cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρση βαρών
Χώρος – όργανα
Η μπάρα είναι συμπαγής μεταλλική ράβδος συνήθως επινικελωμένη διαμέτρου 3 εκατοστών όπου στις άκρες της που καταλήγουν σε σπείρωμα προσαρμόζονται τα δισκόβαρα τα οποία και στερεώνονται με ασφαλιστικούς  κοχλίες. Το μεγαλύτερο ελεύθερο μήκος της μπάρας μεταξύ των προσαρμοσμένων στις άκρες της βαρών είναι 1,30 μ. Το ύψος της μπάρας με τα φερόμενα σ΄ αυτή βάρη δεν θα πρέπει να απέχει από το έδαφος τα 21 εκατοστά. Συνεπώς οι δίσκοι βάρους δεν μπορεί να έχουν διάμετρο μεγαλύτερη των 45 εκατοστών. Οι μπάρες που χρησιμοποιούνται από τους άντρες αθλητές ζυγίζουν 20 κιλά και οι μπάρες που χρησιμοποιούνται από τις γυναίκες αθλήτριες ζυγίζουν 15 κιλά και φέρουν διακριτικά χρώματα για να διευκολύνουν την ναγνώρισή τους. Οι αντρικές μπάρες φέρουν μπλε διακρικτικά και οι γυναικείς μπάρες φέρουν κίτρινα διακριτικά. Τα χρώματα αντιστοιχούν στα χρώματα των δισκόβαρων 15 και 20 κιλών.
thumb|Μεταλλικοί δίσκοι ποικίλου βάρους
Το προς άρση βάρος (μπάρας και βαρών) μπορεί να αυξηθεί κατά ένα κιλό τουλάχιστον σε κάθε άρση. Τα δισκόβαρα είναι είναι κατασκευασμένα από καουτσούκ ώστε να αντέχουν τη ρήψη μετά από μια επιτυχημένη ή μία αποτυχημένη άρση. Τα δισκόβαρα που χρησιμοποιούνται στους Ολυμπιακούς αγώνες ακολουθούν τα διεθνή στάντραρ χρωματισμού ανά βάρος. Οι δίσκοι 10 κιλών είναι πράσινοι, οι δίσκοι 15 κιλών είναι κίτρινοι, οι δίσκοι 20 κιλών είναι μπλε και οι δίσκοι 25 κιλών είναι κόκκινοι. Μικρότεροι μεταλλικοί δίσκοι χρησιμοποιούνται επίσης για μικρές αυξήσεις στα βάρη. Οι χρωματισμοί ακολουθούν τον ίδιο κώδικα. Οι δίσκοι ενός κιλού είναι πράσινοι, οι δίσκοι 1,5 κιλού είναι κίτρινοι, οι δίσκοι 2 κιλών είναι μπλε, οι δίσκοι 2,5 κιλών είναι κόκκινοι και οι δίσκοι 5 κιλών καθώς και 0,5 κιλού είναι άσπροι. :
Κινήσεις άρσης
Σύμφωνα πάντα με το επίσημο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων οι επίσημες κινήσεις της άρσης βαρών είναι δύο, τα ονόματα των οποίων προερχόμενα εκ της γαλλικής γλώσσας είναι:
α) αρασέ (γαλλικά: arraché, απόσπαση) Το αρασέ είναι η πρώτη από τις δύο ανυψώσεις βαρών στο άθλημα της άρσης βαρών που ακολουθείται από το ζετέ. Ο στόχος του αρασέ είναι να άρει την μπάρα από το έδαφος πάνω από το κεφάλι σε μια συνεχή κίνηση.
thumb|Αρασέ
Υπάρχουν τέσσερις κύριες μορφές της αρασέ που χρησιμοποιούνται:  squatsnatch (ή πλήρη αρασέ),  splitsnatch, powersnatch, και musclesnatch. Η squatsnatch και splitsnatch είναι οι πιο κοινές μορφές που χρησιμοποιούνται σε διαγωνισμούς, ενώ powersnatch και musclesnatch είναι ως επί το πλείστον χρησιμοποιούνται για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Στο squatsnatch, ο αθλητής σηκώνει τον πήχη όσο πιο ψηλά γίνεται και θέλει να θέσει τον εαυτό του κάτω από αυτό σε μια κατάληψη θέσης, λαμβάνει τη μπάρα πάνω από το κεφάλι με τα χέρια τεντωμένα, μειώνοντας το απαιτούμενο ύψος της ράβδου, ως εκ τούτου, αυξάνοντας την ποσότητα του βάρους που ο αθλητής μπορεί να σηκώσει με επιτυχία. Στο splitsnatch, ο αθλητής σηκώνει τον πήχη όσο πιο ψηλά γίνεται και θέλει να θέσει τον εαυτό του κάτω από την μπάρα παρόμοια με την squatsnatch αλλά ο αθλητής "χωρίζει" τα πόδια του, τοποθετώντας το ένα πόδι μπροστά από το αυτόν και ένα πίσω, επιτρέποντας στον εαυτό του να λάβει τα βάρη πάνω από το κεφάλι, όπως στο squatsnatch. Η splitsnatch έχει γίνει λιγότερο δημοφιλής με την αυξημένη φήμη του squatsnatch αλλά χρησιμοποιείται από ορισμένους αθλητές. Στο powersnatch, ο αθλητής σηκώνει τη μπάρα όσο πιο ψηλά γίνεται και θέλει να την λάβει πάνω από το κεφάλι με μόνο μια μικρή στροφή του γόνατος και του ισχίου, αυξάνοντας το ύψος που πρέπει να αρθεί η μπάρα και μειώνοντας το βάρος που με επιτυχία μπορεί να σηκώσει. Στο musclesnatch, ο αθλητής σηκώνει τη μπάρα σε όλη τη διαδρομή πάνω από το κεφάλι με τα χέρια κλειδωμένα και το ισχίο και το γόνατο σε πλήρη έκταση.
β) επωλέ-ζετέ (γαλλικά: épaulé-jeté, επωμισμός και εκτίναξη).
thumb|Επωλέ-ζετέ: πρώτη φάση επωμισμού (επωλέ)
thumb |Επωλέ-ζετέ: δεύτερη φάση εκτίναξης (ζετέ)
Το άθλημα στην Ελλάδα της σύγχρονης εποχής
Στη σύγχρονη Ελλάδα η άρση βαρών εμφανίστηκε στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896. Ο Αλέξανδρος Νικολόπουλος πήρε την τρίτη θέση (με ένα χέρι στο ζετέ) και σήκωσε 57,5 κιλά. Στους ίδιους αγώνες ο Σωτήρης Βέρσης κέρδισε επίσης την τρίτη θέση και σήκωσε 110 κιλά και με τα δύο χέρια. Την εποχή εκείνη οι αγώνες της άρσης βαρών γίνονταν με ένα και με δύο χέρια. Στις Η.Π.Α. κατά τη διάρκεια της τρίτης Ολυμπιάδας του Αγίου Λουδοβίκου το 1904, ο Περικλής Κακούσης σήκωσε 111,67 κιλά και με τα δύο χέρια και κατέλαβε την πρώτη θέση. Αργότερα στη Μεσολυμπιάδα της Αθήνας, το 1906, ο Δημήτρης Τόφαλος ανύψωσε 142,5 κιλά (142,8 κ.), με τα δύο χέρια, ήρθε πρώτος και έγινε εθνικός ήρωας, εκ του γεγονότος ότι η επίδοση αυτή ήταν παγκόσμιο ρεκόρ που διατήρησε μέχρι το 1914.
Την εποχή εκείνη (1896-1906) τμήματα άρσης βαρών υπήρχαν μόνο στην εταιρία Πατρών, στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο και στον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο. Άλλοι Έλληνες αθλητές που διακρίθηκαν την εποχή εκείνη ήταν οι Χριστόπουλος, Φωκάς, Γεωργιάδης, Βαρανάκης και αργότερα οι Βερεξής και Δρούκας. Μετά το 1910 η κίνηση γύρω απ΄ αυτό το αγώνισμα σχεδόν νεκρώθηκε στην Ελλάδα, αφού δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον
Η άρση βαρών εμφανίστηκε και πάλι το 1948-1949, όπου μία νέα κίνηση ξεκίνησε από τον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο όταν ο γνωστός φίλαθλος και εργάτης της πάλης και της άρσης βαρών Ζακ Καριωτάκης ζήτησε από την Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων, Ε.Ο.Α., να φέρει στην Ελλάδα τα πρώτα σύγχρονα όργανα του αθλήματος. Τότε δημιουργήθηκε και το πρώτο καταστατικό του αθλήματος και σιγά - σιγά άρχισαν να οργανώνονται αγώνες επίδειξης. Τότε οι παλμοί της άρσης βαρών ήταν πέντε: απόσπαση με ένα χέρι (αρασέ), εκτίναξη με ένα χέρι (ζετέ), δυναμικό πρες με δύο χέρια, απόσπαση με δύο χέρια και εκτίναξη με δύο χέρια. Έτσι η άρση βαρών συγχωνεύτηκε με την πάλη μέχρι το 1972. Επίσης την ίδια χρονιά έγινε ριζική αλλαγή όσον αφορά τους παγκόσμιους κανονισμούς και οι άρσεις περιορίστηκαν σε τρεις κινήσεις: στο πρες ντεβελοπέ, στο αρασέ και επολέ ζετέ. Στους τοπικούς αγώνες οι άρσεις εξακολουθούσαν να είναι πέντε.
Το 1951-1952 ο πρώτος που δίδαξε την τεχνική στους αθλητές του Εθνικού ήταν ο Ιταλός προπονητής της πάλης Μπιάνκι. Το 1961 έγιναν στην Ελλάδα οι πρώτοι μεγάλοι αγώνες επίδειξης της ολυμπιακής άρσης βαρών που σημείωσαν τεράστια επιτυχία. Η άρση βαρών στη Θεσσαλονίκη και γενικά στη Βόρειο Ελλάδα εμφανίστηκε με τη μορφή λαϊκών αγώνων και επιδείξεων σε διάφορους αθλητικούς χώρους, όπως στα γυμναστήρια της ΧΑΝΘ, του ΒΑΟ, του ΝΟΘ.
Σιγά - σιγά η άρση βαρών εξελίχθηκε και σε άλλες περιοχές της χώρας και ειδικά στα νησιά. Το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα έγινε το 1964 με διοργανωτή τον Παναθηναϊκό και πήραν μέρος αρκετοί αθλητές από όλους τους συλλόγους που είχαν δημιουργήσει τμήματα άρσης βαρών. Μετά την Ολυμπιάδα του Μονάχου η παγκόσμια ομοσπονδία αποφάσισε να καταργήσει την κίνηση ντεβελοπέ. Έτσι στην άρση βαρών παρέμειναν μόνο δύο κινήσεις, το αρασέ και το ζετέ, όπως ισχύει και σήμερα.
Η ελληνική άρση βαρών συγκαταλέγεται στις καλύτερες του κόσμου. Στην Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης ο Πύρρος Δήμας κατέκτησε χρυσό μετάλλιο, ενώ θαυμάσια εμφάνιση είχε και ο Βαλέριος Λεωνίδης. Στην Ολυμπιάδα της Ατλάντα η άρση βαρών σημείωσε μεγάλη επιτυχία με δύο χρυσά μετάλλια από τους Πύρρο Δήμα και Ακάκιο Καχιασβίλη, τρία ασημένια μετάλλια με το Βαλέριο Λεωνίδης, το Γιώργο Τζελίλη και τον Λεωνίδα Κόκκα, καθώς και δύο τέταρτες θέσεις με νέους ελπιδοφόρους αθλητές. Αξιοσημείωτη ήταν η πειθαρχία της ομάδας και η καθοδήγηση της από τον προπονητή Χρήστου Ιακώβου.
Κουνουπίδι
Το κουνουπίδι (επιστ. Βρασσική η λαχανώδης ποικ. η βοτρύτης, Brassica oleracea var. botrytis) είναι φυτό ποώδες, μονοετές ή διετές και ανήκει στην οικογένεια των Σταυρανθών και στο γένος Βρασσική (Brassica). Κατάγεται από τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου ενώ αναφορές υπάρχουν και στην Αρχαία Ελλάδα και Αίγυπτο.
Το ύψος του μπορεί να φτάσει τα 80 εκατοστά. Τα φύλλα του είναι μακριά και τα εσωτερικά γέρνουν προς το κέντρο του φυτού. Στην κορυφή του σχηματίζεται μία συμπαγής μάζα από υπερτροφικά άνθη και σαρκώδεις μίσχους που λέγεται ανθοκεφαλή.
Καλλιέργεια
Το κουνουπίδι καλλιεργείται κυρίως στις περιοχές της Μεσογείου,  και στις παραθαλάσσιες περιοχές του Ατλαντικού ωκεανού για την ανθοκεφαλή του. Από το Μάιο μέχρι τον Αύγουστο σπέρνεται σε φυτώρια και μετά την πάροδο 1 μήνα, αφού βλαστήσουν, τα μικρά αυτά φυτάρια μεταφυτεύονται στο χωράφι. Είναι ευαίσθητο στις υψηλές θερμοκρασίες και στις πολλές βροχές. Μία μέση θερμοκρασία 10-12 βαθμούς είναι κατάλληλη για την ανάπτυξη του. Μπορεί να καλλιεργηθεί στα περισσότερα εδάφη αρκεί να υπάρχει η κατάλληλη ύδρευση. Ανάλογα με την ποικιλία και την καλλιέργεια η συγκομιδή γίνεται 5 περίπου μήνες μετά τη σπορά. Όταν η ανθοκεφαλή πάρει το συνηθισμένο σχήμα κόβεται μαζί με 3-4 φύλλα που την προστατεύουν κατά τη μεταφορά και από το φως.
Στη βόρεια Ευρώπη καλλιεργείται μια μονοετής ποικιλία τους καλοκαιρινούς μήνες. Στην Ελλάδα το κουνουπίδι καλλιεργείται τη χειμερινή περίοδο κυρίως στις Εύβοια, Αττική, Μεσσηνία, Κέρκυρα και Αρκαδία και είναι διετές. Η καλλιέργεια του καλύπτει περίπου 30,000 στρέμματα με παραγωγή πάνω από 36,000 τόνους ετησίως.
Μαγειρική
Το κουνουπίδι τρώγεται μαγειρεμένο ή διατηρημένο σε ξύδι (τουρσί) και θεωρητικά αποδίδει λίγες θερμίδες. Έρευνες υποστηρίζουν ότι η μέτρηση θερμίδων δεν είναι δυνατόν να γίνει με ακρίβεια. Μπορεί να μαγειρευτεί είτε νερόβραστο, οπότε τρώγεται με την προσθήκη λεμονιού, αλατιού ή/και λαδιού, είτε με την προσθήκη ντομάτας, κρεμμυδιού και μπαχαρικών, κυρίως γαρύφαλλου και μπαχαριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαχανικά Κατηγορία:Κράμβη
Πένθος
thumb|right|Πένθος, του Goschler Tamás. Πένθος ονομάζεται το συναίσθημα λύπης και θλίψης που νοιώθει κάποιος όταν του συμβεί κάποια μεγάλη συμφορά, συνήθως όταν χάσει κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο, αλλά και τα έθιμα που ακολουθούνται για χρονικό διάστημα μετά την απώλεια του προσώπου. «Πένθος» ονομάζονται και τα μαύρα ρούχα στην Ελλάδα, όταν φοριούνται ως μέρος των εθίμων μετά το θάνατο κοντινού προσώπου («φορά πένθος»), αλλά και ο χρόνος για τον οποίο τηρούνται τα έθιμα («το πένθος της κράτησε για ένα χρόνο»).
Οι εκδηλώσεις πένθους είναι προσωπικές (για κάθε άνθρωπο), αλλά και συλλογικές (σε κρατικό επίπεδο - «επίσημο πένθος»).
Η ελβετίδα ψυχίατρος Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος (Elisabeth Kübler-Ross) στο δημοφιλές έργο της On Dying and Death  (1969) μελέτησε ασθενείς στο τελικό στάδιο του καρκίνου και δημιούργησε ένα μοντέλο, γνωστό ως τα πέντε στάδια του πένθους, προκειμένου να περιγράψει τα στάδια από τα οποία περνούν οι ασθενείς από τη στιγμή που ενημερώνονται για την ασθένεια του έως το θάνατο τους. Το μοντέλο πολύ γρήγορα υιοθετήθηκε στην επιστήμη της ψυχολογίας, με σκοπό να περιγράψει το πένθος που βιώνει οποιοσδήποτε άνθρωπος μπροστά στην απώλεια ενός προσώπου ή μία σημαντική αλλαγή στη ζωή του, όπως η απώλεια εργασίας.
Επίσημο πένθος
thumb|right|Μεσίστειες σημαίες ως ένδειξη πένθους. Σε ένδειξη εθνικού πένθους, το κράτος αποφασίζει σε ορισμένες περιπτώσεις το κλείσιμο δημοσίων υπηρεσιών ή σχολείων, την ανάρτηση των σημαιών μεσίστια για μία ή περισσότερες ημέρες. Παρόμοια εκδήλωση πένθους μικρότερης διάρκειας είναι η τήρηση ενός λεπτού σιγής σε συναθροίσεις και συγκεντρώσεις.
Ένας άλλος τρόπος ένδειξης πένθους είναι η ανάρτηση μαύρων κορδελών. Οι μαύρες κορδέλες μπορούν να αναρτηθούν σε προσόψεις κτιρίων, σε κεραίες αυτοκινήτων, αλλά και στην άκρη της οθόνης σε εκπομπές τηλεοπτικών σταθμών και ιστοσελίδων.
Προσωπικό πένθος
thumb|right|150 px|«Απαρηγόρητη θλίψη»: Πίνακας γυναίκας που πενθεί. Κάποιες από τις προσωπικές εκδηλώσεις πένθους είναι αυτές που έχουν σχέση με σωματική ταλαιπωρία, όπως αυτές που εκδηλώνονται πριν, κατά και μετά τη διάρκεια της κηδείας, με χτύπημα του στήθους, τράβηγμα των μαλλιών και μοιρολόγια.
Άλλες εκδηλώσεις πένθους είναι η στέρηση των οικείων του νεκρού από ορισμένες πράξεις για ορισμένο χρονικό διάστημα, όπως η νηστεία, η παρασκευή γλυκών και το να μην κάνουν εορταστικές εκδηλώσεις.
Σημαντικό τμήμα του πένθους είναι η αλλαγή στην εμφάνιση των πενθούντων. Η πιο συνηθισμένη αλλαγή είναι στο χρώμα των ρούχων που φορούν οι συγγενείς του προσώπου που πέθανε. Στις περισσότερες χώρες του δυτικού κόσμου οι πενθούντες φορούν μαύρα.
Οι χήρες, αλλά και στενοί συγγενείς του αποθανόντα στην Ελλάδα φορούν μαύρα ρούχα για όσο κρατούν το πένθος τους, μια χρονική περίοδο που μεταβάλλεται ανάλογα με τις προσωπικές προτιμήσεις. Η περίοδος αυτή κυμαίνεται από μερικούς μήνες, ένα χρόνο ή σπανιότερα δύο χρόνια. Σε κάποιες περιπτώσεις, ιδιαίτερα παλαιότερα, οι χήρες συνέχιζαν να φορούν μαύρα για όλη τους τη ζωή. Στο παρελθόν οι χήρες φορούσαν μαύρο μαντήλι (την πλερέζα - από το γαλλικό pleurer - κλαίω) για να βγουν από το σπίτι. Τα τελευταία χρόνια το έθιμο των μαύρων ρούχων, κυρίως στα αστικά κέντρα, τείνει να καταργηθεί.
thumb|right|Πένθος: Μαύρα ρούχα και περιβραχιόνιο. Στη Γαλλία, παλαιότερα, οι χήρες φορούσαν μαύρα για περίοδο ενός έτους (grand deuil - μεγάλο πένθος) και στη συνέχεια φορούσαν βιολετί, μωβ ή γκρίζα χρώματα (demi deuil - μισό πένθος). Φορούσαν δε μια μαύρη λωρίδα στο καπέλο για να δηλώσουν το πένθος τους.
Οι άντρες στην Ελλάδα, ιδιαίτερα παλαιότερα, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και σήμερα, φορούσαν μαύρο περιβραχιόνιο, το οποίο ονομαζόταν για το λόγο αυτό «πένθος» ή φορούσαν σκούρο κοστούμι με μαύρη γραβάτα. Ένας άλλος τρόπος για την έκφραση πένθους είναι να αφήσει κανείς γένια, μένοντας αξύριστος και ακούρευτος για σαράντα ημέρες.
Μανουήλ Κομνηνός (αδελφός Αλεξίου Α΄)
Ο Μανουήλ Κομνηνός ήταν υιός της Άννας Δαλασσηνής και του Ιωάννη Κομνηνού. Επίσης, ήταν ανιψιός του Ισαάκιου Κομνηνού και μεγαλύτερος αδελφός του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού.
Ο Μανουήλ απέκτησε ως απόγονο μία κόρη, η οποία για ορισμένο καιρό ήταν αρραβωνιασμένη με τον εγγονό του Νικηφόρου Γ΄ Βοτανειάτη, προτού ξεσπάσει το πραξικόπημα του Αλέξιου Α΄. Είχε υιοθετήσει ως προστάτη τον Άγιο Γεώργιο, προστάτη της οικογένειας, καθώς και τους Αγίους Θεόδωρο και Δημήτριο, γεγονός το οποίο φαίνεται να αποτελεί ένδειξη για την ικανότητά του να ηγηθεί στρατιωτικού αγήματος τόσο στην Ανατολή, όσο και στην Δύση.
Πηγές
Μανουηλ Κατηγορία:Κουροπαλάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Πρωτοστράτορες
Γκαλ (μονάδα)
Το Γκαλ, ή Γκάλι, με διεθνές σύμβολο Gal(*), είναι μονάδα μέτρησης της επιτάχυνσης και συνηθέστερα της επιτάχυνσης της βαρύτητας. Ανήκει στο σύστημα μονάδων CGS και είναι ισοδύναμο με ένα εκατοστόμετρο ανά δευτερόλεπτο στο τετράγωνο (1 cm/s2). Συχνότερα χρησιμοποιούνται υποπολλαπλάσιες μονάδες αυτού όπως το μιλιγκάλ (= χιλιοστό του Γκάλ) και το μικρογκάλ (= εκατομμυριοστό του Γκάλ) με διεθνή σύμβολα αντίστοιχα mGal και μGal.
Η ονομασία της μονάδας αυτής δόθηκε από το όνομα του σπουδαίου φυσικού και αστρονόμου του 16ου αιώνα Γαλιλαίου
(*) Πάντα με κεφαλαίο το G, προς αποφυγή σύγχυσης με gal = γαλόνι.
Πηγές
Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης Κατηγορία:Σύστημα μονάδων CGS Κατηγορία:Βαρύτητα
Αρσινόη Μάριου
Η Αρσινόη ( Ἀρσινόη) ήταν αρχαία ελληνική πόλη στη βορειοδυτική Κύπρο. Βρισκόταν κοντά στο ακρωτήριο του Ακάμαντα (Στράβων XIV. Σ. 682? Ptol. V. 14. § 4), και κοντά στην αρχαία πόλη Μάριο. Η πόλη οικίστηκε από κατοίκους του Μάριου.
Το 312 π.Χ. ο Πτολεμαίος ο Σωτήρ κατέστρεψε την πόλη του Μάριου και οι κάτοικοι της εγκαταστάθηκαν στην Πάφο (Diod. XIX. 89). Η πόλη ονομάστηκε έτσι από την αδελφή και γυναίκα του Πτολεμαίου του Φιλάδελφου Αρσινόη Β'. Η σύγχρονη ονομασία του είναι Πόλις ή Πόλις της Χρυσοχούς από τα ορυχεία χρυσού στη περιοχή. Σύμφωνα με το Στράβωνα υπήρχε ιερό άλσος στον Δία. Η Κύπρος, από την υπαγωγή της στους Λαγίδες βασιλείς της Αιγύπτου ονόμαζαν τις πόλεις με τα ονόματα των γυναικών τους, με το ίδιο όνομα ήταν γνωστή η Αρσινόη που βρισκόταν κοντά στο αρχαίο Μάριο και η αρχαία Σαλαμίνα.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κύπρου Κατηγορία:Πτολεμαϊκές αποικίες Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο
Πλέβεν
thumb|right|240px
Η Πλέβεν (βουλγαρικά: Плевен), γνωστότερη στην ελληνική γραμματεία ως Πλεύνα, ή Πλέβνα είναι η 7η σε πληθυσμό πόλη της Βουλγαρίας. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας και είναι το κέντρο της ομώνυμης επαρχίας και δήμου. Έχει 108.214 κατοίκους (2012).
Διεθνώς γνωστή για την Πολιορκία της Πλέβνας του 1877 είναι σήμερα μεγάλο οικονομικό κέντρο της Βορειοδυτικής και της Βόρειας Βουλγαρίας. Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Βουλγαρίας από εμπορική άποψη και αποτελεί οδικό και σιδηροδρομικό κόμβο στη γραμμή Σόφιας - Βάρνας.
Ονομα
Το όνομα προέρχεται από τη Σλαβική λέξη "πλέβνια" ("αχυρώνας") ή από το "πλέβελ", που σημαίνει "αγριόχορτο", που μοιράζονται την ίδια ρίζα + τη Σλαβική κατάληξη -εν.
Γεωγραφία
Το Πλέβεν βρίσκεται σε μια αγροτική περιοχή, στην καρδιά της Πεδιάδας του Δούναβη, στην ιστορική περιοχή της Μοισίας, περιβαλλόμενο από χαμηλούς ασβεστολιθικούς λόφους, τα Υψώματα του Πλέβεν. Η κεντρική θέση της χώρας στη βόρεια Βουλγαρία ερμηνεύει τη σημασία της ως μεγάλου διοικητικού, οικονομικού, πολιτικού, πολιτιστικού και συγκοινωνιακού κέντρου. Απέχει 170 χλμ. από την πρωτεύουσα Σόφια, 320 χλμ. δυτικά από τη Βουλγαρική Ακτή της Μαύρης Θάλασσας και 50 χλμ. νότια του Δούναβη.
Κοντά στην πόλη ρέει ο ποταμός Βιτ, ενώ τη διασχίζει ο μικρός ποταμός Τουτσένιτσα (κοινά γνωστός στο Πλέβεν ως Μπαράτα, επί λέξει "Ποταμάκι").
Προϊστορία και αρχαιότητα
Τα αρχαιότερα ίχνη ανθρωπινης εγκατάστασης στην περιοχή χρονολογούνται από την 5η χιλιετία π.Χ. (Νεολιθική περίοδος). Πολυάριθμα αρχαιολογικά ευρήματα, μεταξύ αυτών ο θησαυρός του Νικολάεβο, μαρτυρούν τον πλούσιο πολιτισμό των Θρακών, που κατοικούσαν στην περιοχή για χιλιάδες χρόνια. Τα πρώτα χρόνια μ.Χ. η περιοχή έγινε τμήμα της Ρωμαϊκής επαρχίας της Μοισίας και δημιουργήθηκε ένας οδικός σταθμός, ονόματι Στοργκόσια, δημιουργήθηκε κοντά στο σημερινό Πλέβεν, στο δρόμο από την Οίσκο (κοντά στο σημερινό Γκίγκεν) στη Φιλιππούπολη, που αργότερα μετεξελίχθηκε σε φρούριο. Ενα από τα αξιολογότερα αρχαιολογικά μνημεία στη Βουλγαρία από αυτή την περίοδο είναι η Πρωτοχριστιανική βασιλική από τον 4ο αιώνα, που ανακαλύφθηκε κοντά στη σύγχρονη πόλη.
Μεσαίωνας
Κατά το Μεσαίωνα το Πλέβεν ήταν ένα αρκετά αναπτυγμένο φρούριο της Πρώτης και της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Οταν οι Σλάβοι κατοίκησαν την περιοχή, έδωσαν στον οικισμό το σύγχρονο όνομά του ( το ΄Πλέβεν΄ προέρχεται είτε από τη Σλαβική λέξη ΄΄πλέβνια΄΄ (αχυρώνας), ή από το ΄΄πλέβελ΄΄, που σημαίνει ΄΄αγριόχορτο΄΄ και έχουν την ίδια ρίζα). Το όνομα αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα διάταγμα του Ούγγρου βασιλιά Στέφανου Ε΄ σε σχέση με μία στρατιωτική επιχείρηση στα Βουλγαρικά εδάφη.
Οθωμανική κυριαρχία
Κατά την Οθωμανική κυριαρχία το Πλέβεν, γνωστό ως Πλέβνε στα Οθωμανικά Τουρκικά, διατήρησε τη Βουλγαρική του όψη και τον πολιτισμό. Πολλές εκκλησίες, σχολεία και γέφυρες χτίστηκαν την εποχή της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης (1762 - 1878). Το 1825 άνοιξε στην πόλη το πρώτο κοσμικό σχολείο και ακολούθησαν το πρώτο σχολείο θηλέων το 1840 καθώς και το πρ΄πωτο σχολείο αρρένων την επόμενη χρονιά. Στο Πλέβεν ο εθνικός ήρωας της Βουλγαρίας Βασίλ Λέβσκι ίδρυσε την πρώτη επαναστατική επιτροπή το 1869, μέρος του εθνικού επαναστατικού δικτύου του.
Πολιορκία της Πλέβνας
Η πόλη (γνωστή τότε εκτός Βουλγαρίας κυρίως ως Πλέβνα) υπήρξε ένα σημαντικό πεδίο μάχης κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου του 1877 - 1878, που πραγματοποίησε ο Ρώσος Τσάρος Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας, με σκοπό την απελευθέρωση της Βουλγαρίας. Ο ενωμένος Ρωσικός και Ρουμανικός στρατός πλήρωσε ακριβά τη νίκη, αλλά άνοιξε το δρόμο για την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον πόλεμο αυτό, την παλινόρθωση της Βουλγαρίας ως κράτους και την ανεξαρτησία της Ρουμανίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορίας. Στοίχισε στους Ρώσους και στους Ρουμάνους πέντε μήνες και απώλειες 50.000 για να πάρουν την πόλη μετά από τέσσερις επιθέσεις στην πιο αποφασιστική μάχη του πολέμου. Η πολιορκία μνημονεύεται ως νίκη-ορόσημο του Ρουμανικού Πολέμου Ανεξαρτησίας, καθώς στις 28 Νοεμβρίου 1877 το φρούριο της Πλέβνας συνθηκολόγησε και ο Οσμάν Πασά παρέδωσε την πόλη, τη φρουρά και το ξίφος του στο Ρουμάνο Συνταγματάρχη Μιχαήλ Τσέρκεζ.
Η Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα, Ενδέκατη Εκδοση του 1911, κατέληγε στη μακροσκελή εισαγωγή της για το Πλέβεν (ως Πλέβνα) με την αξιομνημόνευτη ρήση :
Αφ' ετέρου η Πολιορκία της Πλέβνας ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλες πολιορκίες και στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή λόγω της σημασίας της. Αν αυτό το φρούριο δεν επιβράδυνε τη Ρωσική επέλαση, δίνοντας στις Μεγάλες Δυνάμεις χρόνο να παρέμβουν, η Κωνσταντινούπολη θα είχε ανακτηθεί από ένα Χριστιανικό στρατό.
Νεότερη ιστορία
Τα γεγονότα του Ρωσοτουρκικού πολέμου αποδείχθηκαν κρίσιμα για την ανάπτυξη του Πλέβεν ως στρατηγικής σημασίας πόλης της κεντρικής βόρειας Βουλγαρίας. Το Δεκέμβριο του 1899 ιδρύθηκε στην πόλη η Βουλγαρική Αγροτική Εθνική Ενωση, ένα ηγετικό κόμμα του μεσοπολέμου, που εκπροσωπούσε τους Βούλγαρους αγρότες. Η πόλη γνώρισε σημαντική δημογραφική και οικονομική ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια, εδραιωνόμενη σταδιακά ως πολιτιστικό κέντρο της περιοχής. Ήδη από την δεκαετία του 1930, που ο πληθυσμός της αριθμούσε τις 30.000 κατοίκους υπήρχαν γυμνάσια αρρένων και θηλέων, επαγγελματική σχολή γεωπονικής και άλλες λαϊκών επαγγελμάτων. Την ίδια εποχή παρουσίαζε ανεπτυγμένη κεραμική, βυρσοδεψία, αμαξοποιία, εργοστάσια κατασκευής σιδηροκιβωτίων, γεωργικών εργαλείων, σιδηρόβεργων, βαμβακερών και λινών υφασμάτων, βαφεία, πλεκτήρια κλπ. Ονομαστή επίσης ήταν σ΄ όλη τη Βουλγαρία η κατ΄ έτος τελούμενη στη πόλη ζωο-πανήγυρη.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το Πλέβεν είχε πληθυσμό 106.954 κατοίκων το Φεβρουάριο του 2011. Οι Βούλγαροι αποτελούν το 97%. Ο αριθμός των κατοίκων της πόλης κορυφώθηκε την περίοδο 1988-1991, οπότε ξεπέρασε τις 135.000. Τα άτομα που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής :
Σύνολο: 106.954
Θρησκεία
Η συντριπτική πλειοψηφία του 90% των κατοίκων του Πλέβεν είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Η Επισκοπή της Νικόπολης, στην οποία ανήκει το Πλέβεν, είναι μια από τις δύο Ρωμαιοκαθολικές επισκοπές της Βουλγαρίας και 5% περίπου των κατίκων είναι Καθολικοί, σημαντικό ποσοστό σε σύγκριση με άλλες Βουλγαρικές πόλεις.
Το ΠΛέβεν έχει τρεις μεγάλες Ορθόδοξες εκκλησίες, την Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (1834) της περιόδου της Βουλγαρικής Εθνικής Αφύπνισης, που κατασκευάσθηκε στη θέση ναίσκου της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας (1185–1396/1422), η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (1934) και η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας, που εγκαινιάσθηκε από τον Εξαρχο Ανθιμο Α΄. χτισμένη το 1870 στη θέση εκκλησίας που αναφέρεται από το 1523, Το 2005 ήταν υπό ανέγερση νέα Ορθόδοξη εκκλησία, στη συνοικία Στρογκόζιγια.
Το 2001 άρχισε η ανέγερση μιας μεγάλης Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας της Παναγίας της Φάτιμα. Στην πόλη υπάρχει επίσης ένα τζαμί για τις ανάγκες του Μουσουλμανικού πληθυσμού, καθώς και μια Μεθοδική εκκλησία, στη θέση πρώην τοπικού κουκλοθέατρου.
Οικονομία
Σημαντικό κέντρο διύλισης πετρελαίου, μεταλλουργίας, κατασκευής μηχανημάτων, ελαφράς βιομηχανίας και βιομηχανίας τροφίμων τη Σοσιαλιστική περίοδο, μετά το 1989 περιέπεσε σε οικονομική κρίση με πολλές από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις (όπως τα διυλιστήρια πετρελαίου Πλάμα Πλέβεν) να κλείνουν ή στην πράξη να διακόπτουν τη λειτουργία τους. Εντούτοις στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές εκείνης του 2000 γνώρισε μια ναγέννηση της ελαφράς βιομηχανίας και την ανάπτυξη όπως η πλεκτοβιομηχανία και η παραγωγή ενδυμάτων. Ο τουρισμός, που προσείλκυε πολλούς από τη Σοβιετική Ενωση πριν το 1989 και γνώρισε κάμψη τα επόμενα χρόνια, είναι και πάλι σε άνοδο.
Λίγο μετά την κατάρρευση του κουμμουνιστικού καθεστώτος και προς τα τέλη της δεκαετίας του '90, η πόλη προσέλκυσε μεγάλο αριθμό αρχικά Ελλήνων που ξεκίνησαν να φοιτούν στην Ιατρική Σχολή του Πλέβεν και αργότερα, μετά από συγκεκριμένες διακρατικές συμφωνίες, με την Ινδία και την FYROM. Έτσι η πόλη γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάκαμψη αφού οι ξένοι φοιτητές έδωσαν ανάσα ζωής μέσω ενοικίων, διδάκτρων και συνέβαλαν στα ευρύτερα έσοδα της πόλης.
Το Πλέβεν απέκτησε και σχολή Φυσιοθεραπευτών που ενίσχυσε περαιτέρω την οικονομία της πόλης. Ενδεικτικά, τα δίδακτρα φοίτησης για του ξένους φοιτητές στην Ιατρική Σχολή στις αρχές του 2000 ήταν περίπου 4000€ και κάτι λιγότερα για την σχολή Φυσιοθεραπευτών.
Το 2006 η ανεργία ήταν 12,7%.
Σήμερα οι σημαντικότεροι οικονομικοί κλάδοι στο Πλέβεν είναι η βιομηχανία τσιμέντου και γυαλιού, η κατασκευή μηχανημάτων, η ραπτική, η γεωργία, το λιανικό εμπόριο και οι υπηρεσίες. Στην πόλη έγιναν αρκετές ξένες επενδύσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές εκείνης του 2000. Ιδιαίτερα αισθητή είναι η μαζική κατασκευή υπερμάρκετ, με τρία Billa, δύο Kaufland, δύο Carrefour, δύο φθηνών αγορών, DM, Plus, ELEMAG, METRO, δύο LIDL, ένα Praktiker, bauMax και πολλά άλλα.
Μεταφορές
Από το Πλέβεν διέρχεται η διεθνής σιδηροδρομική γραμμή Σόφια-Βουκουρέστι-Μόσχα. Βόρεια της πόλης διέρχεται η διεθνής οδός Ε83. Ο εθνικός Αυτοκινητόδρομος 2 Αίμου Σόφιας-Βάρνας διέρχεται 16 χλμ. νότια του Πλέβεν. Πάνω από 90% των εσωτερικών αστικών μεταφορών στο Πλέβεν γίνεται από τρόλεϊ. Υπάρχουν 14 γραμμές τρόλεϊ και δίκτυο 75 χλμ., ενώ είναι υπό κατασκευή επέκταση 12 χλμ., που όταν ολοκληρωθεί το Πλέβεν θα καλύπτεται κατά 100%.
Αξιοθέατα
Τα περισσότερα αξιοθέατα της πόλης σχετίζονται με το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο. Μόνο αυτά είναι περίπου 200. Από τα δημοφιλέστερα είναι το Παρεκκλήσι Μαυσωλείο του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου προς τιμή των πολλών Ρώσων και Ρουμάνων στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους κατά την Πολιορκία της Πλέβνας και το οστεοφυλάκειο στο Πάρκο Σκόμπελεφ. Αλλο δημοφιλές αξιοθέατο είναι το Πανόραμα του Πλέβεν, που δημιουργήθηκε μετά (και θεωρείται μεγαλύτερο από) το Πανόραμα του Μποροντινό στη Ρωσία με την ευκαιρία της εκατοστής επετείου της Πολιορκίας της Πλέβνας.
Αλλο δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο είναι το Περιφερειακό Ιστορικό Μουσείο της Πλέβνας, ενώ η Εκθεση-Δωρεά Σβετλίν Ρούσεφ, που στεγάζεται στα πρώην δημόσια λουτρά περιλαμβάνει έργα Βούλγαρων και διάσημων Δυτικοευρωπαίων καλλιτεχνών.
Το Δημοτικό Θέατρο Ιβάν Ραντόεφ είναι το κέντρο της θεατρικής ζωής στο Πλέβεν. Στην πόλη δραστηριοποιούνται επίσης μια σειρά κοινοτικά κέντρα ("σιταλίστα").
Νότια του Πλέβεν βρίσκεται το πάρκο Καϊλουκα (Bulgarian: Кайлъка [kɐjˈɫɤkɐ]) προσφέρει δυνατότητες για βαρκάδα στην εσωτερική λίμνη, αναρρίχηση αλλά και διασκέδαση στις τοπικές ταβέρνες και καφέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης ΟΠΕΝ 2013 - βαθμολογία συλλόγων
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης OPEN 2013 διεξήχθη στις 9–11 Αυγούστου 2013, στο Κολυμβητήριο της Λαμίας. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για 54η φορά στην ιστορία του, ενώ ήταν και ο πολυνίκης της διοργάνωσης. Συνολικά βαθμολογήθηκαν 41 σωματεία.
Βαθμολογία
Κατηγορία:Υγρός στίβος το 2013 2013 Κατηγορία:Λαμία
Αλ-Φαϊχά ΦΚ
Η Αλ-Φαϊχά ΦΚ (نادي الفيحاء السعودي) είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογο που εδρεύει στην Al Majma'ah και συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Σαουδικής Αραβίας, την κορυφαία κατηγορία της χώρας. Ιδρύθηκε το 1954.
Τα χρώματα της Αλ-Φαϊχά είναι το πορτοκαλί και το μπλε, εξ ου και το ψευδώνυμο «Al-Burtuqali» (οι Πορτοκαλί). Ο σύλλογος έχει κερδίσει μία φορά τη Δεύτερη Κατηγορία της Σαουδικής Αραβίας, τη σεζόν 2013-14, και τερμάτισε στη δεύτερη θέση το 2003-04. Στις 29 Απριλίου 2017, η Αλ-Φαϊχά κέρδισε την πρώτη της άνοδο στην Pro League και στις 5 Μαΐου 2017 κέρδισε τον πρώτο της τίτλο στην Πρώτη Κατηγορία.
Ο σύλλογος παίζει τους εντός έδρας αγώνες στο Αλ Μαζμά'α Σπορτς Σίτι στην Αλ Μαζμά'α, όπου μοιράζεται το γήπεδο με τους τοπικούς αντιπάλους της, Αλ-Φαϊσαλί ΦΚ και Αλ Μουζαζάλ.
Ιστορία
Από τη σύσταση του συλλόγου, η Αλ-Φαϊχά διαδραμάτισε συνεχή ρόλο στην υπηρεσία της νεολαίας στην Al-Majma'ah. Θεωρείται ένα από τους πιο ενεργούς και διαδραστικούς συλλόγους στην πόλη, που συχνά λειτουργεί ως ασφαλές καταφύγιο για τη νεολαία.
Η Αλ-Φαϊχά κέρδισε την πρώτη της άνοδο στην Πρώτη Κατηγορία τη σεζόν 2003-04, όταν τερμάτισε στη δεύτερη θέση της Δεύτερης Κατηγορίας. Πέρασε 4 διαδοχικές σεζόν στην Πρώτη Κατηγορία, πριν υποβιβαστεί στο τέλος της σεζόν 2007-08. Στη συνέχεια, προβιβάστηκε ξανά κατά την περίοδο 2013-14, όταν κέρδισε τον τίτλο της Δεύτερης Κατηγορίας. Στις 29 Απριλίου 2017, κέρδισε την πρώτη της άνοδο στην Pro League και στις 5 Μαΐου 2017 κέρδισε τον πρώτο τίτλο στην Πρώτη Κατηγορία.
Διακρίσεις
Πρώτη Κατηγορία
Δεύτερη Κατηγορία
Κύπελλο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1954
Ριζοσπηλιά Αρκαδίας
Η Ριζοσπηλιά (ή Άνω Ριζοσπηλιά, παλαιά ονομασία: Στρούζα) είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Ριζοσπηλιάς που ανήκει στην δημοτικής ενότητας Δημητσάνης του δήμου Γορτυνίας της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 33 μόνιμους κατοίκους.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ριζοσπηλιά βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας, σε υψόμετρο 413 μέτρα. Απέχει 19 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου) και 72 χλμ. Δ. από την Τρίπολη. Η παλαιότερη γραπτή μαρτυρία που υπάρχει για το χωριό είναι του 1623 στον κώδικα της Μονής Αιμυαλών όπου καταγράφεται το όνομα "Δήμος Στρούζας". Υπάρχει ακόμα, γραπτή μαρτυρία με σαφή αναφορά στο χωριό "της Στρούζας", η οποία προέρχεται από ενετικό έγγραφο του έτους 1694 (σχεδόν κατεστραμμένου) που βρίσκεται μέσα στα αρχεία της Μονής Φιλοσόφου. Αναφορές για τον οικισμό με την ονομασία Στρούζες ή  Επάνω Στρούτζα ή Στρούντζαις υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821, να καταγράφεται μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Καρύταινας - Τμήμα Ηλιοδώρας. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα ως Στρούζες το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ζατούνης. Το 1927 με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Ριζοσπηλιά και το 1928 με το ΦΕΚ 36Α - 14/03/1928 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κάτω Ριζοσπηλιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Ριζοσπηλιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δημητσάνης του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 51 κατοίκους ενώ ως οικσμός 33.
Πληθυσμός
Η Ριζοσπηλιά εμφάνισε σταθερό πληθυσμό την περίοδο 1879 - 1971 αλλά έκτοτε έχει μειωθεί σημαντικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Π.Α.Ο. Κοσμίου
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κοσμίου (Π.Α.Ο.Κ.) είναι αθλητικό σωματείο στο Κόσμιο του νομού Ροδόπης. Χρώματα του συλλόγου είναι το μαύρο και το λευκό. Δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Δημοτικό Γήπεδο Κοσμίου.
Ιστορία
Ο «Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Κοσμίου» ιδρύθηκε το 1969. Την περίοδο 2009–10 η ομάδα κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Θράκης, πετυχαίνοντας παράλληλα και την άνοδο στη Δ΄ Εθνική κατηγορία. Στην πρώτη της εμφάνιση στη Δ΄ Εθνική, την περίοδο 2010–11, τερμάτησε στη 17η και τελευταία θέση του 1ου Ομίλου, οπότε και υποβιβάστηκε στις τοπικές κατηγορίες.
Την περίοδο 2011–12 αναδείχθηκε για δεύτερη φορά πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Θράκης, επιστρέφοντας έτσι και πάλι στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής. Με μια επιτυχημένη πορεία, την περίοδο 2012–13, κατέλαβε την 6η θέση του 1ου Ομίλου, γεγονός που της έδωσε το δικαίωμα συμμετοχής στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία, ενώ κατέκτησε και το Κύπελλο ΕΠΣ Θράκης. Την περίοδο 2013–14 η ομάδα μετείχε για πρώτη φορά στη Γ΄ Εθνική, τερματίζοντας στη 16η θέση του 1ου Ομίλου, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό και πάλι στις τοπικές κατηγορίες. Την περίοδο 2016–17, η ομάδα αναδείχθηκε κυπελλούχος ΕΠΣ Θράκης. .
Την περίοδο 2017–18 στην τελευταία αγωνιστική των πλέι οφ, η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια ΕΠΣ Θράκης για 3η φορά στην ιστορία της, κερδίζοντας το εισιτήριο της για τη Γ΄ Εθνική κατηγορία για την περίοδο 2018–19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοσμίου ΠΑΟ Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1969 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1969
Χριστόφορος Παπακαλιάτης
Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης (Ηράκλειο, 23 Δεκεμβρίου 1974) είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο το 1992 σε ένα επεισόδιο της σειράς Οι Απαράδεκτοι. Τη δεκαετία 1999-2010 έγραψε πέντε σειρές με δικό του σενάριο, ενώ σκηνοθέτησε κάποιες από αυτές, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στις κινηματογραφικές ταινίες Αν... και Ένας άλλος κόσμος, τις δύο πιο επιτυχημένες εμπορικές ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 2010.
Πρώιμα χρόνια
Ο Παπακαλιάτης γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1975. Ο πατέρας του, Μανώλης Παπακαλιάτης, είναι από την Κρήτη και η μητέρα του Villy Malami είναι ελληνικής καταγωγής από τη Νότια Αφρική. Χώρισαν όταν ο Χριστόφορος ήταν τεσσάρων ετών. Μεγάλωσε στην Αθήνα με την μητέρα του και τον μικρότερο αδελφό του, Φίλιππο. Έχει ακόμα δύο αδέλφια από τον δεύτερο γάμο του πατέρα του, τον Στέφανο και τη Νάρα. Σε ηλικία 16 ετών διάβασε μια αγγελία στην οποία αναζητούνταν ηθοποιός για κάποια σειρά της εταιρίας παραγωγής Studio ATA. Περνώντας από καστινγκ πήρε τον πρώτο του ρόλο, ενώ ακόμη πήγαινε σχολείο, στην σειρά της Δήμητρας Παπαδοπούλου Οι Απαράδεκτοι, ενώ στη συνέχεια ακολούθησαν κι άλλες συμμετοχές σε σειρές.
Είναι υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.
1991-1993: Πρώτες συμμετοχές σε σειρές στην εφηβεία
Μετά τους Απαράδεκτους, ακολούθησαν οι συμμετοχές του σε τέσσερις σειρές τη σεζόν 1992-1993. Πιο συγκεκριμένα έπαιξε στη σειρά Οι Φρουροί της Αχαΐας, ενώ συμμετείχε στις σειρές Γυναίκες και Κωστής Παλαμάς. Παράλληλα, υποδύθηκε το ρόλο του Τζίμη στη σατιρική σειρά του Λάκη Λαζόπουλου Δέκα Μικροί Μήτσοι, που προβαλλόταν μέχρι το 2001.
1993-1999: Άλλες συμμετοχές σε σειρές
Τη σεζόν 1993-1994 έπαιξε στη δραματική σειρά Αναστασία της Μιρέλλας Παπαοικονόμου που προβλήθηκε από το Mega.
Το 1994 συμμετείχε σε δύο επεισόδια της αστυνομικής σειράς του Πάνου Κοκκινόπουλου Ανατομία ενός Εγκλήματος και σε ένα επεισόδιο της σειράς Εσύ Αποφασίζεις. Τη σεζόν 1996-1997 πρωταγωνίστησε σε δύο σειρές: τη δραματική σειρά Βαμμένος Ήλιος στον ANT1 και στο δεύτερο κύκλο της σειράς Ντόλτσε Βίτα, υποδυόμενος το ρόλο του Χάρη.
Ακολούθησε η σειρά του Μανούσου Μανουσάκη Άγγιγμα ψυχής τη σεζόν 1998-1999 όπου πρωταγωνίστησε μαζί με τους Σταύρο Ζαλμά, Θεοφανία Παπαθωμά, Έλενα Ναθαναήλ, Γιάννη Βογλη, Δήμητρα Ματσούκα και άλλους.
1999-2010: Συγγραφή σειρών και σκηνοθεσία
Το 1999 αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί και να αρχίσει να φτιάχνει τις δικές του τηλεοπτικές δουλειές. Έτσι, σε ηλικία 24 ετών έγραψε το πρώτο του σενάριο με τίτλο Η ζωή μας μια βόλτα, που προβλήθηκε από το Mega Channel. Όπως έχει πει σε συνέντευξή του, "η αρχική συμφωνία ήταν για 14 πιλοτικά επεισόδια, που λόγω ανταπόκρισης, του ζητήθηκε από το Mega να κάνει 24. Στην πρώτη του αυτή σειρά, πρωταγωνίστησε μαζί με τους Φιλαρέτη Κομνηνού, Δημοσθένη Παπαδόπουλο, Χάρη Ασημακόπουλο και Γωγώ Μπρέμπου.
Η επιτυχία της πρώτης δικής του τηλεοπτικής δουλειάς, έδωσε το πράσινο φως για μια σειρά από τηλεοπτικές παραγωγές, που είχαν την υπογραφή του. Ακολούθησε η δραματική σειρά Να με προσέχεις την σεζόν 2000-2001 και πάλι στο Mega. Το θέμα της σειράς ήταν ο έρωτας δύο αδερφών για την ίδια γυναίκα, ένα θέμα αμφιλεγόμενο που απασχόλησε το κοινό. Το 2002 ακολούθησε η τηλεταινία με τίτλο Τρεις Ευχές, σε δικό του σενάριο, που προβλήθηκε από το Mega και πρωταγωνίστησε ο ίδιος μαζί με τους Χάρη Ασημακόπουλο, Αλέξανδρο Μπουρδούμη, και Μαριλίτα Λαμπροπούλου.
Τις σεζόν 2002-2004 προβλήθηκε η επιτυχημένη σειρά Κλείσε τα μάτια, σε σενάριο Παπακαλιάτη. Η σειρά παρουσίαζε τον έρωτα μίας μάνας (Πέμυ Ζούνη) και μίας κόρης (Ιωάννα Παππά) για τον ίδιο άνδρα. Σε αυτή τη σειρά, ο Παπακαλιάτης έκανε την πρώτη του απόπειρα ως σκηνοθέτης, αναλαμβάνοντας τη σκηνοθεσία κάποιων επεισοδίων του δεύτερου κύκλου της σειράς και τη σκηνοθεσία του τρίτου κύκλου.
Μετά από μία σεζόν αποχής από την τηλεόραση, επέστρεψε τη σεζόν 2005-2006 με τη σειρά Δυο Μέρες Μόνο. Τη σεζόν 2009-2010 έγραψε την πέμπτη του σειρά, με τίτλο 4. Το 2012 δήλωσε πως έχει αντιληφθεί τις "εκπτώσεις" των παραγωγών σειρών της ιδιωτικής τηλεόρασης και έτσι στράφηκε στον κινηματογράφο, που ήταν η μεγάλη του αγάπη.
2011-παρόν: Πρώτα βήματα στον κινηματογράφο και διεθνής καριέρα
Τoν Φεβρουάριο του 2011 έπαιξε στο θέατρο Βρετάνια τον ρόλο του Αμαντέους Μότσαρτ στην παράσταση Αμαντέους, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη. Παράλληλα, προετοίμαζε το επόμενο σεναριακό του βήμα, στον κινηματογράφο.
Τα Χριστούγεννα του 2012 έκανε πρεμιέρα η πρώτη του κινηματογραφική ταινία με τον τίτλο Αν.... Η ταινία ξεπέρασε τις πωλήσεις 532 χιλιάδων εισιτηρίων.
Τα Χριστούγεννα του 2015 προβλήθηκε η δεύτερη κινηματογραφική του δουλειά σε σενάριο, σκηνοθεσία, παραγωγή και με πρωταγωνιστή τον ίδιο, με τίτλο Ένας άλλος κόσμος (Worlds Apart). Η ταινία απέσπασε 4,5 εκατομμύρια ευρώ, θεωρήθηκε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Ελλάδα τα τελευταία 10 χρόνια και επίσης προβλήθηκε και στο εξωτερικό στο 2017. Στα πλαίσια της προώθησης της ταινίας, ο Παπακαλιάτης ταξίδεψε σε περισσότερες από 15 πόλεις της Ελλάδας (στα πλαίσια Q&A) αλλά και στο εξωτερικό (σε διάφορες πρεμιέρες της ταινίας). Στην Ελλάδα, έκοψε περισσότερα από 500 χιλιάδες εισιτήρια.
Το 2017, έδωσε την φωνή του στον χαρακτήρα Batman στην ταινία κινουμένων σχεδίων The Lego Batman Movie, σε διανομή της Tanweer.
Τη σεζόν 2022, έπειτα από 11 χρόνια αποχής από την ελληνική τηλεόραση, έγραψε και σκηνοθέτησε την κοινωνική σειρά με τίτλο Maestro, που προβλήθηκε από το MEGA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Death Angel
Οι Death Angel είναι αμερικάνικο thrash metal συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε στο Bay Area του Σαν Φρανσίσκο το 1982. Κυκλοφόρησαν τρία άλμπουμ πριν τη διάλυση τους το 1991 και μετά την επανένωση τους το 2001 έχουν ηχογραφήσει άλλους τέσσερις δίσκους.
1982 - 1991
Οι Death Angel δημιουργήθηκαν από τους Φιλιππινέζικης καταγωγής συγγενείς Ρομπ Καβεστάνι (κιθάρα), Ντένις Πέπα (φωνητικά, μπάσο), Γκας Πέπα (ρυθμική κιθάρα) και Άντι Γκάλεον (τύμπανα). Το 1983 ηχογράφησαν το πρώτο τους ντέμο με τίτλο "Heavy Metal Insanity", κινούμενο σε πιο heavy παρά thrash metal μονοπάτια. Ένας άλλος συγγενής τους, ο Μαρκ Οσεγκέδα ανέλαβε το μικρόφωνο του συγκροτήματος, παίζοντας για πρώτη φορά ζωντανά με το συγκρότημα στις 24 Νοεμβρίου 1984, όπου άνοιξαν την εμφάνιση των Megadeth στο κλαμπ "The Stone" του Σαν Φρανσίσκο.
left|thumb|180px|Ο Ρομπ Καβεστάνι Μέχρι το 1986, συνέχισαν να δίνουν συναυλίες, κατά κύριο λόγο στην περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, εμφανιζόμενοι μαζί με μετέπειτα μεγάλα ονόματα του είδους όπως οι Possessed, οι Slayer, οι Exodus, οι Mercyful Fate, οι Whiplash, κ.α.. Το συγκρότημα ανέλαβε η μάνατζερ Κατ Σιρντόρφσκι και δεχόμενοι έντονες επιρροές από τους Metallica και τους Mercyful Fate άλλαξαν τον ήχο τους κατευθυνόμενοι προς το thrash metal. Το 1985, ηχογράφησαν το δεύτερο ντέμο τους με τίτλο "Kill As One" σε παραγωγή του κιθαρίστα των Metallica, Κερκ Χάμμετ.
Το συγκρότημα υπέγραψε στην "Enigma Records" ηχογραφώντας τον πρώτο τους δίσκο το καλοκαίρι του 1986 στα "Banquet Sound Studios" της Σάντα Ρόζα, στην Καλιφόρνια. Το άλμπουμ με τίτλο "The Ultra-Violence" κυκλοφόρησε στις 23 Απριλίου 1987 και πούλησε 40.000 αντίτυπα στους τέσσερις πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του. Για την προώθηση του, οι Death Angel πραγματοποίησαν μία σειρά συναυλιών στο Σαν Φρανσίσκο, το καλοκαίρι του 1987. Στις 16 Σεπτεμβρίου εκείνης της χρονιάς, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά εκτός αμερικάνικου εδάφους, παίζοντας στο "Clarendon Ballroom" του Λονδίνου.
Στις αρχές του 1988, ηχογράφησαν τον δεύτερο τους δίσκο ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1988 με τίτλο "Frolic through the Park", περιοδεύοντας το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς στη Γερμανία, την Ολλανδία και τη Μεγάλη Βρετανία. Η εικόνα του συγκροτήματος βελτιώθηκε με την προβολή του βίντεο κλιπ του τραγουδιού "Bored" από το τηλεοπτικό δίκτυο "MTV". Τον Δεκέμβριο επέστρεψαν στη Μεγάλη Βρετανία για δύο εμφανίσεις στο "Hammersmith Odeon" του Λονδίνου μαζί με τους Motörhead.
Στη συνέχεια, υπέγραψαν στην δισκογραφική εταιρεία "Geffen Records" για το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο "Act III", το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1990 σε παραγωγή του Μαξ Νόρμαν. Στο άλμπουμ περιλαμβάνονταν τα τραγούδια "Seemingly Endless Time" και "Room With A View" για τα οποία γυρίστηκαν βίντεο κλιπ. Τον Μάιο του 1990, περιόδευσαν στην Ευρώπη μαζί με τους Forbidden, ολοκληρώνοντας τη χρονιά με δύο αμερικάνικες περιοδείες τον Σεπτέμβριο και το Νοέμβριο.
Η ηχογράφηση της εμφάνισης τους στο κλαμπ "Paradiso" του Άμστερνταμ στις 9 Ιουλίου 1988, κυκλοφόρησε στο δίσκο "Fall from Grace" μέσω της "Roadracer" τον Δεκέμβριο του 1990. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία αποσύρθηκε λόγω ενστάσεων των μελών των Death Angel.
Τον Απρίλιο του 1991, περιόδευσαν στην Ιαπωνία με τον μετέπειτα ντράμερ των Machine Head, Κρις Κοντός να αντικαθιστά τον Γκάλεον. Η "Geffen" επιχείρησε να βοηθήσει την εμπορική εικόνα του συγκροτήματος προωθώντας τους με τα αρχικά D.A. θεωρώντας ότι το όνομα Death Angel απέτρεπε το ευρύ κοινό από το να ασχοληθεί μαζί τους. Μετά την αποτυχία αυτής της προσπάθειας, η εταιρεία αποφάσισε να διακόψει τη συνεργασία της μαζί τους. Ο Οσεγκέδα αποχώρησε από τους Death Angel αλλά και από την μουσική βιομηχανία, γενικότερα, αφήνοντας στον Καστεβάνι τον ρόλο του τραγουδιστή του συγκροτήματος.
Δεκαετία του '90
Οι Death Angel σταμάτησαν να υφίστανται αφού τα εναπομείναντα μέλη πήραν το όνομα The Organization κυκλοφορώντας δύο δίσκους μέχρι το 1995. Το 1999, οι Οσεγκέδα, Γκάλεον και Καβεστάνι σχημάτισαν τους Swarm μαζί με τον μπασίστα Μάικλ Αϊζάια.
Επανένωση
Τον Αύγουστο του 2001 ανακοινώθηκε η επανένωση των Death Angel για μία εμφάνιση στο φεστιβάλ "Thrash Of The Titans" με σκοπό την οικονομική ενίσχυση του τραγουδιστή των Testament, Τσακ Μπίλι, ο οποίος αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Συμμετείχαν επίσης, στο φεστιβάλ "Dynamo Open Air" της Ολλανδίας. Στη σύνθεση τους βρισκόταν ο κιθαρίστας Τεντ Αγκιλάρ αντικαθιστώντας τον Γκας Πέπα.
Το Νοέμβριο του 2008 κυκλοφόρησε ο δίσκος "Killing Season", με τον Ντένις Πέπα να αποχωρεί λίγες ημέρες πριν. Τον Ιανουάριο του 2009, ανακοινώθηκε η ένταξη στο συγκρότημα του μπασίστα Σάμι Ντιοσντάντο, ενώ ο Άντι Γκάλεον αποχώρησε το Μάιο εκείνης της χρονιάς δίνοντας τη θέση του στον Γουίλ Κάρολ. Το συγκρότημα εμφανίστηκε στο "Mezcal Metal" του Μεξικό στις 13 Σεπτεμβρίου 2009 μαζί με τους Testament, Sacred Reich, Voivod, κ.α.. Τον Σεπτέμβριο του 2010 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Relentless Retribution", καταφέρνοντας να μπουν σε αρκετά ευρωπαϊκά τσαρτ, όπως και το ουγγρικό Top-10.
Ακολούθησε το "The Dream Calls for Blood" τον Οκτώβριο του 2013, σκαρφαλώνοντας στο # 73 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για την προώθηση του δίσκου μία σειρά εμφανίσεων είναι προγραμματισμένη για τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, μέχρι το τέλος της χρονιάς.
Στα τέλη του 2014, έδωσαν δύο συναυλίες στο κλαμπ "Whisky-A-Go-Go" του Χόλιγουντ, στην μία εκ των οποίων έκανε γκεστ εμφάνιση ο κιθαρίστας Κρις Μπρόντερικ, παίζοντας μαζί τους για πρώτη φορά ζωντανά το κομμάτι "Empty".
Μέσα στο 2015, έγινε γνωστό ότι το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο με σκοπό η νέα κυκλοφορία να πραγματοποιηθεί τον Απρίλιο του 2016. Τελικά, η κυκλοφορία του "The Evil Divide" ανακοινώθηκε για τις 27 Μαΐου, με πρώτο τραγούδι που δόθηκε στην δημοσιότητα να είναι το "The Moth", ενώ ακολούθησε το "Hatred United, United Hate" με την συμμετοχή του Αντρέας Κίσσερ των Sepultura.
Στούντιο ηχογραφήσεις
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Thrash metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
(144897) 2004 UX10
Το (144897) 2004 UX10 είναι ένα αντικείμενο με τροχιακή αντήχηση με το Ποσειδώνα 2:3 (plutino) και με διάμετρο περίπου 400 χιλιόμετρα, όπως υπολογίστηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Χέρσελ. Ανακαλύφθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2004.
Προς το παρόν βρίσκεται σε απόσταση 38,9 ΑΜ από τον Ήλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2004 UX10 2004 UX10
Jubileum Volume III
Jubileum Volume ΙΙI είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του σουηδικού metal συγκροτήματος Bathory, η οποία κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1998 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Black Mark Records".
Τραγούδια του δίσκου
από το "Octagon"
3. The Lake (Quorthon) - 6:42
από το "Blood on Ice"
4. Crosstitution (Quorthon) - 3:17
από το "Requiem"
5. In Nomine Satanas (Quorthon) - 6:24
πρώην ακυκλοφόρητο
6. Immaculate Pinetreeroad #930 (Quorthon) - 2:47
7. War Machine (Quorthon) - 3:19
8. The Stallion (Quorthon) - 5:14
9. Resolution Greed (Quorthon) - 4:13
10. Witchcraft (Quorthon) - 2:49
11. Valhalla (Quorthon) - 1:38
πρώην ακυκλοφόρητη εκτέλεση
12. Sociopath (Quorthon) - 3:11
13. Pax Vobiscum (Quorthon) - 4:12
15. Gods of Thunder of Wind and of Rain (Quorthon) - 5:41
Τα μέλη των Bathory
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Jubileum Volume IIΙ" είναι οι εξής:
Ροδάθνη (μιμάδα)
Η Ροδάθνη (Ῥοδάνθη) ήταν Βυζαντινή ηθοποιός, μιμάδα (αρσ. μίμος), πιθανότατα έζησε τον 6ο αιώνα.
Η Ροδάθνη είναι γνωστή σήμερα από τα συγγράμματα του Αγαθία όπου φέρεται να ήταν ερωμένη του . Το Ροδάνθη σύμφωνα με τον Σαθά ήταν καλλιτεχνικό όνομα.
Η Ροδάθνη είχε κάποιον ζηλότυπο εραστή, τον Αγαθία ή θαυμαστή, ο οποίος την κούρεψε από ζήλια, αυτό Θεωρούνταν θεατρική ατίμωση. Έτσι η Ροδάθνη αναγκάστηκε να σταματήσει τις παραστάσεις ενώ δεν την δέχονταν ούτε η εκκλησία κουρεμένη .Μάλιστα η ατίμωση αυτή ήταν εμπνευσμένη από σκηνή κωμωδίας του Μενάδρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα