cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νταβίδ Θουρουτούθα
Συλλογική Καριέρα
Για την σεζόν 2009–10, ο Θουρουτάθα συνεισέφερε με τέσσερα τέρματα σε 28 συμμετοχές για την επάνοδο της Ρεάλ Σοσιεδάδ στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, έπειτα από απουσία τριών ετών. Συνέχισε να αγωνίζεται ως βασικός και την επόμενη σεζόν, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην διοργάνωση στις 29 Αυγούστου 2010 σε μαι εντός έδρας νίκη με σκορ 1–0 επί της Βιγιαρρεάλ ΚΦ,, ενώ πέτυχε το πρώτο του τέρμα στις 28 Νοεμβρίου σε μια νίκη με σκορ 3–1 επί της Σπόρτινγκ Χιχόν. Εκείνη την σεζόν ήταν απών από μόλις δύο αναμετρήσεις για το πρωτάθλημα, με τους Βάσκους να καταφέρνουν, τελικώς, να διατηρηθούν στην κατηγορία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βάσκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σοσιεδάδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΝ Έιμπαρ
Ευβακτήρια
Τα Ευβακτήρια, (Eubacteriales), αποτελούν μία από τις δέκα τάξεις των Βακτηρίων, της παρωχημένης ομοταξίας των Σχιζομυκήτων.
Τα κύτταρα αυτών παρουσιάζουν άκαμπτο τοίχωμα και παρατηρούνται ως κόκκοι ή βάκιλλοι. Μερικές φορές λαμβάνουν μορφή αλυσίδας. Κινούνται με μαστίγια που εκβάλλουν πλάγια και δεν θεωρούνται οξυάντοχα. Η τάξη αυτή περιλαμβάνει τον μεγαλύτερο αριθμό γενών των βακτηρίων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για τον άνθρωπο. Για τον λόγο αυτό πολλές φορές τα ευβακτήρια αναφέρονται ως συνώνυμα (γενικά) των Βακτηρίων ή ως "γνήσια βακτήρια".
Στη τάξη των Ευβακτηρίων υπάγονται η Εσερίχια (Escherichia), ο διπλόκοκκος, ο σταφυλόκοκκος, ο στρεπτόκοκκος, ο βάκιλλος και ο λακτοβάκιλλος.
Κατηγορία:Βακτήρια Κατηγορία:Παρωχημένες ταξινομικές βαθμίδες
Orange Is the New Black
Το Orange is the New Black είναι αμερικανική κωμικοδραματική σειρά παραγωγής της δημοφιλούς υπηρεσίας στρίμινγκ βίντεο κατ'απαίτηση Netflix. Δημιουργήθηκε από την Τζέντζι Κόχαν και βασίζεται στο βιβλίο της Πάιπερ Κέρμαν Orange is the New Black: My year in a women's prison όπου η ίδια περιγράφει τις εμπειρίες της από τη φυλάκισή της.
Πλοκή
Η αμφιφυλόφιλη Πάιπερ Τσάπμαν ζει μαζί με τον αρραβωνιαστικό της Λάρι Μπλουμ στη Νέα Υόρκη. Στο παρελθόν, η Πάιπερ είχε ερωτική σχέση με τη λαθρέμπορο ναρκωτικών Άλεξ Βος την οποία βοηθούσε με τη διακίνηση. Χρόνια μετά τη διακοπή της σχέσης τους, η Άλεξ δικάζεται για τις πράξεις της και καταδίδει την Πάιπερ με σκοπό να μειώσει την ποινή της. Συνεπώς, η Πάιπερ παραδίδεται οικειοθελώς στη φυλακή του Λίτσφιλντ για να εκτίσει την ελάχιστη ποινή των 15 μηνών. Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από την επανασύνδεσή της με την Άλεξ αλλά και τις ιστορίες, τις φιλίες, τις έχθρες, τις συγκρούσεις αλλά και την επεισοδιακή καθημερινότητα των υπόλοιπων συγκρατουμένων της.
Σημασία του ονόματος
Ο τίτλος της σειράς Orange is the New Black βασίζεται στην αγγλική φράση "___ is the new black", που χρησιμοποιείται για να δηλώσει πως κάτι το νέο μπαίνει στη μόδα εκτοπίζοντας το προηγούμενό του• στη συγκεκριμένη περίπτωση, το πορτοκαλί (orange) αναφέρεται στο χρώμα των στολών που φορούν οι νεοφερμένες κατάδικοι στη φυλακή. Ουσιαστικά, δηλαδή, το όνομα δηλώνει τη νέα κατάσταση της φυλακής στην οποία πρέπει να προσαρμοστεί το κεντρικό πρόσωπο, Πάιπερ, αφού πλέον για αυτήν, αποτελεί κάτι το φυσιολογικό, που βρίσκεται στη "μόδα", αφήνοντας συγχρόνως πίσω τη μέχρι πρότεινος γαλήνια ζωή της.
Παραγωγή
Η σειρά τοποθετείται στη φανταστική φυλακή Λίτσφιλντ στη Νέα Υόρκη. Αν και υπάρχει πράγματι πόλη ονόματι Λίτσφιλντ στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, δεν έχει σωφρονιστικό ίδρυμα. Τα γυρίσματα έγιναν στην κομητεία Ρόκλαντ της Νέας Υόρκης.
Παγκόσμια διανομή
Η σειρά διατίθεται στις ΗΠΑ μόνο μέσω Netflix. Ωστόσο, προβάλλεται και στη Νέα Ζηλανδία μέσω του τηλεοπτικού καναλιού TV2 και στην Αυστραλία μέσω του Showcase.
Υποδοχή
Η σειρά Orange is the new Black έχει λάβει πολλές θετικές κριτικές για όλους τους κύκλους της. Στην ιστοσελίδα της σειράς, περιγράφεται ως μια σειρά μαύρου χιούμορ με δραματική λαβή.
Εκτός από τις θετικές κριτικές για το περιεχόμενό της, η σειρά έχει επαινεθεί και για την πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα, καθώς αντιπροσωπεύει όλες τις φυλές ανθρώπων ισάξια. Πέραν αυτού, θεωρείται μια από τις πιο φεμινιστικές σειρές, καθώς περιλαμβάνει σε αντίθεση με την πλειοψηφία των υπόλοιπων σειρών περισσότερους γυναικείους παρά ανδρικούς ρόλους, ενώ δεν παραλείπει να συμπεριλάβει και άτομα όλων των σεξουαλικών προσανατολισμών. Έχει επίσης δεχθεί εύσημα λόγω του ότι για πρώτη φορά στα χρονικά του είδους της σειράς, το ρόλο μιας διεμφυλικής γυναίκας τον υποδύεται μια διεμφυλική γυναίκα (Λαβέρν Κοξ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Φεμινιστικά έργα Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Netflix
Γιάννης Παπαδόπουλος (δημοσιογράφος)
Ο Γιάννης Παπαδόπουλος είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Διοργανώσεις της UEFA
Οι διοργανώσεις της UEFA, που αναφέρονται επίσης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, είναι οι διοργανώσεις που διοργανώνονται από την Ευρωπαϊκή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (UEFA), γενικά στο επαγγελματικό και ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο και ποδόσφαιρο σάλας. Ο όρος καθορίστηκε από τη Συνομοσπονδία για να διαφοροποιήσει τις διοργανώσεις υπό τη διοίκησή της από άλλες διεθνείς διοργανώσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Ευρώπη μεταξύ 1960 και 1990, όπως το Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων, το Κύπελλο Ράπαν, το Κύπελλο Άλπεων, το Βαλκανικό Κύπελλο και το Κύπελλο Μιτρόπα (καθώς και μερικά που είχαν ήδη διακοπεί μέχρι το 1960, όπως το Λατινικό Κύπελλο), διοργανώσεις που δεν έχουν ακόμη αναγνωριστεί από την ομοσπονδία. Η Συνομοσπονδία είναι ο μόνος οργανισμός με νομική εξουσία σε αυτές τις διοργανώσεις και υπολογίζει μόνο αποτελέσματα σε αυτές τις διοργανώσεις για τον υπολογισμό και την επικοινωνία επίσημων αρχείων και στατιστικών σε επίπεδο ομοσπονδίας και για τον καθορισμό συνδυασμένων τιμών στο διασυλλογικό ποδόσφαιρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1986–87
Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1986-87 ήταν το δεύτερο που διεξήχθη υπό την αιγίδα της Ένωσης. Τον τίτλο κατέκτησε ο Έλατος Βουνιχώρας -έχοντας πρόεδρο το Λουκά Γκιούλα και προπονητή το Μάκη Παπαδήμα- ο οποίος πραγματοποίησε εκπληκτική εμφάνιση, παραχωρώντας μόλις δυο ισοπαλίες εκτός έδρας! Από τους παίκτες του, διακρίθηκαν ιδιαίτερα, τα αδέλφια Ανδρέας και Δημήτρης Καρανάσος, οι Δ. και Γ. Μαργαρίτης, οι Κ. και Ν. Γκιούλος, οι Γ. και Λ. Αλεξανδρής και οι Ρίζος, Γάτος, Μπαρτσώτας.
Ωστόσο, λόγω ενός τυπικού προβλήματος στις διαστάσεις του αγωνιστικού χώρου του γηπέδου του, ο Έλατος μηδενίστηκε στο νικηφόρο παιχνίδι που είχε δώσει (2-0) με τον ανταγωνιστή του Ησαΐα Δεσφίνας και έχασε το πρωτάθλημα. Ο επίσημος τιτλούχος Ησαΐας, απέτυχε να ανέλθει στη Δ΄Εθνική κατηγορία, καθώς υστέρησε σε αγώνες μπαράζ, σε όμιλο τριών ομάδων, όπου μετείχαν επίσης η Αγράμπελη Γρεβενών και ο Θεσπρωτός Ηγουμενίτσας.
Πρωταθλητές Β΄Κατηγορίας Φωκίδας αναδείχθηκαν η Θύελλα Αγίων Πάντων στον 1ο όμιλο και ο Οδυσσέας Ανδρούτσος στο 2ο όμιλο.
Κυπελλούχος
Κυπελλούχος Φωκίδας, για το 1987 αναδείχτηκε ο Φωκικός, ο οποίος επικράτησε στον Τελικό, του Ησαΐα Δεσφίνας, με σκορ 3-1.
Πηγές
ΕΠΣ Φωκίδας 1986-87 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1986-1987
Ιππομένης
Στην ελληνική μυθολογία ο Ιππομένης, γνωστός και ως Μελανίων, ήταν γιος του Μεγαρέα και της Μερόπης, ένας από τους μνηστήρες και τελικώς σύζυγος της Αταλάντης.
Η Αταλάντη, επειδή δεν ήθελε να παντρευτεί, ζητούσε από τον καθένα από τους μνηστήρες της να παραβγεί στο τρέξιμο μαζί της. Επειδή ήταν πολύ γρήγορη, πάντα κέρδιζε σε αυτό τον αγώνα. Ο έξυπνος Ιππομένης όμως ζήτησε τη βοήθεια της θεάς Αφροδίτης. Η θεά έδωσε στον Ιππομένη τρία χρυσά μήλα. Στον αγώνα λοιπόν, όποτε η Αταλάντη κόντευε να προφθάσει τον Ιππομένη, αυτός της πετούσε ένα από τα μήλα. Η Αταλάντη σταματούσε για να το μαζέψει και έτσι ο Ιππομένης τερμάτισε πρώτος και κέρδισε το στοίχημα: η Αταλάντη έγινε γυναίκα του. Ο Ιππομένης όμως, πάνω στη χαρά του, ξέχασε να ευχαριστήσει και να θυσιάσει στην Αφροδίτη. Αντίθετα, πήρε την Αταλάντη και πήγαν στον ναό του «Διός Καλλινίκου», όπου ενώθηκαν σαρκικά στο εσωτερικό του ναού. Τότε ο Δίας, οργισμένος από την ιεροσυλία, τους μεταμόρφωσε σε λιοντάρια. Αργότερα, η Κυβέλη τους λυπήθηκε και τους εξασφάλισε δια βίου παίρνοντάς τους για να σέρνουν το άρμα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Αγία Παρασκευή Ευρυτανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αγία Παρασκευή (αποσαφήνιση)
Η Αγία Παρασκευή είναι ορεινό χωριό της του νομού Ευρυτανίας σε υψόμετρο 740 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αγία Παρασκευή είναι κτισμένη σε ομαλή και προσήλια πλαγιά με πολλά νερά. Λόγω της ευνοϊκής τοποθεσίας της στην περιοχή υπήρχαν τα καλύβια των κατοίκων των Δομιανών, οι οποίοι στη συνέχεια άρχισαν να κτίζουν σπίτια και μόνιμες κατοικίες δημιουργώντας έτσι τον σημερινό οικισμό. Το χωριό βρίσκεται δίπλα στην επαρχιακή οδό Καρπενησίου - Νεράιδας Καρδίτσας και απέχει 29 χλμ. από το Καρπενήσι στα βόρεια και 7,5 χλμ. από τους Δομιανούς στα δυτικά. Ενδιαφέρον αξιοθέατο είναι η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής που κτίστηκε το 1850. Είναι τρίκογχη με τρούλο και πετρόρριχτη σκεπή. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Δομιανών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους Δομιανούς αποτελούν τη τοπική κοινότητα Δομιανών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κτημενίων του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 43 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Προπαδιένιο
Το προπαδιένιο ή αλλένιο είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο (δηλαδή υδρογονάνθρακας), με μοριακό τύπο C3H4 και ημισυντακτικό τύπο CH2=C=CH2. Είναι το πρώτο μέλος της ομόλογης σειράς των αλκαδιενίων, καθώς και το πρώτο μέλος της υποκατηγορίας των αλλενίων, δηλαδή ένωσης που το μόριό της περιέχει δύο (τουλάχιστον) συνεχόμενους διπλούς δεσμούς C=C. Μίγμα προπαδιενίου και προπινίου αποτελούσε το γνωστό ως αέριο MAPP, που χρησιμοποιήθηκε ως καύσιμο για εξειδικευμένη οξυγονοκόλληση μετάλλων και θερμοπλαστικών. Το προπαδιένιο χρησιμοποιήθηκε, ακόμη, ως πρόδρομη ύλη σύνθεσης άλλων οργανικών ενώσεων.
Ισομέρεια
Έχει δυο (2) ισομερή θέσης:
Ονοματολογία
Η ονομασία «προπαδιένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «προπ-» δηλώνει την παρουσία τριών (3) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-διέν-» δείχνει την παρουσία δύο (2) διπλών δεαμών μεταξύ των ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, δηλαδή ότι είναι υδρογονάνθρακας.
Δομή
Τα δύο (2) ακραία άτομα άνθρακα, που περιέχει, βρίσκονται σε υβριδισμό sp², αλλά το μεσαίο σε sp. Οι δεσμοί H-C-Η και H-C=C σχηματίζουν γωνία 120°. Τα δυο επίπεδα των δεσμών H-C-Η είναι κάθετα μεταξύ τους.
Με αφυδάτωση αλκοολών
1. Με ενδομοριακή αφυδάτωση (δύο μορίων νερού) προπανοδιόλης-1,3 παράγεται προπαδιένιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηηλές θερμοκρασίες, >150 °C :
2. Με ενδομοριακή αφυδάτωση προπεν-2-όλης-1 παράγεται προπαδιένιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηηλές θερμοκρασίες, >150 °C :
Με απόσπαση υδραλογόνου
Με απόσπαση δύο μορίων υδραλογόνου (HX) από 1,3-διαλοπροπάνιο παράγεται προπαδιένιο :
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση δύο μορίων αλογόνου (X2) από 1,2,2,3-τετρααλοπροπάνιο παράγεται προπαδιένιο :
Καύση
Με το οξυγόνο του αέρα καίγεται παρέχοντας φλόγα υψηλότατης θερμοκρασίας:
Καταλυτική προσθήκη οξυγόνου
Κατά την καταλυτική προσθήκη οξυγόνου σε προπαδιένιο σχηματίζεται μεθυλενοξιράνιο. Π.χ.: 80 px
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε προπαδιένιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε μεθανάλη και διοξείδιο του άνθρακα :
Διυδροξυλίωση
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου. Παράγει υδροξυπροπανόνη: 2. Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου. Παράγει υδροξυπροπανόνη: 3. Μέθοδος Sharpless. Παράγει υδροξυπροπανόνη: 4. Μέθοδος Woodward. Παράγει υδροξυπροπανόνη: 5. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 1,3-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε αιθένιο, παρουσία νερού. Αντίδραση Prins. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 4-υδροξυβουτανόνη:
Ενυδάτωση
1. Επίδραση θειικού οξέος και στη συνέχεια νερού (ενυδάτωση). Παράγεται προπανόνη :
2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου. Παράγεται τριαλλυλοβοράνιο και στη συνέχεια 2-προπεν-1-όλη :
3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο και έπειτα αναγωγή. Παράγεται προπανόνη:
4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Prins με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε προπαδιένιο απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 2,3-βουταδιεν-1-όλη:
Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε προπαδιένιο παράγεται αλοπροπανόνη :
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση προπαδιενίου σχηματίζεται αρχικά προπένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου) προπάνιο :
Αλογόνωση
Με προσθήκη αλογόνου (X2) (αλογόνωση) σε προπαδιένιο έχουμε προσθήκη στους διπλούς δεσμούς. Παράγεται αρχικά 2,3-διαλοπροπένιο και στη συνέχεια, με περίσσεια αλογόνου, 1,2,2,3-τετρααλοπροπάνιο. Π.χ. :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε προπαδιένιο παράγεται αρχικά 2-αλοπροπένιο και στη συνέχεια, με περίσσεια υδραλογόνου, 2,2-διαλοπροπάνιο :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε προπαδιένιο παράγεται μεθυλοαιθενονιτρίλιο:
Καταλυτική αμμωνίωση
1. Προσθήκη αμμωνίας (NH3). Παράγεται 2-προπεναμίνη. Π.χ.:
2. Προσθήκη πρωτοταγούς αμίνης. Π.χ. με μεθυλαμίνη παράγεται Ν-μεθυλο-2-προπεναμίνη:
3. Προσθήκη δευτεροταγούς αμίνης. Π.χ. με διμεθυλαμίνη παράγεται N,N-διμεθυλοπροπεναμίνη:
Καταλυτική φορμυλίωση
Με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε προπαδιένιο παράγεται μεθυλοπροπενάλη ή 3-βουτενάλη. Π.χ.:
Προσθήκη αλδεΰδών ή κετονών κατά Prins
Με επίδραση περίσσειας αλδευδών ή κετονών σε προπένιο απουσία νερού, σε χαμηλή θερμοκρασία παράγεται παράγωγο διοξανίου. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 4-μεθυλενο-1,3-διοξάνιο και 5-μεθυλενο-1,3-διοξάνιο: 50 px 90 px
Αντίδραση Diels–Adler
Κατά την επίδραση αλκαδιένιου (διένιου) σε προπαδιένιο (διενόφιλο) έχουμε την ονομαζόμενη (αντίδραση Diels–Adler) που οδηγεί σε παραγωγή παραγώγου κυκλοεξενίου. Π.χ. με βουταδιένιο-1,3 παίρνουμε 4-μεθυλενοκυκλοεξένιο : 60 px
Αντίδραση Pauson-Khand
Κατά την επίδραση αλκίνια και μονοξειδίου του άνθρακα σε προπαδιένιο έχουμε την ονομαζόμενη αντίδραση Pauson-Khand που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοπεντόνης. Π.χ. με αιθίνιο παράγεται 4-μεθυλενο-2-κυκλοπεντενόνη και 5-μεθυλενο-2-κυκλοπεντενόνη: 60 px 80 px
Προσθήκη καρβενίων
Κατά την προσθήκη μεθυλενίου σε προπαδεένιο σχηματίζονται  1,2-βουταδιένιο και μεθυλενοκυκλοπροπάνιο : 50 px
Προκύπτει επομένως μίγμα 1,2-βουταδιένιου ~67%, και μεθυλενοκυκλοπροπάνιου ~33%. 50 px
Φωτοχημικός διμερισμός
Κατά το φωτοχημικό διμερισμό προπαδιενίου σχηματίζεται δικυκλο[2.2.0]εξάνιο. Π.χ. : 80px
Φωτοχημική προσθήκη αλδεϋδών ή κετονών
Με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε προπαδιένιο απουσία νερού σχηματίζονται και φωτοχημικά παράγωγα οξενανίου (Αντίδραση Paterno–Büchi). Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 3-μεθυλενοξετάνιο: 80px|3-μεθυλενοξετάνιο
Πηγές
Κατηγορία:Αλλένια Κατηγορία:C3 Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Το Ουρλιαχτό
Πλοκή
Μετά από μια περίεργη και σχεδόν μοιραία συνάντηση με έναν κατά συρροή δολοφόνο, μια τηλεπαρουσιάστρια αποστέλλεται σε ένα απομακρυσμένο ορεινό θέρετρο του οποίου οι κάτοικοι δεν είναι αυτό που φαίνονται.
Παραγωγή
Αν και η ταινία έχει σημειωθεί για το ημι-χιουμοριστικό σενάριο της, άρχισε τη ζωή της ως ένα πιο ευθεία προς τα εμπρός μυθιστόρημα του Γκάρι Μπράντνερ το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1977. Όταν τα σχέδια του Τζακ Κονράντ (ο αρχικός σκηνοθέτης που έφυγε μετά από δυσκολίες με το στούντιο) και του Τέρενς Γουίνκλες αποδείχθηκαν ικανοποιητικά, ο σκηνοθέτης Τζο Νταντέ προσέλαβε τον Τζον Σέιλς να ξαναγράψει πλήρως το σενάριο. Οι δυο τους είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν στην ταινία Πιράνχα την οποία ο Νταντέ σκηνοθέτησε το 1978. Ο Σέιλς ξανάγραψε το σενάριο με το ίδιο με αυτο-επίγνωση, σατιρικό ύφος που έδωσε στο Πιράνχα, και τελικά το σχέδιο του έφερε μόνο μια αόριστη ομοιότητα με το βιβλίο του Μπράντνερ. Ωστόσο ο Γουίνκλες επίσης έλαβε τη θέση συν-συγγραφέας, μαζί με τον Σέιλς για το έργο του σχετικά με το σενάριο.
Το καστ χαρακτήρισε μια σειρά αναγνωρίσιμων ηθοποιών όπως οι Τζον Καραντάιν, Κένεθ Τόμπι και Σλιμ Πίκενς, πολλοί από τους οποίους εμφανίστηκαν σε ταινίες του είδους τους. Επιπλέον, η ταινία ήταν γεμάτη με αστείες αναφορές. Ο Ρότζερ Κόρμαν κάνει μια σύντομη εμφάνιση ως ένα άτομο που στέκεται έξω από έναν τηλεφωνικό θάλαμο, όπως και ο Τζον Σέιλς, εμφανίζεται ως συνοδός στο νεκροτομείο και ο Τζέιμς Μέρτογκ ως ένα από τα τα μέλη της αποικίας. Ο Φόρεατ Τζέι Άκερμαν εμφανίστηκε σε μια συνοπτική καμέα σε ένα απόκρυφο βιβλιοπωλείο, κρατούσε ένα αντίγραφο του περιοδικού Famous Monsters of Filmland.
Το Ουρλιαχτό ήταν επίσης αξιοσημείωτο για τα ειδικά εφέ του, τα οποία ήταν καταπληκτικά για την εποχή που βγήκε. Οι σκηνές μετασχηματισμού δημιουργήθηκαν από τον Ρομπ Μπότιν, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τον Νταντέ για την ταινία Πιράνχα. Ο Ρικ Μπέικερ ήταν η αρχική επιλογή, αλλά άφησε την παραγωγή για να εργαστεί στην ταινία του Τζον Λάντις Ένας Αμερικανός Λυκάνθρωπος στο Λονδίνο, παραδίδοντας τα αποτελέσματα στον Ρομπ Μπότιν. Το πιο διάσημο αποτέλεσμα του Μπότιν ήταν η μεταμόρφωση του Έντι Κουίστ, στην οποία συμμετείχαν κύστεις αέρα κάτω από λατέξ εφαρμογές του προσώπου για να δώσει την ψευδαίσθηση του μετασχηματισμού. Πολλοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι το μεγαλύτερο μειονέκτημα της ταινίας είναι ότι ο αντίκτυπος αυτής της αρχικής μεταμόρφωσης ποτέ δεν ολοκληρώνεται κατά την κορύφωση της ταινίας. Το Ουρλιαχτό διαθέτει επίσης stop-motion animation. Παρά τα περισσότερα από τα ειδικά εφέ κατά τη χρονική στιγμή, η σκηνή του Μπιλ και της Μάρσα που κάνουν σεξ ως λυκάνθρωποι είναι προφανώς μια ταινία κινουμένων σχεδίων. Joe Dante αποδοθεί αυτό για δημοσιονομικούς λόγους.
Υποδοχή
Οι κριτικές για Το Ουρλιαχτό είναι περισσότερο μικτές. Η ταινία κέρδισε το 1980 το βραβείο του Κρόνου για την καλύτερη ταινία τρόμου (παρά το γεγονός ότι δεν είχε κυκλοφορήσει μέχρι το 1981). Αυτή η ταινία ήταν επίσης το νούμερο # 81 στις 100 πιο τρομακτικές στιγμές ταινιών του Μπράβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Σαν Αντόνιο
To Σαν Αντόνιο (αγγλικά: San Antonio, Texas), είναι πόλη των ΗΠΑ, και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην αμερικανική πολιτεία του Τέξας. Με πληθυσμό 1.581.730 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 ), το Σαν Αντόνιο, καθίσταται ως η 7η μεγαλύτερη πόλη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Γεωγραφικά η πόλη, βρίσκεται περίπου στο κέντρο της πολιτείας του Τέξας και στα νότια των Η.Π.Α.
Ονομασία
Η πόλη ονομάζεται Σαν Αντόνιο από τον καθολικό Άγιο Αντώνιο της Πάντοβα. Πήρε το όνομα αυτό όταν μια ισπανική ιεραποστολή σταμάτησε στο συγκεκριμένο σημείο στις 13 Ιουνίου (ημέρα που γιορτάζεται ο Άγιος) του 1691. Το ίδιο όνομα φέρει και το ποτάμι που διασχίζει το κέντρο της πόλης.
Αξιοθέατα
Το Φρούριο του Άλαμο είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης αλλά και της πολιτείας του Τέξας, μιας και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην Τεξανή επανάσταση. Το Εθνικό Ιστορικό Πάρκο των Ιεραποστολών, όπου διατηρούνται 4 ισπανικά κτίρια ιεραποστολής διάσπαρτα στη περιφέρεια του Σαν Αντόνιο, μαζί με το Άλαμο αποτελούσαν το βορειότερο άκρο των ισπανικών αποικιών στην Αμερική. Το Εθνικό Ιστορικό Πάρκο των Ιεραποστολών αποτελεί από το 2015 μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Υπάρχουν επίσης το Σαλούν και Μουσείο Μπάκχορν, το Ινστιτούτο πολιτισμού του Τέξας και το Μουσείο Γουάιτ, όπου υπάρχουν ως εκθέματα δεινόσαυρος, αιγυπτιακή μούμια και τέχνη σε βράχο ηλικίας 8000 χρόνων. Τέλος ο επιβλητικότατος Καθεδρικός Ναός του Σαν Φερνάντο.
Σισαπάνγκμα
To Σισαπάνγκμα είναι η 14η υψηλότερη κορυφή του κόσμου και θεωρείται ως η ευκολότερη από τις 8000+ μ. κορυφές για ορειβασία. Βρίσκεται βόρεια του Κατμαντού, στη θιβετιανή πλευρά των Ιμαλαΐων. To ινδονεπαλεζικό όνομα της κορυφής είναι Γκοσαϊτάν που σημαίνει ιερός τόπος.
Γεωγραφία
Το Σισαπάνγκμα βρίσκεται στο βόρειο κεντρικό Θιβέτ, πέντε χιλιόμετρα από τα σύνορα με το Νεπάλ. είναι η μόνη κορυφή 8.000 μ. που βρίκεται σε κινεζικό έδαφος. Είναι επίσης η υψηλότερη κορυφή του Γιουγκάλ Χιμάλ που συνδέεται και συχνά θεωρείται τμήμα του Λανγκτάνγκ Χιμάλ. Καθώς βρίσκεται στην ξηρή βόρεια πλευρά του ανάγλυφου των Ιμαλαΐων και μακριά από το ανάγλυφο του εδάφους του Νεπάλ, το ανάγλυφό του είναι λιγότερο κάθετο, από εκείνο που απαντάται συνήθως στις περισσοτερες κορυφές των Ιμαλαΐων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιμαλάια Κατηγορία:Βουνά του Θιβέτ
Κόλλα
Οι κόλλες είναι ουσίες οι οποίες όταν έλθουν σε επαφή με τον αέρα ή με άλλο υλικό, σκληραίνουν και συγκολλούν τις επιφάνειες με τις οποίες βρίσκονται σε επαφή.
Υπάρχει μεγάλη ποικιλία στις κατηγορίες υλικών και μηχανισμών λειτουργίας κάθε κόλλας. Υπάρχουν κόλλες που σκληραίνουν όταν εξατμιστεί το διαλυτικό το οποίο περιέχουν, άλλες κόλλες που σκληραίνουν όταν κρυσταλλωθούν, άλλες όταν πέσει πάνω τους ηλιακή ή υπεριώδης ακτινοβολία και οι θερμοπλαστικές κόλλες, οι οποίες σκληραίνουν σε θερμοκρασία περιβάλλοντος και για την εφαρμογή τους χρησιμοποιούνται υψηλότερες θερμοκρασίες 120-180º C, στις οποίες είναι ρευστές. Υπάρχουν κόλλες δυο υλικών, οι οποίες αποτελούνται από δυο υλικά τα οποία δεν έχουν ιδιότητες κόλλας τα οποία όταν αναμιχθούν αντιδρούν και σχηματίζουν ισχυρές κόλλες, υπάρχουν ακόμη κόλλες σε σκόνη οι όποιες σκληραίνουν με την προσθήκη νερού (π.χ. κόλλα πλακιδίων).
Φραγκίσκος Β΄ της Γαλλίας
Γεννήθηκε στον Βασιλικό Πύργο του Φονταινεμπλώ, γιος του Ερρίκο Β΄, Βασιλιά της Γαλλίας (31 Μαρτίου 1519 – 10 Ιουλίου 1559) και της Αικατερίνης των Μεδίκων (13 Απριλίου 1519 – 5 Ιανουαρίου 1589).
Κόλλα
Ανάλογα με τη χρήση της κάθε κόλλας, ταιριάζουν διαφορετικές κόλλες. Ένα κριτήριο είναι το πάχος του στρώματος της κόλλας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί (για ανώμαλες επιφάνειες χρειάζεται παχύρρευστη κόλλα που να μπαίνει στα κενά, ενώ για επιφάνειες που ταιριάζουν απόλυτα ταιριάζει κόλλα τόσο λεπτή ώστε να είναι αποτελεσματική σε μορφή λεπτού φίλμ). Άλλο κριτήριο είναι η δύναμη που χρειάζεται να έχει η κόλλα (συνήθως όσο πιο δυνατή η κόλλα τόσο καλύτερα, αλλά υπάρχουν και εφαρμογές για κόλλες με μικρή αντοχή). Σε ορισμένες περιπτώσεις σημαντικό κριτήριο είναι ο χρόνος σκλήρυνσης.
Φραγκίσκος Β΄ της Γαλλίας
Ήταν ο εγγονός του Βασιλιά Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας, και της Κλαυδίας των Βαλουά, και ο αδελφός του Βασιλιά Καρόλου Θ΄ της Γαλλίας, και του Βασιλιά Ερρίκου Γ΄ της Γαλλίας. Ήταν επίσης ο πρώτος σύζυγος της Βασίλισσας Μαρίας Α΄ της Σκωτίας.
Κόλλα
Κατηγορία:Υλικά
Φραγκίσκος Β΄ της Γαλλίας
Βασιλικός σύζυγος των Σκώτων
Μετά το θάνατο του πατέρα της, Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας, η Μαρία Α΄ των Στιούαρτ στέφθηκε Βασίλισσα των Σκώτων, στο Κάστρο Στέρλινγκ, στις 9 Σεπτεμβρίου 1543, στην ηλικία των εννέα μηνών. Ο γάμος μεταξύ της Μαρίας Α΄, Βασίλισσας των Σκώτων, και του Φραγκίσκου, Δελφίνου της Γαλλίας, κανονίσθηκε από τον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας το 1548, όταν ο Φραγκίσκος ήταν μόνο τεσσάρων ετών. Όταν η συμφωνία του γάμου είχε επίσημα επικυρωθεί, η τώρα εξάχρονη Μαρία στάλθηκε στη Γαλλία, για να ανατραφεί στη βασιλική αυλή μέχρι το γάμο.
Παρά το γεγονός ότι η Βασίλισσα Μαρία Α΄ ήταν ψηλή για την ηλικία της και άπταιστη στο λόγο, ενώ ο Φραγκίσκος ήταν αφύσικα κοντός και τραύλιζε, ο Ερρίκος Β΄ σχολίασε ότι «από την πρώτη μέρα που συναντήθηκαν, ο γιος μου και εκείνη τα πηγαίνουν τόσο καλά σαν να γνωρίζουν ο ένας τον άλλο πολύ καιρό».
Στις 24 Απριλίου 1558, ο δεκατετράχρονος Δελφίνος νυμφεύθηκε τη Βασίλισσα των Σκώτων σε μία ένωση που θα μπορούσε να δώσει στους μελλοντικούς βασιλείς της Γαλλίας το θρόνο της Σκωτίας και επίσης μια διεκδίκηση στο θρόνο της Αγγλίας μέσω του προπάππου της Μαρίας, του Βασιλιά Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας. Όμως, η Μαρία και ο Φραγκίσκος δεν επρόκειτο να αποκτήσουν παιδιά κατά τη διάρκεια του βραχύβιου γάμου τους, πιθανώς εξαιτίας των ασθενειών του Φραγκίσκου ή των μη κατεβασμένων όρχεών του.
Βασιλιάς της Γαλλίας
Ένα χρόνο μετά το γάμο του, ο πατέρας του Φραγκίσκου, Ερρίκος Β΄, πέθανε, και ο Φραγκίσκος ακόμη μόνο δεκαπέντε ετών, στέφθηκε βασιλιάς στη Ρεμς. Το στέμμα ήταν τόσο βαρύ που οι ευγενείς έπρεπε να το κρατούν αντί γι' αυτόν.
Ο Φραγκίσκος Β΄, ο οποίος πάντα ήταν ένα ασθενικό παιδί, πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου στην Ορλεάνη, στο Λουαρέ, σε ηλικία δεκαέξι ετών.
Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Κάρολος Θ΄ (27 Ιουνίου 1550 – 30 Μαΐου 1574).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1558 τη Μαρία Α΄ των Στιούαρτ της Σκωτίας, κόρη του Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Ναυμαχία του Κόλπου Λέιτε
Η Ναυμαχία του Κόλπου Λέιτε (Φιλιππ. : Labanan sa Look ng Leyte) θεωρείται η μεγαλύτερη ναυμαχία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και πιθανώς, με κάποια κριτήρια, η μεγαλύτερη ναυμαχία στην ιστορία, με περισσότερους από 200.000 ναυτικούς. Διεξήχθη σε ύδατα κοντά στα νησιά Λέιτε των Φιλιππίνων, τα Σαμάρ και Λουσόν, από τις 23 έως τις 26 Οκτωβρίου 1944, μεταξύ των συμμαχικών αμερικανικών και αυστραλιανών δυνάμεων και του αυτοκρατορικού ιαπωνικού ναυτικού (IJN), ως μέρος της απόβασης στα Λέιτε, η οποία στόχευε στο να απομονώσει την Ιαπωνία από τις χώρες που είχε καταλάβει στη Νοτιοανατολική Ασία, και οι οποίες αποτελούσαν ζωτική πηγή εφοδιασμού της σε βιομηχανικά προϊόντα και πετρέλαιο.
Μέχρι τη στιγμή της ναυμαχίας, η Ιαπωνία είχε μείνει με λιγότερα πλοία (αεροπλανοφόρα και θωρηκτά) ακόμα και από τα αεροπλανοφόρα μόνο των Συμμαχικών Δυνάμεων, αφήνοντας έτσι να διαφανεί η ανισότητα δυνάμεων σε αυτό το σημείο του πολέμου. Ανεξάρτητα από αυτό, το αυτοκρατορικό ιαπωνικό ναυτικό κινητοποίησε το σύνολο σχεδόν των υπόλοιπων μεγάλων πολεμικών πλοίων του σε μια προσπάθεια να αποκρούσει την εισβολή των Συμμάχων, αλλά απωθήθηκε από τον Τρίτο και Έβδομο Στόλο του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ.
Η ναυμαχία περιελάμβανε τέσσερις κύριες ξεχωριστές συγκρούσεις: τη Μάχη της Θάλασσας της Σιμπούαν, τη Μάχη του Σουριγκάο, τη Μάχη έξω από το Ακρωτήριο Ενγκάνιο και τη Μάχη έξω από τα Σαμάρ, καθώς και επιμέρους εμπλοκές.
Ήταν η πρώτη ναυμαχία στην οποία τα ιαπωνικά αεροσκάφη πραγματοποίησαν οργανωμένες επιθέσεις καμικάζε και η τελευταία ναυτική μάχη μεταξύ θωρηκτών στην ιστορία. Το ιαπωνικό ναυτικό υπέστη μεγάλες απώλειες και δεν ανέκαμψε ποτέ σε παρόμοια δύναμη μετά από αυτό, μένοντας από έλλειψη καυσίμων στις βάσεις τους για το υπόλοιπο του πολέμου, και ως εκ τούτου δεν μπόρεσαν να επηρεάσουν την επιτυχή εισβολή των συμμάχων στο Λέιτε.
Παραπομπές
Κολπου Λειτε
1407
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1407 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αγγέλα Καστρινάκη
Η Αγγέλα Καστρινάκη είναι Ελληνίδα καθηγήτρια της Νεοελληνική ς Φιλολογίας στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, με πλούσιο λογοτεχνικό, ερευνητικό και επιστημονικό έργο. Έχει διατελέσει πρόεδρος του Τμήματος Φιλολογίας (Ιαν. 2013 - Αυγ. 2016) και Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης(2018-2021).
Πρώτα χρόνια - σπουδές
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Όλη η εγκύκλια παιδεία της πραγματοποιήθηκε στη Σχολή Μωραΐτη με δασκάλους τους Αλέξη Δημαρά, Βασίλη Κρεμμυδά, Γιάννη Δάλλα, Στέλλα Μαραγκουδάκη, Σ. Ν. Φιλιππίδη κ.ά.
Φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Α.Π.Θ.) τα έτη 1979-1984, ακολουθώντας την κατεύθυνση της Κλασικής Φιλολογίας, με καθηγητές τους Μανόλη Ανδρόνικο, Δ. Ν. Μαρωνίτη, Ν. Χουρμουζιάδη, Κυρ. Τσαντσάνογλου, Δημ. Λυπουρλή, Ελένη Τσαντσάνογλου, Μ. Ζ. Κοπιδάκη, Δανιήλ Ιακώβ κ.ά. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της εξέδιδε το φοιτητικό περιοδικό Πάροδος.
Διατριβή εκπόνησε στο ίδιο πανεπιστήμιο υπό την καθοδήγηση του Παν. Μουλλά, με θέμα: ''Οι περιπέτειες της νεότητας. Η αντίθεση των γενεών στην ελληνική πεζογραφία'' (1890-1945). Την υποστήριξε τον Δεκέμβριο του 1994 λαμβάνοντας τον βαθμό άριστα παμψηφεί.
Σταδιοδρομία - Ακαδημαϊκή καριέρα
Τα έτη 1990-1994 δίδαξε Ιστορία της Νέας ελληνικής λογοτεχνίας στη Σχολή Ξεναγών στο Ρέθυμνο και στο Ηράκλειο. Από το εαρινό εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 1995-1996 διδάσκει στο Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης, αρχικά ως συμβασιούχος με το ΠΔ 407/1980, από τον Φεβρουάριο του 2000 ως Επίκουρη καθηγήτρια. Από το 2010 είναι καθηγήτρια πρώτης βαθμίδας στο ίδιο Τμήμα.
Eπιστημονικά έργα
Επίσης, πλήθος άρθρα, κυρίως για την πεζογραφία του 20ού αιώνα και τη σχέση της με τα ιδεολογικά ρεύματα κάθε εποχής.
Αντιπροσωπευτικά άρθρα της είναι
Εξέδωσε επίσης την αυτοβιογραφία του κριτικού και ιστορικού Αλέξανδρου Αργυρίου με τίτλο Μνήμης και λήθης σημαντικά και ασήμαντα
Μεταφράσεις
Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες, περιοδικά, συλλογικούς τόμους και ανθολογίες, και έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά, γερμανικά, τσέχικα και φινλανδικά.
Άλλα έργα
Ως Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης προώθησε την αλλαγή του όρκου της Φιλοσοφικής Σχολής, που έγινε πλέον κοσμικός (χωρίς αναφορά σε θρησκεία), καθώς και την ίδρυση του εργαστηρίου «Κέντρο Γραφής» που εντέλλεται να υποβοηθά τους φοιτητές στη σωστή διάρθρωση του ακαδημαϊκού λόγου.
Πολιτική δράση
Στα 15 της πήρε μέρος στο τότε «μαθητικό κίνημα» της Μεταπολίτευσης μέσα από την παράταξη ΔΗΜΑΚ, που πρόσκειτο στο ΚΚΕ εσωτερικού). Διετέλεσε μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας «Μαθητική Πορεία».
Στα 16 της έγινε μέλος του Ρήγα Φεραίου και αργότερα συμμετείχε στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού «Θούριος».
Το 1985 συμμετείχε στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού «Αριστερά Σήμερα» με διευθυντή τον πολιτικό επιστήμονα Γιάννη Βούλγαρη.
Κατά το δημοψήφισμα του 2015, συνέταξε το κείμενο «Ρήγας Φεραίος – ναι στην Ευρώπη» και αρθρογράφησε υπέρ της παραμονής στο ευρώ και στην Ευρώπη.
Συμμετοχή σε ακαδημαϊκές επιτροπές
- Μέλος της θεματικής επιτροπής για τις ανθρωπιστικές και νομικές επιστήμες στη Δράση Κάλλιπος «Ελληνικά Ακαδημαϊκά Συγγράμματα και Βοηθήματα» (2014-2016).
- Μέλος της επιτροπής αξιολόγησης υποψηφιοτήτων για μια θέση του Συμβουλίου Αξιολόγησης και Πιστοποίησης (ΣΑΠ) της Εθνικής Αρχής Ανώτατης Εκπαίδευσης (Μάρτιος 2020).
- Μέλος της Κεντρικής Επιστημονικής Επιτροπής στη Δράση Κάλλιπος «Ελληνικά Ακαδημαϊκά Συγγράμματα και Βοηθήματα» (2020-).
Συμμετοχή σε κριτική επιτροπή βραβείων
Συμμετοχή στην επταμελή επιτροπή του περιοδικού Διαβάζω για τα λογοτεχνικά βραβεία 2006 και 2007.
Άλλες δράσεις
Η Αγγέλα Καστρινάκη έχει οργανώσει πολλά συνέδρια προς τιμήν ανθρώπων του πνεύματος, όπως ο Παντελής Πρεβελάκης, ο Αλέξανδρος Αργυρίου, ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος, η Γαλάτεια Καζαντζάκη, ο Στυλιανός Αλεξίου κλπ. Το 2007-2008 έλαβε ερευνητικό πρόγραμμα με το οποίο κατάρτισε εργογραφία-βιβλιογραφία της Γαλάτειας Καζαντζάκη.
Έχει λάβει μέρος σε δεκάδες άλλα συνέδρια με θεματογραφία κυρίως λογοτεχνική, αλλά και πολιτική και ιστορική, σε φιλολογικά συμπόσια, σεμινάρια και παρουσιάσεις βιβλίων, συμμετοχή σε τηλεοπτικές εκπομπές και ταινίες, πλούσια αρθρογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά, κριτικές επιστημονικών μελετών και μεταφράσεις ποιημάτων και πεζογραφημάτων ευρωπαίων κυρίως δημιουργών, από τα γαλλικά, τα ισπανικά, τα αγγλικά και τα γερμανικά. Ευρύτατη πανελλήνια απήχηση είχε η ομιλία της στην απονομή πτυχίων των φοιτητών της Φιλοσοφικής Σχολής στις 23 Ιουλίου 2019 για τη βία στην Κρήτη και συγκεκριμένα, για τη δολοφονία της αμερικανίδας βιολόγου, Σούζαν Ίτον ).
Διευθύνει τη σειρά «Παλαιά κείμενα, νέες αναγνώσεις» των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης.
Έχει αρθρογραφήσει στις εφημερίδες Βήμα, Τα Νέα, Ελευθεροτυπία, Αυγή (Ενθέματα), Καθημερινή και στα περιοδικά Αντί, Η Αριστερά Σήμερα, Παλίμψηστον, Νέα Εστία, Ιστορικά, Θέματα Λογοτεχνίας κ.ά.
Ασχολείται με θέματα παιδείας που αναρτά στον προσωπικό της ιστότοπο με μεγάλη ανταπόκριση.
Οικογενειακή ζωή
Η Αγγέλα Καστρινάκη είναι κόρη της Νέλλης Χατζιδάκη, χημικού μηχανικού, και του Νίκου Καστρινάκη, ηλεκτρολόγου μηχανικού. Θείος της υπήρξε ο Αλέξανδρος Αργυρίου, στη μεγάλη βιβλιοθήκη του οποίου διαμόρφωσε τις πρώτες της λογοτεχνικές προτιμήσεις. Το 1987 παντρεύτηκε με τον φιλόλογο και ιστορικό Αλέξη Πολίτη, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Άλκη Πολίτη, σήμερα σεναριογράφο και σκηνοθέτιδα.
Μένει στο Ρέθυμνο από το 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Οικογένεια Δραγούμη
thumb|right|325px|Εσωτερικό της οικίας [[Στέφανος Δραγούμης|Στέφανου Δραγούμη]] Η οικογένεια Δραγούμη είναι παλιά μεγαλοαστική οικογένεια πολιτικών και λογίων με καταγωγή από το Βογατσικό της Δυτικής Μακεδονίας. Μεταξύ αυτών σημαντικότερα μέλη ήταν οι Στέφανος Δραγούμης, πρωθυπουργός, και Ίων Δραγούμης, πολιτικός και λόγιος.
Πληροφορίες
Η οικογένεια έλκει την καταγωγή της από το Βογατσικό της Δυτικής Μακεδονίας, αλλά τα μέλη της έδρασαν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα. Γενάρχης της οικογένειας του αθηναϊκού κλάδου θεωρείται ο Μάρκος Δραγούμης, Φιλικός και πληρεξούσιος στις εθνοσυνελεύσεις της Τροιζήνας και της Ερμιόνης. Στην Αθήνα η οικογένεια εγκαταστάθηκε λίγο μετά την επανάσταση και σύντομα διακρίθηκε μεταξύ των άλλων οικογενειών, ιδιαίτερα προς τα τέλη του 19ου αιώνα.
Πηγές
* Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας
Βακτηριόσταση
Βακτηριόσταση (αγγλ.: bacteriostasis), είναι ένας όρος της βακτηριολογίας, ελληνικής ρίζας, που χαρακτηρίζει την αναστολή της ανάπτυξης των βακτηρίων, χωρίς τη θανάτωσή αυτών. Ορισμένα από τα αντιβιοτικά, όπως οι τετρακυκλίνες και οι σουλφοναμίδες, θεωρειται πως έχουν παρόμοια δράση, γι' αυτό και αποκαλούνται επίσης βακτηριοστατικά (bacteriostatics).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βακτηριολογία κατηγορία:Αντιβιοτικά
Ναυμαχία των Εμπάτων
Η ναυμαχία των Εμπάτων (356 π.Χ.) ήταν πολεμική σύγκρουση μεταξύ Αθηναίων και Χίων.
Πριν τη ναυμαχία
Μετά τη πρώτη μη επιτυχημένη επίθεση στη Χίο, στον Ελλήσποντο, στη Λήμνο, στην Ίμβρος και στη Σαμοθράκη, ο αθηναϊκός στόλος με 120 πλοία, υπό την ηγεσία του Χάρη, του Ιφικράτη και του Τιμόθεου άρχισαν επίθεση, και πάλι, στη Χίο.
Ναυμαχία
Ο Χάρης άρχισε την επίθεση μόνος του, αλλά έχασε από τον αντίπαλο στόλο. Μετά τη μάχη, διέταξε να του φέρουν μπροστά του τους άλλους 2 αρχηγούς, Τιμοθέο και Ιφικράτη, και τους κατηγόρησε για προδωσία.
Μετά τη ναυμαχία
Χωρίς να έχει όπλα για να συνεχίσει το πόλεμο, ο Χάρης υποστήριξε την επανάσταση κατά του σατράπη Αρταβάζο, και με επιτυχία πολεμούσε στη Φρυγία. Το 355, ο Αρταξέρξης Γ' απείλησε την Αθήνα με πόλεμο, για αυτό και ο Χάρης γύρισε πίσω.
Οι Αθηναίοι δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω στο μέρος της τους πρώην συμμάχους της και αναγκάστηκε να δεχτεί την ανεξαρτησία τους.
Εχεδάμεια
Η Εχεδάμεια ήταν αρχαία πόλη της Φωκίδας, η οποία βρισκόταν περίπου στην περιοχή που σήμερα είναι κτισμένος ο οικισμός της Δεσφίνας. Συγκεκριμένα από αναφορές αρχαίων περιηγητών (Παυσανίας 2ος μ.Χ. αιώνας) στη θέση μεταξύ "Πλατύ Φρεάρ" έως την "Αγία Ειρήνη" του νομού Φωκίδας, όπου και βρέθηκαν από μικρές ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν διάφορα πήλινα σκεύη όπως λαξευτοί τάφοι στους βράχους του Προφήτη Ηλία και ένας Μυκηναϊκός τάφος στον οικισμό Συκιά, σημάδι της διαβίωσης ανθρώπων στην περιοχή από τότε. Η Εχεδάμεια όπως και άλλες πόλεις της περιοχής (Αντίκυρα, Λιλαία, Δαύλεια κ.α.) καταστράφηκε και ερειπώθηκε από τον βασιλιά Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας 355-346 π.Χ. κατά τον Τρίτο Ιερό Πόλεμο επειδή έλαβε μέρος με τις υπόλοιπες Φωκικές πόλεις στην Ιεροσυλία του Ιερού Ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς.
Δείτε επίσης
Desfina, Greece
Πάπας Ζώσιμος
Ο Πάπας Ζώσιμος (Papa Zosimo, ... - 26 Δεκεμβρίου 418) διετέλεσε Πάπας από τις 18 Μαρτίου του 417 μέχρι το θάνατό του το 418.
Διαδέχτηκε τον Ιννοκέντιο Α΄, και τον διαδέχτηκε ο Βονιφάτιος Α΄. Ο Ζώσιμος έλαβε αποφασιστικό μέρος στη διαμάχη στη Γαλατία σε σχέση, με τη δικαιοδοσία της έδρας της Αρλ σε αυτή της Βιέν, λαμβάνοντας αποφάσεις υπέρ της πρώτης, αλλά χωρίς να δώσει τέλος στη διαμάχη. Ο ευερέθιστος χαρακτήρας του επηρέασε όλες τις διαμάχες στις οποίες αναμίχθηκε, στη Γαλατία, την Αφρική και την Ιταλία, συμπεριλαμβανομένης και της Ρώμης, όπου μετά το θάνατό του ο κλήρος της πόλης ήταν διχασμένος.
Με βάση το Liber Pontificalis, ο Ζώσιμος ήταν Έλληνας και ο πατέρας του ονομαζόταν Άβραμ. Ορισμένοι μελετητές συμπεραίνουν από αυτό ότι η οικογένεια του ήταν εβραϊκής καταγωγής, αλλά αυτό δε μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά.
Δεν υπάρχει καμία πληροφορία για τη ζωή του Ζώσιμου πριν γίνει επίσκοπος Ρώμης. Η ενθρόνιση του έγινε στις 18 Μαρτίου του 417. Τις τελετές παρακολούθησε ο Πάτροκλος, επίσκοπος της Αρλ, που αντικατέστησε τον προηγούμενο επίσκοπο Ήρως, ο οποίος είχε απομακρυνθεί βιαίως και αδίκως από τη θέση του από τον αυτοκρατορικό εκπρόσωπο Κωνσταντίνο. Ο Πάτροκλος κέρδισε αμέσως την εμπιστοσύνη του νέου Πάπα. Μόλις στις 22 Μαρτίου έλαβε μία επιστολή από τον Πάπα, με την οποία τον καθιστούσε μητροπολίτη των γαλατικών επαρχιών της Βιέν και της Ναρμπόν Α και Β. Επιπλέον έγινε ένα είδος παπικού αντιπροσώπου ολόκληρης της Γαλατίας. Κανείς εκπρόσωπος από τη εκκλησία της Γαλατίας δεν επιτρεπόταν να ταξιδέψει στη Ρώμη αν δεν είχε μαζί του πιστοποιητικό που θα αποδείκνυε την ταυτότητά του, υπογεγραμμένο από τον Πάτροκλο.
Το 400, η Τριέρη αντικατέστησε την Αρλ σαν έδρα του αυτοκρατορικού εκπροσώπου της επαρχίας της Γαλατίας, του "Prefectus Praetorio Galliarum". Ο Πάτροκλος, που είχε τη στήριξη του κυβερνήτη Κωνσταντίνου, αξιοποίησε την ευκαιρία για να αυξήσει τη δικαιοδοσία της επισκοπής του, επιβάλλοντας στο Ζώσιμο τις ιδέες του. Οι επίσκοποι της Βιέν, της Ναρμπόν και της Μασσαλίας θεώρησαν ότι η ενέργεια αυτή παραβίαζε τα δικαιώματά τους και εναντιώθηκαν σε αυτή, κάτι που οδήγησε τον Ζώσιμο να γράψει αρκετές επιστολές. Η διαμάχη αυτή ωστόσο δε διευθετήθηκε μέχρι και τον Πάπα Λέοντα Α΄.
Αντιμέτωπος με τον Πελαγιανισμό
Λίγο μετά την εκλογή του Ζώσιμου ο υπέρμαχος του Πελαγιανισμού, Κελέστιος, που είχε καταδικαστεί από τον Ιννοκέντιο Α΄, έφτασε στη Ρώμη για να απολογηθεί ενώπιον του νέου Πάπα, μετά την απομάκρυνσή του από την Κωνσταντινούπολη. Το καλοκαίρι του 417, ο Ζώσιμος διεξήγε μία σύνοδο του ρωμαϊκού κλήρου στη Βασιλική του Αγίου Κλήμη, ενώπιον της οποίας παρουσιάστηκε ο Κελέστιος. Τα επιχειρήματα που διατυπώθηκαν, από το διάκονο Παυλίνο, γραμματέα του Αμβροσίου επισκόπου Μεδιολάνων, χάρη στα οποία ο Κελέστιος καταδικάστηκε στην Καρθαγένη το 411, παρουσιάστηκαν και πάλι στη σύνοδο. Ο Κελέστιος αρνήθηκε να τα καταδικάσει, διακηρύσσοντας ταυτόχρονα ότι αποδεχόταν γενικά το δόγμα όπως αυτό παρουσιαζόταν στις επιστολές του Ιννοκέντιου και κάνοντας μία ομολογία πίστης, η οποία έγινε αποδεκτή. Η έξυπνη τακτική του Κελέστιου κέρδισε τον Πάπα, ο οποίος ανέφερε ότι δεν ήταν σίγουρος για το εάν οι αιρετικοί είχαν διατήρησε το ψευδές δόγμα που απέρριψε ο Ιννοκέντιος και ότι θεωρούσε την απόφαση των αφρικανών επισκόπων αν εναντιωθούν στον Κελέστιο βιαστική. Έχοντας αυτή την αίσθηση, έγραψε αμέσως στους επισκόπους της αφρικανικής επαρχίας, καλώντας οποιονδήποτε είχε να καταθέσει οτιδήποτε εναντίον του Κελέστιου να παρουσιαστεί στη Ρώμη μέσα σε δύο μήνες. Λίγο μετά από την ενέργειά του αυτή ο Ζώσιμος έλαβε από τον Πελάγιο μία ακόμη έντεχνα κατασκευασμένη ομολογία πίστεως, συνοδευόμενη από μία πραγματεία για την ελεύθερη βούληση. Ο Πάπας διεξήγε μία νέα σύνοδο του ρωμαϊκού κλήρου, στην οποία αναγνώστηκαν τα γραπτά του Πελάγιου. Οι έντεχνα επιλεγμένες φράσεις του Πελάγιου απέκρυψαν το αιρετικό περιεχόμενο των κειμένων, με αποτέλεσμα η σύνοδος να τα θεωρήσει ορθόδοξα και ο Ζώσιμος να γράψει ξανά στους αφρικανούς επισκόπους υποστηρίζοντας τον Πελάγιο και επέπληξε τους κατηγόρους του, μεταξύ των οποίων ήταν και οι Γαλάτες επίσκοποι Ήρως και Λάζαρος. Ο αρχιεπίσκοπος Αυρήλιος της Καρθαγένης διεξήγαγε αμέσως μία σύνοδο, η οποία έστειλε μία επιστολή στο Ζώσιμο στην οποία αποδεικνυόταν ότι ο Πάπας είχε εξαπατηθεί από τους αιρετικούς. Στην απάντησή του ο Ζώσιμος ξεκαθάρισε ότι δεν είχε λάβει ακόμη την οριστική του απόφαση, και ότι δεν θα το έκανε χωρίς να συμβουλευθεί τους αφρικανούς επισκόπους. Μετά την επόμενη συνοδική επιστολή της αφρικανικής συνόδου της 1ης Μαΐου του 418 προς τον Πάπα και μετά τα μέτρα που λήφθηκαν από τον αυτοκράτορα Ονώριο κατά των Πελαγιανών, ο Ζώσιμος ανακάλυψε το πραγματικό πρόσωπο του Πελαγιανισμού. Εξέδωσε την Tractoria, η οποία καταδίκασε τον Πελαγιανισμό και τους υποστηρικτές του.
Λίγο μετά από αυτά ο Ζώσιμος ενεπλάκη σε μία διαμάχη με τους αφρικανούς επισκόπους με αφορμή το δικαίωμα προσφυγής στην Αγία Έδρα κληρικών που είχαν καθαιρεθεί από τους επισκόπους τους. Όταν ο ιερέας Απιάριος της Sicca αναθεματίστηκε από τον επίσκοπο του εξαιτίας των εγκλημάτων του, κατέφυγε απευθείας στον Πάπα, χωρίς να σεβαστεί την καθιερωμένη τακτική προσφυγή η οποία ήταν πλήρως τυποποιημένη. Ο Πάπας έκανε αποδεκτή την προσφυγή και έστειλε απεσταλμένους του με επιστολές στην Αφρική προκειμένου να ερευνήσουν το θέμα. Σοφότερη κίνηση θα ήταν να αναφέρει στον Απιάριο την καθιερωμένη τακτική προσφυγής της αφρικανικής εκκλησίας. Ο Πάπας έκανε το περαιτέρω λάθος να στηρίξει την ενέργεια του σε έναν κανόνα της Πρώτης Συνόδου της Νίκαιας, ο οποίος όμως ήταν στην πραγματικότητα κανόνας της Συνόδου της Σαρδικής. Στα ρωμαϊκά χειρόγραφα οι κανόνες της Συνόδου της Σαρδικής ήταν γραμμένοι κάτω από αυτούς της Νίκαιας, χωρίς ξεχωριστή επικεφαλίδα, ενώ τα αφρικανικά χειρόγραφα περιελάμβαναν μόνο τους αρχικούς κανόνες της Συνόδου της Νίκαιας. Ο κανόνας τον οποίο προέβαλλε ο Πάπας Ζώσιμος δεν περιλαμβάνονταν στα αφρικανικά χειρόγραφα, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει μία διαμάχη, η οποία συνεχίστηκε και μετά το θάνατό του Ζώσιμου.
Πέρα από τα γραπτά που ήδη αναφέρθηκαν, σώζονται ακόμη επιστολές του Ζώσιμου προς τους επισκόπους της βυζαντινής επαρχίας της Αφρικής, οι οποίες αφορούν έναν καθαιρεθέντα επίσκοπο καθώς και προς τους επισκόπους της Γαλατίας και της Ισπανίας με αφορμή τον Πρισκιλλιανισμό και τη χειροτονία στους διάφορους βαθμούς της ιεροσύνης. Το Liber Pontificalis αποδίδει στο Ζώσιμο ένα διάταγμα σχετικό με την ενδυμασία των διακόνων αφιέρωση των λαμπάδων του Πάσχα στις ενορίες της επαρχίας, καθώς και ένα διάταγμα που απαγόρευε στους κληρικούς να επισκέπτονται ταβέρνες. Τάφηκε στον επιτάφιο του αγίου Λόρενς στο Άγκρο Βεράνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Έλληνες Πάπες Κατηγορία:Πάπες 5ου αιώνα Ζώσιμος
Κώστας Καραγιάννης
Ο Κώστας Καραγιάννης (1932 - 17 Φεβρουαρίου 1993) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Θεωρείται ο πιο παραγωγικός σκηνοθέτης του ελληνικού κινηματογράφου, καθώς σκηνοθετούσε γύρω στις 10-12 ταινίες το χρόνο. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι, μεταξύ 1950-1975, είχε γυρίσει 85 ταινίες.
Καριέρα
Σε νεαρή ηλικία, πηγαίνει στη Γαλλία για να σπουδάσει αρχικά σε σχολή ραπτικής, όμως στη συνέχεια ο κόσμος του κινηματογράφου τον μαγεύει και ξεκινά να δουλεύει ως βοηθός γενικών καθηκόντων σε διάφορες κινηματογραφικές παραγωγές. Επιστρέφει στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και ξεκινά να σκηνοθετεί, να γράφει σενάρια αλλά και να αναλαμβάνει την παραγωγή ελληνικών ταινιών.
Η πρώτη ταινία που σκηνοθετεί για τη Φίνος Φιλμ το 1961 σημειώνει εισπρακτική αποτυχία, με αποτέλεσμα ο Φιλοποίμην Φίνος να διακόψει τη συνεργασία. Ωστόσο, ο Καραγιάννης δεν αποκαρδιώνεται και συνενίζει να εργάζεται ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός μέχρι το 1966, που μαζί με τον οπερατέρ Αντώνη Καρατζόπουλο, ιδρύουν τη γνωστότερη μετά τη Φίνος Φιλμ ελληνική εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών, την Καραγιάννης - Καρατζόπουλος, η οποία δημιουργεί συνολικά 118 ταινίες.
Στη δεκαετία του 1980, κάνει την παραγωγή πολλών βιντεοταινιών και επίσης στη δεκαετία του 1970 συνεργάζεται και με ξένους κινηματογραφικούς οίκους, ενώ ήταν και παραγωγός πολλών τηλεοπτικών σειρών. Συνολικά σκηνοθέτησε 101 ταινίες.
Ο Καραγιάννης εργαζόταν εντατικά, ήταν αυστηρός και οξύθυμος στη δουλειά του, ενώ στην προσωπική του ζωή ήταν άνθρωπος με χιούμορ. Πέθανε στις 17 Φεβρουαρίου 1993 στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Λάμπης Σεραφείδης
Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννήθηκε στο Αιγάλεω. Αγωνιζόταν κυρίως ως αριστερός ακραίος επιθετικός και ξεκίνησε από την Αθλητική Ένωση Ιεράπολης, σωματείο του Αιγάλεω. Σε ηλικία 17 ετών μετακινήθηκε στην ΑΕΚ όπου παρέμεινε επί μια τριετία (1946-49), χωρίς να αγωνιστεί σε επίσημο αγώνα, συνεχίζοντας στον γειτονικό Απόλλωνα Αθηνών για τα επόμενα δύο χρόνια. Το 1951 επέστρεψε στην ΑΕΚ όπου παρέμεινε άλλα τρία χρόνια μέχρι το 1954, αγωνιζόμενος όμως μόνο την περίοδο 1952-53 (είχε 9 συμμετοχές και 6 τέρματα στο πρωτάθλημα Αθηνών), για να ενταχθεί εκ νέου στον Απόλλωνα έως το 1963, όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση.
Στην εθνική Ελλάδας
Χρίστηκε 12 φορές διεθνής με την Ελλάδα και σημείωσε 3 τέρματα, σε μία θητεία η οποία διήρκεσε περισσότερο από δεκαετία, γεγονός σπάνιο για την εποχή και για ποδοσφαιριστή του Απόλλωνα ειδικότερα.
Υπήρξε μεγαλύτερος αδελφός του Στέλιου, ο οποίος τον ακολούθησε από τον Απόλλωνα κατά την επιστροφή του το 1951 στην ΑΕΚ, όπου όμως αυτός παρέμεινε πολύ περισσότερο (ως παίκτης για πάνω από 20 χρόνια και σε διάφορες προπονητικές θέσεις μέχρι και τη δεκαετία του 2010). Παρότι τα δύο αδέλφια συνυπήρξαν σε αποστολές της Εθνικής, τελικά δεν αγωνίστηκαν ταυτόχρονα καθώς ο Στέλιος, όντας τερματοφύλακας και 6 χρόνια μικρότερος, χρίστηκε για μία φορά διεθνής μερικούς μήνες πριν ο Λάμπης σταματήσει το άθλημα.
Καριέρα προπονητή
Ασχολήθηκε περιστασιακά με την προπονητική, αφού την περίοδο 1976-77 και το 1980 είχε αναλάβει το Αιγάλεω, σύλλογο όπου έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα. Στην πρώτη από τις δύο αυτές θητείες του ως προπονητής της Αθηναϊκής ομάδας, αμφότερες για τη διοργάνωση της Β' Εθνικής, παραμένοντας στη θέση του ολόκληρη τη σεζόν, της χάρισε τον τίτλο του πρωταθλητή Νότιου Ομίλου και μαζί την άνοδο στην Α'  Εθνική κατηγορία.
Ποδοσφαιριστής
Με τον Απόλλωνα:
Με την ΑΕΚ:
Προπονητής
Με το Αιγάλεω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
1408
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1408 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη