cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιαπωνική εγκεφαλίτιδα
Η ασθένεια εμφανίζεται στη Νοτιοανατολική Ασία και στον Δυτικό Ειρηνικό. Περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε περιοχές όπου εμφανίζεται η ασθένεια. Περίπου 68.000 συμπτωματικά κρούσματα καταγράφονται ετησίως, με περίπου 17.000 θανάτους. Συχνά, τα κρούσματα εμφανίζονται σε εστίες. Η ασθένεια περιγράφηκε για πρώτη φορά στην Ιαπωνία το 1871. Παρά το όνομά της, η ασθένεια είναι πλέον σχετικά σπάνια στην Ιαπωνία ως αποτέλεσμα μεγάλης κλίμακας προσπαθειών ανοσοποίησης.
Σημεία και συμπτώματα
Ο ιός της ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας (JEV) έχει περίοδο επώασης από 2 έως 26 ημέρες. Η συντριπτική πλειοψηφία των λοιμώξεων είναι ασυμπτωματικές: μόνο 1 στις 250 λοιμώξεις εξελίσσεται σε εγκεφαλίτιδα.
Η σοβαρή ακαμψία μπορεί να σηματοδοτήσει την έναρξη αυτής της ασθένειας στους ανθρώπους. Πυρετός, πονοκέφαλος και κακουχία είναι άλλα μη ειδικά συμπτώματα αυτής της νόσου που μπορεί να διαρκέσουν από 1 έως 6 ημέρες. Τα σημεία που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια του οξέος εγκεφαλιτικού σταδίου περιλαμβάνουν ακαμψία του αυχένα, καχεξία, ημιπάρεση, σπασμούς και αυξημένη θερμοκρασία σώματος μεταξύ 38 –. Συνήθως αναπτύσσεται νοητική υστέρηση. Η θνητότητα αυτής της νόσου ποικίλλει αλλά είναι γενικά υψηλότερη στα παιδιά. Έχει σημειωθεί διαπλακουντιακή εξάπλωση. Δια βίου νευρολογικά ελαττώματα όπως η κώφωση, η συναισθηματική αστάθεια και η ημιπάρεση μπορεί να εμφανιστούν σε άτομα που είχαν προσβολή του κεντρικού νευρικού συστήματος.
Αίτια
thumb|Ο ιός της ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας Είναι μια ασθένεια που προκαλείται από τον ιό της ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας που μεταδίδεται από τα κουνούπια.
Ιολογία
Ο JEV είναι ένας ιός από την οικογένεια Φλαβοϊοί, μέρος του οροσυμπλέγματος της Ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας αποτελούμενο από 9 γενετικά και αντιγονικά συγγενείς ιούς, ορισμένοι από τους οποίους είναι ιδιαίτερα σοβαροί στα άλογα και τέσσερις είναι γνωστό ότι μολύνουν τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου του ιού του Δυτικού Νείλου. Ο ιός διαθέτει περίβλημα και σχετίζεται στενά με τον ιό του Δυτικού Νείλου και τον ιό της εγκεφαλίτιδας του Σεντ Λούις. Το θετικό μονόκλωνο γονιδίωμα RNA βρίσκεται στο καψίδιο που σχηματίζεται από την πρωτεΐνη καψιδίου. Το εξωτερικό περίβλημα σχηματίζεται από πρωτεΐνη φακέλου και είναι το προστατευτικό αντιγόνο. Βοηθά στην είσοδο του ιού στο κύτταρο. Το γονιδίωμα κωδικοποιεί επίσης αρκετές μη δομικές πρωτεΐνες (NS1, NS2a, NS2b, NS3, N4a, NS4b, NS5). Η NS1 παράγεται επίσης ως εκκριτική μορφή. Η NS3 είναι μια πιθανή ελικάση και η NS5 είναι η ιική πολυμεράση. Έχει σημειωθεί ότι η ιαπωνική εγκεφαλίτιδα μολύνει τον αυλό του ενδοπλασματικού δικτύου και συσσωρεύει γρήγορα σημαντικές ποσότητες ιικών πρωτεϊνών.
Διάγνωση
Η ιαπωνική εγκεφαλίτιδα διαγιγνώσκεται με εμπορικά διαθέσιμα τεστ που ανιχνεύουν αντισώματα IgM ειδικά για τον ιό στον ορό και/ή στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό, για παράδειγμα με ELISA ανίχνευσης IgM.
Τα αντισώματα IgM του ιού ΙΕ είναι συνήθως ανιχνεύσιμα 3 έως 8 ημέρες μετά την έναρξη της νόσου και επιμένουν για 30 έως 90 ημέρες, αλλά έχει τεκμηριωθεί μεγαλύτερη επιμονή. Ως εκ τούτου, τα θετικά αντισώματα IgM περιστασιακά μπορεί να αντικατοπτρίζουν προηγούμενη μόλυνση ή εμβολιασμό. Ο ορός που συλλέγεται εντός 10 ημερών από την έναρξη της νόσου μπορεί να μην έχει ανιχνεύσιμη IgM και η εξέταση θα πρέπει να επαναληφθεί. Σε θανατηφόρες περιπτώσεις, η ενίσχυση νουκλεϊκού οξέος και η καλλιέργεια ιών σε ιστούς από νεκροψία μπορεί να είναι χρήσιμη. Το ιικό αντιγόνο μπορεί να ανιχνευτεί στους ιστούς με έμμεση χρώση με φθορίζοντα αντισώματα.
Πρόληψη
μικρογραφία| Ιαπωνικό εμβόλιο εγκεφαλίτιδας "ENCEVAC" Η μόλυνση από ιαπωνική εγκεφαλίτιδα προσφέρει ισόβια ανοσία. Επί του παρόντος υπάρχουν τρία διαθέσιμα εμβόλια: SA14-14-2, IXIARO (IC51, διατίθεται επίσης στην Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία ως JESPECT και Ινδία ως JEEV ) και ChimeriVax-JE (διατίθεται στην αγορά ως IMOJEV).
Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι ερυθρότητα και πόνος στο σημείο της ένεσης. Ασυνήθιστα, μπορεί να εμφανιστεί κνίδωση περίπου τέσσερις ημέρες μετά την ένεση. Τα εμβόλια που παράγονται από εγκέφαλο ποντικού έχουν κίνδυνο αυτοάνοσων νευρολογικών επιπλοκών σε περίπου 1 ανά εκατομμύριο εμβολιασμούς. Ωστόσο, όπου το εμβόλιο δεν παράγεται σε εγκεφάλους ποντικιών αλλά in vitro χρησιμοποιώντας κυτταρική καλλιέργεια, υπάρχουν λίγες ανεπιθύμητες ενέργειες σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, με τις κύριες παρενέργειες να είναι ο πονοκέφαλος και η μυαλγία.
Το εξουδετερωτικό αντίσωμα παραμένει στην κυκλοφορία για τουλάχιστον δύο έως τρία χρόνια, και ίσως περισσότερο. Η συνολική διάρκεια προστασίας είναι άγνωστη, αλλά επειδή δεν υπάρχουν σταθερά στοιχεία για προστασία πέραν των τριών ετών, συνιστώνται ενισχυτικές δόσεις ανά τριετία για άτομα που παραμένουν σε κίνδυνο.
Θεραπευτική αγωγή
Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για την ιαπωνική εγκεφαλίτιδα και η θεραπεία είναι υποστηρικτική, με βοήθεια για τη σίτιση, την αναπνοή ή τον έλεγχο των κρίσεων όπως απαιτείται. Η αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση μπορεί να αντιμετωπιστεί με μαννιτόλη. Δεν υπάρχει μετάδοση από άτομο σε άτομο και επομένως οι ασθενείς δεν χρειάζεται να απομονώνονται.
Η αποτελεσματικότητα της ενδοφλέβιας ανοσοσφαιρίνης για τη διαχείριση της εγκεφαλίτιδας είναι ασαφής λόγω έλλειψης στοιχείων. Η ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη για την ιαπωνική εγκεφαλίτιδα όταν χορηγήθηκε φάνηκε να παρέχει όφελος όσον αφορά κάποια χαρακτηριστικά όπως η διάρκεια νοσηλείας, αλλά όχι στην αναπηρία και τις σοβαρές παρενέργειες.
Επιδημιολογία
μικρογραφία|Έτη ζωής προσαρμοσμένη στην αναπηρία για την ιαπωνική εγκεφαλίτιδα ανά 100.000 κατοίκους το 2002 {{legend|#b3b3b3|χωρίς δεδομένα}} {{legend|#ffff65|λιγότερα από 1}} {{legend|#fff200|1–5}} {{legend|#ffdc00|5–10}} {{legend|#ffc600|10–15}} {{legend|#ffb000|15–20}} {{legend|#ff9a00|20–25}} {{legend|#ff8400|25–30}} {{legend|#ff6e00|30–35}} {{legend|#ff5800|35–40}} {{legend|#ff4200|40–45}} {{legend|#ff2c00|45–50}} {{legend|#cb0000|50+}} Η ιαπωνική εγκεφαλίτιδα είναι η κύρια αιτία ιογενούς εγκεφαλίτιδας στην Ασία, με έως και 70.000 περιπτώσεις να αναφέρονται ετησίως. Τα ποσοστά θνησιμότητας κυμαίνονται από 0,3% έως 60% και εξαρτώνται από τον πληθυσμό και την ηλικία. Έχουν επίσης εμφανιστεί σπάνια κρούσματα σε εδάφη των ΗΠΑ στον Δυτικό Ειρηνικό. Οι κάτοικοι των αγροτικών περιοχών σε ενδημικές τοποθεσίες διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο. Η ιαπωνική εγκεφαλίτιδα δεν εμφανίζεται συνήθως σε αστικές περιοχές.
Οι χώρες που είχαν μεγάλες επιδημίες στο παρελθόν, αλλά που έλεγξαν την ασθένεια κυρίως με εμβολιασμό, περιλαμβάνουν την Κίνα, τη Νότια Κορέα, την Ιαπωνία, την Ταϊβάν και την Ταϊλάνδη. Άλλες χώρες που εξακολουθούν να έχουν περιοδικές επιδημίες περιλαμβάνουν το Βιετνάμ, την Καμπότζη, τη Μιανμάρ, την Ινδία, το Νεπάλ και τη Μαλαισία. Δύο θανατηφόρες περιπτώσεις αναφέρθηκαν στην ηπειρωτική βόρεια Αυστραλία το 1998. Η εξάπλωση του ιού στην Αυστραλία προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία στους Αυστραλούς αξιωματούχους υγείας λόγω της απρογραμμάτιστης εισαγωγής του Culex gelidus, ενός πιθανού φορέα του ιού, από την Ασία. Τον Φεβρουάριο του 2022, ιαπωνική εγκεφαλίτιδα εντοπίστηκε και επιβεβαιώθηκε σε χοιροτροφεία στη Βικτώρια, το Κουίνσλαντ και τη Νέα Νότια Ουαλία. Στις 4 Μαρτίου, εντοπίστηκαν κρούσματα στη Νότια Αυστραλία.
Ο άνθρωπος, τα βοοειδή και τα άλογα είναι αδιέξοδοι ξενιστές καθώς η ασθένεια εκδηλώνεται ως θανατηφόρα εγκεφαλίτιδα. Οι χοίροι δρουν ως ενισχυτικός ξενιστής και έχουν πολύ σημαντικό ρόλο στην επιδημιολογία της νόσου. Η μόλυνση στους χοίρους είναι ασυμπτωματική, εκτός από τα έγκυα ζώα, όπου η αποβολή και οι εμβρυϊκές ανωμαλίες είναι κοινά επακόλουθα. Ο πιο σημαντικός φορέας είναι το Culex tritaeniorhynchus, το οποίο τρέφεται κατά προτίμηση με βοοειδή. Οι φυσικοί ξενιστές του ιού της ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας είναι τα πουλιά, όχι οι άνθρωποι και πολλοί πιστεύουν ότι ο ιός δεν θα εξαλειφθεί ποτέ πλήρως. Τον Νοέμβριο του 2011, ο ιός της ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας αναφέρθηκε στο Culex bitaeniorhynchus στη Νότια Κορέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιογενής εγκεφαλίτιδα Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Ροβέρτος Α΄ του Ναμύρ
Ο Ροβέρτος Α΄, γερμ. Robert (απεβ. πριν το 981) από τον Οίκο του Ναμύρ ήταν κόμης του Λόμμεγκαου το 946.
Βιογραφία
Η καταγωγή του είναι άγνωστη. έθεσε τον εαυτό του ανεξάρτητο και αντιτέθηκε στον Μπρούνο των Οθωνιδών αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και δούκα της Λοθαριγγίας.
Ο Ροβέρτος Α΄ αγνόησε το διάταγμα (edict) του Μπρούνο, που τον διέταζε να κατεδαφίσει όλα τα οχυρά που έκτισε, χωρίς να ζητήσει την άδειά του.
Οικογένεια
Η ταυτότητα της συζύγου του δεν μας είναι ακριβώς γνωστή. Ήταν η Ερμενγάρδη της Λωρραίνης, κόρη του Όθωνα του Βερντέν, δούκα της Λωρραίνης (γερμανική εκδοχή) ή η Λιουτγάρδη του Μπίντγκαου, κόρη του Αδαλβέρτου κόμη του Μετς (γαλλική εκδοχή). Είχε τέκνα:
Εξωτερικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ναμύρ Κατηγορία:Κόμητες του Ναμύρ
Πλατανοχώρι Χαλκιδικής
Το Πλατανοχώρι είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας και της Χαλκιδικής.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται για πρώτη φορά επίσημα μετά την απελευθέρωση της Χαλκιδικής, με την ονομασία του από την τουρκοκρατία, ως Ντερέ Μαχαλέ το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Κάτω Ραβνών (σημερινή Μαραθούσσα). Το 1927 με το ΦΕΚ 7Α - 14/01/1927 μετονομάστηκε σε Πλατανοχώρι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Μαραθούσσα αποτελούν την κοινότητα Μαραθούσσας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Ζερβοχωρίων του Δήμου Πολυγύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 127 κατοίκους.
Παραπομπές
Πλατανοχωρι Κατηγορία:Δήμος Πολυγύρου Κατηγορία:Πολύγυρος
Κλινική λυκανθρωπία
Η κλινική λυκανθρωπία ορίζεται ως ένα σπάνιο ψυχιατρικό σύνδρομο, που περιλαμβάνει μια ψευδαίσθηση, στην οποία ο προσβεβλημένος άνθρωπος νομίζει ότι μπορεί να μεταμορφωθεί, έχει μεταμορφωθεί ή είναι (μη-ανθρώπινο) ζώο. Το όνομά της συνδέεται με τη μυθική κατάσταση της λυκανθρωπίας, μια υπερφυσική προσβολή στην οποία λέγεται ότι οι άνθρωποι αλλάζουν τη μορφή τους σε λύκους. Θεωρείται ότι είναι μια σπάνια διαταραχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαταραχές παραισθήσεων Κατηγορία:Λυκάνθρωποι
Οικονομία της Φασιστικής Ιταλίας
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fd/GDP_per_capita_development_in_Italy%2C_1922_to_1943.png/220px-GDP_per_capita_development_in_Italy%2C_1922_to_1943.png|μικρογραφία| Ανάπτυξη κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ιταλία, 1922-1943 Η οικονομία της φασιστικής Ιταλίας αναφέρεται στην οικονομία στο Βασίλειο της Ιταλίας μεταξύ 1922 και 1943, υπό τον φασισμό. Η Ιταλία είχε βγει από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο σε κακή και εξασθενημένη κατάσταση και, μετά τον πόλεμο, υπέστη πληθωρισμό, τεράστια χρέη και εκτεταμένη ύφεση. Μέχρι το 1920, η οικονομία βρισκόταν σε τεράστιο σπασμό, με μαζική ανεργία, ελλείψεις τροφίμων, απεργίες κ.λπ. Αυτή η ανάφλεξη απόψεων μπορεί να παραδειγματιστεί από το λεγόμενο Biennio Rosso (Δύο Κόκκινα Χρόνια).
Ιστορικό
Υπήρχαν κάποια οικονομικά προβλήματα στην Ευρώπη, όπως ο πληθωρισμός στον απόηχο του πολέμου. Ο δείκτης τιμών καταναλωτή στην Ιταλία συνέχισε να αυξάνεται μετά το 1920, αλλά η Ιταλία δεν γνώρισε υπερπληθωρισμό σε επίπεδο Αυστρία ς, Πολωνίας, Ουγγαρίας, Ρωσίας και Γερμανίας. Το κόστος του πολέμου και της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης συνέβαλαν στην πληθωριστική πίεση. Η αλλαγή των πολιτικών στάσεων της μεταπολεμικής περιόδου και η άνοδος της εργατικής τάξης ήταν επίσης ένας παράγοντας και η Ιταλία ήταν μια από τις πολλές χώρες όπου υπήρχε διαφωνία σχετικά με τη φορολογική επιβάρυνση.
Φασιστική οικονομική πολιτική
Πριν από την εποχή της δικτατορίας, ο Μουσολίνι προσπάθησε να μεταμορφώσει την οικονομία της χώρας σύμφωνα με τη φασιστική ιδεολογία, τουλάχιστον στα χαρτιά. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν οικονομικός ριζοσπάστης, ούτε επεδίωκε την ελευθερία του στην οικονομία. Το Φασιστικό Κόμμα κατείχε μια μειοψηφική παράταξη με μόνο τρεις θέσεις στο υπουργικό συμβούλιο, εξαιρουμένου του Μουσολίνι και παρέχοντας σε άλλα πολιτικά κόμματα μεγαλύτερη ανεξαρτησία. Κατά τη διάρκεια της περιόδου συνασπισμού, ο Μουσολίνι διόρισε έναν κλασικό φιλελεύθερο οικονομολόγο, τον Αλμπέρτο Ντι Στέφανι, ως Υπουργό Οικονομικών της Ιταλίας, που προώθησε τον οικονομικό φιλελευθερισμό, μαζί με μικρές ιδιωτικοποιήσεις. Πριν από την απόλυσή του το 1925, ο Στέφανι «απλοποίησε τον φορολογικό κώδικα, μείωσε τους φόρους, περιόρισε τις δαπάνες, απελευθέρωσε τους εμπορικούς περιορισμούς και κατάργησε τους ελέγχους ενοικίων», όπου η ιταλική οικονομία αυξήθηκε περισσότερο από 20 % και η ανεργία μειώθηκε κατά 77 %, υπό την επιρροή του.
Για τους υποστηρικτές του φασισμού, ο Μουσολίνι είχε πράγματι μια σαφή οικονομική ατζέντα, τόσο μακροπρόθεσμη όσο και βραχυπρόθεσμη, από την αρχή της διακυβέρνησής του. Η κυβέρνηση είχε δύο βασικούς στόχους — τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και την αποκατάσταση της έλλειψης στρατηγικών πόρων της χώρας. Πριν την απομάκρυνση του Στέφανι, η διοίκηση του Μουσολίνι ώθησε τον σύγχρονο καπιταλιστικό τομέα στην υπηρεσία του κράτους, παρεμβαίνοντας άμεσα όπως χρειαζόταν για να δημιουργήσει μια συνεργασία μεταξύ βιομηχάνων, εργατών και κράτους. Η κυβέρνηση κινήθηκε προς την επίλυση των ταξικών συγκρούσεων υπέρ των επιχειρησεων. Βραχυπρόθεσμα, η κυβέρνηση εργάστηκε για τη μεταρρύθμιση του ευρέως καταχρηστικού φορολογικού συστήματος, την απόρριψη της αναποτελεσματικής κρατικής βιομηχανίας, τη μείωση του κρατικού κόστους και την εισαγωγή δασμών για την προστασία των νέων βιομηχανιών. Ωστόσο, αυτές οι πολιτικές σταμάτησαν αφού ο Μουσολίνι ανέλαβε δικτατορικούς ελέγχους και τερμάτισε τον συνασπισμό.
Η έλλειψη βιομηχανικών πόρων, ειδικά των βασικών υλών της Βιομηχανικής Επανάστασης, αντιμετωπίστηκε από την εντατική ανάπτυξη των διαθέσιμων εγχώριων πηγών και από επιθετικές εμπορικές πολιτικές — σε αναζήτηση συγκεκριμένων εμπορικών συμφωνιών πρώτων υλών ή απόπειρα στρατηγικού αποικισμού. Προκειμένου να προωθήσει το εμπόριο, ο Μουσολίνι ώθησε το ιταλικό κοινοβούλιο να επικυρώσει μια «ιταλοσοβιετική πολιτική και οικονομική συμφωνία» μέχρι τις αρχές του 1923 Αυτή η συμφωνία βοήθησε την προσπάθεια του Μουσολίνι να αναγνωριστεί επίσημα η Σοβιετική Ένωση από την Ιταλία το 1924 και ήταν το πρώτο δυτικό έθνος που το έκανε. Με την υπογραφή της Συνθήκης Φιλίας, Μη Επίθεσης και Ουδετερότητας του 1933 με τη Σοβιετική Ένωση, η φασιστική Ιταλία έγινε σημαντικός εμπορικός εταίρος με τη Ρωσία του Ιωσήφ Στάλιν, ανταλλάσσοντας φυσικούς πόρους από τη Σοβιετική Ρωσία για τεχνική βοήθεια από την Ιταλία, η οποία περιελάμβανε τους τομείς της αεροπορίας, αυτοκινήτων και ναυτικής τεχνολογίας.
Αν και μαθητής του Γάλλου μαρξιστή Ζωρζ Σορέλ και κύριος ηγέτης του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στα πρώτα του χρόνια, ο Μουσολίνι εγκατέλειψε τη θεωρία της ταξικής πάλης. Μερικοί φασίστες συνδικαλιστές στράφηκαν στην οικονομική συνεργασία των τάξεων για να δημιουργήσουν μια «παραγωγική» στάση όπου «ένα προλεταριάτο παραγωγών» θα ήταν κρίσιμο για την «σύλληψη της επαναστατικής πολιτικής» και της κοινωνικής επανάστασης. Ωστόσο, οι περισσότεροι φασίστες συνδικαλιστές ακολούθησαν το παράδειγμα του Edmondo Rossoni, ο οποίος τάχθηκε υπέρ του συνδυασμού του εθνικισμού με την ταξική πάλη, επιδεικνύοντας συχνά μια εχθρική στάση απέναντι στους καπιταλιστές. Αυτή η αντικαπιταλιστική εχθρότητα ήταν τόσο αμφιλεγόμενη που το 1926 ο Ροσόνι κατήγγειλε τους βιομήχανους ως «βρυκόλακες» και «κερδοσκόπους».
Δεδομένου ότι η οικονομία της Ιταλίας ήταν γενικά υπανάπτυκτη με μικρή εκβιομηχάνιση, φασίστες και επαναστάτες συνδικαλιστές, όπως ο Angelo Oliviero Olivetti, υποστήριξαν ότι η ιταλική εργατική τάξη δεν μπορούσε να έχει τους απαραίτητους αριθμούς ή συνείδηση «για να κάνει επανάσταση». Αντίθετα, ακολούθησαν τη προτροπή του Καρλ Μαρξ ότι ένα έθνος απαιτούσε «την πλήρη ωρίμανση του καπιταλισμού ως προϋπόθεση για τη σοσιαλιστική πραγμάτωση». Κάτω από αυτή την ερμηνεία, ειδικά όπως εξήγησε ο Σέρτζιο Πανούτσιο, ένας σημαντικός θεωρητικός του ιταλικού φασισμού, «οι συνδικαλιστές ήταν παραγωγικοί και όχι διανομείς». Οι φασίστες διανοούμενοι ήταν αποφασισμένοι να προωθήσουν την οικονομική ανάπτυξη για να επιτρέψουν σε μια συνδικαλιστική οικονομία «να επιτύχει το παραγωγικό της μέγιστο», το οποίο προσδιόρισαν ως κρίσιμο για τη «σοσιαλιστική επανάσταση».
Διαρθρωτικό έλλειμμα, δημόσια έργα και κοινωνική πρόνοια
Αναφερόμενος στα οικονομικά του Τζων Μέυναρντ Κέυνς ως «χρήσιμη εισαγωγή στη φασιστική οικονομία», ο Μουσολίνι πέρασε την Ιταλία σε ένα διαρθρωτικό έλλειμμα που αυξανόταν σταδιακά. Την πρώτη χρονιά του Μουσολίνι ως πρωθυπουργού το 1922, το εθνικό χρέος της Ιταλίας ήταν 93 δις. λιρέτες Μέχρι το 1934, ο Ιταλός ιστορικός Γκαετάνο Σαλβεμίνι, υπολόγισε ότι το εθνικό χρέος της Ιταλίας είχε ανέλθει σε 149 δισεκατομμύρια λιρετες. Το 1943, οι New York Times έθεσαν το εθνικό χρέος της Ιταλίας σε 406 δισεκατομμύρια λιρέτες
Παράλληλα, οι δαπάνες του Μουσολίνι για τον δημόσιο τομέα, τα σχολεία και τις υποδομές θεωρήθηκαν υπερβολικές. Ο Μουσολίνι «θέσπισε ένα πρόγραμμα δημοσίων έργων ασυναγώνιστων μέχρι τότε στη σύγχρονη Ευρώπη. Κατασκευάστηκαν γέφυρες, κανάλια και δρόμοι, νοσοκομεία και σχολεία, σιδηροδρομικοί σταθμοί και ορφανοτροφεία. αποξηράνθηκαν βάλτοι και ανακτήθηκαν οι εκτάσεις, φυτεύτηκαν δάση και χρηματοδοτήθηκαν τα πανεπιστήμια» Όσον αφορά το εύρος και τις δαπάνες για προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας, ο ιταλικός φασισμός «σε σύγκριση με τα πιο προηγμένα ευρωπαϊκά έθνη και από κάποια άποψη ήταν πιο προοδευτικός». Όταν ο πολιτικός της πόλης της Νέας Υόρκης Grover Aloysius Whalen ρώτησε τον Μουσολίνι για το νόημα πίσω από τον ιταλικό φασισμό το 1939, η απάντηση ήταν: "Είναι σαν το New Deal σου!" .
Μέχρι το 1925, η φασιστική κυβέρνηση είχε «ξεκινήσει ένα περίπλοκο πρόγραμμα» που περιλάμβανε συμπληρωματική βοήθεια διατροφής, βρεφική φροντίδα, βοήθεια μητρότητας, γενική υγειονομική περίθαλψη, μισθολογικές αυξήσεις, αμειβόμενες διακοπές, επιδόματα ανεργίας, ασφάλιση ασθένειας, ασφάλιση επαγγελματικών ασθενειών, γενική οικογενειακή βοήθεια, δημόσια στέγαση και ασφάλιση γήρατος και αναπηρίας. Όσον αφορά τα δημόσια έργα, η διοίκηση του Μουσολίνι «διέθεσε 400 εκατομμύρια λιρέτες δημόσιου χρήματος» για την κατασκευή σχολείων μεταξύ 1922 και 1942, σε σύγκριση με μόλις 60 εκατομμύρια λιρέτες μεταξύ 1862 και 1922
Πρώτα βήματα
Η φασιστική κυβέρνηση ξεκίνησε την πορεία της σε μια ανασφαλή θέση. Ερχόμενος στην εξουσία το 1922 μετά την Πορεία στη Ρώμη, ήταν κυβέρνηση μειοψηφίας μέχρι τον νόμο Acerbo του 1923 και τις εκλογές του 1924 και χρειάστηκε μέχρι το 1925, μετά τη δολοφονία του Τζάκομο Ματτεόττι, για να εδραιωθεί με ασφάλεια ως δικτατορία.
Η οικονομική πολιτική τα πρώτα χρόνια ήταν σε μεγάλο βαθμό κλασική φιλελεύθερη, με το Υπουργείο Οικονομικών να ελεγχόταν από τον παλιό φιλελεύθερο Αλμπέρτο Ντι Στέφανι. Η πολυκομματική κυβέρνηση συνασπισμού ανέλαβε ένα χαμηλών τόνων πρόγραμμα laissez-faire - το φορολογικό σύστημα αναδιαρθρώθηκε (νόμος Φεβρουαρίου 1925, νομοθετικό διάταγμα της 23ης Ιουνίου 1927 και ούτω καθεξής), έγιναν προσπάθειες προσέλκυσης ξένων επενδύσεων και σύναψη εμπορικών συμφωνιών και έγιναν προσπάθειες να ισοσκελιστεί ο προϋπολογισμός και να περικοπούν οι επιδοτήσεις. Καταργήθηκε ο φόρος 10% στα κεφάλαια που επενδύθηκαν σε τραπεζικούς και βιομηχανικούς τομείς, ενώ μειώθηκε στο μισό ο φόρος σε διευθυντές και διαχειριστές ανώνυμων εταιρειών (ΑΕ). Όλα τα ξένα κεφάλαια απαλλάχθηκαν από φόρους ενώ καταργήθηκε και ο φόρος πολυτελείας. Ο Μουσολίνι αντιτάχθηκε επίσης στη δημοτικοποίηση των επιχειρήσεων.
Ο νόμος της 19ης Απριλίου 1923 μεταβίβασε την ασφάλιση ζωής σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, καταργώντας έναν νόμο του 1912 που δημιούργησε ένα Κρατικό Ινστιτούτο για τις ασφάλειες, το οποίο είχε οραματιστεί την κατασκευή του κρατικού μονοπωλίου δέκα χρόνια αργότερα. Επιπλέον, ένα διάταγμα της 19ης Νοεμβρίου 1922 κατέστειλε την Επιτροπή για τα πολεμικά κέρδη, ενώ ο νόμος της 20ής Αυγούστου 1923 κατέστειλε τον φόρο κληρονομιάς εντός του οικογενειακού κύκλου. Δόθηκε μια γενική έμφαση σε αυτό που ονομάστηκε παραγωγισμός —η εθνική οικονομική ανάπτυξη ως μέσο κοινωνικής αναγέννησης και ευρύτερης διεκδίκησης της εθνικής σημασίας.
Μέχρι το 1925, η χώρα απολάμβανε μέτρια ανάπτυξη, αλλά οι διαρθρωτικές αδυναμίες αύξησαν τον πληθωρισμό και το νόμισμα έπεσε αργά (90 λιρεέες σε 1 Στερλίνα το 1922, 135 λιρέτες σε 1 στερλίνα το 1925). Το 1925, υπήρξε μεγάλη αύξηση της κερδοσκοπίας και των βραχυχρόνιων περιόδων έναντι της λίρας. Τα επίπεδα κίνησης κεφαλαίων έγιναν τόσο μεγάλα που η κυβέρνηση προσπάθησε να παρέμβει. Ο Ντι Στεφάνι απολύθηκε, το πρόγραμμά του παραγκωνίστηκε και η φασιστική κυβέρνηση αναμείχθηκε περισσότερο στην οικονομία, παράλληλα με την αυξημένη ασφάλεια της εξουσίας της.
Το 1925, το ιταλικό κράτος εγκατέλειψε το μονοπώλιο του στις τηλεφωνικές υποδομές ενώ η κρατική παραγωγή σπίρτων παραδόθηκε σε μια ιδιωτική «Κοινοπραξία παραγωγών σπίρτων».
Επιπλέον, διάφορες τραπεζικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις ενισχύθηκαν οικονομικά από το κράτος. Μία από τις πρώτες ενέργειες του Μουσολίνι ήταν να χρηματοδοτήσει το μεταλλουργικό καταπίστευμα Ansaldo στο ύψος των 400 εκατομμυρίων λιρών. Μετά από μια κρίση αποπληθωρισμού που ξεκίνησε το 1926, τράπεζες όπως η Banco di Roma, η Banco di Napoli και η Banco di Sicilia έλαβαν επίσης βοήθεια από το κράτος. Το 1924, η Unione Radiofonica Italiana (URI) ιδρύθηκε από ιδιώτες επιχειρηματίες και μέρος του ομίλου Marconi και παραχώρησε την ίδια χρονιά το μονοπώλιο των ραδιοφωνικών εκπομπών. Το URI έγινε η RAI μετά τον πόλεμο.
Ο δανεισμός προς τον ιδιωτικό τομέα αυξήθηκε με ετήσιο ρυθμό 23,8 %: τα συνολικά καθαρά κέρδη των μετοχικών τραπεζών διπλασιάστηκαν, παρέχοντας «εξαιρετικές ευκαιρίες για ενδιάμεσους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς». Όταν σταμάτησε αυτή η περίοδος, το βάρος των αποπληθωριστικών πολιτικών έπεσε δυσανάλογα στους εργαζόμενους και τους εργαζόμενους.
Πιο σταθερή παρέμβαση
Η λίρα συνέχισε να μειώνεται το 1926. Μπορεί να υποστηριχθεί ότι αυτό δεν ήταν κακό για την Ιταλία, καθώς είχε ως αποτέλεσμα φθηνότερες και πιο ανταγωνιστικές εξαγωγές και ακριβότερες εισαγωγές. Ωστόσο, η φθίνουσα λίρα ήταν αντιπαθητική πολιτικά. Ο Μουσολίνι προφανώς το είδε ως «ένα θέμα αρρενωπότητας» και η παρακμή ήταν μια επίθεση στο κύρος του. Στην ομιλία του Πέζαρο της 18ης Αυγούστου 1926, ξεκίνησε τη « Μάχη για τη Λίρα ». Ο Μουσολίνι έκανε πολλές ισχυρές δηλώσεις και έθεσε τη θέση του για επιστροφή της λίρας στο επίπεδο του 1922 έναντι της στερλίνας. Αυτή η πολιτική εφαρμόστηκε μέσω ενός εκτεταμένου αποπληθωρισμού της οικονομίας καθώς η χώρα εντάχθηκε ξανά στον κανόνα του χρυσού, η προσφορά χρήματος μειώθηκε και τα επιτόκια αυξήθηκαν. Αυτή η ενέργεια προκάλεσε μια απότομη ύφεση, την οποία ανέλαβε ο Μουσολίνι ως ένδειξη της διεκδίκησης της εξουσίας του σε «προβληματικά στοιχεία»—ένα χαστούκι τόσο για τους καπιταλιστές κερδοσκόπους όσο και για τα συνδικάτα.
Τα συνδικάτα των εργοδοτών είχαν επίσης σημαντική δύναμη. Η συμμετοχή σε αυτές τις ενώσεις ήταν υποχρεωτική και οι ηγέτες είχαν την εξουσία να ελέγχουν και να ρυθμίζουν τις πρακτικές παραγωγής, τη διανομή, την επέκταση και άλλους παράγοντες με τα μέλη τους. Οι έλεγχοι γενικά ευνόησαν τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις έναντι των μικρών παραγωγών, οι οποίοι ήταν απογοητευμένοι που είχαν χάσει σημαντικό βαθμό ατομικής αυτονομίας.
Εφόσον οι συνδικαλιστικοί νόμοι διατηρούσαν χωριστά το κεφάλαιο και την εργασία, ο Μουσολίνι και άλλα μέλη του κόμματος συνέχισαν να καθησυχάζουν το κοινό ότι αυτό ήταν απλώς ένα ενδιάμεσο κενό και ότι όλες οι ενώσεις θα ενσωματώνονταν στο εταιρικό κράτος σε μεταγενέστερο στάδιο.
Η εταιρική φάση
Από το 1927, αυτές οι νομικές και διαρθρωτικές αλλαγές οδήγησαν στη δεύτερη φάση, την εταιρική φάση. Ο Χάρτης Εργασίας του 1927 επιβεβαίωσε τη σημασία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην οργάνωση της οικονομίας, διατηρώντας παράλληλα το δικαίωμα για κρατική παρέμβαση, κυρίως στον υποτιθέμενο πλήρη φασιστικό έλεγχο της πρόσληψης εργατών. Το 1930 ιδρύθηκε το Εθνικό Συμβούλιο Εταιρειών και εναπόκειτο στους εκπροσώπους όλων των επιπέδων των είκοσι δύο βασικών στοιχείων της οικονομίας να συναντηθούν και να επιλύσουν προβλήματα. Στην πράξη, επρόκειτο για μια τεράστια γραφειοκρατία επιτροπών που, ενώ εδραίωνε τις πιθανές εξουσίες του κράτους, είχε ως αποτέλεσμα ένα δυσκίνητο και αναποτελεσματικό σύστημα πατρωνίας και κωλυσιεργίας. Μια συνέπεια του Συμβουλίου ήταν το γεγονός ότι τα συνδικάτα είχαν ελάχιστη έως καθόλου εκπροσώπηση, ενώ οι οργανωμένες επιχειρήσεις, ειδικά η οργανωμένη βιομηχανία (CGII), μπόρεσαν να κερδίσουν έδαφος έναντι των ανταγωνιστών τους.
Η κρατική παρέμβαση στη βιομηχανία ήταν πολύ άνιση καθώς ξεκίνησαν μεγάλα προγράμματα, αλλά με μικρή γενική κατεύθυνση. Η παρέμβαση ξεκίνησε με τη « Μάχη του Σιταριού » το 1925 όταν η κυβέρνηση παρενέβη μετά την κακή συγκομιδή για να επιδοτήσει τους εγχώριους καλλιεργητές και να περιορίσει τις ξένες εισαγωγές αυξάνοντας τους φόρους. Αυτό μείωσε τον ανταγωνισμό και δημιούργησε, ή διατήρησε, εκτεταμένη αναποτελεσματικότητα. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ντένις Μακ Σμιθ (1981), «η επιτυχία σε αυτή τη μάχη ήταν [...] άλλη μια απατηλή νίκη προπαγάνδας που κερδίθηκε σε βάρος της ιταλικής οικονομίας γενικά και των καταναλωτών ειδικότερα».
Μεγαλύτερα προγράμματα ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1930 με το πρόγραμμα αποκατάστασης γης Bonifica Integrale (ή την λεγόμενη « Μάχη για τη Γη »), το οποίο απασχολούσε πάνω από 78.000 άτομα μέχρι το 1933. οι πολιτικές του Mezzogiorno για τον εκσυγχρονισμό της νότιας Ιταλίας και την επίθεση στη μαφία καθώς το κατά κεφαλήν εισόδημα στο νότο ήταν ακόμα 40% χαμηλότερο από αυτό του βορρά. Επίσης την ηλεκτροδότηση των σιδηροδρόμων και παρόμοια προγράμματα μεταφορών· υδροηλεκτρικών έργων και της χημικής βιομηχανίας, των αυτοκινήτων και του χάλυβα. Υπήρξε επίσης περιορισμένη εξαγορά στρατηγικών περιοχών, κυρίως πετρελαίου με τη δημιουργία της Agip ( Azienda Generale Italiana Petroli).
Η Μεγάλη Ύφεση
Η παγκόσμια ύφεση στις αρχές της δεκαετίας του 1930 έπληξε πολύ σκληρά την Ιταλία ξεκινώντας από το 1931. Καθώς οι βιομηχανίες πλησίαζαν στην πτώχευση, εξαγοράστηκαν από τις τράπεζες σε μεγάλο βαθμό μιας παραπλανητικής διάσωσης - όπου τα περιουσιακά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν για τη χρηματοδότηση των αγορών ήταν σε μεγάλο βαθμό άχρηστα. Αυτό οδήγησε σε μια οικονομική κρίση που κορυφώθηκε το 1932 και σε σημαντική κυβερνητική παρέμβαση. Μετά την πτώχευση της αυστριακής Kredit Anstalt τον Μάιο του 1931, ακολούθησαν ιταλικές τράπεζες, με την πτώχευση της Banco di Milano, της Credito Italiano και της Banca Commerciale. Για να τους υποστηρίξει, το κράτος δημιούργησε τρία ιδρύματα που χρηματοδοτήθηκαν από τον ιταλικό προυπολογισμό, με το πρώτο να είναι το Sofindit τον Οκτώβριο του 1931 (με κεφάλαιο 500 εκατομμυρίων λιρών), το οποίο αγόρασε όλες τις βιομηχανικές μετοχές που ανήκαν στην Banca Commerciale και σε άλλα ιδρύματα. Τον Νοέμβριο του 1931 δημιουργήθηκε επίσης το ΙΜΙ (με κεφάλαιο 500 εκατομμυρίων λιρών) και εξέδωσε πεντέμισι δισεκατομμύρια λίρες σε κρατικές υποχρεώσεις ως επιστρεπτέα σε μια περίοδο δέκα ετών. Αυτό το νέο κεφάλαιο δανείστηκε στην ιδιωτική βιομηχανία για μέγιστη περίοδο δέκα ετών.
Τελικά, το Ινστιτούτο Βιομηχανικής Ανασυγκρότησης (IRI) δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 1933 και ανέλαβε τον έλεγχο των τραπεζικών εταιρειών, δίνοντας ξαφνικά στην Ιταλία τον μεγαλύτερο βιομηχανικό τομέα στην Ευρώπη που χρησιμοποιούσε εταιρείες που συνδέονται με την κυβέρνηση (GLC). Στα τέλη του 1933, έσωσε την Hydroelectric Society of Piemont, της οποίας οι μετοχές είχαν πέσει από 250 λίρες σε 20 λιρέτες - ενώ τον Σεπτέμβριο του 1934, το καταπίστευμα Ansaldo ανασυστάθηκε και πάλι υπό την εξουσία του IRI, με κεφάλαιο 750 εκατομμύρια. Παρά την ανάληψη του ελέγχου των ιδιωτικών εταιρειών μέσω (GLC), το φασιστικό κράτος δεν εθνικοποίησε καμία εταιρεία.
Λίγο μετά τη δημιουργία του Ινστιτούτου Βιομηχανικής Ανασυγκρότησης, ο Μουσολίνι καυχήθηκε σε μια ομιλία του το 1934 στην Βουλή : «Τα τρία τέταρτα της ιταλικής οικονομίας, βιομηχανικής και γεωργικής, βρίσκονται στα χέρια του κράτους». Καθώς η Ιταλία συνέχιζε να εθνικοποιεί την οικονομία της, το IRI «έγινε ιδιοκτήτης όχι μόνο των τριών πιο σημαντικών ιταλικών τραπεζών, οι οποίες ήταν σαφώς πολύ μεγάλες για να πτωχεύσουν, αλλά και της μερίδας του λέοντος των ιταλικών βιομηχανιών».
Οι οικονομικές πολιτικές του Μουσολίνι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θα περιγραφούν αργότερα ως « οικονομικός διηγηματισμός », ένα οικονομικό σύστημα όπου το κράτος έχει τη δύναμη να κατευθύνει την οικονομική παραγωγή και την κατανομή των πόρων. Οι οικονομικές συνθήκες στην Ιταλία, συμπεριλαμβανομένων των ιδρυμάτων και των εταιρειών έδωσαν στον Μουσολίνι επαρκή δύναμη για να συνεργαστεί μαζί τους όσο μπορούσε. Αν και υπήρχαν οικονομικά ζητήματα στη χώρα, οι προσεγγίσεις που χρησιμοποιήθηκαν για την αντιμετώπισή τους στη φασιστική εποχή περιελάμβαναν μέτρα πολιτικής παρέμβασης, τα οποία τελικά δεν μπορούσαν να λύσουν αποτελεσματικά τη διαμάχη. Μια ήδη κακή κατάσταση κατέληξε να είναι χειρότερη, καθώς οι λύσεις που παρουσιάστηκαν αποσκοπούσαν σε μεγάλο βαθμό στην αύξηση της πολιτικής ισχύος σε αντίθεση με την παροχή βοήθειας στους πληγέντες πολίτες. Τα μέτρα αυτά έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στην επιδείνωση των συνθηκών της μεγάλης ύφεσης στην Ιταλία.
Μέχρι το 1939, η φασιστική Ιταλία πέτυχε το υψηλότερο ποσοστό κρατικής ιδιοκτησίας μιας οικονομίας στον κόσμο εκτός της Σοβιετικής Ένωσης, όπου το ιταλικό κράτος «ήλεγχε πάνω από τα τέσσερα πέμπτα της ναυτιλίας και της ναυπηγικής της Ιταλίας, τα τρία τέταρτα του χυτοσιδήρου της. παραγωγή και σχεδόν η μισή από αυτή του χάλυβα». Το IRI τα κατάφερε επίσης αρκετά καλά με τις νέες του αρμοδιότητες—αναδιάρθρωση, εκσυγχρονισμό και εξορθολογισμό όσο περισσότερο μπορούσε. Ήταν ένας σημαντικός παράγοντας στην ανάπτυξη μετά το 1945. Ωστόσο, χρειάστηκε η ιταλική οικονομία μέχρι το 1955 για να ανακτήσει τα μεταποιητικά επίπεδα του 1930 - μια θέση που ήταν μόνο 60% καλύτερη από εκείνη του 1913.
Μετά την ύφεση
Καθώς οι φιλοδοξίες του Μουσολίνι μεγάλωναν, η εσωτερική πολιτική ενσωματώθηκε στην εξωτερική πολιτική, ειδικά η ώθηση για αυταρχισμό μετά την εισβολή του 1935 στην Αβησσυνία και το επακόλουθο εμπορικό εμπάργκο. Η ώθηση για ανεξαρτησία από ξένα στρατηγικά υλικά ήταν δαπανηρή, αναποτελεσματική και σπάταλη. Επιτεύχθηκε με τη μαζική αύξηση του δημόσιου χρέους, τους αυστηρούς συναλλαγματικούς ελέγχους και την ανταλλαγή του οικονομικού δυναμισμού με τη σταθερότητα.
Η ανάκαμψη από τη μεταπολεμική ύφεση είχε ξεκινήσει πριν έρθει ο Μουσολίνι στην εξουσία και αργότερα οι ρυθμοί ανάπτυξης ήταν συγκριτικά πιο αδύναμοι. Από το 1929 έως το 1939, η ιταλική οικονομία αναπτύχθηκε κατά 16%, περίπου κατά το ήμισυ ταχύτερα από την προηγούμενη φιλελεύθερη περίοδο. Οι ετήσιοι ρυθμοί ανάπτυξης ήταν 0,5% χαμηλότεροι από τους προπολεμικούς ρυθμούς και ο ετήσιος ρυθμός αύξησης της αξίας ήταν 1% χαμηλότερος. Παρά τις προσπάθειες που κατευθύνονταν στη βιομηχανία, η γεωργία ήταν ακόμη ο μεγαλύτερος τομέας της οικονομίας το 1938, και μόνο το ένα τρίτο του συνολικού εθνικού εισοδήματος προερχόταν από τη βιομηχανία. Η γεωργία εξακολουθούσε να απασχολεί το 48% του ενεργού πληθυσμού το 1936 (56% το 1921), η βιομηχανική απασχόληση είχε αυξηθεί μόνο κατά 4% κατά την περίοδο της φασιστικής διακυβέρνησης (24% το 1921 και 28% το 1936) και υπήρχε μεγαλύτερη ανάπτυξη στα παραδοσιακά παρά στις σύγχρονες βιομηχανίες. Το ποσοστό των ακαθάριστων επενδύσεων έπεσε στην πραγματικότητα υπό τον Μουσολίνι και η μετάβαση από τα καταναλωτικά στα επενδυτικά αγαθά ήταν χαμηλή σε σύγκριση με τις άλλες μιλιταριστικές οικονομίες. Οι προσπάθειες εκσυγχρονισμού της γεωργίας ήταν επίσης αναποτελεσματικές. Η αναδιανομή γης και η συγκέντρωση στα σιτηρά έγιναν εις βάρος άλλων καλλιεργειών, παράγοντας πολύ ακριβό επιδοτούμενο σιτάρι, ενώ περικόπηκαν πιο βιώσιμες και οικονομικά ανταποδοτικές προσπάθειες. Τα περισσότερα στοιχεία δείχνουν ότι η αγροτική φτώχεια και η ανασφάλεια αυξήθηκαν κάτω από τον φασισμό και οι προσπάθειές τους απέτυχαν αισθητά να δημιουργήσουν ένα σύγχρονο, ορθολογικό γεωργικό σύστημα.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η οικονομία ήταν ακόμη πολύ υπανάπτυκτη για να υποστηρίξει τις απαιτήσεις ενός σύγχρονου μιλιταριστικού καθεστώτος. Η παραγωγή πρώτων υλών ήταν πολύ μικρή και ο τελικός στρατιωτικός εξοπλισμός ήταν περιορισμένος σε ποσότητα και πολύ συχνά σε ποιότητα. Αν και τουλάχιστον το 10% του ΑΕΠ, σχεδόν το ένα τρίτο των κρατικών δαπανών, άρχισε να κατευθύνεται προς τις ένοπλες υπηρεσίες τη δεκαετία του 1930, η χώρα ήταν «θεαματικά αδύναμη». Αξίζει να σημειωθεί ότι η επένδυση στις αρχές της δεκαετίας του 1930 άφησε τις υπηρεσίες, ιδίως τον στρατό, ξεπερασμένες μέχρι το 1940. Οι δαπάνες για τις συγκρούσεις από το 1935 (όπως οι δεσμεύσεις για τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο το 1936 έως το 1939 καθώς και τον πόλεμο Ιταλίας-Αλβανίας το 1939) προκάλεσαν ελάχιστα αποθέματα για τον πολύ μεγαλύτερο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1940-1945.
Κορνέλις Μπέιλτ
μικρογραφία| Η Grote Markt (Κεντρική Αγορά) του Χάαρλεμ, περ. 1670-90, του Κορνέλις Μπέιλτ δεξιά|μικρογραφία| Χειμερινό τοπίο με πατινέρ στον πάγο Ο Κορνέλις Μπέιλτ (Cornelis Beelt, γεννημένος το 1602/1612 – πέθανε το 1664/1702), ήταν Ολλανδός τοπιογράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Βιογραφία
Σύμφωνα με το RKD, αν και παλαιότερες πηγές ισχυρίζονται ότι γεννήθηκε στο Ρότερνταμ το 1640, αυτό είναι αδύνατον, επειδή ήταν αρραβωνιασμένος στο Χάαρλεμ στις 30 Μαρτίου 1630. Αυτό τοποθετεί το έτος γέννησής του μεταξύ 1602 και 1612. Είναι άγνωστο σε ποια χρονιά έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ, αλλά καταγράφεται το 1661 ως ένας από τους 51 πιο γνωστούς ζωγράφους από το σύνολο των 72 ζωγράφων που πλήρωσαν τους 7 μαθητές τους εκείνη τη χρονιά. Είναι γνωστός για τα υπογεγραμμένα τοπία μεταξύ 1651 και 1664. Περιλαμβάνεται στη λίστα του Vincent van der Vinne με τα μέλη της συντεχνίας που γνώριζε και το όνομά του σημειώθηκε με "d" για νεκρούς πριν από το 1702 ως "cor: beelt".. Ήταν οπαδός του Βίλλεμ Χίλις Κόολ (Willem Gillisz Kool). Το τελευταίο του χρονολογημένο έργο ήταν από το 1664, επομένως απεβίωσε κάποια στιγμή μεταξύ 1664 και 1702.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ατιγιονκούρ
Το Αττιγιονκούρ (Ηντελινγκχόφεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας 2014–15
Για την περίοδο 2014–15, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πρέβεζας-Λευκάδας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στους νομούς Πρέβεζας και Λευκάδας, καθώς και τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας που ανήκουν στη δικαιοδοσία της.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Πρέβεζας-Λευκάδας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2014–15, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας είναι η εξής:
Α΄ κατηγορία
Η κορυφαία κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 16 συλλόγων σε έναν όμιλο. Μετά το τέλος της κανονικής διάρκειας, διεξάγονται αγώνες Play Off για την ανάδειξη του πρωταθλητή και Play Out για τις ομάδες που θα υποβιβαστούν στη Β΄ Κατηγορία πέραν του τελευταίου που υποβιβάζεται απ'ευθείας. Αν η διαφορά της πρώτης με τη δεύτερη ομάδα είναι από 4 βαθμούς και πάνω, δε διεξάγονται Play Off, η πρώτη της κανονικής διάρκειας ανακηρύσσεται πρωταθλήτρια.
Ο ΠΑΣ Πρέβεζα μετονομάστηκε μετά από έγκριση της ΕΠΟ σε ΠΣ Πρέβεζα και με αυτό το όνομα συμμετέχει στις διοργανώσεις.
Κανονική διάρκεια
Ο ΠΑΣ Παλιάμπελα αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα.
ΑΟΝ Τηλυκράτης 2014-Πανλευκάδιος ΑΣ-Κ 2-0
Play-off Ανάδειξης Πρωταθλητή
Συμμετέχουν οι 5 πρώτες ομάδες.Πλεονέκτημα έδρας έχει όποιος είναι ψηλότερα.Τα παιχνίδια είναι μονά και η ισοπαλία είναι υπέρ του γηπεδούχου.Οι αγώνες έγιναν στις 8 και 9 Απριλίου 2019.
ΑΟΝ Τηλυκράτης 2014-Απόλλων Πάργας 2-2
Πανλευκάδιος ΑΣ-Κ-ΠΣ Πρέβεζα 0-1
Η δεύτερη αγωνιστική έγινε στις 15 Απριλίου 2015.
ΑΟΝ Τηλυκράτης 2014-ΠΣ Πρέβεζα 0-2
ΠΑΣ Αχέρων Καναλακίου-ΠΣ Πρέβεζα 1-1
Play-out
Συμμετέχουν οι ομάδες από την 12η θέση μέχρι την 15η σε όμιλο και διπλά παιχνίδια.Ο ΑΟ Σύβρου ξεκίνησε με 7 βαθμούς,η Θύελλα Σινώπης με 6 βαθμούς,ο ΠΑΣ Σφακιώτες με 5 βαθμούς και ο ΑΟ Καρυάς με 3 βαθμούς.
Play-off ανόδου
Σε πρώτη φάση η 2η της κατάταξη της κανονικής περιόδου αντιμετωπίζει την 3η του άλλου ομίλου σε διπλούς αγώνες και οι νικητές των διπλών αυτών αναμετρήσεων αγωνίζονται μεταξύ τους, ξανά σε διπλούς αγώνες που θα κρίνουν την ομάδα που κερδίζει την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία.Οι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 28 και 29 Μαρτίου 2015 και οι επαναληπτικοί στις 5 Απριλίου 2015.
Αναγέννηση Αχερουσίας-ΑΟ Αγίου Πέτρου 4-2
ΑΟ Αγίου Πέτρου-Αναγέννηση Αχερουσίας
ΑΕΝ Σαμψούντας-ΑΟ Παλαίρου
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας.
Α΄ φάση
ΑΟ Σύβρου-ΠΑΣ Αχέρων Καναλακίου 1-0
Απόλλων Βουβοποτάμου-ΑΟ Πλαγιάς 0-1
ΑΟ Μύτικα-ΑΕΚ Αρχαγγέλου 2-1
ΠΣ Πρέβεζα-Θύελλα Σινώπης 8-1
Ένωση Πάργας-ΑΕ Πρέβεζας 0-4
ΠΑΣ Αμβρακικός Βόνιτσας-Θρίαμβος Λούρου 0-1
ΑΟ Καρυάς-Πανλευκάδιος ΑΣ-Κ 2-6
ΠΑΣ Δόξα Ωρωπού-ΑΟΝ Τηλυκράτης 2014 0-1
ΠΑΣ Μεγανησίου-ΑΟ Αγίου Πέτρου 0-1
ΠΕΑΣ Κατούνας-ΠΑΣ Σφακιώτες 1-2
ΑΟ Παλαίρου-Αετός Αγιάς 4-1
Νίκη Στεφάνης-ΕΑΣ Οδυσσέας Νυδρίου 0-2
Αναγέννηση Αχερουσίας-Απόλλων Πάργας 2-5
Κεραυνός Θεσπρωτικού-ΠΑΣ Παλιάμπελα 4-0
Χωρίς αγώνα:Ερμής Καναλίου,'''ΠΑΣΠ Λευκ. Οι Ίωνες'''
Β΄ φάση
Οι αγώνες είναι μονοί.
ΕΑΣ Οδυσσέας Νυδριού-ΠΣ Πρέβεζα 2-2 (2-2 παρ. 6-7 πεν.)
Κεραυνός Θεσπρωτικού-ΑΟ Σύβρου 1-2
Πανλευκάδιος ΑΣ-Κ-ΑΟ Πλαγιάς 3-2
ΑΟΝ Τηλυκράτης 2014-Απόλλων Πάργας
ΑΟ Παλαίρου-ΑΟ Αγίου Πέτρου 3-1
ΠΑΣ Σφακιώτες-ΑΕ Πρέβεζας 1-0
Θρίαμβος Λούρου-Ερμής Καναλίου 5-1
ΑΟ Μύτικα-ΠΑΣΠ Λευκ. οι Ίωνες 0-0 (1-0 παρ.)
Γ΄ φάση
Οι αγώνες είναι μονοί.
ΠΑΣ Σφακιώτες-ΑΟΝ Τηλυκράτης 2014 1-1 (1-1 παρ. 5-4 πεν.)
ΑΟ Παλαίρου-ΠΣ Πρέβεζα 1-2
Πανλευκάδιος ΑΣ-Κ-ΑΟ Σύβρου 3-2
Θρίαμβος Λούρου-ΑΟ Μύτικα 5-1
Δ΄ φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 21 Ιανουαρίου 2015.
Πανλευκάδιος ΑΣ-Κ-ΠΣ Πρέβεζα 1-1 (1-1 παρ. 4-3 πεν.)
Ε΄ φάση
Τελικός.Ο αγώνας έγινε στις 4 Μαρτίου 2015 στο Δημοτικό Στάδιο Πρέβεζας «Αθ. Τσουμελέκα».
Πανλευκάδιος ΑΣ-Κ-Θρίαμβος Λούρου 0-1
Σούπερ Καπ
Στο θεσμό του σούπερ καπ συμμετέχουν η εκάστοτε πρωταθλήτρια και κυπελλούχος της προηγούμενης περιόδου της Ε.Π.Σ. Πρέβεζας-Λευκάδας.Ο αγώνας έγινε στις 7 Σεπτεμβρίου 2014 στο γήπεδο του Θεσπρωτικού.
Ζοάο Νούνες (ποδοσφαιριστής, 1995)
Ο Ζοάο Ανισέτο Γκραντέλα Νούνες (João Aniceto Grandela Nunes, γενν. 19 Νοεμβρίου 1995) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός ή δεξιός πλάγιος αμυντικός για την Πούσκας Ακαντέμια.
Μπενφίκα
Γεννημένος στο Σετούμπαλ, ο Νούνες ολοκλήρωσε τη νεανική σταδιοδρομία του στη Μπενφίκα, μετά την ένταξή του στις ακαδημίες νέων του συλλόγου στην ηλικία των 9 ετών. Στις 6 Ιανουαρίου 2013, ενώ ήταν ακόμα έφηβος, έπαιξε τον πρώτο αγώνα του στη Σεγούντα Λίγα με τη Μπενφίκα Β, μπαίνοντας ως αλλαγή αργά στον αγώνα, στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Σάντα Κλάρα.
Στις 27 Μαρτίου 2014, ο Νούνες ανανέωσε το συμβόλαιο του μέχρι το 2019. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στη δεύτερη κατηγορία στις 20 Σεπτεμβρίου 2015, στην εντός έδρας νίκη με 1-0 επί της Ζιλ Βισέντε.
Λέχια Γκντάνσκ
Στις 29 Αυγούστου 2016, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τη Λέχια Γκντάνσκ της Εκστρακλάσα.
Παναθηναϊκός
Στις 23 Ιουλίου 2019, ο Παναθηναϊκός ανακοίνωσε την απόκτηση του Νούνες με τριετές συμβόλαιο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Ο Νούνες έχει εκπροσωπήσει την Εθνική Πορτογαλίας U19 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2014.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2015, εμφανίστηκε σε όλους τους αγώνες ως δεύτερος αρχηγός, καθώς η Εθνική Πορτογαλίας U20 αποκλείστηκε στην προημιτελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου U20 από τη φιναλίστ Βραζιλία.
Διακρίσεις
Μπενφίκα Νέων
Λέχια Γκντανσκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέχια Γκντανσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία
Σχολή των Συγκρούσεων
μικρογραφία|Ο κοινωνιολόγος, οικονομολόγος και φιλόσοφος Καρλ Μαρξ, εμπνευστής της Σχολής των Συγκρούσεων Στην Κοινωνιολογία, η Σχολή των Συγκρούσεων μελετά τις αναπόφευκτες συγκρούσεις που γίνονται στην κοινωνία λόγω της συνεχούς παραγωγής ανισοτήτων. Εμπνευστής της σχολής ήταν ο Γερμανός κοινωνιολόγος, οικονομολόγος και φιλόσοφος Καρλ Μαρξ.
Ρόμπιν Μπένγκτσον
Ο Ρόμπιν Μπένγκτσον (γεννήθηκε 27 Απριλίου 1990 στη Σβενλιούνγκα της Σουηδίας) είναι ένας Σουηδός τραγουδιστής, ο οποίος πήρε μέρος στο Σουηδικό Idol 2008. Εκπροσωπήσε τη Σουηδία στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2017 στο Κίεβο της Ουκρανίας, με το τραγούδι "I Can't Go On", κατακτώντας την πέμπτη θέση με 344 βαθμούς.
Καριέρα
Ο Μπένγκτσον τερμάτισε τρίτος πίσω από το νικητή Kevin Borg και τον Alice Svensson που τερμάτησε δεύτερος στο Idol 2008. Στα μέσα του 2009, υπέγραψε συμβόλαιο με την Merion Music label βγάζοντας το single "Another Lover's Gone". O Μπένγκτσον ήταν επίσης καλεσμένος στα προγράμματα Idol 2008 της Katrin Zytomierska και στο πρόγραμμα του ZTV, Sexuellt.
Το 2010, ο Ρόμπιν πήρε μέρος στο φιλανθρωπικό τραγούδι "Wake Up World" για το "Hjälp Haiti" με τον Karl Martindahl και Daniel Karlsson και επίσης εκτέλεσε το τραγούδι "Long Long Night" με το Kim Fransson (γνωστός από το τηλεοπτικό πρόγραμμα Made in Sweden). Tο 2010, ο Ρόμπιν συμμετείχε στη σουηδική/σκανδιναβική έκδοση του Wipeout, φτάνοντας στον τελικό γύρο όπου τερμάτισε δεύτερος. Έπειτα, συμμετείχε στο Melodifestivalen 2016 με το τραγούδι "Constellation Prize" όπου τερμάτισε πέμπτος.
Ιστοσελίδες
Κατηγορία:Σουηδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017
Νήσος Ντιναγκάτ
Το Νησί Ντιναγκάτ είναι ένα νησί που βρίσκεται βορειοανατολικά του Μιντανάο στις Φιλιππίνες.
Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2006, ήταν μέρος της επαρχίας Σουριγκάο ντελ Νόρτε, και σήμερα ανήκει στην επαρχία των Νήσων Ντιναγκάτ. Είναι το κύριο νησί της επαρχίας, και σχεδόν όλοι οι δήμοι της επαρχίας βρίσκονται στο νησί.
Διοικητική διαίρεση
Το νησί Ντιναγκάτ διαιρείται στους δήμους Μπασίλισα, Καγκντιανάο, Ντιναγκάτ, Λίμπτζο, Λορέτο, Σαν Χοσέ και Τουμπατζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά των Φιλιππίνων
Αλβέρτος Α΄ του Ναμύρ
O Αλβέρτος Α΄ του Ναμύρ, (απεβίωσε περί το 1101) από τον Οίκο του Ναμύρ ήταν κόμης του Ναμύρ (998 - 1101). Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Λόμμε(γκαου) και έγινε κόμης του Ναμύρ το 998.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ερμενγκάρντε των Καρολιδών, κόρη του Καρόλου δούκα της Κάτω Λωρραίνης και είχε τέκνα:
Υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με τα ακριβή ονόματα των θυγατέρων τους, επειδή εμφανίζονται δυο διαφορετικά γενεαλογικά δέντρα.
Δύο πηγές της εποχής δίνουν διαφορετικά ονόματα για τις κόρες του. Η "Γενεαλογία των απογόνων του Αγ. Αρνούλφου" αναφέρει:
Η Ζωή του Αρνούλφου επισκόπου Συεσσιώνος (γαλλ. Σουασσόν) I.3, MGH SS XV.2, p. 879 παραθέτει:
Πιστεύεται ότι η Έμμα και η Λιούτγκαρτ, οι οποίες σχετίζονται με το Λόοτς, ταυτίζονται.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ναμύρ Κατηγορία:Κόμητες του Ναμύρ