cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
D (βιντεοπαιχνίδι)
από την Panasonic για το 3DO Interactive Multiplayer το 1995, αργότερα μεταφέρθηκε στις κονσόλες Sega Saturn, PlayStation και MS-DOS. Η ιστορία ακολουθεί τη Laura Harris καθώς πηγαίνει να ερευνήσει ένα νοσοκομείο αφού έμαθε ότι ο πατέρας της έκανε μια μαζική δολοφονία και μπήκε μέσα στο κτήριο. Το νοσοκομείο μεταμορφώνεται σε κάστρο κατά την άφιξή της, το οποίο πρέπει να εξερευνήσει για να βρει τον πατέρα της. Ο παίκτης ελέγχει τη Laura μέσω της κίνησης που δημιουργείται ως βίντεο πλήρους κίνησης (FMV) και πρέπει να ολοκληρώσει το παιχνίδι εντός δύο ωρών χωρίς λειτουργία αποθήκευσης ή παύσης.
Η ανάπτυξη διήρκεσε περίπου ένα χρόνο και έγινε κυρίως με υπολογιστές Amiga 4000 για τη δημιουργία των FMV. Θα ήταν η πρώτη μεγάλη κυκλοφορία για τους ακόμα άγνωστους Ένο και Warp, και έτσι ο Ένο θεώρησε ότι αν δεν ήταν επιτυχής, θα είχε παραιτηθεί από την ανάπτυξη βιντεοπαιχνιδιών. Πρόσθεσε σκηνές βίας και κανιβαλισμού για να κάνει το παιχνίδι πιο εντυπωσιακό, ωστόσο πίστευε ότι το περιεχόμενο θα ήταν πολύ ακραίο για λογοκριτές ή εκδότες και φοβόταν ότι το παιχνίδι δεν θα επιτραπεί για δημοσίευση. Για να διασφαλιστεί ότι αυτές οι σκηνές δεν θα λογοκρίνονται, ο Ένο υπέβαλε μια "καθαρή" έκδοση για καθυστερημένη έγκριση εκδότη, γνωρίζοντας ότι θα απαιτούσε να παραδώσει το παιχνίδι στον κατασκευαστή. Στο δρόμο του προς τον κατασκευαστή, άλλαξε την καθαρή έκδοση με την κύρια έκδοση που περιέχει το πιο ενοχλητικό περιεχόμενο.
Τρόπος παιχνιδιού
Το D είναι μια διαδραστική ταινία που περιλαμβάνει στοιχεία παιχνιδιού περιπέτειας, μια ιστορία τρόμου και μεγάλη χρήση βίντεο πλήρους κίνησης. Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο της Laura Harris, που παίζεται από μια "ψηφιακή ηθοποιό" που ονομάζεται Laura και εμφανίζεται στα παιχνίδια της Warp, αν και οι ιστορίες δεν σχετίζονται. Ο παίκτης ελέγχει τις κινήσεις της Laura καθώς εξερευνά το περιβάλλον του παιχνιδιού, λύνει γρίφους και ξετυλίγει την ιστορία. Οι κινήσεις συμβαίνουν μέσω ακολουθιών FMV καθώς περπατά στην επιθυμητή τοποθεσία, από όπου ο παίκτης υποδέχεται μια κεντρική μπάρα οθόνης που μπορεί να περιέχει αντικείμενα με τα οποία μπορεί να αλληλεπιδράσει ή άλλα μονοπάτια για να κατευθύνει τη Laura. Ο παίκτης έχει μόνο δύο ώρες στον πραγματικό χρόνο για να ολοκληρώσει το παιχνίδι χωρίς λειτουργία αποθήκευσης ή παύσης. Ανάλογα με τις ενέργειες του παίκτη, υπάρχουν διαφορετικά άκρα.
Πλοκή
Το 1997, η ιστορία ξεκινά όταν η Laura Harris έρχεται σε επαφή με την αστυνομία του Λος Άντζελες και λαμβάνει ένα περίεργο μήνυμα. Ο πατέρας της, ο Dr. Richter Harris, έκανε μια μαζική δολοφονία και μπλοκάρεται στο νοσοκομείο. Η Laura αναζητά στη σκηνή του εγκλήματος, απεγνωσμένη να βρει μια εξήγηση για τις πράξεις του σεβαστού γιατρού. Κατά την είσοδό της στο νοσοκομείο, είναι τόσο τρομοκρατημένη με τα δολοφονημένα πτώματα που βρίσκονται στις αίθουσες που καλύπτουν τα μάτια της. Όταν τα αποκαλύπτει ξανά, βρίσκεται σε ένα άγνωστο μεσαιωνικό κάστρο. Απρόθυμη να σταματήσει την αναζήτησή της, η Laura συνεχίζει τις αναζητήσεις της στους σκοτεινούς διαδρόμους του κάστρου. Ενώ προσπαθούσε να βρει τον πατέρα της, βιώνει μια σειρά από αναδρομές στο ότι η μητέρα της μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου. Ο πατέρας της Laura (με τη μορφή φαντάσματος) την προειδοποιεί να φύγει, λέγοντας της ότι η παραμονή μέσα στο κάστρο για πολύ καιρό σημαίνει να κολλάς στην ψεύτικη πραγματικότητα για πάντα. Προειδοποιεί ότι σύντομα θα γίνει τέρας χωρίς συναίσθημα και τελικά αυτό θα προσπαθήσει να τη σκοτώσει. Χωρίς να ακούει τις εντολές από το φάντασμα. Η Laura προχώρησε να βρει τον πατέρα της.
Τελικά, η Laura βρίσκει τον πατέρα της να κατοικεί στον πύργο του κάστρου. Αποκαλύπτει το άθλιο παρελθόν της οικογένειάς του: Η Laura και ο πατέρας της είναι μέρος μιας γραμμής αίματος κανιβαλιστικών βαμπίρ, που χρονολογούνται από τον περίφημο Δράκουλα. Με τη βοήθεια των βαμπιρικών προτροπών της, η Laura σκότωσε και έτρωγε τη μητέρα της πριν από χρόνια, αλλά ο πατέρας της διαγράφηκε από τη μνήμη της. Καθώς ο Dr. Harris ζητά από τη Laura να φύγει για τελευταία φορά, αρχίζει να μεταμορφώνεται σε βαμπίρ εάν ο παίκτης πλησιάσει τον Dr. Harris σε αυτό το σημείο και θα καταναλώσει τη σάρκα της Laura και θα μεταμορφωθεί πλήρως. Ωστόσο, εάν ο παίκτης πυροβολήσει τον Dr. Harris με μια κίνηση που μπορεί να βρεθεί νωρίτερα στο παιχνίδι, η σφαίρα θα τον σκοτώσει και θα σταματήσει τη μετατροπή του. Καθώς η Laura λικνίζει τον πατέρα της που πεθαίνει στην αγκαλιά της, ομολογεί ότι επέτρεψε να γίνει ο μετασχηματισμός λόγω επιστημονικής περιέργειας και την ευχαριστεί που τον σταμάτησε. Με τον θάνατό του, το βασίλειο που δημιουργήθηκε από το μυαλό του εξασθενεί και αντικαθίσταται από το κανονικό περιβάλλον του νοσοκομείου.
Διαχείριση και Κυκλοφορεία
Η ανάπτυξη του βιντεοπαιχνιδιού D διήρκεσε περίπου ένα χρόνο και σκηνοθετήθηκε από τον πρόεδρο της Warp Κέντζι Ένο. Ο Ένο και η Warp ήταν ακόμα σχετικά άγνωστοι στον παγκόσμιο κλάδο και το παιχνίδι D θα ήταν ο πρώτος μεγάλος τίτλος τους έχοντας αυτό κατά νου. Ο Ένο ένιωθε ότι βελτιώνετε η καριέρα του στο D, και αν δεν ήταν επιτυχές αν θα σταματούσε να αναπτύσσει παιχνίδια. Η πλοκή βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε αυτή του Dracula, αλλά ο Ένο το βρήκε πολύ βαρετό, και έτσι στο δικό του βιντεοπαιχνίδι D πρόσθεσε βία και κανιβαλισμό για να κάνει το παιχνίδι πιο εντυπωσιακό. Τα FMV δημιουργήθηκαν χρησιμοποιώντας το Amiga 4000s. μικρογραφία|Ο Κέντζι Ένο, πρόεδρος της Warp και επικεφαλής του D, εμφανίστηκε εδώ το 2007. Ο Ένο πίστευε ότι τα βίαια κανιβαλιστικά θέματα του D θα θεωρούνταν ταμπού ή πολύ τρομακτικά από άλλους και ανησυχούσε ότι το παιχνίδι δεν θα επιτρέπεται για δημοσίευση. Έχοντας αυτό κατά νου, ο Ένο κρατούσε πολλές από τις βίαιες ακολουθίες μέσα στο δικό του παιχνίδι, συμπεριλαμβανομένων άλλων μελών του Warp. Όταν το παιχνίδι είχε ολοκληρωθεί, υπέβαλε μια "καθαρή" έκδοση (δηλαδή χωρίς το βίαιο και ενοχλητικό περιεχόμενο της ιστορίας) για έγκριση. Υπέβαλε σκόπιμα τον πλοίαρχο αργά, γνωρίζοντας ότι μέρος της ποινής θα του απαιτούσε να το παραδώσει στους κατασκευαστές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενώ βρισκόταν στο αεροπλάνο στις ΗΠΑ, άλλαξε τους "καθαρούς" δίσκους με τους οριστικοποιημένους δίσκους συμπεριλαμβανομένου του φρικτού περιεχομένου, παρακάμπτοντας εντελώς όλη τη λογοκρισία.
Το D ήταν μια επιτυχία στην Ιαπωνία. Συνολικά πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα εκεί και η έκδοση του Saturn έφτασε στην κορυφή των διαγραμμάτων πωλήσεων την πρώτη εβδομάδα. Ήταν μία από τις λίγες γνήσιες επιτυχίες για το 3DO στην Ιαπωνία, και προκάλεσε μια σημαντική λατρεία των σκληρών θαυμαστών ακόμη και πριν μεταφερθούν σε άλλα συστήματα. Μια ιαπωνική επανέκδοση για το 3DO με τίτλο D's Diner: Director's Cut περιείχε επιπλέον περιεχόμενο και δίσκο soundtrack μπόνους. Η κυκλοφορία του στο PlayStation. Το D αναμένεται να δημοσιευθεί από την Acclaim και να κατασκευαστεί από τη Sony. Οι παραγγελίες για περίπου 100.000 μονάδες είχαν ήδη γίνει πριν η Sony αποφασίσει να δώσει στους άλλους τίτλους προτεραιότητα κατασκευής. Η Sony είπε στον Ένο ότι είχε κατασκευάσει μόνο 40.000 μονάδες, γεγονός που έκανε τον Ένο πολύ αναστατωμένο, αλλά τελικά, η Sony είχε κατασκευάσει μόνο 28.000 μονάδες. Αυτή η έλλειψη τον έκανε έξαλλο τόσο πολύ που αργότερα ανακοίνωσε, σε μια εκδήλωση της Sony, ότι θα κυκλοφορήσει τα επόμενα παιχνίδια του για το Sega Saturn. Τα μεταγενέστερα παιχνίδια της εταιρίας Warp, συμπεριλαμβανομένων των Enemy Zero (1996) και D2 (1999), κυκλοφόρησαν αποκλειστικά σε πλατφόρμες της Sega.
Κριτικές βιντεοπαιχνιδιού
Η αρχική έκδοση 3DO του D έγινε αποδεκτή. Στην κριτική εισαγωγής τους, το προσωπικό της GameFan δήλωσε όπως συνήθως ότι δεν της άρεσε η διαδραστική ταινία FMV, αλλά επαίνεσε το παιχνίδι D ως «αριστούργημα». Στην κριτική τους για την αγγλική κυκλοφορία, επαίνεσαν τα στοιχεία τρόμου της και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι "το καλύτερο παιχνίδι FMV που πιθανότατα έγινε ποτέ" και ο καλύτερος τίτλος 3DO εκείνη τη στιγμή.
Το προσωπικό του GamePro έδωσε στο παιχνίδι υψηλές βαθμολογίες για την παρουσίασή του και επαίνεσε επίσης τον παράγοντα τρόμου του. Το ονόμασαν "τρομακτικό έργο τέχνης", αλλά προειδοποίησαν ότι δεν ήταν για όλους. εξέτασε την έκδοση 3DO πρώτα ως εισαγωγή, βαθμολογώντας τα δύο στα πέντε αστέρια και δήλωσε ότι "Είναι χωρίς αμφιβολία ο πιο έντονος ατμοσφαιρικός και ανατριχιαστικός τίτλος μέχρι σήμερα για το 3DO - ή για αυτό το θέμα, οποιοδήποτε οικιακό σύστημα." Η κριτική τους για την εγχώρια κυκλοφορία είπε ότι τα γραφικά ήταν εκπληκτικά και ενίσχυαν τη συμμετοχή του παίκτη στην ανατριχιαστική ιστορία. Ο κριτικός επέκρινε τον διάλογο και τη φωνητική πράξη της αγγλικής τοπικής προσαρμογής και είπε ότι το παιχνίδι πάσχει από χαμηλή πρόκληση και εξαιρετικά μικρό μήκος, αλλά εξακολουθεί να βρει το παιχνίδι ευχάριστο.
Το προσωπικό του GameFan ονόμασε το D το 1995 3DO παιχνίδι της χρονιάς και το Καλύτερο 3DO Περιπέτειας Γραφικών/FMV Παιχνιδιού. Το προσωπικό της GamePro το κατάταξε ως τρίτο καλύτερο παιχνίδι 3DO για τα βραβεία επιλογής συντακτών του 1995.
Τέσσερις κριτικοί στο Electronic Gaming σχολίασαν ότι η έκδοση του Saturn είχε μειώσει τους χρόνους φόρτωσης που εμφανιζόταν στην έκδοση 3DO. Εκτίμησαν ιδιαίτερα την ιστορία και σχεδίασαν έξυπνα παζλ και την περιέγραψαν ως «αρκετά τρομακτικό». Το προσωπικό του GamePro έδωσε θετικές κριτικές για τις εκδόσεις Saturn και PlayStation, προτείνοντάς τις σε όσους αναζητούν μια εμπειρία τρόμου. Το προσωπικό Big έδωσε επίσης θετικές κριτικές και στις δύο εκδόσεις, λέγοντας ότι το D είναι παρόμοιο με το Myst (1993) και το Mansion of Hidden Souls (1993) αλλά τελικά καλύτερα λόγω της πιο δελεαστικής ιστορίας του. Εξήρε επίσης τα γραφικά FMV και την κινηματογραφική παρουσίαση, αλλά το επέκριναν για την έλλειψη μακροζωίας του βιντεοπαιχνιδιού. Οι αναθεωρητές ένιωσαν ότι το μικρό μήκος, το εθιστικό παιχνίδι και η έλλειψη υπερβολικών απαιτητικών παζλ εξασφάλισαν ότι ο παίκτης θα τελειώσει το παιχνίδι πολύ γρήγορα. Ένας κριτικός επόμενης γενιάς έδωσε τους ίδιους επαίνους για την τρομακτική ιστορία και τα γραφικά, και είπε επίσης ότι οι γρίφοι "είναι απλώς αρκετά απαιτητικοί για να ολοκληρωθούν και δεν είναι τόσο δύσκολοι ώστε να εμποδίσουν την πρόοδό σας για πολύ καιρό." Ωστόσο, ένιωσε ότι η αργή κίνηση των χαρακτήρων και η έλλειψη μακροζωίας κράτησαν το παιχνίδι από το να είναι πραγματικά εξαιρετικό. Το προσωπικό στο Game Informer ήταν πιο κριτική στην κριτική τους για την έκδοση του Saturn. Βρήκαν το παιχνίδι πολύ κουραστικό αλλά επαίνεσαν τα γραφικά και την αφήγηση του, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι «η ιστορία θα ήταν πολύ εντυπωσιακή σε ταινία ή βιβλίο, αλλά όχι σε ένα παιχνίδι».
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1995 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 3DO Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια DOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια full motion video Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Acclaim Entertainment Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τρόμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια παζλ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Sega Saturn Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με γυναικείους πρωταγωνιστές Κατηγορία:Interactive movie βιντεοπαιχνίδια
Άθικτοι (ταινία)
Οι Άθικτοι (γαλλικά: Intouchables) είναι γαλλική ταινία σε σκηνοθεσία Ολιβιέ Νακάς και Ερίκ Τολεντανό, που κυκλοφόρησε το 2011.
Είναι η δεύτερη πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία του γαλλικού κινηματογράφου όλων των εποχών. Τον Οκτώβριο του 2015, η ταινία καταχωρήθηκε ως μια από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων ετών σε λίστα που παρουσίασε η IMDb. Με βαθμολογία 8,6 / 10, αναδείχθηκε η καλύτερη ταινία του 2011.
Υπόθεση
αριστερά|μικρογραφία|Οι σκηνοθέτες Ολιβιέ Νακάς και Ερίκ Τολεντανό με τον Ομάρ Σι στην τελετή των βραβείων Lumières το 2012. Η ταινία ξεκινά μια νύχτα, στο κέντρο του Παρισιού. Ο Ντρις (Ομάρ Σι) οδηγεί τη Μαζεράτι του Φιλίπ ( Φρανσουά Κλυζέ) με υψηλή ταχύτητα. Η αστυνομία τους κυνηγά στους δρόμους και τελικά τους σταματά. Ο Ντρις ισχυρίζεται ότι ο τετραπληγικός Φιλίπ πρέπει να μεταφερθεί επειγόντως στο νοσοκομείο. Ο Φιλίπ προσποιείται ότι έχει επιληπτική κρίση και οι αστυνομικοί τους συνοδεύουν στο νοσοκομείο.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία της φιλίας μεταξύ των δύο ανδρών, εντελώς αντίθετων χαρακτήρων και από διαφορετικό κοινωνικό υπόβαθρο και παρουσιάζεται αναδρομικά: ο Φιλίπ, πλούσιος τετραπληγικός καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι που μένει σε ένα πολυτελές μέγαρο στο Παρίσι, και η βοηθός του παίρνουν συνέντευξη από υποψηφίους για να προσλάβουν συνοδό-νοσοκόμο. Ο Ντρις, μαύρος άνεργος πρόσφατα αποφυλακισμένος που ζει στα φτωχικά προάστια του Παρισιού, είναι υποψήφιος αλλά δεν έχει ελπίδες να προσληφθεί, καθώς δεν έχει καμιά ειδίκευση. Βρίσκεται εκεί για να πάρει μια βεβαίωση ότι παρουσιάστηκε για συνέντευξη και απορρίφθηκε, έτσι ώστε να μπορεί να συνεχίσει να λαμβάνει το επίδομα πρόνοιας. Τον ενημερώνουν να επιστρέψει το επόμενο πρωί για να παραλάβει το υπογεγραμμένο έγγραφό του.
Ο Ντρις ανακαλύπτει ότι ο Φιλίπ έχει αλληλογραφία με μια γυναίκα που ζει στη Δουνκέρκη και τον ενθαρρύνει να τη συναντήσει.
Σιγά-σιγά, η σχέση μεταξύ εργαζόμενου και εργοδότη μετατρέπεται σε φιλία δύο ανθρώπων που βοηθούν ο ένας τον άλλον να αντιμετωπίσουν και να ξεπεράσουν τις δυσκολίες των αντίστοιχων κόσμων τους.
Αποδοχή
Με 19,49 εκατομμύρια εισιτήρια, οι Άθικτοι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη επιτυχία όλων των εποχών του γαλλικού κινηματογράφου στη Γαλλία, πίσω από το Είναι τρελοί αυτοί οι Βόρειοι. Το 2012, έγινε η πιο δημοφιλής γαλλική ταινία στο εξωτερικό, ξεπερνώντας την Αμελί, η οποία κατείχε τον τίτλο για σχεδόν δέκα χρόνια.
Για τον ρόλο του στην ταινία, ο Ομάρ Σι κέρδισε το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ανδρικής ερμηνείας το 2012.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία
Θεόδωρος Μακρίδης
Ο Θεόδωρος Μακρίδης (17 Απριλίου 1899 - 16 Αυγούστου 1981) γνωστός και με τα κομματικά και στρατιωτικά ψευδώνυμα Έκτορας, Έχτορας, ταγματάρχης Έκτορας Πολίτης, Ξ.Ι.Φ., ήταν Έλληνας στρατιωτικός και αντιστασιακός. Θεωρήθηκε ο επιτελικός νους του ΕΛΑΣ, και έλαβε μέρος στις διαπραγματεύσεις για ανακωχή που οδήγησαν στην υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας. Εξορίστηκε για την πολιτική και στρατιωτική του δράση. Μέσα στο ΕΑΜ ήταν οπαδός της σύγκρουσης με τις βρετανικές και κυβερνητικές δυνάμεις.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 17 Απριλίου του 1899, σε οικογένεια πλούσιων Πόντιων εμπόρων, και αρχικά φοίτησε στην Εμπορική Σχολή Χάλκης. Το 1916 εισήλθε σε σχολή αξιωματικών του Οθωμανικού Στρατού και μετά την αποφοίτησή του ως ανθυπολοχαγός, υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες. Το 1918 αυτομόλησε σε βρετανική στρατιωτική μονάδα στην Ιεριχώ, με σκοπό να πάει στην Ελλάδα. Έφτασε στην Ελλάδα το 1919 και έκανε αίτηση να καταταγεί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς, όμως γρήγορα την απέσυρε καθώς θα έπρεπε να ενταχθεί σε μονάδα που θα έπαιρνε μέρος στην αντικομμουνιστική συμμαχική εκστρατεία εναντίον των Μπολσεβίκων στην Κριμαία.
Τελικώς το 1921 εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1924 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού του Πεζικού. Κατά μία μαρτυρία, ήταν αρχηγός της τάξης του. Στην Ευελπίδων είχε ταξινομηθεί ως αλλοδαπός σπουδαστής.
Από το 1924 έως το 1935 σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός του Πεζικού, και, μεταξύ άλλων, υπηρέτησε και στο τότε Υπουργείο Στρατιωτικών. Το 1935, έλαβε μέρος στο αποτυχημένο Κίνημα της 1ης Μαρτίου που πραγματοποιήθηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς, και γι' αυτόν τον λόγο αποτάχθηκε από το Στρατό Ξηράς με το βαθμό του λοχαγού (και όχι του ταγματάρχη όπως γράφεται πολλές φορές). Συνδέθηκε με την «Εργατική Βοήθεια» (οργάνωση η οποία συγκροτήθηκε από κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις προσκείμενες στο ΚΚΕ κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, με στόχο την παροχή υλικής βοήθειας και νομικής υποστήριξης σε πολίτες οι οποίοι διώκονταν για τα πολιτικά φρονήματά τους) και αργότερα εξορίστηκε από τη δικτατορία του Μεταξά στην Τήνο.
Κατοχή
Στις παραμονές του πολέμου ο Μακρίδης είχε επαφή με παράνομους πυρήνες αξιωματικών, φιλικά προσκείμενων στο ΚΚΕ. Τον Αύγουστο του 1941 η καθοδήγηση του ΚΚΕ τού ανέθεσε να ηγηθεί της στρατιωτικής δουλειάς και της ανάπτυξης του αντάρτικου στρατού. Από τις αρχικές συζητήσεις που είχε με τα πολιτικά στελέχη του ΚΚΕ, μαζί με τον απόστρατο αξιωματικό Νίκο Παπασταματιάδη έθεσαν το ζήτημα του τελικού σκοπού του νέου στρατού, κάτι που η καθοδήγηση του ΚΚΕ δεν αποσαφήνισε. Παράλληλα, άσκησε σφοδρή κριτική στην απόφαση της 8ης Ολομέλειας του Ιανουαρίου 1942 της ΚΕ (Κεντρικής Επιτροπής) του ΚΚΕ που υποστήριζε ότι «θα΄ρθουν οι σύμμαχοί μας Άγγλοι να μας ελευθερώσουν». Επιπλέον, διαφώνησε πλήρως με τη θέση ότι είναι πιθανή μια απόβαση των βρετανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, και γι΄ αυτούς τους λόγους συναντήθηκε με τον ασκούντα τα καθήκοντα του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ Γιώργη Σιάντο και του ανέλυσε τις απόψεις του, ενώ έγραψε ανάλογη έκθεση όπου συνιστούσε η πολιτική του ΚΚΕ να προσανατολιστεί σε «μακρόχρονο πόλεμο».
Από το 1941 δίδασκε μαθήματα συγκρότησης και τακτικής του αντάρτικου στρατού σε αξιωματικούς του ΕΛΑΣ και σε στελέχη του ΚΚΕ, με κύριο βοήθημα τη γαλλική έκδοση του κλασικού βιβλίου του Καρλ φον Κλάουζεβιτς, «Περί του Πολέμου», το οποίο περιείχε και το κεφάλαιο για τον ανταρτοπόλεμο, καθώς στην ελληνική μετάφραση αυτό απουσίαζε. Το Μάιο του 1942 εκπόνησε επιτελική μελέτη για την εξέλιξη του πολέμου στο Ανατολικό Μέτωπο, όπου προέβλεψε ότι οι Σοβιετικοί θα επικρατούσαν. Έλαβε μέρος στη Β΄ Κομματική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ το 1942 ως ειδικός στρατιωτικός σύμβουλος.
Έναντι των Βρετανών
Ο Μακρίδης εχθρευόταν τους Βρετανούς και προσπαθούσε να μεταδώσει αυτή την αντιπάθειά του και στην ηγεσία του ΚΚΕ. Στην 10η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (αρχές 1944) πρότεινε να τεθεί ζήτημα απομάκρυνσης της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής (ΒΣΑ) από τα τμήματα του ΕΛΑΣ, αίτημα το οποίο απορρίφθηκε, ενώ ο Γιάννης Ιωαννίδης θα τον εγκαλέσει λέγοντάς του «δεν έχεις δίκιο, παρασύρεσαι από το μίσος σου, η Αγγλία είναι δημοκρατική χώρα». Παρόμοιες προτάσεις για σύγκρουση με τους Βρετανούς θα γίνονται εκ μέρους του Μακρίδη συνεχώς μέχρι και την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας.
Στον ΕΛΑΣ
Αποτέλεσε έναν από τους ιδρυτές της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής του ΕΛΑΣ (μαζί με τους Πολύδωρο Δανιηλίδη, Νίκο Παπασταματιάδη κ.α.), μετέπειτα γνωστή απλά ως Κεντρική Επιτροπή. Στη συνέχεια έγινε διευθυντής του 3ου Επιτελικού Γραφείου (Επιχειρήσεων) της ΚΕ του ΕΛΑΣ, και από το Μάρτιο του 1944 του Γενικού Στρατηγείου (Επιτελείου) του ΕΛΑΣ. Επίσης, ήταν στρατιωτικός σύμβουλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ.
Στρατιωτικό σχέδιο για την κατάληψη της Αττικής
Αυτό σύμφωνα με μια πλευρά των ιστορικών αποτελεί τεκμήριο ότι ο ΕΛΑΣ ήθελε να καταλάβει την εξουσία πραξικοπηματικά, ενώ αντίθετα άλλοι ιστορικοί απορρίπτουν αυτή τη θεώρηση. Η έκθεση αυτή «χάθηκε» (η επίσημη αιτιολογία) και, σε κάθε περίπτωση, δεν χρησιμοποιήθηκε στην Απελευθέρωση ή στα Δεκεμβριανά.
Δεκεμβριανά
''«Το ελληνικό εσωτερικό πρόβλημα θα λυθεί αναγκαστικά πριν από το πέρας του πολέμου. Η λύση θα είναι βίαιη και όχι κοινοβουλευτική. Η ελληνική αντίδραση θα επιχειρήσει πραξικόπημα κατά το Δεκέμβριο του 1944 ή τον Ιανουάριο του 1945. Είναι λίαν ενδεχόμενη βρετανική ένοπλος επέμβασις»''.
Αντίθετα με τον καπετάνιο του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη, ήταν πεπεισμένος ότι σε περίπτωση σύγκρουσης το επίκεντρο θα ήταν μόνο η Αθήνα και όχι και η Ήπειρος όπως πίστευε ο Βελουχιώτης, ο οποίος και μεταπείστηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ (ή από τον ίδιο τον Μακρίδη).
Ενώ ο Μακρίδης ήταν υπέρμαχος της ολικής ρήξης με το βρετανικό παράγοντα και τις ελληνικές δυνάμεις του Γεωργίου Παπανδρέου, η ηγεσία του ΚΚΕ την 1η Δεκεμβρίου του 1944 τον απέκοψε από τις εξελίξεις, αφού το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ (του οποίου αποτελούσε μέλος μαζί με τους Στέφανο Σαράφη και Άρη Βελουχιώτη) εκτοπίστηκε από το πεδίο σύγκρουσης της Αττικής. Ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ ανασυγκρότησε την ΚΕ του ΕΛΑΣ με διορισμένα μη κομματικά στελέχη που είτε «δεν έχουν γνώμη» είτε «ακούν» (Μάντακας, Χατζημιχάλης, Λαγγουράνης). Κατά το ξεκίνημα των Δεκεμβριανών ο Μακρίδης προσπάθησε να πείσει την ηγεσία του ΚΚΕ μέσω τηλεγραφημάτων «να εξουδετερώσει τις βρετανικές δυνάμεις που βρίσκονταν στην Ελλάδα». Ως προς τα πεπραγμένα της νέας ηγεσίας του ΕΛΑΣ κατά τα Δεκεμβριανά ανέφερε μεταγενέστερα ότι «ούτε δεκανέας του Ιππικού δεν θα έκανε τέτοιο σχέδιο».
Στο τέλος των συγκρούσεων, διαπραγματεύσεις
Προς το τέλος των συγκρούσεων των Δεκεμβριανών, στις 5 Ιανουαρίου 1945, ο Μακρίδης μαζί με τον Βελουχιώτη πήγαν στην έδρα της ΚΕ του ΕΛΑΣ, η οποία έφευγε από την Αττική. Εκεί μαζί με τον Βελουχιώτη με ψυχραιμία προσπάθησε να ανασυγκροτήσει επιτελικά τον ΕΛΑΣ και να πείσει την ηγεσία να συνεχίσει τον αγώνα. Τρεις μέρες αργότερα, πρότεινε την ανασυγκρότηση του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ και το διορισμό του Άρη Βελουχιώτη ως αρχιστράτηγου της οργάνωσης. Αντίθετα η ηγεσία του ΚΚΕ τον έστειλε να διαπραγματευθεί με τους Βρετανούς τους όρους για ανακωχή, η οποία οδήγησε στη Συμφωνία της Βάρκιζας.
Στις διαπραγματεύσεις για την ανακωχή η συμπεριφορά των Βρετανών τον προσέβαλε, γιατί τον έβαλαν να κοιμηθεί σε μια παράγκα. Μαζί με τους Αθηνέλλη, Ζέβγο, Παρτσαλίδη υπέγραψαν ως εκπρόσωποι της ΚΕ του ΕΛΑΣ τη στρατιωτική εκεχειρία με τον Σκόμπυ, που τέθηκε σε ισχύ στις 14 Ιανουαρίου του 1945. Σε ιδιωτική συνάντηση με τον Γιάννη Ιωαννίδη επέμεινε ότι ο ΕΛΑΣ «δύναται να διεξαγάγη αγώνα κατά των βρετανικών στρατευμάτων» μέσα σε δύο χρόνια και με μεγάλη επιτυχία.
Όντας εκνευρισμένος, είπε στον Βελουχιώτη, όταν εκείνος αναίρεσε απόφαση του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ κατόπιν πίεσης του Πολιτικού Γραφείου: ''«Βλέπω ότι και συ που σε νόμιζα διαφορετικό δεν έχεις όρεξη για πόλεμο. Εγώ παραιτούμαι από τον ΕΛΑΣ και σεις οι μεγάλοι καπεταναίοι θάψτε τον. Είναι ντροπή σου να υπογράφεις διαταγές και ύστερα να ζητάς την ακύρωσή τους. Ή ήταν στραβές και δεν έπρεπε να τις υπογράψεις ή ήταν σωστές και έπρεπε να εκτελεστούν''».
Μετά τη Βάρκιζα
Όταν ο Μακρίδης έμαθε τους όρους της Συμφωνίας της Βάρκιζας είπε στον Βελουχιώτη: «Άρη μάς πρόδωσαν, να τους δέσουμε και να συνεχίσουμε». Όμως ο Βελουχιώτης αρνήθηκε καθώς θεωρούσε πως δεν διέθετε το απαραίτητο κομματικό και πολιτικό κύρος για να αρνηθεί την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ και να συνεχίσει τις συγκρούσεις με τους Βρετανούς. Μετά από αυτό μαζί με τον Βελουχιώτη πρότειναν στο Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ να αποσυρθούν τα καλύτερα και πιο αξιόμαχα τμήματα του ΕΛΑΣ στη Γιουγκοσλαβία, κάτι που αρνήθηκε το ΠΓ. Όταν αργότερα ο Βελουχιώτης ίδρυσε το Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας (ΜΕΑ), «θα στείλει δύο φορές αμάξι να πάρει» τον Μακρίδη, ανεπιτυχώς: «Ίσως από πειθαρχία στο κόμμα, ίσως από δειλία ενός χαρτογιακά».
Στον εμφύλιο
Όταν πραγματοποιήθηκε η επιτυχημένη επιχείρηση απόδρασης μερικών αξιωματικών του ΕΛΑΣ από τη Νάξο (Βασίλης Βενετσανόπουλος, Στέφανος Παπαγιάννης κ.α.), η ηγεσία του ΚΚΕ ενδιαφέρθηκε ειδικά μόνο για αυτόν και ειδοποίησε με σήμα της το κομματικό κλιμάκιο Αθήνας ότι «αν ο Έχτορας είναι μεταξύ φυγάδων να τον στείλετε σε μας, όσο μπορείτε γρηγορότερα», αλλά μόλις πριν είχε διαταχθεί αιφνιδίως λόγω κάποιου επεισοδίου με χωροφύλακες η μεταγωγή του στη Φολέγανδρο. Το 1948 του αφαιρέθηκε ο στρατιωτικός βαθμός από την κυβέρνηση. Από τα βασανιστήρια απέκτησε ψυχολογικά προβλήματα, και η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε. Σε όλη την διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου παρέμεινε στην εξορία και γύρω στο 1953 κατάφερε να φύγει από την Ελλάδα και να φτάσει στις σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μέσω της βοήθειας του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ.
Η κομματική δράση
Έγινε μέλος του ΚΚΕ το 1941, ενώ τον Οκτώβριο του 1945 εκλέχθηκε αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Στην 5η Ολομέλεια, που έγινε στις 26-28 Δεκεμβρίου 1955, ενώ είχαν προηγηθεί οι συγκρούσεις μεταξύ των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων του ΔΣΕ στην Τασκένδη για την ηγεσία και πολιτική του κόμματος, ο Μακρίδης τάχθηκε με την πλευρά του Νίκου Ζαχαριάδη, ενώ υπερασπιζόταν το έργο του και αντέκρουσε τις κατηγορίες που διατυπώνονταν κατά του ΕΛΑΣ, βρίσκοντας παράλληλα την ευκαιρία να δώσει εξηγήσεις για την Έκθεσή του.
Στην 6η Ολομέλεια (11-12 Μαρτίου 1956) που οδήγησε στην καθαίρεση του Ζαχαριάδη από τη θέση του γενικού γραμματέα, ο Μακρίδης δεν εξέφρασε διαφωνίες με τη γραμμή της νέας ηγεσίας, αλλά εναντιώθηκε σε επικριτικές απόψεις σε σχέση με την Έκθεσή του. Το 1957 στην 7η Ολομέλεια υπέβαλε ερωτήσεις στον Νίκο Ζαχαριάδη σχετικά με την τακτική του ΔΣΕ περί διεξαγωγής αποφασιστικής μάχης μέσα στο 1949, καθώς κατά την γνώμη του Μακρίδη οι πιθανότητες νίκης ήταν χαμηλότερες του 10%. Ακολούθως από κοινού με τους Πολύδωρο Δανιηλίδη και Μιλτιάδη Πορφυρογένη ψήφισε ενάντια στην καθαίρεση του Νίκου Ζαχαριάδη από μέλος του ΚΚΕ.
Τελευταία φορά που έλαβε μέρος ως τακτικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής ήταν στο 8ο Συνέδριο, που έγινε τον Αύγουστο του 1961. Έδωσε το παρών σε όλες της επόμενες ολομέλειες έως την 14η, τον Απρίλιο του 1970. Ήδη όμως από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 είχε αρχίσει να αποσύρεται σταδιακά από την κομματική ζωή και δράση.
Μεταγενέστερα χρόνια
Διέμεινε για ένα διάστημα στην κομμουνιστική Ουγγαρία και στη συνέχεια μετοίκησε στην επίσης κομμουνιστική Βουλγαρία, όπου φοίτησε για μικρό διάστημα σε ειδική στρατιωτική ακαδημία για ανώτατους αξιωματικούς, ενώ αργότερα πήρε σύνταξη λόγω προβλημάτων υγείας. Γύρισε στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά και θεωρούσε τον εαυτό του πλέον «εξωκομματικό». Πέθανε την Κυριακή 16 Αυγούστου 1981, σε ηλικία 82 ετών, και κηδεύτηκε σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Στοιχεία προσωπικότητας
Ο Θεόδωρος Μακρίδης αναφερόταν ως «ένας από τους καλύτερους επιτελικούς αξιωματικούς του αστικού στρατού στην Ελλάδα», ενώ για τις γνώσεις του όπως έλεγε ο ίδιος: «Για να αυξήσω τις στρατιωτικές μου γνώσεις... φρόντιζα πάντοτε μεταξύ του 1922 και του 1940 να προμηθεύομαι... καθετί μεταφρασμένο ή μεταφραζόμενο στη γαλλική στρατιωτικό σύγγραμμα». Παράλληλα έχαιρε αναγνώρισης της επιτελικής αξίας του από αξιωματικούς μέλη του ΕΑΜ, αλλά και από τους Βρετανούς.
Παρόλα αυτά είχε τη φήμη του δύσκολου, φοβερά δύσπιστου και «κλειστού» χαρακτήρα -παρά την ευγένεια που επιδείκνυε στους τρόπους και τη συμπεριφορά του- ενώ πιθανότατα ένιωθε μειονεκτικά εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν είχε καταφέρει να δράσει στο μέτωπο ως διοικητής στρατιωτικής μονάδας, αφού κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του είτε υπηρετούσε σε επιτελική θέση (αρκετά χρόνια και στο Υπουργείο Στρατιωτικών) είτε ήταν εξορία. Μιλούσε και έγραφε πολύ καλά τούρκικα, γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά. Είχε άριστη μνήμη και λέγεται ότι οι αντίπαλοι του έλεγαν πως «ο κομμουνισμός μάς πήρε τον καλύτερο αξιωματικό». Θαύμαζε στρατιωτικούς ηγέτες όπως ο Ταμερλάνος και ο Τζένγκις Χαν, και είχε μελετήσει τον Πολύβιο.
Οικογενειακή κατάσταση
Ήταν νυμφευμένος με τη Σοφούλα Μακρίδη και είχε μια κόρη, ενώ ο αδελφός του Σάββας Μακρίδης ήταν επισμηναγός στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Επίσης είχε συγγένεια με τον ανώτερο αξιωματικό του ελληνικού Στρατού Ξηράς, Αθηναγόρα Αθηνέλλη (ο οποίος επίσης διατηρούσε σχέσεις με το ΚΚΕ) καθώς και με τη Δόμνα Παπάζογλου (πρώτη εξαδέλφη του και γυναίκα του Γιάννη Ιωαννίδη), οι οποίοι τον επηρέασαν στα πολιτικά του πιστεύω.
Έκθεση Μακρίδη και κριτική της
Το 1946 η καθοδήγηση του ΚΚΕ ζήτησε από τον Μακρίδη να γράψει μια έκθεση πεπραγμένων για την περίοδο της Κατοχής και των Δεκεμβριανών. Ο Μακρίδης τη συνέταξε στην καθαρεύουσα. Στο κείμενο της έκθεσης άφησε υπονοούμενα για την προηγούμενη καθοδήγηση του ΚΚΕ. Η έκθεση αυτή έγινε τεκμήριο υπέρ της «χαφιεδοποίησης» του πρώην γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, Γιώργη Σιάντου. Η έκθεση Μακρίδη είχε συνταχθεί ως εσωτερικό κομματικό έγγραφο πληροφόρησης-αξιολόγησης, με ανάλογες υποκειμενικές κριτικές για πρόσωπα και καταστάσεις, και σε πολλές περιπτώσεις οι κρίσεις χαρακτηρίστηκαν υπερβολικές και άδικες. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 2000 από τον Γρηγόρη Φαράκο, ενώ πρωτύτερα κυκλοφορούσαν φήμες για την τύχη της καθώς και αποσπάσματά της.
Κατά την άποψη του Ανδρέα Μουντρίχα (πιθανόν έχοντας διαβάσει αποσπάσματα της Έκθεσης), ο Μακρίδης, επιδιώκοντας να αποδείξει την ορθότητα των απόψεών του σε σχέση με τις αντίθετες εκτιμήσεις των εσωκομματικών του αντιπάλων (οι οποίοι είχαν ταχθεί εναντίον της στρατιωτικής σύγκρουσης στο κρίσιμο διάστημα πριν και κατά τα Δεκεμβριανά) παρουσίασε τις δυνατότητες του ΕΛΑΣ ως πολύ μεγαλύτερες από τις πραγματικές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Ποντιακός Ελληνισμός
Ακμπάρ ο Μέγας
Ο Αμπού'λ-Φαθ Τζαλάλ-ουντ-Ντιν Μουχάμαντ Ακμπάρ (23 Νοεμβρίου 1542 - 13 Οκτωβρίου 1605), ή απλούστερα Ακμπάρ ο Μέγας (περσικά: اکبر اعظم ), ήταν Μογγόλος αυτοκράτορας, γιος του αυτοκράτορα Χουμαγιούν και εγγονός του Ζαχιρουντίν Μουχάμαντ Μπαμπούρ ιδρυτή της μογγολικής δυναστείας στην Ινδία και καταγόταν από τη δυναστεία των Τιμουριδών. Εκτός από το γεγονός ότι κατέκτησε σχεδόν όλη την Ινδία έμεινε στην ιστορία για την ανεξιθρησκία και την προστασία του πολιτισμού σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις του. Αναφέρεται στην ιστορία μεταξύ άλλων ως καλλιτέχνης, τεχνίτης πολεμιστής, οπλοποιός, σιδηρουργός, εκπαιδευτής άγριων ζώων, στρατηγός, εφευρέτης και θεολόγος.
Νεαρή ηλικία
Ο Ακμπάρ γεννήθηκε όταν ο Χουμαγιούν και η πρώτη σύζυγός του, η Χαμίντα Μπάνο, διέφευγαν προς την Περσία εξαιτίας εσωτερικών συγκρούσεων. Κατά τη διάρκεια αυτών των περιπλανήσεων ήρθε στη ζωή ο Ακμπάρ στην Ουμαρκότ του Σιντχ, στις 23 Νοεμβρίου του 1542. Ο μύθος αναφέρει ότι ο Χουμαγιούν προφήτευσε λαμπρό μέλλον για τον γιο του και έτσι τον ονόμασε Ακμπαρ.
Ο Ακμπάρ ήταν 13 ετών όταν ενθρονίστηκε στο Δελχί το 1556, μετά τον θάνατο του πατέρα του. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εξάλειψε τη στρατιωτική απειλή των απογόνων του ισχυρού Παστούν Σικάνταρ Σαχ Σουρί, και στη δεύτερη μάχη του Πανιπάτ διεξήγαγε αποφασιστική νίκη κατά του Ινδού στρατηγού Χέμου. Χρειάστηκε σχεδόν δύο δεκαετίες να εδραιώσει την εξουσία του και να εντάξει τις επαρχίες της Βόρειας και Κεντρικής Ινδίας, στην άμεση σφαίρα επιρροής του. Επηρέασε όλη την ινδική υποήπειρο κυβερνώντας το μεγαλύτερο τμήμα της ως αυτοκράτορας. Ως αυτοκράτορας ο Ακμπάρ στερέωσε την εξουσία του, προσεταιριζόμενος την ισχυρή ινδουιστική κάστα Ρατζπούτ, καθώς παντρεύτηκε την πριγκίπισσά τους Χάρκα Μπάι.
Η βασιλεία του Ακμπάρ επηρέασε σημαντικά την τέχνη και τον πολιτισμό της αυτοκρατορίας, καθώς υπήρξε προστάτης της τέχνης και της αρχιτεκτονικής. Ενδιαφερόταν επίσης και για τη ζωγραφική και οι τοίχοι των ανακτόρων του ήταν διακοσμημένοι με τοιχογραφίες. Εκτός από την ενθάρρυνση της ανάπτυξης μιας αμιγώς μογγολικής σχολής τέχνης ο Ακμπάρ ενδιαφερόταν και για το ευρωπαϊκό ύφος της ζωγραφικής. Ήταν λάτρης της λογοτεχνίας, και στις βιβλιοθήκες του υπήρχαν αρκετά σανσκριτικά έργα μεταφρασμένα στα Περσικά, καθώς επίσης και περσικά έργα, εικονογραφημένα από ζωγράφους της αυλής. αριστερά|μικρογραφία|278x278εσ|Ο Ακμπάρ σε νεαρή ηλικία Παρόλο που στην αρχή της βασιλείας του ο Ακμπάρ δεν ήταν τόσο ανεκτικός απέναντι στους Ινδουιστές και τις άλλες θρησκείες, αργότερα μεταστράφηκε ουσιαστικά, όχι μόνο δείχνοντας ανοχή σε μη ισλαμικές πίστεις, αλλά και καταργώντας ορισμένους αυστηρούς νόμους κατά των αλλοθρήσκων, που υπαγόρευε η σαρία. Στη συνέχεια ξεκίνησε μια σειρά θρησκευτικών συζητήσεων, στις οποίες οι μουσουλμάνοι διανοητές συζητούσαν θρησκευτικά ζητήματα με Ινδουιστές, Ζαϊνιστές, Ζωροάστρες και Πορτογάλους Ρωμαιοκαθολικούς Ιησουίτες. Αντιμετώπισε τους θρησκευτικούς ηγέτες με μεγάλη προσοχή και τους σεβόταν, ανεξάρτητα από την πίστη τους. Επιπλέον, φέρεται ότι παραχωρούσε εδάφη και χρήματα όχι μόνο για το χτίσιμο και τη συντήρηση μουσουλμανικών τεμένων, αλλά για ένα μεγάλο αριθμό ινδουιστικών ναών στη βόρεια και την κεντρική Ινδία, όπως επίσης για τις χριστιανικές εκκλησίες της Γκόα, δεδομένου ότι ήδη από το 1579 είχε επιτρέψει στους εκεί μοναχούς να επισκέπτονται την αυλή του. Επιπλέον, έβαλε τους γραφείς του να μεταφράσουν την Καινή Διαθήκη και έδειξε ανοχή στη θρησκευτική μεταστροφή παραδειγματικά, επιτρέποντας στους Ιησουίτες να αναθρέψουν έναν από τους γιους του.
Ο Ακμπάρ, όπως και άλλα μέλη της οικογένειάς του πιστεύεται ότι ήταν Σουνί Χαναφί μουσουλμάνοι. Τούτο σημαίνει πρακτικά ότι οι μέρες της νεότητάς του κύλησαν σε ένα περιβάλλον που επιδοκίμαζε τα φιλελεύθερα συναισθήματα και απέρριπτε τη στενότητα απόψεων σε θρησκευτικά ζητήματα. Από τον 15ο αιώνα, ήδη αρκετοί κυβερνήτες σε διάφορα μέρη της αυτοκρατορίας ασκούσαν μια πιο φιλελεύθερη πολιτική θρησκευτικής ανοχής, προσπαθώντας να προωθήσουν μια κοινοτική ειρήνη μεταξύ των ινδουιστών και των μουσουλμάνων. Τέτοιου είδους ιδέες ενθάρρυναν στην Ινδία διδάσκαλοι όπως ο γκουρού Νάνακ, ο Καμπίρ και ο Καϊτάνυα Μαχαπράμπου, ή ο Πέρσης ποιητής Χαφέζ με τους στίχους του, που υποστήριζαν τη συμπάθεια ανάμεσα στους ανθρώπους και περισσότερο φιλελεύθερες κοινωνίες . Επιπλέον ανάμεσα στους διδασκάλους του υπήρχαν δύο Ιρανοί Σιίτες, στους οποίους πιθανώς οφείλεται η τάση του για θρησκευτική ανοχή.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του η διαδικασία της διαθρησκειακής επικοινωνίας και του συγκρητισμού είχε ως αποτέλεσμα να του αποδοθούν θρησκευτικές ιδιότητες, τις οποίες συνήθως άφηνε αναπάντητες. Τέτοιες αγιογραφικές αφηγήσεις για τον Ακμπάρ έγιναν από τους Παρσί, τους Ζαϊνιστές και τους Ιησουίτες ιεραπόστολους, καθώς επίσης τη βραχμανική λογοτεχνία και τη μουσουλμανική ορθοδοξία. Οι υπάρχουσες αιρέσεις και δόγματα, καθώς επίσης διάφορες θρησκευτικές προσωπικότητες που εκπροσωπούσαν τη λαϊκή λατρεία συχνά τον διεκδικούσαν. Η ποικιλία δε όλων αυτών των αφηγήσεων, αν μη τι άλλο υποδεικνύει το γεγονός ότι η βασιλεία του κατέληξε στη διαμόρφωση ενός ευέλικτου κεντρικού κράτους που ανέδιδε πολιτισμική ετερογένεια και το προσωπικό κύρος του Ακμπάρ.
Στρατιωτικές καινοτομίες
Οι σημαντικές αλλαγές που εισήγαγε ήταν τεχνολογικές καινοτομίες στα κανόνια, στις οχυρώσεις, καθώς και στη χρήση των θωρακισμένων ελεφάντων. Εισήγαγε επίσης τη χρήση τυφεκίων τα οποία και χρησιμοποίησε επιτυχώς σε πολλές μάχες. Συνεργάστηκε αρχικά με τους Οθωμανούς, και σταδιακά και με τους Ευρωπαίους, κυρίως Πορτογάλους και Ιταλούς, για την παραγωγή και αγορά πυρομαχικών και πυροβολικού. Ο αριθμός και η ποιότητα των πυροβόλων όπλων που διέθετε ο στρατός του Ακμπάρ ήταν κατά πολύ ανώτερος από αυτόν των γειτονικών αντίπαλων βασιλείων. Συχνά η αυτοκρατορία του χαρακτηρίζεται και ως αυτοκρατορία της πυρίτιδας, ως αποτέλεσμα της ευρείας επιτυχούς χρήσης της τεχνολογίας αυτής κατά τις διάφορες συγκρούσεις με άλλες στρατιωτικές δυνάμεις.
Ντιν-ι-Ιλαχί, οι προσπάθειες για θρησκευτική ανοχή
Ο Ακμπάρ ενδιαφερόταν βαθιά για θρησκευτικά και φιλοσοφικά θέματα. Ορθόδοξος μουσουλμάνος αρχικά, έφθασε αργότερα να επηρεάζεται από τον μυστικισμό των Σούφι, που κήρυτταν σε όλη την επικράτεια εκείνη την εποχή. Σταδιακά απομακρύνθηκε από την ορθοδοξία, συγκεντρώνοντας στην αυλή του αρκετούς ταλαντούχους ανθρώπους με φιλελεύθερες ιδέες, όπως ο Αμπούλ Φαζλ, ο Φαϊζί και ο Μπιρμπάλ. Το 1575, έχτισε μια αίθουσα που ονομαζόταν Ιμπαντάτ Χανά («σπίτι της λατρείας") στο Φατεπούρ Σικρί, στην οποία κάλεσε θεολόγους, μυστικιστές και επιλεγμένους αυλικούς γνωστούς για τις πνευματικές τους ανησυχίες, με τους οποίους συζητούσε ζητήματα σχετικά με την πνευματικότητα.
Η προσπάθεια του Ακμπάρ να δημιουργηθεί ένα κοινό σημείο συνάντησης μεταξύ των εκπροσώπων των διαφόρων θρησκειών δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχής. Κάθε εκπρόσωπος προσπάθησε να διεκδικήσει την ανωτερότητα της θρησκείας του, καταγγέλλοντας τις άλλες θρησκείες. Εν τω μεταξύ, οι συζητήσεις στο Ιμπαντάτ Χανά έγιναν περισσότερο έντονες. Αντίθετα με τον αρχικό προορισμό της καλύτερης κατανόησης μεταξύ των θρησκειών, προέκυψαν πικρές διαφωνίες, εξαναγκάζοντας τον Ακμπάρ να διακόψει τις συζητήσεις το 1582. Παρόλα αυτά, η αλληλεπίδραση του με τους θεολόγους διαφόρων θρησκειών φαίνεται πως τον έπεισε ότι παρά τις διαφορές τους, όλες οι θρησκείες είχαν αρκετές ορθές πρακτικές, τις οποίες προσπάθησε να συνδυάσει σε ένα νέο θρησκευτικό κίνημα, γνωστό ως Ντιν-ι-Ιλαχί.
Το Ντιν-ι-Ιλαχί στο σύνολό του ήταν κάτι περισσότερο από ηθικό σύστημα και λέγεται ότι απαγόρευε τη λαγνεία, τον αισθησιασμό, τη συκοφαντία και υπερηφάνεια, θεωρώντας τις αμαρτίες. Η ευσέβεια, η σύνεση, η αποχή και η καλοσύνη ήταν οι αρετές που συγκροτούσαν τον πυρήνα του συστήματος. Η ψυχή σε αυτό το σύστημα ενθαρρύνεται να εξαγνιστεί μέσω της επιθυμίας του Θεού. Η αγαμία ήταν σεβαστή ως θέληση της ψυχής, ενώ η σφαγή των ζώων απαγορευόταν. Το Ντιν-ι-Ιλαχί δεν διέθετε ιερές γραφές, ούτε κάποιου είδους ιερατική ιεραρχία.
Έχει υποστηριχθεί ότι η θεώρηση του Ντιν-ι-Ιλαχί ως νέα θρησκεία ήταν λανθασμένη αντίληψη που προέκυψε λόγω εσφαλμένης μετάφρασης του έργου του Αμπούλ Φαζλ από τους βρετανούς ιστορικούς. Ωστόσο, είναι επίσης αποδεκτό ότι η πολιτική της ανεξιθρησκίας (sulh-e-kul), που διαμόρφωνε την ουσία του Ντιν-ι-Ιλαχί, δεν υιοθετήθηκε από τον Ακμπάρ ως θρησκευτική μόνον πρακτική, αλλά ως τμήμα μιας γενικότερης αυτοκρατορικής πολιτικής. Ουσιαστικά ήταν το θεμέλιο της πολιτικής του Ακμπάρ σε ζητήματα θρησκευτικής ανοχής. Έως το 1605, τη χρονιά δηλαδή του θανάτου του από δυσεντερία, δεν έχουν καταγραφεί σημάδια δυσφορίας ανάμεσα στους μουσουλμάνους υπηκόους του, στους οποίους κληροδότησε ισχυρούς δεσμούς φιλίας και θρησκευτικής ανοχής, ακόμη και σύμφωνα με θεολόγους όπως ο Αμπντού'λ Χακ.
Κληρονομιά και Θρύλος
μικρογραφία|Η επέκταση της [[Μογγολική αυτοκρατορία της Ινδίας|μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας κατά την ηγεμονία του Ακμπάρ]] Η βασιλεία του Ακμπάρ υπήρξε θέμα των χρονικών του ιστορικού Αμπούλ Φαζάλ (Abul Fazal) στα βιβλία Ακμπαρνάμα (Akbarnama) και Αΐν-ι-Ακμπάρι (Ain-i-akbari). Άλλες σύγχρονες πηγές της βασιλείας Ακμπάρ περιλαμβάνουν τα έργα των ιστορικών Μπανταγιούνι, Σαϊκζάντα Ρασιντί και Σαΐκ Αχμέντ Σιρχιντί.
Ο Ακμπάρ άφησε πίσω από μια πλούσια κληρονομιά, τόσο για την αυτοκρατορία των Μογγόλων, όσο και για την ινδική υποήπειρο γενικότερα. Εδραίωσε σταθερά την κυριαρχία των Μογγόλων στην Ινδία και την επέκτεινε πέρα από τα όρια που κατείχε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα του, ιδιαίτερα την εποχή της απειλής των Αφγανών, εγκαθιδρύοντας τη στρατιωτική και διπλωματική του υπεροχή. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η φύση της μογγολικής αυτοκρατορίας στην Ινδία άλλαξε, έγινε κοσμική και φιλελεύθερη, με έμφαση στην πολυπολιτισμικότητα. Επίσης, εισήγαγε αρκετές διορατικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, όπως η απαγόρευση της καύσης της χήρας, η νομιμοποίηση ενός νέου γάμου για τις χήρες και η αύξηση της ηλικίας γάμου.
Αρκετοί θρύλοι κυκλοφόρησαν γύρω από το όνομά του και στα Μπχαβίσυα Πουρανά, που καταγράφουν τις ιερές ημέρες των Ινδουιστών υπάρχει μια ιδιαίτερη ιστορία ιδιαίτερα για τον Ακμπάρ. Αυτή η ιστορία που έχει τίτλο «Ακμπάρ Μπασχάσα Βάρναν», γραμμένη στα Σανσκριτικά, περιγράφει τη γέννησή του ως «επανενσάρκωση» ενός σοφού που ρίχτηκε στην πυρά, θυσιάζοντας τον εαυτό του, όταν είδε τον πρώτο Μογγόλο κυβερνήτη, τον Μπαμπούρ να γίνεται ο «σκληρός βασιλιάς των μουσουλμάνων». Επίσης, αναφέρει τον Ακμπάρ ως «θαυματουργό παιδί», που δεν ακολούθησε τους βίαιους δρόμους των Μογγόλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Κατηγορία:Ινδοί ηγεμόνες Κατηγορία:Αυτοκρατορία των Μουγκάλ Κατηγορία:Μουσουλμάνοι μονάρχες
Λιμενοδείκτης
Ιστορικό
Παράλληλα η ανακάλυψη της μαγνητικής πυξίδας, του εξάντα και αργότερα του διοπτρικού κανόνα απετέλεσαν σπουδαίοι σταθμοί στη χαρτογραφική ακρίβεια της υποτύπωσης των γεωγραφικών τόπων, ενώ ακόμα σπουδαιότερη υπήρξε η κατά τον 15ο αιώνα επανάκαμψη της αρχαίας Γεωγραφίας του Πτολεμαίου που επιμελήθηκε και εξέδωσε στη Φλωρεντία ο Έλληνας λόγιος Μανουήλ Χρυσολωράς. Έτσι και οι μετέπειτα γνωστοί λιμενοδείκτες υποδεικνύοντας τον μαγνητικό Βορρά πλαισιωμένο με το ανεμολόγιο των αρχαίων Ελλήνων συμπληρωμένο με επιπλέον 8 ενδιάμεσους, δηλαδή με 16 ανεμορόμβους που εκτείνονταν σε ευθείες γραμμές παρουσίαζαν ένα τεράστιο πλέγμα ανεμορομβικών κατευθύνσεων. Οι πορτολάνοι που ακολούθησαν έφεραν πλούσια διακόσμηση όπως εικόνες αγίων κυρίως στα περιθώρια, ιστιοφόρα και θαλάσσια τέρατα στο θαλάσσιο χώρο, ενώ επί ξηράς φρούρια και φανταστικά φυτά. Σπουδαίος επίσης υπήρξε ο καταλανικός Άτλας του 1375 που υποτυπώθηκε ως παγκόσμιος χάρτης του 14ου αιώνα, από τον Εβραίο χαρτογράφο Αβραάμ Κρέσκας (Abraham Cresques), της Σχολής Μαγιόρκα της Πάλμας, και ο οποίος προσφέρθηκε αρχικά στον βασιλέα της Αραγωνίας για να καταλήξει στον βασιλέα Κάρολο της Γαλλίας, αποτελώντας μέρος των βασιλικών συλλογών. Ο χάρτης αυτός φερόμενος επί εξάφυλλης αναδιπλούμενης περγαμηνής με βασική υποτύπωση τη λεκάνη της Μεσογείου, έχοντας περιέλθει σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας όπου και φυλάσσεται, θεωρείται αριστούργημα της χαρτογραφίας της εποχής. Τούτου ακολούθησε ο ενετικός πορτολάνος του Αντρέα Μπιάνκο το 1435.
Κατά την εποχή των εξερευνήσεων λιμενοδείκτες άρχισαν να εκπονούν και άλλοι χαρτογράφοι όπως Ισπανοί, Πορτογάλοι, Άγγλοι, Ολλανδοί και Γερμανοί καλύπτοντας περιοχές των εξερευνήσεων, σύμφωνα με τις πληροφορίες που συγκέντρωναν οι θαλασσοπόροι. Σημειώνεται ότι την εποχή εκείνη οι διάφοροι πορτολάνοι εκπονούνταν υπό την αιγίδα των ηγεμόνων, καλυπτόμενοι με απόλυτη μυστικότητα, τη χρήση των οποίων είχαν μόνο οι θαλασσοπόροι και οι ναύαρχοι της εποχής. Παρά ταύτα όλοι οι πορτολάνοι που είχαν φιλόδοξα και με ιδιαίτερο μόχθο εκπονηθεί μέχρι το 1500 παρουσίαζαν τα ίδια βασικά προβλήματα ως προς την ακρίβεια των υποτυπώσεων όπως στρεβλώσεις και παραμορφώσεις ακτών και νήσων που προέρχονταν κυρίως από την επίπεδη υποτύπωση παραβλέποντας την καμπυλότητα της γήινης επιφάνειας. Μπορεί βέβαια οι ανεμορομβικές ευθείες να βοηθούσαν στην προτειθέμενη κατεύθυνση - πορεία των ιστιοόρων, πλην όμως η αδυναμία μέτρησης αποστάσεων αποτελούσε το κυρίαρχο ζήτημα των θαλασσοπόρων. Τούτο οφειλόταν στο γεγονός της αδυναμίας καθορισμού ενός γεωγραφικού σημείου αναφοράς. Στο πρόβλημα αυτό την πολυπόθητη λύση έφερε η ανάκαμψη της Γεωγραφίας του Πτολεμαίου στην οποία σημείο αναφοράς έφερε τον ένα και μοναδικό μεσημβρινό της Αλεξάνδρειας που χώριζε τον κόσμο σε ανατολικό και δυτικό. Μελετώντας αυτό το αρχαίο σύγγραμμα ο σπουδαίος Φλαμανδός μαθηματικός και χαρτογράφος Γεράρδος Μερκάτορ (Gerardus Mercator, 1512-1594) και με δεδομένο πλέον τη σφαιρικότητα της Γης δεν άργησε να συλλάβει την ιδέα της διαίρεσης της επιφάνειας σε 360 μεσημβρινούς, ανοίγοντας έτσι διάπλατα το δρόμο του καθορισμού των γεωγραφικών συντεταγμένων, εκδίδοντας παράλληλα τον περίφημο παγκόσμιο χάρτη το 1569. Έτσι οι πορτολάνοι που ακολούθησαν χαρακτηρίζονταν περισσότερο ακριβείς, όπως π.χ. οι πορτολάνοι των Ολλανδών Ζαν Βαν Λουν και Νίκολας Γιανγκ Γουτ του 1698 που μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Τούτων ακολούθησε οι άριστοι για την εποχή τους πορτολάνοι του πορτογάλου Κολλιέ που εκδόθηκαν υπό τη μέριμνα του πρίγκιπα ντε Ζοανβίλ το 1844. Έκτοτε η εκπόνηση πορτολάνων άρχισε να μειώνεται δραματικά αφού τη σύνταξη και έκδοση των ναυτικών χαρτών ανέλαβαν ναυαρχεία και κρατικές υπηρεσίες των ναυτικών χωρών.
Πρώτοι ελληνικοί λιμενοδείκτες
Από τους παλαιότερους ελληνικούς ήταν εκείνος του Κερκυραίου Ιωάννη Δαφαράνα, και από τους μεταγενέστερους του Νικόλαου Κοτσοβίλλη, ο "Νέος Λιμενοδείκτης" (Ερμούπολις 1899), που περιείχε πολύ καλούς χάρτες και ναυτιλιακές οδηγίες. Πάντων όμως όλων αυτών υπερβαίνει ο οκτάτομος της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού ο λεγόμενος "Πλοηγός" που πρωτοδημοσιεύτηκε υπό τις οδηγίες του ναυάρχου Αλέξανδρου Χρυσάνθη και είχε συνταχθεί από τους διακεκριμένους συνεργάτες του, Σπυρίδωνα Λαζαρίμο και Σπυρίδωνα Μαράτο, Πλοιάρχων του τότε Βασιλικού Ναυτικού.
Αλλά και ο λιμενοδείκτης που εκπόνησε ο Έλληνας πρόξενος Ι. Ζυγωμελάς, βασισμένο στον ρωσικό αυτοκρατορικό λιμενοδείκτη (1912) με τον τίτλο "Ναυτιλιακός οδηγός των θαλασσών Μαύρης και Αζοφικής" κρίθηκε πληρέστατος, χωρίς όμως να περιέχει εικόνες.
Πηγές
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα Κατηγορία:Ναυτικοί χάρτες
Μασσαλία
thumb|250px|Άποψη της λεωφόρου Αθηνών από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Saint-Charles Η Μασσαλία (οξιτανικά Marsiho ή Marselha [maʀˈsejɔ, maʀˈsijɔ], γαλλικά Marseille [maʁsɛj]) είναι η σημαντικότερη πόλη-λιμάνι της Γαλλίας και η τρίτη σημαντικότερη (ως λιμάνι) της Ευρώπης. Βρίσκεται στον Κόλπο του Λέοντα, στη Δυτική Μεσόγειο. Με περίπου 820.000 κατοίκους πληθυσμό, η Μασσαλία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας μετά το Παρίσι και ανήκει στην ευρύτερη ιστορική περιοχή της Προβηγκίας. Ολόκληρη η αστική περιοχή γύρω από τη Μασσαλία έχει πληθυσμό περίπου 1,2 εκατομμύρια κατοίκους. Η Μασσαλία βρίσκεται σε υψόμετρο 12 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Όμως, οι λόφοι βόρεια της Μασσαλίας, ξεπερνούν και τα 700 μέτρα σε ύψος. Ανατολικά της πόλης βρίσκονται οι εκβολές του ποταμού Ροδανού.
Ίδρυση και αρχαία χρόνια
Η περιοχή κατοικείται από τη νεολιθική εποχή. Βρέθηκαν πρωτόγονες παρατάσεις σε υποβρύχιο σπήλαιο, που χρονολογούνται μεταξύ 27.000 και 19.000 π.χ. Ανασκαφές κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό έφεραν στην επιφάνεια πρωτόγονο τούβλινο οικισμό χρονολογούμενο από το 6.000 π.χ. Η πόλη της Μασσαλίας ιδρύθηκε από Έλληνες Φωκαείς περί το 600 π.Χ., με άγνωστη την ακριβή ημερομηνία ίδρυσης. Σύμφωνα με θρύλους, ο Πρωτέας είχε φύγει από την πατρίδα του Φώκαια προκειμένου να ανακαλύψει στη Μεσόγειο θέσεις κατάλληλες για την ίδρυση εμπορικών κόμβων. Ανακάλυψε τυχαία στον κόλπο του Λακιντόν ένα ρεύμα γλυκού νερού προστατευόμενο από τη φύση του με δύο ακρωτήρια. Η ενδοχώρα κατοικείτο εκείνη την εποχή από διάφορες φυλές Λιγουρίων.
Προσκλήθηκε από τον αρχηγό μιας φυλής, που μετά από συμπόσιο του πρόσφερε το χέρι της κόρης του Γκυπτίς σε γάμο. Ο Πρωτέας δέχτηκε και εγκαταστάθηκε με τη σύζυγό του σε έναν λόφο βορειότερα. Αυτός ήταν ο πυρήνας ίδρυσης της μεγάλης μητρόπολης. Η Μασσαλία εξελίχθηκε σύντομα σε μεγάλη εμπορική αποικία, και ήταν η πρώτη πόλη - κράτος της αρχαίας Ελλάδας στο σημερινό πια Γαλλικό έδαφος. Ο πληθυσμός της ξεπέρασε κατά πολύ τους 1.000 κατοίκους. Την κλασσική εποχή βλέποντας τον κίνδυνο της συμμαχίας Ετρούσκων με Κέλτες εναντίον τους, οι κάτοικοι της αποικίας συμμάχησαν με τη Ρωμαϊκή δημοκρατία.
Η Μασσαλία ήταν το εμπορικό κέντρο διανομής κρασιού και σκλάβων μεταξύ των Γαλατών και των Ρωμαίων ως το 49 π.Χ., οπότε έχασε την ανεξαρτησία της μετά την κατάληψη της πόλης από τον Ιούλιο Καίσαρα. Τα ίχνη της παλιάς Ελληνικής πόλης χάθηκαν, αφού αντικαταστάθηκαν από τον πιο σύγχρονο Ρωμαϊκό οικισμό.
Την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας η Μασσαλία εξελίχθηκε συνεχώς σε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Την αποκλειστική εξουσία είχαν 15 σύμβουλοι που εκλέγονταν από 600 γερουσιαστές. Το μεγαλύτερο μερίδιο της εξουσίας ασκούσε το προεδρείο του συμβουλίου από 3 πρόσωπα. Οι νόμοι της πόλης απαγόρευαν την κατανάλωση του κρασιού στις γυναίκες. Ο χριστιανισμός εμφανίστηκε στη Μασσαλία από τον 1ο αι. μ.χ. Έχουν ανακαλυφθεί κατακόμβες κάτω από το λιμάνι, ενώ υπάρχουν αναφορές και για χριστιανούς μάρτυρες. Η Μαρία Μαγδαληνή ίδρυσε την επισκοπή της Μασσαλίας, η οποία, το 1948, έγινε αρχιεπισκοπή.