cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
3 Νοεμβρίου
Η νομιμοποίηση του αθλητικά στοιχήματα εγκρίνεται από τους ψηφοφόρους σε Λουιζιάνα, Μέριλαντ και Νότια Ντακότα. (ESPN)
4 Νοεμβρίου
270 ψήφους που χρειάζονται για να κερδίσει. Ο πρώην αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν, έχοντας περισσότερες ψήφους, δηλώνει, "Είμαστε σε καλό δρόμο για να κερδίσουμε αυτές τις εκλογές." Ο Τραμπ έκανε μήνυση σε πολλά κράτη, ισχυριζόμενος, χωρίς να παρέχει αποδεικτικά στοιχεία, εκτεταμένη εκλογική απάτη. (The Guardian) (The Washington Post)
Μαρία Α΄ του Κουσί
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Το Κάστρο Κουσύ, η γενέτειρα της Μαρίας και έδρα των κυρίων του Κουσύ.
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
6 Νοεμβρίου
(BBC)
Μαρία Α΄ του Κουσί
Βιογραφία
Η Μαρία γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1366 στο κάστρο Κουσύ της Πικαρδίας στη Γαλλία. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη ενός ισχυρού Γάλλου ευγενή, του Ανγκεράν Ζ΄ κυρίου του Κουσύ και της Iσαβέλλας των Ανζού, κόρης του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Είχε μία μικρότερη αδελφή, τη Φίλιππα (1367–1411), η οποία παντρεύτηκε τον Ροβέρτο ντε Βερ 9ο κόμη της Οξφόρδης, μαρκήσιο του Δουβλίνου, δούκα της Ιρλανδίας.
Όταν η Μαρία ήταν περίπου ενός μηνός, συνόδευσε τους γονείς της στην Αγγλία, όπου στις 11 Μαΐου 1366 ο πατέρας της έλαβε τον τίτλο του κόμη του Μπέντφορντ και εντάχθηκε στο Τάγμα της Περικνημίδος. Το 1376 σε ηλικία δέκα ετών, η Μαρία εντάχθηκε στο νοικοκυριό τής Ιωάννας των Βουρβόνων, συζύγου του Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας και εκπαιδεύτηκε μαζί με τον δελφίνο (διάδοχο) και τα αδέλφια του.
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
17 Νοεμβρίου
ritain/britain-to-ban-new-petrol-cars-and-vans-by-2030-on-road-to-net-zero-emissions-idUSKBN27X2Z0 (Reuters)]
Μαρία Α΄ του Κουσί
Ο γάμος
Τον Νοέμβριο του 1384 παντρεύτηκε τον Ερρίκο των Μονμπελιάρ μαρκήσιο του Ποντ-Μουσόν & κύριο του Μαρλ, γιο του Ροβέρτου Α΄ δούκα του Μπαρ και της Μαρίας του Βαλουά, αδελφής του Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας. Έκαναν τέκνα:
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
19 Νοεμβρίου
Διεθνείς σχέσεις
Μαρία Α΄ του Κουσί
Ο γάμος
Μέχρι τον 15ο αι. η Μαρία και ο σύζυγός της Ερρίκος είχαν μετακομίσει στο κάστρο του Κοντέ (Château de Condé), το οποίο ανήκε στην οικογένεια Κουσύ από το τέλος του 12ου αι.
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
19 Νοεμβρίου
Νόμος και έγκλημα
Πολιτική και εκλογές
Μαρία Α΄ του Κουσί
Νομικές διαφορές
Η μητέρα της Μαρίας, η Ισαβέλλα, απεβίωσε το 1379. Ο πατέρας της Ανγκεράν νυμφεύτηκε πάλι τον Φεβρουάριο του 1386 με την Iσαβέλλα, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Λωρραίνης. Μετά το τέλος του Ανγκεράν στις 18 Φεβρουαρίου 1397 σε μία τουρκική φυλακή στην Προύσα της Μ. Ασίας, πέντε μήνες μετά την άγρια μάχη της Νικόπολης, η Mαρία κληρονόμησε τον τίτλο του και έγινε ιδίω δικαιώματι (suo jure) κόμισσα του Σουασόν. Κοντά στο τέλος του ίδιου έτους, χήρευσε. Ο σύζυγός της Ερρίκος κρατήθηκε επίσης φυλακισμένος στη μάχη της Νικόπολης, αλλά αργότερα πλήρωσαν τα λύτρα του. Όμως τον Οκτώβριο του 1397, στο μακρινό ταξίδι επιστροφής στη Γαλλία, ο Ερρίκος απεβίωσε στο στρατόπεδο των σταυροφόρων στο Τρεβίζο, αφού είχε μολυνθεί από την πανώλη κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βενετία. Τάφηκε στη μονή των Σελεστίνων στο Παρίσι.
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
19 Νοεμβρίου
Επιστήμη και τεχνολογία
Βώνος
Ο Βώνος (... - 627) ήταν Βυζαντινός πολιτικός και στρατιωτικός, ένας από τους στενότερους συνεργάτες του αυτοκράτορα Ηράκλειου. Διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στην επιτυχή υπεράσπιση της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας, Κωνσταντινούπολης, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης από τους Αβάρους και τους Πέρσες το 626.
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
24 Νοεμβρίου
Οικονομία
Μαρία Α΄ του Κουσί
Νομικές διαφορές
Η Mαρία φιλονίκησε για την πλούσια κληρονομιά των Κουσύ με τη μητριά της: η Μαρία αξίωνε ολόκληρη την περιουσία, ενώ η Iσαβέλλα ζητούσε να λάβει το ήμισυ. Καμία δεν κέρδισε. Η πλούσια βαρονία παριγραφόταν ότι «είχε μεγαλειώδη κάστρα, 150 πόλεις και χωριά, περίφημα δάση, ωραίες λίμνες, πολλούς καλούς υποτελείς, πολλούς μεγάλους ευγενείς και απίστευτα έσοδα». Οι γυναίκες ζούσαν σε αμοιβαία εχθρότητα, η καθεμία σε ένα ξεχωριστό κάστρο της ιδιοκτησίας, με τους δικούς τους επιστάτες και την ακολουθία ευγενών, κάνοντας και οι δύο ατελείωτες αγωγές.
Βώνος
Βιογραφία
Ο Βώνος ήταν πατρίκιος, μάγιστρος (πρωθυπουργός), και Κόμης της εώας, του αυτοκράτορα Ηρακλείου. Μαζί με τον πατριάρχη Σέργιο Α΄ είχε αναλάβει την κηδεμονία του Κωνσταντίνου, (μετέπειτα Κωνσταντίνος Γ'), γιου του αυτοκράτορα Ηράκλειου, κατά τον χρόνο που απουσίαζε εκείνος απασχολούμενος στους περσικούς πολέμους (622-628).
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
25 Νοεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Βώνος
Βιογραφία
Δεν πρόλαβε όμως να υποδεχθεί τον αυτοκράτορα του νικητή και τροπαιοφόρο. Έμεινε όμως στην ιστορία για την οργάνωση της θρυλικής άμυνας της Κωνσταντινούπολης κατά την επίθεση των Αβάρων το 626.
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
25 Νοεμβρίου
Υγεία και περιβάλλον
Μαρία Α΄ του Κουσί
Νομικές διαφορές
Η Μαρία εξαναγκάστηκε από τον Λουδοβίκο Α΄ δούκα της Ορλεάνης να του πουλήσει τη βαρονία το 1404. Έκανε τουλάχιστον έντεκα αγωγές εναντίον του δούκα σε μία προσπάθεια να ανακτήσει την περιουσία της. Μετά από μία γαμήλια γιορτή, στην οποία είχε παρευρεθεί το 1405, η Mαρία απεβίωσε ξαφνικά. Υπήρχαν επίμονες φήμες ότι είχε δηλητηριαστεί, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να αποδείξει αξιόπιστους τους ισχυρισμούς. Ο γιος της Ροβέρτος συνέχισε τη δίκη, αλλά τελικά η βαρονία του Κουσύ πέρασε στο Γαλλικό Στέμμα.
Βώνος
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Κόμητες της εώας Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
25 Νοεμβρίου
Πολιτική και εκλογές
Μαρία Α΄ του Κουσί
Πηγές
Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες Κατηγορία:Κόμητες του Σουασόν Κατηγορία:Γάλλοι του 14ου αιώνα
Γεγονότα Νοεμβρίου 2020
25 Νοεμβρίου
Αθλητισμός
26 Νοεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
27 Νοεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Οικονομία και επιχειρήσεις
Υγεία και περιβάλλον
Νόμος και έγκλημα
28 Νοεμβρίου
Ένοπλες συγκρούσεις και επιθέσεις
Τέχνες και πολιτισμός
Υγεία και περιβάλλον
Διεθνείς σχέσεις
30 Νοεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
Υγεία και περιβάλλον
Επιστήμη και Τεχνολογία
11
Αντιεξουσιαστική Κίνηση
thumb|350px|Το μπλοκ της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης, [[Νέος Μαρμαράς Χαλκιδικής, 2003]] Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση (Α.Κ.) είναι μία ελληνική πολιτική οργάνωση χωρίς ιεραρχική δομή, με στόχο τη διάχυση του αντιεξουσιαστικού λόγου στην κοινωνία, μέσω της συστηματικής παρουσίας της στον δρόμο και στους κάθε είδους κοινωνικούς χώρους.
Ίδρυση
Η συλλογικότητα δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 2002 από μια πρωτοβουλία αντιεξουσιαστών ενάντια στη σύνοδο κορυφής των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Θεσσαλονίκη, ως Αντιεξουσιαστική Κίνηση Salonika 2003. Τον επόμενο χρόνο συγκροτήθηκε σε πανελλαδικό δίκτυο αυτόνομων, όμως μη αυτονομημένων συνελεύσεων, προσκαλώντας κάθε φωνή αντίστασης "σε ένα ζωντανό διάλογο ρήξης με την εξουσία".
Σήμερα πρόκειται για ένα δίκτυο ανοιχτών συνελεύσεων σε πόλεις της Ελλάδας όπως η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, η Λάρισα, η Κομοτηνή και τα Ιωάννινα.
Θέσεις
Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση έχει τρεις βασικές αρχές, τη συμφωνία των συμμετεχόντων για μη κατάληψη της εξουσίας, την άμεση δημοκρατία και τον αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα. Kύριο ζητούμενό της αναφέρει ότι είναι ο λόγος και η πρακτική της να βρουν ευρύτερη απήχηση στην κοινωνία, με την αποφυγή των στενών ιδεολογικών ορισμών και των έτοιμων λύσεων.
Διακηρύσσει ότι η συγκρότηση κοινών ενώνει με μια λεπτή γραμμή όλα τα εγχειρήματα των κινημάτων. Προτάσσει την οικειοποίηση του δημόσιου ως κοινού πέρα από μορφές οργάνωσης με βάση το κράτος και το κεφάλαιο. Κεντρική θέση της αποτελεί ότι η συγκρότηση Κοινών από τα κινήματα και τις κοινωνίες ανοίγουν αντικαπιταλιστικές προοπτικές για εναλλακτικά σχέδια κοινωνικής αναπαραγωγής από τα κάτω, με στόχο την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών και όχι τη συσσώρευση πλούτου. Μια δημοκρατία των Κοινών βασίζεται στη συγκρότηση διαδικασιών από κοινού (ανα)παραγωγής αρχών και αξιών που προάγουν το συλλογικό συμφέρον, την ισονομία, την προστασία των κοινών πόρων (φυσικών, πνευματικών, ψηφιακών κ.ά.), την αλληλεγγύη. Η από κοινού προσπάθεια (ανα)παραγωγής των κοινών δημιουργεί δυναμικές κοινωνικές σχέσεις και συμβάλλει στη βιωσιμότητά τους ώστε να χρησιμοποιηθούν για το κοινωνικό όφελος σε ένα πλαίσιο αντίστασης ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία.
Δράση
Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση συμμετέχει σε κοινωνικούς αγώνες και κινήματα. Αναφέρονται ενδεικτικά οι αγώνες ενάντια στους τρομονόμους και τα λευκά κελιά την περίοδο 2002-2004, το φεστιβάλ ANTI-Olympics 2004, η διοργάνωση No Border στη Βέννα της Ροδόπης και στην Πάτρα, οι πρωτομαγιές στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, οι μεγάλες διαδηλώσεις των φοιτητικών κινητοποιήσεων την περίοδο 2006-2007, ο Δεκέμβρης του 2008, το κίνημα των πλατειών το 2011, τα B-Fest, τα οικολογικά κινήματα για την εκτροπή του Αχελώου και τις εξορύξεις στη Χαλκιδική, και το προσφυγικό/μεταναστευτικό ζήτημα των τελευταίων χρόνων. Τον Δεκέμβριο του 2003 αποφασίστηκε η έκδοση του πολιτικού περιοδικού Βαβυλωνία με πανελλαδική εμβέλεια και στόχο τη δημιουργία ενός εντύπου σε συνεχή γόνιμο διάλογο με την κοινωνία από τη σκοπιά της ρήξης και της αντιπληροφόρησης. Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση συμμετείχε, επίσης, σε διεθνείς καμπάνιες ενάντια στη Σύνοδο του G8 στο Ροστόκ τον Ιούνιο 2007 και στο κίνημα του Blockoccupy με αφορμή τα εγκαίνια του νέου κτιρίου της Ε.Κ.Τ. στη Φραγκφούρτη τον Μάρτιο 2015. Συμμετέχει στην Ευρωπαϊκή Αντιεξουσιαστική πλατφόρμα Βeyond Europe.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Αναρχικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Εκρηκτικό υγρού οξυγόνου
Ένα oxyliquit, που λέγεται επίσης εκρηκτικό υγρού οξυγόνου ή εκρηκτικό υγρού αέρα, είναι ένα εκρηκτικό υλικό που είναι ένα μείγμα υγρού οξυγόνου (LOX) με ένα κατάλληλο καύσιμο, όπως άνθρακα (ως αιθάλη), ή ένα οργανικό χημικό (π.χ. ένα μείγμα αιθάλης και ναφθαλινίου), αλεσμένου ξύλου, ή σκόνης (ή σπόγγου) αλουμινίου. Αυτά τα καύσιμα έχουν την ικανότητα να απορροφούν υγρό οξυγόνο και σε ποσότητες αρκετά μεγαλύτερες του δικού τους βάρους. Είναι μια τάξη εκρηκτικών Σπρένγκελ (Sprengel).
Ιδιότητες
Τα εκρηκτικά υγρού οξυγόνου έχουν πολλά πλεονεκτήματα. Είναι φτηνά στην παρασκευή τους, μπορούν να ενεργοποιηθούν με έναν πυροδότη ασφαλείας και σε περίπτωση αστοχίας, το οξυγόνο εξατμίζεται γρήγορα, αποδίδοντας το φορτίο με αρκετή ασφάλεια και σύντομα. Η πρώτη μεγάλης κλίμακας χρήση του έγινε το 1899 κατά τη διάρκεια κατασκευής της σήραγγας Σίμπλον, με τη μορφή φυσιγγίων γεμισμένων με γη διατόμων εμποτισμένη σε πετρέλαιο, ή με ένα απορροφητικό φελλό ξυλάνθρακα, βυθισμένο σε υγρό οξυγόνο αμέσως πριν τη χρήση. Σε μια άλλη παραλλαγή, το φυσίγγιο γεμίζεται με υγρό οξυγόνο μετά την τοποθέτησή του στην οπή.
Ένα από τα μειονεκτήματα του εκρηκτικού υγρού οξυγόνου είναι ότι, μόλις αναμειχθεί, είναι ευαίσθητο σε σπίθες, δονήσεις και θερμότητα, πέρα από τις αναφερθείσες περιπτώσεις αυτόματης ανάφλεξης. Η ισχύς σχετικά με το βάρος είναι μεγάλη, αλλά η πυκνότητα είναι χαμηλή, έτσι η ικανότητα καταστροφής ανά μονάδα όγκου είναι επίσης χαμηλή. Η ανάφλεξη με μόνο πυροδότη είναι μερικές φορές αναξιόπιστη. Το φορτίο πρέπει να εκτονωθεί μέσα σε 5 λεπτά από την διαπότιση, αλλά ακόμα και μετά από 15 λεπτά ενδέχεται να μπορεί να εκραγεί, αν και ασθενέστερα και με την παραγωγή μονοξειδίου του άνθρακα.
Ένα εκρηκτικό υγρού οξυγόνου μπορεί να παραχθεί τυχαία με χύσιμο υγρού οξυγόνου σε ασφαλτικό σκυρόδερμα κατά τη διάρκεια πλήρωσης συστημάτων αεροπλάνων για μεγάλα υψόμετρα. Το οδόστρωμα τότε μπορεί να γίνει αρκετά εκρηκτικό για να ξεκινήσει η έκρηξη πατώντας πάνω του· αν και το οξυγόνο εξατμίζεται σύντομα.
Αρχικά, χρησιμοποιούσαν υγρό αέρα, που αυτοεμπλουτιζόταν με παραμονή (το άζωτο έχει πιο χαμηλό σημείο βρασμού και εξατμίζεται κατά προτίμηση), αλλά καθαρό υγρό οξυγόνο δίνει καλύτερα αποτελέσματα.
Ένα μείγμα από αιθάλη και υγρό οξυγόνο μετρήθηκε να έχει ταχύτητα έκρηξης 3.000 m/s και 4 έως 12% περισσότερη ισχύ από δυναμίτη. Όμως, η φλόγα που παράγει έχει υπερβολικά μεγάλη διάρκεια για να είναι ασφαλής σε πιθανή παρουσία εκρηκτικών αερίων, έτσι το εκρηκτικό υγρό οξυγόνο χρησιμοποιείται κυρίως σε ανοικτά λατομεία και επιφανειακή εξόρυξη.
Ιστορικό
Οι εκρηκτικές ιδιότητες αυτών των μειγμάτων ανακαλύφθηκαν στη Γερμανία το 1895 από τον Καρλ φον Λίντε, που ανέπτυξε μια επιτυχημένη συσκευή για υγροποίηση αερίων, και τα ονόμασε εκρηκτικά υγρού οξυγόνου.
Το 1930, πάνω από 3 εκατομμύρια λίβρες υγρού οξυγόνου χρησιμοποιήθηκαν για αυτόν τον σκοπό μόνο στη Γερμανία και επιπλέον 201.466 lb (91.383 kg) καταναλώθηκαν από βρετανικά λατομεία. Το ποσοστό ατυχημάτων ήταν πιο μικρό από τα συμβατικά εκρηκτικά. Όμως, οι φιάλες ντιούαρ όπου αποθηκευόταν το υγρό οξυγόνο πάθαιναν έκρηξη τυχαία, που οφειλόταν σε ακαθαρσίες σιδήρου στον ενεργό άνθρακα και οι οποίες χρησίμευαν ως ίχνη αερίου που απορροφούντο στη στρώση μόνωσης κενού στη φιάλη και προκαλούσαν αυτανάφλεξη σε περίπτωση διαρροής υγρού οξυγόνου στον κλειστό χώρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκρηκτικά
Canadair CL-215
thumb|300px|Πρόσοψη αεροσκάφους CL-215 thumb|300px|Αεροσκάφος CL-215 Το Bombardier (πρώην Canadair) CL-215 (Scooper) είναι ένα Καναδικό αμφίβιο αεροσκάφος, ειδικά σχεδιασμένο για ρόλους αεροπυρόσβεσης. Είναι πρώτο αεροσκάφος σχεδιασμένο και κατασκευασμένο αποκλειστικά για αυτόν το ρόλο και σε αυτό βασίζεται το νεώτερο CL-415 της ίδιας εταιρίας. Το CL-215 είναι δικινητήριο αμφίβιο αεροσκάφος, υψηλής πτέρυγας, σχεδιασμένο να επιχειρεί σε χαμηλές ταχύτητες με μεγάλο φορτίο στις άσχημες συνθήκες που δημιουργούνται από τις δασικές πυρκαγιές και να αποπροσγειώνεται σε μικρούς, μη ασφαλτοστρωμένους διαδρόμους.
Σχεδίαση και Εξέλιξη
Το σχέδιο του CL-215 προέρχεται από μία έρευνα της εταιρείας, των αρχών της δεκαετίας του 1960, για ένα δικινητήριο αμφίβιο μεταφορικό αεροσκάφος. Η εξέλιξή του σε πυροσβεστικό ήταν αποτέλεσμα μίας απαίτησης των αξιωματούχων της δασικής υπηρεσίας προς την Υπηρεσία Εναέριων Μέσων της κυβέρνησης του Κεμπέκ για έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο ρίψης νερού στις δασικές πυρκαγιές. Το αρχικό σχέδιο έφερε τον κωδικό CL-204 και ήταν ένα ειδικά σχεδιασμένο βομβαρδιστικό νερού σε αμφίβια διάταξη, το οποίο έφερε δύο κινητήρες Pratt & Whitney R-2800 ισχύος 2,100 ίππων, τοποθετημένους ψηλά πάνω στις πτέρυγες. Το οριστικό σχέδιο, που έφερε το όνομα CL-215, εγκρίθηκε τον Φεβρουάριο του 1966 και έκανε την πρώτη του πτήση στις 23 Οκτωβρίου 1967. Η πρώτη παράδοση έγινε στη Γαλλική Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας τον Ιούνιο του 1969 ενώ η παραγωγή του τερματίστηκε το 1990.
Τα αεροσκάφη τύπου Canadair αποτελούν από τα πιο κατάλληλα για πυρόσβεση διεθνώς αφού ρίχνουν 5.455 λίτρα νερού τη φορά και μπορούν να σβήσουν πυρκαγιές με ένταση έως και 10.000 κιλοβάτ ανά μέτρο πύρινου μετώπου. Έχουν τη δυνατότητα προσθαλάσσωσης σε λίμνες ή θάλασσα με σκοπό την πλήρωση των δεξαμενών τους με νερό, διαθέτουν δύο εμβολοφόρους κινητήρες PRATT AND WHITNEY R-2800CA3, 2100 SHP, έχουν εκπέτασμα πτερύγων 28,60 μ, και μήκος 19.82 μέτρα και η μέγιστη ταχύτητα που μπορούν να αναπτύξουν είναι 350 χλμ. την ώρα.
Επιχειρησιακή Ιστορία
Το CL-215 είναι γνωστό με πολλά παρατσούκλια, ανάλογα με το που χρησιμοποιούνται. Στη Γαλλία και την Ελλάδα είναι γνωστά ως Canadair (Κανανταίρ) από την κατασκευάστρια εταιρεία τους. Στον δυτικό Καναδά είναι γνωστά ως Πάπιες (Ducks). Οι περισσότεροι χρήστες πάντως τα αποκαλούν Scoopers ενώ τα CL-215T and CL-415 είναι γνωστά ως Super Scoopers λόγω των αυξημένων επιδόσεών τους. Το CL-215 έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει υδροληψίες από λίμνες, ποτάμια ή την ανοιχτή θάλασσα. Ο απαιτούμενος χρόνος μέχρι να γεμίσει τις δεξαμενές του με 5,455 λίτρα νερού είναι μόλις δέκα δευτερόλεπτα, το οποίο μπορεί να εμπλουτίσει με επιβραδυντικό αφρό και να ρίξει στη φωτιά, επαναλαμβάνοντας τη διαδικασία χωρίς να χρειάζεται να επιστρέψει στη βάση του για να εφοδιαστεί με νερό. Εφόσον υπάρχει δυνατότητα υδροληψίας σε κοντινή απόσταση από το μέτωπο της φωτιάς, το CL-215 μπορεί να παραδώσει από 75 έως 125 φορτία νερού σε μία μέρα, ενισχύοντας τις προσπάθειες της πυρόσβεσης.
Το CL-215, πέρα από τη διαμόρφωση εναέριας πυρόσβεσης, μπορεί να διαμορφωθεί για αποστολές θαλάσσιας περιπολίας, έρευνας και διάσωσης και μεταφοράς προσωπικού και φορτίου.
Εκδόσεις
Το 1987 ανακοινώθηκε η έκδοση CL-215T, με βελτιώσεις στην ευστάθεια του αεροσκάφους από αλλαγές στις πτέρυγες και το κάθετο σταθερό και δυνατότερους κινητήρες τουρμοπρόπ Pratt and Whitney. Η Canadair μετέτρεψε δύο αεροσκάφη το 1989 ως αεροσκάφη εξέλιξης και η πρώτη πτήση έγινε στις 8 Ιουνίου 1989. Παρόλα αυτά η Canadair επέλεξε να μην κατασκευάσει καινούρια αεροσκάφη, αλλά πρόσφερε πακέτα αναβάθμισης στο νέο επίπεδο, εξελίσσοντας το CL-415 αντ'αυτού. Τον Φεβρουάριο του 2006 η Bombardier ανακοίνωσε πως θα προσφέρει ξανά πακέτα αναβάθμισης για τους χρήστες του CL-215.
Χρήστες
Από το 1969 κατασκευάστηκαν 125 αεροσκάφη, τα οποία πουλήθηκαν σε πελάτες σε 11 χώρες.
Το CL-215 σε Ελληνική υπηρεσία
thumb|300px|Αεροσκάφος CL-215 της ΠΑ Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία άρχισε να παραλαμβάνει τα πρώτα CL-215 τον Δεκέμβριο του 1975. Τα αεροσκάφη εντάχθηκαν στην 355 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών που εδρεύει στην 112 Πτέρυγα Μάχης, στην αεροπορική βάση της Ελευσίνας, συχνά όμως μοιράζονται σε όλη την επικράτεια για μεγαλύτερη κάλυψη και καλύτερη προστασία. Τα Ελληνικά CL-215 επιχειρούν αποστολές αεροπυρόσβεσης και έρευνας και διάσωσης σε όλη την Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Αμφίβια αεροσκάφη Κατηγορία:Πυροσβεστικά αεροσκάφη CL-215
Ρίτσαρντ Μπερνς
Ο Ρίτσαρντ Μπερνς (Richard Alexander Burns, 17 Ιανουαρίου 1971 – 25 Νοεμβρίου 2005) ήταν Άγγλος επαγγελματίας οδηγός.
Γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1971 στο Ρέντινγκ (Μπερκσάιρ) που βρίσκεται στην Μ.Βρετανία. Οι πρώτες προσπάθειες να οδηγήσει αυτοκίνητο έγιναν όταν ήταν μόλις σε ηλικία οκτώ χρονών. Μόλις «άγγιξε» την ηλικία των δεκαπέντε γράφτηκε σε σχολή οδηγών στην Ουαλία όπου και ξεκίνησε την εκπαίδευση του στους δρόμους που ακόμα και σήμερα φιλοξενούν ένα μεγάλο μέρος του RAC (Royal Automobile Club). Ανήλικος ακόμα έλαβε μέρος στα πρώτα ράλι με μια Talbot Sunbeam to 1988. Κατά την διάρκεια που αγωνιζόταν επαρακολούθητο από τον ειδικό σε τέτοιου είδος διαδρομές Ντέιβιντ Γουίλιαμς. Χάρη σε αυτόν ο Μπερκς προσελήφθη από την Peugeot και το 1990 κατάφερε να νικήσει για πρώτη του φορά σε μεγάλη διοργάνωση της Peugeot για οχήματα μεγάλου τουρισμού.
Πρώτη μεγάλη διοργάνωση
Η πρώτη μεγάλη διοργάνωση που έλαβε μέρος ήταν το 1990 στο RAC. Τερμάτισε 26ος με ένα Peugeot 309 GTI. Τον επόμενο χρόνο, (1991) τερμάτισε 16ος έχοντας στη θέση του συνοδηγού τον Ρόμπερτ Ριντ, ο οποίος έμελε να γίνει ο πιο πιστός συνοδηγός του.
Η αρχή της καριέρας του
260px|thumb|right|Ο Ρίτσαρντ Μπέρνς στο Σουμπαρού του.
Ο θάνατός του
Ο θάνατος του Μπερνς δεν ήταν ένα ξαφνικό γεγονός, αφού εθεωρείτο αναμενόμενος, ιδίως μετά την τελευταία εξέλιξη της υγείας του στις αρχές του φθινοπώρου του 2005. Νοσηλευόταν από το Νοέμβριο του 2003. Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής του 2001 έπασχε σύμφωνα με ειδικούς από μία σπάνια μορφή καρκίνου του εγκεφάλου, που ονομάζεται αστροκύττωμα. Επίσης, όπως είχε αναφερθεί, δεν υπήρχαν πολλές πιθανότητες για καλυτέρευση της υγείας του, αφού όσοι ξεπέρασαν το εμπόδιο αυτής της ασθένειας είναι εκπληκτικά πολύ λίγοι. Τις τελευταίες μέρες του, τις πέρασε σε εξειδικευμένη κλινική, πλην όμως δεν είχε επαφή με το περιβάλλον, αφού είχε πέσει σε κώμα. Ο θάνατός του ήρθε το απόγευμα της 25ης Νοεμβρίου στην συγκεκριμένη καρκινολογική κλινική του Ρίντινγκ. Στάθηκαν στο πλευρό του πολλοί συγγενείς και φίλοι, καθώς και η αγαπημένη του Ζωή που ήταν πάντα δίπλα του από το φθινόπωρο του 2003 και μετά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας
Το Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας είναι νοσοκομείο στην Καβάλα. Είναι το μεγαλύτερο νοσοκομείο της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης με συνολική χωρητικότητα 375 κλινών και ανθρωπίνου δυναμικού 975. Αποτελείται από 2 κτίρια που συνδέονται.
Το πολυώροφο κτίριο του νοσοκομείου εγκαινιάσθηκε στις 3 Ιουλίου 2010 για να ενοποιηθούν οι υπηρεσίες του που ήταν διάσπαρτες σε τέσσερα κτίρια. Καλύπτει 37504,11m2. Έχει τέσσερις τομείς, τον Παθολογικό με έντεκα κλινικές, τον χειρουργικό αποτελούμενο από δέκα κλινικές, τον εργαστηριακό με εννέα κλινικές και τον ψυχολογικό.
Ιστορία
Στο παρελθόν το νοσοκομείο στεγαζόταν σε κτίρια στο Σανατόριο και δίπλα στα ναυπηγεία Καβάλας στο καρνάγιο.
Η Νοσηλευτική ιστορία της πόλης τοποθετείται την περίοδο 1899-1900. Τότε, σύμφωνα με τον κώδικα Αντιπροσωπείας και Δημογεροντίας Καβάλας 1895-1908, στις 27 Ιουνίου 1899, ο πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης της πόλης, υπό την προεδρία του μητροπολίτη Ξάνθης Ιωακείμ Σγουρού, ανακοινώνει στο Σώμα ότι "...ο εκ των φιλογενών πολιτών κύριος Σπύρος Αθανασίου Σεκερτζής αναλαμβάνει την ιδιάν δαπάνη αποπεράτωσης του Νοσοκομείου και την κατα δυνατόν προικοδότηση του...". Τα εγκαίνια του τότε νοσοκομείου, με το όνομα "Ευαγγελισμός", γίνονται στον χώρο που βρίσκεται σήμερα το πολιτιστικό κέντρο Πυθαγόρας, στις 19 Αυγούστου 1900. Σε αυτό το κτίριο λειτούργησε μέχρι και το 1915, οπότε και μεταφέρθηκε στο κτίριο που λειτουργούσε το νοσοκομείο της Οθωμανικής Κοινότητας (Gureba), λόγω κτιριακής ανεπάρκειας. Μετά το τέλος της δεύτερης βουλγαρικής κατοχής το 1918, το κτίριο ήταν σε κακή κατάσταση, αλλά ανακατασκευάστηκε το 1919 από τον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό. Για να τον τιμήσουν για την προσφορά, οι αρχές της πόλης ονομάζουν τον δρόμο που περνάει μπροστά από το νοσοκομείο "Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού". Παρά την μετονομασία του δρόμου σε Νυρεμβέργης, η ονομασία του δρόμου παραμένει για τον κόσμο και χρησιμοποιείται ως σήμερα.
Εως τότε, η διοίκηση του νοσοκομείου προεδρεύοταν από το Δήμο Καβάλας. Το 1953, εκδίδεται νόμος με ΦΕΚ 254/18-09-1953, και αριθμό 2592, "Περί οργανώσεως της Ιατρικής Αντιλήψεως", που προβλέπει την κρατικοποίηση νοσηλευτικών ιδρυμάτων. Το νοσοκομείο Καβάλας υπάγεται σε αυτόν τον νόμο, σύμφωνα με απόφαση που δημοσημοποιήθηκε το 1954. Με το ΦΕΚ 40/1-2-1956 "Περι αναμορφώσεως του Οργανισμού του Δημοτικού Νοσοκομείου Καβάλας", το νοσοκομείο γίνεται Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και αποκτά το όνομα "Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας". Στα μέσα του 1958, αρχίζει η μετακόμιση του νοσοκομείου στην πρώην κλινική του Ψυχού στην περιοχή Αγίου Γεωργίου, η οποία ολοκληρώνεται το 1959. Στατιστικά, πριν ακόμα κατεδαφιστεί το παλιό κτίριο, στο τότε Νοσοκομείο Ευαγγελισμός νοσηλεύονταν 2465 ασθενείς. Το 1960, υπό προεδρία του πρωθυπουργού Κωσταντίνου Καραμανλή, συγκαλείται σύσκεψη από την οποία προκύπτει απόφαση για την "...εναρξη των εξής νέων  έργων: 1) Γενικόν Νοσοκομείον Καβάλας, δυνάμεως 150 κλινών. σύνολο δαπάνης 18 εκατ. δρχ..." Η Θεμελίωση του έργου γίνεται την ίδια χρονιά από τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο, το οποίο ολοκληρώθηκε σε 2.5 χρόνια και το 1963 το Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας λειτουργεί τελικά με δύναμη 200 κλινών. Λειτουργούν τα τμήματα Μαιευτικό, Παιδιατρικό, Παθολογικό, Ορθοπεδικό, Νευρολογικό, ΩΡΛ, Χειρουργικό και Ακτινολογικό. Τα εγκαίνια έγιναν στις 6 Οκτωβρίου 1963.
Σε παρόμοιες με τις περιγραφείσες συνθήκες συνεχίστηκε η λειτουργία του νοσοκομείου  μέχρι και πρόσφατα, οπότε έγινε και η μετακόμιση στο νέο σύγχρονο κτίριο του Αγ. Σίλα. Το αίτημα για την ανεύρεση χώρου που θα κάλυπτε τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες υπήρχε για περίπου 40 χρόνια. Πρωτοεκφράστηκε σε άρθρα εφημερίδων (Πρωινή, 11-12-1969) αλλά και σε έγγραφα του Υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών (14-04-1970), όπου αναφέρεται ότι "..η ακριβής θέση ονομάζεται Βραχος Καστανιάς και έχει έκταση 170 στρέμματα..". Τον Ιανουάριο του 1972 με το ΦΕΚ 2/10-1-1972 οριστικοποιείται η αναγκαστική απαλλοτρίωση στην ορισθείσα έκταση, και το Δημόσιο καταθέτει στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων το ποσό των 4.300.000 δρχ προς αποζημίωση των ιδιωτών ιδιοκτητών έκτασης στην περιοχή.
Πηγή: ''"Νοσοκομείου... Μνήμες", Νίκος Θ. Τσουμπάκης - Κομνηνός Γ. Απότας, Δημωφέλεια - Δήμος Καβάλας 2010''
Κτιριακός Εξοπλισμός - Εγκαταστάσεις
To Γενικό Νοσοκομέιο Καβάλας στο παρελθόν ήταν εγκατεστημένο σε τέσσερα κτίρια, με χιλιομετρική απόσταση μεταξύ του κεντρικού κτιρίου και των τριών παραρτημάτων περί τα τρία χιλιόμετρα. Αυτό, καθιστούσε δύσκολη την ομαλή λειτουργία των κλινικών σε ότι έχει να κάνει με τον καταμερισμό ευθυνών και αρμοδιοτήτων του προσωπικού. Απαιτούνταν διπλάσιος αριθμός νοσηλευτικού και παραϊατρικού προσωπικού αφού έπρεπε να βγαίνουν οι βάρδιες σε κλινικές και τμήματα που απέχουν μεταξύ τους σημαντικά και όφειλαν να είναι σε ετοιμότητα όλο το εικοσιτετράωρο. Το κεντρικό κτίριο κτίσθηκε το 1954, το Παράρτημα Α΄ το 1925, περιήλθε όμως στη δικαιοδοσία του Νοσοκομείου το 1983, το Παράρτημα Β΄ το 1975 και το Ψυχιατρικό τμήμα ενηλίκων το 1990. Οι εγκαταστάσεις στεγασμένης επιφάνειας όλων των κτιρίων εκτείνονταν σε επιφάνεια 16.852,2m2.
Οι δραστηριότητες του Νοσοκομείου αναπτύχθηκαν σημαντικά και σε πολλές περιπτώσεις απρογραμμάτιστα, προκαλώντας σοβαρές δυσλειτουργίες που σαν αποτέλεσμα είχαν την άμεση ανάγκη αναδιοργάνωσης. Τα κτίρια λόγω παλαιότητας απαιτούσαν μεγάλες συντηρήσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό τους, έτσι ώστε να βρίσκονται σε όσο το δυνατόν καλύτερη κατάσταση μέχρι την μεταφορά στο καινούριο κτίριο του Νοσοκομείου.
Νέες εγκαταστάσεις
Το νέο νοσοκομείο Καβάλας θεμελιώνεται στις αρχές του Φεβρουαρίου 2004, στην περιοχή Βασιλάκη του Αγ. Σίλα Καβάλας. Οι εργασίες ανέγερσης ολοκληρώθηκαν το 2010, και η μετακόμιση από τα παλαία κτίρια έγινε στις 03 Ιουλίου 2010. Ο λειτουργικός σχεδιασμός του έγινε με βασικό χαρακτηριστικό την ελαχιστοποίηση των οριζόντιων διατμηματικών διαδρομών. Η επιφάνεια του οικοπέδου είναι 70.838m2 σύμφωνα με τους τίτλους κτίσης, ενώ σύμφωνα με την τελευταία τοπογραφική καταμέτρηση είναι Ε=60.338m2. Δυτικά συνορεύει με την Νέα Εγνατία Οδό Θεσσαλονίκης-Αλεξανδρούπολης και προς βορρά με περιφερειακή οδό που οδηγεί στην πόλη της Καβάλας. Το οικόπεδο έχει έντονες κλίσεις και το κτίριο τοποθετείται στο σημείο που το έδαφος έχει την ομαλότερη επιφάνεια, καλύπτωντας έκταση 8215,04m2. Τα θυρωρεία καλύπτουν επιπλέον 28,88m2 φέρνοντας την κάλυψη του οικοπέδου σε ποσοστό 13,7%.
Το κτιριακό συγκρότημα αποτελείται από δύο κτίρια διαφορετικών υψών, συνδεδεμένα μεταξύ τους κεντρικά με ένα κτίριο που περιλαμβάνειτον κύριο κόμβο κατακόρυφων επικοινωνιών μέσω των ανελκυστήρων κοινού και προσωπικού. Το όλο συγκρότημα αναπτύσσεται εκατέρωθενδιαγωνίου (κατά 45ο) άξονα συμμετρίας. Με βάση την κλίση του οικοπέδου, το Νοσοκομείο είναι προσβάσιμο ισογείως σε δύο επίπεδα, στις στάθμες -1 και 0. Η στάθμη -2 είναι σε όλη της την επιφάνεια υπόγεια. Μεταξύ του Νοσοκομείου και των εισόδων δημιουργείται χώρος στάθμευσης 130 αυτοκινήτων, ενώ στο Ανατολικό τμήμα του οικοπέδου διαμορφώνεται και δεύτερο parking προσπελάσιμο από τον περιφερειακό δρόμο, 125 θέσεων. Οι θέσεις περιλαμβάνουν 9 θέσεις για ΑΜΕΑ.
Η συνολική επιφάνεια του κτιρίου φτάνει τα 37504,11m2, των αιθρίων 352,4m2 ενώ ο όγκος είναι 131279,76m3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καβάλα Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Ελλάδα
3 Μαρτίου
2 Μαρτίου | 3 Μαρτίου | 4 Μαρτίου
Η 3η Μαρτίου είναι η 62η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (63η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 303 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Δαχτυλίδι του Γύγη
Το Δαχτυλίδι του Γύγη είναι μυθικό αντικείμενο που αναφέρεται από τον φιλόσοφο Πλάτωνα, στο Βιβλίο 2 της Πολιτείας (2.359d–2.360d). Το δαχτυλίδι έδινε στον ιδιοκτήτη του την ικανότητα να γίνεται αόρατος με τη θέλησή του. Μέσα από την ιστορία του δαχτυλιδιού, η Πολιτεία αναλύει το αν ένα ιδιοφυές άτομο θα ήταν ηθικό, αν δεν είχε την ανησυχία ότι θα πιαστεί και θα τιμωρηθεί λόγω άδικων πράξεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλάτων Κατηγορία:Έννοιες στην Ηθική Γυγη
Ντμίτρι Καμπαλέφσκι
Ο Ντμίτρι Μπορίσοβιτς Καμπαλέφσκι (ρωσ.: Дми́трий Бори́сович Кабале́вский, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ: [ˈdmʲitrʲɪj bɐˈrˈisəvʲɪt͡ɕ kəbɐˈlʲefskʲɪj], 30 Δεκεμβρίου/17 Δεκεμβρίου 1904 – 14 Φεβρουαρίου 1987) ήταν Ρώσος συνθέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος ενός μαθηματικού, ο Καμπαλέφσκι γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη. Ο πατέρας του τον προόριζε να ακολουθήσει την επιστήμη του, αλλά από νωρίς έδειξε ταλέντο στις καλές τέχνες. Παρά τη θέληση του πατέρα του, το 1925 εγγράφηκε στο Ωδείο της Μόσχας, όπου και μελέτησε σύνθεση με τον Νικολάι Μυασκόφσκι και πιάνο με τον Αλεξάντερ Γκόλντενβάιζερ. Τον ίδιο χρόνο γίνεται μέλος της Συλλογικής Παραγωγής Σπουδαστών Σύνθεσης (PROKULL), μια σπουδαστική ομάδα υπό την αιγίδα του ωδείου, με στόχο τη γεφύρωση μεταξύ της μοντερνιστικής και της «χρηστικής» ή προπαγανδιστικής τάσης (Αγκιτπρόπ), όπως αυτές εκφράζονταν από τον Σύνδεσμο Σύγχρονης Μουσικής και τον Ρωσικό Σύνδεσμο των Μουσικών του Προλεταριάτου αντίστοιχα. Αργότερα στην καριέρα του, το 1932, έγινε καθηγητής στο μοσχοβίτικο ωδείο όπου μαθήτευσε.
Κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου έγραψε αρκετά πατριωτικά τραγούδια, όντας από το 1940 μέλος του Κ.Κ.Σ.Ε., ενώ χρημάτισε εκδότης του μουσικοκριτικού περιοδικού "Σοβέτσκαγια Μούζικα". Άλλα έργα του από την εποχή εκείνη περιλαμβάνουν μουσική για ταινίες του βωβού κινηματογράφου, αλλά και για το θέατρο.
Το 1948, με τις συντεταγμένες που όρισε ο πολιτικός Αντρέι Ζντάνοφ, περιγράφοντας το πολιτικά ορθό καλλιτεχνικό πλαίσιο της Σοβιετικής μουσικής, ο Καμπαλέφσκι βρέθηκε στη «μαύρη λίστα», ένοχος για χρήση φορμαλισμού. Χάρη στις διασυνδέσεις του, το όνομά του εξαιρέθηκε από τη λίστα, ενώ κατ' άλλους «αθωώθηκε» λόγω της υψηλόβαθμης θέσης του στην Ένωση Σοβιετικών Συνθετών.
Σε γενικές γραμμές, ο Καμπαλέφσκι δεν υπήρξε ποτέ τόσο περιπετειώδης όσο οι σύγχρονοί του, δείχνοντας προτίμηση στη μάλλον συμβατική αρμονία, διακριτικά χρωματισμένη με αλλοιώσεις και εναλλαγές του μείζονα και ελλάσονα τρόπου. Σε αντίθεση με τον Σεργκέι Προκόφιεφ, εναγκαλίστηκε τις ιδέες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, δημιουργώντας έργα μεγάλης λαϊκής απήχησης. Από τα «νεανικά» του αυτά έργα ξεχωρίζουν τον κοντσέρτο για βιολί και το κοντσέρτο για βιολοντσέλο Νο 1.
Ίσως η σημαντικότερη συνεισφορά του στο μουσικό στερέωμα εναπόκειται στο παιδαγωγικό του έργο, μέσα από το οποίο διαφαίνεται η διαρκής προσπάθεια της μουσικής προσέγγισης στα παιδιά. Έγραψε μουσική με συγκεκριμένο στόχο να γεφυρώσει την έλλειψη δεξιότητας των παιδιών και της αισθητικής των ενηλίκων, ενώ έργο ζωής υπήρξε η ηγεσία ενός πιλοτικού προγράμματος μουσικής εκπαίδευσης σε 25 Σοβιετικά σχολεία. Ο ίδιος δίδαξε για ένα διάστημα σε παιδιά σχολικής ηλικίας, στοχεύοντας στο να αφυπνίσει το ενεργητικό τους αυτί, αλλά και την περιγραφή των εντυπώσεών τους. Στοχασμοί του επί του εκπαιδευτικού συστήματος εκδόθηκαν στις ΗΠΑ το 1988, υπό τον τίτλο "Μουσική και εκπαίδευση: γραπτά ενός συνθέτη" (πρωτ. Music and education: a composer writes about musical education).
Το 1961 ο Καμπαλέφσκι ηχογραφεί σε δική του διεύθυνση τα έργα Overture Pathetique, Spring, και Songs or Morning, τα οποία κυκλοφόρησαν στις ΗΠΑ το 1975 από την εταιρεία Westminster Gold.
Για το έργο του έλαβε πλήθος κρατικών βραβείων (συμπεριλαμβανομένων τριών Βραβείων Στάλιν), ενώ -ως αναγνωρισμένη φυσιογνωμία στον χώρο της μουσικής εκπαίδευσης- εκλέχθηκε το 1962 επικεφαλής της Επιτροπής Μουσικής Αισθητικής Εκπαίδευσης Παίδων, καθώς και πρόεδρος τους Επιστημονικού Συμβουλίου Εκπαιδευτικής Αισθητικής στην Ακαδημία Παιδαγωγικών Σπουδών της Σοβιετικής Ένωσης το 1969. Κορώνα διακρίσεων αποτέλεσε η επιλογή του ως επιτίμου προέδρου της Διεθνούς Εταιρείας Μουσικής Εκπαίδευσης. Ο Καμπαλέφσκι συνέθεσε έργα σε όλο το φάσμα των ειδών κλασικής μουσικής, παραμένοντας πάντα πιστός στα ιδεώδη του σοσιαλιστικού ρεαλισμού· στη Ρωσία εκτιμήθηκε περισσότερο για τα τραγούδια, τις καντάτες και τις όπερές του, ενώ η Δύση έδειξε μεγαλύτερη αναγνώριση στα ορχηστρικά του έργα. Στα πολυάριθμα ταξίδια του στο εξωτερικό διετέλεσε μέλος της Σοβιετικής Επιτροπής για την Προάσπιση της Ειρήνης, καθώς και αντιπρόσωπος για την Προώθηση Φιλικών Σχέσεων ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τις χώρες του εξωτερικού.
Πέθανε στη Μόσχα στις 14 Φεβρουαρίου 1987.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Σοβιετικοί μουσικοί Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Σοβιετικοί χορογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Βίγκο Λίνστορμ
Ο Βίγκο Λίνστορμ (δανικά: Viggo Lindstrøm, 12 Ιανουαρίου 1858 - 17 Ιουνίου 1926) ήταν Δανός ηθοποιός και σκηνοθέτης του θεάτρου και ιδρυτής του Θεάτρου Det Ny, της Κοπεγχάγης. Ήταν νυμφευμένος με την ηθοποιό Βέρα Λίνστορμ. Ο Λίνστορμ γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και ήταν γιος Σουηδού ράφτη. Ο Βίγκο, πριν ασχοληθεί με την υποκριτική, ασχολήθηκε με το εμπόριο κρασιού.
Στις 3 Δεκεμβρίου του 1880, στο Σταβάνγκερ, έκανε το ντεμπούτο του στο θέατρο. Περί το 1908, ίδρυσε και το προαναφερθέν θέατρο, αλλά λόγω μεγάλων οφειλών, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη διεύθυνσή του. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και στην πρώτη του ταινία, το Vildmanden. Κατά το 1920, συνεργάστηκε και με τη γνωστή σκανδιναβική εταιρεία, Nordisk Film, συμμετέχοντας, σε μικρούς κυρίους ρόλους, σε γνωστές της ταινίες. Απεβίωσε το 1926, όντας έως και τότε πολύ ενεργός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Πελλαίος δήμος
Ο Πελλαίος δήμος ή μονολεκτικά Πέλλα ήταν αρχαία ελληνική πόλη της νοτίου Μεσοποταμίας.
Την πόλη αναφέρει μονάχα ο Ρωμαίος ιστορικός Πλίνιος ως pagus Pellaeus. Βρισκόταν στον μυχό του Περσικού κόλπου εκεί που εκβάλλουν ο Τίγρης και Ευφράτης. Επρόκειτο για μακεδονικό στρατιωτικό συνοικισμό των ελληνιστικών χρόνων. Ο πληθυσμός προερχόταν από την Πέλλα της Μακεδονίας και ήταν προάστιο της Αλεξάνδρειας Χαρακηνής.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Ιωάννης Μιαούλης
Ο Ιωάννης Μιαούλης (Ύδρα 1803- Αθήνα 1830) ήταν τριτότοκος γιος του Ναύαρχου της ελληνικής επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη της ιστορικής υδραίικης οικογένειας των Μιαούληδων.
Ο Ιωάννης Μιαούλης ήταν πλοίαρχος στη μοίρα του αντιναυάρχου Γεωργίου Σαχτούρη και διακρίθηκε στη μεταξύ Κυθήρων και Κρήτης ναυμαχία. Αργότερα όμως διαμένοντας στην Αθήνα την εποχή που την Ακρόπολη κατείχαν Τούρκοι έπαθε μόλυνση εκ τύφου και πέθανε μόλις 27 ετών το 1830.
Ιωάννα του Μπετύν
Η Ιωάννα, γαλλ.: Jeanne de Béthune, vicomtess de Meaux, comptess de Ligny (π.1397 - τέλη 1450), ήταν Γαλλίδα ευγενής, η suo jure υποκόμισσα του Μω, που κληρονόμησε τον τίτλο μετά το τέλος του πατέρα της το 1408. Αυτός ήταν ο Ροβέρτος Η΄ ντε Μπετύν, υποκόμης του Μω. Η Ιωάννα παντρεύτηκε δύο φορές, πρώτα με τον Ροβέρτο κύριο του Μαρλ, και μετά με τον Ιωάννη Β΄ κόμη του Λινύ, που κράτησε στη φυλακή τη Ζαν ντ'Αρκ μετά τη σύλληψή της από τους Βουργουνδούς, τον Μάιο του 1430. Η Ιωάννα ήταν μία από τις τρεις γυναίκες που φρόντιζε την Ζαν ντ'Αρκ κατά τη διάρκεια της φυλάκισης.
Βιογραφία
Η Ιωάννα γεννήθηκε περί το 1397, ως η μεγαλύτερη κόρη του Ροβέρτου Η΄ ντε Μπετύν, υποκόμη του Mω και της τρίτης συζύγου του Iσαβέλλας ντε Γκιστέλ (Ghistelles). Είχε μία μικρότερη αδελφή, την Ιακωβίνα (Ζακλίν) ντε Μπετύν, που παντρεύτηκε τον Ραούλ του Αγύ και είχε μία κόρη. Οι γονείς του πατέρα της ήταν ο Ιωάννης ντε Μπετύν, κύριος του Λοκρ ( Λόκερ στα φλαμανδικά) και της σύυζύγου του Ιωάννας του Κουσύ. Οι γονείς της μητέρας της ήταν ο Ιωάννης του Γκιστέλ ( Γκίστελ στα φλαμανδικά) και Mαργαρίτα του Ράινγκλεζετ (Reigersvliet στά φλαμανδικά).
Μετά από επιτυχημένη εκστρατεία ενάντια στους Άγγλους ως βοηθός-κυβερνήτης του Γκυγιέν, ο πατέρας της απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1408. Καθώς δεν είχε άρρενες κληρονόμους, η Ιωάννα, που ήταν η μεγαλύτερη κόρη του, διαδέχθηκε στον τίτλο ως sure jure υποκόμισσα του Μω. Ήταν περίπου 11 ετών.
Γάμοι και ζήτημα
Στις 16 Φεβρουαρίου 1409 η Ιωάννα παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο, τον Ροβέρτο κύριο του Μαρλ, γιο του Ερρίκου κόμη του Μπαρ και της Mαρίας του Κουσύ, κόμισσας του Σουασόν. Τον Αύγουστο του 1413 έγινε κόμης του Μαρλ και του Σουασόν, και κυρία του Ουαζύ, τίτλους που είχε κληρονομήσει από τη μητέρα της. Ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας και ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας ήταν δύο από τους προ-πάππους του. Μαζί ο Ροβέρτος και η Ιωάννα είχαν μία κόρη:
Ο Ροβέρτος ήταν ένας από τους πολλούς Γάλλους ευγενείς, που σκοτώθηκαν στη μάχη του Aζενκούρ στις 25 Οκτωβρίου 1415, αφήνοντας την Ιωάννα χήρα δεκαοκτώ ετών με μία κόρη βρέφος, που ως μοναδική κληρονόμος διαδέχθηκε στους τίτλους και τις ιδιοκτησίες του πατέρα της. Η Ιωάννα παντρεύτηκε έπειτα στις 23 Νοεμβρίου 1418 τον Ιωάννη Β΄ του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόμη του Λινύ. Ο γάμος, ωστόσο, δεν απέφερε παιδιά.
Η Ζαν ντ'Αρκ
Ο δεύτερος σύζυγος της Ιωάννας, ο οποίος ήταν σύμμαχος των Άγγλων κατά την τελευταία φάση του Εκατονταετούς Πολέμου, δέχτηκε τη Zαν ντ'Αρκ ως αιχμάλωτή του μετά τη σύλληψή της από τους Βουργουνδούς τον Μάιο του 1430 Αυτή κρατήθηκε στο κάστρο του Μπω(ρε)βουάρ, κοντά στο Σαιν-Κεντέν. Η Ιωάννα ήταν μία από τις τρεις γυναίκες, στη συνοδεία των οποίων κρατήθηκε η Ζαν. Οι άλλες δύο κυρίες ήταν η κόρη της Ιωάννας του Μπετύν, η Ιωάννα του Μαρλ και η Ιωάννα του Λινύ, η ηλικιωμένη θεία του Ιωάννη. Η Ιωάννα και οι άλλες κυρίες έκαναν ό, τι μπορούσαν, για να παρηγορήσουν τη Ζαν και προσπάθησαν επίσης να την πείσουν, χωρίς αποτέλεσμα, να απορρίψει τα ανδρικά της ρούχα και να υιοθετήσει γυναικεία ενδυμασία. Οι κυρίες κέρδισαν την ευγνωμοσύνη της Ζαν για την καλοσύνη με την οποία της συμπεριφέρθηκαν, ενώ ήταν στη φροντίδα τους Στην ταινία του 1994 του Ζακ Ριβέτ ″ Ιωάννα η κόρη: 2. Οι φυλακές ″, την Jeanne έπαιξε η Ήντιθ Σκομπ.
Λόγω της πίεσης από την Αγγλία και τη Βουργουνδία, ο Ιωάννης πώλησε την Ιωάννα στους Άγγλους για 10.000 λίβρες, παρά τις διαμαρτυρίες των τριών γυναικών. Η Ζαν δικάστηκε από εκκλησιαστικό δικαστήριο και κάηκε στην πυρά στη Ρουέν στις 30 Μαΐου 1431.
Κληρονομιά και το τέλος
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1430 απεβίωσε η θεία του Ιωάννη, η Ιωάννα του Λινύ. Του άφησε την κομητεία του Λινύ, οπότε η Ιωάννα είχε την προσφώνηση πλέον της κόμισσας του Λινύ.
Η Ιωάννα πάντρεψε τη μοναδική της κόρη με τον Λουδοβίκο κόμη του Σαιν-Πολ, ο οποίος ήταν ανιψιός του Ιωάννη και διάδοχός του. Αυτός είχε ανατραφεί υπό την προστασία του θείου του στο κάστρο Μπωρεβουάρ, επομένως το νεαρό ζευγάρι γνώριζε ο ένας τον άλλο. Ο γάμος, που πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιουλίου 1435, έφερε επτά παιδιά.
Χήρευσε για δεύτερη φορά το 1441, όταν ήταν περίπου 44 ετών. Της προτάθηκε να παντρευτεί τον Ιωάννη της Ορλεάνης, κόμη του Ανγκουλέμ & Περιγκόρ, κρατούμενο στην Αγγλία από το 1412. Όμως όταν αυτός επέστρεψε στη Γαλλία μετά από αιχμαλωσία 33 ετών, νυμφεύτηκε μία νεότερη γυναίκα, και έκανε τρία παιδιά.
Η Ιωάννα του Μπετύν απεβίωσε στα τέλη του 1450, σχεδόν δέκα χρόνια μετά τον σύζυγό της Ιωάννη. Η κόρη της Ιωάννα τη διαδέχτηκε ως sure jure υποκόμισσα του Μω.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Νεφθαλί (πρόσωπο)
Ο Νεφθαλί (εβρ.:נַפְתָּלִי) υπήρξε Βιβλικό πρόσωπο και πατριάρχης του λαού Ισραήλ.
Ήταν ο έκτος γιος του Ιακώβ, δεύτερος από τη Βαλλά, όπου ήταν δούλη της συζύγου του, Ραχήλ (Γένεση 30:7,8). Γιοι του Νεφθαλί ήταν ο Ιασιήλ (Ιαχσεήλ), ο Γουνί, ο Ιεσέρ (Ιέσερ) και ο Σιλλήμ. Αυτοί αποτέλεσαν τη φυλή Νεφθαλί (Γένεση 46:24). Ο Νεφθαλί με τους γιους του κατέβηκαν και κατοίκησαν στην Αίγυπτο, μαζί με τον πατέρα του Ιακώβ και τους άλλους αδερφούς του. Στην Αγία Γραφή δεν αναφέρονται περισσότερα στοιχεία γι αυτόν τον πατριάρχη. Ακόμα και η διήγηση της ευλογίας του πατέρα του είναι σύντομη και ακαθόριστη (Γένεση 49:21).
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
DSM-5
To Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, Πέμπτη Έκδοση (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition, συντμ. DSM-5) είναι η ενημέρωση για το 2013 του εργαλείου ταξινόμησης και διάγνωσης της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (APA). Στις Ηνωμένες Πολιτείες το DSM χρησιμεύει ως μια καθολική αρχή για την ψυχιατρική διάγνωση. Οι προτάσεις θεραπείας, όπως και η καταβολή αποζημιώσεων από τους παρόχους ιατρικής φροντίδας, συχνά καθορίζονται από ταξινομήσεις του DSM, οπότε η εμφάνιση μιας καινούργιας έκδοσης έχει σημαντική πρακτική σπουδαιότητα.
Η πέμπτη έκδοση επικρίθηκε από διάφορες αρχές πριν και μετά την επίσημη έκδοσή της. Οι κριτικοί δήλωσαν, για παράδειγμα, τα εξής: ότι πολλές αναθεωρήσεις και προσθήκες στο DSM-5 στερούνταν εμπειρικής υποστήριξης, ότι η δοκιμασία αξιοπιστίας μεταξύ παρατηρητών είναι χαμηλή για πολλές διαταραχές, ότι πολλές ενότητες περιέχουν ελλιπώς γραμμένες, συγκεχυμένες ή αντιφατικές πληροφορίες και ότι η βιομηχανία ψυχιατρικών φαρμάκων επηρέασε ανάρμοστα το περιεχόμενο του εγχειριδίου. Διάφοροι επιστήμονες έχουν επιχειρηματολογήσει ότι το DSM-5 υποχρεώνει τους κλινικούς ιατρούς να κάνουν διακρίσεις οι οποίες δεν υποστηρίζονται από αδιάσειστα στοιχεία, διακρίσεις οι οποίες έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην θεραπεία, συμπεριλαμβανομένων των συνταγογραφήσεων φαρμάκων και της διαθεσιμότητας κάλυψης ιατρικής ασφάλισης. Η γενική κατάκριση του DSM-5 τελικά είχε ως αποτέλεσμα την υπογραφή από 13.000 ενός υπομνήματος το οποίο προωθήθηκε από πολλές οργανώσεις ψυχικής υγείας και το οποίο καλούσε για εξωτερική κριτική του εγγράφου.
Αναφορές
Κατηγορία:Βιβλία ψυχολογίας Κατηγορία:Ψυχιατρική Κατηγορία:Κλινική ψυχολογία Κατηγορία:Ψυχοπαθολογία
Σφαγή της Τάλσα
μικρογραφία| Πυρκαγιές κατά τη διάρκεια της σφαγής της 1ης Ιουνίου 1921 Η σφαγή της Τάλσα, Οκλαχόμα, στις 31 Μαΐου και 1 Ιουνίου 1921, γνωστή και ως Tulsa Race Massacre, Σφαγή του Γκρίνγουντ Massacre ή Black Wall Street Massacre, είναι από τις πιο καταστροφικές από τις λεγόμενες φυλετικές ταραχές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έως και 300 άτομα σκοτώθηκαν στο συμβάν, σύμφωνα με μεταγενέστερες εκτιμήσεις του κράτους. Η γειτονιά Γκρίνγουντ της Τάλσα, που κατοικούνταν από Αφροαμερικανούς, υπέστη εκτεταμένες καταστροφές.
Το έναυσμα ήταν ένα αμφιλεγόμενο δημοσίευμα της εφημερίδας Tulsa Tribune, που δεν έχει διασωθεί στα αρχεία της εφημερίδας, σχετικά με μια φερόμενη απόπειρα βιασμού μιας λευκής κοπέλας από έναν μαύρο νεαρό άνδρα. Όταν κάποιοι μαύροι της Τάσλα οπλίστηκαν για να αποτρέψουν το λυντσάρισμα από τους λευκούς, ακολούθησε σύγκρουση έξω από το δικαστήριο. Εν μέρει με την υποστήριξη της δημοτικής κυβέρνησης της Τάλσα, ένας σχηματίστηκε όχλος ο οποίος έβαλε φωτιά στο Γκρίνγουντ. Η Εθνική Φρουρά, που κλήθηκε με καθυστέρηση, επέβαλε την τάξη, αλλά συνέλαβε μόνο μαύρους πολίτες της Τάλσα και τους κράτησε σε τρία προσωρινά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Η μοίρα των μαύρων της Τάλσα ξεχάστηκε αμέσως μετά. Μόλις το 1997 το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της Οκλαχόμα, συγκρότησε επιτροπή για τη διερεύνηση του γεγονότος. Αν και η τελευταία δεν μπόρεσε να προσδιορίσει τον ακριβή αριθμό των θυμάτων, αναγνώρισε τις δολοφονίες και τις καταστροφές ως αδικία σε ένα νόμο και διέθεσε κονδύλια για συμβολικές αποζημιώσεις.
Αρχικές συνθήκες
Στις νότιες πολιτείες και στις νότιες μεσοδυτικές πολιτείες, στις οποίες περιλαμβάνεται και η Οκλαχόμα, το 1921 επικρατούσε ο φυλετικός διαχωρισμός μέσω των νόμων Τζίμ Κρόου. Τα λυντσαρίσματα αφροαμερικανών ήταν ακόμη διαδεδομένα εκείνη την εποχή και αποτελούσαν έκφραση της ρατσιστικής βίας στην Οκλαχόμα, ιδίως από τη δεκαετία του 1900 και μετά. Ενώ αρχικά τα θύματα των λιντσαρισμάτων ήταν κυρίως λευκοί ζωοκλέφτες, στη συνέχεια στοχοποιήθηκαν κυρίως μαύροι.
Το 1917 ξέσπασαν ταραχές στην κομητεία Dewey. Στις ταραχές της ίδιας χρονιάς στο Ανατολικό Σεντ Λούις στις μεσοδυτικές πολιτείες, αστυνομικοί αφόπλισαν Αφροαμερικανούς και τους πυροβόλησαν αμέσως μετά. Στις 28 Αυγούστου 1920, ο λευκός ύποπτος για φόνο Ρόι Μπέλτον (Roy Belton), βγήκε από τη φυλακή του δικαστηρίου της Τάλσα από ένοπλους άνδρες, χωρίς να προβάλει αντίσταση ο σερίφης, και κρεμάστηκε από έναν τηλεφωνικό στύλο λίγο έξω από την πόλη. Μόλις μία ημέρα αργότερα, και σε ένα είδος ανταγωνισμού με την Τάλσα, αρκετοί άνδρες στην Οκλαχόμα Σίτι απήγαγαν από τη φυλακή τον Αφροαμερικανό ύποπτο για φόνο Κλοντ Τσάντλερ, οπότε περίπου χίλιοι μαύροι οπλίστηκαν και συγκεντρώθηκαν. Μετά από διαπραγματεύσεις με τον δήμαρχο, τους δόθηκε η άδεια να ψάξουν τον Τσάντλερ αν παρέδιδαν τα όπλα τους. Ο Τσάντλερ βρέθηκε απαγχονισμένος την επόμενη ημέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οκλαχόμα Κατηγορία:Ρατσισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες
Ανν Σοφί
Η Ανν Σοφί Ντουρμάγιερ (Ann-Sophie Dürmeyer· γενν. 1 Σεπτεμβρίου 1990, Λονδίνο) είναι Γερμανίδα τραγουδίστρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γερμανία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Χάρντεν (κρατήρας)
Ο Χάρντεν είναι μικρός σεληνιακός κρατήρας διαμέτρου 15 χλμ.. Βρίσκεται στο ανατολικό μέρος του μεγάλου κρατήρα Μεντελέγιεφ, στην αθέατη από την Γη πλευρά της Σελήνης.
Το σχήμα του είναι κυκλικό και θυμίζει μπολ. Έχει λίγο υψηλότερη λευκαύγεια συγκριτικά με το έδαφος γύρω του, αλλά δεν καλύπτεται από ejecta. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα σημάδια διάβρωσης, ούτε επικαλύψεις από άλλους κρατήρες αξιόλογου μεγέθους. Στα νοτιοανατολικά του Χάρντεν βρίσκεται ο μεγάλος κρατήρας Σούστερ, ο οποίος επικαλύπτει το χείλος του Μεντελέγιεφ.
Ισσός Μηδίας
Η Ισσός ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Μηδία.
Η μοναδική γνωστή αναφορά που έχουμε για την πόλη αυτή είναι από τον Πλίνιο στη Φυσική Ιστορία του. Φαίνεται ότι η πόλη ήταν στην Μηδία κοντά προς τα σύνορα με την Παρθία, προς την Καλλιόπη και κτισμένη πάνω σε βράχο. Πολύ πιθανόν να επρόκειτο για μακεδονική στρατιωτική αποικία των ελληνιστικών χρόνων ή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή των Σελευκιδών που θα έφεραν αποίκους από την παραλιακή Ισσό της Κιλικίας.
Άγνωστη η τοποθεσία της, αλλά σίγουρα βρίσκεται στο σημερινό Ιράν.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μηδίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Φουμίτο Ουέντα
Ο ίδιος περιέγραψε τον εαυτό του ως ένα πολύ περίεργο παιδί, λέγοντας: "Διασκέδαζα να πιάνω και να κρατάω ζωντανά πράγματα, όπως ψάρια και πουλιά. Πέρα από αυτό, μου άρεσε και να παρακολουθώ και να φτιάχνω animation. Βασικά, φαινόταν ότι με ενδιέφεραν πράγματα που κινούνταν". Ανάμεσα στα αγαπημένα του μαθήματα στο σχολείο ήταν η τέχνη: μία πειθαρχία η οποία ακόμη παίζει ενεργό ρόλο στη ζωή του Ουέντα, και η οποία υπό διαφορετικές συνθήκες θα τον είχε οδηγήσει σε κάποια εναλλακτική επιλογή επαγγέλματος. "Αν δεν ήμουν στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών, θα ήθελα να γινόμουν ένας κλασσικός καλλιτέχνης. Αν και εκτιμώ όχι μόνο τα παιχνίδια αλλά και επίσης οτιδήποτε άλλο που εκφράζει κάτι -είναι οι ταινίες, οι νουβέλες ή τα μάνγκα- όλες τις μορφές τέχνης".