cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία των Άλπεων
Πρώιμη ιστορία (πριν από το 1200 π.Χ.)
Οι αρχαιότερες ιστορικές μαρτυρίες χρονολογούνται στη ρωμαϊκή περίοδο, κυρίως λόγω της ελληνορωμαϊκής εθνογραφίας, με κάποιες επιγραφικές μαρτυρίες λόγω των Ραετιανών, Λεπόντιων και Γαλατών, με τους Λιγουρίους και Ενετούς να καταλαμβάνουν τις παρυφές στα νοτιοδυτικά και νοτιοανατολικά, αντίστοιχα (εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία) τον 4ο και 3ο αιώνα π.Χ. Τα βραχογραφήματα στη Βαλκαμόνικα χρονολογούνται σε αυτήν την περίοδο. Μερικές λεπτομέρειες έχουν καταλήξει στους σύγχρονους μελετητές της κατάκτησης πολλών από τις φυλές των Άλπεων από τον Οκταβιανό Αύγουστο, καθώς και για τις μάχες του Αννίβα στις Άλπεις. Οι περισσότερες από τις τοπικές γαλατικές φυλές συμμάχησαν με τους Καρχηδόνιους στον Β' Καρχηδονιακό Πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου η Αρχαία Ρώμη έχασε τον έλεγχο στο μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Ιταλίας. Η ρωμαϊκή κατάκτηση της Ιταλίας ολοκληρώθηκε μόνο μετά τη ρωμαϊκή νίκη επί της Καρχηδόνας, τη δεκαετία του 190 π.Χ. μικρογραφία| Δορυφορική φωτογραφία που δείχνει τις Άλπεις τον χειμώνα, στην κορυφή της [[Ιταλική Χερσόνησος|ιταλικής χερσονήσου.]] Μεταξύ 35 π.Χ. και 6 π.Χ., η περιοχή των Άλπεων ενσωματώθηκε σταδιακά στην επεκτεινόμενη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το σύγχρονο μνημείο Τρόπαιο των Άλπεων στο Λα Τυρμπί της Γαλλίας δείχνει την αποφασιστική νίκη των Ρωμαίων εναντίων των 46 φυλών σε αυτά τα βουνά. Η επακόλουθη κατασκευή δρόμων πάνω από τα περάσματα των Άλπεων επέτρεψε πρώτα τη σύνδεση νότιων και βόρειων οικισμών στις Άλπεις και τελικά ενσωμάτωσε τους κατοίκους των Άλπεων στον πολιτισμό της αυτοκρατορίας. Η άνω κοιλάδα του Ροδανού ή Vallis Poenina έπεσε στους Ρωμαίους μετά από μάχη στο Octodurus το 57 π.Χ. Η Αόστα ιδρύθηκε το 25 π.Χ. ως Augusta Praetoria Salassorum στην πρώην επικράτεια των Σαλασσών. Η Ραιτία κατακτήθηκε το 15 π.Χ.
Γενικές εκλογές των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα 2014
Οι Εργατικοί κέρδισαν 14 επί συνόλου 17 εδρών, ενώ το UPP κέρδισε άλλες 3 έδρες. Ο πρωθυπουργός Μπάλντουιν Σπένσερ κέρδισε ξανά την έδρα του αλλά με οριακή διαφορά (γύρω στις 30 ψήφους).
Παραπομπές
2014 εκλογες
Ιστορία των Άλπεων
Πρώιμη ιστορία (πριν από το 1200 π.Χ.)
Τον 7ο αιώνα, μεγάλο μέρος των Ανατολικών Άλπεων εποικίστηκε από Σλάβους. Μεταξύ του 7ου και του 9ου αιώνα, το σλαβικό πριγκιπάτο της Καραντανίας υπήρχε ως μια από τις λίγες μη γερμανικές πολιτείες στις Άλπεις. Οι Σλάβοι, που κατοικούσαν στην πλειοψηφία της σημερινής Αυστρίας και Σλοβενίας, εκγερμανίστηκαν σταδιακά από τον 9ο έως τον 14ο αιώνα. Οι σύγχρονοι Σλοβένοι είναι οι νοτιότεροι απόγονοί τους.
Η διαδοχική μετανάστευση και η κατοχή της περιοχής των Άλπεων από τους Αλεμάνους από τον 6ο έως τον 8ο αιώνα είναι επίσης γνωστές μόνο σε περίγραμμα. Για την ιστορία, τη Φραγκική και αργότερα την αυτοκρατορία των Αψβούργων, οι Άλπεις είχαν στρατηγική σημασία ως εμπόδιο, όχι ως τοπίο, και τα αλπικά περάσματα είχαν κατά συνέπεια μεγάλη στρατιωτική σημασία.
Μεταξύ 889 και 973, μια μουσουλμανική κοινότητα υπήρχε στη σημερινή Προβηγκία των Δυτικών Άλπεων. Αυτοί οι «Σαρακηνοί», όπως ήταν γνωστοί, εμπόδισαν τα περάσματα των Άλπεων στους χριστιανούς ταξιδιώτες μέχρι την εκδίωξή τους από τις χριστιανικές δυνάμεις με επικεφαλής τον Άρντουιν Γκλάμπερ το 973, οπότε το διααλπικό εμπόριο μπόρεσε να ξαναρχίσει.
Μέχρι την τελική διάλυση της Αυτοκρατορία των Καρολίδων τον 10ο και 11ο αιώνα είναι δυνατό να εντοπιστεί η τοπική ιστορία διαφορετικών τμημάτων των Άλπεων, ιδίως με τις μεταναστεύσεις των Υψηλών Μεσαιωνικών Βαλσερών.
Ύστερη Μεσαιωνική έως Πρώιμη Σύγχρονη Εποχή (1200 έως 1900)
Ο Γάλλος ιστορικός Φερνάν Μπρωντέλ, στον περίφημο τόμο του για τον Μεσογειακό πολιτισμό, περιγράφει τις Άλπεις ως «μια εξαιρετική σειρά βουνών από την άποψη των πόρων, των συλλογικών πειθαρχιών, της ποιότητας του ανθρώπινου πληθυσμού και του αριθμού των καλών δρόμων». Αυτή η αξιοσημείωτη ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή των Άλπεων δημιουργήθηκε με την πληθυσμιακή αύξηση και την αγροτική επέκταση κατά τον Μεσαίωνα. Στην αρχή μια μικτή μορφή γεωργίας και κτηνοτροφίας κυριάρχησε στην οικονομία. Στη συνέχεια, από τον Ύστερο Μεσαίωνα και μετά, τα βοοειδή έτειναν να αντικαθιστούν τα πρόβατα ως κυρίαρχα ζώα. Σε μερικές περιοχές της βόρειας πλαγιάς των Άλπεων, η κτηνοτροφία προσανατολίστηκε όλο και περισσότερο σε αγορές μεγάλης εμβέλειας και αντικατέστησε πλήρως τη γεωργία. Ταυτόχρονα, άλλα είδη διαπεριφερειακών και διααλπικών ανταλλαγών αυξάνονταν σε σημασία. Το πιο σημαντικό πέρασμα ήταν το Μπρενέρ, το οποίο μπορούσε να φιλοξενήσει την κίνηση των κάρων από τον 15ο αιώνα. Στις Δυτικές και Κεντρικές Άλπεις, τα περάσματα ήταν πρακτικά μόνο από ζώα αγέλης μέχρι την περίοδο γύρω στο 1800.
Η διαδικασία συγκρότησης κράτους στις Άλπεις οδηγήθηκε από την εγγύτητα σε εστιακές περιοχές των ευρωπαϊκών συγκρούσεων, όπως στους ιταλικούς πολέμους του 1494 με 1559. Σε εκείνη την περίοδο οι κοινωνικοπολιτικές δομές των περιοχών των Άλπεων κατακερματίστηκαν. Μπορεί κανείς να εντοπίσει τρία διαφορετικά αναπτυξιακά μοντέλα: ένα του πριγκιπικού συγκεντρωτισμού (Δυτικές Άλπεις), ένα τοπικό-κοινοτικό (Ελβετία) και ένα ενδιάμεσο, που χαρακτηρίζεται από μια ισχυρή αριστοκρατία (Ανατολικές Άλπεις).
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, πολλές κοιλάδες των Άλπεων παρέμειναν διαμορφωμένες κυρίως από αγροτικές και ποιμενικές δραστηριότητες. Η αύξηση του πληθυσμού ευνόησε την εντατικοποίηση της χρήσης γης και τη διάδοση της παραγωγής καλαμποκιού, πατάτας και τυριού. Η μικρή καλλιεργητική περίοδος σε μεγαλύτερα υψόμετρα δεν φαινόταν να αποτελεί εμπόδιο μέχρι το 1700 περίπου. Αργότερα, όμως, έγινε σημαντικό εμπόδιο για την περαιτέρω εντατικοποίηση της γεωργίας, ιδιαίτερα σε σύγκριση με τις γύρω πεδιάδες όπου η παραγωγικότητα της γης αυξήθηκε ραγδαία. Μέσα στην περιοχή των Άλπεων υπήρχε μια εντυπωσιακή διαφορά μεταξύ του δυτικού και του κεντρικού τμήματος, στο οποίο κυριαρχούσαν οι μικρές αγροτικές εγκαταστάσεις, και του ανατολικού τμήματος, που χαρακτηριζόταν από μεσαίες ή μεγάλες φάρμες. Η μετανάστευση στις αστικοποιημένες ζώνες των γύρω περιοχών ήταν ήδη εμφανής πριν από το 1500 και συχνά ήταν προσωρινή. Στις ίδιες τις Άλπεις, η αστικοποίηση ήταν αργή.
Κεντρικές Άλπεις
Το πέρασμα Γκοτχαρντ ήταν γνωστό στην αρχαιότητα ως Adula Mons, αλλά δεν ήταν ένα από τα σημαντικά περάσματα των Άλπεων λόγω του αδιάβατου του φαραγγιού Σούλεγγεν βόρεια του περάσματος. Αυτό άλλαξε δραματικά με την κατασκευή της λεγόμενης Γέφυρας του Διαβόλου μέχρι το έτος 1230. Σχεδόν αμέσως, το 1231, η άλλοτε ασήμαντη κοιλάδα του Ούρι έλαβε αυτοκρατορική αμεσότητα και έγινε η κύρια διαδρομή που ένωνε τη Γερμανία με την Ιταλία. Η ξαφνική στρατηγική σημασία που απέκτησε για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις η σημερινή Κεντρική Ελβετία ήταν ένας σημαντικός παράγοντας για το σχηματισμό της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας που ξεκίνησε στα τέλη του 13ου αιώνα.
Δυτικές Άλπεις
Στην περίπτωση των Δυτικών Άλπεων (εξαιρουμένου του τμήματος από την αλυσίδα του Λευκού όρους έως το πέρασμα Σιμπλόν, που ακολούθησε την τύχη του Βαλαί), ένας παρατεταμένος αγώνας για έλεγχο έλαβε χώρα μεταξύ των φεουδαρχών της Σαβοΐας, του Ντωφινέ και της Προβηγκίας. Το 1349 το Ντωφινέ έπεσε στη Γαλλία, ενώ το 1388 η κομητεία της Νίκαιας πέρασε από την Προβηγκία στον οίκο της Σαβοΐας, που επίσης τότε κατείχε το Πεδεμόντιο καθώς και άλλα εδάφη στην ιταλική πλευρά των Άλπεων. Ο αγώνας περιορίστηκε στο εξής στη Γαλλία και στον οίκο της Σαβοΐας, αλλά σιγά σιγά η Γαλλία κατάφερε να απωθήσει τον οίκο της Σαβοΐας πέρα από τις Άλπεις, αναγκάζοντάς τον να γίνει μια καθαρά ιταλική δύναμη.
Ένα σημείο καμπής στον ανταγωνισμό ήταν η Συνθήκη της Ουτρέχτης (1713). Η τελική πράξη σε αυτόν τον μακροχρόνιο αγώνα έλαβε χώρα το 1860, όταν η Γαλλία απέκτησε με παραχώρηση την υπόλοιπη κομητεία της Νίκαιας και επίσης τη Σαβοΐα, παραμένοντας έτσι ο μοναδικός κυρίαρχος στη δυτική πλαγιά των Άλπεων.
Ανατολικές Άλπεις
Οι Ανατολικές Άλπεις είχαν συμπεριληφθεί στη Φραγκική Αυτοκρατορία από τον 9ο αιώνα. Από τον Μεσαίωνα και σε όλη την πρώιμη σύγχρονη εποχή, η πολιτική ιστορία των Ανατολικών Άλπεων μπορεί να θεωρηθεί σχεδόν ολοκληρωτικά ως προς την προέλαση ή την υποχώρηση του οίκου των Αψβούργων. Το αρχικό σπίτι των Αψβούργων ήταν στην κάτω κοιλάδα του Aar, στο κάστρο των Αψβούργων. Έχασαν εκείνη την περιοχή από τους Ελβετούς το 1415, καθώς είχαν χάσει προηγουμένως διάφορα άλλα τμήματα της σημερινής Ελβετίας. Όμως έχτισαν μια εντυπωσιακή αυτοκρατορία στις Ανατολικές Άλπεις, όπου νίκησαν πολυάριθμες μικρές δυναστείες. Κέρδισαν το δουκάτο της Αυστρίας με τη Στυρία το 1282, την Καρινθία και την Καρνιόλα το 1335, το Τυρόλο το 1363 και το Φόραρλμπεργκ σταδιακά από το 1375 έως το 1523, για να μην μιλήσουμε για μικρές «διορθώσεις» των συνόρων στη βόρεια πλαγιά των Άλπεων. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας, υπήρξαν σημαντικές εδαφικές αλλαγές στις Ανατολικές Άλπεις.
Πληθυσμός
Κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου και του εικοστού αιώνα συνέβησαν αρκετές σημαντικές αλλαγές. Πρώτον, ο πληθυσμός των Άλπεων χαρακτηριζόταν πλέον από έναν ιδιαίτερο ρυθμό ανάπτυξης, ο οποίος διαφοροποιούνταν όλο και περισσότερο από αυτόν των πιο δυναμικών μη ορεινών περιοχών. Δεύτερον, οι μεταναστευτικές ροές έγιναν όλο και πιο σημαντικές και κατευθύνονταν όλο και περισσότερο προς εξωευρωπαϊκούς προορισμούς. Ξεκινώντας στις αρχές του εικοστού αιώνα, αρκετές περιοχές επηρεάστηκαν από την υπογεννητικότητα. Αυτή η κατάσταση ενίσχυσε την ανισόρροπη κατανομή του πληθυσμού εντός των Άλπεων, επειδή τα αστικά κέντρα σε χαμηλότερα υψόμετρα γνώρισαν έντονη ανάπτυξη και σαφώς έγιναν οι πιο σημαντικές δυναμικές τοποθεσίες κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα.
Οικονομία
Η οικονομία έδειξε επίσης πολλά σημάδια αλλαγής. Πρώτα απ 'όλα, ο αγροτικός τομέας άρχισε να χάνει τη σημασία του και επιδίωξε να επιβιώσει εισάγοντας εξειδικευμένες καλλιέργειες στους πυθμένες των κοιλάδων και ενισχύοντας την κτηνοτροφία σε μεγαλύτερα υψόμετρα. Αυτή η βαθιά μεταμόρφωση οφειλόταν προφανώς στην εξάπλωση της βιομηχανοποίησης στην Ευρώπη κατά τον δέκατο ένατο αιώνα, η οποία είχε τον αντίκτυπό της στις Άλπεις, άμεσα ή έμμεσα. Από τη μια πλευρά, δραστηριότητες όπως η παραγωγή σιδήρου, που είχαν γίνει εξέχουσες κατά την πρώιμη σύγχρονη εποχή, έφθασαν στα όριά τους λόγω του κόστους μεταφοράς και της αυξανόμενης κλίμακας των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Από την άλλη πλευρά, στο γύρισμα του 20ου αιώνα, εμφανίστηκαν νέες ευκαιρίες για τον μεταποιητικό τομέα, που οφείλονταν σε μεγάλο βαθμό στην ηλεκτρική ενέργεια, μια από τις κύριες καινοτομίες της δεύτερης βιομηχανικής επανάστασης. Τα άφθονα νερά και οι απότομες πλαγιές έκαναν τις Άλπεις ιδανικό περιβάλλον για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Ως εκ τούτου, πολλοί βιομηχανικοί χώροι εμφανίστηκαν εκεί.
Γενικά, είναι αξιοσημείωτο ότι ακόμη και αν η σύγχρονη βιομηχανία –τουρισμός, σιδηρόδρομος και αργότερα το σύστημα αυτοκινητοδρόμων– αντιπροσώπευε ευκαιρίες για τις Άλπεις, συμπληρώνοντας το παραδοσιακό άνοιγμά της σε νέες προκλήσεις, είχε επίσης αρνητικές συνέπειες, όπως η ανθρώπινη επίδραση στο περιβάλλον.
Πολιτική ιστορία
Όπως και άλλα μέρη της Ευρώπης, η περιοχή των Άλπεων επηρεάστηκε από το σχηματισμό των εθνών - κρατών που προκάλεσαν εντάσεις μεταξύ διαφόρων ομάδων και είχαν συνέπειες για τις παραμεθόριες περιοχές. Σε αυτές τις περιοχές, η καταναγκαστική δύναμη του κράτους έγινε αισθητή πολύ πιο έντονα από ό,τι πριν. Τα σύνορα έχασαν τη διαπερατότητά τους και τώρα διχοτομήθηκαν περιοχές που παλαιότερα χαρακτηρίζονταν από μια κοινή αίσθηση κοινότητας με συνεχείς ανταλλαγές. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η περιοχή των ανατολικών Άλπεων ήταν ένα από τα επίκεντρα ισχυρών συγκρούσεων.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Άλπεις εισήλθαν σε μια νέα φάση. Ταυτόχρονα, οι περιφερειακές ταυτότητες ενισχύθηκαν και οικοδομήθηκε μια κοινή αλπική ταυτότητα. Ένα αξιοσημείωτο βήμα έγινε το 1991 με την υπογραφή της Σύμβασης των Άλπεων μεταξύ όλων των χωρών των Άλπεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η διαδικασία ενισχύθηκε με την εμφάνιση ενός νέου συνόλου πολιτιστικών αξιών για τις Άλπεις. Τον 10ο αιώνα, υπήρχε μια ένταση μεταξύ των ρομαντικών υποστηρικτών της «ιερότητας» των αλπικών κορυφών (όπως ο Τζον Ράσκιν) και των σύγχρονων ορειβατών, που προώθησαν την έννοια των Άλπεων ως «παιδική χαρά της Ευρώπης». Τον 20ο αιώνα, τα βουνά απέκτησαν μια σαφώς θετική, εμβληματική, θέση ως μέρη αμόλυντα από ανεπιθύμητες αστικές επιρροές όπως η ρύπανση, ο θόρυβος και ούτω καθεξής.
Τουρισμός και αλπινισμός
Η σύγκλιση αυτών των φαινομένων προσέδωσε στον αλπικό τουρισμό κεντρική θέση. Εντάθηκε από τα μέσα του 19ου αιώνα και, παρά τις διακυμάνσεις, δεν θα έχανε ποτέ τη σημασία του. Σιδηροδρομικές εταιρείες, ταξιδιωτικοί οδηγοί, ταξιδιωτικά φυλλάδια και ταξιδιωτικοί πράκτορες ένωσαν τις δυνάμεις τους για να κάνουν τις Άλπεις έναν διάσημο τουριστικό προορισμό. Με τον Τόμας Κουκ ειδικότερα, οι Άλπεις εμφανίστηκαν, ήδη από το 1861, στον κατάλογο των τουριστικών προσφορών και συνέβαλαν καθοριστικά στην καθιέρωση μιας «πραγματικά διεθνούς βιομηχανίας» τουρισμού. Αυτή η τουριστική βιομηχανία ανέπτυξε την υποδομή: σιδηροδρομικές γραμμές, ξενοδοχεία και άλλες υπηρεσίες όπως καζίνο, περιπάτους, βελτιώσεις και τελεφερίκ.
Κατά τον 20ο αιώνα, λοιπόν, οι Άλπεις επηρεάστηκαν από την παγκοσμιοποίηση του τουρισμού, μια διαδικασία που προκάλεσε τον πολλαπλασιασμό των προορισμών του.
Γλωσσική ιστορία
Οι Άλπεις βρίσκονται στο σταυροδρόμι της γαλλικής, της ιταλικής, της γερμανικής και νοτιο-σλαβικής γλωσσικής ιστορίας. Λειτουργούν επίσης ως γλωσσικό καταφύγιο, διατηρώντας αρχαϊκές διαλέκτους όπως τα ρομανσικά, τα γερμανικά Walser ή τα λομβαρδικά. Οι εξαφανισμένες γλώσσες που είναι γνωστό ότι ομιλούνταν στην περιοχή των Άλπεων περιλαμβάνουν τη Ραιτική, τη Λεποντική, τη Λιγουριανή και τη Λαγκοβαρδική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ευρώπης ανά περιοχή Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας ανά τοποθεσία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας ανά τοποθεσία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ζωίλος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δράμας
Ιστορία
Προγενέστερή της ήταν η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας (Ε.Π.Σ.Α.Μ.), η οποία ήταν υπεύθυνη για το άθλημα στους νομούς Καβάλας και Δράμας. Το 1963, τα σωματεία της Δράμας διαχωρίστηκαν από την ΕΠΣΑΜ, οπότε και προέκυψε η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δράμας.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Δράμας είναι η εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Δράμας.
Τελικοί
Πηγή: [https://web.archive.org/web/20180619221453/http://www.epsd.gr/arxeio_cup.asp Ε.Π.Σ. Δράμας]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Δράμα
Strange Brew: The Very Best of Cream
Strange Brew: The Very Best of Cream είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του ροκ συγκροτήματος Cream, η οποία κυκλοφόρησε το 1983 μέσω της εταιρείας "Polydor".
Η συγκεκριμένη κυκλοφορία περιείχε τραγούδια ηχογραφημένα για τα τέσσερα στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος, από το 1966 μέχρι το 1968 και επικεντρώνεται, κυρίως στα τραγούδια που κυκλοφόρησαν σε μορφή σινγκλ. Ο δίσκος δε γνώρισε αρκετή εμπορική επιτυχία όταν κυκλοφόρησε, αλλά οι σταθερές πωλήσεις που παρουσίασε τον οδήγησαν στο να βραβευθεί ως πλατινένιος, δέκα χρόνια αργότερα.
Τραγούδια
από το δίσκο Goodbye
2. Sunshine of Your Love (Clapton, Bruce, Brown) - 4:08
από το δίσκο Disraeli Gears
3. Crossroads (Johnson) - 4:13
από το δίσκο Wheels of Fire
4. White Room (Bruce, Brown) - 3:04
5. Born Under A Bad Sign (Jones, Bell) - 3:08
6. SWLABR (Bruce, Brown) - 2:31
8. Anyone for Tennis (Clapton, Sharp) - 2:38
σινγκλ του δίσκου Wheels of Fire
από το δίσκο Fresh Cream
10. Politician (Bruce, Brown) - 4:12
11. Tales of Brave Ulysses (Clapton, Sharp) - 2:50
12. Spoonful (Dixon) - 6:30
Θέσεις τσαρτ
Strange Brew: The Very Best of Cream (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 7 Ιουλίου 1969
Βραβεία
Strange Brew: The Very Best of Cream (άλμπουμ)
Τα μέλη των Cream
Το Strange Brew: The Very Best of Cream ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Cream Κατηγορία:Άλμπουμ του 1983
Α.Ο. Κασσιόπης
Ο '''Α.Ο. Κασσιόπης''' είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Κέρκυρας, με έδρα τον οικισμό της Κασσιόπης που βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού. Ιδρύθηκε το 1984 και αγωνίστηκε στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Τη σεζόν 2020-2021 αγωνίστηκε στη Γ' Εθνική ως Π.Α.Ε. Κέρκυρα.
Ιστορία
Η Κασσιόπη εξασφάλισε την άνοδό της στη Γ΄ Εθνική την αγωνιστική περίοδο 2011-12, τερματίζοντας πρώτη στον 5ο όμιλο της Δ΄ Εθνικής. Έγινε έτσι η δεύτερη επαγγελματική ομάδα του νησιού της Κέρκυρας μετά τον ΑΟ Κέρκυρας. Η Κασσιόπη αναδείχθηκε επίσης δύο φορές κυπελλούχος της Ε.Π.Σ. Κέρκυρας, τις περιόδους 1985-86 και 2011-12.
Τον Ιούλιο του 2013 κι ενώ ο σύλλογος μόλις είχε πετύχει την άνοδό του στη Φούτμπολ Λιγκ, προχώρησε σε συγχώνευση ή συνένωση με το επαγγελματικό τμήμα ποδοσφαίρου του ΑΟ Κέρκυρα, το οποίο είχε μόλις υποβιβαστεί στην ίδια κατηγορία. Ο νέος σύλλογος φέρει τον Αριθμό Φορολογικού Μητρώου (ΑΦΜ) της Κασσιόπης,  η δε επωνυμία του εμπεριέχει τη δική της (ΠΑΕ Αθλητικός Όμιλος Κασσιόπης «Κέρκυρα»), σύμφωνα με απόφαση του τοπικού Πρωτοδικείου από τον Οκτώβριο του 2013 και σε αντίθεση με την αίτηση αναγνώρισης σωματείου (ως Ποδοσφαιρική & Αθλητική Ένωση «Κέρκυρα» συγκεκριμένα) που είχαν καταθέσει οι εμπνευστές της κίνησης.
Την περίοδο 2020-2021 η διοίκηση της ομάδας δεν δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Football League έτσι ώστε να συμμετάσχει σε εκείνο της Γ΄ Εθνικής. . Τις τελευταίες αγωνιστικές συμμετείχε ως Α.Ο. ΚΑΣΣΙΟΠΗΣ και τελικώς υποβιβάστηκε.
Έμβλημα
Έμβλημα της ομάδας ήταν μία καθιστή φιγούρα που συμβολίζει τον Κάσσιο Δία.
Τίτλοι-Διακρίσεις
Πρωταθλήματα ΕΠΣ Κέρκυρας:2 (1993-94,2010-11)
Κύπελλα ΕΠΣ Κέρκυρας:2 (1985-86,2011-12)
Φιναλίστ σούπερ καπ ΕΠΣ Κέρκυρας:1 (2011)
Εξωτερικοί σύνδεσμοί
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κέρκυρας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1984
Βάσος Τσιμπιδάρος
Ο Βάσος Τσιμπιδάρος (Καρέα Λακωνίας,1919 - Αθήνα, 2002) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1919 στην Καρέα της Ανατολικής Μάνης και πρωτοασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία στη διάρκεια της Κατοχής, ενώ μετά την απελευθέρωση διετέλεσε υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της αντιβασιλείας του αρχεπισκόπου Δαμασκηνού. Η δημοσιογραφική του πορεία κράτησε για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, διάστημα κατά το οποίο πραγματοποίησε δεκάδες αποστολές σε 35 κράτη. Επίσης, έζησε για χρόνια στο Λονδίνο, όπου υπήρξε υπάλληλος στο Γραφείο Τύπου της ελληνικής πρεσβείας (θέση από την οποία παύθηκε μετά την επιβολή της Χούντας των Συνταγματαρχών) και ανταποκριτής διάφορων ελληνικών εφημερίδων. Σημαντικότερο δημοσιογραφικό επίτευγμα του Τσιμπιδάρου θεωρείται η έρευνά του σχετικά με τη δολοφονία του δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ, η οποία συνέβαλε στην απαλλαγή του Γρηγόρη Στακτόπουλου.
Μεταξύ άλλων, εργάστηκε στις εφημερίδες Αθηναϊκή, Εμπρός, Ελληνική Ημέρα, Ακρόπολις, Απογευματινή και Ελεύθερος Τύπος. Παράλληλα υπήρξε ανταποκριτής της κυπριακής εφημερίδας Ο Φιλελεύθερος και του Εθνικού Κήρυκα της Νέας Υόρκης, ενώ ήταν ο εκδότης της ελληνικής εφημερίδας Εμπρός του Ηνωμένου Βασιλείου.
Παράλληλα, υπήρξε συγγραφέας βιβλίων ταξιδιωτικού, ιστορικού-λαογραφικού, και δημοσιογραφικού περιεχομένου. Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 9 Οκτωβρίου του 2002.
== Εργογραφία ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Ασωπός (ποταμός)
Ο Ασωπός είναι ποταμός που διατρέχει τα σύνορα των Νομών Βοιωτίας και Αττικής. Οι κύριες πηγές του ποταμού βρίσκονται στον Κιθαιρώνα ενώ στην πορεία του συμβάλλουν και άλλα ρεύματα που προέρχονται από τους ορεινούς όγκους μεταξύ Πάρνηθας και Δερβενοχωρίων. Έχει συνολικό μήκος 57 χιλιόμετρα και διέρχεται από το Συκάμινο, τον Ωρωπό, το Σχηματάρι τον Άγιο Θωμά και τα Οινόφυτα, ώσπου χύνεται στον Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο.
Ρύπανση από βιομηχανικά λύματα
Το 1969 με διάταγμα της δικτατορικής κυβέρνησης ο Ασωπός χαρακτηρίστηκε «αγωγός παροχέτευσης επεξεργασμένων λυμάτων εργοστασίων», δίχως τα παρακείμενα εργοστάσια να υποχρεωθούν να έχουν εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων. Η υποχρέωση αυτή θεσπίστηκε δέκα χρόνια αργότερα, αλλά δεν συστάθηκε αρμόδιο ελεγκτικό όργανο. Μελέτη του ΕΜΠ το 1996, κατ' ανάθεση του ΥΠΕΧΩΔΕ, πρότεινε έργο κεντρικής επεξεργασίας βιομηχανικών και αστικών λυμάτων, αλλά το έργο δεν χρηματοδοτήθηκε.
Ο ποταμός κινδυνεύει σοβαρά από την ρύπανση που επήλθε στον υδροφόρο ορίζοντα από τα ακατέργαστα λύματα που διοχετεύουν με παράνομους υπόγειους αγωγούς οι βιομηχανίες της ευρύτερης περιοχής. Γίνονται προσπάθειες ώστε να καθαριστεί το ποτάμι από τα τοξικά λύματα καθώς επίσης και νέοι τρόποι υδροδότησης της περιοχής. Ο δήμος έχει ζητήσει, με ηλεκτρονική επιστολή, από την Αμερικανίδα ακτιβίστρια, Έριν Μπρόκοβιτς, να αναλάβει την υπόθεση. Η Μπρόκοβιτς ανταποκρίθηκε άμεσα και ζήτησε μέσω μηνύματός της στη σελίδα του κινήματος Friends of the Earth τη συλλογή υπογραφών για αποστολή μηνύματος στον Αμερικανό πρεσβευτή στην Ελλάδα, με το οποίο θα του ζητείται να ασκήσει πίεση στην ελληνική κυβέρνηση για λύση του προβλήματος. Επιπλέον η Μπρόκοβιτς θα συμμετέχει και σε συνέδριο που θα πραγματοποιηθεί για το θέμα αυτό στο Ευρωκοινοβούλιο στις 15 Απριλίου 2009.
O Arise, All You Sons
Το «Ο Arise, All You Sons» είναι ο εθνικός ύμνος που έχει η Παπούα Νέα Γουινέα. Καθιερώθηκε μόλις η χώρα έγινε ανεξάρτητη, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1975. Συνθέτης του ύμνου είναι ο Τομ Σάκλαντι, πρώην Βασιλικός Πεζοναύτης και Αυστραλός στρατιώτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Παπούα Νέας Γουινέας
Σαμ Ζίμπαλιστ
Ο Σαμ Ζίμπαλιστ (Sam Zimbalist, 31 Μαρτίου 1904 – 4 Νοεμβρίου 1958) ήταν Αμερικανός παραγωγός ταινιών.
Γεννήθηκε το 1904 στη Νέα Υόρκη. Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στην ηλικία 16 ετών στην Metro Studios, όπου ασχολήθηκε με το μοντάζ ταινιών. Παρέμεινε στην εταιρία όταν αυτή ενώθηκε με την Goldwyn Company και δημιουργήθηκε η Metro-Goldwyn-Mayer. Προήχθη σε βοηθό παραγωγού το 1929 και έγινε παραγωγός το 1936. Στις παραγωγές του ανήκουν οι ταινίες Οι Θησαυροί του Σολομώντος (King Solomon's Mines, 1950) και Κβο Βάντις (Quo Vadis, 1951), οι οποίες προτάθηκαν για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Πέθανε ξαφνικά το 1958 στη Ρώμη από καρδιακή προσβολή το διάστημα που εργάζονταν για την μεγαλύτερη παραγωγή της MGM, την επική ταινία Μπεν Χουρ, για την οποία έλαβε μεταθανάτιο βραβείο Όσκαρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Δάρδανος (πόλη)
Η Δάρδανος ή και Δάρδανον ήταν αρχαία ελληνική πόλη της δυτικής μικρασιατικής ακτής στον Ελλήσποντο στο ακρωτήριο Δαρδανίδα και μεταξύ των πόλεων της αρχαίας Αβύδου από την οποία και απείχε 2,5 περίπου ώρες (70 στάδια) και Ιλίου. Κοντά στην πόλη έρεε ο ποταμός Ροδίος (Kocaçay), όπως μνημονεύει ο Όμηρος.
Κατά την παράδοση κτίσθηκε από τον μυθικό ήρωα Δάρδανο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για αποικία των Αιολέων στην αρχαία Μυσία ή Τρωάδα, όπου και η Τροία. Κατά την Ιωνική επανάσταση και μετά την άλωση των Σάρδεων (498 π.Χ.) την κατέλαβε και την κατέκαψε ο Πέρσης Δαυρίσης. Κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο κοντά στη Δάρδανο οι Αθηναίοι νίκησαν σε ναυμαχία τους Λακεδαιμονίους. Κατά τους χρόνους των Επιγόνων η Δάρδανος ήταν πια τόσο άσημη που οι Βασιλείς άλλοτε μετοίκιζαν τους κατοίκους στην Άβυδο και άλλοτε τους επανέφεραν σ΄ αυτήν. Μετά την ήττα που υπέστη ο Αντίοχος Γ' ο Μέγας, στη Μαγνησία από τους Ρωμαίους, τόσο η Δάρδανος όσο και το Ίλιον κηρύχθηκαν απ΄ αυτούς πόλεις αυτοδιοίκητες (ως ανεξάρτητες) από σεβασμό στην ιστορία των αρχαίων παραδόσεών τους. Σ΄ αυτή την πόλη το 85 π.Χ. ο Ρωμαίος στρατηγός Σύλλας και ο Μιθριδάτης Στ' ο Ευπάτωρ σύναψαν ειρήνη με την οποία έληξε ο Πρώτος Μιθριδατικός πόλεμος. Τέλος, από την αρχαία αυτή πόλη δόθηκε το όνομα Δαρδανέλια τόσο στον πορθμό του Ελλησπόντου, όσο και στη μικρή πόλη που δημιουργήθηκε στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται Τσανάκκαλε.
Αρχαία νομίσματα
Από την αρχαία Δάρδανο έχουν βρεθεί και σωθεί πολλά αρχαία νομίσματα σχεδόν από την εποχή της κτίσης της. Έτσι, τα αρχαιότερα ανευρεθέντα νομίσματά της ανάγονται στον 7ο αιώνα π.Χ. και είναι κατασκευασμένα από μιλήσιο ήλεκτρο και σύμφωνα με τον φωκαϊκό μετρικό - σταθμητικό κανόνα. Στην εμπρόσθια όψη φέρουν παράσταση με δύο πετεινούς (αλέκτορες) μαχόμενους και στην οπίσθια όψη έγκοιλο (εσώγλυφο) τετράγωνο. Χωρίς ιδιαίτερες διαφορές είναι και εκείνα των επόμενων αιώνων (του 6ου και 5ου π.Χ.) που αντί τους δύο πετεινούς απεικονίζουν έναν, με ανθέμιο υπεράνω αυτού και στην άλλη όψη το έγκοιλο τετράγωνο διαιρεμένο σε τέσσερα μέρη. Τα νομίσματα του 5ου αιώνα φέρουν ενίοτε την επιγραφή ΔΑΡ. Τα του 4ου αιώνα είναι χάλκινα και φέρουν στη μία όψη ιππέα σε ανορθωμένο ίππο και στην άλλη έναν πετεινό και την επιγραφή ΔΑΡΔΑΝ. Στη περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τα νομίσματα της Δαρδάνου φέρουν την επιγραφή ΔΑΡΔΑΝΙΟΝ και απεικονίζουν άλλοτε τον Γανυμήδη να τον αρπάζει αετός (ο Δίας) και άλλοτε τον Αινεία να κουβαλά τον Αγχίση στον ώμο και να κρατά τον Ασκάνιο απ' το χέρι, ενίοτε με την επιγραφή ΡΟΔΙΟC.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας Κατηγορία:Αιολικές αποικίες
Dardania
Μικόουαϊ Ρέι
Ο Μικόουαϊ Ρέι (πολωνικά: Mikołaj Rej) του Ναγκουοβίτσε (4 Φεβρουαρίου 1505 - μεταξύ 8 Σεπτεμβρίου/5 Οκτωβρίου 1569) ήταν Πολωνός ποιητής και πεζογράφος της αναδυόμενης Αναγέννησης στην Πολωνία καθώς διαδέχθηκε τον Μεσαίωνα, καθώς και πολιτικός και μουσικός. Ήταν ο πρώτος Πολωνός συγγραφέας που έγραψε αποκλειστικά στην πολωνική γλώσσα και θεωρείται (με τον Μπιέρνατ του Λούμπλιν και τον Γιαν Κοχανόφσκι), ως ένας από τους ιδρυτές της πολωνικής λογοτεχνικής γλώσσας και λογοτεχνίας.
Ζωή
Ο Ρέι γεννήθηκε σε μια οικογένεια ευγενών (κομιστές του οικοσήμου Όκσα) στο Ζουράβνο, κοντά στο Χάλιτς. Ο πατέρας του, Στανίσουαφ, «ένας ευσεβής, έντιμος και ήσυχος άνθρωπος», είχε (με τη βοήθεια ενός συγγενή που ήταν Αρχιεπίσκοπος του Λβουφ) μετακομίσει στη Ρουθηνία από το Ναγκουοβίτσε, κοντά στην Κρακοβία, μετά από πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου Γιαν Βοντρούμπκα. Η μητέρα του, Μπαρμπάρα Χέρμπουρτ, παντρεύτηκε τον πατέρα του Ρέι εκεί ως η δεύτερη σύζυγός του. Παρόλο που ο νεαρός Ρέι έλαβε ελάχιστη επίσημη εκπαίδευση στο Λβουφ, και, στην ηλικία των 13 ετών παρακολούθησε, αλλά ένα χρόνο στην Ακαδημία της Κρακοβίας, κατάφερε να εκπαιδεύσει τον εαυτό του μελετώντας τη λατινική λογοτεχνία.
Περίπου το 1524, ο Ρέι ξεκίνησε την υπηρεσία του στην αυλή του βοεβόδα Άντζεϊ Τεντσίνσκι στο Σαντόμιες. Εκεί, απέκτησε τις περισσότερες από τις τεράστιες γνώσεις του στον τομέα των ανθρωπιστικών επιστημών. Επέστρεψε στην πόλη της οικογένειάς του, Τοπόλα και παντρεύτηκε τη Ζόφια Κοσνούβνα (Κοστσιενιούβνα). Το 1531, ο Ρέι μετακόμισε στο Κομπίλε, στην περιοχή του Χέουμ, που κληροδοτήθηκε από τη σύζυγό του και στη συνέχεια, επισκέφθηκε την αυλή του Χετμάνου Μικόουαι Σιενιάφσκι. Το 1541 ή το 1548, ο Ρέι προσηλυτίστηκε στον Καλβινισμό. Συμμετείχε σε συνόδους και ίδρυσε προτεσταντικά σχολεία και κοινότητες στα εδάφη του.
Ο Ρέι έλαβε μέρος σε Σέιμ και θεώρησε ότι η συγγραφή του ήταν σημαντική κοινωνική αποστολή. Ήταν ο πρώτος Πολωνός συγγραφέας που έλαβε σημαντική ανταμοιβή για την παραγωγή του. Μέχρι το τέλος της ζωής του, κατείχε πολλά χωριά και επέβλεψε πολλά. Έλαβε τον Τεμερόβτσε από τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Α΄ της Πολωνίας και το Ντζιεβιεντσέλε από τον Βασιλιά Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστο της Πολωνίας ως ισόβια ιδιοκτησία και δύο πόλεις, μία εκ των οποίων το Ρεγιόβιετς, που ιδρύθηκε από τον Ρέι το 1547. Ζώντας κατά τη διάρκεια της Χρυσής Ελευθερίας που αγκαλιάστηκε από την πολωνική αριστοκρατία, η ανοχή χαρακτήρισε την εποπτεία του και αυτή η φιλοσοφία συνεχίστηκε από τους γιους του. Ο Ρέι πέθανε στο Ρεγιόβιετς το 1569.
Στην 500στή επέτειο της γέννησής του, ο Μικόουαϊ Ρέι χαρακτηρίστηκε ως ο «πατέρας της πολωνικής λογοτεχνίας», και αναφέρθηκε επίσης ότι ο εγγονός του, ο Άντζεϊ Ρέι, βασιλικός γραμματέας και Καλβινιστής, είναι ο πιο εξέχων απόγονος. Αυτός ο εγγονός μπορεί να είναι το αντικείμενο της ζωγραφικής του 1637 του Ρέμπραντ, Πολωνός ευγενής (ίσως, ζωγραφισμένος ενώ επισκέπτονταν το Άμστερνταμ κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού ως Πολωνός πρέσβης σε διπλωματική αποστολή στα δικαστήρια της Δανίας, της Αγγλίας και της Ολλανδίας).
Έργα
δεξιά|μικρογραφία|268x268εσ| Η εικόνα της ζωής ενός καλού ανθρώπου (1567) Το 1543, ο Ρέι έκανε το ντεμπούτο του ως συγγραφέας, με το καλλιτεχνικό όνομα «Ambroży Korczbok Rożek» (Αμπρόζι Κόρτσμποκ Ρόζεκ), με το πιο διάσημο βιβλίο του, Μια σύντομη συζήτηση μεταξύ τριών ατόμων: ενός Λόρδου, ενός αρχηγού κοινότητας και ενός ιερέα (Krotka rozprawa między trzemi osobami, panem, woytem a plebanem).
Τα έργα του Ρ¨ει αγγίζουν μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων. Έγραψε πεζογραφικά έργα που περιέγραψαν τα ιδανικά του Πολωνού ευγενή, επέκρινε την Καθολική Εκκλησία και έδειξε μια πραγματική προσοχή για τη χώρα του. Η πεζογραφική σύνταξή του επηρεάζεται έντονα από το λατινικό στιλ.
Η ποιητική μετρική του αποκαλύπτει μια σκόπιμη προσπάθεια να μεταδώσει στο μεσαιωνικό μετρικό μοντέλο με το οποίο ήταν τόσο οικείο, μια κανονικότητα που δεν έλειπε. Τα έργα του Ρέι περιλαμβάνουν:
Κληρονομιά
Για τον εορτασμό της 500στής επετείου από τη γέννηση του Μικόουαϊ Ρέι, το Σέιμ (κοινοβούλιο) της Πολωνίας ανακήρυξε το 2005 ως το Έτος του Μικόουαϊ Ρέι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί μουσικοί Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Οικογένεια Ρέι
Λευκά (πόλη)
Η Σάντα Μαρία ντι Λέουκα, συχνά γνωστή ως Λευκά (ελληνικά: Λευκά, από Λευκός, "λευκό"), είναι φρατσιόνε της κοινότητας Καστρινιάνο ντελ Κάπο στην επαρχία του Λέτσε (Απουλία) της νότιας Ιταλίας. Ένα μέρος της πόλης που κάποτε ανήκε στην κοινότητα του Γκαλιάνο ντελ Κάπο.
Περιγραφή
Το Σάντα Μαρία ντι Λέουκα είναι γνωστό για το γραφικό φάρο. Με ύψος 47 μέτρων και σε θέση 102 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, είναι ο δεύτερος πιο σημαντικός φάρος στην Ιταλία, μετά τη Γένοβα. Δίπλα στο φάρο βρίσκεται και το μεγάλο Ιερό, ή Βασιλική, το De Finibus Terrae ("Τέλος της Γης", 1720-1755), χτισμένο για να τιμήσει το πέρασμα του Αγίου Πέτρου κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Ιταλία. Είναι αφιερωμένο στην Παναγία (από τον οποίο η πόλη παίρνει το όνομα Σάντα Μαρία ντι Λέουκα). Βρίσκεται στην πρώτη θέση ενός Ρωμαϊκού ναού αφιερωμένου στην Μινέρβα. Το κτίριο έχει οχυρωμένη δομή και κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του υπέστη πολλές επιθέσεις από Αλγερινούς πειρατές. Στην ίδια τοποθεσία, η κορινθιανή στήλη ανεγέρθηκε το 1939, για να γιορτάσει την κατασκευή του Υδραγωγείου της Απουλίας (Acquedotto Pugliese). Η βασιλική είναι συνδεδεμένη με το λιμάνι μέσα από σκάλα 284 βημάτων. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Πανόραμα Το ακρωτήρι Πούντα Μελίσο (η αρχαία Promontorium lapygium ή Sallentinum) είναι το νοτιοανατολικό άκρο της Ιταλίας — που παραδοσιακά θεωρείται το χαμηλότερο σημείο του γεωγραφικού "τακουνιού" της ιταλικής χερσονήσου, καθώς και το σημείο συνάντησης των υδάτων από την Αδριατική Θάλασσα και το Ιόνιο Πέλαγος. Αλλά η Λέουκα γίνεται κόλπο έτσι, και υπάρχει άλλο ένα ακρωτήρι που ονομάζεται Πούντα Ριστόλα που δημιουργεί αυτή τη προκλητική γεωγραφική ιδιαιτερότητα. Σύμφωνα με το Google Earth, η Πούντα Ριστόλα 39° 47' 22.96" Β, βρίσκεται περίπου 440 μέτρα νότια του Πούντα Μελίσο στο 39° 47' 39.37" Β.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη φιλοξένησε επιζώντες από το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα για δύο χρόνια (1946-1948), δίνοντάς τους ζεστή φιλοξενία.
Από τον Οκτώβριο του 2006 το έδαφός της είναι μέρος του Περιφερειακού Πάρκου "Κόστα Οτράντο - Σάντα Μαρία ντι Λέουκα ε Μπόσκο ντι Τρικάσε". Η παράκτια περιοχή της πόλεις χαρακτηρίζεται από πολυάριθμες σπηλιές με λατινικές και ελληνικές επιγραφές. Επίσης γνωστές είναι οι αριστοκρατικές βίλες του 19ου αιώνα αριστοκρατικές, που είναι περίπου 43.
Όχι πολύ μακριά από τη Πούντα Ριστόλα, σε βάθος 85 μέτρων, βρίσκεται το ναυάγιο του ιταλικού υποβρυχίου Πιέτρο Μίκκα, που βυθίστηκε κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με πλήρωμα 58 ανδρών.
Θρύλος
Προϊστορικά λείψανα έχουν βρεθεί σε ορισμένες από τις περίπου 66 σπηλιές των ακτών της Λέουκα, όπως οι Γκρότα Πορτσινάρα και Γκρότα ντελ Ντιάβολο.
Σύμφωνα με τον Λουίτζι Τασέλι (17ος αιώνας) η πόλη πήρε το όνομά της από τη "Λευκασία", μια λευκή όμορφη γοργόνα που κυρίευε ναύτες και αγρότες από την γοητευτική φωνή της.
Κατά το έτος 1992, ο συγγραφέας και ποιητής Κάρλο Στάζι του Σαλέντο δημιούργησε μια ιστορία (λανθασμένα πιστευόταν ότι ήταν θρύλος) όπου η σειρήνα Λευκασία φανταζόταν ότι ερωτεύτηκε με τον βοσκό Μελίσο, που την απέρριψε, επειδή ήταν ερωτευμένος με την όμορφη Αρίστουλα. Η σειρήνα πήρε εκδίκηση, παίρνοντας το ζευγάρι και ρίχνοντας το στη θάλασσα, τα Πούντα Ρίστολα και Πούντα Μελίσο. Χάνοντας τη φωνή της, η Λευκασία αυτοκτόνησε και απολιθωμένα οστά θα δημιουργούσαν τα λευκά βράχια του Λέουκα.
Η πόλη ιδρύθηκε το γεγονός στις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ. από τους μοναχούς μετά το πέρασμα Αγίου Πέτρου. Ένα σταυρός που χτίστηκε προς τιμήν είναι ακόμα εκεί. Σύμφωνα με μια μεταγενέστερη παράδοση, η Παναγία έσωσε κάποτε μερικές βάρκες από μια καταιγίδα, και το όνομά της προστέθηκε μαζί με το Λέουκα.
Καστανόφυτο Καστοριάς
Το Καστανόφυτο είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς της Μακεδονίας. Διοικητικά ανήκει στο Δήμος Άργους Ορεστικού στη Δυτική Μακεδονία. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.040 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βόιο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Π.Ε. Καστοριάς. Ο πληθυσμός του χωριού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 44 κάτοικοι. Στο χωριό υπάρχει Λαογραφικό Μουσείο, βιβλιοθήκη και κάθε Οκτώβριο λαμβάνει χώρα η Γιορτή του Κάστανου.
Καστανογιορτή
Διοργανώνεται εδώ και πολλά χρόνια την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου με τη συνεργασία του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου και του Δήμου.
Ζαν-Φρανσουά Ρενιάρ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρενιάρ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 7 Φεβρουαρίου 1655. Από τον πατέρα του, έναν επιτυχημένο έμπορο που του είχε δώσει μια εξαιρετική κλασική εκπαίδευση, κληρονόμησε μεγάλη περιουσία, την οποία ο ίδιος στη συνέχεια αύξησε, όπως αναφέρει, με την χαρτοπαιξία.
Τα ταξίδια
αριστερά|μικρογραφία|Ο Ζαν-Φρανσουά Ρενιάρ Άρχισε να ταξιδεύει και σε ένα ταξίδι επιστρέφοντας από την Ιταλία το 1678, σε ηλικία 22 ετών αιχμαλωτίστηκε από έναν Αλγερινό πειρατή, πουλήθηκε ως σκλάβος στο Αλγέρι και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Γάλλος πρόξενος πλήρωσε λύτρα για την απελευθέρωσή του. Συνέχισε να ταξιδεύει, απτόητος. Το Ταξίδι στη Φλάνδρα και την Ολλανδία που άρχισε στις 26 Αυγούστου 1681 όπου περιγράφει το ταξίδι του στις Κάτω Χώρες, τη Δανία και τη Σουηδία, όπου διέμεινε στις βασιλικές αυλές του Χριστιανού Ε΄ της Δανίας και του Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας, στη συνέχεια την πορεία του βόρεια στη Λαπωνία και την επιστροφή του μέσω Πολωνίας, Ουγγαρίας και Γερμανίας στη Γαλλία, θεωρείται σημαντικό έργο για την κοινωνική ιστοριογραφία. Το τμήμα που δημοσιεύεται συχνά μόνο του, το Ταξίδι στη Λαπωνία περιγράφει τον τρόπο ζωής των Σαάμι της Λαπωνίας. Δημοσιεύτηκε το 1731, γραμμένο σε επιστολική μορφή (διαδεδομένο είδος στην εποχή), αυτό το κείμενο είναι ένα οδοιπορικό διανθισμένο με φιλοσοφικούς προβληματισμούς, νόστιμα ανέκδοτα, εκπλήξεις μπροστά στις παραξενιές των τρόπων κ. ά. Η περιγραφή του τρόπου ζωής και της απλότητας του λαού των Σαάμι, τα περίεργα ειδωλολατρικά έθιμά τους, ο εθισμός τους στο αλκοόλ και ο ακατάστατος τρόπος ζωής, έκανε αυτόν τον λαό γνωστό στην καλλιεργημένη Ευρώπη της εποχής του.
Παρίσι
Μετά την επιστροφή του στο Παρίσι αγόρασε μια θέση Θησαυροφύλακα που δεν απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή, την οποία κατείχε για είκοσι χρόνια. Αφού κληρονόμησε τη σημαντική περιουσία της μητέρας του το 1693, αφιέρωνε το χρόνο του ανάμεσα στο μέγαρό του στο Παρίσι και στο εξοχικό του, το κάστρο του Γκριγιόν, κοντά στο Παρίσι, γράφοντας τις κωμωδίες του.
Στο μέγαρό του, που βρισκόταν κοντά στη Μονμάρτρη, προσκαλούσε τους πιο διακεκριμένους ανθρώπους της Γαλλίας και τους γοήτευε με το σπινθηροβόλο πνεύμα του και τις ιστορίες των ταξιδιών του. Εκεί σύχναζαν και μεγάλοι άρχοντες, μεταξύ άλλων ο Κοντέ, και ο πρίγκιπας του Κοντί.
Ο Ζαν-Φρανσουά Ρενιάρ πέθανε στο κάστρο του Γκριγιόν στις 4 Σεπτεμβρίου 1709.
Κωμωδίες
μικρογραφία|250x250εσ|Παράσταση του Γάμου της τρέλας το 1911. Ο Ζαν-Φρανσουά Ρενιάρ έγραψε φάρσες και σκετς για την Κομεντί Ιταλιέν (Ιταλικό θέατρο), 1688–96. Έγραψε επίσης κωμωδίες σε στίχους για την Κομεντί Φρανσαίζ, είκοσι τρεις συνολικά, ακολουθώντας στενά τα βήματα του Μολιέρου. Οι πιο γνωστές είναι:
Τα έργα του ήταν πολύ δημοφιλή και ανάμεσα στους πολλούς θαυμαστές του συγκαταλέγονταν και ο Μπουαλώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Λακωνικός κόλπος
Ο Λακωνικός κόλπος είναι ο νοτιότερος κόλπος της Πελοποννήσου, της ηπειρωτικής Ελλάδος αλλά και της Ευρώπης. Χαρακτηρίζεται ο επισημότερος της Ελλάδος από το γεγονός ότι προ αυτού διέρχεται ο μεγαλύτερος αριθμός πλοίων που έχουν κατεύθυνση από δυτική Μεσόγειο προς λιμένες ανατολικής Μεσογείου και Μαύρης θάλασσας και αντίστροφα και από την Αδριατική προς τη διώρυγα του Σουέζ και αντίστροφα. Ο Λακωνικός κόλπος εκτείνεται κατά διεύθυνση Βορρά – Νότου, με είσοδο από το Νότο, ενώ ορίζεται ανατολικά από την απόληξη της ΝΑ χερσονήσου της Πελοποννήσου, της άλλοτε Λακωνικής, εκ της οποίας και η ονομασία του, που καταλήγει στο Ακρωτήριο Μαλέας, (ανατολικό κέρας του Λακωνικού), και δυτικά από τη χερσόνησο της Μάνης που καταλήγει στο Ακρωτήριο Ταίναρο, (δυτικό κέρας του Λακωνικού). Και τα δύο αυτά ακρωτήρια φέρουν φάρους πολύ μεγάλης φωτοβολίας.
Το εύρος της εισόδου του Λακωνικού, δηλαδή η απόσταση μεταξύ των δύο παραπάνω ακρωτηρίων είναι περίπου 35 μίλια, ενώ το μήκος της κεφαλής του κόλπου, δηλαδή του μυχού του, περιορίζεται εκατέρωθεν σε μια υπέροχη αμμώδη παραλία μήκους 8 μιλίων. Στο μυχό του Λακωνικού κόλπου εκβάλει ο ποταμός Ευρώτας, ο δημιουργός της υπέροχης αυτής παραλίας. Το μήκος του κόλπου από της εισόδου του μέχρι του μυχού του, (μήκος είσδυσης), είναι περίπου 28 μίλια.
Νήσοι, νησίδες και βραχονησίδες του Λακωνικού είναι η Ελαφόνησος, η Κρανάη, τα Τρίνησα (συστάδα βραχονησίδων) και η βραχονησίδα Κατεργάκι (κοντά στο Ταίναρο).
Κυριότεροι λιμένες του Λακωνικού είναι του Γυθείου, της Νεάπολης Βοιών, (Βάτικα), ο Αρχάγγελος, το Πόρτο Κάγιο, η Πλύτρα, η Ελιά, ο Κότρωνας, το Σκουτάρι. Οι ακτές του γενικά είναι πολυσχιδείς μ΄ ένα πλήθος όρμων και ορμίσκων που τον περιβάλλουν.
Σημαντικότερες αμμώδεις παραλίες του Λακωνικού είναι αναμφίβολα όλο το μήκος της ακτής του μυχού του καθώς και: η δημοτική πλαζ Γυθείου, η ακτή Σεληνίτσα, κοντά και βόρεια της πόλης του Γυθείου, η υπέροχη ανοικτή παραλία του Μαυροβουνίου, καθώς και στη συνέχεια οι ακτές Βαθύ, Αγερανός, Σκουτάρι, Καλύβια και βέβαια ο Κότρωνας που συνδέεται με παραλιακή οδό με το Γύθειο και που συνεχίζει περιφερειακά Πόρτο Κάγιο - Γερολιμένα - Αρεόπολη - Γύθειο.
Ακτογραφία
Η παραλία του είναι σχετικά ρηχή, φτάνοντας τα 24 έως 50 μέτρα βάθος, ενώ το μέγιστο βάθος του φτάνει στα 1450 μέτρα μέσα στον κόλπο και στα 5015 μέτρα λίγο έξω από τον κόλπο.
Παραπομπές
* Λακωνικός Λακωνικός Λακωνικός Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Λακωνίας Κατηγορία:Κόλποι της Μεσογείου Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Πελοποννήσου
Βίλχελμεγια
Το Βίλχελμεγια (Νορβηγικά: Wilhelmøya) είναι νησί της Νορβηγίας και ειδικότερα το δέκατο μεγαλύτερο νησί, σε έκταση, μετά την Σπιτσβέργη, τη Βορειοανατολική Γη, την Έντγκεγια, το Μπάρεντσεγια, το Κβίτεγια, το Πρινς Καρλς Φόρλαντ, το Κόνγκσεγια, το Μπγιέρνεγια και το Σβένσκεγια στο αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ. Έχει έκταση 120 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο.
Τοξοβολία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – Σε πυραμοειδή στύλο
Η τοξοβολία σε πυραμοειδή στύλο ήταν ένα από τα δύο αγωνίσματα τοξοβολίας σε στύλο στο πρόγραμμα της τοξοβολίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900. Στον αγώνα που διεξήχθη στις 15 και 16 Ιουλίου, έλαβαν μέρος συνολικά 129 τοξοβόλοι από τρεις χώρες.
Σύνοψη αγωνίσματος
Είναι γνωστά μόνο τα ονόματα των τριών κορυφαίων τοξοβόλων στην κατάταξη του αγωνίσματος. Υπήρχαν 126 ακόμη τοξοβόλοι, καθώς 129 αθλητές διαγωνίστηκαν στα δύο αγωνίσματα "σε στύλο" (γαλλικά: à la perche). Παραμένει όμως άγνωστο το αν όλοι αυτοί οι τοξοβόλοι συμμετείχαν και στα δύο αγωνίσματα, και αν όχι, δεν είναι γνωστό το πόσοι από αυτούς συμμετείχαν όντως στο καθένα.
Ο Γάλλος Εμίλ Γκρίμιο βγήκε πρώτος, ενώ στη δεύτερη θέση ακολούθησε ο Γάλλος Ωγκύστ Σερρουρί και στην τρίτη θέση ο Βέλγος Λουί Γκλινιέ. Παραμένει άγνωστη η τελική κατάταξη των αθλητών που κατέλαβαν τις άλλες θέσεις καθώς και όλες οι επιδόσεις στο αγώνισμα.
Πηγές
Τοξοβολία Κατηγορία:Τοξοβολία
Λίγκα Ντεπορτίβα Ουνιβερσιτάρια ντε Κίτο
Η Λίγκα ντε Κίτο (ισπανικά: Liga de Quito,, συχνά αναφέρεται και ως LDU Quito, ή La Liga) είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Κίτο. Αγωνίζεται στην Σέριε Α΄, το υψηλότερο επίπεδο του πρωταθλήματος επαγγελματικού ποδοσφαίρου του Ισημερινού. Τα εντός έδρας παιχνίδια τους διεξάγονται στο Εστάδιο δε Λίγα Ντεπορτίβα Ουνιβερσιτάρια, πιο συχνά αναφέρεται ως Κάσα Μπλάνκα. Τοπικά ντέρμπι αποτελούν οι αναμετρίσεις με τις αντίστοιχες ομάδες που εδρεύουν επίσης στο Κίτο όπως η Άουκας, η Ντεπορτίβο Κίτο, η Ελ Νασιονάλ και η Ουνιβερσιδάδ Κατόλικα, καθώς και με ομάδες οι οποίες εδρεύουν στον Γουαγιακίλ όπως η Μπαρτσελόνα ΣΚ και η Εμελέκ.
Η Λίγκα ντε Κίτο έχει τις ρίζες της στις ημιεπαγγελματικές αθλητικές ομάδες του Κεντρικού Πανεπιστημίου του Ισημερινού, και ιδρύθηκε επίσημα το 1930. Ξεκίνησε από τα επαρχιακά πρωταθλήματα, κερδίζοντας εννέα τίτλους «Πιτσίντσα» δηλαδή του τοπικού πρωταθλήματος του Κίτο (έξι στην επαγγελματική εποχή). Οι επιτυχίες τους συνεχίστηκαν στο εθνικό πρωτάθλημα. Έχει επίσης δύο τίτλους Σέριε Β΄. Είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα του Ισημερινού σε διεθνείς διαγωνισμούς, όπου ήταν ο πρώτος σύλλογος της χώρας που κατάφερε να κερδίσει το Κόπα Λιμπερταδόρες (2008), το Κόπα Σουδαμερικάνα (2009), και το Ρεκόπα Σουδαμερικάνα (2009 και 2010). Είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα στην ακτή του Ειρηνικού στο διεθνή ανταγωνισμό και μία από τις μόλις πέντε ομάδες (Μπόκα Τζούνιορς, Ιντεπεντιέντε, Ιντερνασιονάλ και Σάο Πάολο είναι οι άλλες τέσσερις) να έχουν επιτύχει το ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ τρέμπλ, κερδίζοντας και τις τρεις ηπειρωτικές διοργανπώσεις. Η ΛΝΟ Κίτο είναι η μόνη ομάδα που κατάφερε να κερδίσει και τα τρία ηπειρωτικά κύπελλα το ένα μετά το άλλο μεταξύ των ετών 2008-2010 με αποτέλεσμα να αξιολογηθεί ως η καλύτερη ομάδα της Νότιας Αμερικής του 2008 και 2009. Επίσης η ΛΝΟ Κίτο ήταν φιναλίστ στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της FIFA το 2008 όπου έχασε από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Επιτυχίες
Η ΛΝΟ Κίτο είναι μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στην ιστορία του ποδοσφαίρου του Ισημερινού, με εννέα περιφερειακούς τίτλους, δέκα εθνικούς τίτλους, και τέσσερις διεθνείς τίτλους. Η Λίγκα κέρδισε τρεις ερασιτεχνικούς τίτλους στην ερασιτεχνική εποχή Ιντεραντίνο, μαζί με την Χιμνάστικο. Στην επαγγελματική εποχή του Ιντεραντίνο, η Λίγκα κέρδισε έξι τίτλους, γεγονός το οποίο την καθιστά ως την πιο επιτυχημένη ομάδα. Σε εθνικό επίπεδο, ο σύλλογος έχει κερδίσει δέκα εθνικούς τίτλους, ο τελευταίος το 2010. Έρχεται τρίτη συνολικά πίσω από την Μπαρτσελόνα ΣΚ με δεκατέσσερις τίτλους, την Ελ Νασιονάλ με δεκατρείς τίτλους, και μοιράζεται την τρίτη θέση με την Εμελέκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίγκα Ντεπορτίβα Ουνιβερσιτάρια ντε Κίτο Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930
Πολιορκία της Σούδας (1715)
Η Πολιορκία της Σούδας είναι η στρατιωτική επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε βάρος της Βενετοκρατούμενης Σούδας στα πλαίσια του Έβδομου Βενετοτουρκικού πολέμου, η οποία πραγματοποιήθηκε το 1715.
Τα γεγονότα
Στα πλαίσια του Έβδομου Βενετοτουρκικού πολέμου οι Οθωμανοί επιθυμούν να εξαλείψουν τα τελευταία ίχνη της βενετικής παρουσίας στην Κρήτη. Στις 15 Δεκεμβρίου 1714 ο κυβερνήτης των Χανίων Μεχμέτ πασάς, διατάσσει να τοποθετηθούν πυροβόλα και να σταλούν ένοπλα σώματα γύρω από τον κόλπο της Σούδας και στην ακτή απέναντι από το βενετικό φρούριο. Στις 14 Ιανουαρίου 1715 ο εξισλαμισμένος βοεβόδας του χωριού Καλύβες -στην ακτή έναντι της Σούδας- στέλνει ένα γράμμα ελληνιστί στον Ανδρέα Γαβρίλη, διερμηνέα του διοικητή της Σούδας, και του αναγγέλλει την κήρυξη του πολέμου. Με την ίδια επιστολή προειδοποιούνται οι εκχριστιανισμένοι Μουσουλμάνοι που ζουν στη Σούδα να μην περάσουν στην στεριά διότι θα σφαχτούν ως προδότες ή θα γίνουν σκλάβοι. Μέχρι τα μέσα του Ιουνίου οι πολιορκημένοι συνεχίζουν να προμηθεύονται τρόφιμα από τους παράλιους οικισμούς. Τότε, στις 19 Ιουνίου, δύο πρώην Μουσουλμάνοι νυν Χριστιανοί-ένας Έλληνας κι ένας Ιταλός- συλλαμβάνονται όταν πηγαίνουν στο χωριό Στέρνες για προμήθεια εφοδίων. Οι Βενετοί αντιλαμβάνονται τη μεταφορά από τα Χανιά προς την περιοχή της Σούδας δώδεκα μεγάλων πυροβόλων, τριάντα κουλεβρίνων και επτά όλμων και πληροφορούν τους πολιορκημένους. thumb|left|250px|Απεικόνιση της Σούδας από τον Stich von Jan Peeters, 1690 Οι Οθωμανοί επιδιορθώνουν ορισμένα μικρά οχυρά στις ακτές της Σούδας, ενώ στις 11 Ιουλίου από το φρούριο Καλάμι ξεκινούν οι πρώτες βολές των Τούρκων και συνεχίζουν τις επόμενες ημέρες προκαλώντας σημαντικές φθορές. Στις 19 Ιουλίου οι Βενετοί πληροφορούνται για τις βενετικές απώλειες στην Πελοπόννησο και το ηθικό των πολιορκημένων κλονίζεται. Η απομόνωσή τους συνεχίζεται όταν καταλαμβάνεται η νησίδα δίπλα στη Σούδα στις 25 Ιουλίου. Ομάδα από σαράντα Βενετούς και σαράντα Έλληνες αποπειρώνται να ανακαταλάβουν το νησί αλλά αποτυγχάνουν. Την 1η Σεπτεμβρίου οι Οθωμανοί στέλνουν επιστολή στους αμυνόμενους της Σούδας καλώντας τους να παραδοθούν χωρίς συνέπειες εξανδραποδισμού για κανένα, στρατιώτες και άμαχους ή και πρώην Μουσουλμάνους. Ο έκτακτος προνοητής Αλβίζε Μάνιο απορρίπτει την πρόταση προσδοκώντας βοήθεια από τον Βενετικό στόλο.Τελικά πληροφορείται πως ο στόλος του Ντανιέλ Ντολφίν αδυνατεί να συνδράμει του πολιορκημένους.