cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ξαφνικά, Πέρυσι το Καλοκαίρι (ταινία)
Η ταινία Ξαφνικά, Πέρυσι το Καλοκαίρι (Αγγλ. Suddenly, Last Summer) είναι δράμα παραγωγής 1959, σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ο Μοντγκόμερι Κλιφτ, η Κάθριν Χέπμπορν κι η Μερσέντες ΜακΚέμπριτζ. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Τένεσι Γουίλιαμς το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Γκορ Βιντάλ.
Υπόθεση
Μετά τον θάνατο του νεαρού Σεμπάστιαν, η μητέρα του, Βάιολετ Βέναμπλ (Κάθριν Χέπμπορν) ζει ανάμεσα στα παράξενα φυτά του γιου της, αρνούμενη να δεχτεί την πραγματικότητα γύρω απ’ τις συνθήκες θανάτου του. Η κυρία Βέναμπλ λάτρευε παθολογικά τον γιο της, συντηρούσε σχεδόν όλα τα χρόνια που έζησαν μαζί το οιδιπόδειο σύμπλεγμα που είχε αναπτυχθεί ανάμεσα τους. Κάθε καλοκαίρι οι δυο τους ταξίδευαν μαζί για να γνωρίσουν τον κόσμο και για να μπορέσει ο Σεμπάστιαν να γράψει το "Θερινό" του ποίημα. Το περυσινό όμως καλοκαίρι, για πρώτη φορά η κυρία Βέναμπλ δεν τον συνόδεψε εκείνη στις διακοπές του, αλλά η νεαρή ξαδέρφη του Κάθριν (Ελίζαμπεθ Τέιλορ) που επωμίστηκε ακούσια στην αρχή κι εκούσια στη συνέχεια ως μην έχουσα κι άλλη επιλογή, τον ρόλο που κατείχε μονοπωλιακά ως εκείνη τη στιγμή η κυρία Βέναμπλ. Εκείνο το καλοκαίρι ο Σεμπάστιαν πέθανε σε κάποια παραθαλάσσια τοποθεσία της Ισπανίας κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες. Όταν μια σοκαρισμένη Κάθριν αφηγείται την πραγματικότητα πάνω στο θάνατο του Σεμπάστιαν, η κυρία Βέναμπλ αρνείται να την πιστέψει κι η Κάθριν κινδυνεύει να χαρακτηριστεί φρενοβλαβής και να κλειστεί στο δημόσιο ψυχιατρείο, όπου ο διακεκριμένος νευροχειρούργος Τζον Κιούκροβιτς (Μοντγκόμερι Κλιφτ) προτίθεται να της κάνει λοβοτομή προκειμένου να την βγάλει από το παραλήρημά της.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Τένεσι Γουίλιαμς, ενός μεγάλου μονόπρακτου που εξαντλείται σε δυο μεγάλους μονολόγους. Η θεατρική παράσταση Garden District που αποτελείται από δυο μονόπρακτα ένα εκ των οποίων είναι το Suddenly Last Summer έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ τον Ιανουάριο του 1958 με πρωταγωνιστές την Αν Μίτσαμ στο ρόλο της Κάθριν Χόλι και την Ορτάνς Άλντεν στο ρόλο της κυρίας Βέναμπλ. Την πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ ακολούθησε η πρεμιέρα του θεατρικού στο Λονδίνο με πρωταγωνίστρια την Πατρίσια Νιλ, η οποία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές για τη σκιαγράφηση της Κάθριν Χόλι.
Στις αρχές του 1959 ο Σαμ Σπίγκελ που είχε ήδη κάνει την παραγωγή των ταινιών: Το λιμάνι της αγωνίας (On the Waterfront, 1954) και Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι (The Bridge on the River Kwai, 1957), αγόρασε τα δικαιώματα του θεατρικού και το Μάιο του 1958 ξεκίνησαν τα γυρίσματα της ταινίας στα στούντιο Shepperton του Λονδίνου, με σκηνοθέτη τον Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς, σκηνοθέτη επίσης του Όλα για την Εύα. Το μεγαλειώδες επιτελείο των πρωταγωνιστών αποτελούσαν οι Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Μοντγκόμερι Κλιφτ και Κάθριν Χέπμπορν. Η ταινία ήταν η τρίτη κινηματογραφική μεταφορά έργου του Γουιλιαμς (μετά τις ταινίες Λεωφορείον ο Πόθος και Λυσσασμένη Γάτα) που είχε ως θέμα την ομοφυλοφιλία. Σεναριογράφοι και παραγωγός είχαν πάρει άδεια από το συμβούλιο της λογοκρισίας του κινηματογράφου ώστε να μην αφαιρεθούν οι νύξεις για την ομοφυλοφιλία του Σεμπάστιαν, ενός ήρωα που δεν εμφανίζεται καθόλου στην ταινία, αλλά το όλο σενάριο βασίζεται στις σεξουαλικές του δραστηρίοτητες. Τα προσωπικά βιώματα του Γουίλιαμς χαρακτηρίζουν και αυτό του το έργο καθώς η αδερφή του Ρόουζ, που έπασχε από σχιζοφρένεια, είχε υποστεί λοβοτομή κι έμεινε σακάτισσα για μια ολόκληρη ζωή, την ίδια επέμβαση υποτίθεται ότι πρόκειται να υποστεί η Κάθριν στο θεατρικό του. Η ταινία σηματοδότησε την τρίτη και τελευταία συνεργασία των Ελίζαμπεθ Τέιλορ και Μοντγκόμερι Κλιφτ μετά τις ταινίες: Μια θέση στον ήλιο (A Place In The Sun, 1951) και Όσα δε σβήνει ο χρόνος (Raintree County, 1957).
Γυρίσματα
Τα προβλήματα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ήταν ουκ ολίγα, καθώς ο καθένας από τους πρωταγωνιστές μετέφερε μαζί του προσωπικούς δαίμονες που στοίχειωναν το κινηματογραφικό πλατό. Η Τέιλορ είχε πρόσφατα μείνει χήρα από τον τέταρτο σύζυγό της τον Μάικλ Τοντ κι είχε παντρευτεί τον Έντι Φίσερ (ο οποίος έκανε σύντομη εμφάνιση στην ταινία), αλλά μαύρα σύννεφα είχαν ήδη ξεκινήσει να απειλούν το γάμο τους. Η Κάθριν Χέπμπορν είχε αφήσει στην Αμερική έναν άρρωστο Σπένσερ Τρέισι και υπέφερε από τη σκέψη του (σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Μάνκιεβιτς υπέφερε επίσης επειδή ήθελε να σκηνοθετήσει τον εαυτό της). Ο Μοντγκόμερι Κλιφτ (ο οποίος ανέλαβε το ρόλο χάρη στην επιμονή της Ελίζαμπεθ Τέιλορ με την οποία τον έδενε βαθιά φιλία) δεν είχε συνέλθει ακόμα από το ατύχημα που υπέστη το 1957 το οποίο του είχε παραμορφώσει το πρόσωπο κι εμφανιζόταν μονίμως μεθυσμένος στα γυρίσματα. Ο Τένεσι Γουίλιαμς ήταν επίσης δυσαρεστημένος με τις περικοπές του θεατρικού του από τον σεναριογράφο Γκορ Βιντάλ (Ο Βιντάλ είχε επίσης υπογράψει το σενάριο του Μπεν Χουρ την ίδια χρονιά). Τα γυρίσματα τελείωσαν σχετικά γρήγορα με μια Κάθριν Χέπμπορν να φτύνει στο πρόσωπο τους Τζόζεφ Μάνκιεβιτς και Σαμ Σπίγκελ, λόγω του γεγονότος ότι είχαν φερθεί άσχημα στον Κλιφτ επειδή ήταν ομοφυλόφιλος. Στην ταινία εκτός του Έντι Φίσερ έκαναν σύντομο πέρασμα κι ο Φρανκ Μερλό (ο σύντροφος του Γουίλιαμς) και ο Γκόρ Βιντάλ.
Υποδοχή
Η ταινία προβλήθηκε το 1959 με τεράστια απήχηση στο κοινό κάνοντας εισπράξεις της τάξης των 6.4 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Γουίλιαμς παρά το γεγονός ότι πιστώθηκε τη συγγραφή του σεναρίου από κοινού με τον Γκορ Βιντάλ, αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη με την ταινία. Πίστευε ότι ο πρωταγωνιστικός ρόλος δεν έπρεπε να δοθεί στην Τέιλορ, καθώς η ηθοποιός πέρα από όμορφη ήταν και έξυπνη, ώστε να καταλάβει ότι ο Σεμπάστιαν της ταινίας τη χρησιμοποιούσε για κάτι το τόσο σατανικό. Το 1973 ο Γουίλιαμς δήλωσε στην εφημερίδα Village Voice ότι η ταινία απείχε τόσο πολύ από το έργο του, ώστε κατά τη διάρκεια της πρώτης της προβολής να του προκαλέσει εμετό.
Βραβεία
Η Τέιλορ βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της. . Η ταινία έλαβε 3 υποψηφιότητες για όσκαρ, με την Χεπμπορν και την Τέιλορ αντίπαλες για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το οποίο τελικά κέρδισε η Σιμόν Σινιορέ για την ταινία Ανεμοστρόβιλος του Πάθους (Room At The Top, 1959). Η Τέιλορ επρόκειτο να κερδίσει το πολυπόθητο αγαλματίδιο για πρώτη φορά ένα χρόνο αργότερα για το Ζήσαμε στην Αμαρτία (BUtterfield 8).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1959 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Σειρά 520 ΟΣΕ
Περιγραφή
Συνολικά κατασκευάστηκαν 12 τετράδυμες αυτοκινητάμαξες, χωρητικότητας 180 επιβατών, 36 στην πρώτη θέση και 144 στην δεύτερη. Η δεύτερη παραλαβή (1995), είναι πεντάδυμες (5 οχημάτων) κατασκευής AEG, ως σειρά 651. Η δεύτερη και η τελευταία παραλαβή, περιελάβανε 8 μονάδες 5 οχημάτων, χωρητικότητας 214 επιβατών, 75 στην πρώτη θέση και 144 στη δεύτερη.
Οι αυτοκινητάμαξες διαθέτουν δύο ντιζελοκινητήρες κατασκευής M.T.U., τύπου 396 TC 13, ενώ φτάνουν ταχύτητες μέχρι 160 ή 165 (αντικρουόμενες πηγές) χλμ/ω. Επίσης, είναι κλιματιζόμενες και διαθέτουν εγκατάσταση για μουσική/εκφωνήσεις, αυτόματες πόρτες ασφαλείας (εσωτερικές και εξωτερικές), καθώς και ηχομόνωση και θερμομόνωση. Ακόμη, έχουν διάταξη αξόνων Β'Β'-2'2'-2'2-Β'Β', διάμετρο τροχών 920 χιλιοστά, είναι σε μορφή εύρους γραμμής 1.435 χιλιοστά, το περιτύπωμά τους είναι UIC 505, έχουν βάρος 210 τόνων σε τάξη πορείας χωρίς επιβάτες και 17 κατά άξονα, μήκος συρμού από μέτωπο συγκρουστήρα 101.800 χιλιοστά, πλάτος 2.824 χιλιοστά, ύψος 4.200 χιλιοστά, δηζελοηλεκτρική μετάδοση κίνησης και αυτονομία καυσίμων 1.000 χιλιομέτρων. Τα καθίσματα είναι αεροπορικού τύπου, υφασμάτινα και περιστρεφόμενα στην Α' θέση και συνθετικά δερμάτινα στην Β'. Στο δε ενδιάμεσο όχημα υπάρχει κυλικείο και κουζίνα για την παρασκευή γευμάτων, ενώ τα τζάμια της καμπίνας επιβατών είναι φιμέ. Τέλος, φέρουν ολομέτωπο παρμπρίζ, εργονομικό χειριστήριο, ηλεκτρονικό έλεγχο πραγματικού χρόνου και εποπτεία μέσω SIBAS 16. μικρογραφία|Θάλαμος οδήγησης
Παραγγελία και προμήθεια
Το 1983, ο Ο.Σ.Ε. προχωρά στην παραγγελία νέων αυτοκινηταμαξών υψηλών ανέσεων. Με τη σύμβαση 294/1983 παραγγέλνονται 12 αυτοκινητάμαξες από τα εργοστάσια της AEG-LEW στο Henningsdorf, συρμοί που αποτελούνται από 4 οχήματα, 2 κινητήρια πλήρους πρόσφυσης στα άκρα και 2 επιβατικά ενδιάμεσα, συμβατικού κόστους 2,8 δις. δραχμών. Τα ενδιάμεσα οχήματα κατασκευάστηκαν από τις εταιρίες: VEB Vaggonbau Bautzen, Man-Bussing, Behr, Voith, Siemens, Knorr-Bremse, Luwa, Varta, Hassler, Fabeg, Deugra, GWB, κα., ενώ η διάταξη αξόνων είναι Β'Β'-2'2'-2'2-Β'Β'.
Β' παραλαβή
Το 1993 ο ΟΣΕ, λόγω της μικρής χωρητικότητας των τότε υφιστάμενων AEG, προβαίνει στην παραγγελία επιπλέον αυτοκινηταμαξών. Οι νέες αυτοκινητάμαξες κατασκευάστηκαν στο εργοστάσιο της AEG. Οι διαφορές είναι λίγες, με την πιο σημαντική να αποτελεί την προσθήκη μιας ενδιάμεσης επιβατάμαξας. Έτσι τα νέα τρένα διαθέτουν 144 καθίσματα Β θέσης και 75 καθίσματα Α θέσης. Ο τύπος αυτός ονομάστηκε DE-IC2000 N/5.
Αποδοχή
Οι αυτοκινητάμαξες θεωρήθηκαν αρκετά επιτυχείς. Η δρομολόγησή τους βελτίωσε την σιδηροδρομική μεταφορά σε δρομολόγια της τάξης των 200 - 500 χιλιομέτρων απόστασης, ακόμη και στις υποδομές της εποχής που δεν επέτρεπαν τις πραγματικές τους δυνατότητες. Τα τρένα είχαν χαμηλή ενεργειακή κατανάλωση (περίπου 0.9 λίτρα ανά χιλιόμετρο). Οι πληρότητες ήταν άνω των 60%, ενώ σε περιόδους αιχμής έφτανε και το 100%. Σε έρευνα του περιοδικού "Σιδηροτροχιά", διαπιστώθηκε ότι το 80% των επιβατών τότε ήταν νέοι πελάτες του ΟΣΕ.
Παρόλα αυτά, στο πρώτο χρόνο λειτουργίας τους, παρουσίασαν ορισμένα προβλήματα, όπως ρήγματα στα φορεία τροχών, σκουριές, τρύπες στην οροφή, υπερθέρμανση αντιστάσεων πέδης στην οροφή, κα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να παραταθεί ο χρόνος εγγύησής τους μέχρι αντιμετώπισης των εν λόγω προβλημάτων. Παράλληλα, με την πάροδο του χρόνου παρουσιάστηκαν καθυστερήσεις στα δρομολόγια, λόγω ανεπαρκών κονδυλίων ανακαίνισης των γραμμών, ή λόγω έργων εκσυγχρονισμού των εν λόγω γραμμών.
Παραπομπές
520
Λευκαντί
Το Λευκαντί είναι παραθάλασσια περιοχή στην κεντρική Εύβοια, Ελλάδα, περίπου 2 χιλιόμετρα νότια του κέντρου του Βασιλικού και περίπου 14 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Χαλκίδας. Βρίσκεται στις βόρειες όχθες του νότιου Ευβοϊκού, ανάμεσα στις δύο σημαντικότερες πόλεις της Εύβοιας κατά την αρχαιότητα, την Χαλκίδα και την Ερέτρια. Τα αρχαιολογικά ευρύματα δείχνουν ότι στο ακρωτήριο γνωστό ως Ξηρόπολη, ανάμεσα σε δύο προστατευμένα λιμάνια, υπήρχε προϊστορικός οικισμός ενώ έχουν αναγνωριστεί πολλά νεκροταφεία στην περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Εύβοιας Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία
Ζώρας
Το ελληνικό όνομα Ζώρας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Μίλτον Βιέρα
Ο Μίλτον Βιέρα Ριβέρο, γνωστός πιο απλά ως Μίλτον Βιέρα (γεννημένος στις 11 Μαΐου 1946) είναι Ουρουγουανός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν με επιτυχία στη θέση του επιτελικού μέσου, έχοντας όμως παράλληλα και ανασταλτικές ικανότητες. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης, της Αργεντινής και της Ελλάδας.
Καριέρα
Ο Μίλτον Βιέρα, έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στη Νασιονάλ. Στην ομάδα της Ουρουγουάης υπέγραψε το 1962 το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, σε ηλικία μόλις 17 ετών. Ήταν η χρονιά κατά την οποία προωθήθηκε από τους νέους στην πρώτη ομάδα της Νασιονάλ. Στην ομάδα παρέμεινε από το 1962 μέχρι και το 1968 φτάνοντας μάλιστα στην κατάκτηση δύο Πρωταθλημάτων Ουρουγουάης (1963, 1966). Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στη Νασιονάλ, ο Βιέρα κλήθηκε στην Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης σε ηλικία μόλις 20 ετών.
Το 1968, ο Μίλτον Βιέρα άφησε την Ουρουγουάη και ταξίδεψε στη γειτονική Αργεντινή για λογαριασμό της Μπόκα Τζούνιορς. Στην ομάδα του Μπουένος Άιρες αγωνίστηκε για μόλις ένα χρόνο πραγματοποιώντας συνολικά τρεις συμμετοχές. Με τη Μπόκα Τζούνιορς δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 1969 επέστρεψε στην Ουρουγουάη, αυτή τη φορά για λογαριασμό της Πενιαρόλ. Στην Πενιαρόλ αγωνίστηκε για τρία χρόνια, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην ομάδα της Ουρουγουάης, ο Μίλτον Βιέρα πραγματοποίησε κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις, οι οποίες προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων τόσο της Λατινικής Αμερικής, όσο και της Ευρώπης.
Το 1972, άφησε για πρώτη φορά στην καριέρα του τη Λατινική Αμερική και ταξίδεψε στην Ευρώπη και συγκεκριμένα Ελλάδα με προορισμό τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Μάλιστα, το καλοκαίρι που μετεγγράφη στον Ολυμπιακό, μαζί με τον Βιέρα αποκτήθηκε και ο Χούλιο Λοσάδα, κάτι που έκανε ευκολότερη τη προσαρμογή του Βιέρα στη νέα του ομάδα. Χαρακτηριστικό της βαρύτητας του ονόματος του Βιέρα εκείνη την εποχή, αποτελεί το γεγονός πως υπήρξε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην Ελλάδα έχοντας συμμετάσχει προηγουμένως σε παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου. Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε μέχρι το 1977 φτάνοντας τα 11 γκολ σε 112 συμμετοχές. Σε συλλογικό επίπεδο, κατέκτησε με την ομάδα του Πειραιά 3 συνεχόμενα πρωταθλήματα Ελλάδος (1973, 1974, 1975) και 2 κύπελλα Ελλάδος (1973, 1975). Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του Μίλτον Βιέρα στον Ολυμπιακό και συγκεκριμένα στις 26 Μαρτίου 1975, ο Μίλτον Βιέρα και ο Γιώργος Δεληκάρης αγωνίστηκαν σε αγώνα της Μικτής Κόσμου μαζί με τον Πελέ και τον Γιόχαν Κρόιφ. Παρά τις πολύ καλές εμφανίσεις που πραγματοποιούσε με την ερυθρόλευκη φανέλα, ένας σοβαρός τραυματισμός που αποκόμισε κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 1976-77, ήταν ο λόγος για τον οποίο δεν ανανεώθηκε το συμβόλαιό του με αποτέλεσμα να αποτελέσει παρελθόν από τον σύλλογο του Πειραιά.
To 1977 μετεγγράφη στην ΑΕΚ, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1979. Με την κιτρινόμαυρη φανέλα πραγματοποίησε 33 εμφανίσεις, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ. Σε συλλογικό επίπεδο, κατέκτησε με την ομάδα της ΑΕΚ άλλα 2 πρωταθλήματα ελλάδος (1978, 1979) καθώς και ένα Κύπελλο Ελλάδος (1978). Μετά το πέρασμά του από Ολυμπιακό και ΑΕΚ, ο Μίλτον Βιέρα αποφάσισε να τερματίσει την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 33 ετών.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Μίλτον Βιέρα, όντας παίκτης της Νασιονάλ, κλήθηκε στην Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης σε ηλικία μόλις 20 ετών. Ήταν στον ισόπαλο αγώνα που διεξήχθη στα πλαίσια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966 με αντίπαλο την αντίστοιχη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αγγλίας, σε ένα ματς όπου ο Βιέρα ξεκίνησε ως βασικός παρά το νεαρό της ηλικίας του.
Συνολικά, με την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης, ο Μίλτον Βιέρα έχει πραγματοποιήσει τρεις εμφανίσεις, χωρίς ωστόσο να έχει καταφέρει να πετύχει κάποιο γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιερα Μιλτον Βιερα Μιλτον Βιερα Μιλτον Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Πάτσι Κλάιν
Η Πάτσι Κλάιν (αγγλικά: Patsy Cline, όνομα γέννησης: Βιρτζίνια Πάτερσον Χέσλι [Virginia Patterson Hensley]) (8 Σεπτεμβρίου 1932 – 5 Μαρτίου 1963) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια. Θεωρείται μια από τις πιο σημαίνουσες τραγουδίστριες του 20ου αιώνα και ήταν μια από τις πρώτες καλλιτέχνες της κάντρι μουσικής που πέρασαν στην ποπ μουσική. Η Κλάιν είχε πολλές σημαντικές επιτυχίες κατά τη διάρκεια της οκταετούς δισκογραφικής της καριέρας, συμπεριλαμβανομένων δύο νούμερο ένα επιτυχιών στο Billboard Hot Country και Western Sides.
Οι πρώτες επαγγελματικές εμφανίσεις της Κλάιν ξεκίνησαν στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό WINC όταν ήταν 15 ετών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Κλάιν άρχισε να εμφανίζεται σε ένα τοπικό συγκρότημα με επικεφαλής τον ερμηνευτή Μπίλ Πιρ. Διάφορες τοπικές εμφανίσεις οδήγησαν σε παραστάσεις στις τηλεοπτικές εκπομπές του Κόνι Μπ. Γκέι Town and Country. Οδήγησε επίσης στην υπογραφή της πρώτης της δισκογραφικής σύμβασης με την εταιρεία Four Star το 1954. Είχε μικρή επιτυχία με τα πρώτα της σινγκλ με την εταιρεία, συμπεριλαμβανομένων των «A Church, a Courtroom, then Goodbye» (1955) και «I've Loved and Lost Again» (1956). Το 1957, η Κλάιν έκανε την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση σε εθνικό επίπεδο στο Arthur Godfrey's Talent Scouts. Μετά την ερμηνεία του «Walkin' After Midnight», το σινγκλ έγινε η πρώτη της μεγάλη επιτυχία τόσο στα chart της χώρας όσο και στα ποπ chart.
Τα περαιτέρω σινγκλ της Κλάιν με την Four Star Records ήταν ανεπιτυχή, αν και συνέχισε να τραγουδάει και να ηχογραφεί. Αφού παντρεύτηκε το 1957 και γέννησε το 1958, μετακόμισε στο Νάσβιλ του Τενεσί, για να συνεχίσει την καριέρα της. Δουλεύοντας με τον νέο μάνατζερ της, Ράντι Χιουζ, η Κλάιν έγινε μέλος του Grand Ole Opry και στη συνέχεια υπέγραψε συμβόλαιο με τη Decca Records το 1960. Υπό τη διεύθυνση του παραγωγού Όουεν Μπράντλεϊ, ο μουσικός της ήχος άλλαξε και σημείωσε σταθερή επιτυχία. Το σινγκλ του 1961 «I Fall to Pieces» έγινε το πρώτο της που έφτασε στην κορυφή του κάντρι chart του Billboard. Καθώς το τραγούδι έγινε επιτυχία, η Κλάιν τραυματίστηκε σοβαρά σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, που την έκανε να περάσει ένα μήνα στο νοσοκομείο. Αφού ανάρρωσε, η επόμενη single κυκλοφορία της, «Crazy», θα γινόταν επίσης μεγάλη επιτυχία.
Κατά τη διάρκεια του 1962 και του 1963, η Κλάιν είχε επιτυχίες με τα «She's Got You», «When I Get Thru with You», «So Wrong» και «Leavin' on Your Mind». Επίσης, έκανε περιοδείες και εμφανιζόταν σε εκπομπές με μεγαλύτερη συχνότητα. Το Μάρτιο του 1963, η Κλάιν σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα μαζί με τους καλλιτέχνες της κάντρι Κάουμποϊ Κόπας και Χόκσο Χόκινς και τον μάνατζέρ της, Ράντι Χιουζ, κατά τη διάρκεια μιας πτήσης από το Κάνσας Σίτι του Κάνσας πίσω στο Νάσβιλ.
Από τον θάνατό της, η Κλάιν αναφέρεται ως μια από τις πιο διάσημες, σεβαστές και με επιρροή ερμηνεύτριες του 20ου αιώνα. Η μουσική της έχει επηρεάσει ερμηνευτές διαφόρων στυλ και ειδών. Έχει επίσης θεωρηθεί ως πρόδρομος για τις γυναίκες στη κάντρι μουσική, καθώς είναι από τις πρώτες που πούλησαν δίσκους και συναυλίες με τίτλους. Το 1973, έγινε η πρώτη γυναίκα ερμηνεύτρια που μπήκε στο Country Music Hall of Fame. Στη δεκαετία του 1980, οι μεταθανάτιες επιτυχίες της Κλάιν συνεχίστηκαν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Εμφανίστηκε δύο φορές σε μεγάλες ταινίες, συμπεριλαμβανομένης της βιογραφικής ταινίας Sweet Dreams του 1985 με πρωταγωνίστρια την Τζέσικα Λανγκ. Αρκετά ντοκιμαντέρ και θεατρικές παραστάσεις κυκλοφόρησαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συμπεριλαμβανομένου του μιούζικαλ του 1988 Always...Patsy Cline. Το 1991 κυκλοφόρησε ένα box set με ηχογραφήσεις της που έτυχε κριτικής. Το άλμπουμ με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα το 2005. Το 2011, το σπίτι της παιδικής ηλικίας της Κλάιν ανακαινίστηκε ως μουσείο για τους επισκέπτες και τους θαυμαστές ώστε να μπορούν να περιηγηθούν σε αυτό.
Καριέρα
δεξιά|μικρογραφία| Το σπίτι της Κλάιν στη South Kent Street στο Γουίντσεστερ της [[Βιρτζίνια, όπου έζησε από την ηλικία των 16 έως τα 21. ]]
Δισκογραφία
Στούντιο άλμπουμ
Μεταθανάτια στούντιο άλμπουμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ποπ Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες κάντρι Κατηγορία:Αμερικανίδες κοντράλτο Κατηγορία:Αμερικανίδες συνθέτριες Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες του 20ου αιώνα
Κύμη
Η Κύμη είναι κωμόπολη και λιμάνι του νομού Εύβοιας, με 2.383 κατοίκους, ενώ η Δημοτική Κοινότητα Κύμης έχει μόνιμο πληθυσμό 2.888 κατοίκους. Υπήρξε έδρα της τέως επαρχίας Καρυστίας και έως τις 31 Δεκεμβρίου 2010 απετέλεσε έδρα του ομώνυμου Δήμου, ο οποίος περιελάμβανε τα δημοτικά διαμερίσματα Κύμης, Ανδρονιάνων, Άνω Ποταμιάς, Βιτάλων, Ενορίας, Καλημεριάνων, Μαλετιάνων, Μετοχίου Διρφύων, Οξυλίθου, Πλατάνας, Πύργου και Ταξιαρχών. Αποτελεί δημοτική κοινότητα του διευρυμένου Δήμου Κύμης - Αλιβερίου, του οποίου αποτελεί την ιστορική έδρα. Αποτελεί επίσης την έδρα της Μητροπόλεως Καρυστίας και Σκύρου.
Βρίσκεται στη μέση της ανατολικής πλευράς της Εύβοιας και έχει ιστορία αιώνων ως ναυτική πόλη.
Ετυμολογία
Η προέλευση του ονόματος Κύμη δεν είναι γνωστή. Ο Στράβων αναφέρει για την Κύμη στην Ιταλία ότι το όνομα προέρχεται από τη λέξη κύμα, καθώς η παραλία της ήταν εκτεθειμένη στην άγρια θάλασσα. Μια άλλη άποψη, που εκφράστηκε από τον Γιάννη Παπαδημητρίου, αναφέρει ότι στην περιοχή της Κύμης είχαν αναπτυχθεί πολλοί μικροί οικισμοί ή αλλιώς κώμες και το όνομα Κύμη προέρχεται από τη λέξη Κώμη. Η λέξη Κύμη είναι αιολικής προέλευσης.
Σύμφωνα με την μυθολογία στην περιοχή νότια από το σημερινό Αυλωνάρι ζούσε η Αμαζόνα Λάμια, η οποία μετά από συνεύρεσή της με τον Ποσειδώνα γέννησε την Αμαζόνα Κύμη, από την οποία πήρε το όνομά της η Κύμη.
Αρχαία Κύμη
left|thumb|Ο αρχαιολογικός χώρος στο λόφο Βιγλατούρι έχει ταυτοποιηθεί ως η Κύμη των γεωμετρικών χρόνων. Η ύπαρξη πόλης στην αρχαιότητα με το όνομα Κύμη προκύπτει από τον Στράβωνα, ο οποίος ανέφερε ότι η πόλη Κύμη (Cuma) στην Καμπανία της Ιταλίας ήταν αποικία της Εύβοιας, και συγκεκριμένα των πόλεων Χαλκίδα και Κύμη και πήρε το όνομά της από την Κύμη Ευβοίας. . Θεωρείται η πρώτη ελληνική αποικία στη Δύση και ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από τον Μεγασθένη τον Χαλκιδέο και τον Ιπποκλή τον Κυμαίο.
Η ύπαρξη αρχαίας πόλης στην Κύμη όμως αμφισβητήθηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα και έπειτα, καθώς η Ευβοϊκή Κύμη αναφερόταν ελάχιστα στις αρχαίες πηγές και δεν είχαν βρεθεί λείψανα οικισμού ο οποίος θα μπορούσε να ταυτοποιηθεί ως η αρχαία Κύμη. Ο Αδαμάντιος Σάμψων ανέφερε ότι η αρχαία πόλη δεν υπήρχε με το όνομα Κύμη, καθώς δεν αναφέρεται στις αρχαίες πηγές, και ότι η Κύμη στην Καμπανία και η Κύμη στην Αιολίδα ιδρύθηκαν από κατοίκους της περιοχής της Κύμης (Κυμαϊκή Χώρα). Παρόμοια άποψη είχε εκφράσει και ο Γιάννης Παπαδημητρίου, ο οποίος αναφέρει ότι η περιοχή ήταν οργανωμένη σε κώμες, από τις οποίες προέρχεται ετυμολογικά και το όνομα Κύμη.
Η αρχαία Κύμη δεν αναφέρεται κατά την περίοδο ακμής της Χαλκίδας και της Ερέτριας και δεν αναφέρεται επίσης στους φορολογικούς καταλόγους των Αθηνών από τον 5ο αιώνα π.Χ., όπου αναφέρεται το πόλισμα Γρύγχες, το οποίο βρισκόταν στα όρια της Κυμαϊκής περιοχής, όπως και δεν αναφέρεται στους καταλόγους δήμων της αρχαίας Ερέτριας. Όλα αυτά τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι η αρχαία Κύμη δεν υπήρχε τότε.
Βυζαντινοί και φραγκικοί χρόνοι
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους αναφέρεται μόνο από τον Στέφανο Βυζάντιο, ο οποίος στο λεξικό του αναφέρει μόνο «Κύμη πέμπτη της Ευβοίας», πιθανόν μετά τη Χαλκίδα, την Ιστιαία, την Κάρυστο και την Ερέτρια. Η περιοχή στη συνέχεια ερήμωσε λόγω των επιδρομών τον 7ο και 8ο αιώνα μ.Χ. και σύμφωνα με την παράδοση έμειναν μόνο μερικές οικογένειες οι οποίες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της σύγχρονης κωμόπολης, δημιουργώντας έναν οικισμό που ονόμασαν Κύμη. Ο οικισμός αυτός μεγάλωσε, καθώς εγκαταστάθηκαν περισσότερες οικογένειες. Ο οικισμός αυτός μάλλον ερήμωσε τον 14ο αιώνα, μετά από Τουρκικές επιδρομές.
Σύμφωνα με την παράδοση, μετά το 1453, στη θέση Κελιά εγκαταστάθηκαν οικογένειες Κρητικών, οι οποίοι ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία και τη γεωργία και σύντομα εγκαταστάθηκαν και οικογένειες από τα χωριά της περιοχής. Ο οικισμός πιθανότατα ονομάστηκε Κύμη, διατηρώντας το όνομα του βυζαντινού οικισμού. Έκτισαν τους ναούς της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Νικολάου. Ο οικισμός προστατευόταν από το κάστρο του Αγίου Γεώργιου, πάνω από τη σημερινή μονή του Σωτήρος. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με το όνομα Kumi στον ναχιγιέ Μονοδρύου, ο οποίος είχε έδρα το Μονόδρυ. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 29 σπίτια πλήρωνε φόρο 1.984 ακτσέδες. Το 1521 αναφέρεται ο οικισμός Αγία Κούμη μαζί με την Ποταμία, με συνολικά 113 σπίτια. Ο οικισμός αυτός, όπως και άλλοι στην περιοχή, καταστράφηκε μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Μοροζίνι το 1688. Οι κάτοικοί του διέφυγαν στα Ψαρά και στη Σάμο, όπου έφτιαξαν το χωριό Κουμέικα και έτσι ο τόπος ερήμωσε.
Σύγχρονος οικισμός
Περί το 1715 ο Βελισσαράκης από την Αττική απέκτησε άδεια εγκατάστασης στην επαρχία Καρυστίας από τον Πασά του Εγρίπου, ο οποίος μετακινήθηκε εκεί μαζί με την οικογένειά του και τα κοπάδια του και εγκαταστάθηκε εκεί όπου σήμερα είναι η περιοχή Ποταμιάνικα, βόρεια της Αγίας Τριάδας. Έκτισε ένα σπίτι για την οικογένειά του, μαντριά και άρχισε να καλλιεργεί τη γη. Ονόμασε τον νέο οικισμό Κύμη, καθώς άκουσε κατοίκους της ευρύτερης περιοχής να λένε ότι εκεί υπήρχε πόλη με αυτό το όνομα. Σύντομα στην περιοχή εγκαταστάθηκε ο Δημήτρης Κωνσταντίνου ή Γραμματικός, ο οποίος καταζητούταν στην Κρήτη και έφυγε κρυφά. Το καράβι του αγκυροβόλησε στο λιμάνι της Κύμης λόγω κακοκαιρίας και τελικά αποφάσισε σε συνεννόηση με τον Βελισσαράκη να εγκατασταθεί εκεί. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, ο σύγχρονος οικισμός δημιουργήθηκε από την εγκατάσταση 9 οικογενειών από τον Οξύλιθο περί το 1700. Επειδή ήταν απόμερη περιοχή σύντομα εγκαταστάθηκαν και κάτοικοι άλλων περιοχών της Ευβοίας και των Σποράδων. Μετά την επανάσταση του 1821 στην περιοχή έμεναν περίπου 4.000 άτομα, καθώς είχαν έρθει και κάτοικοι των χωριών του Δύστου, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη συνοικία Ερειτσιά ή Αρβανιτομαχαλάς.
Στα χρόνια πριν την επανάσταση του 1821 η Κύμη είχε αναπτυχθεί σε ακμάζον ναυτικό κέντρο, 25 πλοία χωρητικότητας 4.500 τόνων το 1813, σύμφωνα με τον Πουκεβίλ, τα οποία έφτασαν τα 55 λίγο πριν το 1821, και είχε οικονομική ευμάρεια και πλήρωνε τους φόρους της χωρίς να έχει Τούρκους στρατιώτες. Οι πρώτοι που μυήθηκαν στη Φιλική Εταιρεία ήταν οι έμποροι Ιωάννης και Νικόλαος Ζαχαρόπουλος. Η επανάσταση κηρύχθηκε στον λόφο Ίντζιου μεταξύ 11 Απριλίου και 10 Μαΐου και συστάθηκε τριμελής επιτροπή με αρχηγό τον Γεώργιο Παπά. Ο Ομέρ μπέης της Καρύστου κινήθηκε εναντίον της Κύμης, αλλά τη βρήκε ερειπωμένη και έκαψε τα μισά σπίτια, προτού υποχωρήσει και στρατοπεδεύσει στο Οριό. Προέλασε άλλη μια φορά στην Κύμη, την οποία βρήκε ξανά άδεια, την λεηλάτησε και απήγαγε 70 γυναίκες, από τις οποίες απελευθέρωσε στη συνέχεια τις 65.
Νεότεροι χρόνοι
right|thumb|Κύμη, Πλατάνας Μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους και την απομάκρυνση των Τούρκων, οι κάτοικοι της Κύμης επέστρεψαν και επισκεύασαν τα σπίτια τους. Το 1835 ορίστηκε έδρα της επαρχίας Καρυστίας. Η Κύμη αναπτύχθηκε γρήγορα και το 1889 διέθετε 4.400 κατοίκους και ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός της Εύβοιας μετά τη Χαλκίδα. Το 1841 επισκέφτηκε την Κύμη ο βασιλιάς Όθωνας για την ίδρυση των ανθρακωρυχείων στην περιοχή. Το 1856 ορίστηκε έδρα της επισκοπής Καρυστίας. Η επισκοπή συγχωνεύθηκε το 1869 με την επισκοπή Χαλκίδας και επανασυστάθηκε το 1922 με έδρα την Κύμη.
Μετά την ελληνική επανάσταση η Κύμη αναδείχθηκε σε ναυτιλιακό κέντρο της Ελλάδας και το 1854 διέθετε 400 ιστιοφόρα πλοία. Παράλληλα αναπτύχθηκε και η γεωργία, με κύριες καλλιέργειες τα αμπέλια και τις ελιές. Από τα αμπέλια παραγόταν μούστος (κοκκινέλι), ο οποίος εξαγόταν στη Γαλλία και άλλες χώρες, με αποτέλεσμα πλούτος να εισρέει στην περιοχή. Η περίοδος ανάπτυξης διήρκησε μέχρι το 1930, οπότε και τα ιστιοφόρα είχαν αντικατασταθεί από μηχανοκίνητα πλοία, με αποτέλεσμα ο εμπορικός στόλος της Κύμης να εκμηδενιστεί, ενώ τα αμπέλια καταστράφηκαν την ίδια περίοδο από φυλλοξήρα. Τότε πολλοί κάτοικοί της την εγκατέλειψαν για να εγκατασταθούν σε πόλεις. Τα λιγνιτωρυχεία σταμάτησαν να λειτουργούν οριστικά το 1961 επειδή η εκμετάλλευσή τους κρίθηκε οικονομικά ασύμφορη.
Από το 1955 λειτουργεί στην Κύμη η Δημόσια Σχολή Εμπορικού Ναυτικού ή Σχολή Εμποροπλοιάρχων.
Μουσεία
thumb|250px|Το κτίριο του Λαογραφικού Μουσείου Στη Κύμη βρίσκεται το Λαογραφικό Μουσείο Κύμης. Το μουσείο άρχισε να λειτουργεί το 1981 και είναι το μεγαλύτερο και καλύτερα οργανωμένο στην Εύβοια. Στις συλλογές του έχει περισσότερα από 1.600 αντικείμενα. Τα αντικείμενα αυτά είναι παραδοσιακές φορεσιές (βλ. γυναικεία ενδυμασία Κύμης) και ενδυμασίες, υφαντά (κυρίως αραχνοϋφαντα μεταξωτά και τιριπλένια), κεντήματα, μεταλλικά και κεραμικά αντικείμενα και έργα τέχνης τοπικών καλλιτεχνών, όπως πίνακες ζωγραφικής, ξυλόγλυπτα και λίθινα γλυπτά. Στο υπόγειο βρίσκεται το κυροπλαστείο. Πέρα από εκθεσιακούς χώρους, το μουσείο διαθέτει γραφείο με βιβλιοθήκη και αρχεία, φωτογραφικό εργαστήριο, αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, αποθήκη και συντηρητήριο.
Το μουσείο στεγάζεται σε τριώροφο νεοκλασικό κτίριο του 19ου αιώνα, το οποίο προηγουμένως ανήκει στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας. Στην αυλή βρίσκεται θέατρο χωρητικότητας 250 ατόμων, το οποίο χρησιμοποιείται για διάφορες εκδηλώσεις, όπως θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες και κινηματογραφικές προβολές.
Θρησκευτικοί χώροι
thumb|250px|left|Ο Μητροπολιτικός ναός Ο σημερινός μητροπολιτικός ναός, αφιερωμένος στον Άγιο Αθανάσιο, κτίστηκε το 1932. Πιθανόν είναι ο τρίτος ναός στη θέση. Ο πρώτος ήταν ένας μικρός ναός που κτίστηκε στο κοιμητήριο Κύμης στις αρχές του 19ου αιώνα, καθώς τότε η περιοχή βρισκόταν στα όρια του οικισμού. Ο δεύτερος ναός ήταν μια τρίκλιτη βασιλική που άρχισε να κατασκευάζεται το 1852. Χαρακτηριστικό ήταν το τετραώροφο καμπαναριό του. Ο ναός αυτός κατεδαφίστηκε το 1930. Ο σύγχρονος ναός είναι κτισμένος σε νεοβυζαντινό ρυθμό, στον τύπο του εγγεγραμμένου σταυροειδούς με τρούλο, με δύο καμπαναριά στη δυτική πρόσοψη και πρόπυλο. Χαρακτηριστικά είναι τα μεγάλα τρίλοβα παράθυρα στη βόρεια και στη νότια κεραία. Η φέρουσα κατασκευή είναι κτισμένη από οπλισμένο σκυρόδεμα.
Ο ναός τοιχογραφήθηκε σε δύο φάσεις. Στην πρώτη, το 1930 τοιχογραφήθηκε το τύμπανο και το εσωράχιο του ιερού από ανώνυμο αγιογράφο. Οι υπόλοιπες τοιχογραφίες, στον τρούλο, το ιερό, τα εγκάρσια κλίτη και τις κατώτερες ζώνες, φιλοτεχνήθηκαν το 1983 από τον Λάζαρο Κοκκινίδη (1943-2010). Στο εσωτερικό του ναού βρίσκεται το ξυλόγλυπτο τέμπλο του προηγούμενου ναού, το οποίο χρονολογείται από το 1869, με διάφορα μπαρόκ, ροκοκό, νεοκλασικά και βυζαντινότροπα διακοσμητικά στοιχεία. Χαρακτηριστικό είναι το αέτωμά του, στο οποίο υπάρχει παράσταση του Θεού Πατέρα. Ακριβώς από κάτω βρίσκεται ορθογώνιο πλαίσιο με τρία οβάλ πλαίσια, στα οποία απεικονίζονται ο Μυστικός Δείπνος και οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος. Πολλές από τις εικόνες του τέμπλου του είναι έργα του Ι. Κ. Μπασδέκη και φιλοτεχνήθηκαν το 1869. Ο άμβωνας είναι και αυτός ξυλόγλυπτος και ίσως κατασκευάστηκε την ίδια περίοδο με το τέμπλο. Ο ξυλόγλυπτος δεσποτικός θρόνος ολοκληρώθηκε το 1876. Στον ναό βρίσκονται και πολλές φορητές εικόνες, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων του Φώτη Κόντογλου.
thumb|250px|Η Παναγία Λιαουτσάνισσα Η Παναγία Λιαουτσάνισσα είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και βρίσκεται στο πρώτο νεκροταφείο Κύμης. Ο ναός, διαστάσεων 20 επί 12,5 επί 18 μέτρων, κτίστηκε το 1849 δεν ανήκει σε κάποιο συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό σχέδιο. Στο εσωτερικό βρίσκεται μαρμάρινο γλυπτό τέμπλο και μαρμάρινα κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού από έγχρωμο μάρμαρο Σκύρου. Στο τέμπλο και στον άμβωνα εργάστηκε ο γλύπτης Γιαννούλης Χαλεπάς το 1892, και κάτω από τον άμβωνα διακρίνεται η επιγραφή ''ΕΓΛΥΦΗ ΥΠΟ ΙΩ. ΧΑΛΕΠΑ. ΕΝ ΕΤΕΙ 1891. ΔΑΠΑΝΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ Γ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ 1892. ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΛΕΠΑΣ ΤΗΝΙΟΣ ΕΠΟΙΕΙ.'' Ο δεσποτικός θρόνος είναι έργο του ντόπιου χαράκτη Γανώση και οι τοιχογραφίες φιλοτεχνήθηκαν από τον Γεώργιο Μπιλιλή. Ο ναός έχει χαρακτηριστεί μνημείο από το 1965.
Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα της Παναγίας ξεβράστηκε στην περιοχή της Πλατάνας την περίοδο της επανάστασης του 1821. Η εικόνα μεταφέρθηκε αρχικά στον ναό του αγίου Αθανασίου, αλλά το επόμενο πρωί βρέθηκε κοντά στον ναό του αγίου Χαραλάμπου, όπου και κτίστηκε ο σημερινός ναός.
Η γυναικεία Μονή Σωτήρος βρίσκεται τέσσερα χιλιόμετρα βόρεια της Κύμης. Η μονή δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε, πιθανόν τον 16ο ή 17ο αιώνα, και αναπτύχθηκε γρήγορα. Η μονή είναι κτισμένη σε πλαγιά και έχει φρουριακή μορφή, με τέσσερις πτέρυγες κτιρίων. Στο κέντρο της μονής είναι το καθολικό, αφιερωμένο στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Η μονή συντηρεί βιβλιοθήκη και κάποια χειρόγραφα χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα.
Άλλοι ναοί στην Κύμη περιλαμβάνουν τους ενοριακούς ναούς των Ταξιαρχών, της Αγίας Τριάδας, των Εσοδίων της Θεοτόκου (στο Β΄ νεκροταφείο) και του Προφήτη Ηλία (στο παλιό νεκροταφείο). Ο σημερινός ναός της Αγίας Τριάδας κτίστηκε στη θέση παλαιότερου ναού, σε σχέδιο Κώστα Μπίρη, το οποίο όμως δεν ακολουθήθηκε όσον αφορά τα διακοσμητικά του στοιχεία, για οικονομικούς λόγους, και τις αναλογίες του τρούλου. Ο ναός ολοκληρώθηκε το 1954. Αρχιτεκτονικά είναι τρίκλιτος ναός με τρούλο, με τοξωτές στοές βόρεια και νότια και νάρθηκα στα δυτικά. Η τοιχοποιία αποτελείται από γκρι και ερυθρές τοπικές ηφαιστειακές πέτρες. Το τέμπλο πιθανόν προέρχεται από τον προηγούμενο ναό.
Στην Κύμη το αγιορείτικο τάγμα του Αγίου Παντελεήμονα διατηρεί στο Μυλωνοπούλειο Ίδρυμα τα παρεκκλήσια του Αγίου Παντελεήμονα, Ιωάννη του Προδρόμου, Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, Αγίου Αντωνίου και Αγίων Αναργύρων.
Άλλα κτίρια
Το Πρώτο Δημοτικό Σχολείο Κύμης έχει χαρακτηριστεί μνημείο διότι διαθέτει αξιόλογα αρχιτεκτονικά και μορφολογικά στοιχεία, βρίσκεται σε κομβικό σημείο της Κύμης, αντικατοπτρίζει την αποδοχή και ενσωμάτωση των αρχιτεκτονικών ρευμάτων της εποχής στην περιοχή, και συνεπώς αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της κοινωνικής και ιστορικής φυσιογνωμίας της.
Επιπλέον, το κτίριο στην οδό Αγίας Τριάδας 17 έχει χαρακτηριστεί έργο τέχνης γιατί είναι ένα αξιόλογο παραδοσιακό λιθόκτιστο κεραμοσκέπαστο σπίτι κτισμένο το 1873, όπως αναγράφεται σε εντοιχισμένη πλάκα στην πρόσοψή του, και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής. Το διώροφο κτίριο επί της Λεωφ. Παραλίας και Κωστή Παλαμά έχει χαρακτηριστεί μνημείο διότι είναι χαρακτηριστικό δείγμα τοπικής αρχιτεκτονικής των τελευταίων δεκαετιών του 19ου αι. στην περιοχή της Κύμης, διασώζει ενδιαφέροντα μορφολογικά και δομικά στοιχεία και διατηρεί την αυθεντικότητά του.
Στην κεντρική πλατεία της Κύμης, γνωστή ως Πλατεία Παπανικολάου, βρίσκεται το Ηρώο της Κύμης, του 1939, και χάλκινη προτομή του Γεώργιου Παπανικολάου.
Φυσικές τοποθεσίες
Τρία χιλιόμετρα από την Κύμη βρίσκεται η ιαματική πηγή Χωνευτικό, εντός ρεματιάς η οποία καταλήγει στο φαράγγι του Αποκλείστη. Ανατολικά της Κύμης βρίσκεται η παραθαλάσσια περιοχή Σουτσίνι, όπου είναι το παραθεριστικό κέντρο της Κύμης. Είναι πευκόφυτη και προσήνεμη, καθώς προστατεύεται από τον κάβο της Κύμης.
Οικονομία - υποδομές
Η οικονομία της Κύμης άνθισε κατά τον 19ο αιώνα, χάρις στον εμπορικό στόλο των κατοίκων της και την αμπελουργία, αλλά παρήκμασε μετά τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα, καθώς ο στόλος δεν εκσυγχρονίστηκε και δεν είχε δημιουργηθεί κάποια βιομηχανία στην περιοχή, ενώ τα αμπέλια καταστράφηκαν από τη φυλλοξήρα. Σήμερα, ιδιαίτερο τοπικό προϊόν της περιοχής αποτελούν τα σύκα, τα οποία αποξηραίνονται και καπνίζονται με θείο, αποκτώντας ιδιαίτερο χρώμα και υπόξινη γεύση, από τον τοπικό συνεταιρισμό. Αν και καταναλώνονται κυρίως στη εγχώρια αγορά, μέρος της παραγωγής εξάγεται. Τα ξερά σύκα Κύμης έχουν χαρακτηριστεί προϊόν προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ). Η περιοχή είναι επίσης γνωστή για τα παραδοσιακά γλυκά, όπως αμυγδαλωτά, μπακλαβάς και γλυκά του κουταλιού.
Η Κύμη διαθέτει τεχνητό λιμάνι, το οποίο κατασκευάστηκε την περίοδο 1886-1900, για την εξυπηρέτηση του εμπορικού στόλου και των ακτοπλοϊκών συνδέσεων. Μετά την κατασκευή αμαξιτού δρόμου στα μέσα του 20ού αιώνα, οι περισσότερες ακτοπλοϊκές συνδέσεις διακόπηκαν (πχ. με τον Πειραιά το 1960), και διατηρήθηκε μόνο η ακτοπλοϊκή σύνδεση με τη Σκύρο. Το 2004 συνδέθηκε ακτοπλοϊκά με Λήμνο, Σαμοθράκη και Νέα Μουδανιά. Η Κύμη διαθέτει μεγάλο αλιευτικό στόλο.
Το 1964 ιδρύθηκε με το ΦΕΚ 87/Α/1964 το Γενικό Νοσοκομείο Κύμης, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1980. Διαθέτει 40 κλίνες, με κλίνες για αιμοκάθαρση και δυνατότητα χειρουργικών επεμβάσεων. Λειτουργεί παράλληλα και ως κέντρο υγείας.
Εκπαίδευση
Το 1894 λειτούργησε στην Κύμη η πρώτη σχολή εμποροπλοιάρχων, δημιουργημένη από τον Παπαγιώργη Οικονόμου. Το 1955 δημιουργήθηκε στην Κύμη επί υπουργίας στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, του Γεωργίου Βογιατζή, με καταγωγή από την Κύμη, σχολή εμποροπλοιάρχων. Ήταν η τρίτη σχολή εμπορικού ναυτικού που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα και συνέβη σε μία φάση που η ελληνική ναυτιλία γνώριζε ραγδαία ανάπτυξη και είχε ανάγκη από έμψυχο δυναμικό. Οι πρώτοι σπουδαστές εισήλθαν το 1956 και το κτίριο της σχολής εγκαινιάστηκε το 1958 και συνέχισε να λειτουργεί παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν λόγω απόστασης από τα μεγάλα αστικά κέντρα.
Αθλητισμός
Το 1893 ιδρύθηκε ο Γ.Σ. Κύμης, ο οποίος δημιούργησε γυμναστήριο και βιβλιοθήκη. Ο Γυμναστικό Σύλλογος Κύμης ήταν ιδρυτικό μέλος του ΣΕΓΑΣ, αλλά με το πέρασμα των δεκαετιών αδρανοποιήθηκε. Ο σύλλογος ανασυστάθηκε το 2010 από παρέα ερασιτεχνών αθλητών που εξασφάλισαν το καταστατικό του παλαιού συλλόγου από τον τότε κάτοχο του, στον οποίο είχε περάσει από γενιά σε γενιά. Το πρώτο τμήμα που δημιουργήθηκε ήταν αυτό της ανδρικής καλαθοσφαίρισης. Ο σύλλογος παρουσίασε ανοδική πορεία έφτασε να αγωνίζεται στην Α1 το 2016. Η έδρα της ομάδας ήταν το κλειστό γήπεδο «Νίκος Μαρίνος», χωρητικότητας 500 θέσεων, το οποίο όμως κρίθηκε ακατάλληλο για αγώνες της Α1 και η οροφή του κατέρρευσε έπειτα από βαριά χιονόπτωση τον χειμώνα του 2017. Ως προσωρινή έδρα χρησιμοποίησε το Κλειστό Γυμναστήριο Κανήθου «Τάσος Καμπούρης», κοντά στην Χαλκίδα.
Στην Κύμη εδρεύει επίσης ο ποδοσφαιρικός σύλλογος Α.Ο. Κύμης, ο οποίος ιδρύθηκε το 1957.
Προσωπικότητες
Κυμαίοι στην καταγωγή τους οι:
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Κύμη έχει αδελφοποιηθεί με τις πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυμη
Σταυρίδης
Το ελληνικό επώνυμο Σταυρίδης, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Σταύρου», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Μίνκα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ένα σπίτι gasshō-zukuri σε στυλ μίνκα στο χωριό Σιρακάβα, Νομός Γκιφού Τα Μίνκα (Ιαπωνικά: 民家, κυριολεκτικά "κατοικία των ανθρώπων") είναι παραδοσιακές κατοικίες κατασκευασμένες με ένα από τα διάφορα στυλ παραδοσιακής Ιαπωνικής αρχιτεκτονικής. Μέσα στα πλαίσια των τεσσάρων τμημάτων της κοινωνίας, τα Μίνκα ήταν κατοικίες γεωργών, τεχνητών και εμπόρων (π.χ., οι τρεις κάστες των μη σαμουράι). Αυτή η σύνδεση δεν υπάρχει πλέον στη σύγχρονη Ιαπωνική γλώσσα, και κάθε αρκετά παλιά κατοικία με παραδοσιακό Ιαπωνικό στυλ θα μπορούσε να αναφερθεί ως Μίνκα.
Τα Μίνκα χαρακτηρίζονται από τη βασική τους δομή, την κατασκευή της στέγης τους και το σχήμα της στέγης τους. Τα Μίνκα αναπτύχθηκαν στο πέρασμα των χρόνων και άρχισαν να εμφανίζονται στην περίοδο Έντο.
Τύποι
μικρογραφία|250x250εσ|στέγη σε στυλ Gasshō μικρογραφία|250x250εσ|Gasshō-zukuri υπό επισκευή Ο όρος μίνκα σημαίνει κυριολεκτικά σπίτια των ανθρώπων. Περιλαμβάνει σπίτια, που φιλοξενούσαν μία μεγάλη ποικιλία ανθρώπων, από αγρότες έως αρχηγούς του χωριού, εμπόρους και χαμηλού βαθμού σαμουράι.
Σε αντίθεση με άλλες μορφές ιαπωνικής αρχιτεκτονικής (όπως αυτές του στυλ σουκίγια, 数寄屋), είναι η δομή παρά το σχέδιο, που έχει πρωταρχική σημασία για τα Μίνκα. Τα Μίνκα χωρίζονται με πρωτεύοντες δοκούς, που αποτελούν το βασικό πλαίσιο και φέρει το δομικό φορτίο του κτηρίου. Οι δευτερεύουσες δοκοί τακτοποιούνται έτσι ώστε να ταιριάζουν στις λειτουργικές ρυθμίσεις του σχεδίου.
Παρά τη μεγάλη ποικιλία των Μίνκα, υπάρχουν οκτώ βασικές μορφές:
Το στυλ σάσου είναι ένα απλούστερο τριγωνικό σχήμα με ένα ζευγάρι δοκών στέγης ενωμένο στην κορυφή, για να στηρίξει τον κορμό της κορυφογραμμής. Τα άκρα αυτών των δοκών της στέγης ακονίστηκαν για να θηλυκώνουν σε τρύπες και στα δύο άκρα της εγκάρσιας δοκού. Δεδομένου ότι αυτό το σύστημα δεν βασίζεται σε κεντρικούς στύλους, αφήνει ένα πιο ανεμπόδιστο σχέδιο από το στυλ οντάτσι.
Σχεδιασμός κάτοψης
μικρογραφία|250x250εσ| Διακοσμητικές προεξοχές οροφής στον κορφιά μιας ψάθινης οροφής Υπήρχαν δύο βασικές μέθοδοι για τον καθορισμό της κάτοψης του Μίνκα. Η κιόμα (kyoma, 京間) χρησιμοποιεί ένα τυπικό μέγεθος τατάμι (tatami, 畳), ενώ η μέθοδος ινακάμα (inakama, 田舎間)  βασίζεται στην απόσταση των στυλών.
Η μέθοδος κιόμα λειτουργεί καλά για τα Μίνκα χωρίς κεντρικές κολόνες με τα χαλιά και τα συρόμενα χωρίσματα φουσούμα (fusuma 襖) και σότζι (shōji 障子) να  μπορούν να βασίζονται σε ένα καθορισμένο μέγεθος. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως σε Μίνκα στην ανατολική Ιαπωνία. Η μέθοδος έχει τα μειονεκτήματά της, εάν χρησιμοποιείται με στύλους, επειδή οι διακυμάνσεις στο πλάτος του στύλου μπορούν να κάνουν την προκατασκευή των συρόμενων διαμερισμάτων δύσκολη.
Η μέθοδος ινακάμα βασίζεται στην απόσταση μεταξύ του κέντρου ενός στύλου και του κέντρου του διπλανού στύλου του και χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην ανατολικό μέρος της Ιαπωνίας.
Συνολική κατασκευή
μικρογραφία|250x250εσ| Ουντάτσου με κεραμίδια, που προεξέχουν πάνω από την οροφή Το μέγεθος, η κατασκευή και η διακόσμηση ενός Μίνκα εξαρτάται από την τοποθεσία, το κλίμα και την κοινωνική του κατάσταση του ιδιοκτήτη του.
Τα Μίνκα επηρεάστηκαν από τις τοπικές τεχνικές οικοδόμησης και χτίστηκαν με υλικά, που ήταν άφθονα στην άμεση τοποθεσία. Για παράδειγμα, τα μίνκα στο Σιζουόκα χρησιμοποιούσαν άφθονο μπαμπού για στέγες, μαρκίζες, πόρτες και δάπεδα. Όταν τα καλάμια μίσκανθου ήταν δύσκολο να αποκτηθούν για αχυρένιες στέγες, σανίδες χρησιμοποιήθηκαν αντ 'αυτού. Σε ηφαιστειακές περιοχές χρησιμοποιήθηκαν καλάμια ή σανίδες αντί για πηλό για τους τοίχους.
Το κλίμα είχε αντίκτυπο στην κατασκευή: Στο Κιότο στα τέλη της περιόδου Χεϊάν και Μουρομάτσι, οι στέγες ήταν επενδυμένες με λεπτές ξύλινες σανίδες, έτσι οι ιδιοκτήτες έβαζαν πέτρες στην κορυφή, για να αποτρέψουν τις σανίδες να παρασυρθούν από τον άνεμο.
Η κοινωνική κατάσταση του ιδιοκτήτη ενός Μίνκα υποδηλωνόταν από το μέγεθος και την πολυπλοκότητα του κτηρίου. Για την αχυρένια στέγη ο αριθμός των τεμνόμενων ξύλινων μελών (umanori, 馬乗り) ή οι δέσμες καλαμιών μίσκανθου κατά μήκος του κορφιά είναι ένας καλός δείκτης της σημασίας της κοινωνικής  κατάστασης του ιδιοκτήτη στο χωριό. Για το ματσίγια, η παρουσία και η πολυπλοκότητα ενός ουντάτσου - ενός τοίχου που προεξέχει πάνω από τη γραμμή οροφής - έχει παρόμοιο κοινωνικό κύρος. Το ουντάτσου αρχικά ήταν μια μέθοδος για τον προσδιορισμό του βαθμού ιδιοκτησίας σε μακριές σειρές με κατοικίες.
Κατά τη διάρκεια της εξέλιξης του Μίνκα, τα ματσίγια των πόλεων άλλαξαν σταδιακά την κατασκευή του μακριά από ευπαθή και εύφλεκτα υλικά σε αυτά που ήταν πιο ανθεκτικά. Οι αχυροσκεπές αντικαταστάθηκαν με πλακάκια και οι εκτεθειμένες ξυλεία καλύφθηκαν με στρώματα από γύψο.
Τα Μίνκα των οποίων οι ιδιοκτήτες ήταν άνθρωποι ανώτερου κοινωνικού κύρους άρχισαν να ενσωματώνουν στοιχεία του στυλ σόιν, ιδιαίτερα στα σαλόνια. Τα είδη των στοιχείων, που ενσωματώθηκαν, περιορίστηκαν από νόμους, που αφορούν τις δαπάνες, για να διατηρήσουν αυστηρές ταξικές διακρίσεις. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Gasshō-zukuri σπίτια Μίνκα στο [[Γκοκαγιάμα|Γκοκαγιάμα, που περιβάλλεται από χιόνι.]] Υπάρχουν τέσσερις τύποι σχήματος στέγης που μπορούν να διαφοροποιηθούν για το Μίνκα. Οι περισσότεροι ματσίγια έχουν στέγες με αέτωμα (κιριζούμα) (kirizuma) (切妻), καλυμμένες με σανίδες ή πλακάκια και κεκλιμένες προς τα κάτω και στις δύο πλευρές του σπιτιού. Η πλειοψηφία της νόκα έχει είτε αχυρένιες στέγες γιοσεμούνε (yosemune, 寄せ棟), οι οποίες κλίνουν προς τα κάτω σε τέσσερις πλευρές, ή την πιο περίπλοκη στέγη ιριμόγια (irimoya, 入母屋)  με πολλαπλά αετώματα και ένα συνδυασμό αχυρένιων τμημάτων και τμημάτων με σανίδες. Τέλος, το χόγκιο (hogyo, 方形) κλίνει επίσης σε τέσσερις κατευθύνσεις αλλά έχει περισσότερο πυραμιδικό σχήμα.
Ο πρωταρχικός σκοπός της διαμόρφωσης Μίνκα ήταν να εξυπηρετήσει την εκτεταμένη βροχόπτωση, που παρατηρήθηκε σε πολλά μέρη της Ιαπωνίας. Μια απότομη οροφή επιτρέπει τη βροχή και το χιόνι να πέφτουν κατευθείαν, εμποδίζοντας το νερό να περάσει από την οροφή στο σπίτι και, σε μικρότερο βαθμό, αποτρέποντας το άχυρο να βραχεί πολύ και να αρχίσει να σαπίζει.
Στην κορυφή και σε άλλα μέρη όπου συγκεντρώθηκαν τμήματα οροφής, προστέθηκαν διακοσμήσεις. Οι αχυρένιες στέγες θα είχαν περιποιημένα ή εγκάρσια στρώματα από άχυρο, καλάμια μπαμπού ή σανίδες από ξύλο. Οι κεραμοσκεπές έχουν ποικιλία διακοσμητικών πλακών στα άκρα της κορυφογραμμής, για παράδειγμα, σάσι (shachi, 鯱) (ψάρι). Είχαν επίσης κυκλικές πλάκες στα άκρα των πλακιδίων στις μαρκίζες που ονομάζονται (gatou, 瓦当), που βοήθησαν στην εκτροπή της βροχής.
Εσωτερικό αγροικίας
μικρογραφία|250x250εσ| Irori (囲炉裏) μικρογραφία|250x250εσ| Ένα τζάκι jizai kagi με αντιστάθμιση σε σχήμα ψαριού Οι βαθιές μαρκίζες της στέγης της αγροικίας βοήθησαν στην προστασία του εσωτερικού από την βροχή. Εμποδίζουν τον ήλιο να εισέλθει στο εσωτερικό κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και επιτρέπουν στις χαμηλές ακτίνες του ήλιου να ζεσταίνουν το σπίτι κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Συχνά υπάρχει μια βεράντα με ξύλινο δάπεδο ένγκαβα (engawa, 縁側 ή 掾側) γύρω από το σπίτι κάτω από τις μαρκίζες και προστατευμένη στο εξωτερικό από παραθυρόφυλλα. Σε περιοχές όπου υπάρχει ισχυρή χιονόπτωση μπορεί να υπάρχει χαμηλωμένη περιοχή με δάπεδο στο επίπεδο της γης έξω από τη βεράντα που προστατεύεται περαιτέρω από παραθυρόφυλλα που βοηθούν να σταματήσει το χιόνι να φυσά μέσα.
Το εσωτερικό ενός Μίνκα γενικά χωρίζεται σε δύο τμήματα: ένα δάπεδο συμπαγούς γης, που ονομάζεται ντόμα (doma)  (πρόδρομος ενός Γκενκάν) και ένα υπερυψωμένο δάπεδο (γενικά περίπου 20 ίντσες (50 cm) πάνω από το επίπεδο του  ντόμα), που ονομάζεται χιρόμα (hiroma), και, σε μεγαλύτερα, πλουσιότερα σπίτια, μια περιοχή ή ένα σύνολο δωματίων καλυμμένων με τατάμι ή πατάκια μουσίρο, που ονομάζεται ζασίκι (zashiki, 座敷). Οι μεγάλες αγροικίες είχαν μερικές φορές μια υπερυψωμένη, εσωτερική βεράντα με δάπεδο από ξύλο χιροσίκι (hiroshiki, 広敷) που χώριζε τις περιοχές ντόμα και τατάμι. Σε παλαιότερα σπίτια, όπως το σπίτι Γιοσιμούρα του 17ου αιώνα, αυτή η διαχωριστική ζώνη ήταν έως και 2,5 μέτρα πλάτος και οι υπηρέτες προφανώς κοιμόντουσαν εκεί.
Το υπερυψωμένο δάπεδο συχνά περιελάμβανε μια ενσωματωμένη εστία, που ονομάζεται ιρόρι (irori, 囲炉裏). Πάνω από την εστία, που ήταν γεμάτη στάχτη, θα κρεμούσαν μία μεγάλη κατσαρόλα, που θα αιωρείτο από την οροφή από ένα ρυθμιζόμενο γάντζο της εστίας κατασκευασμένο από ξύλο, μέταλλο και μπαμπού. Αυτό το τζιζάι κάγκι (jizai kagi, 自在鈎) θα μπορούσε να ανυψωθεί ή να χαμηλώσει ανάλογα με την ποσότητα θερμότητας που απαιτείτο και συχνά διαμορφώθηκε σε διακοσμητικά ψάρια ή σχήματα λεπίδων. Δεν υπήρχε καμινάδα στην αγροικία και ο καπνός από το ιρόρι θα ανέβαινε από την οροφή στεγνώνοντας τα καλάμια και αποτρέποντας τα έντομα. Το ιρόρι ήταν το κέντρο επικοινωνίας για το σπίτι, όπου η οικογένεια συγκεντρωνόταν, για να συνομιλήσει και να φάει, και ήταν ένα άνετο μέρος γύρω από το οποίο θα κοιμόντουσαν.
Αν και υπήρχαν πολλές πιθανές τακτοποιήσεις των δωματίων σε ένα σπίτι, ένα από τα πιο συνηθισμένα, που ονομάζεται γιομαντόρι (yomadori, 四間取り), περιελάμβανε τέσσερα δωμάτια στο υπερυψωμένο τμήμα του σπιτιού, δίπλα στο ντόμα.
Ιλίε Ντουμιτρέσκου
Ο Ιλίε Ντουμιτρέσκου (Ilie Dumitrescu, 6 Ιανουαρίου 1969) είναι Ρουμάνος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Ποδοσφαιριστής
Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Ρουμάνους μεσοεπιθετικούς τη δεκαετία του 1990. Αγωνίστηκε σε μεγάλους συλλόγους όπως οι Στεάουα Βουκουρεστίου, Τότεναμ Χότσπερ, Σεβίλλη, Γουέστ Χαμ. Πήρε μέρος στα Μουντιάλ του 1990, 1994 και 1998. Στο Μουντιάλ του 1994 έκανε την κορυφαία του εμφάνιση με τη φανέλα της Εθνικής Ρουμανίας καθώς απέκλεισε την Εθνική Αργεντινής σκοράροντας δυο γκολ και τροφοδοτώντας τον Γκεόργκι Χάτζι για άλλο ένα.