cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρκος Καρδίτσας
Πολιτισμός και Αθλητισμός
Επίσης στο Μάρκο ιδρύθηκε η εθελοντική ομάδα νέων ΜΠΛΕ ΜΥΡΜΉΓΚΙΑ η οποία ασχολείται με τον καλλωπισμό και καθαρισμό δημοσίων χώρων με σκληρή και ανιδιοτελή εργασία για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του τόπου!
159 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μερέντα
thumb|250px|Η Μερέντα όπως φαίνεται από τα βόρεια 250px|right|thumb|Τοπογραφικός χάρτης των [[Μεσόγεια Αττικής|Μεσογείων, στον οποίο διακρίνεται τα τρία κυριότερα βουνά της περιοχής. Η Μερέντα είναι το βορειότερο]] Η Μερέντα είναι βουνό της Αττικής. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νομού ανάμεσα στους οικισμούς Μαρκόπουλο Μεσογαίας, Καλύβια Θορικού, Πόρτο Ράφτη και Κουβαράς. Το όνομά της οφείλεται σε παραφθορά της ονομασίας του παρακείμενου αρχαίου Αθηναϊκού δήμου, του Μυρρινούντα. Έχει μέγιστο υψόμετρο 613 μέτρα. Δυτικά συνδέεται με το Πάνειο Όρος. Καλύπτεται κυρίως από χαμηλή βλάστηση. Η βόρειά της πλευρά είναι πλήρως λαξευμένη από τα λατομεία Μαρκοπούλου. Στην κορυφή οδηγεί άσφαλτος που εξυπηρετεί το ραντάρ του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:βουνά της Αττικής
Κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα
Το Κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα (μετάφραση: Ινδικό Λαϊκό Κόμμα, συντομογραφία: BJP, ελληνική μετάφραση ΚΜΤ) είναι ένα από τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα στην Ινδία, μαζί με το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο. Το 2018, είναι το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα όσον αφορά την εκπροσώπηση στο εθνικό κοινοβούλιο και στις πολιτειακές συνελεύσεις, και είναι το μεγαλύτερο κόμμα σε όρους πρωτογενούς συμμετοχές. Το ΚΜΤ είναι ένα ακροδεξιό κόμμα, με στενή ιδεολογική και οργανωτική σύνδεση με το Ινδουιστικό εθνικιστικό Ράστριγια Σουαγιαμσεβάκ Σανγκ.
Το ΚΜΤ είναι έλκει την καταγωγή του από το Μπαρατίγια Τζάνα Σανγκ, σχηματισμένο το 1951 από τον Σιάμα Πρασάντ Μουχέρτζι. Μετά την Κατάσταση έκτακτης Ανάγκης το 1977, το Τζάνα Σανγκ συγχωνεύθηκε με άλλα κόμματα για να σχηματίσει το Κόμμα Τζανάτα, νίκησε το κυβερνόν κόμμα Κογκρέσου στις γενικές εκλογές του 1977. Μετά από τρία χρόνια στην εξουσία, το κόμμα Τζανάτα διαλύθηκε το 1980, με τα μέλη του πάλαι ποτέ Τζάνα Σανγκ να συγκληθούν εκ νέου για να σχηματίσουν το ΚΜΤ. Αν και αρχικά ηττήθηκαν, κερδίζοντας μόλις δύο έδρες στις γενικές εκλογές του 1984, μεγάλωσε σε δύναμη στη συνέχεια. Μετά τις νίκες σε διάφορες πολιτειακές εκλογές και επιτυγχάνοντας καλύτερες επιδόσεις στις εθνικές εκλογές, το ΚΜΤ έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο το 1996, ωστόσο, δεν είχε την πλειοψηφία στο κάτω θάλαμο του Κοινοβουλίου και η κυβέρνηση κράτησε μόνο 13 μέρες.
Μετά τις γενικές εκλογές του 1998, ο ηγούμενος από το ΚΜΤ πολιτικός συνασπισμός, που είναι γνωστός ως Εθνική Δημοκρατική Συμμαχία (ΕΣΔ) σχημάτισε κυβέρνηση υπό τον Πρωθυπουργό Ατάλ Μπιχάρι Βατζπαγί για ένα χρόνο. Μετά από νέες εκλογές, η κυβέρνηση της ΕΔΣ πάλι με επικεφαλής τον Βατζπαγί, ολοκλήρωσε μια πλήρη θητεία. Ήταν η πρώτη μη-Κογκρεσιακή κυβέρνηση που το έπραξε. Στις γενικές εκλογές του 2004, η ΕΔΣ υπέστη απρόσμενη ήττα, και για τα επόμενα δέκα χρόνια το ΚΜΤ ήταν το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης. Ο μακροχρόνιος Επικεφαλής Υπουργός του Γκουτζαράτ Ναρέντρα Μόντι το οδήγησε σε μια σαρωτική νίκη στις γενικές εκλογές του 2014. Από τις εκλογές, ο Μόντι έχει ηγηθεί της κυβέρνησης της ΕΔΣ ως Πρωθυπουργός και τον Φεβρουάριο του 2018, η συμμαχία κυβερνά 20 πολιτείες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Ινδίας
Νικήτα Μιχαλκόφ
Ο Νικήτα Σεργκέγεβιτς Μιχαλκόφ (ρωσικά: Ники́та Серге́евич Михалко́в), είναι Ρώσος ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, γεννημένος στις 21 Οκτωβρίου 1945.
Βιογραφία
Ο Μιχαλκόφ γεννήθηκε το 1945 στη Μόσχα και κατάγεται από καλλιτεχνική και αριστοκρατική οικογένεια. Ο προπάππος του ήταν κυβερνήτης του Γιαροσλάβλ την εποχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας του, Σεργκέι Μιχαλκόφ, μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, είναι περισσότερο γνωστός ως συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας, αν και έγραψε επίσης τους στίχους για τον Εθνικό Ύμνο της Σοβιετικής Ένωσης και αργότερα και της Ρωσίας. Η μητέρα του Νικίτα, η ποιήτρια Ναταλία Κοντσαλόφσκαγια, ήταν κόρη του πρωτοπόρου καλλιτέχνη Πιότρ Κοντσαλόφσκι και εγγονή ενός άλλου σημαντικού ζωγράφου, του Βασίλι Σουρίκοφ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Νικίτα είναι ο παραγωγός και σκηνοθέτης ταινιών Αντρέι Κοντσαλόφσκι, που είναι γνωστός τόσο για τη συνεργασία του με τον Αντρέι Ταρκόφσκι, όσο και για την κινηματογραφική του δράση στο Χόλιγουντ.
Ο Μιχάλκοφ σπούδασε στο παιδικό τμήμα του Θεάτρου Τέχνης της Μόσχας και αργότερα στο σχολείο Schukin του θεάτρου Vakhtangov. Στη συνέχεια σπούδασε υποκριτική στο στούντιο Στανισλάφσκι και σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Κρατική Σχολή Κινηματογράφου της Μόσχας (VGIK). Ενώ ακόμα ήταν σπουδαστής, εμφανίστηκε στην ταινία Ι Georgi Daneliya (1964), κυρίως λόγω του αδερφού του Αντρέι Κοντσαλόφσκι, και γύρισε τρεις ταινίες μικρού μήκους. Η πτυχιακή του ήταν η A Quiet Day at the End of the War το 1970. Ο Μιχάλκοφ μετά την αποφοίτηση του εμφανίστηκε σε πάνω από είκοσι ταινίες, πριν να σκηνοθετήσει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία At Home Among Strangers το 1974 Έχει κερδίσει πολλά βραβεία σε μεγάλα φεστιβάλ (Φεστιβάλ Βενετίας – Χρυσό Λιοντάρι το 1992 για το Urga - Καννών, Μόσχας και άλλα). Το 1994 στο Φεστιβάλ των Καννών με τον Ψεύτη ήλιο θέλησε να επαναλάβει την επιτυχία του Μιχαήλ Καλατόζωφ με το Όταν περνούν οι γερανοί, τη μοναδική ρώσικη ταινία που έχει κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα. Τελικά κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής, ενώ το πρώτο βραβείο το πήρε ο Ταραντίνο με το "Pulp Fiction". Η αντίδρασή του ήταν ακραία και υποσχέθηκε να μη συμμετάσχει ξανά στο διαγωνιστικό μέρος οποιουδήποτε κινηματογραφικού φεστιβάλ, υπόσχεση που έχει τηρήσει μέχρι σήμερα. Ο Νικήτα Μιχαλκόφ έχει κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για τον Ψεύτη Ήλιο.
Φρειδερίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Φρειδερίκος Γ΄ (Friedrich III, Ίνσμπρουκ, 21 Σεπτεμβρίου 1415 – Λιντς, 19 Αυγούστου 1493), αποκαλούμενος ως ο Ειρηνοποιός ήταν Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1452 μέχρι τον θάνατό του. Ήταν ο τέταρτος βασιλιάς και ο πρώτος αυτοκράτορας του Οίκου των Αψβούργων. Ήταν ο προτελευταίος αυτοκράτορας που στέφθηκε από τον πάπα και ο τελευταίος που στέφθηκε στη Ρώμη.
Πριν από την αυτοκρατορική του στέψη ήταν δούκας των Έσω Αυστριακών χωρών της Στυρίας, της Καρινθίας και της Καρνιόλας από το 1424 και επίσης αντιβασιλέας του Δουκάτου της Αυστρίας από το 1439. Εκλέχτηκε και στέφθηκε βασιλιάς της Γερμανίας το 1440. Η 53χρονη βασιλεία του είναι η μεγαλύτερη στην ιστορία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Γερμανικής Μοναρχίας. Μετά τον θάνατό του το 1493 τον διαδέχθηκε ο γιος του Μαξιμιλιανός Α'.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο Φρειδερίκος επικεντρώθηκε στην επανένωση των Αψβουργικών «κληρονομικών εδαφών» της Αυστρίας και έδειξε λιγότερο ενδιαφέρον για τις αυτοκρατορικές υποθέσεις. Ωστόσο, λόγω του δυναστικού του δικαιώματος στην Ουγγαρία καθώς και στη Βουργουνδία, έθεσε τα θεμέλια για τη μετέπειτα Αυτοκρατορία των Αψβούργων. Αν και χλευάστηκε ως "Αρχιυπναράς της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας" (γερμανικά: Erzschlafmütze) όσο ζούσε, θεωρείται σήμερα όλο και περισσότερο ως αποτελεσματικός ηγέτης.
Ο ιστορικός Τόμας Α, Μπράντυ Τζ. πιστώνει στον Φρειδερίκο ότι άφησε μια αξιόπιστη αξίωση για τον αυτοκρατορικό τίτλο και κατοχύρωσε τα αυστριακά εδάφη, οργανωμένα πλέον ως ενιαίο κράτος, για τον γιο του. Αυτή η αυτοκρατορική αναβίωση (καθώς και η άνοδος του εδαφικού κράτους) ξεκίνησε επί Φρειδερίκου.
Βιογραφία
Γεννημένος στην τιρολέζικη κατοικία του Ίνσμπρουκ το 1415, ο Φρειδερίκος ήταν ο πρωτότοκος γιος του δούκα της Έσω Αυστρίας Ερνέστου του Σιδηρού, μέλους της Λεοπόλδιας γραμμής της δυναστείας των Αψβούργων, και της δεύτερης συζύγου του Κυμπούργκις της Μαζοβίας. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Νόιμπεργκ του 1379 ο Λεοπόλδιος κλάδος κυβερνούσε τα δουκάτα της Στυρίας, της Καρινθίας και της Καρνιόλας, ή την αναφερόμενη ως Έσω Αυστρία. Μόνο τρία από τα οκτώ αδέρφια του Φρειδερίκου πρόλαβαν να ενηλικιωθούν: ο μικρότερος αδελφός του Αλβέρτος (αργότερα Αλβέρτος ΣΤ', αρχιδούκας της Αυστρίας) και οι αδερφές του Μαργαρίτα (αργότερα εκλέκτορας της Σαξονίας) και η Αικατερίνη. Το 1424 ο πατέρας του εννιάχρονου Φρειδερίκου πέθανε, έτσι ο Φρειδερίκος έγινε δούκας της Έσω Αυστρίας, ως Φρειδερίκος Ε', με τον θείο του Δούκα Φρειδερίκο Δ' του Τιρόλου, να ενεργεί ως αντιβασιλέας.
Από το 1431 ο Φρειδερίκος προσπάθησε να ανακηρυχθεί «ενήλικας», και έτσι να του επιτραπεί να κυβερνήσει, αλλά για αρκετά χρόνια οι συγγενείς του του το αρνούνταν. Τελικά το 1435 ο Αλβέρτος Ε', δούκας της Αυστρίας (αργότερα Αλβέρτος Β', Βασιλιάς της Γερμανίας), του απένειμε την κυριαρχία της κληρονομιάς του της Έσω Αυστρίας. Σχεδόν από την αρχή ο μικρότερος αδερφός του Φρειδερίκου Αλβέρτος διεκδίκησε τα δικαιώματά του ως συγκυβερνήτη, αρχή μιας μακροχρόνιας αντιπαλότητας. Ήδη από αυτά τα χρόνια ο Φρειδερίκος είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί τη συμβολική υπογραφή A.E.I.O.U. ως ένα είδος ρητού με διάφορες έννοιες. Το 1436 έκανε προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, συνοδευόμενος από πολυάριθμους ευγενείς που ονομάστηκαν ιππότες του Τάγματος του Παναγίου Τάφου, γεγονός που του χάρισε μεγάλο κύρος.
Μετά τον θάνατο του θείου του Δούκα Φρειδερίκου Δ' το 1439 ο Φρειδερίκος ανέλαβε την αντιβασιλεία του Τιρόλου και της Έξω Αυστρίας για λογαριασμό του διάδοχου του δούκα Σιγισμούνδου. Και πάλι έπρεπε να αποκρούσει τις αξιώσεις του αδελφού του Αλβέρτου ΣΤ΄ και επικράτησε με την υποστήριξη της αριστοκρατίας του Τιρόλου. Ομοίως ενήργησε ως αντιβασιλέας για τον ανιψιό του Λαδίσλαο τον Υστερότοκο, γιο του θανόντος βασιλιά Αλβέρτου Β' και της συζύγου του Ελισάβετ του Λουξεμβούργου, στο Δουκάτο της Αυστρίας (Έξω Αυστρία). (Ο Λαδίσλαος πέθανε πριν ενηλικιωθεί). Ο Φρειδερίκος ήταν πλέον ο αδιαμφισβήτητος επικεφαλής της δυναστείας των Αψβούργων, αν και η αντιβασιλεία του στα εδάφη της Αλβέρτιας Γραμμής (Έξω Αυστρία) εξακολουθούσε να αντιμετωπίζεται με καχυποψία.
Το 1442 ο Φρειδερίκος συμμάχησε με τον Ρούντολφ Στύσι, άρχοντα της Ζυρίχης, εναντίον της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας στον Παλαιό Πόλεμο της Ζυρίχης (Alter Zürichkrieg), αλλά έχασε. Το 1448 συνομολόγησε το Κονκορδάτο της Βιέννης με την Αγία Έδρα, που παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1806 και ρύθμιζε τη σχέση μεταξύ των Αψβούργων και της Αγίας Έδρας.
Προσωπικότητα
Το στυλ διακυβέρνησης του Φρειδερίκου χαρακτηριζόταν από διστακτικότητα και βραδύτητα στη λήψη αποφάσεων. Ο Ιταλός ανθρωπιστής Eνέα Σίλβιο Πικολομίνι, μετέπειτα Πάπας Πίος Β΄, που κάποτε εργάστηκε στην αυλή του Φρειδερίκου, περιέγραψε τον Αυτοκράτορα ως ένα άτομο που ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο ενώ έμεινε καθισμένος. Αν και αυτό θεωρήθηκε ως ελάττωμα του χαρακτήρα του από την παλαιότερη ακαδημαϊκή έρευνα, οι τακτικές του καθυστερήσεων θεωρούνται πλέον ως μέσο αντιμετώπισης πολιτικών προκλήσεων σε μακρινές εδαφικές κτήσεις. Ο Φρειδερίκος πιστώνεται ότι είχε την ικανότητα να αντιμετωπίζει με υπομονή τις δύσκολες πολιτικές καταστάσεις.
Σύμφωνα με σύγχρονες μαρτυρίες ο Φρειδερίκος είχε δυσκολίες να αναπτύξει συναισθηματική εγγύτητα με άλλα άτομα, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών και της συζύγου του Ελεονώρα (Σε αντίθεση με τον αδελφό του Aλβέρτο και τον γιο του Mαξιμιλιανό, ο Φρειδερίκος διατήρησε έναν συγκρατημένο τρόπο ζωής. Αν και ήταν πρόθυμος να εμφανίζεται σε κοινωνικές εκδηλώσεις όπως πανηγύρεις και μονομαχίες αντιπαθούσε τα ασύδοτα γλέντια. Αργότερα τρομοκρατήθηκε όταν ο γιος του, ακόμη στα πρώτα χρόνια της εφηβείας, έδειξε μια τάση προς το κρασί, τα γλέντια και τις γυναίκες. ) Καθώς ο Φρειδερίκος ήταν μάλλον απόμακρος από την οικογένειά του, η Ελεονόρα είχε μεγάλη επιρροή στην ανατροφή και την εκπαίδευση των παιδιών του, και ως εκ τούτου έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη του Οίκου των Αψβούργων. Παρά το γεγονός ότι ο γάμος τους υπήρξε δυστυχισμένος, όταν πέθανε η Ελεονώρα ο Αυτοκράτορας επηρεάστηκε από την απώλειά της και έμεινε χήρος για το υπόλοιπο της μακράς ζωής του.
Αυτοκράτορας
Οι πολιτικές πρωτοβουλίες του Φρειδερίκου δεν ήταν παρά τολμηρές, αλλά ήταν πάντως επιτυχημένες. Στέφθηκε Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1452, μετά τον θάνατο του πατέρα του. Η άνοδός του στον ρόλο του αυτοκράτορα έγινε με την προϋπόθεση ότι αν η προηγούμενη βασίλισσα γεννούσε άρρενα διάδοχο, ο Φρειδερίκος θα γινόταν ο κηδεμόνας του. Όταν η βασίλισσα γέννησε τον Λαδίσλαο τον Υστερότοκο, όπως προβλεπόταν, ο Φρειδερίκος ανέλαβε την κηδεμονία του. Αυτό οδήγησε σε συγκρούσεις μεταξύ του Φρειδερίκου και άλλων μελών της βασιλικής οικογένειας και των ευγενών. Ο πρώτος μεγάλος αντίπαλός του ήταν ο αδελφός του Αλβέρτος ΣΤ', που αμφισβήτησε την κυριαρχία του. Δεν κατάφερε να κερδίσει ούτε μια σύγκρουση στο πεδίο της μάχης εναντίον του και έτσι κατέφυγε σε πιο διακριτικά μέσα. Κράτησε φυλακισμένο τον δεύτερο ξάδερφό του που είχε απομακρύνει, τον Λαδίσλαο τον Υστερότοκο, άρχοντα του Αρχιδουκάτου της Αυστρίας, Ουγγαρίας και Βοημίας, (γεννημένο το 1440) και προσπάθησε να επεκτείνει την κηδεμονία του πάνω του διαρκώς για να διατηρήσει τον έλεγχό του στην Κάτω Αυστρία. Ο Λαδίσλαος ελευθερώθηκε το 1452 από τα κτήματα της Κάτω Αυστρίας. Ενήργησε με παρόμοιο τρόπο με τον πρώτο του ξάδερφο Σιγισμούνδο της γραμμής του Τιρόλου της οικογένειας των Αψβούργων.
Τελικά ο Φρειδερίκος επικράτησε σε όλες αυτές τις συγκρούσεις, επιβιώνοντας και μερικές φορές κληρονομώντας τα εδάφη των αντιπάλων του, όπως συνέβη με τον Λαδίσλαο, από τον οποίο απέσπασε την Κάτω Αυστρία το 1457, και με τον αδελφό του Αλβέρτο ΣΤ', τον οποίο διαδέχθηκε στην Άνω Αυστρία. Το 1462 ο αδελφός του Αλβέρτος προκάλεσε μια εξέγερση εναντίον του στη Βιέννη και ο αυτοκράτορας πολιορκήθηκε στην κατοικία του από τους επαναστάτες υπηκόους του. Σε αυτό τον πόλεμο μεταξύ των αδελφών ο Φρειδερίκος έλαβε υποστήριξη από τον βασιλιά της ΒοημίαςΓεώργιο Ποντιέμπραντυ. Αυτές οι συγκρούσεις τον ανάγκασαν να περιπλανάται, καθώς έπρεπε να μεταφέρει την αυλή από τόπο σε τόπο, κατοικώντας στο Γκρατς, το Λιντς και το Βίνερ Νόιστατ, που του οφείλει το κάστρο του και τη «Νέα Μονή». Το 1469 ο Φρειδερίκος ίδρυσε το Τάγμα του Αγίου Γεωργίου, που υπάρχει και σήμερα, του οποίου η καθιέρωση έγινε στη Βασιλική του Λατερανού στη Ρώμη από τον ίδιο και τον Πάπα Παύλο Β'.
Η Μαρία σύντομα έκανε την επιλογή της μεταξύ των πολλών μνηστήρων για το χέρι της επιλέγοντας τον Αρχιδούκα Μαξιμιλιανό της Αυστρίας, τον μελλοντικό αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Μαξιμιλιανό Α', που έγινε συγκυβερνήτης της. Με την κληρονομιά της Βουργουνδίας ο Οίκος των Αψβούργων άρχισε να κυριαρχεί στην Ευρώπη. Αυτό προκάλεσε το ρητό «Αφήστε τους άλλους να κάνουν πολέμους, αλλά εσείς, ευτυχισμένη Αυστρία, θα παντρευτείτε», που έγινε σύνθημα της δυναστείας.
Ο Φρειδερίκος εξασφάλισε το 1486 εν ζωή ότι θα τον διαδεχθεί ο γιος του. Στις 16 Φεβρουαρίου 1486 ο Μαξιμιλιανός εξελέγη ομόφωνα Ρωμαίος-Γερμανός βασιλιάς στη Φραγκφούρτη από τους έξι εκλέκτορες που ήταν παρόντες. Είναι ακόμη ασαφές αν ο Φρειδερίκος είχε ενεργά την πρωτοβουλία για την εκλογή του γιου του ή όχι. Ωστόσο ως ο μόνος επιζών αρσενικός κληρονόμος του ο Μαξιμιλιανός ήταν μια φυσική επιλογή για τον Φρειδερίκο και τις Κτήσεις του για να αντιμετωπίσουν τις φιλοδοξίες της Ουγγαρίας. Με αφορμή την εκλογή του Μαξιμιλιανού αποφασίστηκε μια δεκαετής ειρήνη για τη χώρα. Προκειμένου να διαφυλαχθεί η ειρήνη και ενάντια στην επεκτατική εδαφική πολιτική των Βίττελσμπαχ, πολλά επηρεαζόμενα κρατίδια της Σουαβίας που σχετίζονταν με την αυτοκρατορία ενώθηκαν το 1488 με πρωτοβουλία του Φρειδερίκου, σχηματίζοντας τη Σουαβική Ένωση. Μετά τη βασιλική εκλογή ο Φρειδερίκος συνόδευσε τον γιο του στο Άαχεν, όπου ο Μαξιμιλιανός στέφθηκε στις 9 Απριλίου 1486. ​​Φαίνεται ότι υπήρχαν εντάσεις μεταξύ πατέρα και γιου λόγω διαφορών στις προσωπικότητες και τα στυλ ηγεσίας τους. Αλλά ο Φρειδερίκος εκτίμησε τις ικανότητες του Μαξιμιλιανού στις διαπραγματεύσεις με τις Κτήσεις, επομένως, παρόλο που ήταν επιφυλακτικός για παραβιάσεις της αυτοκρατορικής του εξουσίας, έκανε γρήγορα τον Μαξιμιλιανό ουσιαστικό εταίρο στην αυτοκρατορική πολιτική.
Το 1487 η κόρη του Κουνιγούνδη παντρεύτηκε τον Αλβέρτο Δ', Δούκα της Βαυαρίας. Ο Αλβέρτος ανέλαβε παράνομα τον έλεγχο ορισμένων αυτοκρατορικών φέουδων και στη συνέχεια ζήτησε να παντρευτεί την Κουνιγούνδη (που ζούσε στο Ίνσμπρουκ, μακριά από τον πατέρα της), προσφέροντάς της να της δώσει τα φέουδα ως προίκα. Ο Φρειδερίκος συμφώνησε στην αρχή, αλλά όταν ο Αλβέρτος ανέλαβε ένα άλλο φέουδο, το Ρέγκενσμπουργκ, ο Φρειδερίκος απέσυρε τη συγκατάθεσή του. Στις 2 Ιανουαρίου 1487 ωστόσο, πριν κοινοποιηθεί στην κόρη του η αλλαγή της γνώμης του, η Κουνιγούνδη παντρεύτηκε τον Αλβέρτο. Ο πόλεμος απετράπη μόνο με τη μεσολάβηση του γιου του Αυτοκράτορα, Μαξιμιλιανού.
Σε ορισμένα μικρότερα ζητήματα ο Φρειδερίκος ήταν αρκετά επιτυχημένος: το 1469 κατάφερε να ιδρύσει επισκοπές στη Βιέννη και στο Βίνερ Νόιστατ, πράγμα που κανένας προηγούμενος Δούκας της Αυστρίας δεν είχε καταφέρει να πετύχει.
Ο Φρειδερίκος απέτυχε να αποκτήσει τον έλεγχο της Ουγγαρίας και της Βοημίας στον πόλεμο Βοημίας-Ουγγαρίας (1468–78). Ο Φρειδερίκος αυτοανακηρύχτηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας στις 27 Φεβρουαρίου 1459, αλλά αυτό δεν πτόησε τον Ματθία Κορβίνο. Ο Φρειδερίκος αποφάσισε να εισβάλει, αλλά ο στρατός του δεν έφτασε ποτέ μακριά, καθώς δεν ήταν στρατηγός. Από τη Μάντοβα ο Πίος Β' (που ήταν και πρώην γραμματέας του Φρειδερίκου) προέτρεψε τον Αυτοκράτορα να αφήσει ήσυχο τον Ματθία. Η Ουγγαρία, διακήρυξε, «είναι η ασπίδα όλου του Χριστιανικού κόσμου, υπό την κάλυψη του οποίου ήμασταν μέχρι τώρα ασφαλείς. [...] Εάν έτσι ανοίξει ο δρόμος στους βαρβάρους, η καταστροφή θα επιπέσει σε όλους και οι συνέπειες μιας τέτοιας καταστροφής θα καταλογιστεί από τον Θεό στους πρωτεργάτες της." Ο Φρειδερίκος ηττήθηκε ακόμη και στον Αυστροουγγρικό Πόλεμο (1477-88) το 1485 από τον Ματθία Κορβίνο, που κατάφερε να διατηρήσει την κατοικία του στη Βιέννη μέχρι τον θάνατό του πέντε χρόνια αργότερα κατά την ομώνυμη πολιορκία. Ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος απέτυχε να εξασφαλίσει βοήθεια από τους πρίγκιπες-εκλέκτορες και τις Αυτοκρατορικές Κτήσεις. Το 1483 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την κατοικία του στο Χόφμπουργκ της Βιέννης και κατέφυγε στο Βίνερ Νόιστατ, όπου επίσης πολιορκήθηκε από τα στρατεύματα του Ματθία για 18 μήνες έως ότου το φρούριο καταλήφθηκε το 1487. Ταπεινωμένος ο Φρειδερίκος κατέφυγε στο Γκρατς και αργότερα στο Λιντς της Άνω Αυστρίας. Το προσωπικό ρητό του Φρειδερίκου ήταν το μυστηριώδες A.E.I.O.U., που αποτύπωσε σε όλα του τα υπάρχοντά του. Δεν εξήγησε ποτέ το νόημά του, με αποτέλεσμα να παρουσιαστούν πολλές διαφορετικές ερμηνείες, αν και έχει υποστηριχθεί ότι λίγο πριν από τον θάνατό του είπε ότι σημαίνει Austriae Est Imperare Orbi Universali ή Alles Erdreich ist Österreich untertan («Όλος ο κόσμος υπόκειται στην Αυστρία» ). Μπορεί κάλλιστα να συμβολίζει τη δική του αντίληψη της ιστορικής σημασίας και της σημασίας της κυριαρχίας του και της πρώιμης απόκτησης του αυτοκρατορικού τίτλου.
Ο Φρειδερίκος ήταν πολύ προσεκτικός σχετικά με το μεταρρυθμιστικό κίνημα στην αυτοκρατορία. Για το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του θεωρούσε τη μεταρρύθμιση ως απειλή για τα αυτοκρατορικά του προνόμια. Απέφυγε την άμεση σύγκρουση, που θα μπορούσε να οδηγήσει στην ταπείνωσή του αν οι πρίγκιπες αρνούνταν να υποχωρήσουν. Μετά το 1440 υποστηρίχθηκε η μεταρρύθμιση της Αυτοκρατορίας και της Εκκλησίας με επικεφαλής τοπικές και περιφερειακές δυνάμεις, ιδιαίτερα τους πρίγκιπες της επικράτειας. Τα τελευταία του χρόνια ωστόσο, υπήρχε μεγαλύτερη πίεση για να αναλάβει δράση από υψηλότερο επίπεδο. Ο Μπέρτολντ φον Χένεμπεργκ, Αρχιεπίσκοπος του Μάιντς, που μίλησε εκ μέρους των μεταρρυθμιστών πριγκίπων (που ήθελαν να μεταρρυθμίσουν την αυτοκρατορία χωρίς να ενισχύσουν τον αυτοκράτορα), κεφαλαιοποίησε την επιθυμία του Φρειδερίκου να εξασφαλίσει την αυτοκρατορική εκλογή για τον Μαξιμιλιανό. Έτσι στα τελευταία του χρόνια προέδρευσε στην αρχική φάση της Αυτοκρατορικής Μεταρρύθμισης, που θα εκτυλισσόταν κυρίως υπό τον γιο του Μαξιμιλιανό. Ο ίδιος ο Μαξιμιλιανός ήταν πιο ανοιχτός σε μεταρρυθμίσεις, αν και φυσικά ήθελε επίσης να διατηρήσει και να ενισχύσει τα αυτοκρατορικά προνόμια. Οταν ο Φρειδερίκος αποσύρθηκε στο Λιντς το 1488, συμβιβαστικά, ο Μαξιμιλιανός ενήργησε ως μεσολαβητής μεταξύ των πριγκίπων και του πατέρα του. Όταν απέκτησε την αποκλειστική εξουσία μετά τον θάνατο του Φρειδερίκου, συνέχισε αυτή τη διαμεσολαβητική πολιτική, ενεργώντας ως ο αμερόληπτος κριτής μεταξύ των επιλογών που πρότειναν οι πρίγκιπες.
Προστάτης των τεχνών
Ο Φρειδερίκος ήταν σημαντικός και ισχυρός προστάτης της μουσικής, με «προτίμηση στην εισαγωγή δυτικών ταλέντων». Αυτό, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες ιδρυμάτων εκτός της αυλής, όπως ο Καθεδρικός Ναός του τρεντ, θα συνέβαλλε στην άνθηση της μουσικής επί του Μαξιμιλιανού Α'.
Τα 110 βιβλία που συγκέντρωσε αποτελούν τη βασική συλλογή της μετέπειτα Bibliotheca Regia, που ήταν προκάτοχος της μετέπειτα Αυτοκρατορικής Βιβλιοθήκης και της σημερινής Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αυστρίας (Österreichische Nationalbibliothek).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1452 την Ελεονώρα της Πορτογαλίας, κόρη τού Εδουάρδου της Πορτογαλίας και είχε τέκνα:
Ο Φρειδερίκος απέκτησε πέντε παιδιά από τον γάμο του με την Ελεονώρα της Πορτογαλίας:
Θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Φρειδερίκος παρέμεινε στην περιοχή του Δούναβη, στη Βιέννη και στο Λιντς. Το 1492 εξελέγη Ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Από τον Φεβρουάριο του 1493 η υγεία του χειροτέρευε ολοένα και περισσότερο. Τη Σαρακοστή του 1493 οι προσωπικοί γιατροί του διέγνωσαν στο αριστερό του πόδι σύμπτωμα, που σύμφωνα με την τρέχουσα ιατρική ορολογία θεωρείται ότι είναι αποτέλεσμα αρτηριοσκλήρωσης. Στις 8 Ιουνίου 1493 υποβλήθηκε σε ακρωτηριασμό της πληγείσας περιοχής του ποδιού του, υπό τις οδηγίες του χειρουργού Χανς Σάιφ στο κάστρο του Λιντς. Αυτός ο ακρωτηριασμός του ποδιού θεωρείται μια από τις πιο διάσημες και καλύτερα τεκμηριωμένες χειρουργικές επεμβάσεις ολόκληρου του Μεσαίωνα. Παρόλο που ο Φρειδερίκος αρχικά συνήλθε από τη διαδικασία, πέθανε στις 19 Αυγούστου 1493 στο Λιντς σε ηλικία 77 ετών. Οι σύγχρονοί του ανέφεραν ως αιτία θανάτου τις συνέπειες του ακρωτηριασμού των ποδιών, τη γήρανσης ή την έντονη διάρροια που προκλήθηκε από την κατανάλωση πεπονιού. Τα σπλάχνα του πιθανότατα θάφτηκαν χωριστά στις 24 Αυγούστου 1493 στην ενοριακή εκκλησία του Λιντς. Η άφιξη των Τούρκων στην Καρινθία και την Καρνιόλα καθυστέρησε την άφιξη του Μαξιμιλιανού και κατά συνέπεια την κηδεία, που έγινε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου στις 6 και 7 Δεκεμβρίου. Ο τάφος του, που κατασκευάστηκε από τον Νικόλαους Γκέρχερτ φον Λέιντ, στον καθεδρικό ναό του Αγίου Στεφάνου στη Βιέννη, είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα γλυπτικής τέχνης του ύστερου Μεσαίωνα. (Το ακρωτηριασμένο πόδι του θάφτηκε μαζί του.) Ο πλούσια διακοσμημένος τάφος ολοκληρώθηκε μόλις το 1513, δύο δεκαετίες μετά τον θάνατο του Φρειδερίκου, και σώζεται στην αρχική του κατάσταση..
Πηγές
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Δούκες της Αυστρίας Κατηγορία:Διεκδικητές του ουγγρικού θρόνου Κατηγορία:Τουρκοκρατία Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Δούκες της Καρινθίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Φαλέτιτσι (Στάρι Γκραντ)
Το Φαλέτιτσι (σερβικά κυριλλικά: Фалетићи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Στάρι Γκραντ, εντός του Καντονιού του Σαράγιεβο και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 273 κατοίκους.
Προ του Πολέμου της Βοσνίας, το χωριό αποτελούσε, στο σύνολό του, μέρος του Δήμου του Στάρι Γκραντ. Ωστόσο, μετά το πέρας του πολέμου, τμήμα του εδάφους του ενσωματώθηκε στον νεοϊδρυθέντα Δήμο του Ίστοτσνι Στάρι Γκραντ, ενώ, ταυτόχρονα, εντάχθηκε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας.
Ιστορία
Εντός του εδάφους του χωριού ευρίσκεται νεκρόπολη η οποία φιλοξενεί 57 στέτσι (ιδιαίτερο είδος μεσαιωνικού τάφου) και 22 νισάν (οθωμανικές στήλες). Το συγκεκριμένο σύνολο είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμος
Κατηγορία:Οικισμοί του Στάρι Γκραντ (Σαράγιεβο)
Hell to Pay
Το Hell to Pay είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τέταρτο του δίσκου "Now What?!", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 26 Απριλίου 2013 από την "Ear Music". Το συγκεκριμένο κομμάτι είχε κυκλοφορήσει σε μορφή CD σινγκλ και 7" βινυλίου στις 29 Μαρτίου μαζί με το "All the Time in the World".
Σινγκλ
Το συγκεκριμένο διπλό σινγκλ ήταν το πρώτο το οποίο κυκλοφόρησαν οι Deep Purple από το "Rapture of the Deep" από τον ομώνυμο δίσκο του 2005. Το "Hell to Pay", όπως και ολόκληρο το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Νάσβιλ των Ηνωμένων Πολιτειών με παραγωγό τον Μπομπ Έζριν και είναι ένα γρήγορου ρυθμού, χαρντ ροκ τραγούδι, με ένα έξυπνο σόλο κιθάρας από τον Στηβ Μορς ενώ στην εκτέλεση του δίσκου υπάρχει και σόλο πλήκτρων από τον Ντον Έρεϊ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η εκτέλεση που υπάρχει στο σινγκλ να διαρκεί 3 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα ενώ αυτή του "Now What?!" να φθάνει τα 5 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα.
Το σινγκλ δεν γνώρισε εμπορική επιτυχία αλλά σχολιάστηκε ιδιαίτερα στο διαδίκτυο σχετικά με το ότι ο ήχος του ταιριάζει αρκετά με αυτόν που είχε το συγκρότημα τη δεκαετία του '70.
Γεωγραφική Υφήγησις
Η Γεωγραφικὴ Ὑφήγησις είναι εξάτομο έργο του Έλληνα γεωγράφου και αστρονόμου Κλαύδιου Πτολεμαίου που γράφτηκε το έτος 150.
Hell to Pay
Έκδοση 7" βινυλίου
Α' πλευρά: Hell to Pay (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice)
Γεωγραφική Υφήγησις
Ιστορική αναδρομή
Η Γεωγραφικὴ Ὑφήγησις βασίζεται στο έργο προγενέστερων γεωγράφων, του Μαρίνου και άλλων Ρωμαίων και Περσών γεωγραφικών λεξικογράφων. Το βιβλίο εκδόθηκε σε έξι τόμους. Στον πρώτο τόμο ο Πτολεμαίος αναλύει την ύλη και περιγράφει την επιστημονική μέθοδο της προσέγγισης. Στους υπόλοιπους τόμους Β΄-Στ΄ παραθέτει τις γεωγραφικές πληροφορίες και παραθέτει λεπτομερείς χάρτες. Το κείμενο του βιβλίου διασώθηκε από βιβλιογράφους που το αντέγραψαν ανά τους αιώνες μέχρι την ανακάλυψη της τυπογραφίας. Οι πολύτιμοι χάρτες όμως χάθηκαν, γιατί ήταν δύσκολοι και οι βιβλιογράφοι απέφευγαν να τους αντιγράψουν. Λόγιοι του μεσαίωνα που ασχολήθηκαν με το κείμενο βασίστηκαν στις γεωγραφικές συντεταγμένες που έδινε ο Πτολεμαίος στο έργο του και ξανά σχεδίασαν τον χάρτη, που έκτοτε ξανά προστέθηκε στο κείμενο. Άραβες μελετητές αναφέρουν ότι ο χάρτης περιείχε 4.530 πόλεις και πάνω από 200 όρη και οροσειρές. Ο βυζαντινός μοναχός Μάξιμος Πλανούδης ανακάλυψε ένα αντίγραφο το 1295 και από μόνος του σχεδίασε το χάρτη που έλειπε, βασισμένος στις γεωγραφικές συντεταγμένες που έδινε ο Πτολεμαίος στο κείμενο. Το 1379 ο Ιταλός Πάλλα Στρότσι στη Φλωρεντία έλαβε ένα αντίγραφο από τον Έλληνα λόγιο Εμμανουήλ Χρυσολωρά. Τα κείμενα του Πτολεμαίου μεταδόθηκαν από το Βυζάντιο στην Ιταλία από τον 15ο αιώνα. Η πρώτη τυπογραφική έκδοση του έργου πιθανόν να έγινε το 1477 στην Μπολόνια, και ήταν το πρώτο βιβλίο με ενσωματωμένες εικόνες. Έκτοτε εκδόθηκε πολλές φορές με χρήση της τέχνης της ξυλογραφίας. Η ιστορική έκδοση της Ουλμ του 1482 ήταν η πρώτη που τυπώθηκε βόρεια των Άλπεων. Το 1482 ακολούθησε η έκδοση του Φρανσέσκο Μπερλινγκιέρι στα Ιταλικά. Το αρχαιότερο αντίγραφο που σώζεται σήμερα χρονολογείται στον 13ο αιώνα και βρέθηκε στο ανάκτορο του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη, επανεκδόθηκε το 2006 και μελετήθηκε από Γερμανούς επιστήμονες του Πολυτεχνείου του Βερολίνου, οι οποίοι δημοσίευσαν το πόρισμά τους ως προς την γεωγραφική θέση των Ρωμαϊκών επαρχιών της Μεγάλης Γερμανίας, Βελγικής Γαλατίας, Ραιτίας και Νορικίας το 2010. Άλλες μελέτες βάθους γίνονται επίσης από το 1998 από την ομάδα χαρτογραφίας του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης.
Hell to Pay
Έκδοση CD
1. All the Time in the World (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice)
Γεωγραφική Υφήγησις
Γεωδαιτική μέθοδος
Ο Πτολεμαίος εφάρμοσε την μέθοδο της Αλμαγέστης, συνθέτοντας όλα τα στοιχεία που είχε στην διάθεσή του. Πρόσθεσε γεωγραφικές συντεταγμένες σε όλα τα γεωγραφικά σημεία που ανέφερε. Χρησιμοποίησε ως σημείο αναφοράς για το γεωγραφικό πλάτος τον Ισημερινό όπως κάνουν και οι σύγχρονοι γεωδαίτες, και τοποθέτησε τον μεσημβρινό στο δυτικότερο γνωστό όριο της εποχής του, τις Καναρίους νήσους. Σήμερα ο Μεσημβρινός τοποθετείται πιο δυτικά, στο Γκρίνουιτς. Σύμφωνα με την ορολογία της εποχής του, η οικουμένη είχε πλάτος 180 μοιρών και επεκτείνονταν από τις Καναρίους νήσους ως την Καθαία (Κίνα), και είχε μήκος 80 μοιρών από την Αρκτική μέχρι την μέση Αφρική. Ο Πτολεμαίος γνώρισε όμως ότι η περιοχή που περιέγραφε κάλυπτε μόνο το εν τέταρτο της Γης, αφού ήξερε ότι ο Ερατοσθένης είχε είδη υπολογίσει τις διαστάσεις της σφαιρικής Γης.
Hell to Pay
Έκδοση CD
2. Hell to Pay (Gillan, Morse, Glover, Airey, Paice)
Γεωγραφική Υφήγησις
Επίδραση του έργου στην μεταγενέστερη επιστήμη
Το έργο του Πτολεμαίου μελετήθηκε συστηματικά και με μεγάλο ζήλο σε όλους του κατοπινούς αιώνες. Οι Άραβες χαρτογράφοι του 9ου αιώνα επωφελήθηκαν από την μελέτη του, χωρίς όμως να βγάλουν δικά τους συμπεράσματα. Την εποχή του μεσαίωνα όμως ανακαλύφθηκε από τους Ισπανούς και Πορτογάλους, και ζωπύρωσε την εξερευνητική διάθεση των Ευρωπαίων. Ο Κολόμβος ανέλυσε το έργο και με δικούς του υπολογισμούς που έκανε, αποφάσισε να ανακαλύψει νέους ορίζοντες.
Hell to Pay
Έκδοση CD
3. Perfect Strangers (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
4. Highway Star (Live) (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Hell to Pay", όπως και όλο το άλμπουμ "Now What?!" ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 2013
Γιάκομπ φαν Λάτχεμ
Ο Γιάκομπ φαν Λάτχεμ (φλαμανδικά: Jacob Van Lathem, γνωστός και ως Jacques van Lathem ή Jacob van Laethem, 1470 - 1528) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της εποχής της πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής.
Ταξίδια
Συνόδευσε τον Φίλιππο Α΄ στο ταξίδι του στην Ισπανία από το 1502 ως το 1503, ενώ από τα τεκμήρια προκύπτει επίσης ότι ο αδελφός του Λήφεν φαν Λάτχεμ ο νεότερος, ο οποίος ήταν χρυσοχόος, αποτελούσε επίσης μέλος της αποστολής. Το 1506 συνοδεύει εκ νέου τον Φίλιππο στην Ισπανία, όπου αναγνωρίστηκε ως βασιλικός σύζυγος του Στέμματος της Καστίλλης. Μετά τον θάνατο του Φιλίππου στις 25 Σεπτεμβρίου 1056 στο Μπούργκος, ο Γιάκομπ επέστρεψε στις Κάτω Χώρες. Εκεί τέθηκε στην υπηρεσία του Αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και εργάστηκε στην Αυλή της Μαργαρίτας της Αυστρίας, Δούκισσας της Σαβοΐας. Την περίοδο 1517 - 1520 συνοδεύει τον Κάρολο Ε΄ στο ταξίδι του στην Ισπανία, ταξίδι που επανέλαβε, για τελευταία φορά, κατά την περίοδο 1522 - 1528.
Έργο
Φαίνεται ότι ενεπλάκη σε πολλά έργα διακοσμήσεων διαφόρων τελετών. Το 1497, για παράδειγμα, ήταν υπεύθυνος για τη διακόσμηση της εκκλησίας Paleis op de Koudenberg με την ευκαιρία του ρέκβιεμ που εψάλη εκεί στη μνήμη του Ιωάννη της Αραγονίας, διαδόχου της Αραγονίας και της Καστίλλης. Τρία χρόνια αργότερα, το 1500, εργάστηκε ως διακοσμητής των τελετών για τον θάνατο του Αλβέρτου Γ΄, Δούκα της Σαξωνίας, ενεπλάκη στη διακόσμηση του Καθεδρικού ναού του Αγίου Μπαβο στη Γάνδη, στη συνέχεια στον ναό του Αγίου Ιωάννη (St. Janskerk) για την τελετή της βαπτίσεως του Καρόλου Ε΄στις 7 Μαρτίου 1500 και διακόσμησε ένα χειρόγραφο για λογαριασμό του Μαξιμιλιανού Α΄. Στο κάστρο [Écaussinnes-Lalaing έχουν διασωθεί τέσσερα έργα του, τα οποία δωρήθηκαν από την ισπανική Αυλή: Στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ υπάρχει, επίσης, ένας αριθμός από πορτρέτα του, όπως και στο Κάστρο του Ουίνδσορ και στα Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου στις Βρυξέλλες.
Πηγές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική
160 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κοτ ντ'Οπάλ
Η Κοτ ντ'Οπάλ (Γαλλικά: Côte d'Opale) είναι παράκτια ζώνη της βορειοανατολικής Γαλλίας, τμήμα της γαλλικής ακτογραμμής στη Μάγχη και τη Βόρεια Θάλασσα, από τη Δουνκέρκη στα βόρεια μέχρι τις εκβολές του ποταμού Σομ στο νότο. Το όνομα της ακτής προέρχεται από τις ιριδίζουσες αποχρώσεις των νερών.
Γεωγραφική θέση
Η ακτή Οπάλ περιλαμβάνει την ακτογραμμή των περιοχών των κοινοτήτων Δουνκέρκη, Καλαί, Σαιντ-Ομέρ, Βουλώνης και Μοντρέιγ, δηλαδή 120 χιλιόμετρα ακτογραμμής στους νομούς Νορ και Πα-ντε-Καλαί μεταξύ των βελγικών συνόρων και των συνόρων του Πα-ντε-Καλαί με το νομό Σομ (κοντά στην κοινότητα Μπερκ).
Η ακτή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Αμμόλοφοι στο Τουκέ-Παρί-Πλαζ μικρογραφία|250x250εσ|Το ακρωτήριο Μπλαν-Νε μικρογραφία|250x250εσ|Η παραλία του Βιμερέ Η ακτή χαρακτηρίζεται από μια εναλλαγή επιμήκων εκτάσεων με αμμώδεις παραλίες, κόλπους των εκβολών πολλών ποταμών, αμμόλοφους, βάλτους και γκρεμούς. Ιδιαίτερα στο νότο υπάρχουν εκτεταμένες ζώνες με υψηλούς αμμόλοφους.
Στην ακτή κυριαρχούν δυνατά ρεύματα και παλιρροϊκές ζώνες εντός της περιοχής επιρροής της παλίρροιας. Ενώ η θάλασσα φθάνει μέχρι τους αμμόλοφους με υψηλή παλίρροια, με την άμπωτη αποτραβιέται έως και αρκετές εκατοντάδες μέτρα σχηματίζοντας αμμώδεις επιφάνειες. Στις εκβολές των ποταμών Σομ, Ωτί και Κανς, κατά την άμπωτη σχηματίζονται αλυκές. Εκεί η παραλία σχηματίζει πυριτικά ιζηματογενή πετρώματα.
Η περιοχή παρουσιάζει σημαντική βιοποικιλότητα.
Υπάρχουν πολλά παραθαλάσσια θέρετρα κατά μήκος της ακτής Οπάλ, μερικά από τα οποία αναπτύχθηκαν από παλιά ψαροχώρια όπως το Τουκέ-Παρί-Πλαζ και άλλα που αναπτύχθηκαν πιο πρόσφατα, όπως το Στέλα-Πλαζ ή το Αρντελό-Πλαζ κοντά στο οποίο βρίσκεται το κάστρο του Αρντελό.
Οικονομία
Η περιοχή της Δουνκέρκης είναι πυκνοκατοικημένη και βιομηχανική. Το μεγάλο λιμάνι της Δουνκέρκης είναι το 3ο μεγαλύτερο εμπορικό λιμάνι στη Γαλλία, πίσω από τα λιμάνια της Μασσαλίας και της Χάβρης. Το λιμάνι της Βουλώνης είναι το πρώτο αλιευτικό λιμάνι στη Γαλλία, αλλά και σημαντικό εμπορικό λιμάνι. Όσο για το Καλαί, είναι το κύριο εμπορικό λιμάνι της ηπειρωτικής Ευρώπης με το Ηνωμένο Βασίλειο.
Το νότιο τμήμα της ακτής Οπάλ είναι κυρίως αγροτικό και γεωργικό. Η οικονομία του συνδέεται επίσης με τον τουρισμό, με σημαντικά παραθαλάσσια θέρετρα και πολλά αξιοθέατα.
Τέχνη
μικρογραφία|250x250εσ|Οι αμμόλοφοι του Μπερκ, πίνακας του [[Εζέν Μπουντέν, 1890]] Από τη δεκαετία του 1880, τα τοπία της ακτής Οπάλ και το φως της προσέλκυσαν μεγάλο αριθμό καλλιτεχνών: ιστορικοί τέχνης μιλούν για μια «σχολή ζωγραφικής της ακτής Οπάλ», που περιλάμβανε διάφορους καλλιτέχνες ή αποικίες καλλιτεχνών εγκατεστημένων σε αυτήν την ακτή και την ενδοχώρα της, όπως στην Ετάπλ, μέχρι το 1914 δεκάδες καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο επέλεξαν να εγκατασταθούν σ' αυτήν την παράκτια πόλη, στο Βισάν, στο Μπερκ κά.
Ανάμεσα στους ζωγράφους που εμπνεύστηκαν από την περιοχή είναι οι Ουίλλιαμ Τέρνερ, Κάρολος-Ντυράν, Μωρίς Μπουατέλ και Εζέν Μπουντέν και οι συγγραφείς Βικτόρ Ουγκό και Τσαρλς Ντίκενς.
Ο ζωγράφος Εντουάρ Λεβέκ επινόησε το όνομα για αυτήν την περιοχή το 1911 για να περιγράψει τη χαρακτηριστική ποιότητα του φωτός της και την αντανάκλαση στα νερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτές της Γαλλίας Κατηγορία:Ω-ντε-Φρανς
Φάνης Μούλιος
Ο Φάνης Μούλιος είναι δικηγόρος και λογοτέχνης. Γεννήθηκε στη Λίστα Θεσπρωτίας το 1937.
Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στέλιος Αλεξανδρόπουλος
Ο Στέλιος Αλεξανδρόπουλος (1953-2006) ήταν αναπληρωτής καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Φάνης Μούλιος
Εμφανίσθηκε στα ελληνικά γράμματα το 1953, στο περιοδικό «Πειραϊκή Έρευνα». Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Λ.) και της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά. Έχει τιμηθεί με το βραβείο της Ε.Ε.Λ. (Οι Ευδαίμονες, το 1982), με το Α΄ βραβείο μυθιστορήματος του Δήμου Αθηναίων (Η φαμίλια των Λιστινών, το 1986) και με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος (Οι Κληρονόμοι, το 1989).
Στέλιος Αλεξανδρόπουλος
Ακαδημαϊκή πορεία
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο ενώ υπήρξε και υπότροφος του Ι.Κ.Υ.. Το 1990 αναγορεύτηκε διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και παράλληλα δίδαξε στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, στο οποίο εκλέχτηκε λέκτορας το 1995 και Επίκουρος καθηγητής το 2000. Ένα χρόνο αργότερα εκλέχτηκε Αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης, στο οποίο δίδαξε μέχρι και την τελευταία μέρα της ζωής του. Στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης, ήταν υπεύθυνος για τα μαθήματα:
Φάνης Μούλιος
Έργα
Τραγούδια γι΄ αγάπη, διηγήματα, (Δωδώνη,1970).
Στέλιος Αλεξανδρόπουλος
Ακαδημαϊκή πορεία
Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα, αφορούσαν κυρίως τη μελέτη των ομάδων Συμφερόντων στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, τη μελέτη του χρόνου και της εργασίας με αναφορά στο έργο του Καρλ Μαρξ και τη μελέτη των κοινωνικών κινημάτων.
Φάνης Μούλιος
Έργα
Μορφές, διηγήματα (Δωδώνη, 1972).
Στέλιος Αλεξανδρόπουλος
Σύγκρουση με τις Πρυτανικές Αρχές του Πανεπιστημίου Κρήτης
Ο Στέλιος Αλεξανδρόπουλος είχε συμμετοχή στον αντιδικτατορικό αγώνα, ενώ μέχρι το τέλος της ζωής του δρούσε με γνώμονα το δίκαιο , την αλήθεια και την αξιοκρατία. Το 2006 κατηγορήθηκε από τις διοικητικές αρχές του Πανεπιστημίου Κρήτης για συκοφαντία του ιδρύματος, λόγω των καταγγελιών του για αναξιοκρατικές διαδικασίες στο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης. Τον Απρίλιο του 2006 του κοινοποιήθηκε από την πρυτανεία η παραπομπή του στο ανώτατο πειθαρχικό όργανο των καθηγητών. Στις 3/5/2006, αποχώρησε από τη Γενική συνέλευση του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης και λίγα λεπτά αργότερα, άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στο γραφείο του. Ο θάνατός του έφερε σωρεία αποκαλύψεων και καταγγελιών για το τμήμα Πολιτικής Επιστήμης. Σύσσωμη η ακαδημαϊκή κοινότητα απαίτησε την αποκατάσταση της μνήμης του .Σήμερα,το αμφιθέατρο Δ6 έχει ονομαστεί προς τιμήν του ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ ΣΤΕΛΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ.
Φάνης Μούλιος
Έργα
Ενδοσκόπηση, διηγήματα (Πύλη, 1976).
Μπούμεραγκ, διηγήματα (Δωδώνη, 1978).
Στέλιος Αλεξανδρόπουλος
Άλλες δραστηριότητες
Υπήρξε συνεργάτης του Ε.Κ.Κ.Ε. και του Ινστιτούτου Εργασίας της Γ.Σ.Ε.Ε.. Συμμετείχε επίσης στη δημιουργία του διαδικτυακού τόπου για τα κοινωνικά κινήματα.
Φάνης Μούλιος
Έργα
''Το πορτραίτο του κ. Αντουάν'', νουβέλα (Πύλη, 1979).
Στέλιος Αλεξανδρόπουλος
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Αρχείο της ΠΟΣΔΕΠ που περιλαμβάνει υλικό γύρω από την υπόθεση του Στέλιου Αλεξανδρόπουλου.
Φάνης Μούλιος
Έργα
Οι Ευδαίμονες, διηγήματα (Γνώση, 1982).
Στέλιος Αλεξανδρόπουλος
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
[http://www.tvxs.gr/v10772 Η πρώην σύζυγός του, Βάσω Τσακανίκα, μιλά στο tvxs για τον αγώνα του Στ. Αλεξανδρόπουλου και τη δικαστική προσπάθεια δικαίωσης του, η οποία ξεκινά στις 21 Μαΐου 2009.]
Φάνης Μούλιος
Έργα
Η φαμίλια των Λιστινών, μυθιστόρημα (Επικαιρότητα, 1984, Γκοβόστης, 1986², Λωτός 1997 4η, Έναστρον 2010).
Στέλιος Αλεξανδρόπουλος
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Αλεξανδροπουλος Στελιος
Φάνης Μούλιος
Έργα
Οι Κληρονόμοι, μυθιστόρημα (Επικαιρότητα, 1988 και Γκοβόστης, 1990³).
Υγρασία στη ζάχαρη, νουβέλα (Γκοβόστης,1990).
Ο Κυματοθραύστης, διηγήματα (Γκοβόστης,1991).
Μηχανορραφείον «Τα μάτια σου», διηγήματα (Γκοβόστης, 1994)
Ο Ορφέας δεν είναι πια εδώ, μυθιστόρημα (Γκοβόστης, 1997 και Λωτός 1998²).
Λίγο πριν τη στροφή, διηγήματα, (Ελληνικά Γράμματα, 2003).
Μικρές εικόνες, ποιήματα (Ζαχαρόπουλος, 2006).
Οι σχοινοβάτες, ποιήματα (Ζαχαρόπουλος, 2009).
Πράσινο-γκρίζο, διήγημα (Ζαχαρόπουλος, 2009).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Δωρόθεος Σχολάριος
Ο Λαρίσης Δωρόθεος Σχολάριος ήταν διακεκριμένος κληρικός και εθνικός ευεργέτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1812 στην κωμόπολη Βενδίστα της επαρχίας Καλαμπάκας.
Το 1875 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ασχολήθηκε με τη συγγραφή εκκλησιαστικών γραφών. Αρρώστησε σε μεγάλη ηλικία και απεβίωσε επί του ατμόπλοιου «Ομόνοια» στις 29 Ιουνίου 1888.
Στη μακροσκελή διαθήκη του κατέστησε γενικό κληρονόμο του το Εθνικό Πανεπιστήμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Μητροπολίτες Δημητριάδος
Δημήτριος Μπούχαλης
Ο Δημήτριος Μπούχαλης είναι Έλληνας ακαδημαϊκός, γνωστός για την εξειδίκευση του στο στρατηγικό μάνατζμεντ και μάρκετινγκ. Η έρευνα του ειδικεύεται σε εφαρμογές Τεχνολογιών Πληροφοριών και Επικοινωνιών (ICT) στον τουρισμό, ξενοδοχειακά και της ταξιδιωτικής βιομηχανίας και αναψυχής. Η δραστηριότητα του καθηγητή Μπουχάλη στην έρευνα, διδασκαλία, διαβούλευση και χάραξη πολιτικής είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Είναι ένας εκ των ακαδημαϊκών τουρισμού με τις περισσότερες παραπομπές στο Google Scholar, συχνός ομιλητής σε διεθνείς ακαδημαϊκές και και οχι μονο εκδηλώσεις σχετικά με τις τρέχουσες τάσεις, την τεχνολογία, το μάρκετινγκ, τον τουρισμό και τη φιλοξενία και ειναι ο αρχισυντάκτης του περιοδικού SSCI: Tourism Review.
Ο Δρ. Δημήτριος Μπούχαλης γεννήθηκε στην Ελλάδα. Είναι κάτοχος πτυχίου του τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εργάστηκε στους τομείς του τουρισμού και της φιλοξενίας, καθώς επίσης και σε επαγγελματικά project φωτογραφίας.
Το 1987, κατά τη διάρκεια του τρίτου έτους των προπτυχιακών σπουδών του στο τμήμα Διοίκησης Επίχειρήσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, εργάστηκε ως research assistant. Η πρώτη του έρευνα έγινε για το STAR European Project είχε ως αντικείμενο τον  Ρόλο των τηλεπικοινωνιών στην υποστήριξη των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων στον τουριστικό τομέα στην περιφέρεια Αιγαίου . Το 1989, ο Δημήτριος Μπούχαλης πρότεινε ένα πρότυπο για το πρώτο Σύστημα Διαχείρισης Προορισμού- το μοντέλο του Αιγαίου το οποίο εξετάστηκε στην Ελλάδα από το 1990 έως το 1992. Το σύστημα συγκέντρωσε διαφορετικά δεδομένα τουρισμού, συμπεριλαμβανομένων των αφίξεων, τη διαθεσιμότητα των κρατήσεων και εμπορικές συναλλαγές μεταξύ των παρόχων του τουρισμού. Ήταν το πρώτο αναγνωρισμένο σχέδιο του Συστήματος Διαχείρισης Προορισμού, το οποίο καθίσταται διεθνώς αναγνωρισμένο στην παγκόσμια τουριστική βιομηχανία, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από εθνικά συμβούλια τουρισμού και εταιρείες διαχείρισης προορισμού όπως το VisitScotland.
Ο Δρ Μπούχαλης ολοκλήρωσε τις διδακτορικές του σπουδές το 1995 που επικεντρώνονται στο θέμα: Information Telecommunications Technologies on Tourism Distribution Channels: Implications for the Small and Medium Sized Tourism Enterprises' Strategic Management and Marketing '' στο πανεπιστήμιο του Surrey στο Ηνωμένο Βασίλειο. Εκεί ανέπτυξε την ιδέα του Συστήματος Διαχείρισης Προορισμού στην έρευνα και την εφαρμογή του στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις στην τουριστική βιομηχανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Σεβνταλίνκα
Η Σεβνταλίνκα (βοσνιακά: Sevdalinka) είναι είδος παραδοσιακής μουσικής της Βοσνίας, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλής και στην Κροατία, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και τη Βόρεια Μακεδονία. Αποτελεί ένα συνδυασμό μουσικών στοιχείων οθωμανικών, σλαβικών και σεφαραδίτικων.
Στη Σεβνταλίνκα ανήκουν τραγούδια που οι στίχοι τους περιγράφουν την λαχτάρα και τον καημό για τον άτυχο και ανικανοποίητο έρωτα και η ονομασία της προέρχεται από την τουρκική λέξη «σεβντάς»  που υποδηλώνει ακριβώς αυτό τον καημό,  ο οποίος προκαλεί συγχρόνως ευτυχία και πόνο.
Τα εν λόγω τραγούδια έχουν αργό ρυθμό, χαρακτηρίζονται από πλούσια αρμονία, είναι φορτισμένα συναισθηματικά και τραγουδιούνται με πάθος και θέρμη αφήνοντας ένα μελαγχολικό συναίσθημα στον ακροατή.
Οι αρχικοί δημιουργοί των τραγουδιών αυτού του μουσικού είδους δεν είναι γνωστοί. Παραδοσιακά τα τραγούδια της Σεβνταλίνκα τραγουδιόταν από γυναίκες και χωρίς τη συνοδεία οργάνων. Στις μέρες μας όμως υπάρχουν και άνδρες ερμηνευτές ενώ συνήθως οι τραγουδιστές συνοδεύονται από ορχήστρα που αποτελείται από ακορντεόν, βιολί, κιθάρες, και κάποιες φορές και από κλαρίνο, φλάουτο, κοντραμπάσσο και ντραμς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραδοσιακή μουσική Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Μουσική στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Λαζαράτες
Οι Λαζαράτες ή Λαζαράτι (ονομαστική στα Αλβανικά: Lazarati) είναι κοινότητα στην επαρχία Αργυροκάστρου (Αλβανικά: Gjirokastër), του νομού Αργυροκάστρου της Βορείου Ηπείρου (νότια Αλβανία). Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Λαζαράτες και Κολορτσή (Kordhocë).
Οι Λαζαράτες βρίσκονται λίγο έξω από το Αργυρόκαστρο και έχουν πληθυσμό 5601 κατοίκων. Βρίσκονται σε βουνοπλαγιά κοντά στα σύνορα με την Ελλάδα. Έχει γίνει γνωστό ως η πρωτεύουσα της κάνναβης της Ευρώπης. Όπως και να'χει η Αλβανική κυβέρνηση τον Ιούνιο του 2014 τους επιτέθηκε και κατέστρεψε την τοπική παραγωγή του ναρκωτικού.
Η πόλη παράγει 900 τόνους κάνναβης τον χρόνο που αξίζει 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ που αντιστοιχεί στο μισό ΑΕΠ της Αλβανίας
Από την αρχή της προσπάθειας της κυβέρνησης να διακόψει την παράνομη παραγωγή κάνναβης σατίβα έχει εκδηλωθεί ένα κίνημα ακτιβιστών τόσο στην κυρίως Αλβανία, όσο και στο Κόσοβο, που ζητά ένα ειδικό καθεστώς για την μικρή αυτή κοινότητα. Οι ακτιβιστές ζητούν το ειδικό καθεστώς ώστε η παραγωγή και η πώληση της κάνναβης να είναι νόμιμη μέσα στα όρια της. Η Αλβανική κυβέρνηση μέχρι τώρα έχει απορρίψει τα αιτήματα αυτά και έχει κηρύξει ολοκληρωτικό πόλεμο με τους ντόπιους.
Τον Ιούνιο του 2014 η Αλβανική αστυνομία πραγματοποίησε μια μεγάλη επιχείρηση στην οποία πήραν μέρος πάνω από 800 αστυνομικοί. Οι ντόπιοι οπλισμένοι με αντιαρματικά και πολυβόλα έβαλαν εναντίον τους και η αστυνομία ανταπέδωσε τα πυρά. Η αστυνομία κατάφερε να ελέγξει το μεγαλύτερο μέρος του χωριού με τον υπουργό εσωτερικών Saimir Tahiri να λέει ότι "η επιχείρηση θα συνεχιστεί μέχρι κάθε τετραγωνικό εκατοστό από τους Λαζαράτες είναι υπό κυβερνητικό έλεγχο". Καθώς οι ντόπιοι έκαιγαν τα δενδρύλλια καπνός υψώθηκε από το χωριό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Γκέρχαρντ Φράι
Ο Γκέχαρντ Φράι (Gerhard Frey, γενν. 1 Ιουνίου 1944) είναι Γερμανός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στην θεωρία αριθμών. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για την καμπύλη Frey, μία ελλειπτική καμπύλη με συντελεστές από μία υποτιθέμενη λύση της εξίσωσης του Φερμά. Ο Φράι έκανε την εικασία ότι αυτή η καμπύλη δεν είναι modular η οποία αποτέλεσε κλειδί για την απόδειξη της εικασία του Φερμά από τον Άντριου Γουάιλς.
Βιογραφία
Σπούδασε μαθηματικά και φυσική στο Πανεπιστήμιο του Τούμπιγκεν, από όπου αποφοίτησε το 1967. Συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης από όπου απέκτησε και διδακτορικό δίπλωμα το 1970 και την Υψηγεσία (Habilitation) το 1973. Ήταν βοηθός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το διάστημα 1969-1973, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ερλάγκεν (1973-1975) και στο Πανεπιστήμιο του Σααρμπρύκεν (1975-1990) και μέχρι το 2009 είχε μία έδρα θεωρίας αριθμών στο Ινστιτούτο Πειραματικών Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ-Έσσεν.
Για τη συνεισφορά στην απόδειξη του τελευταίου θεωρήματος του Φερμά τιμήθηκε με το Μετάλλιο του Γκάους το 1966.
Είναι ένας από τους εκδότες του Manuscripta Mathematica. Για τη συνεισφορά στην απόδειξη του τελευταίου θεωρήματος του Φερμά τιμήθηκε με το Μετάλλιο του Γκάους το 1996. Από το 1998 είναι μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Γκέτιγκεν. Ζει και εργάζεται στο Έσσεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Θεωρία αριθμών Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
161 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη