cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντόνιο Τζιοβινάτσι
2021
Οι Τζιοβινάτσι και Ράικονεν διατηρήθηκαν από την Alfa Romeo για το 2021. Τζιοβινάτσι προκρίθηκε στην 10η θέση στο Γκραν Πρι του Μονακό, την πρώτη του εμφάνιση του στο Q3 αυτή την χρονιά. Τερμάτισε τον αγώνα στη 10η θέση, σημειώνοντας τον πρώτο βαθμό της Alfa στη σεζόν. Ακολουθώντας με μια ενδέκατη στο Αζερμπαϊτζάν.
Ο Τζιοβινάτσι άφησε την Άλφα Ρομέο στο τέλος της σεζόν του 2021, και έγινε εφεδρικός οδηγός της Ferrari, μοιράζοντας τα καθήκοντα με τον Μικ Σουμάχερ. Ο Τζιοβινάτσι πρόκειται επίσης να ενεργήσει ως εφεδρικός οδηγός για την Άλφα Ρομέο και τη Χάας (ομάδες πελατών της Φερράρι) ως μέρος του συμβολαίου του με τη ομάδα.
Φόρμουλα Ε
Αφού αποχώρησε από την Φόρμουλα 1, ο Τζιοβινάτσι υπέγραψε με την Dragon Penske Autosport για να οδηγήσει μαζί με τον Σέρχιο Σέττε Καμάρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα Ε (2021-22).
Παραπομπές
Ιταλοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Εγεγκνούτ (Αρμαβίρ)
Το Εγεγκνούτ ή Γιεγεγκνούτ (αρμενικά: Եղեգնուտ, παλαιότερα γνωστό ως Σεφιαμπάντ, ενώ, έως το 1947, ως Γαμισλού ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 2,073 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Οικογένεια Ίσκου
Πληροφορίες
Η καταγωγή της οικογένειας είναι πιθανόν από τη Δούνιστα (Ντούνιστα) Βάλτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας (σημερινός Σταθάς) και γενάρχης αυτής ο Λαλογιώργος Ίσκος, αρματολός. Στα μέλη της οικογένειας τιμητικά προστέθηκε στο επώνυμό τους από τους Οθωμανούς το "Καρά" (Τούρκικα: μαύρος, γενναίος), το οποίο τελικά διατηρήθηκε μόνο από τον νόθο γιο του Δημήτρη Ίσκου, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη και τους απογόνους του. Τα μέλη της έδρασαν προεπαναστατικά αποτελώντας μια από τις ισχυρότερες οικογένειες αρματολών συνεργαζόμενοι τακτικά με τον Αλή Πασά. Στα πλαίσια των οικογενειακών στρατηγικών προεπαναστατικά συνδέθηκαν με επιγαμίες με τις αρματολίτικες οικογένειες Μπουκουβάλα, Γριβογιώργου, Αλεξανδρογιαννάκη , οικογένεια αρματολών του Βάλτου, ενώ μετά την επανάσταση με τις οικογένειες Νοταρά , Δεληγιάννη, Βαρβάκη κ.α. Ο απόγονος της οικογένειας Ιωάννης Λεωνίδας Καραϊσκάκης έχει δωρίσει αντικείμενα των προγόνων του στο Ιστορικό - Λαογραφικό Μουσείο Μαυρομματίου "Γ. Καραϊσκάκης".
Πηγές
Κατηγορία:Σαρακατσάνοι
Κοπίς
μικρογραφία|350x350εσ|Αρχαία ελληνική κοπίς Η αρχαία ελληνική κοπίς ή κοπίδα (απο την λέξη κόπτω), ήταν ένα απο τα κύρια όπλα των Ελλήνων, όπως του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στην αρχαιότητα.
Το χαρακτηριστικό της κοπίδος είναι η καμπυλωτή ασυμμετρική της λεπίδα. Η δομή της δημιουργούσε μια επιπλέον ώθηση παρόμοια με αυτήν ενός πέλεκυ(τσεκουριού), διαφέροντας όμως ως προς το κέντρο βάρους (το κέντρο βάρους της κοπίδος βρίσκεται περίπου στην μέση της κάτω καμπύλης της, ενώ του πέλεκυ στην κεφαλή του) και χρησίμευε στο να σπάζει ασπίδες και να τεμαχίζει τους εχθρούς.
Επιπλέον, η χειρολαβή της κοπίδος είναι δομημένη έτσι ώστε το χέρι του οπλίτη να «φωλιάζει» μέσα σε αυτήν, μην επιτρέποντάς το να γλιστρήσει απο την θέση του.
Η κοπίδα υπήρξε προτότυπο για μεταγενέστερα όπλα άλλων λαών όπως για παράδειγμα η Αιγυπτιακή Khοpesh ή η Ιβηρική Falcata.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπαθιά Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά όπλα Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία
Παναγιώτης Ζίζηλας
Ο Παναγιώτης Ζίζηλας (1861-1931) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας την περίοδο που καλείται σήμερα ως μοντερνισμός. Σχεδίασε το Ποσειδώνιο ξενοδοχείο στις Σπέτσες. Η ανέγερση του ξενοδοχείου, σε σχέδιο του αρχιτέκτονα Παν. Ζίζηλα, άρχισε το καλοκαίρι του 1911 και περατώθηκε την άνοιξη του 1914. Ο Ζίζηλας είχε ήδη φτιάξει το αρχοντικό του Ανάργυρου. Το 1914 επίσης κτίστηκε σε σχέδιά του το ξενοδοχείο "Μητρόπολις" (Metropole), ένα από τα πρώτα μεγάλα κτίρια «εκμετάλλευσης», τα οποία δηλαδή προορίζονταν να γίνουν ξενοδοχεία ή πολυτελείς πολυκατοικίες, που κατασκευάστηκαν στην Αθήνα. Έργο του είναι το εκλεκτικιστικό τετραώροφο μέγαρο στη γωνία των οδών Πανεπιστημίου 54 και Μπενάκη, το ξενοδοχείο "Παλλάδιον", το οποίο οικοδομήθηκε το 1915 (έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο). Το 1920 χτίστηκε το μέγαρο Σαμαρά, στην Γ’ Σεπτεμβρίου 54, το οποίο όμως κατεδαφίστηκε το 1975. Το 1923 κατασκευάστηκε σε σχέδιά του το τετραώροφο μέγαρο του Γ. Ησαΐα, στη γωνία των οδών Πατησίων και Ιουλιανού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Ροζέ Κολό
Ο Κολό Κριστοφέρ Λοράν Ροζέ (Kolo Christopher Laurent Roger), περισσότερο γνωστός ως Ροζέ Κολό (γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1943) είναι Μαλγάσιος γιατρός και πρωθυπουργός της νησιωτικής χώρας από τον Απρίλιο του 2014 ως τον Ιανουάριο του 2015.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπελονί Τσιριμπιχινά (Belon'i Tsiribihina) της Μενάμπ στις νοτιοδυτικές ακτές της Μαδαγασκάρης. Ήταν γιος εργαζομένου σε ταχυδρομείο που υπηρέτησε ως αντιδήμαρχος. Ο νεότερος αδερφός του, Ρολάν Κολό ήταν γερουσιαστής.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ανταναναρίβο την περίοδο 1970-77 και απέκτησε πτυχίο Ιατρικής. Ειδικεύτηκε στη χειρουργική σε νοσοκομείο της Γαλλίας και στη συνέχεια έκανε επιπλέον σπουδές στη Γενεύη και έγινε ακτινολόγος. Ξεκίνησε 3 ιδιωτικά κέντρα ραδιολογίας την περίοδο 1997-2003.
Στις 12 Ιανουαρίου 2015 υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, που έγινε δεκτή από τον πρόεδρο Ραζαοναριμαμπιανινά την επόμενη ημέρα. Ο Κολό είχε επικριθεί για την αποτυχία του να λύσει το πρόβλημα με τις επαναλαμβανόμενες διακοπές ηλεκτρισμού λόγω βλάβης. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο Ζαν Ραβελοναρίβο, στρατιωτικός της αεροπορίας.
1514
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1514 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Σημειώσεις
Κατηγορία:Έτη
Φεριέρ-λε-Βερερί
Το Φεριέρ-λε-Βερερί (γαλλικά: Ferrières-les-Verreries, οξιτανικά: Ferrièiras de las Veirièiras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Κάστρο του Σαν Νιτσέτο
Το Κάστρο του Αγίου Νικήτα (ιταλικά: Castello di Sant'Aniceto ή San Niceto) είναι βυζαντινό κάστρο που χτίστηκε στις αρχές του 11ου αιώνα, πάνω σε ένα λόφο στη Μότα Σαν Τζιοβάνι, στην σημερινή επαρχία του Ρέτζο Καλάμπρια της νότιας Ιταλίας.
Είναι ένα από τα λίγα παραδείγματα υψηλής μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής στην Καλαβρία, καθώς και ένα από τα λίγα καλά διατηρημένα βυζαντινά οχυρωματικά έργα στον κόσμο. Το όνομα προέρχεται από αυτό του Αγίου Νικήτα, βυζαντινού ναυάρχου που έζησε τον 7ο-8ο αιώνα.
Ιστορία
Το κάστρο χτίστηκε ως καταφύγιο κατά τη διάρκεια μιας περιόδου στην οποία οι καταστροφές από τους Σαρακηνούς πειρατές των ακτών της Καλαβρίας και της Σικελίας ήταν συχνές. Όταν οι Νορμανδοί κατέλαβαν τη νότια Ιταλία, η δομή του κάστρου διευρύνθηκε, με την προσθήκη των ορθογώνιων πύργων.
Τον 13ο αιώνα, το κάστρο έγινε το κέντρο διοίκησης στο φέουδο Sant'Aniceto. Το 1459 καταστράφηκε από τον Αλφόνσο της Καλαβρίας.
Αρχιτεκτονική
Το κάστρο έχει ακανόνιστο σχήμα, στην είσοδο έχει δύο τετράγωνους πύργους. Ένα μικρό απότομο μονοπάτι οδηγεί στην πεδιάδα κάτω σε μια μικρή εκκλησία, η οποία έχει νωπογραφίες και θόλο που απεικονίζει τον Χριστό Παντοκράτορα, ένα τυπικό θέμα Βυζαντινής τέχνης.
Το ύψος των καλά διατηρημένων τειχών κυμαίνεται από 3 έως 3,5 μέτρα, και το πάχος τους είναι περίπου ένα μέτρο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Καλαβρία
Μο Σιόνγκ
Ο Μο Σιόνγκ (莫雄, πινγίν: Mò Xióng, 1891 - Φεβρουάριος 1980) γεννήθηκε στη Γινγκντέ, στη Γκουανγκντόνγκ και ήταν στενός φίλος του Σουν Γιατ-Σεν και μέλος του Τονγκ-μενγκ Χούι (Κινεζική Επαναστατική Συμμαχία), μέλος του Κουομιντάνγκ, και κομμουνιστής συμπατριώτης / πράκτορας. Υπηρέτησε σε υψηλού επιπέδου θέσεις τόσο στη Δημοκρατία της Κίνας όσο και στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Κατά τα λόγια του Μάο Τσετούνγκ και του Τσου Εν Λάι, ο Μο Σιόνγκ έσωσε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (Κ.Κ.Κ.) και την κινεζική επανάσταση το 1934 όταν παρείχε σημαντικές πληροφορίες για τα στρατιωτικά σχέδια του Τσιάνγκ Κάι Σεκ, και έτσι έσωσε τους Κομμουνιστές από τον πλήρη αφανισμό.
Συνεργασία με το Κομμουνιστικό Κόμμα
Ο Μο Σιόνγκ ήταν αρχικά ένθερμος επαναστάτης, ακολουθώντας τα βήματα του Σουν Γιατ-Σεν στον αγώνα του για την ανατροπή της Δυναστείας Τσινγκ, συμμετέχοντας στην Δεύτερη Εξέγερση της Γκουανγκτζόου. Αργότερα, διακρίθηκε στον Πόλεμο Εθνικής Προστασίας και σε εκστρατείες εναντίον του Τσεν Τζιονγκμίνγκ, καθώς και στην Βόρεια Εκστρατεία και ανέβηκε σταθερά από τον βαθμό του συνταγματικού διοικητή σε διοικητή ταξιαρχίας και, τέλος, σε διοικητικό τμήμα. Ωστόσο, ο Μο απογοητεύτηκε με το Κουομιντάνγκ αφού είδε τη διαφθορά και τους αγώνες εξουσίας και άφησε τον στρατό. Με τη βοήθεια του Τ. Β. Σουνγκ, το 1930 κατάφερε να βρει δουλειά στο υπουργείο Οικονομικών στη Σαγκάη. Λόγω της αριστερής εθνικιστικής στάσης του στο Κουομιντάνγκ, ήταν συμπονετικός απέναντι στους κομμουνιστές. Μετά από μια τυχαία επαφή με τον Λίου Γιάφο (刘亚 佛), έναν Κομμουνιστή, ο Mo κράτησε την επαφή του με το Κομμουνιστικό Κόμμα και τελικά ζήτησε να ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας. Οι Κινέζοι Κομμουνιστές, ωστόσο, πιστεύοντας ότι ο Μο θα ήταν πολύ πιο πολύτιμος εάν παρέμενε ως μη κομμουνιστικό μέλος, τον έπεισαν να εγκαταλείψει την ιδέα.
Άνοδος
Σύμφωνα με τη σύσταση του γενικού γραμματέα του Τσιάνγκ Κάι Σεκ Γιανγκ Γιόνγκτάι (杨永泰), ο οποίος δεν γνώριζε τις κομμουνιστικές δραστηριότητες του Μο, ο Μο Σιόνγκ υπερέλαβε σταθερά στο καθεστώς του Τσιάνγκ Κάι Σεκ και τελικά έγινε σημαντικό μέλος στη γενική έδρα του Τσιάνγκ Κάι Σεκ στις αρχές της δεκαετίας του 1930 και μέχρι τον Ιανουάριο του 1934, ο Τσιάνγκ Κάι Σεκ τον ονόμασε διαχειριστή και αρχηγό της τέταρτης ειδικής περιοχής στο βόρειο Τσιανγκσί. Ο Μο χρησιμοποίησε τη θέση του για να "φυτέψει" περισσότερους από δώδεκα κομμουνιστικούς πράκτορες στη γενική έδρα του Τσιάνγκ, συμπεριλαμβανομένου του Λίου Γιάφο, του Κομμουνιστή που τον εισήγαγε για πρώτη φορά στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας, τον Σιανγκ Γιουνάν (项 与 年) τον κομμουνιστικό χειριστή του, τον οποίο προσέλαβε ως γραμματέα του και τον Λου Τσιγίνγκ (卢志英), τον κομμουνιστή πράκτορας που ήταν ο επικεφαλής του δακτυλίου κατασκοπείας.
Μεταφορά πληροφοριών
Μετά την επιτυχή πολιορκία των γειτονικών περιοχών του Ρουιτζίν, όπου κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της Σοβιετικής Τσιανγκσί, ο Τσιάνγκ ήταν πεπεισμένος ότι θα εξαφανίσει τους Κομμουνιστές με ένα τελικό αποφασιστικό χτύπημα. Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 1934, ο Τσιάνγκ διανέμει το κορυφαίο μυστικό του σχέδιο με τίτλο "Σχέδιο Σιδηρού Κάδου" (Iron Bucket Plan) σε όλους στη γενική του έδρα στο Λουσάν, με το οποίο περιγράφει λεπτομερώς την τελική επίθεση για πλήρη εξόντωση της κομμουνιστικής δύναμης. Το σχέδιο ήταν να χτιστούν 30 γραμμές αποκλεισμού που θα υποστηρίζονταν από 30 συρματοπλέγματα, τα περισσότερα από τα οποία θα ήταν ηλεκτρικά, σε περιοχή 150 χλμ. γύρω από το Ρουιτζίν, για να λιμοκτονήσουν οι Κομμουνιστές. Επιπλέον, περισσότερα από 1.000 φορτηγά έπρεπε να κινητοποιηθούν για να σχηματίσουν μια δύναμη ταχείας αντίδρασης προκειμένου να αποφευχθεί οποιαδήποτε κομμουνιστική έξαρση. Συνειδητοποιώντας την επικείμενη εξόντωση των Κομμουνιστών, ο Μο Σιόνγκ έδωσε το έγγραφο πληροφοριών στον κομμουνιστικό χειριστή του την ίδια νύχτα που το έλαβε, διακινδυνεύοντας όχι μόνο τη ζωή του, αλλά και ολόκληρη την οικογένειά του.
Με τη βοήθεια των Λίου Γιάφο και Λου Τσιγίνγκ, οι κομμουνιστικοί πράκτορες αντέγραψαν τη σημαντική πληροφορία σε τέσσερα λεξικά και ανατέθηκε στον Σιάνγκ Γιουνιάν να μεταφέρει προσωπικά τις πληροφορίες στο Σοβιέτ του Τσιανγκσί. Το ταξίδι ήταν επικίνδυνο, καθώς η εθνικιστική δύναμη θα συνέλαβε και θα εκτελούσε ακόμη και οποιονδήποτε που θα προσπαθούσε να περάσει τον αποκλεισμό. Ο Σιάνγκ Γιουνιάν αναγκάστηκε να κρυφτεί στο βουνό για λίγο και στη συνέχεια χρησιμοποίησε βράχους για να χτυπήσει τέσσερα δόντια του, με αποτέλεσμα ένα πρησμένο πρόσωπο. Μεταμφιεσμένος ως ζητιάνος, έσκισε τα καλύμματα των τεσσάρων λεξικών και τα έκρυψε στο κάτω μέρος της τσάντας που κουβαλούσε με σάπια τρόφιμα, στη συνέχεια πέρασε με επιτυχία πολλές γραμμές αποκλεισμού και έφτασε στο Ρουιτζίν στις 7 Οκτωβρίου 1934. Η πολύτιμη πληροφορία που παρείχε ο Μο Σιόνγκ τελικά έπεισε τους Κομμουνιστές στο Σοβιέτ του Τσιανγκτσί να εγκαταλείψουν τη βάση τους και να ξεκινήσουν την Μακρά Πορεία προτού ο Τσιάνγκ Κάι Σεκ μπορέσει να ολοκληρώσει την κατασκευή των γραμμών αποκλεισμού του με τη στήριξη συρματοπλέξεων και την κινητοποίηση φορτηγών και στρατευμάτων, σώζοντας έτσι τον εαυτό τους από τον πλήρη αφανισμό. Η πληροφορία ήταν τόσο μυστική που μόνο οι Τσου Εν Λάι, Μπο Γκου και Όττο Μπράουν της επιτροπής των τριών ανδρών της κομμουνιστικής ηγεσίας το γνώριζαν, ούτε ο Μάο Τσετούνγκ. Στις 10 Οκτωβρίου 1934, η κομμουνιστική ηγεσία εξέδωσε επισήμως την εντολή της γενικής υποχώρησης, και στις 16 Οκτωβρίου 1934, ο Κινεζικός Κόκκινος Στρατός ξεκίνησε αυτό που αργότερα ήταν γνωστό ως Μακρά Πορεία, εγκαταλείποντας πλήρως το Σοβιέτ του Τσιανγκτσί. Δεκαεπτά ημέρες αφότου η κύρια κομμουνιστική δύναμη είχε ήδη εγκαταλείψει τη βάση της, οι εθνικιστές γνώριζαν τελικά ότι ο εχθρός διέφυγε αφού έφτασε στην κενή πόλη του Ρουιτζίν στις 5 Νοεμβρίου του 1934.
Αναγνώριση
Ο Μάο Τσετούνγκ έμαθε για τη συνεισφορά του Μο Σιόνγκ και μετά την τελική κομμουνιστική νίκη, ο Μάο και ο Τσου Εν Λάι διέταξαν προσωπικά τον Μο Σιόνγκ να συνοδευτεί από το Γκουάνγκτζου στο Πεκίνο για να παρακολουθήσει τον εορτασμό της εθνικής ημέρας την 1η Οκτωβρίου του 1956 και ο Γι Τζιανίνγκ πραγματοποίησε ένα ειδικό συμπόσιο ειδικά αφιερωμένο σε αυτόν και τον Σιάνγκ Γιουνιάν, ο οποίος συνοδεύτηκε στην πρωτεύουσα από το Φουτσόου. Ο Μο βραβεύτηκε με υψηλού επιπέδου θέσεις τόσο στην επαρχιακή όσο και στην εθνική Πολιτική Συμβουλευτική Διάσκεψη του Κινεζικού Λαού. Ωστόσο, αυτό που έκανε ο Mo για τον Κινεζικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό κρατήθηκε μυστικό από την κινεζική κυβέρνηση για δεκαετίες και δεν ήταν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 γνωστή η συμβολή του Mo στους κομμουνιστές όπου και επιτράπηκε τελικά να δημοσιευτεί, πολύ μετά το θάνατο του Mo.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι κομμουνιστές Κατηγορία:Κινέζοι κατάσκοποι
Συναγερμός για το Μάλι
Ο Συναγερμός για το Μάλι (γαλλικά: Rassemblement pour le Mali) είναι κεντροαριστερό σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στο Μάλι. Ιδρύθηκε το 2001 από τον Πρόεδρο Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά, ο οποίος είναι και αρχηγός του κόμματος μέχρι σήμερα. Το κόμμα είναι πλήρες μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Το λογότυπο του κόμματος απεικονίζει τον άνθρωπο που υφαίνει σε έναν αργαλειό και η σημαία του κόμματος έχει κίτρινα και πράσινα χρώματα. αριστερά|μικρογραφία|Οπαδοί του [[Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά|Κεϊτά στις προεδρικές εκλογές του 2007.]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Μάλι Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
Το Πάρτι (ταινία, 2017)
Το Πάρτι (πρωτότυπος τίτλος: The Party) είναι βρετανική ασπρόμαυρη ταινία του 2017 σε σκηνοθεσία και σενάριο της Σάλι Πότερ.
Στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου κέρδισε το Guild Film Prize και ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Άρκτο.
Πλοκή
Η Τζάνετ, πολιτικός της αντιπολίτευσης, μόλις έχει γίνει υπουργός Υγείας στη σκιώδη κυβέρνηση του κόμματός της και διοργανώνει στο σπίτι της ένα πάρτι. Στη συνάθροιση παρευρίσκονται ο σύζυγός της Μπιλ, η φίλη της Έιπριλ με τον ιδιόρρυθμο σύντροφό της Γκότφριντ, που είναι θεραπευτής, η καθηγήτρια Μάρθα με τη σύντροφό της Τζίνι, που είναι σεφ, και τον τραπεζίτη Τομ, ο οποίος λέει πως η σύζυγός του Μαριάν θα έρθει αργότερα.
Όταν πηγαίνει η Τζάνετ στον κήπο, βρίσκει το όπλο και κλειδώνεται με αυτό στο μπάνιο. Στο μπάνιο μπαίνει και η Έιπριλ, η οποία υποστηρίζει την Τζάνετ. Παράλληλα η Τζίνι θέλει να χωρίσει με την Μάρθα γιατί ο Μπιλ αποκάλυψε ότι είχαν και ερωτική σχέση όταν ήταν φοιτήτριες αλλά και γιατί η Μάρθα δεν είναι θερμή με την εγκυμοσύνη της Τζίνι. Ο Τομ καυγαδίζει με τον Μπιλ και τον χτυπάει με γροθιά στο πρόσωπο. Ο Μπιλ βρίσκεται ακίνητος στο πάτωμα και τον επαναφέρει η Τζάνετ.
Αιακίδης της Ηπείρου
Ο Αιακίδης (... - 313 π.Χ.) ήταν βασιλιάς των Μολοσσών, μιας φυλής της Ηπείρου, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών. Ήταν γιος του βασιλιά Αρύββα και της Τρωάδας.
Άνοδος στον θρόνο
Τον πατέρα του, Αρύββα, επρόκειτο λογικά να διαδεχτεί ο μεγαλύτερος γιος του, Αλκέτας, ο οποίος τελικά εξορίστηκε από τον Αρύββα, εξαιτίας της συμπεριφοράς του. Διάδοχός του ορίστηκε ο Αιακίδης, γιος του από τη σύζυγό του, Τρωάδα.
Τελικά όμως, τον Αρύββα εκθρόνισε ο βασιλιάς της Μακεδονίας, Φίλιππος Β΄. Ο τελευταίος ανέβασε στον θρόνο των Μολοσσών τον εξάδελφό του και μετέπειτα γαμπρό του, αδελφό της γυναίκας του Ολυμπιάδας, Αλέξανδρο Α΄, ο οποίος έμεινε γνωστός στην ιστορία για την εκστρατεία που πραγματοποίησε στην ιταλική χερσόνησο. Ωστόσο, παρά τις αρχικές επιτυχίες του βρήκε τον θάνατο το 331 π.Χ., την ίδια χρονιά που ο Αλέξανδρος ο Μέγας ίδρυσε την πόλη της Αλεξάνδρειας στον Νείλο. Ηγεμόνας του βασιλείου ορίστηκε η χήρα του, Κλεοπάτρα, ως επίτροπος του ανήλικου γιου τους, Νεοπτόλεμου. Ωστόσο η Κλεοπάτρα αργότερα μετέβη στη Μακεδονία με τα παιδιά της, ως φιλοξενούμενη του αντιβασιλιά, Αντίπατρου και τον θρόνο ανέλαβε ο Αιακίδης, (που σ΄ όλο αυτό το διάστημα είχε καταφύγει στην Αθήνα). . Εκείνη την περίοδο φιλοξένησε και την Ολυμπιάδα, αδερφή του Αλεξάνδρου Α΄ και μητέρα του Αλεξάνδρου του Μέγα.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Αιακίδης νυμφεύθηκε τη Φθία, η οποία καταγόταν από τη Θεσσαλία και ήταν κόρη του Μένονος από τα Φάρσαλα, ήρωα του Λαμιακού Πολέμου. Το ζευγάρι απέκτησε δύο κόρες, τη Δηιδάμεια και την Τρωάδα, καθώς και ένα γιο, που έμεινε γνωστός στην ιστορία ως Πύρρος της Ηπείρου.
Πόλεμος υπέρ της Ολυμπιάδας
Το 323 π.Χ. ο Αλέξανδρος ο Μέγας απεβίωσε στη Βαβυλώνα σηματοδοτώντας την έναρξη ενός αιματοβαμμένου αγώνα για επικράτηση ανάμεσα στους Διαδόχους του. Το 317 π.Χ. ο Αιακίδης βοήθησε τον Πολυπέρχονα να εξασφαλίσει τα δικαιώματα της Ολυμπιάδας και του πεντάχρονου βασιλιά της Μακεδονίας, Αλεξάνδρου Δ' (γιου του Αλεξάνδρου του Μέγα από τη Ρωξάνη) κατά του Φιλίππου του Αρριδαίου. Υπήρξε δε συμφωνία για αρραβώνα ανάμεσα στον μικρό Αλέξανδρο και την επίσης ανήλικη κόρη του Αιακίδη, τη Δηιδάμεια.
Τη βασίλισσα Ολυμπιάδα πολιορκούσε ο Κάσσανδρος, ο οποίος όταν έμαθε πως οι δυνάμεις του Αιακίδη πλησίαζαν, έστειλε εναντίον του τον στρατηγό Αταρχία. Ο τελευταίος εκτέλεσε τις διαταγές του με επιτυχία, παρεμποδίζοντας την επέλαση του Αιακίδη. Ο βασιλιάς της Ηπείρου είχε επιπροσθέτως να αντιμετωπίσει τις αποστασίες εκείνων των στρατιωτών που οδηγήθηκαν στην εκστρατεία χωρίς τη θέλησή τους. Τελικά άφησε τους δυσαρεστημένους να φύγουν, ωστόσο εκείνοι, εκμεταλλευόμενοι την απουσία του βασιλιά, οργάνωσαν κίνημα στην πατρίδα πετυχαίνοντας να τον εκθρονίσουν. Αποφάσισαν δε να ταχτούν με το πλευρό του Κάσσανδρου, ο οποίος έστειλε στην Ήπειρο τον Λυκίσκο να ασκήσει τα καθήκοντα στρατηγού και αντιβασιλιά. Ο γιος του Αιακίδη, Πύρρος, ήταν μόλις δύο ετών, εντούτοις μια ομάδα πιστών ακολούθων του πατέρα του κατάφερε να τον φυγαδεύσει με ασφάλεια στη χώρα των Ιλλυριών, όπου τον υιοθέτησε ο βασιλιάς Γλαυκίας.
Φαλξ
thumb|right|250px|Το σπαθί Φαλξ. Φαλξ ονόμαζαν οι Ρωμαίοι το σπαθί των Θρακών και των Δακών.
Αιακίδης της Ηπείρου
Δεύτερη περίοδος βασιλείας
Κουρασμένοι από την επιρροή των Μακεδόνων στα εσωτερικά του κράτους τους, οι Ηπειρώτες επεδίωξαν την επιστροφή του Αιακίδη το 313 π.Χ. Ο Κάσσανδρος αντέδρασε στέλνοντας τον αδερφό του, Φίλιππο, εναντίον τους με στρατό. Ο τελευταίος βιαζόταν ιδιαίτερα να νικήσει τον αντίπαλό του, προτού καταφέρουν να του στείλουν ενισχύσεις οι Αιτωλοί. Παρόλο που ο στρατός του Αιακίδη ήταν ισχυρός και καλά προετοιμασμένος, υπέστη σοβαρές απώλειες. 50 περίπου άτομα από αυτά που βοήθησαν τον βασιλιά να επιστρέψει στον θρόνο του, οδηγήθηκαν δεμένα στον Κάσσανδρο. Καθώς ο Αιακίδης κινούταν προς το στρατόπεδο των Αιτωλών, έλαβε χώρα και δεύτερη μάχη κοντά στις Οινιάδες, όπου ο βασιλιάς των Μολοσσών βρήκε τον θάνατο. Για να καλυφθεί το κενό οι Ηπειρώτες κάλεσαν από την εξορία τον μεγαλύτερο αδερφό του, Αλκέτα Β΄.
Φαλξ
Περιγραφή και χρήση
Η φαλξ είχε μήκος 50 έως 130 εκατοστά και ήταν γυρτή προς τα κάτω. Η λαβή της ήταν από ξύλο. Οι Ρωμαίοι πολέμησαν τους Δάκες υπό του βασιλέα Δεκέβαλου το 106 μ.Χ. Η Φαλξ ήταν τρομακτικό πολεμικό όπλο που επεφερε μεγάλες απώλειες, ιδίως όταν την χρησιμοποιούσαν δυνατοί πολεμιστές. Ήταν σε θέση να διαπεράσει δερμάτινες πανοπλίες, καθώς και λεπτές μεταλλικές πανοπλίες της εποχής και περικεφαλαίες. Η απάντηση των Ρωμαίων ήταν η ενίσχυση της πανοπλίας των λεγεωνάριων κατά την διάρκεια της εκστρατείας του Τραϊανού εναντίον των Δακών.
Αιακίδης της Ηπείρου
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της Δυναστείας των Αιακιδών
Φαλξ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπαθιά Κατηγορία:Αρχαία Θράκη
Δελφικές Εορτές (1930)
Οι Δεύτερες Δελφικές Εορτές διεξήχθησαν από την 1η έως και την 13η Μαΐου του 1930 και αποτελούνταν από τρία ίδια μεταξύ τους τριήμερα (1-3, 6-8 και 11-13 Μαΐου): το, οργανωμένο εντός έκτασης τριών ημερών, πρόγραμμα επαναλήφθηκε τρεις φορές ώστε να δοθεί η ευκαιρία σε περισσότερους ανθρώπους να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις. Τα απαραίτητα χρηματικά ποσά για την τέλεση των Εορτών προσφέρθηκαν από την Εύα Πάλμερ και άλλα επιφανή μέλη της ελληνικής κοινωνίας όπως οι Αντώνης Μπενάκης, η Αγγελική Χατζημιχάλη, η κ. Χωρέμη, ο Α. Δ. Σταθάτος, κ.ά. ενώ συνέβαλε και το ελληνικό κράτος.
Πρώτη ημέρα (1, 6 και 11 Μαΐου 1930)
Η πρώτη μέρα των Δεύτερων Εορτών είχε πρόγραμμα παρόμοιο με την αντίστοιχη των πρώτων του 1927. Συγκεκριμένα, το πρωί υπήρξε ανάβαση και συγκέντρωση των επισκεπτών μπροστά στο Μουσείο των Δελφών, προκειμένου να γίνει μια ξενάγηση στα αρχαία μνημεία και τα ευρήματα από αρχαιολόγους, στην 1 μ. μ. πρόγευμα στα Αλώνια, στις 4.30 συγκέντρωση των επισκεπτών (με τον ήχο σάλπιγγας από τις Φαιδριάδες) και μετάβαση στο Αρχαίο Θέατρο, όπου στις 5 μ. μ. έλαβε χώρα η παράσταση «Προμηθέας Δεσμώτης». Αργά το απόγευμα έγινε η παράθεση δείπνου και έπειτα οι επισκέπτες επέστρεψαν στην Ιτέα και την Αράχωβα.
Δεύτερη ημέρα (2,7 και 12 Μαΐου 1930)
Σε σχέση με την προηγούμενη διοργάνωση, στην δεύτερη μέρα των Εορτών του 1930 είχαν προστεθεί οι «Ικέτιδες» του Αισχύλου. Το πρόγραμμα περιελάμβανε πρωινή ανάβαση στους Δελφούς και επίσκεψη της Βιοτεχνικής Έκθεσης, πρόγευμα, την παράσταση των «Ικέτιδων» στο Αρχαίο Θέατρο στις 5 το απόγευμα (με σκηνοθέτιδα –κι ενδυματολόγο γι’ άλλη μια φορά- την Εύα Σικελιανού, συνθέτη τον Κ. Ψάχο, διευθυντή ορχήστρας τον Φιλ. Οικονομίδη, υπεύθυνο για τα προσωπεία τον Φ. Ρώκ, σκηνογράφο τον Γ. Κοντολέοντα και τους Γ. Μαυρογένη, Η. Δεστούνη και Ι. Αυλωνίτη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους), ομιλία του Σικελιανού για την Δελφική Προσπάθεια και δείπνο αργά το απόγευμα υπό τους ήχους της παραδοσιακής ελληνικής μουσικής.
Τρίτη ημέρα (3, 8 και 13 Μαΐου 1930)
Η τρίτη μέρα διεξήχθη εξολοκλήρου στο στάδιο των Δελφών όπου διεξήχθησαν οι, αφιερωμένοι στους ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης, Πυθικοί Αγώνες, που περιλάμβαναν παρέλαση και όρκο των αγωνιζόμενων αθλητών, αγώνες πεντάθλου (αποτελείται από τον δρόμο σταδίου, το ακόντιο, την δισκοβολία, το άλμα εις μήκος και την πάλη), λαμπαδηδρομία (παράλληλα και διελκυστίνδα), τις «αθλητικές παιδιές» και τον πολεμικό χορό Μακεδόνων. Ακολουθούσε μια ανάπαυλα για πρόγευμα και έπειτα σειρά είχαν τα αθλήματα της ανθιππασίας, ελιγμοί, ο οπλίτης δρόμος, η επίδειξη των τοξοτών, οι αθλητικές επιδείξεις των Μακεδόνων και ο πυρρίχιος χορός.
Παραπομπές
Δελφικες Εορτες Β Β
Φεριέρ-Πουσαρού
Το Φεριέρ-Πουσαρού (γαλλικά: Ferrières-Poussarou, οξιτανικά: Ferrièiras de Possaron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φεριερουά (γαλλικά: Ferriérois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Έλφβαλντ Β΄ της Νορθουμβρίας
Ο Έλφβαλντ Β΄ της Νορθουμβρίας, σφετεριστής βασιλιάς της Νορθουμβρίας (806 - 808) διαδέχθηκε τον Ίρντγουλφ της Νορθουμβρίας μετά την εκθρόνιση του (806). Η πληροφορία παρέχεται από ανώνυμα κείμενα των Σαξόνων και από τον μετέπειτα ιστορικό Ρογήρο του Γουεντόβερ, ο Ρογήρος ισχυρίζεται ότι ο Έλφβαλντ ανέτρεψε τον Ίρντγουλφ. Ο Ίρντγουλφ κατέφυγε στην αυλή του βασιλιά των Φράγκων Καρλομάγνου και στην συνέχεια στον πάπα Λέων Γ΄ σύμφωνα με τις Φραγκικές πηγές μετά από μια διετία (808) με την βοήθεια του αυτοκράτορα και του πάπα ανέτρεψε τον σφετεριστή Έλφβαλντ και επανήλθε στον θρόνο του. Οι Αγγλοσαξονικές πηγές αναφέρουν αντίθετα ότι ο Έλφβαλντ ανατράπηκε την ίδια χρονιά αλλά δεν τον διαδέχθηκε ο Ίρντγουλφ, τον διαδέχθηκε ο γιος του Ίνριντ της Νορθουμβρίας. Σύμφωνα με γραπτές πηγές κατά την διάρκεια της βασιλείας του Έλφβαλντ Β΄ κόπηκε μεγάλος αριθμός από νομίσματα στο νομισματοκοπείο της Γιορκ από έναν νομισματοκόπο με το όνομα Κάθχιρντ. Ο συγγραφέας Κόλλινγκουντ (1854 - 1932) στο έργο του "Οι προτιμήσεις του βασιλιά Έλφβαλντ" (1917) δίνει αναλυτικές περιγραφές για την βασιλεία του Έλφβαλντ, το έργο του ήταν προϊόν βαθύτατης μελέτης της ιστορίας της Νορθουμβρίας το οποίο στην συνέχεια ανατυπώθηκε (1919).
Ικιλιλού Ντοϊνέν
Ο Ικιλιλού Ντοϊνέν  (Ikililou Dhoinine, 14 Αυγούστου 1962-) είναι ισλαμιστής πολιτικός και ήταν πρόεδρος των Κομορών νήσων από το 2011 ως το 2016. Κατάγεται από το νησί Μοελί και είναι ο πρώτος πρόεδρος της χώρας που κατάγεται από το νησί αυτό. Νωρίτερα, από το 2006 ως το 2011 υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος των Κομορών.
Έλφβαλντ Β΄ της Νορθουμβρίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας
Ικιλιλού Ντοϊνέν
Καριέρα
Έκανε σπουδές Φαρμακευτικής. Εργάστηκε στο υπουργείο Οικονομικών ως αντιπρόεδρος επί Θεμάτων Προϋπολογισμού και Γυναικείας Επιχειρηματικότητας. Από τις 26 Μαρτίου ως τις 31 Μαρτίου 2008 υπηρέτησε ως προσωρινός Πρόεδρος του Ανζουάν, ενός νησιού των Κομορών. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές που έγιναν το 2010 και στις οποίες πήρε τις περισσότερες ψήφους στον πρώτο γύρο (28,19%). Στον δεύτερο γύρο αναμετρήθηκε με τους Μοχάμεντ Σαΐντ Φαζούλ και Αμπντού Τζαμπίρ. Στον τελικό γύρο αναδείχθηκε νικητής και εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 61,12%. Μέλος του κυβερνώντος κόμματος, ο Ντοϊνέν υποστηρίχθηκε από τον απερχόμενο πρόεδρο Αχμέτ Αμπντάλα Σαμπί.
1515
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1515 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ικιλιλού Ντοϊνέν
Καριέρα
Κατά την ορκωμοσία του ως προέδρου, τον Μάιο του 2011, ο Ντοϊνέν υποσχέθηκε να "μην τον σταματήσει τίποτε στον αγώνα του εναντίον της διαφθοράς". Στο πλαίσιο αυτής της δέσμευσης, ξεκίνησε την Εθνική Επιτροπή για την Πρόληψη και τον Πόλεμο κατά της Διαφθοράς και την Κανονιστική Αρχή για το Δημόσιο Εφοδιασμό, προκειμένου να εξασφαλιστεί η διαφάνεια.
1515
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ικιλιλού Ντοϊνέν
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι των Κομορών
Ελισάβετ Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ
Η Ελισάβετ Κάβεντις του Ντέβονσαϊρ (Elizabeth Cavendish of Devonshire, Ελισάβετ Χριστιάνα Χέρβεϊ Elizabeth Christiana Hervey, 13 Μαΐου 1758 - 30 Μαρτίου 1824) ήταν Βρετανίδα ευγενής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1758 στο Χόρινγκερ, και ήταν κόρη του Φρειδερίκου Χέρβεϊ, 4ου Κόμη του Μπρίστολ και της Ελισάβετ Ντέιβερς.
Το 1776 παντρεύτηκε τον Ιωάννη θωμά Φόστερ και χώρισαν το 1781. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Το 1809 παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Κάβεντις, 5ο Δούκα του Ντέβονσαϊρ. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά (πριν από το γάμο τους):
Πέθανε στις 30 Μαρτίου 1824 στη Ρώμη σε ηλικία 65 ετών.
Τέχνες
Η Ελισάβετ ενσαρκώθηκε από την Βρετανίδα ηθοποιό Χέιλι Άτγουελ στην ταινία του 2008 Η Δούκισσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες
Μπάρι Μίτσελ
Ο Μπάρι Μίτσελ (Barrie Mitchell) είναι Βρετανός εικονογράφος και δημιουργός κόμικς, με μια επαγγελματική πορεία που ξεπερνάει τις τέσσερις δεκαετίες. Έχει συνεργασθεί με πάρα πολλά καλλιτεχνικά στούντιο του χώρου των εικονογραφημένων και έχει σχεδιάσει χιλιάδες σελίδες περιπετειών δράσης, με ειδικότητα τον αθλητισμό. Αξιοσημείωτο είναι πως ο Μπάρι Μίτσελ ξεκίνησε τη σχεδιαστική του σταδιοδρομία κατά τη δεκαετία του ΄60 δημιουργώντας εικόνες για κοριτσίστικα περιοδικά, όπως στις σειρές Mandy, Diana, Bundy κ.α. για λογαριασμό των Link Studios. Παράλληλα όμως, εργαζόταν για το περιοδικό Lion όπου δημοσίευσε τις δουλειές του Lightning Storm, Drive for your Life, Tales from the Tracks, Sparky κ.α.
Από την αρχή της επόμενης δεκαετίας ο Μίτσελ στράφηκε στο ποδοσφαιρικό κόμικ για τα αθλητικά περιοδικά Scorcher, Scor ‘n’ Roar, Action, Twisty, Bullet, Scoop, Wizard και παρουσίασε, μεταξύ άλλων, τις σειρές Paxton’s Powerhouse, Jack of United/Jimmy of City, Stark: Matchwinner for Hire, Kid Cox, Playmaker κ.α.
Μεγάλη επιτυχία σημείωσε επίσης ως ο έσχατος εικονογράφος της δημοφιλούς σειράς Roy of the Rovers, όπου ανέλαβε τα σχεδιαστικά της ηνία από το 1992 έως το 1993 αλλά και την περίοδο 1997 - 2001, όταν εκείνη εμφανιζόταν στο μηνιαίο MotD magazine. Συνεργάσθηκε επίσης, με εφημερίδες, όπως Daily Mirror και Daily Mail. Άλλες δουλειές του ήσαν τα επεισόδια των σειρών Judge Dredd και M.A.C.H. 1 που σχεδίασε για το περιοδικό 2000 AD, Speed Kings για το περιοδικό Victor, Day of the Eagle (για το Battle) και πολλά άλλα.
Κορακάδες Κέρκυρας
Οι Κορακάδες είναι ένα παλιό χωριό στη Νότια Κέρκυρα, το οποίο βρίσκεται σε ύψωμα και πιο συγκεκριμένα 121 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Ανήκαν στο Τοπικό Διαμέρισμα Πετριτής, του πρώην Δήμου Κορισσίων του Νομού Κέρκυρας.
Ιστορία
Ως οικισμός, έχει την αφετηρία του σε βάθος χρόνων. Οι Κορακάδες, καταγράφονται σε Φύλλο Εφημερίδας Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) από το έτος 1652, ενώ στην απογραφή του 1684 απογράφονται 36 οικογένειες. Περίπου δύο αιώνες αργότερα, το 1864, απογράφονται 140 κάτοικοι, εκ των οποίων 79 άρρενες και 61 θήλεις. Εν έτει 1866 εντάσσονται στο Δήμο Κορισσίων που ιδρύεται σύμφωνα με το Β.Δ. της 8-5-1866 (ΦΕΚ 9/28-1-1866), με έδρα το χωριό "Αργυράδες". Στην απογραφή του 1907, παρουσιάζεται σημαντική αύξηση του πληθυσμού των Κορακάδων, 340 κάτοικοι (177 άρρενες και 163 θήλεις). Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, φημολογείται πως οι πρώτοι κάτοικοι ήταν Σαρακηνοί πειρατές. Λόγω της πειρατείας που επικρατούσε εκείνες τις εποχές (ανακριβής χρονολογία), ασφάλεια παρείχαν μόνο υψώματα που είχαν καλή ορατότητα στη θάλασσα αλλά ταυτόχρονα και δύσκολη προσβασιμότητα. Βάσει αυτών των κριτηρίων επέλεξαν την τοποθεσία αυτή οι πρώην πειρατές κρίνοντας την ασφαλή και "αποβάλλοντας" την πειρατική ιδιότητα, ασχολήθηκαν με την αλιεία. Η ονομασία του χωριού προήλθε από τα κοράκια που έχτιζαν τις φωλιές τους στο λόφο αυτό. Ο λόφος βρίσκεται πάνω από τους όρμους Μπούκαρη και Πετριτής.
Η ερήμωση
Πριν από περίπου 40 χρόνια, εξαιτίας ορισμένων σοβαρών κατολισθήσεων, οι κάτοικοι των Κορακάδων εξαναγκάστηκαν να αναζητήσουν ένα νέο μέρος κατοικίας. Η τότε κυβέρνηση, μετέφερε το χωριό σε ένα πιο ασφαλές μέρος, το σημερινό οικισμό Πετριτή. Απαλλοτριώνοντας μεγάλες εδαφικές εκτάσεις του οικισμού (περιουσία παλαιάς αρχοντικής οικογένειας Παλατιανών ), τις διένειμε στις οικογένειες των κατοίκων του χωριού Κορακάδες, εξασφαλίζοντας έτσι την ασφαλή μεταφορά τους. Η σύγχρονη ρυμοτομία του νέου οικισμού είναι εμφανής και αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς των "Κορακαδίτων", τους οποίους διακατείχε ο μόχθος.
Οι Κορακάδες σήμερα
Έχοντας μεταφερθεί όλοι στο σύγχρονο παραθαλάσσιο χωριό Πετριτή, ορισμένοι επέλεξαν να μην εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και παρά τις κατολισθήσεις που σημειώνονταν παρέμειναν στις Κορακάδες μέχρι και σήμερα. Τα τελευταία χρόνια σημειώνονται ορισμένες ανοικοδομήσεις στο χωριό καθώς επίσης κατασκευάζονται εκ νέου κατοικίες στην περιοχή.
Πηγές
Βιβλία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Φώτης Ζωγράφος
300px|μικρογραφία|δεξιά|Οι αδελφοί Ζωγράφου το 1930 ως πρωταθλητές Ελλάδας στην υδατοσφαίριση, με τον τερματοφύλακα και αρχηγό της ομάδας Στέλιο Δημητρίου στο μέσον. Ένας πέτυχε το τελευταίο τέρμα στο 4-1 επί του Ολυμπιακού στον τελικό, πιθανότατα ο επιθετικός Φώτης στα δεξιά. Ο Φώτης Ζωγράφος ήταν Έλληνας αθλητής. Γεννήθηκε στην Αίγινα, αλλά μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.
Αγωνίστηκε με τον Άρη Θεσσαλονίκης στην κολύμβηση, τις καταδύσεις, την υδατοσφαίριση (πόλο) και την καλαθοσφαίριση (μπάσκετ), αναδεικνυόμενος πρωταθλητής Ελλάδας στα δύο ομαδικά αθλήματα. Ο αδελφός του Αγησίλαος υπήρξε συμπαίκτης του και επίσης πανελληνιονίκης.
Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΕΚΟΦ (σήμερα Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος ΚΟΕ) και υπήρξε εκλέκτορας και προπονητής στην εθνική Ελλάδας της κολύμβησης κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 στο Λονδίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Κολυμβητές Άρη Κατηγορία:Κολύμβηση-επέκταση Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές Άρη
Πλατανάκια Πιερίας
Τα Πλατανάκια είναι συνοικισμός που ανήκει στο Δημοτικό Διαμέρισμα Δίου, στην Πιερία. Ιδρύθηκε το 1954 από πρόσφυγες, προερχόμενους από τον Πόντο. Σήμερα στο χωριό υπάρχει μια ωραία πλατεία περίπου πέντε στρεμμάτων με πολλά δέντρα και με μία βρύση, δωρεά ενός κατοίκου των Πλατανακίων. Η απόστασή του από τη θάλασσα είναι μόλις 4 χιλιόμετρα από την παραλία του Σιδηροδρομικού Σταθμού Λιτοχώρου. Ο Ποντιακός Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού φέρει την επωνυμία «Ο Πόντος». Στο χωριό υπάρχουν περίπου 56 σπίτια σήμερα.
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός ιδρύθηκε το 1954 από πρόσφυγες προερχόμενους από τον Πόντο (Ρωσία και Τουρκία).
Αρχικά οι πρόσφυγες αυτοί είχαν εγκατασταθεί στα Αλώνια. Από εκεί, μετακινήθηκαν το 1951 στο σημερινό Δίον, που ονομαζόταν Μαλαθριά. Ένας δάσκαλος από τη Ρωσία, ο Κωνσταντίνος Σπυριδόπουλος, πρωτοστάτησε στην ίδρυση του χωριού.
Στο χωριό εγκαταστάθηκαν επίσης και άλλοι πρόσφυγες, από το Παλαιό Ελευθεροχώρι. Μερικές από τις οικογένειες που ήρθαν στη Μαλαθριά, εγκαταστάθηκαν στον Κορινό.
Τα πρώτα χρόνια ήσαν ιδιαίτερα δύσκολα για τη διαβίωση των προσφύγων, οι οποίοι ζούσαν σε πρόχειρες παράγκες και στρατιωτικά αντίσκηνα. Στις 21 Μαΐου 1954 διενεμήθησαν τα πρώτα οικόπεδα. Η οικοπεδική αποκατάσταση έγινε με ενέργειες του Κατερινιώτη και Βλάχου στην καταγωγή βουλευτή Κωνσταντίνου Παπαγεωργίου, ο οποίος ήταν τότε Γενικός Γραμματέας της Διοικήσεως Βορείου Ελλάδος.
Όπως και σήμερα, έτσι και από τα πρώτα χρόνια, η βασική ασχολία στο χωριό ήταν η καλλιέργεια καπνού. Ο πρώτος αγροτικός συνεταιρισμός ιδρύθηκε το 1961 και μετά το 1967 συγχωνεύτηκε σε αυτόν της Μαλαθριάς. Ακολούθησε η ίδρυση δευτέρου συνεταιρισμού, που πήρε το όνομα «ΦΡΑΟΥ-ΤΟΜ», δηλ. συνεταιρισμός ΦραουλοΤοματοπιπεριάς, διότι στο χωριό εκείνη την εποχή καλλιεργούνταν η ντοματοπιπεριά και οι φράουλες. Ο συνεταιρισμός αυτός διαλύθηκε το 1990.
Από αθλητική άποψη, στο χωριό δημιουργήθηκε ποδοσφαιρική ομάδα, με το όνομα «Πράσινη Θύελλα». Στη συνέχεια έγινε η ομάδα Δίας Δίου.
Βιβλιογραφία
Πλατανάκια Πλατανάκια
Νήσος του Ήλιου
Η Νήσος του Ήλιου (ρουμανικά: Păcuiul lui Soare) είναι ακατοίκητο νησί του Δούναβη γνωστό για το κάστρο του που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του. Βρίσκεται στη νοτιοανατολική Ρουμανία στα σύνορα της χώρας με τη Βουλγαρία, κοντά στο χωριό Οστρόβ στη Βόρεια Δοβρουτσά. Το κάστρο κατοικήθηκε από τον 8ο αιώνα έως τον 15ο που εγκαταλείφθηκε.
Σύγχρονοι ερευνητές υποθέτουν ότι τα σημερινά ερείπια του κάστρου είναι από τις αρχές του 8ου αιώνα, στα χάνια της πρώτης βουλγαρικής αυτοκρατορίας στο Δούναβη και η κύρια βάση του βουλγαρικού στόλου του Δούναβη. Έχουν βρεθεί χαραγμένα στην τοιχοποιία πολλά βουλγαρικά εμβλήματα, που μοιάζουν με εκείνα της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας Πλίσκα. Το κείμενο από τη "Στήλη των Αγίων 40 Μαρτύρων" που βρέθηκε στο Τάρνοβο δείχνει ότι χτίστηκε πάνω σε βυζαντινά ερείπια, το μεσαιωνικό λιμάνι και το παλάτι. Κατά άλλους το κάστρο χτίστηκε μεταξύ 972-976 από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Δούναβη Κατηγορία:Νησιά της Ρουμανίας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στη Ρουμανία
Πειραϊκή
right|thumb|300px|Άποψη της Πειραϊκής. Διακρίνονται τα βράχια της Πειραϊκής, τα τείχη του [[Κόνωνας|Κόνωνα, ο όρμος Αφροδίτης και ο μεγάλος τσιμεντένιος Σταυρός (το μνημείο του αφανούς Ναύτη)]]
Η Πειραϊκή αποτελεί την Νοτιοδυτική παραλιακή συνοικία του Πειραιά, βρίσκεται ανατολικά του κεντρικού λιμανιού του Πειραιά.
Θέση
Συνορεύει στα βόρεια με την Καλλίπολη με όριο την Οδό Φιλικής Εταιρείας, στα ανατολικά με τον Άγιο Βασίλειο με όριο την Οδό Στ. Δραγούμη, στα δυτικά και στα νότια βρέχεται με τον Σαρωνικό κόλπο, περικλείεται από τις οδούς Στ. Δραγούμη και Φιλικής Εταιρείας.
Χαρακτηριστικά
thumb|300px|Ιερός Ναός Παναγίτσας - Ρόδο το αμάραντον
Κατά μήκος της παραλίας της Πειραϊκής βρίσκονται τα αρχαία Μακρά Τείχη (τείχη του Κόνωνα) που προστάτευαν τον κύριο οικισμό της Αθήνας και το λιμάνι της. Συνορεύει στα βόρεια με την Καλλίπολη, στα ανατολικά με τον Άγιο Βασίλειο, στα δυτικά και νότια βρέχεται σε ένα τεράστιο μήκος από τον Σαρωνικό κόλπο δημιουργώντας την Πειραϊκή ακτή επί της Ακτής Θεμιστοκλέους.
Η ακτογραμμή της δημιουργεί τρεις κόλπους : Γνωστή είναι επίσης για τις ψαροταβέρνες, τις καφετέριες και τα κέντρα νυχτερινής διασκέδασης που υπάρχουν κατά μήκος της παραλιακής οδού, όσο και για το τραγούδι "Στα βράχια της Πειραϊκής κοιμάται ο Στέλιος ο μπεκρής" (του Στέλιου Καζαντζίδη). Διαθέτει 2 αθλητικά σωματεία μπάσκετ με παραθαλάσσια γήπεδα: τον «Φοίνικα» και τον «Πορφύρα».
Ιστορία
Η Πειραϊκή χερσόνησος στην αρχαιότητα ονομαζόταν από τους Αθηναίους Ακτή και ήταν φημισμένη για τα πλούσια μεταλλεία της, εξαγόταν ο "Ακτίτης λίθος" ο οποίος χρησιμοποιήθηκε σαν υλικό κατασκευής στα Μακρά τείχη και σε όλα τα λιμενικά έργα του αρχαίου Πειραιά. Τα χρόνια της κλασσικής αρχαιότητας ήταν έντονα πυκνοκατοικημένη υπήρχαν και πολλές δεξαμενές συλλογής βρόχινου νερού για την ύδρευση των κατοίκων. Ο Θεμιστοκλής φρόντισε να κατασκευάσει τείχη κατά μήκος της βραχώδους ακτής για να προστατεύσει τους κατοίκους από τα κύματα και τους εχθρούς, λόγω της βραχώδους μορφολογίας της δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή όρμων για τα πλοία. Τα τείχη της Ακτής (σημερινή Πειραϊκή) ήταν τμήμα του συνόλου των Μακρών Τειχών που κατασκευάστηκαν την ίδια εποχή από τον Θεμιστοκλή για να θωρακίσουν τον δρόμο από τον κύριο οικισμό της αρχαίας Αθήνας προς τα δύο λιμάνια της (Πειραιά, Φάληρο). Στις βραχώδεις ακτές της Πειραϊκής διακρίνονται ακόμα και σήμερα τμήματα των τειχών του Θεμιστοκλή πάχους περίπου δυο μέτρων.
Η περιοχή εγκαταλείφθηκε στην συνέχεια, τα νεώτερα χρόνια παρέμεινε ερημική για πολλούς αιώνες ήταν η τελευταία περιοχή του Πειραιά που κατοικήθηκε μετά την δεκαετία του 1960 αλλά τα λατομεία λειτουργούσαν μέχρι τότε επεξεργάζοντας τα "αγκωνάρια του Πειραιά. Μετά την δεκαετία του 1960 κάτοικοι από τις γειτονικές περιοχές της Καλλίπολης, του Χατζηκυριάκειου και της Φρεαττύδας οικοδόμησαν την σημερινή ακτή της Πειραϊκής.
Ιερός ναός Παναγίτσας - Ρόδον το Αμάραντο
Η μοναδική εκκλησία της περιοχής είναι η Παναγίτσα (Ρόδον το Αμάραντο) στα όρια με την συνοικία της Καλλίπολης. Το 1890 ανασύρθηκε μια εικόνα της Παναγίας να κρατάει στον Χριστό από τα νερά στα βράχια της Πειραϊκής που κρατούσε σε βρεφική ηλικία στο χέρι του ένα ρόδο. Η ευλαβής οικογένεια Κατσαρού έκτισε τότε με δική της πρωτοβουλία ένα παρεκκλήσι στην θέση της σημερινής μεγάλης εκκλησίας ώστε να στεγαστεί η συγκεκριμένη εικόνα από τα χέρια του ψαρά. Το 1973 ο μητροπολίτης Πειραιά έχτισε στην θέση του τον πρώτο μεγάλο ναό, η Πειραϊκή έγινε από τότε επίσημα η έδρα της εκκλησιαστικής ενορίας της Παναγίας Ρόδου του Αμάραντου. Το 1983 αποφασίζεται η ίδρυση νέου μεγαλύτερου ναού του σημερινού πάνω από το ισόγειο του παλιού, ο ναός αυτός ήταν ο τελικός τα εγκαίνια έγιναν από τον μητροπολίτη Πειραιά Καλλίνικο το 1986, εορτάζει κάθε χρόνο στον Ακάθιστο ύμνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σύναξη της Παναγίας «Ρόδον Αμάραντον» στον Πειραιά
Πειραϊκη
Φοντανές (Ερώ)
Το Φοντανές (γαλλικά: Fontanès, οξιτανικά: Fontanés) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φονταναί (γαλλικά: Fontanais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ερρίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Ερρίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή Ερρίκος ο Μελανός ή Ερρίκος ο Ευσεβής (Heinrich III, 28 Οκτωβρίου 1017 – Χαρζ, 5 Οκτωβρίου 1056) μέλος του Οίκου των Σαλίων ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1046 - 1056), Βασιλιάς της Γερμανίας (1028 - 1056), Βασιλιάς της Ιταλίας (1039 - 1056) και Βασιλιάς της Αρλ (1038 - 1056). Ο Ερρίκος Γ΄ ήταν πρωτότοκος γιος του Κορράδου Β΄ της Γερμανίας και της Γκιζέλας της Σουηβίας. Ο πατέρας του τον όρισε Δούκα της Βαυαρίας σε ηλικία 9 ετών όταν πέθανε ο Ερρίκος Ε΄ της Βαυαρίας (1026). Το Πάσχα του 1028 σε ηλικία 11 ετών που ο πατέρας του στέφτηκε αυτοκράτορας ο ίδιος εξελέγη βασιλιάς της Γερμανίας και στέφτηκε στον Καθεδρικό ναό του Άαχεν από τον αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας. Ο πατέρας του ακολουθώντας την παράδοση, όταν πέθανε ο Χέρμαν Δ΄ της Σουαβίας (1038) τον όρισε Δούκα της Σουηβίας και βασιλιά της Βουργουνδίας την οποία κληρονόμησε ο Κορράδος Β΄ (1033). Με τον θάνατο του πατέρα του (1039) έμεινε μοναδικός ηγεμόνας σε ολόκληρο το βασίλειο, κληρονόμησε το Δουκάτο της Καρινθίας και το Βασίλειο της Ιταλίας. Ο Πάπας Κλήμης Β΄ τον έστεψε αυτοκράτορα στη Ρώμη (1046).
Άνοδος στον θρόνο
Ο πρώτος δάσκαλος του μικρού Ερρίκου ήταν ο Μπρούνο επίσκοπος του Άουγκσμπουργκ, όταν πέθανε (1029) τον αντικατέστησε ο Έτζιλμπερτ επίσκοπος του Φράιζινγκ που πληρώθηκε για τις υπηρεσίες του όταν ο Ερρίκος ενηλικιώθηκε (1033). Ο δούκας της Καρινθίας Αντάλμπερο εκθρονίστηκε από τον Κορράδο Β΄ (1035), ο Έτζιλμπερτ έπεισε τον νεαρό Ερρίκο να αρνηθεί την προσφορά να τον αντικαταστήσει, οι Γερμανοί πρίγκιπες δεν συνιστούσαν επίσης την εκθρόνιση και ζήτησαν από τον βασιλιά να κάνει το ίδιο. Ο Κορράδος Β΄ έπεσε στα πόδια του γιου του, τον παρακάλεσε τόσο θερμά να αλλάξει γνώμη μέχρι που λιποθύμησε, όταν συνήλθε έπεσε στα πόδια του Ερρίκου και ακύρωσε την απόφαση του, τιμώρησε κατόπιν σκληρά τον Έτζιλμπερτ. Ο Ερρίκος παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Γκουνχίλντα της Δανίας (1036) μοναδική κόρη του Κνούτου του Μέγα με τη δεύτερη σύζυγο του Έμμα της Νορμανδίας. Ο πατέρας του συμφώνησε να βασιλεύσει ο Κνούτος σε μερικά μέρη στη βόρεια Γερμανία όπως το Κίελο με τον όρο να γίνει ο γάμος, η τελετή έγινε την Πεντηκοστή στη Ναϊμέχεν. Ο Ερρίκος κλήθηκε να βοηθήσει τον πατέρα του στην Ιταλία (1038) και η Γκουνχίλντα πέθανε πρόωρα στις ακτές της Αδριατικής, την επόμενη χρονιά πέθανε και ο Κορράδος Β΄ (1039) και ο Ερρίκος έμεινε μοναδικός βασιλιάς.
Βοημία και πρώτες περιοδείες
Ο Ερρίκος Γ΄ πέρασε τον πρώτο χρόνο με περιοδείες στις κτήσεις του, επισκέφτηκε πρώτα τις Κάτω Χώρες για να δεχτεί υποτέλεια από τον Γκοθέλο Α΄ της Λωρραίνης. Στην Κολωνία ενώθηκε με τον αρχιεπίσκοπο Χέρμαν Α΄ που συνόδευσε τον ίδιο και τη μητέρα του στη Σαξονία, έκτισε μεγαλοπρεπή ανάκτορα στην Γκόσλαρ που έγινε ο αγαπημένος τόπος κατοικίας του. Με μια στρατιωτική δύναμη εισήλθε στη Θουριγγία για να συναντήσει τον Έκαρντ Β΄ του Μέισεν, με τις συμβουλές του αντιμετώπισε επιτυχώς στην Πολωνία τον Μπρετίσλαφ Α΄ της Βοημίας. Όταν μία αντιπροσωπεία από τη Βοημία του έφερε ομήρους ο Ερρίκος Γ΄ ησύχασε, διέλυσε τον στρατό του και συνέχισε την περιοδεία του, πέρασε από τη Βαυαρία που είχε δεχτεί επίθεση από τον βασιλιά της Ουγγαρίας Πέτρο τον Βενετό, σύμμαχο του Μπρετίσλαφ Α΄. Συγκάλεσε Σύνοδο στην Ουλμ στην οποία αναγνωρίστηκε βασιλιάς στην Ιταλία (1039). Επέστρεψε στο Ίνγκελχαϊμ, αναγνωρίστηκε τέλος βασιλιάς της Βουργουνδίας από μια αποστολή από τη Βουργουνδία και τον Αριμπέρτ, αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου που τον είχε υποστηρίξει εναντίον του πατέρα του.
Ο Κορράδος Β΄ της Καρινθίας, πρώτος ξάδελφος του Ερρίκου και διάδοχος του Αντάλμπερο πέθανε άτεκνος (1039), ο Ερρίκος σαν ο πιο κοντινός συγγενής κληρονόμησε την Καρινθία. Ο Ερρίκος Γ΄ έγινε με την κληρονομιά αυτή τριπλός δούκας σε Βαυαρία, Σουηβία και Καρινθία και τριπλός βασιλιάς σε Γερμανία, Ιταλία και Βουργουνδία. Η πρώτη στρατιωτική εκστρατεία του Ερρίκου Γ΄ έγινε εναντίον της Βοημίας (1040), ο Μπρετίσλαφ Α΄ ήταν πάντα ανοιχτή πληγή αφού ο σύμμαχος του βασιλιάς της Ουγγαρίας έκανε συνεχώς καταστροφικές επιδρομές. Αφού αναμόρφωσε μερικά μοναστήρια συγκέντρωσε τον στρατό του, τον Ιούλιο συναντήθηκε στο Γκόσλαρ με τον Έκαρντ και οι δυνάμεις τους ενώθηκαν στο Ρέγκενσμπουργκ. Η εκστρατεία κατέληξε σε συντριβή αφού έπεσαν σε μια καλοστημένη παγίδα από τους Βοημούς (13 Αυγούστου 1040), έκλεισε ειρήνη αφού απελευθέρωσε πρώτα τους περισσότερους Βοημούς αιχμαλώτους ανάμεσα τους ο γιος του βασιλιά Σπυτίνιεφ Β΄ της Βοημίας. Ο Ερρίκος Γ΄ επέστρεψε στη Γερμανία προσπαθώντας να ξεχάσει την πρώτη μεγάλη ήττα, διόρισε τον Σούιντγκερ επίσκοπο στο Μπάμπεργκ, θα γίνει ο μετέπειτα Πάπας Κλήμης Β΄.
Πρώτη Ουγγρική εκστρατεία
Ο Πέτρος της Ουγγαρίας ανατράπηκε από τον Σάμιουελ Άμπα και δραπέτευσε στη Γερμανία (1040), ο Ερρίκος Γ΄ τoν δέχθηκε και συμφιλιώθηκαν. Ο Μπρετίσλαφ Α΄ έχασε τον ισχυρότερο σύμμαχο και ο Ερρίκος ενισχυμένος αποφάσισε να κάνει νέα εκστρατεία στη Βοημία, συγκέντρωσε τις δυνάμεις του μαζί με τον Έκαρντ έναν χρόνο μετά την πρώτη εκστρατεία (15 Αυγούστου 1040). Η εκστρατεία ήταν αυτή τη φορά επιτυχής, ο Μπρετίσλαφ ηττήθηκε και έκλεισε ειρήνη στο Ρέγκενσμπουργκ. Ο Ερρίκος Γ΄ πέρασε τα Χριστούγεννα του 1041 στο Στρασβούργο όπου δέχτηκε αποστολές από τη Βουργουνδία, την επόμενη χρονιά έκανε νέα ταξίδια για να απονείμει δικαιοσύνη στις επαρχίες. Στον δρόμο της επιστροφής όταν έφτασε στη Βασιλεία άκουσε ότι ο βασιλιάς της Ουγγαρίας έκανε νέες επιδρομές στη Βαυαρία, παραχώρησε το δουκάτο σε κάποιον Ερρίκο, συγγενή του τελευταίου ανεξάρτητου δούκα. Συγκέντρωσε τον στρατό του στην Ουγγαρία, κάλεσε όλους τους πρίγκιπες μαζί με τον Έκαρντ και κήρυξε τον πόλεμο στην Ουγγαρία, αναχώρησε τον Σεπτέμβριο του 1042 αφού πρώτα αναζήτησε την υποψήφια νύφη του Αγνή του Πουατιέ.
Η εκστρατεία ήταν επιτυχής, οι Ούγγροι διαλύθηκαν και ο Σάμιουελ Άμπα δραπέτευσε στα ανατολικά κάστρα, τοποθέτησαν υποψήφιο νέο βασιλιά κάποιον άγνωστο ξάδελφο του Ερρίκου αλλά οι Ούγγροι όταν αποχώρησε τον έδιωξαν αμέσως. Αφού πέρασε τα Χριστούγεννα στην Γκόσλαρ δέχτηκε αποστολές για δεύτερο γάμο, ο Μπρετίσλαφ ήρθε ο ίδιος, μια αντιπροσωπεία από το Κίεβο απορρίφτηκε επειδή ο Ερρίκος δεν ήθελε Ρωσίδα νύφη και δεν ήρθε αυτοπροσώπως ο Καζιμίρ Α΄ ο Αποκαταστάτης. Την ίδια εποχή πέθανε η μητέρα του Γκίζελα και ο Ερρίκος Γ΄ πήγε να συναντήσει τον Ερρίκο Α΄ της Γαλλίας, αναζητούσε νύφη από την Ακουιτανία. Ο Ερρίκος επέστρεψε στην Ουγγαρία και πίεσε τον Άμπα να αναγνωρίσει τις περιοχές που είχε δώσει δώρο ο Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας στον πατέρα του Κορράδο Β΄ (1030). Τα σύνορα αυτά θα παραμείνουν η συνοριακή γραμμή ανάμεσα στην Ουγγαρία και την Αυστρία μέχρι το 1920. Μετά τη νίκη αυτή ο Ερρίκος, ένας ευσεβής άντρας που οραματιζόταν την Ειρήνη και εκεχειρία του Θεού έγινε σεβαστός από όλα τα βασίλεια του. Τον Οκτώβριο του 1043 ανακήρυξε στην Κωνσταντία τη "Δημόσια Συγχώρεση", δήλωσε ότι δεν θα τιμωρήσει κανέναν που του έχει κάνει ζημιά και δεν θα αναζητήσει εκδίκηση. Ενθάρρυνε όλους τους υπηκόους του να κάνουν το ίδιο, η μέρα αυτή έμεινε γνωστή σαν "Ημέρα της συγχώρεσης".