cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύμπλοκο (χημεία)
Θεωρία της συναρμογής
Στην ανόργανη χημεία, αυτά δεν ήσαν γνωστά ούτε και υπήρχε κάποια θεωρία για το πως λειτουργούν ή δομούνται. Όμως, το 1893 δημοσιεύτηκε -η πιο ευρέως αποδεκτή έως σήμερα- η θεωρία της συναρμογής, από τον Ελβετό χημικό Άλφρεντ Βέρνερ. Ο Βέρνερ περιέγραψε δύο πιθανότητες όσον αφορά την τοποθεσία του κεντρικού ατόμου/ιόντος του συμπλόκου. Υποστήριξε ότι εάν τα ιόντα σχηματίζουν μια αλυσίδα, αυτό θα συμβεί έξω από την τοποθεσία, ενώ τα ιόντα που συνδέονται απευθείας με το μέταλλο θα το κάνουν εντός της σφαίρας του συμπλόκου. Σε μια από τις πιο σημαντικές ανακαλύψεις του, ωστόσο, ο Βέρνερ διέψευσε την πλειοψηφία των χημικών που ήσαν υπέρ της θεωρίας της αλυσίδας. Ανακάλυψε ο ίδιος -χωρίς τα σύγχρονα μέσα που τότε δεν υπήρχαν (βλ. κρυσταλλογραφία)- τις χωρικές διατάξεις των συναρμοτών που συμμετείχαν στο σχηματισμό π.χ. του συμπλόκου εξασυντεταγμένου κοβαλτίου, βλ. τριαμμινοτριχλωροκοβάλτιο (ΙΙΙ).
Η θεωρία του αυτή επέτρεψε έτσι να κατανοηθεί η διαφορά μεταξύ ενός συντονισμένου συναρμοτή και ενός ιόντος εξισορρόπησης φορτίου σε μια ένωση, για παράδειγμα λ.χ. το ιόν χλωρίου στα χλωρίδια της κοβαλαμίνης και να εξηγήσει πολλά από τα προηγουμένως ανεξήγητα ισομερή.
Δομή σύμπλοκων
Η εν λόγω θεωρία τελικά κατέληξε στους ακόλουθους τύπους που χαρακτηρίζουν τη δομή των σύμπλοκων ενώσεων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης Κατηγορία:Ανόργανη χημεία
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1958
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πόλο του έτους 1958 έγινε παράλληλα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης και ολοκληρώθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1958. Ο Εθνικός αναδείχθηκε πρωταθλητής νικώντας στον τελικό αγώνα τον Ν.Ο. Πατρών με 6–2. Μετείχαν οκτώ ομάδες οι οποίες χωρίστηκαν σε δύο γκρουπ των τεσσάρων ομάδων. Οι δύο πρώτοι προκρίθηκαν στους ημιτελικούς και οι νικητές αυτών στον τελικό.
Τελική φάση
Από τους δύο ομίλους προκρίθηκαν οι:
Έθελ Μέρμαν
thumb|thumbtime=270|start=270|end=448|Time on My Hands (1932) Η Έθελ Μέρμαν (αγγλικά: Ethel Merman, γεννημένη ως Ethel Agnes Zimmermann, 16 Ιανουαρίου 1908 - 15 Φεβρουαρίου 1984) ήταν αμερικανίδα ηθοποιός, καλλιτέχνης και τραγουδίστρια. Γνωστή κυρίως για τη χαρακτηριστική, δυνατή φωνή της και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους της στο μουσικό θέατρο, έχει αποκαλεστεί «η αδιαμφισβήτητη Πρώτη Κυρία της σκηνής της μουσικής κωμωδίας». Κατά τη διάρκεια της διακεκριμένης καριέρας της στο θέατρο έγινε γνωστή για τις εμβληματικές παραστάσεις της όπως το Anything Goes, Annie Get Your Gun, Gypsy και Hello, Dolly!. Είναι επίσης γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες Anything Goes (1936), Call Me Madam (1953), There No Business Like Show Business (1954), και It's a Mad, Mad, Mad, Mad World (1963). Μεταξύ πολλών διακρίσεων, έλαβε βραβείο Τόνυ για την ερμηνεία της στο Call Me Madam, Βραβείο Γκράμι για το Gypsy και βραβείο Drama Desk για το Hello, Dolly!.
Ανάμεσα στα πολλά τραγούδια της Μέρμαν στα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ είναι το "I Got Rhythm" (από το Girl Crazy) "Everything's Coming Up Roses", "Some People" και "Rose's Turn" (από το Gypsy - η Μέρμαν πρωταγωνίστησε ως Ρόουζ στην αρχική παραγωγή του Μπρόντγουεϊ το 1959). Επίσης τα τραγούδια του Κόουλ Πόρτερ "It's De-Lovely" (από το Red, Hot and Blue), "Friendship" (από το Du Barry Was a Lady) και "I Get a Kick Out of You", "You are the Top" και "Anything Goes" (από το Anything Goes). Το τραγούδι του Ίρβινγκ Μπέρλιν "There No Business Like Show Business", γραμμένο για το μιούζικαλ Annie Get Your Gun, έγινε το τραγούδι της Μέρμαν.
Πρώτα χρόνια
Η Μέρμαν μετά το σχολείο έλαβε γραμματειακή εκπαίδευση. Ήταν ενεργή σε πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες, όπως το σχολικό περιοδικό, το κλαμπ των ομιλητών και το μαθητικό συμβούλιο, και επισκεπτόταν συχνά το τοπικό μουσικό κατάστημα για να μελετήσει τις εβδομαδιαίες μουσικές αφίξεις. Τις νύχτες της Παρασκευής, η οικογένεια Ζίμερμαν έπαιρνε το μετρό για το Μανχάταν για να δουν την παράσταση Βοντβίλ στο Palace Theatre, όπου η Μέρμαν είδε τους Blossom Seeley, Fanny Brice, Sophie Tucker και Nora Bayes. Στο σπίτι, προσπάθησε να μιμηθεί το στιλ του τραγουδιού, αλλά η δική της ξεχωριστή φωνή ήταν δύσκολο να προσαρμοστεί.
Μετά την αποφοίτησή της από το Γυμνάσιο Bryant το 1924, η Μέρμαν προσλήφθηκε ως στενογράφος από την εταιρεία Boyce-Ite. Μια μέρα κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού διαλείμματος, συνάντησε τον Vic Kliesrath, ο οποίος της πρόσφερε δουλειά στην εταιρεία Bragg-Kliesrath με μια αύξηση 5 $ πάνω από τον εβδομαδιαίο μισθό των 23 $ που έπαιρνε και η Μέρμαν αποδέχθηκε την προσφορά. Τελικά έγινε προσωπική γραμματέας του προέδρου της εταιρείας, Κέιλεμπ Μπραγκ, του οποίου οι συχνές απουσίες από το γραφείο σε αγώνες αυτοκινήτων της επέτρεπαν να αναπληρώνει τον ύπνο που είχε χάσει την προηγούμενη νύχτα που τραγουδούσε σε ιδιωτικά πάρτι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Μέρμαν άρχισε επίσης να εμφανίζεται σε νυχτερινά κέντρα, και προσλήφθηκε πρώτη φορά από τον συνεργάτη του Τζίμι Ντουράντε, Λου Κλέιτον. Τότε αποφάσισε ότι το όνομα Έθελ Ζίμερμαν ήταν πολύ μεγάλο για μια σκηνή θεάτρου. Σκέφτηκε να συνδυάσει το Έθελ με το Γκάρντνερ ή το Χάντερ, που ήταν το πατρικό όνομα της γιαγιάς της. Αυτές οι σκέψεις προκάλεσαν την οργή του πατέρα της και συντόμευσε το Ζίμερμαν σε Μέρμαν για να κατευνάσει τον πατέρα της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ποπ Κατηγορία:Γερμανοαμερικανοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ
Franco & Ciccio: Μάγοι του Ποδοσφαίρου
Η κινηματογραφική ταινία με τίτλο Franco & Ciccio: μάγοι του ποδοσφαίρου που γυρίστηκε το 1970 είναι μια κωμωδία ιταλογαλλικής παραγωγής και έχει διάρκεια 91 λεπτά (πρωτότυπος ιταλικός τίτλος: Don Franco e don Ciccio nell'anno della contestazione).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1970 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές buddy ταινίες Κατηγορία:Πολιτικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μαρίνο Τζιρολάμι
Νεκρή φύση με Τυριά, Αμύγδαλα και Πρέτζελ
Η Νεκρή φύση με Τυριά, Αμύγδαλα και Πρέτζελ (Ολλανδικά: Stilleven met kazen, amandelen en krakelingen) είναι πίνακας ζωγραφικής που φιλοτεχνήθηκε από την Φλαμανδή ζωγράφο Κλάρα Πέιτερς, χρονολογούμενος περίπου το 1615. Πρόκειται για έργο νεκρής φύσης, ζωγραφισμένο με λάδι σε ξύλινο πάνελ. Οι διαστάσεις του είναι 34,5 εκ. ύψος και 49,5 εκ. πλάτος. Η Κλάρα Πέιτερς έχει ενσωματώσει την υπογραφή της στη λαβή του μαχαιριού που απεικονίζεται. Ο πίνακας εκτίθεται στο μουσείο Mauritshuis στη Χάγη.
Το θέμα
Σε αυτόν τον πίνακα, εκτός από τα αντικείμενα που αναφέρονται στον τίτλο, υπάρχουν επίσης λωρίδες βουτύρου, σύκα και ένα ψωμάκι. Στο βάθος υπάρχει ένα επίχρυσο βενετσιάνικο ποτήρι. Τα αμύγδαλα και τα σύκα βρίσκονται σε ένα πιάτο κινεζικής πορσελάνης Wanli.
Αισθητική ανάλυση
Η Κλάρα Πέιτερς ειδικευόταν στις νεκρές φύσεις με όμορφα αντικείμενα, νόστιμα φρούτα και ακριβά τρόφιμα. Αυτό το είδος της νεκρής φύσης ονομάζεται banketje (μετάφραση:συμπόσιο) στα Ολλανδικά. Ο συμβολισμός αυτών των έργων ζωγραφικής δεν είναι πλήρως γνωστός. Θα μπορούσε να είναι μια ενθάρρυνση για εγκράτεια, ή μια αναφορά στο Μυστικό Δείπνο. Ή μπορεί απλά να είναι μια επίδειξη χλιδής και πλούτου. Η Πέιτερς χρησιμοποιούσε συχνά τα ίδια αντικείμενα που απεικονίζονται στον πίνακα, στις νεκρές φύσεις της.
Στην ανάκλαση της κανάτας πίσω από το τυρί, η Πέιτερς ζωγράφισε το πορτρέτο της. Ακολούθησε, με αυτόν τον τρόπο, το παράδειγμα του Φλαμανδού ζωγράφου Γιαν βαν Άικ, ο οποίος ζωγράφισε την αυτοπροσωπογραφία του το 1434 στον περίφημο πίνακα Ο Γάμος των Αρνολφίνι. Η Κλάρα Πέιτερς φιλοτέχνησε συνολικά επτά αυτοπροσωπογραφίες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής.
Κληρονομιά
Στις 22 Ιουνίου 2014, έγινε ένα ειδικό αφιέρωμα της τηλεοπτικής εκπομπής  Kunstuur, για το ανακαινισμένο μουσείο Mauritshuis. Η Ολλανδή υπουργός Jet Bussemaker εξήγησε γιατί ο πίνακας Νεκρή φύση με τυριά, αμύγδαλα και πρέτζελ  ήταν ο αγαπημένος της στο μουσείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδικοί πίνακες
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2021-22
Το Κύπελλο Κύπρου 2021-22 ή Κύπελλο Coca-Cola ήταν η 80η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια για 15η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 2021-22 είχαν δικαίωμα συμμετοχής οι 12 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2021-22 και οι 16 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2021-22. Ωστόσο, 5 ομάδες της Β΄ κατηγορίας δεν δήλωσαν συμμετοχή.
Στους επόμενους τρεις γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που είχε πετύχει τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, είχε τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες πετύχαιναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες πετύχαιναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν είχαν σημειωθεί τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός και είχε προαποφασιστεί να διεξαχθεί στο Νέο Στάδιο Γ.Σ.Π..
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2022-23.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 20 από τις 23 ομάδες. Δεν συμμετείχαν η Ομόνοια Λευκωσίας και η Ανόρθωση Αμμοχώστου γιατί συμμετείχαν σε όμιλο διοργάνωσης της ΟΥΕΦΑ και ο Ολυμπιακός Λευκωσίας λόγω της συμμετοχής του στον τελικό της προηγούμενης διοργάνωσης. Επιπλέον, μέσα από τη διαδικασία της κλήρωσης έξι ομάδες εξαιρέθηκαν από τον Α΄ γύρο (ΑΕΛ Λεμεσού, ΠΑΕΕΚ Κερύνειας, Ερμής Αραδίππου, ΠΟ Ξυλοτύμπου, Καρμιώτισσα Πάνω Πολεμιδιών, Ονήσιλος Σωτήρας).
Οι αγώνες της φάσης αυτής ήταν μονοί. Στον επόμενο γύρο προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τα περισσότερα τέρματα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, ακολουθούσε εκτέλεση πέναλτι.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι ομάδες που είχαν εξαιρεθεί από αυτόν. Οι αγώνες της φάσης αυτής ήταν διπλοί.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την ημιτελική φάση.
Στεροειδής ορμόνη
Η στεροειδής ορμόνη είναι ένα στεροειδές που δρα ως ορμόνη. Οι στεροειδείς ορμόνες εκκρίνονται από τρεις τύπους αδένων - τον φλοιό των επινεφριδίων, τους όρχεις και τις ωοθήκες - και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης από τον πλακούντα. Όλες οι στεροειδείς ορμόνες προέρχονται από τη χοληστερόλη. Μεταφέρονται με την κυκλοφορία του αίματος στα κύτταρα διαφόρων οργάνων-στόχων και επιτελούν ένα ευρύ φάσμα φυσιολογικών λειτουργιών. Μπορούν να καταταχθούν σε δύο κατηγορίες με βάση τα όργανα στα οποία παράγονται: κορτικοστεροειδή (επινεφρίδια) και στεροειδή φύλου (λέγονται και ορμόνες φύλου).
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2021-22
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τα προημιτελικά.
Στεροειδής ορμόνη
Σε αυτές τις δύο κατηγορίες υπάρχουν πέντε τύποι ανάλογα με τους υποδοχείς στους οποίους συνδέονται: γλυκοκορτικοειδή και μεταλλοκορτικοειδή (κορτικοστεροειδή) και ανδρογόνα, οιστρογόνα και προγεσταγόνα (στεροειδή φύλου). Τα παράγωγα της βιταμίνης D είναι ένα έκτο στενά συνδεδεμένο ορμονικό σύστημα με ομόλογους υποδοχείς. Έχουν κάποια από τα χαρακτηριστικά των στεροειδών αυτών.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2021-22
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ομόνοια και ο Εθνικός Άχνας. Ο τελικός διεξήχθη στις 25 Μαΐου 2022 στο Νέο Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Το παιχνίδι τελείωσε με σκορ 0-0. Το αποτέλεσμα δεν άλλαξε στην παράταση και έτσι ακολούθησε η διαδικασία εκτέλεσης πέναλτι. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια με σκορ 5-4 στα πέναλτι.
Στεροειδής ορμόνη
Οι στεροειδείς ορμόνες βοηθούν στον έλεγχο του μεταβολισμού, της φλεγμονής, των λειτουργιών του ανοσοποιητικού, της ισορροπίας του αλατιού και του νερού, στην ανάπτυξη σεξουαλικών χαρακτηριστικών και στην ικανότητα αντοχής σε τραυματισμούς και ασθένειες. Ο όρος "στεροειδείς ορμόνες" περιγράφει τόσο τις ορμόνες που παράγονται από το σώμα όσο και τα τεχνητά παραγόμενα φάρμακα που αναπαράγουν τη δράση των φυσικά συναντώμενων στεροειδών.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2021-22
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2021-2022 Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Στεροειδής ορμόνη
Παραπομπές
Κατηγορία:Στεροειδή Κατηγορία:Στεροειδείς ορμόνες
Σταματίνα Χριστακοπούλου
Η Σταματίνα "Μάτα" Χριστακοπούλου, ή Νικοδέλη από το όνομα του συζύγου της, γεννημένη το 1938, είναι πρώην διεθνής πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης, διέπρεψε σαν αθλήτρια του Σπόρτιγκ Αθηνών.
Στην εθνική ομάδα αγωνίστηκε το 1958 στον πρώτο επίσημο αγώνα στην ιστορία της εθνικής στις 15 Απριλίου 1958, στην νίκη επί του Λιβάνου με 68-32, και ξανά σε τέσσερις αγώνες στα προκριματικά του Παγκοσμίου κυπέλλου το 1973. Συμμετείχε την επόμενη ημέρα του πρώτου διεθνή αγώνα της εθνικής στο αγώνα Μεικτή Αθηνών- Μεικτή Βηρυτού, που στην ουσία ήταν οι ίδιες ομάδες με τον αγώνα των Εθνικών ομάδων, έπαιξε στα τελευταία λεπτά σαν αλλαγή και σημείωσε 2 πόντους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Σπόρτιγκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Σαντζάκι της Δράμας
Το σαντζάκι της Δράμας (οθωμανικά τουρκικά: Sancak-i/Liva-i Drama) ήταν δευτέρου επιπέδου επαρχία (σαντζάκι ή λιβάς) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που περιλάμβανε την περιοχή γύρω από την πόλη της Δράμας, η οποία μετέπειτα περιήλθε στην Ελλάδα και ειδικότερα στην ανατολική Μακεδονία.
Ιστορία
Το σαντζάκι δημιουργήθηκε ως μέρος των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ περί το 1846, από περιοχές που ελήφθησαν από διάφορες επαρχίες. Η ίδια η Δράμα ανήκε στο Σαντζάκι των Σερρών. Το νέο Σαντζάκι Δράμας ανήκε στο εγιαλέτι της Θεσσαλονίκης και μετά το 1867 στο βιλαέτι της Θεσσαλονίκης. Την περίοδο 1867–69, το σαντζάκι της Δράμας συγχωνεύθηκε στο σαντζάκι των Σερρών, αποκαταστάθηκε και στη συνέχεια καταργήθηκε προσωρινά το διάστημα 1872–73. Το 1891, τα εδάφη του ανατολικά του ποταμού Νέστου περιήλθαν στο σαντζάκι της Αδριανούπολης.
Το 1912, το σαντζάκι περιλάμβανε έξι υποδιοικήσεις (καζάδες): Δράμα, Καβάλα, Σαρίσαμπαν, Θάσος και Πράβι. Η επαρχία διαλύθηκε όταν καταλήφθηκε από βουλγαρικά στρατεύματα κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο και το 1913, μετά το Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο περιήλθε στην επικράτεια της Ελλάδας.
Διοικητική διαίρεση
Οι διοικητικές διαιρέσεις του σαντζακίου το 1912 ήταν οι εξής:
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Ελλάδας Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Ιστορία της Δράμας
Ιππικό Ροδόπης
Το Ιππικό, είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Θράκης, στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία-ιστορία
Το Ιππικό βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης και είναι κτισμένο στους νότιους πρόποδες της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 345 μέτρα. Απέχει περίπου 7 χιλιόμ. ΒΑ. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου), 28 χλμ. Δ. από την Κομοτηνή και 31 χλμ. Α. από την Ξάνθη. Η παλιά του ονομασία, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν 'Μπεγκηρτζηλέρ και είναι από τους ορεινούς συνοικισμούς της περιοχής, οι οποίοι μετά το 1970 άρχισαν να εγκαταλείπονται. Οι απογραφές κατοίκων του χωριού είναι: Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ιάσμου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Ίασμο, τη Γαλήνη, τη Διαλαμπή, το Κοπτερό, τη Μελίταινα και το Μωσαϊκό αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ιάσμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιάσμου του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 37 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου Κατηγορία:Πομακοχώρια
Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν
thumb|Ο Κύριος και η [[Ζαν Ζενεβιέβ Λαμπρός|Κυρία Γκαρνερέν (Κριστόφ Χάλερ φον Χάλερσταϊν, περ. 1803)]] thumb|Η [[Σιτογιέν Ανρί συνοδεύοντας τον Γκαρνερέν σε μια πολυδιαφημισμένη και αμφισβητίσημη πτήση στις 8 Ιουλίου 1798.]] thumb|Σχηματική αναπαράσταση του αλεξιπτώτου που χρησιμοποίησε ο Γκαρνερέν στο Παρκ Μονσώ στις 22 Οκτωβρίου 1797. Η εικονογράφηση χρονολογείται από τις αρχές του 19ου αιώνα. thumb|Ο Γκαρνερέν ελευθερώνοντας το αερόστατο και πραγματοποιώντας προσγείωση με την βοήθεια αλεξιτπώτου, 1797. Αναπαράσταση από τα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν (André-Jacques Garnerin, 31 Ιανουαρίου 1769 – 18 Αυγούστου 1823) ήταν Γάλλος αεροστατιστής και εφευρέτης του αλεξιπτώτου χωρίς πλαίσιο. Ορίστηκε Επίσημος Αεροναυτικός της Γαλλίας.
Βιογραφία
Ο Γκαρνερέν γεννήθηκε στο Παρίσι. Αιχμαλωτίστηκε από Βρετανικά στρατεύματα κατά την πρώτη φάση των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης, την περίοδο 1792–1797, παραδόθηκε στους Αυστριακούς και κρατήθηκε ως αιχμάλωτος πολέμου στην Βούδα της Ουγγαρίας για τρια χρόνια.
Αερόστατα
Ο Γκαρνερέν, μαθητής του πρωτοπόρου της αεροστατικής Ζακ Σαρλ, ενεπλάκη με τις πτήσεις αεροστάτων θερμού αέρα, και εργάστηκε με τον αδελφό του Ζαν-Μπατίστ-Ολιβιέ Γκαρνερέν (1766–1849) στις περισσότερες δραστηριότητες του σχετικά με αερόστατα. Εν τέλει διορίστηκε Επίσημος Αεροναυτικός της Γαλλίας.
Ο Γκαρνερέν ξεκίνησε τα πειράματα με τα πρώιμα αλεξίπτωτα που βασιζόταν σε συσκευές σχήματος ομπρέλας και πραγματοποίησε την πρώτη προσγείωση με αλεξίπτωτο (με γόνδολα) χρησιμοποιώντας μεταξένιο αλεξίπτωτο στις 22 Οκτωβρίου 1797 στο Παρκ Μονσώ, του Παρισιού (1η Μπρυμαίρ Έτους ΣΤ΄ κατά το Δημοκρατικό ημερολόγιο). Το πρώτο αλεξίπτωτο του Γκαρνερέν έμοιαζε με κλειστή ομπρέλα προτού απογειωθεί, και διέθετε έναν πάσσαλο να διαπερνά το κέντρο του και ένα σκοινί που περνούσε μέσα από μια σωλήνα στον πάσσαλο, το οποίο ένωνε τον πάσσαλο με το αερόστατο. Ο Γκαρνερέν επέβαινε σε καλάθι προσδεμένο με το κάτω μέρος του αλεξιπτώτου. Σε υψόμετρο περίπου 1.000 μέτρων (3.000 πόδια) απέκοψε το σχοινί που ένωνε το αλεξίπτωτο με το αερόστατο. Το αερόστατο συνέχισε να κινείται προς τα πάνω ενώ ο Γκαρνερέν, με το καλάθι και το αλεξίπτωτο, έπεσε. Το καλάθι περιστράφηκε βίαια κατά την κάθοδο, στη συνέχεια τινάχτηκε και κομματιάστηκε, αλλά ο Γκαρνερέν ήταν αβλαβής. Το αλεξίπτωτο από λευκό καμβά είχε σχήμα ομπρέλας και διάμετρο περίπου 7 μέτρων (23 πόδια).
Ο Γκαρνερέν πραγματοποίησε τακτικές δοκιμές και επιδείξεις στο Παρκ Μονσώ του Παρισιού από το 1797, εκ των οποίων μία έγινε cause célèbre (περίφημη υπόθεση) όταν το 1798 ανακοίνωσε πως στην επόμενη του πτήση θα υπήρχε γυναίκα επιβάτης. Αν και το κοινό και ο τύπος ήταν υπέρ, αναγκάστηκε να εμφανιστεί σε αξιωματικούς του Κεντρικού Αστυνομικού Γραφείου για να δικαιολογήσει το σχέδιο του. Υπήρχε ανησυχία σχετικά με την επίδραση της μειωμένης πίεσης του αέρα στα όργανα του ευαίσθητου γυναικείου σώματος και της απώλειας αισθήσεων, καθώς και ηθικές εμπλοκές σχετικά με το μια γυναίκα να βρίσκεται τόσο κοντά σε άνδρα. Μη έχοντας ικανοποιηθεί από τις απαντήσεις του Γκαρνερέν, η αστυνομία εξέδωσε ένταλμα εναντίον του, απαγορεύοντας την πτήση του για το λόγο πως η νεαρή γυναίκα δέσμευε τον εαυτό της σε μια επιχείρηση χωρίς να ξέρει τις πιθανές συνέπειες. Μετά από περεταίρω διαβουλεύσεις με τον Υπουργό Εσωτερικών και τον Υπουργό Αστυνομίας το ένταλμα ακυρώθηκε για τους λόγους πως «Δεν ήταν πιο σκανδαλώδες το να βλέπουμε δύο άτομα διαφορετικού φύλου να ανεβαίνουν σε ένα αερόστατο από το να τους δούμε να ανεβαίνουν σε μια άμαξα». Συμφώνησαν επίσης πως η απόφαση της γυναίκας ήταν απόδειξη της εμπιστοσύνης της στο πείραμα και προσωπική της επιθυμία.
Η Σιτογιέν Ανρί είχε ήδη επιλεγεί, έτσι όταν η απαγόρευση άρθηκε ο Γκαρνερέν ήταν έτοιμος να προχωρήσει. Διαφήμισε την πτήση του στην L'Ami des Lois (Παριζιάνικη εφημερίδα που εκδιδόταν την περίοδο 1795–1798 ) :
"Η νεαρή σιτογιέν (πολίτισσα) η οποία θα με συνοδεύσει είναι χαρούμενη που βλέπει την ημέρα του ταξιδιού να πλησιάζει. Θα απογειωθώ μαζί της από το Παρκ Μονσώ, κάποια στιγμή στις επόμενες δέκα μέρες."
Στις 8 Ιουλίου 1798 μεγάλο πλήθος θεατών συγκεντρώθηκε στο Παρκ Μονσώ για να παρακολουθήσει την απογείωση. Σύμφωνα με όλες τις αναφορές η Σιτογιέν Ανρί ήταν νεαρή και όμορφη, και αυτή μαζί με τον Γκαρνερέν πραγματοποίησε πολλούς γύρους στο πάρκο για να λάβει τις επευφημίες του κοινού προτού εισέλθει στο καλάθι του αεροστάτου με την βοήθεια του αστρονόμου, Ζερόμ Λαλάντ. Το ταξίδι του αεροστάτου συνέβη χωρίς κανένα πρόβλημα και ολοκληρώθηκε στο Γκουσαινβίλ περίπου 30 χιλιόμετρα (19 μίλια) βόρεια του Παρισιού.
Περιοδεία στην Αγγλία
Ο Αντρέ-Ζακ κατείχε την θέση του Επίσημου Αεροναυτικού της Γαλλίας, και έτσι επισκέφθηκε την Αγγλία μαζί με την σύζυγο του Ζαν Ζενεβιέβ το 1802 κατά την διάρκεια της Ειρήνης της Αμιένης. Το ζευγάρι πραγματοποίησε αρκετές πτήσεις επίδειξης. Το απόγευμα της 21ης Σεπτεμβρίου 1802, ο Αντρέ-Ζακ απογειώθηκε με το αερόστατο υδρογόνου του από το Volunteer Ground στην North Audley Street, της Πλατείας Γκρόσβενορ και πραγματοποίησε κάθοδο με αλεξίπτωτο σε χωράφι κοντά στο Σεντ Πάνκρες. Η επίδειξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα την δημιουργία αυτής της Αγγλικής λαϊκής μπαλάντας:
Επίσης πραγματοποίησε την δεύτερη του απογείωση με αερόστατο στην Αγγλία με τον Έντουαρντ Χωκ Λόκερ στις 5 Ιουλίου 1802 από το Γήπεδο Κρίκετ Lord's στο Σεντ Τζονς Γουντ του Λονδίνου, ταξιδεύοντας για 27,4 χιλιόμετρα (17 μίλια) από εκεί προς το Τσίνγκφορντ σε 15 μόνο λεπτά και μετέφερε συστατική επιστολή που έγραψε ο Πρίγκιπας Αντιβασιλέας για να την παραδώσει σε οποιουδήποτε το χωράφι θα προσγειωνόταν. Όμως, όταν συνεχίστηκε ο πόλεμος μεταξύ Γαλλίας και Μεγάλης Βρετανίας αναγκάστηκε να αποχωρήσει στην ηπειρωτική Ευρώπη όπου, στις 3–4 Οκτωβρίου 1803, κάλυψε απόσταση 395 χιλιομέτρων (245 μίλια) μεταξύ Παρισιού και Κλάουζεν (Γερμανία) με το αερόστατό του.
Οικογένεια
Στις περισσότερες δραστηριότητες με αερόστατα ο Αντρέ-Ζακ εργάστηκε με τον αδελφό του Ζαν-Μπατίστ-Ολιβιέ Γκαρνερέν (1766–1849).
Ζαν Γκαρνερέν
Η μαθήτρια του Ζαν Ζενεβιέβ Λαμπρός, η οποία αργότερα έγινε σύζυγός του, ασχολούνταν επίσης με τα αερόστατα και έγινε η πρώτη γυναίκα αλεξιπτωτίστρια. Η Λαμπρός πέταξε για πρώτη φορά στις 10 Νοεμβρίου 1798 και ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες που πέταξαν με αερόστατο, και στις 12 Οκτωβρίου 1799 έγινε η πρώτη γυναίκα που πραγματοποίησε πτήση με αλεξίπτωτο, από υψόμετρο 900 μέτρων.
Ελίζα Γκαρνερέν
Η ανηψιά του Ελίζα Γκαρνερέν (γενν. 1791), έμαθε να πετά με αερόστατα σε ηλικία 15 ετών και πραγματοποίησε 39 επαγγελματικές προσγειώσεις με αλεξίπτωτο από το 1815 έως το 1836 σε Ιταλία, Ισπανία, Ρωσία, Γερμανία και Γαλλία.
Θάνατος
Ο Γκαρνερέν απεβίωσε σε εργατικό ατύχημα όταν χτυπήθηκε ξύλινη δοκό ενώ κατασκεύαζε ένα αερόστατο στο Παρίσι στις 18 Αυγούστου 1823.
Κληρονομιά
Το πρώτο άλμα με αλεξίπτωτο του Γκαρνερέν τιμήθηκε από την Google μέσω ενός Google Doodle στις 22 Οκτωβρίου 2013.
Σημειώσεις
<references group="Note"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες Κατηγορία:Γάλλοι αεροπόροι Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Όρσος Β΄ της Νάπολης
Ο Όρσος Β΄ (λατινικά : Ursus II), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το  811 έως το 818.
Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Όρσο είναι το δεύτερο μέρος των «Πράξεων των Επισκόπων της Νάπολης» που γράφτηκε από τον Ιωάννη τον Διάκονο στα τέλη του 9ου αιώνα. Τίποτα δεν είναι γνωστό για αυτόν πρίν την εκλογή του για τον επισκοπικό θρόνο της Νάπολης.
Μετά τον θάνατο του Παύλου Γ' το 810, προέκυψαν διαφωνίες μεταξύ διαφόρων ομάδων ναπολιτάνικου κλήρου και λαϊκών ως προς το ποιος θα ήταν ο διάδοχος του νεκρού επισκόπου. Μετά από πολλές συζητήσεις, εξελέγη ο Διάκονος Τιβέριος. Ωστόσο, ο δούκας της Νάπολης Άνθιμος, δεν υποστήριξε την υποψηφιότητά του, αλλά και οι υποστηρικτές του κληρικοί κατηγόρησαν τον Τιβέριο για διάφορα εγκλήματα, έγραψαν για αυτά στον Πάπα Λέοντα Γ' και έλαβαν τη συγκατάθεσή του για την επανεκλογή άλλου επισκόπου. Ως αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενων εκλογών, ο Όρσος εξελέγη νέος επίσκοπος το 811.
Πολύ λίγες πληροφορίες αναφέρονται στις πηγές για τις δραστηριότητες του Όρσου Β΄. Πολλά περισσότερα στοιχεία έχουν διασωθεί για τις ευσεβείς πράξεις του δούκα Άνθιμου και της συζύγου του Θεοδενάντα. Μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι με τις προσπάθειές τους στη Νάπολη κτίστηκε καθαγιασμένο προς τιμή των αγίων Κυριακού και Ιουλίττας με καταφύγιο προσκυνητών ..
Επί επτά χρόνια, ο Όρσος φρόντιζε το ποίμνιό του και όλο αυτό το διάστημα αναγκάστηκε να αγωνίζεται για την αναγνώριση ως νομιμοτητάς του ως επικεφαλής της επισκοπής της Νάπολης. Όταν, τον Ιούνιο του 818, ο προστάτης του επισκόπου, Δούκας Άνθιμος, πέθανε και ο Θεόκτιστος της έγινε ο νέος ηγεμόνας της Νάπολης, οι εχθροί του νεκρού παραπονέθηκαν στον Πάπα Πασχάλη Α'. Κατηγόρησαν τον Όρσο Β' ότι σφετερίστηκε την επισκοπική έδρα, δηλώνοντας ότι η εκλογή του δεν συμμορφωνόταν με τους εκκλησιαστικούς κανόνες. Επιθυμώντας να προσφέρει μια υπηρεσία στον νέο ηγεμόνα της Νάπολης, ο πάπας αναγνώρισε την εκλογή του Όρσου Β' ως επισκόπου παράνομη, του στέρησε την αξιοπρέπειά του και αποφάσισε ότι ο Τιβέριος θα έπρεπε να γίνει ξανά επικεφαλής της ναπολιτάνικης επισκοπής. Καμία πληροφορία δεν έχει διατηρηθεί στις ιστορικές πηγές για την περαιτέρω ζωή του Ούρσου Β΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Μελιδόνι Χανίων
Μετά την ανάκτηση της Κρήτης από τους Βυζαντινούς και την εποίκηση της Κρήτης από από τα αναφερόμενα 12 Αρχοντόπουλα (1182μ.Χ.) καθώς και των Ενετών στη συνέχεια, κύριος μεγάλης κτηματικής έκτασης στην περιοχή του χωριού έγινε κάποιος με το επώνυμο "Μελιδόνης" (το επίθετο "Μελιδόνης" ήταν Βυζαντινό σύμφωνα με τον Στέφανο Ξανθουδίδη, Επαρχίαι & Πόλεις της Κρήτης, τομ.Γ', σελ.41), η προφορική παράδοση διέσωσε το τοπωνύμιο «στου Μελιδόνη τα χωράφια» και έτσι εν τέλη το χωριό απέκτησε το σύγχρονο όνομά του.
Η ευρύτερη περιοχή του χωριού παρουσιάζει έντονο σπηλαιολογικό ενδιαφέρον, τα σπήλαια που βρίσκονται στην ορεινή ζώνη πλησίον του χωριού αποτελούν αντικείμενο εκτεταμένης έρευνας τα τελευταία 50 χρόνια από ελληνικές και ξένες αποστολές, μοναδικό στο είδος του το "Μαύρο Σκιάδι" το οποίο βρίσκεται ψηλά στη Μελιδονιανή Μαδάρα στην τοποθεσία "Ατζίνες" και αποτελεί το μεγαλύτερο κατακόρυφο σπηλαιοβάραθρο στην Ελλάδα (-342μ.) και ένα από τα μεγαλύτερα στο είδος του στον κόσμο, πλησίον του και λίγο ανατολικότερα της Μελιδονιανης Μαδάρας στην ίδια περιοχή ξεχωρίζουν τα παγκοσμίου φήμης πολυδαίδαλα σπηλαιοβάραθρα "Λιοντάρι" και "Γούργουθακας". Όμως και κοντά στον οικισμό υπάρχει η σπηλιά (του) "Λεντάκα" και τα "Γουργούθια" (η "Σπηλιάρα") στις οποίες μάλιστα έχουν ανευρεθεί στο παρελθόν σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα.
Ιωάννης Α΄ της Νυρεμβέργης
O Ιωάννης Α΄, γερμ. Johann I (π. 1279 - 1300) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν μπουργκράβος της Νυρεμβέργης (1297-1300).
Οικογένεια
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Γ΄ μαργράβου της Νυρεμβέργης και της Ελένης των Ασκάνια, κόρης του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Σαξονίας. Η Ελένη ήταν η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του.
Μελιδόνι Χανίων
Πρώτοι κάτοικοι αλλά και ιδρυτές του χωριού στη σημερινή του θέση ήταν οι "Κοκκίνηδες" από την Ίμπρο Σφακίων, συγκεκριμένα ο Σήφης Βάφης (ή Κοκκίνης) του Κωσταντή & ο Γιώργης Κοκκίνης του Σήφη, οι οποίοι ήταν βοσκοί στα Λευκά Όρη, μεταξύ τους ήταν ανιψιός και θείος, το πραγματικό επίθετο της οικογένειά ς τους ήταν Πατακοί αλλά τους παρανόμιαζαν “Κοκκίνηδες” ή “Βάφηδες” λόγω του χρώματος του δέρματός τους. Ο Σήφης και ο Γιώργης γύρω στο 1740-1750 και κάθε καλοκαίρι έβοσκαν τα πρόβατά τους στη θέση "Χώσες" των Β.Α. Λευκών Ορέων του Αποκόρωνα, τους χειμώνες άρχισαν να κατεβαίνουν λόγω της κακοκαιρίας και να ξεχειμωνιάζουν πιο χαμηλά στην περιοχή που ονομαζόταν όπως αναφέραμε παραπάνω “στου Μελιδόνη τα χωράφια", σταδιακά δεν επέστρεφαν καθόλου στην Ίμπρο. Περίπου το 1760 ο Σήφης Βάφης εγκαταστάθηκε μόνιμα στην περιοχή με τα ήδη 8 γεννημένα τέκνα του (4 αγόρια & 4 κόρες) τα οποία δημιούργησαν οικισμό που ονομάσθηκε αργότερα "Μελιδόνι" στη σημερινή θέση (ανάμεσα στις σημερινές γειτονιές "Μεσοχωριά" και "Οπίσω Ρούγα"). Λίγο αργότερα ή ταυτόχρονα εγκαταστάθηκαν και έχτισαν σπίτια και τα παιδιά του Γιώργη θεμελιώνοντας τις γειτονιές “Πάνω και Κάτω Κεφάλα” (Νικηφόρος & Μανούσος αντίστοιχα) και την “Κοπανίστρα” (Σήφης). Το πρώτο κτίσμα της περιοχής ήταν ένα και μόνο ισόγειο δωμάτιο χωρίς παράθυρα και πόρτα, γύρω του κτίστηκαν μερικά άλλα δωμάτια με σκοπό να κατοικήσει ο Γιάννης (ο 2ος γιος του Σήφη Βάφη-Κοκκίνη) που επρόκειτο να παντρευτεί. Το δωμάτιο χωρίς πόρτα και παράθυρα ήταν μυστική κρύπτη που είχε πρόσβαση μόνο μέσω μίας υπόγειας στοάς. Λίγο αργότερα, κατά τις επαναστάσεις του 1769 και έπειτα, χρησίμευσε ως κρησφύγετο αρκετών Χριστιανών της επαρχίας Αποκορώνου, όποιος φόνευε Τούρκο πήγαινε "στου Μελιδόνη" να κρυφτεί στην αποκαλούμενη "κατζηλιερία" (ενετική λέξη που σημαίνει το απαραβίαστο δωμάτιο σε προξενείο) και μετά φυγαδεύονταν προς τις Σφακιανές Μαδάρες, ο οικοδεσπότης ονομαζόταν "Κατζηλιέρης" και στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ο Γιάννης (Κοκκινάκις=γιός του Κοκκίνη) ο οποίος αργότερα έκανε γιο τον Νικολή τον οποίο παρανόμιαζαν “Νικολούδη” λόγω του θεόρατου σωματότυπού του ή “Κατζιλιέρη” λόγω του πατέρα του, γενάρχης της οικογένειας των Νικολουδάκηδων του Μελιδονίου.
Τα πρώτα σπίτια του χωριού λοιπόν δημιουργήθηκαν από τα 4 αγόρια του Σήφη Βάφη-Κοκκίνη (Κωστάντουλας, Κατζιλιέρης, Νεύρης & Κακούρης) και από τα 3 αγόρια του Γιώργη Κοκκίνη (Νικηφόρος, Σήφης, Μανούσος, σημειώνεται ότι τον Μανούσο τον είχε κάνει καμπούλι η οικογένεια, ήταν θετός αδερφός του Νικηφόρο και του Σήφη), από τους παραπάνω 7 προέκυψαν οι περισσότερες οικογένειες και τα αρχικά επίθετα του χωριού (Κωσταντουλάκηδες μετέπειτα Σήφακες, Νικολουδάδηκες, Νευράκηδες, Κακουρηδες, Νικηφοράκηδες, Κοκκινάκηδες μετέπειτα Σταμπεδάκηδες, Μανουσάκηδες). Την εποχή εκείνη υπήρχε έντονη πολεμική κινητικότητα εναντίον των Τούρκων και οι Κοκκίνηδες, φύση μαχητές και πολέμαρχοι (με καταγωγή από τους Πατακούς, τους “άρχοντες τσι Μαδάρας” όπως τους έλεγαν στα Σφακιά) ήταν μπροστάρηδες στους αγώνες αφού εφοδιάζονταν εύκολα με όπλα από τους συγγενείς τους στα Σφακιά. Ο Αντώνιος Σήφακας του Γεωργίου (1852-1910) στα χειρόγραφά του αναφέρει για το Μελιδόνι ότι: "εν ω ουδέποτε κατώκησε Τούρκος". Την περίοδο εκείνη οι οικισμοί Μελιδόνι, Ραμνή, Χιλιομουδού & Σαμωνάς ακουγότανε σε όλη την Κρήτη και ως "Μιτσά (μικρά) Σφακιά" εξαιτίας της έντονης μετοίκησης Σφακιανών στα χωριά αυτά και εξαιτίας της έντονης πολεμικής τους δραστηριότητας και ικανότητας.
Ιωάννης Α΄ της Νυρεμβέργης
Οικογένεια
Κυβερνούσε μαζί με τον νεότερο αδελφό του Φρειδερίκο Δ΄. Το 1300 απεβίωσε σε ηλικία 21 ετών. Ήταν άτεκνος και ο Φρειδερίκος Δ΄ έμεινε μόνος μάργραβος της Νυρεμβέργης.
Μελιδόνι Χανίων
Στο Μελιδόνι, στις 16 Ιουνίου 1821, μετά την πρώτη και νικηφόρα μάχη στο Λούλο Κεραμιών, υψώθηκε η πρώτη σημαία της ελευθερίας στην Κρήτη από τον Μελιδονιανό καπετάνιο Σήφακα & τον Γιώργη Δασκαλάκη "Τσελεπή" από την Ανώπολη. Κατά την ολική καταστροφή του Αποκόρωνα το 1821 (με 3000 νεκρούς), οι εκστρατεύοντες Πασάδες του Ρεθύμνου και του Ηρακλείου (συνεπικουρούμενοι από χιλιάδες Αλβανούς μισθοφόρους), δεν επιτέθηκαν καθόλου στα χωριά που αποτελούσαν τα "Μιτσά Σφακιά", πιθανόν επειδή ήταν πολύ απομακρυσμένα αλλά και εικάζουμε κυρίως διότι αποτελούσαν τα εδάφη που είχαν ακροβολιστεί οι πολεμιστές του πρωτοκαπετάνιου Σήφακα, το σύνολο των υπόλοιπων χωριών του Αποκόρωνα λεηλατήθηκε και κάηκε. Το 1834 ο πληθυσμός του χωριού αποτελούνταν από 20 χριστιανικές οικογένειες (Αιγυπτιακή απογραφή, Pashley-Travels in Crete II), αφού οι απόγονοι των "Κόκκινων" έφεραν νύφες και γαμπρούς από άλλα χωριά. Την ίδια περίοδο εγκαταστάθηκαν και αρκετοί από άλλες περιοχές οι οποίοι βρήκαν ασφαλές καταφύγιο στον ορεινό οικισμό, μετέπειτα εγκατεστηθέντες ήταν οι : αδερφοί Μαραγκοί (πραγματικό επίθετο Κουκούρηδες από Πεμόνια Αποκορώνου αλλά με απώτερη καταγωγή από Μουρί Σφακίων), Κανελής (Σμαραγδής από Πεμόνια αλλά με απώτερη καταγωγή από τους Μπερτσουλάκηδες της Ανώπολης) & Κοντεζής από τα Πεμόνια με καταγωγή από τους Κόντηδες που είχαν διασπαρθεί σε όλο τον Αποκόρωνα ήδη από τον 13ο αιώνα, Μπομπολής από τα Πεμόνια αλλά με απώτερη καταγωγή από τους Καστάνηδες της Γαύδου, Μπρεδολόγος από Ασκύφου Σφακίων (με απόγονους τους Χατζήδες & Κοτσυφούς του Μελιδονίου), Τζεγιάννης από τις Καρές Αποκορώνου αλλά με αρχικό επίθετο Πλάτσης και απώτερη καταγωγή από Μουρί Σφακίων και απόγονους τους Πλατσίδηδες, Κελαϊδής από το Μουρί Σφακίων, Ρήγας από τους Ζούληδες τ' Ασκύφου Σφακίων, Μανουσομανωλάκης (ή Μανούσακας) από Ίμπρο Σφακίων, Μπαλάς & Ηλιάκης από Νεροχώρι Αποκορώνου, Μπιρής από Μαδαρό Κεραμειών, Κόπανος από τον Μαρουλά Ρεθύμνου & Καρτέρης από άγνωστη περιοχή.
Το 1867 το Μελιδόνι ανήκει στο Νομό (Λιβά) Σφακίων και στην επαρχία (Καζά) Αποκορώνου, το 1881 έχει 259 κατοίκους και μαζί με 13 ακόμη χωριά συγκροτεί τον νεοσύστατο Δήμο Φρε, το 1894 έχει 50 οικογένειες στην τελευταία χρονικά Τούρκικη απογραφή, η πληθυσμιακή ακμή ήταν το 1940 όπου αριθμούσε 388 γηγενείς κατοίκους, το 1971 είχε 222 κατοίκους. Η ευρύτερη περιοχή Μελιδονίου και ανατολικότερα, πριν τον Κρητικό Πόλεμο (1645 -1669μ.Χ.) και την κυριαρχία εν τέλη από τους Τούρκους, άνηκε στον Ενετικό Οίκο των Zancarolo ή Zangarol (da Nobili Veneti), μέχρι και σήμερα υπάρχει τοποθεσία στο χωριό η οποία ονομάζεται "στου Τζαγκαρέλο". Επίσης υπάρχουν αποδείξεις για ύπαρξη οικισμού κατά την Ενετική περίοδο, αφού οι "παλιοί" Μελιδονιανοί έλεγαν ότι στην τοποθεσία "Καταλύμματα" (πλησίον του νεκροταφείου του Αγίου Αντωνίου) κατοικούσαν "Πεμονιανοί" εννοώντας προφανώς ότι υπήρχε οικισμός με το συνθετικό "Pomonia" το οποίο συναντάται σε όλες τις Ενετικές απογραφές της περιοχής. Η πληροφορία αυτή, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η εν λόγω περιοχή ήταν φέουδο του Ενετού Αντωνίου Τζαγκαρόλα (όπως αναφέρει η απογραφή των ναών και των μονών του 1637μ.Χ.), οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου πιθανότατα χτίστηκε από τον Αντώνιο Τζαγκαρόλα και προφανώς θα κτίστηκε πλησίον κατοικημένης περιοχής. Στις κατά καιρούς Ενετικές απογραφές αναφέρονται πάντα 3 ή 4 διαφορετικά "Πεμόνια" (Pomogna ή Pomonia που σημαίνει μηλόκηπος ή φέουδο), τα οποία αφορούν τα σημερινά Πεμόνια, Παϊδοχώρι, Νεροχώρι και Μελιδόνι, πιθανότατα λοιπόν στη θέση "Καταλύμματα", θα ήταν ο οικισμός με ονομασία "Pomogna de Mr Antonio Zangarol" με 162 κατοίκους (καταγράφεται κατά την απογραφή του Καστροφύλακα το 1583μ.Χ.), στην ίδια απογραφή αναφέρονται άλλα 3 Pomonia (Pollani et Callafati με 144 κατοίκους, Zuanna Barozzi με 389 κατοίκους, Francesco Pollani με 103 κατ.). Στην επόμενη απογραφή το 1630 από το Βασιλικάτα αναφέρονται μόνο 3 Pomonia (Zane, Pollani, Barrozi), δηλ. τα Pomonia Ant.Zangarol δεν μνημονεύονται. Από διάφορα κείμενα βεβαιώνεται ότι τα σημερινά Πεμόνια ήταν τα Pomonia Barozzi. Ενδεχομένως ο ενετικός οικισμός κοντά στο Μελιδόνι να καταστράφηκε και η περιοχή να έμεινε ακατοίκητη μέχρι την εποίκηση των Νιμπριωτών Κοκκίνηδων και την ίδρυση του Μελιδονίου στη σημερινή θέση. Πιθανότατο ενδεχόμενο όμως είναι ο υπάρχων οικισμός να συνέχιζε να υπήρχε πλήρως αποδεκατισμένος τον 18ο αιώνα και με την έλευση των εποικιστών να ενισχύθηκε πληθυσμιακά και απλά να μεταφέρθηκε ως νέος οικισμός στην σημερινή του θέση.
Ιωάννης Α΄ της Νυρεμβέργης
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1297 την Αγνή της Έσσης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Μελιδόνι Χανίων
Στα χρόνια της σχετικά μικρής ιστορικής διαδρομής το Μελιδόνι ανέδειξε σημαντικούς αρχηγούς και οπλαρχηγούς που ηγήθηκαν των επαναστάσεων κατά των Τούρκων και καταξίωσαν το χωριό σε ένα από τα σπουδαιότερα καπετανοχώρια της Κρήτης.
Ιωάννης Α΄ της Νυρεμβέργης
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Μελιδόνι Χανίων
Το Μελιδόνι υπήρξε θέατρο θρυλικών μαχών ιδιαίτερα κατά την επανάσταση του 1821 καθώς και την επανάσταση του 1866. Αξιομνημόνευτο επίσης είναι ότι κατά την επανάσταση του 1897 στο Μελιδόνι Αποκορώνου έγινε ίσως η σημαντικότερη Συνέλευση των επαναστατών, κατά την οποία εξελέγη ο πρόεδρος της Επαναστατικής Συνέλευσης, εξέδωσαν ψήφισμα με το οποίο αποδέχονταν την αυτονομία με την προϋπόθεση να μην αναμιχθεί η Τουρκία στη διοίκηση και ορίστηκε ο τελικός τύπος της σημαίας της Κρητικής Πολιτείας, τέλος στην ίδια συνέλευση επιλέχθηκε το Ακρωτήρι ως η μόνιμη έδρα της Συνέλευσης των Κρητών.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης, όλο το χωριό παρουσίασε αντιστασιακή δράση, οργανωμένο στην ΕΟΚ και στον ΕΛΑΣ, αυτό φυσικά είχε και τις ανάλογες συνέπειες σε χαμένες ανθρώπινες ζωές. Στο Μελιδόνι έδρευε ένας λόχος της Ε.Ο.Κ. και υπάρχει σχετικό μνημείο από το 2018.
Ο πρώτος Μελιδονιανός όλων των εποχών, ήταν ο ξακουστός και χιλιοτραγουδισμένος ΣΗΦΑΚΑΣ κατά κόσμον Σήφης Κωνσταντουλάκης (1770-1823), εγγονός του Σήφη Βάφη-Κόκκινου, που έμεινε στην ιστορία ως "Σήφακας" διότι ήταν υπερφυσικός σε όψη, δυνάμεις και κατορθώματα. Ο Σήφακας έδρασε δυναμικά κυρίως με ανταρτοπόλεμο εναντίον του τούρκικου ζυγού ήδη από το έτος 1811 σε Αποκόρωνα, Σφακιά, Κυδωνία και δεν θα μπορούσε εξάλλου να κάνει αλλιώς αφού ήταν ο πρωτότοκος γιός ενός εξίσου σημαντικού άντρα οπλαρχηγού του Κωστάντουλα Βάφη-Κοκκίνη-Πατακού (συνάθροιση Μπρόσγιαλου 1769, επανάσταση Δασκαλογιάννη 1770, μάχη Αράδαινας 1770, εξόντωση του Αγά του Μπρόνιερου Αληδάκη 1774 κλπ.). Ο Σήφακας μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία, ήταν για αρκετά χρόνια χαΐνης στις Μαδάρες, λειτουργούσε καταδρομικά ως τιμωρός και σφαγέας των γενίτσαρων του Αποκόρωνα πριν τα χρόνια της μεγάλης επανάστασης, ηγήθηκε των Ελληνικών δυνάμεων στην πρώτη μάχη στον Λούλο Κεραμιών το 1821 και μετά ακολούθησε ένας ατελείωτος μαραθώνιος μαχών σε όλα τα μήκη και πλάτη της Κρήτης μέχρι και τον άδοξο θάνατό του, ήταν ακούραστος, ήταν άκαμπτος και ήταν μπροστά σε όλες τις μάχες ενθαρρύνοντας τους μαχητές του όπως γράφουν οι ιστορικοί με την απίστευτα βροντερή φωνή του και το σθένος του. Οι ιστορικοί γράφουν ότι ήταν ο πλέον γενναίος κι ατρόμητος πολεμιστής που γέννησε διαχρονικά η Κρήτη. Έλαβε μέρος σε 100άδες μάχες, ήταν ο Γενικός Αρχηγός Αποκορώνου το 1821 και επίσημα χρισμένος 500ρχος από τον Αφεντούλιεφ. Αρρώστησε από πνευμονία στη Ρογδιά Κισσάμου μετά από μάχη και πέθανε στα Τοπόλια Κισσάμου, τάφηκε στη Μονή Γωνιάς μέσα σε εθνικό πένθος. Ο Σήφακας πρόλαβε και παντρεύτηκε την Αικατερίνη Κοκολογιάννη απ' τους Κάμπους το 1816 και έκανε 3 κόρες οι οποίες παντρεύτηκαν στο Γαβαλοχώρι, στο Παϊδοχώρι και στο Μελιδόνι. Ο βίος του και η δράση του Σήφακα είναι αντικείμενο εκατοντάδων σελίδων σε χιλιάδες ιστορικά συγγράμματα, ευτυχώς έχει καταγραφεί λεπτομερώς από τον επίγόνό του Γ.Α.Σήφακα (έκδ.1953, Θ. Ουλή, "Ο ήρως της Κρήτης").
Εξέχων οπλαρχηγός επίσης κατά το 1821 ήταν ο Μανουσάκης Σήφης του Μανούσου ή "Μανουσοσήφης" (1778-1825), γεννήθηκε στο Μελιδόνι το 1778, σύζυγός του ήταν η Καρτεράκη Μαργαρώ και απέκτησαν 5 τέκνα, ήταν θείος του Σήφακα παρόλο που ήταν λίγο μικρότερός του ηλικιακά, από την ίδια οικογένεια των πρώτων Σφακιανών που μετοίκησαν και ίδρυσαν το Μελιδόνι. Θεωρούνταν και έχει καταγραφεί ως ένας από τους πλέον σκληροτράχηλους πολεμάρχους της εποχής του. Έφυγε στην Μικρά Ασία για κάποια χρόνια με τον Μουτσογιάννη για να γλιτώσει του διωγμούς που ακολούθησαν με την αποχώρηση από την Κρήτη του Οσμάν Πασά του Πνιγάρη. Στη Μικρά Ασία μυήθηκε στην Φιλική Εταιρία και στην ιδέα της Εθνεγερσίας, επίσης και εκεί συμμετείχε σε μάχες εναντίον των Τουρκών. Με την επιστροφή του στο Μελιδόνι το 1820 μύησε και τον Σήφακα στην ιδέα της Φιλικής Εταιρίας. Ο Μανουσοσήφης έδωσε το παρόν ως υπαρχηγός του Σήφακα σε όλες τις μάχες που ακολούθησαν σε όλη την Κρήτη αλλά και μετά τον θάνατο του Σήφακα μέχρι το 1824. Μετά την άσχημη εξέλιξη της επανάστασης του 1821 στην Κρήτη καταφεύγει στην Πελοπόννησο ως αρχηγός σώματος άνω των 50 αντρών και πολεμά στην Τρίπολη, στο Ναυαρίνο, στην Πύλο και αλλού, εν τέλη πέφτει ηρωικά στην ατυχή για τις Ελληνικές δυνάμεις μάχη της Σφακτηρίας στην Μεσσηνία Πελοποννήσου τον Απρίλιο του 1825 που χάθηκαν 450 Ελληνικές ψυχές. Να σημειώσουμε εδώ ότι ο Μανουσοσήφης μαζί με άλλους 150 μπαρουτοκαπνισμένους Κρητικούς είχαν επωμιστεί την προσωπική προστασία του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, ο οποίος είχε εγκλωβιστεί στο νησί φρούριο της Σφακτηρίας. Μάλιστα καταγράφεται από τους εκεί ιστορικούς ότι ο Μαυροκορδάτος ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει με την μπιστόλα του ώστε να μην πέσει αιχμάλωτος στα χέρια των Αιγυπτίων που είχαν περικυκλώσει την νησίδα, αλλά την τελευταία στιγμή οι Κρητικοί ήταν αυτοί που τον πήραν κυριολεκτικά σηκωτό και τον φυγάδευσαν με βάρκα σε παρακείμενο Ελληνικό πλοίο και γλίτωσε.
Αδελφός του καπετάνιου Σήφακα επίσης ήταν ο πολύ γνωστός Αντώνης Σήφακας (1795-1897), ήταν ο μικρότερος αδερφός του Σήφακα και το 8ο και τελευταίο παιδί του Κωστάντουλα. Μετά τον θάνατο του αδερφού του το 1823, αυτός όπως και όλη η οικογένεια γράφονται πλέον ως Σήφακες προς τιμήν του ήρωα συγγενή τους. Σύζυγός του ήταν η Κατερίνα Μαριακάκη από τον Βάμο και άφησαν 8 τέκνα, ορισμένα εκ των οποίων διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο στην στρατιωτική και πολιτική ιστορία της Κρήτης μετέπειτα. Ο Αντώνης γαλουχήθηκε από πολύ μικρός στο πεδίο της μάχης ακολουθώντας τους αδερφούς του. Εκλέγεται Αρχηγός Αποκορώνου το 1828 και τον συναντούμε στην μάχη του Φραγκοκάστελλου να ηγείται 80 Αποκορωνιωτών και να λαβαίνει μέρος στην καταδίωξη του Μουσταφά. Συμμετέχει σε δεκάδες πολεμικές επιχειρήσεις και συνεργάζεται με τον Μανουσογιαννάκη, Βασίλη Χάλη, Παναγιωτάκη. Η φιλοπατρία και το πατριωτικό αίσθημα του Αντώνη Σήφακα ήταν απαράμιλλη, το 1841 ο Αντώνης Σήφακας πούλησε τις 4.000 πήχες γης που του είχε δωρίσει το Ελληνικό κράτος στην Αθήνα (περιοχή Χαυτεία, στην αρχή της οδού Πειραιώς) για την προσφορά του στην επανάσταση του 1821, με σκοπό να κατέβει στη Κρήτη και να ενισχύσει οικονομικά την επανάσταση του Χαιρέτη. Τότε μάλιστα έραψε και την σημαία του Σήφακα (που ανέγραφε "ΕΝΩΣΙΣ ή ΘΑΝΑΤΟΣ"), η οποία σήμερα βρίσκεται στο αποθετήριο της Εθνολογικής Εταιρίας. Το 1830 κατέφυγε διωκόμενος στην Πάρο, αργότερα στην Αθήνα μέχρι το 1866, αλλά επέστρεφε στην Κρήτη και στο Μελιδόνι ανελλιπώς σε όλες τις επαναστάσεις μέχρι το 1897 που πέθανε σε ηλικία 102 ετών. Στην πάνω Ελλάδα συμμετείχε ενεργά σε κινήματα και πολεμικές επιχειρήσεις, διετέλεσε Λοχαγός Φάλαγγας με 2 μετάλλια ανδρείας από το Ελληνικό Κράτος (το ένα το έλαβε για την συμμετοχή του στην επανάσταση του 1821 και το το 2ο για την συμμετοχή του στο κίνημα Καλλέργη σχετικά με την παραχώρηση Συντάγματος από τον βασιλιά Όθωνα). Ο Αντώνης έλαβε μέρος σε πάρα πολλές μάχες και στην ηπειρωτική Ελλάδα, μια εξ αυτών ήτανε στο Φάληρο το 1827 που πολέμησε δίπλα στον Γεώργιο Καραϊσκάκη εναντίον του Κιουταχή. Τέλος στην επανάσταση του 1866-1869 ο Αντώνης Σήφακας σε ηλικία 70 ετών εκλέγεται Γενικός Υπαρχηγός Αποκορώνου και λαβαίνει μέρος κανονικά στις μάχες μέχρι τα 80 του χρόνια!
Μια ακόμη σημαντική προσωπικότητα που γεννήθηκε στο Μελιδόνι ήταν ο επαναστάτης και πολιτικός Αντώνιος Σήφακας του Γεωργίου (1852-1910), ο οποίος σπούδασε στην Ιατρική και στη Νομική, παντρεύτηκε την Ελένη Μυλωνογιανάκη του Ματθαίου, ήταν ζωγράφος και συγγραφέας, Σχολάρχης Βάμου κατά το 1876, αντιπρόσωπος επαρχίας Αποκορώνου το 1878, δύο φορές βουλευτής Αποκορώνου (το 1881 & 1895), Αρχηγός Στρατοπεδου Ακρωτηρίου (επανάσταση 1897), Νομάρχης Ρεθύμνου & Λασιθίου, επαγγελματικά ασχολούνταν με εμπόριο λαδιού με κατάστημα στο Καλέ Καπίσι, απεβίωσε από έμφραγμα και ετάφη στον Άγιο Νικόλαο.
Άλλο σπουδαίο μέλος της οικογένειας των Σηφάκων ήταν ο Γεώργιος Σήφακας του Αντωνίου (1884-1953) ο οποίος αν και γεννήθηκε στον Βάμο, γράφτηκε στα μητρώα αρρένων του Μελιδονίου και αισθανόταν Μελιδονιανός, έζησε στα Χανιά, σπούδασε στη Νομική Αθήνας και έγινε Διδάκτωρ της Νομικής το 1906, ήταν λόγιος & ιστορικός, διατέλεσε βουλευτής Χανίων το 1926, Νομάρχης Ρεθύμνου το 1933 και απεβίωσε το 1953 στην Αθήνα.
Δείτε επίσης
Κοινότητα Μελιδονίου
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Φύκη και αντιμετώπιση του ΗΙV
Ένας από τους κυριότερους λόγους για τον οποίους τα θαλάσσια μακροφύκη θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση του ιού HIV, είναι η περιεκτικότητα τους σε θειικούς πολυσακχαρίτες(SPs). Οι συγκεκριμένες ενώσεις, αποτελούν μία πολύπλοκη ομάδα μακρομορίων, των  οποίων η χημική δομή ποικίλει ανάλογα με το φύκος από το οποίο προέρχονται, ενώ  διαθέτουν ένα σημαντικό εύρος, βιολογικών δραστηριοτήτων, όπως η αντιμετώπιση του ιού {5}. O συγκεκριμένα, έχει αποδειχθεί ότι τα μακροφύκη διαθέτουν σημαντικές ποσότητες πολύπλοκων δομών SP, οι οποίες  αναστέλλουν την αναπαραγωγή των ιών με περίβλημα, όπως οι φλαβονοϊοί  και αρενοϊοί  και για αυτό το λόγο θεωρούνται ως οι καλύτεροι υποψήφιοι για την παραγωγή φαρμακευτικών ουσιών κατά του  ΗΙV και είναι πολύ πιθανόν, σύμφωνα με εκτιμήσεις ερευνητών να  αποτελέσουν την κυριότερη πηγή των μελλοντικών αντι-ΗIV φαρμάκων(Se-Kwon et al., 2011). Αρκετές ενδείξεις υπάρχουν σχετικά με την δράση των SP, έχουν αναφερθεί από πειράματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η χρησιμοποίηση θειικής  γλυκουρογαλακτόνης,  από το ροδοφύκος Schizymenia dubyi. Στη συγκεκριμένη μελέτη παρατηρήθηκε,ότι σε ΜΤ4 κύτταρα μολυσμένα για 8 μέρες με τον ιό του ΗIV, υπήρξε αναστολή του ενζύμου, αντίστροφη μεταγραφάση του ιού και μάλιστα χωρίς  να εμφανιστεί τοξικότητα στα κύτταρα, πιθανόν λόγω παρεμπόδισης της (in vitro) προσκόλλησης του ιού στον ξενιστή {1}
Φλωροταννίνες
Μία άλλη ομάδα ενώσεων που λαμβάνονται από τα θαλάσσια φαιοφύκη και τα ροδοφύκη, είναι οι Φλωροταννίνες, οι οποίες συντίθενται από μόρια φλωρογλυκινόλης, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους. Τα φαιοφύκη, τα οποία έχουν μεγάλη περιεκτικότητα σε φλωροταννίνες, έχει αναφερθεί ότι διαθέτουν αντι-ΗIV δραστηριότητα. Από το μικροφύκος που ανήκει στην κατηγορία των φαιοφυκών Eckloniacava, απομονώθηκε η φλωροταννίνη 8,8-bieckol, η οποία βρέθηκε ότι είχε ισχυρή ανασταλτική δράση ενάντια στην αντίστροφη μεταγραφάση(RT) του ιού, καθώς και την πρωτεάση, πιθανόν λόγω πρόσδεσης της σε υδροξυλικές και αρωματικές  ομάδες. Ακόμα, ένα από τα κυριότερα φυσικά παράγωγα φλωρογλυκινολίνης, που απαντάται στο Eckloniacava και έχει παρατηρηθεί να έχει αντι-ΗΙV δράση είναι “6,6- bieckol”. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με έρευνες, εμφανίζει τη δυνατότητα τόσο παρεμπόδισης της εισόδου, όσο και της δράσης της RT του ΗΙV-1.Μάλιστα, παρόλο που οδηγεί σε ολοκληρωτική σχεδόν αναστολή της αναπαραγωγής του ιού, δεν έχει παρατηρηθεί να εμφανίζει την οποιαδήποτε τοξικότητα για τα κύτταρα{5}.
Έντουιν Όστιν Άμπεϊ
Ο Έντουιν Όστιν Άμπεϊ (Edwin Austin Abbey, 1 Απριλίου 1852 - 1 Αυγούστου 1911) ήταν Αμερικανός νωπογράφος, εικονογράφος και ζωγράφος. Άκμασε στην αρχή αυτού που σήμερα αναφέρεται ως η «χρυσή εποχή» της εικονογράφησης και είναι περισσότερο γνωστός για τα σχέδια και τους πίνακές του με θέματα του Σαίξπηρ και της Βικτωριανής εποχής, καθώς και για τον πίνακά του με τη στέψη του Εδουάρδου Ζ΄. Η πιο διάσημη σειρά τοιχογραφιών του, The Quest and Achievement of the Holy Grail (Η αναζήτηση και η επίδοση του Αγίου Δισκοπότηρου) κοσμεί τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστώνης.