cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρέντερικ Τζον Κίσλερ
Έργα
Τα κτήρια που έχει κατασκευάσει είναι τα εξής: Film Guide Cinema (1929) στη Νέα Υόρκη και με τον Armand Phillip Bartos τη Λάρνακα του Βιβλίου (Shrine of the Book), κτίσμα όπου φυλάσσονται οι πάπυροι της Νεκράς Θάλασσας, στην Ιερουσαλήμ (1959-1965). Επιπλέον σχεδίασε το πρώτο κυκλικό θέατρο όταν ήταν αρχιτέκτονας και διευθυντής του Διεθνούς Μουσικού Φεστιβάλ της Βιέννης (1924). Σχεδίασε επίσης για το φεστιβάλ μια έκθεση βασισμένη στην αρχή των αναρτήσεων, την οποία αργότερα  χρησιμοποίησε για να δημιουργήσει μια «αιωρούμενη πόλη» στη Διεθνή Έκθεση των Διακοσμητικών Τεχνών και Σύγχρονων Βιομηχανιών στο Παρίσι (1925).
Το έργο του Endless House (Σπίτι χωρίς τέλος), από το οποίο έγινε ευρέως γνωστός, είναι ένα ελευθέρου σχεδίου οικοδόμημα σε σχήμα γαστέρας. Το «Σπίτι χωρίς Τέλος» του Kiesler δεν οικοδομήθηκε ποτέ σε φυσικό μέγεθος, αλλά μια μεγάλη μακέτα από μπετόν εκτέθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (1960). Το οίκημα αυτό είχε περισσότερο τον χαρακτήρα γλυπτού παρά  αρχιτεκτονήματος. Ακόμη έκανε σχέδια για έκθεση παραθύρων για το New York department store Saks on Fifth Avenue (1927).
Επίσης σχεδίασε μερικά συναρπαστικά έπιπλα. Το πιο δημοφιλές ήταν το αλουμινένιο «Two- Part Nesting Table» (1935).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Αλέξανδρος (Βυζαντινός αυτοκράτορας)
Ο Αλέξανδρος (23 Νοεμβρίου 872 - 6 Ιουνίου 913), μερικές φορές αναφερόμενος και ως Αλέξανδρος Γ΄, βασίλευσε ως αυτοκράτορας της Βυζαντινής αυτοκρατορίας το 912-913. Ήταν αδελφός και συναυτοκράτορας του Λέοντα ΣΤ'
Βιογραφία
Γιος του αυτοκράτορα Βασιλείου Α' (του Μακεδόνα) και της Ευδοκίας. Γεννήθηκε 23 Νοεμβρίου 872. Στις 11 Μαΐου 912 διαδέχθηκε στο θρόνο τον αδελφό του Λέοντα ΣΤ' (τον Σοφό). Πέθανε από αποπληξία, μετά από βασιλεία ενός μόλις έτους και 27 ημερών, στις 6 Ιουνίου 913. Το έργο του Αλέξανδρου δεν ήταν παρά μια σειρά εκδικητικών πράξεων και αναιρέσεων αποφάσεων του αδελφού του: εδίωξε την γυναίκα του Λέοντα, τη Ζωή, και επανέφερε στον πατριαρχικό θρόνο τον Πατριάρχη Νικόλαο Α', που είχε επίσης αυθαίρετα καθαιρέσει ο Λέοντας, επειδή αντιδρούσε στον τέταρτο γάμο του. Ο χαρακτήρας του παρουσιάζεται από τα λίγα στοιχεία που υπάρχουν ως εκδικητικός, σκληρός και βίαιος. Το πιο σημαντικό επίτευγμά του ήταν η σύγκρουσή του με τον ηγεμόνα των Βουλγάρων Συμεών, επειδή παρακράτησε το ετήσιο χρηματικό ποσό που ο Λέων είχε συμφωνήσει να του καταβάλει
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Μακεδόνων Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Κρις Πάιν
Ο Κρις Πάιν (αγγλικά: Christopher Whitelaw "Chris" Pine, γενν. 26 Αυγούστου 1980) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές ταινίες όπως Βασιλικοί αρραβώνες: Το ημερολόγιο μιας πριγκίπισσας 2 (Princess Diaries 2: Royal Engagement, 2004), Έρωτας στην τύχη (Just My Luck, 2006), Άσσος στο μανίκι (Smokin' Aces, 2007) και Έχεις μόνο 100 λεπτά... Ασταμάτητο (Unstoppable, 2010). Έγινε παγκοσμίως γνωστός με τον ρόλο του ως Τζέιμς Τ. Κιρκ στην ταινία Star Trek το 2009. Το 2012 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Ρις Γουίδερσπουν στην αισθηματική κωμική περιπέτεια Αυτό θα πει πόλεμος (This Means War) και το 2013 επανέλαβε τον ρόλο του ως Τζέιμς Τ. Κερκ στη συνέχεια του Star Trek. Το 2014 συμμετείχε στο μιούζικαλ Τα Μυστικά του Δάσους (Into the Woods). Το 2017 εμφανίστηκε στην ταινία Wonder Woman, στον ρόλο του Στιβ Τρέβορ, έναν ρόλο που επανέλαβε στην συνέχεια της το 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ
Πελόμα Μποκιού
Οι Πελόμα Μποκιού ήταν ελληνικό συγκρότημα ροκ μουσικής της δεκαετίας του '70. Το όνομα του αποτελείται απο συλλαβές από τα επώνυμα των ιδρυτικών μελών του: Νίκος ΔαΠΕρης, Νίκος ΛΟγοθέτης, Τάκης ΜΑρινάκης, Βλάσης ΜΠΟνάτσος, Γιάννης ΚΙΟΥρκτσόγλου.
Στα τέλη του 1970 κυκλοφόρησαν την επιτυχία «Γαρύφαλλε, Γαρύφαλλε». Ακόμα έχουν κυκλοφορήσει το άλμπουμ "Πελόμα Μποκιού" με σύνθεση στην οποία μετείχαν οι Τάκης Ανδρούτσος (πριν από τη συμμετοχή του στα Μπουρμπούλια, απεβίωσε στις 23 Νοεμβρίου 2017), Γιώργος Στεφανάκης και Ηλίας Μαρινάκης (απεβίωσε στις 18 Ιανουαρίου 2021) που αντικατέστησαν τον Γιάννη Κιουρκτσόγλου και τον Νίκο Λογοθέτη. Μεταξύ των κομματιών του δίσκου είναι τα: «Φυλαχτό», «Πυρετός 42», «Ανατριχίλα», «Ύμνος στη ζωή» και «Κάποιος πεθαίνει».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Θόλος του Βράχου
Ιστορία
thumb|250px|left|Ο Θόλος του Βράχου όπως φαίνεται από το [[όρος των Ελαιών.]] Ο Θόλος του Βράχου βρίσκεται στο κέντρο του Όρους του Ναού, στην περιοχή του εβραϊκού Δεύτερου Ναού. Η τοποθεσία είναι ιερή για τους χριστιανούς, κυρίως λόγω του ρόλου που έπαιξε ο Ναός στη ζωή του Ιησού. Ο ναός καταστράφηκε το 70 μ.Χ. από τους Ρωμαίους, οι οποίοι έχτισαν ένα ναό του Δία στην περιοχή. Κατά τη Βυζαντινή εποχή, η Ιερουσαλήμ ήταν κυρίως χριστιανική, και οι προσκυνητές έρχονταν κατά δεκάδες χιλιάδες για να δουν τα μέρη όπου ο Ιησούς περπάτησε.
Η Ιερουσαλήμ ανακαταλήφθηκε από τον Σαλαντίν στις 2 Οκτωβρίου 1187 και ο Θόλος του Βράχου αποκαταστάθηκε ως μουσουλμανικό τέμενος. Ο σταυρός στην κορυφή του θόλου αντικαταστάθηκε από την ισλαμική ημισέληνο, και ένα ξύλινο τέμπλο τοποθετήθηκε γύρω από το βράχο. Ο ανιψιός του Σαλαντίν αλ-Μαλίκ αλ-Μουαζζάμ Ίσα αποκατέστησε περαιτέρω το κτίριο και προσέθεσε ένα προπύλαιο προς το τέμενος αλ-Ακσά. Ο Θόλος του Βράχου ήταν στο επίκεντρο εκτεταμένης βασιλικής προστασίας από τους σουλτάνους κατά τη διάρκεια της περιόδου των Μαμελούκων, η οποία διήρκεσε από το 1250 έως το 1510. thumb|250px|Τα πλακάκια στη πρόσοψη Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς το εξωτερικό της Θόλου του Βράχου επενδύθηκε με κεραμικά πλακάκια. Το έργο αυτό διήρκησε επτά χρόνια. Δίπλα στο Θόλο του Βράχου, οι Οθωμανοί έχτισαν το Θόλο του Προφήτη στο 1620. Ανακαίνιση μεγάλης κλίμακας πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μαχμούτ Β΄ το 1817.
Ο Χατζ Αμίν Αλ-Χουσσεΐνι, Μεγάλος Μουφτής που διορίστηκε από τους Βρετανούς στο προτεκτοράτο της Παλαιστίνης το 1917, μαζί με τον Γιακούμπ αλ-Γουσαΐν, υλοποίησε την αποκατάσταση του Θόλου του Βράχου και του Τεμένους Αλ Ακσά στην Ιερουσαλήμ. Ο Θόλος του Βράχου υπέστη αρκετές ζημιές κατά τη διάρκεια ενός σεισμού στην Παλαιστίνη στις 11 Ιουλίου 1927, καταστρέφοντας πολλές από τις επισκευές που είχαν πραγματοποιηθεί κατά τα προηγούμενα έτη.
Το 1955, ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ανακαίνισης ξεκίνησε από την κυβέρνηση της Ιορδανίας, με κεφάλαια που προέρχονταν από τις αραβικές κυβερνήσεις και την Τουρκία. Το έργο περιλάμβανε την αντικατάσταση μεγάλου αριθμού των πλακιδίων που χρονολογούνται από την εποχή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, τα οποία είχαν αποκολληθεί λόγω των δυνατών βροχών. Το 1965, ως μέρος αυτής της αποκατάστασης, ο θόλος καλύφθηκε με ένα ανθεκτικό κράμα χαλκού και αλουμινίου που κατασκευάστηκε στην Ιταλία, η οποία αντικατέστησε το μολύβδινο εξωτερικό. Η αποκατάσταση ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1964.
Λίγες ώρες αφότου η ισραηλινή σημαία υψώθηκε πάνω από το Θόλο του Βράχου κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών το 1967, οι Ισραηλινοί την ξανακατέβασαν ύστερα από διαταγές του Μοσέ Νταγιάν και επένδυσε στο μουσουλμανικό βακούφι (θρησκευτικό κεφάλαιο), με την εξουσία να διαχειριστεί το Όρος του Ναού / Χαράμ αλ-Σαρίφ, προκειμένου να «διατηρήσει την ειρήνη».
Το 1993, ο χρυσός θόλος ανακαινίστηκε με δωρεά 8.200.000 δολαρίων από τον βασιλιά Χουσεΐν της Ιορδανίας, ο οποίος πούλησε ένα από τα σπίτια του στο Λονδίνο για να βρει τα χρήματα για τα 80 κιλά χρυσού που απαιτήθηκαν.
Περιγραφή
Η αρχιτεκτονική και τα ψηφιδωτά του έχουν παρόμοια μοτίβα με κοντινές βυζαντινές εκκλησίες. Οι δύο υπεύθυνοι μηχανικοί του έργου ήταν ο Ρατζά Ιμπ Χαϊουάχ, θεολόγος από το Μπαϊσάν (Μπετ-Σεάν), και ο Γιαζίντ Ιμπ Σαλάμ, ένας χριστιανός σκλάβος του Ομεϋάδη χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν από την Ιερουσαλήμ. Ο Σλόμο Ντοβ Γκόιτεν του Εβραϊκού Πανεπιστημίου αναφέρει ότι ο Θόλος του Βράχου είχε ως στόχο να ανταγωνιστεί με πολλά ωραία κτίρια λατρείας άλλων θρησκειών. Όπως είπε: «Η ίδια η μορφή της ροτόντας, που δόθηκε στο Qubbat as-Sakhra, αν και ήταν ξένη ως προς το Ισλάμ, προσπάθησε να ανταγωνιστεί τους πολλούς χριστιανικούς τρούλους της εποχής του».
Ο Κρέσγουελ στο βιβλίο Προέλευση του σχεδίου του Θόλου του Βράχου σημειώνει ότι εκείνοι που έχτισαν το ιερό χρησιμοποίησαν τις διαστάσεις του ναού του Παναγίου Τάφου. Η διάμετρος του θόλου του ιερού είναι 20,20 μ. και το ύψος του 20,48 μ., ενώ η διάμετρος του τρούλου της εκκλησίας του Παναγίου Τάφου είναι 20,90 μ. και το ύψος του 21,05 μ.
Η δομή του είναι βασικά οκτάγωνη. Αποτελείται από ένα ξύλινο θόλο, διαμέτρου περίπου 20 μέτρων, η οποία είναι τοποθετημένη σε υπερυψωμένο βάση που αποτελείται από έναν κύκλο 16 βάσεων και κολώνων. Γύρω από αυτό τον κύκλο είναι μια οκτάγωνη στοά των 24 βάσεων και κολώνων. Η εξωτερική πρόσοψη είναι κατασκευασμένη από πορσελάνη και αντικατοπτρίζει την οκταγωνικό σχεδιασμό. Η κάθε πλευρά έχει μήκος 18 μέτρα και ύψος 11 μέτρα. Τόσο ο θόλος και όσο και οι εξωτερικοί τοίχοι έχουν πολλά παράθυρα.
Το εσωτερικό του θόλου είναι πολυτελώς διακοσμημένο με ψηφιδωτά, φαγεντιανή και μάρμαρο, μεγάλο μέρος των οποίων προστέθηκε αρκετούς αιώνες μετά την ολοκλήρωσή του. Περιέχει επίσης επιγραφές από το Κοράνι. Η σούρα Για-Σέεν είναι γραμμένη στα πλακάκια που τοποθετήθηκαν επί Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς και από πάνω είναι γραμμένη η σούρα Αλ-Ίσρα.
Θρησκευτική σημασία
thumb|200x200px|left|Ο θεμέλιος λίθος (ή Βράχος) όπως φαίνεται από το θόλο Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές του Ισλάμ, ο Βράχος είναι το σημείο από το οποίο ο Προφήτης Μωάμεθ αναλήφθηκε στον ουρανό συνοδευόμενος από τον αρχάγγελο Γαβριήλ. Περαιτέρω, ο Γαβριήλ πήρε το Μωάμεθ από το σημείο για να προσευχηθεί με τον Αβραάμ, τον Μωυσή και τον Ιησού. Μετά την επιστροφή του Μωάμεθ, κάλεσε όλους εκείνους που θα τον πιστέψουν να ενωθούν με αυτόν και να γίνουν μουσουλμάνοι. Άλλοι Ισλαμικοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Προφήτης ανέβηκε στον ουρανό από το τέμενος Αλ-Ακσά.
Ο θεμέλιος λίθος και τα περίχωρά του είναι η πιο ιερή τοποθεσία του Ιουδαϊσμού. Αν και οι μουσουλμάνοι προσεύχονται τώρα προς την Κάαμπα στη Μέκκα, κάποτε στρέφονταν προς το Όρος του Ναού, όπως κάνουν οι Εβραίοι. Ο Μωάμεθ άλλαξε την κατεύθυνση της προσευχής για τους μουσουλμάνους μετά από μια αποκάλυψη από τον Αλλάχ. Οι Εβραίοι θεωρούν παραδοσιακά τη θέση της πέτρας ως το ιερότερο σημείο της Γης, στο χώρο των Άγιων των Αγίων κατά τη διάρκεια της Περιόδου του Ναού.
Ο πιο ευνοϊκός χώρος για την εβραϊκή προσευχή είναι το σημείο που είναι πλησιέστερο στον θεμέλιο λίθο. Επειδή οι μουσουλμανικές αρχές αρνήθηκαν να επιτρέψουν στους Εβραίους να προσευχηθούν στο Όρος του Ναού, αυτοί άρχισαν να προσεύχονται κοντά στο Τείχος των Δακρύων, δεδομένου ότι ήταν η περιοχή που βρίσκεται πλησιέστερα στον θεμέλιο λίθο, ή στο Όρος των Ελαιών, κοιτάζοντας προς το χώρο του Ναού. Μεταξύ 1948 και 1967, όταν οι ιορδανικές αρχές αρνήθηκαν να δώσουν άδεια στους Εβραίους να εισέλθουν στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, οι Εβραίοι προσκυνούσαν σε στέγες στο όρος Σιών και προσεύχονταν προς την περιοχή των αρχαίων Άγιων των Αγίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χώροι λατρείας στην Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ισλαμική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Αραβική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Όρος του Ναού Κατηγορία:Τζαμιά
Αριστείδης Κανάρης
Ο Αριστείδης Κανάρης (1831 - 19 Ιουνίου 1863) ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού και γιος του αγωνιστή της ελληνικής επανάστασης Κωνσταντίνου Κανάρη. Σκοτώθηκε κατά τις εμφύλιες διενέξεις του 1863 που έμειναν γνωστές ως Ιουνιανά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1831 και ήταν το έκτο από τα επτά παιδιά του Κωνσταντίνου Κανάρη και της Δέσποινας Μανιάτη. Εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε το 1858 ως αξιωματικός του Πυροβολικού. Τον Ιούνιο του 1863, όταν ξέσπασε κυβερνητική κρίση με επακόλουθο τις ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων των Ορεινών - εξέχοντα μέλη των οποίων αποτελούσαν ο πατέρας του Κωνσταντίνος και ο αδελφός του Μιλτιάδης - και των Πεδινών, ο υπολοχαγός Αριστείδης Κανάρης διατάχτηκε να μεταβεί στα Ανάκτορα ως επικεφαλής μικτής δύναμης που αποτελείτο από άνδρες του 1ου, 2ου και 8ου τάγματος πεζικού καθώς και δύναμη πυροσβεστών με σκοπό να ενισχύσει την μικρή δύναμη χωροφυλακής που έδρευε εκεί ως πιστή στην κυβέρνηση. Στις 19 Ιουνίου, όταν και γενικεύτηκαν οι συγκρούσεις, αντικυβερνητικές δυνάμεις ( πιστές στον Δημήτριο Βούλγαρη ) που αποτελούνταν από δυνάμεις πυροβολικού, πεζικού, χωροφυλακής αλλά και ληστές της υπαίθρου που είχαν ταχθεί στο πλευρό των Πεδινών, κινήθηκαν προς κατάληψη των Ανακτόρων υπό την ηγεσία του αντισυνταγματάρχη Παπαδιαμαντόπουλου. Η επίθεση αυτή αν και σφοδρή, αποκρούστηκε από τις δυνάμεις του Κανάρη, ο ίδιος όμως σκοτώθηκε χτυπημένος από σφαίρα στον κρόταφο. Μια προσωρινή ανακωχή επέτρεψε στον Μιλτιάδη Κανάρη να μεταφέρει τη σορό του Αριστείδη στην οικία του πατέρα τους στην Πλάκα.
Κατά τη διάρκεια της κηδείας που πραγματοποιήθηκε την επόμενη ημέρα σημειώθηκαν έκτροπα όταν ένοπλοι οπαδοί των Πεδινών πυροβόλησαν κατά τη διάρκεια της εξοδίου ακολουθίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Αριστειδης Κατηγορία:Ιουνιανά
Πάουλο Μέντες ντα Ρότσα
Ο Πάουλο Μέντες ντα Ρόσα (πορτογαλικά:Paulo Mendes da Rocha) (25 Οκτωβρίου 1928-23 Μαΐου 2021) ήταν Βραζιλιάνος μοντερνιστής αρχιτέκτονας. Βραβεύτηκε με βραβείο Πρίτσκερ το 2006.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Βιτόρια, πόλη της Βραζιλίας, και ξεκίνησε την καριέρα του στο Σάο Πάολο, βοηθώντας να κατασκευαστούν γρήγορα και οικονομικά κτίρια που εντάσσονταν αρμονικά στο τροπικό τοπίο της Βραζιλίας. Σε ηλικία 26 χρονών αποφοίτησε από τη σχολή Mackenzie Architecture School και λίγο καιρό αργότερα κέρδισε σε εθνικό διαγωνισμό το βραβείο για την κατασκευή του Clube Atletico Paulistano Gymnasium. Το 1961 κερδίζει το πρώτο βραβείο στην 6η Βienal στο Σάο Πάολο, ενώ στην ίδια δεκαετία ξεκινάει να διδάσκει στο πανεπιστήμιο στο οποίο έμεινε γνωστός για το ουμανιστικό του έργο. Το 1968 κερδίζει το διαγωνισμό για το βραζιλιάνικο περίπτερο στην Οσάκα, ενώ το 2000 επιλέγεται να εκπροσωπήσει τη Βραζιλία στην Βienal της Βενετίας. Τέλος το 2006 τιμήθηκε με το βραβείο αρχιτεκτονικής Πρίτσκερ.
Στα έργα του είναι φανερή η επιρροή από το ρεύμα του μπρουταλισμού (1950-1970), όπως υποδηλώνεται από τις αυστηρές γραμμές και φόρμες που αφορούν τις βασικές δομές ενός χώρου, και από τα βαριά υλικά όπως το σκυρόδεμα και το μέταλλο. Σημαντικότερα από αυτά τα έργα είναι: Clube Atletico Paulistano Gymnasium (1957), Paulistano Armchair (1957),Guaimbκ apartment building (1964), Municipal Insurance Headquarters (1975), Museum of Contemporary Art (1975), Forma Furniture showroom(1987), Sculpture Museum (1987-1992).
Guaimbκ
Ένα από τα αξιοσημείωτα πρώιμα έργα του είναι η πολυκατοικία Guaimbκ (1964). Το κτίριο είναι κατασκευασμένο με οπλισμένο σκυρόδεμα και στις δύο μακριές πλευρές, ενώ η όψη του κτιρίου σε μήκος φτάνει τα 7 μέτρα. Η επιφάνεια που δέχεται την περισσότερη ακτινοβολία του ηλίου είναι προστατευμένη από ένα ειδικά διαμορφωμένο αντηλιακό σύστημα. Η δυτική όψη χαρακτηρίζεται από ανοίγματα και τσιμεντένιες ράγιες, που ενοποιούν το χώρο και υπονοούν τη ρυθμολογία του εσωτερικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι αρχιτέκτονες
Γιόσι Μπεναγιούν
Ο Γιόσι Σάι Μπεναγιούν (יוסי שי בניון) (γενν. 5 Μαΐου 1980) είναι Ισραηλινός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στην Αγγλία και ήταν αρχηγός της Εθνικής Ισραήλ. Γεννημένος στη Ντιμόνα, μερικές φορές αποκαλείται με το ψευδώνυμο «Το Διαμάντι από τη Ντιμόνα» στο Ισραήλ. Σήμερα κατέχει τη θέση του αθλητικού διευθυντή της Εθνικής Ισραήλ.
Ο Μπεναγιούν έπαιξε για τη Χάποελ Μπερ Σεβά και τη Μακάμπι Χάιφα πριν μετακομίσει στη Ράθινγκ Σανταντέρ στην Ισπανία. Τρία χρόνια αργότερα, μετακόμισε στην Πρέμιερ Λιγκ για τη Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ και αργότερα εντάχθηκε στη Λίβερπουλ. Το 2010, υπέγραψε στην Τσέλσι, όπου χρησιμοποιήθηκε σπάνια, όπου δόθηκε με δανεισμό στην Άρσεναλ και στη Γουέστ Χαμ, αλλά παρ΄ όλα αυτά κέρδισε το ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2012–13. Μετά από αυτό, έμεινε ελεύθερος από τον σύλλογο και πέρασε μια σεζόν στη Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ με τους Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, πριν επιστρέψει στη Μακάμπι Χάιφα.
Αγωνίστηκε για 20 χρόνια στην Εθνική Ισραήλ, από το 1998 έως το 2018, είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές όλων των εποχών του Ισραήλ, με 102 συμμετοχές και ο τρίτος σκόρερ όλων των εποχών του Ισραήλ, με 24 γκολ.
Μακάμπι Τελ Αβίβ
Ο Μπεναγιούν έπαιξε μια σεζόν στη Μακάμπι Τελ Αβίβ, σκοράροντας μόνο ένα γκολ πρωταθλήματος και αποτυγχάνοντας να κερδίσει κάποιο τίτλο.
Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ
Στην αρχή της σεζόν 2017–18, ο Μπεναγιούν υπέγραψε στην Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ. Ξεκίνησε καλά, σκοράροντας τρία γκολ στο πρωτάθλημα, με την Μπεϊτάρ να κατατάσσεται μεταξύ των κορυφαίων του πρωταθλήματος, πριν χάσει τη θέση του στην πρώτη ομάδα τον Ιανουάριο και παίξει ελάχιστα. Ως αποτέλεσμα, άφησε την Μπεϊτάρ και υπέγραψε στη Μακάμπι Πετάχ Τίκβα. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από τη Μακάμπι Πετάχ Τίκβα, επέστρεψε στην Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ το 2019.
Τον Απρίλιο του 2019, ο Μπεναγιούν ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο.
Εθνική ομάδα
Ο Μπεναγιούν ήταν μέλος της Εθνικής Ισραήλ Κ16 που τερμάτισε στην 3η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ16 του 1996.
Έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Ισραήλ ανδρών εναντίον της Πορτογαλίας σε φιλικό στις 18 Νοεμβρίου 1998, που ολοκληρώθηκε με εκτός έδρας ήττα με 2–0. Ο Μπεναγιούν σημείωσε το πρώτο του χατ τρικ σε έναν αγώνα των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2000 εναντίον του Αγίου Μαρίνου στο Στάδιο Ραμάτ Γκαν στις 8 Σεπτεμβρίου 1999. Ο αγώνας έληξε με νίκη 8-0 για το Ισραήλ.
Κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, ο Μπεναγιούν έγινε ο κορυφαίος σκόρερ της Εθνικής Ισραήλ, αφού ισοφάρισε τον εντός έδρας αγώνα με την Κύπρο (σε ένα παιχνίδι που έληξε 2–1 για το Ισραήλ) και σκόραρε δύο φορές εναντίον της Ελβετίας. Στο εκτός έδρας παιχνίδι της Κύπρου, έδωσε ασίστ για το νικητήριο γκολ, αφού ο Νιρ Νταβίντοβιτς απέκρουσε ένα κρίσιμο σουτ. Οι δυνατές εμφανίσεις του έδωσαν στο Ισραήλ μια ευκαιρία να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά έχασε στη διαφορά τερμάτων.
Διακρίσεις
Μακάμπι Χάιφα
Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ
Τσέλσι
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισραήλ Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισραήλ Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισραήλ Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισραήλ Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάποελ Μπερ Σεβά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ισραήλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μακάμπι Χάιφα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράθινγκ Σανταντέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ισραηλινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μακάμπι Πετάχ Τίκβα
Τόρμπιορν Σβένσεν
Ο Όλε Τόρμπιορν Σβένσεν (νορβηγικά: Ole Thorbjørn Svenssen) (22 Απριλίου 1924 – 8 Ιανουαρίου 2011) ήταν Νορβηγός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός. Κατείχε το ρεκόρ συμμετοχών στην Εθνική Νορβηγίας, με 104 (μέχρι που τον ξεπέρασε ο Γιον Άρνε Ρίισε το 2013) και ήταν αρχηγός της εθνικής ομάδας 93 φορές. Ήταν από τους πρώτους ποδοσφαιριστές που έπαιξαν 100 διεθνείς αγώνες για τη χώρα τους. Ήταν επίσης μέλος της Νορβηγίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952.
Εθνική ομάδα
Όταν έκανε την 104η συμμετοχή του, ο Σβένσεν ήταν 38 ετών και 24 ημερών και σήμερα είναι ο τέταρτος γηραιότερος παίκτης που έχει παίξει για την Εθνική Νορβηγίας, πίσω μόνο από τους Φρόντε Γιόνσον, Γκούναρ Τόρεσεν και Ρόνι Γιόνσεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντεφιορντ ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Νορβηγίας
Αντίπατρος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Αντίπατρος ιστορικά αναφέρονται τα ακόλουθα πρόσωπα:
Άλλα πρόσωπα
Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αλάβαστρο (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Αλάβαστρο αναφέρονται:
Gesta Stephani
Gesta Stephani ("Γκέστα Στέφανι") είναι ο τίτλος μεσαιωνικού χρονικού γραμμένου στα λατινικά, στο οποίο περιγράφεται η αγγλική ιστορία κατά την περίοδο που βασιλέας της Αγγλίας ήταν ο Στέφανος της Αγγλίας, γνωστός και ως Ετιέν ντε Μπλουά (Étienne de Blois μεσ. γαλλ. Éstienne de Blois), δισέγγονος του Γουλιέλμου του Κατακτητή. Ο πλήρης τίτλος του έργου είναι "Gesta Stephani, Regis Anglorum et Ducis Normannorum" (σε ελεύθερη απόδοση "Πεπραγμένα του Στεφάνου, Βασιλέα της Αγγλίας και Δούκα της Νορμανδίας". Στο έργο περιγράφεται η διαμάχη του βασιλέα με την εξαδέλφη του Ματίλντα της Αγγλίας (Αυτοκράτειρα) (αναφερόμενης και ως "Αυτοκράτειρα Μωντ" (Empress Maud, 1102 – 1167). Αν και αποτελεί μια από τις κυριότερες πηγές για την ιστορία της Αγγλίας εκείνης της περιόδου, ο συγγραφέας του παραμένει άγνωστος. Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, συγγραφέας του κειμένου ήταν ο Ρόμπερτ, Επίσκοπος του Μπαθ κατά το χρονικό διάστημα από 1136 ως το 1166. Η αντίληψη αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι ο συγγραφέας πρέπει να ήταν πολύ κοντά στον Στέφανο, ενώ είναι σαφές ότι υποστηρίζει τις θέσεις του.
Ιστορία του χειρογράφου
Το αρχικό κείμενο βρέθηκε στην επισκοπική βιβλιοθήκη της Λαόν, πρωτεύουσας του Νομού Αιν (Aisne) της Πικαρδίας. Από εκεί, χάρη στον επίσκοπο Μπενζαμέν ντε Μπρισαντώ (Benjamin de Brischantau) το παρέλαβε ο Αντρέ Ντυσέν (André Duchesne), ο οποίος αναφέρει ότι "παρέλαβε ένα παλαιό, ατελές και ελλιπές κείμενο" και το εξέδωσε στο Παρίσι το 1619 υπό τον τίτλο "Gesta Stephani, Regis Anglorum et Ducis Normannorum" σε συμπίλημα μαζί με άλλα παρόμοιας φύσεως χρονικά, όπως to Gesta Normannorum ducum του Ουίλιαμ της Ζυμιέζ (Guillaume de Jumièges) και την "Εκκλησιαστική Ιστορία" του Orderic Vitalis υπό τον γενικό τίτλο "Historiae Normannorum Scriptores Antiqui". Το πρωτότυπο κείμενο χάθηκε μετά την έκδοσή του στο Παρίσι. Επανεκδόθηκε ως αυτόνομο έργο στην Αγγλία το 1846 από τον Ρίτσαρντ Κλάρκε Σιούελ (Richard Clarke Sewell, 1803-1864) και υπότιτλο "incerto auctore, sed contemporaneo, olim ex vetere codice M. S. Episcopatum Laudunensis ab Andreae Duchesne, edita denuo recensuit, notisque illustravit, Ricardus Clarke Sewell D.C.L.", Collegii Regata Mariae Magdalena apud Oxoniam Socius.
Το αρχικό αυτό κείμενο κάλυπτε, σε έκταση 50 σελίδων στην έκδοση του Ντυσέν, το χρονικό διάστημα από το 1135 ως το 1148 (σε αυτό το σημείο τερματιζόταν απότομα), ενώ η βασιλεία του Στεφάνου τερματίστηκε το 1154. Η περίοδος αυτή, κατά την οποία υπήρξε διαμάχη για τον αγγλικό θρόνο μεταξύ Στεφάνου και Ματίλντας, είναι γνωστή ως "περίοδος της Αναρχίας" (The Anarchy). Στο κείμενο αυτό υπήρχαν αρκετές ελλείψεις - όπως είχε αναφέρει ο Ντυσέν - (ιδιαίτερα για το έτος 1138 και το πρώτο ήμισυ του 1139), οι οποίες μάλλον οφείλονται σε απόσπαση διφύλλων από το αρχικό χειρόγραφο. Ωστόσο, χάρη στις έρευνες του καθηγητή Ρ. Μάινορς (R. A. B.Mynors), βρέθηκε, στη δημοτική βιβλιοθήκη της Βαλανσιέν (Valenciennes), το υπόλοιπο του κειμένου που καλύπτει την χρονική περίοδο μέχρι την λήξη της βασιλείας του Στεφάνου (1154). Η ανακάλυψη αυτή έγινε κατά την εποχή που η επανέκδοση του βιβλίου (με μετάφραση του λατινικού κειμένου στα αγγλικά) από τους Κ. Πότερ (K. R. Potter) και Ρ. Ντέιβις (R. H. C. Davis): ''Gesta Stephani, Regis Anglorum. English & Latin. Oxford : Clarendon Press, 1976'' βρισκόταν στη φάση της προεκτύπωσης και δεν έγινε δυνατή η ενσωμάτωσή του σε αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:Χρονικά Κατηγορία:Μεσαιωνική Αγγλία
Ραβέννικα
Η Ραβέννικα ή Ραβένικα (στη διεθνή βιβλιογραφία Ravennika), αλλά και Ραβεννίκη ή σπανιώτερα Ραβενίκη ήταν μεσαιωνική πόλη στη Στερεά Ελλάδα, κοντά στη Λαμία, η οποία αναφέρεται μεταξύ 1168-1220, ιδιαίτερα για τις δυο συνόδους που έλαβαν χώρα εκεί από τους λατίνους φεουδάρχες και άρχοντες το 1209 (για το ζήτημα της επανάστασης των Λομβαρδών και του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης) και το 1210 (για τη διευθέτηση εκκλησιαστικών διαφορών των κρατιδίων με τον Πάπα). Σήμερα δεν είναι γνωστή η ακριβής θέση της. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας φαίνεται ότι η Ραβέννικα είχε παρακμάσει ή τελείως ερημωθεί.
Αναφορές για τη Ραβέννικα
Η πόλη αναφέρεται στο έργο Ταξίδια του Βενιαμίν της Τουντέλα, ένα οδοιπορικό από τον Εβραίο Βενιαμίν της Τουντέλα του 1168, ο οποίος ξεκίνησε από την πατρίδα του την Ισπανία και έφτασε μέχρι την Βασόρα πριν γυρίσει μέσω Αιγύπτου. Στο έργο του κατονομάζει τη Ραβέννικα ως Ρόβιγκα / Rabonica) . Ο Βενιαμίν κατέγραφε τον πληθυσμό των Εβραίων στις πόλεις που έβρισκε κατά τον ταξίδι του και αναφέρει ότι εκεί ζούσαν περίπου 100 Εβραίοι. Την Ραβένικα τη συναντά κατά την εξής διαδρομή :
Το 1204 γίνεται αναφορά στη Ραβένικα στην Partitio Romaniae (στη συνθήκη διαμοιρασμού της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Λατίνους), όπου αναφέρονται κτήσεις της αυτοκράτειρας (εδώ εννοείται η Ευφροσύνη Δούκαινα, σύζυγος του Αλεξίου 3ου Αγγέλου), η Βεσσένη, τα Φάρσαλα, η Δομοκός, το Ρεβένικον, οι δυο Αλμυροί με τη Δημητριάδα στη Θεσσαλία.
Στην κοιλάδα της Ραβέννικα έγινε η πρώτη σύνοδος της Ραβέννικα το 1209 και η δεύτερη σύνοδος της Ραβέννικα το 1210. Στη σύνοδο του 1209 έγινε διευθέτηση της επανάστασης των Λομβαρδών και αναγνώριση της εξουσίας του Ερρίκου της Φλάνδρας ως αυτοκράτορα και το 1210 έγινε συμφωνία σχετικά με την εκκλησιαστική περιουσία.
Η Ραβέννικα είχε δοθεί (προφανώς πριν το θάνατό του το 1207) από τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό στους Ιππότες του Ναού, αλλά λόγω της υποστήριξης που έδωσαν οι Ιππότες στους Λομβαρδούς βαρώνους / ευγενείς κατά την λεγόμενη επανάσταση των Λομβαρδών το 1208, ο λατίνος αυτοκράτορας Ερρίκος της Φλάνδρας την έθεσε υπό την εξουσία του αφαιρώντας την από τους Ιππότες και εγκαθιστώντας διοικητή κάποιον «R. de Tribalia» όπως αναφέρεται το 1210, για τον οποίο υπάρχει η εκτίμηση ότι ήταν ο Rainerio de Travale, βαρώνος του βασιλείου της Θεσσαλονίκης.
Αναφορά στη Ραβέννικα και συγκεκριμένα στη δεύτερη σύνοδό της, γίνεται σε επιστολή του Πάπα Ονώριου Γ΄ της 4ης Σεπτεμβρίου 1223 όπου γίνεται και λέξη προς λέξη (verbo ad verbum) αντιγραφή της συνθήκης και αναφέρονται οι παρόντες σε αυτήν.
Θέση της Ραβέννικα
Στην περιοχή δυτικά του Προσκυνά Φθιώτιδας, αναφέρεται μικρή πεδιάδα, την οποία διατρέχουν ρέματα, με πιο γνωστό αυτό του Ρεβένικου ή γνωστού από την αρχαιότητα ως Πλατάνιου, το οποίο εκβάλλει στον κόλπο της Αταλάντης.
Αναφορές
Κατηγορία:Λατινική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ιστορία της Φθιώτιδας
Αριστείδης Μ. Κανάρης
Το 1917 αποπέφθηκε από το στρατό για πολιτικούς λόγους για να επαναφερθεί το 1920 και να σταλεί στη συνέχεια στο μέτωπο. Αποστρατεύθηκε τελικώς στις 26 Σεπτεμβρίου του 1921.
Απεβίωσε στην Αθήνα.
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Αριστειδης Μ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2010
Το 96ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2010 διεξήχθη στις 12–13 Ιουνίου 2010 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο, στην Πάτρα. Είχαν προηγηθεί σε ξεχωριστές ημερομηνίες τα πρωταθλήματα του δρόμου 10χλμ εντός σταδίου, των 20χλμ και 50χλμ βάδην, του μαραθωνίου και του δεκάθλου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για πέμπτη φορά στην ιστορία του.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2010 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Πάτρα
Μομπάσα
Η Μομπάσα ή Μομπάζα (Mombasa) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κένυας, με σχεδόν ένα εκατομμύριο κατοίκους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009 έχει 939.370 κατοίκους. Είναι κύριο λιμάνι της χώρας, διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο και αποτελεί σημαντικό τουριστικό προορισμό. Βρίσκεται στην ανατολική Κένυα, στην κομητεία Μομπάσα, στην πρώην επαρχεία ακτών. Λόγω της θέσης στον Ινδικό Ωκεανό, ήταν παραδοσιακό εμπορικό κέντρο με μεγάλη στρατηγική σημασία. Είναι κτισμένη στο νησί Μομπάσα και επεκτείνεται στην ενδοχώρα. To νησί περιβάλλεται από τους ορμίσκους Πορτ Ρέιτς και Τυδώρ Κρηκ. Το νησί συνδέεται με την ενδοχώρα ακτοπλοϊκώς, από τη γέφυρα Νυάλι στα βόρεια και τον υπερυψωμένο δρόμο Μακούπα στα δυτικά. Έχει τροπικό κλίμα. Πήρε το όνομά της από το αραβικό όνομα Μανμπάσα, από τον σουλτάνο που μετέφερε την πρωτεύουσά του εκεί. Στα Σουαχίλι αναφέρεται ως Κισίβα τσα Μβίτα, δηλαδή το νησί του πολέμου, λόγω των πολλών διαφορετικών κατακτητών.
Ιστορία
thumb|left|250px|Η Μομπάσα από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Οι Άραβες είχαν αρχίσει το εμπόριο με την Μομπάσα από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και παρέμεινε αραβικός εμπορικός σταθμός για το εμπορείο ελεφαντόδοντου από τον 8ο μέχρι 16ο αιώνα μ.Χ. Σύμφωνα με τις προφορικές παραδόσεις, η πόλη ιδρύθηκε στη σημερινή της θέση όταν ο Σέχε Μβίτα επιβλήθηκε στην δυναστεία της Μουάνα Μκίσι. Ο Σέχε Μβίτα ήταν σύμφωνα με την παράδοση καλός μουσουλμάνος. Ο διάσημος Μαροκινός περιηγητής Ιμπν Μπατούτα επισκέφθηκε την πόλη το 1331 και την αναφέρει μερικές φορές κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στις ανατολικές ακτές της Αφρικής. Οι περισσότερες πληροφορίες για τα πρώτα χρόνια της ιστορίας της πόλης προέρχονται από χρονικά των Πορτογάλων του 16ου αιώνα.
Μέχρι τον 15ο αιώνα, η Μομπάσα είχε εμπορικές συναλλαγές με την Κίνα, την Ινδία και την Περσία και εμπορεύονταν μπαχαρικά, βαμβάκι και καφέ. Ο Πορτογάλος εξερευνητής Βάσκο ντα Γκάμα θεωρείται ο πρώτος Ευρωπαίος που επισκεύτηκε την πόλη, τις 8 Απριλίου 1498. Οι ντόπιοι δεν ήταν φιλικοί με τους Πορτογάλους, όμως κατάφεραν να συμμαχήσουν με τον βασιλιά του Μαλίντι. Λίγα χρονιά μετά την επίσκευση του ντα Γκάμα, το 1505 οι Πορτογάλοι λεηλάτησαν την πόλη υπό τον Φρανσίσκου δι Αλμέιδα και το 1525 υπό τον Νούνο ντα Κούνχα, και τελικά την κατέλαβαν το 1529. Όμως, το 1588 η πόλη κατακτήθηκε από τον Οθωμανό Αμίρ Αλί Μπεΐ. Οι Πορτογάλοι κατάφεραν να χρίσουν το 1592 τον βασιλιά του Μαλίντι σουλτάνο της Μομπάσας, θέτοντάς την ουσιαστικά υπό τον έλεγχό τους. Την περίοδο 1593-1598 έχτισαν στην είσοδο του λιμανιού το εντυπωσιακό οχυρό Χεσούς, το οποίο ήταν μεταξύ άλλων τόπος εμπορικών συναλλαγών και φυλακή. Η Μομπάσα ήταν το κύριο λιμάνι των Πορτογάλων στην ανατολική Αφρική. Το 1631 η πόλη εξεργέρθηκε εναντίον των Πορτογάλων και κατάφεραν να τους, αλλά την ανακατέλαβαν το 1632. Οι Άραβες προσπάθησαν πολλές φορές να ανακτήσουν την Μομπάσα, αλλά οι Πορτογάλοι, υποστηριζόμενοι από την αποικία τους στην Ινδία, την Γκόα, κατάφεραν να παραμείνουν στην Μομπάσα για σχεδόν 100 χρόνια, όταν το 1698 καταλήφθηκε από το Σουλτανάτο του Ομάν, ύστερα από μακρόχρονη πολιορκία. Εξαιτίας ερίδων ανάμεσα στους Σουλτάνους, η εμπορική κίνηση μειώθηκε και την Μομπάσα κυρίευσαν για λίγο οι Πορτογάλοι, αλλά οι Σουλτάνοι του Ομάν την ανακατέλαβαν, όμως το 1734 ο διοικητής της Μομπάσας κήρυξε την ανεξαρτησία της και η Μομπάσα πέρασε στην κατοχή των Αραβο-ομανών Μαζρούι, με μια διακοπή την περίοδο 1824-6, όταν ήταν αγγλικό προτεκτοράτο, μέχρι που κατελήφθη ξανά από το Ομάν το 1837 από τον Σαΐντ μπιν Σουλτάν. Αυτήν την περίοδο, η Μομπάσα ανθούσε ως σκλαβοπάζαρο.
Το 1885, η Μομπάσα κατακτήθηκε από την Αγγλική Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών και την περίοδο 1895-1907 υπήρξε πρωτεύουσα του βρετανικού προτεκτοράτου της Ανατολικής Αφρικής. Το 1896 έγινε το θαλάσσιο άκρο του Σιδηροδρόμου της Ουγκάντας, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1901. Η πόλη αποτέλεσε κατά τον 19ο αιώνα βάση για την εξερεύνηση του εσωτερικού της Αφρικής από τους Βρετανούς. Το 1907 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από την Μομπάσα στο Ναϊρόμπι. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ως ναυτική βάση των Συμμάχων για τις επιχειρήσεις στον Ινδικό ωκεανό. To 1960 είχε 57.324 κατοίκους. Τις 12 Δεκεμβρίου 1963 ανεξαρτητοποιήθηκε μαζί με την υπόλοιπη Κένυα. To 1990 το πολεοδομικό συγκρότημα της Μομπάσας είχε 476.000 κατοίκους, το 2000 είχε 687.000 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 2009 είχε 939.370 κατοίκους. Το 2011, το οχυρό Χεσούς αναγνωρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Τις 28 Νοεμβρίου 2002, ένα παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο εξερράγη στο Ισραηλινής ιδιοκτησίας ξενοδοχείο Paradise Hotel, με αποτέλεσμα το θάνατο 15 ατόμων, ανάμεσα στους οποίους ήταν τρεις Ισραηλινοί. Περίπου 20 λεπτά νωρίτερα είχε λάβει χώρα αποτυχημένη προσπάθεια να καταρριφθεί ένα Boeing 757 της Arkia Israel Airlines με 261 επιβάτες, το οποίο μόλις είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο της Μομπάσα. Οι πύραυλοι αστόχησαν και το αεροπλάνο προσγειώθηκε με ασφάλεια στο Τελ-Αβίβ.
Οικονομία
thumb|250px|Εναέρια άποψη του λιμανιού της Μομπάσας. Η Μομπάσα είναι μεγάλο εμπορικό κέντρο και σε αυτήν βρίσκεται το μόνο μεγάλο θαλάσσιο λιμάνι της Κένυας, το λιμάνι Κιλιντίνι. Το Κιλιντίνι στα σουαχίλι σημαίνει βαθύ, από το βάθος του καναλιού του λιμανιού που είναι από τη φύση πολύ βαθύ. Το λιμάνι αποτελεί παράδειγμα ενός γεωγραφικού σχηματισμού που ονομάζεται ρία, που δημιουργήθηκε όταν η θάλασσα ανέβηκε και πλημμύρισε τις κοιλάδες ποταμών. Το λιμάνι είναι ένα από τα πιο πολυάσχολα της ανατολικής Αφρικής. Από το λίμανι εξάγονται αγροτικά προϊόντα, τα οποία αποτελούν τις βάσεις της οικονομίας της Κένυας, ενώ πέρα από την Κένυα εξυπηρετεί και χώρες όπως η Ουγκάντα, η Τανζανία, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το Νότιο Σουδάν, η Ρουάντα, το Σουδάν, η Αιθιοπία και η Σομαλία.
Η Μομπάσα είναι επίσης το κέντρου του παράκτιου τουρισμού της Κένυας. Βόρεια και νότια της πόλης εκτείνονται μεγάλες αμμουδιές οι προστατεύονται από κοραλλιογενή ύφαλο με πλήθος ξενοδοχείων. Κατά μήκος των ακτών λειτουργούν Εθνικά πάρκα για την προστασία της χλωρίδας της πανίδας και στα οποία διοργανώνονται σαφάρι. Επίσης, οργανώνονται εκδρομές στα κοντινά νησιά Ουνγκούτζα (Ζανζιβάρη) και Πέμπα. Το νησί της Μομπάσας αυτό καθ´ αυτό δεν είναι κύριο αξιοθέατο, αν και πολλοί επισκέπτονται σε αυτό την Παλαιά Πόλη της Μομπάσας, που συνδυάζει αραβικά, πορτογαλικά και αγγλικά στοιχεία και το οχυρό Χεσούς, το οποίο ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομίας.
Άλλες τοπικές βιομηχανίες είναι τα διυλιστήρια πετρελαίου με δυνατότητα παραγωγής μέχρι 80.000 βαρέλια την ημέρα, και ένα εργοστάσιο τσιμέντου με ετήσια παραγωγή 1,1 εκατομμυρίων τόνων. Επίσης, στην Μομπάσα υπάρχουν βιομηχανία επεξεργασίας μετάλλων, υφαντουργεία και εργοστάσια επεξεργασίας τροφίμων.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Μομπάσα είναι αδελφοποιημένη με :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κένυας Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
Χημειοτακτισμός
Χημειοτακτισμός (αγγλ.: chemotaxis), ονομάζεται στη Βιολογία η χαρακτηριστική κίνηση κυττάρου, ή ενός οργανισμού σε σχέση με την παρουσία κάποιας συγκεκριμένης χημικής ουσίας. Σε ένα τέτοιο ερεθισμό δυνατόν να παρατηρηθεί είτε απομάκρυνση, είτε έλξη. Η μεν απομάκρυνση καλείται «χημειοαπωθητική αντίδραση», ή «αρνητικός χημειοτακτισμός», ενώ η έλξη καλείται «χημειοελκτική αντίδραση» - κίνηση, ή «θετικός χημειοτακτισμός».
Κωνσταντίνος Μ. Κανάρης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Μιλτιάδη Κανάρη. Ακολούθησε την ναυτική παράδοση της οικογένειας, κατατάχθηκε στο βασιλικό ναυτικό και αποφοίτησε από τη σχολή ναυτικών δοκίμων. Ο πατέρας του και ο θείος του, Θρασύβουλος Κανάρης, ήταν ναύαρχοι του βασιλικού ναυτικού, ενώ και ο αδερφός του Λεωνίδας Κανάρης ήταν αξιωματικός του βασιλικού ναυτικού την ίδια περίοδο με αυτόν. Το 1902 έγινε πλοίαρχος και κυβερνήτης πλοίου με το οποίο συμμετείχε στον πόλεμο του 1897.
Χημειοτακτισμός
Τέτοια φαινόμενα χημειοτακτισμού παρατηρούνται για παράδειγμα όταν κάποια έντομα π.χ. μέλισσες πλησιάζουν προϊόντα με ελκυστικές οσμές, περίπτωση θετικού χημειοτακτισμού. Σημειώνεται ότι τα κύτταρα μπορούν ακόμα και να ανιχνεύσουν και τις τυχόν αλλαγές της πυκνότητας μιας χημικής ουσίας εκλαμβάνοντας αυτό ως ερεθισμό και να μεταβάλλουν έτσι την κινητικότητά τους, όπως π.χ. συμβαίνει στα βακτήρια που αλλάζουν τρόπο κίνησης.
Κωνσταντίνος Μ. Κανάρης
Βιογραφία
Απεβίωσε στην Αθήνα.
Χημειοτακτισμός
Σημείωση
Σχετικά με τους όρους χημειοτροπισμός και χημειοτακτισμός διευκρινίζεται ότι ο πρώτος αναφέρεται αποκλειστικά στα φυτά, ενώ ο δεύτερος είναι γενικότερος όρος της βιολογίας όπου και φέρεται ειδικότερα ως αποτέλεσμα της αντίδρασης κατά την έννοια του πρώτου.
Πηγές
Κατηγορία:Κίνηση Κατηγορία:Κυτταρολογία
Κωνσταντίνος Μ. Κανάρης
Βιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κωνσταντινος Μ
Κίσο Κουροκάβα
Ο Κίσο Κουροκάβα (黒川 紀章) (Kisho Kurokawa) γεννήθηκε το 1934 στη Ναγκόγια της Ιαπωνίας. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο πανεπιστήμιο του Κιότο. Αποφοίτησε με πτυχίο bachelor το 1957. Έπειτα πήγε στο πανεπιστήμιο του Τόκιο, όπου και πήρε το μεταπτυχιακό του το 1959. Ύστερα αποφάσισε να κάνει διδακτορικό στη φιλοσοφία όπου και τα παράτησε το 1964. Πέθανε από καρδιακή προσβολή το 2007.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 μαζί με άλλους συναδέλφους του, όπως ο Κικουτάκε και ο Σιμπούγια, ίδρυσε το κίνημα των Γιαπωνέζων μεταβολιστών. Ήταν μια ριζοσπαστική ιαπωνική avant-garde που επιδίωκε τη συγχώνευση και την ανακύκλωση του στυλ αρχιτεκτονικής μέσα σε ένα ασιατικό πλαίσιο. Το κίνημα αυτό ανταποκρινόμενο στον υπερπληθυσμό της Ιαπωνίας πρότεινε περισσότερες μεγακατασκευές με κατοικήσιμους πυρήνες. Η παρακμή του οράματος των μεταβολιστών ήρθε με την ιδεολογική κενότητα της έκθεσης της Οσάκα το 1970, όπου και το κίνημα αυτό διαλύθηκε.
Nakagin Capsule Tower (1970)
Το κτίριο είναι ένα σπάνιο παράδειγμα χτισμένο στις αρχές του ιαπωνικού μεταβολισμού και εκφράζει τη μεταπολεμική εποχή της Ιαπωνίας. Το κτίριο αποτελείται από δύο πύργους σκυροδέματος, έντεκα και δεκατριών ορόφων αντίστοιχα. Σε αυτούς, στεγάζονται 140 προκατασκευασμένες μονάδες που είναι αυτόνομες, οι «κάψουλες». Αυτές οι μονάδες έχουν κατασκευαστεί έτσι, ώστε να μπορούν να αποκολληθούν από το κτήριο και να αντικατασταθούν σε πιθανές βλάβες. Οι χώροι αυτοί έχουν σχεδιαστεί για να λειτουργούν κάποιοι ως διαμερίσματα και κάποιοι ως γραφεία.
Εθνικό θέατρο Bunraku (1980)
Είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από δύο αίθουσες και έναν εκθεσιακό χώρο, που βρίσκεται στην Οσάκα της Ιαπωνίας. Το θέατρο έχει δύο αίθουσες. Η μεγάλη αίθουσα έχει χωρητικότητα περίπου 700 θέσεις και χρησιμοποιείται κυρίως για παραστάσεις. Στη μικρότερη εκτελούνται παραστάσεις σε σχέση με τις παραδοσιακές τέχνες και την ιαπωνική μουσική.
Μουσείο δεινοσαύρων στην Κατσουγιάμα (2000)
Η τοποθεσία του μουσείου επιλέχθηκε επειδή πολλά απολιθώματα έχουν βρεθεί στην γύρω περιοχή. Το μουσείο έχει δύο ορόφους, ενώ υπάρχουν επίσης εκθέματα και στον υπαίθριο χώρο γύρω από το μουσείο, όπου έχει διαμορφωθεί πάρκο ανασκαφών στο οποίο οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθούν τις εργασίες ανασκαφών.
Ερίκ Αμπιντάλ
Ο Ερίκ Αμπιντάλ είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 11 Σεπτεμβρίου 1979 στη Λυών της Γαλλίας και τελευταία αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Οι πρώτοι σύλλογοι
Ο Αμπιντάλ ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της ΑΣ Λυών Λα Ντυσέρ, μια ερασιτεχνική ομάδα στα προάστια της Λυών. Το 1999 προάχθηκε στην πρώτη ομάδα. Το 2000 πήγε στη Μονακό και έκανε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 στις 16 Σεπτεμβρίου 2000 σε μια νίκη επί της Τουλούζ με 3-0. Αγωνίστηκε σε 22 αγώνες χωρίς να πετύχει κανένα γκολ.
Το 2002 ο Αμπιντάλ πήρε μεταγραφή στη Λιλ. Εκεί συνάντησε τον πρώην προπονητή του, Claude Puel. Ο Puel τον είχε βασικό στην ενδεκάδα. Αγωνίστηκε σε 62 ματς.
Λυών
Το 2004 πήγε στην πόλη όπου γεννήθηκε και αγωνιζόταν μέχρι το 2007 στη Λυών, όπου κέρδισε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα σε εθνικό επίπεδο. Κέρδισε γρήγορα την εμπιστοσύνη του προπονητή του, ώστε σε έναν αγώνα με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ο Αμπιντάλ μάρκαρε τον Κριστιάνο Ρονάλντο.
Στις 10 Νοεμβρίου 2004 σκόραρε το πρώτο γκολ της καριέρας του, σε μια ήττα με 2-3 από την πρώην ομάδα του, τη Λιλ για το Κύπελλο Γαλλίας.
Τη σεζόν 2005-2006 ο Αμπιντάλ έχασε το πρώτο μισό της σεζόν μετά από έναν τραυματισμό σε ένα φιλικό παιχνίδι με την Όνσε Κάλντας. Μετά από 3 σεζόν στη Λυών, ο Αμπιντάλ σκόραρε 2 γκολ σε 72 εμφανίσεις.
Μπαρτσελόνα
Η Μπαρτσελόνα έδωσε 15.000.000 ευρώ στη Λυών για να αποκτήσει τον Αμπιντάλ, ενώ υπήρχε και μπόνους 500.000 ευρώ εάν η Μπαρτσελόνα κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ, πράγμα που κατάφερε το 2009 και το 2011. Με την απόκτησή του παίκτη η Μπαρτσελόνα έθεσε στο συμβόλαιό του ρήτρα παραχώρησης ύψους 90 εκ. ευρώ.
Ο Αμπιντάλ έκανε το ντεμπούτο του με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα στις 26 Αυγούστου 2007 με τη Σανταντέρ. Ολοκλήρωσε την πρώτη του σεζόν στη Βαρκελώνη με 30 εμφανίσεις. Όμως έχασε τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2009 επειδή δέχτηκε απευθείας κόκκινη κάρτα στον ημιτελικό με την Τσέλσι.
Τη σεζόν 2009-2010 ο Αμπιντάλ συνέχισε να είναι βασικός, παρά την άφιξη του Μάξουελ στο Καμπ Νου. Στις 5 Ιανουαρίου του 2011 σκόραρε το πρώτο του γκολ με την Μπαρτσελόνα, με αντίπαλο την Αθλέτικ Μπιλμπάο στα πλαίσια του Κυπέλλου Ισπανίας.
Στις 18 Ιανουαρίου 2012 ο Αμπιντάλ σκόραρε το δεύτερο γκολ του με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα. Τον επόμενο μήνα ανανέωσε το συμβόλαιο με τον σύλλογο, κρατώντας τον στο Καμπ Νόου μέχρι τις 30 Ιουνίου 2013. Στις 30 Μαΐου 2013, ανακοινώθηκε ότι ο ομάδα δεν θα ανανεώσει τη σύμβασή του.
Ολυμπιακός
Στις 5 Ιουλίου 2014 ο Αμπιντάλ ήρθε στον Πειραιά μεταγραφόμενος από τη Μονακό και ολοκλήρωσε την συμφωνία του με τον Ολυμπιακό υπογράφοντας για δύο χρόνια. Σταμάτησε την καριέρα του στις 19 Δεκεμβρίου ανακοινώνοντας την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.
Ο Ερίκ Αμπιντάλ, επέστρεψε στον Ολυμπιακό μετά από αποδοχή της πρότασης που του έγινε προκειμένου να αναλάβει πόστο μάρκετινγκ, χορηγιών, προετοιμασίας της ομάδας και επικοινωνίας με τις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα. Στην ομάδα του Πειραιά εργάζεται μέχρι σήμερα.
Τα προβλήματα υγείας
Στις 15 Μαρτίου 2011, η Μπαρτσελόνα ανακοίνωσε ότι ο Αμπιντάλ είχε έναν όγκο στο ήπαρ. Ο παίκτης υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση δύο ημέρες αργότερα.
Την παραμονή της επέμβασης και πριν από τη έναρξη του αγώνα για τη φάση των 16 στο Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και Λυών, οι παίκτες των δύο ομάδων φορούσαν μπλούζες που ανέγραφαν Animo Abidal (Περαστικά Αμπιντάλ).
Στις 15 Μαρτίου 2012 ανακοινώθηκε ότι ο Αμπιντάλ θα πρέπει να υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος, μια που το πρόβλημα δεν αντιμετωπίστηκε με την επέμβαση αφαίρεσης του όγκου που είχε προηγηθεί ένα χρόνο νωρίτερα. Στις 10 Απριλίου υποβλήθηκε στη χειρουργική επέμβαση μεταμόσχευσης, με τον ξάδερφό του Ζεράρ να είναι ο δότης.
Η υπόθεση της μεταμόσχευσης έγινε αντικείμενο εισαγγελικής παρέμβασης το καλοκαίρι του 2018, ωστόσο δεν προέκυψε οποιοδήποτε επιβαρυντικό στοιχείο κι έτσι η έρευνα μπήκε στο αρχείο λίγους μήνες αργότερα.
Εθνική ομάδα
Ο Αμπιντάλ έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Γαλλίας στις 18 Αυγούστου 2004 σε ένα φιλικό με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2008 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010.Στις 13 Αυγούστου 2014 ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την Εθνική Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Λυών-Ντυσέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος
Ο Φραγκίσκος Α΄ Κρίσπος (Ιταλικά : Francesco I Crispo, πέθανε το 1397) ήταν δούκας του Αρχιπελάγους και κύριος των 2/3 της Εύβοιας (1383 - 1397). Στη Νάξο διαδέχθηκε τον Οίκο των Σανούδων και είναι ο πρώτος δούκας από τον Οίκο των Κρίσπων. Ο Φραγκίσκος Α΄ γεννήθηκε πιθανότατα στη Βερόνα. Με τον γάμο του με τη Φιορέντσα Σανούδου κυρία της Μήλου, εγγονή του δούκα του Αρχιπελάγους Γουλιέλμου Α΄ Σανούδου, η οποία είχε κληρονομήσει την ηγεμονία της Μήλου, έγινε και ο ίδιος Κύριος της Μήλου.
Άνοδος στο δουκάτο
Ο Φραγκίσκος Α΄ ήταν πιθανότατα πειρατής και απεστάλη από τη Δημοκρατία της Βενετίας στη Νάξο, επειδή ανησυχούσαν έντονα με την ανικανότητα του προκατόχου του Νικολάου Γ΄ από την Οικογένεια νταλλε Κάρτσερι, που ήταν γιος της Φιορέντσας Σανούδου δούκισσας της Νάξου. Οι κτήσεις της Βενετίας στο Αιγαίο Πέλαγος υπέφεραν έντονα από τις επιδρομές των Οθωμανών και ο Νικόλαος Γ΄ με προδοτικές πράξεις εξαγρίωσε τη Βενετία· επίσης οι πιέσεις του στους υπηκόους τον έκαναν αντιπαθή. Τότε ο Φραγκίσκος Α΄ οργάνωσε τη δολοφονία του με ένα κυνήγι, στο οποίο συμμετείχαν ο ίδιος ο Νικόλαος Γ΄ νταλε Κάρτσερι και οι σύντροφοι του Φραγκίσκου Α΄. Οι σύντροφοι σκότωσαν τον Νικόλαο Γ΄ και δήλωσαν, ότι δέχτηκε επίθεση από άγνωστους ληστές και πέθανε πέφτοντας από το άλογο του. Αμέσως μετά παρότρυναν τον Φραγκίσκο να αναλάβει ο ίδιος την κυβέρνηση του δουκάτου, κάτι που δέχτηκε. Η Δημοκρατία της Βενετίας τον αναγνώρισε αμέσως και τον συνεχάρη. Με την άνοδό του στο δουκάτο ο Φραγκίσκος Α΄ έστειλε τον επίσκοπο της Μήλου στη Βενετία για τη συγκατάθεση: της παραχωρούσε τις δύο βαρονίες του Νικολάου Γ΄ νταλε Κάρτσερι στην Εύβοια. Η Βενετία, μια και ο Νικόλαος Γ΄ είχε συνωμοτήσει εναντίον της, συμβιβάστηκε με το νέο δούκα, μάλιστα τον είδε ως δυναμικό υπερασπιστή του δουκάτου εναντίον των Οθωμανών. Οι βαρόνοι της Νάξου τάχθηκαν με το μέρος του.
Η υπόθεση της Άνδρου
O Φραγκίσκος Α΄ αφαίρεσε την Άνδρο από την κυριότητα της Μαρίας Σανούδου -ομομήτριας αδελφής του Νικκολό νταλλε Κάρτσερι και κόρης του τελευταίου δούκα από το Οίκο των Σανούδων Νικολάου Β΄ Σπετσαμπάντα και την έδωσε στην κόρη του Πετρονίλα. H Μαρία διαμαρτυρήθηκε στον Βενετό βάιλο της Χαλκίδας Τζένο. Τότε ο νέος δούκας πάντρεψε την Πετρονίλα με το γιο του βάιλου, τον Πιέτρο Τζένο και αποζημίωσε τη Μαρία Σανούδου με την κυριότητα της Πάρου. Η Μαρία εξακολουθούσε να ζητά το δίκαιό της, αλλά η υπόθεσή της έπαιρνε συνέχεια αναβολές. Επίσης η σύζυγος του Νικολάου Γ΄ νταλε Κάρτσερι αποζημιώθηκε με κτήματα στη βόρειο Εύβοια. Ο δούκας έγινε υποτελής της Βενετίας, μια και ο επικυρίαρχος του πρίγκιπας της Αχαΐας Ιάκωβος των Μπω απεβίωσε το 1383. Πράγματι η Βενετία τον βοήθησε με πλοία εναντίον του Βαγιαζήτ Α΄.
Απεβίωσε το 1397 και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ιάκωβος Α΄ Κρίσπος.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Φιορέντσα Α΄ Σανούδου, κυρία της Μήλου, κόρη του Μάρκου Σανούδου, κύριου της Μήλου και εξαδέλφη της Φιορέντσα Σανούδου δούκισσας της Νάξου, απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Νάξου Κατηγορία:Οίκος των Κρίσπων
Κρίστιαν Φρόιντ
Ο Γκέοργκ Κρίστιαν Φρόιντ (γερμανικά: Georg Christian Freund, 1821-1900) υπήρξε Γερμανός γλύπτης.