cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γη
Ανθρώπινος πληθυσμός
Παιδική θνησιμότητα: 30,8 θάνατοι/1.000 επιτυχείς γεννήσεις (εκτ. 2020)
Ιερά Μητρόπολις Ηλείας και Ωλένης
Μητροπολιτικός ναός
Ο Μητροπολιτικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο. Η προτομή του εθνομάρτυρα Φιλάρετου τοποθετήθηκε μπροστά από τον Μητροπολιτικό ναό ύστερα από πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Αθανασίου Α΄.
Γη
Ανθρώπινος πληθυσμός
Προσδοκώμενη Διάρκεια Ζωής κατά τη γέννηση:
Ιερά Μητρόπολις Ηλείας και Ωλένης
Ιερές Μονές
Στην Ιερά Μητρόπολη υπάγονται και οι παρακάτω Ιερές Μονές (Μοναστήρια):
Γη
Ανθρώπινος πληθυσμός
Συνολική Γονιμότητα: 2,42 γεννήσεις παιδιών/γυναίκα (εκτ. 2020)
Ιερά Μητρόπολις Ηλείας και Ωλένης
Παραπομπές
Ηλειας
Γη
Διοίκηση
Ο παγκόσμιος γενικός Διεθνής Οργανισμός είναι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) ή «Ηνωμένα Έθνη». Ο ΟΗΕ είναι βασικά ένα παγκόσμιο βήμα συζήτησης μεταξύ των κρατών του κόσμου, με μικρές όμως αρμοδιότητες και δυνατότητα νομοθεσίας.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις: 267 κράτη, ανεξαρτήτως περιοχής κλπ. Τα ανεξάρτητα κράτη στον κόσμο είναι σήμερα 194.
Περιγραφές της Γης σε διάφορες μυθολογίες και στη λογοτεχνία
Η Γη έχει συχνά προσωποποιηθεί ως θεότητα, ιδιαιτέρως ως θεά: σε πολλές μυθολογίες εμφανίζεται ως Μητέρα Γη.
9 Αυγούστου
8 Αυγούστου | 9 Αυγούστου | 10 Αυγούστου
Γη
Περιγραφές της Γης σε διάφορες μυθολογίες και στη λογοτεχνία
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία εμφανίζεται ως Γαία, στη Σκανδιναβική μυθολογία ήταν η Γιορντ Jord, η μητέρα του Θωρ και κόρη του Άνναρ (Annar).
9 Αυγούστου
Η 9η Αυγούστου είναι η 221η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (222η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 144 ημέρες.
Γη
Περιγραφές της Γης σε διάφορες μυθολογίες και στη λογοτεχνία
Η Γη έχει επίσης χαρακτηριστεί ως ένα τεράστιο διαστημόπλοιο με δικό του Σύστημα υποστήριξης ζωής.
9 Αυγούστου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Γη
Περιγραφές της Γης σε διάφορες μυθολογίες και στη λογοτεχνία
Εφόσον η Γη είναι αρκετά μεγάλη, δεν είναι άμεσα εμφανές στο γυμνό μάτι κοιτώντας από την επιφάνεια ότι έχει ένα σφαιροειδές σχήμα, αν και για την ακρίβεια δεν είναι τέλεια σφαιρικό, είναι ελαφρά συμπιεσμένο στους πόλους και διογκωμένο στον ισημερινό. Το σχήμα αυτό λέγεται γεωειδές. Στο παρελθόν επικρατούσαν διάφορες θεωρίες, μερικές εκ των οποίων ήθελαν τη Γη επίπεδη εξαιτίας των παραπάνω. Πριν από την πραγματοποίηση των πρώτων διαστημικών πτήσεων, οι θεωρίες αυτές στηρίζονταν σε συμπεράσματα από παρατηρήσεις δευτερευόντων φαινομένων, που σχετίζονταν με το σχήμα της Γης και από παράλληλους που σχεδιάζονταν ως προς το σχήμα των άλλων πλανητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχώδεις πλανήτες
Νικόλαος Λιβαδάρας
Ο Νικόλαος Λιβαδάρας (1933-1999) ήταν Έλληνας καθηγητής της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας και φιλόλογος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1933 στην Ερμούπολη της Σύρου. Το 1943 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά όπου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές. Το 1956 έλαβε το πτυχίο από το Φιλολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και τον Οκτώβριο του 1959 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της ίδιας σχολής με βαθμό Άριστα. Θέμα της διατριβής του ήταν «Το πρόβλημα της γνησιότητος των αγιολογικών ύμνων του Ρωμανού».
Το 1965 εξελέγη υφηγητής της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, με θέμα της επί υφηγεσία διατριβής του, «Ιστορία της παραδόσεως του κειμένου του Ησιόδου». Το 1970 εξελέγη τακτικός καθηγητής της Α΄ έδρας της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας. Στα έτη 1976-1977 και 1979-1980 διετέλεσε κοσμήτορας της Σχολής και κατά το έτος 1981-1982 Συγκλητικός.
To 1983 εξελέγη πρόεδρος της εν Αθήναις Επιστημονικής Εταιρείας, όπου συνέχισε τις προσπάθειες του προκατόχου του Νικόλαου Τωμαδάκη για την έκδοση της «Αθηνάς», του αρχαιότερου ελληνικού φιλολογικού περιοδικού. Το 1987 εξελέγη πρόεδρος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός θέση την οποία κράτησε για 12 χρόνια, καθώς επανεξελέγη τέσσερις φορές. Κατά τις προεδρείες του διοργάνωσε δύο διεθνή συνέδρια (Τριήμερο Αιγαίου, 1989 και Ο Βόρρειος Ελληνισμός, 1993). Το 1996 εξελέγη πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 1999.
Το 1987 η Ακαδημία Νεάπολης της Ιταλίας (Pontaniana), τον ανακήρυξε αντεπιστέλλον μέλος της. Υπήρξε τακτικό μέλος πολλών ελληνικών και ξένων Εταιρειών και Συλλόγων, ως της Αρχαιολογικής Εταιρείας, της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, της Εταιρείας Κυκλαδικών Μελετών, του Συλλόγου προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων, της Classical Association, της Association des Etudes Grecques.
Δίδαξε στη Μέση Εκπαίδευση (1956-1959), στη Φιλοσοφική Σχολή (1965 μέχρι του θανάτου του), στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, στα Διδασκαλεία Μέσης και Δημοτικής Εκπαίδευσης και στις Σχολές Αστυνομίας. Πραγματοποίησε μαθήματα ως επισκέπτης καθηγητής στα Πανεπιστήμια του Λονδίνου, (Birbeck College 1977), του Σαουθάμπτον (1977), του Μπέρκλεϋ, του Στάνφορντ (1979) και του Βουκουρεστίου (1981).
Πέθανε στις 5 Μαρτίου 1999 στην κλινική Brooussais του Παρισιού όπου είχε μεταβεί για να υποβληθεί για τρίτη φορά σε εγχείρηση αλλαγής βαλβίδος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Γέρο Ράσκο
Ο Γέρο Ράσκο (σερβικά : Старац Рашко ή Старац Рашко Колашинац), ήταν σέρβος αφηγητής, δημιουργούσε κι απάγγειλε δημοτικά επικά τραγούδια, γνωστός ως μία από τις σημαντικότερες πηγές της επικής ποίησης που καταγράφονται από τον Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς.
Ο Ράσκο γεννήθηκε γύρω στο 1770 στην περιοχή της Παλιάς Ερζεγοβίνης αλλά αργότερα μετοίκισε στο Κολασίν. Σύμφωνα με ορισμένες θεωρίες, ήταν πιθανώς αδελφός του Μάρκο που ήταν παππούς του Σβετοζάρ Μάρκοβιτς. Κατά την έναρξη της πρώτης σερβικής εξέγερσης ο Ράσκο πήγε στο χωριό Σαμπάντα στο Ναχαγιέ της Γιαγκόντινα. Συμμετείχε στην Πρώτη Σερβική Εξέγερση και διακρίθηκε στη μάχη της Λιπάρ (1804) και στη μάχη του Ντέλιγκραντ (1806).
Ο Γέρο-Ράσκο ήταν αγράμματος. Με βάση τα τραγούδι του ο Βουκ Κάρατζιτς κατέγραψε μερικά από τα καλύτερα ποιήματα με μοτίβα που προέρχονται από τη μεσαιωνική ιστορία της Σερβίας. Ο Γιακόβ Γκρίμ έγραψε για το "Зидање Скадра" κτίριο της Σκόδρας ως «ένα από τα πιο συγκινητικά ποιήματα όλων των εθνών και όλων των εποχών». Ήταν επίσης η πηγή των τραγουδιών Four Uskoks. Ο Βουκ Κάρατζιτς δήλωσε ότι το τραγούδι "Μάχη του Ντέλιγκραντ" πιθανώς το είχε συγγράψει για τον εαυτό του. Ο Βουκ Κάρατζιτς κατέγραψε επίσης μια άλλη εκδοχή του τραγουδιού "Ο γάμος του βασιλιά Βουκάσιν" από τον Ράσκο αλλά δεν την δημοσιεύση θεωρόντας ότι ήταν η πιο κακή έκδοση από τις άλλες.
Ο Κάρατζιτς ταξινόμησε τα τραγούδια του Ράσκο σε δημοτικά τραγούδια από την Ερζεγοβίνη, κατί που διαφώνησε ο Svetozar Matić ο οποίος πίστευε ότι τα τραγούδια του ήταν αρχικά από το Σρεμ, αν και ο Ράσκο ποτέ δεν έζησε στο Σρεμ, άλλοι μελετητές επιβεβαίωσαν την άποψη του Κάρατζιτς.
Σε τραγούδια του Ράσκο έχει δοθεί μεγάλη προσοχή στην ηθική, και σχεδόν εμμονή με τη δικαιοσύνη, την πίστη και απιστία.
Ο Βουκ Κάρατζιτς κατέγραψε και δημοσιεύσε δέκα τραγούδια του Ράσκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Σέρβοι ποιητές
MH
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων MH ή mh ή mH (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται εμ-έιτς) και αριθμός ή λέξη στα ελληνικά μπορεί να αναφέρεται :
Χουσεΐν ιμπν Αλί
Έχασε τη ζωή του στη Μάχη της Καρμπάλα. Η ημέρα μνήμης του θανάτου του ονομάζεται Ασούρα και είναι μέρα μεγάλου πένθους για τους Σιίτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Άραβες Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ Κατηγορία:Μωάμεθ
Καρλόττα Μαρία της Πάρμας
Η Καρλόττα Μαρία της Πάρμας ( 1777-1826) ήταν κόρη του Φερδινάνδου της Πάρμας από τη σύζυγό του Αρχιδούκισσα Μαρία Αμαλία της Αυστρίας.
Παιδικά χρόνια
Η Καρλόττα Μαρία Φερδινάνδη Θηρεσία Άννα Ιωσηφίνα Ιωάννα Λουίζα Βικεντία Ροζαλία ήταν η τέταρτη κόρη του Φερδινάνδου της Πάρμας και της Μαρίας Αμαλίας της Αυστρίας. Η γέννησή της απογοήτευσε τους συγγενείς της, που ευελπιστούσαν για έναν δεύτερο γιο, αλλά η μητέρα της δήλωσε ευχαριστημένη και πέρασε πολύ χρόνο με την κόρη της. Η Καρλόττα έβλεπε σπάνια τον πατέρα της, που έλειπε συχνά για κυνήγι. Λέγεται πως είχε μεγάλο ταλέντο στη ζωγραφική.
Η μητέρα και η θεία της Καρλόττας, Μαρία Καρολίνα συμφώνησαν ότι ο γιος της Μαρίας Καρολίνας, Φραγκίσκος Α΄ των Δύο Σικελιών, θα ζητούσε το χέρι της Καρλόττας όταν θα γινόταν δεκαοχτώ. Ο Φραγκίσκος και η Καρλόττα έπρεπε να συναντηθούν στη Νάπολη το 1795, αλλά η τελευταία δεν είχε το θάρρος να εμφανιστεί και, πιστεύοντας ότι δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος του θρόνου, έπεισε τη μητέρα της να ακυρώσει το γάμο.
Μετέπειτα ζωή
Σε ηλικία είκοσι, έγινε μοναχή με το όνομα Υακίνθη Δομινίκη, όπως είχε κάνει προηγουμένως και η αδερφή της Μαρία Αντωνία της Πάρμας. Ενώ η Καρλόττα αναγνωρίστηκε ως πριγκίπισσα της Γαλλίας και της δόθηκε σύνταξη για να είναι σε θέση να ζήσει, η Αντωνία δεν είχε την ίδια τύχη. Μετά τον θάνατο του πατέρα τους τον Οκτώβριο του 1802, οι αδελφές και η μητέρα τους, Μαρία Αμαλία, ήταν παρούσες στην κηδεία του. Όταν η μητέρα τους εξορίστηκε μετά την κηδεία, την συνόδευσαν στην Πράγα, όπου έμειναν κοντά της μέχρι το θάνατό της. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην Πράγα, αυτή και η αδελφή της περιγράφηκαν ως ταπεινές και ξεχασμένες, απασχολούμενες με την προσευχή.
Η Καρλόττα Μαρία απεβίωσε σε ηλικία 30 ετών, στις 5 Απριλίου του 1826.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες
Μοντέλο αποδοχής τεχνολογίας
Το Μοντέλο Αποδοχής της Τεχνολογίας (Technology Acceptance Model - ΤΑΜ) αναπτύχθηκε από τον Davis και την ομάδα του προκειμένου να εξηγήσει και να προβλέψει την αποδοχή της Τεχνολογίας της Πληροφορίας (Information Technology) από άτομα. Το ΤΑΜ υιοθετεί τις αιτιακές σχέσεις της Θεωρίας της δικαιολογημένης δράσης προκειμένου να εξηγήσει τις συμπεριφορές αποδοχής της τεxνολογίας που εκδηλώνουν τα άτομα. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, η Αντιλαμβανόμενη Ευκολία Χρήσης (Perceived Ease of Use) και η Αντιλαμβανόμενη Χρησιμότητα (Perceived Usefulness) από τη χρήση μιας συγκεκριμένης τεχνολογίας είναι οι δύο καθοριστικότεροι παράγοντες υιοθέτησής της. Ο Davis το 1989 όρισε την Αντιλαμβανόμενη Χρησιμότητα ως «το βαθμό, στον οποίο ένα άτομο πιστεύει ότι χρησιμοποιώντας ένα συγκεκριμένο σύστημα θα αυξήσει την απόδοσή του στην εργασία του» και την Αντιλαμβανόμενη Ευκολία Χρήσης ως «το βαθμό, στον οποίο ένα άτομο πιστεύει ότι η χρησιμοποίηση ενός συγκεκριμένου συστήματος δεν θα απαιτεί προσπάθεια».
Τα υπόλοιπα δύο μέρη του TAM είναι η Στάση προς τη Χρήση (Attitude Towards Use) και η Συμπεριφορική Πρόθεση για Χρήση (Behavioural Intention to Use) (Lederer et al., 2000). Η Στάση προς τη Χρήση είναι η αξιολόγηση του χρήστη όσον αφορά την τοποθέτηση μιας συγκεκριμένης εφαρμογής πληροφοριακών συστημάτων. Η Συμπεριφορική Πρόθεση για Χρήση είναι ένα μέτρο της πιθανότητας ότι ένα άτομο θα χρησιμοποιήσει μια συγκεκριμένη εφαρμογή (Ajzen και Fishbein, 1980). Η εξαρτημένη τέλος μεταβλητή του TAM είναι η Πραγματική Χρήση (Actual Use). Συνήθως μετράτε με τη χρονική διάρκεια ή τη συχνότητα χρήσης μια συγκεκριμένης εφαρμογής. Η μέχρι σήμερα έρευνα έχει αποδείξει την ισχύ του συγκεκριμένου μοντέλο, το οποίο είναι πια ευρέως αποδεκτό (Legris et al., 2003).
Η αντιλαμβανόμενη ευκολία χρήσης
Όσον αφορά την Αντιλαμβανόμενη Ευκολία Χρήσης και την Αντιλαμβανόμενη Χρησιμότητα στο Διαδίκτυο, η διεθνής βιβλιογραφία αναφέρει κάποια πρώτα συμπεράσματα (Davis et al., 1995). Τα συχνότερα προβλήματα όσον αφορά την ευκολία χρήσης είναι οι αργές συνδέσεις, η αδυναμία εύρεσης σελίδων που οι χρήστες γνωρίζουν ότι υπάρχουν, η αδυναμία οργάνωσης των σελίδων και των πληροφοριών που έχουν συγκεντρώσει, η αναξιοπιστία των ιστοσελίδων, οι ατελείς αναζητήσεις και η δυσκολία εύρεσης συγκεκριμένων πληροφοριών (Lightner et al., 1996). Η αντιλαμβανόμενη χρησιμότητα στο διαδίκτυο εντοπίζεται κυρίως στον όγκο της διαθέσιμης πληροφορίας, στη ευκολία αγοράς, και στην υποστήριξη συγκεκριμένων επιχειρησιακών λειτουργιών (Marketing, Έρευνα και Ανάπτυξη) (Lederer et al, 2000).
Η μελέτη των Taylor και Todd
Ο Taylor και Todd το 1995 μελέτησαν τον ρόλο της προηγούμενης εμπειρίας στους χρήστες. Συνέκριναν τα αποτελέσματα από έμπειρους και άπειρους χρήστες πληροφοριακών συστημάτων. Οι άπειροι χρήστες έδωσαν διαφορετική έμφαση στους παράγοντες της πρόθεσης και της χρήσης (Usage) απ'ότι οι έμπειροι χρήστες. Υπήρχαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων όσον αφορά την επιρροή της αντιλαμβανόμενης χρησιμότητας (PU), όπου ήταν και ο ισχυρότερος παράγοντας για την πρόθεση (Intention) για την άπειρη ομάδα, ενώ η αντιλαμβανόμενη ευκολία στη χρήση (PEOU) αποδείχθηκε πιο σημαντικός παράγοντας από την Στάση (Attitude). Αντίθετα, οι έμπειροι χρήστες έδωσαν μικρότερη βαρύτητα στην αντιλαμβανόμενη χρησιμότητα (PU). Υπήρχε μια ισχυρότερη σχέση μεταξύ της Συμπεριφορικής Πρόθεσης και συμπεριφοράς για τους έμπειρους χρήστες και αυτό γιατί είχαν στην Στάση τους εμπειρία που έχει κερδηθεί από προηγούμενες περιπτώσεις (Taylor και Todd, 1995).
Πηγές
Κατηγορία:Διοίκηση Επιχειρήσεων Κατηγορία:Μάρκετινγκ Κατηγορία:Τεχνολογία πληροφοριών Κατηγορία:Τεχνολογική αλλαγή Κατηγορία:Διαχείριση παραγωγής
Ντάκα
Η Ντάκα (Dhaka, παλαιότερη γραφή Dacca, ঢাকা στη γλώσσα Μπενγκάλι) είναι η πρωτεύουσα του Μπανγκλαντές και η κυριότερη πόλη του Διαμερίσματος της Ντάκας. Αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της Νότιας Ασίας και είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μπουριγκάνγκα, σε γεωγραφικό πλάτος 23° 42΄ βόρειο και γεωγραφικό μήκος 90° 22΄ 30΄΄ ανατολικό. Μαζί με τη μητροπολιτική της περιοχή έχει πληθυσμό 12.295.728 κατοίκους (το 2007, η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Μπανγκλαντές). Ο πληθυσμός της κυρίως πόλεως ανέρχεται σε 6.737.774 ψυχές, η έκτασή της μόλις 153,84 τετραγωνικά χιλιόμετρα και η πυκνότητα πληθυσμού είναι 43.797 κάτοικοι ανά τετρ.χλμ. Ιστορικά η Ντάκα είναι γνωστή ως «η Πόλη των Τζαμιών» και η πατρίδα του εκλεκτού υφάσματος μουσελίνα, που κατέχει μεγάλη εθνική σημασία. Σημερινός δήμαρχος (2019) είναι ο Σαγίντ Χοκόν στη νότια Ντάκα και ο Ατικούλ Ισλάμ στη Βόρεια Ντάκα (η Ντάκα διασπάστηκε σε δύο αστικές δημοτικές επιχειρήσεις την 1η Δεκεμβρίου 2011).
Κατά τον 17ο αιώνα η πόλη ήταν γνωστή και ως Τζαχανγκίρ Ναγκάρ. Αποτελούσε επαρχιακή πρωτεύουσα και κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου μουσελίνας. Η σύγχρονη πόλη αναπτύχθηκε υπό βρετανική διοίκηση στον 19ο αιώνα και σύντομα αναδείχθηκε σε δεύτερη μεγαλύτερη, πληθυσμιακά, πόλη στη Βεγγάλη μετά την Καλκούτα. Ως απόρροια του διαχωρισμού της Ινδικής χερσονήσου σε ανεξάρτητα κράτη το 1947, η Ντάκα έγινε η πρωτεύουσα του Ανατολικού Πακιστάν και αργότερα, το 1972 η πρωτεύουσα του ανεξάρτητου Μπανγκλαντές.
Σήμερα η Ντάκα αποτελεί κέντρο της πολιτικής, πολιτιστικής και οικονομικής ζωής του Μπανγκλαντές. Κατέχει το υψηλότερο ποσοστό εγγράμματων (72,3%) και την πλέον διαφοροποιημένη οικονομία από όλες τις πόλεις της χώρας. Παρότι οι υποδομές της είναι οι πιο αναπτυγμένες στη χώρα, παραμένει μία μητρόπολη που παλεύει με προβλήματα ρύπανσης, κυκλοφορίας και έλλειψης υπηρεσιών ικανών να εξυπηρετήσουν τον αυξανόμενο πληθυσμό. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, η Ντάκα γνώρισε τον εκσυγχρονισμό των μεταφορών, των τηλεπικοινωνιών και των δημόσιων έργων. Η πόλη προσελκύει προσοδοφόρες ξένες επενδύσεις και εμπόριο, ενώ αποτελεί προορισμό για πολλούς εσωτερικούς μετανάστες.
Ιστορία
thumb|left|Το φρούριο Λαλμπάγκ, χτισμένο στα μέσα του 17ου αιώνα από τον [[Σαΐστα Χαν.]] Η ύπαρξη οικισμών στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα κτισμένη η Ντάκα ανάγεται στον 7ο αιώνα μ.Χ.. Η περιοχή ανήκε στο βουδιστικό βασίλειο Καμαρούπα και στην Αυτοκρατορία Πάλα πριν περάσει υπό τον έλεγχο της ινδουιστικής Δυναστείας Σένα τον 9ο αιώνα. Πολλοί πιστεύουν ότι το όνομα «Ντάκα» προήλθε από την ίδρυση του ναού της θεάς Ντακεσβάρι από τον Μπαλάλ Σένα τον 12ο αιώνα, ενώ η πόλη μαζί με τη γύρω περιοχή αποκαλούνταν εκείνη την περίοδο Μπενγκάλα. Η ίδια η πόλη ήταν δομημένη γύρω από λίγες αγορές, όπως τις Λάξμι Μπαζάρ, Σανχάρι Μπαζάρ, Ταντί Μπαζάρ, Πατουατούλι, Κουμαρτούλι, Μπανία Ναγκάρ και Γκοάλ Ναγκάρ. Μετά τη λήξη της Δυναστείας Σένα, η Ντάκα κυβερνήθηκε διαδοχικά από Τουρκομάνους και Αφγανούς κυβερνήτες από το Σουλτανάτο του Δελχί πριν την άφιξη των Μουγκάλ το 1608.
Η ανάπτυξη δήμων και μία σημαντική αύξηση του πληθυσμού ήρθαν μετά την ανακήρυξη της πόλεως ως πρωτεύουσας της Βεγγάλης το ίδιο έτος. Ο Ισλάμ Χαν υπήρξε ο πρώτος Μουγκάλ διοικητής της Ντάκα. Ο Χαν ονόμασε την πόλη «Τζαχανγκίρ Ναγκάρ» (= «Πόλη του Τζαχανγκίρ») προς τιμή του αυτοκράτορα Τζαχανγκίρ, αλλά η ονομασία αυτή έπαψε να χρησιμοποιείται λίγο μετά τον θάνατο του Τζαχανγκίρ. Η βασική επέκταση της πόλεως έγινε υπό τον στρατηγό των Μουγκάλ Σαΐστα Χαν. Εκείνη την εποχή η πόλη είχε διαστάσεις 19 επί 13 χιλιόμετρα και πληθυσμό σχεδόν 1 εκατομμύριο. Η πόλη πέρασε υπό τον έλεγχο της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών το 1765, μετά τη Μάχη του Πλάσσεϊ. Ο πληθυσμός της Ντάκα μειώθηκε δραστικά την εποχή αυτή, καθώς η σημασία που είχε η Καλκούτα αυξήθηκε, αλλά τελικά ακολούθησε ο εκσυγχρονισμός και η ανάπτυξη και της Ντάκα. Εκσυγχρονισμένο σύστημα υδροδοτήσεως εγκαταστάθηκε το 1874 και ηλεκτρικό ρεύμα από το 1878.
Κατά την Διχοτόμηση της Βεγγάλης του 1905, η Ντάκα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του νέου κράτους «Ανατολική Βεγγάλη και Ασσάμ», αλλά η Βεγγάλη επανενώθηκε το 1911. Μετά τον διαχωρισμό της Ινδικής χερσονήσου σε ανεξάρτητα κράτη το 1947, η Ντάκα έγινε η πρωτεύουσα του Ανατολικού Πακιστάν. Η πόλη γνώρισε τότε ελάχιστα βίαια επεισόδια. Μεγάλο μέρος του ινδουιστικού πληθυσμού της μετανάστευσε στην Ινδία, ενώ πολλοί Μουσουλμάνοι εγκαταστάθηκαν στην πόλη. Μετά την ανεξαρτησία του Μπανγκλαντές το 1971, η Ντάκα έγινε η πρωτεύουσα του νέου κράτους (στις 16 Δεκεμβρίου). Η ανάπτυξη του εμπορίου και της βιομηχανίας, ακολουθούμενη από τον πληθυσμό, αυξήθηκαν ραγδαία κατά τις επόμενες δεκαετίες, πράγμα που δημιούργησε παραπέρα προκλήσεις για την ανάπτυξη των υπηρεσιών και των υποδομών. Ως το πολιτικό κέντρο, η Ντάκα γνώρισε έναν αυξανόμενο αριθμό πολιτικών απεργιών και βίαιων επεισοδίων. Η υιοθέτηση των ουρντού ως της μόνης επίσημης γλώσσας του Πακιστάν οδήγησε σε ογκώδεις πορείες διαμαρτυρίας. Οι διαμαρτυρίες αυτές, γνωστές ως «Κίνημα για τη γλώσσα μπενγκάλι» (Bengali Language Movement), είχαν ως αποτέλεσμα τη θανάτωση φοιτητών που διαδήλωναν ειρηνικά από την αστυνομία.
thumb|250px|right|Το κτήριο Τζατίο Σανγκσάντ Μπαμπάν στεγάζει το [[κοινοβούλιο του Μπανγκλαντές.]] Ο τροπικός κυκλώνας Μπόλα του 1970 κατέστρεψε μεγάλο μέρος της περιοχής, σκοτώνοντας μισό εκατομμύριο ανθρώπους. Πάνω από τη μισή Ντάκα πλημμύρισε και εκατομμύρια άνθρωποι εγκαταλείφθηκαν αβοήθητοι. Ως απόρροια της αυξανόμενης δημόσιας οργής για τις εθνοτικές διακρίσεις και για τις ανεπαρκείς προσπάθειες ανακούφισης των θυμάτων του κυκλώνα από την κεντρική κυβένηση του Πακιστάν, ο Μπενγκάλι πολιτικός Σεΐχης Μουτζιμπούρ Ραχμάν οργάνωσε εθνικιστικό συλλαλητήριο στις 7 Μαρτίου 1971 στον ιππόδρομο της Ντάκα. Μετά τη συμμετοχή ενός εκατομμυρίου διαδηλωτών στη συγκέντρωση, το Μπανγκλαντές κήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία του στις 26 Μαρτίου. Η επέκταση των ορίων της πόλεως οδήγησε στη δημιουργία νέων οικισμών, όπως των Μπασουντάρα, Μιρπούρ και Μοτιτζίλ.
Γεωγραφία και κλίμα
Η Ντάκα βρίσκεται στο νοτιοκεντρικό Μπανγκλαντές, στην ανατολική όχθη του ποταμού Μπουριγκάνγκα, κλάδου του Δέλτα του Γάγγη. Αποτελείται από 8 κύριους δήμους («θάνες»), τους Ντανμόντι, Κοτβάλι, Μοτιτζίλ, Παλτάν, Ράμνα, Μοχαμαντπούρ, Σουτραπούρ και Τεζγκαόν, καθώς και 16 «βοηθητικούς» (τα Γκουλσάν, Λαλμπάγκ, Μιρπούρ, Παλάμπι, Σαχ Αλί, Τουράγκ, Σαμπουτζμπάγκ, Ντάκα Κάντονμεντ, Ντέμρα, Χαζαριμπάγκ, Σιαμπούρ, Μπαντά, Καφρούλ, Καμρανγκίρ Τσαρ, Χιλγκαόν και Ουτάρα). Συνολικά η πόλη έχει 130 δημοτικά διαμερίσματα και 725 συνοικίες.
Η ελεύθερη γη χαρακτηρίζεται από πλούσια τροπική βλάστηση και υγρό χώμα. Είναι πεδινή και βρίσκεται κοντά στο επίπεδο της θάλασσας, πράγμα που κάνει τη Ντάκα επιρρεπή σε πλημμύρες κατά την εποχή των μουσώνων, εξαιτίας των ισχυρών βροχοπτώσεων και της ανόδου της θαλάσσιας στάθμης από τους κυκλώνες.
Το κλίμα της Ντάκα είναι τροπικό, θερμό και υγρό. Η πόλη βρίσκεται μέσα στη ζώνη των μουσώνων με μέση ετήσια θερμοκρασία 25 °C και μηνιαίες μέσες μεταξύ 18 °C τον Ιανουάριο και 29 °C τον Αύγουστο. Σχεδόν 80% της μέσης ετήσιας βροχοπτώσεως των 1.854 χιλιοστομέτρων πέφτει το καλοκαίρι (από τον Μάιο ως τον Σεπτέμβριο).
Περιβάλλον
Η αυξανόμενη ατμοσφαιρική και ποτάμια ρύπανση που προκαλούνται από την κυκλοφοριακή συμφόρηση και τα βιομηχανικά απόβλητα αντιστοίχως αποτελούν σοβαρά προβλήματα που επηρεάζουν τη δημόσια υγεία και την ποιότητα της ζωής στην πόλη. Οι υγρότοποι γύρω από τη Ντάκα εξαφανίζονται, καθώς επιχωματώνονται για την κατασκευή πολυκατοικιών και άλλες χρήσεις. Μαζί με τη ρύπανση, η καταστροφή των βιοτόπων απειλεί να καταστρέψει μεγάλο μέρος της τοπικής βιοποικιλότητας.
Πολιτική διοίκηση
thumb|Το δημαρχείο της Ντάκα.
Ο δήμος της Ντάκα ιδρύθηκε την 1 Αυγούστου 1864 και αναβαθμίσθηκε σε "δημοτική επιχείρηση" το 1978. Είναι ένας αυτοκυβερνώμενος οργανισμός που διοικεί την πόλη. Τα δημοτικά του διαμερίσματα έχουν εκλεγμένους δημοτικούς συμβούλους. Ο δήμαρχος της Ντάκα εκλέγεται από τον λαό κάθε 5 χρόνια. Σημερινοί δήμαρχοι (2019) είναι ο Σαγίντ Χοκόν στη δημοτική επιχείριηση Νότιας Ντάκα και ο Ατικούλ Ισλάμ στην δημοτική επιχείριηση Βόρειας Ντάκα. Το Εκπαιδευτικό Συμβούλιο της Ντάκα είναι υπεύθυνο για τη διοίκηση όλων των δημόσιων και των περισσότερων ιδιωτικών σχολείων, με την εξαίρεση των αγγλικών γυμνασίων ("English-medium schools") και των μουσουλμανικών ιεροδιδασκαλείων (μαντράσες).
Η Μητροπολιτική Αστυνομία της Ντάκα (Dhaka Metropolitan Police, DMP) ιδρύθηκε το 1976 με 6.000 προσωπικό σε 12 αστυνομικά τμήματα. Μετά την ταχεία πληθυσμιακή αύξηση η δύναμη της αστυνομίας αυξήθηκε στις 23.000 σε 33 αστυνομικά τμήματα και η δημιουργία άλλων 18 τμημάτων έχει δρομολογηθεί. Ωστόσο, η Ντάκα υποφέρει από μονίμως υψηλή εγκληματικότητα και συχνά περιστατικά πολιτικής και θρησκευτικής βίας. Η Μητροπολιτική Αστυνομία της Ντάκα πάσχει από έλλειψη εξοπλισμού και προσωπικού, με αποτέλεσμα μερικές φορές το κράτος να χρησιμοποιεί τον στρατό και παραστρατιωτικές δυνάμεις σε μεγάλες επιχειρήσεις για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας. Η Ντάκα και η Τσίταγκονγκ είναι οι μόνες πόλεις του Μπανγκλαντές που διαθέτουν αποχετευτικό σύστημα με αγωγούς, αλλά σήμερα μόλις το 25% του πληθυσμού της Ντάκα εξυπηρετείται αυτό, με άλλο ένα 30% να εξυπηρετείται από βόθρους και το υπόλοιπο από τίποτα. Τα 2/3 των νοικοκυριών στη Ντάκα έχουν τρεχούμενο νερό. Πάνω από 9,7 εκατομμύρια τόνοι στερεών αποβλήτων παράγονται στην πόλη κάθε χρόνο. Παρότι κρατικές και ιδιωτικές προσπάθειες έχουν κατορθώσει να συλλέγονται τα απορρίμματα σε όλη την πόλη και να χρησιμοποιούνται ως λίπασμα, μεγάλες ποσότητες αποθέτονται χωρίς επεξεργασία σε γειτονικές πεδιάδες και νερά. Η Ντάκα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά θανάτων από μολυσματικές ασθένειες για πόλεις της Ασίας.
Η πόλη διαιρείται σε 10 εκλογικές περιφέρειες. Είναι η έδρα του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Μπανγκλαντές και του Ανωτέρου Δικαστηρίου της Ντάκα. Το ανάκτορο Μπανγκαμπαμπάν υπήρξε διαδοχικά η επίσημη κατοικία του Βρετανού Αντιβασιλέως των Ινδιών, του κυβερνήτη του Ανατολικού Πακιστάν και σήμερα του Προέδρου του Μπανγκλαντές. Το κτήριο Τζατίο Σανγκσάντ Μπαμπάν, σχεδιασμένο από τον διάσημο αρχιτέκτονα Λούις Καν, στεγάζει το κοινοβούλιο του Μπανγκλαντές. Το Μπαϊτούλ Μουκαράμ, με σχέδιο που θυμίζει την Καάμπα στη Μέκκα, είναι το εθνικό τζαμί. Τα ιστορικά μνημεία της Ντάκα περιλαμβάνουν και τα Ανάκτορα Μπάρα Κάτρα, το φρούριο Λαλμπάγκ, το Χοσενί Νταλάν και τον Αχσάν Μανζίλ.
Για να καταπολεμήσει το αυξανόμενο κυκλοφοριακό πρόβλημα και την αύξηση του πληθυσμού στην πρωτεύουσα, η κυβέρνηση έχει θέσει σε ισχύ μέτρα για την αστικοποίηση των γύρω περιοχών, όπως τη φοροαπαλλαγή για δεκαετία επί της κατασκευής κάθε είδους κτηρίων και εγκαταστάσεων έξω από τη Ντάκα.
Οικονομία
Η Ντάκα είναι πάνω απ' όλα η εμπορική καρδιά του Μπανγκλαντές. Σε όλο τον προηγούμενο αιώνα, η πόλη προσέλκυε μεγάλους αριθμούς ανθρώπων της υπαίθρου που έρχονταν να βρουν εργασία. Αυτό οδήγησε στη διαφοροποίηση της οικονομίας. Στη δεκαετία του 1960 υπήρχαν κυρίως ναυπηγεία μικρών πλοίων, εργοστάσια κατεργασίας γιούτας (της τροπικής ψάθας), βιοτεχνίες και κοσμηματοποιία. Σήμερα, οι γυρολόγοι-πλανόδιοι πωλητές, οι μικροκαταστηματάρχες και οι μεταφορείς ρίκσο (δίτροχα αμάξια μεταφοράς επιβατών που σύρονται από άνθρωπο) απαρτίζουν σημαντικό μέρος του πληθυσμού — μόνο οι τελευταίοι υπολογίζονται σε 400.000. Το μισό εργατικό δυναμικό απασχολείται στην οικοτεχνία και ως περιστασιακοί εργάτες, ενώ περίπου 800.000 εργάζονται στην βιομηχανία υφασμάτων. Η ανεργία παραμένει υψηλή, στο 23%. Σύμφωνα με τον ιστοτόπο CityMayors Statistics, το ακαθάριστο προϊόν της Ντάκα το 2008 καταγράφηκε στα 92 δισεκ. δολάρια, με ετήσιο ρυθμό αυξήσεως 7,6%, ώστε το εκτιμώμενο ακαθάριστο προϊόν για το έτος 2020 να υπολογίζεται σε 160 δισεκ. δολάρια. Το ετήσιο κατά κεφαλή εισόδημα στην πόλη εκτιμάται σε 3600 δολάρια.
Το Χρηματιστήριο της Ντάκα και οι περισσότερες από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες στη χώρα (Citigroup, HSBC, Standard Chartered Bank, Unilever, Nestle) εδρεύουν επίσης στην πόλη. Η ιστορία με τη «μικροπίστωση» που έδωσε το Βραβείο Νόμπελ στον Γιουνούς άρχισε στη Ντάκα, όπου βρίσκονται τα κεντρικά των Grameen Bank και BRAC. Η ανοικοδόμηση προσθέτει επίσης θέσεις εργασίας, καθώς νέοι ουρανοξύστες μεταβάλλουν το τοπίο. Η ανάπτυξη υπήρξε ιδιαίτερα εμφανής στα χρηματοοικονομικά, τη μεταποίηση, τις τηλεπικοινωνίες και τις υπηρεσίες, ενώ ο τουρισμός και τα εστιατόρια συνεχίζουν ως σημαντικά στοιχεία της οικονομίας της πόλεως.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της Ντάκα αυξάνεται με εκτιμώμενο ρυθμό 4,2% ετησίως, έναν από τους υψηλότερους ανάμεσα στις ασιατικές πόλεις. Τη δεκαετία του 1960 ο πληθυσμός της ήταν μόλις το ένα δωδέκατο του σημερινού. Η συνεχής αύξηση αντανακλά τη συνεχιζόμενη εσωτερική μετανάστευση από τις αγροτικές περιοχές, που αντιπροσώπευαν το 60% αυτής της αυξήσεως την περίοδο 1960-1980. Πιο πρόσφατα, ο πληθυσμός αυξήθηκε και για τον λόγο ότι επεκτάθηκαν τα όρια της πόλεως, κάτι που προσέθεσε πάνω από 1 εκατομμύριο κατοίκους τη δεκαετία του 1980.
Οι κάτοικοι της Ντάκα προέρχονται από κάθε γωνιά του Μπανγκλαντές. Οι παλαιοί κάτοικοι στην παλιά πόλη είναι γνωστοί ως Ντακαΐγια και έχουν ξεχωριστή διάλεκτο και κουλτούρα. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού μιλά την εθνική γλώσσα μπενγκάλι, κάποιοι με τοπικές διαλέκτους της Τσιταγκόνγκ και του Σιλέτ. Η αγγλική ομιλείται επίσης ως δεύτερη γλώσσα από μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Η ουρντού ομιλείται από μέλη αρκετών εθνικών μειονοτήτων, όπως είναι οι Μπιχάρι.
Ζωή και πολιτισμός
Η Ντάκα έχει αξιόλογη πολιτιστική ζωή. Κατ' αρχή, οι μεγαλόπρεποι ετήσιοι εορτασμοί των εθνικών επετείων (Ημέρα Ανεξαρτησίας του Μπανγκλαντές στις 26 Μαρτίου, Ημέρα των Μαρτύρων για τη Γλώσσα στις 21 Φεβρουαρίου και Ημέρα της Νίκης στις 16 Δεκεμβρίου) δίνουν ένα τόνο, με δημόσιες τελετές και πορείες σε ολόκληρη την πόλη. Πολλές σχολές και κολέγια διοργανώνουν τότε φεστιβάλ και κοντσέρτα στα οποία συμμετέχει ο γενικός πληθυσμός. Επίσης, το Ποχέλα Μπαϊσάχ, η Πρωτοχρονιά των Μπενγκάλι, γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 14 Απριλίου με ιδιαίτερη λαμπρότητα στη Ντάκα.
Η πιο συνηθισμένη ενδυμασία για τις γυναίκες είναι το σάρι ή το σαλβάρι, ενώ οι άνδρες προτιμούν πλέον την ευρωπαϊκή ενδυμασία από το παραδοσιακό λουνγκί. Η Ντούργκα Πούτζα, προς τιμή της θεάς Ντούργκα, είναι η σημαντικότερη ινδουιστική γιορτή στην πόλη, ενώ οι μουσουλμανικοί εορτασμοί των Ιντ αλ-φιτρ και Ιντ αλ-Αντχά οδηγούν εκατομμύρια πιστούς στα τζαμιά.
Εκτός από τη μπανγκλαντεσιανή κουζίνα και τις παραλλαγές της νότιας Ασίας. μεγάλη ποικιλία δυτικών και κινέζικων φαγητών προσφέρεται σε πολλά εστιατόρια. Το Μπακαρχάνι της Ντάκα αποτελεί το παραδοσιακό φαγητό-μεζέ στην παλιά πόλη: διάσημο για τη γεύση και την ποιότητά του, ήταν περιζήτητο στην αυτοκρατορική αυλή των Μουγκάλ στο Δελχί.
Παρά την αυξανόμενη δημοφιλία της δυτικής μουσικής και των ροκ συγκροτημάτων, η παραδοσιακή δημοτική μουσική του Μπανγκλαντές παραμένει αγαπητή. Η περιοχή της οδού Μπέιλι, γνωστή ως Νατάκ Παρά (= «Θεατρογειτονιά»), είναι το κέντρο της ζωηρής θεατρικής κίνησης της Ντάκα. Η ινδική και πακιστανική μουσική και κινηματογράφος αρέσουν επίσης σε εκατομμύρια κατοίκους της Ντάκα. Αυτή η περιοχή σχετίζεται και με την αναγέννηση του τζαμντανί, εξαιτίας των πολλών υφασματοπωλείων που εμπορεύονται αυτά τα παλαιά χειροποίητα παραδοσιακά σάρι των Μπενγκάλι.
Τα τελευταία χρόνια πολλοί ιδιωτικοί ραδιοσταθμοί στα FM ιδρύθηκαν στην Ντάκα, όπως τα Radio Foorti FM 88,0, Radio Today FM 89,6, Radio Amar FM 101,6 και ABC Radio FM 89,2. Εκτός από την κρατική τηλεόραση, που εκπέμπει προγράμματα στη μπενγκάλι και στην αγγλική, υπάρχουν δημοφιλείς σταθμοί καλωδιακής και δορυφορικής τηλεοράσεως, όπως οι ''Ekushey Television, Channel I, ATN Bangla, RTV, NTV και STAR TV. Οι εφημερίδες της Ντάκα με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία είναι οι Prothom Alo και Ittefaq και γράφονται στη γλώσσα μπενγκάλι. Οι Daily Star και The Independent είναι οι μεγαλύτερες αγγλόφωνες ημερήσιες εφημερίδες που τυπώνονται στην πόλη. Παρότι τα κινητά τηλέφωνα πολλαπλασιάζονται, λιγότερο από 10% των νοικοκυριών έχουν τηλεφωνική σύνδεση. ''
Μεταφορές
right|250px|thumb|Η Ντάκα είναι γνωστή ως η παγκόσμια «πρωτεύουσα» των [[ρίκσο, με περίπου 400 χιλιάδες.]] Τα δίκυκλα και αυτοκινούμενα αμαξάκια ρίκσο αποτελούν το κυριότερο μέσο μεταφοράς των κατοίκων στην πόλη, με περίπου 400.000 ρίκσο να κυκλοφορούν κάθε μέρα, ο μεγαλύτερος αριθμός από οποιαδήποτε άλλη πόλη του κόσμου. /Ωστόσο, μόνο 85.000 από αυτά έχουν άδεια από τις τοπικές αρχές. Ακόμα και τα σχετικά φθηνά και οικολογικά ποδήλατα ρίκσο προκαλούν κυκλοφοριακό πρόβλημα και γι' αυτό έχουν απαγορευθεί από αρκετές περιοχές στην πόλη. Τα αστικά λεωφορεία ανήκουν τόσο στην κρατική εταιρεία οδικών μεταφορών του Μπανγκλαντές (ΕΟΜΜ), όσο και σε ιδιωτικές εταιρείες. Τα σκούτερ, τα ταξί και τα Ι.Χ. αυτοκίνητα χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο από την αυξανόμενη μεσαία τάξη. Η κυβέρνηση έλαβε μέτρα για την αντικατάσταση των ταξί δίχρονου κινητήρα με «πράσινα ταξί» (CNG) που κινούνται με συμπιεσμένο φυσικό αέριο.
Η Ντάκα διαθέτει 1.868 χιλιόμετρα ασφαλτοστρωμένων δρόμων. Συνδέεται με εθνικές οδούς και σιδηροδρόμους με τις πόλεις Τσίταγκονγκ, Κούλνα, Μύμενσινγκ, Ρατζσάχι, Φαρίντπουρ και Συλχέτ. Η ΕΟΜΜ διατηρεί δρομολόγια υπεραστικών λεωφορείων με τις ινδικές πόλεις Καλκούτα και Αγκάρταλα. Η Ντάκα έχει δύο κύριους σιδηροδρομικούς σταθμούς (Καμαλπούρ και Μπιμάν Μπαντάρ στο αεροδρόμιο) που εξυπηρετούν δρομολόγια προαστιακού και υπεραστικού σιδηροδρόμου της κρατικής εταιρείας Σιδηρόδρομοι του Μπανγκλαντές. Το λιμάνι Σανταργκάτ στον ποταμό Μπουριγκάνγκα και το Διεθνές Αεροδρόμιο Ζία, το μεγαλύτερο της χώρας, συμπληρώνουν την εξυπηρέτηση των μεταφορών της Ντάκα.
Εκπαίδευση
Η Ντάκα έχει τα περισσότερα σχολεία, κολέγια και πανεπιστήμια από κάθε άλλη πόλη του Μπανγκλαντές. Το Κολέγιο της Ντάκα είναι το παλαιότερο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα της πόλεως και από τα παλαιότερα στις βρετανικές Ινδίες (έτος ιδρύσεως 1840). Μετά την ανεξαρτησία της χώρας, ιδρύθηκαν στη Ντάκα πολλά δημόσια και ιδιωτικά κολέγια και πανεπιστήμια, που προσφέρουν πτυχία και μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών. Το Πανεπιστήμιο της Ντάκα είναι το μεγαλύτερο δημόσιο πανεπιστήμιο του Μπανγκλαντές, με πάνω από 30.000 φοιτητές και 1.300 διδάσκοντες. Το Πανεπιστήμιο της Ντάκα διατηρεί 18 ερευνητικά κέντρα και 70 τμήματα και ινστιτούτα. Δύο άλλα ΑΕΙ είναι το Πανεπιστήμιο Τζαχανγκίρναγκαρ και το Πολυτεχνείο του Μπανγκλαντές (Bangladesh University of Engineering and Technology, BUET). Υπάρχουν επίσης οι ανεξάρτητες Ιατρικές Σχολές Ιατρικό Κολλέγιο και Νοσοκομείο της Ντάκα και Ιατρικό Κολέγιο Σερ Σαλιμουλάχ. Οι πανεπιστημιουπόλεις των δημόσιων πανεπιστημίων γίνονται συχνά πεδία διαμαρτυριών, απεργιών και βίαιων ταραχών ανάμεσα στους φοιτητές, την αστυνομία και πολιτικές ομάδες.
Αθλητισμός
Το κρίκετ και το ποδόσφαιρο είναι τα δύο δημοφιλέστερα αθλήματα στη Ντάκα, όπως και στο υπόλοιπο Μπανγκλαντές. Οι δύο μεγαλύτεροι σύλλογοι με τις καλύτερες ομάδες είναι οι Μοχαμεντάν και Αμπάχανι, με σφοδρή τη μεταξύ τους αντιπαλότητα.
Στην Ντάκα έγινε ο πρώτος επίσημος αγώνας κρίκετ ανάμεσα στις εθνικές ομάδες του Πακιστάν και της Ινδίας (1954). Το Εθνικό Στάδιο Μπανγκαμπάντου ήταν παλαιότερα ο βασικός χώρος διεξαγωγής των αγώνων κρίκετ, αλλά σήμερα φιλοξενεί μόνο αγώνες ποδοσφαίρου. Άλλα στάδια στη Ντάκα είναι τα Στάδιο Μιρπούρ Σερ-ε-Μπάνγκλα, Στάδιο Κρίκετ του Ντανμόντι και Άουτερ Στάντιουμ Γκράουντ.
Ακρόπολη (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ακρόπολη (καθ. Ακρόπολις) μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Ψάρι Αρκαδίας
Με το όνομα Ψάρι συναντώνται δύο οικισμοί της Αρκαδίας
Κομπασιτσιγιάντα
Το Κομπασιτσιγιάντα είναι διεθνές φεστιβάλ λουκάνικων που οργανώνεται κάθε χρόνο στο χωριό Τούριγια, κοντά στο Σρμπόμπραν της Σερβίας. 32 φεστιβάλ έχουν πραγματοποιηθεί έως τον Φεβρουάριο του 2017, και είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο δημοφιλή χωριάτικα φεστιβάλ στη Σερβία. Στο φεστιβάλ προσέρχονται δεκάδες χιλιάδες άτομα κάθε χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Βοϊβοντίνα Κατηγορία:Σερβία-επέκταση Κατηγορία:Πολιτισμός της Σερβίας
Γλωσσάριο
Με τον όρο γλωσσάριο κάποιοι νεοέλληνες χαρακτήριζαν παλαιότερα συναγωγές λέξεων που ανήκαν σε ειδικό επιστημονικό, τεχνολογικό, επαγγελματικό κλπ τομέα ή χώρο.
Εκλογικό ημερολόγιο 2021
thumb|240px|Εθνικό εκλογικό ημερολόγιο για το 2021. Το ημερολόγιο εκλογών για το 2021 παραθέτει σε κατάλογο τις εθνικές/ομοσπονδιακές άμεσες εκλογές οι οποίες διεξήχθησαν ή πρόκειται να διεξαχθούν εντός του έτους 2021 σε όλα τα κυρίαρχα κράτη και τα εξαρτώμενα εδάφη τους. Δεν συμπεριλαμβάνονται οι επαναληπτικές εκλογές, παρότι παρατίθενται ορισμένα εθνικά δημοψηφίσματα. Επίσης, δίνονται επιλεγμένες κάποιες επαρχιακές, κρατιδιακές και πολιτειακές εκλογές, σε κράτη όπως η Γερμανία, η Αυστραλία, η Αυστρία, η Ισπανία και ο Καναδάς.
Παραπομπές
Εκλογικο
Γλώσσες της Βοϊβοντίνα
μικρογραφία|281x281εσ|Γλωσσικός χάρτης της Βοϊβοντίνας με βάση τα δεδομένα ανά δήμο στην απογραφή του 2011Οι γλώσσες που ομιλούνται στην σερβική επαρχία της Βοϊβοντίνα περιλαμβάνουν τις Νότιες Σλαβικές γλώσσες (σερβικά, κροατικά, Μπούνιεβατς, Σόκατς, Σλαβομακεδονικά, Σλοβενικά, Βουλγαρικά), Δυτικές Σλαβικές γλώσσες (σλοβακικά, πολωνικά και τσεχικά), Ανατολικές Σλαβικές γλώσσες (ρουθηνικά, ουκρανικά, ρωσικά), καθώς και γλώσσες όπως την ουγγρική γλώσσα, τη ρουμανική γλώσσα, τη Γερμανική γλώσσα, την γλώσσα Ρομάνι, την αλβανική γλώσσα, την κινεζική γλώσσα και άλλες.
Ιστορική επισκόπηση
Είναι άγνωστο ποιες γλώσσες ομιλούνταν στην επικράτειά της σημερινής Βοϊβοντίνα στην παλαιολιθική και νεολιθική εποχή. Οι πρώτοι ομιλητές των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, έφτασαν το 4200 π.Χ. και από τότε έχουν εμφανιστεί τα πρώτα γραπτά ίχνη για αυτή την περιοχή αυτή. Υπάρχουν αρχεία σχετικά με τους ομιλητές διάφορων Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών που έζησαν σε αυτήν την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των ομιλητών του Θρακικού, του Ιλλυρικού, του Κελτικού, του Ιρανικού και του Ιταλικού κλάδου της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Η παρακμή και η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έφερε σε αυτή την περιοχή και ομιλητές Τουρκικών και Γερμανικών γλωσσών. Ομιλητές των Νότιων Σλαβικών γλωσσών εγκαταστάθηκαν στην περιοχή τον 6ο αιώνα, ενώ οι ομιλητές της Ουγγρικής εμφανίστηκαν τον 9ο αιώνα. Η Οθωμανική κατάκτηση της περιοχής τον 16ο αιώνα έφερε σε αυτή την περιοχή ομιλητές της τουρκικής, των Ρομάνι, και άλλων γλωσσών, ενώ η Αψβουργική κατάκτηση στα τέλη του 17ου και το πρώτο μισό του 18ου αιώνα έφερε εδώ ομιλητές της γερμανικής, της σλοβακικής, της ρουθηνικής, της τσεχικής, της ουκρανικής και άλλων γλωσσών. Τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μια αύξηση του αριθμού των ομιλητών της Κινεζικής γλώσσας.
Απογραφή του 2011
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, οι κύριες γλώσσες που ομιλούνταν στη Βοϊβοντίνα ήταν οι παρακάτω:
Χρήση των μειονοτικών γλωσσών
μικρογραφία|225x225εσ|Πλάκα μπροστά από το γραφείο του Δημάρχου γραμμένη στις τέσσερις γλώσσες που χρησιμοποιούνται στην Πόλη του Νόβι Σαντ: ([[Σερβική γλώσσα|σερβικά, ουγγρικά, σλοβακικά, και ρουθηνικά)]] Εκτός από τα σερβικά, η οποία είναι η επίσημη γλώσσα σε όλη τη χώρα, υπάρχουν πέντε περιφερειακές γλώσσες σε επίσημη χρήση από την επαρχιακή διοίκηση στη Βοϊβοντίνα: τα ουγγρικά, τα ρουμανικά, τα σλοβακικά, τα ρουθηνικά, και τα κροατικά. Η σερβική γλώσσα χρησιμοποιείται σε όλες τις δημοτικές κυβερνήσεις, ενώ οι μειονοτικές γλώσσες χρησιμοποιούνται σε επιλεγμένες δημοτικές κυβερνήσεις. Η σερβική γλώσσα γραμμένη στο Κυριλλικό αλφάβητο είναι σε επίσημη χρήση σε όλες τις 45 δήμους της Βοϊβοντίνα, ενώ η σερβική γλώσσα γραμμένη στο λατινικό αλφάβητο είναι σε επίσημη χρήση μόνο σε 23 από τους 45 δήμους. Η ουγγρική γλώσσα είναι σε επίσημη χρήση σε 29 δήμους, η σλοβακική σε 12, η ρουμανική σε 9, η ρουθηνική σε 6, και η κροατική και η τσεχική σε 1 δήμο η κάθε μία (ωστόσο η τσεχική δεν είναι επίσημη σε επαρχιακό επίπεδο).
Η Ραδιοτηλεόραση της Βοϊβοντίνας, ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της επαρχίας, μεταδίδει προγράμματα σε 10 γλώσσες: σερβικά, ουγγρικά, σλοβακικά, ρουθηνικά, ρουμανικά, μπούνιεβατς, Ουκρανικά, Ρομάνι, κροατικά και σλαβομακεδονικά. Ορισμένες τηλεοπτικές εκπομπές επίσης μεταφράζονται στη Νοηματική γλώσσα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γλώσσες της Ευρώπης Κατηγορία:Γλώσσες της Σερβίας
Δήμος Διστόμου
Ο Δήμος Διστόμου ήταν δήμος του νομού Βοιωτίας που λειτούργησε τις περιόδους 1835-1840, 1858-1912 και 1946-2010. Ο δήμος συστήθηκε αρχικά το 1835 με την ονομασία Δήμος Διστομίων, με τους οικισμούς Δίστομο, Στείρι, Ιερά Μονή Οσίου Λουκά και Κυριάκι. Ο δήμος καταργήθηκε το 1840 και συνενώθηκε με τον δήμο Χαιρώνειας με εξαίρεση το Κυριάκι που πήγε στον δήμο Λεβαδέων. Επανιδρύθηκε το 1858 με χειμερινή έδρα το Δίστομο και θερινή το Κυριάκι. Την περίοδο 1912-1946 ήταν κοινότητα. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας, το 1999, διευρύνθηκε με τη συνένωση στον δήμο της παλαιότερης κοινότητας Στειρίου. Ο νέος διευρυμένος δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Διστόμου - Αράχοβας - Αντίκυρας. Βρισκόταν βορειοδυτικά του νομού και συνόρευε με τους δήμους Λεβαδέων, Αράχωβας, Δαύλειας και με τις κοινότητες Αντίκυρας και Κυριακίου. Αποτελούταν από δύο δημοτικά διαμερίσματα, το δημοτικό διαμέρισμα Διστόμου και το δημοτικό διαμέρισμα Στειρίου. Ο πληθυσμός του δήμου ήταν 4.368 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Διαίρεση
Αναλυτικότερα οι οικισμοί που αποτελούσαν τον δήμο Διστόμου είναι:
Ο πρώτος διευρυμένος δήμος Διστόμου
Ο δήμος Διστόμου (αργότερα αναφέρεται ως Δήμος Διστομίων) είχε λειτουργήσει και στο παρελθόν και συγκεκριμένα την περίοδο 1835-1912. Συστάθηκε αρχικά το 1835 και περιλάμβανε τους οικισμούς Δίστομο, Κυριάκι, Στείρι, Ζερίκι και την Μονή Οσίου Λουκά. Με το βασιλικό διάταγμα της 1ης Σεπτεμβρίου 1840 (ΦΕΚ 22Α 18/12/1840) «περί συγχώνευσης δήμων της επαρχίας Λιβαδειάς» καταργήθηκε προσωρινά και συγχωνεύτηκε στον Δήμο Χαιρώνειας, εκτός από το Κυριάκι που συγχωνεύτηκε στον Δήμο Λεβαδέων. Ο δήμος αποκαταστάθηκε σύντομα στην αρχική του μορφή και τα επόμενα χρόνια παρέμεινε σχεδόν αμετάβλητος μέχρι την κατάργησή του με την Διοικητική διαίρεση του 1912, οπότε αντικαταστάθηκε από μικρότερες κοινότητες. Ο δήμος διέθετε θερινή και χειμερινή έδρα. Χειμερινή του έδρα ήταν το Δίστομο και θερινή το Κυριάκι.
Κοινότητα Διστόμου
Η κοινότητα Διστόμου συστάθηκε με την εφαρμογή της Διοικητικής διαίρεσης του 1912 και λειτούργησε στο διάστημα 1912-1946. Περιλάμβανε μόνο το Δίστομο.
Δήμαρχοι Διστόμου
Ο δήμος Διστομίων (Αττικοβοιωτίας) συστάθηκε για πρώτη φορά στις 18 Οκτωβρίου 1835. Από το 1912 ως το 1946 λειτούργησε ως Κοινότητα. Μετά την επανασύστασή του τον Σεπτέμβριο του 1946, λειτούργησε ως δήμος μέχρι το 2010, οπότε καταργήθηκε. Δήμαρχοι διετέλεσαν τα εξής πρόσωπα :
Μνημεία και αξιοθέατα της περιοχής
right|200px|thumb|Όσιος Λουκάς right|200px|thumb|Τμήμα οχυρωματικού τείχους ακρόπολης Μεδεώνα 200px|thumb|Το ασκηταριό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Βοιωτίας
Επανέκθεση (μουσική)
Επανέκθεση στη μορφολογία της μουσικής ονομάζεται το τελευταίο τμήμα ενός έργου ή ενός μέρους έργου, στο οποίο ο συνθέτης ξαναπαρουσιάζει το θέμα ή τα θέματα του έργου. Αν υπάρχουν δύο θέματα, στην επανέκθεση παρουσιάζονται και τα δύο στην ίδια βασική τονικότητα και όχι, όπως στην έκθεση, το πρώτο στη βασική το δεύτερο στην τονικότητα της δεσπόζουσας ή στην τονικότητα της σχετικής μείζονας. Με αυτό τον τρόπο λύνεται η "ένταση" που δημιούργησε η διαφορά τονικοτήτων στην έκθεση και επέτεινε η επεξεργασία των θεμάτων σε πιο απομακρυσμένες τονικότητες στην ανάπτυξη. Συχνά η παρουσίαση των θεμάτων στην επανέκθεση είναι πιο συνοπτική από την παρουσίασή τους στην αρχική έκθεση.
Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
Χορτερό Σερρών
Το Χορτερό είναι ένα χωριό 628 κατοίκων (απογραφή 2011), το οποίο βρίσκεται στο νομό Σερρών. Η πλειονότητα των κατοίκων ασχολείται με την γεωργία. Καλλιεργούνται κυρίως πατάτες, καλαμπόκι, βαμβάκι και μηδική.
Αθλητικοί οργανισμοί και εγκαταστάσεις
Στο Χορτερό υπάρχει αεροδρόμιο για επιδείξεις και αγώνες ελαφρών αεροσκαφών και πίστα μότο-κρος.
Η Ελπίς Χορτερού είναι η ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα του Χορτερού και αγωνίζεται στη Β΄ ερασιτεχνική κατηγορία του νομού Σερρών. Ιδρύθηκε τη σεζόν 1965-66. Κυρίαρχο χρώμα των εμφανίσεών της είναι το πράσινο. Η έδρα της ομάδας βρίσκεται στο Χορτερό Σερρών. Το γήπεδο της Ελπίδος είναι ανοιχτό με θέσεις ορθίων και βρίσκεται δίπλα στο αεροδρόμιο του Χορτερού, που εξυπηρετεί κυρίως αγροτικούς σκοπούς. Η Ελπίς έχει πάρει τα πρωταθλήματα της Β' και Γ' ερασιτεχνικής κατηγορίας του τοπικού πρωταθλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Σιντικής Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών
Ναυάγιο στα νερά της Κρήτης (ταινία)
Η ταινία Ναυάγιο στα νερά της Κρήτης (Πρωτότυπος τίτλος In Which We Serve) είναι πολεμικό δράμα παραγωγής 1942 σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιν και Νόελ Κάουαρντ. Ο Άγγλος δραματουργός Νόελ Κάουαρντ έκανε επίσης την παραγωγή, έγραψε και το σενάριο της ταινίας, συνέθεσε τη μουσική της ταινίας και πρωταγωνίστησε στο ρόλο του καπετάνιου Κίνρος. Το σενάριο της ταινίας ήταν εμπνευσμένο από τη βιογραφία του καπετάνιου Λούις Μάουντμπατεν, κυβερνήτη του αντιτορπιλικού Κέλι που βυθίστηκε στα νερά της Κρήτης. Πέρα από τον Κάουαρντ στην ταινία πρωταγωνιστούν οι: Σίλια Τζόνσον, Τζον Μιλς, Μπερνάρντ Μάιλς και Ρίτσαρντ Ατένμπορο.
Η ταινία αποτελεί μέχρι και σήμερα πρότυπο του βρετανικού κινηματογράφου κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς πραγματεύεται το αίσθημα του πατριωτισμού, της συνοχής και της αλληλεγγύης κατά την διάρκεια του πολέμου. Προτάθηκε για δυο βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Υπόθεση
Το αντιτορπιλικό πλοίο Τόριν, κατασκευάζεται λίγο πριν την είσοδο της Αγγλίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κι έχει ως κυβερνήτη του τον καπετάνιο Ε.Β. Κίνρος (Νόελ Κάουαρντ), ο οποίος είναι ιδιαίτερα αγαπητός από το πλήρωμα. Όταν η Αγγλία μπαίνει στον πόλεμο, το υπερσύγχρονο Τόριν ξεκινάει το ταξίδι του προς άγνωστα νερά και προς διάφορες πολεμικές επιχειρήσεις (όπως για παράδειγμα στη μάχη της Δουνκέρκης). Μαζί με το Τόριν αφήνουν την Αγγλία, μεταξύ άλλων και ο ναύτης Σόρτι Μπλέικ (Τζον Μιλς) (του οποίου η σύζυγος Φρίντα (Κέι Γουόλς) περιμένει το πρώτο τους παιδί), ο ναύτης Στρόουκερ (Ρίτσαρντ Ατένμπορο) που δειλιάζει σε κάποια μάχη, ο αρχικελευστής Γουόλτερ Χάρντι (Μπέρναρντ Μάιλς) του οποίου η σύζυγος Καθ (Τζόις Κάρεϊ) είναι συγγενής της Φρίντα και ο καπετάνιος Κίνρος, του οποίου η σύζυγος Άλιξ (Σίλια Τζόνσον) και τα παιδιά του, αγωνιούν για την τύχη του. Μετά από μια σειρά επιτυχημένων πολεμικών επιχειρήσεων το Τόριν βυθίζεται από μια τορπίλη στη Μάχη της Κρήτης και οι διασωθέντες απομακρύνονται από το ναυάγιο πάνω σε μια σχεδία. Οι επιβάτες της σχεδίας βλέπουν σε φλας μπακ όλη τους τη ζωή να περνάει μπροστά από τα μάτια τους, μέχρι και τη στιγμή που θα τους περισυλλέξει ένα άλλο αγγλικό καράβι.
Πληροφορίες παραγωγής
Μετά την πρεμιέρα του επιτυχημένου έργου του Νόελ Κάουαρντ Το Πονηρό Πνεύμα το 1941, ο δραματουργός προσεγγίστηκε από τον παραγωγό Άντονι Χέιβλοκ-Άλαν, που συνεργαζόταν με την Two Cities Films. Ο διευθυντής της εταιρίας Φιλίπο Ντελ Τζούντιτσε ζητούσε από τον Κάουαρντ, που ήταν φημισμένος δραματουργός στην Αγγλία να γράψει το σενάριο για τη δημιουργία μιας ταινίας προπαγάνδας. Ο Κάουαρντ συμφώνησε να αναμειχθεί με την ταινία, θέτοντας δυο όρους: η ταινία να σχετίζεται με το βασιλικό ναυτικό και να έχει τον πλήρη έλεγχο. Το ναυάγιο του αντιτορπιλικού Κέλι, που είχε γίνει εκείνη την περίοδο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Κάουαρντ και χρησιμοποίησε τη βύθισή του ως βάση του σεναρίου. Για να κάνει έρευνα ο Κάουαρντ επισκέφτηκε τη ναυτική βάση του Πλύμουθ, όπου ήταν στρατιώτης ο περίφημος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Μάικλ Ρέντγκρεϊβ, με τον οποίο ο Κάουαρντ εκείνη την περίοδο είχε συνάψει ερωτική σχέση. Ο Κάουαρντ ολοκλήρωσε το σενάριο στα τέλη του 1941, αλλά ο Χέιβλοκ- Άλαν του είπε ότι ήταν μακρύ κι ότι έπρεπε να γίνουν περικοπές. Έτσι ο Κάουαρντ αναγκάστηκε μ' αυτόν τον τρόπο να αφαιρέσει ό,τι δε σχετιζόταν με το ναυάγιο του πλοίου και με τις ζωές των ηρώων πριν από αυτό.
Ο Κάουαρντ ήταν αποφασισμένος να ερμηνεύσει το ρόλο του Καπετάνιου Κίνρος, παρά το γεγονός ότι η εταιρία παραγωγής φοβόταν ότι το κοινό δε θα ήταν σε θέση να τον δεχτεί στο ρόλο ενός σκληρού ναυτικού, εφόσον ήταν γνωστός για τους λεπτούς του τρόπους και για το καλό του γούστο (πάντα κοστουμαρισμένος και με τσιγάρο στο χέρι). Ο Χέιβλοκ-Αλαν τον υποστήριξε, αν και χρόνια αργότερα θεώρησε την ερμηνεία του όχι τόσο πειστική. Ο Κάουαρντ έπρεπε να πείσει επίσης τους λογοκριτές ότι η βύθιση του πλοίου ήταν απαραίτητη για τη ροή της ταινίας και ότι επουδενί δε θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την ψυχολογία των θεατών που εκείνη την περίοδο είχαν χτυπηθεί από τον πόλεμο.
Ο Κάουαρντ είχε την εμπειρία της σκηνοθεσίας. Είχε σκηνοθετήσει ηθοποιούς στο θέατρο. Αλλά όσον αφορά τον κινηματογράφο δεν ήταν σχετικός με την κίνηση της κάμερας και άλλων τεχνικών προσόντων που απαιτούνται και γι' αυτό το λόγο ζήτησε από τον Ντέιβιντ Λιν να τον βοηθήσει να γυρίσει τις σκηνές δράσης (ο Λιν έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στην ταινία και επρόκειτο να ξανασυνεργαστεί με τον Κάουαρντ άλλες τρεις φορές). Επίσης προσέλαβε τον Ρόναλντ Νίμι για τη διεύθυνση της φωτογραφίας.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 1942 και ο Κάουαρντ ασχολήθηκε πέρα από την ερμηνεία του και με την σκηνοθεσία των ηθοποιών. Αλλά μετά από 6 μήνες είχε βαρεθεί με τις μηχανικές διαδικασίες της σκηνοθεσίας για κινηματογραφική ταινία και βαρέθηκε. Έπειτα πατούσε το πόδι του στο πλατό μόνο για να ερμηνεύσει σε κάποια σκηνή.
Υποδοχή
Η ταινία έλαβε διθυραμβικές κριτικές αφού έκανε πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο του 1942 τόσο από το περιοδικό "Variety" όσο και από τον Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times. Η ταινία σάρωσε τα βραβεία "National Board Of Review", καθώς κι εκείνα των κριτικών της Νέας Υόρκης (υπερνικώντας την ταινία του Μάικλ Κερτίζ "Καζαμπλάνκα"), αλλά τη βραδιά των όσκαρ ήταν η σειρά του Καζαμπλάνκα να πάρει τη ρεβάνς και να γράψει ιστορία. Η ταινία των Λιν και Κάουαρντ περιορίστηκε μόνο σε ένα τιμητικό όσκαρ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εισπράξεις
Η ταινία ήταν η δεύτερη δημοφιλέστερη στο Βρετανικό Box-Office το 1943, ενώ υπήρξε μια από τις εμπορικότερες βρετανικές ταινίες στο αμερικανικό Box-Office το 1943.