cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περτίναξ
Ως υψηλά ιστάμενο στέλεχος του στρατού και της Συγκλήτου, προσπάθησε να δαμάσει την Πραιτωριανή Φρουρά, ώσπου αυτή αντέδρασε και τον δολοφόνησε. Μετά το θάνατό του, στον θρόνο τον διαδέχτηκε ο Δίδιος Ιουλιανός, του οποίου η διακυβέρνηση ήταν εξίσου σύντομη.
Τα πρώτα χρόνια
Η καριέρα του Περτίνακα πριν γίνει Αυτοκράτορας αναφέρεται στην «Ιστορία των Αυγούστων» (Historia Augusta) και επιβεβαιώνεται από διάφορες τοποθεσίες και επιγραφές της εποχής. Γεννήθηκε στην Άλμπα Πομπηία της Ιταλίας, γιος του απελεύθερου Χέλβιου Σουξέσσου , και ξεκίνησε ως γραμματικός. Σύντομα αποφάσισε να επιδιώξει μια καριέρα με περισσότερες προοπτικές και μέσω ενός γνωστού του έγινε στέλεχος σε στρατιωτική μονάδα. Διακρίθηκε στους Παρθικούς πολέμους, που ακολούθησαν και μετά από συνεχόμενους προβιβασμούς βρέθηκε στη Βρετανία (Λεγεώνα ΣΤ΄ Βίκτριξ), στον Δούναβη και τελικά έφορος (procurator) της Δακίας. Δέχθηκε πλήγμα ως θύμα δικών την εποχή του Μάρκου Αυρήλιου, αλλά γρήγορα επανεκλήθη για να βοηθήσει τον Κλαύδιο Πομπηιανό στους Μαρκομαννικούς Πολέμους. Το 175 τιμήθηκε με τον τίτλο του ύπατου και ως το 185 έγινε κυβερνήτης των επαρχιών Άπω και Κάτω Μοισίας, Δακίας, Συρίας και τελικά Βρετανίας.
Στη διάρκεια της δεκαετίας του 180 ο Περτίναξ είχε κερδίσει καθοριστικό ρόλο στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, αλλά ο Πραιτωριανός Σέξτος Τιγίδιος Περέννις κατάφερε να τον εκδιώξει από την πολιτική σκηνή. Τρία χρόνια αργότερα κλήθηκε στη Βρετανία, όπου ο εκεί στρατός βρισκόταν σε ανταρσία. Προσπάθησε να συνετίσει τους στασιαστές οπλίτες, όταν μια λεγεώνα αντέδρασε και επιτέθηκε στους σωματοφύλακές του, αλλά άφησε τον ίδιο απείραχτο, νομίζοντάς τον νεκρό. Όταν συνήλθε, ο Περτίναξ τιμώρησε σκληρά τους αντάρτες, κάτι που σφράγισε τη φήμη του ως αδέκαστου στρατιωτικού. Αναγκάστηκε σε παραίτηση το 187, με αφορμή το γεγονός ότι οι λεγεώνες τον θεωρούσαν υπερβολικά σκληρό μαζί τους. Στα έτη 188-189 υπήρξε ανθύπατος Αφρικής και έπειτα Πολίαρχος Ρώμης και ύπατος παρά τω αυτοκράτορι.
Ως Αυτοκράτορας
Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 190 η συμπεριφορά του Κόμμοδου άρχισε να γίνεται ασταθής, ο Περτίναξ θεωρήθηκε κατηγορούμενος στην προσπάθεια δολοφονίας του στις 31 Δεκεμβρίου 192. Η δολοπλοκία είχε εξυφανθεί από τον Πραιτωριανό Κουίντο Αιμίλιο Λαέτο, την ερωμένη του Κόμμοδου Μαρκία και τον οικονόμο του Εκλεκτό. Όταν ο φόνος επιτελέσθηκε, ο Περτίναξ, που ήταν Πολίαρχος Ρώμης, κλήθηκε εσπευσμένα από την Πραιτωριανή Φρουρά και ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας την επόμενη μέρα. Η σύντομη διακυβέρνησή του (86 ημέρες) ήταν ταραχώδης. Προσπάθησε να αντιγράψει τον Μάρκο Αυρήλιο ακολουθώντας τις συγκρατημένες παρεμβάσεις του τελευταίου και επιχείρησε να μεταρρυθμίσει το καθεστώς τροφοδοσίας της Ρώμης, συναντώντας πολύπλευρες αντιδράσεις.
Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι, όταν ο Πέρτιναξ ανέβηκε στην εξουσία, η Πραιτωριανή Φρουρά ανέμενε από αυτόν τα καθιερωμένα χρηματικά δώρα, αλλά ο ίδιος καθυστερούσε. Όταν η Φρουρά κινήθηκε για να τα διεκδικήσει, αυτός ξεπούλησε την περιουσία τού Κόμμοδου περιλαμβανομένων των παλλακίδων τού προκατόχου του (τις οποίες κατείχε για την ερωτική του ικανοποίηση). Υπερτίμησε την αξία του νομίσματος δραματικά αυξάνοντας την περιεκτικότητα αργύρου στο δηνάριο από 74% σε 87%, έτσι το καθαρό βάρος του αργύρου ανέβηκε από 2,22 σε 2,75 γραμμάρια) . Ο σκοπός της νομισματικής αυτής του παρέμβασης ήταν μακρόπνοος, αλλά δεν διατηρήθηκε μετά το θάνατό του.
thumb|right|250px|Νόμισμα της εποχής του Περτίνακος, που φέρει τη μορφή του και από την άλλη τη Θεία Πρόνοια. Επιγραφές: IMP[ERATOR] CAES[AR] P[UBLIUS] HELV[IUS] PERTIN[AX] AVG[USTUS] / PROVID[ENTIA] DEO CO[N]S[UL] II.
Ο Περτίναξ απαίτησε περισσότερη στρατιωτική πειθαρχία από τους πραίτωρες. Το Μάρτιο του 193, ενώ ο ίδιος βρισκόταν στη Όστια για να επιβλέψει τις εισαγωγές σιταριού προς τη Ρώμη, συνωμότες της φρουράς προσπάθησαν να τον αντικαταστήσουν με τον Κουίντο Σώσιο Φάλκο, αλλά ο Πέρτιναξ απέτρεψε τα σχέδιά τους εγκαίρως. Ο Φάλκο, που προδόθηκε εκ των έσω, διασώθηκε, αλλά ο αυτοκράτορας εκκαθάρισε πολλούς από τους συνεργούς του.
Σύμφωνα με την «Ιστορία των Αυγούστων», στις 28 Μαρτίου του 193 ο Περτίναξ βρισκόταν στην οικία του, όταν 300 στρατιώτες της Πραιτωριανής Φρουράς (200 κατά τον Δίωνα Κάσσιο ) διαπέρασαν τις πύλες της αναζητώντας τον. Η προσωπική φρουρά του Περτίνακα, που ήταν εν υπηρεσία και οι αξιωματούχοι του παλατιού, δεν προέβαλαν καμία αντίσταση. Ο Περτίναξ έστειλε τον Λαέτο να τους συναντήσει, αλλά αυτός συμπαρατάχτηκε αμέσως με τους αντάρτες και τον εγκατέλειψε. Οι πηγές μας αναφέρουν, πως οι στρατιώτες που συμμετείχαν στην επιχείρηση, ήταν μισθοφόροι, που είχαν λάβει μόνο τα μισά από αυτά που τους είχαν τάξει οι συνωμότες. Αν και η σύσταση που του έγινε ήταν να αποχωρήσει, ο Περτίναξ προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τους στρατιώτες, κάτι που σχεδόν κατάφερε, όταν ένας από αυτούς τον σκότωσε. Ο Περτίναξ φαίνεται, πως ήταν ενήμερος για τον κίνδυνο, που ανέλαβε την εποχή της ανόδου του στο θρόνο, γι' αυτό και δεν χρησιμοποίησε κανέναν Αυτοκρατορικό τίτλο, σώζοντας έτσι τη γυναίκα και το παιδί του από ό,τι θα επακολουθούσε μετά τον θάνατό του.
Επακόλουθα
Η Πραιτωριανή Φρουρά έβγαλε το Ρωμαϊκό θρόνο σε δημοπρασία, την οποία κέρδισε ο Δίδιος Ιουλιανός, που έγινε ο επόμενος Αυτοκράτορας. Η πράξη του αυτή ήταν αφορμή για σύντομο εμφύλιο πόλεμο, τον οποίον κέρδισε στα τέλη του 193 ο αντίπαλός του, Σεπτίμιος Σεβήρος. Μετά την είσοδό του στη Ρώμη, ο Σεβήρος αναγνώρισε τον Περτίνακα ως τον νόμιμο προκάτοχό του, εκτέλεσε αυτούς που ήταν υπεύθυνοι για το θάνατό του και απαίτησε από τη Σύγκλητο την ταφή του Περτίνακα με τιμές και, τελικά, τη θεοποίησή του. Ο Σεπτίμιος Σεβήρος υιοθέτησε το όνομα Περτίναξ σαν δικό του προσωνύμιο και για αρκετά χρόνια μετά το θάνατο τού τελευταίου διοργάνωσε αγώνες προς τιμήν του. Στο έργο του «Ο Ηγεμόνας», ο Μακιαβέλι (1469-1527) ασκεί κριτική στον τρόπο διακυβέρνησης του Περτίνακα, λέγοντας πως ήταν ανώφελα ευγενικός και άπραγος ως Αυτοκράτορας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Νικόλαος Βλάχος
Ο Νικόλαος Βλάχος (1893–1956) ήταν Έλληνας ιστορικός, συγγραφέας και καθηγητής πανεπιστημίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1893 στη Θήρα και παρακολούθησε τα πρώτα του μαθήματα στο Μεσολόγγι. Στη συνέχεια μετέβη στην Αθήνα όπου σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου. Την περίοδο από το 1922 έως το 1925 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία με ειδίκευση στη μεθοδολογία της ιστορίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα και από το 1937 διετέλεσε καθηγητής ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο ενώ από το 1939 στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πέθανε το 1956 στην Αθήνα.
Έγραψε επιστημονικά έργα και μελέτες σχετικά με τη φιλοσοφία και τη μεθοδολογία της ιστορίας. Το σημαντικότερο έργο του ήταν το Ιστορία των κρατών της χερσονήσου του Αίμου 1908-1914 (α΄ τόμος, 1954). Ο δεύτερος τόμος δεν ολοκληρώθηκε λόγω του θανάτου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Λάρισα Φρικωνίς
Η Λάρισα Φρικωνίς ήταν αρχαία Ελληνική πόλη κατά την εποχή του Χαλκού (3η χιλιετία π.Χ.) που βρίσκεται στην σημερινή επαρχία Σμύρνης, στην Τουρκία. Τα ερείπια της πόλης βρίσκονται σε μια κορυφή λόφου δίπλα στο σημερινό χωριό Buruncuk. Ο κεντρικός δρόμος προς το Τσανάκκαλε από την Σμύρνη φτέρει τον ίδιο λόφο, κάνοντας μια σημαντική καμπύλη στα βορειοδυτικά. Πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι η Λάρισα βρίσκεται πολύ κοντά στον Έρμο ποταμό, που σχημάτιζε μια εύφορη πεδιάδα στο δικό της δέλτα, με το αλλουβιακό έδαφος να μεταφέρεται από την ενδοχώρα της Μ.Ασίας.
Η πόλη χτίστηκε κατά την τρίτη χιλιετία π.Χ. Επέζησε σε όλες τις περσικές και Ελληνιστικές περιόδους, αν και καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου το 405 π.Χ. Η Λάρισα ανοικοδομήθηκε μετά τον πόλεμο αλλά καταστράφηκε από τους Κέλτες το 279 π.Χ. Είναι γνωστή ως μία από τις δώδεκα πόλεις της Αιολικής Γης.
Οι πρώτες ανασκαφές στη Λάρισα ξεκίνησαν το 1902 από Σουηδούς και Γερμανούς αρχαιολόγους. Τα ευρήματα μεταφέρθηκαν για έρευνες στη Στοκχόλμη και στα αρχαιολογικά μουσεία της Κωνσταντινούπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Αιολίδας Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία
Εθνοσυνέλευση (Γαλλία)
Η γαλλική Εθνοσυνέλευση (γαλλικά: Assemblée nationale) είναι η κάτω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της Γαλλίας υπό την Πέμπτη Δημοκρατία. Το άλλο είναι η Γερουσία (Sénat).
Υπάρχουν 577 députés, που ο καθένας εκλέγεται σε μια μονομελή περιφέρεια μέσω ενός συστήματος δύο γύρων. 289 έδρες χρειάζονται ωσαύτως για την πλειοψηφία. Της συνέλευσης προεδρεύει ο πρόεδρος (τρεχόντως ο Φρανσουά ντε Ρουζύ), κανονικά από το μεγαλύτερο κόμμα που εκπροσωπείται, βοηθούμενος από αντιπροέδρους από όλο το αντιπροσωπευόμενο πολιτικό φάσμα.
Η θητεία της Εθνοσυνέλευσης είναι πέντε έτη· όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να διαλύσει την Συνέλευση (προκηρύσσοντας έτσι εκλογές) εκτός αν την είχε διαλύσει τους προηγούμενους δώδεκα μήνες. Αυτό το μέτρο γίνεται σπανιότερο από τότε που το δημοψήφισμα του 2000 μείωσε την θητεία του Προέδρου από επτά σε πέντε έτη : ένας Πρόεδρος συνήθως έχει μια εκλεγμένη πλειοψηφία στην Συνέλευση που εκλέγεται δύο μήνες μετά από εκείνον, και θα ήταν άσκοπο να την διαλύσει για εκείνους τους λόγους.
Η επίσημη έδρα της Εθνοσυνέλευσης είναι το Palais Bourbon δίπλα στο Σηκουάνα, άλλα γειτονικά κτίρια χρησιμοποιούνται εξίσου, όπως το Immeuble Chaban-Delmas στο δρόμο Université. Φυλάσσεται από τη γαλλική δημοκρατική φρουρά.
Ακολουθώντας το έθιμο που άρχισε η πρώτη γαλλική Εθνοσυνέλευση στη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης, τα "αριστερά" κόμματα κάθονται στο αριστερό χέρι του Προέδρου, και τα "δεξιά" κόμματα στο δεξί του χέρι. 'Ετσι, η τοποθέτηση των καθισμάτων αντιστοιχεί ευθέως με το πολιτικό φάσμα που εκπροσωπείται στην Εθνοσυνέλευση.
Σχέση με την εκτελεστική εξουσία
Το Σύνταγμα της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας αύξησε πολύ την δύναμη της εκτελεστικής εξουσίας προς ζημία του Κοινοβουλίου, σε σύγκριση με προηγούμενα συντάγματα (Τρίτη και Τέταρτη Δημοκρατία).
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αποφασίσει να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει νέες νομοθετικές εκλογές. Αυτό θεωρείται τρόπος για να επιλύει κρίσεις κατά τις οποίες η Συνέλευση δεν μπορεί να αποφασίσει για μια καθαρή πολιτική κατεύθυνση. Αυτή η πιθανότητα σπάνια συμβαίνει. Η τελευταία διάλυση ήταν από τον Ζακ Σιράκ το 1997, λόγω μη-δημοφιλίας του πρωθυπουργού Αλέν Ζιπέ· Παρόλα αυτά το σχέδιό του απέτυχε, και η νεοεκλεγείσα πλειοψηφία ήταν εναντίον του Σιράκ.
Η Εθνοσυνέλευση μπορεί να ανατρέψει την εκτελεστική κυβέρνηση (η οποία αποτελείται από τον Πρωθυπουργό και άλλους υπουργούς) με μια πρόταση μομφής (motion de censure). Για αυτό τον λόγο, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του προέρχονται απαραιτήτως από το κυρίαρχο κόμμα ή συνασπισμό στην συνέλευση. Σε περίπτωση διαφορετικού κόμματος μεταξύ προέδρου και συνέλευσης, άυτό οδηγει σε μια κατάσταση γνωστή ως συγκατοίκηση· αυτή η κατάσταση, η οποία έχει συμβεί τρεις φορές (δις υπό τον Μιτεράν, άπαξ υπό τον Σιράκ), είναι σπανιότερη τώρα που η προεδρική και η κοινοβουλευτική θητεία έχουν την ίδια διάρκεια και από το 2002 το κόμμα στο οποίο ανήκει ο Πρόεδρος της Γαλλίας έχει πάντοτε μία σταθερή πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση πράγμα που δίνει στον πρόεδρο υπέρτατες εξουσίες και τον πλήρη έλεγχο από αυτόν της κυβέρνησης και περιορίζει τον πρωθυπουργό σε δευτερεύων ρόλο.
Ενώ motions de censure περιοδικά ακτατίθενται από την αντιπολίτευση μετά από δραστηριότητες της κυβέρνησης τις οποίες κρίνει ακατάλληλες, είναι απολύτως ρητορικές· η κομματική πειθαρχία διασφαλίζει ότι, κατά την διάρκεια μιας κοινοβουλευτικής θητείας, η κυβέρνηση δεν ανατρέπεται ποτέ από την Συνέλευση. Από την έναρξη της Πέμπτης Δημοκρατίας, έχει υπάρξει μόνο μια επιτυχής motion de censure, το 1962 ενάντια στο δημοψήφισμα για τηνν μέθοδο εκλογής του Προέδρου, και ο πρόεδρος Σαρλ ντε Γκολ διέλυσε την Συνέλευση μέσα σε λίγες ημέρες.
Η Κυβέρνηση (συνήθως ο υπουργός αρμόδιος για τις σχέσεις με το Κοινοβούλιο) συνήθιζαν να ορίζουν τις προτεραιότητες της ατζέντας για τις συνεδριάσεις της Συνέλευσης, εκτός από μια ημέρα κάθε μήνα. Στην πράξη, δεδομένου του αριθμού των αντικειμένων προτεραιότητας, σημαινε ότι πρόγραμμα της Συνέλευσης καθοριζόταν σχεδόν αποκλειστικά από τον εκτελεστικό κλάδο· τα νομοσχέδια έχουν μόνο μια ευκαιρία για να εξεταστούν αν προτείνονταν ή υποστηρίζονται από την εκτελεστική εξουσία. Αυτό, όμως, τροποποιήθηκε στις 23 Ιουλίου 2008. Υπό το τροποποιημένο σύνταγμα, η κυβέρνηση θέτει τις προτεραιότητες για δύο εβδομάδες τον μήνα. Another week is designated for the Assembly's "control" prerogatives (consisting mainly of verbal questions addressed to the government). And the fourth one is set by the Assembly. Also, one day per month is set by a "minority" (group supporting the government but which isn't the biggest group) or "opposition" (group having officially declared it didn't support the government) group.
Εκλογές
Για να εκλεγεί στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, ένας υποψήφιος πρέπει να συγκεντρώσει τουλάχιστον 50% των ψήφων, με προσέλευση του εκλογικού σώματος κατά τουλάχιστον 25% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους. Εάν ουδείς εκλεγεί στον πρώτο γύρο, those who poll in excess of 12.5% of the registered voters in the first-round vote are entered in the second round of voting. If no candidate comply such conditions, the two highest-placing candidates advance to second round. In the second round, the candidate who receives the most votes is elected. Each candidate is enrolled along with a substitute, who takes the candidate's place in the event of inability to represent the constituency, when the deputy becomes minister for example.
The organic law of 10 July 1985 established a system of party-list proportional representation within the framework of the département. It was necessary within this framework to obtain at least 5% of the vote to elect an official. However, the legislative election of 1986, carried out under this system, gave France a new majority which returned to the plurality voting system. There are 570 elected officials of the departments, five representatives of the overseas collectivities (two for French Polynesia, one for Wallis and Futuna, one for Saint Pierre and Miquelon and one for Mayotte) and two for New Caledonia since 1986. --> <!--
Οι παροχές και τα προνόμια των μελών
Τα μέλη της Συνέλευσης λαμβάνουν αποδοχές 7.043,69 ευρώ ανά μήνα ($ 10.389,49). Υπάρχει επίσης η "αποζημίωση σχετικά με επίσημες δαπάνες" ("IRFM" – indemnité représentative de frais de mandat) 5.867,39 ερώ ανά μήνα ($ 8.654,44) για να πληρωθούν κόστη σχετικά με το αξίωμα, και τελικά ένα σύνολο 8.949 ευρώ ανά μήνα ($ 11.884,07) για την πληρωμή έως και 5 υπαλλήλων. Επίσης έχουν ένα γραφείο στην Εθνοσυνέλευση, πολλά πλεονεκτήματα αναφορικά με τις μεταφορές και την επικοινωνία, την κοινωνική ασφάλιση, a pension fund and unemployment insurance specific. Under Article 26 of the Constitution, deputies, like Senators, are protected by parliamentary immunity. In the case of an accumulation of mandates, a member cannot receive a wage of more than 9 779.11 euros (USD 14,424.25).
Accumulation of mandates and minimum age
See Cumul des mandats
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Γαλλίας
Εσπόρτε Κλούμπε Μπαΐα
Η Εσπόρτε Κλούμπε Μπαΐα (πορτογαλικά: Esporte Clube Bahia) είναι μία βραζιλιάνικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Σαλβαδόρ, Μπαΐα. Αγωνίζεται στο πολιτειακό πρωτάθλημα Καμπεονάτο Μπαϊάνο και στην ανώτερη εθνική κατηγορία της Βραζιλίας, Σέριε Α.
Η Μπαΐα έχει κερδίσει δύο φορές το πρωτάθλημα Βραζιλίας: μία το 1959 και μία το 1988. Έχει συμμετάσχει 3 φορές στο Κόπα Λιμπερταδόρες, έχοντας ως καλύτερη επίδοση την παρουσία της στην προημιτελική φάση το 1989. Η Μπαΐα έχει επίσης κερδίσει 44 φορές το πολιτειακό πρωτάθλημα Καμπεονάτο Μπαϊάνο, έχοντας το ρεκόρ κατακτήσεων.
Η δεκαετία του 2000 ήταν πολύ άσχημη για την ομάδα καθώς κέρδισε μόνο ένα πολιτειακό τίτλο. Επιπρόσθετα, το 2003 διαβαθμίστηκε στη Σέριε Β και το 2005 διαβαθμίστηκε για πρώτη φορά στη Σέριε Γ, παραμένοντας για δύο περιόδους στην τότε χαμηλότερη εθνική κατηγορία του βραζιλιάνικου συστήματος ποδοσφαίρου. Το 2007 επέστρεψε στη Σέριε Β και το 2010 στη Σέριε Α.
Έδρα της ομάδας από το 1951 είναι το στάδιο Estádio Fonte Nova (χωρητικότητας 66080 θεατών), αλλά λόγω μιας καταστροφής που προκλήθηκε στο στάδιο το 2007, αγωνίζονται στο Estádio de Pituaçu. Η παραδοσιακή στολή της ομάδας αποτελείται από άσπρες φανέλες με μπλε παντελονάκια και κόκκινες κάλτσες. Η ομάδα έχει μια μακροχρόνια αντιπαλότητα με την Εσπόρτι Κλούμπι Βιτόρια, η οποία προέρχεται από την ίδια πολιτεία. Η αντιπαλότητα των δύο ομάδων είναι από τις πιο έντονες στη χώρα. Τα μεταξύ τους παιχνίδια είναι γνωστά σαν Ba–Vi ("Ba" για Bahia και "Vi" για Vitória).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1931 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1931
ΦΚ Ραντνίτσκι Ομπρένοβατς
Η ΦΚ Ραντνίτσκι Ομπρένοβατς είναι μια σερβική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ομπρένοβατς, Σερβία. Ιδρύθηκε το 1927. Έδρα της ομάδας είναι το Stadion pored Kolubare, χωρητικότητας 6000 θεατών. Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας είναι η κατάληψη της 12ης θέσης στο πρωτάθλημα Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου την περίοδο 2002-03 και η συμμετοχή στα προημιτελικά στο Κύπελλο Σερβίας και Μαυροβουνίου.
Σταροχώρι Αχαΐας
Με το όνομα Σταροχώρι υπάρχουν δύο οικισμοί στην Αχαΐα:
* Οι δύο αυτοί οικισμοί είναι όμοροι, με μικρή απόσταση μεταξύ τους, και αποτελούν μέρος της Τοπικής Κοινότητας Σταροχωρίου του Δήμου Ερυμάνθου.
Σταροχωρι Αχαιας
Λόξυγκας
Ο λόξυγκας (ή λόξιγκας) είναι ανακλαστική κίνηση που προκαλείται από ανεξέλεγκτες συσπάσεις του διαφράγματος, με μικρές εισπνοές αέρα, και έχει ως αποτέλεσμα χαρακτηριστικό ήχο. Συμβαίνει στους ανθρώπους αλλά και σε άλλα θηλαστικά. Στους ανθρώπους είναι συχνό φαινόμενο σε μωρά, ιδίως μετά τη λήψη τροφής. Η διάρκεια του λόξυγκα είναι από 5 - 15 λεπτά, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις διαρκεί πολύ περισσότερο και είναι ενοχλητικός.
Στις περισσότερες περιπτώσεις ο λόξυγκας δεν προκαλεί προβλήματα. Σε λίγες περιπτώσεις ο λόξυγκας αποτελεί αντίδραση σε ασθένειες.
Κατηγορία:Συμπτώματα Κατηγορία:Αντανακλαστικά
Άρκολε
Το Άρκολε (ιταλικά: Arcole) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Τζουζέπε Πέλλα
Ο Τζουζέπε Πέλλα (Giuseppe Pella, 18 Απριλίου 1902 - 31 Μαΐου 1981) ήταν Ιταλός Χριστιανοδημοκράτης πολιτικός που υπηρέτησε ως ο 31ος πρωθυπουργός της Ιταλίας από το 1953 έως το 1954. Διετέλεσε επίσης Υπουργός Οικονομικών, Προϋπολογισμού και Εξωτερικών Υποθέσεων τηνδεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ο Πέλλα υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 1954 έως το 1956 μετά το θάνατο του Αλτσίντε ντε Γκάσπερι.
Ο Πέλλα θεωρείται ευρέως ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς στην μεταπολεμική ιστορία της Ιταλίας. Οι φιλελεύθερες οικονομικές και νομισματικές πολιτικές του επηρέασαν έντονα την ιταλική ανοικοδόμηση και το επακόλουθο οικονομικό θαύμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί του 20ού αιώνα
Λάπας
Ο Λάπας (πέθανε το 1785) ήταν κλεφταρματολός του Ολύμπου, πρωτοπαλίκαρο του Πάνου Ζήδρου. Η καταγωγή του ήταν από το Λιτόχωρο. Οργάνωσε δικό του σώμα κλεφτών μαζί με τον Τρίψα. Στη διάρκεια των Ορλωφικών κατέφυγε στον Ασπροπόταμο, από όπου κατάφερε πλήγματα στους Τούρκους σε βαθμό τέτοιο, που ο Σουλτάνος με διάταγμα ζήτησε επειγόντως να φέρουν το Λάπα στην Κωνσταντινούπολη.
Αρχικά ο Λάπας κρύφτηκε στο σπίτι κάποιου Αλβανού στη Θεσσαλία, προδόθηκε όμως και παραδόθηκε στον Πασά στα Ιωάννινα. Ενώ οδηγούνταν μαζί με τον Τρίψα στα Γιάννενα, απελευθερώθηκε σε επιχείρηση Σουλιωτών, με επικεφαλής το Γιώργο Μπότσαρη. Ο Λάπας, όντας καταζητούμενος από την Πύλη, συνέχισε τους αγώνες του. Σκοτώθηκε το 1785 κοντά στα Γρεβενά, στα βουνά της Πίνδου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Πιερίας Κατηγορία:Κλεφταρματολοί του Ολύμπου
Σούπερ Λιγκ Δυτικής Ασίας
Η Σούπερ Λιγκ Δυτικής Ασίας (αγγλικά: West Asia Super League, WASL) είναι διεθνές πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης που διοργανώνεται από τη FIBA Asia, που αποτελείται από συλλόγους από τη Δυτική Ασία και τις περιοχές του Κόλπου, συν τους εκπροσώπους της Ινδίας και του Καζακστάν. Το πρωτάθλημα ανακοινώθηκε το 2022 και ξεκίνησε με την εναρκτήρια σεζόν από το Δεκέμβριο.
Το πρωτάθλημα αποτελείται από 18 ομάδες, χωρισμένες σε δύο υποζώνες. Οι πρωταθλητές και οι δευτεραθλητές κάθε σεζόν προκρίνονται για το Κύπελλο Πρωταθλητριών Καλαθοσφαίρισης Ασίας.
Ιστορία
Στις 31 Μαρτίου 2022, η FIBA ανακοίνωσε τη δημιουργία της Σούπερ Λιγκ Δυτικής Ασίας. Η εταιρεία eVulpa με έδρα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ορίστηκε ως εταίρος για τα εμπορικά της δικαιώματα.
Η εναρκτήρια σεζόν ξεκίνησε στις 19 Δεκεμβρίου 2022 και ολοκληρώθηκε το Μάιο του 2023, με συνολικά 18 ομάδες να παίζουν τη σεζόν 2022-2023. Η Κουβέιτ ΣΚ ήταν ο εναρκτήριος πρωταθλητής του Πρωταθλήματος Κόλπου, ενώ η Αλ Ριάντι Μπεϊρούτ κέρδισε τον εναρκτήριο τίτλο του Πρωταθλήματος Δυτικής Ασίας. Το πρώτο Final Eight φιλοξενήθηκε στο Ντουμπάι.
Αποτελέσματα
Η Σούπερ Λιγκ Δυτικής Ασίας έχει τρεις πρωταθλητές κάθε σεζόν: τον νικητή του Πρωταθλήματος Κόλπου, του Πρωταθλήματος Δυτικής Ασίας και τον γενικό νικητή, που βγαίνει νικητής από το τελικό στάδιο.
Ρεκόρ
Ευρύτερη νίκη
Νεότερος παίκτης που εμφανίστηκε σε παιχνίδι
Περισσότεροι πόντοι σε ένα παιχνίδι
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών
Ουφίτσι
Το Ουφίτσι (Uffizi) είναι ανάκτορο της Φλωρεντίας, που στεγάζει ένα από τα παλαιότερα μουσεία - πινακοθήκες στον κόσμο, την Galleria degli Uffizi. Τα έργα που εκτίθενται στο μουσείο καλύπτουν χρονικά την περίοδο από τον 13ο μέχρι τον 18ο αιώνα και συνθέτουν μία από τις σημαντικότερες συλλογές αναγεννησιακής τέχνης.
Ιστορία
Η κατασκευή του παλατιού Ουφίτσι ξεκίνησε το 1560 από τον Τζόρτζιο Βαζάρι κατόπιν παραγγελίας του δούκα της Τοσκάνης Κόζιμο Α' των Μεδίκων και ολοκληρώθηκε το 1581. Μέρος των θησαυρών της οικογενείας των Μεδίκων είχε διασκορπιστεί κατά τη διάρκεια της εξορίας της και ανακτήθηκε εν μέρει από τον Κόζιμο Α΄ κατά την περίοδο της ηγεμονίας του (1532-74). Αρχικά, το παλάτι είχε ως στόχο να στεγάσει γραφεία (uffizi). Μετά το θάνατο του Βαζάρι και του Κόζιμο το 1574, την ολοκλήρωση του έργου ανέλαβε ο αρχιτέκτονας Μπερνάρντο Μπουονταλέντι κάτω από την επίβλεψη του δούκα Φραντσέσκο Α΄ των Μεδίκων, ο οποίος αποφάσισε το 1581 να μεταφέρει τη συλλογή του έργων τέχνης και πολύτιμων αντικειμένων από το studiolo (σπουδαστήριο) που είχε φτιάξει στο Παλάτσο Βέκιο, σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο του Ουφίτσι, τη λεγόμενη Tribuna. Τα επόμενα χρόνια, η συλλογή του Ουφίτσι εμπλουτίστηκε σημαντικά. Το 1677, ο Κόζιμο Γ΄ μετέφερε επίσης ένα τμήμα της συλλογής αρχαίων αγαλμάτων των Μεδίκων από τη Ρώμη στο Ουφίτσι. Μετά τη διαδοχή της δυναστείας των Μεδίκων από αυτή των Αψβούργων, κατά την ηγεμονία του Πέτρου Λεοπόλδου (1765-1790), ξεκίνησε μία σημαντική προσπάθεια ανασυγκρότησης των συλλογών της πινακοθήκης και η ταξινόμηση των έργων ανάλογα με την καλλιτεχνική σχολή που εκπροσωπούσαν. Στο έργο αυτό είχε συμβολή ο ιστορικός τέχνης αββάς Λουίτζι Λάντσι.
Η Τριμπούνα (Tribuna) του Ουφίτσι
μικρογραφία |Η Tribuna του Uffizi-Πίνακας του Johann Zoffany|269x269εσ Η Tribuna του Uffizi είναι ένα οκταγωνικό δωμάτιο και είναι το παλαιότερο τμήμα της γκαλερί στην Φλωρεντία. Σχεδιάστηκε το 1584 από τον Bernardo Buontalenti για τον Φραντσέσκο Α΄ των Μεδίκων, με σκοπό  να φιλοξενήσει τις αρχαιολογικές συλλογές  και το περιεχόμενο του Σπουδαστηρίου του Παλάτσο Βέκιο (Palazzo Vecchio). Αργότερα όλα τα πολύτιμα εκθέματα από τις συλλογές των Μεδίκων μεταφέρθηκαν εκεί. Θεωρείται, σαν ο πρώτος χώρος στην ιστορία που πληρούσε τα πρότυπα μουσείου με αποτέλεσμα να λειτουργήσει σαν οδηγός για τα σύγχρονα κέντρα τέχνης των διαφόρων ιδρυμάτων. Ο περίπλοκος διάκοσμος της οκταγωνικής αίθουσας αντικατοπτρίζει μια αλληγορία του σύμπαντος, εκθέτοντας σε καίριες θέσεις τα τέσσερα στοιχεία: αέρας, γη, νερό, φωτιά: Και όλα αυτά τα στοιχεία υποτάσσονται στην γνώση του ανθρώπινου όντος, το οποίο με την δεξιοτεχνία του τα μετατρέπει σε πολύτιμα αντικείμενα τέχνης. Στο κέντρο του δωματίου ήταν ένας οκταγωνικός ναΐσκος διακοσμημένος με πολύτιμους λίθους και χρυσό, ενώ στους τοίχους ήταν τοποθετημένοι οι καλύτεροι ζωγραφικοί πίνακες της εποχής. Τα γλυπτά της αρχαιότητας είχαν την δική τους θέση στο χώρο, καθώς υπήρχαν θήκες και ράφια για να εκτίθενται αρχαία κοσμήματα, πολύτιμοι λίθοι και καμέες.
Η Πινακοθήκη
Toν Ιούλιο του 1737 πεθαίνει ο Τζαν Γκαστόνε των Μεδίκων ( Gian Gastone de' Medici), τελευταίος στη σειρά της διαδοχής στη δυναστεία των Μεδίκων. Μένει μόνη κληρονόμος η αδελφή του Άννα Μαρία Λουΐζα (Λουδοβίκα) των Μεδίκων (Anna Maria Luisa ( Ludovica ) de 'Medici ). Τότε, όλα τα υπάρχοντα των Μεδίκων, συμπεριλαμβανομένων κτηρίων, χρημάτων, κοσμημάτων και συλλογών έργων τέχνης αλλά και εδαφών του πρώην Δουκάτου του Ουρμπίνο, περιέρχονται στην Άννα Μαρία Λουδοβίκα (Πριγκίπισσα του Παλατινάτου). Η ιδία, ήταν λάτρης της τέχνης και βλέποντας την κατάσταση των άλλων Βασιλικών Οίκων, οι οποίοι έχουν ξεπουλήσει  κυριολεκτικά όλους τους  καλλιτεχνικούς και τους πολιτιστικούς θησαυρούς τους, δείχνει διορατικότητα και με μια αξιοσημείωτη πράξη της υπογράφει το γνωστό οικογενειακό σύμφωνο Patto di Famiglia σε συνεργασία με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία  και τον Φραγκίσκο της Λωρραίνης. Σύμφωνα με αυτό υπάρχει απαράβατος όρος ότι όλη η προσωπική περιουσία των Μεδίκων, που παραχωρήθηκε από την ιδία στη δυναστεία της Λορένης, δεν θα μεταφερθεί ποτέ έξω από τη Φλωρεντία. Έτσι ξεκινά η ιστορία της Πινακοθήκης Ουφίτσι η οποία έγινε δημοσίως προσβάσιμη το 1769, αν και ήταν ανοιχτή για το κοινό, κατόπιν αίτησης, ήδη από το 16ο αιώνα. Μετά την ένωση της Ιταλίας το 1861, γλυπτά και άλλα έργα τέχνης μεταφέρθηκαν από το Ουφίτσι σε άλλα μουσεία της πόλης, με αποτέλεσμα να περιοριστεί η συλλογή της, κυρίως σε έργα ζωγραφικής. Το 1993, ορισμένες αίθουσες της πινακοθήκης υπέστησαν φθορά από έκρηξη βόμβας και ειδικότερα η αίθουσα Νιόβη.
Έργα της πινακοθήκης παρουσιάζονται στο λήμμα "Κατάλογος έργων του Ουφίτσι".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλάτια στην Τοσκάνη Κατηγορία:Φλωρεντία Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία
Προφορική λογοτεχνία
Η προφορική ή λαϊκή λογοτεχνία ως τμήμα της προφορικής παράδοσης, περιέχει τις πλέον σύνθετες, ειδολογικά διακριτές, μορφές προφορικού λόγου. Στην προφορική λογοτεχνία έχουμε να κάνουμε με μία νέα παραλλαγή του ίδιου έργου, που διαρκώς αλλάζει από στόμα σε στόμα αλλά ο κεντρικός πυρήνας του παραμένει αμετάβλητος.
Έργα
Το έργο που εντάσσεται στη λαϊκή παράδοση είναι ομαδικό. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει δημιουργός, εκείνος που εμπνεύστηκε το έργο, αλλά ότι ταυτίζεται με την κοινωνία όπου ζει. Στο έργο του δεν εκφράζει τις προσωπικές του εμπειρίες, αλλά τη γενική αντίληψη που έχει για τον κόσμο η κοινωνική ομάδα όπου ανήκει. Δεν προσπαθεί να επινοήσει νέα θέματα, δεν έχει προσωπικό ύφος. Για τον λόγο αυτόν, το έργο της λαϊκής παράδοσης αφενός εκφράζει τις κοινές αντιλήψεις και αφετέρου δεν τελειώνει μόλις φύγει από τα χέρια του δημιουργού του. Περνάει στη χρήση των πολλών, που το κατεργάζονται και το προσαρμόζουν ακόμα περισσότερο στο κοινό αίσθημα. Από την άλλη πλευρά, στα έργα της λόγιας παράδοσης οι γνώσεις, οι σκέψεις, τα συναισθήματα και τα έργα των ανθρώπων συχνά παραδίδονται με την υπογραφή και τη σφραγίδα μιας προσωπικότητας και αναγνωρίζουμε σε αυτά, εκτός από την πείρα, το ιδίωμα του συγκεκριμένου ατόμου που το δημιούργησε. Το έργο της λόγιας παράδοσης διαποτίζεται βέβαια από τις ιστορικές πραγματικότητες και τις καλλιτεχνικές τάσεις της εποχής και του τόπου, εκφράζει όμως τον τρόπο με τον οποίο βλέπει, συναισθάνεται και εξηγεί τον κόσμο ο δημιουργός του. Εκφράζει δηλαδή, τις ατομικές εμπειρίες του δημιουργού του. Η λαϊκή και η λόγια παράδοση συνδέονται καθώς παρατηρείται μια αδιάκοπη ανταλλαγή μεταξύ τους. Εκείνο που προσδιορίζει πότε υπερισχύει και πότε όχι ο λαϊκός πολιτισμός είναι η μορφή της κοινωνίας.
Είδη
Στα είδη της λαϊκής λογοτεχνίας συγκαταλέγονται τα παραμύθια, τα δημοτικά τραγούδια, οι παροιμίες, τα ξόρκια, οι ευχές και οι κατάρες, εκφραστικές χειρονομίες και κινήσεις, οι μύθοι, οι ευτράπελες διηγήσεις, οι θρύλοι, οι λαογραφικές λέξεις και τα αινίγματα. Για να ενταχθεί στη λαϊκή λογοτεχνία ένα είδος, δύο είναι τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να έχει:
Εδώ χρειάζεται να επισημανθεί ότι δύο παραλλαγές δεν είναι ποτέ ίδιες μεταξύ τους. Τα δύο ανωτέρω χαρακτηριστικά βοηθούν στο να διακρίνουμε τα είδη της λαϊκής λογοτεχνίας από τα είδη του ονομαζόμενου λόγιου πολιτισμού, και να τα ξεχωρίσουμε από τα είδη της μαζικής κουλτούρας. Τα είδη της λαϊκής λογοτεχνίας αποτελούν μία μορφή ψυχαγωγίας των μελών μίας κοινωνίας. Δεν είναι είδη διασκέδασης, αλλά κυρίως διαπαιδαγώγησης των νεότερων μελών της κοινότητας.
Λογοτεχνια
Δήμος Κρυονερίδας
Ο Δήμος Κρυονερίδας ήταν δήμος του νομού Χανίων που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αποκορώνου. Βρισκόταν στα ανατολικά του νομού Χανίων και είχε σαν έδρα τις Βρύσες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 2.330 κατοίκους και έκταση 67.561 στρέμματα.
Ο δήμος περιλάμβανε 6 δημοτικά διαμερίσματα:
Νεοχώρι Νεοχωρίου Ηλείας
Το Νεοχώρι Νεοχωρίου είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 10 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ταξιαρχών. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Νεοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 345 κατοίκους.
Σημείωση
Στο δήμο Ζαχάρως υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Νεοχώρι Ξηροχωρίου.
Αθανάσιος Καμπαφλής
Ο '''Αθανάσιος Ε. Καμπαφλής''' (Δεσφίνα 1915-Βύρωνας, 10 Φεβρουαρίου 1993) ήταν Έλληνας πολυσύνθετος αθλητής, πρωταθλητής της ελληνορωμαϊκής πάλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελληνορωμαϊκής πάλης Κατηγορία:Έλληνες παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σφυροβολίας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αθλητές στίβου Εθνικού ΓΣ Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της λιθοβολίας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του βάδην Κατηγορία:Αθλητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Πάλσαρ
thumb|left|Κύκλος εκπομπής ακτινοβολίας γάμμα από τον Πάλσαρ των Ιστίων thumb|right|250px|Ο πάλσαρ Βέλα, φωτογραφημένος στο μήκος κύματος των ακτίνων Χ. Διακρίνεται δεξιά ο πίδακας ύλης από τους πόλους του αστέρα. Οι πάλσαρ είναι αστέρες νετρονίων με ισχυρό μαγνητικό πεδίο που περιστρέφονται ταχύτατα γύρω από άξονα και καθώς τους παρατηρούμε από τη Γη καταγράφουμε αλληλουχία σχεδόν περιοδικών παλμών. Είναι μία κατηγορία παλλόμενων ουράνιων ραδιοπηγών, ουράνια δηλαδή σώματα που εκπέμπουν ανιχνεύσιμη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία με τη μορφή ραδιοφωνικών κυμάτων. Οι πάλσαρ ξεχωρίζουν από όλες τις άλλες ουράνιες πηγές επειδή παρατηρούμε από αυτούς ταχύτατους περιοδικούς παλμούς σε διάφορες περιοχές ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, με περιόδους από χιλιοστά του sec (msec), μέχρι μερικά δευτερόλεπτα, σε αντιδιαστολή προς όλα τα άλλα ουράνια σώματα που εμφανίζουν περιόδους κάθε είδους μεταβολών (περιστροφής κλπ.) της τάξεως των ωρών και άνω. Από τη λέξη pulse (= παλμός) προέρχεται και η ονομασία τους: pulsar = PULSating stAR (παλλόμενος αστέρας), ενώ καταγράφονται με το σύμβολο PSR ακολουθούμενο με την ορθή αναφορά τους εκφρασμένη σε χρόνο δευτερολέπτων. Στην ελληνική επιχειρήθηκε, χωρίς να επικρατήσει, ο όρος παλμίτης αστέρας.
Η ανακάλυψη, εν έτει 1967, του πρώτου πάλσαρ έγινε στο ραδιοαστρονομικό αστεροσκοπείο του Κέιμπριτζ από τη Βορειοϊρλανδή αστρονόμο Τζόσελυν Μπελ, τότε φοιτήτρια, και τον καθηγητή της Άντονυ Χιούις, ο οποίος έλαβε και το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για την υλοποίηση τεχνικής που οδήγησε στην ανακάλυψη των πάλσαρ. Η παρατηρούμενη κανονικότητα της εκπομπής ακτινοβολίας από τα άστρα αυτά, οδήγησε αρχικά στην εξέταση του ενδεχόμενου να πρόκειται για προσπάθειες εξωγήινων να επικοινωνήσουν με άλλους πολιτισμούς. Σύντομα όμως έγινε αντιληπτό ότι οι πάλσαρ είναι αστέρες νετρονίων, και η κανονικότητα της περιόδου της ακτινοβολίας τους προέρχεται από το γεγονός ότι αυτή ακολουθεί την ταχύτατη περιστροφή του άστρου γύρω από τον εαυτό του.
Μέχρι σήμερα έχουν ήδη καταγραφεί περισσότεροι από 400 πάλσαρ, που ανήκουν όλοι τους στον δικό μας Γαλαξία. Οι περίοδοι αυτών, δηλαδή ο χρόνος μεταξύ δύο εκπομπών, είναι της τάξεως από 1,5 msec (χιλιοστό του δευτερολέπτου) μέχρι και 3 sec. Οι παλμοί εκπομπής τους φθάνει από 1/100 μέχρι το 1/10 της περιόδου τους. Η συχνότητα εκπομπής τους καλύπτει όλο το φάσμα των μηκών κύματος της ραδιοαστρονομίας και οι μορφές τους ποικίλουν από απλές μέχρι σύνθετες. Για παράδειγμα ο πάλσαρ PSR B0531+21 που βρίσκεται στο νεφέλωμα Μ1 εκπέμπει στη συχνότητα ορατού φάσματος, καθώς και στις συχνότητες των ακτίνων Χ και γ. Η κανονικότητα της εκπομπής τους δεν είναι δυνατό να ερμηνευθεί αλλιώς, παρά ως αποτέλεσμα της ταχύτατης περιστροφής τους (και εξ αυτού συνάγεται ότι για να είναι σταθεροί έχουν διάμετρο μόλις μερικές δεκάδες χιλιόμετρα). Τέτοιες υπάρξεις αστέρων είχαν προβλεφθεί από τους αστρονόμους από το 1934.
Συνεπώς, οι πάλσαρ είναι αστέρες νετρονίων που έχουν δημιουργηθεί μετά από την κατάρρευση προϋπάρχοντος κανονικού αστέρα. Οι πάλσαρ έχουν μάζα παραπλήσια του Ήλιου, πλην όμως η διάμετρός τους είναι πολύ μικρή, λίγες δεκάδες χλμ.. Παρά ταύτα, η διαδικασία εκπομπής των πάλσαρ σε αντίθεση με ότι αφορά τη κίνησή τους, δεν έχει ακόμη εξηγηθεί ικανοποιητικά. Η έντονη λαμπρότητα της εκπομπής τους, που τους έχει δώσει το εκλαϊκευμένο προσωνύμιο «φάροι του διαστήματος» ή «φάροι του Σύμπαντος», οφείλεται σε ισχυρά μαγνητικά πεδία της τάξεως των 105 μέχρι 108 τέσλα, έτσι ώστε να γίνεται αντιληπτή μόνο όταν ο μαγνητικός άξονας περιστροφής τους διέρχεται από τον παρατηρητή. Έτσι κάθε αναλαμπή είναι το πέρασμα του άξονα της κατευθυνόμενης εκπομπής συγχρότρου από τον παρατηρητή.
Ανεξάρτητα των θαυμαστών αυτών παρατηρήσεων, οι πάλσαρ αποτελούν επίσης και εξαιρετικά εργαλεία στη μελέτη της διαστρικής ύλης. Η διαφορά των συχνοτήτων εκπομπής τους αποτελεί άριστο μέτρο σχετικής μελέτης, λόγω της διάχυσης που παρατηρείται στη μεσοαστρική ύλη και που γίνεται αυτή αντιληπτή από τις αναλαμπές. Έτσι οποιοδήποτε αστρικό νέφος μεσολαβήσει μεταξύ πάλσαρ και παρατηρητή είναι δυνατό να μελετηθεί.
Πηγές και πρόσθετη βιβλιογραφία
Παλσαρ
Δημοσθένης Γονατάς
Ο Δημοσθένης Γονατάς (1841 - 1927) ήταν Έλληνας Υποστράτηγος του Στρατού.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και ήταν γιος του αξιωματικού του Στρατού Στυλιανού Γονατά και της Ευφροσύνης Οικονομίδου, κυπριακής καταγωγής. Φοίτησε στη Στρατιωτική σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε ως αξιωματικός του μηχανικού. Εν συνεχεία πραγματοποίησε σπουδές στη γεφυροποιία στο Παρίσι.
Συμμετείχε στον πόλεμο του 1897 ως αρχηγός του Επιτελείου Στρατού της Ηπείρου και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποστρατήγου.
Διετέλεσε καθηγητής Οδοποιίας και Γεφυροποιίας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (1887 - 1897), καθηγητής Γεγυροποιίας στο Σχολείο Βιομηχάνων Τεχνών (μετέπειτα ΕΜΠ) κατά την περίοδο 1883 - 1895 καθώς και διευθύντης του Βαρβακείου πρακτικού λυκείου.
Απεβίωσε τον Μάρτιο του 1927 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Ρομπότση και παιδιά τους ήταν οι Γεώργιος Γονατάς, αξιωματικός του Στρατού και Αναστάσιος Γονατάς, Υποναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού. Ανηψιός του ήταν ο Στυλιανός Γονατάς.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού Δημοσθενης
ΦΚ Βίντερτουρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελβετίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1896
Αντζάρι
Το Αντζάρι (ιταλικά: Angiari) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βερόνας, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βερόνας
Δημητριάς Μακεδονίας
Η Δημητριάς ήταν μια αρχαία πόλη της Μακεδονίας
Η μοναδική αναφορά για την πόλη αυτή πραγματοποιήθηκε από τον Στέφανο Βυζάντιο, χωρίς να προσθέσει τίποτε άλλο. Πολύ πιθανόν να ιδρύθηκε είτε από τον Δημήτριο Πολιορκητή, είτε από τον Δημήτριο Β΄. Το εθνικό όνομα των κατοίκων της πόλεως ήταν Δημητριεύς.
Αυγό Αστυπάλαιας
Το Αυγό είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα με έκταση 0,026 τ.χλμ.. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Αστυπάλαιας και βορειοδυτικά της Κάσου - Καρπάθου. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδος: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκουν στον δήμο Αστυπάλαιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Ατλάντικ Σίτι (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ατλάντικ Σίτι (Atlantic City) μπορεί να αναφέρεται:
Αριθμητική
Η αριθμητική (από την ελληνική λέξη αριθμός) είναι ο παλαιότερος και πλέον στοιχειώδης κλάδος των μαθηματικών, χρησιμοποιείται σχεδόν από όλους, από απλές καθημερινές δραστηριότητες μέτρησης ως προχωρημένους επιστημονικούς ή οικονομικούς υπολογισμούς. Στη συνήθη της χρήση, η λέξη αναφέρεται σε ένα κλάδο του προκατόχου των σύγχρονων μαθηματικών, που καταγράφει βασικές ιδιότητες ορισμένων πράξεων μεταξύ αριθμών.
Η λέξη αριθμητική χρησιμοποιείται σπάνια πια, ενώ τη θέση της την πήρε η λέξη μαθηματικά. Μία απάντηση που δίνουν είναι ότι η αριθμητική ασχολείται με την εκμάθηση αριθμών και των πράξεών τους, ενώ τα μαθηματικά ασχολούνται και με τη γεωμετρία. Στη συνέχεια στον κλάδο προστέθηκε και η Άλγεβρα, η οποία στις πράξεις της εκτός από αριθμούς χρησιμοποιεί και γράμματα, σε αντίθεση με την Αριθμητική που χρησιμοποιεί μόνο αριθμούς. Επίσης αναπτύχθηκε και ο κλάδος της μαθηματικής ανάλυσης μέσα από την άλγεβρα και την αριθμητική. Οι όροι Αριθμητική και Ανώτερη αριθμητική χρησιμοποιήθηκαν μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα ως συνώνυμα για την θεωρία αριθμών και μερικές φορές ακόμα χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε ένα ευρύτερο τμήμα της θεωρίας αριθμών.
Ιστορία της αριθμητικής
Η προϊστορία της αριθμητικής περιορίζεται σε έναν μικρό αριθμό αντικειμένων που μπορεί να υποδεικνύουν την αντίληψη της πρόσθεσης και αφαίρεσης, το πιο γνωστό είναι το κόκκαλο του Ισάνγκο από την κεντρική Αφρική, που χρονολογείται μεταξύ 20.000 και 18.000 π.Χ., αν και η ερμηνεία του αμφισβητείται.
Τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες δείχνουν οι Αιγύπτιοι και οι Βαβυλώνιοι οι οποίοι χρησιμοποιούσαν όλες τις στοιχειώδεις αριθμητικές πράξεις, ήδη από το 2000 π.Χ.. Αυτά τα αντικείμενα δεν αποκάλυπταν πάντοτε την ειδική διαδικασία που χρησιμοποιείται για την επίλυση των προβλημάτων, αλλά τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου συστήματος αρίθμησης επηρεάζουν έντονα την πολυπλοκότητα των μεθόδων. Το ιερογλυφικό σύστημα για τους αιγυπτιακούς αριθμούς, όπως και το μεταγενέστερο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης, καταγόταν από τα ψηλά σήματα που χρησιμοποιούνταν για τη μέτρηση. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτή η καταγωγή οδήγησε σε αξίες που χρησιμοποιούσαν ως βάση δεκαδικό, αλλά δεν περιελάμβανε τη σημειογραφία της θέσης. Πολύπλοκοι υπολογισμοί με λατινικούς αριθμούς απαιτούσαν την συνδρομή ενός πίνακα καταμέτρησης ή τη ρωμαϊκή άβακα για να ληφθούν τα αποτελέσματα.
Αρχαία συστήματα αριθμών που περιλαμβάναναν σημειογραφία της θέσης δεν ήταν δεκαδικά, συμπεριλαμβανομένου του εξηκονταδικού (με βάση το 60) συστήματος για τους βαβυλωνιακούς αριθμούς και το εικοσαδικό σύστημα (με βάση το 20) που όριζε τους αριθμούς των Μάγια. Λόγω αυτής της έννοιας θέσεως-αξίας, η ικανότητα να επαναχρησιμοποιήσουν τα ίδια ψηφία για διαφορετικές τιμές συνέβαλε σε απλούστερες και πιο αποτελεσματικές μεθόδους υπολογισμού.
Η συνεχής ιστορική εξέλιξη της σύγχρονης αριθμητικής ξεκινά με τον ελληνιστικό πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας, παρά το γεγονός ότι προήλθε πολύ αργότερα από τα παραδείγματα της Βαβυλώνας και της Αιγύπτου. Πριν από τα έργα του Ευκλείδη γύρω στο 300 π.Χ., οι ελληνικές σπουδές επικαλύπτονται στα μαθηματικά με φιλοσοφικές και μυστικιστικές πεποιθήσεις. Για παράδειγμα, ο Νικόμαχος συνόψισε την άποψη της προηγούμενης πυθαγόρειας προσέγγισης σε αριθμούς, και τις σχέσεις που είχαν μεταξύ τους, στην εισαγωγή του για την αριθμητική.
Το ελληνικό σύστημα αρίθμησης χρησιμοποιήθηκε από τον Αρχιμήδη, τον Διόφαντο και άλλους σε ένα θεσιακό σύστημα (Σημειογραφία της θέσης), όχι πολύ διαφορετικό στη λογική του από το σύγχρονο. Επειδή οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν σύμβολο για το μηδέν (μέχρι την Ελληνιστική περίοδο), χρησιμοποίησαν τρία διαφορετικά σύνολα συμβόλων. Ένα σύνολο για τη θέση της μονάδας, ένα για τη θέση της δεκάδας, καθώς και ένα για την εκατοντάδα. Στη συνέχεια, για τη θέση της χιλιάδας επαναχρησιμοποιούσαν τα σύμβολα για τη θέση της μονάδας, και ούτω καθεξής. Ο αλγόριθμος για την πρόσθεση που αξιοποιούσαν ήταν ίδιος με τον δικό μας ενώ ο αλγόριθμος πολλαπλασιασμού ήταν ελαφρώς διαφορετικός. Ο μακρύς αλγόριθμός τους για τη διαίρεση ήταν ίδιος, και ο αλγόριθμος υπολογισμού της τετραγωνικής ρίζας, που κάποτε διδάσκονταν στο σχολείο, ήταν γνωστός στον Αρχιμήδη, ο οποίος μπορεί να τον είχε εφεύρει. Εκείνος προτίμησε τη μέθοδο του Ήρωνα με τις διαδοχικές προσεγγίσεις, διότι, από τη στιγμή που θα υπολογιζόταν, ένα ψηφίο δεν θα άλλαζε, και οι τετραγωνικές ρίζες των τέλειων τετραγώνων, όπως του 7.485.696, τερματίζει αμέσως στο 2.736. Για τους αριθμούς με κλασματικό μέρος, όπως του 546.934, χρησιμοποιούσαν αρνητικές δυνάμεις του 60 αντί των αρνητικών δυνάμεων του 10 για το κλασματικό μέρος 0,934. Οι αρχαίοι Κινέζοι χρησιμοποίησαν ένα παρόμοιο θεσιακό σύστημα. Επειδή τους έλειπε επίσης ένα σύμβολο για το μηδέν, είχαν ένα σύνολο συμβόλων για την θέση της μονάδας, και ένα δεύτερο σύνολο για την θέση της δεκάδας. Για τη θέση της εκατοντάδας επαναχρησιμοποιούσαν τα σύμβολα για τη θέση της μονάδας, και ούτω καθεξής. Τα σύμβολά τους βασίστηκαν στις αρχαίες ράβδους καταμέτρησης. Είναι ένα πολύπλοκο ζήτημα το να εξακριβωθεί πότε ακριβώς οι Κινέζοι άρχισαν να υπολογίζουν με παράσταση θέσεως, αλλά ήταν σίγουρα πριν από το 400 π.Χ. Ο Επίσκοπος της Συρίας Σεβήρος Σεμπόχτ (650 μ.Χ.), «Οι Ινδοί είχαν μια μέθοδο υπολογισμού, ότι καμία λέξη δεν μπορεί να επαινεθεί αρκετά από το ορθολογικό τους σύστημα (των μαθηματικών), ή της μεθόδου υπολογισμού τους. Το σύστημα χρησιμοποιούσε εννέα σύμβολα».
Ο Λεονάρντο της Πίζας (Fibonacci) το 1200 μ.Χ. έγραψε το Liber Abaci «Η μέθοδος των Ινδών (Modus Indoram) ξεπερνά κάθε γνωστή μέθοδο υπολογισμού. Είναι μια θαυμάσια μέθοδος. Κάνουν τους υπολογισμούς τους χρησιμοποιώντας εννέα αριθμούς και το σύμβολο μηδέν».
Αν και ο Codex Vigilanus περιέγραψε σε μια πρώιμη μορφή τους αραβικούς αριθμούς (παραλείποντας το 0) το 976 μ.Χ., Ο Φιμπονάτσι (Λεονάρντο της Πίζας) ήταν ο κύριος υπεύθυνος για τη διάδοση της χρήσεώς τους σε όλη την Ευρώπη μετά τη δημοσίευση του βιβλίου του Liber abaci μέσα στο 1202. Θεώρησε τη σημασία αυτής της «νέας» εκπροσώπησης των αριθμών, η οποία είχε οριστεί ως «Μέθοδος των Ινδών» (λατινικά Modus Indorum), τόσο θεμελιώδη, ώστε όλες οι σχετικές μαθηματικές βάσεις, συμπεριλαμβανομένων των αποτελεσμάτων του Πυθαγόρα και των αλγόριθμων περιγραφής των μεθόδων για την εκτέλεση πραγματικών υπολογισμών, ήταν «σχεδόν ένα λάθος» σε σύγκριση.
Κατά τον Μεσαίωνα η αριθμητική ήταν μια από τις επτά «ελευθέριες τέχνες» που διδάσκονταν στα πανεπιστήμια.
Η άνθηση της άλγεβρας στον μεσαιωνικό ισλαμικό κόσμο και στην Ευρώπη της Αναγέννησης ήταν μια συνέπεια του τεράστιου βαθμού απλοποιήσεως των υπολογισμών μέσω του δεκαδικού συμβολισμού.
Υπάρχουν διάφοροι τύποι εργαλείων που βοηθούν στους αριθμητικούς υπολογισμούς.Τα Παραδείγματα περιλαμβάνουν κανόνες διαφάνειας (για τον πολλαπλασιασμό,την διαίρεση, και την τριγωνομετρία) και νομογραφήματα εκτός από την ηλεκτρική αριθμομηχανή.
Υπάρχουν διάφορα είδη αριθμών, για κάθε κλάδο των μαθηματικών. Για την Αριθμητική είναι οι
Επίσης έχουμε τους Περιττούς αριθμούς δηλ. τους μονούς 1, 3, 5, 7,… και τους Άρτιους δηλ. τους ζυγούς 2, 4, 6, 8,…
Αριθμητική παράσταση
Μια σειρά αριθμών που συνδέονται μεταξύ τους με τα σύμβολα των πράξεων λέγεται Αριθμητική παράσταση και το αποτέλεσμα αυτών των πράξεων λέγεται τιμή της Αριθμητικής παράστασης.
Προτεραιότητα των πράξεων στις αριθμητικές παραστάσεις: οι πράξεις γίνονται από τα αριστερά προς τα δεξιά με μια ορισμένη σειρά: Αν όμως υπάρχουν παρενθέσεις, κάνουμε πρώτα τις πράξεις μέσα στις παρενθέσεις με την ίδια σειρά.
Ελληνικό ροκ
Η Ελληνική ροκ ανήκει στο είδος μουσικής ροκ που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα είδη που προέκυψαν από την εξέλιξη του είδους του rock and roll. Η μουσική ροκ (rock) στο σύνολό της, αποτελεί ένα είδος δημοφιλούς μουσικής που χαρακτηρίζεται συνήθως από έντονο ρυθμό και από ευδιάκριτη, χαρακτηριστική μελωδία φωνητικών η οποία συνοδεύεται συνήθως από ηλεκτρικές κιθάρες, ηλεκτρικό μπάσο και ντραμς. Πολλές φορές χρησιμοποιούνται και πληκτροφόρα όργανα, όπως πιάνο ή συνθεσάιζερ.
Οι απαρχές
Επίσημη εμφάνιση της ροκ εν ρολ μουσικής σε αθηναϊκό κοινό πραγματοποιείται στις 21 Οκτωβρίου του 1956 όταν μια μπάντα του αμερικανικού αεροπλανοφόρου The coral sea, παρουσίασε για πρώτη φορά τραγούδια του είδους αυτού σε νεανικό ακροατήριο στην Αίγλη του Ζαππείου. Είχε προηγηθεί τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους η προβολή της κινηματογραφικής ταινίας Η ζούγκλα του μαυροπίνακα, η οποία έθετε το θέμα της νεανικής ανατρεπτικότητας με τη μουσική ροκ εν ρολ. Τέλη του 1956 στο θέατρο Ακροπόλ παρουσιάζονται χορευτικά νούμερα ροκ εν ρολ, μετά την παράσταση Σιγά και με το μαλακό. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους προβάλλεται η ταινία Rock Around the Clock με τον τίτλο Ροκ εντ Ρολ, την οποία οι εφημερίδες της εποχής παρουσίασαν ως μια κινηματογραφική επίδειξη του νέου χορού.
Οι πρώτοι μουσικοί χώροι
Στα τέλη του 1956 στο Green park διεξάγονται καθημερινά επιδείξεις του νέου χορού από επαγγελματίες χορευτές και ορχήστρες της εποχής. Στο τέρμα της οδού Πατησίων πραγματοποιούνται οι πρώτες συγκεντρώσεις των Ελλήνων ροκεντρολιστών, στο κλαμπ Top hat, όπως και στο κλαμπ του Σένου
Η δισκογραφία
Η συμβολή του δίσκου στην εμφάνιση και τη διάδοση του ροκ εν ρολ υπήρξε κομβική. Τα καταστήματα που εισήγαγαν στην Ελλάδα δίσκους ροκ εν ρολ ήταν ο Ορφανίδης (πλατεία Κολοκοτρώνη), το Electric Corner (Πανεπιστημίου) και το Ντίσκοφιλ (στοά Νικολούδη). Η ευκολία απόκτησης του δίσκου των 45 στροφών, αλλά και του πικάπ ως μέσου αναπαραγωγής του κυρίως από τα μεσαία κοινωνικά στρώματα, συνέβαλε στην προώθηση της μόδας γύρω από την ακρόαση αυτού του είδους της μουσικής.