cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλας Βερνίκος
Ο Νικόλας Βερνίκος είναι επίτιμος καθηγητής του τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας με διδακτικό τομέα την ανθρώπινη οικολογία στο πανεπιστήμιο Αιγαίου. Κατά το παρελθόν δίδαξε στη Βενσέν στο Paris 8, στο Κολλέγιο Σίλερ και στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπως και στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Υπηρέτησε στην ΟΥΝΕΣΚΟ και είναι μέλος της Αμερικανικής Ανθρωπολογικής Εταιρίας.
Νίκος Κυριαζόπουλος
Ο Νίκος Κυριαζόπουλος (Αρειοχώρι Μεσσηνίας, 1922 - Αιγάλεω 5 Οκτωβρίου 2000 ), ήταν έλληνας πολιτικός και αντιστασιακός.
Βιογραφία
Στη διάρκεια της Κατοχής, διετέλεσε περιφερειακός καθοδηγητής της ΕΠΟΝ του Νομού Μεσσηνίας (πολιτοφύλακας στο Μαυρομάτι Μεσσηνίας ). Μέλος του ΚΚΕ από το 1944, διώχθηκε για τη δράση του μετά την Απελευθέρωση, κλείσθηκε στις φυλακές Καλαμάτας και εξορίστηκε στο Μούδρο της Λήμνου. Μετά την επιστροφή του βάσει των μέτρων ειρήνευσης του 1950 δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στην ΕΔΑ, ενώ από 1952, είχε την πολιτική ευθύνη της Αυτοδιοίκησης για τον Δήμο Αιγάλεω, όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος Αιγάλεω το 1959 και συνέχισε να εκλέγεται μέχρι το 1967. Κατά τη διάρκεια της δημοτικής θητείας 1964-1967 εκλέχθηκε πρόεδρος του Δημοτ. Συμβουλίου Αιγάλεω. Παρόλα αυτά, το 1961 συνελήφθη και στάλθηκε εξορία στον Αη-Στράτη, μέχρι τον Ιούλιο του 1962.
Την περίοδο της χούντας κρυβόταν αρχικά σε κενοτάφιο του Γ΄Νεκροταφείου. Ανακαλύφθηκε όμως από τα όργανα της δικτατορίας, συνελήφθη, βασανίστηκε και εξορίστηκε εκ νέου στη Γυάρο και τη Λέρο. Το διάστημα 1975-1982 ήταν επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ στην εκλογική περιφέρεια της Β΄Αθηνών. Από το 1986 έως το 1990 διατέλεσε νομαρχιακός σύμβουλος. Ήταν επίσης, μέλος τής Επιτροπής Αθλητισμού τού ΚΚΕ σε κεντρικό επίπεδο. Ήταν υποψήφιος δήμαρχος Αιγάλεω με την υποστήριξη του Κ.Κ.Ε. στις εκλογές του 1975, του 1978 και του 1982  και πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου 1977-1978. Επίσης διετέλεσε νομαρχιακός και περιφερειακός σύμβουλος Δυτ. Αττικής.
Από το 1959 ήταν παντρεμένος με την αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης Όλγα Χωραΐτου-Κυριαζοπούλου (1929-2019). Γιος του είναι ο ελληνο-γάλλος διδάκτωρ φιλολογίας της Σορβόνης, συγγραφέας και μεταφραστής Athanase Kyriazopoulos (Αθανάσιος Κυριαζόπουλος, 1961 -).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Κορέλια Αντελμινέλλι
Το Κορέλια Αντελμινέλλι (ιταλικά: Coreglia Antelminelli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Lapin Agile
left|thumb|Το Lapin Agile.
Το Lapin Agile είναι ένα διάσημο μικρό καμπαρέ στη Μονμάρτρη του Παρισιού, Γαλλία. Βρίσκεται στην οδό Rue des Saules αρ. 22, δίπλα στον τελευταίο αμπελώνα της Μονμάρτρης. Είναι το πιο παλιό καμπαρέ του Παρισιού.
Το αρχικό του όνομα ήταν το «Καμπαρέ των Δολοφόνων» (Cabaret des Assassins). Ο θρύλος λέει ότι πήρε το όνομα αυτό αφού μία συμμορία δολοφόνων μπήκε στο καμπαρέ και σκότωσε τον γιο του ιδιοκτήτη.
right|thumb|Ο πίνακας του Αντρέ Ζιλ.
Το καμπαρέ ήταν ήδη 20 χρόνων παλιό, όταν το 1875 ο ζωγράφος Αντρέ Ζίλ (Andre Gill) ζωγράφισε, με αντάλλαγμα λίγο φαγητό, τον πίνακα που έγινε σήμα κατατεθέν του μαγαζιού και του έδωσε το οριστικό του όνομα. Ήταν ένας πίνακας ενός κουνελιού που ξεπηδούσε από μία κατσαρόλα κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί, λόγω του ότι σπεσιαλιτέ του καμπαρέ ήταν το κουνέλι σωτέ στην κατσαρόλα. Οι ντόπιοι άρχισαν να αποκαλούν το μέρος Λαπέν Αζίλ, λογοπαίγνιο με τα "La peint à Gill" (δηλ. ο πίνακας του Ζιλ) και "Lapin Agile" (το σβέλτο κουνέλι). Ο πίνακας σήμερα βρίσκεται στο μουσείο της Μονμάρτρης, ενώ ένα αντίγραφο είναι κρεμασμένο στο εξωτερικό του κτιρίου προστατευμένο από ειδικό τζάμι.
Το καμπαρέ σώθηκε από την κατεδάφιση το 1903 όταν ξανααγοράστηκε από τον Αριστίντ Μπριάντ και πάτρονας του έγινε ο Φρεντερίκ Ζεράρ, που έγινε γνωστός ως γερο-Φρεντέ ("père Frédé"). Ο γερο-Φρεντέ έδωσε νέα πνοή στο καμπαρέ. Παίζοντας κιθάρα και βιολοντσέλο, τραγουδώντας και απαγγέλοντας κατάφερε να μαγνητίσει όλη την αβάν γκαρντ στο καμπαρέ του.
Δήμος Σκαλτσάς
Ο Δήμος Σκαλτσάς (ή Σκαλτσοδήμος) ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης από την Ανατολική Στερεά Ελλάδα.
Lapin Agile
Έτσι, την περίοδο της αλλαγής του αιώνα το μέρος είχε γίνει στέκι για τους μποέμ ζωγράφους και καλλιτέχνες που έμεναν στην περιοχή, όπως ο Πάμπλο Πικάσο, ο Γκυγιώμ Απολλιναίρ, ο Μωρίς Ουτριγιό, ο Ζωρζ Μπρακ, ο Φρανσίς Καρκό, ο Μαξ Ζακόμπ, ο Αμεντέο Μοντιλιάνι, ο Αντρέ Ντεραίν, ο Αντρέ Σαλμόν, ο Ρολάν Ντορζελές, ο Πιερ Μακ Ορλάν, ο Ζυλ Ντεπακί, ο Γκαστόν Κουτέ, ο Σαρλ Ντουλέν κ.α. Μοιραία, καθώς γεωγραφικά βρισκόταν στο κέντρο της τότε καλλιτεχνικής ζωής του Παρισιού, το καμπαρέ έγινε στέκι καλλιτεχνικών συναντήσεων και συζητήσεων.
Στο Λαπέν Αζίλ σύχναζαν επίσης άλλες παρακμιακές μορφές, όπως μαστρωποί, εκκεντρικοί τύποι, φοιτητές από το Καρτιέ Λατέν, αναρχικοί, ακόμα και μεγαλοαστοί που απλά συμπεριφέρονταν ως μποέμ.
Ο πίνακας «Στο Λαπέν Αζίλ» του Πάμπλο Πικάσο (1905) βοήθησε στο να γίνει το καμπαρέ διάσημο. Το Λαπέν Αζίλ απεικονιζόταν ακόμη πολύ συχνά στους πίνακες του Μωρίς Ουτριγιό.
Στο μικρό καμπαρέ συντελέστηκε ακόμη η διάσημη φάρσα του Ρολάν Ντορζελές και της παρέας του: Το 1910, παρουσίασαν έναν πίνακα ζωγραφισμένο από την ουρά ενός γαϊδάρου και με τίτλο Και ο ήλιος βασιλεύει στην Αδριατική ως έργο ενός υποτιθέμενου πρωτοεμφανιζόμενου νεαρού ζωγράφου ονόματι Ζοακίμ-Ραφαέλ Μπορονάλι, με σκοπό τη γελοιοποίηση των κριτικών τέχνης, γεγονός που συνέβη όταν ο πίνακας εκτέθηκε στο Σαλόν των Ανεξάρτητων του 1910.
Το 1993 ο Αμερικανός κωμικός Στιβ Μάρτιν έγραψε και σκηνοθέτησε το κωμικό έργο “Ο Πικάσο στο Λαπέν Αζίλ” (Picasso at the Lapin Agile), το οποίο είχε επιτυχή πορεία στο Σικάγο, το Λος Άντζελες και αλλού. Το έργο απεικόνιζε μία φανταστική συνάντηση του Πάμπλο Πικάσο και του Άλμπερτ Αϊνστάιν στο Λαπέν Αζίλ.
Σήμερα πολλοί τουρίστες επισκέπτονται ακόμη το μικρό καμπαρέ που είναι τοποθετημένο σε ένα πέτρινο κτίριο στην απότομη και πλακόστρωτη οδό Rue des Saules, κάθονται στα ξύλινα τραπέζια, όπου είναι χαραγμένα τα αρχικά επισκεπτών εδώ και δεκαετίες, και απολαμβάνουν παλιά γαλλικά τραγούδια και ποιήματα που μπορεί να φτάνουν και στον 15ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
Δήμος Σκαλτσάς
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αρτοτίνα Φωκίδας και όταν ήταν νέος υπηρέτησε στην Αυλή του Αλή Πασά. Στις 28 Μαρτίου του 1821 ξεκίνησε την επανάσταση στην ιδιαίτερη πατρίδα του μαζί με τους Αναγνώστη Λιδωρίκη και παπα-Γιώργη Πολίτη. Τον Μάιο του 1821, ύστερα από την Μάχη της Γραβιάς, μαζί με τον Γιάννη Γκούρα και τον Αντρίτσο Σαφάκα, κατέλαβε τη θέση Αετός για να χτυπήσει τους Τούρκους στην Υπάτη, κυκλώθηκε όμως με τους άντρες του από 1.500 Τουρκαλβανούς και αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Στις 2 Απριλίου του 1822 μαζί με τον Σαφάκα, τον Δυοβουνιώτη και τον Μήτσο Κοντογιάννη νίκησε το Δράμαλη στην περιοχή της Υπάτης ενώ διακρίθηκε και στην Μάχη της Άμπλιανης.
Γιος του ήταν ο Βασίλειος Σκαλτσοδήμος.
Αναφορές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Κλόβις Δ΄
Ο Κλόβις Δ΄ (Γαλλική γλώσσα : Clovis IV, 677/682 - 695) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν Βασιλιάς των Φράγκων (691 - 695). Ο Κλόβις Δ΄ ήταν γιος του Θευδέριχου Γ΄ των Φράγκων (της Αυστρασίας & Νευστρίας) και της Κλοτίλδης των Αρνουλφιδών, κόρης τού Ανσέγκιζελ μαγιορδόμου της Αυστρασίας. Μερικοί ιστορικοί θεωρούν τον Κλόβις Δ΄ σαν σφετεριστή, καταγράφεται από τους ίδιους ως "Κλόβις Γ΄".
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τη διετία 690/691 τον πατέρα του σαν μοναδικός βασιλιάς των Φράγκων, κυβέρνησε τη Βουργουνδία, την Αυστρασία και τη Νευστρία. Σύμφωνα με τα "Χρονικά της Μετς" μια από τις παλιότερες πηγές των Πεπινιδών τον διόρισε βασιλιά ο Μαγιορδόμος της Αυστρασίας Πεπίνος του Χέρσταλ, κυβέρνησε τέσσερα χρόνια. Ο Κλόβις Δ΄ ήταν ανήλικος και όλες οι εξουσίες βρέθηκαν στα χέρια του Πεπίνου του Χέρσταλ. Η εποχή που ανέβηκε στον θρόνο σε πολύ μικρή ηλικία ακολούθησε τις αποτυχημένες προσπάθειες του πατέρα του να ενισχύσει την βασιλική εξουσία, αυτό εξασθένησε οριστικά τους Μεροβίγγειους. Ο Κλόβις Δ΄ έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της βασιλείας του στην Κομπιένη.
Την εποχή του Κλόβις Δ΄ εκδόθηκαν και δημοσιοποιήθηκαν εννιά διατάγματα, τα τέσσερα από αυτά είναι δημόσιες δικαστικές ακροάσεις με την παρουσία του βασιλιά, παρά την μεγάλη άνοδο του Πεπίνου του Χέρσταλ και της οικογένειας του η βασιλικά αυλή σύμφωνα με τα "Χρονικά του Μετς" είχε ακόμα κύρος. Σε Σύνοδο στο Βαλανσιέν (693) βρέθηκαν 12 επίσκοποι, 12 Λαμπρότατοι, 9 κόμητες και αμέτρητοι αξιωματούχοι. Ο μελλοντικός Μαγιορδόμος των ανακτόρων της Νευστρίας Ράγκενφριντ ξεκίνησε την σταδιοδρομία του με τον Κλόβις Δ΄ ως Δομέστικος. Ο Κλόβις Δ΄ παραχώρησε στο Αβαείο του Σαίντ-Ντενίς το δικαίωμα να συλλέγει φόρους από τη Μασσαλία, το δικαίωμα αυτό το είχε παραχωρήσει ο Δαγοβέρτος Α΄. Παραχώρησε στο Αβαείο του Σαιν-Μεντάρ την γειτονική κατοικία, μια από τις κύριες οικίες του πρώην Μαγιορδόμου των Ανακτόρων Εμπρόιν στη Σουασόν. Τα "Χρονικά του Φρεντεγκάρ" γράφουν: "Ο βασιλιάς Θευδέριχος πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κλόβις, σύντομα αρρώστησε και πέθανε πρόωρα αφού βασίλευσε τέσσερα χρόνια", πέθανε τη διετία 694-695. Τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Χιλδεβέρτος Γ΄ που άφησε μεγαλύτερη εντύπωση στην εποχή του από τον Κλόβις Δ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Φάμπρικε ντι Βερτζέμολι
Το Φάμπρικε ντι Βερτζέμολι (ιταλικά: Fabbriche di Vergemoli) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Θάνατοι το 1965
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1965
Διάμεσος
μικρογραφία| Εύρεση της διάμεσης τιμής σε σύνολα δεδομένων με περιττό και άρτιο αριθμό τιμών Στη στατιστική και τη θεωρία πιθανοτήτων, η διάμεσος είναι η τιμή που διαχωρίζει το υψηλότερο μισό από το κάτω μισό ενός δείγματος δεδομένων, ενός πληθυσμού ή μιας κατανομής πιθανοτήτων. Για ένα σύνολο δεδομένων, μπορεί να θεωρηθεί ως η «μεσαία» τιμή. Το βασικό χαρακτηριστικό της διάμεσης τιμής στην περιγραφή των δεδομένων σε σύγκριση με τη μέση τιμή (συχνά περιγράφεται απλώς ως «μέσος όρος») είναι ότι δεν υφίσταται λοξότητα από μια μικρή αναλογία εξαιρετικά μεγάλων ή μικρών τιμών και επομένως παρέχει καλύτερη αναπαράσταση του κέντρου. Το διάμεσο εισόδημα, για παράδειγμα, μπορεί να είναι ένας καλύτερος τρόπος για να περιγραφεί το κέντρο της κατανομής του εισοδήματος, επειδή οι αυξήσεις στα μεγαλύτερα εισοδήματα από μόνες τους δεν έχουν καμία επίδραση στη διάμεσο. Για το λόγο αυτό, η διάμεσος είναι κεντρικής σημασίας σε ισχυρές στατιστικές.
Πεπερασμένο σύνολο αριθμών
Η διάμεσος ενός πεπερασμένου καταλόγου αριθμών είναι ο «μεσαίος» αριθμός, όταν αυτοί οι αριθμοί παρατίθενται με σειρά από τον μικρότερο προς τον μεγαλύτερο.
Εάν το σύνολο δεδομένων έχει περιττό αριθμό παρατηρήσεων, επιλέγεται η μεσαία. Για παράδειγμα, ο ακόλουθο κατάλογος με επτά αριθμούς,
έχει για διάμεσο το 6, που είναι η τέταρτη τιμή.
Εάν το σύνολο δεδομένων έχει ζυγό αριθμό παρατηρήσεων, δεν υπάρχει διακριτή μεσαία τιμή και η διάμεσος ορίζεται συνήθως ως ο αριθμητικός μέσος όρος των δύο μεσαίων τιμών. Για παράδειγμα, αυτό το σύνολο δεδομένων των 8 αριθμών
έχει μεσαία τιμή 4,5, δηλαδή (4 + 5)/2. (Σε πιο τεχνικούς όρους, αυτό ερμηνεύει τη διάμεσο ως το πλήρως περικομμένο μεσαίο φάσμα).
Γενικά, με αυτή τη σύμβαση, η διάμεσος μπορεί να οριστεί ως εξής: Για ένα σύνολο δεδομένων x από n στοιχεία, ταξινομημένα από το μικρότερο στο μεγαλύτερο,
Επίσημος ορισμός
Τυπικά, η διάμεσος πληθυσμού είναι οποιαδήποτε τιμή τέτοια ώστε τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός να είναι μικρότερος ή ίσος με την προτεινόμενη διάμεσο και τουλάχιστον ο μισός να είναι μεγαλύτερος ή ίσος με τον προτεινόμενο διάμεσο. Όπως φαίνεται παραπάνω, οι διάμεσοι μπορεί να μην είναι μοναδικοί. Εάν κάθε σύνολο περιέχει λιγότερο από το ήμισυ του πληθυσμού, τότε μέρος του πληθυσμού είναι ακριβώς ίσο με τη μοναδική διάμεσο.
Η διάμεσος είναι καλά καθορισμένη για οποιαδήποτε ταξινομημένα (μονοδιάστατα) δεδομένα και είναι ανεξάρτητη από οποιαδήποτε μέτρηση απόστασης. Η διάμεσος μπορεί επομένως να εφαρμοστεί σε τάξεις που είναι ταξινομημένες αλλά όχι αριθμητικές (π.χ. να προσδιορίσετε μια διάμεση βαθμολογία όταν οι μαθητές βαθμολογούνται από το Α έως το Ζ), αν και το αποτέλεσμα μπορεί να είναι στα μισά μεταξύ των τάξεων εάν υπάρχει ζυγός αριθμός περιπτώσεων.
Μια γεωμετρική διάμεσος, από την άλλη πλευρά, ορίζεται σε οποιοδήποτε αριθμό διαστάσεων.
Δεν υπάρχει ευρέως αποδεκτός τυπικός συμβολισμός για τη διάμεσο, αλλά ορισμένοι συγγραφείς αντιπροσωπεύουν τη διάμεσο μιας μεταβλητής x είτε ως x͂ είτε ως μ 1/2, μερικές φορές και ως M. Σε οποιαδήποτε από αυτές τις περιπτώσεις, η χρήση αυτών ή άλλων συμβόλων για τη διάμεσο πρέπει να ορίζεται ρητά κατά την εισαγωγή τους.
Η διάμεσος είναι μια ειδική περίπτωση άλλων τρόπων σύνοψης των τυπικών τιμών που σχετίζονται με μια στατιστική κατανομή: είναι το 2ο τεταρτημόριο, το 5ο δεκατημόριο και το 50ο εκατοστημόριο.
Χρήσεις
Η διάμεσος μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μέτρο τοποθεσίας όταν κάποιος αποδίδει μειωμένη σημασία σε ακραίες τιμές, συνήθως επειδή μια κατανομή είναι λοξή, οι ακραίες τιμές δεν είναι γνωστές ή οι ακραίες τιμές είναι αναξιόπιστες, δηλαδή, μπορεί να είναι σφάλματα μέτρησης/μεταγραφής.
Για παράδειγμα, εξετάστε το πολυσύνολο
Η διάμεσος είναι 2 σε αυτήν την περίπτωση, όπως και η επικρατούσα τιμή, και μπορεί να θεωρηθεί ως καλύτερη ένδειξη του κέντρου από τον αριθμητικό μέσο όρο του 4, ο οποίος είναι μεγαλύτερος από όλες τις τιμές εκτός από μία. Ωστόσο, η ευρέως αναφερόμενη εμπειρική σχέση ότι ο μέσος όρος μετατοπίζεται «περισσότερο στην ουρά» μιας κατανομής από τη διάμεσο δεν είναι γενικά αληθής. Το πολύ, μπορεί κανείς να πει ότι τα δύο στατιστικά στοιχεία δεν μπορούν να είναι «πολύ μακριά» μεταξύ τους.
Καθώς η διάμεσος βασίζεται στα μεσαία δεδομένα σε ένα σύνολο, δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την τιμή των ακραίων αποτελεσμάτων για να την υπολογίσουμε. Για παράδειγμα, σε ένα τεστ ψυχολογίας που διερευνά τον χρόνο που απαιτείται για την επίλυση ενός προβλήματος, εάν ένας μικρός αριθμός ατόμων απέτυχε να λύσει το πρόβλημα τη δεδομένη χρονική στιγμή, μπορεί να υπολογιστεί μία διάμεσος.
Για πρακτικούς σκοπούς, διαφορετικές μετρήσεις τοποθεσίας και διασποράς συγκρίνονται συχνά με βάση το πόσο καλά μπορούν να εκτιμηθούν οι αντίστοιχες τιμές πληθυσμού από ένα δείγμα δεδομένων. Η διάμεσος, που υπολογίζεται χρησιμοποιώντας τη διάμεσο του δείγματος, έχει καλές ιδιότητες από αυτή την άποψη. Αν και δεν είναι συνήθως βέλτιστο εάν υποτεθεί μια δεδομένη κατανομή πληθυσμού, οι ιδιότητές της είναι πάντα αρκετά καλές. Για παράδειγμα, μια σύγκριση της αποτελεσματικότητας των υποψήφιων εκτιμητών δείχνει ότι ο μέσος όρος του δείγματος είναι στατιστικά πιο αποτελεσματικός όταν — αν και μόνο όταν — τα δεδομένα δεν έχουν «μολυνθεί» από δεδομένα από κατανομές βαριάς ουράς ή από μείγματα κατανομών. Ακόμη και τότε, η διάμεσος έχει απόδοση 64% σε σύγκριση με τη μέση ελάχιστη διακύμανση (για μεγάλα κανονικά δείγματα), που σημαίνει ότι η διακύμανση της διάμεσης τιμής θα είναι ~50% μεγαλύτερη από τη διακύμανση της μέσης τιμής.
Κατανομές πιθανοτήτων
lang=el|μικρογραφία| Γεωμετρική απεικόνιση της επικρατούσας τιμής, της διαμέσου και της μέσης τιμής μιας συνάρτησης πυκνότητας πιθανότητας. Για οποιαδήποτε κατανομή πιθανότητας με πραγματικές τιμές και συνάρτηση αθροιστικής κατανομής F, η διάμεσος ορίζεται ως οποιοσδήποτε πραγματικός αριθμός m που ικανοποιεί τις ανισότητες Ισοδύναμα για μια τυχαία μεταβλητή X κατανεμημένη σύμφωνα με το F: Σημειώστε ότι αυτός ο ορισμός δεν απαιτεί το X να έχει μια απολύτως συνεχή κατανομή (η οποία έχει συνάρτηση πυκνότητας πιθανότητας f), ούτε απαιτεί μια διακριτή. Στην πρώτη περίπτωση, οι ανισότητες μπορούν να αναβαθμιστούν σε ισότητα: μία διάμεσος ικανοποιεί Οποιαδήποτε κατανομή πιθανότητας στο \R έχει τουλάχιστον μία διάμεσο, αλλά σε παθολογικές περιπτώσεις μπορεί να υπάρχουν περισσότερες από μία διάμεσες: εάν η F είναι σταθερή 1/2 σε ένα διάστημα (έτσι ώστε f =0 εκεί), τότε οποιαδήποτε τιμή αυτού του διαστήματος είναι διάμεσος.
Ιστορία
Οι επιστημονικοί ερευνητές στην αρχαία Εγγύς Ανατολή φαίνεται ότι δεν χρησιμοποίησαν συνολικά συνοπτικές στατιστικές, αντίθετα επέλεξαν τιμές που προσέφεραν τη μέγιστη συνέπεια με μια ευρύτερη θεωρία που ενσωμάτωσε μια μεγάλη ποικιλία φαινομένων. Εντός της μεσογειακής (και, αργότερα, της ευρωπαϊκής) επιστημονικής κοινότητας, οι στατιστικές όπως ο μέσος όρος είναι βασικά μια μεσαιωνική και πρώιμη σύγχρονη εξέλιξη. (Η ιστορία της διαμέσου εκτός Ευρώπης και των προκατόχων της παραμένει σχετικά μη μελετημένη.)
Η ιδέα της διάμεσου εμφανίστηκε τον 6ο αιώνα στο Ταλμούδ, προκειμένου να αναλυθούν σωστά οι αποκλίνουσες εκτιμήσεις. Ωστόσο, η ιδέα δεν εξαπλώθηκε στην ευρύτερη επιστημονική κοινότητα.
Αντίθετα, ο πλησιέστερος πρόγονος της σύγχρονης διάμεσου είναι το μεσαίο φάσμα, που εφευρέθηκε από τον Αλ-Μπιρούνι. Η μετάδοση του έργου του Αλ-Μπιρούνι σε μεταγενέστερους μελετητές είναι ασαφής. Ο Αλ-Μπιρούνι εφάρμοσε την τεχνική του στον προσδιορισμό μετάλλων, αλλά, αφού δημοσίευσε το έργο του, οι περισσότεροι μετρητές εξακολουθούσαν να υιοθέτησαν την πιο δυσμενή αξία από τα αποτελέσματά τους, μήπως φανούν ότι εξαπατούν. Ωστόσο, η αυξημένη πλοήγηση στη θάλασσα κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων σήμαινε ότι οι πλοηγοί των πλοίων έπρεπε όλο και περισσότερο να προσπαθούν να προσδιορίσουν το γεωγραφικό πλάτος σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες έναντι εχθρικών ακτών, οδηγώντας σε ανανεωμένο ενδιαφέρον για συνοπτικά στατιστικά στοιχεία. Είτε ανακαλύφθηκε ξανά είτε εφευρέθηκε ανεξάρτητα, η μεσαίους φάσματος εμβέλεια συνιστάται στους ναυτικούς πλοηγούς στο «Instructions for Raleigh's Voyage to Guiana, 1595» του Χάριοτ.
Η ιδέα της διαμέσου μπορεί να εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του Έντουαρντ Ράιτ το 1599 Ορισμένα σφάλματα στη πλοήγηση, σε μια ενότητα σχετικά με την πλοήγηση με πυξίδα. Ο Ράιτ ήταν απρόθυμος να απορρίψει τις μετρημένες τιμές και ίσως θεώρησε ότι η διάμεση τιμή - που ενσωματώνει μεγαλύτερο ποσοστό του συνόλου δεδομένων από το μεσαίο εύρος - ήταν πιο πιθανό να είναι σωστή. Ωστόσο, ο Ράιτ δεν έδωσε παραδείγματα για τη χρήση της τεχνικής του, καθιστώντας δύσκολο να επαληθευτεί ότι περιέγραψε τη σύγχρονη έννοια της διάμεσης τιμής. Η διάμεσος (στο πλαίσιο της πιθανότητας) εμφανίστηκε σίγουρα στην αλληλογραφία του Κρίστιαν Χόυχενς, αλλά ως παράδειγμα μιας στατιστικής που ήταν ακατάλληλη για την αναλογιστική πρακτική.
Η παλαιότερη σύσταση της διάμεσης τιμής χρονολογείται στο 1757, όταν ο Ρούτζερ Γιόσιπ Μπόσκοβιτς ανέπτυξε μια μέθοδο παλινδρόμησης βασισμένη στον κανόνα L1 και επομένως σιωπηρά στη διάμεσο. Το 1774, ο Πιερ-Σιμόν ντε Λαπλάς έκανε σαφή αυτή την επιθυμία: πρότεινε να χρησιμοποιηθεί η διάμεσος ως ο τυπικός εκτιμητής της αξίας μιας μεταγενέστερης συνάρτησης πυκνότητας πιθανότητας. Το συγκεκριμένο κριτήριο ήταν να ελαχιστοποιηθεί το αναμενόμενο μέγεθος του σφάλματος. που \alpha^{*} είναι η εκτίμηση και \alpha είναι η αληθινή αξία. Για το σκοπό αυτό, ο Λαπλάς προσδιόρισε τις κατανομές τόσο του μέσου όρου του δείγματος όσο και της διαμέσου του δείγματος στις αρχές του 1800. Ωστόσο, μια δεκαετία αργότερα, ο Καρλ Φρίντριχ Γκάους και ο Αντριέν-Μαρί Λεζάντρ ανέπτυξαν τη μέθοδο των ελαχίστων τετραγώνων, η οποία ελαχιστοποιεί για να αποκτήσετε το μέσο όρο. Στο πλαίσιο της παλινδρόμησης, η καινοτομία των Γκάους και Λεζάντρ προσφέρει πολύ ευκολότερο υπολογισμό. Κατά συνέπεια, η πρόταση του Λαπλάς γενικά απορρίφθηκε μέχρι την άνοδο των υπολογιστικών συσκευών 150 χρόνια αργότερα (και εξακολουθεί να είναι ένας σχετικά ασυνήθιστος αλγόριθμος).
Ο Αντουάν Ογκιστέν Κουρνό το 1843 ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο διάμεσος (valeur médiane) για την τιμή που διαιρεί μια κατανομή πιθανότητας σε δύο ίσα μισά. Ο Γκούσταφ Τέοντορ Φέχνερ χρησιμοποίησε τη διάμεσο (Centralwerth) σε κοινωνιολογικά και ψυχολογικά φαινόμενα. Παλαιότερα είχε χρησιμοποιηθεί μόνο στην αστρονομία και σε συναφείς τομείς. Ο Φέχνερ έκανε δημοφιλή τη διάμεσο στην επίσημη ανάλυση δεδομένων, αν και είχε χρησιμοποιηθεί προηγουμένως από τον Λαπλάς και η διάμεσος εμφανίστηκε σε ένα εγχειρίδιο του Φράνσις Ισίντρο Έτζγουορθ. Ο Φράνσις Γκάλτον χρησιμοποίησε τον αγγλικό όρο median το 1881, έχοντας νωρίτερα χρησιμοποιήσει τους όρους middle-most value το 1869 και το medium το 1880.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στατιστική
Φόρτε ντεϊ Μάρμι
Το Φόρτε ντεϊ Μάρμι (ιταλικά: Forte dei Marmi) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Νίκολας Φαρόν
Ο Νίκολας Φαρόν (ή αλλίως Nicola Farron στα ιταλικά) είναι Ιταλός ηθοποιός που έγινε γνωστός στο ελληνικό κοινό από την τηλεοπτική σειρά Η Αγάπη άργησε μια μέρα σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη, βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Λιλής Ζωγράφου, όπου έπαιζε τον ρόλο του Τονίνο (Antonino) Ιταλού φαντάρου, που ήταν ερωτευμένος με την κόρη του Μιχαήλου Φτενούδου, Ερατώ. Στην τηλεοπτική σειρά συμπρωταγωνίστησε μαζί με την Τάνια Τρύπη.
Ο Νίκολας Φαρόν γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1964, στην Οριστάνο επαρχία της Σαρδηνίας, στην Ιταλία. Το πραγματικό του όνομα είναι Nicola Puddu.
Ο πατέρας του, επιχειρηματίας στο επάγγελμα, καταγόταν από τη Σαρδηνία. Η μητέρα του, ιρλανδικής καταγωγής, ήταν καθηγήτρια αγγλικών. Ο Nicola μετά τις σπουδές του μετακόμισε στο Σικάγο.
Φοσαντόρα
Το Φοσαντόρα (ιταλικά: Fosciandora) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Ψηφιακή διατήρηση
Ως Ψηφιακή διατήρηση ορίζεται η αποθήκευση, η συντήρηση και η δυνατότητα πρόσβασης ενός ψηφιακού αντικειμένου μακροπρόθεσμα, συνήθως συνέπεια εφαρμογής μιας ή και περισσότερων στρατηγικών συντήρησης.
Η διαδικασία της ψηφιακής διατήρησης είναι η ''διαδικασία κατά την οποία τα ψηφιακά δεδομένα διατηρούνται σε ψηφιακή μορφή, προκειμένου να εξασφαλιστεί η δυνατότητα χρησιμοποίησης, η διάρκεια και η πνευματική ακεραιότητα των πληροφοριών που περιλαμβάνουν εκεί μέσα.
Αναφέρεται σε μία σειρά από διαχειριστικές δραστηριότητες απαραίτητες για την εξασφάλιση συνεχόμενης πρόσβασης σε ψηφιακά στοιχεία για όσο καιρό χρειάζεται.
Γενικότερα ως ψηφιακή διατήρηση ορίζονται όλες οι κινήσεις που χρειάζονται για την διατήρηση της πρόσβασης σε ψηφιακά αρχεία, πέρα από τις πιθανότητες τεχνολογικής αλλαγής ή αποτυχίας. Αυτά τα στοιχεία μπορεί να είναι καταγραφές ως αποτέλεσμα μιας καθημερινής εργασίας ενός οργανισμού, «εν γένει» ψηφιακά αρχεία που δημιουργήθηκαν για έναν συγκεκριμένο σκοπό(τεχνολογικές έρευνες) ή προϊόντα από ψηφιοποιημένα έργα.
Στόχος της ψηφιακής διατήρησης
Τα αρχεία πρέπει να οργανώνονται, µε τέτοιο τρόπο ώστε να εµποδίζεται ο αφανισµός της πολιτιστικής κληρονοµιάς από αστάθµητους παράγοντες.
Η σύγχρονη κοινωνία καλείται να διασφαλίσει τα στοιχεία αυτά και να τα διατηρήσει ακέραια στο χρόνο, με σκοπό την διάδοση τους στις επόμενες γενιές. Σήμερα, οι ψηφιακές πληροφορίες τεκµηριώνουν τα επιτεύγµατα του σύγχρονου πολιτισµού και γι αυτό το λόγο η ψηφιακή διατήρηση είναι απαραίτητη για όλες τις «κιβωτούς» της πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως μουσεία, βιβλιοθήκες, πολιτιστικοί οργανισμοί, πανεπιστήμια.
Πηγές
Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Αρχειονομία
Αντώνης Ζησιμάτος
Ο Αντώνης Ζησιμάτος (1949-4 Ιουλίου 2014) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συντάκτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές, άρχισε το 1974 να εργάζεται στην εφημερίδα «ΕΞΠΡΕΣ» ως συντάκτης του Υπουργείου Βιομηχανίας. Στη συνέχεια, από το 1975, εργάστηκε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» και, παράλληλα, από το 1976, στην ΕΡΤ.
Στην Ελληνική Τηλεόραση εργάστηκε για περισσότερα από 20 χρόνια στη σύνταξη ειδήσεων και ως παρουσιαστής δελτίων ειδήσεων.
Το 1997 μεταπήδησε στον δημοτικό ραδιοσταθμό «Αθήνα 9,84», όπου παρέμεινε έως το 2011, έχοντας την επιμέλεια και παρουσίαση εκπομπών, καθώς και την αρχισυνταξία της ζώνης του Σαββατοκύριακου. Είχε εργαστεί επίσης στην εφημερίδα «Μεσημβρινή» και στον Τ/Σ «Seven».
Πέθανε από καρκίνο στην Αθήνα στις 4 Ιουλίου 2014, σε ηλικία 65 ετών.
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τηλεπαρουσιαστές
Ρις Πρέσκοντ
Συμμετείχε στο αγώνισμα των 100 μέτρων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 και τερμάτισε 7ος στον τελικό.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 100 μέτρα.
Μετόπες του Παρθενώνα
Οι Μετόπες του Παρθενώνα κοσμούσαν, άλλοτε, την δωρικού ρυθμού ζωφόρο του περιστυλίου (ή προστώου) του Παρθενώνα στην Ακρόπολη. Αυτές, αποτελούν το ένα τμήμα των ανάγλυφων παραστάσεων των ζωφόρων του ναού, καθώς, ανάλογες παραστάσεις, υπάρχουν και στη ζωφόρο του σηκού του ναού, στο ίδιο ύψος. Τα 92 ανάγλυφα εικονίζουν ένα θέμα διαφορετικό για κάθε πλευρά, ενώ μαζί με το αέτωμα, την ιωνικού ρυθμού ζωφόρο και το άγαλμα της Παρθένου Αθηνάς αποτελούσαν ένα ολοκληρωμένο σύνολο εξέχουσας γλυπτικής τέχνης.
Γκαλλικάνο (Ιταλία)
Το Γκαλλικάνο (ιταλικά: Gallicano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Λούκκα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Μετόπες του Παρθενώνα
Περιγραφή
Οι μετόπες του Παρθενώνα είναι ανάγλυφες μαρμάρινες πλάκες που είναι τοποθετημένες επάνω στη ζωφόρο του ναού και μεταξύ των τριγλύφων αυτής. Η τελευταία, σύμφωνα με το Μουσείο της Ακρόπολης και τις έρευνες επί του μνημείου, αποτελείται από 115, συνολικώς, λίθους, ενώ το συνολικό, περιμετρικώς, μήκος της ανέρχεται στα 160 μέτρα. Ήταν συνολικά 92, διαμοιρασμένες σε 32 επί των πλαγίων όψεων (βόρεια, νότια) και 14 επί των κύριων όψεων (ανατολική, δυτική) του ναού. Στον Παρθενώνα βρίσκονται σήμερα όλες οι μετόπες των κύριων όψεων του ναού (κυρίως, αντίγραφα από τεχνητό λίθο), ενώ πολλές από τις μετόπες των πλαγίων όψεων έχουν χαθεί κατά την πολιορκία της Αθήνας από τους Ενετούς του Φραντσέσκο Μοροζίνι το 1687, ή εκτίθενται, πλέον, στο Μουσείο της Ακρόπολης (80 μέτρα της ζωφόρου),στο Βρετανικό Μουσείο (50 μέτρα της ζωφόρου) και ένας λίθος στο Μουσείο του Λούβρου. Έχουν μέγεθος περίπου 1,375 x 1,30 μ. και είναι κατασκευασμένες από πεντελικό μάρμαρο. Ίχνη χρώματος δεν σώζονται, αλλά πιστεύεται ότι πιθανώς να ήταν ζωγραφισμένες. Κατά μια ερμηνεία το βάθος τους ήταν ζωγραφισμένο ερυθρό με κυανή την άνω ανάγλυφη ταινία. Από τις καλά διατηρημένες μετόπες της νότιας όψης φαίνεται πως υπάρχουν εκλεπτύνσεις από μορφή σε μορφή, γεγονός το οποίο οφείλεται στο πολυάριθμο επιτελείο τπου εργαστηρίου του Φειδία, γλύπτη των παραστάσεων των μετοπών - καθώς και των αγαλμάτων των αετωμάτων -του μνημείου.
Γκαλλικάνο (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Λούκκα
Μετόπες του Παρθενώνα
Οι μετόπες της νότιας όψεως
Οι μετόπες της νότιας όψης είχαν ως θέμα τη μάχη των Λαπίθων με τους Κενταύρους, τη γνωστή Κενταυρομαχία, στην οποία πήρε μέρος ο μυθικός βασιλιάς των Αθηνών, Θησέας. Μια από τις μετόπες βρίσκεται ακόμα στην Αθήνα, ενώ μια άλλη εκτίθεται στο Λούβρο και δεκαπέντε άλλες στο Βρετανικό Μουσείο, μετά την λεηλασία των γλυπτών από τον Λόρδο του Έλγιν.
Οι μετόπες της δυτικής όψεως
Οι μετόπες της δυτικής όψης είχαν ως θέμα την εισβολή των Αμαζόνων στην Αθήνα. Φέρουν σημαντικές φθορές, τόσο λόγω της βίαιης απολάξευσής τους κατά τα πρώιμα χριστιανικά χρόνια, όσο και από τις καιρικές συνθήκες, έτσι ώστε οι εικονιζόμενες σ' αυτές σκηνές να είναι πλέον με δυσκολία αναγνωρίσιμες. Οι Αμαζόνες εικονίζονται, άλλες έφιππες και άλλες πεζές, να μάχονται τους Αθηναίους οπλίτες. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί μία μετόπη όπου το σώμα του Έλληνα πολεμιστή πληροί το μεγαλύτερο τμήμα της κάτω από τον ίππο της Αμαζόνας, εγείροντας τα πατριωτικά αισθήματα του θεατή. Παραστάσεις με ανάλογη θεματολογία συναντούμε και στη ζωοφόρο του ναού του Απόλλωνος στην Φιγαλεία της Αρκαδίας, ο οποίος είναι σχεδόν σύγχρονος του Παρθενώνα.
Οι μετόπες της βόρειας όψεως
Οι μετόπες της βόρειας όψης έχουν ως θέμα τον Τρωικό πόλεμο. Από τις 32 μετόπες σώζονται μόνο οι έντεκα. Σε μια από αυτές (βόρεια μετόπη με αριθμό 25) εικονίζεται η Ελένη να καταφεύγει στο ξόανο της Αθηνάς, αναζητώντας προστασία από την επικείμενη επίθεση του Μενέλαου. Η σωτηρία της Ελένης έρχεται τελικά από την Αφροδίτη, η οποία στέλνει τον Έρωτα στο Μενέλαο με σκοπό να μετατρέψει την οργή του σε αγάπη.
Συμβολισμός των μετοπών
Οι μετόπες του Παρθενώνα είχαν διπλή λειτουργία. Αφενός αναπαριστούσαν σκηνές από τη μυθολογία και ιστορία, όμως, πιο γενικά, αναπαριστούσαν το θρίαμβο της λογικής και της τάξης, γενικά στη μορφή των Ελλήνων/Αθηναίων ή των θεών τους, σχετικά με το πάθος για τα ζώα και το χάος.
Πηγές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Δήμος Οιχαλίας Τρικάλων
Ο Δήμος Οιχαλίας υπήρξε δήμος της Ελλάδας στον νομό Τρικάλων με έδρα τον οικισμό Οιχαλία. Προέκυψε το 1995 από την αναγνώριση σε δήμο της πρώην Κοινότητας Οιχαλίας. Το 1999, σύμφωνα με το Σχέδιο «Καποδίστριας», προστέθηκαν στον Δήμο οι οικισμοί Γεωργανάδες, Κλοκοτός, Κρήνη και Πετρωτό.
Ο Δήμος βρισκόταν στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού και, στην τελική του έκταση, συνόρευε στα βόρεια με τον Δήμο Παληοκάστρου, στα ανατολικά με τον Δήμο Φαρκαδόνας, στα νότια με τον Δήμο Σελλάνων του νομού Καρδίτσας και στα δυτικά με τον Δήμο Πελλιναίων και τον Δήμο Παληοκάστρου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας, αποτελούνταν από 5 δημοτικά διαμερίσματα (από το 2006 ονομάζονταν τοπικά διαμερίσματα) με έναν οικισμό το καθένα. Από αυτά, το ένα ήταν αστικό (το δημοτικό/τοπικό διαμέρισμα Οιχαλίας) ενώ τα υπόλοιπα αγροτικά. Ο Δήμος καταλάμβανε έκταση 85,528 τ.χλμ. και είχε μόνιμο πληθυσμό 5457 κατοίκων στην απογραφή του 2001.
Με τη διοικητική μεταρρύθμιση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), ο Δήμος Οιχαλίας καταργήθηκε και ενσωματώθηκε στον νέο διευρυμένο Δήμο Φαρκαδόνας της Περιφέρειας Θεσσαλίας. Τα όρια του πρώην Δήμου Οιχαλίας του Σχεδίου Καποδίστριας ταυτίζονται με τα όρια της Δημοτικής Ενότητας Οιχαλίας του Δήμου Φαρκαδόνας.
Διοικητική διαίρεση
Ο καποδιστριακός Δήμος Οιχαλίας περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά/τοπικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Οιχαλίας διετέλεσαν οι εξής:
Ιστορία
Στην Οδύσσεια γίνεται αναφορά στον βασιλιά Εύρυτο, γιο του Οιχάλου και στα δώρα που έστειλε στον Οδυσσέα ως ένδειξη φιλίας. Επιπλέον στον Τρωικό πόλεμο έστειλε 7 πλοία και τους δύο γιους του στο πλευρό του Οδυσσέα.
Κωνσταντίνος Ανδρέου
Ο Κωνσταντίνος Ανδρέου (24 Μαρτίου 1917 – 8 Οκτωβρίου 2007) ήταν Έλληνας ζωγράφος και γλύπτης, που χαρακτηρίστηκε από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.
Εισαγωγή
Γεννήθηκε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας το 1917 από Έλληνες γονείς. Ο πατέρας του ήταν Αιγυπτιώτης κυπριακής καταγωγής και η μητέρα του Αθηναία. Το 1925 η οικογένειά του επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε πρώτα στην Πάτρα για να καταλήξει τελικά στην Αθήνα. Το 1932, το οικονομικό πρόβλημα της οικογένειας τον ανάγκασε να εργαστεί ως επιπλοποιός ενώ ταυτόχρονα φοιτούσε στη Βιοτεχνική Νυκτερινή Σχολή. Το 1940 παίρνει μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και αργότερα στη διάρκεια της Κατοχής συμμετέχει στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ.
Το 1945, κέρδισε μια υποτροφία από τη γαλλική κυβέρνηση και μετακόμισε στο Παρίσι. Το 1947, ξεκίνησε να χρησιμοποιεί μια νέα προσωπική του τεχνική για να εκφράζεται: χρησιμοποιώντας οξυγονοκολλημένα φύλλα ορείχαλκου. Αυτή η νέα του τεχνική του επέτρεψε να εκφράσει τη δημιουργία του με έναν τρόπο που δεν είχε καμιά σχέση με την παράδοση.
Στο Παρίσι, γνωρίζεται με μεγάλους καλλιτέχνες και πνεύματα και συνεργάζεται, μεταξύ άλλων, και με τον Λε Κορμπυζιέ (Le Corbusier), τον μεγάλο Ελβετό αρχιτέκτονα. Ο Ανδρέου επίσης είχε την ευκαιρία να εκθέσει με κάποιους από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα, όπως ο Πάμπλο Πικάσο (1961 και 1962), ο Ανρί Ματίς (1961) και ο Μαξ Ερνστ (1962).
Το 1998, του απονεμήθηκε το βραβείο «Gran Prix d'Antoine Pevsner» για τη γλυπτική του και το 1999, η βιβλιοθήκη του δήμου του Ville-du-Bois, όπου διέμενε ο Ανδρέου όταν ήταν στη Γαλλία, μετονομάστηκε προς τιμήν του. Το 2000, του απονεμήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση ο τίτλος «Croix de Chevalier de la Légion d'honneur». Το 2001, του απονεμήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση ο τίτλος «Commandeur de l'Ordre des Arts et des Lettres» (ανώτατος βαθμός της Légion d'honneur). Έργα του Ανδρέου βρίσκονται σε πολλές συλλογές στην Ευρώπη, Βόρεια Αμερική και Ασία.
Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Ο Ανδρέου πέθανε στις 8 Οκτωβρίου 2007, στο σπίτι του στην Αθήνα ενώ ασχολιόταν με τη συγγραφή βιβλίου και επίσης προετοιμαζόταν για μια ακόμη έκθεση.
Ατομικές εκθέσεις
Ο Κωνσταντίνος Ανδρέου συμμετείχε στις Μπιενάλε της Βενετίας, του Παρισιού, της Ολλανδίας και της Γιουγκοσλαβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Πόδι (έντομα)
Τα ενήλικα έντομα έχουν έξι πόδια. Το κάθε πόδι αποτελείται από 5 μέρη ή άρθρα, (Εικ. 1,Εικ. 2). Αυτά είναι
Βασικές έννοιες των άρθρων του ποδιού
Με το ισχίο πραγματοποιείται η σύνδεση του ποδιού με το σώμα, δηλαδή με το θώρακα. Μπορεί να είναι σχετικά μικρό ή μεγάλο, σφαιρικό, κυλινδρικό, κωνικό (όπως το μεσαίο ισχίο στην Εικ. 2), ίσιο ή κυρτό. Μπορεί να εξέχει αρκετά από τούς στερνίτες του θώρακα (όπως το μεσαίο ισχίο στην Εικ. 4), μπορεί όμως και σχεδόν να μη φαίνεται.
Ο τροχαντήρας είναι ένα στενό δακτυλίδι και μπορεί να είναι πολύ μικρός ή να απουσιάζει τελείως. Στην Εικ. 2 ο τροχαντήρας του μεσαίου ποδιού εφάπτεται πολύ κοντά στον μηρό. Είναι πολύ μικρότερος από τον τροχαντήρα του πισινού ποδιού, που προβάλλει ως ωώδης όγκος προς τα πίσω.
BBC Persian Television
Το BBC Persian Television (BBC Περσική Τηλεόραση) είναι ειδησεογραφικό τηλεοπτικό κανάλι του BBC στην Περσική γλώσσα. Το κανάλι ξεκίνησε να εκπέμπει στις 14 Ιανουαρίου 2009. Η υπηρεσία εκπέμπει μέσω δορυφόρου και είναι διαθέσιμη σε 100 εκατομμύρια ομιλητές της Περσικής γλώσσας στο Ιράν, στο Αφγανιστάν, στο Ουζμπεκιστάν και στο Τατζικιστάν.
Πόδι (έντομα)
Βασικές έννοιες των άρθρων του ποδιού
Ο μηρός και ιδιαίτερα η κνήμη πολλές φορές διαθέτουν δόντια ή άκανθα.
BBC Persian Television
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί στα Περσικά Κατηγορία:Διεθνείς τηλεοπτικοί σταθμοί του BBC Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2009
Πόδι (έντομα)
Βασικές έννοιες των άρθρων του ποδιού
Στην υποτάξη των Ensifera (γρύλλοι, μερικές ακρίδες) στην κνήμη βρίσκεται το όργανο της ακοής. Στην Εικ. 3 φαίνεται ο ωχρός τυμπανικός υμένας στο πάνω μέρος της κνήμης της ακρίδας Barbitistes. Στο μηρό, στην κνήμη ή και στο σώμα μπορεί να συναντήσουμε χαραγμένες ραβδώσεις από χιτίνη. Τρίβοντάς τες, τα έντομα μπορούν να παράγουν ήχους.
Σε μερικά κολεόπτερα μπορούμε να συναντήσουμε μια αποσμηκτική συσκευή στην κνήμη (Εικ. 5). Αποτελείται από μικρή στρογγυλή εγκόλπωση πού χαράσσεται στην εσωτερική πλευρά της κνήμης και μπορεί να κλείνει με κινητό άκανθο. Είναι τριγυρισμένη από μια σειρά κοντών και σκληρών τριχών. Αυτές λειτουργούν σαν βούρτσα ή χτένι για τον καθαρισμό των κεραιών. Το έντομο σε περίπτωση ανάγκης πλησιάζει το πόδι στον κεφάλι, έτσι ώστε η κεραία να γλιστράει στην εγκόλπωση και μετά την περικλείει με το κινητό άκανθα. Απομακρύνοντας πάλι το πόδι από το κεφάλι τραβάει την κεραία κατά μήκος της βούρτσας. Γνωστή είναι και η αποσμηκτική συσκευή της μέλισσας. Αυτή όμως βρίσκεται στον βασιταρσό. Τα ταρσομερή μπορούν να έχουν περίπου την ίδια φόρμα το καθένα, όπως π.χ. στα κολεόπτερα της Εικ. 10. Μπορούν όμως και να διαφέρουν πολύ κατά μήκος και μορφή, όπως θα δούμε πιο κάτω στη μέλισσα. Στα έντομα που είναι ικανά στο τρέξιμο, ο ταρσός αποτελείται από πέντε μεγάλα ταρσομερή. Τα ταρσομερή μπορεί όμως να είναι μικρά, να κρύβονται το ένα στα εξαρτήματα του άλλου (Εικ. 6) ή να είναι και λιγότερα από πέντε στον αριθμό. Στα κολεόπτερα ο αριθμός των ταρσομερών έχει ταξινομική σημασία. 5-4-4 σημαίνει, πως το μπροστινό πόδι έχει 5 ταρσομερή, και οι άλλοι ταρσοί αποτελούνται από 4 μέρη ο καθένας.
Το τελευταίο ταρσομερές (πόδι, Prätarsus) συνήθως έχει ένα ζευγάρι νυχιών και πολλές φορές περισσότερα πολύπλοκα εξαρτήματα. Με αυτά, το τελευταίο ταρσομερές εξασφαλίζει την καλή επαφή με το έδαφος. Για παράδειγμα η μύγα, η οποία δεν γλιστράει ούτε κρεμασμένη ανάποδα από την οροφή. Δεν είναι όμως μόνο απλά θέμα επαφής, αλλά και αισθητικής επαφής με το περιβάλλον. Στο τελευταίο ταρσομερές μπορούμε να βρούμε και όργανα της αφής και της γεύσης.
Μερικά έντομα, έχουν εσοχές στους στερνίτες του θώρακα ή της κοιλιάς που ταιριάζουν άριστα με τη φόρμα του ισχίου, του μηρού ή ολόκληρου του ποδιού. Έτσι για προστασία τα έντομα που διαθέτουν τέτοιες εσοχές μπορούν να κρύβουν τα πόδια τους, όπως για παράδειγμα η πασχαλίτσα.
Κίνηση
Το πόδι αποτελεί μέρος του εξωσκελετού. Αυτό σημαίνει, πως τα στοιχεία που του δίνουν τη σταθερότητα δεν είναι κόκαλα μέσα στο πόδι, αλλά αποτελούνται από το σκληρό, εξωτερικό κάλυμμα του ποδιού, που στην ουσία είναι από χιτίνη. Τα άρθρα του ποδιού (Εικ. 8) σχηματίζουν αρθρώσεις μεταξύ τους. Οι μύες συνδέονται με τον εξωσκελετό έμμεσα ή άμεσα, με τένοντες.
Στην Εικ. 7, οι πρωταγωνιστές μύες που με τη συστολή τους προκαλούν την κάμψη, σημειώνονται με Υ, ενώ οι ανταγωνιστές που με τη συστολή τους προκαλούν την έκταση, σημειώνονται με Χ. Μεταξύ μηρού και κνήμης οι αρθρώσεις συνήθως επιτρέπουν μόνο κάμψη και έκταση, όμως ο τροχαντήρας επιτρέπει και στροφή (Eik. 7, Z). Η κίνηση της άρθρωσης μεταξύ ισχίου και στερνίτη παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία στις διάφορες τάξεις εντόμων. Στον ταρσό δεν υπάρχουν μύες. Τα νύχια κινούνται με τους μύες που βρίσκονται στο μηρό και στην κνήμη οι οποίοι κινούν τα νύχια μέσω ενός μακριού τένοντα, που απλώνεται κατά μήκος του ταρσού (Είκ. 7, Υ). Τα πόδια μπορούν να διαθέτουν κινητά άκανθα, που και αυτά κινούνται με μύες.
Τα έντομα δεν διαθέτουν αιμοφόρα αγγεία στα πόδια. Οι αναγκαίες για την λειτουργία των μυών ουσίες μεταφέρονται με την λεγόμενη αιμολέμφο. Οι μύες νευρώνονται από τα σχετικά γάγγλια του προθώρακα, μεσοθώρακα και μεταθώρακα.
Διαφοροποίηση και λειτουργίες των ποδιών
Σχετικά με τις λειτουργίες τους, τα πόδια μπορούν να είναι πηδητικού τύπου, αρπακτικού τύπου, σκαπτικού τύπου και λοιπά, αλλά η ποικιλία δεν περιορίζεται σε αυτούς τους τύπους. Αναφέρουμε ακόμα τα πόδια της ψείρας που είναι ειδικευμένα στο να προσκολλούνται στις τρίχες (Εικ. 9). Σε αυτά τα έντομα το σκληρό νύχι του ποδιού μαζί με μια άκρη της κνήμης σχηματίζουν μια δομή σαν τανάλια. Πρέπει επίσης να τονιστεί πως κάθε πόδι εξασφαλίζει περισσότερες εξειδικευμένες λειτουργίες από την κύρια λειτουργία του.
Βάδισμα
Φυσικά η αρχική λειτουργία του ποδιού είναι η μετακίνηση του εντόμου. Τέτοια πόδια βρίσκονται λ.χ. στα κολεόπτερα, ιδιαίτερα στις Carabidae (Εικ. 2). Στο βάδισμα τα άκανθα, εκεί που καταλήγουν οι κνήμες, ακουμπούν στο έδαφος και προσφέρουν επιμέρους στήριξη αυξάνοντας τις τριβές, ενώ όλα τα ταρσομερή είναι διαπλατυσμένα και στηρίζονται ολόκληρα στο έδαφος. Μερικά κολεόπτερα, ιδιαίτερα τα Cicindelidae μπορούν να τρέχουν πολύ γρήγορα. Σε αυτά, τα πόδια είναι μακριά και λεπτά. Εάν επίσης μπορούν να πετούν καλά, τότε τα πόδια τους πρέπει να είναι και ελαφριά. Στην Εικ. 10 απεικονίζονται τα πισινά πόδια από δύο διαφορετικά είδη Cicindelidae, πάνω ένα είδος που κινείται πιο γρήγορα από το κολεόπτερο της Εικ.2, κάτω ένα είδος με ακόμα καλύτερα ικανότητα για ταχεία κίνηση.
Στα έντομα, που η μετακίνηση γίνεται σχεδόν αποκλειστικά με τα φτερά, τα πόδια είναι αρκετά λεπτά για εξοικονόμηση βάρους λ.χ. στις πεταλούδες (Εικ. 11) και στα κουνούπια (Εικ. 12).
Άλμα
Το άλμα αναγκαστικά είναι αποτέλεσμα γρήγορου βαδίσματος. Αλλά αυτή η ικανότητα απέκτησε αυτόνομη ποιότητα. Η ικανότητα άλματος των εντόμων είναι γνωστή από τις ακρίδες (Εικ. 13), αλλά εξελίχτηκε σε πολλές τάξεις εντόμων. Μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί το άλμα ορισμένων εντόμων, σε σχέση με το μέγεθος του σώματός τους, όπως αυτό μερικών κολεόπτερων (Εικ. 14) και βέβαια των ψύλλων (Εικ. 15). Σε όλα αυτά τα έντομα ο μηρός είναι παχύς λόγω των αναγκαίων μυών.
Δεν μπορούμε όμως να συμπεράνουμε, πως ο παχύς μηρός σημαίνει πάντα καλή αλτική ικανότητα. Γιατί το πόδι ως μέρος του εξωστελετού έχει και λειτουργίες πέρα από τη μετακίνηση. Π.χ. μπορεί να εκφράζει φυλετικό διμορφισμό όπως στο κολεόπτερο Oedemera femorata, που το αρσενικό έχει παχείς μηρούς (Εικ. 32), πράγμα που δεν συμβαίνει στο θηλυκό. Ασυνήθιστες μορφές (λ.χ αυτές που θυμίζουν πανιά στις πίσω κνήμες του κοριού στην Εικ. 33 μπορούν να συντελούν στο καμουφλάρισμα, μίμηση για απειλητικούς ή προστατευτικούς λόγους και άλλα. Μερικές φορές δεν είναι σαφές για ποιον λόγο η Φυσική Επιλογή ευνόησε την εξέλιξη μιας εξαιρετικής φόρμας.
Κολύμβηση
Άλλος τρόπος μετακίνησης είναι η κολύμβηση. Η κνήμη, ο ταρσός ή και τα δυο αποκτούν το σχήμα κουπιού. Πολλές φορές σε αυτό το σκοπό συντελούν σκληρές τρίχες. Στην Εικ. 16 φαίνονται τα πόδια του κολεοπτέρου Hydrous, πάνω το μεσαίο και κάτω το οπίσθιο πόδι. Και στα δύο, τα ταρσομερή σχηματίζουν κουπί που έχει μια σειρά από τρίχες στο πλάι. Το κουπί αυτό δεν είναι πολύ φαρδύ. Επιπλέον, στο τελευταίο ταρσομερές απέμειναν και μικρά νύχια. Το έντομο αυτό ζει στο νερό, αλλά τις περισσότερες φορές περπατάει στα φυτά του νερού. Καλύτερος κολυμβητής είναι ο Dytiscus, του οποίου τα οπίσθια πόδια σχηματίζουν αποτελεσματικά κουπιά με δυο σειρές τριχών και χωρίς νύχια. (Εικ.17 και Εικ. 18). Για να μπορεί να κρατιέται στα φυτά του νερού χρησιμοποιεί τα νύχια του μεσαίου και μπροστινού του ποδιού. Πολύ σβέλτα κινείται το κολεόπτερο Gyrinus στη επιφάνεια του νερού. Τα μεσαία και τα πισινά πόδια του μεταμορφώθηκαν σε κοντά φαρδιά κουπιά, που κινούνται μέχρι και 50 φορές το δευτερόλεπτο (Εικ. 19). Κολεόπτερα αυτού του είδους σχηματίζουν ομάδες από ζώα, που σε έναν ακούραστο χορό κυκλώνουν το ένα το άλλο σαν ασημένια σημεία. Και στους κοριούς υπάρχουν πολύ καλοί κολυμβητές. Εδώ στα πισινά πόδια υπάρχουν τρίχες κατά μήκος του μηρού, της κνήμης και του ταρσού. Τελευταία, το σύστημα τριχών σε διάφορους κοριούς εξετάστηκε επιστημονικά.
Στα έντομα που ζουν στο νερό με την εξέλιξη των κουπιών μπορούμε να παρατηρήσουμε και την εξέλιξη μιας λείας επιφάνειας για τη μείωση των τριβών. Προκύπτει όμως πρόβλημα κατά τη σύζευξη και το αρσενικό δεν μπορεί να κρατάει καλά το θηλυκό. Έτσι σε μερικά είδη εξελίχτηκαν τρίχες που μοιάζουν με μικρές βεντούζες και βρίσκονται στους μπροστινούς ταρσούς των αρσενικών. Στο αριστερό τμήμα της Εικ. 20, φαίνεται από πάνω ο ταρσός του κολεοπτέρου Dytiscus marginalis, και στο δεξί μέρος φαίνεται από κάτω με τις βεντούζες του.
Άλλη λειτουργία των ποδιών σχετικά με το νερό είναι να επιτρέπουν την κίνηση στην επιφάνεια του νερού. Αυτό το καταφέρουν άριστα οι νεροβάτες (Εικ. 21).
Αρπακτικός τύπος
Ενίοτε στα έντομα συναντούμε πόδια που η κυρία λειτουργία τους δεν είναι η μετακίνηση του σώματος. Στα αρπακτικά έντομα συναντούμε μπροστινά πόδια ειδικευμένα για την αρπαγή της λείας. Ο κοριός του νερού Nepa cinerea μαχαιρώνει και κρατάει τη λεία του με το μονομερή ταρσό και μετά την τσιμπάει με τα στοματικά μόρια. Έπειτα, με πεπτικά υγρά τη διαλύει και τέλος απορροφάει το μίγμα των διαλυμένων ουσιών με τα πεπτικά υγρά (Εικ. 24). Εδώ το ισχίο είναι κοντό. Στον κοριό Ranatra linearis (Εικ. 22), που και αυτός ζει στο νερό, το ισχίο είναι μακρύ. Για αυτό δε χρειάζεται να πλησιάζει τόσο κοντά στη λεία του. Με αστραπιαίες κινήσεις τα αρπακτικά πόδια του εκτινάσσονται εμπρός και ξανακλείνουν κρατώντας τη λεία σφιχτά μεταξύ μηρού και κνήμης που έχουν μια τραχιά, κοκκώδη επιφάνεια για αυτό το σκοπό.
Η μάντης (Αλογάκι της Παναγίας Mantidae, Εικ. 23) έχει ακόμα πιο ειδικευμένα αρπακτικά πόδια. Στο πάνω μέρος της Εικ. 25 φαίνονται από την εσωτερική πλευρά και στο κάτω από την εξωτερική πλευρά. Καλύπτουν μεγαλύτερη απόσταση και διαθέτουν μυτερά δόντια στην κνήμη και στο μηρό για να κρατούν τη λεία, που μπορεί και να είναι και το απρόσεκτο ταίρι του, που θα την φάει με την ησυχία του. Ο ταρσός είναι μάλλον ασθενής.
Σκαπτικός τύπος
Εντυπωσιακή είναι σε μερικά έντομα, η ικανότητα για σκάψιμο. Η μορφή της μπροστινής κνήμης διαμορφώθηκε σε ποικιλία φτυαριών και αρπάγων σε συνάρτηση με την ύλη που σκάβεται από το εκάστοτε έντομο. Η Osmoderma eremita, για παράδειγμα, σκάβει σε αραιό χούμο (Εικ. 28), ενώ το κολεόπτερο Scarites σκάβει σε υγρή άμμο (Εικ. 26: μπροστινή κνήμη, πάνω από πάνω και κάτω από κάτω). Μερικά εργαλεία που συνδυαζόμενα μεταξύ τους, συνεισφέρουν στο αποτελεσματικό σκάψιμο, μπορούμε να βρούμε στη γρυλλοτάλπα ή κρεμμυδοφάγο (Εικ. 27). Εκεί και ο μηρός βοηθάει στο σκάψιμο, σχηματίζοντας φτυάρι. Αυτός, εκτός από αυτό το σχήμα που έχει, διαθέτει και μιά κυρτή δομή σε σχήμα αξίνας για να μπορεί να σπάει το σκληρό χώμα. Η κνήμη, επίσης είναι σα φτυάρι και διαθέτει δόντια με μυτερές πλευρές που δε βρίσκονται όλες στην ίδια σειρά, έτσι ώστε οι μικρές ρίζες που μπερδεύονται σε αυτά να κόβονται (Εικ. 29).
Αναφορές
Ποδι
Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη στην Καστέλα
«Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη στην Καστέλα» είναι πίνακας ζωγραφικής του Θεόδωρου Βρυζάκη. Φιλοξενείται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα
Πρόκειται περί μιας ελαιογραφίας η οποία φιλοτεχνήθηκε το 1855. Είναι διαστάσεων 145 × 178 εκατοστά. Η σύνθεση οργανώνεται γύρω από ένα τονισμένο κέντρο: οι διάφορες ομάδες κατανέμονται πέριξ αυτού. Πρόκειται για τα ερείπια του τείχους όπου ακουμπάει ένας πολεμιστής αφηγούμενος με επιδεικτικές χειρονομίες τα γεγονότα σε έναν άλλο ηλικιωμένο που κάθεται. Γύρω από αυτούς βλέπουμε τον οργανοπαίχτη, την ομάδα του ιερέα, μια παρέα κλεφτών που ψήνουν έναν οβελία, ένα παιδί που γεμίζει μια κούπα, ένα άλλο που προσφέρει στον καθιστό γέρο πολεμιστή ένα έτοιμο τσιμπούκι, την ομάδα κατασκευής τάφρου. Πιο πάνω δεξιά σε λόφο απεικονίζονται Έλληνες και φιλέλληνες αξιωματούχοι, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο οποίος δείχνει με το δεξί του χέρι τις εχθρικές θέσεις στην πεδιάδα κάτω από την Ακρόπολη, ο Μακρυγιάννης, ενώ ο Καρλ φον Χάιντεκ κοιτάζει με διόπτρα την Ακρόπολη. Στο βάθος διακρίνονται η Ακρόπολη και άλλα υψώματα της Αθήνας.
Πρότυπα-πηγές έμπνευσης
Ο Βρυζάκης χρησιμοποιεί ως πρότυπο τον πίνακα του Βαυαρού ζωγράφου και στρατιωτικού Καρλ Βίλχελμ φον Χάιντεκ, Στρατόπεδο Φιλελλήνων κατά τον Ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα. Τα πρόσωπα του Καραϊσκάκη και του Μακρυγιάννη είναι μεταφορές από λιθογραφίες του Φραντς Χάνφσταιγκλ. Οι λιθογραφίες αυτές ήταν επεξεργασίες σχεδίων με μολύβι του Βαυαρού αξιωματικού Καρλ Κράτσαϊζεν. Ο Κράτσαϊζεν συνόδευε τον Καρλ Βίλχελμ φον Χάιντεκ. Τα σχέδια αυτά δημοσιεύθηκαν στο Μόναχο μεταξύ 1828 και 1831 Ο Καρλ Κράτσαϊζεν απεικονίζεται στο κάτω μέρος του πίνακα να δείχνει την Ακρόπολη με το αριστερό του χέρι σε φουστανελοφόρο που έχει γυρισμένη την πλάτη προς τον θεατή του πίνακα.
Ο συγκεκριμένος πίνακας προσανατολίζεται προς τη Μάχη του Sendling(τοιχογραφία στο ναό του Σέντλινγκ) του W. Lindenchmit του Πρεσβύτερου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στρατοπεδο του Καραισκακη στην Καστελα
Γύρος
Ο γύρος, είναι δημοφιλές έδεσμα στην Ελλάδα