cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικονομία της Λετονίας
Απασχόληση
μικρογραφία|600x600εσ|Εργαζόμενοι-άνεργοι στη Λετονία στο εργατικό δυναμικό, σε άτομα ηλικίας 15-74 ετών (ανά χιλιάδες άτομα) για τα έτη 1996-2017 και αλυσωτό ΑΕΠ με έτος αναφοράς το 2010 (σε δισεκατομμύρια ευρώ) Πηγή: http://data.csb.gov.lv/pxweb/en/Sociala/Sociala__ikgad__nodarb/NB0010.px/table/tableViewLayout2/?rxid=a79839fe-11ba-4ecd-8cc3-4035692c5fc8 Οι μέσοι μισθοί είναι υψηλότεροι στη Ρίγα, στο Βέντσπιλς και στα περίχωρα των δύο πόλεων, ενώ οι εσωτερικές παραμεθόριες περιοχές υστερούν,
Ενέργεια
Μαζί με τη Λιθουανία, τη Πολωνία και τη Εσθονία, η Λετονία σκέφτεται το ενδεχόμενο συμμετοχής στο Εργοστάσιο Πυρηνικής Ενέργειας Βισαγκίνας στη Λιθουανία για να αντικαταστήσει το εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας της Ιγκναλίνα.
Στατιστικά
Βιομηχανίες: συνθετικές ίνες, γεωργικά μηχανήματα, λιπάσματα, ραδιόφωνα, ηλεκτρονικά είδη, φαρμακευτικά προϊόντα, μεταποιημένα τρόφιμα, υφάσματα, ξυλεία. Σημείωση – εξαρτάται από τις εισαγωγές ενέργειας και πρώτων υλών
Ρυθμός ανάπτυξης της βιομηχανικής παραγωγής: 8.5$ (εκτίμηση 2004)
Παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας: 4,547 GWh (2002)
Πηγές παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας:
Κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας: 5,829 GWh (2002)
Εξαγωγές λεκτρικής ενέργειας: 1,100 GWh (2002)
Εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας: 2,700 GWh (2002)
Γεωργικά προϊόντα: σιτάρι, πατάτες, οπωροκηπευτικά, βόειο κρέας, γάλα, αυγά, ψάρια
Ξένες άμεσες επενδύσεις στη Λετονία: Οι στατιστικές της Lursoft για το υπόλοιπο ποσό των επενδύσεων δημοσιεύονται στο τέλος κάθε έτους.
Πακέτο 20 τσιγάρων: κατά μέσο όρο 3.30 - 4.50 ευρώ.
Αζαρίας
Ο Αζαρίας ήταν προφήτης που περιγράφεται στο Παραλειπομένων Β΄ της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα (Χρονικών Β΄ της Εβραϊκής Βίβλου), Κεφάλαιο 15. Στον πρώτο στίχο περιγράφεται ότι το Πνεύμα Κυρίου ήρθε σε αυτόν και πηγαίνει να συναντήσει τον Βασιλιά Ασά για τον εξορκίσει να πραγματοποιήσει έργο μεταρρύθμισης. Αναφέρεται ως γιος του Ωδήδ, αλλά το Μασοριτικό κείμενο παραλείπει το όνομα του Αζαρία στο στίχο 8, υπονοώντας ίσως ότι η προφητεία είναι από τον ίδιο τον Ωδήδ.
Χριστιανισμός
Κατά την Ορθόδοξη Παράδοση και τα συναξάρια, ο πατέρας του προφήτη αναφέρεται με το όνομα Αδδώ, και ο Αζαρίας καταγόταν από τη γη Σεμβαθά, ή Συμβαθά, και πέθανε ειρηνικά και θάφθηκε στο χωράφι του.
Στον αναφερόμενο παραπάνω στίχο 8, η Μετάφραση των Εβδομήκοντα αναφέρει το όνομα Αδάδ ως τον προφήτη τα λόγια του οποίου θυμήθηκε ο Ασά, το οποίο είναι παρόμοιο όνομα με το Ωδήδ, υπονοώντας το ίδιο, ότι η προφητεία ήταν του Ωδήδ. Αυτός αναφέρεται αδιακρίτως ως Oded στην αγγλική μετάφραση του Μεσοριτικού κειμένου και παρακάτω στο Κεφάλαιο 25:9. Η Μετάφραση των Εβδομήκοντα σε αυτό το σημείο αναφέρει το όνομα Ωδήδ. Δεν είναι λοιπόν καθαρό αν αυτός ο προφήτης Ωδήδ είναι το ίδιο πρόσωπο με αυτό του αναφερόμενου ως Ωδήδ, πατέρα του Αζαρία.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του ως Προφήτη Αζαρία στις 3 Φεβρουαρίου.
Χρησμοὺς διδόντος πρὶν θανεῖν Ἀζαρίου, Σιγᾷ προφητεύουσα λοξὰ Πυθία.
Λαογραφικά
Στα Κατύωρα του Πόντου ο άγιος Αζαρίας έγινε Αζαρέας < Άε Ζαρέας παρετυμολογήθηκε με το ζαρώνω=στραβώνω. Στη γιορτή του οι έγγυες δεν πρεπει να αναλαμβάνουν καμία εργασία διότι το παιδί γεννιέται με ζάρες,ατροφικό και ασθενικό.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου Κατηγορία:Προφήτες του Χριστιανισμού
ΚΥΤ Φυλάκιο
Η συνολική εγκατάσταση επεκτείνεται σε περίπου 25 στρέμματα, ενώ συμπεριλαμβάνει χώρους διοίκησης, χώρους για το γραφείο ασύλου, και χώρους για την καταγραφή και την ταυτοποίηση. Ταυτόχρονα περιλαμβάνει ιατρείο/εξεταστικό χώρο για την πραγματοποίηση των αναγκαίων ιατρικών εξετάσεων και την παροχή πρωτοβάθμιας περίθαλψης, όπως επίσης χώρους ψυχαγωγίας και διαβίωσης. Μετά την ολοκλήρωση της καταγραφής, οι διαμένοντες μετακινούνται είτε στους χώρους διαμονής (με όριο τις 24 μέρες) είτε στα διαμερίσματα του προγράμματος ΕΣΤΙΑ στην ηπειρωτική Ελλάδα. Υπάρχει και ειδικό τμήμα για τα ασυνόδευτα ανήλικα.
Το κέντρο αυτό αναμένεται να αναβαθμιστεί, χωρίς να αυξηθεί η χωρητικότητά του, ενώ παράλληλα θα πραγματοποιηθούν έργα κατασκευής του Φράκτη, τα οποία θα συμβάλλουν στην περαιτέρω μείωση των ροών και στο αίσθημα ασφάλειας των κατοίκων. Η χωρητικότητα του ΠΡΟΚΕΚΑ θα αυξηθεί κατά 240 άτομα, για να μην κρατούνται οι παράτυποι μετανάστες στα τμήματα συνοριακής φύλαξης του νομού. Το συνολικό κόστος αναμένεται να ανέλθει στα 30 εκ. ευρώ και να χρηματοδοτηθεί από την ΕΕ. κέντρο|μικρογραφία|580x580εσ|ΚΥΤ Φυλακίου Έβρου
Ελληνοτουρκική κρίση 2020
Το Φεβρουάριο του 2020 δημιουργήθηκε κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η Τουρκία τότε είχε προχωρήσει μονομερώς στο άνοιγμα των συνόρων της προς την Ελλάδα για να περάσουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που επιδιώκαν να φτάσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως αντίποινα για τον θάνατο Τούρκων στρατιωτών στη Συρία. Μέσα σε τρεις μέρες είχαν περάσει τα σύνορα 2.100 άτομα, κάτι το οποίο οδήγησε στη δημιουργία επεισοδίων στον Έβρο. Η κρίση διήρκησε έως τον Απρίλιο του 2020. Για την αντιμετώπιση της αυξανόμενης και απρόβλεπτης τουρκικής προκλητικότητας, η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να αναβαθμίσει την κλειστή και ελεγχόμενη δομή αυτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προσφυγικοί οικισμοί και καταυλισμοί στην Ελλάδα
Μασεό Αμπακέν
thumb|upright|250px|«Ο Κατακλυσμός και η επιβίβαση στην Κιβωτό», έργο του Μ. Αμπακέν (1550), Εθνικό Μουσείο Αναγεννήσεως ([[Κάστρο του Εκουάν)]] Ο Μασεό Αμπακέν (Masseot Abaquesne, περ. 1500 - 1564) ήταν Γάλλος κεραμίστας που κατασκεύαζε φαγιάνς στην πόλη Ρουέν μεταξύ των ετών 1535 και 1557. Το 1542 φιλοτέχνησε το αξιοσημείωτο πλακόστρωτο τοίχων, με σμαλτωμένες πλάκες πορσελάνης, στο Κάστρο του Εκουάν, περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια του κέντρου του Παρισιού. Για μεγάλο χρονικό διάστημα επικρατούσε η άποψη ότι οι πλάκες αυτές είχαν δημιουργηθεί από τον Μπερνάρ Παλισύ ή ακόμα και από τον Ιταλό Λούκα ντελλα Ρόμπια. Ο Αμπακέν κατασκεύασε επίσης μεγάλο πλήθος από δοχεία φαρμακείου.
Πηγές
Κατηγορία:Κεραμίστες Κατηγορία:Γάλλοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Καλλιτέχνες του 16ου αιώνα
Άγιοι Απόστολοι Ιωαννίνων
Οι Άγιοι Απόστολοι είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Κρανούλας, της δημοτικής ενότητας Περάματος, του δήμου Ιωαννιτών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Οι Άγιοι Απόστολοι είναι ορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού, στις δυτικές απολήξεις του όρους Μιτσικέλι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 590. Απέχουν 13 χλμ. περίπου ΒΔ.. της πόλης των Ιωαννίνων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Βάρβεσι
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Περιβλέπτου. Το 1940 μετονομάστηκε σε Άγιοι Απόστολοι
Ως Άγιοι Απόστολοι
(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=17823)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
2889 Μπρνο
Ο Μπρνο (Brno) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,5. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Τσέχο αστρονόμο Αντονίν Μρκος στο Αστεροσκοπείο Κλετ, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη μεγάλη πόλη της Τσεχίας, στην επαρχία της οποίας γεννήθηκε ο Μρκος.
Ο Μπρνο ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ηούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπρνο
Τουλουνίδες
Οι Τουλουνίδες (بنو طولون, Banū Ṭūlūn) αποτέλεσαν την πρώτη ανεξάρτητη δυναστεία στην ισλαμική Αίγυπτο (868–905 μ.Χ.), όταν και αποσπάστηκαν από τη δυναστεία των Αββασιδών που ηγείτο του Ισλαμικού Χαλιφάτου εκείνη την περίοδο.
Το 868 ο τουρκικής καταγωγής αξιωματικός Αχμάντ ιμπν Τουλούν αναδείχθηκε κυβερνήτης της Αιγύπτου. Εκμεταλλευόμενος την εξασθένιση της κεντρικής εξουσίας λόγω εσωτερικών διαμαχών, κατάφερε να επιτύχει ευρεία αυτονομία. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του (868–884) και εκείνης των διαδόχων του, οι εκτάσεις των Τουλουνιδών επεκτάθηκαν και περιέλαβαν ολόκληρο το Λεβάντε ως την Κιλικία, καθώς και τη Χετζάζη στην Αραβία.
Τον Αχμάντ διαδέχθηκε ο γιος του Χουμαραβαΐχ, του οποίου τα στρατιωτικά και διπλωματικά κατορθώματα τον ανέδειξαν σε κύριο παίχτη της πολιτικής σκακιέρας της Μέσης Ανατολής. Οι Αββασίδες αναγνώρισαν τους Τουλουνίδες ως νόμιμους ηγέτες, και την υποτέλεια της δυναστείας στο χαλιφάτο τους. Μετά το θάνατο του Χουμαραβαΐχ, οι διάδοχοι εμίρηδες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς ηγέτες, επιτρέποντας στους τουρκογενείς και μαύρους σκλάβους-στρατιώτες (Μαμελούκους) τους να παίξουν κυρίαρχο ρόλο στα πολιτικά πράγματα. Το 905, οι Τουλουνίδες δεν κατάφεραν να αναχαιτίσουν μια εισβολή των αββασιδικών στρατευμάτων, που αποκατέστησαν την απευθείας εξουσία του χαλίφη στη Συρία και την Αίγυπτο.
Η περίοδος της Αρχής των Τουλουνιδών σημαδεύτηκε από οικονομικές, διοικητικές και πολιτιστικές μεταρρυθμίσεις. Ο Αχμάντ ιμπν Τουλούν άλλαξε το φορολογικό σύστημα και ευθυγράμμισε την πολιτική του με την εμπορική κοινότητα του κράτους του, η οποία απέφερε σημαντικές προσόδους στο κράτος. Επίσης αναμόρφωσε το στρατό των Τουλουνιδών και μετέφερε την πρωτεύουσα από τη Φουστάτ στην αλ-Καττάι, όπου κατασκευάστηκε και το φημισμένο τζαμί που φέρει το όνομά του.
Κατηγορία:Μεσαιωνική Αίγυπτος Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Κατηγορία:Τουρκικές δυναστείες
Λίγηρας
thumb|Ο ποταμός Λίγηρας στο [[Σαιν-Ναζαίρ. Εικόνα από αεροπλάνο.]] Ο Λίγηρας (γαλ. Loire) είναι με 1.020 χιλιόμετρα συνολικό μήκος ο μεγαλύτερος ποταμός της Γαλλίας. Πηγάζει στη Νότια Γαλλία, στην ορεινή περιοχή του Κεντρικού Ορεινού Όγκου και ρέει με κατεύθυνση βόρεια, περνάει από την Ορλεάνη όπου και στρίβει προς τα δυτικά, και στη συνέχεια από την πόλη Τουρ για να εκβάλει τελικώς στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Τα Κάστρα του Λίγηρα βρίσκονται στην Κοιλάδα του Λίγηρα.
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας Κατηγορία:Πλεύσιμοι ποταμοί της Γαλλίας
Αυξέντιος ο Ερημίτης
Ο Άγιος Αυξέντιος ο Ερημίτης γεννήθηκε γύρω στα 400 στη Συρία. Αρχικά υπηρέτησε ως στρατιώτης στη φρουρά του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β΄. Κάποια στιγμή εγκατέλειψε τον στρατό και αποσύρθηκε ως ερημίτης. Μετά τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας αποσύρθηκε στο όρος Σκόπας της Βιθυνίας. Πέθανε στις 25 Οκτωβριου 473.
Είναι αναγνωρισμένος άγιος της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και η μνήμη του τιμάται την ημέρα του θανάτου του.
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 5ου αιώνα
Τρίπτυχο Μπορανταίλ
Το Τρίπτυχο Borradaile είναι ένα βυζαντινό τρίπτυχο από ελεφαντόδοντο, σκαλισμένο στην Κωνσταντινούπολη τον 10ο αι. Ο Charles Borradaile το κληροδότησε στο Βρετανικό Μουσείο το 1923 και είναι ένα από τα ελεφαντοστέινα αντικείμενα από το «Σύνολο του Ρωμανού Δ΄», τα οποία συνδέονται στενά με την Αυτοκρατορική Αυλή, μαζί με το Τρίπτυχο Αρμπαβίλ και το Τρίπτυχο Βέρνερ.
Περιγραφή
Το κεντρικό πλαίσιο του τριπτύχου είναι σκαλισμένο με τη Σταύρωση, με τη Θεοτόκο και τον Άγιο Ιωάννη εκατέρωθεν του Σταυρού και μορφές (σε στηθάρια) των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Η ελληνική επιγραφή επάνω από τα κεφάλια τους γράφει «Ίδε ο γιος σου· ιδού η μήτηρ σου» (Ιωάννης 19.26-7). Στα φύλλα τώρα, όταν είναι ανοικτά (δηλ. από την εσωτερική μεριά τους), στο αριστερό φύλλο είναι ανάγλυφοι: επάνω ο Άγιος Κύρος (ο ένας από τους Αγ. Αναργύρους), στη μέση οι Άγιοι Γεώργιος και Θεόδωρος ο Στρατηλάτης και κάτω οι Άγιοι Μηνάς και Προκόπιος. Στο δεξί φύλλο είναι σκαλισμένες οι μορφές: επάνω του Αγ. Ιωάννη (του άλλου από τους Αγ. Αναργύρους), στη μέση οι Άγιοι Ευστάθιος και Κλήμης επίσκοπος Αγκύρας και κάτω οι Άγιοι Στέφανος και Κυρίων. Όταν τα φύλλα είναι κλειστά (δηλ. στην εξωτερική μεριά τους) υπάρχει ένας σταυρός σε κάθε φύλλο. Στο αριστερό φύλλο, στη μέση του σταυρού υπάρχει μετάλλιο με Άγιο και μεταξύ των σκελών του σταυρού γράφει ΙC-XC NIKA O AΓΙΟC IΩΑΚΕΙΜ. Στο επάνω άκρο του σταυρού, σε μετάλλιο υπάρχει ο Άγ. Βασίλειος και στο κάτω άκρο σε μετάλλιο η Αγ. Βαρβάρα. Στο δεξί φύλλο, που είναι όμοιο, γράφει IC-XC NIKA H AΓΙΑ ΑΝΝΑ. Στο επάνω μετάλλιο είναι ο Άγ. Ιωάννης ο Πέρσης και στο κάτω η Αγ. Θέκλα. Στο δεξί φύλλο φαίνονται ίχνη χρώματος. Οι μάρτυρες κρατούν σταυρό, οι στρατιωτικοί άγιοι ξίφος και δόρυ, ενώ οι επίσκοποι ευαγγέλιο.
Αρχικός κάτοχος
Η επιλογή των αγίων πρέπει να αντικατοπτρίζει τα ενδιαφέροντα του παραγγελιοδότη, που τότε ζήτησε να γίνει το τρίπτυχο. Εκτιμάται ότι φτιάχτηκε για την Άννα την Πορφυρογέννητη, κόρη του Αυτοκράτορα Ρωμανού Β' των Μακεδόνων, αν και αυτό δεν μπορεί να τεκμηριωθεί.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βυζαντινά ελεφαντοστέινα Κατηγορία:Τρίπτυχα
Αυξέντιος
Το όνομα Αυξέντιος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Χριστιανοί άγιοι
Αμφιλεγόμενο πρόσωπο σε αυτή την ενότητα αποτελεί ο
Τρίπτυχο Βέρνερ
Το Τρίπτυχο Wernher είναι ένα βυζαντινό τρίπτυχο από ελεφαντόδοντο, σκαλισμένο στην Κωνσταντινούπολη τον 10ο αι.
Ιστορία
Το τρίπτυχο έγινε μέρος της συλλογής του Βρετανικού Μουσείου το 1978, αντί φόρων που έπρεπε να πληρωθούν μετά το τέλος του sir Harold Wernher, γιου του οικονομολόγου sir Julius Wernher.
Περιγραφή
Στο κεντρικό πλαίσιο βρίσκεται η Παναγία η Οδηγήτρια. Στα πλαϊνά φύλλα είναι σκαλισμένα τρία μετάλλια, ένας άγγελος (επάνω) και δύο άγιοι. Στα αριστερά οι Άγιοι Νικόλαος και ο Θεόδωρος, στα δεξιά οι Άγιοι Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Γεώργιος.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Τρίπτυχα Κατηγορία:Βυζαντινά ελεφαντοστέινα
Τσεκούρα Τρικάλων
Η Τσεκούρα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Ροποτού, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Τσεκούρα Τρικάλων  είναι κτισμένη σε υψόμετρο 737 μέτρων και έχει 23 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.432481" longitude="21.589508" zoom="13" width="1000" height="300" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Canadian Football League
Το CFL (Canadian Football League, γαλλικά: Ligue canadienne de football, LCF) είναι η διοργανώτρια αρχή του ομώνυμου πρωταθλήματος στο άθλημα του καναδικού ποδοσφαίρου στον Καναδά. Το πρωτάθλημα του CFL αποτελεί την κορυφαία διοργάνωση της συγκεκριμένης μορφής ποδοσφαίρου, η οποία έχει ομοιότητες με το αντίστοιχο άθλημα του αμερικανικού ποδοσφαίρου.
Απαρτίζεται από εννέα ομάδες οι οποίες εδρεύουν σε εννέα αντίστοιχες πόλεις, ενώ είναι χωρισμένες σε δύο τμήματα, το ανατολικό τμήμα με τέσσερις ομάδες και το δυτικό τμήμα με πεντε ομάδες. Από το 2015, το πρωτάθλημα διαθέτει κανονική περίοδο 20 εβδομάδων, η οποία διεξάγεται παραδοσιακά από τα τέλη Ιουνίου έως τις αρχές Νοεμβρίου, με την κάθε ομάδα να διεξάγει 18 αγώνες. Μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου, έξι ομάδες μετέχουν στα πλέι-οφ του πρωταθλήματος, διάρκειας τριών εβδομάδων, τα οποία κορυφώνονται με τον αγώνα για την κατάκτηση του τροπαίου Grey Cup, που αποτελεί το μεγαλύτερο ετήσιο αθλητικό γεγονός της χώρας, με υψηλή τηλεθέαση.
Δομή αγωνιστικής περιόδου
Από το 2014, μία αγωνιστική περίοδος του πρωταθλήματος του CFL περιλαμβάνει:
Λογότυπο
Το λογότυπο του CFL έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στον Καναδά
Γιώργος Κ. Γεωργιάδης
Ο '''Γιώργος Κ. Γεωργιάδης''' (Μητρούσι Σερρών, 14 Νοεμβρίου 1987) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως ακραίος επιθετικός για τον Ηρακλή Αμμουδιάς. Συνηθίζεται να αναφέρεται με το αρχικό γράμμα ή ολόκληρο το πατρώνυμό του (ως Γ.Κ. Γεωργιάδης ή Γιώργος Γεωργιάδης του Κωνσταντίνου), για να διαχωρίζεται από τους συνονόματους του Γ.Χ. (του Χαραλάμπους) και Γ.Σ. (του Σάββα) Γεωργιάδη.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε από τις ακαδημίες του ΠΑΟΚ και το 2005 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Πανσερραϊκό. Την πρώτη του χρονιά στα «λιοντάρια», την περίοδο 2005-06, είχε 14 συμμετοχές και συνολικά μέχρι το 2011 όταν και μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ, είχε συμπληρώσει 145 συμμετοχές και 26 τέρματα. Η πρώτη του χρονιά με τον ΠΑΟΚ ξεκίνησε ιδανικά, όταν στις 30 Νοεμβρίου 2011 για το Europa League (2011-12) ήταν αυτός που με τις δύο ασίστ στους Δημήτρη Σαλπιγγίδη και Στέφανο Αθανασιάδη οδήγησε την ομάδα του στη σπουδαία εκτός έδρας νίκη εναντίον της Τότεναμ (2-1), που της εξασφάλισε την πρόκριση για τους "32" της διοργάνωσης. Η συνέχεια ωστόσο δεν υπήρξε ανάλογη για τον ίδιο και τρία χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 2014 αποχώρησε ως ελεύθερος, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας με τη Βέροια.
Τον Αύγουστο του 2016 ήρθε σε συμφωνία με την ΑΕΛ Λεμεσού, πραγματοποιώντας 28 συμμετοχές στην πρώτη του χρονιά στο κυπριακό πρωτάθλημα, στο οποίο παρέμεινε και την περίοδο 2017-18, υπογράφοντας συμβόλαιο με τον Ερμή Αραδίππου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερμή Αραδίππου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρώτης Κατηγορίας Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κέσλα ΦΚ
Λυκόστομο Ιωαννίνων
Το Λυκόστομο είναι οικισμός του Δήμου Ιωαννιτών στην Ήπειρο και την Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 474 μέτρα. Διοικητικά υπάγεται στη τοπική κοινότητα Κρανούλας της δημοτικής ενότητας Περάματος και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 226 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Σαρδήνιοι
Οι Σαρδήνιοι είναι εθνοτική ομάδα που προέρχεται από τη Σαρδηνία, ένα νησί της δυτικής Μεσογείου και μια αυτόνομη περιοχή της Ιταλίας.
Ετυμολογία
Δεν μπορούν να συγκεντρωθούν πολλά από την κλασική βιβλιογραφία σχετικά με την προέλευση του λαού της Σαρδηνίας. Το επώνυμο "-σάρδ" ανήκει στο προ-Ινδο-ευρωπαϊκό γλωσσικό υπόστρωμα, και παρόλο που μπορεί να προέρχονται από τους Ιβηρούς, οι λογαριασμοί των παλαιών συγγραφέων διαφέρουν πολύ από αυτή την άποψη. Η παλαιότερη γραπτή βεβαίωση του εθνικού ονόματος βρίσκεται στην "Λίθο της Νώρας", όπου η λέξη "Σρδν" μαρτυρεί την αρχική της ύπαρξη τη στιγμή που οι Φοίνικες έμποροι έφτασαν για πρώτη φορά στις ακτές της Σαρδηνίας.
Ρουτζέρο Λεονκαβάλο
Ο Ρουτζέρο Λεονκαβάλο (Ruggero Leoncavallo, 23 Απριλίου 1857 - 9 Αυγούστου 1919) ήταν Ιταλός συνθέτης όπερας και λιμπρετίστας.
Σαρδήνιοι
Ετυμολογία
Όπως δείχνουν οι Διάλογοι του Τιμαίου στον Πλάτων η Σαρδηνία αναφέρεται στην Αρχαία ελληνική λογοτεχνία με το όνομα "Σαρδώ" μια θρυλική γυναίκα που ήρθε στο νησί από τις Σάρδεις την πρωτεύουσα της Λυδίας. Κάποιοι άλλοι συγγραφείς, όπως ο Παυσανίας και ο Σάλουστ, ανέφεραν ότι οι Σαρδηνοί ανίχνευσαν την καταγωγή τους σε έναν μυθικό πρόγονο της Λιβύης, έναν γιο του Ηρακλή ή του Μακάρη (που σχετίζεται είτε με το ρήμα Μπερμπέρ Imɣur "να μεγαλώσει", με τη συγκεκριμένη λέξη Καμπάιλ Μακκούρ " Είναι ο μεγαλύτερος ", ή επίσης συσχετισμένος με τη φιγούρα του Μελκάρτ ) σεβαστός ως θεότητα που πηγαίνει από τον Σάρδο Πατέρ Μπαμπάι (" Πατέρας της Σαρδηνίας " ή " Πατέρας των Σαρδηνών "), ο οποίος έδωσε το όνομά του στο νησί. Πολλοί συγγραφείς ταυτίζουν τους αρχαίους Σαρδηνούς του πολιτισμού των Νουράγκι με τους "Σερντέν" ένας από τους Λαούς της Θάλασσας.
Γλώσσες
Τα ιταλικά παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στη Σαρδηνία από το Οίκος της Σαβοΐας τον Ιούλιο του 1760     και είναι η πιο συνηθισμένη ομιλούμενη γλώσσα σήμερα, αν και σε μια περιφερειακή ποικιλία, ως αποτέλεσμα της μετατόπισης γλωσσών και των κυμάτων αφομοίωσης που διευκόλυναν την πολιτιστική ιταλοποίηση.
Ρουτζέρο Λεονκαβάλο
Ο Λεονκαβάλο γεννήθηκε στη Νάπολη και σπούδασε μουσική στο Κονσερβατόριο Σαν Πιέτρο της Μαγιέλα και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Αρχικά ήταν ένθερμος υποστηρικτής της μουσικής του Βάγκνερ, τον οποίο γνώρισε στη Μπολόνια, και τον επηρέασε στα πρώτα του έργα. Ξεκίνησε την καριέρα του ως πιανίστας στην Αίγυπτο και αργότερα δίδαξε φωνητικά και πιάνο στο Παρίσι.
Ως παραγωγός γνώρισε μεγάλη επιτυχία το 1890 ανεβάζοντας την όπερα Καβαλερία Ρουστικάνα (Cavalleria Rusticana - Αγροτική Ιπποσύνη) του Πιέτρο Μασκάνι. Άμεσα ανέβασε τη δική του βεριστική όπερα "Οι Παλιάτσοι" που παίχτηκε στο Μιλάνο το 1892 και είχε μεγάλη επιτυχία. Ως σήμερα, είναι το μοναδικό έργο του Λεονκαβάλο που συμπεριλαμβάνεται στο οπερετικό ρεπερτόριο. Τον επόμενο χρόνο, το έργο του Medici παίχτηκε στο Μιλάνο αλλά όπως και το έργο το Chatterton (1896) δεν γνώρισε την προτίμηση του κοινού. Με την εκτέλεση του Μποέμ (La Bohéme) το 1897 στη Βενετία, το ταλέντο του έλαβε δημόσια αναγνώριση. Μέχρι σήμερα, δύο άριες για τενόρο από την όπερα Μποέμ τραγουδιούνται περιστασιακά στην Ιταλία. Μεταγενέστερες όπερες του Λεονκαβάλο ήταν η Zazà (1900) και η Der Roland (1904). Καμία από τις τελευταίες του όπερες παίζεται σήμερα εκτός από την άρια για βαρύτονο από την όπερα Zazà.
Σαρδήνιοι
Γλώσσες
Η ιστορική απώλεια της πολιτικής αυτονομίας των νησιωτών κράτησε τη γλώσσα σε ένα στάδιο διαλεκτικού κατακερματισμού, αντανακλώντας τη συνύπαρξη των διαφόρων άλλων γλωσσών (δηλαδή Καταλανικά, Ισπανικά και τελικά Ιταλικά) επιβάλλοντας τον εαυτό τους σε θέση πολιτικού και επομένως κοινωνικού κύρους. Λόγω ενός κινήματος, που περιγράφεται από ορισμένους συγγραφείς, όπως μια «γλωσσική και πολιτιστική αναβίωση» που κέρδισε την έλξη κατά τη μεταπολεμική περίοδο, η πολιτιστική κληρονομιά των Σαρδηνών αναγνωρίστηκε το 1999, γεγονός που τους καθιστά τη μεγαλύτερη ομάδα εθνογλωσσικών μειονοτήτων στην Ιταλία, με περίπου ένα εκατομμύριο. Οι Σαρδηνοί εξακολουθούν να μπορούν να μιλούν τη γλώσσα. Ωστόσο, λόγω ενός μάλλον άκαμπτου μοντέλου ιταλικού εκπαιδευτικού συστήματος που έχει προωθήσει έντονα τα ιταλικά εις βάρος των Σαρδηνών, η γλώσσα παρακμάζει τον περασμένο αιώνα, καθώς οι άνθρωποι που διατηρούν αποτελεσματικά τους Σαρδηνούς έχουν σταδιακά γίνει μειονότητα στο δικό τους νησί ( Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι Σαρδηνοί είναι Ιταλικά γλωσσικά σήμερα, και εκτιμάται ότι μόνο το 10 τοις εκατό των νέων ιθαγενών πληθυσμών έχει κάποια ενεργητική και παθητική ικανότητα στη γλώσσα).
Ρουτζέρο Λεονκαβάλο
Ο Λεονκαβάλο έγραφε τα λιμπρέτα για όλα του τα έργα και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους λιμπρετίστες μετά τον Αρίγκο Μπόιτο. Επίσης ήταν ένας απο τους πρώτους συνθέτες που ασχολήθηκε με την ηχογράφηση δίσκων γραμμοφώνου. Έγραψε το τραγούδι Mattinata (ηχογραφήθηκε με τον διάσημο τενόρο Καρούζο, 1904) και διηύθυνε την όπερα του Οι Παλιάτσοι το 1907 για την δισκογραφική εταιρεία G & T Company.
Σαρδήνιοι
Γλώσσες
Οι άλλες γλώσσες που ομιλούνται στη Σαρδηνία, όλες απειλούνται επίσης, αλλά με πολύ λιγότερους ομιλητές από τη Σαρδηνία, αναπτύχθηκαν μετά την άφιξη ορισμένων κοινοτήτων από έξω από το νησί, δηλαδή Κορσικοί, Καταλανοί και Ιταλοί από τη Γένοβα και Πίζα, που εγκαταστάθηκαν σε συγκεκριμένες περιοχές της Σαρδηνίας κατά την πρόσφατη αιώνες. Λόγω αυτών των δυναμικών, η κοινωνία της Σαρδηνίας έχει χαρακτηριστεί από την πολυγλωσσία της κατάστασης από τα τέλη του Μεσαίωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαρδηνία
Ρουτζέρο Λεονκαβάλο
Πέθανε στις 9 Αυγούστου 1919 στο Μοντεκατίνι.
Οπερέτες
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
2890 Βιλιούσκ
Ο Βιλιούσκ (Vilyujsk) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τη Σοβιετική (Ουκρανή) αστρονόμο Λιουντμίλα Βασίλιεβνα Ζουράβλεβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από τη ρωσική πόλη Βιλιούσκ της Γιακουτίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Βιλιούσκ είναι άγνωστα. Ο Βιλιούσκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 2,5 ως 4,5 ώρες περίπου, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Βιλιουσκ
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2008-2009
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 2008-09 που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε στις 15 Οκτωβρίου 2008 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 22 Φεβρουαρίου 2009 με τον τελικό, ο οποίος έγινε στο Ολυμπιακό Κλειστό Γήπεδο Ελληνικού, στην Αθήνα, με αντιπάλους για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τους δύο αιωνίους: Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Στις Α΄ και Β΄ φάσεις, στα ζεύγη με ομάδες διαφορετικών κατηγοριών, γηπεδούχος ήταν η ομάδα της κατώτερης κατηγορίας. Οι ομάδες της Α1 ξεκίνησαν από τη Β΄ φάση, εκτός από τους έξι πρώτους συλλόγους της προηγούμενης σεζόν που προκρίθηκαν κατευθείαν στην προημιτελική φάση. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για δωδέκατη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης και για πέμπτη συνεχόμενη.
Πηγές
2009 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2008 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2009
Σαρδηνιακή γλώσσα
Η Σαρδηνιακή γλώσσα είναι ρομανική γλώσσα που ομιλείται από τους Σαρδηνούς στο νησί της Σαρδηνίας της Δυτικής Μεσογείου.
Πολλοί ρομανικοί γλωσσολόγοι τη θεωρούν τη γλώσσα που, μαζί με τα ιταλικά, είναι πιο κοντά στα λατινικά μεταξύ όλων των γενεαλογικών απογόνων των λατινικών. Ωστόσο, έχει ενσωματώσει στοιχεία ενός προ-λατινικού (κυρίως Παλαιό-Σαρδηνικού και, σε πολύ μικρότερο βαθμό, καρχηδονιακού) υποστρώματος,, καθώς και ενός βυζαντινού ελληνικού, καταλανικού, ισπανικού και ιταλικού υπερστρώματος. Αυτά τα στοιχεία της γλώσσας προέρχονται από την πολιτική ιστορία του νησιού της Σαρδηνίας: πριν από τον Μεσαίωνα, ήταν για μια εποχή βυζαντινή κατοχή.
Δυναστεία των Σεβήρων
H δυναστεία των Σεβήρων ήταν μία αυτοκρατορική δυναστεία, που κυβέρνησε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το διάστημα 193-235. Ιδρύθηκε από τον στρατηγό Σεπτίμιο Σεβήρο, που ανήλθε στην εξουσία μετά τη νίκη του στον εμφύλιο πόλεμο των ετών 193-197. Προηγήθηκε η δυναστεία των Αντωνίνων και ακολούθησε αυτή των Γορδίων.
Αν και ο Σεπτίμιος Σεβήρος αποκατέστησε με επιτυχία την ειρήνη μετά την αναστάτωση στα τέλη τού 2ου αι., η δυναστεία διαταράχθηκε από εξαιρετικά ασταθείς οικογενειακές σχέσεις και από συνεχή πολιτική αναταραχή, η οποία οδήγησε στην Κρίση τού 3ου αι.. Ήταν μία από τις τελευταίες δυναστείες της Ηγεμονίας, που ίδρυσε ο Αύγουστος.
Σεπτίμιος Σεβήρος (193-211)
Πολέμησε εναντίων των Πάρθων με επιτυχία· εκστράτευσε νικηφόρα εναντίον των βαρβαρικών επιδρομών στη Βρετανία και ξανάκτισε το τείχος τού Αδριανού. Στη Ρώμη οι σχέσεις του με τη Σύγκλητο ήταν πενιχρές, αλλά ήταν δημοφιλής στο λαό και στους στρατιώτες του, των οποίων το μισθό αύξησε. Το 197 έπαρχος τού Πραιτορίου (prefect Praetorium) έγινε ο Γάιος Φούλβιος Πλαυτιανός, αλλά η αρνητική του επιρροή έγινε αιτία να εκτελεστεί το 205· τον διαδέχθηκε ο νομικός Αιμίλιος Παπιανός. Ο Σεβήρος συνέχισε τις επίσημες διώξεις των Χριστιανών και των Εβραίων, καθώς ήταν οι μόνες ομάδες που δεν αφομοίωναν τις πεποιθήσεις τους στην επίσημη συγκριτιστική πίστη.
Απεβίωσε, καθώς ήταν σε εκστρατεία στη Βρετανία. Τον διαδέχθηκαν οι γιοί του: ο Καρακάλλας (βασ. 198-217), που κατά τους δέκα πρώτους μήνες συγκυβέρνησε με τον αδελφό του Γέτα (βασ. 189)· κυβέρνησαν υπό την επιρροή της μητέρας τους Ιουλίας Δόμνας.
Ηλιογάβαλος (218-222)
Η τετραετής εξουσία τού Ηλιγάβαλου ήταν, αν θεωρήσουμε ότι δεν υπερβάλουν οι πηγές, εξωφρενική: σε συμπόσιο πλημμύρισε το δωμάτιο με ροδοπέταλα, ώστε πνίγηκαν οι καλεσμένοι· παντρεύτηκε μία Εστιάδα παρθένο -πράγμα απαγορευμένο- και μετά τον εραστή του, ενώ ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του αυτοκράτειρα και επιθυμούσε να αλλάξει φύλο. Η εξουσία γινόταν από την μητέρα του Ιουλία Σοαιμιάδα και τη μητέρα της Ιουλία Μαίσα. Η τελευταία, βλέποντας ότι με τις υπερβολές του ίσως έχανε την εξουσία, τον έπεισε να ορίσει ως καίσαρα (i.e. διάδοχο) τον -κατά δύο έτη- μικρότερο εξάδελφό του Αλέξανδρο Σεβήρο. Αυτός ήταν δημοφιλής στους στρατιώτες, των οποίων η δυσαρέσκεια στον Ηλιογάβαλο αύξαινε. Βλέποντας αυτό ο Ηλιογάβαλος φθόνησε τον Αλέξανδρο και τον εκτόπισε από καίσαρα. Η Πραιτοριανή φρουρά εξοργίστηκε και στασίασε, σκοτώνοντας στο στρατόπεδο τον Ηλιογάβαλο με τη μητέρα του.
Αλέξανδρος Σεβήρος (222-235)
Ο Μάρκος Ιούλιος Γέσσιος Βασσιανός Αλεξιανός, αποκαλούμενος Αλέξανδρος είχε υιοθετηθεί από τον Ηλιογάβαλο για να τον διαδεχθεί. Ο Ηλιογάβαλος ήταν εξάδελφός του, δύο έτη μεγαλύτερος και αντιδημοφιλής. Η υιοθεσία έγινε επειγόντως με προτροπή της γιαγιάς τους Ιουλίας Μαμαίας, γυναίκας ισχυρής και με επιρροή, η οποία είχε καταφέρει την 3η λεγεώνα να ανακηρύξει τον Ηλιογάβαλο Αυτοκράτορα.
Το 222 διαδόθηκε η φήμη, ότι ο Αλέξανδρος φονεύτηκε. Αυτό εξόργισε την Πραιτοριανή Φρουρά, που άρπαξε από το παλάτι τον Ηλιογάβαλο και τη μητέρα του, τους έσυρε στους δρόμους, τους σκότωσε και τους πέταξε στον Τίβερη. Έπειτα η Φρουρά ανακήρυξε τον Αλέξανδρο ως νέο Αυτοκράτορα. Ο 14ετής νέος, υπό την επιρροή της ικανής μητέρας του Ιουλίας Αβίτας Μαμαίας, αποκατέστησε τη μετριοπαθή πολιτική τού μεγάλου θείου του Σεπτίμιου Σεβήρου. Η άνοδος των Σασσανιδών ήταν η πιο μεγάλη πρόκληση τού 3ου αι. για τη Ρώμη.
Στην εκστρατεία του εναντίων των Γερμανών που εισέβαλαν στη Γαλατία, ηττήθηκε. Οι στρατιώτες του, δυσαρεστημένοι από την εκτέλεση τού πολέμου, τον ανέτρεψαν. Ακολούθησαν στρατηγοί, που έπειτα από εξέγερση γινόταν Αυτοκράτορες για λίγο χρόνο και των οποίων την εξουσία διεκδικούσαν άλλοι. Αυτό επέφερε εμφύλιο, χάος και οικονομική αναστάτωση: είναι η Κρίση τού 3ου αι.. Πρώτος ήταν ο Μαξιμίνος ο Θράξ και έπειτα από 50 έτη, όπου οι Αυτοκράτορες έμεναν για 2-3 έτη, την εξουσία ανέλαβε ο Διοκλητιανός.
Πηγές
Σεβηρων
Εθνικός Διχασμός
Ο Εθνικός Διχασμός (1915-1922) υπήρξε μία σειρά γεγονότων που επικεντρώνονται στη διένεξη μεταξύ του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας, Ελευθερίου Βενιζέλου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ σχετικά με την είσοδο ή μη της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα κύρια γεγονότα της διένεξης αφορούν διαδοχικά την παραίτηση του Βενιζέλου, τη δημιουργία ξεχωριστού κράτους με πρωτοβουλία του στη Βόρεια Ελλάδα με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη και την εκδίωξη του Κωνσταντίνου από την Ελλάδα μετά από παρέμβαση των δυνάμεων της Αντάντ. Η διένεξη αυτή χώρισε τη χώρα σε δύο διαφορετικά στρατόπεδα και προκάλεσε εξαιρετικά βαθύ χάσμα στην ελληνική κοινωνία. Οι επιπτώσεις του χάσματος παρέμειναν ως το τέλος της δεκαετίας του '30. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι και η Μικρασιατική καταστροφή μετέπειτα, ήταν σε μεγάλο βαθμό απόρροια του Εθνικού Διχασμού.
Σε πρώτο επίπεδο οι συμπλεύσεις των δύο μεγάλων πρωταγωνιστών αυτής της περιόδου με τους πολεμικούς συνασπισμούς ήταν που επικαθόρισαν τη διένεξη. Από τη μία ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος με το κόμμα των Φιλελευθέρων πίστευε πως η Ελλάδα θα έπρεπε να συμμαχήσει με τους Συμμάχους της Αντάντ ώστε να διαφυλάξει την πρόσφατη επέκταση της χώρας στα πρώην οθωμανικά εδάφη, αλλά και για να της επιτρέψουν να διευρυνθεί μέσω θαλάσσης, καθώς μόνο αυτές οι χώρες διέθεταν σημαντικές ναυτικές δυνάμεις. Από την άλλη ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ και το φιλομοναρχικό Κόμμα Εθνικοφρόνων, του Δημητρίου Γούναρη, πρόκρινε την «ευμενή ουδετερότητα» προς την Αντάντ (αφού οι ακτές της Ελλάδας ήταν ευπρόσβλητες στο συμμαχικό ναυτικό), μια στάση που όμως ήταν βολική για τις Κεντρικές Δυνάμεις αφού δυσχέραινε το ναυτικό των αντιπάλων τους στο Αιγαίο και δεν επέτρεπε να ανοίξει το Μακεδονικό Μέτωπο για βοήθεια της συμμάχου της Ελλάδας, Σερβίας.
Σε πιο βαθύ επίπεδο, ο διχασμός ήταν μια εμφύλια αναμέτρηση ανάμεσα στην «Παλιά Ελλάδα» (σε ανίερη συμμαχία με τις ξένες μειονότητες των «Νέων Χωρών»), και στην πλειοψηφία των μέχρι χθες αλύτρωτων Ελλήνων των Νέων Χωρών, όπως θα αποτυπωθεί, και γεωγραφικά, ανάμεσα στο «κράτος των Αθηνών» και στο κράτος της Θεσσαλονίκης.
Χρονικό
Τα κύρια γεγονότα της διένεξης ήταν τα εξής ( ημερομηνίες με Ιουλιανό ημερολόγιο ): Αν και τυπικά ο Διχασμός τελείωσε τον Ιούνιο του 1917, η έλλειψη εθνικής ομόνοιας προκάλεσε και άλλα επεισόδια (όπως οι εξεγέρσεις νεοσύλλεκτων κατά την επιστράτευση και οι λιποταξίες από το Μακεδονικό μέτωπο, η πρώτη απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου με το τέλος του πολέμου, και το λιντσάρισμα του Δραγούμη), και έπαιξε μοιραίο ρόλο στην τραγική κατάληξη της Μικρασιατικής Εκστρατείας, αλλά και στη Δίκη και εκτέλεση των έξι ως υπαιτίων της Καταστροφής.
Αίτια Ρήξης
Ως ένα από τα κύρια αίτια του Εθνικού Διχασμού θεωρείται η ριζική διαφορά απόψεων σχετικά με τη στάση της Ελλάδας κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ανάμεσα στην κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου του Α΄. Ο Κωνσταντίνος διεκδικούσε να καθορίζει αυτός και όχι η κυβέρνηση την εξωτερική πολιτική της χώρας, γεγονός που τον οδήγησε σε ανοικτή σύγκρουση με τον Βενιζέλο.
Μολονότι όμως o Εθνικός Διχασμός εκδηλώνεται το 1915, κυοφορείται ουσιαστικά από το 1909, από το κίνημα στο Γουδί. Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, στον οποίο ηττήθηκε η ελληνική πλευρά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ήταν αρχιστράτηγος του στρατού σε ηλικία 29 ετών και θεωρήθηκε υπεύθυνος για την αποδιοργάνωση του στρατού που αποτελούσε φέουδο των πριγκήπων της βασιλικής οικογένειας. Το Το κίνημα που οργάνωσε ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος στο Γουδί, είχε κύρια αιτήματα πολιτικές και διοικητικές μεταρρυθμίσεις και την αναδιοργάνωση και τον εκσυγχρονισμό του στρατού, περιλαμβανομένης της αποχώρησης του Διαδόχου και των πριγκίπων από τη διοίκηση των Ενόπλων Δυνάμεων.
Στο πρόσωπο του Βενιζέλου το στρατιωτικό κίνημα βρήκε τον κύριο εκφραστή του, τον οποίο και κάλεσε από την Κρήτη για να αναλάβει την εκπροσώπηση του κινήματος. Μετά τις εκλογές του 1910 για αναθεωρητική βουλή όπου επικράτησε καθολικά (αποτέλεσμα της αποχής από τις εκλογές των παλαιών κομμάτων), ανέλαβε και πρωθυπουργός της χώρας, έφερε εις πέρας την αναθεώρηση, και ψήφισε το φιλελεύθερο νέο Σύνταγμα την 1η Ιουνίου 1911.
Οι πρώτες εντάσεις στη συνεργασία Βενιζέλου - Κωνσταντίνου είχαν ήδη εκδηλωθεί κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και αφορούσαν τη χάραξη της ακολουθούμενης στρατηγικής του ελληνικού στρατού. Με την κήρυξη του πολέμου από την Αυστρία προς τη Σερβία και τη διαφαινόμενη επίθεση της Βουλγαρίας στην τελευταία η διάσταση απόψεων μεταξύ των δύο ηγετών εκδηλώθηκε για πρώτη φορά δημόσια και σταδιακά άρχισε να λαμβάνει διαστάσεις ανοιχτής σύγκρουσης.
Διάσταση απόψεων Βενιζέλου - Βασιλιά Κωνσταντίνου
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος|thumb|upright Με το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βενιζέλος επιδίωξε την είσοδο της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό της Τριπλής Συνεννόησης (Αντάντ) θεωρώντας ότι η συμμαχία αυτή θα εξυπηρετούσε τις εδαφικές διεκδικήσεις του ελληνικού κράτους και ότι θα συντελούσε στην εκπλήρωση της «Μεγάλης Ιδέας». Την άποψη αυτή φαίνεται να υποστήριζε και η μεγαλύτερη μερίδα της μεγαλοαστικής τάξης, ιδίως της διασποράς.
Από την άλλη πλευρά ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος υποστήριζε δημόσια την ιδιαίτερα δημοφιλή στον λαό ιδέα της ουδετερότητας, αν και στο παρασκήνιο υποστήριζε την ανωτερότητα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος είχε λάβει γερμανική παιδεία και η αυλή του απαρτιζόταν από γερμανόφιλους επιτελείς όπως οι Ιωάννης Μεταξάς, Γεώργιος Στρέιτ, Βίκτωρ Δούσμανης, Νικόλαος και Ιωάννης Θεοτόκης, ενώ η σύζυγός του, Σοφία της Πρωσίας, ήταν αδελφή του Γερμανού Κάιζερ. Όλοι ήταν πεπεισμένοι για την ανωτερότητα του γερμανικού κοινωνικοπολιτικού συστήματος και την τελική νίκη της Γερμανίας, αναγνώριζαν, όμως ότι η Ελλάδα δεν δυνατό να πάρει το μέρος των Κεντρικών Δυνάμεων λόγω της αδιαφιλονίκητης υπεροχής της Αγγλίας στη Μεσόγειο. Για τον λόγο αυτό υποστήριζαν τη μέση λύση της ουδετερότητας. Η ουδετερότητα, άλλωστε, ήταν ιδιαιτέρως βολική για τη Γερμανία, αφού εγκλώβιζε τη Σερβία από τον νότο, αδρανοποιούσε ακόμη περισσότερο την Ελληνοσερβική Συμμαχία, και περιόριζε την ελευθερία του ναυτικού της Αντάντ. Ταυτόχρονα όμως, κατά τους ίδιους, ήταν στάση με μικρότερο ρίσκο (τουλάχιστον μέχρι το 1916), αφού στις απαρχές του πολέμου διαφαινόταν μια γρήγορη νίκη για τις καλά οργανωμένες Κεντρικές Δυνάμεις, λόγω και της συνέχειας των εδαφών τους.
Από τη σύγχρονη έρευνα έχει προκύψει ότι ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος και οι συνεργάτες του τροφοδοτούσαν τη γερμανική κυβέρνηση με απόρρητα κυβερνητικά έγγραφα εν αγνοία των ελληνικών κυβερνήσεων. Μετά την αποπομπή του Βασιλιά Κωνσταντίνου από τον θρόνο, το 1917, ο Γ. Βεντήρης συνέλλεξε και δημοσίευσε τηλεγραφήματα, τα οποία αποδείκνυαν τη φιλογερμανική αλληλογραφία του Παλατιού με τον Κάιζερ και τη Βουλγαρία, η οποία συνέβαινε παράλληλα με την επίσημη του υπουργείου Εξωτερικών. Η δε θέση του βασιλιά μετά την εξορία του, στην Ελβετία, το 1918, ήταν απενοχοποιημένα φιλογερμανική, ελπίζοντας επιμόνως στην επικράτησή των γερμανικών όπλων στον πόλεμο.
Η αρχή της διένεξης
Η κήρυξη του πολέμου από την Αυστρία προς τη Σερβία ανακίνησε τη συζήτηση σχετικά με τη δεσμευτικότητα της Ελλάδας να υποστηρίξει τη Σερβία βάσει της Ελληνοσερβικής Συνθήκης Αμοιβαίας Συνεργασίας (1913). Ο Βενιζέλος υποστήριξε ότι οι διατάξεις αυτής δέσμευαν την Ελλάδα έτσι ώστε να είναι υποχρεωμένη να προστρέξει σε βοήθεια προς τη Σερβία ενώ ο Κωνσταντίνος θεωρούσε ότι η συνθήκη αυτή ήταν υποχρεωτική μόνο σε περίπτωση ενδοβαλκανικών συγκρούσεων. Η Βρετανία, σχεδόν αμέσως, επιχείρησε να συνάψει συμμαχία με την Ελλάδα προκειμένου η τελευταία να στηρίξει στρατιωτικά τη Σερβία. Ο Βενιζέλος, σύμφωνος προς αυτό, θεωρούσε ότι για την επιτυχή έκβαση του πολέμου έπρεπε να ενταχθούν στη συμμαχία η Ρουμανία και η Βουλγαρία. Για τον σκοπό μάλιστα αυτό ο Βενιζέλος φάνηκε διατεθειμένος να παραχωρήσει στη Βουλγαρία εδάφη της Μακεδονίας μεταξύ των οποίων τη Δράμα και την Καβάλα. Την άποψή του αυτή εξέφρασε και προς τον Κωνσταντίνο υπό τη μορφή υπομνήματος, του πρώτου από τα άλλα δύο που ακολούθησαν, το οποίο και απέρριψε. Η ένταξη της Τουρκίας και της Βουλγαρίας στη συμμαχία του Κεντρικού Άξονα περιέπλεξε την κατάσταση καθώς κατέστη αντιληπτό ότι τα όποια εδαφικά οφέλη θα προέκυπταν μετά τον πόλεμο για τις χώρες αυτές θα προέρχονταν από τα εδάφη που είχε κατακτήσει η Ελλάδα.
Οι Βρετανοί, θέλοντας να προσεταιριστούν την Ελλάδα, της πρότειναν εδαφικά ανταλλάγματα στη Μικρά Ασία και την κάλεσαν να συμμετάσχει στην Εκστρατεία της Καλλίπολης. Ο Βενιζέλος με άλλα δύο υπομνήματα κάλεσε τον Κωνσταντίνο να δώσει τη συγκατάθεσή του στη συμμετοχή της Ελλάδας στην εκστρατεία. Στην πρόταση αυτή αντέδρασε ο αρχηγός του Επιτελείου, Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος ανακοίνωσε την παραίτησή του σε ένδειξη διαμαρτυρίας με ταυτόχρονη κατάθεση αίτησης αποστρατείας και υποβάλλοντας υπόμνημα με τις αντιρρήσεις του σχετικά με τη συμμετοχή της Ελλάδας στην εκστρατεία. Κατά τον ίδιο μια ελληνική συμμετοχή στην εκστρατεία της Καλλίπολης θα καθιστούσε πολύ πιθανή μια βουλγαρική επίθεση από τα βόρεια, ενώ θεωρούσε παράλληλα ότι ήταν πολύ δύσκολη η ελληνική επικράτηση στη Μικρά Ασία για γεωγραφικούς και εθνοτικούς λόγους.
Ενώπιον της άρνησης των ηγετικών στελεχών του στρατεύματος να στηρίξουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στην εκστρατεία, ο Βενιζέλος ζήτησε τη σύγκληση του Συμβουλίου του Στέμματος που αποτελείτο από τους πρώην πρωθυπουργούς και τους αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων, το οποίο κατά την πρώτη συνεδρίαση υποστήριξε την άποψη του Βενιζέλου περί αποστολής στρατεύματος στα Δαρδανέλλια. Ο Κωνσταντίνος, σε μυστική επικοινωνία με τον Κάιζερ και προκειμένου να αντικρούσει τα επιχειρήματα Βενιζέλου, ζήτησε περισσότερες διαβεβαιώσεις σχετικά με τα εδαφικά οφέλη που θα αποκόμιζε η Ελλάδα σε περίπτωση ουδετερότητας. Ο Κάιζερ υποσχέθηκε οικονομική βοήθεια στο μέλλον και εγγυήσεις για τη διατήρηση των νησιών του Αιγαίου στο ελληνικό κράτος χωρίς όμως να παρέχει εγγυήσεις για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας σε περίπτωση επίθεσης της Βουλγαρίας. Κατά τη δεύτερη συνεδρίαση του Συμβουλίου του Στέμματος, και παρά τις εκπεφρασμένες αντιρρήσεις του Γενικού Επιτελείου, οι πρώην πρωθυπουργοί ομόφωνα υποστήριξαν την πρόταση Βενιζέλου. Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος, στηριζόμενος στις απόψεις του Μεταξά και του συμβούλου του, Γεωργίου Στρέιτ, αρνήθηκε κάνει δεκτό το αίτημα του Βενιζέλου εξαναγκάζοντας τον τελευταίο σε παραίτηση. Συνεπεία αυτής σχηματίστηκε η κυβέρνηση Γούναρη και προκηρύχθηκαν εκλογές για τον Μάϊο του 1915.
Στις εκλογές του Μαΐου 1915 ο Βενιζέλος κέρδισε το νεοσύστατο Λαϊκό Κόμμα του Γούναρη και μετά από αρκετή καθυστέρηση λόγω κωλυσιεργίας του Βασιλιά Κωνσταντίνου, σχημάτισε κυβέρνηση. Θεωρώντας το αποτέλεσμα ως έγκριση της εξωτερικής πολιτικής του, επανέλαβε τη δέσμευση που είχε αναλάβει η Ελλάδα ως σύμμαχος απέναντι στη Σερβία, εάν εκείνη δεχθεί επίθεση από τη Βουλγαρία. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1915, η Βουλγαρία κήρυξε επιστράτευση και η Ελλάδα αναγκάστηκε να πράξει το ίδιο. Ο Κωνσταντίνος επέμενε στις θέσεις του για ουδετερότητα. Τελικά, δέχτηκε να επιστρατεύσει 18.000 εφέδρους, για το ενδεχόμενο βουλγαρικής επίθεσης.
Απόβαση της Αντάντ στη Θεσσαλονίκη, δεύτερη παραίτηση κυβέρνησης Βενιζέλου
Εν τω μεταξύ, αγγλογαλλικά στρατεύματα της Αντάντ (τα οποία μόλις είχαν ηττηθεί, έχοντας δεκάδες χιλιάδες νεκρούς στην εκστρατεία της Καλλίπολης) - επιβεβαιώνοντας έτσι τις εκτιμήσεις Μεταξά - αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη, με τη συναίνεση της κυβέρνησης Βενιζέλου,, αλλά ενάντια στα αισθήματα του υπόλοιπου πολιτικού κόσμου. Η γενική διοίκηση των γαλλοβρετανικών δυνάμεων στη Θεσσαλονίκη ανατέθηκε στον Γάλλο Στρατηγό Σαράιγ (Sarail). Με αφορμή τον λόγο του Βενιζέλου στη Βουλή υπέρ της απόβασης της Αντάντ, την προηγούμενη της απόβασης, που κατέληξε στην ψήφιση της επιστράτευσης για βοήθεια των συμμάχων Σέρβων, ο Βασιλιάς ζήτησε και έλαβε την παραίτησή του. Η παραίτηση θα ήταν και οριστική αυτή τη φορά, αφού στις επόμενες εκλογές, που διεξήχθησαν στις 6 Δεκεμβρίου 1915, το κόμμα του Βενιζέλου, οι Φιλελεύθεροι, θα απέχουν, θεωρώντας αντισυνταγματικές τις πράξεις των Ανακτόρων. Έτσι το νεο-σχηματισθέν «Κόμμα Εθνικοφρόνων» του Γούναρη, το πρώτο κόμμα στην Ελλάδα που συσπείρωσε όλους τους αντιβενιζελικούς, κέρδισε -αν και χωρίς αντίπαλο - τις εκλογές.
Οι φιλοβασιλικές κυβερνήσεις που διορίστηκαν στη συνέχεια διατήρησαν την πολιτική «ουδετερότητας». Οι δυνάμεις της Αντάντ μετά την ήττα του Βενιζέλου άρχισαν να προτείνουν ανταλλάγματα. Απορρίφθηκε όμως από την Ελληνική κυβέρνηση και τον Κωνσταντίνο η προσφορά της Κύπρου από τη Βρετανία, με αντάλλαγμα τη συμπαράταξη της Ελλάδος με την Αντάντ. Οι Έλληνες διχάστηκαν ανάμεσα στις δύο παρατάξεις, φιλοβασιλικών και φιλοβενιζελικών, κάτι που θα συντελούσε στην άνδρωση του εθνικού διχασμού με όλα τα μεταγενέστερα επακόλουθά του.
Παράδοση οχυρού Ρούπελ
thumb|upright|left|Βρετανική γελοιογραφία ειρωνεύεται τον βασιλιά Κωνσταντίνο για την αδράνειά του κατά τη βουλγαρική εισβολή στη Μακεδονία. Ο [[Φερδινάνδος Α΄ της Βουλγαρίας|Βούλγαρος βασιλιάς Φερδινάνδος μπαίνει από το παράθυρο ρωτώντας Ενοχλώ; και ο Κωνσταντίνος του απαντά Όχι. Νιώσε σαν στο σπίτι σου.]] μικρογραφία|Η επέκταση της Βουλγαρίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με την κατοχή των ελληνικών εδαφών της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (1916-1918). Στις αρχές Μαΐου 1916, οι Γερμανοί, φοβούμενοι επίθεση της Αντάντ κατά της Βουλγαρίας, αποφάσισαν την προώθησή τους σε ελληνικά εδάφη. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος και το Γενικό Επιτελείο ζήτησαν από τους Γερμανούς να μην προχωρήσουν στην κατάληψη του οχυρού Ρούπελ και των στενών του Ντεμίρ Χισάρ (Στρυμόνα), καθώς μια τέτοια προέλαση όχι μόνο δεν θα έδιωχνε τους Συμμάχους αλλά θα επέφερε την εγκατάσταση των Βουλγάρων σε ελληνικό έδαφος, αντίποινα της Αντάντ και πιθανή εξέγερση. Το αίτημά τους όμως απορρίφθηκε από το Γερμανικό Επιτελείο. Έτσι, στις 23 Μαΐου, οι Γερμανοί πληροφόρησαν την Ελλάδα ότι θεωρούσαν απαραίτητη την κατάληψη του Ρούπελ αλλά θα σέβονταν την ελληνική κυριαρχία. Στις 26 Μαΐου 1916, βουλγαρική δύναμη 26.000 ανδρών, με επικεφαλής της μία γερμανική διμοιρία, κατέλαβε το οχυρό, μετά από μικρή ελληνική αντίσταση, η οποία προκλήθηκε από συνδυασμό λαθών και παρεξηγήσεων. Αν και η φιλοβασιλική Κυβέρνηση Σκουλούδη προσπάθησε να παρουσιάσει την κατάληψη ως αιφνιδιασμό από την πλευρά των Κεντρικών Δυνάμεων, ο ισχυρισμός της δεν έγινε πιστευτός από τους βενιζελικούς και την Αντάντ. Ο φιλοβενιζελικός δημοσιογράφος και πολιτικός Γεώργιος Βεντήρης, με σημαντική ιστοριογραφία στον Εθνικό Διχασμό και ο οποίος στο τελος της ζωής του διετέλεσε γραμματέας του παλατιού του Α. Παύλου πιστεύοντας στην επούλωση των πληγών του Διχασμού, έγραψε πως η παράδοση στους Γερμανοβούλγαρους αποτέλεσε «αίσχος εις τας ημέρας του ελληνισμού».
Κατάληψη της ανατολικής Μακεδονίας από τους Βουλγάρους - Παράδοση της Καβάλας
thumb|Το 1914 η πόλη της [[Δράμα (πόλη)|Δράμας είχε πληθυσμό 25.000 κατοίκων, εκ των οποίων 4.000 πέθαναν από πείνα και ασθένειες κατά τη βουλγαρική κατοχή του 1916-18 (αρχείο Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου Η.Π.Α.).]]
Την παράδοση του Ρούπελ ακολούθησε γερμανοβουλγαρική εισβολή σε όλη την ανατολική Μακεδονία (επιχείρηση του Στρυμόνα, 17-23 Αυγούστου 1916). Την 29η Αυγούστου 1916, έγινε η παράδοση της Καβάλας στις γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις καθώς και η παράδοση του ελληνικού Δ' Σώματος Στρατού, με περισσότερους από 7.000 αξιωματικούς και στρατιώτες οι οποίοι κατέληξαν αιχμάλωτοι στο γερμανικό στρατόπεδο του Γκέρλιτς.
Ακολούθησε η πολύνεκρη για τον Ελληνισμό Β΄ Βουλγαρική Κατοχή της Ανατολικής Μακεδονίας (1916-1918). Στη διάρκεια της Β' Βουλγαρικής Κατοχής (1916-1918) ο ελληνικός πληθυσμός στις πόλεις και τα χωριά υπέστη διώξεις, λιμοκτονία, ομηρίες καθώς και συλλήψεις, φυλακίσεις, βιαιοπραγίες και βασανισμούς από τη μυστική βουλγαρική αστυνομία και τον κατοχικό βουλγαρικό στρατό. Ως αποτέλεσμα χιλιάδες Έλληνες έχασαν τη ζωή τους.
Το Κίνημα Εθνικής Αμύνης
Στις 16 Αυγούστου 1916, ξέσπασε το χωριστικό κίνημα της Εθνικής Αμύνης στη Θεσσαλονίκη το οποίο υποστήριξε ο συμμαχικός στρατός που είχε στο μεταξύ αποβιβαστεί στη Θεσσαλονίκη, καθώς και φιλοβενιζελικοί αξιωματικοί. Ο Βενιζέλος, ως ηθικός αυτουργός του κινήματος, τάχθηκε με αυτό και στις 26 Σεπτεμβρίου μετέβη στα Χανιά, όπου και σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση με αρχικά μέλη την τριανδρία, αποτελούμενη από τον ίδιο, τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη και τον στρατηγό Παναγιώτη Δαγκλή. Από εκεί μετέβη στη Θεσσαλονίκη.
Η κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης δεν κατάργησε τη μοναρχία. Ο Βενιζέλος, παρά τις προτροπές συνεργατών του, επέλεξε να μην άρει την αναγνώριση προς τον Κωνσταντίνο και απέδωσε τη συμπεριφορά του Βασιλιά σε «ανεύθυνους και κακούς συμβούλους». Στις 24 Νοεμβρίου 1916, η «Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης» κήρυξε τον πόλεμο στις Κεντρικές Δυνάμεις.