cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντιέγο Βελάθκεθ
Τελευταία χρόνια
right|thumb|250px|Ινοκέντιος Ι', 1650, Λάδι σε μουσαμά, 140x120 εκ., Ρώμη, Πινακοθήκη Ντόρια-Παμφίλι Την ίδια περίοδο που ο Βελάθκεθ γνώριζε μεγάλη αποδοχή στην Ιταλία, ο Φίλιππος Δ´ επιθυμούσε την επιστροφή του στην Ισπανία προκειμένου να φιλοτεχνήσει την προσωπογραφία της βασίλισσας Μαριάννας και να συνεισφέρει στην ανακαίνιση του Αλκάθαρ. Ο Βελάθκεθ επέστρεψε τελικά στη Μαδρίτη το 1651. Τον ίδιο χρόνο, διορίστηκε από τον βασιλιά στη θέση του μεγάλου αυλάρχη των ανακτόρων, ανερχόμενος σε ακόμα υψηλότερα αξιώματα. Αν και οι ασχολίες του άφηναν λίγο χρόνο για την καλλιτεχνική του δραστηριότητα, τα έργα που ολοκλήρωσε αυτή την περίοδο θεωρείται πως ανήκουν στα καλύτερα δείγματα της δουλειάς του.
left|thumb|280px|[[Λας Μενίνας|Las Meninas, 1656-1657, Λάδι σε μουσαμά, 318x276 εκ., Μαδρίτη, Πράδο]] Περίπου το 1656 ολοκλήρωσε ένα από τα πιο δημοφιλή σήμερα και σημαντικότερα έργα του, τον πίνακα με τίτλο Οι δεσποινίδες των τιμών (Las Meninas). Το έργο απεικονίζει την ινφάντα Μαργαρίτα με την ακολουθία της σε μία αίθουσα του Αλκάθαρ που ο Βελάθκεθ είχε μετατρέψει σε εργαστήριο. Ο ζωγράφος Λούκα Τζορντάνο (1634-1705) χαρακτήρισε τον πίνακα ως τη «θεολογία της ζωγραφικής» ενώ μέχρι σήμερα έχουν προταθεί αρκετές ερμηνείες και υποθέσεις σχετικά με αυτόν. Ο Γάλλος φιλόσοφος Μισέλ Φουκώ, αφιέρωσε ένα μέρος του βιβλίου του Les mots et les choses σε εκτεταμένη ανάλυση του πίνακα και του νοηματικού του περιεχομένου.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Βελάθκεθ βρισκόταν στο απόγειο της σταδιοδρομίας του ως αυλικός ζωγράφος και αξιωματούχος. Το 1659, ο βασιλιάς αποφάσισε να του απονείμει τον τίτλο του ιππότη. Σύμφωνα με τον βιογράφο του, Αντόνιο Παλομίνο (1655-1726), ο Βελάθκεθ επέλεξε ανάμεσα σε τρεις στρατιωτικούς τίτλους, εκείνον του ιππότη του τάγματος του Αγίου Ιακώβου (Orden militar de la Caballeria de Santiago), ο οποίος δινόταν μόνο σε όσους είχαν παλαιές χριστιανικές ρίζες (Limpieza de sangre) και τα μέλη της οικογένειάς του ανήκαν στην ευγενή τάξη των ιδάλγος. Ανάμεσα στα τελευταία έργα του ανήκει η Προσωπογραφία του πρίγκιπα Φίλιππου Πρόσπερου (1660), έργο το οποίο εκθείασε ο Παλομίνο χαρακτηρίζοντάς το ως ένα από τα καλύτερα πορτρέτα του Βελάθκεθ.
Πέθανε στις 6 Αυγούστου 1660. Η ταφή του έγινε στην εκκλησία του Σαν Χουάν Μπαουτίστα, παρουσία ευγενών και αυλικών, ενώ οκτώ ημέρες αργότερα πέθανε και η σύζυγός του Χουάνα, την οποία έθαψαν δίπλα του. Σχεδόν έναν αιώνα μετά τον θάνατό του, αρκετά έργα του καταστράφηκαν ή υπέστησαν σοβαρές φθορές από πυρκαγιά που ξέσπασε το 1734 στα βασιλικά ανάκτορα της Μαδρίτης, ενώ το 1811, η εκκλησία και ο τάφος του καταστράφηκαν από τους Γάλλους.
Το έργο του
μικρογραφία|Λεπτομέρεια του πίνακα [[Las Meninas, με την αυτοπροσωπογραφία του Βελάθκεθ, 1656]] Ο Βελάθκεθ κατέχει μία θέση ανάμεσα στους σημαντικότερους ζωγράφους στην ιστορία της τέχνης. Η δεξιοτεχνία και η τεχνική του, τον έκαναν να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους καλλιτέχνες του «χρυσού αιώνα» της ισπανικής ζωγραφικής και θεωρείται ένας από τους πατέρες της ισπανικής ζωγραφικής. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του περιλαμβάνει προσωπογραφίες, ατομικές ή και ομαδικές, τις οποίες όφειλε να φιλοτεχνεί ως αυλικός ζωγράφος. Σε πολύ μικρότερο βαθμό, επιδόθηκε στο είδος των θρησκευτικών συνθέσεων, με σημαντικότερα ίσως έργα τη Στέψη της Παναγίας (π. 1645) και τον Άγιο Ιερώνυμο με τον Άγιο Παύλο τον ερημίτη (π. 1635-1638), πίνακα βασισμένο στο ομώνυμο χαρακτικό του Ντύρερ. Τα χρώματα που χρησιμοποιούσε ήταν σχετικά λίγα, ωστόσο αναμείγνυε με μεγάλη επιδεξιότητα ώστε να παράγει διάφορες αποχρώσεις. Οι χρωστικές ουσίες που χρησιμοποιούσε δεν διέφεραν σημαντικά από αυτές των άλλων ζωγράφων της εποχής του, και η πιο συχνά χρησιμοποιούμενες ήταν ουσίες από αζουρίτη, βερμίλιο, ώχρα, και διάφορες κόκκινες και κίτρινες χρωστικές.
Ο Βελάθκεθ κατάφερε να γνωρίσει εν ζωή μεγάλη αποδοχή ως ζωγράφος, αλλά και κύρος στην αυλή του Φίλιππου Δ´, καταλαμβάνοντας ανώτερα αξιώματα. Σε αντίθεση όμως με την περίπτωση του Ρούμπενς, που καταξιώθηκε την ίδια περίπου περίοδο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το έργο του Βελάθκεθ παρέμεινε ελάχιστα γνωστό εκτός των ισπανικών συνόρων. Τόσο ο Ρούμπενς όσο και ο Βελάθκεθ, υπήρξαν σημαντικοί δεξιοτέχνες του χρώματος, ωστόσο ενώ ο φλαμανδός ζωγράφος διακρίθηκε για τον έντονο δυναμισμό των έργων του, ο Βελάθκεθ προσέγγιζε τα θέματά του με έναν απλούστερο, πιο άμεσο και απέριττο τρόπο.
Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, το έργο του αποτέλεσε πρότυπο για τα κινήματα του ρεαλισμού και του ιμπρεσιονισμού. Ο Εντουάρ Μανέ τον αποκάλεσε «ζωγράφο των ζωγράφων» και από τότε αρκετοί καλλιτέχνες της μοντέρνας τέχνης, όπως ο Πάμπλο Πικάσο ή ο Σαλβαδόρ Νταλί, συνέχισαν να του αποδίδουν φόρο τιμής, αναπαράγοντας ορισμένους από τους δημοφιλέστερους πίνακές του. Ο Πικάσο ζωγράφισε τη δική του εκδοχή του πίνακα Las Meninas το 1957, ενώ και άλλοι ζωγράφοι όπως ο Ντεγκά, ο Γκόγια ή ο Μανέ φιλοτέχνησαν τις δικές του εκδοχές ή σχετικές με το έργο σπουδές. Ο θαυμασμός του Νταλί για τον Βελάθκεθ είναι επίσης γνωστός και εκφράστηκε μέσα από αρκετούς πίνακές του, όπως για παράδειγμα στο έργο του Ο Βελάθκεθ πεθαίνει πίσω από το παράθυρο, απ' όπου προβάλλει ένα κουτάλι (1982) – για το οποίο βασίστηκε στην προσωπογραφία του Βελάθκεθ που απεικονίζει τον νάνο Δον Σεμπαστιάν δε Μόρα (έργο περίπου του 1645) – ή στο Πορτρέτο του Χουάν ντε Παρέγια, βοηθού του Βελάθκεθ (1960) όπου αναπαράγει ένα μικρό τμήμα από τις Δεσποινίδες των τιμών.
Ο Βρετανός ζωγράφος Φράνσις Μπέικον, εμπνεύστηκε με τη σειρά του από την προσωπογραφία του πάπα Ιννοκέντιου Ι', ολοκληρώνοντας μία σειρά από ανάλογες σπουδές κατά τη δεκαετία του 1950, βασισμένες στο έργο του Βελάθκεθ.
Έργα
''βλ. και λήμμα'' Κατάλογος έργων του Ντιέγο Βελάθκεθ
Αμβρόσιος Χρηστίδης
Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος, κατά κόσμο Αθανάσιος Χρηστίδης (1832 – 20 Μαρτίου 1889), ήταν μητροπολίτης σε μητροπόλεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Αναφέρεται ως ηθικός και φιλόμουσος αρχιερέας.
Γεννήθηκε στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του χειροτονήθηκε διάκονος και απεφοίτησε το 1856. Υπηρέτησε ως καθηγητής και ιεροκήρυκας στη Θεσσαλονίκη, ως διευθυντής της Ελληνικής Σχολής στο Ρύσιο (Αρετσού) της Βιθυνίας και ως διευθυντής του Ημιγυμνασίου Χαλκηδόνος. Στις 30 Μαρτίου 1869 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Χαλκηδόνος Γεράσιμο και, αφού πρώτα έγινε αρχιμανδρίτης, διορίσθηκε εφημέριος του Ναού της Αγίας Ευφημίας της Χαλκηδόνος. Στις 28 Ιουνίου 1880 ο Αμβρόσιος χειροτονήθηκε στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι τιτουλάριος Επίσκοπος Μυρέων, βοηθός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Φιλιππουπόλεως. Στα τέλη Νοεμβρίου του 1880 τοποθετήθηκε αρχιερατικός προϊστάμενος του Ναού Αγίου Νικολάου Γαλατά. Στις 26 Αυγούστου 1881 ο Αμβρόσιος εξελέγη Μητροπολίτης Χίου έχοντας συνυποψηφίους τους Επισκόπους Αμφιπόλεως Ιάκωβο και Σιών Γρηγόριο. Διαδέχθηκε στη Μητρόπολη Χίου τον φέροντα το ίδιο ιερατικό όνομα Αμβρόσιο Κωνσταντινίδη. Στις 22 Ιουλίου 1887 εξελέγη Μητροπολίτης Ικονίου έχοντας συνυποψηφίους τους Μητροπολίτες Μελενίκου Προκόπιο και Βάρνης Καλλίνικο. Στη Μητρόπολη Χίου τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος (κατά κόσμο Δεληγιάννης), ενώ στο Ικόνιο ο Αμβρόσιος διαδέχθηκε τον Δωρόθεο, κατά κόσμο επίσης Χρηστίδη. Ο Αμβρόσιος απεβίωσε στο Ικόνιο σε ηλικία 57 ετών και τον διαδέχθηκε ο Αθανάσιος (κατά κόσμο Ηλιάδης).
Πηγές
{{DEFAULTSORT:Αμβροσιος Χρηστιδης]]
Μόντε Κάρλο
μικρογραφία|300x300εσ|Μερική άποψη του Μόντε Κάρλο από την [[Βράχος του Μονακό|Άνω Πόλη του Μονακό.]] Το Μόντε Κάρλο (γαλλικά: Monte-Carlo, μονεγασκικά: Munte-Carlu) είναι συνοικία της πόλης-κράτους του Μονακό. Είναι διάσημο τουριστικό θέρετρο, χάρη στο περίφημο καζίνο του, όπως επίσης και στους αγώνες Φόρμουλα 1 που διεξάγονται στην πόλη.
Ιστορία
Ο όρος Μόντε Κάρλο, επίσημα, αναφέρεται σε μια διοικητική περιοχή του Μονακό, συγκεκριμένα στη συνοικία του Mόντε Κάρλο, όπου βρίσκεται η διάσημη πλατεία του καζίνου, Place du Casino. Ανεπίσημα, το όνομα Μόντε Κάρλο αναφέρεται σε μια μεγαλύτερη περιοχή, το quartier traditionnel de Monte Carlo (η παραδοσιακή συνοικία του Μόντε Κάρλο), η οποία εκτός από το Μόντε Κάρλο περιλαμβάνει και τις συνοικίες Λα Ρους (La Rousse) και Λαρβοττό (Larvotto). Ο πληθυσμός της συνοικίας του Μόντε Κάρλο είναι περίπου 8.250, ενώ ο πληθυσμός της παραδοσιακής συνοικίας του Μόντε Κάρλο ξεπερνά τις 17.000 κατοίκους. Το Μονακό έχει τέσσερις παραδοσιακές συνοικίες, από δυτικά προς ανατολικά, Fontvieille (η νεότερη), Monaco-Ville (η παλαιότερη), La Condamine και Monte-Carlo.
Το Μόντε Κάρλο βρίσκεται στον προεξέχοντα κρημνό των παραθαλάσσιων Άλπεων κατά μήκος της Γαλλικής Ριβιέρας. Κοντά στα δυτικά σύνορα της συνοικίας βρίσκεται το παγκοσμίου φήμης καζίνο. Εκεί βρίσκονται επίσης το φημισμένο Hôtel de Paris, το Café de Paris και η salle Garnier (όπου στεγάζεται η Όπερα του Μόντε Κάρλο). Στα ανατολικά της συνοικίας βρίσκεται η συνοικία του Larvotto με τη μοναδική δημόσια παραλία του Μονακό, το καινούριο συνεδριακό κέντρο Grimaldi Forum και το διάσημο ξενοδοχείο Monte-Carlo Bay Hotel & Resort. Στα βόρεια συνορεύει με το ανατολικό τμήμα της γαλλικής πόλης Beausoleil (η οποία χτίστηκε ως προάστιο του Μόντε Κάρλο), ενώ ανατολικά απέχει 8 χιλιόμετρα από τα δυτικά σύνορα της Ιταλίας.
Η νεόδμητη συνοικία των Spélugues (από το ελληνικό σπήλαιο μέσω του λατινικού spelunca) μετονομάστηκε σε Μόντε Κάρλο το 1866 (στα γαλλικά Mont-Charles), προς τιμήν του πρίγκιπα Κάρολου Γ΄ του Μονακό. Το Μόντε Κάρλο απετέλεσε ξεχωριστή κοινότητα από το 1911 έως το 1917, όταν και οι τρεις κοινότητες της χώρας συνενώθηκαν στην ενιαία Κοινότητα του Μονακό.
Σπορ και θεάματα
Το Μόντε Κάρλο φιλοξενεί την πίστα του Μονακό (Circuit de Monaco), όπου διεξάγεται ο ομώνυμος αγώνας του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Φόρμουλα 1. Επίσης φιλοξενεί το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας, το Ευρωπαϊκό Τουρνουά Πόκερ και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ταβλιού, καθώς και επιδείξεις μόδας και άλλες εκδηλώσεις. Παρά το γεγονός ότι το τουρνουά τένις Monte Carlo Masters θεωρείται ότι λαμβάνει χώρα στο Μόντε Κάρλο, στην πραγματικότητα διεξάγεται στη γειτονική γαλλική κοινότητα του Roquebrune-Cap-Martin. Το Μόντε Κάρλο έχουν επισκεφθεί μέλη βασιλικών οικογενειών και διάσημα αστέρια του Χόλιγουντ τις τελευταίες δεκαετίες. Το Ράλι Μόντε Κάρλο (Monte Carlo Rally) είναι ένα από τα μακροβιότερα και πιο γνωστά ράλι του κόσμου. Συνήθως σηματοδοτεί την έναρξη της κάθε σεζόν ως ο πρώτος αγώνας στο καλεντάρι του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι. Και σ' αυτήν την περίπτωση, το ράλι λαμβάνει χώρα έξω από τη συνοικία του Μόντε Κάρλο.
Το Μόντε Κάρλο είναι ένα από τα κορυφαία τουριστικά θέρετρα της Ευρώπης, αν και πολλοί από τους βασικούς τουριστικούς προορισμούς βρίσκονται σε άλλα μέρη του Μονακό, συμπεριλαμβανομένων αξιοθέατων όπως ο Καθεδρικός Ναός του Μονακό, το Ωκεανογραφικό Μουσείο και το Ενυδρείο, και το Πριγκιπικό Παλάτι, τα οποία βρίσκονται όλα στη συνοικία Monaco-Ville.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μονακό Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις
Βαυαρία
Η Βαυαρία (γερμανικά: Freistaat Bayern) είναι το νοτιότερο από τα δεκαέξι ομόσπονδα κρατίδια που απαρτίζουν τη Γερμανία. Η έκτασή της είναι 70.553 τετρ.χλμ., έχει 12,4 εκ. κατοίκους και πρωτεύουσά της είναι το Μόναχο.
Γεωγραφία
Η Βαυαρία συνορεύει προς ανατολάς με την Τσεχία, νοτιοανατολικά με την Αυστρία, νοτιοδυτικά με την Ελβετία, με την οποία μοιράζεται τη λίμνη Κωνσταντίας (Μπόντενζεε), καθώς και με τα γερμανικά κρατίδια, δυτικά με τη Βάδη-Βυρτεμβέργη, βορειοδυτικά με την Έσση, βόρεια με τη Θουριγγία και βορειοανατολικά με τη Σαξονία. Ο Δούναβης και ο Μάιν είναι οι σημαντικότεροι ποταμοί που διασχίζουν την περιοχή. Οι Βαυαρικές Άλπεις είναι το σύνορο με την Αυστρία και έχουν την υψηλότερη κορυφή της Γερμανίας (Τσούγκσπιτσε, γερμ. Zugspitze, 2.962 μέτρα).
Οι σημαντικότερες πόλεις της Βαυαρίας είναι το Μόναχο (München), η Νυρεμβέργη (Nürnberg), το Άουγκσμπουργκ (Augsburg), το Ρέγκενσμπουργκ (Regensburg), το Βύρτσμπουργκ (Würzburg), το Ίνγκολστατ (Ingolstadt), το Φυρτ (Fürth), το Μπαϊρόιτ (Bayreuth) και το Έρλανγκεν (Erlangen).
Η Βαυαρία κατοικείται από τρεις βασικές ομάδες κατοίκων: έναν κλάδο των Σουαβικών φύλων στο δυτικό τμήμα της, απόγονους των μυθικών Μπαγιουβάριων, τους κατοίκους της Άνω Βαυαρίας στην κεντρική περιοχή, και αυτούς της Κάτω Βαυαρίας στα ανατολικά.
Στην περιοχή υπάρχουν πολλές τοπικές διαφορές ως προς τη διάλεκτο, τη λαϊκή τέχνη, την κουζίνα, ακόμη και τη νοοτροπία. Κοινά χαρακτηριστικά των Βαυαρών είναι η εμμονή στις παραδόσεις, ο συντηρητισμός και οι στενοί δεσμοί με την πατρίδα τους.
Διοικητικές περιφέρειες
Η Βαυαρία διαιρείται σε επτά διοικητικές περιφέρειες (Regierungsbezirke):
Ιστορία
Η περιοχή ονομαζόταν Μπαγιουβάρεν (Bayuwaren) από τους Ρωμαίους. Μια ύστερη αναφορά στην περιοχή γίνεται γύρω στο 520 μ.Χ. από τους Φράγκους. Στις αρχές του 8ου αιώνα ολοκληρώθηκε ο προσηλυτισμός του πληθυσμού στο χριστιανισμό από τον Άγιο Βονιφάτιο. Η Βαυαρία δεν συμμετείχε στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση και παραμένει σταθερά Ρωμαιοκαθολική.
Περίπου από το 550 έως το 788 η Βαυαρία, ως Δουκάτο, ανήκε στον Φραγκικό Οίκο των Αγκιλόλφων. Ο Καρλομάγνος τους απομάκρυνε και για τα επόμενα 400 χρόνια διάφοροι Οίκοι ανέλαβαν το δουκάτο, με τελευταίο δούκα -και έναν από τους σπουδαιότερους- τον Ερρίκο τον Λέοντα, ιδρυτή του Μονάχου. Το 1180 ο Ερρίκος απομακρύνθηκε από τον εξάδελφό του και αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τον Φρειδερίκο και η Βαυαρία έγινε φέουδο της Γερμανικής βασιλικής οικογένειας των Βίττελσμπαχ (Wittelsbach), η οποία βασίλεψε από το 1180 έως το 1918.
Το 1806 η Βαυαρία έγινε ανεξάρτητο βασίλειο και κατάφερε να διατηρήσει την ανεξαρτησία της εκμεταλλευόμενη την αντιπαλότητα Πρωσίας και Αυστρίας. Αυτό μέχρι το 1866 οπότε ηττήθηκε στον Αυστροπρωσικό Πόλεμο και ενσωματώθηκε στη Γερμανική Αυτοκρατορία το 1871.
Θρησκεία, Παραδόσεις, Κουλτούρα
Η Βαυαρία είναι το προπύργιο του γερμανικού Καθολικισμού. Ο βαυαρικός εθνικός ύμνος, που παίζεται κάθε βράδυ από την τοπική τηλεόραση μετά τη λήξη του προγράμματος, αρχίζει με τα λόγια "Ο Θεός μαζί σου, γη της Βαυαρίας".
Πολλές λαϊκές παραδόσεις επέζησαν στο πέρασμα του χρόνου. Στη Βαυαρία διεξάγονται πολλά λαϊκά φεστιβάλ και υπάρχουν πολλά μουσικά συγκροτήματα παραδοσιακής μουσικής. Η παραδοσιακή στολή περιλαμβάνει τα ανδρικά Τράχτεν, δηλαδή τα κοντά σακάκια με τα κοκάλινα κουμπιά και τα γυναικεία Ντιρντλ, τα φαρδιά φορέματα με τη στενή μέση. Απλοποιημένες εκδοχές των παραδοσιακών αυτών στολών φοριούνται και σε καθημερινή βάση ή ακόμη και από τους Βαυαρούς πολιτικούς σε επίσημες παραστάσεις (στην όπερα για παράδειγμα).
Η μπίρα είναι βασικό στοιχείο της βαυαρικής λαϊκής παράδοσης. Στην περιοχή υπάρχουν περίπου 1.000 μπιραρίες και βρίσκονται μερικές από τις παλαιότερες ζυθοποιίες στον κόσμο, ενώ η Βαυαρία είναι το πρώτο μέρος όπου θεσπίστηκε οδηγία "καθαρότητας της μπύρας" (με δουκική διάταξη του 1516), που συνιστούσε στην παρασκευή της μπύρας να μη χρησιμοποιούνται άλλα υλικά εκτός από κριθάρι, λυκίσκος και νερό (αργότερα και βύνη).
Οικονομία
Η γεωργία και το εμπόριο υπήρξαν για πολλούς αιώνες βασικές πηγές του βαυαρικού πλούτου. Η Βαυαρία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός γεωργικών προϊόντων της Γερμανίας. Είναι επίσης πρώτη στον κόσμο στην παραγωγή λυκίσκου. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η οικονομία της Βαυαρίας αναπτύχθηκε σημαντικά. Μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες της Γερμανίας έχουν την έδρα τους στη Βαυαρία, όπως η Audi, η BMW και η Siemens. Κυριότεροι βιομηχανικοί κλάδοι της Βαυαρίας είναι τα ηλεκτρονικά, τα χημικά προϊόντα, τα αεροπλάνα, τα αυτοκίνητα και η τυπογραφία, ενώ ιδιαίτερα αναπτυγμένη είναι και η τουριστική βιομηχανία.
Πολιτική
Η Βαυαρία έχει δικό της Κοινοβούλιο (Landtag) που εκλέγεται έπειτα από γενική ψηφοφορία. Μέχρι το Δεκέμβριο του 1999 υπήρχε επίσης και μια Γερουσία (Senat), τα μέλη της οποίας επιλέγονταν από κοινωνικές και οικονομικές ομάδες της Βαυαρίας. Η γερουσία καταργήθηκε με Δημοψήφισμα. Επικεφαλής της κυβέρνησης είναι ο Πρωθυπουργός (Ministerpräsident). Από τον Μάρτιο του 2018 πρωθυπουργός είναι ο Μάρκους Σέντερ.
Το 1995 οι Βαυαροί αποφάσισαν, με δημοψήφισμα, να εφαρμόσουν Άμεση δημοκρατία σε τοπικό επίπεδο. Η πρωτοβουλία γι' αυτή την κίνηση ανήκει στην οργάνωση Mehr Demokratie (Περισσότερη Δημοκρατία), η οποία στοχεύει στη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων σύμφωνα με τη βούληση των πολιτών. Το 1997 το Ανώτατο Δικαστήριο της Βαυαρίας έθεσε πιο αυστηρούς όρους για τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων (π.χ. σχετικά με το ποσοστό συμμετοχής). Παρ' όλα αυτά η Βαυαρία έχει το πιο εξελιγμένο σύστημα άμεσης δημοκρατίας στη Γερμανία, γεγονός που έχει προκαλέσει τη «ζωηρή» συμμετοχή των πολιτών σε κοινοτικές και δημοτικές υποθέσεις - 835 δημοψηφίσματα έλαβαν χώρα από το 1995 έως το 2005.
Εκλογές
Οι πιο πρόσφατες εκλογές στο κρατίδιο διενεργήθηκαν στις 14 Οκτωβρίου 2018.
Ταμπούρια
Με την ονομασία Ταμπούρια μπορεί να αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Sasakia charonda
μικρογραφία|Αρσενικό άτομο Η Sasakia charonda, ο Ιάπωνας αυτοκράτορας ή μεγάλος μωβ αυτοκράτορας, είναι ένα είδος πεταλούδας στην οικογένεια των Nymphalidae. Είναι εγγενές στην Ιαπωνία (από το Χοκκάιντο έως το Κιούσου ), την Κορεατική Χερσόνησο, την Κίνα, τη βόρεια Ταϊβάν και το βόρειο Βιετνάμ. Το άνοιγμα των φτερών του είναι κατά μέσο όρο 50 mm για άνδρες και 65 mm για τα θηλυκά. Είναι κοινά στους επάνω θόλους των δασών, κατεβαίνουν μόνο για να τραφούν ή να βρουν πηγές αλατιού. Οι προνύμφες του είδους τρέφονται με βατόμουρα, όπως το Celtis jessoensis, το Celtis japonica και το Celtis sinensis.
Η S. charonda είναι η εθνική πεταλούδα της Ιαπωνίας, όπου είναι γνωστή ως大紫ήオオムラサキ( ō-murasaki, "μεγάλο μωβ"). Το κινέζικο όνομά του είναι大紫蛺蝶(Παραδοσιακό κινέζικο, dàzǐjiádié, "μεγάλη μωβ πεταλούδα") και το κορεατικό όνομα είναι 왕오색나비, που σημαίνει «βασιλιάς πεντάχρωμη πεταλούδα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ιαπωνίας Κατηγορία:Έντομα της Ασίας
Βάση της Μαντίνειας
Η βάση της Μαντίνειας είναι σειρά ανάγλυφων πλακών από τη Μαντίνεια. Φιλοξενούνται στο Εθνικό αρχαιολογικό Μουσείο.
Ιστορικό του ευρήματος
Τρια ανάγλυφα ανακαλύφθηκαν το 1887 στις ανασκαφές που διενήργησε η Γαλλική Σχολή με τον Γκυστάβ Φουζέρ στη Μαντίνεια. Βρέθηκαν ανάμεσα στα ερείπια μιας Βυζαντινής εκκλησίας, στην οποία χρησίμευαν ως μαρμάρινα πλακάκια στο δάπεδο. Μεταφέρθηκαν στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο υπό την διεύθυνση του Παναγή Καββαδία, όπου φιλοξενούνται και εκτίθενται μέχρι τις ημέρες μας.
Περιγραφή
μικρογραφία|αριστερά|Απόλλων, Σκύθης και Μαρσύας μικρογραφία|Τρεις Μούσες μικρογραφία|Τρεις Μούσες Είναι κατασκευασμένα από λευκό μάρμαρο, ίσως από τα Άνω Δολιανά κοντά στην Τεγέα.
Ιστορική αναδρομή
Ο Παυσανίας αναφέρει στην περιγραφή της Μαντίνειας έναν διπλό ναό στην νοτιοανατολική πύλη εισόδου, του οποίου το μισό ήταν αφιερωμένο στον Ασκληπιό, το άλλο μισό δε στην Λητώ. Αναφέρει επίσης, ότι τα αγάλματα που ήταν έργα του Πραξιτέλη, ήταν τοποθετημένα σε βάση με θέμα τον αυλητή Μαρσύα με μια Μούσα. Αν και η περιγραφή αυτή δεν συμφωνεί ως προς τον αριθμό και την απόδοση του ευρήματος, πιστεύεται ότι τα τρία ανάγλυφα μαζί με ένα τέταρτο που δεν έχει βρεθεί ήταν αυτά που διακοσμούσαν την βάση που αναφέρει ο Παυσανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αρκαδία
Καρολίνα Πελενδρίτου
Η Καρολίνα Πελενδρίτου (25 Αυγούστου 1986) είναι Κύπρια κολυμβήτρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου του 1986 στη Λεμεσό. Ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την κολύμβηση, το 1995, όταν ήταν 9 χρονών, στο Ναυτικό Όμιλο Λεμεσού. Στα δέκα της χρόνια εντάσσεται στην Κυπριακή Ομοσπονδία Κολύμβησης και πρωτεύει στους Παγκύπριους Αγώνες. Σε αυτή την ηλικία, βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μείωση της όρασής της.
Στα 13 της χρόνια, το 1998, η Καρολίνα καταρρίπτει το Παγκύπριο Ρεκόρ Γυναικών στα 50 μ. και στα 100 μ πρόσθιο. Τα ρεκόρ αυτά διατηρούνται μέχρι σήμερα. Την ίδια εποχή αγωνίζεται, με τα χρώματα της Κύπρου, στους Βαλκανικούς Αγώνες Ανδρών και Γυναικών. Καταλαμβάνει το αργυρό μετάλλιο στα 50μ. πρόσθιο και χάλκινο στα 100 μ. πρόσθιο. Την ίδια χρονιά καταλαβάνει την 3η θέση στα 50 μ. πρόσθιο και την 4η θέση στα 100 μ. πρόσθιο στους Πολυεθνείς Αγώνες Νέων και τη 2η θέση στο Διεθνές Meeting "Αλέξανδρος".
To 2001 αγωνίζεται στη Σκυταλοδρομία με την Κυπριακή Ομάδα, στους Αγώνες Μικρών Κρατών Ευρώπης, στο Σαν Μαρίνο. Καταλαμβάνει τη 2η θέση. Το 2002 κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στα 50μ. Πρόσθιο στους Βαλκανικούς Αγώνες Ανδρών και Γυναικών. Καταλαμβάνει, επίσης, την 7η θέση στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες με την Ομάδα Σκυταλοδρομίας της Κύπρου στα 4Χ100 μ. Μικτή.
Ένα χρόνο μετά, το 2002, κερδίζει χάλκινο μετάλλιο στα 50 μ. Πρόσθιο στους Βαλκανικούς Αγώνες ανδρών και γυναικών. Την ίδια χρονιά κατακτά την 7η θέση στα 4Χ100 μ. Μικτή, με την Ομάδα Σκυταλοδρομίας της Κύπρου, στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες.
Μέχρι το 2002, η Καρολίνα αγωνίζεται σε αγώνες για αρτιμελείς, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει λόγω της μείωσης της όρασής της. Το 2002, η Καρολίνα αποφασίζει να ενταχθεί στην Κυπριακή Παραολυμπιακή Ομάδα και τοποθετείται στην κατηγορία S13. Στη συνέχεια πρωτεύει στο Πενελλήνιο Πρωτάθλημα στα 50 μ. Ελεύθερο και στα 100 μ. Πρόσθιο και καταγράφει πανελλήνιο ρεκόρ. Έπειτα, εκπροσωπεί την Κύπρο στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες στα 50 μ. Ελεύθερο και καταγράφει κοινοπολιτειακό ρεκόρ. Το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, κατακτά αργυρό μετάλλιο στα 100 μ. Πρόσθιο,καταρρίπτει το πανευρωπαϊκό ρεκόρ και καταλαβάνει την πέμπτη θέση στα 50 μ. Ελεύθερο.
Το Σεπτέμβριο του 2004, στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, η Καρολίνα χαρίζει στην Κύπρο το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε Παραολυμπιακούς Αγώνες. Η Καρολίνα κατακτά την πρώτη θέση στα 100 μ. Πρόσθιο, της κατηγορίας SB13, με χρόνο 1.17.32, πετυχαίνοντας νέο Παραολυμπιακό ρεκόρ.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, το 2008, η Καρολίνα κερδίζει χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. Πρόσθιο, στην κατηγορία SB12. Στην ίδια Παραολυμπιάδα κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στα 200 μ. Μικτή, στην κατηγορία SΜ12.
Το Δεκέμβριο του 2009 η αθλήτρια κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στα 100 μέτρα πρόσθιο για αθλήτριες με περιορισμένη όραση, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, καταρρίπτοντας δύο φορές το παγκόσμιο ρεκόρ.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο 2020, που διεξήχθησαν εξ αναβολής το 2021, στα προκριματικά του αγωνίσματος 50 μ. ελεύθερο S11 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ. Στον τελικό, όπου το ρεκόρ της καταρρίφθηκε, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο, βελτιώνοντας ακόμα περισσότερο τον χρόνο της κάνοντας πανευρωπαϊκό ρεκορ. Μετά από ένσταση για παρενόχληση της Ολλανδής αθλήτριας Λισέτ Μπρούινσμα, ο αγώνας επαναλήφθηκε και η Πελενδρίτου κατέκτησε και πάλι την 3η θέση, κάνοντας εκ νέου πανευρωπαϊκό ρεκόρ. Στα 100 μ. πρόσθιο SB11, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο, καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παρα-κολύμβησης στο Μάντσεστερ το 2023, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 50 μ. ελεύθερο S11 και το χρυσό μετάλλιο, δηλαδή τον τίτλο της πρωταθλήτριας κόσμου, στα 100 μ. πρόσθιο SB11.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Παραολυμπιονίκες Κατηγορία:Κύπριοι Ολυμπιονίκες
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2019-20
H B΄ κατηγορία Κύπρου 2019-20 αποτέλεσε το 65ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα διακόπηκε μετά την 20η αγωνιστική λόγω των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας κορωνοϊού στην Κύπρο.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 2019-20 συμμετείχαν 16 ομάδες. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις.
Στην πρώτη φάση σχηματίστηκαν δύο όμιλοι. Κάθε όμιλος απαρτιζόταν από 8 ομάδες. Ο διαχωρισμός των ομάδων έγινε με βάση την κατάταξη των ομάδων την προηγούμενη περίοδο:
Οι ομάδες κάθε ομίλου αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας.
Όταν ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση, οι πρώτες 4 ομάδες κάθε ομίλου συμμετείχαν στον Όμιλο Β΄ Premier και οι 4 τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου συμμετείχαν στον όμιλο Β΄ Standard. Κάθε ομάδα διατήρησε τους μισούς βαθμούς από αυτούς που κατέκτησε στην Α΄ φάση (με στρογγυλοποίηση προς τα πάνω). Οι ομάδες κάθε ομίλου (Premier και Standard) αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας.
Πρωταθλήτρια θα ανακηρύσσοταν η ομάδα που θα συγκέντρωνε τους περισσότερους βαθμούς στον Όμιλο Β΄ Premier. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που θα τερμάτιζε στη δεύτερη θέση του ομίλου θα προβιβαζόταν στην Α΄ κατηγορία 2020-21. Οι ομάδες που θα τερμάτιζαν στις 4 τελευταίες θέσεις του ομίλου Β΄ Standard θα υποβιβάζονταν στην Γ΄ κατηγορία 2020-21.
Μετά το τέλος του πρωταθλήματος, οι δύο όμιλοι θα ενώνονταν χωρίς να αλλάξουν βαθμολογική θέση, για να μπουν οι ομάδες σε μια σειρά, η οποία θα καθόριζε σε ποιον όμιλο της Α΄ φάσης θα αγωνίζονταν την επόμενη ποδοσφαιρική περίοδο. Ωστόσο το πρωτάθλημα διακόπηκε μετά την 20η αγωνιστική και άλλαξε η μορφή του πρωταθλήματος την επόμενη περίοδο.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα 0 βαθμοί.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2018-19
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2019-20
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2019-20:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 2018-19
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 2018-19:
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Σημειώσεις: 1 Λόγω ακαταλληλότητας της δικής της έδρας, η Αλκή Ορόκλινη χρησιμοποιεί ως έδρα το Στάδιο ΓΣΖ.
Α΄ όμιλος
Η βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Ισοβαθμία: α ΑΟΑΝ-ΑΣΙΛ 0-0, ΑΣΙΛ-ΑΟΑΝ 1-2
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του Α΄ ομίλου:
Β΄ όμιλος
Η βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Σημειώσεις: 2 Από τον Διγενή Ακρίτα Μόρφου αφαιρέθηκαν 3 βαθμοί.
Ισοβαθμία: β Αναγέννηση 7β, Διγενής 5β, Ακρίτας 4β
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του Β΄ ομίλου:
Όμιλος Β΄ Premier
Η βαθμολογία του ομίλου Β΄ Premier μέχρι την ημέρα της διακοπής ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του ομίλου Β΄ Premier μέχρι την ημέρα της διακοπής:
Όμιλος Β΄ Standard
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του ομίλου Β΄ Standard μέχρι την ημέρα της διακοπής:
Διακοπή πρωταθλήματος
Τον Μάρτιο του 2020, μετά την ολοκλήρωση της 20ης αγωνιστικής, το Υπουργείο Υγείας της Κύπρου εξέδωσε διάταγμα το οποίο απαγόρευε, μεταξύ άλλων, τη διεξαγωγή αγώνων, ως ένα από τα μέτρα για αναχαίτιση της διασποράς του κορωνοϊού στη χώρα. Το πρωτάθλημα τελικά διακόπηκε οριστικά στις 8 Μαΐου 2020. Προβιβάστηκαν οι 2 πρώτες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου Β΄ Premier κατά την ημέρα της διακοπής ενώ δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020
Λίνα Μούζε
Η Λίνα Μούζε (γεν. 4 Δεκεμβρίου 1992) είναι Λετονή αθλήτρια του στίβου, που εξειδικεύεται στον ακοντισμό.
Καριέρα
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013 ήταν 14η στα προκριματικά, και δεν πέρασε στον τελικό.
Ήταν 19η στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014 και 2018 στα προκριματικά. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016 τραυματίστηκε στον προκριματικό γύρο (στην 1η προσπάθεια) και δεν μπόρεσε να κάνει τις άλλες δύο προσπάθειες.
Το ατομικό της ρεκόρ είναι 64.87, που έκανε στο Diamond League της Σανγκάης το 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λετονοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ακοντιστές Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Γεώργιος Σπυρίδων
Ο Γεώργιος Σπυρίδων ή Συδέρης ήταν αγωνιστής του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από τα Τρίκαλα Κορινθίας. Ήταν δεξί χέρι του Κιαμίλμπεη, αλλά βρέθηκε στον αγώνα όταν για χάρη της πατρίδας του απαρνήθηκε τον Τούρκο αφέντη του. Έκανε πολλά πριν και μετά την επανάσταση και φάνηκε χρήσιμος. Πέθανε δυστυχισμένος, πάμφτωχος και άστεγος σε ένα ξενοδοχείο της Αθήνας που τρεφόταν από τα απομεινάρια.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Final Fantasy VII: Advent Children
Το Final Fantasy VII Advent Children (ιαπωνικά: ファイナルファンタジーVII アドベントチルドレン, Χέπμπορν: Fainaru Fantajī Sebun Adobento Chirudoren) είναι σχεδιασμένη με υπολογιστές ταινία κινουμένων σχεδίων, βασισμένη στο επιτυχημένο βιντεοπαιχνίδι ρόλων, Final Fantasy VII, του 1997. Η σκηνοθεσία της ταινίας έγινε από τον Τετσούγια Νομούρα, το σενάριο γράφτηκε από τον Καζουσίγκε Νοτζίμα, και η παραγωγή έγινε από τους Γιοσινόρι Κιτάσε και Σίντζι Χασιμότο. Αναπτύχθηκε από την Visual Works και την Square Enix και κυκλοφόρησε από την δεύτερη, το 2005.
Υπόθεση
Η ιστορία εξελίσσεται δύο χρόνια μετά το τέλος του παιχνιδιού. Μια ασθένεια ονόματι "Geostigma" μαστίζει τον κόσμο. Ο κεντρικός ήρωας, Cloud Strife, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τρεις μυστηριώδεις άνδρες που απαγάγουν μικρά παιδιά και τους κάνουν πλύση εγκεφάλου. Στο πλευρό του θα σταθεί η Tifa Lockhart, η οποία είναι πλέον ιδιοκτήτρια ορφανοτροφείου και άλλοι χαρακτήρες από το Final Fantasy VII.
Παραπομπές
Advent Children Κατηγορία:Ταινίες anime Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (ταινίες) Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2005
Γιάνγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ
Ο Γιάνγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ (κυριολεκτικά «Αυτός Που είναι Κύριος», Τζάβι: يڠ دي-ڤرتوان اڬوڠ), επίσης γνωστό ως Ανώτατος Επικεφαλής ή Βασιλιάς, είναι ο μονάρχης και αρχηγός του κράτους της Μαλαισίας. Το αξίωμα θεσμοθετήθηκε το 1957, όταν η Ομοσπονδία της Μαλάγιας (σημερινή Μαλαισία) απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Μαλαισία είναι συνταγματική ομοσπονδιακή μοναρχία με εκλεγμένο μονάρχη ως αρχηγό του κράτους. Είναι ένας από τους λίγους εκλεγμένους μονάρχες στον κόσμο. Η έννοια του εκλεγμένου μονάρχη πιστεύεται ότι είναι ριζωμένη στα βασίλεια Σριβιτζάγια και Αγιουθάγια του 7ου αιώνα, όπου εκείνη την εποχή ο βασιλιάς εκλεγόταν στην πόλη-κράτος Σριβιτζάγια.
Στη Μαλαισιακή συνταγματική μοναρχία, ο Γιανγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ έχει εκτεταμένες εξουσίες σύμφωνα με το Σύνταγμα. Το σύνταγμα ορίζει ότι η εκτελεστική εξουσία της Ομοσπονδιακής κυβέρνησης ανήκει στον βασιλιά. Ωστόσο, δεσμεύεται να ασκεί αυτή την εξουσία με τη συμβουλή του Γραφείου ή του υπουργού που ενεργεί κάτω από την αρχή του γραφείου. Το Υπουργικό συμβούλιο με επικεφαλής τον πρωθυπουργό διορίζεται από τον βασιλιά και τα εκλεγμένα μέλη του Κοινοβουλίου.
Ανάμεσά τους, ο Γιάνγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ έχει τη διακριτική ευχέρεια να επιλέξει τον Πρωθυπουργό και δεν δεσμεύεται από την απόφαση του απερχόμενου πρωθυπουργού, αν κανένα κόμμα δεν έχει κερδίσει την πλειοψηφία (Άρθρο 40). Αυτό, ωστόσο, δεν του έδινε το δικαίωμα και την εξουσία να απολύσει τον πρωθυπουργό. Επίσης, μπορεί να απορρίψει ή να αρνηθεί να συναινέσει σε μια αίτηση για τη διάλυση του Κοινοβουλίου (Άρθρο 40). Μπορεί να διακόψει ή να διαλύσει το Κοινοβούλιο (Άρθρο 55), αλλά μπορεί μόνο να διαλύσει το Κοινοβούλιο, κατόπιν αιτήματος του Πρωθυπουργού (Άρθρο 43). Μπορεί να απορρίψει οποιαδήποτε νέα νομοθεσία ή τροποποιήσεις υφιστάμενων νόμων αλλά αν εξακολουθεί να συγκρατεί την άδεια, ο προτεινόμενος νόμος θα γίνει αυτόματα νόμος 30 ημέρες από την αρχική υποβολή του (Άρθρο 66).
Ο 16ος και σημερινός Γιάνγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ είναι ο Σουλτάνος Αμπντουλάχ του Παχάνγκ, σε αντικατάσταση του Μοχάμετ Ε΄ του Κελάνταν που παραιτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2019. Εξελέγη στις 24 Ιανουαρίου 2019 στη 251η ειδική συνεδρίαση της Διάσκεψης των Κυβερνώντων. Ορκίστηκε στις 31 Ιανουαρίου του 2019, μετά την 252η ειδική συνεδρίαση της Διάσκεψης των Κυβερνώντων στο Ιστάνα Νεγκάρα.
Κατάλογος Γιάνγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ
Οι διατελέσαντες Yang di-Pertuan Agong:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμονικοί τίτλοι Κατηγορία:Βασιλείς της Μαλαισίας
Φυσικά διακοσμητικά πετρώματα
Το είδος και η δομή των ορυκτών που περιέχονται σε κάθε διακοσμητικό πέτρωμα, η ποσοτική αναλογία των επιμέρους ορυκτών στην ορυκτολογική του σύσταση, το χρώμα τους, η κοκκομετρία τους, ο τρόπος και ο βαθμός συσσωμάτωσης διαμορφώνουν, τελικά, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε υλικού. Για το λόγο αυτό και τα φυσικά διακοσμητικά πετρώματα, ως υλικά που δημιουργήθηκαν με φυσικό τρόπο, δεν συγκροτούν τυποποιημένες μορφές και χαρακτηριστικά, όπως συμβαίνει με όλα τα υλικά βιομηχανικής παραγωγής. Αντιθέτως, ως υλικά φυσικής προέλευσης, έχουν το καθένα τη δική του προσωπικότητα, αφού η μορφή, ο χρωματισμός και γενικότερα τα ποιοτικά, τεχνικά και αισθητικά χαρακτηριστικά του κάθε υλικού εξαρτώνται όχι μόνο από την ορυκτολογική του σύσταση, αλλά και από τη διαδικασία σχηματισμού του, δηλαδή από παράγοντες που διαφοροποιούνται, ανάλογα με τις γεωλογικές εποχές και τις εκάστοτε συνθήκες στις διάφορες γεωγραφικές ζώνες.
Με βάση τα ανωτέρω, τα φυσικά διακοσμητικά πετρώματα, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως υλικά με βάση την ονομασία προέλευσης, αφού είναι σπάνιο, έως πρακτικά αδύνατο, να βρεθούν δύο ακριβώς ίδια υλικά, που να προέρχονται από διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές. Πράγματι, στην παγκόσμια αγορά των διακοσμητικών πετρωμάτων και ιδιαίτερα των μαρμάρων, έχουν καθιερωθεί να ονοματίζονται τα διάφορα υλικά από τις επιχειρήσεις που τα παράγουν ή τα εμπορεύονται, με ονόματα τα οποία είτε παραπέμπουν στην περιοχή όπου εξορύσσεται το πέτρωμα, όπως π.χ. ψαμμίτης Firenzuola, PietraSerena, Μάρμαρο Καρράρας, Λευκό Μάρμαρο Θάσου, Πράσινο μάρμαρο Τήνου, είτε είναι ονόματα καθαρώς εμπορικά με την έννοια του "brand name" (επώνυμο προϊόν), όπως π.χ. goldenspider, pietra grassi, aristonwhite, goldenbrown κ.α ώστε το κάθε υλικό να αποκτήσει τη δική του χαρακτηριστική ταυτότητα. Η πληθώρα των υλικών όμως που διατίθενται στην αγορά, σε συνδυασμό με την πληθώρα εμπορικών ονομάτων, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις αφορούν το ίδιο υλικό ή σε διαλογές του ίδιου υλικού, δημιουργεί σύγχυση στην αγορά, ιδιαίτερα όταν τα υλικά αναφέρονται με τα εμπορικά τους ονόματα στις επιστημονικές εργασίες ή ακόμη και στις προδιαγραφές δημοπράτησης σημαντικών έργων.
Σε μια προσπάθεια ώστε το όνομα του κάθε υλικού να αποδίδει πληρέστερα την πλήρη ταυτότητα του και τις ιδιότητές του, συντάχθηκε η πρότυπη ευρωπαϊκή προδιαγραφή ΕΝ 12440:2000 η οποία καθιερώνει τυπικό όνομα για τα φυσικά διακοσμητικά πετρώματα, με βάση  συγκεκριμένα κριτήρια ονοματολογίας των φυσικών λίθων. Πιο συγκεκριμένα η παραπάνω προδιαγραφή προβλέπει ότι για κάθε πέτρωμα, πέρα από το εμπορικό του όνομα, πρέπει να ορίζεται στις εμπορικές συναλλαγές και το τυπικό του όνομα, δηλαδή ένα σύνθετο όνομα, το οποίο θα πρέπει να περιλαμβάνει όρους που σχετίζονται με το επιστημονικό όνομα του πετρώματος, το τυπικό χρώμα του υλικού,τη θέση του λατομείου εξόρυξης κ.α.
Επιστημονική ταξινόμηση των φυσικών διακοσμητικών πετρωμάτων
Η επιστημονική ταξινόμηση των διαφόρων πετρωμάτων περιλαμβάνει: τον προσδιορισμό της ορυκτολογικής τους σύσταση, την ερμηνεία του τρόπου σχηματισμού τους, την  πετρογραφική τους ανάλυση κ.α. Ειδικότερα, τα διακοσμητικά πετρώματα, ανάλογα με τον τρόπο σχηματισμού τους, ταξινομούνται στις ακόλουθες τρεις κατηγορίες:
1. Εκρηξιγενή ή ηφαιστειακά πετρώματα, δηλ. πετρώματα τα οποία σχηματίστηκαν από μάγμα που προήλθε από τα έγκατα της γης και το το οποίο στερεοποιήθηκε είτε σε μεγάλο βάθος κάτω από την επιφάνεια της γης, είτε στην επιφάνειά της (ηφαίστεια). Ανάλογα με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες στερεοποιήθηκε το μάγμα, τα εκρηξιγενή πετρώματα διαχωρίζονται σε δύο υποκατηγορίες:
Βαθυγενή ή Πλουτωνίτες (plutonic rocks), τα πετρώματα, δηλαδή, που σχηματίστηκαν από εγκλωβισμό και ψύξη-στερεοποίηση του μάγματος κάτω από την επιφάνεια της γης.
Ηφαιστίτες ( volcanic rocks), τα πετρώματα, δηλαδή ,που σχηματίστηκαν από μάγμα το οποίο εκχύθηκε στην επιφάνεια της γης, όπου και εν συνεχεία στερεοποιήθηκε.
Στην υποκατηγορία των πλουτωνιτών κατατάσσονται οι πραγματικοί γρανίτες, οι περιδοτίτες, οι διορίτες, οι γάββροι κ.α., ενώ στην υποκατηγορία των ηφαιστιτών κατατάσσονται οι ανδεσίτες οι τραχείτες, οι πορφυρίτες, οι δακίτες, οι βασάλτες κ.α.
2. Ιζηματογενή πετρώματα. Τα πετρώματα αυτής της κατηγορίας σχηματίστηκαν από αποθέσεις προϊόντων αποσάθρωσης άλλων πετρωμάτων, τα οποία προϋπήρχαν σε άλλες θέσεις του φλοιού της γης. Tα υλικά αποσάθρωσης, που δημιουργήθηκαν με την επίδραση διαφόρων παραγόντων (νερό, θερμοκρασιακές μεταβολές, άνεμος κ.α) απομακρύνθηκαν από την αρχική τους θέση-κυρίως με το νερό της βροχής-και μετακινήθηκαν σε κατάλληλους για απόθεση (ιζηματογένεση) χώρους (γεωσύγκλινα), όπου ακολούθησε η διαγένεση, δηλαδή μία διαδικασία μεταβολών στο αρχικό ίζημα, που το μετέτρεψαν τελικά, σε συμπαγές πέτρωμα.Στην κατηγορία αυτή κατατάσσονται τα διάφορα είδη ασβεστόλιθων (limestones), οι τραβερτίνες (travertines), τα ονυχομάρμαρα (onyx marbles), τα λατυποπαγή πετρώματα (breccias) και οι ψαμμίτες (sandstones).
3. Μεταμορφωμένα πετρώματα: Τα πετρώματα αυτής της κατηγορίας, πολλά από τα οποία παρουσιάζουν σαφή σχιστότητα (καλούμενα κρυσταλλοσχιστώδη πετρώματα), σχηματίστηκαν από προϋπάρχοντα εκρηξιγενή ή ιζηματογενή πετρώματα, τα οποία υπέστησαν ολική ή μερική μεταμόρφωση, δηλαδή μια σειρά φυσικών και γεωχημικών μεταβολών, σε γεωλογική κλίμακα, υπό την επίδραση υψηλών πιέσεων,  ή/και μεγάλων θερμοκρασιών, ή/και αερίων και θερμών διαλυμάτων.Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται τα γνήσια μάρμαρα και διάφοροι κρυσταλλικοί ασβεστόλιθοι, οι σχιστόλιθοι (slates), οι γνεύσιοι, οι χαλαζίτες κ.α.
Ολα τα πετρώματα των ανωτέρω κατηγοριών ταξινομούνται περαιτέρω σε υποκατηγορίες, ομάδες, τύπους, ανάλογα με τα αποτελέσματα πετρογραφικών αναλύσεων αντιπροσωπευτικών δειγμάτων, καθώς και χημικών αναλύσεων, εφόσον αυτές απαιτούνται. Με την πετρογραφική ανάλυση των δειγμάτων (συνήθως εξέταση λεπτών τομών στο μικροσκόπιο), προσδιορίζονται, ποιοτικά και ποσοτικά, διάφορα δεδομένα που αφορούν τα επιμέρους ορυκτά που συνθέτουν το πέτρωμα (είδη ορυκτών, ποσοτική αναλογία, μέγεθος κρυστάλλων, συγκολλητικό υλικό κ.α.), έτσι ώστε να είναι δυνατός ο επιστημονικός προσδιορισμός του είδους του πετρώματος με βάση σχετικά πρότυπα διαγράμματα.
Ειδικότερα, για τα εκρηξιγενή πετρώματα, υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά τον προσδιορισμό του τύπου καθενός πετρώματος, όπως το μέγεθος των κόκκων, η περιεκτικότητα του σε διοξείδιο του πυριτίου, η σύσταση των των αστριοειδών, η χημική και η ορυκτολογική του σύσταση κ.α. Μολαταύτα, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να οριστεί με ακρίβεια το είδος ενός εκρηξιγενούς πετρώματος γιατί δεν υπάρχουν σαφή όρια ανάμεσα στους διαφόρους τύπους, ενώ είναι αναμενόμενες διάφορες παραλλαγές στη σύσταση τους.
Η πετρογραφική εξέταση των φυσικών διακοσμητικών πετρωμάτων προβλέπεται και στη σχετική πρότυπη Ευρωπαϊκή προδιαγραφή ΕΝ 12407:2000 με σκοπό όχι μόνο την ταξινόμηση με επιστημονικά κριτήρια, αλλά και την ανάδειξη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων του κάθε πετρώματος, που επηρεάζουν τη συμπεριφορά τελικών προϊόντων που προέρχονται από αυτό (χημική, φυσικο-μηχανική), κάτω από διάφορες συνθήκες.
Εμπορική ταξινόμηση φυσικών διακοσμητικών πετρωμάτων
Η εμπορική ταξινόμηση των διακοσμητικών πετρωμάτων περιλαμβάνει συνήθως σε τρεις μεγάλες κατηγορίες, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του κάθε υλικού και τις τεχνικές εξόρυξης και κατεργασίας του :
Θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι, στη σύγχρονη εποχή, με τις δυνατότητες που υπάρχουν για την κατεργασία των διακοσμητικών πετρωμάτων, πολλά τελικά προϊόντα από φυσικούς λίθους και ειδικά τα προϊόντα μικρών διαστάσεων με τραχιές και εμφανείς τους επιφάνειες (π.χ. σκαπιτσαριστά προϊόντα), είναι δυνατόν  να προέρχονται από διακοσμητικά πετρώματα και των τριών παραπάνω εμπορικών κατηγοριών (δηλαδή μάρμαρα, γρανίτες ή άλλες φυσικές πέτρες). Το γεγονός αυτό, σε αρκετές περιπτώσεις, έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση σε ότι αφορά την εμπορική ταξινόμηση των πετρωμάτων, από τα οποία προέρχονται αυτά τα προϊόντα. Για αυτό και καθίσταται σκόπιμο, κατά την εμπορική ταξινόμηση των διακοσμητικών πετρωμάτων, να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, και οι μέθοδοι και οι τεχνικές κοπής και κατεργασίας τους που παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές ανά κατηγορία.
Εμπορική ταξινόμηση κατά EUROSTAT
Στους πίνακες συνδυασμένης ονοματολογίας των διαφόρων προϊόντων της EUROSTAT, σύμφωνα με τους οποίους γίνεται η καταγραφή των στατιστικών στοιχείων στο διεθνές εμπόριο για τα προϊόντα από φυσικούς λίθους, προβλέπεται η ακόλουθη ταξινόμηση (με τετραψήφιους κωδικούς):
Αισθητικά χαρακτηριστικά των διακοσμητικών πετρωμάτων
Κάθε φυσικό διακοσμητικό πέτρωμα συγκεντρώνει ορισμένα χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν την αισθητική και διακοσμητική του αξία. Επιπλέον, έχει ορισμένες φυσικές και μηχανικές ιδιότητες, οι οποίες προκαθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την καταλληλότητά του  για συγκεκριμένες εφαρμογές στην αρχιτεκτονική και διακόσμηση.Τα χαρακτηριστικά αυτά, που διαφοροποιούν καταρχήν μεταξύ τους τα διακοσμητικά πετρώματα και διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό την εμπορική τους αξία και την αγοραία τιμή τους, είναι αυτά που ονομάζονται αισθητικά χαρακτηριστικά και τα οποία σε πολλές περιπτώσεις είναι υποκειμενικά. Πρόκειται για το χρώμα (χρωματικά σχέδια, χρωματική πλοκή), καθώς και  τη δομή και η εμφάνιση του, που εξαρτάται και από το μέγεθος των κόκκων/κρυστάλλων του.
Στην αγορά τα διάφορα υλικά διακρίνονται, ανάλογα με το τυπικό τους χρώμα, σε «λευκό», «ημίλευκο», «γκρι», «μαύρο», «μπεζ», «καφέ», «κόκκινο», «ροζ», «πράσινο» κ.α παρόλο που το πραγματικό τους χρώμα μπορεί να παρουσιάζει διαφοροποιήσεις από τα παραπάνω βασικά χρώματα καθώς και διακυμάνσεις στην απόχρωση. Γενικότερα, τα διακοσμητικά πετρώματα από πλευράς αιτίων χρωματισμού, μπορούν να ταξινομηθούν σε δυο μεγάλες κατηγορίες τα ιδιοχρωματικά και τα αλλοχρωματικά.
Το χρώμα των μαρμάρων και διακοσμητικών πετρωμάτων
Τα "έγχρωμα" ελληνικά μάρμαρα και λίθοι του αρχαίου κόσμου
Ο Πράσινος Θεσσαλικός Λίθος και τα λατομεία της Χασάμπαλης
Εντούτοις, το χρώμα των τελικών προϊόντων από ένα συγκεκριμένο πέτρωμα, είναι δυνατόν να διαφοροποιείται, ανάλογα με το είδος της κατεργασίας των επιφανειών. Για παράδειγμα, με τη λείανση και την στίλβωση της επιφανείας, το χρώμα αναδεικνύεται περισσότερο, σε σύγκριση με το χρώμα επιφανείας από το ίδιο υλικό που είναι απλά τριμμένο αλλά δεν έχει υποστεί τις διαδικασίες αυτές. Το χρωματικό αισθητικό αποτέλεσμα, επομένως μπορεί να έχει ποικίλες διαβαθμίσεις, ανάλογα με το είδος της κατεργασίας της επιφάνειας, ιδιότητα που μπορεί να αξιοποιηθεί κατάλληλα για τις διάφορες διακοσμητικές εφαρμογές.Επιπλέον, σε πολλούς τύπους πετρωμάτων, η διεύθυνση κοπής των όγκων (π.χ. κοπή «στα νερά» ή κοπή «κόντρα») μπορεί να δώσει διαφοροποιημένο χρωματικό αποτέλεσμα.
Περαιτέρω, ανάλογα με το χρώμα και την εν γένει μορφή τους, τα διακοσμητικά πετρώματα μπορούν να διακριθούν σε υλικά ομοιόμορφα ή ομοιογενή, όπως είναι διάφοροι τύποι γρανιτών, ασβεστόλιθων, κυρίως αλλά και μαρμάρων, που προτιμώνται για επενδύσεις μεγάλων επιφανειών και σε υλικά ανομοιόμορφα ή ανομοιογενή, τα οποία προτιμώνται επίσης για ποικίλες διακοσμητικές εφαρμογές. Υπάρχουν όμως και πολλά υλικά, που δεν μπορούν εύκολα να καταταχθούν στις παραπάνω δύο ομάδες αλλά κάπου ενδιάμεσα. Τα τελικά προϊόντα από το τελευταίο αυτό υλικό, ειδικά τα προϊόντα σειράς, διαχωρίζονται σε ποιότητες και διαλογές κατά την παραγωγική τους διαδικασία έτσι ώστε να παρουσιάζουν χρωματική ομοιογένεια.