cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκασπάρο Μπέρτι
Ο Berti κατείχε την έδρα των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης La Sapienza. Επρόκειτο μάλιστα να διαδεχθεί τον Benedetto Castelli ως καθηγητής των μαθηματικών, αλλά πέθανε πριν αρχίσει τη διδασκαλία. Επίσης, χαρτογράφησε τις Ρωμαϊκές κατακόμβες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ιταλοί φυσικοί
Kawasaki Motorcycle Corporation
Η Kawasaki Heavy Industries Motorcycle & Engine Company είναι ένα τμήμα της Kawasaki Heavy Industries που παράγει μοτοσυκλέτες, ATV, οχήματα κοινής ωφελείας, τζετ σκι προσωπικά σκάφη και βενζινοκινητήρες γενικής χρήσης. Πριν από το οικονομικό έτος 2011 ονομάστηκε Consumer Products & Machinery. Το σύνθημά του είναι "Ας χαλαρώσουν οι καλές εποχές!"
Μοτοσικλέτες
αριστερά|μικρογραφία| 2006 Kawasaki Ninja ZX-10R Η εταιρεία αεροσκαφών της Kawasaki ξεκίνησε την ανάπτυξη ενός κινητήρα μοτοσικλετών το 1949. Η ανάπτυξη ολοκληρώθηκε το 1952 και η μαζική παραγωγή ξεκίνησε το 1953. Ο κινητήρας ήταν αερόψυκτος, 148  cc, OHV, τετράχρονος μονοκύλινδρος με μέγιστη ισχύ 3,9 ίππων   στις 4.000 σ.α.λ. Το 1954, η πρώτη ολοκληρωμένη μοτοσικλέτα Kawasaki κατασκευάστηκε με την επωνυμία Meihatsu, θυγατρική της Kawasaki Aircraft. Το 1960, η Kawasaki ολοκλήρωσε την κατασκευή ενός εργοστασίου αποκλειστικά για την παραγωγή μοτοσικλετών και αγόρασε τις μηχανές Meguro.
Οχήματα παντός εδάφους και οχήματα επαγγελματικής χρήσης
Το πρώτο ATV του Kawasaki ήταν το KLT200 με τρεις τροχούς, το οποίο έκανε το ντεμπούτο του το 1981. Το πρώτο του τετράτροχο ATV, το Bayou 185, εισήχθη το 1985 και το 1989, το πρώτο του μοντέλο με τετρακίνηση, το Bayou 300 4x4. Σήμερα, η σειρά ATV του Kawasaki περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα ATV αναψυχής και χρησιμότητας.
Το όχημα κοινής ωφέλειας MULE (Multi-Use Light Equipment) της Kawasaki συνδυάζει ένα ATV με ένα pick-up φορτηγό. Το πρώτο MULE παρήχθη το 1988. Το Kawasaki καλεί τώρα τα οχήματα των οχημάτων τους "side-by-side".
Τζέτ Σκί
μικρογραφία| Kawasaki Jet Ski Το 1973, η Kawasaki εισήγαγε μια περιορισμένη παραγωγή μοντέλων stand-up, όπως σχεδιάστηκε από τον αναγνωρισμένο εφευρέτη τζετ σκι, Clayton Jacobsen II. Το 1976, η Kawasaki ξεκίνησε τη μαζική παραγωγή του JS400-A. Τα JS400s ήρθαν με 400 cc δίχρονες μηχανές και κύτη με βάση τα προηγούμενα μοντέλα περιορισμένης απελευθέρωσης. Έγινε ο προάγγελος της επιτυχίας των Jet-Skis στην αγορά μέχρι τη δεκαετία του 1990. Το 1986, η Kawasaki διεύρυνε τον κόσμο του Jet Skis εισάγοντας ένα μοντέλο δύο ατόμων με άριστο χειρισμό στυλ "σπορ" και ένα 650cc, που ονομάστηκε το Kawasaki X2. Στη συνέχεια, το 1989, εισήγαγαν το πρώτο μοντέλο καθιστών δύο επιβατών, το Tandem Sport (TS) με ένα χώρο καθισμάτων.
Το 2003, η Kawasaki γιόρτασε τη μάρκα Jet Ski παρουσιάζοντας μια ειδική έκδοση της 30ης επετείου του σημερινού stand-up μοντέλου της, το SX-R, το οποίο είδε μια αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για stand-up jetskiing. Το X-2 έχει επίσης ενημερωθεί, με βάση την πλατφόρμα SX-R και επανακυκλοφόρησε στην Ιαπωνία. Η Kawasaki συνεχίζει να παράγει τρία μοντέλα με κάθισμα, συμπεριλαμβανομένων πολλών τετράχρονων μοντέλων. Οι τετράχρονες μηχανές προήλθαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1990. με τη βοήθεια των υπερσυμπιεστών και οι κινητήρες μπορούν να εξάγουν έως και 300 hp   όπως φαίνεται στο Kawasaki Ultra 300x.
Το Jet Ski είναι το εμπορικό σήμα των προσωπικών σκαφών που κατασκευάζει η Kawasaki. Το όνομα, ωστόσο, έχει καταστεί γενικό εμπορικό σήμα για οποιοδήποτε τύπο ατομικού σκάφους.
Ιπποδρομίες
μικρογραφία| 2007 Kawasaki Ninja ZX-RR μικρογραφία| Kawasaki Ninja ZX-RR Το παραδοσιακό χρώμα της Kawasaki είναι πράσινο. Πολλές αγωνιστικές ομάδες Kawasaki ονομάζονται Team Green. Το "Monster Energy Kawasaki Team Green ™" παρέχει ένα πρόγραμμα υποστήριξης για την ανάπτυξη ερασιτεχνών δρομέων μοτοκρός.
Grand Prix, MotoGP
Ο πρώτος τίτλος της Kawasaki ήταν με τον Dave Simmonds το 1969 όταν κέρδισαν το 125cc World Championship. Η Kawasaki κυριάρχησε στα 250cc και 350cc grand prix classes από το 1978 έως το 1982, κερδίζοντας τέσσερις τίτλους σε κάθε κατηγορία.
Με την εισαγωγή των τετράχρονων κινητήρων στο MotoGP το 2002, η Kawasaki αποφάσισε να συμμετάσχει στο νέο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoGP. Η Kawasaki εισήλθε στο πρωτάθλημα το 2003 με 250  cc Grand Prix ο αγωνιστής Harald Eckl της ομάδας Eckl.
Το 2003, η Kawasaki Racing Team σχηματίστηκε αφού η Kawasaki είχε αναπτύξει το νέο τους 990cc ZX-RR ποδήλατο καθ' όλη τη διάρκεια του 2002 και την έβγαλε στους τρεις τελευταίους αγώνες της σεζόν MotoGP του 2002. Οι αγωνιστικές δραστηριότητες διαχειρίστηκαν η ομάδα του Harald Eckl με έδρα τη Γερμανία. Μόνο το 2004 ο Kawasaki είχε δύο αναβάτες - τον Alex Hofmann και τον Shinya Nakano, που αγωνίστηκαν για όλη τη σεζόν. Η Nakano τοποθετήθηκε στην 3η θέση στην Ιαπωνία εκείνη την χρονιά και πέτυχε το πρώτο τερματισμό του Kawasaki στο βάθρο στο MotoGP.
Το 2007, η Kawasaki χωρίστηκε από τον Harald Eckl λόγω της συμμετοχής του Eckl στις δραστηριότητες του MotoGP ενός ανταγωνιστή, οι οποίες ανάγκασαν την Kawasaki να τερματίσει τη σχέση αμέσως. Η Kawasaki δημιούργησε την Kawasaki Motors Racing, μια ευρωπαϊκή θυγατρική της Kawasaki Heavy Industries που είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση των αγωνιστικών δραστηριοτήτων της ομάδας MotoGP και οποιεσδήποτε άλλες δραστηριότητες αγώνων μοτοσικλέτας Kawasaki μπορεί να εισέλθουν στο μέλλον. Για πρώτη φορά από τότε που επέστρεψε η Kawasaki στην κορυφαία κατηγορία αγώνων μοτοσικλετών, η ομάδα έγινε μια ολοκληρωμένη εργοστασιακή ομάδα.
Στις 9 Ιανουαρίου 2009, η Kawasaki ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να «αναστείλει τις αγώνες MotoGP από το 2009 και να ανακατανείμει αποτελεσματικότερα τους πόρους διαχείρισης». Η εταιρεία δήλωσε ότι θα συνεχίσει τις αγωνιστικές δραστηριότητες χρησιμοποιώντας μαζικές μοτοσικλέτες καθώς και την υποστήριξη γενικών αγώνων προσανατολισμένων προς τους αγώνες.
Superbike
Η συμμετοχή του Kawasaki στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike ξεκίνησε το 1990 με την ομάδα Muzzy Kawasaki με έδρα τις ΗΠΑ, η οποία διαχειριζόταν τις δραστηριότητες superbike μέχρι το 1996. Μεταξύ του 1997 και του 2002, η Kawasaki έδωσε εργοστασιακή υποστήριξη στην ομάδα του Harald Eckl, με έδρα τη Γερμανία, ενώ ο Muzzy επικεντρώθηκε στην εγχώρια σειρά AMA Superbike. Από το 2003 έως το 2008, μόνο ιδιωτικές ομάδες όπως η Bertocchi και η PSG-1 μπήκαν στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, με μικρή υποστήριξη από το εργοστάσιο. Το 2009, ο Kawasaki επέστρεψε επισήμως στο SBK με το Paul Bird Motorsport, αλλά μετά από τρεις εποχές, το 2012, η Kawasaki άλλαξε την εργοστασιακή υποστήριξη στην ισπανική ομάδα Provec Racing.
Το Kawasaki έχει κερδίσει αρκετά πρωταθλήματα αγώνων superbike. Κέρδισαν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Superbike του 1993 με τον Scott Russell, δύο δεκαετίες αργότερα το 2013 με τον Tom Sykes και τέσσερις φορές το 2015, 2016, 2017 και 2018 με τον Jonathan Rea. Επίσης, ο κατασκευαστής έχει διεκδικήσει εννέα πρωταθλήματα AMA Superbike με οδηγούς όπως ο Eddie Lawson και ο Wayne Rainey. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, κυριάρχησαν επίσης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αντοχής.
Supertwin
Τα μηχανήματα Kawasaki ήταν καθοριστικής σημασίας για την ανάπτυξη των αγώνων Supertwin. Οι αγωνιστικές μηχανές αναπτύσσονται από το παράλληλο δίδυμο Kawasaki 650cc (ER6-n ή ER6-f). Οι μηχανές μετά μετασχηματίζονται μέσω της ανάπτυξης σε ένα 85  bhp αγώνας με κορυφαίες ταχύτητες.
Νήσος Μαν ΤΤ
Η Kawasaki έχει απολαύσει πολλές επιτυχίες στο Isle of Man TT Races. Η μάρκα έχει σημειώσει συνολικά 31 νίκες που περιλαμβάνουν 3 νίκες στο Sidecar TT. Τα αξιοσημείωτα επιτεύγματα περιλαμβάνουν το ρεκόρ Mick Grant του 1975 με 109.82 mi/h, καταλήγοντας τελικά στο προηγούμενο ρεκόρ που έθεσε ο Mike Hailwood και το οποίο είχε σταθεί από το 1967.
Μοτοκρός
Οι αναβάτες στις μοτοσικλέτες Kawasaki κέρδισαν αγώνες στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Μοτοκρός, Motocross des Nations, AMA Supercross Championship, Sidecarcross και Supermoto.
Πρωταθλήματα:
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστές μοτοσικλετών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Kawasaki Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γαλάζια Πατρίδα
thumb|Ο χάρτης της «γαλάζιας πατρίδας» που δημιουργήθηκε από τον [[Τζιχάτ Γιαϊτζί]] Η Γαλάζια Πατρίδα, γνωστή ως Μάβι Βατάν (τουρκικά: Mavi Vatan), είναι αναθεωρητικό και αλυτρωτικό δόγμα της τουρκικής γεωπολιτικής σύμφωνα με το οποίο η Τουρκία αμφισβητεί την κυριαρχία των ελληνικών νησιών του Αιγαίου καθώς και της ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ. Το ιδεολόγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» αποτελεί την ενοποίηση σε ένα ολιστικό σχέδιο των κατά καιρούς τουρκικών διεκδικήσεων και εντάσσεται στην προβολή της νεο-οθωμανικής ατζέντας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Αφορά στη μεθόδευση της επανάκαμψης της σύγχρονης Τουρκίας στους ευρύτερους γεωγραφικούς χώρους όπου ιστορικά επιδρούσε και κυριαρχούσε ή διεκδικούσε την ηγεμονία η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ιστορικό
Η «Γαλάζια Πατρίδα» προβάλλεται ως υπόβαθρο γεωπολιτικών διεκδικήσεων και γρήγορα γίνεται εξαιρετικά δημοφιλής στις τάξεις των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Από το 2006 ανώτατοι αξιωματικοί του τουρκικού πολεμικού ναυτικού υιοθετούν και χρησιμοποιούν τον όρο «Γαλάζια Πατρίδα» για να υποδηλώσουν την ανάγκη η Τουρκία να διεκδικήσει και να υπερασπιστεί μια μεγάλη σε εύρος Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), αμφισβητώντας την ελληνική κυριαρχία και τα ελληνικά και κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2019, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εμφανίστηκε σε μια φωτογραφία με έναν χάρτη να απεικονίζει σχεδόν το μισό Αιγαίο Πέλαγος και ένα τμήμα μέχρι την ανατολική ακτή της Κρήτης να ανήκει στην Τουρκία. Ο χάρτης εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια επίσημης τελετής ορκωμοσίας στο Τουρκικό Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας στην Κωνσταντινούπολη δείχνοντας μια περιοχή με την ένδειξη «Γαλάζια Πατρίδα της Τουρκίας» που εκτεινόταν μέχρι τη μέση του Αιγαίου, περιλαμβάνοντας τα ελληνικά νησιά σε εκείνο το τμήμα της θάλασσας, χωρίς καμία ένδειξη των ελληνικών χωρικών υδάτων γύρω τους.
Στις 13 Νοεμβρίου 2019, η Τουρκία υπέβαλε μια σειρά διεκδικήσεων για Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο στα Ηνωμένα Έθνη που έρχονταν σε σύγκρουση με τις ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου – συμπεριλαμβανομένης μιας θαλάσσιας ζώνης που εκτείνεται δυτικά από τα νοτιοανατολικά της Ρόδου και νότια της Κρήτης. Οι τουρκικοί ισχυρισμοί διατυπώθηκαν σε επίσημη επιστολή του Μόνιμου Αντιπροσώπου της Τουρκίας Φεριντούν Σινιρλιόγλου στον ΟΗΕ, οι οποίες αντικατοπτρίζουν την έννοια της Άγκυρας για μια «Γαλάζια Πατρίδα» (Mavi Vatan). Η Ελλάδα καταδίκασε αυτούς τους ισχυρισμούς ως νομικά αβάσιμους, ανακριβείς και αυθαίρετους και ως πλήρη παραβίαση της ελληνικής κυριαρχίας. Τον Ιούνιο του 2022 το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών έδωσε στη δημοσιότητα χάρτες ξεκινούν από το status quo που είχε κατοχυρωθεί με τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) και τη Συνθήκη των Παρισίων (1947).
Απειλή για την Ελλάδα και την Κύπρο
Το διακύβευμα για την Ελλάδα είναι θεμελιώδες, γιατί στρέφεται κατά των ζωτικών της συμφερόντων. Δυνητικά την αποκόπτει από την Ανατολική Μεσόγειο, της αρνείται κάθε δικαίωμα σε θαλάσσιες ζώνες ανατολικά του 25ου μεσημβρινού και ουσιαστικά υπάγει τα ελληνικά νησιά στη θαλάσσια δικαιοδοσία της Τουρκίας. Το στρατηγικό όραμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» βασίζεται σε μια εγγενώς μιλιταριστική λογική, που προτάσσει τη χρήση ή την απειλή χρήσης βίας. Η «Γαλάζια Πατρίδα» εμπεριέχει, ιδεολογικοποιεί και μετεξελίσσει το casus belli.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Τουρκίας Κατηγορία:Αλυτρωτισμός Κατηγορία:Τουρκικός εθνικισμός Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις
Φρανσίσκ Ντιρέ
Ο Φρανσίσκ Ντιρέ (Francisque Duret, Παρίσι 1804 – 1865) ήταν Γάλλος γλύπτης, γιος του γλύπτη Φρανσουά – Ζοζέφ Ντιρέ (1732 – 1816). Αρχικά το ενδιαφέρον του εκδηλώθηκε για το θέατρο και αργότερα παρακολούθησε μαθήματα μουσικής στο Ωδείο του Παρισιού. Τελικά όμως στράφηκε προς την τέχνη της γλυπτικής μπαίνοντας στη Σχολή Καλών Τεχνών το 1818 στο εργαστήριο του Φρανσουά Ζοζέφ Μποζιό ( 1769 –1845). Σε ηλικία δεκαεννέα ετών, το 1823, κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης ((Prix de Rome) με το ανάγλυφο έργο του «Ο πόνος του Εύανδρου πάνω στο πτώμα του γιου του Παλλάδα» (Douleur d’ Evandre sur le corps de son fils Pallas).
thumb|left|300px|"Ο Άγιος Μιχαήλ καταβάλλοντας το διάβολο". Έργο του Φρανσίσκ Ντυρέ. Παρίσι, Κρήνη Σαιν-Μισέλ, Πλατεία Σαιν-ΜισέλΚατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη, ο Ντιρέ φιλοτέχνησε το «Νεαρό ψαρά που χορεύει ταραντέλα» (1832, Jeune Pecheur dansant la tarentelle), που του χάρισε για πρώτη φορά την αναγνώριση του κοινού και κάποια επιτυχία. Η καλλιτεχνική του πορεία έχει να επιδείξει σημαντικά έργα στο Λούβρο, το Δικαστικό Μέγαρο, το Ανάκτορο του Λουξεμβούργου και τις Εκκλησίες Σεν-Βενσάν-ντε-Πολ, Αγίας Κλοτίλδης, Νοτρ-Νταμ-ντε-Λορέτ και Μαντλέν. Φιλοτέχνησε ακόμη, μετά από δημόσιες αναθέσεις, προτομές για τον Μολιέρο, τον Ρισελιέ, τον Φίλιππο της Ορλεάνης, τον Σατωμπριάν (Μουσείο Βερσαλλιών) και τον Καζιμίρ – Περιέ. Χρημάτισε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1852 ως το 1863.
Ανάμεσα στα πιο αξιόλογα έργα του Ντιρέ, που βρίσκονται στο Παρίσι, περιλαμβάνονται: «Η Γαλλία προστατεύοντας την επιστήμη και τις τέχνες» (Λούβρο, Πτέρυγα Ρισελιέ), «Δικαιοσύνη» (1851, Πλατεία Χρηματιστηρίου), «Ο Άγιος Μιχαήλ καταβάλλοντας το διάβολο» (1860, Κρήνη Αγίου Μιχαήλ, Πλατεία Σεν – Μισέλ), «Νίκη» (Ανάκτορο του Λουξεμβούργου), «Ναϊάς» (Κρήνη των Μεδίκων, Κήπος του Λουξεμβούργου), «Αρχάγγελος Γαβριήλ» (Εκκλησία Μαντλέν, περιστύλιο), «Η Αφροδίτη στο λουτρό» (Κήποι Σαν- Ελιζέ), ενώ στο Μουσείο του Λούβρου βρίσκεται, μεταξύ άλλων, ο «Νεαρός ψαράς που χορεύει την ταραντέλα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Ιγκνάτσι Οζιέβιτς
Ο Ιγκνάτσι Οζιέβιτς (πολωνικά: Ignacy Oziewicz) (7 Μαΐου 1887 - 10 Ιανουαρίου 1966) ήταν Πολωνός στρατιωτικός και ο πρώτος χρονικά επικεφαλής της υπερεθνικιστικής, φιλοφασιστικής και αντισημιτικής οργάνωσης Narodowe Siły Zbrojne (NSZ), η οποία έδρασε κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στα εδάφη της κατεχόμενης Πολωνίας. Τον Ιούνιο του 1943 αιχμαλωτίστηκε από τις γερμανικές δυνάμεις και ακολούθως μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μετά την απελευθέρωσή του κατά τα τελευταία στάδια του πολέμου, έζησε για αρκετά χρόνια σε διάφορα κράτη της Δυτικής Ευρώπης, προτού επιστρέψει στην Πολωνία, όπου και απεβίωσε.
Πρώτα χρόνια
Ο Οζιέβιτς γεννήθηκε στις 7 Μαΐου του 1887 στον οικισμό Λινκμένις της επαρχίας Ουτενά στη σημερινή Λιθουανία, η οποία εκείνη την εποχή αποτελούσε κομμάτι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Μετά την ολοκλήρωση των μαθητικών του υποχρεώσεων κατετάγη εθελοντικά στον Ρωσικό Αυτοκρατορικό Στρατό και παράλληλα φοίτησε στη σχολή υπαξιωματικών του Βίλνιους. Με το ξέσπασμα της Οκτωβριανής Επανάστασης αποχώρησε από το στράτευμα και μετά από λίγο καιρό κατετάγη στις ένοπλες δυνάμεις του νεοσύστατου πολωνικού κράτους, παίρνοντας μέρος στους πολέμους της Πολωνίας κατά την περίοδο 1919-1921 και φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του συνταγματάρχη. Σε ό,τι αφορά την προσωπική του ζωή, ήταν παντρεμένος από το 1912 με την Κλ. Πονιατόφσκα, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής του 1939 ο Οζιέβιτς διετέλεσε διοικητής της 29ης μεραρχίας πεζικού και τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών. Μετά την κατάρρευση της πολωνικής άμυνας ένεκα της ταυτόχρονης σύγκρουσης με τα γερμανικά και τα σοβιετικά στρατεύματα που είχαν επίσης εισβάλει εντός του πολωνικού εδάφους, εστάλη σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στη Λιθουανία, από όπου αποφυλακίστηκε έπειτα από μικρό χρονικό διάστημα, επικαλούμενος σοβαρά προβλήματα υγείας.
Αργότερα αναμείχθηκε στην αντίσταση εναντίον της γερμανικής Κατοχής μέσω της «Εθνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης» (πολωνικά: Narodowa Organizacja Wojskowa, NOW), η οποία συνδεόταν με το μεσοπολεμικό εθνικιστικό Εθνικό Κόμμα (πολωνικά: Stronnictwo Narodowe ή SN). Το 1942 ηγήθηκε των μελών της οργάνωσης που διαφώνησαν στην απόφαση συγχώνευσης της NOW με την Armia Krajowa ή AK (ελληνικά: Εγχώριος Στρατός ή Στρατός της Πατρίδας) και στις 20 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους συμμετείχε στην ίδρυση της Narodowe Siły Zbrojne (NSZ), αναλαμβάνοντας παράλληλα την αρχηγία και υιοθετώντας διάφορα ψευδώνυμα, με κυριότερο το Czesław. αριστερά|μικρογραφία|211x211εσ|Ο οικογενειακός τάφος της οικογένειας Οζιέβιτς. Ωστόσο με αφετηρία τον Δεκέμβριο του 1942, ο Οζιέβιτς άνοιξε διαύλους επικοινωνίας εξετάζοντας το ενδεχόμενο προσχώρησης της νέας οργάνωσης στον μαζικότερο Εγχώριο Στρατό ή Στρατό της Πατρίδας. Για αυτόν τον σκοπό πραγματοποίησε διάφορες συναντήσεις με υψηλόβαθμα στελέχη της ΑΚ, όπως οι Στέφαν Ροβέτσκι και Ταντέους Κομορόφσκι, όμως στις 9 Ιουνίου του 1943 συνελήφθη από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής και ακολούθως εκτοπίστηκε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κατόπιν αυτών των εξελίξεων, η NSZ συνέχισε την αυτόνομη δράση της, η οποία περιλάμβανε συμμετοχή σε αντιστασιακές ενέργειες (όπως π.χ. η εξέγερση της Βαρσοβίας ), συγκρούσεις με τις υπόλοιπες αντιστασιακές οργανώσεις, αντισημιτικές ενέργειες , αλλά και συνεργασία ορισμένων μονάδων της με τη Ναζιστική Γερμανία.
Ύστερα χρόνια
Ο Οζιέβιτς απελευθερώθηκε τον Απρίλιο του 1945 από τα αμερικανικά στρατεύματα που προήλαυναν εντός γερμανικού εδάφους. Τα επόμενα χρόνια έζησε πρώτα στη Γερμανία και αργότερα στη Γαλλία, συνεργαζόμενος με την εξόριστη πολωνική κυβέρνηση του Λονδίνου. Το 1958, με επιβαρυμένη την υγεία του, επαναπατρίστηκε στην Πολωνία. Απεβίωσε στις 10 Ιανουαρίου του 1966 στη Γκντίνια, όπου και κηδεύτηκε. Για τη στρατιωτική του δράση έλαβε διάφορα παράσημα και τιμητικές διακρίσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αντιστασιακοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Πολωνική Αντίσταση Κατηγορία:Επιζώντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Ορδόνιο Β΄ του Λεόν
Καταγωγή
Γεννημένος γύρω στο 873, ήταν ο δεύτερος γιος του βασιλιά Αλφόνσου Γ' του Μεγάλου, βασιλιά των Αστουριών, και της συζύγου του, βασίλισσας Χιμένας.
Μετά το τέλος του Αλφόνσου Γ΄ το 910, το βασίλειο μοιράστηκε στους τρεις γιους του: το Λεόν πήγε στη Γκαρθία, η Γαλικία στο Ορδόνιο και η Αστούριας στη Φρουέλα. Ωστόσο, η κυριαρχία της Αστούριας αναγνωρίστηκε, αν και ο Ordoño ήταν πιο σκληρής ιδιοσυγκρασίας από τους αδελφούς του. Μετά τον θάνατο του Γκαρθία στη Θαμόρα το 914, ο Ορντόνο τον διαδέχθηκε στον θρόνο του Λεόν.
Νεανική ζωή
Ο πατέρας του τον έστειλε στη Σαραγόσα για να εκπαιδευτεί στην αυλή του Μπανού Κάσι. Κατά τη διάρκεια της ζωής τού πατέρα του υπηρέτησε την κυβέρνηση της Γαλικίας. Διηύθυνε προσωπικά, πριν από το έτος 910, μία στρατιωτική εκστρατεία κατά των Μουσουλμάνων στα νότια της Ιβηρικής Χερσονήσου, η οποία έφτασε μέχρι την πόλη της Σεβίλλης. Η αποστολή κατέστρεψε και λεηλάτησε την περιοχή του Ρέγελ, «που θεωρείται μία από τις πιο δυνατές και πιο πλούσιες», όπως αναφέρεται από το Historia silense, αλλά αυτή η περιοχή δεν έχει ταυτιστεί με βεβαιότητα από τους ιστορικούς.
Για άγνωστους λόγους, τα παιδιά του Αλφόνσου Γ΄ του Μεγάλου επαναστάτησαν εναντίον τού πατέρα τους το 909. Αν και το βρέφος Γκαρσία, αδελφός του Oρδόνιo, συνελήφθη και φυλακίστηκε στο κάστρο Γκαουθόν, τον επόμενο χρόνο ο Aλφόνσος Γ΄ υποχρεώθηκε από τα παιδιά του να παραιτηθεί και να μοιράσει το βασίλειό του μεταξύ τους. Το βασίλειο τού Λεόν περιήλθε στον πρωτότοκο γιο, τον Γκαρσία, ενώ το βασίλειο των Αστουριών πήγε στον Φρουέλα και η Γαλικία στο Oρδόνιo. Ο Αλφόνσος Γ' απεβίωσε στην πόλη Θαμόρα στις 20 Δεκεμβρίου 910.
Ο Γκαρσία Α' κράτησε απόμακρες και μάχιμες σχέσεις με τον αδελφό του Oρδόνιo. Όταν ο Αλφόνσος Γ' απεβίωσε, ο Γκαρσία Α΄ εμπόδισε τον επίσκοπο Γεννάδιο της Αστόργα να πάρει μαζί του πεντακόσιες μετκάλες, που δώρισε ο Αλφόνσος Γ' στο ιερό του Αποστόλου, στην πόλη Σαντιάγο ντε Κομποστέλα.
Άνοδος στον θρόνο του Λεόν
Μετά το τέλος τού αδελφού του Γκαρσία, που συνέβη στην πόλη της Θαμόρα το 914, ο Ορδόνιο Β' κληρονόμησε το βασίλειο του Λεόν αφού, παρόλο που ο αδελφός του είχε νυμφευτεί, απεβίωσε άτεκνος.
Η βασιλεία του
Ο Oρδόνιo Β΄ συνέχισε έπειτα την επέκταση της χριστιανικής πολιτείας των προγόνων του σε δύο μέτωπα. Στα νοτιο-δυτικά εδάφη του, λεηλάτησε τη Mέριδα και την Έβορα και ανάγκασε τον μουσουλμάνο κυβερνήτη της περιοχής να αγοράσει την κατοικία του.
Ο Oρδόνιο Β΄ -που είχε έρθει μετά από αίτημα του βασιλιά Σάντσo- απέδωσε την απώλεια στην απουσία των κορυφαίων κομήτων της Καστίλης -Nούνιo Φερνάντεθ, Φερνάνδο Ανσούρεθ και Aβολμόνδαρ Άλβο- οι οποίοι δεν είχαν έρθει, μετά από κλήση του. Τους έφερε μαζί στο Tεβούλαρ στον ποταμό Καριόν και τους έβαλε στη φυλακή. Η χριστιανική αντεπίθεση ήταν άμεση, καταλαμβάνοντας τη Λα Ριόχα και ενσωματώθηκε στη Ναβάρα Νάχερα και Βιγέρα.
Υπέστη συχνές επιδρομές στην επικράτειά του από τους στρατούς του Aμπντ-αλ-Ραχμάν Γ΄ και αντιμετώπισε τους Καστιλιανούς, που σχεδίαζαν μία εξέγερση στη Λεόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τρεις φορές. Η πρώτη του σύζυγος και μητέρα των παιδιών του ήταν η Eλβίρα Μενέντεθ, κόρη του κόμη Ερμενεγίλδο Γκουτιέρεθ και θεία του Σαν Ροσένδο.
Στη συνέχεια νυμφεύτηκε την Aραγόντα Γκονθάλεθ, κόρη του κόμη Γκονθάλο Μπετότεθ. Την άφησε στην άκρη, διότι «δεν του άρεσε». Όταν σχημάτισε πολιτική συμμαχία με τον Σάντσο Α΄ της Παμπλόνας, ήταν νυμφευμένος με την κόρη του βασιλιά, τη Σάντσα. Απεβίωσε το 924 αφήνοντας μικρά παιδιά και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος επιζών αδελφός του, ο Φρουέλα, ο βασιλιάς των Αστουριών, ενώνοντας έτσι την κληρονομιά του πατέρα τους. Η χήρα του θα ξαναπαντρευτεί τον Άλβαρο Εραμέλιθ, κόμη της Άλαβα, και μετά το τέλος του το 931, έγινε σύζυγος του Φερνάν Γκονθάλεθ της Καστίλης.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Αλμπέρτο Φουχιμόρι
O Αλμπέρτο Φουτζιμόρι (Alberto Fujimori, 26 Ιουλίου 1938) είναι Ιάπωνας-Περουβιανός πολιτικός, ο οποίος ήταν πρόεδρος του Περού από τις 28 Ιουλίου 1990 μέχρι τις 22 Νοεμβρίου 2000.
Απαλλάχθηκε ερήμην από τα καθήκοντά του από το Κογκρέσο για διαφθορά και παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και καταδικάστηκε μετά από πολυετή εξορία στην Ιαπωνία σε ποινή φυλάκισης δέκα ετών. Στις 24 Δεκεμβρίου 2017 του απονεμήθηκε πρόωρα χάρη για ανθρωπιστικούς λόγους εξαιτίας της κακής του υγείας. Στις 4 Ιανουαρίου 2018 πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο στη Λίμα ως ελεύθερος πολίτης. Η απόδοση χάριτος ανεκλήθη από το Ανώτατο Δικαστήριο του Περού στις 3 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, και ο Φουχιμόρι επέστρεψε στη φυλακή τον Ιανουάριο του 2019. Το Συνταγματικό Δικαστήριο του Περού αποκατέστησε την χάρη με πλειοψηφία 4 κατά 3 ψήφων στις 17 Μαρτίου 2022, αλλά το Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων παρέκαμψε αυτή την απόφαση και επιβεβαίωσε την κράτησή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Περού
Καστρί Εγνατίας Ιωαννίνων
Το Καστρί Εγνατίας είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται κοντά στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων. Είναι κτισμένο στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Λάκμος (τμήμα της οροσειράς της νότιας Πίνδου) σε υψόμετρο 1.015 μέτρα. Απέχει 49 χλμ. Α.-ΒΑ. από την πόλη των Ιωαννίνων (οδικά - μέσω Εγνατίας), 22 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Μέτσοβο (έδρα του δήμου) και περίπου 3 χλμ. Ν. από το Μεγάλο Περιστέρι. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Μεγάλου Περιστερίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Αμπελάκια, το Καρυόφυτο, την Κερασιά, το Μεγάλο Περιστέρι και τις Μηλιές αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεγάλου Περιστερίου της δημοτικής ενότητας Εγνατίας που υπάγεται στο δήμο Μετσόβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 30 κάτοικοι.
Σημείωση
Στην Ήπειρο υπάρχουν οι συνώνυμοι οικισμοί Καστρί Ζίτσας και Καστρί Θεσπρωτίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Μάχη στον Πλαταμώνα (Καβάλας)
Προετοιμασία μάχης
Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ ήταν υποσιτιζόμενες και κακά εξοπλισμένες, αλλά με εντολή του Λοχαγού Κωνσταντάρα επιτέθηκαν στις υπέρτερες Βουλγαρικές δυνάμεις τις οποίες και αιφνιδίασαν.
Μάχη
Η μάχη κράτησε πέντε ώρες, με αρκετές απώλειες για το Βουλγαρικό στρατό. Αν τμήμα του ΕΛΑΣ δεν είχε δράσει βεβιασμένα θα είχε εξοντωθεί όλος ο Βουλγάρικος λόχος. Η μάχη ήταν η μεγαλύτερη του ΕΛΑΣ της Ανατολικής Μακεδονίας.
Καρλόττα της Σαξονίας-Μάινινγκεν
H Καρλόττα (γερμ. Charlotte von Sachsen-Meiningen von Wettin, 11 Σεπτεμβρίου 1751 - 25 Απριλίου 1827) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1769 τον Ερνέστο Β΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Yie Ar Kung-Fu
To Yie Ar Kung-Fu (ιαπωνικά: イー・アル・カンフ, Χέμπορν: Ī Aru Kanfū) είναι arcade παιχνίδι πάλης, του 1985, σε ανάπτυξη και διανομή από την Konami. Σε αυτό το παιχνίδι, καθώς και στο Karate Champ, πιστώνεται ότι έθεσαν τις βάσεις στο είδος fighting των βιντεοπαιχνιδιών. Όπως σε όλα αυτά τα παιχνίδια ο παίχτης αντιμετώπιζε διάφορους αντιπάλους, οι οποίοι είχαν ο καθένας ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Με τον παίχτη να έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί 16 κινήσεις χρησιμοποιώντας συνδυασμό κουμπιών καθώς και του joystick, ενόσω στεκόταν, πήδαγε η έσκυβε.
Anthology (άλμπουμ, Μάικλ Τζάκσον)
thumb|right|200px|Το εξώφυλλο του 1995 thumb|right|200px|Το εξώφυλλο του 2008
Yie Ar Kung-Fu
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Arcade παιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1985 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Amstrad CPC Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Commodore 64 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Konami Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της MSX Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του NES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ZX Spectrum
Anthology (άλμπουμ, Μάικλ Τζάκσον)
Το Anthology είναι απάνθισμα του ποπ και R&B τραγουδιστή Μάικλ Τζάκσον μαζί με επιπρόσθετα κομμάτια των Τζάκσον 5 και υλικό, το οποίο δεν κυκλοφόρησε νωρίτερα, από το 1973. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 14 Νοεμβρίου 1986 και επανακυκλοφόρησε στις 8 Νοεμβρίου 1995 και είχε πωλήσει 3 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Το 2008, για τα 50κοστά γενέθλια του Μάικλ Τζάκσον, το Anthology επανακυκλοφόρησε στη σειρά Gold της Universal Music.
Κατάλογος κομματιών
Τα κομμάτια με αστεράκι αντιπροσωπεύουν τις αρχικές ερμηνείες τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απανθίσματα του Μάικλ Τζάκσον
Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: επίχειρηση κεραυνός
Το Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: επίχειρηση κεραυνός (Thunderball) είναι μια βρετανική κατασκοπευτική ταινία του 1965 και η τέταρτη από τη σειρά ταινιών James Bond παραγωγής Eon Productions, με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι ως τον φανταστικό πράκτορα της MI6 Τζέιμς Μποντ. Είναι μια προσαρμογή του ομώνυμου μυθιστορήματος του 1961 του Ίαν Φλέμινγκ, το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε σε ένα πρωτότυπο σενάριο του Τζακ Γουίτινγχαμ που επινοήθηκε από μια ιστορία που συνελήφθη από τους Κέβιν Μακλόρι, Γουίτινγχαμ και Φλέμινγκ. Είναι η τρίτη και τελευταία ταινία της σειράς Τζέιμς Μποντ που σκηνοθέτησε ο Τέρενς Γιανγκ, σε σενάριο των Ρίτσαρντ Μάιμπαουμ και Τζον Χόπκινς.
Αν και σχεδιάστηκε από τους παραγωγούς της σειράς ταινιών Μποντ Άλμπερτ Ρ. Μπρόκολι και Χάρι Σάλτζμαν ως η πρώτη συμμετοχή στη σειρά, η ταινία δεσμεύτηκε με δικαστική διαμάχη το 1961 όταν οι πρώην συνεργάτες του Φλέμινγκ Μακλόρι και Γουίτινγχαμ άσκησαν εναντίον του αγωγή, λίγο μετά τη δημοσίευση του μυθιστορήματος το 1961, ισχυριζόμενοι το βιβλίο βασίστηκε στο σενάριο που είχε γράψει η τριάδα για μια κινηματογραφική εμφάνιση του Τζέιμς Μποντ. Η αγωγή διευθετήθηκε εξωδικαστικά και ο Μπρόκολι και ο Σάλτζμαν, φοβούμενοι μια αντίπαλη ταινία από τον Μακλόρι, του επέτρεψαν να διατηρήσει ορισμένα δικαιώματα προβολών για την ιστορία, την πλοκή και τους χαρακτήρες του μυθιστορήματος.
Η ταινία ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη: οι εισπράξεις της σε παγκόσμιο επίπεδο έφτασαν τα 141,2 εκατομμύρια δολάρια, ξεπερνώντας όχι μόνο όλες τις προηγούμενες ταινίες της σειράς, αλλά και τις πέντε ταινίες Μποντ που την ακολούθησαν. Είναι η πιο επιτυχημένη οικονομικά ταινία της σειράς στη Βόρεια Αμερική. Το 1966, ο Τζον Στιρα κέρδισε το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ και τα BAFTA πρότειναν για βραβείο τον σκηνογράφο Κεν Άνταμ. Ορισμένοι κριτικοί και θεατές επαίνεσαν την ταινία και την χαρακτήρισαν ευπρόσδεκτη προσθήκη στη σειρά, ενώ άλλοι βρήκαν την υδάτινη δράση επαναλαμβανόμενη και τη διάρκεια της ταινίας υπερβολική. Το 1983, η Warner Bros. κυκλοφόρησε μια δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος με τον τίτλο Ποτέ μη λες ποτέ, με τον Μακλόρι ως εκτελεστικό παραγωγό.
Πλοκή
Ο Εμίλιο Λάργκο της οργάνωσης SPECTRE καταστρώνει ένα σχέδιο για να πάρει λύτρα από το ΝΑΤΟ με την κλοπή δύο ατομικών βομβών από ένα βομβαρδιστικό αεροσκάφος Avro Vulcan της Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας (RAF) κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής άσκησης. Για να διευκολύνει τα σχέδια του Λάργκο, ο Κάουντ Λίπε της SPECTRE στρατολογεί τον Άντζελο Παλάτσι για να επιβλέπει την κλοπή των βομβών και με τη βοήθεια της πράκτορα Φιόνα Βόλπε, του αλλάζει χειρουργικά το πρόσωπό του ώστε να ταιριάζει με αυτό του Γάλλου πιλότου της Πολεμικής Αεροπορίας Φρανσουά Ντερβάλ, ο οποίος βοηθά στην η άσκηση. Ο Βόλπε και ο Παλάτσι δολοφονούν τον πραγματικό Ντερβάλ, ενώ ο σωσίας ζητά περισσότερα χρήματα. Η Βόλπε συναινεί, απλώς για να συνεχίσει τη λειτουργία τους. Ακολουθώντας το σχέδιο, ο Παλάτσι πιάνει επιτυχώς το βομβαρδιστικό, σκοτώνοντας το πλήρωμά του και το προσγειώνει σε ρηχά νερά στις Μπαχάμες. Ενώ οι βόμβες ανακτώνται από τους άντρες του, ο Λάργκο δολοφονεί τον Παλάτσι επειδή έκανε πίσω στην αρχική του συμφωνία με την SPECTRE.
Ο Μποντ συναντά την Ντόμινο, η οποία, όπως μαθαίνει ο πράκτορας, είναι η ερωμένη του Λάργκο όταν επισκέπτεται ένα τοπικό καζίνο. Και οι δύο άντρες αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον ως αντίπαλο ενώ εξακολουθούν να προσποιούνται ότι αγνοούν ο ένας την πραγματική ταυτότητα του άλλου. Μετά την αρχική τους συνάντηση, ο Μποντ συναντά τον φίλο του και πράκτορα της CIA Φίλιξ Λάιτερ, τη συνάδελφο Πόλα Κάπλαν και τον αρχιεπιστήμονα της MI6 Κιου, για να πάρει εξοπλισμό με σκοπό να βοηθήσει στην εύρεση των βομβών, συμπεριλαμβανομένης μιας υποβρύχιας κάμερας και μιας μικροσκοπικής υποβρύχιας αναπνευστικής συσκευής. Ερευνώντας το πλοίο του Λάργκο, Disco Volante, παρατηρεί μια υποβρύχια καταπακτή από κάτω της που τον παραξενεύει. Την επόμενη μέρα, επισκέπτεται τον Λάργκο στο κτήμα του τη νύχτα, όπου διαπιστώνει ότι η Πάουλα έχει αυτοκτονήσει πριν προλάβει να μιλήσει. Αναγκασμένος να δραπετεύσει, ο Μποντ αποφεύγει τους άντρες του Λάργκο κατά τη διάρκεια μιας γιορτής. Η Βόλπε προλαβαίνει τον Μποντ, αλλά πυροβολείται κατά λάθος από έναν μπράβο που στοχεύει τον Μποντ.
Υποψιαζόμενοι ότι οι βόμβες μεταφέρθηκαν στην περιοχή, ο Μποντ και ο Λάιτερ αναζητούν το Vulcan και το βρίσκουν καμουφλαρισμένο κάτω από το νερό, μαζί με το σώμα του Παλάτσι. Επιστρέφοντας στο νησί, ο Μποντ αποκαλύπτει στην Ντόμινο ότι ο αδελφός της σκοτώθηκε από τον Λάργκο και τη βάζει να τον βοηθήσει να ψάξει το Disco Volante. Ωστόσο, ο Λάργκο την πιάνει στα πράσα και τη φυλακίζει. Εντωμεταξύ, ο Μποντ παίρνει τη θέση ενός από τους άντρες του Λάργκο καθώς η SPECTRE ετοιμάζεται να μετακινήσει τις βόμβες και καταφέρνει να μάθει πού μεταφέρεται μία από αυτές πριν τον ανακαλύψουν και τον εγκαταλείψουν στον χώρο. Μαζί με τον Λέιτερ, ζητούν από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ να αναχαιτίσει το πλήρωμα του Disco Volante και να ανακτήσει μία από τις βόμβες σε μια υποβρύχια μάχη. Ο Μποντ καταδιώκει τον Λάργκο και αρπάζει το Disco Volante κάνοντάς το υδροπτέρυγο για να δραπετεύσει. Ο Μποντ ανεβαίνει στο κατάστρωμα και στέλνει το Disco Volante εκτός ελέγχου, ενώ νικά τους άντρες του Λάργκο και παλεύει με τον Λάργκο. Ο Λάργκο είναι έτοιμος να πυροβολήσει τον Μποντ όταν η Ντόμινο σκοτώνει τον Λάργκο για εκδίκηση, αφού την ελευθερώσει ο πυρηνικός φυσικός. Η ομάδα αγκαταλείπει γρήγορα το Disco Volante λίγο πριν από την καταστροφή του, οπότε ο Μποντ και η Ντόμινο ανασύρονται από ένα αεροπλάνο με το σύστημα Fulton.
Επιλογή συντελεστών
Η αρχική επιλογή του Μπρόκολι για τον ρόλο της Ντόμινο Ντερβάλ ήταν η Τζούλι Κρίστι μετά την ερμηνεία της στο Μπίλι, ο ψεύτης το 1963. Όταν τη γνώρισε προσωπικά, απογοητεύτηκε και έστρεψε την προσοχή του στη Ράκελ Γουέλς αφού την είδε στο εξώφυλλο του τεύχους του περιοδικού Life του Οκτωβρίου 1964. Η Γουέλς προσλήφθηκε από τον Ρίτσαρντ Ζάνουκ της 20th Century Fox για να εμφανιστεί στην ταινία Φανταστικό ταξίδι την ίδια χρονιά. Η Φέι Ντάναγουεϊ θεωρήθηκε επίσης πιθανή για τον ρόλο και έφτασε κοντά στην υπογραφή για τον ρόλο. Ο Σάλτζμαν και ο Μπρόκολι πέρασαν από οντισιόν μια εκτενή λίστα σχετικά άγνωστων Ευρωπαίων ηθοποιών και μοντέλων, συμπεριλαμβανομένων της πρώην Μις Ιταλία Μαρία Γκράτσια Μπουκέλα, της Ιβόν Μονλάρ των ταινιών τρόμου της Χάμερ και της Γκλόρια Πολ. Τελικά, επιλέχτηκε η πρώην Μις Γαλλία Κλοντίν Οζέ και το σενάριο ξαναγράφτηκε για να γίνει Γαλλίδα και όχι Ιταλίδα.
Μουσική
Η ταινία ήταν η τρίτη της σειράς Τζέιμς Μποντ με μουσική που συνέθεσε ο Τζον Μπάρι, μετά το Από τη Ρωσία με αγάπη και τον Χρυσοδάκτυλο. Ο αρχικός τίτλος του τραγουδιού είχε τον τίτλο "Mr. Kiss Kiss, Bang Bang", το οποίο πήρε από έναν Ιταλό δημοσιογράφο που το 1962 μεταγλώττισε τον πράκτορα 007 ως κύριο Kiss Kiss, Bang Bang. Το θέμα του τίτλου γράφτηκε από τους Μπάρι και Λέσλι Μπρικούς. το τραγούδι ηχογραφήθηκε αρχικά από τη Σίρλεϊ Μπάσεϊ, αλλά τελικά έγινε αντιληπτό ότι το κομμάτι ήταν πολύ μικρό για τους τίτλους. Καθώς η Μπάσεϊ δεν ήταν διαθέσιμη, το κομμάτι ηχογραφήθηκε ξανά αργότερα από την Ντιον Γουόργουικ με μια μεγαλύτερη ορχηστρική εισαγωγή. Η έκδοσή της δεν κυκλοφόρησε μέχρι τη δεκαετία του 1990. Το τραγούδι αφαιρέθηκε από τους τίτλους του τίτλου αφού οι παραγωγοί ανησυχούσαν ότι ένα θεματικό τραγούδι σε μια ταινία Τζέιμς Μποντ δεν θα λειτουργούσε καλά, εάν το τραγούδι δεν είχε τον τίτλο της ταινίας στους στίχους του. Στη συνέχεια ο Μπάρι συνεργάστηκε με τον στιχουργό Ντον Μπλεκ και έγραψε το κομμάτι "Thunderball", το οποίο τραγούδησε ο Τομ Τζόουνς, ο οποίος λέγεται ότι λιποθύμησε στον θάλαμο ηχογράφησης όταν τραγούδησε την τελευταία νότα του τραγουδιού. Ο Τζόουνς είπε σχετικά: «Έκλεισα τα μάτια μου και κράτησα τη νότα για τόση ώρα που, όταν άνοιξα τα μάτια μου, το δωμάτιο γύριζε».
Ο μουσικός της country Τζόνι Κας υπέβαλε επίσης ένα τραγούδι στην εταιρεία Eon με τίτλο "Thunderball", αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες Τζέιμς Μποντ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερων οπτικών εφέ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μαϊάμι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φλόριντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στις Μπαχάμες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Μαϊάμι Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άλμπερτ Μπρόκολι Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χάρι Σάλτσμαν Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία
Royal Brunei Airlines
Η Royal Brunei Airlines Sdn Berhad (Μαλαισιανά: Penerbangan DiRaja Brunei, Τζάουι: ڤنربڠن دراج بروني) είναι ο εθνικός αερομεταφορέας του σουλτανάτου του Μπρουνέι. Εδρεύει στο κτίριο RB Plaza στο Μπαντάρ Σέρι Μπεγκαβάν. Ανήκει εξ ολοκλήρου στην κυβέρνηση του Μπρουνέι. Η βάση της εταιρείας είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Μπρουνέι στο Μπεράκα, ακριβώς στα βόρεια του Μπαντάρ Σερί Μπεγκαβάν, τη πρωτεύουσα του Μπρουνέι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπρουνέι
Νίκος Παναγιωτόπουλος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Νίκος Παναγιωτόπουλος αναφέρονται οι:
Ιούλιος Φρειδερίκος της Βυρτεμβέργης-Βάιλτινγκεν
Ο Ιούλιος-Φρειδερίκος, γερμ. Julius-Friedrich (3 Ιουνίου 1588 - 25 Απριλίου 1635) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης-Βάιλτινγκεν (1608-1635).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Βυρτεμβέργης και της Σίβυλλας των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ.
Το 1635 απεβίωσε στο Στρασβούργο σε ηλικία 47 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Σίλβιος Α΄ Νίμροτ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1618 την Άννα-Σαβίνα, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Σ.Χ.Σόντερμπουρκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Τζον Ρίλι
Ο Τζον Πίτερ Ρίλι (γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1971) είναι Αυστραλός προπονητής καλαθοσφαιριστής και πρώην επαγγελματίας παίχτης που είναι βοηθός προπονητή της ομάδας καλαθοσφαίρισης του UC Σάντα Μπάρμπαρα Γκάουκος και της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Αυστραλίας.
Ενεργός δράση
Ο Ρίλι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στο National Basketball League (NBL). Στην πρώτη του χρονιά στο NBL, ο Ρίλι κέρδισε το βραβείο Πρωτάρη της Χρονιάς παίζοντας για τους Μπρίσμπεϊν Μπούλετς. Ήταν γνωστός για την ευστοχία του σε μεγάλη απόσταση. Έχει επίσης παίξει στο Πανεπιστήμιο του Γκονζάγκα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην ΑΕΚ. Στις 18 Φεβρουαρίου 2009, ο Ρίλι πέτυχε δέκα τρίποντα στη νίκη των Κροκς με 103–96 επί των Περθ Ουάιλντκατς στον προημιτελικό αποκλεισμού. Ο Ρίλι κατέληξε με 34 πόντους και τρία ριμπάουντ. Κατέχει και το υψηλό στους πόντους που σημείωσε Αυστραλός, με 45 πόντους. Ο Ρίλι έπαιξε σε 481 παιχνίδια στο NBL και είχε μέσο όρο 16,3 πόντους, 3,7 ασίστ και 5,8 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Προπονητική σταδιοδρομία
Ο Ρίλι ήταν βοηθός προπονητή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Μπόισι στο Μπόισι, στο Άινταχο, από το 2011 έως το 2017.
Στις 16 Μαΐου 2017, ανακοινώθηκε ότι ο Ρίλι προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητή για την ομάδα καλαθοσφαίρισης του UC Σάντα Μπάρμπαρα Γκάουκος.
Στις 13 Ιουλίου 2021, ο Ρίλι αντικατέστησε τον Ντέιβιντ Πάτρικ ως βοηθός προπονητή για την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Αυστραλίας που αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αυστραλοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Παγκύπριο Διασωματειακό Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών 2012–13
Το Παγκύπριο Διασωματειακό Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών 2012–13 διοργανώθηκε από την Παγκύπρια Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Π.Ο.ΕΠ.Α) με τη συμμετοχή 9 ομάδων. Διεξήχθη σε δύο γύρους, σύνολο 16 αγώνων για κάθε ομάδα, ενώ δεν διεξήχθησαν πλέι οφ. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Α.Π.Ο.Π. Παλαιχωρίου, ο οποίος ανέβηκε στην Α΄ Κατηγορία μαζί με την δευτεραθλήτρια ομάδα του Κ.Ν. Ακρόπολης. Στη Γ΄ Κατηγορία υποβιβάστηκε η Ε.Σ. Δόξα Στροβόλου και ο Α.Σ. Αρίων Εργατών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκύπριο Διασωματειακό Πρωτάθλημα Β΄ Κατηγορίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 2012 Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 2013
Τα μόκο
Ο καπετάνιος Τζέιμς Κουκ έγραψε το 1769:
Οι τα μόκο Τοχούνγκα (ή καλλιτέχνες τατουάζ) θεωρήθηκαν τάπου ή εξαιρετικά ιεροί και απρόσιτοι.
Καταβολές
Η τέχνη του τατουάζ είναι συνηθισμένη στην Ανατολική Πολυνησιακή πατρίδα των Μαορί και τα παραδοσιακά εργαλεία και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται ήταν παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούνταν και σε άλλες περιοχές της Πολυνησίας (βλ. Buck 1974: 296, που αναφέρεται παρακάτω). Στον προ-ευρωπαϊκό Μαορί πολιτισμό, πολλά, αν όχι τα περισσότερα υψηλόβαθμα πρόσωπα έκαναν τα μόκο και εκείνα που δεν είχαν θεωρούνταν άτομα χαμηλότερης κοινωνικής θέσης. Το να κάνει κανείς μόκο αποτέλεσε σημαντικό ορόσημο μεταξύ της παιδικής ηλικίας και της ενηλικίωσης και συνοδευόταν από πολλές τελετές και τελετουργίες. Εκτός από τρόπος ένδειξης θέσης και ιεραρχίας, ένας άλλος λόγος ήταν για να γίνεται το άτομο πιο ελκυστικό στο αντίθετο φύλο. Οι άνδρες έκαναν συνήθως moko στα πρόσωπά τους, στους γλουτούς (raperape) και στους μηρούς (puhoro). Οι γυναίκες συνήθως έκαναν moko στα χείλη τους (kauwae) και στο πηγούνι. Άλλα μέρη του σώματος που είναι γνωστό ότι έκαναν moko οι γυναίκες ήταν στα μέτωπα, στους γλουτούς, στους μηρούς, στο λαιμό και οι άντρες στην πλάτη, στο στομάχι και στις γάμπες.
Τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται
Αρχικά οι tohunga-ta-moko (οι ειδικοί στα moko) χρησιμοποιούσαν μια σειρά usi (σμίλες) φτιαγμένες από κόκαλα άλμπατρος που είχαν διαμορφωθεί σε λαβή και χτυπηθεί με σφυρί. Οι χρωστικές γίνονταν από το awheto που προοριζόταν για το σώμα, και από το ngarehu (καμένο ξύλο) για το βαθύ μαύρο χρώμα για το πρόσωπο. Επίσης η αιθάλη από το καμένο κόμμι Καυρί αναμειγνυόταν με λίπος για να φτιαχτεί χρωστική ουσία. Η χρωστική ουσία αποθηκευόταν σε περίτεχνα σκεύη που ονομάζονται oko, τα οποία συχνά θάβονταν όταν δεν τα χρησιμοποιήσαν. Τα oko περνούσαν στις επόμενες γενεές. Η kōrere (χοάνη σίτισης) πιστεύεται ότι χρησιμοποιόταν για τη σίτιση των αντρών που τα στόματά του είχαν πρηστεί αφού είχαν κάνει τα μόκο.
Μόνο άνδρες ήταν κατά κύριο λόγο ειδικοί στα τα μόκο, αν και ο Κίνγκ έχει καταγράψει μια σειρά από γυναίκες κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, οι οποίες εξασκούσαν επίσης την τέχνη. Υπάρχει επίσης μια εξαιρετικό παράδειγμα μιας γυναίκας αιχμάλωτης πολέμου στη δεκαετία του 1830, που την είδαν να φτιάχνει moko σε ολόκληρη την πλάτη της συζύγου ενός αρχηγού.
Αλλαγές
Η πρακτική Πακέχα δηλαδή η συλλογή και εμπορία Μοκομοκάι (κεφάλια με τατουάζ) άλλαξε τη δυναμική του ta moko στις αρχές της αποικιακής περιόδου. Ο Κίνγκ (βλέπε παρακάτω) μιλάει για τις αλλαγές που εξελίχθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν οι βελόνες ήρθε να αντικαταστήσουν τα uhi ως κύρια εργαλεία. Αυτή ήταν μια πιο γρήγορη μέθοδος, λιγότερο επιρρεπείς σε πιθανούς κινδύνους για την υγεία, αλλά η αίσθηση του ta moko ομαλοποιήθηκε. Το τα μόκο στους άνδρες σταμάτησε γύρω στη δεκαετία του 1860, σε συνέχεια της αλλαγής της μόδας και της αποδοχής της πρακτική Παχέκα.
Οι γυναίκες συνέχισαν να κάνουν τα μόκο μέσα στον 20ο αιώνα με τον Κίνγκ στις αρχές του 1970 να παίρνει συνέντευξη σε πάνω από 70 ηλικιωμένες γυναίκες που είχαν κάνει το ta moko. Οι γυναίκες παραδοσιακά έκαναν μόνο τατουάζ στα χείλη τους, γύρω από το πηγούνι, και μερικές φορές στα ρουθούνια.
Το τα μόκο σήμερα
Από το 1990 υπήρξε ανάκαμψη της πρακτικής του ta moko τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες, ως ένδειξη της πολιτιστικής ταυτότητας και μια αντανάκλαση της γενικής αναβίωσης της γλώσσας και του πολιτισμού. Σήμερα τα περισσότερα ta moko γίνονται με τη χρήση μηχανήματος τατουάζ, αλλά υπήρξε επίσης μια αναβίωση της χρήσης των uhi (σμίλες). Οι γυναίκες επίσης έχουν εμπλακεί περισσότερο ως επαγγελματίες, όπως η Christine Harvey των Chathams, η Henriata Nicholas στη Ροτορούα και η Julie Kipa στη Whakatane.
Το Te Uhi a Mataora ιδρύθηκε το 2000 «για τη διατήρηση, την ενίσχυση και την ανάπτυξη του ta moko ως μία ζωντανή μορφή τέχνης». <gallery mode=packed heights=168px caption="."> Image:MaoriMoko.png|Māori Moko το 1908 File:Tame Iti at gallery opening 13 October 2009.jpg|Τάμε Ίτι, Νγκάι Τουχόε File:Tukukino, by Lindauer.jpg|Τουκουκίνο Τε Αχιαταέγουα, Νγκάτι Ταματερά File:TeAhoGoldie1905.jpg|Τε Αχο-ο-τε-ράνγκι Γουαρεπού, Νγκάτι Μαχουτά </Gallery>
Χρήση από μη ιθαγενών
Ξεκινώντας με το Moehanga το 1805 και στη συνέχεια με το Χόνγκι Χικα και το Τε Πέχι Κούπε και ακολούθως από αρκετά Πακέχα Μαορί, οι Ευρωπαίοι εισήχθησαν στην πρώιμη μορφή του, αλλά μέχρι και σχετικά πρόσφατα αυτή η τέχνη είχε μικρό αντίκτυπο παγκοσμίως. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια η μεγάλη δημοσιότητα που έφερε η χρήση σχεδίων των Μαορί από τον Ρόμπι Γουίλιαμς, τον Μπεν Χάρπερ και το 2007 σε επίδειξη μόδας από το Ζαν Πωλ Γκοτιέ υπήρξε αμφιλεγόμενη. Τα ta moko είναι σύμβολα σοβαρότητας και ιερότητας και η κατάχρησή τους από μη Μαορί θεωρείται ιεροσυλία.
Η προσπάθεια του ομίλου Te Uhi a Mataora να υπάρξει η αναγνώριση των σχεδίων των Μαορί ως πολιτισμικά σύμβολα που θα χρησιμοποιούνται με προσοχή, γίνεται με την προώθηση του όρου kirituhi προσπάθειας που πλέον τυγχάνει ευρείας αποδοχής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τατουάζ - Δερματοστιξία
Kawasaki motorcycles
Οι μοτοσικλέτες Kawasaki κατασκευάζονται από το τμήμα μοτοσικλετών και κινητήρων της Kawasaki Heavy Industries σε εργοστάσια στην Ιαπωνία, το Μίτσιγκαν, τις Φιλιππίνες, την Ινδία, την Ινδονησία, το Μπαγκλαντές και την Ταϊλάνδη. μικρογραφία| Kawasaki Ninja H2R μικρογραφία| Kawasaki Ninja ZX-RR μικρογραφία| Kawasaki XI750R
Ιστορία
Η Kawasaki Aircraft κατασκεύασε αρχικά μοτοσικλέτες με το όνομα Meguro, αφού αγόρασε έναν κατασκευαστή μοτοσικλετών, την Meguro Manufacturing, με τον οποίο συνεργάζονταν. Αυτό τελικά έγινε Kawasaki Motor Sales. Ορισμένες πρώτες μοτοσυκλέτες εμφανίζουν ένα έμβλημα με το "Kawasaki Aircraft" στη δεξαμενή καυσίμων.
Κατά τη διάρκεια του 1962, οι μηχανικοί της Kawasaki ανέπτυσσαν έναν τετράχρονο κινητήρα για μικρά αυτοκίνητα. Στη συνέχεια, μερικοί από τους μηχανικούς μεταφέρθηκαν στο εργοστάσιο Meguro για να δουλέψουν στο Meguro K1 και το SG, έναν μόνο κύλινδρο 250  cc OHV. Το 1963, οι Kawasaki και Meguro συγχωνεύθηκαν για να διαμορφώσουν την Kawasaki Motorcycle Co., Ltd. μοτοσυκλέτες Kawasaki από το 1962 έως το 1967 χρησιμοποίησαν ένα έμβλημα το οποίο μπορεί να χαρακτηριστεί ως σημαία μέσα σε μια πτέρυγα.
Οι εργασίες συνεχίστηκαν στο Meguro K1, ένα αντίγραφο του BSA A7 500  cc κάθετο δίδυμο. και στο W1 του Kawasaki. Το K2 εξήχθη στις ΗΠΑ για δοκιμή σε απάντηση στην επέκταση της αμερικανικής αγοράς για τετράχρονες μοτοσικλέτες. Στην αρχή απορρίφθηκε για έλλειψη εξουσίας. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η Kawasaki εξήγαγε τελικά ένα μέτριο αριθμό μοτοσυκλετών. Το Kawasaki H1 Mach III το 1968, μαζί με αρκετές μοτοσυκλέτες enduro για να ανταγωνιστεί με Yamaha, Suzuki και Honda, αύξησε τις πωλήσεις των μονάδων Kawasaki.
Το τμήμα κινητήρων της Kawasaki, που στεγάζεται σε ένα ενιαίο συγκρότημα γραφείων στο Grand Rapids του Μίτσιγκαν, εδραιώνει έργα έρευνας και ανάπτυξης για κινητήρες.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστές μοτοσικλετών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Μοντέλα μοτοσικλετών Kawasaki