cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βέλικα (Ντέρβεντα)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα με βοσνιακή πληθυσμιακή πλειοψηφία
Νεβάδο ντελ Ρουίς
thumb|260px|Ατμός από τη κορυφή τον Ιούλιο του 2007. Το Νεβάδο ντελ Ρουίς (ισπανικά: Nevado del Ruiz) είναι ενεργό ηφαίστειο στην κεντρική Κολομβία, στα διαμερίσματα Κάλντας και Τολίμα, 129 χιλιόμετρα νότια της Μπογκοτά, τμήμα των Άνδεων. Είναι ένα στρωματοηφαίστειο το οποίο αποτελείται από αλλεπάλληλα στρώματα λάβας και συμπυκνωμένης στάχτης και πυροκλαστικών υλικών. Το Νεβάδο ντελ Ρουίς είναι ενεργό εδώ και 2 εκατομμύρια χρόνια και έχει γνωρίσει τρεις περιόδους αυξημένης δραστηριότητας. Ο σημερινός κώνος, ύψους 5.321 μέτρων, αναπτύχθηκε στην παρούσα περίοδο, η οποία άρχισε πριν 150.000 χρόνια.
Οι εκρήξεις του ηφαιστείου είναι συνήθως πλινιακές και παράγουν κατολισθήσεις καυτών υλικών, γνωστές ως πυροκλαστικές ροές. Αυτές οι εκρήξεις μπορούν να προκαλέσουν μεγάλα λαχάρ (ροές μίγματος λάσπης και ηφαιστειακών υλικών), οι οποίες αποτελούν ένα μεγάλο κίνδυνο για τους ανθρώπους και το περιβάλλον. Στις 13 Νοεμβρίου 1985, μια μικρή έκρηξη προκάλεσε ένα τεράστιο λαχάρ, το οποίο έθαψε και κατέστρεψε την πόλη Αρμέρο στην Τολίμα, προκαλώντας 23.000 - 25.000 θανάτους. Το λαχάρ αυτό είναι το πιο θανατηφόρο στην καταγεγραμμένη ιστορία. Παρόμοια μεγάλα λαχάρ που προκλήθηκαν από μικρές εκρήξεις συνέβησαν ξανά το 1595 και 1845.
Το Νεβάδο ντελ Ρουίς βρίσκεται στο Εθνικό Φυσικό Πάρκο Λος Νεβάδος, το οποίο περιλαμβάνει και άλλα ηφαίστεια. Η κορυφή του καλύπτεται με παγετώνες, αλλά από το 1985 έχουν υποχωρήσει αισθητά. Το ηφαίστειο εξακολουθεί να αποτελεί μια απειλή για τις κοντινές πόλεις και χωριά, και υπολογίζεται ότι συνολικά 500.000 άνθρωποι κινδυνεύουν από λαχάρ μελλοντικών εκρήξεων. Παρακολουθείται από το ηφαιστειακό και σεισμολογικό παρατηρητήριο του Μανιθάλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Νοτίου Αμερικής Κατηγορία:Γεωγραφία της Κολομβίας Κατηγορία:Άνδεις
Η Σιωπή των Αμνών (βιβλίο)
Η Σιωπή των Αμνών (Silence of the Lambs) είναι ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα τρόμου του Τόμας Χάρις. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1988, είναι η συνέχεια του μυθιστορήματος του Χάρις Ο Κόκκινος Δράκος του 1981. Και τα δύο μυθιστορήματα παρουσιάζουν τον κανίβαλο σειριακό δολοφόνο Δρ Χάνιμπαλ Λέκτερ, αυτή τη φορά αντιπαρατιθέμενο με την ειδική πράκτορα του FBI, Κλάρις Στάρλινγκ. Η κινηματογραφική προσαρμογή του βιβλίου σε σκηνοθεσία Τζόναθαν Ντέμι κυκλοφόρησε το 1991 κι έλαβε κυρίως θετικές κριτικές καθώς και κατέληξε να γίνει εισπρακτική επιτυχία στο box office. Επίσης, κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και θεωρείται μια απο τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τόμας Χάρις
Μούχου
Το Μούχου (Εσθονικά: Muhu) είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Εσθονίας, μετά το Σάαρεμαα και το Χιίουμαα με έκταση 198 τ.χλμ.. Έχει 1.558 κατοίκους (2015) και συνδέεται με μία γέφυρα με την νήσο Σάαρεμαα. Απέχει 65 χιλιόμετρα από το Κουρέσααρε την πρωτεύουσα του Σάαρεμαα. Οι γερμανικές ονομασίες του νησιού είναι είναι Μον και Μουν. Τα πιο σημαντικά χωριά του νησιού είναι το Κουιβάστου, το Λίιβα και το Κογκούβα. Το νησί χωρίζεται από την ηπειρωτική Εσθονία από το στενό του Σουούρ και από το νησί Σάαρεμαα από το στενό Βάικε. Συνδέεται ακτοπλοϊκώς με το λιμάνι Βίρτσου της ηπειρωτικής Εσθονίας και με τη Σάαρεμαα μέσω του Väinatamm, του μακρύτερου υπερυψωμένου δρόμου στην Εσθονία. Το Μούχου είναι επίσης ευρύτερα γνωστό καθώς διαθέτει τους μοναδικής τεχνοτροπίας παραδοσιακούς, και εν λειτουργία, ανεμόμυλους της Εσθονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Εσθονίας
Μεθανοϋλοβρωμίδιο
Το μεθανοϋλοβρωμίδιο ή φορμυλοβρωμίδιο (formyl bromide) με χημικό τύπο HCBrO είναι ένα ακυλαλογονίδιο.
Δομή
Το μόριο του μεθανοϋλοβρωμίδιου είναι επίπεδο, τριγωνικό, με το άτομο του άνθρακα στο κέντρο και τα υπόλοιπα άτομα στις κορυφές.
Παραγωγή
1. Με επίδραση βρωμιωτικών μέσων σε μεθανικό οξύ παράγεται μεθανοϋλοβρωμίδιο :: Με τριβρωμιούχο φωσφόρο PBr3:
2. Με επίδραση μεθανικού νατρίου (HCOONa) σε βενζοϋλοβρωμίδιο (PhCOBr)
Αμινόλυση
1. Με επίδραση πρωτοταγών αμινών (RNH2) μετατρέπεται σε μεθαναλκυλαμίδιο :
2. Με επίδραση δευτεροταγών αμινών (RNHR΄) μετατρέπεται σε μεθανοδιαλκυλαμίδιο:
Επίδραση καρβονικού άλατος
Με επίδραση μεθανικού νατρίου μετατρέπεται σε ανυδρίτη μεθανικού οξέος :
Επίδραση αρωματικών ενώσεων
Φορμυλιώνει αρωματικών ενώσεων κατά Friedel-Crafts. Π.χ. από βενζόλιο παράγεται βενζαλδεΰδη :
Παραγωγή οργανομαγνησιακής ένωσης
Με επίδραση μαγνησίου, παρουσία άνυδρου διαιθυλαιθέρα (|Et2O|), παράγεται φορμυλομαγνησιοβρωμίδιο :
Αναγωγή
1. Με καταλυτική υδρογόνωση παράγεται μεθανάλη ή και μεθανόλη
2. Με LiAlH4 ή NaBH4 παράγεται απευθείας μεθανόλη ::
Επίδραση διαζωμεθανίου
Με επίδραση διαζωμεθανίου παράγεται τελικά αιθανικό οξύ :
Παραγωγή μεθανοϋλοφθοριδίου
Με επίδραση Hg2F2 σε μεθανοϋλοβρωμίδιο παράγεται μεθανοϋλοφθορίδιο :
Πηγές
Κατηγορία:Ακυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου
Λουλούδια στο βούρκο
Η ταινία Λουλούδια στο βούρκο (πρωτότυπος τίτλος Blossoms in the Dust) είναι δράμα παραγωγής 1941 σε σκηνοθεσία Μέρβιν ΛεΡόι και πραγματεύεται τη ζωή της Έντνα Γκλάντνεϊ και το έργο της όσον αφορά την ανεύρεση των κατάλληλων γονιών για τα ορφανά του Τέξας. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από τους Χιούγκο Μπάτλερ, Ανίτα Λους και Ντόροθι Γιοστ, βασισμένο σε διήγημα του Ραλφ Γουιλράιτ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Γκριρ Γκάρσον και Γουόλτερ Πίτζεον που πλαισιώνονται από τους Φίλιξ Μπερσάρ, Μάρθα Χαντ και Φέι Χόλντεν.
Η ταινία προτάθηκε για τέσσερα βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και τιμήθηκε με Όσκαρ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης.
Υποδοχή
Οι κριτικοί συμπεριέλαβαν την ταινία στη δεκάδα με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς για το 1941. Ενώ είχε εμπορική επιτυχία εφόσον έφερε στην Metro-Goldwyn-Mayer κέρδη της τάξεως των 552.000 δολαρίων.
Βραβεία
Η ταινία χάρισε στην Γκριρ Γκάρσον τη δεύτερή της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και την πρώτη από τις πέντε συνεχόμενες υποψηφιότητες που έλαβε από το 1941 εώς και το 1945. Η ηθοποιός έχασε το Όσκαρ από την Τζόαν Φοντέιν που στέφθηκε νικήτρια για την ερμηνεία της στην ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Υποψίες (Suspicion, 1941), αλλά κέρδισε το βραβείο ένα χρόνο αργότερα για την ερμηνεία της στην ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ Κυρία Μίνιβερ (Mrs. Miniver, 1942).
Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1941 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιβλία
Αγρίππας (κρατήρας)
Ο Αγρίππας (Agrippa) είναι κρατήρας στη Σελήνη. Η διάμετρός του είναι 46 χιλιόμετρα. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό χείλος της Θάλασσας των Ατμών, σε σεληνογραφικές συντεταγμένες 4,1° βόρειο πλάτος και 10,5° ανατολικό μήκος. Στα νότιά του βρίσκεται ο κρατήρας Γκοντέν, ενώ στα ανατολικά του ο σχεδόν εξαφανισμένος κρατήρας Τέμπελ. Στα βόρεια και βορειοανατολικά το Σχίσμα του Αριαδαίου ακολουθεί μία διεύθυνση προς τα ανατολικά-νοτιοανατολικά, φθάνοντας στο δυτικό άκρο της Θάλασσας της Γαλήνης.
Ο κρατήρας Αγρίππας πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου Έλληνα αστρονόμου Αγρίππα του Βιθυνίου.
Κρίστοφ Βάκερνάγκελ
Ο Κρίστοφ Βάκερνάγκελ (Christof Michael Wackernagel, 27 Αυγούστου 1951) είναι Γερμανός ηθοποιός και συγγραφέας. Από το 1977 μέχρι το 1983 ήταν μέλος της ακροαριστερής τρομοκρατικής οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF), που έδρασε στη Δυτική Γερμανία.
Αγρίππας (κρατήρας)
Χαρακτηριστικά
Το χείλος του Αγρίππα έχει ασυνήθιστο σχήμα, που θυμίζει ασπίδα, με στρογγυλευμένο το νότιο μέρος και πιο γωνιώδες το βόρειο ήμισυ. Το εσωτερικό του κρατήρα είναι ανώμαλο, με κεντρικό ύψωμα. Το βάθος του κρατήρα φθάνει τα 3,1 χλμ. Ο Αγρίππας χρονολογείται στην Ερατοσθένεια περίοδο της σεληνιακής ιστορίας, που διάρκεσε από 3,2 μέχρι 1,1 δισεκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα.
Κρίστοφ Βάκερνάγκελ
Ζωή
Ο Βάκερνάγκελ γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου του 1951 στο Ουλμ. Είναι γιος των καλλιτεχνών Πέτερ (1907–1958), καλλιτεχνικού διευθυντή του Θεάτρου του Ουλμ, και Έρικα Βάκερνάγκελ (1925–1995), ηθοποιού. Στην ηλικία των επτά έχασε τον πατέρα του. Το 1960 η μητέρα εγκαταστάθηκε με τον Κρίστοφ και την αδερφή του Ζαμπίνε στο Μόναχο, όπου παντρεύτηκε έναν αρχιτέκτονα. Ο Βακερνάγκελ παράτησε την σχολική του εκπαίδευση και στράφηκε στην ηθοποιία. Το 1967 ανέλαβε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Tätowierung. Με την ταινία αυτή πήρε μέρος στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το ίδιο έτος. Ακολούθησαν και άλλοι ρόλοι. Το 1977, αφού εδώ και αρκετό καιρό υποστήριζε την δράση της RAF, έγινε μέλος και ακολούθησε τον δρόμο της παρανομίας. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους συνελήφθη στο Άμστερνταμ. Μετά από δέκα χρόνια κράτησης αποφυλακίστηκε το 1986 με περιοριστικούς όρους και συνέχισε την εργασία του ως ηθοποιός. Αρχικά είχε μάλιστα αρκετούς ρόλους, μέχρι που από το 1991 περίπου και μετά, οι επιτυχίες του αραίωσαν. Ο ίδιος ο Βακερνάγκελ έλεγε για το διάστημα εκείνο ότι ικανοποιήθηκε η «ηδονοβλεψία της τρομοκρατίας» (Terroristen-Voyeurismus). Με την πάροδο των χρόνων όμως κατάφερε να καθιερωθεί και πάλι ως ηθοποιός. Από τα μέσα τις δεκαετίας του 1990 και μετά είχε διάφορες εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές, τηλεοπτικές και κινηματογραφικές ταινίες. Πέραν της εργασίας τους ως ηθοποιός γράφει βιβλία και δράματα, ζωγραφίζει, παράγει ραδιοφωνικές εκπομπές και άρχισε πάλι να δραστηριοποιείται σε πολιτικά ζητήματα.
Αγρίππας (κρατήρας)
Δευτερεύοντες κρατήρες
thumb|right|250px|Πλάγια όψη βλέποντας προς νότο, από την αποστολή [[Απόλλων 15, με τον κρατήρα Αγρίππα στα δεξιά του κέντρου και τον κρατήρα Γκοντέν πάνω από το κέντρο.]] Ο Αγρίππας περιβάλλεται από μερικούς μικρότερους κρατήρες, οι περισσότεροι από τους οποίους δημιουργήθηκαν μάλλον από την ίδια πρόσκρουση. Καθώς συνηθίζεται, αυτοί οι κρατήρες-δορυφόροι ονομάζονται με το όνομα του κύριου κρατήρα ακολουθούμενο από ένα κεφαλαίο γράμμα του λατινικού αλφαβήτου. Υπάρχουν έτσι οι κρατήρες:
Κρίστοφ Βάκερνάγκελ
Ζωή
Η αδερφή του Ζαμπίνε Βάκερνάγκελ (γεννήθηκε το 1947 στη Στουτγκάρδη) και η κόρη της Καταρίνα Βάκερνάγκελ (γεννήθηκε το 1978 στο Φράιμπουρκ) είναι επιτυχημένες ηθοποιοί. Το 1992 ο Βακερνάγκελ τιμήθηκε με το βραβείο Alfred-Müller-Felsenburg-Preis für aufrechte Literatur, με το οποίο τιμήθηκε για το ειλικρινή του λογοτεχνικό έργο. Το 2007 γυρίστηκε ένα ντοκυμανταίρ με θέμα τον ίδιο. Η ταινία λέγεται Der Weiße mit dem Schwarzbrot και θεματοποιεί τη βιογραφία του Βακερνάγκελ και την σημερινή του ζωή στο Μπαμακό, την πρωτεύουσα του Μάλι.
Στην RAF
Ο Βάκερνάγκελ εγκαταστάθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 στη Στουτγκάρδη. Στο μεταξύ είχε καθιερωθεί στην αριστερή σκηνή και υποστήριζε τους κρατούμενους της RAF στις φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Στάμχαϊμ. Επικοινωνώντας με τον δικηγόρο Κλάους Κρουασάν (Klaus Croissant), δημιούργησε σχέσεις στους κύκλους της οργάνωσης. Το διάστημα εκείνο άνοιξε και ένα τυπογραφείο, όπου μεταξύ άλλων τύπωνε και άρθρα των υποστηρικτών της RAF. Επίσης γύριζε βιντεοταινίες πολιτικού περιεχομένου. Το καλοκαίρι του 1977 αποφάσισε να προσχωρήσει οριστικά στην RAF. Μετά την απαγωγή του Χανς Μάρτιν Σλάιερ (Hanns Martin Schleyer) τον Οκτώβριο, ο Βακερνάγκελ καταζητείται ως μέλος της RAF. Στις 10 Νοεμβρίου 1977, λίγο μετά το τέλος του λεγόμενου «γερμανικού φθινοπώρου» (Deutscher Herbst) ήρθε, μαζί με τον Γκερτ Σνάιντερ (Gert Schneider), σε σύγκρουση με την αστυνομία του Άμστερνταμ. Κατά τη διάρκεια της σύλληψής τους, τραυματίστηκαν και οι δύο καταζητούμενοι όπως και τρεις αστυνομικοί. Στις 15 Οκτωβρίου 1980 κρίθηκε ένοχος από το ανώτατο περιφερειακό δικαστήριο του Ντίσελντορφ (Oberlandesgericht Düsseldorf) για την συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση όπως και για την απόπειρας δολοφονίας. Καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκισης. Στην φυλακή έγραψε και δημοσίευσε ένα μυθιστόρημα και μια συλλογή ποιημάτων. Το 1983 αποστασιοποιήθηκε από την RAF. Από 1984 και μετά ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Bochumer Schauspielhaus Κλάους Πάιμαν (Claus Peymann) υποστήριζε την πρόωρη αποφυλάκιση του Βακερνάγκελ. Επίσης και ο Χέρμαν βαν Χόογκεν (Herman van Hoogen), ο Ολλανδός αστυνομικός που τον είχε συλλάβει υποστήριζε την πρόωρη του αποφυλάκιση. Ο Βακερνάγκελ αποφυλακίστηκε το 1986 με περιοριστικούς όρους και άρχισε να εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη στο Bochumer Schauspielhaus.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Γκραμ Βίκας
Η Γκραμ Βίκας (Gram Vikas) είναι ινδική μη-κυβερνητική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1979 και εδρεύει στην Ορίσα. Σκοπός της είναι ο συντονισμός της δημιουργίας υποδομών ύδρευσης και αποχέτευσης ώστε να ενώσει και να ενδυναμώσει τις αγροτικές κοινότητες, συμπεριλαμβανομένων των κοινοτήτων Αντιβάσι.
Η φράση "Γκραμ Βίκας" μεταφράζεται ως "ανάπτυξη χωριών", τόσο στη γλώσσα Χίντι όσο και στην Όντια, την επίσημη γλώσσα της Ορίσα.
Ιστορικό
Το 1971, ο Joe Madiath οδήγησε 400 εθελοντές από το Κίνημα Νέων Φοιτητών για την Ανάπτυξη (ΚΝΦΑ) του Πανεπιστημίου Madras στη Δυτική Βεγγάλη για τη διαχείριση των καταυλισμών προσφύγων του Πολέμου Απελευθέρωσης του Μπανγκλαντές. Βλέποντας στη συνέχεια τις καταστροφικές επιπτώσεις του κυκλώνα στην Ορίσα το 1971 και αντιλαμβανόμενος τη συγκριτικά μικρή προσοχή που έλαβαν τα θύματα των καταστροφών, ο Madiath και μια μικρή ομάδα 40 εθελοντών μετατόπισαν την προσοχή τους εκεί.
Μεσο-Ατλαντική υφαλορράχη
right|300px|thumb|Έγχρωμη απεικόνιση της ΜΑΡ, όπου με κόκκινο χρώμα η νεώτερη ηλικιακά ωκεάνια διαμόρφωση Η Μεσο-Ατλαντική υφαλορράχη, ή (ευρύτερα λεγόμενη) Μεσο-Ατλαντική Ράχη (ΜΑΡ) είναι μια οροσειρά της ωκεάνειας λεκάνης του Ατλαντικού που εκτείνεται σε όλο το μήκος του από Βορρά μέχρι Νότου. Πρόκειται για επιμήκη ζώνη τεκτονικού ρήγματος, συνολικού μήκους 40.000 χλμ. αποτελούμενη από βουνά, ηφαίστεια και οροπέδια μεταπτώσεων. Ουσιαστικά πρόκειται για την μεγαλύτερη σε μήκος οροσειρά του κόσμου αποτελώντας και το όριο μεταξύ τεσσάρων κύριων τεκτονικών πλακών, Ευρασίας και Βορείου Αμερικής στο Βόρειο ημισφαίριο και Αφρικής και Νοτίου Αμερικής στο Νότιο ημισφαίριο.
Γκραμ Βίκας
Ιστορικό
Η ομάδα αποφάσισε ότι ο καλύτερος τρόπος να βοηθηθούν τα θύματα του κυκλώνα ήταν να τους παράσχουν εγκαταστάσεις άρδευσης. Μόλις ολοκληρώθηκαν αυτές οι προσπάθειες, η ομάδα παρέδωσε τις εγκαταστάσεις στους χωρικούς και έφυγε. Στην πορεία ο Madiath και μια μικρή ομάδα εθελοντών του ΚΝΦΑ κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι εγκαταστάσεις άρδευσης ωφέλησαν κυρίως τους ιδιοκτήτες, και αποφάσισαν να παραμείνουν στην Ορίσα για να γίνουν κοινωνικοί ακτιβιστές.
Μεσο-Ατλαντική υφαλορράχη
Ανακάλυψη
Πρώτος που φέρεται να σημείωσε την ύπαρξη ενός μικρού τμήματος της εν λόγω υφαλορράχης ήταν ο σπουδαίος πολυεπιστήμονας αξιωματικός του αμερικανικού ναυτικού Μάθιου Μώρυ (Matthew F. Maury) (1806 - 1873), περί το 1850. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1872, κατά τις προκαταρκτικές έρευνες για την πόντιση του υπερατλαντικού τηλεγραφικού καλωδίου που διενεργούσε μια επιστημονική ομάδα με επικεφαλής τον Τσαρλς Τόμσον επιβαίνοντας στο αγγλικό πολεμικό πλοίο Τσάλετζερ κατέγραψε μια μεγάλου εύρους μεσο-ατλαντική ανύψωση του βυθού. Μετά την εφεύρεση και χρήση του βυθόμετρου το 1925 άρχισε η σταδιακή αποκάλυψη της υφαλορράχης σε όλο το μήκος της η οποία και εκτείνεται νότια της Αφρικής στον Ινδικό ωκεανό. Τέλος με τη συστηματική βυθομετρική χαρτογράφηση που ξεκίνησε το 1950 ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου Κολούμπια έδωσε σπουδαία στοιχεία του ωκεάνιου ανάγλυφου του Ατλαντικού επιβεβαιώνοντας την αρχική θεωρία του Βέγκενερ με την εξελικτική θεωρία των τεκτονικών πλακών που αποτελεί και το σύγχρονο δόγμα των Γεωεπιστημών.
Γκραμ Βίκας
Ιστορικό
Ο Joe Madiath και οι υπόλοιποι εθελοντές μετακόμισαν στη συνοικία Γκάνζαμ κατόπιν πρόσκλησης των τοπικών αρχών και ίδρυσαν την Γκραμ Βίκας το 1979.
Μεσο-Ατλαντική υφαλορράχη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ατλαντικός Ωκεανός Κατηγορία:Τεκτονική Κατηγορία:Ωκεάνιες υφαλορράχες
Γκραμ Βίκας
Kοινωνικός ακτιβισμός στις κοινότητες Αντιβάσι
Η Γκραμ Βίκας επικεντρώθηκε αρχικά στον κοινωνικό ακτιβισμό για την υποστήριξη των κοινοτήτων αντιβάσι, τους οποίους εκμεταλλεύονταν οι γαιοκτήμονες και οι έμποροι οινοπνευματωδών ποτών. Η Γκραμ Βίκας ξεκίνησε ένα κίνημα για να οργανώσει τις κοινότητες αντιβάσι ώστε να ανακτήσουν τη γη που έχασαν, να διώξουν τους χρηματιστές, και να απαλλαγούν από τη χρεοδουλεία και τον αλκοολισμό.
Δραστηριότητες
Από την ίδρυσή της, η Γκραμ Βίκας έχει ασχοληθεί με διάφορα θέματα ανάπτυξης, μεταξύ των οποίων η προώθηση του βιοαερίου, η κοινοτική δασοκομία, η ανάπτυξη των αγροτικών οικοτόπων και η εκπαίδευση. Με τα χρόνια, όμως, η Γκραμ Βίκας επικέντρωσε τις προσπάθειές της σε μηχανισμούς που εξασφαλίζουν βιώσιμες λύσεις για ύδρευση και αποχέτευση.
Ύδρευση και αποχέτευση
Πριν από την ίδρυση της Γκραμ Βίκας, ο Joe Madiath εργάστηκε σε ένα έργο στην περιοχή Κάτακ για την κατασκευή τουαλετών για χωρικούς. Ωστόσο, επειδή το έργο της μεταφοράς νερού από την κοντινή αντλία στις τουαλέτες επιβάρυνε τις γυναίκες του χωριού, απέρριψαν την προσέγγιση αυτή και οι χωρικοί τελικά επέστρεψαν σε μη υγιεινές πρακτικές. Ως αποτέλεσμα, η Γκραμ Βίκας αποφάσισε να εφαρμόσει διαφορετική προσέγγιση στα θέματα ύδρευσης και αποχέτευσης, δημιουργώντας πρώτα σταθερές βάσεις συνεργασίας μέσα στα χωριά, και επιμένοντας στην ισότητα των φύλων. Οι χωρικοί καλούνται να συνεισφέρουν σε ένα κοινό ταμείο, το οποίο επενδύεται σε τοκοφόρο καταθετικό προϊόν και χρησιμοποιείται για να πληρώσει τα έξοδα των οικογενειών που μετακομίζουν στο χωριό.
Η Γκραμ Βίκας απαιτεί επίσης ότι όλοι οι χωρικοί, ανεξαρτήτως οικονομικής ή κοινωνικής κατάστασης ή κάστας, λαμβάνουν τους ίδιους τύπους τουαλετών και λουτρών. Επιπλέον, ολόκληρη η κοινότητα πρέπει να συμμετέχει στον σχεδιασμό, την κατασκευή, την παρακολούθηση και τη συντήρηση του συστήματος. Τέλος, η Γκραμ Βίκας προωθεί την ισότητα των φύλων ως εγγενές μέρος των προγραμμάτων τους.
Κατά δική τους ομολογία, η προσέγγιση Γκραμ Βίκας είναι δύσκολο να εφαρμοστεί λόγω των απαιτήσεων για 100% συμμετοχή και κοινοτική ισότητα. Ωστόσο, η Γκραμ Βίκας ισχυρίζεται ότι η λύση τους οδηγεί σε κοινωνικά βιώσιμες λύσεις, καθιστώντας το ένα "καλό αλλά δύσκολο μοντέλο".
Άλλα αναπτυξιακά προγράμματα
Η Γκραμ Βίκας εκτελεί επίσης προγράμματα σχετικά με τα θέματα της κοινοτικής υγείας, της εκπαίδευσης, της διαχείρισης των φυσικών πόρων και της επισιτιστικής ασφάλειας, καθώς και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Δράση
Από τον Μάρτιο του 2011, η Γκραμ Βίκας έχει μεταφέρει νερό και αποχέτευση σε 1089 χωριά στις πολιτείες Ορίσα, Τζαρκάντ, Μαντία Πραντές και Άντρα Πραντές, για συνολικό πληθυσμό 298.000 ατόμων.
== Βραβεία ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις
Dil Se
Dil Se (Χίντι: दिल से, Ούρντου: دل سے, μετάφραση: Από Καρδιάς) είναι μια Ινδική ταινία του 1998 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Μάνι Ρατνάμ. Στην ταινία που προβλήθηκε μεταγλωττισμένη και στις γλώσσες Ταμίλ και Τελούγκου πρωταγωνιστούν οι Σαρούκ Χαν, Μανίσα Κοϊράλα και Πράιτι Ζίντα.
Τα γυρίσματα που έγιναν σε Κασμίρ, Άσαμ, Νέο Δελχί και Μπουτάν κράτησαν 55 ημέρες. Ο διευθυντής φωτογραφίας Σαντός Σιβάν κέρδισε για τη δουλειά του βραβείο, ενώ η μουσική του Α. Ρ. Ραχμάν βραβεύτηκε επίσης. Η ταινία έγινε μετά την προβολή της η πρώτη Ινδική παραγωγή που μπήκε στις 10 πρώτες θέσεις του Βρετανικού box-office.
Περίληψη
Ο Αμαρκάντ "Αμάρ" Βάρμα (Σαρούκ Χαν), δημοσιογράφος του ραδιοφωνικού σταθμού All-India Radio, ταξιδεύει στις πολύπαθες και ταραγμένες νοτιοανατολικές περιοχές της Ινδίας προκειμένου να καλύψει τις αντιδράσεις του κόσμου για την 50ή επέτειο της ανεξαρτησίας της Ινδίας. Προσπαθεί να πάρει συνέντευξη από τον αρχηγό των αυτονομιστών ανταρτών της περιοχής ενώ παράλληλα γνωρίζει και γοητεύεται από μια μυστηριώδη γυναίκα, τη Μέγκνα (Μανίσα Κοϊράλα).
Όταν εκείνη φεύγει την ακολουθεί και μετά από ένα ατύχημα με το λεωφορείο που τους μεταφέρει καταλήγουν μαζί. Την ερωτεύεται αλλά εκείνη τον παρατάει χωρίς προειδοποίηση και εκείνος επιστρέφει απογοητευμένος στο Νέο Δελχί. Η οικογένεια του που έχει κανονίσει ένα συνοικέσιο με μια νεαρή κοπέλα, την Πρίτι (Πράιτι Ζίντα), τον προτρέπει να ξεχάσει την κοπέλα που ερωτεύτηκε και να ετοιμάσει το γάμο του.
Ενώ έχει αποδεχθεί την κατάσταση, θα συναντήσει και πάλι εν μέσω αναταραχών και προετοιμασιών για τη μεγάλη εθνική επέτειο, τη Μέγκνα και θα της προσφέρει φιλοξενία και δουλειά στο σταθμό που εργάζεται. Όταν συνειδητοποιεί ότι η Μέγκνα ανήκει σε μια τρομοκρατική οργάνωση που σχεδιάζει επίθεση αυτοκτονίας την ημέρα της εθνικής εορτής θα προσπαθήσει να της αλλάξει γνώμη και να σταματήσει την επικείμενη τραγωδία...
Η σχέση του ήρωα με την γυναίκα που αγαπά απεικονίζεται στην ταινία σύμφωνα με τα επτά στάδια της αγάπης όπως τα υπαγορεύει η Ινδική παράδοση: Hub, Uns, Ishq, Aquidat, Ibaadat, Junoon, και Maut (έλξη, πάθος, έρωτας, σεβασμός, λατρεία, εμμονή και θάνατος).
Υποδοχή
Το Dil Se έλαβε ανάμικτες κριτικές όταν πρωτοπροβλήθηκε. Αν και στην Ινδία υπήρξε εμπορική αποτυχία, στο εξωτερικό και κυρίως στην Αγγλία έγινε μια ανέλπιστη επιτυχία. Αρνητική εντύπωση προκάλεσε το εξαιρετικά ανορθόδοξο (και ασυνήθιστο για το Ινδικό σινεμά) τέλος της ταινίας και κάποια χαρακτηριστικά και τεχνικές που δεν συνηθίζονται στον Ινδικό κινηματογράφο. Για τους ίδιους λόγους η ταινία απέκτησε και φανατικούς θαυμαστές. Τα επόμενα χρόνια και μετά την προβολή της σε πολλά διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ πολλοί από τους κριτικούς αναθεώρησαν τις απόψεις τους γράφοντας σαφώς πιο θετικές κριτικές.
Βραβεία
1999 Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου (Γερμανία)
1999 National Film Awards (Ινδία)
1999 Filmfare Awards (Ινδία)
Μουσική
Το άλμπουμ περιέχει 5 τραγούδια σε μουσική Α. Ρ. Ραχμάν και στίχους του Γκιουλζάρ.
Το τραγούδι Chaiyya Chaiyya έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τα τελευταία χρόνια. To 2006 ακούστηκε στην ταινία Inside Man του Σπάικ Λι εκτοξεύοντας εκ νέου την δημοφιλία του. Σε δημοψήφισμα του BBC World κατατάχθηκε ανάμεσα στα 10 πιο δημοφιλή τραγούδια όλων των εποχών. Η μνημειώδης σεκάνς του τραγουδιού, που δείχνει την Μαλάικα Αρόρα και το Σαρούκ Χαν να τραγουδούν και να χορεύουν πάνω σε ένα κινούμενο τρένο που διασχίζει τις ορεινές και δύσβατες περιοχές του Κασμίρ, αποτελεί πλέον σκηνή ανθολογίας του Ινδικού σινεμά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1998
Βανέσσα Μέι
Η Βανέσσα Μέι (Vanessa-Mae, 27 Οκτωβρίου 1978) είναι Βρετανή βιολίστρια σιγκαπουρινής καταγωγής με παγκόσμια αναγνώριση και διεθνή καριέρα.
Βιογραφικό
Η Βανέσσα Μέι γεννήθηκε στη Σιγκαπούρη στις 27 Οκτωβρίου 1978 και μεγαλώνοντας εμπνεύστηκε από το γεγονός ότι είχε την ίδια ημερομηνία γέννησης με τον Ιταλό βιολιστή Νικολό Παγκανίνι, αν και γεννήθηκε 196 χρόνια μετέπειτα.
Παρόλο που οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν πολύ νέα, η μητέρα της παντρεύτηκε αμέσως μετά με τον Γκράχαμ Νίκολσον, δικηγόρο και μέλος του διακεκριμένου δικηγορικού γραφείου Freshfields της Αγγλίας. Ο Γκράχαμ Νίκολσον επιδοκίμασε την ασχολία της κόρης του με το βιολί και η οικογένειά της μετακόμισε στην Αγγλία, όταν η Βανέσσα Μέι ήταν τεσσάρων ετών.
Μεγάλωσε στο Λονδίνο και έλαβε τη βρετανική υπηκοότητα. Σε ηλικία τεσσάρων ετών εμπνεύστηκε από την μητέρα της, ημι-επαγγελματία πιανίστα, κι έτσι η Βανέσσα Μέι ξεκίνησε να παίζει πιάνο και παρουσιάστηκε ως σημαντικό ταλέντο με πολλές προοπτικές. Αν και ήθελε να γίνει πιανίστας, επηρεάζεται από τον πατέρα της, ο οποίος ήθελε να κάνει ντουέτο μαζί της. Έτσι η Βανέσσα Μέι αποφάσισε να στραφεί στο βιολί, όταν ήταν πέντε ετών.
To 1990, η Βανέσσα Μέι ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ, "Violin". Το άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1991 και η Βανέσσα Μέι δώρισε τα δικαιώματα της στην "Εθνική Εταιρεία για την Πρόληψη της Κακοποίησης του Παιδιού". Το έτος 1991 ήταν η χρονιά που τιμόταν ο θάνατος του Μότζαρτ. Στον τρίτο δίσκο της (1992), η Βανέσσα Μέι ερμήνευσε τα διάσημα κοντσέρτα για βιολί των Τσαϊκόφσκι και Μπετόβεν κι έγινε η νεαρότερη σολίστ την εποχή εκείνη.
Παγκόσμια φήμη και αναγνώριση
Στις αρχές του 1995, η κυκλοφορία του άλμπουμ της εκτόξευσε τη Βανέσσα Μέι και την έκανε διεθνώς γνωστή και πλούσια σε νεαρή ηλικία. Το καλοκαίρι του 1995, η Βανέσσα Μέι ξεκίνησε μια άκρως επιτυχημένη περιοδεία στο Ηνωμένο Βασίλειο με 34 συναυλίες σε διάφορες πόλεις. Το 1995 και 1996 η Βανέσσα Μέι εμφανίστηκε σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές σε όλο τον κόσμο και παρευρέθηκε επίσης σε πολλά ροκ φεστιβάλ.
Την περίοδο 1996-1999 κυκλοφόρησε τέσσερα άλμπουμ: "The Classical Album 1", "Storm", "China girl", "The Classical Album 2" και "The Original Four Seasons", "The Classical Album 3". Το Νοέμβριο του 1998 στο Παρίσι, η Βανέσσα Μέι πρωταγωνίστησε σε επίδειξη μόδας φορώντας το γαμήλιο φόρεμα σε σχέδιο του Ζαν Πολ Γκοτιέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιολιστές Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί
Φούλκων Δ΄ του Ανζού
thumb|right|250px|Νόμισμα κομμένο από τον Φούλκων Δ΄ του Ανζού Ο Φούλκων Δ΄ του Ανζού ή Φούλκων ο Ρεχίν (Foulques IV d'Anjou, 1043 – 14 Απριλίου 1109) από τον Οίκο του Ανζού ήταν κόμης του Ανζού (1068 - 1109), νεώτερος γιος του Γοδεφρείδου, κόμη του Γκατινέ (Geoffrey du Gatinais), και της Ερμενγάνδης του Ανζού. Η μητέρα του Ερμενγάνδη ήταν κόρη του Φούλκωνος Γ΄ του Μελανού και αδελφή του Γοδεφρείδου Μαρτέλου κόμη του Ανζού. Το προσωνύμιο Ρεχίν σύμφωνα με τους ιστορικούς εμφανίζεται με πολλές ερμηνείες, όπως κατσούφης, αγέλαστος, φιλόνικος, αγενής, ηρωικός, κατά τον ιστορικό Ορδερίκ Βιτάλις ήταν ένας άνθρωπος με πολλές κακές συνήθειες και ροπή στα σκάνδαλα.
Κόμης του Ανζού μετά την ανατροπή του ανίκανου, μεγαλύτερου αδελφού του Γοδεφρείδου Γ'
Ο Φούλκων Δ΄ προσπάθησε να κερδίσει γρήγορα το χαμένο έδαφος, αφού η ανίκανη διακυβέρνηση του αδελφού του και ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στα δυο αδέλφια έφεραν μεγάλες απώλειες για το Ανζού. Για να εξευμενίσει τον Φίλιππο Α' της Γαλλίας, ο Φούλκων του παραχώρησε την πατρική του πόλη Γκατινέ. Τον περισσότερο χρόνο της εξουσίας του τον σπατάλησε στην προσπάθειά του να κερδίσει ξανά τον έλεγχο των βαρόνων και στην σύγκρουση με τη Νορμανδία για την κυριαρχία του Μαιν και της Βρετάνης.
Ο Φούλκων Δ΄ ως ιστορικός και συγγραφέας
Ο Φούλκων Δ΄ έγραψε ένα ατελές ιστορικό έργο (το 1096) με τίτλο "Ιστορία του Ανζού", που αναφέρεται στην ιστορία της πατρίδας του μέχρι τις ημέρες του, αλλά η αυθεντικότητα της συγγραφής από τον ίδιο αμφισβητείται από πολλούς. Το πρώτο τμήμα του έργου του, που περιγράφει εκτεταμένα την εποχή της βασιλείας του, σώζεται· το δεύτερο, που περιγράφει τους νόμους, δεν έχει σωθεί. Αν αληθεύει, είναι το πρώτο ολοκληρωμένο ιστορικό έργο, που γράφτηκε στα μεσαιωνικά χρόνια και μάλιστα από κυβερνήτη.
Οικογένεια
Ο Φούλκων Δ΄ νυμφεύτηκε πέντε φορές, αλλά ο αριθμός των διαζυγίων του αμφισβητείται.
Με την πρώτη σύζυγο του Χίλντεγκαρντ του Μποζανσί (πέθανε το 1070) απέκτησε:
Με την τρίτη σύζυγο του Ορενγάνδη με την οποία χώρισε το 1180 δεν απέκτησε παιδιά.
Με την τέταρτη σύζυγο του Βερτράδη του Μονφόρ η οποία τον χώρισε για να παντρευτεί τον Φίλιππο Α΄ της Γαλλίας (1092) απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού
Λέβαν Τσικιτισβίλι
Ο Λέβαν Τσικιτισβίλι (γεωργ. ლევან ცქიტიშვილი - Levan Tskitishvili), γεννημένος στις 10 Οκτωβρίου 1976, είναι διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Γεωργία. Έχει αγωνιστεί σε ομάδες στη Γεωργία, στη Γερμανία και στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο, τη σεζόν 2006-07. Έχει ύψος 1,86 και παίζει στη μεσαία γραμμή.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Τιφλίδα και ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο το 1993 στην Ντιναμό Τιφλίδας, με την οποία κατέκτησε πέντε συνεχή πρωταθλήματα (1994, 1995, 1996, 1997, 1998) και τέσσερα κύπελλα (1994, 1995, 1996, 1997). Το 1998 μεταπήδησε στη γερμανική Φράιμπουργκ, όπου έπαιξε επτά σεζόν. Με τη Φράιμπουργκ έκανε 111 εμφανίσεις στην Μπουντεσλίγκα και το 2001 τη βοήθησε να τερματίσει στην 6η θέση, την ανώτερη στην ιστορία της, με την οποία εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης σεζόν. Αν και το 2002 υποβιβάστηκε, παρέμεινε στην ομάδα και πήρε μαζί της το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας το 2003. Το 2005, όταν η Φράιμπουργκ υποβιβάστηκε ξανά, πήρε μεταγραφή στη ΦφΛ Βόλφσμπουργκ, την οποία βοήθησε να παραμείνει στην Μπουντεσλίγκα.
Το 2006 ο Έβαλντ Λίνεν τον έφερε στην Ελλάδα, στoν Πανιώνιο, όπου ήταν προπονητής. Βοήθησε τον Πανιώνιο να τερματίσει στην 5η θέση και να κερδίσει την έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Την επόμενη σεζόν επέστρεψε στη Γεωργία, στη Λοκομοτίβι Τιφλίδας αλλά το Φεβρουάριο του 2009 μεταπήδησε πάλι σε γερμανικό σύλλογο, στην Βέεν Βίζμπαντεν (SV Wehen Wiesbaden), με την οποία αγωνίστηκε ως το τέλος της σεζόν στη Β΄ κατηγορία, από όπου υποβιβάστηκε.
Στην εθνική ομάδα
Ο Λέβαν Τσικιτισβίλι έχει αγωνιστεί 58 φορές με την εθνική Γεωργίας, από το 1995 ως το 2009, κι έχει πετύχει ένα γκολ. Τελευταίος αγώνας του ήταν στις 5 Σεπτεμβρίου 2009 στην Τιφλίδα επί της Ιταλίας, για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου, στον οποίο υπήρξε αρχηγός της ομάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γεωργίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Φράιμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΦ Βέεν Βίζμπαντεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Τιφλίδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβι Τιφλίδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ο εσταυρωμένος Χριστός (Γκόγια)
Ο εσταυρωμένος Χριστός (Cristo crucificado) είναι ένας πίνακας - ελαιογραφία σε καμβά - που ζωγράφισε ο Ισπανός καλλιτέχνης Φρανθίσκο Γκόγια το 1780, ο οποίος αναπαριστά τη Σταύρωση του Ιησού. Με το έργο αυτό, το οποίο ο Γκόγια παρουσίασε στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φρανθίσκο, ο Γκόγια αρχίζει να θεωρείται ως ακαδημαϊκός καλλιτέχνης. Σήμερα ο πίνακας ανήκει στη συλλογή του Μουσείου ντελ Πράδο.
Ανάλυση
thumb|left|150px|Ο Χριστός στον Σταυρό, [[Άντον Ράφαελ Μενγκς, ελαιογραφία σε καμβά, 198 × 115 εκ., 1765-1768, Palacio Real, Aranjuez]]thumb|left|150px|Ο εσταυρωμένος Χριστός, [[Ντιέγκο Βελάσκεθ, ελαιογραφία σε καμβά, 248 × 169 εκ., περ. 1632, Μουσείο ντελ Πράδο]] Ο πίνακας έχει νεοκλασικό ύφος, ωστόσο, βασίζεται στην παραδοσιακή ισπανική εικονογραφία της Σταύρωσης και έχει επηρεαστεί από τον χειρισμό του συγκεκριμένου θέματος από τον Βελάσκεθ (δανείζεται και το μαύρο φόντο δίχως τοπίο) και τον Άντον Ράφαελ Μενγκς (από τον οποίο δανείζεται το προωθημένο δεξί πόδι). Ο Γκόγια ακολουθεί τους εικονογραφικούς κανόνες της ισπανικής Μπαρόκ για την απεικόνιση της Σταύρωσης όπως αυτοί καθιερώθηκαν από τον Φρανθίσκο Πατσέκο - μαύρο φόντο, τέσσερα αντί για τρία νύχια, υποστηριζόμενα πόδια, και επιγραφή (ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ) σε τρεις γλώσσες. Ακολουθώντας αυτούς τους κανόνες ο Γκόγια αποφεύγει να δώσει έμφαση σε λατρευτικά χαρακτηριστικά όπως το δράμα και η παρουσία αίματος, ώστε η προσοχή του θεατή να εστιάζεται στο απαλό ύφος του έργου, καθώς η πρόθεσή του ήταν να ικανοποιήσει τους ακαδημαϊκούς, μεταξύ των οποίων κυριαρχούσε ο νεοκλασικισμός του Μένγκς.
Ζωγραφισμένο με χαλαρή και ζωντανή πινελιά, το κεφάλι του Ιησού είναι σηκωμένο και γυρισμένο προς τα αριστερά, κοιτώντας δραματικά προς τα πάνω, πιθανώς ως μια αναπαράσταση μιας εκστατικής κίνησης καθώς λέει Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλειπες; (Κατά Ματθαίον 27:46, Κατά Μάρκον 15:34), αν και η ηρεμία που παρουσιάζει στο σύνολό του ο πίνακας αποφεύγει την πρόκληση συγκίνησης.
Με αυτό το έργο ο Γκόγια επιδιώκει να δείξει στους ακαδημαϊκούς τη δουλειά του σε έναν από τους πιο δύσκολους τομείς, που απαιτούσε γνώση της ανθρώπινης ανατομίας, ζωγραφίζοντας ένα γυμνό, υπό την κάλυψη του θρησκευτικού πλαισίου μέσα στο οποίο το παρουσίασε, σε συμφωνία με την ισπανική παράδοση. Η τεχνική που χρησιμοποιείται αναλύει τη δυσκολία του απαλού χειρισμού της εικόνας σε σφουμάτο καθώς και στην πηγή του φωτός (η οποία φαίνεται να είναι το γυμνό στέρνο του Ιησού) και τη μετάβαση στις σκοτεινές περιοχές, κρύβοντας τα όρια του σχεδίου. Οι διαφανείς περιοχές, οι λάμψεις και οι διαβαθμίσεις αντιμετωπίζονται με λεπτότητα με σκιές γκρίζου και απαλού γαλάζιου, και πινελιές έντονου λευκού ώστε να έχουν μεγαλύτερη ένταση τα λαμπερά φωτεινά σημεία. Οι γραμμές της σύνθεσης ακολουθούν το κλασικό S συνδυαζόμενες με τα βίαια χαρακτηριστικά του Μπαρόκ. Το προωθημένο δεξί πόδι, το ελαφρώς λοξό ισχίο και η κλίση του κεφαλιού δίνουν στο έργο δυναμική προσέγγιση όπως επιβάλλεται από τους κλασσικούς κανόνες για να αποφευχθεί η εντύπωση της δυσκαμψίας.
Ιστορικά στοιχεία
Παρότι οι σύγχρονοι του Γκόγια θαύμαζαν τον πίνακα, η αναγνώρισή του μειώθηκε κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, όταν οι κριτικοί προτιμούσαν να βλέπουν τον Γκόγια ως έναν ρομαντικό ζωγράφο με πενιχρή ή καθόλου Καθολική πίστη, με ελάχιστο ενδιαφέρον για την ακαδημαϊκή ή τη θρησκευτική ζωγραφική. Ωστόσο, ο μεταμοντερνισμός έχει αξιολογήσει τον Γκόγια και το έργο του ως σύνολο, σε όλες τις εκφάνσεις του, λαμβάνοντας υπ' όψιν πως Ο εσταυρωμένος Χριστός πρόκειται για ένα έργο με το οποίο ο Γκόγια επιζητούσε την επαγγελματική αναγνώριση.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Φρανθίσκο Γκόγια Κατηγορία:Εκθέματα του Μουσείου του Πράδο (Μαδρίτη)
Ελλάς (Άρης)
thumb|right|285px|Παλαιά εικόνα της πεδιάδας Ελλάδος από το τροχιακό σκάφος της αποστολής [[Viking (1977)]] thumb|right|255px|Τοπογραφικός χαρτης της Ελλάδος από το όργανο Mars Orbiter Laser Altimeter (MOLA) του διαστημοπλοίου [[Mars Global Surveyor. Το βάθος του βαθύπεδου είναι 7152 μέτρα κάτω από το μέσο επίπεδο της αρειανής επιφανείας .]]thumb|225px|Υψομετρικός χάρτης που δείχνει τον περιβάλλοντα υπερυψωμένο δακτύλιο ανασκαμμένου υλικού.
Η Ελλάς (Hellas) είναι μία τεράστια πεδιάδα και κυκλική-ελλειπτική λεκάνη από πρόσκρουση αστεροειδούς που βρίσκεται στο νότιο ημισφαίριο του πλανήτη Άρη. Η Ελλάς είναι ο δεύτερος ή ο τρίτος μεγαλύτερος κρατήρας προσκρούσεως που είναι γνωστός σε ολόκληρο το Ηλιακό Σύστημα. Ο πυθμένας της λεκάνης βρίσκεται 7152 μ. κάτω από το μέσο επίπεδο της αρειανής επιφανείας, 3000 μ. βαθύτερα από ό,τι η παρόμοια Λεκάνη Νοτίου Πόλου-Άιτκεν της Σελήνης. Η Ελλάς εκτείνεται σε μέγιστο μήκος περίπου 2300 χιλιόμετρα, κατά τη διεύθυνση ανατολή-δύση, δηλαδή είναι πολύ μεγαλύτερη από το ομώνυμο κράτος στον πλανήτη Γη. Το κέντρο της πεδιάδας βρίσκεται σε αρειογραφικές συντεταγμένες 42,4 μοίρες νότιο πλάτος και 70,5 μοίρες ανατολικό μήκος.
Περιγραφή
Με μέση διάμετρο περίπου 2000 χλμ., η Ελλάς είναι η μεγαλύτερη δομή που προήλθε αναμφισβήτητα από πρόσκρουση άλλου σώματος στον Αρη, εκτός και αν η Βόρεια Πολική Λεκάνη αποδειχθεί ότι έχει τέτοια προέλευση. Η Ελλάς πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου του Ύστερου Βαρέος Βομβαρδισμού (Late Heavy Bombardment) στο Ηλιακό Σύστημα, περίπου 4,1 ως 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια πριν από σήμερα.
Η υψομετρική διαφορά μεταξύ του χείλους και του πυθμένα της δομής είναι 9000 μ., ενώ ο πυθμένας της λεκάνης βρίσκεται 7152 μ. κάτω από το μέσο επίπεδο της αρειανής επιφανείας (geodetic datum). Το τεράστιο αυτό βάθος έχει ως αποτέλεσμα η ατμοσφαιρική πίεση εκεί να είναι η μεγαλύτερη που καταγράφεται στην επιφάνεια του πλανήτη, 11,55 millibar ή 0,01 atm, με μεγάλη διαφορά από αυτή στη μέση αρειανή επιφάνεια, περίπου 89%.
Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον Δόκτορος Νο
Η κινηματογραφική ταινία Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον Δόκτορος Νο (αγγλ. τίτλος Dr. No) είναι βρετανική κατασκοπευτική ταινία παραγωγής 1962 σε σκηνοθεσία Τέρενς Γιανγκ, με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι. Ανεξάρτητα από την όποια καλλιτεχνική της αξία, η ταινία κατέχει μια θέση στην ιστορία του κινηματογράφου ως η πρώτη χρονικά της μακρότερης σειράς ταινιών στην ιστορία, αυτή των ταινιών «Τζέιμς Μποντ». Βασίζεται στο μυθιστόρημα του Ίαν Φλέμινγκ με τίτλο Δόκτωρ Νο (1958).
Ελλάς (Άρης)
Περιγραφή
Η Ελλάς βρίσκεται στους αντίποδες του όρους `Αλμπα  και κατά προσέγγιση στους αντίποδες της υπερυψωμένης Θαρσίδας με τα τεράστια ηφαίστειά της (μεταξύ των οποίων το υψηλότερο όρος του πλανήτη, το `Ολυμπος). Το εάν αυτή η ύψωση της επιφάνειας στους αντίποδες του πλανήτη προκλήθηκε από τη σύγκρουση που δημιούργησε την Ελλάδα, ή είναι απλή σύμπτωση, είναι άγνωστο.
Ανακάλυψη και ονομασία
Εξαιτίας των μεγάλων της διαστάσεων και του ανοικτόχρωμου της επιφανείας της σε σχέση με τη γύρω περιοχή, η Ελλάς ήταν ένα από τα πρώτα αρειανά χαρακτηριστικά που ανακαλύφθηκαν με τηλεσκόπιο από τη Γη. Πριν ο Ιταλός αστρονόμος Τζοβάνι Σκιαπαρέλι της δώσει το όνομα Ελλάς, ήταν γνωστή ως «Γη του Λόκυερ», έχοντας ονομασθεί έτσι από τον Ρίτσαρντ Πρόκτορ το 1867 προς τιμή του σερ Τζόζεφ Λόκυερ, ο οποίος με ένα μικρό διοπτρικό τηλεσκόπιο είχε σχεδιάσει την «πρώτη πραγματικά πιστή αναπαράσταση του πλανήτη» (κατά την έκφραση του Ε. Αντωνιάδη). Η επίσημη διεθνής ονομασία «Ελλάς» υιοθετήθηκε από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση το 1958, μαζί με όλες σχεδόν τις σημερινές ονομασίες περιοχών και πεδιάδων του πλανήτη.
Πιθανοί παγετώνες
thumb|Γλωσσοειδής παγετώνας στην Ελλάδα. Πάγος μπορεί να υπάρχει ακόμα εκεί, κάτω από ένα μονωτικό στρώμα σκόνης. thumb| left|Λεπτομέρεια παγετώνα με ανάλυση περίπου 1 μέτρου ανά εικονοστοιχείο. Οι εδαφικοί σχηματισμοί πιστεύεται ότι έχουν προκληθεί από πάγο. Εικόνες από το ραντάρ SHARAD του διαστημοπλοίου Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) υποδεικνύουν ότι κάποια μορφολογικά χαρακτηριστικά που αποκληθηκαν «λοβοειδείς ποδιές συντριμμάτων» σε τρεις κρατήρες στην ανατολική Ελλάδα είναι στην πραγματικότητα παγετώνες από πάγο νερού θαμμένο κάτω από στρώματα σκόνης και πετρωμάτων. Ο θαμμένος αυτός πάγος μετρήθηκε από το SHARAD ότι έχει πάχος 250 στα ανώτερα μέρη των κρατήρων και περίπου 300 μ. και 450 μ. στα μέσα και κατώτερα μέρη τους, αντιστοίχως. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι χιόνι και πάγος (νερού) συσσωρεύθηκαν σε υψηλότερα σημεία, γλίστρησαν προς τα κάτω και σήμερα προστατεύονται από την εξάχνωση από ένα στρώμα θρυμματισμένου πετρώματος και σκόνης. Αυλάκια και χαμηλές λοφοσειρές στην επιφάνεια προκλήθηκαν από το βάρος του πάγου, όπως και στους γήινους παγετώνες.
Εξάλλου, τα σχήματα πολλών μορφολογικών χαρακτηριστικών στην Ελλάδα και σε άλλα μέρη του `Αρη παραπέμπουν στην ύπαρξη παγετώνων, καθώς η επιφάνεια μοιάζει να διαμορφώθηκε έτσι από κάποια κίνηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελλας
Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον Δόκτορος Νο
Στην ταινία ο Τζέιμς Μποντ στέλνεται στην Τζαμάικα (βρετανική αποικία την εποχή συγγραφής του μυθιστορήματος) προκειμένου να ερευνήσει την εξαφάνιση ενός άλλου Βρετανού πράκτορα. Οι ενδείξεις τον οδηγούν στην υπόγεια βάση του σατανικού επιστήμονα δρος Νο, που σχεδιάζει να εκτρέψει έναν από τους πρώτους διαστημικούς πυραύλους των ΗΠΑ με ένα ηλεκτρομαγνητικό όπλο τροφοδοτούμενο με πυρηνική ενέργεια.
Η ταινία είχε σχετικώς μικρό προϋπολογισμό και σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, αφού απέφερε έσοδα σχεδόν 60 φορές μεγαλύτερα από τα έξοδα της παραγωγής της. Παρά το ότι οι πρώτες κριτικές ήταν ανάμικτες, με την πάροδο των δεκαετιών η ταινία απέκτησε μια φήμη, ώστε να θεωρείται από πολλούς ως μία από τις καλύτερες ταινίες της σειράς. Εκτός από τη σειρά ταινιών Τζέιμς Μποντ, η ''Δρ. Νο...'' εγκαινίασε και μια μόδα ταινιών με «μυστικούς πράκτορες» που ευδοκίμησαν κατά τη δεκαετία του 1960. Επίσης γέννησε και τη σειρά κόμικς «Dr. No».
Πολλά από τα διάσημα αντιπροσωπευτικά στοιχεία των ταινιών «Τζέιμς Μποντ» πρωτοεμφανίσθηκαν με αυτή την πρώτη δημιουργία: η ταινία αρχίζει με την εμφάνιση του ήρωα μέσα από την κάννη ενός όπλου και ακολουθεί μια πολύ στιλιζαρισμένη ακολουθία «τίτλων» (ονομάτων των συντελεστών της ταινίας): αμφότερα δημιουργήθηκαν από τον Αμερικανό σχεδιαστή Μωρίς Μπάιντερ. Επίσης η ταινία εισήγαγε και καθιέρωσε το διάσημο μουσικό θέμα του Τζέιμς Μποντ. Λίγο αργότερα, σε μια αρχέτυπη σκηνή, ο Σον Κόνερι συστήνει τον Τζέιμς Μποντ στον κόσμο του κινηματογράφου με τη διάσημη δήλωση «Μποντ. Τζέιμς Μποντ». Η σύντομη σκηνή, που διαδραματίζεται σε ένα καζίνο, δεν έχει σχέση με την κυρίως υπόθεση της ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν κόμικς Εναντιον Δοκτορος Νο Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άλμπερτ Μπρόκολι Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χάρι Σάλτσμαν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στα Pinewood Studios Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία
Ευρυσθέας
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Ευρυσθέας ήταν βασιλιάς της Τίρυνθας, της μίας από τις τρεις ισχυρότερες πόλεις της Αργολίδας, ο Όμηρος και ο Ευριπίδης τον πιστοπειούν και ως βασιλιά στο Άργος. Ο Ευρυσθέας ήταν γιος του Σθένελου και της Νικίππης και εγγονός του Περσέα και του Πέλοπα. Αδέλφια του Ευρυσθέως ήταν η Αλκυόνη (ή Αλκινόη), η Μέδουσα και ο Ίφιτος ή Ίφις ή Ίφιος. Ο Ευρυσθέας έλαβε ως σύζυγό του την Αντιμάχη, κόρη του Αμφιδάμαντα, και απέκτησαν μαζί 7 παιδιά: τον Αλέξανδρο, τον Ιφιμέδοντα, τον Μέντορα, τον Ευρύβιο, τον Περιμήδη, τον Ευρύπυλο και την Αδμήτη, που έγινε ιέρεια της Ήρας.
Ο θετός πατέρας του Ηρακλή Αμφιτρύωνας ήταν γιος του γιου του Περσέα Αλκαίου που ήταν μεγαλύτερος από τον μεγαλύτερος από τον Σθένελο, πατέρα του Ευρυσθέα. Ο Σθένελος έστειλε ωστόσο στην εξορία τον Αλκαίο επειδή σκότωσε κατά λάθος σε ατύχημα τον μεγαλύτερο αδελφό τους Ηλεκτρύωνα. Πριν τη γέννηση του Ηρακλή, ο Δίας είπε στους θεούς ότι αυτός που θα προερχόταν από τη γενιά του Περσέα και θα γεννιόταν σε λίγο, θα βασίλευε στην Τίρυνθα και τις Μυκήνες. Η θεά Ήρα, που μισούσε τον νόθο γιο του συζύγου της, τον Ηρακλή, το άκουσε και σκέφθηκε να επιβραδύνει τη γέννηση του και να επισπεύσει τη γέννηση του Ευρυσθέα, με τον τρόπο αυτό ο Ευρυσθέας γεννήθηκε «εφταμηνίτικο». Βασιλιάς στην Τίρυνθα έγινε έτσι ο Ευρυσθέας και η εξουσία του απλωνόταν ως τις Μυκήνες. Υπήρχε συμφωνία ανάμεσα στον Δία και στην Ήρα να υπηρετήσει ο Ηρακλής τον Ευρυσθέα. Έτσι, ύστερα από χρησμό που έλαβε από το Μαντείο των Δελφών έπρεπε να πάει στην Τίρυνθα και να μπει στην υπηρεσία του Ευρυσθέα. Το πιθανότερο όμως είναι ότι ο Ηρακλής υπηρέτησε τον Ευρυσθέα για να εξαγνισθεί για τον φόνο των παιδιών του ύστερα από τρέλα που του ενέπνευσε η ίδια η Ήρα.
Οι 12 Άθλοι του Ηρακλή
Ο Ηρακλής εγκαταστάθηκε στην Τίρυνθα και κατά τη «θητεία» αυτή επιτέλεσε τους 12 άθλους του. Οι μυθογράφοι ανέλυσαν περισσότερο το θέμα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι φόνοι σχετίζονταν με τους αντιπάλους του για τον βασιλικό θρόνο των Μυκηνών. Οι λεπτομέρειες βρίσκονται αναλυτικά στο θέμα Άθλοι του Ηρακλή, όλοι οι αντίπαλοι του στους Άθλους σχετίζονταν με τη θεά Ήρα. Ο πρώτος μεγάλος άθλος του Ηρακλή είχε ως αποστολή να θανατώσει τον Λέων της Νεμέας και να φέρει στον Ευρυσθέα το δέρμα του. Ο Ηρακλής προτίμησε να φορέσει το δέρμα και επέστρεψε στον Ευρυσθέα, με τη θέα του δέρματος τρομοκρατήθηκε και κρύφτηκε σε ένα πιθάρι. Ο Ευρυσθέας από τότε φοβόταν να συναντηθεί με τον Ηρακλή, παρήγγειλε ότι τα κατορθώματα του θα του τα ανακοινώνει από τότε ο αγγελιοφόρος Κοπρέας που είχε δεχτεί στην αυλή του. Η δεύτερη αποστολή του Ηρακλή ήταν να θανατώσει τη Λερναία Ύδρα, ο ανεψιός του Ιόλαος του οδήγησε το άρμα. Ο Ευρυσθέας αρνήθηκε να δεχτεί τον συγκεκριμένο Άθλο με την αστεία δικαιολογία ότι δεν τον πραγματοποίησε μόνος του αλλά με βοηθό. Ο Τρίτος Άθλος του Ηρακλή αφορούσε την Κερυνίτιδα Έλαφο, ένα Ελάφι με χρυσά κέρατα αφιερωμένο στην Άρτεμις, θα έπρεπε να το φέρει στον Ευρυσθέα ζωντανό. Η θεά εξοργίστηκε αλλά ο Ηρακλής της υποσχέθηκε ότι μετά τον Άθλο που της ανέθεσε ο Ευρυσθέας θα της το επιστρέψει. Ο Ηρακλής ζήτησε από τον ίδιο τον Ευρυσθέα να βγει και να παραλάβει το ελάφι και όχι μέσω του αντιπροσώπου του Κοπρέα. Ο Ευρυσθέας εμφανίστηκε αλλά πριν παραλάβει το ελάφι ο Ηρακλής άφησε τα χέρια του από αυτό και επεστράφη ταχύτατα στη θεά. Στον Τέταρτο Άθλο ο Ευρυσθέας ανέθεσε στον Ηρακλή να συλλάβει τον Ερυμάνθιο Κάπρο και να του τον φέρει ζωντανό. Ο Ηρακλής τον πραγματοποίησε αλλά όταν επέστρεψε με τον κάπρο στους ώμους ο Ευρυσθέας τρομοκρατήθηκε ξανά και κλείστηκε σε ένα πιθάρι.
Το τέλος του Ευρυσθέα
Μόλις ο Ευρυσθέας ησύχασε από τις πληγές στις οποίες έδωσε τέλος ο Ηρακλής με τους άθλους του, έδιωξε τον ήρωα με την πρόφαση ότι τον έπιασε να επιβουλεύεται την εξουσία του. Τότε ο Ηρακλής πήγε στον Φενεό και παρέμεινε εκεί με τη μητέρα του Αλκμήνη. Μετά τον θάνατο του Ηρακλή, ο Ευρυσθέας προσπάθησε να καταστρέψει τους απόγονούς του, τους Ηρακλείδες, οι οποίοι κατέφυγαν στον βασιλιά της Τραχίνας, τον Κύηκα, που θυμόταν τις ευεργεσίες του Ηρακλή. Αλλά ο Ευρυσθέας του παράγγειλε με τον Κοπρέα να τους διώξει. Τότε οι Ηρακλείδες πήγαν στην Αθήνα, όπου βασίλευε ο Θησέας (κατ' άλλους ο Δημοφώντας), και του ζήτησαν άσυλο, καθίζοντας ως ικέτες στον «Ελέου βωμόν». Ο Ευρυσθέας ζήτησε την παράδοση των «ικετών», ωστόσο ούτε ο Θησέας, ούτε άλλος Αθηναίος δέχθηκε να τους παραδώσει, κι έτσι ο Ευρυσθέας κήρυξε τον πόλεμο στην Αθήνα. Στη μάχη που επακολούθησε στην Αττική, οι Αθηναίοι κατατρόπωσαν τον στρατό του Ευρυσθέως, ο οποίος έχασε τη ζωή του, ενώ σκοτώθηκαν και οι 5 γιοί του. Η νίκη αυτή είχε προφητευθεί από το Μαντείο των Δελφών, που είχε δώσει στους Αθηναίους την υπόσχεση ότι θα νικούσαν αν θυσιαζόταν με τη θέλησή της μία παρθένος από «γένος ευγενών». Η Μακαρία, κόρη του Ηρακλή και της Δηιάνειρας, θυσιάστηκε τότε θεληματικά για να χαρίσει τη νίκη στα αδέλφια της και τους Αθηναίους.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Βασιλείς της Τίρυνθας Κατηγορία:Βασιλείς των Μυκηνών
Δήμος Μετσόβου
Ο Δήμος Μετσόβου είναι δήμος της Περιφέρειας Ηπείρου, ο οποίος συστάθηκε το 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων καποδιστριακών δήμων Εγνατίας, Μετσόβου και της κοινότητας Μηλέας. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, κοντά στα γεωγραφικά διαμερίσματα της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας και απλώνεται στις πλαγιές της Βόρειας Πίνδου. Ο δήμος Μετσόβου συνορεύει με τους δήμους Ζαγορίου, Ιωαννιτών, και Βορείων Τζουμέρκων, με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων (Δήμος Μετεώρων) και με την Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών (Δήμος Γρεβενών). Είναι ένας από τους ορεινότερους δήμους της Ελλάδας.
Πρωτεύουσα του δήμου είναι η ομώνυμη κωμόπολη Μέτσοβο. Το Μέτσοβο είναι μια ορεινή κωμόπολη της Πίνδου, κτισμένο πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης Τύμφη. Ένα από τα κυριότερα αξιοθέατα του Μετσόβου είναι το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου το οποίο στέκεται όρθιο από το 1380, τουλάχιστον, ως σήμερα και λέγεται πως ο τότε ηγούμενος του ήταν ο Ησαΐας. Το Μέτσοβο διαθέτει ένα πλήθος μονών και εκκλησιών, πολλά από αυτά αυθεντικά Βυζαντινά μνημεία τεραστίου κάλλους και σημασίας που αποτελούν στολίδι για την περιοχή.
Δημοτικές Ενότητες
Ακολουθούν οι Δημοτικές Ενότητες (Δ.Ε.) οι οποίες απαρτίζουν το νέο δήμο και οι επιμέρους πληθυσμοί των οικισμών, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011:
Δημοτική Ενότητα Εγνατίας
Η Δ.Ε. Εγνατίας έχει πληθυσμό 2.331 κατοίκους. Σε αυτήν περιλαμβάνονται:
Δημοτική Ενότητα Μετσόβου
Η Δ.Ε. Μετσόβου έχει πληθυσμό 3.469 κατοίκους. Σε αυτήν περιλαμβάνονται:
Δημοτική Ενότητα Μηλιάς
Περιλαμβάνει την τέως Κοινότητα Μηλιάς:
μικρογραφία|Φυσικό τοπίο του Μετσόβου
Προστατευόμενες τοποθεσίες
Η περιοχή του Μετσόβου (Ανήλιο - Κατάρα) είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, με κωδικό GR2130006, κατά μία έκταση 72,56 τ.χλμ.
Δήμαρχοι
...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μετσοβου
Metsovo