cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέμμα της Καστίλης
Ένωση των Cortes και ο νομικός κώδικας
Σχεδόν αμέσως μετά την ένωση των δύο βασιλείων υπό το Φερδινάνδο Γ', τα κοινοβούλια (Cortes) της Καστίλης και του Λεόν διαχωρίστηκαν. Διαιρέθηκαν σε τρεις τάξεις, οι οποίες αντιστοιχούσαν στους ευγενείς, την εκκλησία και τις πόλεις, και περιελάμβαναν εκπροσώπηση από τη Καστίλη, τη Λεόν, τη Γαλικία, το Τολέδο, τη Ναβάρρα και τις επαρχίες των Βάσκων. Αρχικά ο αριθμός των πόλεων που εκπροσωπούνταν στα Cortes ποίκιλαν κατά τον επόμενο αιώνα, έως ότου ο Ιωάννης Α΄ όρισε μόνιμα αυτούς που θα επιτρεπόταν να στέλνουν αντιπροσώπους (procuradores): το Μπούργος, το Τολέδο, τη Λεόν, τη Σεβίλλη, την Κόρδοβα, τη Μούρθια, τη Χαέν, τη Θαμόρα, τη Σεγόβια, την Άβιλα, τη Σαλαμάνκα, της Κουένκα, το Τόρο, το Βαγιαδολίδ, τη Σόρια, τη Μαδρίτη και τη Γουαδαλαχάρα (με τη Γρανάδα να προστίθεται μετά την κατάκτηση της το 1492).
Υπό τον Αλφόνσο Ι΄, οι συνεδριάσεις και των δύο βασιλείων διεξάγονταν από κοινού. Τα Κόρτες του 1258 στο Βαγιαδολίδ περιελάμβανε αντιπροσώπους της Καστίλης, της Εστρεμαδούρας και του Λεόν ("de Castiella e de Estremadura e de tierra de León") και αυτούς της Σεβίλλης, το 1261 της Καστίλης, του Λεόν και όλων των άλλων βασιλείων ("de Castiella e de León e de todos los otros nuestros Regnos"). Μεταγενέστερα Cortes λειτούργησαν ξεχωριστά, για παράδειγμα το 1301 αυτό της Καστίλης στο Μπούργος και αυτό του Λεόν στη Θαμόρα, αλλά οι αντιπρόσωποι απαίτησαν τα κοινοβούλια να επανενωθούν στο εξής.
Αν και τα διαχωρισμένα βασίλεια και οι πόλεις αρχικά διατήρησαν τα ξεχωριστά ιστορικά τους δικαιώματα-περιλαμβανομένων τού Παλαιού Φουέρο της Καστίλης (Viejo Fuero de Castilla) και των διαφορετικών fueros των δημοτικών συμβουλίων της Καστίλης, Λεόν, της Εξτρεμαδούρας και της Ανδαλουσίας- ένωσαν τον νομικό κώδικα για όλο το νέο βασίλειο που δημιουργήθηκε στο Σιέτε Παρτίδας (περ. 1265), το Ordenamiento de Alcalá (1248) και το Leyes de Toro (1505). Αυτοί οι νόμοι συνέχισαν να ισχύουν έως το 1889, όταν τέθηκε σε ισχύ ένας νέος ισπανικός αστικός κώδικας.
Ισπανική γλώσσα και πανεπιστήμια
thumb|right|300px|Χάρτης των Καστιλιανών και Αραγονικών Πανεπιστημίων Τον 13ο αιώνα υπήρχαν πολλές ομιλούμενες γλώσσες στα Βασίλεια τού Λεόν και της Καστίλης. Μεταξύ τους, τα καστιλιανικά, λεονικά, βασκικά και γαλικιανά. Αλλά καθ' όλη τη διάρκεια του αιώνα οι Καστιλιάνοι κέρδισαν περισσότερο έδαφος ως η γλώσσα του πολιτισμού και της επικοινωνίας. Ένα παράδειγμα αυτού είναι το Άσμα του Ελ Σιντ.
Κατά τα τελευταία έτη της βασιλείας του Φερδινάνδου Γ΄ τα καστιλιανικά άρχισαν να χρησιμοποιούνται σε συγκεκριμένα είδη εγγράφων, όπως ο Βησιγοτθικός Κώδικας, μετά στη βάση του νομικού κώδικα για τους Χριστιανούς που ζούσαν στη Μουσουλμανική Κόρδοβα, αλλά ήταν κατά τη βασιλεία του Αλφόνσου Ι' που έγινε η επίσημη γλώσσα. Από τότε και στο εξής όλα τα δημόσια έγγραφα γράφονταν στα καστιλιανικά, όπως και όλες οι μεταφράσεις των αραβικών νομικών και κυβερνητικών εγγράφων.
Μερικοί άνθρωποι σκέπτονται ότι η αντικατάσταση των λατινικών με τα καστιλιανικά έγινε εξαιτίας της δύναμης της νέας γλώσσας, ενώ άλλοι θεωρούν ότι έγινε εξαιτίας της επιρροής των Εβραιόφωνων διανοούμενων που ήταν εχθρικοί προς τα Λατινικά, τη γλώσσα της Χριστιανικής Εκκλησίας.
Επιπλέον, τον 13ο αιώνα ιδρύθηκαν πολλά πανεπιστήμια, στη Σαλαμάνκα του Λεόν και την Παλένθια, που ήταν ανάμεσα στα πρώτα πανεπιστήμια στην Ευρώπη.
Το 1492, υπό τους Καθολικούς Μονάρχες, δημοσιεύθηκε η πρώτη έκδοση της Γραμματικής της καστιλιανικής γλώσσας από τον Αντόνιο ντε Νεμπρίχα.
Σχέσεις με το Στέμμα της Αραγωνίας
thumb|240px|Η Καστίλη και τα περιφερειακά της κράτη το 1400. Κατά τη βασιλεία του Ερρίκου Γ' η βασιλική δύναμη αποκαταστάθηκε, επισκιάζοντας την πολύ ισχυρή καστιλιανική αριστοκρατία. Στα ύστερα του έτη ο Ερρίκος Γ΄ έδωσε μερική από την εξουσία του στον αδελφό του Φερδινάνδο της Αντεκέρα, ο οποίος θα ήταν αντιβασιλιάς, μαζί με τη σύζυγο του Αικατερίνη του Λάνκαστερ, κατά την περίοδο που ήταν ανήλικος ο γιος του πρίγκιπας Ιωάννη (Β΄). Έπειτα από το συμβιβασμό του Κάσπε το 1412, ο Φερδινάνδος άφησε την Καστίλη και έγινε βασιλιάς της Αραγωνίας.
Με το θάνατο της μητέρας του, ο Ιωάννης Β', στην ηλικία των 14, πήρε το θρόνο και νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία της Αραγωνίας. Ο νεαρός βασιλιάς εμπιστεύθηκε τη διακυβέρνηση στον Άλβαρο ντε Λούνα, το πιο ισχυρό πρόσωπο στην Αυλή και συμμάχησε με τη μικρότερη αριστοκρατία, τις πόλεις, τον κλήρο και τους Εβραίους. Η κίνηση προκάλεσε κοινή δυσφορία στους Καστιλιάνους ευγενείς και τους ινφάντες της Αραγωνίας, γιους του Φερδινάνδου, οι οποίοι επιθυμούσαν να πάρουν υπό τον έλεγχό τους το στέμμα της Καστίλης. Η διαμάχη αυτή κατέληξε σε πόλεμο μεταξύ των δύο βασιλείων κατά τα έτη 1429-1430. Κέρδισε ο Άλβαρο ντε Λούνα, ο οποίος εκδίωξε από την Καστίλη τους γιους του Φερδινάνδου.
Δεύτερη Σύγκρουση της Διαδοχής
Ο Ερρίκος Δ΄ ανεπιτυχώς προσπάθησε να εγκαθιδρύσει εκ νέου την ειρήνη με την αριστοκρατία, την οποία ο πατέρας του είχε κλονίσει. Όταν η δεύτερη σύζυγός του, η Ιωάννα της Πορτογαλίας, γέννησε την Ιωάννα, υποστηρίχθηκε ότι ήταν το αποτέλεσμα μιας ερωτικής σχέσης της Βασίλισσας με τον Μπελτράν ντε λα Κουέβα, έναν από τους κορυφαίους υπουργούς του Βασιλιά.
Ο βασιλιάς, πολιορκημένος από ταραχές και τις απαιτήσεις της αριστοκρατίας, αναγκάστηκε να υπογράψει ένα σύμφωνο, στο οποίο ονόμαζε διάδοχό του τον ετεροθαλή αδελφό του Αλφόνσο, αφήνοντας την Ιωάννα εκτός της γραμμής διαδοχής. Μετά τον θάνατο του Αλφόνσου σε ένα ατύχημα, ο Ερρίκος υπέγραψε το Σύμφωνο των Βουλών του Γκισάντο με την ετεροθαλή αδελφή του Ισαβέλλα, στο πρόσωπο της οποίας βρήκε την κληρονόμο του σε ανταπόδοση για το γάμο της με ένα πρίγκιπα επιλεγμένο από εκείνον.
Οι Καθολικοί Μονάρχες: Ένωση με το Στέμμα της Αραγωνίας
thumb|right|300px|Η Ανακατάληψη της Γρανάδας (Φ. Παδίγια)
Ο Ερρίκος Δ΄, ετεροθαλής αδελφός της Ισαβέλλας, θεώρησε το γάμο του Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας ως ακύρωση της Συνθήκης του Τόρο δε Γκισάντο βάσει της οποίας η Ισαβέλλα θα ανερχόταν στον καστιλιανικό θρόνο με το θάνατο του, μόνο αν ο μνηστήρας της εγκρινόταν από αυτόν. Ο Ερρίκος επιθυμούσε για την Καστίλη συμμαχία με την Πορτογαλία ή τη Γαλλία και όχι με την Αραγωνία. Αυτός επομένως αποφάσισε να ορίσει την κόρη του Ιωάννα ως διάδοχο στο θρόνο αφήνοντας έξω την Ισαβέλλα. Όταν το 1474 επισημοποίησε τέτοια κίνηση ξέσπασε ο Πόλεμος της Καστιλιανικής Διαδοχής που διήρκεσε μέχρι το 1479 όταν η Ισαβέλλα και οι υποστηρικτές της βγήκαν νικητές.
thumb|right|300px|Ο Κολόμβος και οι Καθολικοί Βασιλείς (Η επιστροφή του Κολόμβου) Μετά τη νίκη της Ισαβέλλας στον εμφύλιο πόλεμο και την άνοδο του Φερδινάνδου στο αραγωνικό θρόνο τα δύο στέμματα βρέθηκαν κάτω από την κοινή εξουσία των δύο μοναρχών. Όμως, αυτή ήταν μόνο μια προσωπική ένωση και τα δύο βασίλεια παρέμειναν διοικητικά ξεχωριστά, διατηρώντας καθένα τη δική του ταυτότητα και νόμους· και τα δύο κοινοβούλια παρέμειναν ανεξάρτητα, το μόνο κοινό ίδρυμα θα ήταν η Ιερά Εξέταση. Παρά τους τίτλους τους «Μονάρχες της Καστίλης, τού Λεόν, της Αραγωνίας και της Σικελίας», ο Φερδινάνδος και η Ισαβέλλα βασίλευσαν στα αντίστοιχα εδάφη τους, αν και πήραν επίσης αποφάσεις μαζί. Η κεντρική της θέση, η μεγαλύτερη εδαφική περιοχή (τρεις φορές μεγαλύτερη από αυτή της Αραγωνίας) και ο μεγαλύτερος πληθυσμός (4.3 εκατομμύρια έναντι 1 εκατομμυρίου στην Αραγωνία) οδήγησε την Καστίλη στο να γίνει ο κυρίαρχος εταίρος στην ένωση.
Μεταξύ 1478 και 1497 οι μονάρχες κατέκτησαν τα Κανάρια Νησιά. Όταν στις 2 Ιανουαρίου 1492 οι μονάρχες εισήλθαν στην Αλάμορα της Γρανάδας έθεσαν τέλος στον πόλεμο της Καστίλης εναντίον του Εμιράτου της Γρανάδας και ολοκλήρωσαν τη Χριστιανική Ανακατάκτηση της Ιβηρικής. Επίσης το 1492 ο Χριστόφορος Κολόμβος ανακάλυψε τις Δυτικές Ινδίες και το 1497 η Καστίλη κατέκτησε τη Μελίγια. Μετά την κατάκτηση από την Καστίλη του Βασιλείου της Γρανάδας, η πολιτικά στράφηκαν στη Μεσόγειο, και η Καστίλη στρατιωτικά βοήθησε την Αραγώνα στα προβλήματα της με τη Γαλλία, ιδιαίτερα στην ανάκτηση της Νεάπολης για το Στέμμα της Αραγωνίας το 1504. Αργότερα τον ίδιο χρόνο, η Ισαβέλλα πέθανε.
Περίοδος της αντιβασιλείας
Η Ισαβέλλα είχε αποκλείσει τον σύζυγο της από τη γραμμή διαδοχής της Καστίλης, η οποία πέρασε στην κόρη τους Ιωάννα που είχε νυμφευθεί τον πρίγκιπα Φίλιππο της Αυστρίας. Αλλά η Ισαβέλλα ήξερε για την ασθένεια της κόρης της (λόγω της οποίας έμεινε γνωστή ως Ιωάννα η Τρελή) και όρισε το Φερδινάνδο αντιβασιλέα σε περίπτωση που η Ιωάννα «δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να εκπληρώσει τα καθήκοντα της». Στη Συμφωνία της Σαλαμάνκας του 1505 αποφασίσθηκε ότι η κυβέρνηση θα μοιραζόταν στον Φίλιππο, τον Φερδινάνδο και την Ιωάννα. Όμως, οι κακές σχέσεις μεταξύ του Φιλίππου (που υποστηριζόταν από την καστιλιανική αριστοκρατία) και τον Φερδινάνδο οδήγησαν στην παραίτηση του Φερδινάνδου από τις βλέψεις του στη Καστίλη για να αποφύγει μια ένοπλη σύγκρουση. Μέσω της Concordia de Villafáfila (1506), ο Φερδινάνδος επέστρεψε στην Αραγωνία και ο Φίλιππος στέφθηκε βασιλιάς της Καστίλης. Το 1507 ο Φίλιππος πέθανε και ο Φερδινάνδος επέστρεψε ακόμη μια φορά για να γίνει αντιβασιλιάς.
Αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄
thumb|right|300px|"Οι Comuneros Padilla, Bravo και Maldonado στο Patíbulo", από τον [[Αντόνιο Χισμπέρτ, 1860.]] Ο Κάρολος Α΄ έλαβε το Στέμμα της Καστίλης, της Αραγωνίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσω ενός συνδυασμού δυναστικών γάμων και πρόωρων θανάτων:
Ο Κάρολος Α' δεν ήταν ευπρόσδεκτος στην Καστίλη εν μέρει επειδή ήταν γεννημένος στο εξωτερικό (συγκεκριμένα στη Γάνδη), και διότι ακόμη και πριν από την άφιξη του στην Καστίλη είχε δώσει σημαντικές θέσεις σε φλαμανδούς πολίτες και είχε χρησιμοποιήσει το καστιλιανικό δημόσιο ταμείο για να χρηματοδοτήσει την αυλή του. Η καστιλιανική αριστοκρατία και οι πόλεις βρέθηκαν στο χείλος εξέγερσης για να υπερασπισθούν τα δικαιώματα τους. Πολλοί Καστιλιανοί διάκοιντο υπέρ του νεότερου αδελφού του βασιλιά, Φερδινάνδου, ο οποίος είχε μεγαλώσει στην Καστίλη. Το ίδιο το Συμβούλιο της Καστίλης αντιτασσόταν στην ιδέα του Καρόλου ως Βασιλέα της Καστίλης.
Το 1518 το Καστιλιανικό κοινοβούλιο στο Βαγιαδολίδ ονόμασε τον Βαλόνο Jean de Sauvage πρόεδρο του. Αυτό επέφερε οργισμένες διαμαρτυρίες στο κοινοβούλιο, το οποίο απέρριψε την παρουσία των ξένων στις εργασίες του. Παρά τις απειλές, το κοινοβούλιο με ηγέτη τον Juan de Zumel που εκπροσωπούσε το Μπούργος, αντιστάθηκε και ανάγκασε τον Βασιλιά να σεβασθεί τους νόμους της Καστίλης, να αφαιρέσει όλους τους ξένους από σημαντικές κυβερνητικές θέσεις, και να μάθει να μιλά καστιλιανικά. Αφού ορκίσθηκε, ο Κάρολος έλαβε μια επιχορήγηση 600.000 δουκάτων.
Στη συνέχεια, όταν ο Κάρολος έθεσε ως στόχο την ανάρρησή του στον αυτοκρατορικό θρόνο χρειάσθηκε να εκμεταλλευθεί την εξουσία του στην Καστίλη για να αποκτήσει πρόσβαση στα πλούτη της. Ιδιαίτερο πλεονέκτημα της Καστίλης, ενός από τα πιο δυναμικά, πλούσια, και εξελιγμένα εδάφη της Ευρώπης του 16ου αιώνα, ήταν τα πλούτη που έφταναν από την Αμερική. Η ενσωμάτωσή της σε μια ευρεία αυτοκρατορία σίγουρα θα μείωνε τη σημασία και την ισχύ της. Το 1520 το Κοινοβούλιο του Τολέδο απέρριψε μια περαιτέρω επιδότηση προς τον βασιλιά. Την ίδια απόφαση πήρε και το Κοινοβούλιο στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Τελικά, όταν το Κοινοβούλιο διεξήχθη στη Λα Κορούνια, πολλά μέλη δωροδοκήθηκαν και άλλοι αρνήθηκαν την είσοδο, με αποτέλεσμα να εγκριθεί η επιδότηση. Αυτά τα μέλη που ψήφισαν υπέρ δέχθηκαν επίθεση από τους Καστιλιανούς και τα σπίτια τους κάηκαν. Το Κοινοβούλιο δεν ήταν η μόνη αντιπολίτευση που αντιμετώπισε ο Κάρολος. Όταν άφησε την Καστίλη το 1520, ξέσπασε ο Πόλεμος των Κοινοτήτων. Οι comuneros ηττήθηκαν έναν χρόνο μετά (1521). Μετά την ήττα τους, το Κοινοβούλιο υποβιβάστηκε σε ένα απλό συμβουλευτικό σώμα.
Αυτοκρατορικές πολιτικές του Φιλίππου Β'
Ο Φίλιππος Β' συνέχισε τα πολιτικά του Καρόλου Α', αλλά αντίθετα με τον πατέρα του έκανε την Καστίλη κέντρο της αυτοκρατορίας του, συγκεντρώνοντας την όλη τη διοίκηση στη Μαδρίτη. Οι άλλες πολιτείες μέσα στη χερσόνησο διατήρησαν την αυτονομία τους, κυβερνημένες από έναν Αντιβασιλιά.
Η βασιλεία των Ελασσόνων Αυστριακών
Στις προηγούμενες θέσεις του βασιλείου σε εθνικά ιδρύματα πληρώθηκαν με εκπαιδευμένους ευγενείς. Οι διοικητές του Φιλίππου Β' θα προέρχονταν κανονικά από το Πανεπιστήμιο της Αλκαλά ή το Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας. Μετά τον Φίλιππο Γ´ η αριστοκρατία ακόμη μια φορά διεκδίκησε το δικαίωμά της να κυβερνά τη χώρα. Κύριο κριτήριο για να ενταχθεί κάποιος στη δημόσια διοίκηση ήταν να αποδείξει την καθαρότητα του αίματός του, δηλαδή το ότι δεν είχε Εβραίους ή μουσουλμάνους προγόνους. Η θρησκευτική δίωξη οδήγησε τον Φίλιππο να κηρύξει την απέλαση των εναπομεινάντων μουσουλμάνων το 1609.
Αντιμέτωπος με την κατάρρευση του Θησαυροφυλακίου, για να διατηρήσει την ηγεμονία της Ισπανικής Αυτοκρατορίας του Φιλίππου Δ´, ο Κόμης-Δούκας του Ολιβάρες, ο πρωθυπουργός (valido) του βασιλιά από το 1621 έως το 1643, προσπάθησε να εφαρμόσει μια σειρά μεταρρυθμίσεων. Μεταξύ αυτών ήταν η Unión de Armas, η δημιουργία ενός νέου στρατού 140,000 εφέδρων, βάσει της οποίας κάθε έδαφος της Μοναρχίας θα έπρεπε να συνεισφέρει άνδρες. Οι σκοποί του της ένωσης δεν τελεσφόρησαν και το Ισπανικό Στέμμα συνέχισε ως μια συνομοσπονδία βασιλείων.
Με τον θάνατο του Φιλίππου Δ' το 1665, και με την ανικανότητα του Καρόλου Β' να κυβερνήσει, η Ισπανία υπέφερε μια επιβράδυνση της παραγωγής και μάχες για εξουσία μεταξύ των διαφορετικών "αγαπημένων". Ο θάνατος του Καρόλου Β' το 1700 χωρίς απογόνους προκάλεσε τον Πόλεμο της Διαδοχής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης
Ραδιοαστρονομία
thumb|right|325px|Το ραδιοτηλεσκόπιο των 64 μέτρων στο [[Αστεροσκοπείο Παρκς, στην Αυστραλία.]]
Η ραδιοαστρονομία είναι ένα υποπεδίο της αστρονομίας που μελετά ουράνια αντικείμενα σε ραδιοσυχνότητες. Η αρχική ανίχνευση των ραδιοκυμάτων από ένα αστρονομικό αντικείμενο έγινε στη δεκαετία του 1930, όταν ο Καρλ Γιάνσκι παρατήρησε την ακτινοβολία που προέρχεται από το Γαλαξία μας. Οι επόμενες παρατηρήσεις εντόπισαν πολλές διαφορετικές πηγές εκπομπής ραδιοκυμάτων. Αυτές περιλαμβάνουν αστέρια και οι γαλαξίες, καθώς και εντελώς νέες κατηγορίες αντικειμένων, όπως είναι οι ραδιογαλαξίες, τα κβάζαρ, τα πάλσαρ και τα μέιζερ. Η ανακάλυψη της κοσμικής ακτινοβολίας μικροκυμάτων υποβάθρου, η οποία αποτέλεσε αδιάσειστο στοιχείο για τη Μεγάλη Έκρηξη, έγινε μέσω της ραδιοαστρονομίας.
Η ραδιοαστρονομία πραγματοποιείται με τη χρήση μεγάλων κεραιών που αναφέρονται ως ραδιοτηλεσκόπια, που είτε χρησιμοποιούνται μεμονωμένα ή με πολλά συνδεδεμένα τηλεσκόπια χρησιμοποιώντας τις τεχνικές της ράδιο-συμβολομετρίας. Η χρήση της συμβολομετρίας επιτρέπει ραδιοαστρονομία για την επίτευξη υψηλών γωνιακών αναλύσεων, όπως την αναλυτική ικανότητα ενός συμβολόμετρου που καθορίζεται από την απόσταση μεταξύ των συνιστωσών του, παρά από το μέγεθος των συστατικών του.
Τεχνικές
Οι ραδιοαστρονόμοι χρησιμοποιούν διαφορετικές τεχνικές για να παρατηρήσουν αντικείμενα στο φάσμα των ραδιοκυμάτων. Τα όργανα που μπορεί απλά να είναι στραμμένα προς μια ενεργητική πηγή ραδιοκυμάτων για να αναλύσουν τις εκπομπές της. Για να απεικονισθεί μια περιοχή του ουρανού με περισσότερες λεπτομέρειες, πραγματοποιούμε πολλαπλές επικαλυπτόμενες σαρώσεις που μπορούν να καταγραφούν και να κολληθούν μαζί σε ένα μωσαϊκό εικόνων. Το είδος των μέσων που χρησιμοποιούνται εξαρτάται από την ισχύ του σήματος και το βαθμό λεπτομέρειας που απαιτείται.
Οι παρατηρήσεις από την επιφάνεια της Γης περιορίζονται σε μήκη κύματος που μπορούν να περάσουν μέσα από την ατμόσφαιρα. Σε χαμηλές συχνότητες, ή μεγάλα μήκη κύματος, η μετάδοση περιορίζεται από την ιονόσφαιρα, η οποία αντικατοπτρίζει τα κύματα με συχνότητες κάτω από τη χαρακτηριστική συχνότητα του πλάσματος. Οι υδρατμοί παρεμβαίνουν στη ραδιοαστρονομία σε υψηλότερες συχνότητες. Έτσι έχουμε ως λύση τη δημιουργία ραδιοπαρατηρητηρίων που διενεργούν παρατηρήσεις σε μήκη κύματος χιλιοστού, σε πολύ υψηλά επίπεδα και ξηρούς τόπους, προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί η επίδραση των υδρατμών στην οπτική επαφή.
Αστρονομικές πηγές
Η κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων υποβάθρου ήταν επίσης ανιχνεύτηκε πρώτα με τη χρήση ραδιοτηλεσκοπίων. Ωστόσο, τα ραδιοτηλεσκόπια έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για τη διερεύνηση αντικείμενων πολύ πιο κοντά στη γη, συμπεριλαμβανομένων των παρατηρήσεων του Ήλιου και της ηλιακής δραστηριότητας, και τη χαρτογράφηση με ραντάρ των πλανητών.
Φλωρίνος
Ο Φλωρίνος ήταν Μικρασιατικής καταγωγής γνωστικός που έζησε τον 2ο αιώνα μετά Χριστόν.
Πηγές
Κατηγορία:Γνωστικισμός
Ομπέρτο Α΄ του Μιλάνου
Ο Ομπέρτο Α΄, λατινικά Otbertus (απεβ. 15 Οκτωβρίου 975), ο ιδρυτής του Οίκου των Ομπερτιδών, τοποθετήθηκε το 951 μαρκήσιος (margrave) του Μιλάνου, αξίωμα κληρονομικό. Είναι ο προγεννήτορας του Οίκου των Γουέλφων και του Οίκου των Έστε.
Βιογραφικά
Ήταν γιος του Αδαλβέρτου, μαρκήσιου του Μάιντς (Mainz). Το 950 ο Βερεγγάριος Β΄ κατάφερε να γίνει βασιλιάς της Ιταλίας. Το επόμενο έτος οργάνωσε τα φέουδα της περιοχής του, που την διέρεε το δυτικό τμήμα του Πάδου: έθεσε τον Αρντουίνο τον φαλακρό (glabrio) μαρκήσιο του Τορίνο, τον Αλεράμο μαρκήσιο του Μομφερράτου (δυτική Λιγουρία) και τον Ομπέρτο Α΄ μαρκήσιο του Μιλάνου (ανατολική Λιγουρία). Η τελευταία περιοχή περιελάμβανε τη Γένουα, την Πάρμα με την Πλακεντία, τη Μόντενα, τη Φερράρα, και άλλα.
Σε 960, αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γερμανία. Το επόμενο έτος, ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄ ζήτησε από Όθωνα Α΄ των Οθωνιδών βασιλιά της Γερμανίας να παρέμβει στην Ιταλία για να τον προστατεύσει από τον Βερεγγάριο Β΄. Όταν ο Όθωνας πήρε τον έλεγχο της Ιταλίας, ο Ομπέρτο Α΄ επέστρεψε στις κτήσεις του· ο Όθωνας επιβεβαίωσε την ιδιοκτησία του και τον αναβάθμισε σε παλατινό κόμη (δούκα).
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ομπέρτο Β΄ ως μαρκήσιος του Μιλάνου. Ο εγγονός του Ομπέρτο Β΄, ο Αλβέρτος-Άτσο Β΄ είχε δύο γιούς: αυτός από τον πρώτο του γάμο, ο Γουέλφος Α΄ της Βαυαρίας είναι ο γενάρχης του Οίκου των Γουέλφων και αυτός από τον δεύτερο γάμο του, ο Φούλκων Α΄ του Μιλάνου είναι ο γενάρχης του Οίκου των Έστε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ραϊλένδη και είχε τέκνο:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κόμητες της Ιταλίας Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
175 Ανδρομάχη
Η Ανδρομάχη (Andromache) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,31. Ανακαλύφθηκε το 1877 από τον Τζέιμς Κρεγκ Γουάτσον, που παρατηρούσε από το Ανν Άρμπορ του Μίσιγκαν, και πήρε το όνομα της συζύγου του Έκτορα στην ελληνική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ανδρομάχης εκτιμάται σε 101,17 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,082. Η Ανδρομάχη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες, 40 λεπτά και 5 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανδρομαχη
Dr. Dre
Ο Αντρέ Ρόμελ Γιάνγκ (Andre Romelle Young, 18 Φεβρουαρίου 1965), γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα Dr. Dre, είναι Αμερικανός ράπερ και μουσικός παραγωγός. Ο Dr. Dre έκανε τα πρώτα του βήματα στις αρχές της δεκαετίας του 1980 με τους The World Class Wreckin' Crew στο Λος Άντζελες.
Το 1986 γνώρισε τον Ice Cube με τον οποίο έγραφαν κομμάτια για την Ruthless Records του πρώην έμπορου ναρκωτικών, Eazy-E. Την ίδια χρονιά ο Eazy E μαζί με τον Dr. Dre, τον Ice Cube και τους δυο παραγωγούς MC Ren και DJ Yella δημιούργησαν τους θρυλικούς N.W.A. (Niggaz With Attitude), ένα απ’ τα πρώτα gangsta rap συγκροτήματα και πρώτο στη Δυτική Ακτή(West Coast) των ΗΠΑ. Κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ Straight Outta Compton το 1988, το οποίο γνώρισε τεράστια επιτυχία, ωστόσο δέχτηκε σκληρή κριτική από τον τύπο για το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσαν στα τραγούδια τους. Δέχτηκαν μάλιστα και αυστηρή προειδοποίηση από το F.B.I. Το 1989 από το συγκρότημα αποχωρεί ο Ice Cube που έμεινε δυσαρεστημένος από την οικονομική διαχείριση του σχήματος. Η μουσική πλέον εξαρτιόταν αποκλειστικά από τον Dre ο οποίος στο επόμενο άλμπουμ "Niggaz 4 life" δημιούργησε ένα βαρύ underground στιλ που χάρισε στους N.W.A την πρωτιά στα charts. Τη στιγμή όμως που οι N.W.A ήταν στο αποκορύφωμα της καριέρας τους, o Dre σκεφτόταν την αποχώρηση, για μια σόλο καριέρα.
Και αυτό έκανε, το 1991 μετακόμισε στη δισκογραφική εταιρία Death Row Records του Suge Knight. Στη συνέχεια το 1992 κυκλοφόρησε το πρώτο του προσωπικό δίσκο The Chronic 1992. Δεν ήταν μόνο το ντεμπούτο του καινούριου στυλ στο μουσικό στερέωμα, το G-Funk (gangsta funk) άλλα και γνωριμία με τον πολύ καλό φίλο και συνεργάτη στο μέλλον, τον Snoop Dogg. Το άλμπουμ με το οποίο ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του είναι το The Chronic, με G-Funk ρυθμούς που χαρακτηρίζεται από αργά beats και δυνατή γραμμή μπάσων. Ο Dr. Dre ανέλαβε την παραγωγή όλων των κομματιών του δίσκου. Μεγάλες επιτυχίες από το πρώτο του άλμπουμ θεωρούνται τα Nuthin’ but a G thang, Dre Day και Let me Ride. Ο δίσκος έγινε σε σύντομο χρονικό διάστημα πλατινένιος.
Το 1993 ήρθε η στιγμή ο Dre να δείξει τις ικανότητες του και ως παραγωγός στο πρώτο άλμπουμ του καλού του φίλου Snoop Dogg με τίτλο Doggystyle, το οποίο γνώρισε σημαντική επιτυχία. Στα επόμενα τέσσερα χρόνια ο καλλιτέχνης από το Κόμπτον(Compton) της Καλιφόρνια ασχολήθηκε πλέον πολύ σοβαρά με τη παραγωγή δίσκων άλλων μουσικών και με τη προώθηση της δικής του πατέντας του G-Funk.
Το 1996 οι σχέσεις του με την Death Row Records χάλασαν. Ο Dre έκανε το μεγάλο βήμα και ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρία, την Aftermath Entertainment, μία από τις μεγαλύτερες και πιο κερδοφόρες εταιρίες στη Δυτική Ακτή, η οποία στο μέλλον στέγασε πολλές προσωπικότητες της Χιπ-Χοπ σκηνής όπως ο Eminem, Busta Rhymes, 50 Cent, The Game και πολλοί άλλοι. Εκεί θα κυκλοφορήσει το άλμπουμ Dr. Dre presents με ένα πολύ επιτυχημένο κομμάτι (Been There Done That) και τρία χρόνια αργότερα το 1999 το άλμπουμ 2001 με μεγαλύτερες επιτυχίες τα "The Next Episode" και "Still D.R.E." καθώς και αρκετές συνεργασίες, όπως για παράδειγμα με τον George Lucas ο οποίος συνέθεσε την εισαγωγή του άλμπουμ, αλλά και τους Snoop Dogg, X-Zibit, Eminem, Nate Dogg ή  Mary J. Blige.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Όνειρα (ταινία, 1990)
Τα Όνειρα (ιαπωνικά: 夢, προφέρεται: γιούμε) είναι μια ιαπωνική ταινία μαγικού ρεαλισμού του 1990 σε έξι επεισόδια, την οποία έχει σκηνοθετήσει ο Ακίρα Κουροσάβα. Έμπνευση για την ταινία αποτέλεσαν πραγματικά όνειρα τα οποία ο Κουροσάβα ισχυριζόταν ότι έβλεπε συχνά. Πρόκειται για την πρώτη ταινία μετά από 45 χρόνια της οποίας το σενάριο έχει γράψει ο ίδιος και γυρίστηκε πέντε χρόνια μετά το Ραν (ταινία) με τη βοήθεια των Τζορτζ Λούκας και Στίβεν Σπίλμπεργκ, ενώ χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία Warner Bros. Η ταινία προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1990 και λαμβάνει συνεχώς θετικές κριτικές.
Τα Όνειρα αναφέρονται σε θέματα όπως η παιδική ηλικία, η πνευματικότητα, η τέχνη, ο θάνατος καθώς και τα λάθη και οι παραβιάσεις που γίνονται από τους ανθρώπους σε βάρος της φύσης.
Περίληψη
Η ταινία δεν έχει μια ενιαία υπόθεση, αλλά είναι σπονδυλωτή, ακολουθώντας τις περιπέτειες ενός «παρένθετου Κουροσάβα» (συχνά αναγνωρίσιμου από το καπέλο του Κουροσάβα) μέσα από οκτώ διαφορετικά μέρη ή «όνειρα», με διαφορετικό τίτλο το καθένα.
Ήλιος με βροχή
Η μητέρα ενός μικρού αγοριού του λέει να μείνει στο σπίτι μια μέρα που ο ήλιος λάμπει μέσα από τη βροχή, προειδοποιώντας τον ότι με τέτοιον καιρό, παντρεύονται οι αλεπούδες (κιτσούνε) και δεν τους αρέσει να τις βλέπουν. Ο μικρός αψηφά την επιθυμία της, περιπλανώμενος σε ένα δάσος όπου γίνεται μάρτυρας μιας γαμήλιας πομπής κιτσούνε, που όμως αντιλαμβάνονται την παρουσία του. Το παιδί γυρίζει σπίτι τρέχονταςι και η μητέρα του τον βλέπει στην εξώπορτα. Κλείνοντάς του τον δρόμο, του λέει ότι μια θυμωμένη αλεπού είχε περάσει από το σπίτι, αφήνοντας πίσω της ένα μαχαίρι. Η μητέρα δίνει το μαχαίρι στο αγόρι και του λέει ότι πρέπει να πάει να ζητήσει συγγνώμη από τις αλεπούδες, αρνούμενη να τον αφήσει να μπει στο σπίτι αν δεν το κάνει. Τον προειδοποιεί ότι αν δεν τον συγχωρέσουν, πρέπει να αυτοκτονήσει. Παίρνοντας το μαχαίρι, το αγόρι φεύγει για το βουνό, περνώντας κάτω από το ουράνιο τόξο, όπου λέγεται ότι ζουν οι κιτσούνε.
Ο ροδακινόκηπος
Την ανοιξιάτικη ημέρα του Χίνα ματσούρι (γιορτή της κούκλας), ένα αγόρι βλέπει στο σπίτι του ένα κορίτσι ντυμένο στα ροζ. Την ακολουθεί έξω εκεί που ήταν κάποτε ο ροδακινόκηπος της οικογένειας. Μπροστά του εμφανίζονται ζωντανές κούκλες και αποκαλύπτεται ότι είναι τα πνεύματα των ροδακινιών. Οι κούκλες κατηγορούν το αγόρι, επειδή η οικογένειά του έκοψε τα δέντρα του κήπου. Ωστόσο, όταν συνειδητοποιούν ότι το αγόρι αγαπά τα άνθη και δεν ήθελε να κοπούν τα δέντρα, συμφωνούν να τον αφήσουν να ρίξει μια τελευταία ματιά στο περιβόλι όπως ήταν κάποτε. Αρχίζουν τότε έναν χορό που κάνει τα ανθισμένα δέντρα να ξαναεμφανιστούν. Το αγόρι βλέπει το μυστηριώδες κορίτσι να περπατά ανάμεσα στα ανθισμένα δέντρα και τρέχει πίσω του, αλλά τόσο το κορίτσι όσο και τα δέντρα ξαφνικά εξαφανίζονται. Ο μικρός περπατά λυπημένος εκεί όπου κάποτε ήταν τα δέντρα, ώσπου βλέπει μια μικρή ροδακινιά, ανθισμένη, να φυτρώνει στη θέση του κοριτσιού.
Η χιονοθύελλα
Μια ομάδα τεσσάρων ορειβατών αγωνίζεται να ανέβει σε ένα ορεινό μονοπάτι κατά τη διάρκεια μιας τρομερής χιονοθύελλας. Χιονίζει επί τρεις μέρες και οι άνδρες είναι απογοητευμένοι και έτοιμοι να τα παρατήσουν. Ένας-ένας σταματούν να περπατούν, ενδίδοντας στο χιόνι και στον βέβαιο θάνατο. Ο αρχηγός φαίνεται αποφασισμένος να συνεχίσει, αλλά και αυτός σταματά στο χιόνι. Μια παράξενη γυναίκα (η Γιούκι-όνα της ιαπωνικής λαογραφίας) εμφανίζεται από το πουθενά και προσπαθεί να δελεάσει τον τελευταίο άνδρα που έχει τις αισθήσεις του να αφεθεί να πεθάνει. Εκείνος αντιστέκεται, αποφεύγοντας τον λήθαργο και τις ικεσίες της, για να ανακαλύψει ότι η καταιγίδα έχει υποχωρήσει και ότι το στρατόπεδό τους είναι μόνο λίγα μέτρα μακριά.
Το τούνελ
Ένας απόστρατος διοικητής λόχου του ιαπωνικού στρατού περπατά σε έναν έρημο δρόμο το σούρουπο, γυρνώντας στο σπίτι από το μέτωπο στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπαίνει σε ένα μεγάλο τσιμεντένιο τούνελ, από το οποίο ξεπροβάλλει ένας αντιαρματικός σκύλος γαβγίζοντας και γρυλίζοντας. Ο διοικητής περνά μέσα από το σκοτεινό τούνελ και βγαίνει από την άλλη πλευρά. Τον ακολουθεί το γιουρέι (φάντασμα) ενός από τους στρατιώτες του, του στρατιώτη Νογκούτσι, ο οποίος έχει πεθάνει στα χέρια του διοικητή από σοβαρά τραύματα. Το πρόσωπο του Νογκούτσι φαίνεται μπλε με μαυρισμένα μάτια.
Ο Νογκούτσι φαίνεται να μην πιστεύει ότι είναι νεκρός και δείχνει ένα φως που πηγάζει από ένα σπίτι σε μια κοντινή βουνοπλαγιά, το οποίο λέει ότι είναι το σπίτι των γονιών του. Είναι συντετριμμένος, γνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να τους ξαναδεί. Σεβόμενος την επιθυμία του διοικητή να αποδεχθεί τη μοίρα του, ο Νογκούτσι επιστρέφει στο τούνελ.
Ολόκληρη η τρίτη διμοιρία του διοικητή, με επικεφαλής έναν νεαρό υπολοχαγό που κραδαίνει το ξίφος του αξιωματικού, βγαίνει από το τούνελ. Σταματούν και παρουσιάζουν τα όπλα, χαιρετίζοντας τον διοικητή, ενώ τα πρόσωπά τους έχουν μπλε χρώμα. Ο διοικητής τους λέει ότι είναι νεκροί, αφού όλοι σκοτώθηκαν στη μάχη, και ότι ο ίδιος φταίει που τους έστειλε σε μια μάταιη μάχη. Εκείνοι στέκονται βουβοί σε απάντηση. Τότε ο διοικητής τούς διατάζει να κάνουν μεταβολή και τους χαιρετά καθώς αυτοί ξαναμπαίνουν στο τούνελ. Καταρρέοντας από θλίψη, ο διοικητής ξαναστέκεται στα πόδια του γρήγορα μετά την επανεμφάνιση του αντιαρματικού σκύλου.
Κοράκια
Ένας φοιτητής τέχνης βρίσκεται μέσα στον κόσμο των έργων τέχνης του Βαν Γκογκ, όπου συναντά τον καλλιτέχνη σε ένα χωράφι και συνομιλεί μαζί του. Ο Βαν Γκογκ λέει ότι το αριστερό του αυτί του δημιούργησε προβλήματα κατά τη διάρκεια μιας αυτοπροσωπογραφίας, οπότε το έκοψε. Ο μαθητής χάνει τα ίχνη του καλλιτέχνη και ταξιδεύει μέσα από μια σειρά έρων του Βαν Γκογκ προσπαθώντας να τον βρει και καταλήγοντας στο Σιταροχώραφο με κοράκια του Βαν Γκογκ.
Φουτζιγιάμα Κόκκινο
Ένας μεγάλος πυρηνικός σταθμός κοντά στο Φουτζιγιάμα βρίσκεται στην αρχή της πυρηνικής κατάρρευσης. Ο ουρανός είναι γεμάτος κόκκινες αναθυμιάσεις και εκατομμύρια Ιάπωνες πολίτες φεύγουν τρομαγμένοι προς τη θάλασσα. Τελικά, δύο άνδρες, μια γυναίκα και δύο μικρά παιδιά διακρίνονται μόνοι στην άκρη της θάλασσας. Ο μεγαλύτερος άνδρας, ο οποίος είναι ντυμένος με επαγγελματικό κοστούμι, εξηγεί στον νεότερο άνδρα ότι ο υπόλοιπος πληθυσμός έχει πνιγεί στη θάλασσα. Στη συνέχεια, λέει ότι τα διαφορετικά χρώματα που έχω τα σύννεφα πάνω από το διάσπαρτο με σκουπίδια τοπίο υποδηλώνουν διαφορετικά ραδιενεργά ισότοπα. Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, το κόκκινο υποδηλώνει πλουτώνιο-239, το οποίο μπορεί να προκαλέσει καρκίνο. Το κίτρινο υποδηλώνει στρόντιο-90, το οποίο προκαλεί λευχαιμία και το μοβ υποδηλώνει καίσιο-137, το οποίο προκαλεί γενετικές ανωμαλίες. Στη συνέχεια, ο άνδρας σχολιάζει την ανόητη ματαιότητα της χρωματικής κωδικοποίησης τόσο επικίνδυνων αερίων.
Η γυναίκα, ακούγοντας αυτές τις περιγραφές, οπισθοχωρεί τρομαγμένη βρίζονται θυμωμένη τους υπεύθυνους και τις διαβεβαιώσεις ασφαλείας που είχαν δώσει πριν από την καταστροφή. Ο άνδρας με το κοστούμι εκφράζει μεταμέλεια, υποδηλώνοντας ότι είναι εν μέρει υπεύθυνος για την καταστροφή. Ο άλλος άντρας, που είναι ντυμένος με καθημερινά ρούχα, παρακολουθεί τα πολύχρωμα ραδιενεργά σύννεφα να κινούνται αποπάνω τους. Όταν γυρίζει πίσω προς τους άλλους στην ακτή, βλέπει τη γυναίκα να κλαίει: ο άνδρας με το κοστούμι έχει πηδήξει στη θάλασσα και έχει πνιγεί. Ένα σύννεφο κόκκινης σκόνης τους πλησιάζει, με αποτέλεσμα η γυναίκα να τρομοκρατηθεί. Ο άνδρας προσπαθεί να προστατεύσει τη γυναίκα και τα παιδιά της χρησιμοποιώντας το πανωφόρι του για να διώξει μακριά τα ραδιενεργά νέφη.
Τα βογγητά των δαιμόνων
Ένας άνδρας περιπλανιέται σε ένα ομιχλώδες, σκοτεινό, ορεινό τοπίο. Συναντά έναν μεταλλαγμένο άνθρωπο με ένα κέρατο στο κεφάλι του. Ο «δαίμονας» εξηγεί ότι έχει γίνει πυρηνικό ολοκαύτωμα που είχε ως αποτέλεσμα τον αφανισμό της φύσης και των ζώων, τη δημιουργία πανύψηλων πικραλίδων και το φύτρωμα κεράτων στους ανθρώπους. Μέχρι το σούρουπο, τα κέρατα προκαλούν στους ανθρώπους βασανιστικό πόνο. Ωστόσο, δεν μπορούν να πεθάνουν, κι έτσι απλά ουρλιάζουν από τον πόνο στη διάρκεια της νύχτας. Πολλοί «δαίμονες» είναι πρώην εκατομμυριούχοι και κυβερνητικοί αξιωματούχοι, οι οποίοι τώρα υποφέρουν μέσα από μια κόλαση που αρμόζει στις αμαρτίες τους.
Ο «δαίμονας» προειδοποιεί τον άνδρα να φύγει και, όταν εκείνος ρωτά πού πρέπει να πάει, ο «δαίμονας» τον ρωτά αν θέλει κι αυτός να γίνει δαίμονας. Στη συνέχεια, ο τρομοκρατημένος άνδρας φεύγει τρέχοντας, ενώ ο «δαίμονας» τον καταδιώκει.
Το χωριό των νερόμυλων
δεξιά|μικρογραφία| [[Νερόμυλος|Νερόμυλοι στο αγρόκτημα Ντάιο Γουασάμπι]] Ένας άνδρας μπαίνει σε ένα ήσυχο, γεμάτο ρυάκια χωριό, όπου βλέπει παιδιά να αφήνουν λουλούδια σε μια μεγάλη πέτρα. Συναντά έναν σοφό γέροντα, που επισκευάζει τον σπασμένο τροχό ενός νερόμυλου. Ο γέροντας ενημερώνει τον νεότερο άνδρα ότι οι κάτοικοι του χωριού αποκαλούν τον οικισμό απλώς «το χωριό», ενώ οι ξένοι το αποκαλούν «το χωριό των νερόμυλων». Όταν ο νεότερος ρωτά για την έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος στο χωριό, ο γέροντας εξηγεί ότι οι κάτοικοι αποφάσισαν πριν από καιρό να εγκαταλείψουν τη σύγχρονη τεχνολογία, θρηνώντας για τις σύγχρονες ανέσεις και τη ρύπανση της φύσης.
Ο νεότερος ρωτά τον γέροντα για την πέτρα στην άφηναν λουλούδια οποία τα παιδιά. Ο γέροντας του λέει ότι, πριν από πολύ καιρό, πέθανε στο σημείο εκείνο ένας άρρωστος ταξιδιώτης. Οι χωριανοί τον έθαψαν εκεί και τοποθέτησαν τον βράχο ως ταφόπλακα. Από τότε, έγινε συνήθεια στο χωριό να του αφήνουν λουλούδια. Οι δύο άνδρες ακούν τους ήχους μιας νεκρώσιμης ακολουθίας για μια ηλικιωμένη γυναίκα εκεί κοντά. Αντί να θρηνούν τον θάνατό της, οι άνθρωποι γιορτάζουν με χαρά το ειρηνικό τέλος της μακρόχρονης ζωής της. Ο γέροντας πηγαίνει να συμμετάσχει στην κηδεία και ο νέος αφήνει λουλούδια στην πέτρα πριν φύγει από το χωριό.
Κυκλοφορία σε άλλα μέσα
Τα Όνειρα κυκλοφόρησαν σε ντιβιντί από την εταιρεία Warner Home Video σε δύο περιπτώσεις: μία στις 18 Μαρτίου 2003 και την άλλη στις 30 Αυγούστου 2011 ως μέρος της συλλογής αρχείων Warner.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες του 1990 Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Κριμ Παφ (γάτα)
Η Κριμ Παφ (αγγλικά: Creme Puff, 3 Αυγούστου 1967 - 6 Αυγούστου 2005) ήταν θηλυκή γάτα που πέθανε σε ηλικία 38 ετών και τριών ημερών. Ήταν η γηραιότερη γάτα που έχει καταγραφεί ποτέ, σύμφωνα με την έκδοση του 2010 του Βιβλίου Γκίνες.
Η Κριμ Παφ έζησε με τον ιδιοκτήτη της, τον Τζέικ Πέρι, στο Ώστιν του Τέξας. Ο Πέρι ήταν επίσης ιδιοκτήτης μιας ακόμα γάτας, του Γκράνπα, και ισχυρίζονταν ότι αυτή γεννήθηκε στο Παρίσι το 1964 και πέθανε το 1998, σε ηλικία 34 ετών και δύο μηνών. Στον Γκράνπα δόθηκε το 1999, μετά θάνατον, η απονομή της "Γάτας της Χρονιάς" (Cat of the Year) από το περιοδικό Cats and Kittens. Αναφορά στον Γκράνπα είχε γίνει σε προηγούμενη έκδοση του Βιβλίου Ρεκόρ Γκίνες. Οι συγγραφείς τουλάχιστον ενός βιβλίου έχουν διατυπώσει εικασίες για το ενδεχόμενο η μακροζωία που είχαν οι γάτες του Πέρι να συσχετίζεται με την ασυνήθιστη δίαιτά τους που περιλάμβανε -ανάμεσα σε άλλα- μπέικον, αυγά, σπαράγγια και μπρόκολο, καταλήγοντας ότι ο Perry «πρέπει να κάνει κάτι σωστά».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάτες
Λούτσος των ποταμών
Η τούρνα (Esox lucius) η οποία ονομάζεται αλλιώς και λουτσος του γλυκου νερού είναι ένα ψάρι της οικογένειας των Εσοκιδών (Esocidae) που ζει στα γλυκά νερά της Ευρώπης.
Περιβάλλον και κατανομή
Το φυσικό του περιβάλλον είναι οι λίμνες και τα ποτάμια με πλούσια υποβρύχια βλάστηση και θερμοκρασία νερού γύρω στους 16-20 βαθμούς Κελσίου.Προτιμά τα αργοκίνητα νερά όπου αναπτύσσονται τα φύκια. Η άφθονη υποβρύχια βλάστηση του επιτρέπει να μη γίνεται αντιληπτός και να αιφνιδιάζει εύκολα τα θύματά του.
Διατροφή
thumb|left|Λούτσος σε ενυδρείο στη [[Φινλανδία.]] Η διατροφή της τουρνας είναι ποικίλη, και ο ίδιος είναι τόσο λαίμαργος, ώστε δίνει την εντύπωση ότι σκοτώνει πολύ περισσότερα ψάρια από ότι ο ίδιος μπορεί να φάει. Τα νεαρά άτομα τρέφονται με νύμφες εντόμων και με άλλα ασπόνδυλα, τα ενήλικα όμως έχουνε πολύ πιο διευρυμένο διαιτολόγιο. Μπορούν να φάνε μικρά και μεγάλα ψάρια, νερόκοτες, αγριόπαπιες, βατράχους, τρίτωνες, σαλαμάνδρες, υδρόβια θηλαστικά, ακόμα και νεαρά άτομα του ίδιου είδους. Περιμένει υπομονετικά, ξαπλωμένος στο βυθό, περιμένοντας το θύμα να εμφανιστεί. Έχει πολύ δυνατή όραση και ικανότητα να εντοπίζει το θύμα από 10 μέτρα μακριά. Μόλις το θύμα πλησιάσει, ο λούτσος πετάγεται αστραπιαία και το πιάνει. Αν αποτύχει, στρίβει ταχύτατα και ξαναορμάει, αλλά τις περισσότερες φορές το θύμα ξεφεύγει. Μπορεί να καταπιεί οτιδήποτε χωράει στο στόμα του εκτός από αγκαθερά, τα οποία με τα αγκάθια τους του προκαλούν σοβαρές εσωτερικές βλάβες. Αφού σκοτώσει το θύμα, ο λούτσος το καταπίνει ξεκινώντας πάντα από το κεφάλι. Η χώνευση διαρκεί ως και 5 μέρες. Το στομάχι του λούτσου, επειδή καταπίνει ολόκληρο το θύμα εκκρίνει πολύ ισχυρά οξέα, τα οποία διασπούν ακόμα και μέταλλο.
Πολλές φορές ο λούτσος ανεβαίνει στα ποτάμια και προκαλεί μεγάλες καταστροφές στους σολομούς. Αυτό διαπίστωσε και ο δρ Foch στην Αγγλία, ο οποίος ανέλυσε το περιεχόμενο των στομαχιών από 395 λούτσους και το 89% των θηραμάτων ήταν σολομοί.
Συγγενικά είδη και κατάσταση
Στο γένος Έσοξ επίσης ανήκουν και ο αμερικανικός λούτσος (Esox americanus), o Esox muskellnunge, o Esox masquinongy και ο Esox niger που ζουν στη Βόρεια Αμερική, καθώς και ο σοβιετικός λούτσος (Esox reicherti) που ζει στη Ρωσία.
Συνήθειες και αναπαραγωγή
thumb|right|Το πανίσχυρο κεφάλι του λούτσου με τα πολλά δόντια είναι σίγουρα αποτελεσματικό για τη σύλληψη ψαριών. Ο λούτσος συνήθως γεννάει το Μάρτιο ή τον Απρίλιο. Ο αριθμός των αυγών που θα γεννήσει το θηλυκό κυμαίνεται από 40.000 ως 500.000. Όσο μεγαλύτερο σε ηλικία είναι το ψάρι, τόσο περισσότερα αυγά θα κάνει. Τα αυγά εναποτίθενται στο βυθό της λίμνης ή του ρυακιού στο οποίο ζει το ψάρι, και σε 2-3 εβδομάδες βγαίνουν οι μικροί λούτσοι, οι οποίοι τρέφονται από το λεκιθικό σάκο για 10 μέρες και ύστερα είναι έτοιμοι να κυνηγήσουν. Οι νεαροί λούτσοι είναι σεξουαλικά ώριμοι σε ηλικία 2 ετών. Στη φύση, ελεύθερος ο λούτσος μπορεί να ζήσει ως και 10 χρόνια.
Λούτσος και άνθρωπος
Στη σημερινή εποχή ο λούτσος ιχθυεύεται ανελέητα από τους ανθρώπους. Τον κυνηγούν οι ιχθυοτρόφοι, διότι τρώει τους σολομούς και τις πέστροφες, τον κυνηγούν οι αγρότες διότι επιτίθεται σε χήνες και σε πάπιες, και οι ψαράδες τον αναζητούν μανιωδώς διότι θεωρείται μεγάλο έπαθλο επειδή έχει εξαιρετικά νόστιμο κρέας. Ευτυχώς, οι πολλές γεννήσεις αντισταθμίζουν τους θανάτους και έτσι ο πληθυσμός των λούτσων παραμένει σταθερός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τούρνα|http://4dim-aridaias.pel.sch.gr/
Κατηγορία:Εσοκίδες Κατηγορία:Ψάρια γλυκών υδάτων
Škoda Tudor
thumb|right|Škoda Tudor του 2002. thumb|right|Škoda 1102 Tudor roadster του 1950.
Το Škoda Tudor ήταν ένα πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) από την τσεχική αυτοκινητοβιομηχανία Škoda Auto. Παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2002, ως μια 2-πορτη σπορ coupé εκδοχή της πρώτης γενιάς του Škoda Superb. Σημειωτέον ότι το Superb αποτελεί διαχρονικά την ναυαρχίδα της παλέτας της εταιρείας από την έναρξη της παραγωγής του, τον Δεκέμβριο του 2001, ενώ από το 2015 βρίσκεται στην τρίτη γενιά του.
Κατά την παρουσίαση του Tudor, είχε ανακοινωθεί ότι υπήρχαν κάποιες πιθανότητες να μπει στην παραγωγή, αλλά τελικώς αποφασίστηκε ότι το ίματζ της Škoda δεν ήταν, τότε ακόμα, επαρκώς ισχυρό για την συγκεκριμένη κατηγορία και θα ήταν πολύ δύσκολο να ανταγωνιστεί εταιρείες υψηλού κύρους στα 2-πορτα πολυτελή κουπέ. Το αυτοκίνητο ήταν αποτέλεσμα όχι τόσο της επιθυμίας δημιουργίας ενός αυτοκινήτου κουπέ για τη Σκόντα, αλλά κυρίως μια άσκηση σχεδιασμού από τον υπεύθυνο εξέλιξης της εταιρείας Βίλφριντ Μπόκελμαν με αποδέκτες τους σχεδιαστές της εταιρείας. Το όχημα σχεδιάστηκε από τον Ζντένεκ Τσιμπούλκα. Το όχημα αργότερα εκλάπη από μια έκθεση αυτοκινήτων στην Ινδία και βρέθηκε λίγους μήνες μετά από την τοπική αστυνομία. Σήμερα το όχημα βρίσκεται στο μουσείο της Σκόντα.
Με το ίδιο όνομα, μεταξύ του 1946 και του 1952, υπήρξαν και δύο μοντέλα παραγωγής από την Škoda Auto, και συγκεκριμένα οι 2-πορτες εκδοχές των διαδοχικών Škoda 1101 και Škoda 1102, τόσο τα κουπέ, όσο και τα καμπριολέ. Κατά συνέπεια, το μοντέλο του έτους 2002 έλαβε το όνομά του από τα πρώτα γνήσια κουπέ αυτοκίνητα στην ιστορία της μάρκας.
Αισθητική
Η εξωτερική αισθητική του Škoda Tudor του 2002 είχε βασιστεί σε αυτήν του αρχικού Škoda Superb του 2001, αλλά με πιο σπορ επιμέρους σχεδιαστικά στοιχεία, που του προσέδιδαν έναν σαφώς πιο έντονο δυναμισμό. Την αίσθηση αυτή συμπλήρωναν στο σαλόνι του Tudor το τριάκτινο σπορ τιμόνι και τα σχεδόν αγωνιστικής εμφάνισης κυκλικά όργανα στον ελκυστικό πίνακα οργάνων, που έφερε μάλιστα ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 280 km/h. Επίσης, το ταχύμετρο και το στροφόμετρο του μοντέλου είχαν στην εξωτερική τους περιφέρεια ένα οδοντωτό σχήμα που θύμιζε γρανάζια ρολογιού.
Τεχνικά στοιχεία
thumb|right|Τα πίσω φώτα του Škoda Tudor του 2002.
Το πρωτότυπο Tudor έφερε στάνταρ όλα τα στοιχεία εξοπλισμού του Superb. Επιπρόσθετα, το δερμάτινο σαλόνι ήταν ακόμα υψηλότερης ποιότητας, είχε πινελιές από αλουμίνιο στο ταμπλό, καθώς και τον κορυφαίο κινητήρα 2.8 λίτρων V6 24-βάλβιδο, ισχύος 193 hp, της κορυφαίας έκδοσης του Superb πρώτης γενιάς, ενώ και το ύψος της ανάρτησης είχε εμφανώς μειωθεί, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός σπορ κουπέ πολυτελείας.
Παραπομπές
Tudor Κατηγορία:Μοντέλα Škoda Κατηγορία:Τσεχικά αυτοκίνητα
Υπερηφαίστειο
thumb|right|500px|Χάρτης των γνωστών υπερηφαιστείων παγκοσμίως: {{legend|#ED1C24|[[Δείκτης Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας|Δείκτης Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας (VEI) 8}} {{legend|#FF7E00|Δείκτης Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας (VEI) 7}}]] thumb|320px|Η δομή της [[καλντέρας του Long Valley.]]
Υπερηφαίστειο ονομάζεται ένα ηφαίστειο ικανό να παραγάγει έκρηξη με ποσότητα ηφαιστειακού υλικού μεγαλύτερη από 1.000 κυβικά χιλιόμετρα (240 κυβικά μίλια), δηλαδή στην μέγιστη βαθμίδα 8 του Δείκτη Ηφαιστειακής Εκρηκτικότητας. Το μέγεθος αυτό είναι χιλιάδες φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο στις περισσότερες κατεγεγραμμένες ηφαιστειακές εκρήξεις. Υπερηφαίστεια μπορούν να δημιουργηθούν όταν μάγμα μέσα στη Γη ανεβαίνει από μια θερμή κηλίδα μέχρι το φλοιό αλλά δεν μπορεί να τον διαπεράσει. Η πίεση δημιουργεί μια μεγάλη και συνεχώς αυξανόμενη ποσότητα μάγματος εως ότου ο φλοιός είναι ανίκανος να συγκρατήσει την πίεση. Μπορεί επίσης να δημιουργηθούν σε ενώσεις συγκλινουσών τεκτονικών πλακών (π.χ. Toba) και σε περιοχές του φλοιού όπου βρίσκονται θερμές κηλίδες (π.χ. Yellowstone).
Υπάρχουν σχετικά λίγα υπερηφαίστεια της τεταρτογενούς περιόδου, ωστόσο η έκρηξη ενός τέτοιου ηφαιστείου συνήθως καλύπτει πολύ μεγάλες περιοχές με λάβα και ηφαιστειακή στάχτη και προκαλεί μακρυπρόθεσμες μεταβολές στο παγκόσμιο κλίμα (όπως η πρόκληση ενός ηφαιστειακού χειμώνα ή ακόμα και μιας εποχής παγετώνων μικρής διάρκειας) ικανές να απειλήσουν με εξαφάνιση διάφορα είδη ζωής.
Παναγής Τσαλδάρης
Ο Παναγής Τσαλδάρης (Καμάρι Κορινθίας, 5 Μαρτίου 1868 - Αθήνα, 17 Μαΐου 1936) ήταν πολιτικός, αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος και δύο φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας στην περίοδο του Μεσοπολέμου.
Υπερηφαίστειο
Γνωστά υπερηφαίστεια
Το Discovery Channel έχει επισημάνει έξι γνωστά υπερηφαίστεια:
Παναγής Τσαλδάρης
Γεννήθηκε στο Καμάρι Κορινθίας, και ήταν γιος του Επαμεινώνδα Τσαλδάρη. Η οικογένειά του είχε μικρασιατική καταγωγή που φέρονταν να εγκαταστάθηκε στην Πελοπόννησο το 1750. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου ανακηρύχθηκε αριστούχος Διδάκτωρ Νομικής το 1889. Το 1890 διορίστηκε δικηγόρος στην Πάτρα και αμέσως έφυγε στο εξωτερικό για συμπλήρωση σπουδών στο Γκέτινγκεν, στο Βερολίνο, στη Λειψία και στο Παρίσι. Το 1893 επέστρεψε στην Ελλάδα, μετατέθηκε στην Αθήνα όπου και ασχολήθηκε με τη δικηγορία.
Α΄ Περίοδος (1910 - 1922)
Αναμίχθηκε με την πολιτική όπου και εκλέχτηκε πρώτη φορά πληρεξούσιος Αργολιδοκορινθίας στην Αναθεωρητική Βουλή του 1910 (6 Αυγούστου 1910) για την ανάδειξη της Α΄ Αναθεωρητικής Βουλής καθώς και στην ανάδειξη της απλής Βουλής του 1912 (11 Μαρτίου). Από τότε εκλεγόταν συνεχώς, με εξαίρεση τις εκλογές του 1923, στις οποίες αρνήθηκε να μετάσχει. Στη Βουλή συμμετείχε ως Ανεξάρτητος με τον Δημήτριο Γούναρη με τον οποίο συνδέονταν με στενή φιλία. Διετέλεσε Υπουργός Δικαιοσύνης το 1915, στην Κυβέρνηση Γούναρη, Εσωτερικών και Συγκοινωνιών το 1920 και το 1926 στις Κυβερνήσεις Νικόλαου Καλογερόπουλου , Δημητρίου Γούναρη και Αλεξάνδρου Ζαΐμη.
Κατά την περίοδο του Διχασμού μετά την επικράτηση του Κινήματος της Εθνικής Αμύνης ο Π. Τσαλδάρης συνελήφθη και εκτοπίστηκε αρχικά στην Ύδρα και στη συνέχεια στη Σκόπελο, όπου γνωρίστηκε με την κόρη του εκτοπισμένου επίσης εκεί, Βυζαντινολόγου και καθηγητή του Πανεπιστημίου Σπυρίδωνα Λάμπρου, τη Λίνα Λάμπρου που νυμφεύτηκε αργότερα. Στη συνέχεια ανέλαβε ηγετικό στέλεχος στο Κόμμα Εθνικοφρόνων.
Β΄ Περίοδος (1922-1935)
Λίγους μήνες μετά, με την επιστροφή του στην Ελλάδα, όπου είχε επικρατήσει το Κίνημα του 1922 συνελήφθη αμέσως από τους κινηματίες ως «πολιτικός εγκληματίας» και φυλακίστηκε. Τελικά μετά τη Δίκη των Έξι και την εκτέλεση δια τουφεκισμού του Δημητρίου Γούναρη, αποφυλακίστηκε στις 8 Ιανουαρίου 1923 ύστερα από αμνηστία που του δόθηκε. Στις εκλογές του 1923 (στις 16 Δεκεμβρίου) για την εκλογή της Δ΄ Συντακτικής συνέλευσης δεν έλαβε μέρος. Τον Ιανουάριο του 1924 ανέλαβε προσωρινά και από 4 Μαΐου (1924) οριστικά, την αρχηγία του Λαϊκού Κόμματος όπως είχε μετονομαστεί το Κόμμα των Εθνικοφρόνων του Δ. Γούναρη από τον Νοέμβριο του 1920.
Το Λαϊκόν Κόμμα υποστήριζε τη Βασιλευόμενη Δημοκρατία ως το καταλληλότερο πολίτευμα για την Ελλάδα. Αλλά σε όλη τη δεκαετία του 1920 ο Τσαλδάρης απέφευγε να έρθει σε απευθείας σύγκρουση και ρήξη με τους Φιλελεύθερους για αυτό το ζήτημα επιδεικνύοντας συναινετική διάθεση για να καταλαγιάσουν τα πάθη. Θεωρούσε ότι μοναδική διέξοδος για το πρόβλημα ήταν να ερωτηθεί ο λαός με δημοψήφισμα, όταν όμως τα πράγματα θα ήταν πιο ήρεμα, και να υποταχθούν όλοι στην κρίση του. Στη συνέχεια θα διαφανεί ότι ο ίδιος δεν επιθυμούσε την παλινόρθωση και για αυτό προσπαθούσε να μετριάσει τα ακραία στοιχεία του Λαϊκού Κόμματος. Σε κάθε περίπτωση ο Τσαλδάρης επέλεξε και επέβαλε την εποικοδομητική αντιπολίτευση.
Δύο υπήρξαν τα θεμελιώδη αιτήματα των Λαϊκών αυτήν την περίοδο: η επαναφορά των αξιωματικών που είχαν αποταχθεί λόγω πολιτικών φρονημάτων και η αποτελεσματική απαγόρευση της παρέμβασης των στρατιωτικών στην πολιτική. Στα εσωτερικά ζητήματα το Λαϊκόν Κόμμα, συνεχίζοντας τη Δηλιγιαννική παράδοση, αποσκοπούσε στην άμβλυνση των αρνητικών επιπτώσεων της ανάπτυξης και στη σταθεροποίηση της κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Όσο περισσότερο τα στρώματα διαφοροποιούνταν και όσο πιο περίπλοκα γίνονταν τα προβλήματα. Δε θεωρούσε όμως ότι συνολικά η οικονομική ανάπτυξη ήταν αρνητική. Επικέντρωνε όμως αποκλειστικά στην ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα θεωρώντας πως η αγροτική παραγωγή ταίριαζε περισσότερο στο χαρακτήρα του ελληνικού έθνους και εμπόδιζε την εμφάνιση έντονων ταξικών ανταγωνισμών, όπως θεωρούσαν ότι επέφερε η ανάπτυξη της βιομηχανίας με την ενδυνάμωση της εργατικής τάξης. Συγκεκριμένα, θεωρούσε ότι οι αγρότες ήταν ένα συντηρητικό στρώμα σε αντίθεση με τους εργάτες και για αυτό θα έπρεπε να στηριχθούν με δίκαιη διανομή γης, ενώ υποστήριζε την αποκατάσταση των προσφύγων με την παραχώρηση γης. Επιπλέον, υποστήριζε την ενίσχυση της αγροτικής παραγωγής, την αύξηση των εξαγωγών, την απρόσκοπτη επικράτηση των νόμων της αγοράς στον αγροτικό τομέα. Κεντρικό σημείο της οικονομικής πολιτικής ήταν η άκρα λιτότητα και οι ισολογισμένοι προϋπολογισμοί, ώστε οι μικρο αγρότες να απαλλαχθούν από τις φορολογικές επιβαρύνσεις. Το πρόγραμμα αυτό θεωρούσαν οι Λαϊκοί ότι ανταποκρινόταν στα συμφέροντα όχι μόνο των μικρο αγροτών και των μεσοαστικών στρωμάτων, με τα οποία το Λαϊκό Κόμμα είχε ισχυρούς δεσμούς, αλλά και σε χρηματιστικούς κύκλους.