Κωνσταντίνος_Κτιστόπουλος
Ποίηση: Κ.Δ. Κτιστόπουλος ο Ποιητής
Αναμφίβολα ο Κωστής Κτιστόπουλος είναι λυρικός ποιητής, χωρίς καμία, μα καμία λυρική έπαρση. Η ποίησή του είναι απλή, ο λυρισμός του έχει γεύση μελιού: είναι ανεπιτήδευτος, καθαρός, έχει τη δύναμη του φυσικού, του πηγαίου είναι τρυφερός και γαλήνιος:  ενός ανθρώπου που ψάχνεται, που αγωνιά αλλά που συγχρόνως πιστεύει ότι ο «αναμενόμενος» θάνατος  είναι «σοφός»! κι αυτό σημαίνει ότι δεν είναι τυχαίος, ότι έχει σκοπό έχει λόγο. Ο Θεός όλα «εν σοφία εποίησε»… όλα είναι σε Τάξη. «Θ’ ρθεις ανένδοτος, σοφός, μυστηριώδης». (Από το ποίημα «Ανθρώπινον») Φοβάται διότι είναι μυστηριώδης και ανένδοτος, γαληνεύει όμως γιατί έχει «λόγο», έχει σοφία. Σημειώνω ότι κατά τον Πλάτωνα η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου. Ο Κτιστόπουλος ήταν αδηφάγος μελετητής, και άριστος μαθηματικός, μάλιστα είχε προβλέψει (κατά κάποιο τρόπο) την ημερομηνία θανάτου του: Έλεγε στη νύφη του  «Να ξέρεις, η ημερομηνία του θανάτου μου θα έχει πολλά εφτάρια», «μα πως το ξέρεις;» ρωτούσε εκείνη, «Είναι περίπλοκο, πώς να σου εξηγήσω» της απαντούσε. Έφυγε στις 7.10.1977! Στη βιβλιοθήκη του υπάρχουν βιβλία σε πέντε διαφορετικές γλώσσες, ό,τι κυκλοφορούσε το αγόραζε, η γνώση του ήταν βαθιά ιδιαίτερα στις αρχαίες γραφές, στην ιστορία, στις αρχαίες θρησκείες και τα διάφορα μυστήρια. Φαίνεται ότι αυτή η γνώση δεν θόλωνε το νου του, αντίθετα ξεκαθάριζε τη σκέψη του, ενίσχυε αυτά που πίστευε, από τα οποία δεν ξέφευγε. Στην υπαρξιακή του αναζήτηση κράτησε στήριγμα την Πίστη του στο Θεό: όλα εν σοφία εποίησε. Ήταν «βαθύτατα θρησκευόμενος», όχι όμως θρησκόληπτος,  η πίστη του έδινε εσωτερική αρμονία, οι δε Χριστιανικές αξίες ήταν κανόνας στη ζωή του. Πιστεύω ότι αυτή η γλυκύτητα, η γαλήνη και η απλότητα πηγάζει ακριβώς απ’ την εσωτερική αρμονία που του έδινε η χωρίς υποκρισία Χριστιανική πίστη του. Στα ποιήματα: «Απόψε», «Αγροτικό»,  όπως και στο «Μουσικήν  ποίει» με  τα οποία κλείνω το αφιέρωμα στον Κωστή Κτιστόπουλο,  είναι φανερή η εσωτερική μοναξιά του, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της ζωής του, μια μοναξιά που φρόντιζε να κρύβει με το χαμόγελο και να την μοιράζεται μόνο με το… τετράδιό του. Στο «Απόψε», η μοναξιά του  αναφέρεται στην απουσία ενός ιδιαίτερα αγαπημένου του προσώπου, μάλλον της μητέρας του, είναι ένα πρόσωπο γλυκό, αγαπημένο που αναπολεί με λαχτάρα, μια μορφή που του είναι παρηγοριά. Στο «Αγροτικό», το μέγεθος της κρυφής μοναξιάς του, αναδεικνύεται μέσα από την άδηλη σύγκριση με τον πολυβότανο κάμπο, τον Γαλαξία και την ξανθήν ημέρα. Ενώ η επιλογή της στιχομυθίας με το φιλέρημο και φοβισμένο πουλί, υπογραμμίζει την μοναξιά αλλά συγχρόνως αναδεικνύει την ταπεινοφροσύνη του ανθρώπου και το σεβασμό του στη Δημιουργία. Η απλότητα του λόγου και της γραφής του μεγιστοποιεί το μέγεθος της σύγκρισης και τα συναισθήματα. Ο μειλίχιος λυρισμός του είναι διάχυτος, λάμπει αλλά δεν σαλπίζει…    Ενώ στο «Μουσικήν ποίει» (Ενάτη Συμφωνία: το αποκορύφωμα της  μουσικής δημιουργίας του Μπετόβεν, του απελευθερωτή της μουσικής από την τυραννία των ως τότε κλασσικών σχημάτων και της «παραδοσιακής φόρμας»), μας φανερώνει όχι μόνο ότι ο Κωστής ήταν λάτρης και γνώστης της κλασσικής μουσικής, αλλά και ότι διέκρινε σ’ αυτή ότι υπήρχε ένα μοναδικό, του δημιουργού της, μήνυμα: («των προφητών σου η θεϊκή μανία»). Πιστεύω ότι η μουσική ήταν η οδός της  απόδρασής του: «Ευτυχισμένος κείνος που σε νοιώθει»…… ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ                                                                    Αναμενόμενε, θα’ ρθεις… Να πω, πως σε γυρεύω; Όχι! Δεν είμαι υποκριτής τα ωραία πράγματα της γης μου αρέσει να χαϊδεύω, με την καρδιά και με το νου να ζω και να μαθαίνω άνθρωπος είμαι, τίποτε για με δεν είναι ξένο. Αλίμονο! Είναι της ζωής γλυκιά η πνοή και ευώδης μα εσύ θα΄ ρθεις ανένδοτος, σοφός μυστηριώδης