cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χοληφόρο δέντρο
Ηπατικοί πόροι
Ο δεξιός και ο αριστερός ηπατικός πόρος, μήκους 1-4 εκατοστά, συλλέγουν τη χολή από το ενδοηπατικό δίκτυο και συνενούνται στις πύλες του ήπατος για να σχηματίσουν τον κοινό ηπατικό πόρο, ο οποίος έχει μήκος 3-4 εκατοστά και συνεχίζει την πορεία του προς τα κάτω μέχρις ότου ενωθεί με τον κυστικό πόρο.
Χοληδόχος πόρος
Ο χοληδόχος πόρος αποτελεί τη συνέχεια του κοινού ηπατικού προς τα κάτω και έχει μήκος που ποικίλλει γύρω από ένα μέσο όρο 8 εκατοστών και εύρος 8 χιλιοστά. Έχει συνήθως δύο μοίρες: η ελεύθερη μοίρα του ακολουθώντας πορεία που έρχεται σε σχέση με το δωδεκαδάκτυλο και το πάγκρεας, ενώνεται με τον παγκρεατικό πόρο και εκβάλλει στο δωδεκαδάκτυλο. Στο σημείο εκβολής περιβάλλεται από τον σφιγκτήρα του Oddi και σχηματίζει μια θηλή, το φύμα του Vater.
Χοληδόχος κύστη
Η χοληδόχος κύστη βρίσκεται στην κάτω επιφάνεια του ήπατος. Ενώνεται με τον κοινό ηπατικό πόρο, δια του κυστικού πόρου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανατομία ζώων Κατηγορία:Ηπατολογία
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Λέσβου 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λέσβου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Λέσβου.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Λέσβου λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Πρωτάθλημα
Η Πρωταθλήτρια ΕΠΣΛ κρίνεται στον τελικό μεταξύ της πρωταθλήτριας Λέσβου (πρωταθλήτρια της Α΄ Κατηγορίας Λέσβου) και της πρωταθλήτριας Λήμνου (νικήτρια των Play Off του «1ου Ομίλου» Λήμνου).Για την περίοδο 2015-16, πρωταθλήτρια ήταν η ομάδα του «Αίγειρου Μυστεγνών», πρωταθλήτρια Λέσβου, που επικρατησε του πρωταθλητή Λήμνου «Ηρακλή Ατσικής».
Α΄ Κατηγορία
Πηγή: SportLesvos.gr
Play Off
Οι ομάδες που τερμάτισαν από την 2η εως 5η θέση αγωνίζονται σε διπλούς αγώνες με κανόνες κυπέλλου, με στόχο τη θέση στον τελικό των Play Off με αντίπαλο την 1η της κανονικής διάρκειας. Η ομάδα με την καλύτερη θέση στην κανονική περίοδο παίζει το πρώτο παιχνίδι εκτός έδρας.
Πηγές: Ιστοσελίδα LimnosNea.gr Τελικοί, «Ημιτελικός», «Προημιτελικοί»
Αγώνες Ανόδου Καθόδου
Για μια θέση στην Α1 αγωνίζνται σε διπλούς αγώνες ο προτελευταίος της Α1 «ΑΟ Κάσπακας», με τη 2η της Α2 «Ηφαιστία». Στην Α1 παρέμεινε ο ΑΟ Κάσπακας
Τελικός Πρωταθλήματος ΕΠΣ Λέσβου
Πρωταθλητής ΕΠΣ Λέσβου αναδείχθηκε ο '''Π.Α.Ε.Σ. Αίγειρος Μυστεγνών''' για πρώτη φορά στην ιστορία του. Στον τελικό που έγινε στη Λήμνο, επικράτησε του πρωταθλητή Λήμνου Ηρακλή Ατσικής με 1-0.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Λέσβου. Όπως και στο πρωτάθλημα, διεξάγονται οι διοργανώσεις του Κυπέλλου Λέσβου και Λήμνου, οι νικητές των οποίων αναμετρώνται στο τελικό του Κυπέλλου ΕΠΣ Λέσβου. Το κύπελλο της περιόδου 2015–16 κατέκτησε η ομάδα του Αιολικού Μυτιλήνης
Κύπελλο Λέσβου
Πηγές:ΕΠΣΛ:Κύπελλο Λέσβου SportLesvos:Κύπελλο Λέσβου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Λέσβου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Χολαγγείο
Χολαγγεία ή Χοληφόρα αγγεία είναι τα αγγεία που άγουν τη χολή. Εντός αυτών, δηλαδή, ρέει η υγρή χολή.
Διακρίνονται, ανάλογα με την τοπογραφική σχέση τους με το ήπαρ σε ενδοηπατικά και εξωπηπατικά. Συνενώνονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν το Χοληφόρο δέντρο (ή δίκτυο των χοληφόρων).
Η κινητικότητα των χοληφόρων ρυθμίζεται πρωτευόντως από ορμονικούς παράγοντες και, κατά δεύτερο λόγο, νευρογενώς.
Χολαγγειόλιο
Το χολαγγειόλιο είναι ένας από τους λεπτότατους, τελικούς κλάδους του χοληφόρου δέντρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεπτικό σύστημα Κατηγορία:Ηπατολογία
Ευθύμιος Παπαδημητρίου
Ο Ευθύμιος ή Ευθύμης Παπαδημητρίου (Αθήνα, 1895 – Αθήνα, 1958) ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης. Ασχολήθηκε επίσης εκτεταμένα με το σκίτσο και την πολιτική γελοιογραφία.
Βιογραφία
Πολυσύνθετο ταλέντο, ο Παπαδημητρίου σπούδασε αρχικά Φυσικές Επιστήμες, ενώ ταυτοχρόνως καταπιάστηκε με τις εικαστικές τέχνες. Παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου κοντά στους ζωγράφους Ε. Κοντιάδη και Β. Χατζή, για να ασχοληθεί κατόπιν με την γελοιογραφία σε αθηναϊκές εφημερίδες και περιοδικά.
Από το 1922 έως το 1929 έζησε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα ξυλογραφίας σε διάφορες ελεύθερες ακαδημίες. Κατά το ίδιο διάστημα επισκέφθηκε πολλά μουσεία της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Βρετανίας.
Παρουσίασε έργα του σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Το 1958, όντας ήδη καταξιωμένος καλλιτέχνης, διορίσθηκε καθηγητής της Χαρακτικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Ωστόσο, μερικούς μήνες αργότερα, τον πρόλαβε ο θάνατος.
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, στην Πινακοθήκη του Δήμου Ιωαννίνων, καθώς επίσης σε πολλές πινακοθήκες του εξωτερικού και σε ιδιωτικές συλλογές. Χαρακτικά του κοσμούν επίσης πολλά βιβλία, σχολικά και μη.
Σήμερα, ο Ευθύμιος Παπαδημητρίου θεωρείται από τους πρωτοπόρους της ελληνικής χαρακτικής. Πέρα από τους πειραματισμούς του στις τεχνικές χάραξης, ήταν από τους πρώτους στην ιστορία της ελληνικής χαρακτικής, μαζί με τον ομότεχνο του Νίκο Βεντούρα, που στα χρόνια 1947–1957 δημιούργησε χαρακτικά σε κυβιστικό και αφαιρετικό ύφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Διαμάχη Κύπρου-Τουρκίας για τις θαλάσσιες ζώνες
μικρογραφία|350x350εσ| Η Κύπρος ή Κυπριακή Δημοκρατία και η Τουρκία ή Δημοκρατία της Τουρκίας έχουν εμπλακεί σε μια διαμάχη σχετικά με την έκταση των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών (ΑΟΖ) που κατέχουν, η οποία έχει προκληθεί από τις προσπάθειες εξερεύνησης πετρελαίου και φυσικού αερίου στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή.
Γενικά
Η Τουρκία αντιτίθεται στις γεωτρήσεις της Κύπρου σε ύδατα που η Κύπρος έχει διεκδικήσει και διεκδικεί σύμφωνα με το διεθνές ναυτικό δίκαιο. Η σημερινή διαμάχη των δύο χωρών για τις θαλάσσιες ζώνες σχετίζεται άμεσα με το πολυετές ζήτημα της Κύπρου και τις λεγόμενες "γκρίζες ζώνες" Αιγαίου. Η Τουρκία είναι το μοναδικό κράτος - μέλος του ΟΗΕ, το οποίο δεν αναγνωρίζει την Κύπρο και είναι ένα από τα λίγα κράτη που δεν έχουν υπογράψει την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας, την οποία η Κύπρος έχει υπογράψει και επικυρώσει.
Αξιώσεις της Τουρκίας
Δεδομένου ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν υπάρχουν διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών.
Άρνηση της Κύπρου
Η Κυπριακή Δημοκρατία αρνήθηκε να διαπραγματευτεί τη θαλάσσια διαμάχη και τους φυσικούς πόρους που βρέθηκαν στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας με την τουρκοκυπριακή ηγεσία.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα Κατηγορία:Σχέσεις Κύπρου-Τουρκίας
Γιώργος Παυλίδης
Ο Γιώργος Παυλίδης (1956 - 20 Οκτωβρίου 2016) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Σπουδές και δικηγορία
Σπούδασε νομική στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Άσκησε ενεργή δικηγορία, κυρίως στον κλάδο του ποινικού δικαίου και δημοσίευσε επιστημονικά άρθρα νομικού και μη περιεχομένου.
Νομάρχης
Το 1998 εξελέγη νομάρχης Ξάνθης με το συνδυασμό του Κωνσταντίνου Τάτση για την υπερνομαρχία Καβάλας-Δράμας-Ξάνθης. Έμεινε στη θέση αυτή για 12 έτη, μιας και επανεξελέγη το 2002 και το 2006.
Κατά την διάρκεια της θητείας του αυτής, διετέλεσε πρόεδρος, εμπνευστής και ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Διασυνοριακής Συνεργασίας των Νομαρχιών Ελλάδας – Βουλγαρίας - Τουρκίας που έχει έδρα την Ορεστιάδα από το 2004. Συμμετείχαν οι Νομαρχίες Έβρου, Ροδόπης, Ξάνθης, Καβάλας, Σερρών, Μπλαγκόεβγραντ, Σμόλιαν, Κάρτζαλι, Χάσκοβο και Αδριανούπολης Τουρκίας, με πρωτόγνωρη διασυνοριακή δράση. Ήταν επίσης επικεφαλής και τακτικό μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο Congress of Local and Regional Authorities of Council of Europe (Κογκρέσο των Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης), μέλος της Μόνιμης και της Θεσμικής Επιτροπής του Κογκρέσου των Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών, από το 2007 έως το τέλος του 2010. Υπηρέτησε και ως πρόεδρος της καινοτόμου δομής μεταξύ των 11 Νομαρχιών κατά μήκος της Εγνατίας οδού με την επωνυμία «Εγνατία - Τουρισμός» για την αναπτυξιακή – τουριστική αξιοποίησή της.
Κατά την 12ετή θητεία του ως Νομάρχη Ξάνθης (1999 - 2010) πραγματοποίησε σημαντικά έργα για το νομό:
Με πρωτοβουλία του σχεδίασε και υλοποίησε την διάνοιξη της μόνης εκ του νομού διόδου προς την Φιλιππούπολη Βουλγαρίας (Άγιος Κωνσταντίνος), ως τουριστικής οδού (ήπιας κυκλοφορίας). Ο Ν. Ξάνθης από μηδενική παρουσία στον τουρισμό μετατράπηκε, με σταθερή στρατηγική, σε δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Συγκροτήθηκε πολυμερώς η εικόνα προβολής του. Εμπνεύστηκε το 1999 και δρομολογήθηκε το 2003 το μεγάλο έργο μεταφοράς νερού – περιβαλλοντικής προστασίας 240.000 στρεμμάτων της πεδιάδας της Ξάνθης, με κλειστούς αγωγούς, παρότι πρόσκαιρα μπλόκαρε στο ΣτΕ, ενώ είχε ανάδοχο. Δρομολόγησε την επίλυση του καυτού ζητήματος της σχολικής στέγης (παραδόθηκαν άνω των 400 από τις 800 χρησιμοποιούμενες σχολικές αίθουσες). Ο Ν. Ξάνθης απέκτησε, ίσως το καλύτερο ενδονομαρχιακό οδικό δίκτυο στην χώρα. Όλη η πεδιάδα συνδέθηκε σε μια «ανοικτή πόλη». Αναπτύχθηκε, εξαιρετικά, σε υποδομές η ορεινή περιοχή (δεκάδες αναπλάσεις, δρόμοι, σχολεία, αγροτικές υποδομές κ.τ.λ.). Ασφαλίσθηκε σε μεγάλο βαθμό με μεγάλα αντιπλημμυρικά έργα. Σχεδιάστηκε, δρομολογήθηκε και υλοποιήθηκε ένα παντελώς νέο οδικό τοπίο στην ορεινή περιοχή. Αύξησε καθοριστικά την κοινωνική συνοχή του Νομού, που έγινε παράδειγμα συμβίωσης πολιτών με διαφορετική θρησκεία και καταγωγή. Προχώρησε στη συγκρότηση της πολιτιστικής ταυτότητας του Νομού με καίρια έργα έμπνευσής του (πολυχώρος Τέχνης και Σκέψης - οικία Μάνου Χατζηδάκη - κατασκευάζεται από το 2009, Μουσείο Καπνού επίσης, χώρος ανταμώματος Σαρακατσαναίων, Γιορτές Νέστου κλπ). Προέβη σε καθοριστικές παρεμβάσεις ανάπτυξης της παραλιακής ζώνης με την πρώτη εφαρμογή προγράμματος καταπολέμησης κουνουπιών, κατασκευή μαρίνας-ανάπλασης Πόρτο Λάγος, ανάπλασης Αβδήρων, μαρίνας Αβδήρων, οδοποιίας πρόσβασης κ.τ.λ. Ο Ν. Ξάνθης προστατεύθηκε από τα παράκτια υφάλμυρα νερά με τεχνητή μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων νερού σε χείμαρρους, που βρίσκονταν σε αχρηστία ή με διάνοιξη νέων καναλιών που υποκατέστησαν γεωτρήσεις και εμπλούτισαν εκτάσεις 110.000 στρεμμάτων.
Την περίοδο 2011 - 2014 διατέλεσε εκλεγμένο μέλος στο Δ.Σ. της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδος (ΕΝ.Π.Ε.) και Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Χωροταξίας και Περιβάλλοντος της ΕΝ.Π.Ε. σε εθνικό επίπεδο.
Περιφερειάρχης
Απεβίωσε στις 20 Οκτωβρίου 2016 στην Ξάνθη από καρκίνο. Ο Χρήστος Μέτιος τον διαδέχθηκε ως περιφερειάρχης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Ξάνθης‎ Κατηγορία:Περιφερειάρχες Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Κατηγορία:Πρόεδροι Περιφερειακών Παρατάξεων Παυλίδης Γιώργος
Κιτρικό οξύ
Το κιτρικό οξύ είναι ασθενές οργανικό τρικαρβοξυλικό οξύ. Είναι πολύ διαδεδομένο στο φυτικό βασίλειο, κυρίως στα λεμόνια και τα άλλα εσπεριδοειδή, το ακτινίδιο, τις φράουλες και πολλά άλλα φρούτα. Είναι εξαιρετικό φυσικό συντηρητικό, ενώ χρησιμοποιείται και ως ρυθμιστής οξύτητας και αρωματικό συστατικό. Είναι ενδιάμεσο ενός κύκλου μεταβολισμού των σακχάρων στους ζωντανούς οργανισμούς, μεγάλης βιολογικής σημασίας (κύκλος κιτρικού οξέος – κύκλος του Krebs), μέρος της διαδικασίας κατά την οποία οι ζωντανοί οργανισμοί μετατρέπουν την τροφή σε ενέργεια.
Ιδιότητες
Σε κανονικές συνθήκες είναι σε μορφή άχρωμης κρυσταλλικής σκόνης. Απαντάται είτε σε άνυδρη μορφή είτε σε ένυδρη, η οποία περιέχει ένα μόριο νερού για κάθε μόριο κιτρικού οξέος. Το άνυδρο κιτρικό οξύ κρυσταλλώνεται από διάλυμα με ζεστό νερό ενώ η ένυδρη μορφή από διάλυμα με κρύο νερό. Το τελευταίο μετατρέπεται στην άνυδρη μορφή με θέρμανση πάνω από τους 74 °C.
Διαλύεται εύκολα στο νερό, στην αλκοόλη και στον αιθέρα. Ανήκει στην οικογένεια των καρβοξυλικών οξέων και έχει τις χημικές ιδιότητες των καρβοξυλικών οξέων και των υδροξυενώσεων. Έχει σημείο τήξης 153 °C ενώ όταν θερμαίνεται πάνω από τους 175 °C αποσυντίθεται δίνοντας ως προϊόντα διοξείδιο του άνθρακα και νερό.
Ιστορία
Η ανακάλυψη του κιτρικού οξέος αποδίδεται στον αλχημιστή Jabir Ibn Hayyan τον 8ο αιώνα. Για πρώτη φορά απομονώθηκε το 1784 από τον Σουηδό χημικό Καρλ Βίλχελμ Σέελε (Carl Wilhelm Scheele) κατά τη διάρκεια ενός πειράματος με χυμό λεμονιού.
Παραγωγή
Το κιτρικό οξύ παρασκευάζεται βιομηχανικά είτε από το χυμό των λεμονιών κατά την κατακρήμνιση με ανθρακικό ασβέστιο υπό μορφή αδιάλυτου κιτρικού ασβεστίου, είτε κυρίως κατά τη ζύμωση σακχάρων με ευρωτομύκητες ή κιτρομύκητες. Στη δεύτερη μέθοδο, το σάκχαρο υφίσταται ζύμωση μέχρι 50% προς κιτρικό οξύ. Στο φιλτραρισμένο αραιό διάλυμα κιτρικού οξέος προστίθεται υδροξείδιο του ασβεστίου οδηγώντας στην κατακρήμνιση αδιάλυτου κιτρικού ασβεστίου, το οποίο στη συνέχεια κατεργάζεται με θειικό οξύ για να δώσει κιτρικό οξύ και θειικό ασβέστιο ως παραπροϊόν.
Συνθετικά παρασκευάζεται από τη συμμετρική διχλωρο-ακετόνη με την παρακάτω πορεία :
Αρχείο:Citric acid synthetic production.jpg
Στα βιολογικά συστήματα, το κιτρικό οξύ συντίθεται στην αρχή του κύκλου του Κρεμπς από το ένζυμο συνθάση του κιτρικού από το ακέτυλο-συνέζυμοΑ και το οξαλοξικό. Το ένζυμο αφαιρεί ένα πρωτόνιο από τη μεθυλική ομάδα του ακέτυλο-CoA. Το φορτισμένο αρνητικό CH2- που δημιουργήθηκε, συνδέεται με ένα άνθρακα της καρβονυλικής ομάδας του οξαλοξικού και το συνένζυμο Α απελευθερώνεται με υδρόλυση. Με την υδρόλυση απελευθερώνεται σημαντική ποσότητα ελεύθερης ενέργειας που προωθεί την αντίδραση.
Χρήσεις
Το κιτρικό οξύ χρησιμοποιείται ως αρωματικό και συντηρητικό στις τροφές και τα ποτά, κυρίως τα μη αλκοολούχα (π.χ. λεμονάδες). Ως πρόσθετο τροφίμων επισημαίνεται με τον κωδικό Ε330.
Η ικανότητά του να σχηματίζει, χημικές ενώσεις με μέταλλα το καθιστά χρήσιμο σε σαπούνια και απορρυπαντικά πλυντηρίων. Ο λόγος είναι ότι με τη δράση του αυτή στο σκληρό νερό, αφήνει τα απορρυπαντικά ανεμπόδιστα να δράσουν χωρίς τη χρήση πρόσθετων αποσκληρυντικών. Επίσης χρησιμοποιείται στη βαφική και για την παρασκευή παραγώγων φαρμακολογικής σημασίας όπως ο κιτρικός σίδηρος, το μεθυλενοκιτρικό οξύ.
Τέλος, η ιδιότητα των τριών καρβοξυλικών ομάδων του να δίνουν πρωτόνια σε διάλυμα το καθιστά έναν εξαιρετικό ρυθμιστή του pH (buffer) σε όξινα διαλύματα. Επίσης χρησιμοποιείται στην οινοποίηση.
Τα τελευταία χρόνια, έρευνες έχουν αναδείξει τη σημασία του κιτρικού οξέος να συνεργεί με ενώσεις του φωσφόρου και του αργιλίου, για τη δημιουργία αντιπυρικών ενώσεων, κατάλληλων για υφάσματα και βαμβακερά, καθώς και για πολυμερή. Πρόσθετα, το κιτρικό οξύ είναι μια εξαιρετική χηλική ένωση.
Κίνδυνοι για την υγεία
Επαφή με σκόνη κιτρικού οξέος ή πυκνού διαλύματος αυτού μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα ερεθισμό των ματιών και του δέρματος. Γι' αυτό το λόγο κατά τη διαχείρισή του είναι απαραίτητη η χρήση κατάλληλης προστατευτικής ενδυμασίας, γαντιών και προστατευτικών γυαλιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδροξυοξέα Κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων
Λιόλιος Ξηρολειβαδίτης
μικρογραφία|224x224εσ|Χειρόγραφο του Λιόλιου που υπογράφει ως πεντακοσίαρχος στη Ζ΄ χιλιαρχία για την απόδειξη παραλαβής 1112 γροσίων Ο Γεώργιος Λιόλιος Ξηρολειβαδίτης ή Ξερολειβαδιώτης (ο ίδιος υπέγραφε ως Λιόλιος Ξερολιβαδιότης ή Λιόλιος Ελίμπιος=Ολύμπιος) ήταν Έλληνας αρματολός και αγωνιστής της Επανάστασης του ’21 που έδρασε από το τέλος του 18ου ως μετά τα μέσα του 19ου αι.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιώργος (Λιόλιος) Ξηρολειβαδίτης ή Ξηρολειβαδιώτης γεννήθηκε το 1783 στο Ξηρολίβαδο του Βερμίου που βρίσκεται νοτιοδυτικά της Βέροιας. Από νεαρή κιόλας ηλικία (15 ετών) εντάχθηκε σε διάφορα σώματα αρματολών και κλεφτών, ακολουθώντας από τότε στρατιωτική στραδιοδρομία
Παντρεύτηκε την αδελφή του Μάρκου Μπότσαρη, Δέσπω. Γιος του ήταν ο Σπυρίδων Λιόλιος, γεννημένος τον Δεκέμβριο του 1817 στο Σούλι. Τα πρώτα χρόνια μετά την επανάσταση η οικογένειά του κατέφυγε στην Κέρκυρα και από εκεί στη Ζάκυνθο. Πέθανε το 1860 στο Μεσολόγγι σε ηλικία 78 ετών.
Σταδιοδρομία
αριστερά|μικρογραφία|Λιόλιος Ξηρολιβαδιώτης χειρόγραφο Διαμαρτυρίας στην Γ' Εθνοσυνέλευση Σύμφωνα με αυτόγραφο σημείωμα του ιδίου, η πολεμική του δράση αρχίζει το 1798. Εντάσσεται σε ομάδες κλεφτών και αρματολών στη Μακεδονία, στη Θεσσαλία αλλά και στην Ήπειρο. Από το 1800 και μετά συμμετέχει στο σώμα του Βλαχάβα και πολεμά κυρίως εναντίον του Αλή Πασά. Στα 1807 και μετά παίρνει μέρος στις καταδρομικές επιχειρήσεις των Μακεδόνων κλεφταρματολών με επίκεντρο τη Σκιάθο. Αν και συμβιβάζεται τελικά με τον Αλή Πασά, από τον οποίο διορίζεται αρματολός της περιοχής της Βέροιας και της Έδεσσας,συνεργαζόμενος με τον Α. Καρατάσο, θα πολεμήσει εναντίον του, όταν ξεσπά νέος πόλεμος ανάμεσα στον Αλή και τους Σουλιώτες το 1820, παίρνοντας το μέρος του κουνιάδου του Μάρκου Μπότσαρη. Μαζί με τους υπόλοιπους Σουλιώτες εγκαθίσταται στο Σούλι και αντιμετωπίζει τις επιθέσεις των σουλτανικών δυνάμεων ως φρούραρχος της Κιάφας. Κατά την επανάσταση του 1821 θα ξοδέψει μεγάλο μέρους της περιουσίας του, συντηρώντας μια ομάδα πολεμιστών για τις ανάγκες του αγώνα. Υπηρετεί δίπλα σε σπουδαίους οπλαρχηγούς όπως οι Σουλιώτες Μάρκος και Κώστας Μπότσαρης, ο συμπατριώτης του Αναστάσιος Καρατάσος, ο Κολοκοτρώνης, ο Υψηλάντης, ο Κυριάκος Μαυρομιχάλης. Υπερασπίζεται τους Μύλους της Λέρνας το 1825 πολεμώντας εναντίον του Ιμπραήμ, υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη και τον Κυριάκο Μαυρομιχάλη, τους οποίους ακολουθεί και σε διάφορες επιχειρήσεις στην Πελοπόννησο. Έπειτα υπηρετεί υπό τον Κολοκοτρώνη. Στη Δυτ. Ελλάδα συνεργάζεται με τον Χριστόφορο Περραιβό, ενώ υπό τη διεύθυνση του Κώστα Μπότσαρη θα φθάσει ως το Δερβένι Αποκούρου. Επιπλέον το 1826 συνεργάζεται με τον Αναστάσιο Καρατάσο ηγούμενος 150 στρατιωτών και παίρνει μέρος στις επιχειρήσεις γύρω από την Αταλάντη εναντίον του Μουστάμπεη . Το 1827 υπό τον Αδάμ Δούκα εκστρατεύει στο Τρικέρι. Μάλιστα, με δικά του έξοδα κατασκευάζει πλοίο και συμμετέχει σε πειρατικές επιχειρήσεις στη Μικρά Ασία εναντίον των Τούρκων. Αργότερα όμως, επί Καποδίστρια, αναγκάζεται να το παραδώσει στον Μιαούλη, χωρίς να πάρει την αποζημίωση που του υποσχέθηκαν από την Ελληνική Κυβέρνηση. Το 1829 ως πεντακοσίαρχος της Ζ' χιλιαρχίας συμμετέχει στη φύλαξη του περάσματος των Θερμοπυλών.
Πέρα από τις βιογραφικές πηγές τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει γνωστά και αρχειακά τεκμήρια που σκιαγραφούν τον βίο του Λιόλιου Ξηρολιβαδίτη κατά την επανάσταση. Για παράδειγμα, τον Σεπτέμβριο του 1823 ο Λιόλιος βρίσκεται στην Ύδρα και από κει μεταβαίνει στη Σαλαμίνα με συστάσεις από τον Αλ. Μαυροκορδάτο. Ο Αναστάσιος Λόντος φροντίζει να ικανοποιηθούν τα αιτήματά του, όχι όμως και η απόδοση αξιωμάτων: «Τας υποθέσεις του Λιόλιου ετελείωσα, πλην των αξιωμάτων οπού ζήτησεν ο Γεώργης». Ακόμη, τον Απρίλιο του 1826 αλληλογραφεί με τη Διοίκηση σχετικά με τις μετακινήσεις του ίδιου και του γραμματικού του, ενώ παρουσιάζεται στην Επίδαυρο κατά τις εργασίες της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης και καταθέτει χειρόγραφη αναφορά διαμαρτυρόμενος έντονα για τη μη αποδοχή των Μακεδόνων (=Ολυμπίων) αντιπροσώπων. Στα 1828 βρίσκεται στη Σαλαμίνα, όπου φθάνει από τον Πόρο η γυναίκα του Δέσπω Λιόλιου. Η οικονομική κατάσταση της οικογένειας είναι πολύ δύσκολη. Γι’ αυτό και δέχονται την οικονομική ενίσχυση των 300 γροσίων από την Κυβέρνηση. Ένα χρόνο αργότερα, το 1829, κι ενώ κατέχει το αξίωμα του πεντακοσίαρχου υπογράφει απόδειξη παραλαβής 1112 γροσίων από τον Αναστάσιο Λόντο, έκτακτο επίτροπο των Βορείων Σποράδων. Μετά την ενθρόνιση του Όθωνα το 1835 ο Λιόλιος κατατάσσεται στη Βασιλική Φάλαγγα στην οποίαν θα φθάσει τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη.
Αποτίμηση
Ο Γ. Κρέμος τονίζει την τιμιότητα, την ανιδιοτέλεια και φιλοπατρία του Λιόλιου, ο οποίος διέθεσε όλη την περιουσία του στον αγώνα και «Ετευλεύτα ως πένης ως πάντες οι αληθείς αγωνισταί». Ο Γαζής χαρακτηρίζει τον Λιόλιο ως ειλικρινή, ευσυνείδητο και πολύ θρήσκο, ειδικά προς το τέλος της ζωής του. Τέλος, ο Ι. Πετρώφ τον περιγράφει ως ακατάβλητο αγωνιστή, πιστό στο εθνικό καθήκον, ανιδιοτελή ευεργέτη του ελληνικού έθνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρματολοί Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Κουντουριώτης
Το επώνυμο Κουντουριώτης πιθανόν αναφέρεται στους:
Η φρεγάτα Κουντουριώτης (Φ/Γ Κουντουριώτης F-462) είναι πλοίο του τύπου φρεγατών Έλλη του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Φαινόμενο Τζάουλ
Όταν από έναν αντιστάτη διέρχεται ηλεκτρικό ρεύμα, η θερμοκρασία του αυξάνεται. Το φαινόμενο αυτό μελέτησε πρώτος ο Άγγλος φυσικός Τζάουλ (Joule) και γι αυτό ονομάστηκε φαινόμενο Τζάουλ. Η ποσότητα θερμότητας (Q) που μεταφέρεται σε ένα σώμα για ορισμένο χρονικό διάστημα (t) συνδέεται με τη μάζα (m) του σώματος και τη μεταβολή της θερμοκρασίας του (Δθ). Η ποσότητα αυτή υπολογίζεται με τη βοήθεια της εξίσωσης της θερμιδομετρίας : Q= c * m * Δθ όπου c=4.200 * J / kg * oC (ειδική θερμότητα του νερού), m η μάζα του νερού σε kg και Δθ η μεταβολή της θερμοκρασίας του νερού (οC).
Θερμότητα - ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος
Όταν διπλασιάζουμε την ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος (2 * Ι) που διαρρέει τον αντιστάτη, η ποσότητα της θερμότητας που μεταφέρεται από αυτόν τετραπλασιάζεται (4 * Q= 22 * Q). Όταν την τριπλασιάζουμε (3 * Ι), η ποσότητα της θερμότητας που μεταφέρεται εννεαπλασιάζεται ( 9 * Q= 32 * Q), κ.ο.κ. Άρα η ποσότητα της θερμότητας (Q) που μεταφέρεται από έναν αντιστάτη είναι ανάλογη του τετραγώνου της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος που διέρχεται από αυτόν.
Χρόνος - ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος
Όταν ο χρόνος διέλευσης και η ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος διατηρούνται σταθερά, η ποσότητα της θερμότητας που μεταφέρεται από έναν αντιστάτη είναι ανάλογη της αντίστασής του.
Χρόνος - θερμότητα
Σε έναν αντιστάτη με σταθερή αντίσταση και όταν η ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος που τον διαρρέει διατηρείται σταθερή η ποσότητα της θερμότητας που μεταφέρεται από αυτόν είναι ανάλογη του χρόνου διέλευσης του ηλεκτρικού ρεύματος.
Πηγές
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός
Σπονδές των Πλαταιών
Οι Σπονδές των Πλαταιών ήταν γιορτή στην αρχαία Αθήνα στις 6 του αττικού μήνα Βοηδρομιών.
Προς τιμήν της Αρτέμιδος γινόταν θυσία 500 αιγών όπως μας λέει ο Ξενοφώντας.
Εκτός από την Άρτεμη λατρευόταν και ο Ενυάλιος. Την θυσία την έκανε ο πολέμαρχος.
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι γινόταν στις 6 του αττικού μήνα Βοηδρομιών.
Ο εορτασμός
Μια μέρα πιο πριν, την 5η του Βοηδρομιώνα γινόταν τα γενέσια κατά τα οποία θρηνούσαν όλους τους νεκρούς, μεταξύ αυτών όμως και τους νεκρούς πολεμιστές.
Την έκτη μέρα γινόταν θυσία στην Άρτεμη και ακολουθούσε πομπή των εφήβων, η οποία εκδήλωνε την αρχή του εφηβικού έτους. Ακολουθούσε μια πολεμική αναπαράσταση της μάχης των Πλαταιών.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Μια Ζωή για τον Τσάρο
Μια Ζωή για τον Τσάρο (Жизнь за царя, Zhizn 'za tsarya), ονομάζεται μια «πατριωτική-ηρωική τραγική όπερα», σε τέσσερις πράξεις με επίλογο, του Μιχαήλ Γκλίνκα. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής η όπερα ήταν γνωστή με το όνομα Ιβάν Σουσάνιν (Иван Сусанин).
Το πρωτότυπο ρωσικό λιμπρέτο, βασισμένο σε ιστορικά γεγονότα, γράφτηκε από τους Νεστορ Κουκολνικ, Εγκόρ Φιοντόροβιτς (φον) Ροζεν, Βλαντιμίρ Σολλογούμπ και Βασίλι Ζουκόφσκι. Έκανε πρεμιέρα στις 27 Νοεμβρίου 1836 στο Ιουλιανό (9 Δεκεμβρίου στο Γρηγοριανό) στο Θέατρο Μπολσόι Καμένι στην Αγία Πετρούπολη. Η ιστορική βάση της υπόθεσης περιλαμβάνει τον Ιβάν Σουσάνιν, πατριωτικό ήρωα των αρχών του 17ου αιώνα, ο οποίος έδωσε τη ζωή του στην εκδίωξη του εισβάλλοντα πολωνικού στρατού για τον νεοεκλεγέντα Τσάρο Μιχαήλ, τον πρώτο της δυναστείας των Ρομανώφ, που εξελέγη το 1613.
Πισάσκι Μεσσηνίας
Το Πισάσκι, αναφερόμενo επίσημα ως το  Πισάσκιον, είναι μικρός οικισμός κοντά στην Χώρα και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Πισάσκι βρίσκεται περίπου 8,5 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Χώρας και περίπου 15,5 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Πύλου. Έχει υψόμετρο 64 μέτρα και απέχει 4,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο Πισάσκι βρίσκεται προς τα νοτιά του το Κορυφάσιο σε απόσταση 800 περίπου μέτρων.
Ιστορία
Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Πυλίας, όσο και της Τριφυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφέρονταν δυο ξεχωριστά χωριά στην ευρύτερη περιοχή. Το ένα χωριό αναφερόταν ως Μικρό Πισάσκι (Pissaschi piccolo ) το οποίο είναι το σημερινό Πισάσκι και το άλλο ως Μεγάλο Πισάσκι (Pissaschi grande ) το οποίο, από το 1700, αναφέρεται ως ένα χωριό, το Πισάσκι (Pisachi ) και πρόκειται για το πολύ κοντινό χωριό, που στη συνέχεια επί Τουρκοκρατίας αναφερόταν ως Οσμάναγα, δηλαδή το σημερινό Κορυφάσιο, του οποίου το Πισάσκι αποτελεί προέκταση. Οι οικισμοί αναφέρονται, είτε αρχικά ως δυο ξεχωριστοί οικισμοί, είτε στη συνέχεια ως ένας ενιαίος, σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους (Stato da Mar), η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως (1688-1715). Και τα δυο χωριά Μικρό Πισάσκι (Pissaschi piccolo) και Μεγάλο Πισάσκι (Pissaschi grande), ανήκαν, το 1689, στην επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το Μικρό Πισάσκι είχε 44 κατοίκους και το Μεγάλο Πισάσκι είχε 54 κατοίκους αντίστοιχα. Το χωριό Πισάσκι (Pisachi), μετά το 1700, αναφέρεται ότι ανήκε επίσης στην ίδια επαρχία, την επαρχία του Ναβαρίνου (Territorio di Navarin).
Β’ Τουρκοκρατία
Μετά το 1715, όταν οι Τούρκοι έδιωξαν τους Ενετούς από τον Μωριά και ξαναγύρισαν, μετονόμασαν τη Βαρωνία της Μεθώνης σε Βιλαέτι της Αρκαδιάς. Κατά την περίοδο που η ευρύτερη περιοχή της Πυλίας τελούσε υπό τη β’ οθωμανική κατοχή (1715-1821), το χωριό του Πισασκίου υπαγόταν στον Καζά Ναβαρίνου σύμφωνα και με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, αφού μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Τούρκους, η περιοχή του Ναβαρίνου, δηλαδή της Πυλίας, αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης. Το χωριό Μικρό Πισάσκι αναφερόταν στα οθωμανικά τουρκικά ως Kucuk Pisaski, ενώ το Μεγάλο Πισάσκι, που αναφερόταν και ως Buyuk Pisaski ταυτίζεται με το Οσμάναγα, δηλαδή το Osman Aga.
Διοικητική ιστορία
Το Πισάσκι προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Κορυφασίου το 1835, με έδρα την Ίκλενα (σήμερα η Ίκλαινα). Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, το Πισάσκι αποσπάται από τον Δήμο Κορυφασίου, ο οποίος καταργήθηκε τότε και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Πύλου ή Δήμο Πυλίων, όπως αναφερόταν, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Πισάσκι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Πύλου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 22 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Πύλου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη της Πύλου, (Νεόκαστρον) και Καλύβια. Από το 1835 ως το 1889 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως Πισάσκι και από το 1889 ως το 1896 ως Πισάσκιον. Από το 1896 ως το 1940 αναφερόταν και πάλι ως Πισάσκι. Το 1912 το Πισάσκι προσαρτάται στην Κοινότητα Οσμάναγα, με έδρα το Οσμάναγα (σήμερα το Κορυφάσιο). Στην ίδια κοινότητα προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Πετροχώρι και Ρωμανός. Το 1915 το χωριό Οσμάναγα και η Κοινότητα Οσμάναγα μετονομάσθηκαν σε Κορυφάσιο και Κοινότητα Κορυφασίου αντίστοιχα. Από το 1940 ως σήμερα το χωριό αναφέρεται επίσημα ως το Πισάσκιον. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Κορυφασίου, με την αλλαγή της ονομασίας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Πισάσκιον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Νέστορος, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Πισάσκιον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Πισάσκιον σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Κορυφασίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα το Κορυφάσιο.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 12 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, το Πισάσκι, ως μικρός σχετικά οικισμός, δεν έχει άλλα κτίρια κοινωνικών δραστηριοτήτων, εκτός από το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου και τον κοντινό κοιμητηριακό ναό, τον οποίο διαμοιράζεται με το Κορυφάσιο. Πρόκειται για το κοιμητηριακό ναό του Αγίου Αθανασίου, ο οποίος βρίσκεται βόρεια του Κορυφασίου στη μικρή διαδρομή προς το Πισάσκι. Οι λατρευτικές ανάγκες των κατοίκων του οικισμού εξυπηρετούνται στο πολύ κοντινό Κορυφάσιο, όπου βρίσκεται ο Ιερός Ναός του Αγίου Χαραλάμπους, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Οι λιγοστοί κάτοικοι του οικισμού επίσης εξυπηρετούνται για τις διάφορες καθημερινές ανάγκες τους στο γειτονικό Κορυφάσιο και την Πύλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Εθνική Γκάμπιας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γκάμπιας εκπροσωπεί τη Γκάμπια στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Γκάμπιας. Μέχρι το 1965, η ομάδα και η χώρα ήταν γνωστές σαν Βρετανική Γκάμπια (British Gambia). Δεν προκρίθηκε ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου ή Κυπέλλου Εθνών Αφρικής.
Πρώτα παιχνίδια
Η ομάδα έδωσε τον πρώτο αγώνας της στις 5 Δεκεμβρίου 1962, νικώντας με 3-2 τη γειτονική Σενεγάλη, εντός έδρας σε φιλικό αγώνα. Το Νοέμβριο του 1968 αντιμέτωπισε τη Σιέρα Λεόνε σε ένα φιλικό αγώνα και έχασε με 2-1. Τον Απρίλιο του 1971 αντιμετώπισε την ίδια ομάδα εκτός έδρας και έχασε με 3-1.
Διαζεπάμη
Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν την υπνηλία και προβλήματα στο συντονισμό. Τα σοβαρά αποτελέσματα είναι σπάνια. Αυτά περιλαμβάνουν την αυτοκτονία, μειωμένη αναπνοή και αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σπασμών, εφόσον χρησιμοποιούνται πολύ συχνά σε άτομα με επιληψία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βενζοδιαζεπίνες Κατηγορία:Αγχολυτικά Κατηγορία:Χλωροαρένια Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Λακτάμες Κατηγορία:Αντιεπιληπτικά
Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος είναι Έλληνας στιχουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Θέατρο στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 2004 διακρίνεται στο διαγωνισμό ανάδειξης Νέων Καλλιτεχνών της καλλιτεχνικής Εταιρίας "Μικρή Άρκτος", διευθυντής της οποίας είναι ο στιχουργός Παρασκευάς Καρασούλος ("Μικρή πατρίδα", "Δυο μέρες μόνο", "Δεν είσαι εδώ" κ.ά.). Την ίδια χρονιά συμμετέχει στο δίσκο "Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου" με τα τραγούδια "Ασπιρίνη" (Μουσική: Κώστας Τσίρκας, Ερμηνεία: Νατάσσα Μποφίλιου), "Μια Βροχή" (Μουσική: Κώστας Τσίρκας, Ερμηνεία: Ελεονώρα Ζουγανέλη) και "Το Χαλί" (Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης, Ερμηνεία: Μαρία Δημητρούλα).
Το 2005 κυκλοφορεί από τη Μικρή Άρκτο η πρώτη ολοκληρωμένη του δισκογραφική δουλειά σε συνεργασία με τους φίλους και συνεργάτες του, Κώστα Τσίρκα (Μουσική) και Νατάσσα Μποφίλιου (ερμηνεία). Ο δίσκος "Εκατο Μικρές Ανάσες" ξεχωρίζει και αγαπιέται από κοινό και ραδιοφωνικούς παραγωγούς, ενώ συστήνει τους τρεις νέους καλλιτέχνες σαν μια νέα πολλά υποσχόμενη παρέα στο Ελληνικό τραγούδι.
Την Άνοιξη του 2009 κυκλοφορεί το mini-album "Τρία Μυστικά" σε μουσική Θέμη Καραμουρατίδη και ερμηνεία Νατάσσας Μποφίλιου, εγκαινιάζοντας τις εμφανίσεις σε έναν νέο χώρο στο κέντρο της Αθήνας (Metropolis Stage), σε μια σειρά ιδιαίτερα επιτυχημένων παραστάσεων με την καλλιτεχνική επιμέλεια του Γεράσιμου Ευαγγελάτου.
Το Καλοκαίρι του 2009 επιμελείται καλλιτεχνικά τις δύο πετυχημένες εμφανίσεις της Νατάσσας Μποφίλιου στην Τεχνόπολη στο Γκάζι (Ιούνιος, Οκτώβριος), ενώ η Συναυλία του Οκτωβρίου σε συνεργασία με τις Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Ρίτα Αντωνοπούλου κρίνεται άκρως πετυχημένη συγκεντρώνοντας περίπου 5000 άτομα.
Το φθινόπωρο του 2009 γράφει σε συνεργασία με τον Θέμη Καραμουρατίδη δύο τραγούδια για το δίσκο της Τάνιας Τσανακλίδου "Προσωπογραφία" ("Αυτό είμαι", "Η Νύχτα της Φωτιάς"), ενώ συγχρόνως επιμελείται και τις εμφανίσεις της Νατάσσας Μποφίλιου στο Σταυρό του Νότου.
Toν Μάρτιο του 2010 κυκλοφορούν από τη Lyra τα "Εισιτήρια Διπλά", τα οποία παρουσιάζονται για δυο συνεχόμενες χρονιές στην Αθήνα (Μετρό) και στη Θεσσαλονίκη (Γαια Live).
Το 2012 επιμελείται καλλιτεχνικά την παράσταση "Οι Μέρες του Φωτός" με τη Νατάσσα Μποφίλιου, που ανεβαίνει με ξεχωριστή επιτυχία στο Gazoo σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα. Ο ομώνυμος διπλός δίσκος κυκλοφορεί τον Ιούνιο του 2012 από τη Sony Music. Παράλληλα υπογράφει την απόδοση κειμένου στο μιούζικαλ Fame, που ανέβηκε στον Ελληνικό Κόσμο σε σκηνοθεσία της Θέμις Μαρσέλλου, ενώ συμμετέχει με δύο τραγούδια στον δίσκο του Γιώργου Νταλάρα "Τί θα πει έτσι είναι".
Το 2013 συμμετέχει με τέσσερα τραγούδια σε συνεργασία με το Θέμη Καραμουρατίδη, στο δίσκο της Ελεωνόρας Ζουγανέλη "Μετακόμιση τώρα". Παράλληλα υπογράφει το κείμενο της παράστασης "Η Άλλη Αίσθηση" που ανέβηκε στον Ελληνικό Κόσμο σε σκηνοθεσία της Φρόσως Λύτρα, ενώ γράφει μαζί με τον Θέμη Καραμουρατίδη το τραγούδι "Fish" που ερμηνεύει ο Tareq. Το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς κυκλοφορεί από την Feelgood Records η "Άνω Τελεία" σε στίχους του ίδιου, μουσική του Στάμου Σέμση και ερμηνεία της Νατάσσας Μποφίλιου, και παρουσιάζεται στο Passport του Πειραιά ως μουσική παράσταση με τίτλο "Πάμε Ξανά", την οποία συνυπογράφει με το Θέμη Καραμουρατίδη.
Το 2014 συμμετέχει στον δίσκο της Γιώτας Νέγκα "Καινούργιο Φιλί" σε συνεργασία με το Θέμη Καραμουρατίδη και στον δίσκο "Θέα Παραδείσου" της Άλκηστης Πρωτοψάλτη σε συνεργασία με το συνθέτη Νίκο Αντύπο. Επιπλέον, κυκλοφορεί το single Δυο Ψυχές σε μουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου και ερμηνεία της Τάνιας Τσανακλίδου.
Το 2015 η δισκογραφική του δραστηριότητα καταγράφει συμμετοχές στον δίσκο της Άννας Βίσση "Συνέντευξη" σε συνεργασία με τον Νίκο Καρβέλα, ενώ κυκλοφορεί δύο single, το "Δώρο" σε μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη και ερμηνεία της Ελένης Πέτα και το "Μετανάστης στη Γη" σε μουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου και ερμηνεία της Έλλης Πασπαλά. Η δραστηριότητα του στο θέατρο, από την άλλη, διαμορφώνεται με την απόδοση στίχων σε πέντε παραστάσεις, την "Πιαφ" σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, τον "Βιολιστή στη Στέγη" σε σκηνοθεσία Ron Ruggiero, την "Επίσκεψη της Γηραιάς Κυρίας" σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν, το "Billy Elliot - The Musical" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη και το "Nine" σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.
Το 2016 κυκλοφορεί από τη ''Feelgood Records' η "Βαβέλ" σε μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη και ερμηνεία της Νατάσσας Μποφίλιου, αφού πριν έχει παρουσιαστεί στο Βοτανικός Live Stage σε επιμέλεια του Γεράσιμου Ευαγγελάτου. Επιπλέον, συμμετέχει στο δίσκο της Μυρτώς Βασιλείου με τον Κώστα Τσίρκα "Μαζί το Χειμώνα" και στο δίσκο "Το ποίημα που έγινε τραγούδι" με ένα ποίημα μελοποιημένο από τον Άγγελο Τριανταφύλλου και ερμηνευμένο από τη Νατάσσα Μποφίλιου. Την ίδια χρονιά, υπογράφει την απόδοση των στίχων για το μιούζικαλ "Sweet Charity" που ανεβαίνει στο Θέατρο Badminton.
Το 2018 μεταφράζει και διασκευάζει το "Το Παιχνίδι της Σφαγής", το οποίο ανεβαίνει στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα, ενώ αποδίδει στα ελληνικά το κείμενο του "Cats", που αντίστοιχα ανεβαίνει στο θέατρο Ελληνικός Κόσμος σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα. Την άνοιξη του 2018 ανεβάζει τον θεατρικό μονόλογο "Ουρανία" σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σουλεϊμάν και ερμηνεία της Δανάης Μπάρκα, στο Θέατρο 104. Όσον αφορά στη δισκογραφική του παρουσία, το καλοκαίρι του ίδιου έτους κυκλοφορεί η ζωντανή ηχογράφηση του "Μπελ Ρεβ" σε διπλό cd από τη Feelgood Records, σε συνεργασία με τους σταθερούς του συνεργάτες Θέμη Καραμουρατίδη και Νατάσσα Μποφίλιου.
Δισκογραφία
2015
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων
Το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων είναι ένα μυθιστόρημα που γράφτηκε το 1958 από τέσσερις εκπροσώπους της Γενιάς του ’30, τους Άγγελο Τερζάκη, Στρατή Μυριβήλη, Ηλία Βενέζη και Μ. Καραγάτση.
Εμπνευστής του μυθιστορήματος ήταν ο Γιάννης Μαρής και σύμφωνα με μαρτυρίες οι συγγραφείς πείσθηκαν να συμμετάσχουν στην απόπειρα μετά από αρκετές αμφιβολίες. Όρος της συμφωνίας ήταν να μην υπάρχει καμία συνεννόηση των συγγραφέων σχετικά με την εξέλιξη της πλοκής: ο κάθε συγγραφέας θα συνέχιζε την αφήγηση από εκεί που την άφησε ο προηγούμενος εκμεταλλευόμενος με όποιον τρόπο ήθελε το υλικό των προηγουμένων ενοτήτων. Η δημοσίευση του έργου θα γινόταν στην εφημερίδα Ακρόπολις σε οκτώ εβδομαδιαίες συνέχειες και η σειρά θα καθοριζόταν με κλήρωση, ενώ ο τίτλος δόθηκε κατόπιν προτάσεων των αναγνωστών της εφημερίδας.
Οι συνέχειες του μυθιστορήματος δημοσιεύθηκαν από τις 2 Μαρτίου 1958 έως τις 26 Απριλίου 1958 και η σειρά των συγγραφέων ήταν η εξής: Μυριβήλης, Καραγάτσης, Τερζάκης, Βενέζης για τον πρώτο κύκλο των τεσσάρων εβδομάδων και αμέσως ακολούθησε ο δεύτερος κύκλος με την ίδια σειρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μυθιστορημα των τεσσαρων Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ηλία Βενέζη Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Μ. Καραγάτση Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Άγγελου Τερζάκη
Χαρίσιος Βαμβακάς
Ο Χαρίσιος Βαμβακάς (Κοζάνη, 1872 - Θεσσαλονίκη, 31 Αυγούστου 1952) ήταν Έλληνας βενιζελικός πολιτικός που διετέλεσε Δήμαρχος Θεσσαλονίκης από το 1931 ως το 1933. Με τους ορθούς διπλωματικούς του χειρισμούς συνετέλεσε ώστε με τη συνθήκη των Σεβρών να παραδοθεί η Δυτική Θράκη στην Ελλάδα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Έχοντας την υποστήριξη του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ εξελέγη βουλευτής Σερβίων και Κοζάνης στο Οθωμανικό Κοινοβούλιο το 1909 και αντικατέστησε τον Κωνσταντίνο Δρίζη, εκλεγμένο βουλευτή, ο οποίος παραιτήθηκε από την έδρα του υπέρ του Βαμβακά. Υπήρξε ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Ελευθερίου Βενιζέλου και εκπρόσωπος στα συνέδρια της ειρήνης στις διαπραγματεύσεις για τη Θράκη με τον Γάλλο στρατηγό Σαρπί. Αγωνίστηκε και πέτυχε να αποφασιστεί η προσάρτηση της Δυτικής Θράκης στην Ελλάδα με μία ψήφο, εκείνη του φίλου του, Χαφούζ Αλί στην συνέλευση. Μετά την προσάρτηση της Θράκης έγινε Γενικός Διοικητής Ανατολικής Θράκης. Εξελέγη γερουσιαστής και υπηρέτησε από τις 21 Απριλίου 1929 ως την παραίτησή του στις 7 Δεκεμβρίου 1930, προκειμένου να είναι υποψήφιος δήμαρχος στη Θεσσαλονίκη. Διετέλεσε επίσης αντιπρόεδρος της Γερουσίας από τις 22 Νοεμβρίου 1929 ως τις 3 Ιουλίου 1930. Κέρδισε τις εκλογές του 1931 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και ορκίστηκε Δήμαρχος Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, δύο χρόνια μετά, στις 30 Ιουνίου 1933 παύθηκε, στο πλαίσιο αντιβενιζελικών διώξεων με εντολή του Γενικού Διοικητή Μακεδονίας, Φίλιππου Δραγούμη.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Αργότερα, ο Βαμβακάς ασχολήθηκε και με το εμπόριο.
Aπεβίωσε στη Θεσσαλονίκη στις 31 Αυγούστου 1952. Το όνομά του δόθηκε σε οδούς στη Θεσσαλονίκη, τις Συκιές την Ξάνθη, την Κομοτηνή κ.α. Ήταν διαζευγμένος με 5 παιδιά.
Επιπλέον πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης
Λύχνος Μέκερ-Φίσερ
Ένας λύχνος Μέκερ-Φίσερ ή λύχνος Μέκερ είναι ένας λύχνος αερίου εργαστηρίου που παράγει πολλαπλές φλόγες ανοικτού καυσίμου, που χρησιμοποιείται για θέρμανση, αποστείρωση και καύση. Χρησιμοποιείται όταν η εργαστηριακή εργασία απαιτεί μια πιο θερμή φλόγα από αυτήν του λύχνου Μπούνσεν, ή όταν χρειάζεται μια φλόγα με μεγαλύτερη διάμετρο, όπως με το βρόχο ενοφθαλμισμού ή σε κάποιες λειτουργίες φυσήματος γυαλιού. Ο λύχνος εισήχθη από τον Γάλλο χημικό Georges Méker σε ένα άρθρο που δημοσίευσε το 1909.
Η έξοδος της θερμότητας του καυστήρα Μέκερ-Φίσερ μπορεί να είναι πάνω από 12000 BTU ανά ώρα (περίπου 3,5 kW) χρησιμοποιώντας υγραέριο. Επιτυγχάνονται θερμοκρασίες μέχρι 1100 - 1200 °C. Συγκρινόμενος με τον λύχνο Μπούνσεν, το κατώτερο τμήμα του σωλήνα του έχει περισσότερα ανοίγματα με μεγαλύτερες συνολικές διατομές, επιτρέποντας περισσότερο αέρα και διευκολύνοντας καλύτερη ανάμειξη αέρα και καυσίμου. Ο σωλήνας είναι πιο πλατύς και η κορυφή του καλύπτεται με ένα μεταλλικό πλέγμα που διαχωρίζει τη φλόγα σε μια διάταξη μικρότερων φλογών με ένα κοινό εξωτερικό περίβλημα, εξασφαλίζοντας ομοιόμορφη θέρμανση και αποτρέπει επίσης επιστροφή φλόγας στον πυθμένα του σωλήνα, που είναι ένας κίνδυνος σε υψηλές αναλογίες αέρα προς καύσιμο και περιορίζει το μέγιστο ρυθμό της εισροής αέρα σε έναν λύχνο Μπούνσεν. Η φλόγα καίγεται χωρίς θόρυβο, αντίθετο προς τους λύχνους Μπούνσεν ή Τέκλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συσκευές εργαστηρίου Κατηγορία:Όργανα εργαστηρίου χημείας
Αλέξιος Γ΄ Άγγελος
Ο Αλέξιος Γ΄ Άγγελος ή Αλέξιος Γ΄ Κομνηνός (1153 - 1211), Βυζαντινός Αυτοκράτορας (1195 - 1203) ήταν τρίτος γιος του Ανδρόνικου Άγγελου Βυζαντινού στρατιωτικού ηγέτη στη Μικρά Ασία και της Ευφροσύνης Κασταμονίτισσας (1125 - 1195). Ο πατέρας του Ανδρόνικος Άγγελος ήταν μικρότερος γιος του Κωνσταντίνου Αγγέλου γενάρχη του Οίκου των Αγγέλων και της Θεοδώρας Κομνηνής, κόρης του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού του πρώτου Βυζαντινού Αυτοκράτορα από τη Δυναστεία των Κομνηνών.
Άνοδος στον θρόνο
Ο Αλέξιος Γ΄ επέστρεψε στην αυλή τού μικρότερου αδελφού του Ισαάκιου Β΄, από τον οποίο δέχτηκε τον τίτλο του Σεβαστοκράτωρα (1190). Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος βρισκόταν τον Μάρτιο του 1195 σε κυνήγι στη Θράκη, όταν ο Αλέξιος Γ΄ στασίασε και ανακηρύχτηκε Αυτοκράτορας με τη στήριξη του στρατού, που δήλωνε την πίστη του στη σύζυγό του Ευφροσύνη Δούκαινα Καματηρά. Ο Αλέξιος Γ΄ συνέλαβε τον Ισαάκιο Β΄ στα Στάγειρα Χαλκιδικής, τον τύφλωσε και τον έριξε στη φυλακή, παρά το ότι ο Ισαάκιος Β΄ είχε πληρώσει τα λύτρα για την απελευθέρωσή του και τον έκανε δεκτό με μεγάλες τιμές. Θέλοντας να λησμονηθεί το έγκλημά του, απέβαλε το επίθετο των Αγγέλων και για να σταθεροποιήσει τη θέση του, χρησιμοποιούσε αυτό της γιαγιάς του Θεοδώρας Κομνηνής: μετονομάσθηκε Αλέξιος Γ΄ Κομνηνός για να δώσει περισσότερη λαμπρότητα στον εαυτό του, ως απόγονο του μεγάλου οίκου των Κομνηνών.
Ο Αλέξιος Γ΄ άρχισε να ξοδεύει μεγάλα ποσά από το κρατικό θησαυροφυλάκιο, αφήνοντας σε λίγο καιρό την αυτοκρατορία του διαλυμένη και σε μεγάλη οικονομική κατάρρευση. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Γερμανίας του ζήτησε τα Χριστούγεννα του 1196 φόρο υποτέλειας και 5.000 λίρες με την απειλή επίθεσης· τότε ο Αλέξιος Γ΄ λεηλάτησε τους Αυτοκρατορικούς τάφους στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων και έβαλε τεράστιες φορολογίες στον λαό. Ο αυτοκράτορας Ερρίκος ΣΤ΄ πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1197, και ο χρυσός που συγκέντρωσε, δεν στάλθηκε ποτέ στη Γερμανία. Η ικανή αυτοκράτειρα Ευφροσύνη προσπάθησε με κάθε μέσο να διατηρήσει την πίστη της αυλής, αλλά ο Βατάτζης, το αγαπημένο της όργανο στις προσπάθειες της για μεταρρυθμίσεις, δολοφονήθηκε με εντολή του Αυτοκράτορα. >
Σχέσεις με τη Σερβία
Τα πρώτα χρόνια του Αλεξίου Γ΄ οι σχέσεις ανάμεσα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τη Σερβία ήταν πολύ καλές. Η κόρη του Ευδοκία Αγγελίνα παντρεύτηκε τον μεγάλο πρίγκιπα της Σερβίας Στέφανο Α΄ τον Πρωτόστεπτο, που πήρε τον τίτλο του Σεβαστοκράτορος. Ο Στέφανος και η Ευδοκία ωστόσο χώρισαν και οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο κράτη χειροτέρεψαν· η Βυζαντινή Αυτοκρατορία παρέμεινε χωρίς κανέναν ισχυρό σύμμαχο στα Βαλκάνια.
Ανεύρεση στηριγμάτων
Ο Αλέξιος Γ΄ Άγγελος στηρίχθηκε καταρχάς στην αντιλατινική παράταξη για να αναρριχηθεί στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης. Έπειτα επεδίωξε την προσέγγισή του με τον Παπικό Θρόνο: με επιστολή του συνεχάρη τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ για την εκλογή του (1198) και τού πρότεινε συμμαχία, αλλά ο Πάπας τού γνωστοποίησε με απεσταλμένους του, ότι δεν ήταν δυνατή η συμμαχία του Παπικού Θρόνου. Τότε ο Αλέξιος Γ΄ με νέα του επιστολή προς τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ παρατήρησε, ότι «η ένωση των εκκλησιών ήταν υπόθεση όχι του Αυτοκράτορα, αλλά μιας οικουμενικής συνόδου, στην οποία υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος θα ήταν δυνατή η ανεύρεση μιας ορθής λύσης με την επιβολή της θείας θελήσεως». Αναλόγου περιεχομένου επιστολή του Πάπα Ιννοκέντιου Γ΄ επέδωσαν και στον πατριάρχη Ιωάννη Β΄ Καματηρό οι παπικοί αντιπρόσωποι υποδιάκονος Αλβέρτος και νοτάριος Αλβερτίνος. Επίσης ο Αλέξιος Γ΄ ανανέωσε τις ενωτικές συζητήσεις με τον ηγεμόνα των Αρμενίων Λέοντα Β΄ για την ένωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Αρμενικής Εκκλησίας, που είχαν ξεκινήσει επί Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου. Μάλιστα η σύνοδος των Αρμενίων προκαθημένων στην πόλη Ταρσό το 1196 δέχθηκε τους βυζαντινούς όρους, αλλά στις μετέπειτα συζητήσεις στην Κωνσταντινούπολη προσέκρουσαν σε αδιέξοδο, λόγω τον υπερβολικών βυζαντινών αξιώσεων. Έτσι οι ενωτικές αυτές προσπάθειες απέτυχαν. Αναμφισβήτητα ο Αλέξιος Γ΄ άσκησε επιτυχημένη εκκλησιαστική πολιτική, όμως δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε το ίδιο και για τους υπόλοιπους τομείς του Βυζαντινού Κράτους όπως την Οικονομία, την Εξωτερική Πολιτική, τον Στρατό, κλπ.
Εσωτερικοί & εξωτερικοί κίνδυνοι
Η ικανή και ισχυρή σύζυγός του αυτοκράτειρα Ευφροσύνη Καματηρά επεχείρησε μάταια να σταματήσει την καταστροφή, διότι ο καλύτερος σύμβουλός της στην απόπειρα μεταρρύθμισης, ο Βατάτζης, δολοφονήθηκε με εντολή του Αυτοκράτορα. Ταυτόχρονα δαπάνησε πολλά χρήματα για να επιτύχει την αναγνώριση του Αλεξίου Γ΄, με αποτέλεσμα να εξαντλήσει το δημόσιο ταμείο. Έδωσε δε τόση ελευθερία στους αξιωματούχους του, ώστε πρακτικά το βασίλειο παρέμεινε χωρίς άμυνα. Έτσι ολοκλήρωσε την οικονομική καταστροφή της αυτοκρατορίας. Στα ανατολικά, το κράτος ερημωνόταν από τους Σελτζούκους. Μόνον ο θάνατος του Σουλτάνου τους Κελιτζέ Αρσλάν Β΄ το 1193 και η διχόνοια ανάμεσα στους υιούς του για τη μοιρασιά, έσωσαν τις υπολειπόμενες επαρχίες του Βυζαντίου στη Μικρά Ασία. Στα βόρεια οι Βούλγαροι και οι Βλάχοι ισοπέδωναν ατιμώρητα τη Θράκη και τη Μακεδονία, ενώ ο Αλέξιος σπαταλούσε τους θησαυρούς του κράτους για τα παλάτια του και τους κήπους του. Έτσι αναγκάσθηκε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τον βασιλιά τους Ιωαννίση, παραχωρώντας του όλες τις περιοχές που είχε αυτός καταλάβει.
Το 1200 ο Αλέξιος Κομνηνός, εγγονός του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Α΄ Κομνηνού, με τη βοήθεια της θείας του Θάμαρ βασίλισσας της Γεωργίας, κατέλαβε την Τραπεζούντα, την Παφλαγονία και άλλα παράλια του Εύξεινου Πόντου εγκαθιδρύοντας την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, με το όνομα Αλέξιος Α΄ Μεγάλος Κομνηνός.