cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ISO 639-1
Νέοι κωδικοί ISO 639-1 δεν προστέθηκαν, εφόσον δημιουργήθηκαν κωδικοί ISO 639-2. Τα συστήματα που χρησιμοποιούν ISO 639-1 και 639-2, με προτιμώμενους τους κωδικούς 639-1, δεν χρειάζεται να αλλάξουν την τυποποίησή τους.
Κωδικοί που προστέθηκαν μετά την έκδοση της RFC τον Ιανουάριο του 2001:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ISO 639
ISO 639 ISO 639
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 56.171.3)
Ο Παναθηναϊκός αμφορέας του Ευχαρίδη που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 56.171.3 είναι έπαθλο των αρχαίων Παναθηναίων.
Περιγραφή
Η έμπροσθεν όψη εικονίζει την Πολιάδα Αθηνά που κραδαίνει το δόρυ της. Στο αριστερό χέρι κρατάει ασπίδα με φίδι. Η Αθηνά πλαισιώνεται από δύο κίονες με αλέκτορες στην κορυφή. Η όπισθεν όψη εικονίζει σκηνή ιπποδρόμου. Δύο άλογα καλπάζουν προς τα δεξιά.
Ιστορική τοποθέτηση
Ο αμφορέας είναι έργο του αγγειογράφου Ευχαρίδη. Χρονολογείται στο έτος 490 π.Χ.
Η Τέλεια Ομορφιά
Η ταινία Η Τέλεια Ομορφιά (ιταλικά: La grande bellezza) είναι δραματική κομεντί παραγωγής 2013 σε σκηνοθεσία και σενάριο Πάολο Σορρεντίνο. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Τόνι Σερβίλλο, ο Κάρλο Βερντόνε και η Σαμπρίνα Φερίλλι. Η ταινία διαγωνίστηκε στο εξηκοστό έκτο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών και απέσπασε Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο BAFTA καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Η παραγωγή της ταινίας έγινε από τις ιταλικές εταιρίες Medusa Film και Indigo Film σε σύμπραξη με τη γαλλική εταιρία French Babe Films και με τη συνεισφορά της τράπεζας Banca Popolare di Vicenza και των εταιριών Pathé και France 2 Cinéma.
Παναθηναϊκός αμφορέας (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 56.171.3)
Πηγές
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός Κατηγορία:Παναθηναϊκός αμφορέας Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης 490
Η Τέλεια Ομορφιά
Υπόθεση
Ο Τζουζέπε Τζεπ Γκαμπαρντέλλα (Τόνι Σερβίλλο), είναι δημοσιογράφος, κριτικός θεάτρου και θαμώνας νυχτερινών κέντρων που συγκεντρώνουν την ελίτ της ρωμαϊκής κοινωνίας. Ο Τζεπ που οδεύει πλέον προς τα γηρατειά προσπαθεί να απομακρυνθεί από την ελαφρότητα των εκδηλώσεων που λαμβάνουν χώρα στη Ρώμη, βυθισμένη στην ομορφιά του παρελθόντος, του οποίου η λαμπρότητα δε θυμίζει με τίποτα την αθλιότητα του παρόντος. Μέσα σ' αυτή τη Ρώμη ο Τζεπ, συγγραφέας ενός μόνο βιβλίου και στοιχειωμένος από τις αναμνήσεις του, ψάχνει να βρει την ομορφιά. Το ταξίδι του άλλοτε ηδονιστή ανάμεσα στα μνημεία και τις ομορφιές της Ρώμης τον καθιστά μάρτυρα παράξενων καταστάσεων, μέσα από τις οποίες γνωρίζει ανθρώπους, καθένας από τους οποίους ζει το δικό του προσωπικό δράμα.
Πληροφορίες παραγωγής
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 9 Αυγούστου 2012 στη Ρώμη, ενώ οι σκηνές που διαδραματίζονται στη θάλασσα γυρίστηκαν τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στη Νήσο Τζίλιο. Τα συνολικά έξοδα της ταινίας ήταν περίπου 9.2 εκατομμύρια ευρώ.
Κομμένες σκηνές
Στους τίτλους τέλους ο σκηνοθέτης ευχαριστεί τους Τζούλιο Μπρότζι και τη Φιαμμέττα Μπαράλλα για τη συμμετοχή τους. Οι σκηνές στις οποίες εμφανίζονται οι συγκεκριμένοι ηθοποιοί κόπηκαν στο μοντάζ. Ο Μπρότζι εμφανιζόταν ως ηλικιωμένος σκηνοθέτης ο οποίος έδινε συνέντευξη στον Τζεπ, ενώ η Μπαράλλα υποδυόταν τη μητέρα της Σαμπρίνα Φερρίλλι.
Διανομή
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις ιταλικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 21 Μαΐου 2013, παράλληλα με την παρουσίασή της στο Φεστιβάλ των Καννών. Την επόμενη μέρα προβλήθηκε στη Γαλλία από την εταιρία διανομής Pathé. Το Σεπτέμβριο 2013 η ταινία προβλήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Μετά τη νίκη της ταινίας στις Χρυσές Σφαίρες ως Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία, ακολούθησε η επαναπροβολή της στις ιταλικές αίθουσες.
Εισπράξεις
Η ταινία έκανε έσοδα της τάξεως των 2.262.228 ευρώ κατά την πρώτη εβδομάδα της προβολής της στην Ιταλία, ενώ οι συνολικές εισπράξεις της ταινίας σε ιταλικό επίπεδο ανέρχονται στα 7.096.059 ευρώ και σε παγκόσμιο επίπεδο στα 22 εκατομμύρια δολάρια.
Κριτικές
Η ταινία απέσπαθε θετικές κριτικές παγκοσμίως . Στην Ιταλία όμως η ταινία του Σορρεντίνο δίχασε τους κριτικούς, κάποιοι την έκριναν αρνητικά, ενώ κάποιοι άλλοι της έπλεξαν το εγκώμιο. Ο λόγος για τον οποίο κάποιοι από τους Ιταλούς κριτικούς κινηματογράφου την έκριναν αρνητικά, ήταν η κατά την άποψή τους φιλοδοξία του σκηνοθέτη του να αναπλάσει τη Γλυκιά ζωή (La Dolce Vita) του Φεντερίκο Φελλίνι.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Χρυσή Σφαίρα Βράβευση:
Βραβείο BAFTA Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pathé Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πάολο Σορεντίνο
Τσαντμπίμπι
Η Τσαντμπίμπι είναι Ινδουιστική θεά και λαϊκή θεότητα στην Βεγγάλη, που λατρευόταν σε συνδυασμό με τις Θεές Ολαντέβι (η Θεά της Χολέρας), Ατζγκαϊμπίμπι, Τζολαμπίμπι, Μπαχανταμπίμπι, Τζετουνεμπίμπι και Ασανμπίμπι. Εμπειρογνώμονες και ερευνητές πιστεύουν ότι αυτές οι επτά θεότητες είναι μετατροπές Βεδικών θεοτήτων. Η συλλογική λατρεία αποδεικνύεται κατά τους προϊστορικούς χρόνους από λείψανο τερακότα που βρέθηκε στο Μοχεντζοντάρο, μια σημαντική πόλη του Πολιτισμού της Κοιλάδας του Ινδού που βρίσκεται στο Σιντ, η οποία δείχνει την εικόνα των επτά γυναικών που στέκονται μαζί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπανγκλαντές-επέκταση Κατηγορία:Πολιτισμός της Δυτικής Βεγγάλης Κατηγορία:Ινδουισμός-επέκταση
Λεκιθίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της φωσφατιδυλοχολίνης, μίας λεκιθίνης Η λεκιθίνη είναι γενικός όρος ο οποίος χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια ομάδα καφεκίτρινων λιπαρών ουσιών που βρίσκονται τόσο σε ζωικούς όσο και φυτικούς ιστούς και είναι αμφίφιλες - έλκουν τόσο νερό όσο και λίπη (είναι δηλαδή ταυτόχρονα υδρόφιλες και υδρόφοβες), και αποτελούν μίγματα γλυκεροφωσφολιπιδίων, όπως η φωσφατιδυλοχολίνη, φωσφατιδυλαιθανολαμίνη, φωσφατιδυλινοσιτόλη, φωσφατιδυλοσερίνη και το φωσφατιδικό οξύ. Χρησιμοποιούνται στην εξομάλυνση της υφής των τροφίμων, στα γαλακτώματα, στην ομογενοποίηση υγρών μιγμάτων και στην απομάκρυνση κολλητικών υλικών.
Η λεκιθίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1845 από τον Γάλλο χημικό και φαρμακοποιό Τεοντόρ Γκομπλέ. Το 1850 ονομάτισε την φωσφοτιδυλοχολίνη λεκιθίνη. Ο Γκομπλέ απομόνωσε αρχικά τη λεκιθίνη από τον κρόκο του αυγού, ο οποίος στα αρχαία ελληνικά αποκαλείται λέκιθος. Το 1874 καθιέρωσε τη χημική δομή της φωσφατιδυλοχολίνης, ενώ στο ενδιάμεσο εντόπισε τη λεκιθίνη σε διάφορα άλλα βιολογικά υλικά, όπως το φλεβικό αίμα, οι ανθρώπινοι πνεύμονες, τη χολή, τον ανθρώπινο εγκέφαλο, στα αυγά του ψαριού, καθώς και σε εγκεφάλους αρνιών και κοτόπουλων.
Η λεκιθίνη μπορεί να εξαχθεί εύκολα χημικά, χρησιμοποιώντας διαλύτες όπως το εξάνιο, η αιθανόλη, η ακετόνη, αιθέρας πετρελαίου ή το βενζόλιο. Η εξαγωγή μπορεί να γίνει και μηχανικώς. Συνήθως προέρχεται από κρόκους αυγών, θαλάσσιες πηγές, σόγια, γάλα, σπόρους βαμβακιού και κανόλας και το ηλιέλαιο. Έχει χαμηλή διαλυτότητα στο νερό όμως είναι άριστος γαλακτοποιητής. Σε διαλύματα νερού, τα φωσφολιπίδια μπορούν να σχηματίσουν λιποσώματα, δίφυλλα στρώματα, μικύλλια ή μεμβράνες, ανάλογα με την ενυδάτωση και τη θερμοκρασία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός επιφανιοδραστικού παράγοντα που ταξινομείται ως αμφίφιλος. Η λεκιθίνη πωλείται ως πρόσθετο τροφίμων ή συμπλήρωμα διατροφής. Στη μαγειρική χρησιμοποιείται ως γαλακτοματοποιητής και ως αντικολλητική ουσία.
Παραπομπές
κατηγορία:Λιπίδια κατηγορία:Πρόσθετα τροφίμων
Γεώργιος Χατζανέστης
Ο Γεώργιος Χατζανέστης ή Χατζηανέστης (3 Δεκεμβρίου 1863 - 15 Νοεμβρίου 1922) ήταν Έλληνας αξιωματικός του πυροβολικού που διετέλεσε διοικητής της Στρατιάς της Μικράς Ασίας από τον Μάϊο του 1922 μέχρι και τις 24 Αυγούστου 1922. Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του εκδηλώθηκε η τουρκική αντεπίθεση που οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα συνελήφθη από την επαναστατική κυβέρνηση και εν συνεχεία οδηγήθηκε ενώπιον έκτακτου στρατοδικείου με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Στη δίκη που ακολούθησε, που έμεινε γνωστή ώς «δίκη των έξι», κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε στις 15 Νοεμβρίου 1922.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Νικόλαου Χατσόπουλου - Χατζανέστη, νομάρχη Αττικής και της Μαρίας Πιτσιπίου, θυγατέρας του Χιώτη λόγιου Ιακώβου Πιτσιπίου και χήρας του σπουδαίου τυπογράφου και εκδότη Ανδρέα Κορομηλά. Αδελφή του ήταν η Αικατερίνη που είχε παντρευτεί τον Βρετανό διπλωμάτη λόρδο Εδουάρδο Λω. Υπήρξε περίφημη για την ομορφιά και την εκκεντρικότητά της και έμεινε γνωστή ως Λαίδη Λω. . Ετεροθαλή αδέλφια του ήταν οι Λάμπρος Κορομηλάς και Δημήτριος Κορομηλάς Κορομηλάς.
Υπήρξε παντρεμένος και είχε μια κόρη, την Μαρία, σύζυγο του Βλαδίμηρου Λεβίδη, αξιωματικού του στρατού και μέλους της οικογένειας Λεβίδη.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1884, και εν συνεχεία συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γαλλία, την Αγγλία και τη Γερμανία.
Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 ως λοχαγός διετέλεσε για μικρό χρονικό διάστημα επιτελάρχης της 3ης (ΙΙΙ) Ταξιαρχίας αναλαμβάνοντας αργότερα τη διοίκηση της 2ης (ΙΙ) ορειβατικής πυροβολαρχίας.
Το 1904 μετατάχθηκε στο νεοσύστατο τότε Σώμα των Γενικών Επιτελείων. Κατά την επανάσταση του 1909 παραιτήθηκε από το στράτευμα. Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους επανήλθε ως έφεδρος ταγματάρχης και υπηρέτησε ως επιτελάρχης της 6ης (VI) Μεραρχίας στην αρχή και αργότερα της 5ης (V).
Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, με ειδικό νόμο, επανέκτησε την πρότερη αρχαιότητα λαμβάνοντας το βαθμό των συγχρόνων του, του συνταγματάρχη του πυροβολικού. Με τον βαθμό αυτό και διορίσθηκε Διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Κατά την επιστράτευση του 1915 ανέλαβε τη διοίκηση της 5ης Μεραρχίας. Καθ΄ όλη την εκεί υπηρεσία του τον διέκρινε πνεύμα εξαιρετικής αυστηρότητας που υπερέβαινε κατά πολύ τα όρια του πρέποντος και της αντοχής.
Αποτέλεσμα αυτής της πολύ αυστηρής συμπεριφοράς του ήταν η εναντίον του εκδήλωση στάσης στη Μεραρχία του, με κίνδυνο διάλυσής της. Συνέπεια αυτού του γεγονότος ήταν η έκδοση σχετικής διαταγής μετάθεσης και η τοποθέτησή του στην θέση του διοικητή της 15ης μεραρχίας. Μη αποδεχόμενος όμως τη θέση αυτή, ζήτησε να τεθεί σε διαθεσιμότητα προκειμένου να μεταβεί στην Ελβετία, αίτημα που έγινε αποδεκτό.
Ανάκληση & ανάληψη της αρχηγίας στη Μικρά Ασία
Επιστρέφοντας από την Ελβετία και αφού ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία το 1921, τον Απρίλιο του 1922 ανέλαβε Διοικητής της Στρατιάς Θράκης και τον Μάιο του 1922 Διοικητής της Στρατιάς της Μικράς Ασίας, ύστερα από την οικειοθελή αποχώρηση του αρχιστράτηγου Αναστασίου Παπούλα, στις 25 Μαΐου του 1922. Μάλιστα για τη θέση αυτή προτάθηκε από τον ίδιο τον Παπούλα, ο οποίος, στην επιστολή παραίτησης που απέστειλε τον πρότεινε ως αντικαταστάτη του, καθώς ο δεύτερος προταθείς, Βίκτωρ Δούσμανης δεν έχαιρε της έγκρισης της κυβέρνησης του Δημητρίου Γούναρη. Η τοποθέτησή του στην αρχηγία του μικρασιατικού μετώπου προκάλεσε τις αντιδράσεις μερίδας των αξιωματικών. Ο Χατζανέστης ανέλαβε επίσημα τα καθήκοντά του στη Σμύρνη στις 5 Ιουνίου 1922, ορίζοντας σαν επικεφαλής του επιτελείου του τον υποστράτηγο Γεώργιο Βαλέτα και υπαρχηγό το διευθυντή του ΙΙΙ Γραφείου της Στρατιάς, συνταγματάρχη πεζικού, Μιχαήλ Πάσσαρη.
Κατά τον καθηγητή νεότερης ελληνικής ιστορίας του ΕΚΠΑ, Σπυρίδωνα Πλουμίδη, ο Χατζανέστης δεν ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για την ηγεσία του στρατεύματος καθώς ο ίδιος δεν θεωρούσε επιτακτική την ανάγκη τόνωσης της ψυχολογίας του στρατεύματος. Σύμφωνα με την "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους" ο Χατζανέστης, αν και μορφωμένος αξιωματικός, υπήρξε ιδιόρρυθμος και πειθαρχιομανής χωρίς ιδιαίτερες συμπάθειες εντός του στρατεύματος με αποτέλεσμα η τοποθέτησή του "να μην συμβάλει στη ενίσχυση της εμπιστοσύνης του στρατεύματος απέναντι στην ηγεσία του".
Δίκη των Έξι & Εκτέλεση
Μετά την κατάρρευση του μετώπου συνελήφθη και στις 26 Οκτωβρίου 1922 παραπέμφθηκε σε έκτακτο στρατοδικείο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Κατά την απολογία του στο δικαστήριο που ακολούθησε, και που έμεινε στην ιστορία ως Δίκη των έξι, απέδωσε την ήττα του στρατεύματος σε ψυχολογικά αίτια λόγω παράτασης της εκστρατείας. Σήμερα γίνεται αποδεκτό ότι η κατηγορία περί εσχάτης προδοσίας δεν είχε βασιμότητα ούτε ως προς το ουσιαστικό ούτε ως προς το νομικό της μέρος. Στις 15 Νοεμβρίου 1922 το δικαστήριο ανακοίνωσε την ενοχή των έξι από τους οκτώ κατηγορουμένους για το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας και τους καταδίκασε στην ποινή του θανάτου, η οποία και εκτελέστηκε το επόμενο πρωί στο Γουδή, όπου και ενταφιάστηκαν. Κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια ενώ αναφώνησε "Η μόνη μου εντροπή είναι ότι υπήρξα αρχιστράτηγος φυγάδων".
Το 2010, κρίθηκε ότι πρέπει να γίνει επανάληψη της δίκης λόγω νέων στοιχείων και αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι λόγω παραγραφής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Χ Χ Κατηγορία:Βενιζελισμός Χ Κατηγορία:Καταδικασθέντες σε θάνατο Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
Σπηλιά
Η λέξη Σπηλιά μπορεί να αναφέρεται στα:
στους παρακάτω οικισμούς: αλλά και στις παρακάτω τοποθεσίες και τοπονύμια:
Δείτε επίσης
Σπήλαιο (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Mnet
Το Mnet (αρκτικόλεξο του Music Network) είναι μουσικό κανάλι συνδρομητικής τηλεόρασης της Νότιας Κορέας που ανήκει στην CJ E&M, τμήμα της CJ ENM, μέρος του CJ Group.
Το CJ E&M Center Studio που βρίσκεται στο Sangam-dong, Mapo-gu, Σεούλ είναι το κέντρο μετάδοσης και ηχογράφησης πολλών προγραμμάτων Mnet με κοινό στούντιο, δηλαδή τη ζωντανή εβδομαδιαία μουσική εκπομπή M Countdown. Είναι επίσης ο χώρος για ζωντανές εμφανίσεις σε επιδείξεις επιβίωσης όπως Superstar K, Show Me The Money, Unpretty Rapstar, σειρά Produce 101, Queendom και Road to Kingdom. Άλλες εκπομπές γυρίστηκαν στο CJ E&M Studio στο Ίλσαν.
Κατρίν Ντεστιβέλ
Βίος
Μαζί με τον αλπινιστή, Ερίκ Ντεσάμπ, η Ντεστιβέλ σκαρφάλωσε τη νοτιοδυτική όψη του Σισαπάνγκμα στο Θιβέτ το 1994 όπως και τον παγοκαταρράκτη κοντά στο Νάμτσε Μπαζάαρ στο Νεπάλ το 1997. Κατά την αποστολή του 1996 στην Ανταρκτική, μαζί με τον Ντεσάμπ έκανε την πρώτη ανάβαση της κορυφής "4111" στα όρη Ελσγουορθ πριν τερματιστεί η αποστολή εξαιτίας πτώσης 20 μέτρων της Ντεστιβέλ από την κορυφή, που της προκάλεσε κάταγμα στο πόδι Το ζευγάριπαντρεύτηκε το 1996 και τον επόμενο χρόνο απέκτησε ένα γιο τον Βικτόρ. Συνέχισε τις αναρριχήσεις έως τα τέλη της δεκαετίας του '90 και ανέπτυξε παράλληλα συγγραφική δραστηριότητα.
Αξιοσημείωτες πρώτες αναβάσεις στις Άλπεις
Η Ντεστιβέλ ήταν η πρώτη γυναίκα που ολοκλήρωσε τις παρακάτω μοναχικές αναρριχήσεις:
Βιβλία
Η Ντεστιβέλ είναι συγγραφέας των παρακάτω βιβλίων :
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αναρριχητές Κατηγορία:Γάλλοι ορειβάτες
Ακάμας Κύπρου
Ο Ακάμας ήταν αρχαιότατη πόλη της Κύπρου που βρισκόταν, πιθανώς, στην ομώνυμη περιοχή. Κυπριακή πόλη με το όνομα αυτό αναφέρεται σε αιγυπτιακή επιγραφή του α' τετάρτου του 12ου π.Χ. αιώνα. Η επιγραφή αυτή, γνωστή ως επιγραφή της Medinet Habu, αναφέρει 8 κυπριακές πόλεις, τη Σαλαμίνα, το Κίτιον, το Ιδάλιον, το Μάριον, τους Σόλους, τον Ακάμαντα, το Κούριον και την Κερύνεια. Είναι η αρχαιότερη μαρτυρία που υπάρχει μέχρι στιγμής για πόλεις της Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Αρχαία Κύπρο Κατηγορία:Επαρχία Πάφου
Ώκιμον το βασιλικόν ποικ. το ερυθρόν
Ο '''Ώκιμον το βασιλικόν ποικ. το ερυθρόν ή Ώκιμον το βασιλικόν ποικ. το ερυθράζον' (Ocimum basilicum 'Purpurascens'), είναι μια βελτιωμένη ποικιλία του σκούρου οπαλίου βασιλικού "Dark opal"'', ο οποίος πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Ινδία. Όπως πολλοί γαστρονομικοί βασιλικοί, είναι μια ποικιλία από τον Ocimum basilicum (γλυκό βασιλικό). Αυτή η ποικιλία του βασιλικού έχει ασυνήθιστα κοκκινωπά-πορφυρά φύλλα και μια ισχυρότερη γεύση από τον γλυκό βασιλικό, καθιστώντας τον ελκυστικότερο για σαλάτες και γαρνιτούρες. Είναι ένα ταχέως αναπτυσσόμενο ετήσιο πλατύφυλλο, το οποίο φτάνει σε ύψος περίπου τα 45 cm (1,48 ft).
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
<div style="">
Κατηγορία:Ώκιμον Κατηγορία:Βότανα
Αυτοκρατορικός πιγκουίνος
Ο Αυτοκρατορικός πιγκουίνος είναι θαλάσσιο πτηνό της οικογενείας των Απτηνοδυτιδών (πιγκουίνων), της οποίας αποτελεί το μεγαλύτερο μέλος. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Aptynodetes forsteri και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ο αυτοκρατορικός πιγκουίνος είναι τυπικός εκπρόσωπος της κατηγορίας στην οποία εντάσσονται πτηνά ανίκανα να επιτελέσουν τη λειτουργία της πτήσης (flightless birds), κάτι που αποτυπώνεται και στην επιστημονική ονομασία του γένους (βλ. Ονοματολογία). Είναι ξεχωριστό -και θαυμαστό- είδος από κάθε άποψη, με σωματικές ικανότητες και φυσιολογία που το καθιστούν ιδιαίτερο μέσα στο ζωικό βασίλειο. Πέραν τούτου, αποτελεί υπόδειγμα κοινωνικότητας και εγκαρτέρησης στα δρώμενα των αποικιών αναπαραγωγής του, γεγονός που έχει καταγραφεί κατά τις τελευταίες δεκαετίες στον κινηματογράφο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είτε υπό τη μορφή ντοκιμαντέρ είτε ως μυθοπλασία (κινούμενα σχέδια, κ.λ.π.) (βλ. Αναπαραγωγή).
Ο αυτοκρατορικός πιγκουίνος είναι το ψηλότερο και βαρύτερο από τα αρτίγονα είδη πιγκουίνων, ενδημικό στην Ανταρκτική. Το αρσενικό και το θηλυκό είναι παρόμοια σε μέγεθος και πτέρωμα, φθάνοντας τα 122 εκατοστά σε ύψος και τα 22-45 κιλά σε βάρος. Η ράχη και το κεφάλι είναι μαύρα, σαφώς οριοθετημένα από τη λευκή κοιλιά, το απαλό κίτρινο στήθος και τις φωτεινές κίτρινες περιοχές στα αυτιά. Όπως όλοι οι πιγκουίνοι, δεν μπορεί να πετάξει, αλλά διαθέτει υδροδυναμικό σώμα και άκαμπτες πτέρυγες, αμφότερα προσαρμοσμένα για το θαλάσσιο οικοσύστημα, εκεί όπου ο συγκεκριμένος πιγκουίνος είναι, πράγματι, «αυτοκράτορας».
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους είναι νεολατινικός όρος με ελληνογενή ρίζα που παραπέμπει τόσο στην ανικανότητα του πτηνού προς πτήση, όσο και στην ικανότητά του στις ενάλιες καταδύσεις: [ΕΤΥΜΟΛ. Aptenodytes < Απτηνοδύτης < αρχ. απτήν + δύτης]. Ο όρος μαρτυρείται από το 1810 στους αδελφούς Κυριακό και Μανουήλ Καπετανάκη. Αντίστοιχα: [ΕΤΥΜΟΛ. Απτήν (-ήνος) < α (στερητ.) + πτηνός (επίθετο) «αυτός που έχει την ικανότητα να πετάει, ο φτερωτός» (η λέξη πτηνό είναι ουσιαστικοποιημένος τύπος του επιθέτου)]
Η επιστημονική ονομασία του είδους, forsteri παραπέμπει στον Γερμανό πάστορα και φυσιοδίφη Γ. Φόρστερ, προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε (βλ. Συστηματική ταξινομική).
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά, το 1844, από τον Άγγλο ζωολόγο Τζορτζ Ρόμπερτ Γκρέι (George Robert Gray) στην Ανταρκτική, ο οποίος έδωσε την ονομασία Aptynodetes από την ελληνική Απτηνοδύτης (βλ. Ονοματολογία) και την ονομασία forsteri προς τιμήν του Γερμανού πάστορα και φυσιοδίφη Γιόχαν Ράινχολντ Φόρστερ (Johann Reinhold Forster). Ο Φόρστερ είχε συνοδεύσει τον Τζέιμς Κουκ στο δεύτερο ταξίδι του (1772-5) μαζί με τον γιο του Γκέοργκ, ο οποίος ζωγράφιζε τα ζώα που συναντούσαν. Ο Γιόχαν Φόρστερ είχε την τιμή να δώσει ονομασίες σε πέντε taxa πινγκουίνων, που πρωτοείδε στο συγκεκριμένο ταξίδι.
Μαζί με τον βασιλικό πιγκουίνο είναι τα μόνα αρτίγονα είδη στο γένος Aptenodytes. Απολιθώματα ενός τρίτου, εξαφανισμένου είδους (Α. ridgeni), που έζησε στα τέλη του Πλειόκαινου, περίπου τρία εκατομμύρια χρόνια πριν, ανακαλύφθηκαν στη Νέα Ζηλανδία. Μελέτες της συμπεριφοράς των ειδών και η γενετική έχουν προτείνει ότι το γένος Aptenodytes είναι φυλογενετικά βασικό (basal), με άλλα λόγια, ότι αποσχίστηκε από έναν αρχικό κλάδο που οδήγησε σε όλα τα άλλα αρτίγονα είδη. Στοιχεία μιτοχονδριακού και πυρηνικού DNA δείχνουν ότι αυτή η απόσχιση εμφανίστηκε περίπου 40 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Γεωγραφική κατανομή και βιότοπος
thumb|left|300px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Aptynodetes forsteri (με πράσινο χρώμα οι αναπαραγωγικές περιοχές, ενώ με κόκκινο χρώμα οι περιοχές προς τις οποίες μετακινείται γενικά) Ο αυτοκρατορικός πιγκουίνος απαντά αποκλειστικά σε μία ζώνη της Ανταρκτικής περιφερειακά του Νοτίου Πόλου, μεταξύ 66° και 77°, νότιων γεωγραφικών πλατών.
Τρεις μεγάλες αποικίες έχουν αναφερθεί στα ηπειρωτικά: μία (τώρα πιθανόν μη υπάρχουσα), στα νησιά Ντάιον (Dion), έξω από τις δυτικές ακτές της Ανταρκτικής Χερσονήσου (Antarctic Peninsula), μία σε ένα ακρωτήρι στον παγετώνα Τέιλορ (Taylor) στο Αυστραλιανό έδαφος της Ανταρκτικής και, πιο πρόσφατα, μία στοn Κόλπο Αμούνδσεν (Amundsen Bay).
Αναπαράγεται σχεδόν πάντοτε σε σταθερές τράπεζες πάγου κοντά στην ακτή και μέχρι 18 χλμ. από τις ακτές (offshore). Ωστόσο, δεν είναι διόλου ασυνήθιστο τα εδάφη αναπαραγωγής να βρίσκονται βαθιά στα ηπειρωτικά, σε αποστάσεις που ξεπερνούν τα 100 χλμ. από τη θάλασσα (βλ Αναπαραγωγή). Οι αποικίες αναπαραγωγής βρίσκονται συνήθως σε περιοχές όπου, τα καλυμμένα με πάγο, βράχια και τα παγόβουνα προσφέρουν καταφύγιο από τον άνεμο.
Μορφολογία
Οι ενήλικες αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι έχουν ύψος 110-130 εκ., ενώ το βάρος τους κυμαίνεται από 22,7 - 45,4 κιλά και διαφέρει ανάλογα με το φύλο, με τα αρσενικά να ζυγίζουν περισσότερο από τα θηλυκά (ελαφρός φυλετικός διμορφισμός). Το βάρος του κάθε ατόμου διαφέρει, επίσης ανάλογα με την εποχή καθώς τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό χάνουν πολύ βάρος, ενόσω επωάζουν ή μεγαλώνουν τους νεοσσούς τους. (βλ. Αναπαραγωγή) Όπως όλοι οι πιγκουίνοι, ο αυτοκρατορικός έχει υδροδυναμικό σώμα για να ελαχιστοποιεί την αντίσταση του νερού όταν κολυμπάει, ενώ οι πτέρυγες είναι σχετικά άκαμπτες, λειτουργώντας περισσότερο όπως τα πτερύγια των θαλάσσιων θηλαστικών. Η γλώσσα του είναι εξοπλισμένη με μύστακες (barbs), ακιδωτούς σχηματισμούς με κατεύθυνση προς την οπίσθια πλευρά του στόματος, έτσι ώστε να αποτρέπεται η διαφυγή της λείας.
Τα φύλα είναι παρόμοια σε χρωματισμούς. Οι ενήλικες έχουν μαύρα φτερά στην άνω επιφάνεια του σώματος, που καλύπτουν το κεφάλι, τη ράχη, το πάνω μέρος των πτερύγων και την ουρά, αλλά και το πηγούνι και τον λαιμό. Αυτές οι μαύρες περιοχές είναι σαφώς οριοθετημένες ως προς το ανοιχτόχρωμο πτέρωμα στα άλλα σημεία του σώματος. Η κάτω επιφάνεια των πτερύγων και η κοιλιά έχουν λευκό χρώμα που, σταδιακά, γίνεται απαλό κίτρινο στο πάνω μέρος του στήθους, ενώ τα ωτικά καλυπτήρια είναι φωτεινά κίτρινα. Το ράμφος φθάνει τα 8 εκ. σε μήκος, με τη ρινοθήκη να είναι μαύρη και την γναθοθήκη ροζ, πορτοκαλί ή λιλά. thumb|right|300px|Οι αυτοκρατορικοί πινγκουίνοι είναι πολύ κοινωνικά πτηνά
Στα νεαρά άτομα, τα ωτικά καλυπτήρια, το πηγούνι και ο λαιμός έχουν λευκό χρώμα, ενώ το ράμφος είναι μαύρο.
Το σκούρο πτέρωμα του αυτοκρατορικού πιγκουίνου «ξεθωριάζει» προς το καφέ από το Νοέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο (καλοκαίρι στην Ανταρκτική), πριν από την ετήσια έκδυση, τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο. Η έκδυση πραγματοποιείται ταχύτατα, σε σύγκριση με άλλα πτηνά, διαρκώντας μόνο 34 ημέρες, περίπου. Τα καινούργια φτερά κάνουν την εμφάνισή τους πάνω από το δέρμα, αφού έχουν μεγαλώσει κατά το 1/3 του συνολικού μήκους τους, και πριν ακόμη αποπέσουν τα παλαιά φτερά, ώστε να μειωθεί στο ελάχιστο η απώλεια θερμότητας. Τα νέα φτερά, στη συνέχεια, ωθούν τα παλαιά να πέσουν πριν ολοκληρωθεί η ανάπτυξή τους.
Τροφή
Η διατροφή των αυτοκρατορικών πιγκουίνων αποτελείται κυρίως από ψάρια, μαλακόστρακα και κεφαλόποδα, αν και η σύνθεσή της ποικίλλει από πληθυσμό σε πληθυσμό. Τα ψάρια είναι συνήθως η πιο σημαντική πηγή τροφής, με το είδος της Ανταρκτικής Pleuragramma antarcticum, να αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής του πουλιού. Άλλα είδη που καταγράφονται περιλαμβάνουν ψάρια της οικογένειας Nototheniidae, τα καλαμάρια Psychroteuthis glacialis και Kondakovia longimana, καθώς και το κριλ της Ανταρκτικής, Euphausia superba. thumb|right|300px|Τυπική αποικία αυτοκρατορικών πινγκουίνων Οι πιγκουίνοι αναζητούν θηράματα στα ανοικτά του Νότιου Ωκεανού, είτε σε ελεύθερες από πάγο περιοχές της ανοικτής θάλασσας ή σε ρωγμές στις τράπεζες πάγου που έχουν δημιουργηθεί από την παλίρροια. Μία από τις μεθόδους κυνηγιού, είναι να καταδύεται στα 50 μέτρα, περίπου, εκεί όπου μπορεί να εντοπίσει εύκολα ψάρια που ζουν στον πάγο (συμπαγικά, sympagic), που συνήθως κολυμπούν στον πυθμένα, όπως το Pagothenia borchgrevinki. Η σύλληψη της λείας γίνεται με επανειλημμένες καταδύσεις -5 με 6 φορές- πριν αναδυθεί για να αναπνεύσει. Ο αυτοκρατορικός πιγκουίνος είναι εξαιρετικός κολυμβητής, κινούμενος με επιδέξιους ελιγμούς και, αλλάζοντας γρήγορα κατεύθυνση. Συνήθως κολυμπάει με ταχύτητες γύρω στα 11χλμ/ώρα, αλλά έχουν καταγραφεί και ταχύτητες 14,5 χλμ/ώρα.
Προσαρμογή στο κρύο
Ο αυτοκρατορικός πιγκουίνος αναπαράγεται στο ψυχρότερο περιβάλλον του Πλανήτη, κάτι που είναι απαγορευτικό για οποιοδήποτε άλλο μέλος του ιπτάμενου βασιλείου, με θερμοκρασίες του αέρα που μπορεί να φθάσουν στους -60 °C και οι ταχύτητες του ανέμου μπορεί να φτάσουν τα 200 χλμ/ώρα. Η θερμοκρασία του νερού είναι η χαμηλότερη δυνατή, στους -1.8 °C, πολύ χαμηλότερη από τον μέσο όρο της θερμοκρασίας του σώματος του πτηνού, στους 39 °C. Επομένως, είναι εύλογο και αναμενόμενο, το είδος να έχει αναπτύξει προσαρμογές στη φυσιολογία του, ώστε να αντισταθμίζει την απώλεια θερμότητας. Το πτέρωμα παρέχει το 80-90% της μόνωσης, ενώ διαθέτει ένα στρώμα υποδερμικού λίπους, το οποίο μπορεί να φθάσει τα 3 εκ. σε πάχος, πριν την αναπαραγωγή. Αυτό το στρώμα, ωστόσο, παρεμποδίζει την κινητικότητα των αυτοκρατορικών πιγκουίνων στο έδαφος, σε σύγκριση με τα «ξαδέλφια» τους, τους πιγκουίνους του Μαγγελάνου (Spheniscus magellanicus), οι οποίοι έχουν πολύ λιγότερο λίπος. Τα φτερά του είναι μικρά, λογχοειδή και άκαμπτα, τοποθετημένα πυκνά πάνω σε ολόκληρη την επιφάνεια του δέρματος. Η πυκνότητά τους φθάνει τα 15 φτερά/εκ.2, την υψηλότερη από κάθε άλλο είδος πτηνού. Ένα επιπλέον μονωτικό στρώμα που αποτελείται από ξεχωριστά στελέχη πτίλων, παρεμβάλλεται μεταξύ των κυρίως φτερών και του δέρματος.
Εξειδικευμένοι μύες επιτρέπουν στα φτερά να ανορθώνονται, όταν το πουλί είναι στη στεριά, μειώνοντας την απώλεια θερμότητας μέσω παγίδευσης ενός στρώματος αέρα δίπλα στο δέρμα. Αντιστρόφως, το πτέρωμα «οριζοντιώνεται» στο νερό, στεγανοποιώντας έτσι το δέρμα και το πτιλώδες υπόστρωμα. Η περιποίηση του πτερώματος (preening) είναι ζωτικής σημασίας για τη διευκόλυνση της μόνωσης, καθώς και της αδιαβροχοποίησής του μέσω της λίπανσης με ειδικό ελαιώδη παράγοντα. thumb|right|300px|Πολλές φορές, η μετακίνηση διευκολύνεται με πρηνηδόν ολίσθηση (toboganning) Ο αυτοκρατορικός πιγκουίνος είναι σε θέση να αυτοθερμορρυθμίζεται, δηλαδή να διατηρεί σταθερή τη θερμοκρασία του σώματός του σε ευρύ φάσμα θερμοκρασιών χωρίς, ωστόσο, να χρειαστεί να μεταβάλλει τον μεταβολισμό του. Γνωστό ως θερμο-ουδέτερη ζώνη (thermoneutral range), το εύρος αυτό εκτείνεται από τους -10 °C έως τους 20 °C. Κάτω από αυτό το εύρος θερμοκρασιών, ο μεταβολικός ρυθμός του σώματος αυξάνεται σημαντικά, παρόλο που ένα άτομο μπορεί να διατηρήσει τη θερμοκρασία του εσωτερικού (πυρήνα) του σώματός του (38,0 °C) μέχρι την εξωτερική θερμοκρασία των -47 °C. Η συνεχής κίνηση με κολύμπι, περπάτημα και το μυικό ρίγος είναι τρεις σημαντικοί μηχανισμοί για την αύξηση του μεταβολισμού. Μια τέταρτη διαδικασία περιλαμβάνει αύξηση στη διάσπαση των λιπών από ένζυμα, η οποία πυροδοτείται από την ορμόνη γλυκαγόνη.
Αλλά και αντίστροφα, σε θερμοκρασίες πάνω από 20 °C, το πτηνό ενεργοποιεί και πάλι τον μεταβολικό του ρυθμό, ώστε να αυξηθεί η απώλεια θερμότητας. Αυτά υποβοηθούνται με το άπλωμα των πτερύγων του και εκθέτοντας την κάτω πλευρά τους, οπότε αυξάνει η συνολική εκτιθέμενη επιφάνεια του σώματος κατά 16%, διευκολύνοντας την περαιτέρω απώλεια θερμότητας.
Προσαρμογές στις καταδύσεις
Εκτός από το κρύο, ο αυτοκρατορικός πιγκουίνος έρχεται αντιμέτωπος με μιαν ακόμη κατάσταση που, θεωρητικά, θα μπορούσε να αποβεί εξαιρετικά επικίνδυνη. Στις μεγάλες καταδύσεις που πραγματοποιεί, η υδροστατική πίεση που ασκείται στους ιστούς του σώματός του είναι εξαιρετικά υψηλή, έως 40 φορές μεγαλύτερη από εκείνη στην επιφάνεια του νερού, η οποία στους περισσότερους άλλους χερσαίους οργανισμούς θα μπορούσε να προκαλέσει συμπτώματα που είναι γνωστά με τη γενική ονομασία νόσος των δυτών ή βαρότραυμα (barotrauma). Μία από τις προσαρμογές του σώματος του πιγκουίνου για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση είναι ότι, τα οστά του δεν είναι πνευματικά, δηλαδή δεν έχουν τους γεμάτους με αέρα χώρους που τα κάνουν ελαφρύτερα, αλλά -και εφόσον δεν υπάρχει η δυνατότητα για πτήση- είναι «γεμάτα» με οστίτη ιστό σε όλη τους την έκταση. Ωστόσο, παραμένει ακόμη ανεξήγητο, πώς αντιμετωπίζουν την αυξημένη διαλυτότητα αζώτου στο αίμα τους, σε τόσο μεγάλα βάθη.
Κατά τη διάρκεια των καταδύσεών του σε μεγάλα βάθη, ο καρδιακός ρυθμός του πουλιού μειώνεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα, της τάξης των 15-20 παλμών/λεπτό, οπότε μειώνεται σημαντικά η ανάγκη για οξυγόνο και αναστέλλεται, για όσο διαρκεί η κατάδυση, η λειτουργία κάποιων μη βασικών οργάνων. Ωστόσο, η σημαντικότερη προσαρμογή είναι ότι, η αιμοσφαιρίνη και η μυοσφαιρίνη του πτηνού εξακολουθούν να είναι σε θέση να δεσμεύουν και να μεταφέρουν οξυγόνο στους ιστούς, ακόμη και σε αυτές τις χαμηλές συγκεντρώσεις του αερίου στο αίμα, κάτι που σε οποιονδήποτε άλλον οργανισμό θα προκαλούσε απώλεια αισθήσεων.
Φωνή
thumb|right|300px|Ενήλικος αυτοκρατορικός πινγκουίνος καλώντας το μικρό του Δεδομένου ότι το είδος δεν διατηρεί σταθερές θέσεις φωλιάσματος, έτσι ώστε τα άτομα να μπορούν να εντοπίσουν τους δικούς τους εταίρους ή νεοσσούς, οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι βασίζονται αποκλειστικά στα φωνητικά καλέσματα για την αναγνώριση. Χρησιμοποιούν ένα πολύπλοκο σύνολο καλεσμάτων που είναι κρίσιμα για την ατομική αναγνώριση, εμφανίζοντας τη μεγαλύτερη διακύμανση σε μεμονωμένες κλήσεις από όλους τους πιγκουίνους. Οι αυτοκρατορικοί πιγκουίνοι χρησιμοποιούν δύο ζώνες συχνοτήτων ταυτόχρονα. Οι νεοσσοί χρησιμοποιούν ένα «σφύριγμα» (whistle) διαμορφωμένης συχνότητας όταν ζητούν τροφή και για να επικοινωνήσουν με τους γονείς.
Γενικά
thumb|right|300px|Αυτοκρατορικός πιγκουίνος σιτίζοντας το μικρό του Η αναπαραγωγή των αυτοκρατορικών πιγκουίνων αποτελεί το σημαντικότερο «κεφάλαιο» της ζωής τους και ένα από τα κορυφαία δρώμενα της εξελικτικής πορείας των οργανισμών, ανεξαρτήτως ταξινομικής μονάδας (taxon). Ο τρόπος με τον οποίο αυτή διαδραματίζεται (sic), αποτελεί υπόδειγμα συνεργασίας και αντοχής, στοιχεία χωρίς τα οποία θα ήταν αδύνατον να πραγματοποιηθεί κάτω από τις δεδομένες συνθήκες.
Ωστόσο οι «νόμοι» της ζωής και της εξέλιξης είναι σκληροί. Αυτά τα ίδια τα πτηνά που, σχεδόν θυσιάζονται για να φέρουν στον κόσμο τους νεοσσούς τους, αλλάζουν στάση αμέσως μόλις συμβεί μια καθοριστική απώλεια. Εάν ένας από τους εταίρους πεθάνει ή σκοτωθεί κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, ο επιζών γονέας εγκαταλείπει το αυγό ή τα μικρά του και πάει πίσω στη θάλασσα για να τραφεί, κάτι που σημαίνει ότι είναι αδύνατον να επιβιώσει ο νεοσσός χωρίς την παρουσία και των δύο γονέων.
Δύο είναι τα κύρια στοιχεία που κυριαρχούν στο παρασκήνιο του αναπαραγωγικού κύκλου του αυτοκρατορικού πιγκουίνου: το πρώτο είναι οι ακραίες, δυσμενέστατες καιρικές συνθήκες που έχουν επιλεγεί για την αναπαραγωγή. Ουδείς ανώτερος οργανισμός επιλέγει τον χειμώνα της Ανταρκτικής για να αναπαραχθεί, πολύ περισσότερο όταν είναι άμεσα εκτεθειμένος στο εξωτερικό περιβάλλον.
Το δεύτερο είναι η συνεργασία, για την ακρίβεια, η συνεργασία που εμπεριέχει την αυταπάρνηση. Ουδείς των εταίρων εγκαταλείπει αυτό το οποίο αναλαμβάνει εξ αρχής και προσπαθεί να το διεκπεραιώσει. Οι προσπάθειες δεν έχουν πάντοτε αίσιο τέλος, το αντίθετο μάλιστα, υπάρχουν πολλές απώλειες. Ωστόσο, η επιμονή στον σκοπό είναι αυτό που αξίζει να παρατηρήσει κανείς στον αυτοκρατορικό πιγκουίνο και που, τελικά, χαρακτηρίζει αυτόν τον υπεύθυνο οργανισμό.
Ετήσιος κύκλος αναπαραγωγής
Ο ετήσιος κύκλος αναπαραγωγής του αυτοκρατορικού πιγκουίνου διαδραματίζεται ως εξής (βλ. και Εικόνα):
Αθανάσιος Γ. Γιαννόπουλος
Είχε εκλεγεί βουλευτής Αχαΐας στις εκλογές του 1946 με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) συγκεντρώνοντας 3.818 σταυρούς, στις εκλογές του 1951 με την ΕΠΕΚ , στις εκλογές του 1956 με τη Δημοκρατική Ένωση , και στις εκλογές του 1964 με την Ένωση Κέντρου.
Αυτοκρατορικός πιγκουίνος
Ετήσιος κύκλος αναπαραγωγής
Ιανουάριος- Φεβρουάριος: Το καλοκαίρι της Ανταρκτικής βρίσκεται στην κορύφωσή του. Τα ενήλικα πτηνά κολυμπούν και αναζητούν την τροφή τους στην ανοικτή θάλασσα. Πρέπει να τραφούν εξαιρετικά καλά, για να αντιμετωπίσουν τη νηστεία των επομένων μηνών. Εκείνα που έχουν διαβεί το 4ο έτος της ηλικίας τους είναι έτοιμα να αναπαραχθούν, αν και συνήθως αρχίζουν 1 με 3 χρόνια αργότερα.
Αθανάσιος Γ. Γιαννόπουλος
Είχε χρηματίσει υπουργός στην Κυβέρνηση Στέφανου Στεφανόπουλου 1965, υπουργός Συγκοινωνιών από 17 Σεπτεμβρίου 1965 και υπουργός Υγιεινής από 11 Μαΐου 1966 έως 22 Δεκεμβρίου 1966.
Αυτοκρατορικός πιγκουίνος
Ετήσιος κύκλος αναπαραγωγής
Μάρτιος-Απρίλιος: Ο ερχομός του φθινοπώρου στην Ανταρκτική και η επακόλουθη μείωση της διάρκειας της ημέρας, «πυροδοτούν» την έναρξη μιας μακράς πορείας από την ακτή προς τα ηπειρωτικά, προς αναζήτηση των κατάλληλων περιοχών ωοτοκίας. Μερικές φορές, οι καλυπτόμενες αποστάσεις φθάνουν τα (50-)100 έως 120(-160) χιλιόμετρα, κάτι εξαιρετικά κοπιαστικό για ένα πτηνό που κινείται αργά και αδέξια στη στεριά, με μέση ωριαία ταχύτητα μόλις τα 2,8 χλμ/ώρα. Μερικές φορές, όταν ο πάγος είναι ομοιόμορφα κατανεμημένος, μετακινείται με πρηνηδόν ολίσθηση (toboganning), κάνοντας δηλαδή σκι (sic) με την κοιλιά του.
Ταυτόχρονα, αρχίζει η περίοδος νηστείας για όλα τα πουλιά. Δεν θα ξανατραφούν μέχρι να ξαναδούν τη θάλασσα.
Παρόλο που είναι φθινόπωρο, οι θερμοκρασίες πέφτουν αρκετά, φθάνοντας ήδη τους -40 °C. Οι πιγκουίνοι αναζητούν το ταίρι τους, με τα αρσενικά να καταφθάνουν λίγο νωρίτερα από τα θηλυκά. Υπάρχει ανισότητα στην αναλογία των φύλων, με περισσότερα θηλυκά από αρσενικά (σε μια αποικία καταγράφηκε αναλογία 39,5% αρσενικά, 60,5% θηλυκά). Αυτή η ανισότητα οδηγεί σε έντονο ανταγωνισμό για τα αρσενικά μεταξύ των θηλυκών. Το αρσενικό δίνει εντυπωσιακές «παραστάσεις» (ecstatic displays), στεκόμενο ακίνητο και τοποθετώντας το κεφάλι στο στήθος του και αρθρώνοντας κάποιο κάλεσμα ερωτοτροπίας για 1-2 δευτερόλεπτα. Κατόπιν αρχίζει να περιφέρεται στην αποικία και επαναλαμβάνει το κάλεσμα. Όταν συναντηθεί με το επιθυμητό θηλυκό, στέκεται απέναντί του πρόσωπο με πρόσωπο και τεντώνει το κεφάλι και το λαιμό του, ενώ το θηλυκό μιμείται τις κινήσεις του «κατοπτρικά». Και οι δύο κρατούν αυτή τη στάση για μερικά λεπτά. Μόλις επιβεβαιωθεί ο «δεσμός» τους, περιφέρονται γύρω από την αποικία, με το θηλυκό να ακολουθεί το αρσενικό. Εάν δεν συμβεί κάτι απρόοπτο θα μείνουν μαζί, όχι μόνον εφέτος αλλά και για αρκετά χρόνια ακόμη. Ωστόσο, εάν αργήσει ο ένας από τους δύο να κάνει την εμφάνισή του τον επόμενο χρόνο, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα για «απιστία», διότι προέχει ο χρονισμός (timing) αναπαραγωγής, αφού οι καιρικές συνθήκες στην Ανταρκτική δεν μπορούν να περιμένουν.
Μάιος: Είναι ο τελευταίος μήνας του φθινοπώρου και οι συνευρέσεις των συντρόφων βρίσκονται στην κορύφωσή τους. Πριν από τη συνουσία, το ένα πουλί υποκλίνεται βαθιά μπροστά στο άλλο, με το ράμφος κοντά στο έδαφος, ενώ ο άλλος εταίρος τον μιμείται. Το ζευγάρι δεν φτιάχνει φωλιά. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, θα ήταν ανώφελο, αφ’ ενός λόγω του -επικίνδυνα- παγωμένου εδάφους, αφετέρου λόγω της έλλειψης υλικών κατασκευής στην περιοχή. thumb|right|800px|Σχηματική αναπαράσταση του ετήσιου αναπαραγωγικού κύκλου του Αυτοκρατορικού Πιγκουίνου (το διάγραμμα θεωρείται διακεκριμένη απεικόνιση στα Wikipedia Commons, λόγω του ότι συνεισφέρει τα μέγιστα στην κατανόηση του συνοδευτικού κειμένου)
Ιούνιος: Ο σκληρός χειμώνας της Ανταρκτικής είναι παρών και, μαζί του, αρχίζει ο «γολγοθάς» του ζευγαριού, ιδιαίτερα του αρσενικού. Στις αρχές Ιουνίου -ή και στα τέλη του προηγούμενου μήνα- το θηλυκό γεννάει ένα (1) και μοναδικό αβγό. Το αβγό έχει σχήμα αχλαδιού, απαλό λευκοπράσινο χρώμα και διαστάσεις 12 Χ 8 εκατοστά, περίπου, ενώ ζυγίζει γύρω στα 450-470 γραμμάρια. Φαίνεται μεγάλο αλλά, τυπικά, δεν είναι διότι αντιστοιχεί μόλις στο 2,3% του βάρους της μητέρας, κατ’ ουσίαν δηλαδή είναι από τα μικρότερα αβγά που γεννάει ένα πουλί, αναλογικά με τον όγκο του. Το αβγό βγαίνει από το σώμα της μητέρας και τοποθετείται από την ίδια, επιδέξια στην πάνω πλευρά των ποδιών της, χωρίς να έλθει σε επαφή με το παγωμένο έδαφος, ενώ το καλύπτει και το θερμαίνει στο κάτω μέρος της κοιλιάς, μέσα σε μια ειδική θυλακωτή πτυχή του σημείου εκείνου (brood patch).
Ωστόσο, οι ανάγκες της γέννας έχουν εξαντλήσει τα διατροφικά αποθέματα του θηλυκού, που πρέπει να αναχωρήσει επειγόντως για τη θάλασσα, το μόνο μέρος όπου μπορεί να τραφεί. Το αβγό πρέπει να το παραλάβει το αρσενικό που θα πραγματοποιήσει ολόκληρη σχεδόν την επώαση. Οι στιγμές που το θηλυκό τού «παραδίδει» το αβγό είναι κρίσιμες και καθοριστικές, διότι εάν έλθει σε επαφή με το έδαφος, το έμβρυο «καταψύχεται» ταχύτατα. Ευτυχώς, το κέλυφος του αβγού είναι αρκετά παχύ, με 15,7% του συνολικού βάρους, οπότε μειώνονται οι κίνδυνοι θραύσης κατά την «παράδοση». Το αρσενικό πλησιάζει το θηλυκό μέχρι να ακουμπήσουν τα πόδια του στα δικά της πόδια. Έπειτα, με μαλακές, προσεκτικότατες κινήσεις το θηλυκό αφήνει το αυγό να «ρολάρει» απαλά προς τα πόδια του αρσενικού και...απελευθερώνεται. Δεν είναι πάντοτε αυτή η «παράδοση» επιτυχής. Πολλά αυγά κατρακυλούν στο εξαιρετικά παγωμένο έδαφος και, όταν επανέλθουν στα πόδια του γονέα, είναι ήδη πολύ αργά για το έμβρυο.
Η δυσκολότερη φάση του αναπαραγωγικού κύκλου του αυτοκρατορικού πιγκουίνου έχει μόλις αρχίσει. Το θηλυκό αναχωρεί εξαντλημένο για τη θάλασσα, που απέχει δεκάδες χιλιόμετρα από την τοποθεσία της γέννας, αναζητώντας επειγόντως τροφή. Θα λείψει για δύο μήνες, περίπου (64 ημέρες, μέσος όρος απουσίας). Το αρσενικό έχει ακόμη δυσκολότερο έργο, διότι αναλαμβάνει το αβγό αποκλειστικά υπό την προστασία του, με το «μαρτυρικό» καθήκον να το ισορροπεί (sic) ανάμεσα στα πόδια του, στεκόμενος όρθιος για δύο μήνες, χωρίς να τού πέσει στο έδαφος, να μην τραφεί καθόλου βασιζόμενος στα αποθέματα λίπους του και, κυρίως, να αντέξει τον σκληρότερο χειμώνα του Πλανήτη.
Ιούλιος: Ο χειμώνας της Ανταρκτικής «δείχνει τα δόντια του». Οι θερμοκρασίες πέφτουν στους -45 °C έως -60 °C, αλλά είναι κυρίως οι ισχυρότατοι άνεμοι που φθάνουν τα 200 χλμ/ώρα. Ουδείς ανώτερος οργανισμός θα μπορούσε να αντέξει αυτές τις συνθήκες. Ακόμη και η σκληροτράχηλη πολική αρκούδα του Βορείου Πόλου, γεννάει μέσα σε φωλιές σκαμμένες στο χιόνι, προφυλαγμένη από το κρύο. Ο αυτοκρατορικός πιγκουίνος, όμως, είναι απόλυτα εκτεθειμένος στο εξωτερικό περιβάλλον.
Η αποικία των -αρσενικών πλέον- πουλιών καταφεύγει στην εξής απλή αλλά σοφή στρατηγική: τα πουλιά σχηματίζουν κύκλο με τη ράχη τους στραμμένη προς τον άνεμο και, πάντοτε ισορροπώντας το αβγό στα πόδια τους, ακουμπάνε το ένα πάνω στο άλλο, στήθος με ράχη. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούν εστία θερμότητας, που μέσω των σωμάτων τους, προσπαθούν να τη διατηρήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα και για περισσότερο χρονικό διάστημα. Φυσικά τα πουλιά στο εσωτερικό του κύκλου είναι εκείνα που θερμαίνονται περισσότερο, ενώ εκείνα στην περιφέρεια δέχονται τις ριπές του ανέμου. Γι αυτό, αλλάζουν μεταξύ τους κάθε τόσο, με τα εσωτερικά να περνάνε προς τα έξω και τούμπαλιν και, όλα αυτά με αγαστή συνεργασία. Το μόνο που έχουν να κάνουν, πλέον, είναι να υπομένουν και να περιμένουν. Αύγουστος: Οι πρώτοι νεοσσοί έρχονται στον -σκληρό- κόσμο της Ανταρκτικής. Η έξοδος από το αβγό μπορεί να διαρκέσει δύο ή και τρεις ημέρες για να ολοκληρωθεί, καθώς το κέλυφος του αυγού είναι παχύ. Οι νεοσσοί είναι ημι-φωλεόφιλοι, καλύπτονται μόνο με ένα λεπτό στρώμα από πούπουλα και εξαρτώνται άμεσα από τον πατέρα για τροφή και ζεστασιά. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων ο νεοσσός εκκολάπτεται πριν από την επιστροφή της μητέρας, οπότε ο -ήδη εξαντλημένος από τη νηστεία- πατέρας, τον τροφοδοτεί με ένα ειδικό πήγμα που εμέσσει από το πεπτικό του σύστημα, αποτελείται από 59% πρωτεΐνες και 28% λιπίδια, και το οποίο παράγεται από έναν ειδικό αδένα στον οισοφάγο του.
Στα μέσα Αυγούστου αρχίζουν να επιστρέφουν τα πρώτα θηλυκά. Τα αρσενικά τις υποδέχονται με φωνές ενθουσιασμού, εξαντλημένα από την ασιτία. Η επιστροφή μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή από την εκκόλαψη έως δέκα ημέρες αργότερα. Η αποικία κατακλύζεται από χιλιάδες φωνές και, εκείνη, οφείλει να βρει το ταίρι και τον νεοσσό της ακούγοντας και αναγνωρίζοντας το κάλεσμα του πατέρα. Μόλις γίνει αυτό, η μητέρα αναλαμβάνει αμέσως το αβγό -εάν δεν έχει ήδη εκκολαφθεί- ή τον νεοσσό σιτίζοντάς τον με αναμασημένη τροφή που έχει αποθηκεύσει στο στομάχι της. Το αρσενικό φεύγει με τη σειρά του για τη θάλασσα, όπου θα τραφεί για να αναπληρώσει το χαμένο σωματικό του βάρος. Θα επιστρέψει μετά από 24 ημέρες, περίπου. Η συνέχεια είναι απλούστερη για τους γονείς, αφού αλλάζουν τακτικά βάρδιες. Ο ένας γονέας προσέχει τον νεοσσό και ο άλλος τρέφεται στη θάλασσα. Αυτό μπορεί να επαναληφθεί μέχρι και έξι φορές στη σειρά, διότι οι νεοσσοί πεινάνε διαρκώς, αλλά και το λιώσιμο των πάγων που ακολουθεί, μειώνει τη διανυόμενη απόσταση μέχρι τη θάλασσα.
Σεπτέμβριος-Οκτώβριος: Οι πρώτοι μήνες της άνοιξης βρίσκουν την «οικογένεια» να αναθρέφει, όχι μόνον τους δικούς της νεοσσούς, αλλά και των διπλανών οικογενειών, ένα φαινόμενο που στην ηθολογία των ζώων αποκαλείται Crèche. Παρατηρείται σε αρκετά είδη, όχι μόνο πτηνών, αλλά και θηλαστικών (π.χ. στα λιοντάρια) και γίνεται για να εξυπηρετηθεί κάποιος κοινός σκοπός. Στην περίπτωση των πιγκουίνων είναι η προστασία από το κρύο. Οι ενήλικες, μαζί με τους νεοσσούς τους, αναμιγνύονται σε μεγάλα σύνολα και προσπαθούν να ζεσταθούν, μέχρι να καλυτερέψει ο καιρός. Οι νεοσσοί συνήθως καλύπτονται με ασημί-γκρι πτίλα και έχουν μαύρα κεφάλια με λευκές «μάσκες». Ένας νεοσσός με ολόλευκο πτέρωμα βρέθηκε το 2001, αλλά δεν θεωρήθηκε ότι είναι αλμπίνο, δεδομένου ότι δεν διέθετε ροζ οφθαλμούς. Οι νεοσσοί ζυγίζουν περίπου 315 γραμ. μετά την εκκόλαψη, και πτερώνονται όταν φθάσουν περίπου το 50% του βάρους των ενηλίκων.
Νοέμβριος: Είναι ο τελευταίος μήνας της ανταρκτικής άνοιξης και οι καιρικές συνθήκες είναι ήδη πολύ βελτιωμένες. Τα Crèche αρχίζουν να διαλύονται και οι πρώτες εκδύσεις (moulting) των νεοσσών είναι στο προσκήνιο. Οι γονείς αρχίζουν σταδιακά να μειώνουν τη συχνότητα και την ποσότητα σίτισης και οι νεοσσοί αρχίζουν να εγκαταλείπουν την αποικία.
Θηρευτές
thumb|300px|Σπαθοληστόγλαρος (Stercorarius pomarinus) αναζητώντας κάποιον απροστάτευτο νεοσσό Οι κύριοι θηρευτές του είδους είναι τα πτηνά και τα υδρόβια θηλαστικά που ζουν στην περιοχή της Ανταρκτικής. Ο πλέον επικίνδυνος είναι ο γιγάντιος μακρονήκτης (Macronectes giganteus), το κυρίαρχο αρπακτικό πτηνό της ηπείρου, που ευθύνεται για το 34% των θανάτων νεοσσών του αυτοκρατορικού πιγκουίνου σε ορισμένες αποικίες, αν και, συχνά, τρέφεται με νεκρά άτομα εκκαθαρίζοντας την περιοχή. Επίσης, ο ληστόγλαρος του Νότιου Πόλου (Stercorarius maccormicki) είναι ένα ακόμη αρπακτικό πτηνό που περιφέρεται στις αποικίες, αλλά η έλευσή του συμπίπτει με τους ήδη ανεπτυγμένους νεοσσούς, οπότε στρέφεται μόνο σε νεκρά πουλιά. Περιστασιακά, ένας γονέας μπορεί να υπερασπιστεί σθεναρά τον νεοσσό από τυχόν επίθεση, αν και μπορεί να μην αντιδράσει εάν ο νεοσσός του είναι ασθενικός.
Οι μόνοι θηρευτές που επιτίθενται σε υγιείς ενήλικες πιγκουίνους, είναι από τα ισχυρότερα αρπακτικά θηλαστικά του Νοτίου Πόλου, με υψηλό δείκτη ευφυίας. Το πρώτο είναι η φώκια-λεοπάρδαλη (Hydrurga leptonyx), η οποία επιτίθεται και συλλαμβάνει ενήλικα πουλιά και νεοσσούς αμέσως μετά την είσοδό τους στο νερό. Το δεύτερο είναι η όρκα (Orcinus orca), η οποία επιτίθεται ως επί το πλείστον σε ενήλικα πτηνά, αν και δεν λέει όχι σε τυχόν νεοσσούς που θα μπουν ή θα πλησιάσουν το νερό.
Απειλές
Η κύρια και σημαντικότερη απειλή για το είδος θεωρείται η προβλεπόμενη αλλαγή του κλίματος, με αποτελέσματα που θα έχουν επιπτώσεις, κυρίως μέσω μελλοντικών μειώσεων στη συγκέντρωση και το πάχος του θαλάσσιου πάγου, καθώς αυτά επηρεάζονται από την ταχύτητα και επιμονή του ανέμου, καθώς και αλλαγές σε άλλες κλιματικές μεταβλητές, όπως η καθίζηση. Οι μειώσεις στο πάχος του πάγου αναμένεται να επηρεάσουν την αναπαραγωγή των πληθυσμών εξαιτίας των αρνητικών συνεπειών από τη μη-συνέχεια του πάγου, πάνω στον οποίο στηρίζονται οι αποικίες, ειδικά μέχρι τον Απρίλιο-Δεκέμβριο. Η όχληση είναι μια -μικρότερη- απειλή σε ορισμένες περιοχές, με κύρια προβλήματα στις αποικίες που προκαλούνται από την εγγύτητα των επιστημονικών βάσεων και τις κινήσεις αεροσκαφών.
Κατάσταση πληθυσμού
Ο συνολικός πληθυσμός εκτιμήθηκε, το 2009, να αναπαράγεται σε 46 μικρές και μεγάλες αποικίες, απλωμένες γύρω από την Ανταρκτική και την υπο-Ανταρκτική, με το 35%, περίπου, να βρίσκονται βόρεια του Ανταρκτικού Κύκλου. Οι αποικίες των πτηνών είναι γνωστό ότι παρουσιάζουν διακυμάνσεις με την πάροδο του χρόνου, συχνά αποκοπτόμενες σε «θυγατρικές», που απομακρύνονται από την κεντρική «μητρική» αποικία, ενώ κάποιες είναι γνωστό ότι έχουν εξαφανιστεί.
Ειδικά, η αποικία στο Ακρωτήριο Κρόζιερ (Crozier) της Θάλασσας του Ρος είχε μειωθεί δραστικά σε μέγεθος, μεταξύ των πρώτων επισκέψεων από το Discovery Expedition το 1902-1903 και των μετέπειτα επισκέψεων του Terra Nova Expedition το 1910-11, φθάνοντας σε μερικές εκατοντάδες πουλιά και στο χείλος της εξαφάνισης λόγω αλλαγών στη θέση των τραπεζών πάγου. Από τη δεκαετία του 1960 ανέκαμψε εντυπωσιακά, αλλά το 2009 μειώθηκε και πάλι σε ένα μικρό πληθυσμό, περίπου 300 ατόμων.
Ο συνολικός πληθυσμός του είδους εκτιμήθηκε, το 2009, στα 595.000 άτομα (ενήλικων πτηνών), μέσω δορυφορικών δεδομένων. To είδος αξιολογείται ως Σχεδόν Απειλούμενο (ΝΤ).