cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εδουάρδος Η΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Θυρεοί
Ως Πρίγκιπας της Ουαλίας, ο Εδουάρδος χρησιμοποιούσε τον βασιλικό θυρεό του Ηνωμένου Βασιλείου, με την προσθήκη μιας λευκής λωρίδας τριών σημείων υποστήριξης και μιας ασπίδας που αντιπροσώπευε την Ουαλία, πάνω στην οποία υπήρχε ένα στέμμα. Ως μονάρχης έφερε τα επίσημα βασιλικά σύμβολα. Μετά την παραίτησή του από το θρόνο, χρησιμοποίησε το βασιλικό θυρεό και πάλι με την προσθήκη της λευκής λωρίδας, όμως αυτή τη φορά στο κεντρικό του σημείο υπήρχε ένα αυτοκρατορικό στέμμα και όχι το εστεμμένο λιοντάρι και η ιπποτική περικεφαλαία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Στρατάρχες της Μεγάλης Βρετανίας Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ουαλίας Κατηγορία:Δούκες της Κορνουάλης Κατηγορία:Πρίγκιπες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Άγγλοι απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Μονάρχες της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
Αστικό αδίκημα
Ως αστικό αδίκημα χαρακτηρίζεται κάθε ζημία που προκαλείται από -κατά κανόνα- υπαίτια πράξη ή παράλειψη προσώπου, άσχετα του σκοπού προς τον οποίο κατευθύνεται η θέληση του ζημιούντος (αν δηλαδή αυτός τελεί ή όχι "καλή τη πίστει"). Κατά το άρθρο 914 του Αστικού Κώδικα "Όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια, έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει". Επομένως προϋποθέσεις της αγωγής προς αποζημίωση είναι πράξη, παρανομία της πράξης, υπαιτιότητα του προσώπου, ζημία και αντικειμενικός αιτιώδης σύνδεσμος ανάμεσα στην παράνομη και υπαίτια πράξη και την επέλευση της ζημίας.
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο
Κώστας Παπαϊωάννου (φιλόσοφος)
Βιογραφία
Ο Κώστας Παπαϊωάννου γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1925 στο Βόλο. Ο πατέρας του ήταν ένα από τα ηγετικά στελέχη της σοσιαλιστικής ΕΛΔ του Σβώλου, στον τομέα των αγροτικών συνεταιρισμών. Όταν μετακόμισε στην Αθήνα, ο γιος του τον ακολούθησε και συνέχισε το υπόλοιπο Γυμνάσιο στη Βαρβάκειο. Εκεί ανέπτυξε φιλία με έναν μετέπειτα στοχαστή του Παρισιού, τον Κώστα Αξελό. Το 1941 εγγράφονται και οι δύο στη Νομική Σχολή Αθηνών, αλλά ο Αξελός γίνεται μέλος της ΕΠΟΝ, ενώ ο Παπαϊωάννου εντάσσεται στο ΕΑΜ και λίγο αργότερα στο ΚΚΕ, και οι μέχρι τότε σχέσεις τους διακόπτονται. Το 1945 διαγράφεται από το ΚΚΕ, μαζί με τον Άδωνι Κύρου και τη Μιμίκα Κρανάκη.
Μετά από παρεμβάσεις του Γαλλικού Ινστιτούτου της Αθήνας, επιλέγεται από το Γαλλικό Κράτος ως ένας από τους 300 στους οποίους δίνεται ευκαιρία εξόδου από τη χώρα, με το πλοίο Mataroa, και εγκατάστασής τους στη Γαλλία. Ο Παπαϊωάννου εκμεταλλεύεται την ευκαιρία και εγκαθίσταται μόνιμα στο Παρίσι. Το 1948 αποφοιτά από τη φιλοσοφική σχολή της Σορβόννης. Αυτά τα χρόνια γράφει και τα πρώτα του διάσημα βιβλία και άρθρα.
Γράφει πολλά φιλοσοφικά και πολιτικά βιβλία, πολλά από τα οποία καταδικάζουν τον σταλινισμό και τη λαθεμένη, κατ' αυτόν, εφαρμογή του σοσιαλισμού στο Ανατολικό Μπλοκ. Με την προσπάθειά του να ασκήσει κριτική στον Μαρξ, από αριστερή όμως σκοπιά, διακρίνεται διεθνώς και κερδίζει παγκόσμια πρωτοπορία στις αρχές της δεκαετίας του '50. Ο λόγος είναι ότι ποτέ μέχρι τότε δεν είχε ασκηθεί κριτική στον μαρξισμό, εκτός από αστική ή ακαδημαϊκή σκοπιά, όπως αυτή του Ραϋμόν Αρόν. Παρά την κριτική του, ο Παπαϊωάννου παρέμενε πιστός στις αξίες του μαρξισμού, αποσκοπώντας στη βελτίωσή του.
Υπήρξε επίσης ακαδημαϊκός για πολλά χρόνια, διδάσκοντας φιλοσοφία στο Cencier και στο Παρίσι και κοινωνιολογία στη Σχολή Ανωτέρων Εμπορικών Σπουδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ
Δήμος Παραλίας Αχαΐας
Ο Δήμος Παραλίας υπήρξε δήμος παλαιότερης διοικητικής διαίρεσης της Αχαΐας. Συστάθηκε το 1997 βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας» και καταργήθηκε το 2010, όπου σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» ο πρώην δήμος αποτελεί έκτοτε τμήμα του διευρυμένου Δήμου Πατρέων ως δημοτική ενότητά του, με τοπική έδρα της τον οικισμό της Παραλίας. Η έκταση του ήταν 11.978 στρέμματα και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2001 ανερχόταν σε 9.153 κάτοικους.
Τοποθεσία
Εκτείνεται βόρεια-βορειοδυτικά του Νομού Αχαΐας και αποτελούσε τον μικρότερο σε έκταση «καποδιστριακό» δήμο στην Αχαΐα. Κοινό μέρος των οικισμών της Παραλίας και της Πάτρας και παράλληλα των ομώνυμων «καποδιστριακών» δήμων, είναι η περιοχή του Κόκκινου Μύλου η οποία μοιράζεται στη μέση και αποτελεί σύνορό τους. Ο δήμος συνόρευε επίσης, με την τον πρώην Δήμο Μεσσάτιδος στα ανατολικά και συγκεκριμένα με την περιοχή της Οβρυάς και της Θέας, αλλά και με τον πρώην Δήμο Βραχναίικων στα νότια και νοτιοδυτικά.
Δημοτικά διαμερίσματα
Αναλυτικά, τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του δήμου :
Δημογραφικά στοιχεία
Ενδεικτικά, η σύγχρονη δημογραφική εξέλιξη της πρώην κοινότητας Παραλίας και του πρώην δήμου Παραλίας είναι η εξής:
Αξιοθέατα
Η περιοχή φημίζεται για ένα μοναδικό φυσικό φαινόμενο, το ειδυλλιακό ηλιοβασίλεμά της με τα υπέροχα κατακόκκινα χρώματα που παίρνει ο ουρανός όταν ο ήλιος γέρνει προς τη δύση του. Επίσης στην παραλιακή ζώνη βρίσκονται πολλά αξιοθέατα, όπως τα νεοκλασικά αρχοντικά κτήρια, γνωστά και ως «Εγγλέζικα» στην παραλιακή ζώνη, που επίσης υπάρχει ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου. Ακόμη, στην περιοχή της Παραλίας υπάρχει ο ναός του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου.
Στο Παυλόκαστρο, υπάρχουν τμήματα αρχαιοελληνικών τάφων της κλασικής περιόδου καθώς και διάφορα σκεύη και αγγεία που βρέθηκαν έπειτα από ανασκαφές.
Στην περιοχή των Ροϊτίκων η παραλιακή ζώνη προσφέρεται για κολύμβηση, περίπατο δίπλα στην ακτή αλλά και διάφορες άλλες δραστηριότητες, ενώ υπάρχουν και κάποια καταστήματα εστίασης.
Αξίζει κανείς να επισκεφθεί και το Μιντιλόγλι που δίνει την ευκαιρία στον επισκέπτη να θαυμάσει τη θέα προς τον Πατραϊκό κόλπο και τα βουνά της Αιτωλοακαρνανίας. Επίσης πάνω από το Μιντιλόγλι σώζονται τα ερείπια του σπιτιού του Τούρκου αγά Μιντίλογλου ο οποίος έδωσε και το όνομα του στον οικισμό. Στην ίδια περιοχή βρίσκονται και δύο γραφικές οι μονές της Σωτήρος και της Αναλύψεως στις οποίες υπάρχουν εικόνες που χρονολογούνται από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Η μονή Αναλήψεως χτίστηκε το 699 και ανακαινίστηκε το 1703 και αποτελεί έναν από τους σταθμούς του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και των στρατευμάτων του τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821.
Αθλητισμός
Η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα της περιοχής είναι η Δόξα Παραλίας, που αγωνίζεται στην Πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Αχαΐας και η οποία έχει ως έδρα το Δημοτικό Γήπεδο Παραλίας, που βρίσκεται στην περιοχή «Εύα» δίπλα ακριβώς στην θάλασσα. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1968.
Στο Μιντιλόγλι εδρεύει ο τοπικός Αστέρας που ιδρύθηκε το 1985 και αγωνιστική του έδρα αποτελεί το Δημοτικό Γήπεδο Μιντιλογλίου ευρισκόμενο πάνω λίγο έξω από τον οικισμό. Επίσης, στα Ροΐτικα έχουν και αυτά την τοπική τους ομάδα με την επωνυμία Α.Ε. Ροΐτικων με έδρα το ποδοσφαιρικό γήπεδο της περιοχής που βρίσκεται δίπλα από το Κλειστό Γήπεδο Ροΐτικων. Η Α.Ε. Ροΐτικων διαθέτει και τμήμα μπάσκετ. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1993.
Στην περιοχή δραστηριοποιείται και ο Α.Ο. Σείριος που ιδρύθηκε το 1997 με τμήμα ομάδας μπάσκετ. Το 2000 ξεκίνησαν τμήματα μπέιζμπολ ανδρών και σόφτμπολ γυναικών, ενώ το 2005 συμμετείχε μια φορά στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα με ομάδα σόφτμπολ ανδρών. Από το 2007 το τμήμα μπέιζμπολ είναι ανενεργό.
Ακόμη, υπάρχει η Ε.Α. Παραλίας, η οποία ιδρύθηκε το 1992 και διαθέτει ανδρικά και γυναικεία τμήματα μπάσκετ όλων των ηλικιακών ομάδων, καθώς και τμήμα βόλλεϋ γυναικών. Έδρα της ομάδας αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Ροΐτικων, ενώ διαθέτει και αθλητικές εγκαταστάσεις με ανοιχτούς αγωνιστικούς χώρους στην Παραλία, έναντι του πρώην ΠΙΚΠΑ και δίπλα στην εκεί ακτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π * Δ
Αστέρης Κούτουλας
Ο Αστέρης Κούτουλας (Οράντεα, Ρουμανία, 5 Απριλίου 1960) είναι Έλληνας μουσικοπαραγωγός, σκηνοθέτης, μεταφραστής και συγγραφέας που ζει στο Βερολίνο.
Βιογραφία και έργο
Από το 1981 μετάφρασε στα γερμανικά πολυάριθμα έργα σημαντικών Ελλήνων συγγραφέων, μεταξύ των άλλων ποίηση, δοκίμια και πεζογραφία των Κωνσταντίνου Καβάφη, Γιώργου Σεφέρη, Νίκου Εγγονόπουλου, Γιάννη Ρίτσου και Οδυσσέα Ελύτη, καθώς και την αυτοβιογραφία και συγγράμματα του Μίκη Θεοδωράκη. Υπήρξε επίσης ο επιμελητής και ο συγγραφέας του επίλογου σε περισσότερες από 40 εκδόσεις βιβλίων.
Πέραν τούτου, ο Αστέρης Κούτουλας δημοσίευσε σε διάφορα γερμανικά και ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες (Lettre, neue deutsche literatur, FAZ, Frankfurter Rundschau, taz, Το Βήμα, Ελευθεροτυπία κλπ.) και πολλά δικά του κείμενα, συνεντεύξεις και μεταφράσεις έργων άλλων συγγραφέων. Με τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο τον συνέδεε ως το θάνατο του τελευταίου, το 1990, μια βαθιά φιλία. Ενόψει διάφορων βιβλιοεκδόσεων συνεργάστηκε π.χ. με τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Γιάννη Τσαρούχη και τη Μάρω Σεφεριάδη. Για διάφορες ταινίες γερμανικής παραγωγής πήρε επίσης συνεντεύξεις από τους Έλλη Αλεξίου, Μάνο Κατράκη, Νικηφόρο Βρεττάκο, Γιάννη Τσαρούχη και πολλούς άλλους.
Από το 1987 ως το 1989, ο Α. Κούτουλας ήταν υπεύθυνος εκδότης και επιμελητής της «ανεπίσημης» εκδοτικής σειράς με τίτλο «Bizarre Städte» («Ιδιόρρυθμες Πόλεις»), στην οποία συμμετείχαν πολλοί ανατολικογερμανοί συγγραφείς, καλλιτέχνες και μουσικοί. Μετά την πτώση του τοίχους, το 1990-1991, εξέδιδε επίσης το περιοδικό Sondeur (Ο Βολιδοσκόπος). Στο πλαίσιο της εκδοτικής του δραστηριότητας συνεργάστηκε με πολυάριθμους καλλιτέχνες, όπως ο Φόλκερ Μπράουν, ο Χάιντς Τσεχόβσκι, ο Χάινερ Μίλερ, ο Άντολφ Έντλερ και ο Στέφαν Χάιμ.
Το 1980 ξεκινάει η συνεργασία του με τον Μίκη Θεοδωράκη, στο πλαίσιο της οποίας παρήγαγε περίπου 30 CD με τη μουσική του και οργάνωσε παγκοσμίως πάνω από 100 συναυλίες (μεταξύ των άλλων στον Καναδά, στη Χιλή, στη Ρωσία, στο Ισραήλ, στη Νότια Αφρική, στην Τουρκία, στην Αυστραλία και σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης). Από το τέλος της δεκαετίας του 1980 συμμετέχει στη δημιουργία της επίσημης ιστοσελίδας του Θεοδωράκη (υπό τη διεύθυνση του Guy Wagner), για την οποία ο Κούτουλας έγραψε πολυάριθμα κείμενα. Το 1998 δημοσιεύει στην Ελλάδα την Εργογραφία του Μίκη Θεοδωράκη, η οποία χαρακτηρίζεται ως βασικό έργο της έρευνας πάνω στο έργο του Θεοδωράκη.
Τελευταία του ταινία (2017) είναι το Ταξιδεύοντας με τον Μίκη, στιγμές που παρουσιάζουν την αυθεντική εικόνα του «πνευματικού αναρχικού» Μίκη Θεοδωράκη. Το γεμάτο εναλλαγή ιστορικό και ακατέργαστο οπτικό υλικό των περίπου 600 ωρών που γύρισε σε διάστημα 30 ετών ο Αστέρης Κούτουλας, συμπυκνώνεται μέσα σε μιάμιση ώρα. Ο δημιουργός παντρεύει στην ταινία του πολλές προσωπικές στιγμές του καλλιτέχνη με ιστορικό υλικό, πλάνα τεκμηρίωσης με μυθοπλασία και τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη με τον αντίκτυπό της σε νέους καλλιτέχνες της κλασικής μουσικής, της τζαζ, της electro ή της ραπ.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 δραστηριοποιήθηκε στον τομέα παραγωγής πολιτιστικών εκδηλώσεων και μουσικών έργων. Ως διευθυντής της εταιρίας του Asti Music οργάνωσε όχι μόνο πολλές παραγωγές Ελλήνων καλλιτεχνών (Μαρία Φαραντούρη, Γιώργος Νταλάρας, Ντέμης Ρούσος, Έλλη Πασπαλά, Άλκηστις Πρωτοψάλτη κ.ά.) στην Ευρώπη, αλλά συμμετείχε και στην διοργάνωση συναυλιών διεθνών σταρ, όπως η Μερσέδες Σόσα, ο Στινγκ, ο Τόμας Άντερς, η Μίλβα, η Kelly Family, ο Ζουλφί Λιβανελί κ.ά. Εκτός αυτού συμβούλεψε π.χ. τη Jocelyn B. Smith και τη Βίκυ Λέανδρος σε διάφορες παραγωγές CD.
Είναι παντρεμένος με την συγγραφέα Ίνα Κούτουλα και έχει έναν γιο.
Παραγωγές καλλιτεχνικών δρώμενων (ως producer)
Από το 1999 ως το 2009 ο Α. Κούτουλας ήταν ο μάνατζερ και παραγωγός του σκηνοθέτη και αρχιτέκτονα του φωτός Γκερτ Χοφ. Σε αυτό το χρονικό διάστημα είχε παραγάγει πάνω από 40 τεράστια καλλιτεχνικά δρώμενα σ’ όλο τον κόσμο, μεταξύ των άλλων:
Σε όλα αυτά τα δρώμενα ο Α. Κούτουλας συνεργάστηκε επίσης με τους συνθέτες της μουσικής των εκδηλώσεων αυτών, όπως π.χ. ο Μάικλ Όλντφιλντ, οι Scorpions, οι Motörhead, ο Klaus Schulze, ο Περικλής Κούκος, κ.ά., καθώς και με τους συμμετέχοντες μουσικούς όπως ο Gabi Delgado-Lopez, οι Buena Vista Social Club, η Ρουσλάνα, ο Westbam κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί παραγωγοί
Ρίο Τερσέρο (Κόρδοβα)
Το Ρίο Τερσέρο (Río Tercero) είναι πόλη της κεντρικής Αργεντινής, στο κέντρο της επαρχίας Κόρδοβα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 46.421 κατοίκους και αποτελεί σημαντικό βιομηχανικό κέντρο.
Τοποθεσία
Το Ρίο Τερσέρο βρίσκεται στον ποταμό Κταλαμοτσίτα, το ισπανικό όνομα του οποίου Río Tercero έδωσε στην πόλη το όνομά της. Δέκα χιλιόμετρα δυτικά της πόλης βρίσκεται ο ομώνυμος ταμιευτήρας. Η γύρω περιοχή είναι επίπεδη, ανήκει στις υγρές πάμπες και χρησιμοποιείται εντατικά για γεωργική εκμετάλλευση.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε επίσημα το 1913, αν και υπήρχε ήδη ένα χωριό γνωστό ως Πουέμπλο ντε λα Μεδία Λούνα. Τις πρώτες ημέρες, ονομαζόταν Μοντέστο Ακούνια από τον ιδρυτή της. Με την πάροδο του χρόνου εγκαταστάθηκαν στην περιοχή σημαντικές βιομηχανίες: για παράδειγμα, το στρατιωτικό εργοστάσιο του Ρίο Τερσέρο, το οποίο παρήγαγε κυρίως όπλα, και το πετροχημικό εργοστάσιο Petroquímica Río Tercero. Στις 3 Νοεμβρίου 1995, σημειώθηκαν ισχυρές εκρήξεις στο στρατιωτικό εργοστάσιο, οι οποίες οδήγησαν στην καταστροφή μεγάλου μέρους του εργοστασίου και μόλυναν σοβαρά το περιβάλλον γύρω από αυτό. Είναι σχεδόν βέβαιο σε αυτό το στάδιο της έρευνας ότι οι εκρήξεις ήταν εμπρηστική επίθεση, πιθανότατα για να καταστραφούν έγγραφα σχετικά με τις παράνομες εξαγωγές όπλων της κυβέρνησης του Κάρλος Μένεμ (1989-99).
Αξιοθέατα
Αρχιτεκτονικά ενδιαφέροντα κτίρια είναι η Βίλα Ελίζα, μια βίλα της εποχής της ίδρυσης, και το κτίριο της Banco Provincia de Córdoba που βρίσκεται στο κέντρο.
Οικονομία
Παρά το ατύχημα στο στρατιωτικό εργοστάσιο, η πόλη εξακολουθεί να ζει από τη βιομηχανία. Επιπλέον, στη γύρω περιοχή αναπτύσσεται γεωργία, ιδίως σόγια, ηλίανθος, φιστίκια και φασόλια. Στην πόλη υπάρχει μικρό αεροδρόμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Νάσια Λιάγκη
Η Νάσια Λιάγκη (γεν. 24 Νοεμβρίου 1995, Κερατέα) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται ως Διαγώνια.
Ο Θρίαμβος της Αγάπης
Ο Θρίαμβος της Αγάπης (Ισπανικά: Triunfo del amor) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2010. Είναι ριμέικ της Μεξικάνικης τηλενουβέλας του 1998, Χριστίνα, Δικαίωμα στην αγάπη (El privilegio de amar). Στην Ελλάδα προβλήθηκε από το Μακεδονία TV.
Πρωταγωνιστούν Βικτόρια Ρούφο, Μάιτε Περρόνι, Γουίλιαμ Λέβι και Ντιέγο Ολιβέρα.
Υπόθεση
Ο Χουάν Πάμπλο δεν γνωρίζει ότι η Βικτόρια είναι μόνη, ανυπεράσπιστη και χωρίς δουλειά βρίσκεται πια στο δρόμο. Τη Βικτόρια βοηθάει η Αντονιέτα. Εργάζονται μαζί σε ένα οίκο μόδας που ανήκει στον Ροδόλφο Παδίγια. Η κόρη της Βικτόρια, Μαρία, εξαφανίζεται μετά από ένα ατύχημα που προκλήθηκε από την κακιά Μπερνάρδα, η οποία τυφλωμένη από το μίσος της, δεν επιτρέπει να είναι στη ζωή το παιδί μιας τέτοιας παράνομης σχέσης. Η Βικτόρια προσπαθεί να βρει το μωρό της, αλλά δεν τα καταφέρνει. Γεμάτη οργή, ορκίζεται ενώπιον του Θεού ότι δεν θα επιτρέψει να ταπεινωθεί ξανά!
Τα χρόνια περνούν και η Βικτόρια έχει κρατήσει την υπόσχεση της. Τώρα μαζί με την Αντονιέτα έχουν στην κατοχή τους ένα μεγάλο οίκο μόδας. Είναι παντρεμένη με τον δημοφιλή ηθοποιό, Οσβάλντο Σαντοβάλ, ο οποίος έχει δύο παιδιά, το Μαξιμιλιάνο και τη Φερνάντα. Η Μαρία είναι πλέον μια νεαρή γυναίκα έτοιμη να αφήσει το ορφανοτροφείο όπου μεγάλωσε, να βγει στον κόσμο και να θριαμβεύσει. Στην πορεία της, εμφανίζονται δυο καλές φίλες, η Λίντα και η Νάτι, γίνονται συγκάτοικοι και αποφασίζουν να βοηθήσουν η μια την άλλη.
Η ζωή προκαλεί τη Μαρία διασταυρώνοντας την με τον Οσβαλντο, ο οποίος μαθαίνει ότι το όνειρό της είναι να γίνει ένα διάσημο μοντέλο και ότι θαυμάζει πολύ τη Βικτόρια. Την προσκαλεί να γνωρίσει τη γυναίκα του αλλά η συνάντηση τους δεν είναι καθόλου φιλική. Η Βικτόρια την αντιμετωπίζει με αλαζονεία και περιφρόνηση ακόμα περισσότερο όταν συνειδητοποιεί ότι η Μαρία μοιάζει πολύ σε εκείνη.
Η Μαρία γνωρίζει τον Μαξιμιλιάνο και μια μεγάλη αγάπη αναπτύσσεται μεταξύ τους. Μια αγάπη η οποία απορρίπτεται από τη Βικτόρια και απειλείται από την ιδιότροπη φίλη του Μάξ, τη Χιμένα. Ο Μαξιμιλιάνο είναι ο θετός γιος της Βικτόρια. Έχει συνηθίσει να έχει όποια γυναίκα θέλει αλλά έχει καταφέρει να διατηρήσει μια σχέση - αν και ασταθής – μόνο με τη Χιμένα. Προσπαθεί να σαγηνεύσει την Μαρία με τα συνήθη κόλπα του ωστόσο, βρίσκει την αληθινή αγάπη στο πρόσωπο της. Απογοητεύεται όμως όταν η Χιμένα του λέει ότι είναι έγκυος και ότι θα πρέπει να αφήσει τη Μαρία.
Γεμάτη οργή και θλίψη που προκαλείται από την συνεχή περιφρόνηση της Βικτόρια και από την ανακάλυψη ότι και η ίδια είναι έγκυος, ζητάει βοήθεια από τον πάτερ Χουάν Πάμπλο, ένα σεβαστό ιερέα τώρα. Εκείνος πρόθυμος να τη βοηθήσει στέκεται στο πλευρό της μη γνωρίζοντας ότι είναι η χαμένη του κόρη, όταν η Μπερνάρδα του αποκαλύπτει ότι η Μαρία είναι το παιδί που είχε με τη Βικτόρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Νάσια Λιάγκη
Τη σεζόν 2011-12 αγωνίστηκε με τη φανέλα της ΑΕΚ. Αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος γυναικών.
Τη σεζόν 2012-13 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Επίσης, με την ομάδα Νεανίδων του Παναθηναϊκού αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος 2013, στον τελικό που έγινε στο Άργος και στον οποίο οι Πράσινες επιβλήθηκαν με 3-0 σετ του Αίαντα Ευόσμου.
Τη σεζόν 2013-14 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Α.Ο. Μαρκόπουλου. Με την ομάδα Νεανίδων αναδείχθηκε πρωταθλήτρια της ΕΣΠΑΑ και πολυτιμότερη παίκτρια (MVP). Στον τελικό του Πανελληνίου Πρωταθλήματος κατέκτησαν τη δεύτερη θέση.
Τη σεζόν 2017-18 αγωνίστηκε με τη φανέλα της Ηλιούπολης. Αναδείχθηκε πολυτιμότερη παίκτρια (MVP) της 3ης αγωνιστικής.
Τη σεζόν 2018-19 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Πανναξιακού, κατακτώντας τη δεύτερη θέση στο Πρωτάθλημα Ελλάδος γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΕΚ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες Πανναξιακού
Νικολέττα Βλαβιανού
Η Νικολέτα Βλαβιανού είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νέα Σμύρνη. Σπούδασε στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Παντείου. Έχει συμμετάσχει σε πολλές παραστάσεις και ταινίες μεταξύ των οποίων : παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου π.χ. Ο Σέντσας (σκηνοθεσίας Κ.Τσιάνου), Θανάτω Θάνατον (Νίκου Μαστοράκη), Αμερικάνος στο κεφάλι (Γ. Αρμένη). Έχει συμμετάσχει και σε τηλεοπτικές σειρές όπως Χάι Ροκ, Ο Πέτρος και τα κορίτσια του, Μου το κρατάς μανιάτικο, Η Πολυκατοικία. Έχει εμφανιστεί και στον κινηματογράφο με την ταινία Peppermint, του Κώστα Καπάκα. .
Treccani
Η Enciclopedia Italiana di Scienze, Lettere ed Arti (που σημαίνει στην ιταλική γλώσσα «Ιταλική Εγκυκλοπαίδεια της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών»), γνωστότερη ως Treccani από το επώνυμο του θεμελιωτή της Τζοβάννι Τρεκκάνι ή απλώς ως Enciclopedia Italiana, είναι μια εγκυκλοπαίδεια γραμμένη στην ιταλική γλώσσα. Θεωρείται η σημαντικότερη ιταλόγλωσση εγκυκλοπαίδεια και ως μία από τις σημαντικότερες εγκυκλοπαίδειες γενικώς, μαζί με την Encyclopædia Britannica και λίγες άλλες.
Ιστορία
Η πρώτη έκδοση της Treccani εκδόθηκε σταδιακά από το 1929 μέχρι το 1936. Συνολικά εκδόθηκαν 35 τόμοι, συν ένας τόμος-ευρετήριο. Ολόκληρη η εγκυκλοπαίδεια περιείχε 60 χιλιάδες λήμματα με συνολικά 50 εκατομμύρια λέξεις. Ο κάθε τόμος έχει περίπου 1.015 σελίδες. Από το 1938 μέχρι το 2015 εκδόθηκαν 37 συμπληρωματικοί τόμοι. Διευθυντής εκδόσεως της εγκυκλοπαίδειας ήταν ο φιλόσοφος και ακαδημαϊκός Τζοβάννι Τζεντίλε και αρχισυντάκτης ο γλωσσολόγος Αντονίνο Παλιάρο (Antonino Pagliaro, 1898-1973).
Τα περισσότερα από τα λήμματα υπογράφονται στο κείμενο της εγκυκλοπαίδειας με τα αρχικά του συγγραφέως του καθενός. Το λήμμα-δοκίμιο με τίτλο «Το δόγμα του φασισμού» που εντάχθηκε στην εγκυκλοπαίδεια το έτος 1932 φέρει την υπογραφή του Μπενίτο Μουσολίνι, αλλά γράφηκε στην πραγματικότητα από τον Τζεντίλε.
Αρκετοί από τους συντάκτες της Treccani, όπως οι Φεντερίκο Σαμπό, Γκαετάνο ντε Σάνκτις, Λουίτζι Εϊνάουντι, Φεντερίγκο Ενρίκες, Ενρίκο Φέρμι, Χένρυ Φουρστ, Ούγκο Λα Μάλφα, Τζόρτζο Λέβι Ντελλά Βίντα, Μπρούνο Μιλιορίνι, Ροντόλφο Μοντόλφο και Νέλλο Ροσσέλλι, ήταν Ιταλοεβραίοι ή δεδηλωμένα αντίθετοι στον φασισμό. Ωστόσο το φασιστικό καθεστώς έδινε τόσο μεγάλη σημασία στην ολοκλήρωση μιας μεγάλης «εθνικής» εγκυκλοπαίδειας, ώστε συγγραφείς που κατά τα άλλα βρίσκονταν στη «μαύρη λίστα» του επιτράπηκε να συνεισφέρουν σε αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκυκλοπαίδειες Τρεκκανι
Μισέλ Μαρτελί
Ο Μισέλ Μαρτελί (Michel Joseph Martelly, γενν. στις 12 Φεβρουαρίου 1961 ), γνωστός και με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο "Sweet Micky", είναι πολιτικός από την Αϊτή, πρώην μουσικός και επιχειρηματίας. Από το Μάιο του 2011 ως τον Φεβρουάριο του 2016 υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Αϊτής, έχοντας αναπτύξει μουσική καριέρα ως ένας από τους πιο γνωστούς μουσικούς εδώ και πάνω από μία δεκαετία.
Ως τραγουδιστής και κιμπορντίστας, ο "Sweet Micky" είναι γνωστός για το στιλ του κόμπα, που αποτελεί ένα είδος χορευτικής μουσικής της Αϊτής με κρεολικό κυρίως στίχο, όμως ο Μαρτελί έχει κάνει μείξεις αυτού του είδους με άλλα είδη. Από το 1989 ως το 2008 ο Μαρτελί ηχογράφησε δεκάδες άλμπουμε στο στούντιο και CD με ζωντανές ηχογραφήσεις. Όταν ήταν ιδιοκτήτης κλαμπ συνδέθηκε με διάφορα άτομα, ανάμεσα στα οποία και με άτομα που είχαν σχέση με το στρατό και την αστυνομία του καθεστώτος Ντιβαλιέ. Υποστήριξε το πραξικόπημα εναντίον του Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ το 1991 και μετά την επιστροφή του τελευταίου ο μουσικός παρέμεινε εκτός Αϊτής. Το 2010, έχοντας επιστρέψει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, κατήλθε ως υποψήφιος για το αξίωμα του Προέδρου της Αϊτής.
Ο Μαρτελί κέρδισε τις γενικές εκλογές του 2010-11 με το κόμμα του "Repons Peyizan" (Κόμμα Απάντησης των Αγροτών), επικρατώντας της έτερης υποψηφίου Μιρλάντ Μανιγκά. Ο Μαρτελί είχε έρθει 3ος στον πρώτο γύρο των εκλογών, μέχρι που ο Ζιντ Σελεστέν (Jude Célestin) εξαναγκάστηκε σε αποχώρηση από τον επόμενο γύρο εξαιτίας καταγγελιών για νοθεία. Ο Μαρτελί ορκίστηκε πρόεδρος στις 14 Μαΐου 2011. Κατά την προεκλογική του εκστρατεία υποσχέθηκε μεταξύ άλλων την επαναφορά του στρατού της χώρας, ο οποίος είχε καταργηθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση του Αριστίντ.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Πορτ ο Πρενς και κατάγεται από μεσοαστική οικογένεια, γιος ενός εκτελεστικού παράγοντα της εταιρείας πετρελαιοειδών Shell. Από την πλευρά της μητέρας του, ο παππούς του Ογκίστ ντε Πραντέν ήταν τραγουδιστής και έγραφε άσματα διαμαρτυρίας με κωμικό ύφος εναντίον της αμερικανικής κατοχής στο νησί το 1915-34. Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης φοίτησε στη Στρατιωτική Ακαδημία του νησιού του όμως σύμφωνα με τον ίδιο το Μαρτελί, αποπέμφθηκε μόλις κατέστησε έγκυο τη βαφτιστικιά ενός στρατηγού. Το 1984 εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ και εργάστηκε στην οικοδομή, ενώ παρακολούθησε για βραχύβιο χρονικό διάστημα μαθήματα στο κολέγιο του Μαϊάμι. Το 1986, έπειτα από ένα εξάμηνο σπουδών, επέστρεψε στην Αϊτή μόλις ο τότε ισόβιος πρόεδρος Ζαν Κλοντ Ντιβαλιέ, πήρε το δρόμο της εξορίας. Το 1987 ο Μαρτελί επέστρεψε στο Μαϊάμι, για να επιστρέψει στην Αϊτή το 1988.
Με την επιστροφή του στο νησί άρχισε και η μουσική του καριέρα, αρχικά ως βοηθητικού μουσικού Συνακόλουθα άνοιξε δικό του κλαμπ και γνωρίστηκε με άτομα φίλα προσκείμενα στους πραξικοπηματίες του 1991. Ο τότε αρχηγός της αστυνομίας του έδωσε το ψευδώνυμο "Sweet Micky", το οποίο χρησιμοποίησε στη δισκογραφία του.
Πολιτική καριέρα
Ο Μαρτελί ήταν αντίπαλος του καθεστώτος Αριστίντ και έπειτα από το πραξικόπημα του 2004, ένας φίλος του, ο Ζεράρ Λατορτί ανέλαβε την προεδρία. Την περίοδο εκείνη ο Μαρτελί ζούσε στη Φλόριντα, όμως το 2007 επέστρεψε στην Αϊτή.
Το 2010 κατήλθε ως υποψήφιος για τις γενικές εκλογές. Ήρθε 2ος αφού αμφισβήτησε το αποτέλεσμα. Στις 3 Φεβρουαρίου 2011 ανακοινώθηκε επίσημα η συμμετοχή του στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στις 20 Μαρτίου  2011. Στις 4 Απριλίου 2011 ανακοινώθηκε ότι ο Μαρτελί είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές, επικρατώντας της Μιρλάντ Μανιγκά με ποσοστό άνω του 60% των ψήφων.
Προεδρία
Η ορκωμοσία του Μαρτελί στην προεδρία έγινε στις 14 Μαΐου 2011, στην πρώτη ειρηνική παράδοση προεδρίας από πρόεδρο σε μέλος της αντιπολίτευσης στην ιστορία του νησιού. Την επομένη παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός Ζαν Μαξ Μπελρίβ, για να επιλέξει ο νέος πρόεδρος τον δικό του υποψήφιο για την πρωθυπουργία. Ο Μαρτελί υποσχέθηκε μεταρρυθμίσεις στην αναδόμηση που ακολούθησε το μεγάλο σεισμό στο νησί.
Τον Αύγουστο του 2011 ο νέος πρόεδρος ανακοίνωσε ένα σχέδιο για την επαναφορά του στρατού, στο οποίο αντέδρασαν οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι οργανώσεις τόνισαν ότι θα επέστρεφε ο στρατός του οποίου πολλά μέλη διέπραξαν κτηνωδίες κατά το παρελθόν.
Το Σεπτέμβριο του 2011 ο Μαρτελί ίδρυσε μια συμβουλευτική επιτροπή με μέλη τραπεζίτες και πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένου του Αμερικανού πρώην προέδρου, Μπιλ Κλίντον. Στόχος της επιτροπής ήταν η ανόρθωση της οικονομίας της Αϊτής.
Ο πρωθυπουργός Γκάρι Κονίλ παραιτήθηκε το Φεβρουάριο του 2012, έπειτα από πεντάμηνη παραμονή στο αξίωμα και αντικαταστάθηκε το Μάιο από τον υπουργό Εξωτερικών Λοράν Λαμότ.
Την περίοδο Μαρτίου-Απριλίου 2012 ο Μαρτελί κατηγορήθηκε για διαφθορά πριν και μετά τις εκλογές του 2010 και ότι δέχτηκε το ποσό των 2,6 εκατ. δολαρίων ΗΠΑ σε μίζες για να εξασφαλίσει ότι μια κατασκευαστική εταιρεία της Δομινικανής Δημοκρατίας θα συνεχίζει να λαμβάνει εργολαβίες επί της προεδρίας του. Ο Μαρτελί απέρριψε τις κατηγορίες.
Ο Μαρτελί μεταφέρθηκε αεροπορικώς στις ΗΠΑ τον Απρίλιο του 2012 για θεραπεία. Αργότερα διαγνώστηκε ότι είχε υποστεί πνευμονική εμβολή. Η ασθένειά του αποδόθηκε στην ακινησία του βραχίονα που επιτάχθηκε εξαιτίας προηγούμενης εγχείρισης στον ώμο.
Στις 13 Ιανουαρίου 2015 το κοινοβούλιο διαλύθηκε καθώς τερματίστηκε η θητεία των μελών του. Στις 17 Ιανουαρίου 2015 χιλιάδες διαδηλωτών απαίτησαν την παραίτηση του προέδρου. Ο Μαρτελί κάλεσε σε αυτοσυγκράτηση και ανακοίνωσε ότι είχε συμφωνήσει με την αντιπολίτευση για σχηματισμό κυβέρνησης εντός 48 ωρών. Ανακοινώθηκαν νέες ημερομηνίες για τη διεξαγωγή προεδρικών και βουλευτικών εκλογών.
Οι πρώτες εκλογές επί Μαρτελί έγιναν επεισοδιακά στις 9 Αυγούστου 2015 και ήταν για τη βουλή και για γερουσία. Στις 25 Οκτωβρίου 2015 διεξήχθη ο 2ος γύρος των βουλευτικών εκλογών και επίσης τοπικές εκλογές. Ο τελικός γύρος των προεδρικών εκλοογών έγινε στις 27 Δεκεμβρίου και σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα νικητής ήταν ο Ζοβενέλ Μοΐζ. Ο ηττημένος υποψήφιος, Ζιντ Σελεστέν, δεν αναγνώρισε τα αποτελέσματα και ξέσπασαν πάλι βίαια επεισόδια στη χώρα. Οι εκλογές τόσο του Οκτωβρίου όσο και του Δεκεμβρίου ακυρώθηκαν. Ορίστηκε η διεξαγωγή νέων προεδρικών εκλογών στις 24 Απριλίου 2016.
Ο Μαρτελί παραιτήθηκε από πρόεδρος στις 7 Φεβρουαρίου 2016 και ανέλαβε μεταβατική κυβέρνηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αϊτής
Ραφαέλ Μάρκες
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Μάρκες γεννήθηκε στη Σαμόρα δε Ιδάλγο. Ξεκίνησε την καριέρα του στην Άτλας της κορυφαίας κατηγορίας του μεξικανικού πρωταθλήματος. Έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία μόλις 17 ετών. Ύστερα από 77 συνολικά εμφανίσεις για την Κλούμπ Άτλας πήρε μεταγραφή για τη Μονακό για 4,5 εκατομμύρια ευρώ. Καθιερώθηκε γρήγορα στη βασική ενδεκάδα του νέου του συλλόγου και στην πρώτη του χρονιά κατέκτησε το πρωτάθλημα της Λιγκ 1. Ύστερα από 4 χρόνια παρουσίας με τη Μονακό το 2003 μεταγράφηκε στη Μπαρτσελόνα για 5,25 εκατομμύρια ευρώ. Στην πρώτη του σεζόν πραγματοποίησε 21 εμφανίσεις καθώς η Μπαρτσελόνα τερμάτισε δεύτερη στο πρωτάθλημα. Τη δεύτερη χρονιά του στη Βαρκελώνη χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως αμυντικός μέσος λόγω έλλειψης παικτών σε αυτή τη θέση και βοήθησε την ομάδα του να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Την επόμενη χρονιά κατέκτησε με τη Μπαρτσελόνα το Τσάμπιονς Λιγκ και έγινε ο πρώτος Μεξικάνος παίκτης που κέρδισε το κορυφαίο ευρωπαϊκό τρόπαιο σε επίπεδο συλλόγων. Ύστερα από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 ο  Μάρκες ανανέωσε το συμβόλαιο του με τον καταλανικό σύλλογο για ακόμα τέσσερα χρόνια σε μια συμφωνία αξίας 24 εκατομμυρίων ευρώ. Τον Νοέμβριο του 2009 επιμήκυνε το συμβόλαιο του για άλλη μια φορά μέχρι το 2012. Όμως στις 31 Ιουλίου του 2010 οι δύο πλευρές συμφώνησαν να λύσουν τη συνεργασία τους.
Λίγες μέρες αργότερα ο Μάρκες υπέγραψε ένα νέο συμβόλαιο με τους Νιού Γιόρκ Ρεντ Μπουλς. Στην ομάδα της Νέας Υόρκης τον ακολούθησε ο τέως συμπαίκτης του στη Μπαρτσελόνα Τιερί Ανρί. Έκανε το ντεμπούτο του στις 9 Αυγούστου στη λευκή ισοπαλία ενάντια στη Σικάγο Φάιαρ.
Ο Μάρκες έλυσε το συμβόλαιο του με τους Ρεντ Μπουλς ύστερα από το πέρας της σεζόν του 2012. Επέστρεψε στην πατρίδα του για την Κλουμπ Λεόν με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Απερτούρα του 2013, τον πρώτο του τίτλο στο Μεξικό.
Διεθνής καριέρα
Ο Μάρκες έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Μεξικού στις 5 Φεβρουαρίου του 1997 σε ηλικία μόλις 17 ετών. Συμμετείχε στις αποστολές του Μεξικού για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 και το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2005 και το 2006 ήταν ο αρχηγός της ομάδας του στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας. Έφθασε μέχρι τα προημιτελικά της διοργάνωσης όπου το Μεξικό αποκλείστηκε από την Αργεντινή. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Νοτίου Αφρικής πέτυχε το πρώτο γκολ του Μεξικού, ισοφαρίζοντας με 1-1 στον αγώνα ενάντια στους οικοδεσπότες. Στις 26 Μαρτίου 2011 συμπλήρωσε τις 100 συμμετοχές με την εθνική Μεξικού. Το 2014 στη Βραζιλία συμμετέχει σε τέταρτο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το 2018 συμμετείχε σε δύο αγώνες της τελικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ρωσίας και έγινε ο τρίτος παίκτης στην ιστορία που κατάφερε κάτι τέτοιο. Επιπλέον, έχοντας υπάρξει αρχηγός σε αγώνα της διοργάνωσης από το 2002, είναι ο μόνος που συμμετείχε σε πέντε Παγκόσμια Κύπελλα ως αρχηγός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Άτλας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Λεόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μεξικού Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μεξικού Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2000 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1999 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2003
Γερμανικό Πρωτάθλημα Στίβου 1900
Το Γερμανικό Πρωτάθλημα Στίβου 1900 ήταν η 3η διοργάνωση του Γερμανικού Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Γερμανικής Ομοσπονδίας Στίβου (DLV). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε σε τρεις διαφορετικές πόλεις: το Στρασβούργο (που σήμερα ανήκει στη Γαλλία), το Βερολίνο και το Αμβούργο, στις 15 Ιουλίου, στις 16 Σεπτεμβρίου και στις 23 Σεπτεμβρίου του 1900.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν τρία αγωνίσματα ανδρών, τα ίδια με αυτά του 1898 και του 1899. Τα 1500 μέτρα έλαβαν χώρα στο Στρασβούργο στις 15 Ιουλίου, τα 100 μέτρα στο Βερολίνο στις 16 Σεπτεμβρίου και τα 200 μέτρα στο Αμβούργο στις 23 Σεπτεμβρίου.
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Μπριτάννια Βερολίνου με 2 χρυσά ενώ την δεύτερη η Φραγκφούρτερ ΦΚ 99 με 1 χρυσό. Οι σύλλογοι αυτοί μπήκαν για πρώτη φορά στον πίνακα μεταλλίων του Γερμανικού Πρωταθλήματος με τα χρύσα.
Σε όλα τα αγωνίσματα που πραγματοποιήθηκαν υπήρξαν νέοι πρωταθλητές. Ο Μαξ Βάρτενμπεργκ αναδείχθηκε πρωταθλητής στα 100 και στα 200 μέτρα, κάτι που είχε καταφέρει και ο Πολ Φίσερ στο πρώτο Γερμανικό Πρωτάθλημα δύο χρόνια πριν, ενώ στα 1500 μέτρα πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φραντς Γκάιστ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1900
Δήμος Νωνάκριδος
Ο Δήμος Νωνάκριδος υπήρξε πρώην διοικητική διαίρεση στην ελληνική επικράτεια.
Ιστορία
Ο Δήμος συστάθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 20/04/1835 με έδρα τον οικισμό Ζαρούχλα και ανήκε (στα 1837) στην τότε Διοίκηση Κυλληνίας. Περιελάμβανε επίσης τους οικισμούς: Αγρίδιον, Βουνάκι, Αγία Βαρβάρα, Χαλκιάνικα, Σόλος, Μεσορούγι και Περιστέρα. Στα 1846 ήταν τμήμα της τότε Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαιοήλιδος. Αρχικά υπήρξε Δήμος Β' Τάξεως. Αργότερα όμως, το 1879, υποβιβάστηκε ως Δήμος Γ' Τάξεως αλλά επανήλθε το 1880. Εντέλει, το 1890 υποβιβάστηκε ξανά ως Δήμος Γ' Τάξεως. Το 1867 είχε πληθυσμό 1167 κάτοικους.
Με Βασιλικό διάταγμα του 1836 ιδρύθηκε το Ειρηνοδικείο Νωνάκριδας. Από το 1850 περίπου είχε διπλή έδρα (χειμερινή στη Ακράτα και θερινή στη Νωνάκριδα), μέχρι την οριστική του εγκατάστασή του στην Ακράτα το 1878. Παρά την αλλαγή έδρας διατήρησε τον τίτλο έως το 1926, οπότε μετονομάστηκε σε Ειρηνοδικείο Ακράτας.
Διατελέσαντες δήμαρχοι
Πρώτος Δήμαρχος Νωνάκριδας υπήρξε ο Αναγνώστης (Χρύσανθος) Κανελλόπουλος από τα Χαλκιάνικα ενώ τελευταίος, για την πρώτη δημαρχιακή περίοδο, ήταν ο γιατρός Χρίστος Κ. Αργυριάδης από την Αγία Βαρβάρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιότεροι δήμοι της Ελλάδας Δ Δ Δ
Εθνικός Διαγωνισμός Εικονικής Δίκης (ΕΔΕΔ)
Ο Εθνικός Διαγωνισμός Εικονικής Δίκης (ΕΔΕΔ) είναι ετήσιος διαγωνισμός που διοργανώνεται με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης Νέων Νομικών Ελλάδος (ELSA Greece) από το 2015, και προσομοιώνει το ελληνικό σύστημα απονομής δικαιοσύνης.
Ιστορία
Ο διαγωνισμός συνιστά τη μοναδική προσομοίωση του ελληνικού συστήματος απονομής της δικαιοσύνης και πραγματοποιείται κάθε χρόνο με τη συμμετοχή φοιτητών και από τις τρεις Νομικές Σχολές της χώρας, ακαδημαϊκών καθηγητών και δικαστικών λειτουργών. Διοργανώνεται από το παράρτημα της διεθνούς ένωσης της ELSA στην Ελλάδα.
Ο διαγωνισμός, σε αντιστοιχία με τους Διεθνείς Διαγωνισμούς Εικονικής Δίκης, περιλαμβάνει αφενός γραπτή διαδικασία, με την υποβολή από πλευράς των συμμετεχόντων δικογράφων (ανάλογα με την δικαιοδοσία, στην οποία υπάγεται η κρινόμενη υπόθεση) και αφετέρου προφορική διαδικασία ενώπιον εικονικού δικαστηρίου, που απαρτίζεται κάθε φορά από νομικούς επιστήμονες και πραγματικούς δικαστές.
Ο Διαγωνισμός ιδρύθηκε το 2015, από μία ομάδα φοιτητών, την οποία απάρτιζαν η Αντωνία Μαρκοβίτη, ο Στέργιος Αϊδινλής και ο Ιωάννης Πετράς.
Ο διαγωνισμός, ξεκινώντας το 2015 από την Θεσσαλονίκη, πέτυχε, μέσα στα έξι αυτά χρόνια που πραγματοποιείται, να τεθεί υπό την αιγίδα και υποστήριξη φορέων, όπως το Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ο Συνήγορος του Πολίτη, το Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου –  ΕΕΔΑ, οι Νομικές Σχολές και των τριών Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων της χώρας, οι Δικηγορικοί Σύλλογοι Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Ροδόπης, το Κέντρο Ευρωπαϊκού και Συνταγματικού Δικαίου – Ίδρυμα Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου, το ίδρυμα Μαραγκοπούλου, οι Εκδόσεις Σάκκουλα ΑΕ, και Νομική Βιβλιοθήκη, μεταξύ άλλων.
Το 2020 ο διαγωνισμός τελείται για πρώτη φορά, υπό την Αιγίδα της Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Αικατερίνης Σακελλαροπούλου.
H φετινή διοργάνωση πρόκειται να διεξαχθεί στις 20 με 22 Μαϊου 2022 στις αίθουσες του Συμβουλίου της Επικρατείας και άλλων Δικαστηρίων. Επικεφαλής της διοργάνωσης είναι η Αντιπρόεδρος Εικονικών Δικών της ELSA Greece, Ελπινίκη Γαβουνέλη από κοινού με τον Πρόεδρο της ELSA Greece Γιώργο Κίτη.
Ο Διαγωνισμός
O Εθνικός Διαγωνισμός Εικονικής Δίκης της ELSA Greece προσομοιώνει τρεις Εικονικές Δίκες. Ειδικότερα, προσομοιώνεται μία Εικονική Δίκη ενώπιον Πολιτικού Δικαστηρίου, μία Εικονική Δίκη ενώπιον Διοικητικού Δικαστηρίου και μια Εικονική Δίκη ενώπιον Ποινικού Δικαστηρίου. Οι υποθέσεις που καλούνται να υποστηρίξουν οι συμμετέχοντες, ανά δικαιοδοσία, είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους.
Στον Διαγωνισμό, συμμετέχουν συνολικά 6 ομάδες, ανά δικαιοδοσία, καθεμιά από τις οποίες θα αποτελείται από τρία (3) άτομα. Κάθε Πανεπιστήμιο εκπροσωπείται από δύο ομάδες, σε κάθε δικαιοδοσία. Ειδικότερα:
We're Not Gonna Take It (τραγούδι, Twisted Sister)
Το 2015, ο Ντόναλντ Τραμπ, το χρησιμοποίησε στην προεκλογική του καμπάνια. Ο ίδιος ο Σνάιντερ, του είχε δώσει την άδεια να το χρησιμοποιεί. Μετά από λίγο καιρό, όμως, ο Σνάιντερ, αποφάσισε πως όσα υποστήριζε ο Τραμπ δεν τον εκφράζουν και του ζήτησε να μην το χρησιμοποιεί πλέον, ενώ εξ αρχής τον είχε αφήσει επειδή τους συνέδεε φιλία. Ο Σνάιντερ, δεν ήθελε, ο κόσμος να πιστεύω, πως υποστηρίζει τα όσα λέει ο Τραμπ.
Εθνικός Διαγωνισμός Εικονικής Δίκης (ΕΔΕΔ)
Συμβολή δικαστικής και ακαδημαϊκής κοινότητας
Στήριξη προς το Διαγωνισμό παρέχουν εν ενεργεία ή δόκιμοι δικαστικοί λειτουργοί. Σπουδαστές της Εθνικής Σχολής Δικαστικών Λειτουργών διαδραματίζουν, κατά το προημιτελικό στάδιο της προφορικής διαδικασίας, ρόλο κριτών-δικαστών της εικονικής δίκης, ενώ τον ίδιο ρόλο λαμβάνουν και εν ενεργεία μέλη του δικαστικού σώματος, κατά το τελικό στάδιο του Διαγωνισμού, όπως οι κκ. Α. Σακελλαροπούλου (ως πρώην Πρόεδρος του ΣτΕ), Δ. Κράνης, Δ. Ράικος, Μ. Χατζηγεωργίου, Δ. Πυργάκης, Μ. Μπαμπιλή, μεταξύ άλλων.
Επιπροσθέτως, το ακαδημαϊκό κύρος του Διαγωνισμού διασφαλίζεται με τη συμμετοχή, σε κάθε στάδιο της διοργάνωσης (Ακαδημαϊκή Επιτροπή, Προπονητές, Κριτές), αναγνωρισμένων ακαδημαϊκών. Τα τελευταία χρόνια, συμμετείχαν στις εργασίες του Διαγωνισμού Καθηγητές από όλες τις Νομικές Σχολές της χώρας, όπως οι Γιώργος Γεραπετρίτης, Ελισάβετ Συμεωνίδου - Καστανίδου, Κ. Χριστακάκου-Φωτιάδη, Σ. Βλαχόπουλος, Ε. Πρεβεδούρου, Α. Παπαδαμάκης, Γ. Αθανασίου, Χ. Απαλαγάκη, Θ. Παπακυριάκου, Δ. Μπαμπινιώτης, Π. Αρβανιτάκης, Ι. Ανδρουλάκης, Σ. Κουτνατζής και Α. Τριανταφύλλου, μεταξύ πολλών άλλων.
We're Not Gonna Take It (τραγούδι, Twisted Sister)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Τραγούδια των Twisted Sister Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Singles της Atlantic Records Κατηγορία:Τραγούδια διαμαρτυρίας
Εθνικός Διαγωνισμός Εικονικής Δίκης (ΕΔΕΔ)
Συμβολή δικαστικής και ακαδημαϊκής κοινότητας
Παράλληλα, συνδράμουν σε διάφορες πτυχές του Διαγωνισμού δικηγόροι, ασκούμενοι δικηγόροι, μεταπτυχιακοί και διδακτορικοί φοιτητές, προσφέροντας τεχνογνωσία και υλική στήριξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομική εκπαίδευση Κατηγορία:Νομική επιστήμη
Πίτερ Ρόμπινσον
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου του 1948 στο Μπέλφαστ και φοίτησε σε σχολεία στο Κρεγκάου, στο Αναντέιλ και του Μπέλφαστ. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Κολέγιο Κάσλριγκ και στη συνέχεια εργάστηκε ως κτηματομεσίτης.
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη βουλευτής το 1979 στην εκλογική περιφέρεια του Ανατολικού Μπέλφαστ. Το 1998 εξελέγη μέλος της Συνέλευσης της Βορείου Ιρλανδίας (MLA). Έγινε πρόεδρος του DUP εκλεγόμενος χωρίς αντίπαλο στις 17 Απριλίου του 2008.
Στις 5 Ιουνίου του 2008 έγινε πρώτος Υπουργός Βορείου Ιρλανδιας, έπειτα από την παραίτηση του Ίαν Πέσλεϊ στις 31 Μαΐου του 2008.
Στις 10 Ιανουαρίου 2010, ανακοίνωσε πως αποχωρεί προσωρινά από την θέση, για ένα διάστημα έξι εβδομάδων. Αιτία ήταν ένα ερωτικό σκάνδαλο στο οποίο εμπλεκόταν η σύζυγός του, Άιρις Ρόμπινσον. Την θέση του ανέλαβε προσωρινά η Αρλίν Φόστερ.
Ο Πίτερ Ρόμπινσον παραιτήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2015 ύστερα από την πολιτική κρίση που ξέσπασε μετά τη δολοφονία του πρώην μέλους του Προσωρινού Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού Κέβιν ΜακΓκάιγκαν. Τον διαδέχτηκε στη θέση του Πρώτου Υπουργού της Βόρειας Ιρλανδίας η Αρλίν Φόστερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρώτοι Υπουργοί της Βόρειας Ιρλανδίας
Μάχη της Τηλλυρίας
Η Μάχη της Τηλλυρίας ήταν μια σύγκρουση τον Αύγουστο του 1964 μεταξύ μονάδων της κυπριακής Εθνικής Φρουράς και τουρκοκυπριακών ενόπλων ομάδων στην περιοχή Κόκκινα της Κύπρου. Οι Τούρκοι, υποστηρίχθηκαν με αεροπορικές επιδρομές από την Τουρκία.
Τοποθεσία
Το 1964, τη στιγμή της μάχης, η Κύπρος διοικούνταν από δύο κυρίαρχες κρατικές οντότητες. Από την μια, την Κυπριακή Δημοκρατία και από την άλλη, τις Βρετανικές Περιοχές Κυρίαρχων Βάσεων. Οι περιοχές υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας περιλάμβαναν μια σειρά από μεγάλους και οχυρούς θύλακες, που κατοικούνταν από την τουρκοκυπριακή μειονότητα του νησιού, οι οποίοι είχαν υποχωρήσει σε αμυντικές θέσεις γύρω από τα τουρκικά ελεγχόμενα χωριά κατά την διάρκεια της τουρκανταρσίας του 1963.
Η περιοχή Τηλλυρίας της Κύπρου περικλείονταν σε μεγάλο βαθμό στη Διοικητική Περιφέρεια Μόρφου στα βορειοδυτικά του νησιού, αποτελώντας ένα μεγάλο τμήμα της νότιας ακτογραμμής του κόλπου της Μόρφου. Σε αυτήν την ακτογραμμή στην Κόκκινα βρισκόταν ένας βαριά οχυρωμένος τουρκικός θύλακας με 750 έως 1000 κατοίκους.
Πολιτικό πλαίσιο
Τον Νοέμβριο του 1963, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ', πρότεινε 13 συνταγματικές τροποποιήσεις στο Σύνταγμα της Κυβέρνησης της χώρας (Τα λεγάμενα 13 σημεία). Αυτές οι τροπολογίες στόχευαν πρωτίστως από τη Διοίκηση Μακαρίου στην αναδιοργάνωση και ρύθμιση της κατανομής του εργατικού δυναμικού και της εκλογικής εξουσίας Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στην Κυβέρνηση, τις δημόσιες υπηρεσίες, τις στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις. Αυτές οι προτεινόμενες τροποποιήσεις θα επηρέαζαν επίσης την κατανομή των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που υπηρετούν τις δικαστικές, εκτελεστικές και δημοτικές υπηρεσίες της κυβέρνησης, υπέρ μιας διάσπασης 70% έως 30%, σταθμισμένη στην πλειοψηφία του Ελληνοκυπριακού πληθυσμού (77% ) έναντι της τουρκοκυπριακής μειονότητας (18%).
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κλιμάκωση της κυπριακής διακοινοτικής βίας στις εκδηλώσεις που ονομάστηκαν «Ματωμένα Χριστούγεννα» και το τέλος της τουρκοκυπριακής εκπροσώπησης στην κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Δημογραφικό και γεωπολιτικό πλαίσιο
Μια σειρά θηριωδιών και διακοινοτικών τρομοκρατικών ενεργειών έπληξαν το νησί από τα τέλη Δεκεμβρίου 1963, καθώς άρχισε να ξεσπά βία μεταξύ Τούρκων και Ελληνοκυπρίων εξτρεμιστών. Αυτή η βία κλιμακώθηκε γρήγορα και ενισχύθηκε από προϋπάρχοντα εθνικιστικά αισθήματα και από τις δύο πλευρές, συμπεριλαμβανομένης της τουρκικής επιθυμίας για «Τακσίμ» (ή διαίρεση του νησιού σε τουρκικά και ελληνικά τμήματα). Οι κύριοι υποστηρικτές αυτής της βίας ήταν η Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης ( TMT ).
Στα μέσα του 1964, η ελληνοκυπριακή κυβέρνηση αντιλήφθηκε ότι οι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι μέχρι τώρα είχαν σχεδόν καθολικά υποχωρήσει σε θύλακες σε εθνικό επίπεδο, εξοπλίζονταν ολοένα και καλύτερα με φορητά όπλα, αυτόματα όπλα και όλμους που διαφορετικά δεν θα ήταν διαθέσιμα σε μέσω νόμιμων λιμένων εισόδου. Η τουρκοκυπριακή αποβάθρα βαθέων υδάτων στην Κόκκινα, στην περιοχή Τηλλυρίας, υποψιάστηκε αμέσως ως το επίκεντρο τουρκικού ναυτιλιακού σημείου για την προμήθεια όπλων στους Τουρκοκύπριους από την ηπειρωτική Τουρκία.
Η ελληνοκυπριακή αντίδραση ήταν ένας αγώνας για όπλα. Το 1965 εγκαταστάθηκε σταθμός ραντάρ επιτήρησης στο όρος Κορμακίτης στην επαρχία Κερύνειας για την παρακολούθηση παράνομων ναυτιλιακών κινήσεων μεταξύ Τουρκίας και Κόκκινας και συνολικά έξι σκάφη γρήγορης ναυτικής επίθεσης προμηθεύτηκαν από τη Σοβιετική Ένωση για να τριπλασιαστεί η ισχύς του Κυπριακό Ναυτικό. Ως πρόσθετο μέτρο, δύο βαριές ελληνοκυπριακές κανονιοφόροι στάθμευσαν κοντά στη Μόρφου προκειμένου να εξαπολύσουν ναυτικό πλήγμα, εάν παραστεί ανάγκη.
Ενώ η Ελλάδα παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό σιωπηλή για το θέμα του ναυτιλιακού σημείου Κόκκινα, η ελληνική κυβέρνηση έδωσε στους Ελληνοκύπριους διαβεβαιώσεις ότι θα υποστήριζε μια ένοπλη επέμβαση στην Κόκκινα, σε περίπτωση που η κατάσταση καταστεί αβάσιμη. Ο Διοικητής της Ελληνοκυπριακής Εθνικής Φρουράς, Συνταγματάρχης. Ο Γεώργιος Γρίβας επέστρεψε στην Κύπρο από την Αθήνα στα τέλη Ιουλίου 1964, αφού δέχτηκε ακροατήριο με μέλη της ελληνικής κυβέρνησης. Λίγο αργότερα, οι Ελληνοκύπριοι άρχισαν να κινητοποιούνται για ένοπλη επέμβαση στην Κόκκινα, παρά τις τουρκικές απειλές για αντιπαρέμβαση με τη βία, αν συμβεί ακριβώς αυτό.
Δράση
Τις ημέρες που προηγήθηκαν της εισβολής, η Κυπριακή Εθνική Φρουρά άρχισε να κινητοποιεί δυνάμεις πεζικού, πυροβολικού και τεθωρακισμένων για επίθεση στην Κόκκινα. Στις 6 Αυγούστου 1964, η Κυπριακή Εθνική Φρουρά ξεκίνησε την επίθεσή της. Επί δύο ημέρες, οι δυνάμεις της Κυπριακής Εθνοφρουράς κατέθεσαν πυρά υποστήριξης με έξι πυροβόλα 25 λιβρών και περίπου δώδεκα όλμους, συντονισμένα με πυροβολισμούς κανονιών των 20 χιλιοστών και των 40 χιλιοστών από τα περιπολικά σκάφη Phaethon και Arion. Κάτω από αυτό το φράγμα, το πεζικό προχώρησε αργά στον θύλακα με κάλυψη από επικαλυπτόμενα πυρά πολυβόλων, αλλά διαπίστωσε ότι οι Τουρκοκύπριοι είχαν οργανώσει τα δικά τους πολυβόλα και όλμους σε έναν αποτελεσματικό σχηματισμό. Η μάχη γρήγορα υποβαθμίστηκε σε μια χαμηλής έντασης ανταλλαγή πυρών σκοπευτών και υποστήριξης, καθώς και οι δύο πλευρές έσκαβαν στο δύσκολο έδαφος.
Στις 8 Αυγούστου 1964, μετά από αναμονή σχεδόν δύο ημερών, η Τουρκία επενέβη, αφού είχε γίνει σαφές ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν θα αποχωρούσαν από την Κόκκινα, αλλά απλώς θα διέπρατταν όλο και περισσότερες πολιορκητικές δυνάμεις μέχρι να τελειώσουν οι Τουρκοκύπριοι.
Το πρωί της 8ης Αυγούστου, τα κυπριακά περιπολικά Phaethon και Arion δέχθηκαν επίθεση από αεροσκάφη της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας καθώς έπλεαν κοντά στο λιμάνι του Ξερού, στον κόλπο Μόρφου. Τα σκάφη ξεκίνησαν ελιγμούς αποφυγής και έβαλαν αντιαεροπορικά πυρά. Το Phaethon καταστράφηκε γρήγορα με ρουκέτες 75 χιλιοστών και τυλίχθηκε στις φλόγες, σκοτώνοντας επτά μέλη του πληρώματος και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους. Με τον κινητήρα του ακόμα σε λειτουργία, το πλήρωμα που επέζησε κατάφερε να το καθοδηγήσει στην προσάραξη και στη συνέχεια εγκατέλειψε το πλοίο.
Καθώς το Arion συνέχιζε να αποφεύγει την επίθεση, ένας δεύτερος σχηματισμός τουρκικών αεροσκαφών F-100 Super Sabre έπεσε χαμηλά για να του επιτεθεί. Ένα από τα τζετ καταρρίφθηκε από την ελληνοκυπριακή άμυνα. Ο Τούρκος πιλότος διασώθηκε αλλά μόλις πάτησε το πόδι του σε κυπριακό έδαφος ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από αγανακτισμένους χωρικούς.
Αναφέρθηκαν απώλειες Κύπριων πολιτών ως αποτέλεσμα σφοδρών αεροπορικών επιθέσεων εναντίον πολλών κατοικημένων τοποθεσιών, συμπεριλαμβανομένου του Κάτω Πύργου που έριξαν εμπρηστικές βόμβες ναπάλμ.
Τουρκικά αεροσκάφη επιτέθηκαν επίσης σε χώρους που κατείχε η κυπριακή Εθνική Φρουρά, σκοτώνοντας έναν αριθμό στρατιωτικών και καταστρέφοντας ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο Marmon Herrington Mk-IVF.