cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χοσέ ντε Ακόστα
Παναμάς
Σε ηλικία 32 ετών, ο Ακόστα έφυγε από την Ισπανία με αρκετούς άλλους Ιησουίτες το 1570, αποβιβάστηκε στην Καρταγκένα ντε Ιντίας και τελικά στο Νόμπρε ντε Ντιός και στη συνέχεια ταξίδεψε για περίπου 100 χιλιόμετρα μέσα σε τροπικό δάσος. Εντυπωσιάστηκε από το τοπίο και τα πρωτόγνωρα αξιοθέατα. Από τον Παναμά ταξίδεψε για το Περού για να συνεχίσει το ιεραποστολικό του έργο. Περίμενε ότι θα βίωνε αφόρητα έντονη ζέστη διασχίζοντας τον ισημερινό, αλλά διαπίστωσε ότι τον Μάρτιο ήταν τόσο δροσερά, ώστε γέλασε με τον Αριστοτέλη και τη φιλοσοφία του.
Περού και νόσος του Ακόστα
Κατά την άφιξή του στη Λίμα, διατάχθηκε να διασχίσει τις Άνδεις, προφανώς για να συναντήσει τον Αντιβασιλέα του Περού στο εσωτερικό. Πήγε, μαζί με δεκατέσσερις ή δεκαπέντε συντρόφους του, μέσω της ορεινής επαρχίας Χουαροτσίρι και από το ψηλό πέρασμα της Παριακάκα (πάνω από 4.300 μέτρα), όπου όλη η ομάδα υπέφερε σοβαρά από τις επιπτώσεις της αραιής ατμόσφαιρας. Ο Ακόστα περιγράφει αυτά τα βάσανα, τα οποία επρόκειτο να επαναληφθούν σε άλλες τρεις περιπτώσεις διάσχισης της Κορδιλιέρας. Ο Ακόστα ήταν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που έδωσαν λεπτομερή περιγραφή της ασθένειας του υψομέτρου και τη συνέδεσαν με «τον αέρα... τόσο λεπτό που δεν είναι ανάλογος με την ανθρώπινη αναπνοή», και μια παραλλαγή της ασθένειας του υψομέτρου αναφέρεται ως νόσος του Ακόστα. Αναφέρει επίσης μια κρίση τύφλωσης από το χιόνι και τον τρόπο με τον οποίο τον θεράπευσε μια Ινδιάνα.
Ο Ακόστα είχε φτάσει στο Περού δύο χρόνια αφότου ο Ντον Φρανσίσκο ντε Τολέδο έγινε αντιβασιλέας το 1568. Μετά τον αποκεφαλισμό του Ίνκα Τούπακ Αμαρού από τον Τολέδο, ο Αντιβασιλέας αφιέρωσε πέντε χρόνια σε μια περιοδεία σε κάθε μέρος της Αντιβασιλείας του Περού και στον εποικισμό της χώρας, στον οποίο τον βοήθησαν ο Ακόστα, ο αριστοκράτης Πόλο ντε Οντεγκάρντο και ο δικαστής Χουάν Ορτίθ ντε Ματιένθο. Ο Ακόστα συνόδευσε επίσης τον Αντιβασιλέα στο Τσάρκας και ήταν μαζί του κατά τη διάρκεια της ανεπιτυχούς εκστρατείας του κατά των άγριων Ινδιάνων Τσιριχουάνα.
Η κύρια έδρα των Ιησουιτών βρισκόταν εκείνη την εποχή στη μικρή πόλη Χούλι, κοντά στις δυτικές ακτές της λίμνης Τιτικάκα. Στην περιοχή αυτή δημιουργήθηκε ένα κολέγιο, μελετήθηκαν οι γλώσσες των ιθαγενών και, τελικά, δημιουργήθηκε ένα τυπογραφείο. Ο Ακόστα πιθανώς διέμενε στο Χούλι κατά το μεγαλύτερο μέρος της παραμονής του στο Περού. Κατά πάσα πιθανότητα, εκεί παρατήρησε τον περίφημο κομήτη του 1577, από την 1η Νοεμβρίου έως τις 8 Δεκεμβρίου, ο οποίος εκτεινόταν σαν φλογερό σύννεφο από τον ορίζοντα σχεδόν μέχρι το ζενίθ. Εκεί, επίσης, αφιέρωσε μεγάλο μέρος του χρόνου του για την προετοιμασία αρκετών επιστημονικών έργων, τα οποία αργότερα πήρε πίσω στην Ισπανία σε χειρόγραφα, συμπεριλαμβανομένων των δύο πρώτων βιβλίων της Φυσικής Ιστορίας των Ινδιών. Στο Χούλι, ο πατέρας Ακόστα έλαβε πληροφορίες σχετικά με τον ποταμό Αμαζόνιο από έναν αδελφό του, ο οποίος είχε συμμετάσχει παλαιότερα στην περίφημη πειρατική κρουαζιέρα του Λόπε ντε Αγκίρε.
Προς το τέλος της αντιβασιλείας του Τολέδο, ο πατέρας Ακόστα φαίνεται ότι μετακόμισε από το εσωτερικό του Περού στη Λίμα. Εδώ αναφέρει ότι επέβλεπε τη χύτευση μιας μεγάλης καμπάνας, για την οποία υπήρχε δυσκολία στην εξεύρεση καυσίμων για τον κλίβανο, γεγονός που καθιστούσε αναγκαία την κοπή μεγάλων δέντρων στην κοιλάδα του ποταμού Ρίμακ. Ο Αντιβασιλέας Τολέδο ήταν ουσιαστικά ο ιδρυτής του Πανεπιστημίου του Αγίου Μάρκου στη Λίμα, όπου ο Ακόστα κατέλαβε την έδρα της θεολογίας. Εκεί μπόρεσε και πάλι να επιδείξει τις ικανότητές του ως φημισμένος ρήτορας.
Το 1571 ο Χοσέ πήγε στο Κούσκο ως επισκέπτης του νεοϊδρυθέντος κολλεγίου των Ιησουιτών. Επέστρεψε στη Λίμα τρία χρόνια αργότερα για να καταλάβει και πάλι την έδρα της θεολογίας και εξελέγη διοικητής της επαρχίας το 1576.
Το 1579 ο σερ Φράνσις Ντρέικ βρισκόταν στις ακτές και ο αντιβασιλέας έστειλε στόλο υπό τον Πέντρο Σαρμιέντο ντε Γκαμπόα, εν μέρει για να κυνηγήσει τον Άγγλο πειρατή και εν μέρει για να εξερευνήσει και να ερευνήσει τον Πορθμό του Μαγγελάνου. Ο Ακόστα συνομίλησε με τον κυβερνήτη του στόλου του Σαρμιέντο και του επετράπη να επιθεωρήσει τον χάρτη του, αποκτώντας έτσι πολλές υδρογραφικές πληροφορίες και λεπτομέρειες σχετικά με τις παλίρροιες στα στενά. Συνομίλησε επίσης με τον νέο Αντιβασιλέα Ντον Μαρτίν Χενρίκεθ για το ίδιο θέμα.
Ο Ακόστα ίδρυσε ορισμένα κολέγια, μεταξύ των οποίων αυτά της Αρεκίπα, του Ποτόσι, της Τσουκισάκα, του Παναμά και της Λα Πας, αλλά συνάντησε σημαντικές αντιδράσεις από τον Αντιβασιλέα Τολέδο. Τα επίσημα καθήκοντά του τον υποχρέωσαν να ερευνήσει προσωπικά μια πολύ εκτεταμένη περιοχή, έτσι ώστε να αποκτήσει πρακτική γνώση της τεράστιας επαρχίας και των ιθαγενών κατοίκων της. Στη σύνοδο της Τρίτης Συνόδου της Λίμα το 1582, ο πατέρας Ακόστα διαδραμάτισε πολύ σημαντικό ρόλο και ήταν ο ιστορικός της. Κατά την τελευταία συνεδρίασή της στις 18 Οκτωβρίου 1583 εκφώνησε έναν εύγλωττο και καταρτισμένο λόγο.
Μεξικό
Λίγο μετά την Τρίτη Σύνοδο της Λίμα, επιβιβάστηκε με όλα τα χειρόγραφά του, τους λογοτεχνικούς κόπους δεκαπέντε ετών, και ξεκίνησε το ταξίδι του στο Μεξικό. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ήταν ένας οξυδερκής παρατηρητής της φύσης και αναζητητής της γνώσης. Έμαθε από έναν εμπειρογνώμονα Πορτογάλο πιλότο ότι υπήρχαν τέσσερα συχνά επισκέψιμα λιμάνια χωρίς διακύμανση της μαγνητικής πυξίδας στη γη και ότι ένα από αυτά ήταν το νησί Κόρβο στις Αζόρες. Ο Ακόστα αποβιβάστηκε στο λιμάνι του Ουατούλκο, στο δυτικό άκρο του κόλπου Τεχουαντεπέκ, στην επαρχία Οαχάκα, και στη συνέχεια ταξίδεψε από ξηράς στην Πόλη του Μεξικού, όπου διέμεινε το 1586. Είχε ευκαιρίες τις οποίες εκμεταλλεύτηκε επιμελώς για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με τον πολιτισμό και τη θρησκεία των Αζτέκων και τα φυσικά προϊόντα της χώρας αυτής. Ο κύριος πληροφοριοδότης του όσον αφορά τις τελετές και τις γιορτές των Μεξικανών ήταν ο αδελφός και πρεσβύτερος Χουάν ντε Τομπάρ. Για πληροφορίες σχετικά με το Μεξικό, ο Ακόστα ακολούθησε το Relación del origen de los indios que habitan esta Nueva España según sus historias, μια πιθανή περίληψη του Historia de las Indias de Nueva España e islas de Tierrame του Φράι Ντιέγκο Ντουράν μέρος από μια ανώνυμη ιστορία των Ναχουάτλ του Μεξικού-Τενοχτιτλάν, γνωστή ως Crónica X.
Επιστροφή στην Ισπανία
Ο Ακόστα είχε κληθεί στην Ισπανία από τον βασιλιά το 1585, πριν από την κράτησή του στο Μεξικό, προκειμένου να συζητήσει εναντίον των σχεδίων του Αλόνθο Σάντσεθ να ξεκινήσει εισβολή στην Κίνα. Απέπλευσε στην πατρίδα του στην Ισπανία με τον στόλο του 1587, ο οποίος περιείχε ένα πολύτιμο φορτίο, μεταξύ των οποίων δώδεκα σεντούκια με χρυσό βάρους 100 λιβρών (45 kg) το καθένα, 11.000.000 ασημένια νομίσματα και δύο σεντούκια με σμαράγδια βάρους 100 λιβρών το καθένα, εκτός από φορτία με τζίντζερ, σαρσαπαρίγια, ξύλο Βραζιλίας και δέρματα ζώων. Στην Ισπανία κατέλαβε την έδρα της θεολογίας στο ρωμαϊκό κολλέγιο το 1594, επικεφαλής του κολλεγίου των Ιησουιτών στο Βαγιαδολίδ, καθώς και άλλες σημαντικές θέσεις. Όταν πέθανε στο 60ό έτος της ηλικίας του, ήταν πρύτανης του κολεγίου της Σαλαμάνκα.
Έργα
δεξιά|μικρογραφία|Εξώφυλλο του Historia natural y moral Εκτός από τη δημοσίευση των πρακτικών των επαρχιακών συνόδων του 1567 και του 1583, καθώς και αρκετών έργων αποκλειστικά θεολογικής σημασίας, ο Ακόστα είναι περισσότερο γνωστός ως ο συγγραφέας των De Natura Novi Orbis, De promulgatione Evangelii apud Barbaros, sive De Procuranda Indorum salute και κυρίως της Historia natural y moral de las Indias. Τα δύο πρώτα δημοσιεύτηκαν στη Σαλαμάνκα το 1588, το τελευταίο στη Σεβίλλη το 1590, και σύντομα μετά τη δημοσίευσή του μεταφράστηκε σε διάφορες γλώσσες. Κυρίως η Historia natural y moral είναι αυτή που έχει εδραιώσει τη φήμη του Ακόστα, καθώς πρόκειται για μια από τις πρώτες λεπτομερείς και ρεαλιστικές περιγραφές του Νέου Κόσμου. Σε μια μορφή πιο συνοπτική από εκείνη που χρησιμοποιούσαν οι προκάτοχοί του, ο Φρανσίσκο Λόπεθ ντε Γκόμαρα και ο Οβιέντο, πραγματεύτηκε τη φυσική και φιλοσοφική ιστορία του Νέου Κόσμου από μια ευρύτερη οπτική γωνία. Σε αυτό, περισσότερο από έναν αιώνα προτού άλλοι Ευρωπαίοι μάθουν για τον Βερίγγειο Πορθμό, ο Ακόστα υπέθεσε ότι οι αυτόχθονες λαοί της Λατινικής Αμερικής είχαν μεταναστεύσει από την Ασία. Τους χώρισε επίσης σε τρεις κατηγορίες βαρβάρων. Το Historia περιέγραψε επίσης τα έθιμα και την ιστορία των Ίνκας και των Αζτέκων, καθώς και άλλες πληροφορίες όπως ανέμους και παλίρροιες, λίμνες, ποτάμια, φυτά, ζώα και ορυκτές πηγές στον Νέο Κόσμο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιησουίτες Κατηγορία:Ισπανοί επιστήμονες
NGC 3201
Το NGC 3201 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Ιστία. Το ανακάλυψε ο αστρονόμος Τζέιμς Ντάνλοπ (James Dunlop) στις 28 Μαΐου 1826 και το κατέγραψε το επόμενο έτος στον κατάλογό του.
Η συγκέντρωση αστέρων στην κεντρική περιοχή του είναι ιδιαίτερα χαμηλή και η ακτινική ταχύτητα ασυνήθιστα υψηλή: 490 km/s, μεγαλύτερη από οποιοδήποτε άλλο γνωστό σμήνος. Παρόλο που είναι υψηλή, δεν ξεπερνά την ταχύτητα διαφυγής του Γαλαξία μας. Απέχει περίπου 16.300 έτη φωτός από την Γη και εκτιμάται πως έχει 254.000 φορές την μάζα του Ήλιου. This cluster is about 10.24 billion years old.
Βάσει των στοιχείων που είναι γνωστά (μέχρι το 2010), μόνον το NGC 3201 και το Μεσιέ 4 έχουν ξεκάθαρα ανομοιογενείς αστρικούς πληθυσμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
3201 Κατηγορία:Ιστία (αστερισμός) Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη
Ναυμαχία στο Βόρειο Ακρωτήριο
Η Ναυμαχία του Βορείου Ακρωτηρίου ήταν ναυμαχία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που έλαβε χώρα στις 26 Δεκεμβρίου 1943, στα ανοικτά του Βορείου Ακρωτηρίου της Νορβηγίας και στο πλαίσιο των πολεμικών επιχειρήσεων στην Αρκτική. Το γερμανικό θωρηκτό Scharnhorst, λαμβάνοντας μέρος σε μια επιχείρηση επίθεσης στις αρκτικές νηοπομπές πολεμικού υλικού που στέλνονταν από τους δυτικούς Συμμάχους προς την Σοβιετική Ένωση, ναυμάχησε και τελικά βυθίστηκε από το θωρηκτό HMS Duke of York του Βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού. Στην ναυμαχία πήραν μέρος επίσης καταδρομικά και αντιτορπιλικά, συμπεριλαμβανομένου του αντιτορπιλικού HNoMS Stord του εξόριστου Βασιλικού Νορβηγικού Ναυτικού.
Η ναυμαχία ήταν η τελευταία μεταξύ μεγάλων πολεμικών πλοίων της Βρετανίας και της Γερμανίας. Ήταν επίσης η προτελευταία μάχη μεταξύ πολεμικών πλοίων στην ιστορία, με τελευταία τη ναυμαχία του στενού Σουριγκάο τον Οκτώβριο του 1944
Θεωρείται επίσης σαν μια ναυτική αποτυχία του Χίτλερ που σφράγισε τη μοίρα των πλοίων επιφανείας της Γερμανίας. Μπορεί να θεωρηθεί σαν συνέχεια της Ναυμαχίας στη Θάλασσα του Μπάρεντς αφού είχε το ίδιο αντικείμενο και κατέληξε στο ίδιο αποτέλεσμα με βάση την ίδια χιτλερική στρατηγική.
Το Γερμανικό Πολεμικό Ναυτικό στα μέσα του 1943
Μετά την παταγώδη αποτυχία της ναυμαχίας της Θάλασσα Μπάρεντς στις 31 Δεκεμβρίου 1942, όταν δύο βαριά γερμανικά σκάφη έχασαν μέσα από τα χέρια τους τη μοναδική ευκαιρία να αποδεκατίσουν την απροστάτευτη νηοπομπή JW-51B, το Kriegsmarine επικέντρωσε την προσοχή του στην καταστροφή της επόμενης αρκτικής νηοπομπής προς τη Σοβιετική Ένωση, προκειμένου το ίδιο να δικαιολογήσει την ύπαρξή του, αλλά και να αποφύγει την αυτοκαταστροφή του από τον ωρυόμενο Χίτλερ, ο οποίος απειλούσε να μετατρέψει τα θωρηκτά του σε παλιοσίδερα και να μεταφέρει τα βαριά πυροβόλα τους στην παράκτια άμυνα. Μία από τις συνέπειες εκείνης της αποτυχίας ήταν και η παραίτηση του Μέγα Ναυάρχου Έριχ Ρέντερ (Erich Raeder) από την ηγεσία του Γερμανικού Ναυτικού και την αντικατάστασή του από τον ομοιόβαθμό του Καρλ Ντένιτς (Karl Doenitz), στις 30 Ιανουαρίου 1943. Ο Ντένιτς, αν και φανατικός υποστηρικτής του υποβρυχιακού πολέμου και ένθερμος πολέμιος των σκαφών επιφανείας, έσπευσε να μεταπείσει τον Χίτλερ. Ο τελευταίος δέχθηκε διστακτικά, θέτοντας όμως στον Ντένιτς ένα σκληρό τελεσίγραφο: «Περιμένω αποτελέσματα εντός έξι μηνών».
Επιχείρηση «Ανατολικό Μέτωπο» (Ostfront)
Για ολόκληρη την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1943 καμία νηοπομπή δεν διέσχισε τον Αρκτικό Ωκεανό. Οι Βρετανοί έχοντας υποστεί βαριές απώλειες κατά το προηγούμενο έτος είχαν διακόψει τις αποστολές νηοπομπών προς τη Ρωσία κατά τη διάρκεια των θερινών μηνών, προτιμώντας πλέον τη μυστικότητα του σκοτεινού αρκτικού χειμώνα που τους προφύλασσε από τα ενοχλητικά γερμανικά βλέμματα. Με τα περισσότερα γερμανικά θωρηκτά ακινητοποιημένα στα ναυπηγεία για επισκευές, τα μόνα αξιόμαχα πλοία που είχαν απομείνει στις γερμανικές βάσεις της Νορβηγίας ήταν εκείνα της Βόρειας Ομάδας Μάχης, αποτελούμενη από το βαρύ καταδρομικό μάχης Σάρνχορστ (Scharnhorst) και πέντε αντιτορπιλικά του 4ου Στολίσκου. Η διοίκησή της είχε ανατεθεί στον υποναύαρχο Έριχ Μπάϋ (Erich Bey), έναν έμπειρο διοικητή, παρασημοφορημένο με τον Σταυρό των Ιπποτών. Έχοντας πλήρη συναίσθηση των ευθυνών της νέας του διοίκησης σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο, παρέδωσε στον Ντένιτς μία αναφορά με τις αδυναμίες του στόλου στη Νορβηγία, προβάλλοντας τρία σημεία ζωτικής σημασίας σε περίπτωση που μία έξοδος του Σάρνχορστ κρινόταν αναγκαία:
Η αναφορά του Μπάϋ ωστόσο, πέρασε απαρατήρητη. Ο Ντένιτς ήταν αποφασισμένος να προβεί σε μία κίνηση για να μην θιγεί το γόητρό του. Με την έλευση του χειμώνα το βρετανικό ναυτικό είχε αρχίσει τις αποστολές πολεμικού υλικού στη Ρωσία, ενώ οι γερμανικές στρατιές στο ανατολικό μέτωπο πιέζονταν σκληρά. Η καταστροφή αυτών των εφοδίων θα χάριζε μία ανακούφιση στο γερμανικό στρατό και μία νίκη στο γερμανικό ναυτικό την οποία χρειαζόταν απελπισμένα για να αποφύγει την ατίμωση και την αυτοκαταστροφή του. Παρά τους προφανείς κινδύνους, ο Ντένιτς, στις 19 Δεκεμβρίου, έλαβε την απρόθυμη συγκατάθεση του Χίτλερ για μία έξοδο της Βόρειας Ομάδας Μάχης εναντίον της επόμενης βρετανικής νηοπομπής. Η επιχείρηση έλαβε την κωδική ονομασία «Ανατολικό Μέτωπο» (Ostfront). Την επόμενη ημέρα, (20 Δεκεμβρίου), το Γερμανικό Επιτελείο Ναυτικού πληροφορήθηκε από τη Λουφτβάφε τον απόπλου της αρκτικής νηοπομπής JW-55B, από τη δυτική ακτή της Σκωτίας με προορισμό το Μουρμάνσκ της Σοβιετικής Ένωσης. Την ίδια ημέρα ο Μπάϋ δήλωσε εγγράφως στον Ντένιτς την εκτίμησή του για την έξοδο του στόλου: «Φοβάμαι πως οποιαδήποτε πιθανότητα επιτυχίας θα πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στην τύχη ή κάποιο σοβαρό σφάλμα του αντιπάλου».
Το βρετανικό σχέδιο μάχης
Οι Βρετανοί γνωρίζοντας ότι ο γερμανικός στόλος στη Νορβηγία είχε περιοριστεί πλέον μόνο στο Σάρνχορστ και μερικά αντιτορπιλικά, ένιωθαν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν και τον τελευταίο αυτό κίνδυνο μόλις παρουσιαζόταν η ευκαιρία. Ήταν ένα καθήκον το οποίο θα ανελάμβανε ο ίδιος ο διοικητής του Βρετανικού Μητροπολιτικού Στόλου, ο 55χρονος ναύαρχος Σερ Μπρους Φρέιζερ (Sir Bruce Fraser). Έχοντας υιοθετήσει μία στρατηγική επιθετικότερη από εκείνη των προκατόχων του, ο Φρέιζερ είχε ενισχύσει τις δυνάμεις προστασίας των αρκτικών νηοπομπών και αναζητούσε την ευκαιρία να προκαλέσει τον γερμανικό στόλο σε ανοικτή ναυμαχία. Παρότι κόντευε να εξαντλήσει την ιεραρχία του Βρετανικού Ναυτικού, ούτε μία φορά δεν του είχε δοθεί η ευκαιρία να επισφραγίσει τις ικανότητές του με τις δάφνες μίας προσωπικής επιτυχίας που θα συνόδευε πάντα το όνομά του. Ως εκ τούτου, η βύθιση του τελευταίου αξιόμαχου γερμανικού σκάφους αντιπροσώπευε για εκείνον την ευκαιρία να επιτύχει αυτή την προσωπική νίκη.
Έχοντας την πεποίθηση ότι το γερμανικό ναυτικό, μετά από αδράνεια ενός έτους, θα σχεδίαζε μία επιθετική επιχείρηση στον Αρκτικό Ωκεανό, είχε προετοιμάσει ένα σχέδιο μάχης κατά του Σάρνχορστ, χρησιμοποιώντας σαν δόλωμα τη νηοπομπή JW-55Β, η οποία θα βρισκόταν μονίμως κάτω από την άγρυπνη επιτήρηση του στόλου του.
«Θωρηκτό» για τους Γερμανούς, ή «καταδρομικό μάχης» για τους Βρετανούς, το Σάρνχορστ ουσιαστικά αποτελούσε τη «χρυσή τομή» ανάμεσα στα δύο, συνδυάζοντας τα πυροβόλα και τη θωράκιση ενός θωρηκτού με την ταχύτητα ενός καταδρομικού. Όντας ταχύτερο από οποιοδήποτε βρετανικό πλοίο και με εμβέλεια πυρός 45 χλμ, σε μία ναυμαχία κάτω από συνθήκες έντονης θαλασσοταραχής θα είχε τη δυνατότητα να πλησιάσει γρήγορα τη νηοπομπή, να ανοίξει πυρ από μεγάλη απόσταση και να εμπλέκεται ή να απεμπλέκεται από τη μάχη κατά την κρίση του. Βασικός αντικειμενικός σκοπός λοιπόν, του Φρέιζερ ήταν πρώτα να του στερήσει το πλεονέκτημα της ταχύτητας, πλήττοντάς το με τορπίλες από τα μικρότερα σκάφη και κατόπιν να εμπλακεί μαζί του, όπου τα βαρύτερα πυροβόλα των 14 in του θωρηκτού HMS Duke of York θα του χάριζαν το πλεονέκτημα.
Για την τακτική εφαρμογή του σχεδίου του, ο Φρέιζερ είχε διαιρέσει τον στόλο του σε δύο δυνάμεις. Η «Δύναμη 1», αποτελούμενη από τα καταδρομικά HMS Belfast, Sheffield και Norfolk, υπό τη διοίκηση του αντιναυάρχου Ρόμπερτ Μπάρνετ (Rοbert Burnett), θα παρέπλεε σε μία παράλληλη πορεία με τη νηοπομπή, καλύπτοντας το νότιο πλευρό της, δηλαδή την πιθανότερη κατεύθυνση από όπου θα εκδηλωνόταν μία γερμανική επίθεση. Η «Δύναμη 2», αποτελούμενη από τη ναυαρχίδα του Φρέιζερ, το θωρηκτό Duke of York, το καταδρομικό Jamaica και τα αντιτορπιλικά Saumarez, Savage, Scorpion και Sword, θα παρείχε τη βαριά κάλυψη της νηοπομπής, η οποία θα παραμόνευε περίπου 250 χλμ μακρύτερα από τη «Δύναμη 1» και θα είχε τον κύριο ρόλο στη βύθιση του Σάρνχορστ. Οι δύο δυνάμεις θα συνέκλιναν στην περιοχή της Θάλασσας Μπάρεντς, ανατολικότερα της Νήσου των Άρκτων, που αποτελούσε την περιοχή υψηλού κινδύνου των νηοπομπών. Μόλις τα σκάφη της «Δύναμης 1» αντιλαμβάνονταν την παρουσία του γερμανικού καταδρομικού θα διενεργούσαν την πρώτη κρούση με τις τορπίλες τους και ταυτόχρονα θα καλούσαν τη «Δύναμη 2» να σπεύσει στο σημείο για να καταφέρει τα βαριά πλήγματα.
Η μάχη
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 25ης Δεκεμβρίου, καθώς το Scharnhoprst απέπλεε υπό τη συνοδεία των αντιτορπιλικών Ζ 29, Ζ 30, Ζ 33, Ζ 34 και Ζ 38, ο Ντένιτς διεμήνυσε στον Μπάϋ τις τελευταίες οδηγίες του για την εκτέλεση της επιχείρησης: «''Εκμεταλλευθείτε τα τακτικά πλεονεκτήματα με επιδεξιότητα και τόλμη. Η μάχη να διακοπεί μόνο εφόσον έχει επιτευχθεί πλήρης επιτυχία. Η ισχύς πυρός του Scharnhorst είναι ζωτικής σημασίας. Διακόψατε τη συμπλοκή κατά την κρίση σας, και χωρίς άλλη προειδοποίηση, εάν αντιμετωπίσετε βαριές μονάδες''».
Παρά τα πομπώδη λόγια, ουσιαστικά, η κατάσταση επέστρεφε και πάλι στην παλαιά πολιτική της «αποφυγής περιττών κινδύνων» του Χίτλερ, την οποία υιοθετούσε τώρα με διπλωματική τέχνη ο Ντένιτς, έχοντας φροντίσει να καλύψει τον εαυτό του ανεξάρτητα από την έκβαση της μάχης: ναι μεν απαιτούσε ολοκληρωτική νίκη, αλλά ταυτόχρονα απαγόρευε στον Μπάϋ να εμπλακεί με βαριές μονάδες. Όπως αρκετοί άλλοι άτυχοι συνάδελφοι του στο παρελθόν, έτσι και αυτός, έπλεε τώρα προς το πεδίο της μάχης με το ένα χέρι δεμένο πίσω από την πλάτη.
Οι πρώτες πρωινές ώρες της 26ης Δεκεμβρίου ξημέρωσαν με μία θύελλα η οποία άγγιζε τα οκτώ μποφόρ και την ορατότητα να περιορίζεται στα 1.600 m, καθώς τα κύματα της βροχής εναλλάσσονταν με κύματα χιονόπτωσης. Το Scharnhorst, υπό τη συνοδεία των αντιτορπιλικών του και αγνοώντας την ύπαρξη των δύο ισχυρών βρετανικών δυνάμεων, κατευθυνόταν βορειοανατολικά προς αναζήτηση της νηοπομπής. Ο Γερμανός διοικητής υπολόγιζε να συναντήσει τη νηοπομπή μεταξύ 11.00-13.00, όταν το αμυδρό λυκόφως που επικρατούσε θα του έδινε πλεονέκτημα στον εντοπισμό και τη σκόπευση. Περί τις 07.30, προκειμένου να διευρύνει την περιοχή έρευνας, διέταξε τα αντιτορπιλικά του να ερευνήσουν προς νότο, ενώ εκείνος διατήρησε την αρχική πορεία του.
Οι υπολογισμοί και η πορεία έρευνάς του ήταν σωστά, αλλά ο Μπέρνετ είχε ευφυώς παρεμβάλει τη δύναμή του μεταξύ του Scharnhorst και της νηοπομπής. Η μεγαλύτερη εμβέλεια των βρετανικών ραντάρ έδωσε το πλεονέκτημα στα βρετανικά καταδρομικά και στις 08.35 το Belfast εντόπισε το στίγμα ενός μεγάλου σκάφους σε απόσταση 35 χλμ στα νότια να τον πλησιάζει. Όταν η απόσταση μειώθηκε στα 13 χλμ, τα τρία καταδρομικά αναπτύχθηκαν κατά μέτωπο και στις 09.30 το Norfolk, το βαρύτερο από τα τρία, άνοιξε πρώτο πυρ με καταπληκτική ευστοχία. Μία από τις οβίδες των 8 in της δεύτερης ομοβροντίας του κατέστρεψε ολοκληρωτικά το πρωτεύον ραντάρ του Scharnhorst -το κυριότερο μέσο σκόπευσης των πυροβόλων- αφήνοντας το πλοίο να βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στα οπτικά μέσα «τυφλής σκόπευσης», δηλαδή στοχεύοντας τις λάμψεις των αντίπαλων πυροβόλων. Εκείνη η βολή του Norfolk θα έκρινε την έκβαση της μάχης σε μεγάλο βαθμό -σε έναν τομέα 180 μοιρών στο μέτωπό του, το Scharnhorst ήταν κυριολεκτικά τυφλό. Χωρίς την προστασία των καταδρομικών του τη στιγμή που τα χρειαζόταν, ο Μπάϋ είχε αιφνιδιαστεί από την ασπίδα των βρετανικών καταδρομικών στην προσπάθειά του να προσεγγίσει τη νηοπομπή. Ωστόσο, διατηρούσε ακόμη αρκετά πλεονεκτήματα και κυρίως την ταχύτητά του. Ανακαλώντας τα αντιτορπιλικά να ενωθούν μαζί του, άφησε πίσω του ένα πυκνό προπέτασμα καπνού για να καλύψει την υποχώρησή του και αγγίζοντας τη μέγιστη ταχύτητά των 30 κόμβων έστρεψε νότια, υποκρινόμενο ότι τρεπόταν σε φυγή. Υπολόγιζε ότι με αυτό το τέχνασμα θα παρέσυρε τα εχθρικά σκάφη σε καταδίωξη και όταν θα βρισκόταν σε απόσταση ασφαλείας από τους διώκτες του θα έστρεφε πάλι βόρεια, διαγράφοντας ένα ημικύκλιο για να επιχειρήσει δεύτερη επίθεση κατά της νηοπομπής.
Το Scharnhorst βεβαίως, πλεονεκτούσε των βρετανικών καταδρομικών στην ταχύτητα κατά 6 κόμβους, αλλά δεν μπορούσε να ξεφύγει και από την εμβέλεια των ραντάρ τους. Στις 10.35, όταν το ίχνος του γερμανικού σκάφους βρισκόταν στην οριακή απόσταση των 35 χλμ και ήταν έτοιμο να χαθεί από τις βρετανικές οθόνες, το Belfast είδε το ασθενές στίγμα του να μεταβάλλει πορεία, στρεφόμενο βόρεια. Ο Μπέρνετ έστρεψε κι αυτός βορειοανατολικά για να παρεμβάλλει και πάλι τη δύναμή του ανάμεσα στην JW-55B και το Scharnhorst, κλείνοντάς του τον δρόμο.
Στις 11.00 ο Μπάϋ έλαβε μία ασαφή αναφορά της Luftwaffe για την παρουσία πέντε σκαφών σε απόσταση 270 χλμ. βορειοδυτικά Βορείου Ακρωτηρίου. Το σήμα δεν διευκρίνιζε την ταυτότητα των πλοίων, αλλά ο Γερμανός ναύαρχος υποπτεύθηκε αμέσως την ύπαρξη μίας βρετανικής Ομάδας Μάχης με ένα βαρύ σκάφος και τη συνοδεία του. Τώρα ήταν σαφές ότι υστερούσε δραματικά των αντιπάλων του σε αριθμούς και ισχύ πυρός. Όσο για τα αντιτορπιλικά του, αυτά παρότι κινούνταν στο μέγιστο της ταχύτητάς τους, αδυνατούσαν να αντεπεξέλθουν στις συνθήκες της σφοδρής θαλασσοταραχής και ο Μπάϋ γρήγορα συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να προλάβουν να ενωθούν μαζί του μέχρι τη στιγμή της επόμενης συμπλοκής. Οποιαδήποτε κίνηση θα έπρεπε να βασιστεί αποκλειστικά και μόνο στη δράση του Scharnhorst. Αναλογιζόμενος τα δεδομένα, πήρε τη σκληρή απόφαση να τηρήσει το αρχικό σχέδιο: η δεύτερη εχθρική Ομάδα Μάχης βρισκόταν ακόμα μακρυά για να αποτελέσει άμεσο κίνδυνο, οπότε είχε τον χρόνο με το μέρος του για να διακινδυνεύσει μία δεύτερη προσέγγιση της νηοπομπής, χωρίς την κάλυψη των αντιτορπιλικών του.
Με τα Norfolk και Sheffield ανίκανα πλέον να λάβουν μέρος στον αγώνα ταχύτητας καταδίωξης του Scharnhorst, ο Μπέρνετ είχε απομείνει μόνος με το Belfast, να το παρακολουθεί να απομακρύνεται στα νοτιοανατολικά, μεταβιβάζοντας κάθε 15 λεπτά τις πληροφορίες του στον Φραίηζερ, ο οποίος πλησίαζε ολοταχώς από δυτικά για να αποκόψει την οδό υποχώρησης του προς τη Νορβηγία.
Στις 16.48 το Duke of York είχε μειώσει την απόσταση που τον χώριζε από τον Μπέρνετ και σε απόσταση 12 χλμ εντόπισε με τα κιάλια του τη στενόμακρη επιθετική σιλουέτα του Scharnhorst, με την πλώρη του κάτασπρη από τον πάγο, να γλιστράει πάνω στα σκοτεινά κύματα με ένα αξεπέραστο μεγαλείο που άφησε τους πάντες εκστατικούς: «…Σαν ένα τεράστιο ασημένιο φάντασμα που ερχόταν καταπάνω σου!», όπως την περιέγραψε ένας αξιωματικός από τη γέφυρα του θωρηκτού.
Το Scharnhorst παγιδευμένο ανάμεσα σε δύο βρετανικές δυνάμεις, ετοιμάστηκε για την τελευταία του μάχη. Διαθέτοντας το πλεονέκτημα της ταχύτητας, κατάφερε να αυξήσει την απόσταση που τον χώριζε από τα βρετανικά σκάφη, ανοίγοντας πυρ εναντίον τους. Το Duke of York ανταπέδωσε, βάλλοντας στο μέγιστο της εμβέλειας των πυροβόλων του, προκειμένου να έχει μία ευκαιρία να πλήξει τον απομακρυσμένο αντίπαλο. Ωστόσο, τα βαρύτερα πυροβόλα του, σε συνδυασμό με την ακρίβεια του ραντάρ του, τού χάριζαν την υπεροχή. Οι χειριστές του Duke of York διέκριναν ολοκάθαρα στις οθόνες τους τούς πίδακες νερού που σήκωναν οι άστοχες βολές δίπλα στο Scharnhorst, δίνοντας αμέσως τις ανάλογες οδηγίες για τη διόρθωση της επόμενης βολής. Το γερμανικό καταδρομικό σημείωσε δύο επιτυχή πλήγματα κατά της ναυαρχίδας του Φραίηζερ, αλλά στις 18.20 το τελευταίο τού κατάφερε δύο μοιραία πλήγματα, καταστρέφοντας αρχικά τον πύργο «Α» και στη συνέχεια το Νο 1 λεβητοστάσιο. Η ταχύτητά του έπεσε απότομα στους 22 κόμβους –ήταν η ευκαιρία που αναζητούσε ο Φραίηζερ για να βάλει στη μάχη τα αντιτορπιλικά του.
Τα βρετανικά σκάφη πλησίασαν το Scharnhorst, και από απόσταση μικρότερη των 2 χλμ, εξαπέλυσαν 24 τορπίλες σε «άνοιγμα βεντάλιας». Στις 18.50 πέντε εκρήξεις συντάραξαν το καταδρομικό από την πλώρη μέχρι την πρύμνη, αφήνοντάς το πρακτικά ακίνητο. Το Duke of York μαζί με τρία καταδρομικά και οκτώ αντιτορπιλικά κύκλωσαν το πληγωμένο και ακινητοποιημένο σκάφος και, μετά από αλλεπάλληλα πλήγματα τορπιλών και βαρέων οβίδων, η ναυμαχία κατέληξε σε έναν διαγωνισμό σκοποβολής. Ο πύργος «B» είχε πια σιωπήσει από έλλειψη πυρομαχικών και από τα δευτερεύοντα πυροβόλα μόνο τα μισά λειτουργούσαν, βάλλοντας κατά των αντιτορπιλικών. Ο πύργος «C» ήταν ο μόνος ο οποίος ανταπέδιδε πυρά προς το Duke of York. Στις 19.00 ο κυβερνήτης του Scharnhorst, πλοίαρχος Φριτς Χίντσε (Fritz Hintze) έστειλε στο αρχηγείο το τελευταίο του μήνυμα «''Μαχόμεθα μέχρι την τελευταία οβίδα. Ζήτω ο Φύρερ!''». Λίγα λεπτά αργότερα ακολούθησε και η τελευταία ανακοίνωση του προς τους άνδρες του: «Σφίγγω το χέρι όλων σας για τελευταία φορά». Οι αντίστοιχες τελευταίες λακωνικές διαταγές του Φραίηζερ προς τα σκάφη του, αποδίδουν γλαφυρά την κατάσταση της μονόπλευρης πλέον, μάχης: «''Εκκενώστε την περιοχή του στόχου. Θα παραμείνουν μόνο τα αντιτορπιλικά... Αποτελειώστε το με τορπίλες!''».
Συνέπειες και αντίκτυπος
250px|thumb|Γερμανοί αιχμάλωτοι αποβιβάζονται στο Σκάπα Φλόου στις [[2 Ιανουαρίου 1944]] Αγνοώντας τις δικές του ευθύνες για την τραγωδία, ο ναύαρχος Ντένιτς απέδωσε την ήττα στη συντριπτική υπεροχή του βρετανικού ραντάρ. Ο Χίτλερ, έχοντας εγκαταλείψει από καιρό κάθε ελπίδα νίκης από τον στόλο του επιφανείας, αντιμετώπισε το γεγονός φιλοσοφικά: αν τα εχθρικά ραντάρ ήταν τόσο καλά, τότε το Σάρνχορστ ήταν σαν έναν τυφλό που μάχεται εναντίον ενός πρωταθλητή της πυγμαχίας. Αμφότεροι βέβαια δεν παρέλειψαν να κατακρίνουν τον άτυχο υποναύαρχο Έριχ Μπάϋ για την έλλειψη επιθετικότητας: «Το θωρηκτό μας τράπηκε σε φυγή ενώπιον εχθρικών καταδρομικών, παρότι ήταν ανώτερο σε ισχύ πυρός και θωράκιση από εκείνα», είπε ο Ντένιτς, χωρίς, βέβαια, να αναφερθεί στις αντιφατικές διαταγές που του είχε δώσει.
Η μόνη πράξη αναγνώρισης της αξίας εκείνων των ανδρών, προήλθε από τον θαυμασμό των αντιπάλων τους, το ίδιο εκείνο απόγευμα της 26ης Δεκεμβρίου. Ο Φρέιζερ, επιστρέφοντας στην Αγγλία, απευθύνθηκε στο πλήρωμά του Duke of York, παρουσία και των 36 Γερμανών επιζώντων: «Κύριοι, ελπίζω πως αν κάποιος από σας κληθεί ποτέ να κυβερνήσει ένα πλοίο στη μάχη εναντίον ενός συντριπτικά ανώτερου αντιπάλου, θα πολεμήσει τόσο γενναία όσο το Σάρνχορστ σήμερα».
Το ναυάγιο του Σάρνχορστ ανακαλύφθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2000 από τον Νορβηγό εξερευνητή Alf Jacobsen σε βάθος 300 μέτρων.
Βιβλιογραφία
Βορειο Ακρωτηριο Βορειο Ακρωτηριο
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1990
Οι 48οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1990 έγιναν στην Κωνσταντινούπολη. Μετείχαν και οι έξι βαλκανικές χώρες. Νικήτρια ήταν η Ρουμανία στους άνδρες, σε 23 αγωνίσματα, και η Βουλγαρία στις γυναίκες, σε 18 αγωνίσματα. Διεξήχθη για πρώτη φορά και ο μαραθώνιος δρόμος γυναικών εκτός βαθμολογίας, στον οποίο επικράτησαν δύο Ελληνίδες. Νικήτριες ήταν: 1) Πολύζου 2:55.25, 2) Καστρίτη 3:02.40 3) Μπούγια (Ρ) 3:04.15.
Γυναικών
* Ο μαραθώνιος διεξήχθη εκτός βαθμολογίας.
Βαθμολογία
* Με το μαραθώνιο τα μετάλλια είναι: 5-3-3. ** Με το μαραθώνιο τα μετάλλια είναι: 6-8-6.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1990 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Τουρκία
Μπακόγιωργας
Οικογένεια με την επωνυμία Μπακόγιωργας εμφανίζεται στην Τσερνίτσα (Αρτεμισία), προ του 1800 και έλαβε ενεργό μέρος στην επανάσταση του 1821.
Μετά το 1900 βρίσκουμε την μεγάλη οικογένεια του ταχυδρόμου Παναγιώτη Μπακόγιωργα με ένδεκα παιδιά (έξι αγόρια και πέντε κορίτσια).
Περίοδος 1821
Όπως προκύπτει από την απογραφή του 1828, το επώνυμο Μπακόγιωργας φέρει μία μόνον οικογένεια, η οποία έχει τρεις άντρες, τον Παναγιώτη 33 ετών, προστάτη της οικογένειας (Ο παλαιότερος καταγεγραμμένος Μπακόγιωργας μέχρι σήμερα) και δύο μικρότερα αγόρια (τον Νικόλαο 21 έτους και το Θεόδωρο που τιμήθηκε με μετάλιο το 1844 ή τον Γεώργιο που απέκτησε αγόρι το 1848).
Το 1844 δίνεται μετάλιο ανδρείας στον Θεόδωρο, ο οποίος το 1828, είναι ανήλικος και δεν αναφέρεται ξεχωριστά στην απογραφή.
Στους εκλογικούς καταλόγους του 1847 υπάρχουν μόνον ο Παναγιώτης 52 ετών και ο Νίκος 40 ετών, ενώ ο Γεώργιος και ο Θεόδωρος δεν εμφανίζονται στους εκλογικούς καταλόγους λόγω χαμηλών εισοδημάτων ή δεν είναι στην Αρτεμισία. Ο Θεόδωρος μπορεί να μην είναι στη ζωή.
Περίοδος 1830-1900
Από το Μητρώο Αρρένων έχουμε τις ακόλουθες γεννήσεις:
Από τα παραπάνω, με τα μέχρι στιγμής διαθέσιμα στοιχεία, προκύπτει ότι ο Γεώργιος, ο οποίος δεν εμφανίζεται στους εκλογικούς καταλόγους του 1847, (στην απογραφή του 1828 ίσως υπάρχει ανάμεσα στους τρεις άνδρες που απογράφονται από κοινού χωρίς όνομα), το 1848 φέρνει στον κόσμο τον Νικόλαο, ο οποίος, σε ηλικία 27 ετών, φέρνει στον κόσμο τον Γεώργιο και σε ηλικία 39 ετών, τον Παναγιώτη.
Ο Παναγιώτης θα αποτελέσει τον γενάρχη της οικογένειας Μπακόγιωργα του 1900. Ήταν ταχυδρόμος της περιοχής Αλαγονίας, ψηλός και ευθυτενής επονομαζόμενος και Μπούστης (περπατούσε καμαρωτά, με προτεταμένο το μπούστο).
487 Βενετία
Η Βενετία (Venetia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,14. Ανακαλύφθηκε το 1902 από τον Ιταλοαυστριακό αστρονόμο Λουίτζι Καρνέρα, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την περιοχή Βένετο και την ομώνυμη πόλη της Ιταλίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βενετίας εκτιμάται σε 63,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της σε 264 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,246 (από δεδομένα του IRAS). Η Βενετία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 17 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βενετια
Μεσάτη
Ιδρύθηκε από τον Εύμηλο και τον Τριπτόλεμο ανάμεσα στις πόλεις Αρόη και Άνθεια που προ υπήρχαν. Οι πρώτοι κάτοικοι της ήταν αυτόχθονες Ίωνες μέχρι που ήρθε στην περιοχή ο Πρευγένης με τον γιο του Πατρέα, Λακεδαιμόνιοι διωγμένοι από τους Ηρακλείδες Δωριείς του Αριστόδημου, κατέλαβαν την περιοχή και αφού ένωσαν τις πόλεις σε μία τις τείχισαν, η νέα πόλη ονομάστηκε Πάτραι. .
Το όνομα της προέρχεται και από το γεγονός ότι ήταν ανάμεσα στις άλλες δύο πόλεις. Είχε μεγαλοπρεπή ναό του Διόνυσου στην είσοδο της πόλης, άλλωστε η περιοχή είχε πολλά αμπέλια, που ήταν προστάτης της πόλης και είχε την προσωνυμία Μεσατεύς. Σύμφωνα με την τοπική μυθολογία στην Μεσάτη ανατράφηκε ο Διόνυσος, όταν κινδύνευε από τους Πάνες ή κατά άλλη, νεότερη, εκδοχή από τους Τιτάνες.
Σήμερα, σύμφωνα με τις ανασκαφές που έχουν γίνει, η αρχαία πόλη οριοθετείται στην περιοχή του Γηροκομείου - Βούντενης.
Πυροστιά
Η Πυροστιά μπορεί να αναφέρεται:
Άνω Λα Ταστ
Η Άνω Λα Ταστ (Upper La Taste) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Πατρικίου. Πήρε το όνομά της από το χωριό Λα Ταστ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Ίλιγια Γκαρασάνιν
Ο Ίλιγια Γκαρασάνιν (σερβικά: Илија Гарашанин) (Γκαράσι 16 Ιανουαρίου 1812 - Γκρότκα 10 Ιουνίου 1874 ) ήταν σέρβος πολιτικός, πρωθυπουργός, ένας από τους υπερασπιστές του Συντάγματος, ο δημιουργός της Načertanije, ένα μυστικό πρόγραμμα εξωτερικής και εθνικής πολιτικής της Σερβίας.
Ήταν γιος του πλούσιου εμπόρου Μιλούτιν Σάβιτς Γκαρασάνιν. Τα πρώτα γράμματα τα διδάχτηκε στο σπίτι από ιδιωτικούς δασκάλους, έπειτα πήγε στο ελληνικό σχολείο του Ζεμούν και στο Οραχόβιτσι όπου διδάχτηκε γερμανικά. Τελειώνοντας τις σπουδές του ασχολήθηκε με το εμπόριο βοηθώντας τον πατέρα του κι αργότερα διορίσθηκε στη δημόσια διοίκηση.
Το 1852 έγινε εκπρόσωπος, σημερινός πρωθυπουργός, και υπουργός εξωτερικών του Πρίγκιπα, αλλά σε αυτή τη θέση μόνο μέχρι την άνοιξη του 1853. Στις αρχές του 1858 διετέλεσε υπουργός εσωτερικών κι αντιπολιτεύτηκε τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Καραγιώργεβιτς με σκοπό να τον ανατρέψει. Η Συνέλευση της ημέρας του Αγίου Ανδρέα κήρυξε έκτοπο τον Καραγιώργεβιτς και ο Γκαρασάνιν δέχτηκε το αίτημα του να τον μεταφέρει στην εξορία. Παρόλο που εκδιώχτηκε η πριγκιπική οικογένεια επανήλθε ο οίκος των Ομπρένοβιτς σε αντίθεση με την απόφαση της συνέλευσης κάτι που έγινε σε άγνοια του Γκαρασάνιν.
Το 1861 χρημάτισε πρόεδρος του συμβουλίου των υπουργών και υπουργός εξωτερικών. Δέχτηκε την ιδέα του πρίγκιπα για πόλεμο με την Τουρκία και μετά το πέρας του πολέμου έκανε συμμαχία με το Μαυροβούνιο και την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της υπουργίας του όλες οι τουρκικές φρουρές εγκατέλειψαν το Βελιγράδι.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Γκαρασάνιν τα πέρασε μακριά από την πολιτική στο σπίτι του στο Γκρότκα.
Μάλος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μάλος είναι γνωστός ένας γιος του Αμφικτύονα ή του Βοιωτού Αμύρου, επώνυμος ήρωας των Μαλιέων. Κατά τον Ίσυλλο τον Επιδαύριο, ο Μάλος πήρε ως σύζυγό του κατά προτροπή του ίδιου του Δία τη Μούσα Ερατώ και απέκτησαν μαζί την Κλεοφήμη. Ο Μάλος αναφέρεται ότι ήταν και στην υπηρεσία του Επιδαυρίου «Απόλλωνος Μαλεάτα», όντας ο πρώτος που έχτισε βωμό του Απόλλωνα και τέλεσε θυσίες. Κατά τον Βιλαμόβιτς ο Μάλος πρέπει να ήταν ένας βασιλιάς των Επιδαυρίων.
Πηγή
Μαλος Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Fiat 131 Mirafiori
Το Fiat 131 Mirafiori ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο της κατηγορίας D, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, μεταξύ του 1974 και του 1984. Αντικατέστησε το επιτυχημένο Fiat 124 και διατήρησε την υψηλή δημοτικότητα του προκατόχου του. Αντικαταστάθηκε από το Fiat Regata το 1983.
Ονομασία
Σε αντίθεση με την έως τότε παράδοση της εταιρείας, από τη δεκαετία του 1960, να δίνει αριθμητικά τριψήφια ονόματα, για πρώτη φορά επελέγη λεκτικό όνομα. Επίσης, υπήρξε το μοναδικό μοντέλο στην ιστορία της Fiat που φέρει και αριθμητικό και λεκτικό όνομα ταυτόχρονα. Πήρε την λεκτική ονομασία του από το ομώνυμο προάστειο του Τορίνο, όπου και βρισκόταν το εργοστάσιο κατασκευής του. Στις ΗΠΑ, η Σειρά 2 του 1978 - 1981 κυκλοφόρησε ως Fiat Brava και αμέσως μετά η εξαγωγή του διακόπηκε, με αποτέλεσμα να μην διατεθεί η Σειρά 3.
Βασικά στοιχεία
thumb|left|Mirafiori της Seat, μοντέλο του 1980.
Εκτός από το εργοστάσιο Μιραφιόρι στο Τορίνο, κατασκευάστηκε και στην Ισπανία από την SEAT ως SEAT 131, στην Πολωνία ως Polski Fiat 131p, και στην Τουρκία από την TOFAS ως Murat 131 και άλλες τοπικές ονομασίες.
Εκδοχές αμαξώματος
Κατασκευαζόταν σε 3 μορφές, με δημοφιλέστερη το 4-πορτο σεντάν:
Επώνυμες εμφανίσεις
thumb|Fiat 131 Mirafiori Racing, η κορυφαία έκδοση της δεύτερης σειράς, με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο και τελική ταχύτητα 180 km/h.
Στην ταινία «Le Professionnel» («Ο Επαγγελματίας») του 1981, με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό, υπάρχει μία μακρά, γεμάτη δράση καταδίωξη, στην οποία ο πρωταγωνιστής οδηγεί ένα εντελώς καινούριο τότε Fiat 131 Mirafiori τρίτης σειράς (παραγωγή: 1981 - 1984).
Στα γνωστά βιβλία του Πέτρου Μάρκαρη, ο πρωταγωνιστής Κώστας Χαρίτος οδηγεί ένα Fiat 131 Mirafiori.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Fiat Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1996
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1996 διεξήχθη στις 18 Φεβρουαρίου στο Λιτόχωρο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Χαραμής του ΠΑΟ Φλόγα Παγκρατίου (απόσταση 12.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.
Πηγές
[https://web.archive.org/web/20100926052352/http://athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=1996-02-19 Αθλητική Ηχώ 19-2-1996 σελ. 33]
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1996 Κατηγορία:Δήμος Δίου - Ολύμπου
Κάτω Λα Ταστ
Δείτε επίσης
Κατηγορία:πόλεις της Γρενάδας
Λίνα Μπο Μπάρντι
Η  Λίνα Μπο Μπάρντι (Achillina Bo) γεννήθηκε στη Ρώμη της Ιταλίας στις 5 Δεκεμβρίου το 1914 και απεβίωσε στο Σάο Πάολο το 1992. Υπήρξε σπουδαία αρχιτέκτονας, σχεδιάστρια, σκηνογράφος, εικονογράφος κ.α. αφήνοντας πίσω της ανεκτίμητη πολιτισμική κληρονομιά που δυστυχώς δεν είναι ευρέως γνωστή παρά μόνο στη πατρίδα της Βραζιλία.
Βιογραφία
Σπούδασε σχέδιο στο Art Lyceum και αποφοίτησε από την Αρχιτεκτονική σχολή του Πανεπιστημίου της Ρώμης το 1940. Στο ξεκίνημα της καριέρας της μετακόμισε στο Μιλάνο όπου και βρήκε επαγγελματική στέγη στο γραφείο του Gio Ponti, διευθυντή της Triennale di Milano και του περιοδικού «Domus». Το 1942, σε ηλικία 24 ετών ανοίγει δικό της αρχιτεκτονικό γραφείο, αλλά η έλλειψη της ανάθεσης έργων κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου σύντομα την οδήγησε σε διαφορετικό δρόμο. Ξεκίνησε να εικονογραφεί και γράφει για εφημερίδες και περιοδικά όπως είναι το «Stile», «Tempo», «Grazia», «Vertina», «l’ Illustrazione Italiana», ενώ ανέλαβε ακόμα την διοργάνωση της έκθεσης «Quaderni di Domus». Στις 13 Αυγούστου του 1943 το Μιλάνο βομβαρδίζεται και καταστρέφεται το γραφείο της Βo Bardi πράγμα που αποτέλεσε καταλύτης για την εγγραφή και συμμετοχή της στο κομμουνιστικό κίνημα της Ιταλίας. Το πατρικό της διαμέρισμα γίνεται σημείο συνάντησης για τους Ιταλούς διανοούμενους, ανθρώπους του πνεύματος και των τεχνών που μοιράζονταν τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις. Μετά το τέλος του πολέμου η Λίνα ταξιδεύει σε ολόκληρη την Ιταλία με σκοπό να συγγράψει ένα δοκίμιο σχετικό με τις περιοχές που καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια των πολεμικών συγκρούσεων που πήραν μέρος στη χώρα. Σχεδόν παράλληλα στη Ρώμη ιδρύει το εβδομαδιαίο περιοδικό A Cultura della Vita μαζί με τον κριτικό τέχνης Μπρούνο Tσέβι (Bruno Zevi) και παίρνει μέρος στο Διεθνές Κογκρέσο για την Αναδόμηση.
Το 1946, η Λίνα παντρεύεται τον Πιέτρο Μαρία Μπάρντι (Pietro Maria Bardi), ιστορικό και κριτικό τέχνης και από τότε ξεκίνησε να χρησιμοποιεί επίσημα το όνομά του. Εξαιτίας των ιδιαίτερων πολιτικών ιδεών τους, το ζευγάρι έβρισκε την ζωή στην μεταπολεμική Ιταλία ιδιαίτερα πιεστική και ένα ταξίδι κάποιους μήνες αργότερα στο Ρίο της Βραζιλίας του πείθει να εγκατασταθούν μόνιμα. Η Μπάρντι γρήγορα προσαρμόστηκε στη νέα της ζωή στη Βραζιλία «την πατρίδα της κατ’ επιλογή» όπως η ίδια θέλει να την αποκαλεί και με νέα ώθηση συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της στο χώρο των τεχνών. Ξαναστήνει το ατελιέ της και το 1950 ιδρύει μαζί με τον σύζυγό της το σημαίνον περιοδικό τέχνης Habitat που την φέρνει στο προσκήνιο της Βραζιλιάνικης αρχιτεκτονικής πραγματικότητας. Ο τίτλος του περιοδικού έρχεται να συμπληρώσει την σύλληψη της Μπάρντι για την κατοικία «Habitat», σαν ένα δοχείο ζωής σχεδιασμένο να υποστηρίζει και να πολλαπλασιάζει τις προοπτικές που έχει ο κάτοικος του. Το 1951 σχεδιάζει την ίδια της την κατοικία το λεγόμενο «Glass House» στην περιοχή Morumbi ή οποία αργότερα θα αποκληθεί παράδειγμα αρχιτεκτονικού ορθολογισμού για τη Βραζιλία. Μέχρι τη δεκαετία του '90 η Λίνα εργάζεται ακατάπαυστα και με εξαιρετική ενέργεια σε όλους τους τομείς  του καλλιτεχνικού και πολιτισμικού κόσμου παράγοντας έναν αξιοσημείωτο αριθμό έργων και ποικίλης μορφής. Στις 20 Μαρτίου η Λίνα αποβιώνει στο γυάλινο σπίτι της («Glass House»), ενώ με αυτό τον τρόπο εκπληρώθηκε η επιθυμία της να εργάζεται μέχρι το τέλος, αφού ακόμα και τότε στη δύση της ζωής της, άφησε πίσω τα σχέδια για το καινούργιο δημαρχείο στο Σάο Πάολο και για το πολιτισμικό κέντρο στη Βέρα Κρουζ.
Έργο και Θεωρία
Η Λίνα Μπο Μπάρντι σχεδίασε ιδιωτικές κατοικίες (τόσο μερικά ως εσωτερική διακόσμηση όσο και εξ’ ολοκλήρου, χρησιμοποιώντας καινοτόμα υλικά και επαναστατικές ιδέες, σχεδίασε μοντέρνα έπιπλα από κόντρα πλακέ και από άλλα είδη ξύλου της Βραζιλίας (το πιο διάσημο από αυτά είναι η ταπετσαρισμένη πολυθρόνα με σχήμα μπολ σε μεταλλικό πλαίσιο) (1951). Η Λίνα σχεδίασε επίσης πληθώρα δημόσιων κτηρίων μεταξύ των οποίων κτήρια γραφείων, θέατρα, εκκλησίες και πολιτιστικά κέντρα όπως το διάσημο πολιτιστικό κέντρο στην Pompeia το «Pompeia Factory» (1977), ενώ ήταν υπεύθυνη για τον σχεδιασμών μερικών από τα πιο εντυπωσιακά νέα μουσεία τέχνης, συμπεριλαμβανομένου και αυτού του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στο Σάο Πάολο (1957-1968). Ακόμα ήταν υπεύθυνη για την διοργάνωση και την όλη σύνθεση πολλών εκθέσεων, ήταν συγγραφικά ενεργή με άρθρα και δοκίμια για περιοδικά και εφημερίδες, ενώ τέλος ασχολήθηκε και με τη σκηνογραφία την θεατρική και κινηματογραφική ενδυματολογία και τον σχεδιασμό κοσμημάτων.
Όλα τα παραπάνω συνθέτουν την εικόνα μιας εξαιρετικής πνευματικής προσωπικότητας του 20ου που όμως απ’ ότι φαίνεται επισκιάστηκε από τις μεγάλες προσωπικότητες της εποχή μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, (Λε Κορμπυζιέ, Maxwell Fry, Peter Smithson, Geoffry Bawa). Στη Μπραζίλια συγκεκριμένα ονόματα όπως αυτά του Lucio Costa και Oscar Niemeyer αποθεώθηκαν για την συνεισφορά τους στην εκμοντερνοποίηση της πόλης. Η Μπραζίλια δεν ήταν απλά η πόλη στην οποία θεωρήθηκε ότι βρήκε χώρο η μοντέρνα αρχιτεκτονική αλλά θεωρήθηκε και γόνιμο πεδίο για την δοκιμή μιας πολιτικής θεωρίας που θέλει μια υποανάπτυκτη χώρα να γκρεμίζεται για να χτιστεί από πάνω της μια άλλη προοδευτική, μοντέρνα πόλη του μέλλοντος. Σε αυτή την ιδέα ήταν αντίθετη η Λίνα Μπο Μπάρντι και ίσως αυτό ήταν που την αποστασιοποίησε από τους μοντέρνους αρχιτέκτονες της εποχής.
Η ίδια πίστευε σε μια πιο ανθρώπινη αντιμετώπιση της Βραζιλιάνικης πραγματικότητας στην οποία αναγνωρίζει των αγώνα για επιβίωση του γενικού πληθυσμού και βρίσκει σε αυτόν την αγάπη για ζωή. Θεωρεί ότι οι αρχές και οι αξίες που επιβιώνουν εκατοντάδες χρόνια στις παραδόσεις και τα ήθη και τα έθιμα ενός λαού είναι στοιχεία προς μελέτη και συντήρηση. Δεν πιστεύει στην επιφανειακή αλλαγή αλλά σε μια αλλαγή που θέλει πρώτα να μελετάει κανείς τις ρίζες και τα προβλήματα που ενυπάρχουν σε μια κοινωνία και ύστερα αυτά να αποτελούν πρωταρχικό δεδομένο για την επίλυση του οποιουδήποτε έργου. Υποστηρίζει την ιδέα ότι οι διανοούμενοι της εποχής θα πρέπει να αποδέχονται και να αναγνωρίζουν τους τρόπους ζωής των λιγότερων ευνοούμενων ανθρώπων ώστε να μπορούν ύστερα να προσφέρουν τα εχέγγυα για την πρόοδο σε ένα πιο μοντέρνο τρόπο ζωής. Και μάλιστα αναφέρεται στη παράδοση ως ένα σύστημα που αλλάζει συνεχώς αφού το κάθε άτομο που θα χτίσει τη ζωή του στα πλαίσια μιας κουλτούρας του εκάστοτε τόπου θα επαναδιαπραγματεύεται κάθε φορά με τις αρχέγονες αξίες της παράδοσης. Υπογραμμίζει ότι Αυτές οι πεποιθήσεις της είναι που ουσιαστικά αποτελούν το υπόβαθρο για το σύνολο της δουλειάς της. Εργάζεται κοντά στους τεχνίτες του κάθε τόπου μαθαίνει να χρησιμοποιεί εγγενή υλικά με διάφορους τόπους, το κάθε τι που σχεδιάζεται αντικατοπτρίζει μια κατάσταση της καθημερινότητας δημιουργώντας μια αρχιτεκτονική ζωντανή και για κάθε τόπο ξεχωριστά.
Ένα άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό στο θεωρητικό υπόβαθρο της δουλειάς της είναι αντίληψή της για τον χρόνο γενικά σαν έννοια και τον ορισμό της ιστορίας. Η Λίνα δεν αντιλαμβάνεται την ιστορικότητα γραμμικά και ομογενοποιημένα όπως αυτή έχει αντιμετωπιστεί ως τώρα στο δυτικό κόσμο και θέλει να την διαχωρίζει κάθετα από την έννοια της παράδοσης. Για εκείνη η ιστορία μπορεί να διηγηθεί μόνο το παρελθόν και να υποδείξει το μέλλον με αυταρχικό τρόπο ενώ η παράδοση εμπεριέχει το εδώ και το τώρα, τον αυθορμητισμό της ζωής. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που τίποτα δεν τελείωνε ήδη στη φάση των σχεδίων, καμία κατασκευή δεν παραδιδόταν έτοιμη σε σχέδια. Ο σχεδιασμός άλλαζε και προσαρμοζόταν καθώς η κατασκευή χτιζόταν ώστε να μπορεί να είναι ελαστικός απέναντι στις αστοχίες και να μπορεί να απορροφά όλες τις δυσκολίες ή ευκολίες, τις μικροαλλαγές, τις προσαρμογές που θα γινόντουσαν. Ίσως ακόμα αυτός να ήταν και ο λόγος που ήταν κάθετη σε θέματα συντήρησης ιστορικών τόπων. Πίστευε ότι στη διαδικασία συντήρησης θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψη και το «τώρα» αλλά και να διατηρείται το τότε και το αυθεντικό της εποχής που αντιπροσωπεύεται. Δηλαδή παρελθόν και παρόν να συνομιλούν.
Η Λίνα γκρέμισε το μοντέλο που εξιδανίκευε το «χρόνο» και δημιούργησε μια αρχιτεκτονική «done by doing» μια αρχιτεκτονική για τους ανθρώπους. Η ίδια στο τέλος της ζωής της συνοψίζει την δουλειά της κάτω από μια φράση «απλή αρχιτεκτονική» και πιστεύει ότι η Βραζιλιάνικη παράδοση είναι φτωχή αλλά στην ουσία πλούσια σε φαντασία.
Το «Γυάλινο Σπίτι»
Η Λίνα σχεδίασε το «Γυάλινο Σπίτι» για να γίνει η μόνιμη κατοικία αυτής και του συζύγου σε μια περιοχή όπου κάποτε θριάμβευε ένα από τα ομορφότερα τροπικά δάση της Βραζιλίας το Mata Atlantica, περιμετρικά γύρω από το Σάο Πάολο. Η περιοχή θεωρείται πλέον προάστιο της πόλης Morumbi. Το σπίτι παρ’ ότι κοντά στη πόλη περικλείεται από πυκνή βλάστηση συμπεριλαμβανομένων και μερικών σπάνιων φυτών δείγμα της σπάνιας ομορφιάς ενός δάσους που κάποτε πρωταγωνιστούσε στη περιοχή. Το κτίριο αποτελείται από δύο ορόφους ορθογώνιας κάτοψης όπου στο ισόγειο βρίσκονται οι δευτερεύοντες βοηθητικοί χώροι (με χρήσεις όπως : χώρος για parking, ο χώρος για τις μηχανολογικές εγκαταστάσεις και αποθήκες) ενώ στο 1ο όροφο και στο ανατολικό κομμάτι βρίσκονται οι κοινόχρηστοι χώροι του σπιτιού και στο δυτικό κομμάτι οι πιο ιδιωτικοί χώροι των υπνοδωματίων και των χώρων εξυπηρέτησης. Ουσιαστικά το κτίριο χωρίζεται σχεδόν στη μέση αφού τα κομμάτι που βρίσκεται το καθημερινό, καταλαμβάνει τη μισή περίπου επιφάνεια από το συνολικό εμβαδόν του πάνω ορόφου ενώ επίσης χαρακτηρίζεται από διαφάνεια και διαμπερότητα. Το υπόλοιπο μισό στη βόρεια πλευρά, είναι κλειστό και μοιάζει εδράζεται στο έδαφος του λόφου. Οι λεπτές πλάκες από οπλισμένο σκυρόδεμα στηρίζονται σε λεπτά υποστυλώματα κυκλικής διατομής (στο μπροστινό μέρος μεταλλικά). Κάτω από τον όγκο του καθημερινού δηλαδή στο νότιο κομμάτι σχηματίζεται pilotis και έτσι σε όψη δίνεται η εντύπωση ότι το σπίτι αιωρείται σαν να ήταν «αεροσκάφος» όπως η ίδια επιθυμούσε να μοιάζει, έδαφος ενώ η φύση από κάτω από τον βασικό όγκο ξεχειλίζει. Στο εσωτερικό, στους χώρους με τι μεγαλύτερη κεντρικότητα είναι που συναντάμε σχεδόν εξ ολοκλήρου πλήρωση από γυαλί. Ακόμα, γνωρίζουμε ότι τα γυάλινα πάνελς στο καθιστικό είναι ανοιγόμενα, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με το γεγονός ότι δεν υπάρχει πρόβολος και έτσι αναστέλλεται η αίσθηση της κίνησης. Ανάμεσα στους δύο μακρυτενείς όγκους όπου στεγάζονται τα υπνοδωμάτια υπάρχει αίθριο που επιτρέπει τα δέντρα που φυτρώνουν από κάτω να αναπτύσσονται στη καρδία του σπιτιού. Επίσης από τα υπνοδωμάτια υπάρχει η δυνατότητα εκτόνωσης σε μια μικρή αυλή με πολύ μικρό πλάτος και ανάπτυξη κατά μήκος που συνορεύει με την πτέρυγα του προσωπικού. Μόνο η κουζίνα γεφυρώνει τον υπαίθριο στη μέση στην οποία υπάρχει πρόσβαση και από το καθιστικό και από το δωμάτιο υπηρεσίας και από τα υπνοδωμάτια.