cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τιτίκα (Πανώριος)
Πληροφορίες
Ο πίνακας ζωγραφικής με τίτλο Τιτίκα απεικονίζει ένα μικρό κοριτσάκι στον κεντρικό άξονα του πίνακα με νεκρή φύση (ρόδια και κανάτα) δίπλα του. Αναπαριστά την μικρή ηρωίδα του ομώνυμου έργου του Βίκτωρος Ουγκώ. Εδώ απεικονίζεται «με ήπια, ακαδημαϊκή,περιγραφική γλώσσα,χωρίς οξύτητα[...]Μια ακόμη σταθερά της διαπραγμάτευσης αυτής της θεματικής, η μουντή χρωματική γκάμα,δηλαδή με τις βαθύχρωμες αρμονίες» δίνει ένα δείγμα των ζωγραφικών ικανοτήτων του Πανώριου. Το θέμα αυτ'ο δεν είναι άσχετο με την καλλιτέχνη που είναι υπερευαίσθητος και με ψυχικά προβλήματα Το έργο είναι λάδι σε μουσαμά διαστάσεων 1,40 × 80 εκ.Ανήκει στη Συλλογή του Ιδρύματος Κουτλίδη.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Πανώριου
Ανζερβιλιέ
Το Ανζερβιλιέ (γαλλικά: Angervilliers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ανζερβιλιερουά (γαλλικά: Angervilliérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Προοδευτικό Εργατικό Κίνημα
Το Προοδευτικό Εργατικό Κίνημα (Progressive Labour Movement) ήταν σημαντικό κεντροαριστερό πολιτικό κόμμα στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και, μέχρι τη δεκαετία του 2000, ήταν το μοναδικό πολιτικό κόμμα που επικράτησε του Εργατικού Κόμματος της Αντίγκουα σε εκλογική αναμέτρηση.
Ιστορία
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1968 υπό την ηγεσία του Τζορτζ Ουόλτερ και του Ντόναλντ Χάλστεντ, οι οποίοι προερχόταν από το Συνδικάτο Εργαζομένων της Αντίγκουα, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1967 ως απόσχιση από το Εμπορικό και Εργατικό Συνδικάτο της Αντίγκουα το οποίο συνδεόταν με το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα. Στις εκλογές του 1971, έλαβε το 57,7% των ψήφων και 13 από τις 17 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, στην πρώτη φορά που το Εργατικό Κόμμα της Αντίγκουα ηττήθηκε σε εκλογές. Ο Ουόλτερ έγινε πρωθυπουργός.
Μια σειρά από σκάνδαλα διαφθοράς που αφορούσαν υπουργούς του κόμματος, μαζί με μία σοβαρή οικονομική ύφεση που προκλήθηκε από την πετρελαϊκή κρίση του 1973, οδήγησαν σε μείωση της υποστήριξης προς το κόμμα. Παρ' όλ' αυτά, έλαβε τις περισσότερες ψήφους στις εκλογές του 1976. Ωστόσο, έλαβε μόνο πέντε έδρες, ενώ το Εργατικό Κόμμα έλαβε 11.
Στις εκλογές του 1980, το κόμμα έχασε το μεγαλύτερο μέρος της υποστήριξης του και έλαβε μόνο τρεις έδρες. Μια περαιτέρω μείωση οδήγησε στην απώλεια της κοινοβουλευτική του εκπροσώπησης μετά τις εκλογές του 1984, στις οποίες το κόμμα έλαβε 356 ψήφους.
Φρίσλαντ
Το όνομα Φρίσλαντ (Friesland) μπορεί να αναφέρεται:
Προοδευτικό Εργατικό Κίνημα
Παραπομπές
Κατηγορία:Εργατικά κόμματα Κατηγορία:Πολιτική της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Αρπαζόν
Το Αρπαζόν (γαλλικά: Arpajon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Πολωνός ευγενής
Ο Πολωνός ευγενής είναι πίνακας ζωγραφικής του 1637 του Ρέμπραντ, ο οποίος απεικονίζει έναν άνδρα με κοστούμι Πολωνού σλάχτα (ευγενής). Η ταυτότητα του θέματος του πίνακα είναι ασαφής και έχει προκαλέσει πολλές διαφορετικές ερμηνείες. Η άποψη ότι η ένδυση της φιγούρας είναι ξεκάθαρα πολωνική δεν είναι καθολική και μπορεί να ήταν αυτοπροσωπογραφία.
Αρπαζόν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρπαζοναί (γαλλικά: Arpajonnais).
Πολωνός ευγενής
Ο πίνακας έχει αλλάξει ιδιοκτήτες αρκετές φορές, με τους προηγούμενους ιδιοκτήτες του να συμπεριλαμβάνουν την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας και τον Άντριου Μέλον. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσιγκτον.
Αρπαζόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Πολωνός ευγενής
Περιγραφή
Η προσωπογραφία αναπαριστά έναν άνδρα, που κάποιοι υπολογίζουν ότι είναι 45 ετών, να στέκεται γυρισμένος στα δεξιά του θεατή, κοιτάζοντας τον θεατή με μια επιβλητική έκφραση. Στο ανασηκωμένο δεξί του χέρι κρατά μια σκυτάλη με χρυσό κάλυμμα. Έχει πυκνό μουστάκι και φοράει ψηλό γούνινο σκουφάκι, στο οποίο υπάρχει μια χρυσή αλυσίδα με πολύτιμους λίθους και ένα οικόσημο στο κέντρο. Από το αυτί του ένα μεγάλο μαργαριτάρι σε σχήμα αχλαδιού κρέμεται από ένα χρυσό κρεμαστό σκουλαρίκι. Φορά έναν κοκκινοκαφέ μανδύα με ένα φαρδύ γούνινο γιακά και, από πάνω, μια βαριά χρυσή αλυσίδα από την οποία κρέμεται το τάγμα των τριών ουρών αλόγων, τοποθετημένες σε πλούσια μενταγιόν, στον δεξιό του ώμο. Ένα πλήρες φως από τα αριστερά πέφτει στη δεξιά πλευρά του προσώπου του. Το φόντο είναι καφέ-γκρι.
Ιστορία και προέλευση
Ο πίνακας δημιουργήθηκε από τον Ρέμπραντ το 1637. Δεν του δόθηκε επίσημος τίτλος. Ο σημερινός είναι το πιο πρόσφατος, ευρέως αποδεκτός. Προηγούμενα και εναλλακτικά ονόματα περιλαμβάνουν Πορτρέτο ενός Σλάβου Πρίγκιπα, Πορτρέτο ενός Τούρκου και Άνθρωπος με ρωσική φορεσιά. Η αυθεντικότητά του επιβεβαιώθηκε από μια ανάλυση του ξύλου του πάνελ, η οποία έδειξε ότι κόπηκε από ένα δέντρο γύρω στο 1635 που χρησιμοποιήθηκε επίσης στο Τοπίο ποταμού με ερείπια (1650) του ζωγράφου. Ο πίνακας υποβλήθηκε σε αποκατάσταση το 1985 και έχει υποβληθεί σε ακτινογραφία.
Ο πρώτος ιδιοκτήτης ή οι ιδιοκτήτες του πίνακα δεν είναι ξεκάθαροι, αλλά μπορεί να ανήκε σε κάποιον Χάρμαν φαν Σβόλε. Ήταν μέρος της εκτεταμένης συλλογής του Γιόχαν Καρλ Φίλιπ φον Κόμπενσλ, ενός ευγενή από την Καρνιόλα, ο οποίος υπηρέτησε ως πληρεξούσιος της Μαρίας Θηρεσίας στις Αυστριακές Κάτω Χώρες. Μετά την πτώχευση του Κόμπενσλ, αγοράστηκε το 1768 από την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας και κρατήθηκε στο Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη. Αγοράστηκε από τον Άντριου Μέλον το 1931 και δόθηκε από τον Μέλον στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον το 1937. Ο πίνακας ήταν ένα από τα πολλά έργα τέχνης που ο Μέλον είχε αγοράσει από το Ερμιτάζ τη δεκαετία του 1930. Αρνήθηκε ότι έκανε αυτές τις αγορές για αρκετά χρόνια, καθώς οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε μεγάλη ύφεση – που θα έκανε τις εξαγορές να φαίνονται υπερβολικές – και σε αντίθεση με τη σοβιετική κυβέρνηση. Τα έργα διατηρήθηκαν για κάποιο χρονικό διάστημα σε ένα μη δημόσιο τμήμα της Πινακοθήκης Τέχνης Κόρκοραν στην Ουάσιγκτον.
Ανάλυση
Αυτό το έργο χαρακτηρίστηκε από μερικούς κριτικούς τέχνης ως tronie, πίνακας με υπερβολική έκφραση προσώπου ή χαρακτήρας καταγωγής στο κοστούμι. Για παράδειγμα, η Μελίσα Πέρσιβαλ σημειώνει ότι σε αυτόν τον συγκεκριμένο πίνακα ο θεατής μπορεί να παρατηρήσει μια υπερβολική γούνινη κάπα, λοξό καπέλο, φουντωτό μουστάκι και παρόμοια σύνεργα, όλα δίνοντας «την εντύπωση ότι ο πίνακας δεν πρέπει να ληφθεί πολύ στα σοβαρά».
Οι μελετητές προσπάθησαν για περισσότερο από έναν αιώνα να καταλάβουν ποιος απεικονίζεται σε αυτόν τον πίνακα. Προηγούμενες προτάσεις ότι το θέμα ήταν ο Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι (ο οποίος θα ήταν οκτώ ετών το 1637) ή ο Στέφανος Μπάτορυ (που πέθανε το 1586) έχουν απαξιωθεί. Σύμφωνα με τον Τσέχο ιστορικό Οτακάρ Οντλοζιλίκ, ενώ ο άνδρας στον πίνακα φορά εμφανώς πολωνική ενδυμασία, δεν είναι σίγουρο ούτε ποιος είναι, ούτε αν είναι Πολωνός. Η έρευνα του Οντλοζιλίκ για αυτό το θέμα έδειξε ότι ο πίνακας μπορεί να είναι του Άντζεϊ Ρέι, ενός Πολωνού ευγενή και διπλωμάτη εκείνης της εποχής που πέρασε από το Άμστερνταμ της Ολλανδίας, όπου δούλευε ο Ρέμπραντ, την εποχή που δημιουργήθηκε ο πίνακας. Ωστόσο, χωρίς κανένα έγγραφο από εκείνη την εποχή που να αναγνωρίζει ξεκάθαρα αυτό το γεγονός, όπως σημείωσε ο Οντλοζιλίκ, μπορεί να μη γίνει ποτέ γνωστό με βεβαιότητα ποιος είναι πραγματικά το θέμα.
Ο Οντλοζιλίκ συμπέρανε (γράφοντας το 1963) ότι οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι ο Ρέμπραντ απεικόνιζε έναν πραγματικό Πολωνό ευγενή. Επικαλέστηκε έρευνα του Γερμανού ιστορικού τέχνης Κουρτ Μπάουχ, ο οποίος υποστήριξε ότι μπορεί να είναι ο αδερφός του Ρέμπραντ, Άντριεν, που έκανε το μοντέλο, αλλά το έκρινε απίθανο. Άλλες απόψεις έχουν προκύψει μετά τη δημοσίευση του άρθρου του. Το 1979, ο Βρετανός ιστορικός τέχνης Κένεθ Κλαρκ γνωμοδότησε ότι ήταν μια αυτοπροσωπογραφία, εξιδανικευμένη και «σηκωμένη με φανταχτερή ενδυμασία». Ο Γουόλτερ Λίντκε του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης που γράφτηκε το 2001 προσδιορίζει το καπέλο ως ρωσικό και η Μαριέκε ντε Βίνκελ το 2006 υποστήριξε ότι «...ο άνδρας δεν μπορεί να αναγνωριστεί ως Πολωνός αλλά ως Μοσχοβίτης βογιάρος». Ο ιστότοπος της Εθνικής Πινακοθήκης αναφέρει ότι «μάλλον δεν είναι πορτρέτο ενός συγκεκριμένου ατόμου», αλλά σημειώνει έντονη ομοιότητα με τον ίδιο τον Ρέμπραντ και προτείνει με τη σειρά του ότι μπορεί να είναι αυτοπροσωπογραφία. Μια αντίρρηση για την κατάταξή του ως αυτοπροσωπογραφία, ότι τα μάγουλα του θέματος ήταν πολύ έντονα, αντιμετωπίστηκε από μια ανάλυση ακτίνων Χ που έδειξε ότι ο Ρέμπραντ τροποποίησε τον πίνακα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του.
Χωριατοπούλα με πανέρι (Πανώριος)
Χωριατοπούλα με πανέριείναι πίνακας ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Πανώριου.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Πανώριου
Πρόεδρος της Σλοβακίας
Ο Πρόεδρος της Σλοβακικής Δημοκρατίας (σλοβακικά: Prezident Slovenskej republiky) είναι ο αρχηγός κράτους της Σλοβακίας και ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο πρόεδρος εκλέγεται άμεσα από τον λαό για πέντε χρόνια και μπορεί να εκλεγεί για δύο διαδοχικές θητείες κατ 'ανώτατο όριο. Η προεδρία είναι σε μεγάλο βαθμό τελετουργικό αξίωμα, αλλά ο πρόεδρος ασκεί ορισμένες περιορισμένες εξουσίες με απόλυτη διακριτικότητα. Η επίσημη κατοικία του προέδρου είναι το παλάτι Γκρασάλκοβιτς στη Μπρατισλάβα
Ιστορία
Το αξίωμα ιδρύθηκε με το Σύνταγμα της Σλοβακίας της 1ης Ιανουαρίου 1993, όταν η Σλοβακία διαχωρίστηκε μόνιμα από την Τσεχοσλοβακία και έγινε ανεξάρτητη. Το αξίωμα ήταν κενό μέχρι τις 2 Μαρτίου 1993, όταν ο πρώτος πρόεδρος Μίχαλ Κοβάτς εξελέγη από το Εθνικό Συμβούλιο της Σλοβακικής Δημοκρατίας. Ωστόσο, το 1998, το Εθνικό Συμβούλιο δεν μπόρεσε να εκλέξει διάδοχο του Κοβάτς. Ως αποτέλεσμα, για μισό χρόνο μετά τη λήξη της θητείας του Κοβάτςτον Μάρτιο του 1998, η θέση ήταν κενή. Τα καθήκοντα και αρμοδιότητες του γραφείου μεταβιβάστηκαν στον τότε πρωθυπουργό και ομιλητή του Εθνικού Συμβουλίου. Για να επιλυθεί το ζήτημα, το σύνταγμα τροποποιήθηκε για να εξασφαλίσει τη λαϊκή εκλογή του προέδρου. Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν το 1999, το 2004 , το 2009 , το 2014 και το 2019.
Ο σημερινός πρόεδρος είναι η Ζουζάνα Τσαπούτοβα, η οποία ανέλαβε καθήκοντα στις 15 Ιουνίου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Σλοβακίας
Μαρία Λουδοβίκη της Αυστρίας-Έστε
Η Μαρία Λουδοβίκα (γερμ. Maria Ludovika von Osterreich-Este, 14 Δεκεμβρίου 1787 - 7 Απριλίου 1816) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης, ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας & Δούκα του Μπράισγκαου και με τον γάμο της έγινε Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και Βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Ανήκε στον κλάδο της Αυστρίας-Έστε.
Βιογραφία
Η Μαρία Λουδοβίκα Βεατρίκη ήταν η τρίτη κόρη του Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας, Δούκα του Μπράισγκαου, και της Μαρίας Βεατρίκης των Έστε, κόρης του Έρκολε Γ΄ της Μόντενα & του Ρέτζο.
Η Μαρία Λουδοβίκα γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1787 στη Μόντσα, όμως εξορίστηκε μαζί με την οικογένειά της από την Ιταλία στην Αυστρία, μετά την εισβολή του Ναπολέοντα Α΄ στη Βόρεια Ιταλία, το 1796.
Στις 6 Ιανουαρίου 1808 παντρεύτηκε τον πρώτο εξάδελφό της Φραγκίσκο, Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας. Ωστόσο, το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Η Μαρία Λουδοβίκα ήταν εχθρός του Γάλλου αυτοκράτορα Ναπολέοντα Α΄, ενώ βρέθηκε σε αντιπαράθεση με τον Αυστριακό υπουργό εξωτερικών Κλέμενς φον Μέττερνιχ. Ο Μέττερνιχ παρουσίασε στο σύζυγό της την ιδιωτική αλληλογραφία της με τους συγγενείς της, προκειμένου να την συκοφαντήσει. Οι Γάλλοι είχαν διαμαρτυρηθεί ενάντια στο γάμο της με τον Φραγκίσκο, εξαιτίας των πολιτικών της απόψεων. Η Μαρία Λουδοβίκα ασκούσε σημαντική επιρροή στο σύζυγό της και κέρδισε το θαυμασμό πολλών πολιτικών προσώπων. Ιδιαίτερα δημοφιλής ήταν και στους πολίτες της αυτοκρατορίας, οι οποίοι την σύγκριναν με την Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία. Κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους υποστήριξε την έξοδο στον πόλεμο στο πλευρό της συμμαχίας ενάντια στη Γαλλία.
Η Μαρία Λουδοβίκα αντιτάχθηκε στο γάμο μεταξύ του Ναπολέοντα Α΄ και της θετής της κόρης Μαρίας Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης το 1809. Το 1812 παραβρέθηκε, χωρίς τη θέλησή της, σε δεξίωση Γερμανών μοναρχών, που είχε διοργανώσει ο Ναπολέων, προκειμένου να εορτασθεί ο πόλεμός του εναντίον της Ρωσίας. Μετά το τέλος των πολέμων βρέθηκε ως οικοδέσποινα στο Συνέδριο της Βιέννης και μετέπειτα ταξίδεψε στην πατρίδα της, τη Βόρεια Ιταλία.
Απεβίωσε στη Βερόνα στις 7 Απριλίου 1816 από φυματίωση, σε ηλικία μόλις 28 χρόνων. Ενταφιάστηκε στην Αυτοκρατορική Κρύπτη της Βιέννης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αυστρίας (σύζυγοι αυτοκρατόρων) Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων) Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μόντενα Κατηγορία:Βασίλισσες της Λομβαρδίας
Γκαπ
Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 40.805 κατοίκους (2016) και η πόλη είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 63.487 κατοίκους (2015).
Το Γκαπ έλαβε τον τίτλο Αλπική πόλη της χρονιάς για το 2002 και Πιο αθλητική πόλη της Γαλλίας για το 2013.
Οι κάτοικοι του αναφέρονται ως Γκαπανσαί (ζ).
Ονομασία και γλώσσα
Το όνομα της πόλης στα Οξιτανικά και τη διάλεκτο βιβαρο-αλπίν, την παραδοσιακή γλώσσα της περιοχής, είναι επίσης Γκαπ.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Το Γκαπ στα βόρεια της περιοχής [[Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή]] Το Γκαπ βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού Ωτ-Αλπ σε υψόμετρο 750 μέτρων, έτσι κατατάσσεται πρώτη υψομετρικά πρωτεύουσα νομού στη Γαλλία. Είναι η πρωτεύουσα του νομού Ωτ-Αλπ και έχει πληθυσμό 40.805 κατοίκους (2016), είναι δε το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 63.487 κατοίκους (2015). Εκτείνεται σε περιοχή 110,43 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Η πόλη βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του Ντωφινέ και στα βόρεια της διοικητικής περιοχής Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή, στις Γαλλικές Άλπεις. Η Διαδρομή του Ναπολέοντα (σήμερα εθνική οδός RN 85) διασχίζει τα βόρεια της πόλης, στο πέρασμα (ορεινή διάβαση) Μπαγιάρ. Νοτιοδυτικά της πόλης εκτείνεται το εθνικό πάρκο των Εκρέν, νοτιοανατολικά υψώνεται η οροσειρά του Ντεβολουί, στα δυτικά η λίμνη Σερ-Πονσόν και βόρεια ρέει ο ποταμός Ντυράνς.
Η πόλη βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε μια ευρεία κοιλάδα της οποίας το υψόμετρο είναι περίπου 750 μέτρα και η δυτική πλευρά της φθάνει τα 2.000 μέτρα περίπου στο όρος Σαράνς.
Διασχίζεται από τον ποταμό Λουί, παραπόταμο του Ντυράνς, μήκους 23 χιλιομέτρων, ο οποίος διαρρέοντας την κοινότητα, δέχεται αρκετούς χειμάρρους.
Κλίμα
Το εύκρατο κλίμα της πόλης επηρεάζεται από το μεσογειακό με ζεστά και ξηρά καλοκαίρια καθώς και από το κλίμα των Άλπεων με ψυχρούς χειμώνες.
Το κύριο χαρακτηριστικό του τοπικού κλίματος είναι η ηλιοφάνεια που απολαμβάνει η πόλη. Επιπλέον, η χιονόπτωση υπογραμμίζει τον ορεινό χαρακτήρα της πόλης. Οι καταιγίδες είναι συχνές το καλοκαίρι, η ομίχλη είναι μάλλον σπάνια.
Προϊστορία
Η εγκατάσταση των πρώτων κατοίκων στην περιοχή χρονολογείται από τη Νεολιθική εποχή. Οι πολύ σπάνιες μαρτυρίες της προ-ρωμαϊκής περιόδου περιλαμβάνουν τα ερείπια ενός οχυρωμένου τόπου (oppidum) που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου του Σαιν-Μενς με μερικά ορατά ίχνη ενός ντολμέν που αποκαλύφθηκε το 1866, ένα αρχαίο νεκροταφείο και γαλατικά νομίσματα. Σύμφωνα με την Ιστορία της διάβασης των Άλπεων από τον Αννίβα, το Γκαπ ήταν η πρωτεύουσα του λιγυροκελτικού λαού των Τρικορίων. Αυτός ο λαός, πιθανότατα ανήκε στη φυλή των Κατορίγων και μιλούσαν την κελτική γλώσσα.
Η ρωμαϊκή περίοδος
μικρογραφία|Οι ρωμαϊκοί δρόμοι στις Άλπεις τον 4ο αιώνα Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, η περιοχή του Γκαπ (Γκαπανσαί) ήταν μέρος της επικράτειας των Βοκόντιων, γαλατικός λαός εκρωμαϊσμένος μετά την κατάκτηση της Ναρβωνικής Γαλατίας το 125-124 π.Χ.
Περίπου το 20 π.Χ. ο Κόττιος, ηγέτης φυλών στην κοιλάδα Συζ, σύμμαχος της Ρώμης και με την υποστήριξη του Αυγούστου, ανέλαβε την κατασκευή μιας οδού επικοινωνίας στην κοιλάδα του ποταμού Ντυράν ς. Ήθελε να υποτάξει τους διάφορους λαούς που την κατοικούσαν και επιθυμούσαν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους. Αυτός ο δρόμος, που κατασκευάστηκε μεταξύ 14 και 6 π.Χ. και έλαβε το όνομα Κοττία οδός στις Άλπεις (Via Cottia per Alpem), συνέδεσε το Τορίνο με το Σιστερόν και περιλάμβανε έξι σταθμούς. Η πόλη Γκαπ ιδρύθηκε σε έναν από αυτούς τους σταθμούς γύρω στο 10 π.Χ. με το όνομα Vapincum. Το 22 π.Χ., από την περιοχή του Γκαπ ξεκινούσε και ένας ρωμαϊκός δρόμος προς τη Βαλάνς.
Εκείνη την εποχή, η μελλοντική πόλη ήταν ουσιαστικά ένα ρωμαϊκό στρατόπεδο που προστατευόταν από τείχη και τάφρο. Ήταν το πιο σημαντικό μεταξύ Μονζενέβρ και Σιστερόν. Η φρουρά εκτιμάται σε 360 άνδρες, που προέρχονταν από τις γύρω φυλές. Ήταν υπεύθυνοι για την προστασία των ρωμαϊκών δρόμων από ληστρικές επιθέσεις. Η τοποθεσία του Γκαπ έγινε σημαντική, όντας ένας οδικός κόμβος.
Η οικονομία ήταν κυρίως ποιμενική και οι πρώτες καλλιέργειες αναπτύχθηκαν στις γειτονικές πλαγιές. Ορισμένες κατοικίες ήταν χτισμένες σε ξύλινες βάσεις, όπως φαίνεται από ανασκαφές.
Η περιοχή εκχριστιανίστηκε κατά τον 3ο και 4ο αιώνα δημιουργώντας μια μεγάλη επισκοπή. Από την εποχή που η χριστιανική ιεραρχία, η οποία συμβόλιζε τη ρωμαϊκή ειρήνη και την κοινωνική οργάνωση, κυριάρχησε στο Γκαπ, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που είχε φέρει στους κατοίκους της μια αρχή πολιτισμού και μια ελπίδα για πρόοδο, έπεσε σε παρακμή και στη συνέχεια υπέκυψε στους εισβολείς, οι οποίοι είχαν προηγουμένως κρατηθεί πέρα από τον Ρήνο.
Οι εισβολές στην περιοχή άρχισαν γύρω στα 400. Η περιοχή των Άλπεων κατακτήθηκε από τους Βησιγότθους το 412 και στη συνέχεια από τους Βουργουνδούς το 450. Ακολούθησαν πολλές βαρβαρικές εισβολές, από το βορρά ενέσκηψαν γερμανικές ορδές οι Δανοί και οι Σκανδιναβοί, από τα ανατολικά οι Ούγγροι και οι Ούννοι, από τα νότια οι Σαρακηνοί.
Μεσαίωνας
Από το 986, ο επίσκοπος του Γκαπ είχε κυριαρχικά δικαιώματα στην πόλη λόγω ανησυχιών για πιθανές μουσουλμανικές εισβολές. Οι επίσκοποι διατήρησαν αυτήν την εξουσία μέχρι τις επαναστατικές μεταρρυθμίσεις του 1801.
Χάρη στη στρατηγική της θέση μεταξύ της Προβηγκίας και του Ντωφινέ, η πόλη έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο από τον Μεσαίωνα.
Το Γκαπ και η περιοχή του έγιναν μέρος της κομητείας της Προβηγκίας που ιδρύθηκε στα τέλη του 10ου αιώνα. Παρόλο που οι επίσκοποι του Γκαπ ήταν οι άρχοντες της πόλης, ο έλεγχός τους αμφισβητήθηκε επί μακρόν από τους κόμητες του Φορκαλκιέ. Μετά το θάνατο του τελευταίου κόμη του Φορκαλκιέ το 1209, οι περιοχές Εμπρέν και Γκαπ μεταβιβάστηκαν στο Ντωφινέ ενώ το Φορκαλκιέ και το Σιστερόν επέστρεψαν στην κομητεία της Προβηγκίας. Για το λόγο αυτό, το σημερινό οικόσημο της περιοχής Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή είναι το οικόσημο του Ντωφινέ. Το 1349 ο δελφίνος Ουμβέρτος Β' μεταβίβασε το Πριγκιπάτο του στον μεγαλύτερο γιο του Φιλίππου ΣΤ' της Γαλλίας, τον μελλοντικό βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Ε'. Από το 1349 έως το 1457 το Ντωφινέ παρέμεινε ένα Πριγκιπάτο χωρισμένο από τη Γαλλία, του οποίου πρίγκιπας ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας. Το 1457, ο Κάρολος Ζ' τερμάτισε αυτό το καθεστώς και προσάρτησε την επαρχία στο Βασίλειο της Γαλλίας.
Οι Ναΐτες Ιππότες κατείχαν ένα δευτερεύον ίδρυμα στο Γκαπ.
Τον 14ο αιώνα, η πόλη επωφελήθηκε από την εγκατάσταση των Παπών στην Αβινιόν, καθώς έφερε μια πιο συχνή διάβαση ταξιδιωτών. Αναπτύχθηκε η τέχνη της κατεργασίας μαλλιού και δέρματος, γεγονός που συνέβαλε στην ανάπτυξη της πόλης. Η σύνδεση με την Αβινιόν ενισχύθηκε από την παρουσία πολλών κληρικών του περιβάλλοντος του Πάπα στην ιερατική ιεραρχία του Γκαπ.
Αναγέννηση και νεότερη εποχή
αριστερά|μικρογραφία|Το Γκαπ το 1607 Ο 16ος και ο 17ος αιώνες επιφύλαξαν ιδιαίτερα σκοτεινές στιγμές για την πόλη. Οι Θρησκευτικοί πόλεμοι υπήρξαν καταστροφικοί για την περιοχή. Το Γκαπ ήταν ένα φέουδο καθολικό, ενώ η περιοχή Σαμσώρ στα βόρεια είχε προσχωρήσει στον Προτεσταντισμό. Μετά από διάφορες αψιμαχίες, ο Φρανσουά ντε Μπον, ηγέτης των Προτεσταντών, επιτέθηκε στο Γκαπ, που προστατεύονταν από 20 πύργους. Τη νύχτα της 3ης Ιανουαρίου 1577 ο Φρανσουά Φιλιμπέρ άνοιξε την πύλη Σαιντ-Αρέ και του επέτρεψε να εισέλθει στην πόλη. Ακολούθησαν σφαγές του πληθυσμού. Ο ντε Μπον έκαψε τον καθεδρικό ναό, λήστεψε τα μοναστήρια, οικειοποιήθηκε την περιουσία των κατοίκων και έχτισε μια  ακρόπολη στο λόφο Πουιμώρ που δέσποζε στο Γκαπ. Επιστρέφοντας στον Καθολικισμό το 1622, εγκατέλειψε τις διεκδικήσεις του στην πόλη.
Το 1692, τα στρατεύματα του ηγέτη του Πεδεμοντίου Βίκτωρα Αμεδαίου Β΄, που συμμετείχε στον Σύνδεσμο του Άουγκσμπουργκ κατά της Γαλλίας του Λουδοβίκου ΙΔ', κατέλαβαν την πόλη, που είχε εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους της, στις 29 Αυγούστου. Το Γκαπ λεηλατήθηκε και κάηκε. Από τα 953 σπίτια της κοινότητας, τα 798 καταστράφηκαν.
Το 1790, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, η επαρχία Ντωφινέ διασπάστηκε σε τρεις νομούς: Ντρομ, Ιζέρ και Ωτ-Αλπ. Το Γκαπ έγινε πρωτεύουσα των Ωτ-Αλπ, του νομού με το μεγαλύτερο υψόμετρο στη Γαλλία.
19ος αιώνας
μικρογραφία|Άγαλμα του νομάρχη Λαντουσέτ αριστερά|μικρογραφία|Γκαπ, η πύλη Λινιόλ, 1835 Το 1802 ο βαρόνος Σαρλ-Φρανσουά ντε Λαντουσέτ διορίστηκε νομάρχης των Ωτ-Αλπ. Υπό τη διοίκησή του, η πόλη Γκαπ και ο νομός Ωτ-Αλπ αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα. Ανάμεσα στα έργα της εποχής είναι η κατασκευή δρόμων που συνέδεσαν το Γκαπ με την Ιταλία και την κοιλάδα του ποταμού Ντρομ και η κατασκευή του νοσοκομείου. Το άγαλμά του ανεγέρθηκε το 1866 στην πλατεία που φέρει το όνομά του.
Επιστρέφοντας από το νησί Έλβα, ο Ναπολέοντας σταμάτησε στο Γκαπ στις 5 Μαρτίου 1815. Αναγνωρίζοντας την υποδοχή του πληθυσμού της περιοχής άφησε μήνυμα εκφράζοντας τα συναισθήματά του.
Το Γκαπ γνώρισε μια νέα εποχή από το 1875 με την άφιξη του σιδηροδρόμου.
Η κοινότητα Σωντάν συνενώθηκε με το Γκαπ, με το νομαρχιακό διάταγμα της 22ας Οκτωβρίου 1895.
Εκδηλώσεις
Η πόλη Γκαπ φιλοξενεί κάθε Ιούλιο το Διεθνές Φεστιβάλ Λαϊκών Χορών και κάθε Ιούλιο και Αύγουστο το φεστιβάλ «Στη Συνάντηση των Καλλιτεχνών» με συναυλίες μουσικής, σύγχρονου τσίρκου και θεάτρου.
Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, η ένωση εμπόρων του κέντρου της πόλης Les Vitrines de Gap διοργανώνει τα Νυχτερινά ( les Nocturnes). Πρόκειται για μουσικές και εορταστικές εκδηλώσεις που συνοδεύονται από την έναρξη λειτουργίας καταστημάτων στο κέντρο της πόλης από τις 19:00 έως τις 23:00. Κάθε χρόνο μια έκθεση Expo πραγματοποιείται επίσης στο πάρκο Πεπινιέρ τον Μάιο. Το Quattro, ένας νέος καλλιτεχνικός πολυχώρος, οργανώνει κάθε είδους εκδηλώσεις, συναυλίες, παραστάσεις, επαγγελματικά σεμινάρια κ.λπ.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Το κάστρο στην περιοχή Σαράνς Το Γκαπ βρίσκεται σε υψόμετρο 735 μέτρων και είναι η υψηλότερη πρωτεύουσα νομού της Γαλλίας. Το ιστορικό κέντρο του με τους πεζόδρομους αναπτύσσεται γύρω από την κεντρική πλατεία Ζαν Μαρσελέν. Η παλιά πόλη αποκαλύπτει επίσης και άλλα αξιοθέατα, όπως η όμορφη πρόσοψη του Δημαρχείου, ένα κτίριο του 18ου αιώνα διακοσμημένο με μπαλκόνια από σφυρήλατο σίδερο και ο καθεδρικός ναός Νοτρ-Νταμ-ε-Σαιντ-Αρνού, ένα νεο-γοτθικό κτήριο του 19ου αιώνα με κωδωνοστάσιο ύψους 70 μέτρων και όμορφο εκκλησιαστικό όργανο.
Αξιοσημείωτο είναι το μουσείο του Γκαπ, αφιερωμένο στην αρχαιολογία, την ιστορία και την τέχνη.
Λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, στην περιοχή Σαράνς, η παλιά καλοκαιρινή κατοικία των επισκόπων του Γκαπ στεγάζει τώρα τον Εθνικό αλπικό βοτανικό κήπο και το Εθνικό πάρκο των Εκρέν. Εκτός από αυτούς τους δύο χώρους που είναι αφιερωμένοι στη διατήρηση της φύσης, υπάρχουν ιταλικοί και αγγλικοί κήποι, καθώς και ένα πάρκο 220 εκταρίων με μια λίμνη στο κέντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής
Ωτόν-λα-Πλαιν
Το Ωτόν-λα-Πλαιν (γαλλικά: Authon-la-Plaine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωτοναί (γαλλικά: Authonais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Αρανκούρ
Το Αρανκούρ (γαλλικά: Arrancourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρανκουρτουά (γαλλικά: Arrancourtois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Ήμονα
Η Ήμονα, πολυτονικώς Ἤμονα, ήταν ρωμαϊκό φρούριο στην περιοχή όπου ο πλωτός ποταμός Λιουμπλιάνιτσα πλησίαζε πιο κοντά στον Λόφο του Κάστρου, εξυπηρετώντας το εμπόριο μεταξύ των ντόπιων αποίκων - εποίκων από το βόρειο τμήμα της ρωμαϊκής Ιταλίας - και της υπόλοιπης αυτοκρατορίας. Η Ήμονα ήταν η ανατολικότερη πόλη της περιοχής, αν και παλαιότερα εικαζόταν ότι ήταν μέρος της Παννονίας ή της επαρχίας Ιλλυρίας, αλλά τα αρχαιολογικά ευρήματα από το 2008 απέδειξαν το αντίθετο. Από τα τέλη του 4ου έως τα τέλη του 6ου αιώνα, η Ήμονα ήταν η έδρα επισκοπάτου που είχε έντονες επαφές με τον εκκλησιαστικό κύκλο του Μιλάνου, που αντικατοπτρίζεται στην αρχιτεκτονική του παλαιοχριστιανικού συγκροτήματος κατά μήκος της οδού Έριαβετς στη σημερινή Λιουμπλιάνα.
Οι Βησιγότθοι στρατοπέδευσαν δίπλα στην Ήμονα τον χειμώνα του 408/9, οι Ούννοι της επιτέθηκαν κατά τη διάρκεια της εκστρατείας τους το 452, οι Λογγοβάρδοι πέρασαν από εκεί καθοδόν προς την Ιταλία το 568 και μετά ήρθαν οι επιδρομές των Αβάρων και των Σλάβων. Το αρχαίο νεκροταφείο στο Ντράβλιε υποδεικνύει ότι οι αρχικοί κάτοικοι και οι εισβολείς μπορούσαν να ζουν ειρηνικά δίπλα-δίπλα για αρκετές δεκαετίες. Μετά το πρώτο μισό του 6ου αιώνα δεν έμεινε ζωή στην Ήμονα. Η ελίτ της Αναγέννησης της Λιουμπλιάνας του 18ου αιώνα μοιράστηκε το ενδιαφέρον για την Αρχαιότητα με την υπόλοιπη Ευρώπη, αποδίδοντας την ίδρυση της Λιουμπλιάνας στον μυθικό Ιάσονα και τους Αργοναύτες. Άλλες αρχαίες ρωμαϊκές πόλεις που βρίσκονται στη σημερινή Σλοβενία ​​περιλαμβάνουν το Ναύπορτον (λατινικά: Nauportus, η σημερινή Vrhnika), την Κέλεια (λατινικά: Celeia, τώρα Τσέλιε), το Neviodunum (τώρα το χωριό Ντέρνοβο) και το Poetovium (Πτούι).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές της Ευρώπης Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γεωγραφία
Ωβερνώ
Το Ωβερνώ (γαλλικά: Auvernaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωβερνουά (γαλλικά: Auvernois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Αδερφοί Νταρντέν
Οι αδελφοί Νταρντέν (Ζαν-Πιερ και Λυκ) είναι Βέλγοι σκηνοθέτες, σεναριογράφοι και παραγωγοί. Ο Ζαν-Πιερ γεννήθηκε το 1951 και ο Λυκ το 1954. Ξεκίνησαν τη συνεργασία τους το 1975 και από τότε έχουν γυρίσει ταινίες και ντοκιμαντέρ.
Έχουν κερδίσει δύο φορές τον Χρυσό Φοίνικα: το 1999 για την ταινία Ροζέτα και το 2005 για την ταινία Το παιδί. Στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έγινε αφιέρωμα στους αδελφούς Νταρντέν με τίτλο Ζαν-Πιερ & Λυκ Ντερντέν, στο πλαίσιο του οποίο προβλήθακαν οι ταινίες Falsch, Ο κόσμος τρέχει, Σας σκέφτομαι, Η υπόσχεση, Ροζέτα, Ο γιος, Το παιδί, Μέσα στο σκοτάδι και Η σιωπή της Λόρνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Βέλγοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Παραγωγοί ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Βέλγοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ωβέρ-Σαιν-Ζωρζ
Το Ωβέρ-Σαιν-Ζωρζ (γαλλικά: Auvers-Saint-Georges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωβερσουά (γαλλικά: Auversois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Νατάσα Χένστριτζ
Η Νατάσα Τόνια Χένστριτζ (Natasha Tonya Henstridge) (15 Αυγούστου 1974) είναι Καναδή ηθοποιός και μοντέλο. Το 1995 απέκτησε αναγνωρισιμότητα με την πρώτη της εμφάνιση στο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας Species, ενώ ακολούθησε το Species II και το Species III. Άλλοι σημαντικοί κινηματογραφικοί και τηλεοπτικοί ρόλοι περιλαμβάνουν τους Maximum Risk, The Whole Nine Yards, The Whole Ten Yards, Ghosts of Mars, She Spies, Eli Stone και Would Be Kings, για την οποία κέρδισε το Gemini Award Καλύτερης Ηθοποιού.
Η Henstridge γεννήθηκε στο Springdale, Newfoundland and Labrador στις 15 Αυγούστου 1974 και είναι η κόρη της Helen Henstridge, νοικοκυράς, και του Brian Henstridge, ιδιοκτήτη επιχείρησης κατασκευών. Μεγάλωσε στο Fort McMurray της Alberta με τον μικρότερο αδερφό της, Shane.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδοί μοντέλα
Το λιμάνι της Καβάλας (Χατζής)
Το λιμάνι της Καβάλας είναι πίνακας ζωγραφικής του Βασίλειου Χατζή
Πληροφορίες
Το λιμάνι της Καβάλας είναι ελαιογραφία διαστάσεων 25 × 45 εκ. που βρισκεται στην Εθνική Πινακοθή στην Αθήνα.Στο αριστερό τμήμα της σύνθεσης εικονίζονται σημαιοστολισμένες βάρκες γεμάτες κόσμο και δεξιά ένα πολεμικό πλοίο ενώ στο βάθος διαγράφεται η πόλη της Καβάλας. Το ενδιαφέρον του ζωγράφου εστιάζεται στην υποκειμενική αισθηση της οπτικής πραγματικότητας κιόχι σε ένα συγκεκριμέο σημείο. Η άποψη της πόλης είναι τόσο γενικευτική ώστε τα περιγράμματα χαρακτηριστικών μνημείων της είναι δυσδιάκριτα. Τα στοιχεία του πίνακα είναι ρευστά σαν το νερό υπό την εόδραση του φωτός. Η τεχνοτροπία είναι εμπρεσιονιστική
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Βασίλειου Χατζή
Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (Ελλάδα)
Ο Αρχηγός της Αξιωματικής Aντιπολίτευσης της Ελληνικής Δημοκρατίας, είναι ο πολιτικός που ηγείται της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα. Ο αρχηγός της αξιωματική αντιπολίτευσης είναι ο ηγέτης του μεγαλύτερου κόμματος που δεν ανήκει στην κυβέρνηση, το οποίο είναι και το δεύτερο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στο ελληνικό κοινοβούλιο.
Σημερινός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ο Σωκράτης Φάμελλος.
Ρόλος
Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής των Ελλήνων (άρθρο 20) «Ο πρόεδρος της μεγαλύτερης κοινοβουλευτικής ομάδας που δεν συμμετέχει στην κυβέρνηση ονομάζεται αρχηγός της αντιπολίτευσης και έχει ειδικά δικαιώματα που αναγνωρίζονται από τον Κανονισμό της Βουλής και τις ισχύουσες διατάξεις».
Μία εξαίρεση στον κανόνα αυτό ήταν κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Παπαδήμου, όταν ο Αντώνης Σαμαράς, πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, παρά τη στήριξη της νέας κυβέρνησης, διατήρησε τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παρά τις διαμαρτυρίες των άλλων κομμάτων, ο Πρόεδρος της Βουλής αποφάσισε ότι δεν υπήρξε παραβίαση του Άρθρου 20, καθώς κανένας βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας δεν συμμετείχε στην κυβέρνηση, αφού και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος παραιτήθηκε από την θέση του προκειμένου να τηρήσει την παραπάνω διάταξη.
Αρχηγοί αξιωματικής αντιπολίτευσης από το 1974
Πολιτικό κόμμα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιτειακοί Θεσμοί της Ελλάδας Κατηγορία:Πολιτική της Ελλάδας
Ποντολίβαδο Καβάλας
Το Ποντολίβαδο (μέχρι το 1926 Δόμασλη ή Τόμασλη ) είναι χωριό του Δήμου Νέστου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.Η τοπική κοινότητα Ποντολιβάδου αποτελείται από το Ποντολίβαδο,το Άνω συνοικισμό Ποντολίβαδο και την Νέα Κώμη.Η τοπική κοινότητα έχει συνολικό πληθυσμό 465 κατοίκους εκ των οποίων οι 282 είναι στο Ποντολίβαδο,63 στην Νέα Κώμη και 120 στο Άνω συνοικισμό Ποντολίβαδο,σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Βρίσκεται σε υψόμετρο 150 μέτρων, 18 χιλιόμετρα ανατολικά της Καβάλας,37 χιλιόμετρα δυτικά της Ξάνθης και 11 χιλιόμετρα από την Χρυσούπολη.
Ιστορία
Τρία χιλιόμετρα ανατολικά του χωριού, προς την Πετροπηγή, βρίσκεται περίβολος τειχών, συγκρότημα κατοικιών και ευρήματα κλασσικών και ελληνιστικών χρόνων, τα οποία έχουν ταυτοποιηθεί ως η αρχαία Πίστυρος. Ανάμεσα στα ευρήματα είναι σφραγίσματα θασιακών αμφορέων του 6ου μέχρι του 2ου π. Χ. αιώνα. Επίσης, στο Ποντολίβαδο ανακαλύφθηκαν αργυρά αρχαϊκά νομίσματα.
Το Ποντολίβαδο στις αρχές του 20ού αιώνα, είχε μουσουλμανικό πληθυσμό, και σύμφωνα με τα δεδομένα του ελληνικού στρατού είχε 330 κατοίκους το 1911. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Ποντολίβαδο εγκαταστάθηκαν 24 οικογένειες προσφύγων και συνολικά 82 πρόσφυγες, με το χωριό να αποκτά αμιγώς προσφυγικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1928 είχε 135 κατοίκους, και στις επόμενες απογραφές η πορεία του πληθυσμού είναι η εξής: 1940: 346 κ., 1951: 220 κ., 1961: 126 κ., 1971: 145 κ., 1981: 214 κ..
Το Ποντολίβαδο αποσπάστηκε από την κοινότητα Μακρυχωρίου και εντάχθηκε το 1927 στην κοινότητα Δουκαλίου (Πετροπηγής) και το 1933 στην κοινότητα Νέας Κώμης, στην επαρχία Νέστου, της οποίας έγινε έδρα το 1969. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Χρυσούπολης. Στην τοπική κοινότητα Ποντολίβαδου εντάσσεται επίσης το χωριό Νέα Κώμη. Το Ποντολίβαδο χωρίστηκε σε δυο συνοικισμούς μετά την διέλευση της Εγνατίας οδού. Κακώς όμως αναφέρεται ως άνω και κάτω Ποντολίβαδο, κανονικά το Ποντολίβαδο είναι ένα, άπλα χωρίζεται ως άνω ή κάτω συνοικισμός και όχι ως δυο διαφορετικά χωριά.
Στην κεντρική είσοδο του χωριού βρίσκεται ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου, ενώ αντίστοιχα στον Άνω συνοικισμό Παντολιβάδου ύπαρχει ο Ιερός Ναός Γενεθλίων της Θεοτόκου, δίπλα στα κοιμητήρια του χωριού.
Το Ποντολίβαδο αποτελείται κυρίως από κατοίκους Ποντιακής καταγωγής και Σαρακατσάνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νέστου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ 2021-22
Η Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ 2021-22 αποτέλεσε το 5ο πρωτάθλημα στην Επίλεκτη Κατηγορία ΠΑΑΟΚ. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωσις Μουτταγιάκας για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Επίλεκτης Κατηγορία ΠΑΑΟΚ 2021-22 συμμετείχαν 8 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2021-22. Επιπρόσθετα, η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτιζαν στην δεύτερη και τρίτη θέση είχα δικαίωμα συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2022, μέσα από τα οποίο καθορίζονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν την επόμενη ποδοσφαιρική περίοδο στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2022-23.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος.
Θρησκεία στην Αλβανία
Στην Αλβανία η πλειοψηφούσα θρησκεία (τα 2/3) είναι το Ισλάμ και ειδικότερα το Σουνιτικό Ισλάμ ενώ υπάρχουν και αρκετοί Σιίτες Μπεκτασίδες. Οι χριστιανοί στην Αλβανία αποτελούν συνολικά το 1/3 του πληθυσμού και είναι κυρίως Καθολικοί Χριστιανοί, Ελληνορθόδοξοι, ενώ σε άνοδο βρίσκονται και διάφορες προτεσταντικές εκκλησίες που δρουν ιεραποστολικά. Στην Αλβαναρας ζουν και ελάχιστοι Εβραίοι, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού δηλώνουν άθεοι ή είναι θρησκευτικά αδιάφοροι. Στην Αλβανία η θρησκεία δεν ήταν ποτέ σημαντικός παράγοντας στην ζωή των Αλβανών, ενώ είναι πολύ συνηθισμένοι οι μικτοί γάμοι μεταξύ διαφορετικών θρησκειών. Η Αλβανία, επί κομμουνιστικού καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα, ήταν το πρώτο και μοναδικό επίσημα άθεο κράτος του κόσμου και η θρησκεία ήταν αυστηρά απαγορευμένη.
Εθνικό Κοινοβούλιο των Νήσων Σολομώντα
Το Εθνικό Κοινοβούλιο των Νήσων Σολομώντα αποτελείται από 50 μέλη, τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία σε 50 μονοεδρικές περιφέρειες. Πρωθύστερα του Εθνικού Κοινοβουλίου ήταν το Νομοθετικό Συμβούλιο των Νήσων Σολομώντα (Legislative Council of the Solomon Islands), το οποίο λειτούργησε από το 1960 έως το 1970, και και αντικαταστάθηκε από το Κυβερνητικό Συμβούλιο (Governing Council of the Solomon Islands) από το 1970 έως το 1974 και την Νομοθετική Συνέλευση από το 1974 έως το 1978.
Θρησκεία στην Αλβανία
Ορθοδοξία
Σύφωνα με τον απολογισμό του 2011, το 6.75% των Αλβανών ακολουθεί την Αλβανική Ορθόδοξη εκκλησία. Τρεις εθνικές ομάδες οι Αλβανοί, οι Έλληνες και οι Βλάχοι, αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό Ορθοδόξων.
Εθνικό Κοινοβούλιο των Νήσων Σολομώντα
Εκλογικό σύστημα
Τα 50 μέλη του Εθνικού Κοινοβουλίου εξελέγησαν σε μονοεδρικές περιφέρειες με τη χρήση του πλειοψηφικού συστήματος. Οι πρώτες εκλογές διεξήχθησαν το 1970, όταν λειτουργούσε το Κυβερνητικό Συμβούλιο.
Θρησκεία στην Αλβανία
Ορθοδοξία
Παρόλο που η ορθόδοξη εκκλησία της Αλβανία υπάρχει από τον 2ο αιώνα μ.Χ., και η Ορθοδοξία έφτανε μέχρι το 20% του πληθυσμού, η πρώτη ακολουθία στα Αλβανικά δεν έγινε στην Αλβανία, αλλά στην Μασαχουσέτη.
Καθολικισμός
Το 2011 διαπιστώθηκε ότι το 10.03% των Αλβανών ακολουθούν τον Ρωμαιοκαθολικισμό. Η Αλβανία στο παρελθόν είχε δεκαοχτώ επισκοπές, από τις οποίες κάποιες είχαν ασταμάτητη ιστορία από την αρχή του Χριστιανισμού. Η χώρα ιστορικά είχε ηγηθεί από πολλούς καθολικούς ηγέτες, κάτι που ήταν ενάντιον στην επιρροή της Ορθοδοξίας και των Ορθοδόξων χωρών των Βαλκανίων. Παλαιοί Ορθόδοξοι ηγέτες γινόντουσαν καθολικοί, μονάχα για να αποφύγουν τον πιθανό εθνικό κίνδυνο από άλλα έθνη της περιοχής.
Εθνικό Κοινοβούλιο των Νήσων Σολομώντα
Πρόεδροι του Νομοθετικού Συμβουλίου (1960-1970)
Ο Πρόεδρος του Νομοθετικού Συμβουλίου των Νήσων του Σολομώντα (1960–1970) ήταν ο Ύπατος Αρμοστής για τον Δυτικό Ειρηνικό.
Πρόεδρος της Νομοθετικής Συνέλευσης (1974-78)
Πρόεδρος της Συνέλευσης υπηρέτησε ο Σερ Φρέντερικ Οσίφελο.
Θρησκεία στην Αλβανία
Καθολικισμός
Υπάρχει επίσης πληθυσμός πιστών της Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας. Αυτοί είναι στο πληθυσμό περίπου 4 χιλιάδες.
Εθνικό Κοινοβούλιο των Νήσων Σολομώντα
Πρόεδροι του Εθνικού Κοινοβουλίου (1978-σήμερα)
Οι ακόλουθοι βουλευτές έχουν διατελέσει πρόεδροι του Εθνικού Κοινοβουλίου, από υο 1ο Κοινοβούλιο, το 1978.
Παραπομπές
Σολομωντα Σολομωντα
Θρησκεία στην Αλβανία
Προτεσταντισμός
Υπάρχει μία μικρή Αλβανική Ευαγγελική εκκλησία, η οποία παρόλο που ιδρύθηκε το 1887, αναγνωρίστηκε από το Αλβανικό κράτος μόνο τον Μάρτιο του 2011.
Ιουδαϊσμός
Ο πληθυσμός των Εβραίων στην Αλβανία είναι μόνο γύρω στα 150 άτομα.
Αθεϊσμός
Ιστορικά ο αθεϊσμός ήταν πολύ δημοφιλής ανάμεσα στους Αλβανούς. Ειδικά, κατά την διάρκεια του Ένβερ Χότζα, όπου το κράτος θεωρήθηκε ως "το πρώτο κοσμικό έθνος", απαγορεύτηκαν όλες οι Θρησκείες. Ακόμη και σήμερα, μετά την πτώση του κουμουνισμού, πολλοί Αλβανοί, είναι άθεοι ή αγνωστικιστές.
Αβραινβίλ (Εσόν)
Το Αβραινβίλ (γαλλικά: Avrainville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αβραινβιλουά (γαλλικά: Avrainvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Εντίτα Γκούρνιακ
Η Εντίτα Αννα Γκούρνιακ (πολ. Edyta Anna Górniak, γενν. 14 Νοεμβρίου 1972, Ζιεμπίτσε) είναι Πολωνή τραγουδίστρια της ποπ με καριέρα που εκτείνεται σε τρεις δεκαετίες. Είναι γνωστή για την ευρεία ποικιλία στις φωνές που φτάνει περίπου τις τέσσερις οκτάβες. Η Γκούρνιακ ξεκίνησε ως ηθοποιός σε μιούζικαλ το 1990. Ερμήνευσε το πιο δημοφιλές μιούζικαλ στην πολωνική ιστορία, το υποψήφιο για βραβείο Τόνι Metro. Μετά την συμμετοχή της στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1994 η Górniak ξεκίνησε την καριέρα της ως τραγουδίστρια της ποπ. Έχει λάβει το Bronze Medal for Merit to Culture – Gloria Artis.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από την Πολωνία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Πολωνία Κατηγορία:Πολωνοί Ρομά
Γλώσσες της Πολωνίας
Η πολωνική γλώσσα είναι μια γλώσσα της Δημοκρατίας της Πολωνίας και είναι η κύρια γλώσσα που ομιλείται στην Πολωνία. Αυτή η γλώσσα περιλαμβάνει τόσο τις γλώσσες του αυτόχθονου πληθυσμού της χώρας όσο και τις γλώσσες των μεταναστών και των απογόνων τους. Η μόνη επίσημη γλώσσα της Πολωνίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα, είναι η πολωνική. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας τη μιλά ως μητρική γλώσσα ή ως γλώσσα επικοινωνίας στο σπίτι.
Οι κοινότητες κωφών χρησιμοποιούν την πολωνική νοηματική γλώσσα, η οποία ανήκει στη οικογένεια γερμανικής νοηματικής γλώσσας.
Η ποικιλία των γλωσσών που ομιλούνται από τον πολωνικό λαό και τις εθνοτικές ομάδες (εξαιρουμένων των πολωνικών), που έχουν ζήσει στην περιοχή για τουλάχιστον 100 χρόνια αναγνωρίζονται νομικά ως περιφερειακές και μειονοτικές γλώσσες, οι οποίες έχουν τους κατάλληλους κανόνες χρήσης. Σε διοικητικές περιοχές, όπου ο αριθμός των ομιλητών μειονοτικής γλώσσας ή ομιλητών περιφερειακής γλώσσας είναι 20% ή μεγαλύτερος, οι γλώσσες μπορούν να έχουν το καθεστώς βοηθητικής γλώσσας για τους ανθρώπους, ενώ η πολωνική είναι η επίσημη γλώσσα.
Σύμφωνα με τον νόμο της 6ης Ιανουαρίου 2005 για τις εθνικές και εθνοτικές μειονότητες και τις περιφερειακές γλώσσες, 16 άλλες γλώσσες έχουν αναγνωριστεί επίσημα με καθεστώς μειονοτικών γλωσσών: 1 περιφερειακή γλώσσα, 10 γλώσσες 9 εθνικών μειονοτήτων (οι μειονότητες που έχουν τις δικό τους ανεξάρτητο κράτος αλλού) και 5 γλώσσες 4 εθνοτικών μειονοτήτων (ομιλούνται από τα μέλη των μειονοτήτων που δεν έχουν ξεχωριστό κράτος αλλού). Οι εβραϊκές και Ρομά μειονότητες έχουν 2 αναγνωρισμένες μειονοτικές γλώσσες η καθεμία.
Οι ακόλουθες γλώσσες ομιλούνται επίσης στην Πολωνία:
Γλώσσες που έχουν το καθεστώς της γλώσσας εθνοτικής μειονότητας
Η επίσημη αναγνώριση παρέχει στους εκπροσώπους της μειονότητας ορισμένα δικαιώματα (υπό ορισμένους όρους που προβλέπονται από τους νόμους): της εκπαίδευσης στη γλώσσα τους, της καθιέρωσης της γλώσσας ως δευτεροβάθμιας διοικητικής γλώσσας ή της γλώσσας βοήθειας στις κοινότητες τους, οικονομικής υποστήριξης του κράτους στην προώθηση της γλώσσας και του πολιτισμού τους
Γλώσσες που έχουν καθεστώς βοηθητικής γλώσσας σε ορισμένες κοινότητες
Το δίγλωσσο καθεστώς των γκμίνα (δήμος) στην Πολωνία ρυθμίζεται από τον Νόμο της 6ης Ιανουαρίου 2005 σχετικά με τις εθνικές και εθνοτικές μειονότητες και τις περιφερειακές γλώσσες, ο οποίος επιτρέπει σε ορισμένα γκμίνα με σημαντικές γλωσσικές μειονότητες να εισαγάγουν μια δεύτερη, βοηθητική γλώσσα που θα χρησιμοποιείται επίσημα παράλληλα με την πολωνική. Μέχρι στιγμής 44 γκμίνα το έχουν κάνει. Ο αριθμός σε παρένθεση αναφέρεται στον αριθμό γκμίνα που η γλώσσα διατηρεί αυτό το καθεστώς.
Γλώσσες που ασκούν δικαιώματα ονομασίας δίγλωσσης διευθέτησης σε ορισμένες κοινότητες
Επισήμως οποιαδήποτε επίσημα αναγνωρισμένη ή περιφερειακή ή μειονοτική γλώσσα μπορεί να εφαρμοστεί από μία κοινότητα για να έχει αυτό το δικαίωμα, ωστόσο μόνο 5 από τις γλωσσικές κοινότητες έχουν ασκήσει αυτήν την εξουσία. Αριθμός κοινοτήτων με δικαιώματα ονομασίας διπλής γλώσσας σε παρένθεση.
Γλώσσες νέων κοινοτήτων διασπορών και μεταναστών
Αυτές οι γλώσσες δεν αναγνωρίζονται ως μειονοτικές γλώσσες, καθώς ο νόμος του 2005 ορίζει τη μειονότητα ως «μια ομάδα Πολωνών πολιτών (...) που προσπαθούν να διατηρήσουν τη γλώσσα, τον πολιτισμό ή την παράδοσή τους, (...) της οποίας οι πρόγονοι ζούσαν στο παρόν έδαφος της Δημοκρατίας της Πολωνίας για τουλάχιστον 100 χρόνια»:
Νοηματικές γλώσσες
Η πολωνική νοηματική γλώσσα είναι η γλώσσα της κοινότητας των κωφών στην Πολωνία. Προέρχεται από τη γερμανική νοηματική γλώσσα. Το λεξικό και η γραμματική του διαφέρουν από την πολωνική γλώσσα, αν και υπάρχει μια Μη αυτόματη κωδικοποιημένη έκδοση της πολωνικής γλώσσας γνωστή ως System Językowo-Migowy (SJM ή νοηματικά πολωνικά), η οποία χρησιμοποιείται συχνά από διερμηνείς στην τηλεόραση και από καθηγητές στα σχολεία. Το 2012, σύμφωνα με τον «Νόμο για τη Νοηματική Γλώσσα», η γλώσσα έλαβε επίσημο καθεστώς και μπορεί να επιλεγεί ως γλώσσα διδασκαλίας από εκείνους που τη χρειάζονται.
Νεκρές και τεχνητές γλώσσες
Μεταξύ των γλωσσών που χρησιμοποιούνται στην Πολωνία, η Ethnologue αναφέρει:
αλλά δεν αναφέρει δύο άλλες γνωστές εξαφανισμένες γλώσσες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνική γλώσσα
Μπαλαινβιλιέ
Το Μπαλαινβιλιέ (γαλλικά: Ballainvilliers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαλαινβιλουά (γαλλικά: Ballainvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Μπαλανκούρ-συρ-Εσόν
Το Μπαλανκούρ-συρ-Εσόν (γαλλικά: Ballancourt-sur-Essonne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Πέγκι Λι
Η Norma Deloris Egstrom (26 Μαΐου 1920 - 21 Ιανουαρίου 2002), γνωστή επαγγελματικά ως Πέγκι Λι, ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια της τζαζ, στιχουργός, συνθέτης και ηθοποιός με μια καριέρα που εκτείνεται σε επτά δεκαετίες. Από την αρχή της καριέρας της σε ένα τοπικό ραδιόφωνο μέχρι να τραγουδά επαγγελματικά με το συγκρότημα του Benny Goodman, η Λι δημιούργησε μια sophisticated persona, γράφοντας μουσική για ταινίες, συμμετέχοντας σε ταινίες και ηχογραφόντας δίσκους όπου συνδύαζε την ποίηση με την μουσική.
Παιδική συναυλία (Ιακωβίδης)
Παιδική συναυλία είναι πίνακας ζωγραφικής του Γεώργιου Ιακωβίδη που φιλοτέχνησε στα 1900.
Μπαλανκούρ-συρ-Εσόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Πέγκι Λι
Η Λι ηχογράφησε πάνω από 1,100 τραγούδια και συνέθεσε πάνω από 270 τραγούδια.
Παιδική συναυλία (Ιακωβίδης)
Πληροφορίες
Οι ιστορικοί της τέχνης έχουν διαπιστώσει διαφορές αναμεσα στο έργο της Εθνικής Πινακοθήκης και στο έργο που εκτέθηκε στην Glaspalast, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα πως το έργο ξαναδουλέυθηκε αν ληφθεί υπόψιν πως υπάρχουν σε αυτό τα ίχνη της παλιάς γερμανικής υπογραφής του και δημοσίευμα της εποχής στην εφημερίδα Ακρόπολις ότι δουλεύτηκε ξανά. Εδώ ο Ιακωβίδης άλλαξε ριζικά το ρόλο που έχει το φως στη σύνθεση με σκοπό να γίνει το έργο δεκτό στο Παρίσι, όπου ο Ιμπρεσσιονισμός είχε ξεπεραστεί και τα πρώτα μετα ιμπρεσσιονιστικά κινήματα πρωτοεμφανίζονταν. Ο Κώστας Ηλιάδης διασώζει μια συζήτηση μεταξύ Ζαχαρία Παπαντωνίου και Ιακωβίδη στην οποία ο δεύτερος τους είπε πως η αρχική σύνθεσή του ήταν ψυχρή και θέλησε να την κάνει πιο θερμή.
Πέγκι Λι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Παιδική συναυλία (Ιακωβίδης)
Πληροφορίες
Έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο εργαστήριο της Εθνικής Πινακοθήκης έδειξε βάσει χημικών αναλύσεων των χρωμάτων και του τρόπου τοποθέτησής τους πως το έργο επαναλήφθηκε. Τα χρώματα είναι ίδια και στα δύο αποτμήματα, οι ακτινογραφίες έδειξαν πως ο μουσαμάς του πίνακα της Εθνικής Πινακοθήκης δεν είναι κομμένος, γιατί διαπιστώθηκε ότι στο γύρισμα του τελάρου δεν υπάρχουν κάτω από το λευκό τελείωμα άλλα χρώματα.
Το έργο φέρει την υπογραφή ''Γ. Ιακωβίδης 1900 και το G. Jakobides'' που μόλις διακρίνεται κάτω από την ελληνική υπογραφή, φαίνεται πως ήταν μια πρώτη ξενόγλωσση υπογραφή, τοποθετημένη από τον καλλιτέχνη γιατί επρόκειτο να σταλέι το έργο στο Παρίσι. Αυτή η υπογραφή αντικαταστάθηκε όταν ο πίνακας αγοράστηκε από την Εθνική Πινακοθήκη
Θέμα
Στον πίνακα αυτό απεικονίζεται το εσωτερικό ενός δωματίου, μισοελληνικού-μισογερμανικού κατά τον Λιδάκη- ενός γερμανικού εξοχικού σπιτιού (αφού ο τύπος της καρέκλας και της σκάμνας αλλά και οι πολλές γλάστρες είναι ασυνήθιστες στην Ελλάδα) όπου μια ομάδα παιδιών σχηματίζει μια αυτοσχέδια ορχήστρα. Οι νεαροί κρατούν τύμπανο, σάλπιγγα και ένα ποτιστήρι. Με πολύ σοβαρότητα θέλουν να διασκεδάσουν το κοριτσάκι το οποίο υποβασταζόμενο από τη μητέρα του απλώνει τα χέρια του προς τα παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γεώργιου Ιακωβίδη