cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου
Αρμοδιότητες
α) διατηρεί την τάξη κατά τη συνεδρία της Βουλής, επιβάλλει την τήρηση του κανονισμού, διευθύνει τη συζήτηση εντός των ορίων του κανονισμού, θέτει σε ψηφοφορία τα ζητήματα, αναγγέλλει το αποτέλεσμα, διερμηνεύει τα αισθήματα της Βουλής και γενικώς μεριμνά διά την ομαλή διεξαγωγή των εργασιών της Βουλής.
β) αγορεύει από της έδρας του όποτε συζητείται θέμα σχετιζόμενο προς τον κανονισμόν ή για να εξηγήσει σε ποια θέση βρίσκεται το ζήτημα ή για να παράσχει τις αναγκαίες πληροφορίες ή για να επαναφέρει στο θέμα της συζήτησης του ομιλητές ή τους αυτούς που έχουν παρεκτραπεί σε τάξη
γ) διορίζει και επιβλέπει τους Γραμματείς και Κοσμήτορες σχετικά με την εκτέλεση των καθηκόντων τους
δ) προΐσταται των υπηρεσιών της Βουλής και εντέλλεται τις δαπάνες εντός του πλαισίου του προϋπολογισμού της Βουλής
Έκτακτες αρμοδιότητες
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Βουλής αναπληρώνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όταν απουσιάζει στο εξωτερικό περισσότερο από δέκα ημέρες, αν πεθάνει, παραιτηθεί, κηρυχθεί έκπτωτος ή αν κωλύεται για οποιονδήποτε λόγο να ασκήσει τα καθήκοντά του.
Α΄ βουλευτική περίοδος
Το Δεκέμβριο του 1963 σημειώθηκαν οι δικοινοτικές διαταραχές. Ο Τουρκοκύπριος Αντιπρόεδρος της Κύπρου και οι Τουρκοκύπριοι υπουργοί αποχώρησαν από την κυβέρνηση ενώ οι οι Τουρκοκύπριοι βουλευτές αποχώρησαν από τις βουλευτικές τους θέσεις. Από τότε, οι Τουρκοκύπριοι αρνούνται τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση, τη Βουλή και τη δημοσία υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι θέσεις των Τουρκοκυπρίων βουλευτών παραμένουν κενές. Λόγω της έκρυθμης κατάστασης της χώρας, το 1965 δεν πραγματοποιήθηκαν βουλευτικές εκλογές (η θητεία της Βουλής των Αντιπροσώπων διαρκεί 5 χρόνια). Η Α΄ βουλευτική περίοδος παρατεινόταν κάθε χρόνο με σχετική νομοθεσία, για πέντε χρόνια.
Β΄ βουλευτική περίοδος
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 5 Ιουλίου 1970. Η ψηφοφορία για την εκλογή προέδρου για τη Β' βουλευτική περίοδο έγινε στις 16 Ιουλίου 1970. Τη θέση διεκδίκησαν οι Γλαύκος Κληρίδης και Βάσος Λυσσαρίδης. Ο Γλαύκος Κληρίδης συγκέντρωσε 27 ψήφους υπέρ και 2 ψήφους κατά ενώ υπήρχαν και δύο αποχές. Ο Βάσος Λυσσαρίδης συγκέντρωσε 2 ψήφους υπέρ, 25 εναντίον και 8 αποχές. Στις 23 Ιουλίου 1970, η Βουλή εξέλεξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο για να εκτελεί χρέη Προεδρεύοντος σε περίπτωση προσωρινής απουσίας του Προέδρου της Βουλής. Τη ρύθμιση αυτή υπερψήφισαν όλοι οι βουλευτές, με εξαίρεση τους βουλευτές της ΕΔΕΚ που διαφώνησαν και τήρησαν αποχή.
Τον Ιούλιο του 1974 πραγματοποιείται το πραξικόπημα στην Κύπρο. Ο Πρόεδρος της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος κατέφυγε στο εξωτερικό. Προεδρεύων της Κυπριακής Δημοκρατίας διετέλεσε ο Πρόεδρος της Βουλής, Γλαύκος Κληρίδης, όπως όριζε το σύνταγμα. Για το λόγο αυτό, καθήκοντα Προέδρου της Βουλής ασκούσε ο Προεδρεύων του σώματος, Τάσσος Παπαδόπουλος. Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επέστρεψε στην Κύπρο στις 7 Δεκεμβρίου 1974.
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές θα διεξάγονταν στις 15 Ιουλίου 1975. Ωστόσο, λόγω της κατάστασης της χώρας (μετά το πραξικόπημα πραγματοποιήθηκε η τουρκική εισβολή και η κατάληψη σχεδόν του μισού νησιού από τον τουρκικό στρατό), η θητεία της Βουλής και παράλληλα η θητεία του Προέδρου της, παρατάθηκε με νόμο για ένα χρόνο. Η παράταση αυτή έληξε στις 15 Ιουλίου 1976. Μέχρι της έναρξη των εργασιών της επόμενης βουλευτικής περιόδου εξελέγη ομόφωνα από τους παρόντες βουλευτές ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Στη συνεδρία εκλογής του δεν συμμετείχαν οι βουλευτές του Δημοκρατικού Συναγερμού. Η θητεία του Τάσσου Παπαδόπουλου διήρκεσε από τις 22 Ιουλίου έως τις 20 Σεπτεμβρίου 1976.
Γ΄ βουλευτική περίοδος
Βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν ξανά στις 5 Σεπτεμβρίου 1976. Για την Γ' βουλευτική περίοδο, Πρόεδρος της Βουλής εξελέγη ομόφωνα ο Σπύρος Κυπριανού. Η εκλογική συνεδρία πραγματοποιήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1976. Ωστόσο, μετά το θάνατο του Προέδρου της Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, στις 3 Αυγούστου 1977, ο Σπύρος Κυπριανού ανέλαβε Προεδρεύων της Δημοκρατίας. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1977 πραγματοποιήθηκαν προεδρικές εκλογές και ο Σπύρος Κυπριανού εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τη συμπλήρωση του υπολοίπου της θητείας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Όσο ο Σπύρος Κυπριανού ασκούσε καθήκοντα Προεδρεύων της Δημοκρατίας, Προεδρεύων της Βουλής ήταν ο Αλέκος Μιχαηλίδης, ο οποίος εξελέγη ομόφωνα στις 4 Αυγούστου 1977. Ακολούθως, με ψήφους 20 υπέρ, 2 εναντίων και 6 αποχές, το σώμα αποφάσισε όπως παραμείνει στη θέση αυτή ο Αλέκος Μιχαηλίδης, μέχρι και την εκλογής Προέδρου της Βουλής. Η εκλογή νέου Προέδρου έγινε στις 22 Σεπτεμβρίου 1977 με υποψηφίους τον Αλέκο Μιχαηλίδη και το Βάσο Λυσσαρίδη. Ο Αλέκος Μιχαηλίδης εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής με 24 ψήφους υπέρ, 7 εναντίον και μία αποχή. Η υποψηφιότητα του Βάσου Λυσσαρίδη είχε 5 ψήφους υπέρ και 17 εναντίον ενώ υπήρχαν και 10 αποχές.
Δ΄ βουλευτική περίοδος
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 24 Μαΐου 1981. Πρόεδρος της Δ' βουλευτικής περιόδου εξελέγη ο Γιώργος Λαδάς με 20 ψήφους υπέρ και 12 εναντίον. Δεν υπήρχε ανθυποψήφιος. Η εκλογή του προέδρου έγινε στις 4 Ιουνίου 1981. Σημαντικό γεγονός της Δ΄ βουλευτικής περιόδου αποτελεί η απόφαση της 20ης Ιουνίου 1985 για αύξηση του αριθμού των βουλευτών από 50 σε 80. Βάσει συντάγματος, το 70% έπρεπε να προέρχονται από την ελληνική κοινότητα και το 30% από την τουρκική κοινότητα. Έτσι, ο αριθμός των βουλευτών που εκλέγονται από την ελληνική κοινότητα ανήλθε στους 56 και των βουλευτών που εκλέγονται από την τουρκική κοινότητα ανήλθε στους 24. Παρόλο που το σύνταγμα απαιτούσε χωριστή πλειοψηφία Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων βουλευτών ώστε να αυξηθεί ο αριθμός τους, έγινε επίκληση του δικαίου της ανάγκης, αφού οι Τουρκοκύπριοι είχαν εγκαταλείψει τις θέσεις τους από το 1963.
Ε΄ βουλευτική περίοδος
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν πρόωρα στις 8 Δεκεμβρίου 1985. Τη θέση του Προέδρου της Βουλής για την Ε' βουλευτική περίοδο διεκδίκησαν για πρώτη φορά περισσότεροι από δύο βουλευτές. Υποψήφιοι ήταν οι Γλαύκος Κληρίδης εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΣΥ, ο Γεώργιος Λαδάς εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΚΟ, ο Εζεκίας Παπαιωάννου εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας τους ΑΚΕΛ και ο Βάσος Λυσσαρίδης εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΕΔΕΚ. Το σώμα αντιμετώπιζε για πρώτη φορά πρόβλημα σχετικά με τη διαδικασία εκλογής του Προέδρου του. Ομόφωνα η Βουλή ενέκρινε την ακόλουθη διαδικασία: Αφότου αποφασίστηκε η πιο πάνω διαδικασία, η εκλογή του νέου Προέδρου έγινε στις 30 Δεκεμβρίου 1985. Πρόεδρος του σώματος εξελέγη ο Βάσος Λυσσαρίδης, στην τρίτη κατά σειρά ψηφοφορία. Συγκέντρωσε 22 ψήφους έναντι 19 του Γλαύκου Κληρίδη, 16 του Γεώργιου Λαδά και 14 του Εζεκία Παπαϊωάννου.
Στ΄ βουλευτική περίοδος
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 19 Μαΐου 1991. Η εκλογή του Προέδρου έγινε στις 30 Μαΐου 1991. Υποψήφιοι ήταν ο Αλέξης Γαλανός εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΚΟ και ο Βάσος Λυσσαρίδης εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΕΔΕΚ. Για την ΣΤ' βουλευτική περίοδο, Πρόεδρος της Βουλής εξελέγη ο Αλέξης Γαλανός, ο οποίος συγκέντρωσε 31 ψήφους υπέρ (στήριξη από ΔΗΚΟ, ΔΗΣΥ και Φιλελεύθερους). Ο Βάσος Λυσσαρίδης συγκέντρωσε 25 ψήφους.
Ζ΄ βουλευτική περίοδος
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 26 Μαΐου 1996. Η εκλογή του Προέδρου έγινε στις 6 Ιουνίου 1996. Υποψήφιοι ήταν ο Σπύρος Κυπριανού εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΚΟ και ο Βάσος Λυσσαρίδης εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΕΔΕΚ. Για την Ζ' βουλευτική περίοδο, Πρόεδρος της Βουλής εξελέγη ο Σπύρος Κυπριανού, ο οποίος συγκέντρωσε 30 ψήφους υπέρ (στήριξη από ΔΗΚΟ και ΔΗΣΥ). Ο Βάσος Λυσσαρίδης συγκέντρωσε 26 ψήφους (στήριξη από ΕΔΕΚ, ΑΚΕΛ και ΕΔΗ). Στις 13 Ιουνίου 1996 αποφασίστηκε ότι σε περίπτωση προσωρινής απουσίας του Προέδρους της Βουλής, τα καθήκοντα του Προέδρου της Βουλής θα ασκούσε ο βουλευτής Νίκος Αναστασιάδης. Η απόφαση αυτή λήφθηκε πλειοψηφικά, με 27 ψήφους υπέρ και 21 εναντίον. Η μειοψηφία παρέπεμψε την απόφαση στο Ανώτατο Δικαστήριο ώστε να κριθεί η συνταγματικότητας της. Κατά πλειοψηφία το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η απόφαση της Βουλής δεν παραβιάζει το σύνταγμα.
Η΄ βουλευτική περίοδος
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 27 Μαΐου 2001. Η εκλογή του Προέδρου έγινε στις 7 Ιουνίου 2001. Υποψήφιοι ήταν ο Δημήτρης Χριστόφιας εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΑΚΕΛ και ο Νίκος Αναστασιάδης εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΣΥ. Για την Η' βουλευτική περίοδο, Πρόεδρος της Βουλής εξελέγη ο Δημήτρης Χριστόφιας, ο οποίος συγκέντρωσε 33 ψήφους υπέρ, 19 εναντίον και 4 αποχές. Το Δημήτρη Χριστόφια στήριξαν οι 20 βουλευτές του ΑΚΕΛ, οι 9 βουλευτές του ΔΗΚΟ και οι 4 της ΕΔΕΚ, ενώ το Νίκο Αναστασιάδη υποστήριξαν οι 19 βουλευτές του ΔΗΣΥ. Αποχή τήρησαν οι βουλευτές των 4 μονοεδρικών κομμάτων ΝΕΟ, ΕΔΗ, ΑΔΗΚ και Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών.
Θ΄ βουλευτική περίοδος
Στις 24 Φεβρουαρίου 2008 ο Δημήτρης Χριστόφιας εκλέγεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ως αποτέλεσμα, η θητεία του ως Προέδρου της Βουλής έληξε στις 28 Φεβρουαρίου 2008 που ανέλαβε τα καθήκοντα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Στις 6 Μαρτίου 2008, το σώμα εξέλεξε ως νέο Πρόεδρο της Βουλής τον Μάριο Κάρογιαν, μετά από πρόταση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΚΟ. Η υποψηφιότητα του συγκέντρωσε 36 ψήφους υπέρ, καμιά εναντίον και 15 αποχές. Δεν υπήρχε ανθυποψήφιος. Υπέρ της υποψηφιότητας του ψήφισαν οι βουλευτές των ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγων Περιβαλλοντιστών ενώ οι βουλευτές του ΔΗΣΥ τήρησαν αποχή.
Ι΄ βουλευτική περίοδος
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 22 Μαΐου 2011. Η εκλογή του Προέδρου έγινε στις 2 Ιουνίου 2011. Υποψήφιοι ήταν ο Μάριος Κάρογιαν εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΚΟ, ο Γιαννάκης Ομήρου εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΕΔΕΚ και ο Γιώργος Περδίκης εκ μέρους του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Κατά την τρίτη φάση της ψηφοφορίας, Πρόεδρος της Βουλής για την Ι΄ βουλευτική περίοδο εξελέγη ο Γιαννάκης Ομήρου με 28 ψήφους. Ο Μάριος Κάρογιαν εξασφάλισε 27 ψήφους ενώ ο Γιώργος Περδίκης απέσυρε την υποψηφιότητα του στη φάση αυτή. Το Γιαννάκη Ομήρου ψήφισαν οι 20 βουλευτές του ΔΗΣΥ, οι 5 της ΕΔΕΚ, οι 2 του ΕΥΡΩΚΟ και ο βουλευτής του ΔΗΚΟ Ζαχαρίας Κουλίας ο οποίος διαφώνησε με την υποψηφιότητα Μάριου Καρογιάν, του προέδρου του κόμματος του. Τον Μάριο Κάρογιαν ψήφισαν οι 19 βουλευτές του ΑΚΕΛ και οι 8 από τους 9 βουλευτές του ΔΗΚΟ.
ΙΑ΄ βουλευτική περίοδος
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 22 Μαΐου 2016. Η εκλογή του Προέδρου έγινε στις 2 Ιουνίου 2016. Υποψήφιοι ήταν ο Αβέρωφ Νεοφύτου εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΣΥ, ο Άντρος Κυπριανού εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΑΚΕΛ, ο Μαρίνος Σιζόπουλος εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΕΔΕΚ (έχοντας και την υποστήριξη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΚΟ και της Συμμαχίας Πολιτών), ο Δημήτρης Συλλούρης εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του Κινήματος Αλληλεγύη και ο Γιώργος Περδίκης εκ μέρους του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών. Στην πρώτη φάση της ψηφοφορίας ο Αβέρωφ Νεοφύτου εξασφάλισε τις 18 ψήφους του ΔΗΣΥ, ο Άντρος Κυπριανού τις 16 ψήφους του ΑΚΕΛ, ο Μαρίνος Σιζόπουλος τις 15 ψήφους των ΕΔΕΚ, ΔΗΚΟ και Συμμαχίας Πολιτών, ο Δημήτρης Συλλούγης τις 3 ψήφους του Κινήματος Αλληλεγγύη και ο Γιώργος Περδίκης τις 2 ψήφους του Κινήματος Οικολόγων. Το ΕΛΑΜ τήρησε αποχή σε όλες τις ψηφοφορίες. Οι ίδιοι ψήφοι δόθηκαν και στη 2η ψηφοφορία. Πριν την 3η ψηφοφορία αποσύρθηκαν οι υποψηφιότητες Αβέρωφ Νεοφύτου και Γιώργου Περδίκη. Στην 3η ψηφοφορία οι 18 ψήφοι του ΔΗΣΥ δόθηκαν στον Δημήτρη Συλλούρη και οι 2 ψήφοι του Κινήματος Οικολόγων δόθηκαν στον Μαρίνο Σιζόπουλο. Έτσι, το αποτέλεσμα της 3η ψηφοφορίας ήταν: 21 ψήφους για το Δημήτρη Συλλούρη, 17 για το Μαρίνο Σιζόπουλο και 16 για τον Άντρο Κυπριανού. Πρόεδρος της Βουλής για την ΙΑ΄ βουλευτική περίοδο εξελέγη ο Δημήτρης Συλλούρης.
Στις 13 Οκτωβρίου 2020, μετά από δημοσίευση βίντεο του δικτύου Al Jazeera το οποίο, σύμφωνα με το δίκτυο, ενέπλεκε τον Δημήτρη Συλλούρη σε μια προσπάθεια χορήγησης κυπριακού διαβατηρίου μέσω του Citizenship Investment Program (CIP) σε καταδικασμένους για εγκλήματα, δήλωσε ότι θα απέχει από τα καθήκοντα του μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες. Στις 15 Οκτωβρίου υπέβαλε την παραίτηση του από Πρόεδρος της Βουλής και από βουλευτής, δηλώνοντας ότι δεν έχει παραβιάσει τη νομοθεσία, αλλά επέλεξε την παραίτηση για να αφαιρεθεί το πρόσχημα ότι η παρουσία του στο αξίωμα του Προέδρου της Βουλής παρεμποδίζει με οποιοδήποτε τρόπο την ομαλή λειτουργία του σώματος. Μετά την παραίτηση του Δημήτρη Συλλούρη από τη θέση του προέδρου της Βουλής, στις 16 Οκτωβρίου 2020 τα κοινοβουλευτικά κόμματα αποφάσισαν όπως υποστηρίξουν την υποψηφιότητα του Αδάμου Αδάμου για τη θέση του προέδρου της Βουλής, για το υπόλοιπο της ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περίοδο υ. Στις 23 Οκτωβρίου εκλέχθηκε πρόεδρος του σώματος με 53 ψήφους υπέρ, 2 αποχές και καμία αρνητική ψήφο.
ΙΒ΄ βουλευτική περίοδος
Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 30 Μαΐου 2021. Η εκλογή του Προέδρου έγινε στις 10 Ιουνίου 2021. Υποψήφιοι ήταν η Αννίτα Δημητρίου εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΣΥ, ο Άντρος Κυπριανού εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΑΚΕΛ, ο Νικόλας Παπαδόπουλος εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΚΟ, ο Χρίστος Χρίστου εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΕΛΑΜ, ο Μαρίνος Σιζόπουλος εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΕΔΕΚ, ο Μάριος Καρογιάν εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΔΗΠΑ και ο Χαράλαμπος Θεοπέμπτου εκ μέρους του Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών.
Στην πρώτη φάση της ψηφοφορίας η Αννίτα Δημητρίου εξασφάλισε τις 17 ψήφους του ΔΗΣΥ, ο Άντρος Κυπριανού τις 15 ψήφους του ΑΚΕΛ, ο Νικόλας Παπαδόπουλος της 13 ψήφους του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, ο Χρίστος Χρίστου τους 4 ψήφους του ΕΛΑΜ, ο Μαρίνος Σιζόπουλος τις 13 ψήφους του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ, ο Μάριος Κάρογιαν τις 4 ψήφους της ΔΗΠΑ και ο Χαράλαμπος Θεοπέμπτου τις 3 ψήφους των Οικολόγων.
Στη 2η ψηφοφορία η υποψηφιότητα του Χρίστου Χρίστου αποσύρθηκε. Η Αννίτα Δημητρίου εξασφάλισε 25 ψήφους (ΔΗΣΥ, ΕΛΑΜ, ΔΗΠΑ), ο Άντρος Κυπριανού 18 ψήφους (ΑΚΕΛ, Οικολόγοι), ο Νικόλας Παπαδόπουλος 13 ψήφους (ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ), ο Μαρίνος Σιζόπουλος 13 ψήφους (ΕΔΕΚ, ΔΗΚΟ), ο Μάριος Καρογιάν 4 ψήφους (ΔΗΠΑ) και ο Χαράλαμπος Θεοπέμπτου 3 ψήφους (Οικολόγοι). Πρόεδρος της Βουλής για την ΙΒ΄ βουλευτική περίοδο εξελέγη η Αννίτα Δημητρίου.
Οι Πρόεδροι της Βουλής των Αντιπροσώπων
Στον πίνακα παρακάτω αναφέρονται όλοι οι Πρόεδροι της Βουλής.
Πηγές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Κύπρο
Άμμων (ποιητής)
Ο Άμμων ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής χαρακτηριζόμενος περισσότερο ως αστρολογικός. Τα μόνα στοιχεία που υπάρχουν γι΄ αυτόν είναι από το έργο του Περί καταρχών που αποτελεί ποίημα σε εξάμετρα, από το οποίο και έχουν διασωθεί μόνο 19 στίχοι.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες διδακτικοί ποιητές
Λα Ντεζιράντ (νησί)
Η Λα Ντεζιράντ (γαλλικά: La Désirade) είναι νησί στην Καραϊβική, το οποίο ανήκει στη Γουαδελούπη. Έχει έκταση 21 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.595 κατοίκους (2006). Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Μπωσεζούρ (Beauséjour).
Γκραν Πρι Μπαχρέιν 2019 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Μπαχρέιν 2019 ήταν ο δεύτερος αγώνας για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2019). Διεξήχθει στην πίστα Bahrain International Circuit στην έρημο Σακχίρ στο Μπαχρέιν το τριήμερο 29-31 Μαρτίου 2019.
Γιαζντ
Η Γιαζντ (Περσικά: یزد), είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στο Ιράν, έκτασης 131.575 τετραγωνικών χιλιομέτρων (τέταρτη μεγαλύτερη στον Ιράν) και κέντρο του Ζωροαστρικού πολιτισμού. Η πόλη βρίσκεται 280 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Ισπαχάν και στο κεντρικό οροπέδιο του Ιράν, σε υψόμετρο 1.213 μέτρα. Η Γιάζντ έχει περίπου μισό εκατομμύριο κατοίκους (533.000 ή 522.000 ). Η πόλη βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ερήμους: την Dasht-e Kavir στα βόρεια και την Dasht-e Lut ανατολικά. Η πόλη αναπτύχθηκε γιατί βρίσκεται στον κύριο δρόμο μεταξύ Ισπαχάν και Κερμάν ο οποίος οδηγεί στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν.
Μπανάμπα Νήσος
Η Μπανάμπα Νήσος (IPA: [bəˈnɑːbə])(επίσης Νήσος Ωκεανού ή Όσεαν Νήσος,αγγλ.:Ocean Island), είναι μια απομονωμένη ανυψωμένη κοραλλιογενής νήσος δυτικά της αλυσίδας των Νήσων Γκίλμπερτ και 300 χμ ανατολικά του Ναούρου στον Ειρηνικό Ωκεανό. Είναι τμήμα της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι. Έχει έκταση 5 τ.χλμ., και το ψηλότερο σημείο του νησιού είναι επίσης και το ψηλότερο σημείο του Κιριμπάτι, στα 81 μέτρα. Μαζί με το Ναούρου και τη Μακατέα, είναι ένα από τα σημαντικά ανυψωμένα νησιά φωσφάτων του Ειρηνικού.
Λα Ντεζιράντ (νησί)
Λα Ντεζιραντ
Γιαζντ
Αρχιτεκτονική
Η Γιαζντ είναι διάσημη για την αρχιτεκτονική (παραδοσιακή αρχιτεκτονική με λάσπη και τούβλα επηρεασμένη από τις γεωγραφικές συνθήκες) αλλά και τον περιβάλλοντα χώρο της ερήμου. Τα σπίτια στη Γιαζντ έχουν επίπεδες ή ημισφαιρικές οροφές ενώ στο πλάι έχουν μικρούς ανεμόπυργους (μπαντγκίρ) οι οποίοι παγιδεύοντας τον αέρα χρησιμοποιούνται για τον κλιματισμό στο εσωτερικό του οικήματος. Παραδοσιακά το πιο δροσερό δωμάτιο στο οίκημα είναι ένα καλυμμένο αίθριο με ένα συντριβάνι στο κέντρο.
Γκραν Πρι Μπαχρέιν 2019 (Φόρμουλα 1)
Ελαστικά
Η Pirelli από το 2019 εφαρμόζει αλλαγές όσον αφορά τα ελαστικά. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή. Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα (στεγνά), τα ελαστικά που έχει η Pirelli διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας. Οι ονομασίες των ελαστικών είναι: C1, C2, C3, C4, C5, με την C1 να είναι η πιο σκληρή και την C5 η πιο μαλακή.
Γιαζντ
Σύστημα ύδρευσης
Η Γιαζντ είναι χτισμένη στους πρόποδες το βουνού Shir και το νερό της πόλης ερχόταν (χωρίς αντλίες, χρησιμοποιώντας την κλίση του εδάφους) για αιώνες μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου υπόγειων καναλιών (κανάτ) από το βουνό. Τα κανάλια τροφοδοτούσαν υπόγειες δεξαμενές νερού μέσα στην πόλη. Οι πύργοι παγίδευσης αέρα (μπαντγκίρ) γύρω από τη δεξαμενή κρατούσαν το νερό δροσερό.
Γκραν Πρι Μπαχρέιν 2019 (Φόρμουλα 1)
Συμμετέχοντες και επιλεγμένα ελαστικά
Εδώ βλέπετε ποιοι οδηγοί θα συμμετάσχουν στον αγώνα και ποια ελαστικά έχουν διαλέξει για το τριήμερο.
Γιαζντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ιράν
Γκραν Πρι Μπαχρέιν 2019 (Φόρμουλα 1)
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 29 Μαρτίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 29 Μαρτίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 30 Μαρτίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 30 Μαρτίου 2019 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Σαρλ Λεκλέρ με τον Σεμπάστιαν Φέτελ να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 31 Μαρτίου 2019.
Στην εκκίνηση του αγώνα ο Σεμπάστιαν Φέτελ προσπέρασε τον Σαρλ Λεκλέρ και ανέβηκε στην 1η θέση ενώ παράλληλα ο Βαλτέρι Μπότας προσπέρασε τον Λιούις Χάμιλτον και στην συνέχεια προσπέρασε και τον Σαρλ Λεκλέρ στην στροφή 4 ανεβαίνοντας στην 2η θέση. Στις πίσω θέσεις ο Λανς Στρολ ακούμπησε το πίσω μέρος του μονοθεσίου του Ρομαίν Γκροζάν στην στροφή 1 στην εκκίνηση και ο Γάλλος έμεινε αρκετά πίσω ενώ πολλές θέσεις έχασε και ο Λάντο Νόρρις. Αντιθέτως. στην εκκίνηση κέρδισαν αρκετές θέσεις ο Νίκο Χούλκενμπεργκ και ο Σέρχιο Πέρες. Στην αρχή του 2ου γύρου ο Σαρλ Λεκλέρ προσπέρασε τον Βαλτέρι Μπότας στην στροφή 1 ενώ και ο Λιούις Χάμιλτον προσπέρασε τον ομόσταυλό του στην στροφή 5 του ίδιου γύρου ανεβαίνοντας στην 3η θέση. Στον 4ο γύρο ο Κάρλος Σάινθ Jr είχε επαφή με τον Μαξ Φερστάπεν και αναγκάστηκε να μπει στα πιτ για αλλαγή αεροτομής. Στο ξεκίνημα του 6ου γύρου ο Σαρλ Λεκλέρ προσπέρασε τον Σεμπάστιαν Φέτελ στην στροφή 1 με την χρήση του DRS ανεβαίνοντας στην 1η θέση. Στον 12ο γύρο ο Αντόνιο Τζιοβινάτσι ακούμπησε το πίσω μέρος του μονοθεσίου του Ντανιίλ Κβίατ και ο Ρώσος έκανε στροφή 360 μοιρών. Μετά τα πρώτα πιτ στοπ ο Σαρλ Λεκλέρ άρχισε να ανοίγει την διαφορά στην κορυφή ενώ ο Σεμπάστιαν Φέτελ μετά από κάποιες μάχες με τον Λιούις Χάμιλτον πήρε μια ανάσα και ήταν άνετος στην 2η θέση. Μετά τον 30ο γύρο οι περισσότεροι οδηγοί μπήκαν και για 2ο πιτ στοπ με τον Λιούις Χάμιλτον να έχει φτάσει μια ανάσα από τον Σεμπάστιαν Φέτελ στην μάχη της 2ης θέσης. Ο Βρετανός προσπέρασε στην στροφή 4 στον 38ο γύρο και ο Σεμπάστιαν Φέτελ έχασε τον έλεγχο του πίσω μέρους του μονοθεσίου του στην έξοδο της ίδιας στροφής και έκανε περιστροφή. Στην πίσω ευθεία στον ίδιο γύρο ο Γερμανός είδε την αεροτομή να εξφεδονίζεται από μόνη της και αναγκάστηκε να μπει ξανά στα πιτ και έτσι έχασε θέσεις. Στον 46ο γύρο ο Σαρλ Λεκλέρ είπε στους μηχανικούς του πως υπάρχει πρόβλημα με τον κινητήρα και λίγο αργότερα άρχισε να χάνει πολύ χρόνο με αποτέλεσμα να δέχθει προσπέρασμα από τον Λιούις Χάμιλτον στον 48ο γύρο αλλά και από τον Βαλτέρι Μπότας στον 54ο γύρο. Έτσι οι οδηγοί της Mercedes έκαναν το 1-2 αφήνοντας στην 3η θέση τον οδηγό της Ferrari. Στον 53ο γύρο είχαμε διπλή εγκατάλειψη για την Renault καθώς οι οδηγοί της σχεδόν ταυτόχρονα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν λόγω τεχνικών προβλημάτων. Στον ίδιο γύρο εγκατέλειψε και ο Κάρλος Σάινθ Jr με την McLaren-Renault λόγω προβλήματος στο κιβώτιο ταχυτήτων. Ο αγώνας τελείωσε με αυτοκίνητο ασφαλείας με τις Mercedes στις 2 πρώτες θέσεις και τον Σαρλ Λεκλέρ να ολοκληρώνει το βάθρο και να παίρνει τον επιπλέον βαθμό του ταχύτερου γύρου. Φερστάπεν, Φέτελ, Νόρρις, Ράικονεν, Γκασλί, Άλμπον και Πέρεζ συμπλήρωσαν την βαθμολογούμενη δεκάδα.
Ποινές
Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων.
Τελική κατάταξη
– Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.
† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής.
Μπανάμπα Νήσος
Ιστορία
Σύμφωνα με το "Τε Ρίι Νι Μπανάμπα - Η ραχοκοκκαλιά της Μπανάμπα" του Ραομπέια Κεν Σίγκρα, η προφορική ιστορία της Μπανάμπα υποστηρίζει την υπόθεση ότι τα άτομα της φυλής Τε Άκα, που προέρχεται από την Μελανησία, ήταν οι αρχικοί κάτοικοι της Μπανάμπα (Όσεαν Νήσου), έχοντας φτάσει πριν την άφιξη των μεταγενέστερων μεταναστεύσεων από τις Ανατολικές Ινδίες (Ινδονησία) και το Κιριμπάτι. Το όνομα Μπανάμπα στις τοπικές γλώσσες σήμαινε "πετρώδης". Ο Σίγκρα κάνει τον αμφισβητήσιμο (και πολιτικά φορτισμένο) ισχυρισμό ότι οι Μπαναμπιανοί είναι εθνικά διαφορετικοί από τους υπόλοιπους Κιριμπάσιους, και επιστημονικές αποδείξεις υποστηρίζουν το γεγονός ότι οι Τε Άκα δεν ήταν Πολυνησιακής προέλευσης. Οι Μπαναμπιανοί ενσωματώθηκαν μόνο μέσω αναγκαστικών μεταναστεύσεων και ως αποτέλεσμα της ανακάλυψης των φωσφάτων το 1900. Υπήρχαν 4 χωριά στο νησί - Οόμα (Ούμα), Ταμπιάνγκ, Ταπίουα (Ταμπουέουα) και Μπουακονικάι. Η τοπική πρωτεύουσα ήταν η Ταμπιάνγκ, η τωρινή Αντερέεν.
Η εξόρυξη φωσφορικών αλάτων (χρησιμοποιούνται ως λίπασμα) από το 1900 έως το 1979 απογύμνωσαν το 90% της επιφάνειας του νησιού. Οι Ιαπωνικές δυνάμεις κατείχαν το νησί από τις 26 Αυγούστου 1942 μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Οι Βρετανικές αρχές μετατόπισαν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στη νήσο Ράμπι στα Φίτζι μετά το 1945, με διαδοχικές μεταναστεύσεις το 1977 και το 1981-1983. Κάποιοι στη συνέχεια επέστρεψαν, με το τέλος των εξορύξεων το 1979, περίπου 200 άτομα ζούσαν στο νησί το 2001. Παγκοσμίως, υπολογίζονται σε 6.000 άτομα αυτοί που έχουν καταγωγή από την Μπανάμπα. Στο Ράμπι τα ονόματα των οικισμών είναι τα ίδια με αυτά των τεσσάρων αυθεντικών οικισμών της νήσου Μπανάμπα.
Πολιτική
Η Μπανάμπα Νήσος αποτελεί μια πολιτική ανωμαλία. Παρά το γεγονός ότι αποτελεί τμήμα του Κιριμπάτι, η δημοτική του διοίκηση γίνεται από το Συμβούλιο των Ηγετών και Γηραιών του Ράμπι, που έχει βάση στη νήσο Ράμπι, στα Νησιά Φίτζι.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2005, ο Τεϊτιράκε Κόρρι, ο αντιπρόσωπος του Συμβουλίου της νήσου Ράμπι στο Κοινοβούλιο του Κιριμπάτι, δήλωσε ότι το Συμβούλιο του Ράμπι σκεφτόταν να δώσει τα δικαιώματα επανεξόρυξης της νήσου Μπανάμπα στην κυβέρνηση των Φίτζι. Αυτή η δήλωση ακολούθησε την απογοήτευση των Νησιωτών του Ράμπι, στην άρνηση του Κοινοβουλίου του Κιριμπάτι να δώσει ένα τμήμα από το καταπίστευμα των 614 εκατομμυρίων Αυστραλιανών δολλαρίων των καθαρών κερδών από τα φωσφάτα στους γηραιούς νησιώτες του Ράμπι. Ο Κόρρι υποστήριξε ότι η Μπανάμπα είναι ιδιοκτησία των επιγόνων τους που ζουν στο Ράμπι, και όχι της κυβέρνησης του Κιριμπάτι, ισχυριζόμενος ότι, «το καταπίστευμα ανήκει και σε μας παρόλο που δεν ζούμε στο Κιριμπάτι», καταδίκασε την πολιτική της κυβέρνησης του Κιριμπάτι να μην πληρώνει τους νησιώτες.
Αρσινόη Κοίλης Συρίας
Η Αρσινόη ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Κοίλη Συρία.
Μπανάμπα Νήσος
Πολιτική
Την Πρωτοχρονιά του 2006, ο Κόρρι κάλεσε την Μπανάμπα να αποσχιστεί από το Κιριμπάτι και να ενωθεί με τα Φίτζι. Το Κιριμπάτι χρησιμοποιεί τα Μπαναμπιανά φωσφάτα για τον πλουτισμό του, δήλωσε. Από τους 5.000 Μπαναμπιανούς στα Φίτζι, λιγότεροι από 100 ήταν 70 ετών και πάνω που θα μπορούσαν να διεκδικήσουν συντάξεις.
Αρσινόη Κοίλης Συρίας
Ο Στέφανος Βυζάντιος αναφέρει ότι βρισκόταν στον Βασιλικό Αυλώνα (δηλαδή στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου). Επρόκειτο για πτολεμαϊκή αποικία. Ο ερευνητής Tcherikover, βασιζόμενος στην πληροφορία του Στεφάνου Βυζαντίου και στη μαρτυρία του Στράβωνος (16.2.20), ότι δηλαδή ο Βασιλικός Αυλών (βασιλική κοιλάδα) βρισκόταν στη Δαμασκηνή περιοχή και εφ' όσον δεν υπήρχε άλλη μεγάλη πόλη στο μέρος εκείνο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Δαμασκός μετονομάστηκε σε Αρσινόη από τον Πτολεμαίο Β΄ τον Φιλάδελφο, προς τιμή της συζύγου του Αρσινόης. Ως επικύρωση της περιπτώσεως αυτής, ο ανωτέρω ερευνητής βασίστηκε στον πάπυρο του Ζήνωνος (257 π.Χ.) που αναφερόταν στην πόλη Αρσινόη του Δίωνος. Πιθανολόγησε ότι επρόκειτο για τον στρατηγό του Πτολεμαίου Δίωνα, που κατέλαβε τη Δαμασκό κατά τη διάρκεια του Α΄ Συριακού πολέμου (274-271 π.Χ.), αλλά εκδιώχθηκε από τον Αντίοχο Α΄ Σωτήρα.
Πηγές
Αρσινοη
Μπανάμπα Νήσος
Μελλοντικές προσδοκίες
Η δηλωθείσα επιθυμία της κυβέρνησης του Κιριμπάτι να ξανανοίξει τα ορυχεία της Μπανάμπα βρίσκει σθεναρή αντίσταση από πολλούς της διασποράς της Μπανάμπα.
Κάποιοι από τους ηγέτες της προσφυγικής Μπαναμπιανής κοινότητας στα Φίτζι καλούν να δοθεί ανεξαρτησία στην Μπανάμπα. Ένας λόγος που διατηρείται η κοινότητα στην Μπανάμπα, με μηνιαίο κόστος 12.000 Φιτζιανά δολλάρια, είναι ότι εάν η Μπανάμπα γίνει ακατοίκητη, η κυβέρνηση του Κιριμπάτι μπορεί να πάρει την διοίκηση του νησιού, και να το συνενώσει με το υπόλοιπο κράτος. Το Κιριμπάτι θεωρείται ότι ανυπομονεί να εξασφαλίσει την Μπανάμπα, με την ελπίδα να την εξορύξει και πάλι στο μέλλον. Επιπρόσθετα, είναι το μόνο νησί στο Κιριμπάτι που δεν είναι μια χαμηλή κοραλλιογενής ατόλλη και κατά συνέπεια είναι λιγότερο ευάλωτο στην άνοδο του επιπέδου της θάλασσας.
Κατηγορία:Νησιά του Κιριμπάτι Μπαναμπα
Αριστέα Μαγκλάρα
Η Αριστέα Μαγκλάρα (Αθήνα, 20 Μαΐου 1983), είναι Ελληνίδα καλαθοσφαιρίστρια. Έχει ύψος 1,68 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση της Πόιντ γκαρντ για την Νίκη Λευκάδας.
Πρώτα βήματα στο Σπόρτιγκ
Η Μαγκλάρα ξεκίνησε να ασχολείται με τον αθλητισμό ακολουθώντας το παράδειγμα των μεγαλύτερων αδερφών της. Σε μικρή ηλικία ασχολήθηκε με το στίβο και το ποδόσφαιρο, μέχρι που ξεκίνησε την ενασχόλησή της με την καλαθοσφαίριση στις ακαδημίες του Σπόρτιγκ. Αγωνίστηκε διαδοχικά στις ομάδες κορασίδων και νεανίδων του συλλόγου, ενώ είχε και ορισμένες συμμετοχές με τη γυναικεία. Από τα χρόνια αυτά ξεχώρισε την καλαθοσφαιρίστρια Πένι Τόλερ την οποία και έθεσε ως πρότυπο.
Η ομάδα των Πατησίων δήλωσε τη Μαγκλάρα ως αθλήτρια του συλλόγου για τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Ρονκέττι του 1999, χωρίς ωστόσο να λάβει χρόνο συμμετοχής. Ωστόσο την περίοδο 1999-00 συμμετείχε σε 4 αγώνες της EuroLeague για 2,5 λεπτά συνολικά. Επίσης την περίοδο 2000-01, σε 6 αγώνες της ίδιας διοργάνωσης για 10,3 λεπτά συνολικά, πάντα με το Σπόρτιγκ. Στις 25 Μαρτίου 2001 συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, όπου η ομάδα της ηττήθηκε με σκορ 61-55 από τον Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων.
Έναρξη επαγγελματικής καριέρας
Το 2006 η Μαγκλάρα υπέγραψε το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Άρη Χολαργού όπου και παρέμεινε για 4 αγωνιστικές περιόδους, τρεις στην Α1 Εθνική και μία στην Α2 Εθνική. Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε σε 8 αγώνες για το EuroCup, σημειώνοντας κατά μέσο όρο 8,5 πόντους, 3,5 ριμπάουντ και 1,4 ασίστ σε 30,8 λεπτά συμμετοχής.
Αρχηγός στον Παναθηναϊκό
Τον Ιούλιο 2011 επέστρεψε στην Αθήνα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Την πρώτη της περίοδο στο σύλλογο, 2011-12, ο τελευταίος τερμάτισε στη 2η θέση του Πρωταθλήματος, ενώ παράλληλα συμμετείχε στο Final-4 του Κυπέλλου.
Η περίοδος 2012-13 υπήρξε και η σημαντικότερη στην καριέρα της αθλήτριας, εφόσον κατέκτησε με τον Παναθηναϊκό το Πρωτάθλημα Ελλάδας, σπάζοντας την πολυετή κυριαρχία του Αθηναϊκού. Και πάλι η ομάδα συμμετείχε στο Final-4 του Κυπέλλου, χωρίς να προκριθεί στον τελικό. Η Μαγκλάρα, η οποία διατηρούσε και το ρόλο της αρχηγού της ομάδας, θεωρήθηκε από τις κορυφαίες αθλήτριες σε απόδοση της χρονιάς. Το καλοκαίρι, παρά τη δελεαστική πρόταση που δέχθηκε από τον Ιπποκράτη Κω, αποφάσισε να ανανεώσει το συμβόλαιό της με το «τριφύλλι». Το 2014 μετά από τρία χρόνια παρουσίας στους πράσινους αποχώρησε.
Ελληνικό, Άγιος Δημήτριος και Τουρκία
Το καλοκαίρι του 2014 συμφώνησε με του Α.Ε. Σουρμένων-Ελληνικού. Με την ομάδα είχε πολύ επιτυχημένη χρονιά καθώς κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας, πραγματοποιώντας το νταμπλ. Το καλοκαίρι έφυγε από την ομάδα.
Τον Ιούλιο του 2015, συμφώνησε με την ομάδα του Κρόνου Αγίου Δημητρίου, για ένα χρόνο.
Τον Μάιο του 2016, συμφώνησε με την τούρκικη Χατάι. Τον Οκτώβριο κατέκτησε το Σούπερ Καπ Τουρκίας νικώντας την Φενέρμπαχτσε 60-55.
Επιστροφή στην Ελλάδα
Το 2017 επέστρεψε στην Ελλάδα υπογράφοντας συμβόλαιο με τον Φάρο Κερατσινίου.
Τη σεζόν 2018-19, αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, ενώ τη σεζόν 2019-20 συμφώνησε με την Δάφνη Αγίου Δημητρίου της Α1 Εθνικής.
Τον Αύγουστο του 2020, συμφώνησε με την Νίκη Λευκάδας.
Εθνική Ελλάδος
Η Μαγκλάρα φόρεσε για πρώτη φορά το εθνόσημο τον Αύγουστο του 1998 σε αγώνα της Εθνικής Κορασίδων για την Προκριματική Φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κορασίδων του 1999. Τη διετία 1998-99 συμμετείχε σε 7 αγώνες σημειώνοντας 41 πόντους, 5,86 κατά μ.ό.
Μαρίκα Μητσοτάκη
Ήταν γόνος της ευκατάστατης οικογένειας Γιαννούκου και σύζυγος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από το 1953. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του συζύγου της (1990-1993) απασχόλησε πολλές φορές την κοινή γνώμη μέσα από δημοσιεύματα του τύπου καθώς θεωρούνταν ότι η επιρροή που ασκούσε στο σύζυγό της επεκτεινόταν και σε θέματα θεσμικά, όπως την επιλογή ή απομάκρυνση υπουργών. Χαρακτηριστική ήταν η σύγκρουσή της το 1991 με τον τότε Υπουργό Βιομηχανίας Σταύρο Δήμα.
Η Μαρίκα Μητσοτάκη μαζί με το σύζυγο της ήταν κάτοχοι μιας ιδιαιτέρως πλούσιας αρχαιολογικής συλλογής. Η συλλογή αυτή επέστρεψε οριστικά στο κράτος από το ζεύγος Μητσοτάκη και τοποθετήθηκε στο Μουσείο Χανίων το 2000, αν και κάποια κομμάτια της είχαν ήδη επιστρέψει νωρίτερα από τους κατόχους τους.
Στις 17 Απριλίου 2012 η Μαρίκα Μητσοτάκη εισήχθη στο Ευγενίδιο Θεραπευτήριο λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε, πέρα από τα κινητικά λόγω της πολυομυελίτιδας, από την οποία προσεβλήθη σε νεαρή ηλικία. Απεβίωσε στις 6 Μαΐου του 2012, ανήμερα των βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών Κατηγορία:Οικογένεια Βενιζέλου Μαρικα
Αλέξανδρος Μουτζουρίδης
Βιογραφία
Ο Α. Μουτζουρίδης γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1889. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός του ελληνικού στρατού φοιτώντας στη Σχολή Ευελπίδων. Συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθώς και στη Μικρασιατική εκστρατεία, φθάνοντας στο βαθμό του υποστράτηγου, τιμηθείς με πολλά παράσημα. Από νεαρή ηλικία είχε ασχοληθεί παράλληλα με την ποίηση. Το 1931 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τον τίτλο "Οι ώρες που περνούν". Μετέφρασε επίσης στην ελληνική πολλά ποιήματα Γάλλων και Γερμανών ποιητών. Αδέλφια του ήταν ο επίσης στρατιωτικός και μετέπειτα πολιτικός Ιωάννης Μουτζουρίδης καθώς και o πολιτικός Πραξιτέλης Μουτζουρίδης.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Μαρί-Γκαλάντ
Η Μαρί-Γκαλάντ, επίσης γνωστή ως «νήσος των εκατό μύλων», είναι νησί του αρχιπελάγους των Αντιλών το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από τις ακτές της Γουαδελούπη, στην οποία υπάγεται διοικητικά. Η έκτασή της της τάξεως των 158 τ.χλμ. την καθιστά ως το τρίτο νησί των Γαλλικών Αντιλλών, μετά τη Γουαδελούπη (1434 τ.χλμ.), που αποτελείται από την Μπας-Τερ (848 τ.χλμ.) και την Γκραντ-Τερ (586 τ.χλμ.), καθώς και τη Μαρτινίκα (1128 τ.χλμ.).
Διοίκηση
Από τις απαρχές της αποικιοποίησης, η Μαρί-Γκαλάντ ήταν πάντα διοικητικά υπαγόμενη στο Διαμέρισμα της Πουάντ-α-Πιτρ, με εξαίρεση την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης το 1793-1794. Ήταν δημοκρατική, σε αντίθεση με το υπόλοιπο τμήμα του αρχιπελάγους το οποίο παρέμενε βασιλόφρων.
Το 1994, οι τρεις κοινότητές της ενώθηκαν σε μια κοινοτική κοινότητα, την πρώτη που δημιουργήθηκε στα γαλλικά υπερπόντια διαμερίσματα. Έδρα της είναι το Γκραν-Μπουρ, με τις άλλες δύο κοινότητες που την αποτελούν να είναι το Σαιν-Λουί και το Καπεστέρ-ντε-Μαρί-Γκαλάντ.
Δημογραφία
Η Μαρί-Γκαλάντ μετρούσε το 1946, 30,000 κατοίκους. Σημαντικά επηρεασμένο από τη μαζική έξοδο των νέων του προς τη Γουαδελούπη και τη Μητροπολιτική Γαλλία, το νησί δεν μετρούσε το 2006 παρά 12,000 κατοίκους. Η πληθυσμιακή αυτή ύφεση οφείλεται κατά κύριο λόγο στην σταδιακή παρακμή της βιομηχανίας παραγωγής ζάχαρης στο νησί στη διάρκεια αυτής της.
Κατάλογος των Πόλεων της Μαρί-Γκαλάντ
Γεωγραφία
Η βόρεια πλευρά του, ευρισκόμενη απέναντι από την Γκραντ-Τερ, χαρακτηρίζεται από έναν ψηλό βράχο. Ένα ρήγμα, γνωστό με την ονομασία la Barre, αποκόπτει βόρειο τμήμα από το υπόλοιπο νησί. Στα δυτικά, απέναντι από την Μπας-Τερ, παραλίες και μαγκρόβιες εκτείνονται κατά μήκος της Καραϊβικής Θάλασσας. Τα ποτάμια του Σαιν-Λουί και του Βιέ-Φορ εκβάλουν εκεί αφού πρώτα διασχίσουν τα υψίπεδα της ενδοχώρας ξεκινώντας την πορεία τους από το κέντρο της Μαρί-Γκαλάντ. Στα ανατολικά και τα νότια, το υψίπεδο παίρνει μουντή απόχρωση για να καταλήξει σε απότομες πλαγιές με κατεύθυνση την πεδινή περιοχή της ακτογραμμής του νησιού. Αυτή, εκτείνεται κατά μήκος του Ατλαντικού από τον οποίο προστατεύεται μέσω ενός κοραλλιογενούς φράχτη, των κη.
Περιβάλλον
Ένα τμήμα της επίγειας κληρονομιάς σε χλωρίδα και πανίδα της περιοχής έχει καταστραφεί λόγω του ανθρώπινου παράγοντα. Με εξαίρεση το δυτικό τμήμα του νησιού, θυσανωτοί ύφαλοι φιλοξενούν ακόμη σημαντικό αριθμό θαλάσσιων ειδών. Δεν έχουν αναπτυχθεί σε σημαντικό βαθμό. Στα δυτικά του νησιού, ένα κοραλλιογενές πεδίο είναι παρών σε βάθος περίπου 20 μέτρων. Υποθαλάσσια λιβάδια από φανερόγαμα καταλαμβάνουν τον αμμώδη βυθό της ακτογραμμής, η οποία είναι ασυνεχής.
Ιστορία
Κατά τον 3ο αιώνα, οι Αραουάκοι ήσαν εγκατεστημένοι στο νησί, το οποίο αποκαλούσαν Touloukaéra. Οι Καραΐβοι το κατέλαβαν κατά τον 9ο αιώνα και του έδωσαν την ονομασία Aïchi ή Aulinagan, τόπο του βαμβακιού. Οι τοπικοί ιθαγενείς πληθυσμοί καλλιεργούσαν επίσης μανιόκα, ενώ γνώριζαν τη χρήση των φαρμακευτικών φυτών. Ασχολούνταν, επίσης, με την αλιεία. Βρέθηκαν σε σπηλιές και ερείπια των χωριών τους κεραμικά, πετρογλυφείες καθώς και θρησκευτικά αντικείμενα.
Μια διατριβή του Γκάβιν Μέντζις το 2002 υποστήριζε ότι το νησί γνώρισε την επίσκεψη το 1422 κινέζικου στόλου του ναυάρχου Ζενγκ Χε ο οποίος είχε αποσταλεί να «ανακαλύψει τον κόσμο» από τον αυτοκράτορα Ζου Ντι.
Αργότερα, το νησί έλαβε την ονομασία, στις 3 Νοεμβρίου του 1493, Maria Galanda, στη διάρκεια του δεύτερου ταξιδιού του Χριστόφορου Κολόμβου, λαμβάνοντας έτσι την ονομασία της καραβέλα του που τον αποβίβασε στο Ανς Μπαλέ.
Πενήντα περίπου Γάλλοι άποικοι εγκαταστάθηκαν στο νησί το 1648 σε κοντινή απόσταση της τοποθεσίας του Βιέ-Φορ, από τον κυβερνήτη Σαρλ Ουέλ. Το 1653, ένα δεύτερο φρούριο κατασκευάστηκε στο Γκραν-Μπουρ. Ο πληθυσμός υπέφερε από τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, ενώ, ταυτόχρονα, δεχόταν τις επιθέσεις των Καραΐβων έως το 1660, έτος κατά το οποίο μια συνθήκη ειρήνης υπεγράφη στην Μπας-Τερ μεταξύ των αυτοχθόνων και των αποίκων.
Κατά τη διάρκεια αυτού του μισού του 17ου αιώνα, οι πρώτοι σκλάβοι οδηγήθηκαν από την Αφρική στη Μαρί-Γκαλάντ για να εργαστούν στις φυτείες του νησιού. Το 1671, ο μαύρος πληθυσμός της αποτελούσε το 57 % των κατοίκων της. Ολλανδοί Εβραίοι που είχαν εξοριστεί από τη Βραζιλία εγκαταστάθηκαν επίσης, μεταφέροντας μαζί τους τις τεχνικές τους για την καλλιέργεια του ζαχαροκάλαμου.
Το 1676, ένας ολλανδικός στόλος απήγαγε τον πληθυσμό του νησιού, ενώ έκαψε τις εγκαταστάσεις των φυτειών. Μετά την εκ νέου αποστολή κατοίκων στο νησί, οι νέοι του κάτοικοι δέχτηκαν ακόμη τρεις επιθέσεις από τους Ολλανδούς.
Από το 1692 έως το 1816, Άγγλοι και Γάλλοι συγκρούστηκαν συνολικά πέντε φορές για την απόκτηση του ελέγχου του νησιού. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Μαρί-Γκαλάντ ήταν ανεξάρτητη από το 1792 έως το 1794. Το 1794, η δουλεία καταργήθηκε, όμως επανήλθε το 1802.
Το 1790, από τους 11,500 συνολικά κατοίκους του νησιού, οι 9,400 ήταν σκλάβοι.
Το 1838, μια πυρκαγιά ισοπέδωσε το Γκραν-Μπουρ, και το 1843, το νησί πλήγηκε από ισχυρή σεισμική δόνηση.
Οι εξεγέρσεις των σκλάβων, καθώς και οι παρεμβάσεις των Γάλλων που ήταν ενάντια στη δουλεία απέφεραν καρπούς το 1848. Στη Μαρί-Γκαλάντ, η οριστική κατάργηση της δουλείας έγινε αντικείμενο εορτασμών για διάστημα 3 ημερών και 3 νυκτών κοντά στο λιμάνι στην τοποθεσία Habitation Pirogue. Όμως τα γεγονότα αυτά δεν αποτέλεσαν και το τέλος της αποικιακής βίας. Συγκεκριμένα, στη διάρκεια των Βουλευτικών Εκλογών του 1849, τα όργανα της τάξης κατέστειλαν, στο Μορν Ρουζ, τους πρόσφατα απελευθερωμένους σκλάβους που ήταν αντίθετοι στο κίνημα που είχαν οργανώσει οι μεγαλοκαλλιεργητές του νησιού. Θα πρέπει να φτάσουμε στο 1920 ώστε απόγονοι σκλάβων να κατορθώσουν να γίνουν ιδιοκτήτες φυτείας ζάχαρης στη Μαρί-Γκαλάντ.
Το 1865, ένας κυκλώνας και στη συνέχεια μια επιδημία χολέρας έπληξαν το νησί και τον πληθυσμό του. Το 1902, μια δεύτερη πυρκαγιά ισοπέδωσε το Γκραν-Μπουρ. Αργότερα και άλλοι κυκλώνες ισοπέδωσαν το νησί το 1928 και το 1995.
Το 1994 η χάρτα του pays της Μαρί-Γκαλάντ υπεγράφη. Τα μέλη που το αποτελούσαν, κοινώς οι τρεις κοινότητες του νησιού, δεσμεύονταν μέσω αυτής της χάρτας να ενισχύσουν την τοπική παραγωγή του νησιού και να συνεισφέρουν στην προστασία της οικολογικής του κληρονομιάς δημιουργώντας μια προστατευμένη περιοχή στα βορειοανατολικά του νησιού σε συνεργασία με τον σύλλογο Amicale Ecolambda. Η Μαρί-Γκαλάντ παρουσιάζεται, λοιπόν, ως ένα pays vert σε μεταβατικό στάδιο.
Στις 24 Ιανουαρίου του 2010, στις 18:43, τοπική ώρα, ένας σεισμός κλίμακας 5,1 Ρίχτερ, έλαβε χώρα στη Μαρτινίκα. Το υπόκεντρό του βρισκόταν σε απόσταση περίπου 60 χλμ. από τη Μαρί-Γκαλάντ, και 52 χλμ. από το Σαιν-Φρανσουά στα βόρεια της Γουαδελούπης, σε βάθος 67 χλμ. Οι σεισμολόγοι ανέφεραν, ωστόσο, ότι ο σεισμός αυτός δεν είχε καμία σχέση με τον σεισμό που έπληξε την Αϊτή στις 12 Ιανουαρίου.
Παραπομπές
Μαρι-Γκαλαντ
131 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πάπας Βενέδικτος Η΄
Ο Πάπας Βενέδικτος Η΄ (λατ. Benedictus VIII, περίπου 980 – 9 Απριλίου 1024) ήταν Πάπας από τις 18 Μαΐου 1012 έως το θάνατό του το 1024. Γεννήθηκε με το κοσμικό όνομα Θεοφύλακτος στην αρχοντική οικογένεια των κόμητων του Τούσκουλου (Tusculum). Ήταν γιος του Γρηγορίου, κόμη του Τούσκουλου, και αδελφός του μελλοντικού Πάπα Ιωάννη ΙΘ΄). Ήταν επίσης απόγονος του Θεοφύλακτου, κόμη του Τούσκουλου, ακριβώς όπως και ο προκάτοχός του, Πάπας Βενέδικτος ΣΤ΄ (973-974).
Αγιά Χανίων
Η Αγιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Θερίσου, του δήμου Χανίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυδωνίας του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Πάπας Βενέδικτος Η΄
Στον Βενέδικτο Η΄ αντιτάχθηκε ο Αντιπάπας Γρηγόριος ΣΤ΄, ο οποίος τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την Ρώμη. Αποκαταστάθηκε από τον Ερρίκο Β΄ της Γερμανίας, τον οποίο έστεψε αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στις 14 Φεβρουαρίου του 1014. Διατήρησε καλές σχέσεις με τον Ερρίκο Β΄ σε ολόκληρη τη θητεία του και με αξίωσή του επισημοποίησε την προσθήκη του filioque στο Σύμβολο της Πίστεως, με αποτέλεσμα την επιδείνωση των σχέσεων με την Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης.
Αγιά Χανίων
Γεωγραφία
Η Αγιά είναι χωριό στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται σε πεδινή, πλούσια σε νερά θέση, δίπλα στην ομώνυμη τεχνητή λίμνη (Λίμνη Αγιάς) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 50. Απέχει περίπου 10 χλμ. ΝΔ. των Χανίων.
Πάπας Βενέδικτος Η΄
Κατά τη διάρκεια του Ποντιφικάτου του, οι Σαρακηνοί επανέλαβαν τις επιθέσεις τους στις νότιες ακτές της Ιταλίας. Πραγματοποίησαν απόβαση στη Σαρδηνία και λεηλάτησαν την Πίζα. Έπειτα, οι Νορμανδοί ξεκίνησαν επίσης να εγκαθίστανται στην Ιταλία. Ο Πάπας προώθησε την ειρήνη στην Ιταλία συμμαχώντας με τους Νορμανδούς, οργανώνοντας την ήττα των Σαρακηνών στη Σαρδηνία και υποτάσσοντας τους Crescentii. Το 1022 συνεκάλεσε Σύνοδο στην Παβία μαζί με τον αυτοκράτορα, προκειμένου να περιορίσει τη σιμωνία και την ασωτεία του κλήρου. Υποστήριξε τη μεταρρύθμιση που ξεκίνησε από το Αβαείο του Cluny, καθώς ήταν φίλος του ηγουμένου της Μονής, Αγίου Odilo.
Αγιά Χανίων
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αγιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 7,912 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Επισκοπή και Κυρτωμάδος.
Πάπας Βενέδικτος Η΄
Το 1020, ο Βενέδικτος Η΄ ταξίδεψε στη Γερμανία για να διαβουλευθεί με τον Ερρίκο Β΄ σχετικά με την ανανεωμένη βυζαντινή απειλή στη Νότια Ιταλία. Φτάνοντας στο Μπάμπεργκ την περίοδο του Πάσχα, εγκαινίασε τον νέο καθεδρικό ναό της πόλης, απέκτησε έναν καταστατικό χάρτη από τον Ερρίκο Β΄ που επιβεβαίωνε τις δωρεές του Καρλομάγνου και του Όθωνα του Μεγάλου, και επισκέφθηκε την Μονή της Φούλντα. Έπεισε τον αυτοκράτορα να τεθεί επικεφαλής μιας αποστολής στο νότο της Ιταλίας και να υποτάξει τους υποτελείς του που είχαν αυτομολήσει σε ελληνικό έλεγχο.
Αγιά Χανίων
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πάπας Βενέδικτος Η΄
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Θεοφύλακτων
Αγιά Χανίων
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 ως Αγυιά και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αλικιανού του νομού Χανίων. Το 1940 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αγιά και το 1946 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Θερίσου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Θερίσου και προσαρτήθηκε στον δήμο Χανίων.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού προέρχεται πιθανότατα από την αραβική λέξη aya «νερό», λόγω της πλούσιας σε πηγαία ύδατα περιοχής.
Ιστορικά στοιχεία
Μετά την ανάκτηση της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά, το 961 μ.Χ., λόγω του φόβου των πειρατών, η Επισκοπή Κυδωνίας μεταφέρθηκε στην Αγιά, ως Επισκοπή Αγιάς.
Στην περιοχή γύρω από το χωριό, έγιναν σφοδρές μάχες μεταξύ Γερμανών αλεξιπτωτιστών και των υπαρασπιστών του νησιού (Κρητών και Συμμάχων), μεταξύ 20 -31 Μαΐο 1941. Στις αγροτικές φυλακές του χωριού, κρατήθηκαν πολλοί έλληνες πατριώτες κατά τη διάρκεια της κατοχής, πολλοί από τους οποίους εκτελέστηκαν.
Αξιοθέατα
Στην περιοχή λειτουργούν δικαστικές φυλακές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Χανίων
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
132 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρεξ Μπράουν
Ο Ρεξ Ρόμπερτ Μπράουν (αγγλ. Rex Robert Brown) είναι Αμερικανός μουσικός και συγγραφέας που έγινε γνωστός ως μπασίστας του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Pantera. Μετά την διάλυση του συγκροτήματος, έγινε μέλος των Down και των Kill Devil Hill, ενώ εξέδωσε το βιβλίο "Official Truth 101 Proof" τον Απρίλιο του 2013, στο οποίο περιγράφει την καριέρα του και τις εμπειρίες του με τους Pantera.
Βιογραφία
Ο Μπράουν γεννήθηκε στο Γκράχαμ του Τέξας στις 27 Ιουλίου 1964 και μεγάλωσε με την αδελφή και την μητέρα του, αφού έχασε τον πατέρα του όταν βρισκόταν στην ηλικία των επτά ετών. Στα εφηβικά του χρόνια, ήλθε σε επαφή με την μουσική των ZZ Top και των Def Leppard, ενώ μεγάλες του επιρροές υπήρξαν οι Black Sabbath, Led Zeppelin, αλλά και συγκροτήματα του punk.
left|thumb|160px|Με τους Down to 2009 Το 1982, σχημάτισε τους Pantera μαζί με τους πρώην συμμαθητές του Βίνι Πολ (τύμπανα), Ντάιμπαγκ Νταρέλ (κιθάρα) και Τέρι Γκλέιζ (φωνητικά). Ο Μπράουν ηχογραφούσε και εμφανιζόταν ζωντανά με το παρωνύμιο Rex Rocker, ενώ το συγκρότημα έπαιζε σε ύφος glam metal, το οποίο ήταν το εμπορικότερο είδος σκληρής μουσικής κατά την δεκαετία του '80.
Μετά την αλλαγή τραγουδιστή, με την ένταξη στο συγκρότημα του Φιλ Άνσελμο, οι Pantera υιοθέτησαν έναν πιο ευθύ και ωμό metal ήχο με τον δίσκο "Cowboys from Hell". Ο μπασίστας άλλαξε το όνομα του σε Rex ή Rex Brown και γνώρισε τεράστια επιτυχία με το συγκρότημα, αφού το "Vulgar Display of Power" έγινε διπλά πλατινένιο και το "Far Beyond Driven" ανέβηκε στην κορυφή των τσαρτ του Billboard.
Το 1999, ο Μπράουν, μαζί με τον Νταρέλ, τον Βίνι Πολ και τον τραγουδιστή Ντέιβιντ Άλαν Κόε σχημάτισαν τους Rebel Meets Rebel, ηχογραφώντας τον ομώνυμο τους δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε το 2006. Επίσης, το 1998 είχε συμμετάσχει στον δίσκο "Boggy Depot" του Τζέρι Καντρέλ των Alice in Chains.
Το 2003, οι Pantera διαλύθηκαν και ο Μπράουν έγινε μέλος των Down, συγκροτήματος του Άνσελμο. Μαζί τους κυκλοφόρησε το "Down II: A Bustle in Your Hedgerow" το 2002 και το "Down III: Over the Under" πέντε χρόνια αργότερα.
Από το 2011 και έπειτα, δραστηριοποιείται με τους Kill Devil Hill στους οποίους συμμετέχει ο ντράμερ Βίνι Άπις (Black Sabbath, Dio), ο κιθαρίστας Μαρκ Ζέιβον και ο τραγουδιστής Ντιούι Μπραγκ. Ο ομώνυμος δίσκος τους κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2012, ενώ το 2014 τα τύμπανα ανέλαβε ο Τζόνι Κέλι των Type Ο Negative.