cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δάρνακες
Οι Δάρνακες είναι Folk Rock/Balkan/Progressive συγκρότημα από τις Σέρρες που σχηματίστηκε το Μάρτιο του 2002 στη Θεσσαλονίκη. Αρχικά το συγκρότημα περιλάμβανε δύο αδέρφια που έπαιρναν μέρος σε υπαίθρια φεστιβάλ. Σήμερα, το συγκρότημα απαρτίζεται από τους/τις: Φώτης Δούσος (λαούτο, κιθάρα, φωνητικά), Γιώργος Δούσος (φλάουτο, κλαρινέτο), Γιώργος Αγγελάκης (ακορντεόν, τρομπόνι), Λευτέρης Μουτσινάς (ηλεκτρική κιθάρα), Γιάννης Αρτζόγλου (μπάσο), Γιώργος Παναγώπουλος (τύμπανα), Αλέξανδρος Παναγώπουλος (κρουστά), Λίνα Σωπιάδου (φωνητικά), Παύλος Μέτσιος (τρομπέτα, φωνητικά), Όθωνας Κόκκινος, Πάρης Φράγκος, ενώ έχουν συνεργαστεί με τους: Σπύρος Θεοδωρίδης, Γιάννης Πούλιος, Αποστόλης Σιταράς .Οι Δάρνακες συχνά τραγουδούν εν χορώ (όπως συνέβαινε, παραδοσιακά και στα Νταρνακοχώρια (Δαρνακοχώρια) Σερρών, από όπου πήραν και το όνομά τους).
Στις αρχές, η μουσική τους ήταν κυρίως παραδοσιακή, ενώ με τον καιρό οι συνθέσεις τους εμπλουτίστηκαν αρκετά και με άλλα στυλ μουσικής, καθώς τα μέλη του συγκροτήματος άλλαζαν. Το 2006 η μουσική τους εκτός από τις επιρροές του ρεμπέτικου και της μεσογειακής μουσικής, εμπλουτίστηκε από τη Balkan music. Οι καλλιτέχνες που τους έχουν εμπνεύσει είναι: Tool, Calexico, The Prodigy, the Clash, Manu Chao και  Goran Bregovic.
Δισκογραφία
Στο δίσκο αυτό συμπεριλαμβάνονται δύο παραδοσιακά τραγούδια της Θράκης, το «Κάτω στη Ρόιδο» και το «Κυρά Δασκάλισσα»  και μια ορχηστρική διασκευή βασισμένη στο παραδοσιακό τραγούδι «Κανελόριζα», από τη Μ.Ασία.
Ο δεύτερος τους δίσκος εκδόθηκε το 2010, με τον τίτλο «Libra (το προξενιό της Αντιγόνης)».
Ο δίσκος αυτός χαρακτηρίζεται, από τον Φώτη Δούσο ως πιο δυναμικός και εξωστρεφής από τον πρώτο τους και συμπεριλαμβάνει δύο ισπανόφωνα κομμάτια που αλλάζουν κάπως το στυλ της μπάντας.
Ο τρίτος τους δίσκος εκδόθηκε το 2013, με τον τίτλο «Scorpio»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Δαρνακοχώρια
Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας
Η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας (10 Οκτωβρίου) έχει σκοπό την ευαισθητοποίηση του κοινού για τις ψυχικές ασθένειες. Εορτάστηκε για πρώτη φορά το 1992 κατόπιν πρωτοβουλίας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ψυχικής Υγείας. Την ημέρα αυτή διοργανώνονται κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο εκδηλώσεις με θέμα την ψυχική υγεία, κατά τη διάρκεια των οποίων σχετικοί φορείς και οργανισμοί καλούν τους συμμετέχοντες να προβληματιστούν για τα ψυχικά νοσήματα και να ενημερωθούν για τους τρόπους αντιμετώπισής τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψυχική υγεία Ψυχικης Υγειας
Γκρυφί
Το Γκρυφί (γαλλικά: Gruffy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκρυφεέν (γαλλικά: Grufféens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μεγκίτσα
Η Μαουγκοζάτα Μπάμπιας (πολωνικά: Małgorzata Babiarz), επαγγελματικά γνωστή ως Μεγκίτσα (Megitza) (γενν. 27 Νοεμβρίου 1984, Ζακοπάνε), είναι Πολωνή τραγουδίστρια, κοντραμπασίστρια και συνθέτρια. Συνδυάζει πολωνική και ανατολικοευρωπαϊκή λαϊκή μουσική, μουσική των Ρομά και τσιγγάνικη τζαζ με παγκόσμια μουσική, λάτιν μουσική, ποπ, worldbeat, Americana και ρέγκε.
Το 2001, η Μεγκίτσα μετανάστευσε στο Σικάγο, όπου εμφανίστηκε σε φιλανθρωπικές συναυλίες και εκδηλώσεις όπως η Μεγάλη Ορχήστρα της Χριστουγεννιάτικης Φιλανθρωπίας και όπου προώθησε την πολωνική κουλτούρα. Ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα το 2008, όταν σχημάτισε το Megitza Quartet και κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ της, Boleritza. Έκτοτε έχει εμφανιστεί στο Milwaukee Avenue Arts Festival στο Jay Pritzker Pavilion, στο 13ο All Souls Jazz Festival στο Chopin Theatre, στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Μουσικής του Σικάγο και στο Old Town School of Folk Music στο Σικάγο. Οι Chicago Sun-Times έχουν σημειώσει τις «ενεργητικές» ερμηνείες του κουαρτέτου. Σύμφωνα με την Chicago Tribune, αυτή και το συγκρότημα έχουν επηρεαστεί κυρίως από τη λαϊκή, τσιγγάνικη, πολωνική και ελληνική μουσική της Ανατολικής Ευρώπης. Τα τραγούδια περιλαμβάνουν τα «Boleritza», «Mamo te Mera», «Cisza», «17_14» και «What I Desire».
Βιογραφία
Η Μεγκίτσα γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1984 στο Zakopane της Πολωνίας. Το 2001, μετανάστευσε στο Σικάγο, όπου συνέχισε την καλλιέργεια της πολωνικής κληρονομιάς της, αλλά επίσης πειραματίστηκε με την παγκόσμια μουσική και τη τσιγγάνικη μουσική της Ανατολικής Ευρώπης και τη λάτιν μουσική. Το 2003, η Μεγκίτσα διορίστηκε βασίλισσα της Πολωνικής Συμμαχίας Ορεσίβιων της Βόρειας Αμερικής. Οργάνωσε μια φιλανθρωπική εκδήλωση και τα έσοδα δόθηκαν σε ορφανοτροφεία στην Πολωνία. Ως μουσικός, η Μεγκίτσα έχει συμμετάσχει σε φιλανθρωπικές συναυλίες και εκδηλώσεις όπως η Μεγάλη Ορχήστρα της Χριστουγεννιάτικης Φιλανθρωπίας. Το 2004, η Μεγκίτσα έλαβε την υψηλότερη βαθμολογία (126) στον διαγωνισμό πολωνικής εθνικής νοημοσύνης (IQ) στο Σικάγο. Προωθεί τον πολιτισμό της Πολωνίας και του Ποντχάλε στο Σικάγο και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Μεγκίτσα είναι αυτοδίδακτη τραγουδίστρια και μπασίστρια. Ξεκίνησε την καριέρα της το 2008, όταν σχημάτισε το Megitza Quartet. Το συγκρότημα αυτή τη στιγμή αποτελείται από τη Μεγκίτσα στα φωνητικά και όρθιο μπάσο, τον Ανδρέα Καψάλη στην ακουστική κιθάρα, τον Μάρεκ Λιχότα στο μπαγιάν και τον Τζέιμι Γκάλαχερ στα ντραμς και τα κρουστά. Το Megitza Quartet είναι γνωστό για την υψηλή ενεργειακή του παρουσία στη σκηνή και το κουαρτέτο έχει συγκριθεί με καλλιτέχνες όπως οι Gipsy Kings, Έβα Ντεμάρτσικ, Γκόραν Μπρέγκοβιτς, Κάγια και Λούρα. Το 2008, η Μεγκίτσα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της άλμπουμ, Boleritza. Το άλμπουμ περιλαμβάνει παραδοσιακές και πρωτότυπες συνθέσεις. Ο Ρόμπι Λάκατος είναι guest βιολινίστας στο Boleritza, σε δύο κομμάτια: «Mamo Temera» και «17_14».
Οι πρωτότυπες συνθέσεις της είναι κυρίως επηρεασμένες από τη λαϊκή μουσική των Πολωνών ορεινών περιοχών (Γκουράλοι του Ποχντάλε), τη μουσική των Ρομά, τη βαλκανική λαϊκή και την παγκόσμια μουσική. Η Chicago Tribune σημειώνει λαϊκές ανατολικοευρωπαϊκές και «τσιγγάνικες, ελληνικές και πολωνικές επιρροές». Στα αξιοσημείωτα τραγούδια περιλαμβάνονται τα «Boleritza», «Mamo te Mera», «Cisza» και «17_14».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί στιχουργοί Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Πολωνοί λαϊκοί μουσικοί Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές της τζαζ Κατηγορία:Πολωνοί κιθαρίστες Κατηγορία:Μουσικοί της τσιγγάνικης τζαζ Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από την Πολωνία Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες του 21ου αιώνα Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες
Αμπέρ-Λυλέν
Το Αμπέρ-Λυλέν (γαλλικά: Habère-Lullin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αμπεράν (γαλλικά: Habérands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας Νέας Καληδονίας 2021
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας πραγματοποιήθηκε στη Νέα Καληδονία, μια γαλλική επικράτεια στον Νότιο Ειρηνικό, στις 12 Δεκεμβρίου 2021. Ήταν το τρίτο και τελευταίο δημοψήφισμα που διεξήχθη σύμφωνα με τους όρους της Συμφωνίας της Νουμέα, μετά τα δημοψηφίσματα που διενεργήθηκαν το 2018 και το 2020, στα οποία η ανεξαρτησία απορρίφθηκε από 56,7% και 53,3% αντίστοιχα.
Οι ψηφοφόροι απέρριψαν με συντριπτική πλειοψηφία την ανεξαρτησία, με το 96,50% να ψηφίζει κατά της ανεξαρτησίας και το 3,50% υπέρ της ανεξαρτησίας. Το δημοψήφισμα διεξήχθη εν μέσω μεγάλου μποϊκοτάζ μεταξύ του ιθαγενούς πληθυσμού Κανάκ, του οποίου οι ηγέτες είχαν ζητήσει την αναβολή της ψηφοφορίας έπειτα από την επιδημία μεγάλης κλίμακας της COVID-19 που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2021, η οποία προκάλεσε συνολικά 280 θανάτους, και τόνισαν ότι οι πένθιμες τελετουργίες των Κανάκ διαρκούν έως και ένα χρόνο.
Τονίζοντας ότι η επιδημία είχε μειωθεί σημαντικά μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου, οι ακτιβιστές κατά της ανεξαρτησίας κατηγόρησαν τους υποστηρικτές της ανεξαρτησίας ότι χρησιμοποίησαν την πανδημία για να δικαιολογήσουν την αναβολή ενός δημοψηφίσματος που φοβόντουσαν να χάσουν, καθώς είχε δώσει θετικό χρώμα στον ρόλο της Γαλλίας μετά την αποστολή της γιατρούς και δόσεις εμβολίων καθώς και την ένεση δέκα δισεκατομμυρίων φράγκων CFP στην τοπική οικονομία.
Η συμμετοχή υπολογίστηκε μόνο στο 43,87% του εκλογικού σώματος, έναντι 85,69% στο δημοψήφισμα του 2020. Φοβούμενη αναταραχή, η γαλλική κυβέρνηση ανέπτυξε 2.000 στρατιώτες στη Νέα Καληδονία για την ψηφοφορία, η οποία διεξήχθη ειρηνικά.
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν πανηγύρισε τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, προσθέτοντας ότι η Γαλλία «είναι πιο όμορφη γιατί η Νέα Καληδονία αποφάσισε να παραμείνει μέρος της». Μιλώντας για τη μεταβατική περίοδο που ξεκινά τώρα, περιέγραψε τη Νέα Καληδονία ως «απαλλαγμένη πλέον από τη δυαδική επιλογή «Ναι» ή «Όχι» και προέτρεψε τους πολιτικούς της να αρχίσουν «να χτίζουν ένα κοινό σχέδιο, αναγνωρίζοντας και σεβόμενοι την αξιοπρέπεια όλων»
Οι υποστηρικτές της ανεξαρτησίας κάλεσαν σε συμμετοχή στη συζήτηση μετά το δημοψήφισμα για το μελλοντικό καθεστώς της Νέας Καληδονίας. Ωστόσο, αρνήθηκαν να το κάνουν πριν από την έκβαση των γαλλικών προεδρικών εκλογών του Απριλίου 2022. Μια μεταβατική περίοδος έχει προγραμματιστεί να ισχύσει έως τις 30 Ιουνίου 2023, κατά την οποία θα διεξαχθεί δημοψήφισμα για το νέο καθεστώς της Νέας Καληδονίας στη Γαλλία.
Αποτελέσματα και επακόλουθα
Οι ψηφοφόροι απέρριψαν με συντριπτική πλειοψηφία την ανεξαρτησία, με το 96,50% να ψηφίζει κατά της ανεξαρτησίας και το 3,50% υπέρ της ανεξαρτησίας. Το δημοψήφισμα διεξήχθη εν μέσω μποϊκοτάζ από τα κόμματα ανεξαρτησίας και η προσέλευση εκτιμάται ότι αντιστοιχούσε μόνο στο 43,87% του εκλογικού σώματος, από το 85,69% που συμμετείχε στο δημοψήφισμα του 2020.
Ενώ στο δημοψήφισμα του 2020 παρατηρήθηκε εκφοβισμός και ρατσιστική στοχοποίηση Ευρωπαίων-Καληδονιανών ψηφοφόρων από τους Κανάκ σε λίγες τοποθεσίες,   δεν σημειώθηκαν επεισόδια το 2021. Εκτός από την ανάπτυξη 2.000 χωροφυλάκων, οι αρχές απαγόρευσαν την πώληση αλκοόλ και καυσίμων την ημέρα της ψηφοφορίας, καθώς και την οπλοφορία.
Παραπομπές
Νεα Καληδονια
Αμπέρ-Πος
Το Αμπέρ-Πος (γαλλικά: Habère-Poche) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νταμπεράν (γαλλικά: Dhabérants).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Κοσσυφοπεδίου 2014–15
Το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Κοσσυφοπεδίου 2014–15, για λόγους χορηγίας ETC Σούπερλιγκ, ήταν η 23η περίοδος του Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Κοσσυφοπεδίου, του υψηλότερου επαγγελματικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης στο Κοσσυφοπέδιο.
Τα play-offs ξεκίνησαν στις 18 Απριλίου του 2015 και ολοκληρώθηκαν στις 18 Μαΐου του 2015, η Σίγκαλ Πρίστινα κέρδισε τον τίτλο με τη νίκη της στους Τελικούς 2-1 επί της Πέγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στο Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2015
Μουσείο της Ανεξαρτησίας (Βαρσοβία)
Το Μουσείο της Ανεξαρτησίας (Muzeum Niepodległości) είναι μουσείο στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Ιδρύθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1990 ως Μουσείο Ιστορίας της Πολωνικής Ανεξαρτησίας και Κοινωνικών Κινημάτων και βρίσκεται στο πρώην Παλάτι του Πσεμπεντόφσκι στη Λεωφόρο Αλληλεγγύης 62, αλλά έχει και τα εξής παραρτήματα:
Η έδρα του μουσείου ιδρύθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τέχνης στο Παλάτι του Πσεμπεντόφσκι, το οποίο στεγαζόταν στο παρελθόν το Μουσείο του Βλαντίμιρ Λένιν (1955–1989).
Το 1991, η εγκατάσταση έλαβε το σημερινό της όνομα. Το 1992, το Μουσείο της Ανεξαρτησίας έλαβε την ιδιότητα του Εθνικού Πολιτιστικού Ιδρύματος. Από το 1990 έως το 2009 διευθυντής ήταν ο Άντζεϊ Στάβας. Επί του παρόντος, διευθυντής της εγκατάστασης είναι ο Τ. Σκότσεκ.
Ωτβίλ-συρ-Φιέρ
Το Ωτβίλ-συρ-Φιέρ (γαλλικά: Hauteville-sur-Fier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Τριπουρικός εθνικισμός
Ο τριπουρικός εθνικισμός είναι ιδεολογία που υποστηρίζει την αυτοδιάθεση των Τριπούρι. Η σύγκρουση είναι στην ουσία εθνοτική και οι Τριπούρι, αυτόχθονες της περιοχής σχημάτιζαν την πλειοψηφία του πληθυσμού στο πριγκιπάτο της Τιππέρα, η οποία εντάχθηκε στη Δημοκρατία της Ινδίας το 1949 ως πολιτεία Τρίπουρα. Από τότε, οι Τριπούρι έχουν μειωθεί σε μειοψηφία 30% λόγω παράνομης μετανάστευσης από τους Μπενγκάλι (Βεγγαλέζοι).
Το ζήτημα έχει οδηγήσει σε μια σειρά από ένοπλες εξεγέρσεις και τρομοκρατική δραστηριότητα. Υπήρξε εξέγερση το 1950, και ένοπλες συγκρούσεις συνέχισαν να λαμβάνουν χώρα στη δεκαετία του 1980 και τη δεκαετία του 2000. Από το 1989, η ένοπλη εξέγερση οδηγούταν από το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο της Τρίπουρα (ΕΑΜΤ) και την Παντριπουρική Δύναμη Τιγρών. Η Βεγγαλική πλευρά το ανταπέδωσε με τη διαμόρφωση δικών τους πολιτοφυλακών, όπως το Ηνωμένο Βεγγαλικό Μέτωπο Απελευθέρωσης Τιγρών το οποίο κατέστρεψε μια σειρά από χωριά των Τριπούρι το 2000.
Το Εθνικό Ινστιτούτο Μνήμης για την Πρόληψη της Τρομοκρατίας κατατάσσει το ΕΑΜΤ ως μία από τα δέκα πιο ενεργές τρομοκρατικές ομάδες στον κόσμο και έχει κατηγορηθεί για δυναμικά τη μεταστροφή των ανθρώπων στο Χριστιανισμό.
Η αγωνιστική δραστηριότητα κορυφώθηκε το 2000 με 514 θανάτους που συνδέονται με τη τρομοκρατία σε αυτό το έτος. Το 2012 η εξέγερση είχε ελεχθεί σε μεγάλο βαθμό από τις αρχές, μέσω δράσεων για την ασφάλεια και διαπραγμάτευση παραδομένων.
Οργανώσεις και ένοπλες ομάδες
Οι Τριπουρικές πολιτικές οργανώσεις και μαχητικές ομάδες περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικισμός Κατηγορία:Ινδία
Ερί-συρ-Αλμπί
Το Ερί-συρ-Αλμπί (γαλλικά: Héry-sur-Alby) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εριζουά (γαλλικά: Hérigeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Πολύφαδος Μεγίστης
Με το όνομα Πολύφαδος αναφέρονται μαζί δύο βραχονησίδες των Δωδεκανήσων κοντά στη Μεγίστη (Καστελλόριζο), οι οποίες βρίσκονται στον όρμο του Καστελόριζου όπως και οι γειτονικές τους Άγιος Γεώργιος, Αγριέλαια, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μαύρο Ποϊνί, Ψωραδιά και Ψωμί με τις οποίες σχηματίζουν ένα μικρό σύμπλεγμα. Οι βραχονησίδες αυτές είναι ο Πολύφαδος ένα ( 36.15316°N, 29.60106°W ) και Πολύφαδος δύο ( 36.15286°N, 29.60065°W ). Το 1932, στο άρθρο 3 της σύμβασης μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας για "τον καθορισμό των χωρικών υδάτων ανάμεσα στις ακτές της Ανατολίας και του νησιου του Καστελορίζου" αναφέρονται ως "Πολαφάδας" . Υπάγονται στο δήμο Μεγίστης και δεν κατοικούνται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύμπλεγμα Καστελλόριζου Κατηγορία:Βραχονησίδες του Καστελλόριζου Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας
Βάσσες Φιγαλείας
Οι Βάσσες είναι αρχαιολογικός χώρος, ο οποίος βρίσκεται στην Οιχαλία της Μεσσηνίας. Οι Βάσσες στην αρχαιότητα αποτελούσαν μέρος της αρχαίας Αρκαδίας. Ο αρχαιολογικός χώρος των Βασσών βρίσκεται κοντά στο χωριό Σκληρός, βορειοανατολικά της Φιγαλείας, νότια της Ανδρίτσαινας και δυτικά της Μεγαλόπολης. Το κύριο αξιοθέατο στον αρχαιολογικό χώρο των Βασσών είναι ο καλοδιατηρημένος ναός του Επικούριου Απόλλωνα, ο οποίος χτίστηκε στα μέσα προς τέλη του 5ου αιώνα π.Χ.
Αν και ο ναός των Βασσών βρίσκεται μακριά από τα πολιτικά κέντρα της αρχαίας Ελλάδας, ο ναός των Βασσών έχει μελετηθεί πάρα πολύ εξαιτίας του πλήθους των ασυνήθιστων χαρακτηριστικών του. Οι Βάσσες ήταν ο πρώτος χώρος στην Ελλάδα ο οποίος εγγράφηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς (1986).
Ιστορία του Ναού του Επικούριου Απόλλωνα
Ο ναός ήταν αφιερωμένος στον Επικούριο Απόλλωνα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.131 μέτρων πάνω από την στάθμη της θάλασσας στους πρόποδες του όρους Κοτύλιου. Κατασκευάστηκε στο β΄ μισό του 5ου αιώνα π.Χ. Πιθανώς ο ναός αυτός σχεδιάστηκε από τον Ικτίνο, τον αρχιτέκτονα του Παρθενώνα.
Ο αρχαίος συγγραφέας Παυσανίας υμνεί τον ναό του Απόλλωνα στις Βάσσες, καθώς ξεπερνά όλους τους υπόλοιπους ναούς της Ελλάδας εκτός από τον ναό της Αθηνάς Αλέας στην Τεγέα σε πολλούς τομείς, όπως η ομορφιά της πέτρας του και η αρμονία της κατασκευής του.
Ο ναός συνέχισε να λειτουργεί έως τον 4ο ή τον 5ο αιώνα μ.Χ., όταν όλοι οι μη χριστιανικοί ναοί έκλεισαν με βίαιο τρόπο κατά τη διάρκεια του διωγμού των ειδωλολατρών στην ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. μικρογραφία|350x350εσ| Κάτοψη του Ναού του Απόλλωνα: 1 = [[Οπισθόδομος, 2 = Άδυτον, 3 = Σηκός, 4 = Προστώο]]
Κατασκευή και διακόσμηση
Ο ναός είναι ευθυγραμμισμένος σε μια κατεύθυνση από τον βορρά προς το νότο. Ο ναός αυτός έτσι αποτελεί μια εξαίρεση, καθώς η πλειονότητα των ελληνικών ναών είναι ευθυγραμμισμένοι σε μια κατεύθυνση από τα ανατολικά προς τα δυτικά. Η κύρια είσοδος του ναού βρίσκεται στα βόρεια. Η είσοδος προς τον ναό μπορούσε να βρίσκεται μόνο στο βόρειο κομμάτι του λαού, λόγω του περιορισμένου διαθέσιμου χώρου επειδή ο ναός βρισκόταν στις απότομες πλαγιές του βουνού. Για να ξεπεραστεί αυτός ο περιορισμός τοποθετήθηκε μια πόρτα στο πλάι του ναού, ίσως για να μπει φως το οποίο θα φώτιζε το άγαλμα του θεού.
Ο ναός έχει σχετικά μέτριο μέγεθος, καθώς ο στυλοβάτης έχει διαστάσεις 38.3 επί 14.5 μέτρα. Ο ναός έχει ένα δωρικό περιστύλιο έξι επί δεκαπέντε κιόνων (εξάστυλο). Η οροφή διαθέτει έναν κεντρικό χώρο ο οποίος είναι ανοιχτός και ακάλυπτος με στόχο το εσωτερικό του ναού να δέχεται το απαραίτητο φως και εξαερισμό. Ο ναός κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από γκρίζο ασβεστόλιθο Αρκαδίας. Το μόνο μέρος του ναού που έχει κατασκευαστεί με μάρμαρο είναι η ζωφόρος των Βασσών. Όπως οι περισσότεροι μεγάλοι ναοί των αρχαίων, υπάρχουν τρία δωμάτια στον ναό των Βασσών: ο πρόναος, ο ναός και ο οπισθόδομος. Ο ναός πιθανώς στέγαζε ένα είδωλο του Απόλλωνα. Πάντως, εικάζεται ότι το κιονόκρανο πρωτοκορινθιανού τύπου το οποίο ανακάλυψε ο Τσαρλς Ρόμπερτ Κόκρελ και στη συνέχεια χάθηκε στη θάλασσα, ίσως ήταν η κορυφή της στήλης η οποία βρισκόταν στο κέντρο του ναού. Αυτή η στήλη φαίνεται πως προοριζόταν να γίνει μια "υλική" απεικόνιση του Βόρειου Απόλλωνα, χωρίς την χρήση κάποιου ειδώλου με τη μορφή του. Ο ναός στερείται ορισμένων μεταγενέστερων οπτικών βελτιώσεων οι οποίες απαντώνται στο ναό του Παρθενώνα. αριστερά|μικρογραφία| Αυτό το θράσμα μιας [[Μετόπη|μετόπης, το οποίο απεικονίζει μια Αμαζόνα, εκτίθεται στο Βρετανικό Μουσείο.]] Ο ναός παρουσιάζει μια ακόμη ιδιαιτερότητα. Αυτός ο ναός συνδυάζει στοιχεία και από τους τρεις κλασσικούς ρυθμούς κιόνων (δηλαδή τον Δωρικό, τον Ιωνικό και τον Κορινθιακό). Στήλες δωρικού ρυθμού μπορούν να βρεθούν στο το περιστύλιο του ναού. Το εσωτερικό του ναού στηρίζεται από στήλες ιωνικού ρυθμού ενώ στο κέντρο του εσωτερικού ναού βρίσκεται μια στήλη κορινθιακού ρυθμού. Το κορινθιακού ρυθμού κιονόκρανο είναι το αρχαιότερο σωζόμενο παράδειγμα χρήσης του κορινθιακού ρυθμού σε αρχαίους ναούς.
Η εξωτερική διακόσμηση του ναού των Βασσών ήταν σχετικά αραιή. Στο εσωτερικό, όμως, υπήρχε μια μεγάλη ζωφόρος η οποία έδειχνε τους Αθηναίους να παλεύουν εναντίον των Αμαζόνων, αλλά και τους Λαπίθες να μάχονται εναντίον των Κένταυρων. Οι μετόπες αυτής της ζωφόρου αφαιρέθηκαν από τον Κόκρελ και μεταφέρθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο το 1815 (σήμερα φιλοξενούνται στην Έκθεση 16 του Μουσείου, κοντά στα μάρμαρα του Παρθενώνα ). Ο Κόκρελ διακόσμησε τους τοίχους της Μεγάλης Σκάλας του Ασμόλειου μουσείου και της Λέσχης Ταξιδιωτών του Λονδίνου με γύψινα αντίγραφα της ζωφόρου των Βασσών.
Εύρεση του ναού από τους Βρετανούς και μεταφορά των αρχαιοτήτων στο εξωτερικό
δεξιά|μικρογραφία| Η ζωφόρος των Βασσών φιλοξενείται σε δική της αίθουσα στο [[Βρετανικό Μουσείο.]] δεξιά|μικρογραφία| Θραύσμα ποδιών από ένα κολοσσιαίο άγαλμα που βρέθηκε στις Βάσσες ([[Βρετανικό Μουσείο).]] Η ύπαρξη του ναού έγινε αντιληπτή για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1765 από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Ζ. Μποσέ, ο οποίος έχτιζε βίλες στη Ζάκυνθο και τον είδε εντελώς τυχαία. Αναγνώρισε την ύπαρξη του ναού από την τοποθεσία του αλλά και τα χαρακτηριστικά του, αλλά όταν επέστρεψε για να τον δει δεύτερη φορά, δολοφονήθηκε από ληστές. Ο Τσαρλς Ρόμπερτ Κόκρελ και ο Καρλ Χάλλερ φον Χάλλερσταϊν, έχοντας εξασφαλίσει την κλοπή γλυπτών στην Αίγινα με στόχο την εξαγωγή τους εξωτερικό, ήλπιζαν να συνεχίσουν τις κλοπές αρχαιοτήτων και στις Βάσσες, το 1811. Ωστόσο, οι απεικονίσεις του ναού και των μερών του ναού, τις οποίες είχε δημιουργήσει ο Χάλερ, χάθηκαν στη θάλασσα.
Το 1902 η Ελληνική Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών έκανε την πρώτη ανασκαφή που διενέργησαν Έλληνες στο ναό. Η ανασκαφή αυτή έγινε υπό την ηγεσία του αρχαιολόγου Κωνσταντίνου Κουρουνιώτη μαζί με τον Κωνσταντίνο Ρωμαίο και τον Παναγιώτη Καββαδία. Το 1959, το 1970 και το 1975-1979, έγιναν νέες ανασκαφές υπό τη διεύθυνση του Νικολάου Γιαλούρη.
Αίτια της καλής διατήρησης του ναού
Η απόμακρη τοποθεσία στην οποία βρίσκεται ο ναός (σχετικά με τις Βάσσες, οι μόνες παρατηρήσεις αρχαίου περιηγητή για τις Βάσσες που έχουν σωθεί είναι αυτές του Παυσανία) έχει συμβάλλει στην διατήρηση του ναού σε καλή κατάσταση. Άλλοι ναοί σε πιο προσιτές τοποθεσίες υπέστησαν ζημιές ή κατεστράφησαν από συγκρούσεις, και όσοι επιβίωσαν μέχρι σήμερα επιβίωσαν μέσω της μετατροπής τους σε εκκλησία. Ο Ναός του Απόλλωνα επιβίωσε μέχρι σήμερα σαν ένας αρχαιοελληνικός ναός, αν και δεν χρησιμοποιείται εδώ και πάρα πολλούς αιώνες. Λόγω της απόστασής του από τις μεγάλες πόλεις δεν κινδυνεύει τόσο από την όξινη βροχή όσο άλλα μνημεία σαν το Παρθενώνα. Η όξινη βροχή διαλύει γρήγορα τον ασβεστόλιθο και καταστρέφει τα μαρμάρινα γλυπτά.
Ο ναός του Απόλλωνα έχει καλυφθεί με μια λευκή σκηνή με στόχο να προστατευτούν τα ερείπια του ναού. Επί του παρόντος η Επιτροπή Συντήρησης του Ναού του Επικούριου Απόλλωνα, η οποία υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού, είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή εργασιών συντήρησης στις εγκαταστάσεις του ναού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Μεσσηνία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μεσσηνίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα
Μίρα Ζελεχόβερ-Αλέκσιουν
Η Μίρα Ζελεχόβερ-Αλέκσιουν (πολωνικά: Mira Żelechower-Aleksiun) (γενν. 26 Μαρτίου 1941, Μίλεροβο) είναι Πολωνή ζωγράφος εβραϊκής καταγωγής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μίλεροβο του Όμπλαστ του Ροστόφ, όπου μετακόμισαν οι γονείς της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πατέρας της δολοφονήθηκε από τους Ναζί τον Μάιο του 1941. Μετά τον πόλεμο, η Μίρα και η μητέρα της επέστρεψαν στην Πολωνία και εγκαταστάθηκαν στο Βρότσλαβ.
Το 1966 αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών «Εουγκένιους Γκέπερτ» και ένα χρόνο αργότερα, έκανε το ντεμπούτο της ως ζωγράφος στην ΅«Galeria Teatru Kalambur» στο Βρότσλαβ. Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, η Μίρα Ζελεχόβερ-Αλέκσιουν συμμετείχε σε σημαντικά συνέδρια ζωγράφων, συμπεριλαμβανομένης της 4ης και 7ης Επισκόπησης της Πολωνικής Σύγχρονης Τέχνης στο Στσέτσιν, της 8ης και 9ης Ομάδας Έκθεσης Ρεαλιστών στη Βαρσοβία και του Jan Spychalski Painnazting στο Πόζναν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα
Γιγάντιος υλόχοιρος
Ο Γιγάντιος Υλόχοιρος (Hylochoerus Meinertzhageni), είναι το μόνο είδος του γένους Υλόχοιρος. Ζει σε δασώδεις βιότοπους στην Αφρική και θεωρείται γενικότερα το πιο άγριο μέλος της μεγάλης οικογένειας των Συίδων. Παρά το μεγάλο μέγεθος και τη σχετικά μεγάλη κατανομή τους, το είδος καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1904, από τον βρετανό στρατιώτη Ρίτσαρντ Μαϊνερτζχάγκεν (Richard Meinertzhagen), εξ' ου και η επιστημονική ονομασία του είδους.
Περιγραφή
thumb|left|250px|Μία αγέλη Γιγάντιων Υλόχοιρων
Ο Γιγάντιος Υλόχοιρος, αποτελεί το μεγαλύτερο σε μέγεθος μέλος της οικογένειας των Συίδων. Οι ενήλικες Υλόχοιροι, έχουν μήκος σώματος από 1,3 έως 2,1 μ. και μήκος ουράς από 25 έως 45 cm. Οι ενήλικες, έχουν ύψος σώματος από 0,75 έως 1,1 μ. και ζυγίζουν από 100 έως 275 kg. Τα θηλυκά, είναι κατά κανόνα μικρότερα από τα αρσενικά. Τα θηλυκά ζυγίζουν κατά μέσο όρο 167 kg. Το ανατολικότερο υποείδος H. m. meinertzhageni, είναι ελαφρώς μεγαλύτερο από το υποείδος H. m. rimator της Κεντρικής Αφρικής και αισθητά μεγαλύτερο από το υποείδος H. m. ivoriensis της Δυτικής Αφρικής. Το τελευταίο υποείδος, είναι λίγο μεγαλύτερο από κάποια συναφή είδη, όπως οι Ποταμόχοιρους, με μέσο όρο βάρους τα 150 kg.
Οι Γιγάντιοι Υλόχοιροι, έχουν εκτεταμένες τρίχες στο σώμα τους, οι οποίες λιγοστεύουν καθώς γερνούν. Ως επί το πλείστον, έχουν μαύρο χρώμα, αν και οι τρίχες που βρίσκονται κοντά στο δέρμα, έχουν ένα έντονο πορτοκαλί χρώμα. Τα αυτιά τους, είναι μεγάλα και μυτερά και τα ρύγχη τους, είναι μικρότερα από αυτά των Φακόχοιρων, αλλά μεγαλύτερα από αυτά των Ποταμόχοιρων. Παρ’ όλα αυτά, τα ρύγχη των αρσενικών, μπορούν να φτάσουν έως 35,9 cm.
Συμπεριφορά
thumb|left|Ο Γιγάντιος Υλόχοιρος στον Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Χιούστον thumb|right|250px|Κρανίο Γιγάντιου Υλόχοιρου
Οι Γιγάντιοι Υλόχοιροι, είναι κυρίως φυτοφάγα, αλλά και πτωματοφάγα ζώα. Συνήθως θεωρούνται νυκτόβια ζώα, αλλά κατά τη χειμερινή περίοδο, εμφανίζονται περισσότερο κατά τη διάρκεια της μέρας. Ζουν σε αγέλες έως 20 ατόμων, που αποτελούνται από τα θηλυκά με τα μικρά τους και ένα μόνο αρσενικό. Τα θηλυκά, εγκαταλείπουν την αγέλη λίγο πριν γεννήσουν και επιστρέφουν μία εβδομάδα μετά τη γέννα με τα μικρά τους. Όλα τα μέλη της αγέλης, προστατεύουν τα μικρά τους.
Όπως όλα τα ζώα της Υποσαχάριας Αφρικής, οι Υλόχοιροι δεν έχουν εξημερωθεί, αν και θεωρείται ότι υπάρχουν δυνατότητες για εξημέρωση του είδους. Στην άγρια φύση, οι Υλόχοιροι είναι πιο φοβισμένοι από τους Κόκκινους Ποταμόχοιρους και των Ποταμόχοιρους των Θάμνων, καθώς τα αρσενικά επιτίθονται πολύ συχνά, για να προστατεύσουν την αγέλη τους. Παρά την επιθετική συμπεριφορά τους, συχνά πέφτουν θύματα των Υαινών, Λεοπαρδάλων και σπανιότερα Λιονταριών, αφού τα λιοντάρια δεν ζουν στους περισσότερους οικοτόπους τους.
Οικότοποι
Οι Γιγάντιοι Υλόχοιροι, ζουν κυρίως στη δυτική και κεντρική Αφρική, σε μεγαλύτερο βαθμό στα δάση της Γουινέας και του Κονγκό. Επίσης, εμφανίζονται στις υγρές, ορεινές περιοχές των Όρων Ρουβενζόρι, ανατολικότερα στα Όρη Κένυα και στα υψίπεδα της Αιθιοπίας. Ζουν κυρίως σε δάση και λιβάδια, αλλά μπορούν να παρατηρηθούν σε δασώδεις σαβάνες και υποαλπικούς οικοτόπους, σε υψόμετρα έως 3800 μ. Δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν στην υψηλή υγρασία και σε μέρη με παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο, γι' αυτό δεν εμφανίζονται σε ξηρές περιοχές και ερήμους.
Υποείδη
thumb|right|250px| {{legend|#ff6600|border=1px solid #978e73|H. m. ivoriensis}}{{legend|#d38d5f|border=1px solid #978e73|H. m. rimator}}{{legend|#784421|border=1px solid #978e73|H. m. meinertzhageni}}
Τα υποείδη του Γιγάντιου Υλόχοιρου είναι τα εξής:
Κατηγορία:Αρτιοδάκτυλα Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Πολιορκία της Πάτρας (1822)
Η Πολιορκία της Πάτρας ήταν πολεμική εμπλοκή της Επανάστασης του 1821.
Το υπόβαθρο της πολιορκίας
Λίγο καιρό μετά από την παράδοση του Ακροκορίνθου, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εγκατέλειψε το στρατόπεδο της Κορίνθου και κατευθύνθηκε προς την Καρύταινα για να συγκροτήσει δυνάμεις και να πολιορκήσει την Πάτρα. Η κατάσταση πλέον ήταν κρίσιμη, επειδή ο Αλή Πασάς είχε θανατωθεί και ο τεράστιος στρατός του Χουρσίτ Πασά ήταν ικανός να εκστρατεύσει εναντίον της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Επιπλέον, ο οθωμανικός στόλος αποβίβασε στο πρώτο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου Μικρασιάτες Τούρκους στρατιώτες υπό τον Μεχμέτ Πασά, που οι επαναστάτες θα αντιμετώπιζαν για πρώτη φορά. Μπροστά στον κίνδυνο που διέτρεχε η Αχαΐα η Κυβέρνηση υποχρεώθηκε να διορίσει τον Κολοκοτρώνη επικεφαλής της πολιορκίας της Πάτρας. Ο Κολοκοτρώνης από την Καρύταινα, αφού συμβιβάστηκε με τους Δεληγιανναίους για να πραγματοποιηθεί στρατολόγηση στην περιοχή τους, πήγε στην Βυτίνα και κατόπιν στον Πύργο και στη Γαστούνη έχοντας μαζί του 6.000 άνδρες από την Καρύταινα, την Τρίπολη, την Κόρινθο, τα Καλάβρυτα και γενικότερα από την Αχαΐα. Προτού πολιορκήσει ο ίδιος την πόλη, έστειλε τον Δημήτριο Πλαπούτα, τον Κωνσταντίνο Πετιμεζά και τους γιους του να καταλάβουν τις θέσεις Σαραβάλι, Παλαιόπυργο και Οβριά.
Η πολιορκία
Στις 26 Φεβρουαρίου 1822, οι Έλληνες νίκησαν τους Ανατολίτες Τούρκους στην μάχη της Χαλανδρίτσας ανοίγοντας τον δρόμο για την πολιορκία της Πάτρας. Αργότερα, οι Έλληνες πέτυχαν μεγάλη νίκη στο Σαραβάλι – με τις απώλειες των Τούρκων να υπολογίζονται 400-1.000 νεκρούς – καθιστώντας τους σε κυρίαρχους ολόκληρης της πεδιάδας. Ωστόσο, λόγω της διχόνοιας μεταξύ των πολιτικών και των στρατιωτικών η πολιορκία της Πάτρας δεν εξελισσόταν θετικά για τους Έλληνες. Αιτία ήταν η αντίδραση της κυβέρνησης σε αυτό το σημαντικό εγχείρημα που είχε αναλάβει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και παρά το γεγονός πως του είχαν αναθέσει την αρχηγία της πολιορκίας δεν του παρείχαν οικονομική βοήθεια και του δημιουργούσαν προσκόμματα στην πρόοδο της πολιορκίας. Επίσης, ο Υπουργός Στρατιωτικών, Ιωάννης Κωλέττης, είχε διατάξει τον Κολοκοτρώνη να εκστρατεύσει στην δυτική Στερεά Ελλάδα προκειμένου να απομακρυνθεί από την Πελοπόννησο. Ο τελευταίος απάντησε πώς δεν μπορούσε να εγκαταλείψει την Πάτρα σε τουρκικά χέρια μιας και είχε συγκεντρωθεί εκεί πολυάριθμος τουρκικός στρατός και αποτελούσε κίνδυνο για τον Μοριά. Όταν ο Κωλέττης αντέδρασε με σημαντικές επιπλήξεις στον Κολοκοτρώνη, ο σπουδαίος στρατηγός, αφήνοντας αντικαταστάτη του τον Πλαπούτα, κατευθύνθηκε στην Κόρινθο συνοδευόμενος από 80 άνδρες. Ο Κωλέττης τον διέταξε να μην μπει στην πόλη με την φρουρά του, πράγμα που ο Κολοκοτρώνης αγνόησε. Του παραχώρησαν για την διανυκτέρευσή του μια ερειπωμένη οικία, γεγονός που προκάλεσε την οργή του Έλληνα στρατηγού. Ο Κολοκοτρώνης αποχώρησε και βρήκε καταφύγιο για διανυκτέρευση στο Ζευγολατιό Κορινθίας με σκοπό την επομένη να πάει στην Τρίπολη. Όμως το επόμενο πρωί ο Κωλέττης και κυβερνητικοί απεσταλμένοι τον συνάντησαν και τον παρακάλεσαν να επιστρέψει στην Κόρινθο. Ο Κολοκοτρώνης, παρά την οργή του, αναγκάστηκε να δεχθεί και επέστρεψε στην Κόρινθο για να διαπραγματευτεί με την κυβέρνηση.
Περαιτέρω ανάγνωση
Πάτρα Πάτρα Πάτρα Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας
Φρεάρριοι
Οι Φρεάρριοι ή Φρέαρροι ή Φρεαροί, (Φρεάρριοι), (ο δήμος: Φρεαρρίων) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Λεοντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος σύμφωνα με τον Στέφανο Βυζάντιο πήρε το όνομά του από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Φρέαρρο ή σύμφωνα με τον Διονύσιο Σουρμελή από τις λέξεις «φρέαρ» και «άρδειν», άποψη με την οποία δεν συμφωνούν οι σύγχρονοι ερευνητές.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Φρεαρρίων, ήταν δήμος της Παραλίας. Η τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή, αλλά σύμφωνα με τους ερευνητές, καθώς συνόρευε στα ανατολικά και στα νότια με τον δήμο της Αναφλύστου, αναφέρονται διάφορες τοποθεσίες όπως στις θέσεις «Αρί», «Μαρκάτι», «Όλυμπος» ή κοντά στη σημερινή Φέριζα, του πρώην Δήμου Κερατέας και σήμερα του Δήμου Λαυρεωτικής. Σύμφωνα με τον John S. Traill το κέντρο του δήμου βρίσκεται σε θέση ανατολικά του όρους Ολύμπου Αττικής, στην περιοχή της Λαυρεωτικής, η οποία υπάγεται στον Δήμο Λαυρεωτικής.
Σε διάφορες περιοχές, οι οποίες υπάγονταν παλαιότερα στον πρώην Δήμο Κερατέας, ο οποίος έχει ενσωματωθεί σήμερα στον Δήμο Λαυρεωτικής, βρίσκονταν οι αρχαίοι δήμοι των Δειραδιωτών, του Ποταμού Δειραδιωτών (θέση Άγιος Γιάννης-Φοβόλες), της Αμφιτροπής (Μητροπήσι), της Βήσας (Μπαρμπαλιάκη), της Αιγιλίας (Όλυμπος), των Κυρτιαδών ή Κυρτειδών (κοντά στη Κακή Θάλασσα ή το Δασκαλειό), του Θορικού, των Φρεαρίων (Αρί ή Μαρκάτι ή Όλυμπος) και της Κεφαλής (περιοχή Αγίου Σεραφείμ Ρουτζέρι Μεσοχώρι).
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, τοποθετούσε τον δήμο των Φρεαρρίων, τον οποίο αναφέρει και με την ονομασία «Ζωφρέαρροι», στην περιοχή μεταξύ Καματερού και του χωριού Λιόσια (όχι τα γνωστά), τα οποία ταύτιζε με τον αρχαίο δήμο της Λουσίας. Η φαινομενική σχέση των λέξεων «Λουσία» και «Λιόσια» (η δεύτερη θεωρούμενη ως παραφθορά της πρώτης), η οποία δινόταν από τον Διονύσιο Σουρμελή δεν αφορά βέβαια τους δήμους Άνω ή Κάτω Λιόσια, αλλά την περιοχή με την τοπωνυμία «Λιόσι», κοντά στο Τατόι. Την εποχή άλλωστε που γίνεται η καταγραφή, το 1854, δεν είχε ιδρυθεί ακόμη ο οικισμός Κάτω Λιόσια. Στα δε Άνω Λιόσια, ο ίδιος μελετητής τοποθετούσε τον αρχαίο δήμο των Φρεαρρίων, όπως επισημαίνουν οι νεότεροι ερευνητές.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Λεοντίδας φυλής, συμμετείχε με 9 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) αντιπροσωπευόταν επίσης με 9 βουλευτές, ενώ την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 10 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Φρεαρρίων
thumb|left|180px|[[Όστρακο (αρχαιολογία)|Όστρακο με το όνομα "Θεμιστοκλής Νεοκλέους".]] Ο δημότης των αρχαίων Φρεαρρίων ονομαζόταν Φρεάρριος ή Φρεάριος. Ο δήμος, του οποίου ο πιο γνωστός δημότης ήταν ο Θεμιστοκλής, ήταν πολύ μεγάλος και πιθανότατα αποτελείτο από πολλούς οικισμούς, επίσης αρκετά μεγάλους, οι οποίοι βρίσκονταν σε μικρή απόσταση ο ένας από τον άλλο.
Προσωπικότητες από τους Φρεαρρίους
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Φρεαρρίων, όπως ο Βίων ο Φρεάρριος, ο βουλευτής Δάμων ο Φρεάρριος,ο βουλευτής Δήμαρχος ο Φρεάρριος, ο πρεσβευτής Δημήτριος ο Φρεάρριος γιος του Διονυσίου, ο Δημοτίων ο Φρεάρριος γιος του Δήμωνος, ο Δημόφιλος ο Φρεάρριος γιος του Δήμωνος, ο βουλευτής Διάκριτος ο Φρεάρριος γιος του Διεύχους, ο γραμματέας της αρχαίας Βουλής Διεύχης ο Φρεάρριος γιος του Δημάρχου, ο δικαστής Διόδωρος ο Φρεάρριος, ο Δρακοντίδης ο Φρεάρριος γιος του Αρχαγάθου, ο βουλευτής Δωρίμαχος ο Φρεάρριος γιος του Δωριμάχου κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Πολεμικό ομόλογο
μικρογραφία|Βρετανική εθνική διαφήμιση για πολεμικό ομόλογο (1918). Τα πολεμικά ομόλογα είναι χρεόγραφα που εκδίδονται από μια κυβέρνηση για τη χρηματοδότηση στρατιωτικών επιχειρήσεων και άλλων δαπανών σε περιόδους πολέμου. Στην πράξη, οι σύγχρονες κυβερνήσεις χρηματοδοτούν τον πόλεμο, θέτοντας επιπλέον χρήματα σε κυκλοφορία, και η λειτουργία των ομολόγων είναι να αφαιρέσουν τα χρήματα από την κυκλοφορία και να βοηθήσουν στον έλεγχο του πληθωρισμού. Τα πολεμικά ομόλογα είναι είτε ομόλογα λιανικής που διατίθενται στο εμπόριο απευθείας στο δημόσιο είτε χονδρικά ομόλογα που διαπραγματεύονται σε χρηματιστήριο. Οι προτροπές για την αγορά πολεμικών ομολόγων συχνά συνοδεύονται από εκκλήσεις για πατριωτισμό και συνείδηση. Τα λιανικά πολεμικά ομόλογα, όπως και άλλα ομόλογα λιανικής, τείνουν να έχουν απόδοση χαμηλότερη από αυτή που προσφέρεται από την αγορά και συχνά διατίθενται σε ένα ευρύ φάσμα ονομαστικών αξιών για να καταστούν προσιτά για όλους τους πολίτες.
Φρεάρριοι
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Πολεμικό ομόλογο
Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία|Κυβερνητικό δάνειο των ΗΠΑ του 1847 για τον [[Αμερικανικό-Μεξικανικός πόλεμος|Αμερικανικό-Μεξικανικό πόλεμο.]] Οι κυβερνήσεις σε όλη την ιστορία χρειάστηκαν να δανειστούν χρήματα για να αντιμετωπίσουν τους πολέμους. Παραδοσιακά, ασχολήθηκαν με μια μικρή ομάδα πλούσιων χρηματιστών όπως ο Τζέικομπ Φούγκερ και ο Νέιθαν Ρότσιλντ, αλλά δεν έγινε ιδιαίτερη διάκριση μεταξύ του χρέους που δημιουργήθηκε στον πόλεμο ή στην ειρήνη. Μια πρώιμη χρήση του όρου «πολεμικό ομόλογο» (αγγλικός όρος «war bond») ήταν για τα 11 εκατομμύρια δολάρια έθεσε το αμερικανικό Κογκρέσο με νόμο της 14ης Μαρτίου 1812 για τη χρηματοδότηση του πολέμου του 1812, αλλά αυτό δεν απευθυνόταν στο ευρύ κοινό. Μέχρι τον Ιούλιο του 2015 ίσως τα παλαιότερα ομόλογα που εξακολουθούσαν να εκκρεμούν ως αποτέλεσμα του πολέμου ήταν οι Βρετανοί Κόνσολς, μερικοί από τους οποίους ήταν το αποτέλεσμα της αναχρηματοδότησης των χρεών κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους, αλλά αυτές εξαγοράστηκαν μετά τη θέσπιση του Νόμου περί οικονομίας του 2015.
Φρεάρριοι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Πολεμικό ομόλογο
Αυστρία και Ουγγαρία
Η κυβέρνηση της Αυστροουγγαρίας γνώριζε από τις πρώτες ημέρες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ότι δεν μπορούσε να υπολογίζει στις προόδους των κύριων τραπεζικών ιδρυμάτων της για να καλύψει το αυξανόμενο κόστος του πολέμου. Αντ' αυτού, εφάρμοσε μια πολιτική χρηματοδότησης πολέμου σύμφωνα με το μοντέλο της Γερμανίας: τον Νοέμβριο του 1914, εκδόθηκε το πρώτο χρηματοδοτούμενο δάνειο. Όπως και στη Γερμανία, τα αυστροουγγρικά δάνεια ακολούθησαν ένα προκαθορισμένο σχέδιο και εκδόθηκαν σε εξαμηνιαία βάση κάθε Νοέμβριο και Μάιο. Τα πρώτα αυστριακά ομόλογα κατέβαλαν τόκο 5% και είχαν πενταετή διάρκεια. Η μικρότερη διαθέσιμη ονομασία ομολόγων ήταν 100 αυστροουγγρικές κορώνες.
Οι περιορισμένοι οικονομικοί πόροι των παιδιών πραγματοποιήθηκαν μέσω εκστρατειών στα σχολεία. Το αρχικό ελάχιστο όριο ονομαστικής αξίας των 100 κορόνων εξακολουθεί να υπερβαίνει τα μέσα για τα περισσότερα παιδιά οπότε η τρίτη έκδοση ομολόγων, το 1915, εισήγαγε ένα σύστημα με το οποίο τα παιδιά μπορούσαν να δώσουν ένα μικρό ποσό και να πάρουν ένα τραπεζικό δάνειο για να καλύψουν το υπόλοιπο των 100 κορώνων. Η πρωτοβουλία ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη, απέσπασε κεφάλαια και ενθάρρυνε την αφοσίωση στο κράτος και στο μέλλον μεταξύ της αυστρο-ουγγρικής νεολαίας. Πάνω από 13 εκατομμύρια  κορώνες εισπράχθηκαν στις πρώτες τρεις εκδόσεις "παιδικών ομολόγων".
Καναδάς
Η συμμετοχή του Καναδά στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ξεκίνησε το 1914, με καναδικά πολεμικά ομόλογα που ονομάστηκαν "Ομόλογα Νίκης" μετά το 1917. Το πρώτο εγχώριο πολεμικό δάνειο αυξήθηκε το Νοέμβριο του 1915, αλλά όχι μέχρι την τέταρτη εκστρατεία του Νοεμβρίου 1917, που εφαρμόστηκε ο όρος του Δανείου Νίκης. Το πρώτο Δάνειο Νίκης ήταν μία έκδοση 5,5% χρυσών ομολόγων 5, 10 και 20 ετών σε ονομαστικές αξίες μόλις 50 δολαρίων. Έγινε υπερκαλυπτική εγγραφή, συγκεντρώνοντας 398 εκατομμύρια δολαρίων Καναδά ή γύρω στα 50 δολάρια ανά κάτοικο. Το Δεύτερο και το Τρίτο Δάνειο Νίκης εκδόθηκαν το 1918 και το 1919 αντίστοιχα, φέρνοντας έσοδα άλλα 1,34 δισεκατομμύρια δολάρια. Για όσους δεν είχαν τη δυνατότητα να αγοράσουν Ομόλογα Νίκης, η κυβέρνηση έδωσε επίσης Πιστοποιητικά Εξοικονόμησης. Η κυβέρνηση απένεμε κοινότητες που αγόρασαν μεγάλες ποσότητες ομολόγων '' Τιμητικές σημαίες πολεμικών ομολόγων.
Γερμανία
Σε αντίθεση με τη Γαλλία και την Αγγλία, κατά την έκρηξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία βρέθηκε σε μεγάλο βαθμό αποκλεισμένη από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Αυτό έγινε πιο εμφανές μετά από μια προσπάθεια να εκδώσει ένα μεγάλο δάνειο στη Γουόλ Στριτ, η οποία απέτυχε το 1914. Ως εκ τούτου, η Γερμανία περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό στην εγχώρια δανειοληψία, η οποία προκλήθηκε από μια σειρά πολεμικών λογαριασμών πίστωσης που τους διαχειρίζεται το Ράιχσταγκ. Αυτό συνέβη με πολλές μορφές. Ωστόσο, η πιο δημοφιλής ήταν το Δημόσιας Εκστρατείας Πολεμικό Ομόλογο (Kriegsanleihe).
Έγιναν εννέα δεσμεύσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου και, όπως στην Αυστρία-Ουγγαρία, τα δάνεια εκδόθηκαν ανά εξάμηνο. Τα ίδια τα δάνεια συχνά διαρκούν αρκετές εβδομάδες, κατά τις οποίες υπήρξε εκτεταμένη χρήση προπαγάνδας μέσω όλων των δυνατών μέσων. Τα περισσότερα ομόλογα είχαν ένα ποσοστό απόδοσης 5% και ήταν εξαγοράσιμα σε περίοδο δέκα ετών, σε εξαμηνιαίες πληρωμές. Όπως τα ομόλογα πολέμου σε άλλες χώρες, τα γερμανικά κρατικά ομόλογα εκστρατείας σχεδιάστηκαν για να είναι υπερβολικές εκδηλώσεις πατριωτισμού και οι ομολογίες πωλήθηκαν μέσω τραπεζών, ταχυδρομείων και άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.
Όπως και σε άλλες χώρες, οι περισσότεροι επενδυτές δεν ήταν ιδιώτες αλλά ιδρύματα και μεγάλες εταιρείες. Οι βιομηχανίες, τα πανεπιστήμια, οι τοπικές τράπεζες και ακόμη και οι δημοτικές κυβερνήσεις ήταν οι κύριοι επενδυτές στα πολεμικά ομόλογα. Εν μέρει λόγω της έντονης δημόσιας πίεσης και εν μέρει λόγω της πατριωτικής δέσμευσης, οι κινητήριοι μοχλοί αποδείχτηκαν εξαιρετικά επιτυχημένοι, αυξάνοντας περίπου τα 10 δισεκατομμύρια μάρκα σε κεφάλαια. Αν και εξαιρετικά επιτυχημένη, οι οδηγοί των πολεμικών δεσμών κάλυπταν μόνο τα δύο τρίτα των δαπανών που σχετίζονται με τον πόλεμο. Εν τω μεταξύ, οι τόκοι που καταβλήθηκαν για τα ομόλογα αντιπροσώπευαν μια αυξανόμενη δαπάνη που απαιτούσε περισσότερους πόρους για να πληρώσει.
Ηνωμένο Βασίλειο
μικρογραφία|Ο Βρετανός Κυρίαρχος θα κερδίσει / Επενδύσει στο Παγκόσμιο Δάνειο Πολέμου . Μια βρετανική ετικέτα δημοσιότητας από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.
Τον Αύγουστο του 1914 τα αποθέματα χρυσού της Τράπεζας της Αγγλίας, και ουσιαστικά όλων των τραπεζικών ιδρυμάτων στη Μεγάλη Βρετανία, ανήλθαν σε 9 εκατομμύρια λίρες (ισοδύναμο με 779 εκατομμύρια λίρες με την ισοτιμία του 2015). Οι τράπεζες φοβούνταν ότι η κήρυξη του πολέμου θα πυροδοτούσε ένα τρέξιμο πανικού στις τράπεζες, οπότε ο καγκελάριος Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ επέκτεινε τις αργίες του Αυγούστου για τρεις ημέρες για να δοθεί χρόνος για να περάσει ο νόμος περί νομισμάτων και τραπεζογραμματίων του 1914, με τον οποίο η Βρετανία εγκατέλειπε τον χρυσό κανόνα. Βάσει του νόμου αυτού το Υπουργείο Οικονομικών εξέδωσε 300 εκατομμύρια λίρες (ισοδύναμο με  25,1 δισεκατομμύρια λίρες το 2013) των τραπεζογραμματίων χαρτιού, χωρίς τη στήριξη του χρυσού, με την οποία οι τράπεζες θα μπορούσαν να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους. Ο κορυφαίος τραπεζίτης Γουόλτερ Λιφ περιέγραψε τις σημειώσεις αυτές ως «ουσιαστικά ένα δάνειο πόλεων χωρίς ενδιαφέρον, για απεριόριστο χρονικό διάστημα και ως εκ τούτου ήταν εξαιρετικά επικερδές από την πλευρά της κυβέρνησης».
Το πρώτο έντοκο πολεμικό δάνειο εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 1914 με επιτόκιο 3,5%, το οποίο έπρεπε να εξαργυρωθεί στην ισοτιμία το 1925-1928. Έφτασε τα 333 εκατομμύρια λίρες, αν και για την ακρίβεια ήταν 350 εκατομμύρια λίρες σε ονομαστική αξία, καθώς εκδόθηκε με έκπτωση 5%. Το 2017 αποκαλύφθηκε ότι οι δημόσιες συνδρομές ανέρχονταν σε 91 εκατομμύρια λίρες, ενώ το υπόλοιπο είχε εγγραφεί από την Τράπεζα της Αγγλίας με τα ονόματα του τότε κυβερνήτη Τζον Γκόρντον Νάιρν και του αναπληρωτή του Έρνεστ Χάρβεϊ. Σύντομα ακολούθησαν άλλες 901 εκατομμύρια λίρες από ένα δεύτερο δάνειο πολέμου τον Ιούνιο του 1915, με το επιτόκιο τότε στο 4,5%. 17,6 εκατομμύρια λίρες, από αυτά εξηγούνταν από τη μετατροπή της έκδοσης 3,5% και άλλες 138 εκατομμύρια λίρες από τους κατόχους 2,5% και 2,75% των κρατικών χρεογράφων, οι οποίοι επίσης είχαν τη δυνατότητα να μεταφέρουν το υψηλότερο επιτόκιο. Η κυβέρνηση δεσμεύθηκε επίσης ότι εάν εκδίδονταν τα πολεμικά δάνεια με ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, οι κάτοχοι των ομολόγων 4,5% θα μπορούσαν επίσης να μετατρέψουν το νέο επιτόκιο. Στα απομνημονεύματά του, ο Λόιντ Τζορτζ δήλωσε τη λύπη του ότι ο διάδοχός του Ρέτζιναλντ ΜακΚέννα αύξησε το επιτόκιο σε μια εποχή που οι επενδυτές είχαν λίγες εναλλακτικές λύσεις. Όχι μόνο αύξησε άμεσα τις ετήσιες πληρωμές τόκων του έθνους κατά 100 εκατομμύρια λίρες, αλλά σήμαινε ότι τα επιτόκια ήταν υψηλότερα σε όλη την οικονομία κατά τη μεταπολεμική κατάθλιψη.
Η πολιτική άλλαξε όταν η κυβέρνηση Άσκουιθ έπεσε τον Δεκέμβριο του 1916 και ο Μπόναρ Λω έγινε καγκελάριος στη νέα κυβέρνηση συνασπισμού. Το τρίτο πολεμικό δάνειο ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1917 με έκπτωση 5% στην ονομαστική του αξία και κατέβαλε τόκο 5% (ή 4% αφορολόγητο για 25 χρόνια), ένα ποσοστό που ο Λόυντ Τζορτζ χαρακτήρισε ως "ποινικό". Οι κάτοχοι υφιστάμενων πολεμικών δανείων, κρατικών ομολόγων και πιστοποιητικών δαπανών πολεμικού υλικού θα μπορούσαν να τα μετατρέψουν στην έκδοση του 5%. Από τις 2,08 εκατομμύρια λίρες που αντλήθηκαν από το δάνειο πολέμων 5%, μόνο τα 845 εκατομμύρια λίρες ήταν νέα χρήματα. Τα υπόλοιπα ήταν μετατροπές ύψους 820 εκατομμυρίων λιρών δανείου με 4,5%, ομόλογα δημόσιου χρέους αξίας 281 εκατομμυρίων λιρών και Γραμμάτια του Δημοσίου αξίας 130 εκατομμυρίων λιρών. Ο εργατικός πολιτικός Τομ Τζόνστον θα γράψει αργότερα για το Πολεμικό Δάνειο του 1917: "Κανένας ξένος κατακτητής δεν θα μπορούσε να επινοήσει μια πληρέστερη ληστεία και υποδούλωση του βρετανικού έθνους".
Στις 30 Ιουνίου 1932 ο Νέβιλ Τσάμπερλεν ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση θα ασκήσει το δικαίωμά της να καλέσει το δάνειο πολέμου 5%, προσφέροντας επιλογή να πάρει μετρητά ή να συνεχίσει το δάνειο στο 3,5%. Παρόλο που ήταν υποχρεωμένοι να ειδοποιήσουν 90 ημέρες πριν για μια τέτοια αλλαγή, προσφέρθηκε ένα μπόνους άνευ φόρου 1% στους κατόχους που είχαν ενεργήσει μέχρι τις 31 Ιουλίου. Αυτή η μετατροπή εξοικονόμησε για την κυβέρνηση 23 εκατομμύρια λίρες ετησίως. Στις 3 Δεκεμβρίου 2014, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου ανακοίνωσε ότι θα εξαργύρωνε τα εκκρεμή δάνεια για πολέμους στις 9 Μαρτίου 2015.
Ηνωμένες Πολιτείες
εναλλ.=|μικρογραφία|Διαφημιστική αφίσα για [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|τα Ομόλογα Ελευθερίας του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.]] Το 1917 και το 1918, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών εξέδωσε Ομολογίες Ελευθερίας για να συγκεντρώσει χρήματα για τη συμμετοχή της χώρας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια επιθετική εκστρατεία δημιουργήθηκε από τον Γραμματέα του Υπουργείου Θησαυροφυλακίου Ουίλιαμ Γκίμπς ΜακΆντου για τη διάδοση των ομολόγων που βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στις πατριωτικές εκκλήσεις. Το Υπουργείο Οικονομικών συνεργάστηκε στενά με την Επιτροπή Δημόσιας Πληροφόρησης για την ανάπτυξη εκστρατειών για τα Ομόλογα Ελευθερίας. Τα μηνύματα προπαγάνδας που προέκυψαν τότε, συχνά δανείστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τη στρατιωτική συνομιλία.
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρησιμοποίησε διάσημους καλλιτέχνες για να κάνει αφίσες και χρησιμοποίησε αστέρια του κινηματογράφου και της σκηνής για να φιλοξενήσει συλλαλητήρια ομολόγων. Ο Αλ Τζόλσον, η Έθελ Μπάριμορ, η Μαρί Ντρέσλερ, η Έλσι Τζάνις, η Θέντα Μπάρα, η Φάτυ Αρμπάκλ, ο Μάμπελ Νόρμαντ, η Μαίρη Πίκφορντ, ο Ντάγκλας Φέρμπανκς και ο Τσάρλι Τσάπλιν ήταν μεταξύ των διασημοτήτων που προώθησαν το πατριωτικό στοιχείο της αγοράς Ομολόγων Ελευθερίας. Ο Τσάπλιν έκανε επίσης μια ταινία μικρού μήκους, Το Ομόλογο, με δικά του έξοδα για την εκστρατεία. Ακόμη και οι Προσκόποι. όπως και οι Προσκόποι κοριτσιών, πώλησαν ομόλογα κάτω από το σύνθημα «Κάθε Προσκόπος για να σώσει έναν στρατιώτη». Η εκστρατεία ώθησε τις προσπάθειες της κοινότητας σε ολόκληρη τη χώρα να πωλήσει τα ομόλογα και ήταν μια μεγάλη επιτυχία που οδήγησε σε υπερβολικές συνδρομές στην δεύτερη, τρίτη και τέταρτη έκδοση των ομολόγων. Σύμφωνα με την Ιστορική Εταιρεία της Μασαχουσέτης, "Επειδή ο πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος κοστίζει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση πάνω από 30 δισεκατομμύρια δολάρια (για λόγους σύγκρισης, οι συνολικές ομοσπονδιακές δαπάνες το 1913 ήταν μόνο 970 εκατομμύρια δολάρια), τα προγράμματα αυτά κατέστησαν ζωτικής σημασίας ως τρόπος άντλησης κεφαλαίων".
Καναδάς
εναλλ.=|μικρογραφία|Η αφίσα των καναδικών Ομολόγων Νίκης του Α.Τζ. Κάσσον, Δώστε μας τα εργαλεία και θα τελειώσουμε τη δουλειά, 1941. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Πωλήσεις Ομολόγων Νίκης στο Μόντρεαλ το 1943.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Στρατιωτική οικονομία
Λε Ους
Το Λε Ους (γαλλικά: Les Houches) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ουσάρ (γαλλικά: Houchards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας