cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναβαύ
Το όρος Ναβαύ, όπως αποδίδεται η ονομασία του κατά τη μετάφραση των Εβδομήκοντα (αραβ. جَبَل نِيْبُو = τζαμπάλ Νιμπού, εβρ. הַר נְבוֹ = χαρ Νεβό), ή Νέβο, είναι βουνό σε μορφή υπερυψωμένης ράχης στην οροσειρά Αβαρίμ στην Ιορδανία, με υψόμετρο κορυφής 808 ή 817 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του είναι 31°46′ Βόρειο πλάτος και 35°43,5′ Ανατολικό μήκος. Αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη ως ο τόπος από τον οποίο ο Μωυσής αξιώθηκε να δει από μακριά τη Γη της Επαγγελίας, πριν από τον θάνατό του. Η κορυφή παρέχει πράγματι μια πανοραμική θέα προς τα δυτικά, και προς τα βόρεια μια πιο περιορισμένη θέα της κοιλάδας του Ιορδάνη ποταμού. Η πόλη Ιεριχώ είναι συνήθως επίσης ορατή, όπως και η Ιερουσαλήμ τις πολύ διαυγείς ημέρες. Το όρος Ναβαύ συγχέεται συχνά σε ιστορικές πηγές με τη βιβλική πόλη Νεβώ, το σημερινό ορεινό χωριό Χιρμπέτ αλ-Μουχαγιάτ, που βρίσκεται σε απόσταση 3,5 χιλιομέτρων από το βουνό.
Θρησκευτική σημασία
Το τελευταίο κεφάλαιο του Δευτερονομίου διηγείται ότι ο Μωυσής ανέβηκε στην κορυφή Φασγά του Ναβαύ προκειμένου να αντικρίσει τη Γη Χαναάν ως «Γη της Επαγγελίας». Ο Θεός τον είχε πληροφορήσει ότι δεν θα αξιωνόταν να την πατήσει προτού πεθάνει.
Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, ο Μωυσής θάφτηκε πάνω στο βουνό, αλλά ο τόπος της ταφής του δεν αναφέρεται επακριβώς στη Βίβλο («καὶ ἔθαψαν αὐτὸν ἐν Γαῖ ἐγγὺς οἴκου Φογώρ· καὶ οὐκ εἶδεν οὐδεὶς τὴν ταφὴν αὐτοῦ ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης», Δευτ. λδ΄ 6). Κάποιες ισλαμικές παραδόσεις αναφέρουν το ίδιο, παρά το ότι υπάρχει ένας «τάφος του Μωυσέως» στο τέμενος Μακάμ, στην τοποθεσία (ελ-) Ναμπί Μουσά (= «Προφήτης Μωυσής»), 11 χιλιόμετρα νοτίως της Ιεριχούς, στις ερημιές της Ιουδαίας. Υπάρχει ακόμη διχογνωμία μεταξύ των μελετητών ως προς το εάν το σημερινό βουνό Νιμπού ή Νεβό είναι το ίδιο με το «όρος Ναβαύ» που αναφέρει το Δευτερονόμιο.
Επιπλέον, σύμφωνα με το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης Β΄ Μακκαβαίων (κεφάλαιο β΄, στίχοι 4-7), ο προφήτης Ιερεμίας έκρυψε τη Σκηνή του Μαρτυρίου και την Κιβωτό της Διαθήκης σε κάποια σπηλιά του βουνού.
Αργότερα, τον 4ο αιώνα μ.Χ., στην κορυφή ανεγέρθηκε ένα βυζαντινό εξωκκλήσι, τα ερείπια του οποίου ανακαλύφθηκαν το 1933 (βλ. επόμενη ενότητα). Δίπλα του ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄, όταν επισκέφθηκε το σημείο στις 20 Μαρτίου 2000 κατά το προσκύνημά του στους Αγίους Τόπους, φύτεψε μια ελιά ως σύμβολο ειρήνης.
Στην κορυφή του όρους βρίσκεται επίσης ένα σταυροειδές γλυπτό με φίδι (το Μνημείο του «χάλκινου όφεως»), έργο του Ιταλού γλύπτη Τζοβάννι Φαντόνι. Στήθηκε σε ανάμνηση του θαύματος με το χάλκινο φίδι που είχε υψώσει ο Μωυσής στην έρημο (Αριθμοί, κα΄ 5-9), ενός «τύπου» (προεικάσματος) για τους Χριστιανούς του Σταυρού με τον Εσταυρωμένο Χριστό (Κατά Ιωάννην, γ΄ 14).
Αρχαιολογία
Συστηματικές ανασκαφές στο βουνό άρχισαν από τον Συλβέστερ Σάλερ και συνεχίσθηκαν το 1933 από τον Jerome Mihaic του Studium Biblicum Franciscanum (κέντρου βιβλικών και αρχαιολογικών μελετών των Φραγκισκανών), οπότε στην κορυφή Συάγκα αποκαλύφθηκαν τα ερείπια ενός βυζαντινού ναού και μονής. Ο ναός ανεγέρθηκε αρχικώς κατά το β΄ μισό του 4ου αιώνα μ.Χ. ως ανάμνηση του τόπου θανάτου του Μωυσέως. Το σχέδιο του ναού είναι μιας τυπικής βασιλικής. Στα τέλη του 5ου αιώνα επεκτάθηκε και ξανακτίσθηκε το 597. Ο ναός αναφέρεται στα απομνημονεύματα ενός προσκυνήματος που τέλεσε μια γυναίκα από τη δυτική Ρωμαΐκή Αυτοκρατορία ονόματι Ηγερία ή Αιθερία το 394 μ.Χ.. Μια εξάδα τάφων βρέθηκαν σκαμμένοι στον φυσικό βράχο κάτω από το καλυμμένο με ψηφιδωτά δάπεδο του ναού.
Ο Ιταλός αρχαιολόγος και ιερέας Μπελλαρμίνο Μπαγάττι εργάσθηκε στην περιοχή το 1935. Μεταπολεμικά ο Φραγκισκανός μοναχός και αρχαιολόγος Βιρτζίλιο Κάνιο Κόρμπο ανέσκαψε το εσωτερικό της βασιλικής και το 1963 του ανατέθηκε η αποκατάσταση των αρχικών δαπέδων, ώστε να είναι επισκέψιμα. Στο σύγχρονο παρεκκλήσιο «Μνημείο Μωυσέως», που ανεγέρθηκε για να προστατέψει τα ευρήματα και να παράσχει χώρο προσευχής, ο επισκέπτης μπορεί να δει υπολείμματα ψηφιδωτών δαπέδων από διαφορετικές χρονικές περιόδους. Το αρχαιότερο δείγμα παριστάνει έναν πεπλεγμένο σταυρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Ασίας Κατηγορία:Τοποθεσίες της Τορά Κατηγορία:Ιστορία των Εβραίων στην Ιορδανία
Βάλιας Σεμερτζίδης
Ο Βάλιας (Βαλεντίνος) Σεμερτζίδης (Κρασνοντάρ, 18 Φεβρουαρίου 1911 - Αθήνα, 1 Φεβρουαρίου 1983) ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης. Στα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του πορείας (1935-1940) ασχολείται κυρίως με τα τοπία, στα οποία είναι ευδιάκριτες οι επιρροές που άσκησε πάνω του ο δάσκαλός του Κωστής Παρθένης, καθώς και με τις προσωπογραφίες, οι οποίες επίσης κινούνται σε ένα καθαρά ιδεαλιστικό πλαίσιο και συχνά φανερώνουν την ψυχογραφική του δεξιότητα.
Την περίοδο της Κατοχής ο Σεμερτζίδης εκφράζει μέσα από το έργο του τις πολιτικές του θέσεις και την άποψή του για τον αποφασιστικό ρόλο της τέχνης σε κρίσιμες κοινωνικοϊστορικές συγκυρίες. Τα γεγονότα του πολέμου και η ενεργή συμμετοχή του στην Αντίσταση, μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ, επηρέασαν καθοριστικά την εξέλιξη της ζωγραφικής του σε θεματικό αλλά και σε υφολογικό επίπεδο. Τα χρόνια αυτά ο Σεμερτζίδης συγκεντρώνει το υλικό που θα αποτελέσει τη βάση για πολλά μετέπειτα έργα του μεγάλων διαστάσεων -τότε σχεδιάζει τους αντάρτες αλλά και απλούς ανθρώπους που συναντά στο βουνό. Τη δεκαετία του ’40 ο Σεμερτζίδης απομακρύνεται σταδιακά από τις διδαχές του Παρθένη και καλλιεργεί πια έναν αδρό ρεαλισμό με χρωματικές αντιπαραθέσεις και εξπρεσιονιστικά στοιχεία, ιδιαίτερα στις μνημειακού χαρακτήρα πολυπρόσωπες συνθέσεις του.
Στα χρόνια του Εμφυλίου μένει στην Αθήνα και συνεχίζει να δουλεύει πάνω στα λεγόμενα «σχέδια του βουνού» ενώ παράλληλα ξεκινά να ασχολείται με τα θέματα που θα καθορίσουν τη μεταπολεμική του εργογραφία (σκηνές της ζωής των εργατών, των αγροτών και των ψαράδων). Τόσο στις σκηνές του καθημερινού μόχθου των απλών ανθρώπων όσο και στα τοπία του κυριαρχεί η ίδια γνώριμη ρεαλιστική ατμόσφαιρα με κάποια νέα πλέον χαρακτηριστικά που αφορούν τη χρήση του χρώματος, την απεικόνιση των μορφών και την αξιοποίηση του χώρου.
Με τα ταξίδια και τη παραμονή του στη Σκύρο και ειδικότερα στη Ρόδο, θα έρθει σε επαφή με τη νησιωτική ζωή και το ροδιακό τοπίο, το οποίο θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης για εκείνον μέχρι το τέλος της ζωής του. Στη Ρόδο θα διακοσμήσει με τοιχογραφίες την αίθουσα συνεδρίων του Επιμελητηρίου καθώς και άλλα δημόσιου χαρακτήρα κτίρια, αλλά και ιδιωτικές κατοικίες. Συνεχίζει επίσης να ασχολείται με την προσωπογραφία.
Βιογραφία - Χρονολόγιο
Ο Βάλιας (Βαλεντίνος) Σεμερτζίδης γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1911 στη πόλη Αικατερινοντάρ, μετέπειτα Κρασνοντάρ, της περιφέρειας του Καυκάσου στη Νότια Ρωσία, πολύ κοντά στη Μαύρη Θάλασσα. Ο πατέρας του, Λάζαρος είχε ελληνική καταγωγή και διατηρούσε θεατρικές επιχειρήσεις σε μία μικρή πόλη κοντά στην Οδησσό, όπου μεγάλωσε ο Βάλιας. Η μητέρα του Αγαθή καταγόταν από ευκατάστατη οικογένεια Ρώσων κτηματιών.
Η επανάσταση του 1917, ο Εμφύλιος Πόλεμος που ακολούθησε και οι αλλαγές στις συνθήκες που προέκυψαν μετά την ίδρυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1922, έχουν ως αποτέλεσμα η οικογένεια να πρέπει να μετακομίσει αναγκαστικά πρώτα για λίγο στο Νοβοροσίσκ και τελικά να καταφύγει στην Αθήνα.
Το 1922 η οικογένεια Σεμερτζίδη εγκαθίστανται στη Δραπετσώνα μετά την υποχρεωτική, για όλους τους πρόσφυγες, μηνιαία καραντίνα στο νησάκι του Αγίου Γεωργίου στο Κερατσίνι. Εκεί πεθαίνει ο μικρότερός του αδελφός. Ο πατέρας του όντας ιδιαίτερα ικανός στην οργάνωση επιχειρήσεων οδηγείται στην ίδρυση σχολής χορού, η οποία θα λειτουργήσει με επιτυχία εξασφαλίζοντας στην οικογένεια ένα σταθερό εισόδημα. Στη σχολή χορού του πατέρα του θα παραδίδει μαθήματα και ίδιος ο Βάλιας.
Το 1927 η οικογένεια Σεμερτζίδη μετακομίζει στην Παλιά Κοκκινιά μέχρι την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940, οπότε ανεβαίνει στην Αθήνα.
Το 1928 εγγράφεται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Εκείνη την εποχή δίδασκαν στη Σχολή μεταξύ άλλων ο Ουμβέρτος Αργυρός, ο Επαμεινώνδας Θωμόπουλος και ο Παύλος Μαθιόπουλος. Ο Βάλιας φοιτά στο Εργαστήριο του Κωστή Παρθένη το 1932, όπου θα τον βρούμε και το 1935 -36. Η επιρροή του Παρθένη είναι εμφανής στα έργα της σπουδαστικής περιόδου του Σεμερτζίδη, κυρίως στις προσωπογραφίες και στα τοπία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιρροής του Παρθένη στο πρώιμο έργο του Σεμερτζίδη είναι η Σπουδή Γυμνού (Π.4691) την οποία φιλοτέχνησε ο καλλιτέχνης εκείνη την εποχή. Το έργο αυτό συνήθως αντιπαραβάλλεται με μία Σπουδή Γυμνού (Π.4172) του Γιάννη Τσαρούχη, ο οποίος ήταν και αυτός μαθητής του Παρθένη. Τα δύο έργα είναι φιλοτεχνημένα την ίδια χρονιά και έχουν κοινό θέμα. Ωστόσο, παρά τις όποιες υφολογικές διαφοροποιήσεις που παρουσιάζουν στον τρόπο που προσεγγίζουν το ίδιο θέμα δύο τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους ζωγράφοι, ταυτόχρονα διαπιστώνουμε ότι και οι δύο βασίζονται στο δάσκαλό τους ως προς τη διαμόρφωση της σύνθεσης, των όγκων και του χρώματος. Αυτά τα στοιχεία αποδεικνύουν τη δύναμη της διδασκαλίας του Παρθένη και την ακτινοβολία της στο έργο των μαθητών του.
Μέχρι το 1937 ασχολείται με βιοποριστικά επαγγέλματα. Για μεγάλο διάστημα συνεχίζει να διδάσκει χορό στη Σχολή χορού που διατηρεί ο πατέρας του. Αργότερα καταπιάνε­ται με φωτογραφικές μεγεθύνσεις, σπανιότερα με διαφημίσεις, κινηματογραφικές αφίσες και εικονογραφήσεις περιοδικών κ.ά. Ένα από αυτά είναι τα Ελληνικά Γράμματα του Κωστή Μπαστιά, όπου εικονογραφεί διηγήματα και ζωγραφίζει εξώφυλλα, όπως και ο Σπύρος Βασιλείου, ο Φώτης Κόντογλου, ο Νίκος Εγγονόπουλος, ο Αντώνης Πρωτοπάτσης, κ.α.
Στο μεταξύ έχει κιόλας εμφανισθεί σαν ζωγράφος το 1927 σε μια ομαδική έκθεση ερασιτεχνών στην Καλλιθέα.
Παντρεύεται το 1935 τη Στέλλα Αλευροπούλου, με την οποία το 1942 αποκτά έναν γιο (ο γάμος τους θα διαρκέσει μέχρι το 1955).
Το 1936 ξεκινά να εκθέτει συστηματικά το έργο ως μέλος, πλέον, της Ένωσης Ελεύθεροι Καλλιτέχναι, μίας ομάδας αριστερών, κατά κύριο λόγο, καλλιτεχνών που τεχνοτροπικά προωθούσαν τις ρεαλιστικές τάσεις. Πρόεδρος της ένωσης ήταν ο ζωγράφος Μίκης Ματσάκης και μέλη, μεταξύ άλλων, οι Αλέξανδρος Κορογιαννάκης, Δημήτρης Γιολδάσης, Δημήτριος Δάβης, Κώστας Πλακωτάρης και άλλοι. Η Ένωση Ελεύθεροι Καλλιτέχναι πραγματοποίησε τέσσερεις συνολικά εκθέσεις, το 1935, 1936, 1937 και 1940
Το 1937 συμμετέχει στην έκθεση των Ελεύθερων Καλλιτεχνών στον «Παρνασσό», και εισπράττει την πρώτη του ενθαρρυντική κριτική για το έργο του Στη Χώρα των Κυκλώπων (1937), από τον Ζαχαρία Παπαντωνίου. Επίσης, το 1937 γίνεται δεκτός στο Salon d' Automne στο Παρίσι με το έργο Βρά­χος στο Αιγάλεω (Π.2129 ), που σήμερα βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη. Το έργο αυτό γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και τρία σημαντικά γαλλικά περιοδικά τέχνης της εποχής προβάλλουν τον Σεμερτζίδη με ενθουσιασμό. Ο κριτικός της Revue des Arts επαινεί το έργο λόγω του συνδυασμού «τεχνικής σταθερότητας και ιδεαλισμού» που το χαρακτηρίζει. Οι κριτικές στη La Revue Moderne το θεωρούν δείγμα μίας προσωπικότητας που εκφράζεται «με δύναμη και πρωτοτυπία». Τέλος, ο A. Pascal - Lévis στο περιοδικό Les artistes d' aujourd 'hui γράφει ότι το έργο υλοποιήθηκε «με πραγματική τεχνική μαεστρία».
Στο διάστημα 1938 - 40 αναπτύσσει έντονη εκθεσιακή δραστηριότητα και παίρνει μέρος σε διάφορες εικαστικές εκδηλώσεις, όπως στην Α΄ Πανελλήνιο Καλλιτεχνική Έκθεση του 1938 στο Ζάππειο Μέγαρο (με έργα όπως το Όργωμα, Π.2130 ) και στη Β' του 1939. Αργότερα, στην Γ' Πανελλήνιο του 1940 εκθέτει τη μία από τις δύο προσωπογραφίες του Κωστή Μπαστιά. Επίσης, συμμετέχει την ίδια περίοδο και στις εκθέσεις της ομάδας Πειραιωτών Καλλιτεχνών στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (1937, 1938).
Στη διάρκεια του πολέμου υπηρετεί στο Αντιαεροπορικό Πυροβολικό του Ναυστάθμου της Σαλαμίνας, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής οργανώνεται, όπως προαναφέρθηκε, στην Εθνική Αντίσταση, μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ. Από την παραμονή του στο βουνό συνέλεξε πολύτιμο υλικό, σχέδια και φωτογραφίες, που αξιοποίησε αργότερα, μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, σε συνθέσεις μεγάλων διαστάσεων. Περίπου έως το 1944 αντλεί ακριβώς τα θέματά του από την Κατοχή, την πείνα και τους αγώνες του λαού της Αθήνας.
Το 1942 γεννιέται ο γιος του Μάριος. Στις αρχές του 1944 μεταβαίνει στη Βίνιανη Ευρυτανίας και αργότερα στα Άγραφα εμφορούμενος από την επιθυμία να ζήσει από κοντά το αντάρτικο. Εκείνη την περίοδο, ο Σεμερτζίδης θα φιλοτεχνήσει τρία έργα, τα οποία πλέον δεν σώζονται, στις αίθουσες του Δημοτικού Σχολείου, στις Κορυσχάδες, όπου συνήλθε το Εθνικό Συμβούλιο από τις 14 έως τις 27 Μαΐου 1944: μία μεγάλη διαδήλωση του λαού της Αθήνας, το σύμβολο της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης και τον φοίνικα που αναγεννιέται από τις στάχτες του. Τις δύο βδομάδες που διαρκεί το Εθνικό Συμβούλιο ο Σεμερτζίδης θα σχεδιάσει τα σκαριφήματα των περισσοτέρων ομιλητών στο βήμα αλλά και σχέδια από την αίθουσα. Πολλά από αυτά αρκετές φορές είχαν δημιουργηθεί με σκοπό να διανεμηθούν. Έχοντας πλήρη επίγνωση του ρόλου και της αποστολής του ο Σεμερτζίδης χρονολογεί τα περισσότερα από αυτά, σημειώνοντας την ημερομηνία και αναγράφοντας τα ονόματα των αναπαριστάμενων. Ως εκ τούτου, τα σχέδια αυτά αποτελούν μία από τις σημαντικότερες ιστορικές μαρτυρίες της αντίστασης. Σχετικά με τις προσωπικές του εμπειρίες στο Εθνικό Συμβούλιο στις Κορυσχάδες ο ίδιος θα περιγράψει σε συνομιλίες του με τον Χρήστο Αλεξίου:
«Όταν ξεκίνησα για το βουνό - μια και τα λέμε εδώ τώρα- υπήρχε ένας ρομαντισμός μέσα μου: ο Αντάρτης, ο μαχητής στα βουνά που κυνηγάει τον εχθρό, ξέρω 'γω, αντιστέκεται στον εχθρό κλπ., και είχα στόχο ακριβώς αυτόν. Ανέβαινα με τον σκοπό να ζωγραφίσω τον μαχητή, τον μαχόμενο αντάρτη. Αλλά όταν ανέβηκα απάνω -που ανέβαινα για πρώτη φορά στα μεγάλα βουνά- και είδα τους κατοίκους των βουνών αυτών, που ήταν Βλαχαραίοι εκεί πέρα, είδα ότι οι κατακτήσεις οι πολιτικές από τον ίδιο το λαό ήταν πολύ σοβαρότερες, στο βάθος σοβαρότερες από τον ένοπλα μαχόμενο. Δηλαδή οι κατακτήσεις, το Λαϊκό Δικαστήριο, η Συνεδρίαση, ήτανε πράγματα που με συνεπήραν πολύ περισσότερο απ' ό,τι ένας αντάρτης που ήταν μπροστά μου. »
Από τις Κορυσχάδες, πηγαίνει μαζί με τον φωτογράφο Σπύρο Μελετζή στα Άγραφα, στα χωριά της Αργιθέας και από εκεί στον Φουρνά Ευρυτανίας και συλλέγει το πολύτιμο υλικό του για τα μεταγενέστερα έργα του.
Μέ­χρι το τέλος του Πολέμου μελετάει, ζωγραφίζοντας, τη σκληρή ζωή των ανθρώπων του Βουνού και τον αγώνα των ανταρτών. Το υλικό αυτό θα αξιοποιηθεί αργότερα από το ζωγράφο. Συνθέσεις μεγάλων διαστάσεων θα γεμίσουν το εργαστήρι του. Την ίδια εποχή, αμέσως, δηλαδή, μετά τον πόλεμο, αρχίζει να χαράζει σε ξύλο και λινόλεουμ. Φτι­άχνει χαρακτικές μονοτυπίες και τελικά δημιουργεί δική του τεχνική, οξειδώνοντας τσίγκο και χαλκό. Με τη μέθοδο αυτή χαράζει οξυγραφίες με χαρακτηριστικό στοιχείο τα λευκά περιγράμματα και την απόδοση του κυρίως θέματος σε μαύρο. Τα θέματα που αναπτύσσει και στη χαρακτική είναι ίδια με αυτά στη ζωγραφική του. Επίσης, η αντίθεση λευκού-μαύρου που προκύπτει από την ιδιαίτερη τεχνική του προσδίδει στις μορφές δραματικό χαρακτήρα και περιγραφική καθαρότητα (Εξέγερση, 1976, χαρακτικό σε τσίγκο, Συλλογή Ιονικής Τράπεζας).
Το 1946 συμμετέχει σε δύο εκθέσεις στο Λονδίνο, με 12 έργα κυρίως από την περίοδο του βουνού στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου, με τον τίτλο Exhibition of Greek Art 3000 B.C. – A. D. 1945 (Φεβρουάριος-Μάρτιος) και στο Ελληνικό Σπίτι (1-15 Μαρτίου). Συμμετέχουν επίσης οι Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Φώτης Κόντογλου, Διαμαντής Διαμαντόπουλος και Γιώργος Βακαλό. Το 1947 παίρνει μέρος στη Διεθνή Έκθεση Καΐρου, όπως και στις εκθέσεις ελληνικής Τέχνης, που γίνονται στη Σουηδία, τη Νορβηγία και τη Δανία.
Το 1947-1949, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου παραμένει στην Αθήνα δουλεύοντας ως επί το πλείστον πάνω στα σχέδια και στα θέματα του βουνού. Εκείνη ακριβώς την εποχή αρχίζουν και τον απασχολούν τα θέματα στα οποία θα στρέψει το ενδιαφέρον του στη μετέπειτα καλλιτεχνική του πορεία: ψαράδες, αγρότες, τοπία.
Από το Μάιο μέχρι τον Ιούνιο του 1950 εκθέτει στο Ζάππειο με την ομάδα Στάθμη, η οποία είχε ιδρυθεί τον Οκτώβριο του προηγούμενου χρόνου από αριστερούς καλλιτέχνες με αντιστασιακή δράση, μεταξύ των οποίων ο Τάσσος, η Βάσω Κατράκη και ο Γιώργος Σικελιώτης. Πρωταρχικός στόχος της ομάδας είναι η συστράτευση όλο και περισσότερων αριστερών καλλιτεχνών. Η Στάθμη, προωθούσε μία τέχνη με ρεαλιστικό χαρακτήρα, κοινωνικό προβληματισμό, αλλά και κάποια στοιχεία «ελληνικότητας». Ο Σεμερτζίδης εκθέτει συνολικά 15 έργα, ελαιογραφίες, λαδοτέμπερες, τέμπερες και μονοτυπίες, όλα από την περίοδο του βουνού.
Το 1952 ξεκινάει τα ταξίδια του στο εξωτερικό, στην Ιταλία και τη Γαλλία. Τρία χρόνια αργότερα χωρίζει με την πρώτη του σύζυγο και το 1956 παντρεύεται τη δεύτερη γυναίκα του Καλλιρρόη Ρημάκη. Την ίδια περίοδο ταξιδεύει για πρώτη φορά στη Σκύρο και έρχεται σε επαφή με τη νησιωτική ζωή, η απεικόνιση της οποίας θα αποκτήσει σημαντική θέση στο θεματολόγιο που επιλέγει για τις μετέπειτα δημιουργίες του. Το νησί θα αποτελέσει για τον Σεμερτζίδη σταθερή πηγή έμπνευσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν το 1961 θα εικονογραφήσει το ημερολόγιο του Εθνικού Λαχείου με 12 χαρακτικά, τοπία από την ελληνική ύπαιθρο και τη Σκύρο.
Από τον Απρίλιο μέχρι το Μάιο του του 1957 οργανώνει την πρώτη μεγάλη αναδρομική του έκθεση στην αίθουσα του «Παρνασσού» με 70 έργα του μεταξύ των οποίων ο Βράχος στο Αιγάλεω (1937), ο Ομιλητής (1945), η Συνεδρίαση χωρικών (1946), τοπία από τα Άγραφα, την Αττική και τη Σκύρο, και αποσπά θερμές κριτικές στον καθημερινό Τύπο της εποχής. Τον ίδιο χρόνο συμμετέχει στην Πανελλήνιο με ένα μεγάλο πορτραίτο γυναίκας από τα Άγραφα. Επίσης συμμετέχει στην ομαδική έκθεση Εργασία και Τέχνη στο Musee d'Art et d'Histoire της Γενεύης.
Πραγματοποιεί το 1962 ατομική έκθεση στο Birmingham της Αγγλίας. Την ίδια χρονιά εικονογραφεί ημερολόγια για τις εταιρείες «ΒΙΑΜΑΞ» και «Μύλοι Αγίου Γεωργίου».
Το 1962 κυκλοφορεί λεύκωμα για τη Σκύρο με 8 χαρακτικά και στις αρχές του 1967 λεύκωμα για τη Ρόδο κι αυτό με 8 χαρακτικά.
Από το 1963 έως το 1982 έζησε στη Ρόδο όπου μεταξύ άλλων έκανε τοιχογραφίες για τα ξενοδοχεία Σπάρταλης, Ποσειδών και Αμαρυλλίς.
Το 1963 παίρνει μέρος στην Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας, στην έκθεση χαρακτικής στη Λειψία και για τέταρτη φορά στην Πανελλήνιο. Συμμετέχει, επίσης στην ομαδική έκθεση 42 Ελλήνων καλλιτεχνών στη Μόσχα, με τον τίτλο Σύγχρονη Τέχνη στην Ελλάδα. Δέχεται εγκωμιαστικές κριτικές στον σοβιετικό Τύπο για τη δημιουργική έκφραση και το κοινωνικό περιεχόμενο των έργων του. Στην ίδια έκθεση έργα τους έστειλαν, μεταξύ άλλων, ο Ανδρέας Γεωργιάδης, η Αγλαΐα Παπά, ο Μίκης Ματσάκης, ο Κώστας Ηλιάδης, ο Γιώργος Γουναρόπουλος, η Βάσω Κατράκη και ο Γιώργης Βαρλάμος.
Το 1963 ξεκινούν οι σχέσεις του με το νησί της Ρόδου, το οποίο επισκέπτεται τότε για πρώτη φορά. Το νησί ασκεί αμέσως μεγάλη γοητεία στον ζωγράφο. Η περίοδος της Ρόδου θα διαρκέσει μέχρι το τέλος της ζωής, η οποία χαρακτηρίζεται από την έρευνα, τους πειραματισμούς και την τελειοποίηση μίας νέας τεχνικής, της εγχάρακτης ζωγραφικής, όπως την ονόμασε ο ίδιος. Στη Ρόδο δημιούργησε επίσης πολλές τοιχογραφίες μεγάλων διαστάσεων σε ξενοδοχεία, εστιατόρια και στο συνεδριακό κέντρο Ροδίνι. Μία από τις σημαντικότερές του δουλειές στη Ρόδο υπήρξε το 1970 η διακόσμηση του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου με τα πορτραίτα των προέδρων του και 13 υπερμεγέθης τοιχογραφίες που σχετίζονται γενικά με τα Δωδεκάνησα.
Την επόμενη χρονιά, το 1966, λαμβάνει πρόσκληση από την Ένωση Καλλιτεχνών της Σοβιετικής Ένωσης να εκθέσει έργα του στο Ερμιτάζ του Λένινγκραντ. Η έκθεση ήταν προγραμματισμένη για την περίοδο Απριλίου - Μαΐου του 1967. Ο Σεμερτζίδης στέλνει περίπου 70 έργα του, μεταξύ των οποίων τα περισσότερα είναι τοπία από τη Ρόδο. Η έκθεση πραγματοποιείται τελικά χωρίς την παρουσία του καλλιτέχνη, που εμποδίζεται από τη δικτατορία να ταξιδέψει στη Ρωσία. Την ίδια χρονιά συμμετέχει και στη Πανελλήνιο. Το 1967-1970 η έκθεση του Λένινγκραντ θα περιοδεύσει σε 25 πόλεις τις Σοβιετικής Ένωσης, μεταξύ των οποίων το Κίεβο, η Οδησσός, η Τιφλίδα και το Νοβοσιμπίρσκ. Τα έργα επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά την πτώση της δικτατορίας. Οι Εκθέσεις αυτές προβάλλονται πολύ από τα μέσα ενημέρωσης και τον ημερήσιο και περιοδικό τύπο. Τα έργα του παρουσιάζονται την ίδια περίοδο και στην έκθεση Ευρωπαϊκή Τέχνη στη Νέα Υόρκη.
Το 1973 πραγματοποιεί ατομική έκθεση στην Casa della Cultura στο Λιβόρνο, με 58 έργα της περιόδου 1966-1972 (π.χ τοπία από τη Ρόδο). Λίγους μήνες αργότερα εκθέτει και πάλι στην Ιταλία και συγκεκριμένα στη Φεράρα, στο Palazzo dei Diamandi, μία σειρά από έργα της περιόδου της Ρόδου. Το 1975 ταξιδεύει για πρώτη φορά στη Σοβιετική Ένωση μετά από πρόσκληση της Ένωσης Καλλιτεχνών της ΕΣΣΔ.
Δύο χρόνια αργότερα, το 1977, εγκαινιάζεται στις 7 Μαρτίου η αναδρομική του έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη. Αυτή αποτελεί την πρώτη του ατομική έκθεση στην Ελλάδα, μετά από την έκθεση του «Παρνασσού» το 1957. Η έκθεση περιλαμβάνει 122 έργα από όλες τις περιόδους της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι και τις 25 Απριλίου. Την ίδια χρονιά πραγματοποιεί άλλες τρεις ατομικές εκθέσεις στο Κέντρο Τέχνης και Λόγου «Πανσέληνος» στη Θεσσαλονίκη, τον Ιανουάριο και τον Οκτώβριο και μία στις «Νέες Μορφές», τον Δεκέμβριο.
Τα έτη 1978-1979 είναι μία δύσκολη περίοδος για τον καλλιτέχνη λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε μετά από εγκεφαλική συμφόρηση που του προκάλεσε παράλυση της δεξιάς πλευράς του. Την τελευταία αυτή περίοδο (1978-1983), καταφέρνει να ζωγραφίσει με το αριστερό χέρι μικρές κατά κανόνα συνθέσεις, σ’ ένα κάπως πιο εξπρεσιονιστικό πνεύμα, όπως φαίνεται από τη χρήση της φόρμας και του χρώματος.
Τον Αύγουστο του 1980 εκθέτει στο Μέγαρο Τέχνης της ΕΣΣΔ στη Μόσχα, μαζί με τον χαράκτη Τάσσο. Τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου πραγματοποιεί έκθεση χαρακτικής καθώς, επίσης, και τον επόμενο χρόνο μία ατομική έκθεση στο Πνευματικό Κέντρο Ελευσίνας. Από το 1980 κυκλοφόρησε και το λεύκωμα Δωδεκάνησα, άνθρωποι και τοπία στη ζωγραφική του Βάλια Σεμερτζίδη, από το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Δωδεκανήσου, με αναπαραγωγές 22 έργων του.
Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ). Πεθαίνει την 1η Φεβρουαρίου το 1983 στην Αθήνα.
Έργα τού Σεμερτζίδη βρίσκονται σε πολλές ιδιωτικές και κρατικές συλλογές και ιδρύματα, όπως: Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών, Μουσείο Νεοελληνικής Τέχνης Ρόδου (Δημοτική Πινακοθήκη Ρόδου), Ιωαννίνων και Θεσσαλονίκης. Υπου­ργείο Παιδείας, Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών και Πειραιώς, Αγροτική Τράπεζα, Εθνική Τράπεζα, Τράπεζα Ελλάδος, ξένες Συλλογές. Πινακοθήκη Λιβόρνο, Πινακοθήκη Φερράρας. Στη Ρωσία έργα του αγοράσθηκαν για το «Ερμιτάζ» -Λένινγκραντ, Μουσείο Πούσκιν Μόσχας, Πινακοθήκη της Τασκένδης και για άλλα Μουσεία της Ρωσίας. Έργα του υπάρχουν ακόμα στην Κίνα, Αγγλία, Αμερική, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Ελβετία και αλλού.
Μεγάλος αριθμός έργων βρίσκεται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Αβαρνίς
Η Αβαρνίς (γενική: της Αβαρνίδος) ή Άβαρνις ήταν αρχαία πόλη και ακρωτήριο, που βρισκόταν στην ασιατική (νοτιοανατολική) ακτή του Ελλησπόντου, μεταξύ της Λαμψάκου και του Παρίου, δηλαδή κοντά στα όρια της Τρωάδας με τη βόρεια Μυσία, εντασσόμενη αργότερα στη Μυσία. Αναφέρεται επίσης με τις ονομασίες Αβαρνιάς (γενική: της Αβαρνιάδος) στα Ορφικά Αργοναυτικά και Άβαρνος (από τον Στέφανο τον Βυζάντιο).
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ξενοφώντα, ο Κόνων διέφυγε με εννέα πλοία από την ήττα στους Αιγός Ποταμούς, έχοντας καταλάβει ότι η Αθήνα ήταν χαμένη. Αποβιβάσθηκε λοιπόν στην Αβαρνίδα, την οποία ο Ξενοφών χαρακτηρίζει «το ακρωτήριο της Λαμψάκου», πήρε τα μεγάλα πανιά των πλοίων του εχθρού (Σπαρτιατών), τα οποία βρίσκονταν εκεί, και ύστερα ο ίδιος με τα οκτώ πλοία έβαλε πλώρη από την Αβαρνίδα κατευθείαν για την Κύπρο, στον βασιλιά Ευαγόρα, και το ιερό πλοίο, η «Πάραλος», για την Αθήνα, προκειμένου να αναγγείλει τα γεγονότα.
Πηγές
Κατηγορία:Δαρδανέλλια Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Καπάννορι
Το Καπάννορι (ιταλικά: Capannori) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Σοφία Δασκαλοπούλου
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας
Ο Φραγκίσκος Α΄ (François I, 12 Σεπτεμβρίου 1494 - 31 Μαρτίου 1547) ήταν βασιλιάς της Γαλλίας από τον Οίκο των Βαλουά-Ορλεάνης-Ανγκουλέμ, βασιλεύοντας από το 1515 έως το θάνατό του. Θεωρείται ο πρώτος Γάλλος βασιλιάς της Αναγέννησης, αποκαλείται «Πατέρας και Αναστηλωτής των γραμμάτων» και ήταν σύγχρονος του Καρόλου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας.
Ο Φραγκίσκος Α΄ ήταν μέλος του Οίκου των Βαλουά, γιος του Καρόλου, Κόμη του Ανγκουλέμ. Ήταν ο διάδοχος του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας, που δεν είχε γιους για να τον διαδεχθούν. Αρραβωνιάστηκε (1506) την Κλαυδία της Βρετάνης, κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ και της Άννας της Βρετάνης. Λόγω του Σαλικού νόμου, που απέκλειε τις γυναίκες από την διαδοχή, διαδέχθηκε ως βασιλιάς τον Λουδοβίκο ΙΒ΄.
Πατέρας των γραμμάτων και των τεχνών
Ήταν βασιλιάς πολύ μορφωμένος, με έντονα τα ανθρωπιστικά ιδεώδη της Αναγέννησης σε αντίθεση με τους προκατόχους του (Λουδοβίκο ΙΒ΄, Κάρολο Η΄), που δεν έδωσαν καμιά σημασία για την είσοδο σύγχρονων ιταλικών ρευμάτων στην χώρα τους. Οι προηγούμενοί του χαρακτηρίζονταν μεσαιωνικοί βασιλείς, ενώ ο ίδιος έσπασε τα φράγματα με τον Μεσαίωνα και έφερε τη Γαλλική Αναγέννηση. Η μόρφωσή του από την παιδική του ηλικία είχε καθοριστικό ρόλο, ώστε ο νεαρός Φραγκίσκος να πάρει αυτή την τροπή. Οι διδάσκαλοί του, όπως ο Χριστόφορος του Λονγκέιγ, είχαν επηρεαστεί έντονα από τα κινήματα της Αναγέννησης, το ίδιο και η μητέρα του.
Μαζί με τον ντα Βίντσι ήρθαν και όλοι οι μεγάλοι Ιταλοί ζωγράφοι. Άλλοι εγκαταστάθηκαν μόνιμα, όπως ο χρυσοχόος και γλύπτης Μπενβενούτο Τσελίνι και οι ζωγράφοι Ρόσσο Φιορεντίνο, Τζούλιο Ρομάνο, Φραντσέσκο Πριματίτσιο, ενώ άλλοι ήταν σε συνεχή επαφή με ταξίδια. Διακόσμησε τα ανάκτορα και όλα τα μεγάλα κτίρια του Παρισιού με εικόνες ζωγραφικής και γλυπτά, τόσο αρχαϊκής μορφής όσο και σύγχρονα.
Με την άνοδό του, η μεγάλη του ελπίδα ήταν να φέρει τον πολιτισμό και τη γνώση στο πολεμοχαρές γαλλικό έθνος. Φρόντισε να στείλει απεσταλμένους στην Ιταλία για συλλογή σπάνιων βιβλίων και συγγραμμάτων, πλουτίζοντας συνεχώς την τεράστια βιβλιοθήκη του. Ο ίδιος ήταν αναγνώστης όλων των βιβλίων της βιβλιοθήκης του, κατόρθωμα σπάνιο σε όλα τα βασιλικά χρονικά, ενώ είναι ο πρώτος που άνοιξε τις πόρτες της βιβλιοθήκης του σε δωρεάν ελεύθερη ανάγνωση από όλον τον σπουδαστικό κόσμο. Με το διάταγμα του Μονπελιέ επέτρεψε αντιγραφή βιβλίων της βιβλιοθήκης στη διάθεση του λαού του.
Η μεγάλη αδελφή του Φραγκίσκου, Μαργαρίτα, (1492 - 1549) έγραψε το Επταήμερο, συλλογή διηγημάτων.
Μεγάλη συνεισφορά στην Αρχιτεκτονική
Ο Φραγκίσκος Α΄ δαπάνησε μεγάλα ποσά για νέες κατασκευές. Συνέχισε τη δουλειά των προκατόχων του στο Ανάκτορο του Αμπουάζ, ενώ άρχισε τις ανακαινίσεις στο Κάστρο του Μπλουά. Κατασκεύασε το καταπληκτικό Ανάκτορο του Σαμπόρ με το στυλ της Ιταλικής αναγέννησης, διακοσμημένο από τον ίδιο τον Λεονάρντο ντα Βίντσι. Κατασκεύασε στην πόλη του Παρισιού το Δημαρχείο της Πόλης (Hôtel de Ville), το οποίο ήταν σαν κέντρο ελέγχου όλων των έργων του. Κατασκεύασε το Ανάκτορο της Μαδρίτης στο Δάσος της Βουλώνης, αλλά το μεγαλύτερο έργο του ήταν η ανακατασκευή του Κάστρου του Φονταινεμπλώ, που έγινε η κυριότερη διαμονή του. Το διακόσμησε εσωτερικά και εξωτερικά, ενώ εκπληκτική εντύπωση έδινε η αυλή, όπου υπήρχε η πηγή στην οποία το κρασί αναμειγνυόταν με το νερό. Κατά τη διάρκεια των εργασιών αναπτύχθηκε το καλλιτεχνικό κίνημα της Σχολής του Φονταινεμπλώ.
Αποτυχίες στον στρατιωτικό τομέα - Ιταλικοί πόλεμοι
μικρογραφία|αριστερά|250px|Ο [[Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας|Κάρολος Ε΄ και ο Φραγκίσκος Α΄ εισερχόμενοι στο Παρίσι, μετά την Συνθήκη του Κρεπύ. Δεξιά τους ο περιβόητος Καρδινάλιος - Πρίγκιπας Αλέξανδρος Φαρνέζε, γαμπρός του Καρόλου Ε΄.]]
Στο στρατιωτικό επίπεδο συνέχισε τις πολεμικές επιχειρήσεις τού προκατόχου του στους Ιταλικούς πολέμους, όπου και κατάφερε περήφανη νίκη στο Μαρινιάνο το 1515 και εισήλθε θριαμβευτικά στο Μιλάνο. Στη συνέχεια συνήψε με τον Πάπα τη γνωστή Συνθήκη του Βιτέρμπο, με την οποία επέτυχε την εκχώρηση της Πάρμας και της Πλακεντίας, καταλήγοντας στην υπογραφή κονκορδάτου με το Βατικανό. Στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο του Κάρολου Ε΄, ο οποίος βασίλευε στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Γερμανία) και στην Ισπανία, περικυκλώνοντας έτσι τη Γαλλία, επιχείρησε να διαπραγματευτεί μία συμμαχία με τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Γνώρισε αρχικά διαδοχικές ήττες στις μάχες του με τον Τζοβάννι ντάλε Μπάντε Νέρε, σκληρό στρατιωτικό ηγέτη, ευνοούμενο του πάπα από την οικογένεια των Μεδίκων. Ακολούθως στη μάχη της Παβίας (1525) γνώρισε τραγική ήττα: ο ίδιος τραυματίστηκε από τον Καίσαρα Ερκολάνι και αιχμαλωτίστηκε από τρεις Ισπανούς. Μεταφέρθηκε στην αυλή του Καρόλου, όπου ελευθερώθηκε μόνο αφού αναγκάστηκε να δεχθεί μεγάλες εις βάρος του παραχωρήσεις με τη συνθήκη της Μαδρίτης (1526). Όταν επέστρεψε στη Γαλλία τις αρνήθηκε, λέγοντας ότι έγιναν υπό την απειλή βίας.
Αξιοσημείωτο στην Ευρωπαϊκή ιστορία για μονάρχη είναι οι φιλικές και συμμαχικές του σχέσεις με τους Οθωμανούς, που βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Τούρκου σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς. Οι δύο δυνάμεις συμμαχώντας επιτέθηκαν πολλές φορές στον αυτοκράτορα Κάρολο, όπως στην έφοδο της Νίκαιας (1543).
Εγκατάσταση Γάλλων στην Αμερική, πρώτες πληθυσμιακές καταγραφές
Ο Φραγκίσκος υπήρξε ιπποτικός και γενναίος βασιλιάς, φίλος των γραμμάτων και των τεχνών και εχθρός προς τους φεουδάρχες, των οποίων περιόρισε πολλά δικαιώματα. Επιβλήθηκε στο Βατικανό, επιτυγχάνοντας το δικαίωμα να διορίζει ο ίδιος τους επισκόπους. Είναι ο πρώτος βασιλιάς της Γαλλίας που συγκρότησε μόνιμο εθνικό στρατό, καθώς και ο ιδρυτής του Κολλεγίου της Γαλλίας.
Στα 1524 έθεσε τις βάσεις της Πρώτης γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας, υποστηρίζοντας τους κατοίκους της Λυών που ήθελαν να χρηματοδοτήσουν την εκστρατεία του Τζοβάννι ντα Βερρατσάνο στη Βόρεια Αμερική αποζητώντας εκτάσεις γης με πλούσια φυσικά αγαθά για το Γαλλικό στέμμα. Στη συνέχεια, έστειλε (1534) τον Ζακ Καρτιέ να εξερευνήσει τον ποταμό Άγιο Λαυρέντιο στο Κεμπέκ, όπου βρήκε μεγάλες ποσότητες χρυσού και άλλων ακριβών μετάλλων. Το 1541 έστειλε τον Ζαν-Φρανσουά ντε λα Ροκ ντε Ρομπερβάλ να εγκατασταθεί στον Καναδά και να διαδώσει την Καθολική θρησκεία.
Στο κάστρο του Βιλλέ-Κοττερέ υπέγραψε (1539) το διάταγμα του Βιλλέ-Κοττερέ, που όρισε σαν επίσημη γλώσσα του γαλλικού κράτους την γαλλική, αντί της λατινικής που ίσχυε μέχρι τότε. Όριζε ταυτόχρονα την καταγραφή από ιερείς των βαπτίσεων, των γάμων, των θανάτων και των πατροτήτων. Είναι η πρώτη επίσημη στατιστική απογραφή πληθυσμού που υπήρξε στην Ευρωπαϊκή ιστορία.
Οικογένεια
Με την πρώτη του το 1514 σύζυγο Κλαυδία των Ντρε-Μονφόρ, κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας, παιδιά του ήταν: Η Κλαυδία πέθανε το 1524 και ο Φραγκίσκος παντρεύτηκε την Ελεονώρα της Αυστρίας, κόρη του Φιλίππου Α΄ της Καστίλης, το 1530. Δεν απέκτησαν παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Δούκες του Βαλουά Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης
Βάρη Αττικής
Η Βάρη είναι νότιο προάστιο της Αθήνας, ευρισκόμενη περίπου 20 χιλιόμετρα νότια του κέντρου της Αθήνας. Είναι χτισμένη ανάμεσα στις νότιες ορεινές απολήξεις του Υμηττού, πολύ κοντά στις ακτές του Σαρωνικού. Μεταξύ των ακτών και του οικισμού παρεμβάλλεται ο οικισμός Βάρκιζα. Στην αρχαιότητα η περιοχή της Βάρης αντιστοιχούσε στο Δήμο Αναγυρούντος της αρχαίας Αθήνας. Διοικητικά ο οικισμός υπάγεται στο Δήμο Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης. Στην περιοχή της Βάρης εδρεύει η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (Σ.Σ.Ε).
Ιστορικά στοιχεία
Στη Βάρη υπάρχουν ίχνη κατοίκησης (όπως σπασμένα αγγεία), τα οποία χρονολογούνται από την 3η χιλιετία π.Χ.. Στη Βάρη εντοπίστηκε σε σωστική ανασκαφή νεκροταφείο των μυκηναϊκών χρόνων, του οποίου τα ευρήματα χρονολογήθηκαν στο β΄ μισό του 14ου και το α΄ μισό του 13ου αι. π.Χ.
Στη βυζαντινή εποχή υπέστη επιδρομές και διεισδύσεις από Σλάβους και Αρβανίτες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και αφομοιώθηκαν από το ντόπιο πληθυσμό. Οι πρώτοι Αρβανίτες έφτασαν στην Αττική το 1348. Το όνομα Βάρη έχει αρβανίτικη προέλευση, από τη λέξη var η οποία σημαίνει τάφος και πιθανότατα αναφέρεται στο μεγάλο αριθμό ταφικών μνημείων στην περιοχή. Στην περιοχή άκμαζε η κτηνοτροφία.
Η Βάρη υπήρξε οικισμός του δήμου Κρωπίας μέχρι το 1912, χρονιά στην οποία εντάχθηκε στη νεοσύστατη κοινότητα Κορωπίου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1929. Το 1929 αποτέλεσε έδρα ξεχωριστής κοινότητας, η οποία περιελάμβανε επίσης τους οικισμούς Βουλιαγμένη και Βούλα. Η Βούλα αποσπάστηκε από την κοινότητα Βάρης το 1934 και αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα, ενώ η Βουλιαγμένη το 1935. Το 1940 μέσα στα όρια της κοινότητας Βάρης αναγνωρίστηκε ο οικισμός Βάρκιζα. Ο οικισμός Βάρκιζα αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα για ένα έτος, την περίοδο 1952-53 και στη συνέχεια επανήλθε στην κοινότητα Βάρης. Το 1990 η κοινότητα Βάρης αναγνωρίστηκε σε δήμο, ο οποίος διατηρήθηκε μέχρι το 2010, οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στο Δήμο Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης. Ο Δήμος Βάρης καταλάμβανε έκταση 22.189 τ. χλμ. και είχε πληθυσμό 10.998 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Συνόρευε με τους δήμους Βούλας, Βουλιαγμένης και Κρωπίας.
Κοινοτάρχες Βάρης
Πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν :
Συνοικίες και περιοχές
thumb|left|Χάρτης δ.ε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αττικής Κατηγορία:Αττική-επέκταση Κατηγορία:Δήμος Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης
Ιππής
Οι Ιππής είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που διδάχτηκε το 424 π.Χ. στα Λήναια κερδίζοντας το πρώτο βραβείο. Το όνομά της προέρχεται από το χορό του έργου. Ήταν η πρώτη κωμωδία που ανέβηκε με το όνομα του Αριστοφάνη. μικρογραφία|Προτομή Αριστοφάνους αριστερά|μικρογραφία|289x289εσ|[[Αγγείο (αρχαιολογία)|Αγγείο που απεικονίζει τα Λύναια. Εκεί οι Ιππείς είχαν την πρώτη τους παράσταση.]] Ο Αριστοφάνης άρχισε να συγγράφει τους Ιππής για να στηλιτεύσει έναν πολιτικό της εποχής, τον δηµαγωγό Κλέωνα, ο οποίος ήταν προσωπικός εχθρός του. Βρισκόμαστε στον έβδοµο χρόνο του Πελοποννησιακού Πολέµου και ο Κλέωνας, ο οποίος είναι υπερασπιστής της συνέχισης του πολέμου, έχει ψηφιστεί στρατηγός των Αθηναίων. Στο έργο, ο Κλέωνας είναι ο Παφλαγόνας. Οι αντιπαλοί του προσπαθούν να τον αντικαταστήσουν με ένα αλλαντοπώλη τον οποίο και εκπαιδεύουν στη δημαγωγία ώστε να πείσει τους Αθηναίους για ειρήνη. Το σκεπτικό τους είναι ότι για να χτυπήσεις έναν φαύλο πολιτικό πρέπει να εφεύρεις έναν φαυλότερο, μια πρωτότυπη αν και ιδιαίτερα απαισιόδοξη άποψη. Ο πρώην αλλαντοπώλης τελικά αποδεικνύεται χαρισματικός δημαγωγός και υπερισχύει του Παφλαγόνα.
Ο Αριστοφάνης με την κωμωδία αυτή πραγματεύεται τη φαυλότητα αυτών που ασκούν την εξουσία και πως αυτή οδηγεί μια χώρα— στην προκειμένη περίπτωση την Αθήνα του Πελοποννησιακού Πολέμου—στην καταστροφή. Οι καταστάσεις στις οποίες το έργο αναφέρεται έχουν διαχρονικό χαρακτήρα. Στο πρόσωπο του Κλέωνα µπορούµε να δούµε τον κάθε πολιτικό ηγέτη μιας χώρας ο οποίος ασκώντας ανεύθυνη διοίκηση την οδηγεί στην καταστροφή.
Υπόθεση
Ο Δημοσθένης και ο Νικίας είναι δούλοι και μάλιστα στενοχωρημένοι. Αφέντης τους είναι ο Δήμος που έχει βέβαια τις ιδιοτροπίες του. Μα από τότε που τον πλεύρισε ο κατεργάρης ο Παφλαγόνας, άλλαξε προς το χειρότερο. Τον γλυκοπιάνει τον αφέντη τους και τον εθίζει στην ευκολία. Τον ξεγελάει, κλέβει αλλωνών και τα σερβίρει για δικά του. Τον έχει γεμίσει με ψευτιές και συκοφαντίες. Πως θα απαλλαγούν από αυτόν; Αναρωτιούνται. Ας πιούνε να κατεβάσουν καμία ιδέα. Για αρχή κλέβουν το χρησμό που φυλάει με προσοχή ο Παφλαγόνας. Ο χρησμός λέει ότι ο αχρείος θα χαθεί από έναν πωλητή σαλαμιών. Ο Αγοράκριτος, ο αλλαντοπώλης, πλησιάζει τους δύο δούλους. Ο Δημοσθένης και ο Νικίας τον πείθουν ότι αυτός είναι ο άξιος διεκδικητής της εξουσίας. Εκείνη τη στιγμή βγαίνει από το σπίτι, οργισμένος ο Παφλαγόνας. Ο Αγοράκριτος στην αρχή τρομοκρατείται, αλλά έρχονται σε συμπαράστασή του οι Ιππείς. Ο καβγάς ανάβει για τα καλά. Ο Παφλαγόνας και ο Αγοράκριτος αλληλοκατηγορούνται. Οι Ιππείς κατηγορούν τον Παφλαγόνα για ψεύτη, δόλιο, απατεώνα και κλέφτη. Οι συκοφαντίες δίνουν και παίρνουν. Ο Παφλαγόνας υπερηφανεύεται ότι κανείς δεν τον περνάει στην αδιαντροπιά. Οι δύο άντρες τρέχουν στη Βουλή για να καταδώσει ο ένας τον άλλον και να πάρουν με το μέρος τους την εύνοια του λαού. Ο Αγοράκριτος νικάει τον Παφλαγόνα. Και οι δύο έταξαν στο λαό και κέρδισε αυτός που έδωσε περισσότερα. Ο Παφλαγόνας δεν μπορεί να το χωνέψει ότι έχασε. Και οι δύο πάνε έξω από την πόρτα του Δήμου. Τον καλούν να βγει από το σπίτι του και του λένε πόσο τον αγαπούν. Γίνεται ένας διαγωνισμός στα λόγια για να αποδείξουν ποιος νοιάζεται περισσότερο. Ο Αγοράκριτος κατακτά και το Δήμο. Οι δύο άντρες φέρνουν χρησμούς, ύστερα φέρνουν από ένα καλάθι γεμάτο με διάφορα τρόφιμα. Συνεχίζουν ποιος θα καλοπιάσει πιότερο το Δήμο. Μέχρι που ο Παφλαγόνας παραδέχεται την ήττα του. Με τη νίκη του Αγοράκριτου, η Αθήνα αποκτά την παλιά της αίγλη. Ο Αγοράκριτος χαρίζει στο Δήμο την τριαντάχρονη συνθήκη που είχε φυλακισμένη ο Παφλαγόνας.
Παραστάσεις
Το Εθνικό Θέατρο Ελλάδας παρουσίασε τους Ιππής για πρώτη φορά στις 4 Αυγούστου 1968 στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου σε μετάφραση του Νίκου Σφυρόερα και σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού. Μεταξύ άλλων, στον θίασο συμμετείχαν οι Μιχάλης Καλογιάννης, Βαγγέλης Πρωτοπαππάς, Χριστόφορος Νέζερ, Γκίκας Μπινιάρης, Παντελής Ζερβός, Θεόδωρος Δημήτριεφ και Κώστας Κοκκάκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμωδίες του Αριστοφάνη
Εθνική Κροατίας U18 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U18 της Κροατίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Κροατίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 18 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Κροατίας Νεανίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Κροατικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Hrvatski Košarkaški Savez, HKS).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U18
Καρέτζινε
Το Καρέτζινε (ιταλικά: Careggine) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Κλόβις Γ΄
O Κλόβις Γ΄, (Clovis III, 670 - 676) μέλος του Οίκου των Μεροβιγγείων ήταν για σύντομο χρόνο Βασιλιάς της Αυστρασίας (675 - 676). Ήταν ίσως (ο πρώτος) γιος του Θευδέριχου Γ΄ της Νευστρίας & Αυστρασίας (τρίτου γιου τού Κλόβις Β΄ της Νευστρίας & Βουργουνδίας), μερικοί τον θεωρούν γιο του Κλόβις Β΄. Την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ήταν ακόμα μικρό παιδί, βασίλευσε τόσο λίγο που πολλοί τον θεωρούν απλά έναν διεκδικητή. Μερικές φορές απαριθμείται ως Κλόβις Δ΄ αντί για Κλόβις Γ΄. Οι μόνες πληροφορίες που σχετίζονται με την βασιλεία του προέρχονται από τα "Βασανιστήρια του Λεοντεγκάρ" που γράφτηκαν την ίδια εποχή.
Διεκδικητές
Οι μεγιστάνες υποστηρικτές του στην Αυστρασία τον περιγράφουν ως νόθο γιο του Χλωτάριου Γ΄ της Αυστρασίας (μεγαλύτερου αδελφού τού Θευδέριχου Γ΄). Όταν δολοφονήθηκε ο θείος του Χιλδέριχος Β΄ (675) τα βασίλεια της Αυστρασίας και της Νευστρίας δέχτηκαν διαφορετικούς διεκδικητές. Στην Νευστρία τοποθετήθηκε διάδοχος ο Θευδέριχος Γ΄ με την στήριξη του Λεοντεγκάρ, επισκόπου του Αουτάν. Την εποχή εκείνη ο Εμπρόιν πρώην Μαγιορδόμος της Νευστρίας, δραπέτευσε από την φυλακή σε μονή και ενώθηκε με τους πατριώτες του Κλόβις Γ΄ στην Αυστρασία. Οι μεγιστάνες ισχυρίστηκαν ότι σαν γιος του μεγαλύτερου αδελφού Χλωτάριου Γ΄ έχει περισσότερα δικαιώματα στον θρόνο. Τα "Βασανιστήρια του Λεοντεγκάρ" ισχυρίζονται ότι αυτό ήταν ένα ψέμα αφού ο Χλωτάριος Γ΄ είχε πεθάνει πολύ πρόωρα 21-23 ετών πριν προλάβει να παντρευτεί. Οι υποστηρικτές του ισχυρίστηκαν ότι είχε το όνομα του παππού του Κλόβις Β΄, το όνομα ωστόσο ήταν πολύ διαδεδομένο στην κοινωνία των Μεροβιγγείων. Ο Θευδέριχος Γ΄ απέκτησε ωστόσο έναν γιο μετά τον θάνατο του Κλόβις Γ΄ (677) που τον ονόμασε επίσης Κλόβις τον μελλοντικό Κλόβις Δ΄, αυτό δείχνει ότι οι ισχυρισμοί που γράφουν τα "Βασανιστήρια του Λεοντεγκάρ" είναι σωστοί, ήταν γιος του Θευδέριχου Γ΄.
Άνοδος στον θρόνο
Τον τοποθέτησαν στον θρόνο σε αντίθεση με τον Δαγοβέρτο Β΄ (εξάδελφο τού Θευδέριχου Γ΄), που τον προωθούσε ο Βούλφοαλντ Μαγιορδόμος της Αυστρασίας. Πιθανώς ήλπιζε να χρησιμοποιήσει τον διεκδικητή για να αντιπαρατεθεί στον Θευδέριχο Γ΄ και στον Πεπίνο τού Χέρσταλ μαγιορδόμο της Νευστρίας-Βουργουνδίας. Παρ' όλη την πρόθεσή του, δεν μπόρεσε να εκτοπίσει τον Θευδέριχο Γ΄ ούτε τον Πεπίνο, έλαβε όμως την παλιά θέση του ως Μαγιορδόμου της Νευστρίας. Ο Εμπροίν χρειαζόταν έναν νόμιμο Μεροβίγγειο διεκδικητή για να μπορέσει ο ίδιος ως Μαγιορδόμος να συγκροτήσει τον στρατό και να εκδώσει βασιλικά διατάγματα. Ο γιος του Πεπίνου του Χέρσταλ Κάρολος Μαρτέλος θα ακολουθήσει την ίδια διαδικασία με άλλον έναν Μεροβίγγειο διεκδικητή τον Χλωτάριο Δ΄ (717). Ο Εμπροίν προχώρησε με τον στρατό του στα βορειοδυτικά του βασιλείου και έκανε κατάσχεση του βασιλικού θησαυρού (675), όταν τον απέκτησε δεν είχε ανάγκη περισσότερο τον μικρό Κλόβις Γ΄ και υποστήριξε τον Θευδέριχο Γ΄. Οι ευγενείς στην Νευστρία που ήταν αντίπαλοι με τον Εμπροίν δεν υποστήριξαν τον Θευδέριχο Γ΄ και ανέβασαν στον θρόνο τον πρώτο του ξάδελφο Δαγοβέρτο Β΄ (2 Απριλίου 676 - 30 Ιουνίου 676).
Νομίσματα
Έχουν βρεθεί μερικά νομίσματα που χρονολογούνται την περίοδο της βασιλείας του Κλόβις Γ΄, το έχουν πιστοποιήσει ιστορικοί του 20ου αιώνα όπως ο Φίλιπ Γκριέρσον. Ένα χρυσό νόμισμα με την επιγραφή "CHLODOVIO RIX" και το όνομα του νομισματοκόπου χρεώνεται στην βασιλεία του. Άν και εξακολουθούσαν να κόβονται χρυσά νομίσματα την εποχή του Κλόβις Δ΄ δεν είναι βέβαιο ότι υπήρχε η ίδια πρακτική την δεκαετία του 670. Τα τελευταία χρυσά νομίσματα που έχουν κοπεί στην Μασσαλία με το όνομα "Κλόβις" ανήκουν πιθανότατα στον Κλόβις Γ΄. Ο Δαγοβέρτος Β΄ εξακολούθησε την ίδια τακτική τοποθετώντας στην όπισθεν πλευρά του νομίσματος τον Βυζαντινό σταυρό. Η μετέπειτα τύχη του Κλόβις Γ΄ είναι άγνωστη.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Καστελνουόβο ντι Γκαρφανιάνα
Το Καστελνουόβο ντι Γκαρφανιάνα (ιταλικά: Castelnuovo di Garfagnana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Καστιλιόνε ντι Γκαρφανιάνα
Το Καστιλιόνε ντι Γκαρφανιάνα (ιταλικά: Castiglione di Garfagnana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Βίκτορ Φρεντς
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Βίκτορ Φρεντς ([[1977)]]Ο Βίκτορ Φρεντς (πλήρες ονοματεπώνυμο Victor Edwin French, γνωστός και σαν «Uncle Eddie», Σάντα Μπάρμπαρα, Καλιφόρνια, 4 Δεκεμβρίου 1934 – Λος Άντζελες, 15 Ιουνίου 1989) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης. Ήταν αδελφικός φίλος και συμπρωταγωνιστής του Μάικλ Λάντον. Φανατικός καπνιστής ο ίδιος (όπως κι ο Λάντον) ασθένησε από καρκίνο και έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 54 ετών.
Εργογραφία
Είναι ευρύτερα γνωστός για τους ρόλους που ερμήνευσε στις παραγωγές «Little House on the Prairie» (Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι) ως «Isaiah Edwards» (1974-77 και 1981-84), «Highway to Heaven» (Λεωφόρος για τον Παράδεισο) στο ρόλο του «Mark Gordon» (1984-89), που αμφότερα προβλήθηκαν και στην Ελλάδα και «Carter Country» (1977-79).
Οικογένεια
Ο Βίκτορ ήταν γιος του επίσης ηθοποιού Τεντ Φρεντς (+1978) και εγγονός του Charles A. French. Νυμφεύτηκε δις και έλαβε ισάριθμα διαζύγια. Σύζυγοί του υπήρξαν η Judith Schenz (από το 1959 έως το 1975) με την οποία απέκτησε τρία παιδιά (ένα αγόρι και δίδυμα κορίτσια) και η Julie Cobb (από το 1976 έως το 1978).
Τιμές
Δέκα έτη μετά το θάνατό του (1998), ο Φρεντς εισήλθε στο «Western Performers Hall of Fame» που φιλοξενείται στο «Εθνικό Μουσείο Πολιτιστικής Κληρονομίας της Δύσης» με έδρα την Οκλαχόμα Σίτι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί
Έρικ Πίτερσον
Ο Έρικ Πίτερσον (αγγλ. Eric Peterson) είναι Αμερικανός κιθαρίστας της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως κιθαρίστας των Testament, ενώ έχει δημιουργήσει και το black metal συγκρότημα Dragonlord.
Βιογραφία
Ο Πίτερσον γεννήθηκε το 1964 στην Αλαμέντα της Καλιφόρνια και μεγάλωσε στο Λαφαγέτ της ίδιας πολιτείας, όντας σουηδόμεξικανικής καταγωγής. Κύριες μουσικές επιρροές του ήταν οι Black Sabbath, Led Zeppelin και Creedence Clearwater Revival. Κατά τα εφηβικά του χρόνια γνώρισε το heavy metal, όταν ήλθε σε επαφή με τον ομώνυμο δίσκο των Iron Maiden, το "Killing Machine" των Judas Priest και το "Tokyo Tapes" των Scorpions. Πρότυπο κιθαρίστα για τον Πίτερσον αποτέλεσε ο Μίκαελ Σένκερ των UFO και ο Ούλι Τζον Ροθ των Scorpions, όπως και οι κιθαρίστες των Iron Maiden και Judas Priest. Εκτός από μερικά μαθήματα κιθάρας, είναι κατά κύριο λόγο, αυτοδίδακτος.
Το 1983, δημιούργησε τους Legacy μαζί με τον μπασίστα Γκρεγκ Κρίστιαν, τον τραγουδιστή Ντέρικ Ραμίρεζ και το ντράμερ Μάικ Ρονσέτ. Λίγους μήνες αργότερα, ο Στηβ Σόουζα αντικατέστησε τον Ραμίρεζ και στο συγκρότημα εντάχθηκε ο κιθαρίστας Άλεξ Σκόλνικ, ο οποίος αποτέλεσε το δίδυμο κιθαριστών του συγκροτήματος μαζί με τον Πίτερσον. Το συγκρότημα άλλαξε το όνομα του σε Testament και με τον Τσακ Μπίλι στα φωνητικά κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο-άλμπουμ τους με τίτλο "The Legacy". Ακολούθησαν τέσσερα ακόμη άλμπουμ μέχρι το "The Ritual" του 1992, πριν ο Σκόλνικ και ο ντράμερ Λούι Κλεμέντε αποχωρήσουν. Την κιθάρα ανέλαβε ο Γκλεν Αλβελάις και στη συνέχεια ο Τζέιμς Μέρφι αποτέλεσε το δίδυμο κιθαριστών μαζί με τον Πίτερσον. Νέα κυκλοφορία ήταν το "Low" του 1994, ενώ ο Αλβελάις επέστρεψε για το "Demonic", τρία χρόνια αργότερα.
Μετά το "The Gathering" του 1999, ο Σκόλνικ επέστρεψε στο συγκρότημα για την ηχογράφηση των δίσκων "The Formation of Damnation" (2008) και "Dark Roots of Earth" (2012), τους πιο επιτυχημένους, εμπορικά, δίσκους του συγκροτήματος. Ο Πίτερσον υπήρξε ο ρυθμικός κιθαρίστας του συγκροτήματος δίπλα στην σόλο κιθάρα του Σκόλνικ, ενώ υπήρξε βασικός κιθαρίστας του συγκροτήματος στα "Low" και "Demonic".
Μετά την αλλαγή της χιλιετίας, ο Πίτερσον σχημάτισε τους Dragonlord με τους οποίους κυκλοφόρησε τους δίσκους "Rapture" (2001) και "Black Wings of Destiny" (2005). Έχει, επίσης, συμμετάσχει σε δίσκους των Lunaris, Old Man's Child και Vicious Rumors.
Ο Πίτερσον είχε παντρευτεί την πρώην σύζυγο του κιθαρίστα Κερκ Χάμμετ, Ρεμπέκα, με την οποία απέκτησε ένα παιδί πριν πάρει διαζύγιο.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί