cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκυ Γ΄ του Σαιν-Πολ
Βιογραφία
Το 1248 απεβίωσε ο πατέρας του και ο πρωτότοκος Ιωάννης Β΄ έλαβε το Μπλουά, ο δευτερότοκος Γκωτιέ Δ΄ έλαβε το Σατιγιόν, και ο Γκυ Γ΄ έλαβε το Σαιν-Πολ-συρ-Τερνουάζ.
Ακολούθησε την Η΄ Σταυροφορία του 1270 και αυτήν του 1284-85, που εξήγγειλε ο Φίλιππος Γ΄ της Γαλλίας εναντίον της Αραγωνίας, η οποία είχε τόσο κακό τέλος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1255 τη Ματθίλδη των Ρέγκιναρ, κόρη του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν
Πεπίνος ο Κυφός
Πρώτα χρόνια
Οι συνθήκες που γεννήθηκε ο Πεπίνος είναι ασαφείς, οι γνώμες για την νομιμότητα του και τον γάμο των γονέων του είναι διχασμένες, οι περισσότερες πηγές της εποχής του τον καταγράφουν σαν νόθο. Ο ιστορικός του Καρλομάγνου Έινχαρντ καταγράφει την μητέρα του σαν "ερωμένη", συνεπώς ο Πεπίνος ο Κυφός δεν ήταν νόμιμος διάδοχος στον θρόνο. Ο Έινχαρντ όπως και οι υπόλοιποι ιστορικοί της εποχής του έζησαν στην αυλή του διαδόχου του Καρλομάγνου Λουδοβίκου του Ευσεβούς και ήθελαν να τον υπερασπιστούν σαν νόμιμο κληρονόμο, αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο αν ο Πεπίνος ήταν νόθος. Η ένωση του Καρλομάγνου με την Χιμιλτρούδη πιθανότατα ήταν μιά μορφή αρχαίου Γερμανικού γάμου χωρίς τελετές από την Καθολική Εκκλησία. Ο Πολ Δε Ντίκον γράφει ότι ο Πεπίνος γεννήθηκε "πριν τον νόμιμο γάμο των γονέων του" αλλά δεν ξεκαθαρίζει αν ο γάμος έγινε τελικά αφού την επόμενη χρονιά ο Καρλομάγνος παντρεύτηκε την Δεζιδεράτα. Ο Πάπας Στέφανος Γ΄ σε επιστολή του στον Καρλομάγνο αναφέρει τον γάμο σαν νόμιμο από την εκκλησία, την ίδια εποχή όμως βρισκόταν σε πόλεμο με τον βασιλιά των Λομβαρδών Δεζιδέριο και δεν είχε κανένα συμφέρον να παντρευτεί ο Καρλομάγνος την κόρη του. Ο Καρλομάγνος αγνόησε ωστόσο τον πάπα και προχώρησε σε γάμο με την Δεζιδεράτα διακόπτοντας τις σχέσεις του με την Χιμιλτρούδη, πιθανότατα δυσαρεστήθηκε επειδή του γέννησε ανάπηρο γιο.
Όταν έγινε γνωστή στον λαό η αναπηρία του Πεπίνου ο Καρλομάγνος φρόντισε να ορίσει έναν από τους μικρότερους ετεροθαλείς αδελφούς του διάδοχο. Οι συνθήκες διαδοχής την εποχή των Καρολιδών είναι ασαφείς σε σχέση με τους μετέπειτα μονάρχες, οπότε δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τους ακριβείς λόγους που αποκληρώθηκε ο Πεπίνος. Η μόνη βέβαιη πληροφορία είναι ότι ο Καρλομάγνος έκανε έναν γιο με την Χιμιλτροπύδη με την οποία δεν έχει ξεκαθαριστεί αν ήταν παντρεμένος ή όχι. Οι συνθήκες με τις οποίες γεννήθηκε ο Πεπίνος είναι κατανοητές με το όνομα που πήρε σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής του, οι Καρολίδες αριστοκράτες έδιναν στα παιδιά τους ονόματα ένδοξων προγόνων τους. Οι Καρολίδες πίστευαν ότι η υπενθύμιση των ονομάτων των προγόνων θα βοηθούσε τα παιδιά να επαναλάβουν τα κατορθώματα τους. Στην δυναστεία των Καρολιδών κυριαρχούσε εκείνη την εποχή το όνομα "Πεπίνος", σημαντικότερος εκπρόσωπος ήταν ο παππούς του Πεπίνος ο Βραχύς όπως και άλλα μέλη της δυναστείας, ο μικρότερος αδελφός του Καρλομάγνου Καρλομάν Α΄ έδωσε στον γιο του το όνομα Πεπίνος πριν παντρευτεί. Το γεγονός ότι ο Καρλομάγνος έδωσε στον μεγαλύτερος γιο του το όνομα Πεπίνος αποδεικνύει ότι είχε μεγάλες φιλοδοξίες για αυτόν. Μοναδική εξαίρεση ο ιστορικός Νότκερ ο Τραυλός που αναφέρει ότι το όνομα δόθηκε με πρόταση της μητέρας του Χιμιλτρούδης.
Περιθωριοποίηση
Ο Πεπίνος εξακολουθούσε να ζει στην αυλή του πατέρα του και μετά την εκδίωξη της μητέρας του, όταν η θετή του μητέρα Χίλντεγκαρντ γέννησε τους ετεροθαλείς αδελφούς του Κάρολο και Καρλομάν η θέση του άρχισε να τρίζει. Ο Πάπας Αδριανός Α΄ βάπτισε τον αδελφό του Καρλομάν στην Ρώμη με το όνομα Πεπίνος, αυτό δείχνει ότι ο Καρλομάγνος είχε στόχο να του δώσει αυτοκρατορικές εξουσίες. Ένα Σαξονικό ποίημα του 9ου αιώνα αναφέρει ότι ο αυτοκράτορας παραβρέθηκε σε ένα πανηγύρι στην Ρώμη το Πάσχα, εκεί βάπτισε ο πάπας τον γιο του. Πολλοί ιστορικοί ερμηνεύουν την πράξη αυτή σαν το πρώτο βήμα που έγινε από τον Καρλομάγνο για να αποκληρώσει τον Πεπίνο τον Κυφό. Τα έγγραφα της εποχής ωστόσο το αμφισβητούν, ο Πεπίνος ο Κυφός εξακολουθούσε να διατηρεί μεγάλο τμήμα της κληρονομιάς μέχρι την εποχή που επαναστάτησε εναντίον του πατέρα του (792). Ο Καρλομάγνος έδειξε έντονο ενδιαφέρον για την διαδοχή του, φρόντισε επίμονα να μην παντρέψει τις κόρες του για να μην του δημιουργήσουν προβλήματα οι γαμπροί του, φοβόταν ότι η διαδοχή δεν θα γίνει ειρηνικά. Η αναπηρία του Πεπίνου δεν στάθηκε εμπόδιο στο θέμα της διαδοχής, τον αντιμετώπισε με μεγάλη στοργή και σεβασμό. Μετά την βάπτιση του Καρλομάν σε Πεπίνο ο μεγαλύτερος Πεπίνος βρισκόταν ακόμα στην αυλή του πατέρα του και μεγάλωσε με τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του Κάρολο τον Νεώτερο. Όταν ο Καρλομάγνος έκανε διανομή του βασιλείου του όρισε τον Κάρολο τον Νεότερο "Βασιλιά των Φράγκων", ο Πεπίνος ο Κυφός είχε όμως μεγάλο μερίδιο στην Φραγκία μέχρι την εποχή που επαναστάτησε (792). Η ιστορικός Τζάνετ Νέλσον (γεν. το 1942) υποστηρίζει ότι η βάπτιση του Καρλομάν σε Πεπίνο δεν έγινε με στόχο να αλλάξει η κληρονομιά αλλά αφορούσε "πολιτικές πέρα από την οικογένεια του". Η αναβάπτιση ενός Ιταλού βασιλιά με το όνομα Πεπίνος ήταν παλιά παράδοση των Καρολίδων για να αποκτήσουν καλές σχέσεις με τον πάπα, ο Καρλομάγνος ακολούθησε την πολιτική του πατέρα του Πεπίνου του Βραχέως.
Ιστορικές θεωρίες
Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι η βάπτιση του Καρλομάνου είχε σαν στόχο την ολική αποκλήρωση του Πεπίνου στις επόμενες αποφάσεις του Καρλομάγνου. Ο Γουόλτερ Γκόφφαρτ ερμηνεύει το έργο που έγραψε ο Πολ Δε Ντίκον στα μέσα της δεκαετίας του 780 πριν την επανάσταση του Πεπίνου του Κυφού (792), δεν άφηνε καμιά ελπίδα διαδοχής σε κάποιον ανάπηρο βασιλιά. Ο Πολ Δε Ντίκον συγκρίνει την ιστορία της οικογένειας του Καρλομάγνου με την διαδοχή των βασιλέων όπως παρουσιάζει η Αγία Γραφή, οι Βιβλικοί πατριάρχες κληροδοτούσαν ολόκληρη την περιουσία τους μονάχα σε έναν από τους γιους τους που θεωρούσαν ότι είναι ο "εκλεκτός". Ο Πεπίνος ο Κυφός αποκλείστηκε όπως ο Ησαύ για χάρη των μικρότερων ετεροθαλών αδελφών του, "όπως ο Ισαάκ δεν είχε περισσότερες πιθανότητες από το να ορίσει τον ένα από τους γιους του σαν κληρονόμο". Ο Γκόφφαρτ και οι υπόλοιποι ιστορικοί που συμφωνούν με την γνώμη του αναφέρουν ότι ο Κάρολος έδωσε άλλα μεγάλα ανταλλάγματα στον Κυφό όπως η αρχιεπισκοπή του Μετς. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι που μας οδηγούν στην απόφαση του Καρλομάγνου να αποκλείσει τον Πεπίνο τον Κυφό από την διαδοχή. Ο Πεπίνος εξακολουθούσε να παραμένει στην αυλή του Καρλομάγνου και με την επόμενη σύζυγο του Φαστράντα αλλά ο Κάρολος ο Νεώτερος είχε αναλάβει όλες τις πρωτοβουλίες στις εκστρατείες του πατέρα του. Ο Καρλομάγνος σύμφωνα με τον Γκόφφαρτ παρέδιδε όλο και περισσότερα καθήκοντα στον Κάρολο "αφήνοντας τον Πεπίνο στο περιθώριο". Η νομιμότητα του γάμου του Καρόλου με την Χιμιλτρούδη ήταν τελικά για τους συγκεκριμένους ιστορικούς ο βασικός λόγος που οδήγησε τον Καρλομάγνο στην αποκλήρωση του Κυφού. Ο Καρλομάγνος είχε δεχτεί σκληρή αρνητική κριτική για τις συζύγους και τις ερωμένες του, ένας μοναχός από το Ράιχεναου αναφέρει ένα όραμα στο οποίο ο Καρλομάγνος τιμωρήθηκε σκληρά στο Καθαρτήριο για τα ερωτικά του αμαρτήματα. Οι ιστορικοί του Μεσαίωνα που απέρριψαν την Χιμιλτρούδη σαν ερωμένη ήταν οι ίδιοι που πίεζαν σκληρά τον αυτοκράτορα να απορρίψει πλήρως τα παγανιστικά Γερμανικά έθιμα και να ασπαστεί μόνο τα Ορθόδοξα χριστιανικά. Ο γάμος με την Χιμιλτρούδη ήταν άκυρος προφανώς επειδή έγινε σύμφωνα με τα αρχαία Γερμανικά έθιμα, συνεπώς τα παιδιά ήταν νόθα. Η μεγάλη πίεση που δέχτηκε ο Καρλομάγνος να ασπαστεί πλήρως τον Καθολικισμό τον οδήγησαν στην απόφαση να αποκληρώσει τον Κυφό. Άν ήθελε ο Καρλομάγνος να δεχτεί πλήρως την υποστήριξη της Καθολικής χριστιανικής εκκλησίας έπρεπε να ορίσει διάδοχο έναν γιο από τον γάμο του με την Χίλντεγκαρντ που έγινε πλήρως με τις χριστιανικές πρακτικές, συνεπώς ένας γιος με την τρίτη του σύζυγο έπρεπε να είναι νόμιμος διάδοχος του θρόνου.
Εξέγερση
Ο Πεπίνος ο Κυφός προσπάθησε να οργανώσει εξέγερση για να ανατρέψει τον πατέρα του, η συνωμοσία αποκαλύφτηκε αμέσως και κατεστάλη (792). Το ιστορικό υπόβαθρο της επανάστασης είναι περίπλοκο δεν έχει σχέση μόνο με την αποκλήρωση του Πεπίνου, την ίδια εποχή έγιναν πολλές επαναστάσεις όπως των Σαξόνων (793) και του Γκριμόαλντ Γ΄ του Μπενεβέντο. [8] Η πείνα θέριζε τότε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, τα νέα βασιλικά μέτρα έπληξαν σκληρά την τοπική αριστοκρατία, είχαν στόχο "να υποτάξουν πλήρως τους τοπικούς κόμητες". Οι ευγενείς υποχρεώθηκαν να πάρουν νέο όρκο απέναντι στον αυτοκράτορα "ορκίζομαι να είμαι πιστός στον άρχοντα Κάρολο και τους γιους του, να μην προχωρήσω σε καμία πράξη προδοσίας ή άλλη κακόβουλη ενέργεια". Η ασφυκτική βασιλική εξουσία απέναντι στην αριστοκρατία οδήγησε σε οργή και κατέληξε σε επανάσταση εναντίον του ίδιου του βασιλιά.
Τα "Βασιλικά Χρονικά των Φράγκων" και ο Έινχαρντ αναφέρουν σαν αφορμή της επανάστασης από τα περισσότερα μέλη της αυλής ήταν η τέταρτη σύζυγος του Καρόλου Φαστράντα, οι δυο μεγαλύτερες επαναστάσεις (786, 792) έγιναν την εποχή που ήταν βασίλισσα η Φαστράντα. Ο Έινχαρντ σε παραπομπή του για το έτος 792 γράφει "ο μεγαλύτερος γιος του Καρόλου Πεπίνος και πολλοί Φράγκοι δεν μπορούσαν να υποφέρουν την βιαιότητα της βασίλισσας Φαστράντας και συνομώτησαν εναντίον της ζωής του βασιλιά". Ο Έινχαρντ συνεχίζει σε άλλο σημείο "αν υποθέσουμε ότι η βιαιότητα της βασίλισσας Φαστράντας ήταν η κύρια αιτία των επαναστάσεων φαίνεται ότι την αποδέχτηκε και ο Κάρολος ο οποίος μέχρι τότε ήταν πιστός στην ευγένεια της βασιλείας". Ο ιστορικός Καρλ Χάμερ στηριζόμενος στην φράση του Έινχαρντ έγραψε "η σκληρότητα της βασίλισσας Φαστράντας ανέτρεψε την μέχρι τότε ευγένεια της βασιλικής εξουσίας". Οι πράξεις σκληρότητας που έδειξε η Φαστράντα στον Πεπίνο είναι ασαφείς, το βέβαιο είναι ότι έφερε μεγάλες εντάσεις ανάμεσα στον Κάρολο και την αριστοκρατία. Στα τέλη του 792 ο Κάρολος βρισκόταν στην Βαυαρία, στο Ρέγκενσμπουργκ και ετοιμαζόταν να εκστρατεύσει εναντίον των Άβαρων. Ο Έινχαρντ γράφει ότι ο Πεπίνος ο Κυφός αρνήθηκε να συνοδεύσει τον πατέρα του επειδή υποκρίθηκε τον άρρωστο. Ο Έινχαρντ συνεχίζει "Όταν ο Κάρολος πολεμούσε τους Ούννους στην Βαυαρία ξαφνικά ο Πεπίνος έγινε καλά και οργάνωσε πραξικόπημα εναντίον του πατέρα του, στο πλευρό του ήταν δυσαρεστημένοι Φράγκοι ευγενείς που τον παρέσυραν με κολακευτικά λόγια και υποσχέσεις να τον ανεβάσουν στον θρόνο". Ο Έινχαρντ ήταν ωστόσο μόνιμο μέλος της βασιλικής αυλής και οι περιγραφές του ίσως περιέχουν υπερβολές. Την εποχή που ο Κάρολος έλλειπε ο Πεπίνος και οι υπόλοιποι δυσαρεστημένοι ευγενείς συνωμότησαν εναντίον της ζωής του βασιλιά, ένας Ανώνυμος χρονικογράφος έγραψε :
"Μια μεγάλη σκοτεινή σελίδα για την ιστορία των Φράγκων, μια συνωμοσία ευγενών ήρθε στο φως με στόχο να αφαιρέσουν την ζωή από τον ίδιο τον βασιλιά, ο αρχηγός της συνωμοσίας ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά ο οποίος αγνοήθηκε επειδή ήταν άχρηστος από την ημέρα που γεννήθηκε."
Ένας μοναχός πρόδωσε στον Κάρολο την συνωμοσία, ο ίδιος ο μοναχός σαν αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες του διορίστηκε αργότερα ηγούμενος στο Σαιντ Ντενίς. Οι συνωμότες κατηγορήθηκαν ότι έσπασαν τον όρκο τους στον βασιλιά, οι ίδιοι προσπάθησαν ψευδώς να δικαιολογηθούν ότι δεν πήραν ποτέ αυτό τον όρκο. Η δικαιολογία ήταν φθηνή επειδή η πράξη της απόπειρας αυτοκτονίας εναντίον του βασιλιά ήταν σε κάθε περίπτωση μεγάλο έγκλημα.
Εξορία και θάνατος
Το δικαστήριο της βασιλικής αυλής έκρινε όλες τους συνωμότες ένοχους για εσχάτη προδοσία, τους καταδίκασε σε θάνατο και έκανε κατάσχεση της περιουσίας τους. Μερικοί από αυτούς γλύτωσαν τον θάνατο ανάμεσα τους και ο Πεπίνος ο Κυφός, ο Κάρολος δεν ήθελε να θανατώσει τον μεγαλύτερο γιο του λόγω πατρικής αγάπης. Ο ιστορικός Πιερ Ριτσέ γράφει "η επανάσταση του 792 του μπάσταρδου γιου του Πεπίνου τον ανησύχησε έντονα", λόγω της στενής τους συγγένειας. Ο Πεπίνος ο Κυφός σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε να μείνει ατιμώρητος, ο πατέρας του αποφάσισε να τον στείλει εξορία ισόβια σε μοναστήρι. Ο Έινχαρντ γράφει "όταν αποκαλύφτηκε η συνωμοσία και τιμωρήθηκαν οι οργανωτές, το κεφάλι του Πεπίνου ξυρίστηκε και απεστάλη στο μοναστήρι του Προυμ όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του". Ο ιστορικός Στιούαρτ Έρλι γράφει "η συνωμοσία του Πεπίνου έλυσε τα χέρια του Καρόλου, από τότε θα μπορούσε να ρυθμίσει την κληρονομιά του μόνο ανάμεσα στους γιους του με την Χίντελγαρντ", τονίζει ωστόσο ότι το κόστος της εξέγερσης ήταν πολύ μεγάλο. Τα "Χρονικά του Λορς" έναν χρόνο αργότερα (793) τονίζουν ότι ο βασιλιάς φρόντισε όχι μόνο στην τιμωρία των ενόχων αλλά και την "ανταμοιβή όσων τον βοήθησαν", συνεχίζει ότι "τους έδωσε μεγάλες ποσότητες από χρυσάφι, ασήμι και ασημικά, η πίστη τους έπρεπε να ανταμειφθεί". Ο Πεπίνος ο Κυφός έγινε μοναχός στο "Αβαείο του Προύμ" στην συμβολή των ποταμών Ρήνου και Μοζέλλα βόρεια από το σημερινό Λουξεμβούργο, ήταν ιδανικός τόπος εξορίας επειδή βρισκόταν μακριά από την πρωτεύουσα των Καρολιδών Άαχεν. Το υπόλοιπο διάστημα της ζωής του ο Πεπίνος το πέρασε μακριά από ανταρσίες και εξεγέρσεις. Ο Καρλομάγνος αποφάσισε να μοιράσει την αυτοκρατορία του ανάμεσα στους τρεις γιους του Κάρολο τον Νεώτερο, Πεπίνο της Ακουιτανίας και Λουδοβίκο τον Ευσεβή αποκληρώνοντας οριστικά τον Πεπίνο τον Κυφό (806). Είναι ασαφές ακόμα αν αποκληρώθηκε χάρη στην επανάσταση του 792 ή το είχε αποφασίσει από πριν λόγω της σωματικής του αναπηρίας. Ο Πεπίνος ο Κυφός πέθανε γύρω στο 811 πιθανότατα από Πανώλη, είναι ασαφής η ακριβής ημερομηνία, τα Βασιλικά Χρονικά των Φράγκων την καταγράφουν στις 8 Ιουλίου 810.
Παραπομπές σε Βίβλο
Πολλοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι αποκληρώθηκε λόγω της αναπηρίας του, στηρίζουν την άποψη αυτή βασικά στην Βίβλο :
"Κανένας άντρας με σωματικό ελάττωμα δεν μπορούσε να πλησιάσει στων βωμό του Κυρίου είτε ήταν τυφλός ή χωλός ή κουτσός ή ανάπηρος ή παραμορφωμένος, κανένας απόγονος του Ααρών με τα ελαττώματα αυτά δεν μπορούσε να πλησιάσει τον βωμό του Κυρίου. Ο άντρας με ελαττώματα μπορούσε ελεύθερα να φάει το φαγητό του Κυρίου αλλά δεν μπορούσε να το προσφέρει ο ίδιος στους άλλους, το ελάττωμα του προσβάλει την προσφορά η οποία είναι του Κυρίου".
Πολλοί μεγάλοι χριστιανοί που ακολουθούσαν τον Ιησού όπως ο Ισίδωρος της Σεβίλλης και ο Αυγουστίνος Ιππώνος είχαν την αντίθετη άποψη, δεν θεωρούσαν σε καμιά περίπτωση τα φυσικά ελαττώματα καταραμένα ή δαιμονικά. Ο Άγιος Αυγουστίνος τον οποίο ακολουθούσαν πιστά πολλοί οπαδοί των Καρολιδών έγραψε ότι ο Οίκος του Θεού "μολύνεται μόνο από τις κακές ψυχές, όχι από τα φυσικά ελαττώματα". Ένας ιστορικός γράφει ότι ο Άγιος Αυγουστίνος και οι οπαδοί του θεωρούσαν την αιτία της αναπηρίας "ακατανόητη για τον ανθρώπινο νου, βρίσκεται και αυτή μέσα στο γενικό σχέδιο του θεού για την ανθρωπότητα". Η περίπτωση του Πεπίνου αποκαλύπτει μια άλλη άποψη που επικρατούσε την εποχή των Καρολιδών, ότι τα άτομα με αναπηρία ήταν καταραμένα από τον θεό αλλά για λόγους που δεν ήταν αντιληπτοί για τον άνθρωπο. Ο Έινχαρντ γράφει ότι ο Πεπίνος ήταν "όμορφος στο πρόσωπο αλλά κυφός", αυτό τον αποκλείει από την διαδοχή. Ο Νότκερ ο Τραυλός γράφει χιουμοριστικά μια διαφορετική άποψη ότι "τα άτομα με αναπηρία είναι περισσότερο οξύθυμα χάρη στα ελαττώματα τους". Δεν υπάρχει καμιά ερμηνεία από κανέναν συγγραφέα της εποχής που να δείχνει ότι ο Πεπίνος ο Κυφός αποκληρώθηκε από αναπηρία, αυτά αποτελούν βασικά λανθασμένες ερμηνείες σύγχρονων συγγραφέων. Τα προβλήματα με την διαδοχή του Πεπίνου πρέπει να ήταν περισσότερο πολιτικά παρά θρησκευτικά, ένας ανάπηρος βασιλιάς δεν μπορούσε να υπερασπιστεί το βασίλειο επαρκώς από εξωτερικούς εχθρούς. Για να προσδιορίσουμε με ακρίβεια την περίπτωση του Πεπίνου είναι απαραίτητο να αναλύσουμε ορθά τις πηγές της εποχής. Μια ενδιαφέρουσα άποψη έγραψε ο Πολ Δε Ντίκον (785) που διετέλεσε αρχιεπίσκοπος του Μετς, προσπάθησε να συνδέσει την περίπτωση του Πεπίνου με τους προγόνους του από την Δυναστεία των Καρολιδών :
''"Με την σύζυγο του Χίλντεγκαρντ ο Κάρολος έκανε τέσσερις γιους και τέσσερις κόρες, ο βασιλιάς είχε αποκτήσει πριν τον νόμιμο γάμο του με την Χιμιλτρούδη έναν ευγενή γιο τον Πεπίνο. Τα ονόματα των γιων του Καρόλου με την Χίλντεγκαρντ ήταν κατά σειρά : Κάρολος που πήρε το όνομα του πατέρα του και του προπάππου του, Πεπίνος που πήρε το όνομα του αδελφού και παππού του και ο Λουδοβίκος γεννήθηκε μαζί τον Λοθάριο ο οποίος πέθανε την επόμενη χρονιά. Με την ευλογία του θεού ο Πεπίνος κληρονόμησε το Βασίλειο της Ιταλίας και ο Λουδοβίκος την Ακουιτανία.
Ο Πεπίνος σε νεώτερες πηγές
Οι ιστορικοί βλέπουν τις απόψεις του Πολ Δε Ντίκον περισσότερο σαν "λογοτεχνικά αριστουργήματα" και δεν έχουν καμιά ιστορική αξία, ο Γκόφφαρτ συγκεκριμένα τις καταγράφει σαν "συλλογή θρύλων". Η σημαντικότερη πηγή για την ζωή του Πεπίνου ήταν τα "Χρονικά του Λορς" που έγραψαν Φράγκοι μοναχοί την εποχή του Πεπίνου, θεωρείται σαν μιά από τις σημαντικότερες πηγές που περιγράφουν την εξέγερση του Πεπίνου (792):
"Την ίδια εποχή κάποιος Πεπίνος μπάσταρδος γιος του βασιλιά με την ερωμένη του Χιμιλτρούδη συνωμότησε εναντίον του πατέρα του και των γιων του με την νόμιμη σύζυγο του, στόχος του να τους θανατώσει όλους και να γίνει βασιλιάς ο ίδιος όπως ο Αβιμελέχ στο Ισραήλ. Ο Κάρολος έμαθε την σκευωρία και συγκάλεσε Σύνοδο στο Ρέγκενσμπουργκ παρουσία ολόκληρου του Φραγκικού λαού, οι συνομώτες και ο Πεπίνος καταδικάστηκαν όλοι σε θάνατο και κατάσχεση της περιουσίας τους. Η ποινή εφαρμόστηκε στους περισσότερους αλλά μερικοί πήραν χάρη ανάμεσα τους και ο ίδιος ο Πεπίνος, οι Φράγκοι έκριναν ότι θα ήταν καλύτερο να υπηρετήσει τον θεό σε μοναστήρι για την σωτηρία της ψυχής του".
Τα "Βασιλικά Χρονικά των Φράγκων" που γράφτηκαν στην αυλή του Καρλομάγνου αποτελούν σημαντική πηγή πληροφόρησης για τον Πεπίνο τον Κυφό, δεν θεωρούνται ωστόσο αξιόπιστα επειδή παραποιήθηκαν από κάποιο μετέπειτα βασιλιά. Ο Έινχαρντ που έζησε στην αυλή του Καρλομάγνου θεωρείται ο σημαντικότερος από τους βιογράφους του, στο έργο του δεν καταγράφει την Χιμιλτρούδη σαν νόμιμη σύζυγο του αυτοκράτορα :
"Παντρεύτηκε την Χίλντεγκαρντ μια γυναίκα υψηλής καταγωγής με την οποία απέκτησε τρεις γιους τον Κάρολο, τον Πεπίνο, τον Λουδοβίκο και πολλές κόρες, είχε επίσης κόρες από την τρίτη σύζυγο του Φαστράντα μια γυναίκα υψηλής Φραγκικής καταγωγής και μια ερωμένη που δεν είναι γνωστό το όνομα της".
Ο Έινχαρντ γνώριζε ότι ο Πεπίνος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρλομάγνου αλλά δεν καταγράφει σκόπιμα το όνομα του, αργότερα αναγνωρίζει το λάθος του συμπληρώνοντας "από τις ερωμένες του έκανε τον μεγαλύτερο γιο του Πεπίνο που παρέλειψα να αναφέρω". Την εποχή που έγραφε ο Έινχαρντ το έργο του ο Πεπίνος ο Κυφός είχε μόλις καταδικαστεί και πήγαινε σε εξορία, ήθελε να τον υποτιμήσει και να τον εξαφανίσει από την βασιλική γενεαλογία των Καρολιδών"''.
Ο Έινχαρντ περιγράφει στην συνέχεια την εξέγερση του Πεπίνου ευρισκόμενος ο ίδιος στην ηγεσία "Φράγκων συνωμοτών" για να ανατρέψει και να δολοφονήσει τον πατέρα του, όταν αποκαλύφτηκε η συνωμοσία ξυρίστηκε το κεφάλι του και πήγε στο "μοναστήρι του Προύμ" Ο ιστορικός Καρλ Χάμμερ αναφέρει ότι ο Έινχαρντ συκοφαντεί σκόπιμα τον Πεπίνο σε τέτοιο βαθμό που προσπάθησε να καλύψει και την προηγούμενη επανάσταση που ήταν σημαντικά μεγαλύτερη (786). Ο Έινχαρντ περιγράφει τον Πεπίνο σαν "πιόνι των συνωμοτών" με μοναδικό σκοπό να μην κερδίσουν οι υπόλοιποι αδελφοί του. Ο Χάμμερ ολοκληρώνει ότι ο Πεπίνος δεν ονομαζόταν στην εποχή του "Κυφός", ήταν προσπάθεια της οικογένειας του αργότερα να τον υποτιμήσει. Ο τελευταίος συγγραφέας της εποχής Νότκερ ο Τραυλός έγραφε στην αυλή του Καρόλου του Παχέως δισέγγονου του Καρλομάγνου, έδωσε περισσότερες αναλυτικές πληροφορίες σε σχέση με τους προηγούμενους, εμπνεύστηκε και από τις προηγούμενες πηγές. Οι συνωμότες συναντήθηκαν σύμφωνα με τον Νότκερ στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου στο Ρέγκενσμπουργκ, ένας κληρικός που βρισκόταν κάτω από το ιερό τους άκουσε. Ο κληρικός μετέφερε την πληροφορία στον Καρλομάγνο, στην συνέχεια ο Πεπίνος "κουρεύτηκε και εξορίστηκε βίαια" στην μονή του Αγίου Γάλλου, στην πραγματικότητα όμως εξορίστηκε στο "μοναστήρι του Προύμ". Ο Νότκερ δίνει άλλες διαστάσεις στην ιστορία και την συσχετίζει με τον τρόπο που περιγράφει ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος τα φυτά του Ταρκύνιου. Ο Καρλομάγνος έστειλε απεσταλμένους στον Πεπίνο για να ζητήσει την γνώμη του, τον βρήκαν στον κήπο και τους απάντησε "βγάζω όλα τα άχρηστα ζιζάνια ώστε να μπορέσουν τα λαχανικά να αναπτυχθούν ελεύθερα". Οι απεσταλμένοι μετέφεραν την απάντηση στον Καρλομάγνο, προσπάθησε να εξηγήσει την "θεία προέλευση των λόγων" και διέταξε να θανατωθούν οι επαναστάτες. Ο Καρλομάγνος σαν ανταμοιβή για την θεϊκή συμβουλή επέτρεψε από τον Πεπίνο "να διαλέξει μόνος του τον τρόπο που θα ζήσει την υπόλοιπη ζωή του", ο ίδιος ζήτησε να πάει στο "μοναστήρι του Προύμ". Ο ανώνυμος Σάξονας ιστορικός που έγραψε τα χρονικά στα τέλη του 9ου αιώνα βασίζεται σε πηγές όπως ο Έινχαρντ και τα "Φραγκικά Βασιλικά Χρονικά" με μικρές αλλαγές.
Οικογένεια
Δεν νυμφεύτηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Φράγκοι ευγενείς
Ερρίκος Β΄ της Βραβάντης
Ο Ερρίκος Β΄ της Βραβάντης (γαλλ.: Henri II de Brabant, 1207 - 1 Φεβρουαρίου 1248) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν δούκας της Βραβάντης και του Λοτιέ μετά τον θάνατο του πατέρα του, Ερρίκου Α΄ το 1235. Μητέρα του ήταν η Ματθίλδη της Βουλώνης.
Βιογραφία
Όταν το 1235 απεβίωσε ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε. Υποστήριξε τον γιο της αδελφής του Ματθίλδης, τον Γουλιέλμο Β΄ κόμη της Ολλανδίας ως υποψήφιο για να εκλεγεί βασιλιάς της Γερμανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Μαρία της Σουηβίας, κόρη του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας και της Ειρήνης Αγγελίνας, κόρης του Ισαακίου Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Ομοσπονδιακές πόλεις της Ρωσίας
Μια πόλη ομοσπονδιακής σημασίας (город федерального значения) ή ομοσπονδιακή πόλη στη Ρωσία είναι μια πόλη που έχει το καθεστώς κατοικημένης τοποθεσίας και ομοσπονδιακού υποκειμένου.
Εξελίξεις του 2014
Στις 18 Μαρτίου 2014, η Δημοκρατία της Κριμαίας και η Σεβαστούπολη προσαρτήθηκαν από τη Ρωσική Ομοσπονδία και η Σεβαστούπολη ορίστηκε ως πόλη ομοσπονδιακής σημασίας. Η προσάρτηση δεν έχει αναγνωριστεί από την ουκρανική κυβέρνηση και τις περισσότερες άλλες χώρες, και επομένως προσδιορίζουν το σύνολο της χερσονήσου της Κριμαίας, συμπεριλαμβανομένης της Σεβαστούπολης ως μέρος της Ουκρανίας.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
*
Γοδεφρείδος Α΄ του Λουβαίν
Ο Γοδεφρείδος Α΄ ο γενειοφόρος ή θαρραλέος ή μέγας (γαλλ.: Godefroid Ier de Louvain, 1060 - 25 Ιανουαρίου 1139) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόμης του Λουβαίν και των Βρυξελλών, λάντγκραβος της Βραβάντης (1095 - 1139). Ως Γοδεφρείδος ΣΤ΄ ήταν δούκας της Κάτω Λωρραίνης (1106 - 1128) και μαργράβος της Αμβέρσας (1106 - 1139).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Β΄ κόμη του Λουβαίν και της Αδέλας Μπέτυβε (Βερντέν), κόρης του Εβεράρντ του Όρτεν. Το 1095 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός του Ερρίκος Γ΄ κόμης του Λουβαίν σε κονταρομαχία και τον διαδέχθηκε.
Ήλθε σε ρήξη με τον Ότμπερτ επίσκοπο της Λιέγης για την κομητεία του Μπτούνενγκερουτς. Υπερασπίστηκε τον Ερρίκο Δ΄ Σαλίων της Γερμανίας και τα συμφέροντά του στη Λωρραίνη: το 1102, όταν ο Ροβέρτος Β΄ κόμης της Φλάνδρας εισέβαλε στην περιοχή του Καμπραί, ο Γοδεφρείδος Α΄ τον σταμάτησε. Το 1106 απεβίωσε ο Ερρίκος Δ΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Ε΄ Σαλίων, που είχε στασιάσει εναντίον του πατέρα του. Αυτός θέλησε να εκδικηθεί τον φίλο τού πατέρα του Ερρίκο των Αρντέν δούκα της Κάτω Λωρραίνης: τον φυλάκισε και το δουκάτο του το έδωσε στον Γοδεφρείδο Α΄.
Ήλθε σε διένεξη με τον Ερρίκο Ε΄, αλλά συμφιλιώθηκε. Το 1119 έριζαν για τη Φλάνδρα διεκδικητές και ο Γοδεφρείδος Α΄ υποστήριξε τον Γουλιέλμο του Υπρ, αλλά τελικά την έλαβε ο Κάρολος Α΄ Έστριντσεν. Το 1125 απεβίωσε ο Ερρίκος Ε΄ και ο Γοδεφρείδος Α΄ υποστήριξε τον Κορράδο Χοενστάουφεν, αλλά τελικά εκλέχθηκε ο Λοθάριος Β΄ ως βασιλιάς της Γερμανίας, ο οποίος πήρε την Κάτω Λωρραίνη από τον Γοδεφρείδο Α΄ και την έδωσε στον Βάλεραν, γιο του Ερρίκου των Αρντέν. Ωστόσο ο Γοδεφρείδος Α΄ κράτησε τον τίτλο του δούκα, που το 1183 έγινε δούκας της Βραβάντης.
Έζησε τα τελευταία έτη του στο αββαείο Άφφλιγκεμ. Απεβίωσε 79 ετών το 1139 και τάφηκε στο αριστερό κλίτος του ναού του αββαείου. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γοδεφρείδος Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ίντα των Καρολιδών, κόρη του Όθωνα Β΄ κόμη του Σινύ και είχαν τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Στάνη
Μια στάνη (ή: το μαντρί) είναι ο περιφραγμένος χώρος για τη φύλαξη των ζώων. Ο όρος περιγράφει τύπους περιφραγμένων χώρων που μπορούν να περιορίσουν ένα ή περισσότερα ζώα. Η κατασκευή και η ορολογία διαφέρουν ανάλογα με την περιοχή του κόσμου, τον σκοπό, τα είδη ζώων που πρόκειται να περιοριστούν, τα τοπικά υλικά που χρησιμοποιούνται και την παράδοση.
Στην Ελλάδα ο όρος στάνη χρησιμοποιείται περισσότερο για το χώρο όπου μένουν αιγοπρόβατα και είναι συνήθως φτιαγμένες από συνδυασμό τοπικών υλικών (πέτρες, ξερολιθιές) με λαμαρίνες και πλαστικά φύλλα. Σε άλλες χώρες, οι στάνες φτιάχνονται από ξύλα.
Κατηγορία:Κτηνοτροφία
Come Dio comanda (romanzo)
Come Dio comanda είναι ένα μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Νικολό Αμανίτι, δημοσιευμένο το 2006.
Το μυθιστόρημα κέρδισε το  Premio Strega το 2007.
Πλοκή
Η ιστορία διαδραματίζεται στο Βαράνο, ένα  φανταστικό χωριουδάκι της νότιας Ιταλίας, έντονα βιομηχανοποιημένο, όπου τα χωράφια και τα δάση εναλλάσσονται με βιομηχανικά κτίσματα, αστικές οδούς και εμπορικά κέντρα.
Η διήγηση περιστρέφεται γύρω από τον Ρήνο και τον Κριστιάνο Τζένα, πατέρας και δεκατριάχρονος γιος, που εγκαταλήφθηκαν από τη μητέρα του Κριστιάνο μετά τη γέννησή του. Ο Ρίνο είναι ένας 36χρόνος με ναζιστικές συμπάθειες, πίνει, είναι βίαιος και ζει με εμβάσματα, παρόλα αυτά έχει με τον Κριστιάνο έναν πολύ ισχυρό δεσμό, βασανίζεται από τον φόβο μη τον χάσει, και καταδιώκεται από τον κοινωνικό λειτουργό Μπέπε Τρέτσια. Επίσης ο Κριστιάνο αγαπάει πολύ τον πατέρα, είναι για αυτόν η πιο σημαντική αναφορά και τον εμπιστεύεται απόλυτα, αποδεχόμενος τα ελαττώματά του. Οι μοναδικοί του φίλοι είναι ο Ντανίλο Απρέα και ο Κοράντο Ρούμιτζ, λεγόμενος Τέσσερα Τυριά.
Μετά από έναν βιασμό που διαπράχθηκε από τον Τέσσερα τυριά σε μια συμμαθήτρια του Κριστιάνο (βιάστηκε και σκοτώθηκε), και την απόφαση του Ρίνο να μην καλύψει αυτό το έγκλημα, αυτός ο τελευταίος μπαίνει σε κώμα με εγκεφαλική αιμορραγία. Ο Κριστιάνο θα αγωνιστεί να κρύψει το σώμα της κοπέλας, πιστεύοντας ότι ο πατέρας του είναι ο ένοχος.
Υποδοχή
Όπως ήδη συνέβη και με προηγούμενα έργα του Αμανίτι η έκδοση του μυθιστορήματος προκάλεσε διαφορετικές αντιδράσεις στο κοινό και την κριτική. Παρά την επιτυχία των πωλήσεων μερικοί κριτικοί εκφράστηκαν αρνητικά. Η πρώτη αυστηρή κριτική προήλθε από τον Αντρέα Κορτελέσα, που στις σελίδες της  La Stampa υποστήριξε ότι το συναισθηματικό σχήμα που κυριαρχεί στο βιβλίο «είναι τόσο προφανές που προσβάλλει οποιονδήποτε αναγνώστη» .Και ο Φαμπρίτζιο Οταβιάνι στην  il Giornale εκφράστηκε με έντονους τόνους: «κυριαρχείται από τον φόβο μη του φύγει ο αναγνώστης, το Come Dio comanda μαρτυρεί την σπατάλη του λογοτεχνικού κεφαλαίου του Αμανίτι, το ήδη πολύ πενιχρό. Λείπει το ελάχιστο ίχνος στυλ, το μυθιστόρημα θα μπορούσε να συνταχθεί από τον οποιοδήποτε. Παρ' όλη την βία, την ωμή γλώσσα, την ικανοποίηση να στέκεται σε λεπτομέρειες δυσάρεστες και ενοχλητικές. παρ' όλη την παλιά δικαιολογία κατά την οποία είναι το είδος που αποκλείει κάθε έλεος και κάθε ηθική και κοινωνική καταγγελία, είμαστε απέναντι στο έργο ενός υπαλλήλου με σακάκι»
Ανάμεσα στις θετικές κρίσεις, αντίθετα, είναι αυτή του Φίλιππο Λα Πόρτα στην  la Repubblica, που ορίζει τον Αμανίτι ως "ο Ντίκενς του σήμερα: βγάζει μια ανελέητη φωτογραφία της παρακμής που προκαλεί τρόπο, έκπληξη και δάκρυα. Χρησιμοποιώντας και τον φανταστικό χαρακτήρα (ο Τέσσερα Τυριά είναι μια βασανιστική, εγκληματική ενσάρκωση του Πίπο). Μένει πάνω του η μοναδική οσμή του πόνου που μόνο τα ζώα αισθάνονται". Υποδοχή παραπάνω από θετική και από τον σκηνοθέτη Γκαμπριέλ Σαλβατόρες που, μετά την εμπειρία του Εγώ δε φοβάμαι, μετέφερε σε ταινία και αυτό το μυθιστόρημα του Αμανίτι. Ο Σαλβατόρες όρισε το βιβλίο του ως "ένα θρίλερ που σε αφήνει χωρίς ανάσα, που είναι επίσης μια ιστορία απόλυτης αγάπης... ανάμεσα σε πατέρα και γιο".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικά μυθιστορήματα
Γοδεφρείδος Γ΄ του Λουβαίν
Ο Γοδεφρείδος Γ΄ (γαλλ.: Godefroid III de Louvain, 1140 - 21 Αυγούστου 1190) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν λάντγκραβος της Βραβάντης και της Αμβέρσας. Ως Γοδεφρείδος Η΄ ήταν δούκας της Κάτω Λωρραίνης (1142 - 1190).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γοδεφρείδου Β΄ κόμη του Λουβαίν & λαντγκράβου της Βραβάνδης και της Λιουτγκάρδης, κόρης του Βερεγγάριου Β΄ κόμη του Ζούλτσμπαχ. Η μία αδελφή της Λιουτγκάρδης, η Βέρθα, είχε παντρευτεί τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και η άλλη, η Γκέρτρουντ τον Κορράδο Γ΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας.
Ο πατέρας του απεβίωσε το ίδιο έτος που γεννήθηκε ο Γοδεφρείδος Γ΄, ο οποίος τον διαδέχθηκε νήπιο: τον αποκαλούσαν ο δούκας στην αγκαλιά (dux in cunis). Αυτό ήταν αφορμή μερικοί υποτελείς να γίνουν ανεξάρτητοι (Πόλεμοι του Γκρίμμπεργκεν 1141-59).
Ήταν παρών το 1147 στη στέψη του Ερρίκου-Βερεγγαρίου ως συμβασιλιά τού πατέρα του Κορράδου Γ΄ στο Άαχεν. Όταν ο Κορράδος Γ΄ έφυγε σε Σταυροφορία, άρχισαν διαμάχες, που κράτησαν ως την εκλογή του ανιψιού του Φρεδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν. Ο Γοδεφρείδος Γ΄ νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Αρντέν-Βερντέν, έτσι δύο ισχυροί Οίκοι που ανταγωνιζόταν την περιοχή, ενώθηκαν.
Το 1159 έκαψε το εντυπωσιακό φρούριο των Μπέρτχουτ κυρίων του Γκρίμμπεργκεν και έτσι τελείωσε η προσπάθεια ανεξαρτητοποίησής τους. Το 1171 ηττήθηκε από το Αινώ· το επόμενο έτος αγόρασε από τον ισχυρογνώμονα Γκόντφρητ Γ΄ την κομητεία του Άαρσοτ. Το 1179 νύμφευσε τον γιο του Ερρίκο Α΄ με την ανιψιά του Φιλίππου Α΄ του Οίκου Λωρραίνης, κόμη της Φλάνδρας.
Οικογένεια
Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με την Ιμάγκινα, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ κόμη του Λουν και είχε τέκνα :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Γιώργος Γούσης
Ο Γιώργος Γούσης (1986) είναι Έλληνας σκηνοθέτης και δημιουργός κόμικς. Είναι κυρίως γνωστός για τη μεταφορά σε graphic novel του Ερωτόκριτου και το graphic novel Ληστές. Η μικρού μήκους ταινία του Χειροπαλαιστής κέρδισε το βραβείο 2ης καλύτερης ταινίας στο 25ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας και το βραβείο ΙΡΙΣ Καλύτερου μικρού μήκους ντοκιμαντερ του 2020. Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας με τίτλο Μαγνητικά Πεδία κέρδισε 6 βραβεία στο 62ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στα οποία ήταν ο Χρυσός Αλέξανδρος στο τμήμα Film Forward, Βραβείο FIPRESCI και Καλύτερης Ελληνικής ταινίας απο την Ένωση Ελλήνων Κριτικών. Τον Μάρτιο του 2022, η μεγάλου μήκους εκδοχή του ντοκιμαντερ Χειροπαλαιστής, θα διαγωνιστεί στο τμήμα Newcomers του 24ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και θα φύγει κερδίζοντας τρία βραβεία, το FIPRESCI για το καλύτερο Ελληνικό ντοκιμαντέρ, το βραβείο της ΕΡΤ και το βραβείο της επιτροπής Νεότητας.
Βιογραφία
Ο Γούσης γεννήθηκε το 1986 στην Αθήνα. Το 2005 κέρδισε το τρίτο βραβείο νέων ταλέντων που διοργάνωνε το περιοδικό 9 και για τα επόμενα χρόνια δημιουργούσε σύντομες ιστορίες για το 9 και τη Γαλέρα. Έχει επίσης συνεργαστεί με έντυπα όπως η Εφημερίδα των Συντακτών, Το Βήμα, η Athens Voice και Τα Νέα.
Το 2008 συμμετείχε στο κόμικ Lynch, μαζί με άλλους καλλιτέχνες της ελληνικής σκηνής, ενώ το 2009 συνεισέφερε στην ανθολογία Outlow Territory Vol. 1 της Image Comics. Λίγα χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησε το Ιστορίες από τις Αθώες Εποχές (2011), που συγκέντρωνε δουλειές του από το 9, τη Γαλέρα, Το Ποντίκι και αλλού.
Το 2016 συνεργάστηκε με τους συγγραφείς Δημοσθένη Παπαμάρκο και Γιάννη Ράγκο για τη μεταφορά σε κόμικ του Ερωτόκριτου, του φημισμένου έργου του Βιτσέντζου Κορνάρου. Το graphic novel έτυχε ευρείας αποδοχής και κέρδισε 5 βραβεία στα ετήσια βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας κομικ. Ανάμεσα τους και τα βραβεία Καλύτερο Κομικ, Καλύτερο Σενάριο και Καλύτερο Σχέδιο.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2017 ανακοινώθηκε ότι ο Γούσης θα ήταν αρχισυντάκτης ενός νέου περιοδικού αφιερωμένου στα κόμικς, ονόματι Μπλε Κομήτης.
Το 2019 συνδημιουργεί με τους Παναγιώτη Πανταζή και Γεωργία Ζάχαρη, το κομικ Φεστιβάλ, μια ερωτική ιστορία 180 σελίδων ενός σκηνοθέτη και μιας κριτικού κινηματογράφου, ειδική παραγγελία για τα 60α γενέθλια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Τον Σεπτέμβρη του 2019, κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την μικρού μήκους ταινία Χειροπαλαιστής και κερδίζει το βραβείο 2ης καλύτερης ταινίας στο 25ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας και το βραβείο ΙΡΙΣ Καλύτερου μικρού μήκους ντοκιμαντερ του 2020.
Το 2020 κυκλοφορεί το α' μέρος του graphic novel Ληστές, η ζωή και ο θάνατος των Γιάννη και Θύμιου Ντόβα, μια ληστρική σάγκα των αρχών του 20ου αιώνα, εμπνευσμένη απο την ζωή των διαβόητων λήσταρχων την Ηπείρου, αδερφών Ρεντζαίων.
Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία του μυθοπλασίας με τίτλο Μαγνητικά Πεδία κέρδισε 6 βραβεία στο 62ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ανάμεσα στα οποία ήταν ο Χρυσός Αλέξανδρος στο τμήμα Film Forward, Βραβείο FIPRESCI και Καλύτερης Ελληνικής ταινίας απο την Ένωση Ελλήνων Κριτικών.
Γοδεφρείδος Β΄ του Λουβαίν
Ο Γοδεφρείδος Β΄ του Λουβαίν (γαλλ.: Godefroid II de Louvain, 1100 - 13 Ιουνίου 1142) από τον Οίκο του Ρέγκιναρ ήταν κόμης του Λουβαίν και λάντγκραβος της Βραβάνδης. Ως Γοδεφρείδος Ζ΄ ήταν δούκας της Κάτω Λωρραίνης και μάργραβος της Αμβέρσας (1139 - 1142).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Λουβαίν, λαντγκράβου της Βραβάνδης, δούκα της Κάτω Λωρραίνης & μαργράβου της Αμβέρσας και της Ίντας των Καρολιδών, κόρης του Άρνολντ κόμη του Σινύ.
Νυμφεύτηκε τη Λιούτγκαρντ, αδελφή της Βέρθας, που παντρεύτηκε τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και της Γκέρτρουντ, που παντρεύτηκε τον Κορράδο Γ΄ Χοενστάουφεν βασιλιά της Γερμανίας. Ο τελευταίος τού επιβεβαίωσε τον τίτλο του δούκα: ο Γοδεφρείδος Α΄, όταν είχε απωλέσει το δουκάτο της Κάτω Λωρραίνης, είχε κρατήσει τον ψιλό τίτλο του δούκα.
Ο Γοδεφρείδος Β΄ διαδέχθηκε τον Βάλεραν των Αρντέν, όταν αυτός απεβίωσε το 1139, ως δούκας της Κάτω Λωρραίνης και μάργραβος της Αμβέρσας. Ο γιος του Βάλεραν όμως, ο Ερρίκος διεκδίκησε το δουκάτο και πολέμησε, αλλά ηττήθηκε αποφασιστικά. Έπειτα από δύο έτη ο Γοδεφρείδος Β΄ ασθένησε στο ήπαρ και απεβίωσε. Τάφηκε στο ναό του Αγ. Πέτρου στο Λουβαίν (ολλανδ. Λόιβεν).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Λιούτγκαρντ των Χοενστάουφεν, κόρη του Βερεγγάριου Β΄ κόμη του Ζούλτσμπαχ και αδελφή της Μπέρθας και της Γκέρτρουντ. Είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Anne (τουρκική τηλεοπτική σειρά)
Η Anne (Ανέ, δηλαδή Μητέρα) είναι τηλεοπτική σειρά τούρκο-ιαπωνικής παραγωγής του 2016-2017. Η σειρά είναι προσαρμοσμένη στην Ιαπωνική σειρά "Mother", σε σενάριο του Γιούτζι Σακαμότο.
Η σειρά προβλήθηκε στην Ελλάδα από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, όπου απέσπασε υψηλές τηλεθεάσεις. Κυκλοφόρησε επίσης σε DVD από την Victory Media.
Υπόθεση
Η Ζεϊνέπ Γκιουνές είναι μια νεαρή κοπέλα που εργάζεται ως πρώτη αναπληρώτρια δασκάλα σε δημοτικό σχολείο. Όταν αντιλαμβάνεται ότι μια εξάχρονη μαθήτρια της, η Μελέκ, υποφέρει από κακομεταχείριση στο σπίτι της, αποφασίζει να την βοηθήσει ξεκινώντας μια νέα ζωή μαζί και να γίνει η μητέρα της.
Διεθνής προβολή
Λόγω της επιτυχίας της, η σειρά προβλήθηκε και εκτός Τουρκίας σε συνολικά 11 χώρες ως τώρα.
Αλλα στην Ισπανία θα έκανε πρεμιέρα την Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2019 από το Mega TV.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Ερρίκος Α΄ της Βραβάντης
Βιογραφία
Γεννήθηκε πιθανώς στο Λουβαίν (ολλανδ. Λόοβεν) και ήταν γιος του Γοδεφρείδου Γ΄ κόμη του Λουβαίν, λαντγκράβου της Βραβάντης, δούκα της Κάτω Λωρραίνης & μαργράβου της Αμβέρσας και της Μαργαρίτας των Αρντέν-Βερντέν, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα του Λίμπουργκ.
Αρχικά ήταν συγκυβερνήτης του πατέρα του. Όταν νυμφεύτηκε τη Ματίλντα, κόρη του Ματθαίου κόμη της Βουλώνης, ο πατέρας του τον έκανε κόμη των Βρυξελλών. Πήγε για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ (1182-84).
Το 1183 ο πατέρας του τον έκανε κόμη της Βραβάντης. Το 1190 απεβίωσε ο Γοδεφρείδος Γ΄ και ο Ερρίκος ΣΤ΄ Χοενστάουφεν επιβεβαίωσε το αξίωμά του στη Βραβάντη, ενώ στην πραγματικότητα (de facto) εξάλειψε το δουκάτο της Κάτω Λωρραίνης με τη δημιουργία του κενού τίτλου του δούκα του Λοτιέ. Θέλοντας ο Ερρίκος Α΄ να επεκταθεί, συγκρούστηκε με τον Βαλδουίνο Ε΄ Φλάνδρας κόμη του Αινώ και με τον Ερρίκο ΣΤ΄, όταν το 1192 δολοφονήθηκε ο αδελφός του Αλβέρτος επίσκοπος της Λιέγης. Ακολούθησαν διαμάχες με τον Ερρίκο Γ΄ Αρντέν του Λίμπουργκ και τον Όθωνα Α΄ των Βάσενμπεργκ κόμη του Χέλρε.
Ακολούθησε τον Ερρίκο ΣΤ΄ στη Σταυροφορία του 1197 (μεταξύ της Γ΄ και Δ΄). Έλαβε μέρος στην ανακατάληψη της Βηρυτού. Όταν το 1197 απεβίωσε ο 3ος σύζυγος της Ισαβέλλας Ανζού της Ιερουσαλήμ, ο Ερρίκος Β΄ Μπλουά κόμης της Καμπανίας, ο Ερρίκος Α΄ ανέλαβε αντιβασιλιάς στην Άκρα ως την έλευση του 4ου συζύγου της, του Αμωρί Β΄ Λουζινιάν.
Επέστρεψε στη Γερμανία και υποστήριξε τον Όθωνα Δ΄ Γουέλφων στην εκλογή του ως επόμενου βασιλιά της Γερμανίας το 1197· ήταν αρραβωνιαστικός της κόρης του Μαρίας. Ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας υποστήριξε τον Φίλιππο Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας και μετά τη δολοφονία του Φιλίππου το 1208 νίκησε τους Ερρίκο Α΄ και Όθωνα Δ΄ στη μάχη του Μπουβίν το 1214. Ο Ερρίκος Α΄ νικήθηκε επίσης το 1213 από τον επίσκοπο της Λιέγης. Συμμετείχε στην Ε΄ Σταυροφορία (1217-18).
Για τις πόλεις που τον βοήθησαν στην επέκταση της κυριαρχίας του, μερίμνησε με τον πολεοδομικό σχεδιασμό τους. Δημιούργησε νέες πόλεις για να οργανώσει περιοχές. Το 1235 ο Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας τον έστειλε στην Αγγλία να φέρει τη μέλλουσα σύζυγό του Ισαβέλλα, κόρη του Ιωάννη Ανζού, αλλά ο Ερρίκος Α΄ απεβίωσε στην επιστροφή. Τάφηκε στο ναό του Αγ. Πέτρου στο Λουβέν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Ματθίλδη της Λωρραίνης, κόρης του Ματθαίου κόμη του Μπουγιόν και είχε τέκνα:
Το 1210 απεβίωσε η Ματθίλδη και ο Ερρίκος Α΄ έκανε το 1213 δεύτερο γάμο με τη Μαρία Καπετιδών, κόρη του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Ρέγκιναρ
Λεοντάρι Αρκαδίας
Το Λεοντάρι είναι χωριό του δήμου Μεγαλόπολης, στον νομό Αρκαδίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 257 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 540 μέτρων. Πάνω από το χωριό βρίσκεται το ομώνυμο μεσαιωνικό κάστρο. Έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός.
Ιστορία
Το Λεοντάρι πιθανόν πήρε το όνομά του από κάποιον που ονομαζόταν Λεοντάρης ή Λεοντάριος και μετοίκισε στην περιοχή την εποχή του Αλέξιου Κομνηνού. Το Λεοντάρι στη συνέχεια ανήκε στη Βαρωνία της Βελιγοστής. Χάρις στο κάστρο του εξελίχθηκε σε εμπορικό και διοικητικό κέντρο της περιοχής και γνώρισε ακόμη μεγαλύτερη ανάπτυξη μετά την καταστροφή της Βελιγοστής το 1300. Στη συνέχεια πέρασε στα χέρια των Βυζαντινών, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1391, όταν το κατέλαβαν οι Οθωμανοί Τούρκοι ύστερα από πολιορκία υπό του Γαζή Αχμέτ Εβρενός, αλλά σύντομα έγινε πάλι τμήμα του Δεσποτάτου του Μυστρά, μέχρι το 1460.
Επί Τουρκοκρατίας, το Λεοντάρι συνέχιζε να ακμάζει. Ορίστηκε έδρα επαρχίας, ενώ η φρουρά του κάστρου αμοιβόταν από τον σουλτάνο, δείχνοντας τη σημασία του κάστρου. Το 1715 εγκαταστάθηκε στο Λεοντάρι μία από τις εφτά οικογένειες υπεύθυνες για την συλλογή των φόρων στην Πελοπόννησο. Μέχρι το 1770 ήταν ακμαιότερο από την Τρίπολη, αλλά λόγω των συνεπειών της επανάστασης του 1770 άρχισε η παρακμή του. Το 1786 έγινε για λίγους μήνες πρωτεύουσα του Πασαλικίου του Μοριά, πρωτού αυτή μετακινηθεί στην Τριπολιτσά. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, το Λεοντάρι ήταν συχνά ορμητήριο των οπλαρχηγών. Οι Τούρκοι κάτοικοί του εκδιώχθηκαν, ο Τούρκος διοικητής δολοφονήθηκε και τα τζαμιά του χωριού κάηκαν. Το 1827 το Λεοντάρι αμύνθηκε επιτυχώς ενάντια σε εκστρατεία του Ιμπραήμ Πασά.
Πληθυσμός
Το Λεοντάρι γνώρισε σημαντική πληθυσμιακή αύξηση απο το 1861 μέχρι και το 1896 αλλά έκτοτε ο πληθυσμός του έχει μειωθεί σημαντικά.
Αξιοθέατα
Πάνω από το χωριό βρίσκονται τα ερείπια μεσαιωνικού κάστρου. Στον εσωτερικό περίβολο του κάστρου, στην κορυφή του λόφου, σώζονται τα ερείπια μεσαιωνικών κτιρίων, όπως μιας μεγάλης δεξαμενής, και η βόρεια πύλη του κάστρου, πλάτους 3 μέτρων. Από τους βυζαντινούς ναούς του κάστρου σώζονται οι ναοί του Αγίου Βασιλείου, της Αγίας Κυριακής και ενός ακόμη ανώνυμου. Από τον ναό της αγίας Κυριακής, διαστάσεων 9 επί 6,5 μέτρα, σώζεται σε ύψος τμήμα του δυτικού τοίχου. Έχουν εντοπιστεί τρία οστεοφυλάκια και τμήματα τοιχογραφιών. Στη βορειοανατολική πλευρά του κάστρου βρίσκεται η Κάτω ή Βουλωμένη Βρύση, κτισμένη επί οθωμανικών χρόνων. Στα βρύση υπάρχουν ενσωματωμένα τρία ανάγλυφα, δύο βυζαντινά και ένα μεταγενέστερο.
Πέρα από το μεσαιωνικό κάστρο, στο Λεοντάρι σώζονται και βυζαντινές εκκλησίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν ο ναός των Αγίων Αποστόλων, ναός του 14ου αιώνα ο οποίος βρίσκεται στην κεντρική πλατεία του χωριού, και ο ναός του Αγίου Αθανασίου. Ο ναός των αγίων Αποστόλων είναι μικτού τύπου, με τη δομή τρίκλιτης βασιλικής στο ισόγειο και σταυροειδούς εγγεγραμμένου στον όροφο, με πέντε τρούλους. Οι αρχικές του τοιχογραφίες είναι καλυμμένες με μεταγενέστερα επιχρίσματα. Άλλοι σημαντικοί βυζαντινοί ναοί στο χωριό είναι ο νεκροταφικός ναός (Mητροπόλεις), ο ναός των Ταξιαρχών και ο ναός του αγίου Γεωργίου, όλοι του 14ου αιώνα.
Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι ο σήμερα εγκαταλελειμμένος σιδηροδρομικός σταθμός, κατασκευασμένος την περίοδο 1899-1901, και η γέφυρα στον ποταμό Ξερίλα, δύο χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του χωριού. Είναι πέτρινη τρίτοξη και ολοκληρώθηκε το 1890.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Ειδική σχέση (διεθνείς σχέσεις)
Μια ειδική σχέση είναι μια διπλωματική σχέση που είναι ιδιαίτερα στενή.
Για την ιστορικά στενή σχέση μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών βλέπε Ειδική Σχέση. Στην εκτεταμένη χρήση έξω από την Αγγλόσφαιρα, έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει το σύνολο των Σχέσεων ΕΕ-ΗΠΑ και τις ακόλουθες σχέσεις:
Κριθαρίστρα Δράμας
Η Κριθαρίστρα, έως το 1927 γνωστή ως Κάσιστα, είναι εγκαταλελειμμένο χωριό του νομού Δράμας στο δήμου Νευροκοπίου στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Ιστορία
Η περιοχή ήταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή που ζούσαν οι Δίοι, πανάρχαιο ελληνο-πελασγικό φύλο που αργότερα ταξινομήθηκε ως θρακικό. Κατά την Οθωμανική περίοδο, στο χωριό κατοικούσαν ως επί το πλείστον, μουσουλμάνοι, οι οποίοι προσέφυγαν στην Τουρκία το 1923 και το χωριό ερήμωσε.
Γεωγραφία
Η Κριθαρίστρα βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές της Ροδόπης, και συγκεκριμένα στο όρος Ελατιά, στην ιστορική και γεωγραφική περιοχή Τσετς. Τα γειτονικά της χωριά είναι το Σουρδίλοβο, η Αγριοκερασιά, η Μελισσόμανδρα, το Πολύλιθο και το Δεμπρενζίλι. Στα νότια του χωριού ρέει ο ποταμός Βαθύ Ρέμα - ένας παραπόταμος του Δεσπάτη, και στα ανατολικά το Καμινόρεμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Δράμας
Μάουνο Κόιβιστο
thumb|Ο Κόιβιστο κατά τον Β΄ Σοβιετοφινλανδικό πόλεμο thumb|Ο Κόιβιστο το 1949 thumb|Ο Κόιβιστο με τη νεογέννητη κόρη του το 1957 thumb|Ο Πρόεδρος Κόιβιστο με τη σύζυγό του σε επίσκεψη στη [[Δρέσδη της Ανατολικής Γερμανίας το 1987]] Ο Μάουνο Χένρικ Κόιβιστο (Mauno Henrik Koivisto, 25 Νοεμβρίου 1923 – 12 Μαΐου 2017) ήταν Φινλανδός πολιτικός, ο οποίος υπήρξε ο ένατος στην ιστορία Πρόεδρος της Φινλανδίας. Επίσης διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός της Φινλανδίας. Ο Κόιβιστο ήταν ο πρώτος ιστορικά σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος της χώρας.
Οικογένεια, πόλεμος και συνδικαλισμός
Ο Μάουνο Κόιβιστο γεννήθηκε στο Τούρκου και ήταν ο δεύτερος γιος του Γιούχο Κόιβιστο, ξυλουργού σε ναυπηγείο, και της Χύμνι Σόφια Έσκολα, η οποία πέθανε όταν ο Μάουνο ήταν 10 ετών. Αφού τελείωσε το δημοτικό σχολείο, ο Μάουνο έκανε διάφορες δουλειές και όταν ξέσπασε ο Σοβιετοφινλανδικός πόλεμος του 1939 εντάχθηκε σε μία μονάδα πυροσβέσεως. Κατά τον επακολουθήσαντα Β΄ Σοβιετοφινλανδικό πόλεμο (1941-1944), ο Κόιβιστο υπηρέτησε στη μονάδα πεζικού του Λάουρι Τέρνι, που δρούσε ως αναγνωριστικό απόσπασμα πίσω από τις γραμμές του εχθρού, αποτελούμενο από επιλεγμένους εθελοντές. Κατά τον πόλεμο αυτό ο Κόιβιστο παρασημοφορήθηκε και προάχθηκε σε δεκανέα.
Μετά τον πόλεμο, άσκησε το επάγγελμα του ξυλουργού και έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Φινλανδίας. Αναγνωρίζονται επίσης επιρροές του από τον αναρχισμό και τον αναρχοσυνδικαλισμό. Το 1948 βρήκε δουλειά στο λιμάνι του Τούρκου και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους διορίσθηκε διευθυντής του Εργατικού Γραφείου του Λιμένα, μία θέση που διατήρησε ως το 1951. Το 1949 ελεγχόμενα από τους κομμουνιστές εργατικά συνδικάτα προσπάθησαν να ανατρέψουν τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση μειοψηφίας του Κάρλ-Άουγκουστ Φάγκερχολμ, οπότε η σοσιαλδημοκρατική ηγεσία της Φινλάνδικής Συνομοσπονδίας Εργατικών Ενώσεων (SAK) ανεκήρυξε το λιμάνι του Χάνκο «ανοικτό τόπο», παροτρύνοντας τους λιμενεργάτες που υπεστήριζαν τη νομιμότητα να πάνε εκεί. Ο Κόιβιστο πήγε στο Χάνκο για να αναλάβει το γραφείο του λιμένα και να προσλάβει απεργοσπάστες εργάτες (η κυβέρνηση είχε κηρύξει την απεργία παράνομη). Τότε οι κομμουνιστικές εφημερίδες ανέδειξαν τον Κόιβιστο ως τον νο. 1 εχθρό τους στον αγώνα για τον έλεγχο των εργατικών συνδικάτων.
Τραπεζίτης και πολιτικός
Εκτός της πολιτικής του δραστηριότητας, ο Κόιβιστο συνέχισε την εκπαίδευσή του, περνώντας τις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο το 1949. Το 1951 διορίσθηκε δάσκαλος σε δημοτικό σχολείο και το επόμενο έτος νυμφεύθηκε την Τέλερβο Κάνκαανραντα (Taimi Tellervo Kankaanranta, γενν. 1929). Απέκτησαν μία θυγατέρα, την Άσι, το 1957. Ο Κόιβιστο απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Τούρκου με μάστερ το 1953 και σχεδίαζε να γίνει κοινωνιολόγος. Τρία χρόνια αργότερα, σε ηλικία 33 ετών, ολοκλήρωσε τη διδακτορική διατριβή του με θέμα τις κοινωνικές σχέσεις στις αποβάθρες του Τούρκου. Υπηρέτησε επίσης ως σύμβουλος απασχολήσεως του Δήμου του Τούρκου και ως μέλος του δημοτικού συμβουλίου.
Το 1957 ο Κόιβιστο άρχισε να εργάζεται για λογαριασμό της Τράπεζας Αποταμιεύσεων των Εργατών του Ελσίνκι και έφθασε μέχρι τον βαθμό του Γενικού Διευθυντή το 1959. Το 1968 διορίσθηκε πρόεδρος του Δ.Σ. της Τράπεζας της Φινλανδίας, μία θέση που κράτησε μέχρι το 1982. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 έγινε μάρτυρας των εσωτερικών σχισμάτων εντός του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, και κατέβαλε προσπάθειες να βελτιώσει τις σχέσεις του κόμματος με τους κομμουνιστές και με τον τότε Πρόεδρο Ούρχο Κέκονεν.
Το 1966 η νίκη των σοσιαλδημοκρατών στις εκλογές είχε ως αποτέλεσμα τον σχηματισμό κυβερνήσεως συνεργασίας υπό τον Ράφαελ Πάασιο, με τον Κόιβιστο να διορίζεται υπουργός Οικονομικών. Ωστόσο, μέχρι τις αρχές του 1968, πολλά στελέχη του κόμματος είχαν απογοητευθεί με τον τρόπο ασκήσεως της ηγεσίας από τον Πάασιο και ο Κόιβιστο άρχισε να προβάλλει ως ο βασικός υποψήφιος για να τον διαδεχθεί στην πρωθυπουργία, κάτι που συνέβη στις 22 Μαρτίου 1968. Ο Κόιβιστο υπηρέτησε ως πρωθυπουργός μέχρι τις βουλευτικές εκλογές του 1970, στις οποίες τα άλλα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού υπέστησαν βαριές απώλειες, προκαλώντας την παραίτησή του.