cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κινέζικος Εμφύλιος Πόλεμος
Η Εξέγερση των Μπόξερ
Οι Μπόξερς (αγγλ. Πυγμάχοι) ήταν τα μέλη της εθνικιστικής οργάνωσης Δίκαιες και Αρμονικές Γροθιές, και λέγονταν έτσι επειδή εξασκούσαν τις πολεμικές τέχνες. Το 18ο αιώνα λόγω της δυσχερούς οικονομικής θέσης πολλών ανθρώπων, κάποιων πολύ σοβαρών καταστροφών και της ασταμάτητης επιρροής ξένων στην Κίνα, οι Μπόξερς άρχισαν να αυξάνονται πολύ γρήγορα σε νούμερα. Το 1898 συντηρητικές εθνικιστικές δυνάμεις κατάφεραν να ελέγχουν την κυβέρνηση. Αυτές οι δυνάμεις έπεισαν τους Μπόξερς να αφήσουν τον στόχο που είχαν θέσει ενάντια στη Δυναστεία των Τσινγκ και να συνεργαστούν με αυτή ώστε να διώξουν τους ξένους από την Κίνα. Άρχισαν έτσι οι Μπόξερς να αποκτούν πολιτικό κύρος, γιατί προσλαμβάνονταν από το κράτος ως φρουρά σε διάφορες πόλεις. Καθοριστικός ήταν ο ρόλος των χριστιανών Κινέζων (που είχαν ασπαστεί το Χριστιανισμό ενώ αρχικώς πίστευαν στην κινέζικη θρησκεία) για την απόλυτη άνοδο των Μπόξερς στην εξουσία. Ο Χριστιανισμός εκείνη την εποχή παραβίαζε τις κινέζικες οικογενειακές σχέσεις. Πολλοί ιεραπόστολοι πίεζαν τις τοπικές υπηρεσίες αυτοδιοίκησης να λαμβάνουν το μέρος των χριστιανών σε αντιδικίες σε διάφορα θέματα. Ύστερα από καιρό, οι Μπόξερς εξαπέλυαν ανοικτές επιθέσεις ενάντια στους Χριστιανούς. Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι Μπόξερς διεξήγαν πολεμικές επιχειρήσεις ελεύθερα γύρω από το Πεκίνο. Οι Μπόξερς επίσης κέρδισαν πολλές μάχες ενάντια στους ξένους που απεστάλησαν για να επιβάλουν την κυριαρχία τους. Μάλιστα η αυτοκράτειρα στις 13 Ιουνίου 1900 διέταξε να απελαθούν όλοι οι ξένοι από την χώρα. Παρόλα αυτά, στις 14 Αυγούστου του ίδιου έτους, ξένες δυνάμεις κατέλαβαν το Πεκίνο (κινεζικά: Μπεϊτζίνγκ). Η αυτοκρατορική οικογένεια έφυγε και έμειναν μόνο κάποιοι αντιπρόσωποι για να χειριστούν τις διπλωματικές κινήσεις. Η Κίνα αναγκάστηκε να πληρώσει μεγάλη πολεμική αποζημίωση λόγω της εξέγερσης αυτής. Μαζί με το τέλος της εξέγερσης ήρθε και το τέλος των Τσινγκ.
Η θητεία του Γιουάν Σι-κάι
Μετά την πτώση των Τσινγκ, ακολούθησε περίοδος μεγάλης εσωτερικής κρίσης. Αυτή η κρίση δεν κράτησε πολύ και σταμάτησε όταν τα δύο ηγετικά μέλη του αντιδυναστικού κινήματος, ο Γιουάν Σι-κάι και ο Σουν Γιατ-σεν ήρθαν σε συμφωνία. Ο Γιουάν Σι-κάι υπήρξε Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας κατά τα έτη 1912-1915. Εντωμεταξύ, ο Σουν Γιατ-σεν δημιούργησε το Κουομιντάνγκ, το οποίο εισήλθε στις επόμενες εκλογές στην κινεζική βουλή. Το Κουομιντάνγκ είχε τρεις στόχους: Επειδή το κόμμα είχε απήχηση, ο Σουν Γιατ-σεν συμφώνησε να αφήσει τον Γιουάν Σι-κάι να κυβερνήσει, ώστε να αποφευχθεί ένας εμφύλιος πόλεμος. Ενώ κυβερνούσε ο Γιουάν, ο Σουν προσπαθούσε με πολλούς τρόπους να τον υποβαθμίσει. Αυτή η επιδίωξη φάνηκε όταν ο Σουν ζήτησε από τον Γιουάν να μεταφέρει την κυβέρνησή του στην πόλη Ναντζίνγκ. Εκείνος αρνήθηκε. Αλλά και ο Γιουάν έκανε λάθη. Το πιο μοιραίο ήταν το να προκηρύξει τον εαυτό του Αυτοκράτορα, χάνοντας την υποστήριξη του στρατού. Έτσι αναγκάστηκε να παραιτηθεί και έξι μήνες αργότερα πέθανε από ουραιμία.
Το καθεστώς των Πολεμάρχων
Μετά την πτώση της Δυναστείας των Τσινγκ, η Κίνα έγινε δημοκρατικό κράτος (Δημοκρατία της Κίνας). Ο πρώτος Πρόεδρος της Κίνας ήταν ο Γιουάν Σι-κάι. Η εξουσία για να γίνει πρόεδρος πήγαζε από την θέση του στο Στρατό του Πεκίνο ο οποίος ήταν ο μόνος μοντέρνος στρατός της εποχής. Επειδή οι δράσεις του γίνονταν αυταρχικά λόγω της στρατιωτικής κάλυψης, ο Γιουάν Σι-κάι διοικούσε με φόβο και εθνικισμό. Γι΄ αυτό και από πολλούς αποκαλείται ο πατέρας των Πολεμάρχων. Αφού τελείωσε η θητεία του, πολλοί ανώτατοι αξιωματικοί του στρατού του χώρισαν την Κίνα σε ίσα κομμάτια και κυβερνούσαν ξεχωριστά. Υπήρχαν ειδικοί νόμοι που απαγόρευαν τις συγκρούσεις μεταξύ των Πολεμάρχων. μικρογραφία|140x140εσ|Το έμβλημα του Κουομιντάνγκ.|αριστερά Το Κουομιντάνγκ, το αντιμοναρχικό κόμμα της Κίνας, το οποίο απέβλεπε στην ενοποίηση όλης της Κίνας σε ένα κράτος, ζήτησε βοήθεια από ξένα κράτη (κυρίως υλική) ώστε να αντιμετωπίσει αυτούς τους πολέμαρχους, οι οποίοι μάλιστα είχαν καταλάβει μεγάλο μέρος της Βόρειας Κίνας. Δεν έδωσαν όμως οι Δυτικές Δημοκρατίες υποστήριξη, και έτσι το κόμμα στράφηκε στη Σοβιετική Ένωση το 1921. Η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης δέχτηκε να δώσει υλική βοήθεια, με τις ελπίδες ότι οι Κινέζοι θα ασπάζονταν τον Κομμουνισμό.
Η επίσημη ανακοίνωση έγινε το 1923, οπότε ο Σουν Γιατ-σεν και ο εκπρόσωπος της Σοβιετικής Ένωσης Άντολφ Γιόφφε ανακοίνωσαν στη Σανγκάη (κινεζικά: Σανγκχάι) ότι η Σοβιετική Ένωση θα παρείχε υποστήριξη στο Κουομιντάνγκ και στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας για την ενοποίηση της χώρας. Το ίδιο έτος έφτασε στην Κίνα ο Μιχαήλ Μποροντίν, πράκτορας της Κομιντέρν, για ν΄ αναδιοργανώσει το Κουομιντάνγκ στα πρότυπα της Κομιντέρν. μικρογραφία|355x355εσ|Γυναίκες του ΕΕΣ κατά την διάρκεια της Βόρειας Εκστρατείας
Η Πρώτη Βόρεια Εκστρατεία
Η Βόρεια Εκστρατεία ήταν μια στρατιωτική εκστρατεία που οργανώθηκε και τελέστηκε υπό την ηγεσία του Κουομιντάνγκ με σκοπό την καταστροφή της πολεμαρχικής κυβέρνησης στο Πεκίνο και ίδρυση νέας εθνικιστικής κυβέρνησης στη Ναντζίνγκ. Στην αρχή της εκστρατείας το ΚΜΤ ήλεγχε τις επαρχίες Γκουανγκντόνγκ και Γκουανγκσί, και ήταν σύμμαχος με το μικρότερο Κομμουνιστικό Κόμμα που λάμβανε υλική βοήθεια από τη Σοβιετική Ένωση. Στις 20 Μαΐου 1926, η εκστρατεία άρχισε. Οδήγησε στην καταστροφή της Κυβέρνησης του Μπεϊγιάνγκ (με έδρα στο Πεκίνο, έτσι λεγόταν η νόμιμα αναγνωρισμένη τότε κυβέρνηση της Κίνας) και την ενοποίηση της χώρας το 1928. Έτσι, σταμάτησαν να κυριαρχούν οι πολέμαρχοι, οι συγκρούσεις μεταξύ Κινέζων μειώθηκαν έως και εξαλείφθηκαν και σταμάτησαν οι επιρροές των μεγάλων δυνάμεων στην Κίνα. Η Βόρεια Εκστρατεία δέχθηκε ομόφωνη υποστήριξη από τον κινέζικο λαό.
Η Δεύτερη Βόρεια Εκστρατεία
Ο ΕΕΣ άρχισε τη Δεύτερη Βόρεια Εκστρατεία τον Απρίλιο του 1928 προκειμένου να επιτεθεί στη Σαντόνγκ και στο Πεκίνο. Οι Ιάπωνες όμως στις 3 Μαΐου έκαναν τη σφαγή της Τζινάν και έτσι ο ΕΕΣ αναγκάστηκε να εκστρατεύσει βόρεια. Στις 8 Ιουνίου, ο ΕΕΣ ήταν στο Πεκίνο. Μετά από την είσοδο του ΕΕΣ στο Πεκίνο, οι τελευταίες περιοχές της Βορειοανατολικής Κίνας ύψωσαν τη σημαία των Εθνικιστών και έτσι τελείωσε επισήμως η Βόρεια Εκστρατεία.
Κομμουνιστικές κινήσεις
Το 1920, τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας (ΚΚΚ) κατέφυγαν σε κρησφύγετα ή στην επαρχία. Αυτές οι κινήσεις οδήγησαν σε μια μεγάλη στρατιωτική εξέγερση (Εξέγερση της Ναντσάνγκ) στις 1 Αυγούστου του 1927. Οι Κομμουνιστές ένωσαν τις δυνάμεις τους με αγρότες και κατέλαβαν μεγάλες εκτάσεις της Νότιας Κίνας. Ο λαός της Καντόνας (κινεζικά: Γκουανγκτζόου) την κράτησε για τρεις μέρες και ύστερα η πόλη αυτή έγινε ένα σοβιέτ. Ο στρατός του ΚΜΤ κατέπνιγε τις εξεγέρσεις αυτές με βιαιοπραγίες. Έτσι άρχισε ένα μέτωπο πολέμου στην Ηπειρωτική Κίνα γνωστό ως Δεκαετής Εμφύλιος. Αυτός ο πόλεμος κράτησε μέχρι το περιστατικό του Σιάν, οπότε ο ηγέτης των Εθνικιστών αναγκάστηκε να δημιουργήσει το Δεύτερο Ηνωμένο Μέτωπο (ΔΗΜ) προκειμένου να αντιμετωπιστεί η ιαπωνική απειλή.
Μια εσωτερική διαταραχή στο ΚΜΤ γνωστή ως Πόλεμος των Κεντρικών Πεδιάδων ξέσπασε το 1930. Σκοπός αυτής της κίνησης ήταν να εξαλειφθεί οτιδήποτε κομμουνιστικό εντός του ΚΜΤ. Ήταν μια σειρά επιχειρήσεων περικύκλωσης που οργανώθηκε από την ίδια την ηγεσία του ΚΜΤ και αποτελούταν από πέντε εκστρατείες. Ο τρόπος που έγιναν οι εκστρατείες αυτές ήταν πολύ συγκεκριμένος: Λόγω της έλλειψης ανδρών, οι Κομμουνιστές δεν μπορούσαν να κάνουν επιθετικές εκστρατείες και έτσι οχυρώνονταν σε οικισμούς. Οι Εθνικιστές πήγαιναν και περικύκλωναν τους εν λόγω οικισμούς με σκοπό να κάνουν έφοδο. Η πρώτη και η δεύτερη εκστρατεία απέτυχαν. Η τρίτη εγκαταλείφθηκε επειδή έγινε το Περιστατικό της Μαντζουρίας. Η τέταρτη εκστρατεία είχε αρχικά πολλές επιτυχίες αλλά απέτυχε επειδή τα στρατεύματα εισχώρησαν κατά πολύ στα κομμουνιστικά εδάφη με αποτέλεσμα την σταδιακή αποδυνάμωση τους. Τέλος το 1933 έγινε η πέμπτη εκστρατεία που είχε διαφορετική φιλοσοφία: πλέον δεν θα έκαναν τα εθνικιστικά στρατεύματα εφόδους, αλλά θα περικύκλωναν με δικές τους οχυρώσεις αυτές των Κομμουνιστών και έτσι θα τους έκοβαν τις γραμμές ανεφοδιασμού. αριστερά|μικρογραφία|422x422εσ|Χάρτης της Μακράς Πορείας.
Η Μεγάλη Πορεία
Βρισκόμενα υπό κατάσταση πολιορκίας, τα κομμουνιστικά στρατεύματα αδυνατούσαν να πραγματοποιήσουν κατά μέτωπο επίθεση στα εθνικιστικά στρατεύματα. Είτε για λόγους μεγέθους, είτε από έλλειψη εφοδίων και όπλων. Έτσι, αποφασίστηκε να εκμεταλλευτούν κάποια κενά στις οχυρώσεις των Εθνικιστών και να αποχωρήσουν από το Τζιανγκσί. Οι πολέμαρχοι που κυβερνούσαν κοντινές περιοχές δεν επιτέθηκαν τα κομμουνιστικά στρατεύματα γιατί δεν ήθελαν να χαραμίσουν το ήδη μειωμένο μαχητικό δυναμικό τους. Επίσης οι στρατιές των Εθνικιστών ήταν απασχολημένες με την αντιμετώπιση ενός μεγαλύτερου στρατού. Έτσι, δόθηκε η ευκαιρία στους Κομμουνιστές να υποχωρήσουν και να ανατρέψουν την άσχημη θέση τους. Η στρατιωτική υποχώρηση των κομμουνιστικών στρατευμάτων από το Τζιανγκσί είναι η Μεγάλη Πορεία. Οι Κομμουνιστές διάνυσαν απόσταση 12.500 χμ. Στην πορεία τους, κατάσχεσαν πολλά όπλα από τοπικούς πολέμαρχους και επίσης επιστράτευσαν μεγάλο μέρος του αγροτικού πληθυσμού χρησιμοποιώντας ως μέσο υποσχέσεις πλούτου και φήμης. Από τους 100.000 περίπου στρατιώτες που άρχισαν την Μεγάλη Πορεία μόνο 8-9.000 έφτασαν στον προορισμό τους. Τα κομμουνιστικά στρατεύματα χωρίστηκαν στα δύο. Το ένα στράτευμα με αρχηγό τον Μάο Τσε-τουνγκ και το άλλο με αρχηγό τον Τζανγκ Γκουό-τάο (Zhang Guotao). Επειδή ο Τζανγκ χρησιμοποίησε διαφορετική πορεία, τα στρατεύματα του υπέστησαν μεγάλες φθορές από τα εθνικιστικά στρατεύματα. Όταν έφτασαν και τα δύο στρατεύματα στο Σαανσί, υπήρξε μια αντιδικία για το ποιός θα είναι ο αρχηγός του ΚΚΚ. Επειδή ο Μάο είχε τον μεγαλύτερο στρατό, εκείνος έγινε αρχηγός του ΚΚΚ. Με αυτό το γεγονός τελείωσε η Μεγάλη Πορεία. μικρογραφία|Ηγέτης των Κομμουνιστών ομιλεί σε επιζώντες της Μακράς Πορείας.
Το περιστατικό της Σιάν και ο σχηματισμός του Δευτέρου Ηνωμένου Μετώπου
Κατά την διάρκεια της ιαπωνικής εισβολής στη Μαντζουρία, ο Τσιανγκ Κάι-σεκ θεώρησε ότι οι Κομμουνιστές ήταν μεγαλύτερος κίνδυνος και έτσι αρνήθηκε να συνθηκολογήσει προκειμένου να ενωθεί η Κίνα και να αποκρούσουν τους Ιάπωνες. Όμως, στις 12 Δεκεμβρίου 1936 στρατηγοί του Κουομιντάνγκ απήγαγαν τον Τσιανγκ και τον ανάγκασαν να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με το ΚΚΚ. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε το Δεύτερο Ηνωμένο Μέτωπο, μια στρατιωτική συμμαχία-συνασπισμός. Σκοπός αυτής της συμμαχίας ήταν να συγκεντρωθούν οι στρατιωτικές προσπάθειες σε μια κεντρική διοίκηση και όλη η πολεμική παραγωγή και των δύο παρατάξεων να χρησιμοποιηθεί ενάντια στους Ιάπωνες. Παρόλα αυτά, το Δεύτερο Ηνωμένο Μέτωπο ήταν μια έννοια στα χαρτιά μόνο. Η Κομμουνιστική Κίνα δεν συμμετείχε στις μεγάλες μάχες, αλλά συνέβαλλε κατά πολύ στον ανταρτοπόλεμο.
Η Κομμουνιστική Κίνα αναδιοργάνωσε τον στρατό της. Από αυτήν την αναδιοργάνωση προέκυψαν δύο στρατεύματα: Η Ογδόη Οδοιπορική Στρατιά (8ΟΣ) και η Νέα Τετάρτη Στρατιά (Ν4Σ). Αυτά τα στρατεύματα τέθηκαν υπό την διοίκηση του Κουομιντάνγκ. Τα στρατεύματα του Κουομιντάνγκ συνεχώς έχαναν ή υποχωρούσαν. Ο Τσιανγκ φοβούμενος τις μεγάλες απώλειες, έβγαλε τους καλύτερους του στρατιώτες από το μέτωπο αρχίζοντας από το 1939. Με αυτόν τον τρόπο, ο μόνος σοβαρός στρατός που αντιστέκονταν στον πόλεμο ήταν ο κομμουνιστικός με τον ανταρτοπόλεμο που έκανε πίσω από τις ιαπωνικές γραμμές. Επίσης, ο κομμουνιστικός στρατός ήταν ο μόνος που έκανε συνεχώς νέες επιστρατεύσεις και διατηρούσε μάχιμους άντρες. Ο Τσιανγκ βλέποντας τον κομμουνιστικό στρατό να αναδύεται ως ο δυνατότερος, άρχισε να τοποθετεί τα δικά του στρατεύματα για να αποκόβει σημαντικά σημεία των Κομμουνιστών. Πολλές φορές μάλιστα πολεμούσε εναντίον τους.
Ο πόλεμος με την Ιαπωνία
Για το κύριο λήμμα, δείτε: Δεύτερος Σινοϊαπωνικός Πόλεμος
Η Ιαπωνία αρχίζοντας από το 1931 προχωρούσε με σταθερό ρυθμό στα εδάφη της Κίνας. Λόγω του υπερσύγχρονου στρατού της, σπάνια συναντούσε αντίσταση από τον κινέζικο πληθυσμό. Ο ουσιαστικός πόλεμος άρχισε όταν η Ιαπωνία τοποθέτησε φρουρά στη γέφυρα Μάρκο Πόλο λίγο έξω από το Πεκίνο και άρχισε τις αψιμαχίες με τα κινέζικα στρατεύματα. Οι ιαπωνικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι οι Κινέζοι άρχισαν αυτές τις αψιμαχίες και ότι οι Ιάπωνες έδρασαν αμυνόμενοι. Στη συνέχεια η ιαπωνική κυβέρνηση ζήτησε απόσυρση των κινεζικών στρατευμάτων από τη γέφυρα και την περιοχή του Πεκίνου. Οι Κινέζοι αρνήθηκαν και τοποθέτησαν μεγαλύτερη φρουρά στο Πεκίνο. Σε αντίποινα, ο Ιαπωνικός Στρατός άρχισε τις επιθετικές εκστρατείες. Στις 28 Ιουλίου 1937 ο Ιαπωνικός Στρατός βρισκόταν μέσα στο Πεκίνο. Λίγες μέρες αργότερα έπεσε και η Ναντζίνγκ, η πόλη στην οποία ήταν τα κεντρικά διοικητικά κτίρια του Τσιανγκ Κάι-σεκ.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η ηγεσία των Εθνικιστών δεν συμμετείχε και δεν υποστήριζε ενεργώς την απόκρουση των Ιαπωνικών δυνάμεων. Αντίθετα, ο Τσιανγκ Κάι-σεκ αποθήκευε τις πολεμικές προμήθειες που παρήγαγε το κράτος προκειμένου να τις χρησιμοποιήσει εναντίον των Κομμουνιστών. Ένας άλλος λόγος που δεν σημείωσαν επιτυχία οι δυνάμεις των Εθνικιστών στον πόλεμο με την Ιαπωνία ήταν η ίδια τους η οργάνωση. Η διοίκηση του Ιαπωνικού Στρατού αποτελούταν από μορφωμένους αξιωματικούς που όλοι ανεξαιρέτως είχαν φοιτήσει τουλάχιστον στην Ιαπωνική Σχολή Ευελπίδων. Μεγάλη πλειονότητα αυτών είχαν και πρόσθετες γνώσεις πολέμου που αποκτήθηκαν μέσω ανωτάτων σχολών πολέμου. Από την άλλη, τα εθνικιστικά στρατεύματα είχαν ως ηγεσία αμόρφωτους ανθρώπους, που πολλές φορές αναβαθμίζονταν επειδή δεν υπήρχε ανώτερος να τελέσει τα καθήκοντα τους. Παρόλο που οι Κινέζοι είχαν αριθμητική υπεροχή, δεν νίκησαν, λόγω του απείθαρχου στρατού τους. Αλλά αυτό δεν ήταν σημαντικού ενδιαφέροντος στη διοίκηση των Εθνικιστών, διότι αυτοί αποθήκευαν τις πολεμικές προμήθειες προκειμένου να αντισταθούν στους Κομμουνιστές, στοιχίζοντας πολλές στρατιωτικές ζωές, κάτι που δεν ήταν απαραίτητο.
Προσπάθειες για ειρήνη και συνέχιση του πολέμου
Μετά την πτώση της Ιαπωνίας τον Αύγουστο του 1945 και της απελευθέρωσης της Κίνας, οι περισσότεροι πίστευαν ότι θα συνεχίζονταν οι εμφύλιες διαμάχες. Το Δεκέμβριο του 1945 πολλές ξένες δυνάμεις -κυρίως οι ΗΠΑ- προσπάθησαν να πείσουν τις δύο παρατάξεις να υπογράψουν ειρήνη. Έγιναν πολλές συνομιλίες μεταξύ των Εθνικιστών και των Κομμουνιστών οι οποίες έδειχναν να φτάνουν σε αποτέλεσμα. Αυτά όλα ήταν όμως κατ' επίφασιν, γιατί οι δύο πλευρές εξοικονομούσαν χρόνο ώστε οι δυνάμεις τους να ανασυνταχθούν. Οι ΗΠΑ υποσχέθηκαν υποστήριξη σε μια κυβέρνηση συνασπισμού. Ύστερα από τρεις εβδομάδες συζητήσεων, συμφωνήθηκε ειρήνη μεταξύ των δύο πλευρών και σχηματισμός ενωμένης κυβέρνησης. Αυτό όμως δεν κράτησε πολύ. Η σύγκρουση ξανάρχισε στη Μαντζουρία, περιοχή που ανήκε στην Σοβιετική Ένωση. Η Σοβιετική Ένωση χρησιμοποιούσε τον Εμφύλιο Πόλεμο για δικό της όφελος. Οι ΗΠΑ έπεισαν τους Εθνικιστές να δεχθούν 15 μέρες εκεχειρία. Έτσι δόθηκε στους Κομμουνιστές χρόνος για ανασύνταξη του στρατού. Οι Εθνικιστές μαζί με τη Σοβιετική Ένωση άφησαν τους Κομμουνιστές να εισέλθουν στη Μαντζουρία μέχρι εκείνοι να επιστρατεύσουν αρκετούς άντρες για να αποκρούσουν πιθανές επιθέσεις των Κομμουνιστών. Οι Ρώσοι τήρησαν τη συμφωνία και μάλιστα πρόσφεραν στον Κομμουνιστικό Στρατό όπλα και εκπαίδευση, μετατρέποντάς τον σε μια μεγάλη μαχητική δύναμη.
Ο πόλεμος ξανάρχισε όταν τα ρωσικά στρατεύματα καθυστερούσαν την υποχώρησή τους από τη Μαντζουρία και ταυτόχρονα εκπαίδευαν στρατεύματα του ΚΚΚ. Για αυτόν τον λόγο ξανάρχισαν οι επιθέσεις εναντίον των Κομμουνιστών από τους Εθνικιστές, αυτή τη φορά για τον έλεγχο της Βόρειας Κίνας. Οι Κομμουνιστές, γνωρίζοντας ότι ήταν σε κατώτερη θέση από τους Εθνικιστές λόγω έλλειψης μαχητικού δυναμικού και εξοπλισμού, λειτουργούσαν με την τακτική της αδρής άμυνας. Απέφευγαν τα δυνατά σημεία που μπορούσαν να καταλάβουν οι Εθνικιστές και έκαναν κυρίως ανταρτοπόλεμο. Οι Εθνικιστές φρόντισαν να εκμεταλλευτούν την αριθμητική υπεροχή τους κάνοντας πολλές επιθέσεις και πολεμικές επιχειρήσεις σε κομμουνιστικό έδαφος χωρίς όμως να έχουν μεγάλη επιτυχία. Τη μεγαλύτερη επιτυχία την είχαν οι Κομμουνιστές, που με τις τακτικές που ακολουθούσαν στέρησαν 1,1 εκατομμύρια στρατεύματα από τους Εθνικιστές.
Η πτώση των Εθνικιστών
Το 1948, οι Κομμουνιστές άρχισαν να κάνουν περισσότερες πολεμικές επιχειρήσεις απ΄ ό,τι πριν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την συνεχή κατάληψη πολλών εδαφών των ΕΘνικιστών και την αύξηση του μαχητικού δυναμικού των Κομμουνιστών. Όταν οι Κομμουνιστές άρχισαν να πλησιάζουν στο Πεκίνο, οι Εθνικιστές βολιδοσκόπησαν τις ξένες δυνάμεις και τους Κομμουνιστές για ειρήνη. Αυτές οι προσπάθειες δεν απέδωσαν και οι Κομμουνιστές αρνούνταν να ακούσουν προτάσεις ειρήνης. Ο πόλεμος ουσιαστικά τελείωσε όταν το 1949 οι κομμουνιστικές δυνάμεις κατάφεραν να αναγκάσουν τον εθνικιστή στρατηγό Φου Τσουό-γι να παραδώσει το Πεκίνο στους Κομμουνιστές. Ο ΕΕΣ μπήκε στο Πεκίνο, τα πλήθη τον υποστήριζαν και η εικόνα στην πλατεία αντικαταστάθηκε με το πορτραίτο του Μάο. Στις 10 Οκτωβρίου του 1949, ο 55χρονος πλέον Μάο ανακοίνωσε στον κινέζικο λαό την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Στις 10 Δεκεμβρίου, ο ηγέτης των Εθνικιστών Τσιανγκ έφυγε από την Κίνα και πήγε στην Ταϊβάν όπου ίδρυσε τη Δημοκρατία της Κίνας. Ο Τσιανγκ έφυγε από την Κίνα με 500.000 πιστούς στρατιώτες του και 2.000.000 πρόσφυγες. Αρνούνταν την ήττα από τους Κομμουνιστές. Ίδρυσε στην Ταϊβάν τη Δημοκρατία της Κίνας ως επίσημη και νόμιμη διάδοχο του κράτους της Κίνας. Ακριβώς αυτόν τον ισχυρισμό προέβαλε και ο Μάο. Ο Τσιανγκ έμεινε πρόεδρος στη Δημοκρατία της Κίνας μέχρι το θάνατό του το 1975. Το κράτος που ίδρυσε στην Ταϊβάν ήταν πολύ πλούσιο και ξεπερνούσε τα 100.000.000$. Πολλά έργα τέχνης από το Αυτοκρατορικό Παλάτι της Κίνας μεταφέρθηκαν στην Ταϊβάν όπου παραμένουν μέχρι και σήμερα.
Αφού σταθεροποιήθηκαν τα μέτωπα, με το ΚΚΚ να ελέγχει το έδαφος της Ηπειρωτικής Κίνας και το ΚΜΤ να ελέγχει μικρά εδάφη στην Κίνα και νησιά όπως την Ταϊβάν, άρχισαν να σταματούν οι μεγάλες εχθροπραξίες. Σταμάτησαν οι μάχες με πολλούς άντρες και οι ανταλλαγές πυρών περιορίστηκαν σε αψιμαχίες. Σταδιακά σταμάτησαν και αυτές και έτσι έλαβε τέλος ο Εμφύλιος Πόλεμος της Κίνας. Όπως έχει ειπωθεί, δεν έχει υπογραφεί επίσημη ανακωχή και θεωρητικά ο πόλεμος συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Η οικονομία της Κίνας κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου
Η οικονομία της Κίνας κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου χαρακτηρίστηκε από ένα πρωτοφανές φαινόμενο υπερπληθωρισμού. Στο παρελθόν, ποτέ στην Κίνα δεν υπήρξε κεντρική τράπεζα. Στην αυτοκρατορική και μετά στην δημοκρατική εποχή η κινέζικη οικονομία βασιζόταν σε σύστημα συνεννόησης πολλών ιδιωτικών τραπεζών. Παρόλο που το επίσημο νόμισμα ήταν από χαλκό, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν ασήμι, οπότε η οικονομία τους βασιζόταν σε μια ανεπίσημη νομισματική χρήση του ασημιού. Όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Τσιανγκ Κάι- σεκ ίδρυσε Κεντρική Τράπεζα στη Σανγκάη και το επίσημο νόμισμα έγινε ασημένιο. Κατά την Παγκόσμια οικονομική ύφεση 1929 η Κίνα είχε μια απρόβλεπτη ανάπτυξη ιδίως στον τομέα των εξαγωγών. Οι τιμές ανέβαιναν στην Κίνα, κάτι που στις Ευρωπαϊκές χώρες δεν συνέβαινε λόγω της χαμηλής αξίας των ευρωπαϊκών νομισμάτων. Τον Σεπτέμβριο του 1931, πολλές χώρες με πρωτοστάτη το Ηνωμένο Βασίλειο εγκατέλειψαν τον χρυσό ως μέτρο αξίας αγαθών και έτσι οδήγησε το κινεζικό νόμισμα σε μια πτώση. Η διάλυση της οικονομίας της Κίνας ήρθε το 1933 και 1934, όπου οι ΗΠΑ με την πολιτική τους New Deal νομισματοποίησαν το ασήμι. Οι ΗΠΑ εξαγόρασαν μεγάλες ποσότητες ασημιού ώστε να αυξήσουν την τιμή στην χώρα τους. Οι Κινέζοι που έστελναν ασήμι στην Αμερική είχαν έναν αντιπληθωρισμό που ζημίωσε κατά πολύ την οικονομία τους.
Για να αντιμετωπιστεί αυτή η νομισματική κρίση, η κυβέρνηση του Τσιανγκ επέβαλε μέτρα ελέγχου εξαγωγών για το ασήμι το 1934. Αργότερα τον Νοέμβριο του 1935 η Κεντρική Τράπεζα της Κίνας ακύρωσε το ασήμι ως μέτρο αξίας και τύπωσε χαρτονομίσματα που χρησιμοποιούνταν ως νόμιμη προσφορά. Επίσης τα χαρτονομίσματα αυτά χρησιμοποιήθηκαν ως Παραστατικό χρήμα και έτσι το κράτος πλέον είχε τον απόλυτο έλεγχο της ποσότητας του χρήματος. Επειδή πλέον καμία δύναμη δεν μπορούσε να σταματήσει το κράτος από το να τυπώνει χρήματα, το μέλλον θα είναι καταστροφικό για τους Κινέζους λόγω του πολέμου με την Ιαπωνία.
Μόλις παραδόθηκε η Ιαπωνία και συνέχιστηκε ο εμφύλιος, οι προσπάθειες για αναδιάρθρωση του χρηματικού μέσου ήταν μάταιες. Μεγάλη μερίδα από τα κρατικά έσοδα πήγαιναν για να τυπωθεί περισσότερο χρήμα ώστε το χρήμα αυτό να καλύψει τα κρατικά έσοδα. Ιδίως τα έτη 1946-1949, η νομισματική επέκταση κάλυπτε το 50-65% των κρατικών εξόδων της Εθνικιστικής Κίνας.
Συγκριτικά, όταν το 1937 άρχισε ο Δεύτερος Σινοϊαπωνικός Πόλεμος, η συνολική ποσότητα χρήματος στην αγορά ήταν 3,6 δις γουάν. Το Δεκέμβριο 1941 που μπήκαν οι ΗΠΑ στον πόλεμο το ποσό αυτό αυξήθηκε στα 22,8 δις γουάν, και όταν παραδόθηκε η Ιαπωνία το 1945 στην οικονομία υπήρχαν 1.506,6 δις γουάν. Ο Εμφύλιος Πόλεμος χειροτέρεψε την κατάσταση πάρα πολύ. Το 1946 υπήρχαν 9.181,6 δις γουάν στην κυκλοφορία και στο τέλος του Εμφυλίου Πολέμου υπήρχαν 399.091,6 δις γουάν.
Σημερινές σχέσεις Κίνας-Ταϊβάν
Οι δύο κυβερνήσεις διαφωνούν κάθετα όσο αναφορά τα ζητήματα του νησιού της Ταϊβάν. Η Κίνα υποστηρίζει ότι υπάρχει "Μία Κίνα" και ότι η Ταϊβάν είναι ένα καρκίνωμα της έννοιας αυτής. Το Πεκίνο υποστηρίζει ότι η Ταϊβάν δεσμεύεται από μια συνεννόηση που έγινε το 1992 μεταξύ αντιπροσώπων του ΚΚΚ και του ΚΜΤ. Αυτή η συνεννόηση, επίσης γνωστή ως "η συναίνεση του 1992", υποστηρίζει ότι υπάρχει μόνο μια Κίνα αλλά με διάφορους τρόπους ερμηνείας. Έτσι, και οι δύο χώρες αναγνωρίζουν ότι η Ταϊβάν ανήκει στην Κίνα, αλλά διαφωνούν στον νόμιμο φορέα διακυβέρνησης αυτής. Οι ΗΠΑ, το 1979, στο θέμα περί διπλωματικής αναγνώρισης των δύο κρατών, σημείωσαν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι Κατηγορία:Επαναστάσεις στην Κίνα Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Κινεζικός εθνικισμός
Eurovision Song Contest's Greatest Hits
Το Eurovision Song Contest's Greatest Hits (γνωστό και ως Eurovision's Greatest Hits) ήταν μια ζωντανή τηλεοπτική συναυλία που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) και γυρίστηκε από το BBC για να τιμήσει τα 60 χρόνια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Η συναυλία πραγματοποιήθηκε στις 31 Μαρτίου 2015 στο Eventim Apollo, στο Χάμερσμιθ του Λονδίνου. Εκτελεστικός παραγωγός ήταν ο Guy Freeman, ενώ σκηνοθέτης ο Geoff Posner, και οι δύο από τους οποίους κράτησαν την ίδια θέση που είχαν στη Eurovision 1998. Τη διεύθυνση παραγωγής είχε αναλάβει ο Simon Proctor, ενώ τη μουσική διεύθυνση, ο David Arch. Η πώληση των εισιτηρίων ξεκίνησε στις 6 Φεβρουαρίου 2015.
Ο Graham Norton και η Petra Mede παρουσίασαν το σόου, στο οποίο συμμετείχαν δεκαπέντε τραγούδια από δεκατρείς χώρες. Στην τηλεοπτική μετάδοση, ανάμεσα στο κάθε τραγούδι υπήρχαν βίντεο με αποσπάσματα από παλαιότερους διαγωνισμούς. Κατά τη διάρκεια του σόου, παρουσιάστηκε και η συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου στον Διαγωνισμό του 2015, χωρίς όμως, να περιληφθεί στη μετάδοση. Η χορευτική ομάδα Riverdance παρουσίασε το interval act που είχε παρουσιάσει και στη Eurovision 1994, ως μέρος των εορτασμών.
Αρκετές χώρες επιβεβαίωσαν ότι θα μεταδώσουν τη συναυλία με καθυστέρηση, σε ημερομηνίες οι οποίες θα ήταν βολικές για κάθε φορέα. Στις χώρες που μετέδωσαν τον διαγωνισμό περιλαμβάνεται και η Αυστραλία, η οποία συμμετείχε για πρώτη φορά στον διαγωνισμό, το 2015. Ο διοργανωτής φορέας, BBC, μετέδωσε το σόου στις 3 Απριλίου 2015, ενώ η ΝΕΡΙΤ στις 16 Μαΐου 2015. Ο ολλανδικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, AVROTROS, ήταν ο πρώτος που ανακοίνωσε πως δεν θα μεταδώσει την συναυλία. Στη συνέχεια, άλλες χώρες έκαναν το ίδιο, συμπεριλαμβανομένου του Λουξεμβούργου, από το οποίο συμμετείχε ένας καλλιτέχνης στη συναυλία.
Τοποθεσία
αριστερά|μικρογραφία|Το Eventim Apollo στο [[Λονδίνο]] Στις 3 Φεβρουαρίου 2015, ανακοινώθηκε πως η συναυλία θα διεξαχθεί στο Eventim Apollo, στο Hammersmith του Λονδίνου. Η τελευταία φορά που το Λονδίνο ανέλαβε τη διοργάνωση κάποιου διαγωνισμού της Eurovision ήταν στον Διαγωνισμό Χορού Eurovision 2007.
Διοργάνωση
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Graham Norton και η [[Πέτρα Μέντε|Petra Mede, παρουσιαστές του Eurovision's Greatest Hits]] Στις 22 Οκτωβρίου 2014, ανακοινώθηκε πως η EBU είχε αναθέσει στο BBC, να οργανώσει ένα επετειακό σόου για τον εορτασμό των εξήντα χρόνων του διαγωνισμού, παρόμοιο με το Congratulations: 50 Years of the Eurovision Song Contest, που έγινε το 2005. Λεπτομέρειες σχετικά με το όνομα του σόου δεν είχαν κυκλοφορήσει την ημερομηνία της ανακοίνωσης.
Η πώληση των εισιτηρίων ξεκίνησε στις 10:15πμ (GMT), την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2015, μέσω της ιστοσελίδας του BBC και της επίσημης ιστοσελίδας του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2015 ανακοινώθηκε ότι ο Graham Norton και η Petra Mede θα συμπαρουσιάσουν το σόου. Ο Norton έχει, επίσης, παρουσιάσει τον Διαγωνισμό Χορού Eurovision το 2007 και το 2008, με την Claudia Winkleman, ενώ είναι ο τωρινός σχολιαστής της Eurovision για το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Mede έχει παρουσιάσει το Melodifestivalen 2009 (ο εθνικός τελικός τηε Σουηδίας), την Eurovision 2013, ενώ συμπαρουσίασε την Eurovision 2016 με τον Μονς Σέλμερλεβ.
Πρόγραμμα
Η συναυλία μαγνητοσκοπήθηκε ζωντανά στις 31 Μαρτίου 2015 στο Eventim Apollo, στο Λονδίνο. Αυτό επέτρεψε στους διάφορους τηλεοπτικούς φορείς να μεταδώσουν την συναυλία σε ημερομηνία και ώρα που θα τους διευκόλυνε. Δεκαπέντε καλλιτέχνες, που εκπροσωπούσαν δεκατρείς χώρες, συμμετείχαν στην επετειακή συναυλία για τα εξήντα χρόνια του διαγωνισμού. Η πρώτη νικήτρια του διαγωνισμού (το 1956), Lys Assia, εμφανίστηκε στο κοινό, ως επίτημη προσκεκλημένη. Κατά τη διάρκεια της μετάδοσης, μικρά βίντεο προβάλλονταν πριν από κάθε συμμετοχή, τα οποία έδειχναν αποσπάσματα από τον εκάστοτε διαγωνισμό, ενώ τελείωναν με τη συμμετοχή του τραγουδιού που θα ακολουθούσε, όταν συμμετείχε στον διαγωνισμό. Βίντεο με αποσπάσματα τραγουδιών που συμμετείχαν καθ'όλη τη διάρκεια του διαγωνισμού, επίσης προβάλλονταν. Αυτά ήταν ως εξής:
Οι Electro Velvet τραγούδησαν το τραγούδι τους "Still in Love with You" με το οποίο αργότερα θα εκπροσωπούσαν το Ηνωμένο Βασίλειο στη Eurovision 2015. Η εμφάνισή τους δεν μεταδόθηκε, ωστόσο έγινε αποκλειστικά για όσους παρευρίσκονταν στο θέατρο.
Συμμετέχοντες
Δεκαπέντε καλλιτέχνες, από δεκατρείς χώρες συμμετείχαν στην επετειακή συναυλία. Παρόλο, που αρχικά είχε επιβεβαιωθεί από το BBC, πως θα συμμετέχουν δεκατέσσερις καλλιτέχνες, στις 5 Μαρτίου 2015, ανακοινώθηκε πως οι Bobbysocks από τη Νορβηγία θα συμμετέχουν στη συναυλία, αυξάνοντας τον αριθμό των συμμετεχόντων, σε δεκαπέντε. Μικρά βίντεο προβάλλονταν πριν από κάθε συμμετοχή, τα οποία έδειχναν αποσπάσματα από τον εκάστοτε διαγωνισμό, ενώ τελείωναν με τη συμμετοχή του τραγουδιού που θα ακολουθούσε, όταν συμμετείχε στον διαγωνισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Eurovision
Ιζαμπέλα Κογεβίνα
Η Ιζαμπέλλα Κογεβίνα (Αθήνα, 27 Μαΐου 1978) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και επαγγελματίας πιλότος.
Τηλεοπτικές εμφανίσεις
Τη σεζόν 2003-2004 υποδύθηκε ένα μικρό ρόλο στο βασικό καστ της δραματικής σειράς Μυστικά και Λάθη ενώ την επόμενη σεζόν ήταν μέρος του καστ της σειράς Έτσι Ξαφνικά. Παράλληλα με την παρουσία της σε αυτή τη σειρά ξεκίνησε την συνεργασία της με τον σκηνοθέτη Πάνο Κοκκινόπουλο παίζοντας σε συνολικά 16 επεισόδια της αστυνομικής σειράς 10η εντολή μέχρι και το 2007 γίνοντας γνωστή στο ευρύ κοινό. Την περίοδο 2005-2006 συμμετείχε επίσης στις σειρές Οι μάγισσες της Σμύρνης και Τα παιδιά της Νιόβης.
Τη σεζόν 2006-2007 έπαιξε τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο, στη σειρά Ήρθε κι έδεσε συμπρωταγωνιστώντας με τον Γιάννη Μπέζο και την Δάφνη Λαμπρόγιαννη. Ακολούθησε η κωμική σειρά Φίλα το βάτραχό σου που διήρκησε για δύο σεζόν ερμηνεύοντας το ρόλο της Νάντιας Πετροπούλου. Παράλληλα με το Φίλα το βάτραχό σου, έκανε κάποιες έκτακτες εμφανίσεις στην μαύρη κωμωδία του Πάνου Κοκκινόπουλου Μαύρα Μεσάνυχτα. Από το 2009 μέχρι το 2011 πρωταγωνίστησε στην καθημερινή δραματική σειρά της Βάνας Δημητρίου Κάρμα. Τη σεζόν 2010-2011 είχε ένα ρόλο στο πρωταγωνιστικό καστ του δεύτερου κύκλου της σειράς Ονειροπαγίδα. Επέστρεψε τηλεοπτικά το 2012 στη σειρά Με τα παντελόνια κάτω σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου. Η σειρά ολοκληρώθηκε το 2014, ενώ ακολούθησε ο ρόλος της Ελίνας Γεωργιάδου στην καθημερινή σειρά Κλεμμένα Όνειρα τη σεζόν 2014-2015. Το 2018 εντάχθηκε στο καστ του πρώτου κύκλου της καθημερινής σειράς Το Τατουάζ ολοκληρώνοντας την εμφάνισή της στο τέλος της σεζόν. Τη σεζόν 2018-2019 έπαιξε σε δύο ιστορίες της σειράς Ου Φονεύσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ντρόγκο της Απουλίας
Ο Ντρόγκο της Απουλίας ή Ντρόγκο των Ωτβίλ (Νορμανδία, περί το 1010 - 10 Αυγούστου 1051) μέλος του Οίκου των Ωτβίλ ήταν ο δεύτερος Κόμης της Απουλίας και Καλαβρίας (1046 - 1051) στην νότια Ιταλία. Ο Ντρόγκο ήταν υιός του Τανκρέδου του Ωτβίλ και της πρώτης συζύγου του Μουριέλας, αδελφός και διάδοχος του Γουλιέλμου του Σιδηρόχειρος (1046). Στην αρχή ήταν αρχηγός των Νορμανδών που βρέθηκαν στην υπηρεσία του Γκουαϊμάρ Δ' πρίγκιπα του Σαλέρνο αλλά μετά το 1047 ήταν ανεξάρτητος πρίγκιπας που έδινε όρκο υποτέλειας μονάχα στον αυτοκράτορα.
Κατάκτηση της Απουλίας
Τα οκτώ παιδιά του Τανκρέδου εγκατέλειψαν την Νορμανδία και έφτασαν στην νότια Ιταλία αναζητώντας την τύχη τους (1035). Ο Ντρόγκο και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμος πολέμησαν το 1038-40 μαζί με τον Γεώργιο Μανιάκη Κατεπάνω της Ιταλίας εναντίον των Σαρακηνών της Σικελίας. Κατά τη μοιρασιά της λείας ο Μανιάκης πρόσβαλε τον αρχηγό των Λομβαρδών και αργότερα αυτοί εξεγέρθηκαν (1041). Το επόμενο έτος ο Ντρόγκο υποστήριξε το Λομβαρδό Γκουαϊμάρ Δ' πρίγκιπα του Σαλέρνο εναντίον των Βυζαντινών και μπήκε στην υπηρεσία του. Οι Νορμανδοί κατέκτησαν περιοχές στην Απουλία και το 1042 οι αρχηγοί τους συγκεντρώθηκαν στο Μέλφι (μεταξύ Απουλίας και Καλαβρίας), εξέλεξαν ηγέτη τους ("κόμη") τον Γουλιέλμο Α΄ και ζήτησαν από τον Γκουαϊμάρ Δ΄ να μοιράσει σε 12 φέουδα τις περιοχές που κατέλαβαν. Ο Γουλιέλμος Α΄ έγινε βαρόνος του Άσκολι, ο Ντρόγκο της Βενόζα και ο Πέτρος του Τράνι. Ο αδελφός του αποκαλούσε τον εαυτό του "κόμη των Νορμανδών της Απουλίας και Καλαβρίας". Το 1044 πολεμούσε για λογαριασμό του Γουλιέλμου Α΄ και το επόμενο έτος κατέλαβε το Μποβίνο από τους Ρωμαίους.
Κόμης της Απουλίας και της Καλαβρίας
Το 1046 απεβίωσε ο αδελφός του και ζήτησε να τον διαδεχθεί ως ηγέτης (κόμης) των Νορμανδών, την θέση διεκδίκησε και ο Πέτρος, αλλά ο Γκουϊμάρ Δ' υποστήριξε τον Ντρόγκο. Ο Ντρόγκο παντρεύτηκε την Αλτρούδη του Σαλέρνο μία πριγκίπισσα Λομβαρδικής καταγωγής (1047). Ακολούθησε συμφωνία με το αβαείο του Μόντε Κασίνο με την οποία έπεισε τον Γκουϊμάρ Δ΄ να απελευθερώσει τον Ραϊνούλφο Β΄ κόμη της Αβέρσα που είχε αιχμαλωτίσει (1047). Ο Ερρίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επισκέφτηκε την νότια Ιταλία και δέχτηκε όρκο υποτέλειας από τον Ντρόγκο (3 Φεβρουαρίου 1047), ο αυτοκράτορας του έκανε απονομή των περιοχών που είχε υπό τον έλεγχο του.
Μετά την επίσημη αναγνώριση του Ερρίκου Γ΄ ο Ντρόγκο απέκτησε τον τίτλο "Δούκας και Κύριος ολόκληρης της Ιταλίας και κόμης όλων των Νορμανδών της Απουλίας και της Καλαβρίας". Ο ιστορικός Φερδινάνδος Χαλαντόν γράφει ότι αν και έγινε υποτελής του αυτοκράτορα εξακολουθούσε να είναι φεουδαρχικά υποτελής στον πρίγκιπα του Σαλέρνο. Ο νεότερος ετεροθαλής αδελφός του Ροβέρτος Γυϊσκάρδος ("Γυϊσκάρδος" : "Πανούργος") ήρθε από την Νορμανδία πριν το 1050 και μπήκε στην υπηρεσία του Παντούλφ Δ΄ πρίγκιπα της Κάπουα αντιπάλου του Γκουαϊμάρ Δ΄, ο Ντρόγκο τον διέταξε να αφήσει τη θέση. Οι νέο-αφιχθέντες Νορμανδοί προκάλεσαν μεγάλες ταραχές, ο επόμενος πρίγκιπας της Κάπουα Ριχάρδος Ντρενγκό επιτέθηκε και αιχμαλώτισε το Ντρόγκο, ελευθερώθηκε όμως με τη μεσολάβηση του Γκουαϊμάρ Δ΄ το 1047/8.
Δολοφονία
Ο πάπας Λέων Θ΄ επισκέφθηκε τη Νότια Ιταλία με εντολή του αυτοκράτορα να "αποκαταστήσει την ελευθερία της εκκλησίας" (1051). Ο πάπας ανάγκασε με πίεση τον Ντρόγκο να υποσχεθεί ότι οι Νορμανδοί θα σταματήσουν τις λεηλασίες. Κατά την επιστροφή του δολοφονήθηκε κοντά στο Μποβίνο από το Λομβαρδό Αργυρό, που οι Ρωμαίοι τον είχαν κάνει Κατεπάνω της Ιταλίας και σχεδίαζε την ανάκτηση της Απουλίας. Ετάφη στην εκκλησία της Αγ. Τριάδος στη Βενόζα. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ονφρουά της Απουλίας, κάποιος Ριχάρδος (περί το 1045 - 1110) που συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία έχει αναγνωριστεί σαν γιος του Ντρόγκο.
Σονάτα για πιάνο, WoO. 51 (Μπετόβεν)
Η '''Σονάτα για Πιάνο σε Ντο μείζονα, WoO. 51, γνωστή και ως Sonatina σε Ντο μείζονα, WoO. 51''', είναι μία ανολοκλήρωτη σύνθεση για πιάνο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, η οποία πιστεύεται ότι γράφτηκε πριν φύγει από τη Βόνη. Οι σημειώσεις για αυτήν τη σονάτα βρέθηκαν μετά τον θάνατό του. Πρώτη φορά εκδόθηκαν το 1830, από τον F. P. Dunst στην Φρανκφούρτη, μαζί με τις συνθέσεις WoO. 38 και WoO. 39, με αφιέρωση στην Ελεονόρα φον Μπρέουνινγκ.
Υπόβαθρο
Πιστεύεται ότι ο Μπετόβεν είχε ξεκινήσει τη σύνθεση της σονάτας κάπου γύρω στα 1790 και 1791, για την Ελεονόρα φον Μπρέουνινγκ, βάσει ενός γράμματος που της έστειλε το 1896, στο οποίο της ανακοινώνει ότι η σονάτα που της είχε υποσχεθεί πριν λίγο καιρό, σύντομα θα της σταλεί. Μία πρόσφατη αξιολόγηση δείχνει ότι η σονάτα αποφαίνεται να έχει κοινά χαρακτηριστικά με τις σονάτες για πιάνο WoO 47.
Ο Αλεξάντερ Τάιερ πίστευε ότι η σονάτα ήταν ολοκληρωμένη ήδη από το 1796 και αποτελούμενη από τρία μέρη, αλλά το χειρόγραφο που βρέθηκε μετά τον θάνατό του Μπετόβεν, περιέχει ολοκληρωμένο το πρώτο μέρος αλλά όχι και το δεύτερο, χωρίς να βρεθεί τρίτο. Ωστόσο, για την δημοσίευσή της το 1830, τα μέτρα που έλειπαν τα συνέθεσε ο Φέρντιναντ Ρις, συγκεκριμένα συνέθεσε 11 μέτρα.
Μέρη
Μία τυπική εκτέλεση του έργου διαρκεί 6 με 7 λεπτά, αποτελούμενη από δύο μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
WoO. 51 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο μείζονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Μπαστούνι Κέρκυρας
Το Μπαστούνι είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 63 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Τσατάλτζα
Η Τσατάλτζα (τουρκικά: Çatalca, γνωστή ως Ἐργίσκη και αργότερα Μέτραι στα αρχαία ελληνικά) είναι πόλη και αγροτική επαρχία στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας.
Βρίσκεται στην Ανατολική Θράκη, στην οροσειρά ανάμεσα στον Μαρμαρά και τη Μαύρη Θάλασσα. Οι περισσότεροι κάτοικοι της Τσατάλτζας είναι αγρότες ή παραθεριστές. Τα σαββατοκύριακα πολλές οικογένειες από την Κωνσταντινούπολη έρχονται στην Τσατάλτζα για πεζοπορία στα δάση ή πικνίκ.
Αρχαιότητα
Η αρχαία ελληνική ονομασία της Τσατάλτζας ήταν Εργίσκη. Η Εργίσκη ήταν μια αρχαία ελληνική πόλη στην Θράκη, στην περιοχή της Προποντίδας.
Σύμφωνα με τον Σουίδα, το ελληνικό όνομα της πόλης προέρχεται από τον Εργίσκο, γιο του Ποσειδώνα μέσω της Άβας, μιας ναϊάδας. Στην Ελληνική μυθολογία η Άβα ήταν νύμφη και φαίνεται ότι ήταν κόρη του ποταμού Έβρου. Ο χώρος της αρχαίας πόλης ανήκει εν μέρει στην σημερινή πόλη.
Κατά την ρωμαϊκή εποχή η πόλη ονομαζόταν Μέτραι και υπαγόταν στην ύστερη ρωμαϊκή επαρχία της Θρακικής Ευρώπης. Αν και ήταν αρκετά σημαντική ώστε να γίνει επισκοπή της Μητροπολιτικής Αρχιεπισκοπής της Ηράκλειας, η πόλη έπεσε σε παρακμή.
Σύγχρονη εποχή
Η Τσατάλτζα εποικίστηκε κατά την οθωμανική εποχή και σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά του 1910 η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Έλληνες. Ο Κριμαϊκός Πόλεμος προκάλεσε μια μαζική έξοδο των Τατάρων της Κριμαίας προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μερικοί από αυτούς μετοίκησαν στην Τσατάλτζα.
Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ο Βουλγαρικός στρατός είχε οδηγήσει τις τουρκικές δυνάμεις πέρα από τα σύνορα, αλλά οι τουρκικές δυνάμεις υποχώρησαν στις προετοιμασμένες θέσεις τους στην Τσατάλτζα όπου στις 16-17 Νοεμβρίου 1912 κέρδισαν τους Βουλγάρους κατά την πρώτη μάχη της Τσατάλτζας. Οι οχυρώσεις της Τσατάλτζας σχημάτισαν μια γραμμή κατά μήκος της χερσονήσου, τη γραμμή Τσατάλτζας, η οποία έγινε η γραμμή της εκεχειρίας στις 3 Δεκεμβρίου 1912, όταν η Βουλγαρία αποφάσισε να μην εισβάλλει στην Αδριανούπολη εκείνη τη στιγμή. Μετά την λήξη της εκεχειρίας, στις 3 Φεβρουαρίου 1913 (Π.Η. 21 Ιανουαρίου) οι συγκρούσεις ξεκίνησαν και πάλι με τη Δεύτερη μάχη της Τσατάλτζας. Η δεύτερη μάχη της Τσατάλτζας τελείωσε στις 3 Απριλίου 1913 χωρίς αποτέλεσμα. Ένας μεγάλος αριθμός δημοσιογράφων μετέδωσαν τις στρατιωτικές συγκρούσεις της Τσατάλτζας, των οποίων οι αναφορές παρέχουν πάρα πολλές λεπτομέρειες για το γεγονός.
Σύμφωνα με Οθωμανικά στατιστικά πληθυσμού του 1914 ο καζάς της Τσατάλτζας είχε πληθυσμού 30.165 κατοίκων, αποτελούμενος από 16.984 Έλληνες, 13.034 Μουσουλμάνους, 53 Εβραίους, 44 Αρμενίους, 40 Βουλγάρους και 10 Ρομά.
Πριν το 1930 οι σημερινές επαρχίες Αρναβούτκιοϊ, Μπεϊλικντουζού, Μπουγιουκτσέκμετζε, δυτικά τμήματα του Μπασάκσεχιρ και αγροτικές περιοχές του Εγιούπ και του Σαριγέρ ανήκαν στην Τσατάλτζα.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με μια απογραφή της 22ας Νοεμβρίου 2000 ο πληθυσμό της επαρχίας Τσατάλτζας ήταν 81.589 κάτοικοι και το 2009 η πόλη της Τσατάλτζας είχε πληθυσμό 36.544 κατοίκων. Ο πληθυσμός αυξανόταν με ρυθμό 0.66%. Το ποσοστό αλφαβητισμού ήταν 99%.
Γεωγραφία
Το Γιαλίκιοϊ είναι το παραθαλάσσιο θέρετρο της Τσατάλτζας. Το φυσικό πάρκο του Τσιλινγκόζ δυτικά του Γιαλίκιοϊ προσφέρει δραστηριότητες κατασκήνωσης και αναψυχής.
Μέσα ενημέρωσης
Στην Τσατάλτζα βρίσκεται ένας σταθμός μετάδοσης μέσων κυμάτων με πύργο ύψους 226 μέτρων. Δουλεύει σε 702 κιλοχέρτζ με 600 κιλοβάτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Λαουτομίαι
Οι Λαουτουμίαι, λατιν.: Lautumiae, ήταν λατομεία πωρόλιθου (τόφφου), που έγιναν ένα τοπογραφικό σημείο (τοπόσημο) στην αρχαία Ρώμη. Ευρίσκοντο στη βορειοανατολική πλαγιά του Καπιτωλίνου λόφου, σχηματίζοντας τη μία πλευρά της Γραικόστασης, όπου συγκεντρώνοντο οι ξένες πρεσβείες πριν εμφανιστούν ενώπιον της Ρωμαϊκής Συγκλήτου.
Ο Κλίβους Λαουτουμιάρουμ (Clivus Lautumiarum) ήταν ο δρόμος (clivus: "πλαγιά", "δρόμος με κλίση") στον οποίο ευρίσκοντο τα λατομεία. Ο Πλάτνερ προσδιορίζει τον δρόμο, ως αυτόν που περνούσε μεταξύ της Κουρίας και του Ναού της Ομόνοιας, που έγινε ο Κλίβους Αργεντάριους στην μετέπειτα εποχή της Αυτοκρατορίας, αλλά ο Κλίβους Αργεντάριους πιστεύεται επίσης ότι ήταν ένας ξεχωριστός δρόμος. Στην ανάλυση του Πλάτνερ ήταν έτσι ένας από τους έξι δρόμους, που οδηγούσαν στην Αγορά, την οποία ο δρόμος συνέδεε με την Πόρτα Φοντινάλις, από εκεί αποτελούσε τον άμεσο σύνδεσμο με το Πεδίον του Άρεως, έως ότου το ρυμοτομικό σχέδιο τροποποιήθηκε από το κτίριο των Αυτοκρατορικών Αγορών. Το Βίκους Λαουτουμιάρουμ (Vicus Lautumiarum) αναφέρεται στην περιοχή ως γειτονιά ή συνοικία (βλ. vicus).
Τα ίδια τα λατομεία χρησιμοποιήθηκαν ως υπόγειες φυλακές, κυρίως για κρατούμενους χαμηλής κοινωνικής θέσης, όπως σκλάβους. Ήταν δίπλα ή κοντά στο Tullianum ή Carcer, σχηματίζοντας μαζί του ένα συγκρότημα σωφρονισμού, που περιλάμβανε την Tαρπήια Πέτρα και τη Γεμόνιαν κλίμακα. Το όνομα Lautumiae θεωρείται ότι προέρχεται από τα latomia (λατομεία) των Συρακουσών, όπου χρησιμοποιούντο ως φυλακές. Παρά τη δήλωση του Βάρρο ότι ο Σέρβιος Τύλλιος σχεδίασε έναν υπόγειο θάλαμο σύμφωνα με τα latomiae των Συρακουσών, η λέξη πιθανότατα τέθηκε σε χρήση κάπου μεταξύ των ετών 212 και 180 π.Χ.
Η φωτιά του 210 π.Χ. έκαψε μία περιοχή κατά μήκος της βορειοανατολικής πλευράς της Ρωμαϊκής Αγοράς, όπως οριοθετήθηκε από τα Λαουτουμίαι. Το Atrium Maenium βρισκόταν στο lautumiis στο Κλίβους Αργεντάριους.
Κλίβους Αργεντάριους
Αν και ο Πλάτνερ ταύτισε τον Clivus Argentarius ("Οδό των Τραπεζιτών") με τα Λαουτουμίαι, ο Λώρενς Ρίτσαρντσον διακρίνει τα δύο στο Ένα νέο τοπογραφικό λεξικό της αρχαίας Ρώμης (1992). Ο Ρίτσαρντσον αναγνωρίζει τον Κλίβους Αργεντάριους ως τον δρόμο που συνδέει τη Ρωμαϊκή Αγορά με το Πεδίον του Άρεως, δηλ. εκτείνεται από το Vulcanal και κατά μήκος του μπροστινού μέρους του Carcer (Tullianum) επάνω από τη βορειοανατολική πλαγιά του λόφου του Καπιτωλίου. Μόνο οι μεσαιωνικές πηγές αναφέρουν έναν Κλίβους Αργεντάριους, αλλά αυτή η ορολογία πιθανότατα αντανακλά την αρχαία οικονομική δραστηριότητα, που επικεντρωνόταν στα γραφεία των argentarii, επαγγελματιών τραπεζιτών.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Εκκλησία του Μπζιμπ
Η Εκκλησία του Μπζιμπ είναι μια ερειπωμένη μεσαιωνική Χριστιανική εκκλησία που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό της Επαρχίας Γκάγκρα, στη δεξιά όχθη του ποταμού Μπζιμπ, στην Αμπχαζία της Γεωργίας. Η εκκλησία χρονολογείται του 9ου-10ου αιώνα. Είναι μέρος του συγκροτήματος κτιρίων του φρουρίου Μπζιμπ και αναγνωρισμένο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.
Ιστορία
Η εκκλησία και το φρούριο του Μπζιμπ κατασκευάστηκαν τον 8ο-10ο αιώνα. Η εκκλησία ίσως έχει λειτουργήσει ως έδρα του Βυζαντινού επισκόπου της Σωτηρόπολις, τον 10-12ο αιώνα.
Στα μέσα του 20ου αιώνα έγιναν αρχαιολογικές μελέτες και ανασκαφές στο Μπζιμπ, και τα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν φυλάσσονται στο Κρατικό Μουσείο της Αμπχαζίας.
Το 2006 η εκκλησία αναγνωρίστηκε ως Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας, με τη σημείωση ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί για τη διατήρηση του μνημείου είναι ανεπαρκή.
Περιγραφή
Η εκκλησία είναι ένα μεγάλο, θολωτό, σταυροειδές σε ορθογώνια βάση σχέδιο. Στα ανατολικά της καταλήγει σε 3 αψίδωτά ημικύκλια, εκ των οποίων το μεσαίο ήταν το ιερό με την Αγία Τράπεζα. Επί του παρόντος έχουν διασωθεί μόνο ερείπια των πέτρινων τοίχων.
Το ερειπωμένο φρούριο του Μπζιμπ καλύπτει έκταση 7.000 τ.μ. Περιβάλλεται από οχυρωματικό τείχος ενισχυμένο με αμυντικές δομές, από τις οποίες έχουν διασωθεί 7 πύργοι ορθογώνιου και κυκλικού σχήματος και 2 πύλες, στα δυτικά και ανατολικά. Στην περιοχή του φρουρίου υπάρχουν τα ερείπια και άλλων κτιρίων και εκκλησιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Ινοβρότσουαφ
Το Ινοβρότσουαφ (πολωνικά: Inowrocław, Hohensalza, πριν το 1904: Inowrazlaw) είναι πόλη του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας στην κεντρική Πολωνία. Ο πληθυσμός του είναι 71.132 (2020). Τα έτη 1975–1998 ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Μπίντγκοστς. Είναι μια από τις μεγαλύτερες και πιο ιστορικά σημαντικές πόλεις στην Κουγιαβία.
Το Ινοβρότσουαφ είναι βιομηχανική πόλη, η οποία βρίσκεται περίπου 40 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Μπίντγκοστς γνωστή για τα λουτρά αλμυρού νερού και τα αλατωρυχεία. Η πόλη είναι η 5η μεγαλύτερη αστική περιοχή στο βοεβοδάτο και είναι ένας σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος, όπου η γραμμή δύσης-ανατολής (Πόζναν–Τόρουν) διασχίζει την Πολωνική Σιδηροδρομική Γραμμή Άνθρακα από το Χόζουφ έως τη Γκντίνια.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ρωμανικός ναός του Αγίου Ονόματος της Μαρίας (μικρή βασιλική) Η πόλη αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1185 ως Νόβο Βουαντίσουαφ (Novo Wladislaw), πιθανώς προς τιμήν του Βλαντίσλαφ Α΄ Χέρμαν ή από τους αποίκους από το Βουοτσουάβεκ (Włocławek). Πολλοί κάτοικοι του Βουοτσουάβεκ εγκαταστάθηκαν στο Ινοβρότσουαφ ξεφεύγοντας από τις πλημμύρες. Το 1236, ο οικισμός μετονομάστηκε σε Γιουβένι Βλαντισλάβια (Juveni Wladislawia). Έλαβε προνόμια πόλης δύο χρόνια αργότερα από τον Καζιμίρ Α΄ της Κουγιάβιας. Στα μεσαιωνικά λατινικά αρχεία, η πόλη καταγράφηκε ως Juniwladislavia. Ως αποτέλεσμα των διαμελισμών της Πολωνίας σε μικρότερα δουκάτα, μετά το 1230 το Ινοβρότσουαφ ήταν η πρωτεύουσα του Δουκάτου της Κουγιαβίας και από το 1267 έως το 1364 ήταν η πρωτεύουσα του Δουκάτου του Ινοβρότσουαφ, πριν γίνει μέρος και πρωτεύουσα του πολωνικού Βοεβοδάτου Ινοβρότσουαφ, που κάλυπτε τη βόρεια Κουγιαβία μαζί με τη Γη του Ντόμπζιν. Το βοεβοδάτο αργότερα αποτέλεσε επίσης μέρος της μεγαλύτερης Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το Ινοβρότσουαφ ήταν μια βασιλική πόλη του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας. Η ανάπτυξη της πόλης υποβοηθήθηκε από την ανακάλυψη εκτεταμένων κοιτασμάτων αλατιού στη γύρω περιοχή κατά τον 15ο αιώνα. αριστερά|μικρογραφία| [[Γοτθική αρχιτεκτονική|Γοτθική εκκλησία του Αγίου Νικολάου]] Ήταν μια σημαντική πόλη της ύστερης μεσαιωνικής Πολωνίας. Το 1321, στο Ινοβρότσουαφ πραγματοποιήθηκε στο μια Πολωνο-Τευτονική δίκη σχετικά με την τευτονική κατοχή της Πομερανίας του Γκντανσκ, ενώ η ίδια η πόλη καταλήφθηκε από τους Τεύτονες Ιππότες από το 1332 έως το 1337. Ο Βασιλιάς Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας έμενε συχνά στην πόλη και το 1337 πραγματοποίησε συνάντηση με τον Βασιλιά Ιωάννη της Βοημίας στο τοπικό κάστρο. Μια ισχυρή φρουρά βρισκόταν στην πόλη κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Λιθουανικό-Τευτονικού Πολέμου και ήταν η κύρια βάση του Βασιλιά Βλαδίσλαου Β΄ Γιαγκέλο μετά τη νίκη του στη Μάχη του Γκρούνβαλντ.
Μεσοπόλεμος
Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Νοέμβριο του 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και οι Πολωνοί αντάρτες κατέλαβαν ξανά την πόλη τον Ιανουάριο του 1919. Η αποκατάσταση στο ανασυσταθέν κυρίαρχο πολωνικό κράτος επιβεβαιώθηκε στη Συνθήκη των Βερσαλλιών (η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 10 Ιανουαρίου 1920) και το ιστορικό όνομα Ινοβρότσουαφ αποκαταστάθηκε. Η υψηλή ανεργία που προέκυψε από τα εμπορικά εμπάργκο οδήγησε σε βίαιες αντιπαραθέσεις μεταξύ εργαζομένων και αστυνομίας το 1926 και απεργίες πείνας προκάλεσαν το θάνατο σε 20 άτομα το 1930. Το Ινοβρότσουαφ ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Πόζναν μέχρι το 1925, όταν έγινε ανεξάρτητη αστική περιοχή. Αυτή η περιφέρεια ανατέθηκε για λίγο στο Βοεβοδάτο Πομερανίας κατά τη μεταρρύθμιση της πολωνικής περιφερειακής διοίκησης λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Μνημείο για τους Πολωνούς υπερασπιστές του Ινοβρότσουαφ Το Ινοβρότσουαφ αιχμαλωτίστηκε από τη Βέρμαχτ κατά την εισβολή στην Πολωνία στις 11 Σεπτεμβρίου 1939 και μετονομάστηκε ξανά σε Χόενσαλτσα (Hohensalza) και αρχικά διοικήθηκε στη στρατιωτική περιφέρεια (Militärbezirk) του Πόζεν, πριν ενσωματωθεί στη Ναζιστική Γερμανία αρχικά ως μέρος του Ράιχσγκαου Πόζεν (1939) και στη συνέχεια ως μέρος του Ράιχσγκαου Βάρτελαντ (1939–1945).
Το Einsatzgruppe IV εισήλθε στην πόλη στις 12–15 Σεπτεμβρίου 1939, για να διαπράξει διάφορες θηριωδίες κατά των Πολωνών. Οι Πολωνοί που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια του Ιντελιγκέντσακτιον κρατήθηκαν στην τοπική φυλακή και σε ένα στρατόπεδο διέλευσης, και στη συνέχεια δολοφονήθηκαν ως επί το πλείστον στη φυλακή ή στο κοντινό δάσος του Γκνιεφκόβο, ενώ κάποιοι απελάθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σε μια μεγάλη σφαγή, τη νύχτα της 22ης προς την 23η Οκτωβρίου 1939, οι Γερμανοί δολοφόνησαν 56 Πολωνούς στη φυλακή, συμπεριλαμβανομένων πολλών δασκάλων. Οι οικογένειες των θυμάτων εκδιώχθηκαν, όπως ντόπιοι Πολωνοί ακτιβιστές και τεχνίτες, των οποίων τα εργαστήρια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους σύμφωνα με τη ναζιστική πολιτική Lebensraum. Συνολικά, οι Γερμανοί έδιωξαν μερικές χιλιάδες Πολωνούς από την πόλη, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 2.900 ήδη το 1939. Αρκετοί Πολωνοί από το Ινοβρότσουαφ δολοφονήθηκαν επίσης από τους Ρώσους στη μεγάλη Σφαγή του Κάτιν τον Απρίλιο–Μάιο του 1940. Πολλά ντόπια μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού, μιας μεγάλης πολωνικής αντιστασιακής οργάνωσης, φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο φυλάκισης στο Ζαμπικόβο το 1944-1945.