cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυριάκος Τζωρτζινάκης
Kαλλιτεχνικό έργο
Ο Μάνος Χατζιδάκις, σε ένα σημείωμά του προς τον Τζωρτζινάκη, τον Οκτώβριο του 1976, άσκησε πολύ θετική κριτική, σχολιάζοντας και το συνθετικό του έργο συνολικά. Στο σημείωμα έγραφε: «Οι ΔΩΔΕΚΑ ΣΠΟΥΔΕΣ για κιθάρα του Κυριάκου Τζωρτζινάκη είναι μία πολύ ευχάριστη μουσική έκπληξη και μία προσφορά στην περιοχή της Εκπαιδευτικής Μουσικής, με ανυπολόγιστη αξία για τον τόπο μας. Παρ’ όλη την νεότητα του, ο Τζωρτζινάκης, με προσοχή και με σοφή διαδοχή των 34 κομματιών, αρχίζει τον μαθητή μες απ’ την παραδοσιακή ηχητική του οργάνου στις σπουδές 1 και 2, τον προχωρεί με φρόνηση σε πιο αρμονικές γραφές με τις σπουδές 3, 4 και 5, τον περνάει μέσα απ’ τις δύσκολες τεχνικά σπουδές 7 και 8, για να τον φέρει σε μια πιο σύγχρονη ηχητική με τις σπουδές 9, 10 και 11, τις πιο αξιόλογες τις σειράς, και να τελειώσει με την 12η, σε μία αποθέωση της παραδοσιακής ηχητικής, πλουτισμένης μ’ όλες τις δεξιοτεχνικές εμπειρίες των σπουδών που προηγήθηκαν. Συγχαίρω τον Τζωρτζινάκη για ολόκληρη την εργασία του, όμως ακόμα περισσότερο, για τους ευγενικούς στόχους που γνωρίζει να τους πραγματοποιεί μ’ έμπνευση και με πηγαίο ταλέντο.»
Επίσης, ο Ruggero Chiesa, στο ιταλικό περιοδικό Fronimο, γράφει: «Ο Τζωρτζινάκης χρησιμοποιεί μια γλώσσα όπου δεν παρατηρείται η επιρροή της εθνικής ελληνικής μουσικής (όπως αντίθετα συμβαίνει με άλλους συνθέτες σύγχρονούς του) και προτιμάει να ακολουθεί μοντέλα ευρωπαϊκού χαρακτήρα. Εδώ υπάρχουν συχνά επιρροές τονικές, ρομαντικές (σπουδή Νο. 7), αλλά υπάρχει επίσης και μία έρευνα προτύπων λιγότερο κοινότυπων, προς την οποία οι ίδιες μηχανικές δυνατότητες του οργάνου προτρέπουν. Οι σπουδές διαθέτουν ορισμένες κλασικές φόρμες, όπως νότες και αρπίσματα που επαναλαμβάνονται, αλλά υπάρχουν ορισμένες —η 4η και η 10η σπουδή— που προτιμούν να αφεθούν σε μια ελεύθερη επινόηση, δίχως να φανερώνουν συγκεκριμένα σχήματα. To επίπεδο δυσκολίας είναι άνισο: η σπουδή Νο. 12 για παράδειγμα, πέρα από το μάκρος της, παρουσιάζει αλυσιδωτές συγχορδίες αρπέζ αρκετά πολύπλοκες, ενώ άλλα κομμάτια παρουσιάζονται περισσότερο προσιτά, οπότε και αρκετά κατάλληλα για τους σπουδαστές. Το έργο του Κυριάκου Τζωρτζινάκη παρουσιάζει μια επιπλέον συμβολή στο πλαίσιο αυτής της ιδιαίτερης φιλολογίας και μια ενδιαφέρουσα καινοτομία που αξίζει να μελετηθεί με προσοχή.»
Ιδιαίτερη σημασία είχε για τον Τζωρτζινάκη το κομμάτι που έγραψε ως αφιέρωση τη χρονιά του γάμου του, 1978, για τη γυναίκα του Νέλλη, Αφιέρωμα στην Ν. Επίσης, το 1984, το κομμάτι του Νυχτερινό Νο.3 είναι το μοναδικό από Έλληνα συνθέτη που επιλέγεται ως υποχρεωτικό για τον Διαγωνισμό Κιθάρας Μαρία Κάλλας, υπό την αιγίδα του Ωδείου Athenaeum.
Tο 1985 είναι μια σημαντική χρονιά για τον συνθέτη. Εκδίδεται ο πρώτος δίσκος με έργα του, στο πλαίσιο της σειράς Έργα Ελλήνων Συνθετών για Κιθάρα της δισκογραφικής εταιρείας Motivo, τον οποίο ερμηνεύει στην κιθάρα ο Κώστας Γρηγορέας, με εξαίρεση το τελευταίο κομμάτι του δίσκου με τίτλο Χωρίς όρια, το οποίο ερμηνεύει ο ίδιος ο Τζωρτζινάκης. Ο δίσκος στην αρχική του έκδοση περιείχε πρώτες εκτελέσεις έργων από τον Γρηγορέα. (Στην επανέκδοση, πάλι από την Motivo, το 2007, ο Κώστας Γρηγορέας πρόσθεσε και κάποιες ηχογραφήσεις αρχείου από την πρώτη παρουσίαση έργων του το 1978 στην Ελληνοαμερικανική Ένωση). Την ίδια χρονιά (1985) ηχογραφεί και κυκλοφορεί τον δεύτερό του δίσκο με τίτλο Έργα για δύο κιθάρες, με ερμηνευτές τη Μάρω Ραζή και τον Γιάννη Γιακουμάκη. Και οι δύο δίσκοι απέσπασαν θετικές κριτικές, πουλώντας 1000 και 500 με 600 αντίτυπα αντίστοιχα ο καθένας.
Με αφορμή την αγάπη του για την τζαζ, το 1987 αποφασίζει την ίδρυση ενός τζαζ συνόλου με τίτλο Ναῦς. Το σύνολο αυτό έδωσε αφορμή για συνεργασία και με άλλους καλλιτέχνες, ωστόσο πραγματοποιήθηκαν μόνο τέσσερις εμφανίσεις του, την άνοιξη του 1988.
Τα τελευταία χρόνια
Το 1989, ο Κυριάκος Τζωρτζινάκης διαγιγνώσκεται με καρκίνο και αυτό αποτελεί την αφορμή ώστε το συνθετικό του έργο να αραιώσει. Όμως, με προτροπή του φίλου του φλαουτίστα Σπύρου Παπικινού, γράφει το έργο του για κιθάρα και φλάουτο με συμβολικό τίτλο Ένα τραγούδι για όλους, το οποίο οι Σπύρος Παπικινός (φλάουτο) και Άγγελος Νικολόπουλος (κιθάρα) εκτελούν για πρώτη φορά στο σπίτι του. Ακολουθούν και άλλα έργα για φλάουτο και κιθάρα, τα οποία θα αποτελέσουν το υλικό για την κυκλοφορία ενός ακόμα δίσκου.
Ο Τζωρτζινάκης απεβίωσε στις 22 Οκτωβρίου του 1989 από την ασθένεια, σε ηλικία μόλις 39 ετών, αφήνοντας όμως πίσω του έναν αξιοσημείωτο αριθμό έργων (περίπου 111) για σόλο κιθάρα, ντουέτο ή σύνολο κιθάρας, ένα κοντσέρτο για κιθάρα και συμφωνική ορχήστρα, κομμάτια για σόλο πιάνο, τραγούδια και ντουέτα για κιθάρα κι άλλα όργανα. Κομμάτια του Τζωρτζινάκη για κιθάρα έχουν ηχογραφηθεί και επιλεχθεί ως υποχρεωτικά σε διαγωνισμούς, ενώ έχουν γίνει διάφορες συναυλίες κι αφιερώματα στον ίδιο, καθώς και διάφορες αισθητικές αναλύσεις των έργων του.
Έχει πλέον καθιερωθεί ως ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες της νεότερης ελληνικής οργανικής μουσικής, με έργο που συνήθως δίνει έμφαση στη χρήση της κλασικής κιθάρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες κιθαρίστες
Σουλτ
Άνθρωποι
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ριζανά Κιλκίς
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα Ριζανά Μεσσηνίας
Τα Ριζανά είναι ορεινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 500 μέτρων.
Ονομασία - Διοικητικά
Το παλιό του όνομα επί τουρκοκρατίας ήταν Κότσανα και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1920 στο ΦΕΚ 2Α-04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ράβνας που ανήκε στο νομό Σερρών. Το 1927 μετονομάστηκε σε Ριζανά και το 1935 αποσπάστηκε στο νομό Κιλκίς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Ίσωμα και το Χειμαδιό αποτελούν την τοπική κοινότητα Ισώματος που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 86 κατοίκους.
Μελάνθιον το δαμασκηνόν
Το Μελάνθιον το δαμασκηνόν (Nigella damascena) ή κοινώς η αγάπη-στην-ομίχλη (love-in-a-mist), ή η κουρελιασμένη κυρία (ragged lady) ή ο διάβολος στον θάμνο (devil in the bush) ) είναι ετήσιο (annual) ανθοφόρο φυτό κήπου, το οποίο ανήκει στην  οικογένεια  των Βατραχιίδων ή Ρανουγκουλίδων (Ranunculaceae), που περιλαμβάνει τις νεραγκούλες ή βατράχια. Είναι ιθαγενές στη νότια Ευρώπη (αλλά επιγενές στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες), βόρεια Αφρική και νοτιοδυτική Ασία, όπου απαντάται στις παραμελημένες, υγρές γήινες επιφάνειες.
To συγκεκριμένο επίθετο «δαμασκινόν», παραπέμπει στη Δαμασκό της Συρίας. Η κοινή ονομασία του φυτού προέρχεται από το λουλούδι που βρίσκεται φωλιασμένο σε ένα δαχτυλίδι από πολυσχιδή, δαντελωτά βράκτια.
Αναπτύσσεται σε ύψος 20-50 εκατοστά, με πευκοειδή διαιρούμενα σαν το νήμα εναλλακτικά φύλλα. Τα άνθη, τα οποία ανθίζουν ενωρίς το καλοκαίρι, συνήθως είναι διαφορετικές αποχρώσεις του μπλε, αλλά μπορεί να είναι λευκά, ροζ ή απαλό μωβ, με 5 έως 25 σέπαλα. Τα πραγματικά πέταλα βρίσκονται στη βάση των στημόνων και είναι λεπτά και γαμψά (clawed). Τα σέπαλα είναι το μοναδικό χρωματιστό τμήμα στο περιάνθιο. Τα τέσσερα με πέντε καρπόφυλλα της ένωσης του ύπερου, έχουν το κάθε ένα τους από ένα όρθιο στυλ.
Ο καρπός είναι μια μεγάλη φουσκωμένη κάψουλα, η οποία αναπτύσσεται από μια ένωση των ωοθηκών, και αποτελείται από αρκετά ενωμένα ωοθυλάκια, που το καθένα περιέχει πολυάριθμους σπόρους. Αυτό αποτελεί μάλλον εξαίρεση για ένα μέλος της οικογένειας των νεραγκουλών. Το καψάκιο γίνεται καφέ στα τέλη του καλοκαιριού. Το φυτό αυτο-σποράτε, αναπτυσσόμενο στο ίδιο σημείο, χρόνο με τον χρόνο.
Καλλιέργεια
thumb|left|250px|Διάγραμμα όπου φαίνονται τα μέρη ενός ώριμου άνθους. Σε αυτό το παράδειγμα το περιάνθιο χωρίζεται στον κάλυκα (σέπαλα) και την στεφάνη (πέταλα). Το φυτό αυτό το οποίο καλλιεργείται εύκολα, υπήρξε γνώριμο θέμα στους κήπους των Αγγλικών εξοχικών σπιτιών, από την Ελισαβετιανή εποχή, θαυμαζόμενο για τα πτεροειδή του φύλλα, τα αγκαθωτά άνθη και τις κεφαλές των βολβώδων σπόρων. Τώρα πλέον, καλλιεργούνται ευρέως σε όλο τον εύκρατο κόσμο και πολλές ποικιλίες έχουν αναπτυχθεί για χρήση στον κήπο. Η πιο συνηθισμένη καλλιεργητική ποικιλία είναι η «Miss Jekyll», η οποία έχει μπλε άνθη, αλλά η πιο πρόσφατη καλλιεργητική ποικιλία «Περσικά πετράδια» («Persian Jewels»), είναι ένα μείγμα από λευκά, ροζ, λεβάντινα και μπλε άνθη. Το «Περσικό τριαντάφυλλο» («Persian Rose»), είναι απαλό ροζ. Άλλες καλλιεργητικές ποικιλίες είναι η «Albion», «Blue Midget», «Cambridge Blue», «Mulberry Rose» και «Oxford Blue». Η καλλιεργητική ποικιλία «Dwarf Moody Blue», έχει ύψος περίπου 15 εκατοστά. Η λευκό-ανθη καλλιεργητική ποικιλία «Miss Jekyll Alba», έχει κερδίσει από το Royal Horticultural Society, το Βραβείο της Αξίας του Κήπου (Award of Garden Merit).
Συγγενικά είδη
Το συγγενικό, Μελάνθιον το ήμερον (Nigella sativa) (και όχι το Μ. το δαμασκηνόν ''(N. damascena)) είναι η πηγή του μπαχαρικού, ποικιλοτρόπως γνωστού και ως Νιγκέλλα (Nigella''), μαυροκούκι, μαυρόσπορος ή μαυροσούσαμο ή και μαύρο κύμινο.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ετήσια φυτά Κατηγορία:Βατραχιοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Κηπευτικά φυτά Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Πολιορκία της Άκρας (1291)
Η πολιορκία της Άκρας (που ονομάζεται επίσης πτώση της Άκρας) πραγματοποιήθηκε το 1291 και είχε ως αποτέλεσμα οι Σταυροφόροι να χάσουν τον έλεγχο της Άκρας από τους Μαμελούκους. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες μάχες της περιόδου. Παρόλο που το σταυροφορικό κίνημα συνεχίστηκε για πολλούς ακόμη αιώνες, η κατάληψη της πόλης σηματοδότησε το τέλος περαιτέρω Sταυροφοριών στο Λεβάντε. Όταν η Άκρα έπεσε, οι σταυροφόροι έχασαν το τελευταίο μεγάλο προπύργιο του σταυροφορικού βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Διατηρούσαν ακόμη ένα φρούριο στη βόρεια πόλη Tορτόσα (σήμερα στη βορειοδυτική Συρία), συμμετείχαν σε μερικές παράκτιες επιδρομές και επιχείρησαν μία εισβολή από το μικροσκοπικό νησί Ρουάντ, αλλά όταν το έχασαν και αυτό το 1302 στην πολιορκία του Ρουάντ, οι σταυροφόροι δεν έλεγχαν πλέον κανένα μέρος των Αγίων Τόπων.
Ιστορικό
Το 1187 ο Σαλαντίν κατέκτησε μεγάλο μέρος του βασιλείου της Ιερουσαλήμ (που ονομάζεται επίσης Λατινικό Βασίλειο), συμπεριλαμβανομένου της Άκρας και της Ιερουσαλήμ, αφού κέρδισε τη μάχη του Χαττίν και προκάλεσε μεγάλες απώλειες στους Σταυροφόρους. Η Γ΄ Σταυροφορία ξεκίνησε ως απάντηση: οι σταυροφόροι πολιόρκησαν την Άκρα και τελικά την ανακατέλαβαν το 1191. Η Άκρα έγινε τώρα η πρωτεύουσα του βασιλείου της Ιερουσαλήμ. Τα θρησκευτικά τάγματα έλαβαν τις έδρες τους μέσα και γύρω από την πόλη, και από εκεί πήραν κρίσιμες στρατιωτικές και διπλωματικές αποφάσεις. Για παράδειγμα, όταν οι Μογγόλοι έφτασαν από την Ανατολή στα μέσα του 13ου αι., οι Χριστιανοί τους είδαν ως πιθανούς συμμάχους, διατηρώντας παράλληλα μία προσεκτική ουδετερότητα με τους μουσουλμάνους Μαμελούκους. Το 1260 οι βαρόνοι της Άκρας παραχώρησαν στους Μαμελούκους ασφαλή διέλευση μέσω του Λατινικού Βασιλείου καθ' οδόν για να πολεμήσουν τους Μογγόλους. Οι Μαμελούκοι κέρδισαν στη συνέχεια την κεντρική μάχη του Άιν Ζαλούτ στη Γαλιλαία εναντίον των Μογγόλων. Αυτό ήταν ένα παράδειγμα άτυπων εγκάρδιων σχέσεων μεταξύ των Χριστιανών και των Μαμελούκων.
Το 1250 το σουλτανάτο των Μαμελούκων εγκαθιδρύθηκε στην Αίγυπτο. Αυτό ήταν πιο επικίνδυνος εχθρός από τους Αγιουβίδες. Οι Μαμελούκοι είχαν βαρύ ιππικό -ένα αντίστοιχο για τους ιππότες των Σταυροφόρων- και ήταν πολύ πιο εχθρικοί. Ήδη από το 1261, μετά τη μάχη του Άιν Ζαλούτ, ο σουλτάνος Μπαϊμπάρς ηγήθηκε των Μαμελούκων εναντίον των Σταυροφόρων. Ο Μπαϊμπάρς κατέλαβε την Καισάρεια, τη Χάιφα και το Αρσούφ το 1265, όλες τις σημαντικές κτήσεις των Σταυροφόρων στη Γαλιλαία το επόμενο έτος και στη συνέχεια την Αντιόχεια το 1268.
Η Ευρώπη ξεκίνησε μία σειρά από μικρές σταυροφορικές εκστρατείες για την ενίσχυση των Λατινικών κρατών, συμπεριλαμβανομένης της αποτυχημένης Η΄ Σταυροφορίας του Λουδοβίκου Θ΄ της Γαλλίας στην Τύνιδα το 1270, και της μικρής Θ΄ Σταυροφορίας του πρίγκιπα Εδουάρδου (αργότερα βασιλιά Εδουάρδου Α΄) της Αγγλίας το 1271–1272. Οι αποστολές απέτυχαν να παρέχουν την απαιτούμενη ανακούφιση. Ήταν πολύ μικρές σε αριθμό ανδρών, πολύ βραχύβιες και τα ενδιαφέροντα των συμμετεχόντων ήταν πολύ διαφορετικά.
αριστερά|μικρογραφία|Η [[Άλωση της Τρίπολης (1289)|πτώση της Τρίπολης το 1289 ξεκίνησε έντονες προετοιμασίες για τη διάσωση της Άκρας.]]
Πιο σοβαρά, δεν προέκυψε καμία σημαντική ενισχυτική Σταυροφορία. Ο πάπας Γρηγόριος Ι΄ δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει υποστήριξη για μία άλλη μεγάλη Σταυροφορία. Οι παπικοί σύμβουλοι κατηγόρησαν για την έλλειψη ενθουσιασμού την οκνηρία και τη φαυλότητα των ευρωπαίων ευγενών και τη διαφθορά των κληρικών. Ένας πιο θεμελιώδης λόγος φαίνεται να ήταν ο ευτελισμός του ιδεώδους των Σταυροφοριών. Οι προκάτοχοι του Γρηγορίου Ι΄ είχαν χρησιμοποιήσει τις Σταυροφορίες για να εγείρουν στρατούς εναντίον των Ευρωπαίων εχθρών του παπισμού.
Τα σταυροφορικά κράτη συνέχισαν να μειώνονται από συνεχείς επιθέσεις και πολιτική αστάθεια. Το 1276 ο αντιδημοφιλής «βασιλιάς της Ιερουσαλήμ» Ούγος Γ΄ μετέφερε την Αυλή του στην Κύπρο. Υπό τον σουλτάνο Aλ-Μανσούρ Καλαβούν, οι Μαμελούκοι κατέλαβαν τη Λαττάκεια το 1278 και κατέκτησαν την κομητεία της Τρίπολης το 1289. Ο Καλαβούν έκλεισε δεκαετή εκεχειρία με το βασίλειο της Ιερουσαλήμ το 1284.
Μετά την πτώση της Τρίπολης, ο βασιλιάς Ερρίκος Β΄, γιος του Ούγου Γ΄, έστειλε τον γηραιό Ιωάννη του Γκραγύ να προειδοποιήσει τους Ευρωπαίους μονάρχες για την κρίσιμη κατάσταση στον Λεβάντε. Ο πάπας Νικόλαος Δ΄ υποστήριξε τον Ιωάννη γράφοντας επιστολές, προτρέποντας τους Ευρωπαίους ισχυρούς να δράσουν. Ωστόσο το ζήτημα των Σικελικών Εσπερινών επισκίασε τις εκκλήσεις για νέα Σταυροφορία και ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας απασχολείτο πολύ από τα προβλήματα στη χώρα του.
Οι για δεκαετίες επικοινωνία μεταξύ των Ευρωπαίων και των Μογγόλων δεν κατάφερε να εξασφαλίσει μία ουσιαστική Γαλλο-Μογγολική συμμαχία.
Πρόφαση για επίθεση
Μία αραβική αναφορά ισχυρίζεται ότι μία σχέση μεταξύ μίας πλούσιας νέας συζύγου, κατοίκου της πόλης και ενός μουσουλμάνου ανακαλύφθηκε από τον σύζυγό της, ο οποίος: "αφού μάζεψε μερικούς φίλους του, βγήκε από την Πτολεμαΐδα [...] και τους πυροβόλησε και τους δύο (τη σύζυγο και τον εραστή της) χάρη της τραυματισμένης τιμής του. Κάποιοι Μουσουλμάνοι πλησίασαν στο σημείο, ήρθαν Χριστιανοί σε ακόμη μεγαλύτερο αριθμό, ο καβγάς άναψε και γενικεύτηκε· κάθε Μουσουλμάνος σφαγιαζόταν". Η Ιστορία των Σταυροφοριών, τόμ. 3, σελ. 73, Μισώ και Ρόμπσον (Michaud and Robson) [6]
Οι Σταυροφόροι φοβήθηκαν ότι η Καλαβούν θα το χρησιμοποιούσε ως πρόσχημα, για να ξαναρχίσει τον πόλεμο και ζήτησαν από τον ποντίφικα ενισχύσεις. Σύμφωνα με τον Μισώ εστάλησαν 25 βενετσιάνικες γαλέρες, που μετέφεραν 1600 άνδρες «οι οποίες συγκεντρώθηκαν βιαστικά στην Ιταλία». Άλλες πηγές υποστηρίζουν 20 γαλέρες αγροτών και ανέργων από την Τοσκάνη και τη Λομβαρδία, με επικεφαλής τον Νικόλα Τιέπολο, γιο του δόγη Λορέντζο Τιεπόλο, ο οποίος βοηθήθηκε από τους επιστρέφοντες Ζαν ντε Γκραγύ και Ρου ντε Συλύ. Σε αυτές προστέθηκαν 5 γαλέρες από τον βασιλιά Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας που ήθελε να βοηθήσει, παρά τη σύγκρουσή του με τον πάπα και τη Βενετία.
Οι ιταλικές ενισχύσεις ήταν άθλιες και χωρίς κανονική αμοιβή: λεηλατούσαν αδιακρίτως τόσο μουσουλμάνους όσο και χριστιανούς πριν ξεκινήσουν από την Άκρα. Σύμφωνα με τον Ράνσιμαν, επιτέθηκαν και σκότωσαν μερικούς μουσουλμάνους εμπόρους γύρω από την Άκρα τον Αύγουστο του 1290, αν και σε αναφορά του Mισώ περιγράφεται ότι λεηλάτησαν και σφαγίασαν πόλεις και χωριά. Ο Καλαβούν ζήτησε την παράδοση των Χριστιανών δραστών. Κατόπιν πρότασης του Γκυγιώμ ντε Μπωζέ, του μεγάλου Μαγίστρου των Ναϊτών Ιπποτών, το Συμβούλιο της Άκρας συζήτησε το θέμα. Το αίτημα του σουλτάνου απορρίφθηκε, με τους σταυροφόρους να ισχυρίζονται ότι οι δολοφονημένοι μουσουλμάνοι ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατό τους.
Το προοίμιο της μάχης
Ο σουλτάνος Καλαβούν διέλυσε την εκεχειρία με την Άκρα και οι Μαμελούκοι άρχισαν να κινητοποιούνται τον Οκτώβριο του 1290. Ο Καλαβούν απεβίωσε τον Δεκέμβριο και τον διαδέχτηκε ο γιος του, Aλ-Ασράφ Χαλίλ (μερικές φορές γράφεται Καλίλ) Ο Γκυγιώμ ντε Μπωζέ έλαβε ένα μήνυμα από τον Χαλίλ, το οποίο δήλωνε την πρόθεση του τελευταίου να επιτεθεί στην Άκρα και αρνιόταν τις ειρηνευτικές προτάσεις. Παρ' όλα αυτά, οι σταυροφόροι έστειλαν μία ειρηνευτική αντιπροσωπεία, με επικεφαλής τον σερ Φιλίπ Mαινεμπέφ, στο Κάιρο. Η αντιπροσωπεία φυλακίστηκε. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">] Ο Χαλίλ ξεκίνησε από το Κάιρο τον Μάρτιο του 1291.
Ο συγκεντρωμένος στρατός των Μαμελούκων ξεπερνούσε κατά πολύ τους Σταυροφόρους. Ο Χαλίλ κάλεσε τη Συρία να ενισχύσει τον αιγυπτιακό στρατό του. Του έστειλαν τμήματα στρατού από τη Δαμασκό (με επικεφαλής τον Λαζαίν), τη Χάμα (με επικεφαλής τον αλ-Μουζαφάρ Τακαΐ αντ-Ντιν), την Τρίπολη (με επικεφαλής τον Μπιλμπάν) και το Αλ-Καράκ (με επικεφαλής τον Μπαϊμπάρς αλ-Ντεβαντάρ). Ένα σημαντικό μέρος των στρατευμάτων ήταν εθελοντές. Ο στρατός περιελάμβανε ένα σημαντικό τμήμα πυροβολικού, που προερχόταν από φρούρια από όλη την αυτοκρατορία των Μαμελούκων. Η Χάμα έστειλε τον τεράστιο καταπέλτη "Νικηφόρο" ( المنصورى, Al-Mansuri). Ένας άλλος μεγάλος καταπέλτης ήταν ο "Λυσσαλέος" ( الغاضبة, Al-Ghadibah). Υπήρχαν επίσης ελαφρύτερα μανγκονέλ, που ονομάζονταν "Μαύροι Ταύροι" ( الثيران السوداء, Al-Thiran Al-Sawda'a).
Αξιοσημείωτοι ιστορικοί στις τάξεις των Μαμελούκων αναφέρουν ότι συμμετείχαν οι Μπαϊμπάρς αλ-Ντεβαντάρ, και Αμπού αλ-Φίντα στο τμήμα από τη Χαμάν.
Οι εκκλήσεις των Σταυροφόρων για βοήθεια είχαν μικρή επιτυχία. Η Αγγλία έστειλε μερικούς ιππότες, συμπεριλαμβανομένου του Όθωνα ντε Γκραντσόν από τη Σαβοΐα. Οι μόνες αξιόλογες ενισχύσεις προήλθαν από τον Ερρίκο Β΄ της Κύπρου, ο οποίος οχύρωσε τα τείχη και έστειλε στρατεύματα με επικεφαλής τον αδελφό του Αμαλρίκ. Ο Μπούρσαρ φον Σβάντεν παραιτήθηκε ξαφνικά από μέγας Διδάσκαλος του Τευτονικού Τάγματος και έφυγε από την Άκρα για την Ευρώπη. Τον διαδέχθηκε ο Kόνραντ φον Φόιχτβανγκεν. Το μόνο σημαντικό τμήμα που αποχώρησε ήταν οι Γενουάτες, οι οποίοι συνήψαν ξεχωριστή συνθήκη με τον Χαλίλ. Πολλές γυναίκες και παιδιά μεταφέρθηκαν από την Άκρα στην Κύπρο τον Μάρτιο.
Η Άκρα ήταν οχυρωμένη από έναν εσωτερικό και εξωτερικό τοίχο, με συνολικά δώδεκα πύργους, που είχαν κτιστεί από Ευρωπαίους βασιλείς και πλούσιους προσκυνητές.
Αρχίζει η πολιορκία
δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης της Άκρας το 1291.
Οι Σταυροφόροι εξαπέλυσαν πολλαπλές επιθέσεις στο στρατόπεδο των Μαμελούκων. Μία αμφίβια επίθεση των Χριστιανών σε αυτούς από τη Χαμάν -οι οποίοι ευρίσκοντο στο βορειότερο τμήμα της γραμμής δίπλα στη θάλασσα- ήταν επιτυχής, αν και οι Σταυροφόροι υπέστησαν μεγάλες απώλειες. Σε μία άλλη επιδρομή 300 Ναΐτες με επικεφαλής τους Ζαν ντε Γκραγύ και Όθωνα ντε Γκράντσον βγήκαν κάτω υπό το φως του φεγγαριού, για να επιτεθούν στο πυροβολικό των Χαμάν με ελληνικό πυρ. Ενώ το πυροβολικό δεν καταστράφηκε, οι Ναΐτες συγκρούστηκαν με πάνω από 1000 Μαμελούκους και επέστρεψαν με τρόπαια και εφόδια. Ο Χαλίλ τιμώρησε μερικούς υφισταμένους, για την ταπείνωση που προκάλεσαν οι Ναΐτες. Σε γενικές γραμμές οι επιθέσεις των Σταυροφόρων απέτυχαν να διακόψουν τις προετοιμασίες των Μαμελούκων για άμεση επίθεση στα τείχη.
Ο Ερρίκος Β΄ της Κύπρου έφτασε στις 4 Μαΐου με ενισχύσεις 700 στρατιωτών σε 40 πλοία. Η άφιξη του βασιλιά ανέβασε προσωρινά το ηθικό, αλλά μία επιθεώρηση της πόλης έπεισε τον Ερρίκο Β΄ να επιχειρήσει μία διευθέτηση με διαπραγμάτευση. Οι Σταυροφόροι πίστευαν ότι με πληρωμή φόρου υποτέλειας θα μπορούσαν να έχουν ανακωχή. Στις 17 Μαΐου ο Γουλιέλμος ντε Βιλιέρ, ένας ιππότης και ο Γουλιέλμος ντε Καφράν, από την ακολουθία του Γκυγιώμ ντε Μπωζέ, στάλθηκαν να διαπραγματευτούν με τον σουλτάνο. Οι διαπραγματεύσεις ήταν ανεπιτυχείς. Οι σταυροφόροι αρνήθηκαν να παραδοθούν και κάλεσαν τον Χαλίλ να άρει την πολιορκία και να δεχτεί την ειρήνη για χάρη των πολιτών. Ο Χαλίλ παρέμεινε σταθερός να κατακτήσει την πόλη, ίσως ενθαρρυμένος από τη δημοτικότητα της υπόθεσης στα στρατεύματά του. Η προσφορά του να επιτρέψει στους υπερασπιστές να παραδοθούν και να φύγουν με τη ζωή και την περιουσία τους, απορρίφθηκε. Προς το τέλος της συνάντησης, μία πέτρα πυροβολικού σταυροφόρων προσγειώθηκε κοντά στο dihli. ο σουλτάνος εξοργίστηκε πολύ και, αφού οι αγγελιοφόροι επέστρεψαν στην πόλη αβλαβείς, διέταξε πλήρη επίθεση την επόμενη ημέρα.
Της επίθεσης των Μαμελούκων είχαν προηγηθεί εβδομάδες προετοιμασίας. Μέχρι τις 18 Μαΐου πολλοί πύργοι και τμήματα του τείχους κατέρρευσαν από υπονόμευση και τμήματα του φρουρίου συμπληρώθηκαν. Η κατάρρευση του πύργου του βασιλιά Ούγου ήταν ιδιαίτερα αποθαρρυντική μεταξύ των υπερασπιστών και η εκκένωση γυναικών και παιδιών επιταχύνθηκε.
Η επίθεση στην πόλη
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Οσπιτάλιοι Ιππότες|Ιωαννίτης ιππότης Μαρεσάλ υπερασπίζεται τα τείχη στην πολιορκία της Άκρας το 1291. Έργο του Ντομινίκ Παπετύ (1815–49), στις Βερσαλίες.]]
Οι Μαμελούκοι εισήλθαν στην πόλη, λεηλατώντας και σφαγιάζοντας ό,τι συναντούσαν. Η οργανωμένη αντίσταση των σταυροφόρων κατέρρευσε και η υποχώρηση στο λιμάνι και τα πλοία ήταν χαοτική. Πλούσιοι πρόσφυγες προσέφεραν υπέρογκα ποσά για ασφαλή διαφυγή. και ο Ζαν ντε Βιλιέρ μέγας Μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών, ήταν μεταξύ αυτών που διέφυγαν. Η εκκένωση έγινε πιο δύσκολη λόγω του κακού καιρού.
Η Άκρα πέφτει
εναλλ.=Image of siege of Acre|δεξιά|μικρογραφία|Η πόλη της Άκρας έπεσε το 1291 και ο λατινικός (χριστιανικός) της πληθυσμός σκοτώθηκε ή υποδουλώθηκε.
Μέχρι τη νύχτα της 18ης Μαΐου, η Άκρα ήταν στα χέρια των Mαμελούκων, εκτός από τον παραθαλάσσιο φρούριο των Ναϊτών στο δυτικό άκρο της πόλης. Το φρούριο περιείχε τέσσερις πύργους και στο εσωτερικό του υπήρχαν μερικοί των Ναϊτών, των Ιωαννιτών και των Τευτόνων Ιπποτών και χιλιάδες πολίτες. Το φρούριο κράτησε για άλλες δέκα ημέρες, κατά τις οποίες σκοτώθηκε ο Ματιέ ντε Κλερμόν, στρατάρχης των Ιωαννιτών. Στις 20 Μαΐου ο πύργος που κρατούσαν οι Ναΐτες με επικεφαλής τον Πιέρ ντε Σεβερύ, ζήτησε αμνηστία. Ο σουλτάνος Χαλίλ συμφώνησε να επιτρέψει στους Ναΐτες να φύγουν χωρίς όπλα στην Κύπρο. Η συμφωνία κατέρρευσε, επειδή οι Μαμελούκοι -που επέβλεπαν την εκκένωση μέσα στο φρούριο- σκοτώθηκαν από τους Ναΐτες, όταν οι πρώτοι προσπάθησαν να υποδουλώσουν γυναίκες και παιδιά. Ο Ναΐτης Τιμπώ Γκοντέν και μερικοί άλλοι είχαν εγκαταλείψει το φρούριο μέσα στο σκοτάδι, παίρνοντας το θησαυροφυλάκιο των Ναϊτών μαζί τους στη Σιδώνα. Σύμφωνα με μία αφήγηση της εποχής, αφήγηση των Μαμελούκων, ο Χαλίλ έστειλε τον Εμίρ Κιτμπουγκά αλ-Μανσουρί για να προσφέρει αμνηστία στους σταυροφόρους. Οι Τεύτονες Ιππότες δέχθηκαν και παρέδωσαν τον πύργο τους, αφού τους επιτράπηκε να φύγουν με τις γυναίκες τους, αλλά ο αλ-Μανσουρί σκοτώθηκε από άλλους σταυροφόρους. Στις 21 Μαΐου ο ντε Σεβερύ και μία μικρή αντιπροσωπεία εγκατέλειψαν το φρούριο, για να συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις και εκτελέστηκαν, πιθανώς ως αντίποινα για τον θάνατο τού αλ-Μανσουρί. Άλλες προσφορές αμνηστίας απορρίφθηκαν από τους σταυροφόρους. Στις 28 Μαΐου ο τελευταίος πύργος παραδόθηκε. Τα υπονομευτικά ορύγματα των Μαμελούκων είχαν προετοιμαστεί για να καταστρέψουν τον πύργο, καθιστώντας άχρηστη την περαιτέρω αντίσταση. Πολλοί από τους άνδρες που παραδόθηκαν αποκεφαλίστηκαν, και οι γυναίκες και τα παιδιά υποδουλώθηκαν. Μετά την απόσπαση των αιχμαλώτων και της λείας, ο πύργος κατέρρευσε. Σύμφωνα με τις αναφορές των Μαμελούκων, λίγοι περίεργοι και λαφυραγωγούντες σκοτώθηκαν.
Συνέπειες
Η πτώση της Άκρας σηματοδότησε το τέλος των Σταυροφοριών προς την Ιερουσαλήμ. Καμία αποτελεσματική Σταυροφορία δεν έγινε, για να ανακαταλάβει τους Αγίους Τόπους στη συνέχεια, αν και η συζήτηση για περαιτέρω Σταυροφορίες ήταν αρκετά συνηθισμένη. Μέχρι το 1291 άλλα ιδανικά είχαν προσελκύσει το ενδιαφέρον και τον ενθουσιασμό των μοναρχών και των ευγενών της Ευρώπης και ακόμη και οι επίπονες προσπάθειες των παπών να αυξήσουν τις αποστολές για την ανάκτηση των Αγίων Τόπων, είχαν μικρή ανταπόκριση.
Το Λατινικό Βασίλειο συνέχισε να υπάρχει, θεωρητικά, στο νησί της Κύπρου. Εκεί οι Λατίνοι βασιλείς σχεδίαζαν να ανακαταλάβουν την ηπειρωτική χώρα, αλλά μάταια. Τα χρήματα, οι άνδρες και η θέληση να κάνουν το έργο έλειπαν. Μία τελευταία προσπάθεια έγινε από τον βασιλιά Πέτρο Α΄ το 1365, όταν αποβιβάστηκε με επιτυχία στην Αίγυπτο και λεηλάτησε την Αλεξάνδρεια. Μόλις όμως η πόλη καταλήφθηκε, οι σταυροφόροι επέστρεψαν στην Κύπρο. Ως Σταυροφορία, το επεισόδιο ήταν μάταιο και αυτή και άλλες παράκτιες επιδρομές τις επόμενες δεκαετίες οδήγησαν το 1410-11 σε μία καταστροφική αντεπίθεση των Μαμελούκων: το 1426 η Κύπρος αναγκάστηκε να γίνει υποτελής των Μαμελούκων με έναν βαρύ ετήσιο φόρο υποτέλειας.
Ο 14ος αι. οργάνωσε κάποιες άλλες Σταυροφορίες, αλλά αυτές οι επιχειρήσεις διέφεραν από πολλές απόψεις από τις αποστολές του 11ου και του 12ου αι., που ονομάζονταν σωστά Σταυροφορίες. Οι Σταυροφορίες του 14ου αιώνα δεν είχαν ως στόχο την ανακατάληψη της Ιερουσαλήμ και τα χριστιανικά ιερά των Αγίων Τόπων, αλλά μάλλον τον έλεγχο της επέκτασης των Οθωμανών Τούρκων στην Ευρώπη. Ενώ πολλοί σταυροφόροι σε αυτές τις επιχειρήσεις του 14ου αι. έβλεπαν την ήττα των Οθωμανών ως προκαταρκτική για την τελική ανακατάληψη των Αγίων Τόπων, καμία από τις μεταγενέστερες Σταυροφορίες δεν επιχείρησε άμεση επίθεση στην Παλαιστίνη ή τη Συρία.
Στη μυθοπλασία
Η πολιορκία εμφανίζεται στην αρχή του πρώτου επεισοδίου της σειράς Knightfall του History Channel.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολιορκίες των Σταυροφοριών
Λέων Δ΄
Ο Λέων Δ΄ ο Χάζαρος (25 Ιανουαρίου 750 - 8 Σεπτεμβρίου 780) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 775 έως το 780. Γιος του Κωνσταντίνου Ε΄ και της πριγκίπισσας των Χαζάρων Τσιτσέκα, γεννήθηκε το 750 και σε ηλικία ενός έτους στέφθηκε από τον πατέρα του συμβασιλεύς. Ανατράφηκε σε εικονομαχικό περιβάλλον, παντρεύτηκε όμως το 770 την εικονόφιλη Ειρήνη την Αθηναία από την οποία απέκτησε το διάδοχό του Κωνσταντίνο ΣΤ;. Το 776 ο Κωνσταντίνος στέφθηκε με τη σειρά του συμβασιλεύς ώστε να εξασφαλιστεί από τις βλέψεις των ετεροθαλών αδελφών του Λέοντος.
Η πολιτική του Λέοντος σε σχέση με το ζήτημα των εικόνων υπήρξε αμφιλεγόμενη. Αφενός μεν προώθησε σε μητροπολιτικούς θρόνους ηγουμένους μοναστηριών, από την άλλη πλευρά όμως τιμώρησε με δημόσια διαπόμπευση εικονόφιλους αξιωματούχους του παλατιού.
Στο αραβικό μέτωπο δεν ηγήθηκε προσωπικά κάποιας εκστρατείας. Τις επιχειρήσεις διηύθηνε ο στρατηγός του θέματος των Θρακησίων Μιχαήλ Λαχανοδράκων. Οι σχέσεις με του Βουλγάρους υπήρξαν ειρηνικές μετά τους μακροχρόνιους πολέμους του Κωνσταντίνου Ε΄. Ο ηγεμόνας των Βουλγάρων Τέλεριγκ ασπάστηκε το Χριστιανισμό και παντρεύτηκε μια ξαδέλφη της Ειρήνης, η κίνησή του όμως αυτή δεν είχε ως συνέχεια τον εκχριστιανισμό του λαού του.
Ο πρόωρος θάνατός του έφερε στην εξουσία τη σύζυγό του Ειρήνη, ως επίτροπο του ανήλικου διαδόχου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ειρήνη Σαρανταπήχαινα την Αθηναία και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Ισαύρων Κατηγορία:Εικονομαχία Κατηγορία:Χαζάροι ΄
Ηγουμένη
εναλλ.=Ευφημία Ζανιάσκα, Ηγουμένη της Μονής Βενεδικτίνων στο Νιάσβιζ, με μία ποιμαντορική ράβδο, Εθνικό Μουσείο στη Βαρσοβία.|μικρογραφία|Ευφημία Ζανιάσκα, Ηγουμένη της Μονής Βενεδικτίνων στο Νιάσβιζ, με μία [[Ποιμαντορική ράβδος|ποιμαντορική ράβδο, Εθνικό Μουσείο Βαρσοβίας.]] Στην Ορθοδοξία αλλά και στον Καθολικισμό, ηγουμένη είναι η επικεφαλής γυναίκα μιας κοινότητας μοναχών, η οποία είναι συχνά σε ένα μοναστήρι ή αββαείο.
Αξίωμα
Στην Καθολική (τόσο της Λατινικής Εκκλησίας όσο και της Ανατολικής Καθολικής), στην Ανατολική Ορθόδοξη, στην Κοπτική και στην Αγγλικανική Εκκλησία, ο τρόπος εκλογής, η θέση, τα δικαιώματα και η εξουσία μιας ηγουμένης αντιστοιχούν γενικά με εκείνα ενός ηγούμενου. Πρέπει να είναι τουλάχιστον 40 ετών και να είναι μοναχή για 10 χρόνια. Η ηλικιακή απαίτηση στην Καθολική Εκκλησία εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου, κυμαινόμενη από 30 έως 60 έτη. Η απαίτηση για 10 χρόνια ως μοναχή έγινε μόνο 8 στον Καθολικισμό. Στην σπάνια περίπτωση που δεν υπάρχει καλόγρια με τα προσόντα, οι απαιτήσεις μπορεί να μειωθούν και σε 30 έτη και αυτό καθορίζεται από τον ανώτερο.
Η ηγουμένη προσθέτει επίσης παραδοσιακά έναν αρχιερατικός σταυρό έξω από το ένδυμά της ως σύμβολο του αξιώματός της, αν και συνεχίζει να φορά μια τροποποιημένη μορφή της θρησκευτικής της ενδυμασίας, καθώς δεν είναι χειροτονημένη - τα θηλυκά δεν μπορούν να χειροτονηθούν - και έτσι δεν φοράει την ενδυμασία της χορωδίας κατά την λειτουργία. Μια ηγουμένη υπηρετεί για όλη της την ζωή, εκτός από τις ηγουμένες της Ιταλίας και σε ορισμένα γειτονικά νησιά.
Ρόλοι και ευθύνες
200px|εναλλ.=Πριγκίπισσα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας, ευγενής ηγουμένη με την ποιμαντορική ράβδο της.|μικρογραφία|Πριγκίπισσα [[Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας (1816-1867)|Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας, ευγενής ηγουμένη με την ποιμαντορική ράβδο της.]] Οι ηγουμένες, όπως οι ηγούμενοι, είναι σημαντικά ανώτερες σύμφωνα με το Κανονικό Δίκαιο. Είναι ισοδύναμες των ηγούμενων ή των επισκόπων (τα διορισμένα αρσενικά μέλη της ιεραρχίας της εκκλησίας που έχουν, από το δικό τους αξίωμα, εκτελεστική δικαιοδοσία για ένα κτίριο και επικράτεια της Διοίκησης ή μη κοινοτική ομάδα προσώπων - νομικές οντότητες σύμφωνα με το εκκλησιαστικό δίκαιο). Λαμβάνουν τους όρκους των μοναχών της μονής. Μπορούν να δεχτούν υποψηφίες μοναχές. Μπορούν να τις στείλουν για σπουδές και μπορούν να τους στείλουν να κάνουν ποιμαντικό έργο ή ιεραποστολή, ή να εργαστούν ή να βοηθήσουν - στο βαθμό που επιτρέπεται από τον κανόνα και το αστικό δίκαιο - στη διοίκηση μιας ενορίας ή επισκοπής (αυτές οι δραστηριότητες θα μπορούσαν να βρίσκονται εντός ή εκτός του εδάφους της κοινότητας). Έχουν πλήρη εξουσία στη διοίκηση του μοναστηριού και των μοναχών του.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του 7ου-10ου αιώνα αντίσταση άρχισε να εμφανίζεται, από τους παπικούς έως την τοπική δράση του λαού, για τον περιορισμό της πνευματικής δύναμης που κατείχαν οι ηγουμένες: π.χ. από τις ευλογίες που έδιναν, τη χορήγηση του μυστηρίου, ακόμη και μέχρι το πέπλο των μοναχών. Οι ηγουμένες είχαν προηγουμένως τέτοια εξουσία, μόνο για να ονομαστούν αργότερα οι υπηρεσίες και οι διοικητικές τους πράξεις ως «σφετεριστικές» και η εξουσία τους αυξήθηκε όλο και περισσότερο κατά τον 9ο-13ο αιώνα. Σύμφωνα με τους αντιδραστικούς όπως ο Όστεραϊχ Τόμας (1907) αλλά και ο πάπας Ιννοκέντιος, αυτές τις πράξεις ευλογίας χαρακτηρίστηκαν ως «ανήκουστες, άσεμνες και εξαιρετικά παράλογες».
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει περίπου 200 ηγουμένες επί του παρόντος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Εύφορβος ο Τρώας
Ο Εύφορβος είναι ομηρικό πρόσωπο στην ελληνική μυθολογία. Ήταν Τρώας πολεμιστής, γιος του Πανθόου και της Φροντίδος, αδελφός του Πολυδάμαντα και του Υπερήνορα, ο πρώτος που τραυμάτισε τον Πάτροκλο, ο οποίος στη συνέχεια φονεύθηκε από τον Έκτορα. Στη μάχη για τη σωρό του Πατρόκλου, ο Μενέλαος φόνευσε τον Εύφορβο που ήταν από τους σημαντικότερους Τρώες πολεμιστές και συνέλεξε τον οπλισμό του. Τον οπλισμό αυτό του Ευφόρβου ο Μενέλαος στη συνέχεια αφιέρωσε στον Ηραίο ναό του Άργους. Σύμφωνα με τον Παυσανία, τον 2ο αιώνα ΚΕ, μπορούσε κανείς ακόμα να δει την ασπίδα του στο Ηραίο.
Αναφέρεται ότι ο Πυθαγόρας, οπαδός της μετενσάρκωση ς, (καί όχι τής μετεμψύχωση ς) δήλωνε ότι σε προηγούμενη ζωή ήταν ο Εύφορβος και ότι από Τρώας έγινε Ίωνας, και από πολεμιστής φιλόσοφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρώες
Δουμάς
Το γαλλικό επώνυμο Δουμάς (Dumas, [dymɑ]) μπορεί να αναφέρεται:
Άνθρωποι
Δουμας
Έθιμο
Το έθιμο (άγραφος νόμος) (αγγλικά: social convention) είναι άγραφη πηγή δικαίου που δημιουργείται με την μακροχρόνια ομοιόμορφη και αδιάκοπη άσκηση ορισμένης συμπεριφοράς από τους ανθρώπους (που είναι μέλη μιας κοινωνίας), με την πεποίθηση ότι τηρώντας την συμπεριφορά αυτή εφαρμόζουν έναν κανόνα δικαίου ο οποίος είναι δεσμευτικούς για αυτούς.
Το έθιμο καταργείται είτε με νόμο (τυπικό ή ουσιαστικό), είτε με άλλο αντίθετο έθιμο. Το έθιμο, δεν μπορεί να καταργήσει έναν νόμο. Στην σημερινή εποχή, το έθιμο ως πηγή δικαίου εμφανίζεται σπάνια, λόγω της μεγάλης νομοθετικής παραγωγής που παρατηρείται.
Παραδείγματα
Οι ημέρες αυτές όμως λόγω δεσμευτικού εθίμου θεωρούνται αργίες (ή ημιαργίες, αναλόγως). Με λίγα λόγια είναι παράδοση.
Βίκυ Σταυροπούλου
Η Βίκυ Σταυροπούλου (Γιοχάνεσμπουργκ, 6 Νοεμβρίου 1969) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και παρουσιάστρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής από Έλληνες γονείς και μεγάλωσε στο Περιστέρι Αττικής. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Σύγχρονου Θεάτρου του Γιώργου Κιμούλη. Έχει πολλές επιτυχημένες συμμετοχές σε κωμικούς ρόλους στο θέατρο και την τηλεόραση. Υπήρξε παντρεμένη με τον επιχειρηματία, Νώντα Μπάρκα με τον οποίο έχουν αποκτήσει μία κόρη, την Δανάη Μπάρκα. Τα τελευταία χρόνια συζεί με τον συνάδελφο και φίλο της, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, στην Ανθούπολη Περιστερίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Λέβαν του Κάρτλι
Ο Λέβαν (Λέων), ლევანი, γνωστός και με το μουσουλμανικό του όνομα Σαχ-Κολί Χαν, (γενν. π. 1653 – 30 Μαΐου 1709) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) και τέταρτος γιος τού βασιλιά τού Κάρτλι Σαχναβάζ (Βαχτάνγκ Ε΄). Ήταν τιτουλάριος βασιλιάς τού Κάρτλι το 1709.
Το 1675, ο Λέβαν επιβεβαιώθηκε ως janisin (αντιβασιλιάς) τού Κάρτλι κατά τη διάρκεια της απουσίας τού βασιλιά αδελφού του, Γεωργίου ΙΑ΄ (Γκουργκίν Χαν), στην περσική στρατιωτική υπηρεσία στο Αφγανιστάν. Κλήθηκε στο Ισπαχάν το 1677, όπου έπρεπε να αποδεχθεί το Ισλάμ και να πάρει το όνομα Σαχ-Κούλι Χαν. Στη συνέχεια διορίστηκε naib στο Κερμάν τού Ιράν και, ως διοικητής των γεωργιανών βοηθητικών δυνάμεων, εξασφάλισε τις ανατολικές επαρχίες της περσικής Αυτοκρατορίας από τις επαναστατημένς φυλές των Μπαλούτσι από το 1698 έως το 1701. Για ένα σύντομο διάστημα το 1703 ήταν και πάλι janisin για τον απόντα αδελφό του στο Κάρτλι. Ως ανταμοιβή για τη στρατιωτική του θητεία, ο σάχης Χουσεΐν έκανε τον Λέβαν, το 1703, divanbeg (αρχιδικαστή) της Περσίας και τον γιο του, Χουσράου Χαν, darugha (δηλαδή, έπαρχο) τού Ισπαχάν.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του στο Κάρτλι, προστάτευε καθολικούς ιεραπόστολους στον Καύκασο. Ενθάρρυνε επίσης ακαδημαϊκές δραστηριότητες στη Γεωργία και βοήθησε τον εξάδελφό του, Σουχάν-Σαμπά Ορμπελιάνι, να δημιουργήσει ένα γεωργιανό λεξικό, το οποίο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως στη Γεωργία. Αν και επίσημα ασπάστηκε το Ισλάμ, ο Λέβαν παρέμεινε κρυφά Χριστιανός και συνέθεσε προσευχές στον Άγ. Ιωάννη τον Βαπτιστή, τον Άγ. Πέτρο, τον Άγ. Παύλο και άλλους χριστιανούς αγίους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1672 την Tούτα, κόρη του Kαϊχοσρό Α΄ Γκουριέλι, πρίγκιπα της Γκουρίας. Αυτή απεβίωσε στις 11 Οκτωβρίου 1678. Τα παιδιά τους ήταν:
Ο Λέβαν έκανε δεύτερο γάμο, και νυμφεύτηκε την Τινατίν (π. 1655 – 1708), κόρη τού Γεωργιανού ευγενή Γκιόργκι Αβαλισβίλι, το 1680, μετά το τέλος της Τούτα. Αυτή είχε προηγουμένως παντρευτεί τον πρίγκιπα Iοτάμ Παλαβανχοσροσβίλι (από τον Οίκο Μπαρατασβίλι, π. 1658–1709), και είχε έναν γιο, τον Μπεζάν, του οποίου η κόρη Άννα-Χατούμ παντρεύτηκε τον βασιλιά Tεϊμουράζ Β΄ τού Καχέτι ως η δεύτερη σύζυγός του το 1746. Η Τινατίν γέννησε στον Λέβαν αρκετά παιδιά:
Ο Λέβαν είχε επίσης πολλά φυσικά παιδιά από άγνωστες παλλακίδες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Αλβέρτος Ερρέρα
Ο Αλβέρτος Ερρέρα (Θεσσαλονίκη 1913 - Άουσβιτς 1944) ήταν Έλληνας Εβραίος, μέλος των Ζοντερκομάντο στο Στρατόπεδο Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου, από το Μάιο μέχρι τον Αύγουστο του 1944.
Σύμφωνα με μαρτυρίες είναι ο άνθρωπος που τράβηξε τις φωτογραφίες, που είναι γνωστές ως Φωτογραφίες των Ζοντερκομάντο. Σε μια από αυτές απεικονίζεται γυναίκες κρατούμενες γυμνές λίγο πριν μπουν στους θαλάμους αερίων και σε άλλες δύο η καύση των σωρών των κρατουμένων μετά την εξόντωσή τους στους θαλάμους. Τέσσερις φωτογραφίες του χρησιμοποιήθηκαν ως αποδεικτικά στοιχεία στην Δίκη της Νυρεμβέργης.
Στο στρατόπεδο του Μπιρκενάου ηγήθηκε εξέγερσης μαζί με άλλους 300 Ελληνοεβραίους, η οποία τελείωσε με την ανατίναξη του κτιρίου όπου βρίσκονταν οι εξεγερμένοι. Όσοι επέζησαν εκτελέσθηκαν από τους Ναζί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Μαρκ Μαρσώ
Ο Μαρκ Μαρσώ (Marc Marceau, 1912 – Παπάγου, Αθήνα, 30 Νοεμβρίου 1990 ) ήταν Γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας, ειδικός ανταποκριτής της εφημερίδας «Le Monde» στην Ελλάδα επί 30 και πλέον έτη. Διετέλεσε διευθυντής του αθλητικού τμήματος του «Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη» (τη δεκαετία του '60 αρθρογραφούσε στην εβδομαδιαία αθλητική εφημερίδα "Ομάδα" και άλλα έντυπα), χάρισε την ιδιοκτησία του στην τότε κοινότητα Χολαργού και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Ο.Φ. Χολαργού το 1947. Αναγνωρίζοντας την προσφορά του, ο Δήμος Χολαργού προχώρησε στην ονοματοδοσία του δημοτικού σταδίου της πόλης ως «Μαρκ Μαρσώ», το 2013. Ο Μαρσώ ασχολήθηκε εκτενώς με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, ενώ συνέγραψε τα βιβλία «La Grece Des Colonels» και «Le Coup d’ Athenes» που αναφέρονται στην πολιτική της κατάσταση κατά την περίοδο της δικτατορίας (1967 – 1974).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Γρεβενών 2012–13
Για την περίοδο 2012–13, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Γρεβενών είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Γρεβενών.
Α' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΑΟ Σειρήνα Μεγάλου Σειρηνίου έχει -2 βαθμούς.
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ
ΑΕ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΕΠ - Π.Ν.ΠΟΝΤΙΝΗΣ              6 – 4  / 3 – 2
ΚΤΗΝ.ΑΣΤ.ΚΑΛΗΡΑΧΗΣ - Δ.Ν.ΠΑΛΙΟΥΡΙΑΣ 4 – 1 / 5 – 1
ΑΟ ΣΕΙΡΗΝΑ - ΑΛ.ΚΙΒΩΤΟΥ                          5 – 2 / 3 – 1
Θωμάς Παλαβιτσίνι
Ο Θωμάς Παλαβιτσίνι (ιταλικά : Tommaso Pallavicini) ήταν μαρκήσιος της Βοδονίτσας μετά από μια αμφισβητούμενη διαδοχή στο 1286. Ήταν νεώτερος αδελφός του πρώτου Μαρκησίου Γκουίντο Παλαβιτσίνι.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Γρεβενών 2012–13
Α' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΚΑΜΒ.ΔΕΣΚΑΤΗΣ -ΑΡΗΣ ΚΑΡΠΕΡΟΥ          3 – 0 / 1 – 3
Θωμάς Παλαβιτσίνι
Το 1286 η μαρκησία Ισαβέλλα, κόρη του Γκουίντο, πέθανε άτεκνη και το μαρκιζάτο διεκδικήθηκε μεταξύ τού Θωμά και τού συζύγου της Ισαβέλλας Αντουάν λε Φλαμέν. Επειδή το μαρκιζάτο της Βοδονίτσας ήταν υποτελές του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, οι δύο διεκδικητές απευθύνθηκαν στον Δούκα των Αθηνών Γουλιέλμο ντε λα Ρος. Ο Γουλιέλμος, αν και ήταν συγγενής του Παλαβιτσίνι, προέδρευσε με την ιδιότητά του ως δικαστικού επιμελητή του φεουδαρχικού δικαστηρίου του Πριγκιπάτου της Αχαΐας. Πριν βγει απόφαση όμως, ο Θωμάς κατέλαβε το Κάστρο της Βοδονίτσας και έτσι έφερε το δικαστήριο προ τετελεσμένου γεγονότος. Είχε την εξουσία για άγνωστο χρονικό διάστημα, ίσως και πέρα από το 1300, μέχρι που τον διαδέχτηκε ο γιος του Αλβέρτο.
Πηγές
Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Βοδονίτσας Θωμας
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Γρεβενών 2012–13
Α' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
Π.Ν.ΠΟΝΤΙΝΗΣ- ΚΤΗΝ.ΑΣΤ.ΚΑΛΗΡΑΧΗΣ  0 – 7 / 2 – 5
ΚΕΡ.ΜΕΓΑΡΟΥ - ΑΕ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΕΠ          1 – 4 /  4 – 9
ΑΛ.ΚΙΒΩΤΟΥ - ΑΡΗΣ ΚΑΡΠΕΡΟΥ             5 – 3 /  1 – 2
Δ.Ν.ΠΑΛΙΟΥΡΙΑΣ - ΚΑΜΒ.ΔΕΣΚΑΤΗΣ       1 – 6  / 1 – 2
3η/12η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
ΑΕ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΕΠ - ΚΤΗΝ.ΑΣΤ.ΚΑΛΗΡΑΧΗΣ 3 – 1/ 2 – 2
ΑΟ ΣΕΙΡΗΝΑ - ΚΕΡ.ΜΕΓΑΡΟΥ                        3 – 3/ 2 – 1
ΚΑΜΒ.ΔΕΣΚΑΤΗΣ - Π.Ν.ΠΟΝΤΙΝΗΣ               2 – 0/  7 – 1
ΑΡΗΣ ΚΑΡΠΕΡΟΥ - ΑΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑΣ             3 – 2/ 1 – 1
ΑΛ.ΚΙΒΩΤΟΥ - Δ.Ν.ΠΑΛΙΟΥΡΙΑΣ                    2 – 2 / 0 – 4
4η/13η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
Π.Ν.ΠΟΝΤΙΝΗΣ - ΑΛ.ΚΙΒΩΤΟΥ                          1 – 5 /4 – 4
ΚΕΡ.ΜΕΓΑΡΟΥ - ΑΡΗΣ ΚΑΡΠΕΡΟΥ                 2 – 3 /2 – 4
ΚΤΗΝ.ΑΣΤ.ΚΑΛΗΡΑΧΗΣ - ΚΑΜΒ.ΔΕΣΚΑΤΗΣ  0 – 2/1 – 3
ΑΟ ΣΕΙΡΗΝΑ - ΑΕ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΕΠ                       1 – 3 /4 – 4
ΑΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑΣ - Δ.Ν.ΠΑΛΙΟΥΡΙΑΣ                 2 – 1 /3 – 1
5η/14η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
Π.Ν.ΠΟΝΤΙΝΗΣ - ΑΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑΣ                  0 – 2 / 1 – 1
ΑΡΗΣ ΚΑΡΠΕΡΟΥ - ΑΟ ΣΕΙΡΗΝΑ                    5 – 3 / 4 – 4
ΑΛ.ΚΙΒΩΤΟΥ - ΚΤΗΝ.ΑΣΤ.ΚΑΛΗΡΑΧΗΣ       2 – 3 / 0 – 4
Δ.Ν.ΠΑΛΙΟΥΡΙΑΣ - ΚΕΡ.ΜΕΓΑΡΟΥ                   3 – 1 / 1 – 2
6η/15η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
ΚΕΡ.ΜΕΓΑΡΟΥ - Π.Ν.ΠΟΝΤΙΝΗΣ                        5 – 2/ 3 - 2
ΚΤΗΝ.ΑΣΤ.ΚΑΛΗΡΑΧΗΣ - ΑΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑΣ 0 – 1/ 1 – 2
ΑΟ ΣΕΙΡΗΝΑ - Δ.Ν.ΠΑΛΙΟΥΡΙΑΣ                       8 – 3/ 3 – 2
ΚΑΜΒ.ΔΕΣΚΑΤΗΣ - ΑΛ.ΚΙΒΩΤΟΥ                     2 – 0/ 2 – 3
ΑΡΗΣ ΚΑΡΠΕΡΟΥ - ΑΕ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΕΠ          4 – 1/ 2 – 3
7η/16η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
ΚΤΗΝ.ΑΣΤ.ΚΑΛΗΡΑΧΗΣ - ΚΕΡ.ΜΕΓΑΡΟΥ  6 – 3 / 2 – 3
ΑΛ.ΚΙΒΩΤΟΥ - ΑΕ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΕΠ                 2 – 4 / 1 – 1
Δ.Ν.ΠΑΛΙΟΥΡΙΑΣ - ΑΡΗΣ ΚΑΡΠΕΡΟΥ         3 – 3 / 1 – 2
8η/17η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
ΑΕ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΕΠ - Δ.Ν.ΠΑΛΙΟΥΡΙΑΣ       3 – 3/0 - 2
ΑΟ ΣΕΙΡΗΝΑ - ΚΤΗΝ.ΑΣΤ.ΚΑΛΗΡΑΧΗΣ    5 – 4/3 – 5
ΚΑΜΒ.ΔΕΣΚΑΤΗΣ - ΚΕΡ.ΜΕΓΑΡΟΥ             5 – 1/0 – 2
ΑΡΗΣ ΚΑΡΠΕΡΟΥ - Π.Ν.ΠΟΝΤΙΝΗΣ           4 –  3/ 4 – 2
ΑΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑΣ - ΑΛ.ΚΙΒΩΤΟΥ                   2 – 4/1 – 3
ΑΕ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΕΠ - ΑΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑΣ                 1 – 4/1 – 5
ΚΕΡ.ΜΕΓΑΡΟΥ - ΑΛ.ΚΙΒΩΤΟΥ                               2 – 4/1 – 2
ΚΤΗΝ.ΑΣΤ.ΚΑΛΗΡΑΧΗΣ - ΑΡΗΣ ΚΑΡΠΕΡΟΥ  3 – 4/ 2 – 5
ΚΑΜΒ.ΔΕΣΚΑΤΗΣ - ΑΟ ΣΕΙΡΗΝΑ                       2 – 0/3 – 3
Φρούριο του Μπούζιμ
Το Φρούριο του Μπούζιμ είναι φρούριο στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εντός του εδάφους της πόλεως του Μπούζιμ και εντός του Δήμου του Μπούζιμ. Η ανέγερσή του χρονολογείται στον Μεσαίωνα, ενώ είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Γρεβενών 2012–13
Α' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
Δ.Ν.ΠΑΛΙΟΥΡΙΑΣ - Π.Ν.ΠΟΝΤΙΝΗΣ                   3 – 1/ 3 – 1
Β' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
ΑΕ Κοκκινιάς/Πολυδενδρίου και  Δόξα  Παλαιοχωρίου   έχουν -2 βαθμούς.
ΜΠΑΡΑΖ ΑΝΟΔΟΥ
Α.Ο.Νεοχωρίου - Α.Φ.Σ.Αμυγδαλιών 2 - 2 κ.α.και παράταση 3 - 0 πεν.
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Γρεβενών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2012-2013
Νικόλαους Β΄ Μπερνούλι
Ο Νικόλαους Μπερνούλι (Nikolaus Bernoulli, Βασιλεία, 6 Φεβρουαρίου 1695 - Αγία Πετρούπολη, 31 Ιουλίου 1726), γνωστός και ως Νίκλαους Μπερνούλι, ήταν Ελβετός μαθηματικός και ένας από τους πολλούς διαπρεπείς μαθηματικούς της οικογένειας Μπερνούλι.
Ο Νίκλαους εργάστηκε κυρίως στις καμπύλες, στις διαφορικές εξισώσεις, και στις πιθανότητες. Ήταν σύγχρονος του Λέοναρντ Όιλερ. Συνεισέφερε επίσης και στην δυναμική ρευστών.
Τα πρώτα χρόνια
Ήταν μεγαλύτερος αδερφός του Ντάνιελ Μπερνούλι, στον οποίο επίσης δίδαξε μαθηματικά. Εργάστηκε μαζί του πάνω στο παράδοξο της Αγίας Πετρούπολης. Στα νιάτα του έμαθε αρκετές γλώσσες. Από την ηλικία των 13 σπούδαζε μαθηματικά και νομική στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Το 1711 έλαβε Μάστερ Φιλοσοφίας και το 1715 διδακτορικό στη νομική. Το 1716-17 ήταν ιδιωτικός δάσκαλος στη Βενετία.
Η καθιέρωση
Από το 1719 κατείχε την Έδρα Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, διαδεχόμενος τον Τζοβάνι Πολένι. Υπηρέτησε ως βοηθός του πατέρα του, ανάμεσα σε άλλα, στην αλληλογραφία σχετικά με τη διαμάχη προτεραιότητας μεταξύ Νεύτωνα και Λάιμπνιτς αλλά και αυτήν του πατέρα του και του Άγγλου μαθηματικού Μπρουκ Τέιλορ. Το 1720 έθεσε το πρόβλημα των αντίστροφων ορθογωνικών τροχιών ως πρόκληση για τους Άγγλους μαθηματικούς. Από το 1723 ήταν καθηγητής νομικής στο Berner Oberen Schule. Το 1725 μαζί με τον αδερφό του, Ντάνιελ, με τον οποίο ταξίδευαν στην Ιταλία και τη Γαλλία εκείνη την εποχή, προσκλήθηκαν από τον Πέτρο τον Μέγα στη νεοσύστατη Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης. Εκεί πραγματεύτηκε, μαζί με τον αδελφό του, το παράδοξο της Αγίας Πετρούπολης στην θεωρία των πιθανοτήτων, περί του οποίου αργότερα ο αδελφός του έγραψε αρκετά έργα. Οκτώ μήνες μετά πέθανε. Τον διαδέχτηκε ο Λέοναρντ Όιλερ τον οποίον είχαν προτείνει οι αδερφοί Μπερνούλι.
Πηγές
Κατηγορία:Ελβετοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 18ου αιώνα
Ευφραίος
Κατά τον Αθήναιο όμως: "Ο Ευφραίος ζούσε στην αυλή του βασιλιά [της Μακεδονίας] Περδίκκα, και δεν βασίλευε λιγότερο από αυτόν, ενώ ήταν φαύλος και συκοφάντης. Συγκρότησε την αυλή ["Εταιρίαν"] του βασιλιά με τόσο ψυχρό τρόπο, που αν δεν ήξερες Γεωμετρία και φιλοσοφία δεν καθόσουν στο συμπόσιο . Γι αυτό και ο Παρμενίωνας τον έπιασε και τον σκότωσε στον Ωρεό, όταν έγινε βασιλιάς ο Φίλιππος, όπως λέει ο Καρύστιος στα "Ιστορικά υπομνήματα" του" (Δειπνοσοφιστών ΙΑ, e 119)
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Ευβοείς Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι
Γαλλοϊταλικά της Μπασιλικάτα
δεξιά|μικρογραφία|362x362εσ|Γλωσσικός χάρτης της Ιταλίας Το Γαλλοϊταλικά της Μπασιλικάτα (Gallo-italico di Basilicata) είναι μια ομάδα Γαλλοϊταλικών διαλέκτων που βρίσκονταν στη Μπαζιλικάτα της νότιας Ιταλίας, και μπορεί να χρονολογείται από μεταναστεύσεις από τη Βόρεια Ιταλία κατά την εποχή των Νορμανδών.
Παρόμοιες κοινότητες έχουν επιβιώσει στη Σικελία, μιλώντας Γαλλοϊταλικές διαλέκτους της Σικελίας.
Πηγές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ιταλίας