώ ψυχής». Για τον λόγο αυτό, ο Αχιλλέας αναγκάσθηκε μετά να ταξιδέψει στη Λέσβο, όπου θυσίασε στον Απόλλωνα, στην Αρτέμιδα και στη Λητώ προκειμένου να εξαγνισθεί από το μίασμα του φόνου. Ο Διομήδης είχε οργισθεί πολύ με τον Αχιλλέα, καθώς ο Θερσίτης ήταν συγγενής του (ο Διομήδης ήταν εγγονός του Οινέα), παρότι είχε ανατρέψει τον σφετερισμό του θρόνου της Καλυδώνας (βλ. Διομήδης). Με αρκετό κόπο κατάφεραν οι πολεμιστές να συμφιλιώσουν τους δύο ήρωες.
Η τοιχογραφία του Πολυγνώτου στη «Λέσχη των Κνιδίων» στους Δελφούς παρίστανε τον Θερσίτη γενειοφόρο, να παίζει κύβους (ζάρια) με τον Παλαμήδη, όπως μας πληροφορεί ο Παυσανίας (Α 31, 1 κ.ε.).
Πηγές
Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Καλυδώνας
Θυμοίτης
Με το όνομα Θυμοίτης αναφέρονται στην ελληνική μυθολογία δύο διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:
Σουλτάνος
thumb|420x420px|Σουλτάνος Μαχμούτ του Γκάζνι (971-1030) Σουλτάνος (سلطان, από το سلطة sultah "εξουσία, δύναμη") είναι Ισλαμικός μοναρχικός τίτλος ο οποίος ιστορικά έχει αποκτήσει πολλαπλές σημασίες και πολιτικούς ρόλους. Σε αντίθεση με τους προγενέστερους βασιλικούς τίτλους που συνέχισαν να χρησιμοποιούνται στον μουσουλμανικό κόσμο, ο σουλτανικός τίτλος δημιουργήθηκε σε ένα Ισλαμικό πολιτικό περιβάλλον, και συνδέεται άμεσα με μία θεωρητική εξουσιοδότηση από το πρόσωπο του Χαλίφη.
Θυμοίτης
Πηγές
Θυμοιτης Κατηγορία:Τρώες Θυμοι
Σουλτάνος
Ο πρώτος μονάρχης που χρησιμοποίησε τον τίτλο ήταν ο Τούρκος Μαχμούτ του Γκάζνι, του οποίου οι μαμελούκοι ακόλουθοι κατέλαβαν τις ανατολικές επαρχίες του χαλιφάτου. Όντας μουσουλμάνος, χρησιμοποίησε τον καινούργιο τίτλο για να νομιμοποιήσει την πολιτική ανεξαρτησία του από την κοσμική εξουσία του χαλίφη. Η πολιτική κατάρρευση του χαλιφάτου σύντομα οδήγησε στη δημιουργία μεταγενέστερων σουλτανάτων, στα οποία ο σουλτάνος λειτουργούσε ως κυρίαρχος μονάρχης. Παρά αυτήν την εξέλιξη, ο τίτλος δεν ταυτίστηκε με τη βασιλική θέση, και σε μεγάλης έκτασης σουλτανάτα όπως αυτά των Σελτζούκων ή των Αγιουμπιδών ήταν σύνηθες για πολλά μέλη της οικογένειας που λειτουργούσαν ως τοπικοί κυβερνήτες να μοιράζονται τον τίτλο, με τον καθαυτό μονάρχη να διακρίνεται ως ο "μέγας" σουλτάνος. Για πολλούς αιώνες αποτέλεσε κοινό βασιλικό τίτλο του δυτικού μουσουλμανικού κόσμου και της νότιας Ασίας. Ο τίτλος έγινε ευρέως γνωστός στη Δύση υπό την εσφαλμένη αντίληψη πως ήταν ο αυτοκρατορικός τίτλος των Οθωμανών, οι οποίοι όμως χρησιμοποιούσαν τον ανώτερο αυτοκρατορικό τίτλο Πατισάχ (Padeshah, Περσικά: پادشاه, Τούρκικα: Padişah, κύριος βασιλέων). Ο Οθωμανικός οίκος απέδιδε τον σουλτανικό τίτλο στον αυτοκράτορα, τα παιδιά και τη μητέρα του, καθώς και στις υψηλόβαθμες γυναίκες του.
Ο τίτλος έπεσε εκτός ευρείας χρήσης κατά τον 20ο αιώνα, καθώς η πτώση του Οθωμανικού χαλιφάτου και η επιθυμία των σύγχρονων μοναρχιών να αυτονομηθούν από εξωτερικές πηγές εξουσίας οδήγησαν τους κυρίαρχους σουλτάνους να υιοθετήσουν τον τίτλο του βασιλιά (Αραβικά: مَلِك, malik), με τις σημαντικές εξαιρέσεις των σουλτάνων του Ομάν και του Μπρουνέι. Εντούτοις, ο σουλτανικός τίτλος συνεχίζει να χρησιμοποιείται από πληθώρα παραδοσιακών μοναρχιών που δεν κυβερνούν ένα κυρίαρχο κράτος, όπως στη Μαλαισία, τη Νιγηρία , την Αιθιοπία και τη Σομαλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι Κατηγορία:Ηγεμονικοί τίτλοι Κατηγορία:Ισλαμικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας Κατηγορία:Τουρκικοί τίτλοι Κατηγορία:Περσικοί ηγεμονικοί τίτλοι Κατηγορία:Αραβικοί τίτλοι Κατηγορία:Αυτοκρατορικοί τίτλοι
Ζαμπόνι Φωκίδας
Το Ζαμπόνι ή Ζομπόνι είναι μια μικρή βραχονησίδα που βρίσκεται στον κολπίσκο του Όρμου Λεμονιάς (Πανόρμου), στο Δημοτικό Διαμέρισμα Τολοφώνος του Δήμου Δωρίδος του Νομού Φωκίδος στον Κορινθιακό Κόλπο. Είναι σε πολύ κοντινή απόσταση από την ακτή της Δωρίδος. Δεν κατοικείται ούτε έχει κάποιο κτίσμα.
Περιβάλλον
Στο ασβεστολιθικό υπόστρωμα της βραχονησίδας φύεται αλοφυτική βλάστηση με salicornia.
Πηγές
Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Νίκος Γραμματικός (σκηνοθέτης)
Έχει βραβευθεί σε Ελλάδα και εξωτερικό για τις ταινίες του όπως'' "Ο βασιλιάς", "Οι απόντες".
Ο Νίκος Γραμματικός διδάσκει σήμερα σε σχολές κινηματογράφου και θεάτρου.
Παραπομπές
http://www.imdb.com/name/nm0334552/
https://web.archive.org/web/20110509020405/http://www.dilos.gr/website/index.php/dilos-school/dilos-teachers/teachers-theory/98-nikos-grammatikos.html
http://www.stavrakos.edu.gr/isxoli/kathigites/9-kathigites/39-grammatikos-nikos
http://90lepta.com/s3086.html
https://web.archive.org/web/20140314222026/http://www.mediasoup.gr/node/78901
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Τράπεζα της Πορτογαλίας
Η Τράπεζα της Πορτογαλίας είναι η Κεντρική Τράπεζα της Πορτογαλίας.
Ιστορία
Με την ίδρυση ενός βασιλικού ναύλου στις 19 Νοεμβρίου 1846 για να ενεργήσει ως εμπορική τράπεζα και τράπεζα έκδοσης, προέκυψε από τη συγχώνευση της Banco de Lisboa και της Companhia de Confiança Nacional, μιας εταιρείας επενδύσεων ειδικευμένης στη χρηματοδότηση του κοινού χρέος. Η τράπεζα εκδίδει νόμιμο χρήμα, το οποίο σχεδιάστηκε σαν εθνικό νόμισμα: το Πορτογαλικό ρεάλ έως το 1911, το Πορτογαλικό εσκούδο από το 1911 έως το 1998, και το ευρώ από το 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Portugal Portugal Κατηγορία:Οικονομία της Πορτογαλίας
Μηνίσκος (γεωμετρία)
Στην επιπεδομετρία, ο μηνίσκος (lune) είναι μια κοίλη-κυρτή περιοχή που οριοθετείται από δύο κυκλικά τόξα, ενώ μια κυρτή-κυρτή περιοχή ονομάζεται φακός. Ετυμολογικά, η λέξη «μηνίσκος» είναι αρχαία ελληνική (Μήνη = Σελήνη και μηνίσκος = ημισέληνος).
Τυπικά, ένας μηνίσκος είναι το σχετικό συμπλήρωμα ενός δίσκου σε έναν άλλον (όπου τέμνονται, αλλά δεν είναι υποσύνολο ο ένας του άλλου). Εναλλακτικά, αν A και B είναι δίσκοι, τότε υπάρχει μηνίσκος L όταν ισχύει:
Παράδειγμα
Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., ο Ιπποκράτης ο Χίος έδειξε ότι ορισμένοι μηνίσκοι μπορούσαν να τετραγωνιστούν ακριβώς με κανόνα και διαβήτη.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωμετρικά σχήματα
Νικόλαος Κολυβάς
Ο Νικόλαος Κολυβάς (13 Νοεμβρίου 1884 - 14 Ιουλίου 1951) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Σκουλικάδο Ζακύνθου και καταγόταν από οικογένεια πολιτικών. Ο πατέρας του υπήρξε δήμαρχος Μεσογαίων Ζακύνθου, ο θείος του, Διονύσιος, βουλευτής ενώ ο παππούς του, Νικόλαος, υπήρξε ένας από τους πρώτους πληρεξουσίους στην Β΄ Εθνική των Ελλήνων Συνέλευση το 1864, μετά την Ένωση του Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων με το Βασίλειο της Ελλάδος. Αδελφή του ήταν η Γεωργία Κολυβά, μητέρα του συγγραφέα και νομικού Κ. Πορφύρη (ψευδώνυμο του Πορφύρη Κονίδη).
Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και το Παρίσι και ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Μετά το θάνατο του Κων/νου Αργασάρη Λομβάρδου ανέλαβε την αρχηγία του Λομβαρδιανού Κόμματος Ζακύνθου και εκλέχθηκε Βουλευτής το 1926 με το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, Σύμβουλος, από ιδρύσεως, του Συμβουλίου της Επικρατείας καθώς και αντιπρόεδρος του ίδιου δικαστηρίου ως πρόεδρος (1935) του Β΄ τμήματος. Στις εκλογές του 1926 είχε εκλεγεί βουλευτής Ζακύνθου. Το 1936 συμμετείχε στις εθνικές εκλογές στην ίδια παράταξη μαζί με άλλες προσωπικότητες (Παναγιώτης Κανελλόπουλος κ.α.) χωρίς όμως επιτυχία. Στην κυβέρνηση Πλαστήρα (1945) διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης ασκώντας προσωρινά χρέη υπουργού Κοινωνικής Προνοίας και Υγιεινής.
Είχε συγγράψει διάφορα έργα νομικού περιεχομένου.
Απεβίωσε στις 14 Ιουλίου 1951 και η σορός του μεταφέρθηκε στη Ζάκυνθο για ταφή, όπως ήταν η επιθυμία του.
Η σύζυγός του, Θάλεια, τον Οκτώβριο του 1975 δώρισε την συλλογή των φορητών αγιογραφικών εικόνων του, τα έπιπλα του γραφείου του και τα βιβλία της βιβλιοθήκης του στο Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, όπου και εκτίθενται στην ομώνυμη αίθουσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής
Σημαία της Μαλαισίας
Η σημαία της Μαλαισίας, επίσης γνωστή και ως «Λωρίδες της Δόξας» (Τζαλούρ Γκεμιλάνγκ, μαλαϊκά: Jalur Gemilang), έχει ένα φόντο με 14 ερυθρές και λευκές γραμμές, με τα χρώματά τους να εναλλάσσονται. Σε ένα μπλε τετράγωνο υπάρχει μία ημισέληνος και ένα αστέρι με 14 ακτίνες, το γνωστό Αστέρι της Ομοσπονδίας (Μπιντάνγκ Περσεκουτουάν, μαλαϊκά: Bintang Persekutuan). Οι 14 ισομεγέθεις λωρίδες συμβολίζουν την ισότητα που υπάρχει ανάμεσα στα 13 κράτη της Ομοσπονδίας (14 μαζί με την κεντρική κυβέρνηση). Το αστέρι αποτελεί σύμβολο της ενότητας και του Ισλάμ μαζί με την ημισέληνο. Το κίτρινο (που είναι στο αστέρι) αποτελεί το βασιλικό χρώμα των ηγεμόνων της Μαλαίας.
Η σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά στις 16 Σεπτεμβρίου 1963 και σχεδιαστής της είναι ο Μοχάμεντ Χαμζά (πέθανε το 1993).
Πρίγκιπας Φίλιππο Ορσίνι
Ο Πρίγκιπας Φίλιππο Ορσίνι ήταν κάτοχος του οφικίου του βοηθού στον παπικό θρόνο.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε επικεφαλής της οικογένειας Ορσίνι, μιας εκ των παλαιοτέρων αριστοκρατικών οικογενειών της Ιταλίας και κληρονομικός κάτοχος του οφικίου του βοηθού στον παπικό θρόνο. Υπήρξε γνωστός playboy της εποχής. Τον Σεπτέμβριο του 1957 γνώρισε την Βρετανίδα ηθοποιό Belinda Lee συνάπτοντας μαζί της σχέση, αν και ήταν παντρεμένος. Στις 28 Ιανουαρίου του 1958 μεταφέρεται στο νοσοκομείο καθώς είχε κόψει τις φλέβες του. Παράλληλα στον ημερήσιο τύπο κυκλοφόρησαν φήμες περί απόπειρας αυτοκτονίας αναγκάζοντας τον Πάπα Πίο ΙΒ΄ να τον διατάξει να αποσυρθεί στο Μοναστήρι. Λίγο αργότερα τον καθαίρεσε από την θέση του αποπέμποντας παράλληλα τα κληρονομικά δικαιώματα της οικογένειας Ορσίνι στο οφφίκιο του βοηθού του Πάπα, τα οποία διατηρούσε από τα 1700.
Απεβίωσε τον Οκτώβριο του 1984 στη Ρώμη. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκή Κουρία
2100 Ρα-Σαλόμ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ρα-Σαλόμ εκτιμάται σε 2,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος, κατά Tholen) ή Xc (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,13. Ο Ρα-Σαλόμ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 19 ώρες και 48 λεπτά, μία σχετικώς αργή περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρα-Σαλομ
Γκλέντα Τζάκσον
Πρώτα Χρόνια
Η Γκλέντα Τζάκσον γεννήθηκε στο Μπίρκενχεντ του Τσέλσαϊρ το 1936 όπου ο πατέρας της εργαζόταν ως οικοδόμος. Η ηθοποιός φοίτησε στο σχολείο θηλέων του Γουέστ Κέρμπι και μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε για δυο χρόνια σε φαρμακείο πριν αρχίσει τις σπουδές της στη Βασιλική Ακαδημία των Δραματικών Τεχνών του Μπλούμσμπερι.
Καριέρα
Μετά την αποφοίτησή της από τη Δραματική Σχολή η ηθοποιός έκανε το ντέμπουτο της στο θεατρικό σανίδι το 1957 στο θεατρικό του Τέρενς Ράτινγκαν Χωριστά τραπέζια, ενώ έξι χρόνια αργότερα έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Λίντσεϊ Άντερσον Η τιμή ενός ανθρώπου (This Sporting Life, 1963), όπου ανέλαβε ένα μικρό ρόλο στο πλευρό του Ρίτσαρντ Χάρις. Παράλληλα, η ηθοποιός ήταν μέλος του Βασιλικού Σαιξπηρικού Θιάσου για τέσσερα χρόνια, όπου συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις που ανέβασε ο σκηνοθέτης Πίτερ Μπρουκ, συμπεριλαμβανομένου και του Μαρά / Σαντ του Πίτερ Βάις. Το 1967 η ηθοποιός συμμετείχε επίσης στην κινηματογραφική εκτέλεση του Μαρά Σαντ που γύρισε ο Πίτερ Μπρουκ με τίτλο Η δολοφονία του Μαρά.