cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιδαίοι Δάκτυλοι (έπος)
Οι Ιδαίοι Δάκτυλοι (Ἰδαῖοι Δάκτυλοι) είναι χαμένο σήμερα αρχαίο ελληνικό έπος, που αποδόθηκε στον Ησίοδο από το λεξικό της Σούδας. Η απόδοση είναι αμφίβολη, αλλά δύο παραπομπές του «Ησιόδου» σε άλλους αρχαίους συγγραφείς αφορούν την ανακάλυψη των μετάλλων και έχουν ταξινομηθεί διστακτικά σε αυτό το ποίημα από σύγχρονους ερευνητές. Λεπτομέρειες τέτοιου είδους ήταν κατά πάσα πιθανότητα η εστίαση του ποιήματος, διότι οι Ιδαίοι Δάκτυλοι του τίτλου ήταν μυθολογικοί χύτες που πήραν τα εύσημα για την εφεύρεση της μεταλλουργίας, όπως επιβεβαιώνεται σε αυτό το απόσπασμα από τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα:
"Ο Κέλμις και επιπλέον ο Δαμναμενεύς, οι Ιδαίοι Δάκτυλοι, ήταν οι πρώτοι που βρήκαν σίδηρο στην Κύπρο· ο δε Δέλας, ένας άλλος Ιδαίος, ανακάλυψε την κράση του χαλκού, όμως σύμφωνα με τον Ησίοδο ήταν ο Σκύθης."
"Κέλμις τε αὖ καὶ Δαμναμενεὺς οἱ τῶν Ἰδαίων δάκτυλοι πρῶτοι σίδηρον εὗρον ἐν Κύπρῳ· Δέλας δὲ ἄλλος Ἰδαῖος εὗρε χαλκοῦ κρᾶσιν, ὡς δὲ Ἡσίοδος, Σκύθης."
Σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη Κατηγορία:Ησίοδος
Τρενζί
Το Τρενζί (γαλλικά: Trungy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τρενζιέν (γαλλικά: Trungiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κήπος των τεράτων
Ως Κήπος των Τεράτων (Parco dei Mostri) ή Κήπος του Μπομάρτσο είναι γνωστός ένας κήπος ο οποίος βρίσκεται 68 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της πόλης Μπομάρτσο (Bomarzo), στο Λάτσιο της Ιταλίας και ανήκει στην οικογένεια Μπεττίνι (Bettini). Ονομάστηκε έτσι καθώς μέσα στο πάρκο υπάρχουν πολλά αγάλματα τερατόμορφα και υπερφυσικού μεγέθους, σκαλισμένα σε βράχους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοπογραφία της Ρώμης Τερατων
Υρβίλ (Καλβαντός)
Το Υρβίλ (γαλλικά: Urville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Υρβιλαί (γαλλικά: Urvillais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αλβανική Δημοκρατία
Η Αλβανική Δημοκρατία (αλβανικά: Republika Shqiptare) ήταν το επίσημο όνομα της Αλβανίας όπως κατοχυρώθηκε στο Σύνταγμα του 1925. Η Αλβανία έγινε de facto προτεκτοράτο του Βασιλείου της Ιταλίας μετά την υπογραφή των Συνθηκών των Τιράνων του 1926 και του 1927. Η Αλβανία ανακηρύχθηκε συνταγματική μοναρχία το 1928. Με την ίδρυσή της, η Ιταλία απαίτησε να είναι σύμμαχοι με τη δημοκρατία. Αυτό έγινε σε μεγάλο βαθμό για να αυξηθεί η επιρροή της Ιταλίας στα Βαλκάνια και να ενισχυθεί η ιταλική και αλβανική ασφάλεια στις εδαφικές τους διαμάχες με την Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Ιστορία της νεότερης Αλβανίας
Υσί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Υξεοντουά (γαλλικά: Uxéodois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Quorn
thumb|Ένα Κόρντον Μπλου Quorn Το Quorn είναι μάρκα προϊόντων υποκατάστατου κρέατος ή η εταιρεία που τα παράγει. Το Quorn προέρχεται από το Ηνωμένο Βασίλειο και πωλείται κυρίως στην Ευρώπη, αλλά είναι διαθέσιμο σε 14 χώρες. Η μάρκα ανήκει στη μητρική εταιρεία Monde Nissin.
Το Quorn πωλείται τόσο ως συστατικό μαγειρέματος όσο και ως υποκατάστατο κρέατος που χρησιμοποιείται σε μια σειρά από προσυσκευασμένα γεύματα.
Όλες οι τροφές Quorn περιέχουν μυκοπρωτεΐνη ως συστατικό, η οποία προέρχεται από τον μύκητα Fusarium venenatum. Στα περισσότερα προϊόντα Quorn, η καλλιέργεια του μύκητα ξηραίνεται και αναμιγνύεται με λεύκωμα αυγού, το οποίο λειτουργεί ως συνδετικό, και στη συνέχεια προσαρμόζεται στην υφή και συμπιέζεται σε διάφορες μορφές. Υπάρχει επίσης και vegan σκεύασμα το οποίο χρησιμοποιεί πρωτεΐνη πατάτας ως συνδετικό αντί για λεύκωμα αυγού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυκητολογία
Γουαέλ Ναντέρ αλ Χαλκί
O Γουαέλ Ναντέρ αλ Χαλκί ( وائل نادر الحلقي, γεννηθείς την 4η Φεβρουαρίου 1964) είναι ένας Σύριος πολιτικός που διετέλεσε Πρωθυπουργός της Συρίας την περίοδο 2012 - 2016. Προηγουμένως ήταν Υπουργός Υγείας, τα έτη 2011 - 2012. Ορίστηκε πρωθυπουργός την 9η Αυγούστου 2012.
Παιδική ηλικία και εκπαίδευση
Ο Χαλκί γεννήθηκε στην πόλη Τζάσιμ στο Κυβερνείο Νταράα, το 1964, σε μια Σουνιτική Μουσουλμανική οικογένεια. Το 1987 έλαβε πτυχίο Ιατρικής από το Πανεπιστήμιο της Δαμασκού και το 1991 έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα Μάστερ από το ίδιο πανεπιστήμιο, στη Γυναικολογία και τη Μαιευτική.
Σταδιοδρομία
Ο Χαλκί εργάστηκε ως διευθυντής πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας στο Τζάσιμ την περίοδο 1997-2000, και την περίοδο 2000-2004 διετέλεσε γραμματέας του παραρτήματος του Αραβικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Μπάαθ στην Νταράα. Εργάστηκε ως διευθυντής υγείας στη Νταράα, και το 2010 διορίστηκε επικεφαλής των γιατρών της Συρίας. Την 9η Αυγούστου 2012 ορίστηκε πρωθυπουργός της Συρίας από τον πρόεδρο Μπασάρ Ασάντ, αφού ο προκάτοχός του Ριάντ Φάριντ Χιτζαμπ κατέφυγε στην Ιορδανία και δήλωσε την υπακοή του στη Συριακή αντιπολίτευση. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Δρ Γουαέλ αλ Χαλκί κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Του έχει απονεμηθεί ο τίτλος: Αρχηγός της Κυβέρνησης στην Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας στη Συρία.
Επί του παρόντος, εργάζεται στο Ιδιωτικό Πανεπιστήμιο Κασιούν (Αραβικά: جامعة قاسيون الخاصة) ως καθηγητής και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου.
Προσωπική ζωή
Ο Δρ αλ Χαλκί είναι παντρεμένος και έχει τέσσερα παιδιά. Μια κόρη και τρεις γιούς.
Φραγκίσκος Ερρίκος της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Ο Φραγκίσκος Ερρίκος, γερμ. Franz Heinrich (9 Απριλίου 1604 - 26 Νοεμβρίου 1658) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν (κατ' όνομα μόνο) πρίγκιπας της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Έγινε συνταγματάρχης στη Σουηδία.
Βιογραφία
Ήταν ο δέκατος γιος του Φραγκίσκου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ και της Μαρίας των Γουέλφων, κόρης του Ιουλίου δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ.
Το 1658 απεβίωσε σε ηλικία 54 ετών.
Οικογένεια
Εκτός γάμου είχε δύο ακόμη τέκνα.
Χρυσάορα
Η χρυσάορα (λατινική-επιστημονική ονομασία Chrysaora) είναι γένος από μέδουσες (τσούχτρες), γνωστές στον αγγλόφωνο κόσμο με την κοινή ονομασία «τσουκνίδες της θάλασσας» (sea nettles), που ανήκουν στην οικογένεια πελαγιίδες. Η προέλευση του ονόματος του γένους αντλήθηκε από την ελληνική μυθολογία, όπου ο Χρυσάωρ ξεπήδησε μαζί με τον Πήγασο από το αίμα της Μέδουσας, όταν ο Περσέας τής έκοψε το κεφάλι και το αίμα αυτό γονιμοποιήθηκε από τον θεό Ποσειδώνα. Ετυμολογικώς, «χρυσάωρ» σημαίνει «αυτός που έχει χρυσαφένια αρματωσιά».
Παραπομπές
Χρυσαορα
Διονύσης Φωτόπουλος
Ο Διονύσης Φωτόπουλος είναι Έλληνας ενδυματολόγος και σκηνογράφος. Γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1943 και αδελφός του ήταν ο επίσης σπουδαίος ενδυματολόγος και σκηνογράφος Βασίλης Φωτόπουλος που είχε βραβευθεί για την Κινηματογραφική μεταφορά του Ζορμπά του Νίκου Καζαντζάκη, Ο Φωτόπουλος, αντίθετα με τον αδερφό του, έκανε μεγαλύτερο έργο για το θέατρο. Εργάστηκε στο εθνικό θέατρο όπου επιμελήθηκε σκηνικά και κοστούμια για πάνω από 42 παραστάσεις με πρώτη του δουλειά στο Εθνικό το έργο της Μαρίας λαμπαδαριδου «Ο χορός της Ηλέκτρας» το 1971 και τελευταία του δουλειά στο εθνικό το 2001. Επίσης συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ για 23 περίπου παραστάσεις ενώ είχε συνεργαστεί επίσης με την ΕΛΣ και για πολλά χρονιά ήταν μόνιμος συνεργάτης του Κάρολου Κουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι
Ερνεστίνα Αλμπερτίνα της Σαξονίας-Βαϊμάρης
H Ερνεστίνα Αλβερτίνα, (γερμ. Ernestine Albertine von Sachsen-Weimar von Wettin, 28 Δεκεμβρίου 1722- 25 Νοεμβρίου 1769) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Λίππε-Άλβερντισεν.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερνέστου Αυγούστου Α΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και της Ελεονώρας Βιλελμίνης, κόρης του Εμμανουήλ Λέμπρεχτ του Άνχαλτ-Καίτεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1722 τον Φίλιππο Β΄ του Σάουμπουργκ-Λίππε και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Ίμρι Ζιβ
Ο Ίμρι Ζιβ (Εβραϊκά: אימרי זיו, γεν. στο Χοντ Χάσαρον 12 Σεπτεμβρίου 1991) ή IMRI, είναι Ισραηλινός τραγουδιστής και ηθοποιός. Νίκησε το "Το επόμενο αστέρι (HaKokhav HaBa, ΧαΚοκχάβ ΧάΜπα)" στο Ισραήλ και, εκπροσώπησε την χώρα στον διαγωνισμό τραγουδιού Γιουροβίζιον 2017 με το τραγούδι "I Feel Alive" που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο στο Κίεβο. Εκεί πέρασε από τον ημιτελικό στην 3η θέση και στον τελικό κατέλαβε την 23η θέση με 39 βαθμούς. Προηγουμένως συμμετείχε στους διαγωνισμούς του 2015 και 2016 κάνοντας φωνητικά στον Ναντάβ Γκετζ με το "Golden Boy" και στον Hovi Star με το "Made of Stars" αντίστοιχα, οι οποίοι ήταν οι κύριοι εκπρόσωποι του Ισραήλ στους συγκεκριμένους διαγωνισμούς.
The Voice Israel
Το 2012, συμμετείχε στο Ισραηλινό The Voice όπου και πέρασε τα blind auditions, με 2 από τους 4 κριτές να γυρνούν τις καρέκλες τους στο τραγούδι "אהובתי". Αποκλείστηκε ωστόσο στην συνέχεια στα μπατλς.
HaKokhav HaBa
Το HaKokhav HaBa (μεταφράζεται στα αγγλικά The next Star και, στα ελληνικά "Το επόμενο αστέρι") είναι ουσιαστικά η Ισραηλινή έκδοση του Rising Star, και χρησιμοποιείται ως διαδικασία επιλογής για τον καλλιτέχνη που θα εκπροσωπεί το Ισραήλ στον διαγωνισμό. Ο Imri Ziv συμμετείχε στις οντισιόν (ακροάσεις) και με το τραγούδι "The Edge of Glory" της Lady Gaga κέρδισε ποσοστό των 93 %.
Έφτασε ως τον τελικό της 13ης Φεβρουαρίου 2017, όπου και με το τραγούδι "Halo" της Μπιγιονσέ κέρδισε το 78% του κοινού και την έγκριση των 4 κριτών. Στην συνέχεια με το "Because of You" της Κέλλυ Κλάρκσον κέρδισε τον διαγωνισμό με ποσοστό 74%. Ο Imri αποδέχτηκε να εκπροσωπήσει την χώρα στην Γιουροβίζιον 2017. Το τραγούδι του που αποκαλύφθηκε αργότερα το "I Feel Alive" κατέλαβε την 23η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Ισραήλ Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Νικολάες Πίτερσον Μπέρχεμ
Ο Νικολάες Πίτερσον Μπέρχεμ (ολλανδικά: Nicolaes Pieterszoon Berchem, 1622 - 18 Φεβρουαρίου 1683) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος ήταν εξαιρετικά παραγωγικός και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης. Ζωγράφισε κυρίως βουκολικά τοπία, τα οποία πληθύσμωνε με μυθολογικές ή βιβλικές μορφές, αλλά ζωγράφισε, επίσης, και μερικές αλληγορίες και ορισμένες ρωπογραφίες.
Ήταν ζωγράφος που ανήκε στη δεύτερη γενεά των Ολλανδών ζωγράφων που ασχολήθηκαν με την ιταλικού ύφους τοπιογραφία. Οι καλλιτέχνες αυτοί είτε είχαν ταξιδέψει στην Ιταλία είτε φιλοδοξούσαν να το πράξουν, ώστε να αντλήσουν έμπνευση από τον ρομαντισμό της χώρας και επιστρέφοντας έφερναν βιβλία σχεδιασμάτων γεμάτα με σχέδια κλασικών ερειπίων και βουκολικών εικόνων.
Ο Μπέρχεμ ζωγράφιζε επίσης εμπνευσμένες και ελκυστικές μορφές ανθρώπων και ζώων ("σταφάζ") σε έργα άλλων καλλιτεχνών, όπως οι Άλλερτ φαν Έρντινγκεν, Γιαν Χάκερτ, Χέρριτ Ντάου, Μέιντερτ Χομπέμα και Βίλλεμ Σέλλινκς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Χάαρλεμ και εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του, Πίτερ Κλες και από τους ζωγράφους Γιαν φαν Χόγιεν, Πίτερ ντε Χρέμπερ, Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ, Γιαν Βιλς και Κλες Κορνέλις Μουάιγερτ. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο Κάρελ ντε Μόορ του είπε ότι ο Μπέρχεμ πήρε το όνομά του από τις λέξεις "Berg hem", δηλ "Σώσε τον!", έκφραση που χρησιμοποιούσαν οι συνάδελφοί του στο εργαστήριο του φαν Χόγιεν όποτε ο πατέρας του τον κυνηγούσε με πρόθεση να τον δείρει.
Ο Χαουμπράκεν δεν καταγράφει κανένα ταξίδι ή "μεγάλη περιοδεία" του Μπέρχεμ, αν και αναφέρει μια άλλη ιστορία σχετικά με το προσωνύμιο "Berg hem!" του ζωγράφου, το οποίο προήλθε από τη ναυτολόγησή του: Ο υπεύθυνος ναυτολόγησης των γνώρισε και τον έστειλε πίσω στη στεριά με τις λέξεις "Σώστε τον!" (Berg hem!). Σήμερα γίνεται αποδεκτή η υπόθεση ότι το όνομά του προέρχεται από την περιοχή καταγωγής του πατέρα του, το Μπέρχεμ της Αμβέρσας.. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης ταξίδεψε στην Ιταλία μαζί με τον Γιαν Μπάπτιστ Βέινιξ, τον οποίο αποκαλούσε εξάδελφό του, κατά την περίοδο 1642-45. Τα έργα του φέρουν την υπογραφή "CBerghem" ή "Berchem".
Το 1645 έγινε μέλος της ολλανδικής αναμορφωμένης εκκλησίας και τον επόμενο χρόνο νυμφεύτηκε. Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν, νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του ζωγράφου Γιαν Βιλς, η οποία ήταν "σφιχτή" στα οικονομικά, αλλά για να χρηματοδοτήσει τη συλλογή των χαρακτικών του, δανειζόταν από τους μαθητές του και τους συναδέλφους του, τους οποίους εξοφλούσε μόλις πωλούσε τα έργα του, αλλά δεν το έλεγε στη σύζυγό του.
Περί το 1650 ταξίδεψε στη Βεστφαλία μαζί με τον Γιάκομπ φαν Ράουσντελ, όπου καταγράφεται χρονολογημένο έργο του με την άποψη του κάστρου Μπεντχάιμ. Πιθανόν μετά από αυτό το ταξίδι, αλλά πριν μετοικήσει στο Άμστερνταμ, ο Μπέρχεμ πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιταλία, καθώς δεν καταγράφεται με σαφήνεια στην Ολλανδία μεταξύ 1650 και 1656. Περί το 1660 εργάστηκε για τον χαράκτη Γιαν ντε Φίσσερ (Jan de Visscher) στη σχεδίαση ενός άτλαντα. Κατά την περίοδο 1661 - 1670 καταγράφεται στο Άμστερνταμ, ενώ το 1670 επανήλθε στο Χάαρλεμ, για να επανέλθει στο Άμστερνταμ το 1677, όπου και απεβίωσε το 1683.
Ήταν δημοφιλής ως Δάσκαλος και μαθητές του διετέλεσαν οι Άμπραχαμ Μπεχάιν, Γιοχάννες φαν ντερ Μπεντ, ο γιος του Νικολάες Μπέρχεμ ΙΙ, Ίσαακ Κροονενμπεργκ, Σιμόν Ντυμπουά, Κάρελ Ντουγιαρντίν, Γιοχάννες Γκλάουμπερ, Πίτερ ντε Χόοχ, Γιάκομπ φαν Χούντενμπουρχ, Γιούστους φαν Χόισουμ, Ντιρκ Μαας, Χέντρικ Μόμμερς, Γιάκομπ Όχτερφελτ, Βίλλεμ Ρομέυν και, ίσως, ο Γιαν Φρανς Σοολμάκερ. Ήταν θείος του Χόβερτ φαν ντερ Λέουβ και του αδελφού του Πίτερ.
Ο Γάλλος ζωγράφος του ροκοκό Ζαν-Μπατίστ Πιλμάν (Jean-Baptiste Pillement) επηρεάστηκε από το έργο του Μπέρχεμ, όπως και ο τοπιογράφος Μπάρεντ Κορνέλις Κούκκουκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ιός Έπσταϊν-Μπαρ
μικρογραφία|Ηλεκτρονική μικρογραφία δύο ιών Έπσταϊν-Μπαρ (ιικά σωματίδια) που δείχνει στρογγυλά καψίδια που περιβάλλονται από το περίβλημα της μεμβράνης. Ο ιός Έπσταϊν Μπαρ (Epstein-Barr ή EBV), που επίσημα ονομάζεται Human gammaherpesvirus 4, είναι ένας από τους εννέα γνωστούς τύπους ανθρώπινου ερπητοϊού και είναι ένας από τους πιο κοινούς ιούς στον άνθρωπο. Ο EBV είναι ένας δίκλωνος ιός DNA. Είναι περισσότερο γνωστός για την εκδήλωση της λοιμώδους μονοπυρήνωσης («μονο» ή «αδενικός πυρετός»). Συνδέεται επίσης με διάφορες μη κακοήθεις, προκακοήθεις και κακοήθεις λεμφοπολλαπλασιαστικές ασθένειες όπως το λέμφωμα Burkitt, η αιμοφαγοκυτταρική λεμφοϊστιοκυττάρωση  και το λέμφωμα Hodgkin ,με μη λεμφοειδείς κακοήθειες όπως ο καρκίνος του στομάχου και το ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα, καθώς και με καταστάσεις που σχετίζονται με τον ιό της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας όπως η τριχωτή λευκοπλακία και τα λεμφώματα του κεντρικού νευρικού συστήματος. Ο ιός σχετίζεται επίσης με τις παιδικές διαταραχές του συνδρόμου της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων  και της οξείας παρεγκεφαλιδικής αταξίας  και, με βάση ορισμένες επιστημονικές έρευνες ο ιός αυξάνει τον κίνδυνο ανάπτυξης ορισμένων αυτοάνοσων νοσημάτων,  ιδιαίτερα δερματομυοσίτιδα, συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, ρευματοειδή αρθρίτιδα και σύνδρομο Sjögren. Περίπου 200.000 περιπτώσεις εκδηλώσεις μορφών καρκίνου παγκοσμίως ετησίως πιστεύεται ότι αποδίδονται στον EBV. Το 2022, μια μεγάλη μελέτη (πληθυσμός 10 εκατομμυρίων σε 20 χρόνια) πρότεινε τον EBV ως την κύρια αιτία της σκλήρυνσης κατά πλάκας, με μια πρόσφατη λοίμωξη από EBV να προκαλεί 32 φορές αύξηση στον κίνδυνο ανάπτυξης σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Η μόλυνση με τον ιό EBV συμβαίνει μέσω του σάλιου και των εκκρίσεων των γεννητικών οργάνων. Οι περισσότεροι άνθρωποι μολύνονται με τον EBV και αποκτούν προσαρμοστική ανοσία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου τα μισά από όλα τα παιδιά ηλικίας πέντε ετών και περίπου το 90% των ενηλίκων έχουν ενδείξεις πως έχουν μολυνθεί από τον ιό. Τα βρέφη γίνονται ευαίσθητα στον EBV μόλις εξαφανιστεί η προστασία των μητρικών αντισωμάτων. Πολλά παιδιά μολύνονται με τον EBV και αυτές οι λοιμώξεις συνήθως δεν προκαλούν συμπτώματα ή δεν διακρίνονται από τις άλλες ήπιες, σύντομες ασθένειες της παιδικής ηλικίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες, πολλοί άνθρωποι δεν έχουν μολυνθεί από τον EBV στα παιδικά τους χρόνια. Όταν η μόλυνση με EBV εμφανίζεται κατά την εφηβεία ή τη νεαρή ενήλικη ζωή, προκαλεί λοιμώδη μονοπυρήνωση στο 35 έως 50% των περιπτώσεων.
Ο EBV μολύνει τα Β κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και τα επιθηλιακά κύτταρα. Μόλις η αρχική λυτική μόλυνση του EBV τεθεί υπό έλεγχο, ο ιός σε λανθάνουσα κατάσταση παραμένει στα Β κύτταρα μνήμης του ατόμου για το υπόλοιπο της ζωής του.
Ιστορία
Ο ιός πήρε το όνομά του από τον Michael Anthony Epstein και την Yvonne Barr, που τον ανακάλυψαν μαζί με τον Bert Achong. Το 1961, ο Epstein, ένας παθολόγος παρακολούθησε μια διάλεξη με θέμα "Ο συχνότερος παιδικός καρκίνος στην τροπική Αφρική - ένα μέχρι τότε μη αναγνωρισμένο σύνδρομο" από τον Denis Parsons Burkitt, έναν χειρουργό στην Ουγκάντα,. Το 1963, ένα δείγμα στάλθηκε από την Ουγκάντα στο νοσοκομείο Middlesex για καλλιέργεια. Τα σωματίδια ιού ταυτοποιήθηκαν στα καλλιεργημένα κύτταρα και τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν στο The Lancet το 1964 από τους Epstein, Achong και Barr. Κυτταρικές σειρές στάλθηκαν στον Werner και τη Gertrude Henle στο Νοσοκομείο Παίδων της Φιλαδέλφειας, οι οποίοι ανέπτυξαν ορολογικούς δείκτες. Το 1967, ένας τεχνικός στο εργαστήριό του ανέπτυξε μονοπυρήνωση και μπόρεσαν να συγκρίνουν ένα αποθηκευμένο δείγμα ορού, δείχνοντας ότι αναπτύχθηκαν αντισώματα στον ιό. Το 1968, ανακάλυψαν ότι ο EBV μπορεί να απαθανατίσει άμεσα τα Β κύτταρα μετά τη μόλυνση, μιμούμενοι ορισμένες μορφές λοιμώξεων που σχετίζονται με τον EBV, και επιβεβαίωσαν τη σχέση μεταξύ του ιού και της λοιμώδους μονοπυρήνωσης.
Δομή και γονιδίωμα
Ο ιός έχει διάμετρο περίπου 122-180 nm και αποτελείται από μια διπλή έλικα δεοξυριβονουκλεϊκού οξέος (DNA) που περιέχει περίπου 172.000 ζεύγη βάσεων που κωδικοποιούν 85 γονίδια. Το DNA περιβάλλεται από ένα πρωτεϊνικό νουκλεοκαψίδιο, το οποίο περιβάλλεται από ένα τεμάχιο από πρωτεΐνη, το οποίο με τη σειρά του περιβάλλεται από ένα περίβλημα που περιέχει τόσο λιπίδια όσο και επιφανειακές προεξοχές γλυκοπρωτεϊνών, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη μόλυνση του κυττάρου ξενιστή.
Ο λανθάνον ιός που βρίσκεται στα Β κύτταρα μπορεί να επανενεργοποιηθεί για να μεταβεί σε λυτική αντιγραφή. Αυτό είναι γνωστό ότι συμβαίνει in vivo, αλλά τι το πυροδοτεί δεν είναι γνωστό ακριβώς. In vitro, ο λανθάνον EBV στα Β κύτταρα μπορεί να επανενεργοποιηθεί διεγείροντας τον υποδοχέα των Β κυττάρων και έτσι η επανενεργοποίηση in vivo πιθανώς λαμβάνει χώρα όταν τα λανθάνοντα μολυσμένα Β κύτταρα ανταποκρίνονται σε άσχετες λοιμώξεις.
Μετασχηματισμός Β-λεμφοκυττάρων
Μετά από την φυσική μόλυνση με τον EBV, ο ιός πιστεύεται ότι εκτελεί μέρος ή ολόκληρο το πρόγραμμα της γονιδιακής έκφρασης του για να δημιουργήσει μια επίμονη μόλυνση. Δεδομένης της αρχικής απουσίας ανοσίας του ξενιστή, ο λυτικός κύκλος παράγει μεγάλους αριθμούς ιοσωμάτων για να μολύνει άλλα (πιθανώς) Β-λεμφοκύτταρα εντός του ξενιστή.
Όταν αναπτύσσεται η ανοσία του ξενιστή, ο ιός επιμένει απενεργοποιώντας τα περισσότερα (ή πιθανώς όλα) από τα γονίδιά του, και μόνο περιστασιακά τα επανενεργοποιεί για να παράγει νέα ιοσωμάτια. Τελικά επιτυγχάνεται μια ισορροπία μεταξύ της περιστασιακής επανενεργοποίησης του ιού και της ανοσολογικής επιτήρησης του ξενιστή που αφαιρεί τα κύτταρα που ενεργοποιούν την έκφραση του ιικού γονιδίου.
Το σημείο επιμονής του EBV μπορεί να είναι ο μυελός των οστών. Οι θετικοί στον EBV ασθενείς στους οποίους έχει αντικατασταθεί ο δικός τους μυελός των οστών με μυελό των οστών από δότη αρνητικό στον ιό βρέθηκε ότι έγιναν αρνητικοί στον ιό μετά τη μεταμόσχευση.
Ο EBV προκαλεί την έκφραση της λοιμώδους μονοπυρήνωσης. Τα παιδιά που έχουν μολυνθεί με τον EBV έχουν λίγα συμπτώματα ή μπορεί να εμφανίζονται ασυμπτωματικά, αλλά όταν η λοίμωξη γίνεται στην εφηβεία ή την ενηλικίωση, μπορεί να προκαλέσει κόπωση, πυρετό, πονόλαιμο, πρησμένους λεμφαδένες στο λαιμό, μεγέθυνση σπλήνας, πρησμένο ήπαρ ή εξάνθημα. Το μεταμολυσματικό σύνδρομο χρόνιας κόπωσης έχει επίσης συσχετιστεί με λοίμωξη από EBV.
Ο ιός έχει επίσης εμπλακεί σε πολλές άλλες ασθένειες, όπως το λέμφωμα Burkitt, η αιμοφαγοκυτταρική λεμφοϊστιοκυττάρωση, λέμφωμα Hodgkin, καρκίνος του στομάχου, ρινοφαρυγγικό καρκίνωμα, σκλήρυνση κατά πλάκας,   και λεμφωματοειδής κοκκιωμάτωση.
Συγκεκριμένα, μολυσμένα με EBV Β λεμφοκύτταρα έχει αποδειχθεί ότι βρίσκονται στις εγκεφαλικές βλάβες ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας, και μια μελέτη του 2022 με ιστορικά δείγματα αίματος 10 εκατομμυρίων στρατιωτών έδειξε ότι «άτομα που δεν είχαν μολυνθεί με τον ιό Epstein-Barr σχεδόν ποτέ δεν παθαίνουν σκλήρυνση κατά πλάκας. Μόνο μετά τη μόλυνση από τον ιό Epstein-Barr ο κίνδυνος σκλήρυνσης κατά πλάκας αυξάνεται πάνω από 30 φορές»
Πρόσθετες ασθένειες που έχουν συνδεθεί με τον EBV περιλαμβάνουν το σύνδρομο Gianotti-Crosti, το πολύμορφο ερύθημα, τα οξέα γεννητικά έλκη και η στοματική τριχωτή λευκοπλακία. Η ιογενής λοίμωξη σχετίζεται επίσης και συχνά συμβάλλει στην ανάπτυξη ενός ευρέος φάσματος μη κακοήθων λεμφοπολλαπλασιαστικών ασθενειών, όπως σοβαρές αντιδράσεις αλλεργίας από τσίμπημα κουνουπιών, βλεννογονοδερματικά έλκη θετικά στον ιό Epstein-Barr καθώς και κακοήθεις λεμφοπολλαπλασιαστικές ασθένειες όπως το λέμφωμα Burkitt, το λέμφωμα Hodgkin, και το πρωτογενές λέμφωμα διάχυσης.
Ο ιός Epstein-Barr έχει εμπλακεί σε διαταραχές που σχετίζονται με τη συσσώρευση άλφα-συνουκλεΐνης (π.χ. Νόσος Πάρκινσον, άνοια με σώματα Lewy και ατροφία πολλαπλών συστημάτων ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιοί Κατηγορία:Λοιμώδεις αιτίες του καρκίνου
Πέτρος Βουζουνεράκης
Ο Πέτρος Βουζουνεράκης (1942 - 11 Μαΐου 1999) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, από τους σημαντικότερους στην Κρήτη και ο πρώτος διεθνής ποδοσφαιριστής του ΟΦΗ. Καταγόταν από την Ιεράπετρα και διακρίθηκε, μεταξύ άλλων ομάδων, ως παίκτης και προπονητής της τοπικής ομάδας.
Καριέρα ως παίκτης
Η καριέρα του ξεκίνησε από την ομάδα του Διαγόρα Ιεράπετρας και έπειτα της Θύελλας Ιεράπετρας. Σε εφηβική ηλικία πήγε από μόνος του στην ομάδα του ΟΦΗ για να δοκιμαστεί, ωστόσο τον απέρριψαν. Την περίοδο από το 1960 ως το 1961 έγινε παίκτης του ΟΦΗ αλλά με υποσχετική για έναν χρόνο, ως το 1961. Την χρονιά εκείνη επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Σύντομα άρχισε να γίνεται γνωστός και στην υπόλοιπη Ελλάδα εξαιτίας του ταλέντου του. Όταν υπηρετούσε ακόμα στο στρατό, δέχτηκε πρόταση από τον προπονητή του Ολυμπιακού Βαγγέλη Χέλμη, η οποία όμως ναυάγησε λόγω εσωτερικών διαφωνιών. Το 1964 παίρνει μεταγραφή στον ΟΦΗ και διακρίθηκε επί 8 χρόνια, πετυχαίνοντας 101 γκολ. Το 1968 συνετέλεσε στο να πετύχει η ηρακλειώτικη ομάδα την άνοδο στην Α΄ εθνική, για πρώτη φορά στην ιστορία της, με την νίκη επί της Ελευσίνας, με 3-0. Το 1969 ο Παναθηναϊκός του Φέρεντς Πούσκας θέλησε να εντάξει στο δυναμικό του τον Βουζουνεράκη, ωστόσο η κίνηση βρήκε την άρνηση του γενικού γραμματέα αθλητισμού της χούντας, Κ. Ασλανίδη. Στον ΟΦΗ παραμένει ως το 1972 και ακολουθεί η μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ. Η παρουσία του εκεί ήταν βραχύβια, καθώς δύο απανωτοί τραυματισμοί στον ώμο κατά τους αγώνες με τον ΠΑΟ και με την Καβάλα, έχουν ως αποτέλεσμα να τερματιστεί πρόωρα η καριέρα του, σε ηλικία 30 ετών.
Στην Εθνική Ελλάδας
Ο Βουζουνεράκης κλήθηκε από τον ομοσπονδιακό τεχνικό Λάκη Πετρόπουλο στην εθνική ομάδα στις 28 Οκτωβρίου 1970 στο παιχνίδι με την Ισπανία, στο οποίο η εθνική Ελλάδας είχε ηττηθεί με 2-1. Εκεί, στη Σαραγόσα, αγωνίστηκε ως αλλαγή στη θέση του Μιχάλη Κρητικόπουλου και στην πρώτη του επαφή με την μπάλα έβγαλε την ασίστ για το τέρμα που πέτυχε στον αγώνα εκείνο ο Μίμης Παπαϊωάννου.
Θάνατος
thumb|Το Στάδιο Πέτρος Βουζουνεράκης το 2014. Ο ποδοσφαιριστής έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Ιεράπετρα. Ήταν παντρεμένος με 2 παιδιά. Στον ΟΦ Ιεράπετρας ανέλαβε προπονητής. Πέθανε σε ηλικία 57 ετών, το 1999. Το έργο του αναγνωρίστηκε μετά το θάνατό του, καθώς το όνομά του δόθηκε στο στάδιο της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Χρήση προτύπου Πληροφορίες ποδοσφαιριστή χωρίς ύψος
Λέχαιον
<mapframe latitude="37.9342" longitude="22.8972" zoom="12" width="400" height="300" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 22.886409759521484,         37.932798134573645        ]      }    }  ] } Το Λέχαιον ήταν επίνειο της αρχαίας Κορίνθου και βρίσκεται 3χλμ. βορειοδυτικά της. Είναι χαρακτηρισμένος προστατευόμενος χερσαίος και ενάλιος αρχαιολογικός χώρος.
Γενικά
Η αρχαία Κορίνθος είχε δύο επίνεια το ένα ήταν το Λέχαιον, ή «δυτικό λιμάνι», στον Κορινθιακό κόλπο και το άλλο οι Κεγχριές (αρχ. Κεγχρεαί) ή «ανατολικό λιμάνι», στον Σαρωνικό κόλπο. Η οδός που ένωνε το επίνειο (Λέχαιον) και την πόλη (Κόρινθο) αναφέρεται από τον Παυσανία ως  « ὁδὸς ἐπὶ Λεχαίου εὐθεία » και ήταν οχυρωμένη με μακρά τείχη, δύο παράλληλα τείχη εκατέρωθεν της οδού. Άλλο παράδειγμα μακρών τειχών είναι αυτά που ένωναν την πόλη της Αθήνας με το επίνειό της, τον Πειραιά.
Στη βόρεια ακτή της Κορίνθου (όπως και γενικότερα στη βόρεια ακτή της Πελοποννήσου) απουσιάζουν τα φυσικά λιμάνια (φυσικά προστατευμένοι όρμοι), λόγω της γεωμορφολογίας της ακτής. Για τον λόγο αυτό το λιμάνι του Λέχαιου είναι εξολοκλήρου τεχνητό και έχει χαρακτηριστεί από ερευνητές και ως «κώθων» (τύπος τεχνητού λιμανιού), με δίκτυο τεχνητών λιμενολεκάνων. Σήμερα ο χώρος του λιμανιού είναι αμμουδιά. Ο  «κώθων» γενικά χαρακτηρίζεται ως φοινικικός τύπος λιμανιού, έχουν όμως εντοπιστεί δύο παρόμοια κατασκευασμένα λιμάνια στον ελλαδικό χώρο, το ένα είναι το Λέχαιον και το άλλο στα Φαλάσαρνα της Κρήτης. Τα πρώτα λιμενικά έργα στο Λέχαιον υπολογίζεται ότι πραγματοποιήθηκαν κατά τον 6ο αι. π.Χ.
Η σημασία του στην αρχαιότητα γίνεται κατανοητή σε συνδυασμό με τον Δίολκο. Τα πλοία ξεφόρτωναν στο Λέχαιο, τα εμπορεύματα και τα πλοία μεταφέρονταν διά ξηράς μέχρι τις Κεγχριές στον Σαρωνικό κόλπο, όπου καθελκύονταν και ξαναφορτώνονταν. Το ίδιο συνέβαινε και στην αντίθετη κατεύθυνση.
Οι έρευνες
Η Αρχαιολογική Εταιρία  έχει πραγματοποιήσει ανασκαφικές έρευνες στο κτίριο της βασιλικής του 4ου αι. π.Κ.Χ. κατά την περίοδο 1956-1965, υπό τον Δημήτριο Πάλλα, και 1998-2005, με έρευνα στα αρχιτεκτονικά μέλη της βασιλικής από τον Παναγιώτη Βελισσαρίου. Από το 2013 έχουν ξεκινήσει συστηματικές έρευνες για την ευρύτερη περιοχή του λιμανιού από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης σε συνεργασία με το Ίδρυμα Ερευνών SAXO, το Ινστιτούτο της Δανίας στην Ελλάδα και την Εφορία Ενάλιων Αρχαιοτήτων. Το ερευνητικό πρόγραμμα έχει ονομαστεί Lechaion Harbour Project και είναι συγγενικό πρόγραμμα με το Zea Harbour Project, που πραγματοποιείται από τους ίδιους φορείς και δραστηριοποιείται στην περιοχή του αρχαίου λιμανιού στη μαρίνα Ζέας.
Νομικό καθεστώς
Υπάγεται στην ΛΖ’ ΕΠΚΑ (37’ Εφορία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων) και την Εφορία Ενάλιων Αρχαιοτήτων
Έχει αναγνωριστεί ως αρχαιολογικός προστατευόμενος χώρος με τις υπουργικές αποφάσεις:
Ιστορικά στοιχεία
Η ιστορία του Λέχαιου είναι άμεσα συνδεδεμένη με αυτή της Κορίνθου. Τα αρχαιότερα ευρήματα στην περιοχή είναι οι αρχαϊκοί τάφοι (περίπου 8ο αι.π.Κ.Χ.) στα δυτικά του αρχαιολογικού χώρου. Το λιμάνι φαίνεται να είναι σε χρήση από τον 6ο αι. π.Κ.Χ. έως τον 6ο αι. Κ.Χ. Η πρώτες λιμενικές κατασκευές υπολογίζεται ότι χρονολογούνται τον 6ο αι. π. Κ.Χ., περίοδος της τυραννίας του Περίανδρου και ήταν σε συνεχή χρήση μέχρι την καταστροφή της Κορίνθου από τους Ρωμαίους (146 π. Κ.Χ.) και την εδραίωση της ρωμαϊκής κυριαρχίας στην περιοχή.
Αυτή η περίοδος (6ο αι. π. Κ.Χ.) συμπίπτει και με το κύμα εποικισμού της Δύσης, όπου η Κόρινθος και πιο συγκεκριμένα ο κορινθιακός στόλος θα παίξει σημαντικό ρόλο. Κατά τον 5ο αι. π.Κ.Χ. η Κόρινθος βρίσκεται πολιτικά απομονωμένη και χωρίς γειτνιάζοντες συμμάχους και επενδύει σε οχυρωματικά έργα. Ένα από αυτά είναι τα Μακρά Τείχη, μία οχυρωματική κατασκευή που αποτελείται από δύο παράλληλα τείχη που εσωκλείουν την οδό που ενώνει την πόλη (Κόρινθο) με το επίνειό της (Λέχαιον). Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορίνθου, το Λέχαιο θα περάσει στον έλεγχο της Σπάρτης, η οποία θα το χρησιμοποιήσει σαν στρατιωτική βάση για τις επιθέσεις της κατά της πόλης της Κορίνθου. Κατά τη διάρκεια αυτής της σπαρτιάτικης κατοχής, τα Μακρά Τείχη καταστρέφονται υπό τις εντολές του σπαρτιάτη στρατηγού Πραξίτα. Κατά την μάχη του Λεχαίου (391 π.Κ.Χ) η Σπάρτη θα χάσει από την Αθήνα και οι Αθηναίοι θα επισκευάσουν τα τείχη ως δείγμα καλής θέλησης προκειμένου να αποφύγουν πιθανά αντίποινα από την Κόρινθο. Επιγραφικά στοιχεία του 4ου αι.π.Κ.Χ. υποδηλώνουν ύπαρξη λιμενικού εμπορίου και πιθανή ένδειξη ανάκαμψης αυτή την περίοδο. Μετά τη μακεδονική επιβολή στην Πελοπόννησο, ο Φίλιππος Ε΄ χρησιμοποιεί το λιμάνι για στρατιωτικούς σκοπούς. Το 146 π.Κ.Χ. η Κόρινθος και το επίνειό της καταστρέφονται από τις ρωμαϊκές δυνάμεις και η Πελοπόννησος πλέον περνά υπό ρωμαϊκή κυριαρχία. Το 44 π.Κ.Χ., ο Στράβων επισκέπτεται το Λέχαιο και αναφέρει την ύπαρξη των Μακρών Τειχών και μερικών κατοικιών στο λιμάνι, το οποίο χρησιμοποιείται τις ανάγκες διαμετακομιστικού εμπορίου της αυτοκρατορίας. Ενώ ο Παυσανίας αναφέρει ένα χάλκινο άγαλμα του Ποσειδόνα στην περιοχή του λιμανιού. Μία επιγραφή που χρονολογείται στα μέσα του 4ου αι. Κ.Χ. (353-358) αναφέρει μία φάση μεγάλων επισκευαστικών έργων στην περιοχή του λιμανιού, χωρίς όμως να γνωρίζουμε τις ακριβείς εργασίες. Κατά τον μεσαίωνα το λιμάνι ξαναχρησιμοποιείται αλλά η δραστηριότητα στην περιοχή είναι μικρή και το λιμάνι δεν θα επανέρθει ποτέ στην πρότερη κατάσταση ευημερίας. Παρ' όλα αυτά, κατά τον 5ο αι. Κ.Χ. μία μεγάλη επένδυση, υπό τον αυτοκράτορα Μαρκιανό (450-457 K.X.) ή υπό τον διάδοχό του Λέοντα Α΄ (457-474 Κ.Χ.), θα χρηματοδοτήσει την κατασκευή της βασιλικής με βαπτιστήριο, η πλακόστρωση των δαπέδων γίνεται κατά την πρώτη δεκαετία του Αναστασίου Α΄ (491-518 Κ.Χ.) ενώ η κατασκευή ολοκληρώνεται  επί Ιουστίνου Α΄ (518-527 Κ.Χ.). Η βασιλική και κάποιες κατοικίες είναι οι πιο πρόσφατες κατασκευές που έχουν βρεθεί στον αρχαιολογικό χώρο. Κατά τον 6ο αι Κ.Χ., δύο καταστροφικοί σεισμοί λαμβάνουν χώρα (συγκεκριμένα ένας το 521 Κ.Χ. και ο δεύτερος το 551 Κ.Χ.). Το γεγονός ερμηνεύεται ως πιθανός λόγος της τελικής ερήμωσης του χώρου.
Ο αρχαιολογικός χώρος
Τα μέρη του λιμανιού είναι:
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κορινθίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων Κατηγορία:Αρχαιολογία
Άνγκελα Βόντε
Η Άνγκελα Βόντε, (5 Ιανουαρίου 1892 - 5 Μαΐου 1985) ήταν Σλοβένα παιδαγωγός, φεμινίστρια συγγραφέας και ακτιβίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήταν από τα αρχικά μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας, αλλά απελάθηκε από το Κόμμα το 1939 λόγω της κριτικής της κατά του Συμφώνου Χίτλερ-Στάλιν. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσχώρησε στο Απελευθερωτικό Μέτωπο του Σλοβενικού Λαού, αλλά απελάθηκε το 1942 λόγω διαφωνιών με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σλοβενίας. Το 1944, βρίσκονταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί. Μετά τον πόλεμο, συνελήφθη από τις γιουγκοσλαβικές κομμουνιστικές αρχές, δικάστηκε στη δίκη Ναγκόντε και φυλακίστηκε για αρκετά χρόνια. Μετά την απελευθέρωσή της από τη φυλακή αποκλείστηκε από τη δημόσια ζωή για το υπόλοιπο της ζωής της. Στη δεκαετία του 1990, έγινε ένα από τα κύρια σύμβολα των θυμάτων της ολοκληρωτικής καταστολής στη Σλοβενία.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Άνγκελα Βόντε γεννήθηκε στη Λιουμπλιάνα, που ήταν τότε υπό την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Αφού αποφοίτησε από το κολέγιο της Λιουμπλιάνας το 1912, εργάστηκε ως καθηγήτρια σε διάφορα σχολεία. Το 1921, έλαβε εξειδίκευση στη διδασκαλία παιδιών με διανοητική αναπηρία. Για τα επόμενα 25 χρόνια, εργάστηκε ως δασκάλα ειδικής αγωγής. Δημοσίευσε διάφορα άρθρα σχετικά με την εκπαίδευση παιδιών με ειδικές ανάγκες και το 1936 δημοσίευσε ένα βιβλίο για το θέμα, με τίτλο Η σημασία των ειδικών σχολείων και η ανάπτυξή τους στη Γιουγκοσλαβία (Pomen pomožnega šolstva in njegov razvoj v Jugoslaviji ).
Η Βόντε ήταν μια από τις πρώτες ακτιβίστριες των δικαιωμάτων των γυναικών στη Σλοβενία ​​και μια από τους πρώτους οργανωτές ομάδων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, εξελέγη πρόεδρος του Κινήματος Γυναικών της Γιουγκοσλαβίας και πρόεδρος της Εταιρείας Εκπαιδευτικών Γυναικών της Σλοβενίας. Δημοσίευσε πολλά κείμενα σχετικά με την κοινωνική αδικία και τα δικαιώματα των γυναικών. Μερικά από τα πιο σημαντικά βιβλία της είναι η Γυναίκα στον Σύγχρονο Κόσμο (Žena v sedanjem svetu), το 1934, Η Γυναίκα και ο Φασισμός (Žena i fašizam, γραμμένο στη Σερβοκροατική γλώσσα) το 1935. Το πιο σημαντικό θεωρητικό της έργο ήταν το Φύλο και το πεπρωμένο (Spol in usoda), που δημοσιεύθηκε το 1938.
Δραστηριοποιούμενη σε πολλές γυναικείες οργανώσεις, η Βόντε διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Εργαζομένων και Κοριτσιών και ήταν μέλος της περιφερειακής ένωσης των Βαλκανίων, Little Entente of Women. Μεταξύ 1927 και 1937, υπηρέτησε ως πρόεδρος του Κινήματος Γυναικών της Σλοβενίας. Κατά την περίοδο του βασιλιά Αλέξανδρου, οι ενώσεις απαγορεύονταν συχνά και τα μέλη τους αναδημιουργούσαν με διαφορετικό όνομα. Εξαιτίας αυτού, η Βόντε ανέπτυξε σχέσεις με μεγάλο αριθμό οργανώσεων κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, καθώς και συμμετείχε σε διάφορα συνέδρια, όπως το Συνέδριο της LEW της Πράγας το 1927, το Συνέδριο του Βερολίνου το 1929 της Διεθνούς Συμμαχίας για τις Γυναίκες και το συνέδριο του Ντουμπρόβνικ του 1936 του Διεθνούς Συμβουλίου Γυναικών.
Το 1922, προσχώρησε στο παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας. Αναφέρθηκε σε αυτήν την απόφαση ως πράξη ιδεαλισμού, που απορρέει από μια ειλικρινή πίστη στην καταπολέμηση της αδικίας και της υποστήριξης προς τους αδύναμους. Είδε τον κομμουνισμό ως ιδανικό κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης, το οποίο θα περιλάμβανε την πλήρη ισότητα του σλοβενικού λαού στη Γιουγκοσλαβία και την αυτονομία της Σλοβενίας σε μια αποκεντρωμένη ομοσπονδία.
Εκτός από τα Σλοβενικά, η Βόντε γνώριζε άπταιστα Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Σερβο-Κροατικά, ενώ επίσης μιλούσε Ιταλικά και κάποια Ρωσικά.
Η σύγκρουση με το Κομμουνιστικό Κόμμα και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Το 1939, η Βόντε επέκρινε έντονα το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, το οποίο οδήγησε στον αποκλεισμό της από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Μετά την εισβολή του Άξονα στη Γιουγκοσλαβία στις αρχές Απριλίου 1941, η Βόντε προέτρεψε για ένα ενωμένο αντιφασιστικό μέτωπο, επικρίνοντας τους Σλοβένους κομμουνιστές που υποστήριζαν τη συνεργασία του Στάλιν με τον Χίτλερ. Παρά τη σύγκρουσή της με το Κομμουνιστικό Κόμμα, η Βόντε προσχώρησε στο Κομμουνιστικό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Σλοβενικού Λαού μετά την επίθεση των Γερμανών των Ναζί στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, όταν οι Γιουγκοσλάβοι Κομμουνιστές αποφάσισαν να ξεκινήσουν ένοπλο αγώνα ενάντια στο Δυνάμεις του άξονα. η Βόντε έγινε ένα από τα μέλη της Ανώτατης Ολομέλειας του Απελευθερωτικού Μετώπου του Σλοβενικού Λαού ως εκπρόσωπος των γυναικείων κινημάτων της Σλοβενίας. Στα τέλη του 1941, προσχώρησε στην ομάδα Stara Pravda με επικεφαλής τον ακτιβιστή της αριστερής πτέρυγας Κρτόμιρ Ναγκόντε. Το 1942, η ομάδα του Ναγκόντε εκδιώχθηκε από το Απελευθερωτικό Μέτωπο λόγω διαρκών διαφωνιών με τους Σλοβένους Κομμουνιστές.
Την άνοιξη του 1943, η Βόντε συνελήφθη από τις ιταλικές φασιστικές αρχές και πέρασε αρκετές εβδομάδες στη φυλακή. Τον Ιανουάριο του 1944, συνελήφθη από τους Γερμανούς και στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ραβένσμπορουκ. Επέστρεψε σπίτι της μετά από αρκετούς μήνες, στα τέλη του φθινοπώρου 1944, εξαντλημένη αλλά ζωντανή.
Διώξεις υπό τον κομμουνισμό
Μετά την απελευθέρωσή της από τη φυλακή, η Βόντε έγινε μη πρόσωπο, δηλαδή ένα άτομο χωρίς δικαιώματα. Δεν μπορούσε να έχει δουλειά ή προσωπικό εισόδημα. Δεν είχε ιατρική ασφάλιση ούτε κοινωνική υποστήριξη. Δεν μπορούσε να πάρει διαβατήριο. Το όνομά της απαγορεύτηκε δημοσίως, ενώ τα έργα της δεν μπορούσαν να αναφερθούν σε βιβλία ή άρθρα. Ήταν απόλυτα υπό την φροντίδα της αδερφής της Ιβάνκα Σπίντλερ για αρκετά χρόνια. Της δόθηκε το διαβατήριο πίσω μόνο στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Η πρώτη της δημόσια εμφάνιση εμφανίστηκε λίγο πριν από το θάνατό της στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν έδωσε μια συνέντευξη για το εναλλακτικό περιοδικό Nova revija.
Η Βόντε πέθανε στη Λιουμπλιάνα το 1985.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβένοι συγγραφείς Κατηγορία:Σλοβένοι αντιστασιακοί
Ναός του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης (Χαλέπι)
Ο Ναός του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης, στο Χαλέπι (στα γαλλικά: Église Saint-François-d'Assise) ανήκει στη καθολική εκκλησία και ήταν ο καθεδρικός ναός του Αποστολικού Βικαριάτου του Χαλεπίου και η έδρα του καθολικού επισκόπου στο Χαλέπι μέχρι το 2011, όταν καθαγιάστηκε ο νέος Καθεδρικός (Cathedral of the Child Jesus). Είναι γνωστός και ως η Λατινική Εκκλησία του Χαλεπίου.
Στις 25 Οκτωβρίου 2015, κατά τη διάρκεια εμφυλίου πολέμου στη Συρία, μια οβίδα χτύπησε το ναό ενώ στο εσωτερικό του πραγματοποιούνταν η κυριακάτικη λειτουργία, με αποτέλεσμα να τραυματιστούν ελαφρά έξι πιστοί.
Κωνσταντίνος Ασλανίδης
Ο Κωνσταντίνος Ασλανίδης (1919; - 29 Νοεμβρίου 1984) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και ένας από τους πρωταγωνιστές της δικτατορίας του 1967.
Βιογραφία
Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και όταν έγινε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου είχε φτάσει στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη Πεζικού. Ήταν επίσης υποδιοικητής της Διοίκησης Καταδρομών του ΓΕΣ. Χρημάτισε Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού, υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και υφυπουργός παιδείας επί κυβερνήσεων της Χούντας. Ο Ασλανίδης ήταν μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του ως Γενικός Γραμματέας. Στις 29 Ιανουαρίου του 1968, σε μία ομιλία του στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, ισχυρίστηκε ότι η διαφθορά ήταν σύνηθες φαινόμενο στον ελληνικό αθλητικό χώρο. Στην ίδια ομιλία, καθώς και σε συνεντεύξεις του στον Τύπο, δήλωνε δημόσια ότι ήταν οπαδός του Ηρακλή, αν και υπήρξε μέλος του Παναθηναϊκού και αρχηγός της αποστολής στο Γουέμπλεϊ.
Ο Κ. Ασλανίδης είχε την αρχή να επισκέπτεται τα εκτελούμενα έργα στον αθλητικό χώρο για την επιτήρηση τους. Καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του ως ΓΓΑ ο Ασλανίδης επέμενε ότι οι αθλητές έπρεπε να είναι κομψοί, καθαροί και ξυρισμένοι. Μετά την πτώση του Παπαδόπουλου κατέφυγε στην Ιταλία. Στις 21 Ιουνίου 1975, συνελήφθη από Ιταλούς καραμπινιέρους στη βίλα Σάντα Μαργκερίτα  της Ιταλικής Ριβιέρας, την ώρα που ήταν ετοίμος να αναχωρήσει. Είχε διπλωματικό διαβατήριο, το οποίο τον ανέφερε ως Υπουργό Παιδείας. Συνελήφθη και κλείστηκε στις φυλακές Μαράσσι της Γένοβας και μέσω του συνηγόρου του ζήτησε πολιτικό άσυλο. Το Εφετείο της Γένοβας που εξέτασε το αίτημα της εκδόσεως του, ανέβαλε την έκδοση απόφασης καθώς ο Ασλανίδης προσκόμισε βεβαίωση των ποδοσφαιριστών του Παναθηναϊκού που κατέθεσαν ενυπόγραφα ότι ο Ασλανίδης τους έδωσε μετρητά τα χρήματα για τα οποία κατηγορούνταν ότι διέπραξε το αδίκημα της καταχρήσεως.
Στις 3 Μαρτίου 1976, το Εφετείο της Γένοβας απέρριψε την αίτηση των Ελληνικών αρχών για την έκδοση του Ασλανίδη με το επιχείρημα ότι ο Ασλανίδης κατηγορείται επίσης για διάπραξη πολύ σοβαρών πολιτικών εγκλημάτων, για τα οποία διατρέχει τον κίνδυνο να καταδικασθεί στην εσχάτη των ποινών. Έτσι ο ο Ασλανίδης αφέθηκε ελεύθερος. Μετά την απελευθέρωση του κατέφυγε στη Βραζιλία. Στην δίκη των συνταγματαρχών το 1975 είχε κηρυχθεί αθώος, ενόσω ο ίδιος φυγοδικούσε στη Βραζιλία. Επέστρεψε, έπειτα από αίτημά του, ασθενής από καθολικό καρκίνο και για μικρό χρονικό διάστημα νοσηλεύτηκε στο ΝΙΜΤΣ, όπου και απεβίωσε σε ηλικία 65 ετών το 1984. Μεταφέρθηκε στην οικία του και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στο Β΄ Νεκροταφείο.
Απέκτησε δύο παιδιά, τον Γιώργο και τη Δέσποινα.
Πηγές
Α Α Μ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Πρωθυπουργός του Ιράκ
Διορισμός
Το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων εκλέγει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους Αντιπροσώπους του, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου του Συμβουλίου των Υπουργών. Στη συνέχεια, το Συμβούλιο Προεδρίας ορίζει ομόφωνα έναν πρωθυπουργό. Σύμφωνα με αυτό, το Συμβούλιο Προεδρίας πρέπει να συμφωνήσει σε έναν υποψήφιο για τη θέση εντός δύο εβδομάδων. Σε περίπτωση που δεν το κάνει αυτό, η ευθύνη της εκλογής του Πρωθυπουργού επανέρχεται στην Εθνική Συνέλευση. Στην περίπτωση αυτή, το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων πρέπει να επιβεβαιώσει την υποψηφιότητα με απόλυτη πλειοψηφία. Αν ο πρωθυπουργός δεν μπορέσει να ορίσει το συμβούλιο των υπουργών του εντός ενός μηνός, το Συμβούλιο Προεδρίας θα ονομάσει άλλο πρωθυπουργό.
Ομέρ Ονάν
Ο Ομέρ Ονάν (γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1978) είναι Τούρκος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,94 μέτρων και με βάρος 95,4 κιλών, έπαιξε στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Επαγγελματικοί σύλλογοι
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, ο Ονάν κέρδισε το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα τρίτης κατηγορίας, το Κύπελλο Κόρατς της FIBA το 1996. Στην πατρίδα του, την Τουρκία, κέρδισε επίσης 11 φορές το Τουρκικό Πρωτάθλημα (1996, 1997, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008, 2010, 2011 και 2014). Επιπλέον, κέρδισε τον τίτλο του Κυπέλλου Τουρκίας 8 φορές (1996, 1997, 1998, 2001, 2002, 2010, 2011 και 2013). και τον τίτλο του Σούπερ Καπ Τουρκίας 5 φορές (1996, 1998, 2000, 2006, 2013).
Η εμφάνισή του με τον αριθμό 7 αποσύρθηκε από τη Φενέρμπαχτσε το 2014.
Εθνική ομάδα της Τουρκίας
Ο Ονάν ήταν μέλος της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης της Τουρκίας. Ήταν μέλος των τουρκικών ομάδων που κέρδισαν το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2001 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FIBA το 2010.
Μετά την απόσυρση από την ενεργό δράση
Τον Αύγουστο του 2014, ο Ονάν αποσύρθηκε από το επαγγελματικό μπάσκετ και έγινε διευθυντής ομάδας του μακροχρόνιου συλλόγου του, της Φενέρμπαχτσε, αντικαθιστώντας τον Μιρσάντ Τουρκτζάν σε αυτή τη θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2002 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούλκερσπορ Κατηγορία:Τούρκοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Τουρκίας
Κάστρα στο νομό Ευβοίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Ελλάδα
Κοινοβούλιο της Ιορδανίας
Το Κοινοβούλιο της Ιορδανίας ( αραβικά : مجلس الأمة Ματζλίς Αλ-Ουμά) είναι το νομοθετικό σώμα της Ιορδανίας. Το σώμα, το οποίο θεσπίστηκε με το σύνταγμα του 1952, αποτελείται από δύο θαλάμους: τη Γερουσία (Ματζλίς αλ-Αγιάν) και τη Βουλή των Αντιπροσώπων ("Ματζλίς αλ-Νουβάμπ").
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Ιορδανίας Κατηγορία:Κοινοβούλια
Πρόεδρος του Ιράκ
Ο Πρόεδρος του Ιράκ είναι επικεφαλής του κράτους του Ιράκ και «διασφαλίζει τη δέσμευση για το Σύνταγμα και τη διατήρηση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας, της ενότητας, της ασφάλειας των εδαφών του Ιράκ σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος». Ο Πρόεδρος εκλέγεται από το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων με πλειοψηφία δύο τρίτων και η θητεία του περιορίζεται σε δύο τετραετίες. Ο Πρόεδρος είναι αρμόδιος για την επικύρωση των συνθηκών και των νόμων που εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων, εκδίδει χάρη κατόπιν σύστασης του Πρωθυπουργού, και εκτελεί το "καθήκον της Ανώτατης Διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων για τελετουργικούς και τιμητικούς σκοπούς". Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, η Προεδρία είναι πρωτίστως συμβολικό αξίωμα και με σύμβαση από το 2005, συνήθως κρατείται από έναν Κουρδο-Ιρακινό.
Συμβούλιο Προεδρίας
Κύριο άρθρο: Συμβούλιο Προεδρίας του Ιράκ
Το Συμβούλιο Προεδρίας ήταν μια οντότητα που λειτουργούσε υπό την αιγίδα των «μεταβατικών διατάξεων» του Συντάγματος. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, το Συμβούλιο της Προεδρίας λειτούργησε στο ρόλο του Προέδρου μέχρι μία διαδοχική θητεία μετά την επικύρωση του Συντάγματος  και κάθισε μια κυβέρνηση. Το Συμβούλιο της Προεδρίας είχε την πρόσθετη εξουσία να διαβιβάσει τη νομοθεσία στο Συμβούλιο των Αντιπροσώπων για αναθεώρηση.
Πρόσφατη προεδρική εκλογή (2022)
Στην πιο πρόσφατη προεδρική εκλογή από το Κοινοβούλιο, στις 13 Οκτωβρίου 2022, εξελέγη πρόεδρος ο Αμπντούλ Λατίφ Ρασίντ.
2002
Το επόμενο προεδρικό δημοψήφισμα στις 16 Οκτωβρίου 2002 είχε επίσημο ποσοστό συμμετοχής 100%. Όλοι οι 11.445.638 Ιρακινοί ψηφοφόροι που ήταν εγγεγραμμένοι ψήφισαν "ναι" στο δημοψήφισμα, με το οποίο επικυρώθηκε μια ακόμη θητεία 7 ετών για τον πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν, η οποία νόμιμα θα τερματιζόταν το 2009.
2006
Ο Τζαλάλ Ταλαμπανί διορίστηκε για πρώτη φορά πρόεδρος στις 6 Απριλίου 2005 και ξανά από την Εθνοσυνέλευση στις 22 Απριλίου 2006. Έγινε ο πρώτος μη Άραβας πρόεδρος σε αραβική χώρα.
2014
Στις 24 Ιουλίου 2014 εξελέγη από το Κοινοβούλιο ως ο 7ος πρόεδρος του Ιράκ ο Φουάντ Μασούμ. Ο Μάσουμ έλαβε 211 ψήφους έναντι 17 για τον δεύτερο Μπαρχάμ Σαλέχ.
Ηγεμόνας Σελίμ (γιος του Μεχμέτ Γ΄)
Ο Ηγεμόνας Σελίμ (Οθ. Τούρκικα:الامير سليم) (Τούρκικα: Şehzade Selim, 1585 - 20 Απριλίου 1597) ήταν γιος του σουλτάνου Μεχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Πρόεδρος του Ιράκ
2018
Στις 2 Οκτωβρίου 2018 ο Μπαρχάμ Σαλίχ εξελέγη από το Κοινοβούλιο πρόεδρος του Ιράκ. Έλαβε 219 ψήφους και κέρδισε τον Φουάντ Χουσεΐν, ο οποίος εξασφάλισε 22 ψήφους.
Ηγεμόνας Σελίμ (γιος του Μεχμέτ Γ΄)
Ο Σελίμ το 1585 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν γιος του σουλτάνου Μεχμέτ Γ΄ και της δεύτερης συζύγου του Χαντάν Σουλτάν. Ο Σελίμ, ο οποίος ήταν ένας καλός δάσκαλος στο παλάτι, κέρδισε μεγάλη αξία στα μάτια του πατέρα του. Όταν ήταν 10 χρονών ο παππούς του, σουλτάνος Μουράτ Γ΄ πέθανε, μετακόμισε με τον πατέρα του στην Κωνσταντινούπολη.
Πρόεδρος του Ιράκ
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιτική του Ιράκ
Ηγεμόνας Σελίμ (γιος του Μεχμέτ Γ΄)
Ο πατέρας του ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Μουράτ Γ΄, στην διεκδίκηση του θρόνου και στις 16 Ιανουαρίου 1595 ανακηρύχθηκε ο σουλτάνος. Ο Σελίμ πέθανε στις 20 Απριλίου 1597 από Οστρακιά, ενώ ήταν ο ισχυρότερος υποψήφιος για το θρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Ντεσνά
Ο Ντεσνά (ουκρ. και ρωσ. Десна) είναι μεγάλος ποταμός της Ουκρανίας και της Ρωσίας, μείζων αριστερός παραπόταμος του Δνείπερου, αν και η ονομασία του σημαίνει «δεξί χέρι» στην ανατολική παλαιοσλαβική γλώσσα. Με συνολικό μήκος 1.130 χιλιόμετρα, από τα οποία τα 591 σε ουκρανικό έδαφος, είναι ο πέμπτος σε συνολικό μήκος από όσους ποταμούς διαρρέουν την Ουκρανία (μετά τον Δούναβη, τον Δνείπερο και τον Δνείστερο). Η λεκάνη απορροής του Ντεσνά έχει έκταση 88.900 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Στην Ουκρανία το πλάτος του ποταμού είναι από 60 μέχρι 250 μέτρα, με μέσο βάθος 3 μέτρα. Η μέση ετήσια παροχή του στη συμβολή του με τον Δνείπερο είναι 360 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Ο Ντεσνά παγώνει από τις αρχές Δεκεμβρίου μέχρι τις αρχές Απριλίου. Εκτός αυτής της περιόδου, είναι πλωτός από το Νόβχοροντ-Σιβέρσκι μέχρι τη συμβολή του με τον Δνείπερο, μια διαδρομή περίπου 535 χιλιομέτρων.