cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madame X
Madame X ονομάζεται το δέκατο τέταρτο στούντιο άλμπουμ της Αμερικανίδας καλλιτέχνιδας Μαντόνα, το οποίο κυκλοφόρησε στις 14 Ιουνίου του 2019. Ακολουθεί το δέκατο τρίτο άλμπουμ της, Rebel Heart, το οποίο κυκλοφόρησε το 2015. Δημιουργικά είναι επηρεασμένο από την ζωή της στη Λισαβόνα, Πορτογαλία, όπου μετακόμισε το καλοκαίρι του 2017. Το άλμπουμ παράχθηκε από την ίδια σε συνεργασία με διάφορους παραγωγούς, συμπεριλαμβανομένων των Mirwais, Mike Dean και Jason Evigan.
Περιλαμβάνει τρία σινγκλς, τα "Medellín", "Crave" και "I Rise", μαζί με άλλα τρία προωθητικά σινγκλς. Όλα τα σινγκλς μαζί με το "I Don't Search I Find" έφτασαν στην κορυφή του αμερικανικού Dance Club Songs τσαρτ, καθιστώντας την καλλιτέχνη με τα περισσότερα νούμερο-ένα τραγούδια σε ένα Billboard τσαρτ, με 50. Έγινε επίσης η μόνη καλλιτέχνης με νούμερο-ένα τραγούδια σε πέντε διαφορετικές δεκαετίες. Το άλμπουμ έλαβε θετικές κριτικές από μουσικούς κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τον πειραματισμό του.
Η περιοδεία Madame X Tour ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2019 και ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2020, και πήγε σε Ν. Αμερική και Ευρώπη.
Ιστορικό
Τον Ιανουάριο του 2018, η Μαντόνα ανακοίνωσε μέσω του Instagram ότι είχε αρχίσει να εργάζεται πάνω στο δέκατο τέταρτο στούντιο άλμπουμ της. Τέσσερις μήνες αργότερα, τον Μάιο του 2018, εμφανίστηκε στο Met Gala της Νέας Υόρκης όπου ερμήνευσε τρία τραγούδια. Την κλασική της επιτυχία "Like a Prayer", μία επανεκτέλεση του "Hallelujah" από τον Λέοναρντ Κόεν, και ένα μικρό απόσπασμα από ένα ολοκαίνουργιο, αλλά ακόμη ακυκλοφόρητο τραγούδι της. Ο τίτλος του τραγουδιού είχε αναφερθεί ότι είναι "Beautiful Game". Ωστόσο, δεν είχε επιβεβαιωθεί ούτε ο τίτλος του τραγουδιού, ούτε η πιθανότητα να συμπεριληφθεί στο νέο της άλμπουμ. Τον Ιούλιο του 2018, η Μαντόνα συνεισέφερε ένα προφορικό μέρος στο μουσικό βίντεο του "God Is a Woman", τραγούδι της τραγουδίστριας Αριάνα Γκράντε. Τον Οκτώβριο του 2018 εμφανίστηκε στο κομμάτι "Champagne Rosé", τραγούδι από το ντεμπούτο άλμπουμ του ράπερ Quavo.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Πορτογαλία, η Μαντόνα είχε αναρτήσει μικρά βίντεο κλιπ και διάφορες εικόνες που κατέγραφαν τη δουλειά της πάνω στο άλμπουμ. Ο Γάλλος παραγωγός Mirwais Ahmadzaï -με τον οποίο είχε συνεργαστεί η Μαντόνα στο παρελθόν, στα άλμπουμ Music και American Life- ήταν ένας από τους βασικούς παραγωγούς του Madame X, μαζί με την Μαντόνα. Ο Mike Dean, ο οποίος εργάστηκε και για τη δημιουργία του Rebel Heart, συμμετείχε ως ένα βαθμό στη σύνθεση αυτού του άλμπουμ επίσης. Τον Φεβρουάριο του 2019, ο κολομβιανός τραγουδιστής Μαλούμα δημοσίευσε μια φωτογραφία στο Instagram στο στούντιο μαζί με τη Μαντόνα, επιβεβαίωνοντας την συνεργασία τους. Στις 14 Απριλίου, η ίδια δημοσίευσε μια σειρά από teasers στο λογαριασμό της στο instagram, αποκαλύπτοντας το "Madame X" ως τον τίτλο του άλμπουμ.
Τίτλος, εξώφυλλο, θεματολογία
Σε ένα βίντεο ενός λεπτού που ανέβασε στα social media της, η Μαντόνα αυτοαποκαλείται ως Madame X. Το βίντεο αρχίζει με την Μαντόνα να τραγουδάει: "The thing that hurt the most was that I wasn't lost...I wasn't lost..."
Στη συνέχεια αναφέρει αρκετές διαφορετικές προσωπικότητες που διαθέτει η Madame X: Madame X is a secret agent. Traveling around the world. Changing identities. Fighting for freedom. Bringing light to dark places. She is a dancer. A professor. A head of state. A housekeeper. An equestrian. A prisoner. A student. A mother. A child. A teacher. A nun. A singer. A saint. A whore. The spy in the house of love. I’m Madame X. Η Madame X είναι μία μυστική πράκτορας. Ταξιδεύει τον κόσμο. Αλλάζει ταυτότητες. Παλεύει για ελευθερία. Ρίχνει φως στα σκοτεινά μέρη. Είναι μία χορεύτρια. Μία καθηγητής. Μία αρχηγός κράτους. Μία οικονόμος. Μία φυλακισμένη. Μία μαθήτρια. Μία μητέρα. Ένα παιδί. Μία δασκάλα. Μία καλόγρια. Μία τραγουδίστρια. Μία άγια. Μία πόρνη. Η κατασκόπος στο σπίτι της αγάπης. Είμαι η Madame X.
Το ψευδώνυμο Madame X δόθηκε στην 19χρονη τότε Μαντόνα από τη δασκάλα χόρου της, Μάρθα Γκράχαμ. Η Μαντόνα είχε μία αντισυμβατική συμπεριφορά και αντιστεκόταν σε πολλούς κανόνες της σχολής. Αυτό είχε κεντρίσει την προσοχή της Γκράχαμ και θεωρούσε τη τραγουδίστρια ένα μυστήριο. Η Μαντόνα αποκάλυψε ότι μία φορά η Γκράχαμ την είχε καλέσει στο γραφείο της, και της ανέφερε ότι κάθε φορά που την έβλεπε στη σχολή ήταν σαν να έβλεπε έναν άλλον άνθρωπο. Τότε της έδωσε και το ψευδώνυμο Madame X.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι ένα κοντινό πλάνο της Μαντόνα σαν την Madame X περσόνα της, με τον τίτλο χαραγμένο στα κόκκινα χείλη της, που δίνει την εντύπωση ότι το στόμα της είναι ραμμένο. Ο Mike Wass από το Idolator το ονόμασε ένα «έργο τέχνης» και σύγκρινε την εικόνα με αυτή της Φρίντα Κάλο. Αυτό το εξώφυλλο χρησιμοποιείται στις περισσότερες μορφές κυκλοφορίας του άλμπουμ (ψηφιακές και φυσικές), εκτός από τη ψηφιακή deluxe μορφή και το box set, όπου παρουσιάζουν μια άλλη φωτογραφία της Μαντόνα, ξανθιά.
Singles
Το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ, "Medellín", κυκλοφόρησε στις 17 Απριλίου 2019, συμπίπτοντας με την ημέρα που το άλμπουμ έγινε διαθέσιμο για προπαραγγελία. Το κομμάτι είναι ένα ντουέτο με τον κολομβιανό τραγουδιστή Μαλούμα. Μικρά αποσπάσματα του μουσικού βίντεο κλιπ ανέβηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις 17 Απριλίου, ενώ έκανε πρεμιέρα ολόκληρο στις 24 Απριλίου, ζωντανά από το MTV UK και MTV. Μεταδόθηκε σε πολλά MTV δίκτυα και ψηφιακά κανάλια. Σκηνοθετήθηκε από τον διεπιστημονικό καλλιτέχνη Mau Morgó και την Ισπανίδα σκηνοθέτιδα Diana Kunst.
Το "Crave", σε συνεργασία με τον Swae Lee, θα κυκλοφορήσει ως δεύτερο σινγκλ στις 10 Μαΐου. Θα δοθεί σε ποπ ραδιοφωνικούς σταθμούς αμέσως μετά την κυκλοφορία του και θα συνοδεύεται από ένα μουσικό βίντεο.
Promotional singles
Μέχρι την κανονική κυκλοφορία του άλμπουμ στις 14 Ιουνίου, έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορούν κάθε Παρασκευή νέα κομμάτια, μέσω streaming πλατφορμών αλλά και σε ψηφιακή μορφή. Αυτά τα κομμάτια είναι, το "I Rise" στις 3 Μαΐου, το "Future (feat. Quavo)" στις 17 Μαΐου, και το "Dark Ballet" στις 7 Ιουνίου.
Το "I Rise", το πρώτο προωθητικό σινγκλ, περιγράφεται ως ένας «ισχυρός και εμψυχωτικός ύμνος», μιλάει για την επιβίωση από όλες τις αντιξοότητες του κοινωνικού, σύγχρονου κόσμου, αλλά και για την οπλοκατοχή. «Ένας τρόπος να δώσουμε φωνή σε όλους τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους που αισθάνονται ότι δεν έχουν την ευκαιρία να εκφράσουν ότι σκέφτονται», με λόγια της ίδιας της Μαντόνα. Η εισαγωγή του τραγουδιού περιέχει ένα μέρος από την ομιλία της κοινωνικής ακτιβίστριας και υπερασπίστριας για τον έλεγχο των όπλων, Emma González. Η Emma González αποτελεί συνιδρύτρια της επιτροπής Never Again MSD, ενώ είναι επιζήσασα από τον πυροβολισμό στο γυμνάσιο Stoneman Douglas της Φλόριντα, το 2018.
Το "Future" (feat. Quavo), είναι το δεύτερο προωθητικό σινγκλ και εκτελέστηκε για πρώτη φορά στον Διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision,το 2019.
Ζωντανές εμφανίσεις
Η Μαντόνα με τον Μαλούμα εκτέλεσαν το τραγούδι ζωντανά για πρώτη φορά στα μουσικά βραβεία Billboard Music Awards, στις 1 Μαΐου 2019. Το Billboard την κατέταξε ως την δεύτερη καλύτερη εμφάνιση της βραδιάς. Μετά την εμφάνιση το κομμάτι δέχτηκε μια αύξηση στα streams του κατά 261%, ανεβαίνοντας στις 2.2 εκατομμύρια αναπαραγωγές (από 596 χιλιάδες).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Μαντόνα Κατηγορία:Άλμπουμ της Μαντόνα Κατηγορία:Άλμπουμ του 2019
Μαρσέλ Ντεσαϊγί
Ο Μαρσέλ Ντεσαϊγί (γαλλικά: Marcel Desailly [ γαλλική προφορά: ​maʁ.sɛl də.sɑˈji], γεννήθηκε 7 Σεπτεμβρίου 1968) είναι Γάλλος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν συνήθως ως κεντρικός αμυντικός. Υπήρξε μέλος της Εθνικής Γαλλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 και του Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000, τα οποία τα κατέκτησε αμφότερα. Αγωνίστηκε σε μερικές μεγάλες ομάδες της Ευρώπης όπως η Μαρσέιγ, η Μίλαν και η Τσέλσι, κερδίζοντας και το Τσάμπιονς Λιγκ με την πρώτη το 1993 και με τη δεύτερη το 1994.
Καριέρα σε συλλόγους
Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ναντ. Εκεί, ως μέρος του φημισμένου προγράμματος νεολαίας της ομάδας, έπαιξε μαζί με το νεαρό Ντιντιέ Ντεσάν, ο οποίος έγινε ο κοντινότερος φίλος του. Ο νεαρός Μαρσέλ έγινε επαγγελματίας το 1986, δύο χρόνια μετά τον θάνατο του αδελφού του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Το 1992 μεταγράφηκε στην Μαρσέιγ, όπου επανενώθηκε με τον Ντεσάν, και κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ τον επόμενο χρόνο. Το 1994, ενώ έπαιζε για την Μίλαν, κέρδισε και πάλι το Κύπελλο (σημειώνοντας γκολ στον τελικό), και έτσι έγινε ο πρώτος παίκτης που κέρδισε το Κύπελλο σε διαδοχικές σεζόν με διαφορετικούς συλλόγους. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Μιλάνο κέρδισε δύο τίτλους ιταλικού πρωταθλήματος, το 1994 και το 1996. Παρόλο που προτίμησε να αναπτυχθεί ως λίμπερο ή κεντρικός αμυντικός, ρόλοι που έπαιξε κατά τη διάρκεια της καριέρας του στη Γαλλία, βρήκε μεγάλη επιτυχία παίζοντας ως αμυντικός μέσος για τη Μίλαν, λόγω της παρουσίας πολλών άλλων καθιερωμένων κεντρικών αμυντικών στο σύλλογο όπως ο Φράνκο Μπαρέζι και ο Αλεσάντρο Κοστακούρτα.
Στη συνέχεια μετακόμισε στην αγγλική Τσέλσι το 1998, όπου ήταν αρχηγός της ομάδας και έπαιξε εντυπωσιακά μέχρι το τέλος της σεζόν 2003-04. Πήρε τρία τρόπαια στις έξι σεζόν του με την Τσέλσι, μεταξύ των οποίων το Αγγλικό Κυπέλλου του 2000.
Μετακόμισε στο Κατάρ το 2004 με προπονητή τον Γάλλο Μπρουνό Μετσού στην Αλ Γκαράφα ΣΚ που κέρδισε το Κατάρ Λιγκ το 2005. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην Κατάρ ΣΚ, οδηγώντας τους στη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα πριν αποχωρήσει από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Διεθνής καριέρα
Ο Ντεσαϊγί συχνά έλεγε ότι αισθάνεται απολύτως Γάλλος και ενώ έχει δεσμούς με τη Γκάνα, ποτέ δεν σκέφτηκε να παίξει για άλλη χώρα εκτός από τη Γαλλία. Αυτή η στάση επαναδιατυπώθηκε στην αυτοβιογραφία του, που δημοσιεύθηκε το 2002. Έκανε το διεθνές του ντεμπούτο το 1993, αλλά δεν καθιερώθηκε περιμένοντας μέχρι το 1996.
Ήταν σημαντικό στέλεχος της γαλλικής ομάδας που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, αν και αποβλήθηκε στον τελικό αγώνα. Όπως και άλλα μέλη της ομάδας, διορίστηκε Chevalier του Légion d'honneur το 1998.
Δύο χρόνια αργότερα η επιτυχία συνεχίστηκε, καθώς η Γαλλία κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000. Μετά το τουρνουά, έγινε αρχηγός της εθνικής ομάδας. Το 2001, οδήγησε τη Γαλλία στη νίκη στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών. Τον Απρίλιο του 2003, ξεπέρασε το ρεκόρ για τον αριθμό των εμφανίσεων για τη γαλλική ομάδα, αριθμός που τελικά έφτασε τις 116 όταν ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το διεθνές ποδόσφαιρο μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004.
Retrospective II
Το Retrospective II είναι συλλογή τραγουδιών του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, η οποία κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1997 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records" στον Καναδά και της "Mercury Records" στον υπόλοιπο κόσμο.
Μαρσέλ Ντεσαϊγί
Τίτλοι και διακρίσεις
Μαρσέιγ Μίλαν Τσέλσι Αλ-Γκαράφα Γαλλία
Retrospective II
Η συλλογή περιλαμβάνει κομμάτια από την στούντιο δισκογραφία του συγκροτήματος από το 1981 μέχρι το 1987, αφήνοντας εκτός τα ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ "Exit... Stage Left".
Μέλη των Rush
Τα τραγούδια του "Retrospective II" ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Μαρσέλ Ντεσαϊγί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Γκανέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Γκαράφα ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κατάρ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κατάρ Σταρς Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2001 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Retrospective II
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
Κατάλογος Ρωμαιοκαθολικών επισκοπών στην Ελλάδα
Η Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα συντίθεται από 2 εκκλησιαστικές επαρχίες, 4 βοηθητικές επισκοπές, 1 αποστολικό βικαριάτο, και 2 επισκοπές αμέσα υποκείμενες στην Αγία Έδρα. thumb|right|Εκκλησιαστική διαίρεση της Ελλάδος
Βλέπε επίσης
*
Λέπενατς (Μόικοβατς)
Το Λέπενατς (σερβικά κυριλλικά: Лепенац) είναι χωριό στα βορειοανατολικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Μόικοβατς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Μόικοβατς
Νικέλιο
right|230px| right|230px
Το χημικό στοιχείο Νικέλιο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 28 και ατομικό βάρος 58,71, Ειδικό βάρος 8,9, θερμοκρασία τήξης 1453 C° και θερμοκρασία βρασμού 2732 C°. Χημικό σύμβολο: Ni. Το σύνηθες νικέλιο είναι μίγμα 5 ισοτόπων των: 58 (66,4%), 60 (26,7%), 61 (1,6%), 62 (3,7%) και 64 (1,6%).
Ανήκει στη κατηγορία των στοιχείων μετάπτωσης του Περιοδικού πίνακα (1η κύρια σειρά).
To Ni είναι αργυρόλευκο και κάτω από τους 385 βαθμούς ελαφρώς μαγνητικό μέταλλο. Είναι σκληρό όπως ο σίδηρος ή και σκληρότερο. Επίσης είναι ελατό, ανθεκτικότερο του σιδήρου και αμετάβλητο στον αέρα ως συμπαγές. Στιλβωμένο αποκτά ισχυρή λάμψη. Διαλύεται στο νιτρικό οξύ, ενώ στο υδροχλωρικό οξύ διαλύεται αργά και "εν βρασμώ". Δεν αντιδρά με τα αλκάλια. Επειδή σε λεπτό διαμερισμό διαλύει το υδρογόνο σε ποσοστό 17 φορές τον όγκο του, χρησιμοποιείται ευρύτατα ως καταλύτης υδρογόνωσης των ελαίων στη παρασκευή λιπών.
Προέλευση
thumb|right|350px|Νικέλιο Κατ’ αρχάς το Ni απαντάται ως μεταλλικό μαζί με τον Fe στους μετεωρίτες. Ως ορυκτά νικελίου ενδιαφέρον έχουν ο νικελίνης και η παραλλαγή του μιλλερίτης NiS, το αρσενονικέλιο NiAs, το αντιμονονικέλιο NiSb, ο αρσενονικελοπυρίτης (Ni,Fe)AsS, ο αντιμονονικελοπυρίτης NiSbS, ο χλωανθίτης (Ni,Co,Fe)As2 κ.ά.
Μεταλλεύματα νικελίου
Τα μεταλλεύματα του νικελίου με βάση τον τρόπο γένεσης ταξινομούνται σε α) θειούχα κοιτάσματα (πεντλαδίτες κλπ), όπως το κοίτασμα Sudbury στο Οντάριο του Καναδά, τα κοιτάσματα Voisey’s Bay, Raglan και Thompson επίσης στον Καναδά κ.α. β) Λατεριτικά κοιτάσματα (γαρνιερίτες, λειμωνίτες κλπ), όπως στο Μurrin Μurrin και Ravensthorpe της Δυτ. Αυστραλίας, στο Goro και Coniabo της Νέας Καληδονίας, στο Nicaro, το Moa May το Punta Gorda και Pinares de Mayari της Κούβας κ.α. και γ) Ιζηματογενή κοιτάσματα, τα οποία δημιουργήθηκαν από προϊόντα αποσάθρωσης και μεταφοράς του λατεριτικού υλικού. Σε κάθε περίπτωση, κοινή διαπίστωση είναι ότι τα λατεριτικά κοιτάσματα περιέχουν και το μεγαλύτερο ποσοστό νικελίου (πάνω από 72% παγκοσμίως), ενώ αντιθέτως σήμερα η παγκόσμια παραγωγή νικελίου στο μεγαλύτερο μέρος της προέρχεται από τα θειούχα, σε ποσοστό πάνω από 60%.
Στην Ελλάδα απαντώνται φτωχά σιδηρονικελιούχα μεταλλεύματα (λατεριτικού τύπου) με μέση περιεκτικότητα σε νικέλιο περί το 1%. Τα ελληνικά σιδηρονικελιούχα μεταλλεύματα είναι τα μόνα κοιτάσματα νικελίου στην ΕΕ και η ετήσια παραγωγή τους από την εταιρία [http://www.larco.gr/el.index.php Γ.Μ.Μ.Α.Ε. ΛΑΡΚΟ] κυμάνθηκε τα τελευταία χρόνια μεταξύ 1,9-2,3 εκατ. τόνους το χρόνο. Τα υπό εκμετάλλευση κοιτάσματα βρίσκονται στην Κεντρική και Βόρειο Εύβοια, στην Λοκρίδα της Στερεάς Ελλάδος και στην περιοχή της Καστοριάς. Στη περιοχή της Λάρυμνας από το 1953 βρίσκονται μεταλλουργικές εγκαταστάσεις παρασκευής σιδηρονικελίου με ταυτόχρονη εκμετάλλευση και του σιδηρονικελιούχου μεταλλεύματος μέσα στο οποίο απαντάται και το νικέλιο.
Κράματα Νικελίου
Τα κράματα του Νικελίου είναι πολυάριθμα, αν και δεν κατασκευάζονται σε μεγάλες ποσότητες, λόγω των ειδικών τους χρήσεων. Καθένα από αυτά βρίσκει ευρεία εφαρμογή λόγω των ιδιαίτερων ιδιοτήτων που εμφανίζει. Πολλά απ' αυτά περιέχουν μικρές ποσότητες πυριτίου, μαγγανίου, άνθρακος και θείου. Το όνομα των περισσοτέρων προέρχεται από τα στοιχεία που τα συγκροτούν. Σημαντικότερα κράματα του Νικελίου είναι:
Άλλα κράματα του νικελίου είναι ο νικελιούχος ορείχαλκος και ο αλπακάς ή νεάργυρος. Επίσης, κράμα νικελίου και αργύρου χρησιμοποιείται για επιμετάλλωση, η οποία δίνει επικαλύμματα ανώτερα του αργύρου. Το κράμα "μονέλ" λαμβάνεται από τα ορυκτά που περιέχουν θειούχο χαλκό και θειούχο νικέλιο.
Ενώσεις νικελίου
Στις ενώσεις του το νικέλιο παρουσιάζεται κυρίως ως δισθενές και πολύ σπάνια ως τετρασθενές. Όλα τα απλά άλατα του Ni καθώς και τα υδατικά διαλύματα αυτών είναι ανοικτοπράσινα. Τα άνυδρα άλατα συνήθως έχουν άλλο χρώμα. Επίσης, όλα τα άλατα του στοιχείου αυτού σχηματίζουν σύμπλοκες ενώσεις. Σπουδαιότερες αυτών είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης Νικέλιο
Επίσκοπος
Επίσκοπος ονομάζεται ένα χειροτονημένο μέλος της χριστιανικής εκκλησίας το οποίο κατέχει θέση πνευματικής επίβλεψης των πιστών μιας εκκλησίας ή εκκλησιάσματος.
Εντός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της Καθολικής Εκκλησίας, των Προχαλκηδόνιων Εκκλησιών, της Αγγλικανικής Κοινωνίας, των Παλαιών Καθολικών, των Ανεξάρτητων Καθολικών Εκκλησιών και της Ασσυριακής Εκκλησίας της Ανατολής, οι επίσκοποι διεκδικούν την αποστολική διαδοχή, μία άμεση ιστορική καταγωγή που χρονολογείται από τους αρχικούς 12 αποστόλους.
Ο όρος
Ο όρος "επίσκοπος" εμφανίζεται ήδη από τα έργα του Ομήρου και σημαίνει "επιβλέπων, φρουρός, επιθεωρητής", και με αυτές τις σημασίες χρησιμοποιείται σε διάφορα σημεία στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα. Ο αναληφθείς Ιησούς Χριστός αποκαλείται "επίσκοπος" της εκκλησίας καθώς αυτός στη συνείδηση των χριστιανών θεωρείται ως επιβλέπων, φρουρός και επιθεωρητής των μελών της εκκλησίας.
Ωστόσο ο όρος επίσκοπος είναι περισσότερο γνωστός ως αναφερόμενος στο αξίωμα που έχουν ορισμένα άτομα στη χριστιανική Εκκλησία.
Ως επισκοπεία ορίζεται
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία επίσκοπος είναι ο αιρετός κληρικός που φέρει τον τρίτο βαθμό της ιεροσύνης.
Στη χριστιανική εκκλησία
Στην πρωτοχριστιανική κοινότητα οι μαθητές και απόστολοι του Ιησού Χριστού έπαιζαν πρωταρχικό ρόλο στη διαμόρφωση και ανάπτυξη των κατά τόπους εκκλησιών. Πέρα από την επεκτεινόμενη ευαγγελιστική τους δράση, η χειροτονία αντρών σε θέσεις επίβλεψης ήταν μια συνεχώς αυξανόμενη ανάγκη καθώς ο αριθμός των εκκλησιών πολλαπλασιαζόταν. Οι σχετικοί όροι που χρησιμοποιούνται στην Καινή Διαθήκη για να περιγράψουν τα διορισμένα από το Άγιο Πνεύμα υπεύθυνα άτομα είναι «επίσκοπος», «πρεσβύτερος» και «διάκονος». Πέραν αυτών, υπήρχαν σε μορφή δωρεάς του αγίου Πνεύματος ειδικά χαρίσματα, όπως η γλωσσολαλιά, η προφητεία, οι θαυματουργικές θεραπείες, κλπ.
Ο ορισμός και η σχέση ανάμεσα στη θέση του επισκόπου και το χάρισμα της προφητείας αποτέλεσε ζήτημα μακρόχρονης θεολογική έρευνας και υπήρξε ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Η Ρωμαιοκαθολική και Ορθόδοξη θεολογία και παράδοση θεωρούν πως η έννοια προφήτης αποτελεί ιερατική τάξη. Αντίθετα, η Προτεσταντική θεολογία θεωρεί πως ουδέποτε υπήρξε ως αξίωμα αυτή η έννοια αλλά μόνο ως χάρισμα. Για να μπορέσει να οδηγηθεί σε ασφαλή συμπεράσματα η έρευνα, αρχικά ενέσκηψε στο φορέα της διαδοχής του ιερατικού αξιώματος.
1ος αιώνας
Στην Καινή Διαθήκη οι όροι επίσκοπος και πρεσβύτερος φέρονται ως συνώνυμοι. Περιγράφουν τους τακτικούς δασκάλους και ποιμένες, οι οποίοι υπηρετούν ως κήρυκες και οδηγοί των μελών κάθε εκκλησίας.
Ορισμένοι μαθητές όπως ο Τιμόθεος και ο Τίτος, που υπήρξαν συνεργάτες των Αποστόλων, περιγράφεται ότι ακολούθησαν κατά τα πρότυπα των Αποστόλων τη μεταβίβαση της εξουσίας. Αυτή γενικά η θέση είναι παραδεκτή από τη θεολογική έρευνα. Επίσης είναι γενικά παραδεκτό πως κάθε μαθητής συνδεόταν με κάποια πόλη, καίτοι είχε υπερτοπική δικαιοδοσία. Σίγουρα όμως δε ανήκαν ούτε στην τάξη των Διακόνων, ούτε των επισκόπων, που την εποχή τους συνδεόταν καθαρά με το τοπικό ιερατείο. Αυτό οδήγησε και την έρευνα σε 3 συμπεράσματα δηλαδή στην αποδέσμευση της μελέτης του τοπικού ιερατείου, όπως εμφανίζεται στην Καινή Διαθήκη, πως η χειροτονία χαρισματούχων σε κάποιο βαθμό της ιεροσύνης ήταν ασυμβίβαστη προς το ελεύθερο χάρισμα καθώς και της υπερβάσεως ή απαγγιστρώσεως από τη καθιερωμένη κατά την εποχή του Ιγνατίου της άρρηκτης σχέσης επισκόπου και τοπικής εκκλησίας. Μάλιστα ο A.von Harrnack με βάση την Καινή Διαθήκη θεμελίωσε την επισφαλή ταύτιση των προφητών και Ευαγγελιστών προς τους αμιγείς χαρισματούχους. Η τεκμηρίωση όμως πως κάθε τοπική εκκλησία και παρά το μόνιμο ιερατείο είχε και παράλληλα μια τάξη χαρισματούχων αποτελεί αθεμελίωτη γενίκευση.
Ένα ακόμα χωρίο το οποίο αποδεικνύει, πως όντως έχουμε ιεράρχηση λειτουργημάτων βρίσκεται στη Ά προς Κορινθίους επιστολή που φανερώνει τα ιεραρχικά χαρίσματα αλλά και πως πρόκειται για ειδική τάξη χαρισματούχων, όπου μέλη είχαν προσλάβει και θεσμικό χαρακτήρα. Σε αυτή την περίπτωση είναι αδιόρατη οποιαδήποτε  διάθεση διαχωρισμού χαρισματούχου και ιεροσύνης αλλά αποκαλύπτεται πως η τάξη των προφητών αναδεικνύεται ως η εξοχότερη μετά τη Αποστολική.
Ο ρόλος των προφητών ήταν σαφώς υπερτοπικός και όχι οικουμενικός, αλλά πάντα ήταν συνδεδεμένος με κάποια πόλη που ήταν το εφαλτήριό τους. Θα χαρακτηριζόταν δε ως μια Ιωάννεια αποστολική διαδικασία, αφού και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είχε σαν κέντρο εφόρμησης την Έφεσσο. Παραλληλίζοντας την αποστολή των προφητών με τους αποστόλους ο R.Bultmann αντέκρουσε τις θέσεις του Harnack περί διαχωρισμού του τοπικού ιερατείου, αφετέρου προέβαλλε την αναντίρρητη εξέλιξη του φορέα της εξουσίας κατά την άσκηση της αποστολικής αυθεντίας και της επισκοπικής λειτουργίας της εκκλησίας. Μέσα από αυτή τη έρευνα δημιουργήθηκαν δυο ρεύματα. Το ένα το οποίο υποστήριξε την ανάγκη διακρίσεως των προφητών ως ιεροσύνη από το χάρισμα και η δεύτερη που θεωρεί πως δεν υπάρχει ιεροσύνη παρά μόνο το χάρισμα.
Στην εξέχουσα τάξη των προφητών ανήκαν μαθητές και συνεργάτες των αποστόλων, καθώς θα μπορούσαν να ευαγγελίζονται όπως οι Απόστολοι χωρίς καμία τοπική δέσμευση, ενώ στα καθήκοντά τους συμπεριλαμβανόταν η χειροτονία , η επισκοπή εκκλησιών , η εκπροσώπηση των Αποστόλων. Τα χαρίσματα αυτά δε μπορούσαν να τα ασκούν φορείς του ελεύθερου χαρίσματος, ενώ μπορούσαν οι μαθητές των Αποστόλων. Δυο ακόμα στοιχεία επέτειναν την σύγχυση. Στις δύο επιστολές προς Τιμόθεον. Σε αυτές τις επιστολές φαίνεται στη μεν πρώτη το χάρισμα να χορηγείται μέσω της «επιθέσεως των χειρών» ενώ στη δεύτερη «δια προφητείας». Πολλά άλλα χωρία των Πράξεων στηρίζουν κάθε μια από τις απόψεις αυτές. Κατά γενική ομολογία όμως οι δοκιμότεροι λάμβαναν το χάρισμα της χειροτονίας, αν και πάλι προκύπτει διχογνωμία στην έννοια της επιθέσεων των χειρών. Έτσι αν η χειροτονία έχει την έννοια της συνεχίσεως της ιεροσύνης και άρα της Αποστολικής διαδοχής τότε εν συνεχεία εύκολα μπορεί να αποδεχθεί η συνέχιση και πραγματική διαδοχή του επισκοπικού αξιώματος. Σε αντίθετη περίπτωση έχουμε διακοπή, καθότι το τοπικό ιερατείο δεν είχε τη δικαιοδοσία να χειροτονεί.
Η διδαχή είναι πολύ σημαντικό κομμάτι των πηγών που διαθέτουμε σχετικά με τους προφήτες. Έτσι από χωρία της ανάγουμε συμπεράσματα όπως την υπερτοπικότητα του προφήτη, το διαχωρισμό του από το χάρισμα, αφού αληθινός προφήτης είναι ο έχων «τρόπους Κυρίου», μπορεί να χαρακτηρισθεί και Απόστολος με το πέρας της υπάρξεως των Αποστόλων, έχει αποκτήσει σπουδαίο κύρος στη εκκλησία ενώ αν εγκαταλείψει το ρόλο του περιοδεύοντα μπορεί να εγκατασταθεί σε μια πόλη έχοντας τον τίτλο του αρχιερέως. Παρ´όλη τη θεώρηση αυτή ο A.v.Harnack διαφωνεί θεωρώντας καθαρά πως ο ρόλος του προφήτη είναι ο ρόλος του περιοδεύοντα, κάτι που όμως δεν μπορεί να χαρακτηριστεί τελικά εσφαλμένο αφού είναι γενικά παραδεκτό πως στη γραμματεία του Α΄ αιώνα δεν δύναται να εξαχθούν απόλυτα συμπεράσματα για την έννοια του προφήτη, αν και η σημερινή κριτική θεώρηση της καινοδιαθηκηκής γραμματείας δεν ευνοεί την απολυτότητα των θέσεων περί αποσυνδέσεως χαρίσματος και ιεροσύνης, αλλά δέχεται και ρητώς πως υπήρξαν χειροτονημένοι χαρισματούχοι, όπως εκφράστηκε από τον R.Bultmann.
Διαδοχή
Κατά το δεύτερο αιώνα και ειδικότερα τα πρώτα μεταποστολικά χρόνια διασώζεται επιστολή Κλήμεντος η οποία συντάχθηκε το 96 μ.Χ. και είναι ένα σπουδαίο εύρημα προς μελέτη, που κατά την Ορθόδοξη και Καθολική θεολογία θεωρείται αποδεικτικό κατοχυρώσεως του επισκοπικού αξιώματος ιδίως δε της διαδοχής. Η σημαντικότητα της επιστολής έγκειται στο ότι ο Κλήμης υπήρξε μαθητής του Αποστόλου Παύλου και θεωρείτο φορέας εξαιρετικής αυθεντίας. Με βάση τον Ποιμένα ο Κλήμης έχει υπερτοπική εξουσία, ενώ η επιστολή είναι πολύ σημαντική αν ληφθεί υπόψη και η χρονολογία συγγραφής. Στην επιστολή διακρίνεται η Παύλειος ιερατική κατάταξη αλλά στη θέση των προφητών τίθενται οι επίσκοποι. Εάν δε η ιεραρχική απαρίθμηση, εισαγόμενη με ενιαίο άρθρο, είναι απαρίθμηση λειτουργιών και όχι τάξεων, τότε είναι επίσης σημαντική η απόδοση του έργου των προφητών με το έργο των επισκόπων.
Η επιστολή Κλήμεντος προς την επισκοπή Κορίνθου συγκέντρωσε μεγάλο ενδιαφέρον των θεολόγων καθότι αποτελεί το παλαιότερο εύρημα διαδοχής των ρόλων προφήτη-επισκόπου. Ιδίως στα χωρία 42,1-4 και 44,1-6. Η επιστολή αναφέρεται στην έριδα της τοπικής εκκλησίας της Κορίνθου. Η φράση μάλιστα που συγκεντρώνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι «οι απόστολοι ημών έγνω δια του κυρίου ημών Ιησού Χριστού ότι έρις εσται επί του ονόματος της επισκοπής». Το περιεχόμενο κινείται σε δυο άξονες. Την ανάπτυξη του τοπικού ιερατείου και τη θεμελίωση της μονιμότητάς του, με την αναγωγή στην αποστολική αυθεντία. Έτσι παρατηρείται πως ενώ στην Καινή Διαθήκη ο όρος επισκοπή αναμφίβολα αναφέρεται στο τοπικό ιερατείο, στην επιστολή Κλήμεντος αναφέρεται ως προς την Αποστολική λειτουργία. Επίσης η άσκηση της αυθεντίας σε κάθε τοπική κοινότητα, κατά τον Κλήμη δύναται να ασκηθεί μόνο από ένα άτομο. Ο Κλήμης σε μία προσπάθεια διατήρησης της ενότητας της εκκλησίας εισάγει για πρώτη φορά την έννοια της στρατιωτικής ιεραρχίας ως πρότυπο ασκήσεως εξουσίας. Αυτό τελικά που προσπαθεί να επιτύχει είναι η απόδειξη της σχέσεως της αποστολικής διαδοχής και τοπικού ιερατείου. Μέσα από το κείμενο συμπεραίνουμε ότι αφενός η εγκαθίδρυση ενός τοπικού ιερατείου δεν κρινόταν απαραίτητη για την εποχή των Αποστόλων, εν τούτοις όμως έσπευσαν να εγκαθιδρύσουν ιερατείο εξαιτίας της έριδος. Κατ’ αυτό τον τρόπο γίνεται εύλογη, η ανάγκη για την θέσπιση του ενδιάμεσου βαθμού που σταδιακά μεταβλήθηκε ως φορέας εξουσίας στην εκκλησία, ιδιαίτερα δε μετά το πέρας των αποστόλων που ήσαν οι αυθεντικοί φορείς. Ο όρος ελλόγιμοι προφανώς είναι και οι δεδοκιμασμένοι και εφαρμόζοντας την «επινομήν» ενεργούσαν σαν διάδοχοί τους. Έτσι σύμφωνα με τον Βλάσιο Φειδά η έριδα αυτή δεν πρέπει να θεωρηθεί άσχετη με τη γενικότερη μεταβατική περίοδο του τέλους-θανάτου των Αποστόλων. Στη ίδια δε προβληματική πρέπει να τεθεί και το ζήτημα του Διοτρεφή ο οποίος αρνήθηκε να αναγνωρίσει την αυθεντία ακόμα και του Ευαγγελιστή Ιωάννη.
Μέσα από τις επιστολές Κλήμη είναι γενικά παραδεκτό, ότι έχουμε μια πρώτη αρχική διαδοχή των όρων. Στην επιστολή του Ποιμένα έχουμε την αντικατάσταση των όρων, πλην όμως δεν έχει αποσαφηνιστεί κατά πόσο μιλάμε για ιεραρχική τάξη ή για λειτούργημα. Στην περίπτωση των Επιστολών του Ιγνατίου διαφαίνεται η σαφής σύνδεση των άνω όρων. Κατά το Βλάσιο Φειδά αυτό οφείλεται σε δυο λόγους. Στην εξέλιξη της αποστολικής διαδοχής συγκλίνουσα προς την τοπική διασύνδεση με το τοπικό ιερατείο αλλά και η εγκατάσταση του Προφήτη σε κάποια περιοχή, που αμέσως τον έχριζε αρχιερέα, όπως μαθαίνουμε από την επιστολή Κλήμη. Μάλιστα στην προς Φιλιππησίους επιστολή αναφέρει την επισκοπή των Φιλίππων «Πολύκαρπος και οι συν αυτώ πρεσβύτεροι». Έτσι φαίνεται πως η χειροτονία από απόστολο σε προφήτη ευνόησε την αμεσότερη σχέση του ρόλου επισκόπου –προφήτη, αφού οι προφήτες ήταν άρρηκτα συνδεδεμένοι με κάποια επισκοπή. Ο επίσκοπος δε στις επιστολές Ιγνατίου είναι φορέας εξαιρετικής αυθεντίας αφού αποκαλείται πολλές φορές μόνο με το όνομά του. Έτσι οι άνω δυο όροι επίσκοπος-προφήτης μέσα στον β΄ αιώνα φαίνεται να περνάει σε μεταβατικό στάδιο. Σε άλλη επιστολή του φαίνεται να αυτοαποκαλείται επίσκοπος Συρίας και άρα με βάση το περιεχόμενό της, στην Εκκλησία της Συρίας φαίνεται να έχει επιτευχθεί το νέο οργανωτικό σύστημα. Επίσης η αναφορά στην ίδια επιστολή «Μνημονεύεται εν τη προσευχή υμών της εν Συρία εκκλησίας, ήτοις αντί εμού ποιμένι τω Θεώ χρήται. Μόνος αυτός επισκοπήσει και η ημών αγάπη» είναι απίθανο να διατυπωνόταν αν ο επισκοπικός θεσμός δεν είχε καθιερωθεί με νέα έννοια στη Συρία.
Διαμόρφωση ρόλου και καθήκοντα
thumb|right|250px| Επίσκοποι συνιερουργούντες σε λιτανεία. Διακρίνονται από αριστερά προς τα δεξιά, οι Μητροπολίτες Προικοννήσου Ιωσήφ, Εδέσσης Ιωήλ, Πειραιώς Σεραφείμ και Νικαίας Αλέξιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
2026 Κοτρέλ
Ο Κοτρέλ (Cottrell) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1955 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού φυσικοχημικού και εφευρέτη Φρέντερικ Κοτρέλ (Frederick Gardner Cottrell, 1877-1948).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κοτρέλ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοτρελ
Βουλευτικές εκλογές του Ουζμπεκιστάν (2019–20)
Κοινοβουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στο Ουζμπεκιστάν στις 22 Δεκεμβρίου 2019, με τον δεύτερο γύρο στις 25 από τις 150 εκλογικές περιφέρειες να διεξάγεται στις 5 Ιανουαρίου 2020. Πρόκειται για τις πρώτες εκλογές που διενεργήθηκαν μετά τον θάνατο του Ισλάμ Καρίμοφ το 2016. Το κυβερνών Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα του Ουζμπεκιστάν παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα στο Νομοθετικό Σώμα κερδίζοντας 53 από τις 150 έδρες. Και τα πέντε κόμματα που έλαβαν μέρος στις εκλογές θεωρήθηκαν φίλα προσκείμενα στον πρόεδρο Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ.
Εκλογικό σύστημα
Τα 150 μέλη του Νομοθετικού Σώματος εκλέχθηκαν από μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες χρησιμοποιώντας το σύστημα των δύο γύρων. Ένας δεύτερος γύρος πραγματοποιήθηκε επίσης σε εκλογικές περιφέρειες όπου η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν μικρότερη από 33%.
Με την υιοθέτηση του νέου εκλογικού κώδικα τον Ιούνιο του 2019, πρόκειται για τις πρώτες εκλογές στις οποίες εκλέχθηκαν άμεσα όλες οι έδρες στο νομοθετικό σώμα. Προηγουμένως δεκαπέντε έδρες είχαν διατεθεί για το Οικολογικό Κίνημα. Άλλες μεταρρυθμίσεις περιελάμβαναν μια νέα απαίτηση να επιλέγονται όλες οι υποψηφιότητες από ένα πολιτικό κόμμα και μια ελάχιστη ποσόστωση 30% των γυναικών υποψηφίων για κάθε κόμμα.
Εκστρατεία
Συνολικά 744 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 150 έδρες, που αντιπροσωπεύουν πέντε κόμματα που θεωρούνται πιστά στον πρόεδρο. Ένας επίσημος διάλογος μεταξύ ηγετών των κομμάτων πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης απαγορεύτηκαν, συμπεριλαμβανομένου του Δημοκρατικού Κόμματος Erk, του οποίου ο ηγέτης Μουχάμαντ Σάλιχ παρέμεινε στην εξορία. Ωστόσο, μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών, ο πρόεδρος Σαβκάτ Μιρζιγιάγιεφ και ο πρόεδρος της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής έκαναν σπάνιες δημόσιες αναγνωρίσεις για την ύπαρξη κομμάτων της αντιπολίτευσης και δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο να τους επιτραπεί να συμμετάσχουν σε μελλοντικές εκλογές. Οι δηλώσεις αυτές έγιναν μέσα σε ένα ξέσπασμα των διαδηλώσεων εναντίον της έλλειψης σε αγαθά και κατά των υψηλών τιμών κατά την περίοδο της προεκλογικής εκστρατείας,      ενώ σημειώθηκε και αύξηση στη χρήση των κοινωνικών δικτύων για να συζητηθούν τα πολιτικά ζητήματα στη χώρα.
Παραπομπές
19 20 Ουζμπ Ουζμπ
Διεθνής Ομοσπονδία Ενώσεων Βιβλιοθηκονόμων και Ιδρυμάτων
Η Διεθνής Ομοσπονδία Ενώσεων Βιβλιοθηκών και Ιδρυμάτων (αγγ:International Federation of Library Associations and Institutions - IFLA) ιδρύθηκε το 1927 στο Εδιμβούργο, εκπροσωπεί τις ενώσεις των βιβλιοθηκονόμων και τα ιδρύματα βιβλιοθηκών και προωθεί τα επαγγελματικά τους συμφέροντα. Πρόκειται για έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό, τα μέλη του οποίου ξεπερνούν τις 1500 συμμετοχές σε 150 χώρες. Η συνολική λειτουργία της IFLA καθορίζεται από το στρατηγικό σχεδιασμό, τον οποίο διαμορφώνει το Διοικητικό Συμβούλιο, και συχνά υπόκειται σε αναθεωρήσεις και μετατροπές σύμφωνα με τις εκάστοτε προτεραιότητες της Ομοσπονδίας.
Διοίκηση
Το κυβερνών όργανο της IFLA είναι το Διοικητικό Συμβούλιο (Governing Board), το οποίο είναι υπεύθυνο για την εύρυθμη λειτουργία της Ομοσπονδίας και απαρτίζεται από τον Πρόεδρο (President), τον Εκλεγμένο Πρόεδρο (President-elect), τον Πρόεδρο της Επαγγελματικής Επιτροπής (Chair of the Professional Committee), τους Προέδρους των Τμημάτων της IFLA (Chairs of each IFLA Division), τον Πρόεδρο της Μόνιμης Επιτροπής Διαχείρισης των Ενώσεων Βιβλιοθηκών των Τμημάτων (Chair of the Management of Library Associations Section's Standing Committee) και δέκα μέλη (ten directly elected members). Επιπλέον, το Διοικητικό Συμβούλιο έχει συστήσει την Εκτελεστική Επιτροπή (Executive Committee) με αντικείμενο την επίβλεψη της πορείας του έργου της IFLA.
Σκοπός
Η IFLA εργάζεται για την προώθηση, υπεράσπιση και εξέλιξη της βιβλιοθηκονομίας και της επιστήμης της πληροφόρησης. Εκπροσωπεί όσους απασχολούνται επαγγελματικά στον τομέα της πληροφόρησης, υπερασπίζεται τα συμφέροντά τους, και παράλληλα προωθεί την ανάπτυξη των υπηρεσιών πληροφόρησης. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της, η IFLA εστιάζει στους εξής επιμέρους στόχους :
Μέλη
Οι κατηγορίες μελών της IFLA σχηματίζονται ως εξής:
Δράση
Η IFLA δραστηριοποιείται σε πολλούς τομείς, υλοποιώντας πρωτότυπες ιδέες και προβαίνοντας σε ποικίλες καινοτομίες. Το έργο της IFLA ενισχύουν και υποστηρίζουν τα Τμήματα (Divisions) και οι Ομάδες Ειδικού Ενδιαφέροντος (Special Interest Groups) που έχει συστήσει, καθένα από τα οποία έχει συγκεκριμένο αντικείμενο λειτουργίας. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της IFLA εντάσσονται και οι εκδόσεις ενημερωτικού και επιστημονικού υλικού, σχετικού με την Ομοσπονδία αλλά και με ζητήματα βιβλιοθηκονομίας και επιστήμης της πληροφόρησης γενικότερα.
Παράλληλα, οι βασικές δραστηριότητές της είναι οι εξής:
Ένα σημαντικό στοιχείο της δράσης της IFLA, αποτελεί η διοργάνωση του ετήσιου Παγκόσμιου Συνεδρίου Βιβλιοθηκών και Πληροφόρησης (IFLA World Library and Information Congress), με περισσότερους από 3.000 συμμετέχοντες να ανταλλάσσουν απόψεις σε επαγγελματικά θέματα και να ενημερώνονται για τις εξελίξεις, νέες ιδέες και προϊόντα. Τέλος η IFLA έχει αναπτύξει επαγγελματικές και συνεργατικές σχέσεις με φορείς με συναφή προσανατολισμό, οι οποίοι συνδέονται με τον τομέα της βιβλιοθηκονομίας και της επιστήμης της πληροφόρησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης
Αριστερά (πολιτική)
Ο όρος αριστερά στην πολιτική, σήμερα, αναφέρεται κυρίως σε αντιλήψεις και θέσεις που αντιμάχονται την ανισότητα και την ιεραρχία που είναι αποτελέσματα της καπιταλιστικής κοινωνίας.
Ιστορία
Ο όρος "αριστερά", καθώς και ο αντίστοιχος όρος "δεξιά", έχουν τις ρίζες τους στη Γαλλική Επανάσταση (1789–1799), όπου αναφέρονταν στον τρόπο που κάθονταν οι παρατάξεις στη Γενική Συνέλευση (Γαλλ: états généraux): στην αριστερά πλευρά του προέδρου κάθονταν όσοι εναντιώνονταν στη Μοναρχία και υποστήριζαν την επανάσταση, την εγκαθίδρυση δημοκρατίας και ένα κοσμικό καθεστώς, ενώ στη δεξιά πλευρά κάθονταν οι υποστηρικτές του Παλαιού Καθεστώτος. Η χρήση του όρου "Αριστερά" εν γένει ξεκίνησε, όμως, μετά την αποκατάσταση της μοναρχίας το 1815, οπότε και περιέγραφε τους "Ανεξάρτητους".
Η Αριστερά σήμερα
Σήμερα, ο όρος "Αριστερά" διαμορφώνεται ανάμεσα στην Κεντροαριστερά και την αντικαπιταλιστική Αριστερά. Η Κεντροαριστερά έχει ως στόχο της την άμβλυνση ορισμένων μόνο κραυγαλέων ταξικών ανισοτήτων και την εμπέδωση της κοινωνικής ομαλότητας. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά αναφέρεται στη ριζοσπαστική εκδοχή της Αριστεράς στην πολιτική. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για να περιγράψει την Αριστερά που δεν έχει μεταρρυθμιστική (ρεφορμιστική) στρατηγική, αλλά θέλει την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος.
Οι οικονομικές θεωρήσεις που περιλαμβάνονται στο φάσμα της "Αριστεράς", αποτελούνται από τον Κέυνς και το Κράτος Πρόνοιας ως και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, όπως μεγάλα εργοστάσια και τον κεντρικό σχεδιασμό. Η "Αριστερά" υποστήριζε τα εργατικά συνδικάτα κατά τη βιομηχανική επανάσταση του 19ου αιώνα, ενώ τον 20ο αιώνα σχετίστηκε με την κυβερνητική παρεμβατικότητα στην οικονομία. Στον 21ο αιώνα, η Αριστερά κατακρίνει την παγκοσμιοποίηση και τον διεθνή ανταγωνισμό των οικονομιών, καθώς θεωρεί πως επιφέρουν πιέσεις για χαμηλότερες αποδοχές, απορρύθμιση των εργατικών σχέσεων και όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες Κατηγορία:Πολιτικό φάσμα Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς
Μπεάτα Κιτσίκη
Η Μπεάτα Κιτσίκη, γεννημένη Μερόπη Πετυχάκη, στο Ηράκλειο της Κρήτης, στις 14 Ιουλίου 1907, απεβίωσε στην Αθήνα στις 7 Φεβρουαρίου 1986, ήταν αγωνίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών, αγωνίστρια του ΚΚΕ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, 1944-1949. Ήταν σύζυγος του Νίκου Κιτσίκη και μητέρα του Δημήτρη Κιτσίκη.
Βίος
Ο πατέρας της, ο Εμμανουήλ Πετυχάκης (1842-1915), ήταν κρητικός αλλά είχε εγκατασταθεί στο Κάιρο ως επιχειρηματίας. Εκεί νυμφεύθηκε την Κορίννα, κόρη του Δαυΐδ Αντωνιάδη, κόμη ντ' Αντόνιο, Ελληνοϊταλού από την Τεργέστη. Η Κορίννα είχε γεννηθεί το 1861 στο Κάιρο και πέθανε στην Αθήνα το 1925. Η μητέρα της, η Άννα, ήταν Γαλλίδα και είχε 16 παιδιά: 8 βαπτίσθηκαν καθολικά και 8 ορθόδοξα, μεταξύ αυτών δε και η Κορίννα.
Ο Εμμανουήλ Πετυχάκης είχε 12 παιδιά, όλα γεννημένα στο Κάιρο εκτός από το τελευταίο, την Μπεάτα, που γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1907. Ο Εμμανουήλ Πετυχάκης είχε επιστρέψει με την οικογένειά του στην Κρήτη, επειδή τα παιδιά του πέθαιναν από τύφο στην Αίγυπτο. Στο Ηράκλειο πέθανε το 1915, αφήνοντας χήρα την Κορίννα, που ήταν 19 χρόνια νεότερή του. Τον αντικατέστησε με τον δικηγόρο της οικογενείας, τον Αριστείδη Στεργιάδη, που ήταν συνομήλικός της (1861-1949), τον μετέπειτα ύπατο αρμοστή στη Σμύρνη (1919-1922), που έτσι έγινε ο πατριός της Μπεάτας. Ο Στεργιάδης πήρε μαζί του την Μπεάτα στη Σμύρνη το 1919. Επιστρέφοντας στο Ηράκλειο, γνώρισε το 1921 τον ήδη τότε τακτικό καθηγητή στο Πολυτεχνείο Νίκο Κιτσίκη, που είχε έρθει στο Ηράκλειο για να χτίσει το λιμάνι. Ο Κιτσίκης την πήρε μαζί του στην Αθήνα και τη νυμφεύθηκε το 1923. Η Μπεάτα έζησε έκτοτε στην κολωνακιώτικη αστική κοινωνία της πρωτεύουσας και έκανε τρία παιδιά: την Μπεάτα, την Έλσα και τον Δημήτρη.
Στη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, το 1940-1941, για να βοηθήσει τους φαντάρους, που τραυματισμένοι επέστρεφαν από το μέτωπο, μαζί με πολλές άλλες κυρίες του Κολωνακιού, εργάσθηκε νυχθημερόν ως εθελόντρια νοσοκόμα στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός των Αθηνών, δίπλα στον χειρουργό και κομμουνιστή Πέτρο Κόκκαλη, που την επηρέασε ιδεολογικά, αλλά και λόγω της φοβερής κόπωσης έπαθε έλκος και έκτοτε η υγεία της καταστράφηκε.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, μαζί με τον σύζυγό της, τον Νίκο Κιτσίκη, πρύτανη του Ε.Μ. Πολυτεχνείου κατετάγη στις γραμμές του ΕΑΜ και στην Απελευθέρωση έγινε μέλος του ΚΚΕ.
Η πολύκροτη δίκη της Μπεάτας
Στις 9 Απριλίου 1948, εν μέσω του εμφυλίου πολέμου, άρχισε ενώπιον του εκτάκτου στρατιωτικού δικαστηρίου των Αθηνών η δίκη της Μπεάτας για κατασκοπία προς όφελος του εκτός νόμου ΚΚΕ, τη στιγμή που ο σύζυγός της, ο Νίκος Κιτσίκης, ήταν ακόμη πρόεδρος του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου. Με τη φήμη που την περιέβαλε, αυτή της Ελληνίδας Πασιονάριας, καταδικάσθηκε σε θάνατο.
Παρά τα βασανιστήρια τα οποία υπέστη, η Μπεάτα ποτέ δε δέχθηκε να υπογράψει δήλωση μετανοίας και ηρωποιήθηκε από τη νεολαία. Σε πολλά κορίτσια που γεννήθηκαν εκείνη την εποχή δόθηκε το όνομα Μπεάτα. Στη διάρκεια της δίκης της κατηγορήθηκε ότι είχε προδώσει την τάξη της, αυτήν του Κολωνακίου.
Την 1η Μαΐου 1948, ο υπουργός Δικαιοσύνης Χρήστος Λαδάς, που είχε υπογράψει τη θανατική της καταδίκη, δολοφονήθηκε από μέλος της ΟΠΛΑ. Οι εφημερίδες της εποχής αμέσως κατηγόρησαν την Μπεάτα ότι από τη φυλακή είχε δώσει διαταγή στην ΟΠΛΑ να προβεί στη δολοφονία του υπουργού.
Βλάνταν Τζόρτζεβιτς
Ο Βλάνταν Τζόρτζεβιτς (σερβικά: Владан Ђорђевић) (Βελιγράδι, Πριγκιπάτο της Σερβίας, 21 Νοεμβρίου 1844 - Μπάντεν, Αυστρία, 31 Αυγούστου 1930) ήταν Σέρβος πολιτικός, διπλωμάτης, ιατρός, ακαδημαϊκός και λόγιος ελληνικής καταγωγής. Έγραψε έργα στα σερβικά, ελληνικά και γερμανικά. Είχε διετέλεσει πρωθυπουργός, υπουργός, πρέσβης του Σερβικού πριγκιπάτου και δήμαρχος.
Μπεάτα Κιτσίκη
Η πολύκροτη δίκη της Μπεάτας
Παρά ταύτα, λόγω της φήμης και του σεβασμού που ο κόσμος συνέχιζε να τρέφει προς το πρόσωπο του Νίκου Κιτσίκη, η Μπεάτα δεν εξετελέσθη και μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου αφέθηκε ελεύθερη, στα τέλη του 1951. Η υγεία της, όμως, είχε πλέον καταστραφεί και τα βασανιστήρια είχαν επηρεάσει τον ψυχικό της κόσμο.
Βλάνταν Τζόρτζεβιτς
Γεννήθηκε το 1844 στο Βελιγράδι, η οικογένειά του καταγόταν από το Μοναστήρι ήταν ελληνικής καταγωγής που είχε εκσερβιστεί από πολλά χρόνια, αναφέρεται ότι ο πατέρας του πήγε στο Μοναστήρι από τη σημερινή Φούρκα Ιωαννίνων της Ηπείρου, στις αρχές του 19ου αιώνα. Γνωρίζοντας από μικρός την Ελληνική γλώσσα σπούδασε ιατρική στην Αθήνα κι έπειτα στη Βιέννη. Τελειώνοντας τις σπουδές του άσκησε την ιατρική σαν στρατιωτικός γιατρός κι έπειτα γιατρός της αυλής όπου συνδέθηκε στενά με τη βασιλική οικογένεια. Το 1872 αναφέρεται από τα ιδρυτικά μέλη του Ιατρικού συλλόγου Σερβίας.
Μπεάτα Κιτσίκη
Ο ρόλος της Μπεάτας στη σύσφιξη των ελληνοκινεζικών σχέσεων
Σε μία συνάντηση του Παγκοσμίου Κινήματος της Ειρήνης στη Στοκχόλμη, στα τέλη του 1955, οι Κινέζοι αντιπρόσωποι πλησίασαν τον Έλληνα απεσταλμένο, τον Νίκο Κιτσίκη, και του ζήτησαν να προωθήσει στην Ελλάδα τη Λαϊκή Κίνα, η οποία τότε δεν αναγνωριζόταν από τη Δύση. Η Μπεάτα Κιτσίκη ανέλαβε να ιδρύσει τον Σύνδεσμο φιλίας Ελλάδος-Λαϊκής Κίνας, που γρήγορα γνώρισε τεράστια επιτυχία στην ελληνική κοινωνία. Με τη συνεργασία των Εκδόσεων Φέξη, πολλές δεκάδες κινεζικά βιβλία μεταφράσθηκαν στα Ελληνικά, λογοτεχνικά αλλά και πολιτικά, όπως τα Άπαντα του Μάο Τσετούνγκ. Με αλλεπάλληλες αποστολές Ελλήνων προσωπικοτήτων στη Λαϊκή Κίνα, αλλά και με την εξάπλωση της μαοϊκής ιδεολογίας στους νέους, η Κίνα έγινε ευρέως γνωστή στο ελληνικό κοινό. Η Μπεάτα, ταξιδεύοντας σχεδόν κάθε χρόνο στην Κίνα, έγινε φίλη των Κινέζων ηγετών και προσωπικά του Μάο. Αν και το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 ανέκοψε τη δράση της, η Χούντα αναγνώρισε και επισήμως το Πεκίνο. Η Μπεάτα, όμως, ως στόχος των συνταγματαρχών, πέτυχε να τους ξεφύγει και με πλαστό ελβετικό διαβατήριο βρήκε καταφύγιο στην Ελβετία και μετά στη Γαλλία, κοντά στα παιδιά της.
Βλάνταν Τζόρτζεβιτς
Το 1844 εκλέχτηκε δήμαρχος Βελιγραδίου, όπου προσπάθησε να ηλεκτροδοτήσει την πόλη από τον ποταμό Σάβο χωρίς να προχωρήσουν τα σχέδια του. Το 1887 διορίσθηκε υπουργός Παιδείας και το 1888 υπουργός εθνικής οικονομίας, το 1891-1893 ήταν πρέσβης στην Αθήνα όπου μετέφρασε και δύο έργα του Λ. Λαζάρεβιτς στα ελληνικά. Το 1894 διορίσθηκε πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη όπου παρέμεινε έως το 1897 όπου επέστρεψε στο Βελιγράδι όπου είχε λάβει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Ανέλαβε πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών από τις 11 Οκτωβρίου 1897 έως τις 12 Ιουλίου 1900 όπου παραιτήθηκε.
Μετά την παραίτηση του αποσύρθηκε από την πολιτική και τη Σερβία και έμεινε στο Μπάντεν λίγο έξω από τη Βιέννη όπου ασχολήθηκε με τη συγγραφή. Στην Αυστρία έγραφε στο Σερβικό περιοδικό "Πατρίς". Στο Μπάντεν έμεινε μέχρι τον θάνατο του το 1930 σε ηλικία 86 ετών.
Μπεάτα Κιτσίκη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπεατα Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες
Βλάνταν Τζόρτζεβιτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Βελιγραδίου Κατηγορία:Σέρβοι λογοτέχνες Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι διπλωμάτες Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εθνικής οικονομίας της Σερβίας Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Κατηγορία:Σέρβοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Σέρβοι ιατροί
Εξάρχεια
Τα Εξάρχεια είναι συνοικία της Αθήνας που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και εκτείνεται γύρω από την ομώνυμη πλατεία. Σημαντικό κτήριο στα όρια της συνοικίας είναι το ιστορικό συγκρότημα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Οριοθέτηση
Τα Εξάρχεια οριοθετούνται δυτικά από το ιστορικό συγκρότημα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και την οδό Ζαΐμη, νοτιοδυτικά από τις οδούς Σόλωνος και Μπόταση οι οποίες χωρίζουν τα Εξάρχεια από την περιοχή της Πλατείας Κάνιγγος και νοτιοανατολικά, από την οδό Χαριλάου Τρικούπη μέχρι το ύψος της οδού Καλλιδρομίου, η οποία χωρίζει τη συνοικία από τη Νεάπολη και τα Πευκάκια. Τα Εξάρχεια οριοθετούνται βόρεια από την οδό Δεληγιάννη, που τα χωρίζει από τη συνοικία Μουσείο.
Ιστορία
Το νεώτερο όνομα της περιοχής προήλθε από κάποιον Ηπειρώτη έμπορο Έξαρχο, που στην οδό Θεμιστοκλέους διατηρούσε μεγάλο -για τα δεδομένα της εποχής- κατάστημα γενικού εμπορίου. Αρχικά στη συνοικία αυτή κατοικούσαν οικοδόμοι και τεχνίτες από τις Κυκλάδες, ενώ από το 1865 που εντάχθηκε και στο σχέδιο πόλης άρχισε σταδιακά να αναπτύσσεται.
Η στέγαση εκεί των τμημάτων του Πανεπιστημίου και του Πολυτεχνείου της Αθήνας, προσέλκυσε από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι και τις μέρες μας, διανοούμενους και φοιτητές. Στα Εξάρχεια έγινε η πρώτη εξέγερση φοιτητών, τα Σκιαδικά, αποτελώντας έτσι ήδη από τότε σημείο αγώνα των φοιτητών. Το 1901 οι φοιτητές, με αφορμή τη μετάφραση του Ευαγγελίου στη δημοτική, πραγματοποίησαν διαδηλώσεις με αποτέλεσμα την παραίτηση της κυβέρνησης και του Αρχιεπισκόπου.
Στα Δεκεμβριανά, η περιοχή δοκιμάστηκε καθώς ένα τμήμα ελεγχόταν από Ελασίτες που ήταν οχυρωμένοι στον λόφο του Στρέφη και τα γύρω κτήρια, και ένα άλλο από κυβερνητικούς στο Χημείο και το Κολωνάκι. Σημειώθηκαν αρκετές συγκρούσεις, ενώ για λίγο καιρό στην μπλε πολυκατοικία οι Ελασίτες είχαν εγκαταστήσει πολυβόλο.
Τον Νοέμβριο του 1973 η περιοχή έγινε επίκεντρο της εξέγερση του Πολυτεχνείου. Κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης τα Εξάρχεια συγκέντρωσα διανοούμενους, αναρχικούς, φοιτητές, αριστερούς ενώ αποτελούν περιοχή όπου στεγάστηκαν τα γραφεία οργανώσεων της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, καθώς και χώρος δράσης για αναρχικές ομάδες. Η έντονη αυτή πολιτικοποίηση έχει προκαλέσει αρκετές φορές εκτεταμένες επιχειρήσεις της αστυνομίας στην περιοχή, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Επιχείρηση Αρετή που έλαβε χώρα το 1984 με πρόφαση την απομάκρυνση των πανκ από την πλατεία. Τον Νοέμβριο του 1985 η δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από αστυνομικό των ΜΑΤ προκάλεσε εκτεταμένα επεισόδια, με αποτέλεσμα κατάληψη του Χημείου που τελείωσε με την άρση του ασύλου για πρώτη φορά. Τον Δεκέμβριο του 2008, με την δολοφονία ενός άλλου 15χρονου, του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από τις σφαίρες αστυνομικού στην οδό Μεσολογγίου, ξεκίνησαν από τα Εξάρχεια και γενικεύτηκαν σε ολόκληρη τη χώρα οι ταραχές του Δεκεμβρίου 2008.