cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαξόφωνο
Τα πρώτα "βήματα" του Σαξοφώνου
Το σαξόφωνο δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1840 από τον Βέλγο Antoine Joseph Sax, ο οποίος ήταν κλαρινετίστας. Είναι άγνωστη η προέλευση της έμπνευσης του Αδόλφου για τη δημιουργία του σαξόφωνου, όμως υπάρχει μια σαφής βεβαιότητα ότι κάποια σημεία του ανταποκρίνονται σε αντίστοιχα σημεία του κλαρίνου και του όμποε. Το επιστόμιο είναι σαν αυτό του κλαρίνου και τα κλειδιά όπως αυτά του όμποε. Ο Σαξ εργάστηκε για πολλά χρόνια στο εργαστήριο του πατέρα του και έφτιαξε 2 κλαρινέτα. Ο Σαξ διεύρυνε σχεδόν όλες τις οικογένειες των πνευστών, ξύλου ή μετάλλου, και με άλλα όργανα που εφηύρε όπως το saxhorn, το saxotuba, ή το saxotromba. Αλλά το Σαξόφωνο παρέμεινε η πιο κορυφαία του εφεύρεση. Τέσσερα χρόνια αργότερα εγκαινίασε το όργανο στο κοινό σε μία συναυλία στο Παρίσι,πόλη στην οποία είχε μεταφερθεί ο κατασκευαστής του από το 1842. Η πρώτη του έκδοση ήταν πολύ διαφορετική από το σημερινό βαρύτονο σαξόφωνο. Παρόλα αυτά ο Sax συνέχισε να εργάζεται, εισάγοντας μία νέα σειρά παραλλαγών που έδωσαν ως αποτέλεσμα μία ευρεία οικογένεια σαξοφώνων. Το 1846 κατοχύρωσε το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και χώρισε τα σαξόφωνα σε δύο ομάδες: η μία που προοριζόταν για συμφωνικές ορχήστρες και η άλλη για τις μουσικές και στρατιωτικές μπάντες που παρέλαυναν σχεδόν καθημερινά στις ευρωπαϊκές πόλεις.
Ένα πολύμορφο όργανο
Ορισμένοι συνάδελφοι του Σαξ περιέπεζαν το σαξόφωνο αποκαλώντας το "τερατώδες" η "υβρίδιο" εξαιτίας των χαρακτηριστικών του αλλά και ακουστικών του δυνατοτήτων, που βρίσκονταν ανάμεσα στα ξύλινα και τα μεταλλικά όργανα. Ο χρόνος έδειξε ότι αυτά ακριβώς τα "υβριδικά" χαρακτηριστικά του που το έκαναν ένα πρωτότυπο όργανο. Αυτή η ιδιομορφία του αναγνωρίστηκε μόνο από το 1857, μετά από πολλές αντιπαραθέσεις με ορισμένους από τους επικριτές του, που αρνούνταν την ισχύ της ευρεσιτεχνίας του Sax. Η αφοσίωση του δημιουργού του, ωστόσο, δεν γνώριζε όρια και έτσι συνέχισε. Το μικρό εργαστήριο του μετατράπηκε σε εργοστάσιο που το 1848 απασχολούσε διακόσιους εργάτες. Παρά την κριτική, ο Adolphe Sax, είχε τη σημαντική στήριξη ενός μεγάλου μέρους της μουσικής ελίτ της εποχής. Συνθέτες όπως ο Ροσσίνι και ο Μπερλιόζ έδειξαν εμπιστοσύνη στο όργανο αυτό. Ο ίδιος ο Rossini αφού άκουσε το σαξόφωνο, είπε τα εξής: "Το σαξόφωνο έχει τον πιο ωραίο ήχο που έχω ακούσει ποτέ." Ο Berlioz από την πλευρά του, δήλωσε ότι το βασικό πλεονέκτημα του οργάνου ήταν η "ποικιλία και η ομορφιά του χρώματός του, κάποτε βαριά και ήρεμη και άλλες φορές ονειρική ή μελαγχολική ή αχνή σαν αδύναμη ηχώ. Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει κανένα όργανο που να έχει μία τόσο ιδιόμορφη ακουστική στα όρια της σιωπής." Εκτός από το γεγονός ότι κατείχε εξέχουσα θέση σε ορισμένες μεμονωμένες κλασσικές συνθέσεις, το σαξόφωνο ενσωματώθηκε στις μπάντες των συνταγμάτων του πεζικού. Ήταν ακριβώς στο Στρατιωτικό Γυμνάσιο στο Παρίσι, ένα ινστιτούτο ανώτατης εκπαίδευσης, όπου το 1847 άρχισαν να παραδίδονται μαθήματα σαξόφωνου. Αλλά εκεί που η συνέχεια αυτού του Ινστιτούτου φαινόταν σίγουρη αποφασίστηκε το κλείσιμο το 1858. Ευτυχώς μερικά από τα μαθήματα μεταφέρθηκαν στο Ωδείο της γαλλικής πρωτεύουσας όπου δίδασκε ο ίδιος ο Σαξ μέχρι το 1870. Αυτό δεν σήμανε όμως το τέλος των περιπετειών του οργάνου. Ο θάνατος ορισμένων προσωπικοτήτων που είχαν προσφέρει στήριξη από την αρχή στον Sax, όπως ο Gioachino Rossini (1868) και ο Hector Berlioz (1869) συνέβαλε στον περιορισμό του σαξοφώνου σε κάποιες μπάντες που έπαιζαν κυρίως μουσικές συνθέσεις για παρελάσεις ή στρατιωτικές παρελάσεις, που συνόδευαν τις παρελάσεις των συνταγμάτων. Δεδομένης της πρόσφατης δημιουργίας του οργάνου δεν υπήρχε ακόμη ένα συγκεκριμένο κλασσικό ρεπερτόριο και οι ορχήστρες δεν αποφάσιζαν εύκολα να το συμπεριλάβουν στο σχήμα τους. Το σαξόφωνο για πολλά χρόνια ήταν θύμα της παρανόησης ότι είναι εύκολο να παιχτεί, γιατί δεν είναι, και είναι πολύ δύσκολο. Αυτό είναι μια λανθασμένη αντίληψη που θα μπορούσε να διορθωθεί με την προσθήκη μιας λέξης: Το σαξόφωνο είναι εύκολο να παιχτεί «λάθος» (Larry Pink).
Ο θρίαμβος του νεωτερισμού
Η δημιουργία του οργάνου απαντούσε σε αρχές τόσο νεωτεριστικές για την εποχή που ακόμη και ο ίδιος ο Σαξ ονόμασε την εργασία του μια "χίμαιρα". Ο Βέλγος κατασκευαστής δημιούργησε ένα πνευστό όργανο στο οποίο "ο χαρακτήρας της φωνής του να μπορούσε να προσεγγίσει τα έγχορδα, αλλά να είχε μεγαλύτερη δύναμη και ένταση". Ορισμένοι συνθέτες, μεταξύ των οποίων και ο Μωρίς Ραβέλ (το σαξόφωνο είναι παρόν και στο περίφημο Bolero), ο Ρίχαρντ Στράους (Οικιακή Συμφωνία), ο Ζυλ Μασνέ (Βέρθερο) και ο γάλλος συνθέτης Ζωρζ Μπιζέ (Preludio de La Arlesiana), ενδιαφέρθηκαν για το σαξόφωνο και το εισήγαγαν σταδιακά στις συνθέσεις τους. Η συχνή εμφάνιση του σαξοφώνου ανάγκασε την αναγνώρισή του και τη χρήση του στις συμφωνικές ορχήστρες από το τέλος του 19ου αιώνα. Ήταν όμως η Τζαζ που ανέλαβε να οδηγήσει στην κορύφωση της επιτυχίας του αν και αργά: μόνο το 1920, πράγματι, οι ορχήστρες τζαζ συμπεριέλαβαν στους κόλπους τους οριστικά πια το σαξόφωνο. Κατά τη διάρκεια της χρυσής δεκαετίας του Ragtime (1900-1910) οι μουσικοί της Νέας Ορλεάνης, παρότι γνώριζαν το σαξόφωνο, αντιτάσσονταν στη χρήση του. Μέχρι το 1914 τα σαξόφωνα αγοράζονταν στην τιμή του μπρούντζου στις αγορές σιδερικών στη Γαλλία. Η κατάσταση αυτή βοήθησε πολλούς Αμερικανούς μουσικούς που φτάνοντας στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Πρώτου παγκόσμιου πολέμου, αγόραζαν όργανα σε εξευτελιστικές τιμές. Μπορούμε να πούμε, λοιπόν, ότι η γεωγραφική εξάπλωση του σαξοφώνου, δηλαδή η μεταφορά του από την Ευρώπη στις ΗΠΑ, συνδέθηκε και με την τιμή του. Οι χορευτικές ορχήστρες που ζωντάνευαν τις γιορτές στα μοδάτα κέντρα και γεμίζανε τους δρόμους και τις πλατείες, έκαναν το σαξόφωνο ένα όργανο κατάλληλο για οποιοδήποτε κοινό. Ανεξάρτητα από την περιορισμένη παρουσία του στη συμφωνική ορχήστρα, το σαξόφωνο κέρδισε την πρώτη θέση στις χορευτικές ορχήστρες. Πολύ σύντομα η ομάδα των σαξοφώνων αυτού του είδους τις ορχήστρες διευρύνθηκε: στα δύο σαξόφωνα τύπου άλτο και στο ένα σαξόφωνο τενόρο προστέθηκε από το 1915 και το βαρύτονο και στη συνέχεια, ένα ακόμη τενόρο. Το σαξόφωνο, έφτασε λοιπόν στον κόσμο της Τζαζ το 1920, σχεδόν μαζί με τη διάδοση των γραμμόφωνων και των δίσκων, κάτι που ωφέλησε εξαιρετικά τη δημοτικότητά του. Οι μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες από την πλευρά τους, εισήγαγαν το σαξόφωνο σε ορισμένες ηχογραφήσεις για να δώσουν έναν πιο μοντέρνο τόνο. Το σαξόφωνο χρησιμοποιείται ακόμη σε στρατιωτικές μπάντες και σε ορχήστρες τζαζ, αλλά και σε άλλα είδη όπως η ρέγκε και η σκα. μικρογραφία|266x266px|Το καλύτερο σαξόφωνο τενόρο Ο  John Coltrane , έγινε γνωστός στα μέσα της δεκαετίας του '50 με τις γνωστές ορχήστρες των Miles Davis και Thelonious Monk, όπου βρήκε αμέσως τη δική του προσωπική θέση. Το αλκοόλ και η ηρωίνη διέκοψαν τη φιλόδοξη καριέρα του. Το 1967 πέθανε στα 41 χρόνια εξαιτίας του καρκίνου στο συκώτι.
Από τη διαφορετικότητα στο συνδυασμό
Αν η Τζαζ προώθησε το σαξόφωνο στο μουσικό στερέωμα, η σύγχρονη μουσική άνοιξε τις πόρτες της σε μουσικές τάσεις άγνωστες μέχρι τότε, στις οποίες το σαξόφωνο προσέφερε πάρα πολλά. Για μερικά χρόνια φαινόταν πως οι σύγχρονοι συνθέτες δεν έδιναν προσοχή στο σαξόφωνο. Όμως από τη δεκαετία του 1980, η Γαλλία και η Ρουμανία φάνηκαν ως οι πιο γόνιμες χώρες για το σόλο ρεπερτόριο. Αρχικά το κοντράλτο μπορούσε να θεωρηθεί το "τυπικό" μέλος της οικογένειας των σαξοφώνων. Τώρα όμως το σκεπτικό είναι διαφορετικό: κάθε μέλος αποτελεί αναπόσπαστο μέλος μιας οικογένειας οργάνων και ο διαχωρισμός τους δεν έχει έννοια. Οι σαξοφωνίστες θα πρέπει να γνωρίζουν την τεχνική όλων των μελών της οικογένειας. Η εγκυρότητα της εφεύρεσης του Adolphe Sax αποδείχθηκε περίτρανα, όμως, όπως συχνά συμβαίνει, ότι η αναγνώρισή του έφτασε αργά και ο δημιουργός του πέθανε φτωχός, αγνοώντας την πορεία των γεγονότων.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβύης
thumb|150px|Παλαιό λογότυπο
Μητροπολιτική περιοχή της Μαδρίτης
Η Μητροπολιτική Περιοχή της Μαδρίτης (ισπανικά: Área metropolitana de Madrid) αποτελείται από την πόλη της Μαδρίτης και είκοσι γειτονικούς δήμους. Έχει πληθυσμό 6.321.398 κατοίκους και καλύπτει επιφάνεια 5.335,97 τ.χλμ..
Σαξόφωνο
Από τη διαφορετικότητα στο συνδυασμό
Οι θεραπευτικές ιδιότητες του Σαξοφώνου
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβύης
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβύης (αραβικά: الاتحاد الليبي لكرة القدم, αγγλικά: Libyan Football Federation, LFF) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Λιβύη. Εδρεύει στην Τρίπολη. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά και επαγγελματικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Λιβύης.
Μητροπολιτική περιοχή της Μαδρίτης
Είναι η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στην Ισπανία, η 3η μεγαλύτερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και η 54η στον κόσμο.
Σαξόφωνο
Από τη διαφορετικότητα στο συνδυασμό
Σήμερα οι θεραπευτικές ιδιότητες της μουσικής είναι αδιαμφισβήτητες. Ωστόσο, στα μέσα του 19ου αιώνα δεν ήταν εύκολο να μιλήσει κανείς για τη θεραπευτική αξία της μουσικής γενικά και ορισμένων οργάνων ειδικότερα. Ήταν ακριβώς την εποχή αυτή που ο Adolphe Sax, επιδέξιος και παθιασμένος, δεν δίστασε να υποστηρίξει δημόσια ότι το σαξόφωνο εξασφάλιζε οφέλη για την πρόληψη και τη θεραπεία από ασθένειες των πνευμόνων. Αυτή η πεποίθηση ήταν κάτι υπερβολικό για την εποχή και ο Sax, όχι μόνο δεν έγινε πιστευτός, αλλά προκάλεσε και την εχθρότητα των συναδέλφων του.
Η διαδικασία κατασκευής
Το σαξόφωνο μπορεί να θεωρηθεί, απλούστερα, ένας κωνικός σωλήνας με τρύπες, στον οποίον προστίθενται κλειδιά, λεβές και καπάκια. Παραδοσιακά, οι κατασκευαστές, έδιναν τη χαρακτηριστική φόρμα στο μεταλλικό σωλήνα με ένα ξύλινο σφυράκι. Σήμερα, τα μηχανήματα συμβάλλουν ώστε να γίνεται εύκολα η διαδικασία κατασκευής που διαφορετικά θα ήταν δύσκολη και περίπλοκη. Απαιτούνται περισσότερες από οκτακόσιες μηχανικές εργασίες πριν τη συναρμολόγηση των περίπου τριακοσίων κομματιών. Οι αυτόματοι τόρνοι χρησιμοποιούνται για την κατασκευή σφαιρών, παξιμαδιών και βιδών. Τα επίπεδα κομμάτια χωρίζονται σε κλειδιά που κόβονται από φύλλα μπρούτζου με τη βοήθεια μιας πρέσας. Η καμπάνα, η κεφαλή και ο σωλήνας είναι το αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς στο εργαστήριο. Για την κάμψη του σωλήνα χωρίς παραμόρφωση, γεμίζει με ένα ειδικό κρύσταλλο, νερό ή διάλυμα με σαπούνι που παγώνει. Στο σημείο αυτό, χαράσσονται μικρές οπές στο σώμα του σαξοφώνου, στο οποίο ακολούθως εισάγεται ένας μεταλλικός άξονας που χρησιμοποιείται για να περάσουν από το εσωτερικό στο εξωτερικό ορισμένες σφαίρες, και αυτές μεταλλικές, κατάλληλου διαμετρήματος όμοιου με τις οπές. Με τον τρόπο αυτό ο κατασκευαστής εξασφαλίζει ότι οι οπές που έχουν γίνει έχουν τις σωστές διαστάσεις. Στο σημείο αυτό το σώμα είναι έτοιμο για τη συγκόλληση των στηριγμάτων που διατηρούν σταθερό στη θέση του τον μηχανισμό, και στη συνέχεια γίνεται η συναρμολόγηση των τμημάτων που προηγουμένως έχουν καθαριστεί και λουσταριστεί. Αυτό είναι το πιο δύσκολο μέρος της διαδικασίας, που απαιτεί την επέμβαση ειδικευμένων επαγγελματιών. Στη συνέχεια απλώνεται ένα στρώμα άχρωμου βερνικιού και προχωρά στο ψήσιμο που θα δώσει τη χαρακτηριστική λαμπερή και χρυσή όψη του. Αν, αντιθέτως επιθυμούμε να έχουμε ένα ασημένιο σαξόφωνο, γίνεται η "βάπτιση" του ασημιού. Μέχρι το τέλος του '70 ήταν πολύ συνηθισμένα τα σαξόφωνα με επικάλυψη νικελίου και όψη όμοια με τα ασημένια αλλά ελαφρώς πιο λαμπερά. Τέλος, το καλαμάκι του σωλήνα είναι σημαντικό. Για την κατασκευή του χρησιμοποιείται το Arundo Donax, ένας άδειος σωλήνας όμοιος με το μπαμπού που προέρχεται κυρίως από τη Γαλλία. Οι σωλήνες χωρίζονται βάσει των των διαστάσεών τους, κόβονται σε τέσσερα τμήματα και κατηγοριοποιούνται βάσει της σκληρότητας που μετράται με την αντοχή στην κάμψη.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβύης
Ιστορία
Ο οργανισμός συστάθηκε το 1962. Εντάχθηκε στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) το 1964 και στην Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (CAF) το 1965.
Μητροπολιτική περιοχή της Μαδρίτης
Όπως και σε πολλές άλλες μητροπολιτικές περιοχές παρομοίου μεγέθους, διακρίνονται δύο ξεχωριστές ζώνες:
Σαξόφωνο
Η διαδικασία κατασκευής
Μία ιδιαιτερότητα του Σαξοφώνου: Ξύλο ή μέταλλο;
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβύης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Λιβύη
Μητροπολιτική περιοχή της Μαδρίτης
Τα μεγαλύτερα προάστεια βρίσκονται στα νότια, και εν γένει κατά μήκος του οδικού δικτύου από και προς τη Μαδρίτη.
Σαξόφωνο
Η διαδικασία κατασκευής
Μπορεί να φανεί μία ανούσια ερώτηση όμως είναι πέρα για πέρα λογική. Αν παρατηρήσουμε το όργανο, η απάντηση, φαίνεται πολύ ξεκάθαρη:μέταλλο. Παρ'όλα αυτά, το σαξόφωνο τοποθετήθηκε στην οικογένεια των πνευστών οργάνων από ξύλο και η θέση του μέσα στη συμφωνική ορχήστρα είναι δίπλα στο κλαρινέτο. Αυτή η ιδιαιτερότητα που το καθιστά ένα μοναδικό όργανο, προκύπτει τόσο από την αρχή, βάσει της οποίας δημιουργήθηκε δηλαδή την αξίωση να δώσει σε ένα μεταλλικό όργανο την ακουστική και χρωματική ποιότητα των εγχόρδων. Ο Adolphe Sax είχε την αξιοσύνη να υποδείξει ότι οι αναλογίες της κολώνας αέρα που δημιουργείται στο εσωτερικό του σωλήνα και με το υλικό που χρησιμοποιείται, προσδιορίζει την ποιότητα του χρώματος του εργαλείου. Από την αρχή αυτή προέκυψε το σαξόφωνο, ένα υβρίδιο μεταξύ του κλαρινέτου (όργανο ξύλινο και απλό γλωσσίδι) και τη φλικόρνα (εξ' ολοκλήρου μεταλλικό και με ήχο πιο οξύ). Συνδυάζοντας την ποιότητα του μετάλλου με την πολυμορφία των οργάνων από ξύλο, το σαξόφωνο απέκτησε μία θέση μεταξύ των μεγάλων.
Μητροπολιτική περιοχή της Μαδρίτης
Το ΑΕΠ της μητροπολιτικής περιοχής της Μαδρίτης εκτιμάται για το 2009 σε 189 δισεκατομμύρια ευρώ, το οποίο αποτελεί το 90% της Κοινότητας της Μαδρίτης. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν 37.758 ευρώ στη μητροπολιτική περιοχή, ενώ στην Κοινότητα της Μαδρίτης ήταν 30.453 ευρώ.
Σαξόφωνο
Επιστόμια
Τα επιστόμια γίνονται σε μια μεγάλη ποικιλία υλικών, τόσο μεταλλικά όσο και μη μεταλλικά. Τα μη μεταλλικά φτιάχνονται από εβονίτη, πλαστικό ή σκληρό καουτσούκ, ενίοτε ξύλινα και σπάνια από γυαλί. Των μεταλλικών επιστομίων πολλοί περιγράφουν τον ήχο τους ως «λαμπρότερο» από αυτών που δεν είναι μεταλλικά. Ορισμένοι μουσικοί θεωρούν ότι τα πλαστικά δεν παράγουν καλό ήχο. Άλλοι σαξοφωνίστες ισχυρίζονται ότι το υλικό έχει μικρό αντίκτυπο στον ήχο, αν έχει, και ότι είναι οι φυσικές διαστάσεις που δίνουν στο επιστόμιο το ηχόχρωμα του. Η τζαζ και η δημοφιλής – λαϊκή μουσική που παίζουν οι σαξοφωνίστες, συχνά γίνεται με ανοιχτά επιστόμια. Είναι κατάλληλα ώστε η οροφή του επιστομίου να βρίσκεται πιο κοντά στο στέλεχος δημιουργώντας έτσι ταχύτερη ροή του αέρα. Αυτό παράγει ένα πιο σαφές ήχο, που συντομεύει τις αποστάσεις σε μια μεγάλη μπάντα ή ανάμεσα σε ενισχυμένα όργανα. Αν και το μεγάλο άνοιγμα και ο ήχος που προκύπτει συνήθως συνδέεται με το μεταλλικό επιστόμιο, κάθε επιστόμιο μπορεί να έχει ένα. Με αυτό τον τρόπο επιτρέπεται μεγαλύτερη ευελιξία στο κούρδισμα, επιτρέποντας επιπτώσεις όπως η κάμψη, κοινή σε τζαζ και ροκ. Οι κλασικοί καλλιτέχνες τείνουν να επιλέγουν επιστόμια με στενό άνοιγμα και χαμηλή σωλήνα, που παράγουν ήχο πιο σταθερό και σκοτεινό.
Μητροπολιτική περιοχή της Μαδρίτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαδρίτη Κατηγορία:Κοινότητα της Μαδρίτης Μαδριτη
Σαξόφωνο
Καλαμάκια
Όπως και τα κλαρινέτα, τα σαξόφωνα χρησιμοποιούν ένα και μοναδικό καλαμάκι, το οποίο όμως γενικά είναι πλατύτερο και μικρότερο από του κλαρινέτου. Η σκληρότητα μετριέται συνήθως (αν και όχι πάντα) χρησιμοποιώντας μια αριθμητική κλίμακα που κυμαίνεται από 1-4. Το 4 είναι το πιο δύσκολο και το 1 το πιο ήπιο. Εξαίρεση αποτελεί το βαρύτονο σαξόφωνο του οποίου ο αριθμός έφτασε το 5.
Καμάρινα
thumb|right|300px|Η αρχαία αγορά στην Καμάρινα Η Καμάρινα ήταν αρχαία ελληνική παραθαλάσσια αποικία των Συρακουσίων στη Σικελία.
Σαξόφωνο
Βιβλιογραφία
ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ, ΣΥΛΛΟΓΗ, εκδόσεις Hechette Fascicoli Srl, 2007, Μιλάνο, Τεύχος αρ.6 (Σαξόφωνο)
Καμάρινα
Τοποθεσία
Σήμερα υπάρχει αρχαιολογικός χώρος που βρίσκεται στο ανατολικό μέρος της νότιας ακτής της Σικελίας. Κοντά στο μέρος αυτό βρίσκονται το σύγχρονο χωριό Scoglitti της επαρχίας Ραγκούζα και το τουριστικό χωριό με το όνομα Καμάρινα. Η αρχαία Καμάρινα ήταν κτισμένη σε τρεις λόφους ανάμεσα στους ποταμούς Ιππάριο και Οάνη.
Ιστορική αναδρομή
thumb|right|300px|Ναός της Αθηνάς Η αρχαία αποικία πήρε το όνομά της από τη νύμφη Καμάρινα, η οποία κατοικούσε στην κοντινή λιμνούλα του ποταμού Ιππάριου. Στα αργυρά δίδραχμα της πόλης, στα τέλη του 5ου αι. π.Χ., απεικονίζεται επάνω σε έναν κύκνο, ενώ η πίσω όψη απεικονίζει το κεφάλι ενός εφήβου με κέρατα ταύρου που συμβολίζει την θεϊκή μορφή του ποταμού Ιππάριου.
Αρχαιολογικές ανασκαφές
Στις αρχές του 20ού αιώνα ξεκίνησαν ανασκαφές, που συνεχίστηκαν το 1958. Τα ευρήματα εκτίθενται στο τοπικό αρχαιολογικό μουσείο. Κοντά στην αρχαία πόλη, στην περιοχή Πάσο Μαρινάρο, βρέθηκε νεκρόπολη, από τον 5ο μέχρι τον 3ο π.Χ αιώνα, με πάνω από 2.905 τάφους με μεγάλη ποικιλία ευρημάτων, όπως βάζα από τερακότα, εδώλια και μεταλλικά νομίσματα.
Περιγραφή της πόλης
Η Καμάρινα ήταν περιστοιχισμένη από τείχη συνολικού μήκους 7 χιλιομέτρων που περικλύουν μια έκταση 150 εκταρίων. Μέσα στα τείχη υπήρχαν οικισμός και ένας ναός της Αθηνάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Αποικίες των Συρακουσών Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Σαξόφωνο
Πηγές Εικόνων
Κατηγορία:Ξύλινα πνευστά μουσικά όργανα Κατηγορία:Παραδοσιακά πνευστά μουσικά όργανα
Οντοάρντο Περίνι
Ο Οντοάρντο Περίνι (Odoardo Perini, 5 Απριλίου 1671 – 29 Δεκεμβρίου 1757) ήταν Ιταλός ζωγράφος της ύστερης περιόδου του μπαρόκ ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Βερόνα.
Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως βοηθός του Αντρέα Βολτολίνο (Andrea Voltolino) και στην συνέχεια μαθήτευσε υπό τον Τζοβάνι Μαρία Βιάνι (Giovanni Maria Viani). Ζωγράφισε σειρά πινάκων για τον κόμη Ercole Giusti καθώς και έργα θρησκευτικού περιεχομένου για τους Colombini στην Μπολόνια. Αναφερόμενος στον Περίνι, ο Κάρλο Ριντόλφι (Carlo Ridolfi) ανέφερε πως είχε "πολύ παράξενο μυαλό".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Μάρτα Κάουφμαν
Η Μάρτα Φραν Κάουφμαν (γεννημένη 21 Σεπτεμβρίου 1956, Φιλαδέλφεια,Πενσυλβάνια) είναι Αμερικανίδα τηλεοπτική συγγραφέας και παραγωγός. Είναι γνωστή ως συν-δημιουργός με τον Ντέιβιντ Κρέιν της κωμικής σειράς Τα Φιλαράκια του NBC. Και η Κάουφμαν και ο Κρέιν ήταν επίσης εκτελεστικοί παραγωγοί της παράστασης, μαζί με τον Κέβιν Μπράιτ.Η Κάουφμαν και ο Κρέιν παρήγαγαν επίσης τις σειρές :Η ντουλάπα της Βερόνικα(Veronica's closet) και Τζέσι(Jesse). Από το 2005 έως το 2006 ήταν εκτελεστική παραγωγός στο Σχετίζεται με(Related). Και οι δύο συγγραφείς ήταν οι δημιουργοί της σειράς Ονειρεύομαι(Dream on) του HBO. Η Κάουφμαν,επίσης, συν-δημιούργησε τη σειρά Γκρέις και Φράνκι (Grace and Frankie), του Netflix.
Βιογραφικό
Γεννημένη σε μια Εβραϊκή οικογένεια στα προάστια της Φιλαδέλφειας, η Κάουφμαν φοίτησε στο γυμνάσιο Marple Newtown, που βρίσκεται στη Σχολική Περιοχή Marple Newtown κοντά στη Φιλαδέλφεια, όπου ήταν θεσπολόγος και σκηνοθέτρια της σχολικής παράστασης "Our Town" το 1974. H Κάουφμαν φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Μπράνταϊς στη Μασαχουσέτη και έλαβε το πτυχίο της στο θέατρο το 1978. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της εκεί, ήταν μέλος της αδελφότητας Sigma Delta Tau.Η Κάουφμαν σπούδασε, επίσης, υποκριτική στη δραματική σχολή The Neighborhood Playhouse School of the Theatre στη Νέα Υόρκη.
Προσωπική ζωή
Η Κάουφμαν παντρεύτηκε τον Μάικλ Σκλόφ, ο οποίος είναι ο συνθέτης του θεματικού τραγουδιού Τα Φιλαράκια, και έζησαν στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια.Η Κάουφμαν και ο Σκλόφ απέκτησαν μαζί τρία παιδιά: τη Χάνα, τον Σαμ και τη Ρόουζ. Αυτή και ο Σκλόφ υπέβαλαν αίτηση διαζυγίου τον Νοέμβριο του 2015 μετά από 31 χρόνια γάμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Αλέκος Τζανετάκος
Ο Αλέκος Τζανετάκος (1937-2010) ήταν Έλληνας ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και σεναριογράφος. Ήταν ευρύτατα γνωστός και ως "ο καρπαζοεισπράκτορας", παρατσούκλι που του έδωσε ο κόσμος για τις καρπαζιές που έτρωγε στους κινηματογραφικούς του ρόλους.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Μανιάτικα του Πειραιά το 1937. Σπούδασε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν και στην Ανωτέρα Σχολή Κινηματογράφου του Λυκούργου Σταυράκου. Έκανε ντεμπούτο στο θέατρο το 1957 με τον θίασο των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου στο έργο «Οι δικοί μας άνθρωποι», ενώ με το Περιφερειακό Θέατρο Θεσσαλονίκης του Κώστα Χατζίσκου εμφανίστηκε και σε ρόλους κλασικού ρεπερτορίου.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 αποσύρθηκε από το θέατρο και ασχολήθηκε με τη συγγραφή σεναρίων για βιντεοταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε ο ίδιος. Ο Τζανετάκος ήταν και οδηγός αγωνιστικών αυτοκινήτων και μοτοσικλετών παίρνοντας μέρος στα πανελλήνια πρωταθλήματα και αγώνες της εποχής και σημειώνοντας πολλές νίκες.
Ο ηθοποιός ταλαιπωρούταν κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του από σοβαρά προβλήματα υγείας, με αποκορύφωμα μία εγχείρηση ανευρύσματος στην κοιλιακή αορτή τον Νοέμβριο του 2009. Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 73 ετών τον Απρίλιο του 2010.
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Λατομείο Κιλκίς
Το Λατομείο (ή Λατόμι) είναι χωριό του νομού Κιλκίς και του δήμου Πολυκάστρου. Έχει πληθυσμό 12 κατοίκους. Παλαιότερες ονομασίες του ήταν Σπανό, Σπάντσι και Καραθοδωραίικα. Μέχρι το 1927 ονομάζονταν Σπάντσοβο ή Σπάντζοβο. Πρόκειται για ένα πεδινό χωριό χτισμένο σε στρατηγικό σημείο, κρυμμένο σε ένα βαθούλωμα της γης, ώστε να μην είναι ορατό από μακριά, αλλά και να εποπτεύει όλο τον εύφορο κάμπο του αγρκτήματός του, έναν από τους πιο εύφορους κάμπους της Κεντρικής Μακεδονίας.
Το Λατόμι βρίσκεται βορειοδυτικά του Κιλκίς επί της Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης - Ευζώνων. Είναι το πρώτο χωριό που συναντά κανείς μετά τους Ευζώνους εισερχόμενος στην Ελλάδα από την Βόρεια Μακεδονία. Απέχει 10χλμ. από το τελωνείο των Ευζώνων. Η Εθνική Οδός εφάπτεται του οικισμού και υπάρχει ημικόμβος εξόδου, ο οποίος λειτουργεί περιστασιακά.
Ιστορικά Στοιχεία
Στην περιοχή φαίνεται ότι υπήρχε αρχαία πόλη ήδη από την Εποχή του Σιδήρου, όπως μαρτυρούν τα αρχαιολογικά ευρήματα του πρόσφατα ανακαλυφθέντος νεκροταφείου που σχετίζεται με τους Παίονες.
thumb|left|600px|Εικόνα του 1918 από τα Γαλλικά στρατεύματα που είχαν εγκατασταθεί στο Λατόμι κατά τον [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο]]
Το χωριό μετονομάστηκε το 1927 σε Λατόμι ή Λατομείον εξαιτίας ύπαρξης λατομείου νότια του χωριού. Στη συνέχεια, το παλιό αυτό λατομείο εγκαταλείφθηκε και λειτούργησε νέο λατομείο ανατολικά του χωριού για τις ανάγκες της κατασκευής της ΠΑΘΕ, έως τις αρχές της δεκαετίας του 1970, οπότε και έκλεισε με τη θέση σε κυκλοφορία του αυτοκινητόδρομου, λόγω μεγάλης εγγύτητας με το δρόμο.
Ασχολίες των κατοίκων
Το αγρόκτημα του Λατομείου ήδη από την αρχαιότητα αποτελούσε το επίκεντρο της γεωργικής παραγωγής της ευρύτερης περιοχής, λόγω της μορφολογίας του εδάφους (κάμπος), αλλά και της εξαιρετικά εύφορης γης, πλούσιας σε ύδατα.
Τον 15ο αιώνα, με διαταγή του σουλτάνου φυτεύονται στην περιοχή μουριές με σκοπό τη σηροτροφία και την παραγωγή μεταξιού. Η καλλιέργεια συστηματοποιείται. Οι κάτοικοι του χωριού, κολίγοι τότε, εργάζονται στις καλλιέργειες. Ακόμα και σήμερα παρατηρούνται διάσπαρτες μουριές σε όλο το αγρόκτημα του Λατομείου, απομεινάρια της παλαιάς καλλιέργειας.
Στην ύστερη τουρκοκρατία οι συστηματικές καλλιέργειες της γης στο Λατόμι (Σπανό ή Σπάντσοβο τότε) οδηγούν στη δημιουργία δύο τσιφλικιών στο ίδιο χωριό (φαινόμενο σπάνιο και ενδεικτικό της εντατικής καλλιέργειας), καθώς οι μισές εκτάσεις αποτελούν κτήμα Οθωμανού μπέη, ενώ οι λοιπές κτήμα του Σαούλ Μοδιάνο. Οι κολίγοι κάτοικοι καλλιεργούν τα κτήματα που έχουν αναδειχθεί σε σημαντικό σιτοβολώνα της ευρύτερης περιοχής. Παράλληλα καλλιεργείται χειμερινό κριθάρι για τις ανάγκες της κτηνοτροφίας με τη διαδεδομένη τότε μέθοδο των τεχνητών λειμώνων (χασίλια), όπου το κριθάρι δεν θερίζεται αλλά καταναλώνεται ως φυτό απ' ευθείας από τον αγρό διά της βοσκής.
Κατά τον 20ό αιώνα οι νέοι κάτοικοι συνεχίζουν τη μακρά γεωργική παράδοση του χωριού, ενώ ασχολούνται ταυτόχρονα και με την κτηνοτροφία αιγοπροβάτων. Την περίοδο αυτή εισάγεται η καλλιέργεια αμυγδάλων και δημιουργούνται εκτεταμένες αμυγδαλοφυτείες σε όλη την έκταση του Λατομείου. Διάσπαρτες αμυγδαλιές συναντά κανείς και σήμερα ως απομεινάρια των παλαιών αμυγδαλοφυτειών.
Το 1934 μετά την αποξήρανση της λίμνης Αρζάν που ανήκε στο αγρόκτημα του Λατομείου, και τη δημιουργία νέων καλλιεργούμενων εκτάσεων, οι κάτοικοι του Λατομείου (15 οικογένειες τότε) δεν δικαιούνταν παραχώρηση γης, λόγω του ότι η ήδη ιδιόκτητη γη τους ήταν εντατικά καλλιεργούμενη. Έτσι, η αποξηραμένη λίμνη Αρζάν αποσπάστηκε από το αγρόκτημα Λατομείου και οι νέες εκτάσεις παραδόθηκαν προς καλλιέργεια στους ακτήμονες κατοίκους των γειτονικών χωριών Πολύκαστρο, Βαφειοχώρι, Ποντοηράκλεια, Κάστρο, Μικρόδασος και Πευκόδασος.
Τη δεκαετία του 1980 οι Λατομιώτες υπήρξαν οι πρωτοπόροι στο Νομό Κιλκίς στον αγροτικό εξηλεκτρισμό με σκοπό την ιδιωτική άρδευση. Υπήρξαν πρωτοπόροι επίσης, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, στα βελτιωτικά προγράμματα υλοποιώντας σύγχρονες μεθόδους καλλιέργειας και άρδευσης με τεράστιες επενδύσεις σε σύγχρονα μηχανήματα, καθώς και μεγάλα ιδιωτικά έργα που στόχο είχαν την εξοικονόμηση νερού και ενέργειας μέσω μεθόδων άρδευσης με σταγόνες και ισοπέδωση αγροτεμαχίων με λέιζερ. Έτσι, τις δεκαετίες του '90 και του 2000 πραγματοποιήθηκαν στο αγρόκτημα Λατομείου σημαντικές αγροτικές επενδύσεις με ιδιωτικά, κρατικά και ευρωπαϊκά κεφάλαια. Η καλλιέργεια πλέον εντατικοποιήθηκε και συστηματοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό που οι 100 οικογένειες του χωριού σήμερα, εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικά από την αγροτική παραγωγή.
Την περίοδο αυτή (δεκαετία του 2000) κατασκευάστηκε και ένα από τα σημαντικότερα υδραυλικά έργα της σύγχρονης Ελλάδας, ο ταμιευτήρας Αρζάν με σκοπό την κεντρική άρδευση ολόκληρου του κάμπου, που στη δεύτερη και τρίτη φάση του θα αρδεύει και το αγρόκτημα Λατομείου.
Σήμερα
thumb|right|450px|Το Διασυμμαχικό ([[Ελλάς, Μεγάλη Βρετανία, Ιταλία, Γαλλία και Σερβία) Μνημείο Διάσπασης Μακεδονικού Μετώπου στα Λατόμι κατά την 94η επέτειο]] Στο χωριό υπάρχει το Διασυμμαχικό Μνημείο διάσπασης του Μακεδονικού Μετώπου του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου που εορτάζεται κάθε χρόνο με τη συμμετοχή ανώτατων αξιωματούχων, στρατιωτικών, διπλωματών και απογόνων πολεμιστών του Α΄ΠΠ, της Ελλάδας, της Σερβίας, της Γαλλίας, της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιταλίας (τελευταία εκπροσωπείται και η Ρωσία ). Η επέτειος τιμάται κάθε τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου από το 1918.
Στο Λατόμι λειτουργούσε δημοτικό σχολείο έως τη δεκαετία του '70. Έκτοτε οι κάτοικοι άρχισαν να το εγκαταλείπουν για το γειτονικό Πολύκαστρο κυρίως, αλλά και τη Θεσσαλονίκη, καθώς η κτηνοτροφία έπαψε πια να είναι η κύρια ασχολία τους, ενώ συνέχισαν να απασχολούνται στη γεωργία.
Σήμερα κατασκευάζεται η νέα χάραξη της ηλεκτροκίνητης Σιδηροδρομικής Γραμμής Θεσσαλονίκης - Ειδομένης, η οποία περνά από το χωριό και υπάρχουν σχέδια για σύνδεση με τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο Θεσσαλονίκης.
Λόγω των εκτεταμένων πλημμυρών που σημειώνονταν στις περιοχές όπου άλλοτε βρίσκονταν ο πυθμένας της λίμνης Αρζάν, αλλά και λόγω της υποχώρησης του υδροφόρου ορίζοντα (από την άντληση των υδάτων για τις ανάγκες άρδευσης), αποφασίστηκε η επανόρθωση τμήματος της αποξηραμένης λίμνης Αρζάν. Σήμερα έχει κατασκευαστεί ανάχωμα ύψους 8 μέτρων με σκοπό να αποταμιεύει ύδατα, ώστε να αποκατασταθεί η στάθμη των υπόγειων υδάτων της περιοχής και να αρδεύσει το αγρόκτημα Λατομείου αλλά και τις γύρω περιοχές.
Ένα σοβαρό πρόβλημα που ταλανίζει το Λατόμι και τους κατοίκους του τα τελευταία χρόνια είναι ο αποχαρακτηρισμός του αγροκτήματος και η μετατροπή του σε δάσος. Η πολιτεία με συνοπτικές διαδικασίες ανάρτησε δασικό χάρτη το 2013 που μετατρέπει το 80% του αγροκτήματος Λατομείου σε δασική έκταση, χωρίς ουσιαστικά να δοθεί χρόνος για διατύπωση αντιρρήσεων. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την παύση της, από αιώνες εντατικής καλλιέργειας ολόκληρης της περιοχής (τα εννια δέκατα περίπου του αγροκτήματος καλλιεργούνται και το ήμισι είναι αρδευόμενο), αλλά και της αφαίρεσης της ιδιοκτησίας γης από τους κατοίκους. Από τα 8.000στρ. περίπου της συνολικής έκτασης του Αγροκτήματος Λατομείου, τα 6.600στρ. περίπου καλλιεργούνται (82,5%), ενώ τα 6.250στρ. χαρακτηρίστηκαν δασικά (78%) αφήνοντας για καλλιέργεια 1.900στρ (απωλέσθηκαν 4.700στρ. καλλιεργειών). Έτσι, οι 100 περίπου οικογένειες σήμερα, του αγροκτήματος Λατομείου, που το κύριο βιοποριστικό τους μέσο είναι η γεωργία απειλούνται με οικονομική καταστροφή και κοινωνική εξόντωση. Παράλληλα, η πολιτεία κινδυνεύει να απωλέσει μία από τις σημαντικότερες πλουτοπαραγωγικές πηγές του πρωτογενούς τομέα στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς, για την οποία έχουν επενδυθεί σημαντικά κονδύλια.
Στο Λατόμι, κάθε χρόνο εορτάζεται η Ανάληψη του Σωτήρος στο τοπικό ξωκκλήσι με πανηγυρική ακολουθία.
Γεωγραφία
Το Λατόμι είναι κτισμένο δυτικά του αυτοκινητόδρομου Πάτρας - Αθήνας - Θεσσαλονίκης - Ευζώνων (ΠΑΘΕ) στο 535ο χλμ.
Βίλα
Η "βίλα" είναι η έπαυλη των αδελφών Αλεξάνδρου και Αποστόλου Καραθόδωρου που οικοδομήθηκε τη δεκαετία του 1950 σε ιδιόκτητο οικόπεδο 35 στρεμμάτων. Πρόκειται για νεοκλασικό κτίριο, όπου ζούσαν οι δύο οικογένειες, ενώ διέθετε κι εγκαταστάσεις για τις ανάγκες της προβατοτροφίας.
Στη βίλα έχει φιλοξενηθεί πλήθος προσωπικοτήτων της χώρας, τις δεκαετίες 1950 και 1960, όπως πρωθυπουργοί, υπουργοί κ.α.
Σήμερα, οι ιδιοκτήτες, απόγονοι των δύο οικογενειών, δεν ζουν πια στο χωριό και η βίλα εμφανίζει σημάδια εγκατάλειψης.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Πολυκάστρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Βίκτορ Τσερνόφ
Ο Βίκτορ Μιχάιλοβιτς Τσερνόφ (Ви́ктор Миха́йлович Черно́в, 7 Δεκεμβρίου 1873 – 15 Απριλίου 1952) ήταν Ρώσος επαναστάτης και ένας από τους ιδρυτές του Ρωσικού Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος. Ήταν ο βασικός θεωρητικός του κόμματος ή ο “εγκέφαλος” του κόμματος, και ήταν περισσότερο αναλυτής, παρά πολιτικός ηγέτης.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Βίκτορ Τσερνόφ γεννήθηκε στο Νοβουζένσκ, μια πόλη νοτιοανατολικά του Σαράτοφ στο κυβερνείο της Σαμάρα. Ήταν γιος ενός πρώην δουλοπάροικου αγρότη και ανατράφηκε για να γίνει ένας χαμηλού επιπέδου δημόσιος λειτουργός στην τοπική δημόσια διοίκηση. Ο Τσερνόφ παρακολούθησε το γυμνάσιο στο Σαράτοφ, ένα φυτώριο ριζοσπαστισμού, όπου εντάχτηκε σε έναν λαϊκίστικο κύκλο συζητήσεων, στον οποίο μελέτησε τα έργα του Νικολάι Ντομπρολιούμποφ και του Νικολάι Μιχαϊλόφσκι. Οι ριζοσπαστικές του τάσεις τράβηξαν την προσοχή της τοπικής αστυνομίας και ο Τσερνόφ μεταφέρθηκε σε άλλο σχολείο για τον τελευταίο χρόνο των σπουδών του.
Ο Τσερνόφ γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μόσχας, όπου ακόμη μια φορά εντάχτηκε σε ριζοσπαστικό κύκλο συζητήσεων, υπερασπιζόμενος τις λαϊκίστικες απόψεις κατά των Μαρξιστών. Συνελήφθη για την πολιτική του δράση την άνοιξη του 1894 και πέρασε 9 μήνες στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη. Μετά τη φυλάκισή του, ο Τσερνόφ καταδικάστηκε σε μια περίοδο διοικητικής εξορίας στην κεντρική Ρωσία.
Πολιτική καριέρα
Το 1907 δημοσίευσε τις Φιλοσοφικές και Κοινωνιολογικές Μελέτες, στις οποίες συντάσσεται με τις αντιλήψεις του Ρίτσαρντ Αβενάριους. Σαν τέτοιος ήταν ένας από τους Ρώσους Μαχιστές που επικρίθηκαν από τον Λένιν στο Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός (1909).
Στην Προσωρινή Κυβέρνηση του Αλέξανδρου Κερένσκι το 1917, ο Τσερνόφ ήταν Υπουργός Γεωργίας. Ήταν επίσης ο μόνος Πρόεδρος της Ρωσικής Συντακτικής Συνέλευσης μέχρι τη διάλυσή της στις 6 Ιανουαρίου 1918. Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Μπολσεβίκους, έγινε μέλος της αντι-Μπολσεβίκικης κυβέρνησης ηγούμενος των περισσότερο μετριοπαθών Σοσιαλ-Επαναστατών στη Σαμάρα, πριν διαφύγει στην Ευρώπη και στη συνέχεια στις ΗΠΑ.
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Τσερνόφ απεβίωσε στη Νέα Υόρκη το 1952.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες
Μάρτα Άργκεριτς
Η Μάρτα Άργκεριτς (Martha Argerich· γενν. 5 Ιουνίου 1941, Μπουένος Άιρες) είναι Αργεντινή πιανίστα. Θεωρείται ευρέως ως μία εκ των κορυφαίων ερμηνευτών πιάνου όλων των εποχών.
Βιογραφία
Όντας πρώιμη ως παιδί, ξεκίνησε να φοιτά όταν ήταν μόλις 2 ετών και 8 μηνών στο νηπιαγωγείο, όπου ήταν η μικρότερη στην τάξη της. Ένα πεντάχρονο αγόρι θέλοντας να την πειράξει της είχε πει πως δεν μπορεί να παίξει πιάνο και εκείνη απάντησε παίζοντας ένα κομμάτι που τους είχε παίξει ο δάσκαλός τους και το είχε απομνημονεύσει εξ' ολοκλήρου μόνο ακούγοντάς το.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί μουσικοί
NZ
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων NZ ή Na ή nz και ΝΖ ή νζ μπορεί να αναφέρεται:
Δήμος Δημητσάνας
Ο δήμος Δημητσάνας ήταν ορεινός δήμος του νομού Αρκαδίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Γορτυνίας. Βρισκόταν στο δυτικό τμήμα του νομού και περικλυόταν από τους δήμους Τρικολώνων, Ηραίας, Γόρτυνος, Λαγκαδίων και Βυτίνας. Ήταν ένας από τους δήμους που συγκροτούσαν την επαρχία Γορτυνίας. Ο δήμος αποτελούταν από 7 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 1.337 κατοίκους. Η έκταση του δήμου ήταν 110,7 τ.χλμ.. Έδρα του δήμου ήταν η Δημητσάνα.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Δ
Πύραυλος
thumb|right|Διηπειρωτικός πύραυλος τύπου [[Minuteman.]] Ο πύραυλος (ή ρουκέτα) είναι βλήμα, που προωθείται εκτοξεύοντας αέρια που προέρχονται από καύση στερεών ή υγρών καυσίμων. Η λειτουργία του στηρίζεται στη θεωρία του Νεύτωνα περί δράσης και αντίδρασης, με βάση και την αρχή διατήρησης της ορμής. Η ταχύτητα τού πυραύλου καθορίζεται από το μέγεθός του και την ταχύτητα με την οποία εξέρχονται τα αέρια. Η καύση γίνεται με τη βοήθεια του οξυγόνου, που εναποθηκεύεται σε υγρή μορφή μέσα στον πύραυλο, και άλλων ουσιών που δρουν σαν οξειδωτές.
Ονομασία
Το ελληνικό όνομά του, πήρε ο πύραυλος από το πυρ (φωτιά) και το αυλός (φλογέρα) λόγω του σχήματός του και του τρόπου πρόωσης που συνοδεύεται από φλόγα
Ιστορία
Ο πύραυλος ήταν γνωστός στους Κινέζους από το 13ο αιώνα μ.Χ., ίσως και νωρίτερα. Τον χρησιμοποίησαν το 1232 μ.Χ. σε μάχη που έδωσαν με το γιο του Τζένγκις Χαν. Οι πύραυλοι εκείνοι χρησιμοποιούσαν σαν καύσιμο την πυρίτιδα. Πιθανόν από τους Κινέζους να έμαθαν τον πύραυλο και οι Ινδοί, που τον χρησιμοποίησαν εναντίον των Άγγλων. Διαμέσου των Άγγλων, μεταφέρθηκε στην Ευρώπη η τεχνολογία της κατασκευής πυραύλων. Οι Άγγλοι χρησιμοποίησαν πυραύλους (ρουκέτες) στη μάχη της Βουλώνης, ενάντια στα γαλλικά στρατεύματα και επίσης όταν αντιμετώπιζαν τα αμερικανικά στρατεύματα το 1814, στην Ουάσιγκτον.
Η συστηματική όμως μελέτη για την τελειοποίηση του πυραύλου, άρχισε τον 20ό αιώνα. Προηγήθηκαν οι θεωρητικές μελέτες του Κονσταντίν Τσιολκόφσκι σχετικά με τη χρήση των πυραύλων για την εξερεύνηση του διαστήματος. Ο πρώτος πύραυλος με καύσιμη ύλη υγρό οξυγόνο εκτοξεύτηκε το 1928 στη Μασαχουσέτη. Η ιδέα της χρήσης υγρού οξυγόνου ήταν του Ρόμπερτ Γκόνταρντ, που ήθελε με αυτό τον τρόπο να δώσει την δυνατότητα στους πυραύλους να κινούνται και έξω από την ατμόσφαιρα, όπου ως γνωστόν δεν υπάρχει οξυγόνο. Ο πύραυλος ανυψώθηκε για 13 μέτρα και η πτήση διήρκεσε 5,21 δευτερόλεπτα, αλλά ήταν η απόδειξη ότι το υγρό οξυγόνο μπορούσε να χρησιμεύσει ως καύσιμο για τους πυραύλους.
Στη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου, χρησιμοποιήθηκαν επίσης πύραυλοι και ρουκέτες. Οι Ρώσοι χρησιμοποίησαν τις ρουκέτες Κατιούσα, ενώ Γερμανοί ανέπτυξαν περισσότερο την πυραυλική τεχνολογία, χρησιμοποιώντας αρκετούς τύπους πυραύλων. Οι πιο γνωστοί από αυτούς, που χρησιμοποιήθηκαν εναντίον του Λονδίνου και άλλων πόλεων, ήταν οι ρουκέτες V1 και οι βαλλιστικοί πύραυλοι V2, που έγιναν τα πρώτα αντικείμενα που πέταξαν έξω απ' την ατμόσφαιρα της γης και αποτέλεσαν τη βάση για τους πρώτους πυραύλους που αναπτύχθηκαν αργότερα. Μετά τον πόλεμο, το κέντρο μελέτης και έρευνας μεταφέρθηκε στην Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση, με τη χρήση και αιχμάλωτων Γερμανών επιστημόνων που μεταφέρθηκαν στις χώρες αυτές.
Μικροί πύραυλοι είναι τα γνωστά όπλα μπαζούκας, δηλαδή οι ατομικοί πύραυλοι, που απαιτούν προσωπικό δυο ατόμων για να μεταφερθούν και να χρησιμοποιηθούν. Το 1932 ο γερμανικός στρατός προσέλαβε ένα επίλεκτο μέλος της VfR για να τον βοηθήσει στα δικά του στρατιωτικά πυραυλικά προγράμματα. Το μέλος αυτό ήταν ο Βέρνερ φον Μπράουν (Werner von Braun). Το 1937 δημιουργήθηκε στο Πεενεμούντε (Peenemunde) το γερμανικό κέντρο πυραυλικών ερευνών με τον φον Μπράουν ως τεχνικό διευθυντή. Αξιοσημείωτο είναι δε το γεγονός ότι οι Γερμανοί αγνοούσαν πλήρως τις δοκιμές του Goddard και κινήθηκαν εντελώς ανεξάρτητα στα πειράματά τους. Κατά τη διάρκεια του πολέμου οι Γερμανοί κατασκεύασαν μεγάλο αριθμό πειραματικών μοντέλων αρκετά πιο εξελιγμένων από τα αντίστοιχα συμμαχικά. Το γνωστότερο από αυτά, που αποτέλεσε και τον εφιάλτη των κατοίκων της Βρετανίας, ήταν το Α-4 που αργότερα μετονομάστηκε σε V-2. Αυτός ήταν και ο πρώτος πύραυλος μεγάλης κλίμακας ο οποίος χρησιμοποιούσε υγρά καύσιμα, με 56000 λίβρες ώση και ακτίνα δράσης που άγγιζε τα 300 χλμ. Μετά τη λήξη του πολέμου σχέδια και επιστήμονες παραδόθηκαν στους Συμμάχους, οι περισσότεροι δε από αυτούς μετακόμισαν είτε στην ΕΣΣΔ είτε στις ΗΠΑ. Ο φον Μπράουν και το τεχνικό επιτελείο του βρέθηκε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Η έρευνα για τους πυραύλους άρχισε δειλά - δειλά να ξεφεύγει από τα στενά στρατοκρατούμενα πλαίσια. Παρόλ' αυτά ο ανταγωνισμός των υπερδυνάμεων κατά τη ψυχροπολεμική περίοδο ήταν αυτός που σηματοδότησε την αυγή της διαστημικής εποχής με την χρησιμοποίηση πυραύλων για την εκτόξευση διαστημικών συσκευών.
Χρήσεις
Οι πύραυλοι χρησιμοποιούνται τόσο για στρατιωτικούς όσο και για επιστημονικούς σκοπούς. Η στρατιωτική τους χρήση περιλαμβάνει τόσο τακτικούς πυραύλους, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά πλοίων, αεροπλάνων ή μονάδων εδάφους, όσο και τους διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους.
Διάστημα
Οι πύραυλοι χρησιμοποιούνται κατεξοχήν στα προγράμματα εξερεύνησης του διαστήματος. Είναι σε θέση να μεταφέρουν στο διάστημα μεγάλου βάρους αντικείμενα, όπως διαστημoσυσκευές, δορυφόρους και διαστημόπλοια. Το βάρος που μπορούν να μεταφέρουν μπορεί να φτάσει και τους 100 τόνους ανάλογα με τον πύραυλο. Το παγκόσμιο ρεκόρ μεταφοράς φορτίου από πύραυλο κρατά από το 1968 ο Saturn V. Σήμερα, ο πιο ισχυρός, εν ενεργεία, πύραυλος (Falcon Heavy) μπορεί να μεταφέρει 63 τόνους σε Χαμηλή Γήινη τροχιά (Low Earth Orbit, LEO). Το 2021 αναμένεται να εκτοξευτεί σε τροχιά ο πύραυλος Starhip της SpaceX ο οποίος αναμένεται να σπάσει το ρεκόρ του Saturn V, με φορτίο πάνω από 120 τόνους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Καμενίτσα Αρκαδίας
Η Καμενίτσα είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Καμενίτσα βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αχαΐας και είναι χτισμένη σε υψόμετρο 583 μέτρων στις δυτικές πλαγιές του όρους Μαίναλο. Σημαντικότερο αξιοθέατο στην περιοχή είναι ένα σπήλαιο στην τοποθεσία "Σφακοβούνι" (δυτικά από το Καρβούνι), με ίχνη κατοίκησης από την νεολιθική εποχή, το οποίο δεν είναι επισκέψιμο ακόμη, το φαράγγι του ποταμού Μυλάοντα, με την εκκλησία της Ανάληψης στη σπηλιά και τα ταμπούρια. Το ασκηταριό της Aνάληψης, το οποίο έχει ιστορική σημασία ως οχυρωμένο καταφύγιο κατά την επανάσταση του 1821 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. "Στο εσωτερικό του ασκηταριού, τμήματα των επιχρισμένων τοιχωμάτων διατηρούν τοιχογραφίες του 17ου αι. και δύο δεσποτικές εικόνες του τέμπλου χρονολογούνται στο 1887".
Διοικητικά στοιχεία
Η Καμενίτσα μαζί με το Καρβούνι αποτελούν την τοπική κοινότητα Καμενίτσας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βυτίνας του Δήμου Γορτυνίας και ο πληθυσμός της ως κοινότητα είναι 167 κάτοικοι (ως οικισμός 156) σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός, μετά την επανάσταση του 1821, το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Καρνεσίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.
Χαριβέρτος Β΄
Ο Χαριβέρτος Β΄, Charibert II (607/617 - 8 Απριλίου 632) από τον Οίκο των Μεροβιγγείων ήταν βασιλιάς της Ακουιτανίας (629-632) με πρωτεύουσά του την Τουλούζη.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Χλωτάριου Β΄ βασιλιά της Νευστρίας, τού Παρισιού & των Φράγκων και της Σιχίλντε, κόρης τού Μπρούνουλφε Β΄ κόμη των Αρδεννών. Δεν γνωρίζουμε πότε γεννήθηκε· αναφέρεται, ότι ήταν λίγα έτη μικρότερος από τον ετεροθαλή αδελφό του Δαγοβέρτο Α΄ (γενν. π. 604). Ο πατέρας του είχε και άλλη από πριν σύζυγο, ήταν λοιπόν δίγαμος, κάτι όχι ασύνηθες για τότε.
Το 629 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Χαριβέρτος Β΄ προσπάθησε αρχικά να λάβει τη Νευστρία, μια και ο Δαγοβέρτος Α΄ ήταν ήδη βασιλιάς της Αυστρασίας από το 623. Στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν ο Χαριβέρτος Β΄, επειδή ήταν ανήλικος, εκπροσωπήθηκε από τον θείο του Μπρόντουλφ, αδελφό της Σιχίλντε. Ο Δαγοβέρτος Α΄ σκότωσε τον Μπρόντουλφ· δεν παραπονέθηκε όταν ο Χαριβέρτος Β΄ κατέλαβε τελικά την ημι-ανεξάρτητη Ακουιτανία. Αυτά φαίνεται δεν επέφεραν δυσαρέσκεια, μια και το 631 ο Χαριβέρτος Α΄ έγινε ανάδοχος τού Σιγιβέρτου Γ΄, γιου τού Δαγοβέρτου Α΄.
Το βασίλειο τού Χαριβέρτου Α΄ περιελάμβανε τις πόλεις Τουλούζη, Καόρ, Αζάν, Περιγκώ και Σαιντ και προστάθηκε και η Γασκώνη. Η πολεμική του ορμή υπέταξε τους Βάσκους, ώσπου έθεσε υπό τον έλεγχό του όλη τη Νοβεμποπουλανία (έγινε το δουκάτο της Γασκώνης).
Απεβίωσε το 632 στο Μπλαι τού Ζιρόνντ, πιθανώς δολοφονημένος με εντολή τού Δαγοβέρτου Α΄ και σύντομα μετά σκοτώθηκε και ο γιος του Χιλπέριχος, που ήταν βρέφος. Και οι δύο τάφηκαν στη βασιλική τού Αγ. Ρωμανού στο Μπλαι. Η Ακουιτανία περιήλθε στον Δαγοβέρτο Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Ark (πρόγραμμα)
Το Ark είναι ένα frontend για διάφορα εργαλεία συμπίεσης/αποσυμπίεσης. Παρέχει δηλαδή γραφική διεπαφή στον χρήστη προκειμένου αυτός να μπορεί εύκολα να αξιοποιήσει τα καθαυτά εργαλεία. Είναι μέλος του πακέτου λογισμικού του KDE και είναι ελεύθερο λογισμικό, αδειοδοτημένο με την GNU General Public License.
Χαρακτηριστικά
Επειδή το πρόγραμμα παρέχει την διεπαφή για την χρήση των προγραμμάτων συμπίεσης/αποσυμπίεσης αυτά πρέπει να είναι ήδη εγκατεστημένα στο σύστημα. Ανάμεσα στα υποστηριζόμενα προγράμματα συγκαταλέγονται και τα gzip, bzip2, zip, rar, 7z, tar και lha. Τα αρχεία είναι δυνατόν συμπιεστούν, να αποσυμπιεστούν, να τροποποιηθούν καθώς και να γίνει προεπισκόπηση των εξολοκλήρου μέσω του Ark. Το πρόγραμμα μπορεί ακόμα να ενσωματωθεί στον διαχειριστή αρχείων και περιηγητή ιστού Konqueror, με χρήση του σχετικού προσθέτου (αγγλ. plug-in).
Βασίλειο της Ναβάρρας
Το Βασίλειο της Ναβάρρας (ισπ. Reino de Navarra, βασκ. Nafarroako Erresuma, γαλ. Royaume de Navarre), αρχικά ως το Βασίλειο της Παμπλόνα, ήταν ένα Ευρωπαϊκό βασίλειο που κατείχε περιοχές σε κάθε πλευρά των Πυρηναίων μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Το βασίλειο δημιουργήθηκε, όταν ο ντόπιος Βάσκος ηγέτης Ίνιγο Αρίστα εξελέγη ή ανακηρύχθηκε βασιλιάς στην Παμπλόνα και τέθηκε επικεφαλής της εξέγερσης εναντίον της τοπικής φράγκικης κυριαρχίας γύρω στο 824. Μετά τη διάλυση της κοινοπολιτείας της Παμπλόνα με το Βασίλειο της Αραγώνας τον 12ο αιώνα, όταν πλέον έχει αποκοπεί από την επέκταση εις βάρος της Αλ-Άνταλους, λαμβάνει το όνομα Βασίλειο της Ναβάρρας.
Δείτε επίσης
Ναβαρρα Βασιλειο Ναβαρρα
Γιώργος Τουρσουνίδης
μικρογραφία|268x268εσ
Ο Γιώργος Τουρσουνίδης (Θεσσαλονίκη, 21 Αυγούστου 1970) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1988 στον ΠΑΟΚ όπου και παρέμεινε για δώδεκα ολόκληρα χρόνια, έχοντας συνολικά 261 συμμετοχές και 35 τέρματα στο πρωτάθλημα με την ομάδα του "Δικεφάλου του Βορρά".
Το 1999 μεταπήδησε στην Ξάνθη, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε μέχρι το 2001, όταν και σε ηλικία 31 ετών "κρέμασε" τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.
Με την εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαΐου 1990, στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Ιταλίας (0-0), μερικές ημέρες πριν από την έναρξη του Μουντιάλ 1990, που διοργάνωσε τότε η Ιταλία. Με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε από το 1990 μέχρι και το 1995, καταγράφοντας 22 συνολικά παρουσίες και 1 τέρμα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος
Μοναστήρι της Ζάοβα
Περιγραφή
Το μοναστήρι, ευρισκόμενο πλησίον του δρόμου μεταξύ Ποζάρεβατς και Πέτροβατς να Μλάβι, αναφέρεται για πρώτη φορά εντός οθωμανικού εγγράφου χρονολογούμενου από το 1467. Η εκκλησία του μοναστηριού, αφιερωμένη στους Άγιους Μιχαήλ και Γαβριήλ, ανεγέρθηκε σε μη ταυτοποιημένη ημερομηνία. Ωστόσο, λόγω της αρχιτεκτονικής μορφής της, πιθανώς χρονολογείται στον 16ο ή 17ο αιώνα.
Η εκκλησία, ανεγερθείσα με δομικό υλικό την τραβερτίνη, αποτελείται από ένα κλίτος το οποίο επεκτείνεται από μία ημικυκλικού σχήματος αψίδα. Το τμήμα του χοροστασίου περιλαμβάνει προεξοχές οι οποίες λαμβάνουν την μορφή ημικυκλικών αψιδωτών παρεκκλησίων. Στο εσωτερικό, του κλίτους προηγείται ένας νάρθηκας. Οι προσόψεις χαρακτηρίζονται από την παρουσία καμάρων δίχως πλευρικά παράθυρα.
Όπως αναφέρεται εντός επιγραφής ευρισκόμενης επί του νότιου τοίχου του νάρθηκα, οι τοιχογραφίες και οι εικόνες του εικονοστασίου φιλοτεχνήθηκαν από τον Ζίβκο Πάβλοβιτς το 1849. Ορισμένες παλαιότερης ημερομηνίας εικόνες ενσωματώθηκαν μεταξύ των νέων φιλοτεχνημάτων, ενώ άλλες μεταφέρθηκαν στο επισκοπικό παλάτι του Ποζάρεβατς.
Στα νότια της εκκλησίας, ένα μεγάλου ύψους κωδωνοστάσιο ανεγέρθηκε κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1930.
Παραπομπές
Ζαοβα Ζαοβα Ζαοβα Κατηγορία:Προστατευόμενα πολιτισμικά μνημεία στη Σερβία Ζαοβα
Πρίγκιπας της Αντιόχειας
Ο Πρίγκιπας της Αντιόχειας ήταν ένας τίτλους που δόθηκε τον Μεσαίωνα στους Νορμανδούς που κυβερνούσαν το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας, μιά πόλη που βρισκόταν στην σημερινή Αντάκια στην Τουρκία. Η καταγωγή των πριγκίπων ήταν από την Κομητεία της Σικελίας στην νότια Ιταλία η οποία μετατράπηκε την περίοδο 1130 - 1186 στο Βασίλειο της Σικελίας. Ο πρίγκιπας Βοημούνδος Δ΄ της Αντιόχειας κατέκτησε και την Κομητεία της Τρίπολης ενώνοντας δύο Σταυροφορικά κράτη για το υπόλοιπο της ιστορίας τους, η Αντιόχεια ήταν πανάρχαια πόλη στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Όταν το Σουλτανάτο των Μαμελούκων της Αιγύπτου έδιωξε τους Ιππότες και απαγόρευσε στους Σταυροφόρους την πρόσβαση στις πόλεις.
Οίκος του Πουατιέ
Ο Βοημούνδος ΣΤ΄ συμμάχησε με τους Μογγόλους εναντίον των Μαμελούκων, ο Σουλτάνος των Μαμελούκων Μπαϊμπάρς αφού διέλυσε το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας (1266) στράφηκε πρός την Ανατολή. Κατέλαβε την Άκρα, την Αντιόχεια και διέλυσε το Πριγκιπάτο της Αντιόχειας (1268), οι πρίγκιπες της Αντιόχειας από τον Οίκο του Πουατιέ εγκαταστάθηκαν στην Τρίπολη και διατήρησαν τον τίτλο του Πρίγκιπα της Αντιόχειας ως "Τιτλούχοι".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πριγκιπάτο της Αντιόχειας
Α.Ο. Ίκαρος Πετρωτού Αχαΐας
Ο Αθλητικός Όμιλος Ίκαρος Πετρωτού είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα το Πετρωτό Αχαΐας που δραστηριοποιείται στο ποδόσφαιρο. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1984 και έχει χρώματα το πράσινο και το κίτρινο. Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών και τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών, το οποίο έχει παρουσία στην Α΄ Εθνική κατηγορία.