cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο μαύρος μοναχός
Ο μαύρος μοναχός (ρωσικά: Чёрный монах) είναι διήγημα του Αντόν Τσέχωφ, που γράφτηκε το 1893. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1894 στο περιοδικό Ο Καλλιτέχνης, ένα από τα κορυφαία ρωσικά περιοδικά για το θέατρο, τη μουσική, τη λογοτεχνία και τις καλές τέχνες στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα.
Η ιστορία χωρίζεται σε εννέα κεφάλαια και αφηγείται τα δύο τελευταία τραγικά χρόνια από τη ζωή ενός φανταστικού λόγιου, ο οποίος αισθάνεται πιο ζωντανός και πιο δημιουργικός όταν βιώνει τις παραισθήσεις του. Η «θεραπεία» της ψύχωσής του τον καταστρέφει. Ο Τσέχωφ χαρακτήρισε το έργο του «ιατρική νουβέλα, που απεικονίζει έναν νεαρό άνδρα που υποφέρει από μεγαλομανία».
Υπόθεση
Ο Αντρέι Βασίλιεβιτς Κοβρίν είναι ένας εξέχων επιστήμονας, φιλόσοφος και λάτρης της ψυχολογίας. Στην αρχή της ιστορίας, είναι καταπονημένος, στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού και ο γιατρός του προτείνει ξεκούραση στην εξοχή. Έτσι, αποφασίζει να περάσει το καλοκαίρι στο κτήμα του πρώην κηδεμόνα του, που ζει με την κόρη του Τάνια. Το κτήμα είναι πανέμορφο, με μεγάλους κήπους και περιβόλια – είναι το έργο ζωής του Πεσότσκι, ο οποίος έγινε ο κηδεμόνας του Κοβρίν όταν πέθαναν και οι δύο γονείς του και τα δύο παιδιά μεγάλωσαν μαζί. Πατέρας και κόρη αγαπούν και θαυμάζουν τον Κοβρίν και ενθουσιάζονται με την άφιξή του. Ζώντας μαζί τους, ο Κοβρίν αντιλαμβάνεται τη δουλειά που απαιτείται για τη συντήρηση ενός τέτοιου κτήματος και το εκτιμά πολύ, αλλά συνεχίζει να ακολουθεί τον συνηθισμένο «νευρικό» τρόπο ζωής του - διαβάζει και μιλάει πολύ, κοιμάται λίγο, καπνίζει και πίνει. Μια μέρα, διηγείται στην Τάνια τον θρύλο του μαύρου μοναχού: έναν μοναχό της ερήμου που η εικόνα του αντανακλάται σε αντικατοπτρισμούς για χίλια χρόνια και που σύντομα θα επιστρέψει με σάρκα και οστά. Εκείνη την εποχή, αρχίζει να βλέπει τον μαύρο μοναχό, του οποίου η εμφάνιση αγγίζει το υπερφυσικό. Η παρουσία του του δίνει χαρά και ενέργεια, παρόλο που συνειδητοποιεί ότι πρόκειται για παραίσθηση, αποκύημα της φαντασίας του, αρχίζει μάλιστα να αμφισβητεί τη λογική του. μικρογραφία|250x250εσ|Το γραφείο του Τσέχωφ στο Μελίχοβο. Ο Πεσότσκι εκφράζει στον Κοβρίν την επιθυμία του να παντρευτεί την κόρη του. Παντρεύονται και, με τον καιρό, η Τάνια παρατηρεί τις παραισθήσεις του, αφού συχνά συνομιλεί με τον μαύρο μοναχό, μια μέρα τον βρίσκει να μιλάει σε μια άδεια καρέκλα. Ο μοναχός στις συνομιλίες πείθει τον Κοβρίν ότι είναι ιδιοφυΐα, ότι είναι διαφορετικός από τους υπόλοιπους και προορίζεται να οδηγήσει την ανθρωπότητα στην αιώνια ζωή και την αιώνια αλήθεια. Η Τάνια τον πείθει να αναζητήσει ιατρική βοήθεια και με τον καιρό «θεραπεύεται» από τις φαντασιοπληξίες του, ζει υγιής και δεν έχει άλλα οράματα. Ωστόσο, χωρίς την «καθοδήγηση» του μαύρου μοναχού, έχει χάσει το κέφι του για ζωή και κατηγορεί την Τάνια και τον πατέρα της: «Γιατί με γιατρέψατε; (...) Έχανα τα λογικά μου, υπέφερα από μεγαλομανία, αλλά ήμουν ευδιάθετος, δημιουργικός και ακόμη και χαρούμενος, ήμουν ενδιαφέρων και πρωτότυπος. Τώρα έγινα πιο λογικός, αλλά όπως όλοι: Είμαι πλέον καταδικασμένος στη μετριότητα.»
Γίνεται ιδιαίτερα πικρός με τα αγαπημένα του πρόσωπα και τελικά το ζευγάρι χωρίζει. Η σωματική του υγεία επιδεινώνεται ραγδαία λόγω της φυματίωσης και αρχίζει να ζει με μια γυναίκα που τον φροντίζει. Η ιστορία τελειώνει με τον Κοβρίν να βιώνει μια τελευταία παραίσθηση ενώ αιμορραγεί. Ο μαύρος μοναχός τον οδηγεί στην ασώματη ιδιοφυΐα και πεθαίνει με ένα χαμόγελο.
NGC 7479
Ο NGC 7479, γνωστός και ως γαλαξίας προπέλα και Caldwell 44, είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Πήγασο. Απέχει περίπου 100 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Τον ανακάλυψε ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1784. Στο γαλαξία έχουν παρατηρηθεί δύο υπερκαινοφανείς αστέρες οι SN 1990U και SN2009jf.
Ο μαύρος μοναχός
Διασκευές
Το διήγημα έχει διασκευαστεί για τη θεατρική σκηνή και τον κινηματογράφο.
NGC 7479
Χαρακτηριστικά
Ο NGC 7479 έχει αναγνωριστεί ως γαλαξίας Σίφερτ τύπου 2 στον οποίο λαμβάνει χώρα αστρογόνος δραστηριότητα στον πυρήνα, στη ράβδο και στους εξωτερικούς βραχίονες. Διαθέτει μεγάλη ράβδο και δύο ασύμμετρους σπειροειδείς βραχιόνες, από τους οποίους ο δυτικός είναι ο ισχυρότερος. Υπάρχει μεγάλη ποσότητα μοριακού αερίου στη ράβδο και στην κεντρική περιοχή του γαλαξία, ενώ έχουν παρατηρηθεί λωρίδες σκόνης στη ράβδο. Σε αντίθεση με άλλους ραβδωτούς γαλαξίες στους οποίους η αστρογόνος δραστηριότητα λαμβάνει χώρα γύρω από τον πυρήνα και στα άκρα της ράβδου, στον NGC 7479 λαμβάνει χώρα σε όλο το μήκος της ράβδου, με τα αστέρια που την αποτελούν να δημιουργήθηκαν τα τελευταία 100 εκατομμύρια χρόνια.
Ο μαύρος μοναχός
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Αντόν Τσέχωφ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
NGC 7479
Χαρακτηριστικά
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του γαλαξία είναι η ύπαρξη ενός ραδιοπίδακα ο οποίος κάμπτεται σε κατεύθυνση αντίθετη με τους βραχίονες του γαλαξία. Αυτή η αντίθετη φορά ίσως είναι αποτέλεσμα μιας πρόσφατης συγχώνευσης με ένα άλλο γαλαξία.
Ο NGC 7479 είναι απομονωμένος γαλαξίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός) Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες 7479 Κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell
Στόμα
Το στόμα ή στοματική κοιλότητα ή κοίλο του στόματος αποτελεί αρχικό τμήμα του γαστρεντερικού συστήματος.
Τα όρια της στοματικής κοιλότητας
Η στοματική κοιλότητα ξεκινάει από τα χείλη και τον οδοντικό φραγμό ενώ προς τα πίσω μεταπίπτει στον φάρρυγγα. Το άνω τοίχωμα της στοματικής κοιλότητας σχηματίζεται από το οστό της άνω γνάθου και καλείται υπερώα. Η υπερώα αποτελείται από δύο επιμέρους τμήματα την σκληρή (τα πρόσθια 2/3) και την μαλθακή υπερώα (το οπίσθιο 1/3). Από πλάγια η στοματική κοιλότητα αφορίζεται από τα μάγουλα (παρειές). Το κάτω τοίχωμα της στοματική κοιλότητας καλείται έδαφος του στόματος και σχηματίζεται από τον γενειογλωσσικό και τον γναθοϋοειδή μυ. Όταν το στόμα παραμένει κλειστό, η στοματική κοιλότητα πληρούται από την γλώσσα. Η στοματική κοιλότητα καλύπτεται από τον στοματικό βλεννογόνο. Επίσης στη στοματική κοιλότητα απελευθερώνεται το σάλιο που παράγεται από τους σιελογόνους αδένες. Το σάλιο περιέχει δυο σημαντικά ένζυμα, την αμυλάση και τη λυσοζύμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεπτικό σύστημα Κατηγορία:Αναπνευστικό σύστημα
Σπάθες
thumb|Νεκρόπολη Σπάθεςthumb|Μυκηναϊκό πολιτιστικό περιβάλλον (περί 1400 π.Χ.) Μεταξύ των πρώτων αρχαιολογικών χώρων που ανακαλύφθηκαν στον Όλυμπο ήταν η περιοχή ανασκαφής Σπάθες. Πρόκειται για νεκρόπολη από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού. Οι παλαιότεροι τάφοι είναι από τον 14ο αιώνα π.Χ., τα τελευταία ίχνη χρήσης βρέθηκαν από τα τέλη του 13ου αιώνα, στις αρχές του 12ου αιώνα π.Χ. Ο οικισμός, που σχετίζεται με τη νεκρόπολη, δεν βρέθηκε. Πολλές από τις ταφικές προσφορές είχαν φτιαχτεί με Μυκηναϊκή τεχνοτροπία, έτσι ώστε ο Μυκηναϊκός πολιτιστικός κύκλος πιθανότατα (δείτε επίσης Ιστορία και αρχαιολογία Πιερίας) επεκτάθηκε πέρα από τα σύνορα της Θεσσαλίας με την Πιερία.
Τοποθεσία
Τοποθετείται κοντά στο χωριό Άγιος Δημήτριος, στα σύνορα με τη Θεσσαλία, σε υψόμετρο 1000 έως 1100 μέτρων, σε μια πλαγιά. Ο τόπος ταφής εκτείνεται σε κατεύθυνση από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά.
Ιστορικό της ανασκαφής
Το 1975, η αρμόδια αρχαιολογική αρχή πληροφορήθηκε ότι αρκετοί τάφοι (τουλάχιστον 12 έως 13) καταστράφηκαν όταν κατασκευάστηκε μια αντιπυρική ζώνη. Ένα χάλκινο ξίφος βρέθηκε στη συνέχεια. Περαιτέρω πληροφορίες αποκάλυψαν ότι εμπόριο λειτουργούσε με τα ταφικά αντικείμενα από αυτόν τον χώρο. Το 1985 άρχισαν δοκιμαστικές ανασκαφές, οι οποίες συνεχίστηκαν το 1986. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως 34 τάφους, οι οποίοι ήταν εν μέρει κατεστραμμένοι και λεηλατημένοι. Ένα μέρος των κλεμμένων αγαθών βρέθηκε αργότερα στην αποθήκη του Αρχαιολογικού Μουσείου στο Δίον. Το 1985, μερικές από τις πέτρινες πλάκες που κάλυπταν τους τάφους κλέφθηκαν από άγνωστους δράστες. Ένα μέρος της πλαγιάς είχε υποστεί πτώση από έντονες χιονοπτώσεις. Κατά τα έτη 1987 και 1988 η πλαγιά διαμορφώθηκε και σταθεροποιήθηκε από μια ξύλινη κατασκευή. Κοντά στην περιοχή ανασκαφής των Σπαθών το 1987, ανακαλύφθηκαν περισσότεροι τάφοι, πιθανώς από την ίδια εποχή. Από αυτούς σώθηκαν έξι λίθινες σφραγίδες, δεν πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω ανασκαφές.
Νεκρόπολη
Σχετικά με αυτήν την περιοχή της Ελλάδας, στο τέλος της Εποχής του Χαλκού, οι νεκροί γενικά θάβονταν σε κιβωτιόσχημους τάφους. Ο τύπος αυτών των τάφων είναι γνωστός από τη νότια Ελλάδα. Το μήκος των τάφων είναι περίπου 2,40 μέτρα, το πλάτος 1,50 μέτρα και το βάθος μεταξύ ενός και 2,50 μέτρων. Το κάτω μέρος των τάφων καλυπτόταν με στρώμα αργίλου ύψους 10 έως 20 εκατοστών, τα πλαϊνά τοιχώματα πλαισιώνονταν με πέτρινες πλάκες. Οι τάφοι ήταν άθικτοι εκτός από τις ρίζες που διείσδυαν μέσα και τις φυσικές αποθέσεις των οικοδομικών υλικών. Ο αριθμός των θαμμένων ατόμων που βρέθηκαν στους άθικτους τάφους είναι 52. Είναι ασυνήθιστο το ότι σε κάθε έναν από τους τάφους ήταν θαμμένοι αρκετοί άνθρωποι, προφανώς ήταν οικογενειακοί τάφοι. Ήταν θαμμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, εν μέρει και ο ένας πάνω στον άλλον. Εκτός από τους σκελετούς των ενηλίκων, βρέθηκαν επίσης και λείψανα παιδιών.
Ευρήματα
thumb|Χάλκινο σπαθί, που βρέθηκε κοντά στον Πλαταμώνα Εκτός από όπλα και κοσμήματα, ο νεκρός λάμβανε κυρίως και πήλινα αγγεία. Ωστόσο, μερικά από αυτά ήταν διαλυμένα από το είδος της ταφής των πολλών ανθρώπων στον ίδιο τάφο. Τα αγγεία ήταν εν μέρει χειροποίητα και εν μέρει διαμορφωμένα με τροχό αγγειοπλαστικής. Τα σημαντικότερα ευρήματα έγιναν σε έναν τάφο, στον οποίο είχαν ταφεί προφανώς υψηλού επιπέδου προσωπικότητες. Δύο σκελετοί, ενός άνδρα και μίας γυναίκας, βρέθηκαν μαζί με πλούσια δώρα ταφής. Ανακαλύφθηκαν απομεινάρια από ένα δόρυ, ένα χάλκινο ξίφος, βαμμένα και άβαφτα αγγεία και μπουκάλια αρώματος, κοσμήματα και λίθινες σφραγίδες (εν μέρει με απεικονίσεις ζώων). Το σπαθί είναι κάπως μικρότερο, αλλά μοιάζει με το είδος των σπαθιών που βρέθηκαν στις Μυκήνες και στην Κρήτη (Κνωσός, Ηράκλειο). Ένα χάλκινο σπαθί που βρέθηκε σε έναν άλλο τάφο είναι της ίδιας κατασκευής με τα σπαθιά που βρέθηκαν στην Αθήνα, την Κρήτη, την Κω και σε άλλες τοποθεσίες. Πρόσφατα, ανασκαφές στη νοτιοανατολική πλευρά του Ολύμπου, δυτικά του Πλαταμώνα, αποκάλυψαν ένα ταυτόσημο σπαθί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όλυμπος Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πιερία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Πιερία Κατηγορία:Γεωγραφία της αρχαίας Πιερίας
Βάση (μαθηματικά)
Στην ύψωση σε δύναμη, η βάση είναι ο αριθμός b σε μια έκφραση της μορφής bν. Ο αριθμός ν λέγεται εκθέτης και η έκφραση επίσημα είναι γνωστή ως «ύψωση του b σε δύναμη ν» ή «δύναμη με βάση b και εκθέτη ν». Αναφέρεται πιο συχνά ως «νιοστή δύναμη του b», «b στη νιοστή δύναμη» ή «b σε δύναμη ν». Για παράδειγμα, η τέταρτη δύναμη του 10 είναι 10.000, επειδή 104 = 10.000. Ο όρος δύναμη κανονικά αναφέρεται σε ολόκληρη την έκφραση, αλλά μερικές φορές χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον εκθέτη.
Όταν η νιοστή δύναμη του b ισούται με έναν αριθμό a, ή a = bν, τότε το b ονομάζεται «νιοστή ρίζα» του a. Για παράδειγμα, το 10 είναι η τέταρτη ρίζα του 10.000.
Η αντίστροφη συνάρτηση της ύψωσης σε δύναμη ν με βάση b (όταν είναι καλά ορισμένη) καλείται λογάριθμος με βάση b και συμβολίζεται με logb. Έτσι:
Για παράδειγμα,.
Κατηγορία:Αριθμητική
Θρασύβουλος Μάνος
Ο Θρασύβουλος Μάνος (Ναύπλιο, 1835 - Αθήνα, 1922) ήταν Έλληνας συνταγματάρχης Πυροβολικού, απόγονος της μεγάλης φαναριώτικης οικογένειας των Μάνων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Θρασύβουλος Μάνος, όπως και όλοι οι απόγονοι της οικογένειας έλκει την καταγωγή του από την Καστοριά. Γεννήθηκε στο Ναύπλιο, το 1835 από τους Κωνσταντίνου Μάνου και της Σεβαστείας Ιακώβου Αργυροπούλου.
Σπούδασε στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Πυροβολικού. Το 1862 συμμετείχε, μαζί με άλλους αξιωματικούς στο κίνημα για την ανατροπή του βασιλιά Όθωνα, που ξέσπασε αρχές Φεβρουαρίου στην Φρουρά του Ναυπλίου όπου και υπηρετούσε, και μάλιστα συμμετείχε στην μάχη που δόθηκε με τα κυβερνητικά στρατεύματα στις 8 Φεβρουαρίου. . Από τους τελευταίους κινηματίες που παραδόθηκαν, εξαιρέθηκε της αμνηστίας που δόθηκε στους υπόλοιπους συμμετέχοντες, και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα.
Κατά την διάρκεια του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, συνταγματάρχης πλέον, ήταν ο αρχηγός της Στρατιάς Ηπείρου. (ανέλαβε την αρχηγία στις 6 Μαρτίου 1897 )
Τα περισσότερα χρόνια της στρατιωτικής του καριέρας υπηρέτησε ως διοικητής της Σχολής Ευελπίδων Επίσης, ήταν μέλος -μαζί με τον γιό του, Πέτρο Μάνο- της μυστικής οργάνωσης «Εθνική Εταιρεία», όπως επίσης και μέλος της Επιτροπής για την τέλεση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα.
Οικογένεια
Σύζυγός του υπήρξε η Ρωξάνη Μαυρομιχάλη, κόρη του Πέτρου Μαυρομιχάλη (γιου του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη αγωνιστή του 1821). Γιοί του ήταν:
Ο Πέτρος μετά έκανε δεύτερο γάμο, με τη Σοφία Τομπάζη, κόρη του Γεωργίου Τομπάζη αξιωματικού του Ναυτικού και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μανος Θρασύβουλος Μανος Θρασύβουλος Κατηγορία:Οικογένεια Μάνου
Κάθριν Γουίνικ
Η Κάθριν Γουίνικ (αγγλικά:Katheryn Winnick ,γεννημένη στις 17 Δεκεμβρίου 1977 ως Κατερίνα Άννα Βινίτσκα ) είναι Καναδή ουκρανικής καταγωγής ηθοποιός ,γνωστή για το ρόλο της Λάγκερθα στη σειρά Vikings .
Πρώτα χρόνια
Η Γουίνικ γεννήθηκε στο Etobicoke στο Τορόντο του Οντάριο και είναι ουκρανικής καταγωγής. Έχει τρία αδέλφια: μια μικρότερη αδελφή Daria, έναν μικρότερο αδερφό Adam και έναν μεγαλύτερο αδερφό Markjan .Τα ουκρανικά είναι η πρώτη της γλώσσα και δεν μιλούσε καθόλου αγγλικά μέχρι την ηλικία των οχτώ. Άρχισε να εκπαιδεύεται στις πολεμικές τέχνες στην ηλικία των επτά και απέκτησε την πρώτη μαύρη ζώνη στα 13. Το 1996 κέρδισε ένα ασημένιο μετάλλιο στον τελικό του εθνικού πρωταθλήματος taekwondo στον Καναδά. Μέχρι την ηλικία των 21 ετών, είχε ξεκινήσει τρία σχολεία Taekwondo. Δίδαξε Taekwondo και αυτοάμυνα σε ηθοποιούς ενώ ολοκλήρωσε το πτυχίο της στην κινησιολογία στο Πανεπιστήμιο του York στο Τορόντο.
Καριέρα
Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν το 1999 στη σειρά PSI Factor  . Την ίδια χρονιά, έπαιξε στη σειρά Student Bodies στο ρόλο της Holly Benson για πέντε επεισόδια  .Το 2002 εμφανίστηκε στη σειρά Law and Order: Criminal Intent. Το 2004, η ηθοποιός εμφανίστηκε στην ταινία 50 First Dates  και έκανε μια εμφάνιση στη σειρά CSI: Miami Crimes  . Ένα χρόνο αργότερα, συμμετείχε στο καστ της ταινίας Donald Trump -Trump Unauthorized στην οποία έπαιξε το ρόλο της Ivana Trump, της πρώτης συζύγου του επιχειρηματία .Η Γουίνικ έπαιξε στην ταινία Cold Souls, η οποία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς το 2009 .Το 2013, πρωταγωνίστησε στην ταινία A Glimpse Inside the Mind of Charles Swan III και εμφανίστηκε στην κωμωδία The Art of the Steal.
Τον Φεβρουάριο του 2020, η Winnick ανακοίνωσε ότι συμμετέχει ως Jenny Hoyt στη δραματική σειρά του ABC Big Sky.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Τυπική σημασιολογία των γλωσσών προγραμματισμού
Στη θεωρητική πληροφορική, η τυπική σημασιολογία (formal semantics) είναι το πεδίο που ασχολείται με την αυστηρή μαθηματική μελέτη της σημασίας των γλωσσών προγραμματισμού και των υπολογιστικών μοντέλων.
Η τυπική σημασιολογία μιας γλώσσας μπορεί να δοθεί από ένα μαθηματικό μοντέλο που περιγράφει τους πιθανούς υπολογισμούς που περιγράφονται από τη γλώσσα.
Υπάρχουν πολλές προσεγγίσεις στην τυπική σημασιολογία, οι οποίες ανήκουν στις εξής τρεις μεγάλες κλάσεις:
Τα όρια μεταξύ των παραπάνω κλάσεων μερικές φορές μπορεί να είναι δυσδιάκριτα αλλά όλες οι γνωστές προσεγγίσεις στην τυπική σημασιολογία χρησιμοποιούν κάποια από τις παραπάνω τεχνικές ή ένα συνδυασμό τους.
Εκτός από την επιλογή μεταξύ δηλωτικής, λειτουργικής και αξιωματικής σημασιολογίας, η ποικιλία στα συστήματα τυπικής σημασιολογίας οφείλεται και στην επιλογή του μαθηματικού φορμαλισμού που θα χρησιμοποιηθεί σαν υπόβαθρο.
Κάποιες παραλλαγές της τυπικής σημασιολογίας περιλαμβάνουν τα εξής:
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους κάποιος θα ήθελε να περιγράψει τις σχέσεις μεταξύ των διάφορων τυπικών σημασιολογιών. Για παράδειγμα: Πολλαπλές σημασιολογίες μπορούν μερικές φορές να συσχετιστούν με τη χρήση αφαίρεσης, μέσω της θεωρίας της αφηρημένης διερμηνείας.
Το πεδίο της τυπικής σημασιολογίας περιλαμβάνει όλα τα ακόλουθα:
Συνδέεται στενά με άλλες περιοχές της επιστήμης των υπολογιστών όπως η σχεδίαση γλωσσών προγραμματισμού, η θεωρία τύπων, οι μεταγλωττιστές, οι διερμηνείς, η ορθότητα προγράμματος και ο έλεγχος μοντέλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες προγραμματισμού Κατηγορία:Λογική για Υπολογιστές Κατηγορία:Τυπικές μέθοδοι
Γαμηλιών
Ο Γαμηλιών είναι ο έβδομος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στους θεούς Δία και Ήρα και αντιστοιχούσε στο χρονικό διάστημα 23 Δεκεμβρίου-22 Ιανουαρίου.
Ο μήνας πήρε το όνομά του από τη γιορτή των Γαμηλίων ή Θεογαμίων, του ιερού γάμου μεταξύ των δυο θεών. Πολύ σημαντική γιορτή του μήνα ήταν επίσης το Τριέσπερον προς τιμήν των θεών Ήλιου και Ηρακλή, κατά τις 3 πρώτες ημέρες του μήνα (22-25 Δεκεμβρίου), η οποία αντικαταστάθηκε στη ρωμαϊκή θρησκεία από την αντίστοιχη γιορτή την ίδια περίοδο του Σολ Ινβίκτους.
Γιορτάζονταν επίσης τα Λήναια προς τιμήν του Διονύσου, οπότε και παρουσιάζονταν κωμωδίες.
Πηγές
Κατηγορία:Αττικό ημερολόγιο
Αδρίας ΙΙΙ (φρεγάτα)
Η Φρεγάτα Αδρίας ΙΙΙ είναι μια από τις κύριες μονάδες επιφανείας του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, με το χαρακτηριστικό αριθμό F-459. Είναι φρεγάτα τύπου 'S', όμοια με τις φρεγάτες ‘Αιγαίον IV’ και ‘Ναβαρίνο ΙΙΙ ’
Δράση
Όταν οι φρεγάτες τύπου S αποσύρθηκαν από το Ολλανδικό Ναυτικό, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ενδιαφέρθηκε να τις αποκτήσει ώστε να αντικαταστήσει τον στόλο των αντιτορπιλικών του, λόγω της μεγάλης ηλικίας και των αυξημένων αναγκών επάνδρωσης που είχαν τα τελευταία. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στον Αδρία πραγματοποιήθηκε στις 30/03/1994 στο Ντεν Χέλντερ. Το σκάφος, με κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Ι. ΕΓΚΟΛΦΟΠΟΥΛΟ, κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 28/06/1994. Η ονομασία ΑΔΡΙΑΣ δόθηκε προς τιμή και ως ανάμνηση του ομώνυμου αντιτορπιλικού. Το 2021 συμμετείχε στην Γαλλική αεροναυτική άσκηση POLARIS εκπροσωπόντας την Ελλάδα στα πλαίσια και σύμφωνα με την Ελληνογαλλική Αμυντική Συμφωνία.
Χαρακτηριστικά
Όπως όλες οι φρεγάτες τύπου S, η Αδρίας έχει ολικό μήκος 130μ., μέγιστο πλάτος 14,6 και μέγιστο βύθισμα 6μ. Με πλήρες φορτίο, το σκάφος έχει εκτόπισμα 3.600 τόνων. Την κίνηση εξασφαλίζουν 2 κινητήρες Rolce Royce OLYMPUS (56.800 HΡ) και δύο κινητήρες Rolce Royce TYNE 10, μέσω των οποίων επιτυγχάνεται μέγιστη ταχύτητα 30 κόμβων (αν και η συνήθης επιχειρησιακή ταχύτητα είναι 20 κόμβοι). Στην Αδρία υπάρχει υποδομή για την ενδιαίτηση 198 ατόμων. Ο Αδρίας δύναται να πλήξει εγγύς στόχους επιφανείας με το πυροβόλο 76 χιλιοστών (ΟΤΟ ΜΕLARA), και απομακρυσμένες μονάδες επιφανείας με κατευθυνόμενα βλήματα HARPOON (δύο συστοιχίες των τεσσάρων βλημάτων). Η αντιαεροπορική άμυνα της φρεγάτας εξασφαλίζεται με το σύστημα κατευθυνομένων βλημάτων SEA SPARROW. Επίσης η φρεγάτα είναι σε θέση να αναλάβει ανθυποβρυχιακές αποστολές χρησιμοποιώντας τορπίλες 324 χιλιοστών. Για την άμυνα του σκάφους, διατίθεται σύστημα ηλεκτρονικών αντίμετρων (SUPER R.B.O.C.) και σύστημα αντιβληματικής προστασίας Phalanx Mk15 CIWS 20 χιλιοστών. Τέλος, το πλοίο δύναται να μεταφέρει δύο ελικόπτερα και να τα χρησιμοποιεί εναλλάξ ή ταυτόχρονα σε διάφορες αποστολές.
Είναι η δεύτερη Φρεγάτα τύπου "S" που ολοκλήρωσε τον Εκσυχρονισμό Μέσης Ζωής στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές φρεγάτες
Σεισμοί στις Αλκυονίδες το 1981
Οι σεισμοί στις νήσους Αλκυονίδες το 1981 ήταν μια σεισμική ακολουθία, αποτελούμενη από τρεις κύριους σεισμούς, οι οποίοι σημειώθηκαν το διάστημα από 24 Φεβρουαρίου μέχρι 4 Μαρτίου 1981. Το βράδυ της Τρίτης 24 Φεβρουαρίου 1981, στις 22:53, σημειώθηκε ο πρώτος σεισμός, ο οποίος είχε μέγεθος 6,7 Ρίχτερ και προκάλεσε μεγάλες καταστροφές σε Κόρινθο, Λουτράκι, Περαχώρα, Αγίους Θεοδώρους, Κινέτα, Θήβα, Πλαταιές, Καπαρέλλι, Μέγαρα, Νέα Πέραμο, Ελευσίνα, Μάνδρα, Ασπρόπυργο. Πολλοί βγήκαν στους δρόμους και πέρασαν τη νύχτα μέσα στα αυτοκίνητά τους. Λίγες ώρες αργότερα, στις 04:35 της Τετάρτης, ακολούθησε δεύτερος σεισμός, ο οποίος είχε μέγεθος 6,4 Ρίχτερ και προκάλεσε καταστροφές σε κτίσματα που είχαν πληγεί από τον πρώτο σεισμό. Και ιδιαίτερα έγινε αισθητός και σοβαρά στην Αθήνα. Την Τετάρτη 4 Μαρτίου στις 23:58 σημειώθηκε τρίτος σεισμός, με μέγεθος 6,3 Ρίχτερ. Από αυτόν οι μεγαλύτερες καταστροφές έγιναν στην Ανθούπολη Περιστερίου. Και οι τρεις σεισμοί είχαν μέγιστη ένταση IX (9) στην Κλίμακα Μερκάλι (με μέγιστο το 12), ήταν δηλαδή «πολύ καταστροφικοί» στην κλίμακα αυτή. Οι μετασεισμοί συνεχίστηκαν μέχρι και τα μέσα Σεπτεμβρίου του 1981.
Αλκυονίδες 1981
Μπολιαρσκί Ιζβόρ
Το Μπολιαρσκί Ιζβόρ (Βουλγαρικά : Болярски извор, μτφ : η πηγή του ευγενούς) είναι χωριό στη νότια Βουλγαρία. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Χαρμαλί στην Επαρχία του Χάσκοβο. Απέχει 228 χλμ από την Σόφια και 20 χλμ από το Χάσκοβο.
Ιστορία
Το Μπολιαρσκί Ιζβόρ είναι γνωστό για τις Θρακικές αρχαιότητες, Θρακικοί τάφοι, που έχουν βρεθεί εκεί κι έχουν ανασκαφεί με πλούσια κτερίσματα. Έχουν επίσης βρεθεί λείψανα της νεολιθικής εποχής.
Αρχικά ήταν χωριό με καθαρά τουρκικό πληθυσμό με την ονομασία Μπεημπουνάρ Ιζβόρ, Πηγές του Μπέη Μπουνάρ, προς τιμή του μπέη της περιοχής. Με την εγκατάσταση Βουλγάρων στο χωριό σταδιακά το χωριό έγινε Βουλγαρικό.
Δημογραφία
Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του χωριού ήταν 298 κάτοικοι. Από την άποψη της εθνικότητας, η πλειοψηφία των κατοίκων (75,83%) ήταν Ρομά, υπάρχουν μειονότητες Βουλγάρων (19,46%) και Τούρκων (3,69%). Για το 1,0% του πληθυσμού εθνότητα δεν είναι γνωστή. :
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Χάσκοβο
Κλάιντ Τζερόνιμι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Άνθρωποι της Disney Κατηγορία:Αμερικανοί animators Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σιδέρης Πράτσικας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Δρόβιανη Ηπείρου και εγκαταστάθηκε στην Πάτρα μετά την Επανάσταση. Ασχολήθηκε με το εμπόριο, στο οποίο διακρίθηκε, ίδρυσε την ασφαλιστική εταιρεία "Η Πρόοδος" και αγόρασε τεράστιες εκτάσεις γης. Τιμήθηκε από τον βασιλιά Όθωνα με τον Χρυσό Σταυρό και το 1847 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Πατρών. Το 1850 εξελέγη βουλευτής Πατρών.
Απεβίωσε στις 14 Ιουλίου 1858 στην Πάτρα. Δεν ήταν παντρεμένος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Σ
Ρέτζο Καλάμπρια
Το Ρέτζο ή Ρέτζιο ντι Καλάμπρια ή Ρήγιο της Καλαβρίας (ιταλ. Reggio di Calabria, λατ. Regium ή Rhegium, αρχ. ελλ.: Ῥήγιον) είναι πόλη της νότιας Ιταλίας στην περιοχή της Καλαβρίας, χτισμένη στην θέση της ομώνυμης αρχαίας ελληνικής αποικίας. Αποτελεί έδρα της ομώνυμης επαρχίας.
Αρχαία ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|[[Τετράδραχμο του Ρήγιου, 415-387 π.Χ.|280x280εσ]]
Το Ρήγιο κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου συμμάχησε με την Αθήνα. Αποτέλεσε τη βάση των επιχειρήσεων των Αθηναίων κατά τη διάρκεια της Σικελικής Εκστρατείας. Λίγα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, το 387 π.Χ. καταλήφθηκε από τις Συρακούσες οι οποίες συμμάχησαν με την γειτονική του Ρηγίου πόλη, τους Επιζεφύριους Λοκρούς με αποτέλεσμα να τερματιστεί η περίοδος της ανεξαρτησίας του.
Τα επόμενα χρόνια το Ρήγιο γνώρισε επιδρομές από τους Βρέττιους που είχαν ως αποτέλεσμα να καταφύγει στη βοήθεια της Ρώμης και να γίνει σύμμαχός της. Την περίοδο των πολέμων που διεξήγαγε ο Πύρρος στη Νότια Ιταλία το Ρήγιο ήταν με το μέρος της Ρώμης. Λόγω της φιλικής σχέσης της πόλης με τους Ρωμαίους γνώρισε σημαντική ανάπτυξη κάτω από την Ρωμαϊκή κυριαρχία. Το 91 π.Χ. η πόλη σχεδόν ισοπεδώθηκε από ισχυρό σεισμό που συνοδεύτηκε και από μεγάλο τσουνάμι. Η πόλη ξαναχτίστηκε από τους Ρωμαίους που της έδωσαν το όνομα Ρέτζιο-Τζούλια.
Μεσαιωνική και νεότερη ιστορία
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο το Ρήγιο ήταν κέντρο των Βυζαντινών κτήσεων της περιοχής. Στη συνέχεια έγινε πρωτεύουσα του Δουκάτου της Καλαβρίας. Λόγω της στρατηγικής θέσης της θέσης η πόλη έγινε στόχος πολλών επιδρομέων.
Υπήρξε διεκδικούμενη από Σαρακηνούς, Λομβαρδούς και Βυζαντινούς για διάστημα τριών αιώνων περίπου για να καταλήξει Νορμανδική κτήση το 1060.
Τον 12ο αιώνα το Ρήγιο έγινε μέρος του Βασιλείου της Σικελίας. Η πόλη στη συνέχεια έγινε μέρος του Βασιλείου της Νάπολης και τον 14ο αιώνα έγινε πάλι σημαντικό διοικητικό κέντρο στην περιοχή.
Η πόλη έγινε μέρος του σύγχρονου Ιταλικού κράτους το 1860 μαζί με την υπόλοιπη Νότια Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καλαβρίας Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Αποικίες των Ευβοέων Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες της Ιταλίας
Αοιδή (δορυφόρος)
Η Αοιδή (αγγλικά: Aoede) ή Δίας XLI είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μία ερευνητική ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ, το 2003. Πήρε το όνομά του τον Μάρτιο του 2005 από την Αοιδή, η οποία ήταν μία από τις τρεις αρχαιότερες Μούσες μαζί με την Μνήμη και την Μελέτη σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2003 J 7.
Έχει διάμετρο περίπου 4 χλμ. και περιφέρεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 23.044.000 χλμ. σε 714,657 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 160° με την εκλειπτική (162° προς τον Ισημερινό του Δία), σε ανάδρομη φορά και με εκκεντρότητα τροχιάς 0,4311.
Η Αοιδή ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Πασιφάης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 22,8 και 24,1 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς από 144,5° έως 158,3°.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Τεηλορισμός
μικρογραφία|332x332εσ|Ο Φρέντερικ Τέηλορ (1856–1915), κύριος εκπρόσωπος της επιστημονικής διαχείρισης Η επιστημονική διαχείριση είναι θεωρία διαχείρισης που αναλύει και συνθέτει ροές εργασίας, και αποτελεί τη βάση της μαζικής παραγωγής. Ο κύριος στόχος του είναι η βελτίωση της οικονομικής αποδοτικότητας, ιδίως της παραγωγικότητας της εργασίας. Ήταν μια από τις πρώτες προσπάθειες εφαρμογής της επιστήμης στη μηχανική των διαδικασιών και στη διαχείριση. Η επιστημονική διαχείριση είναι μερικές φορές γνωστή ως Τεηλορισμός από τον ιδρυτή της, Φρέντερικ Τέηλορ, που την εφάρμοσε στο εργοστάσιο παραγωγής αυτοκινήτων Ford.
Ο Τέηλορ άρχισε την ανάπτυξη της θεωρίας στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880 και της δεκαετίας του 1890 στο πλαίσιο των μεταποιητικών βιομηχανιών, ιδίως του χάλυβα. Η αιχμή της επιρροής της ήρθε το 1910. Ο Τέηλορ πέθανε το 1915 και από τη δεκαετία του 1920, η επιστημονική διαχείριση ήταν ακόμα επιδραστική, αλλά είχε εισέλθει σε ανταγωνισμό και συγκρητισμό με αντιτιθέμενες ή συμπληρωματικές ιδέες. Η συγκεκριμένη θεωρία σχετίζεται με τον καταμερισμό των εργασιών με σκοπό την εξειδίκευση, την ταχύτερη παραγωγή, με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Οι υπεύθυνοι παραγωγής- διευθυντές των εργοστασίων, αναλάμβαναν το διαχωρισμό των ρόλων, δηλαδή το αντικείμενο με το οποίο έπρεπε να ασχοληθεί ο κάθε εργάτης. Το κάθε άτομο εργαζόταν σε ένα συγκεκριμένο πόστο (π.χ. κατασκευή ρόδας αυτοκινήτου), μην έχοντας εικόνα για το υπόλοιπο έργο, μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει στην υπόλοιπη παραγωγική διαδικασία και χωρίς να αντικρίζει ολοκληρωμένο το αποτέλεσμα.
Αν και η επιστημονική διαχείριση ως ξεχωριστή θεωρία ή σχολή σκέψης ήταν παρωχημένη από τη δεκαετία του 1930, τα περισσότερα από τα θέματα της εξακολουθούν να αποτελούν σημαντικά τμήματα της βιομηχανικής μηχανικής και διαχείρισης σήμερα. Αυτά περιλαμβάνουν τα παρακάτω: ανάλυση, σύνθεση, λογική, αισθησιαρχία, ηθική εργασίας, αποτελεσματικότητα και την εξάλειψη των αποβλήτων και άλλα.
Αξίζει να αναφερθεί ότι η συγκεκριμένη θεωρία πέρασε στα εκπαιδευτικά πλαίσια. Αναλυτικότερα, ο Τεϊλορισμός αποτελεί τα θεμέλια της Συμπεριφοριστικής προσέγγισης (μπιχεβιορισμός). Αναφορικά, στον συμπεριφορισμό συναντάμε τον θρυμματισμό της γνώσης, με σκοπό να παρέχεται στο υποκείμενο σε κομμάτια, δηλαδή μεμονωμένα και όχι ολοκληρωτικά. Έπειτα, στην συμπεριφοριστική προσέγγιση συναντάμε το φαινόμενο το άτομο που δέχεται τις γνώσεις να μην γνωρίζει εξ ολοκλήρου τη διαδικασία μάθησης και ο έλεγχός του να εξαρτάται μόνο από αυτούς που ορίζουν τα κομμάτια που θα μάθει. Ακόμη, η μάθηση επιτυγχάνεται όταν το υποκείμενο καταφέρει να ισορροπήσει τις αντιδράσεις του με τα ερεθίσματά του. Τέλος, για του λάτρεις του μπιχεβιορισμού δεν υπάρχου σχολικά φαινόμενα, όπως η βούληση, το υποκείμενο για αυτούς αντιμετωπίζεται ως άβουλο ον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομικές θεωρίες
Αλλυσίνη
Πηγές
Κατηγορία:Πρωτεϊνικά αμινοξέα Κατηγορία:C6 Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία)
Αρβανιτόβλαχοι
Οι Αρβανιτόβλαχοι είναι κλάδος των Βλάχων, οι πρόγονοι των οποίων κατάγονταν από τη Βόρεια Ήπειρο. Είναι διασκορπισμένοι κατά κύριο λόγο στην Ήπειρο και τη Θεσσαλία, και κατά δεύτερο λόγο στη Στερεά Ελλάδα και τη Μακεδονία. Είναι διακριτοί από άλλες υποομάδες Βλάχων.
Ονομασία
Οι Αρβανιτόβλαχοι, λόγω της συνύπαρξης στη Βόρεια Ήπειρο με τους Αρβανίτες, γνώριζαν τρεις γλώσσες. Δηλαδή εκτός από την Ελληνική και τη Βλάχικη, επίσης την Αρβανίτικη. Προέρχονταν από περιοχές της σημερινής νοτίου Αλβανίας στην ιστορική περιοχή της Βόρειας Ηπείρου, εξ ου και ο συνδυασμός των λέξεων Αρβανίτης & Βλάχος. Ωστόσο, ο όρος Αρβανιτόβλαχοι είναι εξώνυμο και σχετικά νέος. Μάλιστα πολλοί από τους παλαιότερους Αρβανιτόβλαχους δεν ήξεραν τον όρο αυτό. Ένα επιπλέον εξώνυμο ήταν και το Φαρσεριώτες ή Φρασεριώτες Βλάχοι. Το ενδώνυμο που χρησιμοποιούσαν οι ίδιοι για να αυτοπροσδιοριστούν ήταν Ρμένοι ή Ρεμένοι, το οποίο ταυτίζεται με το όνομα Αρμούνοι, Αρωμούνοι ή Αρμάνοι, που χρησιμοποιεί το μεγαλύτερο μέρος των υπόλοιπων Βλάχων για να αυτοπροσδιοριστεί.
Προέλευση και διασπορά
Η κοιτίδα των Αρβανιτόβλαχων είναι η ευρύτερη περιοχή της πόλης Φράσσαρη ή Φράσσερη, που βρίσκεται στη σημερινή Αλβανία και στην οποία οφείλουν το αρχικό τους όνομα. Γύρω στο 1700, η Φράσσαρη ήταν μια δυναμική κωμόπολη στην περιφέρεια της Πρεμετής, με πάνω από 600 σπίτια και πολλές εκκλησίες, στην οποία κατοικούσαν Βλάχοι κτηνοτρόφοι. Αργότερα η πόλη καταστράφηκε τρεις φορές από τους Οθωμανούς, οπότε πολλοί Φρασεριώτες την εγκατέλειψαν και μετακινήθηκαν στα χωριά της Κορυτσάς. Επίσης αρκετοί μετανάστευσαν στην Αμερική όπου ίδρυσαν σύλλογο το 1903.
Ο Γάλλος περιηγητής Michel Sivignon, αναφέρει το 1975: ''«Ήρθαν στην Θεσσαλία πριν έναν αιώνα τουλάχιστον, διωγμένοι από την Αλβανία το πιθανότερο από κάποιο πολιτικό γεγονός. Συνέχισαν να ασκούν τις ποιμενικές τους δραστηριότητες, αν και πολλοί εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Τυρνάβου. Αυτή είναι η περίπτωση στο Αργυροπούλι που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αυτού του μεγάλου χωριού... Παραδόξως ο Αλμυρός συγκεντρώνει έναν αρκετά μεγάλο αριθμό οικογενειών που έχουν γεννηθεί στην νότια Αλβανία, δείγμα των παλαιότερων ποιμενικών σχέσεων που διατηρούσαν οι Βλάχοι ανάμεσα στην πεδιάδα του Αλμυρού και στα βουνά της Κορυτσάς...»''
Κάποιες μετακινήσεις Αρβανιτόβλαχων στην Θεσσαλία και συγκεκριμένα στην περιοχή της Δημητριάδας, υπάρχουν ήδη από τον 11ο αιώνα, όπως προκύπτει από εκκλησιαστικά έγγραφα, γράμματα επισκόπων και δωρητήριες παραχωρήσεις. Μάλιστα πριν την Δ' Σταυροφορία, ένα μέρος της Θεσσαλίας απότελούσε ξεχωριστή διοικητική περιφέρεια με το όνομα Θεσσαλική Βλαχία. Μετακινήσεις Αρβανιτόβλαχων κτηνοτρόφων και αγωγιατών στα βουνά της Όθρυος, καταγράφονται από τον 12ο αιώνα και περιγράφονται ως άγριοι και φιλοπόλεμοι, που λήστευαν και σκότωναν.
Επίσης πολλοί Αρβανιτόβλαχοι έφυγαν από τα χωριά τους στη Μακεδονία μετά από ληστρικές επιδρομές Τουρκαλβανών αμέσως μετά την λήξη της Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αυτοί, αναζητώντας μεγαλύτερη ασφάλεια, έφτασαν στα σύνορα του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, στα ορεινά της Αιτωλίας, της Ακαρνανίας και της Ευρυτανίας, συνεχίζοντας τη νομαδο-κτηνοτροφική τους ζωή. Ο Γάλλος αρχαιολόγος και ιστορικός Léon Heuzey, αναφέρει πως το 1856 υπήρχαν γύρω στις 800 οικογένειες Αρβανιτόβλαχων (4.000 - 5.000 άνθρωποι), που σχημάτιζαν 12 χειμαδιά, από 50 - 100 οικογένειες το καθένα. Αργότερα, ανάμεσα στο 1865 και 1870, άρχισαν να δημιουργούν μόνιμους οικισμούς, που συνεχίζουν μέχρι σήμερα να αποτελούν τους νοτιότερους βλάχικους οικισμούς της Ελλάδας.
Σύμφωνα με άρθρο στο περιοδικό "Πανδώρα", οι Αρβανιτόβλαχοι της Αιτωλοακαρνανίας έφταναν το 1856 τις 2.000 και είχαν 100.000 πρόβατα στην κατοχή τους, σημαντική πηγή εσόδων προς το ελληνικό δημόσιο. Ο Γερμανός Gustav Weigand αναφέρει πως το 1888 - 1889, ο πληθυσμός τους ανερχόταν σε 2.625 στα επτά πρώην χειμαδιά της Ακαρνανίας, τα οποία εξελίχθηκαν σε σταθερά αγροκτηνοτροφικά χωριά.
Το 1807 οι Αρβανιτόβλαχοι που ζούσαν στις νότιες πλαγιές του Παναιτωλικού, ήρθαν σε σύγκρουση με τον Αλή Πασά και έφυγαν προς άλλες ορεινές περιοχές της Στερεάς, όπως την Οίτη, τον Παρνασσό, τον Ελικώνα, ακόμα και την Πάρνηθα. Το 1834 αναφέρεται από τον Γάλλο λογοτέχνη Gustave d'Eichtal, η ύπαρξη Αρβανιτόβλαχων στην περιοχή της Αταλάντης, τους οποίους θεωρεί απαραίτητους για την ενδυνάμωση της μετεπαναστατικής Ελλάδας, αφού αν και δεν είχαν τάση προς τη γεωργία, θα μπορούσε ο δυναμισμός τους να στραφεί προς τις βιοτεχνίες και το εμπόριο. Το 1852 - 1854, ο Γάλλος περιηγητής Edmond About συνάντησε Βλάχους νομαδοκτηνοτρόφους στα περίχωρα της Αθήνας τους οποίους χαρακτηρίζει ως Αρβανιτόβλαχους και οι οποίοι προμήθευαν τους Αθηναίους με τα αρνιά του Πάσχα. Επίσης Αρβανιτόβλαχοι παρατηρούνται στις πλαγιές της Όθρυς, στην Υπάτη, ακόμα και στην περιοχή του Άργους στην Πελοπόννησο.
Χαρακτηριστικά
Οι Αρβανιτόβλαχοι διακρίνονται για τον σκληρό και ανδρείο χαρακτήρα τους. Διατηρούν πολλά παλιά έθιμά τους, ακόμα και την βεντέτα. Επειδή ήταν υποχρεωμένοι να μετακινούνται για να συντηρήσουν τα κοπάδια τους πηγαίνοντας σε διάφορες περιοχές, ειδικά οι άνδρες μάθαιναν πολλές γλώσσες από τους ντόπιους πληθυσμούς που συναντούσαν και γίνονταν πολύγλωσσοι. Κάποιοι μιλούσαν και βουλγάρικα, ακόμα και τούρκικα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλά έθιμα των Αρβανιτόβλαχων είναι διαφορετικά από τους υπόλοιπους Βλάχους, όπως επίσης και το πολυφωνικό τραγούδι που αποτελεί σήμα κατατεθέν του εν λόγω πληθυσμού, ενώ σχεδόν ανύπαρκτη είναι η ατομική εκτέλεση. Επίσης σε αντίθεση με τους άλλους Βλάχους, συνεχίζουν να έχουν σχέση με τη κτηνοτροφία ενώ οι δεύτεροι διείσδυσαν και σε τέχνες.
Γλώσσα
Η γλώσσα των Αρβανιτόβλαχων είναι μια λατινογενής γλώσσα, πιο απαρχαιωμένη σε σχέση με άλλα νεολατινικά ιδιώματα λόγω της αργής τους ανάπτυξης, με λιγότερες ξένες επιρροές οι οποίες προέρχονται κυρίως από τα αλβανικά, τα ελληνικά και τα τούρκικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ανά εθνοτική ή εθνική καταγωγή Κατηγορία:Αρμάνοι Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Η Επαρχία Γκαζιμαγούσα (τουρκικά: Gazimağusa İlçesi, ) είναι επαρχία της Βόρειας Κύπρου. Είναι χωρισμένη σε τρεις υποεπαρχίες: την Υποεπαρχία Μαγούσα, την Υποεπαρχία Άκντογαν και την Υποεπαρχία Γκετσίτκαλε. Πρωτεύουσά της είναι η Αμμόχωστος (τουρκικά: Mağusa ή Gazimağusa). Ο πληθυσμός της ανερχόταν στις 63.603 κατοίκους το 2006. Ο καϊμακάμης της είναι ο Μπεράν Μπερτούγκ.
Η Επαρχία Ισκέλε έχει αποσπασθεί από την Επαρχία Γκαζιμαγούσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου
UAFA
thumb|150px|Λογότυπο έως το 2017 Η Ένωση Αραβικών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (αραβικά: الاتحاد العربي لكرة القدم, γαλλικά: Union des Associations de Football Arabe, αγγλικά: Union of Arab Football Associations) επισήμως με τη συντομογραφία UAFA, αποτελεί ένωση εθνικών ποδοσφαιρικών ομοσπονδιών στην περιοχή του Αραβικού Συνδέσμου.
Ιστορία
Η Ένωση των Αραβικών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UAFA) ιδρύθηκε το 1974 στην Τρίπολη της Λιβύης. Το 1976, η γενική συνέλευση πραγματοποιήθηκε στη Δαμασκό της Συρίας, καθώς και τα κεντρικά γραφεία της ποδοσφαιρικής ένωσης μεταφέρθηκαν στη σημερινή έδρα τους στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.
Μέλη
thumb|261px|Τα μέλη της UAFA
Πρόεδροι
Ο Μοχαμέντ Ραουραουά, το 2014, ανακοινώθηκε ως ο νέος πρόεδρος της UAFA.
Πιρ Πιρς
Ο Πιρ Πιρς, γεννημένος στις 7 Ιουνίου 1983 στο Γουέστμοντ του Ιλινόι, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Βιογραφία
Ο Πιρς ξεκίνησε την καριέρα του από το πανεπιστήμιο της Άϊοβα, έχοντας μέσο όρο 7,1 πόντων τη σεζόν 2001-02, σε 35 παιχνίδια. Τον Ιούνιο του 2001, συνελήφθη να βάφει με σπρέι τους τοίχους του πανεπιστημίου του και αφέθηκε ελεύθερος μετά από καταβολή εγγύησης. Τον Σεπτέμβριο του 2002, κατηγορήθηκε για απόπειρα βιασμού και συνελήφθη και πάλι την 1 Οκτωβρίου 2002. Αποβλήθηκε από τις αθλητικές δραστηριότητες της σχολής του και για να αποφύγει τη φυλάκιση αποδέχθηκε τις κατηγορίες, οι οποίες διαγράφηκαν από τον φάκελο του μετά από έναν χρόνο που βρισκόταν υπό επιτήρηση.
Μετά την εκδίκαση της υπόθεσης του, παρέμεινε εκτός αγωνιστικών χώρων για τη σεζόν 2002-03, επιστρέφοντας το 2003-04 με 16,1 πόντους και 5,7 ριμπάουντ μέσο όρο. Στην τελευταία του χρονιά με την ομάδα του πανεπιστημίου, είχε 17,8 πόντους, 5,2 ριμπάουντ και 4,2 ασίστ ανά αγώνα.
Τον Ιανουάριο του 2005, συνελήφθη και πάλι, αυτή τη φορά για πολλαπλή επίθεση κατά της κοπέλας του. Τον Αύγουστο του 2005, αποδέχθηκε τις κατηγορίες για διάρρηξη τρίτου βαθμού, επίθεση με σκοπό τον βιασμό, κ.α.. Ο Πιρς εξέτισε 332 ημέρες φυλάκισης και αφέθηκε υπό επιτήρηση στις 24 Σεπτεμβρίου 2006.
Τον Φεβρουάριο του 2011, υπέγραψε στην ουκρανική Αζοβμάς, ενώ την επόμενη σεζόν επέστρεψε στην Τουλόν. Από το καλοκαίρι του 2013, αγωνίζεται στο γαλλικό πρωτάθλημα με την ομάδα της Σολέ.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σολέ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ουκρανικών συλλόγων
Ανδρέας Παπανδρέου
Ο '''Ανδρέας Γ. Παπανδρέου''' (Χίος, 5 Φεβρουαρίου 1919 – Εκάλη, 23 Ιουνίου 1996) ήταν Έλληνας πολιτικός, πρόεδρος και ιδρυτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑ.ΣΟ.Κ). Διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας (21 Οκτωβρίου 1981 - 2 Ιουλίου 1989 και 13 Οκτωβρίου 1993 - 18 Ιανουαρίου 1996) μετά τη νίκη του στις εκλογές του Οκτωβρίου 1981, του Ιουνίου 1985 και του Οκτωβρίου 1993. Πριν αναμειχθεί στην πολιτική, ήταν καθηγητής Οικονομικών στις ΗΠΑ και συγγραφέας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε ηγέτης με ευρύτατη λαϊκή αποδοχή: σε έρευνα της εφημερίδας Η Καθημερινή το 2007, η πρώτη κυβέρνησή του αναδείχθηκε η καλύτερη της Μεταπολίτευσης και ο ίδιος ο σημαντικότερος πρωθυπουργός της περιόδου. Ομοίως, σε δημοσκόπηση για την εφημερίδα Real News το 2010 και σε έρευνα της εταιρείας ALCO το 2013, ψηφίσθηκε ως ο καλύτερος πρωθυπουργός μετά το 1974. Από την άλλη, δημιούργησε πολλούς φανατικούς εχθρούς στο εσωτερικό και προκάλεσε συχνά την αγανάκτηση της δυτικής κοινής γνώμης και σωρεία επικριτικών κειμένων στα δυτικά ΜΜΕ. Σε ακόμη πιο πρόσφατη έρευνα, του 2021, κατετάγη ως ο καλύτερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης με τη δεκαετία της διακυβέρνησής του, να θεωρείται η καλύτερη ως προς τη λειτουργία των θεσμών αλλά και του βιοτικού επιπέδου.
Ήταν ίσως ο πολιτικός με τη μεγαλύτερη συμβολή στη διαμόρφωση του πολιτικού και κομματικού συστήματος στη σύγχρονη Ελλάδα. Ανέτρεψε τον κυρίαρχο πολιτικό διαχωρισμό «Εθνικόφρονες-Κομμουνιστές» και στη θέση του επέβαλλε το δίπολο «Δεξιά-Αντιδεξιά». Το ΠΑΣΟΚ που δημιούργησε ήταν το πρώτο κόμμα εξουσίας στην ελληνική ιστορία με μαζική οργάνωση (στα πρότυπα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας), αντί του παραδοσιακού κόμματος στελεχών, ένα πρότυπο οργάνωσης που θα υιοθετούσε από τον Παπανδρέου και η Νέα Δημοκρατία. Από το κυβερνητικό του έργο ξεχωριστή θέση στη νεοελληνική πολιτική ιστορία έχουν η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, ο εκδημοκρατισμός του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά και των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, η δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας και του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιλογής Προσωπικού (ΑΣΕΠ) και η συνταγματική αναθεώρηση του 1985-1986, η οποία παγίωσε το σύστημα κοινοβουλευτικής εξουσίας που ισχύει έως και σήμερα, περιορίζοντας δραστικά τις «βασιλικές» εξουσίες του Προέδρου.
Άλλες σημαντικές τομές των κυβερνήσεών του ήταν η νομιμοποίηση του πολιτικού γάμου, η παραχώρηση ψήφου στα άτομα από 18 ετών και άνω, η εισαγωγή του μονοτονικού συστήματος γραφής (1982), η κατάργηση της σχολικής ενδυμασίας (1982), η νομοθετική κατοχύρωση του πανεπιστημιακού ασύλου (1982), η θέσπιση των επιδομάτων (τέκνων, αναπηρίας κτλ.), η αναγνώριση του εργατικού ατυχήματος, οι αλλαγές στο Οικογενειακό Δίκαιο όπως η καθιέρωση της ισοτιμίας των δύο φύλων και η απαγόρευση του αναχρονιστικού θεσμού της προίκας, η κατάργηση πλείστων μεταξικών και μετεμφυλιακών νόμων, όπως αυτοί του τεντιμποϊσμού και της κατασκοπείας, η άσκηση ακηδεμόνευτης και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και η μεγάλη ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων, η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και η παραχώρηση άδειας επιστροφής στην Ελλάδα στους πολιτικούς πρόσφυγες του Δημοκρατικού Στρατού. Επίσης, υπήρξε ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός που επισκέφθηκε την Κύπρο, το 1982.
Οι αντίπαλοι του Ανδρέα Παπανδρέου από τον συντηρητικό και τον φιλελεύθερο χώρο αναγνώρισαν τις προσπάθειές του να αποκαταστήσει μεγάλα τμήματα της κοινωνίας που είχαν υποστεί διώξεις και ταπεινώσεις από το αυταρχικό μετεμφυλιακό κατεστημένο και να χτίσει κράτος πρόνοιας, αλλά επέκριναν τη μεγάλη αύξηση των δημοσίων δαπανών και του δημοσίου χρέους στην οικονομική του διαχείριση, την προσπάθεια επιβολής του κόμματός του στη δημόσια διοίκηση και την εξωτερική του πολιτική, την οποία, ειδικότερα, θεωρούσαν μαξιμαλιστική και επικίνδυνη στις μεθόδους και τους στόχους της, ενώ από τον χώρο της Αριστεράς υπήρξαν επικρίσεις για την αθέτηση προεκλογικών υποσχέσεων καθώς και για το καθεστώς προσωπολατρίας με το οποίο τον περιέβαλλαν τα πλήθη των πολιτικών οπαδών του.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1919 στη Χίο και ήταν γιος του Γεωργίου Παπανδρέου, Γενικού Διοικητή Αιγαίου τότε και μετέπειτα πρωθυπουργού, και της Σοφίας Μινέικο, κόρης του Ζίγκμουντ Μινέικο, Πολωνού αριστοκράτη και στρατιωτικού μηχανικού. Μεγάλωσε στην Αθήνα και φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών, όπου μεταξύ άλλων ήταν συμμαθητής με τους Πέτρο Σιφναίο, Πάρι Κωνσταντινίδη, Γεώργιο Σκιαδαρέση, εργολάβο, και Λεωνίδα Αδάμ. Με τους τελευταίους τρεις θα δημιουργήσει, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, το 1934, το Μαρξιστικό περιοδικό «Ξεκίνημα», όπου και δημοσίευσε πολλά άρθρα για το Σοσιαλισμό. Κάθε τεύχος του περιοδικού είχε στην προμετωπίδα του τους στίχους του Κωστή Παλαμά «Δουλέψτε τον ξανά τον κόσμο στη φωτιά!». Η «Εστία», η πιο σημαντική τότε εφημερίδα της Δεξιάς παράταξης, αντέδρασε απαιτώντας τον εξοβελισμό του νεαρού Ανδρέα Παπανδρέου από την ελληνική κοινωνία γιατί «θα καθίστατο επικίνδυνος για τη χώρα». Το Υπουργείο Παιδείας - στο οποίο δύο χρόνια νωρίτερα Υπουργός ήταν ο πατέρας του - διέταξε ανακρίσεις και οι «παρεκτραπέντες» μαθητές τιμωρήθηκαν με διαγωγή «επίμεμπτο» στο ενδεικτικό τους.
Ήδη από τα εφηβικά του χρόνια, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε γνωριστεί με τρεις σημαντικές μορφές του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα, τον Παντελή Πουλιόπουλο (αργότερα εντάχθηκε και στην οργάνωσή του, την ΕΟΚΔΕ), τον Μιχάλη Ράπτη («Πάμπλο») και τον Πλάτωνα Δρακούλη.
Ακαδημαϊκή και Πολιτική δράση ως τη Μεταπολίτευση
Το 1937 εισήλθε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά το 1939, μετά τη σύλληψή του από το καθεστώς Μεταξά, αναχώρησε για τις ΗΠΑ, όπου συνέχισε τις σπουδές του.
Υπηρέτησε εθελοντής σε σημαντική θέση στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, ως εξεταστής μοντέλων για τον κατάλληλο χρόνο επισκευής πολεμικών πλοίων. Το 1943 έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στα Οικονομικά και τη Φιλοσοφία από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, όπου και διορίστηκε ως αναπληρωτής καθηγητής (associate professor). Το 1944, ο μόλις 25 ετών Ανδρέας Παπανδρέου είναι ένα από τα πέντε μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας στη διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς - που σχεδίασε ολόκληρη την αρχιτεκτονική της παγκόσμιας οικονομίας ως τις πετρελαϊκές κρίσεις του '70 - της οποίας ηγείται ο κορυφαίος Έλληνας οικονομολόγος Κυριάκος Βαρβαρέσος. Το 1947 διορίστηκε επίκουρος και στη συνέχεια τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου της Μινεσότα και του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ (Berkeley) της Καλιφόρνια, όπου και διετέλεσε πρόεδρος του Τμήματος Οικονομικής Επιστήμης από το 1956 ως το 1959. Την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία συνέχισε στα χρόνια της δικτατορίας, οπότε εργάστηκε ως καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης (1968-69) και του Γιορκ (1969-1974), όπου διετέλεσε και διευθυντής μεταπτυχιακών σπουδών. Παντρεύτηκε διαδοχικά με τη Χριστίνα Ρασιά, μια ελληνοαμερικανίδα ψυχίατρο, τη Μαργαρίτα Τσαντ (με την οποία απέκτησε 4 παιδιά, τον Γιώργο (πρωθυπουργός της Ελλάδος από το 2009 με το ΠΑΣΟΚ), τη Σοφία, τον Νίκο και τον Αντρίκο) και τη Δήμητρα Λιάνη. Εκτός γάμου γεννήθηκε το 1969 η κόρη του Αιμιλία Νίμπλουμ.
Επέστρεψε οικογενειακώς στην Ελλάδα από τις ΗΠΑ στις 16 Ιανουαρίου του 1961 και έπειτα από πρόταση του τότε Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή ανέλαβε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Επιστημονικός Διευθυντής του νεοσύστατου Κέντρου Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ), καθώς και Σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος.
Εκλέχτηκε βουλευτής για πρώτη φορά το 1964 με την Ένωση Κέντρου. Μετείχε στην κυβέρνηση του πατέρα του, Γεωργίου Παπανδρέου, αρχικά ως Υπουργός Προεδρίας και λίγο αργότερα ως αναπληρωτής Υπουργός Συντονισμού. Ο οικονομικός του λόγος κινείται μέσα στο επίσημο πλαίσιο της τότε οικονομικής ορθοδοξίας. Άλλωστε, η πανεπιστημιακή του καριέρα στις ΗΠΑ ως την έλευσή του στην Ελλάδα εντασσόταν στο πλειοψηφικό ρεύμα της αμερικανικής οικονομικής σκέψης της εποχής. Έτσι ακολουθεί τη διαδομένη τότε αντίληψη μεταρρυθμιστικής οικονομικής πολιτικής για τις καθυστερημένες χώρες, η οποία επιδίωκε να συνδυάσει την ενίσχυση της ζήτησης μέσω της αύξησης των λαϊκών εισοδημάτων, με την άμεση παραγωγική δραστηριοποίηση του κράτους, ώστε να δοθεί η αναγκαία αναπτυξιακή δυναμική, να καλυφθούν τα παραγωγικά/κλαδικά κενά, να υποκατασταθούν βαθμιαία οι εισαγωγές Παραιτήθηκε λίγο αργότερα μετά από πολλές πιέσεις άλλων τάσεων μέσα στο κόμμα και συσπείρωσε γύρω του τη λεγόμενη κεντροαριστερή πτέρυγα της Ένωσης Κέντρου. Στις 25 Απριλίου του 1965 γίνεται ξανά αναπληρωτής Υπουργός Συντονισμού, ενώ ένα μήνα αργότερα κατηγορήθηκε ως εμπνευστής και αρχηγός στην υπόθεση «ΑΣΠΙΔΑ» και στο συνωμοτικό Σχέδιο Ελικών.
Ήδη από εκείνα τα ταραχώδη χρόνια (1965-1967) ο Ανδρέας Παπανδρέου κερδίζει την αγάπη της μεγάλης πλειοψηφίας των πρώην ΕΑΜιτών και ΕΛΑΣιτών που θα συνεχίζουν να τον στηρίζουν ως το τέλος, αλλά οι σχέσεις του με την ηγεσία της Αριστεράς χαρακτηρίζονται από αμοιβαία καχυποψία. Γενικά, ο Ανδρέας Παπανδρέου ενδιαφερόταν περισσότερο για τον «απλό κόσμο» της Αριστεράς και όχι για τους ηγέτες της, που τους θεωρούσε παρωχημένους και όχι ιδιαίτερα ευφυείς.