cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης της Βρετάνης
thumb|right|150px|Ο θυρεός του Ιωάννη του Ρίτσμοντ, δευτερότοκου γιου του Ιωάννη Β΄ είναι ο θυρεός του πατέρα του με λέοντες στο γύρω πλαίσιο. Ο Ιωάννης της Βρετάνης (Γαλλική γλώσσα : Jean de Bretagne, 1266 - 17 Ιανουαρίου 1334) από τον Οίκο του Ντρε-Βρετάνης ήταν 4ος κόμης του Ρίτσμοντ (1306 - 1334). Πρόσφερε στρατιωτικές υπηρεσίες στον θείο του Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας και δέχτηκε τον τίτλο του κόμη του Ρίτσμοντ (15 Οκτωβρίου 1306). Την εποχή που ο Εδουάρδος Α΄ συγκρούστηκε με τη Σκωτία πήρε τον τίτλο του "Φύλακα της Σκωτίας", ο ξάδελφος του Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας του έδωσε τον τίτλο του λόρδου όταν συγκρούστηκε με τους βαρόνους (1311). Ο Ιωάννης της Βρετάνης υπηρέτησε την Αγγλία σαν στρατιώτης και διπλωμάτης αλλά ήταν πολιτικά ανενεργός σε σχέση με άλλους κόμητες στην εποχή του, έμεινε γνωστός επί Εδουάρδου Α΄ και επί Εδουάρδου Β΄ για τις διπλωματικές του ικανότητες. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, τους τίτλους και τα εδάφη του κληρονόμησε ο ανεψιός του Ιωάννης Γ΄ της Βρετάνης. Έμεινε πιστός στον ξάδελφο του Εδουάρδο Β΄ αλλά όταν εξεγέρθηκαν εναντίον του η σύζυγος του Ισαβέλλα της Γαλλίας και ο Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ος κόμης του Μαρς τους υποστήριξε. Όταν παραιτήθηκε ο Εδουάρδος Β΄ και ανέβηκε στον θρόνο ο ανεψιός του Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας αποσύρθηκε στα κτήματα του στη γενέτειρα του Βρετάνη όπου και πέθανε (1334) Ο Ιωάννης ήταν ο δεύτερος γιος του Ιωάννη Β΄ της Βρετάνης και της Βεατρίκης της Αγγλίας κόρης του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας, είχε άλλους δύο αδελφούς και τρεις αδελφές. Ο πατέρας του είχε τον τίτλο του κόμη του Ρίτσμοντ αλλά είχε ελάχιστη εμπλοκή στις Αγγλικές πολιτικές υποθέσεις. Ο Ιωάννης μεγάλωσε στην αυλή του θείου του Εδουάρδου Α΄ μαζί με τον μεγαλύτερο γιο του Ερρίκο που πέθανε σε ηλικία 6 ετών (1274).
Υπηρεσίες στον Εδουάρδο Α΄
Στη νεότητα του συμμετείχε σε πολλούς αθλητικούς αγώνες αλλά δεν διακρίθηκε ποτέ σαν στρατιώτης. Όταν ο Γάλλος βασιλιάς έκανε κατάσχεση στο Δουκάτο της Ακουιτανίας από τον Εδουάρδο Α΄ (1294) ο Ιωάννης ταξίδευσε στη Γαλλία σαν υπολοχαγός του δουκάτου. Απέτυχε να ανακαταλάβει την Μπορντώ, το Πάσχα του 1295 δραπέτευσε στη Ρίονς. Τον Ιανουάριο του 1297 γνώρισε την ήττα στην πολιορκία του Μπελγκάρντ μαζί με τον Ερρίκο ντε Λάσι, κόμη του Λίνκολν, στη συνέχεια επέστρεψε στην Αγγλία. Ο θείος του Εδουάρδος Α΄ τον εκτιμούσε ιδιαίτερα παρά τις αποτυχίες του στη Γαλλία, του συμπεριφερόταν σαν να ήταν γιος του. Συμμετείχε σε όλους τους πολέμους με τη Σκωτία, στη "μάχη του Φάλκιρκ" (1298) και στην "πολιορκία του Καρλάβεροκ" (1300). Οι ευγενείς που συμμετείχαν στην "πολιορκία του Καρλάβεροκ" τιμήθηκαν από τον Εδουάρδο Α΄ σε εορταστικές εκδηλώσεις, το έμβλημα του Ιωάννη ήταν δεύτερο σε σειρά μετά από αυτό του βασιλιά. Ο πατέρας του πέθανε (1305) και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Αρθούρος Γ΄ της Βρετάνης, ο θείος του Εδουάρδος Α΄ του έδωσε την επόμενη χρονιά τον τίτλο του κόμη του Ρίτσμοντ (1306). Την ίδια χρονιά του έδωσε τον τίτλο του "Φύλακα της Σκωτίας", τη θέση αυτή επικύρωσε και ο ξάδελφος του Εδουάρδος Β΄ (1307). Η Αγγλική αυλή μεταχειριζόταν τον Ιωάννη πάντοτε σαν έμπιστο διπλωμάτη, σημαντικό του πλεονέκτημα ήταν οι σχέσεις του με τους Γάλλους.
Υπηρεσίες στον Εδουάρδο Β΄
Την εποχή που πέθανε ο Εδουάρδος Α΄ (1307) ήταν ένας από τους παλιότερους κόμητες του βασιλείου. Οι σχέσεις του Εδουάρδο Β΄ με την αριστοκρατία χειροτέρεψαν σημαντικά, ο Ιωάννης Β΄ παρέμεινε ωστόσο πιστός σύμμαχος του βασιλιά και απεστάλη στον πάπα Κλήμη Ε΄ σαν εκπρόσωπος του βασιλικού ερωμένου Πιρς Γκάβεστον. Ο Ιωάννης της Βρετάνης παρέμεινε πιστός σύμμαχος του Γκάβεστον χωρίς να εισέλθει στον ανταγωνισμό με τους υπόλοιπους κόμητες. Οι σχέσεις του Εδουάρδου Β΄ με τους κόμητες χειροτέρεψαν σε τέτοιο βαθμό που πήραν από τον βασιλιά τον έλεγχο της διακυβέρνησης. Οι κόμητες αγνόησαν τη βασιλική διαταγή να μην μεταφέρουν όπλα στο Κοινοβούλιο, ζήτησαν από τον βασιλιά με τη βία να προχωρήσει σε μιά σειρά από μεταρρυθμίσεις. Τα αιτήματα τους επικεντρώθηκαν γύρω από τον ερωμένο του Εδουάρδου Β΄ Πιρς Γκάβεστον και την άσχημη συμπεριφορά του. Ο βασιλιάς συμφώνησε στον διορισμό ενός αριθμού βασιλικών λόρδων με στόχο τις μεταρρυθμίσεις του βασιλικού νοικοκυριού. Ο Ιωάννης της Βρετάνης ήταν ένας από τους 8 βασιλικούς κόμητες που συμμετείχαν στο "Συμβούλιο των 21", ήταν ο παλιότερος κόμης και από τους ελάχιστους που παρέμεναν πιστοί στον βασιλιά. Ο Ιωάννης πήγε στη Γαλλία για διπλωματικές διαπραγματεύσεις και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αγγλία. Την περίοδο της απουσίας του ο Γκάβεστον εξορίστηκε από τους ευγενείς, επέστρεψε παράνομα και τελικά δολοφονήθηκε από τον Τόμας, 2ο κόμη του Λάνκαστερ. Μετά τη δολοφονία ο Ιωάννης και ο Γιλβέρτος ντε Κλαρ, κόμης του Γκλόστερ προσπάθησαν να συμφιλιώσουν τις δύο πλευρές. Ο Ιωάννης συνόδευσε τον Εδουάρδο Β΄ στο ταξίδι του στη Γαλλία παραμένοντας πάντα πιστός οπαδός του. Με τη "Συνθήκη του Ληκ" (1318) ο Εδουάρδος Β΄ επανήλθε σε πλήρη βασιλική εξουσία.
Ήττα από τη Σκωτία
thumb|250px|right|Το κάστρο του Ρίτσμοντ Συνόδευσε τον Εδουάρδο Β΄ ξανά στη Γαλλία (1320), την επόμενη χρονιά (1321) έκλεισε ειρήνη με τους Σκωτσέζους. Ο Τόμας του Λάνκαστερ εξεγέρθηκε ξανά (1322) αλλά ηττήθηκε, ο κόμης του Ρίτσμοντ παραβρέθηκε στη δίκη του όπου καταδικάστηκε σε θάνατο. Οι Άγγλοι επιτέθηκαν στη Σκωτία αλλά ο στρατός τους θερίστηκε από πείνα επειδή ο Ροβέρτος Α΄ της Σκωτίας είχε κάψει την ύπαιθρο. Ο Ροβέρτος Μπρους προχώρησε στην Αγγλία, πέρασε τον 5ο Σολβέι στα δυτικά και πορεύτηκε προς το Γιορκσάιρ, ο στρατός του είχε συγκροτηθεί στο Άρτζιλ και τα νησιά. Η ορμητικότητα με την οποία επιτέθηκε ο Ροβέρτος Μπρους στα μέσα Οκτωβρίου έφερε τον Εδουάρδο Β΄ σε μεγάλο κίνδυνο μέσα στα ίδια τα εδάφη του, είχε στη διάθεση του μόνο έναν στρατό υπό την ηγεσία του Ιωάννη της Βρετάνης. Ο Ιωάννης της Βρετάνης βρέθηκε σε πλεονεκτική θέση στα βουνά αλλά με την ίδια τακτική ο Ροβέρτος Μπρους μπόρεσε να τον συντρίψει με τις γνωστές του τακτικές, ο Ροβέρτος Μπρους τον συνέλαβε και τον συνέτριψε. Ο Ιωάννης παρέμεινε φυλακισμένος μέχρι το 1324, στη συνέχεια ελευθερώθηκε αφού πληρώθηκαν λύτρα που έφταναν στο ποσό των 14.000 μάρκων, συνέχισε κατόπιν τη διπλωματία με τη Γαλλία και τη Σκωτία.
Τελευταία χρόνια
Μετά την τελευταία του επιστροφή στη Γαλλία τον Μάρτιο του 1325 ο Ιωάννης της Βρετάνης στράφηκε για πρώτη φορά εναντίον του Εδουάρδου Β΄. Συμμάχησε με τη βασίλισσα Ισαβέλλα της Γαλλίας που είχε μετέβη σε διπλωματική αποστολή στον αδελφό της αλλά είχε παραβεί τις εντολές του συζύγου της, ο Εδουάρδος Β΄ έκανε κατάσχεση στα κτήματα του Ιωάννη στη Γαλλία. Αργότερα όταν αναγκάστηκε ο Εδουάρδος Β΄ να παραιτηθεί και ανέβηκε στον θρόνο ο γιος του Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας ο Ιωάννης της Βρετάνης αποκαταστάθηκε στα εδάφη του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Ιωάννης έζησε στη Γαλλία και δεν ασχολήθηκε με τις Αγγλικές πολιτικές επιθέσεις, πέθανε (17 Ιανουαρίου 1334) και τάφηκε στην εκκλησία των Φραγκισκιανών στη Νάντη. Ο Ιωάννης της Βρετάνης δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν απέκτησε παιδιά, τον διαδέχτηκε στην κομητεία του Ρίτσμοντ ο ανεψιός του Ιωάννης Γ΄ της Βρετάνης.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ντρε
Χάλκινο Τέθριππο (Ακρόπολη Αθηνών)
Το Χάλκινο Τέθριππο ήταν άγαλμα που είχε τοποθετηθεί στην Ακρόπολη, και χρηματοδοτήθηκε από το εν δέκατο των λύτρων που πλήρωσαν οι Βοιωτοί και οι Χαλκιδείς της Ευβοίας. Το μνημονεύουν ο Παυσανίας και ο Ηρόδοτος. Ίσως να έστεκε στον χώρο ανάμεσα στην Αθηνά Πρόμαχο και στα Προπύλαια. Από την επιγραφή ενός μέρους της βάσης που σώζεται, συμπεραίνουμε ότι το μήκος ή το πλάτος της βάσης ήταν 2,5 έως 3 μέτρα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Περιφέρεια Βόρειας Πέμπα
Η Περιφέρεια της Βόρειας Πέμπα (αγγλικά: Pemba North Region, σουαχίλι: Mkoa wa Pemba Kaskazini) είναι μία από τις 31 διοικητικές περιφέρειες της Τανζανίας. Η περιφέρεια καλύπτει έκταση 574 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η περιφέρεια έχει σχεδόν ίδιο μέγεθος με την Αγία Λουκία. και η διοικητική περιφέρεια βρίσκεται εξ ολοκλήρου στο νησί Πέμπα. Η Περιφέρεια της Βόρειας Πέμπα συνορεύει στα βόρεια με τον Ινδικό Ωκεανό, νότια με τη Περιφέρεια Νότιας Πέμπα και δυτικά με τον πορθμό της Πέμπα. Πρωτεύουσα της περιφέρειας αποτελεί το Ουέτε. Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, η περφέρεια έχει συνολικό πληθυσμό 211.732 ατόμων.
Περιφέρειες
Η Περιφέρεια της Βόρειας Πέμπα χωρίζεται σε δύο περιφέρειες, η καθεμία διοικείται από ένα συμβούλιο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βορεια Πεμπα
Γιώτα Γρίβα
Η Παναγιώτα (Γιώτα) Γρίβα (Κότελ, 29 Μαρτίου 1982) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια Σαρακατσάνικης καταγωγής, γεννημένη στο Κότελ της Βουλγαρίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κότελ της Βουλγαρίας από ομογενείς Έλληνες γονείς, Σαρακατσαναίους στην καταγωγή. Τελείωσε το μουσικό σχολείο στην πόλη που γεννήθηκε με ταμπουρά και παραδοσιακό τραγούδι (1993-1998). Στη συνέχεια φοίτησε στην Ακαδημία Μουσικής και Χορευτικής Τέχνης στο Πλόβντιβ (Φιλιππούπολη) με παραδοσιακό τραγούδι και διεύθυνση παραδοσιακής ορχήστρας και χορωδίας (1998-2003). Για πρώτη φορά τραγούδησε ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια στο αντάμωμα των Σαρακατσάνων στη Βουλγαρία το καλοκαίρι του 1999. Έπειτα συνεργάστηκε με πολλούς καταξιωμένους καλλιτέχνες του χώρου σε εκδηλώσεις πολιτιστικών συλλόγων.
Σόλο καριέρα
Η πρώτη της δισκογραφική δουλειά ήταν «Μας πήρε η μέρα και αυγή» το 2002 ακολούθησαν το «Σαρακατσάνικο φλουρί», «Πιστά στην παράδοση», «Γιασεμάκι μου», καθώς και πολλές συμμετοχές. Από το 2003 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Από το 2005 σπουδάζει βυζαντινή μουσική στο Εθνικό Ωδείο.
[https://www.kalimera-arkadia.gr/ta-panta-ola/item/95673-neo-tragoydi-apo-tin-giota-griva-vd.html/Νέο τραγούδι από την Γιώτα Γρίβα! (vd)].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Ποδηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 διεξήχθησαν έξι αγωνίσματα ποδηλασίας ανδρών. Διοργανώθηκαν από την υπo-επιτροπή Ποδηλασίας στο ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου, στη θέση του οποίου βρίσκεται σήμερα το γήπεδο Καραϊσκάκη. Συνολικά, 19 αθλητές από πέντε χώρες έλαβαν μέρος στους αγώνες που διεξήχθησαν στις 8, 11, 12 και 13 Απριλίου 1896.
Σύνοψη αποτελεσμάτων
Τα παρακάτω μετάλλια απονεμήθηκαν αργότερα στους αθλητές από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή. Την εποχή των Αγώνων, οι νικητές έπαιρναν ασημένιο μετάλλιο, οι δεύτεροι χάλκινο, ενώ οι τρίτοι τίποτα.
Τζοβάννι Μαρτινέλλι
Ο Τζοβάννι Μαρτινέλλι (Giovanni Martinelli, 22 Οκτωβρίου 1885 – 2 Φεβρουαρίου 1969) ήταν Ιταλός τενόρος, από τους διασημότερους του 20ού αιώνα. Η σταδιοδρομία του επικεντρώθηκε στην ερμηνεία ρόλων του ιταλικού λυρικού θεάτρου και στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης.
Βιογραφία
Αφού υπηρέτησε ως κλαρινετίστας σε μία στρατιωτική μπάντα, μελέτησε μουσική και τραγούδι με τον Τζουζέπε Μαντολίνι στο Μιλάνο, πραγματοποιώντας την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στο Τεάτρο νταλ Βέρμε του Μιλάνου στον ρόλο του Ερνάνη το 1910. Ο ρόλος του Ντικ Τζόνσον στο Κορίτσι της Δύσης έγινε το διαβατήριό του: τον τραγούδησε στο ντεμπούτο του στη Ρώμη (υπό τη διεύθυνση του Τοσκανίνι), στη Μπρέσια, στη Νάπολη και στη Γένοβα (όλα το 1911), καθώς και στο Μόντε Κάρλο και στη Σκάλα του Μιλάνου το 1912. Ο Καβαραντόσσι στην Τόσκα ήταν ο πρώτος του ρόλος στο Λονδίνο και στην πρώτη του εμφάνιση στις ΗΠΑ (Φιλαδέλφεια 1913). Στις 25 Απριλίου 1913 ερμήνευσε τον ρόλο του Πανταγκρυέλ στην παγκόσμια πρεμιέρα της όπερας του Ζυλ Μασνέ Panurge στο Παρίσι.
Η πρώτη εμφάνιση του Μαρτινέλλι στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης έγινε στις 20 Νοεμβρίου 1913, στον ρόλο του Ροδόλφου στη Λα Μποέμ, όπου τα εύκολα υψηλά ντο του νεαρού τενόρου και ο τόνος της φωνής του προσέλκυσαν την προσοχή. Θα παρέμενε στη «Μετροπόλιταν» για 32 περιόδους, με 926 παραστάσεις σε 36 διαφορετικούς ρόλους. Οι ρόλοι που ερμήνευσε συχνότερα ήταν του Ρανταμές στην Αΐντα, του Οθέλου, του Μανρίκο στον Τροβατόρε, του Δον Αλβάρο στη Δύναμη του πεπρωμένου, του Καλάφ στην Τουραντώ και του Ντικ Τζόνσον στο Κορίτσι της Δύσης. Αξιοσημείωτοι και συχνοί ήταν ωστόσο και οι ρόλοι τού Αρνόλδου στον Γουλιέλμο Τέλλο, του Ελεάζαρ στην Εβραία, του `Εντσο στη Τζοκόντα, του Δον Χοσέ στην Κάρμεν, του Κάνιο στους Παλιάτσους και του Πολλίωνος στη Νόρμα. Τραγούδησε επίσης στη Βοστώνη, στο Σαν Φρανσίσκο και στο Σικάγο, συχνά δοκιμάζοντας νέους ρόλους εκεί προτού τους τραγουδήσει στη «Μετροπόλιταν».
Εκτός των ΗΠΑ, ο Μαρτινέλλι τραγούδησε στο Παρίσι και στο Μπουένος Άιρες στα χρόνια της ακμής του, αλλά η πατρίδα του Ιταλία δεν τον άκουσε ποτέ στην κορύφωση της αποδόσεώς του. Το 1937 επέστρεψε στο Λονδίνο, για να τραγουδήσει στο Κόβεντ Γκάρντεν τους ιδιαίτερα εξυμνηθέντες ρόλους του στον Οθέλο και στην Τουραντώ, απέναντι στην Αγγλίδα δραματική υψίφωνο `Ιβα Τέρνερ (1892-1990).
Ο Μαρτινέλλι αποσύρθηκε από τη σκηνή το 1950, δίνοντας μόνο μία τελευταία παράσταση στον ρόλο του Αυτοκράτορα Αλτούμ (Τουραντώ), σε ηλικία 82 ετών, στο Σιάτλ. Μετά το 1950 δίδαξε τραγούδι στη Νέα Υόρκη, όπου ένας από τους μαθητές του υπήρξε ο Αμερικανός τενόρος Τζακ Χάρολντ (1920-1994).
Ο Μαρτινέλλι ήταν ουσιαστικά ένας spinto τενόρος, με απόλυτο έλεγχο και απόδοση των δυνατών υψηλών ντο. Η αυστηρά ελεγχόμενη τεχνική του του έδινε εξαιρετικό έλεγχο της αναπνοής, παρότι προς το τέλος της σταδιοδρομίας του δεν απέφυγε μερικά περιστασιακά «σφιξίματα» των μουσικών φθόγγων. Το ερμηνευτικό του στιλ ήταν γενικώς συγκρατημένο και ευγενές, παρότι ήταν ικανός και για παθιασμένα ξεσπάσματα όπου τα έκρινε κατάλληλα σε μελοδραματικούς ρόλους, όπως του Κάνιο και του Ελεάζαρ.
Καθώς η φωνή του ωρίμασε στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ορισμένοι μουσικοκριτικοί στη Νέα Υόρκη τον θεώρησαν ως «διάδοχο του Ενρίκο Καρούζο» στους δραματικούς ρόλους, παρότι η χροιά της φωνής τους διέφερε αρκετά. Η τονικότητα του Μαρτινέλλι βρήκε την υπέρτατη έκφρασή της στις όπερες του Τζουζέπε Βέρντι, από τον Ερνάνη μέχρι τον Οθέλο. Από την άλλη πλευρά, σε λυρικά ή ελαφρά τραγούδια η εκφορά της φωνής του μπορεί να ήταν υπερβολικά «βίαιη» και άκαμπτη.
thumb|Ο Τζοβάννι Μαρτινέλλι με τη σύζυγό του στη «Μετροπόλιταν Όπερα» της Νέας Υόρκης, στις 12 Νοεμβρίου 1915 Ο Τζοβάννι Μαρτινέλλι πέθανε σε ηλικία 83 ετών στο Νοσοκομείο Ρούζβελτ της Νέας Υόρκης. Η σορός του όμως αναπαύεται στον οικογενειακό τους τάφο, στο Cimitero Comunale Monumentale Campo Verano της Ρώμης.
Προσωπική ζωή
Στην προσωπική ζωή του ο Τζοβάννι Μαρτινέλλι λέγεται ότι κατείχε μία γοητευτική προσωπικότητα, έναν πλούτο αξιομνημόνευτων ανεκδότων και μία εντυπωσιακή κεφαλή με μαλλιά που έγιναν ασημένια με την ηλικία. Νυμφεύθηκε στις 7 Αυγούστου 1913 την Αντέλε Πρεβιτάλι και έμειναν παντρεμένοι μέχρι τον θάνατό του. Απέκτησαν μαζί τρία τέκνα: την Μπεττίνα (γεννήθηκε το 1915), τον Αντόνιο (γενν. το 1917) και την Τζιοβάννα (γενν. το 1926). Η Πρεβιτάλι πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1980.
Ηχογραφήσεις
Ο Μαρτινέλλι έκανε πολυάριθμες εμπορικές ηχογραφήσεις, που είναι σήμερα διαθέσιμες σε CD διάφορων εταιρειών. Μεταγραφές από παλαιότερες ηχογραφήσεις περιλαμβάνουν τις ζωντανές εμφανίσεις του σε μία συναυλία με τη Missa solemnis το 1935 με τον Τοσκανίνι και τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, μία παράσταση του 1939 της όπερας Σιμόν Μποκανέγκρα στη «Μετροπόλιταν» (είχε μεταδοθεί από το NBC) και διάφοροι «Οθέλοι».
Στις 6 Αυγούστου 1926 ο Μαρτινέλλι εμφανίσθηκε σε μία ταινία μικρού μήκους, ομιλούσα με το σύστημα βιταφόν, στην οποία τραγουδά την άρια «Vesti la giubba» από τους Παλιάτσους. Μετέπειτα εμφανίσθηκε σε άλλες 7 ταινίες μικρού μήκους και στη συνέχεια στη μεγάλου μήκους Δον Ζουάν (1926) με πρωταγωνιστή τον Τζων Μπάρυμορ. Υπήρξε επίσης από το 1953 ως το 1955 ο παρουσιαστής μιας τηλεοπτικής σειράς για την όπερα με τίτλο Opera Cameos, της οποίας αρκετά επεισόδια σώζονται στη συλλογή τού Paley Center for Media.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Τενόροι
Γενική Διεύθυνση Έρευνας και Εξερεύνησης Ορυκτών Πρώτων Υλών (Τουρκία)
Η Γενική Διεύθυνση Έρευνας και Εξερεύνησης Ορυκτών Πόρων της Τουρκίας (τουρκικά: Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü, κοινώς γνωστή ως MTA) είναι ένα επιστημονικό ίδρυμα που ιδρύθηκε από το Υπουργείο Ενέργειας και Φυσικών Πόρων το 1935.
Το MTA διεξάγει γεωλογικές και γεωφυσικές έρευνες σε όλη την Τουρκία με σκοπό την εξερεύνηση φυσικών πόρων, όπως κοιτάσματα μεταλλευμάτων και ενεργειακές πρώτες ύλες. Το ίδρυμα διαθέτει 6 τμήματα με πολλά διαφορετικά εργαστήρια αναλύσεων και ένα εκπαιδευτικό κέντρο για γεωλόγους και γεωφυσικούς μηχανικούς στην Άγκυρα. Εκτός από την επικέντρωση στην έρευνα πεδίου για την εξορυκτική έρευνα, το MTA διαθέτει επίσης εγκαταστάσεις τηλεπισκόπησης από το 1975. Η μονάδα τηλεπισκόπησης λειτουργεί υπό το τμήμα γεωφυσικής έρευνας του MTA και η TUBITAK έχει συνεργασία από τις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Ροβέρτος Β΄ του Αρτουά
Ο Ροβέρτος Β΄ του Αρτουά (Robert II d'Artois, Σεπτέμβριος 1250 – 11 Ιουλίου 1302) από τον Οίκο του Αρτουά ήταν κόμης του Αρτουά (1250 - 1302).
Βιογραφία
Ήταν μεταθανάτιος γιος του Ροβέρτου Α΄ κόμη του Αρτουά και της Ματθίλδης των Ρετζινάρ, κόρης του Ερρίκου Β΄ δούκα της Βραβάντης.
Ο Ροβέρτος Β΄ ήταν γενναίος στρατιώτης, συμμετείχε στη Σταυροφορία της Αραγωνίας και επιχείρησε να επιτεθεί στη Σικελία (1287). Από το 1288 ξεκίνησε εργασία σε ένα μεγάλο πάρκο στο Εντέν που περιείχε οπωροπωλεία, καλλιέργειες, ιχθυοτροφεία και κλειστούς χώρους για αγώνες. Ο κήπος περιείχε επίσης μηχανικά αγάλματα όπως και πιθήκους ντυμένους με δέρματα. Υπήρξε ικανός στρατιωτικός και νίκησε τους Φλαμανδούς στη "μάχη του Φουρν" (1297). Τον Ιούλιο του 1302 απεστάλη στη Δυτική Φλάνδρα, λεηλάτησε την ενδοχώρα και επιχείρησε να καταλάβει την Κόρτρεϊκ.
Η μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών
Ο Ροβέρτος Β΄ αντιμετώπισε τον Φλαμανδικό στρατό στη "μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών" (11 Ιουλίου 1302), το ιππικό του προχώρησε επιτυχώς αλλά ο ίδιος τους διέταξε να γυρίσουν πίσω για να κάνει την τελική επίθεση. Το ιππικό κόλλησε στο βάλτο με αποτέλεσμα οι έμπειροι Φλαμανδοί να τους συντρίψουν, όσοι σώθηκαν επέστρεψαν στον Ροβέρτο για να κάνει την τελική επίθεση, ολόκληρος ο στρατός και ο ίδιος ο Ροβέρτος σφαγιάστηκαν από τους Φλαμανδούς.
Οικογένεια
Με τον πρώτο γάμο του με την Αμικία των Κουρτεναί (1250 – 1275), κόρη τού Πέτρου κυρίου τού Κονς και απέκτησε:
Μετά το τέλος της Αμικίας νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Αγνή του Νταμπιέρ (1237 - 1288) κληρονόμο του Μπουρμπόν (1277) και σε τρίτο γάμο (18 Οκτωβρίου 1298) τη Μαργαρίτα (απεβ. 1342), κόρη του Ιωάννη Β΄ κόμη τού Αινώ. Τον Ροβέρτο Β΄ κληρονόμησε η κόρη του Μαώ, παρά το ότι ο εγγονός τού Ροβέρτος Γ΄, γιος του Φιλίππου, προσπάθησε να διεκδικήσει το Αρτουά ανεπιτυχώς.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αρτουά Κατηγορία:Κόμητες του Αρτουά
Ανοικτόχειλος
Περιγραφή
Οι ανοικτόχειλοι είναι πολυετείς, φυλλοβόλες και ψευδοαξονικές πόες. Τα φύλλα τους είναι διατεταγμένα σε ρόδακες και σχετικώς πλατιά και λεπτά. Είναι σκούρα πράσινα ή μοβ-καφετιά και φέρουν ευδιάκριτο χαρακτηριστικό δίκτυο νευρώσεων με ασημί ή κοκκινωπό χρώμα. Τα άνθη είναι σχετικώς μεγάλα, χνουδωτά, με βελούδινη υφή, ανεστραμμένα και διατεταγμένα αραιά σε κοντούς στάχεις. Το ραχιαίο σέπαλο και πέταλα αλληλοεπικαλύπτονται, σχηματίζοντας μια κουκούλα πάνω από τον στύλο, με τα πλευρικά σέπαλα να απλώνονται χωριζόμενα το ένα από τα άλλα. Το χείλος είναι σχετικώς μεγάλο, με δύο μέρη: ένα ανώτερο επίχειλο και έναν κατώτερο υπόχειλο χωριζόμενα από ένα στενό χώρισμα. Το υπόχειλο έχει ένα κυλινδρικό έξαρμα που περιέχει δύο αδένες και ενώνεται με το επίχειλο με ένα «γάντζο», που φέρει είτε οδόντωση, είτε ένα μακρύ κρόσσι. Ο καρπός είναι μια χνουδωτή κάψα που περιέχει μεγάλο αριθμό πτερυγωτών σπόρων.
Ονομασία και γεωγραφική κατανομή
Το γένος Anoectochilus περιγράφηκε για πρώτη φορά επιστημονικά από τον Γερμανο-ολλανδό βοτανολόγο Καρλ Λούντβιχ Μπλούμε το 1825, με πρότυπο («type species») το είδος Anoectochilus setaceus. Η ονομασία που έδωσε στο γένος προέρχεται από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις ἀνοικτός = ανοιγμένος και χεῖλος = χείλος, αναφερόμενο στη μορφή των λουλουδιών του.
Οι ορχιδέες του γένους συναντώνται στη φύση από τα Ιμαλάια μέχρι τη νότια Κίνα, τη Νοτιοανατολική Ασία, και την Ωκεανία (Αυστραλία, Νέα Γουινέα, Μελανησία και Χαβάη), σε υγρές και σκιασμένες τοποθεσίες. Στην Ινδική υποήπειρο συναντώνται περισσότερα από είκοσι είδη. Μερικά είδη ανοικτόχειλου καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά για το φύλλωμά τους, αν και η καλλιέργειά τους είναι δύσκολη.
Είδη
Σήμερα (Μάιος 2018) τα γνωστά είδη ανοικτόχειλου είναι 46 τον αριθμό και δίνονται στον ακόλουθο κατάλογο, με την επιστημονική ονομασία τους, τα ονόματα των επιστημόνων που τα περιέγραψαν πρώτοι (με χρονολογία) και, για μερικά είδη, ανεπίσημη ελληνική απόδοση ονομασίας (και γεωγραφική κατανομή):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορχεοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Κίνας Κατηγορία:Χλωρίδα της Ταϊλάνδης Κατηγορία:Χλωρίδα της Νέας Γουινέας Κατηγορία:Χλωρίδα της Μαλαισίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Αυστραλίας
Αχλαδιά Φθιώτιδας
Η Αχλαδιά (επίσημη ονομασία Αχλαδέα), είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αχλαδιά βρίσκεται προς τα στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας και είναι κτισμένη στις νότιες πλαγιές του όρους Ναθράκι. Απέχει 16 χλμ. ΒΑ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 52 χλμ. Β. από τη Λαμία και 34 χλμ. (οδηγικά) Ν. από τα Φάρσαλα. Ως οικισμός υπάρχει από τα χρόνια της τουρκοκρατίας με την ονομασία Καρατζιόλι ή Καρατζάλη από το όνομα του Τούρκου Καρά - Τζαλή που ήταν ο τσιφλικάς του χωριού. Μετά την παραχώρηση περιοχών της Θεσσαλίας στο τότε Ελληνικό Βασίλειο (με βάση τη συμφωνία της Κωνσταντινούπολης -1881), αναφέρεται επίσημα το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θαυμακών. Το 1924 με το ΦΕΚ 44Α - 28/02/1924 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Αχλαδιά και το 1940 διορθώθηκε σε Αχλαδέα από τις αχλαδιές και τις αγριογκορτσιές που υπάρχουν στην περιοχή. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αχλαδέας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δομοκού του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 52 κατοίκους. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 23,228 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Νένα Βενετσάνου
Η Νένα (Ειρήνη) Βενετσάνου (Αθήνα, 15 Αυγούστου 1955) είναι Ελληνίδα συνθέτρια και τραγουδίστρια του έντεχνου τραγουδιού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα,άρχισε πιάνο με τη Χάρη Κλαδάκη συνέχισε στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών και Σύρου και αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Σύρου το 1973 και την ίδια χρονιά έφυγε για τη Γαλλία για πανεπιστημιακές σπουδές. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Franche-Compté Ιστορία της Τέχνης και Αρχαιολογία μέχρι το 1977. Παράλληλα πήρε μαθήματα τραγουδιού, στο Παρίσι, από την Ίρμα Κολάση.
Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1977 για τη συγγραφή της μεταπτυχιακής εργασίας της πάνω στο έργο του Γιάννη Τσαρούχη, έρχεται σε επαφή με τη νέα μεταδικτατορική πραγματικότητα και αποφασίζει να εγκατασταθεί μόνιμα πλέον στην Αθήνα. Εντάχθηκε σε κοινωνικά κινήματα και ενσωματώθηκε τελικά στο Φεμινιστικό Αυτόνομο Κίνημα, όπου έγραψε με την Μπέττυ Κομνηνού τα πρώτα της τραγούδια που έγιναν σημείο αναφοράς του Φεμινισμού στην Ελλάδα. Εμφανίστηκε στην τηλεόραση και έδωσε το πρώτο της κονσέρτο με την Ελένη Καραϊνδρου. Ο Χρήστος Λεοντής την προσέλαβε ως τραγουδίστρια στην ομάδα του και συνεργάστηκε μαζί του σε μια δίχρονη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Η συμμετοχή της στον τηλεοπτικό διαγωνισμό νέων ταλέντων της ΕΡΤ Να η Ευκαιρία της έδωσε ένα πρώτο βραβείο. Την επομένη, την προσκάλεσαν στο Τρίτο Πρόγραμμα του ραδιοφώνου για να τραγουδήσει στην πιο πετυχημένη εκπομπή του: «Εδώ Λιλιπούπολη» για την οποία ερμήνευσε πέντε τραγούδια: τον Γιαουρτοπόταμο, τη Ρόζα -Ροζαλία, τον Σιδερομάσα, το Μια βραδιά στο Πόρτο -Λίλι και το Κάστρο του δόκτορα Δρακατώρ. Εκεί συναντιέται με τον Μάνο Χατζιδάκι, διευθυντή τότε του Τρίτου Προγράμματος, αλλά και με μια πλειάδα νέων συνθετών παίρνοντας μέρος σε εκπομπές, ηχογραφήσεις και συναυλίες.
Ξεκίνησε τα πρώτα της ρεσιτάλ σε μικρούς πολιτιστικούς συλλόγους με τον κιθαρίστα Δημήτρη Παπαγγελίδη και μετά συνεργάστηκε με τα Μουσικά Νιάτα σε όλη την Ελληνική Επικράτεια, με τον Παναγιώτη Καλατζόπουλο στην κιθάρα και την Ευανθία Ρεμπούτσικα στο βιολί,παρουσιάζοντας το Έντεχνο Τραγούδι σε κοινό που αγαπούσε την κλασσική μουσική. Συμμετείχε με τον Μάνο Χατζιδάκι στον Μουσικό Αύγουστο στο Ηράκλειο Κρήτης, στην Εθνική Πινακοθήκη και στο Εθνικό Θέατρο όπου τραγούδησε τον Ματωμένο Γάμο του Λόρκα. Έκτοτε, συνδέθηκε με τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι όταν αυτός μετά την παραίτησή του από το ραδιόφωνο, αποφάσισε να παρουσιάσει το έργο του σε μορφή κονσέρτου σε όλη την Ελλάδα και σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Η Νένα Βενετσάνου ερμήνευσε επί 15 χρόνια υπό τη διεύθυνσή του όλα τα όψιμα έργα του συνθέτη: Μυθολογία, Παράλογα, Ματωμένο Γάμο, Μπαλάντες της Οδού Αθηνάς και άλλα, από όλο το φάσμα του ρεπερτορίου του. Ο Μάνος Χατζιδάκις έλεγε γι' αυτήν:¨"Ισορροπεί με ευφυΐα ανάμεσα στο λαϊκό και το κλασικό τραγούδι, χωρίς ποτέ να χάνει τον αισθησιασμό της, είναι μια πλήρης φωνή."
Καθοριστική όμως για την καριέρα της ήταν και η συνάντηση με τον παραγωγό Αλέκο Πατσιφά που της πρότεινε το 1979 να ηχογραφήσει έναν δίσκο με δικές της συνθέσεις, -μελοποιήσεις 5 ποιημάτων του Πωλ Ελυάρ στα γαλλικά και 6 ελληνικά τραγούδια. Ο δίσκος αυτός σε ενορχήστρωση του Τάσου Καρακατσάνη, την καθιέρωσε στο πλατύ κοινό και στην ελληνική δισκογραφίας ως τραγουδοποιό σε ηλικία 24 ετών.
Ως συνθέτης και καλλιτεχνικός παραγωγός έχει συνεργαστεί με το ΥΠ.ΠΟ. στις δράσεις του Κέντρου Εκπαιδευτικών προγραμμάτων με το "Μουσών Δώρα" το οποίο εκπροσώπησε την Ελλάδα στο πλαίσιο της Ελληνικής Προεδρίας στο Βέλγιο και στη Γαλλία και το έργο "Ηριδανός"¨συμφωνία για 13 παιδιά για το ΙCOM στο Παρίσι και στην έκθεση για το Αρχαίο Δράμα και τη Δημοκρατία "Τη ταύτα προς Διόνυσον" αναλαμβάνει τη σύνθεση πρωτότυπης μουσικής. Το 2008 παρουσιάζει το 1000+1 ΠΟΛΕΙΣ στην Απτέρα Χανίων και αργότερα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο φεστιβάλ Αθηνών στη Μικρή Επίδαυρο και στην Όπερα της Ρενς, στο πλαίσιο της συνάντησης Ευρωπαϊκών Θεάτρων. Έχει μελοποιήσει εκτός από Ελληνίδες ποιήτριες του 20του αίώνα, Γάλλους και Ιταλούς ποιητές, όπως Michel Deguy, Paul Eluard, Alberto Savinio, Giorgos Sarantaris, Michelangelo Buonarroti, Gaspara Stampa Rimbaud, Verlaine, και μια πλειάδα Γερμανόφωνων ποιητριών. Έχει επίσης δώσει διαλέξεις και σεμινάρια εκπαιδευτικού ενδιαφέροντος για το Έντεχνο ελληνικό τραγούδι στο Βέλγιο, τη Γαλλία και την Ελλάδα. Η Νένα Βενεστάνου ανήκει στην ανεξάρτητη καλλιτεχνική σκηνή των τραγουδοποιών, της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς. Από το 1980 και μετά και παράλληλα με τις συναυλίες και τα ρεσιτάλ με τα τραγούδια της και το έντεχνο ρεπερτόριό της, έχει λάβει μέρος σε ηχογραφήσεις και δίσκους των συνθετών Lluis Llach, Michel Montanaro, Γιώργου Κουμεντάκη, Καλλιόπης Τσουπάκη, Γιώργου Σταυριανού, Λίνου Κόκοτου, Κατερίνας Πολέμη, Πηγής Λυκούδη, Δημήτρη Αρναούτη κ.ά. Πρόσφατα έγραψε μουσική για τους θεατρικούς μονολόγους "Ταξίδι Επιστροφής" (θέατρο Αλκμήνη), Νικολέτα Συγγρού "Ο Ανδρέας μου" (θέατρο Βολτ) και "Μάνα Εκάβη" (θέατρο Αλκμήνη) της Ιωάννας Γκαβάκου. Από τα ιδρυτικά του Σωματείου Γιώργος Σαραντάρης, εδώ και 18χρόνια προωθεί το ποιητικό έργο του, οργανώνοντας διάφορες εκπαιδευτικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συμμετέχει καλλιτεχνικά σε δράσεις του Φεμινιστικού Κινήματος, σε παρουσιάσεις βιβλίων, δίσκων και άλλων πολιτικών εκδηλώσεων. Έχει βραβευτεί από την Ακαδημία του Δίσκου Σαρλ Κρος για την ερμηνεία της στο έργο Sappho de Mytilène της Αγγ. Ιονάτος. Το Διεθνές Γραφείο Ειρήνης την τίμησε μαζί με άλλες σημαντικές προσωπικότητες της Πολιτικής και της Τέχνης για την προσφορά της στην ειρήνη και τον πολιτισμό στην Ελλάδα.Το Νοέμβριο του 2010 τιμήθηκε από τη Γαλλική Δημοκρατία με το παράσημο Ιππότης του Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών (Chevalier dans l' Ordre des Arts et des Lettres). Τον Ιούνιο 2020 η Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης της απέμεινε το βραβείο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ 2019-2020.
Το 2014, ήταν μία από τους 180 καλλιτέχνες και πολιτικούς που υπέγραψαν την Ώρα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, στηρίζοντας τον Αλέξη Τσίπρα. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 και του Ιουνίου 2023 ήταν υποψήφια βουλευτής Επικρατείας με το ΜέΡΑ25.
Άλλες σημαντικές συνεργασίες
Με τον Μίκη Θεοδωράκη έχει εμφανιστεί κατά καιρούς υπό τη διεύθυνσή του με την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ ερμηνεύοντας το Ματχάουζεν, Μικρές Κυκλάδες, και με την Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης και Μουσικά Σύνολα τα έργα του Επιτάφιος, Τα Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας, Τα τραγούδια του Αγώνα, Κατάσταση Πολιορκίας, Ως Αρχαίος Άνεμος, Ρομανθέρο Χιτάνο, Το τραγούδι του Νεκρού Αδελφού, Ένας Όμηρος και άλλα. Έχει επανειλημμένα συνεργαστεί στη δισκογραφία και σε συναυλίες με τους: Νότη Μαυρουδή, Μιχάλη Τερζή, Ηλία Ανδριόπουλο, Νίκο Κυπουργό, Γιάννη Μαρκόπουλο, Αγγελική Ιονάτου, Μαρίζα Κωχ, Λιουίς Λιακ, Μισέλ Μονταναρό, Γιώργο Κουμεντάκη, Βάσο Αργυρίδη, Σωκράτη Βενάρδο κ.ά
Η Βενετσάνου έχει συνεργαστεί ως σολίστ με τις ορχήστρες: Metropol Orchestra Utrecht, National Orchestra Kieve, Ossipof Orchestra Moscou, Oxford Orchestra England, Καμεράτα Μεγάρου Μουσικής, Ορχήστρα των Χρωμάτων, Ορχήστρα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, Σολίστες της Μόσχας, Ορχήστρα του 21ου αιώνα Μόσχας, Ορχήστρα της Ραδιοφωνίας της Βουδαπέστης.
Εμφανίσεις
Με το συγκρότημά της έχει τραγουδήσει σε σημαντικές αίθουσες όπως: Τάουν Χωλ Ζυρίχης, Chatelet στο Παρίσι, Palais des Beaux Arts Bruxelles, Nova Opera Μόσχας, και σε πολλές άλλες αίθουσες όπως: Salle Playel, Theatre des Champs Elysses, Klein Comedie, Wradembourgen Zall στην Ουτρέχτη, Opera de Toulon, Paradiso, Όπερα του Άμστερνταμ, Όπερα του Πεκίνου, Ηρώδειο, Μέγαρο Μουσικής, Στάδιο Wembley του Λονδίνου, Ολυμπιακό Στάδιο της Βαρκελώνης, Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, της Αρχαίας Ολυμπίας, Αρχαίο Θέατρο της Εφέσσου, Μικρό Θέατρο Επιδαύρου κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Ο Θρύλος της Κόρρα
Ο Θρύλος της Κόρρα (αγγ. The Legend of Korra ή Avatar: The Legend of Korra) είναι αμερικανική σειρά κινουμένων σχεδίων που έκανε πρεμιέρα στο τηλεοπτικό κανάλι Nickelodeon στις 14 Απριλίου του 2012. Δημιουργήθηκε από τους Μάικλ Τάντε ΝτιΜάρτινο και Μπράιαν Κονιέτζκο ως συνέχεια του Άβαταρ: Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής, το οποίο εμφανιζόταν στο ίδιο κανάλι από το 2005 μέχρι το 2008. Όπως ο προκάτοχος του, ο Θρύλος της Κόρρα έλαβε θετικές κριτικές όσον αφορά το περιβάλλον και τα ώριμα θέματα του, αν και η πλοκή έλαβε κάποιες αρνητικές κριτικές.
Όπως και ο προκάτοχος του, η σειρά επηρεάστηκε από τον πολιτισμό των λαών της Ασίας και των Ινουίτ, μέλη των οποίων έχουν την ικανότητα να δαμάσουν τα στοιχεία του νερού, της γης, της φωτιάς και του ανέμου με κινήσεις παρόμοιες με αυτές των ασιατικών πολεμικών τεχνών. Μονάχα ένα άτομο, το Άβαταρ, μπορεί να δαμάσει και τα τέσσερα στοιχεία. Όταν πεθαίνει ένα Άβαταρ, το πνεύμα και οι ικανότητές του μεταφέρονται σε άλλο άτομο του αμέσως επόμενου έθνους ακολουθώντας τη σειρά Νερό-Γη-Φωτιά-Άνεμος. Η Κόρρα, η 17χρονη πρωταγωνίστρια της σειράς, είναι η μετενσάρκωση του Άβαταρ μετά τον θάνατο του Άανγκ, ο οποίος ήταν πρωταγωνιστής της σειράς Άβαταρ: Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής. Η ιστορία διαδραματίζεται στην Δημοκρατική Πόλη (αγγλικά: Republic City), μια μητρόπολη που θυμίζει το Μανχάταν και τη Σανγκάη της δεκαετίας του 1920, περίπου 70 χρόνια μετά το φινάλε της σειράς Άβαταρ: Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής. Εκεί, η Κόρρα θα προσπαθήσει να δαμάσει τον αέρα - και παράλληλα, να σταματήσει μια οργάνωση ονόματι "Ίσοι" (αγγ. Equalists) η οποία οργανώνει εξέγερση εναντίον των μαχητών όλων των στοιχείων με αρχηγό τον μυστηριώδη Αμόν. Στον 2ο κύκλο τα πνεύματα επιτίθενται στη Νότια Φυλή του Νερού με την βοήθεια του θείου της του Ούναλακ (αγγ. Unalaq) που επιδιώκει να γίνει ένα σκοτεινό Άβαταρ ενώνοντας την ψυχή του με το σκοτεινό πνεύμα Βάατου (αγγ. Vaatu), μετά επιτίθεται στην Δημοκρατική Πόλη, αλλά η Κόρρα καταφέρνει να τον σταματήσει.
Έπειτα από απόφαση των δημιουργών της σειράς και εφόσον η σειρά γνώρισε τεράστια επιτυχία ακόμη και μετά το πέρας της, ανακοινώθηκε από την Dark Horse Comics, εταιρεία κόμικ, στις αρχές του 2016, πως η σειρά θα συνεχιστεί με την μορφή των κόμικς (αγγ. Graphic Novel) το οποίο θα αποτελέσει μάλιστα τριλογία με τον τίτλο "Turf Wars" (ελλ. "Αψιμαχίες '' ). Η ιστορία που εκτυλίσσεται ξεκινά από την στιγμή που η Κόρρα και η Ασάμι βγαίνουν από τον Κόσμο των Πνευμάτων, ενώ επικεντρώνεται επιπλέον και στην ερωτική σχέση που αναπτύσσουν μεταξύ τους. Η πλοκή του έργου παραμένει περιπετειώδης καθώς η ομάδα Άβαταρ θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα νέα προβλήματα που έπονται, μετά την δημιουργία της νέας πνευματικής πύλης όπου επιτήδειοι επιθυμούν να τη διαμορφώσουν ως πάρκο ψυχαγωγίας, αλλά και τις προστριβές που προκαλούνται μεταξύ ανθρώπων και πνευμάτων, οι διάφορες συμμορίες κακοποιών και τέλος η επέκταση των συνόρων της Δημοκρατικής Πόλης, γεγονός που θα αποτελέσει αιτία εχθρικών και βάναυσων επεισοδίων. Το κόμικ αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Ιούνιο του 2017.
Υπόβαθρο
Μόνο το Άβαταρ, μπορεί να δαμάσει και τα 4 στοιχεία. Όταν πεθαίνει το Άβαταρ, το πνεύμα του μεταφέρεται σε άτομο του επόμενου έθνους. Η ιστορία του Θρύλου της Κόρρα επικεντρώνεται γύρω από την Άβαταρ Κόρρα, μια 17χρονη από τη Νότια Φυλή του Νερού. Στην αρχή της σειράς, η Κόρρα μπορούσε να δαμάζει το νερό, τη γη και τη φωτιά, αλλά θα μάθει πως να δαμάσει τον άνεμο από τον Τένζιν (αγγ. Tenzin), τον νεότερο γιο του Άβαταρ Άανγκ και της Κατάρα.
Η πλοκή διαδραματίζεται στην Δημοκρατική Πόλη, πρωτεύουσα της Ηνωμένης Δημοκρατίας των Εθνών, η οποία χτίστηκε μετά το τέλος του πολέμου στο Άβαταρ: Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής από τον Άβαταρ Άανγκ και τον Ζούκο. Η πόλη, όπως δήλωσαν οι δημιουργοί της σειράς, «είναι το Μανχάταν της Ασίας», και σημείο συγκέντρωσης των ανθρώπων όλων των εθνών. Οι κάτοικοι της πόλης είναι ενωμένοι χάρη στο πάθος τους για το pro-bending (ελληνικά: επαγγελματική κάμψη), ένα θεαματικό άθλημα που αποτελείται από γεωδαμαστές, νεροδαμαστές και φωτοδαμαστές - σκοπός των παικτών είναι να ρίξουν τον αντίπαλο από το πεδίο της μάχης, χρησιμοποιώντας τις ικανότητές τους.
Επισκόπηση
Η σειρά αποτελείται από τέσσερις κύκλους. Κάθε κύκλος αντιπροσωπεύεται από ένα βιβλίο, με διαφορετική πλοκή το καθένα.
Βιβλίο 1ο: Αέρας
Στην αρχή της σειράς, η Κόρρα ως το νέο Άβαταρ ζεi προστατευμένη σε ένα στρατόπεδο του Λευκού Λωτού στον Νότιο Πόλο και έχει ήδη ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της στην κάμψη των τριών εκ των τεσσάρων στοιχείων. Αυτή με ανυπομονησία θέλει να ξεκινήσει την εκπαίδευσή της στην κάμψη του Αέρα, αλλά ο μοναδικός εν ζωή δάσκαλος ανεμοδαμάσματος, ο Τένζιν, γιός του Άβαταρ Άανγκ έχει πολλές υποχρεώσεις στην Δημοκρατική Πόλη ως μέλος του Συμβουλίου και προς μεγάλη της απογοήτευση δηλώνει ότι προς το παρόν του είναι αδύνατον να μείνει ώστε να την διδάξει. Αυτή στη συνέχεια του προτείνει να μείνει μαζί του στην Δημοκρατική Πόλη αλλά αυτός αποκλείει αυτό το ενδεχόμενο αμέσως, εξηγώντας ότι η Δημοκρατική Πόλη είναι ένα επικίνδυνο μέρος, ειδικά για ένα μη ολοκληρωμένο Άβαταρ όπως αυτή. Η Κόρρα ωστόσο απτόητη λίγο αργότερα ξεφεύγει και μπαρκάροντας κρυφά ταξιδεύει στην Δημοκρατική Πόλη για να τον βρει Με το που φτάνει, αγνοώντας πώς πρέπει να συμπεριφέρεται σε μία μεγαλούπολη δεν αργεί να δημιουργήσει ταραχή και σύντομα συλλαμβάνεται. Στο κρατητήριο βρίσκεται σε διαμάχη με την αρχηγό της Αστυνομίας, Λιν Μπέιφονγκ (κόρη της Τοφ από το Άβαταρ: Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής). Λίγο αργότερα όμως ο Τένζιν εμφανίζεται και ως υψηλόβαθμο στέλεχος "ξελασπώνει" την Κόρρα και τελικά της επιτρέπει να μείνει στο σπίτι του ώστε να εκπαιδευτεί. Καθώς η Κόρρα εξερευνά την Δημοκρατική Πόλη, γνωρίζει τα αδέρφια Μάκο και Μπόλιν και συμμετέχει μαζί τους στο πρωτάθλημα του επαγγελματικού δαμάσματος με την ομάδα «Κουνάβια της Φωτιάς». Η ομάδα έχει επιτυχία στο πρωτάθλημα, αλλά οι σχέσεις του Μάκο και της Ασάμι (κόρη του χορηγού της ομάδας) προκαλούν μερικές εντάσεις στην ομάδα. Λίγο αργότερα παρουσιάζονται οι δύο κυριότεροι ανταγωνιστές: οι Ίσοι (αγγ. Equalists) και ο Τάρλοκ (ένας φιλόδοξος πολιτικός). Οι Ίσοι είναι μη-δαμαστές με αρχηγό ένα μυστηριώδη άνδρα, τον Αμόν, ο οποίος κρύβει το πρόσωπό του πίσω από μία μάσκα. Στόχος τους είναι η «ισότητα» μεταξύ των δαμαστών και των μη-δαμαστών. Ο Τάρλοκ, μέλος του Συμβουλίου της Δημοκρατικής Πόλης, είναι υπέρ της βίαιης κατάπνιξης της επανάστασης, παρά τις αντιρρήσεις του Τένζιν, επίσης μέλος του Συμβουλίου.
Όσο συνεχίζει η ιστορία, η Κόρρα ανακαλύπτει ότι ο Αμόν μπορεί να απομακρύνει την ικανότητα ενός δαμαστή να δαμάσει τα στοιχεία, ικανότητα που ο ίδιος ισχυρίζεται ότι του έδωσαν τα Πνεύματα ώστε να σταματήσει την καταπίεση των μη-μαχητών. Ο Τάρλοκ προσπαθεί να πείσει την Κόρρα να γίνει μέλος της ομάδας που αντιμετωπίζει τους Ίσους - οι τελευταίοι χρησιμοποιούν τρομοκρατικές τακτικές και επιτίθενται στην αρένα του επαγγελματικού δαμάσματος αμέσως μετά την λήξη του τελικού, όπου ο Αμόν απομακρύνει την ικανότητα των νικητών να δαμάσουν. Ο Τάρλοκ, ως αντίποινα για τις πράξεις των Ίσων με συνοπτικές διαδικασίες συλλαμβάνει και φυλακίζει μη-μαχητές, χωρίς να γνωρίζει αν ανήκουν απαραίτητα στους Ίσους. Η Κόρρα πιστεύοντας ότι ο Τάρλοκ δεν δρα δίκαια αρνείται να τον βοηθήσει. Τότε, αυτός φυλακίζει τους φίλους της και όταν αυτή τον συναντάει στο γραφείο του για να διαμαρτυρηθεί για την στάση του, την αναγκάζει σε μονομαχία. Η Κόρρα αποδεικνύεται αξιόμαχη όμως στο τέλος ο Τάρλοκ νικά και την απαγάγει χάρη στο αιματοδάμασμα, μια απαγορευμένη μορφή του νεροδαμάσματος, μέσω της οποίας ελέγχεις τα σωματικά υγρά κάποιου και συνεπώς, το σώμα του. Ο Τάρλοκ δηλώνει στον κόσμο ότι την αιχμαλώτισαν οι Ίσοι, αλλά ο Τένζιν, η Λιν και οι φίλοι της Κόρρα αρχίζουν έρευνες για να την βρουν και στην πορεία ανακαλύπτουν ότι ο Τάρλοκ λέει ψέματα. Προτού όμως αυτός μεταφέρει την Κόρρα κάπου πιο μακριά, ο Αμόν κάνει αιφνιδιαστική επίθεση στο κρυσφύγετό του. Ο Τάρλοκ νικά τους Ίσους με ευκολία μέσω αιματοδαμάσματος, όμως μυστηριωδώς, ο Αμόν μένει ανέπαφος και στη συνέχεια του παίρνει την ικανότητα να δαμάζει το νερό. Ωστόσο, η Κόρρα μέσα στην ταραχή ξεφεύγει και επιστρέφει, για να βρει την Δημοκρατική Πόλη υπό την κατοχή των Ίσων, οι οποίοι κυνηγούν μαζικά τους Μαχητές.
Λίγο αργότερα, οι ναυτικές δυνάμεις υπό τις διαταγές του στρατηγού Άιρο (εγγονός του Ζόυκο) οι οποίες στάλθηκαν για να απελευθερώσουν την πόλη δέχονται επίθεση από τα αεροπλάνα των Ίσων. Σε μια προσπάθεια της να βρει τον Αμόν, η Κόρρα βρίσκει την μυστική φυλακή του Τάρλοκ. Εκεί αυτός της αποκαλύπτει ότι αυτός και ο Αμόν (του οποίου το πραγματικό του όνομα είναι Νόατακ) στην πραγματικότητα είναι αδέρφια και παράλληλα οι γιοί του θρυλικού αιματοδαμαστή Γιακόουν. Ο Γιακόουν, πριν πολύ καιρό είχε καταφέρει να πάρει τον έλεγχο όλων των εγκληματικών οργανώσεων και να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος του εγκλήματος της πόλης. Τελικά έγινε τόσο ισχυρός και επικίνδυνος που ο Άβαταρ Άανγκ αναγκάστηκε να του απομακρύνει τις ικανότητες πριν 30 χρόνια. Επίσης μαθαίνει ότι ο Αμόν στην πραγματικότητα δεν είναι ένας μή-μαχητής όπως ισχυρίζεται ο ίδιος αλλά ένας αιμοδαμαστής τόσο ισχυρός που μπορεί όχι μόνο να δαμάζει το αίμα όποτε θελήσει (αντίθετα απ´ τους περισσότερους που μπορούν μόνο σε μια νύχτα με πανσέληνο) αλλά και να απομακρύνει τις ικανότητες κάποιου να δαμάζει μέσω αιματοδαμάσματος. Σε μια προσπάθεια να αποκαλύψουν στους υποστηρικτές του Αμόν την πραγματική του ταυτότητα, καθώς και το γεγονός ότι είναι και ο ίδιος μαχητής, ο Μάκο και η Κόρρα μπαίνουν μεταμφιεσμένοι σε μια συνέλευση των Ίσων, αλλά τα λεγόμενά τους δεν γίνονται πιστευτά και τελικά δέχονται επίθεση από τον Αμόν, ο οποίος τους κυνηγάει μέχρι μία αποθήκη. Εκεί, μακριά από τα βλέμματα των υποστηρικτών του, χρησιμοποιώντας αιματοδάμασμα ο Αμόν καταφέρνει να απομακρύνει την ικανότητα της Κόρρα να δαμάσει όλα τα στοιχεία, πλην του ανέμου (τον οποίο δεν κατείχε νωρίτερα). Η Κόρρα όμως, βλέποντας ότι ο Αμόν είναι έτοιμος να απομακρύνει τις ικανότητες του Μάκο, ανεμοδαμάζει για πρώτη φορά και ρίχνει τον Αμόν από το παράθυρο στην θάλασσα. Αυτός για να μην πνιγεί δαμάζει το νερό για να ανυψώσει τον εαυτό του, με αποτέλεσμα όλος ο κόσμος να πιστέψει τα λεγόμενα της Κόρρα. Ο Αμόν διαφεύγει με τον Τάρλοκ, ο τελευταίος όμως έχοντας χάσει την θέληση για ζωή ανατινάζει την βάρκα τους στην ανοιχτή θάλασσα, σκοτώνοντάς τους και τους δύο.
Βιβλίο 2ο: Πνεύματα
Παράλληλα, στην πόλη, ο Μπολίν παρατά την τρελή κοπέλα του, Έσκα και χάρη στον Βάρικ γίνεται ηθοποιός. Ο Μάκο ήδη χώρισε με την Κόρρα, εξαιτίας των εντάσεων που επικρατούσαν στη σχέση τους, ενώ η Ασάμι γίνεται το νέο του κορίτσι ξανά. Ο Βάρικ ακόμη είναι ο υπεύθυνος που κρύβεται πίσω από την επίθεση στο πολιτιστικό κέντρο της Νότιας Φυλής του Νερού της Δημοκρατικής Πόλης, όταν οι Νότιοι διαδήλωναν κατά των Βορείων και του Ούναλακ. Οι Βόρειοι που επιτέθηκαν, αποκαλύφθηκε από τον Μάκο ότι ήταν μαχητές της φωτιάς. Αργότερα ο ίδιος μπαίνει στην φυλακή καθώς θα κατέστρεφε τα σχέδια του Βάρικ. Ο Βάρικ δημιουργεί μία νέα ταινία με προπαγανδιστικό χαρακτήρα με στόχο να πείσει τον Πρόεδρο Ράικο την ανάμειξη της Δημοκρατικής Πόλης στον εμφύλιο. Η ταινία προβάλλεται σε χιλιάδες κόσμο της πόλης, προκειμένου οι πολίτες να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση στον Νότο και να προσφέρουν στρατιωτική βοήθεια στην Νότια Φυλή του Νερού. Όμως δεν σταματά εκεί. Νότιοι στρατιώτες ταξιδεύουν στην Δημοκρατική Πόλη και κατά την διάρκεια της πρεμιέρας της ταινίας και απαγάγουν τον Πρόεδρο αλλά ο Μπολίν τούς εμποδίζει. Ο Βάρικ φυλακίζεται ως υπεύθυνος της απαγωγής. Με αυτό τον τρόπο θα ήταν σίγουρη η ανάμειξη της Δημοκρατικής Πόλης στον πόλεμο. Τα σχέδια του Ούναλακ να κατακτήσει τον κόσμο αποκαλύπτονται αλλά ο Πρόεδρος επιμένει να μην βοηθήσει τον Νότο. Ο Τόνρακ και οι δυνάμεις του ηττήθηκαν κατά την επίθεσή τους ενάντια στον Ούναλακ. Η Κόρρα με τους φίλους της θα πρέπει να βρουν έναν τρόπο να εμποδίσουν τον θείο της πριν το γεγονός της Σύγκλισης.
Κατά το γεγονός της Αρμονικής Σύγκλισης, η Κόρρα, ο Μάκο, ο Μπολίν, ο Τένζιν, ο Μπούμι και η Κάια εισέρχονται στον κόσμο των Πνευμάτων. Οι τελευταίοι αναζητούν την Τζινόρα, ενώ οι πρώτοι μένουν για να αντιμετωπίσουν τον Ούναλακ. Ο Βάατου, το σκοτεινό πνεύμα, ελευθερώνεται από την φυλακή του και ενώνεται με τον Ούναλακ και γίνεται ένα σκοτεινό Άβαταρ. Καταστρέφει την Ράαβα και η σύνδεση της Κόρρα με τα προηγούμενα Άβαταρ χάνεται οριστικά. Στο δέντρο του Χρόνου όμως επικοινωνεί με το εσώτερο πνεύμα της καταφέρνοντας να νικήσει τον Βάατου, να επανασυνδεθεί με το Πνεύμα του Φωτός (που δεν έχει παύσει να υφίσταται) και να φυλακίσει τον τελευταίο για άλλα 10.000 χρόνια. Η Τζινόρα επιστρέφει από τον κόσμο των Πνευμάτων. Στο τέλος, ο εμφύλιος πόλεμος τερματίζεται, ο Ούναλακ σκοτώνεται και η Νότια Φυλή του Νερού κερδίζει ξανά την ανεξαρτησία της. Η Κόρρα παίρνει την απόφαση να μείνουν ανοικτές οι Πύλες καθώς πιστεύει ότι οι άνθρωποι και τα πνεύματα θα πρέπει να μάθουν να συμβιώνουν και να αναπτύσσουν σχέσεις αγάπης και εμπιστοσύνης. Με τους δύο κόσμους ενωμένους, η ανθρωπότητα μεταβαίνει σε μία νέα εποχή.
Βιβλίο 4ο: Ισορροπία
Εν τέλει ο Βάρικ παντρεύεται τη Ζου Λι. Οι σχέσεις μεταξύ των ηρώων αποκαθίστανται και όλα γίνονται όπως ήταν παλιά. Η σειρά κλείνει με την Κόρρα και την Ασάμι να μπαίνουν από τη νέα Πύλη μαζί στον κόσμο των Πνευμάτων για διακοπές.
Προβολή
Αρχικά, Ο Θρύλος της Κόρρα αναμενόταν ως μια μικρή σειρά 12 επεισοδίων, αλλά αργότερα, το Nickelodeon αποφάσισε να το επεκτείνει σε χρονιά με 26 επεισόδια. Τον Ιούλιο του 2012, προστέθηκε μια χρονιά με 26 επεισόδια. Καθώς η Nickelodeon χωρίζει τα επεισόδια σε 2 χρονιές για διοικητικούς λόγους, οι δημιουργοί της σειράς δήλωσαν ότι η σειρά θα χωρίζεται σε 4 βιβλία (χρονιές) που θα έχουν αυτόνομες ιστορίες.
Τα πρώτα 12 επεισόδια (Βιβλίο 1: Άνεμος) προβλήθηκαν στο Nickelodeon από τις 14 Απριλίου μέχρι τις 23 Ιουνίου 2012. Τα επεισόδια προβλήθηκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο το φθινόπωρο του 2012.
Τον Ιούνιο του 2012, το Nickelodeon ξεκίνησε την παραγωγή της δεύτερης χρονιάς (Βιβλίο 2: Πνεύματα), η οποία κυκλοφόρησε το 2013.
Η τρίτη σεζόν βγήκε στον αέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 27 Ιουνίου 2014 με δύο επεισόδια κάθε φορά. Μετά από τις χαμηλές βαθμολογίες των πρώτων επτά επεισοδίων, το Nickelodeon αφαίρεσε τα τελευταία πέντε επεισόδια από το πρόγραμμα μεταδόσεων. Παρόλο που η σειρά δεν ταίριαζε πολύ καλά με το λοιπό πρόγραμμα του Nickelodeon, η σειρά είχε ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία διαδικτυακά.
Παραγωγή
thumb|left|317x317px|Μια δοκιμαστική φωτογραφία που κυκλοφόρησε μετά την ανακοίνωση της σειράς - η Κόρρα βλέπει την Δημοκρατική Πόλη
Ο Θρύλος της Κόρρα δημιουργήθηκε από τους Μάικλ Τάντε ΝτιΜάρτινο και Μπράιν Κονιέτζκο στο Nickelodeon Animation Studios. Σχεδόν όλη η εργασία πάνω στα κινούμενα σχέδια έγινε από το νοτιοκορεάτικο στούντιο Studio Mir. Η παραγωγή της σειράς ανακοινώθηκε στο ετήσιο Comic-Con στο Σαν Ντιέγκο στις 22 Ιουλίου 2010. Αρχικά, η προβολή του αναμενόταν τον Οκτώβριο του 2011. Η σειρά αναμενόταν να περιλαμβάνει 12 επεισόδια και τα γεγονότα θα διαδραματίζονταν στον ίδιο κόσμο όπως και στην προκάτοχη σειρά, αλλά 70 χρόνια μετά. Η πρώτη προβολή της σειράς αναβλήθηκε για τις 14 Απριλίου 2012, για να επιτραπεί η πρόσθεση 14 επεισοδίων. Στο San Diego Comic-Con 2011, οι δημιουργοί δήλωσαν ότι τα πρώτα 12 επεισόδια θα αποτελέσουν το πρώτο βιβλίο και τα άλλα 14 το δεύτερο. Πριν προβληθεί η σειρά στην τηλεόραση, ανακοινώθηκε ότι τα πρώτα 2 επεισόδια θα επαναπροβληθούν στην ιστοσελίδα Korra Nation, αν το τελευταίο λάμβανε 100.000 "μου αρέσει" (likes). Ο σκοπός επετεύχθη και στα μεσάνυχτα της 24ης Μαρτίου, τα πρώτα δύο επεισόδια προβλήθηκαν στην ιστοσελίδα, όπου έμειναν για το Σαββατοκύριακο.
Η σειρά έχει πιο σκοτεινά θέματα από τον προκάτοχο του, αλλά έχει ισορροπία μεταξύ των ώριμων θεμάτων και της διασκέδασης. Επίσης, συμπεριλαμβάνει ένα εφηβικό έρωτα με ήρωα την Κόρρα. Στην αρχή, οι δημιουργοί της σειράς δήλωσαν ότι έγραψαν το σενάριο για όλα τα επεισόδια και ότι δεν πρέπει να συμπεριληφθούν και άλλα επεισόδια, καθώς ήθελαν μια συνοπτική ιστορία. Ωστόσο, όταν ο αριθμός των επεισοδίων αυξήθηκε στα 26 και μετά στα 52, περισσότεροι σεναριογράφοι ανέλαβαν την δουλειά, έτσι ώστε οι δημιουργοί να ασχοληθούν κυρίως με το σχέδιο. Ο Χοακίμ Ντος Σάντος και ο Κιχιούν Ρίου, οι οποίοι εργάστηκαν στο σχέδιο της προκάτοχου σειράς, καθώς και ο Ιάν Γκράχαμ που εργάστηκε στην ιστορία της σειράς, δέχθηκαν να συμμετάσχουν στο έργο. Ο Τζέρεμι Ζάκερμαν, ο οποίος ήταν ο συνθέτης του σάουντρακ του Άβαταρ: Ο Τελευταίος Ανεμοδαμαστής, επέστρεψε για να γράψει τη μουσική της νέας σειράς.
Ελληνική μεταγλώττιση
* Σοφία Καψαμπέλη - Κόρρα, Ίκκι, Kάια, Κάι (Βιβλίο 3), Ζου Λι * Θοδωρής Σμέρος - Μάκο, Μπούμι, Ούναλακ, Ντέσνα, Εκφωνητής * Χρήστος Θάνος - Μπολίν, Ζαχίρ, Τόνρακ, Τάρλοκ * Μαρία Ζερβού - Ασάμι, Λιν Μπέιφονγκ, Τζινόρα, Μίλο, Πέμα, Μινγκ-Ουα, Ταμάρα * Νίκος Νίκας - Τένζιν, Βάρικ, Αμόν, Ζούκο * Τάνια Παλαιολόγου - Κουβίρα, Σου Μπέιφονγκ, Οπάλ, Τοφ