cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πνευμοθώρακας
Αναρρόφηση
Η αναρρόφηση μπορεί επίσης να εξεταστεί σε δευτερογενή πνευμοθώρακα μέτριου μεγέθους (χείλος αέρα 1-2 cm) χωρίς δύσπνοια, με τη διαφορά ότι απαιτείται συνεχής παρακολούθηση στο νοσοκομείο ακόμη και μετά από μια επιτυχημένη διαδικασία. Οι αμερικανικές επαγγελματικές οδηγίες αναφέρουν ότι όλοι οι μεγάλοι πνευμονοθώρακες - ακόμη και αυτοί που οφείλονται σε ΠΑΠ - πρέπει να αντιμετωπίζονται με θωρακικό σωλήνα. Οι ιατρογενείς τραυματικοί πνευμονοθάλαμοι μέτριου μεγέθους (λόγω ιατρικών διαδικασιών) μπορούν αρχικά να αντιμετωπιστούν με αναρρόφηση.
Θωρακοσωλήνας
μικρογραφία| Ένας θωρακικός σωλήνας τοποθετημένος στα δεξιά για πνευμοθώρακα Ένας θωρακικός σωλήνας (ή μεσοπλεύρια αποστράγγιση) είναι η πιο οριστική αρχική θεραπεία ενός πνευμοθώρακα. Αυτοί συνήθως εισάγονται σε μια περιοχή κάτω από την μασχάλη που ονομάζεται " ασφαλές τρίγωνο ", όπου μπορεί να αποφευχθεί η ζημιά στα εσωτερικά όργανα. Αυτό οριοθετείται από μια οριζόντια γραμμή στο επίπεδο της θηλής και από δύο μύες του θωρακικού τοιχώματος (πλατύς ραχιαίος και μείζων θωρακικός). Εφαρμόζεται τοπικό αναισθητικό. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν δύο τύποι σωλήνων. Στον αυτόματο πνευμοθώρακα, μικρού διαμετρήματος σωλήνες (μικρότερες από 14 F, 4.7 mm) μπορούν να εισαχθούν με την τεχνική Seldinger και οι μεγαλύτεροι σωλήνες δεν έχουν πλεονέκτημα. Στον τραυματικό πνευμοθώρακα, χρησιμοποιούνται μεγαλύτεροι σωλήνες (28 F, 9.3 mm). Όταν οι θωρακικοί σωλήνες τοποθετούνται λόγω είτε αμβλέος είτε διεισδυτικού τραύματος, τα αντιβιοτικά μειώνουν τον κίνδυνο μολυσματικών επιπλοκών.
Απαιτούνται θωρακοσωλήνες στο ΠΑΠ που δεν έχουν ανταποκριθεί στην αναρρόφηση της βελόνας, σε μεγάλους ΔΑΠ (> 50%) και σε περιπτώσεις πνευμοθώρακα υπό τάση. Συνδέονται σε ένα μονόδρομο σύστημα βαλβίδας που επιτρέπει στον αέρα να διαφύγει, αλλά να μην εισέλθει ξανά στο στήθος. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει ένα μπουκάλι με νερό που λειτουργεί σαν σφραγίδα νερού ή βαλβίδα Heimlich. Συνήθως δεν συνδέονται με κύκλωμα αρνητικής πίεσης, καθώς αυτό θα οδηγήσει σε γρήγορη εκ νέου επέκταση του πνεύμονα και σε κίνδυνο πνευμονικού οιδήματος ("πνευμονικό οίδημα εξ επανεπεκτάσεως"). Ο σωλήνας παραμένει στη θέση του έως ότου κανένας αέρας δεν φαίνεται να διαφεύγει από αυτόν για ένα χρονικό διάστημα και οι ακτίνες Χ επιβεβαιώνουν την εκ νέου επέκταση του πνεύμονα.
Εάν μετά από 2–4 μέρες υπάρχουν ακόμη στοιχεία διαρροής αέρα, διάφορες επιλογές είναι διαθέσιμες. Αναρρόφηση αρνητικής πίεσης (σε χαμηλές πιέσεις –10 έως –20 cmH <sub id="mwArI">2 O) σε υψηλό ρυθμό ροής μπορεί να επιχειρηθεί, ιδιαίτερα στo ΠΑΠ. Πιστεύεται ότι αυτό μπορεί να επιταχύνει την επούλωση της διαρροής. Σε αντίθετη περίπτωση, μπορεί να απαιτείται χειρουργική επέμβαση, ειδικά στο ΔΑΠ.
Οι θωρακικοί σωλήνες χρησιμοποιούνται πρώτης γραμμής όταν ο πνευμοθώρακας εμφανίζεται σε άτομα με AIDS, συνήθως λόγω υποκείμενης πνευμονίας από πνευμονιοκύστη (PCP), καθώς αυτή η κατάσταση σχετίζεται με παρατεταμένη διαρροή αέρα. Ο αμφοτερόπλευρος πνευμοθώρακας (πνευμοθώρακας και στις δύο πλευρές) είναι σχετικά συχνός σε άτομα με πνευμονία από πνευμονοκύστη και συχνά απαιτείται χειρουργική επέμβαση.
Είναι δυνατόν για ένα άτομο με θωρακικό σωλήνα να αντιμετωπιστεί σε περιπατητική περίθαλψη χρησιμοποιώντας βαλβίδα Heimlich, αν και η έρευνα για την απόδειξη της ισοδυναμίας με τη νοσηλεία ήταν περιορισμένης ποιότητας.
Πλευροδεσία και χειρουργική επέμβαση
Η πλευροδεσία είναι μια διαδικασία που εξαλείφει μόνιμα τον υπεζωκοτικό χώρο και συνδέει τον πνεύμονα με το θωρακικό τοίχωμα. Δεν έχει διεξαχθεί μακροχρόνια μελέτη (20 ετών και άνω) σχετικά με τις συνέπειές της. Τα καλά αποτελέσματα βραχυπρόθεσμα επιτυγχάνονται με θωρακοτομή (χειρουργικό άνοιγμα του θώρακα) με αναγνώριση οποιασδήποτε πηγής διαρροής αέρα και συρραφής των φυσαλίδων ακολουθούμενη από πλευροεκτομή (απογύμνωση της υπεζωκοτικής επένδυσης) του εξωτερικού υπεζωκοτικού στρώματος και εκτριβή του υπεζωκότος (απόξεση του υπεζωκότα) του εσωτερικού στρώματος. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επούλωσης, ο πνεύμονας προσκολλάται στο θωρακικό τοίχωμα, εξαλείφοντας ουσιαστικά τον υπεζωκοτικό χώρο. Τα ποσοστά υποτροπής είναι περίπου 1%. Ο πόνος μετά τη θωρακοτομή είναι σχετικά συχνός.
Εάν υπάρχει ήδη θωρακικός σωλήνας, διάφοροι παράγοντες μπορούν να ενσταλαχθούν μέσω του σωλήνα για να επιτευχθεί χημική πλευροδεσία, όπως τάλκη, τετρακυκλίνη, μινοκυκλίνη ή δοξυκυκλίνη. Τα αποτελέσματα της χημικής πλευροδεσίας τείνουν να είναι χειρότερα από ό, τι όταν χρησιμοποιούν χειρουργικές προσεγγίσεις, αλλά η πλευροδέση με ταλκ έχει βρεθεί ότι έχει λίγες αρνητικές μακροπρόθεσμες συνέπειες στους νεότερους ανθρώπους.
Μετέπειτα φροντίδα
Εάν ο πνευμοθώρακας εμφανιστεί σε καπνιστή, αυτή θεωρείται μια ευκαιρία να τονιστεί ο έντονα αυξημένος κίνδυνος υποτροπής σε εκείνους που συνεχίζουν να καπνίζουν, και τα πολλά οφέλη της διακοπής του καπνίσματος. Μπορεί να είναι σκόπιμο κάποιος να παραμείνει εκτός εργασίας για έως και μία εβδομάδα μετά από αυτόματο πνευμοθώρακα. Εάν το άτομο συνήθως εκτελεί βαριά χειρωνακτική εργασία, ενδέχεται να απαιτούνται αρκετές εβδομάδες. Όσοι έχουν υποβληθεί σε πλευροδεσία μπορεί να χρειαστούν δύο έως τρεις εβδομάδες για να ανακάμψουν.
Τα αεροπορικά ταξίδια αποθαρρύνονται για έως και επτά ημέρες μετά την πλήρη θεραπεία του πνευμοθώρακα, εάν δεν εμφανιστεί υποτροπή. Η υποβρύχια κατάδυση θεωρείται ανασφαλής μετά από ένα επεισόδιο πνευμοθώρακα εκτός εάν έχει πραγματοποιηθεί προληπτική διαδικασία. Οι επαγγελματικές οδηγίες υποδηλώνουν ότι η πλευροτεκτομή γίνεται και στους δύο πνεύμονες και ότι ο έλεγχος της πνευμονικής λειτουργίας και η αξονική τομογραφία ομαλοποιούνται πριν συνεχιστεί η κατάδυση. Οι πιλότοι αεροσκαφών μπορεί επίσης να απαιτήσουν αξιολόγηση για χειρουργική επέμβαση.
Πρόληψη
Μια προληπτική διαδικασία (θωρακοτομή ή θωρακοσκόπηση με πλευροδεσία) μπορεί να συνιστάται μετά από επεισόδιο πνευμοθώρακα, με σκοπό την πρόληψη της υποτροπής. Τα στοιχεία για την πιο αποτελεσματική θεραπεία εξακολουθούν να έρχονται σε σύγκρουση σε ορισμένες περιοχές και υπάρχουν διαφορές μεταξύ των διαθέσιμων θεραπειών στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Δεν απαιτούν όλα τα επεισόδια πνευμοθώρακα τέτοιες παρεμβάσεις. Η απόφαση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την εκτίμηση του κινδύνου επανάληψης. Αυτές οι διαδικασίες συχνά συνιστώνται μετά την εμφάνιση ενός δεύτερου πνευμοθώρακα. Μπορεί να χρειαστεί να εξεταστεί η χειρουργική επέμβαση εάν κάποιος έχει βιώσει πνευμοθώρακα και στις δύο πλευρές, διαδοχικά επεισόδια που αφορούν και τις δύο πλευρές ή εάν ένα επεισόδιο συσχετίστηκε με εγκυμοσύνη.
Επιδημιολογία
Ο κίνδυνος εμφάνισης πρώτου αυτόματου πνευμοθώρακα αυξάνεται σε άνδρες και γυναίκες καπνιστές περίπου 22 και 9 φορές, αντίστοιχα, σε σύγκριση με τους αντίστοιχους μη καπνιστές του ίδιου φύλου. Άτομα που καπνίζουν περισσότερο διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο, με «μεγαλύτερη από την γραμμική» επίδραση. Οι άνδρες που καπνίζουν 10 τσιγάρα την ημέρα έχουν περίπου 20 φορές αυξημένο κίνδυνο σε σύγκριση με τους αντίστοιχους μη καπνιστές, ενώ οι καπνιστές που καταναλώνουν 20 τσιγάρα την ημέρα παρουσιάζουν εκτιμώμενη αύξηση του κινδύνου κατά 100 φορές.
Στο δευτερογενή αυτόματο πνευμοθώρακα, ο εκτιμώμενος ετήσιος AAIR είναι 6,3 και 2,0 περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα-έτη για άνδρες και γυναίκες, αντίστοιχα, με τον κίνδυνο υποτροπής ανάλογα με την παρουσία και τη σοβαρότητα οποιασδήποτε υποκείμενης πνευμονικής νόσου. Μόλις παρουσιαστεί δεύτερο επεισόδιο, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα επακόλουθων περαιτέρω επεισοδίων. Η επίπτωση στα παιδιά δεν έχει μελετηθεί καλά, αλλά εκτιμάται ότι κυμαίνεται μεταξύ 5 και 10 περιπτώσεων ανά 100.000 άτομα-έτη.
Ο θάνατος από πνευμοθώρακα είναι πολύ ασυνήθιστος (εκτός από πνευμοθώρακα υπό τάση). Βρετανικές στατιστικές δείχνουν ετήσιο ποσοστό θνησιμότητας 1,26 και 0,62 θανάτων ανά εκατομμύριο άτομα-έτη σε άνδρες και γυναίκες, αντίστοιχα. Σημαντικά αυξημένος κίνδυνος θανάτου παρατηρείται σε ηλικιωμένα θύματα και σε άτομα με δευτερογενή πνευμοθώρακα.
Ιστορία
Ο πνευμοθώρακας περιγράφηκε το 1803 από τον Ζαν Μαρκ Γκασπάρ Ιτάρ, έναν μαθητή του Ρενέ Λενέκ, ο οποίος παρείχε εκτενή περιγραφή της κλινικής εικόνας το 1819. Ενώ οι Ιτάρ και Λενέκ αναγνώρισαν ότι ορισμένες περιπτώσεις δεν οφείλονταν στη φυματίωση (τότε η πιο κοινή αιτία), η έννοια του αυτόματου πνευμοθώρακα απουσία φυματίωσης (πρωτοπαθής πνευμοθώρακας) επαναφέρθηκε από τον Δανό γιατρό Χανς Κγιέργκααρντ το 1932. Το 1941, οι χειρουργοί Τάισον και Κράνταλ εισήγαγαν τη υπεζωκοτική εκτριβή για τη θεραπεία του πνευμοθώρακα.
Πριν από την έλευση των αντιφυματικών φαρμάκων, οι πνευμοθώρακες προκαλούνταν σκόπιμα από τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης σε άτομα με φυματίωση σε μια προσπάθεια να καταρρεύσει ένας λοβός, ή ολόκληρος ο πνεύμονας, γύρω από μια σπηλαιώδη βλάβη. Αυτό ήταν γνωστό ως "ανάπαυση του πνεύμονα". Εισήχθη από τον Ιταλό χειρουργό Κάρλο Φορλανίνι το 1888 και δημοσιεύθηκε από τον Αμερικανό χειρουργό Τζον Μπέντζαμιν Μέρφι στις αρχές του 20ου αιώνα (αφού ανακάλυψε ανεξάρτητα την ίδια διαδικασία). Ο Μέρφι χρησιμοποίησε την (τότε) νέα τεχνολογία ακτίνων Χ που ανακάλυψε πρόσφατα για να δημιουργήσει πνευμοθώρακες σωστού μεγέθους.
Άλλα ζώα
Τα ζώα εκτός του ανθρώπου μπορεί να παρουσιάσουν τόσο αυτόματο όσο και τραυματικό πνευμοθώρακα. Ο αυτόματος πνευμοθώρακας, όπως στον άνθρωπο, ταξινομείται ως πρωτογενής ή δευτερογενής, ενώ ο τραυματικός πνευμοθώρακας χωρίζεται σε ανοιχτό και κλειστό (με ή χωρίς βλάβη στο στήθος). Η διάγνωση μπορεί να είναι τεθεί από τον κτηνίατρο επειδή το ζώο παρουσιάζει δυσκολία στην αναπνοή ή έχει ρηχή αναπνοή. Οι πνευμοθώρακες μπορεί να προκύψουν από βλάβες στους πνεύμονες ή από τραύμα στο θωρακικό τοίχωμα. Στα άλογα, ο τραυματικός πνευμοθώρακας μπορεί να περιλαμβάνει και τα δύο ημιθωράκια, καθώς το μεσοθωράκιο είναι ελλιπές και υπάρχει άμεση σύνδεση μεταξύ των δύο μισών του θώρακα. Ο πνευμοθώρακας υπό τάση - η υποψία παρουσίας του οποίου μπορεί να τεθεί λόγω της ταχείας επιδείνωσης της καρδιακής λειτουργίας, των απουσιών πνευμονικών ήχων σε όλο το θώρακα και του στήθους σε σχήμα βαρελιού - αντιμετωπίζεται με μια τομή στο στήθος του ζώου για την ανακούφιση της πίεσης, ακολουθούμενη από εισαγωγή θωρακικού σωλήνα. Για αυτόματο πνευμοθώρακα η χρήση αξονικής τομογραφίας για τη διάγνωση έχει περιγραφεί για σκύλους και χοίρους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επείγοντα ιατρικά περιστατικά Κατηγορία:Παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος
Λάνασσα
Με την ονομασία Λάνασσα είναι γνωστά δύο πρόσωπα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Δημήτριος Γουργουράκης
Ο Δημήτριος Γουργουράκης (1931) είναι Έλληνας νομικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σύρο. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Ναυτικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Επέλεξε να σταδιοδρομήσει στον δικαστικό κλάδο, στον οποίο εισήχθη το 1962. Υπηρέτησε ως εφέτης στο νομικό γραφείο της Προεδρίας της Δημοκρατίας και το 1998 αποχώρησε από το δικαστικό σώμα λόγω ορίου ηλικίας με τον βαθμό του αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου, τίτλο που διατηρεί επί τιμή.
Στις 20 Μαρτίου 2000 διορίστηκε υπηρεσιακός υπουργός δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Κώστα Σημίτη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τις 13 Απριλίου 2000. Έχει διατελέσει πρόεδρος του επιστημονικού σωματείου "Εταιρία Δικαστικών Μελετών" (1983 - 2003), πρόεδρος της κεντρικής νομοπαρασκευαστικής επιτροπής, πρόεδρος του νομικού συμβουλίου της Οργανωτικής Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων - Αθήνα 2004 καθώς και πρόεδρος της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων (2003 - 2007). Από την τελευταία θέση παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας του με τους χειρισμούς της κυβέρνησης και παρά την αντίθετη γνωμοδότηση της Αρχής επί συγκεκριμένου θέματος.
Κατοικεί στην Αθήνα και είναι παντρεμένος.
Πηγές
Γουργουρακης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης
Δροσοπηγή
Με την ονομασία Δροσοπηγή είναι γνωστά τα εξής τοπωνύμια της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ναυτίλος Ι (κότερο)
Ναυτίλος Ι (Κότερο)
Το 1834 ναυπηγήθηκε στον ναύσταθμο Πόρου. Τον Απρίλιο του 1835 μετέφερε τα λείψανα του Στρατηγού Γ. Καραϊσκάκη από τη Σαλαμίνα στο Φάληρο (μεγαλόπρεπη ταφή). Το 1837 με αίτηση του πασά της Θεσσαλονίκης στάλθηκε για την δίωξη της πειρατείας στο Θερμαϊκό κόλπο έχοντας βάση τη Θεσσαλονίκη. Ο Υπουργός Κ. Κανάρης το 1838 το θεωρεί πρότυπο πλοίο για την εκπαίδευση των πληρωμάτων. Ιδίου τύπου πλοία 'Ναυτίλος Ι' και ‘Γλαύκος Ι ’. Το 1843 μέχρι το 1846 παροπλίστηκε μαζί με τα κανονιοφόρα πλοία ‘ΚΡΙΕΖΗΣ’, ‘ΤΟΜΠΑΖΗΣ’, ‘ΚΑΝΑΡΗΣ’ και ‘ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ’ για οικονομικούς λόγους. Το 1847 ενεργοποιήθηκε και μετονομάσθηκε σε ‘ΓΟΛΕΤΑ’ ( στην ιστιοφορία). Από τις 18 Ιανουαρίου 1850 έως και τις 28 Απριλίου 1850 κατασχέθηκε βιαίώς από τους Άγγλους στο λιμάνι της Πάτρας, κατά τα επεισόδια του Πατσιφίκου και ρυμουλκήθηκε στην Κέρκυρα. Το ίδιο επαναλήφθηκε από τους Άγγλογάλλους στον Πειραιά τον Μάιο του 1854 την περίοδο του Κριμαϊκού πολέμου. Το 1872 διαγράφεται από τη δύναμη του Στόλου και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε για φυλακή. Διαλύθηκε αργότερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά Κότερα
Ακραία σημεία της Κροατίας
Τα γεωγραφικά ακραία σημεία της Κροατίας είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κροατίας Κατηγορία:Ακραία σημεία ανά χώρα
Ρουμανία
Η Ρουμανία (ρουμανικά: România) είναι ενιαία ημιπροεδρική δημοκρατία στη Νοτιοανατολική-Κεντρική Ευρώπη. Συνορεύει επίσης με τη Βουλγαρία, τη Μολδαβία, την Ουγγαρία, την Ουκρανία, και τη Σερβία, ενώ επίσης βρέχεται από τη Μαύρη Θάλασσα στο νοτιοανατολικό τμήμα της. Έχει έκταση 238.391 τ.χλμ. και το κλίμα της χαρακτηρίζεται ως εύκρατο-ηπειρωτικό. Με τα 19.038.000 κατοίκους (2022) της είναι η έβδομη πολυπληθέστερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της οποίας αποτελεί κράτος-μέλος από το 2007. Η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της, Βουκουρέστι, είναι η έβδομη μεγαλύτερη πόλη της ΕΕ.
Ο Ποταμός Δούναβης, που είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος ποταμός της Ευρώπης μετά τον Βόλγα, πηγάζει στη Γερμανία και ρέει προς τα νοτιοανατολικά σε μήκος 2.857 χλμ. μέσα από δέκα χώρες, πριν εκβάλει με το Δέλτα της Ρουμανίας και στη Μαύρη Θάλασσα. Μέρος των 1.075 χλμ. του μήκους του, που αποτελεί σύνορο της χώρας, αποχετεύει το σύνολό της. Τα Καρπάθια Όρη, εκτείνονται στη Ρουμανία από βόρεια προς νοτιοδυτικά (υψηλότερη κορυφή Μολντοβεάνου, 2.544 μ.).
Η σύγχρονη Ρουμανία προέκυψε μέσα στα εδάφη της Ρωμαϊκής επαρχίας της Δακίας και δημιουργήθηκε το 1859 μέσω μιας προσωπικής ένωσης των πριγκιπάτων Μολδαβίας και Βλαχίας. Το νέο κράτος, ονομαζόμενο επίσημα Romania από το 1866, κέρδισε την ανεξαρτησία του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1877. Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Τρανσυλβανία, η Βουκοβίνα και η Βεσσαραβία ενώθηκαν με το κυρίαρχο Βασίλειο της Ρουμανίας. Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τα εδάφη που αντιστοιχούν σήμερα χονδρικά στη Δημοκρατία της Μολδαβίας καταλήφθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση και λίγα χρόνια αργότερα η Ρουμανία έγινε σοσιαλιστική δημοκρατία και μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Μετά την Επανάσταση του 1989 η Ρουμανία ξεκίνησε την επάνοδο στη δημοκρατία και τη λεγόμενη ελεύθερη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς.
Μετά από γρήγορη οικονομική ανάπτυξη της δεκαετίας του 2000, η Ρουμανία έχει οικονομία που βασίζεται κυρίως στις υπηρεσίες και είναι παραγωγός και εξαγωγέας μηχανών και ηλεκτρικής ενέργειας διαθέτοντας επιχειρήσεις όπως η Dacia και η Petrom. Το βιοτικό επίπεδο έχει βελτιωθεί και σήμερα η Ρουμανία είναι χώρα εισοδήματος άνω του μέσου με υψηλό Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης. Είναι μέλος του ΝΑΤΟ από το 2004 και της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2007. Περίπου 90% του πληθυσμού είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και έχουν μητρική γλώσσα τη Ρουμανική, που είναι Ρομανική γλώσσα. Με πλούσια πολιτιστική ιστορία η Ρουμανία υπήρξε η πατρίδα σημαινόντων καλλιτεχνών, μουσικών, εφευρετών και αθλητών και διαθέτει ποικιλία τουριστικών αξιοθέατων.
Ετυμολογία
Το Romania προέρχεται από το λατινικό romanus, που σημαίνει «πολίτης της Ρώμης». Η πρώτη γνωστή χρήση της ονομασίας βεβαιώνεται τον 16ο αιώνα από Ιταλούς ανθρωπιστές που ταξίδευαν στην Τρανσυλβανία, τη Μολδαβία και τη Βλαχία.
thumb|250px|Η επιστολή του Νεάκσου είναι το παλαιότερο σωζόμενο έγγραφο στη ρουμανική γλώσσα Το παλαιότερο σωζόμενο έγγραφο γραμμένο στη Ρουμανική γλώσσα, επιστολή του 1521 γνωστή ως «Επιστολή του Νεάκσου από το Κάμπουλουγκ», είναι επίσης σημαντικό γιατί περιέχει την πρώτη τεκμηριωμένη εμφάνιση του ονόματος της χώρας: η Βλαχία αναφέρεται ως Țeara Rumânească («Ρουμανική Γη», țeara από το Λατινικό terra, «γη», σημερινή γραφή Țara Românească).
Η χρήση του ονόματος Romania για την αναφορά στην κοινή πατρίδα όλων των Ρουμάνων- με τη σημερινή της σημασία- εμφανίζεται για πρώτη φορά στις αρχές του 19ου αιώνα. Το όνομα είναι επίσημα σε χρήση από τις 11 Δεκεμβρίου 1861. Αγγλόφωνες πηγές χρησιμοποιούσαν τους όρους Rumania ή Roumania, προερχόμενους από τη Γαλλική γραφή Roumanie και/ή την Ελληνική «Ρουμανία», μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά από τότε το όνομα έχει αντικατασταθεί από το επίσημο Romania. Εντούτοις το περιοδικό Τάιμ χρησιμοποίησε το Rumania σε άρθρο μέχρι και τις 2 Απριλίου 1973.
Αρχαία ιστορία
250px|thumb|right|Η [[Δακία|Ρωμαϊκή Δακία το 2ο αιώνα μ.Χ., που σήμερα αποτελεί τη Ρουμανία]] Τα ανθρώπινα λείψανα, που βρέθηκαν στην Πεστέρα κου Οάσε («Σπηλιά των Οστών»), χρονολογημένα με ραδιοάνθρακα ως περίπου πριν από 40.000 χρόνια, αντιπροσωπεύουν τον αρχαιότερο γνωστό Homo sapiens στην Ευρώπη. Η περιοχή της Νεολιθικής Εποχής Κουκουτένι στη βορειοανατολική Ρουμανία ήταν η δυτική περιοχή του αρχαιότερου Ευρωπαϊκού πολιτισμού, γνωστού ως Πολιτισμού Κουκουτένι-Τρυπίλλια. Επίσης τα αρχαιότερα αλατωρυχεία στον κόσμο είναι στην Πογιάνα Σλατινέι, κοντά στο χωριό Λούντσα της Ρουμανίας. Χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά κατά την πρώιμη Νεολιθική εποχή, γύρω στα 6050 π.Χ., από τον πολιτισμό του Στάρτσεβο και αργότερα από τον Πολιτισμό Κουκουτένι-Τρυπίλλια, στην Προκουκουτένι περίοδο. Στοιχεία από αυτή και άλλες θέσεις δείχνουν ότι ο Πολιτισμός Κουκουτένι-Τρυπίλλια εξόρυσσε αλάτι από πηγές θαλασσινού νερού.
Πριν από τη Ρωμαϊκή κατάκτηση της Δακίας τα εδάφη μεταξύ των ποταμών Δούναβη και Δνείστερου κατοικούντο από διάφορες Θρακικές φυλές, όπως οι Δάκες και οι Γέτες. Ο Ηρόδοτος στο έργο του «Ιστορίαι» επισημαίνει τη θρησκευτική διαφορά μεταξύ των Γετών και των άλλων Θρακών, αλλά, σύμφωνα με τον Στράβωνα, οι Δάκες και οι Γέτες μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Ο Δίων Κάσσιος επισημαίνει τις πολιτιστικές ομοιότητες μεταξύ των δύο λαών. Υπάρχει η επιστημονική άποψη ότι Δάκες και Γέτες ήταν ο ίδιος λαός.
Ρωμαϊκές εισβολές υπό τον Αυτοκράτορα Τραϊανό μεταξύ 101–102 μ.Χ. και 105–106 μ.Χ. είχαν ως αποτέλεσμα το μισό του Δακικού βασιλείου να γίνει επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ονομαζόμενη «Dacia Felix». Η Ρωμαϊκή κυριαρχία διήρκεσε 165 χρόνια. Κατά την περίοδο αυτή η περιοχή ενσωματώθηκε πλήρως στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και μεγάλο μέρος του πληθυσμού ήταν νεοφερμένοι από άλλες επαρχίες. Οι Ρωμαίοι άποικοι εισήγαγαν τη Λατινική γλώσσα. Σύμφωνα με τους οπαδούς της θεωρίας της συνέχειας ο έντονος εκρωμαϊσμός γέννησε την Πρωτορουμανική γλώσσα. Η επαρχία ήταν πλούσια σε μεταλλεύματα (ιδιαίτερα χρυσό και ασήμι σε μέρη όπως η Αλμπούρνους Μάγιορ). Τα Ρωμαϊκά στρατεύματα αποσύρθηκαν από τη Δακία γύρω στα 271 μ.Χ. Η περιοχή δέχθηκε αργότερα εισβολές από διάφορους λαούς που μετανάστευαν.
Οι Βυρεβίστας, Δεκέβαλος και Τραϊανός θεωρούνται συχνά προπάτορες των Ρουμάνων στη Ρουμανική ιστοριογραφία.
Μεσαίωνας
thumb|300px|Τα τρία Ρουμανικά πριγκιπάτα [[Βλαχίας, Μολδαβίας και Τρανσυλβανίας το 1600]] thumb|right|Ο [[Μιχαήλ ο Γενναίος, που ένωσε τα τρία πριγκιπάτα για μια σύντομη περίοδο]] thumb|Διαταγή γραμμένη στις 14 Οκτωβρίου 1465 από το Ράντου τσελ Φρουμός, από την κατοικία του στο [[Βουκουρέστι, που αναφέρει νίκη των Οθωμανών]]
Η λατινικότητα διατηρήθηκε ανέπαφη σε όλο τον Μεσαίωνα, αν και από τη Ρουμανία πέρασε πλήθος λαών, όπως ήταν οι Ούννοι, οι Γότθοι, οι Άβαροι, οι Βούλγαροι και οι Μαγυάροι. Οι επιδρομές των Σλάβων και των Πετσενέγων ήταν οι τελευταίες από χρονική άποψη, πριν τους Μογγόλους, που πραγματοποίησαν μια σύντομη επιδρομή, αλλά γρήγορα ξαναγύρισαν στις εστίες τους (13ος αι.).
Κατά τον Μεσαίωνα οι Ρουμάνοι ζούσαν σε τρία Ρουμανικά πριγκιπάτα: τη Βλαχία (ρουμανικά: Țara Românească («Ρουμανική Χώρα»), τη Μολδαβία (ρουμανικά: Moldova) και την Τρανσυλβανία. Η ύπαρξη ανεξάρτητων Ρουμάνων βοεβόδων στην Τρανσυλβανία ήδη από τον 9ο αιώνα μνημονεύεται στο Gesta Hungarorum (το πρώτο σωζόμενο Ουγγρικό χρονικό), αλλά τον 11ο αιώνα η Τρανσυλβανία είχε γίνει ένα αρκετά αυτόνομο τμήμα του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Στις άλλες περιοχές δημιουργήθηκαν πολλά μικρά τοπικά κράτη, με ποικίλους βαθμούς ανεξαρτησίας, αλλά μόνο υπό τον Βασάραβα Α΄ και τον Μπογκντάν Α΄ τα μεγαλύτερα πριγκιπάτα Βλαχίας και Μολδαβίας θα αναδύονταν κατά τον 14ο αιώνα για να καταπολεμήσουν την απειλή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η περίοδος αυτή ανέδειξε αρκετούς εξέχοντες ηγεμόνες όπως ο Στέφανος ο Μέγας και ο Αλέξανδρος ο Καλός στη Μολδαβία, ο Βλαντ Γ΄ Τσέπες, ο Μίρτσεα ο Πρεσβύτερος και ο Νεάγκοε Μπασάραμπ στη Βλαχία και τέλος ο Ιωάννης Ουνιάδης και ο Ματθίας Κορβίνος στην Τρανσυλβανία (τότε τμήμα του βασιλείου της Ουγγαρίας).
Μετά το 1541, μαζί με όλη τη Βαλκανική χερσόνησο και το μεγαλύτερο μέρος της Ουγγαρίας, η Μολδαβία, η Βλαχία και η Τρανσυλβανία ήταν υπό την Οθωμανική κυριαρχία, διατηρώντας μερική ή πλήρη εσωτερική αυτονομία μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα (η Τρανσυλβανία μέχρι το 1711). Στην κορυφή των πριγκιπάτων αυτών βρίσκονταν οσποδάροι, τοπικοί ηγεμόνες που τους διόριζε ο σουλτάνος, συνήθως επί πληρωμή. Στη διάρκεια της υποτέλειας στους Τούρκους σημειώθηκαν επαναστατικά κινήματα, όπως του Δημητρίου Καντεμίρ (1711), ηγεμόνα της Μολδαβίας, με την υποστήριξη της Ρωσίας, και του μητροπολίτη Ουγγροβλαχίας Άνθιμου (1716), με την υποστήριξη της Αυστρίας. Η αποτυχία των κινημάτων οδήγησε στην αλλαγή του καθεστώτος με την πλήρη και ολοκληρωτική υποταγή των αποκαλούμενων παραδουνάβιων ηγεμονιών στους Τούρκους και την επιλογή των οσποδάρων από τους κόλπους των ελληνικών οικογενειών του Φαναρίου. Σχεδόν όλοι οι οσποδάροι από τις αρχές του 18ου αι. μέχρι την επανάσταση του 1821 ήταν ελληνικής καταγωγής (κυρίως Μαυροκορδάτοι και Υψηλάντηδες). Στις παραδουνάβιες ηγεμονίες το ελληνικό στοιχείο κυριάρχησε πολιτιστικά και οικονομικά. Σε πολλές πόλεις κατά μήκος του Δούναβη αναπτύχθηκαν πλούσιες ελληνικές παροικίες και αυτή η ελληνική υπεροχή διατηρήθηκε ως την εποχή που η Ρουμανία κέρδισε την ανεξαρτησία της. Σε αντίθεση όμως με λίγους πλούσιους γαιοκτήμονες, ο υπόλοιπος ρουμανικός λαός ζούσε σε συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης και πλήρους ανέχειας. Η περίοδος αυτή ανέδειξε αρκετούς εξέχοντες ηγεμόνες όπως ο Βασίλε Λούπου και ο Δημήτριος Καντεμίρ στη Μολδαβία, ο Ματέι Βασάραβα και ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου στη Βλαχία και ο Γκάμπριελ Μπέτλεν στο Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας. Το 1600 τα τρία πριγκιπάτα κυβερνήθηκαν ταυτόχρονα από τον πρίγκιπα της Βλαχίας Μιχαήλ τον Γενναίο (Mihai Viteazul), που σε επόμενες εποχές θεωρήθηκε ο πρόδρομος της νεότερης Ρουμανίας και αποτέλεσε σημείο αναφοράς των εθνικιστών καθώς και καταλύτη για την πραγμάτωση ενός ενιαίου Ρουμανικού κράτους.
Ανεξαρτησία και μοναρχία
thumb|right|Αλλαγές στην έκταση της Ρουμανίας από το 1859 thumb|left|Ο Βασιλιάς [[Κάρολος Α΄ της Ρουμανίας]]
Κατά την περίοδο της Αυστριακής κυριαρχίας στην Τρανσυλβανία και της Οθωμανικής στη Βλαχία και Μολδαβία οι περισσότεροι Ρουμάνοι απέκτησαν ορισμένα δικαιώματα σε μια περιοχή όπου αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Όταν η δράση της Φιλικής Εταιρείας εξαπλώθηκε στις ηγεμονίες, πολλοί Ρουμάνοι των ανώτερων κοινωνικών τάξεων έγιναν μέλη της, όπως ο ρουμανικής καταγωγής μητροπολίτης Βενιαμίν Κοστάκι, ο βογιάρος (γαιοκτήμονας) Ιορδάνης Ροζνοβάνου, ο Γρηγόρης Μπρανκοβεάνου, ο Μπάρμπαν Βακαρέσκου, ο Γραδιστεάνου, ο Φιλιπέσκου κ.ά. Επιφανές μέλος της Φιλικής ήταν ο Ρουμάνος Θεόδωρος Βλαντιμιρέσκου, ο οποίος ανέλαβε τη στρατιωτική ηγεσία των Ρουμάνων και στην ορκωμοσία του οποίου παραβρέθηκαν οι δύο στρατιωτικοί αρχηγοί της Φιλικής Εταιρείας, ο Γεωργάκης Ολύμπιος και ο Ιωάννης Φαρμάκης. Ο Βλαντιμιρέσκου υποσχέθηκε να ξεσηκώσει τον ρουμανικό λαό, αλλά όταν ο Υψηλάντης πέρασε τον Προύθο ποταμό κηρύσσοντας την επανάσταση, αθέτησε τις υποσχέσεις του. Χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το γεγονός της επικήρυξής του από τη ρωσική κυβέρνηση και την Ιερή Συμμαχία (κάτι που είχε συμβεί με όλους σχεδόν τους άλλους αρχηγούς της επανάστασης), άλλαξε την πολιτική του θέση και άρχισε να εργάζεται για λογαριασμό του. Το αποτέλεσμα ήταν να συλληφθεί από τη Φιλική Εταιρεία και να εκτελεστεί στο Τουργκόβιστε μετά από φρικτά βασανιστήρια (8-9 Ιουνίου 1821). Οι Ρουμάνοι όμως τον θεωρούν αρχηγό και εθνικό ήρωα. Αν και ο αγώνας των Ελλήνων για ελευθερία το 1821 ξεκίνησε από τη Μολδοβλαχία, ο απλός ρουμανικός λαός δεν ακολούθησε και μάλιστα στο μεγαλύτερο μέρος του συντάχθηκε με τους Τούρκους, ίσως γιατί η κυβέρνησή του από τους Φαναριώτες τού είχε αφήσει πικρή γεύση. Κάποιοι Ρουμάνοι ποιητές της εποχής εκείνης, συνεπαρμένοι από το ρομαντικό κλίμα της εθνικής αφύπνισης, συγκινήθηκαν από το ολοκαύτωμα των Ελλήνων στο Δραγατσάνι και αφιέρωσαν σελίδες τους στον ηρωικό αγώνα και τον θάνατό τους. Το 1847 ο ποιητής Αλεξαντρέσκου έγραφε το «Πένθιμο τραγούδι του Δραγατσανίου».
Την περίοδο αυτή οι βογιάροι απέκτησαν σημαντικό μερίδιο στη νομή της εξουσίας, αλλά ταυτόχρονα η εθνική συνείδηση των Ρουμάνων που είχε αφυπνιστεί ζητούσε την ανεξαρτητοποίηση της χώρας, από τους Ρώσους και από τους Τούρκους. Το 1848 σημειώθηκαν ταραχές όπως και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η σημαία που υιοθετήθηκε για τη Βλαχία από τους επαναστάτες ήταν μια μπλε-κίτρινη-κόκκινη οριζόντια τρίχρωμη, ενώ οι Ρουμάνοι φοιτητές στο Παρίσι χαιρέτισαν τη νέα κυβέρνηση με την ίδια σημαία ως «σύμβολο της ένωσης Μολδαβίας και Βλαχίας». Η ίδια σημαία, με την τριχρωμία τοποθετημένη κάθετα θα υιοθετείτο αργότερα επίσημα ως σημαία της Ρουμανίας. Οι ταραχές κατεστάλησαν με συνδυασμένη στρατιωτική δράση Ρώσων και Τούρκων, αλλά ο ρόλος των Ρώσων τερματίστηκε με τον Κριμαϊκό πόλεμο (1856), όταν τα στρατεύματά τους στη χώρα αντικαταστάθηκαν από αυστριακό στρατό. Στο Συνέδριο των Παρισίων (1856) η Βλαχία και η Μολδαβία (στην οποία προσαρτήθηκε η περιοχή της Βεσσαραβίας) αναγνωρίστηκαν ως αυτόνομα πριγκιπάτα, υπό την υψηλή κηδεμονία της Τουρκίας.
Τα εθνικά συμβούλια των ηγεμονιών είχαν όμως διαφορετική άποψη και αποφάσισαν να προχωρήσουν στην ένωση των ηγεμονιών. Έτσι, το 1859 εκλέχτηκε ηγεμόνας της Βλαχίας και της Μολδαβίας ο Αλέξανδρος Ιωάννης Κούζας, υπό το όνομα Ιωάννης Α', και τα δύο πριγκιπάτα αποτέλεσαν προσωπική ένωση, τυπικά υπό την επικυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ το 1862 τα δύο πριγκιπάτα ενώθηκαν σε ένα κράτος με το όνομα Ρουμανία.
Μετά από πραξικόπημα ο 1866 ο Ιωάννης Α’ εκθρονίστηκε και αντικαταστάθηκε από τον Πρίγκιπα Κάρολο Α΄ της Ρουμανίας του Οίκου Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίγκεν. Κατά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877-1878) η Ρουμανία πολέμησε στο πλευρό της Ρωσίας και, μετά το τέλος του, αναγνωρίσθηκε ως ανεξάρτητο κράτος, τόσο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία όσο και από τις Μεγάλες Δυνάμεις, με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου και τη Συνθήκη του Βερολίνου. Μοναδικός όρος υπήρξε η παραχώρηση της νότιας Βεσσαραβίας στη Ρωσία, αλλά σε αντάλλαγμα η Ρουμανία πήρε τη βόρεια Δοβρουτσά από τη Βουλγαρία. Το νέο Βασίλειο της Ρουμανίας γνώρισε μια περίοδο σταθερότητας και προόδου μέχρι το 1914. Η Ρουμανία παρέμεινε ουδέτερη στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, ενώ κήρυξε τελευταία τον πόλεμο εναντίον της Βουλγαρίας στον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο και προσάρτησε τη νότια Δοβρουτσά.
Παγκόσμιοι Πόλεμοι και Μεγάλη Ρουμανία
thumb|left|175px|Βρετανικός χάρτης του 1917 που δείχνει τα εδάφη με πλειοψηφία Ρουμανικού πληθυσμού thumb|175px|Οι εδαφικές απώλειες της Ρουμανίας το καλοκαίρι του 1940. Από τα εδάφη αυτά ανακτήθηκε μόνο η Βόρεια [[Τρανσυλβανία]] thumb|upright|175px|Ο Ρουμάνος δικτάτορας [[Ιόν Αντονέσκου σε συνάντηση με τον Αδόλφο Χίτλερ τον Ιούνιο του 1941]] Η Ρουμανία παρέμεινε ουδέτερη τα δύο πρώτα χρόνια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τη μυστική Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1916), σύμφωνα με την οποία η Ρουμανία θα αποκτούσε εδάφη με πλειοψηφία Ρουμανικού πληθυσμού από την Αυστροουγγαρία, προσχώρησε στις Δυνάμεις της Αντάντ και κήρυξε τον πόλεμο κατά της Αυστροουγγαρίας και της Γερμανίας στις 27 Αυγούστου 1916. Μετά από κάποιες αρχικές επιτυχίες σε στρατιωτικό επίπεδο, η Ρουμανική εκστρατεία κατέληξε σε πανωλεθρία, καθώς οι Κεντρικές Δυνάμεις κατέλαβαν τα δύο τρίτα της χώρας σε λίγους μήνες πριν σταθεροποιηθεί το μέτωπο το 1917. Η Οκτωβριανή Επανάσταση και η Ρωσική απόσυρση από τον Πόλεμο άφησε μόνη και και περικυκλωμένη τη Ρουμανία, που διαπραγματεύθηκε παύση του πυρός στη Φωξάνη τον Δεκέμβριο. Τον Φεβρουάριο του 1918 η Ρουμανία υποχρεώθηκε να συνυπογράψει τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου με τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία, οι όροι της οποίας ήταν ταπεινωτικοί για τη Ρουμανία. Όμως, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, η Ρουμανία κήρυξε ξανά τον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας και η Συνθήκη του Βουκουρεστίου ακυρώθηκε. Οι συνολικές στρατιωτικές και μη απώλειες από το 1916 ως το 1918, εντός των σύγχρονων συνόρων υπολογίστηκαν σε 748.000.. Μετά τον πόλεμο η προσάρτηση της Βουκοβίνας από την Αυστρία αναγνωρίστηκε με τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού του 1919, του Βανάτου και της Τρανσυλβανίας από την Ουγγαρία με τη Συνθήκη του Τριανόν του 1920 και της Βεσσαραβίας από τη Ρωσική κυριαρχία με τη Συνθήκη των Παρισίων του 1920, αλλά η Ρωσία δεν αναγνώρισε την ενσωμάτωση της Βεσσαραβίας στη Ρουμανία. Η Ρουμανία είχε γίνει σημαντικός παράγοντας των γεωπολιτικών ισορροπιών στην κεντρική Ευρώπη και το 1919 εισέβαλε στην Ουγγαρία για να ανατρέψει το κομμουνιστικό καθεστώς του Μπέλα Κουν.
Οι ξένες δυνάμεις άσκησαν μεγάλη πίεση επί της Ρουμανίας μέσω του Γερμανοσοβιετικού Συμφώνου μη επίθεσης Ρίμπεντροπ-Μολότοφ της 23 Αυγούστου 1939. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ρουμανία προσπάθησε να παραμείνει ουδέτερη αλλά στις 28 Ιουνίου 1940 δέχθηκε ένα Σοβιετικό τελεσίγραφο με υπαινισσόμενη απειλή εισβολής σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. Αποτέλεσμα αυτού ήταν η Ρουμανική κυβέρνηση και ο στρατός να υποχρεωθούν να αποχωρήσουν από τη Βεσαραβία και τη βόρεια Μπουκοβίνα, για να αποφύγουν τον πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση. Οι συνεχείς υποχωρήσεις προκάλεσαν την εξέγερση της Σιδηράς Φρουράς, που υποστήριξε το πραξικόπημα του στρατηγού Ίον Αντονέσκου (1940), που έγινε δικτάτορας, εκθρόνισε τον βασιλιά Κάρολο Β' και επανέφερε τον γιο του Μιχαήλ. Ο Αντονέσκου οδήγησε τη χώρα στο στρατόπεδο του Άξονα. Έτσι, η νότια Δοβρουτσά παραχωρήθηκε στη Βουλγαρία και η βόρεια Τρανσυλβανία στην Ουγγαρία στο πλαίσιο διαιτησίας των δυνάμεων του Άξονα. 300px|left|thumb|Ρουμανία, 1939 thumb|300px|left|Η Ρουμανία το 1941
Το φασιστικό καθεστώς του Αντονέσκου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο Ολοκαύτωμα στη Ρουμανία και αντέγραψε τις Ναζιστικές πολιτικές καταπίεσης και γενοκτονίας των Εβραίων και των Ρομά, κυρίως στα ανατολικά εδάφη που επανακτήθηκαν από τους Ρουμάνους από τη Σοβιετική Ένωση. Συνολικά 280.000 έως 380.000 Εβραίοι της Ρουμανίας (συμπεριλαμβανομένης της Βεσσαραβίας, της Μπουκοβίνας και της Κυβέρνησης της Υπερδνειστερίας) σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και τουλάχιστον 11.000 Ρουμάνοι Ρομά σκοτώθηκαν επίσης. Τον Αύγουστο του 1944 ένα πραξικόπημα με επικεφαλής τον Βασιλιά Μιχαήλ ανέτρεψε τον Ιόν Αντονέσκου και το καθεστώς του. Ο Αντονέσκου καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου και εκτελέστηκε την 1η Ιουνίου 1946. Η 9η Οκτωβρίου είναι σήμερα η Εθνική Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος στη Ρουμανία.
Η Ρουμανική συμβολή στην Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (Ναζιστική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση) ήταν τεράστια, με τον Ρουμανικό Στρατό το καλοκαίρι του 1944 να ξεπερνά τους 1,2 εκατομ. άνδρες, δεύτερο σε δύναμη μετά τη Ναζιστική Γερμανία. Η Ρουμανία ήταν η κύρια πηγή καυσίμων για το Τρίτο Ράιχ και έτσι έγινε στόχος έντονων βομβαρδισμών από τους Συμμάχους. Η αυξανόμενη δυσαρέσκεια μεταξύ του πληθυσμού κορυφώθηκε τελικά τον Αύγουστο του 1944 με το Πραξικόπημα του Βασιλιά Μιχαήλ και η χώρα άλλαξε στρατόπεδο προσχωρώντας στους Συμμάχους. Θεωρείται ότι το πραξικόπημα συντόμευσε τον πόλεμο για περίπου έξι μήνες. Αν και ο Ρουμανικός στρατός υπέστη απώλειες 170.000 ανδρών μετά την αλλαγή στρατοπέδου, ο ρόλος της Ρουμανίας στην ήττα της Ναζιστικής Γερμανίας δεν αναγνωρίστηκε από τη Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων του 1947, καθώς η Σοβιετική Ένωση κατέλαβε τη Βεσαραβία και άλλα εδάφη που χονδρικά αντιστοιχούν στη σημερινή Δημοκρατία της Μολδαβίας και η Βουλγαρία διατήρησε τη Νότια Δοβρουτσά, αλλά η Ρουμανία ανέκτησε τη Βόρεια Τρανσυλβανία από την Ουγγαρία.
Λαϊκή Δημοκρατία της Ρουμανίας
Στη Ρουμανία κατέφυγαν ως πολιτικοί πρόσφυγες το 1949, μετά τη λήξη του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, περίπου 15.000 Έλληνες άνδρες και γυναίκες του Δημοκρατικού Στρατού καθώς και πολλοί διωκόμενοι Έλληνες Κομμουνιστές διανοούμενοι, που επαναπατρίστηκαν σε δύο κύματα, μετά το 1974 και το 1981.
Το 1948 το κράτος άρχισε την εθνικοποίηση των ιδιωτικών επιχειρήσεων και την κολεκτιβοποίηση της γεωργία. Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960 η κυβέρνηση περιόρισε πολύ τις πολιτικές ελευθερίες και κατέστειλε αποφασιστικά κάθε διαφωνία με τη βοήθεια της Σεκουριτάτε (Ρουμανική μυστική αστυνομία).
Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας
Το 1965 ήρθε στην εξουσία ο Νικολάε Τσαουσέσκου, που μετονόμασε τη χώρα σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας, θέλοντας να δείξει ότι η Ρουμανία εισήλθε σε μια ανώτερη φάση υλοποίησης του σοσιαλισμού, και άρχισε να ασκεί εξωτερική πολιτική πιο ανεξάρτητη από τη Σοβιετική Ένωση. Έτσι η κομμουνιστική Ρουμανία ήταν η μόνη χώρα του Συμφώνου της Βαρσοβίας που αρνήθηκε να συμμετάσχει στην υπό Σοβιετική ηγεσία εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία (ακόμη ο Τσαουσέσκου καταδίκασε δημοσίως την ενέργεια ως «μεγάλο λάθος, [και] σοβαρό κίνδυνο για την ειρήνη στην Ευρώπη και την τύχη του Κομμουνισμού στον κόσμο»). Ήταν επίσης το μόνο κομμουνιστικό κράτος που διατήρησε διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967 και καθιέρωσε διπλωματικές σχέσεις με τη Δυτική Γερμανία το ίδιο έτος. Ταυτόχρονα οι στενοί δεσμοί με τις Αραβικές χώρες (και την ΟΑΠ) επέτρεψαν στη Ρουμανία να διαδραματίσει βασικό ρόλο στις ειρηνευτικές συνομιλίες Ισραήλ-Αιγύπτου και Ισραήλ-ΟΑΠ.
Καθώς το εξωτερικό χρέος της Ρουμανίας αυξήθηκε δραματικά μεταξύ 1977 και 1981 (από 3 δισεκατομμύρια δολάρια σε 10 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ), η επιρροή διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών (όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα) αυξήθηκε, γεγονός που βαθμιαία ήταν σε αντίθεση με την αυταρχική κυβέρνηση του Τσαουσέσκου. Ο τελευταίος ξεκίνησε τελικά μια πολιτική συνολικής αποπληρωμής του εξωτερικού χρέους, επιβάλλοντας μέτρα λιτότητας που φτωχοποίησαν τον πληθυσμό και εξάντλησαν την οικονομία. Η πολιτική αυτή κατάφερε να αποπληρώσει όλο το ξένο δημόσιο χρέος της Ρουμανίας το 1989. Παράλληλα ο Τσαουσέσκου επέκτεινε σε μεγάλο βαθμό την εξουσία της μυστικής αστυνομίας Σεκουριτάτε και επέβαλε έντονη προσωπολατρία, που οδήγησε σε δραματική μείωση της δημοτικότητας του δικτάτορα. Τον Δεκέμβριο του 1989 από την Τιμισοάρα ξεκίνησαν μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, που εξαπλώθηκαν σε όλη τη χώρα. Ο Τσαουσέσκου διέταξε τον στρατό να χτυπήσει τους διαδηλωτές, αλλά οι στρατηγοί αρνήθηκαν και ο Τσαουσέσκου στηρίχθηκε στη μυστική αστυνομία, τη διαβόητη Σεκουριτάτε. Όμως, όταν και η αστυνομία αντιλήφθηκε το μάταιο της αντίστασης, παρέδωσε τα όπλα και το αποτέλεσμα των μυστικών διαβουλεύσεων ήταν η σύλληψη του Τσαουσέσκου και της συζύγου του Έλενας και η άμεση εκτέλεσή τους.
Σύγχρονη περίοδος
Μετά την επανάσταση του 1989, το Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας (NSF), υπό την ηγεσία του Ιόν Ιλιέσκου, παλαιού συνεργάτη του Τσαουσέσκου, έλαβε εν μέρει μέτρα πολυκομματικής δημοκρατίας και ελεύθερης αγοράς και ο Ιλιέσκου. Τον Απρίλιο του 1990 μια καθιστική διαμαρτυρία που αμφισβητούσε τα αποτελέσματα των εκλογών και κατηγορούσε το NSF, συμπεριλαμβανομένου του Ιλιέσκου, ότι αποτελείτο από πρώην κομμουνιστές και μέλη της Ασφάλειας - γρήγορα μεγάλωσε για να γίνει αυτό που ονομάστηκε «Γκολανιάσδα» (από τη λέξη «γκολάν», που σημαίνει «αλήτης»). Οι ειρηνικές διαδηλώσεις μεταβλήθηκαν σε βίαιες, προκαλώντας την επέμβαση των ανθρακωρύχων που κάλεσε ο Ιλιέσκου. Αυτό το γεγονός έχει τεκμηριωθεί ευρέως τόσο από τα τοπικά όσο και από τα ξένα μέσα ενημέρωσης και έχει μείνει γνωστό ως Μινεριάδα του Ιουνίου του 1990.
Στις εκλογές του 1992 ο πρόεδρος Ιλιέσκου επανεξελέγη στο αξίωμά του. Στις αρχές του επόμενου χρόνου (1993) χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στο Βουκουρέστι για την άσχημη οικονομική κατάσταση της χώρας, την υψηλή ανεργία και τους χαμηλούς μισθούς. Το 1993 ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αποτυχία των οικονομικών μεταρρυθμίσεων και το κλείσιμο πολλών ορυχείων οδήγησε και πάλι τους εργάτες και άλλα λαϊκά στρώματα σε γενική απεργία το 1994. Το 1995 ανακοινώθηκε η ιδιωτικοποίηση χιλιάδων κρατικών επιχειρήσεων. Στις εκλογές του 1996 νικητής αναδείχτηκε ο φιλελεύθερος Εμίλ Κονσταντινέσκου. Το 1997 η χώρα έθεσε υποψηφιότητα για την είσοδό της στο ΝΑΤΟ. Το 1998, ύστερα από μαζικές λαϊκές διαμαρτυρίες για την αδυναμία της κυβέρνησης να υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις της, παραιτείται ο πρωθυπουργός Βίκτορ Τσόρμπεα. Πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο Ράντου Βασίλε. Η οικονομική κρίση στη χώρα συνεχίζεται. Το 1999 ανακοινώνει την υποψηφιότητά της για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και αυτή τοποθετείται χρονικά το 2007. Στις εκλογές του 2000 πρόεδρος εξελέγη και πάλι ο Ίον Ιλιέσκου, ο οποίος έτσι επανήλθε στην εξουσία. Τον Μάρτιο του 2004, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, η Ρουμανία γίνεται δεκτή ως πλήρες μέλος και ο Ρουμάνος υπουργός Άμυνας δηλώνει ότι η χώρα του είναι έτοιμη να συμμετάσχει σε νατοϊκές επιχειρήσεις. Τον Δεκέμβριο του 2004 στις προεδρικές εκλογές νικητής αναδείχτηκε ο Τραϊάν Μπασέσκου, υποψήφιος της κεντροδεξιάς παράταξης, που υπερίσχυσε του αντιπάλου του Αντριάν Ναστάσε, και επανεξελέγη με μικρή διαφορά το 2009. Στις αρχές του 2005 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε την αίτηση ένταξης της χώρας στην ΕΕ το 2007. Την 1η Ιανουαρίου 2007 η Ρουμανία έγινε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τον Νοέμβριο του 2014 ο δήμαρχος του Σιμπίου Κλάους Γιοχάνις εξελέγη πρόεδρος, επικρατώντας απροσδόκητα του Πρωθυπουργού Βίκτορ Πόντα, που προηγείτο στις δημοσκοπήσεις. Αυτή η εκπληκτική νίκη αποδίδεται από πολλούς στη Ρουμανική διασπορά, της οποίας το 50% ψήφισε τον Γιοχάνις στον πρώτο γύρο, σε σύγκριση με το 16% για τον Πόντα. thumb|Η Ρουμανία γνώρισε τις μεγαλύτερες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην ιστορία της το πρώτο εξάμηνο του 2017 Ο πρώην Πρόεδρος Τραϊάν Μπασέσκου (2004-2014) έχει αμφισβητηθεί δύο φορές από το Κοινοβούλιο της Ρουμανίας (το 2007 και το 2012), τη δεύτερη φορά στο πλαίσιο διαδηλώσεων στους δρόμους νωρίτερα τον χρόνο. Και στις δύο περιπτώσεις προκηρύχθηκε δημοψήφισμα. Τη δεύτερη φορά στο δημοψήφισμα για την καθαίρεση του Ρουμάνου προέδρου του 2012, περισσότεροι από 7 εκατομμύρια ψηφοφόροι (88% των συμμετεχόντων) ψήφισαν την αποβολή του Μπασέσκου, σε σύγκριση με τους 5,2 εκατομμύρια ψηφοφόρους που τον υποστήριξαν αρχικά στις προεδρικές εκλογές της Ρουμανίας το 2009. Εντούτοις το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρουμανίας, με μια διχαστική απόφαση, ανέτρεψε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, λόγω πολύ χαμηλής συμμετοχής (46,24% από τις επίσημες στατιστικές). Οι υποστηρικτές του Μπασέσκου είχαν κληθεί από τον ίδιο και το πρώην κόμμα του να μην συμμετάσχουν στο δημοψήφισμα, ώστε να ακυρωθεί λόγω ανεπαρκούς συμμετοχής.
Η περίοδος μετά το 1989 χαρακτηρίζεται επίσης από το γεγονός ότι οι περισσότερες πρώην βιομηχανικές και οικονομικές επιχειρήσεις που οικοδομήθηκαν και λειτούργησαν κατά την κομμουνιστική περίοδο έκλεισαν, κυρίως ως αποτέλεσμα των πολιτικών ιδιωτικοποίησης των κυβερνήσεων μετά το 1989. Σύμφωνα με τον Βαλεντίν Μαντρεσέσκου, ρουμανόγλωσσο εκδότη της Φωνής της Ρωσίας, η εθνική πετρελαϊκή εταιρεία Petrom πωλήθηκε σε αλλοδαπούς σε σημαντικά υποτιμημένες τιμές. Επιπλέον άλλες μεγάλες ιδιωτικοποιήσεις, όπως αυτή της Banca Comerciala a Romaniei, επικρίνονται από τους αντιπάλους ότι ήταν επιζήμιες για τον ρουμανικό λαό.
Ενσωμάτωση στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ
thumb|right|Η Ρουμανία έγινε μέλος του [[NATO το 2004 και φιλοξένησε τη σύνοδο κορυφής του 2008 στο Βουκουρέστι]] Μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου η Ρουμανία ανέπτυξε στενούς δεσμούς με τη Δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, εντασσόμενη τελικά στο NATO in 2004 και φιλοξενώντας τη σύνοδο κορυφής του 2008 στο Βουκουρέστι.
Τη δεκαετία του 2000 η ​​Ρουμανία πέτυχε έναν από τους υψηλότερους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης στην Ευρώπη και έχει αναφερθεί ενίοτε ως «η Τίγρη της Ανατολικής Ευρώπης». Αυτό συνοδεύτηκε από σημαντική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου καθώς η χώρα μείωσε με επιτυχία την εσωτερική φτώχεια και δημιούργησε ένα λειτουργικό δημοκρατικό κράτος. Ωστόσο η ανάπτυξη της Ρουμανίας υπέστη σημαντική κάμψη κατά την ύφεση στα τέλη της δεκαετίας του 2000 που οδήγησε σε μεγάλη συρρίκνωση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος και σε δημοσιονομικό έλλειμμα το 2009. Αυτό υποχρέωσε τη Ρουμανία να δανειστεί από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών οδήγησε σε αναταραχές και πυροδότησε πολιτική κρίση το 2012.
Η Ρουμανία αντιμετωπίζει ακόμη προβλήματα σχετικά με τις υποδομές, τις ιατρικές υπηρεσίες, την εκπαίδευση και τη διαφθορά. Στα τέλη του 2013, ο Economist ανέφερε ότι η Ρουμανία εμφάνισε και πάλι έντονη οικονομική ανάπτυξη στο 4,1% εκείνο το έτος, με τους μισθούς να αυξάνονται γρήγορα και με χαμηλότερη ανεργία από ότι στη Βρετανία. Η οικονομική ανάπτυξη επιταχύνθηκε εν μέσω κυβερνητικών φιλελευθεροποιήσεων με το άνοιγμα νέων τομέων στον ανταγωνισμό και στις επενδύσεις - κυρίως στον τομέα της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών. Το 2016 ο Δείκτης Ανθρώπινης Ανάπτυξης κατέταξε τη Ρουμανία ως έθνος της «Πολύ Υψηλής Ανθρώπινης Ανάπτυξης».
Μετά την εμπειρία της οικονομικής αστάθειας τη δεκαετίας του 1990 και την εφαρμογή μιας ελεύθερης ταξιδιωτικής συμφωνίας με την ΕΕ, μεγάλος αριθμός Ρουμάνων μετανάστευσε στη Δυτική Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, με ιδιαίτερα μεγάλες κοινότητες στην Ιταλία και την Ισπανία. Το 2008 η ρουμανική διασπορά υπολογιζόταν σε πάνω από δύο εκατομμύρια άτομα. Ο κυκλικός χαρακτήρας της παγκόσμιας οικονομίας και οι οικονομικές ανισότητες μεταξύ της Ρουμανίας και των προηγμένων ευρωπαϊκών οικονομιών έχουν τροφοδοτήσει περαιτέρω μετανάστευση από τη χώρα. Η μετανάστευση προκάλεσε κοινωνικές αλλαγές στη Ρουμανία, όπου οι γονείς έφευγαν για τη Δυτική Ευρώπη για να ξεφύγουν από τη φτώχεια και να παρέχουν ένα καλύτερο επίπεδο διαβίωσης για τα παιδιά τους, που έμεναν πίσω. Μερικά παιδιά αφέθηκαν στην επιμέλεια παππούδων, γιαγιάδων και συγγενών, ενώ μερικά ζουν μόνα τους, αν οι γονείς τους τα θεωρούν επαρκώς αυτοεξυπηρετούμενα. Στη συνέχεια οι νέοι άρχισαν να ονομάζονται ευρω-ορφανά.
Έλληνες στη Ρουμανία
thumb|Έλληνες στη Ρουμανία (2002) Ελληνική παρουσία στη Ρουμανία υπάρχει επί τουλάχιστον 27 αιώνες. Άλλοτε, όπως κατά την εποχή των Φαναριωτών, η παρουσία αυτή έφθασε στην ηγεμονία, άλλοτε (όπως σήμερα) οι Έλληνες ήταν απλώς μια από τις πολλές εθνικές μειονότητες της Ρουμανίας.
Αρχαία και Μεσαιωνική Περίοδος
Η Ελληνική παρουσία στη σημερινή Ρουμανία χρονολογείται από τις αποικίες και τα εμπόρεια (εμπορικούς σταθμούς) που ιδρύθηκαν στη Δοβρουτσά και τη γύρω περιοχή (δες Δεύτερος ελληνικός αποικισμός και Πόντιοι), αρχίζοντας τον 7ο αιώνα π.Χ. Ξεκινώντας με την αποικία της Μιλήτου στην Ιστρίη, η διαδικασία αυτή κορυφώθηκε με την ίδρυση της πόλης Τόμις τον 5ο αιώνα π.Χ. Αν και πάντα υποκείμενες στις παρεμβάσεις των Δακών και εύκολα διαταρασσόμενες από τις πολιτικές μεταβολές των γειτονικών φυλάρχων, οι αποικίες ευημερούσαν μέχρις ότου υποτάχθηκαν για λίγο υπό διάφορες μορφές στον Βασιλιά Βυρεβίστα (1ος αιώνας π.Χ.). Αμέσως μετά, και για τους επόμενους αιώνες, αποστερήθηκαν των προνομίων τους από τους νέους Ρωμαίους κυρίους τους και ακολούθησαν την Αυτοκρατορία στις διάφορες κρίσεις της.
Τον μεσαίωνα η Ελληνόφωνη Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποτελούσε μια ζωντανή παρουσία βόρεια του Δούναβη διατηρώντας επί των χωρών την πολιτιστική ηγεμονία ουσιαστικά μέχρι την κατάλυσή της και για μακρές περιόδους ασκούσε πραγματική πολιτική κυριαρχία στην περιοχή της σημερινής Δοβρουτσάς (γνωστής στους Βυζαντινούς ως Μικρά Σκυθία.
Αρχές των Νεότερων Χρόνων
Μετά την κατάλυση της Βυζαντινής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία οι Οσποδάροι της Μολδαβίας και της Βλαχίας (των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών) αναλάμβαναν συχνά την προστασία πολλών Ελληνόκτητων πολιτιστικών ιδρυμάτων, όπως αρκετά μοναστήρια στο Άγιο Όρος, κινήσεις που εγγυούνταν την εξασφάλιση κύρους στο πλαίσιο της Ελληνικής Ορθοδοξίας. Σε αυτό προστέθηκε η φυγή Βυζαντινών αξιωματούχων και κοινών πολιτών στις δύο αυτές χώρες, που την εποχή εκείνη βρίσκονταν υπό μάλλον χαλαρή Οθωμανική κηδεμονία. Βρήκαν την ευκαιρία να αναρριχηθούν σε αξιώματα και από νωρίς συμπεριλήφθηκαν στο στενό κύκλο της εξουσίας. Αυτό δεν σήμαινε μόνο την εξάρτηση των πριγκίπων από μια νέα ελίτ (κυρίως για να τους παρέχει τα κεφάλαια που απαιτούσε η διακυβέρνηση) αλλά τη σταδιακή άνοδο των Ελλήνων στον ίδιο τον θρόνο.
Οι γρήγορες αλλαγές προκάλεσαν την εχθρότητα προς αυτούς των παραδοσιακών βογιάρων. Γαιοκτήμονες σε μια στοιχειώδη οικονομία, συνηθισμένοι να έχουν σημαντικό λόγο στις πολιτικές εξελίξεις, βρέθηκαν απογυμνωμένοι από εξουσία στη νέα δομή και έγιναν ιδιαίτερα εχθρικοί προς τους μετανάστες. Ωστόσο σημαντική τάση δεν ήταν μόνο αυτή. Υπήρχαν πολλές περιπτώσεις επιγαμίας στην κορυφή της κοινωνικής κλίμακας (και όχι μόνο), αναμφισβήτητα διασημότερες εκείνες στην πανίσχυρη Οικογένεια των Καντακουζηνών.
Η περίοδος των Φαναριωτών
Έτσι η εμφάνιση του Ελληνικού εθνικισμού οδήγησε στην επανάσταση στις δυο χώρες, καθώς ήταν οι κύριοι πόλοι πολιτικής εξουσίας που διέθετε εκείνη την εποχή και συνόρευαν με τον προσδοκώμενο υποστηρικτή της υπόθεσης - τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Η Παραδουνάβια φάση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 αναλώθηκε σε μια σύγκρουση μεταξύ της αρχικά υποστηρικτικής Αντιοθωμανικής Επανάστασης υπό τον Τούντορ Βλαντιμιρέσκου και της Φιλικής Εταιρείας, ενώ η Μολδαβία παρέμεινε, για περιορισμένο διάστημα, υπό Ελληνική κατοχή. Μοναδικό αποτέλεσμα ήταν η εχθρότητα των ντόπιων και οι Οθωμανοί, αποδεχόμενοι τις απαιτήσεις τους, έθεσαν τέρμα στην εξουσία των Φαναριωτών το 1822.
thumb|200px|Έλληνας πωλητής πίτας και Εβραίος πελάτης του στο Βουκουρέστι, 1880
19ος και 20ός αιώνας
Με τον καιρό οι περισσότεροι Έλληνες έχασαν την ιδιαιτερότητά τους και ενσωματώθηκαν πλήρως, όπως για παράδειγμα σημαντικό τμήμα των οικογενειών ευγενών που θεωρούντο «Φαναριώτες» συνέβαλαν στην κουλτούρα που υιοθετήθηκε περισσότερο από τους γηγενείς.
Με τις νέες μεταναστευτικές τάσεις η Ρουμανία έγινε λιγότερο σημαντικός προορισμός για τους εξόριστους Έλληνες και ως τέτοιος περιορίστηκε σε ανθρώπους χαμηλότερης κοινωνικής θέσης - με τους Έλληνες ομογενείς να είναι κυρίως επιχειρηματίες, μεταπράτες-έμποροι και ιδιαίτερα ναυτικοί (τόσο στον Δούναβη όσο και στη Μαύρη Θάλασσα - στην τελευταία μετά την ενσωμάτωση της Δοβρουτσάς το 1878, που επίσης πρόσθεσε στη Ρουμανία νέο Ελληνικό πληθυσμό, που ήταν ήδη εκεί).
Οι κοινότητες ευημερούσαν πολύ και διατηρούσαν ιδιαίτερα πολιτιστικά ιδρύματα. Στην Κομμουνιστική Ρουμανία, οι περιουσίες των περισσότερων ιδρυμάτων και πολλών ιδιωτών κατασχέθηκαν και εκατοντάδες Έλληνες ομογενείς φυλακίστηκαν σε μέρη όπως το Κανάλι Δούναβη-Μαύρης Θάλασσας (στρατόπεδα εργασίας).