cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σφενδόνη (εξέγερση)
Η Σφενδόνη του Παρλαμέντου (Μάιος 1648-Απρίλιος 1649)
εναλλ.=|μικρογραφία|248x248εσ|Ο πρόεδρος του Παρλαμέντου [[Ματιέ Μολέ (1584-1656)|Ματιέ Μολέ με τους εξεγερμένους, πίνακας του Φρανσουά-Αντρέ Βενσάν]] Τον Μάιο του 1648 το Παρλαμέντο του Παρισιού δεν ενέκρινε τους νέους φόρους που ήθελε να επιβάλει ο Μαζαρέν, οι οποίοι έπλητταν κυρίως τους αστούς και την έγγειο ιδιοκτησία. Το Παρλαμέντο, σε μια προσπάθεια να εδραιώσει την πολιτική του δύναμη ώστε να είναι σε θέση να θέτει συνταγματικούς περιορισμούς στην αυθαιρεσία του βασιλιά, συγκάλεσε συνέλευση των Παρλαμέντων. Συνετάχθη τότε μια «χάρτα», που αποτελούνταν από 27 άρθρα, ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, ανάμεσα στα οποία υπήρχαν άρθρα για την απαγόρευση επιβολής νέων φόρων χωρίς τη συγκατάθεση του Παρλαμέντου καθώς και άρθρο για τις αυθαίρετες συλλήψεις. Η κυβέρνηση, σε δύσκολη θέση λόγω του πολέμου με την Ισπανία, δέχθηκε αρχικά πολλά από αυτά τα άρθρα, λίγο αργότερα όμως και μετά από μια νίκη στο πολεμικό μέτωπο, συνέλαβε τρία μέλη του Παρλαμέντου, γεγονός που προκάλεσε εξέγερση του λαού του Παρισιού που βγήκε στα οδοφράγματα και έτσι η κυβέρνηση αναγκάστηκε να τους ελευθερώσει. Η βασιλική οικογένεια διέφυγε στη Ρυέιγ.
Καταστροφή στο Τέξας Σίτυ (1947)
Η δεύτερη έκρηξη
Όπως ήταν αναμενόμενο, και το High Flyer εξερράγη, 15 ώρες μετά το Grandcamp, προσθέτοντας δύο ακόμη νεκρούς στον κατάλογο των θυμάτων και προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερες καταστροφές στο λιμάνι και τα πέριξ και διαλύοντας το Wilson B. Keene. Μια από τις έλικες του σκάφους βρέθηκε 1 μίλι μακριά από την ακτή και σήμερα αποτελεί, μαζί με την άγκυρα του Grandcamp, τμήμα του μνημείου ανάμνησης της καταστροφής. Η έλικα φέρει ρωγμές σε πολλά σημεία, ενώ ένα μεγάλο μέρος του ενός της πτερυγίου λείπει.
Σιδηροδρομική καταστροφή λόγω τσουνάμι στη Σρι Λάνκα (2004)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Σφενδόνη (εξέγερση)
Η Σφενδόνη του Παρλαμέντου (Μάιος 1648-Απρίλιος 1649)
Τον Ιανουάριο 1649 η σύγκρουση εντάθηκε. Τα βασιλικά στρατεύματα απέκλεισαν το Παρίσι αλλά το Παρλαμέντο δεν παραδόθηκε. Καθώς η κυβέρνηση έπρεπε να αντιμετωπίσει τον πόλεμο στο εξωτερικό και εξεγέρσεις στην επαρχία, διαπραγματεύτηκε την Ειρήνη της Ρυέιγ τον Απρίλιο του 1649, με την οποία επικυρώθηκαν οι παραχωρήσεις στο Παρλαμέντο, αμνηστεύθηκαν οι στασιαστές και η εξέγερση έληξε.
Καταστροφή στο Τέξας Σίτυ (1947)
Η δεύτερη έκρηξη
Κατά τη στιγμή της έναρξης της πυρκαγιάς και ως την πρώτη έκρηξη, οι υπάλληλοι του τηλεφωνικού δικτύου βρίσκονταν σε απεργία, με συνέεια ελάχιστες τηλεφωνικές συνδέσεις να βρίσκονται σε λειτουργία στο Τέξας Σίτυ. Όταν οι εργαζόμενοι πληροφορήθηκαν τα συμβάντα, επέστρεψαν όλοι στις εργασίες τους, αλλά η απεργία αυτή είχε ως συνέπεια την αρχική καθυστέρηση του συντονισμού των προσπαθειών διάσωσης. Η αποκατάσταση των τηλεπικοινωνιών είχε ως αποτέλεσμα την άμεση ανταπόκριση όλων όσοι βρίσκονταν κοντά στην περιοχή. Προσωπικό έστειλαν ο Αμερικανικός Στρατός, το Ναυτικό, η Ακτοφυλακή, οι έφεδροι Πεζοναύτες και η Εθνοφυλακή της Πολιτείας, στέλνοντας παράλληλα και ασθενοφόρα και ιατρικό προσωπικό. Η Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Γκάλβεστον έστειλε γιατρούς, νοσηλευτικό προσωπικό και φοιτητές της Σχολής, ενώ οι Υπηρεσίες Πυρόσβεσης από το Γκάλβεστον, το Χιούστον, το Φορτ Κρόκετ και το Έλλινγκτον Φιλντ κατέφθασαν προκειμένου να βοηθήσουν.
Ανθρώπινες απώλειες
Οι επίσημες εκτιμήσεις αναφέρουν ότι χάθηκαν 567 ανθρώπινες ζωές, Μεταξύ των απωλειών συγκαταλέγονται όλοι οι ναυτικοί που δεν είχαν εγκαταλείψει το σκάφος πριν αυτό ανατιναχθεί, όλοι, εκτός από έναν, οι 28 πυροσβέστες του εθελοντικού σώματος, που τη στιγμή της έκρηξης προσπαθούσαν να κατασβέσουν την πυρκαγιά, ενώ ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων πιθανόν να είναι μεγαλύτερος, καθώς υπήρχαν ανάμεσά τους ξένοι ναυτικοί, οι οποίοι δεν ανευρέθησαν ή δεν ήταν δυνατόν να ταυτοποιηθούν. Η Britannica αναφέρει ως αριθμό απωλειών από 400 ως 600 νεκρούς και 4.000 τραυματίες.
Σφενδόνη (εξέγερση)
Η Σφενδόνη των Πριγκίπων (Ιανουάριος 1650-Σεπτέμβριος 1653)
μικρογραφία|Ο [[Γκαστόν της Γαλλίας, πίνακας του Άντονι βαν Ντάικ]] Σ' αυτή τη δεύτερη εξέγερση το κυρίαρχο πνεύμα είναι οι συνωμοσίες και η αλλαγή στρατοπέδου των πρωταγωνιστών.
Καταστροφή στο Τέξας Σίτυ (1947)
Ανθρώπινες απώλειες
Η καταστροφή αυτή χαρακτηρίστηκε ως η χειρότερη καταστροφή στη βιομηχανία των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς ήταν αυτή με τον μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων. Η ένταση των εκρήξεων και η σύγχυση που επακολούθησε ήταν τέτοια, ώστε, όπως προαναφέθηκε, δεν ήταν δυνατόν να προσδιοριστεί με απόλυτη ακρίβεια ο αριθμός νεκρών και τραυματιών. Ο τελικός απολογισμός του Ερυθρού Σταυρού σε συνεργασία με το τμήμα Δημόσιας Ασφάλειας της Πολιτείας του Τέξας κατέληξαν στην ταυτοποίηση 405 ταυτοποιημένων κα 63 μη ταυτοποιημένων νεκρών. Επιπλέον 100 άτομα χαρακτηρίστηκαν ως "πιθανόν αγνοούμενα", καθώς ποτέ δεν βρέθηκε κάποιο ίχνος τους. Ακόμα λιγότερο ακριβής ήταν ο καθορισμός των τραυματιών, ο οποίος, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, έφθασε τα 3.500 άτομα. Αν και δεν ήταν όλα τα θύματα κάτοικοι του Τέξας Σίτυ, οι αριθμοί αυτοί αντιστοιχούν στο 1/4 περίπου του πληθυσμού της πόλης, που τότε ανερχόταν στα 16.000 άτομα.
Υλικές ζημιές
Οι συνολικές ζημιές αποτιμήθηκαν στο ποσόν των 100 εκατομ. δολαρίων της εποχής (σημερινά περί τα 700 εκατομ. δολάρια). Στην αποτίμηση αυτή δεν περιλαμβάνεται η απώλεια περίπου 1,5 εκατομ. βαρελιών αργού πετρελαίου και προϊόντων του, τα οποία κάηκαν (η αξία τους ανερχόταν σε περίπου 500 εκατ. δολάρια της εποχής). Οι υποδομές και οι σωληνώσεις των διυλιστηρίων, μαζί με τις 50 περίπου δεξαμενές αποθήκευσης πετρελαίου, υπέστησαν σημαντικές καταστροφές, οι οποίες έφθασαν ως την ολική απώλεια. Μόνον το διυλιστήριο της Monsanto είχε αξία περίπου 20 εκατ. δολαρίων. Αν και οι εγκαταστάσεις φόρτωσης χύδην φορτίων του λιμανιού δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, το διυλιστήριο της Monsanto ανακατασκευάστηκε σε λιγότερο από ένα χρόνο και η βιομηχανία πετροχημικών επανήλθε γρήγορα στην κανονικότητα.
Σφενδόνη (εξέγερση)
Η Σφενδόνη των Πριγκίπων (Ιανουάριος 1650-Σεπτέμβριος 1653)
Απέναντι στην κυβέρνηση αντιτάχθηκε η βασιλική οικογένεια και πολλοί δυσαρεστημένοι ευγενείς, που αρκετοί από αυτούς έγιναν ηγέτες της Σφενδόνης: Ο Γκαστόν της Γαλλίας,  θείος του βασιλιά, δεν έκρυβε την αντίθεσή του στον Μαζαρέν, όπως επίσης και η κόρη του, η Αν-Μαρί-Λουίζ ντ'Ορλεάν, η Μεγάλη Δεσποινίς. Ο Μεγάλος Κοντέ, εξάδελφος του βασιλιά, o οποίος κατά την πρώτη εξέγερση ήταν με το μέρος του βασιλιά, ο αδελφός του Αρμάν ντε Μπουρμπόν-Κοντί και η αδελφή τους η δούκισσα ντε Λονγκβίλ που ήλπιζαν να εισέλθουν στο συμβούλιο της αντιβασιλείας. Επίσης ο Ερρίκος ντε Λα Τουρ ντ΄Ωβέρν και ο Ζαν-Φρανσουά Πωλ ντε Γκοντί, μελλοντικός καρδινάλιος του Ρετς, που έγραψε στα Απομνημονεύματά του για την ταραγμένη εποχή αλλά ήταν πολύ φιλόδοξος και ήθελε να διαδραματίσει ηγετικό πολιτικό ρόλο.
Καταστροφή στο Τέξας Σίτυ (1947)
Υλικές ζημιές
Το ένα τρίτο των οικιών της πόλης είτε καταστράφηκαν είτε υπέστησαν σημαντικές ζημιές, αφήνοντας περί τα 2.000 άτομα άστεγα, επιδεινώνοντας έτσι το ήδη σοβαρό μεταπολεμικό πρόβλημα της έλλειψης κατοικιών. Χρειάστηκε διάστημα έξι μηνών για την αποκατάσταση των κατεστραμμένων οικιών και την επιστροφή των κατοίκων τους. Αυτό που δεν μπορούσε να διορθωθεί ποτέ ήταν η θλίψη και το ζοφερό μέλλον που αντιμετώπιζαν περί τις 800 χήρες, παιδιά και εξαρτώμενοι γονείς.
Σφενδόνη (εξέγερση)
Η Σφενδόνη των Πριγκίπων (Ιανουάριος 1650-Σεπτέμβριος 1653)
Οι ευγενείς προσπάθησαν να επιβάλουν τον έλεγχο στη μοναρχία και να αναβιώσουν τα φεουδαλικά τους προνόμια. Η αφορμή για το ξέσπασμα των ταραχών ήταν η σύλληψη του Μεγάλου Κοντέ, του αδελφού του Αρμάν ντε Μπουρμπόν-Κοντί  και του γαμπρού τους δούκα του Λονγκεβίλ τον Ιανουάριο του 1650. Ξέσπασαν τότε ταραχές στις επαρχίες και στο Παρίσι, ο πρώτος πόλεμος των Πριγκίπων. Οι υποστηρικτές του Κοντέ, προσπάθησαν να συμμαχήσουν με την «Παλαιά Σφενδόνη» και απαιτούσαν την απελευθέρωση των κρατούμενων και την παραίτηση του Μαζαρέν, ο οποίος αναγκάστηκε να φύγει στη Μπρυλ το 1651, αφού ελευθέρωσε τους τρεις πρίγκιπες και ο Κοντέ κυριάρχησε για λίγο.
Η Άννα η Αυστριακή όμως, παίρνοντας με το μέρος της την Παλαιά Σφενδόνη, διέταξε να απαγγελθεί κατηγορία εναντίον του Κοντέ και έτσι άρχισε πάλι ο εμφύλιος πόλεμος, ο δεύτερος πόλεμος των πριγκίπων. Τον Απρίλιο του 1652 ο Κοντέ, με τη βοήθεια των Ισπανών, μπήκε στο Παρίσι. Η επέμβαση των Ισπανών τρόμαξε όσους διατηρούσαν ακόμα κάποιο πατριωτισμό και ευθυκρισία. Το Παρλαμέντο, αγανακτισμένο από τη συμμαχία με τους Ισπανούς, συνθηκολόγησε με την Αυλή. Στις μάχες με τα βασιλικά στρατεύματα ο Κοντέ βρέθηκε στα πρόθυρα της οριστικής ήττας, έχασε την υποστήριξη των αστών του Παρισιού και, αντιμέτωπος με τη γενική αντίδραση, αναγκάστηκε να διαφύγει στην Ολλανδία για να σωθεί.
Αποτελέσματα
Πέρα από τα πλαίσια μιας απλής νίκης, η επίδραση της επικράτησης των βασιλικών δυνάμεων ήταν σημαντική γιατί κατέδειξε την ιδιοτέλεια των ευγενών και του Παρλαμέντου και πλέον αυτές οι δύο ομάδες δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν αντίβαρο στη βασιλική εξουσία. Η ενίσχυση της βασιλικής εξουσίας συνεχίστηκε και εγκαθιδρύθηκε το καθεστώς της απόλυτης μοναρχίας του Λουδοβίκου ΙΔ΄.
Η Σφενδόνη τελικά παρείχε ένα κίνητρο για την εγκαθίδρυση του βασιλικού απολυταρχισμού, αφού οι ταραχές κηλίδωσαν την φεουδαλική έννοια της ελευθερίας.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ταραχές στη Γαλλία Κατηγορία:Παλαιό Καθεστώς
Φεντίρ Κριτσέφσκι
Ο Φεντίρ Κριτσέφσκι (Федір Кричевський; 22 Μαΐου 1879 – 30 Ιουλίου 1947) ήταν ένας σημαντικός Ουκρανός πρώιμος μοντερνιστής ζωγράφος. Ήταν αδερφός του γραφίστα Βασίλ Κριτσέφσκι.
Βιογραφία
Ο Κριτσέφσκι γεννήθηκε στο Λεμπεντίν, στο Κυβερνείο του Χάρκοβο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, στην οικογένεια ενός Εβραϊκού γιατρού, που ασπάστηκε τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και παντρεύτηκε μια Ουκρανή. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας το 1901 και την Ακαδημία Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης το 1910. Ταξίδεψε στη Δυτική Ευρώπη για ένα χρόνο και σπούδασε για λίγο με τον Γκουστάφ Κλιμτ στη Βιέννη. Μετακόμισε στο Κίεβο, όπου υπηρέτησε ως καθηγητής και διευθυντής στη Σχολή Τέχνης του Κιέβου από το 1914 έως το 1918.
Μετακόμισε στο Καινιξμπέργκ το καλοκαίρι του 1943, για να ενωθεί με τον αδελφό του Βασίλ. Προσπάθησε να διαφύγει δυτικά για να ξεφύγει από τα προελαύνοντα σοβιετικά στρατεύματα, αλλά το τρένο με το οποίο ταξίδευε ξεπεράστηκε. Ο Κριτσέφσκι συνελήφθη από το NKVD ως συνεργάτης του, αλλά οι ανακρίσεις του δεν προκάλεσαν τίποτα που θα μπορούσε να τον ενοχοποιήσει, έτσι του αφαιρέθηκαν όλοι οι τίτλοι και οι τιμές του και τον έστειλαν σε εσωτερική εξορία στο χωριό Ιρπίν κοντά στο Κίεβο, όπου πέθανε από την πείνα κατά τη διάρκεια του λιμού το 1947, παρά την επισιτιστική βοήθεια που λάμβανε από τη μαθήτριά του Τετιάνα Γιαμπλόνσκα.
Δώδεκα χρόνια μετά το θάνατό του ο Κριτσέφσκι «αποκαταστάθηκε». Το 1959 πραγματοποιήθηκε η πρώτη έκθεση των έργων του στο Κίεβο και άρχισαν να δημοσιεύονται πληροφορίες για το έργο του.
Έργα
Συνολικά, παρήγαγε σχεδόν χίλια έργα, μεταξύ των οποίων αφηγηματικές συνθέσεις, πορτρέτα, τοπία, σχέδια. Το πρώιμο έργο του παραμένει το πιο πολύτιμο και εκτιμώμενο μέρος του έργου του. Δημιουργήθηκε υπό την επιρροή των Γκούσταφ Κλιμτ και Φέρντιναντ Χόντλερ και συνδύασε τις αποσχιστικές αισθητικές αρχές με τις ευαισθησίες της παράδοσης και της αγιογραφίας. Η σχεδιαστική ικανότητα του Κριτσέφσκι θεωρείται εφάμιλλη με αυτή του Άντολφ Μέντσελ. Το μεταγενέστερο έργο του, αν και σταθερό στην εκτέλεση, υπέφερε από ιδεολογικούς περιορισμούς του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
Για 30 χρόνια ο Κριτσέφσκι ήταν μια από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της ουκρανικής τέχνης. Το 1911 και το 1913 οργάνωσε τις πρώτες αυστηρά ουκρανικές εκθέσεις τέχνης. Ξεκινώντας το 1897, το έργο του εκτέθηκε σε περισσότερες από 34 εκθέσεις εντός και εκτός Ουκρανίας. Ήταν επίσης ένας επιτυχημένος δάσκαλος, στους μαθητές του οποίου συμμετείχαν πολλοί διάσημοι Ουκρανοί καλλιτέχνες.
Το τρίπτυχο «Ζωή» του Κριτσέφσκι παραμένει ένα από τα εμβληματικά παραδείγματα του ουκρανικού μοντερνισμού. Το έργο συνδυάζει τα στοιχεία Art Nouveau και Ουκρανικά θρησκευτικά έργα ζωγραφικής. Κάθε πίνακας περιέχει αντίστοιχα αιώνια θέματα ζωής - έρωτα, επιτεύγματα και απώλεια. Η μοντέρνα πινελιά του Κριτσέφσκι στις εικόνες, όπως ο επίπεδος-γραμμικός ρυθμός και η αρμονία των χρωμάτων εμπλούτισαν την κλασική ερμηνεία των πινάκων.
Επιρροή
Ο Κριτσέφσκι είχε πολλούς μαθητές σε όλη τη μακροχρόνια καριέρα του, κυρίως τους Μπόρις Κριούκοφ, Τετιάνα Γιαμπλόνσκα.
Υπάρχει ένας δρόμος στο Κίεβο, που πήρε το όνομά του προς τιμήν του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζωγράφοι του Αρ Νουβό Κατηγορία:Ζωγράφοι του συμβολισμού Κατηγορία:Εβραίοι της Ουκρανίας Κατηγορία:Ουκρανοί ζωγράφοι
The Suicide Squad
Το The Suicide Squad (ελληνικά: Η Ομάδα Αυτοκτονίας) είναι ταινία του 2021 βασισμένη στην ομότιτλη ομάδα των DC Comics. Η παραγωγή έγινε από την DC Films, την Atlas Entertainment και την The Safran Company και η διανομή έγινε από την Warner Bros. Pictures. Είναι αυτόνομη συνέχεια της ταινίας Ομάδα Αυτοκτονίας (2016) και η 11η ταινία του Εκτεταμένου Σύμπαντος της DC. Η σκηνοθεσία και το σενάριο έγιναν από τον Τζέιμς Γκαν.
Πρωταγωνιστούν οι Μάργκοτ Ρόμπι, Ίντρις Έλμπα, Τζον Σίνα, Τζόελ Κίναμαν, Σιλβέστερ Σταλόνε, Βαϊόλα Ντέιβις, Ντέιβιντ Νταστμάλτσιαν, Ντανιέλα Μέλχιορ, Μάικλ Ρούκερ, Τζέι Κόρτνεϊ, Πίτερ Καπάλντι, Άλις Μπράγκα και Πιτ Ντέιβιντσον. Ο Ντέιβιντ Όιερ θα επέστρεφε ως σκηνοθέτης του σίκουελ της Ομάδας Αυτοκτονίας, αλλά τον Δεκέμβρη του 2016 αποχώρησε επειδή ήθελε να αφοσιωθεί σε άλλες ταινίες. Τότε, τον Σεπτέμβριο του 2017 προσλήφθηκε ο Γκέιβιν Ο'Κόνορ, αλλά αποχώρησε και αυτός. Τον Οκτώβρη του 2018 προσλήφθηκε ο Γκαν αφότου είχε προσωρινά απολυθεί από την Disney και την Marvel Studios ως σκηνοθέτης του Φύλακες του Γαλαξία 3 (2023). Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2019 και ολοκληρώθηκαν τον Φεβρουάριο του 2020 στην Ατλάντα.
Το The Suicide Squad έκανε πρεμιέρα στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 30 Ιουλίου του 2021. Στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε στις 5 Αυγούστου ταυτόχρονα και στους κινηματογράφους και στην streaming πλατφόρμα HBO Max. Έλαβε θετικές κριτικές για το σενάριο, την σκηνοθεσία και το οπτικό στιλ και πολλοί το θεώρησαν βελτίωση από την προηγούμενη ταινία. Παρ' όλα αυτά ήταν μια απογοήτευση στο box-office εισπράττοντας έξοδα 27 εκατομμυρίων δολαρίων. Μία spin-off σειρά με τίτλο Peacemaker έκανε πρεμιέρα στις 13 Ιανουαρίου του 2022 στο HBO Max.
Πλοκή
Η αξιωματικός πληροφοριών Αμάντα Γουόλερ συγκεντρώνει δύο ομάδες Task Force X, γνωστές στην καθομιλουμένη ως "Ομάδα Αυτοκτονίας", οι οποίες περιλαμβάνουν κρατούμενους του σωφρονιστικού κέντρου Μπελ Ριβ που συμφωνούν να εκτελέσουν μια αποστολή με αντάλλαγμα συντομευμένες ποινές. Καμία ομάδα δεν γνωρίζει την ύπαρξη της άλλης. Αποστέλλονται στο νησιωτικό έθνος Κόρτο Μαλτίζ της Νότιας Αμερικής μετά την ανατροπή της κυβέρνησής του από ένα αντιαμερικανικό καθεστώς, οι ομάδες έχουν την αποστολή να καταστρέψουν το εργαστήριο Γιοτουνχέιμ της ναζιστικής εποχής, το οποίο στεγάζει το μυστικό πείραμα "Project Starfish". Μια ομάδα εξοντώνεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από τον στρατό του Κόρτο Μαλτίζ κατά την προσγείωση, με μόνο τον αρχηγό της ομάδας συνταγματάρχη Ρικ Φλαγκ και τη Χάρλεϊ Κουίν να επιζούν. Η ενέδρα στην πρώτη ομάδα χρησιμεύει ως εκτροπή, επιτρέποντας στη δεύτερη ομάδα να εισέλθει στη χώρα απαρατήρητη. Με επικεφαλής τον δολοφόνο Bloodsport, η ομάδα που επέζησε αποτελείται από τους Peacemaker, King Shark, Polka-Dot Man και Ratcatcher 2.
Ο Γουόλερ διατάζει την ομάδα να βρει τον Φλαγκ, ο οποίος δραπέτευσε από τον στρατό αλλά συνελήφθη από επαναστάτες στρατιώτες. Η ομάδα βρίσκει τη βάση των ανταρτών και σφαγιάζει τους στρατιώτες, μόνο για να μάθει ότι ο Φλαγκ είχε σωθεί από την ηγέτρη της εξέγερσης Σολ Σόρια. Παρά τις ενέργειες της ομάδας, η Σόρια συμφωνεί να τους βοηθήσει να διεισδύσουν στην πρωτεύουσα όπου συλλαμβάνουν τον επικεφαλής επιστήμονα του Project Starfish, τον Thinker. Η Χάρλεϊ αιχμαλωτίζεται από την κυβέρνηση του Κόρτο της Μάλτας και οδηγείται στον νέο δικτάτορα Σίλβιο Λούνα, ο οποίος επιθυμεί να την παντρευτεί. Αφού μαθαίνει για τα σχέδια του Λούνα να χρησιμοποιήσει το Project Starfish, η Χάρλεϊ τον σκοτώνει και δραπετεύει. Συνδυάζεται με τους άλλους, οι οποίοι χρησιμοποιούν το Thinker για να διαρρήξουν το Γιοτουνχέιμ και να αρχίσουν να το φτιάχνουν με εκρηκτικά.
Ο Φλαγκ και η Ratcatcher 2 μπαίνουν στο εργαστήριο του Project Starfish με τον Thinker και βρίσκουν τον Στάρρο τον Κατακτητή, έναν γιγάντιο εξωγήινο σαν αστερία που δημιουργεί μικρότερες εκδοχές του εαυτού του για να σκοτώνει ανθρώπους και να ελέγχει το σώμα τους. Ο Thinker εξηγεί ότι ο Στάρρο μεταφέρθηκε στη Γη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, η οποία έχει χρηματοδοτήσει κρυφά τα πειράματα για δεκαετίες χρησιμοποιώντας πολίτες του Κόρτο Μαλτίζ ως υποκείμενα δοκιμής. Ένας εξαγριωμένος Φλαγκ αποφασίζει να διαρρεύσει έναν σκληρό δίσκο που περιέχει αποδεικτικά στοιχεία για αυτό, αλλά σκοτώνεται από τον Peacemaker, ο οποίος έχει εντολή από την Γουόλερ να καλύψει την εμπλοκή των ΗΠΑ. Εν τω μεταξύ, μια αψιμαχία μεταξύ της υπόλοιπης ομάδας και του στρατού οδηγεί στο να πυροδοτήσει κατά λάθος τα εκρηκτικά πρόωρα. Καθώς το Γιουτονχέιμ καταρρέει, η κίνηση πέφτει στην κατοχή της Ratcatcher 2. Ο Peacemaker προσπαθεί να την εκτελέσει επειδή γνώριζε την αλήθεια για τον Στάρρο, αλλά ο Bloodsport τον πυροβολεί και παίρνει τον δίσκο.
Ο Στάρρο δραπετεύει από το κατεστραμμένο Γιουτονχέιμ, σκοτώνει βάναυσα τον Thinker και μεγάλο μέρος του στρατού και αρχίζει να παίρνει τον έλεγχο του πληθυσμού του νησιού. Η Γουόλερ λέει στην ομάδα ότι η αποστολή τους έχει ολοκληρωθεί και τους διατάζει να φύγουν, αλλά ο Bloodsport αποφασίζει να οδηγήσει την ομάδα στη μάχη με τον Στάρρο. Η Γουόλερ προσπαθεί να τους εκτελέσει για αυτό, αλλά οι υφιστάμενοί της την κάνουν να λιποθυμήσει. Αφού ο Στάρρο σκοτώνει τον Polka-Dot Man, η Χάρλεί τρυπάει μια τρύπα στο μάτι της, επιτρέποντας στο Ratcatcher 2 να καλέσει τους αρουραίους της πόλης να μασήσουν τον Στάρρο μέχρι θανάτου από μέσα. Με τον στρατό να εκτρέπεται, η Σόρια παίρνει τον έλεγχο της κυβέρνησης και δεσμεύεται για δημοκρατικές εκλογές. Ο Bloodsport αναγκάζει την Γουόλερ να απελευθερώσει τον ίδιο και τα επιζώντα μέλη της ομάδας με αντάλλαγμα να κρατήσει το περιεχόμενο της μονάδας εμπιστευτικό, και μεταφέρονται με αεροπλάνο από το Κόρτο Μαλτίζ.
Σε μια σκηνή μέσα στους τίτλους τέλους, αποκαλύπτεται πως ο Weasel, ένα από τα μέλη της πρώτης ομάδας που νόμιζαν ότι είχε πνιγεί, είναι ζωντανός. Σε μια σκηνή μετά τους τίτλους τέλους, η Γουόλερ τιμωρεί τους υφισταμένους της αφού την πρόδωσαν αναθέτοντάς τους μια αποστολή με τον Peacemaker, ο οποίος αναρρώνει σε ένα νοσοκομείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του Εκτεταμένου Σύμπαντος της DC Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες που επηρεάστηκαν από την πανδημία COVID-19 Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ατλάντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στον Παναμά Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Streaming ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζέιμς Γκαν Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Επιδρομή στη Μαζίουα
Η Επιδρομή στη Μαζίουα (αγγλικά: Maziua raid), ήταν μια ένοπλη συμπλοκή κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μεταξύ των Γερμανικών και Πορτογαλικών αποικιακών στρατευμάτων στη Μοζαμβίκη, στις 24 Αυγούστου 1914. Αν και οι δύο χώρες ήσαν επισήμως εν ειρήνη, οι Γερμανοί στρατιώτες πραγματοποίησαν διασυνοριακή επιδρομή στην Πορτογαλική Μοζαμβίκη για απροσδιόριστους λόγους και κατέστρεψε την προφυλακή της Μαζίουα (Maziua). Οι Πορτογάλοι στρατιώτες που σκοτώθηκαν κατά την επιδρομή, ήσαν τα πρώτα θύματα της Πορτογαλίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Επακόλουθο
Μετά την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις 28 Ιουλίου 1914, αυξήθηκαν οι εντάσεις στις Ευρωπαϊκές αποικίες της Ανατολικής Αφρικής, ιδιαίτερα στις παραμεθόριες περιοχές της Ανατολικής Αφρικής (σύγχρονη Τανζανία). Τα νέα σχετικά με τη σύγκρουση στην Ευρώπη εξαπλώνονταν αργά σε μερικά από τα πιο απομακρυσμένα μέρη των Αφρικανικών αποικιών, με αποτέλεσμα τη σύγχυση σχετικά με το ποια χώρα βρισκόταν σε πόλεμο με ποιον.
Η μπόμα της Μαζίουα στη βόρεια Μοζαμβίκη, αποικία στην ουδέτερη Πορτογαλία, πιθανότατα να μην ενημερώθηκε καθόλου για την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Μαζίουα κατεχόταν από ένα μικρό αστυνομικό απόσπασμα της εταιρείας Νιάσα (Niassa Company), και διοικούνταν από τον Λοχία Εντουάρντο Κόστα (Sgt. Eduardo Costa) των υγειονομικών υπηρεσιών των Πορτογαλικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Η επιδρομή
Τη νύχτα της 23ης Αυγούστου 1914, Γερμανοί ασκάρι (askari) ηγούμενοι από τον χειρουργό προσωπικού Dr. Wolfgang Weck διέσχισαν τον Ποταμό Ρουβούμα (Ruvuma River), ο οποίος καθόριζε τα σύνορα της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής με τη Μοζαμβίκη. Εν συνεχεία, προέλασαν προς τη Μαζίουα. Εκ των υστέρων, ο Weck ισχυρίστηκε ότι πραγματοποιούσε μια έρευνα σχετικά με την ασθένεια του ύπνου στην κοντινή Σασαουάλα (Sassawala) και δεν είχε πληροφορηθεί για την έναρξη του πολέμου. Αντιθέτως, είχε ισχυριστεί ότι η Μαζίουα είχε κυριευθεί από ιθαγενείς αντάρτες, προκαλώντας την επίθεσή του. Η έκθεση των γεγονότων υπό τον Weck, αμφισβητήθηκε από συγχρόνους του και τους ιστορικούς. Κάποιοι μάλιστα έχουν θεωρητικολογήσει, ότι η επιδρομή ήταν μέρος κάποιου είδους συνωμοσίας. Ο Πορτογάλος ιστορικός Fernando Amado Couto, θεώρησε πολύ πιο πιθανό, ότι ο Weck είχε απλά παρακινηθεί από μια επιθυμία για πολεμική δόξα. Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Weck πίστευε ότι η Πορτογαλία είχε κηρύξει τον πόλεμο στη Γερμανία.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η Γερμανική δύναμη αιφνιδίασε τους άνδρες του Costa τα ξημερώματα της 24ης Αυγούστου, και γρήγορα τους κατέλαβαν. Το μεγαλύτερο μέρος της φρουράς σκοτώθηκε. Πέραν του Costa, εννέα με δώδεκα Πορτογάλοι ασκάρι έπεσαν στη μάχη. Ήσαν οι πρώτες απώλειες των Πορτογάλων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προτού οι στρατιώτες του Weck αποσυρθούν πίσω στη Γερμανική Ανατολική Αφρική, έκαψαν ολοσχερώς τη Μαζίουα, αφήνοντας παράλληλα, άταφους τους νεκρούς.
Επακόλουθο
Αν και οι στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ Γερμανών και Πορτογάλων στρατιωτών συνεχίστηκαν στην Αφρική από το 1914 έως το 1915, κυρίως στην Ανγκόλα, η Πορτογαλία παρέμεινε επισήμως ουδέτερη έως το 1916. Κατόπιν, εισήλθε στον πόλεμο στην πλευρά των Συμμάχων και έλαβε μέρος στις μάχες για τη Γερμανική Ανατολική Αφρική. Ο Πορτογαλικός στρατός υπέστη σοβαρές απώλειες στην Εκστρατεία της Ανατολικής Αφρικής και η βόρεια Μοζαμβίκη, κατά τις τελευταίες φάσεις του πολέμου, είχε ερημώσει από τις Γερμανικές εισβολές.
Δείτε επίσης
• 2
Σημειώσεις
• 2 <references group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." />
<references group="Παρ. Υποσημ." />
Παραπομπές που αναφέρονται
Κατηγορία:1917 στην Αφρική Κατηγορία:Μοζαμβίκη Κατηγορία:Ιστορία της Πορτογαλίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Μαζιουα
Έμπρακτη προπαγάνδα
Ο όρος έμπρακτη προπαγάνδα αναφέρεται στην δράση η οποία σκοπό έχει να αποτελέσει καταλύτη για επανάσταση. Σχετίζεται κυρίως με πράξεις βίας από υποστηρικτές του εξεγερσιακού αναρχισμού στα τέλη του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα, κυρίως με βομβιστικές ή δολοφονικές επιθέσεις που στόχευαν την άρχουσα τάξη, αλλά υπήρχε και μη βίαιη εκδοχή. Αυτές οι πράξεις στόχευαν να πυροδοτήσουν το «πνεύμα της επανάστασης» σε ανθρώπους που διαδήλωναν κατά του κράτους δείχνοντας πως δεν ήταν παντοδύναμο και πίστευαν πως θα αύξανε την υποστήριξη σε αναρχικά κινήματα καθώς το κράτος θα αναγκαζόταν να γίνει πιο καταπιεστικό. Το 1881, η διεθνής συνεδρίαση αναρχικών στο Λονδίνο ενέκρινε αυτή την τακτική.
Παραπομπές
Εμπρακτη προπαγανδα
Ανακύκλωση γυαλιού
Η ανακύκλωση γυαλιού είναι η επεξεργασία απορριμμάτων γυαλιού σε χρησιμοποιήσιμα προϊόντα. Το γυαλί που είναι θρυμματισμένο και έτοιμο να λιώσει ξανά, ονομάζεται υαλόθραυσμα. Υπάρχουν δύο τύποι υαλοθραυσμάτων: οι εσωτερικοί και οι εξωτερικοί. Τα εσωτερικά υαλοθραύσματα αποτελείται από ελαττωματικά προϊόντα, που ανιχνεύονται και απορρίπτονται από μια διαδικασία ποιοτικού ελέγχου, κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής διαδικασίας παραγωγής γυαλιού, μεταβατικών φάσεων των αλλαγών του προϊόντος (όπως αλλαγές πάχους και χρώματος) και περικοπών παραγωγής. Τα εξωτερικά υαλοθραύσματα είναι απορρίμματα γυαλιού, που έχουν συλλεχθεί ή υποστεί επανεπεξεργασία, με σκοπό την ανακύκλωση. Τα εξωτερικά υαλοθραύσματα (που μπορεί να είναι πριν ή μετά τον καταναλωτή) ταξινομείται ως απόβλητο.
Κατηγορία:Ανακύκλωση
Επεξεργασία εξωτερικού υαλοθραύσματος
Για να είναι δυνατή η χρήση εξωτερικού υαλοθραύσματος στην παραγωγή, θα πρέπει να αφαιρούνται όσο το δυνατόν περισσότερο τυχόν ρυπαντές. Τυπικές μολύνσεις είναι:
Το ανθρώπινο δυναμικό ή τα μηχανήματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διαφορετικά στάδια καθαρισμού. Δεδομένου ότι λιώνουν σε υψηλότερες θερμοκρασίες από το γυαλί, ο διαχωρισμός των ανόργανων ουσιών, η αφαίρεση του ανθεκτικού στη θερμότητα γυαλιού και του γυαλιού μολύβδου είναι κρίσιμη. Στις σύγχρονες εγκαταστάσεις ανακύκλωσης, χρησιμοποιούνται συστήματα στεγνωτηρίου και μηχανήματα οπτικής διαλογής. Το υλικό εισόδου θα πρέπει να έχει μέγεθος και να καθαρίζεται, για την υψηλότερη απόδοση στην αυτόματη ταξινόμηση. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν περισσότεροι από ένας διαλογέας ελεύθερης πτώσης ή μεταφορικής ταινίας, ανάλογα με τις απαιτήσεις της διαδικασίας. Διαφορετικά χρώματα μπορούν να ταξινομηθούν από μηχανές οπτικής διαλογής.
Ανακύκλωση σε γυάλινα δοχεία
Τα γυάλινα μπουκάλια και τα βάζα είναι απεριόριστα ανακυκλώσιμα. Η χρήση ανακυκλωμένου γυαλιού στην κατασκευή, εξοικονομεί πρώτες ύλες και μειώνει την κατανάλωση ενέργειας. Επειδή η χημική ενέργεια που απαιτείται για την τήξη των πρώτων υλών έχει ήδη δαπανηθεί, η χρήση του υαλοθραύσματος μπορεί να μειώσει σημαντικά την κατανάλωση ενέργειας, σε σύγκριση με την κατασκευή νέου γυαλιού από πυρίτιο (SiO2 ), ανθρακικό νάτριο (Na2CO3 ) και ασβέστη (CaCO3). Το γυαλί ανθρακικού νατρίου από παρθένες πρώτες ύλες απαιτεί θεωρητικά περίπου 2.671 GJ/τόνο σε σύγκριση με 1.886 GJ/τόνο για να λιώσει 100% υαλοθραύσματος. Κατά γενικό κανόνα, κάθε αύξηση κατά 10% στη χρήση των υφασμάτων, έχει ως αποτέλεσμα εξοικονόμηση ενέργειας 2–3 τοις εκατό στη διαδικασία τήξης, με θεωρητικό μέγιστο δυναμικό εξοικονόμησης ενέργειας 30%. Κάθε μετρικός τόνος (1.000kg) απορριμμάτων γυαλιού, που ανακυκλώνονται σε νέα αντικείμενα, εξοικονομούν 315 κιλά διοξειδίου του άνθρακα, από την απελευθέρωσή του στην ατμόσφαιρα, κατά την κατασκευή νέου γυαλιού.
Ανακύκλωση σε άλλα προϊόντα
Η χρήση του ανακυκλωμένου γυαλιού, ως αδρανές στο σκυρόδεμα, έχει γίνει δημοφιλής, με μεγάλης κλίμακας έρευνα για αυτήν την εφαρμογή να διεξάγεται στο Πανεπιστήμιο Columbia, στη Νέα Υόρκη. Το ανακυκλωμένο γυαλί ενισχύει σημαντικά την αισθητική εμφάνιση του σκυροδέματος. Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι το σκυρόδεμα που κατασκευάζεται με αδρανή από ανακυκλωμένο γυαλί, έχει καλύτερη μακροχρόνια αντοχή και καλύτερη θερμομόνωση, λόγω των θερμικών ιδιοτήτων των υαλοθραυσμάτων. Το γυαλί που δεν ανακυκλώνεται, αλλά θρυμματίζεται, μειώνει τον όγκο των απορριμμάτων, που αποστέλλονται στους χώρους υγειονομικής ταφής απορριμμάτων (Χ.Υ.Τ.Α.). Τα απορρίμματα γυαλιού μπορούν επίσης να κρατηθούν μακριά από τους χώρους υγειονομικής ταφής, χρησιμοποιώντας τα για αδρανή οδοστρώματος.
Άλλες χρήσεις του ανακυκλωμένου γυαλιού περιλαμβάνουν:
Τα μικτά ρεύματα αποβλήτων μπορούν να συλλέγονται από εγκαταστάσεις ανάκτησης υλικών ή συστήματα μηχανικής βιολογικής επεξεργασίας. Ορισμένες εγκαταστάσεις μπορούν να ταξινομήσουν τις μικτές ροές απορριμμάτων σε διαφορετικά χρώματα, χρησιμοποιώντας ηλεκτρο-οπτικές μονάδες διαλογής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυαλί
Ντυμπουασία
Η ντυμπουασία (λατινική και επιστημονική ονομασία Duboisia) είναι γένος δικοτυλήδονων φυτών, που περιλαμβάνει πολυετείς θάμνους και μικρά δένδρα, τα οποία μπορούν να φθάσουν σε ύψος μέχρι και 14 μέτρα. Οι ντυμπουασίες έχουν πάρα πολύ ελαφρό ξύλο και παχύ, φελλώδη φλοιό. Τα τέσσερα είδη του γένους είναι όλα ιθαγενή της Αυστραλίας, ενώ το ένα από αυτά συναντάται και στη Νέα Καληδονία.
Τα είδη της ντυμπουασίας είναι τα εξής:
Αρκετοί ιθαγενείς (Αβορίγινες) της Αυστραλίας μασουλούν τα φύλλα τής D. hopwoodii, που περιέχουν νικοτίνη (σε μείγμα με στάχτη ξύλου είναι το λεγόμενο pituri) για τις διεγερτικές αρχικώς και (μετά από παρατεταμένη χρήση) καταπραϋντικές τους ιδιότητες. Τα φύλλα των ειδών Duboisia leichhardtii και Duboisia myoporoides περιέχουν επιπλέον και σκοπολαμίνη, υοσκυαμίνη, καθώς και κάποια άλλα αλκαλοειδή με φαρμακολογική δράση. Για τον λόγο αυτόν, το δενδρώδες αυτό είδος καλλιεργείται για λογαριασμό φαρμακοβιομηχανιών, ιδίως για την παραγωγή βουτυλοσκοπολαμίνης (από τη σκοπολαμίνη), ενός ισχυρού αντισπασμωδικού με περιφερειακή δράση.
Το γένος ονομάσθηκε έτσι από τον Ρόμπερτ Μπράουν προς τιμή του Λουί Ντυμπουά, συγγραφέα του Méthode éprouvée, avec laquelle on peut parvenir facilement et sans maître à connaître les plantes de l'intérieur de la France et en particulier celles des environs d'Orléans (1803).
Βασιλική της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής του Βεζελαί
Η Βασιλική της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής του Βεζελαί (γαλλικά: Basilique Sainte-Marie-Madeleine de Vézelay) είναι εκκλησία παλαιού αββαείου του 12ου αιώνα που βρίσκεται στο Βεζελαί, στο νομό Ιόν της γαλλικής περιοχής Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ. Κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1120 και 1150. Το Βεζελαί ήταν σημαντικός τόπος του Χριστιανισμού στον Μεσαίωνα και ιερός χώρος προσκυνήματος στη διαδρομή Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα.
Η βασιλική ταξινομήθηκε και εμφανίστηκε στον πρώτο κατάλογο γαλλικών ιστορικών μνημείων του 1840. Από το 1979, η εκκλησία και ο λόφος πάνω στον οποίο είναι κτισμένη συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco.
Ιστορικό
Μετά την καταστροφή παλαιότερης μονής από τους Βίκινγκς, γύρω στο 873 κατασκευάστηκε νέο αββαείο ψηλά στον λόφο για μεγαλύτερη προστασία. Η εκκλησία του κατασκευάστηκε το 1037 από τον Ζωφρουά, ηγούμενο του Βεζελαί. Στα μέσα του 11ου αιώνα, ο χώρος έγινε τόπος προσκυνήματος καθώς διαδόθηκε η φήμη ότι φύλασσε τα λείψανα της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής και επίσης βρισκόταν σε έναν από τους δρόμους που οδηγούσαν στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα.
Η πόλη αναπτύχθηκε από την εισροή προσκυνητών, τον 12ο αιώνα ο πληθυσμός της ήταν μεταξύ 8.000 και 10.000 κατοίκων, σημαντικός αριθμός για την εποχή. Το Βεζελαί έγινε εκείνη την εποχή κέντρο μεγάλης σημασίας για τη Δύση. Το 1146, ο Βερνάρδος του Κλαιρβώ κήρυξε τη Β' σταυροφορία εδώ μπροστά στον βασιλιά Λουδοβίκο Ζ', τη βασίλισσα Ελεονώρα και πλήθος ευγενών, ιερέων και ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν στον λόφο. Το 1190, ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και ο Φίλιππος Αύγουστος συναντήθηκαν στον χώρο πριν φύγουν για τη Γ' σταυροφορία. Το 1217, ο Φραγκίσκος της Ασίζης επέλεξε τον λόφο του Βεζελαί για να ιδρύσει το πρώτο φραγκισκανικό ίδρυμα σε γαλλικό έδαφος και στο αββαείο εγκαταστάθηκαν οι Φραγκισκανοί. Ο Λουδοβίκος Θ' της Γαλλίας πήγε για προσκύνημα αρκετές φορές. Ήταν αυτός που επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα των λειψάνων της Μαρίας Μαγδαληνής. αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Βερνάρδος του Κλαιρβώ κηρύσσει τη Β' σταυροφορία στο Βεζελαί το 1146, πίνακας του Εμίλ Σινιόλ (19ος αι.)]] Τον Ιούλιο του 1120, η κατασκευή του αβαείου πήρε φωτιά και κατέρρευσε, προκαλώντας το θάνατο 1.127 ανθρώπων. Κατασκευάστηκε νέος ναός, η σημερινή βασιλική, το έργο ολοκληρώθηκε ανάμεσα στο 1120 και 1150. Το 1185 άρχισαν νέες κατασκευές γοτθικού ρυθμού.
Από το 1279, το αβαείο πέρασε μια περίοδο παρακμής όταν νέα λείψανα της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής βρέθηκαν στο Σαιν-Μαξιμίμ και οι προσκυνητές απομακρύνθηκαν. Το 1537 το αβαείο εκκοσμικεύτηκε και οι μοναχοί αντικαταστάθηκαν από ιερείς. Το έτος 1790, κατά τη Γαλλική επανάσταση, καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος του αββαείου, με εξαίρεση την εκκλησία του αβαείου που έγινε απλός ενοριακός ναός και λίγο αργότερα το 1796, πουλήθηκε ως εθνικό περιουσιακό στοιχείο. μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Κυρίως ναός (Χριστιανικός)|κυρίως ναός]] Το 1840, η αποκατάσταση του αρχικού κτηρίου, προκειμένου να σωθεί από την καταστροφή, μετά από επιθεώρηση που πραγματοποίησε ο Προσπέρ Μεριμέ ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Εζέν Βιολέ-λε-Ντυκ. Το αββαείο είχε υποστεί σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια της λεηλασίας που πραγματοποίησαν οι Ουγενότοι το 1569. Τα γλυπτά του τυμπάνου είχαν χτυπηθεί το 1793 και το 1819 κεραυνός είχε χτυπήσει τον πύργο του, καταστρέφοντάς τον. Η αναστήλωση ολοκληρώθηκε το 1876. Παράλληλα, ο ναός υποδέχθηκε νέα λείψανα της Μαρίας Μαγδαληνής και ξανάρχισε το προσκύνημα.
Το 1979, η βασιλική και ο λόφος του Βεζελαί ανακηρύχθηκαν Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Το 1991, ο τσελίστας Μστισλάβ Ροστροπόβιτς επέλεξε τον χώρο για την εγγραφή βίντεο της ερμηνείας του σε έξι σουίτες του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ για σόλο βιολοντσέλο.
Από το 1993, οι λειτουργίες, που πραγματοποιούνται αρκετές φορές την ημέρα, γίνονται από τις Μοναστικές Αδελφότητες της Ιεροσαλήμ.
Ως σημαντικός τόπος της Χριστιανικής λατρείας, το Βεζελαί περιλαμβάνεται στις «Ιερές πόλεις της Γαλλίας» μαζί με άλλες 17 πόλεις στη Γαλλία, όπως η Λούρδη ή το Μον Σαιν-Μισέλ.
Περιγραφή
μικρογραφία|317x317εσ|Η κεντρική πύλη (1120-1140) Η βασιλική της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής του Βεζελαί βρίσκεται σε ψηλό λόφο, «αιώνιος λόφος», και δεσπόζει στην περιοχή καθώς είναι ορατή από μακριά. Είναι ένα αριστούργημα της ρομανικής τέχνης της Βουργουνδίας τόσο ως προς την αρχιτεκτονική της όσο και ως προς τα γλυπτά κιονόκρανα και την πύλη της. Οι κατασκευές γοτθικού ρυθμού που άρχισαν το 1185, αύξησαν τη φωτεινότητα του χώρου και συνέβαλαν στην ενίσχυση του συμβολισμού γύρω από το θέμα του θεϊκού φωτός. Περνώντας από τον νάρθηκα στον κυρίως ναό και στη συνέχεια στη χορωδία, ο επισκέπτης προχωρά από έναν σκοτεινό χώρο σε έναν όλο και πιο φωτεινό χώρο.
Ο κεντρικός κυρίως ναός (1120-1140), ελαφρώς εκτός γραμμής κάτω από την ώθηση των θόλων, διακρίνεται για τις μεγάλες ημικυκλικές στοές, με δίχρωμες βασικές πέτρες, και στολίζεται με μια σειρά από μοναδικά κιονόκρανα με ποικιλία θεμάτων (αλληγορικά μοτίβα «βαρβαρικής τέχνης», βιβλικές και αγιογραφικές σκηνές). Η γλυπτή πύλη μεταξύ του ναού και του νάρθηκα είναι παγκοσμίως γνωστή. Στο εσωτερικό τύμπανο του νάρθηκα αναπαρίσταται ο «Χριστός σε Δόξα» που ευλογεί τους Αποστόλους και τους αναθέτει την αποστολή να προσηλυτίσουν τα έθνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Γαλλία Κατηγορία:Εκκλησίες ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Εκκλησίες στη Γαλλία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Μαύρο Μπλοκ
To μαύρο μπλοκ (αγγλικά: black bloc) είναι το όνομα που δίνεται σε ομάδες διαδηλωτών οι οποίες φοράνε μαύρα ρούχα, μαύρα γυαλιά, κράνη και κουκούλες για να κρύβουν το πρόσωπο τους. Η απόκρυψη του προσώπου τους κάνει την ποινική δίωξη δυσκολότερη καθώς οι αρχές δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν ανάμεσα στους συμμετέχοντες. Επιπλέον χρησιμεύει στο να προστατεύονται τα πρόσωπα τους -κυρίως τα μάτια- από το σπρέι πιπεριού των αστυνομικών αρχών. Αυτή η τακτική επιτρέπει στο πλήθος των διαδηλωτών να παρουσιάζονται σε μια ενιαία μάζα. Οι οπαδοί του μαύρου μπλοκ σχετίζονται συχνά με τον αναρχισμό, τον αντιφασισμό και το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης.
H τακτική αναπτύχθηκε τη δεκαετία του ‘80 στο ευρωπαϊκό αυτονομιστικό κίνημα με διαδηλώσεις κατά των εκκενώσεων καταλήψεων, πυρηνικής ενέργειας, περιορισμούς στις αμβλώσεις και άλλα. Τα μαύρα μπλοκ κέρδισαν την προσοχή του κόσμου κατά τη διαδήλωση του 1999 στο Σιάτλ, όταν ένα μπλοκ βανδάλισε ιδιωτικές περιουσίες μεγάλων εταιριών όπως της Gap, Starbucks, Old Navy, και άλλων πολυεθνικών multinational στο κέντρο της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναρχισμός
Πηγή Αρτέμιδος
Η Πηγή Αρτέμιδος είναι οικισμός της Εποχής του Χαλκού, στην Πιερία.
Ανακάλυψη
Κατά την κατασκευή εθνικής οδού προς Θεσσαλονίκη, ανακαλύφθηκε η Πηγή Αρτέμιδος. Η έκταση της ανασκαφής είναι περίπου 1000 μ², σκάφτηκε σε βάθος 2,50 μέτρων. Η τοποθεσία βρισκόταν ακόμα σε χρήση κατά την κλασική περίοδο, πιθανώς ως αγρόκτημα. Η αμπελουργία πραγματοποιούταν κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Οι ανασκαφές διήρκεσαν από τον Ιούλιο έως τον Δεκέμβριο του 2009.
Τοποθεσία
Η Πηγή Αρτέμιδος βρίσκεται στους πρόποδες του κάτω Ολύμπου, ανάμεσα στο Κάστρο του Πλαταμώνα και την πηγή της Αθηνάς, δυτικά της εθνικής οδού Αθηνών - Θεσσαλονίκης σε υψόμετρο 90 μέτρων.
Νεκρόπολις
Ένας δεκάμετρος Τύμβος περιβάλλεται από πέτρες, ο οποίος κρατά εννέα τάφους και μερικά διαχωρισμένα οστά. Ένας άλλος τάφος βρίσκεται έξω από τον τύμβο και δεν μπορεί να χρονολογηθεί με ακρίβεια. Οι τάφοι είναι διατεταγμένοι γύρω από ένα οικόπεδο σε κεντρική τοποθεσία. Μια ιδιαιτερότητα της ταφικής κουλτούρας αυτού του οικισμού είναι ότι οι έφηβοι θάβονταν σε απλούς λάκκους· οι τάφοι των ενηλίκων οριοθετούνταν με πέτρινες πλάκες και εν μέρει σημειώνονταν με λίθους.
Ευρήματα
Οι τάφοι περιείχαν μόνο λίγα ταφικά αντικείμενα, κυρίως αγγεία και προσωπικά υπάρχοντα. Βρέθηκαν τρία μαχαίρια, ένα βραχιόλι, βελόνες και ένα σπειροειδές σκουλαρίκι· όλα φτιαγμένα από ορείχαλκο. Μεταξύ των τάφων ήταν και ένα πήλινο αγγείο μυκηναϊκού ρυθμού. Για την ύφανση χρησιμοποιούνταν πέτρινες αιχμές βελών και πήλινα βάρη. Ανασκάφηκαν τα ερείπια ενός τοίχου και ενός κτηρίου (4,65 μ. επί 2,75 μ. επί 0,65 μ.).
Μελέτη
Οι ερευνητές εξέτασαν την αλληλεπίδραση μεταξύ των κατοίκων της Πηγής Αρτέμιδος, το περιβάλλον τους και τις διαφορετικές ταφικές κουλτούρες.
Παρά τους σχετικά λίγους σκελετούς, την κακή κατάσταση συντήρησης και τη φθορά των οστών κατά την ανασκαφή, ανθρώπινα λείψανα ανασκάφηκαν για εξέταση. Υποβλήθηκαν σε οπτική εξέταση και ακτινογραφία. Η εκτίμηση της ηλικίας πραγματοποιήθηκε με τη διερεύνηση της ανάπτυξης των δοντιών και τη μέτρηση ορισμένων οστών (συμπεριλαμβανομένων των μηριαίων οστών και των οστών των βραχιόνων).
Οι σκελετοί και τα δόντια που μελετήθηκαν έδειξαν σημάδια στέρησης κατά την ανάπτυξη. Εκτός από τραυματισμούς στα οστά, οι άνθρωποι υπέφεραν από τερηδόνα, πέτρα, απώλεια δοντιών και αρθρίτιδα. Οι ασθένειες των αρθρώσεων ήταν συχνές και επηρέαζαν τη σπονδυλική στήλη (όζοι του Schmorl), τα γόνατα και τα πόδια, υποδηλώνοντας έναν ενεργό τρόπο ζωής.
Η σύγκριση με τις κοντινές νεκροπόλεις της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, όπως οι Σπάθες, αποκαλύπτει διάφορες μορφές ταφής και μια μεταβαλλόμενη ταφική κουλτούρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Πιερία
Βίκτωρ Φραγκίσκος της Σαβοΐας
Ο Βίκτωρ-Φραγκίσκος, ιταλ.: Vittorio-Francesco-Filippo (10 Δεκεμβρίου 1694 - 20 Μαρτίου 1762) ήταν νόθος γιος του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ της Σαρδηνίας και της Ιωάννας-Μπατίστης ντ'Αλμπέρ ντε Λυίν. Είχε την προσφώνηση μαρκήσιος της Σούζα.
Βιογραφία
Η Γαλλίδα μητέρα του, η μαντάμ ντε Βερύ (madame de Verrue), ήταν σύζυγος επιφανούς διπλωμάτη του Πιεμόντε, ο οποίος εργαζόταν για τον δούκα της Σαβοΐας. Στην πρωτεύουσα της Σαβοΐας, το Τορίνο, ο δούκας της Σαβοΐας ερωτεύτηκε τη νεαρή κόμισσα και το 1689 η Ιωάννα-Μπατίστη ενέδωσε στα ανοίγματα του δούκα, με την ενθάρρυνση της δούκισσας της Σαβοΐας Άννας-Μαρίας της Ορλεάνης και του θείου της, του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.
Όταν ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Β΄ έγινε τόσο εμμονικός με την Ιωάννα-Μπατίστη, που την είχε αποκλείσει από την Αυλή περιορίζοντάς την για κάποιο χρονικό διάστημα, η Ιωάννα-Μπατίστη έφυγε από τη Σαβοΐα και αναζήτησε καταφύγιο στη Γαλλία, στην οποία βασίλευε ο Λουδοβίκος ΙΔ'. Όταν η μητέρα τού Βίκτωρα-Φραγκίσκου έφυγε από τη Σαβοΐα το 1700, αυτός και η αδελφή του Μαρία-Βικτώρια-Φραγκίσκη έμειναν στη Σαβοΐα και τους φρόντιζε στοργικά ο πατέρας τους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1760 με τη Mαρία-Λουκρητία Φράνκι (απεβ. 1777), κόρη του Γκασπάρε-Οράτσιo Φράνκι, κόμη του Πόντε Κιανάλε. Δεν είχαν παιδιά.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Στέφανος Α΄ της Βοσνίας
Ο Στέφανος Α΄ Kotromanić, (1242 – 1314) από τον Οίκο των Κοτρομάνιτς ήταν μπαν της Βοσνίας από το 1287 έως το 1290 από κοινού με τον μπαν Πριγιέζντα Β΄ και το 1290–1314 μόνο ως υποτελής του βασιλείου της Ουγγαρίας. Είναι ο επώνυμος ιδρυτής της Βοσνιακής δυναστείας των Κοτρομάνιτς.
Προέλευση
Η καταγωγή του δεν είναι γνωστή με ακρίβεια. Πιστεύεται ότι ήταν γιος ενός Γερμανού ευγενή Γκότφριντ, ιδρυτή της οικογένειας που ανήκε στον Κέλαντ, ο οποίος πήγε να ενισχύσει την ουγγρική κατοχή στη Βοσνία το 1162 ή το 1163. Αυτός ο Γερμανός ευγενής συνυπέγραψε τα διατάγματα για τη Βοσνία στην εκκλησία του Σπλιτ το 1163 με τον Στέφανο Δ΄ βασιλιά της Ουγγαρίας. Προφανώς, ο Στέφανος Γ΄ βασιλιάς της Ουγγαρίας τον κάλεσε και τον τοποθέτησε ως περιφερειακό άρχοντα στο όνομα της Ουγγαρίας, λόγω των επιτυχιών του προγόνου του. Ο Κοτρομάν κυβέρνησε ως υποτελής αυτού του βασιλιά. Ο Mάουρο Ορμπίνι υποστήριξε στο έργο του Το βασίλειο των Σλάβων ότι το έγγραφο της Ραγούζας τον αναφέρει ως «Cotrumano Goto», δηλ. Kοτρομάν ο Γότθος/Γερμανός, αλλά δεν είναι σαφές, από πού έκανε αυτή την αναφορά ο Oρμπίνι. Έχει επίσης υποτεθεί, ότι ο Κοτρομάν μπορεί να ήταν γιος του Πριγιέζντα Α΄ μπαν της Βοσνίας.
Πριν το Μπανάτο
Από το 1287, όταν ο πατέρας του μπαν Πριγιέζντα Α΄ αποσύρθηκε από την εξουσία, ο Kοτρομάν κυβέρνησε από κοινού ως μπαν της Βοσνίας με έναν άλλο γιο του Πριγιέζντα Α΄, τον Πριγιέζντα Β΄. Ο Kοτρομάν χώρισε τη χώρα με την Πριγιέζντα Β΄ και κατέλαβε την ανατολική Βοσνία. Μετά το τέλος του Πριγιέζντα Β΄, ο Koτρομάν έγινε ο μοναδικός μπαν της Βοσνίας το 1290.
Γάμος
Το 1284 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ της Σερβίας, κόρη του βασιλιά της Συρμίας, του Στέφανου Ντραγκούτιν του Οίκου του Νεμάνιτς και της Αικατερίνης των Άρπαντ, κόρης του Στεφάνου Ε΄ βασιλιά της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ της Κουμάνας. Ο Ντραγκούτιν είχε ήδη ελέγξει δύο μπανάτα στη Βοσνία: της Ουσόρα και του Σόλι και ο Κοτρομάν περιέπεσε αμέσως υπό την επιρροή του: πολλές από τις πράξεις του ήταν υπό την εντολή του Ντραγκούτιν. Ο γάμος ήταν πολιτικός και κανονίστηκε από τον μπαν Πριγιέζντα Β΄, που είχε προσπαθήσει να σφυρηλατήσει μία συμμαχία με τον Στέφαν Ντραγκούτιν.
Ουγγρικός πόλεμος διαδοχής
Το 1290 ο Λαδίσλαος Δ΄ βασιλιάς της Ουγγαρίας απεβίωσε χωρίς διάδοχο του θρόνου. Ο εξάδελφος του Λαδίσλαου Δ΄, ο Ανδρέας Γ΄, στέφθηκε βασιλιάς, παρά την επιθυμία της αδελφής του πρώην βασιλιά Λαδίσλαου Δ΄, Μαρίας της Ουγγαρίας, βασίλισσας της Νάπολης, η οποία ήθελε τον γιο της Κάρολο-Μαρτέλο, ως νέο βασιλιά στην Ουγγαρία. Η τελευταία μερίδα είχε πολύ μεγαλύτερη υποστήριξη, έτσι ο πάπας Νικόλαος Δ'΄ έστεψε τον Κάρολο-Μαρτέλο ως βασιλιά της Ουγγαρίας. Αυτό το κίνημα υποστηρίχθηκε από την πιο ισχυρή Κροατική αριστοκρατία, τους Σούμπιτς, πρίγκιπες του Μπριμπίρ. Ο τότε αρχηγός της οικογένειας Πάουλ Σούμπιτς ήταν επίσης γαμπρός του βασιλιά Στεφάνου Ντραγκούτιν, και οι οικογενειακές σχέσεις έκαναν τον Koτρομάν να υποστηρίξει τη στέψη του Καρόλου-Μαρτέλου. Για να αυξήσει την επιρροή του στο βασίλειο του Κοτρομάνν, ο Κάρολος-Μαρτέλος εξέδωσε πολυάριθμα διατάγματα, για να χωρίσει γη μεταξύ των κατώτερων ευγενών, ώστε να κερδίσει υποστήριξη για τη βασιλεία του. Φαίνεται ότι έδωσε τη βασιλεία στη Βοσνία στους Σούμπιτς. Ο Κάρολος-Μαρτέλος απεβίωσε απροσδόκητα το 1295, πριν ολοκληρωθεί η εκστρατεία για την κατάληψη της εξουσίας στην Ουγγαρία. Τότε η βασίλισσα της Νάπολης και αδελφή του πρώην βασιλιά Λαδίσλαου Δ΄, Μαρία, αποφάσισε να βάλει τον εγγονό της, γιο του Καρόλου-Μαρτέλου, Κάρολο ως μελλοντικό βασιλιά της Ουγγαρίας. Ο πάπας Βονιφάτιος Η΄ ανακήρυξε το 12χρονο αγόρι ως βασιλιά Κάρολο Α΄ της Ουγγαρίας το 1297. Ο Πάουλ Σούμπιτς της Κροατίας αυτοανακηρύχτηκε ως "κύριος της Bοσνίας" το 1299 και έδωσε τον τίτλο του μπάνου της Βοσνίας στον αδελφό του, Mλάντεν Α΄ Σούμπιτς. Όλη τη γη του Κοτρομάν εκτός από τις Κάτω Άκρες, τις οποίες κυβερνούσε ο πρίγκιπας Χρβάτιν Στιέπανιτς ως υποτελής των Σούμπιτς, την κατείχε ο Οίκος των Σούμπιτς όπως επιβεβαίωσε ο Κάρολος Α΄. Ο Πάουλ Σούμπιτς ήθελε να φέρει τον βασιλιά Κάρολο Α΄ στο Σπλιτ κατά μήκος της Κροατίας στο Ζάγκρεμπ, το οποίο θα γινόταν ο κύριος σταθμός της εκστρατείας του εναντίον τού βασιλιά Ανδρέα Γ΄ της Ουγγαρίας. Κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών για τον πόλεμο, ο Aνδρέας Γ΄ απεβίωσε απροσδόκητα. Ο Κάρολος Α΄ ανέλαβε τον ουγγρικό θρόνο, αλλά έπρεπε να πολεμήσει πολλούς αντιπάλους τού καθεστώτος του μέχρι το 1309.
Εσωτερικοί πόλεμοι
Ο Στέφανος Α΄ είχε αντισταθεί στην ανάπτυξη της δύναμης των Σούμπιτς στη Βοσνία, αλλά είχε χάσει μέχρι το 1302 τον περισσότερο έλεγχο της γης από τον Μλάντεν Α΄ Σούμπιτς. Πάντως ο Στέφανος Α΄ δεν ηττήθηκε, καθώς είχε ακόμη κάποια επιρροή και δύναμη στη Βοσνία. Ο πεθερός του, ο βασιλιάς Στέφανος Ντραγκούτιν, δεν μπορούσε να του στείλει βοήθεια, αφού είχε ξεκινήσει διαδοχικός πόλεμος στο Σερβικό Βασίλειο μεταξύ του ίδιου και του αδελφού του, του ισχυρού βασιλιά Στεφάνου-Ούρος Β΄ Μιλούτιν. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια των προβλημάτων σχετικά με το ουγγρικό στέμμα, ο Ντραγκούτιν είχε προσπαθήσει να εισαγάγει τον γιο του Βλάντισλαβ ως νέο βασιλιά της Ουγγαρίας.
Παρά τις πολλές δυσκολίες, ο Στέφανος Α΄ είχε αντέξει. Ο πόλεμος μετατράπηκε σε θρησκευτική σύγκρουση, καθώς ο Μλάντεν α΄ Σούμπιτς είχε ξεκινήσει μία εκστρατεία για την εξόντωση των οπαδών της Βοσνιακής Εκκλησίας, τους kristjani. Αυτό εξισορρόπησε τη σύγκρουση προς όφελος του Στεφάνου Α΄, καθώς πολλοί κριστιάνι είχαν προσχωρήσει στο πλευρό του εξαιτίας αυτού. Μετά το τέλος του, ο Πάουλ Σούμπιτς το 1305 αυτοανακηρύχτηκε «κύριος όλης της Βοσνίας».
Τέλος βασιλείας
Η βασιλεία του Παύλου δεν κράτησε πολύ, καθώς απεβίωσνε το 1312. Ο απογοητευμένος μπαν Στέφανος Α΄ απεβίωσε το 1314, πριν προλάβει να δράσει.
Οικογένεια
Ο Στέφανος και η Eλισάβετ είχαν έξι παιδιά:
Ο Στέφανος Β΄ επρόκειτο να διαδεχθεί τον Κοτρομάν ως μπαν της Βοσνίας, αλλά έπρεπε να καταφύγει στη Δημοκρατία της Ραγούζας, για να κρυφτεί από τους Σούμπιτς με τα αδέλφια του και τη μητέρα τους, Ελισάβετ.
Δέσμη του Χις
Η δέσμη του His (Χις) (BH) ανακαλύφθηκε το 1893 από τον Ελβετό καρδιολόγο και ανατόμο Βίλχελμ Χις τον νεότερο (Wilhelm His Jr).,     ) είναι ομάδα καρδιακών μυϊκών κυττάρων εξειδικευμένων στην ηλεκτρική αγωγιμότητα. Ως τμήμα του ηλεκτρικού συστήματος αγωγιμότητας της καρδιάς, μεταδίδει τις ηλεκτρικές ώσεις από τον κολποκοιλιακό κόμβο (που βρίσκεται μεταξύ των κόλπων και των κοιλιών ) στο σημείο της κορυφής των φλεβικών κλαδων μέσω των κλάδων δέσμης . Οι φλεβικοί κλάδοι στη συνέχεια οδηγούνται στις ίνες Purkinje, οιοποίες παρέχουν ηλεκτρική αγωγιμότητα προς τις κοιλίες, προκαλώντας συσπάσεις στον καρδιακό μυ σε ρυθμικά διαστήματα.