cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπενχαμίν Ρόχας
Ο Μπενχαμίν Ρόχας Πέσσι (Benjamín Rojas, 16 Απριλίου 1985) είναι Αργεντινός ηθοποιός, τραγουδιστής, μουσικός και εργάστηκε περιστασιακά και ως μοντέλο.
Γεννήθηκε στο Λα Πλάτα. Είναι πιο γνωστός για τους ρόλους του στις σειρές Τσικιτίτας, Ανυπότακτες Καρδιές, Φλορισιέντα, μία σύγχρονη Σταχτοπούτα , Alma Pirata, Casi Ángeles και Jake & Blake. Αποτελούσε μέλος της αργεντίνικης μπάντας Erreway απο το 2002 έως το 2009 με τους Φελίπε Κολόμπο, Καμίλα Μπορδονάμπα και Λουισάνα Λοπιλάτο, η οποία αποχώρησε το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αργεντινοί τραγουδιστές
Χένρι Πέρσι (Χότσπερ)
Στο πλευρό του Ριχάρδου Β΄
Στέφτηκε ιππότης τον Απρίλιο του 1377 από τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας μαζί με τους εγγονούς του ηλικιωμένου βασιλιά Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας και Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας. Ταξίδευσε στην Ιρλανδία μαζί με τον κόμη του Μαρς (1380) και στην Πρωσσία (1384). Διορίστηκε Φύλακας των Δυτικών Μαρς στις 30 Ιουλίου 1384 και συνόδευσε τον Ριχάρδο Β΄ σε αποστολή στη Σκωτία (1385) Οι Σκωτσέζοι του έδωσαν το παρατσούκλι «Χότσπερ» χάρη στη μεγάλη του βιασύνη να ξεκινήσει τις επιθέσεις. Τον Απρίλιο του 1386 απεστάλη στη Γαλλία για να ενισχύσει τη φρουρά του Καλαί και ξεκίνησε επιδρομές στην Πικαρδία, από τον Αύγουστο ως τον Οκτώβριο του 1387 ήταν επικεφαλής των ναυτικών δυνάμεων στην πολιορκία της Βρέστης. Το 1388 ο βασιλιάς τιμώντας την προσφορά του τον έχρισε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (1388). Διορίστηκε Φύλακας των Ανατολικών Μαρς και κυβέρνησε τις Αγγλικές δυνάμεις εναντίον του Τζέιμς Ντάγκλας, 2ου κόμη του Ντάγκλας στις 10 Αυγούστου 1388 στη μάχη του Όττερμπορν, συνελήφθη αιχμάλωτος αλλά ελευθερώθηκε σύντομα με 7.000 μάρκα. Τα επόμενα χρόνια η δύναμη του Πέρσι αυξήθηκε σημαντικά, βρέθηκε σε διπλωματική αποστολή στην Κύπρο τον Ιούνιο του 1393, διορίστηκε κυβερνήτης του Μπορντό και αναπληρωτής του Ιωάννη της Γάνδης στο Δουκάτο της Ακουιτανίας.
Άνοδος Ερρίκου Δ΄
Τον Ιανουάριο του 1395 επέστρεψε στην Αγγλία και πήρε μέρος στην εκστρατεία του Ριχάρδου Β΄ στην Ιρλανδία, το επόμενο φθινόπωρο πήγε στην Ακουιτανία και το καλοκαίρι του 1396 επέστρεψε στο Καλαί. Ο Ριχάρδος Β΄ παραχώρησε στον Χένρι Πέρσι πολλούς τίτλους και αξιώματα αλλά ο ίδιος προτίμησε να υποστηρίξει τον ξάδελφο του Ερρίκο του Μπόλινμπροκ όταν τον ανέτρεψε και ανέβηκε στον θρόνο, ο Χένρι επέστρεψε από την εξορία και ενώθηκε με τον πατέρα του και τον Εδουάρδο στο Ντόνκαστερ. Ο Χένρι Πέρσι και ο πατέρας του πριμοδοτήθηκαν από τον νέο βασιλιά με περισσότερα εδάφη και τίτλους. Ο Χότσπερ ανέλαβε νέες σημαντικές στρατιωτικές και πολιτικές ευθύνες τόσο με τη Σκωτία όσο και στη βόρεια Ουαλία που διορίστηκε Υψηλός Σερίφης του Φλιντσάιρ (1399). Η βόρεια Ουαλία ήταν σε μεγάλη πίεση χάρη στην επανάσταση του Ογουάιν Γκλύντυρ και τον Μάρτιο του 1402 ο Ερρίκος Δ΄ διόρισε τον Χότσπερ Υπολοχαγό της βόρειας Ουαλίας. Ο Χότσπερ και ο πατέρας του νίκησαν τους Σκωτσέζους στις 14 Σεπτεμβρίου 1402 στη μάχη του Χόμιλντον Χιλλ, στην ίδια μάχη συνελήφθη αιχμάλωτος ο Άρτσιμπαλντ Ντάγκλας, 4ος κόμης του Ντάγκλας.
Επανάσταση και θάνατος σε μάχη
Οι σχέσεις του Χένρι Πέρσι με τον Ερρίκο Δ΄ άρχισαν σταδιακά να βρίσκονται σε κρίση για διάφορους λόγους όπως :
Οι περιγραφές για τον θάνατο του Χένρι Πέρσι διαφέρουν, ο ιστορικός Τόμας Ουαλσινγκχαμ στην «Αγγλικανική Ιστορία» τονίζει ότι «ενώ οδηγούσε τους άντρες του στη μάχη πέρασε λανθασμένα μέσα από το εχθρικό στρατόπεδο και του κόπηκε το χέρι». Ένας άλλος ιστορικός αναφέρει ότι τον χτύπησε ένα βέλος στο πρόσωπο όταν άνοιξε το οπτικό του πεδίο για να έχει καλύτερη ορατότητα. Ο θρύλος ότι σκοτώθηκε από τον πρίγκιπα της Ουαλίας και διάδοχο οικειοποιήθηκε από τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στα τέλη του επόμενου αιώνα στο ιστορικό δράμα του Ερρίκος ο Δ΄ (πρώτο μέρος). Ο θείος του εκτελέστηκε αμέσως μετά και η περιουσία της οικογένειας όπως το κάστρο του Γρέσλ στην Γιορκσάιρ κατασχέθηκε από το στέμμα, ο κόμης του Γούστερ εκτελέστηκε σε δυο μέρες.
Ο βασιλιάς Ερρίκος μεταφέροντας το σώμα του Πέρσι μετά τη μάχη ακούγεται ότι έκλαψε, το σώμα του μεταφέρθηκε από τον Τόμας Νέβιλ, 5ο βαρόνο του Φορνιβαλ στο Σροπσάιρ για ταφή. Οι φήμες που κυκλοφόρησαν ότι ο Πέρσι ήταν ακόμα ζωντανός ανάγκασαν τον βασιλιά «να κάνει εκταφή το πτώμα του και να το εκθέσει στη δημόσια αγορά του Σρούσμπερυ». Το κεφάλι του απεστάλη στη Γιορκ και τοποθετήθηκε σε μια από τις πύλες της πόλης τη Μίκλγκειτ Μπαρ και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος του μεταφέρθηκαν στο Νιούκασλ, Μπρίστολ, και το Τσέστερ. Τελικά παραδόθηκαν στη χήρα του που έκανε την ταφή στο Γιορκ Μίνστερ τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου. Ο Χότσπερ ανακηρύχτηκε προδότης τον Ιανουάριο του 1404 και τα εδάφη του κατασχέθηκαν.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του απέκτησε :
Θρύλοι
Ο Χένρι Πέρσι ήταν βασικός χαρακτήρας του Σαίξπηρ στο έργο «Ερρίκος Δ΄, Μέρος Α΄» στο οποίο παρουσιάζεται να έχει την ίδια ηλικία με τον αντίπαλο του πρίγκιπα Χαλ από τον οποίο σκοτώθηκε σε προσωπική μονομαχία. Ο πρίγκιπας Χαλ όμως ο μελλοντικός Ερρίκος Ε΄ ήταν 23 χρόνια μικρότερος του και ήταν 16 ετών την εποχή που έγινε η μάχη του Σρούσμπερυ. Το όνομα του Χότσπερ δόθηκε στην ποδοσφαιρική ομάδα Τότεναμ Χότσπερ επειδή οι απόγονοι του δώρισαν τα εδάφη τους στο Τότεναμ Μαρς για να γίνουν τα γήπεδα της ομάδας. Ένα άγαλμα του Χένρι Πέρσι ύψους 4.3 μέτρα ανεγέρθη στο Άλνγουικ από τον δούκα του Νορθάμπερλαντ (2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Πέρσι
Μάριος Σιαμπάνης
Ο Μάριος Σιαμπάνης (γενν. Κατερίνη, 28 Σεπτεμβρίου 1999) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τον Άρη Θεσσαλονίκης.
ΠΑΟΚ
Στις 14 Απριλίου 2015, ανακοινώθηκε πως υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Π.Α.Ο.Κ. και ξεκίνησε προπόνηση με την πρώτη ομάδα. Στις 10 Φεβρουαρίου 2017, επέκτεινε το συμβόλαιο του μέχρι το 2019. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο ταλαντούχος έφηβος τερματοφύλακας, ήθελε να αποχωρήσει από την ομάδα, παρά τη θέληση των διοικούντων του ΠΑΟΚ να διατηρήσουν τον ταλαντούχο παίχτη στην ομάδα. Υπάρχοντας μέλος της ομάδας από την ηλικία των 16 ετών, ο νεαρός είχε μόνο δύο εμφανίσεις με την πρώτη ομάδα και ήθελε να αναζητήσει περισσότερες ευκαιρίες αλλού. Αποτέλεσε μέλος της ομάδας του ΠΑΟΚ που κέρδισε τρία κύπελλα (2017, 2018 και 2019) και ένα πρωτάθλημα (2019) (μάλιστα, το 2018-19 έκανε το νταμπλ).
Ολυμπιακός
Την 1η Ιουλίου 2019, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτησή του, με τον παίκτη να υπογράφει τετραετές συμβόλαιο.
Νότινγχαμ Φόρεστ (δανεισμός)
Στις 11 Αυγούστου, εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στην αγγλική Νότιγχαμ Φόρεστ, όπου αγωνίστηκε στην ομάδα U23.
Άρης Θεσσαλονίκης
Στις 5 Οκτωβρίου 2020, ύστερα από την αποδέσμευσή του από τον Ολυμπιακό, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Άρη Θεσσαλονίκης.
Διακρίσεις
2016-17, 2017-18, 2018-19 2018-2019
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Διακομματική επιτροπή εκλογών
Η λεγόμενη Διακομματική Επιτροπή Εκλογών είναι ειδική επιτροπή που συγκροτείται για την εποπτεία των Βουλευτικών εκλογών σύμφωνα με την ισχύουσα ελληνική εκλογική νομοθεσία.
Η Διακομματική Επιτροπή Εκλογών (ΔΕΕ) συγκροτείται με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης ο οποίος και υποχρεούται για την έκδοσή της κατά την προεκλογική περίοδο, και συγκεκριμένα εντός τριών ημερών, από την προκήρυξη των Βουλευτικών εκλογών, όπως ορίσθηκαν αυτές στο σχετικό Π.Δ. που έχει δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Μέλη επιτροπής
Στην επιτροπή αυτή μετέχουν ο παραπάνω υπουργός ως πρόεδρος αυτής και μέλη της ορίζονται ένας εκπρόσωπος από κάθε κόμμα, ή συνασπισμό κομμάτων που εκπροσωπούνταν στη Βουλή που διαλύθηκε. Μπορεί όμως να συμμετέχουν και εκπρόσωποι κομμάτων και συνασπισμών που να μην εκπροσωπούνταν στη Βουλή, πλην όμως έχουν καταρτίσει πλήρεις συνδυασμούς που καλύπτουν τουλάχιστον το 70% των εκλογικών περιφερειών της χώρας. Στη περίπτωση αυτή η απόφαση του υπουργού εκδίδεται εντός τριών ημερών από την ανακήρυξη των συνδυασμών.
Καθήκοντα
Κύρια καθήκοντα της ΔΕΕ είναι η, κατόπιν μελέτης, υποβολή προτάσεων για την ορθότερη εφαρμογή των διατάξεων της σχετικής εκλογικής νομοθεσίας όπως ισχύει κάθε φορά.
Πηγές
Κατηγορία:Εκλογές Κατηγορία:Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης
Σορβιτόλη
thumb|250px|Η χημική δομή της σορβιτόλης Η σορβιτόλη, λιγότερο συχνά γνωστή ως γλυκιτόλη, είναι αλκοόλη-σάκχαρο με γλυκιά γεύση που το ανθρώπινο σώμα μεταβολίζει αργά. Μπορεί να ληφθεί με αναγωγή της γλυκόζης, η οποία αλλάζει την ομάδα αλδεϋδης (-CHO) σε μία πρωτοταγή αλκοολική ομάδα (-C(OH)Η2). Η περισσότερη σορβιτόλη παράγεται από άμυλο πατάτας, αλλά βρίσκεται επίσης στη φύση, για παράδειγμα σε μήλα, αχλάδια, ροδάκινα και δαμάσκηνα. Μετατρέπεται σε φρουκτόζη από τη σορβιτόλη-6-φωσφορική 2-αφυδρογονάση. Η σορβιτόλη είναι ισομερές της μαννιτόλης, μια άλλη αλκοόλη σακχάρου. Οι δύο διαφέρουν μόνο στον προσανατολισμό της ομάδας υδροξυλίου στον άνθρακα 2. Αν και παρόμοια, οι δύο αλκοόλες ζάχαρης έχουν πολύ διαφορετικές πηγές στη φύση, σημεία τήξης και χρήσεις. Έχει pKa 13,14 +/-.2
Σύνθεση
Η σορβιτόλη μπορεί να συντεθεί μέσω αντίδρασης αναγωγή γλυκόζης στην οποία η μετατρεπόμενη ομάδα αλδεϋδης μετατρέπεται σε υδροξυλ-ομάδα. Η αντίδραση απαιτεί NADH και καταλύεται από την αναγωγάση αλδόζης. Η αναγωγή της γλυκόζης είναι το πρώτο βήμα της οδού πολυόλης του μεταβολισμού της γλυκόζης και εμπλέκεται σε πολλαπλές διαβητικές επιπλοκές.
Ο μηχανισμός περιλαμβάνει ένα υπόλειμμα τυροσίνης στη δραστική θέση της αναγωγάσης αλδεϋδης. Το άτομο υδρογόνου στο NADH μεταφέρεται στο ηλεκτρόφιλο άτομο άνθρακα της αλδεΰδης. Τα ηλεκτρόνια στον διπλό δεσμό αλδεΰδης άνθρακα-οξυγόνου μεταφέρονται στο οξυγόνο που αφαιρεί το πρωτόνιο στην πλευρική αλυσίδα τυροσίνης για να σχηματίσει την ομάδα υδροξυλίου. Ο ρόλος της ομάδας φαινολών τυροσίνης αναγωγάσης αλδεϋδης είναι να χρησιμεύσει ως γενικό οξύ για να παρέχει πρωτόνιο στο ανηγμένο οξυγόνο της αλδεΰδης στη γλυκόζη.
Γλυκαντική ουσία
Η σορβιτόλη είναι υποκατάστατο ζάχαρης και όταν χρησιμοποιείται σε τρόφιμα έχει τον αριθμό INS και τον αριθμό Ε 420. Η σορβιτόλη είναι περίπου 60% τόσο γλυκιά όσο η σακχαρόζη (επιτραπέζια ζάχαρη).
Η σορβιτόλη αναφέρεται ως θρεπτική γλυκαντική ουσία επειδή παρέχει διατροφική ενέργεια: 2,6 χιλιοθερμίδες (11 κιλοτζάουλ) ανά γραμμάριο έναντι των κατά μέσο όρο 4 χιλιοθερμίδων (17 κιλοτζάουλ) των υδατανθράκων. Χρησιμοποιείται συχνά σε διαιτητικές τροφές (συμπεριλαμβανομένων ποτών διατροφής και παγωτού), μέντας, σιρόπια για βήχα και τσίχλες χωρίς ζάχαρη. Τα περισσότερα βακτήρια δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν σορβιτόλη για ενέργεια, αλλά μπορούν να ζυμωθεί αργά στο στόμα από τον Streptococcus mutans, ένα βακτήριο που προκαλεί φθορά των δοντιών. Αντιθέτως, πολλές άλλες αλκοόλες σακχάρου, όπως η ισομάλτη και η ξυλιτόλη, θεωρούνται μη-οξινογόνες.
Εμφανίζεται επίσης φυσικά σε πολλά φρούτα και μούρα από δέντρα του γένους Σόρβον.
Καθαρτικό
Όπως συμβαίνει με άλλες αλκοόλες σακχάρου, τρόφιμα που περιέχουν σορβιτόλη μπορούν να προκαλέσουν γαστρεντερική δυσφορία. Η σορβιτόλη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως καθαρτικό όταν λαμβάνεται από το στόμα ή ως κλύσμα. Η σορβιτόλη λειτουργεί ως καθαρτικό αντλώντας νερό στο παχύ έντερο, διεγείροντας τις κινήσεις του εντέρου. Η σορβιτόλη έχει κριθεί ασφαλής για χρήση από τους ηλικιωμένους, αν και δεν συνιστάται χωρίς τη συμβουλή γιατρού. Η σορβιτόλη βρίσκεται σε μερικούς ξηρούς καρπούς και μπορεί να συμβάλει στην καθαρτική δράση των δαμάσκηνων. Η σορβιτόλη ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στον φρέσκο χυμό μούρων του φυτού αγριοσορβιά (Sorbus aucuparia) το 1872. Βρίσκεται επίσης στα μήλα, δαμάσκηνα, αχλάδια, κεράσια, χουρμάδες, ροδάκινα και βερίκοκα.
Άλλες ιατρικές εφαρμογές
Η σορβιτόλη χρησιμοποιείται σε μέσα βακτηριακής καλλιέργειας για να διακρίνει τα παθογόνα Escherichia coli O157: H7 από τα περισσότερα άλλα στελέχη του Ε. Coli, επειδή συνήθως δεν είναι σε θέση να ζυμώσει τη σορβιτόλη, σε αντίθεση με το 93% των γνωστών στελεχών E.coli.
Μια θεραπεία για υπερκαλιαιμία (αυξημένο κάλιο στο αίμα) χρησιμοποιεί σορβιτόλη και ιοντοανταλλακτική ρητίνη θειικού πολυστυρολίου του νατρίου (εμπορική ονομασία Kayexalate). Η ρητίνη ανταλλάσσει ιόντα νατρίου με ιόντα καλίου στο έντερο, ενώ η σορβιτόλη βοηθά στην εξάλειψή της. Το 2010, η αμερικανική FDA εξέδωσε προειδοποίηση για αυξημένο κίνδυνο γαστρεντερικής νέκρωσης με αυτόν τον συνδυασμό.
Η σορβιτόλη χρησιμοποιείται επίσης στην παρασκευή μαλακών κάψουλων softgel για την αποθήκευση μεμονωμένων δόσεων υγρών φαρμάκων.
Προϊόντα υγιεινής, καλλυντικά και τρόφιμα
Η σορβιτόλη χρησιμοποιείται συχνά στα σύγχρονα καλλυντικά ως υγραντικό και πυκνωτικό. Χρησιμοποιείται επίσης στο στοματικό διάλυμα και στην οδοντόκρεμα. Ορισμένες διαφανείς γέλες μπορούν να παρασκευαστούν μόνο με σορβιτόλη, λόγω του υψηλού δείκτη διάθλασής της.
Η σορβιτόλη χρησιμοποιείται ως κρυοπροστατευτικό πρόσθετο (αναμεμιγμένο με σακχαρόζη και πολυφωσφορικά άλατα νατρίου) στην παρασκευή σουρίμι, μιας επεξεργασμένης πάστας ψαριών. Χρησιμοποιείται επίσης ως υγραντικό σε ορισμένα τσιγάρα.
Πέρα από τη χρήση του ως υποκατάστατου ζάχαρης σε τρόφιμα με μειωμένη ζάχαρη, η σορβιτόλη χρησιμοποιείται επίσης ως υγραντικό σε μπισκότα και τρόφιμα χαμηλής υγρασίας όπως το φυστικοβούτυρο και οι κονσέρβες φρούτων. Στο ψήσιμο, είναι επίσης πολύτιμο επειδή λειτουργεί ως πλαστικοποιητής και επιβραδύνει τη διαδικασία αποξήρανσης.
Διάφορες χρήσεις
Ένα μείγμα σορβιτόλης και νιτρικού καλίου είχε κάποια επιτυχία ως ερασιτεχνικό καύσιμο πυραύλων.
Η σορβιτόλη αναγνωρίζεται ως ένα πιθανό βασικό χημικό ενδιάμεσο για την παραγωγή καυσίμων από πόρους βιομάζας. Τα κλάσματα υδατανθράκων σε βιομάζα όπως η κυτταρίνη υφίστανται διαδοχική υδρόλυση και υδρογόνωση παρουσία μεταλλικών καταλυτών για την παραγωγή σορβιτόλης. Η πλήρης αναγωγή της σορβιτόλης ανοίγει το δρόμο για αλκάνια, όπως το εξάνιο, να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βιοκαύσιμα. Το απαιτούμενο υδρογόνο για αυτήν την αντίδραση μπορεί να παραχθεί με καταλυτική αναμόρφωση της υδατικής φάσης της σορβιτόλης.
Ιατρική σημασία
Η αναγωγάση αλδόζης είναι το πρώτο ένζυμο στην οδό αναγωγάσης σορβιτόλης-αλδόζης υπεύθυνο για την αναγωγή της γλυκόζης σε σορβιτόλη, καθώς και για την αναγωγή της γαλακτόζης σε γαλακτιτόλη. Πάρα πολύ σορβιτόλη παγιδευμένη σε κύτταρα του αμφιβληστροειδούς, τα κύτταρα του φακού και τα κύτταρα Schwann που μυελινώνουν τα περιφερειακά νεύρα, είναι συχνό αποτέλεσμα μακροχρόνιας υπεργλυκαιμίας που συνοδεύει τον κακώς ελεγχόμενο διαβήτη. Αυτό μπορεί να βλάψει αυτά τα κύτταρα, οδηγώντας σε αμφιβληστροειδοπάθεια, καταρράκτη και περιφερική νευροπάθεια, αντίστοιχα. Οι αναστολείς της αναγωγάσης της αλδόζης, οι οποίοι είναι ουσίες που αποτρέπουν ή επιβραδύνουν τη δράση της αναγωγάσης της αλδόζης, εξετάζονται επί του παρόντος ως τρόπος πρόληψης ή καθυστέρησης αυτών των επιπλοκών.
Η σορβιτόλη ζυμώνεται στο παχύ έντερο και παράγει λιπαρά οξέα βραχείας αλυσίδας, τα οποία είναι ευεργετικά για τη συνολική υγεία του παχέος εντέρου.
Ανεπιθύμητες ενέργειες
Τα άτομα με κοιλιοκάκη χωρίς θεραπεία παρουσιάζουν συχνά δυσαπορρόφηση σορβιτόλης, ως αποτέλεσμα της βλάβης του λεπτού εντέρου. Η δυσαπορρόφηση της σορβιτόλης είναι μια σημαντική αιτία για επίμονα συμπτώματα σε ασθενείς που βρίσκονται ήδη σε δίαιτα χωρίς γλουτένη. Η δοκιμή αναπνοής σορβιτόλης υδρογόνου έχει προταθεί ως εργαλείο για την ανίχνευση κοιλιοκάκης λόγω της αυστηρής συσχέτισης μεταξύ της τιμής αποκοπής και των εντερικών βλαβών. Ωστόσο, αν και μπορεί να ενδείκνυται για ερευνητικούς σκοπούς, δεν συνιστάται ακόμη ως διαγνωστικό εργαλείο στην κλινική πρακτική.
Έχει σημειωθεί ότι η σορβιτόλη που προστίθεται στο σουλφονικό νάτριο πολυστυρολίου (SPS, που χρησιμοποιείται στη θεραπεία της υπερκαλιαιμίας ) μπορεί να προκαλέσει επιπλοκές στο γαστρεντερικό σωλήνα, όπως αιμορραγία, διάτρητα έλκη του παχέος εντέρου, ισχαιμική κολίτιδα και νέκρωση του παχέος εντέρου, ιδιαίτερα σε ασθενείς με ουραιμία. Οι παράγοντες κινδύνου για βλάβη που προκαλείται από σορβιτόλη περιλαμβάνουν την ανοσοκαταστολή, την υπογλυκαιμία, τη μετεγχειρητική ρύθμιση, την υπόταση μετά την αιμοκάθαρση και την περιφερική αγγειακή νόσο. Η SPS-σορβιτόλη θα πρέπει επομένως να χρησιμοποιείται προσεκτικά στη διαχείριση της υπερκαλιαιμίας.
Επιδράσεις υπερβολικής δόσης
Η κατάποση μεγάλων ποσοτήτων σορβιτόλης μπορεί να οδηγήσει σε κοιλιακό άλγος, μετεωρισμό και ήπια έως σοβαρή διάρροια. Συνήθης κατανάλωση σορβιτόλης άνω των 20 γραμμαρίων την ημέρα ως κόμμι χωρίς ζάχαρη έχει οδηγήσει σε σοβαρή διάρροια, προκαλώντας ακούσια απώλεια βάρους ή ακόμη και απαιτώντας νοσηλεία. Σε πρώιμες μελέτες, μια δόση 25g σορβιτόλης, που καταναλώθηκε όλη την ημέρα, παρήγαγε καθαρτικό αποτέλεσμα μόνο στο 5% των ατόμων. Ως αποτέλεσμα του μεγάλου μοριακού βάρους της σορβιτόλης, όταν καταναλώνονται μεγάλες ποσότητες σορβιτόλης, μόνο μια μικρή ποσότητα σορβιτόλης απορροφάται στο λεπτό έντερο και το μεγαλύτερο μέρος της σορβιτόλης εισέρχεται στο κόλον, με επακόλουθες γαστρεντερικές επιδράσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθαρτικά Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Άρθρα χωρίς πηγή KEGG Κατηγορία:Γλυκαντικές ουσίες Κατηγορία:Σάκχαρα Κατηγορία:Αλκοόλες
Καλλιτεχνική κολύμβηση στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η Καλλιτεχνική κολύμβηση (Συγχρονισμένη Κολύμβηση μέχρι το 2017) είναι γυναικείο άθλημα και ένα από τα πιο απαιτητικά, δύσκολα αθλήματα. Έχει πολλά ονόματα, όπως Συγχρονισμένη κολύμβηση, μπαλέτο νερού, synchro ή καλλιτεχνική κολύμβηση. Συνδυάζει ευλυγισία, και μουσική αποτελεί ολυμπιακό άθλημα από το 1984.
Αξιοσημείωτα
Αρχικά, στο ολυμπιακό πρόγραμμα εντάχθηκαν το ατομικό αγώνισμα (σόλο) και το ντουέτο. Το 1996 διεξήχθη μόνο το ομαδικό, ενώ από το 2000 διεξάγονται το ομαδικό και το ντουέτο.
Πίνακας μεταλλίων
Ως το 2016.
Η Συγχρονισμένη κολύμβηση απαιτεί οι αθλήτριες να δείχνουν αψεγάδιαστες, ενώ το μακιγιάζ και τα χτενίσματά τους, αποτελούν μέρος της όλης παρουσίασης και ως εκ τούτου μετρούν και στη βαθμολογία.
Το μακιγιάζ τους είναι αρκετά σημαντικό και χρησιμοποιούν αποκλειστικά αδιάβροχα προϊόντα. Για το χτένισμά τους βυθίζουν μια ζελατίνη χωρίς γεύση ή χρώμα σε χλιαρό νερό και το στεγανοποιούν.
Τα μαγιό για συγχρονισμένη κολύμβηση πρέπει να είναι λαμπερά και να πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις:
Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται σε μαγιό για συγχρονισμένη κολύμβηση, στην οποία οι αθλητές φορουν σε διαγωνισμούς. Οι δικαστές έχουν το δικαίωμα να μειώσουν τις βαθμολογίες στις διαγωνιζόμενες αν το μαγιό δεν πληροί ορισμένες απαιτήσεις, είναι ακατάλληλο ή εκτός μόδας.
Υπάρχουν διαφόρα ειδών μαγιό ανάλογα με το πού ο αθλητής πρόκειται να χρησιμοποιήσει μαγιό για συγχρονισμένη κολύμβηση.
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Υγρός στίβος στις Ολυμπιάδες Κατηγορία:Κολύμβηση Κατηγορία:Συγχρονισμένη κολύμβηση
Αρισταίος (μυθολογία)
Πίνδαρος
Ο Πίνδαρος στο έργο του "Ένατη Πυθαία Ωδή" και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στο έργο του "Αργοναυτικά" περιγράφουν το θάρρος της Κυρήνης, περιφρονούσε τις γυναικείες δουλειές και βοηθούσε τον πατέρα της σαν Βοσκός. Μια μέρα νίκησε έναν λύκο που επιτέθηκε στα πρόβατα του πατέρα της προκαλώντας τον θαυμασμό του θεού Απόλλωνος που την παρακολουθούσε. Ο Κένταυρος Χείρων συμβούλευσε τον θεό να τη μεταφέρει μαζί του με το χρυσό του άρμα στη Λιβύη. Ο Απόλλωνας τη μετέφερε σε μια εύφορη πεδιάδα στην Αφρική και την έκανε βασίλισσα, ίδρυσε την πόλη Κυρήνη που της έδωσε το όνομα της, μαζί της έκανε τον Αρισταίο. Ο μικρός Αρισταίος μεταφέρθηκε από τον Ερμή στη Γαία να τον αναθρέψει, τον έκανε αθάνατο με Αμβροσία και Νέκταρ. Όταν μεγάλωσε ο Αρισταίος μετακινήθηκε από την Κυρήνη στη Βοιωτία, εκεί έμαθε από τον Κένταυρο Χείρωνα τα μυστικά των τεχνών. Παντρεύτηκε την κόρη του Κάδμου Αυτονόη και απέκτησε τον δυστυχή Ακταίωνα που θα κληρονομήσει το πάθος του πατέρα του για το κυνήγι και θα το πληρώσει με τη ζωή του και τη Μακρίς που θα γίνει η τροφός του Διονύσου. Ο Φερεκύδης έγραψε ότι έγινε ο πατέρας της Εκάτης αλλά σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησιόδου η Εκάτη ήταν κόρη του Πέρση και της Αστερίας.
Μετάβαση στην Κέα
Η παρουσία του Αρισταίου στην Κέα πιστοποιείται τον 4ο και τον 3ο αιώνα π.Χ., μετακινήθηκε στο νησί από τη λύπη του για τον θάνατο του γιου του ή επειδή του έδωσαν συμβουλές οι Δελφοί για να λυτρώσει τους κατοίκους. Οι κάτοικοι υπέφεραν από τις θανατηφόρες ακτίνες του Σειρίου στην πρώτη του εμφάνιση πριν την ανατολή του ηλίου στις αρχές Ιουλίου. Ο Αρισταίος ίδρυσε τις λατρευτικές τελετές της Κέας αφιερωμένο στον Ζευς Ικμαίο ή τον "Δία που φέρνει τη βροχή". Τα δροσερά μελτέμια που έφερε ο Αρισταίος ανακούφισε τους κατοίκους που τον λάτρεψαν, οι λατρείες στον Σείριο ήταν ετήσιες πριν από την πρώτη εμφάνιση του. Στην προσπάθεια του να διερευνήσει τα αίτια του κακού στο νησί ο Αρισταίος ανακάλυψε ότι ανάμεσα στους κατοίκους βρίσκονταν οι δολοφόνοι του Ικάριου. Οι κάτοικοι της Κέας τους ανακάλυψαν και τους εκτέλεσαν στον ναό του Ικμαίου Διός, αφιερωμένο στον ναό που έφερε τους δροσερούς ανέμους 40 μέρες τον χρόνο, στους καλοκαιρινούς μήνες. Η μορφή του Αριστέα παρουσιάζεται στα νομίσματα της Κέας.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θρησκεία στην αρχαία Βοιωτία
Τζαμάικα
Η Τζαμάικα ή αλλιώς Ιαμαϊκή (αγγλικά: Jamaica) είναι μια νησιωτική χώρα με έκταση 10.991 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.726.667 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημες εκτιμήσεις του 2018. Πρωτεύουσα της χώρας είναι το Κίνγκστον, με πληθυσμό 584.627 κατοίκους.
Η Τζαμάικα είναι η τρίτη σε έκταση νήσος των λεγομένων Μεγάλων Αντιλλών στην Καραϊβική θάλασσα και βρίσκεται περίπου 145 χλμ. (90 ναυτικά μίλια) νότια από την Κούβα και 191 χλμ. (119 μίλια) δυτικά της νήσου Ισπανιόλας, η οποία χωρίζεται σε δύο κράτη την Αϊτή και τη Δομινικανή Δημοκρατία. Οι ιθαγενείς της την αποκαλούν «Σαϋμάκα» (= νήσος με άφθονα νερά) εξ ου και το κατά παραφθορά διεθνές της όνομα Τζαμάικα.
Η Τζαμάικα κατοικούνταν από τους αυτόχθονες πληθυσμούς των Αραουάκων και των Ταΐνο, και τέθηκε υπό ισπανική κυριαρχία μετά την άφιξη του Χριστόφορου Κολόμβου το 1494. Πολλοί από τους αυτόχθονες πέθαναν από νόσους που έφεραν οι Ευρωπαίοι, και έτσι οι Ισπανοί μετέφεραν Αφρικανούς σκλάβους ως εργάτες. Οι Ισπανοί ονόμασαν τη νήσο, Σαντιάγκο, και παρέμεινε στην κατοχή της Ισπανίας μέχρι το 1655, όταν η Αγγλία (αργότερα Μεγάλη Βρετανία) κατέκτησε το νησί και το μετονόμασε σε Τζαμάικα. Υπό τη Βρετανική αποικιακή αυτοκρατορία, η Τζαμάικα έγινε ο μεγαλύτερος εξαγωγέας ζάχαρης, με τις φυτείες ζάχαρης να εξαρτώνται από τους σκλάβους που εισάγονταν από την Αφρική. Όλοι οι δούλοι απελευθερώθηκαν το 1838 και πολλοί απελεύθεροι επέλεξαν να έχουν μικρά αγροκτήματα αντί να εργάζονται στις φυτείες. Από το 1840, οι Βρετανοί άρχισαν να φέρνουν Κινέζους και Ινδούς εργάτες για να εργαστούν στις φυτείες. Το νησί απέκτησε την ανεξαρτησία του από το Ηνωμένο Βασίλειο στις 6 Αυγούστου του 1962.
Με 2,7 εκατομμύρια ανθρώπους, η Τζαμάικα είναι η τρίτη πιο πολυπληθής αγγλόφωνη χώρα στην Αμερική (μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά), και η τέταρτη πολυπληθέστερη χώρα στην Καραϊβική. Οι Τζαμαϊκανοί είναι κυρίως αφρικανικής καταγωγής. Λόγω του υψηλού ποσοστού μετανάστευσης για εργασία από το 1960, η Τζαμάικα έχει μια μεγάλη διασπορά σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στον Καναδά, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Προϊστορία
Οι ιθαγενείς, Αραουάκοι και Ταΐνο, έχοντας καταγωγή από τη Νότιο Αμερική, εγκαταστάθηκαν στο νησί μεταξύ 4000 και 1000 π.Χ. Όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος έφτασε το 1494, υπήρχαν περισσότερα από 200 χωριά, τα οποία διοικούνταν από τους «caciques» (αρχηγοί των χωριών). Η νότια ακτή της Τζαμάικα ήταν η πιο πυκνοκατοικημένη, ιδιαίτερα γύρω από την περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Παλιό Λιμάνι. Ακόμα και όταν οι Άγγλοι πήραν τον έλεγχο του νησιού, το 1655, οι Ταΐνο εξακολουθούσαν να κατοικούν στην Τζαμάικα.
Ισπανική κυριαρχία (1509–1655)
Ο Χριστόφορος Κολόμβος διεκδίκησε την Τζαμάικα για την Ισπανία μόλις έφτασε εκεί το 1494. Ενάμισι χιλιόμετρο δυτικά του κόλπου της Αγίας Άννας βρίσκεται η τοποθεσία του πρώτου ισπανικού οικισμού στο νησί, της Σεβίλλης, η οποία ιδρύθηκε το 1509 και εγκαταλείφθηκε γύρω στο 1524 επειδή κρίθηκε ανθυγιεινή. Το 1534 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Βίγια δε λα Βέγκα (Villa de la Vega) (αργότερα Σαντιάγο δε λα Βέγκα (Santiago de la Vega)), που σήμερα ονομάζεται Σπάνις Τάουν. Ο οικισμός αυτός χρησίμευσε ως πρωτεύουσα της Τζαμάικας κατά τη διάρκεια της ισπανικής αλλά και της αγγλικής κυριαρχίας, από την ίδρυσή της το 1534 μέχρι το 1872, οπότε η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Κίνγκστον.
Βρετανική κυριαρχία (1655–1962)
Το 1944 η Αγγλία παραχώρησε αυτονομία και στις 6 Αυγούστου του 1962 ανακηρύχθηκε ανεξάρτητη χώρα. Στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μια από τις βρετανικές αποικίες που συμπεριελήφθησαν στη αμερικανο-βρετανική Συμφωνία αντιτορπιλικών έναντι βάσεων όπου και δημιουργήθηκε στρατιωτική βάση στη νότια περιοχή.
Μορφολογία
Η Τζαμάικα αποτελεί υπόλειμμα του εν μέρει καταποντισθέντος «τόξου των Αντιλλών» και έχει ως σημαντικότερη οροσειρά τα Κυανά όρη που φθάνουν σε ύψος τα 2.250 μέτρα. Προς τα ΒΔ. της νήσου βρίσκεται η μεγάλη θαλάσσια τάφρος των Κέιμαν της οποίας το βάθος υπολογίζεται να υπερβαίνει τα 6.000 μέτρα.
Κλίμα
Το κλίμα είναι θερμό, τροπικό με άφθονες βροχές που τροφοδοτούν πολλούς αλλά μικρής διαδρομής ποταμούς που ορισμένοι απορροφούνται από το αμμώδες έδαφος πριν εκβάλουν στη θάλασσα. Η Τζαμάικα βρίσκεται εντός της ζώνης τυφώνων (Hurricane zone).
Διοικητική διαίρεση
thumb|250px|Οι επαρχίες είναι χρωματισμένες και οι ενορίες αριθμημένες Η Τζαμάικα διαιρείται σε 14 ενορίες, οι οποίες ομαδοποιούνται σε τρεις επαρχίες. Οι επαρχίες είναι με μαύρα γράμματα:
Δημογραφία
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 76,0 χρόνια (74,4 χρόνια οι άνδρες και 77,7 οι γυναίκες).
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χώρες της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Τρέχουσες μοναρχίες
Κατάλογος καντονίων της Γουαδελούπης
Κατάλογος των 40 καντονίων της Γουαδελούπης, ανά διαμέρισμα :
''Σημείωση : Τρία πρώην καντόνια βρίσκονταν ενταγμένα σε ένα κοινό διαμέρισμα. Το διαμέρισμα αυτό (όπως και οι αντίστοιχες κοινότητες) εξαφανίστηκε μετά την απόσχιση των νησιών αυτών σε δύο υπερπόντιες κτήσεις, οι οποίες δεν ανήκουν, πλέον, στο νομό και την υπερπόντια κτήση της Γουαδελούπης. Οι εκλογικές θητείες στο Γενικό Συμβούλιο που αντιστοιχούσαν σε αυτά τα καντόνια παραμένουν ως είχαν μέχρι την λήξη τους, προτού μεταφερθούν ολοκληρωτικά οι εδαφικές και διοικητικές αρμοδιότητες στα νέα αυτά υπερπόντια εδάφη. Πρόκειται για το παλιό Διαμέρισμα των Ιλ ντυ Νορ, του οποίου τα τρία καντόνια ήταν το Σαιν-Μπαρτελεμί (διαλύθηκε το 2007), το Σαιν-Μαρτέν-1 (διαλύθηκε το 2010) και το Σαιν-Μαρτέν-2 (διαλύθηκε το 2010).''
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γουαδελούπη
Γιώργης Ζάρκος
Ο Γιώργης Ζάρκος ή Πάρκος (1902 - 7 Απριλίου 1967) ήταν Έλληνας συγγραφέας.
Βίος
Γεννήθηκε το 1902 στην Αμαλιάδα της Ηλείας. Είχε άλλα πέντε αδέρφια. Σχολείο πήγε στην Αμαλιάδα όπου και πήρε απολυτήριο γυμνασίου. Το 1920 ήρθε στον Πειραιά και φοίτησε σε τεχνική σχολή. Παρ' όλο που οι γονείς του ήταν εύποροι, τα πρωινά δούλευε σε μηχανουργείο. Την θητεία του την έκανε στο ναυτικό. Μπαρκάρισε και ταξίδεψε ως δεύτερος μηχανικός σε φορτηγά καράβια. Διώχτηκε από την δικτατορία του Μεταξά. Πέθανε στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 1967.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Αρτάβαζος Β΄ της Φρυγίας
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Φαρνάβαζου Β΄ σατράπη της Φρυγίας. Ήταν συγγενής, μάλλον αδελφός, τού Αριοβαρζάνη σατράπη της Φρυγίας, ο οποίος εξεγέθηκε το 356 π.Χ. εναντίον τού Αρταξέρξη Β΄ της Περσίας.
Εξέγερση εναντίον τού Αρταξέρξη Γ΄
Έπειτα από την αιχμαλωσία και το τέλος τού αδελφού του, ο Αρτάβαζος Β΄ έγινε σατράπης της Φρυγίας. Το 358 π.Χ. νέος βασιλιάς έγινε ο Αρταξέρξης Γ΄ της Περσίας, αλλά δύο έτη μετά ο Αρτάβαζος Β΄ αρνήθηκε υπακοή. Τότε ο βασιλιάς ζήτησε τη διάλυση τού στρατού των σατραπών της Μ. Ασίας, καθώς εκτιμούσε ότι ο στρατός δεν μπορούσε να εγγυηθεί πια την ειρήνη εκεί και πως ήταν όργανο εξέγερσης. Τη διαταγή αγνόησε ο Αρτάβαζος Β΄ και ζήτησε τη βοήθεια των Αθηνών σε μία εξέγερση κατά τού βασιλιά. Το κίνημα ήταν εναντίον τού Αρταξέρξη Γ΄ και άλλων σατραπών, που αναγνώριζαν την εξουσία τού βασιλιά.
Ο Αρτάβαζος Β΄ υποστηρίχθηκε πρώτα από τον Χάρη στρατηγό των Αθηνών και τους μισθοφόρους του, τους οποίους άμειψε γενναιόδωρα. Τα χρυσά νομίσματά του θεωρείται, ότι κόπηκαν ειδικά για την αμοιβή τού στρατού τού Χάρη. Μαζί του ήταν και ο Ορόντης Α΄ τότε σατράπης της Μυσίας. Έπειτα τον υποστήριξαν και οι Θηβαίοι, που έστειλαν τον Παμμένη με 5.000 άνδρες. Με τη βοήθεια αυτών και άλλων, ο Αρτάβαζος Β΄ νίκησε τον βασιλιά σε δύο μεγάλες μάχες.
Αργότερα όμως ο Αρταξέρξης Γ΄ μπόρεσε να δωροδοκήσει τους Αθηναίους και Βοιωτούς, ώστε να του στερήσει δύο συμμάχους του. Έτσι ο Αρτάβαζος Β΄ νικήθηκε από τον Αυτοφραδάτη στρατηγό τού βασιλιά. Ο Μέντωρ ο Ρόδιος και ο Μέμνων ο Ρόδιος, γαμπροί επ' αδελφή τού Αρτάβαζου Β΄, που τον υποστήριζαν, συνέχισαν την εξέγερση, βοηθούμενοι από τον Χαρίδημο αρχηγό των Αθηναίων μισθοφόρων· μαζί μπόρεσαν να ελευθερώσουν τον Αρτάβαζο Β΄.
Εξορία στη Μακεδονία
Έπειτα από αυτό ο Αρτάβαζος Β΄ συνέχισε την εξέγερσή του ή ξεκίνησε νέα. Τελικά δεν είχε άλλη επιλογή από το να διαφύγει με τον Μέμνονα και την οικογένειά του. Κατέφυγαν στην Αυλή τού Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας στην Πέλλα, με τους 11 γιους τους και τις 10 κόρες τους. Ο Αρτάβαζος Β΄, που ήταν 37 ετών, έζησε εκεί 10 έτη, από το 252 ως το 342 και γνωρίστηκε με τον νεαρό Αλέξανδρο Γ΄. Η Βαρσίνη, κόρη τού Αρτάβαζου Β΄, μεγάλωσε στη Αυλή της Μακεδονίας και αργότερα έγινε παλλακίδα του Αλέξανδρου Γ΄ του Μεγάλου.
Επιστροφή στην Περσία
Κατά την απουσία του, ο Μέντωρ υπηρετούσε τον βασιλιά σε υψηλή θέση, στον πόλεμο εναντίον τού Νεκτανεβώ Β΄ της Αιγύπτου. Όταν τελείωσε η εκστρατεία, το καλοκαίρι τού 342 π.Χ., ο Αρταξέρξης Γ΄ διέταξε τον Μέντορα να καταστείλει τους εξεγερθέντες σατράπες της Μ. Ασίας. Με την ευκαιρία αυτή ο Μέντορας ζήτησε τη συγχώρηση τού Αρτάβαζου Β΄. Ο βασιλιάς συμφώνησε και οι δύο εξόριστοι με τις οικογένειές τους επέστρεψαν στην Περσία.
Ακολούθησε το 336 π.Χ. η βασιλεία τού Δαρείου Γ¨ Κοδομανού, όπου ο Αστάβαζος Β΄ διακρίθηκε για την υπακοή του και την δέσμευσή του στον νέο βασιλιά. Έλαβε μέρος το 331 π.Χ. στη μάχη στα Γαυγάμηλα και έπειτα ακολούθησε τον Δαρείο στη αντιπαράθεσή του με τα Μακεδονικά στρατεύματα τού Αλεξάνδρου Γ΄.
Το 330 π.Χ. ηττήθηκε τελικά ο Δαρείος Γ΄ και σκοτώθηκε. Ο Αλέξανδρος Γ΄ αναγνώρισε τον Αρτάβαζο Β΄ και για την ευπείθεια στον βασιλειά τον αντάμειψε με τη σατραπεία της Βακτρίας· ο Αρτάβαζος Β΄ έμεινε σε αυτήν ως το τέλος του το 328 π.Χ. Τον διαδέχθηκε ο αξιωματικός Κλείτος ο Μέλας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα μία αγνώστου ονόματος και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Φαρνακιδών
Σεργκέι Μιχαλκόφ
Ο Σεργκέι Βλαντίμιροβιτς Μιχαλκόφ (ρωσικά: Серге́й Влади́мирович Михалко́в, 13 Μαρτίου 1913 — 27 Αυγούστου 2009) ήταν Ρώσος σεναριογράφος και ποιητής. Είναι πατέρας του Νικήτα Μιχαλκόφ και του Αντρέι Κοντσαλόφσκι.
Ο εθνικός ύμνος της Σοβιετικής Ένωσης
Από νωρίς, όντας 29 ετών το 1942, ο Μιχαλκόφ τράβηξε την προσοχή του Στάλιν, ο οποίος του ανέθεσε να γράψει τους στίχος του νέου εθνικού ύμνου. Ήταν η εποχή του ανατολικού μετώπου και ο Στάλιν ήθελε ρωσικό θέμα για να αντικαταστήσει τη Διεθνή. Ο Μιχαλκόφ, μαζί με τον Γ. Α. Ελ-Ρεγκιστάν, έγραψε τους στίχους σε μουσική του Α. Β. Αλεξάντροφ, οι οποίοι παρουσιάστηκαν στον Στάλιν το 1943. Το μουσικό θέμα και οι στίχοι των Μιχαλκόφ και Ελ-Ρεγκιστάν έγιναν επίσημα ύμνος της Σοβιετικής Ένωσης στις 1 Ιανουαρίου 1944.
Μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1953, οι στίχοι που ανάφεραν το όνομά του απορρίφθηκαν στην περίοδο της αποσταλινοποίησης και ο εθνικός ύμνος ανακρούετο χωρίς λόγια. Ο Μιχαλκόφ έγραψε νέους στίχους το 1970, αλλά τους υπέβαλε στο Ανώτατο Σοβιέτ στις 27 Μαΐου 1977. Οι νέοι στίχοι, από τους οποίους είχε απαλειφθεί ολοσχερώς το όνομα Στάλιν εγκρίθηκαν στις 1 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους και επισημοποιήθηκαν με το νέο Σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης τον Οκτώβριο του 1977.
Το 2000 ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν ζήτησε εκ νέου αναθεώρηση του εθνικού ύμνου και ο Μιχαλκόφ υποχρεώθηκε αυτή τη φορά να αφαιρέσει οποιαδήποτε αναφορά στον Λένιν και να προσθέσει θρησκευτικούς στίχους.
Ρασπούτιν: Ο Σκοτεινός υπηρέτης του πεπρωμένου
Η ταινία Ρασπούτιν: Ο Σκοτεινός υπηρέτης του πεπρωμένου (αγγλικά: Rasputin: Dark Servant of Destiny) είναι ένα ιστορικό δράμα αμερικανικής παραγωγής του 1996, σε σκηνοθεσία Ούλι Έντελ και πρωταγωνιστούν ο Άλαν Ρίκμαν και η Γκρέτα Σκάκι.
Η ταινία περιστρέφεται γύρω από τον Γκριγκόρι Ρασπούτιν κατά την διάρκεια που εισήλθε στο παλάτι του Τσάρου Νικολάου του Β' με σκοπό να θεραπεύσει τον Πρίγκιπα διάδοχο Αλεξέι που επάσχε από μια σπάνια νόσο.
Υπόθεση
Ο Γκριγκόρι Ρασπούτιν βλέπει σε ένα όραμα την Παναγία, που τον ωθεί να γίνει μοναχός. Σύντομα γίνεται γρήγορα διάσημος στη Ρωσία, με πολλούς ανθρώπους, ακόμη και έναν επίσκοπο να του ζητούν την ευλογία του.
Εν τω μεταξύ, στην Αγία Πετρούπολη, ο διάδοχος του Τσάρου, Πρίγκιπας Αλεξέι βρίσκεται καθηλωμένος στο κρεβάτι του εξαιτίας σοβαρών πληγών που προκαλούνται από την νόσο της αιμοροφιλίας τύπου Β, μιας ασθένειας που αποτρέπει τη σωστή πήξη του αίματος.
Ο Τσάρος Νικόλαος έχει κρατήσει μέχρι στιγμής την ασθένεια του γιου του Αλεξέι μυστική από το ρωσικό λαό. Ο γιατρός της Αυτοκρατορικής αυλής, Ευγένιος Μπότκιν δεν είναι σε θέση να βοηθήσει αποτελεσματικά τον Πρίγκιπα Αλέξει. Η μητέρα του Αλεξέι, Τσαρίνα Αλεξάνδρα, προσπαθώντας να βοηθήσει με κάθε τρόπο τον γιο της ζητά να δει έναν πνευματικό θεραπευτή, ο οποίος θα της συστήσει να καλέσει τον Ρασπούτιν για να θεραπεύσει τον γιο της.
Ο Ρασπούτιν θα φθάσει στο παλάτι του Τσάρου, όπου θα κατευθυνθεί προς το δωμάτιο του Πρίγκιπα Αλέξει συνοδεύομενος από τον Τσάρο Νικόλαο και την Αλεξάντρα Φεοντορόβνα. Εκεί ο Ρασπούτιν θα πάει στο κρέβατι του Αλεξέι και θα πιάσει το πόδι του, παρόλο που κανείς από αυτούς δεν του είπε για την ασθένεια και τον πόνο που αυτή προκαλεί στον Αλεξέι. Ο Ρασπούτιν καταπραΰνει τον πόνο, ενώ τοποθετεί το χέρι του στο πόδι του Αλεξέι. Ο Νικόλαος ζητά από τον Ρασπούτιν να του πει πώς γνώριζε για το πόδι του Αλεξέι και αυτός του απαντά ότι του είπε η Παναγία και τον έστειλε να θεραπεύσει τον Αλεξέι. Ο Τσάρος Νικόλαος δεν πείθεται από την απάντηση του Ρασπούτιν και παραμένει δύσπιστος.
Το επόμενο πρωί, ο Αλεξέι ξυπνάει χωρίς να νιώθει κάποιο πόνο και εμφανώς ανακουφισμένος λέει ότι ο Ρασπούτιν τον έχει θεραπεύσει. Ο Δρ Μπότκιν όμως θα ισχυριστεί και επιμένει ότι αυτό είναι αποτέλεσμα μιας θεραπείας που άρχισε να  χρησιμοποιεί στον Αλεξέι την  προηγούμενη εβδομάδα. Η Τσαρίνα Αλεξάνδρα επισκέπτεται τον Ρασπούτιν για να τον ευχαριστήσει, αλλά αυτός αμφισβητεί την πίστη της Αλεξάνδρας στον Θεό, ρίχνοντας την ευθύνη πάνω της για τη νόσο του Αλεξέι αναφερόμενος στις αδύναμες προσευχές της.
Πατρινόραμα
Το Πατρινόραμα είναι ένα πανελλαδικό́ περιοδικό́ ποικίλης ύλης με έδρα την πόλη της Πάτρας. Η πρώτη του έκδοση πραγματοποιήθηκε το 1992, και έπειτα από διακοπή πολλών ετών, επανακυκλοφόρησε το 2020.
Ιστορία του περιοδικού
Το περιοδικό Πατρινόραμα δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και συγκεκριμένα το 1992 στην Πάτρα από τον τότε εκπαιδευτικό Παπαβασιλείου Θεόδωρο. Όραμα του ήταν η ίδρυση ενός περιοδικού που θα διέφερε σε ύφος και αισθητική από τα υπόλοιπα περιοδικά της περιόδου εκείνης. Το Πατρινόραμα ξεκίνησε να κυκλοφορεί μια φορά το μήνα, καθιστώντας το, το μοναδικό μηνιαίο περιοδικό της Πάτρας. Η θεματολογία του κάλυπτε ένα ευρύ φάσμα γύρω από την πολιτική, τον πολιτισμό, την ψυχαγωγία αλλά και γενικότερα ζητήματα της επικαιρότητας. Στο πρώτο τεύχος φιλοξένησε μία αποκλειστική συνέντευξη του καλλιτέχνη Γιώργου Νταλάρα, με τίτλο «Φοβάμαι για την Ελλάδα».
Το περιοδικό δεν περιορίστηκε μόνο σε θέματα και ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας αλλά καταφέρνει να αποσπάσει συνεντεύξεις από σημαντικά πρόσωπα, με πανελλήνιο βεληνεκές. Παράλληλα, το περιοδικό Πατρινόραμα διοργάνωνε σημαντικές δισκοπαρουσιάσεις στην Πάτρα στο δισκοπωλείο «Musical» του Φώτη Φωκά (Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Πέτρος Γαϊτάνος κ.α.) , καθώς επίσης εκδηλώσεις και συναυλίες, ενισχύοντας έτσι περαιτέρω τη φήμη του, σε ολόκληρη τη χώρα. Επιπλέον, το 1993 ανέλαβε την παραγωγή του προσωπικού δίσκου με τίτλο «Μόνο σε σένα» του εμβληματικού πατρινού καλλιτέχνη Τάσου Μαραγκού, δημιουργού του τραγουδιού «Πατρινό Καρναβάλι για πάντα».
Το Πατρινόραμα σήμερα
Το 2020 το Πατρινόραμα άρχισε να επανεκδίδεται ξανά από την εταιρεία “Οne step” στην Πάτρα με διευθυντή τον δημοσιογράφο Παναγιώτη Ρηγόπουλο, που ήταν συντάκτης του περιοδικού κατά την πρώτη περίοδο κυκλοφορίας του. Το τεύχος του Δεκεμβρίου του 2020 ήταν το τελευταίο που κυκλοφόρησε μόνο στην περιφέρεια της Πάτρας και της Αχαΐας, καθώς από το τεύχος του Μαρτίου του 2021, η κυκλοφορία του περιοδικού ξεκίνησε να είναι πανελλαδική και να διατίθεται στα περίπτερα, μέσω του Πρακτορείου Διανομής Τύπου «Άργος».
Ρασπούτιν: Ο Σκοτεινός υπηρέτης του πεπρωμένου
Υπόθεση
Η Τσαρίνα Αλεξάνδρα ζητά από τον Ρασπούτιν να παραμείνει στο παλάτι για να προσέχει την υγεία του Αλεξέι και να του δώσει ένα δωμάτιο. Ο Ρασπούτιν δέχεται και αργότερα θα γνωρίσει και τις τέσσερις κόρες του Τσάρου, Όλγα, Τατιάνα, Μαρία και Αναστασία.
Πατρινόραμα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Πάτρας
Ρασπούτιν: Ο Σκοτεινός υπηρέτης του πεπρωμένου
Υπόθεση
Ο Δρ Μπότκιν φανερά ενοχλημένος από την παρουσία του Ρασπούτιν στο παλάτι και πεπεισμένος ότι οότι ο Ρασπούτιν είναι κοινός απατεώνας, ο οποίος απλώς υπνωτίζει τον Αλεξέι θα απευθυνθεί στον Ρώσο πρωθυπουργό Πιότρ Στόλιπιν, ο οποίος με την σειρά του θα στείλει τους άνδρες του να κατασκοπεύουν τον Ρασπούτιν.
Ο πρωθυπουργός Στολίπιν επισκέπτεται τον Τσάρο Νικόλαο στο παλάτι και του αναφέρει τα γεγόνοτα καθώς και τις φήμες που κυκλοφορούν στη Αγία Πετρούπολη για την παρουσία του Ρασπούτιν στο παλάτι. Ο Τσάρος φανερά ενοχλήμενος αποφασίζει να εκδιώξει τον Ρασπούτιν από το παλάτι, ο οποίος θα προφητεύσει τον θάνατο του Στολίπιν και το τέλος της Τσαρικής μοναρχίας.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Η ταινία κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα για καλύτερη μίνι σειρά ή καλύτερη ταινία. Ο Άλαν Ρίκμαν, στον ρόλο του Ρασπούτιν, κέρδισε το βραβείο Emmy (μαζί με την Γκρέτα Σκάκι στον ρόλο της Τσαρινας Αλεξάνδρας Φεοντοροβνα. Ο Ίαν ΜακΚέλεν, στο ρόλο του Τσάρου Νικολάου Β, κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα Β Ανδρικού Ρόλου, και ήταν υποψήφιος για το βραβείο Emmy Β Ανδρικού Ρόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ούλι Έντελ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγία Πετρούπολη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Βουδαπέστη Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Κρατικό ομόλογο
Το κρατικό ομόλογο ή κυβερνητικό ομόλογο (αγγλικά: treasury bond) είναι η συνηθέστερη και πιο κοινή περίπτωση ομολόγου. Ομόλογα τέτοιου τύπου συναντώνται σε πολλές χώρες. Εκδίδονται για σχετικά μεγάλα ποσά, θεωρούνται εξαιρετικής πιστωτικής αξίας και έχουν μεγάλη ρευστότητα. Με τον τρόπο αυτό οι κυβερνήσεις καλύπτουν σε ένα βαθμό τις δανειακές τους ανάγκες. Θεωρούνται σημείο αναφοράς για την τιμολόγηση όλων των άλλων εκδόσεων.
Η αγορά των κυβερνητικών ομολόγων των ΗΠΑ είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο αποτελώντας γι’ αυτό σημείο αναφοράς των διεθνών αγορών, με τα T-bonds, T-bills, T-notes (όπου το Τ σημαίνει Treasury).
Προϊόντα αυτής της αγοράς είναι τα έντοκα γραμμάτια (αγγλικά: treasury bills), τα ομόλογα με διάρκεια από 2 έως 10 χρόνια (αγγλικά: treasury notes) και τα ομόλογα με διάρκεια  μεγαλύτερη των 10 ετών (αγγλικά: treasury bonds). Δημοφιλέστερα και γνωστότερα μεταξύ των τελευταίων τα 30χρόνα ομόλογα, η απόδοση των οποίων είναι σημείο αναφοράς της τάσεως των μακροχρονίων επιτοκίων στις ΗΠΑ.
Άλλες σημαντικές αγορές κρατικών ομολόγων είναι αυτή της Ιαπωνίας, της Γερμανίας και της Μ. Βρετανίας.
Κατηγορία:Μορφές χρηματοδότησης Κατηγορία:Δίκαιο αξιογράφων Κατηγορία:Τραπεζικές συναλλαγές Κατηγορία:Τραπεζικό Δίκαιο
Ουμπέρτο Νόμπιλε
Σπουδές και νεότητα
Ο Ουμπέρτο Νόμπιλε απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Νάπολης με πτυχία ηλεκτρολόγου μηχανικού και βιομηχανικού μηχανικού. Το 1906 άρχισε να εργάζεται για τους ιταλικούς κρατικούς σιδηροδρόμους, όπου ασχολήθηκε με τον εξηλεκτρισμό του σιδηροδρομικού δικτύου. Το 1911 τα ενδιαφέροντά του στράφηκαν στον τομέα της αεροναυπηγικής μηχανικής, οπότε εγγράφηκε σε ένα μονοετές πρόγραμμα που προσφερόταν από τον ιταλικό στρατό. Ο Νόμπιλε ήταν ανέκαθεν γοητευμένος από το έργο των πρωτοπόρων των αερόπλοιων, όπως ο Φερδινάνδος φον Ζέπελιν. Όταν η Ιταλία εισήλθε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1915, ο τότε 29χρονος Ουμπέρτο προσπάθησε τρεις φορές να καταταγεί, αλλά απορρίφθηκε ως σωματικά ακατάλληλος για υπηρεσία.
Προσληφθείς από την ιταλική πολεμική αεροπορία (τότε ακόμα αεροπορία του Στρατού), ο Νόμπιλε πέρασε τον πόλεμο επιβλέποντας την κατασκευή αερόπλοιων και την ανάπτυξη νέων σχεδίων. Ο ιταλικός στρατός είχε ήδη χρησιμοποιήσει αερόπλοια, για πρώτη φορά το 1912 κατά τον Ιταλοτουρκικό Πόλεμο, για βομβαρδισμούς και αναγνώριση. Η Ιταλία ναυπήγησε τότε περίπου 20 ημιάκαμπτα αερόπλοια «κλάσεως M», καθώς και άλλα, μικρότερα αερόπλοια, μερικά βρετανικής κατασκευής. Κανένα από τα σχέδια του Νόμπιλε δεν πέταξε μέχρι το τέλος του πολέμου.
Τον Ιούλιο του 1918 ο Νόμπιλε δημιούργησε μια συνεργασία με τους μηχανικούς Τζουζέππε Βάλλε, Μπενεντέττο Κρότσε και Τσελεστίνο Ουζουέλλι, την οποία ονόμασαν «Εργοστάσιο Αεροναυπηγικής». Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έδινε επίσης διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, απέκτησε την άδεια πιλότου δοκιμών και συνέγραψε το εγχειρίδιο Elementi di Aerodinamica (= «Στοιχεία Αεροδυναμικής»). Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα μεσαίου μεγέθους, ημιάκαμπτα αερόπλοια ήταν ανώτερα από τα μη άκαμπτα και τα άκαμπτα. Το πρώτο σχέδιο της νέας εταιρείας ήταν το Αερόπλοιο T-34, το οποίο σχεδιάστηκε για μια διατλαντική διέλευση. Όταν το βρετανικό R34 διέσχισε τον Ατλαντικό το 1919, ο Νόμπιλε και οι συνεργάτες του πούλησαν το T-34 στον ιταλικό στρατό. Ο αμερικανικός στρατός το αγόρασε το 1921 και το έθεσε σε υπηρεσία με την ονομασία «Ρόμα». Τον Φεβρουάριο του 1922 το «Ρόμα» συνετρίβη και εξερράγη στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια, αφού χτύπησε ηλεκτροφόρα καλώδια υψηλής τάσεως, σκοτώνοντας 34 ανθρώπους.
Την ίδια χρονιά, εξαιτίας της πολιτικής αστάθειας και των απειλών για εθνικοποίηση της εταιρείας του, ο Νόμπιλε ταξίδεψε στις ΗΠΑ για να εργασθεί ως σύμβουλος της εταιρείας Goodyear, στο Άκρον (Οχάιο). Επέστρεψε στην Ιταλία το 1923 και άρχισε την κατασκευή ενός νέου αερόπλοιου, του N-1. Σύμφωνα με τη βιογραφία του και πολλά άρθρα, εμπλέχθηκε επίσης σε έναν ιστό πολιτικής και επαγγελματικής ίντριγκας με ανταγωνιστές και επικριτές του. Οι κυριότεροι ανταγωνιστές του φαίνεται να ήταν ο στρατηγός Γκαετάνο Κρόκκο, επίσης κατασκευαστής αερόπλοιων, και ο στρατηγός Ίταλο Μπάλμπο, επικεφαλής του γενικού επιτελείου της μόλις ιδρυθείσας ιταλικής πολεμικής αεροπορίας, που επεδίωκε να αναπτύξει τον αεροπορικό στόλο της Ιταλίας με βαρύτερα του αέρα αεροσκάφη, παρά με τα αερόπλοια που σχεδίαζε ο Νόμπιλε.
Με το «Νορβηγία»
Το ιταλικό κρατικό εργοστάσιο αερόπλοιων, το οποίο είχε κατασκευάσει το N-1 του Νόμπιλε, το διέθεσε για την αποστολή στις 29 Μαρτίου 1926. Ο Άμουνδσεν επέμεινε στο συμβόλαιο ότι ο Νόμπιλε έπρεπε να είναι ο πιλότος και ότι πέντε από το πλήρωμα έπρεπε να είναι Ιταλοί. Ο Άμουνδσεν ονόμασε το αεροσκάφος «Norge», δηλαδή «Νορβηγία». Στις 14 Απριλίου το αεροσκάφος έφυγε από την Ιταλία για τη Ρωσία (Λένινγκραντ), με στάσεις στον Σταθμό Αερόπλοιων Pulham (Αγγλία) και στο Όσλο. Στον δρόμο προς το σημείο εξορμήσεως προς τον Βόρειο Πόλο, το Νυ-Όλεσουντ στη Σπιτσβέργη (τότε και σήμερα νορβηγικό έδαφος), έκαναν επίσης μια στάση στον πυλώνα αερόπλοιων στο Βάντσε (βόρεια Νορβηγία).
Στις 29 Απριλίου, ο Άμουνδσεν απογοητεύθηκε με την άφιξη της αμερικανικής αποστολής του Ρίτσαρντ Μπερντ, η οποία στόχευε επίσης να φθάσει στον Πόλο. Στις 9 Μαΐου, αφού ο Μπερντ και ο Φλόυντ Μπένετ ανεχώρησαν με το μονοπλάνο Fokker F.VII και επέστρεψαν λιγότερο από 16 ώρες αργότερα ισχυριζόμενοι ότι είχαν πετάξει πάνω από τον Πόλο, ο Άμουνδσεν ήταν ένας από τους πρώτους που τους συνεχάρη χωρίς επιφυλάξεις. Το πλήρωμα του «Νορβηγία» συνέχισε τις ετοιμασίες για τη δική τους πτήση.
Στις 11 Μαΐου 1926 η αποστολή του «Νορβηγία» έφυγε από τη Σπιτσβέργη. Δεκαπέντε ώρες αργότερα το αερόπλοιο πέταξε πάνω από τον Πόλο και προσγειώθηκε δύο ημέρες αργότερα στο Τέλερ της Αλάσκας. Οι ισχυροί άνεμοι είχαν καταστήσει αδύνατη την προγραμματισμένη προσγείωση στο Νόουμ. Αναδρομικά, το πλήρωμα του «Νορβηγία» φαίνεται πως πέτυχε στην πραγματικότητα τον στόχο του να είναι οι πρώτοι άνθρωποι στην Ιστορία που θα πετούσαν πάνω από τον Βόρειο Πόλο: η πτήση Μπερντ στις 9 Μαΐου, που πιστευόταν επί δεκαετίες ως η διάσημη πρώτη τέτοια πτήση, έχει πλέον υποστεί πολλές και αξιόπιστες αμφισβητήσεις, συμπεριλαμβανομένης της ανακαλύψεως του ημερολογίου πτήσεως του Μπερντ, που κατέδειξε ότι δεδομένα πλοηγήσεως στην επίσημη έκθεσή του ήταν ψεύτικα. Ο συγκυβερνήτης του Μπέρντ, ο Μπενέτ, λέγεται ότι αργότερα παραδέχθηκε πως παραποίησαν τα δεδομένα για να φανεί ότι είχαν φθάσει στον Πόλο.
Η πτήση του «Νορβηγία» αναγνωρίσθηκε ως ένα άλλο μεγάλο ορόσημο στην ιστορία των πτήσεων, αλλά σύντομα ξέσπασε διαφωνία μεταξύ του Νόμπιλε (σχεδιαστή και πιλότου του σκάφους) και του Άμουνδσεν (επικεφαλής της αποστολής, παρατηρητή και επιβάτη), για το ποιος άξιζε τη μεγαλύτερη δόξα για την αποστολή. Η διαμάχη επιδεινώθηκε από τη φασιστική κυβέρνηση του Μουσολίνι, η οποία διατυμπάνισε την ιδιοφυΐα της ιταλικής μηχανικής και εξερευνήσεως. Ο Νόμπιλε υποχρεώθηκε από το καθεστώς να κάνει μια περιοδεία με ομιλίες στις ΗΠΑ, αποξενώνοντας έτσι περαιτέρω τον Άμουνδσεν και τους Νορβηγούς.