cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύνδρομο Στίβενς-Τζόνσον
Πρόγνωση
Το SJS (με λιγότερο από το 10% της επιφάνειας του σώματος που εμπλέκεται) έχει ποσοστό θνησιμότητας περίπου 5%. Η θνησιμότητα για τοξική επιδερμική νεκρόλυση (TEN) είναι 30-40%. Ο κίνδυνος θανάτου μπορεί να εκτιμηθεί χρησιμοποιώντας την κλίμακα SCORTEN, η οποία λαμβάνει υπόψη έναν αριθμό προγνωστικών δεικτών. Είναι χρήσιμο να υπολογίσετε ένα SCORTEN εντός των πρώτων 3 ημερών νοσηλείας. Άλλα αποτελέσματα περιλαμβάνουν βλάβη/ανεπάρκεια οργάνων, ξύσιμο κερατοειδούς και τύφλωση. Περιοριστική πνευμονοπάθεια μπορεί να αναπτυχθεί σε ασθενείς με SJS και TEN μετά από αρχική οξεία πνευμονική προσβολή. Οι ασθενείς με SJS ή TEN που προκαλούνται από ένα φάρμακο έχουν καλύτερη πρόγνωση όσο νωρίτερα αποσυρθεί το αιτιολογικό φάρμακο.
Επιδημιολογία
Το SJS είναι μια σπάνια πάθηση, με αναφερόμενη συχνότητα εμφάνισης περίπου 2,6 έως 6,1 περιπτώσεων ανά εκατομμύριο άτομα ανά έτος. Στις Ηνωμένες Πολιτείες γίνονται περίπου 300 νέες διαγνώσεις κάθε χρόνο. Η πάθηση είναι πιο συχνή στους ενήλικες παρά στα παιδιά.
Ιστορία
Το SJS πήρε το όνομά του από τον ΄Άλμπερτ Μέισον Στίβενς και τον Φρανκ Τσέιμπλις Τζόνσον, Αμερικανούς παιδίατρους που δημοσίευσαν από κοινού μια περιγραφή της διαταραχής στο American Journal of Diseases of Children το 1922.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνια σύνδρομα Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Πρώτος Πόλεμος της Τσετσενίας
Ο Πρώτος Πόλεμος της Τσετσενίας γνωστός και ως Πρώτη Εκστρατεία της Τσετσενίας, ή Πρώτος Ρωσο-Τσετσενικός πόλεμος ήταν μια σύγκρουση της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκερίας εναντίον της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που διήρκησε από τον Δεκέμβριο του 1994 έως τον Αύγουστο του 1996. Νωρίτερα είχε προηγηθεί η ρωσική επέμβαση στην Ιτσκερία, κατά την οποία η Ρωσία προσπάθησε να ανατρέψει κρυφά την κυβέρνηση της Ιτσκερίας. Μετά την αρχική εκστρατεία του 1994–1995, με αποκορύφωμα την καταστροφική μάχη του Γκρόζνι, οι ρωσικές ομοσπονδιακές δυνάμεις προσπάθησαν να πάρουν τον έλεγχο της ορεινής περιοχής της Τσετσενίας, αλλά αντιμετώπισαν σθεναρή αντίσταση από τους Τσετσένους αντάρτες και δέχθηκαν επιδρομές στις πεδινές περιοχές. Παρά τα συντριπτικά πλεονεκτήματα της Ρωσίας σε ισχύ πυρός, ανθρώπινο δυναμικό, πυροβολικό, άρματα μάχης, αεροπορικές επιδρομές και αεροπορική υποστήριξη, η επακόλουθη ευρεία αποθάρρυνση των ομοσπονδιακών δυνάμεων και η σχεδόν καθολική αντίθεση του ρωσικού κοινού στη σύγκρουση οδήγησε την κυβέρνηση του Μπόρις Γέλτσιν να κηρύξει κατάπαυση του πυρός με τους Τσετσένους το 1996, και υπέγραψε μια συνθήκη ειρήνης ένα χρόνο αργότερα.
Lorde
H Ella Marija Lani Yelich-O’Connor, παγκοσμίως γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Lorde, είναι τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και δισκογραφική παραγωγός από τη Νέα Ζηλανδία βραβευμένη με τρία βραβεία Grammy. Μεγάλωσε στο Devonport του Ώκλαντ όπου στην αρχή των εφηβικών της χρόνων, υπέγραψε συμβόλαιο με την Universal Music Group. Το 2013, η Lorde κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ “Pure Heroine” το οποίο περιείχε το τραγούδι “Royals”, το οποίο βραβεύτηκε ως το Καλύτερο Τραγούδι για το 2014 από τα μουσικά βραβεία Grammy. Το δεύτερο άλμπουμ της “Melodrama” που κυκλοφόρησε το 2017, κέρδισε ευρεία αναγνώριση και έφθασε στο νούμερο ένα διαφόρων charts σε πολλές χώρες.
Πρώτος Πόλεμος της Τσετσενίας
Ο επίσημος αριθμός για τον θάνατο Ρώσων στρατιωτικών ήταν 5.732. Οι περισσότερες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό μεταξύ 3.500 και 7.500, αλλά μερικές φτάνουν μέχρι και τις 14.000. Αν και δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για τον αριθμό των δυνάμεων της Τσετσενίας που σκοτώθηκαν, διάφορες εκτιμήσεις αναφέρουν τον αριθμό μεταξύ περίπου 3.000 και 17.391 νεκρών ή αγνοουμένων. Διάφορα στοιχεία υπολογίζουν τον αριθμό των θανάτων αμάχων μεταξύ 30.000 και 100.000 νεκρών και πιθανώς πάνω από 200.000 τραυματίες, ενώ περισσότεροι από 500.000 άνθρωποι εκτοπίστηκαν λόγω της σύγκρουσης, η οποία άφησε πόλεις και χωριά σε όλη τη δημοκρατία σε ερείπια. Η σύγκρουση οδήγησε σε σημαντική μείωση του πληθυσμού των μη Τσετσένων λόγω βίας και διακρίσεων.
Lorde
Πρώτα χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|167x167εσ|Η Lorde κατά τη διάρκεια της "Melodrama World Tour" Η Lorde, γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1996 στην Takapuna της Νέας Ζηλανδίας από τον πολιτικό μηχανικό Vic O’Connor και την ποιήτρια Sonja Yelich. Η μητέρα της γεννήθηκε από Κροάτες γονείς που μετανάστευσαν στη Νέα Ζηλανδία από την περιοχή της Δαλματίας, ενώ ο πατέρας της είναι Ιρλανδικής καταγωγής. Η Lorde είναι κάτοχος ιθαγένειας και από τη Νέα Ζηλανδία και από την Κροατία.
Πρώτος Πόλεμος της Τσετσενίας
Η Τσετσενία εντός της Αυτοκρατορικής Ρωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης
Η αντίσταση της Τσετσενίας κατά του ρωσικού ιμπεριαλισμού έχει τις ρίζες της από το 1785 την εποχή του Σεΐχη Μανσούρ, του πρώτου ιμάμη (ηγέτη) των λαών του Καυκάσου, ο οποίος ένωσε διάφορα έθνη του Βορείου Καυκάσου υπό τις διαταγές του για να αντισταθεί στις ρωσικές εισβολές και τον επεκτατισμό.
Lorde
Πρώτα χρόνια
Η Lorde είναι το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειάς της, έχει μια μεγαλύτερη αδελφή, την Jerry και ακόμα δύο μικρότερα αδέλφια, την Indy και τον Angelo. Σε ηλικία πέντε ετών, μετακόμισε μαζί με την οικογένειά της στο Devonport του Ώκλαντ όπου παρακολούθησε μαθήματα στο Vauxhall School και έπειτα στο Belmont High School. Κατά τη διάρκεια των εφηβικών της χρόνων, η μητέρα της Lorde την ενθάρρυνε στην ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων, πράγμα που την επηρέασε στο μέλλον κατά τη δημιουργία των τραγουδιών της.
Πρώτος Πόλεμος της Τσετσενίας
Η Τσετσενία εντός της Αυτοκρατορικής Ρωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης
Μετά από μακρά τοπική αντίσταση κατά τη διάρκεια του Καυκασιανού πολέμου 1817–1864, οι αυτοκρατορικές ρωσικές δυνάμεις νίκησαν τους Τσετσένους και προσάρτησαν τα εδάφη τους και απέλασαν χιλιάδες στη Μέση Ανατολή στο δεύτερο μέρος του 19ου αιώνα. Οι επακόλουθες προσπάθειες των Τσετσένων να αποκτήσουν ανεξαρτησία μετά την πτώση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1917 απέτυχαν και το 1922 η Τσετσενία έγινε μέρος της Σοβιετικής Ρωσίας και τον Δεκέμβριο του 1922 μέρος της νεοσύστατης Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ). Το 1936, ο Σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν ίδρυσε την Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία Τσετσενο-Ινγκουσετιανών, εντός της Ρωσικής ΣΣΔ.
Το 1944, με εντολή του αρχηγού των μυστικών υπηρεσιών, Λαυρέντι Μπέρια, περισσότεροι από 500.000 Τσετσένοι, Ινγκουσέτιοι και αρκετοί άλλοι Βόρειοι Καυκάσιοι δολοφονήθηκαν εθνοτικά και απελάθηκαν στη Σιβηρία και στην Κεντρική Ασία. Το επίσημο πρόσχημα ήταν η τιμωρία για τη συνεργασία με τις γερμανικές δυνάμεις εισβολής κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 1940–1944 στην Τσετσενία, παρά το γεγονός ότι πολλοί Τσετσένοι και Ινγκουσετιανοί ήταν ευθυγραμμισμένοι με τη Σοβιετική Ένωση και πολεμούσαν κατά των Ναζί και έλαβαν ακόμη και το υψηλότερο στρατιωτικό παρασήμο στη Σοβιετική Ένωση. Τον Μάρτιο του 1944, οι σοβιετικές αρχές κατάργησαν τη Δημοκρατία των Τσετσενο-Ινγκουσετιανών. Τελικά, ο γραμματέας της Σοβιετικής Ένωσης Νικήτα Χρουστσόφ έδωσε στους λαούς την άδεια να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και αποκατέστησαν τη δημοκρατία τους το 1957.
Lorde
2009-2012
Η Lorde ήταν επίσης μέλος του συγκροτήματος Extreme, η οποία στις 18 Νοεμβρίου 2009 κατέλαβε την τρίτη θέση στους τελικούς του Battle Of The Bands του North Shore στο κέντρο Bruce Mason του Ώκλαντ. αριστερά|μικρογραφία|264x264εσ|Η Lorde στο φεστιβάλ Coachella το 2014
Πρώτος Πόλεμος της Τσετσενίας
Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και Συνθήκη της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Η Ρωσία έγινε ανεξάρτητο κράτος μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης τον Δεκέμβριο του 1991. Η Ρωσική Ομοσπονδία έγινε ευρέως αποδεκτή ως το διάδοχο κράτος της ΕΣΣΔ, αλλά έχασε σημαντικό μέρος της στρατιωτικής και οικονομικής της δύναμης. Οι Ρώσοι αποτελούσαν περισσότερο από το 80% του πληθυσμού της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, αλλά σημαντικές εθνοτικές και θρησκευτικές διαφορές αποτελούσαν κίνδυνο λόγω της πολιτικής αποσύνθεσης σε ορισμένες περιοχές. Στη σοβιετική περίοδο, ορισμένες από τις περίπου 100 εθνικότητες της Ρωσίας παραχωρήθηκαν εθνοτικοί θύλακες που είχε διάφορα επίσημα ομοσπονδιακά δικαιώματα. Οι σχέσεις αυτών των οντοτήτων με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και τα αιτήματα για αυτονομία ξέσπασαν σε μείζον πολιτικό ζήτημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Ο Μπόρις Γέλτσιν ενσωμάτωσε αυτά τα αιτήματα στην προεκλογική του εκστρατεία το 1990 υποστηρίζοντας ότι η επίλυσή τους ήταν υψηλή προτεραιότητα.
Lorde
2013-2016
Τον Σεπτέμβριο του 2013, η Lorde κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ “Pure Heroine” το οποίο έγινε μια αρκετά μεγάλη επιτυχία πουλώντας εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το άλμπουμ ξεπέρασε τις πωλήσεις ενός εκατομμυρίου αντιγράφων τον Φεβρουάριο του 2014, καθιστώντας το “Pure Heroine”, το πρώτο ντεμπούτο άλμπουμ από γυναίκα καλλιτέχνη που πούλησε τόσα πολλά αντίτυπα σε τόσο λίγο χρόνο.
Το “Pure Heroine” περιείχε το single “Royals” το οποίο έφθασε στο νούμερο 1 του Billboard Hot 100, κάνοντας τη Lorde, τότε 16 ετών, τη νεώτερη καλλιτέχνιδα της οποίας τραγούδι έφθασε στο νούμερο 1 σε charts των Ηνωμένων Πολιτειών. Το “Royals” κέρδισε δυο βραβεία Grammy, το "Best Pop Solo Performance" και το "Song Of The Year" στην 56η τελετή απονομής βραβείων.
Πρώτος Πόλεμος της Τσετσενίας
Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και Συνθήκη της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Υπήρξε επείγουσα ανάγκη για έναν νόμο που να καθορίζει με σαφήνεια τις εξουσίες κάθε ομοσπονδιακής οντότητας. Ένας τέτοιος νόμος ψηφίστηκε στις 31 Μαρτίου 1992, όταν ο Γέλτσιν και ο Ρουσλάν Χασμπουλάτοφ, τότε πρόεδρος του Ανώτατου Σοβιέτ της Ρωσίας και ο ίδιος Τσετσένος, υπέγραψαν τη Συνθήκη της Ομοσπονδίας διμερώς με 86 από τις 88 ομοσπονδιακές οντότητες. Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, τα αιτήματα για μεγαλύτερη αυτονομία ή ανεξαρτησία ικανοποιούνταν με παραχωρήσεις περιφερειακής αυτονομίας και φορολογικών προνομίων. Η συνθήκη περιέγραφε τρεις βασικούς τύπους ομοσπονδιακών οντοτήτων και τις εξουσίες που θα δινόνταν στην τοπική και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Οι μόνες ομοσπονδιακές οντότητες που δεν υπέγραψαν τη συνθήκη ήταν η Τσετσενία και το Ταταρστάν. Τελικά, στις αρχές του 1994, ο Γέλτσιν υπέγραψε μια ειδική πολιτική συμφωνία με τον Μιντιμέρ Σαεμιέφ, τον πρόεδρο του Ταταρστάν, ικανοποιώντας πολλά από τα αιτήματά του για μεγαλύτερη αυτονομία της δημοκρατίας εντός της Ρωσίας. Έτσι, η Τσετσενία παρέμεινε η μόνη ομοσπονδιακή οντότητα που δεν υπέγραψε τη συνθήκη. Ούτε ο Γέλτσιν ούτε η κυβέρνηση της Τσετσενίας επιχείρησαν σοβαρές διαπραγματεύσεις και η κατάσταση χειροτέρεψε σε σύγκρουση πλήρους κλίμακας.
Lorde
Προσωπική ζωή
Η Lorde ήταν σε σχέση με τον φωτογράφο James Lowe μέχρι και το 2015. Το single "Green light" από το άλμπουμ "Melodrama" βασίζεται στον χωρισμό τους.
Περιοδίες
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Νεοζηλανδοί φεμινιστές
Πρώτος Πόλεμος της Τσετσενίας
Διακήρυξη ανεξαρτησίας της Τσετσενίας
Εν τω μεταξύ, στις 6 Σεπτεμβρίου 1991, μαχητές του Κόμματος Πανεθνικού Συνεδρίου του Τσετσενικού Λαού, που δημιουργήθηκε από τον πρώην στρατηγό της σοβιετικής αεροπορίας Τζοχάρ Ντουντάγιεφ, εισέβαλαν σε μια σύνοδο του Ανώτατου Σοβιέτ της Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας των Τσετσενο-Ινγκουσετιανών, με στόχο τη διεκδίκηση της ανεξαρτησίας. Η επίθεση προκάλεσε τον θάνατο του επικεφαλής του τμήματος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης στο Γκρόζνι, Βιτάλι Κουτσένκο, ο οποίος αμύνθηκε ή σκοτώθηκε προσπαθώντας να διαφύγει. Αυτό ουσιαστικά διέλυσε την κυβέρνηση της Αυτόνομης Δημοκρατίας των Τσετσενο-Ινγκουσών της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι εκλογές για τον πρόεδρο και το κοινοβούλιο της Τσετσενίας διεξήχθησαν στις 27 Οκτωβρίου 1991. Μια μέρα πριν, το Ανώτατο Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης δημοσίευσε στον τοπικό τσετσενικό τύπο ότι οι εκλογές ήταν παράνομες. Ωστόσο το 72% των ψηφοφόρων, ψήφισε τον Ντουντάγιεφ. Ο Ντουντάγιεφ κέρδισε τη συντριπτική λαϊκή υποστήριξη (όπως αποδεικνύεται από τις μεταγενέστερες προεδρικές εκλογές με υψηλή συμμετοχή και σαφή νίκη του Ντουντάγιεφ) για να εκδιώξει την προσωρινή διοίκηση που υποστηρίχθηκε από την κεντρική κυβέρνηση. Έγινε πρόεδρος και κήρυξε την ανεξαρτησία του από τη Σοβιετική Ένωση.
Εμφύλια σύγκρουση στην Τσετσενία και εντάσεις Γκρόζνι-Μόσχα
300px|thumb|Οι υποστηρικτές του Ντουντάγιεφ προσεύχονται μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο στο Γκρόζνι, 1994. Από το 1991 έως το 1994, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι μη τσετσενικής εθνότητας έφυγαν από τη δημοκρατία εν μέσω αναφορών για βία και διακρίσεις σε βάρος του μη τσετσενικού πληθυσμού (κυρίως Ρώσοι, Ουκρανοί και Αρμένιοι). Κατά τη διάρκεια του ακήρυχτου εμφυλίου πολέμου στην Τσετσενία, φατρίες τόσο συμπαθείς όσο και αντίθετες με τον Ντουντάγιεφ πολέμησαν για την εξουσία, μερικές φορές σε μάχες με τη χρήση βαρέων όπλων. Τον Μάρτιο του 1992, η αντιπολίτευση επιχείρησε πραξικόπημα, αλλά η προσπάθειά τους συνετρίβη. Ένα μήνα αργότερα, ο Ντουντάγιεφ εισήγαγε την άμεση προεδρική διακυβέρνηση και τον Ιούνιο του 1993 διέλυσε το κοινοβούλιο της Τσετσενίας για να αποφύγει ένα δημοψήφισμα για ψηφοφορία δυσπιστίας. Στα τέλη Οκτωβρίου 1992, οι ρωσικές δυνάμεις που απεστάλησαν στη ζώνη της σύγκρουσης Οσετίας-Ινγκουσετίας έλαβαν εντολή να κινηθούν προς τα σύνορα της Τσετσενίας. Ο Ντουντάγιεφ, ο οποίος το αντιλήφθηκε ως «επιθετική ενέργεια κατά της Δημοκρατίας της Τσετσενίας», κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και απείλησε με γενική επιστράτευση εάν τα ρωσικά στρατεύματα δεν αποχωρούσαν από τα σύνορα της Τσετσενίας. Για να αποτρέψει την εισβολή στην Τσετσενία, δεν προκάλεσε τα ρωσικά στρατεύματα.
Μετά την οργάνωση και νέας απόπειρας πραξικοπήματος τον Δεκέμβριο του 1993, η αντιπολίτευση οργανώθηκε στο Προσωρινό Συμβούλιο της Τσετσενικής Δημοκρατίας ως πιθανή εναλλακτική κυβέρνηση για την Τσετσενία, καλώντας τη Μόσχα για βοήθεια. Τον Αύγουστο του 1994, ο συνασπισμός των φατριών της αντιπολίτευσης που εδρεύουν στη βόρεια Τσετσενία ξεκίνησε μια μεγάλης κλίμακας ένοπλη εκστρατεία για την απομάκρυνση της κυβέρνησης του Ντουντάγιεφ. Ωστόσο, το ζήτημα της διαμάχης δεν ήταν η ανεξαρτησία από τη Ρωσία: ακόμη και η αντιπολίτευση δήλωσε ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση από ένα διεθνές σύνορο που να χωρίζει την Τσετσενία από τη Ρωσία. Το 1992, η ρωσική εφημερίδα Moscow News σημείωσε ότι, όπως και οι περισσότερες από τις άλλες αποσχιζόμενες δημοκρατίες, εκτός από το Ταταρστάν, οι Τσετσένοι υποστήριξαν καθολικά την ίδρυση ενός ανεξάρτητου τσετσενικού κράτους και, το 1995, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Τσετσενικού πολέμου, ο Χαλίντ Ντελμάγιεφ, ένας αντίπαλος του Ντουντάγιεφ που ανήκε σε έναν φιλελεύθερο συνασπισμό της Ιτσκερίας, δήλωσε ότι «η πολιτεία της Τσετσενίας μπορεί να αναβληθεί... αλλά δεν μπορεί να αποφευχθεί».
Η Μόσχα παρείχε παρανόμα στις αυτονομιστικές δυνάμεις οικονομική υποστήριξη, στρατιωτικό εξοπλισμό και μισθοφόρους. Η Ρωσία ανέστειλε επίσης όλες τις μη στρατιωτικές πτήσεις προς το Γκρόζνι, ενώ η αεροπορία και τα συνοριακά στρατεύματα έστησαν στρατιωτικό πολιορκία της δημοκρατίας και τελικά ρωσικά αεροσκάφη χωρίς σήμα ξεκίνησαν πολεμικές επιχειρήσεις πάνω από την Τσετσενία. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, στις οποίες προστέθηκαν ρωσικά στρατεύματα, εξαπέλυσαν μια παρανόμη αλλά κακώς οργανωμένη επίθεση στο Γκρόζνι στα μέσα Οκτωβρίου 1994, ακολουθούμενη από μια δεύτερη, μεγαλύτερη επίθεση στις 26-27 Νοεμβρίου 1994. Παρά τη ρωσική υποστήριξη, και οι δύο προσπάθειες ήταν ανεπιτυχείς. Οι πιστοί του Ντουντάγιεφ κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν περίπου 20 τακτικούς ρωσικούς στρατιώτες και περίπου 50 άλλους Ρώσους πολίτες που προσελήφθησαν κρυφά από τη ρωσική κρατική οργάνωση για να πολεμήσουν για τις δυνάμεις του Προσωρινού Συμβουλίου. Στις 29 Νοεμβρίου, ο Πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν εξέδωσε τελεσίγραφο σε όλες τις αντιμαχόμενες φατρίες στην Τσετσενία διατάσσοντάς τους να αφοπλιστούν και να παραδοθούν. Όταν η κυβέρνηση στο Γκρόζνι αρνήθηκε, ο Γέλτσιν διέταξε τον ρωσικό στρατό να «αποκαταστήσει τη συνταγματική τάξη» με τη βία.
Από την 1η Δεκεμβρίου, οι ρωσικές δυνάμεις πραγματοποίησαν σφοδρούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς στην Τσετσενία. Στις 11 Δεκεμβρίου 1994, πέντε ημέρες αφότου ο Ντουντάγιεφ και ο Ρώσος Υπουργός Άμυνας Πάβελ Γκράτσεφ της Ρωσίας συμφώνησαν να "αποφύγουν την περαιτέρω χρήση βίας", οι ρωσικές δυνάμεις εισήλθαν στη δημοκρατία για να "εγκαταστήσουν τη συνταγματική τάξη στην Τσετσενία και να διατηρήσουν την εδαφική ακεραιότητα της Ρωσίας". Ο Γκράτσεφ καυχήθηκε ότι μπορούσε να ανατρέψει τον Ντουντάγιεφ μέσα σε λίγες ώρες με ένα μόνο αερομεταφερόμενο σύνταγμα και διακήρυξε ότι θα ήταν "ένας αναίμακτος πόλεμος-αστραπή, που δεν θα διαρκέσει περισσότερο από τις 20 Δεκεμβρίου".
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμοι Ρωσίας - Τσετσενίας
Αισθητήρας θερμοκρασίας
Σε ένα όχημα, ο αισθητήρας θερμοκρασίας κινητήρα πληροφορεί την Μονάδα Ελέγχου Κινητήρα (Engine Control Unit / ΕCU) για τη θερμοκρασία του ψυκτικού υγρού, άρα την μέση θερμοκρασία λειτουργίας του κινητήρα. Η πληροφορία αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική για τον καθορισμό του χρόνου ψεκασμού, του χρόνου ανάφλεξης, ρύθμιση ρελαντί, λειτουργία της βαλβίδας EGR και πολλών ακόμα υποσυστημάτων.
Ο αισθητήρας αυτός βρίσκεται στο σώμα του κινητήρα, κοντά στην κυλινδροκεφαλή και στην έξοδο του νερού ψύξης. Αποτελείται από μια αντίσταση αρνητικού θερμικού συντελεστή (θερμίστορ NTC), δηλ. η τιμή της αντίστασής του μειώνεται όσο αυξάνει η θερμοκρασία. Η φίσα του αισθητήρα έχει δυο επαφές για την σύνδεσή του με την ECU. Εσωτερικά στην ECU υπάρχει μια αντίσταση σταθερής τιμής συνδεδεμένη σε σειρά με το θερμίστορ. Η γραμμή τροφοδοτείται με τάση 5V. Καθώς μεταβάλλεται η τιμή της αντίστασης στο θερμίστορ ανάλογα με τη θερμοκρασία, μεταβάλλεται η ένταση στο κύκλωμα, επομένως μεταβάλλεται και η πτώση τάσης στην αντίσταση σταθερής τιμής. Αυτή την τιμή τάσης διαβάζει η ECU για να υπολογίσει τη θερμοκρασία.
Ο αισθητήρας θερμοκρασίας αέρα πληροφορεί την ECU για τη θερμοκρασία του αέρα εισαγωγής. Με δεδομένο ότι η πυκνότητα του αέρα αλλάζει με τη θερμοκρασία, η πληροφορία αυτή χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της μάζας του εισερχόμενου αέρα ή ακριβέστερα για να γίνει από την ECU μια διόρθωση του αρχικού χρόνου ψεκασμού. Η θέση του αισθητήρα είναι στον αυλό εισαγωγής αέρα, πριν την πεταλούδα. Στα συστήματα μονού ψεκασμού, βρίσκεται στο μπλόκ ψεκασμού δίπλα στο μπεκ. Στα συστήματα με MAF (αισθητήρας μάζας αέρα) βρίσκεται μέσα σε αυτόν. Στα συστήματα με MAP (αισθητήρας υποπίεσης) τοποθετείται ως ξεχωριστό εξάρτημα στον σωλήνα εισαγωγής ή και σε κοινό κέλυφος με τον MAP. Κατασκευαστικά, είναι ίδιος με τον αισθητήρα θερμοκρασίας κινητήρα με μόνη διαφορά στην κατασκευή του κελύφους, έτσι ώστε το θερμίστορ να είναι εκτεθειμένο στη ροή του αέρα. Η σύνδεσή του με την ECU είναι ίδια με του αισθητήρα θερμοκρασίας όπως περιγράφεται παραπάνω.
Κατηγορία:Όργανα μέτρησης Κατηγορία:Τεχνολογία οχημάτων
Ερρίκος Ζ΄ του Λουξεμβούργου
thumb|Οι επτά πρίγιπες εκλέκτορες αποφασίζουν για τον Ερρίκο, Balduineum picture chronicle, 1341. thumb|Η αυτοκρατορία υπό τον Ερρίκο Ζ΄, {{legend|violet|Οίκος τoυ Λουξεμβούργων.}} thumb|Ο Ερρίκος Ζ΄ προχωράει στη Φλωρεντία thumb|Τάφος του Ερρίκου, Ντουόμο, [[Πίζα.]]
Ο Ερρίκος Ζ΄ (Henri VII de Luxembourg, 1273 ή 1275 – 24 Αυγούστου 1313) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν βασιλιάς της Γερμανίας από το 1308 και αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1312. Υπήρξε ο πρώτος αυτοκράτορας από τον Οίκο του Λουξεμβούργου. Κατά τη σύντομη περίοδο της βασιλείας του αναζωογόνησε την αυτοκρατορική επιρροή στην Ιταλία και απέσπασε τον έπαινο του Ντίνο Κομπάνι και του Δάντη Αλιγκέρι.
Γεννήθηκε στο Βαλενσιέν και ήταν γιος του κόμη Ερρίκου ΣΤ΄ του Λουξεμβούργου και της Βεατρίκης του Οίκου των Αβέσνων. Στις 15 Αυγούστου 1309, ο Ερρίκος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να μεταβεί στη Ρώμη και ζήτησε από τα στρατεύματά του να είναι έτοιμα μέχρι την 1η Οκτωβρίου 1310. Ταξίδεψε στη Ρώμη για να στεφθεί αυτοκράτορας, θέση η οποία χήρευε από το θάνατο του Φρειδερίκου Β΄. Η ενθρόνισή του έγινε στις 29 Ιουνίου 1312.
Ως αυτοκράτορας θέλησε να αποκαταστήσει την εξουσία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και πράγματι επανέφερε υπό την αυτοκρατορική εξουσία τμήματα της βόρειας Ιταλίας, αντιμαχόμενος την αντιιμπεριαλιστική κοινότητα της Φλωρεντίας. Ωστόσο, ήρθε σε διαμάχη με τους Γουέλφους, ιδιαίτερα στις ελεύθερες πόλεις στην Τοσκάνη, και ο βασιλιάς Ροβέρτος της Νάπολης και ο Πάπας Κλήμης Ε΄ ανησυχούσαν για τις επεκτατικές του πολιτικές. Ο Ερρίκος θέλησε να τιμωρήσει τον Ροβέρτο για την απιστία του, αφού ο Ροβέροτς ως κόμης της Προβηγκίας ήταν υποτελής στον Ερρίκο, αλλά πέθανε στις 24 Αυγούστου 1313 στο Μπουονκονβέντο κοντά στη Σιένα.
Ο Ερρίκος είναι ο περίφημος άλτο Αρίγκο στη Θεία Κωμωδία του Δάντη, στην οποία ο ποιητής περιγράφει τις τιμές που περιμένουν τον Ερρίκο στον παράδεισο. Ο Δάντης αναφέρεται σε αυτόν πολλές φορές και στο «Καθαρτήριο» παρουσιάζοντας τον σαν τον σωτήρα που θα φέρει την αυτοκρατορική κυριαρχία στην Ιταλία και θα δώσει τέλος στην ακατάλληλη εκκλησιαστική εξουσία. Ωστόσο, οι επιτυχίες του Ερρίκου στην Ιταλία δε διήρκεσαν, και μετά το θάνατό του οι αντι-αυτοκρατορικές δυνάμεις ξαναπήραν την εξουσία.
Μετά το θάνατό του Ερρίκου, δύο αντίπαλοι, ο Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας του Οίκου των Βίττελσμπαχ και ο Φρειδερίκος Α΄ της Αυστρίας του Οίκου των Αψβούργων, διεκδίκησαν τον θρόνο. Η διαμάχη τους έλαβε τέλος στις 28 Σεπτεμβρίου 1322 με τη μάχη του Μουλντόρφ, στην οποία ηττήθηκε ο Φρειδερίκος.
Οικογένεια
Το 1292 νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη του Μαργαρίτα, κόρη του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης και απέκτησε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Δημήτριος Αγγελοδούκας
Ο Δημήτριος Αγγελοδούκας (1220 - μετά το 1246) από τον Οίκο των Αγγέλων ήταν ηγεμόνας της Θεσσαλονίκης ως δεσπότης μεταξύ 1244 - 1246. Ήταν μικρότερος γιος του Θεοδώρου Κομνηνού Δούκα και αυτοκράτορα της Θεσσαλονίκης και της Μαρίας Πετραλίφαινας.
Συμμετείχε με τον αδελφό του Ιωάννη Άγγελο στη Μάχη της Κλοκοτνίτσας, που έδωσε το 1230 ο πατέρας τους με τον Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας. Ο Θεόδωρος νικήθηκε και αφού πιάστηκε αιχμάλωτος, φυλακίστηκε στη Βουλγαρία μαζί με τους γιους του και τυφλώθηκε. Ο Θεόδωρος συμφώνησε να δώσει την κόρη του Ειρήνη ως σύζυγο στον Ιβάν Β' και να ελευθερωθεί, πράγμα που έγινε το 1237, οπότε και επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη με τους γιους του. Εκεί είχε αναλάβει διοικητής μετά την αιχμαλωσία του Θεόδωρου, ο αδελφός του Μανουήλ. Ο πολυπράγμων Θεόδωρος με τους γιους του προκάλεσαν στάση και εκτόπισαν τον Μανουήλ. Επειδή ο Θεόδωρος ήταν τυφλός, ανέλαβε διοικητής ο μεγαλύτερος γιος του Ιωάννης, που αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας, ενώ ο ίδιος αποσύρθηκε στα Βοδενά.
Όμως ο Μανουήλ επέστρεψε το 1239 με βοήθεια από τον Ιωάννη Γ' Βατάτζη της Νίκαιας, οπότε οι Θεόδωρος και Ιωάννης αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν: στον Ιωάννη παραχωρήθηκε η Θεσσαλία. Όταν το 1241 ο Ιβάν Β' απεβίωσε και ο Ιωάννης έμεινε χωρίς σύμμαχο, ο αυτοκράτορας της Νίκαιας άδραξε την ευκαιρία: κάλεσε τον Θεόδωρο για συνομιλίες στη Νίκαια και εκεί τον συνέλαβε. Το 1242 τον πήρε μαζί με το στράτευμα του και βάδισε εναντίον της Θεσσαλονίκης. Εκεί τον έστειλε να πείσει τον υιό του Ιωάννη να δηλώσει υποτέλεια. Πράγματι ο Ιωάννης αναγνώρισε την υπεροχή του αυτοκράτορα της Νίκαιας και ο Ιωάννης Γ', αφού του απένειμε τον τίτλο του δεσπότη, επέστρεψε στη Νίκαια.
Δύο έτη αργότερα απεβίωσε ο Ιωάννης και ανέλαβε ο Δημήτριος δεσπότης Θεσσαλονίκης. Ο Δημήτριος ήταν 24 ετών και άπειρος, έτσι όταν το 1246 ο Ιωάννης Γ' Βατάτζης, πηγαίνοντας για την εκστρατεία του εναντίον της Βουλγαρίας στρατοπέδευσε κοντά στη Θεσσαλονίκη, ο δεσπότης δεν αντιστάθηκε: οι άρχοντες της πόλης τον συνέλαβαν και παρέδωσαν τη Θεσσαλονίκη στον αυτοκράτορα της Νίκαιας. Ο Δημήτριος εξορίστηκε στο φρούριο των Λεντιανών.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αγγέλων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Τριφυλία
200px|right|thumb|Χάρτης της αρχαίας Ηλείας Η Τριφυλία ή Τριφυλλία ήταν αρχαίο ελληνικό κράτος που βρισκόταν ανάμεσα στους ποταμούς Αλφειό και Νέδα. Η προέλευση του ονόματός της αποδιδόταν στην εγκατάσταση τριών διαφορετικών φυλών στην περιοχή ενώ παλιότερα ονομαζόταν Πύλος, των Καυκώνων, των Μινύων και των Ηλείων.
ADSL
To Asymmetric Digital Subscriber Line (Ασύμμετρη Ψηφιακή Συνδρομητική Γραμμή) ή ADSL είναι μια μορφή DSL, δηλαδή μια τεχνολογία μετάδοσης δεδομένων, που λειτουργεί πάνω σε παραδοσιακή τηλεφωνική γραμμή αλλά πετυχαίνει υψηλότερους ρυθμούς μεταφοράς από τα παραδοσιακά modem.
Τριφυλία
Τα όρια της ήταν στα βόρεια ο Αλφειός, στα νότια η Νέδα και στα ανατολικά ο ποταμός Διάγωνας. Συνόρευε με την Ήλιδα και τους Πίσατες στα βόρεια, με τους Αρκάδες στα δυτικά και με τους Μεσσήνιους στα νότια.
ADSL
Το απλό χάλκινο καλώδιο (γνωστό και ως τοπικός βρόχος, local loop ή last mile) που συνδέει σχεδόν κάθε σπίτι με το τοπικό τηλεφωνικό κέντρο, έχει πολύ περισσότερες δυνατότητες από την υποστήριξη της απλής τηλεφωνίας. Έτσι με χρήση ανώτερου τμήματος του εύρους ζώνης του βρόχου, εκείνου το οποίο μένει αναξιοποίητο από την κλασική τηλεφωνία (PSTN ή ISDN), επιτυγχάνονται υψηλές ταχύτητες μετάδοσης δεδομένων. Το γεγονός αυτό προσφέρει κι ενα ακόμη πλεονέκτημα: η παραδοσιακή τηλεφωνία και η μετάδοση δεδομένων μπορούν να λειτουργούν ταυτόχρονα και ανεξάρτητα η μία από την άλλη, εφόσον χρησιμοποιούν διαφορετικό φάσμα συχνοτήτων στην τηλεφωνική γραμμή. Ωστόσο οι συχνότητες που χρησιμοποιεί το ADSL εξασθενούν συντομότερα από αυτές της τηλεφωνίας, με αποτέλεσμα να μπορεί να λειτουργήσει σε αποστάσεις έως 5 Χλμ. από το τηλεφωνικό κέντρο. Επιπλέον, όσο μεγαλώνει η απόσταση από το τηλεφωνικό κέντρο τόσο μειώνεται η ταχύτητα μετάδοσης δεδομένων που μπορεί να επιτευχθεί από το ADSL.
Τριφυλία
Ήδη από την ομηρική εποχή γνώριζαν σημαντική ανάπτυξη και ακμή η Πύλος, οι Κυπαρισίεις και το Δώριον. Η Τριφυλία απολάμβανε την ανεξαρτησία της μέχρι και τον Β΄ Μεσσηνιακό πόλεμο, όταν ως συνέπεια του πολέμου, η περιοχή πέρασε στα χέρια των Σπαρτιατών, οι οποίοι την παραχώρησαν αργότερα στους Ηλείους. Η Τριφυλία παρέμεινε υπόδουλη στην κυριαρχία των Ηλείων καθ΄όλη τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, με εξαίρεση ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά το οποίο κατόρθωσε να ανακτήσει και πάλι την ανεξαρτησία της. Το 366 π. Χ. περιήλθε και πάλι στην επικυριαρχία των Ηλείων, όπου και παρέμεινε έως την ίδρυση της Αχαϊκής Συμπολιτείας όταν οι πόλεις της απέκτησαν αυτονομία ως μέλη της συνομοσπονδίας αυτής. Κατά τα έτη 220-217 π. Χ., η Τριφυλία κατακτήθηκε από τον Φίλιππο Ε’ και ανήκε πια στη σφαίρα επιρροής της Μακεδονίας. Στους πρώτους ρωμαϊκούς χρόνους ένα μεγάλο τμήμα της Τριφυλίας απέκτησε και πάλι την ανεξαρτησία του.
ADSL
Χαρακτηριστικό του ADSL είναι το ότι οι ταχύτητες λήψης και αποστολής δεδομένων διαφέρουν - σε αυτό οφείλει και τη λέξη «ασύμμετρη» στο όνομά του. Η μέγιστη ταχύτητα που μπορεί να επιτύχει είναι τα 24/1 Mbps. Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό είναι οτι η σύνδεση ADSL είναι μόνιμη και διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή (always-on). Δηλαδή δεν απαιτείται σύνδεση και αποσύνδεση από το δίκτυο όπως συμβαίνει με τίς τηλεφωνικές κλήσεις.
Τριφυλία
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Ηλεία Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ελλάδας
ADSL
Πώς λειτουργεί το ADSL
thumb|Με κόκκινο φαίνεται η περιοχή συχνοτήτων που χρησιμοποιεί η απλή τηλεφωνική σύνδεση([[PSTN), με πράσινο η περιοχή του upload και με μπλε η περιοχή που χρησιμοποιείται για download]] Στις απλές τηλεφωνικές συνδέσεις με χάλκινο καλώδιο χρησιμοποιείται μόνο η περιοχή συχνοτήτων 0-4 kHz για τη μετάδοση της φωνής. Αυτό δίνει τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν οι μεγαλύτερες συχνότητες για τη μετάδοση άλλων δεδομένων. Επειδή το εύρος είναι περιορισμένο και οι συνηθισμένοι οικιακοί χρήστες έχουν μεγαλύτερο όγκο στο κατέβασμα παρά στο ανέβασμα χρησιμοποιείται μεγαλύτερο εύρος συχνοτήτων για την αποστολή από τον πάροχο προς τον τελικό χρήστη από το εύρος συχνοτήτων που χρησιμοποιείται για την αποστολή από τον τελικό χρήστη προς τον πάροχο.
Αυτές οι συχνότητες υποδιαιρούνται σε ακόμα μικρότερες περιοχές των 4.3125 kHz και συχνά ονομάζονται bins. Συνήθως τα modem κατά την έναρξη της επικοινωνίας ελέγχουν ξεχωριστά κάθε τέτοια περιοχή για να καθορίσουν ποιες από αυτές τις περιοχές μπορούν να χρησιμοποιηθούν.
Αυτή η σύνδεση χρησιμοποιείται για τη μεταφορά από τον τελικό χρήστη μέχρι το αντίστοιχο τηλεφωνικό κέντρο της περιοχής. Στο τηλεφωνικό κέντρο της περιοχής η μετάδοση των δεδομένων διακλαδώνεται μέσω των DSLAM και μεταβιβάζεται (συνήθως) με γραμμές πολύ μεγαλύτερης ταχύτητας στον αντίστοιχο πάροχο δεδομένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Digital Subscriber Line Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου Κατηγορία:Ασυμμετρία
Digital Subscriber Line
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2008-2009
Η πρώτη φάση της διοργάνωσης Α2 Ανδρών 2008-2009 διήρκεσε από τις 11 Οκτωβρίου 2008 έως τις 24 Ιανουαρίου 2009. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 31 Ιανουαρίου και ολοκληρώθηκε στις 23 Μαΐου 2008. Πρωταθλήτρια της κατηγορίας αναδείχτηκε η ομάδα του Περιστερίου για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Πρωταθλητής της χρονιάς αναδείχτηκε η ομάδα του Γ.Σ. Περιστερίου, επαναλαμβάνοντας το επίτευγμα που είχε πετύχει πριν από είκοσι χρόνια. Παράλληλα σφράγισε την άνοδό της στην κορυφαία κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος μετά από πέντε χρόνια απουσίας, καθώς η τελευταία σεζόν που το Περιστέρι αγωνίστηκε στην Α1 Εθνική Κατηγορία ήταν το 2003-04.
Την άνοδο του στην Α1 Κατηγορία εξασφάλισε επίσης η ομάδα του Ηλυσιακού.
Τον υποβιβασμό στη Β' Εθνική Κατηγορία γνώρισαν οι ομάδες: Μ.Ε.Ν.Τ., Πανερυθραϊκός και ο άτυχος τετραπλής ισοβαθμίας Κεραυνός Αιγίου.
Μάχη της Δουνκέρκης
Η Μάχη της Δουνκέρκης ήταν στρατιωτική σύγκρουση ανάμεσα στις δυνάμεις της Ναζιστικής Γερμανίας και των στρατευμάτων της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και του Βελγίου, στο πλαίσιο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Έλαβε χώρα στα τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου του 1940 στη Δουνκέρκη, το βορειότερο λιμάνι της Γαλλίας, στο Στενό της Μάγχης. Αποτελεί σταθμό στην πορεία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τα συμμαχικά στρατεύματα, έχοντας νικηθεί και περικυκλωθεί από τις γερμανικές δυνάμεις, κατάφεραν να διαφύγουν από θαλάσσης, μετά από μικρή παύση των εχθροπραξιών.
Σύμφωνα με τον Βρετανό Θεωρητικό της Στρατηγικής Λίντελ Χάρτ, η προέλευση της διαταγής ακινητοποίησης του Χίτλερ για την προέλαση των αρμάτων είναι ένας από τους μεγαλύτερους γρίφους της σύγχρονης ιστορίας.
Πριν τη μάχη
Στις 10 Μαΐου 1940 ο Χίτλερ έδωσε εντολή για την επίθεση στην Ολλανδία, το Βέλγιο και τη Γαλλία, αγνοώντας τις συμβουλές των αξιωματικών του. Ο αρχιστράτηγος Φέντορ φον Μποκ με την ομάδα στρατιών Β προχώρησε και κατέλαβε τα Βελγικά εδάφη, γεγονός απρόοπτο για τους συμμάχους. Περνώντας μέσα από τις Αρδέννες τα γερμανικά άρματα του 19ου σώματος υπό τον στρατηγό Χάιντς Γκουντέριαν στις 17 Μαΐου έφτασαν στα πρώην πεδία της μάχης του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου στον ποταμό Σομ. Ταυτόχρονα, η ομάδα στρατιών Β συνέχισε την πορεία της από τον Βορρά διαπερνώντας το Βέλγιο. Ο Χίτλερ και οι στρατηγοί του δεν περίμεναν ότι τα γερμανικά στρατεύματα θα είχαν τόσο γρήγορη επιτυχία, με απρόβλεπτο αποτέλεσμα. Αντί οι δυνάμεις του Χίτλερ να συναντηθούν στη Γραμμή Μαζινό ή στο Παρίσι, ο Γκουντέριαν συνέχισε προς τα Δυτικά παίρνοντας πορεία για την ακτή του Ατλαντικού. Ο Βρετανικός στρατός υπό τον Λόρδο Γκορτ κινδύνεψε να χάσει την επαφή με τον γαλλικό στρατό. Στις 19 Μαΐου το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό ξεκίνησε, κατόπιν εντολής του επιτελείου του Τσώρτσιλ με τις προετοιμασίες για τη διάσωση των στρατευμάτων (επιχείρηση «Ντιναμό»).
Στο μεταξύ όμως, η κατάσταση είχε γίνει σοβαρή για τους συμμάχους. Αυτό που οι Γερμανοί ξεκίνησαν κατά λάθος, ή ως κίνηση αντιπερισπασμού, αποδείχτηκε να είναι σε όφελος του γερμανικού στρατού, αφού οι Γάλλοι βρίσκονταν πολύ νοτιότερα και προετοιμάζονταν για να υπερασπιστούν το Παρίσι, αφήνοντας έτσι τα βρετανικά στρατεύματα ακάλυπτα. Ταυτόχρονα δύο εκατομμύρια πρόσφυγες του Βελγίου και οκτώ εκατομμύρια πρόσφυγες της Γαλλίας είχαν τεθεί καθ οδόν και εμπόδιζαν τις κινήσεις του βρετανικού στρατού.
Η πορεία των αρμάτων
Στις 20 Μαΐου, η 2η μεραρχία του 19ου σώματος τεθωρακισμένων έφτασε στην ακτή του Ατλαντικού στην Αμπβίλ (Abbeville) της Μάγχης. Οι σύμμαχοι βρέθηκαν αποκλεισμένοι στη Δουνκέρκη, έχοντας την ομάδα Α στο Νότο και την ομάδα Β στο Βορρά. Αποφάσισαν να μετατοπισθούν στον Βορρά για να συσπειρωθούν καταλαμβάνοντας τα λιμάνια του Ατλαντικού. 400.000 στρατιώτες του Βρετανικού, Γαλλικού και Βελγικού στρατού βρέθηκαν εγκλωβισμένοι.
Στις 21 Μαΐου οι σύμμαχοι ξεκίνησαν αντεπίθεση υπό τη διεύθυνση του Λόρδου Γκορτ. Η αντεπίθεση έγινε προς την πλευρά της πόλης Αράς (Arras) με σκοπό να αποφύγουν την κατάληψη της Δουνκέρκης και του Καλαί, που ήταν σημαντικοί λιμένες στην περιοχή της Μάγχης και έπρεπε να προστατευθούν για τη διαφυγή των εγκλωβισμένων δυνάμεων. Τα βρετανικά άρματα τύπου Ματίλντα εγκαταλείφθηκαν επί τόπου. Το δίλημμα του Γκορτ ήταν ή να πολεμήσει στο πλάι των Γάλλων αφήνοντας τους Βρετανούς ανυπεράσπιστους, ή να βοηθήσει τους Βρετανούς να διαφύγουν. Αποφάσισε να σώσει τους Βρετανούς και πρότεινε την εκκένωσή τους.
Η διαταγή ανάπαυσης
thumb|Ναυτική επιβίβαση των Βρετανικών δυνάμεων στη Δουνκέρκη (Σκηνή από το ντοκιμαντέρ του [[Frank Capra Why We Fight.)]] Στις 22 Μαΐου τα τανκς του Γκουντέριαν ξεκίνησαν επίθεση κατευθυνόμενα προς το Καλαί. Στις 24 του μηνός ήταν μόνο 18 χιλιόμετρα έξω από τη Δουνκέρκη, όταν αναπάντεχα ο Γκερντ φον Ρούντστεντ, αρχικά από μόνος του και ύστερα με τη συναίνεση του Χίτλερ έδωσε εντολή να σταματήσουν τα άρματα, παραχωρώντας στα πληρώματά τους μια ημέρα ανάπαυσης. Όταν η διαταγή παύσης της προέλασης έφτασε στον διοικητή Κλάϊστ του φάνηκε παράλογη και αποφάσισε να συνεχίσει, το ίδιο έκανε και ο Γκουντέριαν αποκόπτοντας τη συμμαχική αποχώριση. Η διαταγή όμως έφτασε ξανά εκ νέου, αποφασίζοντας να σταματήσουν γλυτώνοντας το στρατοδικείο. Η διαταγή έναρξης της προέλασης ήρθε ξανά μετά από 3 ημέρες αφού όμως είχε προηγηθεί η ανασυγκρότηση των συμμάχων.
412 π.Χ.
Γεννήσεις
Κατηγορία:Έτη
Μάχη της Δουνκέρκης
Η διαταγή ανάπαυσης
Έτσι ο Λόρδος Γκορτ και το Α' Γαλλικό σώμα εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και, ευνοούμενοι από την κακοκαιρία που δυσχέρανε τις πτήσεις των αεροπλάνων της Λούφτβαφφε, κατάφερε από τις 24 ως τις 27 Μαΐου να οχυρώσει τα περίχωρα της Δουνκέρκης. Η 10η μεραρχία του 19ου σώματος τεθωρακισμένων του Γκουντέριαν κατέλαβε στις 25 Μαΐου τη Βουλώνη. Δύο βρετανικές μεραρχίες, που βρίσκονταν εκεί, κατόρθωσαν να ξεφύγουν εγκαίρως μέσω της θαλάσσης. Τα Γερμανικά Στούκας Junkers Ju 87 βύθισαν το Γαλλικό αντιτορπιλικό Chacal. Οι βρετανικές δυνάμεις που βρίσκονταν στο Καλάι παρέμειναν οχυρωμένοι, με εντολή να υπερασπιστούν το λιμάνι όσο το δυνατόν περισσότερο. Τα χαράματα της 26ης Μαΐου Στούκας και πυροβολικό ξεκίνησαν την επίθεση. Το μεσημέρι επιτέθηκαν τα τανκς της 10ης μεραρχίας. Στις πέντε παρά τέταρτο του απογεύματος της ίδιας μέρας παραδόθηκαν συμμαχικές δυνάμεις 20.000, μεταξύ αυτών 5000 Βρετανοί.
27 και 28 Μαΐου
Ακολούθησε σκληρή μάχη στα οχυρά της Δουνκέρκης. Στα δυτικά, οι Γαλλικές μονάδες οπισθοχώρησαν πίσω από τον ποταμό Άα. Τα τανκς του 19ου σώματος διατρυπούσαν την πρώτη γραμμή και άνοιγαν δρόμο για το γερμανικό πεζικό, που ακολουθούσε. Στο νοτιοδυτικό μέτωπο, η δεύτερη μεραρχία του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος (British Expeditionary Force, BEF) υπερασπίστηκε τη διώρυγα του Bassée μέχρι την 28η Μαΐου από τα πυρά της έβδομης μεραρχίας του Ρόμελ. Αν και δεν είχαν καθόλου αντιαρματικά πυρομαχικά, κατέστρεψαν 22 άρματα, πριν οπισθοχωρήσουν στον ποταμό Leie. Στο ανατολικό μέτωπο και μέχρι την 28η Μαΐου, η ομάδα Β του γερμανικού πεζικού βρήκε αντίσταση στη διώρυγα Υπρ- Κομέν από τους Συμμάχους, ανακαταλαμβάνοντας το έδαφος που είχαν καταλάβει οι Γερμανοί μια μέρα πριν. Οι απώλειες ήταν μεγάλες και για τις δύο πλευρές. Στις 28 Μαΐου οι Βέλγοι, που είχαν οχυρωθεί στη Δουνκέρκη, παραδόθηκαν με απόφαση του Βασιλιά Λεοπόλδου, ανοίγοντας ένα κενό στην ανατολική πλευρά του μετώπου και αφήνοντάς την ανυπεράσπιστη απέναντι στην ομάδα Β των Γερμανών. Το ίδιο απόγευμα, ο Λόρδος Γκορτ ενημέρωσε τον Στρατηγό Μπλανσάρ (Blanchard) ότι ο Βρετανός Υπουργός Άμυνας, Σερ Άντονι Ήντεν (Sir Anthony Eden) διέταξε την εκκένωση των Βρετανικών δυνάμεων από τη Δουνκέρκη.
31 Μαΐου ως 3 Ιουνίου
thumb|Βρετανοί στρατιώτες αιχμάλωτοι (Ιούνιος 1940) Στις 31 Μαΐου έπεσαν τελικά τα οχυρά γύρω από τη Δουνκέρκη. Τα γερμανικά άρματα που δεν πήραν μέρος στη μάχη είχαν ήδη πάρει πορεία για το Παρίσι. Το βαρύ γερμανικό πυροβολικό χτυπούσε το λιμάνι από τα δυτικά στη Γκραβελίν (Graveline) και από τα ανατολικά στο Νιουπόρ (Nieuport). Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι είχαν συγκεντρωθεί σε ένα τμήμα μήκους πέντε χιλιομέτρων μεταξύ Δουνκέρκης και Λα Παν (La Panne). Ενώ οι Βρετανοί επιβιβάζονταν στα πλοία της επιχείρησης Ντυναμό, οι Γάλλοι παρέμεναν να υπερασπίζονται την πατρίδα τους. Οι περισσότεροι συνελήφθησαν αιχμάλωτοι από τους Γερμανούς. Η εκκένωση των Βρετανών συνεχίστηκε ως τα χαράματα της 4ης Ιουνίου, όταν οι Βρετανοί, ανατινάσσοντας παλαιά σκάφη, έκλεισαν το στόμιο του λιμανιού, και ακολούθησε η πτώση της Δουνκέρκης.
Αποτελέσματα της μάχης
thumb|right|Μνημείο πεσόντων στη Δουνκέρκη Συνολικά έγινε κατορθωτό να διαφύγουν 338.226 στρατιώτες και διασώθηκαν φθάνοντας στην Αγγλία μέσω θαλάσσης. Οι Γάλλοι που απέμειναν ένιωσαν εγκαταλελειμμένοι, τόσο από τους Βρετανούς που αποχώρησαν, όσο και από τους Βέλγους που παραδόθηκαν. Ο άμαχος πληθυσμός και οι στρατιωτικοί της Γαλλίας απογοητεύτηκαν, και δύο εβδομάδες αργότερα, στις 17 Ιουνίου 1940, η μάχη της Γαλλίας είχε τελειώσει.
Στη Βρετανία λήφθηκαν αυστηρά αμυντικά μέτρα (γνωστά υπό την ονομασία Defence Regulation 18B). Οι λιγοστές για τους Βρετανούς απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό έδωσαν την εντύπωση «νίκης» των Βρετανών, και η μάχη γιορτάστηκε ως το «Θαύμα της Δουνκέρκης»
Ο Χίτλερ στη μάχη της Δουνκέρκης έκανε το πρώτο από τα μεγάλα στρατηγικά σφάλματα, που, τελικά, οδήγησαν στην απώλεια του Πολέμου από την πλευρά του Άξονα. Επηρεάστηκε σοβαρά από την παρέμβαση του Χέρμαν Γκέρινγκ, που του ζήτησε "να αφεθεί η Δουνκέρκη στην αεροπορία του" και ανέκοψε, με τη συμβολή και του Ρούντστετ, την πορεία του Γκουντέριαν προς την πόλη. Αν ο Γκουντέριαν δεν είχε ανακοπεί τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, η μάχη της Δουνκέρκης θα είχε τραγικές συνέπειες για τους Βρετανούς (και τους μετέπειτα "Ελεύθερους Γάλλους" του Σαρλ ντε Γκωλ). Ο Γκέρινγκ, λόγω της ενεργού συμμετοχής της RAF στη μάχη, δεν κατάφερε "να εκμηδενίσει τη Στρατιά", όπως είχε υποσχεθεί στον Φύρερ του.
Τα κίνητρα του Χίτλερ μέσα από τις μαρτυρίες των Στρατηγών του
Σύμφωνα με τον Στρατηγό Βάλτερ Βάρλιμοντ, οι δυο βασικοί λόγοι της διαταγής στάσης, ήταν ότι
Σύμφωνα με τον Χάλντερ, ο οποίος ήταν υποψιασμένος ότι το κίνητρο ήταν πολιτικό και σχολίασε ότι η πολιτική ηγεσία είχε την έμμονη ιδέα ότι η μάχη έπρεπε να δοθεί στη βόρεια Γαλλία και όχι στο Φλαμανδικό έδαφος. Την ίδια υποψία είχε και ο Στρατηγός Μπλούμεντριντ ο οποίος θεωρούσε ότι η απόφαση αποτελούσε ένα μελλοντικό πολιτικό σχέδιο που θα διευκόλυνε τη σύναψη ειρήνης με τη Βρετανία.
Ο Στρατάρχης Ρούντστεντ εξέφρασε την ικανοποίηση για τη διαταγή της στάσης, αφού ήταν υπέρμαχος μια σύναψης συμφωνίας με τη Γαλλία και τη Βρετανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δ
Μουσική της Αυστρίας
Το καθεστώς της Βιέννης ως πολιτιστικό κέντρο άρχισε την άνοδό του στις αρχές του 16ου αιώνα, και επικεντρώθηκε γύρω από μουσικά όργανα, όπως το λαούτο. Τον 18ο και 19ο αιώνα συνθέτες έφθασαν στην πόλη, υπό την προστασία των Αψβούργων, κάνοντάς την έτσι ευρωπαϊκή πρωτεύουσα της κλασικής μουσικής. Ο Φραντς Γιόζεφ Χάυντν, ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, ο Μπετόβεν, ο Σούμπερτ και ο Γιόχαν Στράους είναι μεταξύ αυτών που συνδέθηκαν με την πόλη, ενώ ο Φραντς Σούμπερτ γεννήθηκε εκεί το 1797. Κατά τη διάρκεια της μπαρόκ περιόδου, σλαβικές και ουγγρικές λαϊκές μορφές επηρέασαν την αυστριακή μουσική.
Λαρυγγισμός
Ο λαρυγγισμός, μια μορφή τραγουδιού που περιλαμβάνει ταχείες και επαναλαμβανόμενες αλλαγές της φωνής, ξεκίνησε να αναπτύσσεται στην περιοχή των Άλπεων. Το Ούρσπρουνγκ Μπούαμ είναι μια αυστριακή λαϊκή μουσική ομάδα από το Τσίλερταλ του Τυρόλου, που ειδικεύεται στο λαρυγγισμό.
Ροκ και ποπ μουσική
Ο Φάλκο ήταν ο πιο δημοφιλής Αυστριακός καλλιτέχνης σε όλη τη δεκαετία της δεκαετίας του 1980. Το τραγούδι του «Ροκ με Αμαντέους» έφτασε στο μουσική βαθμολογική λίστα Billboard Hot 100 το 1986. Ο αιφνίδιος θάνατός του το 1998 στη Δομινικανή Δημοκρατία έφερε στο προσκήνιο για άλλη μια φορά τη μουσική του.
Υπάρχουν μερικοί σημαντικοί ροκ και ποπ μουσικοί και συγκροτήματα στην Αυστρία. Το συγκρότημα Όπους, από το Γκρατς, έφθασε με το τραγούδι του «Λιβ ιζ λάιφ» στην κορυφή των ευρωπαϊκών μουσικών λιστών. Τα τελευταία χρόνια, αρκετές ομάδες μουσικών έχουν περιοδεύσει στην Ευρώπη και είχαν εμπορική επιτυχία διεθνώς. Οι πιο σημαντικοί από αυτούς είναι η Χριστίνα Στάρμερ και τα γκρουπ Σι Σέις, Άλμπουμ Οριέντιντ Ροκ και Κόρνερστοουν.
Το ντεθ μέταλ γκρουπ Μπελφίγκορ κυριαρχεί σήμερα στην αυστριακή μέταλ σκηνή, η οποία περιλαμβάνει επίσης τους Χόλεντον, Πούνκεντ Στεντς, Άμπιγκορ, Ντισαρμόνικ Όρκεστρα, Βίζιονς οφ Ατλάντις, Ντόρνενραϊχ, Ζαμόνινγκ και Εστάτικ Φίαρ.
Ο Κρίστιαν Φένες είναι ένας Αυστριακός καλλιτέχνης ηλεκτρονικής μουσικής. Άλλοι μουσικοί αυτού του είδους είναι οι Ντερ Μπλουτάρς, που δραστηριοποιούνται στην νεοφόλκ σκηνή, όπως και οι Στούρμπερχτ.
Δεν υπάρχει μεγάλη ανεξάρτητη ροκ σκηνή στην Αυστρία. Ένα από τα λίγα συγκροτήματα, που πραγματοποιούν διεθνείς περιοδείες, είναι το Κίλντ μπάι 9βι Μπάτερις από τη Βιέννη.
Το ετήσιο μουσικό φεστιβάλ και συνέδριο Γουέιβς Βιένα πραγματοποιείται κάθε Οκτώβριο. Η σύνθεσή του επικεντρώνεται κυρίως στην εναλλακτική και ανεξάρτητη μουσική.
Σύγχρονη κλασική μουσική
Η Φιλαρμονική της Βιέννης είναι μιας παγκοσμίου φήμης κλασική μουσική ορχήστρα, που περιοδεύει όλο το χρόνο σε διάφορα μέρη του κόσμου. Κάθε χρόνο, την Πρωτοχρονιά, δίνει συναυλία στην αίθουσα Βίνερ Μουζικφεράιν, κάτι που αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές μουσικές διοργανώσεις κλασικής μουσικής στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική στην Αυστρία
Πλατάνια Μεσσηνίας
Τα Πλατάνια είναι ορεινός οικισμός κοντά στον Αυλώνα και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Τα Πλατάνια βρίσκονται περίπου 29,5 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας, περίπου 6 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τον Αυλώνα και περίπου 11 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχουν υψόμετρο 525 μέτρα και απέχουν 19 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στα Πλατάνια, προς τα βορειοανατολικά των, βρίσκεται η περιοχή της αρχαίας Φιγαλείας και το νεότερο χωριό Φιγαλεία, σε απόσταση 7 περίπου χιλιομέτρων στην κατεύθυνση του δρόμου προς την Νέα Φιγαλεία, ενώ προς τα νοτιοδυτικά των Πλατανίων βρίσκεται η Καλίτσαινα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρου αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, το οποίο βρίσκεται στην πλαγιά του όρους Ελαίου, οφείλει το όνομα του στα πλατάνια, που το περιβάλλουν και έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Τριφυλίας και της ευρύτερης περιοχής του Αυλώνα και του Σιδηροκάστρου. Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Πλατάνια (Platagna). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Πλατάνια (Platagna), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Τα Πλατάνια προσαρτήθηκαν αρχικά στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1835. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Πλατάνια στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αυλώνος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 431 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Αυλώνος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν το χωριό Σιδηρόκαστρον. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 τα Πλατάνια προσαρτώνται και ορίζονται ως έδρα στην Κοινότητα Πλατανίων. Το χωριό παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», τα Πλατάνια υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» τα Πλατάνια ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Τα Πλατάνια σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας των Πλατανίων του Δήμου Τριφυλίας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 123 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, υπάρχει το Πολιτιστικό Κέντρο Πλατανίων, το οποίο στεγάζεται στο παλαιό Δημοτικό Σχολείο του χωριού και λειτουργεί ως χώρος συγκέντρωσης, συλλογής και έκθεσης πολιτιστικού υλικού (βιβλίων και παλαιών αντικειμένων). Επίσης η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Στο χωριό υπάρχουν επίσης η κεντρική πλατεία, όπου βρίσκεται η προτομή του δασκάλου Δημοσθένη Μυλωνά, καθώς επίσης καφενεία και ταβέρνες για τους τουρίστες που επισκέπτονται την περιοχή της Νέδας. Διάφορες πολιτιστικές δράσεις στο χωριό οργανώνει επίσης σε τακτική βάση και ο Σύλλογος των Πλατανιτών. Από το σημείο στο οποίο βρίσκεται το χωριό, ο θεατής μπορεί να αγναντεύει προς τα δυτικά το Ιόνιο πέλαγος, ενώ στα βόρεια του οικισμού βρίσκεται επίσης το ποτάμι της Νέδας.
Ο Πύργος του "Μπαρμπά-Αλέκου"
Ο Πύργος του "Μπαρμπά-Αλέκου" είναι νεότερης κατασκευής πέτρινο, παραδοσιακού τύπου, πυργόσπιτο, το οποίο βρίσκεται κοντά στο χωριό, στη διαδρομή προς την Νέδα. Δίπλα από τον πύργο αυτό υπάρχει υπαίθριο αμφιθέατρο, στο οποίο πραγματοποιούνται διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Η Νέδα
Σημαντικό αξιοθέατο για την περιοχή του χωριού είναι η διαδρομή στο φαράγγι, το ποτάμι και τους καταρράκτες της Νέδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας