cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουδοβίκος Φίλιππος της Γαλλίας
Βιογραφία
Μετά τον αποκεφαλισμό του πατέρα του ακολούθησε όλη την οικογένεια του στην εξορία για 22 ολόκληρα χρόνια (1793-1815) μέχρι την ανατροπή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, οπότε πέθαναν και οι δύο μικρότεροι αδελφοί του, Αντώνιος Φίλιππος και Λουδοβίκος Κάρολος.
Επισκέφθηκε την Σκανδιναβία και στην συνέχεια για τέσσερα ολόκληρα χρόνια τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου γνωρίστηκε με σημαντικά πρόσωπα, ανάμεσα στα οποία και ο πρόεδρος Τζορτζ Ουάσιγκτον και ο Αλεξάντερ Χάμιλτον, που ενθουσιάστηκαν από τον Δούκα και τους αδελφούς του.
Είχε να διδαχθεί πολλά και από τις αμερικανικές μεθόδους διακυβέρνησης. Στην Βοστώνη έμαθε το 1797 για το κίνημα της 18ης Φρουκτιδώρ, που εξόρισε την μητέρα του στην Ισπανία, και έτσι αποφάσισε με τους αδελφούς του να επιστρέψει στην Ευρώπη μέσω της Κούβας. Συνελήφθησαν στον Κόλπο του Μεξικού από αγγλικά πλοία και στην Νέα Σκωτία συναντήθηκε με τον Εδουάρδο, Δούκα του Κεντ, και αναπτύχθηκε μεταξύ τους φιλία. Το 1800, έφτασε στην Αγγλία και έμεινε τα υπόλοιπα χρόνια της εξορίας έως την πτώση του Ναπολέοντα.
Μόλις επανήλθε από την εξορία στάθηκε στο πλευρό των συγγενών του βασιλέων του Οίκου των Βουρβόνων στηρίζοντας ιδιαίτερα τον Κάρολο Ι΄, με τον οποίο ανέπτυξε στενή φιλία.
Βασιλιάς της Γαλλίας
Έγινε βασιλιάς το 1830 μετά την Ιουλιανή επανάσταση που ανέτρεψε τον Κάρολο Ι΄, ο οποίος παραιτήθηκε υπέρ του εγγονού του, Ερρίκου Ε΄.
Απλός βασιλιάς και προσιτός στον λαό απέφυγε τις μεθόδους μεγαλειωδών εμφανίσεων των προγενεστέρων του. Στηρίχτηκε στην μεσαία τάξη και έγινε αγαπητός στον λαό. Σταδιακά όμως πιεζόμενος από τους φεουδάρχες συνέχεια άλλαξε πολιτική εγκαταλείποντας την μεσαία τάξη στην οποία στηριζόταν. Έτσι η οικονομική κρίση του 1847 οδήγησε σε επαναστατικό κίνημα εναντίον του τον επόμενο μόλις χρόνο, χρονιά που σηματοδοτήθηκε από επαναστατικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη ενάντια στα βασιλικά καθεστώτα.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1848, ο ξαφνιασμένος από την επανάσταση Λουδοβίκος Φίλιππος παραιτήθηκε υπέρ του νεότερου εγγονού του, Φιλίππου της Ορλεάνης, Κόμη του Παρισιού (ο γιος και διάδοχός του, Φερδινάνδος, είχε σκοτωθεί το 1842 σε δυστύχημα). Τελικά, η κοινή γνώμη απέρριψε τον Φίλιππο και εξέλεξε πρόεδρο τον Λουδοβίκο Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ανιψιό του Ναπολέοντα Α΄. Ο Λουδοβίκος Φίλιππος έφυγε από το Παρίσι μέσω άμαξας μεταμφιεσμένος χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο "Κύριος Σμιθ" για να αποφύγει μοίρα παρόμοια με του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄.
Οικογένεια
Το 1809 νυμφεύτηκε τη Μαρία Αμαλία των Βουρβόνων-Ισπανίας (1782 - 1866), κόρη του Φερδινάνδου Α΄ των Δύο Σικελιών, και απέκτησαν τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος της Ορλεάνης Κατηγορία:Δούκες του Μονπανσιέ Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου Κατηγορία:Δούκες του Ανγκιέν Κατηγορία:Δούκες της Σαρτρ Κατηγορία:Δούκες του Βαλουά
Σαρλ Μπουαγιέ
Ο Σαρλ Μπουαγιέ (Charles Boyer, 28 Αυγούστου 1899 – 26 Αυγούστου 1978) ήταν Γάλλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Φιζάκ του νομού Λοτ της Γαλλίας. Ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στις ΗΠΑ και οι περισσότερες ταινίες του γυρίστηκαν στο Χόλυγουντ. Είχε καθιερωθεί κυρίως στο ρόλο του ρομαντικού εραστή. Πρωταγωνίστησε σε πάνω από 80 ταινίες μεταξύ του 1920 και του 1976, μεταξύ των οποίων τις Όλα και τον ουρανό ακόμα, Μαρία Βαλέφσκα, Οι τέσσερις ιππότες της αποκαλύψεως κ.α. thumb|left|Το αστέρι του Σαρλ Μπουαγιέ στη [[Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ|Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ για την προσφορά του στην τηλεόραση.]]
Αν και δεν πήρε ποτέ Όσκαρ, ωστόσο προτάθηκε 4 φορές στην καριέρα του για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, ενώ μία φορά προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα. Το 1960 απέκτησε 2 αστέρια στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ, ένα για την προσφορά του στον κινηματογράφο και ένα για την προσφορά του στην τηλεόραση, αμφότερα στον αριθμό 6300 της Λεωφόρου.
Αυτοκτόνησε το 1978 στο Φοίνιξ της Αριζόνας, λαμβάνοντας υπερβολική δόση χαπιών, δύο ημέρες μετά τον θάνατο της συζύγου του, Πατ Πάτερσον, Βρετανίδας ηθοποιού, από καρκίνο. Ενταφιάστηκε δίπλα στη σύζυγό του και το γιο του Michael Charles Boyer (1943 - 1965), ο οποίος είχε αυτοκτονήσει με ρεβόλβερ, ενώ έπαιζε ρώσικη ρουλέτα, επειδή η μνηστή του διέλυσε τον αρραβώνα τους.
Τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη του Γαλλικού Τάγματος της Τιμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Ιωσήφ του Ιακώβ
Ο Ιωσήφ του Ιακώβ ήταν πατριάρχης του Ισραήλ. Ήταν γιος του Ιακώβ και της Ραχήλ και αδερφός του Βενιαμίν. Τα ετεροθαλή του αδέρφια, εκτός από τον Ρουβήν, τον πούλησαν για σκλάβο στους εμπόρους, επειδή τον φθονούσαν.
Η γυναίκα του Πετεφρή
Πουλήθηκε στον Πετεφρή, που τον εμπιστεύθηκε για όλες τις δουλειές. Η γυναίκα όμως του Πετεφρή ήθελε να κοιμηθεί μαζί του στο κρεβάτι, όμως αυτός δεν δέχτηκε. Η γυναίκα του Πετεφρή τότε τον συκοφάντησε πως μπήκε παράνομα στο δωμάτιό της. Ο Πετεφρής τον έβαλε στην φυλακή. Όταν όμως εξήγησε ένα όνειρο του Φαραώ, ο Φαραώ τον έκανε βοηθό του.
Τα αδέρφια του Ιωσήφ
Τα αδέρφια του Ιωσήφ ήρθαν για να βρουν σιτάρι στην Αίγυπτο, όλοι εκτός από τον Βενιαμίν. Ο Ιωσήφ τους έδωσε και διέταξε να φέρουν και τον Βενιαμίν. Έβαλε στην σάκα του Βενιαμίν ένα ασημένιο ποτήρι του και έβαλε τον υπηρέτη του να τον κατηγορήσει. Τότε ο Ιωσήφ τους είπε πως είναι ο αδερφός τους.
Αδέρφια
Εκτός απο τον Βενιαμίν, ο Ιωσήφ είχε και άλλα αδέρφια απο τον ίδιο πατέρα αλλά από άλλη μάνα. Αυτά ήταν ο Ρουβήν, ο Συμεών, ο Λευΐ, ο Ιούδας, ο Ισσάχαρ (ή Ισάχαρ), ο Ζαβουλών, ο Δαν, ο Νεφθαλίμ, ο Γαδ, ο Ασήρ και η Δείνα. (Γέν. 29,31-35)
Τέκνα
Είχε δυο γιούς τον Μανασσή και τον Εφραίμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Προφήτες του Ισλάμ
Γιώργος Βασιλάκης
Ο Γιώργος Βασιλάκης είναι δημόσιο πρόσωπο, οικονομολόγος και φοροτεχνικός λογιστής, μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, ο οποίος συμβάλλει στην δημόσια ενημέρωση πάνω σε οικονομικά θέματα. Οι ομιλίες του έχουν προβληθεί ευρέως τόσο στην τηλεόραση, σε τηλεοπτικά κανάλια όπως το Θράκη ΝΕΤ TV , Kontra Channel, Action 24,  και στο SBC  , όσο και στο ραδιόφωνο, σε σταθμούς όπως το RADIO 98.4 , Ράδιο ενημέρωση 92,2 FM και Real FM 97,8.
= Βιογραφικό = Ο Γιώργος Βασιλάκης γεννήθηκε στην πόλη του Ηρακλείου Κρήτης. Μεγάλωσε στον Πεύκο του δήμου Βιάννου. Αποφοίτησε από το Λύκειο Βιάννου το 1979, όταν πέρασε με πανελλήνιες εξετάσεις αρχικά στο Οικονομικό Τμήμα του ΑΠΘ στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια ήρθε στην Αθήνα με μεταγραφή στο αντίστοιχο τμήμα του ΕΚΠΑ τον έκτο μήνα του πρώτου χρόνου των σπουδών του. Παρέλαβε το πτύχιο του τον Οκτώβριο του 1986 με βαθμό Λίαν Καλώς έχοντας υπηρετήσει τη θητεία του στο μεσοδιάστημα για 18 μήνες στον ελληνικό στρατό. Γίνεται μόνιμος κάτοικος Αθήνας αφότου νυμφεύθηκε το 1986 και απέκτησε 2 γιους. Ξεκίνησε να εργάζεται ως φοροτεχνικός λογιστής εξυπηρετώντας ιδιώτες και επιχειρήσεις και κατόρθωσε τελικά να αποκτήσει τον τίτλο του Λογιστή Α' Τάξης το 2000 από το Οικονομικό Επιμελητήριο. Έχει ξεκινήσει να βγαίνει δημόσια στα ΜΜΕ από το 2013 και από τότε συνεχίζει να δίνει συνεντεύξεις και ομιλίες σε έναν αριθμό καναλιών και ραδιοφωνικών σταθμών. Έχει γράψει σημαντικό αριθμό άρθρων πάνω στην Ελληνική Οικονομία.
= Παραπομπές =
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι
Δήμητρα Σερεμέτη
Η Δήμητρα Σερεμέτη (Αμπελώνας Λαρίσης 5 Ιουνίου 1933 - 2 Ιουνίου 2014) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Η Δήμητρα Σερεμέτη γεννήθηκε στον Αμπελώνα Λαρίσης όπου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές της. Το 1946, στη διάρκεια του Εμφυλίου, ήλθε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και του Πέλου Κατσέλη και διετέλεσε αντιπρόεδρος του Σωματείου Ηθοποιών.
Ήταν σύζυγος του ηθοποιού Κώστα Παπαχρήστου.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κάρολος της Λωρραίνης-Βωντεμόν
Ο Κάρολος της Λωρραίνης, (Γερμανική γλώσσα : Carl von Lothringen-Vaudémont, Νομενύ, 20 Απριλίου 1561 - 1587) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν καρδινάλιος της Ρωμαιο-Καθολικής Εκκλησίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Νικολάου, δούκα του Μερκέρ και της Ιωάννας της Σαβοΐας, κόρης του Φιλίππου, δούκα του Νεμούρ. Η μεγαλύτερη ετεροθαλής αδελφή του ήταν η Λουίζα της Λωρραίνης-Βωντεμόν και ο ανεψιός του ήταν ο Καρδινάλιος Κάρολος. Γεννήθηκε στο Νομενύ και σπούδασε χριστιανική θεολογία στο Ιησουιτικό Πανεπιστήμιο του Ποντ-α-Μουσσόν. Όταν η αδελφή του Λουίζα παντρεύτηκε τον Ερρίκο Γ΄ της Γαλλίας (13 Φεβρουαρίου 1575) τον κάλεσαν στην Αυλή για σύντομο χρονικό διάστημα, επέστρεψε όμως στο Ποντ-α-Μουσσόν για να συνεχίσει τις σπουδές του. Έγινε ηγούμενος-προστάτης (in commendam) του αβαείου του Μουασάκ το διάστημα 1571-1580. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ τον έκανε καρδινάλιο-διάκονο στο Συμβούλιο (Consistorium) (21 Φεβρουαρίου 1578). Έγινε διοικητής της επισκοπής του Τουλ (9 Μαρτίου 1580) με την προοπτική να γίνει επίσκοπός όταν έφτανε την κανονική ηλικία των 27 ετών. Διοίκησε την επισκοπή ως το τέλος του σε ηλικία 26 ετών. Το 1583 έγινε διοικητής του Τάγματος του Αγ. Πνεύματος, εξελέγη επίσκοπος του Βερντέν (7 Φεβρουαρίου 1585). Δεν συμμετείχε στο παπικό Σύλλογο καρδιναλίων (Conclavium) τον Απρίλιο του 1585, όπου εξελέγη ο Πάπας Σίξτος Ε΄. Ο επόμενος Σύλλογος καρδιναλίων τον Ιούνιο του 1585 του έδωσε τον ερυθρό πίλο του καρδιναλίου και τη διακονία της Σάντα-Μαρία ιν Ντόμνικα. Το 1586 χειροτονήθηκε ιερέας στον καθεδρικό του Βερντέν (25 Νοεμβρίου 1586). Εκλέχθηκε για την τάξη των καρδιναλίων-ιερέων το 1587, λαμβάνοντας ως τιτουλάριος την εκκλησία της Τρινιτά ντέι Μόντι. Απεβίωσε στο Παρίσι πριν χειροτονηθεί επίσκοπος (30 Οκτωβρίου 1587) και τάφηκε στο Φραγκισκανό μοναστήρι στο Νανσύ της Γαλλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Ο Ασυμβίβαστος
Ο Ασυμβίβαστος είναι ελληνική ταινία του 1979 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ανδρέα Θωμόπουλου, με πρωταγωνιστή τον Παύλο Σιδηρόπουλο, παραγωγή της Γκρέκα Φιλμ του Μιχάλη Λεφάκη.
Η μουσική
Η μουσική επένδυση της ταινίας (πρωτοκυκλοφόρησε το 1979 κι έκτοτε επανεκδόθηκε πολλές φορές) περιείχε συνθέσεις του Ανδρέα Θωμόπουλου και του Γιώργου Θεοδωράκη, γιου του Μίκη. Περιλάμβανε, επίσης, το τραγούδι των Μίκη Θεοδωράκη και Λευτέρη Παπαδόπουλου «Κάποτε θα 'ρθουν». Τα τραγούδια ερμήνευε ο Σιδηρόπουλος με την κιθάρα του. Το χαμηλών τόνων ύφος των συνθέσεων βρισκόταν σε ευθεία αντίθεση με τις ροκ καταβολές του, και μάλιστα σε μια στιγμή που ο Σιδηρόπουλος είχε μόλις κυκλοφορήσει το καθαρόαιμο ροκ άλμπουμ Φλου με το συγκρότημα Σπυριδούλα. Η «ανακάλυψη», πάντως, από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς του τραγουδιού «Να μ’ αγαπάς», συνετέλεσε στο να γίνει γνωστός ο Σιδηρόπουλος στο ευρύτερο κοινό.
Υποδοχή
Η ταινία προβλήθηκε στο 20ό Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου (Θεσσαλονίκη, 1-7 Οκτωβρίου 1979) χωρίς κάποια αναγνώριση. Απογοήτευσε, μάλιστα, μερίδα του κοινού της, που ανέμενε από το Θωμόπουλο μια ταινία στο ύφος της προηγούμενης δουλειάς του «Αλδεβαράν». Στις αίθουσες των κινηματογράφων δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία, κόβοντας 32.000 εισιτήρια. Η συμμετοχή του Σιδηρόπουλου ως ηθοποιού και μουσικού, ο οποίος βρισκόταν τότε στο απώγειο της καριέρας του, όπως και τα χαλαρά αυτοβιογραφικά στοιχεία της (στα οποία είχε επενδύσει η παραγωγή), δεν έπεισαν το κοινό του, εξαιτίας της πολύ «ήπιας», από μουσικής απόψεως, παρουσίας του. Ωστόσο αργότερα, τράβηξε την προσοχή, ως καταγραφή του καλλιτέχνη και της εποχής.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2011-2012
Α1 Γυναικών 2011-2012
Κανονική περίοδος
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης διήρκεσε από τις 1 Οκτωβρίου έως τις 17 Δεκεμβρίου 2011. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 7 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 31 Μαρτίου 2011.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#E1F7E6; padding:5px; border:1px solid #99CC99;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> 20px|Α1 Βαθμολογία 20px|Α1
Μεγάλος Τελικός
Παραπομπές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2011 2012 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Γυναικών 2011 2012
Το μυστικό του δάσους
Το μυστικό του δάσους (Αγγλικά: Beyond the Forest) είναι δραματική ταινία και Φιλμ νουάρ, παραγωγής 1949 σε σκηνοθεσία Κινγκ Βίντορ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Μπέτι Ντέιβις και ο Τζόζεφ Κότεν, ενώ το σενάριο το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη η Λενόρ Κόφι, βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στιούαρτ Ένγκστραντ. Προτάθηκε για ένα βραβείο Όσκαρ μουσικής επένδυσης.
Πλοκή
Η Ρόζα Μολίν (Μπέτι Ντέιβις), σύζυγος του γιατρού Λούις Μολίν (Τζόζεφ Κότεν), είναι απογοητευμένη από τη ζωή της στο Λόουγουντ, μια μικρή πόλη του Ουισκόνσιν. Η Ρόζα αισθάνεται τον εαυτό της εγκλωβισμένο στη μικρή αυτή πόλη και το όνειρό της είναι να ξεφύγει και να μπορέσει να ζήσει μια άνετη ζωή στο Σικάγο. Κάποια στιγμή γνωρίζεται με το βιομήχανο Νιλ Κ. Λάτιμερ (Ντέιβιντ Μπράιαν) και τον ερωτεύεται. Όταν εκείνος επιστρέφει στο Σικάγο, η Ρόζα δε διστάζει να ζητήσει από όλους τους ασθενείς του συζύγου της τα χρήματα που οφείλουν στο σύζυγό της, τα οποία χρησιμοποιεί για να πάει στο Σικάγο και να συναντήσει τον Λάτιμερ. Όταν φτάνει στο Σικάγο, ο Λάτιμερ την πληροφορεί ότι πρόκειται να παντρευτεί μιαν άλλη γυναίκα και η Ρόζα επιστρέφει ντροπιασμένη στο σύζυγό της, ο οποίος τη συγχωρεί. Αργότερα η Ρόζα μένει έγκυος, αλλά μετά από λίγο συναντάει και πάλι τον Λάτιμερ που την πληροφορεί ότι διέλυσε τον αρραβώνα του κι ότι τη θέλει παράφορα και της κάνει πρόταση γάμου. Ένας φίλος του συζύγου της ο Μουζ Λόουσον (Μάινορ Γουότσον), τους πιάνει στα πράσα σε ακατάλληλη στιγμή και απειλεί τη Ρόζα ότι θα αποκαλύψει στον εραστή της το γεγονός ότι είναι έγκυος από τον άνδρα της. Τότε η αδίστακτη γυναίκα αποφασίζει να τον σκοτώσει κι έπειτα επιχειρεί να αποβάλλει.
Πληροφορίες παραγωγής
Πρόκειται για την τελευταία ταινία της Μπέτι Ντέιβις για την εταιρία Warner, για λογαριασμό της οποίας εργάστηκε για παραπάνω από 18 χρόνια, φημίζεται κυρίως για όσα συνέβησαν πίσω από τις κάμερες. Η Ντέιβις είχε υπογράψει νέο συμβόλαιο με την εταιρία, σύμφωνα με το οποίο επρόκειτο να γυρίσει τέσσερις ταινίες για τη Warner, με αμοιβή 10.285 δολαρίων την εβδομάδα. Το συμβόλαιο αυτό την έκανε την πιο ακριβοπληρωμένη γυναίκα των Η.Π.Α. Μετά το κλείσιμο της συμφωνίας όμως, ο Τζακ Γουόρνερ δεν την άφησε να επιλέξει το σενάριο που θεωρούσε εκείνη αξιόλογο, αλλά την ανάγκασε να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο φιλμ νουάρ του 1949 Το Μυστικό του Δάσους βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στούαρτ Ένγκστραντ (που παραπέμπει κάπως στο μυθιστόρημα του Γκουστάβ Φλομπέρ Μαντάμ Μποβαρύ). Η Ντέιβις απεχθανόταν τόσο το σενάριο, όσο και το ρόλο της, ο οποίος θεωρούσε ότι ταίριαζε σε γυναίκα μικρότερης ηλικίας. Ήταν επίσης αντίθετη με την ανάθεση ρόλου του συζύγου της Ρόζα Μολίν στο Τζόζεφ Κότεν, εφόσον ο ηθοποιός ήταν ελκυστικός, ενώ ο άνδρας που επρόκειτο να υποδυθεί, σύμφωνα με το μυθιστόρημα ήταν άσχημος. Προσπάθησε πολλές φορές να αποχωρήσει από την ταινία, καθυστερώντας την παραγωγή ώστε να υπερβεί τον προϋπολογισμό. Παρακάλεσε τον Τζακ Γουόρνερ να προσλάβει άλλην ηθοποιό για να αναλάβει το ρόλο της Ρόζα Μολίν και του υπέδειξε τη Βιρτζίνια Μάγιο, που σύμφωνα με τη Ντέιβις ήταν καλή σε τέτοιους ρόλους. Στο τέλος η Ντέιβις απείλησε το Γουόρνερ ότι σε περίπτωση που δεν την αποδέσμευε από το συμβόλαιο εκείνη θα αποχωρούσε αφήνοντας την ταινία μισοτελειωμένη. Κι έτσι ο Γουόρνερ την αποδέσμευσε από το συμβόλαιό της με τον όρο ότι η ηθοποιός επρόκειτο να ολοκληρώσει τα γυρίσματα. Η Ντέιβις αργότερα στην αυτοβιογραφία της με τίτλο A Lonely Life χαρακτήρισε την εν λόγω ταινία, απαίσια.
Σήμερα έχει αποκτήσει μεγάλη φήμη, κυρίως λόγω της ατάκας της Ντέιβις What a dump (τι αχούρι!) την οποία θύμισε ξανά στο κοινό η Ελίζαμπεθ Τέιλορ στο ρόλο της Μάρθας στην ταινία Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; (Who's Afraid of Virginia Woolf) το 1966. Η ατάκα αυτή βρίσκεται στην 62η θέση της λίστας του Αμερικανικού Ινστιτούτο Κινηματογράφου με τις γνωστότερες ατάκες στην ιστορία του Αμερικανικού κινηματογράφου.
Η τελευταία σκηνή, στην οποία η Ρόζα Μολίν πλήττεται από περιτονίτιδα στην απόπειρά της να αποβάλλει και αποφασίζει να αυτοκτονήσει, χαρακτηρίστηκε από την ηθοποιό "ως η μακρότερη σκηνή θανάτου που προβλήθηκε ποτέ στην οθόνη."
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαξ Στάινερ
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θράκης 2018–19
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θράκης είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ροδόπης.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Θράκης έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Θράκης, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θράκης είναι η εξής:
Α Κατηγορία
Στην Α κατηγορία συμμετείχαν 12 σύλλογοι. Το πρωτάθλημα διεξάγεται σε δυο φάσεις. Μετά τη λήξη της πρώτης φάσης όπου οι ομάδες αναμετρώνται μεταξύ τους σε πρωτάθλημα 22 αγωνιστικών, οι έξι πρώτες ομάδες συμμετείχαν στα «Play Off» (υπο-όμιλος προβιβασμού) για την ανάδειξη του πρωταθλητή και οι εξι τελευταίες στα «Play Out» (υπο-όμιλος υποβιβασμού) για την αποφυγή του υποβιβασμού. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα του Μέγα Αλέξανδρου Ιάσμου, από την προτελευταία αγωνιστική της δεύτερης φάσης. Λόγω του υποβιβασμού του ΠΑΟ Κοσμίου από τη Γ΄ Εθνική, οι τέσσερεις τελευταίες ομάδες του υπο-ομίλου υποβιβασμού, θα υποβιβαστούν στη Β΄ Κατηγορία.
Βαθμολογία Ομίλου Ανόδου (PlayOff)
Πηγή: ThrakiSports
Βαθμολογία Ομίλου Υποβιασμού (PlayOff)
Πηγή: ThrakiSports
Νέα Σμύρνη
μικρογραφία|Εναέρια φωτογραφία της Πλατείας της Νέας Σμύρνης Η Νέα Σμύρνη είναι πόλη και δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Νοτίου Τομέα Αθηνών στην Αττική. Έχει πληθυσμό 72.853 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2021 και έκταση που ανέρχεται σε 3,5 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θράκης 2018–19
Β΄ Κατηγορία
Στην Β΄ κατηγορία συμμετείχαν 11 σύλλογοι,και το σύστημα διεξαγωγής ήταν αντίστοιχο με της Α σε δυο φάσεις, με τις 6 πρώτες τις α φάσης να δημιουργούν τον υπο-όμιλο ανόδου στην Α κατηγορία και τις 5 τελευταίες τον υπο-όμιλο υποβιβασμού για θέσεις υποβιβασμού στη Γ κατηγορία εαν αυτή δημιουργηθεί.
Νέα Σμύρνη
Η δημιουργία του συνοικισμού ανάγεται στη δεκατία του 1920, μετά την προσέλευση των Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων από τη Σμύρνη και άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας (Αδραμύττιο, Αϊβαλί, Φώκαια, Μοσχονήσια, Βουρλά, Τσεσμέ, Έφεσο την ευρύτερη νότια και κεντρική Μικρά Ασία, την Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη) στα τότε περίχωρα της Αθήνας.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θράκης 2018–19
Όμιλος Ανόδου
Τελική βαθμολογία:
Νέα Σμύρνη
Μεταξύ των μνημείων της, ξεχωρίζει ο Μητροπολιτικός Ναός της Αγίας Φωτεινής με το κωδωνοστάσιό του, το οποίο αποτελεί ακριβές αντίγραφο αυτού που βρισκόταν στην Αγία Φωτεινή της Σμύρνης μέχρι την Καταστροφή του 1922, ενώ άλλα σημαντικά ιστορικά κτήρια της περιοχής είναι το Μέγαρο της Εστίας Νέας Σμύρνης, το Ιωσηφόγλειο ορφανοτροφείο και η Εθνική Στέγη, συνδεόμενα όλα με τον Μικρασιατικό Ελληνισμό.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θράκης 2018–19
Όμιλος Υποβιβασμού
Τελική βαθμολογία:
Α Φάση
Στην πρώτη φάση η βαθμολογία ήταν ως εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Θράκης.
Νέα Σμύρνη
Ιστορικά στοιχεία
Αν και δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για την αρχαία ιστορία της περιοχής, το 2012, κατά τη διάρκεια εργασιών, ανευρέθηκαν αρχαίοι τάφοι στην άκρη του οδοστρώματος της οδού Αγίας Σοφίας. Ο συγκεκριμένος τρόπος ταφής ονομάζεται ταφή παρά την οδό. Τα ευρήματα ήδη έχουν αναδειχθεί από τη δημοτική αρχή και είναι επισκέψιμα. Η περιοχή άρχισε να κατοικείται στις αρχές του 20ού αιώνα, ενώ μέχρι τότε δεν είχε κατοικηθεί συστηματικά. Τη διέσχιζε η Φαληρική οδός, η οποία ένωνε την Αθήνα με το Φάληρο, το αρχαιότερο επίνειο της Αθήνας. Πιθανόν, να βρισκόταν ο αρχαίος δήμος Διομείας.
Θέμα δημιουργίας Νέας Σμύρνης τέθηκε για πρώτη φορά το 1827 στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας, χωρίς ωστόσο να υλοποιηθεί: Είχε προηγηθεί αίτημα 283 «ελεύθερων Σμυρναίων» (όπως αυτοπροσδιορίζονταν), οι οποίοι κατοικούσαν στο Ναύπλιο και στην Αθήνα και ζητούσαν «τόπον δια να κατοικήσουν, εγείροντες ιδιαιτέραν Πόλιν». Αυτό το αίτημα εγκρίθηκε, η «πόλις απεφασίσθη να ονομασθή Νέα Σμύρνη» και η τοποθεσίας της να είναι στην περιοχή του Ισθμού της Κορίνθου.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922-1923, η κυβέρνηση αποφάσισε την κατασκευή συνοικισμού για τους πρόσφυγες από τη Σμύρνη στην περιοχή και η οικοδόμησή του άρχισε το 1926. Το 1928 είχε πληθυσμό μόλις 210 κατοίκων. Μέχρι το 1933, η περιοχή αναπτύχθηκε σε πραγματική πόλη, με πληθυσμό 6.500 κατοίκων, ο οποίος έφτασε τους 15.000 κατοίκους πριν το 1940.
Στις 9 Αυγούστου του 1944, στο τελείωμα της Κατοχής, επειδή ο δήμος ήταν προπύργιο μαζικής αντίστασης, κατέστη ένα από τα επίκεντρα του δεύτερου μεγαλύτερου και πιο θανατηφόρου μπλόκου στην Αθήνα (μετά από αυτό της Κοκκινιάς, μία εβδομάδα αργότερα), αυτό σε Δουργούτι-Φάρο-Κατσιπόδι. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών του 1944, η περιοχή έγινε θέατρο μαχών μεταξύ βρετανικών στρατευμάτων και μαχητών του ΕΛΑΣ.
Η Νέα Σμύρνη έγινε Δήμος με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την απελευθέρωση, το 1944 και οφείλει το όνομά της στην καταγωγή των προσφύγων κατοίκων της. Μεταπολεμικά, η Νέα Σμύρνη ενσωματώθηκε στην Αθήνα που γιγαντώθηκε από την εσωτερική μετανάστευση και επεκτάθηκε προς τα ανατολικά και νότια με αυξανόμενο πληθυσμό.
Άλσος Νέας Σμύρνης
Το Άλσος Νέας Σμύρνης έχει έκταση 50 στρεμμάτων και ο χώρος ορίζεται από τις οδούς Ελευθερίου Βενιζέλου, Εφέσου, Κορδελιού και Πατριάρχου Ιωακείμ Γ. Το Άλσος της Νέας Σμύρνης αποτελείται από δέντρα, δασικά κυρίως (χαλέπιος Πεύκη, κουκουναριά, πεύκη τύπου Θάσου, κυπάρισσος κλπ.) σε ποσοστό περίπου 20% και δέντρα καλλωπιστικά σε ποσοστό σχεδόν 20%. Επίσης, το μεγαλύτερο μέρος του συγκεκριμένου χώρου πρασίνου καλύπτεται από υπόροφο θαμνών (βιβούρνο, αβουτήλο, μυόπωρο, πυράκανθος). Σήμερα, τα κωνοφόρα αποτελούν το 60% περίπου του φυτικού δυναμικού. Το φυτικό υλικό του Άλσους χαρακτηρίζεται σχεδόν από μονοκαλλιέργεια και ξηρόφυτο πράσινο φυτεμένο σε πολύ μεγάλη πυκνότητα. Αν και τα τελευταία χρόνια ο ξηροφυτικός χαρακτήρας έχει αλλοιωθεί λόγω αρδεύσεως με αυλάκια.
Δύο συντριβάνια συμπληρώνουν την αρχιτεκτονική του άλσους προσθέτοντας και το στοιχείο του νερού. Ολόκληρη η έκταση του Άλσους καλύπτεται από περίφραξη με σιδηρά κιγκλιδώματα.
Κλίμα
Η Νέα Σμύρνη, εξαιτίας της γειτνίασης της με την Αθηναϊκή Ριβιέρα παρουσιάζει ένα θερμό ημίξηρο κλίμα. Έχει πολύ ήπιους χειμώνες καθώς επίσης ζεστά και ξηρά καλοκαίρια. Σύμφωνα με τα στοιχεία του σταθμού του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών η Νέα Σμύρνη σημειώνει την υψηλότερη μέση ετήσια θερμοκρασία στην ηπειρωτική Ευρώπη τα τελευταία έτη.
Εκκλησίες της Νέας Σμύρνης
Η Νέα Σμύρνη είναι έδρα ομώνυμης Μητρόπολης.
Δήμος Νέας Σμύρνης
Ο Δήμος Νέας Σμύρνης βρίσκεται στην Περιφέρεια Αττικής. Η Νέα Σμύρνη αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητη κοινότητα το 1934, με πρώτο πρόεδρο τον Α. Καρύλλο, ο οποίος διατηρήθηκε στο αξίωμα και επί γερμανικής κατοχής. Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011 ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 5.1.Β αυτού.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Νέας Σμύρνης ήταν 73.986 κάτοικοι κατά την απογραφή του 2001. Το προάστιο είχε πληθυσμό 73.076 κατοίκων κατά την απογραφή του 2011 και 72.546 σύμφωνα με την απογραφή του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νότιος Τομέας Αθηνών Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Αττικής Κατηγορία:Κατοχή της Σμύρνης Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Μάχες των Ταγμάτων Ασφαλείας Κατηγορία:Τόποι εκτέλεσης στην Ελλάδα Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα
Άντολφ φον Πίλγκριμ
Ο Άντολφ φον Πίλγκριμ (γερμ. Adolf von Pilgrim) υπήρξε γερμανός νομικός στο Βασίλειο της Πρωσίας. Εκλέχθηκε με το κόμμα των Ελεύθερων Συντηρητικών στη βουλή της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας και της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στι; 12 Οκτωβρίου 1821 στο Μέσεντε. Πατέρας του ήταν ο Κρίστιαν Άντολφ Βίλχελμ Πίλγκριμ, λάντρατ της επαρχίας Έσλο. Μητέρα του ήταν η Μπέρτα φον Πλέττενμπεργκ από ευγενή οίκο. Σχολείο πήγε στο Ντόρτμουντ και εν συνεχεία έκτισε την εθελοντική του στρατιωτική θητεία το 1841/42 στον Πρωσικό στρατό στην Βόννη. Μετά φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης νομικά και εντάχθηκε στο φοιτιτικό σώμα των Corps Borussia Bonn. Στο τέταρτο εξάμηνο των σπουδών του έκανε μεταγραφή στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Αποφοίτησε το 1844 και διορίστημε στο ανωτατο δικαστήριο στο Χαμμ. Προάχθηκε διαδοχικά και έφτασε μέχρι το κυβερνείο του Μίντεν, ενώ παράλληλα προάχθηκε και στρατιωτικά μέχρι το βαθμό του Ταγματάρχη του ιππικού σώματος. Αποσύρθηκε το 1899 σε ηλικία 73 χρονών.
Απεβίωσε στις 23 Δεκεμβρίου 1909 στο Μίντεν.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώσοι πολιτικοί
Αρχοντόνησο Οινουσσών
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στον Δήμο Οινουσσών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου
Ρόμπερτ Ρέντφορντ
right|thumb|270px|Ο Ρέντφορντ στο "Ξυπόλυτοι στο πάρκο" right|thumb|270px|Ο Ρέντφορντ το 1975 thumb|270px|Ο Ρέντφορντ, στις [[φεστιβάλ Καννών|Κάννες, το 1988]] Ο Τσαρλς Ρόμπερτ Ρέντφορντ Τζούνιορ (Charles Robert Redford Jr.), γνωστότερος ως Ρόμπερτ Ρέντφορντ (18 Αυγούστου 1936) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και ακτιβιστής. Έχει κερδίσει δύο βραβεία Όσκαρ: το πρώτο (1980) για τη σκηνοθεσία της ταινίας Συνηθισμένοι Άνθρωποι (Ordinary People) και το δεύτερο (2002) για τη συνολική του προσφορά στο χώρο του κινηματογράφου. Στις Η.Π.Α., επί 25 -περίπου- χρόνια, το όνομά του ήταν συνώνυμο των λέξεων "ξανθός" και "ωραίος".
Πρώτα χρόνια
Ο Ρέντφορντ γεννήθηκε στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας, στις 18 Αυγούστου του 1936. Ο πατέρας του ήταν, αρχικά, γαλατάς και, στη συνέχεια, λογιστής, ενώ η μητέρα του ήταν νοικοκυρά. Η καταγωγή των προγόνων του είναι βρετανική (Αγγλία και Σκωτία) και ιρλανδική, κάτι που εξηγεί, τα πυρόξανθα μαλλιά του, τα οποία είναι και το κύριο γνώρισμά του. Κατά τα σχολικά του χρόνια, ήταν συμμαθητής με το διάσημο παίκτη του μπέιζμπολ Ντον Ντιρσντέιλ. Λέγεται πως, όταν γύριζε από το σχολείο του στο σπίτι, σταματούσε έξω από τα στούντιο της Fox, για να παρακολουθήσει τους διάσημους ηθοποιούς της εποχής. Στην εφηβεία του, συνήθιζε να κάνει μικροκλοπές (τάσια αυτοκινήτων), ενώ κατανάλωνε πολύ αλκοόλ. Η συμπεριφορά του αυτή τον εμπόδισε να κερδίσει κάποια υποτροφία, ώστε να μπορέσει να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο.
Μόλις αποφοίτησε από το σχολείο, κέρδισε, τελικά, υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, χάρις στην ικανότητά του στον αθλητισμό και -κυρίως- στο μπέιζμπολ. Εκείνο το χρονικό διάστημα δούλευε ως σερβιτόρος σε ένα εστιατόριο-μπαρ. Έπειτα, ξεκίνησε να δουλεύει στις πετρελαιοπηγές της Καλιφόρνιας, ώστε να μαζέψει χρήματα, για να μπορέσει να κάνει ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Κατάφερε να μείνει στη Γηραιά Ήπειρο για ένα -περίπου- χρόνο. Τον περισσότερό του καιρό τον πέρασε στο Παρίσι, ενώ γράφτηκε και στη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας. Όμως, οι κακές κριτικές των καθηγητών του, τον οδήγησαν στην επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αργότερα, μετέβη στο Μπρούκλιν, για να κάνει μαθήματα ζωγραφικής στο Ινστιτούτο Πρατ, κάτι που επηρέασε αρκετά τη ζωή του και τον ίδιο, αφού για μια περίοδο είχε αποκτήσει ένα αρκετά μποέμικο στυλ. Στη συνέχεια, πήγε στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών της Νέας Υόρκης, μετά από παρότρυνση ενός φίλου του. Στην ακρόασή του, κατάφερε να εκπλήξει τους κριτές, οι οποίοι ανέφεραν πως: "διαθέτει μια φυσική άνεση στην έκφραση, ζωηρή φαντασία, ένα χάρισμα". Η επαφή του αυτή με την υποκριτική τον κέρδισε και τον έκανε να ασχοληθεί σοβαρά με το αντικείμενο.
Θέατρο και τηλεόραση
Ο πρώτος του ρόλος ήταν στην παράσταση Tall Story το 1958, η οποία παίχτηκε στο θέατρο Μπρόντγουεϊ. Ακολούθησαν μικροί ρόλοι στις τηλεοπτικές σειρές The Naked City και Route 66. Το πρωταγωνιστικό ντεμπούτο του σε τηλεοπτική σειρά έγινε το 1960 στο Maverick. Ακολούθησαν και άλλες σειρές και θεατρικές παραστάσεις. Η σπουδαιότερη παράσταση, στην οποία συμμετείχε ήταν το "Ξυπόλυτοι στο πάρκο", με συμπρωταγωνίστρια την Ελίζαμπεθ Άσλι. Η παράσταση παίχθηκε στο Θέατρο Μπρόντγουεϊ το 1963 και, το 1967, κυκλοφόρησε και ως κινηματογραφική ταινία. Μέσα στο ίδιο έτος, έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά Alcoa Premiere, για την εμφάνισή του στην οποία, κέρδισε το βραβείο Έμμυ β' ανδρικού ρόλου.
Κινηματογράφος
Η πρώτη φορά που συμμετείχε σε κινηματογραφική ταινία ήταν το 1962, στο ανεξάρτητο War Hunt (Ο πόλεμος μας έκανε σκληρούς), το οποίο γυρίστηκε μέσα σε δύο εβδομάδες. Το 1965, έπαιξε στο Situation Hopeless... But Not Serious, το οποίο ήταν η πρώτη του επίσημη ταινία. Την ίδια χρονιά, συμπρωταγωνίστησε με τους Νάταλι Γουντ και Κρίστοφερ Πλάμερ, στο Inside Daisy Clover, του Ρόμπερτ Μάλιγκαν, το οποίο προτάθηκε, τελικά, για δύο βραβεία Όσκαρ, ενώ ο ίδιος ο Ρέντφορντ κέρδισε την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα, αφού ανακηρύχθηκε ο πιο πολλά υποσχόμενος ηθοποιός. Το 1966, του δόθηκε ο ρόλος του σερίφη στο The Chase, του Άρθουρ Πεν, όμως, ο ίδιος επέλεξε αυτόν του κατάδικου. Ο σερίφης ενσαρκώθηκε από το Μάρλον Μπράντο. Επίσης, συνεργάσθηκε και πάλι με τη Νάταλι Γουντ, αυτή τη φορά, για το This Property Is Condemned, του Σίντεϊ Πόλακ, το οποίο είχε βασιστεί στο ομότιτλο έργο του Τένεσι Ουίλιαμς. Το 1967, πρωταγωνίστησε μαζί με την Τζέιν Φόντα στην κινηματογραφική εκδοχή του Barefoot in the Park. To 1968, υπέγραψε συμφωνία για το γύρισμα μιας ταινίας γουέστερν με την Paramount. Ωστόσο, αθέτησε την υπόσχεσή του, με αποτέλεσμα η υπόθεση να οδηγηθεί στα δικαστήρια και ο Ρέντφορντ να μείνει για αρκετό χρονικό διάστημα χωρίς δουλειά. Το 1969, πρωταγωνίστησε στο γουέστερν Οι Δύο Ληστές του Τζορτζ Ρόι Χιλ, μαζί με τον Πωλ Νιούμαν. Ο Ρέντφορντ κατάφερε να κερδίσει τους υπόλοιπους υποψήφιους (Στιβ Μακ Κουήν, Μάρλον Μπράντο, Γουόρεν Μπίτι), για το δεύτερο πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ταινία αυτή είχε μεγάλη επιτυχία, καθώς βραβεύθηκε με τέσσερα Όσκαρ. Ωστόσο, απέρριψε πρωταγωνιστικούς ρόλους στα Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; και Ο Πρωτάρης του Μάικ Νίκολς, επειδή ανησυχούσε για την πιθανή δημιουργία του "στερεοτύπου του ξανθού αρσενικού". Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε σε ταινίες που είχαν μέτρια απήχηση, όπως, το Downhill racer, του Μάικλ Ρίτσι (1969). Παρ' όλα αυτά κέρδισε βραβεία BAFTA καλύτερου ηθοποιού για το Downhill racer και το Tell them Willie Boy is here.
Συνεργάσθηκε ξανά με το Σίντεϊ Πόλακ το 1972 για το γουέστερν Jeremiah Johnson και το 1973 για τη δραματική ιστορία αγάπης The Way We Were, μαζί με τη Μπάρμπρα Στράιζαντ. Στην ταινία αυτή, η οποία συγκαταλέγεται στις κορυφαίες του είδους της, έπαιξε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους του, αυτόν του Χάμπελ. Ακόμη, το τραγούδι της Στράιζαντ The Way We Were κέρδισε βραβείο Όσκαρ. Μεταξύ των δύο ταινιών του Πόλακ, μεσολάβησε το The Candidate του Μάικλ Ρίτσι (1972). Ακολούθησε μια ταινία μέτριας απήχησης, το The Hot Rock. Στην επόμενη συνεργασία του με τους Τζορτζ Ρόι Χιλ και Πωλ Νιούμαν, ο Ρέντφορντ κατάφερε να γίνει υποψήφιος για το βραβείο α' ανδρικού ρόλου για την ταινία Το Κεντρί. Το 1974, ακολούθησε μια νέα επιτυχία, Ο μεγάλος Γκάτσμπυ, η οποία βασίσθηκε στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ. Η ταινία αυτή, πέρασε από πολλές περιπέτειες, έως ότου ξεκίνησαν τα γυρίσματά της, καθώς ο πρωταγωνιστικός ρόλος, προοριζόταν για τον Τζακ Νίκολσον, όμως ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ τον κέρδισε την τελευταία στιγμή, ενώ ο σκηνοθέτης Τζακ Κλέυτον πίεζε ασφυκτικά τον τελικό πρωταγωνιστή να απαρνηθεί το προσωπικό του στυλ και να βάψει τα μαλλιά του μαύρα, κάτι που εκείνος αρνείτο πεισματικά. Το 1975, συνεργάσθηκε και πάλι με τον Πόλακ για το πολιτικό θρίλερ Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα, ενώ το 1976, στην ταινία All the President's Men, η οποία και βραβεύθηκε με τέσσερα Όσκαρ, πήρε το ρόλο του δημοσιογράφου Μπομπ Γούντγουορντ, ο οποίος πάσχιζε να διαλευκάνει το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ. Ακολούθησαν δύο ακόμη ταινίες, με τον Πόλακ παραγωγό και τη Φόντα συμπρωταγωνίστρια, οι οποίες ήταν: το A Bridge Too Far, του 1977 και το The Electric Horsemen, του 1979. Το 1980, ο Ρέντφορντ σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία (Ordinary People), στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Ντόναλντ Σάδερλαντ. Η ταινία αυτή κέρδισε τέσσερα Όσκαρ και ο Ρέντφορντ αυτό του καλύτερου σκηνοθέτη. Οι κριτικοί ανέφεραν πως, ο Ρέντφορντ κατάφερε να βγάλει μια πολύ δυνατή δραματική ερμηνεία τόσο από τη Μάιρη Τάιλερ Μουρ, όσο και από το Σάδερλαντ και τον Τίμοθυ Χάτον, ο οποίος κέρδισε βραβείο β' ανδρικού ρόλου. Η δεκαετία του 1970 έκλεισε με το Brubaker, του 1980.
Η δεκαετία του 1980 ήταν μια πολύ λιγότερο δραστήρια περίοδος για το Ρέντφορντ, αφού συμμετείχε σε ελάχιστες ταινίες. Αυτές ήταν: το The Natural, του 1984, στην οποία υποδύθηκε τον πρωταθλητή του μπέιζμπολ, το Out of Africa του 1985, το οποίο βραβεύθηκε με επτά Όσκαρ και ήταν καρπός μιας νέας συνεργασίας του και του Σίντεϊ Πόλακ, ωστόσο, ο ίδιος ο Ρέντφορντ παραδέχθηκε πως πρόκειται για τη χειρότερη ταινία που έχει γυρίσει σε ολόκληρη την καριέρα του, η κωμωδία Legal Eagles, του 1986, στο οποίο συμπρωταγωνίστησε με τις Ντέμπρα Ουίνγκερ και Ντάριλ Χάνα και το Havana, του 1990, ενώ το 1988, σκηνοθέτησε την ταινία The Milagro Beanfield War.
Το 1992, συμπρωταγωνίστησε με τον Σίντεϊ Πουατιέ στην κωμωδία Sneakers και σκηνοθέτησε τη δραματική ταινία A River Runs Through It, με πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ. Ο Ρέντφορντ διεκδίκησε το βραβείο της Χρυσής Σφαίρας για τη δουλειά του στην ταινία αυτή. To 1993, συμπρωταγωνίστησε με τους Γούντι Χάρελσον και Ντέμι Μουρ, στην ταινία Ανήθικη πρόταση, του Έιντριαν Λάιν. Ωστόσο, ο ρόλος του χαμηλής ηθικής εκατομμυριούχου τον έφερε αντιμέτωπο για πρώτη και μοναδική -μέχρι σήμερα- φορά, με την υποψηφιότητα για το βραβείο του Χρυσού Βατόμουρου. Το 1994, σκηνοθέτησε το Quiz Show και έθεσε, έτσι, υποψηφιότητα για δύο βραβεία Όσκαρ: αυτού του καλύτερου σκηνοθέτη και αυτού της καλύτερης τανίας. Το 1996, έπαιξε, μαζί με τη Μισέλ Φάιφερ, στο Up Close & Personal. Το 1998, πρωταγωνίστησε και σκηνοθέτησε το The Horse Whisperer, όπου συμμετείχε και η πολύ νεαρής ηλικίας -τότε- Σκάρλετ Γιοχάνσσον. Η ταινία αυτή πήγε σχετικά καλά εμπορικά, ενώ οι κριτικές που απέσπασε ήταν -ως επί το πλείστον- θετικές. Ο Ρέντφορντ προτάθηκε για τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου σκηνοθέτη. Το 2000, σκηνοθέτησε το The Legend of Bagger Vance, με πρωταγωνιστές τους Γουίλ Σμιθ, Ματ Ντέιμον και Σαρλίζ Θερόν.
Το 2001, συμπρωταγωνίστησε με τον Μπραντ Πιτ στο Spy Game, του Τόνυ Σκοτ. Το 2002, βραβεύθηκε με Όσκαρ για τη συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο. Ακολούθησε το θρίλερ μυστηρίου The Clearing, του 2004 με συμπρωταγωνιστές τους Γουίλεμ Νταφόε και Έλεν Μίρεν. Το 2005, έπαιξε με τους Τζένιφερ Λόπεζ και Μόργκαν Φρίμαν στην ταινία An Unfinished Life. Το 2007, σκηνοθέτησε το Lions for Lambs, συμπρωταγωνιστώντας με τη Μέριλ Στριπ και τον Τομ Κρουζ. To 2011, ο Ρέντφορντ σκηνοθέτησε το The Conspirator. To 2012, γύρισε, σε συνεργασία με το γιο του, το Watershed ένα ντοκιμαντέρ, με θέμα την αλόγιστη εκμετάλλευση και τη σταδιακή πτώση της στάθμης του νερού του ποταμού Κολοράντο, ο οποίος αποτελεί την κύρια πηγή νερού για τις δυτικές πολιτείες της Αμερικής. Το 2012 παρουσίασε την ταινία The Company You Keep, στην οποία συμπρωταγωνιστεί με τη Τζούλι Κρίστι και τη Σούζαν Σαράντον, ενώ είναι και σκηνοθέτης. Το 2013 πρωταγωνίστησε στην ταινία Όλα Χάθηκαν του Τζέι Σι Τσάντορ, που προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών και απέσπασε θερμά χειροκροτήματα από το κοινό, ενώ επίσης αναμένεται να κυκλοφορήσει ένα ακόμη ντοκυμανταίρ δικής του σκηνοθεσίας, με θέμα το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ.
Προσωπική ζωή
To 1958, νυμφεύθηκε για πρώτη φορά τη Λόλα βαν Γουάγκενεν, ενώ, το 1985, κατά τη διάρκεια της μείωσης της επαγγελματικής του δραστηριότητας, πήραν διαζύγιο. Απέκτησαν μαζί τέσσερα παιδιά. Το 2009, ο Ρέντφορντ νυμφεύθηκε τη Σίμπιλ Ζάγκαρς.
To 1980 ίδρυσε στη Γιούτα το Sundance Institute, τη "μητρόπολη" του ανεξάρτητου κινηματογράφου.
To Δεκέμβριο του 2010, απηύθυνε έκκληση προς την ιρανική κυβέρνηση, μαζί με καλλιτέχνες όπως, ο Ρόμπερτ ντε Νίρο και ο Στινγκ, για τη ματαίωση της εκτέλεσης της Σακινέ Μοχαμαντί Αστιανί, η οποία είχε καταδικαστεί σε θάνατο διά λιθοβολισμού, λόγω μοιχείας και συνέργειας στη δολοφονία του συζύγου της.
Είναι ακτιβιστής και πολιτικά στρατευμένος με την αριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Ματθίλδη του Ηνωμένου Βασιλείου
Η Ματθίλδη (αγγλικά: Maud of Wales, 26 Νοεμβρίου 1869 - 20 Νοεμβρίου 1938) του οίκου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα (μετέπειτα Ουίνδσορ) ήταν πριγκίπισσα του Ηνωμένου Βασιλείου και Βασίλισσα της Νορβηγίας ως σύζυγος του Χάακον Ζ´ της Νορβηγίας.
Βιογραφία
Η Ματθίλδη ήθελε αρχικά να παντρευτεί τον Φραγκίσκο, Δούκα του Τεκ, χωρίς ωστόσο να το επιτύχει. Στις 22 Ιουλίου 1896 παντρεύτηκε τον πρώτο ξάδελφό της, Κάρολο της Δανίας, στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ. Ο πατέρας της Ματθίλδης, Εδουάρδος, χορήγησε στο ζευγάρι την Οικία Άπλτον στο Σάντριγχαμ για εξοχική του κατοικία. Σε εκείνο το σπίτι η Ματθίλδη γέννησε το μοναδικό της παιδί, τον Αλέξανδρο, στις 2 Ιουλίου 1903.
Τον Ιούνιο του 1905 το νορβηγικό κοινοβούλιο, κατάργησε την ένωση της Νορβηγίας με τη Σουηδία και ψήφισε υπέρ στο να δοθεί ο θρόνος στον Κάρολο. Μετά από δημοψήφισμα, στο οποίο εγκρίθηκε η απόφαση του κοινοβουλίου, ο Κάρολος αποδέχθηκε το νορβηγικό θρόνο, λαμβάνοντας το όνομα Χάακον Ζ΄, ενώ ο νεαρός γιος του πήρε το όνομα του Όλαφ. Ο Χάακον Ζ΄ και η Ματθίλδη στέφθηκαν στις 22 Ιουνίου 1906 στον Καθεδρικό Ναό Νίνταρος στο Τρόντχαϊμ.
Η Ματθίλδη διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην αυλή και τη βασιλική οικογένεια της Νορβηγίας, παρότι ήταν διακριτική στα δημόσια θέματα. Υποστήριξε φιλανθρωπικές οργανώσεις, ιδιαίτερα εκείνες που σχετίζονταν με τα παιδιά και τα ζώα, και έδωσε κίνητρα σε μουσικούς και καλλιτέχνες. Της άρεσαν τα χειμερινά αθλήματα της Νορβηγίας, όπως το σκι, και προσπάθησε να μάθει νορβηγικά, χωρίς ωστόσο να το πετύχει πλήρως.
Σε επίσκεψή της, στην Αγγλία στα τέλη του 1938 αρρώστησε και υποβλήθηκε σε επέμβαση. Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 20 Νοεμβρίου στο σπίτι της, στην Οικία Άπλτον και ενταφιάστηκε στο Φρούριο Ακέρσους του Όσλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Λευκός Πύργος
μικρογραφία|δεξιά|Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης το 1912. Το τείχος (περίβολος) που τον περιέβαλλε κατεδαφίστηκε το 1917 Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης είναι οχυρωματικό έργο οθωμανικής   κατασκευής του 15ου αιώνα (χτίστηκε πιθανόν μεταξύ 1450-70). Σήμερα θεωρείται χαρακτηριστικό μνημείο της Θεσσαλονίκης και είναι ό,τι έχει σωθεί από την κατεδαφισμένη οθωμανική οχύρωση της πόλης. Η σημερινή μορφή του πύργου αντικατέστησε βυζαντινή οχύρωση του 12ου αιώνα για να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια ως κατάλυμα φρουράς Γενιτσάρων και ως φυλακή θανατοποινιτών. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο και είναι ένα από τα πιο γνωστά κτίσματα-σύμβολα πόλεων στην Ελλάδα. Έχει 6 ορόφους, 34 μέτρα ύψος και 70 μέτρα περίμετρο.Ο Λευκός Πύργος έχει θέα την παραλία της Θεσσαλονίκης.
Ονομασίες
Στην αρχή ονομαζόταν Πύργος του Λέοντος, όπως αναφέρει τουρκική επιγραφή του 1535-1536, η οποία υπήρχε στην είσοδό του εξωτερικού περιβόλου (τώρα κατεδαφισμένος) και η οποία μάλλον αναφερόταν στη χρονολογία κατασκευής του περιβόλου. Από τον 17ο αιώνα και μετά ονομαζόταν ανεπίσημα Kelemeriye Kal’asi (Φρούριο της Καλαμαριάς) και Πύργος των Γενιτσάρων. Μετά την διάλυση του τάγματος των Γενιτσάρων το 1826, αποκτά το όνομα Kanli-Kule (Κανλί Κουλέ), δηλαδή Πύργος του Αίματος, λόγω των σφαγών από τους Γενιτσάρους. Το όνομα διατηρείται και μετά το 1826 λόγω της λειτουργίας του ως φυλακή μελλοθανάτων βαρυποινιτών και τόπο βασανιστηρίων, οι οποίοι συχνά εκτελούνταν από τους Γενιτσάρους γεμίζοντας με αίμα τους τοίχους. Κατά μία εκδοχή, το σύγχρονο όνομά του φαίνεται να το πήρε όταν ένας Εβραίος κατάδικος, ο Nathan Guidili, τον ασβέστωσε με αντάλλαγμα την ελευθερία του, το 1891. Μέχρι το 1912 ο χριστιανικός πληθυσμός συνεχίζει να τον αναφέρει ως Κανλί Κουλέ, ενώ ο εβραϊκός υιοθετεί το Torre Blanca (Τόρε Μπλάνκα), ονομασία που υιοθετούν και οι Τούρκοι ως Beyaz-Kule (Μπεϊάζ Κουλέ), δηλαδή Λευκός Πύργος. Άλλη εκδοχή, στηριγμένη στις έρευνες του Βασίλη Κ. Γούναρη πάνω σε βρετανικά αρχεία, αναφέρει πως η σημερινή ονομασία του κτίσματος δόθηκε μεταξύ των ετών 1883 και 1884 μετά από απαίτηση του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄ ή από πρωτοβουλία του βαλή της πόλης Γκαλίπ, ο οποίος για να πετύχει την αλλαγή του ονόματος επικαλέστηκε το όνομα του σουλτάνου. Σύμφωνα με τον γενικό πρόξενο της Σερβίας στο Λονδίνο, James George Cotton Minchin που επισκέφτηκε τη Θεσσαλονίκη το 1884, «όλοι οι ασπριστάδες της Θεσσαλονίκης δεν θα ξεπλύνουν το αθώο αίμα που χύθηκε εκεί». μικρογραφία Μέσω του αρχείου της τοπικής εφημερίδας της Θεσσαλονίκης, ο Φάρος της Μακεδονίας, ο Βασίλης Γούναρης προσδιορίζει το άσπρισμα αλλά και τη μετονομασία του κτηρίου από Κανλί Κουλέ σε Μπεϊάζ Κουλέ κατά το καλοκαίρι του 1883. Στα 1911 κατεδαφίστηκε, πριν την επίσκεψη του Σουλτάνου Μεχμέτ Ρεσάτ Ε΄, από τις οθωμανικές αρχές της πόλης, το πολυγωνικό περιτείχισμα του Πύργου.
Ιστορία του Λευκού Πύργου
Κατά την Τουρκοκρατία έγιναν προσθήκες και τροποποιήσεις στα τείχη της πόλης, στα οποία εντάσσεται και ο Λευκός Πύργος, μαζί με το Επταπύργιο και τον Πύργο της Αλύσεως ή Πύργο Τριγωνίου (ο τελευταίος χρονολογείται κατά τον 16ο αιώνα). Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς χτίστηκε, στη θέση προϋπάρχοντος βυζαντινού πύργου, ο οποίος συνέδεε το ανατολικό τμήμα της οχύρωσης της Θεσσαλονίκης (που σώζεται και σήμερα), με το θαλάσσιο (το οποίο κατεδαφίστηκε το 1867). Παλιότερα επικρατούσε η άποψη πως ήταν έργο των Βενετών αλλά πλέον η σύγχρονη ιστοριογραφία δέχεται το κτίσμα ως οθωμανικό. Κατά μία εκδοχή, η χρονολογία κατασκευής του μνημείου τοποθετείται περί το 1450 με 1470, λίγα χρόνια μετά την άλωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους (1430) και πρόκειται για ένα από τα πρωιμότερα δείγματα οθωμανικής οχυρωματικής που λαμβάνει υπόψη της το πυροβολικό.
Έχει διατυπωθεί η υπόθεση πως αρχιτέκτονας του Πύργου ήταν ο φημισμένος Μιμάρ Σινάν, βάσει της ομοιότητας με ανάλογο πύργο στην Αυλώνα της Αλβανίας, ο οποίος κτίστηκε τη δεκαετία του 1530. Χρονολόγηση κορμών ξύλου που χρησιμοποιήθηκαν στο Λευκό Πύργο έδειξε ότι κόπηκαν το έτος 1535 αλλά υπάρχει η πιθανότητα οι κορμοί να χρησιμοποιήθηκαν σε εκτεταμένη επισκευή του μνημείου. Όλα αυτά δείχνουν τις δυσκολίες στη χρονολόγηση μνημείων της οθωμανικής στρατιωτικής αρχιτεκτονικής της εποχής της Αναγέννησης. μικρογραφία|αριστερά|Άποψη του Λευκού Πύργου, το 1912, κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, με ορατό το περιβάλλον τείχισμα. Γύρω από τον πύργο υπήρχε χαμηλός οκταγωνικός περίβολος (προτείχισμα) με τρεις επίσης οκταγωνικούς πύργους, το οποίο κατεδαφίστηκε στις αρχές του 20ου αι. Ο περίβολος αυτός χρησίμευε κυρίως για να προστατεύει τον Πύργο από τη θάλασσα αλλά θεωρείται πιθανή η χρήση του και για την τοποθέτηση βαρέων πυροβόλων τα οποία θα έλεγχαν την ακτογραμμή και το λιμάνι.
Επειδή πολύ συχνά η όψη του Πύργου βαφόταν με αίμα και υπήρχαν πολλά θύματα από Οθωμανούς βασανιστές και εκτελεστές αλλά και εκτελέσεις των φυλακισμένων από τους Γενίτσαρους, εκείνη την περίοδο μέχρι και το τέλος του 19ου αιώνα ο Πύργος είχε ονομαστεί «Πύργος του Αίματος». Όταν οι Ελληνες κατέλαβαν τη Θεσσαλονίκη το 1912 κατά τη διάρκεια του Α’ Βαλκανικού Πολέμου, ο Πύργος είχε λευκό χρώμα, όπως και ονομάστηκε, γεγονός που συμβόλιζε τον καθαρισμό
Νεότερη χρήση
Το 1912 μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το μνημείο περιήλθε στην κυριότητα του ελληνικού δημοσίου και στην κορυφή του υψώθηκε η ελληνική σημαία με ιστό το κεντρικό κατάρτι, λάφυρο-τρόπαιο από το βυθισμένο στον Θερμαϊκό, από το τορπιλλοβόλο Τ-11 του Νικολάου Βότση, τουρκικό θωρηκτό «Φετίχ-Μπουλέν». Το Ναυτικό, λόγω της καίριας θέσης της Θεσσαλονίκης και του Λευκού Πύργου, εγκατέστησε σταθμό ασυρμάτου τύπου σπινθήρα (spark transmitter) με κεραία τον ιστό της σημαίας του Λευκού Πύργου. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Λευκός Πύργος στέγαζε το κέντρο διαβιβάσεων των Συμμάχων, ενώ το 1916 χρησιμοποίησαν έναν όροφό του για τη φύλαξη αρχαιοτήτων από αρχαιολογικές εργασίες στη ζώνη ευθύνης του βρετανικού εκστρατευτικού σώματος. Τα επόμενα χρόνια, μέχρι και το 1983, ο Λευκός Πύργος χρησιμοποιήθηκε ως χώρος εγκατάστασης της αεράμυνας της πόλης, ως εργαστήριο Μετεωρολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ως έδρα των συστημάτων Ναυτοπροσκόπων της πόλης. Στις 25 Μαρτίου του 1927 ο πρωτοπόρος ραδιοφωνικός παραγωγός Χρίστος Τσιγγιρίδης (1877-1947) πραγματοποίησε την πρώτη του ραδιοφωνική εκπομπή με την κεραία του Ναυτικού που ήταν εγκατεστημένη στο κτήριο.
Στην αρχή του 20ού αιώνα, στον χώρο γύρω από τον πύργο λειτουργούσε το περίφημο καφενείο και το Θέατρο του Λευκού Πύργου, που κατεδαφίστηκαν το 1954, με σκοπό την επέκταση του πάρκου.
Από το 1983 έως το 1985, η εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων συντήρησε και το αναστήλωσε, εσωτερικά αλλοιωμένο από τις επεμβάσεις που προκλήθηκαν από τις διάφορες χρήσεις των νεότερων χρόνων, μνημείο και το διαμόρφωσε ενόψει των εορτασμών για τα 2.500 χρόνια από την ίδρυση της Θεσσαλονίκης, σε εκθεσιακό χώρο με σκοπό να στεγάσει μια μόνιμη έκθεση αφιερωμένη στη βυζαντινή ιστορική περίοδο της πόλης. Η αναστήλωσή και μετατροπή του πύργου σε εκθεσιακό κέντρο βραβεύτηκε το 1988 από τη Europa Nostra.
Από το 1985 έως το 1994 λειτούργησε η μόνιμη έκθεση «Θεσσαλονίκη: Ιστορία και Τέχνη». Το 1994 άνοιξε το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού και τα εκθέματα άρχισαν να μεταφέρονται σταδιακά σε αυτό. Το 2001 παρουσιάστηκε στο Λευκό Πύργο η έκθεση «Καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο» στο πλαίσιο του δικτύου τριών εκθέσεων με το γενικό τίτλο «Ώρες Βυζαντίου, Έργα και Ημέρες στο Βυζάντιο».