cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεθυλοσιλάνιο
Προσθήκη
4. Προσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ισοκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο δίνει μεθυλοπροπυλοσιλάνιο ή βουτυλοσιλάνιο, αντίστοιχα, ανάλογα με τις συνθήκες αντίδρασης: 40px|κυκλοπροπάνιο
5. Προσθήκη σε ενώσεις με τριμελείς ή τετραμελείς ετεροκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με εποξυαιθάνιο δίνει αιθοξυμεθυλοσιλάνιο ή προποξυσιλάνιο, αντίστοιχα, ανάλογα με τις συνθήκες αντίδρασης: : 30 px
30 px
Παρεμβολή μεθυλενίου
Με επίδραση μεθυλενίου ([:CH2]) σε μεθυλοσιλάνιο παράγονται σχεδόν ισομοριακές ποσότητες αιθυλοσιλάνιου (CH3CH2SiH3) και διμεθυλοσιλάνιου (CH3SiH2CH3) :
Εφαρμογές
Χρησιμοποιήθηκε επίσης ως πρόδρομη ύλη για την απόθεση στρωμάτων καρβιδίου του πυριτίου, για την κατασκευή σύνθετων υλικών, όπως και στη διεργασία παραγωγής φωτοανθεκτικών και άλλων ημιαγωγικών υλικών.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Σιλυλαλκάνια Κατηγορία:C1
Κ. Μπαλαμπαράθι
Η '''Κ. Μπαλαμπαράθι''' είναι Ινδή πολιτικός και μέλος της Δέκατης Τέταρτης Συνέλευσης του Ταμίλ Ναντού από την εκλογική περιφέρεια Ντιντιγκούλ. Εκπροσώπησε το κόμμα Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας (Μαρξιστικό), για το οποίο είχε επίσης εκλεγεί στην προηγούμενη Συνέλευση από την ίδια εκλογική περιφέρεια στις εκλογές του 2006.
Οι εκλογές του 2016 είχαν ως αποτέλεσμα τη νίκη του Κ. Σρινιβασάν στην εκλογική περιφέρειά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Αρθακανούτος
Ο Αρθακανούτος (Δαν. : Hardeknud, 1018 - 8 Ιουνίου 1042) βασιλιάς της Δανίας (1035 - 1042) και της Αγγλίας (1040 - 1042) ήταν γιος του βασιλιά Κνούτου του Μέγα από τη δεύτερη σύζυγό του Έμμα της Νορμανδίας. Μετά τον θάνατο του πατέρα του (1035) έδωσε σκληρές μάχες για να διατηρήσει τις κτήσεις του, ο Μάγκνους ο Καλός κατέλαβε τη Νορβηγία αλλά ο Αρθακανούτος διαδέχτηκε τον πατέρα του στη Δανία (1035) και τον ετεροθαλή αδελφό του Χάρολντ τον Λαγοπόδαρο στην Αγγλία (1040). Ο Αρθακανούτος πέθανε πρόωρα και αιφνίδια σαν ο τελευταίος Σκανδιναβός βασιλιάς που κυβέρνησε την Αγγλία, διάδοχοι του ορίστηκαν ο Μάγκνους ο Καλός στη Δανία και ο ετεροθαλής αδελφός του Εδουάρδος ο Ομολογητής στην Αγγλία. Ο Αρθακανούτος γεννήθηκε αμέσως μετά τον γάμο των γονέων του τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 1017. Ο Κνούτος έβαλε στην άκρη την πρώτη σύζυγο του Έλφγκιφου του Νορθάμπτον χωρίς να την αποκηρύξει προκειμένου να παντρευτεί την Έμμα, έδωσε προτεραιότητα όμως στους γιους που θα γεννηθούν από τον δεύτερο γάμο του στα θέματα της διαδοχής του σε σχέση με τους προηγούμενους. Η Έμμα και ο Αρθακανούτος έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη μεταφορά του σώματος του μάρτυρα Αγίου Έλφγκιφου από το Λονδίνο στο Καντέρμπερι, αυτό ισχυροποίησε σε σημαντικό βαθμό τα δικαιώματα του για τη διαδοχή του στον θρόνο της Αγγλίας.
Συμβασιλέας στη Δανία με τον πατέρα του
Τη δεκαετία του 1020 η Δανία απειλήθηκε από τη Σουηδία και τη Νορβηγία, το 1026 ο Κνούτος αποφάσισε να ενισχύσει την άμυνα της περιοχής τοποθετώντας συμβασιλέα τον 9χρονο γιο του Αρθακανούτο υπό την κηδεμονία ενός συμβουλίου υπό τον Ουλφ Γιαρλ. Ο Ουλφ Γιαρλ όταν είδε τον κίνδυνο στον οποίο περιήλθαν οι Δανικές επαρχίες από τους Σουηδικές και τις Νορβηγικές επιθέσεις πάνω στην απελπισία του από την έλλειψη του Κνούτου αποφάσισε να στέψει τον Αρθακανούτο μόνο βασιλιά χωρίς να περιμένει τη βοήθεια από τον πατέρα του. Ο Κνούτος έφτασε στη Δανία και εξουδετέρωσε τους εισβολείς (1027), στη συνέχεια εκτέλεσε τον Ουλφ για προδοσία, συγχώρησε τον Αρθακανούτο λόγω της ηλικίας του και επέστρεψε στην Αγγλία (1028) αφού άφησε τον Αρθακανούτο μοναδικό κυβερνήτη της Δανίας. Ο Κνούτος τοποθέτησε κυβερνήτη στη Νορβηγία τον Χάακον Έρικσον αλλά πνίγηκε (1029), ο Κνούτος τοποθέτησε τότε βασιλιά στη Νορβηγία τον μεγαλύτερο γιο του από τον πρώτο του γάμο Σβεν της Νορβηγίας μαζί με τη μητέρα του Έλφγκιφου του Νορθάμπτον. Ο Σβεν και η μητέρα του έγιναν σύντομα μισητοί από τον λαό της Νορβηγίας λόγω της υψηλής φορολογίας καθώς και για μια σειρά από σκληρά μέτρα που πήραν. Ο Μάγκνους ο Καλός, γιος του Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας επιτέθηκε στη Νορβηγία (1035) αναγκάζοντας τον Σβεν να δραπετεύσει στη Δανία στην αυλή του ετεροθαλούς αδελφού του Αρθακανούτου ο οποίος ήταν πιστός του σύμμαχος. Οι δυο ετεροθαλείς αδελφοί περίμεναν βοήθεια από τον πατέρα τους για να κάνουν αντεπίθεση στη Νορβηγία αλλά δεν πρόλαβε να έρθει επειδή ο Κνούτος πέθανε τον Νοέμβριο του 1035.
Βασιλιάς της Δανίας
thumb|right|200px|Αρθακανούτος - παράσταση σε νόμισμα Ο Αρθακανούτος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Δανίας ως Κνούτος Γ΄, δεν μπορούσε να πάει να πάει στην Αγγλία γι'αυτό συμφώνησε να είναι ο ετεροθαλής αδελφός του Χάρολντ ο Λαγοπόδαρος συμβασιλέας μαζί με τη μητέρα του Έμμα σαν εκπρόσωπο του ίδιου του Αρθακανούτου. Σε δυο χρόνια ο Χάρολντ έγινε αποδεκτός στην Αγγλία σαν ο μοναδικός βασιλιάς (1037) και η Έμμα αναγκάστηκε να δραπετεύσει στην Μπρυζ. Ο Αρθακανούτος εξέπλευσε με 10 πλοία για την Μπρυζ για να συναντήσει τη μητέρα του αναγγέλλοντας επίθεση στην Αγγλία για να ανατρέψει τον ετεροθαλή αδελφό του, τότε έμαθε ότι ο Χάρολντ είναι άρρωστος και σύντομα θα πεθάνει κάτι που έγινε τον Μάρτιο του 1040, στη συνέχεια κλήθηκε ο Αρθακανούτος να κληρονομήσει τον θρόνο. Οι ιστορικοί δίνουν διαφορετικές ερμηνείες σχετικά με τα γεγονότα που ακολούθησαν μετά τον θάνατο του Κνούτου. Ο Λάουσον τονίζει ότι είναι ασαφές αν ο Αρθακανούτος κληρονόμησε την Αγγλία μαζί με τη Δανία αλλά όπως φαίνεται από το νομισματικό σύστημα υπήρχε μια διαίρεση του βασιλείου, οι περιοχές νότια του Τάμεση είχαν κληρονομηθεί από τον Χάρολντ και οι περιοχές βόρεια του Τάμεση από τον Αρθακανούτο. Ο ίδιος ο Αρθακανούτος ωστόσο δεν μπορούσε να πάει στην Αγγλία λόγω των απειλών που δεχόταν από τον Νορβηγό βασιλιά Μάγκνους, γι'αυτό συμφώνησε αν ένας από τους δυο ετεροθαλείς αδελφούς πέθαινε χωρίς απογόνους θα μπορούσε να κληρονομήσει ο άλλος τα εδάφη του.
Ο Ίαν Χάουαρντ αναφέρει ότι ο Αρθακανούτος συμφώνησε να βοηθήσει τον Σβεν της Νορβηγίας να ανακτήσει τη Νορβηγία σχεδιάζοντας επίθεση το 1036 αλλά τον πρόλαβε ο πρόωρος θάνατος του Σβεν, ο Αρθακανούτος παρόλα αυτά δεν το έβαλε κάτω και αποφάσισε να την πραγματοποιήσει. Τελικά λόγω του γεγονότος ότι ο Σβεν δεν άφησε διάδοχο ο Αρθακανούτος αποφάσισε να κλείσει ειρήνη με τον Μάγκνους εγκαταλείποντας τα δικαιώματα του στον θρόνο της Νορβηγία, η συμφωνία πραγματοποιήθηκε την περίοδο (1036 - 1039). Η παραίτηση του Αρθακανούτου από τον Νορβηγικό θρόνο του επέτρεψε να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην προγραμματισμένη επίθεση του στην Αγγλία. Η Έμμα της Νορμανδίας η οποία ήταν εξόριστη στην Μπρυζ σχεδίαζε να ανακτήσει τον θρόνο της Αγγλίας για λογαριασμό του γιου της, δεν μπορούσε να συγχωρέσει τον θάνατο του γιου της Άλφρεντ Έθελινγκ απο τον Χάρολντ (1036), το μίσος το μετέδωσε και στον γιο της Αρθακανούτο. Ο Αρθακανούτος πήρε στα σοβαρά την πρωτοβουλία να ανατρέψει τον Χάρολντ αλλά τον πρόλαβε ο πρόωρος θάνατος του.
Βασιλιάς της Αγγλίας
Η Αγγλία βρισκόταν υπό τη διοίκηση συμβουλίου το οποίο μπορούσε να ελέγξει τις πράξεις του βασιλιά αλλά ο Αρθακανούτος το αρνήθηκε επειδή είχε μάθει να κυβερνάει αυταρχικά όπως στη Δανία. Οι προσπάθειες του Αρθακανούτου να εκφοβίσει τους υπηκόους του είχαν κάποια αποτελέσματα στην αρχή αλλά στη συνέχεια απέτυχαν. Αύξησε τον αριθμό των πλοίων τα οποία έκαναν περιπολίες από τα 16 στα 32, επιπλέον έκανε σημαντικές αυξήσεις στη φορολογία. Η αντίδραση ήταν άμεση δυο από τους φοροσυλλέκτες του Αρθακανούτου δολοφονήθηκαν από το εξαγριωμένο πλήθος, ο Αρθακανούτος έδωσε εντολή τότε στους κόμητες να καίνε τις πόλεις και να σκοτώνουν τον πληθυσμό τους, οι περισσότεροι κάτοικοι στη συνέχεια δραπέτευσαν προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο κόμης της Βερνικίας Έαντγουλφ κυβερνούσε το βόρειο τμήμα του βασιλείου σαν ανεξάρτητος κάτι που δεν άρεσε στον Αρθακανούτο ο οποίος ήθελε να έχει όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Ο Έαντγουλφ πρόσβαλλε τον βασιλιά (1041) αλλά στη συνέχεια του ζήτησε συγχώρεση, ο Αρθακανούτος του εγγυήθηκε την ασφάλεια του αλλά την ίδια στιγμή συνεννοήθηκε μυστικά με τον Σίουαρντ, κόμη της Νορθούμπριας για τη δολοφονία του, η πράξη αυτή σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό ήταν για τον λαό και την εκκλησία προδοσία. Ο Αρθακανούτος ήταν γενναιόδωρος με την εκκλησία, τα Χρονικά του Ράμσει τον 12ο αιώνα μιλούν εκτενώς για τη γενναιοδωρία του και για τη μεγάλη του προσφορά στο αβαείο του Ράμσει.
Θάνατος
thumb|right|250px|Θάνατος του Αρθακανούτου - Βιβλιοθήκη του Κέιμπριτζ Ο Αρθακανούτος είχε πολύ άσχημη υγεία υποφέροντας συνεχώς από κρίσεις, είχε προσβληθεί από φυματίωση και γνώριζε ότι θα πεθάνει πρόωρα γι'αυτό κάλεσε από τη Νορμανδία μετά από προτροπή της μητέρας τους Έμμας τον ετεροθαλή αδελφό του Εδουάρδο τον Ομολογητή να τον διαδεχτεί. Δεν είχε παντρευτεί, δεν είχε απογόνους γι'αυτό υπό την επίδραση πάντα της Έμμας προτίμησε τον Εδουάρδο από οποιονδήποτε άλλον. Στις 8 Ιουνίου 1042 ο Αρθακανούτος παραβρέθηκε στο Λάμπεθ όπου πραγματοποιήθηκε ο γάμος ανάμεσα στον πρώην στενό συνεργάτη του πατέρα του Τόβι τον Συνετό και τη Γίδα κόρη του αυλικού Όσγκοντ Κλάπα. Ο Αρθακανούτος κατανάλωσε τεράστιες ποσότητες αλκοόλ και έπεσε αιφνίδια στο πάτωμα την ώρα που έπινε ασταμάτητα στην υγειά της νύφης, η αιτία θανάτου του όπως διαγνώστηκε ήταν εγκεφαλικό επεισόδιο που προήλθε από την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.
Ο Στεν Κόρνερ αναφέρει ότι ο Κνούτος δηλητηριάστηκε στο ποτό από τον ετεροθαλή αδελφό του Εδουάρδο τον Ομολογητή ο οποίος είχε επιστρέψει στην Αγγλία και περίμενε τον θάνατο του Αρθακανούτου προκειμένου να γίνει ο ίδιος βασιλιάς. Ο Γκόντγουιν κόμης του Ουέσσεξ πεθερός του Εδουάρδου εξεγέρθηκε αργότερα εναντίον του γαμπρού του κατηγορώντας τον ότι δηλητηρίασε τον Αρθακανούτο. Η συγγραφέας Κατερίνε Χόλμαν (γεν. 1970) αναφέρει με βεβαιότητα ότι ο Αρθακανούτος δηλητηριάστηκε αλλά δεν υπάρχουν ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία. Η συμφωνία η οποία είχε συναφθεί ανάμεσα στον Μάγκνους τον Καλό και τον Αρθακανούτο ήταν να τον διαδεχθεί ο Μάγκνους σε περίπτωση που πέθαινε χωρίς να αφήσει απογόνους στον θρόνο της Δανίας. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι μετά τον θάνατο του Αρθακανούτου ο Μάγκνους μεγάλωσε τις απαιτήσεις του ζητώντας ακόμα και τον θρόνο της Αγγλίας, έστειλε γράμμα στον Εδουάρδο τον Ομολογητή ζητώντας του να του παραδώσει το στέμμα αλλιώς θα επιτεθεί στη χώρα. Ο διάδοχος του Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας επανέλαβε της ίδιες απαιτήσεις με αποτέλεσμα να επιτεθεί στην Αγγλία για να διεκδικήσει τον θρόνο την εποχή της Νορμανδικής κατάκτησης (1066). Τα Σάγκας του Φαγκρσκίννα (1220) αναφέρουν ότι ο Μάγκνους είχε δηλώσει
Αναφορές
thumb|right|250px|Ο Αρθακανούτος συναντά τον Μάγκνους - Νορβηγική μικρογραφία (1899) Ο Εδουάρδος ο Ομολογητής αναφέρεται ότι ήταν συμβασιλέας της Αγγλίας από το 1041, ο Εδουάρδος, ο Αρθακανούτος και η μητέρα τους Έμμα της Νορμανδίας είχαν συμβολιστεί από τους Άγγλους ως η Αγία Τριάδα. Ο Σνόρρι Στούρλουσον αναφέρει ότι ο Εδουάρδος ήταν ο νόμιμος διάδοχος σαν μικρότερος αδελφός του Χάρολντ του Λαγοπόδαρου και του Αρθακανούτου, είχε επιπλέον παντρευτεί την Έντιθ του Ουέσσεξ, κόρη του Γκόντγουιν και ανιψιά του Κνούτου ισχυροποιώντας τους δεσμούς του με τον θρόνο. Τα Σάγκας του Φαγκρσκίννα αναφέρουν πάνω σε αυτό το θέμα ότι ο Εδουάρδος ο Ομολογητής ήταν γιος του Έθελρεντ του Ουέσσεξ και της Έμμας της Νορμανδίας, θετός γιος του Κνούτου, θετός αδελφός του Μάγκνους του Λαγοπόδαρου και ετεροθαλής αδελφός του Αρθακανούτου, έγινε δεκτός ως βασιλιάς από ολόκληρη την αριστοκρατία. Ο Μάγκνους της Νορβηγίας δεν μπορούσε να το δεχτεί όμως με κανέναν τρόπο δηλώνοντας ότι : "δεν θα γίνει ποτέ ο Εδουάρδος βασιλιάς της Αγγλίας μέχρι να πεθάνω εγώ". Ο γάμος ανάμεσα στην Γκουνχίλντα της Δανίας αδελφή του Αρθακανούτου και τον Ερρίκο Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας θα επέτρεπε στους απογόνους τους να διεκδικήσουν τον θρόνο της Αγγλίας, ο σκοπός του γάμου αυτού ήταν να μπορέσει τελικά η Γερμανία να κυριαρχήσει στη Σκανδιναβία και σε ολόκληρη τη Βαλτική Θάλασσα. Η Γκουνχίλντα ωστόσο πέθανε (1038) χωρίς να αποκτήσει γιους, η μοναδική τους κόρη Βεατρίκη έμεινε ανύπαντρη. Με εξαίρεση τα Χρονικά του Ράμσει οι μεσαιωνικές πηγές είναι όλες εχθρικές απέναντι στον Αρθακανούτο, οι σύγχρονοι ιστορικοί βλέπουν τη βασιλεία του με διαφορετικό βλέμμα. Ο Λάουσον αναφέρει ότι ήταν επιτυχημένος μεσαιωνικός μονάρχης αν και σκληρός, αν δεν πέθαινε πρόωρα η Νορμανδική κατάκτηση δεν θα είχε πραγματοποιηθεί. Ο Ίαν Χάουαρντ επαινεί τον Αρθαρακανούτο για την ειρήνη που έφερε σε ολόκληρο το βασίλειο, την ευημερία και την ομαλή εξασφάλιση της διαδοχής καλώντας τον Εδουάρδο, τονίζει ότι αν ζούσε περισσότερο θα γινόταν μεγάλος βασιλιάς ισάξιος του πατέρα του.
Ο συγγραφέας Ερρίκος του Χάντινγκτον (1080 - 1160) σημειώνει ότι ο Αρθακανούτος παρήγγειλε τέσσερις φορές την ημέρα πλούσια γεύματα για τους αυλικούς του γεγονός για το οποίο ο Ο΄Μπριέν αναφέρει ότι ήταν μύθος. Ο Ερρίκος του Χάντινγκτον τονίζει την αλαζονεία και την κακομοιριά των υπόλοιπων βασιλέων της εποχής του που πραγματοποιούσαν μονάχα ένα γεύμα την ημέρα για να τονίσει την πολυτέλεια του Αρθακανούτου. Ο συγγραφέας Ράνουλφ Χίγκντέν (1280 - 1364) αναφέρει αντίστοιχα ότι ο Αρθακανούτος επηρέασε βαθύτατα τον τρόπο ζωής των Άγγλων στην εποχή του και στη συνέχεια των χαρακτήρα του Αγγλικού λαού μέχρι και σήμερα. Ο Γουόλτερ Σκοτ στο έργο του Ιβανόης (1819) παρουσιάζει τον βασιλιά Κέρντικ να αναφέρεται στον φίλο του Έθελσταν για την αγάπη του στο καλό φαγητό και ποτό τονίζοντας ότι "το πάθος του για την καλοζωία δεν γεμίζει ποτέ".
Θρύλοι
Τα Σάγκας των Κνύτλινγκα αναφέρουν ότι ο Αρθακανούτος ήταν ο τελευταίος της αρχαίας γραμμής των βασιλέων και ο τελευταίος Βίκινγκ μονάρχης που βασίλευσε στην Αγγλία αλλά οι πληροφορίες για τη βασιλεία του ήταν πολύ λίγες σε αντίθεση με αυτές του πατέρα του Κνούτου πιθανότατα λόγω της μικρής διάρκειας της βασιλείας του. Το Χρονικό του Βρούτου καλύπτει ολόκληρη την περίοδο των Άγγλων μοναρχών από την εποχή του Βρούτου του Τρώα μέχρι τον θάνατο του Ερρίκου Γ΄ (1272), γράφτηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Εδουάρδου Α΄ αλλά περιέχει σημαντικά λάθη. Ο συγγραφέας του χρονικού είναι άγνωστος αλλά τροποποιήθηκε αργότερα από διάφορους συγγραφείς επεκτείνοντας την ιστορία μέχρι τη μάχη του Χάλιντον Χίλλ (1333). Ο συγγραφέας του χρονικού αναφέρει τον Χάραλντ και τον Αρθακανούτο γιους του Κνούτου και της Έμμας της Νορμανδίας αναφέροντας για τον Χάραλντ ότι " ... έπεσε λόγω της συμπεριφοράς του πατέρα του που αγνόησε όλους τους κανόνες ιπποτισμού και ενδιαφερόταν μόνο για το συμφέρον του". Τον Αρθακανούτο αντίθετα τον χαρακτηρίζει ως ευγενή, ιπποτικό με το τραπέζι του πάντοτε ανοιχτό παρέχοντας συνεχώς πλούσια γεύματα στους ανθρώπους της αυλής, ανέλαβε επιπλέον την πρωτοβουλία να δεχτεί στην αυλή του τη μητέρα του Έμμα.
Μια άλλη πληροφορία που βρέθηκε σε Σάγκας τον 13ο αιώνα αναφέρει ότι ο Μάγκνους ο Καλός της Νορβηγίας επισκέφτηκε την αυλή του Αρθακανούτου στη Δανία και έγινε δεκτός με όλες τις τιμές. Οι δυο μονάρχες συμφώνησαν στο εθιμοτυπικό της επίσκεψης, ο οικοδεσπότης θα ήταν εκείνος που θα έπρεπε να πιει πρώτος από το κρασί. Η Έλφγκιφου του Νορθάμπτον μπήκε εκείνη τη στιγμή στην αίθουσα για να προσφέρει ένα ποτήρι κρασί στον Μάγκνους, ο Μάγκνους σύμφωνα με τη συμφωνία το παρέδωσε στον Αρθακανούτο ο οποίος όταν το ήπιε έπεσε νεκρός. Η Έλφγκιφου έφερε το ποτήρι με το κρασί για να δηλητηριάσει τον Μάγκνους αλλά άθελα της το ήπιε και πέθανε ο Αρθακανούτος, η Έλφγκιφου αναγκάστηκε να δραπετεύσει για να αποφύγει την τιμωρία. Η ιστορία πρόκειται πιθανότατα με μύθο, είναι αντιγραφή μιας παρόμοιας περίπτωσης που βρίσκουμε στα Σάγκας του Έγκιλ στα οποία η Γκούνχιλντ, μητέρα των βασιλέων προσπαθεί να δηλητηριάσει με παρόμοιο τρόπο τον Έγκιλ.
Πηγές
Scott, Walter, Ivanhoe (1819), Chapter 21, p. 177.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Κνύτλινγκα Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
.gq
.gq είναι ο top-level domain κωδικός για την Ισημερινή Γουινέα στο διαδίκτυο. Η Freenom επανακυκλοφόρησε τον τομέα στις 1 Οκτωβρίου 2014, και οι τομείς έγιναν διαθέσιμοι δωρεάν στις 1 Ιανουαρίου 2015.
Το μητρώο .gq επιτρέπει την δημιουργία τομέων με χαρακτήρες εμότζι.
Τομείς δευτέρου επιπέδου
Οι εγγραφές λαμβάνουν χώρα άμεσα στο δεύτερο επίπεδο, ή στο τρίτο επίπεδο μετά τα ακόλουθα ονόματα δευτέρου επιπέδου: at the third level beneath the following second level names:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Toppdomän
Φαναριώτες
Οι Φαναριώτες ήταν μία εκ των κοινωνικών ομάδων του ελληνικού έθνους που κατάφεραν να αναδειχθούν στον διοικητικό μηχανισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης η βυζαντινή αριστοκρατία βαθμιαία εξαφανίστηκε, καθώς πολλά μέλη της διέφυγαν στη Δύση και άλλα έχασαν τη ζωή τους τη νύχτα της άλωσης. Μια νέα όμως τάξη άρχισε να διαμορφώνεται στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επιβλήθηκε βαθμιαία μέσα από την άσκηση επιστημονικών επαγγελμάτων και την οικονομική της ευρωστία. Η νέα αυτή αριστοκρατία εγκαταστάθηκε γύρω από το Πατριαρχείο, στη νέα του έδρα, στη συνοικία του Φαναρίου. Οι Φαναριώτες, όπως αποκλήθηκαν, ήταν κυρίως ελληνικής καταγωγής, αν και ανάμεσά τους υπήρχαν εξελληνισμένες οικογένειες Ρουμάνων, Αλβανών και Ιταλών. Η ανάδειξή τους ως πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων του ελληνικού έθνους και της οθωμανικής διοίκησης ανάγεται στα μέσα του 17ου αιώνα, όταν για πρώτη φορά ένας Έλληνας από την Τραπεζούντα, ο Παναγιώτης Νικούσιος, με σπουδές στην Πάδοβα και γλωσσομαθής κατέλαβε τη θέση του μεγάλου δραγουμάνου της Πύλης. Έκτοτε, ορθόδοξοι Φαναριώτες, οι οποίοι ήταν οι πλέον καλλιεργημένοι, γλωσσομαθείς και με εμπειρία από την Ευρώπη, υπήκοοι της αυτοκρατορίας, καταλάμβαναν το αξίωμα αυτό, στο οποίο σύντομα προστέθηκαν τα αξιώματα του δραγουμάνου του στόλου  και κυρίως, από τις αρχές του 18ου αιώνα, των ηγεμόνων των αυτόνομων παραδουνάβιων ηγεμονιών της Βλαχίας και της Μολδαβίας και ασχολήθηκαν με το εμπόριο.
Παράγοντες συγκρότησης των Φαναριωτών ως διακριτής κοινωνικής ομάδας
Οι Φαναριώτες συνδέονται με τον τρόπο συγκρότησης του οθωμανικού κρατικού μηχανισμού και την διαχείριση υποθέσεων τόσο στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας όσο και στις εξωτερικές σχέσεις με άλλα κράτη. Το οθωμανικό διοικητικό προσωπικό στερούμενο ετοιμότητας αλλά και των αναγκαίων δεξιοτήτων, δημιουργούσε ένα κενό που ήλθαν να καλύψουν οι Φαναριώτες.
Ανάδυση των Φαναριωτών
Από την κορυφή ως τα μεσαία τουλάχιστον στρώματα της κοινωνικής πυραμίδος, ένας κόσμος ολόκληρος, η φαναριώτικη κοινωνία, από τον Βόσπορο ως τον Δούναβη, δεν συναπαρτίζει στο σύνολό της μια συμπαγή αριστοκρατία με ενιαία ταξική συνείδηση και ιδεολογία. Αντίθετα, πρόκειται για ένα συνονθύλευμα νέων δυνάμεων και κέντρο διασταυρώσεως όλων των κοινωνικών και πολιτικών ρευμάτων της εποχής.
Πραγματικά, η φαναριώτικη κοινωνία αποτελεί ένα φυτώριο ηγετικών στελεχών. Παίρνουν την πιο επιμελημένη ανατροφή και μόρφωση, κατά τα πρότυπα της αγωγής των ευγενών της Ευρώπης. Τη φροντίδα της διαπαιδαγώγησής τους την αναλαμβάνουν συχνά ειδικοί παιδαγωγοί, συγκεκριμένα οικοδιδάσκαλοι, συνήθως και ένας ή δύο Ευρωπαίοι ανάμεσά τους. Συνεπώς, οικοδιδάσκαλοι και κοινά σχολεία, ηγεμονικές ακαδημίες, εκσυγχρονισμένη κατά το δυνατόν παιδεία και σπουδές σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια εξασφαλίζουν την ανάλογη σταδιοδρομία των Φαναριωτών. Διδάσκονται όλες τις μαθήσεις, τόσο τα ιερά γράμματα όσο και τις θετικές επιστήμες και τις ξένες γλώσσες. Όταν πια φτάνουν στα είκοσί τους χρόνια, νιώθουν πια έτοιμοι και πάνοπλοι για τη λαμπρή αλλά δύσκολη σταδιοδρομία που ανοίγεται μπροστά τους. Πολύγλωσσοι καθώς είναι και επαρκώς ενήμεροι για τις εξελίξεις και τις προόδους της Ευρώπης, αποτελούν ένα μείγμα ανατολής και δύσης. Τα ανερχόμενα κοινωνικά στρώματα επωφελούνται όσο μπορούν και συνακολουθούν. Ενώ σε άλλες περιοχές οι υπόδουλοι μόλις που κατόρθωναν να συντηρούν λίγους γραμματοδιδασκάλους, οι ημιαυτόνομες ηγεμονίες προσελκύουν επιστήμονες ανωτέρου επιπέδου με αξιώσεις, όπως ιατρούς, ιατροφιλοσόφους, νομομαθείς, διερμηνείς, μεταφραστές, γραμματικούς των μεγάλων αρχόντων και της Αυλής, καθώς και πλήθος κρατικών υπαλλήλων.
Παράλληλα, η μόρφωση των επίδοξων ηγεμόνων ευνοεί μια στροφή προς τις κοινωνικές, νομικές και πολιτικές επιστήμες. Οι επιστήμες αυτές δεν είχαν προσελκύσει άλλοτε παρά ορισμένους Επτανήσιους. Στα ημιαυτόνομα πριγκιπάτα όμως των Φαναριωτών, λειτουργούν δικαστικές και διοικητικές υπηρεσίες, συντάσσονται καταστατικοί νόμοι και νέοι κώδικες αστικού και ποινικού δικαίου, εισάγονται νομοθετικές ρυθμίσεις και υπάρχουν επίσης σχέσεις και προβλήματα διεθνούς δικαίου και εξωτερικής πολιτικής. Στη Δύση είχε από νωρίς αναπτυχθεί το ενδιαφέρον για την πολιτική σκέψη και τα πολιτικά διδάγματα των αρχαίων Ελλήνων και Λατίνων, αλλά και για την αντίστοιχη παραινετική φιλολογία των Βυζαντινών. Στο Φανάρι και στις ηγεμονίες, από όλους τους αρχαίους και τους βυζαντινούς συγγραφείς ιδιαίτερα, διδάσκονται, μεταφράζονται, σχολιάζονται, αντιγράφονται και συχνά τυπώνονται σημαντικά έργα. Εκτός όμως από τα μεταφραζόμενα έργα, και παράλληλα με αυτά, πολύ περισσότερα ήταν εκείνα που κυκλοφορούσαν και διαβάζονταν στο πρωτότυπο, κυρίως στα γαλλικά. Συγκεκριμένα, όχι μόνο επίδοξοι ηγεμόνες, αλλά πλήθος μορφωμένων ανθρώπων, διάβαζε συστηματικά συγγράμματα πολιτειολογίας και πολιτικής αλλά και γενικότερα έργα κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού. Επομένως, είχε προ πολλού δημιουργηθεί ένα ευρύτατο και καλά προετοιμασμένο έδαφος για να φθάνουν εγκαίρως, να διαβάζονται και να βρίσκουν απήχηση τα έργα του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, του Μοντεσκιέ, του Βολταίρου και όλων των άλλων που άνοιγαν τότε νέους ορίζοντες και προετοίμαζαν τις επερχόμενες κοσμογονικές μεταβολές.
Κοινωνιολογική προσέγγιση των Φαναριωτών
Οι Φαναριώτες ήταν μια διακριτή κοινωνική κατηγορία, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά, ιδιότυπα κλειστή και με μέριμνα να αναδιπλώνεται στον εαυτό της, «γι' αυτό και κυρίως ενδογαμική». Έχοντας ενδιαφέροντα οικονομικής ανόδου, κοινωνικής προβολής και πολιτικής δράσης, στηριζόταν στην καταγωγή της, στις μνήμες του παρελθόντος, στη μόρφωση και στον κοσμοπολιτισμό της. Ανήκει στην κοινωνία των Ελλήνων, στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στην τουρκική κοινωνία. Οι σχέσεις που αναπτύσσει είναι μικτές: συνεργασίας και ανταγωνισμού φροντίζοντας ταυτόχρονα να διατηρήσει μια ασταθή ισορροπία. Ο ρόλος των Φαναριωτών ήταν «παρασιτικός και υποβοηθητικός και εξαρτηματικός». Οι όποιες εμπορικές και κερδοσκοπικές απασχολήσεις τους έχουν χαρακτήρα ευκαιριακό, παραπληρωματικό συνδεόμενες με κρατικές παραχωρήσεις. Σχηματίζουν μαζί με άλλες κοινωνικές ομάδες (πρόκριτοι, ανώτερος κλήρος, οπλαρχηγοί) ,στη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα την ιθύνουσα τάξη του έθνους, αυτή που ο ελληνικός λαός θα χαρακτηρίσει ως ‘’τζάκια’’.
Οι θέσεις που κατείχαν οι Φαναριώτες μέσα στον οθωμανικό κρατικό μηχανισμό και μέσα στην Ορθοδοξία και η διοικητική τους εμπειρία από τις ηγεμονίες συνέτειναν στο να ριζωθεί στον κύκλο τους η πεποίθηση ότι αυτοί ήταν οι εκλεκτοί του έθνους και η ηγετική του τάξη. Οι φαναριώτικες οικογένειες (Μαυροκορδάτοι, Υψηλάντηδες, Παλαιολόγοι, Καντακουζηνοί και Κομνηνοί) υπερηφανεύονταν για την καταγωγή τους από αρχοντικούς οίκους του Βυζαντίου και αυτοαποκαλούνταν άρχοντες του γένους των Ρωμαίων, αν και στην πραγματικότητα δεν ήταν απόγονοι των βυζαντινών αρχόντων. Το πολιτικό τους όραμα ήταν η αναβίωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας υπό τη δική τους ηγεμονία. Χαρακτηριστικό αυτού του πολιτικού τους οράματος αποτελεί το γεγονός ότι για την ανάρρησή τους στο θρόνο των ηγεμονιών ακολουθούσαν το τυπικό της στέψης των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου. Η τακτική τους αυτή δεν αποσκοπούσε στην άμεση σύγκρουση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αφού από την ύπαρξή της ωφελούνταν και οι ίδιοι. Απέβλεπαν όμως στη σταδιακή διάβρωση του οθωμανικού κράτους και στην τελική αντικατάστασή του από μια νέα βυζαντινή αυτοκρατορία, όπου ο Χριστιανισμός και ο ελληνικός πολιτισμός θα κυριαρχούσαν.
Απαρχές της σύνδεσής της με τον Οθωμανικό κρατικό μηχανισμό
Μετά την Άλωση η βυζαντινή αριστοκρατία της πρωτεύουσας εξαλείφθηκε βαθμιαία ενώ μια νέα τάξη άρχισε να αναδεικνύεται υπό τις νέες συνθήκες. Έλληνες έμποροι από διάφορες περιοχές της αυτοκρατορίας (Τραπεζούντα, Καραμανία, νησιά του Αιγαίου) καθιστούν την Κωνσταντινούπολη έδρα των επιχειρήσεών τους και αρχίζουν να παίζουν καίριο ρόλο στο διαμετακομιστικό εμπόριο της ανατολικής Μεσογείου. Επιδίωξαν οι πιο πολλοί από αυτούς να βρίσκονται πλησίον του Πατριαρχείου και στην οριστική εγκατάστασή του στη συνοικία του Φαναρίου (1601). Οι Τούρκοι αρχίζουν να προσλαμβάνουν από τα μέσα του 17ου αιώνα λογίους εγκατεστημένους στο Φανάρι οι οποίοι είναι γνώστες τόσο της τουρκικής γλώσσας όσο και ευρωπαϊκών γλωσσών. Ο Παναγιώτης Νικούσιος (1661-1673) ήταν ο πρώτος που προσλήφθηκε και διακρίθηκε στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Τούρκων και Βενετών στη διάρκεια του Κρητικού Πολέμου (1645-1669). Επίσης η συνετή πολιτική του στη διενέξεις καθολικών και ορθοδόξων για την κατοχή των Αγίων Τόπων, αύξησε το κύρος του στη σουλτανική αυλή. thumb|right|200px|Ο [[Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (ο εξ απορρήτων)|Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1641-1709) με τον ειδικό σκούφο που του απένειμε για τις υπηρεσίες του ο Σουλτάνος Μεχμέτ Δ΄ μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Κάρλοβιτς. Με τη δραγομανία του, η οποία διαρκεί σαράντα χρόνια -μοναδική περίπτωση στην ιστορία του θεσμού- ξεκινά ο αιώνας των Φαναριωτών.]] Διάδοχός του υπήρξε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ο οποίος διετέλεσε επικεφαλής της οθωμανικής αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στη Συνθήκη του Κάρλοβιτς, τιμήθηκε με τον τίτλο του εξ απορρήτων. Με τη δραγομανία του, η οποία διαρκεί σαράντα χρόνια-μοναδική περίπτωση στην ιστορία του θεσμού-ξεκινά ο αιώνας των Φαναριωτών. Από τους Φαναριώτες προερχόταν ο Μεγάλος Δραγουμάνος (διερμηνέας) της Πύλης (του συμβουλίου των υπουργών) -ένα είδος ιδιαίτερου γραμματέα του Μεγάλου Βεζίρη και στην ουσία Υπουργός Εξωτερικών για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις- και ο Δραγουμάνος του Στόλου, ο οποίος, ως γραμματέας του Καπουδάν πασά, διοικούσε τα νησιά, μια και ήταν δική του αρμοδιότητα να επανδρώνει τα πλοία του στόλου. Για την θέση του Δραγουμάνου στόλου κρίθηκε αναγκαία η αξιοποίηση ορθοδόξων μεσολαβητών για την αντιμετώπιση των πρώτων κρουσμάτων χριστιανικής ανταρσίας. Από το Φανάρι προερχόταν επίσης οι ηγεμόνες της Μολδαβίας και της Βλαχίας (οι οσποδάροι).
Φαναριώτες και Πατριαρχείο
Επειδή το Πατριαρχείο συνιστούσε την ανώτατη αρχή του υπόδουλου Ελληνισμού πολλοί από τους πλουσιότερους εμπόρους που εγκαταστάθηκαν στην οθωμανική πρωτεύουσα  επεδίωξαν να βρίσκονται αρχικά πλησιόχωρα σε αυτό και στη συνέχεια να το πλαισιώσουν και να το προσεταιρισθούν διά της κατάληψης  υψηλών θέσεων μέσα στην έδρα του Πατριαρχείου. Η αμοιβαία εξάρτηση που δημιουργήθηκε σταδιακά οφειλόταν στην πολιτική δεξιότητα και στην οικονομική δύναμη των Φαναριωτών που επιζητούσε η Εκκλησία-μπορούσαν να διευθετήσουν μια σειρά ζητημάτων που αφορούσαν την Εκκλησία γενικά ή τα μέλη του Ανώτατου κλήρου, λόγω των στενών σχέσεών τους με ισχυρούς οθωμανικούς παράγοντες ή τον ίδιο τον σουλτάνο και στο πνευματικό κύρος του Πατριαρχείου που ήθελαν οι Φαναριώτες προκειμένου να αναδειχθούν σε κοσμικούς άρχοντες των υπόδουλων. Τα παιδιά των εμπόρων εντάχθηκαν στο μηχανισμό της Εκκλησίας και σταδιακά μονοπώλησαν τα ισχυρά λαϊκά αξιώματα του Πατριαρχείου. Έτσι γύρω στα τέλη του 17ου αιώνα κατόρθωσαν να αποκτήσουν τον έλεγχο του Πατριαρχείου και να διαχειρίζονται την εκλογή των Πατριαρχών, παρόλο που δεν καταλάμβαναν πόστα επισκόπων. Έτσι από το 1695 έως το 1795 υπήρξαν μόνο 31 πατριάρχες, εν αντιθέσει με τους 61 από το 1595 έως το 1695, κι αυτό χάρις στη φαναριώτικη επιρροή. Στο σπίτι του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, στο Φανάρι, ο Νεόφυτος Ε’ εκλέγεται πατριάρχης το 1707, από συνέλευση αρχιερέων και λαϊκών. Η πρώτη αμφισβήτηση της κυριαρχίας των Φαναριωτών στην ελληνική κοινωνία εκδηλώνεται πρώτη φορά εντός του πατριαρχικού θεσμού στα 1750. Συγκεκριμένα και με αφορμή την επιθυμία κάποιων καθολικών από τον Γαλατά να προσέλθουν στην ορθοδοξία ο πατριάρχης Κύριλλος Ε΄ ζήτησε τον αναβαπτισμό τους, ενω η πλειονότητα των συνοδικών δεν πρόκρινε αυτή τη λύση. Επειδή ο πατριάρχης δεν ήταν φαναριώτικη επιλογή και η πλειοψηφία των συνοδικών ήταν μέλη φαναριώτικων οικογενειών ή ήταν στενά συνδεδεμένοι με αυτούς, η μεταξύ τους διαφωνία έλαβε χαρακτήρα αντιφαναριωτικό. Το 1751 απομακρύνθηκε από τον θρόνο του, αλλά επανήλθε το 1752 επιβάλλοντας ρυθμίσεις που αποδυνάμωναν τον ρόλο της συνόδου: ζήτησε την απομάκρυνση όλων των συνοδικών από την Κωνσταντινούπολη και την μετάβασή τους στις επαρχίες.
Οι Φαναριώτες στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες
Οι ντόπιοι οσποδάροι ηγεμόνες (α' μισό 17ου αι.) ενθάρρυναν την διείσδυση των Ελλήνων και του πολιτισμού της στις περιοχές τους με σκοπό να ελαττώσουν την πολιτιστική επιρροή των Σέρβων, Κροατών, Βουλγάρων. Επίσης ο τελευταίος οσποδάρος της Μολδαβίας Δημήτριος Καντεμίρ ήλθε σε μυστική συνεννόηση με τους Ρώσους για να απελευθερώσουν τις ηγεμονίες. Τελικά απέτυχε το σχέδιό του, και έδωσε την ευκαιρία στους Τούρκους να τοποθετήσουν στη διοίκηση των ηγεμονιών τους έμπιστούς τους Φαναριώτες. Το 1709 το αξίωμα των οσποδάρων περνά στον Νικόλαο Μαυροκορδάτο και κατά τον αιώνα που ακολούθησε μέχρι το 1821, στη θέση των δύο οσποδάρων εναλλάσσονταν εκπρόσωποι οκτώ οικογενειών Ελλήνων Φαναριωτών. Υπό τη διοίκηση των Φαναριωτών η παλιότερη εκεί ελληνική παρουσία εξελίχθηκε σε συμπαγείς ελληνικές παροικίες. Αρχικώς την πρώτη εγκατάσταση των Ελλήνων αρχόντων τον δέκατο έκτο αιώνα συνόδευε η ψυχολογική αβεβαιότητα: έτσι μια Ελληνίδα αρχόντισσα έγραφε από το Βουκουρέστι ''αυτή η χώρα δεν είναι κληρονομία μας. Σήμερον ήμεσθεν και αύριον δεν ήμεσθεν, εις του Θεού το όρισμα και εις των Τούρκων το χέριν είμεστεν[...]'' .Μέσα σε δύο αιώνες η φαναριώτικη κοινωνία εδραιώνεται στις ρουμανικές χώρες, και οι Έλληνες αξιωματούχοι και αστοί συγκροτούσαν ενιαίο κοινωνικό σώμα με τους Ρουμάνους βογιάρους. Το 1719 ένας Έλληνας λόγιος γράφει: Το Φανάρι είναι όλον είναι εδώ.[...]. Υπό το φαναριώτικο καθεστώς έγιναν σημαντικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις όπως η νομοθετική κατάργηση της δουλοπαροικίας από τον Κωνσταντίνο Μαυροκορδάτο και η εύνοια της παιδείας και η δημιουργία υποδοχών για τον Διαφωτισμό. Καθώς διευρυνόταν το πεδίο δράσεως των Φαναριωτών ενισχύθηκε το ενδιαφέρον και από την πλευρά και άλλων φαναριώτικων οικογενειών για την απόκτηση του σχετικού αξιώματος και τελικά αναπτυσσόταν ένας αγώνας πλειοδοσίας μεταξύ των ανταγωνιστών. Τελικός ωφελημένος από τα δοσίματα ήταν η Πύλη που συντηρούσε το καθεστώς των δωροδοκιών: ήθελε συχνούς διορισμούς, κι εκβίαζε για μετάθεση στη φτωχότερη Μολδαβία. Μέλη φαναριώτικων οικογενειών είναι και οι ιεράρχες στην αρχιεπισκοπή Ιππεκίου, όπως ο Ιωαννίκιος Καρατζάς (1737-1746) Η κατάληψη αξιωμάτων εκ μέρους τους και η σύνδεση των τυχών τους με τα οθωμανικά συμφέροντα τους κατέστησε υπόπτους στα μάτια των Ρώσων οι οποίοι απέφυγαν να συνεργαστούν μαζί τους.
Φαναριώτες και Τεκτονισμός
Οι πρώτες στοές στη Μολδαβία και στη Βλαχία ιδρύθηκαν μάλλον πριν το 1776 και οι τεκτονικές ιδέες διεισδύουν στον χώρο των ηγεμονιών λόγω της γειτνίασής τους με την Αψβουργική Αυτοκρατορία και λόγω της παρουσίας ρωσικών στρατευμάτων στις Ηγεμονίες (1769-1774),οι αξιωματικοί των οποίων ήταν τέκτονες. Το 1776 ο ηγεμόνας Γρηγόριος Γκίκας έκλεισε αιφνιδιαστικά την στοά του Ιασίου. Ο Αλέξανδρος Μουρούζης είναι μέλος από το 1776 της στοάς ‘’St.Andreas zu den drei Seeblattern ‘’ και αργότερα ιδρυτής μιας στοάς στην Πέστη. Ο δεύτερος Φαναριώτης είναι ο Κωνσταντίνος Υψηλάντης, ηγεμόνας της Μολδαβίας και της Βλαχίας, μυήθηκε στα 1784 στη στοά ‘’Zu den drei Saulen’’στο Μπράσοβο. Επίσης ο Κωνσταντίνος Καρατζάς ο Μπάνος μυήθηκε στην βερολινέζικη στοά ‘’Zur siegenden Wahrheit’’. Η νέα πολιτικοκοινωνική κατάσταση που βιαίως τείνει να επιβάλει η Γαλλική Επανάσταση υποχρεώνει τους Φαναριώτες ηγεμόνες να μεταβάλλουν τη στάση τους και απέναντι στον ριζοσπαστικοποιημένο τεκτονισμό. Το 1812 έλαβε χώρα μυστική σύσκεψη στη Μόσχα σύσκεψη υψηλού τεκτονικού και πολιτικού επιπέδου με πρωτοβουλία του Μεγάλου Διδάσκαλου του Ελληνικού Τεκτονισμού Ρώμα, του Καποδίστρια και του Φαναριώτη Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, «παρουσία που δείχνει ότι είχε αναζωπυρωθεί και το φαναριώτικο ενδιαφέρον για τον τεκτονισμό».
Η στάση των Φαναριωτών απέναντι στην Ελληνική Επανάσταση
Οι Φαναριώτες ήταν εσωτερικά διχασμένοι σχετικά με την επαναστατική προοπτική. Από τη μια μεριά επεδίωκαν έναν εκσυγχρονισμό εκ των έσω μέσω της φωτισμένης δεσποτείας, της διαδοχής στην εξουσία και τελικά της αναδημιουργίας μιας ανατολικής ελληνικής αυτοκρατορίας και από την άλλη τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου ελληνικού κράτους μέσα από την βίαιη αποσκίρτηση από την οθωμανική εξουσία. Αυτός ο εσωτερικός διχασμός ήταν αποτέλεσμα της ανόδου τους στα ανώτερα κλιμάκια της οθωμανικής ιεραρχίας και της μετεξέλιξής τους σε εταίρους και δυνάμει αντικαταστάτες των Οσμανλήδων, αλλά και της αυτοαντίληψής τους ως κληρονόμων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άποψη πως οι Φαναριώτες ήθελαν μια δυαδική ελληνοτουρκική αυτοκρατορία στηρίζεται σε λογικές εικασίες και όχι σε στοιχεία της εποχής. Η άποψη για την ειρηνική τους διείσδυση, η κάποια όσμωση και το ό,τι θα υποκαθιστούσαν τους Τούρκους μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν τεκμηριώνεται.
Η θέση και ο ρόλος των Φαναριωτών στην Ελληνική Επανάσταση
Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση οι Φαναριώτες διασπάστηκαν ακόμα πιο πολύ: οι πιο πολλοί αντιμετώπισαν τον εθνικισμό, τον φιλελευθερισμό και τον συνταγματισμό των αγωνιστών ως «διαστροφή των δυνάμεων της αλλαγής [...] που είχε γεννήσει ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός». Η αφοσίωση των περισσοτέρων στο οθωμανικό καθεστώς δεν ήταν άσχετη με την συντηρητική και αυταρχική παράδοση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την οποία εμφορούνταν. Επίσης άλλοι έμεινα αδιάφοροι ενώ οι ελάχιστοι που συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση έδρασαν πιο πολύ ως μεμονωμένα άτομα παρά ως εκπρόσωποι της τάξης τους. Ο ερευνητής ιστορικός Πέτρος Πιζάνιας αναφέρει πως από τα χιλιάδες στελέχη της Ελληνικής Επανάστασης εντοπίζονται μόνο πέντε Φαναριώτες να έχουν πάρει με οποιοδήποτε τρόπο μέρος στην επαναστατική δράση. Οι πιο σημαντικοί Φαναριώτες που διαδραμάτισαν κάποιον ρόλο ήταν οι Μαυροκορδάτος, Νέγρης, Καντακουζηνός, Καρατζάς και Δημήτριος Υψηλάντης. Αν ο Μαυροκορδάτος ήταν εκσυγχρονιστής παρά εκπρόσωπος της φαναριώτικης τάξης τελικά κατόρθωσε να παραμείνει ενεργός σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Ο Νέγρης αναδείχθηκε στην αρχή αλλά πέθανε φτωχός και άσημος, ενώ οι Καντακουζηνός, Καρατζάς είχαν μικρό ρόλο και έφυγαν εκτός Ελλάδας. Τέλος ο Υψηλάντης εξουδετερώθηκε αφότου ήλθε στην Ελλάδα. Ο περιορισμένος ρόλος τους στα πολιτικά πράγματα της Επανάστασης πρέπει να αποδοθεί στο πλήγμα που είχαν δεχθεί μετά την ήττα της εξέγερσης στις Ηγεμονίες. Οι Φαναριώτες έχασαν την εμπιστοσύνη της Πύλης και εφεξής δεν διορίζονται ηγεμόνες ούτε δραγουμάνοι. Μόνο οι πρίγκιπες Καλλιμάχης, Καρατζάς και Βογορίδης επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη όπου κατάφεραν να αποκτήσουν θέσεις επιρροής.
Οι Φαναριώτες στο Ελληνικό κράτος μετεπαναστατικώς
Οι Φαναριώτες έρχονται στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος έχοντας απολέσει τίτλους αξιώματα και δύναμη προερχόμενα από την οθωμανική διοίκηση. Φέρουν όμως μαζί τους πλούτο και πνευματική καλλιέργεια τα οποία τους εξασφαλίζουν θέση υπεροχής μέσα σε αυτό. Οι Φαναριώτες εμφανίζονται ως μια σημαντική δύναμη στην ελληνική πολιτική ζωή τόσο στην καποδιστριακή περίοδο όσο και στην οθωνική περίοδο. Οι Φαναριώτες ανταγωνίζονται τους Επτανήσιους στην προσπάθεια διείσδυσής τους στα καίρια πόστα της κρατικής μηχανής από τα πρώτα βήματα δημιουργίας του ελληνικού κράτους. Έτσι η γραφειοκρατική συγκεντροποίηση και η μεταβολή της Αθήνας σε κύριο πόλο έλξης, ο μεγαλοϊδεατισμός και η στροφή του ενδιαφέροντος προς την Κωνσταντινούπολη-Βυζάντιο, είναι από εκείνους τους παράγοντες «που ανεβάζουν τις μετοχές των Φαναριωτών» Αλλά και ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής διανόησης αποτελείται από Φαναριώτες, «έτσι που σχημάτιζε κανείς την εντύπωση ότι η Κωνσταντινούπολη είχε μεταφερθεί στην Αθήνα».
Από τους Φαναριώτες στους Νεοφαναριώτες
Οι Καραθεοδωρίδες οι Αριστάρχες και οι Μουσούροι ήταν οι πιο ισχυρές γραικικές νεοφαναριώτικες οικογένειες της Κωνσταντινούπολης τον 19ο αιώνα. Είχαν εξασφαλίσει μια στενή σχέση με την οθωμανική εξουσία και θα ωφεληθούν από τα μεταρρυθμιστικά ανοίγματα καταλαμβάνοντας δημόσια αξιώματα. Οι γιοι του τελευταίου δραγουμάνου Σταυράκη Αριστάρχη σταδιοδρομούν ως ιδιαίτεροι δάσκαλοι σουλτάνων, ηγεμόνας της Σάμου και πρέσβης της Πύλης στο Βερολίνο και ο εγγονός του σύμβουλος επικρατείας και ισόβιος γερουσιαστής.
Βούλγαροι
thumb|left|160px|Ο Βούλγαρος ιστορικός [[Γκέοργκι Σάββα Ρακόφσκι άσκησε δριμεία κριτική σε βάρος των Φαναριωτών ]] Ο Γκέοργκι Σάββα Ρακόφσκι αντιπαθούσε τους Φαναριώτες που τους θεωρούσε έναν ‘’συρφετό από διάφορους λαούς’’ που δεν ήξεραν τι πάει να πει έθνος, τιμή, αξιοπρέπεια. Ήταν ύπουλοι, κακοί και επιζήμιοι για τον βουλγαρικό λαό, κυρίως γιατί ήθελαν την αναβίωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέσω της Μεγάλης Ιδέας. Ο Γρηγόριος Σταυρίδης-Παρλίτσεβ σατίριζε τις προσπάθειες των Φαναριωτών να κάμψουν τους αγώνες των Βουλγάρων. Το όποιο ενδιαφέρον τους για τους Βούλγαρους ήταν υποκριτικό.
Σέρβοι
Οι Σέρβοι δεν διατήρησαν καλές αναμνήσεις από την περίοδο που ήταν επίσκοποι Φαναριώτες και λόγω των φοροεισπρακτικών καθηκόντων τους και λόγω του συστήματος ανελίξεως στο αρχιερατικό αξίωμα και, τέλος, λόγω, της φυσιολογικής αντίδρασης του πιστού που έχει έναν αλλοεθνή επίσκοπο που αγνοεί τη γλώσσα και τη νοοτροπία του.
Ρουμάνοι
thumb|left|160px|Ο Ρουμάνος ιστορικός [[Νικολάε Γιόργκα αποκαθιστά ιστορικά τους Φαναριώτες]] Ο αντιφαναριωτισμός ριζώνει στην εποχή που οι Φαναριώτες εξουσίαζαν τις Ηγεμονίες. Λόγιοι και ντόπιοι αριστοκράτες τους μέμφονταν για το καθεστώς που επέβαλαν και την κακοδιοίκησή τους (M. Ph. Zallony, Essai sur les Phanariotes,  Marseille 1824) γεμάτο εμπάθεια. Η πολεμική συνεχίζεται μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα και επικεντρώνεται στον δεσποτισμό αυτών των ‘’σκλάβων –δεσποτών’’, αλλά και στην προσπάθεια απεθνικοποίησης του ρουμανικού λαού. Στα τέλη του 19ου αιώνα σταδιακά οι αρνητικές γενικεύσεις εγκαταλείπονται, ενώ προβάλλονται και οι αρετές τους (διπλωματική δεξιοτεχνία, ενίσχυση ελληνικού πολιτισμού στις ηγεμονίες. Με τον ιστορικό Νικολάε Γιόργκα ο οποίος προβαίνει σε αναθεώρηση των αρνητικών γι’ αυτούς στερεοτύπων γίνεται η πραγματική ιστορική αποκατάσταση.
Αποτίμηση της προσφοράς των Φαναριωτών
Μεσολαβούσαν προς τους επίσημους Τούρκους για την ικανοποίηση διαφόρων αιτημάτων των Ελλήνων, έδειχναν ενδιαφέρον για υποθέσεις περιοχών αλλά και του έθνους. Τέτοια περίπτωση συνιστά η παρέμβαση του διερμηνέα του Στόλου Νικόλαου Μαυρογένη που μετά τα γεγονότα του 1770 έσωσε τα Ψαρά και τα νησιά του Αιγαίου από ολοκληρωτική καταστροφή, όπως και εκείνη του Χατζερή του 1787 για τα Ψαρά επίσης. Σε πνευματικό επίπεδο με την ίδρυση και συντήρηση σχολείων, τις δωρεές σε εκκλησίες ή και με τη κωδικοποίηση του εθιμικού δικαίου ορισμένων νησιών. Στις Ηγεμονίες ίδρυσαν σχολεία, ακαδημίες, βιβλιοθήκες, κωδικοποίησαν νομοθεσίες με βάση τα βασιλικά και τα τοπικά έθιμα, προέβησαν σε αγροτικές μεταρρυθμίσεις και κατάργησαν τη δουλοπαροικία. Η ελληνική γλώσσα, το ελληνικό πνεύμα, οι ανθρωπιστικές αξίες διαδόθηκαν παντού. Περιπτώσεις προδοσίας των Ελλήνων εκ μέρους τους δεν σημειώθηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Σύστημα Διαχείρισης Περιεχομένου
Τα Συστήματα Διαχείρισης Περιεχομένου (ΣΔΠ, Content Management Systems, CMS) είναι διαδικτυακές εφαρμογές που επιτρέπουν την online τροποποίηση του περιεχομένου ενός δικτυακού τόπου.
Οι διαχειριστές μέσω του διαδικτύου ενημερώνουν το περιεχόμενο στο ΣΔΠ, το οποίο είναι εγκατεστημένο σ' ένα διακομιστή. Οι αλλαγές αυτές γίνονται αυτόματα διαθέσιμες πάλι μέσω του διαδικτύου, σε όλους τους επισκέπτες και χρήστες του δικτυακού τόπου.
Επιχειρησιακά συστήματα διαχείρισης περιεχομένου
Ένα επιχειρησιακό σύστημα διαχείρισης περιεχομένου (CMS - Enterprise Content Management System), ασχολείται με το περιεχόμενο, τα έγγραφα, τα στοιχεία και τα παραστατικά που σχετίζονται με τις οργανωτικές διαδικασίες μιας επιχείρησης. Ο σκοπός και το αποτέλεσμα είναι να διαχειρίζεται το περιεχόμενο και τις αδόμητες πληροφορίες του οργανισμού, με όλες τους τις ποικιλίες μορφής και τοποθεσίας.
Συστήματα διαχείρισης περιεχομένου ιστού
Η διαχείριση περιεχομένου ιστοσελίδων (WCM) είναι ένα σύστημα CMS σχεδιασμένο για να απλοποιήσει τη δημοσίευση του δικτυακού περιεχομένου των web sites και των κινητών συσκευών, μεταξύ άλλων, επιτρέπει στους δημιουργούς περιεχομένου να υποβάλουν περιεχόμενο χωρίς να απαιτεί τεχνική γνώση HTML ή μεταφόρτωση των αρχείων.
Πολλά web-based συστήματα διαχείρισης περιεχομένου υφίστανται, τόσο Ανοιχτού Κώδικα όσο και με εμπορικά κατoχυρωμένα πνευματικά δικαιώματα. Ωστόσο, αυτός είναι ένας τομέας στον οποίο το OSS (Open Source Software) έχει αποκτήσει δεσπόζουσα θέση έναντι των ιδιοκτησιακής μορφής ομολόγων του.
Σύστημα διαχείρισης περιεχομένου εξαρτημάτων λογισμικού (Component)
Χρησιμοποιώντας ένα στοιχείο του συστήματος διαχείρισης περιεχομένου, το περιεχόμενο αποθηκεύεται και αποτελεί αντικείμενο διαχείρισης σε επίπεδο Υποεγγράφου (ή εξαρτήματος), για μεγαλύτερη επαναχρησιμοποίηση του περιεχομένου)
Σ. Βεντατσαλάμ
Ο '''Σ. Βεντατσαλάμ '''(γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1953) είναι ένας Ινδός πολιτικός και μέλος της 14ης Νομοθετικής Συνέλευσης του Ταμίλ Ναντού από από την εκλογική περιφέρεια Αμπατούρ. Εκπροσώπησε το κόμμα Πανινδικό Άννα Ντραβίντα Μουνέτρα Καζαγκάμ.
Οι εκλογές του 2016 οδήγησαν στην νίκη του Β. Αλεξάντερ στην εκλογική του περιφέρεια.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Β. Μοχάνα και έχουν αποκτήσει 4 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Όμιλος Θ΄ προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΟΥΕΦΑ)
Ο Όμιλος Θ΄ των προκριματικών Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 της ΟΥΕΦΑ ήταν ο 9ος και τελευταίος όμιλος των Προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 της ΟΥΕΦΑ, ο οποίος αποτελούνταν από τις εθνικές ομάδες της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Φινλανδίας, της Γεωργίας και της Λευκορωσίας.
Η νικήτρια του ομίλου προκρίθηκε απευθείας στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ενώ ο επιλαχών αγωνίστηκε στα μπαράζ.
Σκόρερ
Μπήκαν 44 γκολ σε 20 αγώνες, με ποσοστό 2,2 γκολ ανά αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014 (ΟΥΕΦΑ)
Μασίρα
Το Μασίρα (αραβ. جَزِيْرَة مَصِيْرَة, Jazīrat Maṣīrah), αναφερόμενο και ως Μαζέιρα, είναι νησί του Ινδικού Ωκεανού κοντά στην ανατολική ακτή του Ομάν, όντας το μεγαλύτερο νησί της αραβικής αυτής χώρας. Η έκτασή του είναι 649 τετρ. χιλιόμετρα και ο πληθυσμός του περίπου 12.000 κάτοικοι, μοιρασμένοι σε 12 χωριά, κυρίως στο βόρειο μέρος του νησιού (9.292 στην απογραφή του 2003). Διοικητικά, αποτελεί από μόνο του τη μία από τις 5 επαρχίες («βιλαέτια», Wilayat) του Νότιου Κυβερνείου Ας Σαρκίγια. Ο κυριότερος οικισμός είναι το Ρας-Χιλφ (αραβ. رَأْس حِلْف). Στο Μασίρα βρίσκεται βάση της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας του Ομάν και εργοστάσιο κατεργασίας αλιευμάτων. Το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού του νησιού είναι έρημο.
Η οικονομία του νησιού στηρίζεται στην αλιεία και την ύφανση παραδοσιακών υφασμάτων και υφαντών, ενώ παλαιότερα άκμαζε η ναυπήγηση παραδοσιακών σκαφών. Επίσης, στη διάρκεια της ιστορίας υπήρξε εξόρυξη χαλκού.
Η γύρω θάλασσα
Το τοπίο του νησιού είναι τραχύ και η αφιλόξενη ακτογραμμή του έχει προκαλέσει πολλά ναυάγια των παραδοσιακών σκαφών «ντάου», εμφανή στις ακτές του, καθώς διατηρούνται από το ξηρό και θερμό κλίμα. Υπάρχουν επίσης ύφαλοι: μια νύχτα τον Σεπτέμβριο του 1835, το πολεμικό πλοίο «Peacock» των ΗΠΑ προσάραξε σε κοραλλιογενή ύφαλο, στα νότια του νησιού. Προς υπεράσπιση του πλοιάρχου, ο κυβερνήτης του βρετανικού ερευνητικού σκάφους «Παλίνουρος» επισημαίνει σε επίσημο έγγραφό του με ημερομηνία 10 Νοεμβρίου 1835 την ύπαρξη ισχυρών ρευμάτων, ταχύτητας άνω των τριών κόμβων, που καθιστούν αναγκαία τη λήψη του στίγματος του πλοίου τουλάχιστον δύο φορές την ημέρα.
Πράγματι υπάρχει ταχύ θαλάσσιο ρεύμα στην περιοχή, με πολύ απότομο αλοκλινές, ορατό στην επιφάνεια του ωκεανού. Το βάθος των νερών εκεί είναι της τάξεως των 10 μέτρων και εμποδίζει το πλάγιο σόναρ. Παρά το άγονο του βυθού (άμμος και βράχος, χωρίς φυκιάδες), η περιοχή είναι πολύ παραγωγική, με ψαρότοπους, και κάθε βυθισμένο σκληρό σώμα (βαρέλια, σιδερικά) εποικίζεται αμέσως από την τοπική θαλάσσια πανίδα.
Τους θερινούς μήνες πνέει συνήθως σταθερός και αρκετά ισχυρός άνεμος, ιδανικός για ιστιοσανίδα (γουίντ-σέρφινγκ) ή kitesurfing και αρκετά καλός για σέρφινγκ.
Στις 5 και 6 Ιουνίου 2007, 7.000 άνθρωποι στο νησί υποχρεώθηκαν να εκκενώσουν τις κατοικίες τους εξαιτίας των μεγάλων κυμάτων του κυκλώνα Γκόνου, του ισχυρότερου που έπληξε ποτέ την Αραβική Θάλασσα.
Γεωγραφία
thumb|right|[[Ντάου (σκάφος)|«Ντάου» με το νησί στο φόντο]] Το νησί απέχει περί τα 19 χιλιόμετρα από την ηπειρωτική ακτή του Ομάν. Είναι μακρόστενο και λοφώδες, ιδίως στην ανατολική πλευρά του. Εκεί οι λόφοι υψώνονται πάνω από την ακτή μετά από μια στενή αμμώδη πεδινή περιοχή. Στη δυτική πλευρά υπάρχουν λίγοι και χαμηλότεροι λόφοι, που χωρίζονται από την ανατολική λοφοσειρά με μία εκτεταμένη αμμώδη πεδιάδα με αρκετά λοφάκια. Η υψηλότερη κορυφή του νησιού είναι το Τζαμπάλ Μαντρούμπ με υψόμετρο 256 μέτρα, περίπου 13 χιλιόμετρα νότια από το βόρειο άκρο του νησιού. Από την άλλη, στο νότιο άκρο του νησιού, το ακρωτήριο Ρας Αμπού Ρασάς (γεωγραφικές συντεταγμένες 20°09΄40΄΄ Β και 58°38΄10΄΄ Α) είναι χαμηλό, αλλά βραχώδες, με έναν χαρακτηριστικό κωνικό λόφο (Τζαμπάλ Σουβάιρ ή Τζαμπάλ αλ Χιλμ) ύψους 153 μέτρων τρία χιλιόμετρα στα βόρεια. Στο ακρωτήριο υπάρχει νέος φάρος ύψους 10 μέτρων, αναφερόμενος απλώς ως «Φάρος του Μασίρα». Τροφοδοτείται με ηλιακή ενέργεια και φωτίζει με αναλαμπές λευκού φωτός ανά 10 δευτερόλεπτα.
Στρατιωτική βάση και στρατιωτική ιστορία
thumb|right|Η παλαιά αποθήκη καυσίμων της RAF στο Μασίρα όπως ήταν το 1984
Η στρατιωτική παρουσία των Βρετανών στο Μασίρα χρονολογείται από τη δεκαετία του 1930: Μια μικρή αποθήκη καυσίμων για αεροσκάφη που πετούσαν μεταξύ Άντεν και Μουσκάτ, βρισκόταν στο μέσο της δυτικής πλευράς του νησιού. Το 1942 υπήρξε μια αντιπαράθεση μεταξύ των βρετανικών δυνάμεων και των ντόπιων κατοίκων, που υποκινήθηκαν από τον έναν από τους δύο τοπικούς σεΐχηδες, ο οποίος τελικώς υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το νησί. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου οι Βρετανοί πλήρωναν στον Σουλτάνο της Μασκάτης (Μουσκάτ) αποζημίωση 18.000 λιρών ανά έτος για την παροχή στις βρετανικές δυνάμεις «απαραίτητων εγκαταστάσεων», μεταξύ των οποίων και στο Μασίρα. Βρετανικό μνημόνιο του 1945 συνιστούσε την απόκτηση της νήσου με μακροχρόνια μίσθωση 99 ετών, παρά τα αμερικανικά ενδιαφέροντα (κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ είχαν επίσης βάση στο νησί). Η βάση «RAF Masirah» συνέχισε να επεκτείνεται μέχρι και τη δεκαετία του 1970, υποστηρίζοντας τις βρετανικές και ομανικές δυνάμεις κατά των εξεγερμένων στον εμφύλιο Πόλεμο του Ντοφάρ, και παρέχοντας διευκολύνσεις τράνζιτ για πτήσεις μεγάλων αποστάσεων της RAF.
Το επίσημο τέλος της βρετανικής στρατιωτικής παρουσίας στο νησί ήρθε στις 31 Μαρτίου 1977, όταν η Πολεμική Αεροπορία του Σουλτάνου του Ομάν (σήμερα Βασιλική Πολεμική Αεροπορία του Ομάν) ανέλαβε τη βάση. Αργότερα οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν το Μασίρα ως βάση στην Επιχείρηση «Νύχι του αετού», την αποτυχημένη απόπειρα το 1980 για την απελευθέρωση των Αμερικανών ομήρων που κρατούνταν στο Ιράν.
Οικολογία
Το Μασίρα είναι σημαντικός τόπος αποθέσεως αυγών για τη θαλάσσια χελώνα Caretta caretta. , όπως οι παραλίες στο Ρας Αλ Χαντ και στο Ρας Αλ Τζινζ (στο ανατολικότερο άκρο του Ομάν) είναι σημαντικές για ένα άλλο είδος θαλάσσιας χελώνας, την πράσινη χελώνα. Ο χαρακτηριστικότερος πληθυσμός από μεγάπτερες φάλαινες μεταναστεύει επίσης στα νερά γύρω από το νησί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μασιρα Κατηγορία:Νότιο Κυβερνείο Ας Σαρκίγια
Γεωργία στη ρωμαϊκή εποχή
Η περιοχή της Γεωργίας βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων μεταξύ του '''1ου αι. π.Χ. και του 7ου αι. μ.Χ'''. Αυτός ο έλεγχος διέφερε ανάλογα με το χρόνο και ήταν διακοπτόμενος στα βασίλεια της Κολχίδας και της Ιβηρίας στην περιοχή του Καυκάσου. Αυτά τα βασίλεια αντιστοιχούν κατά προσέγγιση σε μερικά από τα δυτικά και ανατολικά μέρη της σύγχρονης Γεωργίας.