cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Secret Garden
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά ντουέτα Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Νορβηγία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1995 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Ραϊμόνδος Β΄ ντελ Μπάλζο Ορσίνι
Ο Ραϊμόνδος Β΄ ντελ Μπάλζο Ορσίνι, (Raimondo II del Balzo Orsini), (πέθανε το 1458) ήταν μέγας εκτελεστής του Βασιλείου της Νεαπόλεως, είχε τιμητικά τους τίτλους του Δούκα του Αμάλφι, Κόμης του Σάρνο και της Ατρίπαλντα και πρίγκιπας του Σαλέρνο.
Ο Ραϊμόνδος καταγόταν από την οικογένεια Ορσίνι, και ήταν παντρεμένος με την Ιζαμπέλλα Καρακιόλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνο Κατηγορία:Οικογένεια Ορσίνι Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Νεαπόλεως
Πάολο Καζάτι
Ο Πάολο Καζάτι (Paolo Casati, στα λατινικά, Paulus Casatus) (1617 – 22 Δεκεμβρίου 1707) ήταν Ιταλός Ιησουίτης. Γεννημένος στην Πιατσέντσα από οικογένεια του Μιλάνου, εντάχθηκε στους Ιησουίτες το 1634. Εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, έπειτα από την ολοκλήρωση των σπουδών του στη θεολογία και στα μαθηματικά. Δίδαξε φιλοσοφία, θεολογία και μαθηματικά. Το όνομά του φέρει ο ομώνυμος κρατήρας του Φεγγαριού.
Έργα
Έγραψε το αστρονομικό έργο Terra machinis mota (1658), στο οποίο περιγράφονται διάλογοι με σημαντικούς αστρονόμους της εποχής ανάμεσα στους οποίους και ο Γαλιλαίος. Στο έργο Vacuum proscriptum, το οποίο εκδόθηκε στη Γενεύη το 1649, ασχολείται με το κενό. Σύμφωνα με τον επιστήμονα η απουσία οποιουδήποτε πράγματος υποδηλώνει την απουσία του Θεού και ανάγει στη Γένεση.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ιησουίτες
Ρόδο του Λούθηρου
Το Ρόδο του Λούθηρου ή Σφραγίδα του Λούθηρου, είναι ευρέως αναγνωρισμένο σύμβολο του Λουθηρανισμού. Σχεδιάστηκε το 1530 από το Μαρτίνο Λούθηρο ως σφραγίδα, με εντολή του πρίγκιπα Ιωάννη Φρειδερίκου, κατά τη διάρκεια της Δίαιτας της Αυγούστας, ενώ ο Λούθηρος είχε καταφύγει στο Κόμπουργκ. Κατά τον Λούθηρο, το Ρόδο ήταν ένα είδος έκφρασης της θεολογίας και της πίστης του.
Χρησιμοποίηση σε άλλα εμβλήματα
Το Ρόδο του Λούθηρου έχει χρησιμοποιηθεί σε διάφορα εμβλήματα και θυρεούς.
Κατηγορία:Λουθηρανισμός Κατηγορία:Χριστιανικά σύμβολα
Πατριάρχης Ρουμανίας Δανιήλ
Ο Πατριάρχης Δανιήλ (Daniel, κατά κόσμον Νταν Ιλίγε Τσιομποτια, Dan Ilie Ciobotea) είναι ο προκαθήμενος της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Βουκουρεστίου, Μητροπολίτης Muntenia και Δοβρουτσά, τιμητικός κάτοχος του θρόνου Καισαρείας της Καππαδοκίας και Πατριάρχης πάσης Ρουμανίας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1951 στο χωριό Dobreşti του δήμου Bara της περιφέρειας Timiş της Ρουμανίας.
Ήταν ο τρίτος γιος του δασκάλου Alexie και της Stela Ciobotea. Σπούδασε Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Σίμπιου, από την οποία αποφοίτησε το 1974. Την περίοδο 1974 - 1976 έκανε διδακτορικές σπουδές στο Βουκουρέστι και κατόπιν στο Προτεσταντικό Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικών Σπουδών του Στρασβούργου και στο Καθολικό Πανεπιστήμιο Albert Ludwig του Φρειβούργου. Το 1979 έγινε διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου και το 1980 του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου.
Στις 6 Αυγούστου 1987 εκάρη μοναχός στη Μονή Σιχάστριας (Sihăstria), παίρνοντας το όνομα Δανιήλ. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 14 Αυγούστου 1987 και Πρεσβύτερος την επόμενη μέρα. Στις 4 Μαρτίου 1990 χειροτονήθηκε τιτουλάριος Επίσκοπος Λουγκοζάνου, βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Τιμισοάρας. Στις 7 Ιουνίου 1990 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Ιασίου και Μητροπολίτης Μολδαβίας και Βουκοβίνης.
Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Θεόκτιστου ήταν τοποτηρητής του Θρόνου και στις 12 Σεπτεμβρίου 2007 εξελέγη Πατριάρχης.
Παραπομπές
Δανιήλ Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα
Πιτσικάτο
Το Pizzicato είναι τεχνική παιξίματος έγχορδων μουσικών οργάνων κυρίως του ηλεκτρικού μπάσου, του κοντραμπάσου και των υπόλοιπων οργάνων της οικογένειας του βιολιού, οι χορδές των οποίων κανονικά παίζονται με το δοξάρι.
Διακήρυξη Σουμάν
Η ομιλία του Σουμάν δεν πέρασε απαρατήρητη, καθώς ο Γερμανός καγκελάριος Αντενάουερ ανταποκρίθηκε γρήγορα και θετικά, όπως και οι κυβερνήσεις των Κάτω Χωρών, του Βελγίου, της Ιταλίας και του Λουξεμβούργου. Μετά από ένα χρόνο, στις 18 Απριλίου 1951, τα έξι ιδρυτικά μέλη υπέγραψαν τη Συνθήκη του Παρισιού. Δημιούργησε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα - την πρώτη υπερεθνική κοινότητα της Ευρώπης. Ο οργανισμός αυτός προετοίμασε το έδαφος για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και στη συνέχεια την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία εξακολουθούσε να διευθύνεται από τον καινοτόμο τύπο των ευρωπαϊκών θεσμών που δημιουργήθηκε το 1950. Ωστόσο, οι προσπάθειες του Σουμάν δεν σταμάτησαν εκεί. Έγινε σημαντικός υποστηρικτής της περαιτέρω ολοκλήρωσης μέσω μιας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας και το 1958 έγινε ο πρώτος Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων στο σημερινό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Όταν έφυγε από το αξίωμα, το Κοινοβούλιο του έδωσε τον τίτλο του «Πατέρα της Ευρώπης». Λόγω της σημασίας της για τη «Διακήρυξη Σουμάν» στις 9 Μαΐου 1950, αυτή η μέρα ορίστηκε ως «Ημέρα της Ευρώπης». Και, προς τιμήν του πρωτοποριακού του έργου προς μια ενωμένη Ευρώπη, η περιοχή όπου στεγάζονται τα κεντρικά γραφεία πολλών ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων στις Βρυξέλλες πήρε το όνομά του.
Πιτσικάτο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική θεωρία Κατηγορία:Γλώσσες της Ιταλίας
IG Farben
thumb|right|350px|Το κεντρικό [[Κτήριο της IG Farben στη Φραγκφούρτη]] Η IG Farben (συντομογραφία του γερμανικού Interessen - Gemeinschaft Farbenindustrie Aktiengesellschaft = Κοινοπραξία Βιομηχανιών Βαφικών Υλών) ήταν γερμανική Κοινοπραξία που συστάθηκε το 1925 και διαλύθηκε με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου λόγω κυρίως της συνεργασίας της με το ναζιστικό καθεστώς.
Σύσταση, μέλη
thumb|Εργοστάσιο της IG Farben πλησίον του [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς|Άουσβιτς]] thumb|Ερείπια εργοστασίου συνθετικού πετρελαίου στην [[Πολωνία]] Την Κοινοπραξία συνέστησαν οι εξής εταιρείες: Ως έδρα της Κοινοπραξίας επελέγη η Φραγκφούρτη. Το κεντρικό κτίριο της εταιρείας παραδόθηκε προς χρήση το 1931.
Η Κοινοπραξία ιδρύθηκε για να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό, που, λόγω των εξουθενωτικών όρων της Συνθήκης των Βερσαλλιών, έπνιγε τη Γερμανία και τη βιομηχανία της. Σύμφωνα με την επιτροπή εμπειρογνωμόνων, που συνέστησε για την έρευνα των δραστηριοτήτων της ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, μετά τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, "χωρίς τις τρομακτικές παραγωγικές ικανότητες της IG Farben, το ερευνητικό της έργο και την τρομερή συγκέντρωση οικονομικών δυνατοτήτων, η Γερμανία δεν θα ήταν δυνατό να αρχίσει τις εχθροπραξίες το Σεπτέμβριο του 1939"2.
Πραγματικά, η οικονομική δύναμη, αλλά και η τεχνογνωσία της Κοινοπραξίας ήταν τέτοια, που συνέπηξε ένα πραγματικό λαβύρινθο από καρτέλ με επίσης πολύ ισχυρές εταιρείες, όπως η Kuhlmann (Γαλλία), Imperial Chemical Industries (γνωστότερης σαν ICI) της Βρετανίας, των Standard Oil (NJ), DuPont και Dow Chemical των ΗΠΑ κ.ά3.
Η τεχνογνωσία αυτή εξασφάλισε στη Γερμανία αυτάρκεια τέτοιας έκτασης, ώστε να μπορεί να παρεμβαίνει στις υψηλές πολιτικές σφαίρες επί ίσοις όροις με τις υπόλοιπες οικονομικά αναπτυγμένες χώρες: Ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης Στρέσσεμαν είχε πει "χωρίς την IG Farben και τον άνθρακα της Γερμανίας δεν είναι δυνατόν να ασκηθεί εξωτερική πολιτική". Μερικά από τα παγκοσμίως γνωστά και μονοπωλιακά προϊόντα της Κοινοπραξίας ήταν η ασπιρίνη, η νοβοκαΐνη, η σαλβαρσάνη, το σουλφανιλαμίδιο κ.ά. Επιπλέον, η τεχνογνωσία της της επέτρεπε την κατασκευή συνθετικών πρώτων υλών, που η Γερμανία δε διέθετε καθόλου, όπως το τεχνητό καουτσούκ, τα συνθετικά καύσιμα, τα νιτρικά άλατα κτλ. Ανάμεσα στο ερευνητικό προσωπικό της συγκαταλέγονταν επιστήμονες βραβευμένοι με Νόμπελ: Πάουλ Έρλιχ (σαλβαρσάνη), Φριτς Χάμπερ (παραγωγή αμμωνίας από ελεύθερο άζωτο), Καρλ Μπος (συνθετικά καύσιμα, νίτρο), Γκέρχαρντ Ντόμαγκ (σουλφανιλαμίδια).
Με την προσάρτηση της Αυστρίας και την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας, η IG Farben προσάρτησε σε αυτήν όσες εταιρείες των χωρών αυτών έκρινε ότι της ήταν απαραίτητες. Οι επεκτατικές βλέψεις της όμως δε σταμάτησαν εδώ. Με τη βοήθεια των χιτλερικών οργάνων και το πρόγραμμα Τελική Λύση για την εξολόθρευση των Εβραίων, άρχισε να αντλεί από το εργατικό απόθεμα που της πρόσφεραν τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως: Οι κρατούμενοι του Άουσβιτς έκτισαν για λογαριασμό της ένα βιομηχανικό συγκρότημα τέτοιων διαστάσεων, ώστε κατανάλωνε για τη λειτουργία του περίπου όση ηλεκτρική ενέργεια χρειαζόταν η πόλη του Βερολίνου. Το συγκρότημα επονομάσθηκε Buna από το όνομα της πρώτης ύλης που παρασκευαζόταν σε αυτό (συνθετικού καουτσούκ)4. Περισσότεροι από 25.000 κρατούμενοι πέθαναν κατά τη διάρκεια κατασκευής του5, ενώ κατά τη λειτουργία του απασχολούσε περίπου 85.000 κρατούμενους (1944).
Η εταιρεία ήταν επίσης η κάτοχος του κοπυράιτ για το εντομοκτόνο Κυκλώνας Β (Zyklon B), αέριο με βάση το υδροκυάνιο, που χρησιμοποιήθηκε στα στρατόπεδα εξόντωσης του ναζιστικού καθεστώτος (θάλαμοι αερίων).
Διάλυση της Κοινοπραξίας, δίκη των υπευθύνων
Μετά το τέλος του πολέμου, η Κοινοπραξία κρίθηκε ως "ιδιαίτερα διεφθαρμένη και, κατά συνέπεια, επικίνδυνη" για να συνεχίσει να υφίσταται. Διαλύθηκε οριστικά το 1951 αρχικά σε 12 εταιρείες, από τις οποίες οι μεγαλύτερες BASF, Agfa, Bayer και Hoechst συνέχισαν να υπάρχουν (η τελευταία συγχωνεύθηκε με τη γαλλική Rhone-Poulenc σχηματίζοντας τη σημερινή Aventis). Εικοσιτέσσερεις από τους διευθυντές ή διευθύνοντες συμβούλους της Κοινοπραξίας δικάστηκαν στην επονομαζόμενη Δίκη της IG Farben και καταδικάστηκαν σε ποινές από ένα έως επτά χρόνια φυλάκισης. Ωστόσο, οι περισσότεροι μετά την αποφυλάκισή τους ανέλαβαν εκ νέου διευθυντικές θέσεις στις εταιρείες που προέκυψαν από τη διάλυση της Κοινοπραξίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Φραγκφούρτη
Δοξάρι
Το δοξάρι είναι ένα επίμηκες ξύλο σε σχήμα ράβδου ευθείας ή καμπυλωτής, ειδικά κατασκευασμένο ώστε να κρατάει τεντωμένες 150-250 τρίχες από ουρά αρσενικού αλόγου. Οι τρίχες αλείφονται με κολοφώνιο (ή ρετσίνι) για να τρίβουν καλύτερα τις χορδές. Αν δεν αλειφθούν, το δοξάρι σιγά σιγά μαυρίζει. Όταν σύρονται οι τρίχες στις χορδές βιολιού, λύρας και άλλων έγχορδων, παράγεται από τα μουσικά αυτά όργανα ήχος που διαρκεί.Τα μόνα έγχορδα με δοξάρι που παίζονται κανονικά και χωρίς αυτό είναι το βιολοντσελο και το κοντραμπάσο.
Το δοξάρι ήρθε από την Ανατολή μέσω του Βυζαντίου στη Δύση, όπου η ύπαρξή του πιστοποιείται από το 10ο αι. με εικονογραφήσεις.
κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα
Βενσεσλάος Σανσεβερίνο
Ο Βενσεσλάος Σανσεβερίνο, (Venceslao Sanseverino), ήταν αξιωματούχος του Βασιλείου της Νεαπόλεως, είχε τιμητικά τους τίτλους του Δούκα του Αμάλφι, 3ος κόμης Τρικαρίκο & Τσιαραμόντε, 1ος δούκας της Βενόσα, και κόμης του Αλτομόντο & Κοριγκλιάνο.
Ήταν γιος του Ρουγκέριο Σανσεβερίνο από τον οποίο κληρονόμησε τους δύο τίτλους του κόμη. Από το 1374 ήταν παντρεμένος με την Μαργαρίτα του Σανγκίνετο, γιος του ήταν ο Ρουγκέριο Σανσεβερίνο 1οε δούκας του Αγίου Μάρκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Νεαπόλεως
Παναγιώτης Γ. Νόρδας
Ο Παναγιώτης Νόρδας, 1908-1983, γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1908 και σπούδασε, στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, φαρμακευτική. Διετέλεσε Δήμαρχος Κορινθίων από το 1967 έως και το 1974.
Βιογραφία
Ο Παναγιώτης Νόρδας καταγόταν από μεγάλη αγροτική οικογένεια του Σοφικού Κορινθίας. Υπηρέτησε την πατρίδα κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, με το βαθμό του ανθυποφαρμακοποιού, στο Α' Στρατιωτικό Νοσοκομείο, στη μονάδα παρασκευής φαρμάκων. Επί κατοχής, στο σπίτι του κρύφτηκαν οι τότε εν ενεργεία αξιωματικοί Τσιπάς και Μακρίδης, ενώ φιλοξένησε και Άγγλους φυγάδες. Η Βρετανική κυβέρνηση του έστειλε ευχαριστήρια επιστολή, την οποία όμως αργότερα, με τα γεγονότα της Κύπρου το 1956, επέστρεψε εκφράζοντας έτσι την αντίθεση του. Λίγο πριν το ξέσπασμα του εμφυλίου, στις 8 Αυγούστου 1944, συνελήφθη και φυλακίσθηκε από αντάρτες του ΕΛΑΣ μαζί με άλλους 9 μεταξύ των οποίων ο Τ. Παπαδόπουλος, ο Β. Ειρήνης, ο Μ. Δουρδούμας και ο Κ. Αναγνωστόπουλος. Τα Δεκεμβριανά όμως άλλαξαν την κατάσταση και σώθηκε λίγο πριν την εκτέλεση του. Μετά το τέλος του πολέμου, το 1946, νυμφεύεται την οδοντίατρο Μαρία Μαυραγάνη και μαζί αποκτούν δύο παιδιά τον Γεώργιο και την Στυλιανή. Με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας, του έγινε πρόταση να αναλάβει Δήμαρχος, όμως εκείνος αρνήθηκε προτείνοντας πέντε άλλα πρόσωπα με εξίσου μεγάλο κύρος και εκτίμηση στην πόλη, μεταξύ των οποίων τους δικηγόρους Μιχαήλ και Ειρήνη, καθώς και τον Στ. Κακάκη. Μετά από πολλές πιέσεις και προσωπική παρέμβαση του Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, ο Π. Νόρδας ορκίζεται δήμαρχος στις 4 Αυγούστου 1967. Ο Παναγιώτης Νόρδας έχει συνδέσει το όνομα του, με την κατασκευή μεγάλων έργων υδροδότησης από το Λουτράκι προς την Κόρινθο, την κατασκευή όλων των οδών εντός σχεδίου πόλεως του Συνοικισμού, την ασφαλτοποίηση δρόμων και πλακόστρωση πεζοδρομίων, τον φωτισμό της πόλης και τέλος την αποπληρωμή όλων των δανείων του Δήμου. Παρέδωσε την δημαρχία μετά από την περάτωση μεγάλων έργων χωρίς κανένα χρέος. Πέθανε στις 27 Αυγούστου 1983, στη δε κηδεία του σύσσωμη η πόλη της Κορίνθου, αφήνοντας πίσω τις όποιες πολιτικές διαφορές, αποχαιρέτησε τον παλιό της Δήμαρχο, αναγνωρίζοντας έτσι την μεγάλη συνεισφορά του στην πόλη.
Σημειώσεις, Αναφορές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κορίνθου
Νίντζα
Στην Ιαπωνική φιλοσοφία των πολεμικών τεχνών που ενσωματώνει στοιχεία τόσο από το βουδισμό, όσο κι από το σιντοϊσμό συναντούμε μία σέκτα τόσο παλιά που η γέννησή της χάνεται στο πέρασμα των αιώνων. Στην κυριολεξία Νίντζα (忍者) σημαίνει κατάσκοπος, η λέξη Νίντζα προφέρεται από την ένωση δύο ιδεογραμμάτων kanji 忍者 συνήθως γράφεται ως shinobi-no-mono (忍の者). Έξω από την Ιαπωνία ακόμα και σήμερα λίγα πράγματα είναι γνωστά για το Ninjutsu (忍術), την τέχνη των Νίντζα (忍者) και αυτά κυρίως για εμπορικούς λόγους. Αλλά και στην ίδια την Ιαπωνία ακόμα τα στοιχεία είναι ελάχιστα, κυρίως επειδή οι σχετικές γνώσεις τηρήθηκαν μυστικές και με μεγάλη αυστηρότητα. Πρέπει να γεννηθεί κανείς σε οικογένεια Νίντζα (忍者), για να εκπαιδευτεί και να αποδεχτεί την τέχνη τους το Ninjutsu (忍術).
Το Ninjutsu (忍術) είναι θέμα απόκρυφο, όχι απαγορευμένο. Ακόμα κι σήμερα, στην Ιαπωνία, ξαφνιάζει το πόσο λίγα είναι γνωστά για τους Νίντζα (忍者). Οι Samurai (侍), λόγου χάρη, οι πολεμιστές της φεουδαρχικής Ιαπωνίας, ήταν ευγενείς και ανήκαν στην τάξη Bushi (武士). Σε κανέναν άλλο δεν επιτρεπόταν να γίνει Samurai (侍) και να φορά δυο σπαθιά. Οι Νίντζα (忍者) ξεφύτρωσαν από τους Ηinin (否認), ένα κατώτερο υποθετικά κοινωνικό στρώμα.
Το Ninjutsu (忍術) είναι μια πανάρχαια τέχνη, τόσο παλιά, που κανείς δεν είναι βέβαιος για την πηγή της, αν και οι περισσότεροι πιστεύουν ότι γεννήθηκε κάπου στην Κίνα την περίοδο της δυναστείας των Tang. Κατά το πέρασμα των αιώνων οι Ιάπωνες υιοθέτησαν ένα σωρό στοιχεία του κινέζικου πολιτισμού. Η Ιαπωνική κοινωνία ήταν από πάντα αυστηρά διαστρωματωμένη. Η κοινωνική ιεραρχία είναι απόλυτα προσδιορισμένη κι ούτε τολμά κανείς να ονειρευτεί ότι μπορεί να ξεπεράσει τα όρια που του έθεσε η ζωή. Είναι το κάρμα του, το στίγμα του, όχι μόνο το κοινωνικό, αλλά και το πολιτικό. Φυσικά, από τους αριστοκράτες Βushi (武士) τους χώριζε χάσμα αγεφύρωτο. Αλλά, καθώς ο εμφύλιος έπαιρνε όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις στη χώρα, οι Samurai (侍) άρχισαν όλο και περισσότερο να χρειάζονται τις εξειδικευμένες τεχνικές των Νίντζα (忍者), γιατί τους ίδιους τους δέσμευε ο κώδικας του Bushido (武士道), που τους απαγόρευε να κάνουν ένα σωρό πράγματα. Οπότε οι Samurai (侍) μίσθωναν τους Νίντζα (忍者) για να κάνουν για λογαριασμό τους εμπρησμούς, δολοφονίες και κάθε είδους ανορθόδοξες ενέργειες, που στους ίδιους απαγορεύονταν. Λόγου χάρη, η ιστορία λέει ότι η πρώτη σημαντική εμφάνιση των Νίντζα (忍者) γίνεται τον 6ο μ.Χ. αιώνα, όταν ο αντιβασιλέας Sotoku τους χρησιμοποίησε ως κατασκόπους. Ήταν τόσες οι ικανότητες τους, που ο αριθμός τους αυξήθηκε εντυπωσιακά κατά τη διάρκεια των περιόδων Heian (平安) και Kamakura (鎌倉). Οι περισσότεροι ζούσαν νότια. Το Kyoto (京都) το έλεγχαν στην κυριολεξία μετά το πέσιμο του ήλιου.
Αλλά η τελευταία φορά που τους ακούμε να παίζουν σημαντικό ρόλο είναι κατά τη διάρκεια των πολέμων της χερσονήσου Shimabara (利用者), όταν χρησιμοποιήθηκαν για να καταπνίξουν μια εξέγερση των χριστιανών των νησιών Κyushu (九州). Ωστόσο, γνωρίζουμε ότι συνέχισαν να δρουν σ' ολόκληρη τη διάρκεια του Shogunate των Tokugawa. Κατά τις αρχές του 17ου αιώνα, τότε που ο Ieyasu Tokugawa (徳川 家康) είχε ενώσει τους αντιμαχόμενους ευγενείς δημιουργώντας το Shogunate των Tokugawa, που θα διαρκούσε διακόσια ολόκληρα χρόνια που νοιάζονταν ελάχιστα ή και καθόλου για την ανθρώπινη ζωή. Οι Samurai (侍) ήταν πολεμιστές που εκτελούσαν απλώς τις εντολές του αφέντη τους, πιστοί μόνο σ' εκείνον και στο Bushido (武士道). Αλλά ο κώδικας του Bushido (武士道), μ' όλη την ακαμψία του, είχε έναν πυρήνα ανθρωπιάς, πυρήνα που κάποιοι Samurai (侍) είχαν αποφασίσει ν' αγνοήσουν, έτσι ήρθε μια εποχή που οι Samurai (侍) πήγαν να διδαχτούν από τους Νίντζα (忍者). Κι έτσι ο δρόμος διαστρεβλώθηκε. Μέσα από το Ninjutsu (忍術), οι Samurai (侍) διδάχτηκαν τον πόλεμο στο δάσος, την τέχνη της μεταμφίεσης, το camouflage, τη χρήση των κωδίκων και της βουβής συνεννόησης, την κατασκευή εμπρηστικών βομβών και προπετασμάτων καπνού και ούτω καθεξής. Οι Νίντζα (忍者) δε δεσμεύονταν από το Δρόμο του Πολεμιστή (Bushido 武士道). Για κείνους το Bushido (武士道) δεν ήταν παρά μια λέξη σαν όλες τις άλλες. Η άνοδος τους υπήρξε γοργή. Αφού ήταν τόσο αποτελεσματικοί, οι ανώτερες τάξεις τους χρησιμοποιούσαν όλο και πιο συχνά. Κι όσο μεγάλωνε ο πλούτος τους, τόσο πιο εκλεπτυσμένες και περίπλοκες γίνονταν οι τεχνικές τους. Στην Ιαπωνία υπάρχουν πολλά ryū (流) δηλαδή σχολές. Περισσότερα απ' όσα εμφανίζονται στις κυβερνητικές απογραφές. Οπότε, η ποικιλία των τεχνικών που διδάσκονται είναι, στην ουσία, απεριόριστη. Συχνά το καλό και το κακό μεταδίδονται στους μαθητές χωρίς καμιά διάκριση. Το πρώτο πράγμα που διδάσκονται είναι ότι για να είσαι πραγματικός γνώστης πρέπει να ερευνήσεις ακόμα και το σκοτάδι. Kάθε ryū (流) που στην περίπτωση των Νίντζα (忍者) σημαίνει και κάθε ξεχωριστή φαμίλια, ειδικευόταν σε συγκεκριμένες μορφές πάλης, κατασκοπείας, απόκρυψης, κτλ, έτσι που να μπορεί κανείς, μελετώντας τις μεθόδους που χρησιμοποιεί, να εξακριβώσει σε ποια ryū (流) ανήκει ο Νιnja (忍者). Λόγου χάρη, η Shindenfudo-ryū (神伝不動流) ήταν γνωστή για την τεχνική της στα μικρά όπλα, κυρίως στα Shuriken, η Gyokko-ryū (玉虎流) ειδικευόταν στα πλήγματα, που αδρανοποιούν το κεντρικό νευρικό σύστημα, οι μαθητές της Kotō-ryū (虎倒流) ήταν τεχνίτες στο σπάσιμο των οστών του αντιπάλου, άλλοι χρησιμοποιούσαν τον υπνωτισμό, και ούτω καθεξής.
Πριν τριακόσια τόσα χρόνια ήταν η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκαν σε κάτι πολύ σημαντικό. Κατά τη διάρκεια του δέκατου έβδομου αιώνα στην Ιαπωνία έγιναν μεγάλες αλλαγές. Η χώρα, από πολλές απόψεις, έπαψε να είναι αυτό που ήταν. Ωστόσο, τέτοιες παραδόσεις δύσκολα σβήνουν, ακόμα και με την επέμβαση του χρόνου. Τελικά το τι σημαίνει Νίντζα (忍者) δεν είναι εύκολο ν’ απαντηθεί όπως συμβαίνει με τόσα άλλα που αφορούν την Ιαπωνία. Άλλωστε, η αρχή τους βρίσκεται κάπου αλλού, στη μακρά μιλιταριστική ιστορία της χώρας.
Αθλητικά γεγονότα του 2009/Αύγουστος
Παρατίθενται σημαντικά αθλητικά γεγονότα που έλαβαν χώρα τον Αύγουστο του 2009.
Νίντζα
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ιαπωνίας Κατηγορία:Μισθοφόροι Κατηγορία:Πολεμικά επαγγέλματα
Αθλητικά γεγονότα του 2009/Αύγουστος
30 Αυγούστου
08
Ανθρακικό κάλιο
μικρογραφία|Ανθρακικό κάλιο Το ανθρακικό κάλιο είναι η ανόργανη ένωση με χημικό τύπο K2CO3. Είναι λευκό άλας και εμφανίζεται στέρεα μορφή, όπως όλα τα άλατα. Είναι ευδιάλυτο στο νερό. Χρησιμοποιείται κυρίως στην παραγωγή σαπουνιού και γυαλιού.
Ιστορία
Στα τέλη του 18ου αιώνα, στη Βόρεια Αμερική, πριν από την ανάπτυξη του μπέικιν πάουντερ, η στάχτη από μαργαριτάρια χρησιμοποιήθηκε ως διογκωτικό για τα γρήγορα ψωμιά.
Παραγωγή
Το ανθρακικό κάλιο παρασκευάζεται εμπορικά με την αντίδραση υδροξειδίου του καλίου με διοξείδιο του άνθρακα:
Από το διάλυμα κρυσταλλώνεται το σεσκιένυδρο K2CO3· 3/2 H2O ("ένυδρη ποτάσα"). Θέρμανση αυτού του στερεού πάνω από 200°C δίνει το άνυδρο αλάτι. Σε μια εναλλακτική μέθοδο, το χλωριούχο κάλιο υποβάλλεται σε επεξεργασία με διοξείδιο του άνθρακα παρουσία μιας οργανικής αμίνης για να δώσει διττανθρακικό κάλιο, το οποίο στη συνέχεια φρύεται:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ενώσεις καλίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις άνθρακα
Ελίζαμπεθ Ρίζερ
Η Ελίζαμπεθ Άνν Ρίζερ (Elizabeth Ann Reaser, 2 Ιουλίου 1975) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός κινηματογράφου, τηλεόρασης και θεάτρου.
Έγινε γνωστή ως Έσμε Κάλεν από την σειρά ταινιών του Έπους του Λυκόφωτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1994-95
Στον τελικό έφτασαν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ, μάλιστα ο πρώτος διά πυρός και σιδήρου, καθώς στη πορεία του απέκλεισε μεταξύ άλλων την Ξάνθη με γκολ που πέτυχε στο τελευταίο λεπτό της παράτασης, αλλά και τον Ολυμπιακό με ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό του αγώνα με τον κανονισμό του εκτός έδρας γκολ.
Ο τελικός του 1995 παραμένει αλησμόνητος, αλλά για τους λάθος λόγους, καθώς στιγματίστηκε από επεισόδια εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου, από τη στιγμή και μετά που ο διαιτητής Φίλιππος Μπάκας σφύριξε αμφισβητούμενο πέναλτι υπέρ του Παναθηναϊκού ένα λεπτό πριν το τέλος της παράτασης. Ακολούθησαν διαμαρτυρίες, αποβολές, συμπλοκές οπαδών και αστυνομική επιχείρηση υπό τον Αττικάρχη Νίκο Χατζάκη (έγιναν 21 συλλήψεις και εκατοντάδες προσαγωγές), ενώ ορισμένοι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ αρνήθηκαν να παραστούν στην απονομή που ακολούθησε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1994-1995
ΦΚ Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο
Η ΦΚ Ιντερνατσιονάλε Μιλάνο (ιταλικά: FC Internazionale Milano, ιταλική προφορά: internat͡sjo'naːle) ή απλούστερα Ιντερ, είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ιταλίας με έδρα το Μιλάνο. Η ομάδα μετέχει ανελλιπώς στην κορυφαία βαθμίδα του ιταλικού συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων από την πρώτη της εμφάνιση το 1909, με αποτέλεσμα να είναι η μόνη ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα που δεν έχει υποβιβαστεί από την κορυφαία βαθμίδα του ιταλικού πρωταθλήματος (Serie A).
Η Ίντερ έχει κερδίσει 35 εγχώρια τρόπαια, συμπεριλαμβανομένων δεκαεννέα πρωταθλημάτων, εννέα Κυπέλλων Ιταλίας και επτά Σούπερ Καπ Ιταλίας. Από το 2006 έως το 2010, ο σύλλογος κέρδισε πέντε διαδοχικούς τίτλους πρωταθλήματος. Έχει κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ τρεις φορές: δύο διαδοχικούς τελικούς το 1964 και το 1965 και στη συνέχεια άλλο ένα το 2010. Η πιο πρόσφατη επιτυχία της ήταν το ιταλικό τρέμπλ, με την κατάκτηση του Πρωταθλήματος και του Κυπέλλου το ίδιο έτος. Ο σύλλογος έχει κερδίσει επίσης τρία Κύπελλα ΟΥΕΦΑ, δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της ΦΙΦΑ.
Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο στάδιο Σαν Σίρο χωρητικότητας 80.018, επίσης γνωστό ως Στάντιο Τζουζέπε Μεάτσα, το οποίο μοιράζεται από κοινού με την αντίπαλό της Μίλαν και είναι το μεγαλύτερο από πλευράς χωρητικότητας στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Η συμπολίτισσά της, Μίλαν, θεωρείται η μεγαλύτερη ανταγωνίστριά της, ενώ οι μεταξύ τους αγώνες είναι γνωστοί ως Derby della Madonnina, ένα από τα μεγαλύτερα ντέρμπι στο ποδόσφαιρο.
Από το 2010, η Ίντερ κατατάσσεται δεύτερη πιο δημοφιλής ομάδα στην Ιταλία, παρ' όλο που το άθροισμα των κατακτήσεων Τσάμπιονς Λιγκ των Ίντερ και Γιουβέντους είναι πέντε (5) ενώ η Μίλαν μόνη της έχει επτά (7) και η έκτη πιο δημοφιλής ομάδα στην Ευρώπη. Ο σύλλογος είναι ένας από τους πολυτιμότερους στην Ιταλία και τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Αποτέλεσε επίσης ιδρυτικό μέλος της διαλυμένης πλέον G-14, της οργάνωσης των κορυφαίων ποδοσφαιρικών συλλόγων της Ευρώπης.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 9 Μαρτίου του 1908 ως Football Club Internazionale, έπειτα από το σχίσμα με τη Milan Cricket and Football Club (σημερινή Μίλαν). Η ονομασία του συλλόγου προέρχεται από την επιθυμία των ιδρυτικών μελών της με επικεφαλής τον ελληνοβενετσιάνο επιχειρηματία Ιωάννη Παραμυθιώτη να περιλαμβάνει και ξένους παίκτες σε αντίθεση με τους υπόλοιπους παράγοντες της Μίλαν που επιθυμούσαν να περιλαμβάνει μόνο Ιταλούς.
Ιστορικά, στο Μιλάνο η Ίντερ (παρωνύμιο bauscia, σε ελεύθερη απόδοση αλαζόνες) εκπροσωπούσε την αστική τάξη του κέντρου της πόλης, ενώ η Μίλαν (παρωνύμιο στην τοπική διάλεκτο casciavit (δηλαδή κατσαβίδια) τα λαϊκά στρώματα της βιομηχανικής περιφέρειας και τα εργατικά συνδικάτα. Αργότερα τα πράγματα έγιναν συγκεχυμένα. Η Μίλαν ελεγχόταν από τον συντηρητικό βαρόνο των ΜΜΕ και πρώην πρωθυπουργό της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι και η Ίντερ από τον κεντροαριστερό πετρελαιοβιομήχανο Μάσιμο Μοράτι.
Το 1964, η Ίντερ κατέκτησε το πρώτο της Κύπελλο Πρωταθλητριών αφού επικράτησε 3–1 της Ρεάλ Μαδρίτης στη Βιέννη. Την ίδια χρονιά, η ομάδα κατέκτησε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο επικρατώντας της Ιντεπεντιέντε. Την επόμενη περίοδο, η ομάδα κέρδισε για δεύτερη φορά το Κύπελλο Πρωταθλητριών, κερδίζοντας αυτή τη φορά τη Μπενφίκα στον τελικό, ενώ το ίδιο έτος, 1965, πήρε και το δεύτερο Διηπειρωτικό Κύπελλο, νικώντας ξανά την Ιντεπεντιέντε.
μικρογραφία|δεξιά|Ο Μάσιμο Μοράτι, ιστορικός διοικητικός παράγοντας της Ίντερ. Στις 18 Φεβρουαρίου 1995, 17 χρόνια μετά την προεδρεία του πατέρα του, Άντζελο, ο Μάσιμο Μοράτι αποκτά και πάλι την Ίντερ σε μια ταραχώδη περίοδο στην ιστορία του συλλόγου. Υπό την προεδρία του, η Ίντερ άρχισε να βελτιώνει τη θέση της στο πρωτάθλημα και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις όπου συμμετείχε. Αγορές παικτών όπως των Ronaldo και Vieri θεωρήθηκαν σημαντικές για την πρόοδο αυτή. Η Ίντερ κατακτά το κύπελλο UEFA το 1998. Το 2010, 4 χρόνια μετά το σκάνδαλο του Calciopoli, ο σύλλογος κερδίζει 5ο συνεχόμενο πρωτάθλημα αλλά και το champions league με προπονητή τον Ζοσέ Μουρίνιο, που μετακόμισε στην Μαδρίτη για λογαριασμό της Ρεάλ σε λιγότερο απο μία εβδομάδα μετά την κατάκτηση του τροπαίου.
Την 1η Αυγούστου του 2012, ο ​​Μοράτι πούλησε δικαιώματα μειοψηφίας της Ίντερ σε κινεζική κοινοπραξία με επικεφαλής τον Κένεθ Χουάνγκ. Την ίδια ημέρα, η Inter ανακοίνωσε συμφωνία με την China Railway Construction Corporation Limited για την κατασκευή νέου γηπέδου. Στις 30 Ιουνίου του 2013, η Internazionale Holding S.r.l. του Μοράτι απέκτησε το 98,2% των μετοχών της F.C. Internazionale Milano S.p.A. και η συμφωνία με τους Κινέζους προφανώς κατέρρευσε. Επίσης, Βάλτερ Ματσάρι αντικατέσητσε τον Αντρέα Στραματσόνι στην τεχνική ηγεσία της ομάδας στις 24 Μαΐου του 2013. Η περίοδος 2012-13 ήταν η χειρότερη στην πρόσφατη ιστορία του συλλόγου ο οποίος τερμάτησε 9ος στη SΣέριε Α και απέτυχε να προκριθεί στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Στις 15 Οκτωβρίου του 2013, μία κοινοπραξία από την Ινδονησία (International Sports Capital HK Ltd.) με επικεφαλής τους Έρικ Τοχίρ, Χάντι Σοετέτζο και Ροσάν Ροεσλάνι, υπέγραψε συμφωνία για την εξαγορά του 70% τον μετοχών της Ίντερ από την Internazionale Holding S.r.l. μετέχοντας στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Ίντερ με 75 εκατομμύρια ευρώ, που προκλήθηκε από καθαρή απώλεια 79.881.808 ευρώ. Αμέσως μετά τη συμφωνία, Ο Μοράτι της Internazionale Holding S.r.l. εξακολουθούσε να διατηρεί το 29,5% των μετοχών της F.C. Internazionale Milano S.p.A. Μετά τη συμφωνία, οι μετοχές της Inter ανήκαν σε μια αλυσίδα εταιρειών χαρτοφυλακίου, δηλαδή την International Sports Capital S.p.A. της Ιταλίας (με το 70% των μετοχών), International Sports Capital HK Limited και Asian Sports Ventures HK Limited του Χονγκ Κονγκ. Η Asian Sports Ventures HK Limited, ως μια άλλη ενδιάμεση εταιρία συμμετοχών, ανήκε στη Nusantara Sports Ventures HK Limited (60% των μετοχών, μια εταιρεία που ανήκε στον Τοχίρ), Alke Sports Investment HK Limited (20% του μετοχικού κεφαλαίου) και Aksis Αθλητισμός Capital HK Limited (20% των μετοχών).
Ο Τοχίρ επίσης έγινε συνιδιοκτήτης της ομάδας Ντι Σι Γιουνάιτεντ από τη Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS) και της Περσίμπ Μπανντούνγκ από το Πρωτάθλημα Ινδονησίας στις 2 Δεκεμβρίου του 2013, η Ίντερ και Ντι Σι Γιουνάιτεντ, στη συνέχεια, ανακοίνωσε επίσημα μια στρατηγική εταιρική σχέση και τον Ιανουάριο του 2016, Ίντερ και Περσίμπ ανακοίνωσαν επίσημα μια στρατηγική εταιρική σχέση.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου Τοχίρ, ο σύλλογος αναχρηματοδοτούνταν κυρίως τον εαυτό του με επιχειρηματικό μοντέλο αυτοσυντήρησης, έως το 2015 όταν ο σύλλογος παραβίασε τους κανόνες οικονομικού φαιρ πλέι της ΟΥΕΦΑ. Στο σύλλογο επιβλήθηκε πρόστιμο και αποκλεισμός από αγώνες της ΟΥΕΦΑ, με πρόσθετες ποινές με αναστολή. Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι επέστρεψε ως προπονητής στις 14 Νοεμβρίου του 2014.
Στις 6 Ιουνίου του 2016 η Suning Sports (μέσω μιας εταιρείας με έδρα το Λουξεμβούργο, Great Horizon S.á r.l.), μια κοινοπραξία του ομίλου Suning Holdings και του ομίλου Suning Appliance (τόσο εν μέρει ή εξ ολοκλήρου από τον Ζανγκ Τζιντόνγκ, συνιδρυτή και πρόεδρο του ομίλου Suning Commerce), αγόρασε την πλειοψηφία των μετοχών της Ίντερ από την κοινοπραξία του Τοχίρ, International Sports Capital S.p.A. και από την Internazionale Holding Srl της οικογένειάς Μοράτι. Σύμφωνα με επίσημο blog τους, η τιμή ήταν περίπου €270 εκατομμύρια, συμπεριλαμβανομένου και συνδρομή της αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου της Ίντερ.
Ωστόσο, η πρώτη περίοδος της νέας ιδιοκτησίας ξεκίνησε με κακές επιδόσεις σε φιλικά προετοιμασίας. Στις 8 Αυγούστου του 2016 η Ίντερ έληξε τη συνεργασία της με τον προπονητή Ρομπέρτο ​​Μαντσίνι με αμοιβαία συμφωνία. Αντικαταστάθηκε από τον Φρανκ ντε Μπουρ.
Χρώματα και έμβλημα
Από την ίδρυσή της το 1908, Ίντερ φοράει μαύρες και μπλε ρίγες. Φημολογείται ότι το μαύρο επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει τη νύχτα και το μπλε επιλέχθηκε με σκοπό να εκπροσωπήσει τον ουρανό. Εκτός από ένα σύντομο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Η Ίντερ συνέχισε να φορά τις μαύρες και μπλε ρίγες, αποκτώντας το ψευδώνυμο Nerazzurri. Για ένα χρονικό διάστημα, όμως, ο σύλλογος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις μαύρες και μπλε στολές του. Το 1928, η ονομασία και η φιλοσοφία της Ίντερ ήταν άβολα για το κυβερνών φασιστικό κόμμα. Ως αποτέλεσμα, κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, ο διάρκειας 20 ετών σύλλογος συγχωνεύθηκε με την Ουνιόνε Σπορτίβα Μιλανέζε (Unione Sportiva Milanese). Ο νέος σύλλογος ονομάστηκε Σοσιετά Σπορτίβα Αμπροζιάνα (Società Sportiva Ambrosiana) από την πολιούχο του Μιλάνου. Η σημαία του Μιλάνου (κόκκινος σταυρός σε λευκό φόντο) αντικατέστησε το παραδοσιακό μαύρο και μπλε. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι φασίστες έχασαν την εξουσία, ο σύλλογος επανήλθε στην αρχική ονομασία και τα χρώματά του. Το 2008, η Ίντερ γιόρτασε την εκατονταετηρίδα της με ένα κόκκινο σταυρό στη φανέλα. Ο σταυρός θυμίζει τη σημαία της πόλης και χρησιμοποιείται ορισμένες φορές ως πρότυπο για την τρίτη αμφίεση. Το 2014 ο σύλλογος εξέδωσε κατά κύριο λόγο μαύρη κιτ σπίτι με λεπτή μπλε ρίγες πριν από την επιστροφή σε ένα πιο παραδοσιακό σχεδιασμό της επόμενης περιόδου.
Το 2007, το έμβλημα επέστρεψε στην προ 1999-2000 περίοδο. Δόθηκε μια πιο μοντέρνα εμφάνιση με μικρότερο αστέρι και ελαφρύτερο συνδυασμό χρωμάτων. Αυτή η εκδοχή χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον Ιούλιο του 2014, όταν ο σύλλογος αποφάσισε να προβεί σε ανασχεδιασμό. Η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ του νέου και της προηγούμενου λογότυπου είναι η παράλειψη του αστεριού εκτός από τη φανέλα.
Τα ζώα χρησιμοποιούνται συχνά ως σύμβολα των ποδοσφαιρικών συλλόγων στην Ιταλία. Το νερόφιδο, που ονομάζεται Il Biscione ή Serpente, αντιπροσωπεύει την Ίντερ. Χρησιμοποιήθηκε ως διακριτικό του συλλόγου για τελευταία φορά το διάστημα 1979-1988. Το φίδι είναι ένα σημαντικό σύμβολο για την πόλη του Μιλάνου, που εμφανίζεται συχνά στη μιλανέζικη εραλδική ως κουλουριασμένη οχιά με έναν άνδρα στα σαγόνια της. Το σύμβολο είναι διάσημο για την παρουσία του στο εθνόσημο της Βουλής των Σφόρτσα (που κυβέρνησε την Ιταλία από το Μιλάνο κατά την περίοδο της Αναγέννησης), στην πόλη του Μιλάνου, στο ιστορικό Δουκάτο του Μιλάνου (ένα κρατίδιο 400 ετών εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) και στην Ινσούμπρια (μια ιστορική περιοχή της πόλης του Μιλάνου).
Εξέλιξη του εμβλήματος
Από τη θέσπιση του επαγγελματικού ποδοσφαίρου έως σήμερα:
Γήπεδο
thumb|Οπαδοί της Ίντερ το 2009
Το γήπεδο της ομάδας είναι το Σαν Σίρο, επίσημα γνωστό ως το Στάντιο Τζουζέπε Μεάτσα, ονομασία του πρώην παίκτη που αγωνίστηκε στη Μίλαν και την Ίντερ. Η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη ονομασία, Σαν Σίρο, είναι το τοπωνύμιο της περιοχής στην οποία βρίσκεται. Το Σαν Σίρο είναι η έδρα της Μίλαν από το 1926, όταν χτίστηκε κυρίως από τη χρηματοδότηση από τον πρόεδρο της Μίλαν εκείνη την περίοδο, Πιέρο Πιρέλι. Στην κατασκευή απασχολήθηκαν 120 εργαζόμενοι, ενώ χρειάστηκε 13,5 μήνες για να ολοκληρωθεί. Το γήπεδο ανήκε στο σύλλογο μέχρι την πώλησή του στο δημοτικό συμβούλιο το 1935, και από το 1947 κατέχουν ίσο μερίδιο η Ίντερ και η Μίλαν ως συνιδιοκτήτες.
Οικονομικά και ιδιοκτησιακό
Η FC Internazionale Milano S.p.A. χαρακτηρίστηκε ως μία από τις οικονομικές «μαύρες τρύπες» μεταξύ των ιταλικών συλλόγων, η οποία σε μεγάλο βαθμό εξαρτιόταν από την οικονομική συνεισφορά του ιδιοκτήτη Μάσιμο Μοράτι. Τον Ιούνιο του 2006, ο χορηγός της φανέλας με τη μειοψηφία των μετόχων του συλλόγου, Pirelli, πούλησε το 15,26% των μετοχών του συλλόγου στην οικογένεια Μοράτι, για 13,5 εκατομμύρια ευρώ. Ο κατασκευαστής ελαστικών διατήρησε το 4,2%. Ωστόσο, λόγω των πολλών αυξήσεων του μετοχικού κεφαλαίου της Ίντερ, όπως μία αντεστραμένη συγχώνευση με μια ενδιάμεση εταιρεία συμμετοχών, την Inter Capital Srl, το 2006, η οποία κατείχε το 89% των μετοχών της Ίντερ που αντιστοιχούσε σε 70 εκατομμύρια ευρώ εκείνη την περίοδο, ή εκδίδοντας νέες μετοχές για 70,8 εκατομμύρια ευρώ τον Ιούνιο του 2007, 99,9 εκατομμύρια ευρώ το Δεκέμβριο του 2007, 86,6 εκατομμύρια ευρώ το 2008, 70 εκατομμύρια ευρώ το 2009, 40 εκατομμύρια ευρώ το 2010 και το 2011,    35 εκατομμύρια ευρώ το 2012 ή επιτρέποντας στον Τοχίρ εγγραφή 75 εκατομμυρίων ευρώ σε νέες μετοχές της Ίντερ το 2013, η Pirelli έγινε η τρίτη μεγαλύτερη μετόχος με μόλις 0,5%, στις 31 Δεκεμβρίου του 2015. Η Inter έλαβε επίσης άμεση εισφορά κεφαλαίου από τους μετόχους για την κάλυψη της απώλειας που είχε αποκλειστεί από την έκδοση μετοχών (versamenti a copertura perdite).
Λίγο πριν την εξαγορά από τον Τοχίρ, οι ενοποιημένοι ισολογισμοί της Internazionale Holding S.r.l. έδειξαν ότι το σύνολο του ομίλου εταιρειών είχε τραπεζικό δανεισμό 156.688.000 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου του τραπεζικού δανεισμού της θυγατρικής Inter Brand Srl, καθώς και του ίδιου του συλλόγου, για το Istituto per il Credito Sportivo (ICS), 15.674.000 ευρώ για το ισολογισμό στο τέλος του οικονομικού έτους 2012-13.
Στατιστικά και ρεκόρ
Κατά την περίοδο του πρωταθλήματος του 2006-07, η Ίντερ έκανε τις περισσότερες σερί νίκες (17) όλων των εποχών στο Campionato. Είναι η μοναδική Ιταλική ομάδα που δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ στη Serie Β και επίσης είναι η μόνη στη χώρα της που κατέκτησε το τρεμπλ δηλαδή Πρωτάθλημα, Κύπελλο και Τσάμπιονς Λιγκ την ίδια περίοδο (2009-10).
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λομβαρδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1908 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1908
Μενοίτιος (τιτάνας)
Ο Μενοίτιος ήταν ένας από τους Τιτάνες της Ελληνικής μυθολογίας. Ήταν γιος του Τιτάνα Ιαπετού και της Ωκεανίδας Ασίας ή Κλυμένης ή Αίθρα ή Θέμιδας. Αδελφια του ήταν ο Προμηθέας, ο Επιμηθέας και ο Άτλαντας. Αντιπροσωπεύει την άλογη - άκριτη σκέψη, το ένστικτο.Μετά τον κατακλυσμό ο Δίας κατακεραύνωσε και εξαπέλυσε τον Μενοίτιο και, ύστερα τον Επιμηθέα, στον Έρεβο.
Μάλιστα οι Μενετές της Καρπάθου, διατηρούν το όνομά τους από αυτόν σε ανάμνηση του παραπάνω γεγονότος. βρίσκονται τα Πηγάδια.Με βάση τοπική παράδοση ο βράχος που κτίστηκε το χωριό ταυτίζεται με το Μενοίτιο.
Πηγές
Κατηγορία:Τιτάνες
Σόγια
Η σόγια (επιστημονική ονομασία: Γλυκίνη η μαξ, Glycine max) είναι φυτό ιθαγενές της Ανατολικής Ασίας, που ανήκει στα είδη των ψυχανθών. Είναι μονοετές φυτό που έχει χρησιμοποιηθεί στην Κίνα επί 5.000 χρόνια για να προσθέσει κυρίως άζωτο στο έδαφος, στο πλαίσιο της αμειψισποράς.
Χωρίς λιπαρά το σογιάλευρο είναι μια πρωτογενής, χαμηλού κόστους, πηγή πρωτεΐνης για προσυσκευασμένα γεύματα και ζωοτροφές. Το σογιέλαιο είναι ένα άλλο πολύτιμο προϊόν της επεξεργασίας της καλλιέργειας σόγιας. Προϊόντα σόγιας όπως το TVP (textured vegetable protein), για παράδειγμα, είναι σημαντικά συστατικά σε πολλά κρέατα και ανάλογα γαλακτοκομικά προϊόντα.
Παραδοσιακές χρήσεις της σόγιας περιλαμβάνουν το γάλα σόγιας, και από αυτό παρασκευάζονται το τόφου και το δέρμα tofu ή Yuba. Προϊόντα που έχουν υποστεί ζύμωση περιλαμβάνουν Shoyu ή σάλτσα σόγιας, miso, natto, και tempeh, μεταξύ άλλων. Το έλαιο χρησιμοποιείται σε πολλές βιομηχανικές εφαρμογές. Οι κυριότεροι παραγωγοί της σόγιας είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες (32%), Βραζιλία (28%), η Αργεντινή (21%), Κίνα (7%) και η Ινδία (4%). [3] [4] Τα φασόλια περιέχουν σημαντικές ποσότητες φυτικό οξύ, α-λινολενικό οξύ, ισοφλαβόνες και νταϊντζείνη (daidzein).
Η σόγια μπορεί να παράγει τουλάχιστον διπλάσια πρωτεΐνη ανά στρέμμα από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη καλλιέργεια φυτών ή δημητριακών, 5 έως 10 φορές περισσότερη πρωτεΐνη ανά στρέμμα από την παύση καλλιέργειας για τη βόσκηση των ζώων να κάνουν το γάλα, και μέχρι και 15 φορές περισσότερη πρωτεΐνη ανά στρέμμα από τα γήπεδα παύσης καλλιέργειας για την παραγωγή κρέατος.
Ονομασία
Το φυτό αναφέρεται και ως ανώτατο φασόλι (大豆 - Κινέζικα dàdòu και Ιαπωνικά daizu). Στα αγγλικά ονομάζεται soybean (Η.Π.Α) και soya bean (Αγγλία). Τα ανώριμα σπόρια σόγιας και το φαγητό καλούνται edamame στην Ιαπωνία, αλλά στα αγγλικά edamame αναφέρεται μόνο σε ένα συγκεκριμένο φαγητό.
Η λέξη σόγια προέρχεται ιαπωνική λέξη shou yu (醤 油, しょうゆ), η οποία χρησιμοποιείται για τη σάλτσα σόγιας. Η ακριβής μετάφραση της ιαπωνικής λέξης shou yu ή chiang yu σημαίνει έλαιο από chiang, αν και η σάλτσα δεν περιέχει και δεν παρασκευάζεται από έλαια.
Ταξινόμηση
thumb|right|200px|Ποικιλίες σόγιας χρησιμοποιούνται για πολλούς σκοπούς. Το όνομα του γένους Γλυκίνη (glycine) προέρχεται από την ελληνική λέξη γλυκής και πιθανόν αναφέρεται στην γλυκύτητα της Glycine apios, γνωστή πλέον ως Apios americana που έχει σχήμα αχλαδιού («άπιος» στα Ελληνικά). Η καλλιεργούμενη σόγια πρωτοεμφανίστηκε στο βιβλίο Τα είδη των φυτών (Species Plantarum) του Κάρολου Λινναίου, με την ονομασία Phaseolus max L. Η max Glycine συνδυασμός (L.) Merr., Όπως πρότεινε η Merrill το 1917, έχει γίνει το έγκυρο όνομα για αυτό το χρήσιμο φυτό.
Το γένος Γλυκίνη Willd. χωρίζεται σε δύο υπογένη την Glycine και Soja. Το υπογένος Soja (Moench) F.J. Herm συμπεριλαμβάνει και την καλλιεργούμενη σόγια (Glycine max) L. Merr καθώς και την άγρια σόγια (΄'Glycine soja'') Sieb. & Zucc. Και τα δύο είδη είναι ετήσια φυτά. Η Glycine soja είναι η άγρια πρόγονος της Glycine max και μεγαλώνει άγρια στην Κίνα, την Ιαπωνία, την Κορέα, την Ταϊβάν και τη Ρωσία.
Το υπογένος Glycine αποτελείται από τουλάχιστον 16 άγρια πολυετή είδη: για παράδειγμα, Glycine canescens FJ Herm. και Γ. tomentella Hayata, τόσο στην Αυστραλία και στην Παπούα Νέα Γουινέα. Όπως και κάποιες άλλες καλλιέργειες μακράς εξημέρωσης, η σχέση της σύγχρονης σόγιας για τα άγρια είδη καλλιέργειας δεν μπορούν πλέον να ανιχνευθούν με οποιοδήποτε βαθμό βεβαιότητας. Πρόκειται για μια πολιτιστική ποικιλία με έναν πολύ μεγάλο αριθμό ποικιλιών.
Θρεπτικά συστατικά
Σύγκριση με άλλα τρόφιμα όπως παρακάτω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όσπρια Κατηγορία:Κυαμοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ανατολικής Ασίας Κατηγορία:Συστατικά τροφίμων Κατηγορία:Ιαπωνική κουζίνα Κατηγορία:Κορεάτικη κουζίνα
Δολάριο Νέας Ζηλανδίας
Το δολάριο (νομισματικός κωδικός NZD) είναι το νόμισμα της Νέας Ζηλανδίας. Κυκλοφορεί επίσης στα Νησιά Κουκ (βλέπε και Δολάριο των Νήσων Κουκ), Νιούε, Τοκελάου και νησιά Πίτκαιρν.
Κανονικά συντομογραφείται με το σύμβολο του δολαρίου $ ή εναλλακτικά με το NZ$ για να γίνεται διάκριση από όλα τα νομίσματα που ονομάζονται δολάριο. Πολλές φορές ονομάζεται «κίουι» («Kiwi (dollar)») και υποδιαιρείται σε 100 σεντς (cents).
Τα Νησιά Πίτκαιρν για λόγους διοίκησης χρησιμοποιεί αυτά τα νομίσματα: Αυστραλιανό δολάριο, δολάριο Νέας Ζηλανδίας, Δολάριο του Καναδά, Δολάριο των ΗΠΑ, λίρα Αγγλίας και ευρώ.
Από τεχνική άποψη, τα νησιά Πίτκερν δεν έχουν νόμισμα. Όλες οι άλλες χώρες χρησιμοποιούν το νεοζηλανδικό δολάριο βάσει διατάγματος.
Ιστορία
To 1967 το δολάριο αντικατέστησε τη λίρα της Νέας Ζηλανδίας σε ισοτιμία των δολαρίων προς λίρα. Η αρχική «κλειδωμένη» ισοτιμία έναντι του αμερικανικού δολαρίου ήταν 1,39 δολάρια ΗΠΑ προς 1 νεοζηλανδικό δολάριο. Στις 21 Νοεμβρίου η ισοτιμία αυτή άλλαξε στα 1,12 αμερικανικά δολάρια προς 1 νεοζηλανδικό δολάριο.
Νέα υποτίμηση έγινε το 1971 έναντι της βρετανικής λίρας σε μεγαλύτερο βαθμό
Το καλοκαίρι του 2007 το δολάριο ήταν ίσο με 0,8103 αμερικανικά δολάρια.
Κέρματα
Το 1967 κυκλοφόρησαν κέρματα σε αξίες των 1, 2, 5, 10, 20 και 50 σεντς. Όλα τα κέρματα φτιάχτηκαν από χαλκονικέλιο, με εξαίρεση αυτά του 1 και των 2 λεπτών Τα κέρματα έχουν επάνω το πορτρέτο της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Σταδιακά αποσύρθηκαν από την κυκλοφορία τα κέρματα των 5 σεντ.
Σήμερα κυκλοφορούν κέρματα των 10, 20, 50 σεντ και του 1 και των 2 δολαρίων.
Σημαία της Βενεζουέλας
thumb|right|155px|[[Αρχείο:FIAV 100100.svg|20px| Λόγος σημαίας: 2:3, ]] thumb|right|155px|[[Αρχείο:FIAV 011011.svg|20px| Λόγος σημαίας: 2:3]]
Δολάριο Νέας Ζηλανδίας
Τραπεζογραμμάτια
Από το 1999 άρχισαν να κυκλοφορούν πολυμερικά χαρτονομίσματα. Το [2000]] τυπώθηκε αναμνηστικό χαρτονόμισμα των 20 δολαρίων, με αφορμή την είσοδο στη νέα χιλιετία.
Σημαία της Βενεζουέλας
Η σημαία της Βενεζουέλας χρονολογείται από το 1811, κατά την έναρξη δηλαδή του αγώνα για ανεξαρτησία στη χώρα. Το κύριο σχέδιο περιλαμβάνει τρεις οριζόντιες λωρίδες, χρώματος κίτρινου, μπλε και κόκκινου. Αργότερα προστέθηκαν μια σειρά αστέρια στο κέντρο της σημαίας (σήμερα οκτώ τον αριθμό) και στο άνω αριστερό άκρο της ένα έμβλημα (το Εθνόσημο της Βενεζουέλας).
Δολάριο Νέας Ζηλανδίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Νέας Ζηλανδίας
Σημαία της Βενεζουέλας
Σύμφωνα με την σημερινή ερμηνεία τα χρώματα αντιπροσωπεύουν:
thumb|155px|[[Αρχείο:FIAV historical.svg|23x15px Η επτάστερη σημαία, σε χρήση την περίοδο 1930–2006.]] Η τελευταία αλλαγή που έγινε στο έμβλημα και στη σημαία ήταν το 2006, οπότε και το άλογο στο έμβλημα παρουσιάστηκε να στρέφεται προς τα αριστερά, προστέθηκε τόξο και βέλος που αντιπροσωπεύει τους ιθαγενείς της Βενεζουέλας, μία μανσέτα που αντιπροσωπεύει το μόχθο των εργατών, ενώ στα αρχικά 7 αστέρια, προστέθηκε ένα ακόμα, που συμβολίζει την Επαρχία της Γουϊάνας. Η σημαία υιοθετήθηκε στις 7 Μαρτίου 2006 και προκάλεσε πολλές αντιδράσεις.
thumb|155px|[[Αρχείο:FIAV historical.svg|23x15px Σημαία της Βενεζουέλας (1863–1905)]] Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 30 Δεκεμβρίου του 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βενεζουέλα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Βενεζουέλας
Ιβάν Τρισκόφσκι
Ο Ιβάν Τρισκόφσκι (Σλαβομακεδονικά:Иван Тричковски) είναι ποδοσφαιριστής από τη Βόρεια Μακεδονία και αγωνίζεται στην ΑΕΚ Λάρνακας.
Καριέρα
Ο Τρισκόφσκι ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε δύο από τους μεγαλύτερους συλλόγους της χώρας του, την Βάρνταρ και την Ραμποτνίσκι προτού μετακομίσει στο Βελιγράδι τον Γενάρη του 2008 για λογαριασμό του Ερυθρού Αστέρα. Η ομάδα του Βελιγραδίου πλήρωσε 800 χιλιάδες ευρώ για να αποκτήσει τον ποδοσφαιριστή. Την σεζόν 2009-2010 δόθηκε δανεικός στην ομάδα της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου. Με τις εμφανίσεις του κέρδισε την προσοχή του προπονητή του Α.Π.Ο.Ε.Λ., Ιβάν Γιοβάνοβιτς, με αποτέλεσμα να τον αποκτήσει δίνοντας στον Ερυθρό Αστέρα 300.000 ευρώ.
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου Κατηγορία:Βορειομακεδόνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραμποτνίτσκι Σκοπίων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βάρνταρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ ΗΑΕ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπέβερεν
Μάριο Τρέμπι
Ο Μάριο Τρέμπι (ιταλικά: Mario Trebbi), ήταν Ιταλός ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής, γεννημένος στις 9 Σεπτεμβρίου 1939 στο Σέστο Σαν Τζοβάννι και αποβιώσας στις 14 Αυγούστου 2018 στο Παντέρνο Ντουνιάνο. Αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Συλλογικό επίπεδο
Ο Μάριο Τρέμπι ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος για λογαριασμό της ΑΚ Μίλαν το 1959, ενώ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε αναμέτρηση της ιταλικής πρώτης κατηγορίας κατά τη διάρκεια της σεζόν 1959-60.
Ως παίκτης της ΑΚ Μίλαν, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ιταλίας κατά τη διάρκεια της σεζόν 1961-62.
Κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών κατά τη διάρκεια της σεζόν 1962-63, όπου ο Μάριο Τρέμπι πραγματοποίησε, συνολικά, επτά συμμετοχές, μεταξύ των οποίων και ο νικηφόρος τελικός της διοργάνωσης, απέναντι στη Μπενφίκα, με τελικό σκορ 2-1.
Το 1966, μεταγράφηκε στην Τορίνο ΦΚ, με την οποία και αγωνίστηκε για χρονικό διάστημα τριών σεζόν.
Στη συνέχεια, το 1969, μετακόμισε στην ΑΚ Μόντσα.
Ο Μάριο Τρέμπι αποχώρησε από την ενεργό δράση μετά το πέρας της σεζόν 1973-74, όντας παίκτης της Τσιβιτανοβέζε Κάλτσιο.
Ο απολογισμός της αγωνιστικής παρουσίας του σε συλλογικό επίπεδο ανήλθε σε 157 συμμετοχές στη Σέριε Α (ένα τέρμα), 11 συμμετοχές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης, 8 συμμετοχές στο Κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων, μία στο Κύπελλο Κυπελλούχων, και, τέλος, 3 συμμετοχές στο Διηπειρωτικό Κύπελλο.
Εθνικό επίπεδο
Συμμετείχε με την ιταλική εθνική ολυμπιακή ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960.
Κατά τη διάρκεια του ολυμπιακού τουρνουά το οποίο διεξήχθη στη Ρώμη, ο ίδιος αγωνίστηκε, συνολικά, σε πέντε αναμετρήσεις. Η Ιταλία τερμάτισε στην τέταρτη θέση του συγκεκριμένου τουρνουά, ηττώμενη από την Ουγγαρία κατά τη διάρκεια του «μικρού τελικού».
Ως διεθνής, πραγματοποίησε, συνολικά, δύο διεθνείς συμμετοχές με την Εθνική Ιταλίας, χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα, το 1961 και το 1963.
Πραγματοποίησε την πρώτη διεθνή συμμετοχή του στις 25 Απριλίου 1961, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο τη Βόρεια Ιρλανδία, η οποία ολοκληρώθηκε με τη νίκη της Ιταλίας με τελικό σκορ 3-2.
Η δεύτερη και τελευταία διεθνής συμμετοχή του με την εθνική ομάδα της χώρας του έλαβε χώρα στις 14 Δεκεμβρίου 1963, κατά τη διάρκεια αναμέτρησης με αντίπαλο την Αυστρία, η οποία ολοκληρώθηκε με τη νίκη της Ιταλίας με τελικό σκορ 1-0.
Προπονητής
Ο Μάριο Τρέμπι ασχολήθηκε με την προπονητική μετά το πέρας της αγωνιστικής καριέρας του, εργαζόμενος σε αριθμό ιταλικών συλλόγων.