cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιχαλάκης Σαββίδης
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Πατριωτικό Μέτωπο Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ενιαίο Κόμμα Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Εθνική Ινδονησίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μέχρι σήμερα η Ινδονησία δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη της συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1970, ενώ από το 2007 αγωνίζεται και στο Πρωτάθλημα Νοτιοανατολικής Ασίας που διοργανώνει η SEABA, θυγατρική της FIBA Asia.
Επίσης, η Ινδονησία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Πηγές
Ινδονησια Γυναικων
Όσκαρ Άιζακ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Βοεβοδάτο Ρουθηνίας
Το Βοεβοδάτο Ρουθηνίας (Palatinatus russiae, województwo ruskie) ήταν βοεβοδάτο του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας από το 1434 έως τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, με κέντρο την πόλη Λβουφ (σημερινό Λβιβ). Μαζί με μια σειρά από άλλα βοεβοδάτα του νότιου και ανατολικού τμήματος του Βασιλείου της Πολωνίας, σχημάτισε την Επαρχία Ελάσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος, με πρωτεύουσα την Κρακοβία. Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας, το μεγαλύτερο μέρος του Βοεβοδάτου Ρουθηνίας, εκτός από τη βορειοανατολική γωνία του, προσαρτήθηκε από τη Μοναρχία των Αψβούργων, ως τμήμα της επαρχίας της Γαλικίας. Σήμερα, το πρώην Βοεβοδάτο Ρουθηνίας χωρίζεται μεταξύ της Πολωνίας και της Ουκρανίας.
Ιστορία
Μετά τους Πολέμους Γαλικίας-Βολυνίας, το Βασίλειο της Γαλικίας-Βολυνίας χωρίστηκε μεταξύ της Πολωνίας και της Λιθουανίας. Το 1349, το πολωνικό τμήμα μετατράπηκε σε ρουθηνική επικράτεια του Στέμματος, ενώ το Δουκάτο της Βολυνίας κατείχε ο Πρίγκιπας Λούμπαρτ. Με τον θάνατο του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα, το Βασίλειο της Πολωνίας μεταβιβάστηκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας και η ρουθηναϊκή επικράτεια διοικούνταν από τον Ρουθήνιο στρατηγό σταρόστα, ένας από τους οποίους ήταν ο Βλαντίσλαφ του Οπόλε.
Στις πολωνικές πηγές, τα δυτικά περίχωρα της περιοχής ονομάζονταν Ziemia czerwieńska, ή «Γη του Τσέρβεν», από το όνομα του Τσέρβεν, μιας πόλης που υπήρχε εκεί. Σήμερα υπάρχουν πολλές πόλεις με αυτό το όνομα, καμία από αυτές δεν σχετίζεται με την Ερυθρά Ρουθηνία.
Αυτή η περιοχή αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 981, όταν την ανέλαβε ο Μέγας Βλαδίμηρος του Ρως του Κιέβου στη διαδρομή του προς την Πολωνία. Το 1018, προσαρτήθηκε στην Πολωνία και το 1031 ξανά στο Ρως του Κιέβου. Για περίπου 150 χρόνια υπήρχε ως το ανεξάρτητο Πριγκιπάτο του Χάλιτσκ και το Βασίλειο της Γαλικίας-Βολυνίας (γνωστό και ως Βασίλειο της Ρωσίας), πριν κατακτηθεί από τον Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα το 1349. Από τότε το όνομα Ruś Czerwona καταγράφεται, μεταφρασμένο ως «Ερυθρά Ρουθηνία» ("Czerwień" σημαίνει κόκκινο στις σλαβικές γλώσσες, ή από το πολωνικό χωριό Τσέρμνο), εφαρμόζεται σε μια περιοχή που εκτείνεται μέχρι τον ποταμό Δνείστερο, με προτεραιότητα σταδιακά στο Πσέμισλ. Από την εποχή του Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκέλο, το Βοεβοδάτο Πσέμισλ ονομαζόταν Βοεβοδάτο Ρουθηνίας (województwo ruskie), με το κέντρο του να μεταφέρεται τελικά στο Λβουφ. Αποτελούνταν από πέντε εδάφη: Λβουφ, Σάνοκ, Χάλιτσκ, Πσέμισλ και Χέουμ. Η περιοχή ελεγχόταν από την Αυστριακή Αυτοκρατορία από το 1772 έως το 1918, όταν ήταν γνωστό ως το Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βοεβοδάτα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1434 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1772 Κατηγορία:Γεωγραφική ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Ιστορία της Γαλικίας (Ανατολική Ευρώπη) Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία της Ουκρανίας
Γενικές εκλογές της Ταϊλάνδης (2019)
Στην Ταϊλάνδη διεξήχθησαν γενικές εκλογές στις 24 Μαρτίου 2019. Ήταν οι πρώτες εκλογές από το 2014, οπότε κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα ο στρατηγός Πραγιούθ Τσαν-ότσα, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός, και οι πρώτες με το σύνταγμα του 2017. Εξελέγησαν τα 500 μέλη της νέας Βουλής, καθώς η προηγούμενη διαλύθηκε μετά το πραξικόπημα.
Στις εκλογές έλαβαν μέρος συνολικά 77 κόμματα, συμπεριλαμβανομένων του Φέου Τάι, το οποίο υποστήριξε τον πρώην πρωθυπουργό Τακσίν Σιναουάτρα και το οποίο είχε την πλειοψηφία των εδρών στη βουλή πριν το πραξικόπημα, και το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο ήταν το κύριο αντιπολιτευόμενο ως το πραξικόπημα.
Παρότι το Παλάν Πρατσαράθ έλαβε τις περισσότερες ψήφους και κέρδισε 116 έδρες, το Φέου Τάι αναδείχθηκε το μεγαλύτερο κόμμα, με 136 έδρες. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες έδρες κερδήθηκαν από το Μέλλον Μπροστά, το Δημοκρατικό Κόμμα και το Μπουμτζαϊτάι.
Το Κοινοβούλιο συνεδρίασε για πρώτη φορά με τη νέα του σύνθεση στις 24 Μαΐου και εξέλεξε τον Πραγιούθ στην πρωθυπουργία στις 5 Ιουνίου.
Εκλογικό σύστημα
Οι εκλογές διενεργήθηκαν με ένα νέο μικτό σύστημα, με βάση το οποίο οι ψηφοφόροι έριξαν μία ψήφο για υποψήφιο σε εκλογική περιφέρεια και για πανεθνική κομματική λίστα, με την τελευταία να χρησιμοποιείται προκειμένου να επιτευχθεί αναλογική εκπροσώπηση. Με βάση το νέο σύνταγμα, ο πρωθυπουργός είναι απαραίτητα εκλεγμένο μέλος της βουλής και επιλέγεται από το κοινοβούλιο, το οποίο συμπεριλαμβάνει πλέον και 250 γερουσιαστές. Οι 350 βουλευτές εκλέγονται με πλειοψηφικό σύστημα.
Ο αριθμός των εκλογικών περιφερειών μειώθηκε από τις 400 σε 350.
Παραπομπές
2019
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 2013
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 2013 (τελική φάση) διεξήχθη στo Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, από 2 ως 14 Ιουλίου 2013 με συμμετοχή 16 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Ιράκ.
Σύστημα διεξαγωγής
Προηγήθηκαν προκριματικοί αγώνες στη ζώνη της Ευρασίας, στους οποίους αποκλείστηκαν το Ιράν και το Καζακστάν. Οι 16 ομάδες της τελικής φάσης χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους των 4 ομάδων. Οι δύο πρώτες κάθε ομίλου προκρίθηκαν στα προημιτελικά, από όπου συνέχισαν με αγώνες νοκ άουτ.
Πηγές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2013
Tόμι και Τάπενς
Οι Τόμι και Τάπενς (Tommy and Tuppence) αποτέλεσαν μυθιστορηματικούς ήρωες της συγγραφέως Αγκάθα Κρίστι και πρωταγωνίστησαν σε μερικές ιστορίες της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Αγκάθα Κρίστι
Δημήτρης Αρχοντάκης
Ο Δημήτρης Αρχοντάκης (1939-2021) ήταν Έλληνας φιλόλογος και πολιτικός από το Μοναστηράκι Ρεθύμνου. Υπήρξε ο μακροβιότερος δήμαρχος Ρεθύμνου με συνολική θητεία 27 χρόνια και επιτέλεσε πολλά σημαντικά έργα που μετέτρεψαν το Ρέθυμνο από κωμόπολη σε πόλη.
Πρώτα χρόνια, σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Ορνέ Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης όπου υπηρετούσε ως δάσκαλος ο πατέρας του ο Ζαχαρίας Αρχοντάκης, ήρωας του Πούντα Νορντ στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 με καταγωγή από το Μοναστηράκι Αμαρίου Ρεθύμνης το 1939. Το 1956 τέλειωσε το Γυμνάσιο Αρρένων Ρεθύμνης και φοίτησε κλασική φιλολογία στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με πτυχίο το 1961. Μετά την στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αξιωματικός, εργάστηκε από το 1965 έως το 1966 ως δημοσiογράφος στην εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΗ» και φοίτησε μεταπτυχιακά στο ινστιτούτο GOETHE στο Μόναχο της Δυτικής Γερμανίας, έχοντας γνώση στις ξένες γλώσσες των Γερμανικών και Αγγλικών. Το 1967 ίδρυσε στο Ρέθυμνο ιδιωτικό φροντιστήριο ανώνατων σπουδών, που προπαρασκεύαζε τους απόφοιτους του Λυκείου για τις εισαγωγικές εξετάσεις του Πανεπιστημίου. Από τότε δίδασκε καθημερινά μέχρι πρότινος Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά, έχοντας μαθητές πολλούς γνωστούς μετέπειτα επιστήμονες της πόλης του Ρεθύμνου, όπως ο διάδοχος του στην δημαρχία δικηγόρος Γιώργης Μαρινάκης.
Δήμαρχος
Το 1968 διορίστηκε δήμαρχος Ρεθύμνης με πρώτη του θητεία ως το 1974 Στην μεταπολίτευση εξελέγη για άλλες 2 συνεχόμενες θητείες, η πρώτη από το 1979 ως το 1982 και η δεύτερη από το 1991 ως το 2006 (4 συνεχόμενες θητείες που κέρδισε ως υποψήφιος δήμαρχος). To 1998 εξελέγη δήμαρχος του διευρυμένου δήμου Ρεθύμνης στα όρια της σημερινής δημοτικής ενότητας Ρεθύμνης.
Έργα
Κατά τη διάρκεια της δημαρχίας του, ο Αρχοντάκης επετέλεσε πολλά και σημαντικά έργα, όπως η χωροθέτηση της έδρας του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο, η διάσωση της παλιάς πόλης από την άναρχη δόμηση , η ανάδειξη της πόλης σε τουριστικό προορισμό, η υδροδότηση της πόλης από τις πηγές της Αργυρούπολης και τα αντιπλημμυρικά έργα. Η αποδοχή του ήταν ευρύτατη σε όλους τους πολιτικούς χώρους. To 1971 εξέδωσε φυλλάδιο όπου αναφέρεται σε όλες τις μελλοντικές προοπτικές της πόλης. Το 1995 ενέταξε το Ρέθυμνο στο "Εθνικό Πολιτιστικό Δίκτυο Πόλεων" και ίδρυσε Κέντρο Σύγχρονης Εικαστικής Δημιουργίας.
Θάνατος - Απόδοση Τιμών
Ο Δημήτρης Αρχοντάκης απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών στις 3 Μαίου 2021 στo νοσοκομείο Χανίων, κατόπιν δυστυχήματος. Το Πανεπιστήμιο Κρήτης απεφάσισε όπως το κτίριο διοίκησης να λάβει το όνομα του, για να τον τιμήσει για την συμβολή του στο θέμα του Πανεπιστημίου.
Παραπομπές
Δημήτρης Αρχοντάκης
Πάνω Πρασούα Χάλκης
Η Πάνω Πρασούα ή Πάνω Πρασούδα είναι βραχονησίδα του Αιγαίου, η οποία βρίσκεται στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Χάλκης και Αλιμιάς, στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων μαζί με τη νησίδα Άγιο Θεόδωρο και τις βραχονησίδες Μαελονήσι, Τσούκα και Σφύρα. Έχει έκταση 0,067 τ.χλμ. και έχει χαρακτηριστεί από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) και Sylvia rueppelli. Το 2011 αναγνωρίστηκε ως οικισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά υπάγεται στο Δήμου Χάλκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Χάλκης
Αποκωδικοποιητής ψηφιακού σήματος
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Μετατροπέας ψηφιακού σε αναλογικό σήμα 8 καναλιών όπως χρησιμοποιείται σε κάρτα ήχου. Στα ηλεκτρονικά, ένας ψηφιακός αποκωδικοποιητής (DAC) είναι σύστημα που μετατρέπει ένα ψηφιακό σήμα σε αναλογικό σήμα. Ένας μετατροπέας αναλογικού σε ψηφιακό (ADC) εκτελεί την αντίστροφη λειτουργία.
Δημοτικές εκλογές Κύπρου 1991
Εκλογικό σύστημα
Κάθε ψηφοφόρος είχε το δικαίωμα να ψηφίσει δήμαρχο και δημοτικούς συμβούλους σε ξεχωριστές ψηφοφορίες. Η ψηφοφορία για την εκλογή δημάρχων έγινε με το σύστημα της απλής πλειοψηφίας (όποιος υποψήφιος συγκέντρωνε τους περισσότερους ψήφους εκλεγόταν δήμαρχος). Η ψηφοφορία για την εκλογή δημοτικών συμβούλων έγινε με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής. Για κάθε δήμο εκλεγόταν αριθμός δημοτικών συμβούλων σε αναλογία με τον πληθυσμό του. Κάθε ψηφοφόρος επέλεγε είτε ένα κομματικό συνδυασμό είτε έναν ανεξάρτητο υποψήφιο. Αν επέλεγε κομματικό συνδυασμό, μπορούσε να ψηφίσει επιπρόσθετα δημοτικούς συμβούλους του συνδυασμού αυτού. Για κάθε δήμο οι σταυροί προτίμησης που εδικαιούτο κάθε ψηφοφόρος ήταν διαφορετικός:
Αποκωδικοποιητής ψηφιακού σήματος
Υπάρχουν πολλές μορφές DAC. η καταλληλότητα ενός DAC για μια συγκεκριμένη εφαρμογή καθορίζεται από αριθμητικά στοιχεία που περιλαμβάνουν: ανάλυση, μέγιστη συχνότητα δειγματοληψίας και άλλα. Η μετατροπή από ψηφιακό σε αναλογικό μπορεί να υποβαθμίσει ένα σήμα, οπότε πρέπει να οριστεί μια DAC που έχει ασήμαντα σφάλματα όσον αφορά την εφαρμογή.
Δημοτικές εκλογές Κύπρου 1991
Εκλογικό σύστημα
Τις 18 θέσεις δημάρχων διεκδίκησαν 40 υποψήφιοι. Τις 236 θέσεις των δημοτικών συμβούλων διεκδίκησαν 1017 υποψήφιοι. Το σύνολο των ψηφοφόρων και στους 18 δήμους ήταν 239739. Συνολικά ψήφισαν 216628 (90,68%) για δημάρχους και 217301 (90,64%) για δημοτικούς συμβούλους.
Αποκωδικοποιητής ψηφιακού σήματος
Χρησιμοποιούνται συνήθως σε συσκευές αναπαραγωγής μουσικής για τη μετατροπή των ροών ψηφιακών δεδομένων σε αναλογικά σήματα ήχου. Χρησιμοποιούνται επίσης σε τηλεοράσεις και κινητά τηλέφωνα για τη μετατροπή ψηφιακών δεδομένων βίντεο σε αναλογικά σήματα βίντεο τα οποία συνδέονται με τους οδηγούς οθόνης για να εμφανίζουν μονόχρωμες ή έγχρωμες εικόνες. Αυτές οι δύο εφαρμογές χρησιμοποιούν DAC.
Πολιτική Δέσμευση
Ιστορικό
Τον Ιούνιο του 2022, ο υπουργός Εξωτερικών Λουίτζι ντι Μάιο, μαζί με αρκετούς βουλευτές και γερουσιαστές, εγκατέλειψαν το Κίνημα Πέντε Αστέρων (M5S) και ίδρυσαν το Μαζί για το Μέλλον (IpF), μια κοινοβουλευτική ομάδα που δραστηριοποιείται τόσο στη Γερουσία της Δημοκρατίας όσο και στην Βουλή των Αντιπροσώπων, στους οποίους προστέθηκαν επίσης δύο ευρωβουλευτές. Μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού Μάριο Ντράγκι και την προκήρυξη γενικών εκλογών το Σεπτέμβριο, ο Ντι Μάιο ξεκίνησε συνομιλίες με τον Μπρούνο Ταμπάτσι, ηγέτη του Δημοκρατικού Κέντρου (CD), σχετικά με την πιθανότητα σχηματισμού κοινού συνδυασμού για τις επερχόμενες εκλογές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα
Αποκωδικοποιητής ψηφιακού σήματος
Λόγω της πολυπλοκότητας και της ανάγκης για εξαρτήματα ακριβής αντιστοίχισης, όλα εκτός από τα πιο εξειδικευμένα DAC υλοποιούνται ως ολοκληρωμένα κυκλώματα.
Κατηγορία:Ηλεκτρικά κυκλώματα
Δημοτικές εκλογές Κύπρου 1991
Δήμαρχος
Στον Δήμο Λευκωσίας υποψήφιοι ήταν ο τότε δήμαρχος Λέλλος Δημητριάδης και ο Μανώλης Χριστοφίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Λέλλος Δημητριάδης.
Στον Δήμο Αγίου Δομετίου υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Κλεάνθους και ο Κώστας Νικολάου. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Κλεάνθους.
Στον Δήμο Αγλαντζιάς υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Πέτρου και ο Δημήτριος Χρυσοστόμου. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Πέτρου.
Στον Δήμο Έγκωμης υποψήφιοι ήταν ο Πέτρος Στυλιανού και ο Χρίστος Χαραλαμπίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Πέτρος Στυλιανού.
Στον Δήμο Λακατάμιας υποψήφιοι ήταν ο Μάριος Μαρκίδης και ο Χριστάκης Βιολάρης. Δήμαρχος εξελέγη ο Μάριος Μαρκίδης.
Στον Δήμο Λεμεσού υποψήφιοι ήταν ο Αντώνης Χατζηπαύλου και ο Ιορδάνης Σοφοκλέους. Δήμαρχος εξελέγη ο Αντώνης Χατζηπαύλου.
Στον Δήμο Αγίου Αθανασίου υποψήφιοι ήταν ο Φειδίας Διαμαντής και ο Αθανάσης Κατσαράς. Δήμαρχος εξελέγη ο Φειδίας Διαμαντής.
Στον Δήμο Κάτω Πολεμιδιών υποψήφιοι ήταν ο Κώστας Θωμά και ο Αντώνης Βασιλείου. Δήμαρχος εξελέγη ο Κώστας Θωμά.
Στον Δήμο Μέσα Γειτονιάς υποψήφιοι ήταν ο Γεώργιος Χριστοφόρου και ο Αθανάσιος Αθανασίου. Δήμαρχος εξελέγη ο Γεώργιος Χριστοφόρου.
Στον Δήμο Αμμοχώστου υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Πούγιουρος και ο Χρίστος Ιωάννου. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Πούγιουρος. Οι εκλογές διεξήχθησαν στις 12 Ιανουαρίου 1992.
Δημοτικό Συμβούλιο
Δεν διεξήχθησαν εκλογές για δημοτικούς συμβούλους καθώς τα κόμματα συμφώνησαν να υποστηρίξουν υποψήφιους κοινής αποδοχής, σε όλους τους κατεχόμενους δήμους, των οποίων ο αριθμός θα ήταν ίσος με τον αριθμό των εδρών.
Δήμαρχος
Στον Δήμο Παραλιμνίου υποψήφιοι ήταν ο Νίκος Βλίττη και ο Γεώργιος Νικολαϊδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Νίκος Βλίττη.
Στον Δήμο Λάρνακας υποψήφιοι ήταν ο Γεώργιος Λυκούργος και ο Γεώργιος Χριστοδουλίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Γεώργιος Λυκούργος.
Στον Δήμο Αθηένου υποψήφιοι ήταν ο Παναγιώτης Κουμή, ο Κώστας Σάκκαλλου και ο Σταύρος Μεστάνας. Δήμαρχος εξελέγη ο Παναγιώτης Κουμή.
Στον Δήμο Αραδίππου υποψήφιος ήταν ο Ανδρέας Τράττου και ο Χρίστος Σκορδής. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Τράττου.
Στον Δήμο Πάνω Λευκάρων εκλέχθηκε δήμαρχος ο Σοφοκλής Σοφοκλέους άνευ ανθυποψηφίου.
Στον Δήμο Πάφου υποψήφιοι ήταν οι ανεξάρτητοι Ανδρέας Αταλιώτης, ο Ανδρέας Δημητριάδης, ο Ανδρέας Κωνσταντινίδης, ο Ανδρέας Χαραλαμπίδης, ο Γιαννάκης Ταλιώτης και ο Αργύρης Πολυκαρπίδης. Δήμαρχος εξελέγη ο Ανδρέας Αταλιώτης.
Στον Δήμο Πόλης Χρυσοχούς υποψήφιοι ήταν ο Χρυσόστομος Κυριάκου και ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Δήμαρχος εξελέγη ο Αβέρωφ Νεοφύτου.
Εκλογές για κατεχόμενους δήμους
Για πρώτη φορά προκηρύχθηκαν εκλογές για δημάρχους και δημοτικά συμβούλια για τους κατεχόμενους δήμους. Οι εκλογές είχαν οριστεί για τις 12 Ιανουαρίου 1992. Μετά από συνεννοήσεις των κομμάτων, συμφωνήθηκε να αποφευχθούν οι εκλογές, με την υποστήριξη υποψηφίων κοινής αποδοχής των οποίων ο αριθμός θα ήταν ίσος με τον αριθμό των εδρών. Ωστόσο, για τη θέση του Δημάρχου Αμμοχώστου υπεβλήθησαν δύο υποψηφιότητες και έτσι διεξήχθη ψηφοφορία.
Οι εκλεγέντες δήμαρχοι ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Δημοτικές εκλογές Κύπρου
Αντίο, γλυκειά μου (μυθιστόρημα)
Το Αντίο, γλυκειά μου (Farewell, My Lovely) είναι αστυνομικό μυθιστόρημα του Ρέημοντ Τσάντλερ, που εκδόθηκε το 1940, το δεύτερο μυθιστόρημα που έγραψε με τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου από το Λος Άντζελες. Διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο τρεις φορές και διασκευάστηκε επίσης για το θέατρο και το ραδιόφωνο.
Υπόθεση
Ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου ερευνά μια υπόθεση ενός αγνοούμενου όταν βλέπει έναν εγκληματία, τον Μουζ Μαλόι, να μπαίνει σε ένα νυχτερινό κέντρο που ονομάζεται Florian's, αναζητώντας την πρώην κοπέλα του Βέλμα Βαλέντο. Ο σύλλογος έχει αλλάξει ιδιοκτήτη, οπότε κανείς δεν τη γνωρίζει τώρα εκεί. Ο Μαλόι καταλήγει να σκοτώσει τον μαύρο ιδιοκτήτη του κλαμπ και να δραπετεύσει. Η υπόθεση δολοφονίας ανατίθεται στον υπαστυνόμο Νόλτι της αστυνομίας του Μπέι Σίτι που δεν ενδιαφέρεται για τη δολοφονία ενός μαύρου. Ο Μάρλοου συμβουλεύει τον Νόλτι να ψάξει για την κοπέλα του Μαλόι, αλλά ο Νόλτι προτιμά να βασιστεί στο να βρει τον Μαλόι με βάση το τεράστιο μέγεθος του. Ο Μάρλοου αποφασίζει να δώσει συνέχεια και να ψάξει για το κορίτσι.
Βρίσκει τα ίχνη της κυρίας Τζέσι Φλόριαν, της χήρας του πρώην ιδιοκτήτη του νυχτερινού κέντρου, και της βάζει μπέρμπον. Η κυρία Φλόριαν ισχυρίζεται ότι η κοπέλα του Μαλόι είναι νεκρή. Πριν σημειώσει περαιτέρω πρόοδο, ο Μάρλοου λαμβάνει μια κλήση από έναν άντρα που ονομάζεται Λίντσεϊ Μάριοτ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι ο φίλος του έχει απαχθεί και ζητά την παρουσία του Μάρλοου για την παράδοση λύτρων για κλεμμένα κοσμήματα. Αργότερα εκείνο το βράδυ, σε ένα έρημο φαράγγι, ο Μάρλοου περιμένει στο σκοτάδι και χτυπιέται στο κεφάλι από πίσω. Όταν ξυπνά, ο Μάριοτ είναι νεκρός. Μια περαστική, η Ανν Ρίορνταν, τον βρίσκει και τον πηγαίνει σπίτι.
Ο υπαστυνόμος Ράνταλ, ο πονηρός αλλά τίμιος αστυνομικός του Λος Άντζελες που ερευνά τη δολοφονία του Μάριοτ, είναι δύσπιστος για την ιστορία του Μάρλοου. Αργότερα στο γραφείο του Μάρλοου, η Ανν εξηγεί ότι είναι από το Μπέι Σίτι, κόρη ενός αστυνομικού που ενδιαφέρεται για το τοπικό έγκλημα. Αναφέρει στον Μάρλοου ότι έμαθε από τον Ράνταλ ότι το κλεμμένο κολιέ ανήκει σε μια κυρία, ονόματι Λιούιν Λόκριτζ Γκρέιλ, τη νεαρή σύζυγο ενός πλούσιου και ισχυρού κατοίκου του Μπέι Σίτι. Η κυρία Γκρέιλ είναι μια μαγευτική ξανθιά την οποία γνώρισε ο Γκρέιλ όταν τραγουδούσε για τον ραδιοφωνικό σταθμό που του ανήκε. Τον παντρεύτηκε στην Ευρώπη με ένα ψεύτικο όνομα, για να κρατήσει μυστικό το παρελθόν της. Η Άνν προτείνει να προσλάβει τον Μάρλοου για να βρει το κολιέ.
Ο Μάρλοου εξετάζει μερικά τσιγάρα μαριχουάνας που βρήκε στο σώμα του Μάριοτ και ανακαλύπτει την κάρτα ενός μέντιουμ, του Ζυλ Άμθορ. Κλείνει ραντεβού να τον δει. Προφανώς, ερευνόντας το σπίτι της κυρίας Φλόριαν ανακαλύπτει ότι ο Μάριοτ είχε ένα καταπιστευματικό έγγραφο σε αυτό, που σημαίνει ότι θα μπορούσε να την αποκλείσει κατά βούληση. Ακολουθώντας την κυρία Φλόριαν, ανακαλύπτει ότι αυτή ήταν κάποτε υπηρέτρια της οικογένειας του Μάριοτ και ο Μάρλοου υποψιάζεται ότι κατά κάποιον τρόπο τον εκβίαζε. Ο Μάρλοου επισκέπτεται την κυρία Γκρέιλ, η οποία τον βρίσκει ελκυστικό και τον προσλαμβάνει, κάτι που μπορεί να χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία για να συνεχίσει να ερευνά τις δύο δολοφονίες. Κάνουν ραντεβού για να ξανασυναντηθούν στο κλαμπ ενός τοπικού μαφιόζου, του Λερντ Μπρούνετ, κοντά στο σημείο όπου σκοτώθηκε ο Μάριοτ.
Τέρενς Σταμπ
O Τέρενς Σταμπ (Terence Henry Stamp, 22 Ιουλίου 1938) είναι Άγγλος ηθοποιός.
Αντίο, γλυκειά μου (μυθιστόρημα)
Υπόθεση
Στο γραφείο της Άμθορ, ο Μάρλοου ερευνά για τη σύνδεσή του με τον Μάριοτ και τα ναρκωτικά. Ο Άμθορ καλεί ένα ζευγάρι ντετέκτιβ του Μπέι Σίτι εκτός της δικαιοδοσίας τους για να συλλάβουν τον Μάρλοου, ισχυριζόμενοι ότι αυτός προσπάθησε να τον εκβιάσει, αλλά αντί να τον οδηγήσουν στη φυλακή, τον αφήνουν αναίσθητο και τον κλειδώνουν σε ένα ιδιωτικό νοσοκομείο που διευθύνει ο δρ Σόντερμποργκ. Ο Μάρλοου ανακτά τις αισθήσεις του και δραπετεύει, αλλά στην έξοδο, βλέπει τον Μαλόι σε άλλο δωμάτιο. Συζητά την υπόθεση με τον Ράνταλ, ο οποίος εκνευρίζεται με την επιμονή του να ερευνά την υπόθεση. Υποπτεύονται ότι ο Μάριοτ εκβίαζε πλούσιες γυναίκες, σε συνεργασία με τον Άμθορ, και επιστρέφουν στο σπίτι της κυρίας Φλόριαν, μόνο για να τη βρουν δολοφονημένη, προφανώς από τον Μαλόι.
Τέρενς Σταμπ
Έχει πάρει μέρος σε πολλές ταινίες και έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Γουίλιαμ Γουάιλερ, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο Κεν Λόουτς, ο Τζον Σλέσιντζερ και ο Πίτερ Ουστίνοφ.
Αντίο, γλυκειά μου (μυθιστόρημα)
Υπόθεση
Λόγω της εμπλοκής των αστυνομικών του Μπέι Σίτι, τους οποίους κάλεσε ο Άμθορ, ο Μάρλοου επισκέπτεται τον διεφθαρμένο αρχηγό της αστυνομίας του Μπέι Σίτι, Τζον Γουάξ, ο οποίος τον διώχνει μέχρι που ο Μάρλοου αναφέρει ότι έχει προσληφθεί από την κυρία Γκρέιλ. Στη συνέχεια, αναφέρουν στον Μάρλοου ότι ο Μαλόι μπορεί να κρύβεται σε ένα πλοίο τυχερών παιχνιδιών αγκυροβολημένο πέρα ​​από το όριο των τριών μιλίων και το οποίο διευθύνει ο Μπρούνετ, ο οποίος ελέγχει επίσης τη διεφθαρμένη αυτοδιοίκηση της πόλης στο Μπέι Σίτι. Ο Μάρλοου επιβιβάζεται κρυφά με τη βοήθεια του Ρεντ Νόργκαρντ, ενός άλλου έντιμου αστυνομικού που απολύθηκε από το Μπέι Σίτι, και παρόλο που τον έπιασε ο Μπρούνετ, τον πείθει να περάσει ένα μήνυμα μέσω του εγκληματικού του δικτύου στον Μαλόι.
Τέρενς Σταμπ
Έχει κερδίσει δύο Βραβεία Satellite, μία Χρυσή Σφαίρα και το βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο φεστιβάλ των Καννών.
Αντίο, γλυκειά μου (μυθιστόρημα)
Υπόθεση
Ο Μάρλοου τηλεφωνεί στην κυρία Γκρέιλ, φαινομενικά για να την πάρει στο διαμέρισμά του για το ραντεβού τους. Απαντώντας στο μήνυμα του Μάρλοου, ο Μαλόι εμφανίζεται πρώτος και κρύβεται όταν φτάνει η κυρία Γκρέιλ. Ο Μάρλοου έρχεται αντιμέτωπος με την αλήθεια: η Γκρέιλ είναι η Βέλμα και είχε χρησιμοποιήσει τον Μάριοτ για να σκοτώσει την κυρία Φλόριαν καθώς αυτή αναγνώρισε τη φωνή της Βέλμα στον ραδιοφωνικό σταθμό του Γκρέιλ. Η κυρία Γκρέιλ έπεισε τον Μάριοτ να στήσει παγίδα στον Μάρλοου για να τον σκοτώσουν στο φαράγγι, αλλά στην πραγματικότητα το έκανε για να σκοτώσει τον Μάριοτ επειδή τον έβλεπε ως έναν «αδύναμο κρίκο» που θα αποκάλυπτε το μυστικό παρελθόν της. Είχε επίσης ενημερώσει τον Μαλόι για τη ληστεία που τον έστειλε στη φυλακή. Όταν ο Μαλόι το ακούει αυτό, βγαίνει για να αντιμετωπίσει τη Βέλμα, η οποία τον πυροβολεί θανάσιμα και τρέπεται σε φυγή. Ο Άμθορ, ο Δρ Σόντερμποργκ και οι διαφθαρμένοι μπάτσοι είναι όλοι εκτεθειμένοι. Ο Ρεντ παίρνει πίσω τη δουλειά του. Η Βέλμα φεύγει, αλλά καθώς πηγαίνει στη Βαλτιμόρη, σκοτώνει έναν ντετέκτιβ, ο οποίος την αναγνώρισε. Λίγο αργότερα η Βέλμα θα αυτοκτονήσει.
Ιστορικό
Το "Αντίο, γλυκειά μου", όπως πολλά από τα μυθιστορήματα του Τσάντλερ, γράφτηκε από αυτό που ονόμασε κανιβαλισμός προηγούμενων διηγημάτων — παίρνοντας προηγούμενα γραμμένα διηγήματα και αλλάζοντας τα ώστε να ταιριάζουν μεταξύ τους ως μυθιστόρημα. Αυτή η πρακτική είναι μερικές φορές γνωστή ως επιδιόρθωση. Σε αυτή την περίπτωση οι τρεις ιστορίες ήταν «Δοκίμασε το κορίτσι», «Ο νεφρίτης του Μανταρινιού» και «Ο άνθρωπος που του άρεσαν τα σκυλιά».
Τέρενς Σταμπ
Προσωπική ζωή
Ο Σταμπ είχε σχέση με την Τζούλι Κρίστι, την Μπριζίτ Μπαρντό και την Τζιν Σρίμπτον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Αντίο, γλυκειά μου (μυθιστόρημα)
Ιστορικό
Το «Δοκίμασε το κορίτσι» παρείχε την αρχική ιστορία για έναν μπράβο που αναζητούσε την παλιά του κοπέλα, η οποία έχει προχωρήσει σε μια πιο αξιοσέβαστη ζωή. Το «Ο νεφρίτης του Μανταρινιού» ήταν η βάση για τις μεσαίες ενότητες σχετικά με μια κλοπή κοσμήματος που μπορεί ή όχι να συνέβη στην πραγματικότητα, τη δολοφονία ενός εκβιαστή και μιας μέντιουμ που συνεργάζεται με ένα κύκλωμα εγκληματίων. Το «Ο άνθρωπος που του άρεσαν τα σκυλιά» έδωσε το τελευταίο μέρος, όπου ο ντετέκτιβ ψάχνει για έναν εγκληματία και η αναζήτησή του τον οδηγεί τελικά σε ένα πλοίο τυχερών παιχνιδιών αγκυροβολημένο στις ακτές της Σάντα Μόνικα, μακριά από τον τοπικό νόμο.
Σε όλες τις αρχικές ιστορίες, οι εγκληματίες και τα κίνητρα εξηγούνται ξεκάθαρα μέχρι το τέλος. Ωστόσο, καθώς ο Τσάντλερ προσάρμοζε και ενσωμάτωσε τις ιστορίες - οι οποίες αρχικά γράφτηκαν εντελώς ανεξάρτητα - νοιαζόταν περισσότερο για το στυλ γραφής και τους χαρακτήρες παρά για το να διασφαλίσει ότι κάθε σημείο της πλοκής ταιριάζει με συνέπεια και διαύγεια. Όπως είπε για τη δουλειά του, «όλη μου η καριέρα βασίζεται στην ιδέα ότι η φόρμουλα δεν έχει σημασία, αυτό που μετράει είναι τι κάνεις με τη φόρμουλα· είναι δηλαδή θέμα στυλ». Ο Τσάντλερ χρησιμοποίησε αυτό το στυλ γραφής για να αναπτύξει τα θέματα της διαφθοράς, της κοινωνικής σήψης, του κυνισμού και της μοιρολατρίας.
Ο Τσάντλερ χρησιμοποίησε αναγνωρίσιμες τοποθεσίες στο Λος Άντζελες ως σκηνικά, αλλά δημιούργησε τη φανταστική πόλη Μπέι Σίτι ως επίκεντρο για τη Σάντα Μόνικα, γνωστή για την εκτεταμένη διαφθορά στην κυβέρνηση της πόλης κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.
Κινηματογραφικές προσαρμογές
Το "Αντίο, γλυκειά μου" ήταν το πρώτο μυθιστόρημα με ήρωα τον Φίλιπ Μάρλοου. Το 1942, μια ταινία 65 λεπτών με τίτλο "Falcon takes over" που ήταν η τρίτη στη σειρά Falcon για τον τζέντλεμαν του Μάικλ Άρλεν, τον Γκέι Λόρενς (τον υποδύεται ο Τζορτζ Σάντερς), χρησιμοποίησε την πλοκή του μυθιστορήματος.
Το 1944, ο Ντικ Πάουελ υποδύθηκε το ρόλο του σκληροτράχηλου ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου αυτή τη φορά, σε ένα κλασικό φιλμ νουάρ — εναλλακτικά με τίτλο "Φόνος, γλυκειά μου" (στις Ηνωμένες Πολιτείες) και "Αντίο, αγαπημένη μου" (στο Ηνωμένο Βασίλειο) —δύο χρόνια πριν οι θεατές του κινηματογράφου δουν τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ ως Φίλιπ Μάρλοου στο Πάθος και αίμα (1946). Το 1975, ο Ρόμπερτ Μίτσαμ πρωταγωνίστησε σε ένα ριμέικ της ταινίας του 1944. Αν και δεν είναι τεχνικά προσαρμογή, το επεισόδιο "Harlem Nocturne" της τηλεοπτικής σειράς "Ο Νέος Μάικ Χάμερ" (The New Mike Hammer) η οποία προβλήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1986 στο CBS, δανείστηκε σημαντικές λεπτομέρειες από την ιστορία του μυθιστορήματος για την αναζήτηση από έναν πρώην απατεώνα της πρώην κοπέλας του, συμπεριλαμβανομένου του καβγά στο μπαρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Αποθήκες Χανίων
Οι Αποθήκες (επίσημη ονομασία Αποθήκαι) είναι οικισμός της κοινότητας Μανολιόπουλου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πλατανιά, του δήμου Πλατανιά, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυδωνίας του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Οι Αποθήκες είναι πεδινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Χανίων, στις βορειοανατολικές υπώρειες της κορυφής «Πλατανιανή» (849 μ.) των Λευκών Ορέων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 230 μέτρα. Ο οικισμός απέχει 20 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μανολιόπουλου του νομού Χανίων. Το 1940 καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1951. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μανολιόπουλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πλατανιά.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Πολιορκία της Κλαυδιόπολης
Η Πολιορκία της Κλαυδιόπολης ήταν μια Βυζαντινή νίκη εναντίον ενός Σελτζουκικού στρατού τον Φεβρουάριο-Μάρτιο 1179.
Παρασκήνιο
Μετά την Βυζαντινή αποφασιστική νίκη εναντίον ενός Σελτζουκικού στρατού στην Μάχη του Υελίου και Λειμόχειρος το 1177, οι Βυζαντινοί κατέστρεψαν τα τουρκικά εδάφη κατά μήκος του Ποταμός Μαιάνδρου. Ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έδιωξε τις τουρκικές δυνάμεις που στρατοπέδευσαν κοντά στο Λακέριο και Πανάσιο. Μια βυζαντινή προσπάθεια να συλλάβει να καταλάβει την πόλη του Χάρακος απέτυχε όταν ο βυζαντινός διοικητής του, Ανδρόνικος Δούκας Άγγελος, πανικοβλήθηκε αφού αντιμετώπισε μερικούς Τούρκους τη νύχτα και οδήγησε ολόκληρη τη δύναμή του σε διαφυγή.
Πολιορκία
Τον Φεβρουάριο του 1179, οι Τούρκοι πολιορκούσαν την πόλη της Κλαυδιόπολης στη βόρεια Βιθυνία. Η Βυζαντινή φρουρά εμποδίστηκε από το να διαφύγει. Οι αμυντικές δυνάμεις απείλησαν τον αυτοκράτορα με συνθηκολόγηση, εκτός εάν έρθει σημαντική βοήθεια, υποστηρίζοντας ότι δεν είχαν τις δυνάμεις να αντέξουν μια πολιορκία ή ένα αποκλεισμό που θα οδηγούσε σε λιμοκτονία. Ο Μανουήλ ξεκίνησε για την Κλαυδιόπολη με στρατό μια μέρα μετά τη λήψη του μηνύματος. Προχώρησε μέσω της Νικομήδειας, με το άλογο και την πανοπλία του, απαλλαγμένος από αυτοκρατορικές πολυτέλειες. Ο αυτοκράτορας κοιμόταν ελάχιστα και στηριζόταν στο έδαφος, κερδίζοντας τον θαυμασμό των ανδρών του. Μόλις είδαν τα πλησιέστερα βυζαντινά σύμβολα και τα λαμπερά όπλα, οι έκπληκτοι Τούρκοι φοβήθηκαν και έφυγαν. Ο Μανουήλ δεν εγκατέλειψε, κυνηγώντας τους πίσω στα εδάφη τους.
Σκληρές ιστορίες
Σκληρές ιστορίες (γαλλικός τίτλος: Contes cruels) είναι ο τίτλος συλλογής διηγημάτων του Ωγκύστ ντε Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ που δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες και εκδόθηκαν για πρώτη φορά με αυτόν τον τίτλο το 1883.
Η κοινωνική σάτιρα, το μακάβριο και το φανταστικό είναι επαναλαμβανόμενα θέματα σ'αυτές τις σκοτεινές ιστορίες που συχνά κυμαίνονται μεταξύ πραγματικού και εξωπραγματικού.
Μια επιλογή ιστοριών εκδόθηκε για πρώτη φορά σε ελληνική μετάφραση το 1924.
Συγγραφή και επιρροές
Ο Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ άρχισε να γράφει ιστορίες στην ατμόσφαιρα των έργων του Έντγκαρ Άλαν Πόε το 1865, όπως αναφέρεται σε επιστολή προς τον Στεφάν Μαλαρμέ. Την περίοδο 1865–1866 έγραψε αρκετές, αναπτύσσοντας το ύφος της «σκληρής ειρωνείας». Στα τέλη της δεκαετίας του 1860, σταμάτησε να γράφει για να επικεντρωθεί στο έργο του ως θεατρικού συγγραφέα. Λόγω των αποτυχιών των θεατρικών του στη σκηνή, το 1873 τα εγκατέλειψε και επέστρεψε στις Σκληρές ιστορίες.
Η κύρια έμπνευση για τη συγγραφή τους, όπως ο ίδιος ο συγγραφέας τόνισε πολλές φορές, ήταν το έργο του Πόε και περιλαμβάνουν τυπικά χαρακτηριστικά της λογοτεχνίας του τρόμου: από το θέμα του θανάτου μέχρι τα γοτθικά σκηνικά. Ωστόσο, ο συγγραφέας δεν περιορίζεται σε μια απλή επανάληψη των θεμάτων του Πόε, αλλά εισάγει παρακμιακά θέματα σε πολλές από τις ιστορίες του, όπως την απόρριψη του θετικισμού του 19ου αιώνα και την κριτική της ιδέας της προόδου που υποστήριζε εκείνη την εποχή η νέα αστική τάξη.
Δημοσίευση
Το 1877, ο Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ έκανε την πρώτη προσπάθεια να δημοσιεύσει τις 28 ιστορίες σε έναν τόμο, αλλά ο εκδότης Calmann-Lévy αρνήθηκε, υποστηρίζοντας ότι δεν θα είχαν εμπορική επιτυχία. Έως το 1882, ο συγγραφέας άλλαξε τον τίτλο της συλλογής δύο φορές (σε Φιλοσοφικές ιστορίες και Αινιγματικές ιστορίες) και απευθύνθηκε και σε άλλους εκδότες, αλλά χωρίς επιτυχία. Τελικά, ο Lévy δημοσίευσε το έργο, με τον αρχικό τίτλο Σκληρές ιστορίες το 1883.
Παρουσίαση
Ο Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ στις Σκληρές ιστορίες σατιρίζει την αστική κοινωνία που ενσαρκώνει το στενό, υλιστικό και θετικιστικό πνεύμα της εποχής του. Συγχρόνως, επιδιώκει να αντιπροσωπεύσει τον ιδεαλισμό του τέλους του αιώνα παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως «φορέα του Ιδανικού». Ανανεώνει τα εργαλεία της σάτιρας για να απαντήσει στον αστικό φιλοσοφικό υλισμό, χρησιμοποιεί τη σύντομη φόρμα για να κάνει την ειρωνεία πιο σκληρή και συχνά βασίζεται στο φανταστικό για να διαταράξει τον αστικό ορθολογισμό.
Μερικά από τα θέματα των ιστοριών: Ένας έρωτας πιο δυνατός από τον θάνατο, η μυστηριώδης εξαφάνιση ενός νεαρού δούκα, μια νύχτα τρόμου σε ένα ισπανικό πανδοχείο, ένας νεαρός Κινέζος ποιητής που ονειρεύεται να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά, ένας περίεργος γιατρός που αντιδρά παράξενα στη θεραπεία των ασθενών του, στον αιώνα της Ιεράς Εξέτασης τα πιο σκληρά βασανιστήρια που υπάρχουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά διηγήματα
Βασίλε Λούπου
Ο Βασίλε Λούπου (Vasile Lupu, 1595-1661), γνωστός και ως Βασίλειος ο Αρβανίτης, ήταν Βοεβόδας της Μολδαβίας από το 1634 μέχρι το 1653. Ο Λούπου εξασφάλισε τον Μολδαβικό θρόνο το 1634, ύστερα από σειρά από ίντριγκες και κατάφερε να διατηρήσει το αξίωμά του για σχεδόν 20 χρόνια. Ο Βασίλε ήταν ικανός διοικητής και εξαιρετικός χρηματοδότης και σύντομα έγινε από τους πλουσιότερους άντρες στην χριστιανική ανατολή. Τα δώρα του στους Οθωμανούς ηγέτες βοήθησαν στις καλές σχέσεις με τις Οθωμανικές αρχές.
Πρώτα χρόνια
Η καταγωγή του Λούπου είναι ασαφής. Η οικογένεια Κόκι εγκαταστάθηκε στη Βλαχία στο πρώτο μισό του 16ου αιώνα. Ο πατέρας του, Νικολάε (Νεκουλάι) Κόκι ήταν μαγαζάτορας από την Μακεδονία, γιος του Κωνσταντίνου και την Εκατερίνα. Ο Νικολάε έγινε μέλος της αριστοκρατίας της Μολδαβίας το 1593. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, ο πατέρας του γεννήθηκε στο Αρμπανάσι, στην σύγχρονη Βουλγαρία, ενώ άλλοι ιστορικοί το Αρμπανάσι στη σύγχρονη Ρουμανία.
Ο Δημήτριος Καντεμίρης (1673-1723) τον αποκάλεσε Αλβανό (ή Αρβανίτη) και κάποιοι ιστορικοί αναφέρουν ότι ο πατέρας του Λούπου, Νεκουλάι, ήταν αλβανικής καταγωγής. Ο Νικολάε Μπανέσκου το 1926 ανέφερε ότι ο πατέρας του ήταν βαλκανικής καταγωγής, ενώ η μητέρα του Ρουμάνα (ή Μολδαβή). Ο Σέτον-Γουάτσον το 1934 ανέφερε ότι ήταν αλβανικής καταγωγής. Ο Άγγλος ιστορικός Στίβεν Ρούνκιμαν (1903-2000) ανέφερε ότι ο πατέρας του ήταν Αλβανός τυχοδιώκτης και η μητέρα του Μολδαβή κληρονόμος. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ιοάν Μπολοβάν (1997), ο πατέρας του Βασίλε Λούπου ήταν Αλβανός από το Αρμπανάσι, πιθανόν με καταγωγή από την Ήπειρο και συγκεκριμένα την Πίνδο. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τοάντερ Νικόαρα (2005), μπορεί να ήταν Αλβανός από το Αρμπανάσι, Βουλγαρία.
Έλαβε ελληνική παιδεία.
Ηγεμονία
thumb|250px|Η μονή Τριών Ιεραρχών, στο Ιάσιο, η οποία ιδρύθηκε το 1640 και ήταν έδρα Ελληνικής Σχολής και τυπογραφείου Ο Λούπου ήταν «μέγας βόρνικος», δηλαδή αυλάρχης και διοικητικός αξιωματούχος, του Μίρον Μπανόβσχι, ηγεμόνα της Μολδαβίας. Ο Λούπου κατάφερε να αναρρηθεί στη θέση ηγεμόνα, καθώς ήταν ηγέτης της επανάστασης των βογιάρων ενάντια στον πρίγκιπα Αλεξάνδρου Ιλίας, ο οποίος χρησιμοποιούσε για συμβούλους Έλληνες, τους οποίους οι Βογιάροι θεωρούσαν ανταγωνιστές και ήθελαν να απομακρύνουν από τη Βλαχία. Παρά το γεγονός ότι ήταν αρχηγός στην εξέγερση εναντίων των Ελλήνων, ο Λούπου διατηρούσε ισχυρούς δεσμούς με τους Έλληνες και το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης.
Η ηγεμονία του σημαδεύτηκε από λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια και την πολιτιστική αναγέννηση του Ιάσιου. Κατασκεύασε σημαντικά μνημεία, όπως το μοναστήρι των Τριών Ιεραρχών στο Ιάσιο και την εκκλησία της αγίας Παρασκευής στο Λβιβ μεταξύ άλλων. Ήταν προστάτης του πολιτισμού και των τεχνών. Το 1646 ιδρύει στη μονή Τριών Ιεραρχών Ελληνική Σχολή, προωθώντας την ελληνική παιδεία. Οι Βογιάροι ενδιαφέρθηκαν να μάθουν ελληνικά και προσέλαβαν Έλληνες λόγιους. Στην σχολή λειτουργεί και τυπογραφείο. Ο Βασίλε Λούπου εισήγαγε τον πρώτο κωδικοποιημένο έντυπο νόμο στη Μολδαβία, τη Carte Româneascǎ de învăţătură, το 1646, η οποία δημοσιεύθηκε στο Ιάσιο, και είναι γνωστός ως Pravila lui Vasile Lupu (ο «Κώδικας του Βασίλε Λούπου»).
Ακολούθησε επίσης την αφιερωτική πολιτική των προκατόχων του. Για παράδειγμα, στη μονή Γκόλια επιβεβαίωσε τα προνόμιά της και της αφιέρωσε επίσης μερικά χωριά, εικόνες, ιερά σκεύη, άμφια και κώδικες και το 1650 χρηματοδότησε την ανακατασκευή της. Το 1651 αφιέρωσε στη μονή εφτά ποδεές. Στην αυλή του φιλοξενήθηκαν οι πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Αθανάσιος Γ΄ και Παρθένιος Β΄. Προσωπικός πνευματικός του Βασίλε ήταν ο θεολόγος Μελέτιος Συρίγος.
Παρά την πολιτιστική ανάπτυξη της Μολδαβίας, η εξωτερική πολιτική του Λούπου δεν ήταν τόσο επιτυχημένη. Ο Βασίλε Λούπου συχνά υπέγραφε ως βοεβόδας πάσης της Μολδοβλαχίας, όπως έπρατταν συχνά και άλλοι ηγεμόνες της Μολδαβίας, όμως ο Βασίλε Λούπου όντας πιο φιλόδοξος, το 1637 επιτέθηκε στη Βλαχία με στόχο να την ενσωματώσει και πολέμησε με το Βλάχο ηγεμόνα Ματέι Μπασαράμπ για πολλά χρόνια. Ο στρατός του Λούπου ηττήθηκε από τον βλαχικό στρατό το 1639, αλλά συνέχισε να εποφθαλμιά το γειτονικό κράτος. Ηττήθηκε ξανά το 1653, με αποτέλεσμα οι Μολδαβοί βογιάροι να εξεγερθούν και να τον αντικαταστήσουν με την βοήθεια εξωτερικών παραγόντων με τον Γκεόργκε Στεφάν. Ο Λούπου εξορίστηκε αρχικά στην Κριμαία και στην συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη, όπου πέθανε το 1661.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 2015
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 2015 (τελική φάση) διεξήχθη στo Μουνγιόνγκ στη Νότια Κορέα, από 30 Σεπτεμβρίου ως 10 Οκτωβρίου 2015, στο πλαίσιο των Παγκόσμιων Στρατιωτικών Αγώνων με συμμετοχή 10 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η Αλγερία.
Σύστημα διεξαγωγής
Οι 10 ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους των 5 ομάδων. Οι πρώτες του κάθε ομίλου προκρίθηκαν στον τελικό, οι δεύτερες αγωνίστηκαν στον μικρό τελικό για την τρίτη θέση, οι δύο τρίτες για τις θέσεις 5-6, οι δύο τέταρτες για τις θέσεις 7-8 και οι δύο πέμπτες για τις θέσεις 9-10, ώστε να προκύψει η τελική κατάταξη.
Νίκος Κόσιης
Ο Νίκος Κόσιης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών,, Υπουργός Άμυνας, Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού.
Βιογραφικά στοιχεία
Έχει τρία παιδιά.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις πρώτες βουλευτικές εκλογές της Κύπρου (Βουλευτικές εκλογές 1960) στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το Πατριωτικό Μέτωπο για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές του 1970 με το Ενιαίον Κόμμα για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Στις 29 Αυγούστου 1974 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών και Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1974, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 14 Ιανουαρίου 1975.
Στις 9 Απριλίου 1997 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993, θέση στην οποία παρέμεινε και στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998, έως τις 24 Σεπτεμβρίου 2002.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Πατριωτικό Μέτωπο Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ενιαίο Κόμμα Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Άμυνας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993 Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998 Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μάριο Μονιτσέλι
Ο Μάριο Μονιτσέλι (Mario Monicelli, Ρώμη, 16 Μαΐου 1915 - Ρώμη, 29 Νοεμβρίου 2010) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας. Πολλές ταινίες του, όπως Ο Κλέψας του Κλέψαντος, Οι εντιμότατοι φίλοι μου, Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε είχαν διεθνή επιτυχία και έκαναν γνωστή παγκοσμίως την επονομαζόμενη «κωμωδία αλά ιταλικά».
Καριέρα
Σε ηλικία 20 ετών γυρίζει την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Η ταινία, αν και ερασιτεχνική, προβάλλεται στο φεστιβάλ της Βενετίας και η επιτυχία της του εξασφαλίζει την είσοδό του, επαγγελματικά πλέον, στην 7η Τέχνη. Ξεκινά να εργάζεται ως το παιδί που χτυπά την κλακέτα για να φτάσει να γίνει βοηθός σκηνοθέτη. Στη συνέχεια θα γυρίσει στην Τοσκάνη και θα πάρει το πτυχίο του το 1941 από τη Φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου της Πίζας. Από το 1941 έως το 1943 υπηρετεί στον στρατό, το 1943 λιποτακτεί και πηγαίνει να κρυφτεί στη Ρώμη, μέχρι το καλοκαίρι του 1944. Το 1945 εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη δίπλα στον Πιέτρο Τζέρμι.
Το 1946 του αναθέτουν να γράψει το σενάριο μαζί με τον Στένο (καλλιτεχνικό όνομα του Στέφανο Βανζίνα) για την ταινία Ο αετός της στέπας. Η ταινία έχει μεγάλη επιτυχία και από κει κι έπειτα οι δυο τους θα συνεργαστούν σε αρκετές ταινίες τόσο ως συν-σεναριογράφοι όσο και ως συν-σκηνοθέτες. Το 1957 κερδίζει το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ του Βερολίνου για την ταινία Πίσω από τα κλειστά παράθυρα.
Η μεγάλη όμως στιγμή για την καριέρα του έρχεται το 1958 με την ταινία Ο κλέψας του κλέψαντος. Την επόμενη χρονιά με την ταινία Ο μεγάλος πόλεμος κερδίζει τον Χρυσό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Η δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ θα έρθει το 1963 για το σενάριο της ταινίας Οι σύντροφοι. Τη δεκαετία του ’60 θα ξεκινήσει η συμμετοχή του σε αρκετές σπονδυλωτές ταινίες, σε συνεργασία με άλλους σκηνοθέτες όπως ο Φεντερίκο Φελίνι και ο Λουκίνο Βισκόντι. Το 1966 γυρίζει την ταινία Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε, μια σάτιρα τοποθετημένη στην εποχή των σταυροφοριών, που θ' αφήσει εποχή.
Τη δεκαετία του '70 θα ακολουθήσουν μερικές ακόμη σημαντικές ταινίες όπως το Θέλουμε τους κολονέλους, Οι εντιμότατοι φίλοι μου και Ο ανθρωπάκος. Η ταινία Θέλουμε τους κολονέλους είναι μια πολιτική σάτιρα με σαφείς αναφορές στη χούντα των Συνταγματαρχών. Μια ομάδα δυσαρεστημένων από το ιταλικό καθεστώς συνωμοτούν και προσπαθούν να ανατρέψουν την κυβέρνηση με ένα πραξικόπημα. Στο πλευρό τους έχουν κι έναν Έλληνα συμβουλάτορα, τον συνταγματάρχη Ανδρέα Αυτοματικό.
Ο Μονιτσέλι, ξεκινώντας από απλές κωμικές ηθογραφίες, ακολούθησε την εξέλιξη της ιταλικής κοινωνίας σε όλο το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα και σατίρισε τη μεσαία τάξη και τα λαϊκότερα στρώματα με μαύρο χιούμορ. Αγαπημένα του μοτίβα υπήρξαν η οικογένεια, η φιλία (περιορισμένη στο ανδρικό φύλο), ο θάνατος, η σεξουαλική καταπίεση, η τρέλα, η αποτυχία μεγαλεπήβολων σχεδίων. Το αβίαστο γέλιο των πρώτων ταινιών του, με την απανταχού παρούσα κοινωνική κριτική, οδηγείται σε πικρόχολο χιούμορ και πολλές φορές χάνεται το χάπι εντ, για να καταλήξει σε δράμα, που όμως αφήνει πάντα περιθώριο στο γέλιο. Για τον ίδιο τον Μονιτσέλι, το χαρακτηριστικό της «κωμωδίας αλλά ιταλικά» ήταν ότι ασχολήθηκε με δραματικά θέματα δοσμένα με κωμικό τρόπο. Κάτι που ξεκίναγε ήδη από τον μεσαίωνα και τον Βοκάκιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Άγιος Μηνάς - Μηνιές
Στο νοτιοδυτικό μέρος της Κεφαλονιάς, στην επαρχία Κραναίας-περιοχή Λειβαθούς, και στη θέση Άγιος Μηνάς, πλησίον του όρμου των Μηνιών, ανασκάφτηκαν από την Αρχαιολογική Εταιρεία λείψανα αρχαϊκού ναού. Η θέση έχει υποστεί σημαντικές αλλοιώσεις, καθώς στο σημείο αυτό κατασκευάστηκε ο αερολιμένας του νησιού με ολέθριες επιπτώσεις στον ανασκαφέντα χώρο.
Η ιστορία των ανασκαφών και η συμβολή της Αρχαιολογικής Εταιρείας στην έρευνα της θέσης
Το καλοκαίρι του 1912 η Αρχαιολογική Εταιρεία μεταξύ ερευνών που διεξήγε δαπάναις του Ολλανδού φιλάρχαιου Adriaan Goekoop (1859-1914), με αρχικό σκοπό, σύμφωνα με την επιθυμία του, την εξερεύνηση θέσεων που θα βοηθούσαν στην ταύτιση της Κεφαλονιάς με την ομηρική Ιθάκη, ανέσκαψε την περιοχή Αγίου Μηνά καθότι ήταν φανερό ότι κάτω από το φερώνυμο ερειπωμένο εκκλησίδιο υπήρχαν λείψανα αρχαίου κτίσματος. Οι ανασκαφές, που διηύθυνε ο Έφορος Νικόλαος Κυπαρίσσης με τη συνδρομή του Συμβούλου της Εταιρείας Αλεξάνδρου Φιλαδελφέως, έφεραν στο φως ναό αρχαϊκής εποχής. Η έκθεση της ανασκαφής είναι πολύτιμη διότι κατά τη διάρκεια της τελευταίας δικτατορίας τα κτηριακά κατάλοιπα καταστράφηκαν ολοσχερώς προκειμένου να κατασκευαστεί ο αερολιμένας του νησιού, με αποτέλεσμα σήμερα να αγνοείται η ακριβής θέση του ναού και να έχει διασωθεί μόνον τμήμα της σίμης του στο Μουσείο Αργοστολίου.
Ο ναός
Μεγάλο μέρος των θεμελιώσεων της ανατολικής και δυτικής πλευράς της κρηπίδας του ναού, διαστάσεων 15 x 9 μ. και αποτελούμενης από ορθογώνιους λίθους, ήρθαν στο φως, ενώ η νότια πλευρά είχε καταστραφεί. Τμήμα του στερεοβάτη, μήκους 3 μ. και με κατεύθυνση από βορρά προς νότο, αποκαλύφθηκε στο εσωτερικό της κρηπίδας. Θραύσματα από σφονδύλους που ήταν διασκορπισμένα στην περιοχή προέρχονται από κίονες με 16 δωρικές ραβδώσεις, οι οποίοι πιθανότατα ανήκαν στο ναό. Οι ανασκαφείς αναφέρουν την ανεύρεση επίπεδων πήλινων τμημάτων της ανωδομής με ανάγλυφες κεφαλές Μέδουσας και «πλοκαμοειδές εν χιαστώ» κόσμημα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο Έφορος Πέτρος Καλλιγάς κατάφερε να ταυτίσει τα 6 από τα συνολικά 14 τεμάχια που ήταν καταγεγραμμένα στο ευρετήριο του Μουσείου Αργοστολίου (τα υπόλοιπα χάθηκαν κατά το σεισμό του 1953). Εξ αυτών ας σημειωθούν τμήμα σίμης με τριπλό πλοχμό επί δωρικής ζώνης όρθιων φύλλων, καθώς και το αριστερό μέρος καλυπτήρα λακωνικού τύπου με μετωπική παράσταση κεφαλής Γοργούς, τα οποία αντιστοιχούν στις περιγραφές των Κυπαρίσση-Φιλαδελφέως. Τα πηλοπλαστικά ευρήματα, που προσεγγίζουν τεχνοτροπικά και ανήκουν στον ίδιο καλλιτεχνικό χώρο με εκείνα των αρχαϊκών ναών της Αρτέμιδος στους Αγίους Θεοδώρους (βλ. λήμμα) και Ήρας στο Mon Repos της Κέρκυρας, μπορούν να χρονολογηθούν στις αρχές του 6ου π.Χ. αιώνα. Πάντως, ο Καλλιγάς το 1969 δημοσίευσε και τμήμα σίμης του 4ου π.Χ. αιώνα, που βρίσκεται στο Μουσείο Αργοστολίου, με διακόσμηση εναλλασσόμενων ανθεμίων και ανθέων λωτού, που πιθανολογεί ότι προέρχεται από την ανασκαφή Κυπαρίσση-Φιλαδελφέως. Για την ευρεθείσα κεραμική η έκθεση του 1912 αναφέρει μόνον ότι είναι των «καλών Ελληνικών χρόνων».
Αναφορές
Κατηγορία:Κεφαλονιά Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Εθνική Κιργιζίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Κιργιζίας αντιπροσωπεύει την Κιργιζία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Κιργιζίας (Kyrgyz Basketball Federation).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μέχρι σήμερα η Κιργιζία δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη της συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1995, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της CABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Κεντρικής Ασίας.
Επίσης, η Κιργιζία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Κεντρικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Πηγές
Κιργιζια Γυναικων
Μητροπολίτης Δέρκων Ιωακείμ Β΄
Ο Μητροπολίτης Δέρκων Ιωακείμ (κατά κόσμον Λεωνίδας Πελεκάνος, 12 Ιουνίου 1892 - 23 Ιανουαρίου 1950) ήταν σημαντική εκκλησιαστική μορφή του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Τζιβαλί της Κωνσταντινούπολης και καταγόταν από τη Χίο. Φοίτησε στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης και το 1922 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Αίνου Ιωακείμ. Το 1924 διορίστηκε σχολάρχης της Θεολογικής Σχολής Χάλκης. Το 1926 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Μητροπολίτης Σταυρουπόλεως και το 1928 Μητροπολίτης Σταυρουπόλεως. Στις 12 Δεκεμβρίου 1931 εξελέγη Μητροπολίτης Δέρκων και από τότε αποτέλεσε μόνιμο μέλος της Πατριαρχικής Συνόδου. Το 1935 κατά την εκλογή νέου πατριάρχη η τουρκική διοίκηση αφαίρεσε το όνομά του από τον κατάλογο υποψηφίων.