cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νινότσκα
Βραβεία
Η ταινία προβλήθηκε στις Η.Π.Α το 1939, μια χρονιά που θεωρείται από τους κριτικούς και τους ιστορικούς του χολυγουντιανού κινηματογράφου ως η καλύτερη και πιό παραγωγική χρονιά, καθώς οι ταινίες που προβλήθηκαν τότε θεωρούνται κατά το μεγαλύτερο μέρος αριστουργήματα. Η λίστα περιλαμβάνει το Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With The Wind), το Ο μάγος του Οζ (The Wizard Of Oz), το Ο κύριος Σμιθ πάει στην Ουάσινγκτον (Mr. Smith Goes To Washington), Ανεμοδαρμένα ύψη (Wuthering Heights) κι η Νινότσκα βρέθηκε υποψήφια για όσκαρ καλύτερης ταινίας ανάμεσα σε αυτές. Νικήτρια ταινία ήταν το Όσα παίρνει ο άνεμος. Η Γκάρμπο ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για τέταρτη φορά, αλλά έχασε από τη Βίβιαν Λι.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1939 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολιτικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Αντρέ Σιτροέν
Ο Αντρέ-Γκυστάβ Σιτροέν (André-Gustave Citroën, 5 Φεβρουαρίου 1878 – 3 Ιουλίου 1935) ήταν Γάλλος βιομήχανος. Είναι γνωστός κυρίως για την ομώνυμη αυτοκινητοβιομηχανία που ίδρυσε, αλλά και για την εφαρμογή του γραναζιού με διπλή κεκλιμένη οδόντωση.
Ζωή και σταδιοδρομία
Γεννημένος στο Παρίσι, ο Αντρέ-Γκυστάβ ήταν το πέμπτο και τελευταίο παιδί του Εβραίου  εμπόρου διαμαντιών Λεβί Σιτρoέν από την Ολλανδία και της Πολωνοεβραίας Μάσρα Κλάινμαν.
Η οικογένεια είχε μεταναστεύσει στο Παρίσι από το Άμστερνταμ το 1873. Μετά την άφιξή τους, προσέθεσαν τα διαλυτικά στη γραφή του ονόματός τους, αλλάζοντας το Citroen σε Citroën (ο παππούς ήταν μανάβης και είχε το προσωνύμιο Limoenman, «άνθρωπος των κίτρων», αλλά ο γιος του προτίμησε το Citroen, που στην ολλανδική γλώσσα σημαίνει «λεμόνι»).
Λέγεται ότι ο νεαρός Αντρέ εμπνεύσθηκε από τα έργα του Ιουλίου Βερν και ότι η παρατήρηση της ανεγέρσεως του Πύργου του Άιφελ για την Παγκόσμια Έκθεση του γέννησε την επιθυμία να γίνει μηχανικός. thumb|left|Τα γρανάζια με τα διπλά chevrons που, κατά την παράδοση, ενέπνευσαν το σήμα της εταιρείας του Σιτροέν.
Ο Αντρέ αποφοίτησε από την Πολυτεχνική Σχολή (École Polytechnique) το 1900. Το ίδιο έτος επισκέφθηκε την Πολωνία, τη γενέτειρα της μητέρας του, η οποία είχε αποβιώσει πρόσφατα. Εκεί παρατήρησε μια ημέρα έναν ξυλουργό να εργάζεται σε κάτι γρανάζια, των οποίων τα δόντια έμοιαζαν με ραχοκοκκαλιά ψαριού. Τα γρανάζια αυτά δεν έκαναν θόρυβο και ήταν αποτελεσματικότερα. Ο Σιτροέν αγόρασε τη σχετική ευρεσιτεχνία για πολύ λίγα χρήματα και η εφεύρεση αυτή πιστώνεται συνήθως στον ίδιο τον Citroën: γρανάζια με διπλά chevrons (διπλή κεκλιμένη οδόντωση).
Το 1906, ο Σιτροέν έγινε διευθυντής του εργοστασίου αυτοκινήτων Mors, θέση στην οποία υπήρξε πολύ επιτυχημένος, και το 1925 την αγόρασε και την έκλεισε. Το εργοστάσιό της πλέον κατασκεύαζε οχήματα για τη δική του εταιρεία, τη Citroën, την οποία είχε ιδρύσει τον Μάρτιο του 1919.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Σιτροέν είχε την ευθύνη για τη μαζική παραγωγή όπλων. Σταδιακά, η επιχείρησή του μεγάλωσε και το 1932 έγινε η τέταρτη μεγαλύτερη κατασκευάστρια αυτοκινήτων στον κόσμο. Εκτός από ικανός μηχανικός όμως, ο Σιτροέν ήταν και μανιώδης χαρτοπαίκτης, με αποτέλεσμα να χρεωκοπήσει τη Citroën τον Δεκέμβριο του 1934, που εξαγοράσθηκε τότε από τον μεγαλύτερο πιστωτή της, την προμηθεύτρια εταιρεία ελαστικών Michelin.
Ο Αντρέ Σιτροέν πέθανε στο Παρίσι το 1935 σε ηλικία 57 ετών από καρκίνο του στομάχου και τάφηκε στο Κοιμητήριο του Μονπαρνάς. Στην εξόδιο ακολουθία πρωτοστάτησε ο αρχιρραβίνος των Παρισίων.
Μεταθανάτια αναγνώριση
thumb|left|Ο τάφος του Α. Σιτροέν στο Παρίσι.
Στις 9 Οκτωβρίου 1958, κατά τη διάρκεια της Εκθέσεως Αυτοκινήτου των Παρισίων, το συμβούλιο της πόλης μετονόμασε την οδό και προκυμαία (Quai) ντε Ζαβέλ, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, σε «Κε Αντρέ Σιτροέν», σε αναγνώριση της μεταμορφώσεως στο 15ο διαμέρισμα των Παρισίων, που δύο γενιές νωρίτερα χαρακτηριζόταν από τους λαχανόκηπούς του, όταν αυτό επιλέχθηκε από τον Σιτροέν ως η τοποθεσία για το πρώτο εργοστάσιο μαζικής παραγωγής αυτοκινήτων της Ευρώπης.
Το 1992, στη θέση του παλαιού εργοστασίου της εταιρείας του στο Παρίσι εγκαινιάσθηκε το Πάρκο Αντρέ Σιτροέν. Το εργοστάσιο είχε κλείσει από τη δεκαετία του 1970 και είχε κατεδαφισθεί σταδιακά μεταξύ του 1976 και του 1984.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αυτοκινητοβιομηχανίας Κατηγορία:Γάλλοι σχεδιαστές αυτοκινήτων Κατηγορία:Γαλλοεβραίοι
Οκταβοράνιο(12)
Το οκταβοράνιο(12) [ αγγλικά: octaborane(12)] είναι ανόργανη δυαδική ένωση με μοριακό τύπο B8H12. Η πρώιμη (χημική) βιβλιογραφία περιείχε αρκετές αναφορές πιθανής ύπαρξης οκταβορανίου(12), αλλά μόλις το 1964 πρωτοαπομονώθηκε αυτή η ένωση, ως αποτέλεσμα ηλεκτρικής εκκένωσης σε μείγμα διβορανίου(6), πενταβορανίου(9) και υδρογόνου. Ωστόσο, αυτή η μέθοδος δεν είναι ικανή να παράξει επεξεργάσιμες ποσότητες οκταβορανίου(12), εξαιτίας της χαμηλής της απόδοσης, αλλά και της συμπαραγωγής πολλών άλλων βορανίων, που απαιτούν δύσκολο και ανιαρό διαχωρισμό. Μόνο μια άλλη ένωση έχει απομονωθεί, που αποτελεί θυγατρικό παράγωγο του οκταβορανίου(12): Πρόκειται για την ένωση με μοριακό τύπο EtNHB8H11NH2Et [που πρακτικά αποτελεί σύμπλοκο οκταβορανίου(12) και αιθυλαμίνης]. Πιο σύγχρονες μέθοδοι επέτρεψαν την παραγωγή κάποιων γραμμαρίων οκταβορανίου(12), με ταχύ διαχωρισμό του παραγώμενου μείγματος της παραπάνω αναφερόμενης αντίδρασης, επιτρέποντας έτσι την έρευνα των ιδιοτήτων αυτού του ελάχιστα γνωστού βορανίου.
Πατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ανόργανα βοράνια
Την παραμονή (μυθιστόρημα)
Την παραμονή (ρωσικός τίτλος :Накануне) είναι μυθιστόρημα του Ρώσου συγγραφέα Ιβάν Τουργκένιεφ που δημοσιεύθηκε το 1860.
Με βασική πλοκή μια ιστορία αγάπης με τραγικό τέλος που διαδραματίζεται το 1853 στη Ρωσία, πραγματεύεται τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η νεότερη διανόηση τις παραμονές του Κριμαϊκού πολέμου και προβλέπει την απελευθέρωση των δουλοπάροικων το 1861.
Υπόθεση
Το μυθιστόρημα αρχίζει με μια συζήτηση για την φύση, τέχνη, την πατρίδα, την επιστήμη, την ελευθερία κλ κάτω από μια φλαμουριά στις όχθες του ποταμού Μόσκοβα το καλοκαίρι του 1853 ανάμεσα σε δύο 23χρονους νεαρούς: τον γλύπτη Πάβελ Σούμπιν, φοιτητή στη Σχολή Καλών Τεχνών της Μόσχας, και τον Αντρέι Μπερσιένεφ, φοιτητή φυσικών επιστημών. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται η οικογένεια που τους φιλοξενεί: ο αρχηγός της οικογένειας Νικολάι Στάχοβ, ένας απόστρατος αξιωματικός της Φρουράς και η σύζυγός του Άννα Βασιλίεβνα που υπομένει την απιστία του συζύγου της και έχει αφοσιωθεί στην εκπαίδευση της 20χρονης κόρης τους Έλενας. Η Έλενα είναι ρομαντική και ονειροπόλα και της αρέσει να διαβάζει κοινωνικά μυθιστορήματα. Ανοιχτή στις νέες ιδέες, ιδεαλίστρια και γενναιόδωρη, η νεαρή κοπέλα γίνεται επαναστάτρια στο συντηρητικό περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκε και στο οποίο, μεγαλώνοντας, νιώθει ξένη.
Ο Πάβελ και ο Αντρέι είναι ερωτευμένοι με την Έλενα. Όταν ο Μπερσιένεφ φέρνει στο σπίτι των Στάχοβ τον φίλο του Ντμίτρι Ινσάροφ, έναν Βούλγαρο που ονειρεύεται να απελευθερώσει την πατρίδα του από την Οθωμανική κυριαρχία, η Έλενα έλκεται από αυτόν και αρχίζει να ενδιαφέρεται για τις ιδέες του. Λίγο μετά την άφιξή του, ο Ινσάροφ αρρωσταίνει και παραμένει στο σπίτι για να αναρρώσει. Η Έλενα τον επισκέπτεται κάθε μέρα και η σχέση τους γίνεται πιο στενή, η κοπέλα ομολογεί ότι τον αγαπά. Τελικά, όταν ο Ντμίτρι πρόκειται να φύγει από τη Ρωσία, αφού λαμβάνει όλο και πιο ανησυχητικά γράμματα από την πατρίδα του, οι νέοι παντρεύονται κρυφά και ταξιδεύουν στη Βουλγαρία. Φθάνοντας στη Βενετία, εκείνη την εποχή ανήκε στην Αυστριακή Αυτοκρατορία, όπου θα συναντούσαν κάποιον που θα τους βοηθούσε να φτάσουν στη Βουλγαρία, ο Ντμίτρι αρρωσταίνει και πεθαίνει. Η Έλενα αποφασίζει να πάρει τη σορό του στη Βουλγαρία. Στο τελευταίο γράμμα προς την οικογένειά της, η Έλενα ανακοινώνει την επιθυμία της να πάει στο μέτωπο του Κριμαϊκού Πολέμου ως νοσοκόμα, προκειμένου να λάβει μέρος στον αγώνα που ονειρευόταν ο αγαπημένος της. Στη συνέχεια διακόπτει κάθε επαφή με την οικογένειά της.
Σχολιασμός
μικρογραφία|Πορτρέτο του [[Ιβάν Τουργκένιεφ το 1857]] Η Παραμονή είναι μια συνέχεια των λογοτεχνικών, πολιτικών και κοινωνικών προβληματισμών του Τουργκένιεφ για το περιβάλλον των Ρώσων μικρο-ευγενών, τη ζωή και το σύστημα αξιών τους. Ο συγγραφέας επιστρέφει στο θέμα του ευγενή που ασπάστηκε τις ριζοσπαστικές δημοκρατικές ιδέες και κάνει ένα ψυχολογικό πορτρέτο, αξιολογώντας την εφαρμογή των διακηρυγμένων πολιτικών ιδανικών στην αυθεντική ζωή.
Ο τίτλος Την παραμονή μπορεί να αναφέρεται τόσο στον Κριμαϊκό Πόλεμο, ο οποίος ακολουθεί τα γεγονότα που αναφέρονται στο μυθιστόρημα, όσο και στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις του Αλέξανδρου Β' (κατάργηση της δουλοπαροικίας, μεταρρυθμίσεις στη διοίκηση, την εκπαίδευση και τον πολιτισμό) που ακολούθησαν τον πόλεμο.
Η πλοκή του μυθιστορήματος, όπως ανέφερε ο συγγραφέας, προέρχεται από ένα χειρόγραφο που του άφησε ο γείτονάς του Βασίλι Καρατάγιεφ, πριν φύγει για το μέτωπο του Κριμαϊκού πολέμου το 1855. Στο χειρόγραφο διηγείται ότι στη Μόσχα είχε ερωτευτεί μια κοπέλα που προτίμησε έναν Βούλγαρο πατριώτη τον οποίο παντρεύτηκε και ακολούθησε στην πατρίδα του, όπου αυτός πέθανε. Ο Καρατάγιεφ επίσης δεν επέστρεψε από τον πόλεμο, πέθανε από τύφο στην Κριμαία. Τα πρόσωπα έχουν αναγνωριστεί και η ιστορία αποδείχθηκε ότι ήταν αληθινή. Ο χαρακτήρας του Ντμίτρι Ινσάροφ αναφέρεται στον Βούλγαρο Κατράνοβ, ο οποίος έφτασε στη Ρωσία το 1848 για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, αποφάσισε να επιστρέψει στην πατρίδα του με τη Ρωσίδα σύζυγό του Λαρίσα στο ξέσπασμα του Κριμαϊκού Πολέμου το 1853 και πέθανε από φυματίωση τον Μάιο του ίδιου έτους στη Βενετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ιβάν Τουργκένιεφ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης
Η Τουρκική Οργάνωση Αντίστασης (τουρκικά: Türk Mukavemet Teşkilatı, TMT) ήταν τουρκοκυπριακή παραστρατιωτική οργάνωση ελεγχόμενη από την Τουρκία με στρατιωτική εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων, που δημιουργήθηκε από τον Ραούφ Ντενκτάς και τον Τούρκο στρατιωτικό Ριζά Βουρουσκάν το 1958, ως αντιστάθμισμα στη δράση της ΕΟΚΑ. Η ΤΜΤ, σύμφωνα με τον ίδιο τον Ραούφ Ντενκτάς, ιδρύθηκε από τρεις ανθρώπους, τον Διοικητικό Ακόλουθο του τουρκικού προξενείου Κεμάλ Τανρισεβντί, τον γιατρό Μπουρχάν Ναλμπάντογλου και τον ίδιο. Τα μέλη της επονομάζονταν «μουντζαχεντίν» και στις 20 Ιουλίου 1974 φέρεται ότι αριθμούσε 17.151 μέλη.
Ιστορικό υπόβαθρο
Βέβαια, στην πραγματικότητα η τουρκική επιθετικότητα στην Κύπρο κατά την οθωμανική περίοδο είχε ήδη κοστίσει περίπου 16.000 ζωές στη σφαγή της Λευκωσίας και αρκετών εκατοντάδων κατά τη σφαγή της 9ης Ιουλίου γεγονός που διαμόρφωσε και την ανάλογη ιστορική μνήμη στις αντιπαραθέσεις των δύο εθνοθρησκευτικών κοινοτήτων, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με τις μητέρες πατρίδες τους πολιτισμικά και ιστορικά. Επίσης, η τουρκική κυβέρνηση σε μεταγενέστερες περιόδους συνήθιζε να χαρακτηρίζει ως γενοκτονία οποιαδήποτε επίθεση ή σφαγή Τούρκων πολιτών, χωρίς ωστόσο να αποδέχεται τον χαρακτηρισμό στην περίπτωση εξόντωσης χριστιανικών πληθυσμών στο ιστορικό παρελθόν και παρόν. Πριν ακόμη επιτεθεί στην Κύπρο ισχυρίστηκε γενοκτονία των Τουρκοκυπρίων από Ελληνοκυπρίους χριστιανούς.
Ίδρυση
Υφίσταται σχετική σύγχυση σχετικά με την ημερομηνία ίδρυσης της ΤΟΑ (ΤΜΤ). Ο Ντενκτάς αναφέρει τις 27 Νοεμβρίου 1957 στα απομνημονεύματά του, αλλά ο Τανρισεβντί θεωρεί πως ο Ντεκτάς λανθάνει και ότι η πραγματική ημερομηνία ίδρυσης ήταν η 15 Νοεμβρίου 1957. Η Βολκάν χαρακτηρίστηκε από τους Ελληνοκύπριους ως ανθελληνική, ενώ από τους Τουρκοκύπριους ως η πατριωτική δύναμη που θα εμπόδιζε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Από μερίδα συγγραφέων υποστηρίζεται πως τόσο η Βολκάν όσο και η TMT δημιουργήθηκαν ως αντίδραση στις επιθέσεις της ΕΟΚΑ. Αντιθέτως, άλλοι συγγραφείς και ιστορικοί αναφέρουν ότι η ΕΟΚΑ, αντιλαμβανόμενη τις επιπλοκές που θα δημιουργούνταν, δεν επιθυμούσε να έρθει σε αντιπαράθεση με την τουρκοκυπριακή κοινότητα και πως ο αρχηγός της, Γεώργιος Γρίβας, είχε δώσει αυστηρές εντολές στους άνδρες του να αποφεύγουν τις επιθέσεις εναντίον Τουρκοκυπρίων. Επιπλέον, μέχρι το καλοκαίρι του 1958, οι επιθέσεις της ΕΟΚΑ έναντι μελών της τουρκοκυπριακής κοινότητας αφορούσαν αποκλειστικά περιπτώσεις αστυνομικών.
Δράση
Η ΤΜΤ στηριζόταν στρατιωτικά και οικονομικά από το τουρκικό κράτος, ενώ η δράση της περιλάμβανε εκτός από επιθέσεις εναντίον Ελληνοκυπρίων και δολοφονίες Τουρκοκυπρίων (κυρίως αριστερών) που υποστήριζαν την προσέγγιση των δύο κοινοτήτων του νησιού. Ανάμεσα στα θύματα της TMT συγκαταλέγονται οι Τουρκοκύπριοι Ντερβίς Καβάζογλου, Αχμέτ Γιαχιά , Αϊχάν Χικμέτ, Αχμέτ Γκιουρκάν , Φαζίλ Οντέρ κ.ά. Ουσιαστικά η TMT εξανάγκαζε τους Τουρκοκυπρίους μέλη του ΑΚΕΛ να αποσύρουν την υποστήριξή τους από το κόμμα. Αφού δολοφονήθηκε ο συντάκτης της εφημερίδας των εργαζομένων Φαζίλ Οντέρ, ο Αχμέτ Σαντί, επικεφαλής του τουρκικού γραφείου της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Εργασίας (ΠΕΟ) (συνδικάτο του ΑΚΕΛ), κατέφυγε στη Μεγάλη Βρετανία για να αποφύγει την ίδια μοίρα.
Τόσο η δράση της ΤΜΤ όσο και η δράση της ΕΟΚΑ, στην πραγματικότητα υπήρξαν αποκρυστάλωση του πρώιμου Ελληνικού και του τουρκικού εθνικισμού και της Βρετανικής διπλωματίας. Οποιαδήποτε τάση συμφιλίωσης των Τουρκοκυπρίων συναντούσε τη σθεναρή και συχνά βίαιη αντίσταση από σημαντικά στελέχη της τουρκοκυπριακής ηγεσίας που κατευθυνόταν από την Τουρκία και των ελληνοκυπριακών ενόπλων δυνάμεων που κατευθύνονταν από την ελληνική στρατιωτική ηγεσία. Η ΤΜΤ δεν δίστασε να σφαγιάσει Τουρκοκυπρίους, η δε ΕΟΚΑ έστρεψε τα όπλα της κατά των δημοκρατών και των αριστερών Κυπρίων.
Το 1960, αφού ανατράπηκε με πραξικόποιμα ο Μεντερές, η σχέση της οργάνωσης πέρασε κρίση, καθώς οι νέοι κυβερνώντες δεν γνώριζαν την δραστηριότητα της τούρκικης Γκλάντιο και την σύνδεση της με το ΝΑΤΟ. Είχαν την εντύπωση, πως η ΤΜΤ ήταν οργανωμένος στρατός του προηγούμενου καθεστώτος. Ωστόσο, με παρέμβαση του Αλπαρσλάν Τουρκές (ηγέτη του Παντουρκικού Κινήματος) οι σχέσεις αποκαταστάθηκαν, αν και ο Βουρουσκάν εκδιώχθηκε. Τουρκοκύπριοι αντιφρονούντες, υποστηρίζουν πως υπήρχε συνεργασία ελληνοκύπριακού και τουρκοκυπριακού παρακράτους, καθώς και ότι μέρος της αμερικάνικης οικονμικής βοήθειας που ελάμβανε ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης κατευθυνόταν στην ΤΜΤ.
Ιδεολογία
Η TMT ήταν μια εθνικιστική οργάνωση, με μια δεξιά και επαναστατική στάση.
Ο βασικός στόχος της TMT ήταν να αντιμετωπίσει την ελληνοκυπριακή απαίτηση για ένωση. Η ΤΜΤ χρησιμοποίησε το σύμβολο του γκρίζου λύκου, ένα σημαντικό αρχέτυπο της Τουρκικής μυθολογίας και σύμβολο του τουρκικού εθνικισμού στην ηπειρωτική Τουρκία.
Η ΤΜΤ δραστηριοποιήθηκε κυρίως μεταξύ του 1958 και του 1974, προωθώντας τον διαχωρισμό της Κύπρου. Η ΤΜΤ υποστηρίξε ότι οι προσπάθειές τους απλώς ανταποκρίθηκαν σε μια πραγματική απειλή εναντίον της κοινότητάς τους από την ΕΟΚΑ και μετά το 1963, από την Κυπριακή Κυβέρνηση.
Ισχυρισμοί για Εγκλήματα
Ένα ακόμη άρθρο που δημοσίευσε η πρώην τουρκοκυπριακή εφημερίδα Zafer Kıbrıslı Türklerindir, αποκαλύψε τις δολοφονίες διαφόρων Τουρκοκυπρίων που συνέχισαν να υποστηρίζουν τους Ελληνοκύπριους από την ΤΜΤ το 1958.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα Κατηγορία:Παραστρατιωτικές οργανώσεις
Ντέιβιντ Μακουίλιαμς
Ο Ντέιβιντ Μακουίλιαμς (αγγλ.: David McWilliams, (γεννημένος το 1966 στο Dun Laoghaire) είναι Ιρλανδός δημοσιογράφος και οικονομολόγος. Ο Μακουίλιαμς έχει εργαστεί ως οικονομολόγος στην Κεντρική Τράπεζα της Ιρλανδίας και ως τραπεζίτης με την UBS και την Banque Nationale de Paris. Πιο πρόσφατα, έχει γίνει εκφωνητής και ντοκιμαντερίστας με το TV3 και το Raidio Teilifis Eireann (RTE), καθώς επίσης έχει δημοσιεύσει και τρία βιβλία, Τα Παιδιά του Πάπα, Το Παιχνίδι Γενιάς, και Ακολουθήστε τα Χρήματα.
Ο Μακουίλιαμς κάλεσε για ριζική αλλαγή στο νόμισμα ισχυριζόμενος ότι η Ιρλανδία θα πρέπει να εγκαταλείψει το Ευρώ και να δημιουργήσει ένα καινούργιο Ιρλανδικό νόμισμα. Έχει επίσης ζητήσει μια διαφορετική προσέγγιση στην τρέχουσα κρίση της Ιρλανδίας συμπεριλαμβανομένης μιας απαίτησης για μια πιο επιθετική διαπραγματευτική στάση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη δημιουργία μιας συμμαχίας ανάμεσα στην Ιρλανδία, την Ελλάδα, την Πορτογαλία και άλλα έθνη που χρωστάνε, να αποφύγουν να πληρώσουν τα χρέη των Ιρλανδικών τραπεζών ύψους 97 δισεκατομμυρίων ευρώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και να εκμεταλευτούν τα κεφάλαια των πολυεθνικών εταιρειών στο Διεθνές Κέντρο Οικονομικών Υπηρεσιών (IFSC) ως κίνητρο. Έχει επίσης εκφράσει πολλές ιδέες για πολιτική μεταρρύθμιση συμπεριλαμβανομένης και της επέκτασης της ψήφου στην Ιρλανδική διασπορά.
Σπούδασε στο Κολέγιο Blackrock στο Δουβλίνο και στη συνέχεια αποφοίτησε από το Κολέγιο Trinity του Δουβλίνου, με πτυχίο στα οικονομικά, καθώς και από το Κολέγιο της Ευρώπης, στο Βέλγιο την δεκαετίας του 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Δημοσιογράφοι
Σεταγκάγια (Τόκιο)
Η Σεταγκάγια έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό και τη δεύτερη μεγαλύτερη έκταση (μετά την Ότα) από όλα τα Ειδικά Διαμερίσματα του Τόκιο. Τον Ιανουάριο του 2020 ο πληθυσμός της εκτιμήθηκε σε 939.099 κατοίκους και, όπως όλα σχεδόν τα μέρη του Τόκιο, είναι εξαιρετικά πυκνοκατοικημένη, με πυκνότητα πληθυσμού 16177 κατοίκους ανά τ.χλμ. και συνολική έκταση 58,06 τ.χλμ.
Γεωγραφία
Η Σεταγκάγια βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος του συνόλου των ειδικών διαμερισμάτων του Τόκιο. Ο ποταμός Τάμα στο όριό της αποτελεί και το σύνορο ανάμεσα στη Μητροπολιτική Περιοχή του Τόκιο και τον Νομό Καναγκάβα.
Το μεγαλύτερο μέρος του ειδικού αυτού διαμερίσματος αποτελείται από περιοχές αμιγούς κατοικίας και εξυπηρετείται από διάφορες σιδηροδρομικές εταιρείες, που παρέχουν δρομολόγια ανά 2 έως 3 λεπτά στις ώρες αιχμής. Οι περισσότερες σιδηροδρομικές γραμμές είναι σχεδόν παράλληλες μεταξύ τους, με διεύθυνση ανατολή-δύση.
Ιστορία
Το Ειδικό Διαμέρισμα της Σεταγκάγια ιδρύθηκε στις 15 Μαρτίου 1947.
Κατά την Περίοδο Έντο στην έκτασή του βρίσκονταν 42 χωριά. Με την κατάργηση του συστήματος των χαν το 1871, το κεντρικό και το νότιο μέρος υπάχθηκαν στον «Νομό του Τόκιο», ενώ η υπόλοιπη έκταση υπάχθηκε στον Νομό Καναγκάβα. Το 1893 κάποιες περιοχές μεταφέρθηκαν στον Νομό του Τόκιο. Με την ίδρυση του Δημοτικού Διαμερίσματος της Σεταγκάγια (ένα μη ειδικό, συνηθισμένο διαμέρισμα) στην παλαιά «Πόλη του Τόκιο» το 1932, και περαιτέρω ενοποίηση το 1936, η Σεταγκάγια απέκτησε τα σημερινά της σύνοραs.
Κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 η περιοχή Καρασουγιάμα-μάτσι της Σεταγκάγια ήταν κομμάτι του Μαραθωνίου και της διαδρομής των 50 χιλιομέτρων βάδην.
Διεθνείς σχέσεις
Η Σεταγκάγια είναι «αδελφοποιημένη» με την πόλη Γουίνιπεγκ του Καναδά, με το Διαμέρισμα Ντούμπλινγκ της Βιέννης (Αυστρία) και με το Μπάνμπερυ της Αυστραλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεταγκαγια
Βούπαλος
Ο Βούπαλος ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης, και συγκεκριμένα αγαλματοποιός, από τη Χίο. Ο Βούπαλος έζησε τον 6ο αιώνα π.Χ., και ήταν γιος του επίσης γλύπτη Αρχέρμου και αδελφός του αγαλματοποιού Αθήνιδος.
αριστερά|μικρογραφία|Απεικόνιση του Βούπαλου και του [[Άθηνις|Άθηνι, Promptuarii Iconum Insigniorum, 1553]] Ο Πλίνιος αναφέρει ότι στη Δήλο υπήρχε επιγραφή σε ένα άγαλμα των δύο αδελφών, που έλεγε ότι «η Χίος δεν ήταν μόνο για τα αμπέλια της ονομαστή, αλλά και για τα έργα των γιων του Αρχέρμου». Ο ίδιος αναφέρει ότι οι δύο αδελφοί δημιούργησαν δύο αγάλματα της Αρτέμιδας (ένα στην Κρήτη και ένα στη Χίο), καθώς και άλλα έργα στη Δήλο. Για το άγαλμα της Χίου γράφει ότι ήταν στημένο σε ψηλό βάθρο και η μορφή της θεάς εμφανιζόταν θλιμμένη για όσους έμπαιναν στην πόλη και χαρούμενη για όσους έβγαιναν από αυτή.
Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο Βούπαλος δημιούργησε άγαλμα της Τύχης στη Σμύρνη που κρατούσε στο ένα χέρι το κέρας της Αμαλθείας και ήταν πρώτο του είδους του. . Έχουν αποδοθεί στον Βούπαλο ομάδα από τρεις Χάριτες στον ναό της Νεμέσεως στη Σμύρνη και στο παλάτι των Ατταλιδών της Περγάμου. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, έργα του γλύπτη μεταφέρθηκαν από τον Αύγουστο στη Ρώμη και κόσμησαν τον ναό του Απόλλωνος στον Παλατίνο λόφο.
Ο Πλίνιος και το Λεξικό της Σούδας αναφέρουν ότι ο Βούπαλος και ο Άθηνις απαγχονίσθηκαν επειδή ο ποιητής Ιππώναξ έγραψε εναντίον τους δριμείς χωλιάμβους. Λέγεται ότι προηγουμένως οι δύο γλύπτες είχαν κατασκευάσει ανδριάντα του ποιητή στον οποίο τον παρίσταναν ακόμη πιο άσχημο από ό,τι ήταν.
Σήμερα, μία οδός στο κέντρο της πόλης της Χίου φέρει το όνομα του Βουπάλου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι
Ιβάτζης
Ο Ιβάτζης (βουλ: Ивац) ήταν Βούλγαρος ευγενής  και στρατιωτικός αρχηγός κατά την βασιλεία του Σαμουήλ, του Γαβριήλ Ρωμανού και του Ιβάν Βλαντισλάφ.
Είναι γνωστό ότι είχε σταματήσει, στη μάχη της Μπίτολας, τους Βυζαντινούς που είχαν στη διοίκηση τους τον Γεώργιο Γονιτζιάτη και τον Ορέστη. Ενώ οι άλλοι Βούλγαροι αρχηγοί είχαν παραδοθεί στον Βασίλειο Β', το 1018, ο Ιβάτζης τραβήχτηκε στο κάστρο του Βροχωτού, το οποίο ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας πολιόρκησε για σχεδόν δύο μήνες χωρίς επιτυχία.
Τότε, ο Κατεπάνω Ευστάθιος Δαφνομήλης και δύο συντρόφοι του επισκέφθηκαν τον Ιβάτζη στο κάστρο, προφασιζόμενοι ότι ήθελαν να μιλήσουν με τον Βούλγαρο αρχηγό. Μετά από το δείπνο, ο Δαφνομήλης έμεινε μόνος με τον Ιβάτζη, τον οποίο ακινητοποίησε και τύφλωσε. Ο Κατεπάνω έπεισε τους Βούλγαρους ότι οποιαδήποτε αντίσταση ήταν άχρηστη καθώς απέξω ήταν ο Αυτοκράτορας - οι Βούλγαροι παραδόθηκαν και ο πόλεμος, διάρκειας 32 ετών, είχε λήξει.
Πηγές
κατηγορία:Βούλγαροι ευγενείς κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί
Ντμίτρι Καμπάροφ
Ο Ντμίτρι Βλαντίμιροβιτς Καμπάροφ (ρωσικά: Дмитрий Владимирович Комбаров) γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1987 και είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής, ο οποίος παίζει για την Σπαρτάκ Μόσχας. Δίδυμος αδερφός του Κιρίλλ Καμπάροφ.
Καριέρα
Ο Ντμίτρι ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο στην ηλικία των 4. Το 1993, ο Ντμίτρι και ο αδερφός του, Κιρίλλ, άρχισαν να παίζουν για την νεανική ομάδα της Σπαρτάκ Μόσχας. Ωστόσο, εξαιτίας μιας διαφωνίας με τους προπονητές, τα αδέρφια έφυγαν από την Σπαρτάκ και πήγαν στην Ντιναμό Μόσχας. Ο Ντμίτρι έκανε την πρώτη του εμφάνιση για την πρώτη ομάδα της Ντιναμό Μόσχας στις 13 Ιουλίου 2005 στον αγώνα για το Κύπελλο Ρωσίας απέναντι στην Ντιναμό Μπριάνσκ. Τον Αύγουστο, τα αδέρφια Καμπάροφ έφυγαν από την Ντιναμό Μόσχας και επέστρεψαν στην Σπαρτάκ Μόσχας.
Διεθνής καριέρα
Στις 25 Μαϊου 2012, ο Καμπάροφ συμπεριλήφθη στην 23μελη σύνθεση της εθνικής Ρωσίας για το Euro 2012.
Στατιστική
Μέχρι τις 7 Μαϊου 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπαρτάκ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Νέλσον Μαντέλα
Ο Νέλσον Μαντέλα (Nelson Rolihlahla Mandela, 1918-2013) ήταν αγωνιστής του κινήματος κατά του Απαρτχάιντ, που αναπτύχθηκε στη Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την πολιτική και υπήρξε ο πρώτος έγχρωμος πρόεδρος της πατρίδας του (1994-1999). Από το 1998 μέχρι το 1999 διετέλεσε Πρόεδρος του Κινήματος των Αδεσμεύτων
1918-1934 : Παιδική ηλικία
Ο Μαντέλα γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1918 στο χωριό Μβέζο, της περιοχής Τράνσκεϊ, τότε μέρος της επαρχίας Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Του δόθηκε το όνομα Rolihlahla, μια λέξη της γλώσσας Xhosa που σημαίνει "ταραχοποιός", ενώ κάποια χρόνια αργότερα έγινε γνωστός με το όνομα Madiba. Ο προπάππους του, Ngubengcuka, ήταν βασιλιάς του λαού Τhembu στη γη Transkeian, που βρίσκόταν στη σημερινή ανατολική επαρχία του Κέιπ Τάουν. Ένας από τους γιους του Ngubengcuka, με το όνομα Μαντέλα, ήταν ο παππούς του Νέλσον Μαντέλα και η πηγή προέλευσης του επιθέτου του. Επειδή ο Μαντέλα ήταν ο γιος ενός βασιλιά και μιας γυναίκας που ανήκε στη φυλή Ixhiba, μιας φυλής της Βουλής της Αριστεράς, οι απόγονοι αυτής της βασιλικής οικογένειας δεν είχαν το δικαίωμα να κληρονομήσουν τον θρόνο αλλά αναγνωρίζονταν ως σύμβουλοι της βασιλικής οικογένειας.
Ο Μαντέλα δήλωσε αργότερα ότι στα πρώτα χρόνια της ζωής του κυριαρχούσαν τα ταμπού και το έθιμο Thembu. Μεγάλωσε μαζί με δυο αδερφές και την οικογένεια της μητέρας του στο χωριό Qunu, όπου έβοσκε κοπάδια με βοωειδή και περνούσε αρκετό χρόνο με άλλα αγόρια. Και οι δυο γονείς του ήταν αναλφάβητοι αλλά, ως αφοσιωμένη χριστιανή, η μητέρα του τον έστειλε σε μια τοπική θρησκευτική σχολή όταν ήταν περίπου 7 ετών. Ασπάστηκε τον μεθοδισμό και έλαβε το αγγλικό όνομα "Νέλσον" από τον δάσκαλό του. Σε ηλικία 9 ετών περίπου, ο πατέρας του ήρθε να ζήσει στο χωριό Qunu, όπου πέθανε από μια άγνωστη ασθένεια, την οποία ο Μαντέλα πίστευε ότι ήταν πνευμονία. Αρχικά αισθάνθηκε «αποκομμένος», ενώ αργότερα δήλωσε ότι κληρονόμησε την «επαναστατικότητα» του πατέρα του και την «αίσθηση της δικαιοσύνης».
Η μητέρα του Μαντέλα τον πήγε στο παλάτι του Mqhekezweni, όπου ο βασιλιάς Jongintaba Dalindyebo, επικεφαλής της περιοχής Thembu, ανέλαβε την κηδεμονία του νεαρού Μαντέλα. Παρόλο που πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να συναντηθεί με τη μητέρα του, ο Μαντέλα αισθανόταν ότι ο Jongintaba και η σύζυγός του Noengland τον αντιμετώπιζαν ως δικό τους παιδί και τον ανέθρεψαν με τον ίδιο τρόπο που ανέθρεψαν τον γιο τους Justice και την κόρη τους Nomafu. Καθώς ο Μαντέλα παρακολουθούσε κάθε Κυριακή τη λειτουργία με τους κηδεμόνες του, ο Χριστιανισμός έγινε σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Παρακολούθησε μια θρησκευτική σχολή, που στεγαζόταν δίπλα στο παλάτι, στην οποία σπούδασε αγγλικά, ιστορία και γεωγραφία. Ανέπτυξε αγάπη για την αφρικανική ιστορία, έχοντας ως ακούσματα τις ιστορίες που έλεγαν οι ηλικιωμένοι επισκέπτες του παλατιού και επηρεασμένος από την αντι-ιμπεριαλιστική ρητορική ενός επισκέπτη στο παλάτι, του Joyi. Την ίδια εποχή θεωρούσε ότι οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες δεν ήταν καταπιεστές αλλά ευεργέτες που πρόσφεραν την εκπαίδευση και άλλα οφέλη στη Νότια Αφρική. Σε ηλικία 16 ετών, ο ίδιος μαζί με τον Justice και πολλά άλλα αγόρια ταξίδεψαν στο Tyhalarha για να υποβληθούν σε μια τελετουργία περιτομής που σηματοδότησε συμβολικά τη μετάβασή τους από αγόρια σε άνδρες. Μετά από αυτή την τελετή, του δόθηκε το όνομα Dalibunga.
1934-1940 : Clarkebury, Healdtown και Fort Hare
Στοχεύοντας να αποκτήσει τις γνώσεις και δεξιότητες που απαιτούνταν για να γίνει σύμβουλος της βασιλικής οικογένειας των Thembu, το 1933 ο Μαντέλα ξεκίνησε τη φοίτησή του στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Clarkebury Methodist, ένα δυτικού τύπου γυμνάσιο το οποίο αποτελούσε το μεγαλύτερο σχολείο υποδοχής μαύρων Αφρικανών στο Thembuland. Προκειμένου να κοινωνικοποιηθεί με τους υπόλοιπους μαθητές, σε ισότιμη βάση, ισχυρίστηκε ότι άλλαξε τρόπο συμπεριφορας και ότι έγινε για πρώτη φορά στενός φίλος με ένα κορίτσι. Ξεκίνησε να αθλείται και ανέπτυξε τη διαχρονική αγάπη του για την κηπουρική. Ολοκλήρωσε τις σπουδές μέσα σε δυο χρόνια και το 1937 μετακόμισε στο Healdtown, όπου φοίτησε στο κολέγιο Fort Beaufort, στο οποίο σπούδαζαν τα περισσότερα βασιλικά μέλη του Thembu, μεταξύ των οποίων ο Justice. Ο διευθυντής του κολεγίου έδωσε έμφαση στην υπεροχή του αγγλικού πολιτισμού και αγγλικής διακυβέρνησης, ωστόσο ο Μαντέλα άρχισε να ενδιαφέρεται για τον αφρικανικό πολιτισμό, αποκτώντας τον πρώτο του στενό φίλο που δεν ανήκε στη φυλή Xhosa αλλά στη φυλή Sotho και επηρεάστηκε από έναν από τους αγαπημένους του δασκάλους ο οποίος έσπασε τα ταμπού και ως Xhosa παντρεύτηκε έναν Sotho. Ο Μαντέλα περνούσε μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου του στο Healdtown όπου αθλούνταν ως δρομέας μεγάλων αποστάσεων και πυγμάχος ενώ εργάστηκε και ως νομάρχης.
Έχοντας την υποστήριξη του Jongintaba, το 1939 ο Μαντέλα ξεκίνησε τις προπτυχιακές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Fort Hare, ενός ελίτ ιδρύματος στο ανατολικό Κέιπ Τάουν, με περίπου 150 φοιτητές. Εκεί σπούδασε αγγλικά, ανθρωπολογία, δημόσια διοίκηση, πολιτική και τη ρωμαϊκή ολλανδική νομοθεσία κατά το πρώτο έτος σπουδών, με μια επιθυμία να γίνει είτε διερμηνέας είτε υπάλληλος στο τμήμα Ιθαγενών Υποθέσεων. Ο Μαντέλα διέμεινε στις φοιτητικές εστίες του Wesley House, όπου έγινε στενός φίλος με τον συγκάτοικό του K. D. Matanzima, αλλά και με τον Oliver Tambo, με τον οποίο έγιναν στενοί φίλοι και σύντροφοι. Έλαβε μαθήματα χορού, συμμετείχε σε ένα θεατρικό έργο για τον Αβραάμ Λίνκολν και έκανε μαθήματα με θέμα τη Βίβλο στην τοπική κοινότητα. Παρόλο που είχε φίλους οι οποίοι εργάζονταν στο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο ANC και οι οποίοι ήθελαν τη Νότια Αφρική να ανεξαρτητοποιηθεί από τη Βρετανική Αυτοκρατορία, ο Μαντέλα απέφυγε οποιαδήποτε συμμετοχή στο αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα και έγινε υποστηρικτής της προπολεμικής προσπάθειας της Βρετανίας όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Βοήθησε στην ίδρυση μιας επιτροπής από πρωτοετείς φοιτητές, οι οποίοι αμφισβητούσαν την κυριαρχία της Βρετανίας, την οποία αντιθέτως υποστήριζαν οι δευτεροετείς φοιτητές. Στο τέλος του πρώτου έτους των σπουδών του συμμετείχε στο μποϊκοτάζ του Φοιτητικού Συλλόγου ενάντια στην ποιότητα των τροφίμων, εξαιτίας του οποίου αποβλήθηκε από το πανεπιστήμιο. Δεν επέστρεψε ποτέ για να ολοκληρώσει τις σπουδές του και να λάβει το πτυχίο του.
1941-1943 : Άφιξη στο Γιοχάνεσμπουργκ
Επιστρέφοντας στο Mqhekezweni τον Δεκέμβριο του 1940, ο Μαντέλα διαπίστωσε ότι ο Jongintaba σχεδίαζε να παντρέψει τον ίδιο και τον Justice. Όντας φοβισμένοι, έφυγαν από τη χώρα και μέσω του Queenstown έφτασαν στο Γιοχάνεσμπουργκ τον Απρίλιο του 1941. Ο Μαντέλα βρήκε δουλειά ως νυχτοφύλακας στα ορυχεία Crown Mines, όπου απέκτησε τις πρώτες γνώσεις πάνω στον καπιταλισμό της Νότιας Αφρικής, ωστόσο απολύθηκε όταν ο υπεύθυνος των ορυχείων ανακάλυψε ότι το είχε σκάσει από την οικογένεια του. Έζησε στο George Goch Township μαζί με έναν ξάδερφό του, ο οποίος γνώρισε τον Μαντέλα στον κτηματομεσίτη και ακτιβιστή της ANC Walter Sisulu. Ο τελευταίος έκανε τον Μαντέλα γραμματέα στο δικηγορικό γραφείο Witkin, Sidelsky και Eidelman ; μια εταιρεία που διευθυνόταν από τον Lazar Sidelsky, ένα φιλελεύθερο Εβραίο που ήταν υποστηρικτής των σκοπών του ANC. Σε αυτό, ο Μαντέλα συναντήθηκε με τον Gaur Radebe (μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και του Xhosa στο ANC) και με τον Nat Bregman (εβραίο κομμουνιστή που έγινε ο πρώτος λευκός φίλος του). Ο Μαντέλα παρακολουθούσε τις συνελεύσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος, μέσω των οποίων εντυπωσιάστηκε από το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι, οι Αφρικανοί και οι Ινδοί αντιμετωπίζονταν ως ισότιμοι. Αργότερα, δήλωσε ότι δεν έγινε ενεργό μέλος του κόμματος επειδή ο αθεϊσμός του ερχόταν σε αντίθεση με τη χριστιανική του πίστη και επειδή θεωρούσε τον αγώνα της Νότιας Αφρικής ως φυλετικό και όχι ως ταξικό πόλεμο. Για να συνεχίσει τη φοίτησή του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ο Μαντέλα εγγράφηκε σε ένα Πανεπιστήμιο της Νότιας Αφρικής ώστε να παρακολουθήσει μαθήματα δια αλληλογραφίας, με τα οποία ασχολιόταν κάθε βράδυ.
Λαμβάνοντας έναν μικρό μισθό, ο Μαντέλα νοίκιαζε ένα δωμάτιο στο σπίτι της οικογένειας Xhoma στην πόλη Alexandra, παρότι στην περιοχή δέσποζε η φτώχεια, το έγκλημα και η ρύπανση, η πόλη Alexandra πάντα είχε μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά του. Αν και ένιωθε ντροπή εξαιτίας της φτώχειας του, είχε μια σύντομη σχέση με μια γυναίκα από τη Σουαζία προτού φλερτάρει ανεπιτυχώς την κόρη του αφεντικού του. Προκειμένου να εξοικονομεί χρήματα και να μένει όσο πιο κοντά γινόταν στο κέντρο του Γιοχάνεσμπουργκ, ο Μαντέλα μετατέθηκε στα κεντρικά γραφεία της Witwatersrand Native Labor Association, όπου ζούσε μαζί με ανθρακωρύχους από διάφορες φυλές ; δεδομένου ότι αρχηγοί διαφόρων φυλών επισκέπτονταν τα γραφεία αυτά. Κάποτε συναντήθηκε με τη βασίλισσα της Μπασουτολάνδης. Στα τέλη του 1941, ο Jongintaba επισκέφτηκε το Γιοχάνεσμπουργκ - όπου συγχώρεσε τον Μαντέλα - προτού επιστρέψει στο Thembuland όπου πέθανε τον χειμώνα του 1942. Ο Μαντέλα και ο Justice επέστρεψαν στη χώρα μια μέρα μετά την κηδεία. Μετά την επιτυχία του το 1943 στις προπτυχιακές εξετάσεις του, ο Μαντέλα επέστρεψε στο Γιοχάνεσμπουργκ για να ακολουθήσει μια καριέρα δικηγόρου αντί να γίνει δημοτικός σύμβουλος στο Thembuland. Αργότερα δήλωσε ότι "απλώς βρήκε τον εαυτό του και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά".
Καριέρα
Δικηγόρος στο Γιοχάνεσμπουργκ, έγινε μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου ANC (African National Congress) το 1944. Πήγε στο Γιοχάνεσμπουργκ επειδή οι γονείς του ήθελαν να τον παντρέψουν χωρίς να το θέλει αυτός. Για 20 χρόνια τέθηκε επικεφαλής στη μεγάλη εκστρατεία κατά της ρατσιστικής πολιτικής της κυβέρνησης της Νότιας Αφρικής. Ήταν ο πρώτος έγχρωμος, δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Πριν εκλεγεί πρόεδρος, ήταν από τους επικεφαλής του κινήματος κατά του Απαρτχάιντ και ενεργό μέλος του ANC. Φυλακίστηκε για 27 χρόνια από το καθεστώς των λευκών. Ο Νέλσον Μαντέλα αποφυλακίστηκε το Φεβρουάριο του 1990, αφού ο πρόεδρος Φρεντερίκ ντε Κλερκ αναγνώρισε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και ανέστειλε τις εκτελέσεις. Ο Νέλσον Μαντέλα αμέσως παρότρυνε τις ξένες δυνάμεις να μην ελαττώσουν την πίεση που ασκούσαν στη νοτιοαφρικανική κυβέρνηση για συνταγματική μεταρρύθμιση. Η απελευθέρωσή του το 1990 σημάδεψε την απαρχή θεμελιακών αλλαγών στο Νοτιοαφρικανικό κράτος, που οδήγησαν στην πτώση του ρατσιστικού του καθεστώτος. Το 1993 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης που το μοιράστηκε με τον τότε πρόεδρο Φρεντερίκ Ντε Κλερκ. Το 1994 έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής σε εκλογές που επιτράπηκε να ψηφίσουν λευκοί και μαύροι.
Έχασε τον γιο του από AIDS και τον άλλο σε τροχαίο δυστύχημα, το 1969 (σε τροχαίο έχασε και τη δισέγγονή του, το 2010). Από τότε ο Νέλσον Μαντέλα έγινε εξαιρετικά δραστήριος κατά του AIDS.
Ο Μαντέλα έφυγε από τη ζωή στις 5 Δεκεμβρίου 2013 στην οικία Χάουτον.
1999-2004 : ακτιβισμός και φιλανθρωπία
Αποσύρθηκε από την ενεργό πολιτική δράση τον Ιούνιο του 1999 και σκόπευε να διάγει μια ήσυχη οικογενειακή ζωή, μοιρασμένη μεταξύ του Γιοχάνεσμπουργκ και του Qunu. Παρόλο που ξεκίνησε να γράφει μια συνέχεια της πρώτης του αυτοβιογραφίας, "The Presidential Years" ("Τα Προεδρικά Χρόνια"), τα παράτησε προτού κυκλοφορήσει. Ο Μαντέλα αντιμετώπισε μια δύσκολη απομόνωση και επέστρεψε στην πολυσύχναστη δημόσια ζωή του, η οποία περιλάμβανε ένα καθημερινό πρόγραμμα καθηκόντων και συναντήσεις με παγκόσμιους ηγέτες και διασημότητες. Όταν ήταν στο Γιοχάνεσμπουργκ, εργαζόταν στο Ίδρυμα Νέλσον Μαντέλα, το οποίο ιδρύθηκε το 1999 και το οποίο επικεντρωνόταν στην αγροτική ανάπτυξη και στην καταπολέμηση του HIV / AIDS. Παρόλο που κατηγορήθηκε έντονα ότι δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τον HIV / AIDS κατά τη διάρκεια της προεδρείας του, αφιέρωσε μεγάλο μέρος από τον χρόνο του πάνω στο θέμα μετά τη συνταξιοδότησή του χαρακτηρίζοντάς τον ως έναν "πόλεμο" που σκότωσε περισσότερους από ό,τι "οι προηγούμενοι πόλεμοι" ; συνέδεσε τον εαυτό του με την εκστρατεία Treatment Action και προέτρεψε την κυβέρνηση του Mbeki να διασφαλίσει ότι όσοι νοτιο-Αφρικανοί θα βρίσκονταν θετικοί στον ιό HIV θα είχαν πρόσβαση σε φαρμακευτική αγωγή. Στο μεταξύ, ο Μαντέλα θεραπεύτηκε με επιτυχία από τον καρκίνο του προστάτη τον Ιούλιο του 2001.
Το 2002, ο Μαντέλα εγκαινίασε την Ετήσια Διάλεξη Νέλσον Μαντέλα και το 2003 ιδρύθηκε το Ίδρυμα Mandela Rhodes Foundation στο Rhodes House στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το οποίο θα παρείχε υποτροφίες για μεταπτυχιακές σπουδές σε αφρικανούς φοιτητές. Ακολούθησαν το Κέντρο Μνήμης Νέλσον Μαντέλα και η εκστρατεία 46664 κατά του HIV / AIDS. Μίλησε στη 13η Διεθνή Διάσκεψη για το AIDS το 2000 και το 2004 μίλησε στη 15η Διεθνή Διάσκεψη για το AIDS στην Μπανγκόγκ της Ταϊλάνδης, ζητώντας καλύτερα μέτρα για την καταπολέμηση της φυματίωσης και του HIV/AIDS. Ο Μαντέλα είπε δημόσια ότι το AIDS ήταν η αιτία θανάτου του γιου του Makgatho τον Ιανουάριο του 2005, στη συζήτηση που έγινε για τη νόσο.
Ο Μαντέλα έχει ασκήσει δημόσια κριτική για τις κυβερνήσεις του δυτικού κόσμου. Αντέδρασε έντονα στην παρέμβαση του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο το 1999 και την ονόμασε ως μια προσπάθεια των ισχυρών εθνών του κόσμου να αστυνομεύσουν όλο τον πλανήτη. Το 2003 εκφράστηκε εναντίον των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, που σχεδίαζαν να ξεκινήσουν έναν πόλεμο στο Ιράκ. Χαρακτήρισε τον πόλεμο ως "τραγωδία" ενώ άσκησε κριτική στον τότε Αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους και στον τότε πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Τόνι Μπλαιρ ότι ήθελαν να υπονομεύσουν τον ΟΗΕ. Ανέφερε χαρακτηριστικά, "Όλα όσα επιθυμεί ο κύριος Μπους είναι το ιρακινό πετρέλαιο". Επιτέθηκε στις ΗΠΑ, υποστηρίζοντας ότι είχαν διαπράξει τις περισσότερες "ανείπωτες φρικαλεότητες" στον κόσμο από οποιοδήποτε άλλο έθνος, αναφέροντας ως παράδειγμα τον βομβαρδισμό στην Ιαπωνία με την ατομική βόμβα. Αυτό προσέλκυσε μια διεθνή διαμάχη, αν και αργότερα βοήθησε στο να βελτιωθούν οι σχέσεις του Μαντέλα με τον Μπλαιρ. Διατηρώντας ένα ενδιαφέρον για τις σχέσεις Λιβύης-Ηνωμένου Βασιλείου, ο Μαντέλα επισκέφτηκε τον Megrahi στη φυλακή Barlinnie όπου συζήτησαν τις συνθήκες της θεραπείας του.
2004-2013: απόσυρση από τη δημόσια ζωή
Τον Ιούνιο του 2004, σε ηλικία 85 ετών και με εξασθενημένη υγεία, ο Μαντέλα ανακοίνωσε ότι αποσύρεται επίσημα και αποχωρεί από τη δημόσια ζωή, αναφέροντας : «Μη μου τηλεφωνείτε, θα σας τηλεφωνήσω εγώ». Αν και συνεχίζει να συναντά την οικογένειά του και τους στενούς φίλους, το Ίδρυμα Νέλσον Μαντέλα δεν ενέκρινε τις προσκλήσεις που στέλνονταν εκεί και ζητούσαν να εμφανιστεί ο Μαντέλα σε δημόσιες εκδηλώσεις ενώ αρνήθηκε τις περισσότερες αιτήσεις για να δώσει ο Μαντέλα συνέντευξη.
Ο Μαντέλα διατήρησε κάποια συμμετοχή στις διεθνείς υποθέσεις. Το 2005 ίδρυσε το Nelson Mandela Trust Legacy και ταξίδεψε στις ΗΠΑ για να μιλήσει ενώπιον του Ινστιτούτου Brookings και του NAACP σχετικά με την ανάγκη παροχής οικονομικής βοήθειας στην Αφρική. Μίλησε με την τότε γερουσιαστή των ΗΠΑ Χίλαρυ Κλίντον και τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, ενώ συναντήθηκε για πρώτη φορά και με τον τότε γερουσιαστή Μπαράκ Ομπάμα. Ο Μαντέλα παρότρυνε τον πρόεδρο της Ζιμπάμπουε Robert Mugabe να παραιτηθεί εξαιτίας των αυξανόμενων παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα. Όταν αυτό αποδείχθηκε αναποτελεσματικό, ο Μαντέλα μίλησε δημοσίως το 2007 εναντίον του Mugabe, ζητώντας του να αποχωρήσει «με τον σεβασμό που του απομένει και την ελάχιστη αξιοπρέπεια». Την ίδια χρονιά οι Μαντέλα, Machel και Desmond Tutu συγκάλεσαν μια συνάντηση των ηγετών του κόσμου στο Γιοχάνεσμπουργκ ώστε να συνεισφέρουν με τη σοφία και τον ανεξάρτητο τρόπο ηγεσίας τους σε ορισμένα από τα σκληρότερα προβλήματα του κόσμου. Ο Μαντέλα ανακοίνωσε τη δημιουργία αυτής της ομάδας, που είχε τον τίτλο The Elders, σε μια ομιλία που έδωσε για τα 89α γενέθλιά του.
Τα 90α γενέθλια του Μαντέλα εορτάστηκαν σε όλη τη χώρα στις 18 Ιουλίου 2008 και συνέπεσαν με τους εορτασμούς που πραγματοποιήθηκαν στο Qunu και με μια συναυλία προς τιμήν του στο Hyde Park του Λονδίνου. Σε μια ομιλία που σηματοδότησε τους εορτασμούς, ο Μαντέλα προσκάλεσε τους πλούσιους να βοηθήσουν τους φτωχούς όλου του κόσμου. Καθ'όλη τη διάρκεια της προεδρείας του Mbeki, ο Μαντέλα συνέχισε να υποστηρίζει την ANC, συνήθως επισκιάζοντας τον Mbeki σε όλες τις δημόσιες εκδηλώσεις που συμμετείχαν και οι δυο. Ο Μαντέλα ήταν πιο άνετος με τον διάδοχο του Mbeki, τον Zuma.
Το 2004, ο Μαντέλα έκανε μια επιτυχημένη εκστρατεία υπέρ της Νότιας Αφρικής ώστε να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA το 2010, δηλώνοντας ότι θα υπάρξουν «καλύτερα δώρα για εμάς» τη χρονιά που θα σηματοδοτούσε μια δεκαετία από την πτώση του απαρτχάιντ. Παρόλο που διατήρησε ένα χαμηλό προφίλ ενόψει ενός γεγονότος με την υγεία του, ο Μαντέλα έκανε την τελευταία δημόσια εμφάνισή του στην τελετή λήξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου του 2010, όπου έλαβε αρκετά χειροκροτήματα. Από το 2005 έως το 2013, ο Μαντέλα, και αργότερα η οικογένειά του, ενεπλάκησαν σε μια σειρά από αντιπαλότητες νομικής φύσεως σχετικά με χρήματα που παρακρατούνταν σε οικογενειακές εταιρείες προς όφελος των απογόνων του Μαντέλα. Στα μέσα του 2013, ενώ ο Μαντέλα νοσηλευόταν με λοίμωξη στους πνεύμονες στο νοσοκομείο της Πρετόρια, οι απόγονοί του συμμετείχαν σε μια ενδοοικογενειακή δικαστική διαμάχη όσον αφορά την ταφή των παιδιών του Μαντέλα και τελικά και του ίδιου του Μαντέλα.
2011-2013: Ασθένεια και θάνατος
Τον Φεβρουάριο του 2011, ο Μαντέλα νοσηλεύτηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο της Πρετόρια με λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος, προσελκύοντας τη διεθνή προσοχή, πριν νοσηλευτεί για δεύτερη φορά με λοίμωξη στους πνεύμονες και με αφαίρεση ενός χολόλιθου τον Δεκέμβριο του 2012. Μετά από επιτυχημένο χειρουργείο στις αρχές Μαρτίου του 2013, η λοίμωξη στον πνεύμονα επανεμφανίστηκε και νοσηλεύτηκε ξανά για σύντομο χρονικό διάστημα στην Πρετόρια. Τον Ιούνιο του 2013, η λοίμωξη στους πνεύμονές του επιδεινώθηκε και εισήχθη ξανά στο νοσοκομείο της Πρετόρια σε σοβαρή κατάσταση. Ο αρχιεπίσκοπος του Κέιπ Τάουν Thabo Makgoba επισκέφθηκε τον Μαντέλα στο νοσοκομείο και προσευχήθηκε για αυτόν ενώ ο Zuma ακύρωσε ένα ταξίδι στη Μοζαμβίκη για να τον επισκεφτεί. Τον Σεπτέμβριο του 2013, ο Μαντέλα πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο, αν και η κατάσταση της υγείας του παρέμενε ασταθής.
Έχοντας υποφέρει από μια παρατεταμένη αναπνευστική λοίμωξη, ο Μαντέλα πέθανε τελικά στις 5 Δεκεμβρίου 2013, σε ηλικία 95 ετών, γύρω στις 20:50 τοπική ώρα, στο σπίτι του στο Χάουτον, έχοντας την οικογένειά του στο πλευρό του. Ο Zuma ανακοίνωσε δημοσίως τον θάνατό του στην τηλεόραση, θέτοντας τη χώρα σε δεκαήμερο εθνικό πένθος. Το μνημόσυνο πραγματοποιήθηκε στο στάδιο FNB του Γιοχάνεσμπουργκ στις 10 Δεκεμβρίου 2013 ενώ η 8η Δεκεμβρίου έγινε εθνική ημέρα προσευχής και προβληματισμού στη Νότια Αφρική. Το σώμα του Μαντέλα τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα από τις 11 έως τις 13 Δεκεμβρίου 2013 στα κτίρια της Ένωσης στην Πρετόρια και στις 15 Δεκεμβρίου 2013 έγινε η κηδεία του δημοσία δαπάνη στο Qunu. Περίπου 30 αρχηγοί κρατών από όλο τον κόσμο ταξίδεψαν στη Νότια Αφρική για να παρακολουθήσουν την κηδεία. Λίγο καιρό μετά την κηδεία, αποκαλύφθηκε ότι 300 εκατομμύρια δολάρια που προορίζονταν για τη χρηματοδότηση ανθρωπιστικών έργων είχαν αναπροσαρμοστεί ώστε να καλυφθούν τα έξοδα της κηδείας. Τα μέσα ενημέρωσης της χώρας είχαν κατακλυστεί με αφιερώματα για τον Μαντέλα ενώ φωτογραφίες και βίντεο του Μαντέλα κατέκλυσαν όλα τα κοινωνικά δίκτυα. Η περιουσία του Μαντέλα, ύψους 4,1 εκατομμυρίων δολαρίων, πήγε στη χήρα του, σε άλλα μέλη της οικογένειάς του, στο προσωπικό του Ιδρύματος Νέλσον Μαντέλα αλλά και σε εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Γεράσιμος Μποζίκης
Ο Γεράσιμος Μποζίκης (1943) είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Σήμερα είναι ο πρόεδρος της Βραζιλιάνικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Νέλσον Μαντέλα
Πολιτική ιδεολογία
Ο Μαντέλα υπήρξε περισσότερο ένας πρακτικός πολιτικός και όχι ένας πνευματικός λόγιος ή ένας θεωρητικός της πολιτικής. Σύμφωνα με τον βιογράφο Tom Lodge, "για τον Μαντέλα, η πολιτική ήταν πρωταρχικά μια διατύπωση της ιστορίας και μια διενέργεια αφηγήσεων, κυρίως για την ηθικά υποδειγματική συμπεριφορά, και δευτερευόντως ένα ιδεολογικό όραμα, κυρίως για τα μέσα και όχι για τους σκοπούς". Ο Μαντέλα όριζε τον εαυτό του τόσο ως σοσιαλιστή όσο και ως Αφρικανό εθνικιστή, ιδεολογική θέση την οποία διατηρούσε ήδη από την ένταξή του στην ANC.
Ο ιστορικός Sabelo J. Ndlovu-Gatsheni περιέγραψε τον Μαντέλα ως έναν «φιλελεύθερο Αφρικανό εθνικιστή ανθρωπιστή» ενώ ο πολιτικός αναλυτής Raymond Suttner αναφέρθηκε στον τίτλο του φιλελεύθερου που αποδόθηκε στον Μαντέλα, δηλώνοντας ότι θεωρούνταν μια «υβριδική κοινωνικο-πολιτική φιγούρα». Ο Μαντέλα υιοθέτησε τις πολιτικές ιδέες άλλων στοχαστών - Ινδών ηγετών για την ανεξαρτησία της Ινδίας όπως ο Γκάντι, αφροαμερικανών ακτιβιστών για τα δικαιώματα των πολιτών, αφρικανών εθνικιστών όπως ο Nkrumah - και τις εφάρμοσε στην κοινωνικο-πολιτική κατάσταση της Νότιας Αφρικής. Ταυτόχρονα απέρριψε άλλες πτυχές της σκέψης τους όπως το αντι-λευκό συναίσθημα πολλών Αφρικανών εθνικιστών. Με αυτόν τον τρόπο έγραψε τόσο αντιτρομοκρατικές όσο και ηγεμονικές απόψεις, για παράδειγμα στηρίχθηκε στις ιδέες του τότε κυρίαρχου εθνικισμού του Afrikaner για την προώθηση του οραματισμού ενάντια στο απαρτχάιντ.
Η πολιτική του εξέλιξη επηρεάστηκε έντονα από τη νομική εκπαίδευση και πρακτική του, κυρίως από την ελπίδα να πετύχει μια αλλαγή όχι μέσω της βίας αλλά μέσω μιας "νομικής επανάστασης". Καθ'όλη τη ζωή του, υποστήριζε αρχικά ένα μονοπάτι μη-βίας, έπειτα ένα μονοπάτι που θα περίκλειε τη βία και στο τέλος ένα μονοπάτι που θα υιοθετούσε μια μη-βίαιη προσέγγιση των διαπραγματεύσεων αλλά τη συμφιλίωση. Όποτε υιοθέτησε τη βία, την εφάρμοσε επειδή δεν υπήρχε άλλη εναλλακτική λύση, και υπήρξε πάντα ρεαλιστής πάνω σε αυτό το ζήτημα, αντιλαμβάνοντάς το ως μέθοδο για να φέρει τον αντίπαλό του στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Έθεσε στόχο τα σύμβολα της υπεροχής και της ρατσιστικής καταπίεσης των λευκών και όχι τους λευκούς ανθρώπους ως άτομα. Η προθυμία του να χρησιμοποιεί τη βία διέκρινε τον Μαντέλα από την ιδεολογία του Γκάντι, με την οποία ορισμένοι ιστορικοί ερευνητές επεδίωξαν να τον συσχετίσουν.
Γεράσιμος Μποζίκης
Γεννήθηκε στα Πατήσια το 1943. Σε νεαρή ηλικία αγωνίστηκε στον ΑΟ Σπόρτιγκ. Σε ηλικία 15 ετών μετακόμισε στη Βραζιλία, όπου αγωνίστηκε στην Κιζούκα του Ρίο και στη Μποταφόγκο. Έχει ύψος 1.91μ. και αγωνιζόταν ως σέντερ, πάουερ φόργουορντ και σμολ φόργουορντ.
Νέλσον Μαντέλα
Δημοκρατία
Παρόλο που παρουσίαζε τον εαυτό του με αυταρχικό τρόπο σε αρκετές ομιλίες του, ο Μαντέλα υπήρξε ένας πιστός υποστηρικτής της δημοκρατίας και λάμβανε αποφάσεις κατά πλειοψηφία, ακόμα κι όταν διαφωνούσε. Είχε δεσμευτεί με τις αξίες της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1960. Εξέφραζε την πεποίθηση ότι "η συμμετοχή, η λογοδοσία και η ελευθερία του λόγου" ήταν οι θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας ; κάτι στο οποίο οδηγήθηκε από μια πεποίθηση υπέρ των φυσικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Suttner υποστήριξε ότι ο Μαντέλα υιοθέτησε "δυο τρόπους ηγεσίας". Από τη μια πλευρά, παρέμεινε πιστός στις ιδέες για μια συλλογική ηγεσία ενώ από την άλλη θεωρούσε ότι υπήρχαν σενάρια σύμφωνα με τα οποία ο ηγέτης έπρεπε να είναι αποφασιστικός και να ενεργεί χωρίς διαβούλευση για να επιτύχει έναν συγκεκριμένο στόχο.