cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαργκάτ
Ιστορία
Στις αρχές του 13ου αιώνα, οι Οσπιτάλιοι Ιππότες έλεγχαν τη γύρω γη και τους δρόμους και είχαν μεγάλα κέρδη από ταξιδιώτες και προσκυνητές, που περνούσαν από εκεί. Ο Ισαάκιος Κομνηνός της Κύπρου φυλακίστηκε εκεί, αφότου ο Ριχάρδος Α' της Αγγλίας (ο Λεοντόκαρδος) κατέλαβε την Κύπρο από αυτόν κατά τη διάρκεια της Τρίτης Σταυροφορίας. Ο επίσκοπος της γειτονικής Βαλένιας χρησιμοποίησε επίσης το Μαργκάτ ως έδρα του μετά το 1240 περίπου. Το Μαργκάτ ήταν δεύτερο σε μέγεθος και δύναμη από το άλλο φρούριο των Ιωαννιτών Ιπποτών στα νότια, το Κρακ των Ιπποτών. δεξιά|μικρογραφία|271x271εσ| Αεροφωτογραφία του Μαργκάτ, που τραβήχτηκε τη δεκαετία του '30 Τον Σεπτέμβριο του 1281, οι Ιππότες του Μαργκάτ έστειλαν ένα στρατό για να υποστηρίξουν τη μογγολική εισβολή στη Συρία, την οποία ο Μαμελούκος σουλτάνος της Αιγύπτου Καλαούν απέτρεψε με επιτυχία, αφού νίκησε τον συνασπισμό στη Χομς. Για να τιμωρήσει τους Ιωαννίτες Ιπππότες, ο σουλτάνος συγκέντρωσε στρατό στη Δαμασκό και πολιόρκησε το Μαργκάτ στις 17 Απριλίου 1285. Μετά από μια πολιορκία 38 ημερών, κατά τη διάρκεια της οποίας ανθρακωρύχοι κατάφεραν να σκάψουν αρκετές σήραγγες κάτω από τα τείχη του φρουρίου, καταστράφηκε μια προεξοχή του νοτιότερου τείχους. Οι υπερασπιστές πανικοβλήθηκαν και, όταν ανακάλυψαν τις πολλές σήραγγες γύρω από το φρούριο, παραδόθηκαν στον διοικητή των Μαμελούκων, Φαχρ αλ Ντιν Μούκρι στις 23 Μαΐου. Ο σουλτάνος της Αιγύπτου εισήλθε στο Μαργκάτ δύο ημέρες αργότερα. Την πολιορκία βίωσε ως αυτόπτης μάρτυρας ο 11χρονος Αμπούλ Φεντά με τον πατέρα του, τον Αγιουβίδη κυβερνήτη της Χάμα. Ο σουλτάνος επέτρεψε στους Ιωαννίτες Ιππότες να φύγουν με ό,τι μπορούσαν να μεταφέρουν. Αντί να καταστρέψει το Μαργκάτ, όπως έκανε με άλλα φρούρια, επισκεύασε τις άμυνές του και έθεσε μια ισχυρή φρουρά εκεί λόγω της στρατηγικής της αξίας.
Το Μαρκάτ, γνωστό ως Μαρκάμπ από τους μουσουλμάνους, έγινε περιοχή της επαρχίας της Τρίπολης. Ο ταξιδιώτης Ιμπν Μπατούτα επισκέφθηκε το φρούριο και σημείωσε ότι ένα προάστιο χτίστηκε έξω από αυτό για αλλοδαπούς, στους οποίους δεν επιτρεπόταν η είσοδος στο φρούριο. Ο διοικητής της περιφέρειας, που έδρευε στο φρούριο Μαρκάμπ, κατείχε τπν στρατιωτικό τίτλο του "Εμίρη 20 Μαμελούκων". Είχε καθήκον την υπεράσπιση της ακτής, ιδίως από απειλές από το νησί της Κύπρου, και τη συντήρηση των πύργων φρουράς και των παρατηρητηρίων.
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής εποχής, το Μαργκάτ έγινε το διοικητικό κέντρο ενός καζά ("περιφέρεια") με το ίδιο όνομα, το οποίο περιείχε τρεις ναχιγιέδες ("επαρχίες"). Στη δεκαετία του 1890, υπήρχαν συνολικά 393 περιοχές με συλλογικό πληθυσμό 39.671 κατοίκων, εκ των οποίων 21.121 ήταν Αλαουίτες. Τα κύρια γεωργικά προϊόντα ήταν οι ελιές, τα κρεμμύδια, ο καπνός και το μετάξι, τα οποία εμπορεύονταν σε μεγάλο βαθμό με εμπόρους με βάση τη Βηρυτό. Το φρούριο χρησίμευσε ως κατοικία του καϊμακάμη (στρατιωτικός κυβερνήτης) της περιοχής μέχρι το 1884, όταν η έδρα μεταφέρθηκε στην Μπανιγιάς.
Χωριό Αλ Μαρκάμπ
Το χωριό αλ-Μαρκάμπ ( المرقب) βρίσκεται ακριβώς βόρεια του κάστρου, περνώντας από το δρόμο που οδηγεί βόρεια προς την παράκτια πόλη Μπανιγιάς.
Σύμφωνα με την Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία της Συρίας (CBS), το χωριό είχε πληθυσμό 2.618 κατοίκους από την απογραφή του 2004. Οι κάτοικοί του είναι κυρίως Σουνίτες Μουσουλμάνοι. Μαζί, to Al Mark;amp, το Μπασατίν αλ Άσαντ και το Αλ Μπάιντα σχηματίζουν έναν κυρίως σουνιτικό μουσουλμανικό θύλακα σε μια περιοχή, που κατοικείται σε μεγάλο βαθμό από μέλη της κοινότητας των Αλαουιτών.
Ένα προάστιο υπήρχε έξω από το φρούριο τουλάχιστον από τα τέλη του 12ου αιώνα, κατά την περίοδο των Σταυροφόρων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι κυριότερες εξαγωγές του ήταν σουμάκ, κρασί, μούστος, αμύγδαλα, σύκα και κεραμικά. Το 1325, ο γεωγράφος της Βόρειας Αφρικής Ιμπν Μπατούτα επισκέφτηκε το προάστιο. Το 1938 το Αλ Μαρκάμπ στεκόταν κοντά στους πρόποδες του φρουρίου και ήταν μεταξύ πέντε σουνιτικών μουσουλμανικών χωριών της περιοχής, που περιείχε επίσης πολλά χωριά με Αλαουίτες, Ελληνορθόδοξους, Έλληνες Καθολικούς και Μαρωνίτες. Το 1945, στο τέλος της γαλλικής κυριαρχίας, το Αλ Μαρκάμπ είχε πληθυσμό 832 κατοίκων. Ξεκινώντας το 1968, γνώρισε σημαντική ευημερία λόγω της κατασκευής του αγωγού και του λιμανιού πετρελαίου της Iraq Petroleum Company στην Μπανιγιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα και οχυρώσεις των Οσπιταλίων Ιπποτών Κατηγορία:Κάστρα στην Συρία Κατηγορία:Σταυροφορικά κάστρα Κατηγορία:Κτίρια που υπέστησαν ζημιές από το σεισμό Τουρκίας-Συρίας του 2023
Τζοβάνι Ντομένικο Κασίνι
Ο Τζοβάνι Ντομένικο Κασίνι (ή Κασσίνι) (ιταλικά: Giovanni Domenico Cassini, 8 Ιουνίου 1625 – 14 Σεπτεμβρίου 1712) υπήρξε διάσημος αστρονόμος, μαθηματικός τοπογράφος (χαρτογράφος), σεληνογράφος και αστρολόγος.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Περινάλδο (Perinaldo) της Νικαίας (στη σημερινή περιφέρεια της Λιγουρίας της Ιταλίας) που την εποχή εκείνη υπαγόταν στη Δημοκρατία της Γένοβας. Έτσι άλλοι τον θεωρούν Γάλλο με το όνομα Ζαν Ντομινίκ Κασινί, και άλλοι Ιταλό με το όνομα Τζοβάνι Ντομένικο Κασίνι, ή Τζαντομένικο Κασίνι.
Οι πρώτες εργασίες του
Ο Κασίνι μετά τις πρώτες σπουδές του στο κολέγιο της Γένοβας, στράφηκε αρχικά στην ποίηση και στη συνέχεια στα μαθηματικά και την αστρονομία. Το 1650 διορίσθηκε καθηγητής της αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Εκεί το 1652 τοποθετώντας ένα γνώμονα παρατήρησης σε κάποιο κωδωνοστάσιο εκκλησίας της Μπολόνια εκτέλεσε πλήθος παρατηρήσεων επί των θέσεων των απλανών (αστέρων) τις οποίες και δημοσίευσε αργότερα το 1656. Συγκεκριμένα υπολόγισε της λόξωση της εκλειπτικής καθώς και την παράλλαξη του Ηλίου, υπολογίζοντας έτσι την απόσταση Γης – Ηλίου, (Δείτε την ενότητα Παράλλαξη αστέρων στο άρθρο Αστέρας). Στη συνέχεια συνήγαγε συμπεράσματα που ήταν αφενός πρωτοποριακά, πλην όμως ικανοποιητικά για την εποχή του
Σημαντικές ανακαλύψεις
Το 1665 με τελειοποιημένες διόπτρες ασχολήθηκε σε παρατηρήσεις των πλανητών και πρώτος αυτός προσδιορίζει τον περί τον άξονα χρόνο περιστροφής του Δία, του Άρη και της Αφροδίτης προσεγγίζοντας κατά πολύ τις αληθείς τιμές αυτών. Τέσσερα χρόνια μετά, κατόπιν πρόσκλησης και επιχορήγησης του Βασιλέως της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΔ΄ μετέβη στο Παρίσι όπου και ανέλαβε την οργάνωση του αστεροσκοπείου της πόλης, το οποίο άνοιξε τις πύλες του το 1671. Από εκεί εκτέλεσε νέο πλήθος παρατηρήσεων, συνέπεια των οποίων ήταν η ανακάλυψη του 2ου δορυφόρου του Κρόνου, του Ιαπετού (1669), και αργότερα της Ρέας (1671-1672). Το 1673 αναγνωρίσθηκε Γάλλος πολίτης, εξ αυτού και πολλοί σήμερα τον θεωρούν Γάλλο. Το 1675 ανακάλυψε ότι ο δακτύλιος του Κρόνου παρουσιάζει κενό (διαίρεση) η οποία και από τότε φέρει την ονομασία «διαίρεση του Κασίνι»
Το 1684 ανακάλυψε δύο ακόμη δορυφόρους του Κρόνου, καθώς και το καλούμενο «ζωδιακό φως». Τέλος το 1692 συμπλήρωσε τον χάρτη της Σελήνης του αστεροσκοπείου του Παρισιού ο οποίος και απετέλεσε τη βάση εκπόνησης μεταγενέστερων χαρτών. Αλλά και πέραν αυτού ο Κασίνι ξεκίνησε πρώτος τη χαρτογράφηση της Γαλλίας που πήρε και το όνομά του «Χάρτης Κασίνι» που ολοκλήρωσε όμως ο γιος του.
Με την αστρολογία ο Κασίνι ασχολήθηκε λιγότερο από ότι με την αστρονομία. Προσδιόρισε κυρίως τις ετήσιες θέσεις των σπουδαιότερων αστέρων στον ουράνιο θόλο εκπονώντας τις πρώτες αστρονομικές εφημερίδες, που αργότερα αποτέλεσαν απαραίτητα βοηθήματα των ναυτιλλομένων. Φαίνεται όμως ότι ασχολήθηκε και με την μηχανική όταν κάποτε απέρριψε πρόταση του Πάπα Κλήμη Θ΄, για αντιπλημμυρικά έργα στο ποταμό Πάδο.
Ο Κασσίνι υπήρξε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών και παρέμεινε ισόβιος διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Παρισιού μέχρι το θάνατό του, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1712, αφού είχε χάσει την όρασή του ένα χρόνο πριν. Το έργο του συνέχισαν ο γιος του Ιάκωβος Κασίνι, ο εγγονός του Φραγκίσκος Κασίνι καθώς και ο δισέγγονός του Ιωάννης – Δομίνικος Κόμης ντε Κασίνι που διατέλεσαν όλοι κατά σειρά διευθυντές του αστεροσκοπείου του Παρισιού.
Η συμβολή του στην Αστρονομία και η αποτίμηση της
Η συμβολή του Κασίνι στη πρόοδο της αστρονομίας υπήρξε σπουδαία και μεγάλη. Σήμερα αφενός ο ανδριάντας του φέρεται μπροστά από το αστεροσκοπείο του Παρισιού., αφετέρου σ΄ ένα σύγχρονο μεγαλεπήβολο διαστημικό πρόγραμμα εξερευνήσεων το όνομά του φέρει η περίφημη ραδιο-τηλεκατευθυνόμενη διαστημοσυσκευή που ερευνά την εγγύς διαστημική περιοχή του Κρόνου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Ιταλοί αστρολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι αστρολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Γάλλοι χαρτογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί χαρτογράφοι
Κατηγορία:Σεληνογράφοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 17ου αιώνα
Τσεκούρι
thumb|250px|Τσεκούρι, για την εξαγωγή [[φελλός|φελλού.]] To τσεκούρι ή πέλεκυς είναι κοπτικό εργαλείο με πλατιά λεπίδα διαφόρων σχημάτων στο άκρο λαβής, συνήθως ξύλινη. Το τσεκούρι χρησιμοποιείται συνήθως για την κοπή ξύλων, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί επίσης ως κυνηγετικό και πολεμικό όπλο, ως τελετουργικό αντικείμενο και στην εραλδική. Ανάλογα με την εξειδικευμένη χρήση του, μπορεί να έχει διαφορετικό σχήμα.
Πριν από την εμφάνιση του σύγχρονου τσεκουριού, λίθινα εργαλεία με τη μορφή λεπίδας χρησιμοποιούνταν εδώ και τουλάχιστον 1,5 εκατομμύρια χρόνια, αν και χωρίς λαβή, η οποία προστέθηκε αργότερα. Το υλικό της κεφαλής άλλαξε με την πρόοδο της τεχνολογίας από πέτρα σε χαλκό, ορείχαλκο, σίδηρο και τέλος ατσάλι. Η προσαρμογή της λεπίδας στη λαβή γινόταν ανάλογα με τα διαθέσιμα υλικά, αρχικά, με ενσφήνωση της λεπίδας μέσα στη λαβή, και αργότερα, όταν οι πέλεκεις έγιναν μεταλλικοί, με πτερύγια, ανασηκωμένες άκρες και με οπή (μάτι). Ο τελευταίος τύπος μοιάζει με τα σημερινά τσεκούρια. Από την προϊστορική εποχή χρονολογείται και η χρήση του τσεκουριού ως πολεμικό όπλο. Τύποι πολεμικών τσεκουριών ήταν ο δανικός πέλεκυς, με πλατιά λεπίδα, η φραγκίσκα, το τόμαχωκ των ιθαγενών της Αμερικής και η αλαβάρδα, η οποία μοιάζει με δόρυ.
Ο πέλεκυς, απλός ή διπλός, είχε θρησκευτική σημασία για πολλούς αρχαίους λαούς, συνδέοντας συχνά με τον κεραυνό, και είχαν αναθηματικό χαρακτήρα. Η ιδιαίτερη σημασία είχε στον μινωικό πολιτισμό ο διπλός πέλεκυς ή λάβρυς. Οι πέλεκες αυτοί ήταν λεπτότεροι και έφεραν διακόσμηση.
Πηγές
Κατηγορία:Μηχανικά εργαλεία χειρός κατηγορία:Όπλα
Ότογιολ 53
thumb|220px|Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 53 thumb|Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 53
Ο Ότογιολ 53 ή Αυτοκινητόδρομος 53 στα ελληνικά είναι ένας αυτοκινητόδρομος στην Τουρκία. Συνδέει το Ντοργίολ με την Αλεξανδρέττα. Εχεί μήκος 170 χιλίομετρα. Ξεκινάει από τον Ότογιολ 52, ενώ είναι υπό μελέτη η επέκταση του δρόμου μέχρι τον συνοριακό σταθμό με την Συρία. Ο οδικός άξονας έχει διόδια. Είναι μέρος της Ευρωπαϊκής Οδού 91 και της Ασιατικής Οδού 84.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Τουρκίας
Υδάτινο φανάρι
Το Υδάτινο Φανάρι είναι ένας τύπος λαμπτήρα που επιπλέει στην επιφάνεια του νερού. Είναι επίσης γνωστό ως λάμπα ποταμού ή λάμπα λίμνης κ.λπ., ανάλογα με το υδάτινο σώμα στο οποίο επιπλέει ο λαμπτήρας νερού. Η λάμπα νερού προέρχεται από την Ινδία και αργότερα εξαπλώθηκε στη Νοτιοανατολική Ασία και την Ανατολική Ασία λόγω της επιρροής της ινδουιστικής-βουδιστικής πολιτιστικής διάδοσης. μικρογραφία|Tōrō nagashi στο [[Σασέμπο|Sasebo]]
Νότια Ασία και Νοτιοανατολική Ασία
Τα υδάτινα φανάρια στην ινδική κουλτούρα εμφανίζονται σε διάφορα παραδοσιακά φεστιβάλ και θυσίες, ειδικά τα φεστιβάλ την ημέρα της πανσελήνου ή Purnimas όπως τα φεστιβάλ στο Kartik Purnima, σε όλη τη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία, συμπεριλαμβανομένων των Vesak Day, Deepavali, Boita Bandana, Loi Krathong, Bon Om Touk, Songkran Festival, Lantern Festival, Mid-Autumn Festival, Water Festival, κ.λπ., έχουν απλούς λαμπτήρες και είναι κατασκευασμένοι από φυτικά υλικά όπως λουλούδια και φύλλα. Το κύριο νόημα των φώτων του νερού σε αυτές τις περιοχές είναι να λατρεύουν τους θεούς, να απομακρύνουν τις καταστροφές και να καλωσορίζουν την ευτυχία. Μερικοί νέοι άνδρες και γυναίκες θα προσευχηθούν επίσης για έναν καλό γάμο με λάμπες νερού. Τα φανάρια νερού πιστεύεται επίσης ότι καθοδηγούν τις ψυχές στο νερό.
Κίνα
Ήδη από τη δυναστεία των Τανγκ, το Φανάρι του Νερού χρησιμοποιήθηκε σε παραδοσιακά κινεζικά φεστιβάλ, όπως το Φεστιβάλ Φαναριών, το Φεστιβάλ των Μέσων του Φθινοπώρου, το Κινεζικό Νέο Έτος και ακόμη και τα Χριστούγεννα σε ορισμένα μέρη όπως το Χονγκ Κονγκ. Έχει πολλά ονόματα, ανάλογα με τα υδάτινα σώματα στα οποία εκκενώνονται τα φανάρια, όπως水燈(φανάρι νερού),流燈(πλωτό φανάρι),河灯,江燈(φανάρι ποταμού),湖燈(φανάρι λίμνης),水燈頭(κεφαλή φαναριού νερού) και照冥. Το σχήμα των φαναριών μπορεί να είναι τετράγωνο ή σε μορφή λωτού.
Κορέα
Και στις δύο Κορέας, το φανάρι του νερού είναι γνωστό ως 유등 ( yudeung : φως).
Ιαπωνία
Το tōrō nagashi (灯籠流し) είναι μια τελετή κατά την οποία οι συμμετέχοντες πλέουν χάρτινα φανάρια σε ένα ποτάμι. Το tōrō είναι η ιαπωνική λέξη για το "φανάρι", ενώ nagashi σημαίνει "κρουαζιέρα" ή "ροή" Αυτή η δραστηριότητα εκτελείται παραδοσιακά το τελευταίο βράδυ του Φεστιβάλ Μπον, με την πεποίθηση ότι θα βοηθήσει να οδηγηθούν οι ψυχές των αποθανόντων στον κόσμο των πνευμάτων. Το Φεστιβάλ Μπον λαμβάνει χώρα από τη δέκατη τρίτη έως τη δέκατη έκτη Αυγούστου ή Ιουλίου, ανάλογα με το ημερολόγιο που χρησιμοποιείται. Το ειρηνικό έθιμο αποτελεί μια χειρονομία σεβασμού για όσους έχουν πεθάνει και δίνει στους συμμετέχοντες μια στιγμή να σκεφτούν τους προγόνους τους, τους αγαπημένους τους ή ακόμη και τα κατοικίδια ζώα που έχουν πεθάνει.
Βιβλιογραφικές αναφορές
https://www.japantimes.co.jp/culture/2014/08/13/events/events-tokyo/lighting-way-obon/
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Ινδίας Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Πολιτισμός της Ασίας Κατηγορία:Κινεζικός πολιτισμός Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Άξονας
Η ονομασία Άξονας μπορεί να παραπέμπει στα παρακάτω άρθρα:
Άνθεια
Με την ονομασία Άνθεια είναι γνωστά:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μουρλογεώργης
Ο Μουρλογεώργης ήταν αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το χωριό Σκούπι (σήμερα Πάος) των Καλαβρύτων. Κατά τις αρχές της επανάστασης ακολούθησε τον στρατηγό Κανέλλο Δεληγιάννη. Βρέθηκε με τα Καρυτινά σώματα στην πολιορκία του Λάλα μαζί με τον Δημήτρη Δεληγιάννη και έπειτα στην Πολιορκία της Τριπολιτσάς κατά τα Τρίκορφα και έμεινε εκεί όλο το χρόνο της πολιορκίας.
Αυτός και ο αδελφός του και άλλοι μερικοί απέδειξαν μεγάλο ζήλο και προθυμία στον πόλεμο. Ήταν πολύ καλός στο σημάδι και προκαλούσε συνέχεια τους Τούρκους για να γίνεται πόλεμος.
Στις 12 Ιουνίου όταν έλειπαν οι αρχηγοί και οι άλλοι καπεταναίοι για να υποδεχτούν τον Δημήτριο Υψηλάντη, οι Τούρκοι πήραν θάρρος και νόμισαν ότι ήταν καλή ευκαιρία να βγουν και να κατακτήσουν την πεδιάδα του Μικρού Μύτικα του χωριού Μακροβουνίου. Στην μάχη που ακολούθησε ο Μουρλογεώργης διακρίθηκε για την γενναιότητά του.
Ενώ ήταν μόνος του και λίγο πιο πέρα από τους δικούς του, τον περικύκλωσαν Τούρκοι καβαλάρηδες. Αυτός όμως τους φοβέριζε με το τουφέκι του και τους σταματούσε. Όταν ένας Τούρκος έσυρε το σπαθί του για να του πάρει το κεφάλι, ο Μουρλογεώργης άρπαξε με τα χέρια του το χαλινάρι και κρύφτηκε κάτω από την κοιλιά του αλόγου. Ο Τούρκος τον πυροβόλησε δυο φορές και τον πλήγωσε ελαφρά, αλλά ο Μουρλογεώργης με το μαχαίρι του ξεκοίλιασε το άλογο και στην συνέχεια σκότωσε τον Τούρκο.
Από το περιστατικό αυτό, ο Μουρλογιώργης πληγωμένος στάλθηκε στο νοσοκομείο της Βυτίνας, όπου ο χειρουργός Νικόλαος Θεοφιλόπουλος τον περιποιήθηκε και τον θεράπευσε.
Τα ανδραγαθήματα αυτά που έκανε και σε άλλες μάχες τον έκαναν γνωστό και δημοφιλή στους Έλληνες. Με την αποκατάσταση δεν δέχτηκε να πάρει την παραμικρή περίθαλψη και πέθανε φτωχός και άστεγος.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Πλατωνισμός
Ο όρος «Πλατωνισμός» αναφέρεται στις ιδέες του Πλάτωνα. Στον πυρήνα της φιλοσοφίας του, όμως, υπάρχει μία εντυπωσιακά πρωτότυπη μεταφυσική θεωρία που δέχεται την ύπαρξη μιας σφαίρας από αιώνιες και αμετάβλητες πραγματικότητες, διαχωρισμένη από τον μεταβαλλόμενο κόσμο της καθημερινής εμπειρίας. Αυτές οι οντότητες είναι το αίτιο των πάντων και η πηγή κάθε αξίας και νοήματος, και η διερεύνηση της υπερβατικής φύσης τους και του τρόπου με τον οποίο τις γνωρίζουμε είναι το πιο χαρακτηριστικό μέρος του Πλατωνισμού. Έτσι, αυτή η πλευρά του έργου του είναι που μπορεί να χαρακτηριστεί πιο σωστά «πλατωνική», και κατ’ επέκταση από αυτή την ιδιόμορφη σύλληψη της υπέρτατης πραγματικότητας ο όρος «πλατωνισμός» χρησιμοποιείται μερικές φορές και για άλλες θεωρίες, που είναι ρεαλιστικές (ιδεαλιστικές) στον χαρακτήρα τους. Αυτές συνήθως υποστηρίζουν ότι οι αφηρημένες οντότητες, ιδιαίτερα οι μαθηματικές, υπάρχουν έξω από τον χώρο και τον χρόνο, ανεξάρτητα από το εάν εμείς τις αντιλαμβανόμαστε ή τις βιώνουμε.
Η θεωρία των ιδεών
Το κίνητρο του ακραίου ρεαλισμού του Πλάτωνα είναι η δυσαρέσκεια του με την υποτιθέμενη γνώση του κόσμου γύρω μας, στον οποίο τα πάντα είναι ατελή και μεταβλητά. Πώς μπορούμε να ξέρουμε τι σημαίνει «ψηλός», όταν ένας ψηλός άνθρωπος είναι κοντός σε ένα ψηλό δένδρο; Ή, τι είναι το κόκκινο, όταν ένα μήλο που φαίνεται κόκκινο στο φως της ημέρας δείχνει μαύρο στο σκοτάδι; Αυτά τα πράγματα συμπεραίνει ο Πλάτων, δεν είναι αντικείμενα γνώσης αλλά γνώμης και εικασίας. Το γνωστό πρέπει να είναι τέλειο, αιώνιο και αμετάβλητο και, αφού τίποτε στην καθημερινή μας εμπειρία (στη «σφαίρα του γίγνεσθαι») δεν ικανοποιεί αυτή την περιγραφή, πρέπει να υπάρχει μια υπερβατική «σφαίρα του είναι» όπου υπάρχουν τέλεια και αμετάβλητα υποδείγματα. Όλες οι ηθικές αξίες αποτελούν Ιδέες: η αρετή, η δικαιοσύνη, η ανδρεία, η σωφροσύνη, η ευσέβεια και όλες οι άλλες αντίστοιχες. Ιδέες είναι ακόμη οι μαθηματικές έννοιες και οντότητες: η ισότητα, η ενότητα, η πολλαπλότητα, ο αριθμός, το σημείο, η γραμμή, το γεωμετρικό σχήμα, το στερεό.
EVS Broadcast Equipment
Παραγωγή τηλεοπτικού προγράμματος ψηφιακά, χωρίς κασέτες
Το πρόγραμμα των τηλεοπτικών σταθμών αποτελείτο, μέχρι προσφάτως, κυρίως από την αναμετάδοση προ-εγγεγραμμένων εικόνων οι οποίες και είχαν αποθηκευτεί σε κασέτες. Όμως η γραμμική προσπέλαση -επεξεργασία ( η αλλιώς επεξεργασία σε κασέτες) αντικαθίσταντο από ψηφιακά μέσα ή αλλιώς γνωστά σαν μη-γραμμικής προσπέλασης επεξεργασία. Σήμερα, η ψηφιακή τεχνολογία του σκληρού δίσκου (εξ’ ορισμού γνωστή σαν μη σειριακής προσπέλασης ) είναι η διαδεδομένη εναλλακτική. Έχει υπάρξει μια ξεκάθαρη τάση που ορίζετε σαν “μετανάστευση” προς αυτήν την τεχνολογία εδώ και αρκετά χρόνια, παρόλο που θα χρειαστούν 5 με 6 χρόνια ακόμα για την αύξηση του ποσοστού εισχώρησης των σκληρών δίσκων από 30% σε 70%. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί ξεκίνησαν αυτή την “μετανάστευση” σε πιο δια-λειτουργικές υπολογιστικές πλατφόρμες κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Σήμερα τα βίντεο με την κλασική τους μορφή χρησιμοποιούνται σπάνια στην παραγωγή τηλεοπτικού προγράμματος. Οι server ψηφιακού τύπου EVS είναι κανόνας πλέον στην παραγωγή τηλεοπτικού προγράμματος.
Ιστορικό της εταιρίας
Η EVS Broadcast Equipment SA ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 1994 από τους Laurent Minguet, Pierre L’Hoest και Michel Counson. Οι ιδρυτές της EVS στόχευαν στην δημιουργία ενός ψηφιακού καταγραφέα εικόνων σε σκληρούς δίσκους (disk recorders) για επαγγελματίες παραγωγούς της τηλεοπτικής βιομηχανίας. Τα αρχικά EVS σημαίνουν "Ecriture Video Simulation" (εγγραφή εξομοιωτή βίντεο ), όταν το προϊόν της εταιρίας είχε σαν στόχο τους αρχιτέκτονες που είχαν στη κατοχή τους εργαλεία βίντεο και γραφικών. Οι σημερινοί πωλητές θα τα χαρακτήριζαν σαν «ακραία συστήματα βίντεο».
Πηγές
Κατηγορία:Επιχειρήσεις Κατηγορία:Βίντεο
Βυζαντινό Κάστρο Μεσημέριου Κρίκου
Στην αρχαιότητα στην περιοχή βρίσκονταν δύο ελληνιστικές πόλεις, η Μεσημέριον και η Κρίκος όπου τον μεσαίωνα οι βυζαντινοί έχτισαν το κάστρο, άγνωστο πότε ακριβώς, κατά άλλους μεταξύ 1121 και 1198. Αρχικά ήταν κτισμένο σε τρείς βαθμίδες αλλά μετά την καταστροφή του 1704 ξανακτίστηκε σε μία βαθμίδα. Αναφέρεται το 1266 ότι πέρασε στην δικαιοδοσία της οικογένειας Ρούφο, εκτεταμένες καταστροφές έπαθε το 1482, ενώ ανακατασκευάστηκε πλήρως από τους Αραγόνες βασιλείς. Το 1783 καταστράφηκε πάλι απο σεισμό κι άλλαξε ιδιοκτήτη, Το 1905 κατέρρευσε η οροφή του και σήμερα ανήκει στον ομώνυμο δήμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Καλαβρία
Γλώσσα Τλινγκίτ
Η γλώσσα Τλινγκίτ (Lingít  [ɬɪnkɪtʰ]) ομιλείται από τους Τλινγκίτ της νοτιοανατολικής Αλάσκας και του δυτικού Καναδά. Ανήκει στις γλώσσες Να-Ντενέ. Υπάρχει μια εκτεταμένη προσπάθεια για την αναβίωση της γλώσσας στην νοτιοανατολική Αλάσκα για την διάσωση και διατήρηση του πολιτισμού και της γλώσσας των Τλινγκίτ.
Οι ιεραπόστολοι της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ήταν οι πρώτοι που ανέπτυξαν αλφάβητο για τα Τλινγκίτ, δημιουργώντας ένα κυριλλικό αλφάβητο βασισμένο στο ρωσικό για την καταγραφή και μετάφραση κειμένων στη γλώσσα όταν η Ρωσική Αυτοκρατορία είχε κτήσεις στην Αλάσκα, την Βόρεια Αμερική και την επαρχία Σονόμα της Καλιφόρνιας. Μετά την Αγορά της Αλάσκας, αγγλόφωνοι ιεραπόστολοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες ανέπτυξαν μια γραπτή εκδοχή της γλώσσας με το λατινικό αλφάβητο.
Ιστορία
Η ιστορία της Τλινγκίτ δεν είναι πολύ γνωστή, κυρίως επειδή δεν υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες μέχρι την πρώτη επαφή των Τλινγκίτ με τους Ευρωπαίους γύρω στην δεκαετία του 1790. Η τεκμηρίωση της γλώσσας ήταν σκόρπια και ελλειπής μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Η γλώσσα φαίνεται να έχει επεκταθεί προς βορράν από την περιοχή Κέτσικαν-Σάξμαν μέχρι την περιοχή του Τσίλκατ αφού κάποια συντηρητικά στοιχεία σταδιακά μειώνονται από το νότο προς τον βορρά. Τα κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ της γλώσσας Εγιάκ, τα οποία βρίσκονται γύρω από το δέλτα του ποταμού Κόπερ και των Τλινγκίτ του Τόνγκας κοντά στο κανάλι του Πόρτλαντ είναι αρκετά, παρά τις γεωγραφικές και γλωσσικές διαφορές.
Ταξινόμηση
Η Τλινγκίτ ταξινομείται ως διακριτό τμήμα των γλωσσών Να-Ντενέ, μιας γλωσσικής οικογένειας της Βόρειας Αμερικής. Ο Έντουαρντ Σαπίρ (1915) επιχειρηματολόγησε για την συμπερίληψη της στην οικογένεια, μια αξίωση για την οποία τοποθετήθηκαν οι Φραντς Μποάζ (1917), Π.Ε. Γκόνταρντ (1920), και πολλοί άλλοι επιφανείς γλωσσολόγοι της εποχής.
Μελέτες στα τέλη του 20ου αιώνα που έγιναν από τους Χάιντς Γιούργκεν Πίνοφ (1962, 1968, 1970) και Μάικλ Ε. Κράους (1964, 1965, 1969) έδειξαν μια ισχυρή σύνθεση με τα Εγιάκ και τις Αθαμπασκανές γλώσσες.
Γεωγραφική κατανομή
Τα Τλινγκίτ ομιλούνται στην περιοχή που εκτείνεται γύρω από το στόμιο του ποταμού Κόπερ μέχρι την ακτή του Κόλπου της Αλάσκας και σε όλα σχεδόν όλα τα νησιά του Αρχιπέλαγος του Αλεξάνδρου στη Νοτιοανατολική Αλάσκα. Χαρακτηρίζεται από τέσσερις ή πέντε διαφορετικές διαλέκτους, αλλά ως επί το πλείστον είναι αμοιβαία κατανοητές. Σχεδόν όλη η περιοχή όπου ομιλείται η Τλινγκίτ ανήκει στα σύγχρονα όρια της Αλάσκας.
Η εξαίρεση είναι μια περιοχή που είναι γνωστή ως "Εσωτερική Τλινγκίτ", που εκτείνεται μέχρι τον ποταμό Τάκου και μέχρι την βόρεια Βρετανική Κολομβία και το Γιούκον γύρω από τις περιοχές που περιβάλλουν την λίμνη Άτλιν (Áa Tleen "Μεγάλη Λίμνη") και την λίμνη Τέσλιν (Desleen < Tas Tleen "Μεγάλο Νήμα"), καθώς και μια συγκέντρωση γύρω από την λίμνη Μπένετ στο τέλος του μονοπατιού Τσίλκουτ (Jilkhoot). Μόνο εκεί τα Τλινγκίτ βρίσκονται στον Καναδά. Οι θρύλοι των Τλινγκίτ λένε ότι ομάδες Τλινγκίτ κατοικούσαν τις κοιλάδες των ποταμών Στικίν, Νας και Σκίνα κατά τις μεταναστεύσεις τους από το εσωτερικό. Στην πολιτεία της Ουάσιγκτον υπάρχουν 85 ομιλητές της γλώσσας. μικρογραφία|Δύο σύγχρονοι ομιλητές της γλώσσας Τλινγκίτ
Χρήση και προσπάθειες αναβίωσης
Ο Γκόλια (2007) ανέφερε ένα μειούμενο πληθυσμό 500 ομιλητών στην Αλάσκα. Το Πολιτιστικό Συμβούλιο των Πρώτων Λαών (2014) αναφέρει 2 ομιλητές στον Καναδά σε πληθυσμό 400 Τλινγκίτ.
Το 2013 το Πανεπιστήμιο της Νοτιοανατολικής Αλάσκας προσέφερε μαθήματα Τλινγκίτ. Τον Απρίλιο του 2014 η Τλινγκίτ αναγνωρίστηκε ως επίσημη γλώσσα της Αλάσκας βοηθώντας την αναβίωση της γλώσσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες των Ηνωμένων Πολιτειών
Οσίπ Ζάντκιν
Ο Οσίπ Ζάντκιν (Осип Цадкин, Βιτέμπσκ Λευκορωσίας, 28 Ιανουαρίου 1888 – Νεϊγί-συρ-Σεν, 25 Νοεμβρίου 1967) ήταν Ρώσος γλύπτης, ο οποίος πολιτογραφήθηκε Γάλλος στα 1920.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Οσίπ Ζάντκιν σπούδασε αρχικά για τρία χρόνια στο Λονδίνο και από το 1909 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι, όπου φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού.
Ο Ζάντκιν έλαβε μέρος στον πόλεμο του 1914 – 1918, ως τραυματιοφορέας στο γαλλικό στρατό, στάλθηκε στο μέτωπο, όπου και τραυματίστηκε. Μετά τον πόλεμο, το 1920, νυμφεύθηκε τη νεαρή ζωγράφο Βαλεντίνη Παξ (Valentine Pax), ισπανικής και σικελικής καταγωγής, η οποία είχε αφιχθεί στο Παρίσι από την Αλγερία. Την ίδια χρονιά, ο Ζάντκιν απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα κι έτσι μπορούσε να εκθέτει τα γλυπτά του στα σαλόν του Παρισιού.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω και της εβραϊκής καταγωγής του από την πλευρά του πατέρα του, κατέφυγε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, απ’ όπου επέστρεψε το Σεπτέμβριο του 1945. Ο Ζάντκιν είχε αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τους ζωγράφους Πάμπλο Πικάσο, Ζωρζ Μπρακ, Ανρί Ματίς, Αμεντέο Μοντιλιάνι και τον ιαπωνικής καταγωγής Λεονάρ Φουζιτά, με τους οποίους σύχναζε στα γειτονικά με την κατοικία του «καλλιτεχνικά» καφέ του Μονπαρνάς – το Καφέ Ντομ και το Κλοζερί ντε Λιλά.
Το 1950 ο Ζάντκιν τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο στη Μπιενάλε της Βενετίας και το 1960 του απονεμήθηκε το βραβείο της Πόλης των Παρισίων. Το 1962 εκλέχθηκε καθηγητής της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Παρισιού (Académie de la Grande Chaumière, Paris).
Ο Ζάντκιν δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του με τον τίτλο "Η Σφύρα και η Ψαλίδα. Αναμνήσεις της ζωής μου" (Le Maillet et le Ciseau. Souvenirs de ma vie, 1968). Πέθανε στο Παρίσι το 1967 σε ηλικία 77 ετών και είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς (Cimetière du Montparnasse).
Το καλλιτεχνικό έργο του
thumb|αριστερά|250px|"Προμηθέας". Έργο του Οσίπ Ζάντκιν, Παρίσι, 2011.
Ο Ζάντκιν επηρεάστηκε στο έργο του από τον κυβισμό, αλλά και από την αφρικανική τέχνη. Συνάμα, ήταν μεγάλος θαυμαστής του διάσημου Γάλλου γλύπτη Ωγκύστ Ροντέν. Εργάστηκε με κάθε είδους υλικό – μάρμαρο, γρανίτη, πέτρα, ξύλο, χαλκό, ενώ ασχολήθηκε επίσης με τη λιθογραφία, την ταπισερί και το γκουάς.
Η θεματολογία των έργων του εμπνέεται, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του δράσης, από τη μυθολογία, τη θρησκεία ή την ιστορία, όπως στα γλυπτά του «Αδάμ και Εύα» (1925), «Οι Μαινάδες» (1929), «Κορμός ερμαφρόδιτου» (1925 – 1931), «Ορφέας» (1956).
Υπαίθρια γλυπτά από μπρούντζο, που έχουν τοποθετηθεί σε δημόσιους χώρους στο Παρίσι, είναι: «Αγγελιαφόρος» (1937, Και ντ’ Ορσαί, Γέφυρα Ενβαλίντ), «Ο Ποιητής ή Αφιέρωμα στον Πωλ Ελυάρ» (1954, Κήπος του Λουξεμβούργου), «Προμηθέας», μια συγχώνευση της μορφής με τη φλόγα (1955, Πλατεία Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε), «Η επιστροφή του άσωτου υιού» (1964, Πλας ντ’ Ιταλί).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι γλύπτες Κατηγορία:Λευκορώσοι Κατηγορία:Εβραίοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Ρωσοεβραίοι
Καμπκαμπού
Το Καμπκαμπού (كبكابو) είναι σούπα ψαριού και ντομάτας, η οποία καταναλώνεται κυρίως στην Τυνησία. Το πιάτο είναι δημοφιλής. Είναι σχετικά υγιεινό και μπορεί να προετοιμαστεί εύκολα. Αποτελείται από μια σάλτσα στην οποία μαγειρεύεται φιλέτο ψαριού και προστίθεται κάπαρη, ελιές και λεμόνια. Το ψάρι μπορεί να είναι σφυρίδα, τόνος, σκουμπρί ή κάποιο άλλο. Τα κύρια συστατικά του τροφίμου είναι τα εξής: κρεμμύδι, ελαιόλαδο, πάστα ντομάτας, σκόρδο, τσίλι, αλάτι, πιπέρι, κύμινο, κάπαρη, λεμόνι, μαύρες και πράσινες ελιές με κουκούτσι, σαφράν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβική κουζίνα Κατηγορία:Μεσογειακή κουζίνα
Ιωάννης Σακελλαριάδης
Ο Ιωάννης Σακελλαριάδης ήταν αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από τον Σοπωτό Καλαβρύτων. Υπηρέτησε στρατιωτικό υπό του Κωνσταντίνου Πετιμεζά ως υπασπιστής σε διάφορες μάχες κατά τις πολιορκίες της Πάτρας και της Κορίνθου. Πολέμησε δε εκτός των άλλων και τις τελευταίες δυνάμεις του Δράμαλη στην Ακράτα.
Αργότερα ακολούθησε πολιτική καριέρα και έγινε γραμματέας του Υπουργείου του πολέμου.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Παύλος Ευαγγελόπουλος
Ο Παύλος Ευαγγελόπουλος (Κέδρος Καρδίτσας, 15 Ιανουαρίου 1962) είναι Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου.
Βιογραφία
Έχει παίξει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Στην ελληνική τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του το 1983 στα "Καθημερινά" και αμέσως μετά στα Λιονταράκια του κυρ-Ηλία του Γιάννη Δαλιανίδη το 1985. Το 1990 συνεργάστηκε και πάλι με τον Δαλιανίδη στο Το ρετιρέ του Mega, που είναι μια από τις πιο επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές και μπήκε στο "πάνθεον" των επαναλήψεων του ίδιου καναλιού. Επίσης, μεγάλη επιτυχία αποτέλεσε για τον ίδιο η συμμετοχή του στο σίριαλ του Mega Οι μικρομεσαίοι το 1992, καθώς και η εμφάνισή του ήταν στην αισθηματική σειρά Όσο υπάρχει αγάπη του ΑΝΤ1 το 2001. Από το 2016, παίζει στην επιτυχημένη σειρά του ALPHA Έλα στη θέση μου, ερμηνεύοντας το ρόλο του Λεωνίδα Καλατζή.
Αποτέλεσε έναν από τους πιο γνωστούς και γοητευτικούς ηθοποιούς της δεκαετίας του 1980, παίζοντας σε πολλές ταινίες και βιντεοταινίες της εποχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηθοποιοί-επέκταση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 10/2013 Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κατάλογος τευχών περιοδικού Κόμιξ
Το μηνιαίο περιοδικό Κόμιξ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1988. Αρχικά εκδιδόταν από τη "Γενική Εκδοτική Αττικής ΕΠΕ" (τεύχη 1-104), από τον Μάρτιο του 1997 από τις "Εκδόσεις Τερζόπουλος ΕΠΕ" (τεύχη 105-134), ενώ από τον Σεπτέμβριο του 1999 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013 από τη "ΝΕΑ ΑΚΤΙΝΑ ΑΕ" (τεύχη 135-303).
Στο τεύχος 303 (Σεπτέμβριος 2013), η αποφώνηση με τίτλο "Επίλογος" από τους Χρήστο και Ντέιβιντ Τερζόπουλο, όπως και η απουσία της στήλης "Στο επόμενο τεύχος", αφήνουν να εννοηθεί η παύση έκδοσης του περιοδικού, μετά από 25 χρόνια επιτυχούς πορείας στην ελληνική αγορά.
Στις 15 Ιουλίου 2014 ανακοινώθηκε η επανακυκλοφορία του περιοδικού στις 30 Ιουλίου 2014, από την Καθημερινή, ξαναρχίζοντας την αρίθμηση από το τεύχος 1.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="σ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοδικό Κόμιξ Κομιξ τευχων περιοδικου Κομιξ
Τομ Γληνός
Ο Τομ Γληνός (Tom Glinos) είναι ελληνικής καταγωγής Καναδός ερασιτέχνης αστρονόμος. Γεννήθηκε στο Λονδίνο (London) του Οντάριο του Καναδά το 1960. Ο πατέρας του είχε γεννηθεί στο χωριό Πικέρνης ή Πικέρνι του νομού Αρκαδίας και η μητέρα του σε γειτονικό χωριό. Και οι δύο μετανάστευσαν στον Καναδά  το έτος 1958.
Ο Τομ Γληνός δώρισε το έτος 2000 στο κέντρο του London της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρίας του Καναδά ένα υψηλής ποιότητας ισημερινό (equatorial) τηλεσκόπιο με ειδική περιστρεφόμενη βάση που μπορεί να ακολουθεί την περιστροφή του ουρανού, το οποίο χρησιμοποιήθηκε και για τον προσδιορισμό αστεροειδών. Μαζί με τα μέλη της ομάδας του κέντρου έχει εργασθεί εντατικά και έχει συνεισφέρει επί 25 και πλέον χρόνια σε πολυάριθμες αστρονομικές παρατηρήσεις. Μαζί με τους David και Wendee Levy έχουν ανακαλύψει περισσότερους από 150 αστεροειδείς. Ο αστεροειδής - μικρός πλανήτης της κύριας ζώνης αστεροειδών, με το όνομα 7124 Γληνός έχει ονομασθεί έτσι προς τιμήν του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί αστρονόμοι Κατηγορία:Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί
Full Circle
Full Circle είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος The Doors, ο οποίος ηχογραφήθηκε την άνοιξη του 1972 και κυκλοφόρησε στις 17 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς. Αυτός ήταν ο δεύτερος και τελευταίος δίσκος των Doors μετά τον θάνατο του Τζιμ Μόρισον. Το 1978, κυκλοφόρησαν διάφορες ηχογραφήσεις του Μόρισον όσο βρισκόταν εν ζωή, στο άλμπουμ "An American Prayer", τον τελευταίο επίσημο δίσκο του συγκροτήματος.
Οι πωλήσεις του άλμπουμ ήταν πολύ χαμηλές σε σύγκριση με τα άλμπουμ που είχαν κυκλοφορήσει με τον Μόρισον στα φωνητικά αλλά και με το "Other Voices" της προηγούμενης χρονιάς, αφού έφθασε μόλις στο # 68, αν και περιείχε την τελευταία σινγκλ επιτυχία τους με τίτλο "The Mosquito", το οποίο ανέβηκε στο Top-20 αρκετών ευρωπαϊκών χωρών.
Τραγούδια
1. Get Up and Dance (Krieger, Manzarek) - 2:26
2. 4 Billion Souls (Krieger) - 3:18
3. Verdilac (Krieger, Manzarek) - 5:40
4. Hardwood Floor (Krieger) - 3:38
5. Good Rockin (Brown) - 4:22
6. The Mosquito (Krieger, Manzarek, Densmore) - 5:16
7. The Piano Bird (Densmore, Conrad) - 5:50
8. It Slipped My Mind (Krieger) - 3:11
9. The Peking King and the New York Queen (Manzarek) - 6:25
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Full Circle ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των The Doors Κατηγορία:Άλμπουμ του 1972
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Νέας Νότιας Ουαλίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Νέας Νότιας Ουαλίας (αγγλικά: Northern NSW Football, NNSWF) είναι διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην πολιτεία Νέα Νότια Ουαλίαα (βόρειο τμήμα) της Αυστραλίας. Η έδρα της βρίσκεται στο Νιούκασλ και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των πρωταθλημάτων της πολιτείας.
Ιστορία
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1884 ιδρύθηκε η Βρετανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Επικράτειας (Northern District British Football Association). Στις 25 Οκτωβρίου 2006, δημιουργήθηκε η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειας Νέας Νότιας Ουαλίας (Northern NSW Football) λόγω της εσωτερικής αναδιάρθρωσης και της αλλαγής επωνυμίας.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αυστραλία
Οίκος των Φωκάδων
thumb|200px|Ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς Ο οίκος των Φωκάδων είχε την καταγωγή του από την Καππαδοκία, μεγάλη βυζαντινή επαρχία στη Μικρά Ασία. Από αυτή την οικογένεια αναδείχθηκαν πολλοί και άξιοι άνδρες, κυρίως στον στρατιωτικό τομέα. Για μεγάλο διάστημα κατείχαν επάξια σημαντικά αξιώματα στο στρατιωτικό και διοικητικό τομέα, καθορίζοντας τις εξελίξεις στο Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Ο Βάρδας Φωκάς ήταν πατέρας του Νικηφόρου, στρατηγός και διοικητής του θέματος Ανατολικών. Ο Νικηφόρος Β΄ Φωκάς έφτασε στο ύπατο αξίωμα του αυτοκράτορα (963-969 μ.Χ.). Όταν πέθανε ο Ρωμανός Β΄, ο Νικηφόρος στέφθηκε αυτοκράτορας, αφού παντρεύτηκε τη σύζυγο του Ρωμανού, Θεοφανώ. Ήταν χαρακτήρας που συνδύαζε αρμονικά τη στρατιωτική ικανότητα αφενός, με τη χριστιανική απλότητα και μετριοφροσύνη αφετέρου. Άλλωστε είχε αποκτήσει μεγάλη πείρα στα στρατιωτικά, λόγω των συνεχών πολέμων εναντίον των Αράβων, από τους οποίους επανέκτησε και την Κρήτη το 961 μ.Χ., και επέκτεινε τα σύνορα του Βυζαντίου πέρα από τον Ευφράτη, μετά από σημαντικές νίκες στη Συρία. Στις επιχειρήσεις για την πολιορκία και την τελική πτώση της Αντιόχειας συνέβαλε ο Πέτρος Φωκάς.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Νικηφόρος υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Βυζαντινούς Αυτοκράτορες, μεγαλόπνοος ηγέτης και ένθερμος οραματιστής της παγκόσμιας ακτινοβολίας της Αυτοκρατορίας. Ένα καθοριστικό μέτρο σε ό,τι αφορά τα θέματα της εκκλησιαστικής διοίκησης είναι το διάταγμα του 964, που απαγορεύει την ίδρυση μοναστηριών παρά μόνο σε έρημα μέρη, για παράδειγμα το Άγιο Όρος. Με βάση αυτό το διάταγμα μετατράπηκε σε μονή και η Καρυούπολις, που αποτέλεσε τον βασικότερο άξονα στον εκχριστιανισμό των Σλάβων, βοηθούμενος και με στρατιωτική δύναμη.
Πιθανολογείται ότι η οικογένεια εξέλιπε τον 11ο αιώνα ενώ μεταγενέστερες εμφανίσεις προσωπικοτήτων με το ίδιο επίθετο δεν φαίνεται να ανήκουν στην ίδια οικογένεια.
Πηγές
Φωκαδων  Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες
Γκραβίνα (Απουλία)
Η Γκραβίνα ιν Πούλια (ΔΦΑ: [ɡraviˈna inˈpuʎʎa], Λατινικά: Silvium, Αρχαιοελληνικά: Σιλούϊον ή Σίδιον) είναι μια πόλη και δήμος του Μητροπολιτικού Δήμου του Μπάρι, στην Απουλία, της νότιας Ιταλίας.
Ονομασία-Έτυμον
Η λέξη Γκραβίνα προέρχεται από τη λατινική grava ή από τη μεσσαπική graba, με την έννοια του βράχου, της δολίνης και της διάβρωσης της όχθης του ποταμού. Άλλες λέξεις που μοιράζονται την ίδια ρίζα είναι γκράβα, γκραβαλιόνε και γκραβινέλλε. Όταν ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ έφθασε στην Γκραβίνα, λόγω της μεγάλης έκτασης της πεδιάδας και της παρουσίας σιτοβολώνων αποφάσισε να δώσει στον τόπο το σύνθημα Grana dat et Vina, δηλαδή προσφέρει σιτάρι και κρασί.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από τους Έλληνες κατά τη διάρκεια του αποικισμού της Μεγάλης Ελλάδας, ως πόλις με το δικαίωμα της νομισματοκοπίας. Ο Διόδωρος Σικελιώτης την αναφέρει ως πόλη της Απουλίας, η οποία αποσπάστηκε από τους Σαμνίτες από τους Ρωμαίους κατά τη διάρκεια του Γ΄ Σαμνιτικού Πολέμου (305 ή 306 ΠΚΕ). [6] Ήταν μια πόλη στο εσωτερικό της Απουλίας, για την οποία αναφέρει ο Στράβωνας ότι συνορεύει με τους Πευκέτιους. Το όνομά της αναφέρει ο Πλίνιος ανάμεσα στις πόλεις δήμους της Απουλίας. Η Αππία οδός, η οποία συνέδεε την Ρώμη με το Μπρίντιζι, περνούσε από την Γκραβίνα.
Στη μεσαιωνική ιστορία η πόλη κατακτήθηκε αλλεπάλληλα από τους Βυζαντινούς, τους Λομβαρδούς και τους βορειοαφρικανούς Μουσουλμάνους.
Η πόλη ήταν έδρα του Οίκου των Οτβίλ και μεταγενέστερα του βασιλείου της Νάπολης. Σε μεταγενέστερη περίοδο εξελίχθηκε σε κληρονομικό φέουδα του Ιωάννη, δούκα του Ντουράτσο.
Από το 1386 έως το 1816 ήταν φέουδο της οικογένειας Ορσίνι. Ο πάπας Βενέδικτος ΙΓ΄ (Πιέτρο Φραντσέσκο Ορσίνι-Γκραβίνα) γεννήθηκε στην Γκραβίνα το 1649. Η φεουδαρχική καταπίεση οδήγησε σε σειρά εξεγέρσεων, ιδιαίτερα από το 1789 ως την ένωση της Ιταλίας (1861).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Απουλίας
Βασίλειος Αποστολίδης (αρχαιολόγος)
Ο Βασίλειος Αποστολίδης (Σέρρες 1827 – Αλεξάνδρεια 1910) ήταν ιατρός και ερασιτέχνης αρχαιολόγος με καταγωγή από την Τραπεζούντα. Μετά τις πανεπιστημιακές σπουδές του, Ιατρική στην Αθήνα και τη Βιέννη, μετέβη το 1863 στην Αίγυπτο, όπου παράλληλα με την ιατρική ασχολήθηκε με την αρχαιολογία και τον ιδιαίτερο κλάδο της αιγυπτιολογίας. Ο Αποστολίδης μελετώντας εκτενώς αιγυπτιακούς παπύρους, υποστήριξε ότι οι πρώτοι Έλληνες κατέφθασαν στην αρχαία Αίγυπτο το 3800 ΠΚΕ και κατέγραψε τους Χανεμπού των ιερογλυφικών κειμένων ως Δαναούς.
Οι αρχαιολογικές του ανακοινώσεις για τις ασιατικές ρίζες των προελληνικών επιγραφών της Λήμνου έγιναν αντικείμενο εκτενούς συζήτησης στα αρχαιολογικά fora της εποχής του. Υπήρξε μέλος του Αιγυπτιακού Ινστιτούτου και ασχολήθηκε συστηματικά με το ιστορικό παρελθόν της Αιγύπτου.
Δικτυακοί τόποι
Αποστολιδης Βασιλειος
Γιαννάκης Σισίνης
Ο Γιαννάκης Σισίνης ήταν πολιτικός του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπηρέτησε το έθνος γινόμενος πληρεξούσιος, βουλευτής και χρημάτισε φροντιστής του στρατού κατά την πολιορκία της Πάτρας επί Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Έκανε πολλές δωρεές από την προσωπική του περιουσία για τις ανάγκες του έθνους.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές Ηλείας Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Γ
Ότογιολ 54
thumb|220px|Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 54 thumb|Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 54
Ο Ότογιολ 54 ή Αυτοκινητόδρομος 54 στα ελληνικά είναι ένας αυτοκινητόδρομος στην Τουρκία. Ο συγκεκριμένος οδικός άξονας απότελει παράκαμψη της πόλης του Γκαζιαντέπ. Έχει μήκος 35 χιλ. και συνδέει το δυτικό άκρο με το ανατολικό άκρο της πόλης του Γκαζιαντέπ.
Ντάμιρ Κέντζο
Ο Ντάμιρ Κέντζο (γεννημένος Damir Kedžo στις 24 Μαΐου 1987) είναι κροάτης τραγουδιστής ποπ. Ενώ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 2003 συμμετέχοντας στο Story Super Nova Music Talent Show, έγινε ακόμα πιο διάσημος στην Κροατία μετά τη νίκη του στην τρίτη σεζόν στο Tvoje lice zvuči poznato, της κροατικής εκδοχής του Your Face Sounds Familiar. Συμμετείχε, επίσης, σε μιούζικαλ. Θα εκπροσωπήσει την Κροατία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2020 με το τραγούδι "Divlji vjetre".
1987-2002: Πρόωρη ζωή και εκπαίδευση
Ο Damir Kedžo γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1987 στο Omišalj. Τελείωσε τη μουσική σχολή στο Omišalj, και τραγουδούσε σε χορωδία εκκλησίας. Όταν ήταν παιδί, πέρα από το τραγούδι, ήθελε να γίνει γυναικολόγος, αλλά παραιτήθηκε από την ιδέα όταν υπογράφηκε για το Story Super Nova Music Talent Show. Ο Damir είχε χειρουργική επέμβαση στα γνάθια, επειδή δεν μπόρεσε να μιλήσει ή να φάει κανονικά και είχε προβλήματα με την προφορά λέξεων, η οποία ήταν σημαντική για το επάγγελμα που επέλεξε. Μετά από τη χειρουργική επέμβαση, δεν μπόρεσε να μιλήσει για ένα μήνα, και η πλήρης ανάκαμψη τον πήρε τρεις μήνες, όταν μπορούσε να μασήσει κανονικά ξανά. Παραδέχθηκε ότι, μετά την επέμβαση, έγινε πιο ισχυρός άνθρωπος και πιο σίγουρος για τον εαυτό του και τις αποφάσεις του.
2006-2009: Melodije Istre i Kvarnera και ντεμπούτο άλμπουμ
Αφού απέσπασε το βραβείο στο Melodije Istre i Kvarnera για τον καλύτερο καλλιτέχνη με το τραγούδι "Ki bi sad reke" το 2006 και το βραβείο για την καλύτερη ερμηνεία για το τραγούδι "Kanet na vetru" το 2007, τα ποπ τραγούδια του είχαν στοιχεία της ιταλικής canzone. Αυτό ήταν ορατό στο τραγούδι του "Odlučio sam otići".
2010-2014: Μπαζάρ Σλάβιανσκι, Dora 2011 και μιούζικαλ
Ο Damir εμφανίστηκε επίσης στην κροατική παράσταση του μουσικού "Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat" σε διπλό ρόλο, Benjamin και Potiphar. Είχε ένα μεγάλο ξεκίνημα στην καριέρα του, έλαβε βραβείο για μεγάλες επιτυχίες νέων καλλιτεχνών σε οπερέτες και μιούζικαλ για το ρόλο του Hudi στο μουσικό "Crna kuća".
Το 2011, ο Kedžo υπέβαλε αίτηση για την Dora 2011, εθνική επιλογή της Κροατίας για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2011.
Το 2014 ήταν μια πολύ επιτυχημένη χρονιά για τον Νταμίρ, που ήδη πώλησε δύο συναυλίες στο HKD Sušak.
Spyro the Dragon
Το Spyro the Dragon είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας του 1998 που αναπτύχθηκε από την Insomniac Games για το PlayStation. Πρωταγωνιστεί ο Spyro, ένας μικρός μωβ δράκος. Είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς Spyro the Dragon καθώς και το πρώτο παιχνίδι Spyro. Στις 29, Οκτωβρίου του 2007 το παιχνίδι έγινε διαθέσιμο για PlayStation 3, PSP και PlayStation Vita από το PlayStation Store.
Gameplay
Στο Spyro the Dragon ο παίκτης χειρίζεται τον Spyro καθώς ταξιδεύει σε διάφορους κόσμους, προκειμένου να διασώσει τους άλλους δράκους, να ανακτήσει τον κλεμμένο θησαυρό, και να νικήσει τον κακό Gnasty Gnorc. Ο Spyro έχει δυο κύριες επιθέσεις: την ανάσα φωτιάς και τα κέρατά του. Οι επιθέσεις αυτές χρησιμεύουν στην καταπολέμηση των εχθρών καθώς και για ανοίξουν κάποια κιβώτια. Τα κέρατα είναι χρήσιμα στην καταπολέμηση μικρόσωμων εχθρών αλλά όχι για μεγαλόσωμους. Αντίθετα η φωτιά είναι ιδανική για την καταπολέμηση μεγαλόσωμων εχθρών. Ο Spyro επίσης μπορεί να γλιστρήσει στον αέρα για να φτάσει νέες περιοχές, και σε κάποια επίπεδα ο Spyro μπορεί να πετάξει ελεύθερα. Την υγεία του Spyro αντιπροσωπεύει το χρώμα του συντρόφου του, του Sparx αν ο Spyro δεχτεί κάποιο χτύπημα ο Sparx θα χάσει το χρώμα του και θα εξαφανιστεί αφήνοντας τον Spyro ευάλωτο. Όμως ο Spyro μπορεί να πάρει πίσω την υγεία του σκοτώνοντας μικρά ζώα. Ο θησαυρός μπορεί να βρεθεί σε κιβώτια και σε μπαούλα που μερικά θέλουν ειδικές τεχνικές για να ανοίξουν επίσης κάθε εχθρός έχει πάνω του θησαυρό και όποτε ο Spyro σκοτώνει έναν εχθρό παίρνει τον θησαυρό. Επίσης υπάρχουν και τα αυγά δράκου που είναι στην κατοχή ταχύτατων μπλε κλεφτών που ο Spyro πρέπει να κυνηγήσει και να πάρει τα αυγά. Για να τερματίσει το παιχνίδι ο παίκτης πρέπει να ταξιδέψει στον τελευταίο κόσμο και να νικήσει τον Gnasty Gnorc.
Πλοκή
Ένας νεαρός δράκος ο Spyro έχει βάλει σκοπό να ελευθερώσει τους δράκους φίλους του που έπεσαν θύματα του Gnasty Gnorc και τους έχει μεταμορφώσει σε κρυστάλλους. Είναι στο χέρι του Spyro να ανακτήσει τον θησαυρό από τους Gnorcs, και στη συνέχεια να αντιμετωπίσει τον Gnasty Gnorc.
Υποδοχή
Το παιχνίδι γνώρισε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τα γραφικά του παιχνιδιού και την υψηλή αξία που έχει η επανάληψη του παιχνιδιού. Το GameSpot έδωσε στο παιχνίδι ένα 8.3, και είπε ότι έχει πολύ καλά γραφικά για την εποχή του και ότι είναι ένα από τα πρώτα καλά 3D παιχνίδια για το PlayStation. Το IGN του έδωσε ένα 9/10 και είπε ότι το παιχνίδι χρησιμοποιεί το υλικό του PlayStation προς το μέγιστο, και δεν υπάρχει κάποια πολύγονη δυσλειτουργία. Επίσης, ανέφερε ότι το μόνο πρόβλημα είναι η κάμερα που δεν ακολουθεί τον χαρακτήρα σωστά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1998 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Spyro Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Insomniac Games Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Universal Interactive
Φώτης Ματσάκας
Ο Φώτης Ματσάκας ήταν Έλληνας Αντιστασιακός και οπερατέρ και φωτογράφος του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου.
Πρώτα Χρόνια
Ο Φώτης Ματσάκας γεννήθηκε το 1925 στη Θεσσαλονίκη. Οι γονείς του Παναγιώτης και Σοφία είχαν έρθει πρόσφυγες από την Προύσα και εγκαταστάθηκαν στην Άνω Πόλη (Κουλέ Καφέ) της Θεσσαλονίκης. Κατάφεραν σχετικά σύντομα να ορθοποδήσουν καθώς ο Παναγιώγης Ματσάκας είχε καλό μορφωτικό επίπεδο και ήταν πολύ καλός ξυλουργός - μάστορας σε ξύλινες γυριστές σκάλες. Η σύζυγος του Σοφία ήταν καπνεργάτρια.
Ο Φώτης Ματσάκας μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, υπήρξε από τα μαθητικά του χρόνια πολύπλευρο ταλέντο, με ευρύ πεδίο ενδιαφερόντων και σπούδασε ηλεκτρολόγος στην τεχνική σχολή «Ευκλείδης». Στην περίοδο της κατοχής εργάστηκε σε οικοδομές, στην κατασκευή δρόμων, σε λατομεία.
Στην Αντίσταση και στον ΔΣΕ
Στα τέλη του 1943 στρατολογήθηκε στην αντίσταση γράφοντας συνθήματα, μοιράζοντας προκηρύξεις κ.α από τις γραμμές της ΕΠΟΝ. Πρωτοπήρε μέρος σε συνεδρίαση της ΕΠΟΝ στη συνοικία Τσινάρι Θεσσαλονίκης.
Τον Αύγουστο του 1944 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στη συνέχεια επειδή το σπίτι του χρησιμοποιήθηκε για παράνομη δουλειά (γιάφκα τύπου) δεν είχε φανερή δράση, εμφανίζονταν ως αποστασιοποιημένος. Όταν ξεκίνησε η δράση της ΟΠΛΑ πήρε μέρος σε επιχειρήσεις της για την τιμωρία συνεργατών των ναζί. Aπό τον Ιούνη 1944 πήρε μέρος στον εφεδρικό ΕΛΑΣ ως διμοιρίτης στο 2ο Λόχο του Εφεδρικού Συντάγματος Θεσσαλονίκης, ενώ με την απελευθέρωση μεταφέρθηκε στην Εθνική Πολιτοφυλακή στο 8ο Τμήμα της, το Νοέμβρη 1944. Μέχρι το 1945 ζούσε στο Κουλέ Καφέ. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, πέρασε στην παρανομία και κρυβόταν ώσπου διέφυγε στο εξωτερικό.
Ήταν καταδιωκόμενος για τη δράση του με τον εφεδρικό ΕΛΑΣ. Τις τελευταίες 3 μέρες πριν διαφύγει από την Θεσσαλονίκη κοιμόταν μέσα στο εβραϊκό νεκροταφείο της πόλης. Δικάστηκε από στρατοδικείο ερήμην σε θάνατο. Μετά τη διαφυγή του από τη Θεσσαλονίκη, στις 6 Απρίλη 1945 μέσω Γευγελής κατάφυγε στο Τέτοβο και από εκεί στο Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας όπως και χιλιάδες άλλοι καταδιωκόμενοι αγωνιστές. Στο Μπούλκες ήταν μέλος στη 14η ΚΟΒ του ΚΚΕ. Τον Ιούνη 1946 πήρε μέρος στη νεολαιίστικη ταξιαρχία ΕΛΑΣ. Τον Ιούνη 1947 ταξίδεψε για την Πράγα όπου πήρε μέρος στο φεστιβάλ της ΠΟΔΝ. Με την επιστροφή του στο Μπούλκες εντάχθηκε στην ΚΟ του Καλλιτεχνικού Τμήματος. Από το Σεπτέμβρη 1947 και ως το Γενάρη 1948, πήρε μέρος στην Εργατική Ταξιαρχία (στα έργα ανοικοδόμησης) του χωριού Τόριζα της Βοϊβοντίνας. Επέστρεψε στο Μπούλκες και εργάστηκε σε εργοστάσιο παραγωγής σχοινιών και σπάγκων.