cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευηνονογωβιός
Ο Αχερονογωβιός απαντάται σε νερά σχεδόν στάσιμα, διαυγή, γλυκά μέχρι ελαφρώς υφάλμυρα, με άφθονη υδρόβια βλάστηση και λασπώδη ή αμμώδη βυθό. Το μήκος του φτάνει μέχρι 2,6 cm (σταθερό ή τυπικό μήκος - Standard Length ). Ζει μέχρι δύο χρόνια. Γεννά τα αυγά του τον Φεβρουάριο-Μάρτιο. Τα νεαρά άτομα κολυμπούν ελεύθερα ενώ τα ενήλικα είναι βενθικά. Τρέφεται με προνύμφες των διπτέρων εντόμων Chironomidae και μικρά καρκινοειδή. Το είδος χαρακτηρίζεται Τρωτό (VU [D2]) στο Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας του 2009 που εκδόθηκε από το ελληνικό Υπουργείο Περιβάλλοντος· στην έκθεση εκτιμάται ότι πέρα από την έντονη θήρευση από τα χέλια και την περιορισμένη εξάπλωση, το είδος δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει κάποιο σοβαρό κίνδυνο. Η IUCN, στην πιο πρόσφατη έκθεσή της (2006), το κατατάσσει στα κρισίμως κινδυνεύοντα λόγω μόλυνσης των υδάτων και απόρριψης αποβλήτων στην περιοχή του ενδιαιτήματός του καθώς και σχεδίων αποξήρανσης περίπου 50% των ελών της περιοχής των εκβολών του Αχέροντα, παρόλο που αυτή ανήκει στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο Προστατευόμενων περιοχών Natura 2000.
Γιώργος Βελέντζας
μικρογραφία|360x360εσ|Ο Βελέντζας (τρίτος από αριστερά) στην παράσταση "Κεκλεισμένων των θυρών" του [[Ζαν-Πωλ Σαρτρ|Ζαν Πολ Σαρτρ στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας το 2002, με τους Κώστα Τριανταφυλλόπουλο, Σμαράγδα Σμυρναίου (δεύτερη από αριστερά) και Μαρία Πρωτόπαππα.]] Ο Γιώργος Βελέντζας (Γουδή, Αθήνα 4 Δεκεμβρίου 1927 - 20 Ιουλίου 2015) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Χαρακτηριστικός είναι ο ρόλος του στην ταινία Από πού πάνε για τη χαβούζα; όπου υποδύθηκε τον αδερφό της αξέχαστης Άννας Μαντζουράνη, ενώ στην ταινία Ο τσαρλατάνος με τον Θανάση Βέγγο να παίζει τον Θανάση, τη Θανάσω και τον πατέρα του, τον μπαρμπα-Λευτέρη, ο Βελέντζας υποδύθηκε τον αυστηρό διοικητή του αστυνομικού τμήματος. Έχει παίξει πολλές φορές ρόλους στρατιωτικού, κυρίως όμως αστυνομικού. Ασχολήθηκε με το ντουμπλάρισμα φωνής, σε πολλές ελληνικές ταινίες της περιόδου 1950-1970 και σε μεταγλωττίσεις για την τηλεόραση (Το μικρό σπίτι στο λιβάδι). Επίσης έκανε και ένα σημαντικό πέρασμα από το ραδιόφωνο.
Το 1993, για τη συμμετοχή του στην ταινία Ζωή χαρισάμενη, κέρδισε το βραβείο ερμηνείας β' ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Συμμετείχε και στο πετυχημένο σίριαλ του ΑΝΤ1 Κωνσταντίνου και Ελένης, στον ρόλο του πατέρα της Ματίνας Μανταρινάκη.
Πέθανε στις 20 Ιουλίου 2015 σε ηλικία 87 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
2012-13 Live EP
Το 2012-13 Live EP είναι ένα ζωντανό EP από την αμερικανική ροκ μπάντα Red Hot Chili Peppers. Κυκλοφόρησε την 1η Ιουλίου του 2014 σε μορφή mp3 και διατίθεται δωρεάν μέσω της ιστοσελίδας της μπάντας .Τα τραγούδια επιλέχθηκαν από τον ντράμερ της μπάντας, Chad Smith, όπως είχε γίνει και με το 2011 Live EP, για να εορταστεί η κατάληξη της περιοδείας τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Μεσαίο (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Μεσαίο μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μαζική αυτοκτονία γυναικών στο Τόχα Χάλσα (Πακιστάν, 1947)
Το 1947 συνέβη μαζική αυτοκτονία περίπου 90 γυναικών Σιχ στο χωριό Τόχα Χάλσα (Thoha Khalsa) του σημερινού Πακιστάν.
Το 1946 και 1947, μετά την παραχώρηση ανεξαρτησίας στις πρώην Βρετανικές Ινδίες, ξέσπασαν φυλετικές/θρησκευτικές συγκρούσεις μεταξύ Ινδουιστών, Σιχ και Μουσουλμάνων, ιδιαίτερα στα όρια μεταξύ των σημερινών κρατών της Ινδίας και του Πακιστάν. Συνέβησαν μαζικές εκδηλώσεις βίας όπου, μεταξύ άλλων, πολλές γυναίκες και των δυο πλευρών (Ινδουϊστές/Σιχ - Μουσουλμάνοι) έπεσαν θύματα απαγωγών (όπως και παιδιά), βιασμών και άλλων εξευτελισμών, όπως δημόσιων ξεγυμνωμάτων. Στη διάρκεια αυτών των επεισοδίων, πολλές γυναίκες αυτοκτόνησαν πέφτοντας σε πηγάδια. Η διακοινοτική βία έπληξε κυρίως τις γυναίκες, καθόσον αυτές θεωρούνταν τα πρόσωπα στα οποία αποτυπωνόταν η «τιμή» κάθε οικογένειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Μαζικές αυτοκτονίες Κατηγορία:Μαζικές δολοφονίες Κατηγορία:Δολοφονίες στο Πακιστάν
Ντράγκο Μάρουσιτς
Ο Ντράγκο Μάρουσιτς (σλοβενικά : Drago Marušič) (Οπάλιε Σέλο 10 Δεκεμβρίου 1884 - Γκόριtσα 1964), ήταν Σλοβένος δικηγόρος και πολιτικός της Γιουγκοσλαβίας.
Σπούδασε νομικά στο Γκρατς και την Πράγα όπου το 1911 πήρε το πτυχίο του, έπειτα στην Λιουμπλιάνα άνοιξε δικηγορικό γραφείο. Κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου κατέφυγε στη ρωσική πλευρά και συμμετείχε σε μια εθελοντική λεγεώνα Σέρβων. Στη συνέχεια ως μέλος της Γιουγκοσλαβικής επιτροπής πήγε στην Ρώμη, στις ΗΠΑ και τέλος στο Παρίσι ως εμπειρογνώμονας στο συνέδριο της ειρήνης. Ήταν μέλος των Ανεξάρτητων γεωργικών πελατών και αργότερα μέλος της JNS. Μετά την επιβολή της δικτατορίας από τον βασιλιά Αλέξανδρο Καραγιώργερβιτς διορίσθηκε στο Ανώτατο νομοθετικό συμβούλιο τον Δεκέμβριο του 1930. Τον Δεκέμβριο του 1934 διορίσθηκε υπουργός Τηλεπικοινωνιών (Τηλεγράφου και τηλεφωνίας). Στην εκλογή του 1935 εξελέγη γερουσιαστής και στη συνέχεια στα Εθνικά μέλη. Συμμετείχε επίσης στις εργασίες των μεταναστευτικών οργανώσεων των Σλοβένων.
Στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο βρέθηκε στην Ιταλία το 1941. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας πήγε στο Πριρμόσκο και έγινε μέλος του επαρχιακού συμβουλίου της περιοχής. Κατά τα έτη 1944 - 1945 και ως το 1948 διετέλεσε πρωθυπουργός στην εξόριστη κυβέρνηση, υπουργός μεταφορών, δικαιοσύνης και παιδείας της Γιουγκοσλαβίας.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν επίσης ο πρόεδρος του σλοβενικού Ερυθρού Σταυρού.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι γερουσιαστές Κατηγορία:Υπουργοί τηλεπικοινωνιών της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί μεταφορών της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Σλοβένοι πολιτικοί Κατηγορία:Σλοβένοι νομικοί
Άγιος Νικόλαος Ανάφης
Ο όρμος του Αγίου Νικολάου (ή Γιαλός) είναι μικρός οικισμός στο νότιο τμήμα της Ανάφης και το κύριο λιμάνι του νησιού. Απέχει 3 χιλιόμετρα από τη Χώρα (πρωτεύουσα) και 1 χιλιόμετρο από το Κλησίδι. Ο οικισμός είναι χτισμένος στους πρόποδες βράχου και οφείλει την ονομασία του στο ομώνυμο εκκλησάκι. Διαθέτει μικρό αριθμό μαγαζιών και καταλυμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Ανάφης
Μάρσαλ ΜακΛούαν
Ο Χέρμπερτ Μάρσαλ ΜακΛούαν (Herbert Marshall McLuhan, 1911-1980) ήταν Καναδός φιλόσοφος. Το έργο του είναι ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της μελέτης της θεωρίας των μέσων ενημέρωσης. Γεννημένος στο Έντμοντον της Αλμπέρτα, ο ΜακΛούαν σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα και στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Ξεκίνησε τη διδακτική του καριέρα ως καθηγητής Αγγλικών σε πολλά πανεπιστήμια στις ΗΠΑ και τον Καναδά πριν μετακομίσει στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο το 1946, όπου παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ο ΜακΛούαν είναι αυτός που επινόησε τη φράση "το μέσο είναι το μήνυμα" και τον όρο της παγκοσμιοποίησης και προέβλεψε τον παγκόσμιο ιστό 30 χρόνια προτού αυτός εφευρεθεί. Ήταν ένα αναπόσπαστο κομμάτι στον λόγο των μέσων μαζικής ενημέρωσης στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αν και η επιρροή του άρχισε να εξασθενεί στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ακόμη και χρόνια μετά το θάνατό του, συνέχισε να είναι μια αμφιλεγόμενη φιγούρα στους ακαδημαϊκούς κύκλους. Με την άφιξη του Διαδικτύου και του Παγκόσμιου Ιστού, το ενδιαφέρον για το έργο του ανανεώθηκε.
Ζωή και επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο ΜακΛούαν γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου του 1911 στο Έντμοντον της Αλμπέρτα και είναι γιός της Elsie Naomi και του Herbert Ernest McLuhan. Ο αδελφός του, Maurice, γεννήθηκε δύο χρόνια αργότερα. "Μάρσαλ" ήταν το επώνυμο της γιαγιάς του, από την πλευρά της μητέρας του. Η μητέρα του ήταν διδάσκαλος Βαπτιστικού σχολείου, και αργότερα στράφηκε στην ηθοποιία. ο πατέρας του ήταν Μεθοδιστής και είχε μια επιχείρηση ακινήτων στο Έντμοντον. Η επιχείρηση αυτή απέτυχε όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και ο πατέρας του ΜακΛούαν στρατολογήθηκε στον Καναδικό στρατό. Μετά από ένα χρόνο υπηρεσίας, συνέλαβε γρίπη και παρέμεινε στον Καναδά, μακριά από τις πρώτες γραμμές. Μετά την απομάκρυνσή του από το στρατό το 1915, η οικογένεια ΜακΛούαν μετακόμισε στο Winnipeg της Μανιτόμπα, όπου ο Μάρσαλ μεγάλωσε και πήγε σχολείο, παρακολουθώντας την Τεχνική Σχολή "Kelvin" πριν εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα, το 1928.
Στην Μανιτόμπα, ο ΜακΛούαν διερεύνησε τη συγκρουόμενη σχέση του με τη θρησκεία και στράφηκε στη λογοτεχνία για να "ικανοποιήσει την πείνα της ψυχής του για την αλήθεια και την ομορφιά", αναφερόμενος αργότερα σε αυτό το στάδιο ως ένα στάδιο αγνωστικισμού. Μετά από σπουδές για ένα έτος ως φοιτητής μηχανικής, άλλαξε το κύριο μάθημα του πτυχίου του και έλαβε πτυχίο πάνω στις τέχνες το 1933, κερδίζοντας ένα Χρυσό Μετάλλιο Πανεπιστημίου πάνω στις τέχνες και τις επιστήμες. Έλαβε μεταπτυχιακό πάνω στις τέχνες το 1934, συγκεκριμένα πάνω στην Αγγλική γλώσσα, από το Πανεπιστήμιο της Μανιτόμπα το 1934. Ήθελε από καιρό να ακολουθήσει μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία και έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, αφού απέτυχε να εξασφαλίσει υποτροφία στην Οξφόρδη.
Είχε ήδη στην κατοχή του πτυχίο πάνω στις τέχνες, όπως και μεταπτυχιακό από τη Μανιτόμπα, αλλά το Κέιμπριτζ του απαίτησε να εγγραφεί ως προπτυχιακός «συνδεδεμένος» φοιτητής, με μονοετή πίστωση για πτυχίο τριετούς πανεπιστημίου, προτού εισέλθει σε διδακτορικές σπουδές. Εισήλθε στο Trinity Hall του Κέιμπριτζ, το φθινόπωρο του 1934, όπου σπούδασε υπό τον Ι. Α. Richards και τον F. R. Leavis και επηρεάστηκε από τη Νέα κριτική. Μετά από χρόνια, ανέφερε ότι η σχολή αυτή ήταν που επηρέασε το έργο του αργότερα, λόγω της έμφασης που δίνουν στην εκπαίδευση της αντίληψης και εννοιών όπως η "μετάδοση" του Richards. Αυτές οι μελέτες αποτελούσαν έναν σημαντικό πρόδρομο στις μεταγενέστερες ιδέες του για τις τεχνολογικές μορφές. Έλαβε το προαπαιτούμενο πτυχίο από το Κέιμπριτζ το 1936, και εισήλθε στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών. Αργότερα επέστρεψε από την Αγγλία για να εργαστεί ως βοηθός διδασκαλίας στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin-Madison, θέση στην οποία παρέμεινε για το ακαδημαϊκό έτος 1936-37, αδυνατώντας να βρει μια κατάλληλη δουλειά στον Καναδά.
Κατά τη διάρκεια της μελέτης του πάνω στο Trivium στο Κέιμπριτζ, έκανε τα πρώτα βήματα προς την ενδεχόμενη μετατροπή του στον Καθολικισμό το 1937, που βασίστηκε στην ανάγνωση του G. Κ. Chesterton. Το 1935, έγραψε στη μητέρα του: «Αν δεν είχα συναντήσει τον Τσέστερτον, θα είχα παραμείνει αγνωστικιστής τουλάχιστον για πολλά χρόνια». Στα τέλη Μαρτίου του 1937, ο ΜακΛούαν ολοκλήρωσε μια διαδικασία αργής αλλά ολικής μετατροπής, όταν εισήχθη επίσημα στην Καθολική Εκκλησία. Μετά από διαβούλευση με έναν υπουργό, ο πατέρας του αποδέχθηκε την απόφαση να εκκαθολικιστεί. Η μητέρα του, ωστόσο, θεώρησε ότι η μετατροπή του θα έβλαπτε την καριέρα του και ήταν απαρηγόρητη. Ο ΜακΛούαν ήταν ευσεβής καθ 'όλη τη ζωή του, αλλά η θρησκεία του παρέμεινε ιδιωτικό θέμα. Είχε ένα μακροχρόνιο ενδιαφέρον για τον αριθμό τρία (π.χ. το Trivium, η Αγία Τριάδα) και είχε αναφέρει μερικές φορές, ότι η Παναγία παρείχε πνευματική καθοδήγηση γι 'αυτόν. Για το υπόλοιπο της καριέρας του δίδασκε σε καθολικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Από το 1937 έως το 1944, δίδαξε Αγγλικά στο πανεπιστήμιο "Saint Louis" (με διακοπή από το 1939 έως το 1940, όταν επέστρεψε στο Κέιμπριτζ). Εκεί δίδασκε μαθήματα σχετικά με τον Σαίξπηρ και ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με τον Walter J. Ong, ο οποίος αργότερα ανέπτυξε την διδακτορική του διατριβή πάνω σε ένα θέμα που ο ΜακΛούαν είχε απευθύνει στην προσοχή του και που έγινε επίσης γνωστή αρχή στην επικοινωνία και την τεχνολογία.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, o ΜακΛούαν ξεκίνησε τα σεμινάρια επικοινωνίας και πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, που χρηματοδοτήθηκαν από το Ίδρυμα Ford. Καθώς η φήμη του μεγάλωσε, έλαβε όλο και περισσότερες προσφορές από άλλα πανεπιστήμια και, για να τον κρατήσει, το πανεπιστήμιο δημιούργησε το Κέντρο Πολιτισμού και Τεχνολογίας το 1963. Δημοσιεύει το πρώτο μεγάλο έργο του κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου: "Η Μηχανική Νύφη" (1951). Το έργο ήταν μια εξέταση των επιπτώσεων της διαφήμισης στην κοινωνία και τον πολιτισμό. Αυτός και ο Edmund Carpenter παρήγαγαν επίσης ένα σημαντικό περιοδικό με τίτλο "Explorations" σε όλη τη δεκαετία του 1950. Ο ΜακΛούαν και ο Carpenter έχουν χαρακτηριστεί ως η θεωρία της Σχολής Επικοινωνίας του Τορόντο, μαζί με τους Harold Innis, Eric A. Havelock και Northrop Frye. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο ΜακΛούαν επιβλέπει τη διδακτορική διατριβή της μοντέρνας συγγραφέως Sheila Watson πάνω στον Wyndham Lewis. Έμεινε στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο μέχρι το 1979, ξοδεύοντας μεγάλο μέρος αυτής της περιόδου ως επικεφαλής του Κέντρου Πολιτισμού και Τεχνολογίας.
Ο ΜακΛούαν απέκτησε την έδρα "Albert Schweitzer" στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο "Fordham" στο Μπρονξ για έναν χρόνο, την περίοδο 1967-68. Όσο ήταν στο Fordham, διαγνώστηκε με καλοήθη όγκο στον εγκέφαλο και αντιμετωπίστηκε επιτυχώς. Επέστρεψε στο Τορόντο όπου δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο για το υπόλοιπο της ζωής του και έζησε στο "Wychwood Park", ένα βουκολικό θύλακα σε ένα λόφο με θέα στο κέντρο της πόλης όπου ο Anatol Rapoport ήταν ο γείτονάς του. Το 1970, έγινε μέλος του Τάγματος του Καναδά. Το 1975, το Πανεπιστήμιο του Ντάλλαν τον φιλοξένησε από τον Απρίλιο έως τον Μάιο, διορίζοντάς τον στην Προεδρία "McDermott".
Ο Μάρσαλ και η Corinne ΜακΛούαν είχαν έξι παιδιά: τον Έρικ, τα δίδυμα Mary και Teresa, τη Stephanie, την Elizabeth και τον Michael. Το οικονομικό κόστος και βάρος μιας πολυμελούς οικογένειας τελικά τον οδήγησε σε διαφημιστική δουλειά και σε υπηρεσίες ως σύμβουλος σε μεγάλες εταιρείες, με τις IBM και AT&T μεταξύ αυτών. Η ταινία κινουμένων σχεδίων του Woody Allen, Annie Hall (1977), αναφέρει τον ΜακΛούαν. Ένας πομπώδης ακαδημαϊκός που τσακώνεται με τον Allen σε μια ουρά κινηματογράφου σιωπάται από τον ΜακΛούαν που εμφανίζεται ξαφνικά και λέει: "Δεν ξέρετε τίποτα για το έργο μου". Αυτή ήταν μια από τις συχνότερες δηλώσεις του ΜακΛούαν προς, αλλά και για εκείνους που διαφώνησαν μαζί του.
Τον Σεπτέμβριο του 1979, υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο που επηρέασε την ικανότητά του να μιλάει. Η Σχολή Μεταπτυχιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Τορόντο προσπάθησε σύντομα να κλείσει το ερευνητικό του κέντρο, αλλά αποθαρρύνθηκε από σημαντικές διαμαρτυρίες, κυρίως από τον Woody Allen. Ποτέ δεν επανήλθε πλήρως από το εγκεφαλικό επεισόδιο και πέθανε στον ύπνο του στις 31 Δεκεμβρίου του 1980. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο του Τιμίου Σταυρού στο Thornhill του Οντάριο του Καναδά.
Σημαντικά Έργα
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο Saint Louis (1937-1944), ο ΜακΛούαν εργάστηκε ταυτόχρονα σε δύο έργα: τη διδακτορική του διατριβή και το χειρόγραφο που τελικά δημοσιεύθηκε το 1951 ως το βιβλίο "The Mechanical Bride: Folklore of Industrial Man", το οποίο περιείχε μόνο ένα μικρό δείγμα των υλικών που είχε προετοιμάσει ο ΜακΛούαν γι 'αυτό.
Η διδακτορική διατριβή του ΜακΛούαν το 1942 στο Πανεπιστήμιο του Cambridge διερευνά την ιστορία των λεκτικών τεχνών (γραμματική, λογική και ρητορική - συλλογικά γνωστή ως trivium) από την εποχή του Cicero, έως την εποχή του Thomas Nashe. Στις μετέπειτα δημοσιεύσεις του, ο ΜακΛούαν κατά καιρούς χρησιμοποιεί τη λατινική έννοια του trivium για να περιγράψει μια συστηματική εικόνα ορισμένων περιόδων στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Ο ΜακΛούαν υποδηλώνει ότι ο ύστερος Μεσαίωνας, για παράδειγμα, χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη έμφαση στην επίσημη μελέτη της λογικής. Η βασική εξέλιξη που οδήγησε στην Αναγέννηση δεν ήταν η ανακαλύψη των αρχαίων κειμένων, αλλά η μετατόπιση της έμφασης από την επίσημη μελέτη της λογικής στη ρητορική και τη γραμματική. Η σύγχρονη ζωή χαρακτηρίζεται από την επανεμφάνιση της γραμματικής ως το πιο έντονο χαρακτηριστικό της - μια τάση που αισθάνθηκε ο ΜακΛούαν, όπως υποδεικνύεται από τη Νέα Κριτική του Richards και Leavis.
Στο έργο του, "The Mechanical Bride" ο ΜακΛούαν στράφηκε στην ανάλυση και στον σχολιασμό πολυάριθμων παραδειγμάτων πειθούς στον σύγχρονο λαϊκό πολιτισμό. Αυτό ακολούθησε φυσικά από την προηγούμενη δουλειά του, αφού τόσο η διαλεκτική όσο και η ρητορική στο κλασικό trivium, στοχεύει στην πειθώ. Σε αυτό το σημείο η εστίασή του μετατοπίστηκε δραματικά, γυρνώντας προς τα μέσα για να μελετήσει την επιρροή των μέσων επικοινωνίας ανεξάρτητα από το περιεχόμενό τους. Ο διάσημος αφορισμός του, «το μέσο είναι το μήνυμα» (που αναπτύχθηκε στο βιβλίο του το 1964, "Understanding Media: The Extensions of Man"), εφιστά την προσοχή σε αυτό το εγγενές αποτέλεσμα των μέσων επικοινωνίας.
Ο ΜακΛούαν ξεκίνησε επίσης το περιοδικό "Explorations" με τον ανθρωπολόγο Edmund "Ted" Carpenter. Σε επιστολή του προς τον Walter Ong την 31η Μαΐου 1953, ο ΜακΛούαν ανέφερε ότι είχε λάβει μια επιχορήγηση ύψους $ 43.000 από το Ίδρυμα Ford για τη διεξαγωγή ενός σχεδίου επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο με τη συμμετοχή καθηγητών από διαφορετικούς κλάδους, κάτι που οδήγησε τελικά στην δημιουργία του περιοδικού.
Σε μια διάλεξη του Fordham το 1999, ο Tom Wolfe πρότεινε ότι μια σημαντική υποεκλεκτική επιρροή στο έργο του ΜακΛούαν είναι ο Ιησουίτης φιλόσοφος Pierre Teilhard de Chardin, του οποίου οι ιδέες ταίριαζαν με εκείνες του ΜακΛούαν, ιδιαίτερα όσον αφορά την εξέλιξη του ανθρώπινου νου στην «νοόσφαιρα». Στην πραγματικότητα, ο ΜακΛούαν προειδοποιεί ενάντια στην απροκάλυπτη απόρριψη ή την ολόψυχη αποδοχή των παρατηρήσεων του de Chardin από νωρίς στο δεύτερο βιβλίο του που δημοσιεύθηκε, "The Gutenberg Galaxy": "Αυτή η εξωτερίκευση των αισθήσεών μας δημιουργεί αυτό που ο de Chardin ονομάζει "νοόσφαιρα" ή τεχνολογικό μυαλό για τον κόσμο. Αντί να τείνει προς μια τεράστια βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, ο κόσμος έχει γίνει ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής, ένας ηλεκτρονικός εγκέφαλος, ακριβώς όπως σε ένα παιδικό κομμάτι επιστημονικής φαντασίας. Και καθώς οι αισθήσεις μας έχουν βγει έξω, ο Big Brother μπαίνει μέσα. Έτσι, αν δεν γνωρίζουμε αυτή τη δυναμική, θα μεταβούμε αμέσως σε μια φάση πανικού, που ταιριάζει ακριβώς με ένα μικρό κόσμο φυλετικών τύμπανων, απόλυτη αλληλεξάρτηση και υπερσύνολο συνύπαρξης."
Στην προσωπική του ζωή, ο ΜακΛούαν έγραψε στους φίλους του, λέγοντας: «Δεν είμαι οπαδός του Pierre Teilhard de Chardin. Η ιδέα ότι οτιδήποτε είναι καλύτερο επειδή έρχεται αργότερα είναι σίγουρα δανειζόμενο από τις προ-ηλεκτρονικές τεχνολογίες». Επιπλέον, ο ΜακΛούαν παρατήρησε σε έναν Καθολικό συνεργάτη: «Η ιδέα μιας κοσμικής ώθησης προς μία κατεύθυνση ... είναι σίγουρα μία από τις πιο σοβαρές σημασιολογικά λανθασμένες παραλλαγές που έχουν εκτραφεί ποτέ από τη λέξη «εξέλιξη »... Το ότι αυτή η εξέλιξη θα πρέπει να έχει οποιαδήποτε κατεύθυνση, είναι αδιανόητο σε όλους, εκτός από την εξαιρετικά εγγράμματη κοινότητα."
The Mechanical Bride (1951)
Το πρώτο βιβλίο του ΜακΛούαν, "The Mechanical Bride: Folklore of Industrial Man" (1951), είναι μια πρωτοποριακή μελέτη στον τομέα που σήμερα είναι γνωστός ως λαϊκός πολιτισμός. Το ενδιαφέρον του για την κριτική μελέτη του λαϊκού πολιτισμού επηρεάστηκε από το βιβλίο «Culture and Environment» του 1933 από τον F. R. Leavis και τον Denys Thompson και ο τίτλος "Η μηχανική νύφη" προέρχεται από ένα κομμάτι του ντανταϊστικού καλλιτέχνη Marcel Duchamp.
Όπως και το βιβλίο του το 1962 "The Gutenberg Galaxy", το "The Mechanical Bride" αποτελείται από διάφορα σύντομα δοκίμια που μπορούν να διαβαστούν με οποιαδήποτε σειρά - αυτό που χαρακτήρισε αργότερα ως την «μωσαϊκή προσέγγιση» για τη σύνταξη ενός βιβλίου. Κάθε δοκίμιο ξεκινά με ένα άρθρο εφημερίδας ή περιοδικού ή μια διαφήμιση, ακολουθούμενη από την ανάλυση του ΜακΛούαν. Οι αναλύσεις αφορούν αισθητικούς λόγους καθώς και τις συνέπειες πίσω από τις εικόνες και το κείμενο. Ο ΜακΛούαν επέλεξε τις διαφημίσεις και τα άρθρα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο του όχι μόνο για να επιστήσει την προσοχή στο συμβολισμό τους και τις επιπτώσεις τους στις εταιρικές οντότητες που τα δημιούργησαν και να τα διαδώσουν, αλλά και να μιλήσει για το τι εννοεί αυτή η διαφήμιση για την ευρύτερη κοινωνία στην οποία απευθύνεται.
The Gutenberg Galaxy (1962)
Το "The Gutenberg Galaxy: The Making of Typographic Man" του ΜακΛούαν, (γραμμένο το 1961, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στον Καναδά από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο το 1962) είναι μια πρωτοποριακή μελέτη στους τομείς της προφορικής κουλτούρας, της εκτύπωσης, των πολιτιστικών σπουδών και της οικολογίας των μέσων ενημέρωσης.
Σε ολόκληρο το βιβλίο, ο ΜακΛούαν προσπαθεί να αποκαλύψει πώς η τεχνολογία επικοινωνίας (αλφαβητική γραφή, τύπος εκτύπωσης και ηλεκτρονικά μέσα) επηρεάζει τη γνωστική οργάνωση, η οποία με τη σειρά της έχει βαθιές συνέπειες για την κοινωνική οργάνωση: "... Εάν μια νέα τεχνολογία επεκτείνει μία ή περισσότερες από τις αισθήσεις μας έξω από εμάς στον κοινωνικό κόσμο, τότε νέες σχέσεις μεταξύ όλων των αισθήσεών μας θα εμφανιστούν σε αυτή τη συγκεκριμένη κουλτούρα. Είναι συγκρίσιμο με αυτό που συμβαίνει όταν μια νέα νότα προστίθεται σε μια μελωδία. Και όταν οι λογικές αναλογίες μεταβάλλονται σε οποιαδήποτε καλλιέργεια, τότε αυτό που είχε φανεί διαυγές πριν μπορεί ξαφνικά να γίνει αδιαφανές και αυτό που ήταν ασαφές ή αδιαφανές θα γίνει ημιδιαφανές."
Τυπογραφία
Η επεισοδιακή ιστορία του παίρνει τον αναγνώστη από την προ-αλφαβητική φυλετική ανθρωπότητα στην ηλεκτρονική εποχή. Σύμφωνα με τον ΜακΛούαν, η εφεύρεση της τυπογραφίας επιτάχυνε, ενίσχυσε και τελικά επέτρεψε τις πολιτισμικές και γνωστικές αλλαγές που είχαν ήδη λάβει χώρα από την εφεύρεση και την εφαρμογή του αλφαβήτου, την οποία ο ΜακΛούαν ονομάζει φωνηματική ορθογραφία. (Ο ΜακΛούαν φροντίζει να διακρίνει το φωνητικό αλφάβητο από λογογραφικά ή λογογραμμικά συστήματα γραφής, όπως αιγυπτιακά ιερογλυφικά ή ιδεογράμματα).
Η κουλτούρα της εκτύπωσης, η οποία εισήχθη από την πρόοδο της εκτύπωσης στα μέσα του 15ου αιώνα, όταν εφευρέθηκε η εκτύπωση Gutenberg, επέφερε την πολιτιστική κυριαρχία του οπτικού ενάντια στην ακουστική / προφορικό λόγο. Παραθέτοντας με έγκριση μια παρατήρηση σχετικά με τη φύση της έντυπης λέξης από τις εκτυπώσεις και την οπτική επικοινωνία του William Ivins, ο ΜακΛούαν σχολιάζει: "Σε αυτό το απόσπασμα o Ivins όχι μόνο σημειώνει την ανάπλαση των γραμμικών, διαδοχικών συνηθειών, αλλά, ακόμη πιο σημαντικό, επισημαίνει την οπτική ομογενοποίηση της εμπειρίας της κουλτούρας της εκτύπωσης, και τον υποβιβασμό της ακουστικής και άλλης αισθησιακής πολυπλοκότητας στο παρασκήνιο. ...
Η βασική ιδέα του επιχειρήματος του ΜακΛούαν, (που αργότερα αναλύθηκε στο "The Medium Is the Massage") είναι ότι οι νέες τεχνολογίες (όπως τα αλφάβητα, τα πιεστήρια, ακόμη και ομιλία) ασκούν βαρυτική επίδραση στη γνώση, η οποία με τη σειρά της επηρεάζει την κοινωνική οργάνωση: η τεχνολογία εκτύπωσης αλλάζει τις αντιληπτικές μας συνήθειες ("οπτική ομογενοποίηση της εμπειρίας"), η οποία με τη σειρά της επηρεάζει τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις ("καλλιεργεί μια νοοτροπία που αντιστέκεται σταδιακά σε όλες εκτός από μια ... εξειδικευμένη προοπτική"). Σύμφωνα με τον ΜακΛούαν, αυτή η πρόοδος της τεχνολογίας της εκτύπωσης συνέβαλε και κατέστησε δυνατές τις περισσότερες από τις εμφανείς τάσεις της σύγχρονης περιόδου στον δυτικό κόσμο: ατομικισμός, δημοκρατία, προτεσταντισμός, καπιταλισμός και εθνικισμός. Για τον ΜακΛούαν, όλες αυτές οι τάσεις αντηχούν με την αρχή την νοοτροπία της εκτύπωσης: «τμηματοποίηση ενεργειών και λειτουργιών και αρχή της οπτικής ποσοτικοποίησης».
Παγκόσμιο Χωριό
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο ΜακΛούαν έγραψε ότι η οπτική, ατομικιστική κουλτούρα εκτύπωσης θα τερματιστεί σύντομα από αυτό που αποκαλούσε «ηλεκτρονική αλληλεξάρτηση»: όταν τα ηλεκτρονικά μέσα αντικαθιστούν την οπτική κουλτούρα με την ακουστική / προφορική κουλτούρα. Σε αυτήν τη νέα εποχή, η ανθρωπότητα θα μετακινηθεί από τον ατομικισμό και τον κατακερματισμό σε μια συλλογική ταυτότητα, με μια «βάση φυλής». O νεολογισμός του ΜακΛούαν για αυτόν τον νέο κοινωνικό οργανισμό είναι το "παγκόσμιο χωριό".
Ο όρος μερικές φορές περιγράφεται ότι έχει αρνητικές δηλώσεις στο έργο του, "The Gutenberg Galaxy", αλλά ο ΜακΛούαν ενδιαφερόταν να εξερευνήσει τις επιδράσεις, χωρίς να κρίνει την αξία: "Αντί να τείνει προς μια τεράστια βιβλιοθήκη σαν της Αλεξάνδρειας, ο κόσμος έχει γίνει ένας υπολογιστής, ένας ηλεκτρονικός εγκέφαλος, ακριβώς σαν ένα παιδικό κομμάτι επιστημονικής φαντασίας. Και καθώς οι αισθήσεις μας έχουν περάσει έξω από εμάς, ο Big Brother μπαίνει μέσα. Έτσι, αν δεν γνωρίζουμε αυτήν τη δυναμική, θα μετακινηθούμε αμέσως σε μια φάση πανικού και τρόμου, που μοιάζει πολύ σε έναν μικρό κόσμο φυλών με τύμπανα, απόλυτης αλληλεξάρτησης και υπέρθετης συνύπαρξης."
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της επιστήμης
Estrus EP
Το Estrus EP είναι το πρώτο EP του Τζον Φρουσιάντε. Κυκλοφόρησαν μόνο 400-500 κόπιες το 1997 και γι'αυτό είναι πολύ σπάνιο. Το Estrus κυκλοφόρησε στο δεύτερο σόλο δίσκο του Φρουσιάντε, Smile from the Streets You Hold ως Estress ενώ το b-side Outside Space είχε ηχογραφηθεί αρχικά για τον πρώτο δίσκο του Φρουσιάντε, Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt και ένα δείγμα του εμφανίζεται στα τελευταία 10 δευτερόλεπτα ενός άλλου κομματιού του Φρουσιάντε, του Mascara.
Τραγούδια
Κατηγορία:Δισκογραφία του Τζον Φρουσιάντε Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
Βικτόρια Χίσλοπ
Η Βικτόρια Χίσλοπ (αγγλ. Victoria Hislop) είναι βραβευμένη Βρετανίδα συγγραφέας και δημοσιογράφος, η οποία είναι κυρίως γνωστή για το μυθιστόρημά της Το νησί,το οποίο έγινε μπεστ-σέλερ. Στις 17 Ιουλίου του 2020, της απονεμήθηκε τιμητικά η ελληνική υπηκοότητα], από την Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, με Προεδρικό διάταγμα, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Β' 2954.
Προσωπική ζωή
Η Χίσλοπ, το πατρικό όνομα της οποίας είναι Χάμσον (Hamson), γεννήθηκε στο Μπρόμλεϊ (Bromley) του Κεντ το 1959, μεγάλωσε όμως στο Τόνμπριτζ (Tonbridge). Σπούδασε αγγλικά στο Κολέγιο St. Hilda's της Οξφόρδης και στη συνέχεια εργάστηκε, για 20 περίπου χρόνια, ως δημοσιογράφος.
Τον Απρίλιο του 1988 παντρεύτηκε τον ιδιοκτήτη των εκδόσεων "Private Eye" Ίαν Χίσλοπ, με τον οποίο απέκτησαν δύο παιδιά: Την Έμιλι - Έλεν (1990) και τον Ουίλιαμ - Ντέιβιντ (1993).
Σταδιοδρομία
Η Χίσλοπ ξεκίνησε να εργάζεται στο χώρο των εκδόσεων και στη συνέχεια στράφηκε προς τις δημόσιες σχέσεις. Όταν όμως γεννήθηκε το πρώτο της παιδί, αποφάσισε να αλλάξει σταδιοδρομία: Άρχισε να εργάζεται ως ανεξάρτητη δημοσιογράφος. Χάρη σε αυτή την ενασχόληση ταξίδεψε σε ολόκληρο τον κόσμο, καθώς η βασική της ενασχόληση ήταν τα θέματα ταξιδιωτικού ενδιαφέροντος.
Η ίδια δήλωσε ότι «φοβήθηκε ότι το βιβλίο στο Χόλιγουντ θα μπορούσε να καταλήξει ταινία τρόμου».
Το βιβλίο έχει κυκλοφορήσει σε 23 ακόμη χώρες και σήμερα περιλαμβάνεται στη λίστα των πιο επιτυχημένων μυθιστορημάτων διεθνώς, ενώ κατατάχθηκε ανάμεσα στα 100 βιβλία που καθόρισαν τη δεκαετία.
Το 2008 η Χίσλοπ εξέδωσε το δεύτερο μυθιστόρημά της με τον τίτλο Η Επιστροφή (The Return), ενώ το 2009 παραχώρησε το διήγημά της "Aflame in Athens" για να δημοσιευτεί στο πρόγραμμα "Ox-Tales", τέσσερις συλλογές διηγημάτων από 38 Βρετανούς δημιουργούς.
Σήμερα ζει και εργάζεται στο Κεντ, όπου διαμένει με την οικογένειά της, και εκτός από τη συγγραφική της δραστηριότητα εξακολουθεί να γράφει ταξιδιωτικά άρθρα για τη Sunday Telegraph, τη Mail on Sunday και αρκετά περιοδικά, ενώ έχει τακτική συνεργασία με την Daily Telegraph και συντάσσει τα προφίλ διασημοτήτων για το περιοδικό Woman & Home.
Το 2022 ανακοινώθηκε ότι θα γίνει η τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου Μία νύχτα του Αυγούστου.
Βραβεύσεις
Έχει λάβει το βραβείο καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα το 2007
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς
Αιθενόνη
Η αιθενόνη ή κετένη (αγγλικά: ethenone) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C<sub href="οξυγόνο">2 H<sub href="νερό">2 O, αν και παριστάνεται συχνά με τους ημισυντακτικούς τύπους CH<sub href="ισομέρεια">2 =CO και  CH<sub href="ισομέρεια">2 =C=O. Είναι η απλούστερη κετένη. Με βάση το μοριακό της τύπο, C2H2O, είναι «τυπικός» υδατάνθρακας (δηλαδή έχει την αναλογία ατόμων υδρογόνου - οξυγόνου 2:1, που έχει και το νερό, αλλά χωρίς να είναι πραγματικό σάκχαρο), και έχει τα ακόλουθα δύο (2) ισομερή θέσης:
Με πυρόλυση προπανόνης
Με πυρόλυση ατμών προπανόνης, παράγεται αιθενόνη :
Με αφυδάτωση
1. Με ενδομοριακή αφυδάτωση υδροξυαιθανάλης, παράγεται αιθενόνη. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, >150 °C :
2. Με ενδομοριακή αφυδάτωση αιθανικού οξέος, παράγεται αιθενόνη :
Με απόσπαση υδραλογόνου
1. Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από αλοαιθανάλη παράγεται αιθενόνη :
2. Με απόσπαση υδραλογόνου (HX) από αιθανοϋλαλογονίδιο παράγεται αιθενόνη:
Με υδρόλυση αλαιθινίου
Με υδρόλυση αλαιθινίου (HC ≡ CX) με αραιό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου (NaOH), παράγεται αρχικά αιθινόλη, που ταυτομερίζεται τελικά προς αιθενόνη (CH2=C=O) :
Ταυτομέρεια με αιθινόλη
Η αιθενάλη βρίσκεται πάντα σε χημική ισορροπία με την ταυτομερή της αιθινόλη. : Σε χαμηλές θερμοκρασίες, πάνω από βάση από στερεό αργό, είναι πιθανός ο σχηματισμός υπολογίσιμης ποσότητας αιθινόλης, με την παραπάνω αντίδραση.
Αντιδράσεις με πυρηνόφιλα αντιδραστήρια
2. Με αλκοόλη (ROH) δίνει αιθανικό αλκυλεστέρα:
3. Με αμμωνία δίνει αιθαναμίδιο:
4. Με πρωτοταγείς αμίνες (RNH2) δίνει αιθαναλκυλαμίδιο:
5. Με καρβοξυλικό οξύ (RCOOH) δίνει αλκανικό ακετυλεστέρα:
Διμερισμός
Διμερίζεται σχηματίζοντας 4-μεθυλενο-2-οξετανόνη : 100 px
Φωτόλυση
Φωτολύεται σχηματίζοντας μεθυλένιο και μονοξείδιο του άνθρακα : 30 px 100 px
Επικινδυνότητα
Η έκθεση σε (σχετικά) συμπυκνωμένα επίπεδα αιθενόνης προκαλεί στους ανθρώπους ερεθισμό σε μέρη του σώματός τους, όπως στους οφθαλμούς, στη μύτη, στο λαιμό και στους πνεύμονες. Πειράματα τοξικότητας της αιθενόνης σε πειραματόζωα ποντίκια, αρουραίους, χοιρίδια Γουϊνέας και κουνέλια έδειξαν ότι σε 10 λεπτά έκθεσης σε αιθενόνη, που είχε πρόσφατα παραχθεί, σε συγκεντρώσεις της τάξης των 0,2 mg/l ή 116 ppm, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα, σε μεγάλο ποσοστό, το θάνατο των παραπάνω μικρών ζώων. Αυτά τα ευρήματα τοποθετούν την αιθενόνη στο ίδιο επίπεδο τοξικότητας με το φωσγένιο (0,2-20 mg/l) και το υδροκυάνιο (0,2-0,5 mg/l). Η αιθενόνη προκαλεί θάνατο από πνευμονικό οίδημα, εντελώς όμοια με την περίπτωση της δηλητηρίασης από φωσγένιο, αλλά πολύ πιο γρήγορα. Το όριο 8ωρης μέσης έκθεσης σε αιθενόνη είναι στα 500 ppb (900 μg/m³). Το όριο για άμεσα επικίνδυνης συγκέντρωσης για τους ανθρώπους είναι στα 5 ppm, εφόσον αυτή είναι η ελάχιστη παραγωγική συγκέντρωση κλινικά σχετική φυσιολογική απόκριση σε ανθρώπους.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Κετένες Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Στοά Βερό-Ντοντά
Η στοά Βερό-Ντοντά (γαλλικά: La galerie Véro-Dodat) είναι μία εμπορική στοά που βρίσκεται στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού. Κατασκευάστηκε το 1828 και έχει καταχωρηθεί ως ιστορικό μνημείο από τις 9 Ιουνίου 1965.
Ρινόκερος της Ιάβας
Ο Ρινόκερος της Ιάβας (Rhinoceros sondaicus - Ρινόκερος ο σονδαϊκός) είναι μέλος της οικογένειας των Ρινοκεροτίδων και ένα από τα πέντε είδη ρινόκερων που υπάρχουν σήμερα. Ανήκει στο ίδιο γένος με τον Ινδικό ρινόκερο, και έχει παρόμοιο δέρμα που θυμίζει μωσαϊκό. Το σώμα του έχει μήκος 3,1-3,2 μ. και ύψος 1,4-1,7 μ. Είναι μικρότερος από τον Ινδικό Ρινόκερο και βρίσκεται πιο κοντά σε μέγεθος με το Μαύρο ρινόκερο. Το κέρατο είναι συνήθως μικρότερο από αυτό των άλλων ειδών, καθώς δεν ξεπερνά σε μήκος τα 25 εκ.
Στοά Βερό-Ντοντά
Τοποθεσία και πρόσβαση
Η στοά Βερό-Ντοντά βρίσκεται ως στεγασμένο πέρασμα μεταξύ της οδού Ζαν-Ζακ Ρουσώ στα ανατολικά και της οδού Μπουλουά στα δυτικά, ανάμεσα στο Παλαί Ρουαγιάλ και την αγορά Λε Αλ.
Εξυπηρετείται από το σταθμό του μετρό Παλαί Ρουαγιάλ - Μουσείο του Λούβρου.
Ρινόκερος της Ιάβας
Παλαιότερα, υπήρξε το πιο διαδεδομένο είδος ρινόκερου στην Ασία με μέλη του να ζουν στα νησιά της Ινδονησίας, σε ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ασία, στην Ινδία και την Κίνα. Το είδος του σήμερα βρίσκεται σε σημαντικό κίνδυνο εξαφάνισης, με μόνο δύο γνωστούς πληθυσμούς σε άγρια κατάσταση, και κανένα σε αιχμαλωσία. Πιθανότατα, είναι το σπανιότερο μεγάλο θηλαστικό της γης . Ένας πληθυσμός τουλάχιστον 40-50 ζουν στο εθνικό πάρκο Ujung Kulon στο νησί της Ιάβα στην Ινδονησία και ένας μικρός πληθυσμός, όχι παραπάνω από οκτώ, επιβιώνει στο εθνικό πάρκο Cat Tien του Βιετνάμ. Η μείωση του πληθυσμού του Ρινόκερου αποδόθηκε στη λαθροθηρία, καθώς τα κέρατά τους χρησιμοποιούνται ευρέως στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική και πωλούνται σε υψηλές τιμές στη μαύρη αγορά. Άλλος σημαντικός παράγοντας που οδήγησε στην μείωση του πληθυσμού, υπήρξαν οι πολεμικές συγκρούσεις στην περιοχή, όπως ο Πόλεμος του Βιετνάμ. Σήμερα, οι κύριοι κίνδυνοι για το ρινόκερο της Ιάβας, παραμένουν οι λαθροκυνηγοί, οι ασθένειες και η απώλεια της γενετικής ποικιλότητας εξαιτίας της σημαντικής μείωσης του πληθυσμού.
Η Ρινόκερος της Ιάβας μπορεί να ζήσει περίπου 30-45 έτη στην φύση. Συνήθως ζει σε τροπικά δάση, υγρά λιβάδια και μεγάλες εκτάσεις. Με εξαίρεση την περίοδο της αναπαραγωγής και της ανατροφής των απογόνων του είναι κυρίως μοναχικό ζώο. Συνήθως αποφεύγει τον άνθρωπο, ο οποίος αποτελεί τον μόνο του εχθρό, αλλά θα επιτεθεί αν αισθανθεί ότι απειλείται. Το είδος του, σπάνια παρακολουθείται από τους επιστήμονες εξαιτίας της σπανιότητάς του.
Ονοματοδοσία και Ταξινόμηση
Οι πρώτες μελέτες του Ρινόκερου της Ιάβας από επιστήμονες έγιναν το 1787, όταν δύο ζώα πυροβολήθηκαν στην Ιάβα. Τα κρανία στάλθηκαν στον Ολλανδό επιστήμονα Πέτρους Κάμπερ (Petrus Camper), ο οποίος πέθανε το 1789, πριν δημοσιεύσει την ανακάλυψη του, ότι δηλαδή οι ρινόκεροι της Ιάβας ήταν διακριτό είδος. Ένας άλλος Ρινόκερος σκοτώθηκε στο νησί της Σουμάτρα από τον Αλφρέντ Ντιβοσέλ (Alfred Duvaucel), ο οποίος απέστειλε το ζώο στον πατριό του Ζωρζ Κυβιέ (Georges Cuvier), διάσημο Γάλλο ζωολόγο. Ο Κυβιέ αναγνώρισε το ζώο ως διακριτό είδη το 1822, και την ίδια χρονιά του δόθηκε το όνομα Rhinoceros sondaicus από τον Anselme Gaëtan Desmarest. Αυτό ήταν το τελευταίο είδος ρινόκερου που εντοπίστηκε.
Στοά Βερό-Ντοντά
Περιγραφή
Η στοά είναι διαμορφωμένη έτσι ώστε να δίνει μια ψευδαίσθηση βάθους με το διαγώνιο πλέγμα ασπρόμαυρων πλακιδίων, με το χαμηλό ύψος της οροφής που είναι διακοσμημένη με πίνακες όπου δεν έχει φεγγίτες και από την ευθυγράμμιση των καταστημάτων σε ένα αυστηρά οριζόντιο επίπεδο. Έχει μήκος 80 μέτρα και πλάτος 4 μέτρα.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1933
Το ΚΑ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1933 διεξήχθη στην Αθήνα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στις 4 & 5 Ιουνίου, πολύ πριν από τους Δ΄ Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου που έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, στις αρχές Οκτωβρίου. Για την επιλογή των αθλητών και τη συγκρότηση της εθνικής ομάδας στίβου διεξήχθησαν ειδικοί "Προβαλκανκοί Αγώνες", στις 23-24 Σεπτεμβρίου. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. Μάλιστα πέτυχε το "νταμπλ", αφού κατέκτησε και το γυναικείο πρωτάθλημα.
Στοά Βερό-Ντοντά
Περιγραφή
Στις εισόδους της στοάς υπάρχουν καμάρες και από πάνω μπαλκόνι.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1933
Χρονικό των αγώνων
Οι Πανελλήνιοι αγώνες του 1933 άλλαξαν μορφή και απέκτησαν πάλι αυτόνομο χαρακτήρα. Τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια πριν από τους πανελληνίους διεξάγονταν τοπικά ή περιφερειακά πρωταθλήματα, οι καλύτεροι αθλητές των οποίων μετείχαν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα και μάλιστα κάποιες φορές επί ποινή αποκλεισμού, αν δεν είχαν μετάσχει στα τοπικά. Οι αγώνες γίνονταν το Σεπτέμβριο, λίγο πριν τους Βαλκανικούς αγώνες και αποτελούσαν τρόπον τινά αγώνες επιλογής των αθλητών που θα συγκροτούσαν την εθνική ομάδα για τους βαλκανικούς. Από τη χρονιά αυτή αποδεσμεύθηκαν τόσο από τα τοπικά όσο και από τους βαλκανικούς. Για να δοθεί έμφαση στην συλλογική προσπάθεια καθιερώθηκε ξανά έπειτα από δύο δεκαετίες, ο θεσμός της απονομής του επάθλου της Νίκης του Παιωνίου στο νικητή σύλλογο. Το νέο αυτό αγαλματίδιο ονομάστηκε "Θρίαμβος". Επίσης, από το έτος αυτό εφαρμόστηκε νέο σύστημα βαθμολογίας 6-5-4-3-2-1 για τους έξι πρώτους νικητές κάθε αγωνίσματος. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ., για πρώτη φορά μετά από 14 χρόνια, από το 1919.
Στοά Βερό-Ντοντά
Περιγραφή
Η πρόσοψη της στοάς στην οδό Μπουλουά είναι διακοσμημένη με δύο αγάλματα σε κόγχες που αντιπροσωπεύουν τον θεό του εμπορίου Ερμή με το φτερωτό κράνος του και το έμβλημά του στο χέρι και ένα αντίγραφο του Σάτυρου του Πραξιτέλη.
Ρινόκερος της Ιάβας
Ονοματοδοσία και Ταξινόμηση
Το όνομα του γένους Ρινόκερος, που περιλαμβάνει και το Ρινόκερο της Ιάβας προέρχεται από τα ελληνικά: ρίνο δηλ. μύτη, και κέρος δηλ. κέρατο. Το sondaicus προέρχεται από την βιογεωγραφική περιοχή sunda που περιλαμβάνει τα νησιά της Σουμάτρας, της Ιάβας, την Βόρνεο και τα γύρω μικρά νησιά.
Στοά Βερό-Ντοντά
Ιστορικό
μικρογραφία|αριστερά|271x271εσ|H στοά Βερό-Ντοντά
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1933
Χρονικό των αγώνων
Στα αξιοπερίεργα των αγώνων εντάσσεται η απουσία των πρωταθλητών Χρήστου Μάντικα, Ρένου Φραγκούδη και Πετρόπουλου, οι οποίοι μετείχαν σε διεθνές μήτιγκ στην Πράγα που διοργανώθηκε προς τιμήν του αποχωρούντος Τσέχου αθλητή Μάζαρυκ. Επίσης, η επαναφορά της λιθοβολίας στο πρόγραμμα και η προσθήκη της βαλκανικής σκυταλοδρομίας 1500μ (800Χ400Χ200Χ100). Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 4 Ιουνίου με τη διεξαγωγή της σφυροβολίας στο γυμναστήριο του Πανελληνίου Γ.Σ. Το κυρίως πρόγραμμα διεξήχθη στις 5 & 6 Ιουνίου.
Στοά Βερό-Ντοντά
Ιστορικό
Οι στοές στο Παρίσι
Ρινόκερος της Ιάβας
Ονοματοδοσία και Ταξινόμηση
Υπάρχουν τρία διαφορετικά υποείδη, εκ των οποίων μόνο δύο σώζονται:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1933
Συμμετοχές
Στους αγώνες μετείχαν 300 περίπου αθλητές από 29 αθλητικά σωματεία από όλη την Ελλάδα. Οι αθλητές ανά σύλλογο ήταν:
Στοά Βερό-Ντοντά
Ιστορικό
Στις αρχές του 19ου αιώνα οι στοές στο Παρίσι είχαν γίνει δημοφιλείς και πολυσύχναστες. Παρείχαν ζέστη και προστασία από τη βροχή για τους πλούσιους που έβγαιναν για να ψωνίσουν και να δειπνήσουν σε βροχερές και κρύες ημέρες. Σε μια εποχή πριν να πλακοστρωθούν όλοι οι δρόμοι και να ολοκληρωθεί το σύστημα αποχέτευσης, τα καταστήματα, τα μπιστρό και τα δημόσια λουτρά των στοών αποτελούσαν πόλο έλξης για την ανερχόμενη μεσαία τάξη. Στα μέσα του 19ου αιώνα, υπήρχαν περισσότερες από 150 στοές. Ωστόσο, με την έλευση των πολυκαταστημάτων στο Παρίσι γύρω στο 1850, οι στοές άρχισαν να μειώνονται. Σήμερα παραμένουν μόνο 18.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1933
Άλλα πρωταθλήματα
Ταυτόχρονα με τους πανελλήνιους αγώνες στίβου διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και οι "Πανελλήνιοι αγώνες πάλης" (ελληνορωμαϊκής και ελευθέρας), καθώς παραδοσιακά το άθλημα συμπεριλαμβανόταν στα αγωνίσματα κλασικού αθλητισμού. Όμως, από χρόνια τα αποτελέσματά του δεν μετρούσαν στο πρωτάθλημα στιβου. Οι αγώνες εξελίχθηκαν σε μια ακόμα μονομαχία μεταξύ των αθλητών του Πανελληνίου και του Εθνικού Γ.Σ. Ταυτόχρονα με τους πανελλήνιους αγώνες στίβου διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο και οι "γυμναστικές επιδείξεις", όπως αποκαλούνταν οι πανελλήνιοι αγώνες γυμναστικής, με συμεμτοχή των συλλόγων: Πανελλήνιος, Εθνικός Γ.Σ., Πανιώνιος, ΑΕ Εμποροϋπαλλήλων, Παναθηναϊκός, Παναχαϊκή, Α.Ο.Π. Φαλήρου, ΑΕ Αμπελοκήπων κ.ά.
Στοά Βερό-Ντοντά
Η στοά Βερό-Ντοντά
Η στοά Βερό-Ντοντά κατασκευάστηκε το 1826 από δύο επιχειρηματίες, τον κρεοπώλη Μπενουά Βερό και τον χρηματιστή Ντοντά, μεταξύ της οδού Μπουλουά και της οδού Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, ανάμεσα στο Παλαί Ρουαγιάλ και την αγορά Λε Αλ. Το εγχείρημα ήταν επιτυχημένο. Συντόμευε το δρόμο ανάμεσα στις δύο πολυσύχναστες περιοχές και κατακλύσθηκε γρήγορα από το κοινό. Επί πλέον, απέναντι από την είσοδο στην οδό Ζαν-Ζακ Ρουσώ βρισκόταν ένας σταθμός ταξιδιωτικών αμαξών. Οι ταξιδιώτες που περίμεναν τις άμαξες πήγαιναν να περπατήσουν στα μοντέρνα καταστήματα της στοάς και συνέβαλαν σε μεγάλο βαθμό στην επιτυχία αυτού του χώρου.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1933
Η βαθμολογία
Σημείωση: * Η βαθμολογία μετά την 9η θέση δεν είναι γνωστή.
Ρινόκερος της Ιάβας
Εξέλιξη
thumb | Ο [[Ινδικός ρινόκερος|Ρινόκερος της Ινδίας, που εικονίζεται εδώ, είναι στενά συνδεδεμένος με την Ρινόκερο της Ιάβας. Είναι και τα δύο μέλη του γένους Ρινόκερος.]]
Στοά Βερό-Ντοντά
Η στοά Βερό-Ντοντά
Η στοά Βερό-Ντοντά ήταν μία από τις πρώτες στοές του Παρισιού που φωταγωγήθηκε με αέριο το 1830 και μία από τις τελευταίες που παρήκμασαν. Η πτώση της άρχισε κατά τη διάρκεια της Β' Αυτοκρατορίας (1852-1870) μετά το κλείσιμο του σταθμού ταξιδιωτικών αμαξών.
Ο Γάλλος συγγραφέας Ζεράρ ντε Νερβάλ έτρωγε συχνά στο εστιατόριο Καφέ ντε λ'Επόκ, που ακόμη βρίσκεται στη μία είσοδο της στοάς και λέγεται ότι εκεί πήρε το τελευταίο ποτό του πριν αυτοκτονήσει. Η διάσημη ηθοποιός της εποχής Ρασέλ Φελίξ έμενε σε ένα διαμέρισμα πάνω από τη στοά από το 1838 έως το 1842. Ο εκδότης του σατυρικού περιοδικού Η καρικατούρα, εγκαταστάθηκε εκεί και στο χώρο του σύχναζαν γνωστοί δημοσιογράφοι της εποχής.
Η στοά ανακαινίστηκε πλήρως το 1997 και επανήλθε στη νεοκλασική αίγλη του 19ου αιώνα, με τα κομψά μαγαζιά της που πλέον ειδικεύονται σε αντίκες, αντικείμενα τέχνης, βιβλία τέχνης αλλά και καταστήματα πολυτελείας και αξεσουάρ μόδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η στοά στην ιστοσελίδα του Γραφείου Τουρισμού του Παρισιού (επιλογή γλώσσας)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι Κατηγορία:Στοές (αρχιτεκτονική)
Ρινόκερος της Ιάβας
Εξέλιξη
Οι πρόγονοι των Ρινόκερων παρεξέκλιναν από τα άλλα Περισσοδάκτυλα κατά το πρώιμο Ηώκαινο. Η σύγκριση μιτοχονδριακού DNA έχει δείξει πως οι πρόγονοι των σύγχρονων ρινόκερων χωρίστηκαν από τους προγόνους τους Ιππίδες περίπου 50 εκατ. χρόνια πριν. Η σημερινή οικογένεια των Ρινοκερατίδων εμφανίστηκε για πρώτη φορά κατά το ύστερο Ηώκαινο στην περιοχή της Ευρασίας. Οι πρόγονοι του ρινόκερου άρχισαν να διασκορπίζονται στην Ασία κατά το Μειόκαινο.
Τα αρχαιότερα απολιθώματα ρινόκερων της Ινδίας και ρινόκερων της Ιάβας χρονολογούνται γύρω στα 1,6 - 3,3 εκατομμύρια χρόνια πριν, αν και μοριακές εκτιμήσεις έχουν δείξει ότι τα ζώα έζησαν πριν από περίπου 11,7 εκατομμύρια χρόνια.
Περιγραφή
Ο Ρινόκερος της Ιάβας είναι μικρότερος από τον συγγενή του, η Ινδικό Ρινόκερο, με μέγεθος που πλησιάζει αυτό του Μαύρου Ρινόκερου. Το μήκος του σώματός του (συμπεριλαμβανομένου και της κεφαλής) μπορεί να είναι μέχρι 3,1-3,2 μέτρα, και μπορεί να φθάσει σε ύψος τα 1,4-1,7 μ. Όσον αφορά το βάρος τους, έχει αναφερθεί ότι ένας ενήλικος Ρινόκερος ζυγίζει μεταξύ 900 και 2.300 κιλών, παρόλο που, επειδή βρίσκονται σε κίνδυνο, δεν έχει ποτέ διεξαχθεί μία μελέτη για τη συγκέντρωση επακριβών μετρήσεων. Δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική διαφορά μεγέθους μεταξύ των φύλων, αν και τα θηλυκά μπορεί να είναι ελαφρώς μεγαλύτερα. Οι Ρινόκεροι του Βιετνάμ, φαίνεται να είναι σημαντικά μικρότεροι από εκείνους της Ιάβα, βασιζόμενοι σε μελέτες φωτογραφιών και μετρήσεις των αποτυπωμάτων τους.
Κατοικία
thumb |Το εθνικό πάρκο Ujung Kulon στην [[Ιάβα είναι η κατοικία των περισσότερων από τους εναπομείναντες Ρινόκερους της Ιάβας.]] Σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις, λιγότεροι από 100 Ρινόκεροι της Ιάβας ζουν στην άγρια φύση. Θεωρείται ίσως το πιο απειλούμενο από όλα τα μεγάλα θηλαστικά. Μόνο δύο τοποθεσίες είναι γνωστό ότι φιλοξενούν Ρινόκερους της Ιάβας: το εθνικό πάρκο Ujung Kulon στο δυτικό άκρο της Ιάβας, και το εθνικό πάρκο Cat Tien, περίπου 150 χιλιόμετρα βόρεια της Σαϊγκόν.
Το ζώο ζούσε κάποτε σε μία περιοχή που καταλαμβάνει την περιοχή της Βεγγάλης στην Ινδία και ανατολικά τη Μιανμάρ, τη Ταϊλάνδη, τη Καμπότζη, το Λάος, και το Βιετνάμ. Προς το νότο έως τη χερσόνησο της Μαλαισίας και τα νησιά της Σουμάτρα, της Ιάβα και ενδεχομένως το Βόρνεο. Ο Ρινόκερος της Ιάβας κατοικούσε κυρίως σε πεδινά πυκνά τροπικά δάση, περιοχές με ψηλό χορτάρι και καλαμιώνες, που είναι άφθονοι κοντά σε ποτάμια, και σε υγρές περιοχές με πολλούς λασπώδεις βάλτους. Παρά το γεγονός ότι προτιμούσε περιοχές χαμηλού υψόμετρου, το υποείδος του Βιετνάμ είχε κατευθυνθεί σε πολύ μεγαλύτερο υψόμετρο (μέχρι 2000 μέτρα), πιθανότατα λόγω της λαθροθηρίας.
Η διασπορά του Ρινόκερου της Ιάβας άρχισε να συρρικνώνεται πριν από τουλάχιστον 3.000 χρόνια. Ξεκινώντας γύρω στο 1000 π.Χ., άρχισαν να μετακινούνται προς την Κίνα, αλλά και προς το νότο (περίπου 0,5 χιλιόμετρα ανά έτος), εξαιτίας της αύξησης των οικισμών της περιοχής. Πιθανολογείται ότι εξαφανίστηκε από την Ινδία κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Στη χερσόνησο της Μαλαισίας είχε εξαφανιστεί λόγω του κυνηγιού μέχρι το 1932. Μέχρι το τέλος του Πολέμου του Βιετνάμ, ο Ρινόκερος του Βιετνάμ πιστεύεται ότι είχε εξαφανιστεί από την ηπειρωτική Ασία. Στην Καμπότζη, ντόπιοι κυνηγοί και ξυλοκόποι ισχυρίζονται ότι έχουν δει Ρινόκερους της Ιάβας στα όρη της Καρδάμου, κοντά στα σύνορα με την Ταιϊλάνδη, αλλά οι έρευνες απέτυχαν να βρουν κάποιο αποδεικτικό στοιχείο. Ένας μικρός πληθυσμός ενδέχεται να ζούσε στη νήσο Βόρνεο, παρόλο που τα ευρήματα μπορούσαν να ήταν από Ρινόκερους της Σουμάτρα, ένας μικρός πληθυσμός των οποίων εξακολουθεί να ζει εκεί.
Συμπεριφορά
Οι Ρινόκεροι της Ιάβας παράγουν ήχους σπανιότερα από τους Ρινόκερους της Σουμάτρα, και έτσι, πολύ λίγοι έχουν καταγραφεί. Οι μόνοι γνωστοί εχθροί των ενήλικων ρινόκερων είναι οι άνθρωποι. Τα είδη, ιδίως στο Βιετνάμ, είναι αρκετά ντροπαλά και υποχωρούν στο εσωτερικό των δασών όταν οι άνθρωποι πλησιάζουν. Ωστόσο, εάν ένας άνθρωπος πλησιάσει πολύ κοντά, ο ρινόκερος γίνεται επιθετικός και μπορεί να επιτεθεί με τους κοπτήρες της κάτω γνάθου. Η αντικοινωνική αυτή συμπεριφορά μπορεί να είναι μια πρόσφατη προσαρμογή του πληθυσμού εξαιτίας του κινδύνου που τους απειλεί. Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, οι Ρινόκεροι της Ιάβας ήταν κάποτε περισσότερο κοινωνικοί.
Διατροφή
Οι Ρινόκεροι της Ιάβας είναι χορτοφάγοι και τρώνε διάφορα είδη φυτών, και ιδιαίτερα τους βλαστούς, τα κλαδιά, τα φύλλα και πεσμένα μικρά φρούτα. Τα περισσότερα από τα φυτά που προτιμούν φυτρώνουν σε ηλιόλουστες περιοχές: σε ξέφωτα δασών, λόγγους και γενικά περιοχές όπου δεν υπάρχουν μεγάλα δέντρα. Οι ρινόκεροι ρίχνουν κάτω τα δενδρύλια ώστε να φτάσουν την τροφή τους, την οποία αρπάζουν με το μυτερό άνω χείλος. Εκτιμάται ότι τρώνε περίπου 50 κιλά τροφίμων καθημερινά. Όπως και ο Ρινόκερος της Σουμάτρα, έτσι και ο Ρινόκερος της Ιάβας χρειάζεται το αλάτι στη διατροφή του. Πηγή αλατιού δεν υπάρχει στο εθνικό πάρκο Ujung Kulon, αλλά έχει παρατηρηθεί ότι οι ρινόκεροι εκεί πίνουν θαλασσινό νερό, προφανώς για την κάλυψη της ίδιας διατροφικής ανάγκης.
Αναπαραγωγή
Οι σεξουαλικές συνήθειες των Ρινόκερων της Ιάβας είναι δύσκολο να μελετηθούν, καθώς το είδος σπάνια παρατηρείται άμεσα και κανένα ζώο δεν ζει σε ζωολογικό κήπο. Πιστεύεται όμως πως έχουν παρόμοια συμπεριφορά με τα άλλα τέσσερα είδη ρινόκερων. Τα θηλυκά φθάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα στα 3-4 έτη, ενώ τα αρσενικά είναι σεξουαλικά ώριμα στα 6. Η κυοφορία εκτιμάται ότι διαρκεί μια περίοδο περίπου 16-19 μηνών. Η διακοπή γεννήσεων διαρκεί 4-5 έτη και τα μικρά απογαλακτίζονται σε περίπου 2 χρόνια.