cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σέτσε
Αρχαία ιστορία
Η πόλη εμφανίζεται στους ιστορικούς χρόνους ως πόλη των Ουόλσκων (5ος αιώνας π.Χ.) και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος την αναφέρει ως Σητία. Αργότερα κατελήφθη από τους Ρωμαίους που ίδρυσαν εκεί νέα αποικία το 382 π.Χ. Κατά το 340 π.Χ. η Σητεία συμμετείχε στο πλευρό των Λατίνων συμμάχων κατά των Ρωμαίων, ώσπου ηττήθηκε η Λατινική ομοσπονδία στην μάχη του Τριφάνου. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ του Μάριου και του Σύλλα το 82 π.Χ. κατελήφθη από τον τελευταίο. Αργότερα η πόλη κατέστη γεωργικό κέντρο και με πολλές επαύλεις, ενώ αναφέρεται από τους ποιητές Ιουβενάλιο και Μαρτιάλη για το ονομαστό κρασί της.
Μεσαιωνικά χρόνια
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα επέζησε χάρη στην οχυρή θέση της και το 956 μ.Χ. οργανώθηκε ως ελεύθερη κοινότητα. Γύρω στο 1046 ο Βενεδικτίνος Λιντάνο της Antena (1026-1118), έκτισε το μοναστήρι της Αγίας Καικιλίας (τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 22 Νοεμβρίου). Συχνά το Σέτσε βρέθηκε σε σύγκρουση με τις γειτονικές κοινότητες (Carpineto, Bassett, Privett και Sermoneta). Το 1381 πέρασε στα χέρια της οικογένειας Caetani, η οποία εκδιώχθηκε από εξέγερση, δώδεκα χρόνια αργότερα.
Από τον 17ο αιώνα στο σήμερα
Το 1656 ο πληθυσμός είχε πληγεί σε μεγάλο βαθμό (μειώθηκε στο ήμισυ) από την πανούκλα και από επιδρομές των Ισπανών και των Αυστριακών. Το 1690, ιδρύθηκε στην πόλη μία από τις πρώτες σχολές στην Ιταλία, η επιστημονική και λογοτεχνική Ακαδημία του Abbozzati. Το 1798 το σύνολο του Λατίου καταλήφθηκε από τα γαλλικά στρατεύματα του Ναπολέοντος. Η Σητεία επαναστάτησε, εξοντώνοντας τη φρουρά: απέφυγαν τη σκληρή εκδίκηση μόνο μετά την καταβολή μεγάλου ποσού των χρημάτων. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η πόλη προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο Βασίλειο της Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου μερικές εκκλησίες και κτίρια στο ιστορικό κέντρο καταστράφηκαν από τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας Σετσε
Δήμητρα Αρκαδίας
Η Δήμητρα, έως το 1928 γνωστή ως Δίβριτσα, είναι ορεινό χωριό του δήμου Γορτυνίας στο βορειοδυτικό τμήμα του Νομού Αρκαδίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 103 μόνιμους κατοίκους.
Ονομασία
Ο οικισμός έφερε αρχικά την ονομασία Δίβριτσα, η οποία είναι είτε αρβανίτικης προέλευσης και προσδιορίζει έναν τόπο με πολλά νερά είτε, πιο πιθανά, σλαβικής προέλευσης που προέρχεται από το αρχαίο σλαβικό «ντμπρ» που σημαίνει χαράδρα ή χάσμα. Το 1928 έλαβε τη σημερινή του ονομασία (Δήμητρα) από τον αρχαίο ναό της Ελευσίνιας Δήμητρας.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|αριστερά|Άποψη του κωδωνοστασίου της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, στη Δήμητρα Αρκαδίας. μικρογραφία|δεξιά|Εξωτερική άποψη της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, στη Δήμητρα Αρκαδίας. Η Δήμητρα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 540 μέτρων, 111 χιλιόμετρα ΒΔ της Τρίπολης και σε κοντινή απόσταση από την Κοντοβάζαινα. Νότια του χωριού διέρχεται ο ποταμός Λάδωνας και σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα ερείπια του αρχαίου ναού της Ελευσίνιας Δήμητρας και το γυναικείο μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής της Παναγίας Κλειβωκάς. Μνεία για τον οικισμό γίνεται κατά το τελευταίο διάστημα της Τουρκοκρατίας από τον Γάλλο περιηγητή Πουκεβίλ. Από τη Δήμητρα κατάγονταν ο αγωνιστής της Επανάστασης του 1821 Σπήλιος Χελωνιάρης και ο πολιτικός Ηλίας Γ. Παπαηλιού.
Διοικητικά η Δήμητρα υπήχθη το 1835 στην επαρχία Διποταμίας του νομού Αχαΐας και Ήλιδος, αλλά το επόμενο έτος προσαρτήθηκε στην επαρχία Γορτυνίας του νομού Αρκαδίας. Το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας της επαρχίας Γορτυνίας, ενώ το 1997 υπήχθη στον καποδιστριακό δήμο Κοντοβάζαινας. Από το 2011 υπάγεται στο δήμο Γορτυνίας.
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κατά κύριο λόγο με αγροτικές εργασίες (αμπελουργία και ελαιοκαλλιέργεια). Η κεντρική εκκλησία της Δήμητρας είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο και διαθέτει ξυλόγλυπτο τέμπλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Δήμος Κοντοβάζαινας
No One Came
thumb|250px|Ο [[Ίαν Γκίλαν και ο Ρότζερ Γκλόβερ στις αρχές της δεκαετίας του '70]] Το No One Came είναι τραγούδι του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το έβδομο κομμάτι από το πέμπτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "Fireball".
Ηχογράφηση
Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στις 2 και 3 Φεβρουαρίου 1971, μία ημέρα μετά την εμφάνιση του συγκροτήματος στο "Royal Albert Hall" του Λονδίνου. Ένα μεγάλης διάρκειας κομμάτι, με βραχνά φωνητικά από τον Ίαν Γκίλαν, με τους Ρότζερ Γκλόβερ και Ίαν Πέις να το μετατρέπουν σε ένα από τα πιο funky τραγούδια των Deep Purple. Περίτεχνα σόλο από τους Τζον Λορντ και Ρίτσι Μπλάκμορ γεμίζουν το τραγούδι πριν την τελευταία στροφή, όταν και έρχεται μία απότομη διακοπή και επιστρέφει αμέσως με το ριφ της κιθάρας. Ο Γκλόβερ έχει δηλώσει ότι "όταν το ηχογραφήσαμε το τελείωμα φαινόταν παράξενο, οπότε κάναμε μία λούπα στο βασικό ριφ και το τοποθετήσαμε από πάνω. Ο Τζον [Λορντ] κάθισε στο πιάνο και έπαιξε οτιδήποτε του ερχόταν στο μυαλό, ενώ στο δωμάτιο ελέγχου, το ηχογραφούσαμε σε μία άδεια κασέτα, χαμηλώνοντας και αυξάνοντας την ταχύτητα καταγραφής δημιουργώντας ένα παράξενο εφέ. Κανείς δεν ήξερε πώς θα ακουστεί στο τέλος, αλλά την πρώτη φορά που το δοκιμάσαμε μας άρεσε πολύ και το χρησιμοποιήσαμε".
Ζωντανές εκτελέσεις
Δύο μήνες αργότερα, στο "Roundhouse" του Λονδίνου, έπαιξαν για πρώτη φορά ζωντανά το "No One Came" χωρίς θετική ανταπόκριση από το κοινό, γεγονός που τους ανάγκασε να το αφήσουν εκτός set list για 25 χρόνια, επαναφέροντας το κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "Purpendicular" το 1996 και να το διατηρήσουν ως βασικό μέρος των ζωντανών τους εμφανίσεων από εκεί και έπειτα.
Ζωντανές ηχογραφήσεις
Ζωντανά ηχογραφημένες εκτελέσεις του "No One Came" υπάρχουν στις εξής κυκλοφορίες των Deep Purple:
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "No One Came" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1971
Εχσάν Χαντάντι
Ο Εχσάν Χαντάντι (Περσικά: احسان حدادی, γεν. 20 Ιανουαρίου 1985) είναι Ιρανός αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα της δισκοβολίας.
Καριέρα
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 στο Πεκίνο ήταν 17ος στον προκριματικό γύρο, χωρίς να προκριθεί στον τελικό.
Κατέκτησε το πρώτο του μετάλλιο σε Παγκόσμιο επίπεδο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2011, το χάλκινο μετάλλιο με βολή στα 66.08 μέτρα.
Στους δεύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες της καριέρας του, κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο, με βολή στα 68.18 μέτρα. Ήταν το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο του Ιράν στον στίβο.
Το αργυρό του μετάλλιο το δώρισε για παιδιά με καρκίνο, και ταξίδεψε στο Αζερμπαϊτζάν για να μαζέψει χρήματα για τα θύματα του σεισμού του 2012. καθόλου|μικρογραφία|246x246εσ|Ο Χαντάντι (στο κέντρο) στο βάθρο στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Στίβου 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητισμός στο Ιράν Κατηγορία:Δισκοβόλοι Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Μελιτζανοσαλάτα
Η μελιτζανοσαλάτα είναι σαλάτα που βασίζεται σε μελιτζάνα ψιλοκομμένη ή πολτοποιημένη και ψημένη στα κάρβουνα ή στο φούρνο. Στο μείγμα προστίθενται αλάτι, ξίδι, ελαιόλαδο και πολτοποιημένο ή πολύ ψιλοκομμένο σκόρδο. Για γαρνίρισμα προτείνονται ψιλοκομμένα φύλλα δυόσμου και κυβάκια από τυρί φέτα. Αποτελεί καλό ορεκτικό πιάτο.
Η νοστιμιά της μελιτζανοσαλάτας ορίζεται από την ποιότητα των υλικών και την τεχνογνωσία του μάγειρα. Για την παρασκευή της ελληνικής μελιτζανοσαλάτας χρησιμοποιούνται μελιτζάνες και συστατικά ελληνικής προέλευσης. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην καπνιστή μελιτζανοσαλάτα στην οποία οι μελιτζάνες, αντί να ψηθούν στο φούρνο, καπνίζονται σε σχάρα με κάρβουνα από τζάκι ή γκάζι, με φλόγιστρο ή άλλη ανοιχτή φλόγα (π.χ. γκαζάκι), έτσι η μελιτζανοσαλάτα αποκτά ιδιαίτερο καπνιστό άρωμα. Η αγιορείτικη μελιτζανοσαλάτα περιλαμβάνει πιπεριές Φλωρίνης, ψημένες ή καπνισμένες. Λεμόνι και ξίδι στη σαλάτα απογειώνουν τη γεύση. Καλή προσθήκη είναι και το σκόρδο είτε σε πολτοποιημένη μορφή ή σε μορφή σκορδόλαδου. Η νηστίσιμη μελιτζανοσαλάτα παρασκευάζεται με μελιτζάνες, ταχίνι, ελαιόλαδο, χυμό από λεμόνι, αλάτι, πιπέρι και μπορεί να γαρνιριστεί με ψιλοκομμένα φιστίκια Αιγίνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαλάτες Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Μεζέδες Κατηγορία:Χορτοφαγία
Εθνική Ουγγαρίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Ουγγαρίας (ουγγρικά: Magyar nemzeti kosárlabda-válogatott) εκπροσωπεί την Ουγγαρία στις διεθνείς καλαθοσφαιρικές διοργανώσεις. Διοικείται από την Ουγγρική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΟΟΚ).
Η εθνική ομάδα είχε τα καλύτερα χρόνια μεταξύ της δεκαετίας του 1940 και του 1960, όπου κέρδισε πολλά μετάλλια σε πανευρωπαϊκό επίπεδο (Ευρωμπάσκετ 1946, Ευρωμπάσκετ 1953, Ευρωμπάσκετ 1955) και προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες σε τέσσερις από τις πέντε περιπτώσεις. Ωστόσο, μετά από εκείνη την εποχή, η Ουγγαρία μπόρεσε να προκριθεί στο Ευρωμπάσκετ μόνο τρεις φορές (1999, 2017, 2022) από το 1969. Η Ουγγαρία δεν έχει καταφέρει ακόμα να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
863
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 863 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εθνική Ουγγαρίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ευρωμπάσκετ 1935
Η Ουγγαρία κατέλαβε την ένατη θέση στο πρώτο Ευρωμπάσκετ, το Ευρωμπάσκετ 1935 που διεξήχθη από την FIBA Europe της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Αντιμετώπισε την μετέπειτα πρωταθλήτρια Λετονία στον προκριματικό γύρο, όπου έχασε με 46-12. Στους αγώνες κατάταξης, οι Ούγγροι έχασαν από τη Βουλγαρία, στη συνέχεια νίκησαν τη Ρουμανία και τερμάτισαν στην ένατη θέση με ρεκόρ 1-2.
863
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Ουγγαρίας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ευρωμπάσκετ 1939
Αφού δεν συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 1937, η Ουγγαρία επέστρεψε στο Ευρωμπάσκετ 1939. Η Ουγγαρία ήταν μία από τις οκτώ ομάδες που προκρίθηκαν στην διοργάνωση. Η Ουγγαρία έχασε τα πρώτα έξι παιχνίδια της, με τη μεγαλύτερη ήττα της να ήταν από την οικοδέσποινα Λιθουανία με 79-15. Στον τελευταίο της αγώνα, η Ουγγαρία έκανε ισχυρή εμφάνιση και νίκησε τη Φινλανδία με 45-16. Η Ουγγαρία τελικά τερμάτισε στη έβδομη θέση μεταξύ των 8 ομάδων της διοργάνωσης.
Ευρωμπάσκετ 1946
Η επόμενη διοργάνωση ήταν το Ευρωμπάσκετ 1946. Η Ουγγαρία κατέλαβε τη δεύτερη θέση στον προκριματικό όμιλο των τεσσάρων ομάδων, χάνοντας από την Ιταλία αλλά νικώντας το Λουξεμβούργο και την Πολωνία. Έτσι, προκρίθηκε στα ημιτελικά, στα οποία έχασαν από την Τσεχοσλοβακία. Στον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο, η Ουγγαρία νίκησε τη Γαλλία με 38-32.
Ευρωμπάσκετ 1947
Η Ουγγαρία αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 1947 την επόμενη χρονιά. Το ρεκόρ της 1-1 στην προκαταρκτική φάση ήταν αρκετό για να προκριθεί στους ημιτελικούς ομίλους. Ωστόσο, έχασε και τα τρία παιχνίδια εκεί. Στον αγώνα κατάταξης 7ης/8ης θέσης, νίκησε τη Βουλγαρία με 59-29 και τερμάτισε στην έβδομη θέση μεταξύ των δεκατεσσάρων ομάδων.
Ευρωμπάσκετ 1953
Η επόμενη εμφάνιση της Ουγγαρίας στο Ευρωμπάσκετ 1953 στη Μόσχα, είχε ως αποτέλεσμα το δεύτερο μετάλλιο της ομάδας σε Ευρωμπάσκετ. Οι προκαταρκτικοί αντίπαλοι του ομίλου τους περιελάμβαναν τους γηπεδούχους και την πρωταθλήτρια Σοβιετική Ένωση, οι οποίοι ήταν η μοναδική ομάδα που νίκησε την Ουγγαρία. Το ρεκόρ της Ουγγαρίας με 2-1 τοποθέτησε την ομάδα στη δεύτερη θέση και προκρίθηκε στον τελικό γύρο. Εκεί, έχασε ξανά από τους Σοβιετικούς, καθώς και από τις μόνιμες δυνάμεις Τσεχοσλοβακία και Γαλλία. Η Ουγγαρία νίκησε τις άλλες τέσσερις ομάδες στον γύρο, ωστόσο, το ρεκόρ 4-3 την έφερε ισόβαθμη με την Τσεχοσλοβακία, τη Γαλλία και το Ισραήλ. Οι Ούγγροι βγήκαν στην κορυφή βάσει κριτιρίων και τερμάτισαν στη δεύτερη θέση συνολικά πίσω από τη Σοβιετική Ένωση, για να κερδίσουν το ασημένιο μετάλλιο.
Ευρωμπάσκετ 1955
Η ουγγρική πρωτεύουσα Βουδαπέστη απέκτησε τα δικαιώματα φιλοξενίας του Ευρωμπάσκετ 1955. Τα αποτελέσματα του προκαταρκτικού γύρου δεν ήταν καθόλου εκπληκτικά για τους Ούγγρους, καθώς κέρδισαν και τα τρία παιχνίδια τους για να προχωρήσουν στον τελικό γύρο. Ο πρώτος αγώνας τους σε αυτόν τον γύρο ήταν με την Τσεχοσλοβακία, όπου οι Ούγγροι έχασαν με 75-65. Τα επόμενα τέσσερα παιχνίδια τους, ωστόσο, ήταν πολύ διαφορετικά και η Ουγγαρία νίκησε την Πολωνία, την Ιταλία, τη Βουλγαρία και τη Γιουγκοσλαβία για να φτάσει στο ρεκόρ 4-1. Αυτό τους έφερε σε ισοβαθμία για την πρωτιά του ομίλου με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία είχε χάσει από την Τσεχοσλοβακία.
Σε ένα παιχνίδι που δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα κοντά, οι Ούγγροι κατάφεραν στους Σοβιετικούς μόνο τη δεύτερη ήττα τους, με 82-68, σε 34 αγώνες και τέσσερις διοργανώσεις Ευρωμπάσκετ. Η Ουγγαρία προχώρησε στο 5-1, με ισχυρό προβάδισμα στον όμιλο, το οποίο δεν εγκατέλειψε ποτέ. Στη συνέχεια, η Ουγγαρία ολοκλήρωσε με νικηφόρο τρόπο εναντίον της Ρουμανίας για να κερδίσει για πρώτη φορά το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ.
Ευρωμπάσκετ 1957
Στο Ευρωμπάσκετ 1957, η Ουγγαρία έκανε ρεκόρ 3-0 στον προκριματικό όμιλο, με τη μόνη αληθινή δοκιμή να έρχεται με μια κλειστή νίκη με 66-65 επί της Ρουμανίας. Ήταν αρκετό για την εθνική ομάδα να προκριθεί στον τελικό γύρο της διοργάνωσης. Εκεί, έχασε με τη σειρά της από κάθε έναν από τους άλλους τρεις νικητές των ομίλων, τερματίζοντας με ρεκόρ 4-3 στο γύρο και τερμάτισε συνολικά στην τέταρτη θέση.
Ευρωμπάσκετ 2017
Στα προκριματικά για το Ευρωμπάσκετ 2017, η Ουγγαρία αποτέλεσε ίσως την πιο ευχάριστη έκπληξη αυτών των προκριματικών, καθώς από αουτσάιντερ που θεωρείτο, έκανε 6 νίκες σε ισάριθμα ματς (2 επί της Μεγάλης Βρετανίας, 2 επί της Βόρειας Μακεδονίας και 2 επί του Λουξεμβούργου). Έτσι λοιπόν, το Ευρωμπάσκετ 2017 σηματοδότησε την πρώτη εμφάνιση σε Ευρωμπάσκετ για την εθνική ομάδα από το 1999. Χωρίς ουσιαστικές προσδοκίες, η Ουγγαρία εξέπληξε πολλούς με την απόδοσή της στη φάση των ομίλων, κάνοντας την πρώτη της νίκη στο Ευρωμπάσκετ από το 1969. Τερμάτισε με ρεκόρ 2-3, με νίκες επί της Τσεχίας (Η οποία κατετάγη 7η στο Ευρωμπάσκετ 2015) και της Ρουμανίας (Η οποία ήταν η οικοδέσποινα του συγκεκριμένου ομίλου). Ήταν αρκετό για να περάσει η εθνική ομάδα στη νοκ άουτ φάση. Εκεί αναμετρήθηκε με τη Σερβία, όπου κατέβαλε μια γενναία προσπάθεια στην ήττα ενάντια στους μετέπειτα φιναλίστ με 86-78.
Προκριματικά Ευρωμπάσκετ 2022
Στα προκριματικά για το Ευρωμπάσκετ 2022, η Ουγγαρία έκανε μία νίκη-έκπληξη επί της πρωταθλήτριας Σλοβενίας με 77-75 στην πρεμιέρα, στις 20 Φεβρουαρίου 2020. Εν τέλει και μετά από δύο νίκες επί της Αυστρίας, το Φεβρουάριο του 2021, η Ουγγαρία προκρίθηκε στη διοργάνωση.
Κατασκευαστής
2016-2019: Spalding
Χορηγός
2019: K&H Bank
Βίντεο
Ουγγαρια καλαθοσφαιριση ανδρων Ουγγαρια
Μπιλάλ Ασανί
Ο Μπιλάλ Ασανί (γαλλικά: Bilal Hassani), γεννημένος στις 9 Σεπτεμβρίου 1999 στο Παρίσι, είναι Γάλλος τραγουδιστής, τραγουδοποιός και YouTuber.
Έγινε γνωστός μέσω των βίντεό του και της μουσικής του στο κανάλι του στο YouTube, προτού συμμετάσχει στο Destination Eurovision το 2019.
Εν τέλει εκπροσώπησε τη Γαλλία στη Eurovision. Πολύ γρήγορα έφτασε μεχρι και την 3η θέση στα στοιχήματα. Η παρουσίαση του κομματιού στη σκηνή μαζί με 2 χορεύτριες και εικόνες και μηνύματα από την προσωπική τους ζωή με σαφή μηνύματα κατά των διακρίσεων τράβηξε τα βλέμματα, ενώ οι εμφανίσεις του στο Τελ Αβίβ τον εκτίναξαν στο Instagram. Δυστυχώς δεν κατάφερε να μπει στη δεκάδα και έφτασε στην 16η θέση με 105 πόντους συνολικά. Παρόλα αυτά, πολύ γρήγορα τα τραγούδια από το νέο του άλμπουμ "Kingdom" άρχισαν να γίνονται όλο και γνωστότερα. Μερικά από αυτά, όπως το "Jaloux" και το "Fais Beleck" σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Σύντομα άρχισε μια σειρά συναυλιών σε όλη τη Γαλλία με πλήθος κόσμου να του δείχνει την αγάπη του, ενώ αναδείχθηκε LGBTQI προσωπικότητα της χρονιάς στη Γαλλία. Πολλές προσωπικότητες της pop σκηνής μίλησαν με εγκωμιαστικά λογια για τον Bilal, όπως η Aya Nakamura.
Παιδική ηλικία
Ο Μπιλάλ Ασανί γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1999 στο Παρίσι. Είναι μαροκινής καταγωγής. Ο πατέρας του ζει στη Σιγκαπούρη. Έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Ταχά, γεννημένο το 1995.
Έλαβε το απολυτήριο λυκείου του με φιλολογικό προσανατολισμό το 2017.
Ξεκινήματα στο τραγούδι
Ξεκίνησε την ενασχόληση με το τραγούδι σε ηλικία 5 ετών εμπρός σε στενό οικογενειακό κύκλο, ενώ, στη συνέχεια, ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα τραγουδιού. Το 2015, παρακινούμενος από τον φίλο του, Νεμό Σιφμάν, φιναλίστ της πρώτης σεζόν, ο Μπιλάλ Ασανί συμμετείχε στη δεύτερη σεζόν του The Voice Kids και εμφανίστηκε στις τυφλές οντισιόν ερμηνεύοντας το Rise Like a Phoenix της Κοντσίτα Βουρστ. Εντάχθηκε στην ομάδα του Πατρίκ Φιορί. Αποκλείστηκε κατά τη διαδικασία των battles, έχοντας ως αντίπαλο, μεταξύ άλλων, τον Λενί-Κιμ.
Το περιοδικό Têtu όρισε τον Ασανί, το 2018, ως έναν εκ των «30 LGBT+ οι οποίοι δίνουν δυναμική στη Γαλλία». Το περιοδικό τον περιγράφει ως «ένα είδωλο για τη γαλλική LGBT+ νεολαία».
Destination Eurovision
Στις 6 Δεκεμβρίου 2018, ο νεαρός τραγουδιστής ανακοινώθηκε ως ένας εκ των, συνολικά, 18 υποψηφίων οι οποίοι θα συμμετείχαν στο Destination Eurovision, διαγωνισμό τραγουδιού, μεταδιδόμενο από το France 2, ο οποίος οδηγεί στην επιλογή του εκπροσώπου της Γαλλίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2019, ο οποίος θα λάβει χώρα στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ, από τις 14 έως τις 18 Μαΐου 2019, ,.
Στις 20 Δεκεμβρίου, ένα απόσπασμα του τραγουδιού του για τη διοργάνωση δημοσιοποιήθηκε: το κομμάτι ονομάζεται Roi, ενώ γράφτηκε σε συνεργασία με το δίδυμο των Madame Monsieur εντός του οποίου γίνεται λόγος για την αποδοχή του εαυτού του. Στις 4 Ιανουαρίου 2019, το Roi έγινε διαθέσιμο μέσω όλων των πλατφόρμων ακρόασης, ενώ η εκδοχή βίντεο με την παρουσία στίχων έφτασε τις 1,3 εκατομμύρια προβολές σε διάστημα τεσσάρων ημερών. Στις 14 Ιανουαρίου, ξεπέρασε τα 3 εκατομμύρια προβολές. Η εφημερίδα Le Monde έγραψε με τη συγκεκριμένη ευκαιρία πως ο Μπιλάλ Ασανί «δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο».
Μεγάλο φαβορί, , για την εκπροσώπηση της Γαλλίας στη Eurovision, ο Μπιλάλ Ασανί ξεκίνησε μια περιοδεία αριθμού ΜΜΕ καθώς πλησίαζε το Destination Eurovision, στο NRJ Hit Music Only , το Quotidien , ή στο France Inter. Στις 12 Ιανουαρίου 2019, επικράτησε με μεγάλη βαθμολογική διαφορά στον ημιτελικό του, συγκεντρώνοντας, συνολικά, 58 βαθμούς επί συνόλου 60 από τη διεθνή κριτική επιτροπή, καθώς και συγκεντρώνοντας, συνολικά, 57 βαθμούς (καλύτερη επίδοση) από το γαλλικό κοινό. Συγκέντρωσε, συνολικά, 115 βαθμούς και προκρίθηκε για τον τελικό, ο οποίος θα διεξαχθεί στις 26 Ιανουαρίου, μαζί με τους Σιμέν Μπαντί (66 βαθμοί), Σιλβάν Αρέγκ (59 βαθμοί) και Αϊσάτ (40 βαθμοί), ,.
Προσωπική ζωή
Στις 23 Ιουνίου 2017, ο Μπιλάλ Ασανί δημοσιοποίησε την ομοφυλοφιλία του στα κοινωνικά δίκτυα, την παραμονή του Gay Pride του Παρισιού, στο οποίο ο ίδιος συμμετείχε. Τον Δεκέμβριο του 2018, υπήρξε θύμα διαδικτυακού εκφοβισμού, ενώ, επίσης, έλαβε απειλές θανάτου. Αποτέλεσε αποδέκτης ρατσιστικών και ομοφοβικών επιθέσεων, καθώς και απειλών θανάτου, σε καθημερινή βάση.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές του 21ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδοποιοί Κατηγορία:Γάλλοι YouTubers Κατηγορία:Βλόγκερ Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γαλλία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γαλλία
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Σρίλα Πραμπουπάντα
Ο Αμπάι Τσαραναραβίντα Μπακτιβεντάντα Σβάμι (γεν. 1 Σεπτεμβρίου 1896 στην Καλκούτα - 14 Νοεμβρίου 1977 στο Βρινταβάν), γνωστός και ως Σρίλα Πραμπουπάντα ήταν Ινδός πνευματικός δάσκαλος. Ήταν ιεραπόστολος του Λόρδου Κρίσνα και εισήγαγε τον Ινδουισμό σε πολλά δυτικά έθνη, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί συγγραφείς Κατηγορία:Ινδοί φιλόσοφοι
Νομοθετικό διάταγμα
Νομοθετικό διάταγμα (Ν.Δ. ή ν.δ.) ή ισοδύναμα και εναλλακτικά αναγκαστικός νόμος (Α.Ν. ή α.ν.), κατά το ελληνικό δίκαιο, ονομάζεται το νομοθέτημα εκείνο, που θεσπίζεται εκτάκτως από τον Αρχηγό του κράτους, ύστερα από πρόταση και προσυπογραφή του Υπουργικού Συμβουλίου, για τη νομοθετική διευθέτηση μίας εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης, χωρίς την πρότερη έγκριση νομοθετικού οργάνου. Τα νομοθετικά διατάγματα έχουν ισχύ τυπικού νόμου, δηλαδή νόμου που παράχθηκε σύμφωνα με την τακτική νομοθετική διαδικασία στη Βουλή. Κατά κανόνα εκδίδονται σε ανώμαλες ή μεταβατικές πολιτειακές καταστάσεις ενός κράτους ή όταν τα νομοθετικά σώματα απουσιάζουν ή δεν είναι σε σύνοδο και κατ' εξαίρεση προβλέπονται από το Σύνταγμα.
Τα συνταγματικώς προβλεπόμενα νομοθετικά διατάγματα
Νομοθετικά διατάγματα ονομάζονται και οι πράξεις έκτακτης νομοθετικής διαδικασίας, που προέρχονταν από το δεύτερο (ή το τρίτο) νομοθετικό όργανο, όπως προβλεπόταν από μερικά ιστορικά Συντάγματα της Ελλάδος, αποτελούμενα από τον Αρχηγό του Κράτους και το Υπουργικό συμβούλιο, το οποίο προσυπέγραφε, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για αυτές τις πράξεις.
Το πρώτο φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, στο οποίο δημοσιεύτηκε νομοθέτημα ως "νομοθετικό διάταγμα" είναι το Φ.Ε.Κ. 138 της 28 Ιουλίου του 1916 "Περί εγκρίσεως γενομένης αναβολής εργασιών Ανωτέρου Στρατιωτικού Συμβουλίου κλπ."' επί βασιλείας Κωνσταντίνου Α', υπό την κυβέρνηση του Αλ. Ζαΐμη και με τη Βουλή ούσα διαλελυμένη. Να σημειωθεί, ότι στο προοίμιο αυτού γίνεται επίκληση του νόμου 115 (ΦΕΚ 271, 29/30/1913), με τον οποίο κυρώθηκε το "νομοθετικό βασιλικό διάταγμα" της 26ης Ιουνίου 1913 "περί συγκροτήσεως Ανωτέρου Στρατιωτικού Συμβουλίου και καταρτισμού πινάκων προβιβασμού αξιωματικών", το οποίο επεγράφη τότε απλά ως "βασιλικό διάταγμα", κυρωθέν υπό του Κωνσταντίνου Α' και του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης Ελ. Βενιζέλου. Αντίστοιχα, το πρώτο Φ.Ε.Κ., στο οποίο δημοσιεύτηκε "αναγκαστικός νόμος" είναι το υπ. αριθμ. 335 της 28ης Σεπτεμβρίου 1931 "Περί προστασίας του εθνικού νομίσματος" επί προεδρίας Ζαΐμη και πρωθυπουργίας Ελ. Βενιζέλου, ενώ τα τότε δύο νομοθετικά σώματα είχαν διακόψει τις εργασίες τους.
Συντάγματα του 1926 και του 1927
Επιπλέον, η έκδοση γινόταν με τη σύμφωνη γνώμη ειδικών, μικτών επιτροπών βουλευτών και γερουσιαστών, οι οποίοι αποφάσιζαν παρουσία τουλάχιστον των μισών μελών πλέον ενός, με σχετική πλειοψηφία όχι μικρότερη των δύο πέμπτων του όλου αριθμού των μελών της εκάστοτε μικτής επιτροπής, ο οποίος δεν ήταν μικρότερος από το ένα δέκατο του όλου αριθμού των βουλευτών και των γερουσιαστών.
Εν συνεχεία, τα ψηφισθέντα διατάγματα εισάγονταν στα δύο σώματα προς κύρωση, με επιψήφιση εντός τεσσάρων μηνών από την επανέναρξη των εργασιών τους. Εάν δεν επιψηφίζονταν τουλάχιστον από τη Βουλή, τα διατάγματα στο εξής ακυρώνονταν.
Σύνταγμα του 1952
Παρόμοια, στο άρθρο 35 του Συντάγματος του 1952, ορίζεται ότι ο Βασιλέας μπορούσε να εκδίδει νομοθετικά διατάγματα για εξαιρετικώς επείγοντα ζητήματα καθ' όλη τη διάρκεια των βουλευτικών περιόδων, συμπεριλαμβανομένου και των διακοπών της Βουλής, και κατά την απουσία αυτής, μετά από τη σύμφωνη γνώμη ειδικής επιτροπής βουλευτών, τα μέλη της οποίας ορίζονταν στην αρχή κάθε βουλευτικής συνόδου με θητεία έως την έναρξη της επόμενης συνόδου και αποφάσιζαν με σχετική πλειοψηφία παρουσία τουλάχιστον των δύο τρίτων των μελών της επιτροπής, τα οποία δεν μπορούσαν να είναι λιγότερα από το ένα πέμπτο του όλου αριθμού των βουλευτών.
Επίσης, προβλεπόταν η δυνατότητα της Βουλής να περιορίζει με απόφασή της την έκδοση των νομοθετικών διαταγμάτων, ενώ προτάσεις νόμων για την τροποποίηση, κατάργηση ή ακύρωση αυτών των διαταγμάτων, που υποβάλλονταν με αίτηση δεκαπέντε τουλάχιστον βουλευτών εντός τριών μηνών από την επανέναρξη των εργασιών της Βουλής, εγγράφονταν κατ' απόλυτη προτεραιότητα στην ημερήσια διάταξη της νομοθετικής εργασίας.
Σύνταγμα του 1973
Πρόβλεψη έκδοσης νομοθετικών διαταγμάτων συναντά κανείς και στο άρθρο 48, παρ.5 του Συντάγματος του 1973 υπό του Προέδρου, κατόπιν πρότασης του Υπουργικού Συμβουλίου και σύμφωνης γνώμης του Συνταγματικού Δικαστηρίου περί του επείγοντος. Κατόπιν, προβλεπόταν η υποβολή των νομοθετικών διαταγμάτων προς κύρωση με νόμο στην ολομέλεια ή στο Τμήμα της Βουλής εντός είκοσι ημερών από την έκδοση ή τη σύγκληση της Βουλής σε σύνοδο και έγκριση αυτών εντός τριών μηνών από την υποβολή τους. Η μη υποβολή αυτών εντός είκοσι ημερών ή η μη έγκριση αυτών εντός τριών μηνών, συνεπάγεται την κατάργησή τους στο εξής.
Ακόμη, η τρίτη παράγραφος του ίδιου άρθρου προέβλεπε την έκδοση Προεδρικών Διαταγμάτων νομοθετικού περιεχομένου με εξουσιοδότηση με νόμο ψηφισμένο από την ολομέλεια της Βουλής, ο οποίος χάραζε τις γενικές νομοθετικές κατευθύνσεις και τα χρονικά όρια της εξουσιοδότησης, Σύμφωνα με το αρχείο του Εθνικού Τυπογραφείου, κατά το βραχύβιο διάστημα ισχύος του εν λόγω Συντάγματος εκδόθηκαν αριθμητικώς μόνο πέντε Προεδρικά Νομοθετικά Διατάγματα (εκ των οποίων τα τρία επαναδημοσιεύθηκαν εις το ορθόν) από 12/09/1973 έως 24/10/1973.
Σύνταγμα του 1975
Το Σύνταγμα του 1975 δεν προβλέπει την έκδοση τέτοιων πράξεων, όμως προβλέπει την έκδοση πράξεων νομοθετικού περιεχομένου (Άρθρο 44, παρ. 1), που ουσιαστικά αποτελούν μετονομασία και ιστορική συνέχεια των νομοθετικών διαταγμάτων, με μια διαδικασία παρόμοια με τις παραπάνω, ενώ αντίστοιχες με εκείνες τις κανονιστικές πράξεις της εκτελεστικής λειτουργίας, που εκδίδονται ύστερα από νομοθετική εξουσιοδότηση προβλέπει το άρθρο 43 του εν ισχύ Συντάγματος.
Τελική έκδοση νομοθετικών διαταγμάτων
Σύμφωνα με το αρχείο του Εθνικού Τυπογραφείου, τα τελευταία νομοθετικά διατάγματα εκδόθηκαν μια μέρα πριν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για την οριστική μεταβολή του πολιτεύματος από τον τελευταίο Πρόεδρο της Δημοκρατίας του στρατιωτικού καθεστώτος, στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη, με προσυπογραφή των μελών της πρώτης δημοκρατικά εκλεγμένης Κυβέρνησης Κ. Καραμανλή του 1974 και δημοσιεύθηκαν στο ΦΕΚ 369/Α/07.12.1974, που περιελάμβανε τα:
Ενδεικτική νομολογία
[https://el.wikisource.org/wiki/%CE%9D%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%94%CE%B9%CE%AC%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1_59/1974 Ν.Δ. 59/1974 της 23ης Σεπτεμβρίου 1974 - Περὶ συστάσεως καὶ ἐπαναλειτουργίας πολιτικῶν κομμάτων.]
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκαιο στην Ελλάδα Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο Κατηγορία:Νόμοι
Σοφία Καρλότα του Όλντενμπουργκ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1879 στο Κάστρο Όλντενμπουργκ, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου Αύγουστου Β΄ του Όλντενμπουργκ και της πρώτης συζύγου του Ελισάβετ Άννας της Πρωσίας.
Στις 27 Φεβρουαρίου 1906 παντρεύτηκε τον Άιτελ Φρειδερίκο της Πρωσίας στο Βερολίνο. Είχαν έναν δυστυχισμένο γάμο. Παρά τη θερμή υποδοχή της στο Βερολίνο, η Σοφία Καρλόττα απέτυχε να κάνει φίλους εκεί. Ο Άιτελ Φρειδερίκος της ήταν συνεχώς άπιστος. Ήταν ένας μοναχικός χρόνος για τη Σοφία Καρλόττα και κατοικούσε κυρίως στο Κάστρο Μπελβού στο Βερολίνο, όπου πέρασε το χρόνο της κυρίως διαβάζοντας, ζωγραφίζοντας και συνομιλώντας με έναν μικρό αριθμό φίλων.
Το ζευγάρι χώρισε στις 20 Οκτωβρίου 1926. Πιστεύεται ότι ήθελε να χωρίσει πριν από τον πόλεμο, αλλά τους εμπόδισε ο πατέρας του Άιτελ Φρειδερίκου. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Άιτελ Φρειδερίκος ξεκίνησε την διαδικασία διαζυγίου εναντίον της Σοφίας Καρλόττας στις 15 Μαρτίου 1919, επικαλούμενος την απιστία της πριν από τον πόλεμο. Τελικώς μια απόφαση που εκδόθηκε από το δικαστήριο, ανέφερε ότι ο Άιτελ Φρειδερίκος ήταν ο ένοχος.
Στις 4 Μαΐου 1927 παντρεύτηκε τον Χάραλντ φαν Χέιντεμαν, πρώην αστυνομικό στο Κάστρο Ραστίντε του Πότσδαμ. Η Σοφία Καρλόττα και από τους δυο γάμου της, δεν απέκτησε απογόνους.
Πέθανε στις 29 Μαρτίου 1964 στο Βεστερστίντε σε ηλικία 85 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας
Τσάιλανε
Το Τσάιλανε (Чајлане, Çajlanë) είναι χωριό στον Δήμο Σαράι, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Μονή Παναγίας Κλειβωκάς
Η Μονή της Παναγίας της Κλειβωκάς ή αλλιώς Παναγία ή Ζωναρίτισσα, βρίσκεται κοντά στα χωριά Κοντοβάζαινα και Δήμητρα στην επαρχία Γορτυνίας, στον Νομό Αρκαδίας. Το μοναστήρι είναι χτισμένο στην είσοδο σπηλιάς, η οποία λόγω βάθους και στενής διαμέτρου από ένα σημείο και μετά είναι ανεξερεύνητη.
Τσάιλανε
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 το χωριό είχε πληθυσμό 580 κατοίκους.
Μονή Παναγίας Κλειβωκάς
Η τραχιά φυσιογνωμία του τοπίου και το δύσβατο και απροσπέλαστο σχεδόν του εδάφους έχει τροφοδοτήσει πολλούς θρύλους και παραδόσεις σχετικά με την εύρεση της εικόνας της Θεομήτορος και την κτίση του μοναστηριού.
Τσάιλανε
Δημογραφία
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Σαράι Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Μονή Παναγίας Κλειβωκάς
Κατά μια παράδοση, η εικόνα της Παναγίας, που λέγεται ότι είναι μια από τις έντεκα του Απόστολου Λουκά, ήταν στο σημείο όπου σήμερα είναι το εκκλησάκι της Αγίας Άννας στην Κάτω Κλειβωκά, στη θέση Μπέλκος, όπου στην προχριστιανική περίοδο λατρευόταν η θεά Αλουσία Δήμητρα. Στο σημείο αυτό υπήρξε μοναστήρι των Αγίων Θεοδώρων Καλαβρύτων. Το μοναστήρι αυτό διαλύθηκε και ο ναός κατεστράφη επί τουρκοκρατίας και πιθανότατα κατά την απόβαση του Ιμπραήμ πασά στην Πελοπόννησο κατά τα έτη 1825-1828.
Για την τύχη της θαυματουργής εικόνας δεν υπάρχει κανένα επίσημο στοιχείο. Κατά μίαν άποψη, οι Χριστιανοί, οι οποίοι ήξεραν καλά τα κατατόπια και τις ασφαλείς κρυψώνες, μετέφεραν την εικόνα στη σπηλιά, όπου την έκρυψαν, και από το δύσβατο και μυστικό μονοπάτι πήγαιναν και προσεύχονταν. Κατά άλλη άποψη-παράδοση και θρύλο, λέγεται ότι η εικόνα ευρέθη μετά από σχετικό όνειρο από χωρικό, που καταγόταν από το διπλανό χωριό Δήμητρα Αρκαδίας.
Το εκκλησάκι κατασκευάστηκε στο τέλος της περασμένης εκατονταετίας από τον Κοντοβαζαινίτη Σοφιανόπουλο, εγκαταστημένο στο Κάιρο της Αιγύπτου. Το κλιμακοστάσιο κατασκευάστηκε δέκα χρόνια αργότερα με δαπάνη του ιδίου.
Από την κτίση του και μετά, το μοναστήρι λειτούργησε σαν γυναικεία μονή. Τη μεγαλύτερη ακμή του γνώρισε επί ηγουμενίας της Μοναχής Μακαρίας Καρρά. Σήμερα, στο μοναστήρι διακονεί μία μόνο μοναχή, η Χριστοδούλη, η οποία βρίσκεται εκεί από το 1953.
Γιορτάζει την Παρασκευή του Πάσχα, της Ζωοδόχου Πηγής. Στα παλαιότερα χρόνια η γιορτή συνδυαζόταν με λαμπρά πανήγυρη στα Φραγκάλωνα και θεωρείτο ένα από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά και κοσμικά γεγονότα όλων των γύρω χωριών.
Παναγιας Κλειβωκας
865
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 865 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φελίγγειο υγρό
thumb|right|Αντίδραση ανίχνευσης με Φελίγγειο υγρό: αριστερά, το κυανό χρώμα του διαλύματος δηλώνει την απουσία αντίδρασης με αλδεΰδη, ενώ δεξιά ο σχηματισμός ιζήματος οξειδίου του χαλκού βεβαιώνει την ύπαρξη αλδεϋδικής ομάδας στο δείγμα.
Παρασκευάζεται με ανάμιξη ίσων όγκων δύο διαλυμάτων: το ένα είναι αλκαλικό διάλυμα θειικού χαλκού (CuSO4), με βαθύ κυανό χρώμα, και το άλλο είναι διάλυμα τρυγικού καλιονατρίου (KNaC4H4O6, γνωστό και ως άλας Seignette ή άλας Rochelle). Στο τελικό διάλυμα σχηματίζεται χηλική σύμπλοκη ένωση του δισθενούς χαλκού με τρυγικά ανιόντα. Η ένωση αυτή δρα ως οξειδωτικό σώμα. Το φελίγγειο υγρό προστίθεται σε διάλυμα της ένωσης που πρόκειται να εξεταστεί και ακολουθεί θέρμανση του μίγματος. Παρουσία αλδεϋδικής ομάδας τα ιόντα δισθενούς χαλκού Cu2+ ανάγονται σε μονοσθενή χαλκό Cu1+ με δημιουργία καστανέρυθρου ιζήματος οξειδίου του χαλκού, ενώ οι αλδεΰδες οξειδώνονται:
RCHO + 2CuSO4 + 5NaOH → RCOONa + Cu2O↓ + 2Na2SO4 + 3H2O
Αντίθετα, οι κετόνες δεν αντιδρούν. Επομένως, η εξαφάνιση του γαλάζιου χρώματος του διαλύματος και η εμφάνιση του ιζήματος επιβεβαιώνει την ύπαρξη αλδεϋδικής ομάδας στο υπό εξέταση διάλυμα. Η παραπάνω αντίδραση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανίχνευση αναγωγικών σακχάρων σε ένα διάλυμα (π.χ. μονοσακχαριτών). Μια εφαρμογή ιατρικής σημασίας είναι η ανίχνευση γλυκόζης στα ούρα, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν μια πρώτη ένδειξη ύπαρξης διαβήτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιδραστήρια
864
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 864 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Παστούν
thumb|right|275px|Παστούν Οι λεγόμενοι Παστούν (Pashtun), ανάλογα με τη διάλεκτό τους, αποτελούν μια εθνότητα Αφγανών, που αριθμεί περίπου 42 εκατομμύρια, εκ των οποίων 28 εκατομμύρια βρίσκονται στο Πακιστάν, 13 εκατομμύρια στο Αφγανιστάν και οι υπόλοιποι σε άλλες χώρες. Είναι εγκατεστημένοι κυρίως στο σημερινό νοτιοανατολικό Αφγανιστάν και το βορειοδυτικό Πακιστάν.
Προτού αρχίσει να χρησιμοποιείται ο όρος «Αφγανός» για τον κάθε κάτοικο του Αφγανιστάν, οι Παστούν λέγονταν Αφγανοί, σήμερα όμως ξεχωρίζουν των άλλων εθνοτήτων του Αφγανιστάν αυτοχαρακτηριζόμενοι ως Παστούν.
Γενικά
Οι ηγέτες των φυλών Παστούν είναι γνωστότεροι με τον τίτλο που φέρουν (Χάνοι), και οι διοικητικές τους περιφέρειες αναφέρονται ως επιμέρους χανάτα, που όμως η ισχύς τους σήμερα είναι πολύ περιορισμένη. Σημαντικά ζητήματά τους συνηθέστερα επιλύονται μέσα από κάθε φυλή από το φυλετικό συμβούλιο των αρχηγών των φατριών της φυλής, ή αν πρόκειται για ευρύτερο πολύ σημαντικό θέμα, από το γενικό συμβούλιο των αρχηγών των φυλών.
Θρησκεία
Σήμερα πολλά ζητήματα των Παστούν προσπαθούν να τα «προστατεύσουν» οι Σιίτες του Ισλάμ. Όμως η συντριπτική πλειοψηφία των Παστούν είναι Σουνίτες, που αποτελούν και το μεγαλύτερο ποσοστό του Ισλάμ. Ανήκουν στη σχολή σκέψης Χαναφί. Κοινότητες των Παστούν υπάρχουν στις Ομοσπονδιακά Διοικούμενες Φυλετικές Περιοχές του Πακιστάν και στις γειτονικές βορειοανατολικό τμήμα της επαρχίας Πακτιά του Αφγανιστάν. Οι Σιίτες ανήκουν στην φυλή Τούρι, ενώ η φυλή Μπανγκάς είναι 50% Σιίτες και οι υπόλοιποι Σουνίτες. Επιπλέον, μπορεί να υπάρχει μικρός αριθμός Αχμαντί στο Πακιστάν.
Μελέτες που διεξήχθησαν μεταξύ των Γκιλζί αποκαλύπτουν ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των φυλών της εγγραφής και συμμετοχής στο μεγαλύτερο ούμαχ (ισλαμική κοινότητα). Αφγανοί ιστορικοί πιστεύουν ότι οι περισσότεροι Παστούν είναι απόγονοι του Κουάις Αμπντούρ Ρασίντ, ο οποίος υποτίθεται ότι ήταν πρώιμο να ασπαστούν το Ισλάμ και έτσι κληροδότησε την πίστη στις αρχές του πληθυσμού Παστούν. Ο θρύλος λέει ότι ο Κουάις άκουσε για τη νέα θρησκεία του Ισλάμ, ταξίδεψε για την κάλυψη του Μωάμεθ στη Μεδίνα και επέστρεψε στο Αφγανιστάν ως μουσουλμάνος. Είχε υποτίθεται τέσσερα παιδιά, τους Σαρμπάν, Μπατάν, Γκουργκούστ και Καρλάν. Πριν εξισλαμισμού της επικράτειάς τους, οι Παστούν πιθανό ακολούθησαν διάφορες θρησκείες. Κάποιοι μπορεί να ήταν Βουδιστές, ενώ άλλοι Ζωροάστρες, λάτρεις του ήλιου, ή λάτρεις του Νανά, κάποιοι ίσως και ανιμιστές, σαμάνοι και Εβραίοι. Ωστόσο, δεν υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο σε αυτές τις θεωρίες, εκτός από το γεγονός ότι αυτές ήταν οι θρησκείες που ασκούνται από το λαό σε αυτή την περιοχή πριν από την άφιξη του Ισλάμ τον 7ο αιώνα.
Κληρονομιά Σούφι δραστηριότητας μπορεί να βρεθεί σε ορισμένες περιοχές των Παστούν, ειδικά στην περιοχή Χίμπερ Παχτούνχβα, όπως είναι εμφανές στα τραγούδια και τους χορούς. Πολλοί Παστούν είναι εμφανώς ουλεμάδες, ισλαμιστές λόγιοι, όπως ο Μωάμεθ Μουχσίν Χαν, ο οποίος έχει βοηθήσει στη μετάφραση του Κορανίου, των Σαχίχ αλ-Μπουχάρι και πολλών άλλων βιβλίων στην αγγλική γλώσσα. Ο Τζαμάλ αλ-Ντιν αλ-Αφγάνι ήταν ισλαμιστής ιδεολόγος του 19ου αιώνα και ένας από τους ιδρυτές του ισλαμικου μοντερνισμού. Αν και η εθνικότητα του αμφισβητείται από ορισμένους, είναι ευρέως αποδεκτή στην περιοχή Αφγανιστάν-Πακιστάν, καθώς και στον αραβικό κόσμο, ως Παστούν από την επαρχία Κουνάρ του Αφγανιστάν.
Όπως και άλλοι μη αραβόφωνοι μουσουλμάνοι, πολλοί Παστούν είναι σε θέση να διαβάσουν το Κοράνι, αλλά δεν καταλαβαίνουν την αραβική γλώσσα στο ίδιο το ιερό κείμενο. Αυτό το παράδοξο συνέβαλε στην εξάπλωση των διαφορετικών εκδόσεων των θρησκευτικών πρακτικών και του ουαχαμπισμού, καθώς και πολιτικού ισλαμισμού (συμπεριλαμβανομένων των μετακινήσεων όπως οι Ταλιμπάν). Για την καταπολέμηση της ριζοσπαστικοποίησης και του φονταμενταλισμού, οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν μαθήματα αγγλικών στο Αφγανιστάν, έτσι ώστε οι Παστούν να είναι σε θέση να διαβάσουν την αγγλική μετάφραση του Κορανίου, αντί να εμπιστεύονται τοπικούς μουλάδες τους. Πολλοί Παστούν θέλουν να διεκδικήσουν την ταυτότητά τους ενάντια στους Ταλιμπάν και τους διεθνείς τρομοκρατες, που δεν συνδέονται άμεσα με τον πολιτισμό τον Παστούν και την ιστορία τους.
Τέλος, υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες διαθέσιμες σχετικά με μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς, καθώς υπάρχει περιορισμένος αριθμός στοιχείων, ιδίως δεδομένου ότι πολλοί από τους ινδουιστές και Σιχ στην περιοχή των Παστούν μετανάστευσαν από την Χίμπερ Παχτούνχβα μετά τη διχοτόμηση της Ινδίας και αργότερα, μετά την άνοδο των Ταλιμπάν. Υπάρχει επιβεβαιωμένη κοινότητα των Σιχ που κατοικούν στην Πεσαβάρ, Παρασινάρ και Ορακζάι του Πακιστάν.
Κοινωνία
Οι Παστούν είναι ένας υπερήφανος λαός που πάντα αντιστεκόταν στις προσπάθειες οποιασδήποτε ξένης επιβολής ελέγχου της κοινωνίας τους. Παραδοσιακά, διατηρούν ένα δικό τους κοινωνικο-θρησκευτικό εθιμικό κώδικα γνωστό ως «Παστούνβαλι» ή «Παστουνβάλι» που ρυθμίζει τη συμπεριφορά των ανδρών της κοινωνίας τους, και που βεβαίως αποκλείονται στοιχεία ισότητας των γυναικών. Οι βασικές αρχές του Παστούνβαλι και που προβάλλονται ιδιαίτερα είναι η τιμή, το θάρρος, και η φιλοξενία. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο κώδικας αυτός προστατεύει τυχόν εκδήλωση βεντέτας, ως νόμιμο έθιμο, με συνέπεια τέτοιο γεγονός να μην είναι καθόλου σπάνιο μεταξύ των φατριών τους. Εάν σε τέτοια περίπτωση δεν λυθεί η διαφορά από συγκέντρωση των Αρχηγών, έστω με υποχρεωτική επιβολή εκτοπισμών, τότε η βεντέτα κληροδοτείται στους απογόνους εκείνων που την ξεκίνησαν και που δεν αργεί να φθάσει σε «εμφύλια» σύρραξη.
Κύριες ασχολίες
Γενικά οι Παστούν είναι γεωργικός και λιγότερο κτηνοτροφικός λαός, ασχολούνται κυρίως με τη καλλιέργεια δημητριακών, και παραγωγή κάποιων κτηνοτροφικών προϊόντων. Οι γυναίκες των Παστούν φέρουν μόνιμα το κάλυμμα του προσώπου τη λεγόμενη «Μπούρκα», περιοριζόμενες σε αυστηρά οικιακές εργασίες.
Γλώσσα
Οι Παστούν ομιλούν δική τους γλώσσα που λέγεται επίσης παστούν ή πάστο, η οποία ανήκει στο ιρανικό κλάδο των Ινδοϊρανικών γλωσσών. Περιέχει δύο κύριες επιμέρους διαλέκτους, την Κανταχάρι Πάστο και την Πεσβάρι Πάστο, προσδιορίζονται έτσι από τις πόλεις της επαρχίας Κανταχάρ και Πεσαβάρ, αντίστοιχα. Η γλώσσα Πάστο γράφεται με αραβική γραφή, τροποποιημένη για να συμπεριλάβει ορισμένους ήχους που δεν υφίστανται στην αραβική ομιλία.
Ιστορία
thumb|right|185px| Πορτρέτο του Άχμαντ Σαχ Από τον 13ο και μέχρι τον 16ο αιώνα, πολλές φυλές Παστούν είχαν μεταναστεύσει από το Αφγανιστάν στο Πακιστάν, όπου ίδρυσαν πολλά βασίλεια. Στο Πακιστάν ο θάνατος του βασιλιά συχνά οδηγούσε σε συγκρούσεις μεταξύ των υποστηρικτών των διαφόρων δυναστικών κληρονόμων που όλοι μεταξύ τους ήταν συγγενείς.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Αφγανός πρωθυπουργός Μωχάμετ Νταούντ με την υποστήριξη της αυτοδιάθεσης των λαών για τους Παστούν που ζούσαν στο Πακιστάν δημιούργησε τεταμένες σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, με συνέπεια την πτώση του. Τελικά το 1973 ο Νταούντ με τη βοήθεια κυρίως εξωτερικών αλλά και εσωτερικών παραγόντων, προκαλώντας πραξικόπημα, κατέλυσε τη Βασιλεία και δημιούργησε μια δικτατορική κυβέρνηση, καλούμενη μεταρρυθμιστική. Πέντε χρόνια μετά, η στρατιωτική του κυβέρνηση ανατράπηκε από έτερους, μαρξιστές πραξικοπηματίες. Μετά από μια σειρά βάναυσων και πρωτόγνωρων πειθαρχικών μέτρων που επέβαλε η νέα κυβέρνηση στο Αφγανιστάν, ξέσπασε ένας μεγάλος εμφύλιος πόλεμος υπό την καθοδήγηση της λεγόμενης «Ισλαμικής παραδοσιοκρατίας» κατά της κυβέρνησης.
Τότε προς βοήθεια της κυβέρνησης έσπευσε η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ), η οποία ως πιστός κληρονόμος των στρατηγικών συμφερόντων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, εισέβαλε στο Αφγανιστάν προκειμένου να αντικατασταθεί η εξτρεμιστική κυβέρνηση με ένα πιο συγκρατημένο αριστερό καθεστώς. Ωστόσο, αυτή η επιδερμική αλλαγή δεν έφερε το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Ειδικά οι Παστούν που ήταν εμφανώς αντίθετοι από τα μέλη των Μουτζαχεντίν, που αποτελούσαν μια χαλαρή συνομοσπονδία ομάδων των ισλαμιστών ανταρτών, αντιτίθονταν στην υποστήριξη της σοβιετικής κυβέρνησης, σε όλη τη δεκαετία του 1980.
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, περίπου 2 έως 3 εκατομμύρια Παστούν διέφυγαν στο Πακιστάν ως πρόσφυγες. Το αποκορύφωμα της κυβέρνησης του προέδρου Μπουρχανουντίν Ραμπανί, η οποία ανέλαβε την εξουσία, όταν η φιλοσοβιετική κυβέρνηση κατέρρευσε το 1992, προσπάθησε να αποκλείσει τους Παστούν από τις πιο σημαντικές θέσεις που κατείχαν.
Την κυριαρχία όμως αυτή των Ταλιμπάν – Παστούν αμφισβήτησαν οι άλλες αφγανικές φυλές που ανήκουν περισσότερο σε φυλές του Τατζικιστάν (Τατζίκοι) και του Ουζμπεκιστάν (Ουζμπέκοι) που βρίσκονται εγκατεστημένοι στα βορειοδυτικά και βόρεια με αποτέλεσμα η αναταραχή της χώρας να συνεχίζεται.
Σήμερα μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στρατοπεδεύουν σε διάφορες περιοχές της Χώρας εμποδίζοντας την επέκταση των συμπλοκών των εγχώριων φυλών.
Δημογραφία των Παστούν
Σύμφωνα με τη δημογραφική έρευνα του Αφγανιστάν, το έτος 2005, οι Παστούν αντιπροσώπευαν το 42% του συνολικού πληθυσμού της χώρας (12.570.000 εκ των 29.928.987). Επίσης, κατά την αντίστοιχη δημογραφική έρευνα του Πακιστάν για το ίδιο έτος οι Παστούν αντιπροσώπευαν το 15,42% του συνολικού πληθυσμού της χώρας (25.042.080 εκ των 162.400.000 κατοίκων).
Βιβλιογραφία και εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές του Αφγανιστάν Κατηγορία:Φυλές του Πακιστάν Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Μπολέσλαφ ο Ευσεβής
Ο Μπολέσλαφ ο ευσεβής, πολων. Bolesław pobożny (1224/7-14 Απριλίου 1279) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Μεγάλης Πολωνίας (1239-47), δούκας τού Κάλις (1247-49), τού Γκνιέζνο (1249-50), τού Γκνιέζνο-Κάλις (1253-57, 73-79), τού Ινόβροτσλαφ (1271-73), της Μεγάλης Πολωνίας και τού Πόζναν (1257-73), κυβερνήτης τού Λανντ (1261), επίτροπος της αρχής στα δουκάτα Μαζοβίας, Πουότσκ και Τσερσκ (1262-64) και στο Μπιντγκόστς (1268-73).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Βλάντισλαφ Οντόνιτς δούκα της Μεγααλύτερης Πολωνίας και της Χέντβικ/Γιάντβιγκα, που οι πηγές δεν αναφέρουν την καταγωγή της. Από τα ονόματα των τέκνων της οι ιστορικοί εκτιμούν, ότι θα ήταν κόρη τού Μέστβιν Α΄ δούκα της Πομερανίας ή τού Σβιατοπλούκ των Πρεμυσλιδών της Βοημίας.
Μάλλον έλαβε το όνομα τού μεγάλου θείου του Μπολέσλαφ δούκα της Κουγιάβια. Το παρωνύμιό του ο ευσεβής αναφέρεται ήδη ενόσω ζούσε, από το Χρονικό τού Συλλόγου τού Καθεδρικού στο Πόζναν. Τα πρώτα έτη ο Μπολέσλαφ είδε τον πατέρα του να ερίζει εναντίον τού Βλάντισλαφ Γ΄ (θείου τού Βλάντισλαφ Οντόνιτς) για την κληρονομία. Ο πατέρας του ενδιαφέρθηκε για τη μόρφωση των δύο γιων του και απόδειξη γι' αυτό είναι ότι ο Μπολέσλαφ και ο αδελφός του Πσέμισλ Α΄ μπορούσαν να διαβάσουν και να γράψουν Λατινικά.
Ο Μπολεσλάφ απεβίωσε χωρίς άρρενες απογόνους, έτσι τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Πσέμισλ Β΄, που στέφθηκε βασιλιάς της Πολωνίας το 1295. Όμως σκοτώθηκε όμως το επόμενο έτος· ήταν ο τελευταίος του κλάδου της Μεγάλης Πολωνίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1258 τη Γιολέντα (Ελένη) των Αρπάντ, κόρη τού Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας και της Μαρίας Λασκαρίνας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Κλέλια Πανταζή
Η Κλέλια (Χαρίκλεια) Πανταζή (γενν. Μυτιλήνη, 18 Μαρτίου 1985) είναι Ελληνίδα πρωταθλήτρια και Ολυμπιονίκης της ρυθμικής γυμναστικής. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με την εθνική ομάδα του ανσάμπλ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ.
Βιογραφία και καριέρα
Γεννήθηκε το 1985 στη Μυτιλήνη και ξεκίνησε την ενασχόληση της με τη ρυθμική γυμναστική στο Γυμναστικό Σύλλογο Μοσχάτου. Οι πρώτες της μεγάλες διακρίσεις σε παγκόσμιο επίπεδο ήρθαν το 2002, στη Νέα Ορλεάνη, όταν κατέκτησε τρία μετάλλια στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. Συγκεκριμένα, πρώτευσε στα τρία σχοινάκια – δύο μπάλες και κατέκτησε ένα χρυσό μετάλλιο, ενώ κέρδισε και από ένα χάλκινο μετάλλιο στις κορδέλες και στο σύνθετο ομαδικό, στην ίδια διοργάνωση.
Προσωπική ζωή
Αδελφή της είναι η επίσης αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής, Άννυ Πανταζή. Από το 2018 είναι παντρεμένη με τον επιχειρηματία Λευτέρη Τσάκαλο και έχουν αποκτήσει δύο γιους: τον Μιχαήλ-Άγγελο (γενν. 8 Δεκεμβρίου 2019) και τον Αλέξανδρο-Ιωάννη (γενν. 3 Ιανουαρίου 2022).
Παραπομπές
Πανταζη Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής
Μαιράν (Αβερόν)
Το Μαιράν (γαλλικά: Mayran, οξιτανικά: Mairanh) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαιραναί (γαλλικά: Mayrannais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Μυριόβιβλος
Ο Φώτιος θεωρείται ο σημαντικότερος λόγιος του Βυζαντίου, καθώς η επιρροή που άσκησε με τα γραπτά του είχε ως αποτέλεσμα τη διατήρηση πολλών αρχαίων κειμένων, τα οποία χωρίς αυτήν θα είχαν χαθεί. Επιπλέον χάρη στο έργο της Μυριόβιβλου, στο οποίο τα περιέλαβε, διασώθηκαν πολλά αποσπάσματα έργων τα οποία σήμερα θεωρούνται χαμένα. Η Μυριόβιβλος είναι ουσιαστικά μια λογοτεχνική εγκυκλοπαίδεια, η οποία καλύπτει συγγραφείς τόσο της κλασικής αρχαιότητας όσο και της πρώιμης βυζαντινής περιόδου. Περιέχει συνόψεις και σχολιασμούς των βιβλίων που ο Φώτιος είχε διαβάσει και κατέγραψε θέλοντας να αφήσει τα κείμενα αυτά στον αδελφό του Ταράσιο, όταν ο ίδιος αναχώρησε από την Κωνσταντινούπολη ως πρέσβυς. Δεινός αναγνώστης, διάβασε πολλά βιβλία και συνήθιζε να "μαρκάρει" κάθε σελίδα που διάβαζε με την ένδειξη "ΑΝΕΓΝΩΣΘΗ". Ο Φώτιος στο έργο του πραγματεύεται μόνον το περιεχόμενο των βιβλίων που έχει διαβάσει. Δεν αποπειράται να γράψει σχετικά με τους συγγραφείς τους ή τις διάφορες "σχολές" στις οποίες ανήκαν και δεν κάνει καμία προσπάθεια να είναι ούτε πλήρης ούτε συστηματικός. Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο του έργου είναι ότι αποτελεί σημείο καμπής για την εποχή του, καθώς οι θησαυροί της αρχαίας ελληνικής γραμματείας είχαν σχεδόν λησμονηθεί και ο Φώτιος αποπειράται, μέσω του έργου του, την εν μέρει επαναφορά τους στο προσκήνιο.
Η εγκυκλοπαιδική αυτή συλλογή κριτικών και αποσπασμάτων περιλαμβάνει βιβλία γραμμένα μόνο στην ελληνική γλώσσα, απουσιάζουν συγγράμματα γραμμένα στα λατινικά. Είναι ασφαλώς άξιο λόγου να αναφερθεί ότι ο Φώτιος δεν ασχολείται ιδιαίτερα ούτε με τον Ηρόδοτο ούτε με τον Θουκυδίδη, για τον οποίο απλά αναφέρει, στο τμήμα του βιβλίου του Δίωνος Κασσίου ότι ο δεύτερος ήταν μιμητής του πρώτου. Αντίθετα, κάνει εκτενή αναφορά στα έργα του Κτησία, του οποίου τα έργα θεωρούνται χαμένα και οι 13 σελίδες των αναφορών και των κριτικών του Φωτίου σε αυτόν είναι πολύτιμες ως πηγή. Αντίστοιχα, δεν υπάρχει εκτενής αναφορά στον Ξενοφώντα, παρά μόνον εκεί που αναφέρεται ο Αρριανός ως μιμητής του.