cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εύα Χριστοδούλου
Το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Αιγάλεω, που ανακαινίσθηκε και εγκαινιάσθηκε εκ νέου το 2007, φέρει, τιμητικά, το ονοματεπώνυμό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής
Άγιος Γεώργιος (Αρμένων) Ρεθύμνης
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Κοινότητας Αρμένων του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Ρεθύμνης του νομού Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αρμένων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρμένων και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρεθύμνης.
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός εξυπηρετείται εκκλησιαστικά από την ενορία Αρμένων, που υπάγεται στην Α΄ Αρχιερατική περιφέρεια της Ιεράς Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Meta Sudans
Το  Meta Sudans  ήταν  μεγάλη μνημειακή κωνική κρήνη στην αρχαία Ρώμη, δίπλα στο Κολοσσαίο.
Η κρήνη κτίστηκε τον 1ο μ.Χ. από τους Φλαβίους Αυτοκράτορες, λίγα χρόνια μετά την ολοκλήρωση του κοντινού Κολοσσαίου. Η κρήνη κτίστηκε μεταξύ του Κολοσσαίου και του ναού της Αφροδίτης και της Ρώμης, κοντά στη μετέπειτα Αψίδα του Κωνσταντίνου Α΄, στη συμβολή τεσσάρων περιοχών της αρχαίας Ρώμης: των περιοχών I, III, IV, X (και ίσως II).
Γενικά η στροφή (meta) ήταν ένα υψηλό κωνικό αντικείμενο σε έναν ρωμαϊκό ιππόδρομο, που βρισκόταν σε κάθε άκρο της κεντρικής ράχης (spina), γύρω από την οποία έστριβαν τα άρματα των αγώνων. Η κρήνη στη Στροφή είχε το ίδιο σχήμα και λειτουργούσε επίσης ως ένα παρόμοιο σημείο καμπής, καθώς σηματοδοτούσε το σημείο όπου μία ρωμαϊκή θριαμβευτική πομπή θα έστριβε αριστερά από τη Θριαμβική Οδό κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του Παλατίνου λόφου προς την Ιερά Οδό και την ίδια τη Ρωμαϊκή Αγορά.
Η κρήνη κτίστηκε με πυρήνα από πλίνθους και σκυρόδεμα και επενδύθηκε με μάρμαρο. Φαίνεται ότι το νερό ανέβλυζε σαν ιδρώτας (sudans σημαίνει «ιδρώνω»), αντί να εκτοξεύεται από την κορυφή. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι έτρεχε απλά από την κορυφή ή ίσως ότι το νερό ανέβλυζε από τρύπες στα πλάγια της. Το μνημείο εκτιμάται ότι είχε ύψος έως και 17 μ., καθώς μέχρι τον 20ο αι. ο από σκυρόδεμα πυρήνας του ήταν ακόμη περισσότερο από 9 μ. ύψος. Είχε μία πισίνα βάσης πλάτους 16 μ. και βάθους 1,4 μ.
μικρογραφία|200x200εσ|Η κρήνη στη Στροφή μπροστά από το Κολοσσαίο το 1858. μικρογραφία|Το Κολοσσαίο και η κρήνη στη Στροφή, Ρώμη, Ιταλία, δεκαετία του 1890.
Η κρήνη ήταν προφανώς κατεστραμμένη κατά τον Μεσαίωνα, επειδή εμφανίζεται ήδη ως ερείπιο στις πρώτες όψεις του Κολοσσαίου. Φωτογραφίες από τα τέλη του 19ου αι. δείχνουν μία κωνική δομή από συμπαγή τούβλα δίπλα στην αψίδα του Κωνσταντίνου Α΄, που περιβάλλεται από τη δική της πρωτότυπη, λίθινη πισίνα. Τα ερείπια της κρήνης της Στροφής επιβίωσαν μέχρι τον 20ο αι. Όμως το 1936 ο Μπενίτο Μουσολίνι κατεδάφισε αυθαίρετα τα λείψανά της και πλακόστρωσε το μέρος, για να δημιουργηθεί χώρος για τη νέα γραμμή κυκλοφορίας γύρω από το Κολοσσαίο. Στο σημείο τοποθετήθηκε αναμνηστική πλακέτα. Αν και η υπέργεια κατασκευή έχει φύγει, τα θεμέλιά της ανασκάφηκαν αργότερα, αποκαλύπτοντας την εκτεταμένη υποδομή. Μετά από άλλη ανασκαφή το 1997-98 η γραμμή κυκλοφορίας έκλεισε και η περιοχή έγινε πεζόδρομος.
Εκτεταμένες ανασκαφές που διευθύνει η αρχαιολόγος Κλεμεντίνα Πανέλλα του Πανεπιστημίου της Ρώμης «La Sapienza» έχουν αποκαλύψει εκτενείς αρχαιολογικές πληροφορίες για την κρήνη στη Στροφή και τη βορειοανατολική πλαγιά του Παλατίνου λόφου.
Κόλπος του Παλκ
thumb|Βαθυμετρία του κόλπου του Παλκ Ο Κόλπος του Παλκ είναι ένας κόλπος του Ινδικού ωκεανού με βάθος έως 13 μ. Βρίσκεται μεταξύ της νοτιοανατολικής ακτής της Ινδίας και της Σρι Λάνκα. Το πλάτος του κόλπου του Παλκ κυμαίνεται από 57 έως 107 χιλιόμετρα και το μήκος του είναι περίπου 150 χλμ. Ο κόλπος του Παλκ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους τόπους απόθεσης ιζημάτων μαζί με τον κόλπο του Μανάρ. Τα ιζήματα αυτά απορρίπτονται από τα ποτάμια και μεταφέρονται από τα ρεύματα στον κόλπο του Παλκ. Λίγοι επιστήμονες προσπάθησαν να κατανοήσουν τα χαρακτηριστικά των κυμάτων στον κόλπο του Παλκ.
Ραμαγιάνα και Κόλπος του Παλκ
Ο κόλπος του Παλκ συνδέεται με ένα αρχαίο σανσκριτικό έπος (Ραμαγιάνα) που είναι δημοφιλές στην Ινδική υποήπειρο, το οποίο ακολουθεί την προσπάθεια του πρίγκιπα Ράμα να σώσει την αγαπημένη του σύζυγο Σίτα από τα νύχια της Ραβάνα με τη βοήθεια ενός στρατού πιθήκων. Παραδοσιακά αποδίδεται στον Βάλμικι και χρονολογείται περίπου το 500 π.Χ. έως το 100 π.Χ. Το έπος περιγράφει πώς ο Πρίγκιπας Ράμα και οι οπαδοί του κατάφεραν να διασχίσουν τον κόλπο του Παλκ για να φτάσουν στη Λάνκα (Σρι Λάνκα), για να σώσουν τη Σίτα.
Παραπομπές
Παλκ Παλκ
Σιδηροδρομικός σταθμός Κουλούρας
Ο Σιδηροδρομικός σταθμός Κουλούρας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Κουλούρα του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται σε περιοχή κοντά στο χωριό. Εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο προς Έδεσσα και Θεσσαλονίκη.
Σχεδιάγραμμα σταθμού
Κουλουρα Κουλουρα Κουλουρα
Κολουμβάριο του Πομπώνιου Ύλα
δεξιά|μικρογραφία|Το κολουμβάριο του Πομπώνιου Ύλα στην [[Αππία οδός|Αππία Οδό.]]
Αν και το όνομά του προέρχεται από τον Πομπώνιο Ύλα (Pomponius Hylas), ο οποίος έζησε στην περίοδο των Φλαβίων (69-96 μ.Χ.), το ίδιο το κτίριο χρονολογείται μεταξύ 14 και 54 μ.Χ. λόγω επιγραφών σε δύο από τις κόγχες του (η μία αφιερωμένη σε έναν απελεύθερο του Τιβέριου και η άλλη σε έναν απελεύθερο της Κλαυδίας Οκταβίας, κόρης του Κλαύδιου και της Μεσσαλίνας). Αργότερα αγοράστηκε από τον Πομπώνιο Ύλα για τον ίδιο και τη σύζυγό του. Aυτός πρόσθεσε το ψηφιδωτό πλαίσιο επάνω από τα σκαλιά της εισόδου, το οποίο είναι διακοσμημένο με γρύπες και αναγράφει:
CN[AEI] POMPONI HYLAE E[T] POMPONIAE CN[AEI] L[IBERTAE] VITALINIS,
δηλ. του Γναίου Πομπώνιου Ύλα και της Πομπωνίας Βιταλίνιδας της απελευθέρου του Γναίου.
Η επιγραφή έχει επίσης ένα v (που σημαίνει vivit, ζωντανή) επάνω από το όνομα της Πομπωνίας, που δείχνει ότι ήταν ζωντανή όταν προστέθηκε το πλαίσιο.
Βρατίσλαος του Μπρνο
O Βρατίσλαος, λατιν. Wratislaus, τσεχ. Vratislav (απεβ. 1146) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού Μπρνο στη Μοραβία (1125-29, 30-46).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Όλντριχ πρίγκιπα τού Μπρνο και μίας αγνώστου ονόματος πριγκίπισσας, ίσως Σλάβας.
Ο πάππος του Κορράδος Α΄ κατείχε το δυτικό ήμισυ της Μοραβίας (Μπρνο). Ο Όλντριχ κράτησε το Μπρνο και παραχώρησε το Ζνόιμο στον αδελφό του Λεοπόλδο. Ο Βρατίσλαος διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Μπρνο και κυβερνούσε ως το 1129, όταν τον εκδίωξε ο Μπρέτισλαβ Β΄ (εξάδελφος τού Όλντριχ), όμως το 1130 επέστρεψε.
Ο πατέρας του και ο θείος του Λεοπόλδος ίδρυσαν τη μονή Βενεδικτίνων στο Τρέμπιτς, όπου έκτισαν τη βασιλική τού Αγ. Προκοπίου και την προόρισαν για μαυσωλείο τού κλάδου τους. Πράγματι ο Όλντριχ και ο αδελφός του τάφηκαν εκεί.
Τον Βρατίσλαο διαδέχθηκε ο πρώτος γιος του Σπυτίνιεφ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα των Ρως από τον Οίκο των Ρουρικιδών και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Βρατισλαος του Μπρνο
Φαγοκυττάρωση
Γενικά
Αποτέλεσμα της λειτουργίας των φαγοκυττάρων είναι η απομάκρυνση των βακτηρίων και των παρασίτων από την κυκλοφορία, γεγονός εξαιρετικά ευεργετικό. Πραγματοποιείται από φαγοκύτταρα, τα οποία αποτελούν μια κατηγορία λευκών αιμοσφαιρίων και διακρίνονται στα ουδετερόφιλα και στα μονοκύτταρα. Τα φαγοκύτταρα διαθέτουν πλήθος υποδοχέων στην επιφάνεια τους για την πρόσδεση με τις διάφορες ουσίες. Τέτοιοι υποδοχείς είναι οι οψωνικοί, οι αποπτωτικοί και οι πρωτεϊνικοί TLR υποδοχείς. Οι οψωνικοί υποδοχείς προσδένονται και φαγοκυτταρώνουν βακτήρια που έχουν επισημανθεί με IgG ανοσοσφαιρίνες. Οι αποπτωτικοί προσδένονται σε διάφορα μόρια στις επιφάνειες βακτηριακών σωματιδίων. Ενώ με την πρόσδεση των μικροβιακών σωματιδίων στους TLR υποδοχείς ενισχύεται η φαγοκυττάρωση και προκαλείται απελευθέρωση ορμονών με αποτέλεσμα την εμφάνιση φλεγμονής.
Ιστορική αναδρομή
Η λέξη φαγοκυττάρωση προέρχεται από τις λέξεις της αρχαίας ελληνικής ' (τρώω) και ' (κύτταρο). Τα φαγοκύτταρα που επιτελούν την φαγοκυττάρωση παρατηρήθηκαν πρώτη φορά από τον Ρώσο Ιλία Μέτσνικοφ το 1882 όταν ανακάλυψε πως κάποια εξειδικευμένα κύτταρα δραστηριοποιούνταν σε μικροβιακή λοίμωξη. Γι' αυτή του την ανακάλυψη του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής, το 1908, από κοινού με τον Πάουλ Έρλιχ, για την εργασία του στην ανοσολογία.
Πορεία της φαγοκυττάρωσης
Τα φαγοκύτταρα έλκονται συγκεκριμένα στις περιοχές που έχουν ιστική βλάβη και αυτό το φαινόμενο ονομάζεται χημειοτακτισμός (chemotaxis). Χημειοτακτικές ιδιότητες διαθέτουν ορισμένα βακτηριακά προϊόντα, κλάσματα του συμπληρώματος αλλά και προϊόντα αποδόμησης των ιστών. Η φαγοκυττάρωση διευκολύνεται με την καθήλωση στους μικροοργανισμούς ανοσοσφαιρινών ή κλασμάτων του συμπληρώματος και η διαδικασία αυτή ονομάζεται οψωνινοποίηση (opsonization). Η διαδικασία της φαγοκυττάρωσης γίνεται σε αδρές επιφάνειες και μικρούς χώρους, όπως είναι οι πνευμονικές κυψελίδες. Αντίθετα δεν είναι αποτελεσματική σε λείες και μεγάλες επιφάνειες. Το ξένο σώμα εγκολπώνεται με τη βοήθεια αμοιβαδοειδών κινήσεων, μέσω προεκβολών της κυτταρικής μεμβράνης του φαγοκυττάρου, που δημιουργούνται με συστολή των ινιδίων του κυτταροσκελετού (ενδοκυττάρωση). Το φαγοκυτταρωμένο υλικό περικλείεται στο φαγόσωμα. Στη συνέχεια το φαγόσωμα συντήκεται με τα λυσοσώματα, που αποτελούν οργανίδια του φαγοκυττάρου που περιέχουν τοξικούς παράγοντες. Από τη σύντηξη σχηματίζεται το φαγολυσόσωμα. Στην θανάτωση του μικροοργανισμού συμβάλλουν αρκετοί παράγοντες όπως το α) ανιόν του υπεροξειδίου (O2-), β) το υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2) και γ) η υδροξυλική ρίζα (OH-). Την τοξική δράση του υπεροξειδίου του υδρογόνου ενισχύει ένα ένζυμο των λυσοσωμάτων, η μυελοϋπεροξειδάση. Τα λυσοσώματα περιέχουν επίσης και άλλα ένζυμα που συμβάλλουν στη θανάτωση των μικροοργανισμών όπως είναι α) η λυσοζύμη, β) οι κατιονικές πρωτεΐνες και γ) η πρωτεΐνη BPI που καταστρέφουν το κυτταρικό τοίχωμα των μικροβίων. Η λακτοφερίνη αποστερεί από τα μικροβιακά κύτταρα το σίδηρο, που είναι απαραίτητος για την ανάπτυξή τους. Το χαμηλό pH ενεργοποιεί τα υδρολυτικά ένζυμα των λυσοσωμάτων, με αποτέλεσμα τη διάσπαση των ξένων σωμάτων και την απελευθέρωση των προϊόντων της αποδόμησης στο περιβάλλον του φαγοκυττάρου. Πολλά νοσήματα (ανοσοανεπάρκειες) μπορούν να επηρεάσουν τη λειτουργία της φαγοκυττάρωσης και να καταστήσουν τον οργανισμό ευάλωτο στην ανάπτυξη λοιμώξεων.
Απόπτωση
Μετά την απόπτωση, τα θνήσκοντα κύτταρα πρέπει να παραλαμβάνονται εντός των περιβαλλόντων ιστών από μακροφάγα σε μια διαδικασία που ονομάζεται εφεροκύττωση. Ένα από τα χαρακτηριστικά ενός αποπτωτικού κυττάρου είναι η παρουσίαση μιας ποικιλίας ενδοκυτταρικών μορίων επί της κυτταρικής επιφάνειας, όπως η καλρετικουλίνη, η φωσφατιδυλοσερίνη (από το εσωτερικό στρώμα της μεμβράνης του πλάσματος), η αννεξίνη η Α1 και η οξειδωμένη LDL. Αυτά τα μόρια που αναγνωρίζονται από υποδοχείς στην κυτταρική επιφάνεια των μακροφάγων, όπως ο υποδοχέας φωσφατιδυλοσερίνης, οι διαλυτές (ελεύθερες επιπλέοντες) υποδοχείς όπως η θρομβοσπονδίνη 1, η Gas-6, και η MFG-Ε8, τα οποία τα ίδια στη συνέχεια συνδέονται προς άλλους υποδοχείς στην επιφάνεια του μακροφάγου όπως η CD36 και οι άλφα, βήτα-3 ιντεγκρίνες. Τα προβλήματα στη κάθαρση των αποπτωτικών κυττάρων συνδέονται συνήθως με τη μειωμένη φαγοκυττάρωση των μακροφάγων. Η συσσώρευση των αποπτωτικών κυττάρων προκαλεί συχνά αυτοάνοσες διαταραχές και έτσι η φαρμακολογική ενεργοποίηση της φαγοκυττάρωσης είναι απαραίτητη για την θεραπεία ορισμένων μορφών αυτοάνοσων διαταραχών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυτταρολογία
Homo floresiensis
Homo floresiensis ή Άνθρωπος του Φλόρες είναι το όνομα για ένα είδος του γένους Homo, με αξιοσημείωτα μικρό εγκέφαλο, το οποίο φαίνεται πως επιβίωσε στην εποχή που εμφανίστηκε ο Homo sapiens. Ανακαλύφθηκε στο νησί Φλόρες της Ινδονησίας, στη μορφή ημι-απολιθωμένου σχεδόν πλήρους σκελετού, περίπου 60.000 χρόνων. Ανακαλύφθηκε σε αποθέσεις στη σπηλιά Λιανγκ Μπουά του Φλόρες το 2003. Τμήματα από σκελετούς οκτώ άλλων ατόμων, όλα μικροσκοπικά, ανακαλύφθηκαν μαζί με μικροσκοπικά λίθινα εργαλεία από στρωματογραφικούς ορίζοντες που ποικίλουν από 190.000 έως 50.000 χρόνια. Το πρώτο από αυτά τα απολιθώματα ανασκάφθηκε το 2003 και η αρχική δημοσίευση έγινε τον Οκτώβριο του 2005.
Ο άνθρωπος Φλόρες περιγράφθηκε στο περιοδικό Nature ως είδος από το Χαμένος Κόσμος του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, στο οποίο αρχαϊκά ζώα εξαφανισμένα από τον υπόλοιπο κόσμο αναπτύχθηκαν σε γιγάντιες ή νανώδεις μορφές.
Οι επιστήμονες που ανακάλυψαν τον Homo floresiensis τον ονόμασαν Χόμπιτ, από την φανταστική φυλή που περιγράφει ο Τόλκιν στο ομώνυμο έργο του και έχει σχεδόν το ίδιο ύψος με τον H. floresiensis. Στην πραγματικότητα στους τοπικούς μύθους, υπάρχουν αρκετές αναφορές για μικροσκοπικά πλάσματα που ονομάζονται Έμπου Γκόγκο ακόμα και κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
thumb|center|600px|Η τοποθεσία της νήσου Φλόρες σημειώνεται με κίτρινο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπίδες Κατηγορία:Προϊστορικά πρωτεύοντα Κατηγορία:Ανθρώπινη εξέλιξη
Νομός Ευρυτανίας
Ο Νομός Ευρυτανίας ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας, ενώ από το 2011 αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας και υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας.
Ο νομός είναι σχεδόν ολοκληρωτικά καλυμμένος από βουνά, συμπεριλαμβανομένων του Τυμφρηστού και του Παναιτωλικού στα νότια και ποτάμια συμπεριλαμβανομένων του Αγραφιώτη και του Μέγδοβα στα ανατολικά και του Αχελώου στα δυτικά, που εκβάλει στο Ιόνιο Πέλαγος. Είναι ο μικρότερος νομός της Στερεάς Ελλάδας και ο πιο αραιοκατοικημένος νομός στην Ελλάδα.
Ιστορία
Οι αρχαίοι Ευρυτάνες κατοικούσαν την τραχειά ορεινή περιοχή της Βόρειας Αιτωλίας και εθεωρούντο ως ο ισχυρότερος αλλά και ωμότερος από τους Αιτωλικούς λαούς. Γύρω τους ζούσαν οι Απεραντοί, οι Οφιονείς, οι Θεστιείς, οι Δόλοπες, οι Αινιάνες και οι Ακαρνάνες. Η ονομασία της περιοχής οφείλεται μάλλον στον μυθικό ήρωα Εύρυτο, ο οποίος βασίλευε στην πόλη Οιχαλία, που είχε κτίσει ο Μελανεύς, βασιλιάς των Δρυόπων. Η τοποθεσία της Οιχαλίας δεν έχει προσδιοριστεί ακριβώς, μερικοί την τοποθετούν στο Παλαιόκαστρο του χωριού Κορυσχάδες, κοντά στο Καρπενήσι, ενώ άλλοι την ταυτίζουν με την τοποθεσία Αντάνια στο απόκρημνο όρος Κόμπολο.
Οι Ευρυτάνες συμμετείχαν στην εκστρατεία της Τροίας, άλλοι με αρχηγό τον Γουνέα, βασιλιά της Κύφου, άλλοι με τον Φοίνικα ως συμπολεμιστές του Αχιλλέα και άλλοι με τον Θόαντα, τον Ποδαλείριο και τον Μαχάονα. Το 429 π.Χ. ο Αθηναίος στρατηγός Δημοσθένης επιτέθηκε εναντίον των Λοκρών και των Ευρυτάνων, αλλά νικήθηκε από τους Ευρυτάνες και τους Αιτωλούς, που μιλούσαν τότε μια δική τους διάλεκτο δυσνόητη από τους άλλους ΄Ελληνες. Οι Ευρυτάνες, μαζί με τους Θεστιείς και Οφιονείς, υπήρξαν ισχυρά στοιχεία της Αιτωλικής Συμπολιτείας, η οποία αντιστάθηκε και υπέκυψε τελευταία από τις ελληνικές περιοχές στους Ρωμαίους.
Στην τουρκοκρατία, η Ευρυτανία ανήκε στη διοικητική περιφέρεια (σατζάκι) των Τρικάλων, και είχε χριστιανικό πληθυσμό περί τις 40 χιλ., ενώ εκκλησιαστικώς ανήκε στην επισκοπή Λιτζάς και Αγράφων που υπαγόταν στη Μητρόπολη Λαρίσης. Οι Τούρκοι παραχώρησαν στους Ευρυτάνες προνόμια αυτονομίας και αυτοδιοικήσεως, επέτρεψαν να υπάρχουν ομάδες αρματολών και αναγνώρισαν τα αρματολίκια τους. Τα δυσπρόσιτα βουνά της Ευρυτανίας έγιναν ασφαλές καταφύγιο των κλεφτών. Οι αρματολοί Χορμόπουλος των Αγράφων και Λιβίνης του Καρπενησιού ξεσήκωσαν επανάσταση το 1684 – 1696 και ο Λιμπεράκης Γερακάρης το 1688 - 1699. Ευρυτάνες ήταν ο Κατσαντώνης, ο Γεροδήμος, ο Μπουκουβάλας και άλλοι αγωνιστές. Η Επανάσταση του 1821 κηρύχθηκε στο Κεράσοβο στις 10 Μαΐου και η συμβολή των Ευρυτάνων στον Αγώνα ήταν γενική και ενθουσιώδης. Στην Ευρυτανία συνήφθησαν σκληρές και αποφασιστικές μάχες υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη,τον Μάρκο Μπότσαρη κ.α.
Ο σεισμός του 1966
Στις 5 Φεβρουαρίου του 1966 και ώρα 4 και τρία λεπτά το πρωί οι κάτοικοι της Ευρυτανίας ξύπνησαν από ισχυρό σεισμό. Εννέα λεπτά μετά το πρώτο χτύπημα σημειώθηκε δεύτερος σεισμός, εξίσου ισχυρός, ενώ την καταστροφή ολοκλήρωσαν δύο αλλεπάλληλες δονήσεις λίγο πριν τις 5. Όταν ο ήλιος ανέτειλε, διαπιστώθηκε ότι, αν και 15 χωριά είχαν καταστραφεί, ο απολογισμός των θυμάτων ήταν ευτυχώς σχετικά ελαφρύς: μόνο μία γυναίκα είχε χάσει τη ζωή της, ενώ οι τραυματίες δεν ξεπερνούσαν τους 50, γεγονός που οι ίδιοι οι κάτοικοι της περιοχής απέδωσαν στην "υποχθόνιον βοήν" που προηγήθηκε του σεισμού ειδοποιώντας τους να εγκαταλείψουν εγκαίρως τα σπίτια τους. Οι υλικές ζημιές ήταν, ωστόσο, τρομερές. Συνολικά, 1.453 σπίτια καταστράφηκαν και οι άστεγοι ξεπέρασαν τους 5.000. Στα χωριά Άγιος Νικόλαος και Κοσίτσα "κατέρρευσαν ολοσχερών όλαι αι οικίαι", ενώ και στα Φουρνά, όπου το εύθραυστο έδαφος δεν άντεξε τα χτυπήματα που δέχτηκε, η έκταση της καταστροφής ήταν μεγάλη. Επί 360 οικιών κατέρρευσαν ή κατέστησαν ετοιμόρροποι οι 240. Τους σεισμόπληκτους επισκέφθηκαν με ελικόπτερο την επομένη της τραγωδίας οι βασιλείς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Άγιος Σίλας Ρεθύμνης
Ο Άγιος Σίλας είναι μικρό χωριό της πρώην επαρχίας Μυλοποτάμου του νομού Ρεθύμνης της Κρήτης.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης
Το δωμάτιο (ταινία, 2015)
Το δωμάτιο (αγγλικά: Room) είναι Καναδική-Ιρλανδική-Βρετανός-Αμερικανός, ανεξάρτητη, δραματική ταινία του 2015, σε σκηνοθεσία Λένι Έιμπραχμσον και σε σενάριο Έμμα Ντόνοχιου, το οποίο βασίστηκε στο ομότιτλο μυθιστόρημά της. Πρωταγωνιστούν οι Μπρι Λάρσον, Τζέικομπ Τρέμπλεϊ, Τζόαν Άλεν και Ουίλιαμ Μέισι. Η ταινία αφορά, μία κοπέλα, η οποία υπήρξε εφτά χρόνια αιχμάλωτη σε ένα δωμάτιο, με τον 5χρονο γιο της, τελικά, να τη βοηθά να σωθεί, ο οποίος για πρώτη φορά στη ζωή του έρχεται σε επαφή με τον έξω κόσμο.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τέλουραϊντ, στις 4 Σεπτεμβρίου του 2015, ενώ είχε και περιορισμένη κυκλοφορία στις ΗΠΑ, στις 16 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, ωστόσο οι κριτικές που έλαβε ήταν ευνοϊκές. Η πρωταγωνίστρια, Μπρι Λάρσον, έλαβε αρκετά βραβεία, όπως για παράδειγμα το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού σε δράμα, αλλά και Screen Actors Guild Α' Γυναικείου ρόλου. Ενώ η ταινία έλαβε και δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ: Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας, χωρίς να κερδίσει όμως.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά σε ένα δωμάτιο, όπου είναι κλεισμένη για 7 χρόνια μία 24χρονη πλέον κοπέλα με τον γιο της, τον Τζακ. Στο δωμάτιο περιέχει κουζίνα, μπάνιο, κρεβάτι και τηλεόραση. Η μόνη επαφή με τον έξω κόσμο είναι ένα παράθυρο στην οροφή του δωματίου. Τα δύο αυτά πρόσωπα τα συντηρούσε ο Ολντ Νικ, όπως τον έλεγε η κοπέλα, ο οποίος την είχε απαγάγει και από τότε την έχει κλεισμένη εκεί. Ο Ολντ Νικ, του πήγαινε τροφές κ.λπ., με αντάλλαγμα το σεξ.
Όταν πια η Τζόι, φοβήθηκε για τον γιο της Τζακ, τον έπεισε πως ό,τι ήξερε ήταν ψέματα. Η Τζόι του είχε πει πολλά ψέματα για να του εξηγήσει κάποια ανεξήγητα πράγματα, όπως το τι είναι οι άνθρωποι στην τηλεόραση, πώς ο Ολντ Νικ τους συντηρεί και λοιπά. Η Τζόι πείθει τον Τζακ πως πρέπει να βγει έξω αφενός να σωθεί κι αφετέρου να ζητήσει βοήθεια. Η πρώτη προσπάθεια να "ξεγελάσουν" τον Ολντ Νικ είναι να προσποιηθεί ο Τζακ ότι είχε υψηλότατο πυρετό, μετά από διακοπή ρεύματος που του έκανε, για να τιμωρήσει την Τζόι. Αφού η πρώτη προσπάθεια απέτυχε, η Τζόι σκέφτεται να πείσει τον Τζάκ να παραστήσει τον πεθαμένο για να βγει έξω, τυλίγοντάς τον σε ένα χαλί. Ο Ολντ Νικ ξεγελιέται και πάει να θάψει τον Τζακ, κάπου ταιριαστά, όπως τον παρακάλεσε η Τζόι.
Τελικά, καταφέρνει να πηδήξει από το αγροτικό κι εκεί τον βοηθά ένας άνδρας, ενώ αργότερα η αστυνομία τον βοηθά, μέσω των περιγραφών του, να σώσει τη μητέρα του. Από εκεί και πέρα αρχίζει η φάση που ο Τζακ εγκλιματίζεται, σε αυτόν τον κόσμο, που από τη μέρα που γεννήθηκε δεν τον είχε δει ποτέ του. Στην πορεία αυτή θα υπάρξουν πολλές δυσκολίες τόσο για αυτόν, όσο και για τη μητέρα του, η οποία βρίσκει χωρισμένους τους γονείς της και με τον πατέρα να μη δέχεται τον Τζακ για εγγόνι του. Μάλιστα, η Τζόι, μετά από μία συνέντευξη που δέχτηκε να της πάρουν, γεμάτη από τύψεις και θυμό από τις ερωτήσεις της δημοσιογράφου, επιχειρεί να αυτοκτονήσει, και τότε απομακρύνεται για λίγο από τον Τζακ.
Ο Τζακ, στο μεσοδιάστημα, που έμενε με τη γιαγιά του, αρχίζει να κοινωνικοποιείται, τόσο με τη νέα του οικογένεια, όσο και τον σκύλο τους, αλλά και με ένα γειτονόπουλο. Καθώς του έλειπε η μητέρα του, αποφασίζει να κόψει την κοτσίδα του και να της τη στείλει, γιατί νόμιζε ότι από εκεί πήγαζε η δύναμή του, και ήθελε να "δώσει" λίγο δύναμη και στη μητέρα του, ώστε να επιστρέψει σε αυτόν. Τελικά, η μητέρα του επιστρέφει κι άρχισαν, ανανεωμένοι, να περνούν καλά το κάθε λεπτό. Η ταινία τελειώνει με τον Τζακ να ζητά στη μητέρα του να δουν για τελευταία φορά το δωμάτιο. Τότε πάνε εκεί κι αφού του πουν οριστικά αντίο, φεύγουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2015 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Καναδικές ταινίες Κατηγορία:Καναδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιρλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ιρλανδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με παιδιά Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με απαγωγή Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής A24 Κατηγορία:Βρετανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη διαταραχή μετατραυματικού στρες
Ανάγλυφον Ερμού και Χαρίτων
Το ανάγλυφο Ο Ερμής και οι Χάριτες είναι αττικό ανάγλυφο. Ένα τμήμα του ανακαλύφτηκε το 1888, ενώ το δεύτερο και μεγαλύτερο τμήμα του βρέθηκε τον Ιανουάριο του 1889 στον ναό της Βραυρωνίας Αρτέμιδος στο νότιο τείχος της Ακρόπολης κοντά στα Προπύλαια. Φυλάσσεται στο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα με αριθμό καταχώρησης καταλόγου 702.
Περιγραφή
Είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο Πεντέλης. Έχει διαστάσεις 39,5 εκατοστά ύψος, 40 έως 42,5 εκατοστά πλάτος. Έχει υποστεί φθορές και γι' αυτό λείπει το κεντρικό αέτωμα, ενώ το αριστερό χέρι και το δεξί πόδι του παιδιού έχουν χαθεί. Επίσης λείπει το κάτω μισό μέρος του προσώπου του Ερμή, και η επιφάνεια του όλου ανάγλυφου παρουσιάζει δορές σε διάφορα σημεία. Το ανάγλυφο παρουσιάζει πέντε πρόσωπα που βηματίζουν από δεξιά προς αριστερά. Οδηγός είναι ένας γεροδεμένος άνδρας σε κατατομή (προφίλ) που παίζει δίαυλο, ενώ βηματίζει με το δεξί πόδι μπροστά. Ο αυλητής είναι ντυμένος με μακρύ ιμάτιο. Τα μαλλιά του είναι χτενισμένα και πιασμένα σε μακρές πλεξούδες που τυλίγουν το κεφάλι του. Είναι βαμμένα με κόκκινο χρώμα. Τον ακολουθεί πομπή τριών γυναικών, η κάθε μια με το δεξί πόδι μπροστά και τα γόνατα λυγισμένα σαν σε αγώνα δρόμου. Εκτός από τα πέλματα και τα γόνατα που είναι σκαλισμένα σε κατατομή, τα υπόλοιπα μέρη του σώματος καθώς και τα πρόσωπα είναι στραμμένα προς τον θεατή. Η πρώτη γυναίκα κρατάει στο δεξί χέρι ένα φρούτο, και με το αριστερό της χέρι κρατάει τον δεξιό καρπό της επόμενης γυναίκας που την ακολουθεί. Τα χαρακτηριστικά επαναλαμβάνονται και στις επόμενες δύο γυναίκες, από τις οποίες η τελευταία κρατάει από το χέρι ένα μικρό παιδί. Οι γυναίκες είναι ντυμένες με χιτώνα και από πάνω κοντό ένδυμα. Από τα λίγα υπολείμματα χρώματος ζωγραφικής συμπεραίνουμε, ότι το ανάγλυφο ήταν διακοσμημένο ως εξής. Τα κενά ανάμεσα στους παριστάμενους χαρακτήρες είχε χρώμα βαθύ μπλε, τα μαλλιά του αυλητή και των δύο Χάριτων είχαν χρώμα ερυθρό, ενώ η πρώτη Χάρις ίσως να είχε μαλλιά χρώματος ξανθού, λευκοκίτρινου. Τα ενδύματα είχαν διάφορα απαλά χρώματα. Γενικά ο καλλιτέχνης είχε τρία ή τέσσερα χρώματα, τα οποία χρησιμοποίησε εναλλάξ για να αποδώσει την μεγαλύτερη δυνατή ποικιλία.
Ερμηνεία
Η λατρεία των Χαρίτων στην Αθήνα ήταν πανάρχαια. Προς τιμή τους οι Αθηναίοι τελούσαν και μυστήρια, όπως μαρτυρεί ο Παυσανίας. Μαζί με τις τρεις Χάριτες λατρευόταν και ο Ερμής όπως ξέρουμε από τον Αριστοφάνη αλλά και από το χωρίο του Πλουτάρχου Το ανάγλυφο παριστάνει τον Ερμή που οδηγεί τις τρεις Χάριτες, οι οποίες χορεύουν στους ήχους του αυλού του θεού. Αμφίβολη μένει η ερμηνεία του παιδιού, το οποίο μάλλον δεν είναι θνητός, αλλά κάποιος ήρωας, ή κάποια συγγενική θεότητα.
Ιστορική τοποθέτηση
Το ανάγλυφο παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά της αρχαϊκής τέχνης.
Πηγές
Κατηγορία:Ανάγλυφα Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Μουσείο Ακρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Δήμος Πυλήνης
Ο δημος Πυλήνης ήταν δήμος του νομού Αιτωλοακαρνανίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ναυπακτίας. Έδρα του ήταν το χωριό Σίμος.
Ο δήμος είχε πληθυσμό 2.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και έκταση 123.966 στρέμματα. Ήταν κυρίως ορεινός και περιλάμβανε εκτός της Σίμου (ή Σίμος) άλλα 10 χωριά: Ανθόφυτο, Γάβρο, Δορβιτσιά, Στράνωμα, Ελευθεριανή, Παλαιόπυργο, Ποκίστα, Μηλιά, Φαμίλα, Στύλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Κομήτης C/2011 L4
thumb|250px|Ο κομήτης PANSTARRS από το παρατηρήτηριο Γκινγκιν, Αυστραλία, στις 5 Μαρτίου 2013. thumb|250px|Η θέση του κομήτη για παρατηρητές του βορείου ημισφαιρίου τις 12, 16, 20 και 24 Μαρτίου 2013. Γραφικό της NASA. thumb|250px|Ο κομήτης τις 26 Μαΐου 2013, με την μακριά αντιουρά. Ο κομήτης C/2011 L4 (PANSTARRS) είναι μη περιοδικός κομήτης που ανακαλύφθηκε τον Ιούνιο του 2011 και έφτασε στο περιήλιό του τις 10 Μαρτίου 2013, όπου και ήταν ορατός με γυμνό οφθαλμό λίγη ώρα μετά το ηλιοβασίλεμα χαμηλά στον δυτικό ορίζοντα. Έφτασε σε φαινόμενο μέγεθος +1, που τον κατατάσσει ως τον δεύτερο λαμπρότερο κομήτη της δεκαετίας του 2010.
Ιστορία
Ο κομήτης ανακαλύφθηκε από παρατηρήσεις από το τηλεσκόπιο Pan-STARRS, το όποιο βρίσκεται στην κορυφή του Χαλεακάλα, στο νησί Μάουι της Χαβάης. Ο κομήτης έχει πολύ ελλειπτική τροχιά, με μία περιφορά να διαρκεί 106.000 χρόνια. Το περιήλιο του κομήτη βρίσκεται στις 0,302 ΑΜ. Όταν ανακαλύφθηκε ο κομήτης είχε φαινόμενο μέγεθος +19. Μέχρι τις αρχές του Μαΐου του 2012 είχε φτάσει σε μέγεθος +13,5. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2012 η κόμη του είχε διάμετρο 120.000 χιλιόμετρα.
Ο κομήτης εντοπίστηκε πρώτη φορά με γυμνό μάτι τις 7 Φεβρουαρίου 2013, όταν είχε φαινόμενο μέγεθος +6. Στις 5 Μαρτίου 2013 πέρασε στη μικρότερη απόσταση από τη Γη, 1,09 ΑΜ. Ο κομήτης ήταν ορατός τις αρχές του Μαρτίου και στα δύο ημισφαίρια. Οι αρχικές εκτιμήσεις έκαναν λόγο για φαινόμενο μέγεθος περίπου σαν αυτό του Βέγα, δηλαδή 0 στο μέγιστό του, όμως μετέπειτα εκτιμήσεις αναθεώρησαν την αρχική προς τα πάνω, δηλαδή ότι θα ήταν πιο αχνός αρχικά, αφού ο ρυθμός με τον οποίο ο κομήτης αύξανε τη λαμπρότητά του άρχισε να μειώνεται, τόσο τον Ιανουάριο του 2013, όσο και τον Φεβρουάριο, με το μέγιστο μέγεθος να υπολογίζεται σε +2. Παρόλα αυτά, ο κομήτης αύξησε ξανά τη λαμπρότητά του, και υπολογίστηκε ότι θα έφτανε αυτή ενός αστέρα πρώτου μεγέθους. Κοντά στο περιήλιό του ο κομήτης είχε όντως φαινόμενο μέγεθος 0,5 με 1, ενώ ένας παρατηρητής υπολόγισε ότι έφτασε σε φαινόμενο μέγεθος −1.
Επιστημονικά δεδομένα
Η παραγωγή σκόνης του κομήτη ήταν αρκετά μεγάλη, γεγονός που συνέβαλε στη μεγάλη φωτεινότητα του κομήτη, ο οποίος ήταν ο λαμπρότερος που παρατηρήθηκε από το βόρειο ημισφαίριο από το 2007. Ο πυρήνας του κομήτη έχει διάμετρο περίπου ένα χιλιόμετρο. Σε εικόνες από τα τηλεσκόπια STEREO, τα οποία παρατηρούσαν τον κομήτη όσο αυτός βρισκόταν κοντά στο περιήλιό του, η ουρά του κομήτη φαίνεται να έχει ραβδωτή εμφάνιση, της οποίας τα αίτια ακόμη δεν έχουν διευκρινιστεί. Σε φασματική ανάλυση του κομήτη κοντά στο περιήλιο, ανιχνεύθηκαν έντονες γραμμές νατρίου, κάτι που είναι συνηθισμένο, ενώ ανιχνεύθηκαν και γραμμές εκπομπής καλίου, αλλά δεν παρατηρήθηκαν γραμμές εκπομπής λιθίου. Ο C/2011 L4 είναι ο τρίτος κομήτης στον οποίο ανιχνεύεται από απόσταση κάλιο. Ανιχνεύθηκε επίσης άνθρακας, οξυγόνο και ΝΗ2 (αμινική ομάδα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομήτες
Ειρήνη του Καλλία
Η Ειρήνη του Καλλία είναι μια συνθήκη ειρήνης που συνομολογήθηκε περί το 449 π.Χ. μεταξύ της Δηλιακής Συμμαχίας (με ηγέτιδα την Αθήνα) και της Περσίας, τερματίζοντας τους Περσικούς Πολέμους. Πολλοί ιστορικοί ονομάζουν την ειρήνη Κιμώνειο, υποστηρίζοντας ότι κύριος συντελεστής της ήταν ο Κίμων με τις νίκες του εναντίον των Περσών. Ηταν το πρώτο σύμφωνο συμβιβασμού μεταξύ της Περσίας των Αχαιμενιδών και μιας ελληνικής πόλης.
Τις διαπραγματεύσεις για την ειρήνη πραγματοποίησε ο Καλλίας, ένας Αθηναίος πολιτικός. Η Περσία είχε χάσει προοδευτικά έδαφος υπέρ των Ελλήνων, μετά το τέλος της εισβολής του Ξέρξη Α' το 479 π.Χ., και κατά το 450 π.Χ. ήταν έτοιμη για ειρήνη. Αλλά και η Αθήνα επιθυμούσε την ειρήνη, καθώς είχε πρόσφατα χάσει ολόκληρο στόλο βοηθώντας αιγυπτιακή εξέγερση εναντίον της Περσίας.
Η Ειρήνη του Καλλία έδωσε αυτονομία στις ιωνικές πόλεις στη Μικρά Ασία, απαγόρευσε την ίδρυση περσικών σατραπειών στην ακτή του Αιγαίου, και απαγόρευσε στα περσικά πλοία να έρχονται στο Αιγαίο. Η Αθήνα συμφώνησε να μην παρέμβει σε περσικές κτήσεις στη Μικρά Ασία, την Κύπρο, τη Λιβύη και την Αίγυπτο.
Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης αρχαίας ελληνικής ιστορίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Δηλιακής Συμμαχίας
Ανταρόλυκος
thumb|Στερεωμένος σκελετός, Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Στέρνμπεργκ Ο ανταρόλυκος (Canis dirus) είναι ένα εξαφανισμένο είδος του γένους Κύων. Είναι ένα από τα διασημότερα προϊστορικά σαρκοφάγα στη Βόρεια Αμερική, μαζί με τον εξαφανισμένο ανταγωνιστή του, τον σμιλόδοντα τίγρη. Ο ανταρόλυκος έζησε στην Αμερική κατά τη διάρκεια των εποχών του Ύστερου Πλειστόκαινου και του Πρώιμου Ολόκαινου (125.000- 9.440 χρόνια πριν). Το είδος ονομάστηκε το 1858, τέσσερα χρόνια μετά την εύρεση του πρώτου δείγματος. Δύο υποείδη αναγνωρίζονται: Canis dirus guildayi και Canis dirus dirus. Ο ανταρόλυκος πιθανώς εξελίχθηκε από τον λύκο του Αρμπρούστερ (Canis armbrusteri) στη Βόρεια Αμερική. Η μεγαλύτερη συλλογή των απολιθωμάτων του έχει ληφθεί από το Ράντσο Λάκκων Πίσσας Λα Μπρέα στο Λος Άντζελες.
Απομεινάρια ανταρόλυκου έχουν βρεθεί διά μέσου μιας ευρείας ακτίνας οικοτόπων, συμπεριλαμβανομένων των πεδιάδων, των βοσκοτόπων και ορισμένων δασωμένων ορεινών περιοχών της Βόρειας Αμερικής και της ξηρής σαβάνας της Νότιας Αμερικής. Οι τοποθεσίες κυμαίνονται σε υψόμετρο από τη στάθμη της θάλασσας στα 2.255 μέτρα. Σπάνια μπορούν να βρεθούν απολιθώματα ανταρόλυκου βορείως του γεωγραφικού πλάτους 42°Β· υπήρξαν μόνο πέντε ανεπιβεβαίωτες αναφορές πάνω από αυτό το γεωγραφικό πλάτος. Αυτός ο περιορισμός εύρους θεωρείται ότι οφείλεται σε περιορισμούς οικοτόπων, θηραμάτων ή θερμοκρασιών επιβεβλημένους από την εγγύτητα με τα φύλλα πάγου Λαυρέντιος και Κορδιλιέρα που υπήρχαν εκείνη την εποχή.
Ο ανταρόλυκος ήταν περίπου το ίδιο μέγεθος με τους μεγαλύτερους σύγχρονους γκρίζους λύκους (Canis lupus): τον λύκο του Γιούκον και τον βορειοδυτικό λύκο. Ο C. d. guildayi ζύγιζε κατά μέσο όρο 60 κιλά και ο C. d. dirus ήταν κατά μέσο όρο 68 κιλά. Το κρανίο και η οδοντοστοιχία του ταίριαξαν με του C. lupus, αλλά τα δόντια του ήταν μεγαλύτερα με μεγαλύτερη κοπτική ικανότητα και η δύναμη δαγκώματός του στον κυνόδοντα ήταν η ισχυρότερη από οποιοδήποτε γνωστό είδος Κυνός. Αυτά τα χαρακτηριστικά θεωρήθηκαν προσαρμογές για τη θήρευση σε μεγαφυτοφάγα του Πλειστόκενου, και στη Βόρεια Αμερική είναι γνωστό ότι η λεία του περιλάμβανε ίππους, βραδύποδες του εδάφους, μαστόδοντες, βίσονες και καμήλωπες. Όπως και σήμερα με άλλους μεγάλους υπερσαρκοφάγους Κύνες, ο ανταρόλυκος θεωρείται ότι ήταν αγελαίος κυνηγός. Η εξαφάνισή του έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του γεγονότος μαζικού αφανισμού της τεταρτογενούς περιόδου μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της αμερικανικής μεγαπανίδας της εποχής, συμπεριλαμβανομένων και πολλών άλλων σαρκοφάγων, που σημειώθηκε λίγο μετά την εμφάνιση των ανθρώπων στον Νέο Κόσμο. Η εξάρτησή του από τα μεγαφυτοφάγα έχει προταθεί ως η αιτία της εξαφάνισής του, μαζί με την αλλαγή κλίματος και τον ανταγωνισμό με άλλα είδη, αλλά η αιτία παραμένει αμφιλεγόμενη. Οι ανταρόλυκοι έζησαν μόλις 9.440 χρόνια πριν, σύμφωνα με τα χρονολογημένα απομεινάρια.
Εξαφάνιση
Κατά τη διάρκεια του αμερικανικού γεγονότος μαζικού αφανισμού της μεγαπανίδας περίπου 12.700 χρόνια πριν, 90 γένη θηλαστικών που ζύγιζαν πάνω από 44 κιλά εξαφανίστηκαν. Η εξαφάνιση των μεγάλων σαρκοφάγων και πτωματοφάγων θεωρείται ότι προκλήθηκε από την εξαφάνιση των μεγαφυτοφάγων θηραμάτων στα οποία βασίζονταν. Η αιτία της εξαφάνισης των μεγαφυτοφάγων είναι συζητηθείσα αλλά έχει αποδοθεί στον αντίκτυπο της κλιματικής αλλαγής, στον ανταγωνισμό με άλλα είδη συμπεριλαμβανομένου της υπερεκμετάλλευσης από τους νεοεισερχόμενους ανθρώπους κυνηγούς, ή συνδυασμός και των δύο. Μία μελέτη προτείνει να διερευνηθούν αρκετά υποδείγματα εξαφάνισης, επειδή ελάχιστα είναι γνωστά για τη βιογεωγραφία του ανταρόλυκου και των δυνητικών ανταγωνιστών του και της λείας του, και για το πώς όλα αυτά τα είδη αλληλεπιδρούσαν και ανταποκρίνονταν στις περιβαλλοντικές αλλαγές που συνέβησαν τη στιγμή της εξαφάνισης.
Δεδομένα ραδιοάνθρακα και αρχαίου DNA δείχνουν ότι οι τοπικοί γενετικοί πληθυσμοί αντικαταστάθηκαν από άλλους του ίδιου είδους ή από άλλους του ίδιου γένους. Τόσο ο ανταρόλυκος όσο και ο βερίγγειος λύκος εξαφανίστηκαν στη Βόρεια Αμερική, αφήνοντας μόνο τη λιγότερο σαρκοβόρα και λεπτότερη μορφή του λύκου να ακμάσει, που μπορεί να εξουδετέρωσε τον ανταρόλυκο. Απομεινάρια ανταρόλυκων που έχουν τις νεότερες γεωλογικές ηλικίες χρονολογούνται στα 9.440 χρόνια στο Σπήλαιο Μπρύνιουλφσον στην Κομητεία Μπουν του Μιζούρι, στα 9.860 χρόνια στο Ράντσο Λα Μπρέα της Καλιφόρνιας και στα 10.690 χρόνια στη Λα Μιράντα της Καλιφόρνιας. Απομεινάρια ανταρόλυκων που έχουν χρονολογηθεί με ραδιοάνθρακα χρονολογούνται στα 8.200 χρόνια από το Γουάιτγουοτερ Ντρο στην Αριζόνα. Ωστόσο, ένας συντάκτης έχει δηλώσει ότι η ραδιοχρονολόγηση του άνθρακα των οστών είναι γνωστή πως είναι αναξιόπιστη, και ότι ενώ πολλά απομεινάρια ανταρόλυκων βρίσκονται σε συσσωρευμένα απολιθώματα που χρονολογούνται στο έσχατο Πλειστόκενο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένα ευρήματα του Ολόκαινου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λύκος
Ζόρδι Έβολε
Ο Ζόρδι Έβολε Ρεκένα (Jordi Évole Requena, Κορνελιά ντε Λιοβρεγάτ, Καταλονία, 21 Ιουλίου 1974), επίσης γνωστός ως El Follonerο είναι ένας Ισπανός δημοσιογράφος. Από το 2008 παρουσιάζει την εκπομπή Salvados στο ισπανικό τηλεοπτικό κανάλι La Sexta και αρθρογραφεί στην πολιτική εφημερίδα El Periódico και στην αθλητική El Mundo Deportivo. Έχει κερδίσει αρκετά βραβεία στον χώρο της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Κορνελιά ντε Λιοβρεγάτ, η μητέρα του είναι από τη Γρανάδα και ο πατέρας του από την Εξτρεμαδούρα. Σπούδασε Δημοσιογραφία στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και ξεκίνησε να δουλεύει ως σπίκερ σε τοπικά παιχνίδια ποδοσφαίρου για το Ràdio Barcelona. Επίσης δούλεψε στα δελτία ειδήσεων του τηλεοπτικού καναλιού Telecinco και Cadena SER.
El Terrat
To 2000 εργάστηκε ως σεναριογράφος για την εκπομπή La Cosa Nostra του γνωστού καταλανού κωμικού Andreu Buenafuente στο καταλανικό κανάλι TV3. Από τότε ανήκει στην επιχειρηματική ομάδα παραγωγής θεάματος El Terrat. Συμμετείχε και στην ομώνυμη χιουμοριστική εκπομπή Buenafuente στο κανάλι La Sexta, από όπου κι έμεινε γνωστός με το παρατσούκλι El Follonero.
Salvados
Η δουλειά του στην εκπομπή Buenafuente του επέτρεψε να παρουσιάσει την δική του εκπομπή στο ίδιο κανάλι. Η εκπομπή ονομάστηκε Salvados (δηλ. "σωσμένοι") και παρότι στην πρώτη της σαιζόν αποτέλεσε μια κατεξοχήν θεματική εκπομπή (π.χ. περί Εκκλησίας, περί Ταυρομαχιών), με την έναρξη της δεύτερης σαιζόν ξεκίνησε η εβδομαδιαία της παρουσία. Σήμερα αποτελεί μια σημαντική αναφορά που επικεντρώνεται στα σύγχρονα προβλήματα της ισπανικής κοινωνίας.
Άλλα έργα
Πέραν της αρθρογραφίας του στην πολιτική εφημερίδα El Periódico και στην αθλητική El Mundo Deportivo, στις 23 Φεβρουαρίου του 2014 πρόβαλε το ψευδο-ντοκιμαντέρ Operación Palace που παρουσίασε το αποτυχημένο πραξικόπημα της 23 Φεβρουαρίου του 1981 ως εκ των προτέρων καθοδηγημένο από τους πολιτικούς της Ισπανίας της εποχής και τον βασιλιά, με σκοπό την οριστική σταθεροποίηση του νέου ισπανικού δημοκρατικού συστήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί δημοσιογράφοι
Νεκρόπολη του Εσκουιλίνου
μικρογραφία|365x365εσ|Τοιχογραφία με ιστορική σκηνή, η πρώτη τέτοια στις αρχαίες ρωμαϊκές τοιχογραφίες.
Η Νεκρόπολη του Εσκουιλίνου, ιταλ.: Necropoli dell' Esquilino ήταν μία προϊστορική νεκρόπολη στον Eσκουιλίνο λόφο στη Ρώμη, σε χρήση μέχρι το τέλος του 1ου αι. μ.Χ..
Χρησιμοποιήθηκε, όταν η νεκρόπολη της Αγοράς περιέπεσε σε αχρηστία στα μέσα του 8ου αι. π.Χ. (εκτός από ταφές παιδιών, που συνεχίστηκαν εκεί μέχρι τα τέλη του 7ου αι. π.Χ.) και μαρτυρεί την επέκταση της Ρώμης προς τον Βέλιο λόφο. Οι ταφές της έχουν πλουσιότερα ταφικά αντικείμενα και είναι καλύτερα εφοδιασμένες με όπλα, χαρακτηριστικό μίας αριστοκρατικής πλέον τάξης πολεμιστών, όπως ήδη υπήρχε σε άλλες περιοχές κατά μήκος των ακτών της Τυρρηνικής θάλασσας όπως η Ετρουρία και η Καμπανία. Όσον αφορά την πρωτοϊστορική περίοδο, οι ταφές είναι της προχωρημένης «δεύτερης φάσης» και -πιο τυπικές- της «τρίτης φάσης», η οποία χαρακτηρίζεται από πιο συμπιεσμένα (και όχι σφαιρικά) αγγεία, με πιο επιμήκεις λαβές προς την κορυφή και περισσότερο διακόσμηση «με πλευρές» (costolature) παρά χυτή ή σκαλιστή.
Μογγολικές βουλευτικές εκλογές (2016)
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Μογγολία στις 29 Ιουνίου 2016.
Εκλογικό σύστημα
Στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 2012 εξελέγησαν τα 76 μέλη της Βουλής (Κουράλ) με δύο τρόπους: οι 48 εξελέγησαν σε μονοεδρικές περιφέρειες και οι 28 σε μία πανεθνική περιφέρεια με αναλογική. Ωστόσο, στις 5 Μαΐου 2016 τροποποιήθηκε ο εκλογικός νόμος και αφαιρέθηκαν οι έδρες που αναδείχθηκαν με αναλογική. Οι αλλαγές αναμενόταν να θέσουν στο περιθώριο τα μικρότερα κόμματα και αφαίρεσαν το δικαίωμα ψήφου από 150.000 Μογγόλους της διασποράς, καθώς δεν μπορούσαν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα σε μία περιφέρεια.
Για να εκλεγεί ο υποψήφιος έπρεπε να συγκεντρώσει ποσοστό τουλάχιστον 28% των ψήφων. Σε αντίθετη περίπτωση θα διεξαγόταν επαναληπτική εκλογή. Η συμμετοχή έπρεπε να είναι τουλάχιστον 50% σε μία περιφέρεια προκειμένου το αποτέλεσμα να είναι έγκυρο.
Εκστρατεία
Συνολικά 12 κόμματα έλαβαν την έγκριση για να συμμετάσχουν στις εκλογές. Ωστόσο, εξαιτίας παρατυπιών στα έγγραφά τους, δεν επιτράπηκε να είναι υποψήφιοι από το κόμμα Πολιτική Θέληση-Κόμμα Πρασίνων, που κέρδισαν 2 έδρες στις εκλογές του 2012 και ήταν μέλη του κυβερνητικού συνασπισμού. Το νεοσύστατo Εθνικό Εργατικό Κόμμα επίσης εμποδίστηκε από το να συμμετάσχει στις εκλογές, με τον αρχηγό του, Σουρένκου Μπόργκιλ να σχεδιάζει να είναι υποψήφιος ως ανεξάρτητος.
Έλαβαν μέρος συνολικά 498 υποψήφιοι και τα δύο κόμματα που επετράπη να πάρουν μέρος ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα και το Μογγολικό Λαϊκό Κόμμα.
Παραπομπές
2016
Ιερά Σύνοδος της Καθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος
thumb|right|Εκκλησιαστική διαίρεση της Ελλάδος
Πηγές
Ελληνορρυθμη Καθολικη Εκκλησια
Κάστρο του Σαιν-Κλου
Το κάστρο επεκτάθηκε από τον Φίλιππο δούκα της Ορλεάνης τον 17ο αι. και από τη Mαρία-Αντουανέττα τη δεκαετία του 1780. Μετά την κατοχή από τον Ναπολέοντα Α' και τον Ναπολέοντα Γ ', καταστράφηκε το 1870 κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού Πολέμου.
Οτέλ ντ'Ωλναί
Το Hôtel d'Aulnay στην τοποθεσία επεκτάθηκε σε πύργο τον 16ο αι. από την οικογένεια τραπεζιτών Γκοντί. Οι Gondi προέρχονταν από μια οικογένεια Φλωρεντινών τραπεζιτών εγκατεστημένων στη Λυών τα πρώτα χρόνια του 16ου αι., οι οποίοι είχαν φτάσει στην Αυλή της Γαλλίας το 1543 με την ακολουθία της Αικατερίνης των Μεδίκων. Στη δεκαετία του 1570 η βασίλισσα πρόσφερε στον Ζερόμ ντε Γκοντί μια κατοικία στο Σαιν-Κλου, το Οτέλ ν'Ωλναί, το οποίο έγινε ο πυρήνας του κάστρου, με μια ορθογώνια πτέρυγα που έβλεπε σε μια βεράντα.
Το κύριο μέτωπο έβλεπε νότια, με μια πτέρυγα που κατέληγε σε ένα περίπτερο, που προσέφερε μια όμορφη θέα στον ποταμό Σηκουάνα. Ο Ερρίκος Γ' της Γαλλίας εγκαταστάθηκε σε αυτό το σπίτι, για να διεξαγάγει την πολιορκία του Παρισιού κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών Πολέμων. Το 1589 δολοφονήθηκε εκεί από τον μοναχό Ζακ Κλεμάν.
17ος αι.
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Σχέδιο άποψης του Σαιν-Κλου. Μετά τον θάνατο του Ζερόμ ντε Γκοντί το 1604, ο γιος του Ζαν-Μπατίστ Β΄ ντε Κοντί πώλησε το κάστρο στον Ζαν ντε Μπυέγ, κόμη του Σανσέρ, ο οποίος απεβίωσε λίγο αργότερα. Το κάστρο αγοράστηκε από τον Ζαν-Φρανσουά ντε Γκοντί, αρχιεπίσκοπο του Παρισιού. Ο στολισμός του περιελάμβανε κυρίως κήπους του Tομά Φρανσίν.
Μετά το τέλος του Ζαν-Φρανσουά ντε Γκοντί το 1654, το κάστρο κληρονόμησε ο Φιλίπ-Εμανουέλ ντε Γκοντί και στη συνέχεια ο ανιψιός του Ανρί ντε Γκοντί, γνωστός ως δούκας του Ρε (Retz). Ο τελευταίος πώλησε την ιδιοκτησία το 1655 στον Μπαρτελεμύ Ερβάρ, έναν τραπεζίτη γερμανικής καταγωγής, που ήταν τότε επιθεωρητής των οικονομικών. Μεγάλωσε το πάρκο σε 12 εκτάρια (120 στρέμματα) και έκανε σημαντική ανοικοδόμηση. Έφτιαξε αλλεπάλληλους καταρράκτες (όχι τους σημερινούς) στο πάρκο.
Οι λεπτομέρειες του κήπου, που φαίνεται να είναι αυτής της φάσης του Σαιν-Κλου, σχεδιάστηκαν από τον Iσραέλ Σιλβέστρ. Κτίστηκε σε ιταλικό στυλ, με αόρατη επίπεδη στέγη και τοιχογραφημένες προσόψεις. Οι κήποι του κατέβαιναν σε μια σειρά από πεζούλια στον Σηκουάνα, με σιντριβάνια σε κάθε επίπεδο.
Στις 8 Οκτωβρίου 1658 ο Ερβάρ διοργάνωσε μια πολυτελή εορτή στο Σαιν-Κλου προς τιμή του νεαρού Λουδοβίκου ΙΔ΄, του αδελφού του "μεσιέ" Φιλίππου δούκα της Ορλεάνης, της μητέρας τους Άννας της Αυστρίας και του καρδινάλιου Mαζαρέν. Στις 25 Οκτωβρίου, ο μεσιέ αγόρασε το κάστρο και τους χώρους του για 240.000 λίβρες.
Ο μεσιέ ασχολήθηκε με οικοδομικές εργασίες στο Σαιν-Κλου μέχρι το τέλος του το 1701. Τα έργα σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν από τον αρχιτέκτονά του Aντουάν λε Πωτρ, ο οποίος έκτισε τις πτέρυγες το 1677. Το κάστρο όπως ανακατασκευάστηκε για τον μεσιέ, πήρε τη μορφή ενός "U" ανοικτού προς τα ανατολικά, προς τον Σηκουάνα, με το σατώ Γκοντί, που ήταν στραμμένο προς το νότο, ενσωματωμένο στην αριστερή του πτέρυγα. Στο πίσω μέρος, ένας μακρύς πορτοκαλεώνας σχημάτιζε μια πτέρυγα, που επέκτεινε τη δεξιά πτέρυγα της αυλής. Η λεωφόρος εισόδου, που συνορεύει με δευτερεύοντα κτήρια, μερικά από τα οποία σώζονται, έφτανε σε μία γωνία από τη γέφυρα.
Στο εσωτερικό, το διαμέρισμα της «μαντάμ», της πριγκίπισσας Ερριέττας της Αγγλίας, στην αριστερή πτέρυγα διακοσμήθηκε από τον Ζαν Νοκρέ το 1660, και η Στοά του Απόλλωνα (Galleri d'Apollon) μήκους 45 μέτρων, που καταλάμβανε ολόκληρη τη δεξιά πτέρυγα, ήταν διακοσμημένη με μύθους του Aπόλλωνα του Πιερ Μινιάρ (ολοκληρώθηκε το 1680).
Το τελευταίο παιδί του Φιλίππου και της Ερριέττας γεννήθηκε εδώ το 1669 και ονομάστηκε Άννα-Μαρία της Ορλεάνης. Ήταν η γιαγιά του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας.
Το κάστρο ήταν ο τόπος του τέλους της πριγκίπισσας Ερριέττας το 1670, για την κηδεία της οποίας ο Ζακ-Μπενίν Μποσυέ συνέθεσε τον λόγο.
Τον Οκτώβριο του 1677, πέντε ημέρες με υπέροχες εορτές προς τιμή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ εγκαινίασαν τις νέες διακοσμήσεις και έδειξαν τη μεγαλοπρέπεια της δράσης του μεσιέ. Της στοάς προηγήθηκε και ακολούθησε ένα σαλόνι σε κάθε άκρο, ένα μέτρο που έπρεπε να ληφθεί στις Βερσαλλίες, όπου ο Λουδοβίκος βρέθηκε ξεπερασμένος στο θέμα των θαυμάσιων στοών, τόσο από τον αδελφό του, όσο και από την ερωμένη του στο Κάστρο του Κλανύ και ξεκίνησε το 1678 να κτίσει τη Στοά (Galerie) στις Βερσαλλίες.
Μετά το τέλος του Λε Πωτρ το 1679, το έργο συνεχίστηκε από τον γενικό βοηθό του Ζαν Ζιράρ, έναν αρχιμάστορα και όχι έναν πλήρη αρχιτέκτονα, και ίσως από τον Tομά Γκομπέρ. Ο Ζυλ-Αρντουάν Μανσάρ παρενέβη προς τα τέλη του αιώνα, σχεδιάζοντας μια μεγάλη σκάλα στην αριστερή πτέρυγα με τον τρόπο της Σκάλας των Πρέσβεων στις Βερσαλλίες.
Ο Aντρέ Λε Νοτρ ανασχεδίασε τους κήπους και το πάρκο πήρε τις διαστάσεις, που διατηρεί σήμερα. Ο Μεγάλος Καταρράκτης (Grande Cascade), που κατασκευάστηκε από τον Λε Πωτρ το 1664-65, διασώθηκε. Ο Αρντουάν Μανσάρ πρόσθεσε τη λεκάνη και το χαμηλότερο κανάλι το 1698.
Συνολικά υπολογίζεται ότι δαπανήθηκαν 156.000 λίβρες όλα αυτά τα χρόνια.
18ος αιώνας
Το Σαιν-Κλου ακολούθησε την οικογένεια των κληρονόμων του μεσιέ, των δουκών της Ορλεάνης, και παρέμεινε στα χέρια τους για το μεγαλύτερο μέρος του 18ου αι.
Μετά από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις, το κάστρο του Σαιν-Κλου αγοράστηκε το 1785 από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ για τη Μαρία-Αντουανέτα, η οποία ήταν πεπεισμένη ότι ο αέρας εκεί θα ήταν καλός για τα παιδιά της. Ο Λουδοβίκος-Φίλιππος Α΄ δούκας της Ορλεάνης, ο οποίος δεν είχε επισκεφτεί το κάστρο μετά από τον μοργανατικό γάμο του με την μαντάμ ντε Μοντεσόν, κλήθηκε να το αποχωριστεί για 6.000.000 λίβρες.
Το κάστρο αρχικά επιπλώθηκε από το Garde Meuble με έπιπλα, που συλλέχθηκαν από άλλες βασιλικές κατοικίες, αλλά σύντομα παραγγέλθηκαν έπιπλα για το Σαιν-Κλου. Επιχρυσωμένα καθίσματα και μαρκετερί κομότες με επιχρυσωμένες-μπρούτζινες βάσεις στο πιο πλούσιο στυλ Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ παραδίδονταν στο Σαιν-Κλου μέχρι τις πρώτες ημέρες της Γαλλικής Επανάστασης. Το 1790 το Σαιν-Κλου ήταν το σκηνικό για τη διάσημη συνέντευξη μεταξύ της Μαρίας-Αντουανέτας και του Μιραμπώ.
Το κάστρο ανακηρύχθηκε εθνικό και άδειασε από τις επαναστατικές πωλήσεις.
Ο πορτοκαλεώνας Σαιν-Κλου ήταν το σκηνικό για το πραξικόπημα της 18ης Μπρυμαίρ (10 Νοεμβρίου 1799), κατά το οποίο η Διεύθυνση κατεστάλη και η Υπατεία ανακηρύχθηκε. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας των Γάλλων στις 18 Μαΐου 1804 στο Σαιν-Κλου. Το Σαιν-Κλου χρησιμοποιήθηκε αργότερα από την οικογένεια του αυτοκράτορα και ήταν η κύρια έδρα της μαζί με το Ανάκτορο του Κεραμεικού (Palais des Tuileries) στο Παρίσι.
19ος αι.
μικρογραφία| Τα ερείπια το 1871. Ο Ναπολέων Α΄ έκανε το Σαιν-Κλου την προτιμώμενη κατοικία του και μετέτρεψε το Σαλόνι της Αφροδίτης σε αίθουσα θρόνου, κάτι που φυσικά του έλειπε στο Σαιν-Κλου, αλλά ούτε αυτός, ούτε οι ένοικοι που θα ακολουθούσαν, έκαναν πολύ περισσότερα στο Σαιν-Κλου από την εσωτερική διακόσμηση. Όταν οι Πρώσοι το κατέλαβαν το 1814, υποτίθεται ότι βρήκαν τη Μάχη του Αλεξάνδρου στην Ισσό του Άλτντορφερ κρεμασμένη στο μπάνιο του αυτοκράτορα.
Ήταν στο Σαιν-Κλου για άλλη μια φορά, στη Στοά του Απόλλωνα του μεσιέ, που ο Ναπολέων Γ' περιέβαλε τον εαυτό του ως αυτοκράτορας των Γάλλων την 1η Δεκεμβρίου 1852. Κατά τη διάρκεια της Β΄ Αυτοκρατορίας, ο Ναπολέων Γ' και η αυτοκράτειρα Ευγενία έκαναν Αυλή στο Σαιν-Κλου την άνοιξη και το φθινόπωρο. Ο Ναπολέων Γ΄ κατεδάφισε τον πορτοκαλεώνα το 1862 και η Ευγενία μετέτρεψε την κρεβατοκάμαρα της μαντάμ σε σαλόνι σε στυλ Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Το κάστρο χρησιμοποιήθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος του 19ου αι. για να υποδεχτεί μέλη ευρωπαϊκών βασιλικών οικογενειών. Για παράδειγμα, η βασίλισσα Βικτώρια του Ηνωμένου Βασιλείου και ο σύζυγός της πρίγκιπας Αλβέρτος έμειναν στο Σαιν-Κλου, όταν ήρθαν να επισκεφθούν το Παρίσι για την πρώτη Παγκόσμια Έκθεση (1855).