cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανί Ζιραρντό
Βιογραφία
Η Ανί Ζιραρντό γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1931 και μεγάλωσε με την ανύπαντρη μητέρα της, μαία από τη Νορμανδία. Αφού σπούδασε μαιευτική, εγγράφηκε στο Ωδείο της Λα Ρυ Μπλανς στο Παρίσι. Μετά την αποφοίτησή της το 1954 με το «Πρώτο Βραβείο Σύγχρονης και Κλασικής Κωμωδίας», προσελήφθη στην Κομεντί Φρανσαίζ, όπου ήταν ηθοποιός από το 1954-57.
Το 1956 κέρδισε το βραβείο Σουζάν Μπιανκέτι ως η καλύτερη ανερχόμενη νεαρή ηθοποιός. Με την ταινία Ο Ρόκκο και τ'αδέλφια του (1960) του Λουκίνο Βισκόντι, κατάφερε να τραβήξει την προσοχή του κοινού. Το 1962, παντρεύτηκε τον Ιταλό ηθοποιό Ρενάτο Σαλβατόρι με τον οποίο απέκτησε μια κόρη.
Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του γαλλικού και του ιταλικού κινηματογράφου, όπως οι σκηνοθέτες Κλωντ Λελούς, Μάριο Μονιτσέλι, Μάρκο Φερέρι, Λουίτζι Κομεντσίνι, Εντουάρ Μολιναρό, Αντρέ Καγιάτ, Ζυλ Γκρανζιέ, Ζαν Ντελανουά, Μπερνάρ Μπλιέ και Μίχαελ Χάνεκε και με ηθοποιούς όπως οι Υβ Μοντάν, Ζαν-Πωλ Μπελμοντό, Αλαίν Ντελόν και Μισέλ Πικολί.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, είχε γίνει διάσημη με ταινίες όπως το Le Vice et la vertu (1963), Vivre pour vivre (1967), Ο άνδρας που μ'αρέσει (Un homme qui me plaît,1969) και το Πεθαίνω από αγάπη (Mourir d'aimer,1970), ταινία βασισμένη στην ιστορία μιας καθηγήτριας της οποίας η σχέση με έναν πολύ μικρότερο μαθητή την έφερε αντιμέτωπη με την αστική τάξη. Η ταινία προτάθηκε για τη Χρυσή Σφαίρα και παραμένει η μεγαλύτερη επιτυχία της στη Γαλλία.
Σε όλη τη δεκαετία του 1970, η Ζιραρντό ήταν μία από τις υψηλότερα αμειβόμενες ηθοποιούς στη Γαλλία και το όνομά της και μόνο αρκούσε για να εγγυηθεί την επιτυχία μιας ταινίας. Έπαιξε τόσο σε δραματικές όσο και κωμικές ταινίες, αποδεικνύοντας το πολύπλευρο ταλέντο της, όπως το To Ζιζάνιο (1978) του Κλωντ Ζιντί, το Elle boit pas, elle fume pas, elle drague pas, mais ... elle cause! (1970) του Μισέλ Ωντιάρ και Ο Ύποπτος Le Suspect του Φραντσέσκο Μασέλι (1975). Έπαιξε επίσης το ρόλο της μητέρας ανερχόμενων σταρ όπως της Ιζαμπέλ Αντζανί στην επιτυχημένη εφηβική ταινία Το χαστούκι (La gifle,1974) και της Ιζαμπέλ Υπέρ στη δραματική ταινία ''Δρ. Φρανσουάζ Γκαλλάντ'' (1976).
Πέθανε στις 28 Φεβρουαρίου 2011, μετά από μια μακρά μάχη με τη νόσο Αλτσχάιμερ, μια ασθένεια για την οποία έκανε μια ταινία, το Ainsi va la vie, το 2008. Είχε δημοσιεύσει την αυτοβιογραφία της το 1989, Vivre d'aimer.
Βραβεία
Κατά τη διάρκεια μιας καριέρας πέντε δεκαετιών, πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 120 ταινίες.
Το 1977, κέρδισε το βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ηθοποιού για το ''Δρ. Φρανσουάζ Γκαλλάντ (Doctor Françoise Gailland) και δύο βραβεία Σεζάρ δεύτερου γυναικείου ρόλου: το 1996 για την ταινία του Κλοντ Λελούς Οι Άθλιοι (Les Misérables) και το 2002 για την ταινία του Μίχαελ Χάνεκε Η δασκάλα του πιάνου''.
Το 2002 της απονεμήθηκαν 2 βραβεία Μολιέρ, το 1977 έλαβε το βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο, το 1962 είχε υποψηφιότητα για τα βραβεία BAFTA, και πολλά διεθνή βραβεία. Το 1956 κέρδισε το βραβείο Σουζάν Μπιανκέτι ως η καλύτερη ανερχόμενη νεαρή ηθοποιός. Το το Κύπελλο Βόλπι (Coppa Volpi) για την Καλύτερη ηθοποιό στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για το Τρία δωμάτια στο Μανχάταν του Μαρσέλ Καρνέ.
Μετόχι Αναλήψεως Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μετόχι
Το Μετόχι είναι χωριό της Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου, το οποίο βρίσκεται δυτικά του Εύηνου ποταμού. Είναι κτισμένο στην επαρχιακή οδό Θέρμου - Λουτρών Στάχτης - Σίμου, ανάμεσα στην Κόφτρα και την Παλιουριά. Απέχει 41 χλμ. νοτιοανατολικά από το Αγρίνιο, 32 χλμ. βορειοδυτικά από τη Ναύπακτο και 11 χλμ. νοτιοανατολικά από το Θέρμο. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 2011 και προσαρτήθηκε στο δήμο Θέρμου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Ανάληψη, τα Καημένα Αμπέλια, την Κόφτρα, τα Λιαρέικα, τη Μαραθούλα, το Λιβάδι, την Παλιουριά και τον Φλεσουριά αποτελούν τη τοπική Κοινότητα Αναλήψεως που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 47 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Σοορονμπάι Τζεενμπέκοφ
Ο Σοορονμπάι Σαρίποβιτς Τζεενμπέκοφ (κιργιζικά: Сооронбай Шарипович (Шарип уулу) Жээнбеков, Sooronbay Şaripoviç (Şarip uulu) Jéénbekov, ή Σοορονμπάι Ζεενμπέκοφ, γεννηθείς στις 16 Νοεμβρίου 1958) είναι Κιργίζιος πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε πρόεδρος της Κιργιζίας από το 2017 ως τον Οκτώβριο του 2020, οπότε παραιτήθηκε έπειτα από κινητοποιήσεις του λαού μετά τις βουλευτικές εκλογές. Ορκίστηκε επίσημα στις 24 Νοεμβρίου 2017. Ήταν επίσης πρωθυπουργός της Κιργιζίας από τον Απρίλιο του 2016 έως τον Αύγουστο του 2017.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Τζεενμπέκοφ γεννήθηκε στο Μπίι-Μίρζα, στην περιφέρεια Ος από έναν διευθυντή συλλογικής φάρμας και μια νοικοκυρά. Ο αδελφός του Ασιλμπέκ Τζεενμπέκοφ είναι επίσης πολιτικός. Ο Τζεενμπέκοφ έχει εννέα αδέλφια συνολικά. Ο Τζεενμπέκοφ παρακολούθησε την Κιργιζική Ακαδημία Γεωργίας και αποφοίτησε με πτυχίο στη ζωολογική μηχανική. Το 2003 ολοκλήρωσε περαιτέρω σπουδές και αποφοίτησε από το Εθνικό Αγροτικό Πανεπιστήμιο της Κιργιζίας.
Καριέρα
Ο Τζεενμπέκοφ ξεκίνησε την καριέρα του στο σχολείο Λένιν στην Επαρχία Ουζγκέν, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος στα 18 του και δίδασκε ρωσικά και λογοτεχνία. Το 1983, έγινε ο κύριος ειδικός κτηνοτροφίας του σοβιετικού αγροκτήματος στη περιφέρεια Ος και συνέχισε να εργάζεται στη θέση του για περίπου πέντε χρόνια. Τον Νοέμβριο του 1988 κατόρθωσε να εργαστεί ως εκπαιδευτής στην περιφερειακή επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της επαρχία Σοβιέτ της περιφέρειας Ος. Μετά από λίγα χρόνια, έγινε διευθυντής της επιτροπής του κόμματος.
Μετά την είσοδό του στην πολιτική, το 1993, ο Τζεενμπέκοφ εξελέγη πρόεδρος του συλλογικού αγροκτήματος Κάσκα-Ζολ στην επαρχία Κάρα-Κούλτζα. Έγινε αντιπρόσωπος της Συνέλευσης των Λαϊκών Αντιπροσώπων το 1995. Το 2007, έγινε υπουργός Γεωργίας, Υδάτινων Πόρων και Βιομηχανίας της Επεξεργασίας. Το 2010 διετέλεσε διοικητής της περιφέρειας Ος και το 2015 διορίστηκε διευθυντής της Υπηρεσίας Προσωπικού του Κράτους. Τον Μάρτιο του 2016, διορίστηκε πρώτος αναπληρωτής επικεφαλής της Προεδρικής Διοίκησης, πριν από τον διορισμό του πρωθυπουργού της Κιργιζίας.
Κιργιζικές προεδρικές εκλογές του 2017
μικρογραφία|Ο Τζεενμπέκοφ με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο Τζενεμπέκοφ παραιτήθηκε από τη θέση του πρωθυπουργού στις 21 Αυγούστου 2017, αφού ονομάστηκε επίσημος υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2017. Δήλωσε ότι «[ήθελε] να είναι σε ίση θέση με τους άλλους υποψηφίους της προεδρίας».
Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 15 Οκτωβρίου 2017. Η κεντρική εκλογική επιτροπή της Κιργιζίας ανέφερε συνολικά σχεδόν 1,7 εκατομμύρια ψήφους, εκ των οποίων ο Τζεενμπέκοφ κέρδισε με 54.74 τοις εκατό. Η εκλογή του Τζεενμπέκοφ σηματοδοτεί την πρώτη δημοκρατική μεταβίβαση εξουσίας σε εκλογές στην Κιργιζία. Ο Αζάι Γκουλίγιεφ επιβεβαίωσε ότι οι εκλογές είναι μία από τις λίγες ειρηνικές εκλογές στην ιστορία της Κιργιζίας.
Προεδρία
Ο Τζεενμπέκοφ ορκίστηκε ως πρόεδρος στις 24 Νοεμβρίου 2017. Η πρώτη επίσκεψή του σε ξένη χώρα μετά την ανάληψη της προεδρίας ήταν στη Ρωσία όπου συναντήθηκε με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Στις αρχές της προεδρίας του κατηγορήθηκε ότι υπονόμευε τη δημοκρατία της χώρας, διώκοντας πολιτικούς και δημοσιογράφους της αντιπολίτευσης.
Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2020 ξέσπασαν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και ταραχές. Ο Τζεενμπέκοφ, υποκύπτοντας στις πιέσεις, παραιτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2020. Προσωρινά πρόεδρος ανέλαβε ο πρωθυπουργός Σαντίρ Τζαπάροφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κιργιζίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Κιργιζίας
Σφοδρίας
Ο Σφοδρίας ήταν Σπαρτιάτης πρόκριτος, αρμοστής στις Θεσπιές, με την εντολή να συγκροτήσει μισθοφορικό στρατό (378 π.Χ.). Ο Σφοδρίας επιχείρησε, χωρίς την άδεια της Σπάρτης, να καταλάβει τον Πειραιά, σε εποχή που η Σπάρτη δε βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Αθήνα. Οι Αθηναίοι αντιδράσανε και η Σπάρτη, για να τους καθησυχάσει, τον καθαίρεσε. Ο Σφοδρίας δικάστηκε αλλά αθωώθηκε γιατί συγγένευε και με τους δυο βασιλιάδες της Σπάρτης. Οι Αθηναίοι τόσο αγανάχτησαν, ώστε συμμάχησαν με τους Θηβαίους. Ο Σφοδρίας σκοτώθηκε στη μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.), πολεμώντας ως αξιωματικός του στρατού της Σπάρτης. Κατηγορία:Σπαρτιάτες
Γουόλσολ
Το Γουόλσολ (αγγλικά: Walsall) είναι βιομηχανική πόλη στα δυτικά Μίντλαντς της Αγγλίας. Βρίσκεται 8 μίλια βορειοδυτικά του Μπέρμιγχαμ και 6 μίλια ανατολικά του Γουλβερχάμπτον. Μια και ιστορικά αποτελεί μέρος του Στάφορντσαϊρ, το Γουόλσολ είναι μια συνιστώσα του αστικού κέντρου στα δυτικά Μίντλαντς.
Το Γουόλσολ είναι το διοικητικό κέντρο του ευρύτερου μητροπολιτικού δήμου του Γουόλσολ. Κατά την απογραφή του 2011, η κατοικημένη περιοχή της πόλης είχε πληθυσμό 67.594 κατοίκους, με τον ευρύτερο δήμο να έχει πληθυσμό 269.323. Οι γειτονικοί οικισμοί στο δήμο περιλαμβάνουν το Ντάρλαστον, το Μπράουνχιλς, το Γουίλενχαλ, το Μπλόξγουιτς και το Άλντριτζ.
Παραπομπές
Γουολσολ
NGC 608
Ο NGC 608 είναι γαλαξίας στον αστερισμό Τρίγωνον. Εκτιμάται πως απέχει περίπου 230 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας και ότι έχει διάμετρο της τάξεως των 130 χιλιάδων ετών φωτός. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Τζον Χέρσελ (John Herschel) στις 22 Νοεμβρίου 1827.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλαξίες Κατηγορία:Τρίγωνον (αστερισμός) 0608 05913 01135
Χέντρικ φαν Μπάλεν ο νεότερος
Ο Χέντρικ φαν Μπάλεν ο νεότερος (φλαμανδικά: Hendrick van Balen II ή Hendrick van Balen de Jonge (Αμβέρσα, 1623 - Αμβέρσα, 1661) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος.
Βιογραφία
Ο Χέντρικ φαν Μπάλεν ο νεότερος ήταν ένας από τους γιους του ζωγράφου Χέντρικ φαν Μπάλεν και της Μαργκρίτ Μπρίερς (ή ντε Μπριρ). Η οικογένεια είχε, συνολικά, ένδεκα παιδιά, από τα οποία τρια έγιναν ζωγράφοι: Ο Γιαν φαν Μπάλεν, ο Γκασπάρ φαν Μπάλεν και ο Χέντρικ. Η αδελφή τους, Μαρία, παντρεύτηκε τον ζωγράφο Τέοντοορ φαν Τούλντεν. Εκπαιδεύτηκε από τον αδελφό του, Γιαν, και τον τοπιογράφο Γιαν Βίλντενς. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1631-1640.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Τσικιτίτας (παιδική τηλενουβέλα)
Το Τσικιτίτας (ή Chiquititas) (κυριολεκτικά μεταφρασμένο ως "Μικρά Κορίτσια") είναι μια παιδική μουσική τηλενουβέλα της Αργεντινής, δημιουργός και παραγωγός της οποίας είναι η Κρις Μορένα. Πρωταγωνίστησαν η κόρη της Μορένα, Ρομίνα Γιαν, και η Αγκουστίνα Τσέρρι.
Η τηλενουβέλα επικεντρώνεται σε μια ομάδα ορφανών παιδιών που ζουν σε μια έπαυλη γνωστή ως Rincón de Luz. Οι ζωές τους σταδιακά αγγίζονται και αλλάζουν από την Μπελέν, μια τρυφερή, αφοσιωμένη νεαρή γυναίκα. Η ιστορία εξερευνά τις εμπειρίες τους και τα δράματα ενηλικίωσης, όπως η ανακάλυψη της πρώτης αγάπης, οι απάτες, η θλίψη, η μοναξιά και η φιλία, καθώς δημιουργούν μαζί μια οικογένεια. Στην πέμπτη σεζόν η σειρά επανεκκινήθηκε με νέο σκηνικό, νέους χαρακτήρες και νέα ιστορία. Η σαπουνόπερα συμπληρώνεται με μουσικά θέματα και βίντεο.
Το Τσικιτίτας έχει προβληθεί σε 25 χώρες και έχει προσαρμοστεί για το βραζιλιάνικο και το μεξικανικό κοινό. Η σειρά έτρεξε αρχικά από το 1995 έως το 2001, τη χρονιά που κυκλοφόρησε η ταινία μεγάλου μήκους Chiquititas: Rincón de Luz.
Μπουσίντο: Η ψυχή της Ιαπωνίας
Το Μπουσίντο: Η ψυχή της Ιαπωνίας (Αγγλικά: Bushido:The Soul of Japan), είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε από τον Ιάπωνα συγγραφέα Ινάζο Νιτόμπε που διερευνά τον τρόπο ζωής των Σαμουράι και δημοσιεύθηκε το 1900.
Τσικιτίτας (παιδική τηλενουβέλα)
Πρώτος κύκλος - Τσικιτίτας 1995
Αμέσως μετά τη γέννηση της Γκαμπριέλα, το μωρό της το πήρε ο πατέρας της, ο Ραμίρο Μοράν, ένας σνομπ άνθρωπος που δεν δεχόταν ότι η κόρη του είχε ένα ειδύλλιο με έναν από τους υπηρέτες τους, οπότε της είπε ότι το μωρό γεννήθηκε νεκρό. Ο Ραμίρο έστειλε το κορίτσι, τη Μιλάγκρος, στο ορφανοτροφείο που είχε δημιουργήσει, το "Rincón de Luz". Η Μίλι μεγαλώνει εκεί μαζί με άλλα οκτώ μικρά κορίτσια που είναι πραγματικά ορφανά: την Τζορτζίνα, την Σίνθια, τη Βέρο, τη Μισέλ, τη Ρομίνα, τη Λάουρα και τη Μαρού. Με επικεφαλής την Μίλι, την μεγαλύτερη από αυτές, Τα επτά μικρά κορίτσια (τσικιτίτας) έγιναν οικογένεια. Τα κορίτσια εποπτεύονται από την Ερνεστίνα, την αυστηρή επιστάτρια που συνήθως πέφτει θύμα των φάρσεών τους, και τον αξιολάτρευτο Ισπανό μάγειρα Σαβέριο.
Η Εμίλια διοικεί το σπίτι και είναι αγαπητή στα ορφανά. Η Χιμένα είναι ένα ορφανό που ήρθε στο αρχοντικό από τους δρόμους- αν και τα κορίτσια την καλωσορίζουν, στην αρχή δεν τα πηγαίνει καλά μαζί τους, μέχρι που η Μίλι την ηρεμεί- η Μίλι και η Χιμένα γίνονται καλές φίλες.
Μπουσίντο: Η ψυχή της Ιαπωνίας
Επισκόπηση
Το βιβλίο αυτό μαζί με το Χαγκακούρε του Γιαμαμότο Τσουνετόμο (1659-1719), είναι μια μελέτη του τρόπου ζωής των σαμουράι. Υπήρξε ένα από τα καλύτερα Μπεστ σέλερ της εποχής του και διαβάστηκε από πολλούς ισχυρούς ανθρώπους του κόσμου, μεταξύ των οποίων οι Αμερικανοί Πρόεδροι Θεόντορ Ρούζβελτ και Τζον Φ. Κέννεντι και ο ιδρυτής των Προσκόπων Ρόμπερτ Πάουελ.
Τσικιτίτας (παιδική τηλενουβέλα)
Πρώτος κύκλος - Τσικιτίτας 1995
Οι ζωές των κοριτσιών αγγίζονται από μια αξιολάτρευτη νεαρή γυναίκα, την Μπελέν, η οποία ζει με τον αδέξιο αδελφό της Φελίπε "Πιόχο" και τις φίλες της Λετίσια και Κλαρίτα. Μαζί, δημιουργούν μια οικογένεια για τη Σολ, τη μικρή κόρη της Λετίσια. Η Μπελέν, η Λετίσια και η Κλαρίτα εργάζονται στις βιομηχανίες των Μοράν και στο εργοστάσιο η Μπελέν γνωρίζει τον μεγαλύτερο γιο του Ραμίρο, τον Μαρτίν. Ο Μαρτίν και η Μπελέν ερωτεύονται ο ένας τον άλλον, εξοργίζοντας τον Ραμίρο, ο οποίος προσπαθεί να τους χωρίσει επειδή η Μπελέν ανήκει σε κατώτερη κοινωνική τάξη. Η Μπελέν και ο Μαρτίν βοηθούν τη Μίλι να αναζητήσει την πραγματική της ταυτότητα, ανακαλύπτοντας τα πρώτα στοιχεία για το παρελθόν του μικρού κοριτσιού.
Ο Μαρτίν επέστρεψε από το Λονδίνο λόγω της συναισθηματικής κατάστασης της αδελφής του. Όλα αυτά τα χρόνια, η Γκαμπριέλα ζούσε σε βαθιά κατάθλιψη, πιστεύοντας τα ψέματα του πατέρα της ότι το μωρό της είναι νεκρό. Η κατάστασή της μαλακώνει σταδιακά από την ίδια τη Μίλι, και οι δύο αγνοούν τους δεσμούς αίματος που τους συνδέουν. Το μυστικό των Μοράνς κρατάει επίσης η Κάρμεν, η φιλόδοξη αδελφή του Ραμίρο, η οποία θέλει την περιουσία του για τη δική της. Η Κάρμεν απομακρύνει την Αιμιλία από τη θέση της ως διαχειρίστριας του Rincón de Luz, αναλαμβάνοντας τη θέση της και απογοητεύοντας τα κοριτσάκια. Για την οργή της Κάρμεν, ο Ραμίρο διορίζει την πολύ νεότερη αρραβωνιαστικιά του Τζινέτ ως νέα διαχειρίστρια. Η Τζινέτ προσποιείται τη φιλικότητα προς τα ορφανά, αλλά στην πραγματικότητα θέλει να αναλάβει το σπίτι τους, το οποίο ο Ραμίρο υποτίθεται ότι πήρε από τον πατέρα της. Οι προθέσεις της ανακαλύπτονται τελικά από την Χιμένα.
Μπουσίντο: Η ψυχή της Ιαπωνίας
Επισκόπηση
Ο Νιτόμπε έγραψε αρχικά το Μπουσίντο: Η ψυχή της Ιαπωνίας στη αγγλική γλώσσα (1899), στο Μοντερέι της Καλιφόρνια, αν και σύμφωνα με τον πρόλογο του βιβλίου γράφτηκε στο Μάλβερν της Πενσυλβανίας. Το βιβλίο δεν μεταφράστηκε στα ιαπωνικά μέχρις ότου έγινε δημοφιλές στον αγγλόφωνο κυρίως κόσμο για αρκετά χρόνια.
Τσικιτίτας (παιδική τηλενουβέλα)
Πρώτος κύκλος - Τσικιτίτας 1995
Ο Ραμίρο εκβιάζει την Μπελέν, κάνοντάς την να χωρίσει με τον Μαρτίν. Ο μετανοημένος Ραμίρο αποφασίζει να αποκαλύψει την αλήθεια που κρατούσε, αλλά πεθαίνει σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Πιστεύοντας ότι δεν είναι πλέον ερωτευμένη μαζί του, ο Μαρτίν φεύγει με την πλέον λογική Γκαμπριέλα. Η θλίψη της Μπελέν για την αναχώρησή του μειώνεται όταν συναντά τον Δόκτορα Φακούντο Μπράουζεν μετά το σοβαρό ατύχημα της Χιμένα.
Δεύτερος κύκλος - Τσικιτίτας 1996
Η Κάρμεν είναι και πάλι η διαχειρίστρια του Rincón de Luz. Ο Φακούντο και η Μπελέν είναι ερωτευμένοι, αν και της λείπει ακόμα ο Μαρτίν. Η Χίμε επιμένει να γίνουν δεκτοί στην έπαυλη οι δύο φίλοι της, η Ρόνα και ο Κόρτσο, ως τα πρώτα αγόρια που θα ζήσουν εκεί. Η Κάρμεν αντιτίθεται σε αυτό, αλλά το Δικαστήριο Ανηλίκων παρεμβαίνει και τους επιτρέπει να μείνουν, μια απόφαση που οδηγεί στην οριστική επιστροφή του Μόσκα και στην άφιξη του Γκυλ. Η Ερεστίνα αντικαθίσταται από τη Ματίλντ, μια έξυπνη και αλλόκοτη γυναίκα που ανακαλύπτει το μυστικό για τη Μίλι και το αποκαλύπτει στην Κάρμεν, η οποία καταλήγει στο νοσοκομείο. Κατά την απουσία της, η Μπελέν αναλαμβάνει τη θέση της διαχειρίστριας, αγωνιζόμενη ενάντια στο Δικαστήριο για να μείνει με τα παιδιά, χρησιμοποιώντας την κοινωνική της κατάρτιση. Γίνεται επίσης μητέρα της Σολ μετά τον ξαφνικό θάνατο της Λετίσια, μετακομίζοντας στο αρχοντικό με το κοριτσάκι και την Κλαρίτα.
Μπουσίντο: Η ψυχή της Ιαπωνίας
Επισκόπηση
Ο Νιτόμπε βρήκε μέσα στο Μπουσίντο, τις πηγές των επτά αρετών που θαυμάζονταν περισσότερο από τον λαό του: ακρίβεια, θάρρος, καλοσύνη, ευγένεια, ειλικρίνεια, τιμή και πίστη.
Επίσης μέσα στο βιβλίο του έκανε αναφορά για τις άλλες αυτόχθονες παραδόσεις της Ιαπωνίας, όπως ο Βουδισμός, ο Σιντοϊσμός, ο Κομφουκιανισμός και οι ηθικές οδηγίες που διαδόθηκαν για  εκατοντάδες χρόνια από τους σαμουράι και τους σοφούς  της Ιαπωνίας. Ο Νιτόμπε επιζητούσε ομοιότητες και αντιθέσεις αναφέροντας τους διαμορφωτές της ευρωπαϊκής και αμερικάνικης σκέψης και του δυτικού πολιτισμού, οι οποίοι είχαν ρίζες από τους Ρωμαίους, τους Έλληνες και τους Βιβλικούς χρόνους. Βρήκε μια στενή ομοιότητα μεταξύ του ήθους των σαμουράι αυτού που ονόμασε Μπουσίντο και του πνεύματος της μεσαιωνικής ιπποσύνης και του ήθους της αρχαίας Ελλάδας, όπως παρατηρήθηκε σε βιβλία όπως η Ιλιάδα του Όμηρου.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας Κατηγορία:Ηθικός κώδικας πολεμιστή Κατηγορία:Κώδικες δεοντολογίας
Τσικιτίτας (παιδική τηλενουβέλα)
Τρίτος κύκλος - Τσικιτίτας 1997
Η Κάρμεν καταφέρνει να κλείσει το σπίτι και να χωρίσει την ομάδα που διαχειρίζεται η Μπελέν, αλλά αυτή και τα παιδιά δέχονται βοήθεια από τον μυστηριώδη Πέδρο Βέγκα, ο οποίος τους δωρίζει το παλιό του αρχοντικό. Μαζί με τον Φακούντο, τον Πιόχο και τον Τόμι, η Μπελέν και οι chiquititas βρίσκουν το τεράστιο, πανέμορφο αρχοντικό στη γωνία της Pasaje del Sauce. Εκπλήσσονται από την ελκυστική πρόσοψη, αλλά το εσωτερικό του είναι ένα ανατριχιαστικό μέρος γεμάτο παγίδες και μυστικά περάσματα- κατοικείται από μια μυστηριώδη γυναίκα ονόματι Έλενα και την εγγονή της Λουτσία. Η Μπελέν τους συστήνει το Μαγικό Παράθυρο ("La Ventatina de los Sueños"), το οποίο τους επιτρέπει να ατενίζουν τα βαθύτερα όνειρα και τις ψευδαισθήσεις τους. Παρόμοια με το Παράθυρο είναι και ο Μαγικός Καθρέφτης, στον οποίο πρέπει να κοιτάξουν με το ένα μόνο μάτι, για να δουν τα όνειρά τους να γίνονται πραγματικότητα. Η ομάδα ανακαινίζει πλήρως το σπίτι και το Δικαστήριο Ανηλίκων τους επιτρέπει να ζήσουν εκεί. Η Έλενα θέλει να φύγουν από εκεί και μακριά από τη Λουτσία, γι' αυτό τους βασανίζει συνεχώς. Ο Ρόνα ανακαλύπτει το κοριτσάκι κρυμμένο στο εσωτερικό της έπαυλης, και μαζί με την Μπελέν μάχονται με τη μάγισσα για να την ελευθερώσουν. Η Λουτσία γίνεται σταδιακά μέλος της οικογένειας, χάρη στη Ρόνα.
Τα παιδιά πρέπει επίσης να αλληλεπιδράσουν με τους νέους γείτονες, ξεκινώντας βεντέτες, κάνοντας φίλους και ανακαλύπτοντας τον πρώτο έρωτα: η Χιμένα ερωτεύεται τον Ματίας και ο Μόσκα αναπτύσσει μια προβληματική σχέση με τη Ντελφίνα, το κακομαθημένο κορίτσι της διπλανής πόρτας. Ο Φακούντο μετακομίζει στο σπίτι μπροστά από το αρχοντικό για να έρθει πιο κοντά στην Μπελέν και τα ορφανά. Η Μπελέν και τα παιδιά δέχονται ένα ορφανό από Βραζιλία με το όνομα Μόρα και ένα νεαρό αγόρι με το όνομα Νίκο, που αγαπάει τις πτήσεις και τα αεροσκάφη και ονειρεύεται να ξανασμίξει με τον πιλότο αεροσκαφών πατέρα του.
Ωστόσο, η σχέση τους ως ομάδα αρχίζει να διαλύεται από την πρώην αρραβωνιαστικιά του Φακούντο, την Άντρεα, και τον αδίστακτο Αλέζο Μέντες Αγιάλα, ο οποίος θέλει πίσω την κόρη του Σολ.
Στο μεταξύ, καθώς η Γκαμπριέλα και η Μίλι έρχονται κάθε μέρα πιο κοντά, η Κάρμεν τις σκιάζει, προσπαθώντας να τις εμποδίσει να συνειδητοποιήσουν τους πραγματικούς δεσμούς τους.
Η Μίλι είναι ακόμα τυφλή, οπότε η Γκαμπριέλα την προσκαλεί να μείνει μαζί της, θεωρώντας ότι το σπίτι της είναι πιο ασφαλές από το αρχοντικό. Η Μίλι απελπίζεται που θα αφήσει την Μπελέν, τον καλύτερο φίλο της Χίμε και τις άλλες τσικιτίτας, μέχρι που ο Χίμε συνειδητοποιεί ότι θα είναι καλύτερα για εκείνη. Η Κάρμεν δημιουργεί δεσμό με την Κάρο, τη φιλόδοξη ορφανή, για να αναλάβει τη θέση της ως πραγματική κόρη της Γκαμπριέλα. Το κορίτσι επιθυμεί τα πάντα που έχει η Μίλι, συμπεριλαμβανομένου του φίλου της Πολ. Αλλά η Μπελέν ανακαλύπτει όλα όσα προσπαθούσε να κρύψει η Κάρμεν. Την Ημέρα της Μητέρας, λαμβάνει ένα δώρο που έφτιαξαν τα ευγνώμων ορφανά και τα ξαναβρίσκει για να διηγηθεί την ιστορία πίσω από τη δημιουργία του ιδρύματος Rincón De Luz, αποκαλύπτοντας ότι η Μίλι είναι ο κύριος υπαίτιος γι' αυτό. Η κοπέλα ενθουσιάζεται υστερικά όταν μαθαίνει ότι βρήκε επιτέλους την οικογένειά της, αλλά πέφτει θύμα αεροπειρατείας από μια θυμωμένη Κάρμεν. Όλες οι προσπάθειες των ορφανών να σώσουν τη Μίλι αποτυγχάνουν, αλλά το τελικό σχέδιο της Κάρμεν αποτυγχάνει όταν η ίδια η Γκαμπριέλα ανακαλύπτει την απελπισμένη αιχμάλωτη. Με τη μητέρα και την κόρη επανενωμένες, η Κάρμεν συλλαμβάνεται και στέλνεται σε κέντρο απεξάρτησης, εκλιπαρώντας για τη συγχώρεσή τους. Η Γκαμπριέλα της λέει ότι περιμένουν την αναγέννηση της Κάρμεν για να γίνουν μια πραγματική οικογένεια. Η Μίλι αποχαιρετά την Μπελέν, τον Χίμε και τις άλλες τσικιτίτας και φεύγει με τη μητέρα της. Στη συνέχεια, η Belén και τα ορφανά ταξιδεύουν στο θέρετρο Walt Disney World.
Τέταρτος κύκλος - Τσικιτίτας 1998
Η Μπελέν και τα ορφανά γιορτάζουν ένα πάρτι στο δρόμο τους, την Pasaje del Sauce, αλλά η εκδήλωση καταστρέφεται από έναν άγνωστο σαμποτέρ. Έξι νέα ορφανά (τα μεγαλύτερα Πατρίσιο, Μαρτίνα και Μικαέλα και τα μικρότερα Νάτσο, Καταλίνα και Λούνα) προστίθενται στην ομάδα. Ο Πατρίσιο είναι ένα προβληματικό και ενοχλητικό αγόρι, η συμπεριφορά του οποίου είναι συνέπεια του τραυματικού παρελθόντος του.
Δεν τα πάει καλά με τα άλλα ορφανά και γίνεται πρόκληση για την Μπελέν. Η Μαρτίνα είναι μια ελκυστική αλλά φιλόδοξη κοπέλα, η οποία προκαλεί ζήλια στον Γκεόργκι. Η σχέση του Μόσκα και της Ντελφίνα εντείνεται και η Μπελέν γνωρίζει τον υποτιθέμενο πανομοιότυπο δίδυμο αδελφό του Αλέχο, τον Μανουέλ. Σε αντίθεση με τον αδελφό του, ο Μανουέλ είναι ένας αξιολάτρευτος και καλόκαρδος σαξοφωνίστας, ο οποίος βοηθάει την Μπελέν και τα ορφανά όποτε τα χρειάζονται (μαλακώνει ακόμα και τη συμπεριφορά του Πατρίσιο). Ωστόσο, η παρουσία του δεν απαλύνει τη λαχτάρα της Σολ για τον πατέρα της.
Η Γκεόργκι επανενώνεται με τη μεγαλύτερη αδελφή της και την οικογένειά της και εγκαταλείπει συναισθηματικά την ομάδα και το αρχοντικό. Αφού αρχίζουν μια σχέση, ο Μανουέλ ζητάει από την Μπελέν να την παντρευτεί, πράγμα που εκείνη δέχεται. Κατά τη γαμήλια τελετή, η Μπελέν λέει στα ορφανά ότι αυτή και ο Μανουέλ σκοπεύουν να τα υιοθετήσουν όλα. Ωστόσο, την ίδια νύχτα ανακαλύπτει την αλήθεια γι' αυτόν, μέσω μιας άγνωστης γυναίκας, ότι δηλαδή ο Μανουέλ και ο Αλέχο είναι στην πραγματικότητα το ίδιο πρόσωπο. Συντετριμμένη από ένα τέτοιο ψέμα, τρέχει μακριά του. Καθώς την ακολουθεί, ο Αλέχο χτυπιέται από αυτοκίνητο και καταλήγει σοβαρά τραυματισμένος. Ακόμα και μετά από όλα όσα έχουν περάσει, η Μπελέν φροντίζει τον Αλέχο, καθώς ένας νέος διαχειριστής εισάγεται στην έπαυλη. Η Μπελέν έχασε τη θέση της μετά την απόφασή της να υιοθετήσει τα ορφανά και το Δικαστήριο την αντικατέστησε με την Μαλτίρο. Αρχικά αξιολάτρευτη με τα παιδιά, η Μαλτίρο αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο ως η απόλυτη γριά της έπαυλης. Εφαρμόζοντας αυστηρές τιμωρίες και μεθόδους πάνω τους, σκοπεύει να παραμείνει με τη μόνιμη επιμέλειά τους. Η Μπελέν και ο Αλέχο αγωνίζονται στο δικαστήριο εναντίον του Μαλτίρο, χρησιμοποιώντας βιντεοσκοπημένα μηνύματα που στέλνουν ο Γκεόργκι και ο Νίκο, οι οποίοι είναι ευγνώμονες για όλα όσα έκανε η Μπελέν γι' αυτούς. Η Μπελέν εκθέτει επίσης στον δικαστή τις φρικτές συνθήκες ενός προηγούμενου ιδρύματος που ανέλαβε ο Μαλτίρο. Στέλνεται στη φυλακή, καθώς η Μπελέν και ο Αλέχο κερδίζουν την επιμέλεια των ορφανών παιδιών, υιοθετώντας τα όλα. Η Μπελέν δίνει στα παιδιά της το Βιβλίο της Ζωής, στο οποίο γράφει για το μέλλον του καθενός από αυτά.
Πέμπτος κύκλος - Τσικιτίτας 1999 - Μια νέα αρχή
Σ' ένα ριμέικ της πρώτης σειράς, η Μαρία είναι ένα κοριτσάκι που ζει στους δρόμους με κάποια άλλα παιδιά. Κατά κάποιο τρόπο, έλαβε το Βιβλίο της Ζωής που έγραψε η Μπελέν, και από τα μηνύματά της η Μαρία πιστεύει ότι αυτή και οι φίλοι της θα βρουν ένα μέρος για να ζήσουν συνολικά, όπως ακριβώς το αρχοντικό Rincón de Luz. Η ομάδα συναντά κάποια άλλα άστεγα παιδιά και ανακαλύπτει μια τεράστια αποθήκη σιτηρών στο δρόμο της. Το μέρος κατοικείται από ένα τεράστιο δέντρο και έναν συμπαθητικό αλλά μοναχικό γέρο, τον Χοακίν. Καλωσορίζει την ομάδα στη θέση του, καθώς τα παιδιά ανακουφίζουν τη μοναξιά της. Ο αχυρώνας βρίσκεται κοντά σε ένα αρχοντικό που ανήκει στον γιο του Χοακίν, τον Χουάν Μάζα, όπου ζει με τα επτά παιδιά του (Μαριάνο, Ινές, Χαβιέρ, τα δίδυμα Λουισάνα και Τιτάν, Χουανίτα και Αγκουστίν). Η απώλεια της μητέρας τους κατέστρεψε τη σχέση του Χουάν μαζί τους. Η οικογένεια δέχεται μια μακρινή έφηβη ξαδέρφη, την Καντέλα, της οποίας οι διαφορές προκαλούν προβλήματα μεταξύ αυτής, του Μαριάνο και της Ινές. Η Καντέλα φέρνει μαζί της τα αδελφάκια της, τον Χοσάνα και τον Φακούντο.
Τα ορφανά αρχίζουν να συναναστρέφονται με τα παιδιά της Μάζα και με την Καντέλα, η οποία αναπτύσσει μια προβληματική σχέση με τον Μαριάνο. Στην πραγματικότητα δεν είναι σίγουρη ανάμεσα σε αυτόν και τον Ματίας, ένα όμορφο γειτονόπουλο. Η προσοχή και η αγάπη που λαμβάνει η Καντέλα από όλους προκαλούν έντονη ζήλια στην Ινές. Παρά τις προσπάθειες της Πία να τους χωρίσει, η Άνα και ο Χουάν γίνονται εραστές και εκείνη αποφασίζει να καταστρέψει την οικογένειά τους, ξεκινώντας από τα ορφανά. Στέλνει τον Μπατίστα και τον Σαντιάγκο στο Hogar de las Sombras, μια φρικτή παιδική φυλακή, λίγο πριν από το γάμο της Άνα και του Χουάν. Το ζευγάρι προσπαθεί να αποφύγει την απόφασή της, αλλά δεδομένου ότι η Πία ανέλαβε νομικά το ορφανοτροφείο, η Άνα επιτρέπει να πιστέψουν ότι τα αγόρια θα πάνε σε ένα ταξίδι. Η Άνα και ο Χουάν παντρεύονται και η Καντέλα επιλέγει τον Μαριάνο αντί του Ματίας. Τα ορφανά αποχαιρετούν συναισθηματικά την Άνα και η Καντέλα αφήνεται στη φροντίδα τους. Ωστόσο, η Πία προσλαμβάνει κακοποιούς για να ξεφορτωθεί τα παιδιά (τα ορφανά και τα παιδιά της Μάζα). Ο Μαριάνο χάνει την επαφή με τον πατέρα του και μαζί με την Καντέλα προσπαθούν να ξεφύγουν με τα παιδιά από τους άνδρες της, μέχρι που η ομάδα συλλαμβάνεται. Η Καντέλα συνειδητοποιεί ότι η Πία είναι ψυχικά άρρωστη και ο Μαριάνο ανακαλύπτει ότι ανέλαβε νόμιμα τα παιδιά. Η τελευταία τους προσπάθεια είναι να πετάξουν με το αερόστατο της Άνα, αλλά μόνο ο Μαριάνο και η Καντέλα μπορούν να διαφύγουν. Καθώς το ζευγάρι απογειώνεται, η Καμίλα τους λέει να είναι ευτυχισμένοι μαζί. Στη συνέχεια, η ομάδα μεταφέρεται στο Hogar de Las Sombras, όπου ξανασυναντιούνται με τον Σαντιάγο και τον Μπαουτίστα. Στο φρικτό μέρος, έχουν να αντιμετωπίσουν τους αυστηρούς επιστάτες και τους βίαιους εσωτερικούς βοηθούς, μέχρι που η Μαρία τους μετριάζει χρησιμοποιώντας τα μηνύματα που είναι γραμμένα στο Βιβλίο της Ζωής. Η ομάδα αποφασίζει να δραπετεύσει από την παιδική φυλακή, παλεύοντας με τους φύλακές της. Ενώ δραπετεύουν, η Πία καίει παράφορα τη σιταποθήκη και πεθαίνει στη φωτιά. Καθώς τα παιδιά δραπετεύουν από τη φυλακή τους, η Μαρία βλέπει στον ουρανό την Άνα και τον Χουάν και συνειδητοποιεί ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να βρει την έπαυλη Rincón de Luz, την τελευταία τους ευκαιρία να ξαναγίνουν οικογένεια.
Έκτος κύκλος - Τσικιτίτας 2000 - Ταξίδι πίσω στο αρχοντικό
Η Άνα και ο Χουάν πέθαναν σε αεροπορικό δυστύχημα, η Πία έκαψε τη σιταποθήκη και τα παιδιά δραπέτευσαν από το Hogar de las Sombras. Η ομάδα που αποτελούσαν ο Φελίπε -που οι υπόλοιποι αποκαλούσαν "Μεξικάνο" ή "Μεξικανό" - (ο Φελίπε Κολόμπο, που έπαιζε τον Φελίπε, είναι στην πραγματικότητα Μεξικανός-Αργεντινός), η Τάλι, τα παιδιά του Μάζα (Λουιζάνα, Τιτάν, Χουανίτα και Αγκουστίν) και τα ορφανά της σιταποθήκης (Καμίλα, Μπαουτίστα και Μαρία) έμειναν στη θλίψη, όλοι τους άστεγοι και απελπισμένοι. Η Χουανίτα κατέληξε τραυματισμένη και δεν μπορούσε να επικοινωνήσει. Φοβούμενοι ότι θα τους στείλουν πίσω στη φρικτή παιδική φυλακή, οι τσικιτίτας πρέπει να βρουν ένα νέο μέρος για να ζήσουν. Η Μαρία αποφασίζει ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να βρει το αυθεντικό Rincón de Luz που περιγράφεται στο βιβλίο της ζωής της, το οποίο φυλάει πιστά. Ακολουθώντας ένα μαγικό πεφταστέρι, η ομάδα οδηγείται στο σπίτι στη γωνία. Η έπαυλη φαίνεται να είναι εγκαταλελειμμένη και τρομακτική, καθώς βρίσκουν τον χώρο εντελώς καλυμμένο με κλαδιά και φύλλα. Ωστόσο, η δυσοίωνη πρόσοψη καλύπτει στην πραγματικότητα έναν ουτοπικό χώρο γεμάτο παιχνίδια, μαριονέτες και κούκλες. Η Καμίλα επιμένει ότι η ομάδα εισβάλλει σε ιδιωτική ιδιοκτησία (πράγμα που όντως συμβαίνει), αλλά το Μαγικό Παράθυρο στη σοφίτα αποκαλύπτει ότι στην πραγματικότητα βρήκαν την έπαυλη Rincón de Luz. Τα ορφανά αστράφτουν όταν εμφανίζεται μια πνευματική Μπελέν, η οποία τα καλωσορίζει στο σπίτι τους και δηλώνει ότι, ακόμη και μετά από όλη τη θλίψη που έχουν περάσει τα παιδιά, δεν θα σταματήσουν να ονειρεύονται και να διατηρούν την πίστη τους.
Στη συνέχεια τα παιδιά ανακαλύπτουν ότι το σπίτι πουλήθηκε σε μια μυστηριώδη φιγούρα που μοιάζει με το Φάντασμα της Όπερας και ονομάζεται Ρέφαελ Σάντερ. Είχε εμπλακεί σε ένα ατύχημα στο οποίο έχασε έναν γιο και έπαθε εγκαύματα στο μισό του πρόσωπο. Έκτοτε ζούσε με πικρία στα σκοτεινά, κρυμμένα μέρη της Έπαυλης με το μισό του πρόσωπο καλυμμένο με μάσκα, καθώς ο τόπος έγινε γνωστός ως στοιχειωμένο σπίτι. Η μόνη του παρέα είναι ο Ένζο ο Βαλές, ένας φαλακρός, αστείος άντρας που αρχικά παραμονεύει και τρομάζει τα νεοαφιχθέντα παιδιά. Η Καμίλα του επιμένει ότι, εφόσον είναι ορφανά σε ορφανοτροφείο, δεν θα φύγουν από το αρχοντικό. Καθώς περνάει ο καιρός, ο Σάντερ επιτρέπει στα παιδιά να ζήσουν στο σπίτι του, καθώς ανακαλύπτει ότι υπάρχει πιθανότητα ένα από αυτά να είναι ο χαμένος του γιος. Η Χουανίτα είναι η πρώτη από αυτούς που τον γνωρίζει και γίνονται καλές φίλες. Η Πόλα, η δίδυμη αδελφή της αποθανόντος συζύγου του Σάντερ, καταφθάνει με ένα κορίτσι που ονομάζεται Ολίβια. Η Πόλα πιστεύει ότι η έπαυλη της ανήκει και είναι ακόμα ερωτευμένη με τον Σάντερ, ενώ η Ολίβια είναι μια ενοχλητική ψεύτρα. Η Πόλα την διατάζει να πλησιάσει όσο το δυνατόν περισσότερο τα ορφανά. Στη συνέχεια παρεμβαίνει τόσο στις σχέσεις της Καμίλα και του Φελίπε όσο και στις σχέσεις της Λουιζάνα και του Μπαουτίστα.
Μια νεαρή και γενναία γυναίκα, η Λουζ, φτάνει στην έπαυλη, αφού το έσκασε από το βίαιο και πολύ βίαιο αφεντικό της και η Μαρία την αναγνωρίζει αμέσως ως "μητέρα" τους, εξαιτίας της ζήλιας της Καμίλα. Ο Σάντερ παρακολουθεί κρυφά τη Λουζ και την ερωτεύεται. Καθώς ανακαλύπτει την ιστορία πίσω από το αρχοντικό, η Λουζ αποφασίζει να τον επαναφέρει στη ζωή. Τα μικρότερα κορίτσια ανακαλύπτουν μια βιβλιοθήκη στην οποία ζωντανεύουν τα παραμύθια. Το αρχοντικό κρύβει επίσης έναν μαγικό κόσμο που κατοικείται από ξωτικά, όπου η Μαρία γίνεται φίλη με ένα μικροσκοπικό ξωτικό που ονομάζεται Τοκ.
Έβδομος κύκλος - Τσικιτίτας 2001
Καθώς η Λουζ, ο Σάντερ και η Χουανίτα αναζητούν τον χαμένο γιο του, ο οποίος υποτίθεται ότι είναι ακόμα ζωντανός, τα ορφανά αφήνονται υπό τη φροντίδα του Enzo. Ωστόσο, το Δικαστήριο Ανηλίκων προσλαμβάνει μια μοχθηρή γυναίκα ονόματι Λίντια για να αναλάβει τη διοίκηση του σπιτιού. Αφού η Λίντια αρχίζει να κυβερνά το σπίτι τους, τα παιδιά στερούνται και πάλι τα όνειρά τους και την καλή ζωή. Η Καμίλα και η Λουιζάνα ανησυχούν, καθώς ο Φελίπε και ο Μπαουτίστα δεν έχουν στείλει νέα από το ταξίδι τους, λίγο καιρό πριν από το γάμο της Λουζ και του Ραφαέλ. Στην πραγματικότητα απήχθησαν από τους μπράβους της Πόλα και χρειάστηκε να προκαλέσουν αυτοκινητιστικό δυστύχημα για να τους ξεφύγουν. Ο Φελίπε πέφτει αναίσθητος και ο Μπαουτίστα χάνει τις αναμνήσεις του. Τους σώζει η Μίκι, ένα αξιολάτρευτο κορίτσι που ζει σε ένα τροχόσπιτο. Καθώς ο Φελίπε ξυπνάει, παρατηρεί ότι ο Μπαουτίστα έχει αμνησία και του λέει ότι πρέπει να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Ακόμα και χωρίς να θυμάται τίποτα, ο Μπαουτίστα πηγαίνει μαζί του και παίρνουν μαζί τους τη Μίκι, μακριά από την κακοποιητική μητέρα της.
Μετά τον θάνατο της μητέρας της, μια νεαρή κοπέλα μετακομίζει στη γειτονιά και αρχίζει να εργάζεται σε ένα κοντινό μπαρ. Είναι η Μίλι, η αυθεντική τσικιτίτα και η αιτία που δημιουργήθηκε το αρχικό ορφανοτροφείο. Η Μίλι επιστρέφει ακολουθώντας τις αναμνήσεις της από τη ζωή της στο αρχοντικό, μαζί με τους φίλους της Χίμε, Γκεόργκι, Γκυλ, Μόσκα και όλους τους άλλους, και κυρίως, ακολουθώντας τα μαθήματα της Μπελέν. Αποφασίζει να βοηθήσει τα ορφανά που κυβερνά η Λίντια (η οποία είχε μπλοκάρει το Μαγικό Παράθυρο), δίνοντας πίσω τα όνειρα και την ευτυχία τους. Για να ξεγελάσει τη Λίντια, μπαίνει στην έπαυλη ως "αυστηρή" επιστάτρια με το όνομα Γκρέτα.
Ιστορικό ελληνικών προβολών
Οι πρώτοι δύο κύκλοι έχουν προβληθεί στον ελληνικό τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ TV το 1998. Στη συνέχεια οι επόμενοι (3,4) μεταδόθηκαν από το ALTER. Όμως αυτοί οι δύο κύκλοι δεν ολοκληρώθηκαν σε αυτό το κανάλι. Λίγους μήνες μετά την προβολή των δύο αυτών κύκλων ήρθε και ο 4ος κύκλος στην ΕΤ1, ο οποίος και μεταδόθηκε ολόκληρος. Ο πέμπτος κύκλος της τηλενουβέλλας έκανε πρεμιέρα το 2004 στη ΝΕΤ και στη συνέχεια στην ΕΤ1 όπου και προβλήθηκαν και οι υπόλοιποι κύκλοι. Το 2009 προβλήθηκε στην ΕΤ1 ο 8ος (και τελευταίος) κύκλος. Έκτοτε, δεν έχει γίνει καμία επαναπροβολή κανενός κύκλου της συγκεκριμένης σειράς στην ελληνική τηλεόραση.
Πρωταγωνιστές
Έπαιζαν:
Στη σειρά αυτή έπαιζαν οι γνωστοί από τη σειρά "Rebelde Way"
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλενουβέλες Κατηγορία:Αργεντίνικες τηλεοπτικές σειρές
Δαιδαλίδες
Οι Δαιδαλίδες (Δαιδαλίδαι) (ο δήμος: Δαιδαλιδών) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Κεκροπίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Δαιδαλίδες) ονομάζονταν και οι δημότες του δήμου αυτού.
Ετυμολογία
thumb|left|150 px|Ο [[Δαίδαλος της Φιλαδέλφειας, σε ρωμαϊκό άγαλμα του 2ου αιώνα μ.Χ., αντίγραφο αντίστοιχου ελληνιστικού αγάλματος του 2ου αιώνα π.Χ., Αρχαιολογικό Μουσείο Αμμάν, Ιορδανία.]] Το όνομα "Δαιδαλίδες", προερχόμενο κατά μία εκδοχή από τη λέξη «τα δαίδαλα» συχνά χρησιμοποιείται, κατά την αρχαιότητα, για να δείξει την κατ' εξοχήν σύνδεση κάποιου γλύπτη (συνήθως ξυλογλύπτη) με τον Δαίδαλο, τον κατασκευαστή του λαβυρίνθου της Κνωσού, υπό την έννοια ότι είναι τεχνίτης υψηλού επιπέδου εφάμιλλου του μυθικού ήρωα. Ο Σωκράτης, λόγου χάρη, σε δύο διαλόγους του Πλάτωνα, ισχυρίζεται ότι κατάγεται από τον Δαίδαλο, που πιθανότατα αποτελεί λογικό συνειρμό, ο οποίος πιθανόν υποδεικνύει, ότι οι πρόγονοί του ίσως να ήταν γλύπτες στο επάγγελμα.
Ένας Δαιδαλίδης, ως εκ τούτου, μπορούσε να έχει γίνει σεβαστός ως τεχνίτης, που έφτανε στο επίπεδο τέχνης στο οποίο είχε φτάσει ο Δαίδαλος. Οπότε η ονομασία του δήμου μπορεί να προέρχεται είτε από τον Δαίδαλο, ως επωνύμου ήρωα του δήμου, μπορεί όμως πιθανότατα να μην σχετίζεται άμεσα με τη μυθολογία του Δαίδαλου, αλλά με κάποιον άλλον που έφερε την ονομασία Δαιδαλίδης ως πολύ ικανός γλύπτης ή/και πιθανόν ότι στο δήμο αυτό κατοικούσαν ή είχαν εργαστήρια κάποιοι από τους πολύ καλούς γλύπτες της περιοχής των αρχαίων Αθηνών.
Τοποθεσία των αρχαίων Δαιδαλιδών
Ο δήμος των Δαιδαλιδών, ήταν δήμος του Άστεως. Η τοποθεσία του δήμου αυτού δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή. Υπάρχουν κάποιες αναφορές ότι στα νότια συνόρευε με το δήμο Αλωπεκής, με τις οποίες συμφωνεί και ο John S. Traill, ο οποίος αναφέρει ότι ο δήμος ήταν βόρεια της Αλωπεκής.
Σύμφωνα με κάποιους άλλους ερευνητές πιθανώς να βρισκόταν στην σημερινή περιοχή ανάμεσα στο Πεδίο του Άρεως και στα Τουρκοβούνια.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι ο δήμος Δαιδαλιδών ήταν δήμος της Παραλίας, προς την Άκρα Κωλιάδα και βρίσκονταν στην περιοχή Πεταλίδαι ή Πεταλίδα.
Οι κάτοικοι των Δαιδαλιδών
Ο δημότης των αρχαίων Δαιδαλιδών ονομαζόταν Δαιδαλίδης. Σύμφωνα με τις πηγές αναφέρεται επίσης η παρουσία ιερού, στον δήμο, που ονομαζόταν Δαιδάλειον.
Προσωπικότητες από τις Δαιδαλίδες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο των Δαιδαλιδών, όπως ο Βότρυς ο Δαιδαλίδης, ο Γλαύκος ο Δαιδαλίδης, ο Δεξιξένος ο Δαιδαλίδης κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Μουχαμετκαλίι Αμπουλγκαζίγιεφ
Ο Μουχαμμετκαλίι Αμπουλγκαζίγιεφ (κιργιζικά: Мухамметкалый Дүшекеевич (Дүшеке уулу) Абулгазиев, Muhammetkalıy Düşekeyeviç (Düşeke uulu) Abulgaziyev, 20 Ιανουαρίου 1968-) είναι Κιργίζιος πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε Πρωθυπουργός της Κιργιζίας από τις 20 Απριλίου 2018 ως την παραίτησή του, στις 15 Ιουνίου 2020. Υπηρέτησε ξανά ως πρωθυπουργός από τις 22 Αυγούστου έως τις 26 Αυγούστου 2017. Διορίστηκε για πρώτη φορά το 2017 μετά την παραίτηση του Σοορονμπάι Τζεενμπέκοφ για να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του Οκτωβρίου του 2017. Ο Αμπουλγκαζίγιεφ υπήρξε προηγουμένως αναπληρωτής πρωθυπουργός. Παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 15 Ιουνίου 2020 έπειτα από καταγγελίες εναντίον της κυβέρνησης σε μια υπόθεση που αφορά την επέκταση και την ανανέωση των πηγών ραδιοφωνικών συχνοτήτων. Ο Κουμπάτμπεκ Μπορόνοφ ανέλαβε υπηρεσιακός πρωθυπουργός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κιργιζίας
Ανδρόνικος Παλαιολόγος (γιος Γεωργίου)
Ο Ανδρόνικος Δούκας Παλαιολόγος (π. 1083/85 - π. 1115/18) ήταν κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης στις αρχές του 12ου αι.
Βιογραφία
Ο πατέρας του Γεώργιος ήταν το πρώτο γνωστό μέλος των Παλαιολόγων και διακεκριμένος στρατηγός· ήταν από τους κύριους υποστηρικτές του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, όταν αυτός στασίασε εναντίον του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη. Αφού ο Αλέξιος Α΄ έγινε Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, του απένειμε τον τίτλο του σεβαστού και τον νύμφευσε με την Άννα Δούκαινα, αδελφή της συζύγου του Ειρήνης. Στον γιο της η Άννα έδωσε το όνομα του πατέρα της Ανδρόνικου. Αδέλφια του ήταν ο Νικηφόρος και ο Αλέξιος, και οι δύο πρόγονοι του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου.
Ο Ανδρόνικος έλαβε στη Αυλή, όπως και ο πατέρας του, την τιμητική διάκριση του σεβαστού. Ο P. Gautier τον ταυτίζει με τον Ανδρόνικο Δούκα λογοθέτη των σεκρέτων του Αλεξίου Α΄, που έδρασε μετά το 1109.
Ο Ανδρόνικος ορίστηκε κυβερνήτης της Θεσσαλονίκης. Ο σατυρικός διάλογος Τιμαρίων που εκτυλίσσεται στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρεται σε αυτόν χωρίς να τον κατονομάζει. Σε πράξη της μονής Δοχειαρίου αναφέρεται ότι "ο πανσεβαστός σεβαστός Ανδρόνικος Δούκας" υπηρετούσε ως "δουξ (στρατηγός) και πραίτωρ (διοικητής) της Θεσσαλονίκης" τον Iανουάριο/Φεβρουάριο του 1112. Απεβίωσε από καρδιά πριν από τους γονείς του, π. το 1115/18. Η σύζυγός του είχε αποβιώσει ενωρίτερα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μάλλον την κόρη του Αδριανού Κομνηνού και της Ζωής Δούκαινας της πορφυρογεννήτου, κόρης του Κωνσταντίνου Ι΄. Πιθανό τέκνο του είναι ο:
Οι J.-C. Cheynet και J.-F. Vannier θεωρούν ότι δεν είχε τέκνα. Ο ποιητής της Αυλής Νικόλαος Καλλικλής έγραψε ένα επιτάφιο και τέσσερα άλλα ποιήματα προς τιμήν του Ανδρόνικου. Όταν οι γονείς του απεβίωσαν, ετάφησαν στο ίδιο μνημείο με εκείνον.
Αναφορές
Ανδρονικος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Σεβαστοί Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Θεόφιλος Μασουρίδης
Ο Θεόφιλος ή Θεοφίλης Μασουρίδης του Γεωργίου, από την Τσερνίτσα (σημερινή Αρτεμισία Καλαμάτας), διετέλεσε δήμαρχος του (τότε) δήμου Αλαγωνίας του νομού Μεσσηνίας, την περίοδο από τον Μάρτιο του 1841 μέχρι τον Οκτώβριο του 1845 που παύτηκε με Βασιλικό διάταγμα, μετά από την δεύτερη εκλογή του, διότι κρίθηκε αντικαθεστωτικός από την Κυβέρνηση του Κωλέττη. Πολέμησε κατά την επανάσταση του 1821 με διάφορα αξιώματα, όπως το βαθμό του Χιλίαρχου, του Καπετάνιου και του Προκριτοδημογέροντα της Τσερνίτσας και κατατάχτηκε στην τετραρχία της Βασιλικής Φάλαγγας με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Υπογράφει σε σημαντικά έγγραφα όπως υπέρ του Ιωάννη Καποδίστρια, προς τον Ηλία Γιατράκο, προς την Εθνοσυνέλευση κλπ.
Απογραφή 1828
Σύμφωνα με την απογραφή του 1828, η οικογένεια του αποτελείτο από τρία άτομα. Έναν άντρα και δύο γυναίκες. Ανήκε στις οικογένειες Β΄ τάξεως.
Δήμαρχος
Το Μάρτιο του 1841 εκλέχτηκε και διορίστηκε Δήμαρχος του Δήμου Αλαγωνίας. Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου διορίστηκε ο Αντώνιος Βουτσής (Παπαδάκης). Δημαρχιακοί Πάρεδροι διορίστηκαν οι Παναγιώτης Στασινόπουλος (Στασινός), Γεώργιος Καλαμαρόπουλος, Γεώργιος Πράτας (Πράτης), Παναγιώτης Αλειφέρης, Βασίλειος Αποστολάκης, Τζαννέτος Λαζαράκης (Λάζαρος), Πανάγος Πετρόπουλος και Νίκος Παπαδόπουλος. Ειδικοί Χωρικοί Δημαρχιακοί Πάρεδροι διορίστηκαν οι Γιάννης Κουτουμάνος Σίτσοβα, Παναγιώτης Χριστοδουλόπουλος Μικρή Αναστάσοβα, Παναγιώτης Μασουρίδης Τσερνίτσα, Παναγιώτης Παπανικολόπουλος Μεγάλη Αναστάσοβα, Θεόδωρος Τζάννες Κουτσαβά Καρβέλι και Δημήτρης Δαμηλάκης (Δαμηλάτης) Κουτσαβά Λαδά.
Το 1845 εκλέχτηκε και διορίστηκε πάλι Δήμαρχος του Δήμου Αλαγωνίας. Λίγο αργότερα όμως, με Βασιλικό Διάταγμα της 4ης Οκτωβρίου 1845 παύτηκε από τα καθήκοντα του, όπως παύτηκαν και άλλοι αντικυβερνητικοί Δήμαρχοι, με σκοπό να διενεργηθούν νέες εκλογές προκειμένου να μεθοδευτεί η εκλογή όσο το δυνατόν περισσότερων Δημάρχων, φιλικά προσκείμενων στην Κυβέρνηση του Κωλέττη.
Αξιωματούχος
Με την έκρηξη της επανάστασης, ζώστηκε τ’ άρματα και έτρεξε κατά των εχθρών της πίστεως και πατρίδος, επικεφαλής αγήματος ενόπλων ανδρών. Αρχικά παραβρέθηκε στην πολιορκία και απελευθέρωση των Καλαμών. Τον Απρίλιο του 1821 ακολουθεί τον Πεντακοσίαρχο Τζαννέτο Αλεξανδρόπουλο και παίρνει μέρος στην πρώτη πολιορκία της Ακροκορίνθου, την οποία πολιορκούσε ο Παπαφλέσσας από τις 23 Απριλίου 1821. Στη συνέχεια έλαβε μέρος στη μάχη στο Βαλτέτσι και στην πολιορκία μέχρι την εκπόρθηση της Τριπολιτσάς. Μετά τον ερχομό των Αιγυπτιακών στρατευμάτων παραβρέθηκε σε διάφορες μάχες εναντίον του Ιμπραήμ, μέχρι την απελευθέρωση. Σε όλο αυτό το διάστημα έδειξε τον απαιτούμενο ζήλο και γενναιότητα, άξια του Ελληνικού ονόματος.
Στις 14 Ιουνίου 1822 λαμβάνει μέρος σε σύσκεψη των πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών των Πισινών Χωριών και τάσσεται υπέρ της εκλογής του Παναγιώτη Σύντυχου από την Τσερνίτσα, ως Αρχηγού και Καπετάνιου των Πισινοχωριτών. Παράλληλα συνυπογράφει συμφωνητικό με το οποίο προβλέπεται η υποχρεωτική στράτευση των δυναμένων να πολεμήσουν και η τιμωρία εκείνων πού θα απέφευγαν να στρατευθούν.
Στις 29 Ιουνίου 1823 με την υπ’ αριθ. 769 αναφορά του Αρχιμανδρίτη Γρηγόριου Δικαίου προς το Υπουργείο Πολέμου, προτάθηκε για προαγωγή στο βαθμό του Χιλίαρχου.
Στις 10 Ιανουαρίου 1825 εγκρίθηκε η προαγωγή του, στο βαθμό του Χιλίαρχου από το Βουλευτικό με το υπ’ αριθ. 289 προβούλευμα. Την προαγωγή του εισηγήθηκε το Εκτελεστικό με το υπ’ αριθ. 2277 προβούλευμα, κατόπιν αναφοράς του Υπουργείου Πολέμου.
Τον Ιούνιο του 1828 εξελέγη καπετάνιος στην Τσερνίτσα, από τους 49 εκλέκτορες του χωριού.
Στις 10 Ιουνίου 1836 κατατάχθηκε στην εντεκάτη (11) τετραρχία της Βασιλικής Φάλαγγας με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού, ως εκλεκτός.
Υπογραφές
Στις 6 Μαρτίου 1833 συνυπογράφει έγγραφο, με το οποίο εκφράζονται οι ευχαριστίες εκ μέρους των Πισινοχωριτών προς τον Ηλία Γιατράκο, για τις ιατρικές υπηρεσίες που τους προσέφερε καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, αφιλοκερδώς.
Τον Οκτώβριο του 1826 συνυπογράφει έγγραφο, με το οποίο καταγγέλλεται ως νόθα η εκλογή αντιπροσώπων της Επαρχίας Λακεδαίμονος στις 26 Ιανουαρίου 1826 και ζητείται από τη Εθνοσυνέλευση να δεχθεί μόνο τους αξιότερους και εμπειρότερους, που εξελέγησαν στις 30 Οκτωβρίου 1826. Την καταγγελία αυτή συνυπογράφουν Δημογέροντες και Οπλαρχηγοί από 45 Χωριά της Λακεδαίμονος.
Αντιμετώπιση ανταρσίας
Το έτος 1834 αναλαμβάνει μαζί με τον Κατσάκο Μαυρομιχάλη, να υπερασπιστεί το Οθωνικό καθεστώς προκειμένου να καταπνιγεί η ανταρσία των διακεκριμένων Μεσσήνιων αγωνιστών της επανάστασης Αναστάσιου Τζαμαλή, Γιαννάκη Γκρίτζαλη και Μητροπέτροβα, οι οποίοι μεταξύ άλλων διαφωνούσαν με την απόφαση των Βαυαρών του Όθωνα για τη διάλυση 412 από τα 524 Μοναστήρια που υπήρχαν στη χώρα.
Αναγνώριση
Η Ελληνική Κυβέρνηση αφού έλαβε υπόψη τις υπηρεσίες που προσέφερε ως αξιωματικός κατά την διάρκεια του υπέρ ανεξαρτησίας αγώνα, τον τίμησε ως ακολούθως. Το έτος 1835 ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός και το 1836 του απονεμήθηκε το Αργυρούν αριστείο ανδρείας.
Το έτος 1839 του δόθηκε εθνική γη στη περιοχή Γέφυρα του Ποταμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Δήμαρχοι ελληνικών πόλεων
Τσομπάν σαλατασί
Η Τσομπάν σαλατασί ή Σαλάτα Τσομπάν (τουρκικά για την "Σαλάτα του Ποιμένα") είναι τουρκική σαλάτα που αποτελείται από ψιλοκομμένες ντομάτες (κατά προτίμηση με φλούδα), αγγούρια, μακριές πράσινες πιπεριές, κρεμμύδι και μαϊντανό με επίπεδα φύλλα. Η  σάλτσα αποτελείται από χυμό λεμονιού, ελαιόλαδο και  αλάτι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαλάτες Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Κογιότ (μυθολογία)
Ο Κογιότ είναι ένας μυθολογικός χαρακτήρας κοινός για πολλούς πολιτισμούς των αυτοχθόνων λαών της Βόρειας Αμερικής, με βάση το ζώο κογιότ (Canis latrans). Αυτός ο χαρακτήρας είναι συνήθως αρσενικός και είναι γενικά ανθρωπομορφικός αν και μπορεί να έχει κάποια σωματικά χαρακτηριστικά από κογιότ, όπως τη γούνα, τα μυτερά αυτιά, τα κίτρινα μάτια, την ουρά και τα κοφτερά νύχια. Οι μύθοι και οι θρύλοι που περιλαμβάνουν τον Κογιότ ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό από πολιτισμό σε πολιτισμό.
Κατηγορία:Γιουνγκιανά αρχέτυπα Κατηγορία:Μυθολογικά κυνοειδή Κατηγορία:Θεότητες της απάτης και της πονηριάς
Γουίγκαν
Το Γουίγκαν (αγγλικά: Wigan, ορθή προφορά Ουίγκαν) είναι πόλη στο Μείζον Μάντσεστερ της Αγγλίας, επί του ποταμού Ντάγκλας, 13 χλμ. νοτιοδυτικά του Μπόλτον, 16 χλμ. βόρεια του Γουόρινγκτον και 26 χλμ. δυτικά-βορειοδυτικά του Μάντσεστερ. Το Γουίγκαν είναι ο μεγαλύτερος οικισμός και το διοικητικό κέντρο του Μητροπολιτικού Δήμου του Γουίγκαν. Η πόλη έχει πληθυσμό 103.608 κατοίκους, ενώ ο ευρύτερος δήμος έχει πληθυσμό 318.100 κατοίκους (2011).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας