cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανάποδα (μυθιστόρημα)
Υπόθεση
Σχετικά με τη λατινική και γαλλική λογοτεχνία, απορρίπτει τους ακαδημαϊκά αξιοσέβαστους Λατίνους συγγραφείς της «Χρυσής Εποχής» όπως ο Βιργίλιος και ο Κικέρωνας -τα έργα των οποίων προβάλλονταν από τους κυρίαρχους κριτικούς της εποχής του- και προτιμά τους μεταγενέστερους όπως τον Πετρώνιο (υμνεί το Σατυρικόν ) και τον Απουλήιο (Οι Μεταμορφώσεις ή Ο Χρυσός γάιδαρος) καθώς και έργα της πρωτοχριστιανικής λογοτεχνίας, των οποίων το ύφος συνήθως απορρίπτονταν ως «βάρβαρο» προϊόν των Σκοτεινών Χρόνων. Μεταξύ των Γάλλων συγγραφέων, δείχνει περιφρόνηση για τους ρομαντικούς αλλά λατρεύει την ποίηση του Μπωντλαίρ και τον Φλωμπέρ.
Ο Ντεζ Εσέντ ενδιαφέρεται ελάχιστα για τους κλασικούς Γάλλους συγγραφείς όπως ο Ραμπελέ, ο Μολιέρος, ο Βολταίρος, ο Ρουσώ και ο Ντιντερό, προτιμώντας τα έργα του Φρανσουά Βιγιόν, του Λουί Μπουρνταλού, του Μποσσυέ, του Πιέρ Νικόλ και του Πασκάλ και του Γερμανού φιλοσόφου του 19ου αιώνα Άρθουρ Σοπενχάουερ. Η βιβλιοθήκη του περιλαμβάνει έργα του Πόε και συγγραφείς του εκκολαπτόμενου Συμβολιστικού κινήματος, όπως των Πωλ Βερλαίν, Σαρλ Μπωντλαίρ, Τριστάν Κορμπιέρ και Στεφάν Μαλαρμέ (τον οποίο το βιβλίο βοήθησε στην είσοδό του στον λογοτεχνικό κόσμο), καθώς και της παρακμιακής μυθοπλασίας των ανορθόδοξων καθολικών συγγραφέων Βιλιέ ντε λ'Ιλ-Αντάμ και Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ.
Τελικά, τα ξενύχτια του και η ιδιότυπη διατροφή του επηρέασαν την υγεία του, αναγκάζοντάς του να επιστρέψει στο Παρίσι. Στις τελευταίες γραμμές του βιβλίου, συγκρίνει την επιστροφή του στην ανθρώπινη κοινωνία με αυτή ενός άπιστου που προσπαθεί να ασπαστεί τη θρησκεία.
Ο χαρακτήρας
Ο χαρακτήρας του Ντεζ Εσέντ βασίζεται, εν μέρει, στον Ρομπέρ ντε Μοντεσκιού, στον οποίο βασίζεται επίσης ο κόμης Σαρλύς στο Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο του Μαρσέλ Προυστ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα
Φωκίων Βουνάτσος
Ο Φωκίων Βουνάτσος (1908-1984) ήταν δικηγόρος και Βουλευτής Λέσβου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πλωμάρι το 1908. Συμμετείχε για πρώτη φορά στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952 ως υποψήφιος της ΕΠΕΚ λαμβάνοντας 7.617 ψήφους. Στις εκλογές της 19 Φεβρουαρίου 1956 συμμετείχε ως υποψήφιος με το συνδυασμό της Δημοκρατικής Ενώσεως λαμβάνοντας 1.852 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί. Στις εκλογές της 11ης Μαΐου 1958 συμμετείχε με τον συνδυασμό των Φιλελευθέρων. Κατέλαβε την τέταρτη θέση με 1543 ψήφους. Στις εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961 και της 3ης Νοεμβρίου 1963 με την Ένωση Κέντρου κατέλαβε την τρίτη θέση με 3.114 και 5.094 σταυρούς αντίστοιχα. Στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964 εξελέγη τρίτος βουλευτής με την Ένωση Κέντρου και 8.428 ψήφους. Καταψήφισε τις κυβερνήσεις των αποστατών. Μετά το 1974 συμμετείχε στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974 με το ΠΑΣΟΚ χωρίς όμως να εκλεγεί. Εξελέγη το 1978 δήμαρχος Πλωμαρίου. Απεβίωσε στις 5 Μαΐου 1984 και ετάφη στο Πλωμάρι.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου
Σπυρίδων Νοταράς
Ο Σπυρίδων Νοταράς ήταν Έλληνας πολιτικός και αξιωματικός του στρατού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Ανδρέα Νοταρά, πολιτικού και μέλους της οικογένειας Νοταρά, και της Πηνελόπης Καραϊσκάκη, κόρης του Γεωργίου Καραϊσκάκη. Ήταν αξιωματικός του στρατού.
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Κορινθίας στις εκλογές του 1868 και επανεξελέγη σε αυτές του 1869, του 1872, του 1875, του 1879, του 1881, του 1887 (ως Αργολιδοκορινθίας), του 1890 (ως Αργολιδοκορινθίας), του 1892, του 1895, του 1899 και  του 1905.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Νοταρά Κατηγορία:Βουλευτές Αργολιδοκορινθίας Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας
Δημοσθένης Αμπατζόπουλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1893 και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Θεσσαλονίκης στην δεύτερη κατανομή το 1926 με το κόμμα Ένωσις Φιλελευθέρων, λαμβάνοντας 2.080 ψήφους. Στις εκλογές του 1933 επανεξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε στις 23 Μαΐου της ίδιας χρονιάς.
Από τις 6 Σεπτεμβρίου 1944 ως τις 7 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς διατέλεσε Νομάρχης Κιλκίς.
Εξελέγη ξανά βουλευτής Κιλκίς το 1935 και το 1946 με το Λαϊκό Κόμμα λαμβάνοντας 4.427 ψήφους.
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 25 Φεβρουαρίου 1957 και κηδεύτηκε την επομένη στον ιερό ναό της Αγίας Σοφίας. Κατέλιπε τη σύζυγό του, Μαριόγκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Κιλκίς Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές Κιλκίς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Ανδρέας Νοταράς
Ο Ανδρέας Νοταράς (1810 - 1893) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Σωτήριου Νοταρά, πολιτικού και μέλους της οικογένειας Νοταρά.
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Κορινθίας στις εκλογές του 1844 και επανεξελέγη σε αυτές του 1847, του 1856, του 1859, του 1861, του 1865, του 1868, του 1869, του 1872, του 1875 και του 1879. Διετέλεσε υπουργός επί των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας εκπαιδεύσεως στις κυβερνήσεις Δημητρίου Βούλγαρη (1871) και Αλέξανδρου Κουμουνδούρου (1877).
Ήταν παντρεμένος με την Πηνελόπη Καραϊσκάκη, κόρη του Γεωργίου Καραϊσκάκη, και είχαν αποκτήσει αρκετά παιδιά μεταξύ των οποίων και τον Σπυρίδωνα Νοταρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Νοταρά Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως
Νικόλαος Γανίτης
Ο Νικόλαος Γανίτης (1925-2008) ήταν βουλευτής Λέσβου.
Ήταν εμπορικός αντιπρόσωπος και λογιστής. Συμμετείχε για πρώτη φορά με το ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963 και κατέλαβε την 4η θέση με 3.307 ψήφους Στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου 1964 ο Γανίτης εξελέγη με 6.902 ψήφους και έλαβε την πρώτη θέση.. Μετά την πτώση της δικτατορίας συμμετείχε το 1974 με το ψηφοδέλτιο της Ενωμένης Αριστεράς λαμβάνοντας 5.309 ψήφους και το 1977 με το ψηφοδέλτιο της Συμμαχίας προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων λαμβάνοντας 501 ψήφους. Δεν ξαναπολιτεύθηκε.
Πέθανε το 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου
Οκταετηρίδα
Αυτή η περίοδος βρίσκεται επίσης σε πολύ καλή συγχρονικότητα με πέντε κύκλους ορατότητας της Αφροδίτης (η συνοδική περίοδο της Αφροδίτης) και δεκατρείς περιστροφές της Αφροδίτης γύρω από τον ήλιο (αστρική περίοδος της Αφροδίτης). Αυτό σημαίνει, ότι αν η Αφροδίτη είναι ορατή δίπλα στο φεγγάρι, μετά από οκτώ χρόνια τα δύο θα βρεθούν και πάλι κοντά μαζί, κοντά στην ίδια ημερομηνία στο ημερολόγιο.
Κατηγορία:Χρόνος στην αστρονομία Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Αρχαία ελληνική αστρονομία
Αδελαΐδα Β΄ του Κέντλινμπουργκ
Η Αδελαΐδα Β΄ του Κέντλινμπουργκ (Γερμανικά :Adelheid,Γκόσλαρ 1045 – 11 Ιανουαρίου 1096) μέλος του Οίκου των Σαλίων ήταν ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ (1061 - 1096) και του Κβέντλινμπουργκ (1063 - 1096). Η Αδελαΐδα ήταν μεγαλύτερο παιδί και κόρη του αυτοκράτορα Ερρίκου Γ΄ με την δεύτερη σύζυγο του Αγνή του Πουατιέ κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ της Ακουιτανίας. Ο πατέρας της ήθελε επίμονα να κάνει γιο να τον διαδεχτεί στον θρόνο, ο Πάπας Κλήμης Β΄ έστεψε τους γονείς της την επόμενη χρονιά αυτοκράτορες στην Ρώμη. Ο γιος ήρθε τελικά όταν γεννήθηκε ο μικρότερος αδελφός της Ερρίκος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1050), ο πατέρας της πέθανε (1056) αφήνοντας την ίδια και τα αδέλφια της υπό την κηδεμονία της χήρας αυτοκράτειρας.
Ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ και του Γκάντερσχαϊμ
Η Αδελαΐδα είχε μία μεγαλύτερη ετεροθαλή αδελφή, την Βεατρίκη Α΄ του Κέντλινμπουργκ (1037 - 1061) από τον πρώτο γάμο του πατέρα της με την Γκουνχίλντα της Δανίας. Την διαδέχθηκε σαν αυτοκρατορική ηγουμένη του Γκάντερσχαϊμ (1061). Σε δύο χρόνια (1063) η Αδελαΐδα αντικατέστησε την αδελφή της και στο Κβέντλινμπουργκ, η στέψη της έγινε στον Καθεδρικό ναό του Γκόσλαρ την Πεντηκοστή του 1063, επανήλθε η προηγούμενη βίαιη διαμάχη, κυβέρνησε και τα δύο αβαεία ως Αδελαΐδα Β΄. Ο διορισμός της Βεατρίκης στο Γκάντερσχαϊμ από τον Ερρίκο Γ΄ σε ηλικία 7 ετών (1043) προκάλεσε πολλές διαφωνίες σχετικά με την παραβίαση των εκλεκτορικών δικαιωμάτων. Οι συγκρούσεις σταμάτησαν όταν ο Πάπας Στέφανος Θ΄ έκανε συμβιβασμό με τον οποίο τα κτήματα του Γκάντερσχαϊμ δεν θα μισθοδοτούσαν την ηγουμένη, οι διαφωνίες επανήλθαν όταν χρίστηκε η Αδελαΐδα. Ο Λάμπερτ του Χέρσφελντ γράφει ότι Κολεγιακή εκκλησία του Αγίου Σερβάτιου στο Κέντλινμπουργκ κάηκε (1070) και οικοδομήθηκε την επόμενη χρονιά, άλλη μια μεγάλη φωτιά στο Γκάντερσχαϊμ (1081) κατέστρεψε το αβαείο που ξαναοικοδομήθηκε. Η Αδελαΐδα βρέθηκε στον Καθεδρικό ναό του Χάλμπερσταντ όταν έγινε η στέψη του επισκόπου Μπούρχαρτ Β΄ (1071).
Υποστήριξε, όπως και η ετεροθαλής αδελφή της, έντονα τον Οίκο των Σαλίων τόσο στην σύγκρουση ανάμεσα στον αδελφό της Ερρίκο Δ΄ και τον πάπα Γρηγόριο Ζ΄ γνωστή σαν "Έριδα της Περιβολής" όσο και στην Σαξονική επανάσταση (1073). Ο Μπρούνο της Σαξονίας κατηγόρησε τον αυτοκράτορα ότι οι σωματοφύλακες του κακοποίησαν την Αδελαΐδα. Ο Ερρίκος Δ΄ χρησιμοποίησε το "αβαείο του Κβέντλινμπουργκ" για να δικάσει με δοκιμασία τον Εγβέρτο Β΄ του Μέισσεν που προσπάθησε ανεπιτυχώς να πολιορκήσει την μονή. Ο Μπέρτολτ της Κωνσταντίας έγραψε ότι η Αδελαΐδα Β΄ συμμετείχε στην δολοφονία του Εγβέρτου δύο χρόνια αργότερα. Η Αδελαΐδα πέθανε στο "αβαείο του Κβέντλινμπουργκ" (11 Ιανουαρίου 1096) και τάφηκε στην Κολλεγιακή εκκλησία μαζί με τις προκατόχους της Αδελαΐδα Α΄, Ηγουμένη του Κέντλινμπεργκ και Βεατρίκη Α΄. Η ανεψιά της Αγνή κόρη της αδελφής της Ιουδήθ της Σουαβίας την διαδέχθηκε τόσο στο Κβέντλινμπουργκ όσο και στο Γκάντερσχαϊμ (1110).
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Οίκος των Σαλίων Κατηγορία:Ηγουμένες του Κέντλινμπεργκ
Αμελάγχιο
Το αμελάγχιο (Amelanchier) είναι γένος αγγειόσπερμων φυτών της υποοικογένειας αμυγδαλοειδή (όπου ανήκουν η αμυγδαλιά και η μηλιά). Το γένος περιλαμβάνει περίπου 20 είδη φυλλοβόλων θάμνων και μικρών δέντρων. Η ονομασία του προήλθε πιθανώς από τα amalenquièr, amelanchièr, τα οξιτανικά ονόματα του είδους Amelanchier ovalis.
Κατανομή και βιολογία
Τα διάφορα είδη αμελαγχίου φθάνουν σε ύψος από 20 εκατοστά μέχρι 20 μέτρα. Ο φλοιός τους είναι γκρίζος ή σπανιότερα μπεζ, και στα δενδρώδη είδη είναι λείος ή ρωγμώδης στα μεγαλύτερης ηλικίας φυτά. Τα φύλλα είναι εναλλασσόμενα, απλά, λογχοειδή έως ελλειψοειδή και κυκλικά ακόμα στο σχήμα, πλάτους από 0,5 έως 5,5 εκατοστών και μήκους από 0,5 έως 10 εκατοστών, λεπτά ή δερματοειδή, με άνω επιφάνεια λεία ή πολύ χνουδωτή (κατά την ανθοφορία) και κάτω επιφάνεια λεία και λιγότερο ή περισσότερο χνουδωτά στην ώριμη ηλικία του φυτού. Οι ταξιανθίες έχουν από 1 έως 20 άνθη η μία. Το άνθος έχει 5 πέταλα, λευκά (σπανίως με ελαφρά ρόδινη ή κίτρινη απόχρωση, ή με κόκκινες λωρίδες), με σχήμα μακρόστενο ή κυκλικό και μήκος από 2,6 έως 25 χιλιοστόμετρα (mm). Η ανθοφορία γίνεται στις αρχές της ανοίξεως. Ο καρπός είναι μικρά «μηλαράκια» σαν βατόμουρα, με χρώμα μοβ έως σχεδόν μαύρο στην ωριμότητα, με διάμετρο 5 έως 15 mm, άγευστοι έως ευχάριστα γλυκείς, και ωριμάζουν το καλοκαίρι.
Οι καρποί του αμελαγχίου είναι σημαντική τροφή για τα άγρια ζώα.
Επιλεγμένα είδη
thumb|right|Το είδος Amelanchier alnifolia Στον παρακάτω κατάλογο η ταξινόμηση έγινε για μεν τα βορειοαμερικανικά είδη σύμφωνα με το έργο Flora of North America για δε τα ασιατικά σύμφωνα με το Flora of China. Για το ευρωπαϊκό είδος, σύμφωνα με το Flora Europaea.
Υβρίδια «του κήπου»
Επειδή οι ταξινομήσεις παρουσιάζουν μεγάλες διαφορές την τελευταία εκατονταετία, τα ονόματα των ειδών χρησιμοποιούνται συχνά το ένα αντί του άλλου στα φυτώρια. Υπάρχουν αρκετά φυσικά ή ανθρωπογενή υβρίδια, και πολλά φυτά A. arborea και A. canadensis που πωλούνται σε αμερικανικά φυτώρια είναι στην πραγματικότητα υβρίδια ή εντελώς διαφορετικά είδη. Το Amelanchier × grandiflora είναι ανθρωπογενές υβρίδιο του A. arborea και του A. laevis. Η ποικιλία «La Paloma» κέρδισε το ετήσιο βραβείο «Award of Garden Merit» της Βασιλικής Εταιρείας Κηπουρικής του Λονδίνου.
Το είδος Amelanchier lamarckii (ή Amelanchier x lamarckii) καλλιεργείται ευρύτατα και εισάχθηκε από τον 17ο αιώνα στην Ευρώπη. It is απομεικτικό και πιθανώς υβριδικής καταγωγής (ίσως διασταύρωση του A. laevis με είτε το A. arborea είτε το A. canadensis). Αν και το A. lamarckii είναι με βεβαιότητα βορειοαμερικανικό είδος, πιθανώς καταγόμενο από τον ανατολικό Καναδά, δεν έχει βρεθεί πουθενά σε άγρια κατάσταση στην αμερικανική ήπειρο.
Οικολογία
thumb|right|Φύλλα και καρποί του είδους Amelanchier ovalis Τα αμελάγχια είναι προτιμώμενη τροφή των ελαφιών και των λαγών με την πίεση από την υπερβόσκηση να μπορεί να αποτρέψει τη φυσική αντικατάσταση. Οι κάμπιες λεπιδόπτερων, αλλά και άλλα φυτοφάγα έντομα τρέφονται με αμελάγχια. Πολλά έντομα και ασθένειες που προσβάλλουν τα οπωροφόρα δέντρα είναι εχθροί και αυτού του γένους, ειδικότερα ο μύκητας γυμνοσποράγγειο.
Χρήσεις και καλλιέργεια
Εκτός από ωμός, ο καρπός του αμελάγχιου τρώγεται και μεταποιημένος σε πίτες (ανάλογες με τις μηλόπιτες) και σε μαρμελάδες. Μία παραλλαγή του φαγητού πέμικαν των Ινδιάνων (αποξηραμένος κιμάς και λίπος με μούρα) αρωματιζόταν με καρπούς αμελαγχίου.
Το ξύλο του αμελαγχίου είναι καφέ, σκληρό και βαρύ. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή λαβών εργαλείων και καλαμιών ψαρέματος. Οι Ινδιάνοι το χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή βελών, ενώ μέλη της φυλής Πιτ Ρίβερ (βόρεια Καλιφόρνια) κατασκεύαζαν με το ξύλο αυτό ένα είδος αρματωσιάς σώματος, που φορούσαν κατά τη διάρκεια των μαχών.
Κηπουρική
Αρκετά είδη είναι πολύ δημοφιλείς καλλωπιστικοί θάμνοι, που καλλιεργούνται για τα άνθη τους, τον φλοιό τους και τα χρώματα των φθινοπωρινών φύλλων τους. Χρειάζονται όλα παρόμοιες συνθήκες για να αναπτύσσονται: καλή αποστράγγιση, κυκλοφορία του αέρα (για την αποφυγή ασθενειών των φύλλων), πότισμα στις ξηρασίες και έδαφος κατάλληλο για το κάθε είδος.
Βασίλης Αράπογλου
Ο Βασίλης Αράπογλου (1871-;) ήταν βουλευτής Λέσβου.
Ήταν έμπορος από το Πλωμάρι με επιχειρηματική δραστηριότητα στη Ρουμανία. Εξελέγη βουλευτής με το κόμμα του Δημήτριου Γούναρη στις εκλογές της 6ης Δεκεμβρίου 1915. Πήρε 1315 ψήφους και κατέλαβε τη εβδόμη σειρά επιτυχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου
Σαμπιχά Μπενγκιουτάς
Ζωή
Η Σαμπιχά Ζίγια γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1904. Είχε μια αδελφή και έναν αδελφό. Εκπαιδεύτηκε στο Σχολείο Εγιουμπσουλτάν Νουμούνε, που τώρα είναι γνωστό ως Ανατολιανό Λύκειο του Εγιούπ. Έζησε για τέσσερα χρόνια στη Δαμασκό στη Συρία (τότε άνηκε Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου ο πατέρας της είχε ανατεθεί εκεί λόγω του επαγγέλματος του). Συνέχισε τις σπουδές της εκεί, προκειμένου να παρακολουθήσει ένα γαλλικό Καθολικό σχολείο για ένα χρόνο. Η οικογένεια επέστρεψε στο σπίτι της και εγκαταστάθηκε στην Πρίγκηπο, όπου ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Σχολείο Κιοπρολού Φουάτ Πασά. Το 1920, άρχισε να σπουδάζει καλές τέχνες στο Τμήμα Ζωγραφικής και της Γλυπτικής της Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κωνσταντινούπολης (Sanayi-i Nefise Mektebi, σημερινό Πανεπιστήμιο Μιμάρ Σινάν). Ήταν η πρώτη θηλυκή μαθήτρια στην τάξη. Ο Φεϊχαμάν Ντουράν ήταν ένας από τους καθηγητές της ακαδημίας. Το 1924, κέρδισε κρατική υποτροφία για σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Ρώμη της Ιταλίας, όπου ήταν στο εργαστήριο του Ερμενεγκίλντο Λούπι (1877-1937).
Πέθανε στην Άγκυρα στις 2 Οκτωβρίου 1992.
Τέχνη
Το 1925, τρεις προτομές από τη Σαμπιχά Ζίγια ήταν στην επίδειξη σε μια έκθεση στο Γκαλατασαράι του Μπεήογλου στην Κωνσταντινούπολη. Το επόμενο έτος, άλλες τρεις προτομές εκτέθηκαν στην έκθεση στο ίδιο μέρος. Μερικά από τα γλυπτά της είναι οι προτομές διάσημων ανθρώπων όπως ο ποιητής Αχμέτ Χασίμ (1884;-1933), του θεατρικού συγγραφέα και ποιητή Αμπντουλχάκ Χαμίτ Τουρχάν (1852-1937), του πρώτου Μουσουλμάνου ηθοποιού Μπέντια Μουβαχίτ (1897-1994), του στρατηγού και πολιτικού Αλί Φουάτ Τσεμπεσόι (1882-1968), της Πρώτης Κυρίας Μεβχιμπέ Ινονού (1897-1992) και του πολιτικού Χασάν Αλί Γιουτζέλ (1897-1961).
Το 1938, κέρδισε το πρώτο βραβείο σε δύο διαγωνισμούς για τα γλυπτά σχετικά με τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (1881-1938), του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, και του Ισμέτ Ινονού (1884-1973), στρατηγού και πολιτικού. Το άγαλμα του Ατατούρκ τοποθετήθηκε στον κήπο του πρώην προεδρικού μεγάρου στο Μέγαρο Τσανκάγια ενώ το άγαλμα του Ινονού τοποθετήθηκε στα Μουδανιά για να τιμήσουν την Ανακωχή των Μουδανιών (1922). Ήταν, επίσης, ο βοηθός του Πιέτρο Κανόνικα στη δημιουργία του Μνημείου της Δημοκρατίας που στήθηκε στην Πλατεία Ταξίμ, στην Κωνσταντινούπολη, το 1928.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι γλύπτες
Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση (11ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Το Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση  εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Περιγραφή
Το Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση είναι διαστάσεων 103 εκ ύψος πλάτους 83 εκ και πάχους 10 εκ. Φέρει συμπλεκόμενες ταινίες σχηματίζουσες ορθογώνιο πλαίσιο, και μέσα σε αυτό ρόμβους και τροχούς που περικλείουν πολύφυλλους ρόδακες. Σύνθετη είναι η διαμόρφωση του πλέγματος.Προέρχεται από την Αθήνα και χρονολογείται τον 11ο αι.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Μιχαήλ Μονομάχος
Ο Μιχαήλ Σεναχηρείμ Μονομάχος (άκμασε 1315-1343/46) ήταν υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Ρωμανίας, που υπηρέτησε ως κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης και μετά της Θεσσαλίας. Έφθασε τον βαθμό του μεγάλου Δομεστίκου.
Βιογραφία
Ο Μιχαήλ και ο αδελφός του Γεώργιος Ατουήμης Μονομάχος ήταν απόγονοι της Οικογένειας Μονομάχου, με αριστοκρατική καταγωγή από τον 10 αι. Η ακριβής σχέση του με άλλα μέλη του Οίκου του των αρχών του 13ου αι. δεν είναι γνωστή. Είναι τα τελευταία μέλη του Οίκου, που αναφέρονται από τις πηγές της Ρωμαϊκής περιόδου.
Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1315, όταν υπηρέτησε ως κεφαλή (κυβερνήτης) της Θεσσαλονίκης. Ήταν ακόμη στη θέση αυτή, όταν το 1321 καταγράφεται ως τατάς της Αυλής και το 1327 ως έπαρχος της Κωνσταντινούπολης. Στον πρώτο εμφύλιο πόλεμο (1321-28) υποστήριξε τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο εναντίον του εγγονού του Ανδρονίκου Γ΄ Παλαιολόγου.
Ο Μονομάχος έμεινε στη Θεσσαλονίκη ως το 1332/33. Το έτος αυτό ο Στέφανος Γαβριηλόπουλος ημι-ανεξάρτητος άρχοντας της δυτικής Θεσσαλίας και περιοχών της νοτιοδυτικής Μακεδονίας, υποτελής των Ρωμαίων, απεβίωσε. Τότε ο Ιωάννης Β΄ Ορσίνι δεσπότης της Ηπείρου κινήθηκε γρήγορα να καταλάβει την επικράτεια τού Στεφάνου. Ο Ανδρόνικος Γ΄ διέταξε τον Μονομάχο να κινηθεί από τη Θεσσαλία, ώσπου να έλθει και ο ίδιος με στρατό από την Κωνσταντινούπολη. Οι Ρωμαίοι σύντομα απέκτησαν τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της περιοχής. Ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός στην Ιστορία του αναφέρει ότι ο στρατός της Ηπείρου εκδιώχθηκε πλήρως, αλλά ο ιστορικός Μπόζινταρ Φέργιαντσιτς παρατηρεί ότι δεν υπάρχουν Αυτοκρατορικά έγγραφα στη δυτική Θεσσαλία πριν το 1336, έτσι ισχυρίζεται ότι το 1332/33 οι Ρωμαίοι ανέκτησαν το ανατολικό μόνο μέρος της Θεσσαλίας. Ο Ανδρόνικος Γ΄ πέρασε τον χειμώνα εκεί και άφησε τον Μονομάχο ως κυβερνήτη της περιοχής με τον τίτλο του σεβαστού. Το αργότερο ως την αποβίωση τού Ιωάννη Β΄ το 1335, ο Μονομάχος και ο Ανδρόνικος Γ΄ επέκτειναν τον Ρωμαϊκό έλεγχο στη δυτική Θεσσαλία και προωθήθηκαν στην Ήπειρο, όπου κατέλαβαν τα Ιωάννινα.
Το 1338 ο Ανδρόνικος Γ΄ με την κατάκτηση της Άρτας συμπλήρωσε την κατάκτηση της Ηπείρου, προσαρτώντας την στην Αυτοκρατορία. Ο τοπικός πληθυσμός αντέδρασε σε αυτό και εξεγέρθηκε το επόμενο έτος. Συγκεντρώθηκε γύρω από τον νεαρό γιο τού Ιωάννη Β΄, τον Νικηφόρο Β΄ Ορσίνι, που δραπέτευσε από τη Ρωμαϊκή συνοδεία του και επέστρεψε στην Ήπειρο. Με στρατό από τους Καπέετίδες-Ανζού της Νάπολης, οι στασιαστές κατέλαβαν την Άρτα και αιχμαλώτισαν τον Ρωμαίο κυβερνήτη Θεόδωρο Συνδηνό. Αυτό είχε ως συνέπεια, στα τέλη του 1339 ή αρχές του 1340, Ρωμαϊκός στρατός υπό τον Μονομάχο και τον Ιωάννη Άγγελο σεβαστοκράτορα να προωθηθεί εναντίον τους· ακολούθησε και ο ίδιος ο Αυτοκράτορας. Ως το τέλος τού έτους τα διάφορα οχυρά των εξεγερθέντων είχαν καταληφθεί. Στον Νικηφόρο Β΄ δόθηκε ο τίτλος τού πανυπερσεβάστου και εστάλη στη Θεσσαλονίκη, όπου ζούσαν ήδη η μητέρα του και η αδελφή του· έτσι στην Ήπειρο αποκαταστάθηκε ο Ρωμαϊκός έλεγχος με κυβερνήτη τον Ιωάννη Άγγελο.
Δεύτερος εμφύλιος ξεκίνησε το 1341 μεταξύ τού Καντακουζηνού και της αντιβασιλείας τού νέου Αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ (γιου του Ανδρονίκου Γ΄). Ο Μονομάχος προσπάθησε να μείνει ουδέτερος, αφήνοντας την παράταξη της αντιβασιλείας να τού κατάσχουν τα κτήματά του στο χωρίο Χάνδαξ, πλησίον του Στρυμώνος ποταμού. Το 1342 άφησε (ή εκδιώχθηκε από τη μερίδα του Καντακουζηνού) τη Θεσσαλία και μετέβη στις Σέρρες, όπου προσχώρησε στην μερίδα της αντιβασιλείας, που κατείχε την πόλη. Ονομάστηκε μέγας κονόσταυλος και τότε περίπου απεβίωσε, μεταξύ των ετών 1343 και 1346.
Χέουμνο
Το Χέουμνο (πολωνικά: Chełmno, γερμανικά: Kulm) είναι πόλη του Πόβιατ Χέουμνο, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της βόρειας Πολωνίας, κοντά στον ποταμό Βιστούλα. Ο πληθυσμός του είναι 19.063 κάτοικοι (2020). Τα έτη 1975–1998, ανήκε στο Βοεβοδάτο Τόρουν. Λόγω της ιστορικής σημασίας της ως το πρώτο μεγάλο προπύργιο, αρχικά των Πιαστ και αργότερα των Τεύτονων Ιπποτών, στην περιοχή, η πόλη έδωσε το όνομά της σε ολόκληρη την περιοχή, Γη του Χέουμνο (και αργότερα διοικητική μονάδα του Πολωνικού Στέμματος, Βοεβοδάτο Χέουμνο), η τοπική καθολική επισκοπή και το νόμο του Κουλμ, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την ίδρυση πόλεων σε όλη την Πολωνία, συμπεριλαμβανομένης της σημερινής πρωτεύουσας της, Βαρσοβίας.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Μεσαιωνικά τείχη της πόλης με τον Πύργο της Πυρίτιδας Η πρώτη γραπτή αναφορά του Χέουμνο είναι γνωστή από ένα έγγραφο που φέρεται να εκδόθηκε το 1065 από τον Δούκα Μπολέσλαφ Β΄ τον Γενναιόδωρο της Πολωνίας για το μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Μογκίλνο. Το 1226, ο Δούκας Κορράδος Α΄ της Μασοβίας κάλεσε τους Τεύτονες Ιππότες στη Γη του Χέουμνο. Το 1233, στο Κουλμ παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης γνωστά ως «Νόμος του Κουλμ» (ανανεώθηκε το 1251), το πρότυπο σύστημα για περισσότερες από 200 πολωνικές πόλεις. Η πόλη έγινε η ονομαστική έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπής του Κουλμ υπό τον αρχιεπίσκοπο της Ρίγας από τον παπικό λεγάτο, Γουλιέλμο της Μοντένα, το 1243 (ωστόσο, ο καθεδρικός ναός και η κατοικία του επισκόπου βρίσκονταν στην πραγματικότητα στην παρακείμενη Χέουμζα). Η πόλη ευημερούσε ως μέλος της εμπορικής Χανσεατικής Ένωσης. Το Κουλμ και η Γη του Χέουμνο ήταν μέρος του κράτους των Τεύτονων Ιπποτών μέχρι το 1454. Το 1440, η πόλη ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Πρωσικής Συνομοσπονδίας, η οποία αντιτάχθηκε στην τευτονική κυριαρχία, και κατόπιν αιτήματος της οποίας ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας επανενσωμάτωσε την επικράτεια στο Βασίλειο της Πολωνίας το 1454. Τον Μάιο του 1454, η πόλη ορκίστηκε πίστη στον Πολωνό Βασιλιά στο Τόρουν. Μετά το τέλος του Δεκατριετούς Πολέμου, οι Τεύτονες Ιππότες απαρνήθηκαν τις αξιώσεις στην πόλη και την αναγνώρισαν ως μέρος της Πολωνίας. Έγινε η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Χέουμνο. Μετά τη διάλυση της Αρχιεπισκοπής της Ρίγας το 1566, οι επίσκοποι του Χέουμνο συμμετείχαν στα συμβούλια της εκκλησιαστικής επαρχίας του μητροπολίτη του Γκνιέζνο. Αυτή η πρακτική αναγνωρίστηκε από την Αγία Έδρα από το παπικό διάταγμα De salute animarum το 1821, όταν η Επισκοπή του Χέουμνο έγινε de jure suffragan της Αρχιεπισκοπής του Γκνιέζνο. Η Επισκοπή του Χέουμνο διευρύνθηκε με την ευκαιρία αυτή (Γκούζνο, Κράινα και Ντζιαουντόβο). Το 1692, το τοπικό γυμνάσιο μετατράπηκε στην Ακαδημία του Χέουμνο (Akademia Chełmińska), η οποία το 1756 έγινε παράρτημα του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου στην Κρακοβία, του παλαιότερου και κορυφαίου πολωνικού πανεπιστημίου. Ο Γκζέγκος Γκερβάζι Γκορτσίτσκι, ένας από τους μεγαλύτερους Πολωνούς μπαρόκ συνθέτες, ήταν λέκτορας στην Ακαδημία τη δεκαετία του 1690.
Το 1772, μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, η πόλη καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας. Μεταξύ 1807 και 1815, το Χέουμνο ήταν μέρος του πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας, το οποίο επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία στο τέλος των Ναπολεόντειων Πολέμων.
Ως Κουλμ, ήταν πόλη φρουράς. Το 1776, ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας ίδρυσε εδώ μια σχολή δοκίμων που επρόκειτο να υπηρετήσει στις γερμανοποιημένες πολωνικές περιοχές και ευγενείς. Το 1890, η φρουρά περιλάμβανε 561 στρατιωτικούς. Την 1η Οκτωβρίου 1890, η σχολή δοκίμων μεταφέρθηκε στο Κοσάλιν (τότε Köslin) στην Πομερανία. Επίσης, ως μέρος της αντιπολωνικής πολιτικής, οι Πρώσοι έδιωξαν τους καθηγητές της Κρακοβίας από το Χέουμνο, κατάργησαν την τοπική πολωνική ακαδημία και έκλεισαν τα καθολικά μοναστήρια. Οι Πολωνοί υποβλήθηκαν σε διάφορες καταστολές και οι τοπικές πολωνικές εφημερίδες σταμάτησαν να εκδίδονται. μικρογραφία|240x240εσ| Μονή των Αδελφών της Φιλανθρωπίας στο μεσοπόλεμο. Ο διάσημος Πολωνός χειρουργός Λούντβικ Ριντίγκιερ, άνοιξε την ιδιωτική του κλινική στην πόλη το 1878, όπου πραγματοποίησε πρωτοποριακές χειρουργικές επεμβάσεις, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης στην Πολωνία και της δεύτερης στον κόσμο χειρουργικής αφαίρεσης του πυλωρού σε έναν ασθενή που έπασχε από καρκίνο του στομάχου το 1880 και την πρώτη παγκοσμίως εκτομή πεπτικού έλκους το 1881. Ο Ριντίγκιερ πούλησε την κλινική σε έναν από τους υπαλλήλους του, τον Λέον Πολέφσκι, το 1887, λόγω παρενόχλησης από τις πρωσικές αρχές.
Στις 22 Ιανουαρίου 1920, τα πολωνικά στρατεύματα υποδέχθηκαν ένα μεγάλο πλήθος κατοίκων και το Χέουμνο επανενσωματώθηκε στην Πολωνία, η οποία ανέκτησε την ανεξαρτησία της μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εμμανουήλ Βάλλης
Γεννήθηκε στο Πολύχνιτο το 1880. Ήταν δάσκαλος, δημοσιογράφος και στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 συμμετείχε στο συνδυασμό των Φιλελευθέρων και εξελέγη βουλευτής όγδοος κατά σειρά με 13.337 ψήφους. Στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923 συμμετείχε ως υποψήφιος με τη Δημοκρατική Ένωση του Παπαναστασίου. Έλαβε 7.025 ψήφους χωρίς όμως να εκλεγεί.
Χέουμνο
Ιστορία
Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το 1939, οι ναζιστικές γερμανικές αρχές δολοφόνησαν 5.000 Πολωνούς αμάχους όταν πήραν τον έλεγχο της επικράτειας. Οι αγριότητες πραγματοποιήθηκε στα χωριά Κλάμρι, Μάουε Τσίστε, Πόντβιεσκ, Πουουτόβο, Ντομπρόβα Χεουμίνσκα και Βιέλκιε Γουνάβι, ενώ πολλοί άλλοι Πολωνοί εκτελέστηκαν στα δάση. Ο υπόλοιπος πολωνικός πληθυσμός εκδιώχθηκε στο Γενικό Κυβερνείο, σύμφωνα με τη γερμανική πολιτική του «Ζωτικού χώρου». Ομάδες αντίστασης του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους δραστηριοποιούνταν επίσης στην περιοχή. Η περιοχή διοικούνταν ως τμήμα του Ράιχσγκαου Ντάντσιχ-Δυτικής Πρωσίας και χρησίμευε ως έδρα της περιφέρειας/κομητείας ( kreis ) του Κουλμ.
Εμμανουήλ Βάλλης
Στις εκλογές της 7 Νοεμβρίου 1926 ήταν στο συνδυασμό του κόμματος των Δημοκρατικών Φιλελευθέρων και πήρε 420 ψήφους. Συνεργάστηκε ακόμη με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1932 εξέδωσε την εφημερίδα Εμπρός, την οποία από το 4ο φύλλο ανέλαβε το ΚΚΕ. Στις εκλογές της 19ης Ιανουαρίου 1936 συμμετείχε με το ψηφοδέλτιο του Παλαϊκού Μετώπου και έλαβε 1329 ψήφους. Πέθανε το 1941.
Χέουμνο
Ιστορία
Στις 25 Ιανουαρίου 1945, οι γερμανικές δυνάμεις πυρπόλησαν πολλά κτίρια στην πόλη, συμπεριλαμβανομένου ενός νοσοκομείου, ενός τερματικού σιδηροδρομικού σταθμού και ενός ζυθοποιείου, ενώ υποχωρούσαν.
Εμμανουήλ Βάλλης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου
Χέουμνο
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|240x240εσ| Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Χέουμνο Από την ίδρυσή της, η πόλη είχε μικτό πληθυσμό Πολωνών και Γερμανών, με τους πρώτους να αποτελούν το ⅔ του πληθυσμού της στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Πόβιατ Χέουμνο Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πομερανίας (1919-1939) Κατηγορία:Νόμος του Κουλμ Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Τζιανλούκα Παλιούκα
Ο Τζιανλούκα Παλιούκα (Gianluca Pagliuca, Μπολόνια, 18 Δεκεμβρίου 1966) είναι Ιταλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Με ύψος 1,90 μ. αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας, κατά σειρά, στην Μπολόνια (1984 – 1986 και 1999 - 2006) και στις Σαμπντόρια (1987 – 1994), Ίντερ (1994 – 1999) και Άσκολι (2006 – 2007). Συνολικά, ξεπέρασε τις 600 συμμετοχές στο Καμπιονάτο. Επίσης, έπαιξε στην Εθνική Ομάδα ("Σκουάντρα Ατζούρα") της χώρας του (1989 – 1998) με την οποία έφτασε τις 43 συμμετοχές. Ήταν στην αποστολή των ΠΚ του 1990 και του 1994 (αγωνίστηκε μόνο στο δεύτερο) ενώ λόγω τραυματισμού έχασε την ευκαιρία να πάρει μέρος στο Μουντιάλ του 1998. Θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων Ιταλών γκολκίπερ όλων των εποχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άσκολι Κάλτσιο 1898 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Δουκάτο της Αντιόχειας
Το Δουκάτο της Αντιόχειας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά την περίοδο 969 όταν η περιοχή ανακαταλήφθηκε από τους βυζαντινούς, έως το 1084 όπου καταλήφθηκε από τους Τουρκομάνους, Σελτζούκους και Άραβες. Περιελάμβανε εδάφη της σημερινής Συρίας. Λιβάνου, Τουρκίας και για κάποια περίοδο και της Κύπρου. μικρογραφία|Πτώση της Αντιοχείας στους βυζαντινούς το 969 Το Δουκάτο δημιουργήθηκε, αμέσως μετά την κατάληψη της Αντιόχειας, από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή συνενώνοντας τριάντα μικρότερα Θέματα και στρατηγίδες της περιοχής. Στην Αλεξιάδα αναφέρονται οι παρακάτω περιοχές, κάστρα, χωριά και πρώην θέματα : το Θέμα Αρτάχ, το Θέμα Ζούμε, το Θέμα Τελούχ, το Σουέτιον, το Δούξ, το Καυκάς, το Θαυμαστόν όρος, η στρατηγίς στο Μαύρο όρος με τις περιφέρειες του, ο Λούλους, τα Φέρσια, η στρατηγίς του Αγίου Ηλία, η στρατηγίς του Σέζερ, η στρατηγίς του Βορζέ, η Γερμανίκεια, το στρατηγάτο Παγράς, και το στρατηγάτο και πρώην Θέμα Παλατζά.
Το 1064 στην περιοχή της Βέροιας και στα σύνορα της αυτοκρατορίας εμφανίστηκαν Τουρκομάνοι, οι οποίοι έπειτα άρχισαν επιδρομές στα βυζαντινά εδάφη. Ο Δουξ Νικηφορίτζης μετά την εμφάνιση τους δεν τους αντιμετώπισε αλλά κατασκεύασε νέα κάστρα και οχυρά αναμένοντας επιθέσεις κάτι όμως που δημιούργησε δυσαρέσκεια στους κατοίκους. Το 1065 και το 1067 οι Τουρκομάνοι έφτασαν μέχρι την Αντιόχεια και λεηλάτησαν τις γύρω περιοχές, ενώ κατέλαβαν και την Γερμανείκια, το 1068 πολιόρκησαν την ίδια τη Αντιόχεια χωρίς επιτυχία. Οι Τουρκομάνικες επιθέσεις και λεηλασίες συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια, κατέλαβαν τη Δαμασκό και σε μάχη μαζί τους σκοτώθηκε και ο στρατηγός Κωνσταντίνος Διογένης.
Από το 1071 έως το 1082 στην Αντιόχεια παρά τον κίνδυνο των Τουρκομάνων επικράτησαν πολιτικές έριδες με δολοφονίες δουκών κι αναστάτωση. Το 1084 οι Σελτζούκοι που είχαν αρχίσει να επεκτείνουν το κράτος τους, άρχισαν να καταλαμβάνουν εδάφη του Δουκάτου και το 1085 μετά από πολιορκία παραδόθηκε και η ίδια η Αντιόχεια, αναφέρεται ότι με εντολή του Σουλτάνου δεν πείραξαν τους χριστιανούς ούτε λεηλάτησαν την πόλη.
Το 1108 ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός παραχώρησε με συνθήκη τα εδάφη του Δουκάτου στον Βοημούνδο, σταυροφόρο που είχε κατακτήσει ξανά τα εδάφη αυτά από τους Άραβες.
Διοικητές Αντιόχειας
Γνωστοί είναι οι παρακάτω διοικητές του Δουκάτου  : μικρογραφία|Μολυβδόβουλο του Κοντοστέφανου ως δούκας της Αντιόχειας μικρογραφία|Μολυβδόβουλο του Ρωμανού Σκληρού σαν δούξ της Αντιόχειας
"Εκ προσώπου", δηλαδή προσωρινοί δούκες στην θέση του δούκα που απουσίαζε είχαν διατελέσει οι :
Πηγές
Κατηγορία:Δουκάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία Κατηγορία:Ιστορία του Λιβάνου Κατηγορία:Μεσαιωνική Κύπρος
Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση (10ου με αρχές 11ου αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Το Μαρμάρινο θωράκιο με ανάγλυφη διακόσμηση  εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
The Thing
Η ταινία είναι βασισμένη στη νουβέλα Who Goes There? του Τζον Γ. Κάμπελ, η οποία βασίζεται ελαφρά στην ταινία The Thing from Another World (1951) των Χάουαρντ Χωκς και Κρίστιαν Νίμπι. Ο Κάρπεντερ θεωρεί το The Thing ως το πρώτο μέρος της Apocalypse Trilogy, που ακολουθούν τα Prince of Darkness και In the Mouth of Madness. Παρ' όλο που οι ταινίες δεν έχουν σεναριακή σύνδεση, η καθεμία διαθέτει ένα αποκαλυπτικό σενάριο: αν το "Πράγμα" φτάσει ποτέ στον πολιτισμό, θα ήταν θέμα χρόνου να καταλάβει όλη τη ζωή στη Γη. Ο Κάρπεντερ ανέφερε ότι η δουλειά του Χ. Φ. Λάβκραφτ ενέπνευσε την ταινία.
Στις 25 Ιουνίου του 1982, το The Thing προβλήθηκε σε 840 κινηματογραφικές αίθουσες, και ήταν η όγδοη ταινία της εβδομάδας σε εισπράξεις. Παρέμεινε στις κορυφαίες δέκα ταινίες για τρεις εβδομάδες. Η ταινία αρχικά δεν γνώρισε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, ωστόσο, μετέπειτα απέκτησε καλτ κοινό. Το The Thing επανεκτιμήθηκε από τους κριτικούς, και πλέον θεωρείται ως μία από τις καλύτερες ταινίες τρόμου που έγιναν ποτέ. Η ταινία μεταφέρθηκε και σε άλλα μέσα. Γέννησε μία μεταφορά σε νουβέλα το 1982, μία μίνι σειρά βιβλίων κόμικ, με τον τίτλο The Thing from Another World, που εκδόθηκε από την Dark Horse Comics το 1991, ένα βιντεοπαιχνίδι sequel με τον τίτλο The Thing το 2002, και μία ταινία prequel με τον ίδιο τίτλο το 2011.
Γυρίσματα
Το storyboard του The Thing σχεδιάστηκε από τον Μάικ Πλογκ και τον Μέντορ Χιούμπνερ, πριν ξεκινήσει να γυρίζεται η ταινία. Το έργο τους ήταν τόσο λεπτομερές, που πολλές από τις σκηνές της ταινίας απεικονίζουν αποκλειστικά το layout των εικόνων. Ο κινηματογραφιστής Ντιν Κάντεϊ χρησιμοποίησε αναμορφική αναλογία πλευρών, πιστεύοντας ότι αυτό τους επέτρεπε να τοποθετήσουν πολλούς ηθοποιούς σε ένα περιβάλλον, και να αξιοποιήσουν τη θέα που ήταν διαθέσιμη, ενώ παράλληλα τους έκανε να νιώθουν περιορισμένοι μέσα στην εικόνα. Επίσης, η αναμορφική αναλογία τους επέτρεπε να αξιοποιήσουν τον αρνητικό χώρο γύρω από τους ηθοποιούς, για να υπονοήσουν ότι κάτι μπορεί να παραμονεύει εκτός οθόνης.
Η βασική κινηματογράφηση ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1981 στο Τζούνο της Αλάσκα. Η κινηματογράφηση κράτησε περίπου δώδεκα εβδομάδες. Ο Κάρπεντερ επέμεινε σε δύο εβδομάδες πρόβας πριν τα γυρίσματα, καθώς ήθελε να δει πώς θα βγουν οι σκηνές. Αυτό ήταν ασυνήθιστο για την εποχή, λόγω των εξόδων που συνεπάγονταν. Τα γυρίσματα μεταφέρθηκαν στα Universal Studios το καλοκαίρι, όταν η εξωτερική θερμοκρασία ξεπερνούσε τους 37.8 °C. Στα εσωτερικά σκηνικά επικρατούσε ελεγχόμενη θερμοκρασία −2.22 °C, για να διευκολυνθεί η δουλειά τους. Η ομάδα σκέφτηκε να χτίσει τα σκηνικά μέσα σε ένα οικοδόμημα όπου επικρατούσε ψύχος, αλλά δεν μπόρεσαν να βρουν ένα αρκετά μεγάλο. Αντί γι'αυτό, πήραν όσα περισσότερα φορητά κλιματιστικά μπόρεσαν, έκλεισαν τη σκηνή, και χρησιμοποίησαν υγραντήρες και ψεκαστήρες νερού για να προσθέσουν υγρασία στον αέρα.
Ο Κάρπεντερ δεν ικανοποιήθηκε όταν είδε ένα ακατέργαστο τμήμα της ταινίας, γιατί θεώρησε ότι είχε υπερβολικά πολλές σκηνές με άντρες που στέκονται και μιλούν. Ξανάγραψε κάποιες ήδη ολοκληρωμένες σκηνές έτσι ώστε να εξελίσσονται σε εξωτερικούς χώρους, on location.
Ο Κάρπεντερ ήταν αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει πραγματικές τοποθεσίες αντί στούντιο με σκηνικά, και η επιτυχία που σημείωσαν οι ταινίες του Halloween (1978) και The Fog (1980) του επέτρεψε να χρησιμοποιήσει μεγαλύτερο budget στο The Thing. Ένας βοηθός του επιτελείου είχε βρει μια περιοχή έξω από το Στιούαρτ (Βρετανική Κολομβία, Καναδάς) κατά μήκος της καναδικής ακτής, το οποίο τους πρόσφερε γραφική αξία κατά τη διάρκεια της ημέρας και τους διευκόλυνε από άποψη προσβασιμότητας. Στις 21 Δεκεμβρίου του 1981, περίπου 100 μέλη του επιτελείου, αμερικανικής και καναδικής καταγωγής, μετακόμισαν στην περιοχή για το ξεκίνημα των γυρισμάτων. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού εκεί, το λεωφορείο του επιτελείου γλίστρησε στο χιόνι προς μια μη προστατευμένη άκρη του δρόμου, παρά λίγο πέφτοντας σε ένα ανάχωμα 152 μέτρων. Μερικά από τα μέλη του επιτελείου έμειναν σε μία μικρή πόλη με μεταλλεύματα, ενώ άλλα έμειναν σε κατοικημένα σκάφη στο Portland Canal. Για να μετακινηθούν στην περιοχή όπου ήταν χτισμένα τα σκηνικά των εξωτερικών γυρισμάτων στην Αλάσκα, οδηγούσαν απόσταση 43.5 χιλιομέτρων σε έναν μικρό στριφογυριστό δρόμο.
Τα σκηνικά χτίστηκαν στην Αλάσκα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, στην κορυφή μιας βραχώδους περιοχής με θέα έναν παγετώνα, με την προσδοκία να πέσει το χιόνι και να τα καλύψει. Τα σκηνικά αυτά χρησιμοποιήθηκαν για εσωτερικά και εξωτερικά γυρίσματα, πράγμα που σήμαινε ότι δεν θα μπορούσαν να θερμανθούν, και έτσι εξασφαλιζόταν πάντα η ύπαρξη χιονιού στην οροφή. Έξω, η θερμοκρασία ήταν τόσο χαμηλή, που οι φακοί των καμερών πάγωναν και έσπαγαν. Το επιτελείο έπρεπε να αφήσει τις κάμερες σε σχεδόν-εξωτερικές περιοχές καθώς, όταν τις κρατούσε μέσα στη ζέστη, αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι φακοί να γίνονται θαμποί και να χρειάζονται ώρες για να καθαρίσουν. Στη συγκεκριμένη περιοχή, τα γυρίσματα κράτησαν τρεις εβδομάδες. Τα γυρίσματα εξαρτώταν άμεσα από τις καιρικές συνθήκες και κάποιες μέρες ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθούν, λόγω της ισχυρής χιονόπτωσης. Το θάψιμο των εκρηκτικών που έγινε για την καταστροφή του σκηνικού στο τέλος της ταινίας, κράτησε οκτώ ώρες.
Τον σχεδιασμό των σκηνικών επέβλεπε ο καλλιτεχνικός διευθυντής Τζον Τζ. Λόιντ, καθώς δεν χρησιμοποιήθηκαν πραγματικές τοποθεσίες στην ταινία. Ο Κάντεϊ πρότεινε τα σκηνικά να έχουν ταβάνια και να φαίνονται σωλήνες στην κάμερα, ώστε οι χώροι να δείχνουν περισσότερο κλειστοφοβικοί.
Post-production
Αρκετές σκηνές του σεναρίου δεν συμπεριλήφθηκαν στην ταινία, κάποιες φορές λόγω πολλών διαλόγων που επιβράδυναν το ρυθμό και υποβάθμιζαν την ένταση. Ο Κάρπεντερ έριξε το φταίξιμο για κάποια από τα προβλήματα στη δική του σκηνοθετική μέθοδο, καθώς ανέφερε ότι αρκετές σκηνές φαίνονταν να επαναλαμβάνουν γεγονότα ή πληροφορίες. Μία σκηνή όπου ένα σνοουμομπίλ κυνηγούσε σκύλους έπρεπε να αφαιρεθεί, γιατί ήταν πολύ ακριβή για να γυριστεί. Μία σκηνή που υπάρχει στην ταινία αλλά, όχι στο σενάριο, περιλαμβάνει ένα μονόλογο του χαρακτήρα MacReady. Ο Κάρπεντερ την πρόσθεσε εν μέρη γιατί ήθελε να δείξει τι συμβαίνει στην ιστορία, και γιατί ήθελε να τονίσει τον ηρωικό χαρακτήρα του Ράσελ. Δήλωσε ότι η εμπειρία του σεναριογράφου Μπιλ Λάνκαστερ στο να γράφει συνολικά κομμάτια είχε ως αποτέλεσμα να μην δίνει έμφαση τους χαρακτήρες ατομικά. Από το Halloween και έπειτα, αρκετές ταινίες τρόμου πήραν στοιχεία της ταινίας, κάτι που ο Κάρπεντερ ήθελε να αποφύγει στο The Thing. Αφαίρεσε σκηνές από το σενάριο του Λάνκαστερ που ήδη είχαν γυριστεί, όπως για παράδειγμα τη σκηνή όπου ένα πτώμα εμφανίζεται ξαφνικά στη νορβηγική κατασκήνωση, σκηνή την οποία θεώρησε υπερβολικά κλισέ. Γυρίστηκαν σκηνές διάρκειας περίπου τριών λεπτών από το σενάριο του Λάνκαστερ, που αφορούν το υπόβαθρο των χαρακτήρων.
Γυρίστηκε μια σκηνή με τον MacReady, όπου φουσκώνει αφηρημένα μία κούκλα ενώ βλέπει τις νορβηγικές κασέτες, αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε τελικά. Η κούκλα αργότερα εμφανιζόταν ως jump scare με τον Nauls. Άλλες σκηνές περιλάμβαναν εκτεταμένους ή εναλλακτικούς θανάτους διαφόρων χαρακτήρων. Στην τελική εκδοχή της ταινίας ανακαλύπτονται τα καμμένα οστά του Fuchs, αποκαλύπτοντας ότι πέθανε εκτός οθόνης, αλλά μία διαφορετική σκηνή δείχνει το πτώμα του παλουκωμένο στον τοίχο με ένα φτυάρι. Στο σενάριο, ο Nauls είχε γραφτεί ότι εμφανίζεται στο τέλος της ταινίας, ως μια σχεδόν αφομοιωμένη μάζα με πλοκάμια, αλλά στην ταινία απλά εξαφανίζεται. Ο Κάρπεντερ δυσκολεύτηκε με το πώς να περάσει στο κοινό το νόημα του τί σήμαινε στην πραγματικότητα η αφομοίωση. Η γνήσια εκδοχή του θανάτου του Bennings ήταν να τον κολλήσει κάτω από ένα στρώμα πάγου το Πράγμα, και να επαναφέρεται στην επιφάνεια σε διάφορα στάδια αφομοίωσης. Η σκηνή αυτή έπρεπε να κατασκευαστεί σε μία από τις μεγαλύτερες σκηνές της Universal, η οποία θα είχε λεπτομερές υδραυλικό σύστημα, σκύλους και φλογοβόλα, αλλά ήταν πολύ ακριβή για να γυριστεί. Αντί γι' αυτό, γυρίστηκε μια σκηνή όπου ο Bennings δολοφονείται από έναν άγνωστο επιτιθέμενο, αλλά φάνηκε ότι η αφομοίωσή του, που οδήγησε στον θάνατό του, δεν εξηγήθηκε αρκετά. Έτσι, σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα, κατασκευάστηκε ένα μικρό σκηνικό, όπου ο Πίτερ Μαλόνι καλύφθηκε με τη λιπαντική ουσία K-Y Jelly, πορτοκαλί μπογιά και λαστιχένια πλοκάμια. Για να απεικονιστεί η μερική αφομοίωση, αναπροσαρμόστηκαν τα γάντια τέρατος που προορίζονταν για ένα διαφορετικό τέρας.
Ο Κάρπεντερ γύρισε αρκετές φορές το τέλος της ταινίας. Ανάμεσα σε αυτά τα τέλη ήταν και ένα "χαρούμενο", που φτιάχτηκε επειδή ο μοντέρ Τοντ Ράμζι πίστευε ότι το σκοτεινό, νιχιλιστικό τέλος δεν θα λάμβανε θετική υποδοχή από το κοινό. Σε αυτή την εναλλακτική εκδοχή, ο MacReady σώζεται και κάνει μια αιματολογική εξέταση που αποδεικνύει ότι δεν είναι μολυσμένος. Ο Κάρπεντερ δήλωσε ότι, στυλιστικά, αυτό το τέλος θα ήταν πολύ "γλυκανάλατο". Έτσι, ανατέθηκε στη μοντέρ Βέρνα Φιλντς να εργαστεί πάνω στο τέλος της ταινίας, ώστε να του προσθέσει σαφήνεια και να το επιλύσει. Τελικά αποφασίστηκε να δημιουργηθεί μια εντελώς νέα σκηνή, στην οποία ο MacReady ήταν μόνος, ενώ κάθε υποψία για τη μόλυνση του Childs εξαλείφθηκε, αφού παραλείφθηκε εντελώς. Αυτή η νέα εκδοχή δοκιμάστηκε, φάνηκε κάπως καλύτερη από την πρώτη, και η ομάδα συμφώνησε με την απαίτηση του στούντιο να τη χρησιμοποιήσει. Ήταν αποφασισμένο να προβληθεί στον κινηματογράφο, μέχρι που οι παραγωγοί, ο Κάρπεντερ και η Ελένα Χάκερ, αποφάσισαν ότι ήταν καλύτερο η ταινία να αφήνει μια ασάφεια, παρά τίποτα απολύτως. Ο Κάρπεντερ έδωσε την έγκρισή του να επαναφερθεί το αμφιλεγόμενο τέλος, στο οποίο προστέθηκε η κραυγή που συμβόλιζε τον θάνατο του τέρατος. Στην τότε στέλεχος της Universal, Σίντνεϊ Σάινμπεργκ, δεν άρεσε το μηδενιστικό τέλος της ταινίας και, σύμφωνα με τον Κάρπεντερ, η ίδια είπε ότι: "σκέψου πώς θα αντιδράσει το κοινό όταν θα δούμε [το Πράγμα] να πεθαίνει με μια μεγάλη ορχήστρα να παίζει". Αργότερα, ο Κάρπεντερ υπογράμμισε ότι το γνήσιο τέλος και το τέλος από το οποίο έλλειπε ο Childs τα πήγαν άσχημα με τα κοινά. Ως αιτία θεώρησε ότι η ταινία δεν ήταν αρκετά ηρωική.
Μουσική
Ο Ένιο Μορικόνε έγραψε τη μουσική της ταινίας, καθώς ο Κάρπεντερ ήθελε να έχει μια ευρωπαϊκή μουσική προσέγγιση. Ο Κάρπεντερ είχε ταξιδέψει στη Ρώμη για να πείσει τον Μορικόνε να δεχτεί. Ο Μορικόνε, μέχρι να ταξιδέψει στο Λος Άντζελες για να ηχογραφήσει τη μουσική, είχε ήδη κάνει μια κασέτα με ένα σύνολο μουσικής από συνθεσάιζερ, καθώς δεν ήταν σίγουρος για το τί είδος μουσικής ήθελε ο σκηνοθέτης. Έγραψε πλήρεις ξεχωριστές και πλήρεις ορχηστρικές μουσικές και μουσικές με συνθεσάιζερ, τις οποίες γνώριζε ότι ο Κάρπεντερ προτιμά. Ο Κάρπεντερ διάλεξε ένα κομμάτι που έμοιαζε με τις δικές του συνθέσεις, το οποίο έγινε το βασικό θέμα της ταινίας. Επίσης, έπαιξε στον Μορικόνε τη μουσική της ταινίας Escape from New York (1981) ως παράδειγμα. Ο Μορικόνε έκανε αρκετές ακόμα προσπάθειες, φέρνοντας τη μουσική πιο κοντά στο στυλ μουσικής του Κάρπεντερ. Ο Μορικόνε, συνολικά, ανέπτυξε μουσική διάρκειας περίπου μίας ώρας, μουσική που στο μεγαλύτερο μέρος της έμεινε αχρησιμοποίητη, αλλά κυκλοφόρησε αργότερα ως μέρος του soundtrack της ταινίας. Κάποια κομμάτια χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία The Hateful Eight (2015). Ο Κάρπεντερ και ο συνθέτης Άλαν Χάουγουαρθ έκαναν κάποια κομμάτια που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία.
Ο Μορικόνε, όταν έμαθε ότι ο Κάρπεντερ προετοίμαζε ηλεκτρονική μουσική με έναν βοηθό, είχε δηλώσει ότι τον ρώτησε γιατί τον φώναξε, αφού επρόκειτο να κάνει τη μουσική μόνος του. Συνέχισε, προσθέτοντας ότι εξεπλάγην από την απάντησή του "Είμαι παντρεμένος με τη μουσική σου. Γι' αυτό σε φώναξα". Έπειτα, ο Κάρπεντερ του έδειξε την ταινία, ο Μορικόνε έγραψε τη μουσική, και δεν αντάλλαξαν ιδέες. Συγκεκριμένα, ο Μορικόνε δήλωσε: "[Ο Κάρπεντερ] έφυγε, σχεδόν ντροπιασμένος που μου την έδειξε. Έγραψα τη μουσική μόνος μου χωρίς συμβουλές από αυτόν. Όπως είναι φυσικό, αφού έχω γίνει αρκετά πιο έξυπνος από το 1982, έχω γράψει αρκετά scores που σχετίζονται με τη ζωή μου. Και είχα γράψει ένα, το οποίο ήταν ηλεκτρονική μουσική. Και [ο Κάρπεντερ] πήρε την ηλεκτρονική μουσική."
Ο Κάρπεντερ είχε αναφέρει: "[Ο Μορικόνε] έκανε όλες τις ενορχηστρώσεις και ηχογράφησε για μένα 20 λεπτά μουσικής που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω οπουδήποτε ήθελα αλλά χωρίς να βλέπω καθόλου πλάνα. Έβαλα τη μουσική του στην ταινία και συνειδητοποίησα ότι υπήρχαν σημεία, κυρίως σκηνές έντασης, στις οποίες η μουσική του δεν δούλευε... Κρυφά πήγα και ηχογράφησα σε δυο μέρες μερικά κομμάτια για να τα χρησιμοποιήσω. Τα κομμάτια μου ήταν πολύ απλοϊκά ηλεκτρονικά κομμάτια – ήταν σχεδόν ήχοι. Δεν ήταν καν ακριβώς μουσική αλλά μόνο ήχοι του φόντου, κάτι που σήμερα μπορεί να χαρακτήριζες ως ηχητικά εφέ".
Sequels
Ξεκινώντας τον Δεκέμβριο του 1991, η Dark Horse Comics εξέδωσε τέσσερα sequel βιβλία κόμικς με πρωταγωνιστή τον MacReady.
Το 2002, κυκλοφόρησε το βιντεοπαιχνίδι με το ίδιο όνομα για τα Microsoft Windows, PlayStation 2 και Xbox. Έλαβε γενικότερα θετικές κριτικές. Η ιστορία του ακολουθεί μια ομάδα Αμερικανών στρατιωτών που ερευνούν τα επακόλουθα των γεγονότων της ταινίας.
Το 2005, το κανάλι Syfy σχεδίαζε μια μίνι σειρά sequel παραγωγής Φρανκ Ντάραμποντ και σεναρίου Ντέιβιντ Λέσλι Τζόνσον. Η ιστορία εξελίσσεται 23 χρόνια μετά την ταινία. Ακολουθεί μια ομάδα Ρώσων που ανακαλύπτει τα πτώματα των MacReady και Childs, και κατάλοιπα του Πράγματος. Το Πράγμα δραπετεύει στο Νέο Μεξικό. Η ιδέα δεν προχώρησε ποτέ και η Universal επέλεξε να συνεχίσει με μια ταινία sequel. Τελικά, τον Οκτώβριο του 2011 κυκλοφόρησε η ταινία prequel The Thing, η οποία απέσπασε $27.4 εκατομμύρια παγκοσμίως και έλαβε ανάμεικτες κριτικές. Η ιστορία της ακολουθεί τα γεγονότα που συμβαίνουν όταν η νορβηγική ομάδα ανακαλύπτει το Πράγμα.
Παρά τη διαφορά στις διαφορετικές χρονικές κυκλοφορίες, πλοκές, χαρακτήρες, επιτελεία και στούντιο παραγωγής, o Κάρπεντερ θεωρεί το The Thing ως το πρώτο μέρος της "Apocalypse Trilogy", μιας σειράς ταινιών γύρω από το είδος cosmic horror, και των οντοτήτων άγνωστων προς τον άνθρωπο, που είναι απειλές για την ανθρώπινη ζωή αλλά και την αίσθηση του εαυτού. Το The Thing ακολούθησαν οι ταινίες Prince of Darkness (1987) και In the Mouth of Madness (1995). Και οι τρεις ταινίες είναι έντονα επηρεασμένες από την εκτίμηση του Κάρπεντερ για τα έργα του Χ. Φ. Λάβκραφτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες δράσης τρόμου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Κάρπεντερ Κατηγορία:Ταινίες με τέρατα Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Νορβηγόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Φανταστικά άμορφα πλάσματα