cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοντραμπάσο
thumb Το κοντραμπάσο ή αλλιώς βαθύχορδο, είναι ένα έγχορδο μουσικό όργανο που παίζεται με δοξάρι. Έχει μήκος περίπου 1.80 μέτρα και διαθέτει τέσσερις χορδές (μι, λα, ρε, σολ), όπως και τα υπόλοιπα έγχορδα της συμφωνικής ορχήστρας. Παλιότερα, ήταν τρίχορδο, ενώ σήμερα υπάρχουν και πεντάχορδα όργανα. Είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος και με τον πιο βαθύ ήχο από τα μέλη της "οικογένειας" του βιολιού. Παίζεται με το κάτω μέρος να στηρίζεται στο έδαφος με τη βοήθεια μεταλλικής ράβδου.
Η καταγωγή του ανάγεται στο β’ μισό του 16ου αι., όπου ανήκε στην οικογένεια της βιόλας ντα γκάμπα και ονομαζόνταν βιολόνε. Για δύο αιώνες και περισσότερο χρησιμοποιήθηκε μόνο για να ενισχύσει την μπάσα μελωδική γραμμή ενός μουσικού έργου, την οποία παίζει το βιολοντσέλλο.
Το κοντραμπάσο είναι επίσης βασικό όργανο της τζαζ μουσικής όπου παίζεται συνήθως όχι με το δοξάρι αλλά με τα δάχτυλα (pizzicato).
Γνωστοί κοντραμπασίστες της τζαζ είναι οι Τσαρλς Μίνγκους, Σκοτ Λα Φάρο, Τσάρλι Χέιντεν, Ρέι Μπράουν κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα
Θολωτοί τάφοι των λιβαδιών της Λίνεμπουργκ
thumb|right|250px|Δύο θολωτοί τάφοι διακρίνονται στο βάθος, λίγο πριν από τα έλατα. thumb|right|250px|Αναστυλωμένος ογκόλιθος που βρέθηκε το 1991 Οι θολωτοί τάφοι των λιβαδιών της Λίνεμπουργκ βρίσκονται στην περιοχή προστατευμένης φύσης του λιβαδιών της Λίνεμπουργκ (γερμ. Lüneburger Heide), το οποίο βρίσκεται στην Κάτω Σαξονία στη Γερμανία. Ιστορικά τοποθετούνται στην εποχή του χαλκού. Εκτός από τους θολωτούς τάφους βρίσκονται στην ίδια περιοχή ίχνη αρχαίων μονοπατιών, τα οποία τεκμηριώνουν ότι η περιοχή αυτή ήταν κόμβος εμπορικού οδικού δικτύου από τα χρόνια της προϊστορικής εποχής.
Ιστορική αναδρομή
Οι θολωτοί τάφοι τοποθετούνται στην εποχή του χαλκού, συγκεκριμένα στα 2500 - 1400 π.Χ. Χαρακτηριστικό των θολωτών τάφων της περιοχής αυτής είναι το γεγονός ότι δεν περιέχουν ταφικά εναποθέματα, ενώ συνήθως βρίσκονται τοποθετημένοι σε κόμβους οδικών δικτύων που στην αρχαιότητα χρησίμευαν για τη μεταφορά εμπορικών αγαθών. Στο σημείο αυτό περνούσε δρόμος, τον οποίο χρησιμοποιούσαν οι έμποροι από τους προϊστορικούς χρόνους και μέχρι τον 190 αιώνα.
Άλλοτε η περιοχή ήταν καλυμμένη από πυκνό δάσος, το οποίο αποψιλώθηκε τον μεσαίωνα, και έκτοτε έμεινε λιβάδι για τη βοσκή της ντόπιας κατσίκας, έτσι ώστε να διαμορφωθεί η χαρακτηριστική σημερινή του μορφή. Το έτος 1935 η περιοχή ανακηρύχτηκε εθνικό πάρκο προστασίας της φύσης.
Στην όλη περιοχή βρίσκονται συνολικά δέκα οκτώ θολωτοί τάφοι, ενώ έχει αναστηλωθεί ογκόλιθος που ανακαλύφτηκε το 1991.
Παραπομπές
Λινεμπουργκ Κατηγορία:Κάτω Σαξονία
Εναντίωση στη μετανάστευση
Εθνική ταυτότητα
Ορισμένοι επικριτές της μετανάστευσης υποστηρίζουν ότι η παρουσία μεταναστών μπορεί να αλλοιώσει την εθνική ταυτότητα του γηγενή πληθυσμού. Αυτό σημαίνει ότι ο γηγενής πληθυσμός αντιτίθεται στη μετανάστευση, επειδή φοβάται ότι ενδέχεται να χάσει την αίσθηση του έθνους-κράτους, όπως αυτό αντιπροσωπεύεται από τις παραδόσεις, τον πολιτισμό, την γλώσσα και την πολιτική.
Εισαγωγή ξένου πολιτισμού
Οι μετανάστες φέρνουν τον πολιτισμό τους μαζί τους. Η ιδεολογία των μεταναστών, οι κανόνες, οι πρακτικές, τα έθιμα και οι αξίες τους διαμορφώνουν, επεκτείνουν και επηρεάζουν τον πολιτισμό της γηγενής χώρας. Τέτοιες επιρροές μπορεί να μην είναι επιθυμητές από τμήματα του γηγενή πληθυσμού, αφού περιλαμβάνουν στοιχεία που θεωρούνται λιγότερο πολιτισμένα, περιορισμούς καθώς και συγκρούσεις με τους κανόνες, τους νόμους και τις αξίες της χώρας υποδοχής.
Απομόνωση, διαχωρισμός και αστάθεια
Οι μετανάστες μπορούν να απομονωθούν στις δικές τους κοινότητες, σχηματίζοντας αυτο-οργανωμένες κοινότητες, γκέτο ή παράλληλες κοινωνίες όπου ζουν σύμφωνα με τη δική τους κουλτούρα, αντί να αφομοιωθούν στην κουλτούρα της κοινωνίας στην οποία έχουν μεταναστεύσει. Τέτοιοι εθνοτικοί θύλακες μπορεί να είναι το αποτέλεσμα των ανθρώπων που προτιμούν να βρίσκονται γύρω από συμπατριώτες τους. Μπορεί να μην μάθουν την τοπική γλώσσα και ενδεχομένως να υπονομεύσουν την εθνική ενότητα, καθώς και την πολιτιστική και θρησκευτική ενότητα της μητρικής χώρας. Η μετανάστευση αυτή μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την κοινωνική και την πολιτική σταθερότητα. Ορισμένοι από την άλλη, προτείνουν να εκχωρηθεί περισσότερη δύναμη στις τοπικές κοινότητες.
Κόστος κοινωνικής πρόνοιας
Οι πολέμιοι της μετανάστευσης δηλώνουν συχνά ότι οι μετανάστες έχουν καθαρή αρνητική επίδραση στα δημόσια ταμεία κυρίως λόγω της παροχής ιατρικής περίθαλψης. Διάφοροι παράγοντες επηρεάζουν τον αντίκτυπο των μεταναστών στα δημόσια ταμεία ενός έθνους και στη χρήση της ευημερίας από αυτούς. Ενώ οι μετανάστες μπορούν να βελτιώσουν το σύστημα ευημερίας ενός κράτους, οι καθαρές οικονομικές τους επιπτώσεις μπορεί να είναι αρνητικές. Βασικό επιχείρημα είναι ότι όσο πιο ανειδίκευτος είναι ο μετανάστης, τόσο πιθανότερο είναι να αποτελεί φορολογικό βάρος. Αυτό εξαρτάται βέβαια από τους μισθούς και τις ηλικίες των μεταναστών.
Αυξημένος ανταγωνισμός και αιτία ανεργίας
Τα επιχειρήματα εδώ, επικεντρώνονται στον ανταγωνισμό για την απασχόληση και στις υψηλότερες επιβαρύνσεις που ενδέχεται να επιβάλουν ορισμένες ομάδες μεταναστών στα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας, στα συστήματα υγείας, στη στέγαση και στα δημόσια σχολεία της χώρας. Επίσης, σε πολλές χώρες που τα ποσοστά ανεργίας είναι υψηλά, οι γηγενείς θεωρούν τους μετανάστες αιτία στέρησης εργασιών από τους ίδιους.
Υπερπληθυσμός και έλλειψη πόρων
Τα ακόλουθα είναι περισσότερο ένα επιχείρημα κατά του υπερπληθυσμού παρά κατά της μετανάστευσης, αλλά μερικές φορές ο υπερπληθυσμός προκαλείται από τη μετανάστευση. Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχει ένα ορισμένο μέγεθος γης που απαιτείται για την κάλυψη ενός πληθυσμού ("περιβαλλοντικός χώρος"). Οι μετανάστες, με αυτήν τη λογική, όπως ένα νεογέννητο παιδί, μειώνουν το κατά κεφαλήν μέγεθος γης της γηγενής χώρας. Μερικοί ανησυχούν για την αστική εξάπλωση και τη συμφόρηση, τις μεταβολές στην ​​φύση και το φυσικό περιβάλλον και κάνουν λόγο εκτεταμένο αποτύπωμα άνθρακα λόγω της μετανάστευσης. Επιπλέον, ορισμένοι ανησυχούν για τους λιγοστούς πόρους ενός κράτους, τη μείωση των αποθεμάτων νερού, την ενέργεια, τα φτωχά εδάφη και τα στερεά απόβλητα.
Ασθένειες
Οι μετανάστες (και οι διασυνοριακές μετακινήσεις γενικά) μπορούν να φέρουν μολυσματικές ασθένειες ασυνήθιστες στον ιθαγενή πληθυσμό από τις χώρες καταγωγής τους. Ορισμένοι το αντιλαμβάνονται αυτό ως απειλή.
Στρατιωτική ενότητα
Ορισμένες ανησυχίες σχετικά με τη μετανάστευση αφορούν την στρατιωτική ενότητα του κράτους, ειδικά εάν η χώρα υποδοχής εμπλέκεται σε σύγκρουση με τη χώρα προέλευσης των μεταναστών.
Επικίνδυνα ταξίδια
Πολλοί άνθρωποι κάνουν επικίνδυνα ταξίδια για να μεταναστεύσουν (στα οποία πολλοί έχουν πεθάνει). Ο σκληρός περιορισμός της μετανάστευσης και η γνωστοποίηση αυτών των περιορισμών στους πιθανούς μετανάστες μπορεί να τους εμποδίσει να κάνουν τέτοια επικίνδυνα ταξίδια.
Προτάσεις για λύση σε υποκείμενα προβλήματα
Η μετανάστευση μπορεί να είναι το αποτέλεσμα προβλημάτων στις χώρες προέλευσης των μεταναστών. Οι ανοιχτές πολιτικές μετανάστευσης και οι προσπάθειες δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματα, αλλά η διατήρηση των συνόρων κλειστή δεν τα αντιμετωπίζει. Σήμερα, πολλοί απαιτούν από τους Ευρωπαίους ηγέτες να αντιμετωπίσουν τις βασικές αιτίες της μετανάστευσης, όπως η παροχή βοήθειας σε εγκαταστάσεις στην Συρία, κατά την διάρκεια του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου, η αποκατάσταση της σταθερότητας στη Λιβύη και η αύξηση της βοήθειας προς την υποσαχάρια Αφρική. Μια πολιτική λύση στις περιφερειακές κρίσεις μπορεί να κάνει την Ευρώπη να μην αντιμετωπίζει πλέον εισροές μεταναστών. Όσον αφορά τα μεταναστευτικά και προσφυγικά κινήματα από το Κέρας της Αφρικής, χρειάζονται περισσότερες προσπάθειες για την αντιμετώπιση των αιτίων του. Μόνο μια μακροπρόθεσμη στρατηγική που διαφοροποιεί την καταπολέμηση των αιτίων της μετανάστευσης στις χώρες προέλευσης και την ανάπτυξη μιας μεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ μπορεί να βρει λύσεις. Επίσης υποστηρίζεται από πολλούς ότι η μετανάστευση σημαίνει ότι οι άνθρωποι «εγκαταλείπουν» τα προβλήματα της χώρας τους αντί να οργανωθούν, να αυξάνουν την πίεση, να εμπλέκονται σε εποικοδομητικά προγράμματα εξωτερικής βοήθειας ή να τα αντιμετωπίζουν με άλλο τρόπο.
Επαγγελματική κατάρτιση
Μια εφημερίδα που δημοσιεύθηκε το 2018 διαπίστωσε ότι η εισροή μεταναστών υψηλής ειδίκευσης συσχετίστηκε με πτώση στις εθνικιστικές ψήφους και η εισροή μεταναστών χαμηλής ειδίκευσης συσχετίστηκε με αύξηση των εθνικιστικών ψήφων στις εκλογές κατά την περίοδο 2007-2016. Ένα έγγραφο του 2019 από το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ χαρακτήρισε τον οικονομικό ανταγωνισμό, τον πολιτιστικό ανταγωνισμό, τις φυλετικές συμπεριφορές και τον φόβο του εγκλήματος, ως ορισμένους από τους σημαντικότερους παράγοντες αντίθεσης στη μετανάστευση. Μελέτη της Ευρώπης διαπίστωσε ότι οι άνεργοι έχουν λιγότερο ευνοϊκές απόψεις για τη μετανάστευση από ό,τι οι εργαζόμενοι.
Εκπαίδευση και γνώση
Τα επίπεδα εκπαίδευσης είναι ένας από τους καλύτερους προγνωστικούς παράγοντες υποστήριξης για πολιτικές και κόμματα κατά της μετανάστευσης. Μια μελέτη του 2016 που δημοσιεύθηκε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Επισκόπηση διαπίστωσε, με βάση τα στοιχεία της ευρωπαϊκής έρευνας για την περίοδο 2002-2012, ότι τα υψηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης οδηγούν σε μια πιο θετική συμπεριφορά που αναφέρεται προς τους μετανάστες. Αυτό εξηγείται από τον ασθενέστερο οικονομικό ανταγωνισμό μεταξύ των μεταναστών και των μορφωμένων ιθαγενών, από την υψηλότερη απέχθεια στις διακρίσεις μεταξύ των μορφωμένων και από την μεγαλύτερη πίστη στις θετικές επιπτώσεις της μετανάστευσης μεταξύ των μορφωμένων.
Θρησκεία
Μια μελέτη του 2017 περιελάμβανε 18.000 συνεντεύξεις σε έντεκα χώρες: Αυστραλία, Καναδάς, Δανία, Γαλλία, Ιαπωνία, Κορέα, Νορβηγία, Ισπανία, Ελβετία, Βρετανία και Αμερική. Η μελέτη διαπίστωσε ότι «οι μετανάστες με υψηλότερη ειδίκευση προτιμούνται από τους αντίστοιχους με χαμηλότερη ειδίκευση σε όλα τα επίπεδα φυσικής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Επίσης φαίνεται ότι ενώ το χρώμα των μεταναστών έχει μικρή επίδραση σε οποιαδήποτε χώρα, η θρησκεία και συγκεκριμένα οι Μουσουλμάνοι, αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα. Η έμφαση στην κοινή θρησκεία μπορεί να παράγει πιο υποστηρικτικές στάσεις απέναντι στους πρόσφυγες. Από την άλλη, μια μελέτη του 2015 για τις ΗΠΑ διαπίστωσε ότι η θρησκεία δεν φαίνεται να καθορίζει την αντίθεση στη μετανάστευση, καθώς ενώ οι ερωτηθέντες ήταν σαφείς σχετικά με την αντίθεση στη μουσουλμανική μετανάστευση, αποκάλυψαν επίσης σημαντική αντίθεση στη χριστιανική μετανάστευση λόγω κοινωνικής επιθυμίας. Έτσι, προσδιορίστηκε ότι η θρησκευτικότητα ή η θρησκευτικότητα δεν καθορίζουν ρητή ή σιωπηρή αντίθεση και οποιεσδήποτε διαφορές οφείλονται σε μεροληψία κοινωνικής επιθυμίας σε αυτήν την περίπτωση.
Καννόλι
δεξιά|μικρογραφία| Καννόλι σε βιτρίνα με κεράσια και φιστίκια Τα καννόλι (ιταλικά: cannoli, σικελικά: cannolu) είναι ιταλικά αρτοσκευάσματα που αποτελούνται από τηγανητή ζύμη σε σχήμα σωλήνα, γεμιστά με γλυκιά, κρεμώδη γέμιση που συνήθως περιέχει ρικότα - ένα βασικό προϊόν της σικελικής κουζίνας. Κυμαίνονται σε μέγεθος από 9 έως 19 εκατοστόμετρα. Στην ηπειρωτική Ιταλία, είναι συνήθως γνωστά ως σικελικά καννόλι (cannoli siciliani).
Εναντίωση στη μετανάστευση
Θρησκεία
Μια μελέτη του 2018 στο Ηνωμένο Βασίλειο διαπίστωσε ότι η αντίθεση στους μουσουλμάνους μετανάστες δεν αφορούσε μια πιο αρνητική άποψη των μουσουλμάνων (σε σύγκριση με τους χριστιανούς) μετανάστες αλλά μάλλον την απόρριψη της φονταμενταλιστικής θρησκευτικότητας. Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αντίθεση που βασίζεται στη θρησκεία αφορά λιγότερο τη θρησκευτική ομάδα και περισσότερο τον πολιτικό φιλελευθερισμό έναντι του θρησκευτικού φονταμενταλισμού.
Διαγενεακή μετάδοση
Κάποιες έρευνες δείχνουν ότι οι απόψεις κατά της μετανάστευσης μεταδίδονται από παλαιότερες γενιές σε νεότερες γενιές. Μια μελέτη του 2017 στη Γερμανία διαπίστωσε «υψηλή σχέση μεταξύ των δεξιών εξτρεμιστικών συμπεριφορών πατέρων και γιων». Μια μελέτη του 2015 διαπίστωσε ότι οι βρετανικές κοινότητες που ήταν πιο αποδεκτές των Εβραίων στα μεσαιωνικά χρόνια δείχνουν πολύ περισσότερη ανοχή έναντι των μεταναστών του 20ου αιώνα (κυρίως μετανάστες της Καραϊβικής και της Νότιας Ασίας) και των μεταναστών του 21ου αιώνα (κυρίως Ανατολικής Ευρώπης) και λιγότερη υποστήριξη για ακροδεξιά.
Αντιμετανάστευση ανά χώρα
Το 2018, μια έρευνα σε 27 χώρες σε όλο τον κόσμο έδειξε ότι ένας μέσος όρος του 45% ήθελε λιγότερους ή καθόλου μετανάστες, το 36% ήθελε να διατηρήσει τα τρέχοντα επίπεδα μετανάστευσης και μόνο το 14% ήθελε να αυξηθεί η μετανάστευση. Ο μέσος όρος των αντιτιθέμενων ήταν το υψηλότερο στις χώρες που δέχονται τους περισσότερους μετανάστες, με 51% στις ευρωπαϊκές χώρες.
Καννόλι
Ετυμολογία
Στα ιταλικά, το καννόλι (cannoli) είναι ο πληθυντικός του καννόλο (cannolo), που σημαίνει «μικρός σωλήνας».
Εναντίωση στη μετανάστευση
Στην Ελλάδα
μικρογραφία|250x250εσ|Οπαδοί της Χρυσής Αυγής. Η Ελλάδα λόγω της κομβικής της τοποθεσίας μεταξύ Μέσης Ανατολής και Ευρώπης και λόγω του ότι είχε παραδοσιακά το υψηλότερο επίπεδο διαβίωσης στα Βαλκάνια έγινε ιδίως από τα χρόνια της Μεταπολίτευσης ένας κατεξοχήν στόχος μεταναστευτικών ροών, τόσο για μόνιμη εγκατάσταση όσο και ως πρώτο βήμα για μετέπειτα εγκατάσταση στη Δυτική Ευρώπη. Αυτό έχει δημιουργήσει ένα ιδιαίτερα ενισχυμένο κλίμα αντιμετανάστευσης στην ελληνική κοινωνία, με το μεγαλύτερο μέρος της Δεξιάς να τάσσεται κατά της εισόδου μεταναστών, ενώ και πιο φιλελεύθερες κεντρώες φωνές κάνουν λόγο για την ανάγκη ελεγχόμενης εισόδου. Σε συνδυασμό με τα υψηλά ποσοστά ανεργίας και με τις μεγάλες πολιτισμικές διαφορές των Ελλήνων και των μεταναστών, παρατηρούνται και φαινόμενα ακραίας ρητορικής ενάντια στους μετανάστες. Αντιμεταναστευτικός φανατισμός εκφράζεται από συντηρητικά ή εθνικιστικά πολιτικά κόμματα. Κοινοβουλευτική εκπροσώπηση τα τελευταία χρόνια είχε το συντηριτικό κόμμα Λαικός Ορθοδοξος Συναγερμός και το εθνικοσοσιαλιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Σήμερα, το μόνο κόμμα στο ελληνικό κοινοβούλιο που εκφράζει καθαρά αντιμεταναστευτικές απόψεις είναι η Ελληνική Λύση, ενώ εκτός βουλής κύριοι εκπρόσωποι είναι η Χρυσή Αυγή, το ευρωσκεπτικιστικό κόμμα Ελλάδα, ο άλλος δρόμος και το εθνικιστικό κόμμα Έλληνες για την Πατρίδα. Γενικά τα πιο ακραία περιστατικά αντιμεταναστευτικής δράσης έχουν προκληθεί από υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι έχουν ξεπεράσει τα όρια της απλής αντίθεσης στην μετανάστευση και προβαίνουν σε εξτρεμιστικές και βίαιες συμπεριφορές, εκδηλώνοντας ρατσισμό απέναντι στους μετανάστες και στήνοντας οργανωμένες επιθέσεις που θυμίζουν πογκρόμ.
Καννόλι
Ιστορία
Μερικοί ιστορικοί τροφίμων τοποθετούν την προέλευση των καννόλι το 827-1091 μ.Χ. στην Καλτανισσέττα, την Πόλη των Γυναικών, από τις παλλακίδες των πριγκίπων που ήθελαν να τραβήξουν την προσοχή του πρίγκιπα.
Εναντίωση στη μετανάστευση
Στην Ελλάδα
Τον Φεβρουάριο του 2020, περισσότερα από 10.000 άτομα προσπάθησαν να διασχίσουν τα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αφού ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν άνοιξε με εκβιαστικό τρόπο τα σύνορά του στην Ευρώπη. Ο ελληνικός στρατός και οι αστυνομικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να μπλοκάρουν τους μετανάστες. Εκατοντάδες Έλληνες στρατιώτες και ένοπλη αστυνομία αντιστάθηκαν στους καταπατητές (οι οποίοι πιέζονταν βίαια από τις τουρκικές αρχές να περάσουν τα σύνορα) πετώντας δακρυγόνα. Μεταξύ αυτών που προσπάθησαν να διασχίσουν τα σύνορα την πλειοψηφία δεν ήταν πρόσφυγες πολέμου από τη Συρία, αλλά από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, ενώ υπήρχε και σημαντικός αριθμός μεταναστών από αφρικανικές χώρες όπως η Αιθιοπία, το Μαρόκο και η Αλγερία. Η Ελλάδα απάντησε, αρνούμενη να δεχτεί αιτήσεις ασύλου για ένα μήνα.
Καννόλι
Ιστορία
Ο Γκαετάνο Μπασίλε συγχώνευσε αυτόν τον θρύλο με άλλες ιστορικές παραδόσεις για να καθορίσει ότι τα καννόλι προέρχονται από τις περιοχές του Παλέρμο και της Μεσσήνης και ιστορικά παρασκευάζονταν ως κέρασμα κατά τη διάρκεια της σεζόν του καρναβαλιού, πιθανώς ως σύμβολο γονιμότητας. Το επιδόρπιο έγινε τελικά βασικό προϊόν όλου του χρόνου στη Σικελία.
Ορισμένα παρόμοια επιδόρπια στην παράδοση της Μέσης Ανατολής περιλαμβάνουν τα δάχτυλα της Ζαϊνάμπ, τα οποία είναι γεμιστά με ξηρούς καρπούς και τα καναουάτ (qanawāt), βαθιά τηγανητά σωληνάρια ζύμης γεμιστά με διάφορα γλυκά, τα οποία ήταν μια δημοφιλής ζαχαροπλαστική σε ολόκληρο τον αρχαίο ισλαμικό κόσμο. Το πιάτο και το όνομα μπορεί να προέρχονται από το Μουσουλμανικό Εμιράτο της Σικελίας. Τα Minne Di Sant'Agata (Στήθη της Αγίας Αγάθης) είναι τυρί μισογεμιστό με γλάσο και φρούτα έχουν το σχήμα στήθους προς τιμήν της Αγίας Αγάθης. Το Feddi ru Cancillieri είναι ένα παρόμοιο μπισκότο αμύγδαλου γεμιστό με κρέμα και μαρμελάδα βερίκοκου, σχεδιασμένο να μοιάζει με τον πισινό ενός ηγέτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά αρτοσκευάσματα Κατηγορία:Ιταλικά επιδόρπια Κατηγορία:Σικελική κουζίνα Κατηγορία:Επιδόρπια με γέμιση
Ταχύτητα καθιζήσεως ερυθρών
Η Ταχύτητα Καθιζήσεως Ερυθρών (ΤΚΕ) (Αγγλικά λέγεται Erythrocyte Sedimentation Rate, ESR) είναι μια από τις πιο συχνές και απλές και χρήσιμες Εξετάσεις αίματος. Όπως λέει και το όνομά της, πρόκειται για την ταχύτητα με την οποία καθιζάνουν τα ερυθρά αιμοσφαίρια, όταν το δείγμα του αίματος τοποθετηθεί σε ειδικό τριχοειδή σωλήνα και αφεθεί σε ηρεμία για μία έως δύο ώρες.
Ποια είναι η αξία της εξέτασης ΤΚΕ
Η ΤΚΕ γιά την εργαστηριακή ειδικότητα της Βιοπαθολογίας είναι ένας γενικός δείκτης. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι ειδική εξέταση, δεν αποδεικνύει δηλαδή την ύπαρξη μιας συγκεκριμένης νόσου ειδικά. Η ΤΚΕ σημαίνει μια κατάσταση ενεργοποίησης, κάτι σαν συναγερμό για τον οργανισμό που κινητοποιείται για να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα. Είναι ένας γενικός δείκτης φλεγμονής ασχέτως αιτίας. Μπορεί να υποδηλώνει την ύπαρξη μιας απλής ουρολοίμωξης για παράδειγμα, ή μιας απλής γρίπης, όπου η ΤΚΕ θα ανεβεί πολύ, αλλά θα ξαναπέσει όμως σε λίγες μέρες. Όπως επίσης μπορεί να είναι ένα σοβαρότερο πρόβλημα, όπως μια χρόνια φλεγμονή (π.χ. φυματίωση) ή μια νεοπλασματική νόσο (Καρκίνος). Οι φυσιολογικές τιμές της είναι πρακτικά από μηδέν μέχρι 20 mm/1h. Ωστόσο, υπάρχουν μεγάλες διακυμάνσεις και τα αποτελέσματα της εξέτασης πρέπει να αξιολογούνται με προσοχή. Εκεί που όντως λειτουργεί σαν καμπανάκι ότι κάποιο σοβαρό πρόβλημα υπάρχει στον οργανισμό, είναι όταν οι τιμές της είναι τριψήφιες (πάνω από 100mm). Τριψήφιες τιμές καθιζήσεως, συνήθως σημαίνουν κακοήθη νεοπλασματική νόσο ή ρευματολογικό νόσημα. Ομως δεν συμβαίνει πάντα και το αντίθετο. Υπάρχουν ασθενείς με προχωρημένο Καρκίνο οι οποίοι είχαν ΤΚΕ μικρή π.χ. 4mm, με αποτέλεσμα να "παραπλανηθεί" ο ιατρός και να θεωρήσει τη διάγνωση του Καρκίνου ως απίθανη "με τόσο μικρή ΤΚΕ".. Το ίδιο συμβαίνει και με τα Ρευματολογικά Νοσήματα. Μεγάλη ομάδα από αυτά που αποκαλείται "Οροαρνητικές Ρευματοπάθειες" ακόμα και η Οροαρνητική Ρευματοειδής Αρθρίτις, συχνά εμφανίζονται με μικρή ΤΚΕ που ξεγελά τον άπειρο ιατρό. Αντιθέτως άτομα με ΤΚΕ >100mm δεν βρέθηκε να έχουν τίποτα. Γενική αρχή είναι: "Η ΤΚΕ αξιολογείται σε συνάρτηση με τα άλλα εργαστηριακά ευρήματα και με την κλινική εικόνα. Μόνη της ως αριθμός ΔΕΝ σημαίνει τίποτα".
Αίτια αύξησης της ΤΚΕ
1.	Μικροβιακές λοιμώξεις - φλεγμονές (π.χ. αποστήματα οδόντων, ουρολοιμώξεις, λιθίαση νεφρών και χοληδόχου κύστεως, οξεία και χρόνια γαστρεντερίτις, φυματίωση,
2.	Ιογενείς λοιμώξεις - Φλεγμονές, οξείες και Χρόνιες (γρίπη, συνάχι, Ηπατίτιδες, κλπ)
4.	Ρευματολογικά Νοσήματα (Ρευματοειδής αρθρίτις, Ρευματική πολυμυαλγία, Λύκος, Ψωρίαση, Σύνδρομο Sjogren, κλπ)
5.	Καρδιολογικά νοσήματα (Μυοκαρδίτις, Περικαρδίτις)
6.	Νοσήματα του Πεπτικού συστήματος Π.χ. Εκκολπωμάτωση του Παχέος εντέρου, Νόσος του Crohn
7.	Κακοήθεις Νεοπλασίες (καρκίνος, λευχαιμία, λεμφώματα κλπ)
8.	Άγνωστες αιτίες
Στατιστική μελέτη
Σε μια ενδιαφέρουσα στατιστική μελέτη που έγινε με σκοπό να ελεγχθεί στατιστικά πού αυξάνεται η ΤΚΕ, εξετάσθηκαν αναδρομικά τα αίτια που προκαλούσαν τιμές ΤΚΕ πάνω από 100mm/1h (κατά Westergren), σε 6181 εξετάσεις αίματος, βρέθηκαν 235 εξετάσεις με ΤΚΕ πάνω από 100mm/1h, δηλαδή σε ποσοστό 3,8%, που αντιστοιχούσαν σε 215 ασθενείς. Μελετήθηκαν οι ιατρικοί φάκελοι και βρέθηκαν κατά σειρά τα εξής αίτια που προκάλεσαν αυτή τη μεγάλη αύξηση:
(1)	Οι Μικροβιακές και Ιογενείς λοιμώξεις καταλάμβαναν την πρώτη θέση με 35,2% και ακολουθούσαν
(2)	Τα Κακοήθη Νεοπλάσματα με 21,8%,
(3)	Η Νεφρική Νόσος (17,6%),
(4)	Τα Φλεγμονώδη μη λοιμώδη νοσήματα (6,7%),
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιατρικές εργαστηριακές εξετάσεις
Μανώλης Καστρινός
Ο Μανώλης Καστρινός (πραγματικό όνομα: Μανώλης Παπάζογλου, Ηράκλειο, Σεπτέμβριος 1917 - 2 Νοεμβρίου 1979) ήταν σπουδαίος Έλληνας χορευτής και χορογράφος.
Σταδιοδρομία ως χορευτής
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το Σεπτέμβριο του 1917 και ήταν γιος του Σοφοκλή Παπάζογλου. Σπούδασε δραματική τέχνη στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1935), χορό στις Σχολές Γριμάνη -Ζουρούδη, Μοριάνωφ (1936-194]) και στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι στις σχολές μπαλέτου "Olga Preobrajenska", "Antonio Alcaraz" (φλαμέγκο), "Bergère" (μοντέρνο χορό) και στην Σχολή "Myrio et Decha" (αισθητικό χορό).
Πρωτοεμφανίστηκε στο Εθνικό Θέατρο σε κωμωδίες του Μολιέρου το 1935 και από το 1937 άρχισε τις εμφανίσεις του στο ελεύθερο μουσικό θέατρο. Το 1943] ο Μανώλης Καστρινός ήταν εκείνος που πρώτος δημιούργησε και λανσάρισε το πρώτο χορευτικό ζευγάρι "Πας ντε Ντε" ("Pas de deux") σε βάση ελληνικών λαϊκών χορών και ελληνικών κουστουμιών όπως στα έργα "Το Ειδύλλιο στη βρύση", "Βουκολικό", "Ελληνική ραψωδία" και "Κρητικά πατήματα". Το 1945, ερμήνευσε στην Εθνική Λυρική Σκηνή τον επώνυμο ρόλο, στο χορόδραμα του Πετρίδη, "Πραματευτής". Το 1946, εμφανίστηκε στο Παρίσι, ως πρώτος χορευτής στα μπαλέτα "Folie Bergères" και "Kirsta". Από το 1949, άρχισε να χορεύει, με μόνιμη πλέον παρτεναίρ, τη Χρυσούλα Ζώκα.
Σταδιοδρομία ως χορογράφος
Μεγάλες χορογραφικές συνθέσεις του υπήρξαν: "Θησεύς και Αριάδνη", "Απολλώνιος Μελωδία", "Εύθυμη Χήρα", "Μπατερφλάυ", και άλλες εκτελέσεις. Επίσης υπήρξε χορογράφος πολλών έργων πρόζας μεταξύ των οποίων ο "Πύργος" του Κάφκα, "Όμηρος" του Μπήαν, "Οδός Ονείρων" του Μάνου Χατζιδάκι, "Όπερα της πεντάρας" του Μπρεχτ, "Λευκές Νύχτες" του Ντοστογιέφσκυ, κ.α. Επίσης συνεργάσθηκε με το Ελληνικό Χορόδραμα σε έργα Προκόφιεφ και Μπάρτοκ, χορογράφησε τον "Κρητικό χορό" του Μίκη Θεοδωράκη για τα Σοβιετικά μπαλέτα του Ναυτικού στο "Βεάκειο" πρώην "Σκυλίτσειο" στον Πειραιά κ.ά.
Ο Μανώλης Καστρινός είχε επίσης αναλάβει την καλλιτεχνική οργάνωση της έναρξης και λήξης των Πανευρωπαϊκών αγώνων, και της υποδοχής της ολυμπιακής φλόγας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ. Ίδρυσε τον "Πειραματικό Όμιλο Χορού Μ. Καστρινός" καθώς και το πολιτιστικό σωματείο "Φίλοι Πειραματικού Ομίλου Χορού" (1966). Μιλούσε επίσης γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Χολαργού. Πέθανε το 1979.
Διακρίσεις
Δίδαξε χορό και κινησιολογία σε θεατρικές σχολές (1959-1973). Το 1970, τιμήθηκε με αργυρό μετάλλιο και δίπλωμα για την "Απολλώνια Μελωδία", το 1972 του προσφέρθηκε το κλειδί της πόλης του Μέικον. Επίσης έλαβε δίπλωμα "τιμής ένεκεν" από τον Σύλλογο Ελλήνων Λογοτεχνών (1976) καθώς και τιμητικά διπλώματα από την Ελληνική Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων και την Επιτροπή Μόντρεαλ, το ίδιο έτος (1976).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Χελιδόνι Αρχαίας Ολυμπίας Ηλείας
Το Χελιδόνι είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 360 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Χελιδόνι βρίσκεται στο κέντρο του πρώην νομού Ηλείας, σε απόσταση βόρεια 14 χλμ. Β. της Αρχαίας Ολυμπίας και 25 χλμ. Α.-ΒΑ. από τον Πύργο. Είναι κτισμένο στις βόρειες πλαγιές του όρους Καλαμάκι και νότια του ποταμού Ενιπέα ή Λεστενίτσας που καταλήγει στον Αλφειό ποταμό. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν ίχνη κατοίκησής της από τους υστερομηκυναϊκούς χρόνους. Νοτιοδυτικά του χωριού, στο λοφίσκο "Διαμαντάκου" και σε απόσταση περίπου 1 χλμ. έχει βρεθεί συστάδα θαλαμωτών τάφων, λαξευμένων σε μαλακό αμμόβραχο. Το 1364 αναγράφεται στο Χρονικόν του Μορέως ως κάστρο γραμμένο Lo castello de Chillidonij ενώ αναφέρεται και σε κατάλογο Πελοποννησιακών κάστρων του έτους 1463 (παρατιθεμένω εν Estratti). Ο ιστορικός Γεώργιος Σφραντζής αναφέρει "... ότι οι Βενετοί τω 1470 ηττηθέντες εν Ευβοία υπό των Τούρκων παρέδοσαν εις αυτούς πλην άλλων τόπων και την Ώλαιναν, το Βουμερόν και το Χελιδόνι."
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται μετά την απελευθέρωση το 1835 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Ωλένης. Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Χελιδονίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 550 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Ηλεία και το δήμο Ανδρίτσαινας - Κρεστένων υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Χελιδόνι Ανδρίτσαινας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Το ιστολόγιο του χωριού
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Μαρ μπιτί αχέ ιντινά
Ο Μαρ-μπιτί-αχέ-ιντινά, υπήρξε ο τρίτος βασιλιάς της όγδοης δυναστείας της Βαβυλώνας μικρότερος αδελφός και διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Νινουρτά-κουντουρί-ουσούρ Β' μικρότερος γιος του ιδρυτή της πέμπτης δυναστείας της Βαβυλώνας Ναβού-μουκίν-απλί δεν είναι γνωστή η διάρκεια της βασιλείας του αλλά πρέπει να τελείωσε πριν το 920 π.χ. και πριν την άνοδο στον Ασσυριακό θρόνο του βασιλιά Αντάντ Νιραρί Β΄ (912 π.χ.) που έκανε πλήθος από εκστρατείες στην Βαβυλώνα.
Πηγές
J. A. Brinkman (1982). "Babylonia, c. 1000 – 748 BC". In J. Boardman, I. E. S. Edwards, N. G. L. Hammond, E. Sollberger. The Cambridge Ancient History, Part 1, Volume III. p. 295.
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Πάμπλο Σαράμπια
Ο Πάμπλο Σαράμπια (11 Μαΐου 1992) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό της Σπόρτινγκ Λισαβόνας, δανεικός από την Παρί Σεν Ζερμαίν, και της εθνικής ομάδας της Ισπανίας. Αγωνίζεται κυρίως ως επιθετικός μέσος, αλλά μπορεί να αγωνιστεί επίσης και ως πλάγιος δεξιός επιθετικός.
Ο Σαράμπια ξεκίνησε την καριέρα του από τις ακαδημίες της Ρεάλ Μαδρίτης. Το 2011 αποκτήθηκε από τη Χετάφε για 3 εκατομμύρια ευρώ και το 2016 αποκτήθηκε από τη Σεβίλλη και το 2019 από την Παρί Σεν Ζερμέν και σκόραρε το νικητήριο πέναλντι στον τελικό κυπέλλου του 2020.
Ο Σαράμπια ήταν διεθνής με τις νεανικές ομάδες της Ισπανίας. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο με την εθνική αντρών το 2019. Ήταν μέλος της αποστολής της Ισπανίας στο Euro 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Καστίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χετάφε ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Ροδρίγο Κάρο
Ο Ροδρίγο Κάρο (ισπανικά: Rodrigo Caro, γεννημένος το 1573 στην Ουτρέρα και αποβιώσας στις 10 Αυγούστου 1647 στη Σεβίλλη) ήταν Ισπανός ιερέας, ιστορικός, αρχαιολόγος, δικηγόρος, ποιητής και συγγραφέας.
Εργογραφία
Τα κύρια έργα του περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές Κατηγορία:Ισπανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιέρειες
Δαμάρετος ο Ηραίος
Ο Δαμάρετος ο Ηρεύς ή Δημάρετος ο Ηραίος (6ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Ηραία στην Αρκαδία, ο οποίος στέφθηκε δύο φορές νικητής στο αγώνισμα του οπλίτη δρόμου κατά τους 65ους (520 π.Χ.) και 66ους (516 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανία, ήταν ο διασημότερος αθλητής της αρχαίας Αρκαδίας, ενώ ο γιος του (Θεόπομπος Α´) και ο εγγονός του (Θεόπομπος Β´) υπήρξαν επίσης ολυμπιονίκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του οπλίτη δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (6ος αιώνας π.Χ.)
Βιολοντσέλο
right|thumb|200px|Βιολοντσέλο
Το βιολοντσέλο ή, απλούστερα, τσέλο, είναι έγχορδο μουσικό όργανο που παίζεται με δοξάρι (Μερικές φορές χρησιμοποιείται και ως νυκτό όργανο). Ανήκει στην οικογένεια των Βιολοειδών οργάνων. Έχει τέσσερις χορδές (από τη χαμηλότερη: ντο, σολ, ρε, λα), όπως και τα υπόλοιπα έγχορδα της οικογένειας και τονίζεται σε καθαρές πέμπτες. Έχει τις ίδιες χορδές με την βιόλα, αλλά χαμηλότερες κατά μία οκτάβα. Η μουσική για το βιολοντσέλο γράφεται γενικά στο κλειδί του μπάσου, με το κλειδί τενόρου και το κλειδί πρίμων που χρησιμοποιούνται για περάσματα υψηλότερης εμβέλειας.
Παίζεται από τσελίστα ή βιολοντσελίστα, απολαμβάνει ένα μεγάλο σόλο ρεπερτόριο με και χωρίς συνοδεία, καθώς και πολλά κοντσέρτα. Ως σόλο όργανο, το τσέλο χρησιμοποιεί όλο το φάσμα του, από μπάσο έως σοπράνο, και σε μουσική δωματίου όπως κουαρτέτα εγχόρδων και το τμήμα εγχόρδων της ορχήστρας, παίζει συχνά το μπάσο, όπου μπορεί να ενισχυθεί μια οκτάβα χαμηλότερα από τα κοντραμπάσα. Η μουσική μπάσο της εποχής του Μπαρόκ συνήθως προϋποθέτει ένα τσέλο, βιόλα ντα γκάμπα ή φαγκότο ως μέρος της ομάδας basso continuo μαζί με χορδιακά όργανα όπως εκκκλησιαστικό όργανο, τσέμπαλο, λαούτο ή θεόρμπο. Τα τσέλα βρίσκονται σε πολλά άλλα σύνολα, από σύγχρονες κινεζικές ορχήστρες μέχρι συγκροτήματα ροκ με τσέλο.
Ο τσελίστας, είναι πάντα καθιστός, τοποθετεί το βιολοντσέλο ανάμεσα στα πόδια του και το στηρίζει στο έδαφος με τη βοήθεια μίας ρυθμιζόμενης μεταλλικής ράβδου στήριξης. Πρόγονος του βιολοντσέλου είναι η βιόλα ντα γκάμπα, την οποία ο εκτελεστής συγκρατούσε ανάμεσα στις γάμπες του.
Το βιολοντσέλο έχει ένα πλούσιο και δυνατό ήχο. Είναι ένα απο τα πιο βασικά όργανα τόσο στη μουσική δωματίου όσο και στη συμφωνική ορχήστρα. Το σκάφος του (το ξύλινο σώμα) έχει μήκος 75 εκ. ενώ οι χορδές του είναι πιο παχιές από του βιολιού και της βιόλας και χρησιμοποιείται συνήθως μαζί με το Κοντραμπάσο για να παίξει τις μπάσες νότες ενός μουσικού έργου, λόγω όμως της μεγάλης μουσικής του έκτασης, είναι εξίσου αξιόλογο και ως σόλο όργανο.
Το βιολοντσέλο πρωτοεμφανίστηκε στην Ευρώπη στα μέσα του 16ου αι. και αρχικά ονομαζόταν βιολοντσίνο. Κατά καιρούς υπέστη πολλές τροποποιήσεις, ενώ στον Στραντιβάρι οφείλεται κυρίως ο καθορισμός του οριστικού τύπου και των διαστάσεων του βιολοντσέλου που είναι διπλό σε μέγεθος από τη βιόλα. Η άνοδος του οργάνου άρχισε στην Ιταλία τον 17o αι., με τον Μπαχ και τις Σουίτες του για σόλο βιολοντσέλο και σταδιακά άρχισαν να ανακαλύπτονται οι τεχνικές και οι εκφραστικές δυνατότητές του. Με τον ρομαντισμό, το βιολοντσέλο πήρε ξεχωριστή θέση στην ορχήστρα ως στοιχείο αυτόνομο, στο οποίο οι συνθέτες εμπιστεύονταν ορισμένα χαρακτηριστικά μουσικά θέματα ενώ έπαιξε αξιόλογο ρόλο και ως βασικός συντελεστής του κουαρτέτου εγχόρδων.
Ο Μπετόβεν, οι ρομαντικοί και ιδιαίτερα ο Βάγκνερ, συνέτειναν στην πλήρη ανεξαρτησία του και έγραψαν ειδικά έργα γι αυτό (Κοντσέρτα, Σονάτες Σονατίνες κ.ά), και το χρησιμοποίησαν στα είδη της μουσικής δωματίου, ισότιμα με το βιολί.
Ετυμολογία
Το όνομα τσέλο προέρχεται από την κατάληξη του ιταλικού violoncello, που σημαίνει «μικρό Βιολόνε». Το Βιολόνε ("μεγάλη βιόλα") ήταν ένα μεγάλου μεγέθους μέλος της οικογένειας των Βιόλ (viola da gamba) ή της οικογένειας βιολιών (viola da braccio). Ο όρος «βιολόνε» σήμερα αναφέρεται συνήθως στο πιο χαμηλόφωνο όργανο των βιόλ, μια οικογένεια έγχορδων οργάνων που έφυγε από τη μόδα γύρω στα τέλη του 17ου αιώνα στις περισσότερες χώρες εκτός από την Αγγλία και, ιδιαίτερα, τη Γαλλία, όπου επέζησαν άλλον μισό αιώνα πριν η οικογένεια των πιο δυνατών βιολιών ευνοηθεί και σε εκείνη τη χώρα. Στις σύγχρονες συμφωνικές ορχήστρες, είναι το δεύτερο μεγαλύτερο έγχορδο όργανο (το κοντραμπάσο είναι το μεγαλύτερο). Έτσι, το όνομα «βιολοντσέλο» περιείχε τόσο το επαυξητικό «-one» («μεγάλο») όσο και το υποκοριστικό «-τσέλο» («μικρό»). Μέχρι το γύρισμα του 20ου αιώνα, είχε γίνει συνηθισμένο να συντομεύεται το όνομα σε 'τσέλο, με την απόστροφο να δείχνει το στέλεχος που λείπει. Είναι πλέον σύνηθες να χρησιμοποιείται "τσέλο" χωρίς απόστροφο ως πλήρης ονομασία. Το Viol προέρχεται από τη ρίζα viola, η οποία προήλθε από το μεσαιωνικό λατινικό vitula, που σημαίνει έγχορδο όργανο.
Γενική περιγραφή
μικρογραφία|Κοντινή λήψη
Τονισμός
Τα τσέλο τονίζονται σε πέμπτες, ξεκινώντας με την Ντο 2 (δύο οκτάβες κάτω από την μεσαία Ντο), ακολουθούμενο από την Σολ 2, την Ρε 3 και μετά την Λα 3. Κουρδίζεται στα ίδια ακριβώς διαστήματα και χορδές με τη βιόλα, αλλά μια οκτάβα χαμηλότερα. Παρόμοια με το κοντραμπάσο, το τσέλο έχει μια ακίδα που στηρίζεται στο πάτωμα για να υποστηρίξει το βάρος του οργάνου. Το βιολοντσέλο συνδέεται στενότερα με την ευρωπαϊκή κλασική μουσική. Το όργανο είναι μέρος της τυπικής ορχήστρας, ως μέρος του τμήματος εγχόρδων, και είναι η μπάσα φωνή του κουαρτέτου εγχόρδων (αν και πολλοί συνθέτες του δίνουν και μελωδικό ρόλο), καθώς και μέρος πολλών άλλων ομάδων δωματίου.
Έργα
Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα μπαρόκ για το βιολοντσέλο είναι οι έξι ασυνόδευτες σουίτες του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Άλλα σημαντικά έργα περιλαμβάνουν Σονάτες και Κοντσέρτα του Αντόνιο Βιβάλντι και σόλο σονάτες των Φραντζέσκο Τζεμινιάνι και Τζιοβάνι Μπονοντσίνι. Ο Ντομένικο Γκαμπριέλι ήταν ένας από τους πρώτους συνθέτες που αντιμετώπισε το τσέλο ως σόλο όργανο. Ως όργανο basso continuo basso continuo το τσέλο μπορεί να χρησιμοποιήθηκε σε έργα των Φραντσέσκα Τσακίνι (1587–1641), Μπάρμπαρα Στρότσι (1619–1677) με κομμάτια όπως Il primo libro di madrigali, ανά 2–5 voci e basso continuo, όπ. 1 και της Ελίζαμπεθ Ζακουέ ντε λα Γκιέρ (1665–1729) που έγραψε έξι σονάτες για βιολί και μπάσο συνεχές. Το παλαιότερο γνωστό εγχειρίδιο για την εκμάθηση του βιολοντσέλου, το Principij da imparare a suonare il violoncello e con 12 Toccate a solo (πριν από το 1753) του Φραντζέσκο Σουπρίανι χρονολογείται από αυτή την εποχή. Όπως υποδηλώνει ο τίτλος του έργου, περιέχει 12 τοκάτα για σόλο τσέλο, που μαζί με τις Σουίτες Τσέλο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, είναι μερικά από τα πρώτα έργα αυτού του τύπου.
Από την κλασική εποχή ξεχωρίζουν τα δύο κοντσέρτα του Τζόσεφ Χάιντν σε ντο μείζονα και ρε μείζονα, όπως και οι πέντε σονάτες για βιολοντσέλο και πιάνοφόρτε του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που καλύπτουν τις τρεις σημαντικές περιόδους της συνθετικής του εξέλιξης. Άλλα εξαιρετικά παραδείγματα περιλαμβάνουν τα τρία Concerti του Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ Μπαχ και σονάτες των Φλάκτον, Μποίσμόρτιερ και Λουίτζι Μποτσκερίνι. Ένα Divertimento για πιάνο, κλαρινέτο, βιόλα και βιολοντσέλο είναι μεταξύ των σωζόμενων έργων της Δούκισσας Άννας Αμαλίας του Brunswick-Wolfenbüttel (1739–1807).
Οι συνθέσεις από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα περιλαμβάνουν τρεις σονάτες για βιολοντσέλο (συμπεριλαμβανομένης της Σονάτας για βιολοντσέλο σε ντο ελάσσονα που γράφτηκε το 1880) από την Νταμ Έθελ Σμιθ (1858–1944), το Κοντσέρτο για βιολοντσέλο σε μι ελάσσονα, το Κοντσέρτο για βιολοντσέλο του Κλοντ Ντεμπυσσύ και τη Σονάτα για Πιάνο και ασυνόδευτες σονάτες για τσέλο από τους Ζολτάν Κοντάλι και Πωλ Χίντερμιθ. Κομμάτια που περιλαμβάνουν τσέλο γράφτηκαν από την ιδρύτρια του Αμερικανικού Μουσικού Κέντρου Μάριον Μπάουερ (1882–1955) (δύο τρίο σονάτες για φλάουτο, τσέλο και πιάνο) και τη Ρουθ Κρώφορντ Σίγκερ (1901–1953) (Διαφωνική σουίτα Νο. 2 για φαγκότο και τσέλο).
Η ευελιξία του βιολοντσέλου το έκανε δημοφιλές σε πολλούς συνθέτες αυτής της εποχής, όπως ο Σεργκέι Προκόφιωφ, ο Ντμίτρι Σοστάκοβιτς, ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν, ο Γκιόργκι Λιγκέτι, ο Βίτολντ Λουτοσλάβσκι και ο Χένρι Ντουτιλώφ. Η Πολωνή συνθέτρια Γκραζύνα Μπάτσεβιτς (1909–1969) έγραφε για βιολοντσέλο στα μέσα του 20ού αιώνα με το Κοντσέρτο Νο. 1 για βιολοντσέλο και ορχήστρα (1951), Κοντσέρτο Νο. 2 για βιολοντσέλο και ορχήστρα (1963) και το 1964 συνέθεσε το Κουαρτέτο της για τέσσερα βιολοντσέλο.
Στη δεκαετία του 2010, το όργανο βρίσκεται στη δημοφιλή μουσική, αλλά χρησιμοποιήθηκε πιο συχνά στη μουσική ποπ και ντίσκο της δεκαετίας του 1970. Σήμερα εμφανίζεται μερικές φορές σε ηχογραφήσεις ποπ και ροκ, παραδείγματα των οποίων σημειώνονται αργότερα σε αυτό το άρθρο. Το τσέλο έχει επίσης εμφανιστεί σε μεγάλες παραστάσεις hip-hop και R&B, όπως η εμφάνιση των τραγουδιστών Rihanna και Ne-Yo το 2007 στα American Music Awards.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα
Βραβεία Γκράμι Μαΐου 1959
Τα 1α Βραβεία Γκράμι  απονεμήθηκαν το 1959, σε αναγνώριση της προσφοράς των καλλιτεχνών του προηγούμενου έτους. Ήταν η πρώτη τέτοια απονομή. Τα πιο πολλά βραβεία κέρδισαν η Έλλα Φιτζέραλντ και ο Ρος Μπαγκντασαριάν με τρία βραβεία ο καθένας, ενώ οι Κάουντ Μπέιζι, Ντομένικο Μοντούνιο και Χένρι Μαντσίνι, απέσπασαν από 2 βραβεία έκαστος. Παρουσιαστής στην πρώτη τελετή ήταν ο κωμικός ηθοποιός Μορτ Σαλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι Κατηγορία:Γεγονότα στο Λος Άντζελες
Αντώνιος Παπαδάκης
Το λήμμα Αντώνιος Παπαδάκης μπορεί να σχετίζεται με κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Παναγιώτης Σταματάκης
Ο '''Παναγιώτης Αντ. Σταματάκης''', (Βαρβίτσα Λακωνίας 18;;–19 Μαρτίου 1885, Αθήνα), ήταν Έλληνας, αυτοδίδακτος αρχαιολόγος του 19ου αιώνα και σύμβουλος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας (1885).
Βίος
Ο Παναγιώτης Σταματάκης γεννήθηκε στη Βαρβίτσα της Λακωνίας, αλλά προς το παρόν είναι άγνωστο το πότε ακριβώς. Ήταν αυτοδίδακτος αρχαιολόγος, ο οποίος σύμφωνα με την Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία «με τη δραστηριότητά του, τη μεθοδικότητα και την ακρίβεια της εργασίας του έδωσε επιστημονική ποιότητα στο έργο του». O Σταματάκης, πέθανε στις 19 Μαρτίου 1885 πάσχοντας από χρόνια ελονοσία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα εφημερίδων της εποχής εκείνης είχε προσβληθεί από την ασθένεια αυτή κατά τη διάρκεια των ανασκαφών της Χαιρώνειας.
Σταδιοδρομία - δραστηριότητες
Προσλήφθηκε ως βοηθός του γενικού εφόρου των Αρχαιοτήτων τον Ιανουάριο του 1866 «ίνα καταγράψη μετ’ αυτού τας εν ταις ιδιωτικαίς οικίαις αρχαιότητας» και ορκίστηκε στις 15 Ιουλίου 1866. Με πρόταση της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας αποσπάσθηκε το 1871 στην υπηρεσία της, ως περιοδεύων έφορος, ενώ στις 3 Μαρτίου 1875 προάγεται σε έφορο και στις 7 Σεπτεμβρίου 1884 σε γενικό έφορο. Ως υπάλληλος της Εταιρείας «έδειξε μεγάλη δραστηριότητα και οι ενέργειές του είχαν εξαιρετικά αποτελέσματα ως προς τη διάσωση και φύλαξη των αρχαίων».
Αρχαιολογικές έρευνες
Ο Παναγιώτης Σταματάκης πραγματοποίησε πολλές ανασκαφές σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπως την Αττική (μυκηναϊκός τάφος στα Σπάτα, Προπύλαια της Ακρόπολης Αθηνών), την Βοιωτία (1879-1880 στη Χαιρώνεια, Θεσπιές), την Φθιώτιδα, την Πελοπόννησο (θολωτός τάφος στην Πρόσυμνα, κοντά στο Ηραίον Άργους), την Δήλο και τους Δελφούς. Το 1876 παρακολούθησε τις ανασκαφές του Ερρίκου Σλήμαν στις Μυκήνες, ως αντιπρόσωπος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας και ένα χρόνο αργότερα, το 1877 ο Σταματάκης ανακάλυψε τον έκτο τάφο του πρώτου ταφικού κύκλου, της ανασκαφής του οποίου τάφου, σύμφωνα με την ε.Α.Α.Ε., σώζεται «υποδειγματική περιγραφή».
Νινουρτά κουντουρί ουσούρ Β΄
Ο Νινουρτά κουντουρί ουσούρ Β'υπήρξε ο δεύτερος βασιλιάς της όγδοης δυναστείας της Βαβυλώνας (943 π.χ.) μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του υπέργηρου ιδρυτή της πέμπτης δυναστείας της Βαβυλώνας Ναβού μουκίν απλί βασίλευσε λιγότερο από έναν χρόνο.
Παναγιώτης Σταματάκης
Αρχαιολογικές έρευνες
O Σταματάκης, άγνωστος εντελώς ως σήμερα, σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Βασίλειο Πετράκο, «υπήρξε εκείνος που εξασφάλισε την επιστημονική υπόσταση της άτακτης ανασκαφής του Σλήμαν. Εκείνος είχε τη γενική επίβλεψη και εποπτεία της, συγκέντρωνε τα ευρήματα και συνέτασσε τους αναγκαίους καταλόγους πάνω στους οποίους βασίζεται σήμερα η μελέτη των ευρημάτων του πρώτου ταφικού κύκλου των Μυκηνών». Ο Παναγιώτης Σταματάκης ήταν αυτός ο οποίος μαζί με τον γενικό έφορο Αρχαιοτήτων Παναγιώτη Ευστρατιάδη αποτέλεσαν την «άλλη πλευρά», απέναντι στον Ερρίκο Σλήμαν. Σύμφωνα επίσης με την αρχαιολόγο Ντόρα Βασιλικού, στο έργο της «Το χρονικό της ανασκαφής των Μυκηνών 1870-1878», πλάι στον Ερρίκο Σλήμαν υπήρξε, ως σήμερα αφανής, και ένας Έλληνας συντελεστής της ανασκαφής, με διοικητική και επιστημονική αρμοδιότητα, καθώς «ὑπῆρχε καθ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἀνασκαφῆς, ὁ ῎Εφορος τῆς ῾Εταιρείας Παναγιώτης ᾽Αντ. Σταματάκης, ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον μεθοδικούς, εὐσυνείδητους καὶ ἰδεολόγους ῞Ελληνες ἀρχαιολόγους τῆς ῾Ελλάδος. ῾Ο Παναγιώτης Σταματάκης εἶχε ἐξ ἀρχῆς τὴν ἐποπτεία τῆς ἀνασκαφῆς καὶ τὴν εὐθύνη τῆς νομικῆς καὶ ἐπιστημονικῆς ἐξασφαλίσεως τῶν ἀποτελεσμάτων τῆς ἀνασκαφῆς, τῆς καταγραφῆς καὶ κατάταξης τῶν εὑρημάτων καὶ τῆς διάσωσης ὅλων τῶν στοιχείων ποὺ κάνουν μιὰν ἀνασκαφὴ ἀξιόπιστη».
Συνεισφορά στην ίδρυση αρχαιολογικών συλλογών & μουσείων
Σημαντική είναι η δράση του Π. Σταματάκη στη Βοιωτία, όπου σχημάτισε τις πρώτες συλλογές στη Θήβα, Χαιρώνεια, Τανάγρα, στην Πελοπόννησο όπου ανέσκαψε εκτός άλλων τον θολωτό τάφο κοντά στο Ηραίο και στην Αττική, όπου ερεύνησε τον μυκηναϊκό τάφο των Σπάτων.
Το 1875 συνέβαλε στην ίδρυση του Αρχαιολογικού Μουσείου της Σπάρτης και αργότερα στην ίδρυση των μουσείων της Χαιρώνειας και της Τανάγρας.
Τάφος
Ο Παναγιώτης Σταματάκης ετάφη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Την στήλη του τάφου του είχε σχεδιάσει ο Γερμανός αρχιτέκτονας, Βίλελμ Ντέρπφελντ (Wilhelm Dörpfeld). O τάφος, παρά τις ενέργειες της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, οι οποίες έγιναν προς τον δήμο των Αθηναίων διαλύθηκε επειδή δεν υπήρχαν απόγονοι του Σταματάκη, ώστε να τους παραχωρηθεί.
Εργογραφία
Στην εργογραφία του Σταματάκη περιλαμβάνονται πρωτότυπες ανασκαφικές έρευνες. Χρόνια πριν από τον θάνατό του ετοίμαζε για δημοσίευση τα ημερολόγια των ανασκαφών του στις Μυκήνες, τη Χαιρώνεια, την Τανάγρα, τα Σπάτα και τις Θεσπιές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων
Ερνέστος Αύγουστος Α΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ
O Ερνέστος Αύγουστος Α΄, γερμ. Ernst August I (19 Απριλίου 1688 - 19 Ιανουαρίου 1748) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης & Άιζεναχ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννη Ερνέστου Γ΄, δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Σοφίας-Αυγούστα, κόρης του Ιωάννη ΣΤ΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσερμπστ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1716 την Ελεονώρα-Βιλελμίνη, κόρη του Εμμανουήλ-Λέμπρεχτ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν και είχε τέκνα:
Το 1726 απεβίωσε η Ελεονώρα-Βιλελμίνη και ο Ερνέστος-Αύγουστος Α΄ αποφάσισε να ζήσει ήσυχα, αλλά το 1732 απεβίωσε ο μόνος γιος του. Έτσι αποφάσισε το 1734 να κάνει δεύτερο γάμο με τη Σοφία-Καρλόττα των Χοεντσόλερν, κόρη του Γεωργίου-Φρειδερίκου-Καρόλου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Μπάυροϊτ και είχε τέκνα:
Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Φρειδερίκη του Μάρσαλ είχε ένα φυσικό τέκνο:
Αναφορά σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Μήτρος Βλάχος
Ο Μήτρος Βλάχος (Μίτρε Παντούροφ, 1873-1907) ήταν Βούλγαρος κομιτατζής, βλάχικης  καταγωγής, που έδρασε ως οπλαρχηγός στην περιοχή της Μακεδονίας κατά τις αρχές του εικοστού αιώνα.
Καταγωγή
Γεννήθηκε το 1873 στην Πλιάσα του σαντζακιού της Κορυτσάς (νυν οικισμός εντός των ορίων του νομού Κορυτσάς της Αλβανίας) και αργότερα εγκαταστάθηκε στο Μακροχώρι Καστοριάς. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή γεννήθηκε στο Μακροχώρι. Κατά τον Ευθύμιο Καούδη μερικοί συγγενείς του ήταν εγκατεστημένοι την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα στη Λάρισα.
Δράση
Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1890 υπήρξε μέλος του ένοπλου σώματος του Κώτα Χρήστου που δρούσε εναντίον των ντόπιων Οθωμανών αξιωματούχων. Κατά το 1901 προσχώρησε στην τσέτα του Ατανάς Πετρόφ και αργότερα σχημάτισε ολιγομελή ομάδα αποτελούμενη αρχικά από τον πατέρα του και δύο αδέλφια του με τομέα δράσης τα Κορέστια. Το καλοκαίρι του 1901 μετέβη με πλαστό διαβατήριο στην Αθήνα προκειμένου να προμηθευτεί οπλισμό, ενώ από τα τέλη του ίδιου έτους, έχοντας στην τσέτα του τους Τσεκαλάρωφ και Μοσκώφ, προέβη σε μεμονωμένες δολοφονίες Ελλήνων στα χωριά Μακροχώρι, Δενδροχώρι και Βασιλειάδα. Το 1903 συμμετείχε στην εξέγερση του Ίλιντεν και μετά την κατάπνιξή της από τις οθωμανικές δυνάμεις ήταν από τους λίγους οπλαρχηγούς που συνέχισαν απρόσκοπτα τη δράση τους, παραμένοντας στα Κορέστια.
μικρογραφία|Σερβική έκθεση σχετικά με το φόνο του οπλαρχηγού Μήτρου Βλάχου σε μάχη με τον τουρκικό στρατό στη Ζουπάνιστα, στις 25 Φεβρουαρίου (π.η.) του 1907.|left|253x253pxΑπό το 1904 ο Μήτρος Βλάχος αποτέλεσε έναν από τους κυριότερους αντιπάλους των ελληνικών σωμάτων στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Στις 18 Σεπτεμβρίου του 1904 από κοινού με την τσέτα του Καρσάκωφ συγκρούστηκε με το σώμα του Ευθυμίου Καούδη στο χωριό Τρίγωνο (στη μάχη οι κομιτατζήδες υπέστησαν σημαντικές απώλειες, στις οποίες συγκαταλεγόταν και ένας υπαρχηγός του Καρσάκωφ ), τον Οκτώβριο του ίδιου έτους μετά από δικό του τέχνασμα οθωμανικά στρατεύματα περικύκλωσαν το χωριό Στάτιστα όπου βρισκόταν ο Παύλος Μελάς, με αποτέλεσμα το θάνατο του Έλληνα αξιωματικού, ενώ στις 29 Νοεμβρίου συγκρούστηκε με δύναμη 35 μακεδονομάχων (μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν οι Καούδης, Κατεχάκης και Γύπαρης) στο Ανταρτικό.
Στις αρχές του 1905 ο Μήτρος Βλάχος είχε αναδειχτεί στον σημαντικότερο οπλαρχηγό των κομιτατζήδων στη Δυτική Μακεδονία, έχοντας ως ορμητήριο πάντα τα Κορέστια. Στις 21 Φεβρουαρίου επέδραμε στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στην Κορομηλιά Καστοριάς σκοτώνοντας τρεις μοναχούς και δύο γυναίκες και το υπόλοιπο διάστημα ενεπλάκη σε συγκρούσεις με τους Έλληνες αντάρτες (μάχες τον Μάιο στα χωριά Σφήκα και Περικοπή, νέες μάχες κατά τον Αύγουστο ξανά στη Σφήκα αλλά και στο ύψωμα Μπίκοβικ , αψιμαχία τον Οκτώβριο στις Καρυές Φλώρινας κλπ).
Τον Ιανουάριο του 1906 οι άνδρες του πυρπόλησαν το μοναστήρι της Αγίας Τριάδος στο Πισοδέρι διότι αποτελούσε σημαντικό κρησφύγετο Ελλήνων ανταρτών και στις 27 Αυγούστου του ίδιου έτους η τσέτα του σκότωσε τον ιερέα και σημαντικό πράκτορα του Μακεδονικού Κομιτάτου, Σταύρο Τσάμη. Στις 5 ή 7 Μαρτίου (νέο ημερολόγιο) του 1907 εντοπίστηκε μετά από υπόδειξη του Χρίστου Σιστεβινού (πράκτορας του Γερμανού Καραβαγγέλη και συγγενής Έλληνα δασκάλου που είχε δολοφονηθεί από τους κομιτατζήδες ), στο χωριό Ζουπάνιστα (νυν Άνω Λεύκη Καστοριάς) από απόσπασμα του οθωμανικού στρατού και στη μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκε. Ο θάνατός του θεωρήθηκε σημαντικό πλήγμα για την ΕΜΕΟ και ήταν μια από τις πολλές απώλειες που έπληξαν την οργάνωση εκείνη τη χρονική περίοδο.