cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στάδιο Αλ Τουμάμα
Κατασκευή για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022
Το Στάδιο Αλ Τουμάμα είναι ένα από τα οκτώ στάδια, τα οποία κατασκευάστηκαν για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ. Βρίσκεται κοντά στο Διεθνές Αεροδρόμιο Χαμάντ. Μια κοινοπραξία μεταξύ της Al Jaber Engineering από το Κατάρ και της Tekfen Construction από την Τουρκία συμμετέχει σημαντικά στις κατασκευαστικές εργασίες. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο, από τον Επικεφαλής Αρχιτέκτονα του Arab Engineering Bureau, Ιμπραχίμ Τζαιντάχ, εμπνεύστηκε από το παραδοσιακό καπέλο τακίγια, ένα παραδοσιακό καπέλο που φορούν άνδρες και αγόρια σε όλη τη Μέση Ανατολή. Ένα δημόσιο πάρκο 50.000 μ2 περιβάλλει το στάδιο. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 40.000 θέσεων. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, τα μισά καθίσματα του γηπέδου θα αφαιρεθούν και θα δοθούν σε άλλες χώρες. Άνοιξε στις 22 Οκτωβρίου 2021.
Η κατασκευή του Σταδίου Αλ Τουμάμα, μαζί με άλλα στάδια που κατασκευάστηκαν εν όψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022, καταδικάστηκε από πολλές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Διεθνής Αμνηστία ισχυρίζεται ότι έως και 15.000 μετανάστες εργάτες έχουν πεθάνει ενώ εργάζονταν κάτω από κακές συνθήκες στα εργοτάξια του σταδίου.
Ιστορία
Τα εγκαίνια του γηπέδου πραγματοποιήθηκαν στις 22 Οκτωβρίου 2021, με αφορμή τον τελικό του Κυπέλλου Εμίρη του Κατάρ.
Τον Μάιο του 2018, στη Γαλλία, το Στάδιο Αλ Τουμάμα τιμήθηκε με το αρχιτεκτονικό Βραβείο Future Projects στην κατηγορία Αθλήματα και Στάδια.
Το στάδιο φιλοξένησε έξι αγώνες κατά τη διάρκεια του Κύπελλο Αραβικών Εθνών 2021, μαζί με έναν ημιτελικό. Ο ημιτελικός διεξήχθη μεταξύ της Αιγύπτου και της Τυνησίας.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2022, το στάδιο φιλοξένησε συνολικά οκτώ αγώνες. Ο πρώτος αγώνας διεξήχθη στις 21 Νοεμβρίου 2022 μεταξύ Σενεγάλης και Ολλανδίας, με την Ολλανδία να επικρατεί με 2-0. Ο όγδοος και τελευταίος αγώνας στο στάδιο για το Μουντιάλ 2022 διεξήχθη στις 10 Δεκεμβρίου 2022. Το Μαρόκο επικράτησε της Πορτογαλίας με 1-0 στον προημιτελικό της διοργάνωσης, παίρνοντας έτσι την πρόκριση για τον ημιτελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στο Κατάρ Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2022
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Μεξικού
Η Α Κατηγορία Μεξικού (ισπανικά: Ascenso MX) ήταν η δεύτερη τη τάξει κατηγορία στο επίπεδο του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων του Μεξικού. Η πρωταθλήτρια της διοργάνωσης προβιβαζόταν στη Λίγα ΜΧ. Η ομάδα που τερμάτιζε τελεφταία υποβιβάζεται στη Σεγούντα Ντιβισιόν (τρίτη κατηγορία). Σήμερα χρηματοδοτείται από την BBVA μέσω της μεξικανικής θυγατρικής της BBVA Bancomer, και έτσι είναι επίσημα γνωστή ως Ascenso BBVA Bancomer.
Παλαιότερα γνωστό ως Πριμέρα Ντιβισιόν Α (Primera División A) το πρωτάθλημα μετονομάστηκε το 2009 σε Λίγα ντε Ασένσο (Liga de Ascenso). Το 2012 πήρε την ονομασία Ασένσο ΜΧ (Ascenso MX). Οι κύριες αλλαγές που εφαρμόστηκαν ήταν ότι οι σύλλογοι δεν χρειάζονταν πλέον αδειοδότηση από τη Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FMF) για να προβιβαστούν και ότι η διοργάνωση δεν διεξαγόταν σε ομίλους.
Το πρωτάθλημα της Ασένσο ΜΧ αντικαταστάθηκε από το νεοσύστατο πρωτάθλημα της Λίγα ντε Εξπανσιόν ΜΧ στις 17 Απριλίου του 2020.
Ιστορία
Το 1994, με σκοπό τη δημιουργία ενός πρωταθλήματος, η Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου αναβάθμισε την Σεγούντα Ντιβισιόν σε Πριμέρα Ντιβισιόν Α (Ανώτερη Κατηγορία Α) για να φέρει πιο κοντά το αγωνιστικό επίπεδο στις δύο βαθμίδες, Πριμέρα και Πριμέρα Α. Το έργο υλοποιήθηκε υπό την διεύθυνση του Χοσέ Αντόνιο Γκαρσία Ροδρίγες, προέδρου της τότε κορυφαίας κατηγορίας Πριμέρα Ντιβισιόν. Οραματίστηκε στη νέα κατηγορία να ενταχθούν οι καλύτερες ομάδες της Σεγούντα και να περιλαμβάνει ομάδες από τις Ηνωμένες Πολιτείες (Λος Άντζελες Σάλσα και Σαν Χοσέ Μπλακ Χοκς εξέφρασαν την επιθυμία να ενταχθούν). Η FIFA αρνήθηκε την ενσωμάτωση αλλά δημιούργησε ένα νέο πρωτάθλημα με τις καλύτερες ομάδες της Σεγούντα Ντιβισιόν. Η εναρκτήρια περίοδος 1994-95 ξεκίνησε με 15 ομάδες: Ακαπούλκο, Ατλέτικο Σελάγια, Ατλέτικο Σαν Φρανσίσκο, Ατλέτικο Γιουκατάν, Καϊμάνες ντε Ταμπάσκο, Κόρας ντε Τέπιτς, Γκάλος ντε Αγουασκαλιέντες, Αλκόνες ντε Κερέταρο, Ιντερ Τιχουάνα, Ιραπουάτο, Ρομπεσέρος ντε λα Πιεδάδ, Μάρτε, Πατσούκα, Σαν Λουίς και Σακατεπέκ. Η Κόμπρας ντε Σιουδάδ Χουάρες αρνήθηκε να συμμετάσχει λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Το 2006, ο αριθμός των ομάδων αυξήθηκε από 20 σε 24 και χωρίστηκαν γεωγραφικά σε δύο ομίλους για τους προκριματικούς αγώνες (Α και Β).
thumb|left|100px|Το λογότυπο του πρωταθλήματος μετά τη μετονομάσία σε Ασένσο ΜΧ το 2012 Το 2009, οι σημαντικές αλλαγές ήταν: η αλλαγή ονομασίας από Πριμέρα Ντιβισιόν σε Λίγα ντε Ασένσο. Το πρωτάθλημα μειώθηκε σε 17 ομάδες και οι όμιλοι καταργήθηκαν. Η Απερτούρα 2010 είχε 18 ομάδες που συμμετείχαν. Το 2012 το πρωτάθλημα μετονομάστηκε σε Ασένσο ΜΧ. Το 2013 η Αλεμπρίχες ντε Οαχάκα ήταν η 16η ομάδα της Ασένσο ΜΧ. Η Αλεμπρίχες σχηματίστηκε εν μέρει με την ενοποίηση της Τεκαματσάλκο της Σεγούντα Ντιβισιόν, η οποία είχε κερδίσει την άνοδο στην Ασένσο ΜΧ το 2012, αλλά δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις υποδομής που είχε θέσει η Μεξικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου. Τον Αύγουστο του 2013, η Σακατεπέκ προβιβάστηκε στην Ασένσο ΜΧ στη θέση της υποβιβασμένης Πούμας Μορέλος.
Στο διάστημα 2011-2016, καμία ομάδα δεν υποβιβάστηκε στη Σεγούντα Ντιβισιόν. Στις 6 Ιουνίου του 2016, επέστρεψε με υποβιβασμό στη Σεγούντα Ντιβισιόν για την περίοδο 2016-17. Λόρος και Μουρχιέλαγος υποβιβάστηκαν τις επόμενες δύο περιόδους. Την περίοδο 2018-19, η Ταμπίκο Μαδέρο τερμάτισε τελευταία στον βαθμολογικό πίνακα και υποβιβάστηκε, αλλά παρέμεινε στην Ασένσο ΜΧ.
Στις 13 Απριλίου, ο πρόεδρος της διοργανώτριας αρχής LIGA MX / ASCENSO MX, Ενρίκε Μπονίγια, ανακοίνωσε τον τερματισμό της υπόλοιπης περιόδου της Κλαουούρα 2020. Οι δύο λόγοι ήταν η υγειονομική κρίση και η έλλειψη οικονομικών πόρων του πρωταθλήματος. Τα πρωταθλήματα υποδομών Κ17 και Κ20 όπως και το πρωτάθλημα γυναικών Λίγα ΜΧ Φεμενίλ βρίσκονταν επίσης σε επισφαλή θέση.
Σύλλογοι
thumb|260px|Το λογότυπο της διοργανώτριας αρχής LIGA MX / ASCENSO MX (2012-2019) Την περίοδο 2019–20 μετείχαν 14 σύλλογοι. Ωστόσο, στην Κλαουσούρα 2020 μετείχαν μόνο 12 ομάδες μετά τη διάλυση των Πότρος ΟΑΕΜ και Λόρος.
Χορηγία
Η BBVA México ήταν ο χορηγός του πρωταθλήματος και χρησιμοποιούσε την επωνυμία Ascenso BBVA MX. Η επίσημη μπάλα του αγώνα κατασκευαζόταν από τη Voit.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μεξικό
Μπαμπουίν
Ο Μπαμπουίν είναι ποταμός ο οποίος βρίσκεται στην δυτική Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, κοντά στα σύνορα με το Τσαντ και τη Γκαμπόν. Βρίσκεται 400 χιλιόμετρα βόρεια του Μπανγκί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Έβα Γιουσκιέβιτς
μικρογραφία| Χωρίς τίτλο, 2013 Η Έβα Γιουσκιέβιτς (πολωνικά: Ewa Juszkiewicz) (γενν. 3 Σεπτεμβρίου 1984, Γκντανσκ) είναι Πολωνή σουρεαλίστρια ζωγράφος. Είναι απόφοιτος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών στο Γκντανσκ και της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο» της Κρακοβίας. Θεωρείται μια από τις πιο γνωστές σύγχρονες Πολωνές καλλιτέχνιδες.
Καριέρα και στυλ
Μεταξύ 2004 και 2009, η Γιουσκιέβιτς σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Γκντανσκ. Είναι μέλος της συλλογικότητας AAA Tanie Wizualki.
Ανάμεσα στα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των έργων της Γιουσκιέβιτς είναι τα σουρεαλιστικά γυναικεία πορτρέτα, εμπνευσμένα από κλασικούς πίνακες του 18ου και του 19ου αιώνα. Είναι αξιοσημείωτη για την κάλυψη των προσώπων των θεμάτων των πορτρέτων της με δέσμες μαλλιών, λουλούδια, κοχύλια ή υφάσματα. Με την επανερμηνεία των φλαμανδικών αριστουργημάτων, η Γιουσκιέβιτς επιδιώκει να επανορθώσει τις ιστορικές αποτυχίες στην καλλιτεχνική απεικόνιση των γυναικών που συχνά υποβιβάζονταν σε κάτι περισσότερο από ανώνυμα αντικείμενα ομορφιάς. Σύμφωνα με την κριτικό τέχνης Λουτσία Λόνγκι, η Γιουσκιέβιτς «διέλυσε αυτά τα παλιά παραδείγματα που έκρυβαν την προσωπικότητα μιας γυναίκας και οραματίστηκε έναν νέο ρόλο για αυτές» προσθέτοντας ότι «Αποδομώντας τον αρχικό πίνακα, αποδομεί τις συμβάσεις πίσω από αυτόν».
Το 2013, της απονεμήθηκε το Grand Prix στην Διετής Έκθεση Bielska Jesień, η οποία διοργανώθηκε από την Galeria BWA στη Μπιέλσκο-Μπιάουα της Πολωνίας, για τα δύο πορτρέτα της: Κορίτσι με μπλε και χωρίς τίτλο (Μετά τον Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν).
Το 2014 συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο 100 Ζωγράφοι του Αύριο που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Thames & Hudson, σε σχετική συζήτηση για τους πιο υποσχόμενους νέους ζωγράφους στον κόσμο. Το 2018, εμφανίστηκε στην κατάταξη Kompas Młodej Sztuki που συνέταξε η εφημερίδα Rzeczpospolita σε συνεργασία με μια σειρά από γκαλερί σύγχρονης τέχνης στην Πολωνία.
Αγορά τέχνης
Τον Μάιο του 2022, ο πίνακας της του 2019 με τίτλο Πορτρέτο μιας κυρίας (Μετά τον Λουί-Λεοπόλντ Μπουαγί) πουλήθηκε για 1,56 εκατομμύρια δολάρια σε δημοπρασία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλα τα έσοδα από την πώληση δόθηκαν στο Μουσείο Ιστορίας των Πολωνοεβραίων της Βαρσοβίας. Όπως παρατηρεί η Άνα Μαρία Σέλις, σε αυτό το έργο η καλλιτέχνις καταπιάνεται με το πρόβλημα της ιστορικής διαγραφής των γυναικών μέσα από μια μοναδική και ανατρεπτική τεχνική. Δηλώνει περαιτέρω ότι «Η αντιπαράθεση του κλασικού στυλιζαρίσματος με το υποβλητικό θέμα μιας γυναίκας που το κεφάλι είναι πλήρως τυλιγμένο πυροδοτεί νέες αφηγήσεις γύρω από απεικονίσεις της θηλυκότητας και αποδομεί το παρελθόν για να δημιουργήσει νέους διαλόγους».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές ζωγράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο»
Γιώργος Προκοπίου (εφοπλιστής)
Ο Γιώργος Προκοπίου είναι Έλληνας εφοπλιστής. Είναι ιδρυτής των εταιρειών Dynacom Tankers, Sea Traders και Dynagas.
Πρώτα χρόνια
Ο Γιώργος Προκοπίου γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου 1946, στην Αθήνα. Και οι δύο γονείς του ήταν πρόσφυγες· ο πατέρας του από τη Σμύρνη και η μητέρα του από την Οδησσό.
Σταδιοδρομία
Ο Προκοπίου αγόρασε το πρώτο του πλοίο το 1971, ένα δεξαμενόπλοιο με τίτλο Πενσυλβάνια. Ίδρυσε τις εταιρείες Dynacom Tankers, Sea Traders και Dynagas. Τον Ιούνιο του 2014, η Dynacom Tankers είχε 54 πλοία, η Sea Traders είχε 29 πλοία και η Dynagas είχε 10 πλοία μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων νέων κτιρίων.
Τον Μάρτιο του 2015 η περιουσία του έφτανε τα 2 δισεκατομμύρια δολάρια και οι εταιρείες του κατείχαν 89 πλοία σύμφωνα με το Bloomberg.
Το 2016, το ναυτιλιακό περιοδικό Lloyd's List, τον κατέταξε 12ο στο κατάλογο των 100 ατόμων με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως στη ναυτιλιακή βιομηχανία. Ο Προκοπίου συμπεριλήφθη στον κατάλογο το 2012, 2013, 2014 και το 2015.
Το 2021 περιήλθαν στην ιδιοκτησία του τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Μαμαλίγκα, κι έχουν τέσσερις κόρες (Ελίζα, Ιωάννα, Μαρίνα, και Μαρία-Ελένη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης
Ο Άγιος Βησσαρίων ο Αγαθωνίτης (κατά κόσμον Ανδρέας Κορκολιάκος, Πεταλίδι Μεσσηνίας, 1908 - Αθήνα, 22 Ιανουαρίου 1991) ήταν Έλληνας ιερομόναχος του 20ού αιώνα, που έγινε γνωστός για τον μοναστικό του βίο και το σημαντικό θρησκευτικό, κοινωνικό και ανθρωπιστικό έργο του. Έγινε ευρύτερα γνωστός το 2006, μετά την ανακομιδή του σκηνώματός του που παρέμενε αναλλοίωτο δεκαπέντε έτη μετά την κοίμησή του, ενώ μέχρι και σήμερα διατηρείται σχεδόν άφθαρτο στην Ιερά Μονή Αγάθωνος στη Φθιώτιδα.
Αγιοκατατάχθηκε στις 14 Ιουνίου 2022 από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 22 Ιανουαρίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο κατά κόσμον Ανδρέας Κορκολιάκος γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας το 1908. Εκεί έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Σε ηλικία 18 ετών πήγε στην Καλαμάτα, όπου συνδέθηκε με πνευματικούς ανθρώπους και αποφάσισε να γίνει κληρικός. Εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Βησσαρίων. Κατόπιν χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας και έλαβε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη. Το 1935, μετά από πρόσκληση του Μεσσήνιου Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Ιεζεκιήλ (Στρουμπή), πήγε στην Καρδίτσα, όπου ξεκίνησε να υπηρετεί, διακρινόμενος για τη φιλανθρωπία του.
Μετά την Απελευθέρωση και τον Εμφύλιο έφυγε από την Καρδίτσα και μετά το 1955 εισήλθε στην Ιερά Μονή Αγάθωνος, κοντά στη Λαμία, επηρεασμένος από τον επίσης Πελοποννήσιο π. Γερμανό Δημάκο. Εκεί υπηρέτησε ως πνευματικός της μονής, ενώ παράλληλα πήγαινε σε νοσοκομεία της Λαμίας, έβλεπε ασθενείς, τους παρηγορούσε και τους εξομολογούσε.
Το τέλος της ζωής του και η ανακομιδή
Κατόπιν σοβαρών προβλημάτων υγείας, απεβίωσε από πνευμονικό οίδημα την 22 Ιανουαρίου 1991 στο Νοσοκομείο «Σωτηρία» στην Αθήνα, σε ηλικία 83 ετών. Η σορός του μεταφέρθηκε στη Μονή Αγάθωνος, αλλά εξαιτίας σφοδρής κακοκαιρίας δεν μπορούσε να ενταφιαστεί στο κοιμητήριο και τελικά κηδεύτηκε στα Βαπτιστήρια.
Τον Μάρτιο του 2006 έγινε η εκταφή του, λόγω καθίζησης στην ανατολική πλευρά του Μοναστηριού. Το φέρετρό του βρέθηκε σε άριστη κατάσταση. Οι μοναχοί το μετέφεραν στο κοιμητήριο για να αφαιρέσουν τα οστά του γέροντα, αλλά όταν άνοιξαν το καπάκι διαπίστωσαν ότι το σώμα του ήταν άφθαρτο. Το γεγονός προκάλεσε αίσθηση και έκπληξη όχι μόνο στην περιοχή της Φθιώτιδας αλλά και πανελληνίως, ιδιαίτερα μετά την προβολή του γεγονότος στην τηλεόραση.
Τα λείψανα του Βησσαρίωνα εξέτασε ο συνταξιούχος καθηγητής και διακεκριμένος ιατροδικαστής Αθηνών, δρ. Παναγιώτης Γιαμαρέλος, ο οποίος μίλησε στα ΜΜΕ για ένα εξαιρετικό και ανεξήγητο γεγονός.
Αγιοκατάταξη
Η κατάταξή του ως αγίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στις 14 Ιουνίου 2022, ενώ στις 31 Αυγούστου πραγματοποιήθηκε η τελετή της αναγραφής στο αγιολόγιο και της υπογραφής της από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 22 Ιανουαρίου, ημερομηνία της κοιμήσεώς του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 20ού αιώνα
Άκφρεντ της Ακουιτανίας
Ο Άκφρεντ της Ακουιτανίας (Acfred d'Aquitaine, ... - 927), κόμης της Ωβέρνης και δούκας της Ακουιτανίας (926 - 927), μικρότερος γιος του Άκφρεντ Α΄ του Καρκασσόν και της Αδελίνδας αδελφής του δούκα της Ακουιτανίας Γουλιέλμου του Ευσεβούς, διάδοχος του αδελφού του Γουλιέλμου του Νεώτερου. O τίτλος του δούκα για τον Άκφρεντ εμφανίζεται σε ένα μεταθανάτιο καταστατικό του 928. Ο Άκφρεντ έχει μικρές κατοχές γης στην Ωβέρνη, τα περισσότερα εδάφη είχαν μεταβιβαστεί σε επιφανείς άντρες, σύμφωνα με έγγραφα δεν είχε στην κατοχή του την κοιλάδα της Λυών. Οι κατοχές του βρίσκονταν διάσπαρτες στην Ωβέρνη και στην Ζεβοντάν, σύμφωνα με μια διαθήκη που έκανε (927) παραχώρησε την περιουσία του στους οπαδούς του. Άν και ο Αντχεμάρ του Χαβάννες αναφέρει τον Εμπλ της Ακουιτανίας σαν διάδοχο του κανένα έγγραφο δεν εμφανίζει τον Εμπλ στην Οβέρν ή να έχει καμιά διεκδίκηση στο δουκάτο. Ο Εμπλ δεν ήταν ο μόνος διεκδικητής, την περίοδο (940 - 941) ο Ραϊμόνδος του Πονς της Τουλούζης είχε τον έλεγχο της περιοχής, ο Γουλιέλμος Γ΄ της Ακουιτανίας του επιτέθηκε και τον αιχμαλώτισε (955).
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας
Γουλιέλμος Β΄ της Ακουιτανίας
Ο Γουλιέλμος Β΄ της Ακουιτανίας ή Γουλιέλμος ο Νεώτερος (πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου 926) κόμης της Ωβέρνης και Δούκας της Ακουιτανίας (918 - 926) ήταν μεγαλύτερος γιος του Άκφρεντ Α΄ του Καρκασσόν και της Αδελίνδας. Διαδέχθηκε στο δουκάτο της Ακουιτανίας τον αδελφό της μητέρας του Γουλιέλμο τον Ευσεβή. Όταν ανέβηκε στον θρόνο ξεκίνησε πολεμικές συγκρούσεις με τους Βουργούνδιους και τους Νορμανδούς οι οποίοι αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν σαν βασιλιά τον Ροδόλφο της Γαλλίας. Η συμμαχία του με τον Γάλλο βασιλιά ήταν προσωρινή ο Γουλιέλμος αργότερα επαναστάτησε, ο Ροδόλφος οδήγησε στρατό εναντίον του αλλά αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει για να αντιμετωπίσει τους Μαγυάρους στον Ρήνο. Ο Γουλιέλμος πέθανε αμέσως μετά, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Άκφρεντ της Ακουιτανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας
Ακτή Μούρμανσκ
Η Ακτή Μούρμανσκ (ρωσικά: Мурманский берег) είναι η ακτή της Θάλασσας του Μπάρεντς από τα σύνορα Ρωσίας-Νορβηγίας μέχρι το ακρωτήριο Σβιάτοβ Νος.
Η ακτογραμμή είναι βραχώδης και ελάχιστα τεμαχισμένη, με αρκετούς κόλπους με βαθιές τομές (Κόλα, Μοτόβσκι και άλλοι) και αρκετά νησιά κατά μήκος της ακτής (το μεγαλύτερο είναι το Κίλντιν). Οι περιοχές της Θάλασσας Μπάρεντς που γειτνιάζουν με την ακτή είναι αλιευτικές. Γίνεται διάκριση μεταξύ του Δυτικού Μούρμαν, δυτικά του κόλπου Κόλα, και του Ανατολικού Μούρμαν, ανατολικά του κόλπου αυτού. Το σημαντικότερο λιμάνι είναι το Μούρμανσκ. Ανατολικά του ακρωτηρίου Σβιάτοβ Νος αρχίζει η ακτή Τέρσκι της Λευκής Θάλασσας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ακτές της Ευρώπης Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρωσίας
Ανδρέας Καισαρείας
μικρογραφία|right|250px|Ο Ανδρέας Καισαρείας Ο Ανδρέας Καισαρείας (563 - 637) ήταν Έλληνας θεολόγος, συγγραφέας και αρχιεπίσκοπος Καισαρείας στην Καππαδοκία. Ο Καρλ Κρουμπάχερ τον τοποθετεί στο πρώτο μισό του έκτου αιώνα. Από άλλους μελετητές τοποθετείται από τον πέμπτο έως τον ένατο αιώνα. Ωστόσο σήμερα είναι αναμφισβήτητο ότι η ζωή του εκτείνεται στα τέλη του έκτου με αρχές του έβδομου αιώνα.
Έργα
Ο Ανδρέας Καισαρείας συνέθεσε επίσης ένα σχόλιο για ένα άλλο εσχατολογικό κείμενο, τα «Οράματα του προφήτη Δανιήλ», που αναφέρεται σε κατάλογο του δέκατου έκτου αιώνα και ένα έργο με τίτλο «Θεραπευτκή», μάλλον με την μορφή ερωταποκρίσεων, κυρίως σε θέματα και εσχατολογικά, από το οποίο σώζονται μόνο τμήματα.
Δημοσιεύσεις
Μια αδημοσίευτη μελέτη του έργου του, συμπεριλαμβανομένης μιας αγγλικής μετάφρασης, περιελήφθη σε διατριβή από τη Δρ. Ευγενία Κωνσταντίνου το 2008. Η αγγλική μετάφραση του σχολιασμού του Ανδρέα έχει δημοσιευτεί από το Catholic University of America Press ως μέρος της σειράς Fathers of the Church και έγινε διαθέσιμη τον Νοέμβριο του 2011. Το 2011 το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής δημοσίευσε μελέτη της Δρ. Κωνσταντίνου ως Σχόλια για την Αποκάλυψη (Πατέρες της Εκκλησίας Πατερική Series) Το 2013 το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής δημοσίευσε μελέτη της Δρ. Κωνσταντίνου ως Κατευθυντήριες σε μια ευλογημένη Λήξη: Ανδρέας Καισαρείας και Αποκάλυψης Του Σχόλιο στην αρχαία εκκλησία Διδακτορική διατριβή της Δρ. Κωνσταντίνου 2008, Κεμπέκ: Université Laval 508 (χειρόγραφο είναι διαθέσιμο από το theses.ulaval.ca ως pdf Andrew of Caesarea and the Apocalypse in the Ancient Church of the East )
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι Κατηγορία:Μητροπολίτες Καισαρείας
Μαρία Πρεβολαράκη
Η Μαρία Πρεβολαράκη (Αθήνα, 21 Δεκεμβρίου 1991) είναι Ελληνίδα παλαίστρια της ελευθέρας πάλης και παγκόσμια κυπελλούχος γυναικών.
Συμμετοχές στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η πρώτη της ολυμπιακή συμμετοχή ήταν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, όπου αγωνίστηκε στα 55 κιλά και αποκλείστηκε από την παγκόσμια πρωταθλήτρια Γιούλιγια Ράτκεβιτς, καταλαμβάνοντας την 15η θέση. Στους Ολυμπιακούς του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, αγωνίστηκε στα 53 κιλά και κατέλαβε τη 10η θέση. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, και πάλι στα 53 κιλά, κατέλαβε την 11η θέση.
Μετάλλια σε διεθνείς διοργανώσεις
Τον Δεκέμβριο του 2020 η Πρεβολαράκη κατέκτησε στη Σερβία το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο κύπελλο πάλης γυναικών, επικρατώντας με 5-1 της Πολωνίδας Ζάσινα στον τελικό των 53 κιλών. Έτσι, κέρδισε την πρώτη θέση στον κόσμο.
Σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα γυναικών έχει κατακτήσει ασημένια μετάλλια το 2013 στη Γεωργία, το 2014 στη Φινλανδία, το 2021 στην Πολωνία, και το 2022 στην Ουγγαρία. Επίσης χάλκινα μετάλλια έχει κερδίσει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Γυναικών το 2017 στη Σερβία, το 2018 στη Ρωσία και το 2023 στην Κροατία.
Έχει κερδίσει τρία χρυσά στους Μεσογειακούς Αγώνες, το 2013 στην κατηγορία των 55 κιλών, και το 2018 και 2022 στην κατηγορία των 53 κιλών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ελευθέρας πάλης
Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος
Ο Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος (1928 - 24 Σεπτεμβρίου 2015) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, απότακτος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς (αντισυνταγματάρχης, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας καθαιρέθηκε στο βαθμό του απλού στρατιώτη) που το όνομά του έγινε συνώνυμο της βιαιότητας και του αυταρχισμού της χούντας των συνταγματαρχών. Διετέλεσε υποδιοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ από το 1968 ως το 1970 και στη συνέχεια διοικητής του από το 1970 ως το 1972, οπότε παρέδωσε τη διοίκηση στο Νικόλαο Χατζηζήση.
Βιογραφικά στοιχεία
Συμμετείχε ενεργά στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ως λοχαγός Πεζικού, ενώ το 1968 έγινε υποδιοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ, για να γίνει διοικητής το 1970. Σύμφωνα με τις περισσότερες μαρτυρίες και καταθέσεις, ο Θεοφιλογιαννάκος κυριαρχούσε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και πριν γίνει επίσημα διοικητής, καθώς ο Πέτρος Κούτρας (αρχικός διοικητής του ΕΑΤ-ΕΣΑ επί Χούντας) ήταν αδύναμος χαρακτήρας και δεν μπορούσε να του επιβληθεί.
Επί Χούντας προήχθη αρχικά σε ταγματάρχη και έπειτα σε αντισυνταγματάρχη.
Ο Θεοφιλογιαννάκος και οι άνδρες του έδειραν και βασάνισαν εκατοντάδες ανθρώπους κατά τη διάρκεια της χούντας. Αυτό που τον έκανε ιδιαίτερα απεχθή στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν ότι ο ίδιος ξυλοκόπησε και βασάνισε συνάδελφούς του αξιωματικούς, όπως ο στρατηγός Καλαμάκης, ο ναύαρχος Εγκολφόπουλος, ο ηρωικός ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής, ο Γιάννης Παπαδονικολάκης, ο Αλέξανδρος Παπαδόγγονας κ.α.
Προφυλακίστηκε στα τέλη του 1974 και στις δίκες της χούντας το 1975 καταδικάστηκε για διάφορα αδικήματα (βαρεία σωματική βλάβη, κατάχρηση εξουσίας, ηθική αυτουργία σε απλή σωματική βλάβη κτλ) και συνολικά έμεινε στη φυλακή για 18 χρόνια, μέχρι το Σεπτέμβριο του 1992. Μετά την αποφυλάκισή του αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα ενώ έπεσε και θύμα ξυλοδαρμών και προπηλακισμών: ο Δημήτρης Κουφοντίνας αναφέρει στο βιβλίο του ότι ο Θεοφιλογιαννάκος ήταν στους υπό εξέταση στόχους για «εκτέλεση» της 17 Νοέμβρη.
Στις δίκες της Χούντας τον υπερασπίστηκε η σύζυγός του, Σοφία.
Πέθανε στις 24 Σεπτεμβρίου του 2015. Η κηδεία του έγινε στις 26 Σεπτεμβρίου στο Συκαράκι Λακωνίας.
Μαρτυρίες
Στην ανατριχιαστική του κατάθεση στη δίκη των βασανιστών ο Αλέκος Παναγούλης λέει: «Από την πρώτη στιγμή και παρουσία των Λαδά, Τζεβελέκου, Καραμπάτσου άλλων ανωτέρων και ανωτάτων αξιωματικών άρχισε με τα χέρια δεμένα πίσω να μου κάνει εγκαύματα με το τσιγάρο του, να μου τραβάει τα μαλλιά και να μου χτυπάει το κεφάλι ωρυόμενος και στη συνέχεια προχωρήσαμε για να φτάσουμε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.
''Η ανάκριση άρχισε κλιμακούμενη από της περιοχής των γρονθοκοπημάτων, των εγκαυμάτων, της φάλαγγος και των ραβδισμάτων μέχρι και της περιοχής των σεξουαλικών βασανιστηρίων. Ο Θεοφιλογιαννάκος ο ίδιος προσωπικά με χτύπησε με ένα καλώδιο, κατ’ επανάληψη σε όλο μου το σώμα. Υπάρχουν ακόμη στην περιοχή των ώμων μου σημάδια γιατί το άκρο του καλωδίου ήταν δεμένο με σύρμα και δημιούργησε μεγαλύτερη πληγή. Και στη μια πλευρά και στην άλλη.''
Ο ίδιος ο Θεοφιλογιαννάκος υπήρξε μάρτυρας όταν ο Μάλλιος και ο Μπάμπαλης μου είχαν περάσει σιδηρά βελόνη στην ουρήθρα και εθέρμαιναν το εκτός της ουρήθρας μέρος...» Στη συνέχεια ο Παναγούλης περιγράφει πώς ο Θεοφιλογιαννάκος του έκλεινε το στόμα ώστε να μην μπορεί να αναπνεύσει μέχρι που τον δάγκωσε και έκτοτε χρησιμοποιούσε κουβέρτα και μαξιλάρια για να τον εμποδίσει να αναπνεύσει…
Απολογία
Ο στρατοδίκης Μ. Ζούβελος ανέφερε για τον Θεοφιλογιαννάκο: «''Οργάνωσε κατά ζηλευτόν τρόπον ένα πλήρες δίκτυο παρακολουθήσεως, συλλήψεων, εκφοβισμού. Διαπνεόμενος από τυφλόν αντικομμουνισμόν, είμαι βέβαιος ότι αν συνέβαινε ένας ισχυρός καταστρεπτικός σεισμός ο μόνος εν Ελλάδι που θα τον απέδιδε στους κομμουνιστάς είναι ο ταγματάρχης τότε Θεοφιλογιαννάκος''»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Βασανιστήρια Κατηγορία:Βασανιστές
Γιαντβίγκα Γκραμπόφσκα-Χαβρίλακ
Η Γιαντβίγκα Γκραμπόφσκα-Χαβρίλακ (πολωνικά: Jadwiga Grabowska-Hawrylak) (29 Οκτωβρίου 1920 – 4 Ιουνίου 2018 ) ήταν Πολωνή αρχιτέκτονας, η οποία δραστηριοποιήθηκε μεταξύ 1954 και 1993. Είναι γνωστή για το σχεδιασμό κατοικιών και σχολείων και για τη συνεισφορά της στην ανοικοδόμηση του Βρότσουαφ μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βιογραφία
Η Γκραμπόφσκα-Χαβρίλακ γεννήθηκε στο Ταρνάφτσε. Μεγάλωσε στο Πσέμισλ, στη νοτιοανατολική Πολωνία. Και οι δύο γονείς της ήταν δάσκαλοι. Αποφοίτησε από το λύκειο το 1939.
Το 1945, μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετακόμισε στο Βρότσουαφ. Η πόλη βρισκόταν εντός των γερμανικών συνόρων από το 1740, αλλά επέστρεψε στην Πολωνία μετά τον πόλεμο, όταν το 60% της ήταν ερειπωμένο. Η ανοικοδόμηση της πόλης ήταν δευτερεύουσα σε σχέση με την ανοικοδόμηση της πιο ριζικά κατεστραμμένης πρωτεύουσας της Βαρσοβίας και ξεκίνησε μόλις το 1952.
Το 1950, η Γκραμπόφσκα-Χαβρίλακ αποφοίτησε από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Βρότσουαφ, αφού ολοκλήρωσε μια διατριβή για το εσωτερικό σχέδιο. Η πρώτη της επαγγελματική δουλειά ήταν μια ιστορική ανακατασκευή των σπιτιών στην πλατεία της αγοράς του Βρότσουαφ. Εντάχθηκε στο Miastoproject-Wrocław, την κυβερνητική αρχιτεκτονική ομάδα για την πόλη και εργάστηκε σε οικιστικά έργα στο κέντρο της πόλης Το έργο της –ιδιαίτερα το «Μανχάταν», το οικιστικό κτήμα στην Πλατεία Γκρούνβαλντ, ίσως το πιο γνωστό της έργο – έγινε εμβληματικό του μπρουταλισμού, αλλά άθελά της: τα σχεδιαζόμενα λευκά μπαλκόνια της γεμάτα πράσινο χτίστηκαν με γκρι μπετόν και έμειναν άβαφα.
Τα άκτιστα έργα της περιλαμβάνουν ένα τουριστικό κέντρο στο Κόμο της Ιταλίας, οικιστική ανάπτυξη στη Μανίλα των Φιλιππίνων και ένα συγκρότημα κατοικιών νέας αστικοποίησης στην Ολεσνίτσα, στη νοτιοδυτική Πολωνία.
Βραβεία και κληρονομιά
Η Γκραμπόφσκα-Χαβρίλακ ήταν η πρώτη γυναίκα πτυχιούχος στο Βρότσουαφ μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1974, έγινε η πρώτη γυναίκα που τιμήθηκε με το Τιμητικό Βραβείο της Ένωσης Πολωνών Αρχιτεκτόνων (SARP), το πιο διάσημο αρχιτεκτονικό βραβείο στη χώρα. Το 1972 έλαβε τον Χρυσό Σταυρό Αξίας και το 1989 το Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.
Το Κέντρο Αρχιτεκτονικής του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων φιλοξένησε μια αναδρομική έκθεση με τίτλο «Patchwork: The Architecture of Jadwiga Grabowska-Hawrylak» το 2019.
Προσωπική ζωή
Ο σύζυγός της ήταν ο Χένρικ Χαβρίλακ, ειδικός σε μηχανήματα εξόρυξης. Είχε τρία παιδιά: Καταζίνα, Μάτσεϊ και Πάβεου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Αγνή της Ακουιτανίας, βασίλισσα της Αραγωνίας
Πρώτος γάμος
Η Αγνή παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο με τον Αιμερί Ε΄, υποκόμη του Θουάρ πριν τις 9 Ιανουαρίου 1117, ο γάμος έγινε όταν το ζεύγος εξασφάλισε τις κτήσεις του αβαείου του Σεν Λαόν του Θουάρ. Ο πρώτος της σύζυγος πέθανε το 1127, μαζί του η Αγνή απέκτησε τρεις γιους τους :
Δεύτερος γάμος
Στον καθεδρικό ναό της Χάκας στις 13 Νοεμβρίου 1135, της αρχαίας πρωτεύουσας της Αραγωνίας η Αγνή παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας, πρώην μοναχό ο οποίος παραιτήθηκε από την αρχιεπισκοπή της Ρόδας για να διαδεχτεί τον άτεκνο αδελφό του Αλφόνσο τον Μαχητή. Ανώνυμος συγγραφέας των Χρονικών του Αυτοκράτορα Αλφόνσου περιγράφει το γεγονός : «Εξέλεξαν βασιλιά τον αδελφό του Αλφόνσου, ήταν μοναχός και το όνομα του ήταν Ραμίρο και πήρε σύζυγο την κόρη του κόμητος του Πουατιέ. Οι Αραγωνέζοι παρόλο που ήταν μεγάλη αμαρτία το δέχτηκαν επειδή πέθανε ο βασιλιάς τους και δεν ήθελαν να στερηθούν την βασιλική δυναστεία τους. Ο Ραμίρο με την σύζυγο του έκαναν μια κόρη, στην συνέχεια αναγνώρισαν τις αμαρτίες τους και ο Ραμίρο δέχτηκε την τιμωρία του»
Βασίλισσα της Αραγωνίας
Οι σημαντικότεροι λόγοι που δέχτηκαν οι Αραγωνέζοι τον γάμο ήταν ότι γνώριζαν την γονιμότητα της Αγνής από τον πρώτο της γάμο, και ότι αδελφός της ήταν ο δούκας Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας ο οποίος υποστηρικτής του αντίπαπα Ανάκλητου Β΄ ο οποίος νομιμοποίησε την άνοδο του Ραμίρο στον θρόνο της Αραγωνίας. Η προίκα της Αγνής ήταν μια εκκλησία στο Λοσκερτάλες. Σε ένα έγγραφο το οποίο χρονολογείται τον μήνα του γάμου του ο Ραμίρο αναφέρει "πήρα μια σύζυγο όχι από σαρκική επιθυμία αλλά για να εξασφαλιστεί το μέλλον της δυναστείας μου". Οι σύγχρονοι συγγραφείς για να καλύψουν την ντροπή αναφέρουν ότι εκείνη την εποχή ήταν συνηθισμένο φαινόμενο οι γάμοι των επισκόπων. Το Χρονικό του Σαν Χουάν ντε λα Πένια του 14ου αιώνα αναφέρει ότι στάλθηκαν αντιπρόσωποι στον πάπα για να νομιμοποιήσει τον γάμο. Η περίπτωση της Αγνής και του Ραμίρο στάθηκε αιτία να συγκληθεί το Δεύτερο Συμβούλιο του Λατερανό (1139) το οποίο αποφάσισε οριστικά ότι όλοι οι γάμοι των κληρικών είναι άκυροι. Το πρώτο έγγραφο στο οποίο εμφανίζεται η Αγνή ως βασίλισσα ήταν στις 29 Ιανουαρίου 1136, τον Αύγουστο έκανε μια κόρη την Πετρονίλα. Στο τελευταίο έγγραφο στο οποίο εμφανίζεται μαζί με την σύζυγο της ήταν η δωρεά που έκαναν μαζί έναν αλευρόμυλο και ένα άλογο στο μοναστήρι του Σαν Πέτρο ντε Αντεφρουένζο στο Λόσκερταλες.
Τελευταία χρόνια
Ο Ραμίρο και η Αγνή χώρισαν αμέσως μετά, ο αδελφός της Αγνής πέθανε κατά την διάρκεια ενός προσκυνήματος στο Σαντιάγκο της Κομποστέλα στις 3 Απριλίου 1137, πριν τον θάνατο του είχε περάσει από την Ιβηρική για να διαπραγματευτεί τον γάμο της μικρής Πετρονίλας με τον κόμη Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ της Βαρκελώνης. Μετά το διαζύγιο ο Ραμίρο επέστρεψε στο μοναστήρι και η Αγνή αποσύρθηκε στο αβαείο του Φοντεβρώ μαζί με την μητέρα της.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Βασίλισσες της Αραγωνίας
Μεγάλο Τείχος Ηρακλή - Βόρειου Στέφανου
Το Μεγάλο Τείχος Ηρακλή - Βόρειου Στέφανου (Hercules–Corona Borealis Great Wall) ή απλούστερα το Μεγάλο Τείχος είναι η μεγαλύτερη γνωστή δομή στο παρατηρήσιμο σύμπαν, με μήκος περίπου 10 δισεκατομμύρια έτη φωτός (το παρατηρήσιμο σύμπαν έχει διάμετρο περίπου 93 δισεκατομμύρια έτη φωτός). Αυτή η τεράστια υπερδομή είναι μια περιοχή του ουρανού η οποία φαίνεται στη χαρτογράφηση του συνόλου δεδομένων των εκλάμψεων ακτίνων γ (GRB) που έχει βρεθεί ότι έχουν ασυνήθιστα υψηλότερη συγκέντρωση GRB σε παρόμοια απόσταση από την αναμενόμενη μέση κατανομή. Ανακαλύφθηκε στις αρχές Νοεμβρίου 2013 από μια ομάδα Αμερικανών και Ούγγρων αστρονόμων με επικεφαλής τους Ιστβάν Χορβάτ, Τζον Χακκίλα και Ζολτ Μπαγκόι κατά την ανάλυση δεδομένων από την αποστολή Swift Gamma-Ray Burst Mission, μαζί με άλλα δεδομένα από επίγεια τηλεσκόπια. Είναι ο μεγαλύτερος γνωστός σχηματισμός στο σύμπαν, που υπερβαίνει το μέγεθος της προηγούμενης Πελώριας Ομάδας Κβάζαρ (Huge-LQG) κατά περίπου δύο φορές.
Τυπικά, η κατανομή των GRB στο σύμπαν εμφανίζεται σε σύνολα μικρότερης από την κατανομή 2σ ή με λιγότερα από δύο GRB στα μέσα δεδομένα του συστήματος σημείου-ακτίνας. Μια πιθανή εξήγηση αυτής της συγκέντρωσης είναι το Μέγα Τείχος Ηρακλή-Βορείου Στεφάνου. Το τείχος έχει μέσο μέγεθος που υπερβαίνει τα 2 δισεκατομμύρια έως 3 δισεκατομμύρια παρσέκ (6 έως 10 δισεκατομμύρια έτη φωτός). Ένα τέτοιο υπερσμήνος μπορεί να εξηγήσει τη σημαντική κατανομή των GRB λόγω της σχέσης του με τον σχηματισμό άστρων.
Σε άλλες μελέτες έχει διατυπωθεί αμφιβολία για την ύπαρξη της δομής, οι οποίες υποστηρίζουν ότι η δομή βρέθηκε μέσω μονομερειών σε ορισμένες στατιστικές δοκιμές, χωρίς να ληφθούν υπόψιν οι πλήρεις επιπτώσεις απορροφήσεως του φωτός. Ωστόσο, ένα έγγραφο του 2020 έχει απαντήσει σε αυτές τις αμφιβολίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δομές μεγάλης κλίμακας του κόσμου Κατηγορία:Ηρακλής (αστερισμός) Κατηγορία:Στέφανος Βόρειος (αστερισμός)
Σέιμ
Το Σέιμ (πολωνικά: Sejm, ), επίσημα γνωστό ως Σέιμ της Δημοκρατίας της Πολωνίας (Sejm Rzeczypospolitej Polskiej), είναι η κάτω βουλή του κοινοβουλίου δύο σωμάτων της Πολωνίας.
Το Σέιμ έχει υπάρξει το υψηλότερο διοικητικό σώμα της Τρίτης Πολωνικής Δημοκρατίας από τη μετάβαση της κυβέρνησης το 1989. Μαζί με την άνω βουλή του κοινοβουλίου, τη Γερουσία, αποτελεί το εθνικό νομοθετικό σώμα στην Πολωνία. Η Δίαιτα αποτελείται από 460 βουλευτές (μοναδικός deputowany ή poseł - «απεσταλμένος») που εκλέγονται κάθε τέσσερα χρόνια με καθολική ψηφοφορία. Το Σέιμ προεδρεύεται από έναν ομιλών που ονομάζεται «Διευθύνων του Σέιμ» (Marszałek Sejmu).
Βασίλειο της Πολωνίας
αριστερά|μικρογραφία| Το πρώτο Σέιμ στη [[Γουεντσίτσα. Καταγραφή νόμων. 1180 μ.Χ.]] Οι ρίζες του Σέιμ (που σημαίνει «συγκέντρωση» στα πολωνικά) εντοπίζονται στα Συμβούλια του Βασιλιά - βέχε - που απέκτησε εξουσία κατά την περίοδο του κατακερματισμού της Πολωνίας (1146-1295). Το Σέιμ του 1180 στη Γουεντσίτσα (γνωστό ως «το Πρώτο Πολωνικό Κοινοβούλιο») ήταν το πιο αξιοσημείωτο από αυτά τα συμβούλια, καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία της Πολωνίας θέσπισε νόμους που περιόριζαν την εξουσία του κυβερνήτη. Απαγόρευσε την αυθαίρετη κατάσχεση προμηθειών στην ύπαιθρο και την ανάληψη επισκοπικών εδαφών μετά τον θάνατο ενός επισκόπου. Αυτά τα πρώτα Σέιμ δεν συγκαλούνταν τακτικά, αλλά μόνο κατόπιν εντολής του Βασιλιά.
Μετά το Σέιμ του 1493 στο Πιότρκουφ Τριμπουνάλσκι, έγινε ένα τακτικά συγκαλούμενο σώμα, στο οποίο διεξάγονταν έμμεσες εκλογές κάθε δύο χρόνια. Το διθάλαμο σύστημα καθιερώθηκε επίσης. Το Σέιμ στη συνέχεια περιλάμβανε δύο σώματα: τη Γερουσία (Senat) των 81 επισκόπων και άλλων αξιωματούχων και τη Βουλή των Αντιπροσώπων, αποτελούμενη από 54 απεσταλμένους που εκλέγονταν από μικρότερα τοπικά σέιμικ (sejmik, συνελεύσεις ευγενών) σε καθεμία από τις επαρχίες του Βασιλείου. Εκείνη την εποχή, η αριστοκρατία της Πολωνίας, που αντιπροσώπευε περίπου το 10% του πληθυσμού του κράτους (τότε το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη), αποκτούσε σημαντική επιρροή και με την τελική ανάπτυξη της Χρυσής Ελευθερίας, οι δυνάμεις του Σέιμ αυξήθηκαν δραματικά.
Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία
αριστερά|μικρογραφία| Το 1791, το «[[Μείζων Σέιμ» ή το Τετραετές Σέιμ του 1788-1792 και η Γερουσία ενέκριναν το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου στο Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας.]] Με την πάροδο του χρόνου, οι βουλευτές της κάτω βουλής μεγάλωσαν σε αριθμό και δύναμη, καθώς πίεζαν τον βασιλιά για περισσότερα προνόμια. Το Σέιμ τελικά έγινε πιο ενεργό στην υποστήριξη των στόχων των προνομιούχων τάξεων όταν ο βασιλιάς πως οι γαιοκτήμονες και οι χωρικοί θα εντάσσονταν σε στρατωτική υπηρεσία.
Η Ένωση του Λούμπλιν το 1569, ένωσε το Βασίλειο της Πολωνίας και το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας ως ένα ενιαίο κράτος, την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και έτσι το Σέιμ συμπληρώθηκε με νέους απεσταλμένους μεταξύ της λιθουανικής αριστοκρατίας. Η Κοινοπολιτεία εξασφάλισε τη συνέχιση της κατάστασης που περιβάλλει το σύστημα τριών σωμάτων, με το Σέιμ, τη Γερουσία και τον Βασιλιά να σχηματίζουν τις αρχές και το ανώτατο σώμα συσκέψεων του κράτους. Στις πρώτες δεκαετίες του 16ου αιώνα, η Γερουσία είχε αποκτήσει υπεροχή έναντι του Σέιμ. Ωστόσο, από τα μέσα της δεκαετίας του 1500 και έπειτα, το Σέιμ έγινε ένα πολύ ισχυρό αντιπροσωπευτικό σώμα της σλάχτα («μεσαία αριστοκρατία»). Τα σώματα της διατηρούσαν τις τελικές αποφάσεις σε θέματα νομοθεσίας, φορολογίας, προϋπολογισμού και θησαυροφυλακίου (συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής χρηματοδότησης), της εξωτερικής πολιτικής και του αποκλεισμού των ευγενών..
Η Συνομοσπονδία της Βαρσοβίας του 1573 είδε τους ευγενείς του Σέιμ επίσημα να επικυρώνουν και να εγγυώνται τη θρησκευτική ανοχή στην επικράτεια της Κοινοπολιτείας, διασφαλίζοντας ένα καταφύγιο για όσους τρέπονταν σε φυγή από τους συνεχιζόμενους πολέμους της Μεταρρύθμισης και της Αντιμεταρρύθμισης στην Ευρώπη.
Μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, δεν απαιτούταν ομοφωνία και η διαδικασία πλειοψηφίας ήταν το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο σύστημα ψηφοφορίας. Αργότερα, με την άνοδο των Πολωνών αρχόντων και την αύξηση της ισχύος τους, η αρχή της ομοφωνίας εισήχθη εκ νέου από τον φορέα του δικαιώματος της αριστοκρατίας του liberum veto (λατινικά για το «ελεύθερο βέτο»). Επιπλέον, εάν οι απεσταλμένοι δεν μπορούσαν να λάβουν ομόφωνη απόφαση εντός έξι εβδομάδων (το χρονικό όριο μιας συνεδρίασης), οι συζητήσεις κηρύσσονταν άκυρες και ακυρώνονταν όλες οι προηγούμενες πράξεις που εκδόθηκαν από τον Σέιμ. Από τα μέσα του 17ου αιώνα και έπειτα, οποιαδήποτε αντίρρηση σε ψήφισμα του Σέιμ, είτε από απεσταλμένο είτε από γερουσιαστή, προκαλούσε αυτόματα την απόρριψη άλλων, προηγουμένως εγκεκριμένων ψηφισμάτων. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι όλα τα ψηφίσματα που εγκρίνονταν από μια δεδομένη σύνοδο του Σέιμ αποτελούσαν ένα ολόκληρο ψήφισμα και, ως εκ τούτου, δημοσιεύονταν ως η ετήσια «συστατική πράξη» του Σέιμ, π.χ. η πράξη «Anno Domini 1667». Τον 16ο αιώνα, κανένα άτομο ή μικρή ομάδα δεν τόλμησε να αναστείλει τις διαδικασίες, αλλά, από το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, το liberum veto χρησιμοποιήθηκε για να παραλύσει ουσιαστικά το Σέιμ και έφερε την Κοινοπολιτεία στο χείλος της κατάρρευσης.
Το liberum veto καταργήθηκε με την έγκριση του Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791, ενός νομοθετικού κειμένου που ψηφίστηκε ως «Κυβερνητικός Νόμος» και για τον οποίο το Σέιμ απαιτούσε τέσσερα χρόνια να το διαδώσει και να το υιοθετήσει. Η αποδοχή του Συντάγματος, και οι πιθανές μακροπρόθεσμες συνέπειες που μπορεί να είχε, είναι αναμφισβήτητα ο λόγος για τον οποίο οι δυνάμεις της Μοναρχίας των Αψβούργων, της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Πρωσίας αποφάσισαν τότε να διαμελίσουν την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, θέτοντας έτσι τέλος σε πάνω από 300 χρόνια συνεχούς πολωνικού κοινοβουλίου. Εκτιμάται ότι μεταξύ 1493 και 1793, ένα Σέιμ πραγματοποιήθηκε 240 φορές και το συνολικό άθροισμα του χρόνου συζήτησης ήταν 44 χρόνια.
Διαμελισμοί
Μετά την πτώση του Δουκάτου της Βαρσοβίας, το οποίο υπήρξε ως εξαρτημένο κράτος του Ναπολέοντα μεταξύ 1807 και 1815, και το βραχύβιο Σέιμ του Δουκάτου της Βαρσοβίας, το Σέιμ της Πολωνίας του Συνεδρίου ιδρύθηκε στην Πολωνία του Συνεδρίου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, το οποίο αποτελούταν από τον βασιλιά (τον Ρώσο αυτοκράτορα), την άνω βουλή (Γερουσία) και την κάτω βουλή (Βουλή των Αντιπροσώπων). Συνολικά, κατά τη διάρκεια της περιόδου από το 1795 έως την αποκατάσταση της κυριαρχίας της Πολωνίας το 1918, στην πραγματικότητα λίγη εξουσία υπήρχε από οποιοδήποτε πολωνικό νομοθετικό όργανο και οι δυνάμεις κατοχής της Ρωσίας, της Πρωσίας (αργότερα ενωμένης Γερμανίας) και της Αυστρίας προωθούσαν τη νομοθεσία για τα αντίστοιχα πρώην πολωνικά εδάφη σε εθνικό επίπεδο.
Πολωνία του Συνεδρίου
Η Βουλή των Αντιπροσώπων, παρά το όνομά της, απαρτιζόταν όχι μόνο από 77 απεσταλμένους (που στέλνονταν από τοπικές συνελεύσεις) από την κληρονομική αριστοκρατία, αλλά και από 51 βουλευτές, εκλεγμένους από τους μη ευγενείς πληθυσμούς. Όλοι οι βουλευτές καλύπτονταν από βουλευτική ασυλία, με κάθε άτομο να υπηρετεί για θητεία έξι ετών, με το ένα τρίτο των βουλευτών να εκλέγονται κάθε δύο χρόνια. Οι υποψήφιοι για αναπληρωτές έπρεπε να είναι σε θέση να διαβάζουν και να γράφουν και να έχουν ένα ορισμένο ποσό πλούτου. Η νόμιμη ηλικία ψήφου ήταν τα 21 έτη, εκτός από εκείνους τους πολίτες που υπηρετούσαν στον στρατό, οι οποίοι δεν επιτρεπόταν να ψηφίσουν. Οι κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις συγκαλούνταν αρχικά κάθε δύο χρόνια και διαρκούσαν (τουλάχιστον) 30 ημέρες. Ωστόσο, μετά από πολλές συγκρούσεις μεταξύ φιλελεύθερων βουλευτών και συντηρητικών κυβερνητικών αξιωματούχων, οι συνεδριάσεις συγκλήθηκαν αργότερα μόνο τέσσερις φορές (1818, 1820, 1826 και 1830, με τις δύο τελευταίες συνεδρίες να είναι μυστικές). Το Σέιμ είχε το δικαίωμα να ζητήσει ψήφους για αστικά και διοικητικά νομικά ζητήματα και, με την άδεια του βασιλιά, θα μπορούσε επίσης να ψηφίσει για θέματα που σχετίζονται με τη δημοσιονομική πολιτική και τον στρατό. Είχε το δικαίωμα να ασκεί έλεγχο επί κυβερνητικών αξιωματούχων και να υποβάλλει αιτήματα. Η 64μελής Γερουσία από την άλλη πλευρά, απoτελούταν από βοεβόδες και καστελάνους (και δύο τύποι επαρχιακών κυβερνητών), Ρώσους απεσταλμένους, διπλωμάτες ή πρίγκιπες, και εννέα επισκόπους. Έδρασε ως Κοινοβουλευτικό Δικαστήριο, είχε το δικαίωμα να ελέγχει τα «βιβλία των πολιτών» και είχε παρόμοια νομοθετικά δικαιώματα με τη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Γερμανία και Αυστροουγγαρία
Στην Ελεύθερη Πόλη της Κρακοβίας (1815-1846), ένα νομοθετικό σώμα Συνέλευσης των Αντιπροσώπων ιδρύθηκε, και από το 1827, το νομοθετικό σώμα της επαρχιακής Δίαιτας υπήρχε στο Μεγάλο Δουκάτο του Πόζναν. Οι Πολωνοί εκλέγονταν και εκπροσωπούσαν την πλειοψηφία και στα δύο αυτά νομοθετικά σώματα. Ωστόσο, ήταν σε μεγάλο βαθμό αδύναμοι θεσμοί και άσκησαν πολύ περιορισμένη εξουσία. Μετά από πολλές αποτυχίες στη διασφάλιση της νομοθετικής κυριαρχίας στις αρχές του 19ου αιώνα, πολλοί Πολωνοί απλώς εγκατέλειψαν την προσπάθειά τους να αποκτήσουν ένα βαθμό ανεξαρτησίας από τα ξένα κυρίαρχα κράτη τους. Στον Αυστριακό Διαμελισμό, ένα σχετικά αδύναμο Σέιμ λειτούργησε μέχρι την εποχή της Άνοιξης των Εθνών. Μετά από αυτό, στα μέσα έως τα τέλη του 19ου αιώνα, μόνο στην αυτόνομη Γαλικία (1861-1914) υπήρχε ένα μονομερές και λειτουργικό Εθνικό Σέιμ, το Σέιμ της Γαλικίας και Λοδομερίας. Σήμερα, αναγνωρίζεται πως διαδραμάτισε σημαντικό και συντριπτικό θετικό ρόλο στην ανάπτυξη των πολωνικών εθνικών θεσμών.
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, οι Πολωνοί κατάφεραν να γίνουν μέλη των κοινοβουλίων της Αυστρίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας, όπου δημιούργησαν πολωνικούς συλλόγους. Οι βουλευτές πολωνικής υπηκοότητας εκλέχτηκαν στο πρωσικό Λάνταγκ (Landtag) από το 1848 και στη συνέχεια στο Ράιχσταγκ (Reichstag) της Γερμανικής Αυτοκρατορίας από το 1871. Οι Πολωνοί βουλευτές ήταν μέλη του Αυστριακού Κρατικού Συμβουλίου (από το 1867), και από το 1906 εκλέχθηκαν επίσης στη Ρωσική Αυτοκρατορική Κρατική Δούμα (κάτω βουλή) και στο κρατικό συμβούλιο (άνω βουλή).
Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την αποκατάσταση της πολωνικής ανεξαρτησίας, η σύγκληση του κοινοβουλίου, σύμφωνα με τον δημοκρατικό εκλογικό νόμο του 1918, έγινε ένα διαρκές σύμβολο της επιθυμίας του νέου κράτους να επιδείξει και να εδραιώσει τη συνέχεια με τις 300χρονες πολωνικές κοινοβουλευτικές παραδόσεις που είχαν καθιερωθεί πριν την περίοδο των διαμελισμών. Ο Μάτσεϊ Ράταϊ απότισε φόρο τιμής σε αυτό με τη φράση: «Υπάρχει η Πολωνία εκεί, και άρα και το Σέιμ».
Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου της ανεξαρτησίας της Πολωνίας, το πρώτο Νομοθετικό Σέιμ του 1919, μια Εκλογική Συνέλευση, πέρασε το Μικρό Σύνταγμα του 1919, το οποίο εισήγαγε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία και διακήρυξε την αρχή της κυριαρχίας του Σέιμ. Αυτό στη συνέχεια ενισχύθηκε, το 1921, από το Σύνταγμα του Μαρτίου, ένα από τα πιο δημοκρατικά ευρωπαϊκά συντάγματα που θεσπίστηκαν μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το σύνταγμα καθιέρωσε ένα πολιτικό σύστημα που βασίστηκε στο δόγμα του Μοντεσκιέ για διαχωρισμό των εξουσιών και αποκατέστησε το διμερές Σέιμ που αποτελείται από ένα σώμα βουλευτών (στο οποίο μόνο το όνομα του «Σέιμ» ήταν από τότε εφαρμοσμένο) και τη Γερουσία. Το 1919, η Ρούζα Πόμεραντς-Μέλτσερ, μέλος του σιωνιστικού κόμματος, έγινε η πρώτη γυναίκα που εκλέχτηκε ποτέ στο Σέιμ.
Το νομικό περιεχόμενο του Συντάγματος του Μαρτίου επέτρεπε την υπεροχή του Σέιμ στο σύστημα των κρατικών θεσμών σε βάρος των εκτελεστικών εξουσιών, δημιουργώντας έτσι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία από το πολωνικό κράτος. Μια προσπάθεια ενίσχυσης των εκτελεστικών εξουσιών το 1926 (μέσω της Τροποποίησης του Αυγούστου) αποδείχθηκε πολύ περιορισμένη και σε μεγάλο βαθμό απέτυχε να βοηθήσει στην αποφυγή της νομοθετικής κλειδαριάς που είχε προκύψει ως αποτέλεσμα της υπερβολικής κοινοβουλευτικής εξουσίας σε ένα κράτος που είχε πολλά διαμετρικά αντίθετα πολιτικά κόμματα στο νομοθετικό του σώμα. Το 1935, η κοινοβουλευτική δημοκρατία αποδυναμώθηκε ακόμη περισσότερο, όταν, με το Πραξικόπημα του Μαΐου του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, ο πρόεδρος αναγκάστηκε να υπογράψει το Σύνταγμα του Απριλίου του 1935, μια πράξη μέσω της οποίας ο αρχηγός του κράτους ανέλαβε την κυρίαρχη θέση στη νομοθεσία για το πολιτεία και η Γερουσία αύξησε την εξουσία της εις βάρος του Σέιμ.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1939, το Σέιμ πραγματοποίησε την τελική του προπολεμική σύνοδο, κατά τη διάρκεια της οποίας δήλωσε την προθυμία της Πολωνίας να αμυνθεί έναντι των εισβολών των γερμανικών δυνάμεων. Στις 2 Νοεμβρίου 1939, ο Πρόεδρος διέλυσε το Σέιμ και τη Γερουσία, τα οποία στη συνέχεια, σύμφωνα με το σχέδιο, θα συνεχίσουν τη δραστηριότητά τους εντός δύο μηνών μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτό όμως δεν συνέβη ποτέ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ιδρύθηκε το Εθνικό Συμβούλιο (1939-1945) για να εκπροσωπήσει το νομοθετικό σώμα ως μέρος της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης. Εν τω μεταξύ, στη γερμανοκρατούμενη Πολωνία, ιδρύθηκε το Συμβούλιο Εθνικής Ενότητας. Αυτό το σώμα λειτούργησε από το 1944 έως το 1945 ως κοινοβούλιο του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους. Με την παύση των εχθροπραξιών το 1945 και την επακόλουθη άνοδο στην εξουσία της Κομμουνιστικής Προσωρινής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, η Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία έπαψε νόμιμα να υπάρχει.
Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας
Το Σέιμ στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας είχε 460 βουλευτές στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του. Αρχικά, αυτός ο αριθμός δηλώθηκε ότι αντιπροσωπεύει έναν βουλευτή ανά 60.000 πολίτες (425 εκλέχθηκαν το 1952), αλλά, το 1960, καθώς ο πληθυσμός μεγάλωνε, η δήλωση άλλαξε: Το Σύνταγμα στη συνέχεια ανέφερε ότι οι βουλευτές ήταν εκπρόσωποι του λαού και θα μπορούσε να ανακληθούν από τους πολίτες, αλλά αυτό το άρθρο δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ και, αντί του «εκλογικού νόμου πέντε σημείων», χρησιμοποιήθηκε μια μη αναλογική έκδοση «τεσσάρων σημείων». Η νομοθεσία ψηφίστηκε με πλειοψηφία.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1952, το Σέιμ ορίστηκε ως «το υψηλότερο όργανο κρατικής αρχής» στην Πολωνία, καθώς και «ο υψηλότερος εκπρόσωπος της βούλησης των ανθρώπων στις πόλεις και στην επαρχία». Στα χαρτιά, ήταν εξουσιοδοτημένο με μεγάλες νομοθετικές και εποπτικές εξουσίες. Για παράδειγμα, εξουσιοδοτήθηκε με έλεγχο επί της «λειτουργίας άλλων οργάνων της κρατικής αρχής και διοίκησης» και οι υπουργοί υποχρεώθηκαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις που έθεταν οι βουλευτές εντός επτά ημερών. Στην πράξη, έκανε πολύ περισσότερα από τις αποφάσεις για σφραγίδες που είχαν ήδη ληφθεί από το Κομμουνιστικό Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών και τα εκτελεστικά του όργανα. Αυτή ήταν η συνήθης πρακτική σε σχεδόν όλα τα κομμουνιστικά καθεστώτα λόγω της αρχής του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.
Το Σέιμ ψήφιζε τον προϋπολογισμό και τα περιοδικά εθνικά σχέδια που ήταν ένα προσάρτημα των κομμουνιστικών οικονομιών. Το Σέιμ συζητούσε σε συνεδριάσεις που διατάχθηκαν για σύγκληση από το Κρατικό Συμβούλιο.