cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1989-1990
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών της σεζόν 1989-90	 διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 14 ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ''Νέστωρ Θεσσαλονίκης' και ανέβηκε στην Α2΄ Εθνική κατηγορία.Το ρόστερ της ομάδας του Νέστωρα αποτελείτο από τους:Σουανίδης,Τσιτάκης,Χρηστίδης,Γιαννακούλας,Χρ.Μασλαρινός,Γάκης,Καλαφατίδης,Πολίτης,Αντωνιάδης,Ζελενίτσας,Γκοτζαμάνης,Γιορανίδης και ο προπονητής ο Παναγιώτης Μαυρουδής. Επίσης, ανέβηκαν ο δευτεραθλητής Δημοκριτος και ο τριταθλητής   Κρόνος Αθηνών .''
Βαθμολογία
1 Η θέση κατάταξης στις περιπτώσεις ισοβαθμίας καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων που ισοβάθμησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Β εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1989 1990 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1989 1990
Άγιος Γεώργιος Δεματίου Ιωαννίνων
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ορεινό χωριό στο Ανατολικό Ζαγόρι του νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 800 μέτρων. Βρίσκεται βορειοανατολικά της πόλης των Ιωαννίνων σε απόσταση 33 χλμ, βόρεια της Εγνατίας Οδού (4,5 χλμ. από τον κόμβο Αράχθου/Ζαγορίου) και 5 χλμ. δυτικά από τους Μηλιωτάδες. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στη τότε κοινότητα Δεματίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους Μηλιωτάδες, το Δεμάτι, την Αγία Βαρβάρα και τους Βουτανσαίους αποτελούν τη τοπική κοινότητα Δεματίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 38 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Οργανισμός Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας
Ο Οργανισμός Συνεργασίας των Ρυθμιστικών αρχών Ενέργειας (αγγλικά: European Agency for the Cooperation of Energy Regulators με σύντμηση: ACER) είναι ένας Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης του οποίου αποστολή είναι να μεριμνά για την εύρυθμη λειτουργία της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας, να βοηθά τις εθνικές ρυθμιστικές αρχές να ασκούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο τα ρυθμιστικά τους καθήκοντα και, όπου κρίνεται σκόπιμο, να συντονίζει τις εργασίες τους. Ιδρύθηκε με τον Κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 713/2009 του Συμβουλίου της 13ης Ιουλίου 2009, ο οποίος ήταν μέρος της τρίτης δέσμης νομοθετικών μέτρων για την εσωτερική αγορά φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας της ΕΕ. Λειτουργεί από το 2010 και η έδρα του βρίσκεται στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας.
Αποστολή
Ο οργανισμός ιδρύθηκε στο πλαίσιο της «Ενεργειακής πολιτικής για την Ευρώπη», ώστε να διευκολυνθεί η συνεννόηση, ο συντονισμός και η συνεργασία μεταξύ των ρυθμιστικών φορέων των κρατών μελών στις διασυνοριακές ανταλλαγές ηλεκτρικής ενεργείας και φυσικού αερίου με σκοπό την επίτευξη των στόχων της κοινοτικής ενεργειακής πολιτικής. Πρέπει να προωθεί την υλοποίηση των προσανατολισμών σχετικά με τα διευρωπαϊκά δίκτυα στον τομέα της ενεργείας και να συμβάλλει στην επαύξηση της ενεργειακής ασφάλειας. Έχει εποπτική εικόνα των εθνικών ρυθμιστικών αρχών, και πρέπει να συμπληρώνει και να συντονίζει το έργο τους. Πρέπει να παρακολουθεί τις εσωτερικές αγορές ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου και να καταρτίζει εκθέσεις με τα πορίσματά του. Έχει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη κατευθυντήριων γραμμών-πλαίσιο εκ φύσεως μη δεσμευτικών που πρέπει να ακολουθούν οι κώδικες δικτύου και πρέπει να βοηθά στη διατύπωση ευρωπαϊκών κανόνων σχετικά με τα δίκτυα. Όπου κρίνεται σκόπιμο, λαμβάνει επιμέρους δεσμευτικές αποφάσεις για τους όρους και προϋποθέσεις όσον αφορά την πρόσβαση στις διασυνοριακές υποδομές και την ασφάλεια λειτουργίας τους. Έχει το καθήκον να εποπτεύει τη χονδρική αγορά ενέργειας προκειμένου να εντοπίζει και να αποτρέπει τυχόν καταχρηστικές πρακτικές. Ο Οργανισμός πρέπει να μεριμνά ώστε να παρέχονται στο κοινό και σε κάθε ενδιαφερόμενο μέρος αντικειμενικές, αξιόπιστες και εύκολα προσβάσιμες πληροφορίες.
Οργάνωση
Ο οργανισμός αποτελείται από το διοικητικό συμβούλιο, το ρυθμιστικό συμβούλιο και τον διευθυντή. Το διοικητικό συμβούλιο απαρτίζεται από 9 μέλη εκ των οποίων 2 διορίζονται από την Επιτροπή, 2 από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και 5 από το Συμβούλιο. Το διοικητικό συμβούλιο διορίζει τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρό του, τα μέλη του ρυθμιστικού συμβουλίου και τα μέλη του του συμβουλίου προσφυγών. Εγκρίνει τα πολυετή και τα ετήσια προγράμματα εργασίας, ασκεί τις δημοσιονομικές αρμοδιότητές του, ασκεί πειθαρχική εξουσία έναντι του διευθυντή, εγκρίνει και δημοσιεύει την ετήσια έκθεση σχετικά με τις δραστηριότητες του Οργανισμού και τον εσωτερικό κανονισμό του.
Το ρυθμιστικό συμβούλιο απαρτίζεται από τους ανώτερους εκπροσώπους των ρυθμιστικών αρχών ενέργειας των κρατών μελών, τους αναπληρωτές τους και έναν εκπρόσωπο της Επιτροπής. Το ρυθμιστικό συμβούλιο γνωμοδοτεί προς τον διευθυντή σχετικά με τις γνώμες, συστάσεις και αποφάσεις που εξετάζονται προς έγκριση και, στο πεδίο της αρμοδιότητάς του, καθοδηγεί τον διευθυντή κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του.
Προϋπολογισμός
Τα έσοδα του οργανισμού προέρχονται κυρίως από επιδότηση από την Κοινότητα, εγγεγραμμένη στον γενικό προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα τέλη που καταβάλλονται σε αυτόν, εθελοντικές συνεισφορές των κρατών μελών ή των οικείων ρυθμιστικών αρχών, κληροδοτήματα, δωρεές ή επιχορηγήσεις. Τα έξοδα του Οργανισμού καλύπτουν τις δαπάνες προσωπικού, τα διοικητικά έξοδα και τις δαπάνες υποδομής και λειτουργίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Οργανισμοί στην Ευρώπη
Ανδρέας Καζάζης
Ο Ανδρέας Καζάζης του Αλεξάνδρου είναι Έλληνας πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1929 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στο London School of Economics.
Εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με το ΠΑΣΟΚ το 1981, και διετέλεσε υφυπουργός Εμπορίου από τον Ιανουάριο του 1984 μέχρι τον Ιούνιο του 1985, στην πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου
710
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 710 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ο Υπέροχος Ορινόκος
190px|thumb|Η πρώτη έκδοση του Υπέροχου Ορινόκου Ο Υπέροχος Ορινόκος (γαλλικά: Le Superbe Orénoque) είναι ένα μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν που εκδόθηκε το 1898.
Το μυθιστόρημα αναφέρεται σε ένα νεαρό αγόρι τον Ζαν Ντε Κέρμορ που μαζί με τον λοχία Μαρσιάλ ξεκινούν μία επιχείρηση στον Ορινόκο για να βρουν το συνταγματάρχη Ντε Κέρμορ,πατέρα του Ζαν Ντε Κέρμορ.Επίσης θα γνωρίσουν και τους Βαρίνας,Φελίπε και Μιγκέλ που φιλονικούν για το που πηγάζει ο Ορινόκος και τους Ζερμέν Πατέρν που είναι φωτογράφος και τον βοτανολόγο Ζακ Ελόκ. Ξεκινούν το ταξίδι τους με τρεις πιρόγες,για να φτάσουν μέχρι την ιεραποστολή της Σάντα Χουάνα για να βρουν τα ίχνη του συνταγματάρχη Ντε Κέρμορ. Στη διάρκεια του ταξιδιού θα αντιμετοπίσουν πολλές δυσκολίες και εμπόδια,όπως επιθέσεις ιθαγενών. Τελικά θα καταφέρουν να φτάσουν στη Σάντα Χουάνα όπου ζει ο ιεραπόστολος πατήρ Εσπεράντε ,ο οποίος τελικά είναι ο συνταγματάρχης Ντε Κέρμορ. Η πρώτη εικονογράφηση του βιβλίου ανήκει στον Τζωρτζ Ρου.
thumb|Εικονογράφηση από το βιβλίο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν
Πλαιζάνς (Αβερόν)
Το Πλαιζάνς (γαλλικά: Plaisance, οξιτανικά: Plasença) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πλαιζανσαί (γαλλικά: Plaisançais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Νικόλαος Κουνελάκης
Ο Νικόλαος Κουνελάκης  (Χανιά, 1829 - Κάιρο, 1869) ήταν Έλληνας ζωγράφος.
Βίος
Γεννήθηκε το 1829 στην Κρήτη από όπου έφυγε σε μικρή ηλικία μαζί με την οικογένειά του λόγω των τουρκικών διώξεων. Εγκαταστάθηκε αρχικά στην Οδησσό και στη συνέχεια στην Αγία Πετρούπολη όπου αργότερα σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης.
Το 1857 ταξίδεψε στη Ρώμη και τη Βενετία για να εξετάσει από κοντά τα έργα των μεγάλων ζωγράφων της Αναγέννησης και εγκαταστάθηκε τελικά στη Φλωρεντία, όπου έμεινε και εργάστηκε έως το 1867. Κατά την παραμονή του στη Φλωρεντία γνώρισε τη Ζωή Καμπάνη την οποία αργότερα παντρεύτηκε. Ένα χρόνο μετά το γάμο του ζευγαριού, η σύζυγος του Κουνελάκη πέθανε από φυματίωση ενώ και ο ίδιος προσβλήθηκε από την ίδια ασθένεια. Λόγω της φυματίωσης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ιταλία και να εγκατασταθεί στην Αίγυπτο, όπου και τον βρήκε ο θάνατος το 1869 στο Κάιρο.
Μεταθανάτια αναγνώριση
Το όνομα του Κουνελάκη αναφέρεται για πρώτη φορά το 1878 στο περιοδικό "Εστία", όπου γνωστοποιείται η παραχώρηση επτά έργων του καλλιτέχνη στην Πινακοθήκη του Σχολείου των Τεχνών από την πεθερά του, Ευφημία Καμπάνη.
Αν και φαίνεται πως απολάμβανε μιας αναγνώρισης στην Ιταλία όπου δημιουργίες του εκτίθενται στην πινακοθήκη UFfizi της Φλωρεντίας και στο μουσείο Civico της Πάδοβας, τα έργα του Κουνελάκη παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό το 1895 σε έκθεση της Εταιρείας Φιλομούσων. Έργα του παρουσιάστηκαν επίσης στην έκθεση της Εταιρείας Φιλοτέχνων το 1900, στην έκθεση του Πανιωνίου στη Σμύρνη το 1902, στις εκθέσεις της Εθνικής Πινακοθήκης στο Ζάππειο από το 1915 και μετά, στην έκθεση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών το 1917 κλπ. Ιδιαίτερη μνεία έγινε το 1908 στον καλλιτέχνη από τον Κίμωνα Μιχαηλίδη σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Παναθήναια".
Τεχνοτροπία & έργο
Ο Κουνελάκης ασχολήθηκε με προσωπογραφίες και σκηνές εμπνευσμένες από τη θρησκεία και τη μυθολογία. Θεωρείται ως έξοχος προσωπογράφος και ένας από τους κύριους εκπροσώπους κατά τα πρώιμα στάδια του είδους στην ελληνική ζωγραφική. Κύρια γνωρίσματα της ζωγραφικής του είναι ο συγκερασμός της κλασικής αναγεννησιακής δομής, του μέτρου και της αρμονίας με το προσεγμένο σχέδιο και τη μελαγχολική απόδοση των μορφών της γαλλικής σχολής. Στα μυθολογικού περιεχόμενου έργα του είναι φανερή η επίδραση από τον Γάλλο ζωγράφο Ντομινίκ Ενγκρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Άυ
Ο Άυ, αρχ. αιγυπτ. Ay, ήταν ο τελευταίος φαραώ της 18ης δυναστείας της Αιγύπτου. Κατείχε τον θρόνο για τέσσερα μόνο έτη, 1323-1319 π.Χ. ή 1327-1323 π.Χ. (εξαρτάται από τη χρονολογία που ακολουθείται), ωστόσο ήταν ο στενός σύμβουλος δύο ή ίσως και τριών φαραώ, που κυβέρνησαν πριν από αυτόν. Θεωρείται ότι ήταν η εξουσία πίσω από τον θρόνο κατά τη βασιλεία τού προκατόχου του Τουταγχαμών. Το πριν από το όνομά του επίθετο που έλαβε ως βασιλιάς, το Kheperkheperure, σημαίνει οι εκδηλώσεις τού Ρα είναι αιώνιες, ενώ το όνομά του Ay it-netjer σημαίνει Άυ, ο πατέρας των θεών. Επιγραφές και μνημεία που μπορούν να αποδοθούν σε αυτόν είναι σπάνια, όχι μόνο λόγω της σύντομης βασιλείας του, αλλά και διότι ο διάδοχός του Χορεμχέμπ υποκίνησε μία καταδίκη της μνήμης του (damnatio memoriae) εναντίον αυτού και άλλων φαραώ, που σχετίζονται με την αντιδημοφιλή Περίοδο της Αμάρνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαραώ της 18ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Socket 563
Η προδιαγραφή Socket 563 συμπεριλαμβάνει τις μηχανικές και ηλεκτρικές ιδιότητες της υποδοχής που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τους μικροεπεξεργαστές Athlon XP-M χαμηλής κατανάλωσης ρεύματος (16 W και 25 W, TDP).
Αυτή η υποδοχή συναντάται συνήθως στους φορητούς υπολογιστές αφού εξυπηρετεί επεξεργαστές χαμηλής κατανάλωσης ρεύματος. Η ειδική βάση των 563 επαφών τύπου µPGA διαφέρει από τη υποδοχή Socket A που φέρει 462 επαφές και χρησιμοποιείται για άλλους επεξεργαστές Athlon.
Η υποδοχή Socket 563 συναντάται επίσης, αν και μεμονωμένα, και σε μητρικές κάρτες σταθερών υπολογιστών γραφείου, π.χ. στην μητρική πλακέτα M863G Ver3 της κατασκευαστικής εταιρείας ECS.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υποδοχές CPU
Μάχη του ποταμού Τσέρνα (1917)
Η Δεύτερη μάχη του ποταμού Τσέρνα ήταν μια μεγάλη στρατιωτική σύγκρουση που έλαβε χώρα τον Μάη του 1917 μεταξύ των Κεντρικών Δυνάμεων και της Αντάντ. Ήταν μέρος της εαρινής επίθεσης των Συμμάχων που είχε σκοπό να λύσει το αδιέξοδο στο Μακεδονικό Μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Παρά το αριθμητικό και υλικό πλεονέκτημα των επιτιθέμενων, οι Βούλγαροι και οι Γερμανοί υπερασπιστές κατάφεραν να να διατηρήσουν τις θέσεις τους στον ποταμό Τσέρνα, με τους Συμμάχους να αδυνατούν να σπάσουν τις θέσεις αυτές μέχρι το τέλος του πολέμου.
Υπόβαθρο
Η στρατηγική κατάσταση στις αρχές της άνοιξης του 1917 σε όλα τα ευρωπαϊκά θέατρο του πολέμου, εκτός του Ρουμανικού Θέατρου και του Ανατολικού Μέτωπου, ήταν ευνοϊκή για τα επιθετικά σχέδια των Συμμάχων που υιοθετήθηκαν κατά τη διάρκεια της συμμαχικής συνέλευσης του Νοεμβρίου του 1916 στη Γαλλία. Αυτά τα σχέδια περιλάμβαναν και μια επίθεση στο Μακεδονικό Μέτωπο με σκοπό την ήττα της Βουλγαρίας με τη βοήθεια των ρουμάνικων και ρωσικών δυνάμεων και την παροχή βοήθειας στα άλλα μέτωπα. Οι Βούλγαροι, από την πλευρά τους, πρότειναν στους Γερμανούς τη διεξαγωγή επίθεσης κατά της Θεσσαλονίκης με μια δύναμη από 6 μεραρχίες, αλλά οι Γερμανοί αρνήθηκαν καθώς είχαν σκοπό να διατηρήσουν αμυντική στάση στο Βαλκανικό Μέτωπο.
Σχέδιο των Συμμάχων
Ο διοικητής των συμμαχικών στρατιών στο Μέτωπο της Θεσσαλονίκης, Στρατηγός Μωρίς Σαράιγ, άρχισε τις προετοιμασίες για την επίθεση αμέσως μόλις έλαβε τις διαταγές των ανωτέρων. Μέχρι τις αρχές της άνοιξης του 1917, ο Σαράιγ είχε οργανώσει ένα σχέδιο που έλεγε πως η κύρια επίθεση θα διεξαγόταν στον σερβικό τομέα από τη 2η Σερβική Στρατιά, ενώ θα διεξάγονταν τουλάχιστον δύο βοηθητικές επιθέσεις - η πρώτη από τις βρετανικές δυνάμεις στα ανατολικά του Βαρδάρη και η δεύτερη από τις ιταλικές και τις γαλλικές δυνάμεις στον ποταμό Τσέρνα. Οι γαλλικές και οι ελληνικές δυνάμεις στα δυτικά του Βαρδάρη επίσης ανέλαβαν επιθετικές ενέργειες. Ο διοικητής της Γαλλικής Στρατιάς της Ανατολής, Στρατηγός Γκροσσέττι, ενημέρωσε τους ανωτέρους του πως οι δυνάμεις του χρειάζονταν τουλάχιστον 40 μέρες για να προετοιμαστούν για τις επιχειρήσεις, γεγονός που ανάγκασε τον Σαράιγ να μεταφέρει την έναρξη της επίθεσης στις 12 Απριλίου 1917. Οι κακές καιρικές συνθήκες, ωστόσο, τον ανάγκασαν να αλλάξει αρκετές φορές την ημερομηνία έναρξης της επίθεσης μέχρι που καθορίστηκε πως η βρετανική επίθεση θα ξεκινήσει στις 24 Απριλίου και οι υπόλοιπες στις 30 Απριλίου. Οι Βρετανοί προχώρησαν σε επίθεση κατά της Δοϊράνης την καθορισμένη μέρα, αλλά σύντομα αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν την επίθεση, καθώς έγινε φανερό πως οι υπόλοιπες συμμαχικές δυνάμεις δεν ήσαν σε θέση να βοηθήσουν. Τελικά, η επίθεση στον τομέα του ποταμού Τσέρνα καθορίστηκε για τις 5 Μαΐου και η επίθεση στον σερβικό και στον βρετανικό τομέα καθορίστηκε για τις 8 Μαΐου.
Στον τομέα του ποταμού Τσέρνα, η επίθεση ανατέθηκε στη Γαλλική Στρατιά της Ανατολής (ή αλλιώς Α' Ομάδα Μεραρχιών) υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Ζωρζ Λεμπούκ και στην Ιταλική Εξερευνητική Δύναμη. Πρωταρχικός στόχος ήταν η κατάληψη όλων των βουλγαρικών και γερμανικών γραμμών στην κατεύθυνση της πόλης του Πρίλεπ, έτσι ώστε να απειληθούν οι βουλγαρικές δυνάμεις στον Βαρδάρη και στο Μοναστήρι. Ο Στρατηγός Σαράιγ εξερεύνησε την περιοχή και διέταξε μετωπική επίθεση των ιταλικών και των γαλλικών δυνάμεων κατά μήκος όλου του μετώπου, αν και οι Ιταλοί και οι Γάλλοι διοικητές είχαν αμφιβολίες σχετικά με την επιτυχία αυτού του σχεδίου. Με σκοπό να ενισχύσει το συμμαχικό στράτευμα, ο Σαράιγ είχε συμπεριλάβει και μια ρωσική ταξιαρχία πεζικού στον τομέα του ποταμού Τσέρνα λίγες μέρες πριν την επίθεση.
Σχέδιο των Κεντρικών Δυνάμεων
Στις 12 Φεβρουαρίου, οι Γερμανοί είχαν προχωρήσει σε επιτυχής επίθεση κατά των ιταλικών δυνάμεων στον Λόφο 1050 με τη χρήση φλογοβόλων. Οι Ιταλοί αντεπιτέθηκαν την επόμενη μέρα και στις 27 Φεβρουαρίου με ελάχιστη επιτυχία.
Κεντρικές Δυνάμεις
Ο ποταμός Τσέρνα ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς τομείς του Μακεδονικού Μετώπου και εκεί πάντα υπήρχαν δυνατές βουλγαρικές και γερμανικές μονάδες. Το 1917, οι Κεντρικές Δυνάμεις στην περιοχή είχαν το 62ο Σώμα της 11ης Γερναβουλγαρικής Στρατιάς, η οποία βρισκόταν υπό τη διοίκηση Γερμανών αξιωματικών. Οι μονάδες της πρώτης γραμμής παρατάχθηκαν σε μέτωπο μήκους 23 χιλιομέτρων - εκεί παρατάχθηκαν η 302η Μεραρχία και η 22η Γερμανοβουλγαρική Ταξιαρχία. Αυτές οι δυνάμεις είχαν παραταχθεί σε καλά οχυρωμένες γραμμές, γεγονός που αποδείχτηκε σημαντικό κατά τη διάρκεια της άμυνας των λόφων 1050, 1060 και «Ντάμπιτσα».
Δυνάμεις της δεύτερης γραμμής
Συνολικές δυνάμεις στον τομέα του ποταμού Τσέρνα - 40 τάγματα, 246 πολυβόλα, 122 πυροβόλα
Σύμμαχοι
Το συμμαχικό στράτευμα στον ποταμό Τσέρνα αποτελείτο από στρατιώτες διάφορων εθνικοτήτων. Το δυτικό μέρος του τομέα καταλήφθηκε από τις δυνάμεις της 302ης Μεραρχίας που παρατάχθηκαν σε μέτωπο μήκους 10.5 χιλιομέτρων. Το υπόλοιπο του τομέα βρισκόταν στα χέρια της Α' Ομάδας των Μεραρχίων που κάλυψαν ένα μέτωπο 10.5 χιλιομέτρων. Στις αρχές του Μάη, οι Σύμμαχοι κατάφεραν να συγκεντρώσουν μια μεγάλη δύναμη πεζικού και πυροβολικού που τους έδωσε αριθμητικό πλεονέκτημα σε σχέση με τις βουλγαρικές και τις γερμανικές δυνάμεις.
Δυνάμεις της πρώτης γραμμής
Δυνάμεις της δεύτερης γραμμής
'''Συνολικές δυνάμεις στον τομέα του ποταμού Τσέρνα - 69 τάγματα, περ. 515 πολυβόλα, 412 πυροβόλα'''
Προετοιμασίες του πυροβολικού
Η συμμαχική διοίκηση σκόπευε να ξεκινήσει τη μάχη με κανονιοβολισμό των εχθρικών θέσεων στις 5 Μαΐου 1917. Αυτή τη μέρα, 91 ιταλικές και γαλλικές πυροβολαρχίες (372 πυροβόλα και βαρέα ολμοβόλα) άνοιξαν πυρ σχεδόν σε όλο το μέτωπο της 302ης Μεραρχίας και της 22ης Ταξιαρχίας. Λόγω του ήρεμου και ζεστού καιρού, ολόκληρη τη αμυντική γραμμή καλύφθηκε με σύννεφα σκόνης και καπνού. Ο κανονιοβολισμός διήρκησε ολόκληρη τη μέρα και είχε μικτά αποτελέσματα, τα οποία εξαρτόνταν από το έδαφος και τη δύναμη των οχυρώσεων του αντιπάλου. Για παράδειγμα, στον τομέα της 302ης Μεραρχίας, η 2/2η Βουλγαρική Ταξιαρχία Πεζικού παρατάχθηκε σε επίπεδη πεδιάδα και τα οχυρώματα δεν ήταν αρκετά για όλους τους στρατιώτες. Από την άλλη, ο κανονιοβολισμός δεν προκάλεσε απώλειες στη 201η Γερμανική Ταξιαρχία Πεζικού που παρατάχθηκε στους λόφους 1020 και 1050. Τα πυρά του συμμαχικό πυροβολικού στον τομέα της 3/7 Βουλγαρικής Ταξιαρχίας Πεζικού προκάλεσαν σοβαρές ζημιές και κατέστρεψαν αρκετά καταφύγια πεζικάριων. Οι δυνάμεις του φον Ρόιτερ υπέστησαν επίσης σοβαρές απώλειες από τον κανονιοβολισμό, ενώ τα χαρακώματα της πρώτης γραμμής είχαν καταστραφεί. Το συμμαχικό πυροβολικό, σ' αυτό το σημείο του μετώπου, αναγκάστηκε να σταματήσει τον κανονιοβολισμό εξαιτίας της επίθεσης ενός γερμανικού μαχητικού αεροσκάφους σε ένα από τα αερόστατα παρατήρησης. Με την άφιξη της νύχτας, μειώθηκε η δράση του συμμαχικού πυροβολικού, δίνοντας χρόνο στους υπερασπιστές να επιδιορθώσουν τις ζημιές που προκλήθηκαν.
Στις 6:00 της 6ης Μαΐου, το συμμαχικό πυροβολικό προχώρησε σε νέο κανονιοβολισμό, ο οποίος διήρκησε ολόκληρη τη μέρα. Την ίδια ώρα, ωστόσο, οι Ιταλοί, οι Γάλλοι και οι Ρώσοι έστειλαν επίσης περιπολίες για να ελέγξουν την αποτελεσματικότητα του κανονιοβολισμού των βουλγαρικών και των γερμανικών γραμμών και τη δύναμη των οχυρώσεων τους. Οι Γερμανοί και οι Βούλγαροι κατάφεραν να απωθήσουν τις περιπολίες με τα πυρά των τυφεκίων και των πυροβόλων. Την ίδια μέρα, το πυροβολικό των Κεντρικών Δυνάμεων ανέλαβε ενεργή δράση στη μάχη και έλαβε μέρος σε αντεπιθέσεις του πεζικού και των πυροβολαρχίων, με τη βοήθεια των γερμανικών αεροπλάνων αναγνώρισης. Μέχρι το τέλος της ημέρας, το συμμαχικό πυροβολικό μείωσε ξανά την ένταση των πυρών του.
Ο τετραήμερος κανονιοβολισμός των εχθρικών θέσεων έληξε χωρίς όφελος, καθώς τα πυρά των συμμαχικών πυροβόλων δεν κατάφεραν να προκαλέσουν σοβαρές ζημιές στις βουλγαρικές και στις γερμανικές αμυντικές γραμμές, ενώ σε μερικά σημεία της γραμμής, η συνεχής χρήση των πυροβόλων έδωσε στους Γερμανούς και στους Βούλγαρους καθαρή εικόνα για την κατεύθυνση της κύριας επίθεσης.> Οι υπερασπιστές κατάφεραν να επιδιορθώσουν τις ζημιές που προκλήθηκαν στις οχυρώσεις τους, χάρη στα πυρά του πυροβολικού τους. Πρέπει να σημειωθεί πως τα βουλγαρικά και τα γερμανικά πυροβόλα, καθώς και οι θέσεις των παρατηρητών, δεν υπέστησαν ζημιές από τα πυρά του συμμαχικού πυροβολικού. Ενώ οι βουλγαρικές μονάδες πυροβολικού έχασαν 945 άνδρες κατά τη διάρκεια του τετραήμερου κανονιοβολισμού, οι απώλειες του πυροβολικού ανέρχονταν στους 10 άνδρες (νεκροί και τραυματίες) και σε αρκετά πυροβόλα.
Επίθεση του πεζικού
Η έναρξη της επίθεσης του πεζικού ήταν προγραμματισμένη για τις 6:30 της 9ης Μαΐου και μέχρι να προετοιμαστεί το πεζικό, το πυροβολικό προχώρησε σε νέο κανονιοβολισμό, με αποτέλεσμα να καλύψει τις θέσεις των υπερασπιστών με σύννεφα καπνού και σκόνης. Περίπου στις 6:30, το ιταλικό, το γαλλικό και το ρωσικό πεζικό προχώρησαν σε επίθεση κατά των βουλγαρικών και των γερμανικών θέσεων σε ένα μέτωπο μήκους 11 χιλιομέτρων.
Η επίθεση της 35ης Μεραρχίας
Η 35η Ιταλική Μεραρχία Πεζικού επιτέθηκε στις θέσεις της 2/2 Ταξιαρχίας Πεζικού των Βουλγάρων και της 201ης Γερμανικής Ταξιαρχίας Πεζικού με τις ταξιαρχίες πεζικού «Σικελία» και «Ιβρέα» (61ο, 62ο, 161ο και 162ο συντάγμα πεζικού). Στόχοι των επιθέσεων ήταν οι ισχυρές θέσεις στον Λόφο 1020 και στον Λόφο 1050. Στα δεξιά, το 61ο Σύνταγμα εκμεταλλεύτηκε το σύννεφο σκόνης που προκλήθηκε μετά τον κανονιοβολισμό και κατάφερε να καταλάβει τα χαρακώματα της πρώτης γραμμής, τα οποία οι Βούλγαροι εκκένωσαν προκειμένου να σώσουν το πεζικό τους από τα πυρά του συμμαχικού πυροβολικού. Το βουλγαρικό πεζικό απάντησε σύντομα με αντεπίθεση που απώθησε τους Ιταλούς και βοήθησε στην ανακατάληψη των θέσεων. Εν τω μεταξύ, πιο δεξιά, οι μονάδες του 61ου Ιταλικού Συντάγματος προωθήθηκαν κατά του Ι/9 Βουλγαρικού Τάγματος Πεζικού, αλλά τα πυρά του βουλγαρικού πυροβολικού τους απώθησαν. Το 1ο και το 3ο τάγμα του συντάγματος, ωστόσο, είχαν μεγαλύτερες επιτυχίες και κατάφεραν να πάρουν τον έλεγχο της πρώτης γραμμής των χαρακωμάτων του 9ου Γερμανικού Τάγματος «Jäger», μεταξύ του Λόφου 1020 και του Λόφου 1050. Οι Ιταλοί στρατιώτες συνέχισαν να προωθούνται προς τη δεύτερη γραμμή των χαρακωμάτων και κατάφεραν να εισέλθουν σ' αυτή καθώς οι υπερασπιστές βρίσκονταν ακόμα στα καταφύγια στις βόρεις κορυφές των λόφων 1020 και 1050. Σύντομα, τα πυρά των βουλγαρικών και γερμανικών τυφεκίων, πολυβόλων και πυροβόλων προκάλεσαν σοβαρές απώλειες στους Ιταλούς, καθώς δέχονταν πυρά όχι μόνο από τα εμπρός αλλά και από τα άκρα τους. Ο διοικητής του 3ου Τάγματος Ταγματάρχης Τόντι σκοτώθηκε. Στις 7:40, ο διοικητής των «Jägers» ζήτησε ενισχύσεις από τις γειτονικές βουλγαρικές μονάδες και μόλις τις έλαβε, προχώρησε σε αντεπίθεση. Οι Βούλγαροι και οι Γερμανοί γρήγορα ανακατέλαβαν τις χαμένες θέσεις.
Στο κέντρο του ιταλικού τομέα, το 161ο Σύνταγμα Πεζικού ανέλαβε την κατάληψη του Λόφου 1050 αλλά η προώθηση του ήταν δύσκολη, χάρη στα πυρά του βουλγαρικού πυροβολικού. Ωστόσο, μερικές μονάδες του αριστερού άκρου και του κέντρου του συντάγματος έφθασαν μέχρι τα πρώτα χαρακώματα, ενώ ένα άλλο απόσπασμα κατάφερε να φθάσει γύρω από τον λόφο από την ανατολική πλευρά. Ενώ αυτές οι μονάδες προχωρούσαν, δέχτηκαν τα πυρά του πυροβολικού και των πολυβόλων, καθώς επίσης και την αντεπίθεση των Γερμανών - έτσι, οι Ιταλοί αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στις αρχικές τους θέσεις. Κατά τη διάρκεια της ιταλικής επίθεσης και της γερμανικής αντεπίθεσης, το 161ο Σύνταγμα υπέστη βαριές απώλειες. Μια από τις μονάδες πεζικού είχε καταστραφεί τελείως από την έκρηξη νάρκης στα χαρακώματα των υπερασπιστών.
Στο δεξί άκρο του ιταλικού τομέα, το 162ο Ιταλικό Σύνταγμα είχε την ίδια τύχη με τις υπόλοιπες επιτιθέμενες μονάδες. Επιτέθηκε κατά των θέσεων του 45ου Γερμανικού Συντάγματος Πεζικού και αρχικά είχε καταφέρει να περάσει τα συρματοπλέγματα και να καταλάβει μέρος της πρώτης γραμμής των χαρακωμάτων. Στα δεξιά τους, ωστόσο, η 16η Αποικιακή Μεραρχία των Γάλλων απέτυχε να καταλάβει τη θέση «Ντάλαγκ Γκρέμπεν» (ή «Πιτόν Ροσέ» όπως την αναφέρουν τα γαλλικά έγγραφα), με αποτέλεσμα το ιταλικό άκρο να μείνει αβοήθητο και ανυποστήριχτο. Ως αποτέλεσμα, οι Ιταλοί δέχτηκαν πυρά του βαρέως πυροβολικού, των πολυβόλων και των χειροβομβίδων από την οπισθοφυλακή και πυρά πολυβόλων από τα δεξιά τους. Αυτό το γεγονός τους ανάγκασε να υποχωρήσουν στις αρχικές τους θέσεις. Μέχρι τότε, οι συνολικές απώλειες της Ταξιαρχίας Ιβρέα (161ο Σύνταγμα και 162ο Σύνταγμα) ανέρχονταν στους 40 αξιωματικούς και περίπου στους 1000 στρατιώτες.
Έτσι, η πρώτη επίθεση στις βουλγαρικές και στις γερμανικές θέσεις έληξε με αποτυχία. Ο Στρατηγός Πεννέλα διέταξε μια νέα επίθεση με τη χρήση πυροβολικού. Στις 9:45, οι Ιταλοί πεζικάριοι προχώρησαν εκ νέου σε επίθεση αλλά η κατάσταση δεν βελτιώθηκε και υπέστησαν βαριές απώλειες. Μέχρι το μεσημέρι, η επίθεση ανακλήθηκε. Μέχρι το τέλος της ημέρας, οι Ιταλοί είχαν χάσει από 2.400 μέχρι 2.700 άνδρες, δηλ. το 21% της αρχικής δύναμης. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης της 9ης Μαΐου, το συμμαχικό πυροβολικό στον ιταλικό τομέα έκανε χρήση 31.235 οβίδων.
Η επίθεση στον γαλλικό τομέα
Η 16η Γαλλική Αποικιακή Μεραρχία Πεζικού, μαζί με την 35η Ιταλική Μεραρχία, έλαβε διαταγή να επιτεθεί με 12 τάγματα στις θέσεις της 3/7 Βουλγαρικής Ταξιαρχίας Πεζικού και της 201ης Γερμανικής Ταξιαρχίας Πεζικού (συνολικά 6 γερμανικά και βουλγαρικά τάγματα). Οι προετοιμασίες του πυροβολικού για την επίθεση ξεκίνησαν στις 4:30 και ο κανονιοβολισμός έφθασε στο απόγειο του μια ώρα αργότερα. Ο συμμαχικός κανονιοβολισμός κατέστρεψε τις περισσότερες θέσεις των Βούλγαρων παρατηρητών και προκάλεσε σοβαρές ζημιές στα οχυρώματα στους τρεις λόφους. Στις 6:30, το γαλλικό πεζικό προωθήθηκε με 3 συντάγματα στην πρώτη γραμμή και ένα στην εφεδρεία.
Στο δεξί άκρο, το 8ο Αποικιακό Σύνταγμα Πεζικού επιτέθηκε στον λόφο «Ντάλαγκ Γκρέμπεν», όπου αμύνονταν δύο τάγματα της 201ης Γερμανικής Ταξιαρχίας Πεζικού. Μετά από σκληρή σύγκρουση σώμα με σώμα, ωστόσο, οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, με αποτέλεσμα οι ιταλικές μονάδες να μείνουν αβοήθητες και να ηττηθούν.
Στο κέντρο, το 4ο Αποικιακό Σύνταγμα κινήθηκε κατά του λόφου «Στάμπνα Βισότσινα» και κατάφερε να προωθηθεί καθώς πολλοί Βούλγαροι σκοποί είχαν σκοτωθεί ή τραυματιστεί. Οι λίγοι που επέζησαν κατάφεραν να ειδοποιήσουν τους υπερασπιστές για τη γαλλική επίθεση. Σχεδόν ταυτόχρονα, το βουλγαρικό πεζικό βγήκε από τα καταφύγια και άνοιξε πυρ από τουφέκια και πολυβόλα κατά των Γάλλων. Αυτό προκάλεσε έκπληξη στο πρώτο κύμα των επιτιθέμενων και οδήγησε στη γενική υποχώρηση των Γάλλων - ενώ υποχωρούσαν, το βουλγαρικό πυροβολικό άνοιξε πυρ και προκάλεσε βαριές απώλειες στους Γάλλους.
Μέχρι τις 8:00, η επίθεση της 16ης Αποικιακής Μεραρχίας είχε λήξει με αποτυχία. Έτσι, στις 9:00, η μεραρχία ενισχύθηκε και προχώρησε σε νέα επίθεση κατά του λόφου «Στάμπνα Βισότσινα» και «Βάσκοβα Βισότσινα», αλλά δεν πέτυχε τους σκοπούς της. Οι απώλειες της 3/7 Βουλγαρικής Ταξιαρχίας κατά τη διάρκεια της ημέρας ανήλθαν σε 134 νεκρούς και 276 τραυματίες. Η ταξιαρχία αιχμαλώτισε 44 Γάλλους στρατιώτες σε κατάσταση μέθης και ανάφερε πως οι απώλειες των Γάλλων ανέρχονταν (σύμφωνα με υπολογισμούς) στους 725 στρατιώτες. Λίγες μέρες αργότερα, ο Στρατηγός Σαράιγ ανάφερε πως η 16η Αποικιακή Μεραρχία έχασε περίπου 1.000 άνδρες κατά τη διάρκεια της επίθεσης της 9ης Μαΐου. Στα ανατολικά της 16ης Αποικιακής Μεραρχίας παρατάχθηκε η 17η Αποικιακή Μεραρχία των Γάλλων. Στις 9 Μαΐου, αυτή μεραρχία ανέλαβε την επίθεση κατά των θέσεων της 22ης Γερμανοβουλγαρικής Ταξιαρχίας Πεζικού σε συνεργασία με τη 2η Ανεξάρτητη Ρωσική Ταξιαρχία Πεζικού. Οι προετοιμασίες του πυροβολικού στην περιοχή ξεκίνησαν στις 5:15 και ο κανονιοβολισμός έφθασε στο απόγειο του στις 6:00, όταν ο καπνός κάλυψε σχεδόν όλες τις γερμανικές και βουλγαρικές γραμμές. Περίπου στις 6:30, το γαλλικό πεζικό προωθήθηκε σε 3 κύματα με 3 συντάγματα στην πρώτη γραμμή και ένα στην εφεδρεία. Στα μισά του δρόμου δια μέσου της ουδέτερης ζώνης, οι επιτιθέμενοι έγιναν αντιληπτοί από το βουλγαρικό πυροβολικό και δέχτηκαν βαρέα πυρά.> Ενώ ένα μέρος των επιτιθέμενων είχε σκοτωθεί ή τραυματιστεί, ένα άλλος μέρος είχε φθάσει επιτυχώς και εισήλθε στην πρώτη γραμμή των γερμανικών και των βουλγαρικών χαρακωμάτων. Εκεί συγκρούστηκαν σώμα με σώμα με τους αμυνόμενους, αλλά ηττήθηκαν και υποχώρησαν. Οι Γάλλοι απέτυχαν να καταλάβουν τη σημαντική θέση «Τσέζαρ», με αποτέλεσμα οι υπερασπιστές να αποκτήσουν τακτικό πλεονέκτημα και να συγκεντρωθούν στην απώθηση της ρωσικής επίθεσης. Στις 8:45, η πρώτη γαλλική επίθεση έληξε με αποτυχία. Στις 11:00, το γαλλικό πεζικό προέβη σε νέα επίθεση αλλά 15 λεπτά αργότερα αναγκάστηκε να υποχωρήσει προς τις αρχικές θέσεις. Οι στρατιώτες που αιχμαλωτίστηκαν από τους Βούλγαρους ήταν μεθυσμένοι και τα υδροδοχεία τους ήταν γεμάτα με κρασί ή λικέρ. Μια τρίτη γαλλική επίθεση έλαβε χώρα το απόγευμα άλλα ανακλήθηκε μέχρι τις 18:00. Οι συνολικές απώλειες της 17ης Αποικιακής Μεραρχίας κατά τη διάρκεια της ημέρας ανήλθαν στους 700 στρατιώτες.
Η επίθεση της 2ης Ανεξάρτητης Ρωσικής Ταξιαρχίας Πεζικού
Περίπου 18 τάγματα συγκεντρώθηκαν για την επίθεση κατά των θέσεων της 22ης Γερμανοβουλγαρικής Ταξιαρχίας Πεζικού, οι 6 εκ των οποίων συμπεριλαμβάνονταν στην 2η Ανεξάρτητη Ρωσική Ταξιαρχία Πεζικού του Στρατηγού Ντίτριχς. Αυτή η ταξιαρχία συμπεριλήφθη στην ιταλογαλλική ομάδα στον ποταμό Τσέρνα πριν την έναρξη της συμμαχικής επίθεσης. Η ταξιαρχία παρατάχθηκε μεταξύ της 16ης Αποικιακής Μεραρχίας και της 17ης Αποικιακής Μεραρχίας των Γάλλων.
Στις 9 Μαΐου, το ρωσικό πεζικό προχώρησε σε επίθεση κατά των γερμανικών και των βουλγαρικών γραμμών στις 6:30, σε συνεργασία με τη γειτονική 17η Αποικιακή Μεραρχία. Στο δεξί άκρο της ταξιαρχίας, το 3ο Σύνταγμα Πεζικού προωθήθηκε κατα της θέσης «Χάιντσελμαν», η οποία καταλήφθηκε από τάγμα του 42ου Γερμανικού Συντάγματος Πεζικού, ενώ την ίδια ώρα, στο αριστερό άκρο, το 4ο Σύνταγμα Πεζικού επιτέθηκε κατά της θέσης «Ντάμπιτσα», όπου παρατάχθηκε άλλο ένα τάγμα του 42ου Γερμανικού Συντάγματος Πεζικού. Το γερμανικό και το βουλγαρικό πυροβολικό άνοιξαν πυρ όταν έγινε φανερή η κίνηση των Ρώσων - ως αποτέλεσμα, μονάχα μερικές μονάδες του 3ου Ρωσικού Συντάγματος Πεζικού κατάφεραν να εισέλθουν στα χαρακώματα του «Χάιτσελμαν». Ωστόσο, στη θέση «Ντάμπιτσα», το γερμανικό πυροβολικού αδυνατούσε να απωθήσει την επίθεση του 4ου Ρωσικού Συντάγματος Πεζικού, οι δυνάμεις του οποίου είχαν εισέλθει στα κύρια χαρακώματα με τη χρήση χειροβομβίδων και προωθήθηκαν γρήγορα, με αποτέλεσμα να καταλάβουν ολόκληρο τον λόφο μέχρι τις 8:00. Ως αποτέλεσμα, το επιτελείο της 22ης Γερμανοβουλγαρικής Ταξιαρχίας Πεζικού έχασε επαφή με τις μονάδες της στην περιοχή και δεν είχε σαφής εικόνα για την κατάσταση στην περιοχή μέχρι αργά το απόγευμα. Ενώ οι Γερμανοί υποχωρήσουν από τον λόφο, οι Ρώσοι αιχμαλώτισαν 4 Γερμανούς αξιωματικούς και 74 Γερμανούς στρατιώτες από το ΙΙ/42 Γερμανικό Τάγμα.
Η κατάληψη της «Ντάμπιτσα» ήταν η μεγαλύτερη και πιο σημαντική επιτυχία των Συμμάχων κατά τη διάρκεια της μάχης. Δυστυχώς για τους Ρώσους, αυτή η επιτυχία ήταν βραχύβια καθώς η γαλλική επίθεση στη θέση «Τσέζαρ» έληξε με αποτυχία, γεγονός που επέτρεψε στους Γερμανούς και στους Βούλγαρους να απομακρύνουν τους Ρώσους από το «Χάιντσελμαν». Έτσι, μέχρι τις 8:45, οι περισσότερες ενέργειες της πρώτης μεγάλης συμμαχικής επίθεσης ανακλήθηκαν και μονάχα η «Ντάμπιτσα» έμεινε στα χέρια των Ρώσων. Η κατάσταση του 4ου Συντάγματος παρέμεινε κρίσιμη, καθώς οι Βούλγαροι και οι Γερμανοί το είχαν περικυκλώσει από 3 σημεία.
Στις 14:40, ο διοικητής των ρωσογαλλικών δυνάμεων, Στρατηγός Λεμπούκ διέταξε τη ρωσική ταξιαρχία να επιτεθεί και να καταλάβει το «Χάιντσελμαν» με τις δυνάμεις του 3ου Συντάγματος ενώ η 17η Αποικιακή Μεραρχία επιτέθηκε εκ νέου κατά της θέσης «Τσέζαρ». Η επίθεση, η οποία ήταν προγραμματισμένη για τις 17:30, ξεκίνησε με σύντομο κανονιοβολισμό των βουλγαρικών θέσεων, ενώ μετά, οι ρωσικές και οι γαλλικές δυνάμεις πεζικού μετακινήθηκαν από τα χαρακώματα και έφθασαν μέχρι τα συρματοπλέγματα των Βουλγάρων, αλλά δέχτηκαν επίθεση από τις βουλγαρικές και τις γερμανικές πυροβολαρχίες, με αποτέλεσμα να προκληθεί σύγχυση στις συμμαχικές γραμμές. Μ' αυτό τον τρόπο, τρία συνεχόμενα κύματα επίθεσης πεζικού στράφηκαν πίσω στις αρχικές θέσεις και το ρωσικό πεζικό που επιχειρούσε να καταλάβει το «Χάιντσελμαν» απωθήθηκε αποφασιστικά από τους Γερμανούς υπερασπιστές. Μέχρι τις 18:00, οι συμμαχικές δυνάμεις σταμάτησαν την επίθεση.
Παρά την υποχώρηση, οι Ρώσοι συνέχισαν να διατηρούν τις θέσεις τους στη «Ντάμπιτσα», αλλά το πλεονέκτημα βρισκόταν στα χέρια των Γερμανών και των Βουλγάρων. Ο διοικητής της 22ης Ταξιαρχίας Πεζικού Συνταγματάρχης φον Ρόιτερ σχεδίαζε να ανακαταλάβει τις χαμένες θέσεις χάρη σε επίθεση από τη δυτική και την ανατολική πλευρά της «Ντάμπιτσα». Ο κανονιοβολισμός των ρωσικών θέσεων ξεκίνησε στις 19:40.> Στις 19:55, υπό την κάλυψη του καπνού, οι Γερμανοί πεζικάριοι επιτέθηκαν από τα δυτικά, ενώ οι Βούλγαροι από τα ανατολικά. Οι ρωσικές θέσεις ήταν ανυποστήριχτες και μέχρις τις 20:10, οι Γερμανοί και οι Βούλγαροι βρίσκονταν στην κορυφή του λόφου.
Με την ανακατάληψη της «Ντάμπιτσα», η ακεραιότητα ολόκληρης της αμυντικής γραμμής στον ποταμό Τσέρνα αποκαταστάθηκε και η μάχη έληξε στις 9 Μαΐου με αποφασιστική νίκη των Κεντρικών Δυνάμεων. Οι ρωσικές απώλειες ήταν βαριές και υπολογίζονται στους 975 με 1325 νεκρούς και τραυματίες.
Επακόλουθα
Κατά την αποφασιστική συμμαχική επίθεση πεζικού, οι Βούλγαροι έχασαν 681 άνδρες (νεκροί και τραυματίες), οι περισσότεροι από τους οποίους υπηρετούσαν στην 302η μεραρχία, με αποτέλεσμα οι συνολικές απώλειες να ανέλθουν στους 1.626 άνδρες για την περίοδο 5-9 Μαΐου 1917. Οι γερμανικές απώλειες κατά τη διάρκεια της επίθεσης είναι άγνωστες αλλά θεωρούνται βαριές καθώς οι γερμανικές μονάδες μάχονταν συνεχώς στα πιο πυκνά σημεία του πεδίου της μάχης. Οι Σύμμαχοι, από την άλλη πλευρά, έχασαν περίπου 5.450 άνδρες κατά τη διάρκεια της επίθεσης της 9ης Μαΐου χωρίς να έχουν κάποιο όφελος.
Παρά την αποτυχία, ο Στρατηγός Σαράιγ δεν θέλησε να σταματήσει την επίθεση του και διέταξε νέες επιθέσεις ιταλικών και γαλλικών δυνάμεων στον ποταμό Τσέρνα που έλαβαν χώρα στις 11 και στις 17 Μαΐου και έληξαν με αποτυχία. Τελικά, μετά τη γαλλική ήττα στο Μοναστήρι και τη βρετανική ήττα στη Δοϊράνη, ο Στρατηγός Σαράιγ ανακάλεσε ολόκληρη την επίθεση στις 21 Μαΐου.
Πηγές
Στα βουλγάρικα
Στα ρωσικά:
κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Η Ρωσία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
709
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 709 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
HMS Cockade (R34)
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Cockade δεν συμμετείχε σε πολεμικές επιχειρήσεις στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1946 στάλθηκε στο Χονγκ Κονγκ. Όταν ξέσπασε ο Πόλεμος της Κορέας ανέλαβε αποστολές συνοδείας αεροπλανοφόρων και προσβολής στόχων στην ξηρά, εκείνη την περίοδο πραγματοποιήθηκαν επισκέψεις σε Σιγκαπούρη και Ιαπωνία. Όντας ένα από τα σκάφη της 8ης Μοίρας Αντιτορπιλικών έλαβε επίσης μέρος στις επιχειρήσεις κατά την διάρκεια της Μαλαισιανής Κρίσης (Malayan Emergency) ενώ το 1957 επέστρεψε στο Χονγκ Κονγκ.
Το 1958 το Cockade ήταν πίσω στο Πλύμουθ όπου και παροπλίστηκε. Το 1964 πωλήθηκε για σκραπ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης C (1943) του Βασιλικού Ναυτικού
Πομαιρόλ
Το Πομαιρόλ (γαλλικά: Pomayrols, οξιτανικά: Pomairòls) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πομαιρολαί (γαλλικά: Pomayrolais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
711
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 711 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βονιφάτιος της Σαβοΐας
Ο Βονιφάτιος (1245 - 1263) ήταν κόμης της Σαβοΐας (1253-1263). Ήταν υιός του Αμεδαίου Δ' κόμη της Σαβοΐας και της Καικιλίας, κόρης του Μπαρράλ κυρίου του Μπω.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σαμπερύ, την τότε πρωτεύουσα της Σαβοΐας. Επειδή όταν απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ήταν μόλις 9ετής, επιτροπευόταν από τη μητέρα του και τον πρεσβύτερο θείο του Θωμά Β' κόμη του Πεδεμοντίου. Ωστόσο οι άλλου θείοι του Πέτρος και Φίλιππος ζήτησαν να διαιρεθεί η κομητεία της Σαβοΐας σε περιοχές και να έχουν το μερίδιό τους. Ο Θωμάς Β' επικαλέσθηκε την Οικογενειακή Συμφωνία που είχαν κάνει μεταξύ τους το 1234 για να μη συμβεί αυτό, αναγκάσθηκε όμως να τους δώσει περισσότερη έκταση από αυτήν που είχαν πάρει τότε και να τους χορηγεί αποζημίωση. Όταν το 1259 ο Θωμάς Β' απεβίωσε, ο Πέτρος και ο Φίλιππος αύξησαν την επιρροή τους στον έλεγχο της Σαβοΐας. Η εκστρατεία του Βονιφάτιου στη Φλάνδρα και το Πεδεμόντιο, περιοχές του Θωμά Β', δεν ήταν επιτυχής. Το 1262, έπειτα από πόλεμο του Πέτρου με τον Ροδόλφο κόμη της Γενεύης, ο Ροδόλφος πρόσφερε την υποτέλειά του στο Βονιφάτιο. Το 1263 ο Βονιφάτιος πληγώθηκε θανάσιμα σε μάχη και απεβίωσε 18ετής. Τον διαδέχθηκε ο θείος του Πέτρος Β'.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης (Πετοσφαίριση Γυναικών)
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης «ο Ηρακλής» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο το οποίο εδρεύει στη Θεσσαλονίκη. Ιδρύθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1908 και αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα εν ενεργεία αθλητικά σωματεία στην Ελλάδα.
Αντλεί το όνομα του από τον ημίθεο Ηρακλή, ήρωα της ελληνικής μυθολογίας. Στο έμβλημα του απεικονίζεται το άγαλμα του Ηρακλή του Λυσίππου. Τα χρώματα του είναι το μπλε και το λευκό, εμπνευσμένα από τη γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας, ως ένδειξη της εθνικότητας και του πάθους των μελών του για την απελευθέρωση της υποδουλωμένης τότε Θεσσαλονίκης από την οθωμανική αυτοκρατορία.
Αποτελεί τον παλαιότερο εν ενεργεία αθλητικό σύλλογο της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας, και θεωρείται ως η ομάδα των συντηρητικών παλαιών Θεσσαλονικέων. Τα προσωνύμια που τον ακολουθούν είναι «Γηραιός» και «Ημίθεος».
Το γυναικείο τμήμα πετοσφαίρισης του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης καλλιεργεί τμήματα τόσο ενηλίκων όσο και νεαρότερων ηλικιακά πετοσφαιριστριών. Διαθέτει τη νομική μορφή του ερασιτεχνικού πετοσφαιρικού σωματείου. Η έδρα του είναι το Κατσάνειο Κλειστό Γυμναστήριο, το οποίο έχει χωρητικότητα 700 θέσεων.
Ηρακλής Πετοσφαίριση 2015 (2015–2020)
Η ομάδα αυτή προέκυψε από τη συγχώνευση του τμήματος πετοσφαίρισης ανδρών του «'''Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης» με τον ιδρυθέντα (το 2015) σύλλογο «Ηρακλής Πετοσφαίριση 2015'''».
Ν.Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης 1908 (2020–Σήμερα)
Το 2020 ιδρύθηκε ο «Νέος Γυμναστικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης “ο Ηρακλής” 1908» στα πρότυπα του παλαιού Γυμναστικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης «ο Ηρακλής», αλλά χωρίς να κληρονομήσει τα χρέη του παλαιού αθλητικού σωματείου. Στις 4 Φεβρουαρίου του 2021 υπερψηφίστηκε από τη Βουλή των Ελλήνων η τροπολογία (άρθρο 41) του Υπουργείου Οικονομικών. Σύμφωνα με αυτήν, η ακίνητη περιουσία (στη Μίκρα και τους Χορτατζήδες) πέρασε άνευ ανταλλάγματος στο αθλητικό σωματείο με την επωνυμία «Νέος Γυμναστικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης “ο Ηρακλής” 1908».
Το τμήμα πετοσφαίρισης του Ηρακλή Θεσσαλονίκης αναγεννήθηκε το 2021 με μπροστάρη τον εμβληματικό αρχηγό Andrej Kravárik, ο οποίος ανέλαβε την αναδιοργάνωση του ανδρικού και γυναικείου τμήματος αλλά και τις ακαδημίες του συλλόγου.
Έμβλημα – Χρώματα
Στο έμβλημα του απεικονίζεται το άγαλμα του Ηρακλή του Λύσιππου. Τα χρώματα του Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης είναι το μπλε και το λευκό, εμπνευσμένα από τη γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας, ως ένδειξη της εθνικότητας και του πάθους των μελών του για την απελευθέρωση της υποδουλωμένης τότε Θεσσαλονίκης από την οθωμανική αυτοκρατορία.
Τίτλοι
=== Τοπικοί Τίτλοι ===
Αγωνιστική Περίοδος 2010–2011
Ακολουθεί η σύνθεση της γυναικείας ομάδας πετοσφαίρισης του Ηρακλή Θεσσαλονίκης για την αγωνιστική περίοδο 2010–2011:
712
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 712 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νικολάι Βολκόφ
Ο Τζόσιπ Νικολάι Περούζοβιτς (κροατικά: Josip Nikolai Peruzović, 14 Οκτωβρίου 1947), είναι παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το όνομα που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ, Νικολάι Βολκόφ.
Καταγωγή - Χαρακτήρας
Ο Βολκόφ, προέρχεται από την πρώην Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Η μητέρα του ήταν από την Ιταλία και ο πατέρας του από την Κροατία. Ο ίδιος είναι Κροάτης. Στο σενάριο της επαγγελματικής πάλης όμως, παρίστανε έναν Ρώσο παλαιστή, αφού έχει στην πραγματικότητα ρίζες από την χώρα.
Καριέρα
Η καριέρα του Βολκόφ ξεκίνησε το 1967, όταν παράτησε την άρση βαρών, με την οποία ασχολήθηκε από νεαρή ηλικία. Πέρασε από διάφορες εταιρείες, από αυτές ήταν και τα American Wrestling Association και WWE, σε διάφορες φάσεις και ονομασίες του. Το περισσότερο της καριέρας του, το πέρασε με το WWE.
Διακρίσεις
Στην καριέρα του, στην οποία αφιερώθηκε περισσότερο στην ομαδική κατηγορία, κέρδισε πολλούς ομαδικούς τίτλους, με αρκετούς παλαιστές. Με τον Ιβάν Κόλοφ, με τον Άιρον Σέικ και με άλλους. Ο σημαντικότερος τίτλους του ήταν με τον Σέικ, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων. Το 2005, τιμήθηκε με την εισαγωγή του στο WWE Hall of Fame.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Κολχικό το φθινοπωρινό
Το κολχικό (βοτανική ονομασία: Colchicum autumnale L.), ή αλλιώς κολχικό το φθινοπωρινό, είναι ένα φυτό που ανήκει βοτανικώς στο γένος Colchicum και αριθμεί περί τα 60 διαφορετικά είδη. Το Colchicum Autumnale είναι συνήθως διαδεδομένο στα υγρά και πλούσια λιβάδια, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, αλλά και της νότιας και κεντρικής Ευρώπης.
Ως φυτό, είναι βολβώδες και ποώδες πόα, της οποίας ο βολβός έχει μέγεθος καρυδιού. Τα άνθη του έχουν χρώμα ρόδινο, με μακρύ ποδίσκο. Τα φύλλα του φυτού είναι μεγάλα λογχοειδή.
Το κολχικό είναι τοξικό φυτό και περιέχει μία ουσία, την κολχικίνη, η οποία έχει την ικανότητα να σταματά τη διαίρεση των κυττάρων αλλά είναι πολύ τοξική. Δύναται να προκαλέσει καρδιακή ανεπάρκεια. Δηλητηρίαση από αυτό το φυτό είναι επικίνδυνη, και τα συμπτώματα εμφανίζονται λίγες ώρες αργότερα και μπορεί να είναι τα εξής: κάψιμο στο στόμα, στομαχικός πόνος, διάρροια, νεφρική ανεπάρκεια. Συγκεκριμένο αντίδοτο δεν υπάρχει και η καλύτερη θεραπεία είναι η πλύση στομάχου.
Ως φυσική πηγή κολχικίνης, το κολχικό περιγράφηκε για τη θεραπεία των ρευματισμών και του πρηξίματος. Το εκχύλισμα Colchicum περιγράφηκε για πρώτη φορά ως θεραπεία για ουρική αρθρίτιδα από τον Διοσκουρίδη τον Πεδάνιο, τον 1ο μ.Χ. Οι βολβοί κολχικού χρησιμοποιήθηκαν από τον Πέρση ιατρό Αβικέννα και προτάθηκαν από τον Αμβρόσιο Παρέ τον 16ο αιώνα, ενώ εμφανίστηκαν στη Φαρμακοποιία του Λονδίνου το 1618.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιριδοειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Πανικός (ταινία)
Ο τίτλος Πανικός (ταινία) μπορεί να αναφέρεται:
Αντρέι Μερζλίκιν
Ο Αντρέι Ιλγίτς Μερζλίκιν (Ρωσικά: Андре́й Ильи́ч Мерзли́кин, γεννημένος 24 Μαρτίου του 1973), είναι Ρώσος ηθοποιός.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος από το 2006, και έχει 3 παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Τσιφ Τζέι Στρονγκμπόου
Ο Τζόσεφ Λουκ Σκάρπα (γέννηση: 4 Οκτωβρίου 1928 – θάνατος: 3 Απριλίου 2012) ήταν ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ, "Τσιφ Τζέι Στρονγκμπόου".
Χαρακτήρας
Ο Σκάρπα, ως Στρονγκμπόου, παρίστανε έναν Ινδιάνο της Αμερικής παλαιστή, που φορούσε παραδοσιακά καπέλα Ινδιάνων στο ρινγκ και μόλις άκουγε ιαχές υπέρ του και εναντίον του αντιπάλου του, γινόταν ισχυρότερος.
Διακρίσεις
Στην καριέρα του, ο Στρονγκμπόου, κατέκτησε πάρα πολλούς ατομικούς τίτλους και έγινε είδωλο για αρκετούς οπαδούς του αθλήματος. Το σημαντικότερο πρωτάθλημα που κέρδισε τέσσερις φορές ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων. Το 1994, εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame.
Γέννηση και θάνατος
Γεννήθηκε στην Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, το 1928. Στα 83 του έτη, στα τέλη του 2011, έπεσε από τις σκάλες του σπιτιού του και τραυματίστηκε σοβαρά. Μέχρι τον θάνατό του, στις 3 Απριλίου του 2012, έμεινε στο νοσοκομείο, αφού ποτέ δεν έγινε καλά.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
713
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 713 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μονρεάλε
Το Μονρεάλε (Ιταλικά : Monreale, Σικελικά : Murriali) είναι η τρίτη πόλη της Μητροπολιτικής πόλης της Παλέρμο στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία του Παλέρμο με διοικητική μεταρρύθμιση (15 Αυγούστου 2015). Η πόλη εκτείνεται στην πλαγιά του όρους Καπούτο, με θέα την πολύ εύφορη κοιλάδα το Χρυσό Κοχύλι (la Conca d' Oro), περιοχή με πορτοκαλιές, ελιές και αμυγδαλιές, των οποίων η μεγάλη παραγωγή εξάγεται.
Η πόλη έχει πληθυσμό 39.000 κατοίκους και βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα νότια του Παλέρμο στο εσωτερικό του νησιού. Το Μονρεάλε έχει δική του αρχιεπισκοπή και ο καθεδρικός ναός του είναι ιστορικό Νορμανδο-Βυζαντινό κτίσμα. Οι Καθεδρικοί ναοί του Μονρεάλε και της Τσεφαλού είναι δύο από τα εννέα κτίσματα στο Αραβο-Νορμανδικού Παλέρμο που έχουν χαρακτηριστεί από την UNESCO Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Ιστορία
Όταν οι Άραβες κατέλαβαν το Παλέρμο ιδρύοντας το Εμιράτο της Σικελίας ανάγκασαν τον επίσκοπο να μεταθέσει την έδρα του έξω από την πρωτεύουσα, μητρόπολη έγινε ο μικρός ναός της Αγίας Κυριακής κοντά στο Παλέρμο στην μικρή κώμη του Μονρεάλε. Το 1072 οι Νορμανδοί κατέλαβαν τη νήσο και η μητρόπολη αποκαταστάθηκε στον Καθεδρικό ναό του Παλέρμο. Φαίνεται πως ο ρόλος της κώμης ως προσωρινό εκκλησιαστικό κέντρο ήταν ο λόγος που ο Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας αποφάσισε να κτίσει έναν Καθεδρικό ναό εκεί. Το Μονρεάλε έμεινε μικρή κώμη για πολύ καιρό ώσπου οι Νορμανδοί βασιλείς της Σικελίας επέλεξαν την περιοχή ως κυνηγετικό κατάλυμα, περισσότεροι άνθρωποι και έμποροι ήρθαν όταν οι ηγεμόνες έκτισαν ένα ανάκτορο, μάλλον το σημερινό δημαρχείο. Υπό τον Γουλιέλμο Β΄ ήλθαν Βενεδικτίνοι από το Κάβα ντε Τιρρένι του Σαλέρνο και ίδρυσαν ναό και μεγάλη μονή, τους παραχωρήθηκαν μεγάλες ιδιοκτησίες. Το οικοδόμημα των μοναχών είχε σημαντική αμυντική λειτουργία, το Μονρεάλε έγινε η έδρα της αρχιεπισκοπής Σικελίας που άσκησε σημαντική επιρροή στη νήσο. Τον 19ο αιώνα στην περιοχή γινόταν γάμοι με ανήλικες ή χωρίς την ευλογία των γονέων της νύφης, η Ελίζα Λυνν Λίντον (1822-1898) τους ονόμασε "γάμους του Μονρεάλε", γίνονταν σε απομονωμένα μέρη όπου η ακριβής εφαρμογή του νόμου ήταν λιγότερο παρατηρήσιμη.