cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πύργος του Ρολογιού της Σμύρνης
Κατασκευάστηκε το 1901 σε σχέδια του Λεβαντίνου Γάλλου αρχιτέκτονα Raymond Charles Père. Ήταν το δώρο του Γερμανού Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Β’ για την 25η επέτειο της ανόδου στο θρόνο του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β'. Έχει ύψος 25μ., είναι διακοσμημένος με το Οθωμανικό αρχιτεκτονικό στυλ και κυκλικά στη βάση του υπάρχουν τέσσερα συντριβάνια. Ο σκελετός του είναι κατασκευασμένος από σίδηρο και μόλυβδο.
Ο Πύργος του Ρολογιού της Σμύρνης απεικονίστηκε στο χαρτονόμισμα των 500 τουρκικών λιρών που κυκλοφόρησε το 1983 μέχρι το 1989.
Ισλαμική Συμβουλευτική Συνέλευση
Η Ισλαμική Συμβουλευτική Συνέλευση (περσικά: مجلس شورای اسلامی), γνωστή και ως Ιρανικό Κοινοβούλιο ή Ματζλίς (مجلس), είναι το εθνικό νομοθετικό σώμα του Ιράν. Το κοινοβούλιο διαθέτει σήμερα 290 αντιπροσώπους, οι οποίοι μεταβλήθηκαν από τις προηγούμενες 272 έδρες μετά τις εκλογές της 18ης Φεβρουαρίου 2000. Οι πιο πρόσφατες εκλογές έλαβαν χώρα στις 26 Φεβρουαρίου 2016 και το νέο κοινοβούλιο άρχισε στις 28 Μαΐου 2016.
Γλώσσα Άουα (Παπούα Νέα Γουινέα)
Η Άουα είναι γλώσσα Καϊνάντου της Παπούα Νέας Γουινέας. Ανήκει στις γλώσσες Καϊνάντου-Γκορόκα που με τη σειρά τους ανήκουν στην διανεογουινεακή γλωσσική οικογένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α
Η Αποπλάνηση
Η Αποπλάνηση (Αγγλικά: The Beguiled) είναι Αμερικανική δραματική ταινία θρίλερ σε σενάριο και σκηνοθεσία της Σοφία Κόπολα. Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Ένας ζωγραφισμένος διάβολος του Τόμας Π. Κάλλιναν. Πρωταγωνιστούν Κόλιν Φάρελ, Νικόλ Κίντμαν, Κίρστεν Ντανστ και Ελ Φάνινγκ.
Υπόθεση
Η ιστορία επικεντρώνεται κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στις ΗΠΑ, σε ένα οικοτροφείο μόνο για κορίτσια στη Βιρτζίνια, στο νότο της χώρας. Ένας στρατιώτης της Ένωσης, ο Τζον ΜακΜπέρνι, τραυματίζεται σοβαρά, και θα τον βρει ένα από τα κορίτσια, που μαζεύει μανιτάρια στο δάσος. Ο στρατιώτης καταλήγει να βρει καταφύγιο στο οικοτροφείο, όπου βρίσκονται πέντε νεαρά κορίτσια και δύο δασκάλες. Μετά από την περίθαλψη που δέχτηκε, ο στρατιώτης μένει σε ένα δωμάτιο του οικοτροφείου που κάποτε χρησίμευε ως αίθουσα μουσικής. Εκεί, ο στρατιώτης ανακάμπτει, αλλά καταλήγει να κατακτά τις καρδιές ορισμένων γυναικών, με απρόσμενες εξελίξεις.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Φεμινιστικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Focus Features
Γλώσσα Κενάτι
Η Κενάτι είναι ελλιπώς τεκμηριωμένη Παπούα γλώσσα που ομιλείται από μόλις περίπου 950 άτομα (το 1990), στην Παπούα Νέα Γουινέα. Είναι επίσης γνωστή ως Αζιάνα, Γκανάτι και Κενάθι. Συγκεκριμένα ομιλείται σε 3 χωριά που βρίσκονται στην Επαρχία Ανατολικών Υψιπέδων και πιο συγκεκριμένα στην επαρχία Ουονενάρα της Παπούα Νέας Γουινέας.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κ
Βλαχέρνα Άρτας
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστρια, η Βλαχέρνα υπήρξε μέχρι το τέλος του 2010, οικισμός του νεοσύστατου Δήμου Βλαχέρνας. Με βάση τη νέα διοικητική διαίρεση που προβλέπει το Σχέδιο Καλλικράτης, η Βλαχέρνα εντάχθηκε στο Δήμο Αρταίων. Η Βλαχέρνα μαζί με τα Ζαρκαδαίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Βλαχέρνας με συνολικό πληθυσμό 388 κατοίκους. Στο χωριό βρίσκεται ο βυζαντινός ναός της Παναγίας της Βλαχέρνας.
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός προσαρτήθηκε το 1919 στη Γραμμενίτσα ενώ το 1922 αποσπάσθηκε και ορίστικε έδρα της κοινότητας Βλαχέρνας. Το 1997 ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Βλαχέρνας και το 2010 στο Δήμο Αρταίων.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Το χωριό γειτνιάζει με την Άρτα και τη Γραμμενίτσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Αρταίων
Toquel
O Κλαούντιο Δέσπο (Klaudjo Dhespo, 6 Δεκεμβρίου 1994, Τεπελένι), γνωστός επαγγελματικά ως Toquel, είναι Έλληνας ράπερ αλβανικής καταγωγής.
Γεννήθηκε στην Αλβανία και μετακόμισε στο Ηράκλειο Κρήτης της Ελλάδας σε ηλικία ενός έτους με την μητέρα του και τα δύο του αδέλφια. Από το 2011, ασχολείται επαγγελματικά με την ραπ μουσική και είναι μέλος της δισκογραφικής εταιρείας Minos EMI. Ο Toquel ξεκίνησε να ασχολείται με την ραπ μόνος του στη Κρήτη. Η έμπνευση του δόθηκε από τον Eminem και τον 50 Cent, όπως εχει πει και ο ίδιος σε μια συνέντευξη το πρώτο άγγιγμα του στη μουσική έγινε από soundtracks παιχνιδιών και από διάφορους εναλλακτικούς τρόπους που έβρισκε εκείνη την εποχή. Ο νέος του δίσκος 'Beverly Hills' θα προωθηθεί μέσω παγκόσμιας περιοδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ράπερ Κατηγορία:Έλληνες τράπερ Κατηγορία:Έλληνες αλβανικής καταγωγής Κατηγορία:Minos EMI
Βασιλική Οικογένεια της Βουλγαρίας
Η τελευταία βουλγαρική βασιλική οικογένεια (Българско царско семейство) είναι ένας υποκλάδος του κλάδου Kοχάρυ του Οίκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, που κυβέρνησε τη Βουλγαρία από το 1887 έως το 1946. Ο τελευταίος βασιλιάς Συμεών Β' έγινε πρωθυπουργός της Βουλγαρίας το 2001, και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 2005. Μέλη της βασιλικής οικογένειας κατέχουν τους τίτλους του Πρίγκιπα (Πριγκίπισσας) της Βουλγαρίας και του Δούκα (Δούκισσας) στη Σαξονία, με την προσφώνηση της Βασιλικής Υψηλότητας.
Η Κορυφή Κόμπουργκ στη χερσόνησο της Τριάδας στην Ανταρκτική, πήρε το όνομά της από τον βουλγαρικό βασιλικό Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα - Κοχάρυ - Βουλγαρίας.
Μέλη της βασιλικής οικογένειας
Η βουλγαρική βασιλική οικογένεια περιλαμβάνει τα μέλη:
Μέλη της ευρύτερης οικογένειας
Η ευρύτερη οικογένεια του Τσάρου περιλαμβάνει:
Βασιλείς της Βουλγαρίας
Τα κυβερνώντα μέλη ήταν:
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες της Βουλγαρίας
Κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν
Η κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν (περσικά: نظام جمهوری اسلامی ایران) είναι η επίσημη ονομασία της κυβέρνησης του Ιράν μετά την ισλαμική επανάσταση. Δύο μήνες μετά τη νίκη της ιρανικής επανάστασης σε δημοψήφισμα, πάνω από το 98% των ιρανών ψηφοφόρων ενέκρινε αυτή την ονομασία για τη χώρα. Αυτή η κυβέρνηση είναι ένα από τα πολλά είδη των ισλαμικών δημοκρατιών, με την πολιτική της δομή, συμπεριλαμβανομένου του ανώτατου ηγέτη, του εκτελεστικού, του νομοθετικού και του δικαστικού συστήματος, καθώς και της Συνέλευσης των Εμπειρογνωμόνων, του Συμβουλίου Διαπιστευτικότητας και των Συμβουλίων των Πόλεων και των Χωριών του Ιράν.
Μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια
Το Μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια είναι ρεμπέτικο τραγούδι σε μουσική και στίχους Μάρκου Βαμβακάρη. Το πρωτοηχογράφησε ο ίδιος μαζί με τους Κώστα Ρούκουνα και Ρένα Στάμου. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1936, και πρόκειται για ένα από τα διασημότερα κομμάτια του Βαμβακάρη και του ρεμπέτικου. Το κομμάτι συμπεριλήφθηκε σε αρκετούς δίσκους με τα Καλύτερα Τραγούδια του Βαμβακάρη. Πέρα από τον συνθέτη, το έχουν ερμηνεύσει και πολλοί άλλοι γνωστοί Έλληνες τραγουδιστές του ρεμπέτικου και του λαϊκού, όπως για παράδειγμα ο Βαγγέλης Περπινιάδης, και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Στα μουσικά, το κομμάτι είναι γραμμένο σε Ρε ελάσσονα (2/4).
Ιστορία σύνθεσης
Κάποια στιγμή μες στο κομμάτι ακούγονται οι εξής φράσεις: Γεια σου Μάρκο μου, Καρούζο και Γεια σου, Ρούκουνα, Κεπούρα, τα ονόματα αυτά ανήκουν στον Ιταλό τενόρο Ενρίκο Καρούζο και στον Πολωνό, επίσης τενόρο, Γιαν Κεπούρα, αντιστοίχως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1936 Κατηγορία:Τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη
Καταλανική Αναγέννηση
Η Καταλανική Αναγέννηση (καταλανικά: Renaixença) ήταν ρομαντικό πολιτιστικό κίνημα που έλαβε χώρα στην Καταλονία και, σε μικρότερο βαθμό στις υπόλοιπες Καταλανικές Χώρες, κατά τον 19ο αιώνα. Η κορύφωσή του εντοπίζεται μεταξύ 1875 και 1890 και είχε ως κύριο χαρακτηριστικό την επαναφορά της χρήσης της καταλανικής γλώσσας στη δημόσια σφαίρα, τον τύπο και την κουλτούρα, μετά από τρεις περίπου αιώνες γλωσσικής διμορφίας με τα ισπανικά. Στην Καταλονία συνδυάστηκε με τη γέννηση του καταλανικού εθνικισμού ενώ είναι παράλληλο με τη Γαλικιανική και Οξιτανική Αναγέννηση. Στο κίνημα για την ανάκτηση της γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτικού νομικού κώδικα της Καταλονίας πρωταγωνίστησαν προσωπικότητες όπως ο ποιητής Ζασίν Μπερδαγέ, ο δραματουργός Άνζελ Γκιμερά και ο πεζογράφος Ναρσίς Ολιέ· γενικότερα ωστόσο, παρότι εδραίωσαν την καταλανική γλώσσα στον χώρο των γραμμάτων, διαπνέοντο από ένα συντηρητικό, αρχαιοπρεπές πνεύμα σε αντίθεση με το έτερο μεγάλο πολιτιστικό κίνημα της Καταλονίας των τελών του 19ου, τον καταλανικό μοντερνισμό.
Ιστορική εξέλιξη
Παραδοσιακά η έναρξη της Καταλανικής Αναγέννησης τοποθετείται συμβολικά στο 1833, έτος έκδοσης του ποιήματος La pàtria από τον Μποναβεντούρα Κάρλες Αριβάου. Στα επόμενα χρόνια ο Ζοακίμ Ρουβιό ι Ορς εξέδωσε δεκαεννιά ποιήματα στα καταλανικά στην εφημερίδα Diario de Barcelona. Ο ίδιος, μαζί με τον Μπίκτορ Μπαλαγέ από το 1850 προωθούν την επαναλειτουργία των Ποιητικών Ανθεστηρίων (Jocs Florals) που διοργανώνονταν σταθερά μεταξύ 1859 και 1877. Εκεί αναδείχθηκαν για πρώτη φορά ο Άνζελ Γκιμερά και ο Ζασίν Μπερδαγέ.
Εντούτοις, οι παραπάνω συγγραφείς δεν αντιπροσώπευαν παρά μόνο την ανώτερη καταλανική τάξη που σε μεγάλο βαθμό συνέχιζε να χρησιμοποιεί την ισπανική γλώσσα στην καθημερινότητά της. Η σημαντικότερη βάση ανάκτησης της καταλανικής γλώσσας υπήρξε η πλειοψηφία των μέσων και κατώτερων στρωμάτων της καταλανικής κοινωνίας που ποτέ δεν είχαν πάψει να τη χρησιμοποιούν τόσο στην καθημερινότητα όσο και σε μη γραπτές λογοτεχνικές μορφές όπως το λαϊκό θέατρο. Ιδιαίτερη δημοφιλής απεδείχθη ο θεατρικός συγγραφέας Ανσέλμ Κλαβέ που πρωτοπόρησε στην ανανέωση του καταλανικού θεάτρου.
Από το 1860 η καταλανόφωνη λογοτεχνία και θέατρο αποκτούν αποφασιστικά μια λιγότερο ελιτιστική και περισσότερο πραγματική όψη, με το θέατρο του Φρεδερίκ Σολέ, γνωστού ως Pitarra και την ομάδα νέων συγγραφέων γύρω από το περιοδικό Un tros de paper. Σταδιακά οι διάφορες δημοσιεύσεις μίκρυναν το χάσμα μεταξύ της ελίτ και των λαϊκότερων συγγραφέων και έφεραν σε επαφή τους μέσους Καταλανούς με την ποίηση του Γκιμερά και του Μπερδαγέ, γεγονός που τους καθιέρωσε ως τους πρωτοπόρους της νέα εθνικής καταλανικής λογοτεχνίας. Παράλληλα, ανέκυψε το ζήτημα της ενοποίησης και κανονικοποίησης της γλώσσας, ενώ τα καταλανικά προσέλκυσαν διεθνές επιστημονικό ενδιαφέρον, με τις πρώτες μελέτες να πραγματοποιούνται από φιλολόγους όπως τον Μανουέλ Μιλά ι Φοντανάλς.
Χούλιο Μπολμποχάν
Ο Χούλιο Μπολμποχάν (Julio Bolbochán, γενν. 20 Μαρτίου 1920, Μπουένος Άιρες - 28 Ιουνίου 1996, Καράκας) ήταν Αργεντινός σκακιστής. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του Διεθνούς Μαιτρ το 1950, και έλαβε τιμητική τον ανώτατο σκακιστικό τίτλο του Γκρανμαίτρ το 1977.
Πρώιμα Χρόνια
Σοβαρός, συγκεντρωμένος, σκυμμένος πάνω από μια σκακιέρα, άρχισε να μαθαίνει τους κανόνες του σκακιού και τον τρόπο κίνησης των σκακιστικών κομματιών, σε ηλικία πέντε ετών. Διδάχτηκε από τον μεγαλύτερο αδερφό του, Γιάκομπο, και άρχισε να συμμετέχει επίσημα σε σκακιστικές διοργανώσεις σε ηλικία 12 ετών, όταν κέρδισε ένα πρωτάθλημα παίδων. Έμαθε βαθύτερες έννοιες του παιχνιδιού στις πολυάριθμες συγκεντρώσεις που πραγματοποιούσε ο αδερφός του με τον μεγάλο Αργεντινό σκακιστή Ισαΐας Πλέτσι, με τον οποίο συναντιόταν σχεδόν κάθε απόγευμα στο σπίτι του.
Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων
Ο Χ. Μπολμποχάν εκπροσώπησε την Αργεντινή σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Ο Χ. Μπολμποχάν απέσπασε πλήθος βραβείων από τις συμμετοχές του στις παραπάνω σκακιστικές διοργανώσεις. Πιο συγκεκριμένα:
Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής
Ο Χ. Μπολμποχάν συμμετείχε επανειλημμένα στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Αργεντινής. Παρακάτω παρουσιάζονται κάποια από τα καλύτερα αποτελέσματά του:
Άλλες Πληροφορίες
Από το 1976 και μέχρι τον θάνατό του, είκοσι χρόνια αργότερα, έζησε ως προπονητής σκακιού στη Βενεζουέλα. Πιο συγκεκριμένα, δίδαξε το άθλημα του σκακιού στον σκακιστικό σύλλογο του Πανεπιστημίου Σιμόν Μπολιβάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές Κατηγορία:Σκάκι
Εξέγερση στο Σινά
Η εξέγερση στο Σινά είναι μια συνεχιζόμενη σύγκρουση στη χερσόνησο του Σινά της Αιγύπτου μεταξύ Ισλαμιστών μαχητών και αιγυπτιακών δυνάμεων ασφαλείας, η οποία περιλαμβάνει επιθέσεις εναντίον αμάχων. Η εξέγερση άρχισε μετά την έναρξη της αιγυπτιακής κρίσης, κατά την οποία ανάπηκε ο επί σειρά ετών πρόεδρος Χόσνι Μουμπάρακ στην Αιγυπτιακή Επανάσταση του 2011.
Η εξέγερση στο Σινά αρχικά αποτελούνταν από μαχητές, σε μεγάλο βαθμό αποτελούμενους από ντόπιες φυλές Βεδουίνων, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν τη χαοτική κατάσταση στην Αίγυπτο και αποδυνάμωσαν την κεντρική εξουσία για να εξαπολύσουν μια σειρά επιθέσεων κατά των κυβερνητικών δυνάμεων στο Σινά. Το 2014, μέλη της ομάδας Ανσάρ Μπάιτ αλ-Μαγκντίς ορκίστηκαν πίστη στο Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ΙΣΙΣ) και αυτοανακηρύχθηκαν ως επαρχία του Σινά και μέρος του ΙΣΙΣ. Αξιωματούχοι ασφαλείας αναφέρουν ότι μαχητές που εδρεύουν στη Λιβύη έχουν δημιουργήσει δεσμούς με την ομάδα της επαρχίας Σινά και έχουν κατηγορήσει την παραβίαση των συνόρων και τον συνεχιζόμενο εμφύλιο πόλεμο για την αύξηση των εξελιγμένων όπλων που διατίθενται στις ισλαμιστικές ομάδες. Οι αιγυπτιακές αρχές προσπάθησαν να αποκαταστήσουν την παρουσία τους στο Σινά με πολιτικά και στρατιωτικά μέτρα. Η Αίγυπτος ξεκίνησε δύο στρατιωτικές επιχειρήσεις, γνωστές ως Επιχείρηση Αετός στα μέσα του 2011 και στη συνέχεια ως Επιχείρηση Σινά στα μέσα του 2012. Τον Μάιο του 2013, μετά από μια απαγωγή Αιγυπτίων αξιωματικών, η βία στο Σινά αυξήθηκε για άλλη μια φορά. Μετά το αιγυπτιακό πραξικόπημα του 2013, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την ανατροπή του Αιγύπτιου προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι, σημειώθηκαν "πρωτοφανείς συγκρούσεις".
Οι συνέπειες που υπέστησαν οι ντόπιοι ως αποτέλεσμα της εξέγερσης στο Σινά ποικίλλουν από ανταρτικές επιχειρήσεις και κατάσταση ανασφάλειας έως εκτεταμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις και την κατεδάφιση εκατοντάδων σπιτιών και την εκκένωση χιλιάδων κατοίκων, καθώς τα αιγυπτιακά στρατεύματα πίεζαν να χτίσουν μια ζώνη ασφαλείας προκειμένου να σταματήσει το λαθρεμπόριο όπλων και μαχητών από και προς τη Λωρίδα της Γάζας. Μια έκθεση, που συντάχθηκε από μια αντιπροσωπεία του κρατικά χρηματοδοτούμενου Εθνικού Συμβουλίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (NCHR), ανέφερε ότι οι περισσότερες από τις εκτοπισμένες οικογένειες μοιράζονται τα ίδια παράπονα για πραγματική κυβερνητική αμέλεια, τη μη διαθεσιμότητα κοντινών σχολείων για τα παιδιά τους και την έλλειψη υπηρεσιών υγείας. Από την έναρξη της σύγκρουσης, δεκάδες πολίτες σκοτώθηκαν είτε σε στρατιωτικές επιχειρήσεις είτε απήχθησαν και στη συνέχεια αποκεφαλίστηκαν από ισλαμιστές μαχητές. Τον Νοέμβριο του 2017, περισσότεροι από 300 πιστοί σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 100 τραυματίστηκαν σε τρομοκρατική επίθεση σε τζαμί δυτικά της πόλης του Αλ-Αρίς.
Υπόβαθρο
Ο σουφισμός ήταν προηγουμένως κυρίαρχος στην περιοχή πριν αρχίσουν να επικρατούν οι τζιχαντιστικές ιδέες. Η χερσόνησος του Σινά είναι από καιρό γνωστή για την ανομία της, καθώς ιστορικά χρησίμευε ως οδός λαθρεμπορίου όπλων και προμηθειών. Οι διατάξεις ασφαλείας στη συνθήκη ειρήνης Αιγύπτου-Ισραήλ του 1979 έχουν επιβάλει μια μειωμένη παρουσία ασφαλείας στην περιοχή, επιτρέποντας στους μαχητές να λειτουργούν πιο ελεύθερα. Επιπλέον, οι περιορισμένες επενδύσεις και ανάπτυξη που κατευθύνονται από την κυβέρνηση στο Σινά έχουν κάνει διακρίσεις σε βάρος του τοπικού πληθυσμού των Βεδουίνων, ενός πληθυσμού που εκτιμά τη φυλετική πίστη πάνω από όλα. Ο συνδυασμός του σκληρού εδάφους του Σινά και της έλλειψης πόρων έχουν κρατήσει την περιοχή φτωχή και ως εκ τούτου έτοιμη για ανταρτικές δυνάμεις.
Μετά την εξέγερση του Ιανουαρίου του 2011 που ανέτρεψε το καθεστώς του Χόσνι Μουμπάρακ, η χώρα αποσταθεροποιήθηκε ολοένα και περισσότερο, δημιουργώντας ένα κενό ασφαλείας στη χερσόνησο του Σινά. Τα ριζοσπαστικά ισλαμικά στοιχεία στο Σινά εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία, χρησιμοποιώντας το μοναδικό περιβάλλον, εξαπολύοντας διάφορα κύματα επιθέσεων σε αιγυπτιακές στρατιωτικές και εμπορικές εγκαταστάσεις.
Σύμφωνα με τον Economist, η σύγκρουση περιλαμβάνει επίσης ντόπιους ένοπλους Βεδουίνους "που έχουν μακροχρόνια παράπονα κατά της κεντρικής κυβέρνησης στο Κάιρο" και ότι "τους απαγορεύεται να ενταχθούν στον στρατό ή την αστυνομία, καθώς δυσκολεύονται να βρουν δουλειά στον τουρισμό και παραπονιούνται ότι τους έχουν αφαιρεθεί πολλά εδάφη".
2011–2012
Από την εξέγερση του 2011 κατά του καθεστώτος Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, παρατηρείται αυξανόμενη αστάθεια στη χερσόνησο του Σινά. Επιπλέον, η κατάρρευση του λιβυκού καθεστώτος αύξησε την ποσότητα και την πολυπλοκότητα των όπλων που διοχετεύονταν λαθραία στην περιοχή. Η κατάσταση έδωσε στους ντόπιους Βεδουίνους την ευκαιρία να διεκδικήσουν την εξουσία τους, οδηγώντας σε συγκρούσεις με τις αιγυπτιακές δυνάμεις ασφαλείας, αλλά η αιτία της βίας σύντομα μετατράπηκε προς τον σαλαφικό τζιχαντισμό.
Οι σκληροπυρηνικοί μαχητές μουσουλμάνοι χρησιμοποίησαν το Σινά ως σημείο για επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ και επίσης στράφηκαν προς το αιγυπτιακό κράτος, εστιάζοντας στο κατεστημένο ασφαλείας της Αιγύπτου και στον αραβικό αγωγό αερίου του Σινά.
Επιχείρηση Αετός
Τον Αύγουστο του 2011, η Αίγυπτος ξεκίνησε την Επιχείρηση Αετός σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει τον νόμο και την τάξη, διώχνοντας ισλαμιστές αντάρτες και εγκληματικές συμμορίες από τα αστικά κέντρα του Βόρειου Σινά, και να προσπαθήσει να διακόψει τη σύνδεση μεταξύ μαχητών στο Σινά και τη Γάζα, αυξάνοντας τον έλεγχό τους στο συνοριακό πέρασμα της Γάζας.
Η επιχείρηση είχε περιορισμένη επιτυχία και μια εβδομάδα μετά την επιχείρηση, οι Σαλαφίτες τζιχαντιστές πραγματοποίησαν τις μεγαλύτερες διασυνοριακές επίθεσεις στο Ισραήλ στην περίοδο μετά τον Μουμπάρακ.
Επιχείρηση Σινά
Στις 5 Αυγούστου 2012, μια επίθεση στο στρατόπεδο της Ράφα συγκλόνισε τον αιγυπτιακό στρατό και τον πληθυσμό. Μόλις ένα μήνα μετά τη θητεία του, ο πρόεδρος Μοχάμεντ Μόρσι απέλυσε τον μακροχρόνιο υπουργό Άμυνας και προήγαγε τον στρατηγό Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι στη θέση του, ο οποίος ξεκίνησε την επιχείρηση Σινά, με στόχο την εξάλειψη των ένοπλων ισλαμιστικών ομάδων, την προστασία της διώρυγας του Σουέζ και την καταστροφή του δικτύου σηράγγων που συνδέει το Σινά με τη Λωρίδα της Γάζας. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, 32 μαχητές και ύποπτοι σκοτώθηκαν και 38 συνελήφθησαν, ενώ 2 πολίτες σκοτώθηκαν μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου 2012.
2013–2014
Από το πραξικόπημα του Ιουλίου 2013 κατά του προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι, ενός ηγέτη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ο αιγυπτιακός στρατός και οι υπηρεσίες ασφαλείας ειδικότερα έγιναν στόχος ισλαμιστικών ομάδων με έδρα το Σινά. Σε μια αύξηση της βίας, οι δυνάμεις ασφαλείας δέχθηκαν σχεδόν καθημερινή επίθεση από τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο του 2013.
Το 2013, οι νέες αρχές υιοθέτησαν μια πιο επιθετική στρατηγική, που οδήγησε σε μαζικές συλλήψεις και σκληρά μέτρα ασφαλείας. Στους λίγους μήνες που οδήγησαν στο 2014, ο αιγυπτιακός στρατός απέκτησε το πάνω χέρι στη μάχη ενάντια στις πολιτοφυλακές που είχαν βρει ασφαλές καταφύγιο στη χερσόνησο. Αφού απομόνωσε και εκκαθάρισε σε μεγάλο βαθμό το κατοικημένο βορειοανατολικό Σινά, ο στρατός έθεσε εκτός μάχης πολλές ανταρτικές φατρίες, με πιο αξιοσημείωτη την Ανσάρ Μπάιτ αλ-Μαγκντίς. Ωστόσο, χίλιοι ένοπλοι πολιτοφύλακες εξακολουθούσαν να βρίσκονται καταφύγιο στο κύριο οχυρό στο Τζαμπάλ Χαλάλ, καθώς και στην περιοχή Τζαμπάλ Αμέρ.
Τον Νοέμβριο του 2014, η κατάσταση στο Σινά ήρθε στο προσκήνιο με την πιο θανατηφόρα επίθεση στις δυνάμεις ασφαλείας από το 2011 και η αρμόδια φατρία Ανσάρ Μπάιτ αλ-Μαγκντίς ορκίστηκε πίστη στο Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ΙΣΙΣ) της Επαρχίας του Σινά. Στον απόηχο της επίθεσης στις δυνάμεις ασφαλείας, η κυβέρνηση κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, επιβάλλοντας απαγόρευση κυκλοφορίας και καθιέρωσε ζώνη ασφαλείας στη συνοριακή περιοχή του Σινά με τη Γάζα.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Αιγύπτου Κατηγορία:Πολεμικές συγκρούσεις Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία Κατηγορία:Χερσόνησος του Σινά
Άαρον Σπέλινγκ
Ο Άαρον Σπέλινγκ (22 Απριλίου 1923 – 23 Ιουνίου 2006) ήταν Αμερικανός κινηματογραφικός και τηλεοπτικός παραγωγός και περιστασιακός ηθοποιός. Οι παραγωγές του περιελάμβαναν τις τηλεοπτικές σειρές Family (1976–1980), Οι άγγελοι του Τσάρλι (1976–1981), Το πλοίο της αγάπης (1977–1986), Χαρτ και Χαρτ (1979–1984), Δυναστεία (1981–1989), Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς (1990–2000), Στη λεωφόρο του Μέλροουζ (1992–1999), Στον έβδομο ουρανό (1996–2007) και Οι μάγισσες (1998–2006).
Μέσω της εταιρείας παραγωγής Spelling Television, ο Σπέλινγκ κατέχει το ρεκόρ ως ο πιο παραγωγικός παραγωγός στην ιστορία της τηλεόρασης των ΗΠΑ, με 218 τίτλους παραγωγού και εκτελεστικού παραγωγού. Το περιοδικό Forbes τον κατέταξε ως την 11η διασημότητα που απεβίωσε με τα περισσότερα κέρδη το 2009.
Τα πρώτα χρόνια
Η Σπέλινγκ γεννήθηκε στο Ντάλας του Τέξας. Ήταν γιος της Περλ (το γένος Γουόλντ) και του Ντέιβιντ Σπέλινγκ, Ρωσοεβραίων μεταναστών. Ο πατέρας του ήταν ράφτης και άλλαξε το επώνυμό του από Σπέρλινγκ σε Σπέλινγκ αφού μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σπέλινγκ ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά. Είχε τρία μεγαλύτερα αδέρφια.
Σε ηλικία οκτώ ετών, ο Σπέλινγκ έχασε ψυχοσωματικά τη χρήση των ποδιών του λόγω τραύματος που προκλήθηκε από συνεχή αντισημιτικό εκφοβισμό από τους συμμαθητές του και έμεινε στο κρεβάτι για έναν χρόνο, μέχρι την πλήρη ανάρρωσή του.
Μετά το λύκειο στο Ντάλας, υπηρέτησε στην Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία ως πιλότος κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Καριέρα
μικρογραφία| Ο Σπέλινγκ το 1965|265x265εσ Ο Σπέλινγκ έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως ηθοποιός στην ταινία Vicki, σε σκηνοθεσία Χάρι Χόρνερ, το 1953. Την ίδια χρονιά, εμφανίστηκε στις τηλεοπτικές σειρές I Led Three Lives και Dragnet (έξι επεισόδια, 1953–55). Ο Σπέλινγκ εμφανίστηκε στο επεισόδιο 112 της σειράς I Love Lucy (κύκλος 4, 1955) της εκπομπή Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ παρουσιάζει (1955) και σε ένα επεισόδιο του Gunsmoke (1956). Συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες και στην τηλεόραση (συχνά χωρίς να αναφέρεται το όνομά του στους τίτλους) πάνω από 25 φορές μέχρι το 1957.
Ο Σπέλινγκ πούλησε το πρώτο του σενάριο το 1954. Έπαιξε ως γκεστ την ίδια χρονιά στο πρώτο επεισόδιο της κωμωδίας καταστάσεων του CBS Willy με πρωταγωνίστρια την Τζέιν Χάβοκ.
Δύο χρόνια αργότερα, ο Σπέλινγκ απέκτησε εμπειρία ως παραγωγός και ως σεναριογράφος για την Four Star Television στη σειρά Zane Gray Theatre, η οποία μεταδιδόταν μεταξύ 1956 και 1961. Από τα 149 επεισόδια αυτής της σειράς, έγραψε 20 και έκανε την παραγωγή σε πολλά άλλα. Πρωτοστάτησε στην πρακτική προσκεκλημένων αστέρων ως γκεστ σε επεισόδια διαφόρων σειρών, που αργότερα έγινε πολύ συχνή σε εκπομπές όπως Το πλοίο της αγάπης και το Fantasy Island .
Η Thomas-Spelling Productions ήταν μια εταιρεία τηλεοπτικής παραγωγής που δημιουργήθηκε από τον κωμικό Ντάνι Τόμας και τον παραγωγό Άαρον Σπέλινγκ στις 15 Απριλίου 1966. Ο Τόμας συνέχισε την υπάρχουσα συνεργασία του, την T&L Productions, με τον Σέλντον Λέναρντ. Η εταιρεία προσάρμοσε το όνομά της στις 18 Ιουλίου 1966, όταν ανακοίνωσε την οικονομική συμμετοχή του ABC. Ο Σπέλινγκ έκανε νέα εταιρεία με τον Λέναρντ Γκόλντμπεργκ, τη Spelling-Goldberg Productions.
Από το 1965, ο Σπέλινγκ άρχισε να κάνει την παραγωγή σε επιτυχημένες τηλεοπτικές εκπομπές, συμπεριλαμβανομένων των The Mod Squad, The Rookies, Family, Οι Άγγελοι του Τσάρλι, Fantasy Island, Το πλοίο της αγάπης, Δυναστεία, Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς (στην οποία πρωταγωνίστησε η κόρη του Τόρι), Η λεωφόρος του Μέλροουζ, Στον έβδομο ουρανό, Οι μάγισσες, Jane's House και Sunset Beach.
Το 2004, ο Σπέλινγκ απεικονίστηκε σε δύο τηλεοπτικές ταινίες: ο Νταν Καστελανέτα υποδύθηκε τον Σπέλινγκ στο Behind the Camera: The Unauthorized Story of Charlie's Angels και ο Νίκολας Χάμοντ τον υποδύθηκε στην τηλεοπτική ταινία Dynasty: The Making of a Guilty Pleasure.
Προσωπική ζωή
Το 1988, ο Σπέλινγκ αγόρασε το πρώην σπίτι του Μπινγκ Κρόσμπι στο Λος Άντζελες. Κατεδάφισε το ακίνητο και έχτισε ένα σπίτι 123 δωματίων στο οικόπεδο το 1991. Από το 2006 ήταν η μεγαλύτερη μονοκατοικία στο Λος Άντζελες. Η χήρα του Σπέλινγκ, Κάντι, πούλησε το σπίτι προς το 2008 έναντι 150 εκατομμυρίων δολαρίων.
Κληρονομιά και θάνατος
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1978, ο Σπέλινγκ τιμήθηκε με ένα αστέρι στη λεωφόρο της δόξας στο Χόλιγουντ που βρίσκεται στο νούμερο 6667. Το 1996, εισήχθη στο Τηλεοπτικό Hall of Fame.
Το 1983, του απονεμήθηκε το Ανθρωπιστικό Βραβείο NAACP για χρηματική δωρεά που επέτρεψε τη μεταμόσχευση καρδιάς σε έναν 21χρονο.
Το 2001, ο Σπέλινγκ διαγνώστηκε με καρκίνο του στόματος.
Στις 23 Ιουνίου 2006, ο Σπέλινγκ πέθανε στο Λος Άντζελες από επιπλοκές ενός εγκεφαλικού επεισοδίου που είχε υποστεί πέντε ημέρες πρωτύτερα. Έπασχε επίσης από Αλτσχάιμερ. Μια ιδιωτική κηδεία πραγματοποιήθηκε αρκετές ημέρες αργότερα και ο Σπέλινγκ ενταφιάστηκε σε μαυσωλείο στο νεκροταφείο Hillside Memorial Park του Κάλβερ Σίτι.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1986-1987
Το πρωτάθλημα
Μετά το τέλος του πρωταθλήματος Α' Εθνικής 1985–86 οι οκτώ πρώτες ομάδες (κατά σειρά κατάταξης: ΑΝΟ Γλυφάδας, Εθνικός Πειραιώς, ΝΟ Βουλιαγμένης, Παναθηναϊκός ΑΟ, ΑΣ Άρης Θεσσαλονίκης, Ολυμπιακός ΣΦΠ, ΝΟ Πατρών, ΝΟ Χίου) τοποθετήθηκαν στην Α1 κατηγορία. Οι τέσσερις τελευταίες (ΓΣ Ηρακλής Θεσσαλονίκης, ΝΟ Βόλου & Αργοναύτες, ΠΑΟΚ, ΕΝΟ Αιγυπτιωτών) τοποθετήθηκαν στην Α2 μαζί με τις τέσσερις πρώτες ομάδες της Β΄ Εθνικής 1985–86 (ΑΟ Παλαιού Φαλήρου, Ηλυσιακός ΑΟ, ΝΑΟ Κέρκυρας, ΟΦ Θαλάσσης).
Άαρον Σπέλινγκ
Κληρονομιά και θάνατος
Στις 27 Αυγούστου 2006, ο Σπέλινγκ τιμήθηκε μετά θάνατον στα 58α Ετήσια Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης από τους πρώην συνεργάτες του Τζόαν Κόλινς, Στίβεν Κόλινς, Χέδερ Λοκλίαρ, Φάρα Φόσετ, Κέιτ Τζάκσον και Τζάκλιν Σμιθ.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1986-1987
Το πρωτάθλημα
Η πρώτη αγωνιστική διεξήχθη στις 17 Ιανουαρίου, με τους εξής αγώνες :
Άαρον Σπέλινγκ
Κληρονομιά και θάνατος
Το επεισόδιο της σειράς Στον έβδομο ουρανό προ προβλήθηκε στις 13 Μαΐου 2007, το τελευταίο πριν από το φινάλε της σειράς, ήταν αφιερωμένο στον Σπέλινγκ. Όταν η εκπομπή τελείωσε την προβολή της, ανακοινώθηκε ότι ήταν η μακροβιότερη σειρά του Σπέλινγκ και το μακροβιότερο «οικογενειακό δράμα» στην ιστορία της αμερικανικής τηλεόρασης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικοί παραγωγοί
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1986-1987
Το πρωτάθλημα
Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου, διεξήχθησαν για πρώτη φορά τα πλέι οφ, με τη συμμετοχή των έξι πρώτων της Α1 και των δύο πρώτων της Α2.
Πλέι οφ
Στα πλέι οφ προκρίθηκαν οκτώ ομάδες, οι έξι πρώτες της Α1 και οι δύο πρώτες της Α2 (Ηρακλής Θεσσαλονίκης και ΝΑΟ Κέρκυρας). Στα προημιτελικά διασταυρώθηκαν ως εξής: 1ος-6ος, 2ος-5ος, 3ος-2ος Α2, 4ος-1ος Α2. Δεν μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα της κανονικής περιόδου. Οι σειρές κρίθηκαν με βάση τους βαθμούς (2 η νίκη, 1 η ισοπαλία και 0 η ήττα), την πρόκριση κέρδιζε η ομάδα που έφτανε ή ξεπερνούσε πρώτη το όριο των τριών βαθμών.
Το πανόραμα των πλέι οφ:
Προημιτελικοί
Προκρίθηκαν όλες οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας. {|
Ημιτελικοί
Οι ομάδες με πλεονέκτημα έδρας επικράτησαν ξανά. {|
Τελικοί
Στους παρθενικούς τελικούς της Α1, η Γλυφάδα αντιμετώπισε τον Εθνικό. Η Γλυφάδα πήρε μια μεγάλη νίκη στον πρώτο αγώνα μέσα στον Πειραιά, και χάρη στην ισοπαλία στον δεύτερο αγώνα στην έδρα της, έφτασε πρώτη το όριο των τριών βαθμών και αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στο πρώτο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής κατηγορίας. {|
Πηγές
1986 1987 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1986 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1987
Κ.Α.Ο. Κορίνθου
Ο Καλαθοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κορίνθου, γνωστός και με τη σύντμηση Κ.Α.Ο.Κ., είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποείται με έδρα την πόλη της Κορίνθου, στην ομώνυμη περιφερειακή ενότητα. Επίσημο έτος ίδρυσής της είναι το 2015 και το έμβλημά της κοσμεί ένα πλάσμα της μυθολογίας, ο Πήγασος. Οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το κόκκινο και το λευκό. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για άρρενες αθλητές όλων των ηλικιακών ομάδων. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Κορίνθου.
Ίδρυση
Ο Κ.Α.Ο. Κορίνθου είναι το αποτέλεσμα της σταδιακής ενοποίησης μικρότερων σωματείων της πόλης σε ενιαίο ισχυρότερο φορέα με στόχο τη διάκριση στις Εθνικές Κατηγορίες. Το 2011 πραγματοποιήθηκε η απορρόφηση του Πανιωνίου Κορίνθου (ίδρυση 2006) από τον Απόλλωνα Αρχαίας Κορίνθου (ίδρυση 1991). Το 2015 ο Απόλλων απορρόφησε και τον Παλαίμωνα Κορίνθου (ίδρυση 1970) δημιουργώντας το σύγχρονο σύλλογο.
Θητεία στη Γ' Εθνική (2015 - 2017)
Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 ο Κ.Α.Ο.Κ. δήλωσε συμμετοχή στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας όπου αγωνιζόταν μέχρι πρότινος ο Απόλλων Αρχαίας Κορίνθου. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατήρησε τη χρονιά αυτή ο Δημήτρης Μανωλιτσάκης. Ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις έχοντας συλλέξει 14 νίκες και 12 ήττες, καταλαμβάνοντας την 7η θέση στην τελική βαθμολογική κατάταξη.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2016-17, ο Κ.Α.Ο. Κορίνθου διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και ειδικότερα στον 1ο Όμιλο Νότου. Στον τελευταίο συμμετείχαν 14 επιπλέον σύλλογοι απέναντι στους οποίους εκείνος της Κορινθίας συγκέντρωσε 20 νίκες και 8 ήττες. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα βρέθηκε στην 3η θέση, αποτυγχάνοντας να εξασφαλίσει την απευθείας άνοδο. Στη συνέχεια έλαβε μέρος σε αγώνα μπαράζ απέναντι στην Α.Ε. Πεντέλης, την ομάδα που τερμάτισε στην αντίστοιχη θέση του άλλου Ομίλου Νότου, προκειμένου να αποσαφηνιστεί η προτεραιότητα ανόδου εφόσον προέκυπταν κενές θέσεις στη Β' Εθνική. Στον αγώνα αυτό, που έλαβε χώρα στο ουδέτερο Κλειστό της Ελευσίνας, ο Κ.Α.Ο.Κ. νίκησε με μεγάλη διαφορά, 91-60, παίρνοντας το πλεονέκτημα. Η απόφαση του Αιόλου Αστακού να υποβιβαστεί οικειοθελώς στη Γ' Εθνική έφερε στη διάρκεια του καλοκαιριού ανακατατάξεις, με τον κορινθιακό σύλλογο να προβιβάζεται τελικά στη Β' Εθνική λόγω ανακατατάξεων. Στη διάρκεια της χρονιάς καθήκοντα προπονητή ανέλαβαν τρία διαφορετικά πρόσωπα: ο Δημήτρης Γκόφας (μέχρι μέσα Νοεμβρίου), ο Νίκος Βρανάς (μέχρι μέσα Φεβρουαρίου) και ο Τάσος Νικητόπουλος (μέχρι το καλοκαίρι).
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Κορίνθου, που εγκαινιάστηκε το 1981. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Ανδρέας Καλαντζής. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Τάσος Νικητόπουλος με συνεργάτες τους Αντώνη Διαμαντίδη και Νίκο Σκλιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κορινθίας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2015 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2015
Καταλανικός μοντερνισμός
Ο καταλανικός μοντερνισμός (καταλανικά: modernisme) υπήρξε κοινωνικο-πολιτισμικό κίνημα της Καταλονία μεταξύ των τελών του 19ου αιώνα και της δεκαετίας του 1920. Οδήγησε στον εκσυγχρονισμό της Καταλονίας και στην πολιτισμική ένταξή της στην ευρύτερη ευρωπαϊκή κουλτούρα και τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ισπανία όπου ως κίνημα δεν είχε αντίκρυσμα. Εκφράστηκε σε όλες τις τέχνες αλλά έδωσε τους σημαντικότερους καρπούς του στην αρχιτεκτονική με τα έργα των Αντόνι Γκαουδί, του Λιουίς Ντομένεκ ι Μουντανέ και του Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ που άλλαξαν άρδην το αστικό τοπίο των καταλανικών πόλεων. Στη λογοτεχνία κύριος εκπρόσωπός του υπήρξε ο Ζοάν Μαραγάλ ενώ στη ζωγραφική οι Σαντιάγο Ρουζινιόλ και Ραμόν Κάσας. Οι μοντερνιστές καλλιτέχνες της Βαρκελώνης συγκεντρώθηκαν γύρω από την μπυραρία Els Quatre Gats και το περιοδικό L'Avenç. Με την πάροδο του χρόνου ενσωμάτωσε διάφορες ιδέες και προσέλκυσε άτομα από τον χώρο του αριστερού αστικού και κοσμοπολιτικού καταλανισμού· διάδοχο ρεύμα θεωρείται αυτό του πιο κλασικιστικού νοουσεντίσμε.
Αρχιτεκτονική
Η Βαρκελώνη των τελών του 19ου αιώνα μεταμορφώθηκε σε μία εκ των σημαντικότερων μητροπόλεων της νότιας Ευρώπης γνωρίζοντας πρωτοφανή άνθηση σε πολιτισμικό επίπεδο. Η Καταλανική Αναγέννηση και η ίδρυση πολλών βιβλιοπωλείων, εκδοτικών οίκων, έντυπων και πολιτικών και πολιτισμικών θεσμών και οργανώσεων έφεραν ένα κλίμα διανοητικού αναβρασμού από το οποίο προέκυψε η αμφισβήτηση των παραδοσιακών ιδεών περί πολιτικής και τέχνης. Σύμφωνα με τον θεωρητικό και αρχιτέκτονα Λιουίς Ντομένεκ ι Μουντανέ, το ζήτημα ήταν η ανάδειξη μιας νέας σύγχρονης εθνικής αρχιτεκτονικής με ξεκάθαρο εκλεκτιστικό προσανατολισμό αλλά και που θα εμπνέεται από την ιστορική καταλανική αρχιτεκτονική όπως τον καταλανικό γοτθικό ρυθμό. Τέτοια δείγματα είναι τα πρώτα κτίρια του αρχιτέκτονα όπως η σημερινή έδρα του Ιδρύματος Τάπιες και η Αψίδα του Θριάμβου του Ζοζέπ Μπιλασέκα.
Η οικονομική άνθηση μετά την Διεθνή Έκθεση Βαρκελώνης είδε τους κύριους μοντερνιστές αρχιτέκτονες να πραγματοποιούν τα πρώτα τους έργα. Ο Αντόνι Γκαουδί, ο Ζοζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ εφάρμοσαν τις νέες ιδέες τους σε σπίτια Καταλανών αστών. Κατά τα πρώτα έτη του 20ού αιώνα η δραστηριότητά τους επεκτάθηκε στα δημόσια κτίρια με γνωστότερο το Μέγαρο Καταλανικής Μουσικής από τον Λιουίς Ντομένεκ ενώ ο Σέζαρ Μαρτινέλ εφάρμοσε τον μοντερνισμό σε αγροτικά σπίτια της κομάρκας του Γκαράφ στην Ταραγόνα. Το 1906 από τη στήλη του στην εφημερίδα La Veu de Catalunya ο Εουζένι δ' Ορς προέβαλε το νέο καλλιτεχνικό κίνημα του νοουσεντίσμε που μείωσε το ρυθμό δόμησης μοντερνιστικών οικοδομημάτων και ώθησε τους μαθητές των πρώτων μοντερνιστών αρχιτεκτόνων όπως ο Ζοζέπ Μαρία Ζουζόλ να απεμπολύσουν στοιχεία από ιστορικά αρχιτεκτονικά ρεύματα και να αφεθούν σε μια πιο ελεύθερη διαμόρφωση των έργων τους.
Ο καταλανικός μοντερνισμός έσβησε τη δεκαετία του 1930 παράλληλα με τον αντίστοιχο ευρωπαϊκό. Σημειωτέον είναι να αναφερθεί ότι μετά τη Βαρκελώνη, η πόλη με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση μοντερνιστικών κτιρίων είναι η Μελίγια λόγω της εκεί δραστηριοποίησης του Καταλανού αρχιτέκτονα Ενρίκ Νιέτο ι Νιέτο.
Λογοτεχνία
Σύμφωνα με τον Ζοάν Φουστέρ ο μοντερνισμός μετέτρεψε την καταλανική λογοτεχνία της περιόδου της Αναγέννησης από επαρχιακή και συντηρητική σε σύγχρονη και εθνική. Κύριος στόχος των νέων λογοτεχνών ήταν η ρήξη με το παρελθόν και τις αξίες της Αναγέννησης διαμέσου της ενσωμάτωσης στην καταλανική λογοτεχνία χαρακτηριστικών της ευρωπαϊκής και δη της γαλλικής λογοτεχνίας. Οι νέοι λογοτέχνες, συγκεντρωμένοι γύρω από το περιοδικό L'Avenç υιοθέτησαν επίσης μια νέα ενοποιημένη μορφή της καταλανικής γλώσσας. Μεταξύ των μελών της πρώτης μοντερνιστικής πρωτοπορίας σχηματίστηκαν κυρίως δύο ρεύματα, του ατομικισμού και της απόρριψης της κοινωνίας με αναφορές τον Νίτσε και τον Ίμπσεν και της κοινωνικής δράσης και ενεργητικότητας. Τα άρθρα του Σαντιάγο Ρουζινιόλ και η ποίηση του Ζοάν Μαραγάλ θεωρούνται οι κύριοι εκπρόσωποι των δύο διαφονούντων κατευθύσεων που παρά ταύτα σύγκλιναν στην αναγκαιότητα του εξευρωπαϊσμού της κοινωνίας.
Το επόμενο περιοδικό που συγκέντρωσε τους μοντερνιστές λογοτέχνες ήταν το Catalònia το οποίο διαδέχθηκε το El Poble Català σηματοδοτώντας την ενσωμάτωση του μοντερνισμού στον καταλανικό εθνικισμό και τη σύμπλευσή του με αριστερές πολιτικές ιδέες Τα σημαντικότερα λογοτεχνικά έργα του ρεύματος εκδόθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα και συμπεριλαμβάνουν το Els sots feréstecs του Ραμόν Καζέλιες και το Solitud της Μπίκτορ Καταλά. Στην ποίηση η μορφή του Ζοάν Μαραγάλ θεωρείται μία από τις σημαντικότερες της καταλανικής λογοτεχνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταλανικός μοντερνισμός Κατηγορία:Είδη τέχνης Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά ρεύματα
Σομμαρίβα Πέρνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Πέτρας Ολύμπου Πιερίας
Το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Πέτρας Ολύμπου είναι μια εγκαταλελειμμένη ψυχιατρική κλινική στο χωριό Πέτρα Πιερίας σε υψόμετρο 380 μέτρων. Απέχει από την Κατερίνη 25 χιλιόμετρα. Οι εγκαταστάσεις του έπαψαν να λειτουργούν το 2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Ελλάδα
Σομμαρίβα ντελ Μπόσκο
Η Σομμαρίβα ντελ Μπόσκο (ιταλικά: Sommariva del Bosco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Συνήγορος του Καταναλωτή
Η Αρχή έχει υιοθετήσει τις συστάσεις 98/257/EC και 2001/310/EC.
Κατηγορία:Ελληνικές ανεξάρτητες αρχές
Στρόππο
Το Στρόππο (ιταλικά: Stroppo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Ρομουάλδος Α΄ του Μπενεβέντο
Ο Ρόμουαλντ Α΄, Romuald I ή Romoald και στα ιταλικά Romualdo (άκμασε 662 - 687) ήταν δούκας του Μπενεβέντo (662–687).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γριμοάλδου βασιλιά των Λομβαρδών. Όταν ο πατέρας του σφετερίστηκε το θρόνο το 662, άφησε το Μπενεβέντο υπό τον Ρόμουαλντ Α΄ και έστειλε τη σύζυγο τού έκπτωτου βασιλιά Περκτάριτου, τη Ροντελίντε και τον γιο του Κουνιπέρτο σε εξορία στην Αυλή του Ρόμουαλντ Α΄ στο Μπενεβέντο.
Ο Ρόμουαλντ Α΄ μνήστευσε την αδελφή του Γκίζα με τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κώνστα Β΄. Οι Ρωμαίοι πολιορκούσαν τότε το Μπενεβέντο και η γενναία υπεράσπιση της πόλης από τον Ρόμουαλντ Α΄ απέτυχε, όταν εμφανίστηκε ο Γκρίμοαλντ και ανέτρεψε τη Ρωμαϊκή απειλή. Στη συνέχεια, ο Ρόμουαλντ Α΄ κατέλαβε τον Τάραντα και το Μπρίντιζι, περιορίζοντας πολύ την Αυτοκρατορική επιρροή στην περιοχή. Έλαβε στρατιωτική βοήθεια από την πιθανώς Βουλγαρική ή Αβαρική ορδή τού Αλζέκο, η οποία είχε εισέλθει πρόσφατα στην Ιταλία λόγω των ανταγωνισμών εξουσίας στην Παννονία. Σε αντάλλαγμα τους έδωσε δικαιώματα βόσκησης και στον Αλζέκο τον τίτλο του γαστάλδου το 667.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μπενεβέντο
Έλενα Σανταρέλι
Η Έλενα Σανταρέλι (ιταλικά: Elena Santarelli, γενν. 18 Αυγούστου 1981), είναι Ιταλίδα τηλεπαρουσιάστρια, ηθοποιός και πρώην μοντέλο.
Βιογραφία και καριέρα
Γεννήθηκε στη Λατίνα από τους Ενρίκο Σανταρέλι και Πατρίτσια Ριγκέτι (αδελφή του ποδοσφαιριστή Ουμπάλντο Ριγκέτι).
Το 1998, κέρδισε τον ιταλικό διαγωνισμό Elite Model Look, κάνοντας έτσι πολλούς να την χαρακτηρίσουν ως τη νέα Βαλέρια Μάσα. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές διαφημιστικές καμπάνιες, όπως των οίκων Emporio Armani, Genny, Gattinoni, Laura Biagiotti, Gai Mattiolo, Soprani και Fusco.
Έχει παρουσιάσει διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές, μεταξύ των οποίων «Live in MTV», «Glob» και «Kalispera».
Επίσης είναι ενεργή ηθοποιός και έχει παίξει σε ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις.
Προσωπική ζωή
Στις 2 Ιουνίου 2014, παντρεύτηκε τον πρώην ποδοσφαιριστή Μπερνάρντο Κοράντι, έπειτα από 8 χρόνια σχέσης. Έχουν αποκτήσει μαζί δύο παιδιά, τον Τζιάκομο (γενν. 22 Ιουλίου 2009) και την Γκρέτα (γενν. 25 Μαρτίου 2016).
Ελένη (αυτοκράτειρα)
Η Ελένη (325/326 - Νοέμβριος 360) ήταν Βυζαντινή αυτοκράτειρα, κόρη του Κωνσταντίνου Α' και της Φαύστας και σύζυγος του Ιουλιανού.
Όταν ο Κωνστάντιος Β΄ έκανε τον εξάδελφό του Ιουλιανό, καίσαρα στις 6 Νοεμβρίου 355, τον πάντρεψε με την αδερφή του Ελένη και έστειλε το ζευγάρι στη Γαλατία. Στη Γαλατία, η Ελένη πέθανε κατά τη διάρκεια των Αγώνων των τεσσάρων ετών. Τάφηκε σε μια βίλα στη Via Nomentana στη Ρώμη δίπλα στην αδελφή της. Ενδεχομένως πέθανε κατά τον τοκετό επειδή είχε αρκετές αποβολές για τις οποίες η Ευσεβία, η σύζυγος του Κωνσταντίου Β΄, υποπτευόταν ότι είχε προκαλέσει για να μην μπορεί ο Ιουλιανός να έχει κληρονόμο στο θρόνο. Η Ελένη ζούσε ακόμη όταν ο Ιουλιανός ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας στο 360, ίσως δε πέθανε τον Νοέμβριο εκείνου του έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Δυναστεία του Κωνσταντίνου Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Εντμόν ντε Γκονκούρ
Ο Εντμόν ντε Γκονκούρ (γαλλικά: Edmond Huot de Goncourt), 26 Μαΐου 1822 – 16 Ιουλίου 1896, ήταν Γάλλος συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας, κριτικός τέχνης και εκδότης βιβλίων.
Είναι ο ιδρυτής της Ακαδημίας Γκονκούρ που απονέμει κάθε χρόνο το ομώνυμο βραβείο. Μέρος του έργου του είναι γραμμένο σε συνεργασία με τον αδελφό του Ζυλ ντε Γκονκούρ. Τα έργα των αδελφών Γκονκούρ θεωρούνται πρόδρομοι του νατουραλιστικού μυθιστορήματος. Σημαντικό είναι επίσης και το Ημερολόγιο, αποκαλυπτική αυτοβιογραφία και μνημειώδης ιστορία της κοινωνικής και λογοτεχνικής ζωής στο Παρίσι του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Εντμόν ντε Γκονκούρ γεννήθηκε στο Νανσί στις 26 Μαΐου 1822. Προέρχονταν από αριστοκρατική οικογένεια με καταγωγή από το Γκονκούρ στο νομό Ωτ-Μαρν. Ο πατέρας του πέθανε όταν αυτός και ο αδελφός του Ζυλ ήταν παιδιά. Ο πατέρας του ήταν αξιωματικός ιππικού και διοικητής στη Μεγάλη Στρατιά του Ναπολέοντα Α' και ο παππούς του Ζαν-Αντουάν Υό ντε Γκονκούρ αντιπρόσωπος στην Εθνοσυνέλευση του 1789. Ο Εντμόν φοίτησε στο Παρίσι στο Λύκειο Ερρίκου Δ΄ και στο Λύκειο Κοντορσέ, στο οποίο σπούδασε ρητορική και φιλοσοφία από το 1840 έως το 1842, και στη συνέχεια νομικά μεταξύ 1842 και 1844.
Μετά τον θάνατο της μητέρας τους το 1848, τα αδέρφια κληρονόμησαν εισόδημα που τους επέτρεψε να ζήσουν άνετα και να ασχοληθούν με τα καλλιτεχνικά τους ενδιαφέροντα. Ο Εντμόν, μαζί με τον μικρότερο αδερφό του Ζυλ, υπήρξε φίλος των Ιβάν Τουργκένιεφ, Πωλ Γκαβαρνί, Γκυστάβ Φλωμπέρ, Αλφόνς Ντωντέ, Εμίλ Ζολά, Γκυ ντε Μωπασσάν, Εζέν Καριέρ και Τεοντόρ ντε Μπανβίλ, μεταξύ άλλων. Στο λογοτεχνικό σαλόνι τους όπου δέχονταν κάθε Κυριακή τη συντροφιά του για πολλά χρόνια, σύχναζαν όλοι οι αξιόλογοι λογοτέχνες και καλλιτέχνες της εποχής. Εκεί γεννήθηκε και η ιδέα της ίδρυσης της Ακαδημίας Γκονκούρ. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Εντμόν ντε Γκονκούρ στο γραφείο του Ο Εντμόν ντε Γκονκούρ κληροδότησε ολόκληρη την περιουσία του για την ίδρυση και τη συντήρηση της Ακαδημίας Γκονκούρ. Στη μνήμη του αδελφού και συνεργάτη του Ζυλ ντε Γκονκούρ που πέθανε σε ηλικία 40 ετών τον Δεκέμβριο του 1870, κάθε Δεκέμβριο από το 1903, η Ακαδημία απονέμει το Βραβείο Γκονκούρ. Είναι το πιο έγκριτο βραβείο στη γαλλόφωνη λογοτεχνία, που απονέμεται στο «καλύτερο φανταστικό πεζογραφικό έργο της χρονιάς».
Ο Εντμόν ντε Γκονκούρ πέθανε σε ηλικία 74 ετών στο Σαμπροζαί, κοντά στο Παρίσι, στο κτήμα του φίλου του Αλφόνς Ντωντέ στις 16 Ιουλίου 1896 και ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο της Μονμάρτρης στο Παρίσι μαζί με τον μικρότερο αδελφό του.
Έργο
μικρογραφία|Φωτογραφία του Εντμόν (αριστερά) και του Ζυλ (δεξιά) ντε Γκονκούρ από τον [[Ναντάρ|Φελίξ Ναντάρ.]] Για μεγάλο μέρος της ζωής του, ο Εντμόν ντε Γκονκούρ συνεργάστηκε με τον αδελφό του δημιουργώντας έργα κριτικής τέχνης, ημερολόγιο, κοινωνικές μελέτες όπως Ιστορία της γαλλικής κοινωνίας κατά την Επανάσταση (1854) και Πορτρέτα του 18ου αιώνα (1857). Για την τεκμηρίωση των έργων τους βασίστηκαν σε ιδιωτική αλληλογραφία, λογαριασμούς εφημερίδων, διαφημίσεις, ακόμη και μενού για δείπνο και περιγραφή ενδυμάτων για να αναπαραστήσουν τη ζωή συγκεκριμένων περιόδων της γαλλικής ιστορίας.
Στη συνέχεια στράφηκαν στο μυθιστόρημα. Με στυλιστική γραφή και σχολαστική τεκμηρίωση και προσοχή στη λεπτομέρεια, τα μυθιστορήματα των Γκονκούρ καλύπτουν τεράστιο φάσμα του κοινωνικού συνόλου: ο κόσμος της δημοσιογραφίας και της λογοτεχνίας στο Σαρλ Ντεμαγί (1860), της ιατρικής και των νοσοκομείων στο Αδελφή Φιλομένη (1861), την κοινωνία της ανώτερης μεσαίας τάξης στο Ρενέ Μωπεράν (1864), τον καλλιτεχνικό κόσμο στο Μανέτ Σαλομόν (1867) και την εργατική τάξη στο Ζερμινί Λασερτέ (1865), το πιο αξιοσημείωτο μυθιστόρημά τους, εμπνευσμένο από τη ζωή της υπηρέτριάς τους Ροζ, η οποία ζούσε διπλή ζωή παρασυρμένη από τα πάθη της. Η παρουσίαση των ανώτερων και κατώτερων κοινωνικών τάξεων από τους Γκονκούρ και η κλινική ανατομή των κοινωνικών σχέσεων βοήθησε στην καθιέρωση του λογοτεχνικού νατουραλισμού και άνοιξε το δρόμο σε μυθιστοριογράφους όπως ο Εμίλ Ζολά.
Οι αδελφοί Γκονκούρ ήταν παθιασμένοι με την τέχνη, δημοσίευαν κριτικές των εκθέσεων του Σαλόν από το 1852 έως το 1868. Μεταξύ 1856 και 1875, δημοσίευσαν δοκίμια για την τέχνη του 18ου αιώνα προβάλλοντας τους ζωγράφους Αντουάν Βατώ, Φρανσουά Μπουσέ κ.α. στο έργο τους Η Τέχνη του 18ου αιώνα, το οποίο αναζωογόνησε την εκτίμηση για το ροκοκό. Δημοσίευσαν επίσης μελέτες για την ιαπωνική τέχνη και τους καλλιτέχνες Ουταμάρο και Χοκουσάι. Ήταν συλλέκτες έργων τέχνης και σπάνιων βιβλίων. Το σπίτι των αδελφών στο Ωτέιγ στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού, το οποίο αγόρασαν το 1868, ήταν μια βιτρίνα για τη συλλογή τους έργων γαλλικής τέχνης και τέχνης της Άπω Ανατολής του 18ου αιώνα. Ο Εντμόν περιέγραψε το σπίτι και το εσωτερικό του στο έργο του Το σπίτι ενός καλλιτέχνη (1881).
Μετά τον θάνατο του Ζυλ το 1870, ο Εντμόν συνέχισε να γράφει μόνος του μυθιστορήματα και το Ημερολόγιο. Ολοκλήρωσε ημιτελή έργα από τη συνεργασία του με τον αδελφό του, όπως Ο Έρωτας τον 18ο αιώνα (1875). Μεταξύ 1878 και 1879, επιμελήθηκε και επανεξέδωσε το έργο Οι ερωμένες του Λουδοβίκου ΙΕ΄ (1860) σε τρεις τόμους: Μαντάμ ντυ Μπαρί, Μαντάμ ντε Πομπαντούρ και Η δούκισα ντε Σατωρού και οι αδελφές της. Το τελευταίο του μυθιστόρημα, Αγαπητή (1884), για μια νεαρή γυναίκα που εκφράζει την καλλιτεχνική της ευαισθησία, μπορεί να διαβαστεί ως εξερεύνηση της ιμπρεσιονιστικής τέχνης. Το 1885 συνέλεξε τις επιστολές του αγαπημένου αδελφού του και μεταξύ 1887 και 1896 εξέδωσε 9 τόμους του Ημερολογίου, μια αποκαλυπτική αυτοβιογραφία και μνημειώδης ιστορία της κοινωνικής και λογοτεχνικής ζωής στο Παρίσι του 19ου αιώνα.
Επιλογή έργων
μικρογραφία|250x250εσ|Τάφος των αδελφών Γκονκούρ, Παρίσι, [[κοιμητήριο της Μονμάρτρης]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί της τέχνης Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι εκδότες
Ταραντάσκα
Η Ταραντάσκα (ιταλικά: Tarantasca) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Τόρρε Μπόρμιντα
Το Τόρρε Μπόρμιντα (ιταλικά: Torre Bormida) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Ασήμι Λακωνίας
Το Ασήμι (επίσημη ονομασία Ασήμιον) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κροκεών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κροκεών, του δήμου Ευρώτα, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Το Ασήμι είναι οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στην ημιορεινή περιοχή των Κροκεών, κοντά στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Ταϋγέτου και στο ρέμα της Αρδελολαγκάδας, δυτικά της επαρχιακής εθνικής οδού Σπάρτης-Γυθείου (ΕΟ 39) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 345. Απέχει 30 χλμ. περίπου Ν. ΝΑ. της Σπάρτης.
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός πρωτοεμφανίζεται στην εποχή του Χαλκού. Εκεί, μάλιστα, βρισκόντουσαν και τα μεταλλεία χαλκού της αρχαίας Σπάρτης, στη σημερινή θέση «Πεταραίηκα», όπου υπάρχουν κατάλοιπα των μεταλλείων. Πιθανόν, το χωριό να οφείλει το όνομά του στα αργυρούχα κοιτάσματα του χαλκού. Το Ασήμι ανήκει στα επονομαζόμενα Μπαρδουνοχώρια της Λακωνίας.Επί δεύτερης Τουρκοκρατίας (1715-1821) καταστράφηκε δύο φορές από τους στρατιώτες του Ιμπραήμ, όπως και τα άλλα χωριά της περιοχής, ενώ ο Μουσταφάς Σπαχής είχε κτίσει έναν οχυρό πύργο και εκμεταλλευόταν τους Έλληνες ως εργάτες. Στην σκάλα του πρώτου ορόφου του πύργου υπήρχε φυλάκιο και πολεμίστρες, ενώ γύρω από αυτόν υπήρχαν τρεις οικίες, οι οποίες, πλέον, είναι ερειπωμένες.