cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάροσλαβ Χάσεκ
Έργο
Ο Χάσεκ εργάστηκε με επιτυχία για εφημερίδες και περιοδικά, γράφοντας σατιρικές ιστορίες και άρθρα. Ως συγγραφέας συνδύασε την απλή λαϊκή γλώσσα με την περιγραφή πολύπλοκων λεπτομερειών. Λίγοι αναγνώρισαν την ποιότητα στα έργα του. Οι περισσότεροι συνάδελφοί του πίστευαν ότι τα έργα του ήταν ένα επιφανειακό φαινόμενο. Από το 1910 εργάστηκε για το ζωολογικό περιοδικό Svět zvířat (Ο Κόσμος τον Ζώων). Περιγράφοντας ανύπαρκτα ζώα έφερε μεγάλη αναταραχή στους ειδικούς. Το αποκορύφωμα ήταν άρθρα όπως η περιγραφή μεθυσμένων παπαγάλων και η ανακάλυψη της προϊστορικής ψείρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι λογοτέχνες Κατηγορία:Τσέχοι μυθιστοριογράφοι
Σαν Φρανσίσκο δελ Νόρτε
Το Σαν Φρανσίσκο δελ Νόρτε (ισπανικά: San Francisco del Norte) είναι ένας από τους δεκατρείς δήμους του Διαμερίσματος Τσιναντέγα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Σαν Φρανσίσκο δελ Νόρτε.
Παραπομπές
Σ Σ
Κοιλάδα του Βραχμαπούτρα
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Δορυφορική άποψη του δέλτα Βραχμαπούτρα-Γάγγη Η Κοιλάδα του Βραχμαπούτρα (Βόρεια Βεγγάλη του Άσαμ) είναι μια περιοχή που βρίσκεται μεταξύ των λοφώδων περιοχών της ανατολικής και βορειοανατολικής περιοχής των Ιμαλαΐων.
Η κοιλάδα αποτελείται από τη δυτική κοιλάδα της Βραχμαπούτρα που καλύπτει τις επαρχίες Ντούμπρι, Γκοαλπάρα και Καμρούπ, η κεντρική περιοχή της κοιλάδας του Βραχμαπούτρα καλύπτει τις επαρχίες Νταρράνγκ, Ναγκαόν και Σονιτπούρ, και την ανατολική περιοχή της κοιλάδας του Βραχμαπούτρα που καλύπτει τις επαρχίες Λαχιμπούρ, Ντιμπρουγκάρ και Σιμπσαγκάρ. Ο ποταμός Τίστα στη Βόρεια Βεγγάλη επίσης ξηραίνεται στον Ποταμό Βραχμαπούτρα.
Η Κοιλάδα του Βραχμαπούτρα έχει κλίμα που μοιάζει με το τροπικό κλίμα δάσους βροχής, παρέχοντας μερικά από τα πιο παραγωγικά εδάφη στον κόσμο. Ο Ποταμός Βραχμαπούτρας ρέει από το Άσαμ στη Βεγγάλη, όπου συναντά το ποταμό Γάγγη για να σχηματίσει το μεγαλύτερο δέλτα στον κόσμο και τελικά εκβάλλει στον Κόλπο της Βεγγάλης στα νότια.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Γεωγραφία του Άσαμ
Η Δημιουργία του Αδάμ
Η Δημιουργία του Αδάμ (Creazione di Adamo) είναι νωπογραφία του 16ου αιώνα (περ. 1508-1512) που δημιουργήθηκε από τον Ιταλό καλλιτέχνη Μιχαήλ Άγγελο και αποτελεί μέρος της οροφής της Καπέλα Σιστίνα. Αναπαριστά την βιβλική κοσμογονική αφήγηση από το Βιβλίο της Γένεσης, σύμφωνα με την οποία ο Θεός δίνει ζωή στον Αδάμ, τον πρώτο άνθρωπο. Η νωπογραφία είναι μέρος ενός σύνθετου εικονογραφικού σχεδίου και χρονολογικά είναι η τέταρτη της σειράς των πάνελ που απεικονίζουν επεισόδια από τη Γένεση.
Η εικόνα των χεριών του Θεού και του Αδάμ που σχεδόν βρίσκονται σε επαφή είναι πλέον εμβληματική της ανθρωπότητας. Η νωπογραφία έχει αναπαραχθεί σε αμέτρητες απομιμήσεις και παρωδίες. Η Δημιουργία του Αδάμ από τον Μιχαήλ Άγγελο αποτελεί έναν από τους πιο αναπαραγόμενους θρησκευτικούς πίνακες όλων των εποχών.
Σύνθεση
Ο Θεός απεικονίζεται ως ένας ηλικιωμένος καυκάσιος άνδρας με λευκή γενειάδα τυλιγμένος σε έναν στροβιλιζόμενο μανδύα, ενώ ο Αδάμ, στο κάτω αριστερό μέρος, είναι εντελώς γυμνός. Το δεξί χέρι του Θεού είναι τεντωμένο για να μεταδώσει τη σπίθα της ζωής από το δικό του δάχτυλο σε εκείνο του Αδάμ, του οποίου το αριστερό χέρι επεκτείνεται με μια στάση που αντικατοπτρίζει αυτήν του Θεού, μια υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος δημιουργείται κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του Θεού (Γεν. 1:26). Το δάχτυλο του Αδάμ και το δάχτυλο του Θεού δεν βρίσκονται σε επαφή, σημείο που δίνει την εντύπωση ότι ο Θεός, ο δωρητής της ζωής, προσεγγίζει τον Αδάμ ο οποίος δεν την έχει ακόμη λάβει. Οι δυο τους δεν βρίσκονται στο "ίδιο επίπεδο", όπως για παράδειγμα δύο άνθρωποι που δίνουν τα χέρια.
Έχουν διατυπωθεί πολλές υποθέσεις σχετικά με την ταυτότητα και τη σημασία των δώδεκα μορφών γύρω από τον Θεό. Σύμφωνα με μια ερμηνεία που προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Άγγλο κριτικό τέχνης Ουόλτερ Πέιτερ (Walter Pater, 1839-1894) και είναι πλέον ευρέως αποδεκτή, το πρόσωπο που προστατεύεται από το αριστερό χέρι του Θεού αντιπροσωπεύει την Εύα, λόγω της γυναικείας εμφάνισης της φιγούρας και του βλέμματος της προς τον Αδάμ και οι άλλες έντεκα μορφές αντιπροσωπεύουν συμβολικά τις ψυχές των αγέννητων απογόνων του Αδάμ και της Εύας, ολόκληρης της ανθρώπινης φυλής. Αυτή η ερμηνεία αμφισβητήθηκε, κυρίως με βάση το σκεπτικό ότι η Καθολική Εκκλησία θεωρεί τη διδασκαλία της προϋπάρχουσας ψυχής ως αιρετική. Κατά συνέπεια, η φιγούρα πίσω από τον Θεό έχει επίσης προταθεί ότι μπορεί να είναι η Παναγία, η Σοφία (η προσωποποίηση της σοφίας που αναφέρεται στη Σοφία Σολομώντος), η προσωποποιημένη ανθρώπινη ψυχή, ή "ένας άγγελος με αρρενωπή σωματική διάπλαση".
Ανάλυση
Έχουν διατυπωθεί αρκετές υποθέσεις σχετικά με την έννοια της άκρως πρωτότυπης σύνθεσης της Δημιουργίας του Αδάμ, πολλές από τις οποίες θεωρούν ως αφετηρία την καλά τεκμηριωμένη γνώση της ανθρώπινης ανατομίας από τον Μιχαήλ Άγγελο.
Απεικόνιση του ανθρώπινου εγκεφάλου
Το 1990, στην πόλη Άντερσον της Ιντιάνα των ΗΠΑ, ο ιατρός Φρανκ Μέσμπεργκερ (Frank Meshberger), σημείωσε στο περιοδικό Journal of the American Medical Association ότι οι φιγούρες και τα σχήματα που απεικονίζονται πίσω από τη φιγούρα του Θεού φαίνονται να αποτελούν μια ανατομικά ακριβή εικόνα του ανθρώπινου εγκεφάλου. Με μια προσεκτική εξέταση, τα όρια στη νωπογραφία μπορούν να συσχετιστούν με κύριες αύλακες του τελεγκέφαλου στην εσωτερική και εξωτερική επιφάνεια του εγκεφάλου, του εγκεφαλικού στελέχους, του μετωπιαίου λοβού, της βασικής αρτηρίας, της υπόφυσης και του οπτικού χιάσματος.
Απεικόνιση της διαδικασίας γέννησης
Εναλλακτικά, έχει παρατηρηθεί ότι το κόκκινο ύφασμα γύρω από τον Θεό έχει το σχήμα μιας ανθρώπινης μήτρας και ότι το πράσινο κρεμάμενο κασκόλ θα μπορούσε να είναι ένας πρόσφατα κομμένος ομφάλιος λώρος. Πρόσφατα, μια ομάδα Ιταλών ερευνητών δημοσίευσε στο ιατρικό περιοδικό Mayo Clinic Proceedings ένα άρθρο στο οποίο οι εικόνες του μανδύα και της επιλόχειας μήτρας αλληλεπικαλύπτονταν. Σύμφωνα με τον Enrico Bruschini (2004), "αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα υπόθεση που παρουσιάζει τη σκηνή της Δημιουργίας ως μια εξιδανικευμένη αναπαράσταση της φυσικής γέννησης του ανθρώπου. Εξηγεί τον ομφαλό που εμφανίζεται στον Αδάμ, ο οποίος αρχικά προκαλεί σύγχυση επειδή ο Αδάμ δημιουργήθηκε και δεν γεννήθηκε από γυναίκα.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίνακες 16ου αιώνα
Νικόλαος Θεοτόκης
Ο Νικόλαος Θεοτόκης (20 Ιουλίου 1878 – 15 Νοεμβρίου 1922) ήταν Έλληνας πολιτικός και διπλωμάτης, βουλευτής Κέρκυρας.
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 20 Ιουλίου του 1878 και καταγόταν από την αρχοντική κερκυραϊκή οικογένεια Θεοτόκη (κλάδος Θεοτόκη-Daviazzo). Ήταν πρωτότοκος γιος του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη και της Αμαλίας Δήμα, αδελφός του επίσης πρωθυπουργού Ιωάννη Θεοτόκη και της Ζαΐρας Θεοτόκη, μητέρας του πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη.
Σπούδασε νομική στην Αθήνα και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι και στο Βερολίνο.
Το 1899 ο Νικόλαος Θεοτόκης ξεκίνησε την καριέρα του στο διπλωματικό σώμα, εισερχόμενος στη διπλωματική υπηρεσία του Υπουργείου των Εξωτερικών. Αρχικά διορίστηκε υποπρόξενος στο Δεδέαγατς (σημερινή Αλεξανδρούπολη) και τη Μαγνησία. Το 1905 μετακινήθηκε στο Παρίσι και αργότερα στη Βιέννη υπηρετώντας ως γραμματέας των αντίστοιχων ελληνικών πρεσβειών. Το 1909 ανέλαβε τη θέση του πρώτου γραμματέα στην ελληνική πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης και ακολούθως του Παρισιού και της Βέρνης. Το 1914, με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, ο Θεοτόκης μετακινήθηκε στην ελληνική πρεσβεία του Βερολίνου και αργότερα και διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στο Βερολίνο.
Το 1917, μετά την επικράτηση του κινήματος της Εθνικής Άμυνας, εγκαταστάθηκε στην Ελβετία, όπου μετέβη ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, όταν εκθρονίστηκε.
Το 1920 επέστρεψε στην Ελλάδα, εγκατέλειψε το διπλωματικό σώμα και ξεκίνησε η εμπλοκή του στην πολιτική. Εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας, συμμετέχοντας με το Λαϊκό Κόμμα στις εκλογές της 1 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Από τις 24 Ιανουαρίου 1921 χρημάτισε υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Νικόλαο Καλογερόπουλο και ακολούθως διετέλεσε Υπουργός Ναυτικών και Στρατιωτικών (20 Φεβρουαρίου-26 Μαρτίου 1921). Στις δύο κυβερνήσεις που σχημάτισε ο Δημήτριος Γούναρης (26 Μαρτίου 1921-3 Μαΐου 1922) διορίστηκε υπουργός Στρατιωτικών, αξίωμα που διατήρησε και στην κυβέρνηση του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη που ακολούθησε (9 Μαΐου-28 Αυγούστου 1922).
Μετά την αποτυχία της μικρασιατικής εκστρατείας και τις επακόλουθες εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις (Κίνημα στο στρατό υπό τον Στυλιανό Γονατά και τον Νικόλαο Πλαστήρα, παραίτηση της κυβέρνησης και του βασιλιά), στις 28 Σεπτεμβρίου του 1922 ο Νικόλαος Θεοτόκης συνελήφθη με απόφαση της Επαναστατικής Επιτροπής, ως ένας από τους υπεύθυνους της Μικρασιατικής Καταστροφής. Εκτός από τον Νικ. Θεοτόκη στο Έκτακτο Στρατοδικείο που συγκροτήθηκε τότε παραπέμφθηκαν οι Δημ. Γούναρης, Π. Πρωτοπαπαδάκης, Γ. Μπαλτατζής, Ξ. Στρατηγός, Μ. Γούδας, Ν. Στράτος και Γ. Χατζηανέστης, όλοι με την κατηγορία της «εσχάτης προδοσίας». Σύμφωνα με το κατηγορητήριο οι οκτώ κατηγορούμενοι «εκουσίως και εκ προθέσεως υπεστήριξαν την εισβολήν ξένων στρατευμάτων, ήτοι του τουρκικού εθνικιστικού στρατού, εις την επικράτειαν του Βασιλείου… παραδώσαντες άμα εις τον εχθρόν πόλεις, φρούρια, μέγα μέρος του στρατού και μεγίστης αξίας υλικόν πολέμου».
Η Δίκη των Εξ, όπως έμεινε γνωστή, άρχισε στις 31 Οκτωβρίου/13 Νοεμβρίου 1922 και ολοκληρώθηκε μετά από 14 συνεδριάσεις στις 14/27 Νοεμβρίου. Για την απόφαση του στρατοδικείου ωστόσο δεν υπήρχαν πολλές αμφιβολίες ούτε πριν την έναρξη της δίκης ούτε κατά τη διάρκειά της. Παρά τις ευθύνες των κατηγορουμένων για τη Μικρασιατική καταστροφή, η παραπομπή τους με το συγκεκριμένο κατηγορητήριο και η καταδίκη τους, με βάση το κατηγορητήριο αυτό, υπήρξαν πράξεις σκοπιμότητας· «εθνικής σκοπιμότητος» όπως παραδέχθηκε αργότερα τόσο ο Θ. Πάγκαλος όσο και οι συμμετέχοντες ή μελετητές των γεγονότων της εποχής εκείνης. Το κατηγορητήριο τυπικά ήταν αστήρικτο καθώς η κατεχόμενη από τον ελληνικό στρατό περιοχής της δυτικής Μικράς Ασίας δεν ήταν ελληνικό έδαφος ούτε κατά το διεθνές ούτε κατά το ελληνικό Δίκαιο. Παρέμεινε και ουσιαστικά αστήρικτο καθώς από κανένα στοιχείο της ακροαματικής διαδικασίας δεν προέκυψε η έννοια του δόλου των κατηγορουμένων. Χρησιμοποιήθηκαν ωστόσο οι κατηγορίες αυτές με απώτερο σκοπό να κατευναστεί η εθνική αισχύνη που είχε υποστεί ο ελληνικός στρατός από την ήττα στη Μικρά Ασία αλλά και να πληγεί καίρια η βασιλική αντιβενιζελική παράταξη μέσα από την πολιτική δολοφονία των ηγετών της.
Οι έντονες διεθνείς αντιδράσεις με αίτημα την αναβολή ή ματαίωση της εκτέλεσης της ποινής και οι προσπάθειες για την σωτηρία των καταδικασθέντων σε θάνατο δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Έτσι οι Έξι τουφεκίστηκαν στο Γουδή στις 15 Νοεμβρίου 1922.
Το 2008, ο Μιχάλη Πρωτοπαπαδάκη, εγγονός του πρώην πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, έκανε αίτηση επανάληψης της δίκης προσκομίζοντας νέα στοιχεία. Το 2010, κρίθηκε ότι πρέπει να γίνει επανάληψη της δίκης και αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι λόγω παραγραφής.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Οικογένεια Θεοτόκη Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες Κατηγορία:Αντιβενιζελικοί Κατηγορία:Καταδικασθέντες σε θάνατο Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
Ψευδομεμβρανώδης λαρυγγίτιδα
Η ψευδομεμβρανώδης λαρυγγίτιδα (ή λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα ή υμενογόνος λαρυγγίτιδα) αποτελεί λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος που οφείλεται σε ιογενή λοίμωξη της ανώτερης αναπνευστικής οδού. Η λοίμωξη οδηγεί σε οίδημα του τοιχώματος του λάρυγγα κι έτσι εμποδίζεται η φυσιολογική αναπνοή. Τα συμπτώματα της ψευδομεμβρανώδους λαρυγγίτιδας είναι υλακώδης βήχας, συριγμός (υψίσυχνος ήχος), και βραχνάδα. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια, μέτριας έντασης ή σοβαρά και συνήθως επιδεινώνονται τη νύχτα. Η χορήγηση μιας εφάπαξ δόσης στεροειδών από του στόματος μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις, χρησιμοποιείται επινεφρίνη. Σπάνια απαιτείται νοσηλεία στο νοσοκομείο.
Από τη στιγμή που θα αποκλειστούν σοβαρότερες αιτίες για τα συμπτώματα της ψευδομεμβρανώδους λαρυγγίτιδας, όπως για παράδειγμα επιγλωττίτιδα ή ξένο σώμα στην αναπνευστική οδό, τότε η διάγνωση της νόσου γίνεται βάσει ενδείξεων και συμπτωμάτων. Περαιτέρω εξετάσεις, όπως για παράδειγμα, εξετάσεις αίματος, ακτινογραφίες και καλλιέργειες δεν είναι απαραίτητες τις περισσότερες φορές. Η ψευδομεμβρανώδης λαρυγγίτιδα είναι μια συνήθης πάθηση και απαντάται σε παιδιά μεταξύ 6 μηνών και 5-6 ετών και σε ποσοστό περίπου 15%. Σπανίως εμφανίζεται σε έφηβους και ενήλικες.
Ενδείξεις και συμπτώματα
Στα συμπτώματα, που είναι συνήθως χειρότερα τη νύχτα, συμπεριλαμβάνονται: υλακώδης βήχας, συριγμός (υψίσυχνος ήχος, συνήθως κατά την εισπνοή), βραχνάδα και αναπνευστική δυσχέρεια δυσκολία στην αναπνοή. Ο υλακώδης βήχας περιγράφεται πολλές φορές ως γαύγισμα σκυλιού. Το κλάμα μπορεί να επιδεινώσει το συριγμό. Ο συριγμός μπορεί να σημαίνει ύπαρξη στένωσης των αναπνευστικών οδών. Καθώς επιδεινώνεται η ψευδομεμβρανώδης λαρυγγίτιδα, είναι πιθανή η μείωση της έντασης του συριγμού.
Άλλα συμπτώματα είναι ο πυρετός, η κόρυζα (καταρροή) (συνηθισμένα συμπτώματα του κοινού κρυολογήματος) και οι  εισολκές μεσοπλευρίων διαστημάτων. Η σιελόρροια ή μια γενικά νοσηρή εικόνα υποδεικνύουν κατά κανόνα άλλες ασθένειες.
Αίτια
Η ψευδομεμβρανώδης λαρυγγίτιδα προκαλείται συνήθως από ιογενή λοίμωξη. Κάποιοι συμπεριλαμβάνουν στον όρο και την οξεία λαρυγγοτραχειίτιδα, τη σπασμωδική λαρυγγίτιδα, τη διφθεριτική λαρυγγίτιδα, τη βακτηριακή τραχειίτιδα, τη λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα καθώς και τη λαρυγγοτραχειοβρογχοπνευμονίτιδα. Στις δύο πρώτες περιπτώσεις τα αίτια είναι ιογενή και τα συμπτώματα πιο ήπια. Στις υπόλοιπες η ασθένεια είναι μικροβιακής αιτιολογίας, ενώ τα συμπτώματα είναι κατά κανόνα σοβαρότερα.
Ιογενής λοίμωξη
Το 75% των περιπτώσεων οφείλεται στον ιό της παραγρίπης, κυρίως του τύπου 1 και 2. Ορισμένες φορές άλλοι ιοί, όπως ο ιός της γρίπης τύπου A και B, ο ιός της ιλαράς, ο αδενοϊός και ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός (RSV) μπορούν να προκαλέσουν την ασθένεια. Η σπασμωδική λαρυγγίτιδα (λαρυγγίτιδα με υλακώδη βήχα) οφείλεται στην ίδια ομάδα ιών, όπως η οξεία λαρυγγοτραχειίτιδα, απουσιάζουν, όμως τα συνήθη συμπτώματα της λοίμωξης, όπως είναι ο πυρετός, ο πονόλαιμος (κυνάγχη) και τα αυξημένα λευκά αιμοσφαίρια).   Δε διαφέρουν, όμως, η θεραπεία και η ανταπόκριση σε αυτήν.
Βακτηριακή λοίμωξη
Η ψευδομεμβρανώδης λαρυγγίτιδα που οφείλεται σε βακτήρια συμπεριλαμβάνει: τη διφθεριτική λαρυγγίτιδα, τη βακτηριακή τραχειίτιδα, τη λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα και τη λαρυγγοτραχειοβρογχοπνευμονίτιδα. Η διφθεριτική λαρυγγίτιδα οφείλεται στο κορυνοβακτηρίδιο της διφθερίτιδας ενώ η βακτηριακή τραχειίτιδα, η λαρυγγοτραχειοβρογχίτιδα και η λαρυγγοτραχειοβρογχοπνευμονίτιδα έχουν αρχικά ιογενή αίτια, ενώ στη συνέχεια προστίθεται η βακτηριακή λοίμωξη. Συνήθως, είναι υπεύθυνα τα εξής βακτήρια: χρυσίζων σταφυλόκοκκος, πνευμονιόκοκκος ή στρεπτόκοκκος της πνευμονίας, αιμόφιλος της ινφλουέντζαςκαι μοραξέλλα η καταρροϊκή.
Παθοφυσιολογία
Η ιογενής λοίμωξη οδηγεί σε οίδημα του τοιχώματος του λάρυγγα και της τραχείας και διόγκωση των αεραγωγών με λευκά αιμοκύτταρα. Το οίδημα μπορεί να επιφέρει αναπνευστικές δυσκολίες.
Διάγνωση
Ο ακτινολογικός έλεγχος του τραχήλου δεν αποτελεί ρουτίνα,  σε περίπτωση, όμως, που πραγματοποιηθεί είναι δυνατό να δείξει στένωση της τραχείας, η οποία καλείται και κωνοειδής λέπτυνση λόγω του κωνοειδούς σχήματος. Η κωνοειδής λέπτυνση δεν είναι εμφανής στο 50% των περιπτώσεων.
Οι εξετάσεις αίματος και η ιική καλλιέργεια (ιολογικός έλεγχος) είναι δυνατό να προκαλέσουν άσκοπο ερεθισμό του αναπνευστικού. Για την εξακρίβωση της αιτίας μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα αποτελέσματα της ιικής καλλιέργειας, τα οποία προκύπτουν μέσω της ρινοφαρυγγικής αναρρόφησης (λήψη εκκρίματος από τη μύτη), ωστόσο αυτές οι καλλιέργειες περιορίζονται μόνο σε επιστήμονες που ασχολούνται με την έρευνα. Εάν η κατάσταση του ασθενούς δεν παρουσιάσει βελτίωση με την κλασική θεραπεία, ίσως χρειαστεί να γίνουν περαιτέρω εξετάσεις για την ανεύρεση βακτηρίων.
Το πιο κοινό σύστημα για την αξιολόγηση της βαρύτητας της ασθένειας είναι η κλίμακα Westley, η οποία χρησιμοποιείται περισσότερο για ερευνητικούς σκοπούς, παρά στην κλινική πρακτική. Η εκτίμηση γίνεται με βάση το σύνολο των βαθμών που αναφέρονται σε πέντε παραμέτρους: επίπεδο συνείδησης, παρουσία κυάνωσης, συριγμός, είσοδος αέρα και παρουσία εισολκών. Οι βαθμοί που δίδονται σε κάθε παράμετρο παρατίθενται στο δεξιό πίνακα, ενώ η συνολική βαθμολογία κυμαίνεται μεταξύ 0 και 17.
85% των παιδιών που καταλήγουν στο τμήμα επειγόντων περιστατικών έχουν ήπια συμπτώματα. Η σοβαρή ψευδομεμβρανώδης λαρυγγίτιδα είναι σπάνια (<1%).
Πρόληψη
Η ανοσοποίηση (μέσω του εμβολιασμού) έναντι της γρίπης και της διφθερίτιδας μπορεί να προλάβει την εμφάνιση της ψευδομεμβρανώδους λαρυγγίτιδας.
Θεραπεία
Θα πρέπει να φροντίζουμε τα παιδιά με ψευδομεμβρανώδη λαρυγγίτιδα να παραμένουν σε όσο το δυνατόν πιο ήρεμη κατάσταση. Η χορήγηση στεροειδών αποτελεί ρουτίνα ενώ σε σοβαρές περιπτώσεις χορηγείται επινεφρίνη. Εάν ο κορεσμός οξυγόνου (ποσότητα οξυγόνου στο αίμα) είναι χαμηλότερος από 92% επιβάλλεται η χορήγηση οξυγόνου,  . Στις σοβαρές περιπτώσεις οι ασθενείς θα πρέπει να διακομίζονται στο νοσοκομείο για παρακολούθηση. Εάν κριθεί απαραίτητη η παροχή οξυγόνου τότε συνιστάται να γίνει με σωλήνα ("blow-by") επειδή προκαλεί λιγότερο ερεθισμό από ότι η  μάσκα οξυγόνου. Με τη θεραπεία η ενδοτραχειακή διασωλήνωση (σωλήνας που εισάγεται στον αεραγωγό) απαιτείται σε λιγότερο του 0,2% των ασθενών.
Στεροειδή
Για τη θεραπεία της ψευδομεμβρανώδους λαρυγγίτιδας είναι δυνατή η χρήση κορτικοστεροειδών, όπως η δεξαμεθαζόνη και η βουδεζονίδη. Ήδη έξι ώρες μετά τη χορήγηση τα ευεργετικά αποτελέσματα είναι σημαντικά. Τα στεροειδή βοηθούν εξίσου καλά όταν χορηγούνται από του στόματος, παρεντερικά (με ένεση) ή μέσω εισπνοών, ωστόσο, προτιμάται η από του στόματος χορήγηση. Η εφάπαξ δόση επαρκεί κατά κανόνα και θεωρείται γενικά ασφαλής. Η δεξομεθαζόνη σε δόσεις των:  0,15, 0,3 και 0,6 mg/kg δείχνει να έχει εξίσου καλά αποτελέσματα.
Επινεφρίνη
Η μέτρια και σοβαρή ψευδομεμβρανώδης λαρυγγίτιδα μπορεί να αντιμετωπιστεί με  νεφελοποιημένη επινεφρίνη (διάλυμα που εισπνέεται για τη διεύρυνση του αεραγωγού). Η επινεφρίνη μπορεί μεν να μειώνει τη σοβαρότητα της ασθένειας μέσα σε 10–30 λεπτά αλλά η ευεργετική της επίδραση διαρκεί μόνο 2 περίπου ώρες. Εάν η κατάσταση του παιδιού παραμείνει βελτιωμένη για 2–4 ώρες μετά τη θεραπευτική αγωγή και δεν εμφανιστούν άλλες επιπλοκές, τότε κατά κανόνα δε χρειάζεται να παραμείνει στο νοσοκομείο.
Άλλες αγωγές
Έχουν μελετηθεί και άλλου είδους θερεπαυτικές αγωγές για την ψευδομεμβρανώδη λαρυγγίτιδα αλλά τα στοιχεία δεν επαρκούν ώστε να υποστηριχθεί η χρήση τους. Μια παραδοσιακή μέθοδος  αυτοϊασης  είναι η εισπνοή υδρατμών, οι κλινικές μελέτες, όμως, δεν έχουν αποδείξει την αποτελεσματικότητά της. Δε χρησιμοποιείται πλέον συχνά αυτή η μέθοδος. Η χρήση αντιβηχικού, το οποίο συνήθως εμπεριέχει δεξτρομεθορφάνη ή και γουαϊφενεζίνη επίσης δεν ενδείκνυται. Η εισπνοή heliox, ενός μίγματος  ηλίου και οξυγόνου για τη βελτίωση του έργου της αναπνοής που συνηθίζονταν στο παρελθόν, έχει δείξει ελάχιστα στοιχεία για να υποστηριχθεί η χρήση του. Επειδή, κατά κανόνα, πρόκειται για ιογενή λοίμωξη δε χρησιμοποιούνται αντιβιοτικά εκτός και αν υπάρχει υπόνοια ύπαρξης βακτηρίων. Τα αντιβιοτικά βανκομυκίνη και κεφοταξίμη ενδείκνυνται σε περιπτώσεις βακτηριακής λοίμωξης. Σε σοβαρά περιστατικά που σχετίζονται με τον ιό της γρίπης τύπου A ή B μπορεί να χορηγηθούν αναστολείς νευραμινιδάσης, ένα είδος αντιιικού.
Πρόγνωση
Η ιογενής ψευδομεμβρανώδης λαρυγγίτιδα είναι ασθένεια βραχείας διάρκειας. Σπανίως καταλήγει σε θάνατο λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας ή και καρδιακής ανακοπής. Τα συμπτώματα συνήθως υποχωρούν εντός δύο ημερών, αλλά μπορεί να διαρκέσουν και μέχρι επτά ημέρες. Στις σπάνιες επιπλοκές αναφέρονται επίσης η βακτηριακή τραχειίτιδα, η πνευμονία και το πνευμονικό οίδημα.
Επιδημιολογία
Περίπου το 15% του παιδικού πληθυσμού, ηλικίας συνήθως μεταξύ 6 μηνών και 5-6 ετών, θα εκδηλώσει ψευδομεμβρανώδη λαρυγγίτιδα. Η ασθένεια είναι υπεύθυνη για το 5% των εισαγωγών στο νοσοκομείο σε αυτή την ηλικία. Σε σπάνιες περιπτώσεις η νόσος μπορεί να εμφανιστεί σε βρέφη ηλικίας τουλάχιστον 3 μηνών μέχρι και σε έφηβους 15 ετών. Τα αγόρια προσβάλλονται κατά 50% περισσότερο από ότι τα κορίτσια και η εμφάνιση της νόσου είναι πιο συχνή το φθινόπωρο.
Ιστορικό
Ο όρος κρουπ προέρχεται από το αγγλικό ρήμα croup, που σημαίνει "βραχνό κλάμα". Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Σκωτία και διαδόθηκε το 18ο αιώνα. Η διφθεριτική λαρυγγίτιδα είναι γνωστή από την εποχή του  Ομήρου στην αρχαία Ελλάδα. Το 1826 ο Γάλλος ιατρός Πιερ Φιντέλ Μπρετονό (Bretonneau) διαχώρισε την ιογενή ψευδομεμβρανώδη λαρυγγίτιδα από αυτήν που συνδέεται με τη  διφθερίτιδα. Οι Γάλλοι ονόμασαν την ιογενή μορφή της ασθένειας "ψευδομεμβρανώδη" και χρησιμοποιούν τον όρο "κρουπ" για την ασθένεια που προκαλείται από το βακτηρίδιο της διφθερίτιδας. Αυτής της μορφής η λαρυγγίτιδα έχει σχεδόν εκλείψει λόγω της αποτελεσματικής ανοσοποίησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λοιμώδεις ασθένειες Κατηγορία:Παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος Κατηγορία:Ιοί Κατηγορία:Παιδιατρική
Ίβαν Πούτσκι
Ο Τζόσεφ Μπεντνάρσκι (γεννημένος στις 21 Ιανουαρίου 1941), είναι ένας Πολωνός πρώην επαγγελματίας παλαιστής και μπόντιμπιλντερ. Περισσότερο γνωστός είναι με το ψευδώνυμο "Ίβαν Πούτσκι".
Καριέρα
Το ντεμπούτο του ο Πούτσκι το έκανε το 1968, ενώ η καριέρα του διήρκεσε ως το 1987 όταν αποφάσισε να αποσυρθεί.
Κόντρες
Ο Πούτσκι στην καριέρα του, είχε ως σύμμαχο για λίγο διάστημα τον Τίτο Σαντάνα. Αντίθετα, εχθρούς σεναριακά δημιούργησε αρκετούς. Η σπουδαιότερη κόντρα του, ήταν στην προσπάθεια να κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα WWE, κόντρα στον πρωταθλητή Μπίλι Γκράχαμ, αφού ήταν και οι δύο μπόντιμπιλντερ και υπήρχε μια διαφορετική ένταση. Έχει αντιμετωπίσει ακόμα, παλαιστές όπως ο Άιρον Σέικ, ο Ιβάν Κόλοφ, ο Τζέσε Βεντούρα και άλλοι.
Διακρίσεις
Στην καριέρα του, ο σημαντικότερος τίτλους που κατέκτησε ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων μαζί με τον Τίτο Σαντάνα. Του είχαν δοθεί οι χαρακτηρισμοί, "Πολωνικό Χάμερ" και "Πολωνική Δύναμη".
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Ναπολέων Ζέρβας
Ο Ναπολέων Ζέρβας (Άρτα, 17 Μαΐου 1891 - Αθήνα, 10 Δεκεμβρίου 1957) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, κινηματίας, ιδρυτής και αντιστασιακός του ΕΔΕΣ και πολιτικός.
Γέννηση και καταγωγή
Γεννήθηκε στην Άρτα στις 17 Μαΐου του 1891, Καταγόταν από την ιστορική σουλιώτικη οικογένεια, των Ζερβαίων. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του κατατάχθηκε στον Στρατό εθελοντικά και συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους.
Από τους Βαλκανικούς πολέμους μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή
Αποφοίτησε από την Σχολή Υπαξιωματικών το 1914. Από το 1916 είχε συνταχθεί με τους βενιζελικούς στην Θεσσαλονίκη διακρινόμενος ως Επιτελάρχης του στρατηγού Ιωάννου στην Ταξιαρχία Αρχιπελάγους. Την περίοδο αυτήν σύμφωνα με τους Βρετανούς, είχε αποκτήσει ηγετικές τάσεις. Το 1920 φτάνει στον βαθμό του ταγματάρχη προαγόμενος πάντοτε επ' ανδραγαθία. Όταν ηττήθηκαν οι βενιζελικοί στις εκλογές του ίδιου έτους, κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε μέλος της εκεί βενιζελικής Πολιτικής Επιτροπής.
Στον μεσοπόλεμο και μέχρι την μεταξική δικτατορία
Το 1922 έλαβε μέρος στην επανάσταση του Πλαστήρα ενώ μετά συνδέθηκε με τον δικτάτορα Πάγκαλο και έγινε διοικητής τάγματος των σωματοφυλάκων του. Χρημάτισε από το 1925-26 φρούραρχος Αθηνών, ενώ το 1926 υπασπιστής του Προέδρου της Δημοκρατίας Παύλου Κουντουριώτη. Το 1926 ανατράπηκε ο Πάγκαλος και ο Ζέρβας εκδιώχθηκε από τον στρατό. Ο Γεώργιος Κονδύλης τον Σεπτέμβριο του 1926 εξώθησε μεταξύ άλλων και τον Ζέρβα να κινηθεί εναντίον του, αλλά στη συνέχεια κατέπνιξε την κίνησή του. Αν και αρχικά καταδικάστηκε από στρατοδικείο, αργότερα αμνηστεύτηκε. Το 1928 συμμετείχε σε ένα νέο αποτυχημένο παγκαλικό πραξικόπημα. Το 1932 οι βρετανικές υπηρεσίες διαθέτουν πληροφορίες πως ο Ζέρβας με χρήματα του βασιλόφρονα Πέτρου Μαυρομιχάλη σχεδίαζε να οργανώσει νέο πραξικόπημα κατά των βενιζελικών, που όμως δεν πραγματοποίησε, αν και σύμφωνα με πληροφορίες είχε εμπλακεί και στην απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου. Τα δημοκρατικά πολιτικά φρονήματα του Ζέρβα στον Μεσοπόλεμο είναι ρευστά. Άγγλος αξιωματικός αναφέρει πως σε συζήτηση που είχε με τον Ζέρβα, ο τελευταίος του παραδέχθηκε πως έγινε αντιμοναρχικός ύστερα από μια επιθεώρηση του διαδόχου Κωνσταντίνου το 1912 στη στρατιωτική σχολή όπου φοιτούσε, κατά την οποία ο διάδοχος είχε προσβάλει τα μέλη της σχολής και όταν ο Ζέρβας διαμαρτυρήθηκε, τιμωρήθηκε. Ο Ζέρβας σχεδίασε την εκδήλωση ενός κινήματος το καλοκαίρι του 1934 αλλά αποσοβήθηκε και ήταν ένας εκ των αξιωματικών που συμμετείχε στο κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935. Όμως απέτυχε μεταξύ άλλων και λόγω μη συντονισμένων ενεργειών, όπως της μη έγκαιρης μετάβασης του Ζέρβα στα θωρακισμένα οχήματα.
Αντιμεταξική δράση
Στους πρώτους μήνες του 1937 ο Ζέρβας ήλθε σε επαφή με το απότακτο βενιζελικό αξιωματικό Λεωνίδα Σπαή και σχημάτισε αντιδικτατορικό πυρήνα που οδήγησε στο σχηματισμό της οργάνωσης Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος με σκοπό την ανατροπή του μεταξικού καθεστώτος. Το μεταξικό καθεστώς τον φυλάκισε επειδή τον υποπτευόταν για συνωμοσία με γερμανόφιλους κύκλους. Ανέκτησε την ελευθερία του λίγο μετά τη γερμανική εισβολή.
Στην Κατοχή
Μετά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή άρχισε να θέτει τα θεμέλια ίδρυσης Εθνικής Οργάνωσης, αλλά συνελήφθη από τους Ιταλούς, για να απελευθερωθεί χάρις στη μεσολάβηση του Νικόλαου Λούβαρη και στις 9 Σεπτεμβρίου ίδρυσε τον ΕΔΕΣ.
Οι πρώτες ομάδες του ΕΔΕΣ εμφανίστηκαν στον ορεινό χώρο του Ραδοβιζίου, στα ΝΑ της Άρτας. Ο ίδιος ο Ζέρβας εμφανίστηκε στην περιοχή του Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, τον Ιούλιο του 1942. Η σχέση του με το Δημ. Ίσκο, γόνο γνωστής αρματολικής οικογένειας, προκάλεσε τη συνδρομή της τοπικής κοινωνίας. Η οργάνωση του ΕΔΕΣ βασίστηκε στη δημιουργία Επιτροπών Εθνικού Αγώνα οι οποίες αρχικά ορίζονται από το Ζέρβα που περιόδευε τις κοινότητες. Ακολουθείτο μια πρακτική «μύησης» σ' αυτές ενώ προβλεπόταν και η υποχρεωτική παρουσία ιερέων (Τζούκας, 2003, σ. 20).
Η ένοπλη οργάνωση του ΕΔΕΣ μεγαλώνει και συνδέεται με τον υπαρχηγό της Βρετανικής Αποστολής στην Ελλάδα, Κρις Μόνταγκιου Γουντχάους, από τον οποίο καθοδηγείται η επιχείρηση στο Γοργοπόταμο με συμμετοχή και του ΕΛΑΣ. Αργότερα ο Ζέρβας μετονόμασε την οργάνωση σε "Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών" ΕΟΕΑ. Τελικά, ο ΕΔΕΣ θα υπαχθεί στο Κοινό Γενικό Στρατηγείο Ανταρτών μαζί με τον ΕΛΑΣ και την "Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση" ΕΚΚΑ, τον Αύγουστο του 1943. Αυτήν την περίοδο ο ΕΔΕΣ συμμετείχε στην Επιχείρηση Ζώα όπου έδωσε μια σειρά από μάχες με τους κατακτητές όπως η Μάχη του Μακρυνόρους.
Συμφωνία Κυρίων
Ο ηγέτης του ΕΔΕΣ Ναπολέων Ζέρβας είχε έρθει σε επαφή με την ηγεσία της 104ης Μεραρχίας Καταδρομών του αντιστράτηγου Χάρτβιγκ φον Λούντβιγκερ (Hartwig von Ludwiger, 1895-1947) στο Αγρίνιο. Το όλο θέμα είχε τραβήξει την προσοχή του προϊστάμενου XXII Σώματος Στρατού του στρατηγού Χούμπερτ Λαντς. Αν και οι μονάδες του Ζέρβα ήταν αρκετά αποδυναμωμένες (περίπου 2.500 άνδρες συνολικά και με έλλειψη οπλισμού), το XXII Σώμα Στρατού είχε απολέσει την αξιόμαχη 1η Ορεινή Μεραρχία, την οποία είχε αποσπάσει ο στρατάρχης φον Βάιχς για να αντιμετωπίσει τους αντάρτες του Τίτο στο Μαυροβούνιο. Επομένως, οι Γερμανοί μπορούσαν εύκολα να εξοντώσουν τις μονάδες του ΕΔΕΣ, πλην όμως αποφασίστηκε να τις χρησιμοποιήσουν για να διαφυλάξουν τις οδούς ανεφοδιασμού στη δυτική Ελλάδα ενάντια στις επιθέσεις του ΕΛΑΣ του Άρη Βελουχιώτη. Η «συμφωνία κυρίων» μεταξύ του Ζέρβα και του XXII Σώματος Στρατού υποτίθεται πως ήταν μυστική, αλλά τόσο ο Λερ όσο και ο Βάιχς λάμβαναν σε τακτική βάση αναφορές. Στις 3 Φεβρουαρίου 1944, με απόρρητη διαταγή του προς το ΧΧΙΙ Σώμα Στρατού, ο Λερ διέτασσε την ενίσχυση των «εθνικόφρονων συμμορίτικων ομάδων» που, όπως υποστήριζε, είχαν περιέλθει σε δυσχερή θέση λόγω της ενίσχυσης των υπολοίπων αντάρτικων ομάδων.
Την 1η Φεβρουαρίου 1944, ο Ζέρβας πληροφορεί τον ΕΛΑΣ και τη Συμμαχική Αποστολή ότι επίκειται γερμανική επίθεση, και ζητά βοήθεια από τον ΕΛΑΣ, ενώ το Γ.Σ του ΕΔΕΣ πλησιάζει μισός γερμανικός λόχος. Όμως στην "επίθεση" δεν ανταλλάσσονται πραγματικά πυρά και αντίθετα κατηγορείται ο ΕΛΑΣ ότι διεξάγει επίθεση σε συνεννόηση με τους Γερμανούς. Το "γεγονός" μεταφέρεται στον Ουίνστον Τσώρτσιλ, που αγανακτεί για τη χαμέρπεια και την προδοσία του ΕΛΑΣ.
Εν τω μεταξύ, οι αντάρτες του ΕΔΕΣ είχαν αποσπάσει μία λωρίδα ακτής κοντά στην Πάργα, έτσι ώστε να προετοιμάσουν το έδαφος για τη συμμαχική απόβαση. Ο Λερ είχε πλέον χάσει την υπομονή του με την αμφιταλαντευόμενη στάση του Ζέρβα και έδωσε άδεια στον Λαντς να επιτεθεί εκεί με ισχυρά τμήματα από την 4η Αστυνομική Μεραρχία Πάντσερ SS, μόλις τα αποδέσμευε ο Βάιχς. Αυτό που έσωσε τον Ζέρβα από την εξολόθρευση ήταν η αιματηρή επίθεση του ΕΛΑΣ στη Μάχη της Αμφιλοχίας, (13 Ιουλίου). Ακόμα και έτσι, μία εβδομάδα αργότερα ο Ζέρβας ισχυρίστηκε πως οι επιθέσεις του ΕΔΕΣ στους Γερμανούς γίνονταν χωρίς την άδειά του και υποσχέθηκε να θέσει την κατάσταση υπό έλεγχο. Οι Γερμανοί ανέκτησαν έτσι προσωρινά την αισιοδοξία τους. Τελικώς οι μάχες συνεχίστηκαν με κυριότερη τη Μάχη της Μενίνας υπό τον αντισυνταγματάρχη Βασίλειο Καμάρα.
Η άποψη των παλαίμαχων του ΕΔΕΣ
Τον Οκτώβριο του 1943, οι Γερμανοί με πρόσχημα με τις ετοιμασίες για αποχώρηση από την χώρα ξεκίνησαν επαφές με όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις. Στις αρχές Οκτωβρίου στάλθηκαν αντιπροσωπείες του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού με στόχο την εξασφάλιση ανακωχής με τις οργανώσεις προς αποφυγήν αντιποίνων του άμαχου πληθυσμού. Στην Ήπειρο καθ' όλη την διάρκεια του καλοκαιριού και του φθινοπώρου οι δυνάμεις του ΕΔΕΣ προξένησαν σημαντικές απώλειες στα γερμανικά στρατεύματα. Μάλιστα οι έντονες επιθέσεις των ανταρτών του Ζέρβα προκάλεσαν αδικαιολόγητες σφαγές αμάχων με αποκορύφωμα το ολοκαύτωμα των Λιγκιάδων στις 3 Οκτωβρίου 1943. Την επομένη ο στρατηγός Λαντζ αποστέλλει επιτροπή τόσο προς το Αρχηγείο του ΕΔΕΣ στο Βουλγαρέλι όσο και προς την 8η Μεραρχία του ΕΛΑΣ Ηπείρου. Ο Ζέρβας πιστός στις διαταγές του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής αρνείται την πρόταση του Λαντζ και ζητά από την επιτροπή την αποστολή επίσημης αντιπροσωπείας των Γερμανών αν αυτή επιθυμεί να εκφράσει προτάσεις ανακωχής. Οι Γερμανοί στέλνουν νέα επιτροπή στις 12 Οκτωβρίου, που ενημερώνει τον αρχηγό του ΕΔΕΣ πως είναι διατεθειμένοι να στείλουν αντιπροσώπους Γερμανούς αξιωματικούς, οι οποίοι θα ήταν εξουσιοδοτημένοι για περαιτέρω διαπραγματεύσεις. Ο Ζέρβας -όπως βεβαιούν όλα τα ηγετικά μέλη της Συμμαχικής Αποστολής- αρνήθηκε τις προτάσεις της επιτροπής ελέω βρετανικών διαταγών μέσω του Θέμη Μαρίνου. Την ίδια περίοδο, η 8η Μεραρχία του ΕΛΑΣ, συμφώνησε δεκαπενθήμερη ανακωχή με στόχο να προετοιμάσει την επίθεση κατά του Ζέρβα, που τον έβλεπε σαν το μοναδικό υπολογίσιμο εγχώριο αντίπαλο στον δρόμο για την εξουσία. Επομένως οι προτάσεις προς τον Ζέρβα, απορρίφθηκαν την εν λόγω περίοδο.
Η μοναδική περίοδος ουδετερότητας του ΕΔΕΣ υπήρξε αμέσως μετά τη λήξη του κατοχικού εμφυλίου (Οκτώβριος 1943-Φεβρουάριος 1944 ). Τα γερμανικά αρχεία αναφέρουν την περίοδο Μαρτίου- τέλη Ιουνίου 1944 τον ΕΔΕΣ ως «ουδέτερο έναντι των Γερμανών και απολύτως προσκείμενο στους Βρετανούς». Τα ίδια έγγραφα κάνουν λόγο για ετοιμασίες των ανταρτών του Ζέρβα με στόχο να επαναλάβουν τις επιχειρήσεις κατά των Γερμανών με διαταγή των Βρετανών. Στις 2 Ιουνίου 1944 λαμβάνει χώρα στα Ιωάννινα σύσκεψη Γερμανών στρατηγών που αναφερόμενη στον Ζέρβα καταλήγει: «[...] Δεδομένου ανταρτικαί ομάδες συνενώθησαν οριστικώς πλέον πρέπει προσβληθώσιν το ταχύτερον ο ισχυρότερος ΖΕΡΒΑΣ διότι είναι ο πλέον επικίνδυνος ΣΤΟΠ. [...] 2) Δέον διαλυθεί ΖΕΡΒΑΣ να απαλλαγώσι του μόνου δυνάμενου βοηθήσει Αγγλικήν απόβασιν ΣΤΟΠ. [...] 4) Προς παραπλάνησιν ενταθεί η ευνοϊκή προπαγάνδα υπέρ ΖΕΡΒΑ ίνα κερδίσουν χρόνον μέχρι πλήρους προπαρασκευής των ΣΤΟΠ.»
Άλλες απόψεις
Παλαίμαχοι της οργάνωσης έχουν ρητώς αμφισβητήσει τα γεγονότα και έχουν αναφέρει ότι ο ΕΔΕΣ διεξήγαγε καθόλη τη διάρκεια της Κατοχής διμέτωπο αγώνα εναντίον του ΕΛΑΣ και των Γερμανών. Παράλληλα ορισμένοι παλαίμαχοι του ΕΔΕΣ χαρακτήρισαν τους ιστορικούς που ασχολήθηκαν με το θέμα ως διαβολείς του στρατηγού Ζέρβα ενώ το 2004 χαρακτηρίστηκε ο Χέρμαν Φρανκ Μάγερ ως συκοφάντης. Μηνύθηκαν ιστορικοί και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και ζητήθηκε η απόσυρση διδακτορικής έρευνας περί τον ΕΔΕΣ (Αθανάσιος Φλιτούρης το αντάρτικο του ΕΔΕΣ στην Ήπειρο. Στόχοι, δράση και αποτελέσματα ), ενώ ο βουλευτής Ιωαννίνων της Νέας Δημοκρατίας Αντώνιος Φούσσας έκανε ερώτηση στην ελληνική βουλή ζητώντας την απόσυρση του συγκεκριμένου διδακτορικού.
Πρόσφατα ο ιστορικός Βαγγέλης Τζούκας που ασχολείται με την κοινωνιολογική υπόσταση του ΕΔΕΣ ανάφερε σε συνέντευξη στις 17/11/2013 στην εφημερίδα Η Καθημερινή ότι Υπήρξε δε και βρετανική οδηγία προς τον ΕΔΕΣ για αποχή από τον αντιστασιακό αγώνα, την οποία χρησιμοποίησε ο Ζέρβας. Σε άλλη συνέντευξη στην εφημερίδα Το Βήμα αναφέρει. Οι εδεσίτες αντάρτες, πράγμα πασίγνωστο, συγκρούστηκαν με τους Γερμανούς, και μάλιστα σε μια από τις μεγαλύτερες μάχες, όπως αυτή της Μενίνας τον Αύγουστο του 1944, είχαμε πολλούς νεκρούς από πλευράς τους.''
Η δίωξη των Τσάμηδων
Κατά το τέλος της Κατοχής, ο Ζέρβας με τον ΕΔΕΣ ήταν υπεύθυνοι για την απέλαση των Τσάμηδων της Θεσπρωτίας, που αριθμούσαν περ. 20.000. Οι Τσάμηδες, αλβανόφωνη μουσουλμανική κοινότητα, ελάχιστα ενσωματωμένη στην ελληνική κοινωνία, υποστήριξαν τον αλβανικό αλυτρωτισμό και είχαν τη στήριξη της ιταλικής φασιστικής προπαγάνδας και μετέπειτα της ναζιστικής. Ένα μεγάλο τμήμα των Τσάμηδων συνεργάστηκε με τις κατοχικές Δυνάμεις του Άξονα και ήταν υπεύθυνο για εγκληματικές πράξεις κατά του τοπικού ελληνικού πληθυσμού. Ένα μικρό τμήμα συνεργάστηκε αργότερα με τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, όμως παρ' όλα αυτά η πλειοψηφία προτίμησε τον δωσιλογισμό και τη συμμαχία με τις κατοχικές δυνάμεις. Στις 18 Ιουνίου 1944, ο ΕΔΕΣ εξαπέλυσε επίθεση κατά της Παραμυθιάς στη Θεσπρωτία. Ύστερα από σύντομη συμπλοκή με τα συνασπισμένα τμήματα Γερμανών και Τσάμηδων, η πόλη απελευθερώθηκε. Σύντομα ξεκίνησαν πράξεις αντεκδικήσεων κατά των Τσάμηδων. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού συνεχίστηκαν οι επιθέσεις και οι βίαιες πράξεις που είχαν ως επακόλουθο τη φυγή τους προς τα αλβανικά σύνορα, από το φόβο γενίκευσης της βίας ως αποτέλεσμα της προηγούμενης συνεργασίας με τις κατοχικές δυνάμεις.
Απελευθέρωση και Δεκεμβριανά
Με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων ξέσπασαν νέες εμφύλιες συγκρούσεις, όπως στην Πρέβεζα, ενώ λίγο μετά υπογράφτηκε και από τον ΕΔΕΣ η συμφωνία της Καζέρτας. Την περίοδο των Δεκεμβριανών, τμήματα του ΕΔΕΣ δέχονται επίθεση από το γενικό στρατηγείο του ΕΛΑΣ υπό τους Σαράφη και Βελουχιώτη και υπό το φόβο της διάλυσής τους υποχωρούν με βρετανικά πλοία στην Κέρκυρα. Ο Ζέρβας απέδωσε τις αιτίες της ήττας στο ότι ο στρατός του ήταν κατώτερος από τον ΕΛΑΣ να πολεμάει εναντίον άλλων Ελλήνων.
Μετά την απελευθέρωση
Στα Δεκεμβριανά ο Ζέρβας και οι άνδρες του δέχθηκαν επίθεση υπέρτερων αριθμητικά δυνάμεων του ΕΛΑΣ οπότε αναγκάστηκαν να συμπτυχθούν στην Κέρκυρα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Τον Μάρτιο του 1945 αποστρατεύεται με αίτησή του για να κατέλθει στην πολιτική και ιδρύει το κεντροδεξιό Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος. Λαμβάνει μέρος στις εκλογές του 1946, ζητώντας να διεξαχθούν με το πλειοψηφικό σύστημα, χωρίς όμως να εισακουσθεί- κατακτώντας 20 έδρες και ποσοστό 5,96%. Στην κυβέρνηση Μαξίμου ανέλαβε αρχικά Άνευ Χαρτοφυλακίου.
Υπουργός Δημόσιας τάξης
Στη συνέχεια ανέλαβε το υπουργείο Δημοσίας Τάξεως (23 Φεβρουαρίου 1947), στο οποίο παρέμεινε μέχρι τις 29 Αυγούστου 1947. Επί υπουργίας Ζέρβα τριπλασιάσθηκε ο αριθμός των θανατικών αποφάσεων που εκδόθηκαν από τα Έκτακτα Στρατοδικεία ενώ μόνο στις 4 Μαρτίου 1947 εξέδωσε προσωπικές διαταγές για τη σύλληψη και τον εκτοπισμό 550 ατόμων από την περιοχή της Αθήνας ως υπόπτων για συνεργασία με τον Δ.Σ.Ε. Σύμφωνα με τους διπλωμάτες της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα «Το χειρότερο από όλα ήταν ο διορισμός του Στρατηγού Ζέρβα στο Υπουργείο Δημόσιας τάξης, παρά τις επανειλημμένες συμβουλές της Κυβερνήσεως της Αυτού Μεγαλειότητος [...] ο Ζέρβας έκανε τα πράγματα χειρότερα προσπαθώντας να αποκτήσει τον έλεγχο ορισμένων από τις Δεξιές ομάδες [...] Αυτός ήταν η άμεση αιτία της πτώσης της [κυβέρνησης Μαξίμου]». Ο Ζέρβας είχε αποδιοργανώσει τη χωροφυλακή με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αναλάβει η ίδια το έργο της διατήρησης των εκκαθαρισμένων από τον στρατό περιοχών, που παρέμενε στις αρμοδιότητες του στρατού. Ήδη την άνοιξη του 1947 ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Λίνκολν ΜακΒη, ο Σοφοκλής Βενιζέλος και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος επιθυμούσαν τον Ζέρβα εκτός κυβέρνησης, καθώς «και αυτός αποτελούσε μέρος του προβλήματος-όχι για την αριστερά, αλλά για το ίδιο το αστικό στρατόπεδο».
Κατοπινή πολιτική δράση
Στις εκλογές του 1950 περιορίζεται στις 7 έδρες. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1950 ανέλαβε το υπουργείο Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου. Στη συνέχεια εκτίθεται με συνδυασμό του Κόμματος Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1951 και το 1952 εκθέτει ανεξάρτητη υποψηφιότητα στην εκλογική περιφέρεια Άρτας.
Πέθανε το 1957.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Αμφισβητούμενη ακρίβεια Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων Κατηγορία:Βουλευτές Πρέβεζας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Εθνικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Αρβανίτες Κατηγορία:Έλληνες αντικομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Γιάννης Γκαϊτατζής
Ο Γιάννης Γκαϊτατζής (Ξάνθη, 20 Απριλίου 1944) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Ορφέα Ξάνθης και το 1963 μετεγγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε έως το 1977, κατακτώντας 5 πρωταθλήματα (1966, 1967, 1973, 1974 και 1975) και 5 κύπελλα (1965, 1968, 1971, 1973 και 1975) Ελλάδας. Το καλοκαίρι του 1977 πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Νέων Λιοσίων, με τη φανέλα του οποίου έκλεισε την καριέρα του αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας.
Στην εθνική Ελλάδας
Έχει φορέσει τη φανέλα της εθνικής Ελλάδας 15 φορές, το διάστημα μεταξύ 1967-1971. Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1967, στον εντός έδρας αγώνα εναντίον της Αυστρίας (4-1), για τα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών 1968.
Μετά το ποδόσφαιρο
Έπειτα από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής ασχολήθηκε με την προπονητική και διετέλεσε προπονητής σε πλήθος συλλόγων μικρότερων εθνικών κατηγοριών. Ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία με τον Α.Ο. Θήβα το 1980 και ακολούθως εργάστηκε στην Α.Ε. Ορχομενού τη σεζόν 1981-82 και στον Πανναυπλιακό τη σεζόν 1982-83 και 1983-84 με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου του στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα το 1983 και την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Στο δεύτερο μισό της περιόδου 1983-84 ανέλαβε τον Α.Σ. Λαμία, στον οποίο παρέμεινε και την επόμενη χρονιά. Το καλοκαίρι του 1985 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Παναργειακού. Στη συνέχεια εργάστηκε στον Α.Ο. Σπάρτης τον οποίο οδήγησε στην Β΄ Εθνική, αλλά και στους Ολυμπιακό Βόλου, Α.Σ. Λαμία, Α.Ο. Αιγάλεω, Παναρκαδικό και Ατρόμητο Αθηνών. Από τον Δεκέμβριο του 1996 μέχρι και τον Νοέμβριο του 1998 εργάστηκε στον Ιάλυσο Ρόδου, για να εργαστεί ακολούθως στους Α.Π.Ο. Κερατσίνι, Πανελευσινιακό, Αχαρναϊκό και Εθνικό.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Θήβας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Ορχομενού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Σ. Λαμίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανελευσινιακού
Εθνική Ισραήλ (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Ισραήλ αντιπροσωπεύει το Ισραήλ στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Τελεί υπό τον έλεγχο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ισραήλ (IFA).
Ιστορία
Το ποδόσφαιρο στο Ισραήλ είχε παλιά και πλούσια παράδοση. Το παιχνίδι είχε αρχικά εισαχθεί, στην περιοχή του σημερινού Ισραήλ, την περίοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το πρώτο παιχνίδι που αγωνίστηκε ήταν ενάντια στην Αίγυπτο όπου ηττήθηκε με 7-1. Αυτή και η ήττα ενάντια στη Γερμανία το 2002 ήταν οι μεγαλύτερες ήττες της. Η πιο μεγάλη νίκη ήταν το 9-0 εναντίον της Κινεζικής Ταϊπέι.
Στάδια
Στο παρελθόν το στάδιο της ομάδας ήταν στο Ραμάτ Γκαν, με χωρητικότητά 41.583 θεατές. Στο Ραμάτ Γκαν διεξήχθησαν αγώνες της Χώρας στα διεθνή κύπελλα αλλά και οι αγώνες της Μακάμπι Τελ Αβίβ και της Μακάμπι Χάιφα στο Τσάμπιονς Λιγκ τις χρονιές 2004-05 και 2009-10 αντίστοιχα.
Από το 2014, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Ισραήλ χρησιμοποιεί δύο έδρες, το Στάδιο Σάμι Οφέρ στη Χάιφα και το Στάδιο Τέντι στην Ιερουσαλήμ.
Ιστορία στα κύπελλα
Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου
Μπολέσλαφ Α΄ της Μασοβίας
O Μπολέσλαφ Α΄, πολων. Bolesław I (1208 - π. 25 Φεβρουαρίου 1248) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας (μέρους μόνο) τού Σανντομίες (1229-32), δούκας τού Ντόμπζινι (1233-47) και δούκας επί όλης της Μαζοβίας (1247-48).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος (Αγάθης) των Ρουρικιδών, κόρης τού Σβιατοσλάβ Γ΄ πρίγκιπα τού Περεμίσλ. Μάλλον έλαβε το όνομα τού πάππου του Μπολέσλαφ Γ΄ τού στραβόστομου.
Από νέος έγινε μέρος των φιλόδοξων σχεδίων τού πατέρα του. Το 1227 δολοφονήθηκε ο θείος του Λέσεκ Α΄ ο λευκός, υψηλός δούκας της Πολωνίας και ο Μπολέσλαφ Α΄ ακολούθησε τον πατέρα του στη Μικρή Πολωνία για να συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις της διαδοχής με τη χήρα εκείνου Γκιμισλάβα. Βλέποντας την αποτυχία των ομιλιών, ο Μπολέσλαφ Α΄ έλαβε από τον πατέρα του το οχυρό τού Ντόμπζινι ναντ Βίσλοου ως το 1229, όταν ο Κορράδος Α΄ τελικά ανάγκασε τη Γκιμισλάβα να παραχωρήσει στον Μπόλεσλαβ Α΄ ένα μέρος τού δουκάτου τού Σανντομίες, την περιοχή τού Ράντομ. Τότε ο Μπολέσλαφ Α΄ παρέδωσε το Ντόμπιζιν στον νεότερο αδελφό του Σιέμοβιτ Α΄.
Απεβίωσε άτεκνος και κληροδότησε τις κτήσεις του στον αδελφό του Σιέμοβιτ Α΄, πράγμα που έκανε τον άλλο αδελφό του Καζιμίρ Α΄ να έλθει σε διαμάχη με εκείνον.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1232 την Γκέρτρουντε των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Ερρίκου Β΄ τού ευσεβούς· δεν απέκτησαν απογόνους.
Η Γκέρτρουντε απεβίωσε το 1244/7 και ο Μπολέσλαφ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο π. το 1246 με την Αναστασία των Ρουρικιδών, κόρης τού Αλεξάντρ πρίγκιπα τού Μπιέλσκ (2ου εξαδέλφου του και γιου τού Βσέβολοντ πρίγκιπα της Βολινίας)· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Άγιος Φανούριος
Ο Άγιος Φανούριος είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ιστορική ύπαρξή του αγνοήθηκε μέχρι και τον 14ο αιώνα, οπότε και ενευρέθη εικόνα του, στο νησί της Ρόδου. Σύμφωνα με την εικόνα του, ο άγιος ήταν νεαρός στρατιώτης ο οποίος υπέστη 12 μαρτύρια. Υπάρχει επίσης η υπόθεση από ερευνητές ότι ο άγιος συγχέεται με τον Άγιο Γεώργιο, καθώς η εικόνα φαίνεται να έχει αρκετές ομοιότητες με αυτή του Αγίου Γεωργίου. μικρογραφία|Ναός Αγίου Φανουρίου Από την εύρεση της εικόνας θεωρείται προστάτης του νησιού της Ρόδου. Γρήγορα μάλιστα η φήμη του ως αγίου απλώθηκε στα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, την Κρήτη, τη Χίο, τη Λέσβο, την Πάτρα και τον υπόλοιπο ελληνικό χώρο. Σήμερα υπάρχουν πολλές εκκλησίες κτισμένες στο όνομά του. Γιορτάζεται στις 27 Αυγούστου.
Λαογραφία
Η παρετυμολογική παρήχηση του ονόματός του με το φαίνω: φανερώνω τον έκανε δημοφιλή στη λαϊκή παράδοση για την φανέρωση χαμένων ανθρώπων, ζώων ή πραγμάτων. Γι’αυτό στις εικόνες παριστάνεται να κρατά στο χέρι αναμμένο κερί .Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί φτιάχνουν μια νηστίσιμη πίτα την εορταστική του ημέρα, την φανουρόπιτα, για να τους φανερώσει ο άγιος απολεσθέντα αντικείμενα, την τύχη των ανύπανδρων κοριτσιών ακόμα και εργασία στους ανέργους και διάφορα άλλα. Η πίτα είναι μικρή και στρογγυλή, καθώς και όσο την φτιάχνουν έχουν μια λαμπάδα αναμμένη. Γίνεται με εννέα υλικά, νηστίσιμα και αφού διαβαστεί και κοπεί σε σαράντα κομμάτια μοιράζεται στους πιστούς.
Μολονότι ο βίος του Αγίου Φανουρίου δεν έχει καμία σχέση με τη θεατρική τέχνη, ο Άγιος Φανούριος είναι ο Άγιος Προστάτης των Καραγκιοζοπαιχτών, ακριβώς επειδή τους "φανερώνει" δουλειές. Υπήρχε και λάβαρο του Πανελλήνιου Σωματείου Θεάτρου Σκιών με τον Άγιο Φανούριο, το οποίο λάβαρο δυστυχώς δεν διασώζεται σήμερα, παρά μόνο σε μεταπολεμικό ασπρόμαυρο φωτογραφικό υλικό με τους παλιούς καραγκιοζοπαίχτες Νίκο Ζαβραδινό, Κώστα Μάνο, Τάκη Μελλίδη, Μήτσο Μώρο, Ανδρέα Νικητόπουλο και Σωτήρη Σπαθάρη. Ο τελευταίος εικονίζεται καθιστός κάτω από το λάβαρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φανουριος
Γκραντ Γουίζαρντ
Ο Έρνι Ροθ (7 Ιουνίου, 1929 – 12 Οκτωβρίου, 1983), ήταν ένας επαγγελματίας μάνατζερ πάλης. Γνωστότερος ως Γκραντ Γουίζαρντ.
Καριέρα
Το 1995, τιμήθηκε για την προσφορά του στον χώρο, με την εισαγωγή του στο WWE Hall of Fame.
Εμφάνιση
Έγινε γνωστός για το ιδιαίτερο στυλ και ντύσιμό του. Φορούσε περίεργες ζακέτες, που για την εποχή ήταν εξεζητημένες και πρωτότυπα γυαλιά ηλίου. Επίσης, εμφανιζόταν πάντα με ένα φανταχτερό τουρμπάνι στο κεφάλι του, με τα κοσμήματα και τα φτερά να μην λείπουν ποτέ από την εμφάνισή του.
Μάνατζερ
Ο Ροθ στην καριέρα του, ήταν γνωστός και ως Γκραντ Γουίζαρντ ("The Grand Wizard of Wrestling"), αλλά και ως "Άμπντουλαχ Φαρούκ" (Abdullah Farouk). Έγινε μάνατζερ για πάρα πολλούς αντιπαθητικούς προς το κοινό παλαιστές (βάση σεναρίου). Ο ίδιος ποτέ δεν αγωνίστηκε λόγω του μικρού αναστήματός του.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Σαν Χουάν δε Σίνκο Πίνος
Το Σαν Χουάν δε Σίνκο Πίνος (ισπανικά: San Juan de Cinco Pinos) ή Σίνκο Πίνος είναι ένας από τους δεκατρείς δήμους του Διαμερίσματος Τσιναντέγα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Σαν Χουάν δε Σίνκο Πίνος.
Η πόλη
Ο πληθυσμός της πόλης είναι συνολικά 6.781, εκ των οποίων 5.300 περίπου μένουν στους εξής δήμους (comarcas) της:
Παραπομπές
Σ Σ
Σύνδεσμος Ακαδημιών της Ισπανικής Γλώσσας
Ο Σύνδεσμος Ακαδημιών της Ισπανικής Γλώσσας (ισπανικά: Asociación de Academias de la Lengua Española, ASALE) είναι ο φορέας που ρυθμίζει την ισπανική γλώσσα. Δημιουργήθηκε στο Μεξικό το 1951 και αντιπροσωπεύει την ένωση όλων των επιμέρους ακαδημιών στον ισπανόφωνο κόσμο.
Μέσα από την πρωτοβουλία του τότε προέδρου του Μεξικού Μιγκέλ Αλεμάν Βαλντές, το πρώτο συνέδριο Ακαδημιών συγκλήθηκε με σκοπό τη διατήρηση της ακεραιότητας και την προώθηση της περαιτέρω ανάπτυξης της ισπανικής γλώσσας. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε το διάστημα μεταξύ της 23ης Απριλίου και της 6η Μαΐου του 1951 και είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της ASALE και της μόνιμης επιτροπής της, η οποία εδρεύει στη Μαδρίτη. Η Βασιλική Ισπανική Ακαδημία (RAE) δεν ήταν παρούσα κατά την πρώτη συνεδρίαση, αλλά συμμετείχε στη Μόνιμη Επιτροπή. Από το δεύτερο συνέδριο που συγκλήθηκε το 1956 και έπειτα, η RAE έχει διαρκή συμμετοχή.