cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάβα Σουμάνοβιτς
Βιογραφία
Ζώντας για μερικά χρόνια στην Κροατία, ο Σουμάνοβιτς επέστρεψε στο Παρίσι στα τέλη του 1925, και έμεινε ξανά για αρκετά χρόνια, αποδεχόμενος ορισμένες επιρροές του στιλ ζωγραφικής του Ματίς. Ο Σουμάνοβιτς επέστρεψε στο Σιντ το 1928 και μετά από ένα ακόμη χρόνο, που πέρασε στο Παρίσι, τελικά εγκαταστάθηκε εκεί το 1930. Η μεγάλη του έκθεση ήταν στο Νέο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου το 1939, όπου εξέθεσε περίπου 410 πίνακες κυρίως από την περίοδο του Σιντ. Ήταν η πρώτη του μεγάλη επιτυχία μετά από πολλά χρόνια. Έζησε ήσυχα στο Σιντ μέχρι το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας τον Απρίλιο του 1941, όταν η κυβέρνηση μαριονέτα των Ναζί του ανεξάρτητου κράτους της Κροατίας με επικεφαλής τον κροάτη φασίστα Ούστασε, κατέλαβε τη Σύρμια και ξεκίνησε μία εκστρατεία γενοκτονίας εναντίον των Εβραίων, των Σέρβων και των Ρομά.
Η αστυνομία του Ούστασε συνέλαβε τον Σουμάνοβιτς μαζί με 150 Σέρβους πολίτες και τους οδήγησε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Σρέμσκα Μιτρόβιτσα. Ο Σουμάνοβιτς εκτελέστηκε εκεί στις 30 Αυγούστου 1942, μαζί με πολλούς άλλους Σέρβους και θάφτηκε σε έναν ομαδικό τάφο σε ένα σερβικό ορθόδοξο νεκροταφείο.
Κληρονομιά
αριστερά|μικρογραφία| Το σπίτι του Σουμάνοβιτς στο Σιντ δεξιά|μικρογραφία| Πρόεδρος της Γιουγκοσλαβίας [[Γιόσιπ Μπροζ Τίτο στην Πινακοθήκη Σάβα Σουμάνοβιτς στο Σιντ.]] Ένα μουσείο αφιερωμένο στη ζωή και τη δουλειά του βρίσκεται στο Σιντ. Τα έργα του εκτίθενται επίσης στα μουσεία του Βελιγραδίου, του Νόβι Σαντ, του Κραγκούγιεβατς, του Ζρένιανιν και του Σπλιτ.
Μια γκαλερί αφιερωμένη στο έργο του Σουμάνοβιτς ιδρύθηκε το 1952 με βάση ένα δώρο από την Περσίντα Σουμάνοβιτς, τη μητέρα του ζωγράφου. Η κληρονομιά 417 έργων τέχνης, από τα οποία 356 είναι ελαιογραφίες βρίσκεται στο σπίτι της οικογένειας Σουμάνοβιτς, που χρησιμοποιήθηκε επίσης ως δικαστήριο. Το 1989 το κτήριο ανακαινίστηκε και ο αρχικός εκθεσιακός χώρος επεκτάθηκε από 400 σε 600 τ.μ.. Αυτό επέτρεψε την ταυτόχρονη έκθεση μεγάλου αριθμού έργων ζωγραφικής. Η κύρια δραστηριότητα της γκαλερί είναι η συντήρηση και παρουσίαση των έργων ζωγραφικής, που αποκτήθηκαν ως δώρα. Εκτός από αυτό, έχει συγκεντρωθεί μια πλούσια συλλογή ντοκιμαντέρ, καθώς και μια εξαιρετικά πλούσια Hermoteca (εφημερίδα και περιοδική βιβλιοθήκη), που περιέχει τους καταλόγους από όλες τις εκθέσεις, που πραγματοποιήθηκαν μέχρι τώρα.
Επίσης μέρος της γκαλερί είναι το Μνημείο του Σάβα Σουμάνοβιτς, καθώς και η αρχαιολογική συλλογή «Γκράντινα στον Μπόσουτ», και μια αντίκα σαρκοφάγος. Ο καλλιτεχνικός κύκλος «Σάβα Σουμάνοβιτς», που αποτελείται από ντόπιους ερασιτέχνες ζωγράφους, δραστηριοποιείται επίσης στη γκαλερί. Δέκα χρόνια μετά την ίδρυση της γκαλερί, ξεκίνησε το μνημείο προς τιμήν του Σάβα Σουμάνοβιτς, μια εκδήλωση που πραγματοποιείται κάθε τρία χρόνια.
Η έκθεση του Ιουλίου του 2019 με τα έργα του, που διοργανώθηκε από την Πινακοθήκη της Μάτιτσα Σρπσκα στο Πολιτιστικό Κέντρο της Σερβίας στο Παρίσι προκάλεσε ευρύτερη κάλυψη και προσοχή των μέσων ενημέρωσης.
Συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των 100 πιο διαπρεπών Σέρβων.
Σταυρός του Αγίου Γεωργίου
thumb|right|Ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου Ως Σταυρός του Αγίου Γεωργίου καθιερώθηκε να λέγεται, από τους μεσαιωνικούς χρόνους ο οποιοσδήποτε ερυθρόμορφος εμβληματικός σταυρός ως συμβολική αναφορά στον Άγιο Γεώργιο. Παραλλαγή αυτού είναι ο ισόκερος πεπλατυσμένος ερυθρόμορφος σταυρός της Μάλτας.
Ο σταυρός βρίσκεται επίσης, για διάφορους λόγους, στην επαρχιακή σημαία της επαρχίας της Ουέσκας στη βορειανατολική Ισπανία, στην επαρχία της Σαραγόσας και της Τερουέλ καθώς και στις επαρχιακές σημαίες διαφόρων πόλεων, συμπεριλαμβανομένων των Μοντρεάλ, Αλμερία, Μιλάνο, Γένοβα, Πάντοβα, Ζαντάρ και του Φράιμπουργκ. Επίσης είναι η βάση για τη σημαία της Σαρδηνίας. Στο Γκέρνσεϊ επιτράπηκε η χρήση του σταυρού ως σημαία του μεταξύ του 1936 και του 1985.
Ιστορικά, ο σταυρός έχει εμφανιστεί σε πολλές σημαίες, εμβλήματα και εθνόσημα που δε χρησιμοποιούνται σήμερα, όπως της Σουηβικής Ένωσης στην ύστερη Μεσαιωνική Γερμανία.
Αρχική χρήση
Όπως σε άλλες χώρες με τον Άγιο Γεώργιο ως πολιούχο, οι Άγγλοι συχνά χρησιμοποιούσαν τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου ως σύμβολό τους.
Κατά την πρώτη Σταυροφορία, ο Πάπας αποφάσισε ότι οι ιππότες διαφορετικών εθνοτήτων θα πρέπει να διαχωρίζονται από διαφορετικά χρώματα στον σταυρό. Οι Γάλλοι ιππότες έφεραν τον κόκκινο σταυρό σε λευκό φόνρο. Οι Άγγλοι ιππότες παραπονέθηκαν για αυτό, αφού πίστευαν ότι αυτός πρέπει να θεωρείται «ο δικός τους» σταυρός του Αγίου Γεωργίου.
Το 1188 ο Γάλλος Βασιλιάς, Φίλιππος Αύγουστος Β' της Γαλλίας αποδέχτηκε τον ισχυρισμό των Άγγλων για τον λευκό σταυρό σε λευκό φόντο και οι Άγγλοι και Γάλλοι επισήμως αντάλλαξαν τους σταυρούς τους. Εντούτοις, μέχρι τότε, ο κόκκινος σταυρός σε λευκό φόντο θεωρείτο τυπικό σύμβολο των σταυροφόρων.
Φημολογούμενη Γενοβέζικη προέλευση
Παρά το γεγονός ότι ο Βασιλιάς της Γαλλίας είχε αναγνωρίσει τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου ως Αγγλικό σύμβολο, μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου υιοθετήθηκε από τη σημαία της Γένοβας, της οποίας η προέλευση βρίσκεται στο 1096, και υιοθετήθηκε από την Αγγλία και την πόλη του Λονδίνου το 1190 για τα πλοία τους που έμπαιναν στη Μεσόγειο και σε τμήμα της Μαύρης Θάλασσας, ώστε να τύχουν προστασίας από τον Γενοβέζικο στόλο. Ο Άγγλος Μονάρχης πλήρωνε ετήσιο φόρο στον Δόγη της Γένοβας για αυτό το προνόμιο.
Ο Δούκας του Κεντ υποστηρίζει αυτή τη θεωρία:
''«Η σημαία του Αγίου Γεωργίου, ένας κόκκινος σταυρός σε λευκό πεδίο, υιοθετήθηκε από την Πόλη του Λονδίνου το 1190 για τα πλοία τους που έμπαιναν στη μεσόγειο ώστε να τύχουν προστασίας από τον Γενοβέζικο στόλο. Ο Άγγλος Μονάρχης πλήρωνε ετήσιο φόρο στον Δόγη της Γένοβας για αυτό το προνόμιο.''"
Η Αυτού Βασιλική Υψηλότης Δούκας του Κεντ
Στην αρχή των Σταυροφοριών, ένας κόκκινος σταυρός σε άσπρο φόντο ήταν ήδη συσχετισμένος με την Αγγλία γιατί αυτός ήταν ο σταυρός του Αγίου Γεωργίου, το έμβλημα που συσχετιζόταν με τον πολιούχο της Αγγλίας. Αν και ο Πάπας αποφάσισε ότι οι Άγγλοι σταυροφόροι θα διακρίνονται φορώντας λευκό σταυρό σε κόκκινο φόντο, και οι Γάλλοι κόκκινο σταυρό σε λευκό (οι Ιταλού ιππότες φορούσαν κίτρινο σταυρό σε λευκό φόντο,[2] οι Άγγλοι ιππότες σύντομα ζήτησαν τον «δικό τους» σταυρό με κόκκινο σε άσπρο φόντο όπως οι Γάλλοι. Τον Ιανουάριο του 1188, σε μία συνάντηση μεταξύ του Ερρίκου Β' της Αγγλίας και του Φιλίππου του Β' της Γαλλίας, οι δύο αντίπαλοι συμφώνησαν να ανταλλάξουν σημαίες (η Γαλλία αργότερα άλλαξε τον νέο της λευκό σταυρό σε κόκκινο με έναν λευκό σταυρό σε σκούρα μπλε σημαία, από αυτή τη σημαία προέρχεται κι η σημερινή σημαία της περιοχής του Κεμπέκ στον Καναδά, με λευκό κρίνο σε καθένα από τα τέσσερα μέρη του φόντου).[3] Μερικοί Γάλλοι ιππότες συνέχισαν να χρησιμοποιούν τον κόκκινο σταυρό παρόλα αυτά, και καθώς οι Άγγλοι ιππότες έφεραν τον ίδιο σταυρό, ο κόκκινος σταυρός σε λευκό έγινε το τυπικό σύμβολο των σταυροφόρων, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Το ότι ο Βασιλιάς της Γαλλίας ο Φίλιππος Β', είχε ήδη αποδεχτεί τον κόκκινο σταυρό σε λευκό φόντο ως Αγγλικό σύμβολο, δυο χρόνια πριν το 1190, δείχνει ότι ο φόρος πληρωνόταν στην πόλη της Γένοβας για να υιοθετήσουν (οι Άγγλοι) οριστικά το σύμβολο και ταυτόχρονα να τους παρέχεται προστασία από επιθέσεις πειρατών.
Μεσαίωνας
Από το 1277, εξαιτίας της ευρείας χρήσης του, ο σταυρός του Αγίου Γεωργίου έγινε επίσημα η εθνική Σημαία της Αγγλίας. Τα τρία λιοντάρια παρέμειναν στο εθνόσημο και στη σημαία του βασιλιά.
Μετά τη δυναστική ένωση της Αγγλίας και της Σκωτίας το 1603, η Σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου που δημιουργήθηκε το 1606, αρχικά για ναυτική χρήση, αργότερα περιορισμένη στα βασιλικά πλοία, συνδύαζε τον σταυρό του Αγίου Γεωργίου με τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα (σημαία της Σκωτίας). Ο σταυρός του Αγίου Γεωργίου παρέμεινε στη σημαία της Αγγλίας και της Ουαλίας για άλλους σκοπούς, όπως οι Πράξεις Ένωσης του 1707. Στην ένωση, η πρώτη σημαία της ένωσης έγινε επίσημη για όλες τις χρήσεις στο νέο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας.
Μοντέρνα χρήση
thumb|right|Η σημαία του Αγίου Γεωργίου στο Δημαρχείο του [[Λιντς.]] Στην εραλδική ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου συνέχισε να χρησιμοποιείται άκριτα για τα Αγγλικά και Ουαλικά εμβλήματα (μέχρι που επήλθε μια αλλαγή στην πρακτική στον 19ο αιώνα). Χρησιμοποιείται ακόμη για να αναπαριστά την Αγγλία και από αυτούς που θέλουν να δείξουν τιμές στην Αγγλία συγκεκριμένα. Σήμερα αυτό γίνεται σε γεγονότα όπως σε διεθνείς αγώνες ποδοσφαίρου και ράγκμπι. Μετά την υιοθέτηση ξεχωριστής σημαίας της Ουαλίας το 1959, ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου σχετιζόταν με την Αγγλία μόνο, παρά με την Αγγλία και την Ουαλία.
Η σημαία του Αγίου Γεωργίου είναι επίσης η σημαία του βαθμού του ναυάρχου στο Βασιλικό Ναυτικό και πολιτικά σκάφη απαγορεύεται να την αναρτούν. Εντούτοις, πλοία που λάβανε μέρος στην επιχείρηση διάσωσης της Μάχης της Δουνκέρκης κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο επιτρέπεται να την αναρτούν στην πλώρη.
Εκκλησίες που ανήκουν στην Εκκλησία της Αγγλίας (εκτός και αν για ειδικού λόγους άλλη σημαία αναρτάται εθιμοτυπικά) μπορούν να αναρτούν το σταυρό του Αγίου Γεωργίου. Ο σωστός τρόπος (μετά από διαταγή του Ερλ Μάρσαλ το 1938) είναι για την εκκλησία να υψώνει τη σταυρό του Αγίου Γεωργίου με το έμβλημα της επισκοπής στο αριστερό πάνω τμήμα της σημαίας.
Ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ο πολιούχος της Αγγλίας, Αραγωνίας και διαφόρων άλλων χωρών και περιοχών. Ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου είναι ένα παραδοσιακό σύμβολο του Βασιλείου της Αραγωνίας από τον 13ο αιώνα και εμφανίζεται στις επαρχίες της Ουέσκας, Σαραγόσας και Τερουέλ και στο εθνόσημο της Αραγωνίας. Ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου είναι επίσης σύμβολο της Μπολόνια, του Φράιμπουργκ, της Γένοβας και του Μιλάνου, καθώς χρησιμοποιείται σε άλλες τρεις Ευρωπαϊκές χώρες. Χρησιμοποιείτο επίσης ως έμβλημα της Αρχιεπισκοπής του Τρίερ. Στη σημαία της πόλης της Βαρκελώνης στην Ισπανία συνοδεύεται από το εθνόσημο του κόμη της Βαρκελώνης. Στη σημαία της Γεωργίας συνοδεύεται από τέσσερις μικρότερους κόκκινους σταυρούς.
Η Λέγκα Νορντ, ένα δημοφιλές ιταλικό πολιτικό κόμμα που υποστηρίζει την ανεξαρτησία της Βόρειας Ιταλίας, χρησιμοποιεί επίσης τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου ως το επίσημο σύμβολό του. Ακόμα η ισπανική ποδοσφαιρική ομάδα ΣΝ Ουέσκα έχει ως ποδοσφαιρική εμφάνιση για τους εκτός έδρας αγώνες τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου.
Ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου στις Ηνωμένες Πολιτείες
Για αιώνες και φερόμενη από σταυροφόρους κατά της διάρκεια των σταυροφοριών, αναφερόταν ως «η Σημαία του Θεού». Αυτή η ερμηνεία μεταφέρθηκε στην Αμερική από πρώτα μέλη της Εκκλησίας της Αγγλίας της Αγγλικανικής κοινωνίας στην πρώιμη Αμερικανική ιστορία. Λιγότερο ως έμβλημα της Αγγλικής εθνικότητας και περισσότερο αναγνωρισμένη ως η «Σημαία του Θεού», οι επαρχίες την έχουν αναγνωρίσει στις ΗΠΑ (Κώδικας Σημαιών των ΗΠΑ όπως ορίζεται στο άρθρο 4 του Αμερικανικού Συντάγματος, Παράγραφος 7) ως η μόνη σημαία που επιτρέπεται να υψώνεται ψηλότερα από την εθνική σημαία των ΗΠΑ σε ορισμένες, αυστηρά περιορισμένες περιστάσεις. Συγκεκριμένα μόνο κατά τη διάρκεια εκκλησιαστικών λειτουργιών για προσωπικό του ναυτικού όταν οι λειτουργίες αυτές πρωτοστατούνται από ναυτικό ιερέα καθώς βρίσκονται σε σκάφος στη θάλασσα και μόνο σε τριγωνική μορφή σημαίας. Κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα το Ναυτικό των ΗΠΑ υιοθέτησε ναυτική εκκλησιαστική τριγωνική σημαία που αντικαθιστά τον κόκκινο σταυρό του Αγίου Γεωργίου με έναν γαλάζιο σταυρό.
Ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου στη Γεωργία
thumb|Η [[σημαία της Γεωργίας με τον σταυρό του Αγίου Γεωργίου στη μέση.]] Η σημαία με τον σταυρό του Αγίου Γεωργίου (που είναι ο πολιούχος της Γεωργίας) χρησιμοποιείται από τον 5ο αιώνα από τον Γεωργιανό βασιλιά Βαχτάνγκ Γκοργκασάλι ως το σύμβολο της πολιτείας και του έθνους του. Στο 13ο αιώνα ο Ταμάρ της Γεωργίας χρησιμοποίησε τον σταυρό του Αγίου Γεωργίου κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του εναντίον των Σελτζούκων Τούρκων. Οι τέσσερις σταυροί της Ιερουσαλήμ προστέθηκαν αργότερα από τον Βασιλιά Γεώργιο τον 5ο της Γεωργίας που εξώθησε τους Μογγόλους από τη Γεωργία το 1334. Η χρήση της σημαίας έφθινε κατά την προσάρτηση της Γεωργίας στη Ρωσική αυτοκρατορία και την κατάλυση της Γεωργιανής μοναρχίας. Εντούτοις η σημαία επανήλθε από το Γεωργιανό πατριωτικό κίνημα της δεκαετίας του 1990. Ένα μεγάλο μέρος των Γεωργιανών, μεταξύ των ο ισχυρός πατριάρχης Ιλία ο 2ος της Γεωργιανής Ορθόδοξης Αποστολικής Εκκλησίας, υποστήριξαν την επαναφορά της μεσαιωνικής σημαίας της Γεωργίας. Η σημαία τελικά υιοθετήθηκε από το Γεωργιανό Κοινοβούλιο στις 14 Ιανουαρίου του 2004. Η επαναφορά προσυπογράφηκε και τυπικά από προεδρικό διάταγμα στις 25 Ιανουαρίου από τον Μιχαήλ Σαακασβίλι, μετά την εκλογή του ως Πρόεδρος της Γεωργίας.
Ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου στη Νέα Νότια Ουαλία
thumb|Η [[σημαία της Νέας Νότιας Ουαλίας.]] Το έμβλημα της Αυστραλιανής πολιτείας της Νέας Νότιας Ουαλίας αναπαριστά τον σταυρό του Αγίου Γεωργίου με ένα χρυσό λιοντάρι να βαδίζει με το πρόσωπο ανφάς (passant guardant) στο κέντρο του σταυρού και από ένα χρυσό αστέρι με οκτώ ακτίνες σε κάθε άκρο του σταυρού.
Ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου στη Σαρδηνία
Η σημαία της Ιταλικής περιοχής της Σαρδηνίας, γνωστή και ως η σημαία των τεσσάρων Μαυριτανών αποτελείται από έναν κόκκινο σταυρό σε λευκό φόντο με ένα κεφάλι Αφρικανών σε κάθε τέταρτο. Η Σημαία της Σαρδηνίας, σύμφωνα με την Ιβηρική παράδοση, δημιουργήθηκε από τον Βασιλιά Πέτρο της Αραγωνίας τον Α' μετά από τη νίκη του Αλκοράθ (1096) στην πόλη της Ουέσκας της Αραγωνίας. Η μάχη νικήθηκε με τη βοήθεια του Αγίου Γεωργίου, εξ ου και ο κόκκινος σταυρός, ο οποίος εγκατέλειψε στο πεδίο της μάχης τα κεφάλια από τέσσερις Μαυριτανούς βασιλείς.
Ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου στη Σουηδία
right|90px|alt=Extended Swedish definition of a St George's cross Στη Σουηδία και στη Σκανδιναβία ο ορισμός του σταυρού του Αγίου Γεωργίου εκτείνεται ώστε να συμπεριλαμβάνει έναν κεντρωμένο σταυρό, συνήθως κόκκινο αλλά όχι υποχρεωτικά, με τριγωνικά άκρα που δε γεμίζουν το τετράγωνο της σημαίας. Διεθνώς αυτό αναφέρεται ως ένα υποσύνολο του σταυρού πατέ, αν και αυτός ο τύπος σταυρού δεν συμπεριλαμβάνεται πάντα στις παραλλαγές του σταυρού πατέ.
Για παράδειγμα ο σταυρός της Σουηδικής Τάξης των Ελευθεροτεκτόνων όπως καθιερώθηκε το 1928 από τον Βασιλιάς της Σουηδίας ως ένας κόκκινος σταυρός του Αγίου Γεωργίου με τριγωνικά άκρα.
Στα Φινλανδικά ο σταυρός πατέ λέγεται "Yrjön risti", δηλαδή σταυρός του Γεωργίου, ενώ ο κόκκινος σταυρός σε λευκό φόντο λέγεται "Pyhän Yrjön risti", δηλαδή σταυρός του Αγίου Γεωργίου.
Εξωτερικού σύνδεσμοι
Άγιος Γεώργιος Κατηγορία:Σύμβολα
Ρίτσμοντ (Βρετανική Κολομβία)
Το Ρίτσμοντ (αγγλικά: Richmond) είναι παράκτια πόλη η οποία βρίσκεται στην καναδική επαρχία της Βρετανικής Κολομβίας. Είναι κοινότητα μέλος του Μετρό Βανκούβερ και η τοποθεσία του Διεθνούς Αεροδρομίου του Βανκούβερ. Το Ρίτσμοντ αποτελείται από 8 τοπικές περιοχές ή γειτονιές· Sea Island, City Center, East Richmond, South Arm, Steveston και West Richmond, Hamilton και Thompson.
Κατά τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010, το Ολυμπιακό Οβάλ του Ρίτσμοντ αποτέλεσε χώρος για τις εκδηλώσεις πατινάζ ταχύτητας μεγάλης πίστας.
Από το 2016, η πόλη έχει εκτιμώμενο πληθυσμό 198.309 κατοίκων, με το 60% να είναι μετανάστες, το υψηλότερο ποσοστό μεταναστών στον Καναδά.
Το Ρίτσμοντ βρίσκεται στη Νήσο Λούλου στις εκβολές του Ποταμού Φρέιζερ. Περιλαμβάνει την παρακείμενη Νήσο Ση και μερικά μικρότερα ακατοίκητα νησάκια στα βόρεια και τα νότια. Γειτονικές κοινότητες είναι το Βανκούβερ και το Μπέρναμπι στα βόρεια, το Νιου Γουέστμινστερ στα ανατολικά και το Ντέλτα στα νότια. Το Στενό της Τζόρτζια σχηματίζει τα δυτικά του σύνορα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετανικής Κολομβίας
Σαφής και ασαφής αθεϊσμός
Ασαφής και σαφής αθεϊσμός είναι τύποι αθεϊσμού τους οποίους έχει επινοήσει ο Τζορτζ Σμίθ (George H. Smith). Σύμφωνα με τον Σμιθ σαφής Αθεϊσμό, έχουν απορρίψει την ιδέα της ύπαρξης κάποιου θεού, ή θεότητας ενώ ο ασαφής αθεϊστές, αν και δεν πιστεύουν σε κάποια θεότητα, δεν έχουν απορρίψει την έννοια ή δεν την έχουνε σκεφτεί.
Ασαφής αθεϊσμός
Ο Σμιθ ορίζει τον ασαφή αθεϊσμό ως την απουσία θεϊστικής πίστης χωρίς συνειδητή απόρριψη της. Η απουσία θεϊστικής πίστης, περιλαμβάνει κάθε μορφή μη πίστης σε κάποια θεότητα. Αυτό θα κατηγοριοποιούσε ως «ασαφής άθεους» όλους τους ενήλικες οι οποίοι δεν άκουσαν ποτέ τους για θεότητες καθώς και εκείνους τους ενήλικες που δεν έδωσαν ποτέ σημασία στην ιδέα. Τα παιδιά επίσης συμπεριλαμβάνονται, σε αυτή την κατηγορία, αν και, ανάλογα με τον συγγραφέα, συμπεριλαμβάνονται και τα παιδιά. Το 1772, ο Βαρόνος του Χόλμπαχ έγραφε: «Όλα τα παιδιά γεννιούνται Άθεοι· δεν έχουν ιδέα για τον Θεό». Ο Σμιθ δεν σχολιάζει τα παιδιά, αλλά σίγουρα κατατάσσει ως άθεους ορισμένα παιδιά που δεν είναι γνώστες της έννοιας της θεότητας "O άνθρωπος που δεν έχει έρθει ακόμη με τον θεϊσμό, είναι άθεος επειδή δεν πιστεύει στον θεό. Σε αυτή την κατηγορία, συμπεριλαμβάνονται και τα παιδιά με την ικανότητα να συλλάβουν το νόημα των σχετικών ζητημάτων, αλλά πάλι δεν γνωρίζουν αυτά τα ζητήματα. Το ότι το παιδί δεν πιστεύει στον θεό, τον κάνει αθεϊστή."
Σαφής αθεϊσμός
Ο Σμιθ παρατήρησε ότι μερικά κίνητρα για τον σαφή αθεϊσμό είναι λογικά και μερικά όχι. Για τα ρασιοναλιστικά κίνητρα, γράφει: "Από τις πιο σημαντικές μορφές του αθεϊσμού είναι ο φιλοσοφικός σαφής αθεϊσμός. Αυτός ο αθεϊσμός συμπεραίνει πως η πίστη στον θεό είναι παράλογη και άρα πρέπει να απορριφθεί. Επειδή αυτή η μορφή του σαφούς αθεϊσμού βασίζεται πάνω στην κριτική των θεϊστικών πιστεύω, περιγράφεται καλύτερα ως «κριτικός αθεϊσμός»"
Για τον Σμιθ, ο κριτικός σαφής αθεϊσμός, χωρίζεται σε 3 ομάδες
Πηγές
Κατηγορία:Αθεϊσμός
Βαρσαουμά (δούξ)
Έγινε δουξ Εδέσσης το 1086 όταν δολοφόνησε το προηγούμενο, αγνώστου ονόματος, δούκα την ώρα που προσευχόταν στα λείψανα του Αγίου Θεοδώρου που βρίσκονταν στην πόλη. Το 1087 ο τουρκομάνος Μπουζάν πολιόρκησε επί τρείς μήνες την Έδεσσα και την κατέλαβε συλλαμβάνοντας και σκοτώνοντας τον Βαρσαουμά ή αυτοκτόνησε. Ο Βαρσαουμά αναφέρεται ότι ήταν αξιωματικός του Φιλάρετου Βραχάμιου και κατά μία εκδοχή γιος του Φιλάρετου Βαρσάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Εδέσσης Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Οικία Καμερζέλ
right|thumb|280px|Η οικία Kammerzell. 2008 Η οικία Kammerzell (γαλλ. Maison Kammerzell, αλσατ. Kammerzellhüs, γερμ. Kammerzellhaus) είναι ένα από τα πλέον διάσημα κτίσματα στο Στρασβούργο. Βρίσκεται στον αριθμό 16 της πλατείας του Καθεδρικού Ναού (16, Place de la Cathédrale). Πρόκειται για μία από τις περισσότερο διακοσμημένες και καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές οικίες της ύστερης γοτθικής αρχιτεκτονικής και οικοδομήθηκε στα εδάφη που παλαιότερα ανήκαν στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Χαρακτηρίστηκε ιστορικό μνημείο (Monument historique) το 1929.
Ιστορικό
Η αρχική οικοδόμηση αυτής της κατοικίας, της οποίας οι ξυλοδεσιές συγκαταλέγονται ανάμεσα στις πιο πλούσια διακοσμημένες της πόλης, ανάγεται στο 1427. Την οριστική και σημερινή του μορφή το κτίσμα έλαβε το 1589, αφού μεσολάβησε μια ακόμη επέμβαση το 1467. Κατασκευάστηκε για λογαριασμό του διάσημου πωλητή τυριών Μαρτέν Μπράουν (Martin Braun) σε ιδιαίτερο αναγεννησιακό στυλ. Το ισόγειο είναι κατασκευασμένο από πέτρα και οι ανώτεροι όροφοι από γλυπτό ξύλο, με τα παράθυρα να θυμίζουν λαιμό φιάλης. Τα γλυπτά των δοκών έχουν τόσο θρησκευτικά όσο και κοσμικά θέματα, ενώ οι ζωγραφικοί πίνακες που κοσμούν το εσωτερικό του έχουν κατασκευαστεί από τον διάσημο Αλσατό ζωγράφο Λεό Σνουγκ (Léo Schnug) κατά την περίοδο 1904 - 1905. Στο αέτωμα υπάρχει ακόμη η τροχαλία, με τη βοήθεια της οποίας ανέβαζαν τα αγαθά στην αποθήκη.
Κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της η οικία περιήλθε στην ιδιοκτησία πολλών άλλων ιδιοκτητών, μέχρι να περιέλθει στην κατοχή του Δήμου του Στρασβούργου και αποτελεί, μαζί με το σύνολο του ιστορικού κέντρου της πόλης (Petite France) Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Από τον 19ο αιώνα το ισόγειο λειτουργεί ως εστιατόριο και οι άνω όροφοι ως ξενοδοχείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία Κατηγορία:Στρασβούργο Κατηγορία:Μεσαιωνική αρχιτεκτονική
ΦΚ Τσουκαρίτσκι
Η ΦΚ Τσουκαρίτσκι είναι μια σερβική ποδοσφαιρική ομάδα από το Βελιγράδι, η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας. Μεταξύ των δεκαετιών 1990 και 2000, η ομάδα ήταν γνωστή σαν Τσουκαρίτσκι Στάνκομ λόγω χορηγιών. Είναι η πρώτη ομάδα στη Σερβία που έχει αγοραστεί από επιχειρηματία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας
Ο Γουλιέλμος Ι΄ (Guillaume X d'Aquitaine, 1099 – 9 Απριλίου 1137), αποκαλούμενος ο Άγιος, ήταν Δούκας της Ακουιτανίας, δούκας της Γασκώνης και κόμης του Πουατιέ (ως Γουλιέλμος Η΄) (1126 - 1137). Ήταν γιος του Γουλιέλμου Θ' από τη δεύτερη σύζυγό του, Φιλίππη της Τουλούζης.
Βιογραφικά στοιχεία
Την χρονιά που γεννήθηκε ο πατέρας του υποθήκευσε την Τουλούζ στον ξάδελφο της μητέρας του, Βερτράνδο της Τουλούζης, αναχωρώντας για Σταυροφορία.
Η Φιλίππη με το νήπιο αναχώρησαν για το Πουατιέ και όταν επέστρεψε ο πατέρας του, παραμέρισε την μητέρα του χάρη της συζύγου ενός από τους υποτελείς του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσει διαμάχη μεταξύ πατέρα και γιου, που έληξε το 1121, οπότε και ο Γουλιέλμος Ι΄ νυμφεύτηκε την Άενορ του Σατελερό, κόρη της ερωμένης του πατέρα του. Παιδιά τους ήταν:
Θρησκευτική πολιτική
160px|μικρογραφία|αριστερά|Ο Γουλιέλμος Ι΄ Όπως και ο πατέρας του, εκτός από εξαιρετικός πολεμιστής, ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών. Έκανε την Τουλούζη κέντρο των επιστημών. Την ίδια τακτική ακολούθησε αργότερα και η κόρη του, Ελεονώρα της Ακουιτανίας. Βρέθηκε πολλές φορές σε στρατιωτικές συγκρούσεις εναντίον της Νορμανδίας (1136) και της Γαλλίας. Στην εξωτερική του πολιτική, υποστήριξε τον αντίπαπα Ανάκλητο Β΄ στο σχίσμα το 1130, που αντιπαρατέθηκε στον πάπα Ιννοκέντιο Β΄, αλλά το 1134 ο άγιος Βερνάρδος του Κλερβώ έπεισε τον Γουλιέλμο να αλλάξει τακτική και να υποστηρίξει τον Ιννοκέντιο. Στη συνέχεια αναχώρησε για να προσκυνήσει στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, αλλά πέθανε το 1137, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, πιθανότατα από δηλητήριο στο φαγητό του. Λίγο πριν πεθάνει, όρισε επίτροπο της ανήλικης κόρης του, Ελεονώρας της Ακουιτανίας, τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΣΤ΄, με την υποχρέωση να της βρει τον κατάλληλο σύζυγο. Ο Γάλλος βασιλιάς την πάντρεψε με τον γιο του, μέλλοντα Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Ζ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης
Star Wars: Επεισόδιο I - Η Αόρατη Απειλή
To Star Wars: Επεισόδιο I - Η Αόρατη Απειλή (πρωτότυπος τίτλος: Star Wars Episode I: The Phantom Menace) είναι μία αμερικανική ταινίας επιστημονικής φαντασίας, του 1999 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Λούκας. Είναι η τέταρτη ταινία της σειράς Ο Πόλεμος των Άστρων, ενώ χρονολογικά ως προς την υπόθεση, είναι η πρώτη.
Ο Λούκας άρχισε την παραγωγή της ταινίας αφού σιγουρεύτηκε πως η τεχνολογία των ειδικών εφέ είχε εξελιχθεί στο επίπεδο που ήθελε. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 26 Ιουνίου 1997 σε διάφορες τοποθεσίες, όπως στα κινηματογραφικά στούντιο Leavesden Film και στην έρημο της Τυνησίας. Τα ειδικά εφέ περιλάμβαναν εκτεταμένη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών (CGI), με κάποιους από τους χαρακτήρες και τα σκηνικά να έχουν δημιουργηθεί αποκλειστικά σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Η Αόρατη Απειλή κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 19 Μαΐου 1999, ακριβώς 16 χρόνια μετά την πρεμιέρα της προηγούμενης ταινίας, Η Επιστροφή των Τζεντάι. Η ταινία συνοδεύτηκε από εκτεταμένη διαφημιστική προβολή και κάλυψη από τα ΜΜΕ, όπως και από μεγάλη προσμονή από τους οπαδούς της σειράς. Παρά τις ανάμεικτες κριτικές, που εξυμνούσαν τα ειδικά εφέ και τις σκηνές δράσης, αλλά επέκριναν το σενάριο και τις ερμηνείες, η ταινία είχε κέρδη $924.3 εκατομμύρια παγκόσμια και έγινε η πιο επικερδής της σειράς (χωρίς να υπολογίζεται ο πληθωρισμός). Μια τρισδιάστατη έκδοση κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 2012, η οποία πρόσθεσε ακόμα $102.7 εκατομμύρια στα box office, με συνολικό κέρδος παγκοσμίως πάνω από $1 δις.
Πλοκή
Σε απάντηση μιας φορολόγησης της Γαλαξιακής Δημοκρατίας για τις εμπορικές οδούς, η Εμπορική Ομοσπονδία οργανώνει αποκλεισμό με πολεμικά σκάφη γύρω από τον πλανήτη Ναμπού. Ο Ανώτατος Καγκελάριος Φίνις Βαλόρουμ στέλνει δύο Ιππότες Τζεντάι, τον Κουάι-Γκον Τζιν και τον μαθητή του Όμπι-Ουάν Κενόμπι, για να διαπραγματευθούν με τον Αντιβασιλέα της Εμπορικής Ομοσπονδίας Νιούτ Γκάνρεϊ, ελπίζοντας να λύσουν το θέμα. Όμως, ο Σκοτεινός Άρχοντας των Σιθ Νταρθ Σίντιους, ο μυστικός αρχηγός της Ομοσπονδίας, διατάζει τον Αντιβασιλέα να σκοτώσει τους Τζεντάι και να εισβάλει στον Ναμπού με ένα στρατό πολεμικών ρομπότ. Οι δύο Τζεντάι ξεφεύγουν από την απόπειρα εναντίον τους και βρίσκουν ένα σκάφος για να προσγειωθούν στον Ναμπού. Εκεί, ο Κουάι-Γκον σώζει τον απόβλητο Γκάνγκαν Τζαρ-Τζαρ Μπινκς από ένα τεθωρακισμένο της Ομοσπονδίας. Υποχρεωμένος στον Τζεντάι, ο Τζαρ-Τζαρ τους οδηγεί στην υποθαλάσσια πόλη των Γκάνγκαν, όπου οι Τζεντάι προσπαθούν χωρίς επιτυχία να πείσουν τους Γκάνγκαν να βοηθήσουν τους ανθρώπους του Ναμπού και το μόνο που καταφέρνουν είναι να πάρουν ένα μεταφορικό μέσο για να φτάσουν στην πρωτεύουσα του πλανήτη, στην επιφάνεια.
Οι Τζεντάι συνοδεύουν τη Βασίλισσα στην πρωτεύουσα της Δημοκρατίας, τον πλανήτη Κόρασαντ ώστε να κάνει έκκληση για τον λαό της στη Γαλαξιακή Γερουσία. Ο Κουάι-Γκον πληροφορεί το Συμβούλιο των Τζεντάι για την επίθεση που δέχτηκαν στον Τατουίν και ότι υποπτεύεται πως ο επιτιθέμενος ήταν Σιθ, αλλά το Συμβούλιο του απαντά πως οι Σιθ εξαφανίστηκαν εδώ και μια χιλιετία. Ο Κουάι-Γκον επίσης ζητά να εκπαιδευτεί ο Άνακιν ως Τζεντάι, αλλά το Συμβούλιο αρνείται. Την ίδια ώρα, ο Γερουσιαστής Πάλπατιν του Ναμπού πείθει τη Βασίλισσα να καταθέσει πρόταση μομφής κατά του Βαλόρουμ, σε μια προσπάθεια να ψηφιστεί ένας ισχυρότερος Καγκελάριος, ο οποίος θα τους βοηθήσει να τερματίσουν την σύγκρουση. Η Βασίλισσα το πραγματοποιεί, αλλά απογοητευμένη με την έλλειψη δράσης από την Γαλαξιακή Γερουσία, αποφασίζει να επιστρέψει στον Ναμπού με τους Τζεντάι.
Πίσω στον Ναμπού, η Πάντμε αποκαλύπτει στους Γκάνγκαν πως είναι η πραγματική Βασίλισσα Αμιντάλα, και πως η άλλη "Βασίλισσα" ήταν σωσίας που την προστατεύει. Η Πάντμε πείθει τους Γκάνγκαν να συμμαχήσουν εναντίον της Εμπορικής Ομοσπονδίας. Ενώ ο Τζαρ-Τζαρ οδηγεί την φυλή του σε μάχη εναντίον του στρατού των ρομπότ, η Βασίλισσα προσπαθεί να αιχμαλωτίσει τον Γκάνρεϊ στην πρωτεύουσα, ο Άνακιν πιλοτάρει ένα άδειο αστρομαχητικό και μπαίνει στην μάχη ενάντια στο πλοίο της Ομοσπονδίας που ελέγχει τα ρομπότ από το διάστημα και το καταστρέφει, απενεργοποιώντας τα ρομπότ στον Ναμπού. Εν τω μεταξύ, ο Όμπι-Ουάν και ο Κουάι-Γκον βρίσκουν για μια ακόμα φορά τον Νταρθ Μολ και αρχίζουν να μονομαχούν με τα φωτόσπαθά τους. Ο Νταρθ Μολ τραυματίζει θανάσιμα τον Κουάι-Γκον, αλλά σκοτώνεται από τον Όμπι-Ουάν. Η επιθανάτια ευχή του Κουάι-Γκον είναι να εκπαιδεύσει ο Όμπι-Ουάν τον Άνακιν. Ο Πάλπατιν εκλέγεται ως ο νέος Ανώτατος Καγκελάριος της Δημοκρατίας και ο αντιβασιλέας της Ομοσπονδίας παραπέμπεται σε δίκη για τα εγκλήματα του. Ο Όμπι-Ουάν χρίζεται Ιππότης Τζεντάι και το Συμβούλιο των Τζεντάι αποδέχεται τον Άνακιν ως μαθητή του Όμπι-Ουάν. Όμως, οι Τζεντάι βρίσκονται σε αμηχανία από την πρόσφατη επανεμφάνιση των Σιθ, και ακόμα και στην κηδεία του Κουάι-Γκον αναρωτιούνται αν ο Νταρθ Μολ ήταν ο δάσκαλος Σιθ, ή απλά ο μαθητής, επειδή πάντα οι Σιθ υπάρχουν σε ζεύγη. Στους εορτασμούς που ακολουθούν, η Πάντμε δίνει δώρο εκτίμησης και φιλίας στους Γκάνγκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες του 1999 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με παιδιά Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Lucasfilm Κατηγορία:Ταινίες Star Wars Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τυνησία Κατηγορία:Υποθαλάσσια μυθοπλασία Κατηγορία:Ταινίες πρίκουελ
Ράμα Ηλείας
Το Ράμα είναι ορεινός οικισμός της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας , ο οποίος βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Μίνθη σε υψόμετρο 529 μέτρα. Απέχει 41 χλμ. ΝΑ. από τα Κρέστενα και 19 χλμ. Δ. από την Ανδρίτσαινα ενώ είναι κτισμένος ανάμεσα στα Μυρώνια (ΝΑ.) και το Βρεστό (ΒΔ.). Ο οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μυρωνίων. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Μυρώνια, το Κλήμα, τον Άγιο Βλάση και τη Σιλήμνα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μυρωνίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αλιφείρας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 29 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Τέμενος Σαρένα
Ιστορία
Ο Αμπντουραχμάν Πασάς το ξανάχτισε και επέκτεινε το τέμενος το 1833.
Το 1991, η ισλαμική κοινότητα του Τέτοβο έχτισε φράκτη-τείχος περιμετρικά του τεμένους χρησιμοποιώντας τυπική οθωμανική αρχιτεκτονική.
Το 2010 εγκρίθηκε κονδύλι 120.000 Βορειομακεδονικών δηνάριων και συντηρήθηκε η εξωτερική διακόσμηση. Το 2011 εγκρίθηκε χορηγία 94.700 ευρώ από τις ΗΠΑ για την συντήρηση και αναστήλωση της πρόσοψης.
Αρχιτεκτονική
Αντίθετα με τις παραδοσιακές οθωμανικές διακοσμήσεις με κεραμικά πλακάκια τοίχου, το τέμενος Σαρένα έχει έντονες διακοσμήσεις με απεικονίσεις λουλουδιών. Περισσότερα από 30.000 αυγά χρησιμοποιήθηκαν για να φτιαχτεί το χρώμα-στίλβωση της διακόσμησης. Άλλη μια σημαντική διαφορά μεταξύ του τεμένους αυτού και των υπόλοιπων οθωμανικών τζαμιών είναι ότι δεν έχει εξωτερικό θόλο/τρούλο.
Μαυσωλείο
Στην αυλή του τεμένους υπάρχει κήπος με λουλούδια, συντριβάνι και οκταγωνικό μαυσωλείο όπου βρίσκονται θαμμένες οι αδελφές Hurshida και Mensure οι οποίες χρηματοδότησαν την κατασκευή το 1438.
Σημείωση
α.Διαφορετικές πηγές τοποθετούν την ανέγερσή του το 1438, το 1459  ή το 1495.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεμένη της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Τέτοβο
Νιλς Γκούσταφ Νταλέν
Ο Νιλς Γκούσταφ Νταλέν (30 Νοεμβρίου 1869 - 9 Δεκεμβρίου 1937) ήταν Σουηδός νομπελίστας και βιομήχανος, ο ιδρυτής της εταιρείας Άγκα και εφευρέτης της κουζίνας AGA και του φωτός Νταλέν το οποίο χρησιμοποιούνταν σε φάρους. Το 1912 βραβεύθηκε με το Νόμπελ Φυσικής «για την εφεύρεση των αυτόματων ρυθμιστών για το φωτισμό σε φάρους και σημαδούρες».
Ο Νταλέν γεννήθηκε στο Stenstorp, ένα μικρό χωριό στη Falkoping, Västra Götaland. Διαχειριζόταν το οικογενειακό αγρόκτημα, το οποίο επέκτεινε για να περιλαμβάνει έναν κήπο στην αγορά, εμπόρους σπόρων και των γαλακτοκομικών προϊόντων. Το 1912 εφηύρε έναν ελεγκτή λιπαρών για τον έλεγχο της ποιότητας του γάλατος το οποίο στάλθηκε στη Στοκχόλμη στον Gustaf de Laval, ο οποίος εντυπωσιάστηκε με τον αυτοδίδακτο Νταλέν και την εφεύρεση του και του πρότεινε να πάρει μια τεχνική εκπαίδευση. Στη συνέχεια εγινε δεκτός στο Chalmers University of Technology, όπου πήρε το μεταπτυχιακό του και ένα διδακτορικό στην έξοδο του το 1896. Ο Νταλέν ήταν περίπου ο ίδιος τύπου εφευρέτη με τον Gustaf de Laval, δεν φοβόταν να δοκιμάσει «αδύνατες» ιδέες, αλλά ο Νταλέν ήταν πολύ πιο προσεκτικός με τα οικονομικά της εταιρίας. Τα προϊόντα του θα έπρεπε να έχουν μια σταθερή θέση στην αγορά πριν από την εισαγωγή ενός νέου προϊόντος. Κατά τη διάρκεια της ζωής της η AGA ήταν μία από τις πλέον καινοτόμες επιχειρήσεις στη Σουηδία και πάραγε μια μεγάλη ποικιλία προϊόντων που μεγάλωνε κάθε χρόνο. Τέλος, στις αρχές της δεκαετίας του 1970 η AGA αναγκάστηκε να αλλάξει μεταξύ των προϊόντων και να επικεντρωθεί σε αέρια για βιομηχανική χρήση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί εφευρέτες Κατηγορία:Σουηδοί μηχανικοί Κατηγορία:Σουηδοί φυσικοί Κατηγορία:Σουηδοί βιομήχανοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Σουιντίλα
μικρογραφία| [[Τριτημόριον|Τριτημόριον (tremissis) του Σουιντίλα, που φέρει την εικόνα του.]]
Ο Σουιντίλα ή Σουινθίλα, Suintila ή Suinthila, Swinthila, Svinthila, (π. 588 – 633/635) ήταν Βησιγότθος βασιλιάς της Ισπανίας, της Σεπτιμανίας και της Γαλισίας από το 621 έως το 631. Ήταν γιος του Ρεκαρέδ Α΄ και της συζύγου του Μπάντo, και αδελφός του στρατηγού Γκέιλα. Υπό τον Σουιντίλα επικράτησε μία άνευ προηγουμένου ειρήνη και ενότητα σε όλο το βασίλειο των Βησιγότθων. Ως άμεσο αποτέλεσμα, μέχρι το 624 ο βασιλιάς μπόρεσε να συγκεντρώσει τις απαραίτητες δυνάμεις για να ανακαταλάβει εκείνα τα εδάφη που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία| Αναθηματικά στέμματα και σταυροί, από λιθογραφία του 19ου αι. Υπό τις διαταγές του βασιλιά Σισεβούτ, ο Σουιντίλα πολέμησε κατά των Ρωμαίων (Βυζαντινών), οι οποίοι είχαν ανακαταλάβει στην Hispania (η Ιβηρική χερσόνησος, πρώην ρωμαϊκή επαρχία) το 620. Το επόμενο έτος εξελέγη βασιλιάς, μετά το τέλος τού Ρεκαρέδ Β΄ και τού Σισεβούτ. Μόλις ανέβηκε στον θρόνο, ο Σουιντίλα εξασφάλισε μία ειρήνη άγνωστη στην Hispania, καθώς δεν υπήρχαν ξένα στρατεύματα στο έδαφός της για δεκαετίες. Κατάφερε μάλιστα να εκδιώξει τους Ρωμαίους από τα διάφορα οχυρά τους στην Ανατολή και σύμφωνα με τον Ισίδωρο της Σεβίλλης, ήταν ο πρώτος που κυβέρνησε όλη την Hispania. Αυτό που είχε ξεκινήσει ο Σισεβούτ ανακατακτώντας την Καρχηδόνα, τη Μάλαγα, το Σαγούντo και την Aσσιδονία από τους Ρωμαίους, ο Σουιντίλα ολοκλήρωσε το 624, όταν κατέλαβε ό,τι δεν μπορούσε ο προκάτοχός του στο Αλγκάρβε (νυν νότια Πορτογαλία). Η ρωμαϊκή εξουσία αποδυναμώθηκε σοβαρά από τις επιτυχίες του Σουιντίλα στον πρώην θύλακα της Ανατολικής Αυτοκρατορίας, η οποία συνοδεύτηκε από μείωση του μόνιμου στρατού της. Όπως ο Λιουβιγκέλδ πριν από αυτόν, ο Σουιντίλα προσπάθησε επίσης να φέρει τους Βάσκους υπό τις διαταγές του, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία μίας νέας πόλης με το όνομα Ologicus —που πιστεύεται ότι ήταν η τοποθεσία του μετέπειτα Olite στη Ναβάρρα— αλλά αυτό δεν έχει ακόμη επιβεβαιωθεί από τους αρχαιολόγους. Ο Ισίδωρος της Σεβίλλης χαρακτήρισε τον Σουιντίλα ως άνθρωπο «πίστης, σύνεσης, εργατικό, σκληρής εξέτασης στην επιβολή δικαστικών ποινών, εξαιρετικής φροντίδας στην άσκηση της εξουσίας, γενναιόδωρο προς όλους, χαριζόμενος προς τους ενδεείς, με διάθεση για γρήγορη συγχώρεση· για να είναι άξιος όχι μόνο να λέγεται άρχοντας του λαού, αλλά και πατέρας των φτωχών».
Πολλοί δεν συμμερίζονταν αυτή την άποψη: σύμφωνα με το Chronicle of Fredegar, το οποίο αναφέρει ότι ο Σουιντίλα είχε γίνει μισητό πρόσωπο. Το κείμενο συνεχίζει αναφέροντας ότι από τους ευγενείς, μέσω των οποίων είχε αναδειχθεί ο Σουιντίλα, αναδύθηκε ένας ονόματι Σισενάνδ, ο οποίος το 631 οδήγησε μία εξέγερση στην κοιλάδα του Έβρου, αφού εξασφάλισε μία υπόσχεση στρατιωτικής βοήθειας από τον Φράγκο βασιλιά Δαγοβέρτ Α΄. Ο Φράγκος βασιλιάς έστειλε τις δυνάμεις του υπό τους στρατηγούς Aβουνδάνκιο και Βενεράνδo, οι οποίοι κάποτε φτάνοντας στην Καισαραυγούστα (Σαραγόσα), ανακήρυξαν τον Σίσενανδ βασιλιά των Γότθων. Στην Δ΄ Σύνοδο του Τολέδου το 633, η κατάληψη της εξουσίας από τον Σισενάνδ νομιμοποιήθηκε από τη Σύνοδο, ενώ ο Σουιντίλα κατηγορήθηκε για διάφορες ανομίες, αναγκάστηκε να αποκηρύξει την εξουσία του, αφορίστηκε, αφαιρέθηκαν τα υπάρχοντά του και εξορίστηκε μαζί με την οικογένειά του.
Το 1858 το άροτρο ενός αγρότη αποκάλυψε αυτό, που επρόκειτο να ονομαστεί ο Θησαυρός του Γκουαρασάρ και του Toρεδονχιμέρο, που αποτελούνταν από 11 αναθηματικά στέμματα, τρία από τα οποία είχαν ονόματα επάνω τους. Αυτά περιλάμβαναν τα ονόματα των Σουιντίλα, Ρεκέσβινθ και Σόνικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων
Type O Negative
Οι Type Ο Negative ήταν αμερικάνικο gothic metal συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης το 1989. Το 2010 και μετά από επτά άλμπουμ, εκ των οποίων το "Bloody Kisses" έγινε πλατινένιο και το "October Rust" χρυσό, το συγκρότημα διαλύθηκε μετά τον θάνατο του μπασίστα, τραγουδιστή και βασικού συνθέτη Πιτ Στιλ λόγω αορτικού ανευρύσματος που του προκάλεσε καρδιακή ανεπάρκεια.
Βιογραφία
Το ντεμπούτο του νεοσύστατου σχήματος ήλθε με το άλμπουμ "Slow, Deep and Hard" τον Ιούνιο του 1991, το οποίο ηχογραφήθηκε σε διάστημα έξι εβδομάδων στα "Systems Two Studios" του Μπρούκλιν. Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τους Biohazard και τους The Exploited.
Το "Bloody Kisses" του 1993 γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία φτάνοντας στο σημείο να βραβευθεί ως πλατινένιο. Διαμάχες ανάμεσα στον Στιλ και τον Σαλ Αμπρουσκάτο οδήγησαν στην αποχώρηση του δεύτερου, ο οποίος έγινε μέλος των Life of Agony. Την θέση του πήρε ο προαναφερθείς Τζόνι Κέλι για μία πολύ μεγάλη περιοδεία, όπου οι Type Ο Negative εμφανίστηκαν με ονόματα οι Queensrÿche, Motley Crue, Pantera, Godflesh, κ.α.. Την ίδια περίοδο, το συγκρότημα διασκεύασε το τραγούδι "Black Sabbath" για την συλλογή προς τιμή του ομώνυμου συγκροτήματος, "Nativity In Black".
Ο Στιλ ανέβασε ακόμη περισσότερο την δημοτικότητα του προς το γυναικείο κοινό μετά την γυμνή του φωτογράφηση για το περιοδικό "Playgirl" τον Ιανουάριο του 1996. Την ίδια χρονιά, οι Type Ο Negative κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "October Rust", γνωρίζοντας επιτυχία και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ άνοιγαν τις εμφανίσεις του Ozzy Osbourne και των Sepultura. Την επόμενη χρονιά, διασκεύασαν το "Pictures Of Matchstick Men" των Status Quo για το σάουντρακ της ταινίας "Private Parts" με βασικό θέμα την ζωή του Χάουαρντ Στερν, όπως και το "Summer Breeze" των Seals and Crofts για το "Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι". Το 1999, οι Type Ο Negative συμμετείχαν με το τραγούδι "Haunted" στο σάουντρακ του "The Blair Witch Project", όπως και με το "Die With Me" για το "Carrie 2: The Rage" και με το "Love You To Death" στο σάουντρακ του "Bride Of Chucky".
Το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο "World Coming Down" κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1999, ανεβαίνοντας στο # 3 των γερμανικών και των φινλανδικών τσαρτ. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, περιόδευσαν στην Ευρώπη με τους Coal Chamber και τους Static-X, συνεχίζοντας το 2000 με τους Coal Chamber, Full Devil Jacket και Deadlights να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους. Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε πρώτη τους συλλογή με τίτλο "The Least Worst of Type Ο Negative", με τρία νέα κομμάτια.
Ακολούθησε μία αμερικάνικη περιοδεία με τους Amorphis, ενώ το συγκρότημα ηχογράφησε άλλη μία διασκευή, αυτή την φορά στο "Evil Ways" των Santana. Στην συνέχεια, προγραμματίστηκε μία περιοδεία στην Ευρώπη μαζί με τους Cradle of Filth για τον Δεκέμβριο του 2004, η οποία αναβλήθηκε. Οι ηχογραφήσεις του επόμενου τους δίσκου καθυστέρησαν, λόγω της προφυλάκισης του Στιλ για σωματική βία. Μετά την αποφυλάκιση του, η οικογένεια του επέμεινε να εισαχθεί σε ίδρυμα για να καταπολεμήσει την παράνοια και την ψύχωση που του δημιουργήθηκαν λόγω της χρήσης κοκαΐνης.
Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα
Η Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα (1350 - 28 Δεκεμβρίου 1394) από τον Οίκο των Νεμάνια ήταν δέσποινα της Ηπείρου από το 1385 ως το 1386. Το μικρό διάστημα της εξουσίας της ήταν μεταβατικό για το δεσποτάτο της Ηπείρου, καθώς τη σερβική δυναστεία διαδέχτηκε η ιταλική των Μπουντελμόντι.
Type O Negative
Βιογραφία
Στις 14 Απριλίου 2010, ο Στιλ πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια, με το συγκρότημα να ανακοινώνει την επίσημη διάλυση του το Νοέμβριο του ίδιου έτους.
Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα
Βιογραφία
Η Μαρία ήταν κόρη του Σέρβου Συμεών Ούρεση και της Θωμαΐδας Ορσίνι. Η γονείς της μητέρας της ήταν ο Ιωάννης Β΄ Ορσίνι δεσπότης της Ηπείρου και η Άννα Αγγελίνα. Μεταξύ 1360-1366, η Μαρία παντρεύτηκε τον Θωμά Β΄ Πρελιούμποβιτς, που ορίστηκε διοικητής της Ηπείρου στα Ιωάννινα, από τον πατριό του. Η ίδια φαίνεται ότι ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής με τους υπηκόους της, όμως ο σύζυγός της μάλλον την κακομεταχειριζόταν και τελικά συνωμότησε στη δολοφονία του στις 23 Δεκεμβρίου 1384.
Type O Negative
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά doom metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Νέα Υόρκη (πολιτεία)
Μάχη της Πολτάβας
Ιστορικό πλαίσιο
Έχοντας κλείσει το δυτικό μέτωπο του πολέμου, ο Σουηδός μονάρχης αποφάσισε να χτυπήσει την πρωτεύουσα του τελευταίου εναπομείναντος εχθρού, τη Μόσχα. Επρόκειτο για ένα σχέδιο ριψοκίνδυνο, ενθαρρυμένο όμως από το γεγονός ότι ο στρατός του δεν είχε υποστεί ούτε μία σημαντική ήττα σε οκτώ χρόνια πολέμου.
Ο βασικός όγκος του σουηδικού στρατού ξεκίνησε να προελαύνει κατά μήκος της κύριας οδού που συνέδεε την Πολωνία με τη Μόσχα. Όμως τον Σεπτέμβριο, λόγω καθυστέρησης του στρατηγού Λεβενχάουπτ, που είχε ξεκινήσει από τη Ρίγα για να ανεφοδιάσει το κύριο σώμα εν πορεία, ο Κάρολος εξέτρεψε την πορεία του προς την Ουκρανία, σε αναζήτηση σιτηρών και καλύτερων καιρικών συνθηκών.
Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα
Βιογραφία
Αμέσως μετά ο λαός των Ιωαννίνων την ανακήρυξε κυβερνήτη του. Η ίδια χρησιμοποιούσε τον τίτλο «βασίλισσα». Κάλεσε κοντά της τον αδελφό της Ιωάννη Ούρεση (πλέον μοναχό με το όνομα Ιωάσαφ) για να την συμβουλεύει σε θέματα διακυβέρνησης. Ο Ιωάννης Ούρεσης της πρότεινε να παντρευτεί τον Ησαύ Μπουοντελμόντι (Esau de' Buondelmonti), έναν Λατίνο ευγενή που είχε αιχμαλωτίσει ο πρώην σύζυγός της το 1379. Υπάρχει και η υπόθεση ότι ήδη υπήρχε κρυφό ειδύλλιο, το οποίο οδήγησε στην δολοφονία του πρώην συζύγου της.
Μάχη της Πολτάβας
Ιστορικό πλαίσιο
Η πρώτη ενέργεια του Καρόλου ήταν να πολιορκήσει το φρούριο της Πολτάβας, στις όχθες του ποταμού Βόρσκλα, περίπου 250 χλμ. νοτιοανατολικά του Κιέβου. Ο Πέτρος είχε ήδη οργανώσει μια μεγάλη δύναμη για να το προστατέψει και έφτασε γρήγορα στην περιοχή. Στις 7 Ιουλίου ο Κάρολος πληροφορήθηκε ότι μεγάλη δύναμη Καλμίκων κατευθυνόταν για να συναντήσει τον Πέτρο και να αποκόψει από κάθε δυνατότητα ανεφοδιασμού τον σουηδικό στρατό, έσπευσε λοιπόν να επιτεθεί πριν αφιχθούν οι ενισχύσεις.
Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα
Βιογραφία
Ο γάμος έγινε το 1385, αμέσως μετά ο αδελφός της Ιωάννης Ουρός αποσύρθηκε στα Μετέωρα ως μοναχός όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του (1422). Η Μαρία απεβίωσε μετά από εννιά χρόνια, το 1394. Στο Χρονικό των Ιωαννίνων, που ήταν έργο ιδιαίτερα εχθρικό προς τον Θωμά Πρελιούμποβιτς, περιγράφεται η Μαρία με πολύ κολακευτικούς χαρακτηρισμούς. Ο Βυζαντινός ιστορικός όμως Λαόνικος Χαλκοκονδύλης υποστηρίζει ότι ήταν άπιστη σύζυγος, αμφισβητούμενης ηθικής στάθμης. Η Μαρία, όπως μαρτυρούν οι πηγές δεν είχε απογόνους.
Μάχη της Πολτάβας
Η μάχη
Λίγο πριν ξεκινήσει η μάχη, ο Κάρολος διέθετε περίπου 14.000 άνδρες, έναντι περίπου 45.000 του Πέτρου. Όμως ο Κάρολος αδυνατούσε να καθοδηγήσει τον στρατό του, αφού από τις 28 Ιουνίου είχε τραυματισθεί στο πόδι, σε μια μικρή συμπλοκή, κατά τη διάρκεια επιθεώρησης φυλακίων στις όχθες του Βόρσκλα. Αναγκάσθηκε, λοιπόν, να παραδώσει κρυφά τη διοίκηση στον στρατάρχη Ρένσκιελντ και τον στρατηγό Λεβενχάουπτ, κίνηση που έκανε τα πράγματα δυσκολότερα, λόγω των διαφορετικών χαρακτήρων των δύο ηγητόρων.
Παράλληλα, ο Πέτρος είχε στείλει τον Αλεξάντρ Μένσικοφ να επιτεθεί στο Ζαπορόζιε, έδρα των Κοζάκων, με αντικειμενικό σκοπό την αποχώρηση του κοζακικού ιππικού από το σουηδικό στρατόπεδο. Πράγματι, ο Μένσικοφ κατέλαβε τη βάση με τη βοήθεια του Γκάλαγκαν, ενός πρώην Κοζάκου αξιωματικού. Έτσι, οι περισσότεροι Κοζάκοι εγκατέλειψαν την πολιορκία και έσπευσαν να σώσουν το Ζαπορόζιε (μετά από αυτό μετακίνησαν τις βάσεις τους πέραν του Δνείπερου, για τα επόμενα δεκαεννέα χρόνια), ενώ κάποιοι άλλοι έμειναν στην Πολτάβα, αλλά πέρασαν στο πλευρό των Ρώσων! Μόνο μια μειοψηφία τους παρέμεινε πιστή τους Σουηδούς, όταν ήλθε η ώρα της σύγκρουσης.
Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Θωμά Πρελιούμποβιτς, που έγινε δεσπότης της Ηπείρου.
Μετά το τέλος του, η Μαρία έκανε δεύτερο γάμο με τον Ησαύ Μπουοντελμόντι, που έγινε δεσπότης της Ηπείρου.
Μάχη της Πολτάβας
Σουηδική επίθεση
Η μάχη ξεκίνησε πριν την αυγή της 8ης Ιουλίου (28 Ιουνίου με το παλαιό ημερολόγιο), περίπου στις 3:45 π.μ.
Λίγες ώρες πριν τη μάχη, στους Ρώσους στρατιώτες ανακοινώθηκε η περίφημη διαταγή του Μεγάλου Πέτρου, που τους καλούσε να αγωνιστούν για τον τσάρο, την πατρίδα και την πίστη. Απόσπασμα της διαταγής είναι το ακόλουθο:
Μαρία Αγγελίνα Δούκαινα Παλαιολογίνα
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Ηπείρου Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων - Νέμανιτς Κατηγορία:Δεσπότισσες της Σερβίας
Μάχη της Πολτάβας
Περικύκλωση και ήττα των Σουηδών
Οι Σουηδοί περίμεναν μάταια τον Ρόος να επιστρέψει. Καθώς ο χρόνος περνούσε, το ρωσικό πεζικό έφθανε μπροστά στον σταθμό συγκέντρωσής του. Περίπου στις 9 το πρωί, η εμπροσθοφυλακή των Σουηδών κινήθηκε προς αναχαίτισή τους - 4.000 Σουηδοί πεζικάριοι ενάντια σε 20.000 Ρώσους. Ο ρωσικός στρατός τους υποδέχθηκε με καταιγισμό πυρών, πυροβολώντας με τα μουσκέτα τους. Όταν έφθασαν στα 30 μέτρα, οι Σουηδοί έριξαν μια βολή και επαναγέμισαν. Ήταν στα πρόθυρα του να προκαλέσουν ρήγμα στη ρωσική διάταξη και χρειάζονταν το ιππικό, δυστυχώς, όμως, για τους Σουηδούς, αυτό είχε αποδιοργανωθεί. Η ρωσική γραμμή ανάπτυξης ήταν μεγαλύτερη από τη σουηδική και η δεξιά πλευρά τους σύντομα υπερφαλάγγισε το σουηδικό πεζικό. Καίτοι αποδιοργανωμένο, το σουηδικό ιππικό προσπάθησε να κερδίσει χρόνο, ώστε να εξασφαλίσει τη διαφυγή του πεζικού.
Τελικά, βλέποντας την εξέλιξη από ένα φορείο στην οπισθοφυλακή, ο Κάρολος διέταξε τους επιτελείς του σε γενική υποχώρηση στις 11 π.μ. Κατά το μεσημέρι όλα είχαν τελειώσει, καθώς το ρωσικό ιππικό αποδεκάτιζε τους επιζώντες αντιπάλους στο πεδίο της μάχης και επέστρεφε στις γραμμές του. Ο Κάρολος συγκέντρωσε ό,τι απέμεινε από τον στρατό και τον εξοπλισμό του και υποχώρησε αυθημερόν προς τον νότο, λύνοντας την πολιορκία της Πολτάβας.
Μετά τη μάχη
thumb|Ορθόδοξη εκκλησία στο πεδίο της μάχης. Αρκετές χιλιάδες Σουηδοί, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο στρατάρχης Ρένσκιελντ, συνελήφθησαν αιχμάλωτοι και αποτέλεσαν το εργατικό δυναμικό για την οικοδόμηση της Αγίας Πετρούπολης. Ο Λεβενχάουπτ οδήγησε τμήμα των Σουηδών και κάποιους Κοζάκους στον ποταμό Δνείπερο, καταδιωκόμενος από το ρωσικό ιππικό και τους Καλμίκους -εξαναγκάσθηκε σε παράδοση στην Περεβολότσνα τέσσερις ημέρες μετά τη μάχη.Ο Κάρολος διέφυγε με περίπου 1.500 άντρες στο Μπεντερί του Πριγκιπάτου της Μολδαβίας, που ελεγχόταν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και πέρασε πέντε χρόνια υπό την προστασία της Υψηλής Πύλης, πριν επιστρέψει στα πεδία των μαχών. Σε αυτήν την πενταετία προσπάθησε να εξωθήσει τον σουλτάνο σε πόλεμο με τον Πέτρο, χωρίς όμως επιτυχία.
Η ήττα του Καρόλου στην Πολτάβα μπορεί να θεωρηθεί ως μια από τις πιο καταστροφικές ήττες όλων των εποχών, από την άποψη των απωλειών ως ποσοστό επί του συνολικού μεγέθους του στρατού. Αποτελεί, επίσης, μια από τις βαρύτερες ήττες στη σουηδική ιστορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολταβα
Φραγκίσκος Ζόρζι
Ο Φραγκίσκος Ζόρζι (ιταλικά : Francesco Zorzi, ελληνικά : Φραγκίσκος Γεώργιος) ήταν ενετικής καταγωγής, μαρκήσιος της Βοδονίτσας από το 1345 έως τον θάνατο του το 1388. Ήταν γιος του Νικόλαου Ζόρζι και της Γουλιέλμα Παλαβιτσίνι.