cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ομοσπονδία Ελληνικών Συλλόγων της Ουκρανίας
Ανάμεσα στις πιο επίκαιρες αποστολές, που έχει αναλάβει η Ομοσπονδία Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας, είναι η ανάπτυξη της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στην Ουκρανία. Χάρη στην επαγγελματική της προσέγγιση στην οργάνωση της μελέτης της γλωσσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς του ελληνικού λαού, καθώς και χάρη στη στενή συνεργασία με τις εκπαιδευτικές αρχές όλων των επιπέδων της Ουκρανίας και Ελλάδας, τους ακτιβιστές του ελληνικού εθνικού κινήματος και των δασκάλων της Νέας Ελληνικής έχουν επιτευχθεί τα εξής αποτελέσματα πάνω στο μορφωτικό τομέα:
-     Σε κρατικό επίπεδο έχει αναγνωριστεί η Ελληνική, ως ξένη γλώσσα. 3.000 μαθητές μαθαίνουν τα Ελληνικά υποχρεωτικά ως δεύτερη ξένη γλώσσα.
-     Κάθε χρόνο αυξάνεται αριθμός των εκπαιδευτηρίων, όπου η ελληνική γλώσσα, μαθαίνεται σαν δεύτερη ξένη. Κατά την εκπαιδευτική περίοδο 2017-2018, η ελληνική διδασκόταν σε πάνω από 4 χιλιάδες μαθητές, σε 58 εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπου περιλαμβάνονταν σχολεία γενικής εκπαίδευσης και κυριακάτικα, όπως επίσης και νηπιαγωγεία.
Διατήρηση, ανάπτυξη και εκλαϊκευση του ελληνικού πολιτισμού, των ηθών και παραδόσεων κατέχει σημαντική θέση στη δραστηριότητα της Ομοσπονδίας ελληνικών συλλόγων της Ουκρανίας.
Η ελληνική δημιουργική ελίτ, ήταν και είναι στη πρωτοπορία του σύγχρονου εθνικού κινήματος. Με το ταλέντο τους και καλλιτεχνική εργασία διατηρείται πνευματική σύνδεση των γενιών, ξυπνάει εθνική συνείδηση και πατριωτισμός των ομογενών. Διανοούμενους κι καλλιτέχνες που συνεχίζουν το έργο του Άρχιππου Κουίντζι, του Θεόκτιστου Χαρταχάι και του Γιώργη Κοσταπράφ, αλλά και απλούς αγρότες και εργαζόμενους στα βήματα του Λεόντι Χοναγμπέι και της Πάσα Αγγέλινα. Ο ηγέτης Θόδωρος Σταμπουλτζή, ο ποιητής Λεόντι Κυριάκοφ, ο συνθέτης-ποιητής Ντονάτ Πατρίτσα, ο ποιητής Θόδωρος Σεμπανίτς, ο συνθέτης και ενορχηστρωτής Βασίλι Αλιτά και η τραγουδίστρια-ακτιβίστρια Ταμάρα Κατσή, μαζί με δεκάδες ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή ή προσφέρουν ακόμα, έχτισαν στην κυριολεξία, πάντα σε συνεργασία ή υπό την αιγίδα της Ομοσπονδίας, το καινούργιο σύγχρονο πρόσωπο του Ελληνισμού στην Ουκρανία. Από τον φίλο της ΟΕΣΟ δημοσιογράφο Στέλιο Ελληνιάδη χογραφήθηκαν και μαγνητοσκοπήθηκαν δεκάδες μουσικά και χορευτικά συγκροτήματα, από χωριό σε χωριό, από σύλλογο σε σύλλογο και από πόλη σε πόλη, ξεκινώντας από το «Πιρνέσου Άστρου» (Πρωινό Αστέρι), το «Πηγάδ», τα «Μαργαριτάρια του Σαρτανά», το «Παναΐρ» και η χορωδία γυναικών του Τσερνοπόλιε. Είναι πραγματική απόλαυση να βλέπεις και να ακούς τα ωραιότατα χορευτικά και φωνητικά συγκροτήματα με τις πολύχρωμες φορεσιές, αλλά και τις θεατρικές ομάδες, όπως αυτή του Σαρτανά ή των μικρών μαθητών από τα σχολεία που έχουν μαθήματα ελληνικής γλώσσας. Αλλά και να θαυμάζεις τους αθλητές της πάλης ή τις ομάδες της διελκυστίνδας, που παραπέμπουν στους μεγάλους αθλητές παγκόσμιας εμβέλειας που έχει αναδείξει η ομογένεια.
Και όλο αυτό το «θαύμα», το απολαμβάνει κανείς στο Φεστιβάλ ελληνικού πολιτισμού «Μέγα Γιορτή» στο όνομα του Ντονάτ Πατρίτσα, που γίνεται μια φορά σε δυο ή τρία χρόνια κάθε φορά σε διαφορετικό τόπο στην Αζοφική. Εκατοντάδες επισκέπτες, ντόπιοι και αλλοδαποί, επίσημοι καλεσμένοι και φίλοι της Ομοσπονδίας είναι μάρτυρες της μαζικής χαράς και υπερηφάνειας!
Σήμερα στην Ουκρανία λειτουργούν 30 συγκροτήματα του βοκάλ, από τα οποία τα 5 συγκροτήματα είναι λαογραφικά, 38 συγκροτήματα χορού, 6 ενόργανα συγκροτήματα και 4 θέατρα. Τραγουδούν όχι  μόνο στη Νέα Ελληνική, αλλά και στις ντόπιες διαλέκτους: «ρουμέϊκη» και «ουρούμικη», τις οποίες διατηρούν και μαθαίνουν και στις νέες γενιές. Από το 2018 στο σχολείο μουσικής του χωριού Σαρτανά οργανώθηκε το τμήμα μπουζούκι με την γενική δωρεά της Πρόεδρου του Σωματείου «ΚΑΛΛΙΓΑΙΑ» κας Ελένη Καραμπέρη.
Τακτικά σε χωριά και πόλεις της Ουκρανίας οι Ελληνικοί Σύλλογοι και η ΟΕΣΟ οργανώνει συναυλίες, Μέρες Ελληνικού πολιτισμού, Φεστιβάλ λαϊκής τέχνης των Ελλήνων της Αζοφικής.
Στους ελληνικούς συλλόγους καθιερώθηκε ο εορτασμός της ημέρας της Εθνικής Γιορτής της Ελλάδας και της Ημέρας του «Όχι».
Πολύ διάσημος στους Έλληνες είναι το Φεστιβάλ ελληνικού τραγουδιού  στη μνήμη της Ελληνίδας τραγουδίστριας Ταμάρας Κατσή, καταγόμενης από το χωριό Σαρτανά. Από όλη την Ουκρανία και της χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης μαζεύονται παιδιά, έφηβοι και ενήλικες για να αναδείξουν το ταλέντο τους και την αγάπη για το ελληνικό τραγούδι!
Κοινωνικά προγράμματα
Η Ομοσπονδία  Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας με τη βοήθεια της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας και του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού, από το 1995 εφαρμόζει με επιτυχία  κοινωνικά προγράμματα στην Ουκρανία. Κατά τη δύσκολη για την Ουκρανία οικονομική περίοδο, από το 1998, με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας και με την ιδιαίτερη προσωπική παρέμβαση του σπουδαίου πολιτικού και γνωστού επιχειρηματία και ευεργέτη, τότε προέδρου του παγκόσμιου ανθρωπιστικού οργανισμού HELLENICARE  Άντριου Άθενς, λειτουργεί αποτελεσματικά το πρόγραμμα του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού για την παροχή πρώτων βοηθειών στους κατοίκους των χωριών: το 1999 – σε 25 χωριά, το 2000 – σε 30 χωριά, το 2002 – σε 35 χωριά, το 2004 – σε 15, κατά τα έτη 2005-2007 – σε 14 ελληνικά χωριά, με την συμβολή νοσοκόμων, ιατρείων και δωρεάν φαρμάκων. Στα πλαίσια των προγραμμάτων του ΣΑΕ, με τις προσπάθειες της HELLENICARE, το Σεπτέμβριο του 2001, στο 2ο δημοτικό νοσοκομείο της Μαριούπολης, ιδρύθηκε προσωρινό ελληνικό ιατρικό κέντρο. Παράλληλα, με πρωτοβουλία της ΟΕΣΟ και με τις οικονομικές εισφορές του Αντώνη Δούδου, του Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου και του ιδρύματος HELLENICARE, ξεκίνησε η ανέγερση του Ελληνικού Ιατρικού Κέντρου. Σε λίγα χρόνια λειτουργίας απέκτησε τη φήμη του καλύτερου μη κρατικού ιατρικού ιδρύματος στην πόλη. Κατά την διάρκεια της λειτουργίας του το Κέντρο απέκτησε την ιδιότητα ενός από τα καλύτερα ιατρικά ιδρύματα της πόλης.
Από το φθινόπωρο του 2014 η ΟΕΣΟ ενεργά ασχολείται με την παροχή βοήθειας στους κατοίκους της εμπόλεμης ζώνης του Ντονμπάς. Λόγω της στρατιωτικής σύγκρουσης οι 22 ελληνικοί σύλλογοι βρέθηκαν στις περιοχές που προσωρινά δεν υπάγονται στο Ουκρανικό κράτος. Σε πλήθος χωριών, όπως για παράδειγμα στην περιοχή Τέλμανιβσκιι του Νομού Ντονιέτσκ, χάθηκε κάθε επαφή με αποτέλεσμα οι κάτοικοι αυτοί να αντιμετωπίζουν καθημερινά πολύ σοβαρές δυσκολίες. Προσπαθήσαμε ποικιλότροπα να συμβάλουμε στην επίλυση όλων αυτών των θεμάτων. Η ΟΕΣΟ απευθύνθηκε σε διάφορες υπηρεσίες και τώρα συνεργάζεται στενά με το Υπουργείο Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης της Ουκρανίας, με το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας, με τις διεθνείς φιλανθρωπικές οργανώσεις : the UNΟ, the Danish Council, the Red Cross, ADRA, the OSCE Mission και UNICEF.
Από το Μάρτιο του 2016 τεράστια είναι η συμβολή προς τους ομογενείς της Ουκρανίας από την κοινωφελή οργάνωση «Ίδρυμα Μπούμπουρα». Χάρη στη στενή και καρποφόρα συνεργασία της Ομοσπονδίας με το ίδρυμα αυτό, σε σύντομο χρονικό διάστημα έχει εφαρμοστεί πρόγραμμα του Ιδρύματος για την οικονομική ενίσχυση παιδιών που προέρχονται από οικογένειες χαμηλού εισοδήματος, μονογονεϊκές και πολύτεκνες, σύμφωνα με το οποίο στη διάρκεια των εννέα μηνών 101 παιδιά από τα χωριά  της εμπόλεμης ζώνης έλαβαν μηνιαία το ποσό των χιλίων  γριβνών το καθένα.
Η διεθνής οργάνωση ADRA εκτός από τα προϊόντα διατροφής παρείχε και οικονομική ενίσχυση για την αποκατάσταση των  δικτύων (γραμμών) παροχής  ρεύματος  και νερού στο χωριό Τσερμαλίκ.
Με πρωτοβουλία μας, το γραφείο των Ηνωμένων Εθνών στη Μαριούπολη απέκτησε 2 τόνους άνθρακα ενώ  χορήγησε και οικονομικούς πόρους για την ανακαίνιση τριακοσίων (300) σπιτιών σε οκτώ ελληνικά χωριά, ενέργεια που έδωσε τη δυνατότητα στους ανθρώπους να παραμείνουν στους τόπους τους.
Έξι εγκλήματα χωρίς δολοφόνο
Το 1990 διασκευάστηκε σε τηλεοπτική ταινία σε σκηνοθεσία Μπερνάρ Στορά με τίτλο λίγο διαφορετικό από του μυθιστορήματος: Έξι εγκλήματα χωρίς δολοφόνους.
Υπόθεση
Ένα ήσυχο απόγευμα Κυριακής του Μαΐου γύρω στις 7:15 μ.μ., μια νεαρή γυναίκα ανοίγει το παράθυρο ενός διαμερίσματος στον τρίτο όροφο στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού και καλεί σε βοήθεια. Οι γείτονες σπεύδουν, ακούνε θορύβους, δύο πυροβολισμούς, φωνές, μετά τίποτα. Όταν ανοίγουν την πόρτα του διαμερίσματος, ανακαλύπτουν το πτώμα του Φιλίπ Βινιεραί και τη σύζυγό του Κριστίν σοβαρά τραυματισμένη και αναίσθητη. Το όπλο της δολοφονίας εξαφανισμένο, ο δολοφόνος επίσης. Πώς θα μπορούσε όμως να ξεφύγει; Οι γείτονες βρίσκονταν στην πόρτα της εισόδου. Και η πόρτα υπηρεσίας στην κουζίνα ήταν κλειδωμένη από μέσα. Το ζευγάρι φαινόταν να ζει με καλές σχέσεις, δεν είχαν εχθρούς.
Σύντομα διαπιστώνουν ότι η καμαριέρα του ζευγαριού Αντέλ Μπλανσό απουσιάζει. Ερευνούν το δωμάτιό της στον 6ο όροφο και βρίσκουν το πτώμα της στο κρεβάτι. Αργότερα θα μάθουμε ότι τη σκότωσαν με το ίδιο όπλο που χρησιμοποιήθηκε για τα αφεντικά της. Το μυστήριο μεγαλώνει καθώς ο επιθεωρητής είχε τοποθετήσει έναν αστυνομικό στον 6ο όροφο και αυτός λέει ότι δεν είδε κανέναν να μπαίνει ή να βγαίνει.
Το πρωί στον σταθμό, ο δικηγόρος δεν εμφανίζεται. Τον ψάχνουν, δεν βρισκόταν στο σπίτι του, πηγαίνουν στο γραφείο του, όπου τον βρίσκουν αναίσθητο. Μια γρήγορη εξέταση δείχνει ότι δηλητηριάστηκε από ουσία διαλυμένη στον καφέ του (αυτό θα επιβεβαιωθεί τις επόμενες ώρες με εξέταση αίματος). Μεταφέρεται στο νοσοκομείο για επείγουσα νοσηλεία. Δεν είναι γνωστό πώς ο δολοφόνος μπόρεσε να μπει στο γραφείο του δικηγόρου, να ρίξει δηλητήριο στον καφέ και να φύγει χωρίς να γίνει αντιληπτός από κανέναν.
Ο Μπρυνέλ, ο φίλος του αφηγητής και ο Ζιράρ πηγαίνουν με αυτοκίνητο στο εξοχικό, όπου ανακαλύπτουν ότι ο σύζυγος της υπηρέτριας είναι επίσης νεκρός. Και εδώ μυστήριο: ενώ για τον θάνατο του ζευγαριού είχαν έναν δολοφόνο για τον οποίο δεν ήξεραν πώς βγήκε από το διαμέρισμα, εδώ δεν ξέρουν πώς μπόρεσε να μπει στο σπίτι καθώς τα παντζούρια είναι κλειστά από μέσα, η πόρτα αμπαρωμένη, η καμινάδα δεν επέτρεπε τη διέλευση ανθρώπου.
Αφού ειδοποιούν την τοπική χωροφυλακή, οι τρεις ερευνητές επιστρέφουν στο Παρίσι. Το βράδυ, πηγαίνουν στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται ο δικηγόρος, ο οποίος αναρρώνει από την απόπειρα δηλητηρίασης. Δεν ξέρει ποιος το έκανε και επιβεβαιώνει ότι ήπιε ένα φλιτζάνι καφέ και αμέσως μετά ένιωσε τη δράση του δηλητηρίου.
Και ενώ τα μυστήρια συνεχίζονται, ο Μπρυνέλ, μέσα από ανατροπές και έντονο σασπένς, καταφέρνει να βρει τη λύση του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστυνομικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Wartburg 353
Το Wartburg 353 (ελληνικά: Βάρτμπουργκ 353) ήταν ένα μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο που παρήχθη στο Άϊζεναχ (γερμανικά: Eisenach) της τότε Ανατολικής Γερμανίας και σήμερα τμήμα της ενιαίας Γερμανίας, από την αυτοκινητοβιομηχανία Wartburg, από τον Ιούνιο του 1966 έως το 1988. Υπήρξε το μακροβιότερο μοντέλο της εταιρείας και κατά τη διάρκεια των 22 ετών της μαζικής παραγωγής του υπέστη αρκετές τεχνολογικές βελτιώσεις και δύο αισθητικές ανανεώσεις. Συνολικά κατασκευάστηκαν 1.224.662 αντίτυπα σειράς 353.
Εξέλιξη και παρουσίαση
Όπως είχε συμβεί και με τον προκάτοχό του, το Wartburg 311, το Wartburg 353 εξελίχθηκε από το προσωπικό όσων εργοστασίων της BMW είχαν καταληφθεί από τις Σοβιετικές δυνάμεις το 1945. Μάλιστα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, πριν εμφανιστεί το Wartburg 311, η εταιρεία που διαχωρίστηκε από την BMW λόγω των πολεμικών γεγονότων, είχε μετονομαστεί σε EMW (Eisenacher Motoren Werke / Βιομηχανία Κινητήρων του Άϊζεναχ, αντί Bayerische Motoren Werke / Βαυαρική Βιομηχανία Κινητήρων). Με την παρουσίαση του 311, το το έτος 1956, η EMW άλλαξε πάλι όνομα και έλαβε την ονομασία Wartburg, από τον Πύργο του Βάρτμπουργκ στο Άϊζεναχ, την έδρα της νέας εταιρείας.
Το 311 είχε βασιστεί σε ένα σασί και έναν κινητήρα της DKW του 1938, δίχρονο και με μόλις 7 κινούμενα μέρη, όσα και του κινητήρα του 353, αν και η εταιρεία είχε αρχίσει ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 να πειραματίζεται με τετράχρονους κινητήρες.
Αμάξωμα και ασφάλεια
thumb|left|Το προφίλ ενός Wartburg 353 στην [[Ιρλανδία.]]
Το νέο αμάξωμα ήταν συμμετρικό και κυβοειδές, κατά την τυπική αισθητική φιλοσοφία των σεντάν που είχε εμφανιστεί στα μέσα της δεκαετίας του 1960, αν και με ασυνήθιστα στρογγυλευμένες γωνίες για την τότε εποχή, προσδίδοντάς του μία σχετικά καλή αεροδυναμική για τα τότε στάνταρ. Επιπλέον, ήταν ένα από τα πρώτα μοντέλα παγκοσμίως με ορθογώνιους προβολείς «σαν οθόνη τηλεόρασης», αντί για κυκλικούς. Αυτό ήταν τότε σπάνιο και αντισυμβατικό, καθώς σχεδόν όλα τα αυτοκίνητα της δεκαετίας του 1960 έφεραν κυκλικούς προβολείς και πολλά, επίσης, τους διατήρησαν ακόμα και κατά τη δεκαετία του 1970.
Ο δημιουργός του 353 ήταν ο σχεδιαστής Χανς Φλάισερ (Hans Fleischer), ο οποίος είχε σχεδιάσει και τον προκάτοχο Wartburg 311. Μάλιστα είχε γίνει σχετική μελέτη και στον τομέα της παθητικής ασφάλειας, κάτι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για τα δεδομένα της τότε εποχής. Συγκεκριμένα, το αμάξωμα του 353 έφερε ζώνες ελεγχόμενης παραμόρφωσης εμπρός και πίσω, ενώ και το ταμπλό του είχε επενδυθεί με αφρό πολυουρεθάνης. Επίσης, το μοντέλο διέθετε καλή οδική συμπεριφορά, λόγω της διάταξης «κινητήρας μπροστά, εμπρόσθια κίνηση» και της ανεξάρτητης ανάρτησης και στους 4 τροχούς, άριστη πανοραμική ορατότητα και μεγάλο για την κατηγορία του πορτ-μπαγκάζ, με χώρο αποσκευών 525 λίτρα. Η χωρητικότητα της δεξαμενής καυσίμων ήταν 44 λίτρα και οι ζάντες του ήταν 13 ιντσών. thumb|left|Wartburg 353 Tourist στην [[Ιρλανδία, αλλά αριστεροτίμονης εκδοχής.]]
Από τις 3 Μαρτίου 1975, όλα τα 353 απέκτησαν στάνταρ μπροστινά δισκόφρενα, ισχυρότερους προβολείς ιωδίου H4, περαιτέρω ενισχύσεις στο αμάξωμα και ένα πρώιμο σύστημα ABS στους πίσω τροχούς, με διπλό κύκλωμα και βαλβίδα αδρανείας, για να αποφεύγεται το μπλοκάρισμα των πίσω τροχών κατά τη διάρκεια τυχόν αιφνίδιου φρεναρίσματος. Ταυτόχρονα, επίσης, στο σαλόνι όλων των 353 τοποθετήθηκαν νέα καθίσματα, νέος πίνακας οργάνων, με κυκλικό ταχύμετρο αντί για ευθύγραμμο, και μια λωρίδα με καφέ επιχρωματισμό κατά μήκος ολόκληρου του ταμπλό. Το 1977, τοποθετήθηκε και ένα νέο τιμόνι, που ήταν ασφαλέστερο και πιο εύκολο σε χειρισμό, καθώς το προηγούμενο είχε πολύ λεπτή στεφάνη και ακτίνες, δυσκολεύοντας την στροφή του από τον οδηγό. Το 1981, προστέθηκαν στάνταρ προσκέφαλα στα μπροστινά καθίσματα και η μπαταρία του αυτοκινήτου άλλαξε από 6 σε 12 βολτ. thumb|right|Wartburg 353 Trans του 1985 - 1988. Η έκδοση αυτή διατέθηκε μόνο σε εξαγωγικές αγορές.
Ήδη από το φθινόπωρο του 1967 είχε προστεθεί στην παλέτα και η εκδοχή station wagon, που έγινε αμέσως πολύ δημοφιλής, και το φθινόπωρο του 1982 κυκλοφόρησε και μια εκδοχή pick-up. Αρχικά είχαν σχεδιαστεί από τον Χανς Φλάισερ και άλλες εκδοχές αμαξώματος και μάλιστα σε συνδυασμό και με αισθητικές αναβαθμίσεις: 2-πορτη coupé, 3-πορτη coupé και 2-πορτη καμπριολέ, κατ' αντιστοιχία με τις επιπλέον εκδόσεις του 311. Σε αντίθεση, ωστόσο, με την πληθώρα εκδόσεων του 311, οι οποίες έφτασαν στην παραγωγή, οι αντίστοιχες προσπάθειες για το 353 παρεμποδίστηκαν από την τότε κυβέρνηση της πρώην Ανατολικής Γερμανίας (δείτε: Επιπλέον πρότζεκτ).
Κινητήρας
thumb|left|Αστυνομικό Wartburg 353 του 1985 - 1988 / εμπρός
Ο 2-χρονος, 3-κύλινδρος σε σειρά (I3) υδρόψυκτος βενζινοκινητήρας του 353 απέδιδε αρχικά 45 hp στις 4.200 στροφές το λεπτό, με τελική ταχύτητα 130 km/h και επιτάχυνση 0–100 km/h σε 20 δευτερόλεπτα. Από το 1968, απέδιδε 50 hp στις 4.250 στροφές το λεπτό, επιτυγχάνοντας τελική ταχύτητα 140 km/h. Ταυτόχρονα με την αισθητική ανανέωση του 1985, η ισχύς του αυξήθηκε σε 57 hp στις 4.800 στροφές το λεπτό, με την τελική ταχύτητα να φτάνει τα 150 km/h (όσο ήταν και η μέγιστη ένδειξη στο ταχύμετρο του 353) και την επιτάχυνση 0–100 km/h σε 15 δευτερόλεπτα. Ταυτόχρονα, εμφανίστηκε 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο στην έκδοση De Luxe και όσα παραγγέλθηκαν με αυτό φτάνουν τα 155 km/h, ενώ τα τελευταία χρόνια κάποιες βελτιωμένες εκδοχές, με aftermarket ρυθμίσεις tuning στον κινητήρα, ξεπερνούν ακόμα και τα 200 km/h.
Υπήρξαν και επίσημες αγωνιστικές εκδόσεις ράλλυ, αρχικά με τον στάνταρ κινητήρα των 993 cm³, αλλά με ρύθμιση για μεγαλύτερες ιπποδυνάμεις. Μεταγενέστερα, έλαβαν μια αύξηση του κυβισμού στα 1.147 cm³ και της ισχύος στους 110 hp στις 5.500 στροφές το λεπτό, συν 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, υιοθετώντας τότε την επίσημη ονομασία Wartburg 353 WR. Ως αποτέλεσμα, η τελική τους ταχύτητα έφτανε τα 172 km/h, αν και ο κινητήρας συνέχιζε να είναι δίχρονος και τρικύλινδρος σε σειρά, και λόγω της υψηλότερης κατανάλωσης είχαν και μεγαλύτερο ντεπόζιτο καυσίμων, όγκου 62 λίτρων. Παράλληλα, κατασκευάστηκαν και αστυνομικές εκδόσεις, με σημαντικές αναβαθμίσεις της ισχύος, η οποία κυμάνθηκε μεταξύ 65 και 90 hp, ενισχύσεις στο σασί, στάνταρ ραδιόφωνο και ντεπόζιτο καυσίμων όγκου 60 λίτρων, ενώ ορισμένα έφεραν 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. thumb|right|Αστυνομικό Wartburg 353 του 1985 - 1988 / πίσω
Τελικώς τον Οκτώβριο του 1988, στα πλαίσια μιας εμπορικής συμφωνίας μεταξύ των τότε δύο Γερμανιών, ο 2-χρονος κινητήρας αντικαταστάθηκε από έναν 4-χρονο 4-κύλινδρο 1.3 λίτρων του Volkswagen Golf δεύτερης γενιάς, ταυτόχρονα με την εισαγωγή του νέου Wartburg 1.3 που αντικατέστησε τότε το 353.
Εκδόσεις
thumb|right|Wartburg 353 Tourist De Luxe του 1981 με ηλιοροφή, στη [[Δανία.]] thumb|right|Wartburg 353 De Luxe του 1981 - 1983 με ηλιοροφή, στο [[Μαγδεβούργο, Γερμανία.]]
Το Wartburg 353 κυκλοφόρησε σε 3 εκδοχές αμαξώματος:
με δύο επίπεδα εξοπλισμού:
Η έκδοση De Luxe έφερε στάνταρ εμπρός και πίσω φώτα ομίχλης, ηλιοροφή, θερμαινόμενο πίσω παρμπρίζ, κόρνα με δύο ηχητικούς τόνους και πίσω ζώνες ασφαλείας (οι μπροστινές ήταν στάνταρ σε όλα τα 353). Από τις 30 Ιουνίου 1985, η De Luxe προσέφερε και ηλεκτρονική ανάφλεξη με οπτικούς αισθητήρες, σύστημα συναγερμού, κεντρικό κλείδωμα και ένα 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, που είχε μάλιστα τον λεβιέ ταχυτήτων στο πάτωμα, αντί στην κολώνα του τιμονιού.
Στα μέσα του 1983, επίσης, όλα τα Wartburg 353 απέκτησαν στάνταρ ηλεκτρονικούς δείκτες για την στάθμη καυσίμων, τη θερμοκρασία του κινητήρα και την στιγμιαία κατανάλωση καυσίμου, μέσω της μέτρησης της ροής καυσίμου στο καρμπυρατέρ. Και τα τρία αυτά όργανα είχαν τοποθετηθεί σε ενιαίο κυκλικό καντράν, στον πίνακα οργάνων και δίπλα στο αναλογικό ταχύμετρο, και είχαν χρωματικές διαβαθμίσεις σε πράσινο, πορτοκαλί και κόκκινο.
Αισθητικές ανανεώσεις
thumb|left|Wartburg 353 του 1978 (δεξιά) και του 1982 (αριστερά) στη [[Φινλανδία. Σημειώστε τη διαφορά στα μπροστινά καθίσματα, τα οποία απέκτησαν στάνταρ προσκέφαλα το 1981.]]
Οι χειρολαβές έγιναν μαύρες πλαστικές από το 1982, ενώ η γρίλια μεταξύ των προβολέων, τα πλαίσια γύρω από τους προβολείς και οι προφυλακτήρες έγιναν μαύροι πλαστικοί από τις 2 Ιανουαρίου 1984 και μετά. Προηγουμένως, όλα τα παραπάνω σχεδιαστικά στοιχεία ήταν μεταλλικά και συγκεκριμένα από χρώμιο, αν και είχαν κατασκευαστεί ορισμένα αντίτυπα με μαύρη βαφή στη γρίλια, όπως αυτό της διπλανής φωτογραφίας.
Από τις 30 Ιουνίου 1985, για την σεζόν του 1986, το ψυγείο τοποθετήθηκε πίσω από τον κινητήρα και η γρίλια μεταξύ των προβολέων καταργήθηκε, ως μη απαραίτητη πλέον. Ταυτόχρονα, οι αρχικοί ορθογώνιοι προβολείς «σαν οθόνη τηλεόρασης» αντικαταστάθηκαν από νέους, τετράγωνους προβολείς, με την λωρίδα ανάμεσά τους να βάφεται στο χρώμα του αμαξώματος.
Wartburg 353-400
thumb|right|Wartburg 353 Kübel / εμπρός
Είναι εντυπωσιακό ότι αν και ήταν ανοιχτό κάμπριο, έφερε 4 πόρτες και μάλιστα, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, οι μπροστινές πόρτες άνοιγαν κατά την αντίθετη φορά - οι λεγόμενες «suicide doors» («πόρτες αυτοκτονίας»). Η οροφή του ήταν υφασμάτινη αναδιπλούμενη και ρυθμιζόταν χειροκίνητα. Τα καθίσματά του ήταν πιο λιτά και δεν είχε τον καφέ επιχρωματισμό κατά μήκος του ταμπλό που έφεραν οι πολιτικές εκδόσεις από το 1975 και μετά. Ο κυβισμός του δίχρονου 3-κύλινδρου σε σειρά κινητήρα είχε αυξηθεί σε 1.200 cm³, με την ισχύ να ανέρχεται στους 55 hp και την τελική ταχύτητα στα 110 km/h.
Η στρατιωτική αυτή εκδοχή χρησιμοποιήθηκε κυρίως από τον Στρατό και την συνοριακή Αστυνομία της τότε Ανατολικής Γερμανίας. Υπήρξε πάντως και μία πολιτική έκδοση του 353 Kübel, η οποία είχε εξαχθεί κυρίως στην Ελλάδα, όπου και γνώρισε τότε κάποια δημοτικότητα ως όχημα για παραλίες.
Ελάχιστα Wartburg 353-400 έχουν επιβιώσει σήμερα και όλα τους θεωρούνται ως άκρως συλλεκτικά.
Εξαγωγές
thumb|right|Δύο Wartburg 353 στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά με το τιμόνι αριστερά, του 1982 - 1983 (αριστερά) και του 1988 (δεξιά). thumb|right|Wartburg 353 Rally του 1985 - 1988.
Εκτός από την εγχώρια αγορά και τις άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, το Wartburg 353 κυκλοφόρησε επίσημα και σε πολλά ακόμα κράτη και άλλων ηπείρων, ακόμα και σε δεξιοτίμονα, όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο (όπου το station wagon διατέθηκε ως 353 Tourist), στην Ιρλανδία, στην Κύπρο, στη Μάλτα και στη Νότια Αφρική. Ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο, 19.472 δεξιοτίμονα αντίτυπα πωλήθηκαν επίσημα από το 1964 έως το 1976, όταν σταμάτησαν να εισάγονται απευθείας δεξιοτίμονα Wartburg. Μεταγενέστερα, συνέχισαν να εισάγονται για λίγα χρόνια ακόμα ως αριστεροτίμονα, από κάποιες παράλληλες εισαγωγές, και ορισμένα από αυτά μετατράπηκαν εκ των υστέρων σε δεξιοτίμονα.
Από τα άλλα κράτη της Δυτικής Ευρώπης, η κυριότερη εξαγωγική αγορά ήταν το Βέλγιο, όπου κυκλοφόρησαν επίσημα 19.080 Wartburg μεταξύ του 1955 και του 1991, από τα οποία σχεδόν τα 15.000 ήταν Wartburg 353. Αντιθέτως, στη Γαλλία μόλις 4 αντίτυπα του 353 είχαν καταγραφεί επισήμως, μολονότι υπήρξαν και κάποιες ανεπίσημες παράλληλες εισαγωγές. Το 353 διατέθηκε και στην Ελλάδα, όπου τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 γνώρισε μια σχετική απήχηση, ενώ στη δεκαετία του 1970 προσφέρθηκε και η ανοιχτή έκδοση 353 Kübel, όπως προαναφέρθηκε. Την μεγαλύτερη πάντως διάδοση το 353, όπως ήταν φυσικό, την πέτυχε στην Ανατολική Ευρώπη.
Η γενικότερη δημοτικότητα του 353 στις περισσότερες χώρες οφειλόταν στο ότι ήταν εμφανώς καλύτερο από τα τότε ρωσικά αυτοκίνητα σε κάθε τομέα: ασφάλεια, αεροδυναμική, επιτάχυνση, τελική ταχύτητα, οδική συμπεριφορά (λόγω της διάταξης «κινητήρας μπροστά, εμπρόσθια κίνηση»), ευκολία συντήρησης, αξιοπιστία, χώρο αποσκευών, εσωτερικούς χώρους και εργονομία - και όλα αυτά με την ίδια σχεδόν τιμή πώλησης. Ειδικότερα η παροιμιώδης ευκολία συντήρησης, τόσο του 2-χρονου κινητήρα, όσο και γενικότερα του μοντέλου, είχαν διαφημιστεί για πολλά χρόνια με το επίσημο σλόγκαν «συντηρείς μοτοσικλέτα, οδηγείς αυτοκίνητο». Το εντυπωσιακό είναι ότι ήδη από την εισαγωγή του, το 1966, απαιτούσε επίσημο τακτικό σέρβις κάθε 50.000 χιλιόμετρα (30.000 μίλια), όταν πολλά αυτοκίνητα την τότε εποχή απαιτούσαν να γίνεται επίσημο σέρβις κάθε μόλις 5.000 χιλιόμετρα (3.000 μίλια). thumb|left|Wartburg 353 Rally του 1986, εν δράσει, στο ράλλυ της [[Βοημίας για ιστορικά μοντέλα, τον Ιούλιο του 2012.]]
Είναι επιπλέον αξιοσημείωτο ότι πέτυχε πολλές νίκες σε αρκετά ράλλυ, ιδίως κατά τη δεκαετία του 1970, ενώ τα μεγαλύτερου κυβισμού ρωσικά AvtoVAZ / Lada και Moskvich σπάνια πετύχαιναν κάποια διάκριση (με αξιοσημείωτη εξαίρεση το διακριθέν με αρκετές νίκες Lada Niva, το οποίο όμως ανήκει σε εντελώς διαφορετική κατηγορία, αυτή των εκτός δρόμου SUV). Η πρώτη νίκη για το Wartburg 353 ήρθε το 1972, όταν κέρδισε το Tour του Βελγίου στην κατηγορία των 1.000 cm³. Το αποκορύφωμα ήρθε την σεζόν του 1975 - 1976, κατά τη διάρκεια της οποίας το 353 κατάφερε συνολικά 27 νίκες, σε πολλά διεθνή ράλλυ.
Από την άλλη, το αδύνατα σημεία του μοντέλου ήταν η σχετικά υψηλή κατανάλωση ως προς τον κυβισμό του, οι εξαιρετικά υψηλές εκπομπές καυσαερίων και ο τραχύς μεταλλικός ήχος / κροτάλισμα του 2-χρονου κινητήρα, ιδίως στις χαμηλές στροφές (θύμιζε έντονα ηλεκτρικό πριόνι), τα οποία είχαν πυροδοτήσει τα παρατσούκλια «θορυβώδης Χανς» και «έμπιστος Χανς», λόγω της αξιοπιστίας του. thumb|right|Wartburg 353 pick-up του 1985 - 1988, στην [[Ισπανία, σε φωτογραφία του 1995 - 1996.]]
Το 1976 μάλιστα απαγορεύτηκε η εισαγωγή του στο Ηνωμένο Βασίλειο, λόγω του ότι ο δίχρονος κινητήρας του δεν πληρούσε τις νέες προδιαγραφές εκπομπών καυσαερίων της χώρας αυτής. Η εξαγωγή του εκτός Ανατολικού Μπλοκ, ωστόσο, συνεχίστηκε σε αρκετά κράτη της Δυτικής και της Νότιας Ευρώπης και συγκεκριμένα στη Φινλανδία, στη Δανία, στο Βέλγιο, στη Μάλτα, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στην Ελλάδα. Επίσης, συνέχισε να εξάγεται επίσημα και σε αρκετές ακόμα χώρες και άλλων ηπείρων, μεταξύ των οποίων στην Αργεντινή και στη Νότια Αφρική. Κατά τη δεκαετία του 1980 όμως, οι πωλήσεις σε όλα τα προαναφερθέντα κράτη άρχισαν πλέον να καταρρέουν, καθώς άρχισε να επικρατεί στην κοινή γνώμη η αίσθηση ότι «ο χρόνος έχει πια εντελώς ξεπεράσει το μοντέλο» και, παρά τις επιμέρους βελτιώσεις, η Wartburg δεν μπορούσε πια να ανταποκριθεί στα νεότερα στάνταρ. Ειδικότερα στην Ελλάδα, τις περισσότερες πωλήσεις την τότε δεκαετία τις πέτυχε το 1985, με συνολικά 350 αντίτυπα και μερίδιο αγοράς 0,4% το ίδιο έτος, αλλά μετά οι πωλήσεις του κατέρρευσαν ολοκληρωτικά.
Επιπλέον πρότζεκτ
thumb|right|3-πορτο Wartburg 355 στο Μουσείο Αυτοκινήτου της [[Δρέσδης, με 4-χρονο κινητήρα 1.397 cm³ της Renault.]]
Πρέπει να τονιστεί ότι η μη αντικατάσταση του 353 επί 2 δεκαετίες δεν οφειλόταν σε αδιαφορία της εταιρείας. Απεναντίας, κατά την μακρά αυτή χρονική περίοδο, οι Ανατολικογερμανοί μηχανικοί της Wartburg εξέλιξαν πολλά πρωτότυπα, με σκοπό την αντικατάσταση του 353 και τα ανώτατα στελέχη της μάρκας έκαναν πολλές προσπάθειες να εισάγουν νέα μοντέλα. Κάποια από αυτά μάλιστα, όπως το Wartburg 360 του 1974 και το Wartburg 610 M του 1978, είχαν εμφανισιακές ομοιότητες με τα Audi 80 και Audi 100 της τότε εποχής, αν και δεν υπήρχε καμία μηχανική συγγένεια με αυτά. thumb|left|2-πορτο Wartburg 355 του 1968, με τον 2-χρονο κινητήρα 993 cm³ του Wartburg 353.
Παρομοίως, υπήρξαν και σχέδια για τη δημιουργία και άλλων εκδοχών αμαξώματος του 353, σε συνδυασμό και με αισθητικές αναβαθμίσεις, όπως το coupé Wartburg 355, που κατασκευάστηκε σε 4 αντίτυπα τα έτη 1968 έως 1973, και μάλιστα τα μεταγενέστερα έφεραν έναν 4-χρονο κινητήρα 1.397 cm³, ισχύος 54 kW (73 hp), της Renault. Ένας μεγάλος αριθμός από όλα αυτά τα πρωτότυπα διατηρείται σήμερα σε αρκετά μουσεία, όπως στο Μουσείο Μεταφορών της Δρέσδης, στο Μουσείο Αυτοκινήτων του Άϊζεναχ και στο Μουσείο του Klaffenbach της Σαξονίας. thumb|right|Ο δίχρονος τρικύλινδρος κινητήρας ενός Wartburg 353. Οι μηχανικοί της εταιρείας είχαν εξελίξει αρκετούς τετράχρονους για να τον αντικαταστήσουν, αλλά οι προσπάθειές τους για τοποθέτηση στο 353 συνεχώς μπλοκάρονταν από την κυβέρνηση της χώρας.
Ωστόσο, κάθε προσπάθεια για νέο μοντέλο παρεμποδιζόταν από την κυβέρνηση της τότε Ανατολικής Γερμανίας. Συγκεκριμένα, η ηγεσία της χώρας αρνιόταν διαρκώς να χρηματοδοτήσει το εκάστοτε πρότζεκτ, εν μέρει φοβούμενη κάθε φορά το οικονομικό κόστος των απαιτούμενων υλικών για πιο προηγμένα ντιζάιν, αλλά κυρίως για ιδεολογικούς λόγους, για τους οποίους ήταν ενάντια στην απόκτηση πιο σύγχρονων αυτοκινήτων από τις λαϊκές μάζες - μάλιστα υποστήριζε ότι οι πιο σύγχρονες τεχνολογίες θα ωθούσαν τον λαό στην αποδοχή καπιταλιστικών ανέσεων. Ως αποτέλεσμα, το Wartburg 353 παρέμεινε στην παραγωγή επί 22 χρόνια και μάλιστα με τον ίδιο αναχρονιστικό δίχρονο κινητήρα - σημειωτέον ότι από το 1968 έως το 1982 οι μηχανικοί της Wartburg είχαν κατασκευάσει και μια ολόκληρη σειρά 4-χρονων κινητήρων βενζίνης, με κυβισμούς από 1.2 έως 1.6 λίτρα, για να αντικαταστήσουν τον 2-χρονο, αλλά όλοι απορρίφθηκαν επίσης από την κυβέρνηση, για τους ίδιους λόγους.
Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το άλλο μοντέλο αυτοκινήτου που κατασκεύαζε τότε η ίδια χώρα, το Trabant 601 και, παρομοίως, είχε ως αποτέλεσμα να παραμείνει και αυτό στην παραγωγή επί 27 χρόνια σχεδόν αμετάβλητο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Wartburg
Wartburg (Pkw)
Ντορμέλ
Το Ντορμέλ (γαλλικά: Dormelles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Ντου (Σεν-ε-Μαρν)
Το Ντου (γαλλικά: Doue) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντοβενσιέν (γαλλικά: Dovinciens).
Καλογριά Χαλκιδικής (νησίδα)
Η Καλογριά ή Λαγονήσι είναι ακατοίκητη νησίδα της Χαλκιδικής στον κόλπο της Καλογριάς στην Σιθωνία μέρος του Συμπλέγματος της Βουρβουρούς. Η νησίδα απέχει 100 μέτρα από την ακτή κι έχει έκταση 15 τ.μ. .
Στα βόρεια της νησίδας υπάρχει ύφαλος σε βάθος ενός μέτρου περίπου που αποτελείται από λίθους κτιρίου που βρισκόταν εκεί σε άγνωστη εποχή όπου η νησίδα είχε μεγαλύτερη έκταση και περιελάμβανε και τον σημερινό ύφαλο. Το κτίριο δείχνει να ήταν ορθογώνιου σχήματος με κεραμοσκεπή με υπολογιζόμενο εμβαδόν 40 τργ μέτρα πάνω στην ίδια την νησίδα σώζεται κεραμική παλαιοχριστιανικών χρόνων. Η εγκατάσταση φαίνεται μεμονωμένη, στην απέναντι ακτή δεν έχουν βρεθεί κατάλοιπα εγκαταστάσεων.
Μόδης
Ο Μόδης μπορεί να αναφέρεται σε:
Γ.Σ. Κερατέας
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Κερατέας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Κερατέας στο Νομό Αττικής όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Κερατέας "Ιωάννης Μέγγουλης". Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1984 και χρώματα του το μπλε και το λευκό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Π.Α.Α.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1984 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1984
Ντουί-λα-Ραμέ
Το Ντουί-λα-Ραμέ (γαλλικά: Douy-la-Ramée) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντολαραμεέν (γαλλικά: Dolaraméens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Γυαλί επίπλευσης
δεξιά|μικρογραφία| Υαλοπίνακες (τζάμια) από γυαλί επίπλευσης στον σιδηροδρομικό σταθμό Κρίσταλ Πάλας του [[Λονδίνο|Λονδίνου]] Το γυαλί επίπλευσης είναι ένα φύλλο γυαλιού που κατασκευάζεται από τετηγμένο γυαλί που επιπλέει σε υπόστρωμα τετηγμένου μετάλλου χαμηλού σημείου τήξης, συνήθως σε κασσίτερο —στο παρελθόν, για τη διαδικασία χρησιμοποιούταν ο μόλυβδος. Με τη μέθοδο αυτή εξασφαλίζεται το ομοιόμορφο πάχος και η εξαιρετικά επίπεδη επιφάνεια του φύλλου γυαλιού. Ως επί το πλείστον, τα σύγχρονα παράθυρα είναι κατασκευασμένα από γυαλί επίπλευσης.
Τα περισσότερα γυαλιά επίπλευσης έχουν ως βασικό συστατικό το γυαλί νατρασβέστου (κοινό γυαλί), ενώ ένα μικρό ποσοστό τους παρασκευάζεται από βοριοπυριτικό γυαλί. Οι πιο πολλοί τύποι ειδικού γυαλιού, όπως το αλεξήνεμο, το αμμοβολισμένο γυαλί, το πλαστικοποιημένο γυαλί ασφαλείας και το ηχομονωτικό γυαλί αποτελούνται από κοινό γυαλί επίπλευσης που έχει υποστεί περαιτέρω επεξεργασία.
Χρήσεις
μικρογραφία| Φωτιστικό με γυαλί επίπλευσης. Τα παχύτερα φύλλα κοινού γυαλιού επίπλευσης εμφανίζουν [[Πράσινο|πράσινο χρώμα λόγω προσμείξεων σιδήρου]] Μέχρι στιγμής, το γυαλί επίπλευσης είναι η πιο ευρέως παραγόμενη μορφή γυαλιού, με μεγάλο εύρος εμπορικών εφαρμογών. Έχει υψηλή ποιότητα χωρίς να χρειάζεται πρόσθετη στίλβωση, ενώ η ευκαμψία του κατά την παραγωγή επιτρέπει τη διαμόρφωση πολλών σχημάτων και μορφών ενόσω το γυαλί βρίσκεται σε υψηλή θερμοκρασία και σε σχεδόν υγρή κατάσταση. Αυτό το καθιστά ιδανικό για μια ποικιλία εφαρμογών, όπως σε τζάμια αυτοκινήτου (π.χ. παρμπρίζ, παράθυρα, καθρέφτες), κάτοπτρα, έπιπλα (π.χ. σε τραπέζια και ράφια), παράθυρα και πόρτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιομηχανικές διεργασίες Κατηγορία:Γυαλί
Εσουμπουλαίν
Το Εσουμπουλαίν (γαλλικά: Échouboulains) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εσουμπουλινουά (γαλλικά: Échouboulinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ανισότητα Τσεμπισιόφ
Στην θεωρία πιθανοτήτων, η ανισότητα Τσεμπισιόφ δίνει ένα φράγμα στην πιθανότητα μία τυχαία μεταβλητή X να αποκλίνει από την αναμενόμενη τιμή της, συναρτήσει της διακύμανσής της. Πιο συγκεκριμένα, για κάθε τυχαία μεταβλητή X με πεπερασμένη διακύμανση, ισχύει για κάθε a > 0
Απόδειξη
Η τυπική απόδειξη της ανισότητας Τσεμπισιόφ προκύπτει από την εφαρμογή της ανισότητας Μαρκόφ η οποία λέει ότι για οποιαδήποτε μη-αρνητική τυχαία μεταβλητή Y, ισχύει ότι για κάθε a > 0
Υπενθυμίζουμε επίσης ότι η διακύμανση της X ορίζεται ως Η ανισότητα Τσεμπισιόφ προκύπτει από την ανισότητα Μαρκόφ, θεωρώντας την τυχαία μεταβλητή Πιο συγκεκριμένα, για την Y (που είναι μη-αρνητική ως το τετράγωνο μίας τυχαίας μεταβλητής), η ανισότητα Μαρκόφ δίνει καθώς. Αφού a > 0, καταλήγουμε ότι
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανισότητες
Φλόριν (αγγλικό νόμισμα)
μικρογραφία|250εσ|Εμπρός όψη.
Το αγγλικό φλόριν, αγγλ.: florin, μερικές φορές γνωστό ως διπλή λεοπάρδαλη, ήταν μία προσπάθεια το 1344 από τον Εδουάρδο Γ΄ να παράγει χρυσά νομίσματα κατάλληλα για χρήση στην Ευρώπη καθώς και στην Αγγλία. Εγκρίθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1344 και κόπηκε από 108 κόκκους (6,99829 γραμ.) ονομαστικού καθαρού χρυσού και είχε αξία έξι σελίνια (που ισοδυναμεί με 30 πέννες της εποχής μας).
Το ηπειρωτικό φλωρίνι, βασισμένο σε ένα γαλλικό νόμισμα και τελικά σε νομίσματα που εκδόθηκαν στη Φλωρεντία το 1252, ήταν ένα τυπικό νόμισμα (3,50 γραμ. καθαρού χρυσού), που χρησιμοποιήθηκε ευρέως διεθνώς. Το αγγλικό φλόριν που εισήχθη τότε με διπλάσιο από αυτό το ονομαστικό βάρος, βρέθηκε τελικά να αποτιμάται εσφαλμένα, με αποτέλεσμα να μην είναι αποδεκτό στους εμπόρους. Αποσύρθηκε σχεδόν αμέσως από την κυκλοφορία και τον Αύγουστο του 1344, μετά από λίγους μόνο μήνες, αντικαταστάθηκε από το πιο επιτυχημένο χρυσό νομπλ (7,80 g χρυσού, αξίας 6s 8d).
Περιγραφή
μικρογραφία|250εσ|Πίσω όψη.
Η μπροστινή όψη του νομίσματος δείχνει τον βασιλιά ενθρονισμένο κάτω από ένα κουβούκλιο, με δύο κεφάλια λεοπάρδαλης στα πλάγια. Η επιγραφή είναι EDWR D[ΕΙ] GRA REX ANGL ⁊ FRANC DNS HIB ("Εδουάρδος, Θεού χάριτι βασιλιάς της Αγγλίας και της Φραγκίας (Γαλλίας), κύριος της Ιβερνίας (Ιρλανδίας)"). Η πίσω όψη δείχνει τον βασιλικό σταυρό μέσα σε ένα τετράλοβο, με μία λεοπάρδαλη σε κάθε διάχωρο. Η λεζάντα είναι IHC TRANSIENS PER MEDIUM ILLORUM IBAT («Αλλά ο Ιησούς περνώντας από το μέσο τους πήγε τον δρόμο του», από Λουκάς 4:30).
Σωζόμενα νομίσματα
Μία λίστα του 2013 περιελάμβανε το νόμισμα ως ένα από τα πιο ακριβά στον κόσμο.
Λεζ Εκρέν
Το Λεζ Εκρέν (γαλλικά: Les Écrennes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εκρενουά (γαλλικά: Écrennois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Luke Cage (τηλεοπτική σειρά)
Ο Luke Cage της Marvel, ή απλά Luke Cage, είναι μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά δημιουργημένη από τον Τσίο Χοντάρι Κόκερ για τη streaming υπηρεσία Netflix, βασισμένη στον χαρακτήρα του ίδιου ονόματος της Marvel Comics. Είναι τοποθετημένη στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel (MCU), μοιραζόμενη την ίδια συνέχεια με τις ταινίες του franchise και είναι η τρίτη σε μια ακολουθία σειρών που οδηγούν στην crossover μίνι σειρά The Defenders. Η σειρά είναι παραγμένη από τη Marvel Television σε συνεργασία με την ABC Studios, με τον Κόκερ να εξυπηρετεί ως υπεύθυνος σειράς.
Ο Μάικ Κόλτερ πρωταγωνιστεί ως Λουκ Κέιτζ, ένας πρώην κατάδικος με υπεράνθρωπη δύναμη και άθραυστο δέρμα ο οποίος τώρα μάχεται το έγκλημα και τη διαφθορά. Οι Σιμόν Μίσικ, Θίο Ρόσι, Ροζάριο Ντόσον και Άλφρι Γούνταρντ επίσης πρωταγωνιστούν, με τους Μαχερσάλα Άλι και Έρικ ΛαΡέι Χάρβι να λαμβάνουν μέρος μαζί τους για τον πρώτο κύκλο και τους Μουσταφά Σακίρ και Γκαμπριέλ Ντένις να λαμβάνουν μέρος για τον δεύτερο κύκλο. Η ανάπτυξη της σειράς ξεκίνησε στα τέλη του 2013. Τον Δεκέμβριο του 2014, ο Κόλτερ επιλέχθηκε ως Κέιτζ, για να εμφανιστεί πρώτα στο Η Jessica Jones της Marvel, με τον Κόκερ να προσλαμβάνεται ως ο υπεύθυνος σειράς τον Μάρτιο του 2015. Η σειρά είναι γυρισμένη στην Πόλη της Νέας Υόρκης, προσπαθώντας να αναπαράγει τη μοναδική κουλτούρα και ατμόσφαιρα του Χάρλεμ.
Όλα τα επεισόδια του πρώτου κύκλου έκαναν πρεμιέρα στις 30 Σεπτεμβρίου 2016. Είχαν θετικές κριτικές. Τον Δεκέμβριο του 2016, το Netflix ανανέωσε το Luke Cage για έναν δεύτερο κύκλο, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 22 Ιουνίου 2018. Ακολουθώντας δημιουργικές διαφορές ανάμεσα στο Netflix και τους συγγραφείς της σειράς κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης ενός τρίτου κύκλου, το Netflix ακύρωσε τη σειρά στις 19 Οκτωβρίου 2018.
Κατηγορία:Luke Cage (τηλεοπτική σειρά) Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Netflix Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε κόμικς της Marvel
Ιβάν ο Τρομερός (ταινία, 1944)
Ο Ιβάν ο Τρομερός (Иван Грозный, Ivan Grozniy) είναι σοβιετική επική ιστορική δραματική ταινία αποτελούμενη από δύο μέρη σε σενάριο και σκηνοθεσία του Σεργκέι Αϊζενστάιν. η οποία αναφέρεται στον Ιβάν Δ' της Ρωσίας. Ήταν η τελευταία ταινία του Αϊζενστάιν, που παραγγέλθηκε από τον Σοβιετικό ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν, ο οποίος θαύμαζε και ταυτίστηκε με τον Ιβάν.
Το 1ο μέρος κυκλοφόρησε το 1944, ενώ το 2ο, αν και ολοκληρώθηκε η παραγωγή του το 1946, κυκλοφόρησε μόλις το 1958, καθώς απαγορεύτηκε με εντολή του Στάλιν, ο οποίος εξοργίστηκε με την απεικόνιση του Ιβάν σε αυτό. Ο Αϊζενστάιν είχε αναπτύξει το σενάριο και απαίτησε να υπάρχει και 3ο μέρος για να τελειώσει η ιστορία, αλλά, με την απαγόρευση του 2ου, τα γυρίσματα του 3ου μέρους σταμάτησαν μετά το θάνατο του Αϊζενστάιν το 1948 και ό,τι είχε ολοκληρωθεί στο τρίτο μέρος καταστράφηκε ως επί το πλείστον.
Πλοκή
δεξιά|thumbtime=5|μικρογραφία|Ιβάν ο Τρομερός, 1ο & 2ο Μέρος
1ο Μέρος
Στον πρόλογο η μητέρα του Ιβάν και ο εραστής της δολοφονούνται από τους γιους της. Αργότερα ο Ιβάν ενθρονίζεται ως Μέγας Πρίγκιπας της Μόσχας.
Το πρώτο μέρος ξεκινά με τη στέψη του Ιβάν ως Τσάρου όλων των Ρώσων, εν μέσω γκρίνιας από τους βογιάρους και σιωπηρής ζήλιας από τον ξάδερφό του, Βλαδίμηρο της Στάριτσας και ιδιαίτερα από τη μητέρα του Βλαντιμίρ και τη θεία του Ιβάν, την κακιά Ευφροσύνη Σταρίτσα. Ο Ιβάν κάνει μια ομιλία διακηρύσσοντας την πρόθεσή του να ενώσει και να προστατεύσει τη Ρωσία ενάντια στους ξένους στρατούς έξω από τα σύνορά της και τους εχθρούς μέσα - μια αναφορά στους βογιάρους, που ήδη θεωρούνταν δυσαρεστημένοι με τη στέψη του. Λίγο μετά, ο Ιβάν παντρεύεται την Αναστασία Ρομάνοβνα και γίνεται μια γαμήλια γιορτή. Αυτό τον κάνει να χάσει τη φιλία των δύο καλύτερων φίλων του, του πρίγκιπα Αντρέι Κούρμπσκι και του Φιοντόρ Κολίτσεφ. Ο τελευταίος λαμβάνει την άδεια του Ιβάν να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι, ενώ ο Κούρμπσκι προσπαθεί να ξαναρχίσει το ειδύλλιό του με την Τσαρίνα, η οποία αποκρούει τις μεθόδους του.
Η γαμήλια γιορτή διακόπτεται από την είδηση για το κάψιμο πολλών παλατιών των βογιάρων, η οποία μεταφέρθηκε στο παλάτι του Τσάρου από έναν όχλο απλών ανθρώπων που επίσης παραπονιούνται ότι ο Τσάρος παρασύρεται από την οικογένεια της Τσαρίνα (Ρομανόφ), Γκλίνσκι και Ζαχάριν. Ο Ιβάν ηρεμεί το πλήθος, αλλά τον διακόπτουν απεσταλμένοι από το χανάτο του Καζάν, οι οποίοι του στέλνουν ένα τελετουργικό μαχαίρι με την πρόταση να κάνει τη χάρη στον εαυτό του χρησιμοποιώντας το για να αυτοκτονήσει. Ο Ιβάν διακηρύσσει αμέσως ότι το βασίλειό του βρίσκεται σε πόλεμο με το Καζάν.
Η επόμενη σκηνή δείχνει την πολιορκία του Καζάν το 1552, στην οποία ο στρατός του Ιβάν σκάβει χαρακώματα κάτω από την πόλη και τα γεμίζει με μπαρούτι. Ο Κούρμπσκι, επιπλήττεται από τον Ιβάν για παράλογη βαρβαρότητα (καθώς δένει τους Τάταρους αιχμαλώτους σε πασσάλους κοντά στα τείχη του Καζάν και τους λέει να απευθυνθούν προς την πόλη για να παραδοθούν, αλλά οι αμυνόμενοι τοξότες χτυπούν αμέσως τους κρατούμενους). Η πόλη του Καζάν πέφτει στον ρωσικό στρατό.
Κατά την επιστροφή του από το Καζάν, ο Ιβάν αρρωσταίνει βαριά και πιστεύεται ότι βρίσκεται στο νεκροκρέββάτο του. Ορθόδοξοι ιερείς έρχονται να του κάνουν τις τελευταίες προσευχές πριν πεθάνει. Ο Ιβάν στέλνει να βρουν τους συγγενείς του και τους διατάζει να ορκιστούν πίστη στον γιο του, το βρέφος Ντμίτρι, υπενθυμίζοντάς τους την ανάγκη για έναν μόνο ηγεμόνα για να κρατήσει τη Ρωσία ενωμένη. Αποδοκιμάζουν, με τη θεία του Ιβάν, Ευφροσίνια Σταρίτσκαγια, να προτρέπει ανοιχτά τους άλλους να ορκιστούν πίστη στον γιο της, τον Βλαντιμίρ. Συναισθηματικά καταπονημένος, ο Ιβάν καταρρέει και θεωρείται νεκρός. Οι συγγενείς, που πανηγυρίζουν, αρχίζουν όλοι να ορκίζονται πίστη στον Βλαντιμίρ, τον «βογιάρο τσάρο» στον οποίο ήλπιζαν. Εν τω μεταξύ, ο Κούρμπσκι είναι αβέβαιος για τη δική του πίστη, προσπαθώντας να αποφασίσει μεταξύ των δύο πλευρών. Ωστόσο, όταν η Τσαρίνα λέει, "Μην θάψετε έναν άνθρωπο πριν πεθάνει", ο Κούρμπσκι συνειδητοποιεί ότι ο Ιβάν είναι ακόμα ζωντανός και ορκίζεται βιαστικά την πίστη του στον βρέφος γιο του Ιβάν, τον Ντμίτρι. Αποστέλλεται, ως ανταμοιβή, στα δυτικά σύνορα του βασιλείου για να αμυνθεί ενάντια στους Λιβονιανούς και τους Πολωνούς. Την ίδια στιγμή, ο Ιβάν στέλνει τον Αλεξέι Μπασμάνοφ, έναν έμπιστο του, στο νότο για να φροντίσει τα σύνορα της Κριμαίας. Το γεγονός ότι ο Ιβάν προωθεί έναν απλό άνθρωπο πάνω τους δημιουργεί μεγαλύτερη δυσαρέσκεια μεταξύ των διαδόχων.
Η Τσαρίνα τώρα αρρωσταίνει, και ενώ ο Ιβάν λαμβάνει άσχημα νέα από όλα τα μέτωπα, οι διαδόχοι σχεδιάζουν να τη σκοτώσουν. Η Ευφροσύνη μπαίνει στο παλάτι με ένα φλιτζάνι κρασί κρυμμένο στις ρόμπες της, στο οποίο έχει βάλει δηλητήριο. Ακριβώς τη στιγμή που το βασιλικό ζεύγος έλαβε την είδηση ότι ο Κούρμπσκι αυτομόλησε στους Λιβονιανούς, η Ευφροσύνη άφηνει το φλιτζάνι του κρασιού στο δωμάτιο και κρυφακούει πίσω από έναν τοίχο. Η είδηση ότι ο Κούρμπσκι είναι προδότης προκαλεί σοκ στην Τσαρίνα και ο Ιβάν, ψάχνοντας γύρω για ένα ποτό για να την ηρεμήσει, παίρνει το δηλητηριασμένο κρασί και της το δίνει.
Η σκηνή αλλάζει για να δείξει τη νεκρή Τσαρίνα ξαπλωμένη σε κατάσταση στον καθεδρικό ναό, με τον Ιβάν να θρηνεί δίπλα στον τάφο της. Ενώ ένας μοναχός διαβάζει βιβλικούς στίχους πάνω από το σώμα, ο Ιβάν αμφισβητεί τη δική του δικαιολογία και την ικανότητά του να κυβερνά, αναρωτιέται αν ο θάνατος της συζύγου του είναι η τιμωρία του Θεού για αυτόν. Ωστόσο, τραβάει τον εαυτό του από αυτό και στέλνει να βρουν τον παλιό του φίλο, τον Κολίτσεφ, τον μοναχό. Σε αυτό το σημείο φτάνει ο Αλεξέι Μπασμάνοφ, προτείνοντας στον Ιβάν να περικυκλωθεί με άντρες που μπορεί πραγματικά να εμπιστευτεί –κοινούς ανθρώπους, τους Oprichniki– και να προσφέρει τον δικό του στο γιο του, Φιόντορ, για υπηρεσία. Ο Ιβάν δέχεται και ξεκινά να ανακτήσει τις απώλειές του. Παραιτείται και φεύγει από τη Μόσχα, περιμένοντας μέχρι ο λαός να τον παρακαλέσει να επιστρέψει, λέγοντας ότι πλέον κυβερνά με απόλυτη εξουσία με τη θέληση του λαού.
2ο Μέρος
Μια αναδρομή δείχνει τον Ιβάν ως παιδί, να βλέπει τη μητέρα του να δηλητηριάζεται και να απομακρύνεται, και μετά ως νεαρός έφηβος να αντιστέκεται στην συγκατάβαση των διαδόχων που θέλουν να κυριαρχήσουν πάνω στο νεαρό Ιβάν. Ξεκινά με τη μεταρρύθμιση της κατανομής της γης - παίρνει τα εδάφη των διαδόχων, στη συνέχεια τους επανεγκαθιστά ως διαχειριστές, αυξάνοντας τη δική του εξουσία σε βάρος τους. Ο φίλος του, ο Κολίτσεφ, φτάνει, τώρα ως μοναχός Φίλιππος. Μετά από μια έντονη συζήτηση, ο Φίλιππος συμφωνεί να γίνει μητροπολίτης Μόσχας, αρκεί ο Ιβάν να του δώσει το δικαίωμα να μεσολαβήσει για τους καταδικασμένους. Αυτό συμφωνείται αμοιβαία, αλλά μόλις διευθετηθεί, ο Ιβάν, οδηγούμενος από τον υπολοχαγό του Σκουράτοφ, βρίσκει έναν τρόπο να το αντιμετωπίσει: εκτελεί γρήγορα καταδικασμένους, πριν ο Φίλιππος προλάβει να χρησιμοποιήσει το δικαίωμά του. Με αυτόν τον τρόπο εκτελούνται τρεις από τους συγγενείς του Φιλίππου.
Ο Φιόντορ Μπασμάνοφ, ο πρώτος των Oprichniki, βοηθά τον Ιβάν να καταλάβει ότι η Τσαρίνα ήταν δηλητηριασμένη, και οι δύο υποπτεύονται ότι η Ευφροσύνη έριξε το δηλητήριο το φλιτζάνι. Ο Ιβάν διατάζει τον Φιοντόρ να μην πει τίποτα γι' αυτό μέχρι να βεβαιωθούν χωρίς αμφιβολία για την ενοχή της.
Οι διάδοχοι, σχεδόν απελπισμένα, υποστηρίζουν την υπόθεσή τους στον Φίλιππο και τελικά τον κερδίζουν. Ορκίζεται να εμποδίσει την κατάχρηση εξουσίας του Ιβάν και τον αντιμετωπίζει στον καθεδρικό ναό ενώ παρουσιάζεται ένα θεατρικό θαύμα. Καθώς η λογομαχία θερμαίνεται, ένα μικρό παιδί, κουβαλημένο στους ώμους των αγοριών δίπλα στην Ευφροσύνη, φωνάζει, ρωτώντας αν αυτός είναι ο «τρομερός ειδωλολάτρης βασιλιάς». Ο Ιβάν, θυμωμένος, διακηρύσσει ότι θα είναι ακριβώς αυτό που τον λένε. Είναι πλέον σίγουρος ότι η Ευφροσύνη δηλητηρίασε τη γυναίκα του, την τσαρίνα, και έχει αρπάξει τον Φίλιππο. Οι διάδοχοι αποφασίζουν τώρα ότι η μόνη τους επιλογή είναι να δολοφονήσουν τον Ιβάν και ο αρχάριος Πιότρ επιλέγεται να κρατήσει το μαχαίρι. Ο Μαλιούτα Σκουράτοφ φτάνει για να καλέσει τον Βλαντιμίρ σε ένα συμπόσιο με τον Τσάρο Ιβάν και τους Oprichniki.
(Από εδώ και μετά, η ταινία είναι έγχρωμη) Στο συμπόσιο, ο Ιβάν μεθά τον Βλαντιμίρ ενώ οι Oprichniki τραγουδούν και χορεύουν γύρω τους. Ένας άχαρος Βλαντιμίρ αναφέρει ότι υπάρχει μια συνωμοσία για να σκοτώσουν τον Ιβάν και ότι αυτός, ο Βλαντιμίρ, πρόκειται να τον αντικαταστήσει ως Τσάρο. Ο Φιοντόρ Μπασμάνοφ παρατηρεί τον Πιοτρ, τον δολοφόνο, να φεύγει και δίνει σήμα στον Ιβάν, ο οποίος, προσποιούμενος την έκπληξη για την αποκάλυψη του Βλαντιμίρ, προτείνει στον Βλαντιμίρ να προσπαθήσει να γίνει Τσάρος για λίγο. Διατάσσει τους Oprichniki να του φέρουν θρόνο, σκήπτρο, στέμμα και βασιλικές ρόμπες, και όλοι υποκλίνονται στον «Τσάρο Βλαντιμίρ». Τότε ο Ιβάν λέει στον Βλαντιμίρ να τους οδηγήσει στον καθεδρικό ναό προσευχόμενος, όπως θα έπρεπε να οδηγεί ένας Τσάρος. Διστακτικά, ο Βλαντιμίρ το κάνει.
Στον καθεδρικό ναό, ο δολοφόνος τρέχει, μαχαιρώνει τον ψεύτικο Τσάρο και καταλαμβάνεται αμέσως από τον Φιοντόρ και τον Σκουράτοφ. Η Ευφροσύνη καταφθάνει, χαρούμενη με τον προφανή θάνατο του Ιβάν, μέχρι που βλέπει τον Ιβάν ζωντανό. Κυλώντας το πτώμα, συνειδητοποιεί ότι είναι ο γιος της. Ο Ιβάν διατάζει τον Φιόντορ και τον Μαλιούτα να απελευθερώσουν τον Πιότρ, τον δολοφόνο, και τον ευχαριστεί που σκότωσε όχι μόνο «έναν ανόητο», αλλά «τον χειρότερο εχθρό του τσάρου». Καταδικάζει την Ευφροσύνη, που κρατά το στέμμα που φορούσε ο γιος της και τραγουδάει πάνω από το νεκρό του σώμα σαν σαστισμένος. Στο τέλος, ο Ιβάν φαίνεται να διακηρύσσει ότι όλοι οι εχθροί του μέσα στη Μόσχα έχουν νικηθεί και τώρα μπορεί να στρέψει την προσοχή του σε αυτούς που βρίσκονται έξω.
Διανομή ρόλων
Άλλοι χαρακτήρες της ταινίας περιλαμβάνουν: