cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κώστας Παρορίτης
Λόγια άλλων για τον Παρορίτη
Πολλά είναι τα άρθρα και τα λογοτεχνικά σημειώματα στο «Νουμά» (και σε άλλα περιοδικά) όπου προβάλλει την ανάγκη της σοσιαλιστικής λογοτεχνίας και αξιολογεί τα διάφορα λογοτεχνικά έργα από μαρξιστική σκοπιά. Ό Γρηγόριος Ξενόπουλος έγραψε για τον Παρορίτη:«Ο Παρορίτης ήτο σοσιαλιστής το σοσιαλιστής και το κοινωνικόν σύστημα εθεώρει αίτιον της δυστυχίας των περισσοτέρων. Όλα του τα μυθσιτορήματα εγράφησαν με αποκλειστικόν σκοπόν να διαδώσουν και να ενισχύσουν την ιδέαν μιας ανατροπής. Είναι έργα προπαγάνδας. Δεν θα τα υποτιμήσωμεν δι’ αυτό, δε θα τα αποκηρύξωμεν, άπαγε! Διότι ο συγγραφεύς ήτο σοσιαλιστής. Σοσιαλιστής ήτο και ο Τολστόι και ο Γκόργκι και ο Μπαρμπύς και τόσοι άλλοι μεγάλοι μυθιστοριγράφοι. Ο Παρορίτης ομολογουμένως, δεν είχε τόσον ισχυρόν τάλαντον και από απόψεως τέχνης τα έργα του υστερούν. Αλλά και ούτως απομένουν σεβαστά, διότι είναι και τα πρώτα νεοελληνικά μυθιστορήματα τα οποία έχουν μιαν κοινωνικήν – και όχι απλώς ψυχολογικήν, ιστορικήν ή φιλοσοφικήν – θέσιν, στρέφονται περί το μέγα κοινωνικόν πρόβλημα, δονούνται από τον ανήσυχον, τον αγωνιώδη παλμόν της εποχής μας και κινούν την σκέψιν του αναγνώστου προς μιαν λύσιν ή άλλην» Γρ. Ξενόπουλος 1932.
Για το χρονογράφο Παρορίτη έγραψε ο Μ. Παπαϊωάννου: «Στο χρονογράφημα ο Παρορίτης κρατήθηκε σωστά σ’ αυτές τις κύριες κατευθύνσεις. Υπεράσπιση της ειρήνης, καταδίκη της Μικρασιατικής Εκστρατείας, υποστήριξη του αγώνα για μεροκάματο. Οι θέσεις του κόμματος και του ‘’Ριζοσπάστη’’ δοσμένες με τον τρόπο της λογοτεχνίας. Επί δύο χρόνια, τουλάχιστον, πέρασαν από τις Κόκκινες πινελιές σκηνές του δρόμου, από δίκες στις αίθουσες Στρατοδικείων, μέσα σε τραμ, από απεργίες, από τη ζωή του καφενείου, που εκτυλίσσονταν, με το ρυθμό της επικαιρότητας. Τα προβλήματα της ημέρας, ήταν τα ίδια για όλους τους ανθρώπους και για τους χρονογράφους όλων των εφημερίδων. Το μόνο που άλλαζε ήταν η ιδεολογική, η ταξική τοποθέτηση. Για τον Παρορίτη η κατασυκοφάντηση του Λένιν, της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Ρωσία από τις αστικές εφημερίδες, ήταν ένας ερεθισμός για να αναπτύξει τις απόψεις του σχετικά με τη νέα κοινωνία που χτίζονταν στην παλιά τσαρική αυτοκρατορία. Η απάντηση του Ανατόλ Φρανς στην έκκληση του Γκόργκι υπέρ των πεινασμένων διαμερισμάτων της Ρωσίας, με την αποστολή 300 χιλιάδων φράγκων που του απέδωσε η βράβευσή του με το Νόμπελ, ήταν κι αυτή μια άλλη ευκαιρία να μιλήσει για το καθήκον των διανοούμενων ή για να δώσει τον ορισμό του σύγχρονου διανοούμενου. Η επίθεση του αστικού Τύπου εναντίον των λογοτεχνών που υπέγραψαν στα 1921 μια έκκληση προς τον ελληνικό λαό για τη σωτηρία των πληθυσμών της Ρωσίας, που απειλούνταν από την πείνα, αποδεχόμενοι την έκκληση του Γκόργκι, τον κάναν να ξεσπαθώσει κατά των υποκριτών ανθρωπιστών μας (…)Το χρονογράφημα του Παρορίτη στο ‘’Ριζοσπάστη’’ δεν ήταν μόνο μια συμβολή στην πληρότητα του δημοσιογραφικού οργάνου του Κόμματος. Ήταν και μια σοβαρή προσφορά στην εξέλιξη, στον πλουτισμό αυτού του είδους. Ο Παρορίτης ήταν ένας εμπνευσμένος αγωνιστής του λαού και λογοτέχνης, βοήθησε όσο λίγοι διανοούμενοι το απελευθερωτικό εργατικό κίνημα της Ελλάδας, βοήθησε αφάνταστα στη δημιουργία της σοσιαλιστικής μας πεζογραφίας. Βοήθησε το ‘’Ριζοσπάστη’’ στα πρώτα του βήματα».
Οι «Νέοι Πρωτοπόροι» αναφέρονται  στη διακοπή της συνεργασίας με το «Ριζοσπάστη».«Οι αντιθέσεις ανάμεσα στο πολιτικό όργανο της εργατιάς και στο χρονογράφο του, που υπήρχαν το δίχως άλλο, περνούσαν τις πιο πολλές φορές απαρατήρητες, μα ως τόσο εκδηλωνότανε πότε πότε καθαρά και εξόφθαλμα. Απ’ τη στιγμή όμως που ο Ριζοσπάστης’’ με μια αλματώδη προσπάθεια έκανε το τεράστιο ιστορικό του βήμα σαν υπεύθυνος πια καθοδηγητής της ταξικής συνείδησης, ο Παρορίτης γιατί το θέλησε ο ίδιος – όχι γιατί αντικαταστάθηκε – εγκαταλείπει τη στήλη του για να ξαναγυρίσει στο Νουμά’’»
Εργογραφία
Δημοσίευσε δύο σειρές διηγημάτων, με τον τίτλο «Από την ζωή ενός δειλινού» και «Οι Νεκροί της Ζωής». Έργο του ήταν επίσης το κοινωνικό ρομάντσο «Στο άλμπουρο».
Μεταφράσεις Έργων
του πατέρα Μέσερ, Ή εξοχότητα του Έουτζεν Ρούγκον(Αθήνα, Νουμάς), 1933.
Βαλτικής θάλασσας(Αθήνα, Ίκαρος), 1976.
αυτό περιείχε μια εισαγωγή από τον Gilbert.Keith.Chesterton[Γκίλμπερτ Κέϊθ Τσέστερτον], Ο ρωσικός τίτλος κυριολεκτικά
«προηγούμενοι άνθρωποι ») κέρδισε τη δημοτικότητα ως έκφραση στην αναφορά στους ανθρώπους που έπεσαν σοβαρά στην κοινωνική θέση τους), 1979.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας
Ο Πρόεδρος της Τουρκίας (τουρκικά: Cumhurbaşkanı) είναι ο αρχηγός του κράτους και Επικεφαλής της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Τουρκίας με αυξημένες αρμοδιότητες και σημαντικές εξουσίες. Με την ιδιότητα αυτή, ο Πρόεδρος εκπροσωπεί την Τουρκική Δημοκρατία, την ενότητα του τουρκικού έθνους, καθώς και τη διασφάλιση της εφαρμογής του Συντάγματος της Τουρκίας και της οργανωμένης και αρμονικής λειτουργίας των οργάνων του κράτους. Τα άρθρα 101 έως 106 του Συντάγματος θεσπίζουν όλες τις αρμοδιότητες, τον τρόπο εκλογής, τα καθήκοντα και τις ευθύνες για το αξίωμα του Προέδρου.
Το αξίωμα του Προέδρου της Τουρκίας καθιερώθηκε με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας της Τουρκίας στις 29 Οκτωβρίου του 1923. Από το 2018 το πολίτευμα της Τουρκίας άλλαξε από μία De facto Ημιπροεδρική Δημοκρατία σε Προεδρική Δημοκρατία και ως εκ τούτου ο Πρόεδρος είναι ο αρχηγός της εκτελεστικής εξουσίας και η κεντρική φιγούρα στην πολιτική ζωή της χώρας. Ο σημερινός Πρόεδρος είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από τις 28 Αυγούστου του 2014.
Προϋποθέσεις
Προκειμένου να γίνει ο πρόεδρος της Τουρκίας, ο υποψήφιος πρέπει να έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση και να είναι τουλάχιστον σαράντα ετών.
Εκλογή
Η εκλογή του Προέδρου πρέπει να αρχίσει τουλάχιστον 30 ημέρες πριν από τη λήξη της θητείας του εν ενεργεία Προέδρου, ή 10 ημέρες μετά την παραίτηση του αμέσως προηγούμενου Προέδρου και θα πρέπει να ολοκληρωθεί εντός 30 ημερών από την έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Οι υποψήφιοι πρέπει να δηλώνονται στο Προεδρείο του Κοινοβουλίου εντός των πρώτων 10 ημερών της περιόδου αυτής και οι εκλογές θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί εντός 20 ημερών.
Παλαιότερα, ο Πρόεδρος εκλεγόταν από τα μέλη του τουρκικού κοινοβουλίου. Σύμφωνα με τροπολογία που συντάχθηκε το 2007, οι μελλοντικοί πρόεδροι εκλέγονται από τους πολίτες μέσω δημόσιας ψηφοφορίας. Οι υποψήφιοι πρέπει να είναι άνω των σαράντα ετών και πρέπει να έχουν ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση τους. Μπορούν είτε να είναι μέλη του τουρκικού κοινοβουλίου, ή Τούρκοι πολίτες οι οποίοι πληρούν τις προϋποθέσεις για να γίνουν μέλη του κοινοβουλίου.
Θητεία
Ο Πρόεδρος εκλέγεται για θητεία πέντε ετών (που ήταν προηγουμένως επτά χρόνια, αλλά μειώθηκε σε πέντε το 2007), και μπορεί να επανεκλεγεί μόνο μία φορά.
Η διάρκεια της θητείας του απερχόμενου προέδρου συνεχίζεται έως ότου ο εκλεγμένος πρόεδρος αναλαμβάνει καθήκοντα.
Με την ανάληψη των καθηκόντων, ο πρόεδρος λαμβάνει τον ακόλουθο όρκο ενώπιον του Κοινοβουλίου:
«Υπό την ιδιότητά μου ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ορκίζομαι στην τιμή και στην υπόληψη μου στο το μεγάλο τουρκικό έθνος και στην ιστορία του για να διασφαλίσω την ύπαρξη και την ανεξαρτησία του κράτους, την αδιαίρετη ακεραιότητα της πατρίδας και του έθνους, καθώς και την κυριαρχία του έθνους χωρίς περιορισμό, να τηρώ το Σύνταγμα, το κράτος δικαίου, τη δημοκρατία, τις αρχές και τις μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ, και την αρχή της κοσμικής δημοκρατίας, να μην αποκλίνω από τις αρχές που πρεσβέβουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι βασικές ελευθερίες στην ειρήνη, την ευημερία και σε ένα πνεύμα εθνικής αλληλεγγύης και δικαιοσύνης. Να διατηρώ και να ενισχύω τη δόξα και την τιμή της Τουρκικής Δημοκρατίας και να συνεργαστώ με όλες μου τις δυνάμεις για να εκτελέσω με αμεροληψία τις λειτουργίες που έχω αναλάβει»
Μετά το δημοψήφισμα του 2017
Κατόπιν της συνταγματική αναθεώρησης, που επικυρώθηκε από το δημοψήφισμα του 2017, ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας ασκεί επίσης νέες αρμοδιότητες, όπως:
Ο πρόεδρος επίσης ασκεί τα καθήκοντα της επιλογής και διορισμού, καθώς και άλλα καθήκοντα που ανατίθενται από το Σύνταγμα και τους νόμους.
Λογοδοσία και μη λογοδοσία
Το συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017 επέκτεινε την υπευθυνότητα του προέδρου πέρα ​​από το κατηγορητήριο για εσχάτη προδοσία. Σύμφωνα με τις συνταγματικές τροποποιήσεις που εγκρίθηκαν στο εν λόγω δημοψήφισμα, η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση μπορεί να ξεκινήσει έρευνα του προέδρου, του αντιπροέδρου ή οποιουδήποτε μέλους του Υπουργικού Συμβουλίου μετά από πρόταση της απλής πλειοψηφίας του συνόλου των μελών της και κατόπιν έγκρισης εντός μηνός υπό των τριών πέμπτων όλων των μελών. Η έρευνα θα διεξαχθεί από επιτροπή δεκαπέντε μελών της Συνέλευσης, διορισμένα από τα πολιτικά κόμματα, ανάλογα με την εκπροσώπησή τους σε αυτήν. Η Επιτροπή θα υποβάλει την έκθεσή της στην οποία θα αναφέρεται το αποτέλεσμα της έρευνας στον Πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης εντός δύο μηνών. Εάν η έρευνα δεν ολοκληρωθεί εντός αυτής της περιόδου, ο χρόνος της Επιτροπής ανανεώνεται για έναν άλλο μήνα. Εντός δέκα ημερών από την υποβολή της στον Πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης, η έκθεση θα διανεμηθεί σε όλα τα μέλη της Συνέλευσης, και δέκα ημέρες μετά τη διανομή της, η έκθεση θα συζητηθεί στην ολομέλεια. Μετά την έγκριση των δύο τρίτων του συνολικού αριθμού μελών της Συνέλευσης με μυστική ψηφοφορία, το πρόσωπο ή τα πρόσωπα, για τα οποία διεξήχθη η έρευνα, μπορούν να δικάζονται ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Η δίκη θα οριστικοποιείται εντός τριών μηνών και, εάν όχι, θα δοθεί εφάπαξ παράταση τριών μηνών.
Ένας Πρόεδρος για τον οποίο έχει ξεκινήσει έρευνα δεν μπορεί να ζητήσει εκλογές, ενώ Πρόεδρος που καταδικάζεται από το Δικαστήριο απομακρύνεται από το αξίωμα. Η διάταξη του παρόντος άρθρου ισχύει επίσης για τα αδικήματα για τα οποία ο πρόεδρος φέρεται να έπραξε κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Υπηρεσιακός Πρόεδρος
Σε περίπτωση προσωρινής απουσίας του Προέδρου λόγω ασθενείας, ο Πρόεδρος της Βουλής ή ο Αντιπρόεδρος ασκεί καθήκοντα Προεδρεύοντος, και ασκεί τις αρμοδιότητες του Προέδρου μέχρι ο Πρόεδρος να επανέλθει στη θέση του και στην περίπτωση που η Προεδρία μείνει κενή λόγω θανάτου ή παραίτησης ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο, μέχρι την εκλογή του νέου προέδρου.
Σύμφωνα με τις συνταγματικές τροποποιήσεις που εγκρίθηκαν στο δημοψήφισμα του 2017, σε περίπτωση προσωρινής απουσίας του προέδρου λόγω ασθένειας, ταξιδιού στο εξωτερικό ή παρόμοιων περιστάσεων, ο αντιπρόεδρος της Τουρκίας υπηρετεί ως αναπληρωτής πρόεδρος και ασκεί τις εξουσίες του προέδρου μέχρι ο πρόεδρος να επιστρέψει. Εάν το αξίωμα της Προεδρίας χηρεύει για οποιονδήποτε λόγο, οι προεδρικές εκλογές διεξάγονται εντός σαράντα πέντε ημερών και εν τω μεταξύ, ο αντιπρόεδρος ασκεί τις εξουσίες του προέδρου έως ότου εκλεγεί ο νέος πρόεδρος. Εάν απομείνει ένα έτος ή λιγότερο έως τις γενικές (κοινοβουλευτικές) εκλογές, τότε οι προεδρικές και οι κοινοβουλευτικές εκλογές θα διεξαχθούν ταυτόχρονα (πρόωρη λήξη κοινοβουλευτικής θητείας). Εάν απομείνει περισσότερο από ένα έτος έως τις γενικές εκλογές, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος θα συνεχίσει να υπηρετεί τα καθήκοντά του μέχρι τις επόμενες γενικές εκλογές (πρόωρη λήξη προεδρικής θητείας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Τουρκίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Τουρκικής Δημοκρατίας
Πετρωτό Νεβρόπολης Καρδίτσας
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Πετρωτό
Το Πετρωτό είναι ορεινό χωριό του νομού Καρδίτσας σε υψόμετρο 1.060 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πετρωτό βρίσκεται δυτικά και προς τα νότια της τεχνητής Λίμνης Πλαστήρα σε απόσταση 26,5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Μορφοβούνι (έδρα του δήμου) και 42 χλμ. ΝΔ. από την Καρδίτσα. Είναι κτισμένο στις πλαγιές της Νοτίου Πίνδου και των Αγράφων, βορειοδυτικά του όρους Καραμανώλη. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά με την ονομασία Χολιανά το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καρίτσης Δολόπων. Το 1940 καταργείται ενώ το 1961 ξαναναγνωρίζεται με την ονομασία Χολιανό και ανήκε στην επαρχία Ευρυτανίας. Το 1962 μετονομάζεται σε Πετρωτόν ενώ το 1974 υπάγεται στην επαρχία Καρδίτσης του νομού Καρδίτσης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Καρίτσα, την Αγία Μαρίνα, τη Λογγά, το Μέγα Ρεύμα, την Αγία Παρασκευή και τη Ραφήνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Καρίτσης Δολόπων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νεβρόπολης Αγράφων του δήμου Λίμνης Πλαστήρα και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 1 κάτοικο.
Δείτε επίσης
Τον οικισμό Πετρωτό Αργιθέας της Περιφερειακής ενότητας Καρδίτσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Ρεβελαίικα Ηλείας
Τα Ρεβελαίικα είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 347 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερεική Ενότητα Μεσσηνίας. Απέχει 17,5 χλμ. ΝΑ. από τη Ζαχάρω (οδηγικά - μέσω Θολού), 50 χλμ. ΝΑ. από τον Πύργο και 29,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Κυπαρισσία. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 2001 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Λεπρέου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Παναγιές, τον Σκουπά, την Αγραπιδιά, τον Δράκο και το Λέπρεο αποτελούν την τοπική κοινότητα Λεπρέου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Μέλβιν Ντάγκλας
Πρώτα χρόνια
Παρά το γεγονός ότι ο πατέρας του δίδασκε μουσική σε διάφορα κολέγια στις Η.Π.Α. και τον Καναδά, ο ίδιος δεν τελείωσε ποτέ το λύκειο. Στα πρώτα του βήματα ως ηθοποιός πήρε το επίθετο της γιαγιάς του κι έγινε γνωστός ως Μέλβιν Ντάγκλας.
Καριέρα
Ο Ντάγκλας έκανε τα πρώτα του βήματα ως ηθοποιός, ως μέλος πλανοδίων θιάσων στην αμερικανική ύπαιθρο, ερμηνεύοντας έργα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τη λήξη του πολέμου εμφανιζόταν σε υπαίθριο θέατρο στο Σικάγο. Η καριέρα του ως ηθοποιού του θεάτρου συνεχίστηκε μέχρι και τον θάνατό του το 1981.
Το 1930 εμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ πλάι στη μελλοντική του σύζυγο Έλεν Γκάχαγκαν στο θεατρικό Tonight or Never, που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο ένα χρόνο αργότερα με πρωταγωνιστή τον ίδιο και το 1932 συμπρωταγωνίστησε με τους Μπόρις Καρλόφ και Τσαρλς Λότον στην ταινία τρόμου Το σπίτι του μυστηρίου (The Old Dark House, 1932). Το 1935 εμφανίστηκε στο πλευρό της Κλοντέτ Κολμπέρ στην ταινία Ο κύριος προϊστάμενος (She Married her Boss) που τον καθιέρωσε ως ρομαντικό παρτενέρ διαφόρων σταρ της εποχής. Συμπρωταγωνίστησε με την Τζόαν Κρόφορντ σε αρκετές ταινίες, με γνωστότερο το δράμα Η μορφή της γυναίκας (A Woman's Face, 1941) και με την Γκρέτα Γκάρμπο στις ταινίες: Όπως με ποθείς (As you Desire me, 1932), Νινότσκα (Ninotchka, 1939) και Η διπρόσωπη (The Two-Faced Woman, 1941) που έμελλε να γίνει το κύκνειό της άσμα. Ένας από τους γνωστότερους ρόλους της πρώιμης περιόδου της καριέρας του ήταν εκείνος του πατέρα του Φρέντι Μπαρθόλομιου στην ταινία του Βίκτορ Φλέμινγκ Δαίμονες των κυμάτων (Captains Courageous, 1937).
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ξανά στον αμερικανικό στρατό φτάνοντας μέχρι και το βαθμό του ταγματάρχη. Σύμφωνα με την εγγονή του Ιλιάνα Ντάγκλας, ο Ντάγκλας συνάντησε για πρώτη φορά τον Πίτερ Σέλλερς με τον οποίον έμελλε να συμπρωταγωνιστήσει στην ταινία Να είσαι εκεί κύριε Τσανς, στη Βιρμανία, όπου ο Σέλλερς υπηρετούσε στον βρετανικό στρατό. Μετά τη λήξη του πολέμου άρχισε να ερμηνεύει πιο ώριμους ρόλους στις ταινίες Παραστρατημένη μητέρα (Sea of Grass, 1947) και Το παλάτι των ονείρων (Mr. Blandings Builds His Dream House, 1948).
Κατά τη δεκαετία του '50 εμφανίστηκε κυρίως σε τηλεοπτικές σειρές και τη δεκαετία του '60 επέστρεψε στον κινηματογράφο αναλαμβάνοντας ρόλους ηλικιωμένων ανδρών σε ταινίες όπως το Άγριος σαν θύελλα (Hud, 1963), όπου υποδύθηκε τον πατέρα του Πωλ Νιούμαν κερδίζοντας το πρώτο του Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, το Ημέρες του πολέμου και έρωτος (The Americanization of Emily, 1964) πλάι στους Τζούλι Άντριους και Τζέιμς Γκάρνερ, το Ποτέ δεν τραγούδησα για τον πατέρα μου (I Never Sang for my Father, 1970) πλάι στον Τζιν Χάκμαν και το Ο υποψήφιος (The Candidate, 1972) πλάι στον Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Το 1979 έλαβε το δεύτερό του Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Να είσαι εκεί κύριε Τσανς, αλλά αρνήθηκε να παραβρεθεί στην τελετή των βραβείων εφόσον δεν μπορούσε να αποδεχτεί το γεγονός ότι ένας από τους συνυποψηφίους του ήταν το παιδί-θαύμα Τζάστιν Χένρι που προτάθηκε για την ερμηνεία του στην ταινία Κράμερ εναντίον Κράμερ (Kramer vs. Kramer, 1979).
Ο Ντάγκλας βραβεύτηκε επίσης με βραβείο Τόνι για την ερμηνεία του στο θεατρικό του Γκορ Βιντάλ The Best Man το 1962, καθώς και με βραβείο Έμμυ για την ερμηνεία του στην τηλεταινία Do Not Go Gentle Into That Good Night το 1967.
Ο ηθοποιός απεβίωσε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας του Ροζέ Βαντίμ The Hot Touch το 1981.
Προσωπική ζωή
Ο Μέλβιν Ντάγκλας υπήρξε παντρεμένος μικρό χρονικό διάστημα με την καλλιτέχνιδα Ρόζαλιντ Χαϊτάουερ, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Γκρέγκορι Χέσελμπεργκ, το 1926. Έπειτα το 1931 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με την ηθοποιό κι έπειτα πολιτικό Έλεν Γκάχαγκαν, με την οποία ταξίδεψε στην Ευρώπη την ίδια χρονιά και οι δυο τους τρομοκρατήθηκαν βλέποντας το αντισημιτικό κλίμα που επικρατούσε στη Γερμανία και τη Γαλλία την περίοδο εκείνη. Επιστρέφοντας στις Η.Π.Α. οι δυο τους τάχθηκαν φανερά ενάντια στον φασισμό. Η σύζυγος του Ντάγκλας εξελέγη τρεις φορές γερουσιαστής κι αποτέλεσε πολιτική αντίπαλο του Ρίτσαρντ Νίξον. Ο Νίξον αντιπαθούσε την Γκάχαγκαν επειδή συμπαθούσε τους κομμουνιστές και ασκούσε σκληρή κριτική στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων. Ο Ντάγκλας και η Γκάχαγκαν απέκτησαν δυο παιδιά, τον Πίτερ και την Μαίρη Έλεν, και παρέμειναν παντρεμένοι μέχρι και το θάνατό της Γκάχαγκαν από καρκίνο το 1980, ένα χρόνο αργότερα έφυγε από τη ζωή και ο ίδιος, σε ηλικία 80 ετών χτυπημένος από πνευμονία κι από καρδιακές επιπλοκές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος) Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Γουρούνια και θωρηκτά
Το Γουρούνια και θωρηκτά (ιαπωνικά: 豚と軍艦, προφέρεται: Μπούτα το γκουκάν) είναι μια ιαπωνική σατιρική κωμωδία του 1961 σε σκηνοθεσία Σοχέι Ιμαμούρα. Η ταινία έχει ως θέμα της τις δοσοληψίες της μαύρης αγοράς ανάμεσα στον στρατό των ΗΠΑ και τον τοπικό υπόκοσμο της Γιοκοσούκα.
Πλοκή
Η ταινία εστιάζει στον Κίντα, ένα μέλος των γιακούζα Himori, ο οποίος έχει τεθεί επικεφαλής από τη συμμορία του για την επιχείρηση διανομής χοιρινού κρέατος και στη φίλη του Χάρουκο, η οποία εργάζεται σε ένα μπαρ. Ο Κίντα φαίνεται να δουλεύει με άλλους γκάνγκστερ, να δέρνει έναν ντόπιο καταστηματάρχη που εξυπηρετεί Αμερικανούς και να πληρώνει τους ανθρώπους που εργάζονται στο χοιροτροφείο. Όταν ο Κίντα πηγαίνει να επισκεφτεί τον Χάρουκο το απόγευμα, εκείνη φεύγει χωρίς να του μιλήσει και ο Κίντα ανακαλύπτει μέσω της αδελφής της ότι η Χάρουκο πήρε 30.000 γιεν για να βγει ραντεβού με έναν ναύτη (και ότι η μητέρα της έχει ήδη ξοδέψει τα χρήματα). Η Χάρουκο επιστρέφει στον Κίντα αργότερα το ίδιο βράδυ, αν και ο Κίντα είναι δυσαρεστημένος λόγω των προηγούμενων γεγονότων. Η Χάρουκο αποκαλύπτει ότι είναι έγκυος και εκφράζει τις ανησυχίες της για τη δουλειά του Κίντα.
Ένας άλλος γκάνγκστερ καλεί τον Κίντα νωρίς το πρωί και πηγαίνουν με μια μικρή βάρκα σε ένα μεγαλύτερο σκάφος όπου είναι φορτωμένο το πτώμα ενός άνδρα που διαπληκτίστηκε με τους γκάνγκστερ, για να το πετάξουν. Ένας από τους άλλους γκάνγκστερ ρωτά τον Κίντα αν θα κάνει αυτός τη δουλειά, κάτι που ο Κίντα λέει απρόθυμα ότι είναι πρόθυμος να κάνει. Ο Χάρουκο κάνει έκτρωση και ο γιατρός χρεώνει επιπλέον τον Κίντα γνωρίζοντας ότι οι γιακούζα έχουν χρήματα. Λίγες μέρες αργότερα, το πτώμα από το σκάφος ξεβράζεται στην προβλήτα και το βρίσκει ο πατέρας του Κίντα. Ο Κίντα και το αφεντικό του κρύβουν το πτώμα πριν επιστρέψει ο πατέρας του Κίντα με την αστυνομία, αλλά ο πατέρας του Κίντα παρατηρεί ότι τα πόδια του Κίντα είναι βρόμικα και καταλαβαίνει ότι ο Κίντα έκρυψε το πτώμα, γεγονός που οδηγεί σε καβγά. Η Χάρουκο πιέζει την Κίντα να εγκαταλείψει τη συμμορία και να φύγουν μαζί, αλλά ο Κίντα αρνείται γιατί δεν θέλει να γίνει «μισθωτός σκλάβος».
Στο μεταξύ, ένας από τους γκάνγκστερ, ο Οχάτσι, αναλαμβάνει να πετάξει το πτώμα θάβοντάς το στο χοιροτροφείο. Το αφεντικό του Κίντα, ο Τετσούτζι, εξοργίζεται με τους άλλους γκάνγκστερ όταν ανακαλύπτει ότι έβαλαν τον Κίντα να κάνει τη δουλειά χωρίς να συμβουλευτούν τον ίδιο. Κατόπιν, αποκαλύπτεται ότι το «μεγάλο αφεντικό», ο Χιμόρι, έχει κάποιες αμφιβολίες για τον Τετσούτζι. Το αφεντικό τους καλεί όλους σε μια γιορτή, όπου πίνουν, παίζουν παιχνίδια και μαγειρεύουν ένα από τα γουρούνια. Καθώς τρώνε το γουρούνι, ο Οχάτσι αποκαλύπτει ότι παραήταν τεμπέλης για να θάψει το σώμα, έτσι απλά το έβρασε και το πρόσθεσε στη τροφή των χοίρων, αηδιάζοντας τους άλλους γκάνγκστερ. Ο Τετσούτζι, που είναι άρρωστος, αηδιάζει τόσο πολύ που αναγκάζεται να πάει στο νοσοκομείο. Ο Κίντα ανακαλύπτει ότι το αφεντικό του έχει μόνο τρεις μέρες ζωή, μια πληροφορία που ο Τετσούτζι τον αναγκάζει να αποκαλύψει. Ο Τετσούτζι είναι στενοχωρημένος και πληρώνει έναν γκάνγκστερ που ονομάζεται Γουάνγκ για να τον σκοτώσει κάποια στιγμή στο μέλλον.
Η Χάρουκο, όλο και πιο απογοητευμένη με την Κίντα, πηγαίνει σε ένα πάρτι με ναύτες για να μεθύσει. Η Χάρουκο εμφανίζεται σε ένα ξενοδοχείο με τρεις Αμερικάνους, οι οποίοι φωνάζουν όλοι μαζί μεθυσμένοι. Σε μια στιγμή διαύγειας, προσπαθεί να φύγει, αλλά την εμποδίζουν οι ναύτες και τη βιάζουν. Στη συνέχεια, ο Χάρουκο επιχειρεί να δραπετεύσει με τα χρήματα του Αμερικανού, αλλά συλλαμβάνεται και οδηγείται στη φυλακή. Την επόμενη μέρα, η οικογένειά της την ελευθερώνει και εκείνη συμφωνεί να γίνει ερωμένη του Αμερικανού σύμφωνα με τις επιθυμίες της μητέρας της. Στο μεταξύ, η συμμορία του Χιμόρι καταρρέει για οικονομικούς λόγους. Ο Κίντα και μερικοί άλλοι γκάνγκστερ συμφωνούν να φορτώσουν τα γουρούνια σε φορτηγά το ίδιο βράδυ και να πάρουν τα χρήματα οι ίδιοι. Ο Κίντα πηγαίνει να περιμένει στο χοιροτροφείο και βρίσκει τη Χάρουκο. Τότε, οι δυο τους συμφωνούν να το σκάσουν μαζί αφού ο Κίντα πουλήσει τα γουρούνια. Το βράδυ, ο Χιμόρι φτάνει μπροστά στους φίλους του Κίντα και φορτώνει τα γουρούνια σε δικά του φορτηγά, χτυπώντας τον Κίντα και φορτώνοντάς τον σε ένα φορτηγό. Οι φίλοι του Κίντα φτάνουν έγκαιρα για να δουν τη Χιμόρι να φεύγει και τους ακολουθούν στο κέντρο της πόλης. Οι φίλοι του Χιμόρι και του Κίντα καταλήγουν σε συμφωνία και αποφασίζουν για μία ακόμη φορά να βάλουν τον Κίντα να κάνει τη βρομοδουλειά. Ωστόσο, ο Κίντα λέει όχι αυτή τη φορά και χρησιμοποιεί ένα τουφέκι που έχει ανακαλύψει νωρίτερα στο φορτηγό για να διώξει τους άλλους γκάνγκστερ. Τότε, εμφανίζεται ο Τετσούτζι, έχοντας ανακαλύψει νωρίτερα ότι υπήρξε ιατρικό μπέρδεμα και ότι έχει μόνο ένα ελαφρύ έλκος, ενώ έρχεται και ο Γουάνγκ, με αποτέλεσμα ο Τετσούτζι να τραπεί σε φυγή, αν και δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο επειδή ο Γουάνγκ ανακάλυψε ότι πληρώθηκε με πλαστά χρήματα και επομένως δεν θα σκότωνε το αφεντικό. Ο Κίντα διατάζει τους οδηγούς φορτηγών να απελευθερώσουν όλα τα γουρούνια. Ο Κίντα πυροβολείται από έναν γκάνγκστερ και αφού ανταποδίδει τα πυρά, τα τρομοκρατημένα γουρούνια ταράζονται με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τα υπόλοιπα μέλη των Χιμόρι. Η Χάρουκο, η οποία έχει συμφωνήσει να συναντήσει τον Κίντα στον σιδηροδρομικό σταθμό, κρυφακούει ότι η γιακούζα κάνει ταραχές στο κέντρο της πόλης. Όταν σπεύδει εκεί, βρίσκει το σώμα του Κίντα, ο οποίος έχει υποκύψετ στο τραύμα του από τον πυροβολισμό. Στη συνέχεια, μέρες αργότερα, η οικογένεια της Χάρουκο τη βοηθά να προετοιμαστεί να φύγει με τον Γκόρντον, τον Αμερικανό στρατιωτικό και επιχειρηματία. Ωστόσο, η ίδια ξεκινά να δει τον θείο της που της έχει βρει δουλειά στο Καβασάκι. Στην τελευταία σκηνή, καθώς σκουπίζει το μακιγιάζ και το κραγιόν από το πρόσωπό της κλαίγοντας και απομακρύνεται, ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο φτάνει στο λιμάνι και εμφανίζεται ένα λεωφορείο με νεαρές Γιαπωνέζες που αρχίζουν να χαιρετούν ενθουσιασμένες τους ναύτες που έρχονται στην ξηρά. Η Χάρουκο περνά μπροστά τους και επιβιβάζεται στο τρένο της φεύγοντας από την πόλη.
Παραγωγή
Κατά τα μεταπολεμικά χρόνια, ο Ιμαμούρα ήταν και ο ίδιος έμπορος της μαύρης αγοράς. Ο Ιμαμούρα διεξήγαγε εκτεταμένη έρευνα για την ταινία, περνώντας χρόνο με γκάνγκστερ που διαπίστωσε ότι είχαν ένα μοναδικό είδος υπερηφάνειας και ελευθερίας. Οι γκάνγκστερ πείραζαν τον Ιμαμούρα επειδή δούλευε σκληρά αλλά δεν είχε πολλά χρήματα. Αρχικά, ο Ιμαμούρα ήθελε 1.500 γουρούνια για την ταινία, αλλά αναγκάστηκε να αρκεστεί σε 400 λόγω οικονομικών περιορισμών. Λόγω της αμφιλεγόμενης φύσης του Γουρούνια και θωρηκτά και της υπερβολικά μεγάλης διάρκειας της παραγωγής και του κόστους της, η εταιρεία Nikkatsu απαγόρευσε στον Ιμαμούρα να σκηνοθετεί για δύο χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων έγραφε σενάρια.
Υποδοχή και βραβεία
Το Γουρούνια και θωρηκτά κέρδισε το βραβείο καλύτερη ταινία Blue Ribbon το 1961.
Στην κριτική του του 1986, ο Κέβιν Τόμας από την εφημερίδα Los Angeles Times περιέγραψε την πλοκή ως περίπλοκη αλλά με απλό μήνυμα, μια προειδοποίηση για τον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, ενώ αποκάλεσε την κορύφωση ξεκαρδιστική και μοναδική. Επίσης το 1986, ο Βίνσεντ Κάνμπι από την εφημερίδα New York Times επαίνεσε επίσης την κορύφωση και περιέγραψε την ταινία συνολικά ως «αναζωογονητικά αγενή».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961
Πετράκος
Το ελληνικό επώνυμο Πετράκος μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Έλληνες της Δανίας
Οι Έλληνες της Δανίας αποτελούν μια μικρή κοινότητα 1.180 ατόμων (το 2009) οι οποίοι έχουν Ελληνική καταγωγή και ζουν στη Δανία κυρίως ως μετανάστες. Το 80% δηλαδή τα 954 άτομα ζουν στο Σγιέλαν, οι άλλοι 177 (15%) ζουν στη Γιουτλάνδη, οι άλλοι 48 (4%) στη Φιονία και αναφέρθηκε άλλος ένας Έλληνας κάτοικος στο Μπόρνχολμ.
Ιστορία
Οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες φαίνεται να φτάνουν στη Δανία τη δεκαετία του 60' από τον Έβρο και την Καστοριά ως έμποροι γούνας. Οι περισσότεροι από αυτούς τους αρχικούς μετανάστες επέστρεψαν στην Ελλάδα καθώς ο τομέας αυτός κατέστη οικονομικά άστατος. Μερικοί πολιτικοί πρόσφυγες εγκατέλειψαν την Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974). Ήταν αριθμητικά μικροί, αλλά προκάλεσαν μεγάλη συμπάθεια από τον πολιτικά φιλελεύθερο πληθυσμό της Δανίας. Αρκετοί Έλληνες φοιτητές επέλεξαν τη Δανία ως προορισμό τους μετά το 1981 επίσης, όταν η Ελλάδα έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας.
Παραπομπές
Δανια Κατηγορία:Δανία
Πάμφιλα Λέσβου
μικρογραφία|Τα Πάμφιλα από ύψωμα|αριστερά μικρογραφία|214x214εσ|Πύργος του Σάλτα, Έτος κατασκευής 1842, Πάμφιλα, Λέσβος Τα Πάμφιλα Λέσβου, (παλαιότερη ονομασία Πάμφυλλα), είναι χωριό στην δημοτική ενότητα Μυτιλήνης, στον δήμο Λέσβου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου στην Ελλάδα. Βρίσκεται κοντά στην θάλασσα, στη βορειοανατολική Λέσβο. Είναι το βορειότερο χωριό του διευρυμένου Δήμου της Μυτιλήνης. Είναι 270 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Αθήνας και 7 χιλιόμετρα βόρεια της Μυτιλήνης.
Περιγραφή του χωριού
μικρογραφία|231x231εσ|Βοστάνειο Δημοτικό Σχολείο Παμφίλων Τα Πάμφιλα γειτονεύουν με τα χωριά Παναγιούδα και τον Αφάλωνας.
Το χωριό απλώνεται σε δύο λόφους, τον «Ατήγανο» και το «Βουνάρι». Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το «Βοστάνειο» δημοτικό σχολείο, χτισμένο στα 1928 με χορηγία των Παναγιώτη και Γεωργίου Βοστάνη, ταυτοποιημένο σήμερα ως διατηρητέο. Ακριβώς απέναντι, βρίσκεται το Γυμνάσιο Παμφίλων και το Λύκειο Παμφίλων, κατασκευασμένα το 1976 και 1986 αντίστοιχα. Υπάρχουν πολλές κρύμνες, οι οποίες χρονολογούνται από την εποχή τηςΤουρκοκρατία ς.
Αγία Βαρβάρα
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο Ι.Ν της Αγίας Βαρβάρας, η κυριότερη εκκλησία του χωριού, όπου γίνονται συχνά λειτουργίες. Άρχισε να χτίζεται το 1859 σε θέση παλαιότερου ναού, και ολοκληρώθηκε το 1881. Το μαρμάρινο τέμπλο του ναού είναι έργο του Ιωάννη Χαλεπά.
Σκάλα Παμφίλων
Παραθαλάσσια, υπάρχει η Σκάλα Παμφίλων, με ένα πάρκο στο οποίο γίνονται μερικές φορές εκδηλώσεις, τον Ι.Ν του Αγίου Νικολάου, καθώς και τη παραλία Πλαζ Βίγλα. Είναι ορατά τα ερείπια παλιών ελαιοτριβείων και αποθηκών. Ακριβώς απέναντι, είναι ορατή μία βραχονησίδα, γνωστή ως «Πάμφυλλο».
Ιστορία
Η παλαιότερη χρονολογική καταγραφή των Παμφίλων έγινε το 1566/7, στον κώδικα της Μητροπόλεως Μυτιλήνης. Ιστορικά, κατοικούνταν αμιγώς από Χριστιανούς. Στο χωριό κτίστηκαν πολλά πυργόσπιτα, όμως τα μόνα που μας σώζονται σήμερα είναι του Σάλτα, του Χατζησάββα, των Βοστάνηδων και του Χονδρού. Τα πυργόσπιτα κάλυπταν την ανάγκη των χωριανών για άμυνα ενάντια της πειρατίας. Η Σκάλα Παμφίλων ιδρύθηκε αφού η πειρατεία σταμάτησε να πλήττει τη περιοχή, και κατ'επέκταση επέτρεψε στους κατοίκους να ζουν με ασφάλεια παραθαλάσσια. Στη Σκάλα Παμφίλων υπήρξε, μεταξύ άλλων, έντονη εμπορική δραστηριότητα, αποθήκες εμπορευμάτων, καθώς και διάφορα βιομηχανικά κτήρια όπως ελαιοτριβία. Η περιοχή ήταν σημαντικότατη τον 19ο αιώνα, με πολλές τεχνολογικές καινοτομίες να υιοθετούνται πρώτα εκεί. μικρογραφία|Μικρό αλιευτικό λιμανάκι στη Σκάλα Παμφίλων|284x284εσ
Δημογραφία
Η αρχαιότερη δημογραφική πληροφορία που διαθέτουμε είναι μία φορολογική δήλωση του 1840, καταγράφοντας 186 οικογένειες. Το 1849, το χωριό αποτελούταν από 300 σπίτια, ενώ το 1908 είχε 550 σπίτια. Το 1928 είχε πληθυσμό 2.198 κατοίκων, αριθμός αρκετά φουσκομένος λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής και της επακόλουθης στεγαστικής κρίσης. Το 1971 ο πληθυσμός μειώθηκε στους 1.482 κατοίκους. Το 1981 και το 1991 υποχώρησε περαιτέρω στους 1.342 και 1.224 κατοίκους. Το 2001, το χωριό είχε μία μειωστή αύξηση, αριθμώντας στους 1.247 κάτοικους, με περαιτέρω αύξηση το 2011 στους 1.413 κατοίκους. {	"version": 2, "width": 400, "height": 200, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 1928, "y": 2198 },				{					"x": 1971, "y": 1482 },				{					"x": 1981, "y": 1342 },				{					"x": 1991, "y": 1224 },				{					"x": 2001, "y": 1247 },				{					"x": 2011, "y": 1413 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "ordinal", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "rect", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"fill": { "value": "steelblue" },					"width": { "scale": "x", "band": "true", "offset": -1 }				}			}		}	] }
Όθων Ε΄ του Λύνεμπουργκ
Βιογραφικό
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ και της Μαγδαληνής των Χοεντσόλερν, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ μαργράβου του Βρανδεμβούργου. Ο πατέρας του, που είχε κτίσει τη μονή του Τιμίου Σταυρού, έγινε φραγκισκανός μοναχός εκεί το 1457 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Βερνάρδος Β΄ με βοηθό τον Όθωνα Ε΄. Το 1464 όμως ο Βερνάρδος Β' απεβίωσε άκληρος και ο Όθων Ε' έμεινε μόνος κύριος του δουκάτου. Κατά την περίοδο εξουσίας του ακολούθησε το κίνημα της μεταρρύθμισης του καιρού του για το μοναχισμό: εισέβαλε στη μονή στο Βινχάουζεν, απέσυρε θησαυρούς τέχνης ως «ασύμφωνους με τη μοναστική απλότητα», όπως είπε και έστειλε την ηγουμένη να μορφωθεί σε μια μεταρρυθμισμένη μονή.
Σκοτώθηκε στο Σέλε σε έναν αγώνα κονταρομαχίας (joust) το 1471 και ένα γύψινο πέταλο δείχνει το σημείο που, σύμφωνα με το θρύλο, έγινε το δυστύχημα. Επειδή άφησε έναν γιο 3ετή, τον Ερρίκο Α', ο πατέρας του Φρειδερίκος Β΄ άφησε τη μονή, επέστρεψε στην εξουσία και κυβέρνησε ως το 1478 που απεβίωσε. Τον διαδέχθηκε ο 10ετής τώρα Ερρίκος Α' με την επιτροπεία της μητέρας του Άννας, ώσπου ενηλικιώθηκε το 1486 και ανέλαβε μόνος το πριγκιπάτο του Λύνεμπουργκ.
Οικογένεια
Το 1467 νυμφεύτηκε την Άννα, κόρη του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Πήγασος (αστερισμός)
Ο Πήγασος (λατινικά: Pegasus, συντομογραφία: Peg) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Είναι αστερισμός του βόρειου ημισφαιρίου της ουράνιας σφαίρας, αμφιφανής στην Ελλάδα.
Συνορεύει με τους εξής οκτώ αστερισμούς: Ανδρομέδα, Σαύρα, Κύκνος, Αλώπηξ, Δελφίν, Ιππάριον, Υδροχόος και Ιχθύες.
Οι αστέρες α, β, γ Πηγάσου και ο α Ανδρομέδας σχηματίζουν ένα μεγάλο και ευδιάκριτο, σχεδόν τετράγωνο σχήμα στον ουρανό, που είναι γνωστό ως Τετράπλευρο του Πηγάσου.
Ονομασίες και ιστορία
Μυθολογικώς, ο Πήγασος ήταν ολόλευκο φτερωτό άλογο, τέκνο της Μέδουσας και του Ποσειδώνα αφού παράχθηκε από το αίμα της πρώτης κατά διαταγή του Ποσειδώνα, όταν την αποκεφάλισε ο Περσέας. Το όνομα προέρχεται είτε από το Πηγαί, είτε από το επίθετο πηγός = ισχυρός. Ο Πήγασος παρέμεινε στα άστρα όταν ο ιππέας του Βελλεροφόντης θέλησε να φθάσει με αυτόν ως τον ουρανό, οπότε ο Ζευς, ενοχλημένος από την ύβρι, πρόσταξε ένα έντομο και κέντρισε τον Πήγασο, οπότε αυτός αφηνίασε και πέταξε κάτω στη Γη τον αναβάτη του.
Παρότι ο Πτολεμαίος τον ονομάζει «φτερωτό άλογο», και οι φτερούγες του σχεδιάζονται καθαρά σε αναπαραστάσεις από τη Μεσοποταμία μέχρι τους Ετρούσκους, οι αρχαιότεροι Έλληνες ονόμαζαν τον αστερισμό απλώς ίππον. Ο Άρατος προσθέτει το επίθετο «ιερός» και ο Ερατοσθένης τον ονομάζει Πήγασο, αλλά γράφει ότι ήταν χωρίς φτερούγες. Η μορφή εθεωρείτο ημιτελής, και γι'αυτό ίσως τον περιέγραφαν μαζί με τον Κριό: ήταν ο ημίτομος (κομμένος στα δύο). Ο Νόννος τον αποκαλεί «Ημιφανής Λίβυς `Ιππος», ως μορφή μερικώς κρυμμένη σε σύννεφα. Ο Ευριπίδης υποτίθεται ότι ονομάζει τον Πήγασο Μελανίππη από μια κόρη του κενταύρου Χείρωνα, γνωστή και ως Ευίππη, που μεταμορφώθηκε από τη θεά Άρτεμι σε μαύρη φοράδα και τοποθετήθηκε στον ουρανό (στον Bayer βρίσκουμε την παραφθορά Menalippe).
Οι Ρωμαίοι μετέφρασαν την ελληνική ονομασία ως Equus και αργότερα Equus Ales, προσδιοριζόμενη με τα επίθετα alter, major, Gorgoneus και Medusaeus. Ο Γερμανικός φαίνεται ότι ήταν ο πρώτος Λατίνος συγγραφέας που τον απεκάλεσε Pegasus. Στους Αλφόνσειους Πίνακες ο Πήγασος απαντάται ως Alatus (= φτερωτός), με το επίθετο Secundus να προστίθεται κάποτε προς διάκριση από το Ιππάριον που ανατέλλει πριν από αυτόν, ενώ στην Αλμαγέστη του 1551 ως Equus Pegasus. Ο Καίσιος παραθέτει το όνομα Πηγασίδης, και ο Bayer τα Equus posterior, volans, aereus, dimidiatus, αλλά και Bellerophon, Bellerophontes.
Εβραϊκοί θρύλοι καταστερίζουν τον Πήγασο ως τον ίππο του Νεμρώδ, ενώ ο Καίσιος ως ένα από τα ελαφρότερα και ταχύτερα από αετούς άλογα που αναφέρονται στο βιβλίο του Ιερεμία («κουφότεροι αετών οι ίπποι αυτού», δ΄13, μετάφρ.των Εβδομήκοντα). Πολλοί τον ταύτιζαν εξάλλου με το γαϊδουράκι πάνω στο οποίο ο Χριστός εισήλθε θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα, αλλά ο Ιούλιος Σίλερ τον ταύτισε με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ.
Ο Πήγασος εμφανίζεται πάνω σε πετράδι από τη Μεσοποταμία με φτερά, κεφάλι ταύρου, ημισέληνο και τρεις αστέρες. Μερικοί θεωρούν την ετυμολογία του από τις αιγυπτιακές λέξεις Pag (= παύω) και Sus (= σκάφος), οπότε ο Πήγασος θα συμβόλιζε την παύση της ναυσιπλοΐας με τη μεταβολή της ροής του Νείλου. Δεν αποκλείεται, πραγματικά, ο αστερισμός να εθεωρείτο στην αρχαία Αίγυπτο το ουράνιο έμβλημα ενός πλοίου, όμως ο Brugsch αναφέρει στη θέση του τον αιγυπτιακό αστερισμό Υπηρέτη.
Οι `Αραβες ονόμαζαν το Τετράπλευρο του Πηγάσου Al Dalw, δοχείο νερού, πριν ακολουθήσουν τον Πτολεμαίο με το Al Faras al Thani (= το Δεύτερο `Αλογο), το Alpheras του Bayer και το Alpharès του Λαλάντ.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Πήγασο 108 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 178. Λογικό είναι οι κυριότεροι αστέρες του μεγάλου αυτού αστερισμού να έχουν και δικά τους ιδιαίτερα ονόματα.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο αστέρας 51 Πηγάσου με φαιν.μέγεθος 5,49 και φασμ.τύπο G2 IVa, διαθέτει ένα εξωηλιακό πλανήτη, τον πρώτο που ανακαλύφθηκε ποτέ (1995) σε μία ανακάλυψη-ορόσημο για τη σύγχρονη αστρονομία.
- Αλλά και άλλος εξωηλιακός πλανήτης έχει ανακαλυφθεί στον Πήγασο, περί τον αστέρα HD 209458, αστέρα φασμ.τύπου G0V με φαιν.μέγεθος 7,65 και απόλυτο 4,29. Ο πλανήτης περιφέρεται περί αυτόν μία φορά κάθε 84,6 ώρες σε κυκλική τροχιά ακτίνας 6,7 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Την έμμεση (φασματοσκοπική) ανακάλυψη ακολούθησε, τον Μάρτιο 2005, απευθείας απεικόνιση στο υπέρυθρο με το διαστημ.τηλεσκόπιο Spitzer. Ακόμα σημαντικότερο, ο πλανήτης εντοπίσθηκε και φωτομετρικώς, από τους D. Charbonneau, T.M. Brown και G.W. Henry (Σεπτέμβριος και 12 Νοεμβρίου 1999): Ανιχνεύθηκαν διαβάσεις του μπροστά από τον αστέρα του, που μειώνουν τη λαμπρότητα του αστέρα κατά 1,6% (0,017 του μεγέθους), πράγμα που επέτρεψε τον υπολογισμό με ακρίβεια της διαμέτρου και μάζας του πλανήτη: διάμετρος 1,54 διάμετροι Διός, μάζα 220 φορές μεγαλύτερη της γήινης (άρα πυκνότητα 0,25 gr/κυβ.cm, αραιότερος από όλους τους πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος). Υπήρξε ο πρώτος εξωηλιακός πλανήτης που ανιχνεύθηκε φωτομετρικώς.
- Το σφαιρωτό σμήνος M15 ή NGC 7078, εύκολα ορατό με κιάλια (φαιν.μέγεθος 6,4), είναι ίσως το πυκνότερο όλων των σφαιρωτών σμηνών του Γαλαξία μας. Η απόστασή του από τη Γη υπολογίζεται σε 35.000 έτη φωτός και η διάμετρός του σε 140 έτη φωτός. Μέσα του εντοπίσθηκαν πλανητικά νεφελώματα, τα Kuestner 648 και Pease 1, καθώς και πάνω από 100 μεταβλητοί αστέρες.
- Οι γαλαξίες NGC 7317 ως 7320 αποτελούν μέλη της ομάδας γαλαξιών που είναι γνωστή ως η «Πεντάδα του Στεφάν» ("Stephan's Quintet", HCG 92a). Σε μικρή απόσταση βρίσκεται ο λαμπρός σπειροειδής γαλαξίας NGC 7331.
- Ο «Σταυρός του Αϊνστάιν» είναι παράδειγμα της δράσεως ενός βαρυτικού φακού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερατοσθένης, Καταστερισμοί ή Αστροθεσίαι: Πήγασος ή Ίππος
Ρουίτσι Σακαμότο
Ο Ρουίτσι Σακαμότο (ιαπωνικά: 坂本 龍], Sakamoto Ryūichi) (17 Ιανουαρίου 1952 – 28 Μαρτίου 2023) ήταν Ιάπωνας συνθέτης, πιανίστας, μουσικός παραγωγός και ηθοποιός, ο οποίος έχει ασχοληθεί με πολλά διαφορετικά είδη ως σόλο καλλιτέχνης και ως μέλος του συγκροτήματος ηλεκτρονικής μουσικής Yellow Magic Orchestra (YMO). Μαζί με τα μέλη του συγκροτήματος, Χαρουόμι Χόσονο και Γιουκιχίρο Τακαχάσι, ο Σακαμότο επηρέασε με πρωτοποριακό τρόπο μια σειρά από υποείδη της ηλεκτρονικής μουσικής, ιδιαίτερα την μουσική των βιντεοπαιχνιδιών και την μουσική του Τζο Χισαΐσι, γνωστού για την μουσική του σε ταινίες του Studio Ghibli.
Ο Σακαμότο ξεκίνησε την καριέρα του ενώ ήταν στο πανεπιστήμιο τη δεκαετία του 1970 ως μουσικός, παραγωγός και ενορχηστρωτής. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1978 ως συνιδρυτής του συγκροτήματος YMO. Ταυτόχρονα ακολούθησε σόλο καριέρα, κυκλοφορώντας το πειραματικό ηλεκτρονικό fusion άλμπουμ Thousand Knives το 1978. Δύο χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησε το άλμπουμ B-2 Unit, το οποίο περιλάμβανε το κομμάτι Riot in Lagos, που ήταν σημαντικό για την ανάπτυξη της electro και της χιπ χοπ μουσικής. Ο Σακαμότο συνέχισε να παράγει σόλο δίσκους και συνεργάστηκε με πολλούς διεθνείς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων οι Ντέιβιντ Σίλβιαν, Κάρστεν Νικολάι, Γιουσου Ν' Ντουρ και Fennesz. Ο Σακαμότο συνέθεσε μουσική για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης (1992) και η σύνθεσή του Energy Flow (1999) ήταν το πρώτο νούμερο ένα σινγκλ στην ιστορία των τσαρτ Oricon της Ιαπωνίας.
Ως συνθέτης κινηματογραφικής μουσικής, ο Σακαμότο έχει κερδίσει ένα Όσκαρ, ένα BAFTA, ένα Grammy και 2 Χρυσές Σφαίρες. Η ταινία Καλά Χριστούγεννα, Κύριε Λώρενς (1983) σηματοδότησε το ντεμπούτο του τόσο ως ηθοποιού όσο και ως συνθέτη κινηματογραφικής μουσικής. Εκείνο το μουσικό θέμα προσαρμόστηκε στο σινγκλ Forbidden Colours που έγινε διεθνής επιτυχία. Η πιο επιτυχημένη δουλειά του ως κινηματογραφικού συνθέτη ήταν για την ταινία Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας (1987), μετά την οποία συνέχισε να κερδίζει διακρίσεις συνθέτοντας μουσική για ταινίες όπως Τσάι στη Σαχάρα (1990), Ο Μικρός Βούδας (1993) και Η Επιστροφή (2015). Κατά καιρούς, ο Σακαμότο έχει επίσης εργαστεί ως συνθέτης και σεναριογράφος σε anime και βιντεοπαιχνίδια. Το 2009 τιμήθηκε με το μετάλλιο Τεχνών και Γραμμάτων από το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας για τη συνεισφορά του στη μουσική.
Απεβίωσε στις 28 Μαρτίου του 2023.
Δεκαετία του 1970
Ο Σακαμότο έγινε δεκτός στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών και Μουσικής του Τόκιο το 1970, παίρνοντας πτυχίο στη μουσική σύνθεση και μεταπτυχιακό δίπλωμα με ιδιαίτερη έμφαση τόσο στην ηλεκτρονική όσο και στην έθνικ μουσική. Εκεί σπούδασε εθνομουσικολογία με σκοπό να γίνει ερευνητής στον τομέα, λόγω του ενδιαφέροντός του για διάφορες παγκόσμιες μουσικές παραδόσεις, ιδιαίτερα τις ιαπωνικές (και συγκεκριμένα της μουσικής από την Οκινάουα), τις ινδικές και αφρικανικές μουσικές παραδόσεις. Εκπαιδεύτηκε επίσης στην κλασική μουσική και άρχισε να πειραματίζεται με την ηλεκτρονικό εξοπλισμό μουσικής που ήταν διαθέσιμος στο πανεπιστήμιο, συμπεριλαμβανομένων των συνθεσάιζερ όπως τα Buchla, Moog και ARP. Μία από τις κλασικές επιρροές του Σακαμότο ήταν ο Κλοντ Ντεμπισί, τον οποίο περιέγραφε ως τον «ήρωά» του και δήλωνε ότι «η ασιατική μουσική επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον Ντεμπισί και ο Ντεμπισί επηρέασε σε μεγάλο βαθμό εμένα. Έτσι, η μουσική κάνει τον γύρο του κόσμου και κλείνει τον κύκλο της».
Το 1975, ο Σακαμότο συνεργάστηκε με τον Τσουτσιτόρι Τοσιγιούκι για να κυκλοφορήσει το Disappointment-Hateruma. Αφού συνεργάστηκε με τους Χαρουόμι Χοσόνο και Γιουκιχίρο Τακαχάσι το 1977, οι τρεις του ίδρυσαν το 1978 το διεθνώς επιτυχημένο συγκρότημα ηλεκτρονικής μουσικής Yellow Magic Orchestra (YMO). Γνωστό για τη θεμελιώδη επιρροή του στην ηλεκτρονική μουσική, το συγκρότημα βοήθησε να γεννηθούν πρωτοπόρα ηλεκτρονικά είδη όπως electropop/technopop, synthpop, κυβερνοπάνκ, ambient house και electronica. Το έργο του συγκροτήματος είχε διαρκή επιρροή σε όλα τα είδη, που κυμαίνονται από τη χιπ χοπ και την τέκνο μέχρι την άσιντ χάουζ και γενικά τη μελωδική μουσική. Ο Σακαμότο ήταν ο τραγουδοποιός και ο συνθέτης μιας σειράς επιτυχιών του συγκροτήματος —συμπεριλαμβανομένων των Yellow Magic (Tong Poo) (1978), Technopolis (1979), Nice Age (1980), Ongaku (1983) και You've Got to Help Yourself (1983) — ενώ έπαιζε πλήκτρα σε πολλά άλλα τραγούδια τους, συμπεριλαμβανομένων διεθνών επιτυχιών όπως τα Computer Game/Firecracker (1978) και Rydeen (1979). Τραγούδησε επίσης σε πολλά τραγούδια, όπως στο Kimi ni Mune Kyun (1983). Η σύνθεση του Σακαμότο Technopolis (1979) θεωρήθηκε συνεισφορά στην ανάπτυξη της μουσικής τέκνο, ενώ το διεθνώς επιτυχημένο Behind the Mask (1978) —ένα synthpop τραγούδι στο οποίο ο Σακαμότο έκανε φωνητικά μέσω vocoder — αργότερα διασκευάστηκε από μια σειρά διεθνών καλλιτεχνών, όπως οι Μάικλ Τζάκσον και Έρικ Κλάπτον.
Ο Σακαμότο κυκλοφόρησε το πρώτο του σόλο άλμπουμ Thousand Knives of Ryūichi Sakamoto στα μέσα του 1978 με τη βοήθεια του Χιντέκι Ματσουτάκε — Ο Χοσόνο συνέβαλε στο τραγούδι Thousand Knives. Το άλμπουμ πειραματίστηκε με διαφορετικά στιλ, όπως στα τραγούδια Thousand Knives και The End of Asia — στα οποία η ηλεκτρονική μουσική συνδυάστηκε με την παραδοσιακή ιαπωνική μουσική — ενώ το Grasshoppers είναι ένα πιο μινιμαλιστικό τραγούδι για πιάνο. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε από τον Απρίλιο έως τον Ιούλιο του 1978 με μια ποικιλία ηλεκτρονικών μουσικών οργάνων, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων συνθεσάιζερ, όπως το KORG PS-3100, ένα πολυφωνικό συνθεσάιζερ, το Oberheim Eight-Voice, το Moog III-C, το Polymoog, το Minimoog, το Micromoog, το Korg VC-10, το KORG SQ-10, το Syn-Drums, ένα ηλεκτρονικό κιτ τυμπάνων και το βασισμένο σε μικροεπεξεργαστή Roland MC-8 Microcomposer, το οποίο είναι ένα μουσικό σίκουενσερ που προγραμματίστηκε από τον Ματσουτάκε και παίχτηκε από τον Σακαμότο. Μια εκδοχή του κομματιού Thousand Knives κυκλοφόρησε στο άλμπουμ BGM του 1981 της Yellow Magic Orchestra. Σε αυτή η έκδοση έγινε μια από τις πρώτες χρήσεις της μηχανής τυμπάνων Roland TR-808, για τη ζωντανή εμφάνιση των YMO του το 1980 και την κυκλοφορία του άλμπουμ BGM το 1981.
Δεκαετία του 1980
Το 1980, ο Σακαμότο κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ B-2 Unit, το οποίο έχει αναφερθεί ως ο «πιο νευρικός» δίσκος του και είναι γνωστό για το ηλεκτρονικό τραγούδι Riot in Lagos, που θεωρείται πρώιμο παράδειγμα electro μουσικής (ηλεκτροφάνκ). Οι πρώτοι electro και χιπ χοπ καλλιτέχνες, όπως οι Afrika Bambaata και Κέρτις Μαντρόνικ, επηρεάστηκαν από το άλμπουμ - ειδικά από το Riot in Lagos - με τον Μαντρόνικ να αναφέρει το έργο ως σημαντική επιρροή στο συγκρότημα Mantronix. Το Riot in Lagos συμπεριλήφθηκε αργότερα στο συλλογικό άλμπουμ της Playgroup Kings of Electro (2007), μαζί με άλλες σημαντικές ηλεκτροσυνθέσεις, όπως το "Al-Naafyish" (1983) του Χασίμ.
Ο Σακαμότο κυκλοφόρησε μια σειρά από σόλο άλμπουμ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Αν και επικεντρώθηκε κυρίως στο πιάνο και το συνθεσάιζερ, αυτή η σειρά άλμπουμ περιελάμβανε συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως οι Σίλβιαν, Ντέιβιντ Μπερν, Τόμας Ντόλμπι, Ναμ Τζουν Πάικ και Ίγκι Ποπ. Ο Σακαμότο εναλλάχθηκε ανάμεσα στην εξερεύνηση μιας ποικιλίας μουσικών στιλ και την εστίαση σε ένα συγκεκριμένο θέμα, όπως το κίνημα του ιταλικού φουτουρισμού.
Δεκαετία του 1990
Το 1995 ο Σακαμότο κυκλοφόρησε το Smoochy, που περιγράφεται από τον ιστότοπο Sound On Sound ως η "εκδρομή του Σακαμότο στη χώρα της εύκολης ακρόασης και του λάτιν", ακολουθούμενο από το άλμπουμ 1996, το οποίο περιείχε μια σειρά από κομμάτια που είχαν κυκλοφορήσει προηγουμένως διασκευασμένα για σόλο πιάνο, βιολί και τσέλο. Τον Δεκέμβριο του 1996 ο Σακαμότο συνέθεσε ένα ωριαίο ορχηστρικό έργο με τίτλο Untitled 01 και κυκλοφόρησε ως το άλμπουμ Discord (1998). Η κυκλοφορία του Discord από τη Sony Classical πωλήθηκε σε μια κασετίνα που καλυπτόταν από μια μπλε θήκη από αλουμινόχαρτο, ενώ το σιντί περιείχε και ένα κομμάτι βίντεο.
Το 1998, ο Ιταλός εθνομουσικολόγος Μάσιμο Μιλάνο δημοσίευσε το Ryuichi Sakamoto. Συνομιλίες. Και οι τρεις εκδόσεις του βιβλίου κυκλοφόρησαν στην ιταλική γλώσσα. Το επόμενο άλμπουμ του Σακαμότο, το BTTB (1998) - ένα αρκτικόλεξο που σημαίνει Back to the Basics ("Πίσω στα στοιχειώδη") περιελάμβανε μια σειρά πρωτότυπων κομματιών για σόλο πιάνο, συμπεριλαμβανομένου του Energy Flow (μεγάλη επιτυχία στην Ιαπωνία) και μια φρενήρη διασκευή για τέσσερα χέρια του κλασικού Tong Poo της Yellow Magic Orchestra. Στην περιοδεία του BTTB στις ΗΠΑ, το σόου άνοιξε ένα σύντομο αβάν γκαρντ DJ set με το καλλιτεχνικό όνομα DJ Lovegroove.