cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτοκρατορικός πιγκουίνος
Ανάλυση τάσεων
Ανάλυση που πραγματοποιήθηκε το 2010 στοιχειοθετεί ότι, όλες οι αποικίες βόρεια των 67°-68° S (Νότιο γεωγραφικό πλάτος) θα μπορούσαν να χαθούν, εάν η θερμοκρασία της τροπόσφαιρας ανέλθει 2 °C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα, με αρνητικές επιπτώσεις για όλες τις αποικίες βόρεια από τις 70° S. Σε αυτή τη μελέτη, το 2042 είναι το μέσον έτος (εύρος 2025-2052) κατά το οποίο προβλέπεται αύξηση της θερμοκρασίας κατά 2 °C, σύμφωνα με τα τέσσερα κλιματικά μοντέλα που χρησιμοποιούνται (IPCC Τέταρτη Έκθεση Αξιολόγησης [AR4]), από στοιχεία που συλλέγονται σχετικά με τις περιβαλλοντικές συνθήκες στο Νότιο Ωκεανό κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Τα εν λόγω μοντέλα χρησιμοποιούνται για την πρόβλεψη των μεταβολών του κλίματος και των βιοτόπων στο Νότιο Ωκεανό μέχρι το 2025-2052, συγκεκριμένα μετρώντας τη θαλάσσια έκταση των πάγων, την αντοχή τους στην τήξη, τη συγκέντρωση και το πάχος τους, αλλά και τις ταχύτητες ανέμου, τη βροχόπτωση και τη θερμοκρασία του αέρα. Προβλέψεις, στη συνέχεια, γίνονται με βάση ιστορικές ανταποκρίσεις των ειδών στο παρελθόν, από διακυμάνσεις στις περιβαλλοντικές συνθήκες. Υποθέτοντας ότι η απώλεια των αποικιών ακολουθεί εκθετική τάση του πληθυσμού, η BirdLife International έχει προβλέψει ότι, μείωση περίπου 27% στον αριθμό των αναπαραγωγικών ζευγαριών θα συμβεί τα επόμενα 61 χρόνια (τρεις γενιές).
Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικές αβεβαιότητες σχετικά με τις μελλοντικές αλλαγές στις μεταβλητές των καιρικών συνθηκών και, πώς αυτές είναι πιθανό να επηρεάσουν το είδος. Επίσης, είναι αβέβαιο κατά πόσον θα υπάρξει καθυστέρηση στη μείωση των ενηλίκων ατόμων καθώς μειώνονται ταυτόχρονα τα νεαρά άτομα, ή εάν η μείωση αυτή θα είναι ανάλογη με την απώλεια των αποικιών, καθώς οι κλιματικές αλλαγές έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση της θνησιμότητας των ενηλίκων ατόμων. Η «μετεγκατάσταση» των αποικιών του αυτοκρατορικού πιγκουίνου θα συνεχίσει να περιορίζεται από την επεκτεινόμενη μείωση του πάχους του θαλάσσιου πάγου, γεγονός που καθιστά πιο δύσκολο για τα πουλιά να βρουν σταθερές και μακροχρόνια ανθεκτικές τράπεζες πάγου για αναπαραγωγή. Οι αποικίες θα μπορούσαν ενδεχομένως να μετακινηθούν σε οποιαδήποτε από τις περιοχές των ακτών δεν επηρεάζεται από τις ακμές πάγου που σχηματίζονται από τις ριπές του ανέμου, ωστόσο, όταν αυτό είχε συμβεί στο παρελθόν, θεωρήθηκε ως σπάνιο γεγονός. Με αυτές τις αβεβαιότητες κατά νου, μια προληπτική προσέγγιση έχει ληφθεί, με τον πληθυσμό να αναμένεται να μειωθεί κατά 20-29%, κατά τις επόμενες τρεις γενιές.
Σχέση με τον άνθρωπο
Ο αυτοκρατορικός πιγκουίνος έχει γίνει κατορθωτό να εκτραφεί, εκτός από την Ανταρκτική, στον Θαλάσσιο Κόσμο (Sea World) του Σαν Ντιέγκο. Πάνω από 20 άτομα έχουν εκκολαφθεί εκεί από το 1980. Θεωρήθηκε είδος-οδηγός (flagship species) και, έκτοτε, 55 άτομα μετρήθηκαν σε ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία στη Β. Αμερική, το 1999.
Σημειώσεις
i. Η ορθή απόδοση τόσο της τάξης όσο και της οικογένειας είναι Σφηνισκόμορφα και Σφηνισκίδες, αντίστοιχα, ώστε να μη δημιουργείται αντίφαση με την -ορθή- απόδοση του γένους Απτηνοδύτης εκ του Aptenodytes. Ωστόσο, έχει επικρατήσει στα συγγράματα -ακόμη και τα επιστημονικά- η πρώτη απόδοση, οπότε καταχρηστικά ακολουθείται αυτή στο παρόν λήμμα.
ii. Στην εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα», εκδ. 1963, το πτηνό καταχωρείται στο λήμμα Πινγκουίνος (με διαλυτικά).
iii. Πειράματα που πραγματοποιήθηκαν με πιγκουίνους σε αιχμαλωσία κατέδειξαν ότι, εάν υπάρχει μίμηση των συνθηκών φωτός που υπάρχουν στην Ανταρκτική, οι πιγκουίνοι αρχίζουν να αναπαράγονται.
Πηγές
Κατηγορία:Απτηνοδυτίδες Κατηγορία:Πανίδα της Ανταρκτικής
Γεώργιος Παπαδόπουλος
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος (Ελαιοχώρι Αχαΐας, 5 Μαΐου 1919 - Αθήνα, 27 Ιουνίου 1999) ήταν Έλληνας δικτάτορας και αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού που ηγήθηκε του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου, με το οποίο ανέτρεψε την νόμιμη κυβέρνηση εγκαθιδρύοντας στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα, γνωστή και ως Χούντα των Συνταγματαρχών ή Επταετία. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην χώρα, ακολούθησε η Δίκη των πρωταιτίων της Χούντας, όπου κρίθηκε ένοχος στάσης και εσχάτης προδοσίας για τη συμμετοχή του στο πραξικόπημα. Καταδικάστηκε σε θανατική ποινή, που αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη με παρέμβαση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ενώ καθαιρέθηκε και υποβιβάστηκε στρατιωτικά στον βαθμό του έφεδρου στρατιώτη.
Αν και αρχικά ορκίστηκε υπουργός Προεδρίας στην Κυβέρνηση Κόλλια, υπήρξε ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός της Χούντας ενώ μετά το Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου ανέλαβε ο ίδιος την πρωθυπουργία και μερικά χρόνια αργότερα, το 1973, ορκίστηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Στην επίσημη προπαγανδιστική ρητορεία του χουντικού καθεστώτος αναφερόταν ως «Αρχηγός της Επανάστασης» και «Πρόεδρος της Εθνικής Κυβερνήσεως». Τον Νοέμβριο του 1973 ανατράπηκε από τον Δημήτριο Ιωαννίδη και τέθηκε σε περιορισμό.
Νεανικά χρόνια και καταγωγή
Γεννήθηκε στο Ελαιοχώρι Αχαΐας και ήταν πρωτότοκος γιος του Χρήστου Παπαδόπουλου, δασκάλου, και της Χρυσούλας Παπαδοπούλου, κόρης του κτηματία Αλκιβιάδη ή Σταματίου Παπαδόπουλου.
Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από το Καλούσι Αχαΐας και η απώτερη καταγωγή της οικογένειας του λέγεται ότι είναι ηπειρώτικη και ίσως από την περιοχή του Σουλίου. Προπάππους ήτανε ο ιερέας Αθανάσιος Σταμόπουλος όπου στο Καλούσι ήταν γνωστός σαν παπα-Θάνος. Παππούς του ήταν ο Γεώργιος Παπαθάνου ο οποίος μαζί με τα αδέρφια του άλλαξαν το επώνυμο τους εις μνήμην του γονιού τους. Ο πατέρας του Γεωργίου Παπαδόπουλου, Χρήστος, γεννημένος στο Καλούσι το 1886 και ο οποίος επέλεξε να μεταβάλει το επώνυμο του σε Παπαδόπουλος από Παπαθάνου, λόγω του επαγγέλματος σαν δημοδιδάσκαλος είχε μεταβεί στο Ελαιοχώρι όπου και γνώρισε την Χρυσούλα Παπαδοπούλου, μετέπειτα σύζυγό του.
Ο πατέρας του, Χρήστος, υπήρξε φίλος και πολιτικός υποστηρικτής του Γεωργίου Παπανδρέου, με τον οποίον είχαν φοιτήσει σαν συμμαθητές στο σχολαρχείο Χαλανδρίτσας. Ο Στυλιανός Παττακός, καθώς και άλλοι, έχουν υποστηρίξει ότι ο Παπαδόπουλος ήταν βαφτισιμιός του Γεωργίου Παπανδρέου, πράγμα όμως που ο «Γέρος της Δημοκρατίας» έχει αρνηθεί. Άλλες πληροφορίες θέλουν νονό του, έναν ιατρό από την Πάτρα, επονομαζόμενο Μυλωνόπουλο.
Αδέρφια του ήταν οι Κωνσταντίνος, Χαράλαμπος και Αθηνά, ενώ είχε και έναν ετεροθαλή αδελφό, τον Τάκη, από τον πρώτο γάμο της μητέρας του με τον Κωνσταντίνο Βαγενά, ο οποίος δεύτερος, σκοτώθηκε στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Μεγάλωσε στο Ελαιοχώρι και εν συνεχεία, περί το 1930, εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Πάτρα, όπου και αποφοίτησε με άριστα από το Γ' Γυμνάσιο Πατρών.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Το 1937 εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε στις 10 Αυγούστου του 1940, ολοκληρώνοντας εσπευσμένα την τριετή φοίτησή του, λόγω της κήρυξης του ελληνοϊταλικού πολέμου το '40. Αν και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας ανέφερε δημόσια ότι αποφοίτησε πρώτος στη σειρά του, στην πραγματικότητα αποφοίτησε δέκατος. Έλαβε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, όπου και παρασημοφορήθηκε. Εν συνεχεία πραγματοποίησε σπουδές στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου ενώ τον Απρίλιο του 1941 εγγράφηκε στη σχολή πολιτικών μηχανικών του Πολυτεχνείου, χωρίς ωστόσο να αποφοιτήσει.
Έχει υποστηριχθεί από αρκετές πηγές χωρίς όμως να υπάρχουν ατράνταχτες αποδείξεις για αυτό, ότι υπήρξε μέλος των Ταγμάτων Ασφαλείας στην Πάτρα υπό τη διοίκηση του Νικολάου Κουρκουλάκου, ισχυρισμός με τον οποίο όμως διαφωνεί ο Ευάνθης Χατζηβασιλείου αλλά και ο Λεωνίδας Καλλιβρετάκης. Υποστηρίζεται, επίσης, ότι κατά το τέλος της κατοχικής περιόδου, το 1943, εντάχθηκε στην «Οργάνωση Χ» του Γεωργίου Γρίβα, πληροφορία όμως, που δεν έχει αποδειχτεί κατά τον Καλλιβρετάκη. Κατά τον Καλλιβρετάκη, που συμφωνεί με την άποψη του Φοίβου Γρηγοριάδη, κατά τη διάρκεια της κατοχής ο Παπαδόπουλος υπηρετούσε με πολιτικά στο επισιτιστικό γραφείο Πατρών προκειμένου να ωφελείται από τον κατοχικό μισθό χωρίς όμως να εκτίθεται με στρατιωτική στολή. Αυτό φαίνεται πως ήταν ένα μυστικό πού γνώριζε ο Κουρκουλάκος, διοικητής του 2ου ευζωνικού συντάγματος Πατρών την εποχή εκείνη, και εκβίασε με αυτό τον διορισμό του ως διοικητή της Αγροτικής Τράπεζας τον Φεβρουάριο του 1969.
Έλαβε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο (1946-1949) και τιμήθηκε με χρυσό αριστείο ανδρείας, μετάλλιο εξαίρετων πράξεων και πολεμικό σταυρό. Κατά τη δεκαετία του '50 υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες σε υψηλή θέση και μετεκπαιδεύτηκε στις ΗΠΑ.
Το 1952 στην υπόθεση καταδίκης του Νίκου Μπελογιάννη, ήταν στρατοδίκης. Κατά τη δεκαετία του 1950 υπήρξε μέλος του ΙΔΕΑ και αργότερα της Ένωσης Ελλήνων Νεαρών Αξιωματικών, παρακλάδι του ΙΔΕΑ, μέλη του οποίου ήταν μεταξύ άλλων οι Λαδάς, Ιωαννίδης και άλλοι. Αν και οι ενέργειες αυτών των αξιωματικών ήταν γνωστές στην ηγεσία του στρατού, με παρέμβαση του παλατιού αποφασίστηκε η μετάθεσή τους και όχι η αποστράτευσή τους, όπως και αρχικά είχε αποφασιστεί. Έτσι, το 1957, μετατέθηκε στο Κιλκίς, στο οποίο, όμως, δεν παρέμεινε πολύ καθώς το 1959 τοποθετήθηκε στην ΚΥΠ έχοντας την ευθύνη της επικοινωνίας με τις ξένες μυστικές υπηρεσίες. Το 1961 προήχθη σε αντισυνταγματάρχη και το ίδιο έτος ανέλαβε την προεδρία της παράνομης οργάνωσης Ένα στον Στρατό.
Ως στέλεχος της ΚΥΠ συμμετείχε στη διαμόρφωση του σχεδίου «Περικλής», για την άσκηση συστηματικής βίας ώστε να μειωθεί η επιρροή της ΕΔΑ και να ευνοηθεί η η δεξιά παράταξη ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή κατά τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1961. Ο στόχος εξειδικευόταν ως εξής: "Ενδεικνυόμενα μέτρα, ώστε ο κομμουνισμός εις το εγγύς μέλλον να υποστή κάμψιν και το ποσοστόν του να κατέλθη εις επίπεδα κάτω του 20%". Η συμμετοχή του αποκαλύφθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1965 από τον τότε πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου. Οι αποκαλύψεις βασίστηκαν σε ανακριτικό πόρισμα του αντιστράτηγου Χ. Λουκάκη, σύμφωνα με τις οποίες η διαμόρφωση του σχεδίου "Περικλής" (είχε συνταχθεί ήδη από το 1959 επί Καραμανλή από την ΚΥΠ) ολοκληρώθηκε στις 12 Αυγούστου 1961, σε ειδική συνεδρίαση της δευτεροβάθμιας επιτροπής πληροφοριών και διαφωτίσεως του ΓΕΕΘΑ, υπό την προεδρία του Α/ΓΕΣ Β. Καρδαμάκη. Ως στέλεχος της ΚΥΠ διατηρούσε επαφές με τα στελέχη της CIA.
Η υπόθεση του σαμποτάζ του Έβρου
Στις αρχές του Ιουνίου 1965, ο Παπαδόπουλος βρισκόταν υπό πίεση λόγω των ανακρίσεων της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης για την υπόθεση του "Σχεδίου Περικλής". Στις 11 Ιουνίου, δύο ημέρες μετά την άσκηση δίωξης για την υπόθεση αυτή, ξέσπασε η υπόθεση του «σαμποτάζ του Έβρου».
Συγκεκριμένα, οχήματα της 117ης ΜΠΠ (Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού), η οποία έδρευε στην Ορεστιάδα και είχε διοικητή τον τότε αντισυνταγματάρχη Γ. Παπαδόπουλο, είχαν ακινητοποιηθεί λόγω βλαβών από κακή συντήρηση. Ο Παπαδόπουλος βρέθηκε υπό την πίεση των προϊσταμένων του στρατηγών Τσολάκα, Μανέτα και Βαρδουλάκη οι οποίοι ζητούσαν εξηγήσεις για τις βλάβες. Απολογούμενος, ο Παπαδόπουλος απέδωσε τα προβλήματα στην εντατική χρήση των φορτηγών αλλά και σε ενδεχόμενη δολιοφθορά (σαμποτάζ) για την οποία θα προχωρούσε σε έρευνες. Στη συνέχεια, έστησε προβοκάτσια σε συνεργασία με το τμήμα Α2 της μονάδας, αξιωματικός του οποίου παρακίνησε έναν στρατιώτη με γονείς αριστερών φρονημάτων να προκαλέσει βραχυκύκλωμα σε ένα όχημα. Ο στρατιώτης συνελήφθη την ώρα της δολιοφθοράς ενώ την επόμενη μέρα συνελήφθησαν και άλλοι φαντάροι, στα οχήματα των οποίων είχαν παρουσιαστεί βλάβες. Μετά από σειρά βίαιων ανακρίσεων με χρήση βασανιστηρίων, ο Παπαδόπουλος πρόβαλε τη θεωρία της κομμουνιστικής συνωμοσίας, οργανωμένης από παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ. Την ίδια ημέρα που ο Παπαδόπουλος έστειλε το πόρισμα στο ΓΕΣ, και πριν καν αυτό φτάσει στον προορισμό του, τρεις εφημερίδες του δεξιού πολιτικού χώρου (Ακρόπολις, Εθνικός Κήρυξ, Ελλη­νικός Βορράς) δημοσίευσαν με μεγάλους τίτλους την είδηση. Στην τρίτη μόνο από αυτές, το ρεπορτάζ ανέφερε εσφαλμένα ότι, σύμφωνα με το πόρισμα, χρησιμοποιήθηκε ζάχαρη για το σαμποτάρισμα τεθωρακισμένων. Αποτέλεσμα του συγκεκριμένου δημοσιεύματος ήταν να δημιουργηθεί ένας αρκετά διαδεδομένος σχετικός μύθος, παρ' όλο που το ίδιο το Υπουργείο Άμυνας επίσημα διέψευσε τα περί ζάχαρης και τεθωρακισμένων.
Στις επόμενες ημέρες ένα όργιο φημών κυριάρχησε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και ακολούθησαν συλλήψεις συγγενών των στρατιωτών που φέρονταν αναμεμειγμένοι στη δολιοφθορά. Όμως σύντομα οι τακτικοί ανακριτές της στρατιωτικής δικαιοσύνης (ο λοχαγός Νικόλαος Νικολαΐδης και ο βασιλικός επίτροπος αντισυνταγματάρχης Κωνσταντίνος Γκόπης) θεώρησαν ότι οι ομολογίες των στρατιωτών ήταν προϊόν βασανισμών, απαλλάσσοντας τελικά τους περισσότερους από τους συλληφθέντες. Στις 20 Ιουλίου, ασκήθηκε δίωξη κατά των αξιωματικών που ήταν φυσικοί αυτουργοί των βασανισμών, και εναντίον του Παπαδόπουλου για ηθική αυτουργία. Τελικά ο Παπαδόπουλος απαλλάχθηκε από τον αντισυνταγματάρχη στρατιωτικής δικαιοσύνης Θεμιστοκλή Δηματάτη με απαλλακτικό βούλευμα στις 29 Νοεμβρίου 1965, δύο ημέρες πριν από την έναρξη της δίκης του. Η απαλλαγή αυτή συνέβη την περίοδο που αρχηγός ΓΕΣ είχε αναλάβει ο μετέπειτα πραξικοπηματίας Γρηγόριος Σπαντιδάκης, ενώ το πολιτικό σκηνικό χαρακτηριζόταν από την αστάθεια που ακολούθησε την Αποστασία του 1965. Έχει διατυπωθεί η υπόθεση ότι η απόφαση του Δηματάτη είχε σχέση με τον κατοπινό διορισμό του ως προέδρου του Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.
Το 1966 διορίστηκε από το ΓΕΣ τμηματάρχης στο 4ο Επιτελικο γραφείο του ΓΕΣ. Έκτοτε άρχισε την προπαρασκευή και οργάνωση του πραξικοπήματος, μαζί με τους Παττακό, Μακαρέζο και άλλους 26 αξιωματικούς.
Δικτατορία, εξέλιξη και πτώση
Με την επικράτηση του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967, συμμετείχε στην κυβέρνηση Κ. Κόλλια, που ορκίστηκε την ίδια ημέρα ώρα 19.30, στα Ανάκτορα Αθηνών, υπό τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β΄, αναλαμβάνοντας το υπουργείο Προεδρίας και τον Δεκέμβριο του 1967 ορκίστηκε "πρωθυπουργός" και υπουργός Εθνικής Αμύνης. Για ένα διάστημα ανέλαβε και Υπουργός Παιδείας και Εξωτερικών. Το 1968 διέφυγε απόπειρα δολοφονίας του από τον Αλέξανδρο Παναγούλη, ο οποίος συνελήφθη και καταδικάστηκε δις εις θάνατον. Η ποινή δεν εκτελέστηκε και ο Παναγούλης παρέμεινε επί πενταετία στη φυλακή. Στις 21 Μαρτίου 1972 παύθηκε με κυβερνητική απόφαση ο αντιβασιλιάς Γεώργιος Ζωιτάκης και τον αντικατέστησε ο ίδιος. Τον Μάιο 1973 αποκαλύφθηκε η ύπαρξη εκτεταμένης συνωμοσίας στους κόλπους του Πολεμικού Ναυτικού και με την αφορμή αυτή καταργήθηκε η συνταγματική μοναρχία, που μέχρι τότε ίσχυε τυπικά, και την 1η Ιουνίου 1973 ανακηρύχθηκε ως νέο πολίτευμα η Προεδρική Δημοκρατία με προσωρινό πρόεδρο τον ίδιο. Ακολούθησε η διεξαγωγή νόθου κυρωτικού δημοψηφίσματος («ΝΑΙ» 78,4%, «ΟΧΙ» 21,6%), σύμφωνα με το οποίο ο δικτάτορας Παπαδόπουλος εκλεγόταν πρόεδρος της νεοσύστατης Ελληνικής Δημοκρατίας και ο στρατηγός Οδυσσέας Αγγελής αντιπρόεδρος. Λίγο αργότερα, στις 8 Οκτωβρίου 1973, επέλεξε τον παλαιό πολιτικό αρχηγό Σπύρο Μαρκεζίνη ως διάδοχό του στην πρωθυπουργία, με την εντολή να οδηγήσει τη χώρα σε βουλευτικές εκλογές, αμνηστεύοντας όλους τους πολιτικούς κρατουμένους και δίνοντας ειδική χάρη στον Παναγούλη.
Κατά τον Δ' αραβοϊσραηλινό πόλεμο ή πόλεμο του Γιομ Κιπούρ τον Οκτώβριο του 1973 η δικτατορική κυβέρνηση παρόλο που, όμοια με το σύνολο των δυτικοευρωπαϊκών κρατών του ΝΑΤΟ πλην της Πορτογαλίας, αρνήθηκε δημόσια να επιτρέψει τη διέλευση αμερικανικών αεροπλάνων ή τον ανεφοδιασμό τους σε ελληνικό έδαφός, ουσιαστικά επέτρεψε την περιορισμένη χρήση του ελληνικού εναέριου χώρου και ελληνικών αεροδρομίων από αμερικανικά αεροσκάφη καθώς του λιμανιού της Σούδας από τον 6ο Στόλο, σε αεροπλανοφόρα του οποίου ανεφοδιάζονταν τα αμερικανικά αεροσκάφη που μετέφεραν πολεμικό υλικό προς το Ισραήλ.
Εξέγερση Πολυτεχνείου, πραξικόπημα και τουρκική εισβολή στην Κύπρο
Ακολούθησε η εξέγερση του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου 1973 και στη συνέχεια το Πραξικόπημα του Ταξιάρχου Δ. Ιωαννίδη στις 25 Νοεμβρίου 1973, κατά το οποίο ο Παπαδόπουλος ετέθη σε κατ' οίκον περιορισμόν. Κατά τη διάρκεια της δικτατορικής διακυβέρνησής του διέμενε σε υπερπολυτελή έπαυλη στο Λαγονήσι, ιδιοκτησίας του Αριστοτέλη Ωνάση, την οποία είχε παραχωρήσει στον Παπαδόπουλο έναντι οικονομικών εξυπηρετήσεων.
Συνέπεια του πραξικοπήματος στην Κύπρο που επιχείρησε η Χούντα των Αθηνών και της τουρκικής εισβολής πέντε ημέρες μετά, ήταν η παράδοση της διακυβέρνησης της χώρας σε πολιτικούς, από τον τότε χουντικό Πρόεδρο της Δημοκρατίας Φαίδωνα Γκιζίκη, με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως πρωθυπουργό κυβέρνησης εθνικής ενότητας.
Ο Παπαδόπουλος επιδίωξε να συμμετάσχει με δικό του κόμμα στις πρώτες βουλευτικές εκλογές, το 1974, αλλά η τότε πολιτική ηγεσία του το απαγόρευσε.
Η ώρα της κρίσης ως πρωταίτιου της Χούντας
Στη συνέχεια, βάσει της Συντακτικής Πράξης της 3ης Οκτωβρίου 1974, τόσο ο Γ. Παπαδόπουλος όσο και οι άλλοι πρωτεργάτες της Δικτατορίας χαρακτηρίστηκαν ως πρωταίτιοι πολιτικών αδικημάτων, εξαιρουμένων του στρατηγού Φ. Γκιζίκη που παρέμενε ακόμα πρόεδρος της Δημοκρατίας (παρέμεινε μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου 1974), της υφιστάμενης στρατιωτικής ηγεσίας, του αρχιεπισκόπου Σεραφείμ καθώς και όλων των πολιτικών προσώπων των κυβερνήσεων Παπαδόπουλου και Ιωαννίδη. Έτσι ως παραβάτες του Ποινικού Κώδικα, οι φερόμενοι ως πρωτεργάτες υπήχθησαν στην αρμοδιότητα του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, ενώ περί τα τέλη Οκτωβρίου του ίδιου έτους οι παραπάνω εκτοπίστηκαν στην Κέα σε ένα ξενοδοχείο, υπό τη φύλαξη μικρής ομάδας χωροφυλάκων συνεπικουρούμενης από ένα μικρό σκάφος του Λιμενικού Σώματος, περιορισμένων δυνατοτήτων με τριμελές πλήρωμα.
Θανατική ποινή για στάση και εσχάτη προδοσία
Κρίθηκε ένοχος στάσης και εσχάτης προδοσίας για τη συμμετοχή του στο πραξικόπημα και καταδικάστηκε σε θάνατο, ποινή που αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη, με απόφαση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (στον οποίο αποδίδεται, σχετικά, η ιστορική φράση «... και όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια»). Κατόπιν, καθαιρέθηκε με Προεδρικό Διάταγμα από τον στρατιωτικό του Βαθμό και υποβιβάστηκε στο βαθμό του έφεδρου στρατιώτη.
Στις 30 Ιανουαρίου 1984, ίδρυσε μέσα από τις φυλακές Κορυδαλλού την Εθνική Πολιτική Ένωση. Το 1992, η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη αποφάσισε να αποφυλακίσει τον Παπαδόπουλο και τους άλλους πραξικοπηματίες, επίσης άνευ προηγουμένου σχετικού αιτήματος, αλλά ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Καραμανλής, άσκησε βέτο.
Πέθανε στις 27 Ιουνίου 1999 μετά από καρκίνο στο ουροποιητικό σύστημα στο Λαϊκό Νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν, υπερασπιζόμενος το πραξικόπημα και τη δικτατορία και αρνούμενος να κάνει χρήση των νομικών δυνατοτήτων (λόγοι υγείας, αίτηση χάριτος) για να αποφυλακιστεί, σε αντίθεση με άλλους συγκατηγορούμενούς του. Ο τάφος του βρίσκεται στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Σκάνδαλα και διαφθορά
Η επταετία της Χούντας σημαδεύτηκε από σκάνδαλα και πολλές περιπτώσεις χρηματισμού και ευνοιοκρατίας. Τα πιο γνωστά είναι το σκάνδαλο με τα λεγόμενα θαλασσοδάνεια του συνταγματάρχη Ιωάννη Λαδά, που έμεινε κοροϊδευτικά στην ιστορία ως «ο κύριος καθαρά χέρια», το σκάνδαλο με τα σάπια κρέατα του συνταγματάρχη Μπαλόπουλου και οι τεράστιες χρηματικές δαπάνες για τα κοσμικά πάρτι και την πολυτελή ζωή του αντισυνταγματάρχη (ο Παπαδόπουλος τον έκανε υποστράτηγο) Μιχάλη Ρουφογάλη, που του είχε ανατεθεί η διεύθυνση της ΚΥΠ, δηλαδή του εθνικά κρίσιμου τομέα των μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος επίσης εξασφάλιζε τη χορήγηση δανείων σε υποστηρικτές της χούντας, επιβαρύνοντας τις ελληνικές δημόσιες τράπεζες. Η ευνοιοκρατία και το ρουσφέτι επί χούντας γιγαντώθηκαν: ο Μακαρέζος διόρισε τον κουνιάδο του Αλέξανδρο Ματθαίου Υπουργό Γεωργίας, ο Λαδάς έκανε τον ένα ξάδερφό του στρατηγό και διοικητή της ΑΣΔΕΝ και έναν άλλο ξάδερφό του Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών, ο στρατηγός Βασίλης Καρδαμάκης διορίστηκε διοικητής της ΔΕΗ και ο στρατηγός Αλέξανδρος Νάτσινας (πρώην αρχηγός ΚΥΠ με τεράστιες ευθύνες για το σχέδιο ΠΕΡΙΚΛΗΣ και το παρακράτος) διορίστηκε Πρόεδρος στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Ο ίδιος ο Παπαδόπουλος διόρισε τον αδελφό του Κωνσταντίνο Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Προεδρίας της Κυβερνήσεως, περιφερειακό διοικητή Αττικής και Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ διαδοχικά. Τον άλλο αδελφό του, Χαράλαμπο, τον διόρισε Γενικό Γραμματέα στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Ο Χαράλαμπος αποκαλούνταν ειρωνικά "μπον φιλέ" από τους αξιωματικούς της Χωροφυλακής, επειδή συνήθιζε να τρώει καθημερινά στα εστιατόρια ακριβών ξενοδοχείων μαζί με τη φρουρά του και τους υπαλλήλους του.
Μετά την καταδίκη του Γ. Παπαδόπουλου ακολούθησαν κατόπιν μηνύσεων (Νοέμβριος 1975) διάφορες έρευνες για σκάνδαλα παράνομου πλουτισμού Από τις έρευνες διαπιστώθηκε ότι ο Γ. Παπαδόπουλος είχε αγοράσει τρία ακίνητα: ένα πολυτελές διαμέρισμα 5 κυρίων δωματίων στη Νέα Σμύρνη, μία πολυτελή μονοκατοικία 5 κυρίων δωματίων, στην Αθήνα στην οδό Τζουμέρκων, με την οποία προικοδότησε τον γαμβρό του Β. Ζάπα, και ένα διαμέρισμα 5 κυρίων δωματίων, στην Αθήνα, το τελευταίο αντί 1.300.000 δρχ. Η Δέσποινα Παπαδοπούλου είχε αγοράσει επίσης ένα διαμέρισμα 6 κυρίων δωματίων επί της οδού Σορβόλου στην Αθήνα, αντί ποσού 1.700.000 δρχ. Για όλα τα παραπάνω που δόθηκαν προικώα των παιδιών τους, τίποτε μεμπτό δεν βρέθηκε και κανένα δεν δημεύτηκε.
Το 1976 η Δέσποινα Παπαδοπούλου αθωώθηκε από την κατηγορία της απάτης της αργομισθίας εις βάρος του Δημοσίου. Το δικαστήριο δέχτηκε ότι διαπράχτηκε η απάτη, αλλά αθώωσε την Παπαδοπούλου επειδή έκρινε ότι επέδειξε έμπρακτη μεταμέλεια επιστρέφοντας το σύνολο της παράνομης μισθοδοσίας (περίπου 750.000 δραχμές) κατά το στάδιο της προδικασίας της υπόθεσης.
Σχέσεις με τη CIA
Ο Παπαδόπουλος διατηρούσε επαφή με στελέχη της CIA ήδη από τη δεκαετία του 1950 όταν συμμετείχε σε κοινές επιχειρήσεις της ΚΥΠ και της CIA στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Το 1963 υπηρετούσε ως σύνδεσμος της ΚΥΠ με τις μυστικές υπηρεσίας μεταξύ άλλων και με την CIA. Έχει υποστηριχθεί ότι ο Παπαδόπουλος πήγε μεταπολεμικά στην Αμερική για να εκπαιδευτεί σε θέματα πληροφοριών κι έγινε πράκτορας της CIA. Κατά τον ιστορικό Ευάνθη Χατζηβασιλείου ο ισχυρισμός ότι ο Παπαδόπουλος εκπαιδεύτηκε από την CIA ή υπήρξε πράκτοράς της είναι αστήρικτος. Κατά τον Αμερικανό δημοσιογράφο David Binder, ο Παπαδόπουλος ήταν πράκτορας της CIA και εισέπραττε παχυλό μισθό ήδη από το 1952. Την 1η Ιουλίου 1973 σε άρθρο της εφημερίδας Observer εμφανίστηκε ο ισχυρισμός από ανώνυμη πηγή της εφημερίδας ότι ο Παπαδόπουλος ήταν έμμισθος πράκτορας της CIA. Σε επίσημη ακρόαση στην Αμερικάνικη Γερουσία, η CIA αρνήθηκε ότι ο Παπαδόπουλος υπήρξε ποτέ πράκτοράς της και ισχυρίστηκε ότι η οποιαδήποτε σχέση είχαν αυτή ήταν στα πλαίσια της πάγιας συνεργασίας (από την εποχή του εμφυλίου πολέμου) CIA και ΚΥΠ την περίοδο που ο Παπαδόπουλος υπηρετούσε στην ΚΥΠ. Στην ίδια ακρόαση ενώπιον της Γερουσίας ο διευθυντής της CIA ισχυρίστηκε ότι ο Παπαδόπουλος ουδέποτε εκπαιδεύτηκε στις ΗΠΑ (από την CIA).
Οικογενειακή κατάσταση
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε τελέσει δύο γάμους. Από τον πρώτο του γάμο με τη Νίκη Βασιλειάδη (1942) απέκτησε έναν γιο, το Χρήστο που μετά την αποφοίτηση του από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο μετέβη για μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ όπου και εγκαταστάθηκε, και μία κόρη, τη Χρυσούλα, μετέπειτα σύζυγο του Βασιλείου Ζάππα. Παράλληλα όμως φέρεται από το 1957-1958 να διατηρούσε δεσμό με τη Δέσποινα Σερέτη, πρώην πολιτική υπάλληλο στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού (ΓΥΣ) απ' όπου ήταν αποσπασμένη στη Διεύθυνση Α2 του ΓΕΣ. Όταν διατάχθηκε η επάνοδός της στη ΓΥΣ απολύθηκε, πλην όμως επί εποχής Νάτσινα προσελήφθη στην ΚΥΠ. Την ίδια εκείνη εποχή ο Γ. Παπαδόπουλος ήταν αποσπασμένος στη Διεύθυνση πυροβολικού της VI Μεραρχίας. Οι διάφορες κινήσεις της και οι ύποπτες έξοδοί της από το ΓΕΣ είχαν προκαλέσει το ενδιαφέρον της παρακολούθησής της από την ίδια την υπηρεσία κατ' εντολή του τότε Α/ΓΕΣ Πέτρου Νικολόπουλου. Πολύ αργότερα, μετά από 10 περίπου χρόνια παράνομου δεσμού, ο Γ. Παπαδόπουλος χωρίζοντας τη γυναίκα του νυμφεύθηκε τη Δέσποινα Σερέτη (εκ του επιθέτου του συζύγου της αστυνομικού, τον οποίον επίσης χώρισε). Ο γάμος τους τελέσθηκε το 1968, σε κλειστό κύκλο, τον οποίον και ευλόγησε ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α'. Το ζεύγος Παπαδόπουλου απέκτησαν μία κόρη, τη Μάχη (Υπερμαχεία), σήμερα σύζυγο του Γιώργου Καλογιάννη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Π Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Ελλάδας Κατηγορία:Αντικομμουνιστές παπαδοπουλος γεωργιος Κατηγορία:Πρόεδροι της Ελληνικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
ISO 639-2
ISO 639-2:1998 τριγράμματοι κωδικοί αναπαράστασης ονομάτων γλωσσών — Μέρος 2: Alpha-3 κωδικός
Είκοσι δύο από τις γλώσσες έχουν κωδικούς τριγράμματους:
Αυτές οι είκοσι δύο γλώσσες διαθέτουν όλες ISO 639-1 κωδικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ISO 639
TD
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων TD ή Td ή td μπορεί να αναφέρεται:
Ασανμπίμπι
Η Ασανμπίμπι (আসানবিবি) είναι λαϊκή θεότητα, που λατρευόταν ως επί το πλείστον στη νότια Βεγγάλη, σε συνδυασμό με τις έξι αδελφές, δηλαδή την Ολαμπίμπι (η Θεά της Χολέρας), την Ατζγκαϊμπίμπι, τη Τσαντμπίμπι, την Μπαχανταμπίμπι, την Τζετουνεμπίμπι και την Τζολαμπίμπι. Πιστεύεται από ορισμένους σύγχρονους μελετητές ότι αυτές οι επτά θεότητες, μαζί γνωστές ως Σατμπίμπι (επτά κυρίες) είναι μετατροπές των Σαπταματρίκα (Μπράχμι, Μαχεσβάρι, Βαϊσνάβι, Βαράχι, Ιντράνι και άλλες), αλλά δεν υπάρχει σχεδόν καμία ομοιότητα που μεταξύ των Σαπταματρίκα και Σατμπίμπι. Η συλλογική λατρεία των επτά θεών ακόμη αποδεικνύεται στην προϊστορική Ινδία από σφραγίδα τερακότα που βρέθηκε στο Μοχεντζοντάρο, ένα μεγάλο αστικό κέντρο του Πολιτισμού της Κοιλάδας του Ινδού που βρίσκεται στο Σιντ, η οποία απεικονίζει την εικόνα των επτά γυναικών που στέκονται μαζί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Δυτικής Βεγγάλης Κατηγορία:Ινδουισμός-επέκταση
1.500 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ο δρόμος 1.500 μέτρων, είναι αγώνας δρόμου ημιαντοχής και αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αγωνίσματα στίβου των Ολυμπιάδων.
Τα 1.500 μέτρα είναι κλασικό αγώνισμα, καθώς πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας.
Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα εντάχθηκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα στην Ολυμπιάδα του 1972 στο Μόναχο.
Ρεκόρ
Το ολυμπιακό ρεκόρ για το αγώνισμα των ανδρών είναι 3:28.32 και σημειώθηκε από τον Νορβηγό Γιάκομπ Ίνγεμπριγκτσεν στις 7 Αυγούστου 2021 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο.
Το αντίστοιχο ρεκόρ για τις γυναίκες είναι 3:53.11 και σημειώθηκε από την Κενυάτισα Φέιθ Κίπιεγκον στις 6 Αυγούστου 2021 κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο.
Παραπομπές
Δρομος 1500 μ
Ισοζύγιο κρατικού προϋπολογισμού
Το ισοζύγιο κρατικού προϋπολογισμού είναι μια οικονομική κατάσταση που παρουσιάζει τα προτεινόμενα κρατικά έσοδα και τις κρατικές δαπάνες για ένα οικονομικό έτος. Αποτελεί τη διαφορά μεταξύ εσόδων και δαπανών. Ένα θετικό ισοζύγιο ονομάζεται «πλεόνασμα του κρατικού προϋπολογισμού» και ένα αρνητικό υπόλοιπο είναι ένα «έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού». Προετοιμάζεται προϋπολογισμός για κάθε επίπεδο διακυβέρνησης (από το εθνικό σε τοπικό) και λαμβάνει υπόψη τις υποχρεώσεις των υποχρεώσεων της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης.
Το πλεόνασμα ή το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού είναι μια μεταβλητή ροή, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα ποσό ανά μονάδα χρόνου (τυπικά ανά έτος). Έτσι είναι ξεχωριστό από το Δημόσιο χρέος, το οποίο είναι μια μεταβλητή αποθέματος, αφού μετράται σε συγκεκριμένο χρονικό σημείο. Η σωρευτική ροή των ελλειμμάτων ισούται με το απόθεμα του χρέους.
Βίτο Ακόντσι
Ο Βίτο Χάνιμπαλ Ακόντσι (Vito Hannibal Acconci, 24 Ιανουαρίου 1940, Νέα Υόρκη - 27 Απριλίου 2017, Νέα Υόρκη), ήταν Αμερικανός καλλιτέχνης και δημιουργός βίντεο.
Βιογραφία
Πριν πειραματιστεί με μέσα όπως η φωτογραφία, ο ήχος και η περφόρμανς, ο Βίτο Ακόντσι αφιερώθηκε αρχικά αποκλειστικά στην ποίηση. Αφού σπούδασε λογοτεχνία στο Κολέγιο Χόλι Κρος το 1962 και ποίηση στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα το 1964, έγραψε διηγήματα για το περιοδικό Olympia και ίδρυσε το περιοδικό 0 to 9. Πολύ πριν στραφεί προς τις οπτικές τέχνες, ο Βίτο Ακόντσι είχε ήδη μια πολύ πλαστική προσέγγιση της γραφής και της γλώσσας, την οποία θεωρούσε μειωμένο χώρο απόδοσης. Από αυτή την έννοια του χώρου ξεκίνησε μια σειρά πειραματισμών με διαφορετικά μέσα προκειμένου να εξερευνήσει τον πραγματικό, χρονικό, κοινωνικό και πολιτισμικό χώρο. Στη δεκαετία του 1970, συμμετείχε στο εργαστήριο λιθογραφίας NSCAD.
Περφόρμανς
Αλλά ο Ακόντσι έγινε γνωστός πάνω απ' όλα μέσω των σωματικών του παραστάσεων. Από το 1969 και μετά, με το Following Pieces, αφιέρωσε το έργο του στην πειραματική μελέτη της θέσης του σώματός του και του σώματος του θεατή κατά τη διάρκεια των παραστάσεών του, που παρουσιάστηκαν κυρίως στο The Kitchen της Νέας Υόρκης.
Ενδεικτική εργογραφία
μικρογραφία|[[Murinsel, αρχιτεκτονικό έργο (Γκρατς).]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Αμερικανοί φωτογράφοι
Λεωνίδας Γκολφινόπουλος
Ο Λεωνίδας Γκολφινόπουλος (Πάτρα 1832 - Πάτρα 2 Ιανουαρίου 1914) ήταν Έλληνας υπουργός στρατιωτικών, στρατιωτικός και πολιτευτής.
Ήταν στρατιωτικός και γρήγορα έφτασε στον βαθμό του υποστράτηγου ξεκινώντας από απλός στρατιώτης φτάνοντας στην ανώτερη βαθμίδα. Ήταν προσωπικός φίλος του Χαρίλαου Τρικούπη και όταν αυτός έγινε υπουργός στρατιωτικών έβαλε την Γκολφινόπουλο προσωπάρχη του υπουργείου. Πολέμησε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 με τον βαθμό του ταξίαρχου και μπήκε με την στρατιωτική του μονάδα στο Τούρκικο έδαφος. Διετέλεσε στην συνέχεια φρούραρχος Αθηνών.
Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Ήταν άτεκνος και είχε δύο αδελφές και έναν αδελφό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Γ
Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ
Το Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ (Αγγλ. University of Reading) βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη Ρέντινγκ στην Αγγλία. Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1892 ως πανεπιστημιακό κολλέγιο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Το 1926 έγινε ανεξάρτητο πανεπιστήμιο με την ονομασία Πανεπιστήμιο Ρέντινγκ.
Ρεντινγκ
Ουίσκι
thumb|Βαρέλια με ουίσκι Ως ουίσκι χαρακτηρίζεται ευρεία κατηγορία οινοπνευματωδών ποτών που αποστάζονται από τη ζυμωμένη πολτοποίηση κριθαριού και ωριμάζουν σε ξύλινα βαρέλια. Οι διάφορες ποικιλίες παρασκευάζονται από διάφορα δημητριακά, και περιλαμβάνουν: το κριθάρι, τη σίκαλη, τον σίτο, και το καλαμπόκι. Η ονομασία (αγγλ. και σκωτσ. Whisky αμερ. και ιρλ. Whiskey) ετυμολογείται από μια κελτική λέξη (Uisge Beatha) η οποία σημαίνει νερό της ζωής και αρχικά αναφερόταν σε όλα τα προϊόντα απόσταξης τα οποία χρησιμοποιούνταν για φαρμακευτικούς σκοπούς.
Παραγωγή και είδη
Το ουίσκι διαφέρει από το συνηθισμένο απόσταγμα σιτηρών, χάρη στη γεύση του, η οποία οφείλεται στην ειδική επεξεργασία των πρώτων υλών. Η περιεκτικότητα του σε αλκοόλ κυμαίνεται από 40% έως 70% κατ' όγκο. Στο εμπόριο κυκλοφορούν διάφοροι τύποι ουίσκι, όπως το σκωτσέζικο, το καναδικό, το αμερικανικό κ.ά., οι οποίοι διακρίνονται ως προς τα χαρακτηριστικά τους, λόγω των διαφορών στον τρόπο παραγωγής, στον τύπο και στο είδος των σιτηρών, καθώς και στην ποιότητα του νερού που χρησιμοποιείται. Πάντως η Μεγάλη Βρετανία, και ιδιαίτερα η Σκωτία, θεωρείται ότι παράγει την καλύτερη ποιότητα ουίσκι. Υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες ουίσκι, το malt (το παρασκεύασμα δεν είναι προϊόν ανάμειξης ή, έστω, προέρχεται μόνο από ανάμειξη προϊόντων του ίδιου αποστακτηρίου) και το blended (ανάμειξη ουίσκι διάφορων αποστακτηρίων). Μια άλλη ουσιαστική διαφορά υπάρχει στα δημητριακά που αποτελούν την πρώτη ύλη: το σκωτσέζικο και τα περισσότερα καναδικά της Ανατολικής Ακτής (Νόβα Σκόσια κ. ά.) που διατήρησαν τη σκωτσέζικη παράδοση παρασκευάζονται αποκλειστικά και μόνο από κριθάρι (scotch), ενώ τα επιλεγόμενα αμερικανικά (bourbon), στα οποία συγκαταλέγονται και αρκετά καναδικά, χρησιμοποιούν διάφορα δημητριακά, όπως σίκαλη, βρώμη κ. ά. Παραγωγή ουίσκι έγινε για πρώτη φορά στην Ιρλανδία, πιθανότατα στα τέλη του 11ου αι., αλλά η πρώτη γραπτή αναφορά υπάρχει σε σκωτσέζικα αρχεία του 1494. Στις αρχές του 18ου αι. άρχισε να παράγεται στον Καναδά και στις Η.Π.Α. Στη διάρκεια του 20ού αι., λόγω του μεγάλου ανταγωνισμού με την καναδική βιομηχανία σκωτσέζικου ουίσκι, η οποία διογκώθηκε την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του 1930 (όταν στα σύνορα Η.Π.Α. και Καναδά το λαθρεμπόριο ουίσκι ήταν η πιο επικερδής δραστηριότητα), οι Σκωτσέζοι κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν προστασία ονομασίας προέλευσης για το ουίσκι scotch.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλκοολούχα ποτά Κατηγορία:Ποτά προϊόντα απόσταξης
Μαρία, κόμισσα του Ε
Η Μαρία, κόμισσα του Ε (Γαλλική γλώσσα : Marie I de Lusignan, 1223 - Πουατού, 1 Οκτωβρίου 1260 ήταν μοναδικό παιδί και διάδοχος του Ραούλ Β΄ των Λουζινιάν και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας του Ντρε. Έγινε κυρία του Λουζινιάν, κόμισσα του Ε και του Γκιν (1250). Παντρεύτηκε (1250) τον Αλφόνσο του Μπριέν που έγινε κόμης του Ε, μαζί του απέκτησε :
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 56.171.5)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας του Κλεοφράδη που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 56.171.3 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.
Περιγραφή
Η έμπροσθεν όψη εικονίζει την Πολιάδα Αθηνά που κραδαίνει το δόρυ της. Στο αριστερό χέρι κρατάει ασπίδα με αετό. Η Αθηνά πλαισιώνεται από δύο κίονες με αλέκτορες στην κορυφή. Η όπισθεν όψη εικονίζει σκηνή ιπποδρόμου. Ένα τέθριππο καλπάζει προς τα δεξιά.
Ιστορική τοποθέτηση
Ο αμφορέας είναι έργο του εργαστηρίου της ομάδας Copenhagen 99. Χρονολογείται στο έτος 530 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός Κατηγορία:Παναθηναϊκός αμφορέας Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης 530
Χάων
Ο Χάων ήταν Έλληνας ήρωας και επώνυμος πρόγονος των Χαόνων, ο οποίος και έδωσε το όνομά του στην Χαονία, περιοχή της βορειοδυτικής Ηπείρου, στην Ελλάδα. Παραμένει αδιευκρίνιστο εάν επρόκειτο για φίλο ή αδερφό του Έλενου, σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, συνόδευσε τον τελευταίο ως την αυλή του Νεοπτόλεμου. Οι ακριβείς συνθήκες του θανάτου του Χάοντα είναι τόσο αδιευκρίνιστες όσο και η σχέση του ιδίου με τον Έλενο. Ο Χάων είτε σκοτώθηκε από ατύχημα στην διάρκεια κυνηγιού είτε θυσιάστηκε ο ίδιος στους θεούς κατά την διάρκεια επιδημίας, με αποτέλεσμα να σώσει την ζωή αριθμού συνανθρώπων του. Σε κάθε περίπτωση, όταν ο Έλενος κατέστη κύριος της περιοχής, έδωσε σε ένα τμήμα του βασιλείου το όνομα του Χάοντα.
Το Χάων αποτελούσε, επίσης, κοινό αρχαιοελληνικό όνομα (Χάων Φιλουμένου, και Χάων Ευδόξου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηπειρώτικη μυθολογία
Θεμιστώ
Στην ελληνική μυθολογία η Θεμιστώ ήταν θυγατέρα του Υψέως (γιου του ποτάμιου θεού Πηνειού) και της Κρέουσας. Η Θεμιστώ παντρεύτηκε τον Αθάμαντα, γιο του Αιόλου και της Εναρέτης, και απέκτησαν 4 ή 5 παιδιά: τον Λεύκωνα, τον Ερύθριο, τον Σχοινέα, τον Πτώο και τον Πορφυρίωνα. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, είχαν μόνο δύο παιδιά: τον Σφίνκιο και τον Ορχομενό. Η Θεμιστώ ήταν η τρίτη και τελευταία σύζυγος του Αθάμαντα. Όταν ο Αθάμας επέστρεψε στη δεύτερη σύζυγό του, την Ινώ, η Θεμιστώ έντυσε όλα τα δικά της παιδιά στα λευκά και όλα τα παιδιά της Ινούς στα μαύρα. Στη συνέχεια σκότωσε όλα τα μαυροντυμένα παιδιά ως εκδίκηση κατά του Αθάμαντα. Αλλά δεν κατάλαβε ότι η Ινώ είχε ανταλλάξει τα ρούχα των παιδιών, και έτσι σκότωσε τα δικά της παιδιά (εκτός από τον Σχοινέα). Εξάλλου η Θεμιστώ λέγεται ότι είχε και μία κόρη από τον θεό Ποσειδώνα, τη Λευκονόη.
Πηγές
Θεμιστω Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Γυναίκες του Απόλλωνα
Οι Ρειτοί
Οι Ρειτοί ήταν δύο τεχνητές λίμνες που σχηματίστηκαν από πηγές στις δυτικές παρυφές του Όρους Αιγάλεω, γύρω στα 300 μέτρα βόρεια της ακτής και αποτελούσαν το σύνορο μεταξύ Ελευσίνας και Αθήνας. Η βόρεια λίμνη ήταν αφιερωμένη στη θεά Δήμητρα, ενώ η δεύτερη στην κόρη της Περσεφόνη.
Δημιουργία
Κατά τον Παυσανία υπήρχαν ρεύματα στην περιοχή, δηλαδή εκροές πηγών, οι οποίες φράχτηκαν και σχηματίστηκαν οι λίμνες. Το νερό τους ήταν θαλασσινό και μόνο οι ιερείς των θεοτήτων αυτών είχαν το δικαίωμα να ψαρεύουν εκεί. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η διαμόρφωση των λιμνών έγινε στα κλασικά χρόνια, ενώ νωρίτερα η διέλευση ήταν αδύνατη εξαιτίας των ρευμάτων και των ελών. Για τον λόγο αυτό θεωρείται ότι η αρχαία Ιερά Οδός μετά το Ιερό της Αφροδίτης πρέπει να έκανε παράκαμψη προς τα βόρεια, περνώντας πίσω από τις πηγές.
Οι Ρειτοί σήμερα
Οι λίμνες διατηρήθηκαν μέχρι και το 19ο αιώνα μ.Χ. Κάτοικοι της περιοχής του Σκαραμαγκά αναφέρουν ότι και οι δύο λίμνες υπήρχαν μέχρι και τη δεκαετία του 1950. Τις περιγράφουν ως πραγματικούς υδροβιότοπους, με πεντακάθαρα, συνεχώς ανανεούμενα ύδατα, γεμάτες ψάρια, και με ψηλούς καλαμιώνες γύρω, όπου έβρισκαν καταφύγιο πολλά πουλιά. Στη συνέχεια όμως η βόρεια λίμνη, γνωστή ως Κεφαλάρι, αποστραγγίστηκε και επιχωματώθηκε. Η νότια λίμνη, της Περσεφόνης, διατηρείται μέχρι σήμερα, είναι γνωστή ως Λίμνη Κουμουνδούρου και εντοπίζεται στα σύνορα του σύγχρονου Δήμου Χαϊδαρίου με τον Δήμο Ασπροπύργου.
Παραπομπές
Ρεποι Ρεποι
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 1962
Το 7ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου πραγματοποιήθηκε από τις 12 έως τις 16 Σεπτεμβρίου του 1962 στο Βελιγράδι, Γιουγκοσλαβία (στη σημερινή Σερβία).
Στους αγώνες αυτούς καταρρίφθηκαν ή ισοφαρίστηκαν παγκόσμια και ευρωπαϊκά ρεκόρ. Η Μαρία Ίτκινα ισοφάρισε το ρεκόρ κόσμου των 400 μ. που κατείχε η ίδια με 53.4. Το ίδιο κατόρθωσε και η συμπατριώτισσά της Ταμάρα Πρες στη σφαιροβολία (18.55 μ.) που νίκησε και στη δισκοβολία. Ο Βρετανός Μπρους Τούλοχ κατέπληξε, αφού έτρεξε ξυπόλυτος στα 5.000 μ. και νίκησε με 14.00.6. Ο Ούγγρος σφαιροβόλος Γκιούλα Ζιβότσκι κατέρριψε το ρεκόρ Ευρώπης με 69,64 μ.
Η Ε.Σ.Σ.Δ. κυριάρχησε και στους άνδρες (7 χρυσά, 6 ασημένια, 9 χάλκινα μετάλλια) και στις γυναίκες (6-0-2). Εντυπωσίασαν, στο ύψος ο Βαλερί Μπρούμελ και στο μήκος ο Ιγκόρ τερ Οβανεσιάν, που τον ίδιο χρόνο κατέρριψαν τα παγκόσμια ρεκόρ. Ο Οβανεσιάν και ο Πολωνός Γιόζεφ Σμιτ (τριπλούν) είχαν νικήσει και το 1958. Το ρεκόρ κόσμου των 400 μ. μετ' εμποδίων (49.2) του Αμερικανού Γκλεν Ντέιβις ισοφάρισε ο Ιταλός Σαλβατόρε Μοράλε. Ο Σοβιετικός δεκαθλητής Βασίλι Κουζνιετσόφ κατέκτησε τον τίτλο για τρίτη συνεχή φορά. Ο Μάνφρεντ Ματουσέβσκι (800 μ.) πέρασε στην ιστορία, αφού κέρδισε το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Λ.Δ. Γερμανίας. Συγκλονιστικές κούρσες έγιναν στα 100 μ. και στα 80 μ. εμπόδια, όπου νίκησαν ο Γάλλος Πικμάλ και η Πολωνή Τσιέπλα. Διακρίθηκαν, επίσης, οι Σοβιετικοί Λούσις (ακόντιο), Μπολότνικοφ (10.000 μ.), Ελβίρα Οζόλινα (ακόντιο), Σελκανόβα (μήκος), η Ρουμάνα Γιολάντα Μπάλας (ύψος), ο Βέλγος Γκάστον Ρέλαντς (3.000 μ. στιπλ), ο Γάλλος Μισέλ Ζαζί (1.500 μ.) κ.α. Οι Έλληνες απέτυχαν.
Συμμετέχουσες χώρες
Σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών που συμμετείχαν ανά χώρα.
Παραπομπές
1962 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στη Γιουγκοσλαβία Κατηγορία:Στίβος το 1962 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βελιγράδι
Ηπατονεφρικό σύνδρομο
Το ηπατονεφρικό σύνδρομο (ΗΝΣ) είναι μια απειλητική για τη ζωή κατάσταση, που χαρακτηρίζεται από ταχεία έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας σε άτομα με κίρρωση ή κεραυνοβόλο ηπατική ανεπάρκεια. Είναι συνήθως θανατηφόρο, εκτός και αν πραγματοποιηθεί μεταμόσχευση ήπατος, αν και διάφορες θεραπείες, όπως η αιμοκάθαρση, μπορούν να προλάβουν την εξέλιξη της νόσου.
ΗΝΣ μπορεί να αναπτύξουν άτομα με κίρρωση(ανεξαρτήτως αιτιολογίας), σοβαρή αλκοολική ηπατίτιδα ή κεραυνοβόλο ηπατική ανεπάρκεια, και συνήθως εμφανίζεται όταν η ηπατική λειτουργία εκπίπτει ταχέως στο πλαίσιο μιας οξείας βλάβης, όπως λοίμωξη, αιμορραγία ΓΕΣ ή κατάχρηση διουρητικών φαρμάκων. Το ΗΝΣ είναι μια σχετικά κοινή επιπλοκή της κίρρωσης, αφού εμφανίζεται στο 18% των κιρρωτικών εντός ενός έτους από τη διάγνωση και στο 39% των κιρρωτικών εντός πέντε ετών από τη διάγνωση. Πιστεύεται ότι η έκπτωση της ηπατικής λειτουργίας προκαλεί μεταβολές στην κυκλοφορία του εντέρου, τη ροή αίματος και τον αγγειακό τόνο των νεφρών. Η νεφρική ανεπάρκεια στο ΗΝΣ, λοιπόν, είναι συνέπεια αυτών των μεταβολών στη ροή του αίματος, παρά της άμεσης προσβολής του νεφρού. Η διάγνωση του ηπατονεφρικού συνδρόμου γίνεται με εργαστηριακές εξετάσεις σε άτομα που είναι ευπαθή σε αυτό. Υπάρχουν δύο τύποι ηπατονεφρικού συνδρόμου: το ΗΝΣ τύπου 1 συνοδεύεται από μία ταχέως εξελισσόμενη έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας, ενώ το ΗΝΣ τύπου 2 σχετίζεται με ασκίτη (συλλογή υγρού στην περιτοναϊκή κοιλότητα), που δεν βελτιώνεται με τη χορήγηση συνηθισμένων διουρητικών φαρμάκων.
Ο κίνδυνος θανάτου στο ηπατονεφρικό σύνδρομο είναι πολύ υψηλός· η θνητότητα ατόμων με ΗΝΣ τύπου 1 είναι πάνω από 50% και σε σύντομο χρονικό διάστημα, όπως φαίνεται από αναδρομικές μελέτες. Μακροπρόθεσμα, μόνη θεραπευτική λύση είναι η μεταμόσχευση ήπατος. Κατά τη διάρκεια της αναμονής για μόσχευμα, οι ασθενείς με ΗΝΣ συχνά λαμβάνουν άλλες θεραπείες, που βελτιώνουν τις ανωμαλίες στον αγγειακό τόνο, όπως υποστηρικτική θεραπεία με φάρμακα ή διασφαγιτιδική ενδοηπατική πυλαιοσυστηματική αναστόμωση (TIPS), που ελαττώνει την αρτηριακή πίεση στην πυλαία φλέβα. Ορισμένοι ασθενείς μπορεί να χρειαστούν αιμοκάθαρση για την υποστήριξη της νεφρικής λειτουργίας ή μια νεότερη τεχνική, που καλείται ηπατική κάθαρση και χρησιμοποιώντας ένα κύκλωμα κάθαρσης με μεμβράνες αλβουμίνης, απομακρύνει τοξίνες που κανονικά καθαίρονται από το ήπαρ, προσφέροντας κατ' αυτόν τον τρόπο εξωσωματική ηπατική υποστήριξη μέχρι τη μεταμόσχευση.
Ταξινόμηση
Το ηπατονεφρικό σύνδρομο είναι ένας κοινός τύπος νεφρικής ανεπάρκειας που αναπτύσσεται σε άτομα με κίρρωση ήπατος ή, λιγότερο συχνά, κεραυνοβόλο ηπατική ανεπάρκεια. Περιλαμβάνει νεφρική αγγειοσύσπαση και αγγειοδιαστολή της σπλαγχνικής κυκλοφορίας που αρδεύει τον εντερικό σωλήνα. Το ηπατονεφρικό σύνδρομο ταξινομείται σε δύο τύπους, ΗΝΣ τύπου 1 και ΗΝΣ τύπου 2, που αμφότεροι εμφανίζονται σε άτομα που πάσχουν είτε από κίρρωση είτε από κεραυνοβόλο ηπατική ανεπάρκεια. Και στις δύο περιπτώσεις, η έκπτωση της νεφρικής λειτουργίας εκτιμάται ποσοτικά είτε από την αύξηση των επιπέδων κρεατινίνης στο αίμα είτε από την ελαττωμένη κάθαρση κρεατινίνης στα ούρα.
Ηπατονεφρικό σύνδρομο τύπου 1
Το ΗΝΣ τύπου 1 χαρακτηρίζεται από ταχέως εξελισσόμενη νεφρική ανεπάρκεια, με διπλασιασμό της κρεατινίνης ορού σε επίπεδα υψηλότερα των 221 μmol/L (2.5 mg/dL) ή ελάττωση στο μισό της κάθαρσης κρεατινίνης, με επίπεδα χαμηλότερα από 20 mL/min, σε λιγότερο από δύο εβδομάδες. Η πρόγνωση των ασθενών με ΗΝΣ τύπου 1 είναι ιδιαιτέρως κακή, με τη θνητότητα να ξεπερνά το 50% τον πρώτο μήνα. Οι ασθενείς με ΗΝΣ τύπου 1 είναι συνήθως συμπτωματικοί, μπορεί να εμφανίζουν υπόταση και να χρειάζονται θεραπεία με φάρμακα που βελτιώνουν τη συσταλτικότητα του μυοκαρδίου(ινότροπα) ή διατηρούν την αρτηριακή πίεση(αγγειοσυσπαστικά).
Ηπατονεφρικό σύνδρομο τύπου 2
Αντιθέτως, το ΗΝΣ τύπου 2 εγκαθίσταται και εξελίσσεται βραδέως. Χαρακτηρίζεται από αύξηση των επιπέδων κρεατινίνης ορού πάνω από 133 μmol/L (1.5 mg/dL) ή κάθαρση κρεατινίνης κάτω από 40 mL/min και νάτριο ούρων <10 μmol/L. Συνοδεύεται κι αυτό από κακή πρόγνωση, με διάμεση επιβίωση έξι μόλις μηνών, εκτός και αν ο ασθενής υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος. Το ΗΝΣ τύπου 2 θεωρείται μέρος ενός συνόλου διαταραχών που σχετίζεται με αυξημένες πιέσεις στην πυλαία κυκλοφορία και ξεκινά με την συλλογή υγρού στην περιτοναϊκή κοιλότητα(ασκίτης). Στην πορεία, ο ασκίτης γίνεται ανθεκτικός στη θεραπεία με διουρητικά, καθώς οι νεφροί, ακόμη και με την υποστήριξη των διουρητικών, αδυνατούν να απεκκρίνουν επαρκή ποσότητα νατρίου, ώστε να απομακρυνθεί το υγρό που έχει συλλεχθεί. Οι περισσότεροι ασθενείς με ΗΝΣ τύπου αναπτύσσουν ανθεκτικό ασκίτη προτού εμφανίσουν έκπτωση της νεφρικής τους λειτουργίας.
Αίτια
Το ηπατονεφρικό σύνδρομο συνήθως αναπτύσσεται σε άτομα με κίρρωση και αυξημένες πιέσης στο σύστημα της πυλαίας φλέβας (πυλαία υπέρταση). Παρότι ΗΝΣ μπορεί να αναπτυχθεί με κάθε τύπου κίρρωσης, είναι συχνότερο σε άτομα με αλκοολική κίρρωση, ιδίως αν συνυπάρχει αλκοολική ηπατίτιδα ανιχνεύσιμη στην ηπατική βιοψία. ΗΝΣ μπορεί να αναπτυχθεί και σε άτομα χωρίς κίρρωση, αλλά με ηπατική ανεπάρκεια οξείας έναρξης, που καλείται κεραυνοβόλος ηπατική ανεπάρκεια. Σε ευπαθή άτομα με κίρρωση ή κεραυνοβόλο ηπατική ανεπάρκεια, έχουν αναγνωριστεί συγκεκριμένοι εκλυτικοί παράγοντες, όπως βακτηριακή λοίμωξη, οξεία αλκοολική ηπατίτιδα ή αιμορραγία ανώτερου πεπτικού. Η Αυτόματη βακτηριακή περιτονίτιδα, που είναι η λοίμωξη του ασκιτικού υγρού, είναι ο συχνότερος εκλυτικός παράγοντας ΗΝΣ σε κιρρωτικούς ασθενείς. Μερικές φορές, ΗΝΣ μπορεί να εκλυθεί στο πλαίσιο θεραπείας για επιπλοκές της ηπατικής ανεπάρκειας· ιατρογενές ΗΝΣ μπορεί να προκληθεί από την κατάχρηση διουρητικών φαρμάκων ή την παρακέντηση μεγάλης ποσότητας ασκιτικού υγρού, χωρίς αναπλήρωση των απωλειών σε υγρά με ενδοφλέβια χορήγηση.
Διάγνωση
Σε ασθενείς με κίρρωση ή κεραυνοβόλο ηπατική ανεπάρκεια, η νεφρική ανεπάρκεια μπορεί να οφείλεται σε διάφορα αίτια. Συνεπώς, η διάκριση του ηπατονεφρικού συνδρόμου από άλλες οντότητες που προκαλούν νεφρική ανεπάρκεια στο έδαφος προχωρημένης ηπατικής νόσου συνιστά πρόκληση.
Γι' αυτό, αναπτύχθηκαν επιπλέον μείζονα και ελάσσονα κριτήρια για τη διάγνωση του ηπατονεφρικού συνδρόμου. Τα μείζονα κριτήρια συμπεριλαμβάνουν ηπατική νόσο με πυλαία υπέρταση, νεφρική ανεπάρκεια, απουσία καταπληξίας, λοίμωξης, πρόσφατης λήψης φαρμάκων που επηρεάζουν τη νεφρική λειτουργία (νεφροτοξίνες) και απώλειας υγρών, απουσία βελτίωσης της νεφρικής λειτουργίας παρά την ενδοφλέβια χορήγηση 1.5 λίτρου φυσιολογικού ορού (ΝS), απουσία πρωτεϊνουρίας (παρουσία πρωτεΐνης στα ούρα) και απουσία νεφρικής νόσου ή αποφρακτικής ουροπάθειας στο υπερηχογράφημα. Τα ελάσσονα κριτήρια συμπεριλαμβάνουν ελαττωμένο όγκο ούρων (κάτω από 500 mL/ημέρα), χαμηλή συγκέντρωση νατρίου στα ούρα, ωσμωτικότητα ούρων υψηλότερη αυτής του αίματος, απουσία ερυθροκυττάρων στα ούρα και νάτριο ορού κάτω από 130 mmol/L.