cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Ισαακίδης
Ο Ισαακίδης διετέλεσε καθηγητής της δασικής ζωολογίας και εντομολογίας στην Ανωτάτη Δασολογική Σχολή Αθηνών και στη συνέχεια τακτικός καθηγητής της αντίστοιχης έδρας στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή. Υπήρξε ο πρώτος ιστορικά διευθυντής του Μπενάκειου Φυτοπαθολογικού Ινστιτούτου, το οποίο διεύθυνε από το 1931 μέχρι το 1948. Εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1949. Ο Κωνσταντίνος Ισαακίδης συνέγραψε, μεταξύ άλλων, τα παρακάτω έργα:
Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος»
Το Κέντρο ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1959 ως ανεξάρτητη μονάδα του δημοσίου τομέα υπό το όνομα Κέντρο Πυρηνικής Έρευνας “Δημόκριτος”, ονομασθέν έτσι προς τιμή του Έλληνα φιλοσόφου Δημόκριτου. Το 1985 μετονομάστηκε και του αποδόθηκε διοικητική αυτοτέλεια ως ΝΠΔΔ υπό την εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας. Αρχικός στόχος του νεοσυσταθέντος κέντρου ήταν η  προώθηση της πυρηνικής έρευνας και τεχνολογίας για ειρηνικούς σκοπούς. Μάλιστα μέχρι το 2004 λειτουργούσε ερευνητικός πυρηνικός αντιδραστήρας, ο οποίος παρήγαγε δέσμες νετρονίων και ισότοπα που σπανίζουν στην παγκόσμια αγορά ραδιοφαρμάκων. Σήμερα οι δραστηριότητες του καλύπτουν μια σειρά από τομείς της επιστήμης και της μηχανικής.
Κωνσταντίνος Ισαακίδης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών
Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος»
Οργανόγραμμα
Κυρίαρχο όργανο του Ίδρυματος είναι το Διοικητικό Αναβολικό Συμβούλιο και ο Πρόεδρος, όπου υπάγονται η Γραμματεία του Διοικητικού Συμβουλίου, το Γραφείο Διευθυντή «ΕΚΕΦΕ» και τα αυτοτελή γραφεία.
Ερευνητικά ινστιτούτα
Αποτελείται από τα εξής ινστιτούτα:
Το κέντρο στεγάζει τον μοναδικό πυρηνικό αντιδραστήρα της Ελλάδας, ο οποίος είναι ερευνητικός.
Διεύθυνση τεχνολογικών εφαρμογών και υποστήριξης ερευνών
Εδώ υπάγονται οι εξής μονάδες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγία Παρασκευή Αττικής Κατηγορία:Ερευνητικά κέντρα στην Αθήνα
Βίλλεμ Κέυ
Ο Βίλλεμ Κέυ (φλαμανδικά: Willem Key (περ. 1515 – 5 Ιουνίου 1568) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης.
Βιογραφία
Ο Κέυ γεννήθηκε στη Μπρέντα. Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ έμαθε να ζωγραφίζει μαζί με τον Φρανς Φλόρις από τον Λαμπέρ Λομπάρ στη Λιέγη. Έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1540. Ήταν πλούσιος, ο οποίος ζούσε σε μεγάλο σπίτι στο κέντρο της πόλης κοντά στο χρηματιστήριο. Ειδικεύτηκε στις "κολακευτικές" προσωπογραφίες και κέρδιζε αρκετά χρήματα ζωγραφίζοντας ομαδικά πορτρέτα σε θεατρικές στάσεις. Στη βιογραφία του φαν Μάντερ αναφέρονται μερικοί μεγάλοι πίνακές του, οι οποίοι κάηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου της εικονομαχίας (Beeldenstorm). Αναφέρει ιδιαίτερα ένα μεγάλο ομαδικό πορτρέτο των πωλητών της αγοράς (kramers) που βρισκόταν στο παρεκκλήσιό τους στον ναό "Onze-Lievevrouwenkerk" της Αμβέρσας. Αυτό σημαίνει ότι όταν κάποιος βλέπει τον πίνακα Ο Μυστικός Δείπνος στο Ντελφτ, πιθανόν αντικρίζει μια περιστασιακή ομάδα καλαθοπλεκτών και βαρελοποιών, καθώς αυτός ο πίνακας παραγγέλθηκε για την Αγία Τράπεζα του παρεκκλησίου του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή στην "Χρότε Κερκ" (Grote Kerk, Μεγάλη Εκκλησία) του Ντελφτ, που εκείνη την εποχή (περ. 1560) ήταν ο προστάτης άγιος των βαρελοποιών (kuipers) του Ντελφτ.
Προδοσία - Θέμα ζωής και ζωγραφικής;
Ο Κάρελ φαν Μάντερ συνεχίζει αναφέροντας ότι ενώ ο Κέυ ζωγράφιζε το πορτρέτο του Δούκα της Άλμπα Φερνάντο Άλβαρεθ ντε Τολέδο, είχε προσποιηθεί ότι δεν καταλάβαινε την ξένη γλώσσα. Έτσι κατάφερε να κρυφακούσει τη συνωμοσία του "Συμβουλίου του Αίματος" (Bloed-raedt) κατά των πολιτικών προσωπικοτήτων Λαμοράλ, Κόμητος του Έγκμοντ και Φιλίπ ντε Μονμορανσύ, Κόμητος του Χόορν. Οι δύο άνδρες εκτελέστηκαν στην κεντρική πλατεία των Βρυξελλών στις 5 Ιουνίου 1568 και ο Κέυ αναστατώθηκε σε τέτοιο βαθμό που απεβίωσε την ίδια ημέρα. Η ιστορία αυτή έγινε ευρέως αποδεκτή ως αληθινή, αλλά ο φαν Μάντερ δεν την πίστεψε και έχει την άποψη ότι είχε πεθάνει μερικές ημέρες πριν. Σε κάθε περίπτωση, είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι πολλοί από τους πίνακές του καταστράφηκαν και ότι σήμερα είναι γνωστός κυρίως για το πορτρέτο του Δούκα της Άλμπα, το οποίο αντιγράφηκε πολλές φορές. Ο διασωθείς Μυστικός Δείπνος φέρει ακόμα την αρχική του κορνίζα με επιγραφή στα λατινικά να την περιβάλλει, που είναι τα λόγια του κατά Λουκάν Ευαγγελίου 22:21-23.
Σύμφωνα με το Ρέικσμουζεουμ, ο Άντριεν Τόμας Κέυ ήταν μακρινός συγγενής και μαθητής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
20ός αιώνας π.Χ.
3η χιλιετία π.Χ. | 2η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία π.Χ.
22ος αιώνας π.Χ.| 21ος αιώνας π.Χ. | 20ός αιώνας π.Χ. | 19ος αιώνας π.Χ. | 18ος αιώνας π.Χ.
Ο 20ός αιώνας π.Χ. αρχίζει με το έτος 2000 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου του έτους 1901 π.Χ.
Παραπομπές
-85 Κατηγορία:2η χιλιετία π.Χ.
Σημείο αυτανάφλεξης
Το σημείο αυτανάφλεξης μιας ουσίας είναι η κατώτερη θερμοκρασία στην οποία η ουσία αναφλέγεται αυθόρμητα σε μια φυσιολογική ατμόσφαιρα, χωρίς μια εξωτερική πηγή θερμότητας, όπως για παράδειγμα μία φλόγα ή σπίθα.
Η θερμοκρασία στην οποία μια χημική ουσία αναφλέγεται, μειώνεται με την αύξηση της πίεσης ή την αύξηση της συγκέντρωσης οξυγόνου. Τα σημεία αυτανάφλεξης υγρών χημικών ουσιών μετρούνται τυπικά χρησιμοποιώντας μία φιάλη 500 mL τοποθετημένη σε φούρνο ελεγχόμενης θερμοκρασίας, σύμφωνα με το πρότυπο ASTM E659.
Κατηγορία:Χημικές διεργασίες
Självantändning
Λιθαριά Πέλλας
Η Λιθαριά είναι σχεδόν ακατοίκητος οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 με την παλιά της ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, ως Γενή-Κιόϊ να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Στραϊστης και το 1928 στο ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 να μετονομάζεται σε Λιθαριά. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Κρανέα αποτελούν την κοινότητα Κρανέας η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μενηίδος του Δήμου Σκύδρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφηκε 1 κάτοικος.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κρανια Κρανια
Γιώργος Πανταζής
Ο Γιώργος Πανταζής είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Πανσερραϊκού με 70 συνολικά τέρματα και πρωταθλητής της Β΄Εθνικής, την περίοδο 1979-80, όπως και πρώτος σκόρερ του Βορείου Ομίλου της, την ίδια περίοδο, με 25 γκολ.
Πηγές
Πανταζης Γιωργος Πανταζης Γιωργος Πανταζης Γιωργος Πανταζης Γιωργος
Κοκκάρι Σάμου
Το Κοκκάρι είναι παραθαλάσσιο χωριό της Σάμου με υψόμετρο 10 μέτρα. Βρίσκεται 11 χλμ. μακριά από την Πόλη Της Σάμου (Βαθύ) όπως το ονομάζουν οι ντόπιοι), όπου είναι η πρωτεύουσα του νησιού και πρωτεύουσα του Νόμου Σάμου.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το υψόμετρο του χωριού είναι 5 μέτρα από τη θάλασσα.
Η έκτασή του είναι 0,19 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 είναι 1628 κάτοικοι. Αυτό συνεπάγεται ότι η έκτασή του ανά άτομο είναι 114 τετραγωνικά μέτρα.
Μοίρα (στρατός)
Βυζαντινός στρατός
Στα τέλη του 6ου με αρχές του 7ου αιώνα, το ύστερο ρωμαϊκό στρατιωτικό σύστημα, στην ύστερη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή αυτοκρατορία, πέρασε από μια διαδικασία πολεμικών μετασχηματισμών που κορυφώθηκε με τη δημιουργία την δεκαετία του 680, ενός νέου συστήματος που περιελάμβανε το θέμα, μια στρατιωτική και διοικητική μονάδα που αντικατέστησε της πρότερη διοικητική και στρατιωτική διαίρεση. Κάθε θέμα, διοικούνταν από τον στρατηγό και διαιρούνταν σε τούρμες, που διοικούνταν με την σειρά τους από τον τουρμάρχη. Κάθε τούρμα, διαιρούνταν στη μοίρα ή στον δρούγγο, που έπειτα αυτές διαιρούνταν στον βάνδο. Κάθε μοίρα ή δρούγγος μπορεί να συγκριθεί σήμερα με την δύναμη ενός συντάγματος ή μία ταξιαρχίας, αφού περιελάμβανε δύναμη 1.000 οπλιτών, γι΄αυτό και ενίοτε ονομάζονταν χιλιαρχία. Ο αριθμός των πολεμιστών, μπορούσε να μεταβληθεί ανάλογα με τις συνθήκες της εποχής, σε 3.000 ή και λιγότερο, σε 400 άνδρες, όπως στα σώματα δρούγγων που είχε οργανώσει ο Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός για τα μικρότερα θέματα.
Κοκκάρι Σάμου
Ιστορία - Ονομασία
Το Κοκκάρι χτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα ως επίνειο του χωριού Μυτιληνιοί. Σύμφωνα με την εκδοχή του Σάμιου λόγιου Επαμεινώνδα Σταματιάδη το όνομά του αποδίδεται στην εκτεταμένη καλλιέργεια του κοκκαριού, ενός είδους μικρού κρεμμυδιού. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ως αιτία προέλευσης το όνομα του πρώτου οικιστή της περιοχής. Ως κοινότητα συστάθηκε για πρώτη φορά το 1918 με το ΦΕΚ 204Α - 21/09/1918. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τοπική κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βαθέος του Δήμου Σάμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 1.060 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Μοίρα (στρατός)
Ελληνικός στρατός
Στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, και σε όλα τα σώματα ξηράς, ναυτικού και αεροπορίας, ο όρος της μοίρας χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει στρατιωτικούς σχηματισμούς, αντίστοιχους με μια επιλαρχία τεθωρακισμένων, στολοδρομία τεσσάρων πλοίων συνήθως ιδίου τύπου, και ένα σμήνος δώδεκα με εικοσιτεσσάρων αεροπλάνων ή ένα σμήνος ειδικών επιχειρήσεων και αεροπυρόσβεσης.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας
Βέλικα Γκάτα
Η Βέλικα Γκάτα (κυριλλικά: Велика Гата) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013 αριθμούσε 1,177 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Στέλιος Ανεμοδουράς
Ο Στέλιος Ανεμοδουράς (22 Μαΐου 1917 – 6 Μαΐου 2000) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας του ιστορικού αναγνώσματος και περιοδικού Ο Μικρός Ήρως, που αφηγείται τις περιπέτειες μιας παρέας παιδιών στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Με το αφηγηματικό του ύφος σφράγισε μια μεγάλη περίοδο της ελληνικής ιστορίας, τα δύσκολα δηλαδή χρόνια που ακολούθησαν τις περιπέτειες του πολέμου, της Κατοχής και της εμφύλιας σύρραξης.
Βιογραφία
Ο Ανεμοδουράς γεννήθηκε το 1917 στην Αθήνα και καταγόταν από τη Μάνη. Συγγενής του ήταν ο συγγραφέας Βάσος Δασκαλάκης. Σπούδασε στη νομική σχολή της Αθήνας και γνώριζε τρεις ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά), ενώ σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στην Αριστερά, την οποία όμως εγκατέλειψε μετά την περίοδο της Κατοχής.
Ξεκίνησε τη θητεία του στον χώρο των περιοδικών εκδόσεων πλάι στον Απόστολο Μαγγανάρη (και το περιοδικό Μάσκα) και συνέχισε με τις καθαρά δικές του δημιουργίες Υπεράνθρωπο κ.ά., ενώ το 1953 αποφάσισε να συγγράψει, υπό το ψευδώνυμο «Θάνος Αστρίτης», τις περιπέτειες του ηρωικού Γιώργου Θαλάσση (με τη βοήθεια του εικονογράφου Βύρωνα Απτόσογλου), προσπάθεια που συνεχίστηκε αρχικά έως το 1968, αλλά και στη συνέχεια με αλλεπάλληλες επανεκδόσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς Α
Αγρίδια Λεμεσού
Τα Αγρίδια είναι χωριό της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Τα Αγρίδια βρίσκονται στη γεωγραφική περιφέρεια της Πιτσιλιάς. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1090 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύουν με την Ποταμίτισσα, στα νοτιοδυτικά με τις Δύμες, στα δυτικά με την Κυπερούντα, στα βόρεια με τα Χανδριά, στα ανατολικά με τον Πολύστυπο και στα νοτιοανατολικά με τον Αγρό.
Φυσικό περιβάλλον
Το φυσικό περιβάλλον του χωριού αποτελείται από εκτάσεις άγριας βλάστησης, μικρούς οπωρώνες και αμπελώνες. Δέντρα που ευδοκιμούν στο χωριό είναι τα κέδρα, τα κυπαρίσσια, οι πλάτανοι, οι δρύες, οι πεύκοι, οι ελιές και οι δάφνες. Ευδοκιμεί, επίσης, θαμνώδη βλάστηση, όπως λατζιές, στερατζιές, τρεμιθιές και περνιές.
Οι κυριότερες καλλιέργειες του χωριού περιλαμβάνουν οπωροφόρα δέντρα, λαχανικά, πατάτες, αμυγδαλιές, ελιές, αμπέλια και καρυδιές.
Ονομασία
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την ονομασία των Αγριδιών. Η πρώτη αναφέρει ότι η λέξη Αγρίδια σημαίνει κτήματα και συνδέεται με την παραχώρηση του χωριού ως κτήμα στον Ιούλιο, ένα Φράγκο ιερωμένο. Ο Λουί ντε Μας Λατρί και ο Φλώριο Βουστρώνιο, όπως διασώζει ο Καρούζης, αναφέρουν πως τα Αγρίδια το 1287 μ.Χ. ήταν ιδιοκτησία του Τζιαν ντε Βερνύ, ενώ το 15ο αιώνα, αρχικά ανήκαν στον Σορ ντε Νάβες και αργότερα στον Μόρφο ντε Γκρενιέρ.
Η δεύτερη εκδοχή συνδέει την ονομασία του χωριού με τα πολλά άγρια γίδια (αγρινά) που υπήρχαν στην περιοχή.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από το 1881 έως το 1973 αυξανόταν. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό των Αγριδιών όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιεροί ναοί
Στο χωριό υπάρχουν δύο ιεροί ναοί:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Χωριά της Πιτσιλιάς
13ος αιώνας π.Χ.
15ος αιώνας π.Χ.| 14ος αιώνας π.Χ. | 13ος αιώνας π.Χ. | 12ος αιώνας π.Χ. | 11ος αιώνας π.Χ.
Ο 13ος αιώνας π.Χ. αρχίζει με το έτος 1300 π.Χ. και τελειώνει στις 1 Ιανουαρίου του έτους 1201 π.Χ.
Γεγονότα
-85 Κατηγορία:2η χιλιετία π.Χ.
Συνοικία Ανκουάμπε
Η Ανκουάμπε (πορτογαλικά: Ancuabe) είναι μια συνοικία της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο της Μοζαμβίκης. Πρωτεύουσα είναι η Ανκουάμπε. Έχει έκταση 4,836 τ.χλμ. και πληθυσμό 109.792 κατοίκων το 2005. Βρίσκεται 67 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο, Πέμπα.
Γεωγραφία
Η Ανκουάμπε βρίσκεται βορειοανατολικά της Μοζαμβίκης και νοτιοδυτικά του Κάμπο Ντελγκάντο. Συνορεύει στα βόρεια με τη Συνοικία Μελούκο, στα δυτικά με τη Συνοικία Μοντεπουέζ, στα νότια με τη Συνοικία Τσιούρε και με τις συνοικίες Πέμπα-Μετούγκε και Κισσάνγκα.
Έχει συνολική έκταση 4,836 χιλιόμετρα (1,867 τετραγωνικά μέτρα). Βρίσκεται 67 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο, Πέμπα.
Δημογραφία
Η Ανκουάμπε το 1997 είχε 87.243 κατοίκους. Το 2005 είχε 109.792 κατοίκους με πυκνότητα 21.9 κατοίκους ανά χιλιόμετρο.
Ιστορία
Την αποικιακή περίοδο, η Ανκουάμπε ήταν διοικητική υποσυνοικία του δήμου Πόρτο Αμέλια (σημερινή Πέμπα.
Διοικητική διαίρεση
Η συνοικία Ανκουάμπε διαιρείται σε 3 υποσυνοικίες και 9 περιοχές. Οι πρωτεύουσες των υποσυνοικιών είναι με μαύρα γράμματα. Οι υποσυνοικίες και οι περιοχές είναι οι εξής:
Μεταφορές
Η συνοικία χωρίζεται από δύο κύριους δρόμους, την Πέμπα και Μοντεπουέζ και από έναν βόρειο-νότιο δρόμο που συνδέει τη Ναμπούλα με την Μοκίμποα ντα Πράια.
Η συνοικία βρίσκεται 67 χιλιόμετρα μακρυά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο, Πέμπα.
Οικονομία
Η κύρια οικονομική δραστηριότητα στη συνοικία είναι η γεωπονία για όλο σχεδόν τον πληθυσμό.
Οι κύριες καλλιέργειες είναι η κασσάβα, το καλαμπόκι, ο αρακάς, το σόργο, το ρύζι και το αράπικο φιστίκι. Υπάρχουν, επίσης, σπιτικά, κυνηγετικά ζώα και άγρια ζώα (ελάφια και άγριες αρκούδες). Η προμήθεια φαγητού υποστηρίζεται από αυτά τα ζώα, αλλά και διάφορα φρούτα.
Η εμπορική καλλιέργεια βαμβακιού, καφέ φιστικιών και καλαμποκιού ήταν σημαντικές την αποικιακή περίοδο. Εκμεταλεύτηκαν τα καταφύγια των δάσων, ιδιαίτερα για πηγή ενέργειας για τον περισσότερο από τον πληθυσμό.
Υπάρχουν πολλά αποθέματα γραφίτη που τα εκμεταλλεύτηκαν εμπορικά από το 1994 έως το 2000. Σύμφωνα με τις μελέτες των διεθνών εταιρειών, η ποσότητα των καταφυγίων, που φτάνει περίπου τους 1.000.000 τόνους μεταλλεύματος με περιεκτικότητα 10% γραφίτη. Κάθε χρόνο παράγονται περίπου 10.000 τόνοι γραφίτη. Το 2007 η κυβέρνηση της Μοζαμβίκης ανακοίνωσε το σκοπό της να ξαναανοίξει το ορρυχείο, αλλά αυτό εξαρτάται στην προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος από το Καχόρα Μπάσσα Νταμ (Cahora Bassa Dam).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μοζαμβίκης
Οίκος των Βισκόντι
300px|thumb|Το μυθικό φίδι-θυρεός των Βισκόντι. Η οικογένεια των Βισκόντι ήταν ιταλική οικογένεια της λομβαρδικής ευγένειας, μέλος της παράταξης των Γιβελλίνων, η οποία βασίλεψε στο Δουκάτο του Μιλάνου στη διάρκεια του Μεσαίωνα έως την Αναγέννηση, πιο συγκεκριμένα την χρονική περίοδο μεταξύ 1277 και 1447.
Ιστορία
Οι Βισκόντι έφεραν τον τίτλο του « άρχοντα » κι έπειτα, από το 1395, επί της βασιλείας του Τζιαν Γκαλεάτσο, άρχισαν να φέρουν αυτόν του « δούκα του Μιλάνου ».
Με τον θάνατο του τελευταίου Δούκα, Φιλίππο-Μαρία, το 1447, ιδρύθηκε η Αμβροσιανή Δημοκρατία στην πόλη με διάρκεια ζωής μια χρονική περίοδο μικρότερη των τριών ετών.
Οι τελευταίοι, γνωστοί, απόγονοι της οικογένειας ήταν οι σκηνοθέτες Λουκίνο και Εριπράντο Βισκόντι.
Οικόσημο
Στο οικόσημο των Βισκόντι εμφανίζεται ένα guivre, μυθικό πλάσμα το οποίο στην εραλδική αναπαριστάται με ένα φίδι το οποίο βρίσκεται σε όρθια στάση, ενώ καταβροχθίζει ένα παιδί. Ενδέχεται να προέρχεται από ένα λογοπαίγνιο μεταξύ της ονομασίας του παλιού φέουδου των Βισκόντι, Anghiera, και την λατινική λέξη anguis (φίδι). Καθώς τα ομιλούντα εμβλήματα θεωρούνταν, στην Ιταλία, ως έλλειψη ευγενικής καταγωγής της οικογένειας που τα έφερε, αρκετοί μύθοι έκαναν την εμφάνισή τους αναφορικά με αυτά : αναφορές για κάποιον Ουμπέρτο Βισκόντι ο οποίος σκότωσε έναν δράκο, έναν θυρεό σε μορφή φιδιού από περικεφαλαία Σαρακηνού που επεδείκνυε ως λάφυρο ο Οτόνε Βισκόντι, ένα φίδι που είχε πέσει στην περικεφαλαία του Άτζο Βισκόντι, κτλ. Μια άλλη πιθανότητα είναι η χρησιμοποίηση από τους πρώτους Βισκόντι ενός αρχαίου σφραγιδόλιθου πάνω στον οποίο ήταν χαραγμένη η αναπαράσταση του θανάτου του Οφέλτη ως υποκατάστατο θυρεού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μιλάνο
Δνείστερος
Ο ποταμός Δνείστερος, γνωστός από την αρχαιότητα ως Τύρας (Ουκρανικά: Дністер, Ρουμανικά: Nistru, Λατινικά: Tyras), είναι ποταμός της Ανατολικής Ευρώπης. Πρώτα διαρρέι την Ουκρανία, κοντά στα σύνορα με την Πολωνία, και κατόπιν τη Μολδαβία (από την οποία διαχωρίζει την αποσχισθείσα επικράτεια της Υπερδνειστερίας, εκβάλλοντας τελικά στη Μαύρη Θάλασσα, επί Ουκρανικού πάλι εδάφους.
Ονόματα
300px|μικρογραφία|αριστερά Το όνομα Δνείστερος προέρχεται από το Σαρματικό ντνου νάζντια "ο γειτονικός ποταμός". Το Δνείπερος, Σαρματικής επίσης προέλευσης, προέρχεται από την αντίθετη έννοια, "ο μακρινός ποταμός". Εναλλακτικά, σύμφωνα με τον Β. Αμπάεφ, το Δνείστερος ίσως είναι συνδυασμός του Σκυθικού ντνου "ποταμός" και του Θρακικού Ιστερ, του προηγούμενου ονόματος του ποταμού, επί λέξει Ντν-Ιστερ (Ποταμός Ιστερ). Το Αρχαιοελληνικό όνομα του Δνείστερου, Τύρας, είναι από το Σκυθικό τύρα, που σημαίνει "γρήγορος". Τα ονόματα του Ντον και του Δούναβη είναι επίσης από την ίδια Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή λέξη ντ(α)νου-ποταμός.
Γεωγραφία
Ο Δνείστερος πηγάζει στην Ουκρανία, κοντά στην πόλη Ντρόχομπιτς, κοντά στα σύνορα με την Πολωνία και ρέει προς τη Μαύρη Θάλασσα. Η κοίτη του αποτελεί μέρος των συνόρων Ουκρανίας και Μολδαβίας και μετά ρέει μέσω της Μολδαβίας για 398 χλμ. χωρίζοντας το κύριο μέρος της επικράτειας της Μολδαβίας από την Υπερδνειστερία. Στη συνέχεια σχηματίζει ένα ακόμη τμήμα των συνόρων Ουκρανίας-Μολδαβίας και κατόπιν ρέει μέσω της Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα, όπου οι εκβολές του σχηματίζουν δέλτα.
Στο κατάντι μισό του Δνείστερου η δυτική όχθη είναι ψηλή και λοφώδης, ενώ η ανατολική χαμηλή και επίπεδη. Ο ποταμός αποτελεί το de facto όριο της Ευρασιατικής Στέπας. οι σημαντικότεροι παραπόταμοί του είναι οι Ράουτ και Μπιτς.
Ιστορία
Κατά τη Νεολιθική περίοδο ο Δνείστερος Ποταμός ήταν το κέντρο ενός από τους πιο προηγμένους πολιτισμούς της εποχής. Ο Πολιτισμός Κουκουτένι-Τριπολί άνθησε στην περιοχή αυτή περίπου από το 5300 ως το 2600 π.Χ., αφήνοντας πίσω του χιλιάδες αρχαιολογικούς χώρους. Οι οικισμοί τους είχαν μέχρι 15.000 κατοίκους, καθιστώντας τους τις πρώτες μεγάλες αγροτικές κοινότητες στον κόσμο, πολύ πριν τις πόλεις της Μεσοποταμίας.
Στην αρχαιότητα ο ποταμός θεωρείτο ένας από τους κύριους ποταμούς της Ευρωπαϊκής Σαρματίας και μνημονευόταν από πολλούς γεωγράφους και ιστορικούς. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο πήγαζε σε μια μεγάλη λίμνη, ενώ ο Πτολεμαίος τοποθετεί τις πηγές του στα σημερινά Καρπάθια Όρη και ο Στράβων αναφέρει ότι είναι άγνωστες. Ερρεε προς ανατολάς, παράλληλα με τον Ίστρο (Κάτω Δούναβη) και αποτελούσε τμήμα των συνόρων μεταξύ Δακίας και Σαρματίας. Κατέληγε στον Εύξεινο Πόντο, βορειοανατολικά των εκβολών του Ιστρου, σε απόσταση μεταξύ τους 900 στάδια (περίπου 210 χλμ.), σύμφωνα με το Στράβωνα και τον Πλίνιο. Ο Σκύμνος τον περιγράφει ως πλωτός και με άφθονα ψάρια. Ο Οβίδιος αναφέρεται στη γρήγορη ροή του.
Οι Ελληνες συγγραφείς αναφέρονταν στον ποταμό με το όνομα Τύρας, ενώ στις εκβολές του είχαν ιδρύσει Μιλήσιοι άποικοι ομώνυμη πόλη. Σε μεταγενέστερες περιόδους πήρε το όνομα Δάναστρις ή Δάναστος, από όπου το σύγχρονο όνομά του Δνείστερος, αν και οι Τούρκοι τον ονόμαζαν ακόμη Τούρλα το 19ο αιώνα. Μερικές φορές απαντάται και ο τύπος Τύρις.
Μεταξύ των Παγκοσμίων Πολέμων ο Δνείστερος αποτελούσε τμήμα της μεθορίου μεταξύ της Ρουμανίας και της Σοβιετικής Ενωσης. Το 1919, την Κυριακή του Πάσχα, η γέφυρα ανατινάχθηκε για να προατατεύσει το Μπέντερ από τους Μπολσεβίκους. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανικές και Ρουμανικές δυνάμεις πολέμησαν με Σοβιετικά στρατεύματα στη δυτική όχθη του ποταμού.
Μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας της Μολδαβίας το 1991, η μικρή περιοχή ανατολικά του Δνείστερου, που ήταν τμήμα της ΣΣΔ της Μολδαβίας, αρνήθηκε να συμμετέχει και αυτοανακηρύχθηκε Υπερδνειστεριακή Μολδαβική Δημοκρατία, ή Υπερδνειστερία, με πρωτεύουσά της το Τιράσπολ, επί του ποταμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ουκρανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Μολδαβίας
Ραγκούζα
Η Ραγκούζα (Σικελικά : Rausa, Λατινικά : Ragusia) είναι Ιταλική πόλη στην νότια Σικελία πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας της Ραγκούζας. Ο πληθυσμός της πόλης σύμφωνα με την απογραφή του 2016 είναι 73.288 κάτοικοι. Είναι κτισμένη πάνω σε έναν Ασβεστολιθικό λόφο ανάμεσα σε δύο βαθιές κοιλάδες. Η Ραγκούζα μαζί με άλλες επτά πόλεις του νότου αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Αρχαιότητα
Τα ίχνη της πόλης παραπέμπουν στην 2η χιλιετία π.Χ. μαζί με άλλες σποραδικές εγκαταστάσεις Σικελών, τρίτο τμήμα των προϊστορικών κατοίκων του νησιού. Ο προϊστορικός οικισμός της Ραγκούζας έχει αναγνωριστεί την ίδια εποχή με το όνομα «Ύβλα Ηραία». Η αρχαία πόλη βρίσκεται σε έναν λόφο με ύψος 300 μέτρα σε επαφή με πολλές Ελληνικές αποικίες ιδιαίτερα με το γειτονικό λιμάνι Καμερίνο. Κατακτήθηκε από την Καρχηδόνα, την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία και την Βυζαντινή αυτοκρατορία που οχύρωσε την πόλη και έκτισε ένα μεγάλο κάστρο. Οι Άραβες κυρίευσαν την Ραγκούζα (848) και την διατήρησαν μέχρι τον 11ο αιώνα, στην συνέχεια την κατέλαβαν οι Νορμανδοί. Οι Νορμανδοί την έκαναν κομητεία με πρώτο κόμη τον Γοδεφρείδο, τον λεπρό νόθο γιο του Ρογήρου Α΄ της Σικελίας.
Νεώτερα χρόνια
Η Ραγκούζα ακολούθησε από τότε πιστά την τύχη των υπόλοιπων πόλεων στο Βασίλειο της Σικελίας που δημιουργήθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα. Μια οικογένεια από το Κιαραμόντε Γκούλφι πήρε την πόλη σαν δώρο και παρέμεινε πρωτεύουσα της κομητείας και στην συνέχεια ενώθηκε με την Μόντικα (1296), η κατάσταση αυτή διατηρήθηκε μέχρι τον 15ο αιώνα και ανατράπηκε από μία λαϊκή επανάσταση. Η Ραγκούζα ισοπεδώθηκε από έναν ισχυρό σεισμό (1693) με περισσότερους από 5.000 νεκρούς, τα περισσότερα σπίτια καταστράφηκαν και κτίστηκαν ξανά σε ρυθμό Μπαρόκ. Οι κάτοικοι μετακινήθηκαν σε μια γειτονική συνοικία και έκτισαν ένα νέο προάστιο την "Άνω Ραγκούζα", η αρχαία πόλη πήρε το όνομα "Κάτω Ραγκούζα". Οι δύο πόλεις παρέμειναν χωριστές μέχρι το 1926 και πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν η Μόντικα, στην συνέχεια ενώθηκαν και αντικατάστησαν την Μόντικα σαν πιο δημοφιλής πόλη και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Από το 1938 ξεκίνησαν εργασίες ασφαλτόστρωσης στους δρόμους της πόλης που βρίσκονται σε λειτουργία μέχρι σήμερα.
Η Ραγκούζα βρίσκεται σήμερα σε έναν λόφο κάτω από τα Υβλαία Όρη και χωρίζεται διακριτά σε δύο περιοχές την παλιότερη και την νεώτερη πόλη. Οι δύο πόλεις χωρίζονται με ένα φαράγγι που συνδέεται με έξι γέφυρες, πιο διάσημη από αυτές είναι η Πόντε ντε Καπουτσίνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ραγκούζας
Φακαόφο
Το Φακαόφο, παλαιότερα γνωστό ως Νήσος Μπόουντιτς, είναι ατόλλη στον Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό που βρίσκεται στην ομάδα Τοκελάου. Η πραγματική έκταση είναι μόνο περίπου 3 τ.χλμ, αποτελούμενο από νησίδες σε ένα κοραλλιογενή ύφαλο γύρω από μια κεντρική λιμνοθάλασσα 45 τ.χλμ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 483 άτομα κατοικούν επισήμως στο Φακαόφο (ωστόσο μόλις 370 ήταν παρόντες κατά την απογραφή το βράδυ). Σήμερα το 70% των κατοίκων ανήκουν στην Εκκλησιαστική Εκκλησία και το 22% στην Καθολική Εκκλησία.
Γεωγραφία και κυβέρνηση
Ο κύριος οικισμός του νησιού είναι το Φάλε στη Νησίδα Φάλε, προς τη δυτική πλευρά της ατόλλης. Δύο χιλιόμετρα δυτικά του βρίσκεται το σχετικά μεγάλο νησί Φένουα Φάλα, όπου ιδρύθηκε ένας δεύτερος οικισμός το 1960. Άλλες νησίδες της ομάδας περιλαμβάνουν τα Τεαφούα, Νουκουματάου, Νουκουλάκια, Φένουα Λόα, Σαουματαφάνγκα, Μότου Ακέα, Ματάνγκι, Λάλο και Μουλιφένουα.
Το Συμβούλιο των Γερόντων του Φακαόφο αποτελείται από πολίτες ηλικίας άνω των 60.
Ιστορία
Το νησί εντοπίστηκε από το φαλαινοθηρικό πλοίο Στρατηγός Τζάκσον το 1835, ο οποίος επέστρεψε το 1839.
Σε ένα χωριό του νησιού υπάρχει ένα μνημείο με πλάκες κοραλιών, προσωποποιώντας τον Τούι Τοκελάου, ο οποίος λατρευόταν κάποτε ως θεός στα νησιά.
Μεταξύ του 1856 και του 1979, οι ΗΠΑ ισχυρίζονταν ότι κατείχαν την κυριαρχία πάνω από τα νησιά και τις υπόλοιπες ατόλλες του Τοκελάου. Το 1979, οι ΗΠΑ παραδέχτηκαν ότι το Τοκελάου ήταν υπό τη κυριαρχία της Νέας Ζηλανδίας, και η συνθήκη της Τοκεχέγκα καθιέρωσε θαλάσσια όρια μεταξύ του Τοκελάου και της Αμερικανικής Σαμόας. μικρογραφία|Η πλατεία του Φακαόφοτον Ιούλιο του 2007
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ωκεανίας
Άντριεν Τόμας Κέυ
Ο Άντριεν Τόμας Κέυ (φλαμανδικά: Adriaen Thomasz Key (περ. 1544, Αμβέρσα – περ. 1599, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος πορτρέτων της περιόδου της Αναγέννησης.
Βιογραφία
Δεν είναι πολλά στοιχεία γνωστά για τον βίο του. Σύμφωνα με το Ρέικσμουζεουμ ήταν μαθητής του μακρινού συγγενή του Βίλλεμ Κέυ. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης ο Κέυ έγινε "Δάσκαλος" (vrijmeester) και καταγράφηκε στο liggeren της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1568.
Εκτός από πορτρέτα, φιλοτέχνησε και εικόνες για Αγία Τράπεζα, οι οποίες όμως καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου της εικονομαχίας (Beeldenstorm]]. Μολονότι ο ίδιος ήταν Διαμαρτυρόμενος, συνέχισε να ζει στην Αμβέρσα και μετά τις διαμάχες στην πόλη. Μετά το 1589 δεν αναφέρεται πλέον στο liggeren της Συντεχνίας, γεγονός που επιτρέπει την υπόθεση ότι αυτό ήταν το έτος θανάτου του.
Αν και κατά τη διάρκεια της ζωής του θεωρούνταν επιτυχημένος ως ζωγράφος, μετά τον θάνατό του λησμονήθηκε εντελώς και έργα του είχαν αποδοθεί σε ευρύ φάσμα άλλων καλλιτεχνών, όπως οι Φρανς Πάουρμπους ο πρεσβύτερος και Βίλλεμ Κέυ. Τυπικό στυλ του ήτα η αντικειμενική παρατήρηση και απεικόνιση των μοντέλων του.
Η ζωγραφική του ήταν πρωτοποριακή για την εποχή του και συγκρίνοντας κανείς το έργο του με άλλων συγχρόνων του καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ήταν ένας από τους καλύτερους ζωγράφους κατά την περίοδο μετά την εικονομαχία.
Έργα του σήμερα βρίσκονται στις μόνιμες συλλογές στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες, στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι, στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης, στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ, στην Alte Pinakothek του Μονάχου, στο Mauritshuis της Χάγης, στο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης και στο Μουσείο Μάγερ φαν ντερ Μπεργκ στην Αμβέρσα. Στο RKD μπορεί να βρει κανείς πλήρη κατάλογο των έργων του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Χ.Ε.Ν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί Κατηγορία:Χριστιανικές οργανώσεις Κατηγορία:Οργανώσεις νέων στην Ελλάδα
Αρχαιοελληνική πυγμαχία
Η αρχαιοελληνική πυγμαχία ή πυξ ή πυγμή χρονολογείται ως άθλημα σε διοργανώσεις τουλάχιστον από τον 7ο αιώνα π.Χ., και διεξάγονταν σε πολλές πόλεις-κράτη της αρχαίας Ελλάδας. Οι περισσότερες πηγές που διασώζονται είναι είτε αποσπασματικές είτε μυθολογικές, κάνοντας δύσκολη την προσπάθεια να υπάρξει μια πλήρης ανασύνθεση των κανονισμών, εθιμοτυπικών και ιστορίας του αθλήματος κατά την αρχαιότητα. Ωστόσο θεωρείται πως η πυγμαχία ήταν σημαντικό μέρος του αρχαιοελληνικού αθλητισμού καθόλη τη διάρκεια της πρώιμης κλασικής περιόδου, καθώς υπήρχε και πυγμαχία παίδων.
Απαρχές
Υπάρχουν αρχαιολογικά και καλλιτεχνικά ευρήματα τα οποία χρονολογούνται στη Μινωική και Μυκηναϊκή περίοδο, και πολλοί θρύλοι μνημονεύουν τις απαρχές του αθλήματος. Ένας από αυτούς αναφέρει πως ο Θησέας, ήρωας από την Αθήνα, εφηύρε ένα τύπο πυγμαχίας στον οποίο οι διαγωνιζόμενοι βρίσκονταν σε καθιστή θέση ο ένας απέναντι στον άλλο και αντάλλασσαν γροθιές μέχρι ένας από αυτούς να μη μπορεί να συνεχίσει ή να πεθάνει. Με την πάροδο του χρόνου, οι πυγμάχοι μαχόταν πλέον σε όρθια θέση και άρχισαν να καλύπτουν τα χέρια τους, καθώς και να τυλίγουν την περιοχή των χεριών τους κάτω από τους αγκώνες με ύφασμα, ωστόσο πέρα από αυτό τον εξοπλισμό κατά τα άλλα μαχόταν γυμνοί.
Σύμφωνα με την Ιλιάδα, οι Μυκηναίοι πολεμιστές συμπεριελάμβαναν και την πυγμαχία ανάμεσα στα αθλήματα που τελούσαν προκειμένου να τιμήσουν τους νεκρούς τους, ωστόσο είναι πιθανό τα Ομηρικά έπη απλώς να αντικατοπτρίζουν συνθήκες που υπήρξαν κατά την ύστερη ελληνική εποχή μετά τη μυκηναϊκή περίοδο. Αναφέρεται πως ο Αχιλλέας για να τιμήσει τον νεκρό Πάτροκλο διοργάνωσε διάφορους αγώνες ανάμεσα σε αυτούς και πυγμαχίας.
Η πρώτη γνωστή διοργάνωση πυγμαχίας στους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας αναφέρεται πως υπήρξε το 688 π.Χ., με τους συμμετέχοντες να προπονούνται χτυπώντας τους σάκους της πυγμαχίας -τους κώρυκους- και να τυλίγουν δερμάτινους ιμάντες γύρω από τα χέρια και στήθος τους ως προστασία, αφήνοντας όμως τα δάκτυλα ελεύθερα και χωρίς προστασία για το πρόσωπο και κεφάλι.
Εξοπλισμός
Έως και το 500 π.Χ. οι ιμάντες χρησιμοποιούνταν ως προστασία για το χέρι και τις αρθρώσεις. Ήταν λωρίδες δέρματος από βόδι, με μήκος 3 με 3.7 μέτρα και περιτυλίγονταν πολλές φορές γύρω από το χέρι. Κατά το 400 π.Χ. εμφανίστηκαν οι σφαίραι οι οποίες ήταν παρόμοιες με τους ιμάντες, ωστόσο είχαν επένδυση στο εσωτερικό τους ενώ η εξωτερική τους υφή ήταν αρκετά σκληρότερη και τραχιά.
Σύντομα μετά την υιοθέτηση των σφαιρών στην πυγμαχία εμφανίστηκαν και οι οξείς ιμάντες. Οι οξείς αποτελούνταν από διάφορα επίπεδα δερμάτινων λωρίδων που τυλίγονταν γύρω από το χέρι, καρπό, και μέρος του χεριού κάτω από τον αγκώνα. Συνήθως τοποθετούνταν και ένα απορροφητικό ύφασμα στην κορυφή της επένδυσης ώστε οι αθλητές να σκουπίζουν τον ιδρώτα από το μέτωπο τους. Η στήριξη που παρείχαν κατά τα λακτίσματα ήταν καλύτερη ενώ και οι αρθρώσεις της γροθιάς ενισχυθήκαν με δερμάτινες επικαλύψεις.
Ο κώρυκος ήταν ο αντίστοιχος εξοπλισμός των σύγχρονων σάκων πυγμαχίας, και χρησιμοποιούνταν για εξάσκηση στην παλαίστρα. Γεμίζονταν με άμμο, αλεύρι ή κεχρί.
Κανονισμοί
Η κατανόηση των κανονισμών της αρχαιοελληνικής πυγμαχίας καθορίζεται από τις σωζόμενες ιστορικές αναφορές καθώς και ερμηνείες των παραστάσεων στα αρχαία αγγεία και τοιχογραφίες, χωρίς ωστόσο να υπάρχει βεβαιότητα για τον απόλυτο προσδιορισμό τους.
Πυγμάχοι ολυμπιονίκες
thumb|Ο [[πυγμάχος των Θερμών, ορειχάλκινο άγαλμα της ελληνιστικής περιόδου, 4ος - 3ος αιώνας π.Χ., ]] thumb|Τοιχογραφία πυγμάχων, 100 π.Χ., [[Αρχαιολογικό Μουσείο Δήλου|αρχαιολογικό μουσείο Δήλου]] thumb|Παράσταση πυγμάχων σε αμφορά των [[Παναθήναια|Παναθήναιων αγώνων, 520 π.Χ., Μητροπολιτικό μουσείο Νέας Υόρκης]] thumb|Αγαλματίδιο πυγμάχου, 1ος αιώνας π.Χ., Οι γνωστοί ολυμπιονίκες της πυγμαχίας στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες είναι όπως παρακάτω:
Ολυμπιονίκες στην πυγμαχία παίδων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγωνίσματα συμπλοκής Κατηγορία:Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες Κατηγορία:Μαχητικά αθλήματα
Λευκή τρομοκρατία (Ισπανία)
Στην ιστορία της Ισπανίας, η Λευκή Τρομοκρατία (γνωστή και φρανκική Καταστολή, la Represión franquista) ήταν η σειρά δολοφονιών που πραγματοποίησε η εθνικιστική πλευρά κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1936-39) και κατά τα πρώτα εννέα χρόνια του καθεστώτος του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο. Κατά την περίοδο 1936-45, η Ισπανία του Φράνκου είχε πολλούς εχθρούς: τους πιστούς στη δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία (1931-39), τους κεντροαριστερους Φιλελεύθερους, το Λαϊκό Μέτωπο, τους Σοσιαλιστές., τους τροτσκιστές, τους κομμουνιστές, τους αναρχικούς καθώς και Πεντηκοστιανους Χριστιανούς, Διανοούμενους και Ελευθεροτέκτονες. Επίσης εχθροί του καθεστώτος του Φράνκο ήταν οι εθνικιστές από τη Γαλικία, την Καταλονία και τη Χώρα των Βάσκων.
Ο καταδίωξη των αριστερών στην Ισπανία ήταν η πολιτική αντίδραση που απαιτείται για την αποκατάσταση της μοναρχίας στη θέση της Δεύτερης Δημοκρατίας. Ιδεολογικά, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία νομιμοποίησε τις δολοφονίες από την αστυνομία και τους φαλαγγίτες ως την υπεράσπιση του Καθολικισμού σε απάντηση στις δολοφονίες πολλών ρωμαιοκαθολικών κληρικών από τους δημοκρατικούς.
Καθ 'όλη τη διάρκεια του καθεστώτος του Φράνκο (1 Οκτωβρίου 1936 - 20 Νοεμβρίου 1975), ο νόμος των πολιτικών ευθυνών (Ley de Responsabilidades Políticas), που εκδόθηκε το 1939, μεταρρυθμίστηκε το 1942 και τέθηκε σε ισχύ μέχρι το 1966, έδωσε νόμιμο χρώμα δικαίου στην πολιτική καταπίεση τη διάλυση της Δεύτερης Δημοκρατίας και χρησίμευσε για να τιμωρήσει τους Ισπανούς που επέζησαν από το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας τον Ιούλιο του 1936.
Δεδομένης της έκτασης και της διάρκειας του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, οι ιστορικοί πιστεύουν ότι ο αριθμός των θανάτων του λευκού τρόμου (περίπου 60.000 -400.000) είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των θανάτων του ερυθρού τρόμου (38.000 - 172.344 ) ενώ οι πολιτικά συντηρητικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι η Κόκκινη Τρομοκρατία ήταν η μεγαλύτερη πολιτική τρομοκρατία. Το 2015 η ισπανική κυβέρνηση αρνήθηκε την πρόσβαση των ισπανών ιστορικών στα σχετικά κυβερνητικά αρχεία, γεγονός που θα επέτρεπε τον προσδιορισμό του φυσικού τόπου και της πολιτικής μοίρας των θυμάτων της Λευκής Τρομοκρατίας.
Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ισπανία Κατηγορία:Δίωξη ΛΟΑΤ προσώπων
Έλλη Αλεξίου
Η Έλλη Αλεξίου (Ηράκλειο Κρήτης, 22 Μαΐου 1894 - Αθήνα, 28 Σεπτεμβρίου 1988) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας, δημοσιογράφος, και παιδαγωγός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου του 1894 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε στο Διδασκαλείο Ηρακλείου και για έξι χρόνια υπηρέτησε ως δασκάλα στο Γ' Χριστιανικό Παρθεναγωγείο και στη "Στέγη Μικρών Αδελφών". Το 1920 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μετά το γάμο της με το Βασίλη Δασκαλάκη. Ακολούθησε σπουδές Παιδαγωγικών και Φιλολογίας. Διορίστηκε καθηγήτρια Μέσης Εκπαίδευσης διδάσκοντας επί 19 χρόνια. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση μέσα από το ΕΑΜ Λογοτεχνών. Το 1945 μετέβη για σπουδές στη Σορβόνη, απ΄ όπου έλαβε δίπλωμα φωνητικής και γαλλικής, ενώ παράλληλα δίδασκε σε σχολεία της ελληνικής παροικίας. Της αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια και δεν μπόρεσε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Από το 1949 αυτοεξορίστηκε από την Ελλάδα και μέχρι το 1962 εργαζόταν ως εκπαιδευτικός σύμβουλος των ελληνικών σχολείων των σοσιαλιστικών χωρών. Το 1962 της επετράπη να επιστρέψει στην Ελλάδα για να μπορέσει να παρευρεθεί στην κηδεία της αδελφής της, Γαλάτειας Καζαντζάκη. Αργότερα όμως συνελήφθη και το 1965 βρέθηκε στις φυλακές Αβέρωφ. Στη συνέχεια ελευθερώθηκε και μετέβη στη Ρουμανία ως το 1966, οπότε και επέστρεψε οριστικά στην Ελλάδα. Με την επιστροφή της συνελήφθη με βάση βούλευμα εναντίον της που είχε εκδοθεί το 1952, δικάστηκε και απαλλάχθηκε. Έκτοτε και μέχρι το θάνατό της, στις 28 Σεπτεμβρίου του 1988, αφιερώθηκε στη λογοτεχνία. Τα έργα της διακρίνονται για τον ποιητικό ρεαλισμό του ύφους καθώς και για τον κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό τους.
Η Έλλη Αλεξίου είχε λάβει μέρος στο Α' και Β' Συνέδριο της Ειρήνης, στο Παρίσι (1947) και Βαρσοβία (1950) αντίστοιχα, καθώς και στα Συνέδρια: των Διανοουμένων, στο Βρότσλαβ Πολωνίας (1948), για το Παιδί στη Βιέννη (1952), για τη Γυναίκα, στη Κοπεγχάγη (1953) κ.ά. όπως και της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (Βερολίνο 1957). Υπήρξε μέλος του Συλλόγου Γυναικών Επιστημόνων, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Κίνησης για την Ύφεση και την Ειρήνη κ.ά. Μιλούσε επίσης γαλλικά, γερμανικά και ρωσικά. Κατά την περίοδο της παραμονής της στο εξωτερικό ζούσε στη Ρουμανία ενώ με την επιστροφή της στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα (Λ. Αλεξάνδρας).
Προσωπική ζωή
Ήταν κόρη του λόγιου και εκδότη εφημερίδων, Στυλιανού Αλεξίου. Αδέλφια της ήταν η Γαλάτεια Καζαντζάκη (Γαλάτεια Αλεξίου), ο τοπογράφος μηχανικός του Ε.Μ.Π. Ραδάμανθυς Αλεξίου και ο φιλόλογος Λευτέρης Αλεξίου. Ήταν παντρεμένη με τον Βασίλη Δασκαλάκη με τον οποίο και χώρισε. Μετά τον επαναπατρισμό της το 1962, έμεινε μονίμως στην Αθήνα με τον ποιητή Μάρκο Αυγέρη. Ο Μάρκος Αυγέρης ήταν ο δεύτερος σύζυγος της αδελφής της Γαλάτειας, μετά το θάνατο της οποίας έμεινε κι αυτός έρημος στον κόσμο χωρίς ούτε έναν συγγενή απάνω στη γη. Ανιψιός της, εγγονός του Ραδάμανθυ Αλεξίου, ήταν ο μουσικός και ποιητής Παύλος Σιδηρόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες παιδαγωγοί
Σιταριά Κιλκίς
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Σιταριά (αποσαφήνιση)
Η Σιταριά  είναι πεδινό χωριό του νομού Κιλκίς σε υψόμετρο 35 μέτρα το οποίο βρίσκεται ανατολικά του Αξιού ποταμού. Απέχει 67 χλμ. ΒΔ. από τη Θεσσαλονίκη, 9 χλμ ΝΑ. από το Πολύκαστρο και 26,5 χλμ. Β.- ΒΔ. από τα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία (τελωνείο Ευζώνων). Το χωριό δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1930, όταν εγκαταστάθηκαν στην περιοχή πρώην καπνεργάτες από την Καβάλα, μετά το κλείσιμο των εργοστασίων εκεί και τις μεγάλες κινητοποιήσεις. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βαφιοχωρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Λιμνότοπο, τη Νέα Καβάλα και τον Χρυσόκαμπο, αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Λιμνοτόπου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πολυκάστρου του Δήμου Παιονίας της Περιφερειακής Ενότητας Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 82 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Μοίρα Αχαΐας
Η Μοίρα (ή Άνω Μοίρα) είναι χωριό της πρώην Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας κτισμένο στο Παναχαϊκό όρος σε υψόμετρο 885 μέτρα. Ήταν έδρα της ομώνυμης ανεξάρτητης κοινότητας, περιλαμβάνουσα το χωριό Ζουμπάτα και τον οικισμό Γκοτσαίικα. Σήμερα αποτελεί τοπική κοινότητα (τέως δημοτικό διαμέρισμα) του Δήμου Πατρέων με 51 πληθυσμό κατοίκους.
Ιστορία
Η ονομασία του Μοίρα (ορθά: στου Μοίρα) είναι ανθρωπωνυμικό και προέρχεται από τον πρώτο οικιστή. Το χωριό φαίνεται ότι οικίστηκε από Σλαβόφωνους ή Αρβανίτες ποιμένες σε άγνωστη εποχή. Αναφέρεται πρώτη φορά σε ενετική απογραφή του 1689. Τον 19ο αιώνα οικογένειες του Μοίρα κατέβαιναν με τα αιγοπρόβατα τους τον χειμώνα στα πεδινά και στην περιοχή των Δρεσθενών. Εκεί το 1870 άρχισαν να κατασκευάζουν αρχικά θερινές κατοικίες όπου έπειτα από λίγα χρόνια δημιουργήθηκε το σημερινό χωριό Μοιραίικα. Μόνιμη εγκατάσταση στα Μοιραίικα αναφέρεται μετά το 1910 έως τότε μετακινούνταν μεταξύ των δύο χωριών (θερινή και χειμερινή κατοικία).
Με το Β.Δ. 8/4/1835 γίνεται περιλαμβάνεται στον Δήμο Παναχαιών. Με το Β.Δ. 27/11/1840 περί συγχωνεύσεων δήμων καταργείται ο Δήμος Παναχαιών και συγχωνεύεται στον Δήμο Πατρέων. Από το 1912-1914 αποτέλεσε κοινότητα έως το 1998 όπου με το Σχέδιο «Καποδίστριας» αποτέλεσε εκ νέου δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Πατρέων μαζί με τον οικισμό Ζουμπάτα.
Συνοικίες
Συνοικία και οικιστική θέση του χωριού αποτελούν τα Λατσαίικα που βρίσκονται απέναντι από τα Γκοτσαίικα.
Άλλα στοιχεία
Η κεντρική εκκλησία του χωρίου είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου. Στην περιοχή δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μοίρα «Η Θάνα».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Ίαν Πέις
Ο Ίαν Άντερσον Πέις (Ian Anderson Paice, 29 Ιουνίου 1948) είναι Άγγλος μουσικός, γνωστός ως ντράμερ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, των οποίων είναι το μόνο μέλος το οποίο συνεχίζει από την ίδρυση τους μέχρι σήμερα. Ο Πέις έχει συνεργαστεί με πολλούς άλλους καλλιτέχνες της ροκ μουσικής, όπως ο Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, ο Γκάρι Μουρ, οι Whitesnake, οι Paice, Ashton & Lord, κ.α., ενώ πρόκειται για έναν από τους πιο επιδραστικούς ντράμερ όλων των εποχών, έχοντας επηρεάσει πολλούς στην συνέχεια.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ίαν Πέις γεννήθηκε στο Νότιγχαμ της Αγγλίας το 1948 και στα επτά του χρόνια η οικογένεια του μετακόμισε σε ένα προάστιο της Οξφόρδης. Σε ηλικία 15 ετών, πήρε σαν δώρο το πρώτο σετ τυμπάνων του και άρχισε να παίζει για τη χορευτική μπάντα του πατέρα του, Κηθ Πέις.
Το 1964, έπαιζε για το συγκρότημα Georgie and the Rave-Ons, το οποίο μετονομάστηκε σε The Shindings, με τον Τζορτζ Άνταμς στα φωνητικά και άνοιγαν τις εμφανίσεις των Μ.Ι. Five, στους οποίους τραγουδούσε ο Ροντ Έβανς. Μετά από λίγους μήνες, ο ντράμερ των M.I. Five αποχώρησε από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον Πέις. Τον Σεπτέμβριο του 1966, οι M.I. Five κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ με τίτλο "You'll Never Stop Me Loving You", μέσω της εταιρείας "Parlophone". Τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς, άλλαξαν το όνομα τους σε The Maze και κυκλοφόρησαν το δεύτερο τραγούδι τους με τίτλο "Hello Stranger", συνεχίζοντας παράλληλα τις ζωντανές εμφανίσεις τους. Τον Ιανουάριο του 1967, μετέβησαν στη Γερμανία για ζωντανές εμφανίσεις και αμέσως μετά στην Ιταλία για περιοδεία τριών μηνών. Στο διάστημα της διαμονής τους στη μεσογειακή χώρα ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Aria Del Sud" για να στηρίξουν περισσότερο τις ζωντανές εμφανίσεις τους, ενώ ηχογράφησαν και ένα 12" σινγκλ το οποίο κυκλοφόρησε μόνο στη Γαλλία.
Στην διαδρομή της επιστροφής, ο Πέις γνώρισε τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, ο οποίος μετέβαινε στο Αμβούργο, με τον οποίο συζήτησαν για πρώτη φορά. Οι The Maze μετέβησαν για ζωντανές εμφανίσεις στο "Star Club" του Αμβούργου, για ένα διάστημα τριών εβδομάδων. Ο Μπλάκμορ παρακολούθησε τον Πέις επί σκηνής και εντυπωσιάστηκε από την ταχύτητα και την πληρότητα του τρόπου παιξίματος του. Γι' αυτό το λόγο, του έκανε πρόταση να συνεργαστούν, αλλά επειδή δεν είχε κάποιο συγκρότημα εκείνο το διάστημα, ο Πέις αρνήθηκε. Στις 6 Δεκεμβρίου του 1967, οι The Maze κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους σινγκλ, μία ιταλική μπαλάντα με τίτλο "Catteri, Catteri", μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MGM".
Στις αρχές του 1968, ο τραγουδιστής Ροντ Έβανς αποφάσισε να αποχωρήσει από το συγκρότημα, λόγω των πενιχρών χρηματικών απολαβών τους, οι οποίες περιοριζόταν στις 15 στερλίνες ανά άτομο και απάντησε σε αγγελία του περιοδικού "Melody Maker". Στην οντισιόν, γνωρίστηκε με τον Ρίτσι Μπλάκμορ, ενώ κάλεσαν τον Ίαν Πέις να αναπληρώσει στη θέση του αρχικόυ ντράμερ του συγκροτήματος. Αρχικά ονομάστηκαν Roundabout, για να μετονομαστούν σε Deep Purple λίγο αργότερα.
Deep Purple
Ο Πέις, μαζί με τα πρώην μέλη των Flowerpot Men, τον κιμπορντίστα Τζον Λορντ και τον μπασίστα Νικ Σίμπερ, αλλά και τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ και τον τραγουδιστή Ροντ Έβανς, έπαιξαν τις πρώτες τους συναυλίες τον Απρίλιο του 1968, στη Δανία. Μετά από δύο μήνες, κυκλοφόρησε το πρώτο σινγκλ των Deep Purple με τίτλο "Hush", γνωρίζοντας πολύ μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Ακολούθησε το πρώτο τους άλμπουμ, "Shades of Deep Purple", ενώ τον Οκτώβριο κυκλοφόρησε το άλμπουμ "The Book of Taliesyn", με την επιτυχία "Kentucky Woman". Το συγκρότημα είχε γνωρίσει επιτυχία στην Αμερική, αλλά ήταν εντελώς άγνωστοι στην Ευρώπη και κυρίως στην πατρίδα τους, τη Μεγάλη Βρετανία. Γι' αυτό το λόγο, μετά την ηχογράφηση του τρίτου τους άλμπουμ, "Deep Purple", απέλυσαν τον Ροντ Έβανς και το Νικ Σίμπερ, στη θέση των οποίων προσέλαβαν τον τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν και τον μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ.
Με αυτή τη σύνθεση, οι Deep Purple έγιναν παγκοσμίως γνωστοί, βάζοντας τα θεμέλια για το status του θρυλικού χαρντ ροκ συγκροτήματος, το οποίο απέκτησαν αργότερα. Μετά την κυκλοφορία του "Concerto for Group and Orchestra", ηχογράφησαν το πρώτο τους στούντιο άλμπουμ, "Deep Purple in Rock" γνωρίζοντας πολύ μεγάλη επιτυχία στην Ευρώπη, την οποία εδραίωσαν με τον πρώτο τους # 1 στη Μεγάλη Βρετανία, το δίσκο "Fireball". Παράλληλα, κυκλοφόρησαν τρία επιτυχημένα σινγκλ, το "Black Night" (# 2), το "Strange Kind of Woman" (# 8) και το "Fireball" (# 15).
Το 1972, κυκλοφόρησαν τον πιο επιτυχημένο τους δίσκο, το "Machine Head", το οποίο ανέβηκε στο # 1 των τσαρτ πολλών χωρών ανά τον κόσμο, ενώ παρέμεινε 118 εβδομάδες στα αμερικανικά τσαρτ, όπου και βραβεύθηκε ως διπλά πλατινένιο. Το άλμπουμ περιείχε το βραβευμένο ως χρυσό σινγκλ, "Smoke on the Water", το οποίο έφτασε στο # 2 στον Καναδά και το # 4 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Δεκέμβριο του 1972 και τον Ιανουάριο του 1973, κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο "Made in Japan" και το στούντιο άλμπουμ "Who Do We Think We Are", αντίστοιχα. Τα δύο αυτά άλμπουμ, μαζί με το "Machine Head", βρέθηκαν στο αμερικανικό Top-100, ταυτόχρονα, αρκετές εβδομάδες του 1973, οδηγώντας τους Deep Purple στο να είναι το πρώτο συγκρότημα σε πωλήσεις δίσκων στις Ηνωμένες Πολιτείες, για το 1973.
Το καλοκαίρι του 1973, ο Ίαν Γκίλαν και ο Ρότζερ Γκλόβερ αποχώρησαν και αντικαταστάθηκαν από τους Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ και Γκλεν Χιούζ, με τους οποίους οι Deep Purple κυκλοφόρησαν το δίσκο "Burn", το οποίο ανέβηκε στο # 3 των βρετανικών τσαρτ. Μετά από μία τεράστια περιοδεία, κατά τη διάρκεια αμερικανικού κομματιού της οποίας, το συγκρότημα εμφανίστηκε μπροστά σε εκατοντάδες χιλιάδων κόσμου, οι Deep Purple κυκλοφόρησαν το δίσκο "Stormbringer", τον τελευταίο με τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ. Αντικαταστάτης του, ο Τόμι Μπόλιν, με τον οποίο κυκλοφόρησαν το "Come Taste the Band"", για να διαλυθούν την άνοιξη του 1976.
Κατά τη διάρκεια των οκτώ πρώτων χρόνων των Deep Purple, ο Πέις αναγνωρίστηκε ως ένας από τους καλύτερους ντράμερ, παγκοσμίως. Η ταχύτητα του βοήθησε το συγκρότημα να αναπτύξει ένα ακόμη γρηγορότερο και βαρύτερο ήχο, ο οποίος βοήθησε στην μετέπειτα καθιέρωση του χέβι μέταλ ιδιώματος. Το τραγούδι "Fireball" ήταν το πρώτο στο οποίο έπαιξε με δύο μπάσα τύμπανα για να προσδώσει μεγάλη ταχύτητα. Άλλα τραγούδια στα οποία ξεχώρισαν οι ικανότητες του Πέις ήταν το "Space Truckin", το "Speed King", το "The Mule", κατά τη διάρκεια του οποίου έπαιζε σόλο τυμπάνων στις ζωντανές τους εμφανίσεις, το "Burn", το "Flight of the Rat", το "Mandrake Root", το "Listen, Learn, Read On", το "Lazy" και το "Pictures of Home", αλλά και ολόκληρη η ζωντανή ηχογράφηση του δίσκου "Made in Japan", η οποία αντικατοπτρίζει το επίπεδο του Πέις και τη συνεργασία του με τα υπόλοιπα μέλη των Deep Purple.