cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Ανδράσσου
Ιστορικό
Ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα ωστόσο απέρριψε τις προσφορές ειρήνης από τους Βυζαντινούς και συνέχισε τις επιδρομές του. Το πιο σημαντικό, ξεκίνησε για την αποκατάσταση των συνοριακών φρουρίων της Κιλικίας και της βόρειας Συρίας, συμπεριλαμβανομένων του Μαράς και του Χαντάθ. Ο Βάρδας Φωκάς προσπάθησε επανειλημμένα να τον εμποδίσει, αλλά ενικάτο κάθε φορά, χάνοντας ακόμη και τον μικρότερο γιο του, Κωνσταντίνο, στην αιχμαλωσία των Χαμδανιδών. Το 955 οι αποτυχίες του Βάρδα οδήγησαν στην αντικατάστασή του από τον πρωτότοκο γιο του, Νικηφόρο (Β΄) Φωκά. Υπό την ικανή ηγεσία του Νικηφόρου, του Λέοντα, και του ανιψιού τους Ιωάννη Τσιμισκή, η τύχη άρχισε να στρέφεται εναντίον του εμίρη των Χαμδανιδών. Το 956, ο Τσιμισκής έστησε ενέδρα στον Σαΐφ αλ-Ντάουλα, αλλά ο στρατός των Χαμδανιδών, πολεμώντας εν μέσω καταρρακτωδών βροχών, κατάφερε να διώξει τους Βυζαντινούς πίσω. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, ο Λέων Φωκάς νίκησε και αιχμαλώτισε τον Aμπουλ0-Ασάιρ, έναν εξάδελφο του Σαςιφ αλ-Ντάουλα, κοντά στο Ντουλούκ. Η πόλη Χαντάθ λεηλατήθηκε ξανά το 957, και τα Σαμόσατα το 958, μετά την οποία ο Τσιμισκής σημείωσε μία σημαντική νίκη επί του ίδιου του Σαΐφ αλ-Ντάουλα. Το 959 ο Λέων Φωκάς εισέβαλε μέσω Κιλικίας στο Ντιγιάρ Μπακρ και πίσω στη Συρία, αφήνοντας πίσω του απομεινάρια καταστροφής.
Η εισβολή του Σαΐφ αλ-Ντάουλα στην Καππαδοκία
εναλλ.=Geophysical map of eastern Anatolia and northern Syria, showing the main fortresses during the Arab–Byzantine frontier wars|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης της Βυζαντινο-αραβικής συνοριακής ζώνης στη νοτιοανατολική [[Μικρά Ασία|Μ. Ασία, με τα κύρια φρούρια.]] Στις αρχές του καλοκαιριού του 960, ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα είδε την ευκαιρία να αντιστρέψει τις πρόσφατες αποτυχίες του και να αποκαταστήσει τη θέση του: τα καλύτερα στρατεύματα του Βυζαντινού στρατού και ο ίδιος ο Νικηφόρος Φωκάς αναχώρησαν από το ανατολικό μέτωπο για μία εκστρατεία κατά του εμιράτου της Κρήτης. Με τα από την Ταρσό στρατεύματα εξαπέλυσε εισβολή στο Βυζαντινό έδαφος από την Κιλικία, ενώ ο υποδικοικητής του Nάτζα εξαπέλυσε παράλληλη επιδρομή από το Mαγιαφαρικίν στη δυτική Τζαζίρα.
Το έργο της αντιμετώπισης του εμίρη των Χαμδανιδών έπεσε στον Λέοντα Φωκά, ο οποίος σύμφωνα με τους Βυζαντινούς χρονικογράφους είχε διοριστεί ως Δομέστικος των Σχολών της Δύσης (δηλαδή των Ευρωπαϊκών στρατευμάτων) μετά την επικράτηση του Ρωμανού Β΄ τον Νοέμβριο του 959 (με τον Νικηφόρο, που ονομάστηκε Δομέστικος των Σχολών της Ανατολής) και μόλις είχε νικήσει μία επιδρομή των Μαγυάρων στη Θράκη σε μία τολμηρή νυκτερινή επίθεση στο στρατόπεδό τους. Ο Χριστιανός Άραβας χρονικογράφος του 11ου αι. Γιαχία της Αντιόχειας, ωστόσο, αναφέρει ότι ο Λέων είχε διοριστεί ως Δομέστικος της Ανατολής και ότι είχε παραμείνει στο ανατολικό μέτωπο καθ' όλη τη διάρκεια του 959-960, οδηγώντας επιδρομές στις περιοχές των Χαμδανιδών μέχρι την εισβολή του Σαΐφ αλ-Ντάουλα. Οι δυνάμεις που είχε στη διάθεσή του ο Φωκάς είναι άγνωστες, αλλά ήταν σαφώς σημαντικά κατώτερες σε αριθμό από τον στρατό του Χαμδανίδη ηγεμόνα.
Προς το τέλος του φθινοπώρου, ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα ξεκίνησε επιτέλους το ταξίδι για το σπίτι, παίρνοντας μαζί του τη λεία του και τους κρατούμενους. Ο σύγχρονος Βυζαντινός ιστορικός Λέων ο Διάκονος δίνει ένα ζωντανό πορτρέτο του Χαμδανίδη πρίγκιπα, ο οποίος, ενθουσιασμένος από την επιτυχία της επιδρομής του και γεμάτος αυτοπεποίθηση, έτρεχε πέρα δώθε μαζί με τα στρατεύματά του επάνω στο άλογό του, μία φοράδα «εξαιρετικού μεγέθους και ταχύτητας», πετώντας το δόρυ του στον αέρα και πιάνοντάς το ξανά με αξιοσημείωτη επιδεξιότητα.
Ενέδρα στην Άνδρασσο
Εν τω μεταξύ, ο Λέων Φωκάς, πολύ λιγότερος αριθμητικά από τον Αραβικό στρατό, αποφάσισε να βασιστεί για άλλη μία φορά στις αποτελεσματικές τακτικές της ενέδρας και κατέλαβε μία θέση στα μετόπισθεν των Αράβων, αναμένοντας την επιστροφή τους. Ο Λέων είχε ενωθεί με τις υπόλοιπες δυνάμεις των γειτονικών επαρχιών, συμπεριλαμβανομένου του θέματος της Καππαδοκίας υπό τον στρατηγό της, Κωνσταντίνο Μαλεΐνο, και κατέλαβε το στενό πέρασμα του Κυλίνδρου στον νοτιοδυτικό Ταύρο, οροσειρά μεταξύ Κιλικίας και Καππαδοκίας. Τα Βυζαντινά στρατεύματα κατέλαβαν το τοπικό οχυρό και κρύφτηκαν στις απότομες πλευρές του περάσματος. Σύμφωνα με τον Άραβα χρονικογράφο Aμπουλ-Φιντά, αυτό ήταν το ίδιο πέρασμα που είχε περάσει ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα για να ξεκινήσει την εκστρατεία του, και πολλοί από τους διοικητές του συμβούλεψαν να μην το χρησιμοποιήσουν πάλι, για την επιστροφή τους. Οι από την Ταρσό μάλιστα συνέστησαν να τους ακολουθήσει στη δική τους, διαφορετική διαδρομή επιστροφής. Ωστόσο, ο Χαμδανίδης πρίγκιπας, σίγουρος για την ικανότητά του και την κρίση του, είχε γίνει αγέρωχος και αρνήθηκε να ακούσει οποιαδήποτε συμβουλή, επιδιώκοντας να καρπωθεί τη δόξα μόνος γι' αυτή την εκστρατεία. Οι από την Ταρσό αποχώρησαν και έτσι διασώθηκαν από την επακόλουθη καταστροφή.
Στις 8 Νοεμβρίου 960, ο στρατός των Χαμδανιδών μπήκε στο πέρασμα, όπου, σύμφωνα με τον Λέοντα τον Διάκονο, «έπρεπε να συνωστιστούν στα πολύ στενά και τραχιά μέρη, σπάζοντας τους σχηματισμούς τους και έπρεπε να διασχίσουν το απότομο τμήμα ο καθένας όσο καλύτερα μπορούσε θα μπορούσε". Μόλις ολόκληρη η Αραβική δύναμη, συμπεριλαμβανομένου της σειράς των αποσκευών και των αιχμαλώτων τους, ήταν στο πέρασμα, με την εμπροσθοφυλακή να πλησιάζει ήδη τη νότια έξοδο, ο Λέων Φωκάς έδωσε το σύνθημα για την επίθεση. Με τις σάλπιγγες, οι Βυζαντινοί στρατιώτες σήκωσαν κραυγές και επιτέθηκαν τις Αραβικές γραμμές ή πετούσαν πέτρες και κορμούς δέντρων από τις πλαγιές του βουνού, επάνω τους. Η μάχη που ακολούθησε ήταν μία πλήρης αποτυχία. Πολλοί Άραβες σκοτώθηκαν -ο Λέων ο Διάκονος ισχυρίζεται, ότι τα οστά τους ήταν ακόμη ορατά στην τοποθεσία χρόνια αργότερα- και ακόμη περισσότεροι αιχμαλωτίστηκαν: ο Ιωάννης Σκυλίτζης γράφει ότι συνελήφθησαν τόσοι πολλοί αιχμάλωτοι, που οι πόλεις και τα αγροκτήματα γέμισαν με σκλάβους. Όλοι οι Χριστιανοί αιχμάλωτοι ελευθερώθηκαν και τα λάφυρα ανακτήθηκαν, ενώ ο θησαυρός και οι αποσκευές του ίδιου του Σαΐφ αλ-Ντάουλα κατασχέθηκαν επίσης. Ο ίδιος ο Χαμδανίδης πρίγκιπας μετά βίας κατάφερε να ξεφύγει. Οι Συνεχιστές του Θεοφάνη ισχυρίζονται ότι σώθηκε, όταν ένας Βυζαντινός αποστάτης ονόματι Ιωάννης του έδωσε το δικό του άλογο για να δραπετεύσει, ενώ ο Λέων ο Διάκονος αναφέρει ότι πετούσε πίσω του χρυσά και ασημένια νομίσματα, για να επιβραδύνει τους διώκτες του.
Συνέπεια
Τόσο οι σύγχρονοι Άραβες, όσο και οι σύγχρονοι ιστορικοί, όπως ο Mάριους Κάναρντ και ο Τζ. Μπ. Μπικαζί, θεωρούν συνήθως την ήττα στην Άνδρασσο ως μία αποφασιστική εμπλοκή, που κατέστρεψε οριστικά τις επιθετικές ικανότητες των Χαμδανιδών και άνοιξε το δρόμο για τα επόμενα κατορθώματα του Νικηφόρου Φωκά. Οι καταστροφές που προκάλεσαν οι Βυζαντινοί στον Σαΐφ αλ-Ντάουλα τα επόμενα χρόνια θεωρούνται ως αναπόφευκτη συνέπεια αυτής της μάχης. Ο Γκαρούντ από την άλλη πλευρά υποστηρίζει ότι ο ηγεμόνας των Χαμδανιδών είχε καταφέρει να ανακάμψει από παρόμοιες αποτυχίες σε προηγούμενες περιπτώσεις, και ότι οι δυνάμεις του Nάτζα και των Tαρσιότ συμμάχων του παρέμειναν άθικτες. Επιπλέον, σε αντίθεση με τις καταστροφές που ακολούθησαν, η δύναμή του δεν φαίνεται να αμφισβητήθηκε στον απόηχο της μάχης. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η κατάληψη του [[Χαλέπι|Χαλεπίου από τους Βυζαντινούς στα τέλη του 962, από τους Σκυλίτσες της Μαδρίτης]] Ωστόσο, η επιδρομή του Σαΐφ αλ-Ντάουλα το 960 ήταν η τελευταία αυτής της κλίμακας και φιλοδοξίας και οι Βυζαντινοί δεν του επέτρεψαν να ανακτήσει τις δυνάμεις του: μόλις ο Νικηφόρος Φωκάς επέστρεψε νικητής από την Κρήτη στα μέσα του 961, επανέλαβε την επίθεση στην Ανατολή. Οι Βυζαντινοί κατέλαβαν την Ανάζαρβο στην Κιλικία και ακολούθησαν μία εσκεμμένη πολιτική καταστροφής και σφαγής, για να διώξουν τον μουσουλμανικό πληθυσμό μακριά. Οι προσπάθειες του Σαΐφ αλ-Ντάουλα να σταματήσει τη Βυζαντινή προέλαση στην Κιλικία απέτυχαν και ο Νικηφόρος Φωκάς με στρατό 70.000 ανδρών κατέλαβε το Mαράς, το Σίσιουμ, το Ντουλούκ και το Mανμπίτζ, εξασφαλίζοντας τα δυτικά περάσματα επάνω από τα βουνά του Aντιταύρου. Ο Σαΐφ αλ-Νταουλά έστειλε τον στρατό του βόρεια υπό τον Nαντζά για να συναντήσει τους Βυζαντινούς, αλλά ο Νικηφόρος τους αγνόησε. Αντίθετα, ο Βυζαντινός στρατηγός οδήγησε τα στρατεύματά του νότια και στα μέσα Δεκεμβρίου εμφανίστηκαν ξαφνικά μπροστά στο Χαλέπιο. Εκεί νίκησαν έναν αυτοσχέδιο στρατό μπροστά στα τείχη της πόλης. Οι Βυζαντινοί εισέβαλαν στην πόλη και τη λεηλάτησαν, εκτός από την ακρόπολη, η οποία συνέχισε να αντέχει. Οι Βυζαντινοί αναχώρησαν στις αρχές του 963, παίρνοντας μαζί τους μεγάλο μέρος του πληθυσμού ως αιχμάλωτους. Το 963, μετά το τέλος του Αυτοκράτορα Ρωμανού Β΄, ο Νικηφόρος έστρεψε την προσοχή του στον αγώνα για την εξουσία, που του επέτρεψε να ανέλθει στον αυτοκρατορικό θρόνο.
Οι ήττες των προηγούμενων ετών, και ιδιαίτερα η λεηλασία του Χαλεπίου, είχαν προκαλέσει ένα μη αναστρέψιμο πλήγμα στη δύναμη και την εξουσία του Σαΐφ αλ-Ντάουλα. Από τότε, μέχρι το τέλος του, η κυριαρχία του Σαΐφ αλ-Ντάουλα θα μαστιζόταν από εξεγέρσεις και διαμάχες μεταξύ των υφισταμένων του. Ταυτόχρονα, ο πρίγκιπας των Χαμδανιδών υπέφερε επίσης από σωματική παρακμή, με την εμφάνιση ημιπληγίας, καθώς και επιδείνωση εντερικών και ουροποιητικών διαταραχών, που τον περιόρισαν σε ένα φορείο. Η ασθένεια περιόρισε την ικανότητα του Σαςιφ αλ-Ντάουλα να παρέμβει προσωπικά στις υποθέσεις του κράτους του. Σύντομα εγκατέλειψε το Χαλέπιο υπό την ηγεσία τού θαλαμηπόλου του, Καρκούγια και πέρασε τα περισσότερα από τα τελευταία του χρόνια στο Mαγιαφαρικίν, αφήνοντας τους ανώτερους υπαξιωματικούς του να φέρουν το βάρος του πολέμου ενάντια στους Βυζαντινούς και τις διάφορες εξεγέρσεις, που εμφανίζοντο όλο και περισσότερο στις περιοχές του.
Το φθινόπωρο του 964 ο Νικηφόρος Β΄, πλέον Αυτοκράτορας, εκστράτευσε στα ανατολικά. Η Μοψουεστία πολιορκήθηκε, αλλά κράτησε. Ο Νικηφόρος Β΄ επέστρεψε τον επόμενο χρόνο, εισέβαλε στην πόλη και απέλασε τους κατοίκους της. Στις 16 Αυγούστου 965, η Ταρσός παραδόθηκε από τους κατοίκους της. Η Κιλικία έγινε Βυζαντινή επαρχία και ο Νικηφόρος Β΄ την εκχριστιανίστηκε εκ νέου. Εν μέσω εξεγέρσεων και Βυζαντινών επιδρομών μέχρι τη Τζαζίρα, ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα απεβίωσε στο Χαλέπιο τον Φεβρουάριο του 967.
Ο γιος και διάδοχός του, Σαντ αλ-Ντάουλα, αντιμετώπιζε συνεχή εσωτερική αναταραχή και δεν εξασφάλισε τον έλεγχο της δικής του πρωτεύουσας μέχρι το 977. Στις 28 Οκτωβρίου 969 η Αντιόχεια έπεσε στα χέρια των Βυζαντινών. Την πτώση της μεγάλης μητρόπολης της βόρειας Συρίας ακολούθησε σύντομα μία συνθήκη μεταξύ των Βυζαντινών και του Καρκούγια, του ηγεμόνα του Χαλεπίου, η οποία έκανε την πόλη φόρου υποτελή. Η Βυζαντινή κυριαρχία επεκτάθηκε επάνω από το σύνολο του πρώην Μουσουλμανικού συνόρου (thughūr), καθώς και την παραλιακή λωρίδα της Συρίας μεταξύ της Μεσογείου και του ποταμού Ορόντη, μέχρι τα περίχωρα της Τρίπολης, Άρκα και Σαϋζάρ. Το εμιράτο του Χαλεπίου έμεινε σχεδόν ανίσχυρο και έγινε μήλο της έριδος μεταξύ των Βυζαντινών και της νέας δύναμης της Μέσης Ανατολής, του χαλιφάτου των Φατιμιδών της Αιγύπτου.
Πηγές
Κατηγορία:Δεκαετία 960 στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Συγκρούσεις της δεκαετίας 960
Ευρωπαϊκά Έτη
Τα Ευρωπαϊκά Έτη αποτελούν έναν ετήσιο θεσμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάθε χρόνο, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιλέγει να αναδείξει ένα θέμα με σκοπό να ενθαρρύνει τη δημόσια συζήτηση και το διάλογο μεταξύτων κρατών μελών της αλλά καιστο εσωτερικό τους, επικεντρώνοντας την προσοχή των Ευρωπαίων πολιτών στο συγκεκριμένο θέμα.
Ιστορία
Ξεκινώντας από το 1983 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιλέγουν ένα ετήσιο πλαίσιο δράσης κάθε χρόνο, βασισμένο σε πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τα Ευρωπαϊκά Έτη αποτελούν μία εκστρατεία αφύπνισης με σκοπό την εκπαίδευση των Ευρωπαίων πολιτών και την προσέλκυση του ενδιαφέροντος των εθνικών κυβερνήσεων των κρατών μελών σε ένα συγκκεριμένο θέμα, με σκοπό την αλλαγή στάσεων και συμπεριφορών τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Παναγιώτα Δριτσέλη
Η Παναγιώτα Δριτσέλη (γεννημένη στις 11 Ιανουαρίου 1982 στα Τρίκαλα) είναι Ελληνίδα φιλόλογος και πολιτικός.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από τη σχολή Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Στις εκλογές του Ιουνίου 2012, καθώς και του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη στη Βουλή των Ελλήνων με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπώντας την περιφέρεια Τρικάλων. Εξελέγη γραμματέας στην πρώτη συνεδρίαση της 16ης κοινοβουλευτικής περιόδου με 216 θετικές ψήφους στις 6 Φεβρουαρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P856
Αντιπαραθετικό σύστημα
Αντιπαραθετικό σύστημα ή κατηγορητικό σύστημα ονομάζεται το δικονομικό σύστημα όπου δύο αντίδικοι εκπροσωπούν αντίθετες θέσεις ενώπιον αμερόληπτου προσώπου ή ομάδας ανθρώπων, συνήθως ενόρκων ή δικαστή, το οποίο επιχειρεί να προσδιορίσει την αλήθεια και να κρίνει την υπόθεση αφού ακούσει τις δύο πλευρές. Έρχεται σε αντίθεση με το ανακριτικό ή εξεταστικό σύστημα όπου οι δικαστές διερευνούν οι ίδιοι την υπόθεση, εξετάζοντας και ανακρίνοντας τους μάρτυρες και τον κατηγορούμενο.
Το αντιπαραθετικό σύστημα έχει την γένεσή του στο δικονομικό σύστημα των Αρχαίων Αθηνών ενώ σήμερα χρησιμοποιείται για ποινικές δίκες στις χώρες του κοινού δικαίου, ενώ το ανακριτικό χρησιμοποιείται σε αυτές του ρωμαϊκού δικαίου.
Βασικά χαρακτηριστικά
Σε μια ποινική αντιπαραθετική δίκη, οι δύο αντίδικοι είναι ο συνήγορος υπεράσπισης, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος είναι αθώος, και ο εισαγγελέας ή συνήγορος πολιτικής αγωγής, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι ένοχος. Εάν οι δύο πλευρές συμφωνήσουν σε μία συμβιβαστική λύση, για παράδειγμα την παραδοχή ενοχής του κατηγορούμενου με αντάλλαγμα ελαφρύτερη ποινή, την καταθέτουν από κοινού στο δικαστήριο και η υπόθεση κλείνει χωρίς δίκη.
Σε αντίθετη περίπτωση, η κάθε πλευρά παρουσιάζει μάρτυρες και στοιχεία υπέρ της θέσεώς της και ανακρίνει κατ' αντιμωλία τους μάρτυρες της άλλης πλευράς. Ο κατηγορούμενος δεν υποχρεούται να καταθέσει παρά μόνον εφόσον επιλέξει ο ίδιος να κληθεί ως μάρτυρας υπεράσπισης από τον συνήγορό του. Σε τέτοια περίπτωση όμως υποβάλλεται κανονικά σε ανάκριση κατ' αντιμωλία από τον εισαγγελέα όπως κάθε άλλος μάρτυρας υπεράσπισης και ενδέχεται να καταδικαστεί για ψευδορκία αν καταθέσει ψευδώς.
Ο δικαστής λειτουργεί ως ουδέτερος διαιτητής μεταξύ των δύο αντιδίκων και ούτε καλεί μάρτυρες ούτε παραθέτει στοιχεία ο ίδιος ούτε ανακρίνει τον κατηγορούμενο, τους μάρτυρες ή τους δικηγόρους. Στο τέλος της δίκης, οι ένορκοι ή/και ο δικαστής, έχοντας ακούσει τις αγορεύσεις των δύο πλευρών, αποφαίνονται για την υπόθεση. Στα συστήματα αγγλοσαξονικού δικαίου, οι ένορκοι συνήθως αποφασίζουν για το αν ο κατηγορούμενος είναι αθώος ή ένοχος και, σε περίπτωση που κρίνουν ότι είναι ένοχος, ο δικαστής, κατόπιν περαιτέρω αγόρευσης των συνηγόρων, αποφαίνεται για την ποινή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκαιο
Ψευδο-Συμεών
Ο Ψευδο-Συμεών (ή Ψευδο-Συμεών ο Μάγιστρος) είναι το συμβατικό όνομα, που δόθηκε στον ανώνυμο συγγραφέα ενός Βυζαντινού Ελληνικού χρονικού του τέλους του 10ου αι., που σώζεται σε έναν ενιαίο κώδικα, τον Parisinus Graecus 1712, που αντιγράφηκε τον 12ο ή 13ο αι.
Είναι μία παγκόσμια ιστορία από τη δημιουργία του κόσμου μέχρι το έτος 963. Οι κύριες πηγές του είναι ο Θεοφάνης ο Ομολογητής και ο Συμεών ο Λογοθέτης. Για τα χρόνια μέχρι το 812 χρησιμοποιεί τον Θεοφάνη, τον Γεώργιο Αμαρτωλό, τον Ιωάννη Μαλάλα και τον Ιωάννη Αντιοχέα. Για τα μετέπειτα χρόνια, χρησιμοποιεί μέρη του Ιωσήφ Γενεσίου και το ανώνυμο Χρονικό για τον Λέοντα τον Αρμένιο. Χρησιμοποίησε μία χαμένη αντι-Φωτιακή πραγματεία, που χρησιμοποιούσε και ο Νικήτας Δαυίδ ο Παφλαγών.
Ο Γεώργιος Κεδρηνός χρησιμοποίησε τον Ψευδο-Συμεών ως πρότυπο για το δικό του χρονικό μέχρι το έτος 812. Τον 14ο αι. το χρονικό μεταφράστηκε στα σλαβικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουκρανίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουκρανίας (Національна бібліотека України імені В.І. Вернадського) είναι η κεντρική ακαδημαϊκή βιβλιοθήκη και το σημαντικότερο επιστημονικό κέντρο πληροφορίας στην Ουκρανία, καθώς και μια από τις είκοσι μεγαλύτερες βιβλιοθήκες παγκοσμίως.
Βρίσκεται στην πρωτεύουσα της χώρας, το Κίεβο. Περιέχει περίπου 15,5 εκατομμύρια τεκμήρια και διαθέτει μια από τις πιο πλήρεις συλλογές σλαβονικής γραφής. Τα αρχεία περιέχουν τη συλλογή του Προέδρου της Ουκρανίας και αρχεία της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας.
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη Vernadsky της Ουκρανίας ιδρύθηκε στις 2 Αυγούστου 1918 από τον Hetman Pavlo Skoropadskyi ως "Εθνική Βιβλιοθήκη του Ουκρανικού Κράτους" (Natsionalna biblioteka Ukrayinskoyi Derzhavy). Στις 23 Αυγούστου 1918 ιδρύθηκε η Προσωρινή Επιτροπή για τη δημιουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης με επικεφαλής τον Βλαντιμίρ Βερνάντσκι (Βολοντίμιρ Βερνάντσκι).
Συλλογές
Η συλλογή της Εθνικής Βιβλιοθήκης Vernadsky της Ουκρανίας περιέχει πάνω από 15 εκατομμύρια τεκμήρια. Διαθέτει τις μεγάλες συλλογές βιβλίων του 18ου και 19ου αι.μικρογραφία|290x290px|ΑναγνωστήριοΩς βιβλιοθήκη θεματοφύλακας συγκεντρώνει υλικό. Λαμβάνει ετησίως, 160.000-180.000 αρχεία (βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες κ.λπ.). Διαχειρίζεται όλες τις ουκρανικές εκδόσεις και αντίγραφα όλων των ουκρανικών διδακτορικών εργασιών και υποψηφίων. Η βιβλιοθήκη ανταλλάζει αρχεία με περισσότερα από 1.500 ερευνητικά και ακαδημαϊκά ιδρύματα και βιβλιοθήκες σε 80 χώρες. Ως βιβλιοθήκη των Ηνωμένων Εθνών από το 1964, η βιβλιοθήκη λαμβάνει όλες τις δημοσιεύσεις στα αγγλικά και τα ρωσικά από τα Ηνωμένα Έθνη και τις ειδικές υπηρεσίες της.
Τα αποθέματα της Εθνικής Βιβλιοθήκης Vernadsky περιλαμβάνουν μεγάλες συλλογές χειρογράφων, σπάνια έντυπα βιβλία και αρχέτυπα. Η βιβλιοθήκη διαθέτει την πιο ολοκληρωμένη συλλογή σλάβικης γραφής, συμπεριλαμβανομένων των Ευαγγελίων της Περεσοπνυτσιάς, ένα από τα πιο πολύπλοκα σλαβικά χειρόγραφα που σώζονται.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη Βερνάντσκι της Ουκρανίας είναι η πρώτη αποθήκη εβραϊκής λαϊκής μουσικής στον κόσμο που έχει ηχογραφήσει σε κυλίνδρους κεριού Edison. Πολλές από αυτές ήταν ζωντανές ηχογραφήσεις που έγιναν στη σοβιετική ή προ-σοβιετική εποχή από εθνολόγους όπως ο Susman Kiselgof, ο Moisei Beregovsky και η Sofia Magid. Η συλλογή τους από λαϊκή εβραϊκή μουσική (1912-1947) καταχωρήθηκε στο Μητρώο της UNESCO Memory of the World το 2005.
Η βιβλιοθήκη διαθέτει έργα που σχετίζονται με την ιστορία και τον πολιτισμό της Ουκρανίας και των γύρω περιοχών, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τα παλαιότερα και σπανιότερα αρχεία της χώρας, διαθέτει επίσης τη μοναδική χειρόγραφη μουσική σύνθεση που υπάρχει του Artemiĭ Vedel. μικρογραφία|365x365εσ|Ιβάν Κοτλιαρέφσκι -  [[Αινειάδα του Βιργιλίου σε βιβλίο pdf]]
Αινειάδα
Η επική ποίηση του Ιβάν Κοτλιαρέφσκι για την Αινειάδα του Βιργιλίου είναι το πρώτο κομμάτι λογοτεχνίας που γράφτηκε στα κοινά ουκρανικά. Ήταν επίσης το πρώτο βιβλίο που συζητούσε για τον πολιτισμό και την ιστορία της Ουκρανίας. Η βιβλιοθήκη διαθέτει πέντε αντίγραφα της πρώτης έκδοσης.
Επιστημονική δραστηριότητα
Η βιβλιοθήκη είναι επίσης κέντρο επιστημονικής έρευνας γύρω από το βιβλίο, τη συντήρησή του, την ιστορία του, καθώς και τόπο ανταλλαγής, δανεισμού, υπηρεσία πληροφόρησης και κέντρο διεθνούς συνεργασίας στον τομέα της βιβλιοθηκονομίας.
Από το 1993, η βιβλιοθήκη εκδίδει το "Bibliotechny Visnyk", ένα θεωρητικό και πρακτικό επιστημονικό περιοδικό (ιστορία των βιβλιοθηκών στην Ουκρανία και στον κόσμο, ιστορία συλλογών, επαγγελματική κατάρτιση, βιβλιοθηκονομία κ.λπ.).
Κάρολος Τρικολίδης
Ο Κάρολος Τρικολίδης (24 Ιουλίου 1947 – 20 Ιανουαρίου 2022) (Karl Kaspar Trikolidis) ήταν Ελληνοαυστριακός διευθυντής ορχήστρας.
Ζωή και καριέρα
Ο Τρικολίδης γεννήθηκε στο Μπαντ Άουσζέε, στην κατεχόμενη από τους Συμμάχους Αυστρία, από Έλληνα πατέρα και Αυστριακή μητέρα. Σπούδασε στα μουσικά πανεπιστήμια της Βιέννης και του Σάλτσμπουργκ. Συγκεκριμένα, σπούδασε βιολί με τον Γκούντερ Πίχλερ, σύνθεση με τους Άλφρεντ Ουλ και Σέζαρ Μπρέσγξεν, κρουστά με τον Ρίχαρντ Χοκράινερ και διεύθυνση ορχήστρας με τους Χανς Σβαρόφσκι και Μιλτιάδη Καρύδη. Έλαβε ενεργός συμμετοχή στα ετήσια masterclasses των Φράνκο Φεράρα, Πιερ Μπουλέζ και Χέρμπερτ φον Κάραγιαν. Μαζί με τον Σβαρόφσκι και τον Καρύδη, έλαβε μαθήματα διεύθυνσης από τον συνθέτη και μαέστρο Μπρούνο Μαντέρνα.
Ο Τρικολίδης άρχισε να εργάζεται ως βοηθός του Τζουζέπε Πατάνε και του σερ Έιντριαν Μπουλτ, και μετά από διαγωνισμό στο Παρίσι επιλέχθηκε να εργαστεί ως διευθυντής ορχήστρας στη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης δίπλα στους Λέοναρντ Μπερνστάιν, Σεΐτζι Οζάουα και Αντρέ Πρεβέν. Κέρδισε τα πρώτα βραβεία στους διεθνείς διαγωνισμούς διεύθυνσης στη Μπεζανσόν το 1970, στη Φλωρεντία το 1971 και στη Βουδαπέστη το 1977.
Από το 1972 εργάστηκε σε πολλές όπερες στη Δυτική Γερμανία και την Ουγγαρία, υπηρέτησε ως μόνιμος μαέστρος του Εθνικού Μπαλέτου της Μασσαλίας "Roland Petit" με το οποίο περιόδευσε στην Ευρώπη, προσκλήθηκε επίσης από το Aterballetto και το Μπαλέτα του Μπολσόι και του Κρεμλίνου, εργάστηκε ως κύριος προσκεκλημένος μαέστρος της Συμφωνικής Ορχήστρας της Ισλανδίας, ως γενικός μουσικός διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Ντέμπρετσεν και επανειλημμένα ως προσκεκλημένος μαέστρος της Ρωσικής Εθνικής Ορχήστρας για συναυλίες στη Μόσχα και περιοδείες στις πόλεις του Βόλγα και στο Φεστιβάλ Αθηνών.
Ο Τρικολίδης ήταν ταυτόχρονα, από το 1972, μόνιμος μαέστρος και μουσικός διευθυντής της Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης για 38 χρόνια. Ως προσκεκλημένος μαέστρος διηύθυνε επανειλημμένα περισσότερες από 140 ορχήστρες στην Ευρώπη, την Αυστραλία, τη Ρωσία και την Ιαπωνία, μεταξύ των οποίων: η Orchester national de l'ORTF, η Ρωσική Εθνική Ορχήστρα, οι Συμφωνικές Ορχήστρες του Βερολίνου, Νυρεμβέργης, Πράγας, Μελβούρνης, η Συμφωνική Ορχήστρα της Ουγγρικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης, η Εθνική Ορχήστρα του BBC Ουαλίας, οι Ραδιοφωνικές Συμφωνικές Ορχήστρες του Hilversum, της Σόφιας, της Βουδαπέστης, του Βελιγραδίου, του Βουκουρεστίου, της Λιλ, της Αθήνας και της Μόσχας, η Φιλαρμονική της Βουδαπέστης, η Φιλαρμονική της Δρέσδης, η Φιλαρμονική του Ερεβάν, η Σλοβενική Ορχήστρα της Φιλάρμονας Gulbenkian Orchestra στη Λισαβόνα, η Philharmonic Orchestra George Enescu, η Bruckner Orchestra Linz, η Graz Philharmonic, η Tonkünstler Orchestra στη Βιέννη, η Κρατική Συμφωνική Ορχήστρα του Βρανδεμβούργου στο Βερολίνο και η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών.
Εμφανίστηκε στα φεστιβάλ της Δρέσδης, του Παρισιού, της Βουδαπέστης, της Αιξ-αν-Προβάνς, της Μπεζανσόν, της Αθήνας, της Βιέννης «Music Summer» και στα Δημήτρια της Θεσσαλονίκης. Διηύθυνε σε ραδιοφωνικές παραγωγές και τηλεοπτικές συναυλίες στα δίκτυα ABC, BBC, ORTF, RAI, WDR, ORF, MRT, NRU και έναν κύκλο 12 τηλεοπτικών συναυλιών στην ουγγρική τηλεόραση.
Ο Τρικολίδης πέθανε στις 20 Ιανουαρίου 2022, σε ηλικία 74 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Αυστριακοί διευθυντές ορχήστρας
Χρυσούλα Παλιαδέλη
Η Χρυσούλα Σαατσόγλου-Παλιαδέλη (γεννημένη στις 8 Ιουλίου 1947 στη Θεσσαλονίκη ) είναι Ελληνίδα αρχαιολόγος και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με το ΠΑΣΟΚ την περίοδο 2009-2014.
Η Παλιαδέλη σπούδασε κλασική αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Από το 1972 ως το 1975 ήταν βοηθός του Γεωργίου Δεσπίνη, ενώ από το 1975 έως το 1984 ήταν βοηθός του Μανόλη Ανδρόνικου. Το 1984 απέκτησε το διδακτορικό της. Το 1985 έγινε επίκουρη καθηγήτρια, το 1998 προβιβάστηκε σε αναπληρώτρια καθηγήτρια και το 2004 έγινε καθηγήτρια κλασικής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Από το 1972 έως το 1975 συμμετείχε στις ανασκαφές στο Δίον.
Ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2009 έως το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2009-2014
Δημοψήφισμα της Μπελίζ (2019)
Ένα δημοψήφισμα για την εδαφική διαμάχη με τη Γουατεμάλα διεξήχθη στην Μπελίζ στις 8 Μαΐου 2019. Οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν για το αν η χώρα τους θα έπρεπε να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης προκειμένου να επιλυθεί η διαφορά με τη Γουατεμάλα.
Αρχικά η ψηφοφορία ήταν προγραμματισμένη για τις 10 Απριλίου ωστόσο με νομικά μέσα αναβλήθηκε η διαδικασία. Όταν διενεργήθηκε το δημοψήφισμα, η πρόταση εγκρίθηκε με ποσοστό 55% των ψηφισάντων.
Πλαίσιο
Η δέσμευση να επιλυθεί η εδαφική διαμάχη Μπελίζ-Γουατεμάλας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης υπογράφηκε από τις κυβερνήσεις των δύο χωρών τον Δεκέμβριο του 2008. Δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στη Γουατεμάλα σχετικά με την πρόταση στις 15 Απριλίου 2018. Όπως απαιτούσαν οι προηγούμενες συμφωνίες, έπρεπε να διεξαχθεί δημοψήφισμα στην Μπελίζ εντός έξι μηνών. Ο Γουατεμαλανός αντιπρόεδρος, Ιάφεθ Καμπρέρα, δήλωσε ότι η Μπελίζ θα απαντήσει με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος εκεί, τον Μάιο του 2018, όμως η Μπελίζ κυκλοφόρησε μια δήλωση διαψεύδοντας την διεξαγωγή. Ειδικότερα, δήλωσε ότι μάλλον θα διεξαγάγει το δημοψήφισμα μετά την επαναληπτική διαδικασία εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους, προκειμένου να εξασφαλιστεί μια ακριβής και δίκαιη ψηφοφορία
Καθυστέρηση
Το δημοψήφισμα αμφισβητήθηκε στο δικαστήριο από την αντιπολίτευση με το σκεπτικό ότι βασίστηκε στην Ειδική Συμφωνία του 2008 μεταξύ Μπελίζ και Γουατεμάλας, η οποία μπορούσε να οδηγήσει σε εδαφικές αλλαγές που δεν συνάδουν με το σύνταγμα της Μπελίζς. Αυτό οδήγησε στην έκδοση δικαστικής απόφασης από το Ανώτατο Δικαστήριο, καθυστερώντας το δημοψήφισμα. Μετά την έκδοση της εντολής, η κυβέρνηση της Μπελίζ εισήγαγε νομοθεσία με την οποία πίστευε ότι θα αντιμετώπιζε την εντολή. Όμως, το PUP ισχυρίστηκε ότι χρειαζόταν να αναθεωρηθεί το σύνταγμα, κάτι που απαιτούσε τα 2/3 της πλειοψηφίας, προτού διεξαχθεί το δημοψήφισμα.
Η νέα νομοθεσία για το δημοψήφισμα της Μπελίζ εγκρίθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις 12 Απριλίου 2019 και από τη Γερουσία στις 15 Απριλίου. Το κόμμα PUP αντιτάχθηκε στο νέο νομοσχέδιο για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, με το αιτιολογικό ότι βασίστηκε στην ειδική συμφωνία του 2008, για την οποία συνεχιζόταν ακόμα η δικαστική διαδικασία.
Η κυβέρνηση της Μπελίζ ζήτησε στις 15 Απριλίου 2019 την παύση της διαταγής ενόψει της προθεσμίας της 10ης Απριλίου για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος και τη θέσπιση νέου νομοσχεδίου για το δημοψήφισμα. Το δικαστήριο αρνήθηκε να ακυρώσει την εντολή πριν από την ουσιαστική ακρόαση, και όρισε την 29η Απριλίου ως ημερομηνία ακρόασης.
Διεξαγωγή
Το Ενωμένο Κόμμα του Λαού επέκρινε την κυβέρνηση για την έκδοση εισιτηρίων για λαχειοφόρο αγορά που κληρώθηκαν την ίδια μέρα με τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, κάνοντας λόγο για δωροδοκία.
Παραπομπές
Μπελιζε 2019
Άμπελοι Σερρών
Οι Άμπελοι είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 30 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Άμπελοι βρίσκονται προς τα δυτικά όρια με τις Περιφερειακές Ενότητες Κιλκίς και Θεσσαλονίκης. Είναι κτισμένοι στον κάμπο των Σερρών, νότια του ποταμού Στρυμόνα, ανάμεσα στα χωριά Λιβαδοχώρι (Β.), Δημητρίτσι (ΝΑ.), Τριανταφυλλιά (ΝΔ.) και Καλόκαστρο (Δ.). Απέχουν 17 χλμ. ΒΔ. της Νιγρίτας και 27 χλμ. ΝΔ. των Σερρών. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι Τούρκου αγά και υπήρξε διοικητικό κέντρο της περιοχής. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών, γύρω στα 1924, εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας και λιγότεροι Πόντιοι και Σαρακατσάνοι.
Ονομασία - Διοικητικά
Το χωριό αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 ως Μακιαίς ή Μακιές ή Μακές να ορίζεται έδρα της ομώνυμης τότε κοινότητας. Το παλιό όνομα που υπήρχε την περίοδο της τουρκοκρατίας, προέρχεται από την τουρκι­κή λέξη Μερκέζ, που σημαίνει κέντρο - διοικητικό κέντρο. Το 1927 μετονομάστηκε σε Βαμβακιά και το 1934 σε Άμπελοι λόγω των πολλών αμπελιών που καλλιεργούνται στην περιοχή. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Αμπέλων που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βισαλτίας του Δήμου Βισαλτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 458 κατοίκους. Η Κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 16,221 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Συμεών Λογοθέτης
Ο Συμεών ο Λογοθέτης (ή Συμεών ο Μάγιστρος) ήταν Βυζαντινός Έλληνας ιστορικός και ποιητής του 10ου αι.
Το χρονικό σώζεται σε τρεις μεταγραφές: η αρχική έκδοση, με μία ευνοϊκή άποψη για τη βασιλεία του Ρωμανού Α΄ Λεκαπηνού (919–944)· η εκδοχή που χρησιμεύει ως συνέχεια του Γεωργίου Αμαρτωλού και κάποτε είχε τη δική της συνέχεια μέχρι το 963· και η εκδοχή που περιέχεται στο χρονικό του Ψευδο-Συμεών. Σώζεται και σε εκκλησιαστική σλαβική μετάφραση. Υπάρχουν και άλλες συνέχειες του πρωτοτύπου πέρα από το 948, εκτός από αυτή που επισυνάπτεται στη συνέχεια του Γεωργίου Αμαρτωλού. Η συνέχεια αυτή μάλλον συντέθηκε στον κύκλο της οικογένειας Φωκά.
Ο Συμεών έγραψε έναν θρήνο για το τέλος του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ (959) και ένα ποίημα για το τέλος του Στεφάνου Λεκαπηνού (963). Μάλλον είχε τελειώσει το χρονικό του εκείνη τη στιγμή. Χειρόγραφα αντίγραφα του θρήνου προς τον Κωνσταντίνο Ζ΄ αναφέρονται στον Συμεών με τους τίτλους μάγιστρος και λογοθέτης του Στρατιωτικού. Υπάρχει μία συλλογή επιστολών, που αποδίδονται στον Συμεών τον μάγιστρο, λογοθέτη του Δρόμου και πρώην πρωτασηκρήτη. Δεν μπορεί να χρονολογηθεί με ακρίβεια. Οι εσωτερικές αναφορές μπορεί να υποδηλώνουν προέλευση του τέλους του 10ου αι. Μερικές συνοδευτικές επιστολές του Πατριάρχη Νικολάου Α΄ Μυστικού (901–925) μπορεί να υποδεικνύουν μία χρονολογία αρχαιότερη στον αιώνα. Δεν είναι λοιπόν βέβαιο, ότι ο συγγραφέας των επιστολών ταυτίζεται με τον συγγραφέα του Χρονικού. Όλα μαζί τα στοιχεία είναι συνεπή με το ότι ο ιστορικός, ποιητής και επιστολογράφος είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Συμεών, που προήχθη σε μάγιστρο και λογοθέτη από τον Νικηφόρο Β΄ Φωκά (963–969) και στη συνέχεια σε λογοθέτη του Δρόμου από τον Ιωάννη Α΄ Τζιμισκή (969–976).
Η ταύτιση του Συμεών του Λογοθέτη με τον σχεδόν σύγχρονο αγιογράφο Συμεών τον Μεταφραστή απέχει από το να είναι βέβαιη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί
Άγγελοι στο βούρκο
Το Άγγελοι στο βούρκο (Fallen Angel) είναι φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1945 σε σκηνοθεσία Ότο Πρέμινγκερ και σενάριο του Χάρι Κλάινερ, βασισμένο στο μυθιστόρημα "Έκπτωτος άγγελος" του Μάρτι Χόλαντ. Πρωταγωνιστούν οι Ντέινα Άντριους, Άλις Φέι και η Λίντα Ντάρνελ.
Καρδιοοισοφαγική βαλβίδα
Η καρδιοοισοφαγική βαλβίδα ή και κατώτερος οισοφαγικός σφιγκτήρας (ΚΟΣ) είναι ανατομικό στοιχείο του πεπτικού συστήματος, στο όριο μεταξύ οισοφάγου και στομάχου Σε φυσιολογικές καταστάσεις, η βαλβίδα κλείνει μετά την κατάποση τροφών, έτσι ώστε οι τελευταίες να προωθούνται και να μην παλινδρομούν στον οισοφάγο, μαζί με τα όξινα στομαχικά υγρά. Σε αντίθετη περίπτωση, όταν η βαλβίδα έχει χαλαρώσει ή συνυπάρχει διαφραγματοκήλη, η παλινδρόμηση οδηγεί σε παθολογικές συνέπειες (Γαστροοισοφαγική Παλινδρομική Νόσος) που προκαλούν βλάβες στο επιθήλιο του οισοφάγου (Οισοφάγος Barrett, δυσπλασία). Οι ανωμαλίες στη μορφολογία ή στη λειτουργία της βαλβίδας αποκαθίστανται με χειρουργικό τρόπο.
Άγγελοι στο βούρκο
Πλοκή
240px|thumb|Ο Ερικ Στάντον και η Στέλλα 240px|thumb|Η Τζουν Μιλς με τον Ερικ Στάντον Ο Έρικ Στάντον, ένας περιπλανόμενος τυχοδιώκτης, κατεβαίνει από το λεωφορείο στο χωριουδάκι του Γουόλτον, επειδή δεν έχει επιπλέον 2,25 δολάρια για να συνεχίσει ως το Σαν Φρανσίσκο. Βρίσκει ένα μπαρ που ονομάζεται Pop's Eats, όπου ο ιδιοκτήτης του, Ποπ ανησυχεί για τη σερβιτόρα του, την Στέλλα επειδή δεν εμφανίστηκε στην δουλειά για κάποιες μέρες. Ο πρώην αστυνομικός της Νέας Υόρκης Μαρκ Τζαντ του λέει να μην ανησυχεί. Σύντομα, η αισθησιακή Στέλλα επιστρέφει πίσω στο μπαρ. Ο Στάντον (όπως και οι άλλοι) εντυπωσιάζεται από αυτήν, αρχίζει να ερωτοτροπεί μαζί της και την ερωτεύεται.
Ο Στάντον για να εξασφαλίσει κάποια δολάρια, αναλαμβάνει να πουλήσει κάποια εισητήρια του καθηγητού Μάντλεϊ, ο οποίος διοργανώνει πνευματικές συνεδρίες με πρόσωπα που έχουν φύγει από την ζωή.Κανείς δεν είναι πρόθυμος να αγοράσει εισιτήρια για την παράσταση του καθηγητή, επειδή μια τοπική κάτοικος με επιρροή, η Κλάρα Μιλς, την απορρίπτει. Ο Στάντον επισκέπτεται την Κλάρα μέσω της άπειρης μικρότερης αδελφής της Τζουν και τις πείθει να παρακολουθήσουν την παράσταση.
Ο Μάντλεϊ σκηνοθετεί μια διασκεδαστική παράσταση, καλώντας να εμφανιστεί το πνεύμα του Άμπραχαμ Μιλς, τον αποθάνοντα πατέρα της Κλάρας και της Τζουν. Χρησιμοποιώντας πληροφορίες που εντόπισε κρυφά από τον βοηθό του Τζο Ελλις, ο Μάντλεϊ αναφέρει τα οικονομικά προβλήματα των δυο αδελφών. Τότε η Κλάρα αντιδρά και φεύγει μαζί με την Τζουν φανερά αναστατωμένες.
Ο Στάντον επιστρέφει στο μπαρ, παρακολουθώντας την Στέλλα να κλέβει από το ταμείο και να κλείνει ραντεβού με διάφορους άντρες. Ο Στάντον την ερωτεύεται. Η Στέλλα του καθιστά σαφές ότι θέλει έναν άντρα που είναι πρόθυμος να την παντρευτεί και να της αγοράσει ένα σπίτι. Ο Στάντον είναι τόσο ερωτευμένος μαζί της που συμφωνεί με τους όρους της.
Για να συγκεντρώσει τα χρήματα που χρειάζεται, ο Στάντον φλερτάρει την άπειρη Τζουν και την παντρεύεται πολύ συντομα, σχεδιάζοντας να την χωρίσει το συντομότερο δυνατό. Η αδερφή της Κλάρα, η οποία έχει πέσει θύμα από έναν άνδρα τύπου Στάντον, δεν μπορεί να αποτρέψει το γάμο τους. Ο Στάντον δεν μπορεί να μείνει μακριά από τη Στέλλα ακόμη και τη νύχτα του γάμου του. Αντί να κοιμάται με τη σύζυγό του, πηγαίνει στη Στέλλα, η οποία μαθαίνοντας τον γάμο του τον εγκαταλείπει, παρόλο που ο Στάντον της εξηγεί το περίεργο σχέδιο του. Όταν επιστρέψει στη γυναίκα του, αυτήν έχει ήδη κοιμηθεί.
Την επόμενη μέρα, η Στέλλα βρίσκεται νεκρή. Ο Τζαντ ζητά από τον αρχηγό της τοπικής αστυνομίας να ανάλαβει την έρευνα. Αρχικά προσπαθεί να απόσπασει μια ομολογία από τον τελευταίο φίλο της Στέλλας, Ντέιβ Άτκινς, αλλά αυτός έχει ένα ισχυρό άλλοθι. Ο Στάντον είναι επίσης πιθανόν βασικός ύποπτος, ο οποίος είχε μια διαφωνία με τη Στέλλα λίγο πριν το θάνατό της. Ο Τζαντ του λέει να μην φύγει από την πόλη.
Ο Στάντον παρόλα αυτά φεύγει και πηγαίνει σε ένα άθλιο ξενοδοχείο στο Σαν Φρανσίσκο μαζί με την Τζουν, όπου της και λέει τα πάντα για τη ζωή του ως αποτυχημένος τυχοδιώκτης. Η Τζουν λέει στον Στάντον ότι τον αγαπά και πιστεύει στην αθωότητα του. Την επόμενη μέρα, η Τζουν κρατείται στην αστυνομία και ανακρίνεται όταν πηγαίνει στην τράπεζα για να αποσύρει τα χρήματά της.
Ο Στάντον επιστρέφει στο μπαρ Pop's Eats, όπου τον περιμένει ο Τζαντ για να τον συλλάβει. Ο Στάντον αποδεικνύει ότι ο Τζαντ είναι ο δολοφόνος. Ο Τζαντ ομολογεί ότι η Στέλλα είχε συμφωνήσει να παντρευτεί κάποιον άλλον αντί να περιμένει τη σύζυγό του να του δώσει διαζύγιο. Ο Τζαντ βγάζει το όπλο του, αλλά ο Ποπ τον παλεύει μαζί του και ο Τζαντ συλλαμβάνεται από την αστυνομία που περιμένει απ'εξω. Όταν όλα πια τελειώνουν η Τζουν ρωτά τον Στάντον πού πηγαίνουν, και εκείνος της απαντά, «Σπίτι».
Κριτικές
Ο κριτικός Φερνάντο Κρότσε έγραψε για την ταινία: Το "άγγελοι στο βούρκο", σηματοδοτεί την συνέχεια του σκηνοθέτη στο κλασικό νουάρ του 1944, που θεωρείται συχνά ως ένα μικρότερο είδος, ωστόσο η λεπτή του ανάλυση των σκιωδών χαρακτήρων του αποδεικνύει τη συνέχιση και την εμβάθυνση του στην χρήση της ηθικής ασάφειας από τον Πρέμινγκερ ως εργαλείο ανθρώπινης ενόρασης... Η άρνηση του Πρέμινγκερ να βγάλει εύκολα συμπεράσματα -η ρεαλιστική περιέργειά του για τους ανθρώπους- αντικατοπτρίζεται στην αξιοσημείωτη οπτική του ρευστότητα, την κάμερα που κινείται συνεχώς, αλλάζει τις απόψεις αντιπαράθεσης και που μπορεί να μην ικανοποιεί τους θαυμαστές του είδους που τους αρέσει το νουάρ με λιγότερες γκρίζες ζώνες, αλλά η σκηνοθετική εμμονή παραμένει εξίσου συναρπαστική για την ανταλλαγή σασπένς για πολυεπίπεδη διαύγεια."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1945 Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ότο Πρέμινγκερ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια
Καρδιοοισοφαγική βαλβίδα
Παραπομπές
βαλβιδα καρδιοοισοφαγικη
Γερμανική Ψηφιακή Βιβλιοθήκη
Η Γερμανική Ψηφιακή Βιβλιοθήκη (Deutsche Digitale Bibliothek ή DDB) είναι μία ψηφιακή βιβλιοθήκη στη γερμανική γλώσσα, η οποία δικτυώνει 30.000 πολιτιστικά και ερευνητικά ινστιτούτα και αποσκοπεί να τα καταστήσει ελέυθερα προσβάσιμα στο κοινό με τη χρήση μίας κοινής πλατφόρμας. Μία βήτα έκδιοση της διαδικτιακής πύλης, στην οποία, με βάση την ίδια την πλατφόρμα, περιλαμβάνονταν 5,6 εκατομμύρια αντικείμενα κυκλοφόρησε στις 28 Νοεμβρίου 2012. Η πρώτη πλήρης έκδοση κυκλοφόρησε στις 31 Μαρτίου 2014. Ο σκοπός του θέματος είναι η ενσωμάτωση της Γερμανικής Ψηφιακής Βιβλιοθήκης στη Europeana σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Παραπομπές
Γ
Κέιτ ντελ Καστίγιο
Η Κέιτ ντελ Καστίγιο (Kate del Castillo Negrete Trillo, 23 Οκτωβρίου 1972 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Είναι κόρη του ηθοποιού και θρύλου του Μεξικάνικου σινεμά Έρικ ντελ Καστίγιο και της Κέιτ Τρίγιο. Έχει μια αδελφή, την Βερόνικα και έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Πονσιάνο από την μεριά του πατέρα της.
Έκανε το ντεμπούτο της το 1978 όταν πήρε μέρος στην ταινία El último escape, ενώ έγινε ευρέως γνωστή το 1991, όταν πρωταγωνιστούσε στην τηλενουβέλα Muchachitas.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί φωνής
Βυζαντινός στρατός (της εποχής των Κομνηνών)
Ο Ρωμαϊκός στρατός της εποχής των Κομνηνών ήταν η στρατιωτική δύναμη που ίδρυσε ο αλέξιος Α΄ Κομνηνός κατά το τέλος του 11ου/αρχές 12ου αι. και τελειοποιήθηκε από τους διαδόχους του Ιωάννη Β΄ και Μανουήλ Α΄ κατά τον 12ο αι. Λόγω ανάγκης, έπειτα από εκτεταμένη εδαφική απώλεια μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ και μία σχεδόν καταστροφική ήττα από τους Νορμανδούς της Νότιας Ιταλίας στο Δυρράχιο το 1081, ο Αλέξιος Α΄ κατασκεύασε έναν νέο στρατό από κάτω προς τα επάνω.
Βλητικές μηχανές
Ο στρατός των Κομνηνών είχε ένα τρομερό τμήμα βλητικών μηχανών, που το φοβόταν ιδιαίτερα οι εχθροί του. Τα λιθοβόλα και με τόξο μηχανήματα χρησιμοποιήθηκαν τόσο για την επίθεση εχθρικών φρουρίων και οχυρών πόλεων, όσο και για την άμυνα των Ρωμαϊκών αντιστοίχων τους. Στα συγγράμματα της εποχής, οι πιο αξιόλογες μηχανές ήταν οι λιθοβόλες (trebuchet) και των δύο τύπων, δηλ. αυτές με ανθρώπινη δύναμη και αυτές -πιο ισχυρές και ακριβείς- με αντίβαρο. Η ανάπτυξη των λιθοβόλων, από τα οποία τα πιο ισχυρά μπορούσαν να συντρίψουν αμυντικούς τοίχους της εποχής, αποδίδεται στους Ρωμαίους της εποχής από μερικούς Δυτικούς συγγραφείς. Επιπρόσθετα οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν μεγάλου βεληνεκούς μηχανήματα με τόξο για να πλήξουν άτομα, όπως η βαλλίστρα, που ήταν συνήθως τοποθετημένη σε κινητή βάση, και το με στρίψιμο τόξο (espingal): ήταν μία μηχανή συστροφής, που χρησιμοποιούσε μεταξωτά νήματα ή τένοντες για να κάμψει τα δύο άκρα ενός τόξου. Οι πυροβολητές του Ρωμαϊκού στρατού είχαν υψηλό κύρος και περιγραφόταν ως "εκλαμπρότατοι (illustrius)". O Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ και οι στρατηγοί Στέφανος και Ανδρόνικος Κοντοστέφανος, ανώτεροι διοικητές με τον τίτλο του μεγάλου δουκός, χειριζόταν προσωπικά πολιορκητικές μηχανές, όπως καταγράφουν οι πηγές.
Λεοντιάδειο Πρωτάθλημα ΟΠΝ ΣΕΚ
Το Λεοντιάδειο Πρωτάθλημα ΟΠΝ ΣΕΚ είναι ένα τοπικό, ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα που διεξάγεται στην επάρχια Λάρνακας της Κύπρου. Στο παρελθόν έχουν λάβει μέρος στο πρωτάθλημα και ομάδες απο την επαρχία Αμμοχώστου.Διοργανώνεται από την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ). Στο πρωτάθλημα αυτό συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΟΠΝ ΣΕΚ. Αποτελεί ένα από τα πρωταθλήματα του αγροτικού (τοπικού) ποδοσφαίρου της Κύπρου.
Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζεται η ομάδα που εκπροσωπεί την ΟΠΝ ΣΕΚ στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και οι ομάδες της ΟΠΝ ΣΕΚ που θα συμμετείχαν στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ, μέσα από το οποίο καθορίζονται οι ομάδες που θα συμμετάσχουν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ, το χαμηλότερο επίπεδο εθνικού πρωταθλήματος της Κύπρου.
Το πρωτάθλημα ΟΠΝ ΣΕΚ βρίσκεται στο 5ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Α΄ κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών.
Δομή
Το πρώταθλημα της ΟΠΝ ΣΕΚ διεξάγεται σε δύο γύρους όπου η κάθε ομάδα αντιμετωπίζει όλες τις υπόλοιπες ομάδες εντός και εκτός έδρας.Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ. Οι πρώτες ομάδες (ο αριθμός διαφοροποιείται από τη ΣΤΟΚ) συμμετέχουν (αν το επιθυμούν) στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ.
Ομάδες
Για την περίοδο 2021-22 θα διεξαχθεί πρωτάθλημα απο κοινού με την ΕΠΕΛ.
Οι πρωταθλήτριες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι ο Διγενής Βορόκλινης με 7 κατακτήσεις. Το πρωτάθλημα της περιόδου 2019-20 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.
Μικρό Νησί (νησίδα) Ζακύνθου
Το Μικρό Νησί ή Γαρέζος ή Κάπαρη είναι βραχονησίδα του Ιονίου στα βορειοδυτικά παράλια της Ζακύνθου, η οποία βρίσκεται απέναντι από τα βορειοανατολικά παράλια του νησιού και βόρεια από το ομώνυμο οικισμό.
Δείτε επίσης
Τον οικισμό Μικρό Νησί
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Ζακύνθου Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Πύργος Ζαμανσκί
Ο Πύργος Ζαμανσκί (γαλλικά: Tour Zamansky) ή Πύργος του Ζυσιέ (γαλλικά: Tour de Jussieu) είναι κτίριο του 5ου Δημοτικού Διαμερίσματος του Παρισιού. Ευρισκόμενος στο μέσον της Πανεπιστημιούπολης του Ζυσιέ (Πανεπιστήμιο Πιερ και Μαρί Κιουρί), στεγάζει τις διοικητικές υπηρεσίες της. Φέρει την ονομασία του Μαρκ Ζαμανσκί, κοσμήτορα της Σχολής Επιστημών του Παρισιού από το 1963 έως το 1970. Είναι επίσης γνωστός ως «Πύργος του Ζυσιέ» μεταξύ των Παριζιάνων, καθώς και ως «κεντρικός πύργος» ή, απλώς, «ο πύργος», από τους θαμώνες της πανεπιστημιούπολης. Η έκφραση «ο πύργος» ορίζει, επίσης, αρκετά συχνά, από μετωνυμία, τις ίδιες τις διοικητικές υπηρεσίες.
Ύψους 90 μέτρων, αποτελεί ένα από τα ψηλότερα κτίρια της Ιλ-ντε-Φρανς. Αποτελείται από 28 επίπεδα: ένα ισόγειο, δύο ημιορόφους, 24 κανονικούς ορόφους, καθώς και έναν όροφο τεχνικής χρήσης. Επί της στέγης του κτιρίου βρίσκονται τέσσερις ιστοί οι οποίοι φέρουν διάφορες κεραίες, με το συνολικό ύψος να ανέρχεται στα 93 μέτρα.
Ιστορία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Σχολή Επιστημών του Παρισιού προσπαθούσε να επεκταθεί. Τα πρώτα κτίρια της Πανεπιστημιούπολης του Ζυσιέ ανεγέρθηκαν. Ο Εντουάρ Αλμπέρ, στη συνέχεια, ξεκίνησε τον σχεδιασμό ενός τετράπλευρου κτιριακού συμπλέγματος, το οποίο θα περιελάμβανε έναν πύργο. Μετά τον θάνατό του, το αρχικό σχέδιο υπέστη τροποποιήσεις από τους αρχιτέκτονες Κασάν, Κουλόν και Ρισάρ. Η ανέγερση του πύργου, τελικώς, έλαβε χώρα το 1970.
Κατά τις εργασίες ανακαίνισης της πανεπιστημιούπολης, τέθηκε το ζήτημα της κατεδάφισης του πύργου, λόγω, μεταξύ άλλων, της χαμηλής ανταποδοτικότητάς του, ωστόσο θα ήταν αρκετά δύσκολη η εύρεση χώρου προς χρήση ανάλογου μεγέθους. Ο πύργος εκκενώθηκε και διαδικασία αφαίρεσης του αμιάντου ξεκίνησε μετά το 2004. Οι ίδιες οι εργασίες ξεκίνησαν στα τέλη του 2006, υπό την διεύθυνση του αρχιτέκτονα Τιερί Βαν ντε Βινγκάρτ. Στις 22 Ιουνίου 2009, ο πύργος παραδόθηκε στο Πανεπιστήμιο Παρί ΣΤ΄.
Ρεκόρ ανάβασης
Ο Πύργος Ζαμανσκί χρησιμοποιήθηκε για την διεξαγωγή αγώνα δρόμου ανάβασης μέσω των σκαλοπατιών του κατά τα εγκαίνια της πανεπιστημιούπολης του Ζυσιέ, έπειτα από την ανακαίνισή της, στις 30 Σεπτεμβρίου 2016. Το ρεκόρ ανάβασης (η εκκίνηση δόθηκε στο προαύλιο εμπρός στον πύργο 45) ήταν 2 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα.
Επιπλέον, τον Σεπτέμβριο του 2018, ένα ρεκόρ ώρας (μέγιστος αριθμός αναβάσεων και καταβάσεων σε χρονικό διάστημα μίας ώρας) δημιουργήθηκε με 10 αναβάσεις και καταβάσεις σε επιπλέον 6 ορόφους, αριθμοί οι οποίοι αντιστοιχούν σε 286 ορόφους (920 μέτρα απόσταση ανάβασης) και 280 ορόφους (900 μέτρα απόσταση κατάβασης) σε χρονικό διάστημα 1 ώρας.
Καμία ανάβαση της προσόψεως (υπό την μορφή αναρρίχησης) δεν έχει καταγραφεί.
Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη (συνοικία Ιδαλίου)
Οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη είναι συνοικία του Δήμου Ιδαλίου.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με τον Άγιο Γεώργιο (Δήμος Λατσιών), στα ανατολικά και νότια με την Παναγία Ευαγγελίστρια και στα νοτιοδυτικά και δυτικά με τη Νήσου.
Ιστορία
Η συνοικία Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη δημιουργήθηκε το 1983 στη βορειοανατολική περιοχή του Ιδαλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Ιδαλίου
Σέργιος Νικητιάτης
Ο Σέργιος Νικητιάτης (άκμασε π. 840) ήταν ανώτερος Βυζαντινός αξιωματούχος και μέλος της δυναστείας του Αμορίου/Φρυγικής. Γιορτάζεται ως Άγιος από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία στις 28 Ιουνίου για τον ρόλο του στην αποκατάσταση της προσκύνησης των εικόνων (άγιος Σέργιος ο δίκαιος, ο μάγιστρος).
Βιογραφία
Ο Σέργιος Νικητιάτης είναι μία σκοτεινή και «αινιγματική» (κατά τον Κύριλ Μάνγκο) μορφή, γνωστή μόνο μέσω σύντομων αναφορών σε δύο αγιογραφικά έργα, τις Πράξεις των Αγίων Δαβίδ, Συμεών και Γεωργίου και το Synaxarium Constantinopolitanum. Σύμφωνα με αυτά, ο Σέργιος γεννήθηκε στο χωριό Νικητία, κοντά στην Άμαστρη της Παφλαγονίας, από όπου και το επίθετό του. Ήταν στενός συγγενής -πιθανώς ο θείος- της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας, συζύγου του Αυτοκράτορα Θεόφιλου (βασ. 829–842) και μητέρας του Μιχαήλ Γ΄ (βασ. 842–867).
Επί Θεόφιλου έγινε ένα από τα ηγετικά μέλη της Συγκλήτου, στην Κωνσταντινούπολη, φτάνοντας στον ανώτατο Αυλικό βαθμό του μαγίστρου. Οι σφραγίδες που του αποδίδονται, επίσης τον καταγράφουν ότι προχώρησε σταδιακά στα επίπεδα του υπάτου, του ανθυπάτου, του πρωτοσπαθάριου και του πατρικίου και ότι κατείχε το αξίωμα του λογοθέτη του Γενικού ή λογοθέτη του Δρόμου (ανάλογα με την ανάγνωση των σφραγίδων).
Το 843 ο Σέργιος έπαιξε καθοριστικό ρόλο, μαζί με τον λογοθέτη Θεόκτιστο και τα αδέλφια της Θεοδώρας, Βάρδα και Πετρωνά, στην οριστική εγκατάλειψη της Εικονομαχίας και στην αποκατάσταση της λατρείας των εικόνων, μία πράξη για την οποία τιμάται ως άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 28 Ιουνίου.