cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έντβαρτ Μουνκ
Παρίσι
Ο Μουνκ έφτασε στο Παρίσι κατά τη διάρκεια των εορτασμών της Exposition Universelle (Διεθνούς Έκθεσης 1889) και έμεινε με δύο συναδέλφους Νορβηγούς καλλιτέχνες. Ο πίνακάς του Πρωί (1884) εκτέθηκε στο περίπτερο της Νορβηγίας. Περνούσε τα πρωινά του στο πολυάσχολο στούντιο του Μπονά (που περιελάμβανε ζωντανά γυναικεία μοντέλα) και τα απογεύματα στην έκθεση, σε γκαλερί και σε μουσεία (όπου οι σπουδαστές έφτιαχναν αντίγραφα, ως τρόπο τεχνικής μάθησης και παρατήρησης). Ο Μουνκ ελάχιστα ενθουσιάστηκε με τα μαθήματα ζωγραφικής του Μπονά - "Με κουράζει και με κάνει να βαριέμαι - είναι αποκοιμιστικό" - αλλά απολάμβανε τα σχόλιά του κατά τις επισκέψεις στα μουσεία.
Ο Μουνκ ενθουσιάστηκε από την τεράστια έκθεση μοντέρνας ευρωπαϊκής τέχνης, συμπεριλαμβανομένων των έργων τριών καλλιτεχνών που θα τον επηρέαζαν: Πωλ Γκωγκέν, Βίνσεντ βαν Γκογκ και Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ - όλοι σημαντικοί για το πώς χρησιμοποιούσαν το χρώμα για να μεταφέρουν το συναίσθημα. Ο Μουνκ εμπνεύστηκε ιδιαίτερα από την «αντίδραση ενάντια στον ρεαλισμό» του Γκωγκέν και το πιστεύω του ότι «η τέχνη ήταν ανθρώπινο έργο και όχι απομίμηση της Φύσης», μια πεποίθηση που είχε διατυπώσει νωρίτερα ο Ουίστλερ. Όπως είπε ένας από τους φίλους του στο Βερολίνο αργότερα για τον Μουνκ, "δεν χρειάστηκε να φτάσει στην Ταϊτή για να δει και να βιώσει τον πρωτογονισμό της ανθρώπινης φύσης. Φέρνει τη δική του Ταϊτή μέσα του." Επηρεασμένος από το Γκωγκέν, καθώς και χαρακτικά του Γερμανού καλλιτέχνη Μαξ Κλίνγκερ, ο Μουνκ πειραματίστηκε με εκτυπώσεις ως μέσο για τη δημιουργία εικονογραφιών των έργων του. Το 1896 δημιούργησε τις πρώτες του ξυλογραφίες - ένα μέσο που αποδείχθηκε ιδανικό για τις συμβολικές εικόνες του. Μαζί με το σύγχρονό του Νικολάι Αστρουπ ο Μουνκ θεωρείται καινοτόμος της ξυλογραφίας στη Νορβηγία.
Το Δεκέμβριο του 1889 ο πατέρας του πέθανε, αφήνοντας την οικογένειά του άπορη. Επέστρεψε στην πατρική κατοικία και συνήψε ένα μεγάλο δάνειο από έναν πλούσιο Νορβηγό συλλέκτη, όταν πλούσιοι συγγενείς του δεν τον βοήθησαν και έκτοτε ανέλαβε την οικονομική ευθύνη για την οικογένειά του. Ο θάνατος του Κρίστιαν τού προκάλεσε κατάθλιψη και βασανιζόταν από αυτοκτονικές σκέψεις: "Ζω με τους νεκρούς - τη μητέρα μου, την αδερφή μου, τον παππού μου, τον πατέρα μου... Σκότωσε τον εαυτό σου και μετά τελείωσε. Γιατί να ζεις;" Οι πίνακες του Μουνκ τον επόμενο χρόνο περιλάμβαναν σκίτσα από σκηνές σε ταβέρνες και μια σειρά από φωτεινά τοπία στα οποία πειραματιζόταν με το πουαντιγικό στιλ του Ζωρζ Σερά.
Βερολίνο
Το 1892 ο Μουνκ διατύπωσε τη χαρακτηριστική και πρωτότυπη, συνθετιστική αισθητική του, όπως φαίνεται στη ‘’Μελαγχολία’’ (1891), όπου το χρώμα είναι το στοιχείο-φορέας  του συμβολισμού. Θεωρήθηκε από τον καλλιτέχνη και δημοσιογράφο Κρίστιαν Κρογκ ως ο πρώτος συμβολιστικός πίνακας Νορβηγού καλλιτέχνη και εκτέθηκε το 1891 στη Φθινοπωρινή Έκθεση του Όσλο. Το 1892 ο Αντελστέεν Νόρμαν, εξ ονόματος της Ένωσης Καλλιτεχνών του Βερολίνου, κάλεσε τον Μουνκ να εκθέσει έργα του στην έκθεσή της του Νοεμβρίου, στην πρώτη ατομική έκθεση της Ενωσης. Ωστόσο οι πίνακές του προκάλεσαν έντονη αμφισβήτηση (που ονομάστηκε "Υπόθεση Μουνκ") και μετά από μία εβδομάδα η έκθεση έκλεισε. Ο Μουνκ έμεινε ευχαριστημένος με τη «μεγάλη αναταραχή», και έγραψε σε μια επιστολή: «Ποτέ δεν είχα διασκεδάσει τόσο - είναι απίστευτο ότι κάτι τόσο αθώο όσο η ζωγραφική θα μπορούσε να προκαλέσει τέτοιο σάλο».
Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών του στο Βερολίνο ο Μουνκ σκίτσαρε τις περισσότερες από τις ιδέες που θα συνέθεταν το μεγάλο έργο του, ‘’Η Ζωφόρος της Ζωής’’, που σχεδιάστηκε αρχικά για εικονογράφηση βιβλίου, αλλά αργότερα εκφράστηκε σε πίνακες ζωγραφικής. Πουλούσε λίγο, αλλά είχε κάποιο εισόδημα από την επιβολή εισιτηρίου για να βλέπουν τους αμφιλεγόμενους πίνακες του. Ήδη ο Μουνκ έδειχνε απροθυμία να αποχωριστεί τους πίνακες του, που ονόμαζε «παιδιά» του.
Οι άλλοι πίνακές του, συμπεριλαμβανομένων των σκηνών σε καζίνο, δείχνουν μια απλοποίηση της μορφής και της λεπτομέρειας που σηματοδότησαν το πρώιμο ώριμο ύφος του. Ο Μουνκ άρχισε επίσης να ευνοεί έναν ρηχό εικονογραφικό χώρο και ένα ελάχιστο σκηνικό για τις μετωπικές του μορφές. Δεδομένου ότι οι πόζες επιλέγονταν για να αναδείξουν τις πιο πειστικές εικόνες των καταστάσεων του νου και των ψυχολογικών συνθηκών, όπως στις ‘’Στάχτες’’, οι μορφές μεταδίδουν μια μνημειακή, στατική ποιότητα. Οι μορφές του Μουνκ  φαίνονται να παίζουν ρόλους σε μια θεατρική σκηνή (‘’Θάνατος στο δωμάτιο του αρρώστου’’), της οποίας η παντομίμα των ακίνητων ποζών εκφράζουν διάφορα συναισθήματα. Δεδομένου ότι κάθε χαρακτήρας ενσωματώνει μια μοναδική ψυχολογική διάσταση, όπως στην ‘’Κραυγή’’, οι άντρες και οι γυναίκες του Μουνκ άρχισαν να φαίνονται περισσότερο συμβολικά παρά ρεαλιστικά. Έγραψε: «Δεν πρέπει πια να ζωγραφίζονται εσωτερικοί χώροι, άνθρωποι να διαβάζουν και γυναίκες να πλέκουν: θα υπάρχουν ζωντανοί άνθρωποι, αναπνοή και αίσθημα, πόνος και αγάπη.»
Η Κραυγή
Η Κραυγή υπάρχει σε τέσσερις εκδόσεις: δύο παστέλ (1893 και 1895) και δύο ζωγραφικές (1893 και 1910). Υπάρχουν επίσης αρκετές λιθογραφίες της (1895 και αργότερα).
Το παστέλ του 1895 πωλήθηκε σε δημοπρασία στις 2 Μαΐου 2012 119.922.500 δολάρια ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της προμήθειας. Είναι η πιο πολύχρωμη από τις εκδόσεις [49] και διακρίνεται για τη στάση κοιτώντας προς τα κάτω μιας από τις μορφές στο βάθος. Είναι επίσης η μόνη έκδοση που δεν ανήκει σε μουσείο της Νορβηγίας.
Η έκδοση του 1893 εκλάπη από την Εθνική Πινακοθήκη στο Όσλο το 1994 αλλά ανακτήθηκε. Ο πίνακας του 1910 εκλάπη το 2004 από το Μουσείο Μουνκ στο Όσλο, αλλά ανακτήθηκε το 2006 με περιορισμένες ζημιές.
Η Κραυγή είναι το πιο διάσημο έργο του Μουνκ και ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους πίνακες σε όλη την τέχνη. Έχει ερμηνευθεί ευρέως ως αντιπροσωπευτικός του παγκόσμιου άγχους του σύγχρονου ανθρώπου. [48] Ζωγραφισμένη με ευρείες χρωματικές λωρίδες και πολύ απλουστευμένες μορφές, και με υψηλή οπτική γωνία, περιορίζει την αγωνιώδη μορφή σε ένα καλυμμένο κρανίο με τις ωδίνες μιας συναισθηματικής κρίσης.
Συνοψίζοντας την επίδραση του πίνακα, η συγγραφέας Mάρθα Τεντέσι δήλωσε:
"Η ‘’Μητέρα του Γουίστλερ’’, το ‘’Αμέρικαν Γκότθικ’’ του Γουντ, η ‘’Μόνα Λίζα’’ του  Λεονάρντο ντα Βίντσι και η ‘’Κραυγή’’ του Έντβαρτ Μουνκ έχουν επιτύχει κάτι που οι περισσότεροι πίνακες - ανεξάρτητα από την ιστορική τους σημασία, την ομορφιά ή τη νομισματική τους αξία - δεν έχουν: επικοινωνούν ένα συγκεκριμένο νόημα σχεδόν αμέσως σε σχεδόν κάθε θεατή. Αυτά τα λίγα έργα έχουν κάνει με επιτυχία τη μετάβαση από την ελιτίστικη σφαίρα του επισκέπτη του μουσείου στον τεράστιο χώρο της λαϊκής κουλτούρας."
Ζωφόρος της Ζωής - Ένα Ποίημα για τη Ζωή, τον Ερωτα και το Θάνατο
Το Δεκέμβριο του 1893 στην Unter den Linden του Βερολίνου έγινε μια έκθεσης του έργου του Μουνκ, όπου παρουσιάστηκαν, μεταξύ άλλων, έξι πίνακες με τίτλο Μελέτη για μια Σειρά: Ερωτας. Αυτό ξεκίνησε έναν κύκλο που αργότερα ονόμασε Ζωφόρος της Ζωής - Ένα Ποίημα για τη Ζωή, τον Ερωτα και το Θάνατο. Τα μοτίβα της Ζωφόρου της Ζωής’’, όπως Η Καταιγίδα και το Σεληνόφως'', είναι γεμάτα ατμόσφαιρα. Άλλα μοτίβα φωτίζουν τη νυχτερινή πλευρά του έρωτα, όπως το Ρόζε και Αμέλιε και το Βαμπίρ. Στο Θάνατος στο δωμάτιο του αρρώστου, το θέμα είναι ο θάνατος της αδερφής του Σοφίας, που το δούλεψε ξανά σε πολλές μελλοντικές παραλλαγές. Η δραματική εστίαση του πίνακα, που απεικονίζει ολόκληρη την οικογένειά του, διασκορπίζεται στις ξεχωριστές και αποσυνδεδεμένες μορφές της θλίψης. Το 1894 διεύρυνε το φάσμα των μοτίβων προσθέτοντας το Αγχος, τις Στάχτες, τη Μαντόνα’ και τις Γυναίκες σε τρεις Σκηνές (από την αθωότητα ως τα γηρατειά).
Γύρω στις αρχές του 20ου αιώνα ο Μουνκ εργάστηκε για να τελειώσει τη "Ζωφόρο". Ζωγράφησε πολλούς πίνακες, πολλούς από αυτούς σε μεγαλύτερο σχήμα και σε κάποιο βαθμό με την αισθητική της Αρ Νουβό της εποχής. Έφτιαξε ένα ξύλινο πλαίσιο με σκαλιστά ανάγλυφα για το μεγάλο πίνακα Μεταβολισμός (1898), αρχικά ονομαζόμενο Αδάμ και Εύα. Αυτό το έργο αποκαλύπτει την έγνοια του Μουνκ για την «πτώση του ανθρώπου» και την απαισιόδοξη φιλοσοφία του για τον έρωτα. Μοτίβα όπως το Ο Αδειος Σταυρός και ο Γολγοθάς (και τα δύο περί το 1900) αντικατοπτρίζουν ένα μεταφυσικό προσανατολισμό και επίσης αντικατοπτρίζουν την ευσεβιστική ανατροφή του Μουνκ. Ολόκληρη η Ζωφόρος παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη ζετσεσιονιστική έκθεση στο Βερολίνο το 1902.
Τα θέματα της "Ζωφόρου της Ζωής" επαναλαμβάνονται καθ 'όλη τη διάρκεια του έργου του Μουνκ, αλλά εστίασε ιδιαίτερα σε αυτά στα μέσα της δεκαετίας του 1890. Σε σκίτσα, πίνακες ζωγραφικής, παστέλ και εκτυπώσεις ανέσυρε τα βάθη των συναισθημάτων του για να εξετάσει τα κύρια μοτίβα του: τα στάδια της ζωής, τη φαμ φατάλ, την απελπισία του έρωτα, το άγχος, την απιστία, τη ζήλια, τη σεξουαλική ταπείνωση και το χωρισμό στη ζωή και στο θάνατο. Αυτά τα θέματα εκφράζονται σε πίνακες όπως Το Αρρωστο Παιδί (1885), το Ερωτας και Πόνος (με υπότιτλο Βαμπίρ, 1893–94), Στάχτες (1894) και Η Γέφυρα. Το τελευταίο δείχνει αδύναμες φιγούρες με φυσικά ή κρυμμένα πρόσωπα, πάνω από τα οποία υπάρχουν απειλητικά σχήματα από βαριά δέντρα και απειλητικά σπίτια. Ο Μουνκ απεικόνιζε τις γυναίκες είτε ως αδύναμες, αθώες που υποφέρουν (βλ. Εφηβεία και Ερωτας και Πόνος) ή ως αιτία μεγάλου πόθου, ζήλιας και απελπισίας (βλ. Χωρισμός, Ζήλια και Στάχτες)
Ο Μουνκ χρησιμοποιεί συχνά σκιές και δακτυλίους χρώματος γύρω από τις μορφές του για να τονίσει μια αύρα φόβου, απειλής, άγχους ή σεξουαλικής έντασης. Αυτοί οι πίνακες έχουν ερμηνευτεί ως αντανακλάσεις των σεξουαλικών ανησυχιών του καλλιτέχνη, αν και θα μπορούσε επίσης να υποστηριχθεί ότι αντιπροσωπεύουν την ταραχώδη σχέση του με τον ίδιο τον έρωτα και τη γενική απαισιοδοξία του σχετικά με την ανθρώπινη ύπαρξη. Πολλά από αυτά τα σκίτσα και πίνακες έγιναν σε διάφορες εκδοχές, όπως η Μαντόνα, τα Χέρια και η Εφηβεία, και επίσης μεταγράφηκαν ως ξύλινες εκτυπώσεις και λιθογραφίες. Ο Μουνκ μισούσε να αποχωρίζεται τους πίνακες του γιατί σκεφτόταν το έργο του ως ένα ενιαίο εκφραστικό σώμα. Έτσι, για να κεφαλαιοποιήσει την παραγωγή του και να βγάζει κάποιο εισόδημα, στράφηκε στις γραφικές τέχνες για να αναπαραγάγει πολλούς από τους πίνακες του, συμπεριλαμβανομένων εκείνων αυτής της σειράς. Ο Μουνκ παραδεχόταν τους προσωπικούς στόχους του έργου του, αλλά προσέφερε επίσης την τέχνη του σε έναν ευρύτερο σκοπό, "Η τέχνη μου είναι πραγματικά μια εθελοντική εξομολόγηση και μια προσπάθεια να εξηγήσω στον εαυτό μου τη σχέση μου με τη ζωή - είναι, επομένως, στην πραγματικότητα ένα είδος εγωισμού, αλλά ελπίζω συνεχώς ότι μέσω αυτού μπορώ να βοηθήσω άλλους να επιτύχουν μια αποσαφήνιση.
Ενώ προκαλούσε έντονα αρνητικές αντιδράσεις, τη δεκαετία του 1890 ο Μουνκ άρχισε να λαμβάνει κάποια κατανόηση των καλλιτεχνικών του στόχων, όπως έγραψε ένας κριτικός: «Με ανελέητη περιφρόνηση για τη φόρμα, τη σαφήνεια, την κομψότητα, την ολότητα και το ρεαλισμό, ζωγραφίζει με την ενστικτώδη δύναμη του ταλέντου του τα λεπτότερα οράματα της ψυχής. " Ένας από τους σπουδαίους υποστηρικτές του στο Βερολίνο ήταν ο Βάλτερ Ρατενάου, Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, που συνέβαλε σημαντικά στην επιτυχία του.
Παρίσι, Βερολίνο και Χριστιανία
Το 1896 ο Μουνκ μετακόμισε στο Παρίσι, όπου επικεντρώθηκε σε αναπαραστάσεις των θεμάτων του της Ζωφόρου της Ζωής. Ανέπτυξε περαιτέρω την ξυλογραφία και τη λιθογραφική του τεχνική. Η Αυτοπροσωπογραφία με Βραχίονα Σκελετού (1895) έγινε με μια μέθοδο χάραξης με βελόνα και μελάνι που χρησιμοποιούσε επίσης ο Πάουλ Κλέε. Ο Μουνκ παρήγαγε επίσης πολύχρωμες εκδόσεις του Αρρωστου Παιδιού, που αναφερόταν τη φυματίωση, και έκανε καλές πωλήσεις, καθώς και πολλά γυμνά και πολλές εκδόσεις του Φιλιού (1892). Πολλοί από τους παρισινούς κριτικούς θεωρούσαν ακόμη το έργο του "βίαιο και βάναυσο", αλλά οι εκθέσεις του έτυχαν μεγάλης προσοχής και συμμετοχής. Η οικονομική του κατάσταση βελτιώθηκε σημαντικά και το 1897 αγόρασε μια θερινή κατοικία με θέα στα φιόρδ της Χριστιανίς (Οσλο), μια μικρή ψαροκαλύβα του τέλους του 18ου αιώνα, στη μικρή πόλη Οσγκορντστραντ της Νορβηγίας. Το ονόμασε "Το Ευτυχισμένο Σπίτι" και επέστρεφε εδώ σχεδόν κάθε καλοκαίρι τα επόμενα 20 χρόνια. Ήταν αυτό που του έλειπε όταν ήταν στο εξωτερικό και όταν ένιωθε κατάθλιψη και εξάντληση. "Το να περπατάω στο Οσγκορντστραντ είναι σαν να περπατάω ανάμεσα στους πίνακες μου - εμπνέομαι τόσο πολύ να ζωγραφίζω όταν είμαι εδώ". Το 1897 ο Μουνκ επέστρεψε στη Χριστιανία, όπου έτυχε επίσης μνησίκακης αποδοχής - ένας κριτικός έγραψε: "Ένας μεγάλος αριθμός αυτών των πινάκων έχουν εκτεθεί στο παρελθόν. Κατά τη γνώμη μου, αυτοί βελτιώνονται με την εξοικείωση." Το 1899 ο Μουνκ ξεκίνησε μια πολύ στενή σχέση με την Τούλα Λάρσεν, μια «απελευθερωμένη» γυναίκα της ανώτερης τάξης. Ταξίδεψαν στην Ιταλία μαζί και όταν επέστρεψαν ο Μουνκ ξεκίνησε μια νέα γόνιμη περίοδο στην τέχνη του, που περιελάμβανε τοπία και τον τελικό του πίνακα της σειράς "Η Ζωφόρος της Ζωής", Ο Χορός της Ζωής (1899). Η Λάρσεν αδημονούσε για γάμο. Η κατανάλωση αλκοόλ και η κακή υγεία του ενίσχυσαν τους φόβους του, όπως έγραψε σε τρίτο πρόσωπο: «Από τότε που ήταν παιδί μισούσε το γάμο. Το άρρωστο και νευρικό σπίτι του του είχε δώσει την αίσθηση ότι δεν είχε κανένα δικαίωμα να παντρευτεί.» Ο Μουνκ σχεδόν ενέδωσε στην Τούλα, αλλά την εγκατέλειψε το 1900, χάνοντας μαζί με αυτή και τη μεγάλη περιουσία της και μετακόμισε στο Βερολίνο. Το έργο του Τα Κορίτσια στην Προκυμαία, σε δεκαοκτώ διαφορετικές εκδοχές, ανέδειξαν το θέμα της γυναικείας νεότητας χωρίς αρνητικούς συνειρμούς. Το 1902 εξέθεσε τα έργα του θεματικά στην αίθουσα των Βερολινέζων Ζετσεσιονιστών, παράγοντας "ένα συμφωνικό αποτέλεσμα - προκάλεσε μεγάλη αναταραχή - μεγάλη αντίδραση - και μεγάλη επιδοκιμασία." Οι κριτικοί του Βερολίνου άρχισαν να εκτιμούν Η δουλειά του Μουνκ παρόλο που το κοινό έβρισκε ακόμα το έργο του ξένο και παράξενο.
Το 1903–04 ο Μουνκ εξέθεσε στο Παρίσι όπου οι νεοεμφανισθέντες φωβιστές, διάσημοι για τα τολμηρά ψεύτικα χρώματα τους, πιθανότατα είδαν τα έργα του και μπορεί να είχαν εμπνευστεί από αυτά. Όταν πραγματοποίησαν τη δική τους έκθεση το 1906, προσκάλεσαν τον Μουνκ, που παρουσίασε τα έργα του μαζί με τα δικά τους. Μετά τη μελέτη της γλυπτικής του Ροντέν ο Μουνκ μπορεί να πειραματίστηκε με πλαστελίνη ως βοήθημα στο σχεδιασμό, αλλά παρήγαγε ελάχιστα γλυπτά. Αυτή την περίοδο ο Μουνκ δέχθηκε πολλές παραγγελίες για πορτρέτα και εκτυπώσεις, που βελτίωσαν την συνήθως επισφαλή οικονομική του κατάσταση. Το 1906 ζωγράφισε το σκηνικό για ένα έργο του Ιψεν στο μικρό Θέατρο Kammerspiele, του Deutsches Theater του Βερολίνου, στο οποίο αναρτήθηκε η Ζωφόρος της Ζωής. Ο θεατρικός σκηνοθέτης Μαξ Ράινχαρντ αργότερα το πούλησε και σήμερα βρίσκεται στη Nationalgalerie του Βερολίνου. Μετά από μια προηγούμενη περίοδο τοπίων, το 1907 έστρεψε ξανά την προσοχή του σε ανθρώπινες μορφές και καταστάσεις.
Κατάρρευση και ανάρρωση
Το φθινόπωρο του 1908 το άγχος του Μουνκ, σε συνδυασμό με υπερκατανάλωση αλκοόλ και καβγάδες, είχε επιδεινωθεί. Όπως έγραψε αργότερα, "Η κατάστασή μου έτεινε στην παράνοια". Υποφέροντας από ψευδαισθήσεις και αισθήματα καταδίωξης, εισήχθη στην κλινική του Ντάνιελ Γιάκομπσον. Η θεραπεία που ακολούθησε ο Μουνκ τους επόμενους οκτώ μήνες περιλάμβανε δίαιτα και "ηλέκτριση" (θεραπεία της εποχής για νευρικές καταστάσεις, χωρίς να συγχέεται με την ηλεκτροσόκ. Η παραμονή του στο νοσοκομείο σταθεροποίησε την προσωπικότητά του και μετά την επιστροφή του στη Νορβηγία το 1909 το έργο του απέκτησε περισσότερο χρώμα και έγινε λιγότερο απαισιόδοξο. Βελτιώνοντας περαιτέρω τη διάθεσή του, το έργο του έγινε τελικά αποδεκτό από το κοινό της Χριστιανίας και τα μουσεία άρχισαν να αγοράζουν τα έργα του. Ονομάστηκε Ιππότης του Βασιλικού Τάγματος του Αγίου Ολαφ "για τις υπηρεσίες του στην τέχνη". Η πρώτη του αμερικανική έκθεση έγινε το 1912 στη Νέα Υόρκη.
Στο πλαίσιο της ανάρρωσής του ο Δρ Γιάκομπσον συμβούλεψε το Μουνκ να συναναστρέφεται μόνο καλούς φίλους και να αποφεύγει τη δημόσια κατανάλωση αλκοόλ. Ο Μουνκ ακολούθησε τη συμβουλή και παρήγαγε πολλά υψηλής ποιότητας ολόσωμα πορτρέτα φίλων και προστατών - ειλικρινείς απεικονίσεις χωρίς κολακεία. Δημιούργησε επίσης τοπία και σκηνές ανθρώπων στην εργασία και στο παιχνίδι, χρησιμοποιώντας ένα νέο αισιόδοξο στυλ - ευρείες, χαλαρές πινελιές ζωηρών χρωμάτων με συχνή χρήση λευκού χώρου και σπάνια του μαύρου - με σποραδικές μόνο αναφορές στα νοσηρά θέματά του. Με μεγαλύτερο εισόδημα ο Μουνκ μπόρεσε να αγοράσει πολλά ακίνητα, που του παρείχαν νέες θέες για τα έργα του και μπορούσε τελικά να συντηρεί την οικογένειά του.
Η έκρηξη του Α Παγκοσμίου Πολέμου βρήκε το Μουνκ με διχασμένη πίστη, όπως είπε "Ολοι οι φίλοι μου είναι Γερμανοί αλλά αγαπώ τη Γαλλία". Τη δεκαετία του 1930 οι Γερμανοί προστάτες του, πολλοί από αυτούς Εβραίοι, έχασαν τις περιουσίες τους και μερικοί και τη ζωή τους κατά την άνοδο του ναζιστικού κινήματος. Ο Μουνκ βρήκε Νορβηγούς τυπογράφους για να αντικαταστήσει τους Γερμανούς που τύπωναν τα γραφικα του έργα. Δεδομένου του κακού ιστορικού της υγείας του το 1918 ο Μουνκ αισθάνθηκε τυχερός που επέζησε ενός κύματος της ισπανικής γρίπης, της παγκόσμιας πανδημίας εκείνης της χρονιάς.
Τελευταία χρόνια
Ο Μουνκ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των δύο τελευταίων δεκαετιών της ζωής του μοναχικά στο σχεδόν αύταρκες κτήμα του στο Έσκελι, στο Σκέγιεν του Όσλο. Πολλοί από τους τελευταίους πίνακές του εξυμνούν την αγροτική ζωή, ανάμεσά τους μερικοί, στους οποίους χρησιμοποίησε το άλογο εργασίας του "Ρουσώ" ως μοντέλο. Χωρίς καμμία προσπάθεια ο Μουνκ προσέλκυε μια σταθερή ροή γυναικείων μοντέλων, που ζωγράφιζε ως θέμα πολλών γυμνών έργων. Πιθανότατα είχε σεξουαλικές σχέσεις με ορισμένα από αυτά. Ο Μουνκ έβγαινε περιστασιακά από το σπίτι του για να ζωγραφίζει τοιχογραφίες επί παραγγελία, όπως εκείνες που έκανε για το εργοστάσιο σοκολάτας Freia.
Μέχρι το τέλος της ζωής του ο Μουνκ συνέχισε να ζωγραφίζει ασταμάτητα αυτοπροσωπογραφίες, προσθέτοντας στον κύκλο της αυτοαναζήτησης της ζωής του. Τις δεκαετίες του 1930 και του 1940 οι Ναζί χαρακτήρισαν το έργο του Μουνκ εκφυλισμένη τέχνη, μαζί με το έργο του Πικάσο, του Κλέε, του Ματίς, του Πωλ Γκωγκέν και πολλών άλλων καλλιτεχνών της εποχής και αφαίρεσαν τα 82 έργα του από τα γερμανικά μουσεία. Ο Αδόλφος Χίτλερ ανακοίνωσε το 1937 "Οσο μας αφορά, αυτοί οι βάρβαροι και τραυλιστές της τέχνης του πολιτισμού της προιστορικής Λίθινης Εποχής μπορούν να επιστρέψουν στις σπηλιές των προγόνων τους και εκεί να εφαρμόσουν τα πρωτόγονα διεθνή τους ξυσίματα".
Το 1941 οι Γερμανοί εισέβαλαν στη Νορβηγία και το Ναζιστικό κόμμα ανέλαβε την κυβέρνηση. Ο Μουνκ ήταν 76 ετών. Με σχεδόν μια πλήρη συλλογή των έργων του στο δεύτερο όροφο του σπιτιού του ο Μουνκ ζούσε με το φόβο της κατάσχεσής της από τους Ναζί. 71 έργα του, που είχαν ήδη κατασχεθεί από τους Ναζί είχαν επιστραφεί στη Νορβηγία μέσω αγοράς από συλλέκτες (οι άλλοι 11 δεν ανακτήθηκαν πότε), όπως Η Κραυγή και Το Αρρωστο Παιδί και κρύφτηκαν επίσης από τους Ναζί.
Κληρονομιά
Οταν πέθανε ο Μουνκ τα εναπομείναντα έργα του κληροδοτήθηκαν στην πόλη του Οσλο, που ίδρυσε το Μουσείο Μουνκ στο Τέγιεν το 1963. Το μουσείο διαθέτει μια συλλογή από περίπου 1.100 πίνακες, 4.500 σχέδια και 15.000 εκτυπώσεις, τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του στον κόσμο. Το Μουσείο Μουνκ λειτουργεί ως επίσημο ίδρυμά του. Δραστηροποιείται αντιδρώντας στην παραβίαση των πνευματικών του δικαιωμάτων, καθώς και για την εκκαθάρισή τους για τα έργα του, όπως για τη χρησιμοποίηση της Κραυγής του Μουνκ σε μια διαφημιστική καμπάνια της Μ&Μ το 2006.
Η τέχνη του Μουνκ ήταν ιδιαίτερα εξατομικευμένη και ο ίδιος δίδαξε ελάχιστα. Ο ατομικός του συμβολισμός ήταν πολύ πιο προσωπικός από εκείνον άλλων συμβολιστών ζωγράφων, όπως οι Γκυστάβ Μορώ και Τζέιμς Ενσορ. Ο Μουνκ άσκησε ακόμη μεγάλη επιρροή στους Γερμανούς εξπρεσιονιστές, που ακολούθησαν τη φιλοσοφία του "Δεν πιστεύω στην τέχνη, που δεν είναι το καταναγκαστικό αποτέλεσμα της ώθησης του Ανθρώπου να ανοίξει την καρδιά του". Πολλοί από τους πίνακές του, όπως Η Κραυγή, έχουν παγκόσμια απήχηση εκτός από το πολύ προσωπικό τους νόημα.
Εργα του Μουνκ εκτίθενται σήμερα σε πολλά μεγάλα μουσεία και πινακοθήκες στη Νορβηγία και στο εξωτερικό. Η καλύβα του, το Ευτυχισμένο Σπίτι, παραχωρήθηκε στο δήμο του Οσγκορντστραντ το 1944 και λειτουργεί ως μικρό Μουσείο Μουνκ. Το εσωτερικό του έχει διατηρηθεί όπως ακριβώς το άφησε.
Μία εκδοχή της Κραυγής εκλάπη από την Εθνική Πινακοθήκη του Οσλο το 1994. Το 2004 μια άλλη εκδοχή της, μαζί με μια της Μαντόνας, εκλάπησαν από το Μουσείο Μουνκ, με μια παράτολμη ληστεία στο φως της ημέρας. Τελικά όλες ανακτήθηκαν αλλά οι πίνακες που εκλάπησαν με τη ληστεία το 2004 υπέστησαν εκτεταμένες ζημιές, αλλά αποκαταστάθηκαν σχολαστικά και εκτίθενται και πάλι. Τρία έργα του Μουνκ εκλάπησαν από το Ξενοδοχείο Refsnes Gods το 2005. Ανακτήθηκαν σύντομα, αν και ένα από αυτά υπέστη ζημιές κατά τη ληστεία.
Τον Οκτώβριο του 2006 η έγχρωμη ξυλογραφία ''Δύο άνθρωποι. Ο μοναχικός (To mennester. De ensomme)'' έκανε νέο ρεκόρ για τις εκτυπώσεις του, όταν πουλήθηκε σε δημοπρασία στο Οσλο 8,1 εκατ. κορόνες (ισοδύναμο με 1,3 εκατ. ευρώ το 2021). Αποτέλεσε επίσης ρεκόρ υψηλότερης τιμής σε δημοπρασία στη Νορβηγία. Στις 3 Νοεμβρίου 2008 ο πίνακας Βαμπίρ έκανε νέο ρεκόρ για τους πίνακές του, όταν πουλήθηκε 38.162.000 δολάρια στο Sotheby's της Νέας Υόρκης.
Η μορφή του Μουνκ εμφανίζεται στο νορβηγικό χαρτονόμισμα των 1000 κορονών, μαζί με εικόνες εμπνευσμένες από το καλλιτεχνικό του έργο..
Το Φεβρουάριο του 2012 άνοιξε στο Schirn Kunsthalle της Φραγκφούρτης μια μεγάλη έκθεση για το Μουνκ (Έντβαρτ Μουνκ. Το Μοντέρνο Μάτι). Την έκθεση εγκαινίασε η Μέτε-Μάριτ, Πριγκίπισσα της Νορβηγίας.
Το Μάιο του 2012 Η Κραυγή πουλήθηκε 119,9 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ και είναι το δεύτερο πιο ακριβό έργο τέχνης που πωλήθηκε ποτέ σε ανοικτή δημοπρασία. (το ξεπέρασαν το Νοέμβριο του 2013 αι Τρεις Μελέτες του Λούσιαν Φρόιντ, που πωλήθηκαν 142,4 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ).
Το 2013 τέσσερις από τους πίνακες του Μουντ απεικονίστηκαν σε μια σειρά γραμματοσήμων των Νορβηγικών Ταχυδρομείων, για να τιμήσουν το 2014 την 150η επέτειο από τη γέννησή του.
Στις 14 Νοεμβρίου 2016 μια εκδοχή των Κοριτσιών στη Γέφυρατου Μουνκ πουλήθηκαν 54,5 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ στο Sotheby's της Νέας Υόρκης, τη δεύτερη υψηλότερη τιμή που επιτεύχθηκε για έναν από τους πίνακες του.
Τον Απρίλιο του 2019 το Βρετανικό Μουσείο φιλοξένησε την έκθεση Έντβαρτ Μουνκ: Ερωτας και Αγχος, που περιελάμβανε 83 έργα τέχνης και μια σπάνια πρωτότυπη εκτύπωση της Κραυγής.
Πανεπιστημιακή Άουλα
Το 1911 διεξήχθη ο τελικός διαγωνισμός για τη διακόσμηση των μεγάλων τοίχων της Άουλα (αίθουσα εκδηλώσεων) του Πανεπιστημίου του Όσλο, μεταξύ του Μουνκ και του Εμμάνουελ Βίγκελαντ. Το γεγονός είναι γνωστό ως "διαμάχη της Άουλα". Το 1914 ανατέθηκε επιτέλους στον Μουνκ να διακοσμήσει την Άουλα και το έργο ολοκληρώθηκε το 1916. Αυτό το σημαντικό έργο της νορβηγικής μνημειακής ζωγραφικής περιλαμβάνει 11 πίνακες, που καλύπτουν 223 m2. Τον Ήλιο, την Ιστορία και την Alma Mater είναι τα βασικά έργα αυτής της ακολουθίας. Ο Μουνκ δήλωσε: «Ήθελα οι διακοσμήσεις να σχηματίζουν έναν ολοκληρωμένο και ανεξάρτητο κόσμο ιδεών και ήθελα η οπτική τους έκφραση να είναι τόσο διακριτά Νορβηγική όσο και παγκόσμια ανθρώπινη». Το 2014 εκτιμήθηκε ότι οι πίνακες της Άουλα έχουν αξία τουλάχιστον 500 εκατομμύρια κορώνες (50 εκατομμύρια ευρώ).
Επιλογή έργων
Κατηγορία:Νορβηγοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του συμβολισμού Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού
Tokyo Joe (ταινία)
Το Τόκιο Τζο (αγγλικά: Tokyo Joe) είναι αστυνομικό φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1949 σε σκηνοθεσία Στιούαρτ Χάισλερ και σενάριο των Σίριλ Χαμ και Μπέρτραμ Μιλχάουζερ βασισμένο σε μια ιστορία του Στηβ Φίσερ. Πρωταγωνιστούν οι Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, Φλόρενς Μάρλι και Σέσου Χαγιακάβα.
Πλοκή
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πρώην συνταγματάρχης Τζο Μπάρετ επιστρέφει στο Τόκιο για να δει αν έχει απομείνει τίποτα από την προπολεμική του επιχείρηση και λέσχη τζόγου το "Τόκιο Τζο" μετά από όλους τους βομβαρδισμούς. Έκπληκτος, διαπιστώνει ότι είναι σχεδόν άθικτη και διευθύνεται από τον παλιό του φίλο Ίτο. Ο Τζο παθαίνει σοκ όταν μαθαίνει από τον Ίτο ότι η σύζυγός του Τρίνα, την οποία νόμιζε ότι είχε πεθάνει στον πόλεμο, είναι ακόμα ζωντανή. Η Τρίνα έχει χωρίσει τον Τζο επίσημα και είναι παντρεμένη με τον Μαρκ Λάντις, δικηγόρο που εργάζεται στις αμερικανικές κατοχικές δυνάμεις της Ιαπωνίας. Έχει ένα επτάχρονο παιδί, την κόρη του Τζο, Άνια, που γεννήθηκε όταν η Τρίνα βρισκόταν σε στρατόπεδο αιχμαλώτων μετά την αναχώρηση του Τζο από την Ιαπωνία λίγο πριν από τον βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ.
Ο Τζο ορκίζεται να κερδίσει πίσω τη γυναίκα του, αλλά χρειάζεται έναν έγκυρο λόγο για να παρατείνει τη βίζα του. Το βρίσκει σε μια ανίερη συμμαχία με τον πρώην επικεφαλή της ιαπωνικής μυστικής αστυνομίας Βαρόνο Κιμούρα, ο οποίος ζητά από τον Τζο να αναλάβει ως διευθυντής μιας μικρής τοπικής επιχείρησης αεροπορικών εμπορευματικών μεταφορών. Ως πρόσθετο μοχλό πίεσης προς τον Τζο, ο Κιμούρα απειλεί να αποκαλύψει την προδοσία της Τρίνα στον πόλεμο στις Αμερικανικές κατοχικές δυνάμεις ως συνεργάτιδα των Ιαπώνων. Ο Τζο πιστεύει ότι ο Κιμούρα θα χρησιμοποιήσει την αεροπορική εταιρεία για να μεταφέρει πενικιλίνη και άλλα ναρκωτικά στη χώρα, αλλά στη συνέχεια ανακαλύπτει ότι ο πραγματικός σκοπός του Κιμούρα είναι η παράνομη μεταφορά των φυγάδων εγκληματιών πολέμου - πρώην ανωτέρων αξιωματικών του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Στρατού και του ηγέτη του Μαύρου Δράκου - για να ξεκινήσει ένα μυστικό αντι-αμερικανικό κίνημα. Όταν ο Τζο καταφεύγει στις αμερικανικές δυνάμεις κατοχής για να τον βοηθήσουν, ο Κιμούρα απαγάγει την Άνια για να τον αναγκάσει να συμμορφωθεί και να του παραδώσει τους φυγάδες.
Ο Τζο τελικά αναλαμβάνει την μεταφορά των φυγάδων από την Σεούλ προς το Τόκιο, ωστόσο κατά την προσγείωση του αεροπλάνου εμφανίζονται οι αμερικανικές δυνάμεις και συλλαμβάνουν τους τέσσερις φυγάδες, παρά την επιθυμία του Τζο να τους παραδώσει στον Κιμούρα και να πάρει πίσω την κόρη του, Άνια. Αργότερα ο Τζο κατά την επιστροφή του στο Τόκιο Τζο βλέπει τον Ίτο να έχει κάνει χαρακίρι, καθώς αυτός θεώρησε υπεύθυνο τον εαυτό του για τα προβλήματα που δημιούργησε στον Τζο με την έλευση του στο Τόκιο. Ωστόσο ο Ίτο λίγο πριν ξεψυχήσει αποκαλύπτει στον Τζο την μυστική τοποθεσία που κρατείται η μικρή Άνια από τον Κιμούρα. Ο Τζο κατορθώνει έπειτα από μια πάλη με τον Κάντα και διασώζει την Άνια και αποτρέπει την εμπλοκή του Κιμούρα, αλλά τραυματίζεται σοβαρά από τις σφαίρες του Βαρόνου στην μετέπειτα μάχη. Ο Τζο τοποθετείται σε ένα φορείο και η ταινία τελειώνει χωρίς να αποκαλυπτείται αν ο Τζο έχει τελικά επιβιώσει.
Παραγωγή
Το Τόκιο Τζο ήταν η πρώτη μεταπολεμική ταινία του Σέσου Χαγιακάβα και χρησίμευσε ως αναζωογόνηση της καριέρας του. Από το 1937 έως το 1949, ο Χαγιακάβα βρισκόταν στη Γαλλία, πρώτα ως ηθοποιός και στη συνέχεια κατά την διάρκεια της γερμανική κατοχής, πουλώντας νερομπογιές. Αφού εντάχθηκε στην γαλλική αντίσταση, βοήθησε τις συμμαχικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του πολέμου. Όταν η εταιρεία παραγωγής του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ Santana Productions τον εντόπισε για να του προσφέρει ρόλο στην ταινία, το Αμερικανικό Προξενείο διερεύνησε τις δραστηριότητες του Χαγιακάβα κατά τη διάρκεια του πολέμου πριν εκδώσει την άδεια εργασίας του.
Κινηματογράφηση
Τα βασικά γυρίσματα για της ταινίας πραγματοποιήθηκαν από τις 4 Ιανουαρίου έως τα τέλη Φεβρουαρίου 1949 στο στούντιο της Columbia Pictures και όχι σε τοποθεσίες στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Μια δεύτερη μονάδα κινηματογράφησης στάλθηκε από την Columbia στο Τόκιο για να συλλέξει εξωτερικές σκηνής και ήταν η πρώτη εταιρεία παραγωγής που της επιτράπηκε να πάρει πλάνα από την μεταπολεμική Ιαπωνία. Η χρήση ενός βομβαρδιστικού Lockheed Hudson που μετατράπηκε σε αεροπλάνο μεταφοράς φορτίων προβάλλεται και με τους δύο εσωτερικούς χώρους και τις εναέριες λήψεις που περιστρέφονται γύρω από το αεροσκάφος.
Ψηφιακή εκδόση
Το Τόκιο Τζο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε μορφή VHS για οικιακή χρήση στις 17 Αυγούστου του 1989, από την Columbia Tristar και μια έκδοση σε μορφή DVD κυκλοφόρησε το 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στιούαρτ Χάισλερ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιαπωνία
Καζώ-Λαιρίς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Εγκλήματα πολέμου της Ναζιστικής Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση
Η Ναζιστική Γερμανία διέπραξε πολλά εγκλήματα πολέμου μετά την εισβολή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στη Σοβιετική Ένωση (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα) το 1941. Τα Einsatzgruppen (παραστρατιωτικές ομάδες θανάτου) των SS διέπραξαν πολλά από αυτά. Η Βέρμαχτ (τακτικός στρατός) διατάχθηκε να συνεργαστεί με τα Einsatzgruppen και επίσης διέπραξε εγκλήματα πολέμου από μόνη της.
Ναζιστική ιδεολογία
Οι Ναζί θεώρησαν ότι οι Σλάβοι, όπως οι Ρώσοι, οι Ουκρανοί κ.λπ., ήταν υπο-ανθρώποι (Untermensch), σύμφωνα με το γενικό σχέδιο της Ανατολής (Generalplan Ost) που οραματίζονταν την εξόντωση ή την απέλαση των Σλάβων για να παρέχει το ζωτικό χώρο (Lebensraum) για τον γερμανικό αποικισμό των κεντρικών και ανατολικών χωρών της Ευρώπης. Οι Ναζί προσπάθησαν επίσης να εξοντώσουν τους Εβραίους (το Ολοκαύτωμα) σε κάθε περιοχή υπό τον έλεγχό τους. Έτσι, εγκλήματα πολέμου εναντίον των στρατιωτών όσο και των αμάχων κυρώθηκαν επίσημα.
Οι Ναζί προχώρησαν στην εξόντωση των Εβραίων στις παρακάτω χώρες:
Ώρες (μυθολογία)
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Ήταν θυγατέρες του Δία και της Θέμιδος, αδελφές των τριών Μοιρών και των Νυμφών, που κατοικούσαν στον Ηριδανό ποταμό.
thumb|[[Διόνυσος και Ώρες.|εναλλ.=Διόνυσος και Ώρες.|353x353px]]
Στην Αθήνα αναφέρονταν ως Θαλλώ, Αυξώ και Καρπώ. Στον Ησίοδο αναφέρονται ως Ευνομία, Δίκη και Ειρήνη.
Έργο τους ήταν να παρακολουθούν τα έργα των ανθρώπων.
Κατά τους Ορφικούς οι Ώρες, μαζί με τις Χάριτες και τις Μοίρες, οδήγησαν την Περσεφόνη από τον Άδη στο φως.
Σε άλλους μύθους τις βλέπουμε να συντροφεύουν τον Πάνα ή να αποτελούν μέρος της ακολουθίας του Διονύσου.
Οι Αλεξανδρινοί συγγραφείς ανεβάζουν τον αριθμό των θεών Ωρών σε δώδεκα (12) και τις θεωρούν κόρες της Γαίας και του Χρόνου.
Αναφέρονται από τους:
Βιβλιογραφία
https://web.archive.org/web/20161228230300/http://www.theogonia.gr/theoi/theoioo/hores.htm
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Παιδιά του Δία Κατηγορία:Θεότητες της δικαιοσύνης Κατηγορία:Θεότητες της ειρήνης Κατηγορία:Θεότητες του χρόνου και της μοίρας
Δημοσθένης Α. Πίππας
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Άνδρο και έγινε καθηγητής (και αργότερα πρύτανης) στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Δίδαξε στην Σχολή Τεχνικής Εκπαίδευσης Αξιωματικών Μηχανικού. Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Γεωργακόπουλου καθώς και στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων ενώ στις κυβερνήσεις Παρασκευόπουλου υπουργός Δημοσίων Έργων.
Απεβίωσε αιφνίδια τον Ιούλιο του 1987 και κηδεύτηκε στις 18 Ιουλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Μο Νταο Ζου Σι
Το Μο Ντάο Ζου Σι (魔道祖师; πίνγιν: Mó Dào Zǔ Shī; κυρ . 'Δαιμονικό Μονοπάτι Προγονικός Αφέντης') είναι μια ντάνμεϊ κινέζικη σειρά κινουμένων σχεδίων (ντόνγκχουα/donghua) βασισμένη στο ομώνυμο διαδικτυακό μυθιστόρημα της Μο Σιανγκ Τονγκ Σιου (κινέζικα: 墨香铜臭). Παράγεται από την Tencent Penguin Pictures και την B.C May Pictures. Η σειρά απεικονίζει έναν φανταστικό κόσμο Σιάνσια (Xianxia) όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να καλλιεργηθούν σε μια κατάσταση αθανασίας, γνωστή ως Σιάν (Xian, Κινεζικά: 仙). Ο πρωταγωνιστής της σειράς, Γουέι Γουσιάν, λόγω συγκεκριμένων συνθηκών, παρέκκλινε από το συμβατικό μονοπάτι καλλιέργειας του Σιάν, και τελικά δημιούργησε το Μο Ντάο (το Δαιμονικό Μονοπάτι).
Η πρώτη σεζόν μεταδόθηκε από τις 9 Ιουλίου έως τις 6 Οκτωβρίου 2018 στο Tencent Video με 15 επεισόδια. Η δεύτερη προβλήθηκε από τις 3 Αυγούστου 2019 έως τις 31 Αυγούστου 2019 με 8 επεισόδια. Μια σειρά chibi με όνομα Mo Dao Zu Shi Q προβλήθηκε από τις 31 Ιουλίου 2020 εως τις 29 Ιανουαρίου 2021 με 30 επεισόδια. Η τρίτη σεζόν κυκλοφόρησε στις 7 Αυγούστου 2021 με διάρκεια 12 επεισόδια.
Σύνοψη
Πριν από χρόνια, ένας νεαρός καλλιεργητής ονόματι Γουέι Γουσιάν έγινε γνωστός ανακαλύπτοντας μια νέα σχολή καλλιέργειας που περιελάμβανε τη χειραγώγηση της σκοτεινής ενέργειας και την ανάσταση των νεκρών (και τα δύο δεν είχαν γίνει ή επιχειρηθεί ποτέ πριν). Χρησιμοποίησε τις εν λόγω ικανότητες για να δώσει στις φυλές των καλλιεργητών ένα πλεονέκτημα έναντι του κοινού τους εχθρού, της τυραννικής φυλής Γουεν. Με τον καιρό, ωστόσο, ο Γουέι Γουσιάν άρχισε να γίνεται φοβερός και μισητός, και σύντομα ήρθε σε φρικτό τέλος στα χέρια των ανθρώπων που κάποτε τον εμπιστεύονταν.
Δεκατρία χρόνια μετά το θάνατο του Γουέι Γουσιάν, ο Μο Σιανγιού, ένας ψυχικά προβληματικός καλλιεργητής, αποφασίζει ότι του έχει βαρεθεί η κακοποίηση της οικογένειάς του. Κάνει ένα ξόρκι που καλεί το πνεύμα του Γουέι Γουσιάν - που από καιρό πιστεύεται ότι διασκορπίστηκε και καταστράφηκε - στο σώμα του, με αντάλλαγμα ο Γουέι Γουσιάν να εκπληρώσει τις επιθυμίες του για εκδίκηση. Όλα όσα συμβαίνουν μετά από αυτό, ωστόσο, είναι στο χέρι του Γουέι Γουσιάν. Αλλά δεν είναι μόνος σε αυτό το ταξίδι που αποτελεί τη δεύτερη ζωή του, καθώς καταλήγει να συνοδεύεται από τον Λαν Γουανγκ Τζι, έναν γνωστό του παρελθόντος με τον οποίο έχει μια περίπλοκη ιστορία. Στην πορεία, συναντούν νέα μυστήρια που συνδέονται περισσότερο από όσο φαίνεται στην αρχή και θα τους οδηγήσουν σε απαντήσεις που σχετίζονται με τα τραγικά γεγονότα που προκάλεσαν το θάνατο πολλών ανθρώπων και του ίδιου του Γουέι Γουσιάν. Ταυτόχρονα, το μυστήριο που είναι ο ίδιος ο Γουέι Γουσιάν αποκαλύπτεται σιγά σιγά.
Μάικ Μαντσίνι
Ο Μάικ Μαντζίνι (αγγλ. Mike Mangini) είναι Αμερικανός ντράμερ της hard rock και heavy metal μουσικής σκηνής, γνωστότερος ως μέλος των Dream Theater, ενώ έχει συνεργαστεί με τους Annihilator, Extreme, James LaBrie, Steve Vai, κ.α.. Από το 2002 μέχρι το 2007, έσπασε τέσσερα παγκόσμια ρεκόρ για τον γρηγορότερο ντράμερ του κόσμου (WFD).
Βιογραφία
Ο Μαντζίνι ξεκίνησε να παίζει τύμπανα σε νηπιακή ηλικία, με κύρια επιρροή του τον Ρινγκο Σταρ των Beatles, ενώ κατά την παιδική του ηλικία επηρεάστηκε από ντράμερ όπως ο Τζον Μπόναμ, ο Νιλ Πιρτ, ο Τέρι Μπόζιο, κ.α. Στα 18 του χρόνια εισήχθη στο πανεπιστήμιο του Μπέντλεϊ, από όπου αποφοίτησε με πτυχίο πληροφορικής.
left|thumb|180px|Ο Μαντσίνι το 2012 Το 1987, έγινε μέλος των Rick Berlin Band στην Βοστώνη, ενώ παράλληλα δίδασκε ιδιαίτερα μαθήματα τυμπάνων. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ξεκίνησε την συνεργασία του με τους Annihilator, παίζοντας στα επτά από τα δέκα κομμάτια του άλμπουμ "Set the World on Fire", το 1993. Μετά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου, του προτάθηκε να γίνει μέλος των Extreme, με τους οποίους ηχογράφησε το άλμπουμ "Waiting For The Punchline".
Το 2001, σχημάτισε τους Tribe of Judah με τον τραγουδιστή Γκάρι Τσερόουν, τον μπασίστα Πατ Μπάτζερ, τον κιθαρίστα Λίο Μέλας και τον κιμπορντίστα Στιβ Φερλάζο, κυκλοφορώντας το άλμπουμ "Exit Elvis" την επόμενη χρονιά. Στην συνέχεια συμμετείχε στους δίσκους "All for You" και "Metal" των Annihilator και δέχτηκε θέση πλήρους απασχόλησης ως καθηγητής στο κολέγιο του Μπέρκλι. Το 2010, παραιτήθηκε από αυτή την θέση, για να αντικαταστήσει τον Μάικ Πορτνόι στους Dream Theater.
Στις 29 Απριλίου 2011, ανακοινώθηκε επίσημα η ένταξη του στους Dream Theater, με τους οποίους έχει ηχογραφήσει τα άλμπουμ "A Dramatic Turn of Events", "Dream Theater", "The Astonishing" και "Distance over Time".
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Χόικα Θεσπρωτίας
Η Χόικα είναι ελληνικό χωριό του δήμου Σουλίου της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης)με έδρα την Παραμυθιά.
Παλαιότερα αποτελούσε ιδία κοινότητα και ανήκε στην άλλοτε επαρχία Παραμυθιάς και μετέπειτα στην επαρχία Σουλίου. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Αχέροντα. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ίδια τοπική κοινότητα, της δημοτικής ενότητας Αχέροντα, του Δήμου Σουλίου.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Κατάλογος πόλεων του Ομάν
Αυτός είναι ένας κατάλογος πόλεων του Ομάν.
Μεγαλύτερες πόλεις
Οι 4 μεγαλύτερες πόλεις του Ομάν είναι: thumb|right|250px|Η πρωτεύουσα, Μασκάτ
Πόλεις
right|250px|Πόλεις του Ομάν
Ομαν Κατηγορία:Πόλεις του Ομάν
Δάσκαλος του Χοοχστράτεν
thumb|260px|Δάσκαλος του Χοοχστράτεν, Παναγία Βρεφοκρατούσα με τις Αγίες Αικατερίνη και Βαρβάρα. [[Πινακοθήκη Ουφίτσι, Φλωρεντία]] Με το συμβατικό όνομα Δάσκαλος του Χοοχστράτεν (φλαμανδικά: De Meester van Hoogstraten, κατά προσέγγισιν 1475 – 1530) φέρεται Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Αμβέρσα κατά την περίοδο 1520 - 1530. Είναι πιθανό να ταυτίζεται με τον Πασκιέρ φαν ντερ Μερς, μαθητή του Χανς Μέμλινγκ το 1483 και είναι γνωστός για τα έργα θρησκευτικού περιεχομένου.
Ο καλλιτέχνης έλαβε το συμβατικό αυτό όνομα από ένα πολύπτυχο, το οποίο αρχικά βρισκόταν στην εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης στο Χοοχστράτεν και σήμερα βρίσκεται στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας. Ο καλλιτέχνης πιθανότατα καταγόταν από τη βόρεια Ολλανδία, αλλά μπορεί να θεωρηθεί ως μανιεριστής της Αμβέρσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Καζώ-ντε-Λαρμπούστ
Το Καζώ-ντε-Λαρμπούστ (γαλλικά: Cazeaux-de-Larboust, οξιτανικά: Casaus de Larbost) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καζωζουά (γαλλικά: Cazeausois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Αποικιοκρατία
Ως αποικιοκρατία ενοείται η δημιουργία και διατήρηση δικτύου αποικιών σε περιοχές όπου παραδοσιακά δεν κατοικούνται από πληθυσμούς της μητροπολιτικής αρχής που τις δημιουργεί. Η μητρόπολη είναι και αυτή που ασκεί άμεσα κυριαρχικά δικαιώματα στις αποικίες και καθορίζει την κοινωνική δομή, τη διακυβέρνηση και τις οικονομικές λειτουργίες.
thumb|300x300px|Οι κύριες αποικιακές δυνάμεις το 1800.
μικρογραφία|300px|Το 1898, εποχή που οι αποικιακές δυνάμεις είχαν εξαπλωθεί στην υφήλιο. μικρογραφία|300px|δεξιά|Οι κύριες αποικιακές δυνάμεις το 1945, κατά την λήξη της περιόδου της αποικιοκρατίας. Ιστορικά, η επέκταση με τη μορφή δημιουργίας αποικιών είχε εμφανιστεί από την Αρχαιότητα. Όμως, ως αποικιοκρατία αναφέρεται η εποχή από το 15ο αιώνα, και ιδιαίτερα μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από το Χριστόφορο Κολόμβο το 1492, ως τον 20ο αιώνα. Κατά το διάστημα αυτό, οι κύριες ευρωπαϊκές δυνάμεις δημιούργησαν εκτεταμένα δίκτυα αποικιών σε όλες τις υπόλοιπες ηπείρους του πλανήτη.
Το σύνολο των δραστηριοτήτων εκείνων που οδηγούν στη δημιουργία ή ακόμη και τη διατήρηση αποικιών χαρακτηρίζεται γενικά αποικιοκρατισμός, ο οποίος μπορεί να εκδηλώνεται και εκτός της πολιτειακής ή πολιτικής σφαίρας, όπως π.χ. σε οικονομικούς ή και πολιτιστικούς τομείς στους οποίους αποβλέπουν την επικυριαρχία τους οι διάφορες αποικιοκρατικές δυνάμεις (Χώρες).
Χαρακτηριστικά
Επίσης, διακρίνονταν τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά, όσον αφορά τη σχέση μητρόπολης-αποικίας:
Σημείωση
Ο όρος αποικιοκρατία ή αποικιοκρατισμός άρχισε να χρησιμοποιείται από το 1880, προκειμένου, αφενός να καταδείξει το εφαρμοστέο τότε πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης των αποικιακών κτήσεων, και αφετέρου ως όρος σε αντιδιαστολή με το φεντεραλισμό ή ομοσπονδισμό. Την ίδια εκείνη εποχή γινόταν και η διάκριση του αποικιοκρατισμού από τον ιμπεριαλισμό.
Αποικιακές μεταναστεύσεις
μικρογραφία|"Περιοχές Ευρωπαϊκού εποικισμού". Απογραφές, τα άρθρα αναφέρονται στην περιγραφή .) Έθνη και περιφέρειες εκτός Ευρώπης με σημαντικούς πληθυσμούς ατόμων με Ευρωπαϊκή καταγωγή . δεξιά|μικρογραφία|Οικογένεια Μπόερ στη Νότια Αφρική, 1886
μικρογραφία|Ρώσοι εποικιστές στην Κεντρική Ασία, στο σημερινό Καζακστάν, 1911
Καζνέβ-Μοντώ
Το Καζνέβ-Μοντώ (γαλλικά: Cazeneuve-Montaut, οξιτανικά: Casanava de Montaut) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καζνεβουά (γαλλικά: Cazeneuvois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Σαλάλα
thumb|right|255px|Σαλάλα Η Σαλάλα ή Σαλαλά (αραβ. صلالة) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ομάν, μετά την Μασκάτ. Είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας του Ουάλι, στην επαρχία Ντοφάρ. Βρίσκεται στα νότια παράλια του Ομάν. Έχει πληθυσμό 197.169 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Σαλαλα
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας 2014–15
Η περίοδος 2014–2015 της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας διεξάγεται με 13 ομάδες σε 2 ομίλους, της Α' Ερασιτεχνικής (σύνολο 26 ομάδες) και τη Β' Ερασιτεχνικη σε έναν όμιλο με 11 ομάδες.
Α΄ Κατηγορία
Το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας ξεκίνησε το Σαββατοκύριακο 19-20 Σεπτεμβρίου του 2014 με τη συμμετοχή 26 συλλόγων σε δύο κατηγορίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2014–2015
Καζέρ
Το Καζέρ (γαλλικά: Cazères, οξιτανικά: Casèras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καζεριέν (γαλλικά: Cazériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Διεθνές Αεροδρόμιο Μαδρίτης Μπαράχας
thumb|right|300px|Αεροδρόμιο από ψηλά Το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαδρίτης - Μπαράχας (ισπ. Aeropuerto Adolfo Suárez, Madrid-Barajas) (IATA: MAD, ICAO: LEMD) είναι πιο μεγάλο διεθνές αεροδρόμιο της Ισπανίας και ένα από τα κύρια αστικά κέντρα της αεροπορίας του κόσμου. από 24 Μαρτίου 2014 έχει όνομα του Αδόλφο Σουάρες. Το αεροδρόμιο λειτουργεί ως κύριος κόμβος για την Ισπανικές Αερογραμμές Iberia.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ισπανία Κατηγορία:Διεθνή αεροδρόμια Κατηγορία:Μεταφορές στη Μαδρίτη Κατηγορία:Μπαράχας
Χέρμαν Δ΄ της Σουαβίας
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερνέστο Β΄, δούκα της Σουαβίας, ενώ ήταν ακόμα ανήλικος. Ο Κορράδος Β΄ της Γερμανίας τον νύμφευσε με την κόρη και κληρονόμο του μαργράβου του Τορίνου. Έπειτα ο Χέρμαν Δ΄ περιεβλήθη το αξίωμα του μαργράβου του Τορίνου. Το επόμενο έτος εκστράτευσε μαζί με τον Κορράδο Β΄ στη νότιο Ιταλία, αλλά επλήγη από μία επιδημία κοντά στη Νάπολη και απεβίωσε. Ο Κορράδος Β΄ μεταβίβασε τη Σουαβία στον δικό του γιο Ερρίκο, ενώ η Αδελαΐδα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ερρίκο των Αλεράμιτσι, μαρκήσιο του Μομφερράτου.
Η ζέστη τού θέρους έκανε αδύνατη τη μεταφορά του σώματός του στη Γερμανία, έτσι τάφηκε στον καθεδρικό του Τρέντο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1037 με την Αδελαΐδα των Αρντουινιδών, κόρη του Ούλριχ Μάνφρεντ Β΄, κόμη του Τορίνου & μαρκήσιου της Σούζα.
Ο Χέρμαν Δ΄ ήταν σε εκστρατείες τον περισσότερο χρόνο του σύντομου γάμου του και ίσως απεβίωσε χωρίς απογόνους. Μεταγενέστερη αυστριακή πηγή αναφέρει ότι είχε τέκνα. Ίσως γιος του να είναι ο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2011-2012
Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2011−12 ήταν το 19ο από την καθιέρωση της Α1. Στο πρωτάθλημα μετείχαν οκτώ ομάδες, χωρισμένες στην κανονική περίοδο σε δύο ομίλους των τεσσάρων. Στα πλέι οφ οι σειρές κρίθηκαν στα συνολικά γκολ, κι όχι στις νίκες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε για έκτη συνεχόμενη περίοδο η Ορμή Πάτρας.
Πλέι άουτ
Με έντονη γραφή είναι τα γκολ της γηπεδούχου ομάδας.
Θέσεις 5−8
Οι ομάδες που κατέλαβαν την τρίτη θέση στον όμιλο τους, αντιμετώπισαν την τέταρτη του άλλου ομίλου. Οι δύο ομάδες που ηττήθηκαν, υποβιβάστηκαν στην Α2, ενώ οι νικήτριες συνέχισαν για τις θέσεις 5−6.
Θέσεις 5−6
Οι Ελπίδες Δράμας παραιτήθηκαν από τους αγώνες και τη διεκδίκηση ενός Ευρωπαϊκού εισιτηρίου. Έτσι η Αναγέννηση κατέλαβε την 5η θέση χωρίς αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2011 2012 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2011 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2012
Απόκριες
Απόκριες ονομάζονται οι τρεις εβδομάδες πριν από την Καθαρά Δευτέρα οπότε και αρχίζει η Μεγάλη Σαρακοστή. Ταυτίζονται με την περίοδο του Τριωδίου, μια κινητή περίοδο στην Χριστιανική παράδοση από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι την Κυριακή της Τυροφάγου ή Τυρινής.
Ετυμολογία, χρονική διαίρεση
Η πρώτη εβδομάδα των Αποκριών που τελειώνει την Κυριακή του Ασώτου, λέγεται και Προφωνή, επειδή παλιά προφωνούσαν, δηλαδή διαλαλούσαν ότι άρχιζαν οι Απόκριες. Η δεύτερη εβδομάδα λέγεται Κρεατινή ή της Κρεοφάγου, επειδή έτρωγαν κρέας και δεν νήστευαν ούτε την Τετάρτη ή την Παρασκευή. Η εβδομάδα αυτή γιορτάζεται με γλέντια και φαγοπότια χωρίς κανένα θρησκευτικό περιορισμό. Η Κυριακή της εβδομάδας αυτής, η Κυριακή της Απόκρεω -και συνεκδοχικά ολόκληρη η περίοδος από την είσοδο του Τριωδίου μέχρι την Καθαρά Δευτέρα- ονομάστηκε έτσι, επειδή συνηθίζεται να μην τρώνε κρέας οι Χριστιανοί, δηλαδή «να απέχουν από το κρέας». Η τρίτη εβδομάδα λέγεται Τυρινή ή της Τυροφάγου, επειδή έτρωγαν γαλακτοκομικά προϊόντα σαν ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ κρεοφαγίας και νηστείας, για να προετοιμαστούν σιγά - σιγά για τη νηστεία της Σαρακοστής. Ανάλογη με την ελληνική λέξη Αποκριά είναι και η λατινική λέξη Καρναβάλι (Carneval, Carnevale, από τις λέξεις Carne=κρέας και Vale=περνάει)
Πατρινό Καρναβάλι
Το μεγαλύτερο κέντρο τέτοιου ξεφαντώματος στην Ελλάδα αποτελεί η Πάτρα με το περιώνυμο Πατρινό καρναβάλι, που έχει τις ρίζες του στις αρχές του 19ου αιώνα. Το Πατρινό καρναβάλι αποτελεί τη μεγαλύτερη αποκριάτικη εκδήλωση στην Ελλάδα.
Στην Πάτρα γίνεται το μεγαλύτερο καρναβάλι της Ελλάδας με διάρκεια δύο μηνών και την τελευταία Κυριακή της αποκριάς γίνεται παρέλαση αρμάτων με επικεφαλής το ομοίωμα του θεού της αποκριάς του «Καρνάβαλου» και ακολουθία διάφορων άλλων έξυπνων μασκαρεμάτων, με τη συμμετοχή 40.000 καρναβαλιστών, και πλήθους επισκεπτών.
Ξάνθη, Ρέθυμνο, Μοσχάτο, Νάουσα, Θήβα κ.α.
Το Ρεθεμνιώτικο Καρναβάλι, η μεγαλύτερη, δημοφιλέστερη και πολυπληθέστερη εκδήλωση της Κρήτης, η οποία τα τελευταία χρόνια αναπτύσσει ιδιαίτερη δυναμική, περνώντας όχι μόνο τα σύνορα του νησιού, αλλά και της χώρας.
Στο Ρέθυμνο, ήδη από το 1914, καταγράφονται τα πρώτα στοιχεία χιουμοριστικών εκδηλώσεων.