cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλκος Buruli
Θεραπεία
Εάν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, η χορήγηση αντιβιοτικών για οκτώ εβδομάδες είναι αποτελεσματική στο 80% των περιπτώσεων. Συχνά η θεραπεία περιλαμβάνει τα φάρμακα ριφαμπικίνη και στρεπτομυκίνη. Η κλαριθρομικίνη ή η μοξιφλοξασίνη χρησιμοποιούνται μερικές φορές αντί της στρεπτομυκίνης. Άλλες θεραπείες μπορεί να περιλαμβάνουν την αφαίρεση του έλκους. Μετά την θεραπεία της μόλυνσης, στην περιοχή απομένει συνήθως μια ουλή.
Σχόλια
Τα έλκη Buruli ενδημούν κυρίως στην αγροτική υποσαχάρια Αφρική, ειδικότερα δε στην Ακτή Ελεφαντοστού, όμως μπορεί να εμφανιστούν και στην Ασία, τον Δυτικό Ειρηνικό και την Αμερική. Έχουν σημειωθεί κρούσματα σε περισσότερες από 32 χώρες. Κάθε χρόνο εμφανίζονται περίπου πέντε με έξι χιλιάδες περιπτώσεις. Η νόσος εμφανίζεται επίσης σε μια σειρά ζώων, εκτός του ανθρώπου. Ο Albert Ruskin Cook ήταν ο πρώτος που περιέγραψε τα έλκη buruli το 1897.
Αναφορές
Κατηγορία:Βακτηριακές νόσοι Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Δημήτριος Μπουντούρης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δημήτριος Στ. Μπουντούρης γεννήθηκε το 1815 στην Ύδρα αλλά ο πατέρας του τον έστειλε αρχικά στην Κεφαλλονιά και στη συνέχεια στη Δύση. Μεγάλωσε στην Ιταλία και την Αγγλία όπου σπούδασε στο λύκειο του Ίτον. Στην Αγγλία συνάντησε τον Καποδίστρια ο οποίος τον ώθησε να τελειώσει τις σπουδές του στην Ελβετία, θεωρώντας τα ήθη εκεί αυστηρότερα και απλοϊκότερα. Εκπαιδεύτηκε στη Γενεύη και στο Παρίσι. Το 1833, σε ηλικία 18 ετών διορίστηκε ακόλουθος της Ελληνικής πρεσβείας στο Μόναχο όταν πρέσβης ήταν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, και το 1836 γραμματέας της ίδιας πρεσβείας, ενώ αργότερα γίνεται γραμματέας της πρεσβείας στο Λονδίνο. Διατέλεσε επίσης πρεσβευτής στην Πετρούπολη. Ανήκε στο Αγγλικό κόμμα.
Από το 1843 ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχτηκε πληρεξούσιος της επαρχίας του στην Εθνοσυνέλευση. Χρημάτισε βουλευτής κατά τα έτη 1853, 1856, και 1859 και πληρεξούσιος στη Β' Εθνική Συνέλευση του 1862. Το 1857 (23 Νοεμβρίου) εκλεχθηκε πρόεδρος της Βουλής. Μετά το 1862 είχε συνταχθεί με τον Κωνσταντίνο Κανάρη και το Δημητρίο Γρίβα ως «ορεινός». Έγινε Υπουργός των Ναυτικών και του Εξωτερικού στις κυβερνήσεις Βάλβη του 1863, Κανάρη του 1864 και Κουμουνδούρου του 1865.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Μπουντούρη στο υπουργείο Ναυτικών το 1865, εκδόθηκε Βασιλικό Διάταγμα του Υπουργείου Ναυτικών με την υπογραφή του που χαρακτήρισε τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν ως «επίσημον εθνικόν άσμα», δηλ., ως εθνικό ύμνο της Ελλάδος.
Απεβίωσε στον Πόρο το 1886.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Οικογένεια Μπουντούρη
Χανδράς Ορεστιάδας
Για συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Χανδράς Λασιθίου
2800 Οβίδιος
Ο Οβίδιος (Ovidius) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,493. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρωμαίου ποιητή Οβιδίου.
Χανδράς Ορεστιάδας
Ο Χανδράς είναι ημιορεινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 201 μέτρα.
2800 Οβίδιος
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Οβιδίου είναι άγνωστα.
Χανδράς Ορεστιάδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Χανδράς βρίσκεται στον βόρειο Έβρο προς στη μεθόριο με τη Βουλγαρία σε απόσταση 22 χλμ. δυτικά από την Ορεστιάδα. Το χωριό είναι κτισμένο στην κοιλάδα ανάμεσα στους ποταμούς Άρδα (Β.) και Ερυθροπόταμο (Ν.) και το όνομά του πιθανολογείται ότι προέρχεται από τις χάντρες που συνήθιζαν να φορούν οι γυναίκες για στολίδια στις παραδοσιακές ενδυμασίες τους. Οι κάτοικοι απασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (καλλιέργειες σιτηρών, ηλιόσπορου και βαμβακιού). Οι περισσότεροι από αυτούς απασχολούνται στα χωράφια, όπου καλλιεργούν κυρίως σιτηρά, ηλιόσπορο και βαμβάκι. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ριζίων. Το 1931 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Χανδρά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ορεστιάδας του δήμου Ορεστιάδας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 209 κατοίκους.
2800 Οβίδιος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Οβιδιος
Αρχιπέλαγος Αρακάν
Το Αρχιπέλαγος Αρακάν αποτελείται από μια συστάδα νήσων που βρίσκεται στο μέγα Κόλπο της Βεγγάλης παρά τις ακτές της ομώνυμης περιοχής (σήμερα διαμέρισμα Ρακχάιν). Κυριότερες νήσοι του αρχιπελάγους Αρακάν είναι η Ράμρι και η Τσεντόμπα που φέρονται ν΄ αποσπάσθηκαν από την απέναντι ακτή από γεωλογικά αίτια. Και οι δύο αυτές νήσοι φέρουν κρατήρες ηφαιστείων που χαρακτηρίζονται σβησμένοι.
Κατηγορία:Νησιά του Ινδικού Ωκεανού Κατηγορία:Αρχιπελάγη Κατηγορία:Γεωγραφία της Μιανμάρ
Πήτερ Φόργκατς
Ο Πήτερ Φόργκατς (Péter Forgács, 1950) είναι καλλιτέχνης (media artist) και ανεξάρτητος παραγωγός ταινιών που έχει την έδρα του στη Βουδαπέστη. Είναι γνωστός κυρίως για τη σειρά βραβευμένων ταινιών του "Ιδιωτική Ουγγαρία", που βασίζονται σε ερασιτεχνικές ταινίες από τη δεκαετία του 1930 και του 1960, στις οποίες καταγράφεται η καθημερινότητα ανθρώπων που σύντομα θα διαταραχθεί εξαιτίας κατακλυσμιαίων και τραυματικών ιστορικών εξελίξεων που λαμβάνουν χώρα εκτός της ταινίας.
Βιογραφία
Ο Φόργκατς είναι ενεργός στα καλλιτεχνικά δρώμενα της χώρας του από το 1976. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στη δεκαετία του 1980 συνεργάστηκε με το μουσικό σύνολο "Group 180" και παράλληλα ξεκίνησε να δουλεύει στο κινηματογραφικό στούντιο Béla Balázs. Το 1983 ίδρυσε στη Βουδαπέστη το Private Photo & Film Archives Foundation, μια μοναδική συλλογή παλιών ερασιτεχνικών φιλμ, μέρη των οποίων αξιοποίησε ως "ακατέργαστα δεδομένα" για τις μοναδικές μεταμοντέρνες επαναορχηστρώσεις της ιστορίας που κάνει. Το 2002 έγινε έκθεση στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Γκέτι με τίτλο The Danube Exodus: Rippling Currents of the River. Πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του με την Οικογένεια Bartos (1988), στην οποία απονεμήθηκε το Grand Prix στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Βίντεο στη Χάγη (1990). Έκτοτε ο Φόργκατς έχει λάβει πολλές ακόμα τιμητικές διακρίσεις και βραβεύσεις στη Βουδαπέστη, τη Λισαβόνα, τη Μασσαλία, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαν Φρανσίσκο και αλλού.
Στο Prix Europa στο Βερολίνο έλαβε το European TV Documentary of the Year Award για το 1997. Το 2007 τιμήθηκε με το βραβείο Erasmus και το 2009 εκπροσώπησε την Ουγγαρία στη Μπιενάλε της Βενετίας. Το 2013 δημιούργησε βιντεοσύνθεση (″Letters to Afar″) για το Μουσείο Ιστορίας των Πολωνοεβραίων στη Βαρσοβία, μαζί με το The Klezmatics Group, καθώς και τη ″Looming Fire - Stories from The Dutch East Indies 1900-1940″ στο Ολλανδικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου EYE.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus Κατηγορία:Ούγγροι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ντεϊσμός
Επισκόπηση
Πολλοί ντεϊστές έχουν διαφορετικές απόψεις για τη φύση του Θεού, ειδικά σε σχέση με το κατά πόσον ο Θεός παρεμβαίνει στον κόσμο. Η κλασική άποψη είναι ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε από έναν Θεό ο οποίος στη συνέχεια δεν παρεμβαίνει περαιτέρω στις υποθέσεις του. Κατά την άποψη αυτή, ο λόγος για τον οποίο ο Θεός δεν παρεμβαίνει στον κόσμο (μέσω θαυμάτων) δεν είναι ότι αδιαφορεί, αλλά μάλλον ότι ο βέλτιστος δυνατός κόσμος έχει ήδη δημιουργηθεί και οι όποιες παρεμβάσεις δεν θα μπορούσαν να τον βελτιώσουν. Ιστορικά, πολλοί ντεϊστές προσυπέγραφαν αυτή την άποψη· άλλοι διατηρούν την πιο πανθεϊστική άποψη ότι δημιουργώντας τον κόσμο, ο Θεός έγινε ο κόσμος και δεν υπάρχει ως ξεχωριστή οντότητα διαφορετική από αυτόν· άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι ο Θεός παρεμβαίνει μόνο ως μια διακριτική δύναμη πειθούς στο σύμπαν.
Η κλασική άποψη ενός απρόσωπου και αφηρημένου Θεού έχει οδηγήσει πολλούς να ισχυριστούν ότι ο ντεϊσμός είναι "ψυχρός" και ισοδυναμεί με αθεϊσμό. Οι ντεϊστές αντιτείνουν ότι ισχύει ακριβώς το αντίθετο και ότι η άποψή τους οδηγεί σε ένα συναίσθημα δέους και σεβασμού που βασίζεται στο γεγονός ότι απαιτείται προσωπική ανάπτυξη και μια συνεχής αναζήτηση της γνώσης. Η γνώση αυτή μπορεί να αποκτηθεί από πολλές πηγές, συμπεριλαμβανομένων των ιστορικών και σύγχρονων ερμηνειών που μπορεί να βρει κανείς στα διάφορα πεδία της επιστήμης (βιολογία, φυσική, κ.α.), καθώς και της φιλοσοφίας. Ενώ πολλές θρησκείες εκδηλώνουν μιαν ανταγωνιστική αντιπαλότητα προς τις μοντέρνες απόψεις, όπως αυτές που απαντώνται στην επιστήμη, αυτό δεν αποτελεί ζήτημα για τον ντεϊσμό -- το ζητούμενο είναι η συμφιλίωση και η ενοποίηση των οπτικών.
Άλλες θρησκείες, όπως ο Ρωμαιοκαθολικισμός, πιστεύουν ότι η ύπαρξη του Θεού μπορεί να γίνει γνωστή μέσω της λογικής· πιστεύουν επίσης ότι θαύματα και θείες αποκαλύψεις συμβαίνουν και είναι απαραίτητα για να κατανοήσει πραγματικά ο άνθρωπος τον Θεό, σε βάρος της λογικής (αντί της αποκλειστικής χρήσης της λογικής σε όλες τις περιπτώσεις). Επιπλέον, οι θρησκείες αυτές ορίζουν εκπεφρασμένα τη φύση του Θεού με μια πίστη ότι η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι προσωπική.
Ετυμολογία
Οι λέξεις ντεϊσμός και θεϊσμός σχετίζονται στενά και αυτό μερικές φορές οδηγεί σε αντιπαλότητα. Η ρίζα της λέξης ντεϊσμός είναι από το λατινικό deus, που σημαίνει θεός, ενώ η ρίζα της λέξης θεϊσμός προέρχεται από το ελληνικό θεός. Ωστόσο, ο θεϊσμός μπορεί να περιλαμβάνει πίστη ή αποκάλυψη ως βάση των πεποιθήσεων, ενώ ο ντεϊσμός περιλαμβάνει μόνο πεποιθήσεις που μπορούν να υποστηριχθούν μέσω της λογικής.
Ο ντεϊσμός είναι επομένως μια μορφή θεϊσμού αντίθετη προς τον φιντεϊσμό.
Δημοτικότητα κατά τον 18ο αιώνα
Ο ντεϊστικός τρόπος σκέψης υπάρχει από τους αρχαίους χρόνους και μπορεί να συναχθεί από προσωκρατικούς φιλοσόφους όπως ο Ηράκλειτος. Ωστόσο, μόνο μετά την έλευση της σύγχρονης εποχής, κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και της Επιστημονικής Επανάστασης, με την έμφαση που έδιναν αντίστοιχα στον αυστηρό σκεπτικισμό (τυπική λογική/συμπέρασμα) και τον εμπειρισμό (εμπειρία/επαγωγή), απέκτησε ο ντεϊσμός αυτόνομη οντότητα ως ένα ζήτημα φιλοσοφικών αναλύσεων, ιδιαίτερα στη Γαλλία (Καρτέσιος - René Descartes, οι Φιλόσοφοι του Διαφωτισμού), τη Γερμανία (Καντ - Immanuel Kant,† Λάιμπνιτς - Gottfried Leibniz), τη Μεγάλη Βρετανία (Χομπς - Thomas Hobbes, Χιουμ - David Hume) και τις ΗΠΑ (Πέιν - Thomas Paine, Φραγκλίνος - Benjamin Franklin).
thumb|Τόμας Τζέφερσον, Πορτραίτο Edgehill του 1805 από τον Gilbert Stuart. Εθνική Πινακοθήκη (ΗΠΑ), [[Ουάσινγκτον.]]
Ο Ντεϊσμός αναπτύχθηκε χάρη στην επεκτεινόμενη επιρροή του επιστημονισμού στη διανόηση της Ευρώπης και των Αποικιών της. Η Νευτώνεια φυσική, που ήταν η διανοητική βάση και το αισθητικό μοντέλο για τον επιστημονισμό της εποχής του Διαφωτισμού, διέδωσε την ιδέα ότι η ύλη συμπεριφέρεται κατά έναν μαθηματικά προβλέψιμο τρόπο που μπορεί να γίνει κατανοητός διατυπώνοντας νόμους της φύσης. Η αντικειμενικότητα, η φυσική ισότητα, η αρχή να αντιμετωπίζονται παρόμοιες καταστάσεις με παρόμοιους τρόπους αποτελούν κεντρικές αρχές του τρόπου σκέψης του Διαφωτισμού, ιδέες δανεισμένες από την παρατηρησιακή/πειραματική μέθοδο του Νεύτωνα που μπήκαν σε χρήση σε όλα τα πεδία που απασχόλησαν τη διανόηση του Διαφωτισμού· αυτές οι αρχές διαμόρφωσαν την ανάπτυξη της φιλοσοφίας του ντεϊσμού. Η εξάντληση που είχαν κοστίσει στην Ευρώπη αιώνες θρησκευτικών πολέμων αποτέλεσε ισχυρή ενθάρρυνση του νέου, αντικειμενικού πλαισίου για τα πνευματικά ζητήματα, μια προοπτική που τα πιο διαπρεπή μυαλά της εποχής έβρισκαν ελκυστική.
Ο ντεϊσμός προωθήθηκε από στοχαστές του Διαφωτισμού όπως ο Βολταίρος και μερικοί από τους Θεμελιωτές των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Τόμας Τζέφερσον και ο Βενιαμίν Φραγκλίνος συγκαταλέγονται ανάμεσα στους πλέον γνωστούς Αμερικανούς Θεμελιωτές που υπήρξαν ντεϊστές. Ο Τόμας Πέιν δημοσίευσε την Εποχή της Λογικής, μια πραγματεία που κατέστησε δημοφιλή τον ντεϊσμό σ' όλες τις γωνιές της Αμερικής και της Ευρώπης. Ο Πέιν έγραψε ότι ο ντεϊσμός αντιπροσώπευε την εφαρμογή της λογικής στη θρησκεία, ξεκαθαρίζοντας οριστικά προβλήματα που πρωτύτερα θεωρούνταν εσαεί αμφιλεγόμενα. Οι ντεϊστές ήλπιζαν επίσης να διευθετήσουν θρησκευτικά ερωτήματα οριστικά και με επιστημονικό τρόπο μέσω της λογικής και μόνον, χωρίς τη βοήθεια της αποκάλυψης.
Ονομασίες που αποδίδονται στη θεότητα
Μερικά ονόματα που έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιήσει οι ντεϊστές για τη θεότητα είναι και τα παρακάτω:
Υποχώρηση σε δημοτικότητα της άποψης
Αρκετοί παράγοντες συνέβαλαν στη γενική υποχώρηση της δημοτικότητας του ντεϊσμού, μεταξύ των οποίων:
Τρέχουσα κατάσταση
Η νευτώνεια φυσική είναι μάλλον ντετερμινιστική, και επομένως ο ντεϊσμός που βασίστηκε σ' αυτήν, για πολλούς, άφηνε λίγο χώρο για ελπίδες. Σε απάντηση προς αυτό μπορούν κάπως να χρησιμεύσουν νεότερες θεωρίες στη φυσική†, και κυρίως η κβαντομηχανική, η οποία διαθέτει τόσο μια μη-ντετερμινιστική ερμηνεία (την ερμηνεία της Κοπεγχάγης), όσο και ντετερμινιστικές ερμηνείες (την ερμηνεία της ανταλλαγής και την ερμηνεία των πολλών κόσμων). Μερικές σύγχρονες αναβιώσεις του ντεϊσμού προσομοιάζουν στον πανθεϊσμό και τον πανενθεϊσμό. Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι ο γνωστός αθεϊστής Άντονυ Φλιου (Antony Flew) πρόσφατα ανακοίνωσε τη μεταστροφή του στον ντεϊσμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι για πληροφόρηση
(Οι παρακάτω σύνδεσμοι οδηγούν σε αγγλόφωνες σελίδες)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι οργανώσεων
(Οι παρακάτω σύνδεσμοι οδηγούν σε αγγλόφωνες σελίδες)
Κατηγορία:Φιλοσοφία της θρησκείας Κατηγορία:Μονοθεϊστικές θρησκείες
Πλήρωμα του Τιτανικού
Το πλήρωμα του Τιτανικού βρισκόταν ανάμεσα στα 2.208 άτομα που απέπλευσαν κατά το παρθενικό ταξίδι του βρετανικού επιβατηγού υπερωκεάνιου της White Star Line, από το Σαουθάμπτον της Αγγλίας με προορισμό τη Νέα Υόρκη στις Ηνωμένων Πολιτειών. Στα μισά περίπου του ταξιδιού, το πλοίο συγκρούστηκε με ένα παγόβουνο και βυθίστηκε το ξημέρωμα της 15ης Απριλίου 1912, με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο περισσότεροι από 1.500 άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων περίπου 688 μελών του πληρώματος.
Πλήρωμα
Τα μέλη του πληρώματος είναι χρωματικά κωδικοποιημένα, υποδεικνύοντας εάν διασώθηκαν ή αν έχασαν τη ζωή τους. Μέλος του πληρώματος που δεν επέζησε Μέλος του πληρώματος που επέζησε
Αδαμάντιος Σάμψων
Ο Αδαμάντιος A. Σάμψων, (1944-), είναι Έλληνας, αρχαιολόγος, σπηλαιολόγος και καθηγητής στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Σταδιοδρομία - δραστηριότητες
Ο Αδαμάντιος Σάμψων, παράλληλα με τις ανασκαφικές δραστηριότητές του, από το 1999, υπηρετεί ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών και διδάσκει μαθήματα, υπό την ενότητα: “Προϊστορική Αρχαιολογία της Μεσογείου και Αρχαιολογία της Προκολομβιανής Αμερικής και της Ασίας”. Θεωρείται από τους ειδικούς στη μελέτη της Μεσολιθικής και Νεολιθικής Περιόδου για τοποθεσίες στη νότια και κυρίως τη αιγαιοπελαγίτικη νησιωτική Ελλάδα. Επίσης εργάστηκε στην Εφορία Σπηλαιολογίας από το 1992, ως έφορος Αρχαιοτήτων της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.
Ανασκαφικό έργο
Στο ανασκαφικό του έργο περιλαμβάνονται ανασκαφές σε σπήλαια, αλλά και ανοιχτές προϊστορικές θέσεις, τόσο της κυρίως Ελλάδας, όσο και του Αιγαίου. Διετέλεσε επικεφαλής ή διευθυντής σε αρχαιολογικές έρευνες ή ανασκαφές, διαφόρων προϊστορικών ή ιστορικών περιόδων, σε υπαίθριες θέσεις ή σπήλαια στην Εύβοια (Χαλκίδα, Ερέτρια, Κύμη, Αλιβέρι, Κέρυνθος, κ.α.), στη Θήβα, στα Δωδεκάνησα (Ρόδος, Τήλος, Αλιμνιά, Λέρος, Γυαλί, Κάρπαθος), στην Πελοπόννησο (Σπηλιά του Νέστορα, Καστριά Καλαβρύτων), από το 1973 ως το 1981. Ανάμεσα στα πιο γνωστά ευρήματα του είναι τα προϊστορικά όστρακα, όπως η πινακίδα των Γιούρων με σημάδια γραφής, τα οποία εικάζεται ότι μοιάζουν με τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου. Σήμερα διενεργεί ανασκαφές στον νεολιθικό οικισμό της Φτελιάς Μυκόνου, στον μεσολιθικό οικισμό της Κύθνου και στον προϊστορικό “Σπήλαιο του Σαρακηνού” της Βοιωτίας, ενώ διενεργεί κατά διαστήματα και επιφανειακές έρευνες σε ερημονησίδες ή ξερονήσια του Νοτίου Αιγαίου.
1976: Η νησίδα του Ντούνη
Το 1976 ο Αδαμάντιος Σάμψων πραγματοποίησε έρευνα στη νησίδα του Ντούνη, έναντι της Αγίας Μαρίνας Κορωπίου, για την ύπαρξη αρχαιολογικών καταλοίπων της πρωτοελλαδικής περιόδου. Βρέθηκαν υπολείμματα λίθινων θεμελίων κτισμάτων, κεραμικά, τεμάχια οψιδιανού και πολλά λίθινα ευρήματα που χρονολογήθηκαν την πρώτη περίοδο του χαλκού.
1977-1981: Ανασκαφές στη Ρόδο
Από το 1977 ως το 1981 πραγματοποίησε διάφορες συστηματικές έρευνες και ανασκαφές σε σπήλαια και νεολιθικές εγκαταστάσεις στην ύπαιθρο της Ρόδου και τα γύρω νησιά.
1982-1990: Ανασκαφές οικισμού & νεκροταφείου, στην Μάνικα, Χαλκίδα
Από το 1982 ως το 1990 πραγματοποίησε συστηματικές ανασκαφές στην Εύβοια, στον οικισμό (πρώιμης εποχής του χαλκού) και το νεκροταφείο της περιοχής της Μάνικας, κοντά στη Χαλκίδα.
1984-1991: Ανασκαφές οικισμού χαλκοκρατίας & νεκροταφείου, στη Καλογερόβρυση, Χαλκίδα
Από το 1984 ως το 1991 πραγματοποίησε συστηματικές ανασκαφές στην Εύβοια, στον οικισμό (πρώιμης εποχής του χαλκού) και το νεκροταφείο της περιοχής της Καλογερόβρυσης, κοντά στη Χαλκίδα.
1986-1990: Ανασκαφές νεολιθικού οικισμού & νεκροταφείου, στη νήσο Γυαλί
Από το 1986 ως το 1990 πραγματοποίησε συστηματική ανασκαφή του νεολιθικού οικισμού και του νεκροταφείου, στο νησί Γυαλί, κοντά στη Νίσυρο, στα Δωδεκάνησα.
1986-1991: Ανασκαφές στο “Σπήλαιο Σκοτεινή”, στα Θαρρούνια, Εύβοια
Από το 1986 ως το 1991 πραγματοποίησε συστηματικές ανασκαφές στην Εύβοια, στο “Σπήλαιο Σκοτεινή”, στα Θαρρούνια
1992-1994: Ανασκαφές στο “Σπήλαιο των Λιμνών”, στα Καστριά Καλαβρύτων
Από το 1992 ως το 1994 πραγματοποίησε έρευνα και συστηματική ανασκαφή στην Πελοπόννησο, στο “Σπήλαιο των Λιμνών“ (νεολιθικής περιόδου και χαλκοκρατίας) και τη γύρω περιοχή, στα Καστριά Καλαβρύτων.
1992-1996: Ανασκαφές στο “Σπήλαιο του Κύκλωπα”, στη νησίδα Γιούρα Αλοννήσου
Από το 1992 ως το 1996 ήταν ο επικεφαλής των ανασκαφών, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στο Σπήλαιο του Κύκλωπα, στη νησίδα Γιούρα, περίπου 20 μίλια από τις ακτές της Αλοννήσου, στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Βορείων Σποράδων. Έγινε συστηματική ανασκαφή στο σπήλαιο και έρευνες επίσης στα κοντινά νησιά. Στο Σπήλαιο του Κύκλωπα, ανευρέθηκαν ευρήματα της Νεολιθικής Ib (6500 - 3500 π.Χ.), Μεσολιθικής (8600 - 6500 π.Χ.),  και της Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου. Από τα πιο σημαντικά ευρήματα ήταν όστρακα, όπως η Πινακίδα της Γιούρας ή κεραμικό όστρακο των Γιούρων, κομμάτι αγγείου που χρονολογείται μεταξύ 5.000-4.500 π.Χ. , στα οποία, υπάρχουν εγχάρακτες γραμμές που φέρεται να σχηματίζουν γράμματα. Ο Αδαμάντιος Σάμψων σημειώνει ότι «το αγγείο φέρει εγχάρακτα αδιευκρίνιστα σύμβολα». Σύμφωνα με τον ίδιο, «είναι πιθανό ότι τα σύμβολα έχουν άμεση σχέση με την "πρωτο-γραφή", που έχει εντοπιστεί σε κεραμική, πέτρα ή ξύλο σε θέσεις της Μακεδονίας», όπως στην Πινακίδα του Δισπηλιού. Η σχέση τους επίσης είναι άμεση με τη γνωστή "βαλκανική γραφή" που έχει βρεθεί στη Σερβία, Βουλγαρία και Ρουμανία και έχει κέντρο τη Vinca της Σερβίας. Παρόμοια σύμβολα έχουν βρεθεί και σε άλλες νεολιθικές θέσεις στην Ελλάδα, όπως στη Φτελιά Μυκόνου, Γυαλί Νισύρου, Θαρρούνια της Εύβοιας. Αρκετά όμοια είναι τα εγχάρακτα σύμβολα που υπάρχουν και σε κεραμικά της πρώιμης εποχής του χαλκού των Κυκλάδων.
1994-σήμερα: Ανασκαφές στο “Σπήλαιο του Σαρακηνού“, στη Βοιωτία
Από το 1994 ως σήμερα πραγματοποιεί συστηματική ανασκαφή στη Βοιωτία, στο “Σπήλαιο του Σαρακηνού“, που περιέχει ευρήματα από την μέση παλαιολιθική έως την MBA. Γίνονται επίσης συστηματικές έρευνες σε διάφορες σπηλιές στην άκρη της πρώην λίμνης της Κωπαΐδας.
1995-2003: Ανασκαφές στη Φτελιά της Μυκόνου
Από το 1995 ως το 2003 πραγματοποίησε συστηματικές ανασκαφές στον οικισμό νεολιθικής περιόδου της Φτελιάς, στο νησί της Μυκόνου. Σύμφωνα με τους ίδιους τους ερευνητές, Αδαμάντιο Σάμμψων, Στέλλα Κατσαρού-Τζεβελέκη και Βάγια Μαστρογιαννοπούλου: «Κατά την ανασκαφή ήρθε στο φως, στη φάση ΙΙ, χώρος που περιείχε κεραμική με ιδιαίτερα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά. Αγγεία σερβιρίσματος με πολύχρωμη διακόσμηση («polychrome crusted ware»), «καρποδοχεία» με διπλή βάση («rechauds») και αδρές λεκάνες με διάτρητα χείλη («cheese-pots») βρίσκονται σχεδόν αποκλειστικά μέσα στις επιχώσεις ενός αποσπασματικά διατηρημένου κτηρίου στο ψηλότερο σημείο του νεολιθικού γήλοφου, κτηρίου με μεγάλες διαστάσεις και προσεγμένη τοιχοδομία με αψιδωτή ή ελλειψοειδή κάτοψη (κτήριο Α6). Πέραν του γεγονότος ότι τα παραπάνω ευρήματα παρέχουν νέα στοιχεία στην αιγαιακή νεολιθική τυπολογία και τεχνολογία (εφαρμογή πολύχρωμων κοσμημάτων σε μετόπες μετά την όπτηση, πρώτος διαχωρισμός των «rechauds» από τις καρποδόχες βάσει της τριμερούς τεχνολογίας τους και του βαθύ όρθιου κοίλου πυθμένα μέσα από το εξωτερικό κωνικό πόδι, πρώιμη χρονολόγηση των «cheese-pots» στις αρχές της 5ης χιλ. π.Χ., ντόπια τεχνολογικά χαρακτηριστικά), η στρωματογραφική τους συνάφεια υποδηλώνει μια μη συνηθισμένη σχέση. Η ιδιαιτερότητα επιτείνεται από τη συλλογή πολλών ειδωλίων και μικροαντικειμένων στο χώρο αυτόν, όπως ένα χρυσό εξάρτημα (ένδυσης;) και ένα χάλκινο δακτυλιοειδές περίαπτο (ring idol).»
1996-2005: Ανασκαφές στον Μαρουλά της Κύθνου
Από το 1996 ως το 2005 πραγματοποίησε συστηματική ανασκαφή στον μεσολιθικό οικισμό του Μαρουλά και την επιφάνεια του νησιού της Κύθνου.
2004-2009: Ανασκαφές στο Κεραμέ, Ικαρία
Από το 2004 πραγματοποίησε συστηματική ανασκαφή σε χώρους της μεσολιθικής περιόδου στο Κεραμέ της Ικαρίας.
2006-σήμερα: Ανασκαφές στο Wadi Hamarash, Ιορδανία
Επίσης, από το 2006 συνεχίζει ως επικεφαλής των ανασκαφών στο Wadi Hamarash, της Ιορδανίας με διάφορες έρευνες επιφανείας και ανασκαφές με ευρήματα χρονικού εύρους μεταξύ της προκεραμικής νεολιθικής περιόδου και της PPNA.
Ξενόγλωσση εργογραφία
Στα αγγλικά
Αναφορές, σημειώσεις
Στα αγγλικά
Πηγές – ενδεικτική βιβλιογραφία
Ανασκαφή στη θέση Μάνικα της Εύβοιας Μάνικα
Παλαιότερη έρευνα
Ανασκαφή Αρχαιολογικής Εταιρείας
Ανασκαφή στο “Σπήλαιο του Κύκλωπα” στη νησίδα Γιούρα Αλοννήσου
Ανασκαφή στο "Σπήλαιο του Σαρακηνού" στο Ακραίφιο Βοιωτίας
Ανασκαφή στη Φτελιά Μυκόνου
Η Λήδα και ο Κύκνος
μικρογραφία|Η Λήδα και ο κύκνος. Μωσαϊκό του [[3ος αιώνας π.Χ.|3ου αιώνα π.Χ. Παλαίπαφος της Κύπρου. ]] Η Λήδα και ο Κύκνος είναι ένα περίφημο μωσαϊκό του 3ου αιώνα π.Χ. από την Παλαίπαφο της Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Αρχαία Κύπρος
2410 Μόρισον
Ο Μόρισον (Morrison) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,0. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα, σταθμό του Αστεροσκοπείου Λόουελ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Ντέιβιντ Μόρισον, ειδικού των αστεροειδών που θεωρείται και ως ένας από τους ιδρυτές της Βιοαστρονομίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μόρισον είναι SI. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μορισον
Ρενώ Ριντέλ
Ο Ρενώ Ριντέλ (γαλλικά: Raynald Ridel), ήταν δεύτερος κόμης του Ποντεκόρβο, και δούκας της Γκαέτα ως υποτελής του πρίγκιπα της Κάπουα από το 1086 μέχρι το θάνατό του. Ήταν γιος και διάδοχος του Γκοντφρουά Ριντέλ.
Η θητεία του σηματοδότησε έναν πολιτικό διαχωρισμό μεταξύ Γκαέτα και Πόντεκόρνο, ένα τεράστιο αγροτικό κάστρο όπου κατοικούσαν οι Ριντέλ. Κυβέρνησαν την ύπαιθρο από το Ποντεκόρνο και δεν ενδιαφέρθηκαν πολύ για τις υποθέσεις της ελληνικής και αστικής Γκαέτα, όπου ήταν σε μεγάλο βαθμό ανεπιθύμητες. Ο Ρενώ δεν κυβέρνησε πολύ και διαδέχτηκε ο μοναδικός γιος του, ο Γκουαλγκάνος, πριν από το 1091.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Ιταλονορμανδοί Κατηγορία:Κόμητες της Ιταλίας
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος
Ο Αρχιεπίσκοπος πρώην Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιάκωβος (κατά κόσμον: Δημήτριος Κουκούζης, Άγιοι Θεόδωροι Ίμβρου, 29 Ιουλίου 1911 - Στάνφορντ, 10 Απριλίου 2005) ήταν μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Ορθοδοξίας στην αμερικανική ήπειρο κατά τον 20ό αιώνα. Γεννημένος στην Ίμβρο της, τότε, Οθωμανικής Αυτοκρατορίας βρέθηκε από νωρίς στο θρησκευτικό κέντρο της Κωνσταντινούπολης σε μία περίοδο ραγδαίων αλλαγών για το Πατριαρχείο και τον ρωμαίικο πληθυσμό της νεοπαγούς Τουρκικής Δημοκρατίας. Σύντομα αποφάσισε την έξοδό του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου υπηρετούσε ως Αρχιεπίσκοπος, ο μετέπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας. Η διακονία του δίπλα στον Αθηναγόρα απετέλεσε καίρια μαθητεία, η οποία καθόρισε την περαιτέρω εκκλησιαστική του σταδιοδρομία. Μία επιπλέον παράμετρος κατανόησης της προσωπικότητας του Ιακώβου είναι η πρώιμη ενασχόλησή του με το διαχριστιανικό διάλογο ως Αντιπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών στα μέσα της δεκαετίας του 1950.
Η δράση του εκτός από εκκλησιαστική ήταν βαθιά πολιτική και διπλωματική. Την περίοδο της ποιμαντορίας του κατάφερε να είναι η κυρίαρχη ηγετική φυσιογνωμία του ελληνισμού των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και ο προνομιακός συνομιλητής της αμερικανικής ηγεσίας. Με αυτές του τις ιδιότητες προσπάθησε την ευνοϊκή αντιμετώπιση από πλευράς των Η.Π.Α. θεμάτων ελληνικού εθνικού ενδιαφέροντος.
Η παραίτησή του επέφερε μία σειρά καταιγιστικών εξελίξεων για την ελληνική μειονότητα της Αμερικής δημιουργώντας δυσεπίλυτα προβλήματα στις εκκλησιαστικές και διοικητικές δομές της. Ο θάνατος τον βρήκε πλήρην ημερών σε νοσοκομείο του Κονέκτικατ. Η έξοδός του από τα επίγεια χαιρετίστηκε από την αμερικανική και ελληνική πολιτική και θρησκευτική ηγεσία με χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις τους πρώην Προέδρους των Η.Π.Α. Μπιλ Κλίντον, Τζωρτζ Μπους τον πρεσβύτερο και Τζίμμυ Κάρτερ. Στο συλλυπητήριο τηλεγράφημά της η χήρα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Κορρέτα Σκοτ Κινγκ σημείωνε ενθυμούμενη την ανθρωπιστική δράση του Ιακώβου:
"Σε μία εποχή όπου πολλοί από τους εξέχοντες θρησκευτικούς ηγέτες του έθνους παρέμεναν σιωπηλοί, ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος με θάρρος υποστήριξε το Κίνημά μας για την Ελευθερία και προχώρησε δίπλα στο Μ. Λ. Κίνγκ, ενώ συνέχισε να υποστηρίζει την ειρηνική κίνηση ενάντια στη φτώχεια, το ρατσισμό και τη βία σε ολόκληρη τη ζωή του." Για να τη συμπληρώσει ο παλαιός χρονικογράφος "Του Βήματος" και "Των Νέων" Παύλος Παλαιολόγος:
"Τολμηρός, θεληματικός, με πολλή φαντασία, πρωτοποριακός σε ρυθμό που δυσκολεύονται και οι προοδευτικοί ακόμα να παρακολουθήσουν, συχνά βρίσκεται μόνος του στους δρόμους τους οποίους χαράζει. Η μοίρα των πρωτοπόρων. Διαφορετικά, δεν θα ήταν πρωτοπόρος."
Πρώιμη περίοδος
Ο Δημήτριος Κουκούζης γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου 1911 στους Αγίους Θεοδώρους της Ίμβρου και ήταν ο μικρότερος από τα τέσσερα παιδιά του Αθανάσιου και της Μαρίας Κουκούζη. Αφού, αρχικά, φοίτησε στην αστική σχολή της κοινότητας των Αγίων Θεοδώρων και το ελληνικό ημιγυμνάσιο Παναγίας, το 1927, σε ηλικία 15 ετών, εγγράφηκε στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, την οποία διηύθηνε, ως σχολάρχης, ο τότε Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων Ιωακείμ Πελεκάνος. Απεφοίτησε αριστούχος τον Ιούλιο του 1934 υποβάλλοντας εναίσιμη διατριβή με τίτλο «Περί Ουνίας».
Το πέρας των σπουδών του στη Χάλκη τον βρήκε αναποφάσιστο σχετικά με την περαιτέρω επαγγελματική του πορεία και για μικρό χρονικό διάστημα διετέλεσε λαϊκός ιεροκήρυκας και κατηχητής στη γενέτειρά του. Ο ίδιος διηγιόταν, αργότερα, ότι επηρεάστηκε να ακολουθήσει την ιερατική οδό από ένα όνειρο. Σε αυτή του την απόφαση προσέκρουσε στην άρνηση της μητέρας του, η οποία, προερχόμενη από λευιτική οικογένεια, θεωρούσε ότι η οικογένειά της είχε ήδη προσφέρει αρκετά μέλη στην εκκλησία. Παρά τούτο ο Δημήτριος αποδέχθηκε την πρόταση του παλαιού σχολάρχη του και χειροτονήθηκε Διάκονος στον Ι. Ναό Αγίου Γεωργίου Θεραπείων την 25η Νοεμβρίου 1934 λαμβάνοντας το όνομα Ιάκωβος προς τιμήν του ευεργέτη του, Μητροπολίτη Ίμβρου Ιακώβου Παπαπαϊσίου. Στον Τουρκικό στρατό υπηρέτησε ως γραμματέας σε στρατιωτικό νοσοκομείο, αν και προσπάθησε να το αποφύγει.
Στην Ι. Μητρόπολη Δέρκων υπηρέτησε για μία τετραετία ως Αρχιδιάκονος και Ιεροκήρυκας, αλλά επιθυμία του ήταν η έξοδός του από την Τουρκία λόγω της πολιτικής που ακολουθούσε η χώρα έναντι της ρωμαίικης μειονότητας. Το 1939 έλαβε πρόσκληση από τον, τότε, Αρχιεπίσκοπο Βορείου και Νοτίου Αμερικής Αθηναγόρα να μεταβεί στις Η.Π.Α. αναλαμβάνοντας τη θέση του Αρχιδιακόνου. Η εκδημία του στην Αμερική έγινε το ίδιο έτος και παράλληλα με τα καθήκοντα του Αρχιδιακόνου ανέλαβε θέση διδάσκοντος στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού με αντικείμενο την Καινή Διαθήκη και την Ομιλητική, ενώ διετέλεσε βοηθός Κοσμήτορα έως το 1942 και για σύντομο χρονικό διάστημα διευθυντής της Σχολής.
Στις 16 Ιουνίου 1940, ανήμερα της εορτής της Αγίας Τριάδος, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στον ομώνυμο Ναό του Λόουελ της Μασαχουσέτης από τον Κοσμήτορα της Σχολής του Τιμίου Σταυρού, Επίσκοπο Βοστώνης Αθηναγόρα Καββάδα και τοποθετήθηκε εφημέριος στον Ι. Ναό Αγίου Γεωργίου στο Χάρτφορντ του Κονέκτικατ. Το 1941 διορίστηκε ιεροκήρυκας στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος, Νέας Υόρκης και το επόμενο έτος εφημέριος στον Ι. Ναό Αγίου Νικολάου του Σαιντ Λούις. Η οριστική εφημεριακή του θέση ήταν αυτή του προϊσταμένου του Καθεδρικού Ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στη Βοστώνη, όπου παρέμεινε έως το 1954. Το 1950 έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα. Παράλληλα με τα ιερατικά του καθήκοντα απέκτησε τίτλο S.T.N., "Master of Sacred Theology Degree" από τη θεολογική σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.
Θητεία στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών
Μετά την εκλογή του Αθηναγόρα στον Πατριαρχικό Θρόνο της Κωνσταντινούπολης ο Ιάκωβος εξελέγη Μητροπολίτης Μιλήτου και σχολάρχης της Θεολογικής Σχολής Χάλκης. Η εκλογή, όμως, δεν έγινε αποδεκτή από τον ίδιο και αιτιολογώντας την άρνησή του προέτεινε τη δυσθυμία επιστροφής του στην Τουρκία. Το γεγονός αυτό κόστισε την παύση επικοινωνίας του με τον Πατριάρχη για μία τριετία. Στις 17 Δεκεμβρίου 1954 με εισήγηση του Πατριάρχη Αθηναγόρα προς την Ιερά Σύνοδο εξελέγη Επίσκοπος Μελίτης και διορίστηκε πρώτος μόνιμος Αντιπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην έδρα του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Η χειροτονία του τελέστηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1955 στον Πατριαρχικό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι προεξάρχοντος του από Ίμβρου Μητροπολίτη Δέρκων, Ιακώβου. Από το πρώτο διάστημα της ανάληψης των καθηκόντων του επιδόθηκε σε επαφές και ενέργειες, οι οποίες μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατέστησαν δυναμική την παρουσία του στο Συμβούλιο, ώστε να επηρεάζει σοβαρά τη Γενική Γραμματεία και τα εκτελεστικά όργανά του στις αποφάσεις τους και να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στα θέματα που αφορούσαν τις σχέσεις Ορθοδόξων και Π.Σ.Ε., ιδιαίτερα στο θέμα της συμμετοχής όλων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, ως Εκκλησιών-μελών σε αυτό. Η τετραετής υπηρεσία του στο Π.Σ.Ε., ως Μονίμου Αντιπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στάθηκε ιδιαίτερα σημαντική τόσο στην ιστορία του Συμβουλίου κατά την πρώτη δεκαετία των δραστηριοτήτων του και της εδραίωσής του στο διαχριστιανικό κόσμο, ως κέντρου της Οικουμενικής Κίνησης, όσο και στην ιστορία του Πατριαρχικού Γραφείου. Μαζί με τους Wiplliam Adolf Visser’T Hooft και Francis House απέβη μία από τις τρεις προσωπικότητες που σφράγισαν τη ζωή των κεντρικών γραφείων του Π.Σ.Ε. στο τέλος της δεκαετίας του ‘50. Επιπλέον υπήρξε μέλος εκκλησιαστικών αποστολών σε Ρουμανία (1955), Νέα Ζηλανδία, Ινδία, Αιθιοπία, Ισραήλ, Ιορδανία, Λίβανο, Συρία, Φινλανδία (1956), Ρωσία, Ολλανδία και Αγγλία (1958). Για τη συνολική προσφορά του στο πλαίσιο δράσης του Π.Σ.Ε. τιμήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1995 σε εκδήλωση, που διοργανώθηκε στην Ατλάντα.
Εκλογή στην Αρχιεπισκοπή
Η χηρεία του Αρχιεπισκοπικού Θρόνου της Αμερικής με το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Μιχαήλ το 1958 δημιούργησε μία αλυσιδωτή πορεία αντιδράσεων, οι οποίες οδήγησαν τον Ιάκωβο στη θέση του επικεφαλής της ελληνορθόδοξης κοινότητας της αμερικανικής ηπείρου.
Επιθυμία της πλειονοψηφίας των μελών της Πατριαρχικής Συνόδου ήταν η πλήρωση της έδρας από τον, τότε, Μητροπολίτη Ίμβρου Μελίτωνα Χατζή, παλαιού μέλους της Πατριαρχικής Αυλής και εξέχουσας φυσιογνωμίας της εκκλησιαστικής διπλωματίας. Η θέλησή τους, όμως, δε συμβάδιζε με τις θέσεις του Πατριάρχη και της ελληνικής κυβέρνησης. Έτσι σε επιστολή του προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη με ημερομηνία 8 Αυγούστου του 1958 ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης, Κωνσταντίνος Καραμανλής επεσήμαινε:
"Εξ ετέρου, όμως, δεδομένου ότι ομού μετά των θρησκευτικών καθηκόντων, άτινα θα κληθή να εκπληρώσει ο εκλεγεισόμενος αρχιεπίσκοπος, εύρηνται συνυφασμένα ιδιάζοντα εθνικά συμφέροντα αφορώντα τον εν Αμερική Ελληνισμόν, ας μοι επιτραπή να διατυπώσω την ευχήν όπως η Υμετέρα Θειοτάτη Παναγιότης, κατά την επιλογήν Αυτής μεταξύ των ικανοτέρων Ιεραρχών της Μητρός Εκκλησίας, ευαρεστηθή και λάβη υπ' όψιν της την υποψηφιότητα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μελίτης κυρίου Ιακώβου, ούτινος αι ικανότητες, το ήθος και ο εθνικός παλμός τυγχάνουν της πλήρους εκτιμήσεως και απολύτου εμπιστοσύνης της Β. Κυβερνήσεως."
Η επιστολή του Πρωθυπουργού βοήθησε τον Πατριάρχη να προωθήσει τη λύση Ιακώβου. Αλλά η κίνηση αυτή δε βρήκε σύμφωνα επτά μέλη της Πατριαρχικής Συνόδου, τα οποία ο Πατριάρχης απέλυσε δι’ ειδικών πιττακίων από συνοδικούς και, ακολούθως, συγκάλεσε πενταμελή σύνοδο για τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας.
Τελικά στις 14 Φεβρουαρίου 1959 ο Ιάκωβος εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής και κλήθηκε προκειμένου να εκφωνήσει το Μέγα Μήνυμα, ήτοι την αποδοχή της εκλογής του. Η ενθρόνισή του έγινε την 1η Απριλίου του 1959 στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος Νέας Υόρκης.
Ομογενειακή δράση
Η ενθρόνιση του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου πραγματοποιήθηκε την 1η Απριλίου 1959 στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδος στη Νέα Υόρκη. Η σύμπτωση της αρχιεπισκοπίας Ιακώβου με τη μεγάλη αύξηση του ελληνικού πληθυσμού των Η.Π.Α. έθεσε νέες ποιμαντικές προτεραιότητες και προώθησε δυναμικές και ριζοσπαστικές λύσεις σε νεοπαγείς ανάγκες και χρονίζοντα προβλήματα.
Ο Ιάκωβος θεσμοθέτησε τις ανά διετία Κληρικολαϊκές συνελεύσεις, σημαντικό όργανο συζήτησης και επίλυσης των ομογενειακών προβλημάτων. Αναβάθμισε το ρόλο του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου και της Εθνικής Φιλοπτώχου και εισήγαγε νέες δομές στην Αρχιεπισκοπή, με τμήματα Νεολαίας, Εκπαίδευσης, Κατηχητικής Παιδείας, Επικοινωνιών, Ιεραποστολής κ.α. Παράλληλα φρόντισε για την εδραίωση και επέκταση ιδρυμάτων όπως ο Οίκος Ευγηρίας Αγίου Μιχαήλ στο Γιόνκερς. Μετέτρεψε την εφημερίδα «Ορθόδοξος Παρατηρητής» σε δεκαπενθήμερο δημοσιογραφικό όργανο της Αρχιεπισκοπής και επί των ημερών του έφτασε να αριθμεί 200.000 συνδρομητές. Ίδρυσε την οργάνωση «Ηγεσία των 100» (Leadership 100) ως αποθεματικό ταμείο με σκοπό τη στήριξη των προγραμμάτων της Αρχιεπισκοπής και των ιδρυμάτων της και προώθησε την ανάπτυξη των τοπικών κοινοτήτων, τις οποίες θεωρούσε κέντρο της ομογενειακής και κοινωνικής ζωής των Ελλήνων της Αμερικής.
Στον εκπαιδευτικό τομέα με πρόνοια του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου η Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού έγινε Ίδρυμα πλήρως αναγνωρισμένο από την Ένωση Θεολογικών Σχολών Η.Π.Α. και Καναδά. Επιπλέον πέτυχε να αναγνωριστεί από το ελληνικό κράτος η θεολογική αυτή σχολή ως ισότιμη των θεολογικών σχολών των Πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης και της αντίστοιχης σχολής της Χάλκης. Ακόμη, συνέλαβε και υλοποίησε την ιδέα για τη δημιουργία του Ελληνικού Κολεγίου, κέντρου ελληνικών σπουδών συνδεδεμένου με τη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού.
Στην προσπάθειά του για τη μεταρρύθμιση της ομογενειακής παιδείας το 1973 προώθησε, μέσω του Αρχιεπισκοπικού Συμβουλίου, την ένωση της Ακαδημίας του Αγίου Βασιλείου με το Ελληνικό Κολλέγιο. Η κίνηση αυτή, όμως, δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα, την ενδυνάμωση δηλαδή του κύρους της Ακαδημίας με αναβαθμισμένο πρόγραμμα σπουδών και την παροχή πανεπιστημιακού διπλώματος. Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος παραδέχθηκε αργότερα ότι δεν επετεύχθησαν οι στόχοι που είχε θέσει.
Μία από τις προτεραιότητες στη δράση του Ιακώβου στάθηκε η κατηχητική παιδεία των ελληνικών πληθυσμών πρώτης και δεύτερης γενιάς. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 αναδιοργάνωσε με τη βοήθεια του πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Νικοζήση το Τμήμα Κατηχητικής Παιδείας. Χρησιμοποιώντας μία επιτροπή ειδικών θεολόγων και δασκάλων κατάφερε να το καταστήσει ένα από τα εναργέστερα τμήματα της Αρχιεπισκοπής.
Χρήση της αγγλικής γλώσσας στη λατρεία
Μία από τις πλέον κρίσιμες αποφάσεις του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου ήταν η εισαγωγή της αγγλικής γλώσσας στη λειτουργική ζωή της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας της Αμερικής. Αρχή αυτής της πρωτοβουλίας αποτέλεσε η έκθεση των απόψεων του Αρχιεπισκόπου για το θέμα στην 20η Κληρικολαϊκή Συνέλευση της Νέας Υόρκης το 1970. Σκοπός της χρήσης της αγγλικής στη Θεία Λειτουργία ήταν η πρόσληψη των κειμένων από τους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς, που δεν κατανοούσαν την κοινή ελληνιστική διάλεκτο στην οποία ήταν γραμμένα. Στην ίδια Συνέλευση και σε συνάρτηση με το γλωσσικό ζήτημα τέθηκε το θέμα της ενίσχυσης του καθεστώτος αυτονομίας της Αρχιεπισκοπής από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Τελικά η εισαγωγή της αγγλικής γλώσσας στη Θεία Λειτουργία υπερψηφίστηκε από την Κληρικολαϊκή Συνέλευση με τη δικλείδα του να επιλέγει η κάθε τοπική εκκλησιαστική κοινότητα τη γλώσσα στην οποία επιθυμούσε να τελεί τη λατρεία της.
Διαχριστιανικές και διορθόδοξες πρωτοβουλίες
Ο διαχριστιανικός διάλογος ήταν μία από τις βασικές επιδιώξεις του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου. Στα πλαίσια και ως κεντρική μορφή αυτού διετέλεσε για εννέα χρόνια (1959-1968) συμπρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ – WCC) και αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Εκκλησιών (NCC) για μία τριετία (1967-1969). Εκτός, όμως, από το διαχριστιανικό επεδίωξε και το διάλογο μεταξύ Χριστιανών και Ιουδαίων. Η δράση του σε αυτό τον τομέα τον έφερε στις τάξεις της Εθνικής Συνδιάσκεψης Χριστιανών και Ιουδαίων (NCCJ), από την οποία τιμήθηκε το 1965 με το "Χρυσό Μετάλλιο Γενναίας Ηγεσίας" και το 1969 με το "Βραβείο Θρησκευτικού Ηγέτη". Επίσης, του αποδόθηκε η βράβευση του "Κληρικού του Έτους" (1970) από τον οργανισμό Θρησκευτική Κληρονομιά της Αμερικής (RHA) και δύο φορές (1971, 1981) από το Συμβούλιο Εκκλησιών της πόλεως της Νέας Υόρκης (CCCNY).
Τρίτος άξονας στις προσπάθειες του Ιακώβου για την ομαλοποίηση και κατανόηση μεταξύ των θρησκειών, ομολογιών και εκκλησιαστικών διοικήσεων υπήρξε η προσπάθειά του για τον ορισμό ενός ενιαίου κέντρου μεταξύ των ορθοδόξων επισκόπων όλων των κανονικών διοικήσεων της Αμερικής. Όντας Αρχιεπίσκοπος της μεγαλύτερης και καλύτερα οργανωμένης Αρχιεπισκοπικής Εκκλησίας στην Αμερική κλήθηκε να ανταποκριθεί σε κρίσεις και προβλήματα της Αρχιεπισκοπής του και άλλων Ορθοδόξων δικαιοδοσιών, που βρίσκονταν σε σχίσμα ή υπό αντιθρησκευτικό καθεστώς. Τα προβλήματα των Ουκρανών Ορθοδόξων στο Νέο Κόσμο, η κανονικότητα ορισμένων επισκόπων, οι μεταξύ τους διαιρέσεις καθώς και η πρωτοβουλία της Ρωσικής Εκκλησίας της Αμερικής (Μετροπόλια) να λάβει καθεστώς αυτοκεφαλίας από το Πατριαρχείο Μόσχας και πασών των Ρωσιών, απασχόλησαν την αρχιεπισκοπική διακονία του Ιακώβου. Ως αντιπρόσωπος του πρωτόθρονου Πατριαρχείου στην Αμερική πρωτοστάτησε το 1960 στην ίδρυση της Μόνιμης Επιτροπής Κανονικών Ορθοδόξων Ιεραρχών Αμερικής (SCOBA), της οποίας παρέμεινε πρόεδρος για μία τριακονταπενταετία. Σκοπός της Συνδιάσκεψης ήταν ο στενότερος δεσμός μεταξύ των εθνικών ορθοδόξων διοικήσεων και η συμπόρευση στη διακήρυξη της ορθόδοξης μαρτυρίας.
Πολιτική και διπλωματική δράση
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος εκδήλωσε την πολιτική του δράση σε δύο βασικά πεδία. Το πρώτο είχε να κάνει με την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αρχής της ισότητας και έχει αμερικανοκεντρικό χαρακτήρα. Το δεύτερο αφορά τον άτυπο διπλωματικό του ρόλο και τις πολιτικές κινήσεις, στις οποίες προέβη με στόχο την ευνοϊκή αντιμετώπιση από μέρους της αμερικανικής ηγεσίας θεμάτων ελληνικού, εθνικού ενδιαφέροντος (ελληνοτουρκικές σχέσεις, Κυπριακό, Οικουμενικό Πατριαρχείο κ.α.). Εκτός, όμως, από αυτά τα δύο πεδία αναμείχθηκε σε πολιτικές διαμάχες στις Η.Π.Α. και την Ελλάδα, πρακτική που υπήρξε αμφιλεγόμενη και αμφισβητήθηκε έντονα από μερίδα του ελληνικού πολιτικού και δημοσιογραφικού χώρου.
Μετά την παλινόρθωση της δημοκρατίας (1974), ο Ιάκωβος συμβούλευε συχνά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή με τον οποίον διατηρούσε τακτική αλληλογραφία. Για τον λόγο αυτό ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν πολύ επιφυλακτικός απέναντί του. Ωστόσο, οι σχέσεις των δύο ανδρών άλλαξαν μετά την ανακήρυξη της "Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου", τον Νοέμβριο του 1983, που βρήκε εντελώς απροετοίμαστη την ελληνική κυβέρνηση. Ο Ιάκωβος πήρε την πρωτοβουλία να επισκεφτεί την ίδια ημέρα (15 Νοεμβρίου 1983) τον Υπουργό Εξωτερικών George Shultz και να τον πείσει ότι τυχόν αναγνώριση του ψευδοκράτους δεν ήταν προς το συμφέρον των ΗΠΑ. Απαντώντας, την 1η Δεκεμβρίου, ο Υφυπουργός Εξωτερικών Richard Burt έγραψε στον Ιάκωβο ότι καταδικάζει απερίφραστα την μονομερή πράξη των Τουρκοκυπρίων επειδή υπονομεύει τις επίμονες προσπάθειες του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών κι ακόμη του επισήμανε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πιέσει και άλλες χώρες -τις οποίες απέφυγε να κατονομάσει- να πράξουν αναλόγως. Κατόπιν αυτών των εξελίξεων, ο Παπανδρέου ευχαρίστησε τον Ιάκωβο για τη δράση του και τον προσκάλεσε στην Ελλάδα όπου τον υποδέχτηκε με τιμές αρχηγού κράτους.
Προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Από την αρχή της ποιμαντορίας του στην Αμερική θεώρησε χρέος του να εκδηλώσει έμπρακτα τη συμπαράστασή του στον αγώνα των Αφροαμερικανών των Η.Π.Α. για ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα με τη λευκή πλειοψηφία. Συμμετείχε ενεργά στον αγώνα του Κινήματος για την Ελευθερία, τον οποίο συντόνιζε ο Βαπτιστής πάστορας, αιδεσιμότατος Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, παλαιός του γνώριμος από την εποχή που και οι δύο ήταν ιεροκήρυκες στη Βοστώνη, και εξέφρασε τις θέσεις του σε συνεντεύξεις και δημόσιες ομιλίες.
thumb|left|220px|Το ιστορικό εξώφυλλο του περιοδικού LIFE με τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1963 εξέδωσε μία ιστορική ανακοίνωση στην οποία καυτηρίαζε τη στέρηση των βασικών ανθρωπίνων, πολιτικών, κοινωνικών και εκπαιδευτικών δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών. Στάθηκε, επίσης, ένθερμος υποστηρικτής της ψήφισης της Πράξης των Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1964 για την οποία δήλωσε μετά την έγκρισή της: "Δόξα τω Υψίστω! Ίσως αυτό σημάνει την απαρχή μίας νέας εποχής για όλη την ανθρωπότητα, μιας περιόδου όπου ο Λόγος του Θεού θα χαράσσει την πορεία και θα καθοδηγεί τις ζωές μας."
Κορυφαία στιγμή της αντιρατσιστικής δράσης του Ιακώβου στάθηκε η κάθοδός του στην πορεία της Σέλμα, Αλαμπάμα, όπου περπάτησε σφίγγοντας το χέρι του Μ.Λ. Κίνγκ και ηγούμενος μαζί του της πορείας. Αυτή του η εμφάνιση φιλοξενήθηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού LIFE και αποτέλεσε ένα ισχυρό μήνυμα προς την αμερικανική κοινωνία, η οποία αντίκρισε ένα λευκό θρησκευτικό ηγέτη να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των μαύρων ενώ ταυτόχρονα έδωσε νέα προοπτική στη δράση του ελληνικού στοιχείου στις Η.Π.Α. Οι New York Times έγραψαν χαρακτηριστικά για το γεγονός: "Το εντυπωσιακό εξώφυλλο του περιοδικού TIME, που απεικόνιζε τον Δρ. Κινγκ μαζί με τον μαυροντυμένο Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο, σηματοδότησε μία νέα παρουσία των Ελληνοαμερικανών και της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας στην αμερικανική ζωή." Για το γεγονός της συμμετοχής της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας στον αγώνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ο βετεράνος οικουμενιστής και Ρωμαιοκαθολικός ιερέας π. John Long είχε δηλώσει ότι: "Βοήθησε τους άλλους να δουν τους Ορθοδόξους ως Αμερικανούς. Παράλληλα έγειρε την προσοχή (των Αμερικανών) στη στέρηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ορθοδόξων στη Σοβιετική Ένωση και την Τουρκία."
Η δυναμική του παρουσία στην κοινωνικοπολιτική σκηνή των Η.Π.Α. συνέχισε να εκδηλώνεται και σε άλλα θέματα. Εξέφρασε ενεργά την αποδοκιμασία του έναντι του πολέμου του Βιετνάμ, υποστήριξε τα δικαιώματα των Εβραίων κατοίκων της Σοβιετικής Ένωσης και ενθάρρυνε την ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή ζητώντας, παράλληλα, την απόδοση δικαίου στους Άραβες Παλαιστινίους.
Για την ανθρωπιστική και κοινωνική του δράση ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος τιμήθηκε με την ανώτατη διάκριση των Η.Π.Α., το "Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας", το οποίο του απένειμε το 1980 ο Πρόεδρος Τζίμμυ Κάρτερ. Το 1986 του απονεμήθηκε το "Μετάλλιο Τιμής του Ellis Island" για τη διακεκριμένη προσφορά του ως μετανάστη, που ενσωματώθηκε στην κοινωνία των Η.Π.Α. και προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες προς αυτήν. Επιπλέον υπήρξε ισόβιο επί τιμή μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας (United States Senate Committee on Foreign Relations).
Παραίτηση και Θάνατος
Το 1996, ενώ βρισκόταν στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Ίμβρο, με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο Ιάκωβος υπέβαλλε την παραίτηση του από το αξίωμα του Αρχιεπισκόπου Αμερικής. Τον διαδέχθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων. Ο Ιάκωβος εκοιμήθη σε νοσοκομείο του Κονέκτικατ από Κυστική Ίνωση στις 10 Απριλίου του 2005.
Βιβλία - Εκδόσεις
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αμερικής Κατηγορία:Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Συνθήκη της Δουνκέρκης
Η Συνθήκη της Δουνκέρκης υπογράφηκε στις 4 Μαρτίου 1947, μεταξύ Γαλλίας και Ηνωμένου Βασιλείου στη Δουνκέρκη ως Συνθήκη Συμμαχίας και Αμοιβαίας Βοήθειας ενάντια σε πιθανή γερμανική επίθεση στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τέθηκε σε ισχύ στις 8 Σεπτεμβρίου 1947 και σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 6 του κειμένου του παρέμεινε σε ισχύ για πενήντα χρόνια.
Σύμφωνα με τον Μαρκ Τράχτενμπεργκ, η γερμανική απειλή ήταν πρόσχημα για άμυνα κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
Αυτή η Συνθήκη προηγήθηκε της Συνθήκης των Βρυξελλών του 1948 (επίσης γνωστή ως «Σύμφωνο των Βρυξελλών» ), με την οποία ιδρύθηκε η Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:1947 στη Γαλλία Κατηγορία:Στρατιωτικές συνθήκες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 1987
Το 2ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών διοργανώθηκε από τις 6 ως τις 8 Φεβρουαρίου 1987 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας μαζί με τα αντίστοιχα γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Δήλωσαν συμμετοχή 1.800 αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών κατηγοριών από 150 σωματεία από όλη την Ελλάδα. Καταρρίφθηκαν δύο πανελλήνια ρεκόρ ανδρών και 14 όλων των κατηγοριών. Πρωταθλητής της ομαδικής βαθμολογίας αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του ο Πανιώνιος Γ.Σ.Σ.
Βαθμολογία
Ιωάννης Κυριαζής
Πηγές
Κλειστου στιβου ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1987 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Σέιμους
Ο Στίβεν Φαρέλι (Stephen Farrelly, γενν. 28 Ιανουαρίου 1978) είναι Ιρλανδός παλαιστής. Στα ρινγκ που εμφανίζεται είναι γνωστός ως "Sheamus" (Σέιμους), ενώ έχει συμβόλαιο συνεργασίας με την εταιρεία πάλης WWE.
Στο WWE έχει κερδίσει συνολικά τρία παγκόσμια πρωταθλήματα. Πριν γίνει παλαιστής του WWE, ο Φαρέλι κατέκτησε δύο φορές το Διεθνή Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών στο Irish Whip Wrestling.