cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καραβοτσάκι Μαγνησίας
Το Καραβοτσάκι είναι πολύ μικρός παραθαλάσσιος οικισμός, αλλά και παραλία, στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, ο οποίος βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας και στα νοτιοδυτικά παράλια του Δίαυλου Τρικερίου. Απέχει περίπου 65 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τον Βόλο (μέσω Νέας Αγχιάλου), 29 χλμ. ΝΑ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου) και 4 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Πτελεό. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην κοινότητα Πτελεού, στην οποία, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκει ενώ υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πτελεού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 8 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
ΕΛΑΪΣ
Η ΕΛΑΪΣ είναι ελληνική ανώνυμη εταιρεία με δράση στον ελαιοπαραγωγικό τομέα και θυγατρική της Unilever. Υπήρξε εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών από τις 26 Φεβρουαρίου 1941 έως το 2007.
Ιστορία
Το 1962 εκχωρήθηκε το 20% του μετοχικού της κεφαλαίου στην πολυεθνική εταιρεία Unilever Ν.V. Το 1970, συμπληρώνοντας 50 χρόνια λειτουργίας, η εταιρεία παρουσίασε τα υψηλότερα κέρδη στην ιστορία της, ενώ η συμμετοχή της Unilever από 20% αυξήθηκε σε 45%. Το 1982 η Unilever απέκτησε την πλειοψηφία των μετοχών της εταιρείας Ελαΐς ΑΕ, ενώ από το 1984 άρχισε να δραστηριοποιείται και στον εισαγωγικό τομέα, φέρνοντας στην ελληνική αγορά προϊόντα του μητρικού ομίλου.
Το 1991 η εταιρεία προχώρησε σε μια επένδυση που αυτοχρηματοδοτούνταν και δημιούργησε μονάδα φυσικού εξευγενισμού, βελτιώνοντας την ποιότητα των προϊόντων της και μειώνοντας παράλληλα το κόστος παραγωγής τους. Στα τέλη του 1998 απέκτησε από την εταιρεία Κίκιζας ΑΒΕΕ τα προϊόντα ντομάτας με την επωνυμία Pumaro και Πελαργός, καθώς και το εργοστάσιο παραγωγής τους στη Γαστούνη του Νομού Ηλείας έναντι 11,8.000.000.000₯χ.. Λίγο αργότερα εξαγόρασε και τα προϊόντα ντομάτας της βιομηχανίας ζυμαρικών Στέλλα ΑΕ αντί 398.000.000₯χ..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Ντετέκτιβ
Ο ντετέκτιβ (ορθότερα: ντιτέκτιβ) είναι ένας ερευνητής, συνήθως ένα μέλος της επιβολής του νόμου. Κάποιοι είναι ιδιώτες και μπορεί να είναι γνωστοί ως ιδιωτικοί ανακριτές, όπως o Ντετέκτιβ Ζώον Ace Ventura.
Κυρίως στα μυθιστορήματα, detective είναι το πρόσωπο που λύνει τα εγκλήματα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται τα ιστορικά εγκλήματα, εξετάζοντας και αξιολογώντας τα στοιχεία και προσωπικά αρχεία, για να αποκαλύψει την ταυτότητά και/ή ίχνη του εγκληματία.
Σε ορισμένα τμήματα της αστυνομίας, η θέση του ντετέκτιβ επιτυγχάνεται περνώντας από μια γραπτή δοκιμασία όταν ένα άτομο συμπληρώνει τις προϋποθέσεις ως αξιωματικός της αστυνομίας. Σε πολλά άλλα συστήματα αστυνόμευσης, ντετέκτιβ είναι απόφοιτοι που συμμετέχουν άμεσα από την πολιτική ζωή χωρίς πρώτα να υπηρετούν ως ένστολοι αστυνομικοί. Κάποιοι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι ο ντετέκτιβ κάνει μια εντελώς διαφορετική εργασία και συνεπώς απαιτούν τελείως διαφορετική εκπαίδευση, προσόντα, ικανότητες και από τους ένστολους αστυνομικούς. Το αντίθετο επιχείρημα είναι ότι χωρίς προηγούμενη υπηρεσία ως ένστολοι αξιωματικοί, οι ντετέκτιβ δεν έχουν αρκετά μεγάλη αίσθηση του προτύπου των αστυνομικών διαδικασιών και θα δυσκολεύονται να συνεργαστούν με ένστολους συναδέλφους.
Οργάνωση
Τα γραφεία ντετέκτιβ (ερευνητών)  στις μεγάλες αστυνομικές υπηρεσίες είναι οργανωμένα σε διάφορα τάγματα ή τμήματα, καθένα από τα οποία ειδικεύεται στην έρευνα σε ένα συγκεκριμένο τύπο εγκλήματος ή ένα συγκεκριμένο τύπο μυστικής επιχείρησης, τα οποία μπορεί να περιλαμβάνουν: ανθρωποκτονίες, ληστείες, διαρρήξεις, κλοπές, οργανωμένα εγκλήματα, αγνοουμένων, εγκληματικότητα, απάτη, ναρκωτικά, σεξουαλική επίθεση, ηλεκτρονικό έγκλημα, βία και πολλά άλλα.
Ιδιωτικός ντετέκτιβ
Σε ορισμένες χώρες, η πρακτική του ντετέκτιβ δεν είναι ακόμα αναγνωρισμένη ενώπιον των δικαστηρίων και των δικαστικών διαδικασιών. Μία από αυτές τις χώρες είναι η Πορτογαλία, όπου όποια απόδειξη προσκομίζεται χάνει κάθε σημασία όταν συλλέγεται από ένα ιδιωτικό ντετέκτιβ. Ακόμα και υπό αυτήν την περίσταση, η πρακτική της δραστηριότητας αυτής είναι η ζήτηση και  κυβερνώνται από έναν κώδικα δεοντολογίας. Κάποιος ιδιωτικός ντετέκτιβ μπορεί να μεταμφιεστεί έτσι ώστε κανείς δεν μπορεί να τον αναγνωρίσει.
Ιστορία
Το πρώτο ιδιωτικό detective agency ιδρύθηκε από τον Eugène François Vidocq στο Παρίσι στις αρχές της δεκαετίας του 1800, ο οποίος είχε επίσης ηγηθεί μιας αστυνομικής υπηρεσίας πέραν του ποινικού ο ίδιος. Η αστυνομία ντετέκτιβ ήταν πρωτοπόρος στην Αγγλία από το Bow Street και αργότερα η Μητροπολιτική Αστυνομική Υπηρεσία στην ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου. Η πρώτη αστυνομία ντετέκτιβ του συγκροτήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, ιδρύθηκε το 1846 στη Βοστόνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιβολή του νόμου Κατηγορία:Ποινικό Δίκαιο
Τάινι Τιμ (Μουσικός)
Ο Τάινι Τιμ (Herbert Buckingham Khaury, 12 Απριλίου 1932 – 30 Νοεμβρίου 1996) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής και παίκτης ουκελέλε. Είναι γνωστός για το τραγούδι "Tiptoe Through the Tulips". Γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη το 1932, και πέθανε στην Μινεσότα το 1996.
Καριέρα
Ο Τάινι Τιμ ξεκίνησε παίζοντας κιθάρα στο Μπρονξ και έγινε αρκετά δημοφιλής με το ψευδώνυμο Larry Love.
Είχε πολλαπλά ψευδώνυμα καθώς πίστευε ότι αν αλλάζει παρατσούκλια θα έχει καλύτερη τύχη. Από το 1950 μέχρι το 1953 τραγουδούσε ερασιτεχνικά στην Νέα Υόρκη. Το 1953 άρχισε να τραγουδάει με το χαρακτηριστικό υψίτονο τρόπο του.
Λάλιζα Ιωαννίνων
Η Λάλιζα είναι ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Λάλιζα βρίσκεται σε απόσταση 45 χιλιόμετρα (οδικά) Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων και 39 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Το χωριό είναι κτισμένο ανατολικά του ποταμού Τύρια, στους δυτικούς πρόποδες του όρους Κολοβού σε υψόμετρο 360 μέτρα. Σύμφωνα με μια άποψη το όνομα της προέρχεται από την αλβανική "κόκκινη παπαρούνα" και την κατάληξη –ëzë, δηλαδή τόπος όπου φυτρώνουν κόκκινες παπαρούνες ενώ με άλλη προέρχεται από το όνομα κάποιου που λεγόταν Λάλιζας και έπαιξε σημαντικό ρόλο εκείνη την εποχή.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Χίνκα και τη Ζόργιανη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Χίνκας της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφονται 44 κάτοικοι.
Ελαΐς
Η Ελαΐς (γενική: της Ελαΐδος) στην Ελληνική μυθολογία ήταν ημίθεα κόρη του Ανίου και θεά του λαδιού. Ήταν μία από τις οινοτρόπους και εγγονή του Διονύσου, που της χάρισε τη δύναμη να μετατρέπει το νερό σε κρασί, και οτιδήποτε άλλο σε ελαιόλαδο κατά βούληση.
Elais
Ελληνικό Ιστορικό Ευαγγελικό Αρχείο
Το Ελληνικό Ιστορικό Ευαγγελικό Αρχείο ιδρύθηκε το 2008.
Στόχοι του είναι οι εξής:
Κατηγορία:Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία
Λουτρό Μαγνησίας
Το Λουτρό είναι πολύ μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του Δήμου Αλμυρού στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας, ο οποίος βρίσκεται προς τα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, στα παράλια του Όρμου Πτελεού σε υψόμετρο 8 μέτρα. Απέχει περίπου 66 χλμ. Ν. από τον Βόλο (μέσω Νέας Αγχιάλου), 29 χλμ. ΝΑ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου) και 5 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τον Πτελεό. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στην κοινότητα Πτελεού. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκει ενώ υπάγεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Πτελεού του τότε Δήμου Πτελεού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 15 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Νίνα Ντουντάροβα
Η Νίνα Αλεξάντροβνα Ντουντάροβα (Ρωσικά: Нина Александровна Дударова; Αγία Πετρούπολη, 1903 - Μόσχα, 1992) ήταν Ρομά ποιήτρια, δασκάλα, συγγραφέας και μεταφράστρια. Γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη από μητέρα Ρομά (που ήταν τραγουδίστρια και χορεύτρια σε χορωδία Ρομά) και Ρώσο πατριό και οι δύο μεγάλωσαν τη Ντουντάροβα ως παιδί τους.
Αφού σπούδασε διδασκαλία και παιδαγωγική, το 1925 εντάχθηκε στην τότε νεοσύστατη Πανρωσική Ένωση Τσιγγάνων στη Μόσχα. Ένας στόχος της ένωσης ήταν η καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και ο σχηματισμός σχολείων στη γλώσσα των Ρομά. Το 1926, της ανατέθηκε μαζί με τον επίσης Ρομά ποιητή και μεταφραστή Νικολάι Πάνκοφ, να εκπονήσει ένα αλφάβητο για τη Ρομανική γλώσσα.
Η τελική κυριλλική μεταγραφή των Ντουντάροβα και Πάνκοφ βασίστηκε στη διάλεκτο των Ρούσκα Ρομά. Υπήρχε μεγάλη ποσότητα λογοτεχνίας Ρομάνι γραμμένη σε αυτό το αλφάβητο (πάνω από 300 βιβλία μεταξύ 1927 και 1938 ). Ωστόσο, αυτή η επιρροή έπεσε σε έναν συγκριτικά περιορισμένο κύκλο, κυρίως στη Μόσχα και σε αρκετές πόλεις στην ΕΣΣΔ και έληξε το 1938 όταν η επίσημη σοβιετική πολιτική για τους Ρομά άλλαξε από τη μεταχείριση των Ρομά ως ξεχωριστών ανθρώπων που θα έπρεπε να εξελιχθούν ως συστατικό στοιχείο της σοβιετικής κοινωνίας, στον ολοκληρωτισμό. Στις πρώτες μέρες της Σοβιετικής Ένωσης, πολλά αλφαβητάρια δημοσιεύτηκαν σχετικά με το θέμα της εκπαίδευσης των Ρομά για χρήση όχι μόνο σε σχολεία Ρομά, αλλά και για τον ενήλικο αναλφάβητο πληθυσμό Ρομά. Το αλαβητάρι της Ντουντάροβα, Nevo Drom: Bukvaryo Vash Bare Manushenge ήταν ένα από τα πρώτα.
Η Ντουντάροβα και ο Πάνκοφ ήταν συντάκτες της λογοτεχνικής και της κοινωνικής κριτικής Nevo Drom («New Road») και συμμετείχε στην έκδοση του δημοφιλούς ημερολόγια όπου δημοσιεύονται ποιήματα της Ντουντάροβα για παιδιά διαποτισμένα με τη σοσιαλιστική ιδεολογία. Την ίδια στιγμή, βοήθησε επίσης στη μετάφραση των έργων του Αλεξάντρ Πούσκιν σε Ρομάνι και σκηνοθέτησε τον πολιτιστικό και κοινωνικό σύλλογο Loly Cheren (Red Star). Ταξίδεψε στη χώρα για να δώσει διαλέξεις για την εκπαίδευση, τα φερόμενα αδικήματα θρησκειών, την υγιεινή και τα δικαιώματα των γυναικών.
Από τη δεκαετία του 1930 δίδαξε Ρομάνι στο Θέατρο Ρόμεν στη Μόσχα και εργάστηκε ως συντάκτρια λογοτεχνίας για παιδιά. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σοβιετική Ένωση παραιτήθηκε από όλα τα προγράμματα στα Ρομάνι και η Ντουντάροβα έπεσε σε ανωνυμία.
Πηγές
Κατηγορία:Ρομά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι μεταφραστές
Άρβο Κρουούσεμεντ
Ο Άρβο Κρουούσεμεντ (γεννηθείς στις 20 Απριλίου 1928 στην Ούντλα της Επαρχίας Λέενε-Βίρου) είναι Εσθονός ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Έχει μετατρέψει μερικές Εσθονικές κλασσικές νουβέλες σε ταινίες, όπως την Άνοιξη (1969) και Καλοκαίρι (1990). Η ταινία Άνοιξη χαρακτηρίστηκε ως η καλύτερη Εσθονική ταινία σε δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε από Εσθονούς κριτικούς ταινιών και δημοσιογράφους το 2002. Το 1970 η ταινία έκοψε 558.000 εισιτήρια στην Εσθονία (ενώ ο συνολικός πληθυσμός της χώρας ανέρχεται στα 1,34 εκατομμύρια άτομα). Το 1971 η ταινία έκοψε 8.100.000 εισιτήρια στη Σοβιετική Ένωση.
Ο Άρβο Κρουούσεμεντ σπούδασε στη Ρωσική Ακαδημία Θεατρικών Τεχνών στη Μόσχα, όπου αποφοίτησε το 1953. Από το 1953 έως το 1961 εργάστηκε ως ηθοποιός στο Εσθονικό Θέατρο Δράματος στο Τάλιν. Από το 1962 έως το 1964 ήταν ο διευθυντής του Θέατρου Έντλα στο Πάρνου της Εσθονίας. Επίσης, εργάστηκε ως σκηνοθέτης στην Tallinnfilm από το 1965 έως το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονοί ηθοποιοί Κατηγορία:Εσθονοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Εσθονοί σκηνοθέτες θεάτρου
Ιουδαιοχριστιανισμός
Ο όρος Ιουδαιοχριστισμός χρησιμοποιείται για να ομαδοποιήσει τον Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό, είτε σε σχέση με την προέλευση του Χριστιανισμού από τον Ιουδαϊσμό, τον δανεισμό του Χριστιανισμού των Ιουδαϊκών ιερών γραφών, κοινώς την «Παλαιά Διαθήκη» της Αγία Γραφή, είτε λόγω αντιληπτών παραλληλισμών, κοινών σημείων στην ιουδαιοχριστιανική ηθική, όπως οι Δέκα εντολές και πολλών άλλων κοινών σημείων. Η ιουδαϊκή πράξη εξιλέωσης, η περιτομή, είναι κοινή ιουδαϊκή παράδοση μεταξύ των Ευαγγελικών.
Ο όρος «Ιουδαιοχριστιανός» εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα ως όρος για τους Εβραίους που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό. Ο γερμανικός όρος «Judenchristlich» («Εβραίος-Χριστιανός») χρησιμοποιήθηκε από τον Φρίντριχ Νίτσε για να περιγράψει τη συνέχεια μεταξύ της εβραϊκής και της χριστιανικής κοσμοθεωρίας. Ο θεολόγος και συγγραφέας Arthur A. Cohen, στο The Myth of the Judeo-Christian Tradition, αμφισβήτησε τη θεολογική εγκυρότητα του ιουδαιοχριστιανισμού, υποδηλώνοντας ότι ήταν ουσιαστικά μια εφεύρεση της αμερικανικής πολιτικής.
Ο όρος-ομπρέλα "Αβρααμικές θρησκείες" περιλαμβάνει τον Μορμονισμό, τον Αχμαντιγιασμό, την Μπαχάι Πίστη, το Ισλάμ, τους Δρούζους και άλλους εκτός από τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανική ορολογίαΚατηγορία:Θεματολογία Ιουδαιοχριστιανισμού
Χιντιριστάν
Το Χιντιριστάν (επίσης, Χιντριστάν, Χιχντριστάν, Χυντρυστάν, Χυντυρυστάν, και Χιντιριστάρ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Αγκντάμ του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 6,502 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Χιντιριστάν, Νταντασλί, Σαριτσομπάν, Κασιμπεϊλί, Κεμπλεχουσεϊνλί, Πασαμπεϊλί, Μπιριντσί Γιουζμπασιλί, Ικιντσί Γιουζμπασιλί, Μπαχαρλί και Μπεϊμπαμπαλάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Ρεγγίνα Γκαζαριάν
Η Ρεγγίνα Ταντεβόσι Γκαζαριάν (Ռեգինա Թադևոսի Ղազարյան ; 17 Απριλίου 1915 στο Ερεβάν - 6 Νοεμβρίου 1999 στο Ερεβάν) ήταν Αρμένια ζωγράφος και δημόσιο πρόσωπο. Είναι επίσης γνωστή ως φίλη και ευεργέτιδα του Yeghishe Charent και έσωσε πολλά από τα χειρόγραφα του ποιητή κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Στάλιν.
Βιογραφία
Η Ρεγγίνα Γκαζαριάν γεννήθηκε στην οικογένεια ενόςεπιζώντος της Αρμενικής Γενοκτονίας από το Βαν και μίας ευγενικής καταγωγής μητέρας από το Γερεβάν (Khorasanyans). Γνώρισε τον ποιητή Yeghishe Charents το 1930. Στην ηλικία των δεκαπέντε, η Γκαζαριάν, ορφανή, είχε «υιοθετηθεί από τον Charents, ως στενή φίλη και μάρτυρας των μοναχικών του ωρών». μικρογραφία| Η πινακίδα της Ρεγγίνα Γκαζαριάν [[Λεωφόρος Μπαγκραμιάν|στη λεωφόρο Baghramyan, Ερεβάν]] Το 1937, από το κελί της φυλακής, ο Charents είχε κρυφά ενημερώσει τη σύζυγό του Izabella ότι θα έπρεπε να εμπιστευτεί όλα τα γραπτά του μόνο σε μία οικογενειακή φίλη, την καλλιτέχνη Ρεγγίνα Γκαζαριάν και εκείνη θα τα σώσει από την καταστροφή. Μετά το θάνατο του Charents, η Ρεγγίνα Γκαζαριάν έκρυψε και συντήρησε πολλά από τα χειρόγραφα του (συνολικά 7000 γραμμές συμπεριλαμβανομένων των "Requiem to Komitas", "The Nameless", "Songs of Autumn" και "Navzike") στον κήπο της αρχικά και στη δεκαετία του 1950 στο Μουσείο Λογοτεχνίας και Τεχνών Charents. Ως στρατιωτικός πιλότος η Γκαζαριάν συμμετείχε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τελείωσε το Ινστιτούτο Καλών Τεχνών του Γιερεβάν το 1951.
Το 2009 εγκαινιάστηκε μία αναμνηστική πλακέτα στο σπίτι στο Baghramyan St. 33a, Yerevan, όπου η Ρεγγίνα Γκαζαριάν έζησε και εργάστηκε από το 1961 έως το 1999.
Οι πίνακες της Γκαζαριάν εκτίθενται σε διάφορα μουσεία της Αρμενίας, συμπεριλαμβανομένης της Εθνικής Πινακοθήκης της Αρμενίας. Ήταν μέλος της Ένωσης Ζωγράφων της Αρμενίας.
Ερρίκος Α΄ του Γκιζ
Ο Ερρίκος Α΄ o σημαδεμένος (γαλλικά: Henri Le Balafré, 31 Δεκεμβρίου 1550 - 23 Δεκεμβρίου 1588) από τον Οίκο της Λωρραίνης, ήταν δούκας του Γκιζ και πρίγκιπας του Ζουανβίλ (1563-1588). Ίδρυσε την Καθολική Μερίδα με σκοπό να εμποδισθεί ο Ερρίκος της Ναβάρρας, αρχηγός των Ουγενότων να γίνει βασιλιάς. Η Αικατερίνη των Μεδίκων, μητέρα του Ερρίκου Γ' της Γαλλίας δεν τον συμπαθούσε· τον σκότωσαν οι φρουροί του γιου της.
Τα πρώτα έτη. Πολέμιος των Προτεσταντών.
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου δούκα του Γκιζ και της Άννας των Έστε, κόρης του Έρκολε Β΄ δούκα της Φερράρα. To 1563 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας του Γκιζ και πρίγκιπας του Ζουανβίλ.
Πολέμησε στην Ουγγαρία το 1565 εναντίον των Τούρκων και κατά την επιστροφή του έγινε ένας από τους ηγέτες της Καθολικής Μερίδας στους Θρησκευτικούς πολέμους της Γαλλίας. Πολέμησε στο Σαιν-Ντενί το 1567, στη μάχη του Ζαρνάκ, κράτησε με επιτυχία την άμυνα του Πουατιέ κατά την πολιορκία της πόλης και πολέμησε στη μάχη του Μονκοντούρ. Η ερωτική του σχέση με τη Μαργαρίτα των Βαλουά, αδελφή του Καρόλου Θ', πρόσβαλε τον βασιλιά και τη βασιλομήτορα Αικατερίνη των Μεδίκων, αλλά όταν νυμφεύτηκε την Αικατερίνη του Λα Μαρκ, αποκατέστησε τη θέση του. Η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον αρχηγό των Ουγενότων, Ερρίκο βασιλιά της Ναβάρρας και μετά τις εορτές του γάμου, στις 22 Αυγούστου του 1572, έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του ναυάρχου Γκασπάρ ντε Κολινύ, επίσης ηγέτη των Ουγενότων. Ο δούκας του Γκιζ, που τον θεωρούσε υπεύθυνο για τη δολοφονία του πατέρα του, θεωρήθηκε ύποπτος. Δύο ημέρες μετά, κατά την εορτή του Αγ. Βαρθολομαίου, ο Γκασπάρ δολοφονήθηκε και ακολούθησε σφαγή των Ουγενότων (νύχτα του Αγ. Βαρθολομαίου).
Το 1574 απεβίωσε ο Κάρολος Θ' και τον διαδέχθηκε ο τρίτος αδελφός Ερρίκος Γ'. Το 1575 ο δούκας του Γκιζ τραυματίστηκε στη μάχη του Ντορμάν και από τότε τον αποκαλούσαν ΄΄ο σημαδεμένος΄΄. Ήταν χαρισματικός και είχε λαμπρή φήμη μεταξύ των Καθολικών, που τον θεωρούσαν ήρωα. Το 1576 συνέστησε την Καθολική Μερίδα με σκοπό να εμποδίσει τον Ερρίκο της Ναβάρρας να γίνει βασιλιάς. Ο ταλαντούχος και ορμητικός δούκας του Γκιζ είχε αντίθετη προσωπικότητα από τον αμφιταλαντευόμενο και εφεκτικό Ερρίκο της Ναβάρρας. Ο δούκας του Γκιζ υποστήριζε ότι ήταν απόγονος του Καρλομάγνου, έτσι εποφθαλμιούσε τον θρόνο: είναι η περίοδος των τριών Ερρίκων.
Η φιλοδοξία του να γίνει βασιλιάς και η δολοφονία του
Το 1584 απεβίωσε ο τέταρτος αδελφός Φραγκίσκος, διάδοχος του θρόνου, πράγμα που έκανε διάδοχο τον Ερρίκο της Ναβάρρας. Τότε ο δούκας του Γκιζ σύναψε συνθήκη στη Ζουανβίλ με τον Φίλιππο Β' της Ισπανίας, όπου ορίστηκε διάδοχος να είναι ο καρδινάλιος Κάρολος, θείος του Ερρίκου της Ναβάρρας. Το 1585 ο Ερρίκος Γ' πήρε το μέρος των Καθολικών και η Καθολική Μερίδα είχε επιτυχία στον πόλεμο με τους Ουγενότους. Ο δούκας του Γκιζ άρχισε να ξεσηκώνει την επαρχία· ο Ερρίκος Γ' φοβήθηκε τη δύναμή του και τον διέταξε να σταματήσει, αλλά ο δούκας του Γκιζ τον αψήφησε, μπήκε στο Παρίσι στις 9 Μαΐου 1588 και ανάγκασε τον Ερρίκο Γ' να φύγει (Ημέρα των οδοφραγμάτων). μικρογραφία|320x320εσ|Η δολοφονία του δούκα ντε Γκιζ στο [[κάστρο του Μπλουά το 1588, πίνακας του Πωλ Ντελαρός]] Η Καθολική Μερίδα τώρα έλεγχε τη Γαλλία και ο βασιλιάς υποχρεώθηκε να κάνει τον δούκα του Γκιζ αντιστράτηγο της Γαλλίας. Ο Ερρίκος Γ' δεν ήθελε να είναι υποχείριο του δούκα του Γκιζ και σκέφτηκε ένα σχέδιο με την πιο διάσημη από τη γυναικεία ομάδα κατασκόπων της μητέρας του: με τη Σαρλότ ντε Σωβ, ερωμένη του, πέρασε το βράδυ στις 22 Δεκεμβρίου 1588. Το επόμενο πρωί ο δούκας του Γκιζ κλήθηκε στο κάστρο του Μπλουά για ακρόαση με τον βασιλιά και δολοφονήθηκε από τους 45 Φρουρούς του Ερρίκου Γ', ο οποίος κοίταζε. Την επόμενη ημέρα δολοφονήθηκε και ο αδελφός του Λουδοβίκος Β΄ καρδινάλιος του Γκιζ. Οι πράξεις εξόργισαν τους συγγενείς τους Γκιζ και τους συμμάχους τους τόσο, που ο βασιλιάς αναγκάστηκε να καταφύγει στον Ερρίκο της Ναβάρρας· το επόμενο έτος ο βασιλιάς δολοφονήθηκε από τον Ζακ Κλεμάν, πράκτορα της Καθολικής Μερίδας.
Η προσωπικότητα και το τέλος του Ερρίκου Α' δούκα του Γκιζ αναφέρεται στο έργο του Αλεξάνδρου Δουμά Βασίλισσα Μαργκό και σε άλλα μυθιστορήματα, θεατρικά, ταινίες (όπως στο θεατρικό έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου Η σφαγή των Παρισίων (1593), στην ταινία Η Βασίλισσα Μαργκό και λοιπά έργα.
Οικογένεια
Το 1570 νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη του Αικατερίνη των Λα Μαρκ, κόμισσα του Ε και κόρη του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Νεβέρ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες του Γκιζ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Δημήτριος Α΄ της Γεωργίας
Βιογραφία
Ο Δημήτριος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά Δαβίδ Δ΄ του Κτίστη από την πρώτη του σύζυγο Ρουσουντάν. Μεγάλωσε στο Κουτάισι. Ως διοικητής, έλαβε μέρος στις μάχες τού πατέρα του κατά των Σελτζούκων, ιδιαίτερα στο Ντιντγκόρι (1121) και στο Σιρβάν (1123). Το 1117 στάλθηκε από τον Δαβίδ Δ΄ ως επικεφαλής Γεωργιανού στρατού στο Σιρβάν, όπου ο Δημήτριος κατέλαβε το φρούριο του Καλαντζόρ (αργότερα Αλμπερντ, νυν Aγκντάς ) και έβαλε σε φυγή τους άνδρες του Σουκμάν, «διοικητή όλων των δυνάμεων της Περσίας», όπως προτείνει ένας Γεωργιανός χρονικογράφος. Αυτός ο Σουκμάν ήταν πιθανώς ένας πρίγκιπας Σαχ-Αρμέν, και στη συνέχεια, ηγεμόνας από μόνος του, ο Σοκμέν Β΄, τον οποίο ο Αφριντούν Α΄ σάχης του Σιρβάν πρέπει να ζήτησε βοήθεια. Ο Δημήτριος Α΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του μετά το τέλος εκείνου στις 24 Ιανουαρίου 1125.
Μόλις ανέβηκε στον θρόνο, οι γειτονικοί Μουσουλμάνοι άρχοντες άρχισαν να επιτίθενται στη Γεωργία από όλες τις πλευρές. Οι Σελτζουκίδες σουλτάνοι πολέμησαν, για να αποκαταστήσουν την κυριαρχία των Σιρβανσάχ. Ο μεγάλος Μουσουλμανικός πληθυσμός του Σιρβάν ξεσηκώθηκε εναντίον της Γεωργίας. Αυτό πιθανότατα συνέβη το 1129 ή το 1130, όταν ο Δημήτριος Α΄ αποκατέστησε τους Σιρβανσάχ στην εξουσία στο Σιρβάν, εγκαθιστώντας στον θρόνο τον Μανουχίρ Β΄, τον σύζυγο της κόρης του Ρουσουντάν. Οι Σιρβανσάχ έπρεπε να παρέχουν στον Γεωργιανό βασιλιά στρατεύματα, όποτε ο τελευταίος το απαιτούσε. Το 1130 η Γεωργία δέχτηκε επίθεση από τον σουλτάνο του Αχλάτ, Σοκμέν Β΄ (π. 1128–1183) των Σαχ-Αρμέν. Αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε με το πέρασμα του Άνι στα χέρια των Γεωργιανών. Ο Δημήτριος Α' έπρεπε να συμβιβαστεί και να παραδώσει το Άνι στον Φαντλ ιμπν Μαχμούντ με όρους υποτέλειας και απαραβίαστου των Χριστιανικών εκκλησιών. Το 1139 ο Δημήτριος Α΄ επιτέθηκε στην πόλη Γκάντζα στο Aρράν. Έφερε τη σιδηρά πύλη της ηττημένης πόλης στη Γεωργία και τη δώρισε στο μοναστήρι Γκελάτι στο Κουτάισι. Παρά τη λαμπρή αυτή νίκη, ο Δημήτριος Α΄ μπορούσε να κρατήσει τη Γκάντζα μόνο για λίγα χρόνια. Σε απάντηση σε αυτό, ο σουλτάνος των Ελδιγκουζιδών επιτέθηκε στη Γκάντζα πολλές φορές και το 1143 η πόλη έπεσε ξανά στον σουλτάνο. Σύμφωνα με τον Mχίταρ Γκος, ο Δημήτριος Α΄ απέκτησε τελικά την κατοχή της Γκάντζα, αλλά όταν έδωσε την κόρη του σε γάμο στον σουλτάνο, τού έδωσε την πόλη ως προίκα και ο σουλτάνος διόρισε τον δικό του εμίρη να την κυβερνήσει.
Το 1130 ο Δημήτριος αποκάλυψε μία συνωμοσία ευγενών, που πιθανώς αφορούσε τον ετεροθαλή αδελφό του βασιλιά Βάχτανγκ. Ο βασιλιάς συνέλαβε τους συνωμότες και εκτέλεσε έναν από τους αρχηγούς τους, τον Ιοάννε Αμπουλετίσντζε, το 1138 (ή το 1145).
Ο διάδοχος του Φαντλ, ο Φακρ αλ-Ντιν Σαντάντ, ένας Σαδαδίδης εμίρης του Άνι, ζήτησε το χέρι της κόρης του Σαλτούκ των Σαχαρμέν, ωστόσο ο Σαλτούκ το αρνήθηκε. Αυτό προκάλεσε βαθύ μίσος του Σαντάντ προς τον Σαλτούκ. Το 1154 σχεδίασε μία συνωμοσία και σχημάτισε μυστική συμμαχία με τον Δημήτριο Α΄. Ενώ ένας Γεωργιανός στρατός περίμενε σε ενέδρα, πρόσφερε φόρο υποτέλειας στον Σαλτουκίδη, ηγεμόνα του Ερζερούμ και ζήτησε από τον τελευταίο να τον δεχτεί ως υποτελή. Το 1153–1154 ο εμίρης Σαλτούκ βάδισε στο Άνι, αλλά ο Σαντάντ ενημέρωσε σχετικά τον επικυρίαρχό του βασιλιά της Γεωργίας. Έτσι ο Δημήτριος Α΄ βάδισε στο Άνι, νίκησε και αιχμαλώτισε τον εμίρη. Μετά από αίτημα των γειτονικών Μουσουλμάνων ηγεμόνων, τον άφησε ελεύθερο αντί 100.000 δηναρίων, που πλήρωσαν οι γαμπροί τού Σαλτούκ. Αφού ο Σαλτούκ ορκίστηκε να μην πολεμήσει εναντίον των Γεωργιανών, επέστρεψε στην πατρίδα του.
Το 1154 ο Δαβίδ Ε΄, ο μεγαλύτερος γιος του Δημητρίου Α΄ ανάγκασε τον πατέρα του να παραιτηθεί και να γίνει μοναχός, λαμβάνοντας το μοναστικό όνομα Νταμιάν (Δαμιανός). Ωστόσο ο Δαβίδ Ε΄ απεβίωσε έξι μήνες αργότερα, και ο βασιλιάς Δημήτριος Α΄ αποκαταστάθηκε στον θρόνο. Τού Δαβίδ Ε΄ επέζησε ο γιος του Ντέμνα, ο οποίος θεωρήθηκε από τους αντιπολιτευόμενους ευγενείς ως νόμιμος διεκδικητής.
Αν και ο Δημήτριος Α΄ δεν ήταν τόσο επιτυχημένος, όσο ο πατέρας του Δαβίδ Δ΄ ο Κτίστης, η Γεωργία παρέμεινε μία ισχυρή, φεουδαρχική δύναμη με ένα καλά οργανωμένο στρατιωτικό και πολιτικό σύστημα και μία ανεπτυγμένη πολιτιστική και οικονομική ζωή.
Απεβίωσε το 1156 και τάφηκε στη Μονή Γκελάτι.
Θεωρείται άγιος στη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία και η μνήμη του εορτάζεται στις 23 Μαΐου στο Ανατολικό Ορθόδοξο λειτουργικό ημερολόγιο.
Οικογένεια
Το όνομα της συζύγου τού Δημητρίου είναι άγνωστο, αλλά είχε πολλά παιδιά:
Ποιήματα
Ο βασιλιάς Δημήτριος Α΄ ήταν συγγραφέας πολλών ποιημάτων, κυρίως με θρησκευτικά θέματα. Ο ύμνος Συ η Άμπελος (შენ ხარ ვენახი Shen Khar Venakhi) στην Παναγία, είναι ο πιο γνωστός από αυτά τα ποιήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας Κατηγορία:Υμνογράφοι Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 12ου αιώνα
Τόρα Μόστερστονγκ
Η Τόρα Μόστερστονγκ, νορβηγ.: Tora Mosterstong, παλαιο-νορβηγ.: Þóra Morstrstǫng, γνωστή και ως Τόρα του υπηρετικού προσωπικού (Thora Mostaff), ήταν μία από τις παλλακίδες του Χάραλντ Α΄ του Καλλίκομου (Χορφάγκρε) και μητέρα του Χάακον Α΄ του Αγαθού, του νεότερου γιου του Χάραλντ Α΄ και τρίτου βασιλιά της Νορβηγίας (π. 935–961).
Βιογραφία
Σύμφωνα με το έπος (saga) του Χάραλντ Χαρφάρε του Σνόρι Στούρλουσον (Soga om Harald Hårfagre), η Tόρα καταγόταν από το νησί Mόστερ και καταγόταν από τη φυλή (ætt) των Χόρντα-Κόρε (Hǫrða-Kára).
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Εικονογράφηση τίτλου για το έπος του Σνόρι Στούρλουσον για τον Χάραλντ Χορφάγκρε.
«Όταν ο βασιλιάς Χάραλντ ήταν κοντά στα 70 του χρόνια, είχε έναν γιο με μια γυναίκα που ονομαζόταν Τόρα και λεγόταν Μόστερστανγκ, η φυλή της ήταν από το Μόστερ και είχε καλούς φίλους, είχε συγγένεια με τη Χόρντα-Κόρε. Ήταν μια σταθερή γυναίκα και πολύ όμορφη, ήταν υπηρέτρια του βασιλιά. Υπήρχαν πολλοί τότε που υπηρέτησαν τον βασιλιά, αν και ήταν καλής καταγωγής, άνδρες και γυναίκες. Όσον αφορά τα παιδιά του καλού λαού, ήταν έθιμο να προσέχουν ποιος θα τους ραντίσει με νερό και θα τους έδινε το όνομά τους.
Ο Σνόρι μιλά με συνέπεια για την Tόρα ως παλλακίδα και υπηρέτρια, κάτι που τείνει να παράγει λάθος συνειρμούς. Η Χόρντα-Κόρε ήταν μία από τους παλαιούς συμμάχους του Χάραλντ του Καλλίκομου και κατείχε υψηλό αξίωμα στη μάχη του Χάφρσφιορδ. Το να κατείχε η Τόρα μία θέση κοντά στον βασιλιά, πρέπει να ήταν μέρος μίας συνειδητής πολιτικής, ώστε να κρατήσει τις δύο φυλές κοντά.
Κύρια πηγή
Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Κάρολος του Γκιζ
Ο Κάρολος, γαλλ. Charles, (2 Αυγούστου 1571 - 30 Σεπτεμβρίου 1640) από τον Οίκο της Λωρραίνης, ήταν δούκας του Γκιζ και πρίγκιπας του Ζουανβίλ (1588-1640).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζουανβίλ της Καμπανίας και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ δούκα του Γκιζ και της Αικατερίνης των Λα Μαρκ, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ δούκα του Νεβέρ. Το 1574 κληρονόμησε τον τίτλο του δούκα του Σεβρέζ από τον μεγάλο θείο του, καρδινάλιο Κάρολο. Η μητέρα του ήταν κόμισσα του Ε, έτσι ήταν κόμης του Ε μαζί με τη μητέρα του (1588-1633) και μετά μόνος του.
Όταν το 1588 δολοφονήθηκε ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε ως δούκας του Γκιζ και πρίγκιπας του Ζουανβίλ και κρατήθηκε στη φυλακή στην Τουρ για τρία έτη, αλλά δραπέτευσε το 1591. Η Καθολική Μερίδα τον έβλεπε ως αντικαταστάτη του πατέρα του και τον θεωρούσε διάδοχο του θρόνου, αλλά ο ίδιος δήλωσε υποστήριξη στον Ερρίκο Δ', που τον αποζημίωσε με 4.000.000 λίβρες και τον έθεσε κυβερνήτη της Προβηγκίας. Το 1595 κατέλαβε τη Μασσαλία από τον δούκα του Επερνόν, που την κατείχε για την Καθολική Μερίδα. Έγινε Μέγας Κύριος (Master) της Γαλλίας και ναύαρχος της Ανατολής.
Πήρε το μέρος της Μαρίας των Μεδίκων και έπεσε στη δυσμένεια του καρδιναλίου Ρισελιέ, έτσι το 1631 αποσύρθηκε στην Ιταλία. Πήγε με την οικογένειά του στη Φλωρεντία, όπου τους προστάτευσαν οι Μέδικοι. Εκεί, κατά την εξορία, απεβίωσαν δύο από τα παιδιά του, ο Φραγκίσκος και ο Κάρολος-Λουδοβίκος· ο ίδιος απεβίωσε το 1640 στο Κούνα (Τοσκάνη). Το 1643 επετράπη στη χήρα του και στα παιδιά του να επιστρέψουν στη Γαλλία.
Οικογένεια
Το 1611 νυμφεύτηκε την Ερριέττα-Αικατερίνη, κόρη του Ερρίκου δούκα του Ζουαγιέζ (1592-1608) που τον διαδέχθηκε ως δούκισσα του Ζουαγιέζ (1615-47). Είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες του Γκιζ
Ραβέσα Λέσι
Η Ράβεσα Λέσι (γεννημένη την 1η Ιουνίου 1976) έγινε η Μόνιμη Αντιπρόσωπος της Αλβανίας στο Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη το 2018.
Ζωή
Η Λέσι γεννήθηκε το 1976 και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Τίλμπουρχ στις Κάτω Χώρες με μεταπτυχιακό στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δημόσιο Δίκαιο. Γνωρίζει άπταιστα Αγγλικά και Ολλανδικά.
Από το 2010 έως το 2014 βρισκόταν στα Τίρανα, όπου δίδασκε στις εγκαταστάσεις που προσφέρει το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στα Τίρανα.
Από τον Μάρτιο του 2016 βρισκόταν στην Αυστρία όπου ηγούνταν της αποστολής της χώρας της στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη μέχρι τον Ιανουάριο του 2018 όταν έγινε σύμβουλος του Υπουργού Εξωτερικών.
Έγινε η Μόνιμη Αντιπρόσωπος της Αλβανίας στο Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη το 2018. Η Λέσι είναι, επίσης, υπεύθυνη για την εκπροσώπηση της χώρας της στον Παγκόσμιο Οργανισμό Διανοητικής Ιδιοκτησίας. Για παράδειγμα το 2019 ήταν μία από τις πρώτες που υπέγραψε μία διεθνή συμφωνία που θα παρέχει προστασία σε περιφερειακά προϊόντα, όπως το τσάι Darjeeling.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Περίοδος των Χριστουγέννων
300px|μικρογραφία|[[Χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Πλατεία Συντάγματος (2005)]] Η περίοδος των Χριστουγέννων, Περίοδος των Εορτών (συχνά αποκαλείται απλώς Γιορτές),  ή εορταστική περίοδος, είναι μια ετησίως επαναλαμβανόμενη περίοδος γενικά θεωρείται ότι διαρκεί από τα τέλη Νοεμβρίου έως τις αρχές Ιανουαρίου.
Περιλαμβάνει την ημέρα των Χριστουγέννων, την Πρωτοχρονιά, τα Θεοφάνια, τη Χανουκά και αρκετές σημαντικές ονομαστικές εορτές, κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως της Αγίας Αικατερίνης, του Αγίου Στυλιανού του Αγίου Σάββα, της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Νικολάου κ.α. Συνδέεται επίσης με περίοδο εκπτώσεων που περιλαμβάνει μια περίοδο αιχμής για τον τομέα λιανικής. Χριστουγεννιάτικες βιτρίνες, στολισμοί χριστουγεννιάτικων δέντρων και φωταγωγήσεις πόλεων συνθέτουν αυτό το εορταστικό σκηνικό.
Ξεκινώντας από τα μέσα του 20ου αιώνα, η περίοδος κατέστη όλο και πιο εμπορευματοποιημένη και αμερικανοκεντρική. Στα τέλη του 20ου αιώνα, η εβραϊκή γιορτή της Χανουκά και η νέα αφροαμερικανική πολιτιστική γιορτή της Kwanzaa άρχισαν να θεωρούνται στις ΗΠΑ ως μέρος της «περιόδου των εορτών».
Τα Σατουρνάλια ήταν αρχαία ρωμαϊκή γιορτή προς τιμή του Κρόνου, που εορταζόταν από τις 17 Δεκεμβρίου του Ιουλιανού ημερολογίου έως τις 23 Δεκεμβρίου. Η γιορτή συνοδευόταν με θυσία στον Ναό του Κρόνου, στη Ρωμαϊκή Αγορά και ακολουθούσε δημόσιο συμπόσιο, συνεχές πάρτι και μια αποκριάτικη ατμόσφαιρα που ανέτρεπε τους ρωμαϊκούς κοινωνικούς και ηθικούς κανόνες: ο τζόγος επιτρεπόταν και οι αφέντες παρείχαν τραπέζι στους δούλους τους. Ο ποιητής Κάτουλλος την αποκάλεσε ως «τις καλύτερες των ημερών».
Η Τέχνη της Φούγκας
Η Τέχνη της Φούγκας (γερμ. Die Kunst der Fuge), BWV 1080, είναι συλλογή από φούγκες και κανόνες που συνέθεσε ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ τη δεκαετία του 1740 με σκοπό να αναδείξει μια πληθώρα αντιστικτικών τεχνικών πάνω στο ίδιο θέμα. Αποτελείται από 14 φούγκες (contrapunctus) και 4 κανόνες που φέρουν αρίθμηση με λατινικούς χαρακτήρες. Τα επιμέρους έργα χωρίζονται σε διαφορετικές ομάδες και η πολυπλοκότητά τούς αυξάνει βαθμιαία παρουσιάζοντας το θέμα σε απλές, διπλές και τριπλές φούγκες. Η τελευταία φούγκα έμεινε ημιτελής, αλλά εικάζεται πως θα είχε μάλλον τη μορφή τετραπλής φούγκας. Είναι άγνωστο για ποιο όργανο γράφτηκε το έργο (ή ακόμα αν γράφτηκε με ερμηνευτικές αξιώσεις και όχι ως ένα εγχειρίδιο προς μελέτη), καθώς δεν διαθέτουμε καμία ερμηνευτική οδηγία. Σήμερα παίζεται κυρίως από τσέμπαλο, πιάνο ή εκκλησιαστικό όργανο, χωρίς να απουσιάζουν και εκτελέσεις για ορχήστρα ή κουαρτέτο εγχόρδων. Εκδόθηκε μετά το θάνατο του Μπαχ, πιθανότατα από τον Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ Μπαχ, την Άνοιξη του 1751.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φούγκες του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
Θωμάς Κώττας
Ο Θωμάς Κώττας (Πτολεμαΐδα, 27 Απριλίου 1996) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σέντερ για τον Α.Σ. Καρδίτσας.
Σταδιοδρομία
Ο Κώττας έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στις ομάδες παίδων και εφήβων του Α.Π.Σ Αίαντα Αμυνταίου, απ' όπου και κατάγεται. Το καλοκαίρι του 2011 μετακινήθηκε στην ομάδα παίδων του ΠΑΟΚ, ενώ υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο του με την ομάδα ανδρών του ΠΑΟΚ το 2013, από όπου έμεινε ελεύθερος το 2016.
Το καλοκαίρι του 2018, υπέγραψε στον Χολαργό. Ολοκλήρωσε την σεζόν 2018-19, αγωνιζόμενος σε 28 ματς πρωταθλήματος, με μέσο όρο 3.6 πόντους και 2.6 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Στις 3 Αυγούστου 2019, ανακοινώθηκε από τον Ιωνικό Νίκαιας. Τη σεζόν 2019-20 είχε 3.8 πόντους και 2.44 ριμπάουντ κατά μέσο όρο.
Τον Ιούλιο του 2021, συμφώνησε με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Σε 24 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας τη σεζόν 2021-22, είχε 2.6 πόντους, 2.3 ριμπάουντ σε 9 λεπτά συμμετοχής κατά μέσο όρο.
Στις 29 Αυγούστου 2022, ανακοινώθηκε από τον Α.Σ. Καρδίτσας.
Εθνική Ομάδα
Ο Κώττας έχει υπάρξει μέλος όλων των ελληνικών εθνικών ομάδων καλαθοσφαίρισης. Ως μέλος των εθνικών ομάδων έχει πάρει μέρος σε διάφορες διοργανώσεις όπως Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-16 2012, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-18 2014, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-19 2015, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Κ-20 2015. Επίσης, αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών Β΄Κατηγορίας Κ-20 2016, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Συνολικά με την εθνική νέων ανδρών έχει 24 συμμετοχές με 178 πόντους (μ.ο: 7,42) και με την εθνική εφήβων έχει 32 συμμετοχές με 123 πόντου (μ.ο: 3,84)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Χολαργού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Πολύδροσο Καρδίτσας
Το Πολύδροσο (παλιότερα Καμπουραίικα) είναι οικισμός του Πετρίλου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Έχει περίπου 30 σπίτια, τα περισσότερα πέτρινα. Στα Καμπουρέικα βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, η οποία πανηγυρίζει στις 26 Ιουλίου. Αξιοσημείωτη και η βρύση όπου τρέχει κρύο κρυστάλλινο νερό, η οποία είναι ανακατασκευασμένη, αλλά έχει διατηρήσει την παλιά της κάνουλα. Στον οικισμό υπάρχουν και 2 ανεκμετάλλευτα παλιά αλώνια.
Μονοπάτια
Το χωριό είναι αφετηρία τριών μονοπατιών: το πρώτο ανηφορίζει προς το Μοναστήρι του Αγίου Χαραλάμπου, όπου διακλαδώνεται σε τρεις κατευθύνσεις. Η πρώτη συναντά το παλιό αυλάκι και καταλήγει στο Κεφαλόγρουνο (πηγή), η δεύτερη πάει προς την κορυφή Βουτσικάκι και η τρίτη καταλήγει στο Ευρωπαϊκό μονοπάτι μεγάλων διαδρομών Ε4.
Το δεύτερο μονοπάτι κατεβαίνει στον ποταμό Πετριλιώτης μέσω του οικισμού Βλαχογιανέικα ενώ το τρίτο καταλήγει και αυτό στον ποταμό Πετριλιώτη μέσω της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Στο ποτάμι και τα δυο συναντιούνται: από εκεί και πέρα μπορεί κάποιος να ακολουθήσει το ποτάμι προς δύο κατευθύνσεις, προς Κρανιά στις Εννιά Βρύσες όπου είναι και οι πηγές του ή προς Στεφανιάδα. Επίσης, μπορεί να περάσει από το ποτάμι από το παλιό γεφύρι και να συνεχίσει για τον οικισμό Βασιλάδες.
Πηγές
Ευρωπαϊκό μονοπάτι μεγάλων διαδρομών Ε4
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας
Ράγκνχιλντ Σίγκουρντσντοτερ
Το όνομα Ράγκνχιλντ Σίγκουρντσντοτερ μπορεί να αναφέρεται σε δύο διαφορετικές μορφές από την παλαιά σκανδιναβική λογοτεχνία, ένα κράμα τους ή μία καθαρά πλασματική μορφή:
Ενώ ορισμένες παραδοσιακές μαρτυρίες απεικονίζουν αυτές τις δύο μορφές ως την ίδια γυναίκα, αυτές (και οι συγγενείς τους) έζησαν σε διαφορετικές περιόδους.
Ράγκνχιλντ, 2η σύζυγος του Χάλφνταν του Πρεσβύτερου
Σύμφωνα με το έπος (saga) Heimskringla, μία Ράγκνχιλντ Σίγκουρντσντοτερ ήταν η δεύτερη σύζυγος του Χάλφνταν του Πρεσβύτερου (η πρώτη ήταν η Ράγκνχιλντ Χάραλντσντοτερ Γκούλσκεγκ). Ο Χάκε, ένας ξέφρενος πολεμιστής (berserker) συνάντησε τον πατέρα της στo Χάντελαντ και τον σκότωσε, προτού απαγάγει τη Ράγκνχιλντ Σίγκουρντντoτερ από το σπίτι της. Στη συνέχεια, ο Xάλφνταν ο Πρεσβύτερος την απήγαγε από τον Χάκε, για να τη νυμφευτεί. Το έπος Fagrskinna δεν αναφέρει καμία από αυτές τις λεπτομέρειες. Ωστόσο, και τα δύο έπη συμφωνούν ότι η Ράγκνχιλντ και ο Χάλγνταν ο Πρεσβύτερος ήταν γονείς του Χάραλντ Α΄ του Καλλίκομου (Χορφάγκρε).
Μετακλασική εποχή
μικρογραφία|350x350εσ|Χάρτης του κόσμου στα μέσα της εποχής, περί το 900 μ.Χ. Ιστορική Περίοδος: 5ος - 15ος αιώνας Προηγήθηκε: [[Αρχαία Ιστορία Ακολούθησε: Πρώιμη νεότερη περίοδος]] Η Μετακλασική εποχή είναι η χρονική περίοδος 500-1450 μ.Χ. Χαρακτηρίστηκε από γεωγραφική επέκταση πολιτισμών σε όλον τον κόσμο, ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων μεταξύ των πολιτισμών και ανάπτυξη των τριών μεγάλων θρησκειών (Χριστιανισμός, Ισλάμ και Βουδισμός). Για τη σχολή της "παγκόσμιας ιστορίας" ο Μεσαίωνα ς είναι συνώνυμος της μετακλασικής εποχής.
Στην Ασία με διάδοση του Ισλάμ φτιάχτηκε μια νέα αυτοκρατορία και ήταν η Χρυσή Εποχή του Ισλάμ στο εμπόριο με Ασιατικές, Αφρικανικές και Ευρωπαϊκές χώρες και την επιστημονική πρόοδο στο μεσαιωνικό Ισλαμικό κόσμο. Στην Ανατολική Ασία εδραιώθηκε η εξουσία της Αυτοκρατορικής Κίνας, που καθιέρωσε ευημερούσες δυναστείες με δύναμη επιρροής σε Κορέα, Βιετνάμ και Ιαπωνία. Εξαπλώθηκαν θρησκείες όπως ο Βουδισμός και ο Νεο-Κομφουκιανισμός και εφευρέθηκε το μπαρούτι στην Κίνα. Η Μογγολική Αυτοκρατορία σύνδεσε την Ευρώπη και την Ασία με ασφαλές εμπόριο και γεωγραφική σταθερότητα. Ο παγκόσμιος πληθυσμός διπλασιάστηκε από 210 εκατομμύρια το 500 μ.Χ. σε 461 εκατομμύρια το 1500 μ.Χ. Όμως, σε κάποιες περιοχές υπήρξε απώλεια πληθυσμού από περιστατικά όπως η Πανούκλα του Ιουστινιανού, οι Επιδρομές των Μογγόλων και επιδημία Χολέρας.
Ορολογία της περιόδου
Η μετακλασική εποχή περιλαμβάνει χονδρικά την περίοδο 500 - 1450 μ.Χ. Οι ημερομηνίες έναρξης και τέλους ενδέχεται να διαφέρουν ανάλογα με την περιοχή, και η έναρξη ταυτίζεται με το τέλος της προηγούμενης κλασικής περιόδου: Κινέζικη Δυναστεία των Χάν (έληξε το 220 μ.Χ.), η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (έληξε το 476 μ.Χ.), η Αυτοκρατορία των Γκούπτα (έληξε περί το 550 μ.Χ.) και η Αυτοκρατορία των Σασσανιδών (έληξε το 651 μ.Χ.).
Η μετακλασική εποχή είναι η μία από τις πέντε ή έξι μεγάλες περιόδους του κόσμου που διακρίνουν οι ιστορικοί: (1) πρώιμος πολιτισμός, (2) κλασικές κοινωνίες (3) η μετακλασική εποχή, (4) η πρώιμη σύγχρονη, και (5) ο δέκατος ένατος αιώνας· και (6)η σύγχρονη εποχή. Για πολλούς ο 19ος αιώνας ήταν σύγχρονη εποχή. Είναι συνώνυμη του Μεσαίωνα της Δυτικής Ευρώπης αλλά δεν αποτελεί απαραίτητα ένα από τα τρία παραδοσιακά τμήματα της δυτικοευρωπαϊκής Ιστορίας: το κλασικό, το μέσο και το σύγχρονο (βλ. τριμερής περιοδισμό ς).
Η παγκόσμια ιστορία ασχολείται με τα κοινά θέματα που εμφανίστηκαν σε πολλούς πολιτισμούς και περιοχές. Αναγνωρίζει ότι η μετακλασική ιστορία επικεντρώθηκε κύρια στην Αφρο-Ευρασιατική ζώνη. Η διάκριση της περιόδου και των κοινών θεμάτων στην Αμερική δυσχεραίνεται από την αυτονομία της ιστορίας τους πρό της Κολομβιανής Ανταλλαγής.
Κύριες τάσεις
Στη μετακλασική εποχή υπήρξαν αρκετές κοινές εξελίξεις ή θέματα. Έγινε επέκταση και ανάπτυξη του πολιτισμού προς νέες γεωγραφικές περιοχές, μεγάλωσαν και διαδόθηκαν οι τρεις κύριες, ή ιεραποστολικές, θρησκείες του κόσμου και υπήρξε μία περίοδος ταχείας επέκτασης του εμπορίου και των εμπορικών δικτύων.
Η Ανάπτυξη του Πολιτισμού
αριστερά|μικρογραφία|Οι [[Γραμμές της Νάσκα|Γραμμές των Νάσκα στις Νοτιοαμερικάνικες Άνδεις. Οι Νάσκα είναι πολιτισμός που άκμασε την περίοδο 1ος-8ος αιώνας. Φωτογραφία του Ντιέγκο Ντέλσο.]] Αρχικά υπήρξε επέκταση και ανάπτυξη του πολιτισμού σε νέες γεωγραφικές περιοχές σε όλη την Ασία, την Αφρική, την Ευρώπη, την κεντρική Αμερική και τη δυτική Νότια Αμερική. Για τον ιστορικό Πήτερ Ν. Στερνς, στη μετακλασική εποχή δεν υπήρχαν κοινές παγκόσμιες πολιτικές τάσεις και μοτίβα, μόνο πρόχειρα οργανωμένες πολιτείες και κάποιες εξελίξεις. Στην Ασία, η Κίνα συνέχισε μία ιστορία δυναστειακών κύκλων και αυξήθηκε σε περιπλοκότητα με ανάπτυξη της γραφειοκρατίας. Η Ισλαμική Αυτοκρατορία ήταν η νέα δύναμη που εδραιώθηκε στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Κεντρική Ασία. Στη Δυτική Αφρική δημιουργήθηκαν τα βασίλεια των Σονγκχάι και Μάλι. Η παρακμή του Ρωμαϊκού πολιτισμού επέτρεψε κενά εξουσίας στη Μεσόγειο και την Ευρώπη, και σε ορισμένες περιοχές χρειάστηκε να χτιστούν εντελώς νέοι πολιτισμοί. Στη Δυτική Ευρώπη εφαρμόστηκε ένα απολύτως διαφορετικό πολιτικό σύστημα (δηλ. φεουδαρχία) σε μία εξίσου διαφορετική κοινωνία (δηλαδή μανοριαλισμός). Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το Βυζάντιο, διατήρησε πολλά από τα χαρακτηριστικά της παλιάς Ρώμης, και ομοιότητες με την ελληνική και την περσική. Το Κράτος των Ρως και μετά η Ρωσία αναπτύχθηκαν προς την Ανατολική Ευρώπη. Στην απόμερη Αμερική, στην κεντρική περιοχή άκμασε η Αυτοκρατορία των Αζτέκων και στη Νότια περιοχή των Άνδεων αναπτύχθηκε η Αυτοκρατορία των Ίνκας.
Η Εξάπλωση των Παγκόσμιων Θρησκειών
μικρογραφία|200x200εσ|Η [[Πολιορκία της Άκρας (1189-1191)|Πολιορκία της άκρας (1191) από θρησκευτικό πόλεμο. Ο μεγαλύτερος των πολέμων ήταν οι Σταυροφορίες. Η Εικόνα χρονολογείται περί το 1280.]] Από την πρώτη χιλιετία π.Χ. υπήρχε θρησκεία που οραματίστηκε μία παγκόσμια τάξη για όλους τους ανθρώπους, όπως ο Βουδισμός. Την επερχόμενη χιλιετία αναπτύχθηκαν ο Βουδισμός και δύο άλλες μεγάλες, διεθνείς, ιεραποστολικές θρησκείες, αναδυόμενες από τον Ιουδαϊσμό: ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ. Προς τα τέλη της περιόδου, οι τρεις θρησκείες ήταν μεταξύ τους διαδεδομένες και συχνά πολιτικά κυρίαρχες σε όλον τον Παλαιό Κόσμο.
Εμπόριο και Επικοινωνίες
Το εμπορικό δίκτυο της Αμερικής ήταν περιορισμένο λόγω έλλειψης ζώων έλξης και τροχών. Στην Ωκεανία κάποια από τα νησιά της Πολυνησίας και της Μικρονησίας είχαν εμπορικές σχέσεις.
Το Κλίμα
Υπάρχουν ενδείξεις ότι πολλές περιοχές του μετακλασικού κόσμου επηρεάστηκαν ομοίως από τις παγκόσμιες κλιματικές συνθήκες, αλλά η θερμοκρασία και βροχοπτώσεις εξετάζονται διαφορετικά ανά περιοχή. Σύμφωνα με τη Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή οι αλλαγές δεν ήταν υποχρεωτικά συγχρονισμένες. Γενικά, οι θερμοκρασίες ήταν υψηλότερες κατά τον ενδέκατο αιώνα, και χαμηλότερες στις αρχές του 17ου αιώνα. Δεν υπάρχει βεβαιότητα για το μέγεθος της κλιματικής αλλαγής σε όλες τις περιοχές του κόσμου, ή αν ήταν μέρος μιας παγκόσμιας τάσης. Οι κλιματικές τάσεις διακρίνονται καλύτερα κατά μήκος του Βόρειου Ημισφαιρίου από ότι στο Νότιο Ημισφαίριο. μικρογραφία|300x300εσ|Η χρονική διάρκεια της Μικρής Εποχής Παγετώνων διαφέρει μεταξύ μελετών Στη Μετακλασική εποχή υπήρξαν κλιματικές περίοδοι που σχετίζονταν με μεγάλες κλιματικές τάσεις, όπως η Παλαιά Μικρή Εποχή Παγετώνων, η Μεσαιωνική Θερμή Περίοδος και η Μικρή Εποχή Παγετώνων. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα των ετών 536-537μ.Χ. είναι πιθανό να ξεκίνησαν από την έκρηξη του ηφαιστείου της Λίμνης Λλοπάνγκο Καλντέρα στο Ελ Σαλβαδόρ. Τα θειικά άλατα που εκτοξεύτηκαν στον αέρα επέφεραν παγκόσμια ψύξη, μεταναστεύσεις και αποτυχημένες καλλιέργειες παγκοσμίως, ενδεχομένως επιδεινώνοντας μία ήδη ψυχρή περίοδο. Φαίνεται πως η μέση παγκόσμια θερμοκρασία παρέμεινε χαμηλότερη για τουλάχιστον έναν αιώνα μετά.
Η Μεσαιωνική θερμή περίοδος τα έτη 950μ.Χ.-1250μ.Χ. παρατηρήθηκε κύρια στο βόρειο ημισφαίριο και περιλάμβανε περιοχές με θερμότερα καλοκαίρια, που ξεπεράστηκαν μόνο από την Υπερθέρμανση του Πλανήτη τον 20ο-21ο αιώνα. Έχει υποτεθεί ότι η ζεστή θερμοκρασία επέτρεψε στους Σκανδιναβούς να αποικίσουν τη Γροιλανδία, χάρη στα ελεύθερα πάγου νερά. Εκτός της Ευρώπης υπάρχουν τεκμήρια θερμών συνθηκών, όπως υψηλές θερμοκρασίες στην Κίνα και τις μεγάλες ξηρασίες στη Βόρεια Αμερική που επέδρασαν δυσμενώς σε πολλούς πολιτισμούς.
Από το 1250, οι παγετώνες επεκτάθηκαν προς τη Γροιλανδία ψύχοντας όλο το Βόρειο Ατλαντικό.Τον 14ο αιώνα η περίοδος βλάστησης στην Ευρώπη ήταν ασταθής, και στην Κίνα η καλλιέργεια πορτοκαλιών κινήθηκε προς τα νότια από τον ψυχρό καιρό. Ιδιαίτερα στην Ευρώπη η Μικρή Εποχή Παγετώνων είχε μεγάλες πολιτισμικές επιπτώσεις, και συνεχίστηκε μέχρι τη βιομηχανική επανάσταση, πολύ εγγύτερα του χρονικού πλαισίου της μετακλασικής περιόδου. Τα αίτια που προκάλεσαν το Μικρό Παγετώνα είναι ασαφή, στις πιθανές εξηγήσεις περιλαμβάνονται οι ηλιακές κηλίδες, οι τροχιακοί κύκλοι της Γης, ηφαιστειακή δραστηριότητα, τα ωκεάνια ρεύματα και ανθρωπογενής μείωση του πληθυσμού.
Χρονοδιάγραμμα
Το χρονοδιάγραμμα αποτελεί βασική επισκόπηση των πολιτειών, των πολιτισμών και των γεγονότων που διαδραματίστηκαν χοντρικά την περίοδο 400 μ.Χ. - 1500 μ.Χ.. Η διάκριση των τμημάτων έγινε βάσει πολιτικής και γεωγραφικής θέσης.
Ευρώπη
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Μεσαιωνικό όργωμα, οι περισσότεροι Ευρωπαίοι του Μεσαίωνα ήταν ακτήμονες που ονομάζονταν [[Δουλοπαροικία|δουλοπάροικοι και εργάζονταν με αντάλλαγμα τη στρατιωτική προστασία. Μετά τη "Μαύρη Πανώλη" περί το 1340, η έλλειψη εργατικού δυναμικού επέτρεψε στους δουλοπάροικους να διεκδικήσουν μισθούς για την εργασία τους. Εικόνα από το 1300 μ.Χ..]] Στην Ευρώπη, μετά την παρακμή της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο Δυτικός πολιτισμός ανασυστάθηκε στην περίοδο που είναι γνωστή ως Πρώιμος Μεσαίωνας (500μ.Χ.-1000μ.Χ.), κατά τον οποίο η περιοχή ήταν ενωμένη από την Καθολική Εκκλησία. Στις Αρχές του Μεσαίωνα συνεχίζονταν τάσεις που ξεκίνησαν κατά την ύστερη Αρχαιότητα: μείωση του πληθυσμού, αποκέντρωση και πολλές εισβολές βάρβαρων.
Από τον 7ο έως τον 11ο αιώνα οι Άραβες, οι Μαγυάροι και οι Σκανδιναβοί ήταν όλοι απειλή για τα Χριστιανικά Βασίλεια που σκότωσαν χιλιάδες ανθρώπους στους αιώνες. Εν τούτοις, οι επιδρομείς δημιούργησαν νέα εμπορικά δίκτυα. Στη δυτική Ευρώπη ο Φράγκος βασιλιάς Καρλομάγνος προσπάθησε να αναζωπυρώσει την πολιτισμική και επιστημονική πρόοδο στην Καρολίγγεια Αναγέννηση. Το 800 μ.Χ. ο Καρλομάγνος ίδρυσε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επιδιώκοντας να αναβιώσει την Κλασική Ρώμη. Η βασιλεία του Καρλομάγνου ήταν μία προσπάθεια αναζωπύρωσης της επιθυμίας για μάθηση και λογοτεχνία κατά την περίοδο που ονομάστηκε Καρολίγγεια Αναγέννηση
Παγόδα
μικρογραφία|Ξύλινη πενταώροφη παγόδα στην Ιαπωνία, χτισμένη τον 7ο αιώνα. Η παγόδα ονομάζεται Χόριο-τζι. Η παγόδα είναι πύργος με πολλαπλές μαρκίζες, ο οποίος χρησιμοποιείται κυρίως στη Νότια Ασία. Έχει εξαπλωθεί και στην Ανατολική Ασία, σε χώρες όπως το Νεπάλ, την Κίνα, την Ιαπωνία και σε άλλα μέρη της Ασίας. Χρησιμοποιείται για θρησκευτικούς σκοπούς. Κάποιες παγόδες χρησιμοποιούνται ως Ταοϊστικοί χώροι λατρείας. Οι περισσότερες παγόδες χρησιμοποιούνται από τους Βουδιστές ως χώροι λατρείας, ενώ συχνά βρίσκονται τουλάχιστον κοντά σε μια βιχάρα, αρκετά συχνά μέσα σε αυτή. Σε ορισμένες χώρες, ο όρος μπορεί να αναφέρεται και σε άλλες θρησκευτικές δομές. Στο Βιετνάμ και την Καμπότζη, λόγω της γαλλικής μετάφρασης, στα αγγλικά ως παγόδα εννοείται κάθε μέρος της λατρείας, αν και η παγόδα δεν είναι μια ακριβής λέξη για να περιγράψει μια βουδιστική βιχάρα. Η σύγχρονη παγόδα είναι μια εξέλιξη της στούπας, η οποία προέρχεται από το αρχαίο Νεπάλ. Η στούπα είναι μια δομή που μοιάζει με τάφο, όπου τα ιερά λείψανα κρατούνταν ασφαλή και τιμούνταν. Η αρχιτεκτονική δομή της στούπας έχει εξαπλωθεί σε όλη την Ασία. Οι παγόδες έχουν χτιστεί με πολλές διαφορετικές μορφές, ενώ οι κατά τόπους λεπτομέρειες έχουν ενσωματωθεί στο γενικό σχεδιασμό. Σε πολλά φιλιππινέζικα καμπαναριά, το σχήμα τους επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις παγόδες που έχτισαν οι Κινέζοι εργάτες που προσλήφθηκαν από τους Ισπανούς.