cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάραθος Β' Καρδίτσας
Ο Μάραθος Β' είναι οικισμός του Μάραθου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητας Καρδίτσας, ο οποίος βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, δυτικά του ποταμού Αχελώου ενώ απέχει περίπου 9 χλμ. Β.-ΒΑ. από τον Μάραθο, 24 χλμ. ΝΔ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 99 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Το χωριό είναι κτισμένο στις βορειοδυτικές παρυφές του όρους Γαλάτσι (υψόμετρο 1.894 μ.) των Δυτικών Αγράφων, σε υψόμετρο 800 μέτρων. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μαράθου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Μάραθο και το Μελάνυδρο αποτελούν την κοινότητα Μαράθου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αχελώου του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 33 κάτοικοι. Οι απογραφές του είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας
Χλωριούχο καίσιο
Το χλωριούχο καίσιο είναι ένα ανόργανο άλας με χημικό τύπο CsCI. Στις συνηθισμένες συνθήκες (Τ = 25 °C, P = 1 atm) είναι ένα άχρωμο στερεό που αποτελεί μια σημαντική πηγή ιόντων καισίου σε μια ποικιλία εφαρμογών. Η κρυσταλλική του δομή είναι κυβική. Κάθε ιόν καισίου περιβάλλεται από 8 ιόντα χλωρίου σε θέσεις κορυφών κύβου και το αντίστροφο. Οι κρύσταλλοι χλωριούχου καισίου είναι θερμικά σταθεροί, αλλά εύκολα διαλύονται στο νερό κα στο πυκνό υδροχλωρικό οξύ και γι' αυτό σταδιακά αλλοιώνονται όταν εκτίθεται στην ατμόσφαιρα, λόγω της υγρασίας της. Το χλωριούχο καίσιο βρίσκεται στη φύση διαλυμένο σε μεταλλικά νερά και ως πρόσμιξη στα ορυκτά καρναλλίτη (μέχρι 0,002%), συλβίτη και καινίτη. Λιγότεροι από 20 τόννους χλωριούχου καισίου παράγονται ετήσια παγκοσμίως, κυρίως από ορυκτά που περιέχουν το καίσιο ως πρόσμιξη.
Το χλωριούχο καίσιο είναι γενικά ένα υλικό ισοπυκνικής φυγοκέντρισης για το διαχωρισμό διαφόρων τύπων DNA. Είναι ακόμη ένα αντιδραστήριο για την Αναλυτική Χημεία, όπου χρηιμοποιείται για την ταυτοποίηση ιόντων με το χρώμα και τη μορφολογία των ιζημάτων. Όταν εμπλουτίζεται σε ραδιοϊσότοπα, όπως τα 137CsCl ή 131CsCl, το χλωριούχο καίσιο χρησιμοποιείται από την Πυρηνική Ιατρική για τη θεραπεία του καρκίνου και για τη διάγνωση μυοκαρδιακού εμφράγρματος. Σε μια άλλη μορφή θεραπείας του καρκίνου μελετάται η χρήση συμβατικού (μη ραδιενεργού) χλωριούχου καισίου. Αν και το συμβατικό χλωριούχο καίσιο έχει χαμηλή τοξικότητα για τους ανθρώπους και τα ζώα, το ραδιενεργό εύκολα μολύνει το περιβάλλον, εξαιτίας της μεγάλης διαλυτότητάς του στο νερό. Η διάχυση 93 γραμμαρίων 137CsCl το 1987 στη Γκοϊάνια της Βραζιλίας κατέληξε σε ένα από τα χειρότερα ατυχήματα διάχυσης ραδιενέργειας παγκοσμίως, σκοτώνοντας 4 και επηρεάζοντας πάνω από 100.000 ανθρώπους.
Παρατηρήσεις, υποσημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Ενώσεις καισίου Κατηγορία:Αλογονίδια
Κρηνίδα Λήμνου
Η Κρηνίδα είναι μικρός αγροτικός οικισμός του Δήμου Ατσικής, στη Λήμνο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν στην περιφέρια αρμοδιότητας  του  Δήμου Ατσικής. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Θέση - Όνομα
Η Κρηνίδα είναι κτισμένη σε ένα λοφίσκο δύο χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Ατσικής. Σήμερα είναι σχεδόν ακατοίκητη, αλλά έχει ένα αξιοπρόσεκτο παρελθόν. Το όνομά του οικισμού προήλθε από κάποια κρήνη με καλό νερό, που υπάρχει ακόμα στη μέση του χωριού. Εικάζεται ότι υπήρχε εκεί αρχαίος ναός (του Ηρακλέους κατά μία ατεκμηρίωτη εκδοχή), οι μαρμάρινοι κίονες και οι λαξεμένοι λίθοι του οποίου χρησιμοποιήθηκαν στο κτίσιμο του ναού του Αγ. Γεωργίου. Επίσης έχει βρεθεί μικρό άγαλμα της Άρτεμης.
Ιστορία
Ο Γερμανός Conze, ο οποίος πέρασε από εκεί το 1858, τη σημειώνει στο χάρτη του ως Krenidi, χωρίς να αναφέρει τίποτα περισσότερο. Με διαφορετικές εκδοχές σημειώνεται στους χάρτες των De Launay (1898, Kernidi) και Fredrich (1904, Kranidi). Αυτό δεν είναι παράξενο, μιας και στα κοινοτικά έγγραφα εμφανίζεται ως Κρινήδα, Κρηνίδες ή Κυρνίδα.
Το 1854 το χωριό σημειώνεται μεν ως ξεχωριστή ενορία αλλά είχε τον ίδιο ιερέα με το Καρπάσι, ονόματι Αθανάσιο. Το 1856 υπήρχαν 14 στρατεύσιμοι που πλήρωσαν φόρο 448 γρόσια για να απαλλαγούν από τη στράτευση. Το 1863 καταγράφηκαν 9 οικογένειες και το 1874 10 οικογένειες και 15 οικίες.
Το 1918 ο οικισμός εντάχτηκε στην κοινότητα Καρπασίου με το όνομα "Κυρνίδα". Το 1928 είχε 109 κατοίκους. Το 1940 ονομάστηκε Κρηνίς κι εντάχθηκε στην κοινότητα Ατσικής. Είχε 99 κατοίκους. Μεταπολεμικά ο πληθυσμός μειωνόταν συνεχώς και το 1971 δεν απογράφηκε κανείς, όποτε έπαψε να αποτελεί οικισμό.
Το 1939 ιδρύθηκε δημοτικό σχολείο για τα παιδιά του χωριού, τα οποία φοιτούσαν στην Ατσική από το 1914. Όμως, ως το 1960 που καταργήθηκε, συστεγαζόταν με το σχολείο της Ατσικής. Μεταξύ άλλων δίδαξαν οι δάσκαλοι: Ευστράτιος Χατζηελενούδας (1940-45) και Αγοραστός Γραγράς (1953-60).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά της Λήμνου
Ινάρως
Ο Ινάρως,ΙΙ γιος του Ψαμμητίχου, ήταν βασιλιάς των Λιβύων και ηγέτης της εξέγερσης των Αιγυπτίων, η οποία ξεκίνησε το 460 π.Χ έως το 454 π.Χ.
Εξέγερση των Αιγυπτίων
Οι Αιγύπτιοι, υπό την ηγεσία του Ινάρω, εξεγέρθηκαν κατά των Περσών το 460 π.Χ. Ο Ινάρως είχε ζητήσει τη βοήθεια των Αθηναίων, οι οποίοι έστειλαν στην Αίγυπτο 200 τριήρεις. Ο Αρταξέρξης έστειλε τον Αχαιμένη, μαζί με 400.000 άνδρες πεζικό και 80 πλοία. Στη μάχη της Παμπρήμιδος, ο Ινάρως νίκησε, σκοτώνοντας τον Αχαιμένη και στέλνοντας το σώμα του σατράπη στον Αρταξέρξη. Παράλληλα, στην θάλασσα, ο Χαριτιμίδης νίκησε τους Πέρσες, αιχμαλωτίζοντας 20 περσικά πλοία και βυθίζοντας άλλα 30.
Τότε, ο Αρταξέρξης έστειλε τον Μεγάβυζο, με επιπρόσθετο στρατό 200.000 ανδρών και 300 πλοίων. Τότε διεξήχθη μια μάχη, και οι απώλειες των δύο στρατών ήταν βαριές, αλλά οι Αιγύπτιοι είχαν περισσότερες απώλειες, με τον Μεγάβυζο να τραυματίζει τον Ινάρω στον μηρό. Ο Ινάρως υποχώρησε, μαζί με όσους Έλληνες δεν σκοτώθηκαν στην μάχη, και σχεδόν όλη η Αίγυπτος έπεσε στα χέρια των Περσών.
Αργότερα, ο Μεγάβυζος επιτέθηκε στην Βύβλο, όπου βρίσκονταν ο Ινάρως και οι Έλληνες (που υπολογίζονται στους 6000 ), αλλά φαίνεται ότι απέτυχε να την καταλάβει. Τότε, ο Μεγάβυζος πρότεινε όρους παράδοσης στον Ινάρω, σύμφωνα με τους οποίους, ο Ινάρως δεν θα σκοτωνόταν και οι Έλληνες μπορούσαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους όποτε ήθελαν. Οι Έλληνες δέχθηκαν, και τότε ο Μεγάβυζος τους οδήγησε στον Αρταξέρξη και τον έπεισε να μην σκοτώσει τον Ινάρω.
Θάνατος
Η Άμηστρις, ωστόσο, προσπάθησε να πείσει τον Αρταξέρξη και τον Μεγάβυζο να σκοτώσουν τον Ινάρω, καθώς αυτός είχε σκοτώσει τον Αχαιμένη, ο οποίος ήταν γιος της, αλλά δεν τα κατάφερε. Αργότερα, όμως, ο βασιλιάς της παρέδωσε τον Ινάρω και 50 Έλληνες - η Αμέστρις αποκεφάλισε τους Έλληνες και σούβλισε ή σταύρωσε τον Ινάρω.
Πηγές
κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων Κατηγορία:Ηγεμόνες της Λιβύης Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγύπτιοι
Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές
Το Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές (αγγλ. A Man For All Seasons), είναι ταινία του 1966 σε σκηνοθεσία του Φρεντ Τσίνεμαν βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Ρόμπερτ Μπολτ με θέμα τις τελευταίες μέρες της ζωής του Άγγλου νομικού, συγγραφέα και πολιτικού Τόμας Μορ. Η ταινία αυτή απέσπασε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και βραβεύτηκε συνολικά με έξι βραβεία της ακαδημίας του αμερικανικού κινηματογράφου.
Τίτλος
Ο τίτλος Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές αντικατοπτρίζει τον τρόπο, με τον οποίο ο σεναριογράφος Ρόμπερτ Μπολτ έβλεπε τον καγκελάριο Τόμας Μορ. Ο Μορ ήταν ένας άνθρωπος που παρέμεινε σταθερός στις αρχές του και στην χριστιανική του πίστη πληρώνοντας το τίμημα με θάνατο. Ο Μπολτ δανείστηκε τον τίτλο από ένα σύγγραμμα του Άγγλου φιλολόγου του 16ου αιώνα Ρόμπερτ Γουίτινγκτον, στο οποίο ο Σερ Τόμας Μορ χαρακτηρίζεται ως ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές.
Παραγωγή
Ο Ρόμπερτ Μπολτ έκανε ο ίδιος τη διασκευή του θεατρικού του με κάποιες μικρές μετατροπές. Οι παραγωγοί της ταινίας θεωρούσαν ότι ο Πολ Σκόφιλντ, που υποδύθηκε τον Μπολτ στο Μπρόντγουεϊ δεν ήταν εμπορικό όνομα και προσέγγισαν το Ρίτσαρντ Μπάρτον, που απέρριψε το ρόλο και το το Λόρενς Ολίβιε, αλλά ο σκηνοθέτης της ταινίας, ο Φρεντ Τσίνεμαν ήθελε το Σκόφιλντ για το ρόλο. Πρώτη επιλογή της Columbia για το ρόλο του καρδιναλίου Ουόσλεϋ ήταν ο Άλεκ Γκίνες και για το ρόλο του Ερρίκου του Η' ο Πήτερ Ο' Τουλ. Ο Μπολτ ήθελε το σκηνοθέτη Τζον Χιούστον για το ρόλο του Δούκα του Νόρφολκ, αλλά ο Χιούστον τον απέρριψε. Η Βανέσα Ρεντγκρέιβ είχε δεχτεί να υποδυθεί την κόρη του Μορ, Μάργκαρετ, αλλά οι υποχρεώσεις της στο θέατρο της περιόριζαν το χρόνο και ο ρόλος πήγε στη Σουζάνα Γιορκ. Η Ρεντγκρέιβ δέχτηκε να κάνει αφιλοκερδώς, σύντομη εμφάνιση στην ταινία, ως Άννα Μπολέυν. Ο Τζον Χερτ ανέλαβε το ρόλο του καγκελάριου Ριτς, που ήταν και ο πρώτος σημαντικός του ρόλος και τον έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 4 Μαΐου και διήρκεσαν δώδεκα εβδομάδες. Ο προϋπολογισμός της ταινίας ήταν χαμηλός και δεν έπρεπε να ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια δολάρια, για αυτό το λόγο αφαιρέθηκαν χρήματα από την αμοιβή όλων των ηθοποιών. Οι μόνοι που έλαβαν περισσότερα χρήματα από 10.000 δολάρια ήταν ο Πολ Σκόφιλντ, η Σουζάνα Γιορκ και ο Όρσον Γουέλς.
Αναγνώριση και βραβεία
Η ταινία, που έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη στις 12 Δεκεμβρίου του 1966, είχε τεράστια επιτυχία στο Box-Office με εισπράξεις που υπερέβησαν τα 20.000.000 δολάρια στη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ μόνο. Ακολούθησαν οι βραβεύσεις και οι ταινία χρίστηκε καλύτερη ταινία του 1966 και ο Φρεντ Τσίνεμαν καλύτερος σκηνοθέτης, στις χρυσές σφαίρες. Ο Σκόφιλντ έλαβε διθυραμβικές κριτικές και κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα για την καλύτερη ανδρική ερμηνεία του 1966 σε δραματική ταινία.
Τη βραδιά της τελετής των βραβείων της ακαδημίας του Αμερικανικού κινηματογράφου η ταινία ήταν υποψήφια για οκτώ όσκαρ και απέσπασε έξι. Ο Σκόφιλντ βραβεύτηκε με όσκαρ Α' Ανδρικού ρόλου και η ταινία κατάφερε να νικήσει το φαβορί Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; που ήταν υποψήφια για δεκατρία αγαλματίδια, αποσπώντας το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Μόνοι χαμένοι ήταν οι Γουέντι Χίλερ και ο Ρόμπερτ Σόου υποψήφιοι για όσκαρ Β' γυναικείου και Β' ανδρικού ρόλου αντίστοιχα.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Επανεκτέλεση
Η ταινία γυρίστηκε ξανά το 1988 για την τηλεόραση με πρωταγωνιστές τους Τσάρλτον Ίστον, στο ρόλο του Μορ και τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ, στο ρόλο της συζύγου του Άλις. Αυτή η εκδοχή παρέμεινε πιστότερη στο θεατρικό του Μπολτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Φθοροχλωροσιλάνιο
Δομή
Η μοριακή δομή του φθοροχλωροσιλανίου ομοιάζει γεωμετρικά με αυτήν του φθοροχλωρομεθάνιου. Ωστόσο οι δεσμοί Si-Η είναι πολωμένοι κατά την έννοια Siδ+-Hδ-, γιατί το πυρίτιο έχει μικρότερη ηλεκτραρνητικότητα (1,90 κατά Paouling) και από τον άνθρακα (2,55 κατά Paouling) και από το υδρογόνο (2,20 κατά Paouling). Επίσης, η διαφορά ηλεκτραρνητικότητας μεταξύ πυριτίου και φθορίου (3,98 κατά Paouling) είναι πολύ μεγαλύτερη από την αντίστοιχη άνθρακα - φθορίου. Το γεγονός αυτό δίνει μεγάλο ποσοσστό ετεροπολικότητας στο δεσμό Si-F. Επίσης, και η διαφορά ηλεκτραρνητικότητας μεταξύ πυριτίου και χλωρίου (3,16 κατά Paouling) είναι πολύ μεγαλύτερη από την αντίστοιχη άνθρακα - χλωρίου. Το γεγονός αυτό δίνει μεγάλο ποσοσστό ετεροπολικότητας στο δεσμό Si-Cl.
Από διχλωροσιλάνιο με φθοριούχο υφυδράργυρο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου σε διχλωροσιλάνιο, μπορεί να παραχθεί φθοροχλωροσιλάνιοσιλάνιο :
Με σιλάνιο και υδροφθόριο ή κάποιο αλκυλοφθορίδιο
Με επίδραση υδροχλωρίου ή κάποιου αλκυλοχλωριδίου (RCl) σε φθοροσιλάνιο, μπορεί να παραχθεί φθοροχλωροσιλάνιο :
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ανόργανα σιλάνια Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου
Σπόγγος
thumb|right|250px|Σπόγγος Γενικά με τον όρο σπόγγος χαρακτηρίζεται κάθε στερεή πορώδης μάζα με μεγάλη σχετική απορροφητική ικανότητα που σχηματίζεται κυρίως από θαλάσσιο ζωόφυτο και που χρησιμοποιείται σε διάφορες χρήσεις, φαρμακευτική, οικιακή, ατομική καθαριότητα κτλ. Πρόκειται για το κοινώς λεγόμενο σφουγγάρι. Σήμερα αντί του φυσικού σπόγγου χρησιμοποιούνται ευρύτερα τεχνικές πλαστικές απομιμήσεις περισσότερο οικονομικές.
Φυσικός σπόγγος
Ο φυσικός σπόγγος (λατ. Euspongia) ανήκει στο γένος των κοιλεντερωτών ζώων της οικογένειας των σπογγοειδών που απαντώνται σε διάφορες θάλασσες ειδικά με χλιαρά ύδατα και θαλάσσια ρεύματα ήπια, σε διάφορα βάθη. Για την οργανική σύσταση και κατάταξη των σπόγγων οι διχογνωμίες ξεκινούν από την αρχαιότητα. Ο Αριστοτέλης ήταν ο πρώτος που διαπίστωσε ύπαρξη ζωικής αίσθησης, κατατάσσοντάς τους στα ζώα. Με τη γνώμη του συντάχθηκαν ο Πλίνιος και ο Αιλιανός. Οι μεταγενέστεροι όμως φυσιοδίφες μεταξύ των οποίων οι Έρασμος, Ροντελέ, Τουρνεφόρ, Μαρσιλύ καθώς και αυτός ο Λινναίος στην αρχή υποστήριζαν ότι οι σπόγγοι ανήκουν στο φυτικό βασίλειο. Ο δε Μπορύ ντε Σαν Βενσάν δημιούργησε την κατάταξη «ζωόφυτα». Ο δε Παλλάς αργότερα υποστήριξε πως οι σπόγγοι ανήκουν σε πολύ κατώτατη ζωολογική βαθμίδα από άποψη οργανισμού, ενώ ο Γκραντ και άλλοι της εποχής του κατέδειξαν ότι ναι μεν ανήκουν σε κατώτατη βαθμίδα πλην όμως ζωική. Τέλος ο Λαμουαί, περισσότερο εκ του ασφαλούς, κατέταξε τους σπόγγους στη κατηγορία των «σπογγωδών», ενώ ο Ζωρζ Κυβιέ στη κατηγορία των «πολυπόδων». Το 1940 η Cyman απέδειξε την αποικιακή μορφή τους και το 1967 ο Brien, βάσει της δομής και του τρόπου ανάπτυξής τους, τους τοποθέτησε οριστικά στα Μετάζωα.
Τα εμπορικά είδη των σπόγγων,που συναντώνται στο Αιγαίο και στον ευρύτερο μεσογειακό χώρο είναι:
Κατηγορία:Αλιεία Κατηγορία:Σπογγαλιεία Κατηγορία:Αλιεύματα Κατηγορία:Ζώα
Σούλα Ξάνθης
Η Σούλα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 260 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 16 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Ξάνθη. Είναι κτισμένο δυτικά και δίπλα στη Σμίνθη (έδρα δήμου), πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης και στα πομάκικα οναμάζεται Πρησόικατα. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως ξεχωριστός οικισμός το 1971 να απογράφεται στην κοινότητα Μύκης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μύκης του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 68 κατοίκους.
Σπογγαλιεία
Σπογγαλιεία ονομάζεται η εξειδικευμένη αλιεία σπόγγων. Η σπογγαλιεία αποτελεί ιδιαίτερη πηγή εθνικού πλούτου. Για πολλές δεκαετίες υπήρξε συναλλαγματοφόρα πηγή του κράτους, ανεξάρτητα του αριθμού των απασχολουμένων αλιεργατών του κλάδου αυτού, σπογγαλιέων, ναυτών, δυτών και σπογγεμπόρων.
Γενικά
Η Μεσόγειος θάλασσα και ειδικότερα η ανατολική της λεκάνη είναι η κατεξοχήν τροφοδότης σπόγγων της ευρωπαϊκής αγοράς. Το Αιγαίο Πέλαγος και ειδικότερα οι Σποράδες, από Σκύρο και Άγιο Ευστράτιο μέχρι Σαμοθράκη και Τένεδο, παρέχουν θαυμάσια είδη σπόγγων όπως «χονδρά», «λαγόφυτα», «σκάρτα» και «τζιμούχες» όπως τα αποκαλούν οι ίδιοι οι σπογγαλιείς. Το Κρητικό και Καρπάθιο πέλαγος παρέχουν άριστα είδη χονδρών μεν όπως στις Κυκλάδες αλλά και «ψιλά» -λεγόμενα τουαλέτας- και «μπιμπερόν» στις περιοχές Κάσου, Κάρπαθου, Κρήτης και τις μικρασιατικές ακτές. Άφθαστοι ακόμη από άποψης σχήματος, αντοχής και υφής είναι οι παραγόμενοι στις ακτές της Συρίας σπόγγοι, αποκαλούμενοι πολυτελείας, όπως οι «φορμίτες», τα «χονδρά» αλλά και τα «ψιλά». Θεωρούνται οι ακριβότεροι σπόγγοι, ενώ αμέσως μετά στη κατηγορία έρχονται οι αλιευόμενοι στ΄ αφρικανικά παράλια όπως της «Μάρσα-Ματρούχ» της Τυνησίας και των ακτών της Τρίπολης της Λιβύης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αλιεία
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Μεγάλου Δούκα Ιωάννη
thumb|250px|Η είσοδος του μουσείου Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Μεγάλου Δούκα Ιωάννη (Musée d'art moderne Grand-Duc Jean, συντομευμένο σε Mudam) ιδρύθηκε από την λουξεμβουργιανή κυβέρνηση κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας του πρωθυπουργού Ζακ Σαντέρ το 1989 με την ευκαιρία των εορτασμών για την συμπλήρωση 25 ετών βασιλείας του Μεγάλου Δούκα Ιωάννη. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον φέρει το όνομά του. Το Mudam αποτελεί το λουξεμβουργιανό αντίστοιχο μουσείων σύγχρονης τέχνης παγκοσμίου κύρους και φήμης, όπως το Centre Pompidou (Παρίσι), το Mamco (Γενεύη), το Moma (Νέα Υόρκη), κτλ.
Χρειάστηκε να περάσουν συνολικά δεκαεπτά χρόνια από την στιγμή που η αρχιτεκτονική επιμέλεια της κατασκευής ανατέθηκε στον Γιέο Μινγκ Πέι και την ημερομηνία κατά την οποία έγιναν τα εγκαίνια του μουσείου, κυρίως λόγω της μεγάλης συζήτησης που προέκυψε με αφορμή το γεγονός ότι το μουσείο θα χτιζόταν πάνω σε ερείπια προγενέστερης κατασκευής του Βωμπάν.
Μεταξύ του 1999 (ημερομηνία έναρξης των εργασιών) και του 2006, υπό την διεύθυνση της Μαρί-Κλωντ Μπω, το μουσείο σταδιακά εμπλούτισε τις συλλογές του (τις οποίες δάνειζε σε ανά τον κόσμο μουσεία εν αναμονή των εγκαινίων του), οργάνωσε σειρά εκδηλώσεων και συναντήσεων με καλλιτέχνες, και, τέλος, απέκτησε ψηφιακή οντότητα χάρη στην ιστοσελίδα του, η οποία σχεδιάστηκε από τον καλλιτέχνη Κλωντ Κλοσκί.
Τα εγκαίνια του μουσείου έλαβαν χώρα στις 2 Ιουλίου 2006, παρουσία της οικογένειας του Μεγάλου Δούκα και αριθμού εκπροσώπων διαφόρων βασιλικών οικογενειών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεγαλου Δουκα Ιωαννη Συγχρονης Τεχνης Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λουξεμβούργο
Χρυσή τίγρη
Η χρυσή τίγρη, επρόκειτο για τίγρη, η οποία έχει γεννηθεί με χρυσαφιά γούνα, που οφείλεται σε ένα γονίδιο. Σήμερα, οι χρυσές τίγρεις μπορούν να βρεθούν αποκλειστικά στην αιχμαλωσια. Όπως κι η λευκή τίγρη, δεν είναι υποείδος.
Δεν έχει δοθεί επίσημη ονομασία στο χρωμα του ζώου, ενώ στην αγγλική αναφέρεται κι ως «strawberry tiger», λόγω του ξανθού/λευκού τριχώματός του. Επιπροσθέτως, οι χρυσές τιγρεις είναι πιο μεγαλόσωμες και διαθέτουν πιο απαλή γούνα σε σχέση με τους πορτοκαλί συγγενείς τους.
Στην φύση
Είναι ασαφές εάν η γούνα αυτών των ζώων προορίζεται για καμουφλάζ. Αν και ορισμένες φορές όντως η γούνα των χρυσών τίγρεων χρησιμεύει στο καμουφλάζ, αντιμετωπίζουν υγειονομικά προβλήματα με το αίμα τους.
Σε αιχμαλωσία
Το πρώτο χρυσό τιγράκι που γεννήθηκε στην αιχμαλωσία ήταν το 1983 και αυτό προερχόταν  από τίγρεις της Βεγγάλη. Γεννήθηκε στο Adriatic Animal Attractions του Dr. Josip Marcan στο DeLand της Φλόριντα.
Ένα παράδειγμα γνωστής χρυσής τίγρης στην αιχμαλωσια ήταν στο Dream World της Αυστραλιας. Η Σαμάρα, μια κανονική πορτοκαλί τίγρη ζευγάρωσε με ένα σχεδόν χωρίς ραβδώσεις αρσενικό. Το ένα μικρό ήταν κανονικό και πορτοκαλί, το δεύτερο ήταν το πρώτο λευκο τιγράκι της Αυστραλιας και το τρίτο το πρώτο χρυσό τιγράκι της Αυστραλίας. Τα τρία ζώα ζύγιζαν 1.5 κιλό και είχαν μήκος 30 εκ. Το μικρό χρυσό τιγράκι αργότερα όταν μεγάλωσε ζευγάρωσε με ένα άλλο πορτοκαλί κανονικό αρσενικό.
Κατηγορία:Τίγρη
Οδυσσέας Εσκιτζόγλου
Ο Οδυσσέας Εσκιτζόγλου (Πειραιάς 3 Μαΐου 1932 - Πειραιάς 26 Αυγούστου 2018) ήταν Έλληνας ιστιοπλόος, που αναδείχθηκε χρυσός Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης το 1960.
Πορεία σε διοργανώσεις εκτός Ολυμπιακών Αγώνων
Ο Εσκιτζόγλου έκανε την πρώτη του εμφάνιση σε πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1956 στους αγώνες με σκάφη τύπου "Lightning". Εν συνεχεία, αναδείχθηκε 5 φορές πρωταθλητής Ελλάδας, Μεσογειονίκης, πρωταθλητής Ευρώπης και κατέκτησε πολλές διεθνείς διακρίσεις, με σημαντικότερη την πρωτιά του στους Ολυμπιακούς της Ρώμης.
Ολυμπιακοί Αγώνες
Κατέκτησε την πρωτιά και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1960 με το σκάφος "Νηρεύς" στηn κατηγορία Ντράγκον, με πλήρωμα τον τότε Διάδοχο Κωνσταντίνο και το Γιώργο Ζαΐμη. Ανήκε στα σωματεία: Ι.Ο. Πειραιώς, Ν.Ο. Ελλάδος και ΠΟΙΑΘ.
Το 1964 κατέκτησε την 8η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τόκιο το 1964 με το Μαγουλά και το Ζαΐμη. Αργότερα, το 1968, ήταν 15ος στο Μεξικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της ιστιοπλοΐας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2014
Το 28ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών, διοργανώθηκε στις 8 και 9 Φεβρουαρίου 2014 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για 20η φορά στην ιστορία του ο Πανελλήνιος Γ.Σ..
Νικητές
Πηγή:
Ομαδική βαθμολογία
Πηγή:
Παραπομπές
Κλειστου στιβου ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2014 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στην Ευρωπαϊκή Ένωση
thumb|Ανεμόμυλοι και ηλιακοί συλλέκτες στο Κάστρο του Λίσμπεργκ στη Γερμανία thumb|upright=1.35|Το μερίδιο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ως προς τη συνολική κατανάλωση ενέργειας σε επιλεγμένες ευρωπαϊκές χώρες. (2019)
Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας διαδραματίζουν σημαντικό και αυξανόμενο ρόλο στο ενεργειακό σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2019 οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αντιπροσώπευαν το 18,9% της ακαθάριστης τελικής κατανάλωσης ενέργειας, διπλάσιο ποσοστό από το 2004 που ήταν 8,5%. Η στρατηγική «Ευρώπη 2020» περιλαμβάνει ως στόχο την επίτευξη του 20% της ακαθάριστης τελικής κατανάλωσης ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές έως το 2020 και τουλάχιστον 32% έως το 2030. Τα στοιχεία αυτά βασίζονται στη χρήση ενέργειας σε όλες τις μορφές της και στους τρεις βασικούς τομείς, στον τομέα θέρμανσης και ψύξης, στον τομέα ηλεκτρικής ενέργειας και στον τομέα των μεταφορών.
Το μερίδιο των ανανεώσιμων πηγών στην ακαθάριστη τελική κατανάλωση ενέργειας έχει αυξηθεί σε όλα τα κράτη μέλη από το 2004. Το 2019, η Σουηδία με πάνω από το ήμισυ (56,4%) της ενέργειας της να παράγεται από ανανεώσιμες πηγές ως προς την ακαθάριστη τελική κατανάλωση ενέργειας θεωρείται το ηγετικό κράτος και ακολουθούν η Φινλανδία (43,1%), η Λετονία (41,0%), η Δανία (37,2%) και η Αυστρία (33,6%). Το χαμηλότερο ποσοστό ανανεώσιμων πηγών ενέργειας το 2019 καταγράφηκε στο Λουξεμβούργο (7,0%), στη Μάλτα (8,5%), στην Ολλανδία (8,8%), και στο Βέλγιο (9,9%).
Πολιτική
Η Συνθήκη του Μάαστριχτ που υπεγράφη το 1992 έθεσε ως στόχο την προώθηση της σταθερής ανάπτυξης, προστατεύοντας παράλληλα το περιβάλλον. Η Συνθήκη του Άμστερνταμ το 1997 προσέθεσε την αρχή της αειφόρου ανάπτυξης στους στόχους της ΕΕ. Από το 1997, η ΕΕ εργάζεται για την παραγωγή από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας του 12% της συνολικής κατανάλωσης ενέργειας της έως το 2010.
Η Διάσκεψη Κορυφής του Γιοχάνεσμπουργκ το 2002 απέτυχε να εισαγάγει ριζικές αλλαγές για τα επόμενα δέκα χρόνια μετά τη Σύνοδο Κορυφής του Ρίο. Δεν τέθηκαν συγκεκριμένοι στόχοι για τον ενεργειακό τομέα, το οποίο απογοήτευσε πολλές χώρες. Ενώ η ΕΕ είχε προτείνει ετήσια αύξηση της χρήσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας με ρυθμό 1,5% παγκοσμίως μέχρι το 2010, το σχέδιο δράσης του Γιοχάνεσμπουργκ δεν πρότεινε μια τέτοια «ουσιαστική» αύξηση, με καθορισμένους στόχους ή ημερομηνίες. Η ΕΕ δεν ήταν πρόθυμη να αποδεχθεί αυτό το αποτέλεσμα και μαζί με άλλα έθνη συγκρότησε μια ομάδα «πρωτοπόρων χωρών» που υποσχέθηκε να δημιουργήσει φιλόδοξους εθνικούς ή ακόμη και περιφερειακούς στόχους για την επίτευξη παγκόσμιων στόχων. Ο Συνασπισμός Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας του Γιοχάνεσμπουργκ (JREC) έχει συνολικά περισσότερες από 80 χώρες μέλη, μεταξύ των οποίων είναι τα κράτη μέλη της ΕΕ, η Βραζιλία, η Νότια Αφρική και η Νέα Ζηλανδία.
Στην Ευρωπαϊκή Διάσκεψη για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας στο Βερολίνο το 2004, η ΕΕ καθόρισε τους φιλόδοξους στόχους της. Το συμπέρασμα ήταν ότι έως το 2020, η ΕΕ θα επιδιώξει να πετύχει το 20% των συνολικών απαιτήσεων κατανάλωσης ενέργειας με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Μέχρι εκείνο το σημείο, η ΕΕ είχε θέσει στόχους μόνο έως το 2010 και αυτή η πρόταση ήταν η πρώτη που αντιπροσωπεύει τη δέσμευση της ΕΕ έως το 2020.
Οδηγίες και στόχοι για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας
Το 2009 η οδηγία για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έθεσε δεσμευτικούς στόχους για όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, έτσι ώστε η ΕΕ να επιτύχει μερίδιο 20% της ενέργειας της από ανανεώσιμες πηγές έως το 2020 και μερίδιο 10% των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας ειδικά στον τομέα των μεταφορών. Μέχρι το 2014, το μερίδιο της ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ήταν 16% στην ΕΕ, ενώ εννέα κράτη μέλη είχαν ήδη επιτύχει τους στόχους τους για το 2020. Μέχρι το 2019, αυτό είχε αυξηθεί στο 18,9% με 14 κράτη μέλη να έχουν επιτύχει τους στόχους τους πριν το 2020.
Το άρθρο 4 της οδηγίας για τις ανανεώσιμες πηγές απαιτούσε από τα κράτη μέλη να υποβάλουν εθνικά σχέδια δράσης για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έως τις 30 Ιουνίου του 2010. Τα σχέδια αυτά, τα οποία θα εκπονηθούν σύμφωνα με το υπόδειγμα που δημοσίευσε η Επιτροπή, παρέχουν λεπτομερείς οδικούς χάρτες για τον τρόπο με τον οποίο κάθε κράτος μέλος αναμένεται να φτάσει νόμιμα σε αυτόν τον δεσμευτικό στόχο του 2020. Τα κράτη μέλη πρέπει να καθορίσουν τους στόχους του κάθε τομέα, το τεχνολογικό μείγμα που αναμένουν να χρησιμοποιήσουν, την πορεία που θα ακολουθήσουν και τα μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που θα αναλάβουν για να ξεπεράσουν τα εμπόδια στην ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Τα σχέδια δημοσιεύονται από την ΕΚ μόλις παραληφθούν στην αρχική γλώσσα, επιτρέποντας τον δημόσιο έλεγχο. Η Επιτροπή θα τα αξιολογήσει, αξιολογώντας την πληρότητα και την αξιοπιστία τους. Παράλληλα, τα σχέδια θα μεταφραστούν στα Αγγλικά. Επιπλέον, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος ανέθεσε στο Κέντρο Ενεργειακής Έρευνας της Ολλανδίας να δημιουργήσει μια εξωτερική βάση δεδομένων και μια ποσοτική έκθεση των εκθέσεων που έχουν ληφθεί μέχρι στιγμής.
Στις 11 Δεκεμβρίου του 2018, η Επιτροπή υπέβαλε πρόταση για αναθεωρημένη οδηγία για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι θα επιτευχθεί ο στόχος τουλάχιστον 32% των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στην τελική κατανάλωση ενέργειας στην ΕΕ έως το 2030 και να διασφαλιστεί ότι η ΕΕ είναι παγκόσμιος ηγέτης στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Άπω δυτική αναπτυξιακή περιοχή (Νεπάλ)
500px|right Η Άπω δυτική αναπτυξιακή περιοχή (Νεπαλ.: सुदुर पस्चिमान्चल), είναι μία από τις 5 αναπτυξιακές περιοχές του Νεπάλ. Πρωτεύουσα είναι η Ντιπαγιάλ.
Σέτι
thumb|250px|right|Συνοικίες του Σέτι
Μαχακάλι
thumb|250px|right|Συνοικίες του Μαχακάλι
Αστρονομική μονάδα
Η Αστρονομική Μονάδα (α.μ.) είναι μονάδα μέτρησης αποστάσεων. Ισούται με 149.597.870.700 μέτρα (σχεδόν 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα ή 93 εκατ. μίλια). Παλαιότερα, η Αστρονομική μονάδα οριζόταν ως η μέση απόσταση της Γης από τον Ήλιο. Χρησιμοποιείται για τη μέτρηση αποστάσεων μέσα στο Ηλιακό σύστημα (π.χ. της απόστασης κάποιου σώματος από τον Ήλιο). Το διεθνές σύμβολό της είναι το AU (από το αγγλικό Astronomical Unit) και στην ελληνική α.μ.
Ορισμοί
Σύμφωνα με τον ορισμό της διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης, η αστρονομική μονάδα ισούται με 149.597.870.700 μέτρα ακριβώς. Η αλλαγή στον ορισμό οφείλεται στο γεγονός ότι ο παλιός ορισμός βασιζόταν στην νευτώνια φυσική και δεν καλυπτόταν από τη γενική σχετικότητα.
Η απόσταση ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο μεταβάλλεται, καθώς η τροχιά της Γης έχει σχήμα ελλειπτικό. Για το λόγο αυτό, ως Αστρονομική Μονάδα θεωρείται η μέση απόσταση. Αρχικά είχε οριστεί ως το μισό του μήκους του μεγάλου άξονα αυτής της έλλειψης. Ένας αυστηρότερος ορισμός, που καθιερώθηκε από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση το 1976, ορίζει την Αστρονομική Μονάδα ως την απόσταση από τον Ήλιο όπου ένα σωματίδιο αμελητέας μάζας, σε κυκλική τροχιά γύρω από αυτόν και χωρίς να δέχεται επίδραση εξωτερικών δυνάμεων, θα είχε περίοδο 365,2568983 ημερών (Γκαουσιανό Έτος). Ακόμη πιο αυστηρά η AU ορίζεται ως η απόσταση στην οποία η ηλιοκεντρική βαρυτική σταθερά ισούται με (0,017 202 098 95)² AU³/d². Σύμφωνα με ένα άλλο ορισμό αστρονομική μονάδα είναι η ακτίνα μιας αδιατάρακτης νευτώνιας τροχιάς γύρω από τον Ήλιο ενός σώματος απείρως μικρής μάζας το οποίο κινείται με μέση μετατόπιση 0,01720209895 rad ανά ημέρα (σταθερά Γκάους).
Επειδή ο Ήλιος χάνει σιγά σιγά μάζα καθώς ακτινοβολεί ενέργεια, η περίοδος ενός σώματος σε τροχιά γύρω από αυτόν μεγαλώνει ανεπαίσθητα. Έτσι η Αστρονομική Μονάδα (με βάση τον ορισμό της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης) μίκραινε κατά ένα εκατοστό το χρόνο.
Η απόσταση Γης-Ήλιου
Η πρώτη μέτρηση της απόστασης αυτής έγινε από τον Ερατοσθένη περίπου το 200 π.Χ. Μελετώντας τις εκλείψεις της Σελήνης, εκτίμησε την απόσταση από τον Ήλιο στα 804 εκατομμύρια στάδια, δηλαδή περίπου 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα, τιμή πολύ κοντά στην πραγματική. Η πρώτη εκτίμηση της τιμής της στους νεότερους χρόνους έγινε από τον Ζαν Ρισέ και τον Τζιοβάνι Ντομένικο Κασίνι το 1672, με βάση τη μελέτη της παράλλαξης του Άρη από δυο διαφορετικές τοποθεσίες πάνω στη Γη. Το δικό τους αποτέλεσμα ήταν γύρω στα 140 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Πιο ακριβείς μετρήσεις έγιναν από τον Έντμουντ Χάλλεϋ, που μελέτησε τις διελεύσεις της Αφροδίτης μπροστά από τον Ήλιο, και τον Σάιμον Νιούκομπ που βασίστηκε στην παράλλαξη του Ήλιου.
Μερικές χαρακτηριστικές αποστάσεις σε AU
Αποστάσεις πλανητών από τον Ήλιο:
Άλλες αποστάσεις:
Πηγές
Κατηγορία:Αστρονομικές μονάδες μέτρησης Κατηγορία:Μονάδες μήκους
Γαλαξίας (αποσαφήνιση)
Με τον όρο Γαλαξίας φέρονται:
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967
Η Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κόλλια 1967 (Απρίλιος - Δεκέμβριος 1967) ήταν η πρώτη κυβέρνηση της Στρατιωτικής Δικτατορίας που επιβλήθηκε στη χώρα, με το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967.
Συνθήκες σχηματισμού της κυβέρνησης
Αφού οι πραξικοπηματίες έχοντας τον έλεγχο μονάδων του Στρατού Ξηράς (Τεθωρακισμένα, ΕΣΑ και Ευέλπιδες), κατέλαβαν στρατηγικής σημασίας σημεία της Αθήνας (Πεντάγωνο, Αεροδρόμιο, κτίριο ΟΤΕ επί της οδού Πατησίων, ΕΙΡ, Παλαιά Ανάκτορα), συνέλαβαν τον μέχρι τότε Πρωθυπουργό, Παναγιώτη Κανελλόπουλο, και τους πολιτικούς Γεώργιο και Ανδρέα Παπανδρέου, Παναγή Παπαληγούρα, Ηλία Ηλιού, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, Μανώλη Γλέζο, Λεωνίδα Κύρκο κ.α., καθώς και 8. 270 πολίτες αριστερών κυρίως πεποιθήσεων τους οποίου η Αστυνομία Πόλεων συγκέντρωσε στον Ιππόδρομο του Φαλήρου, το γήπεδο Καραϊσκάκη και το γήπεδο της ΑΕΚ, περικύκλωσαν τα Ανάκτορα του Τατοΐου όπου διέμενε τότε ο Βασιλιάς, και η ηγετική τριανδρία (Παπαδόπουλος, Μακαρέζος, Παττακός) απαίτησαν από τον Βασιλιά τη νομιμοποίηση του Πραξικοπήματος.
thumb|340px|Η Κυβέρνηση Κόλλια μετά την ορκωμοσία της με τον [[Βασιλιάς Κωνσταντίνος Β΄|Βασιλιά Κωνσταντίνο. Διακρίνονται: Στο κέντρο, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος· αριστερά του (όπως κοιτάμε) ο Κων. Κόλλιας και στην άκρη αριστερά ο Γεώργιος Παπαδόπουλος· δεξιά του, ο Γρηγόριος Σπαντιδάκης και στην άκρη δεξιά ο Νικόλαος Μακαρέζος. Πίσω από τον βασιλιά, δεξιά (όπως κοιτάμε), ο Στυλιανός Παττακός και αριστερά ο Γεώργιος Ζωιτάκης. Μετά την ορκωμοσία της Κυβέρνησης Κόλλια, που έγινε στις 6 το απόγευμα της 21ης Απριλίου 1967, τραβήχτηκε η «πολυσυζητημένη φωτογραφία» του βασιλιά με τα μέλη της χουντικής κυβέρνησης. Σύμφωνα με τη διήγηση του Κωνσταντίνου, η ιδέα για τη φωτογράφηση ήταν δική του. Επέμεινε σε αυτήν, παρόλο που δεν υπήρχε διαθέσιμος φωτογράφος, γι' αυτό έδωσε εντολή στον υπασπιστή του να βρει έναν και να τον φέρει. Ήθελε -πάντα σύμφωνα με τους μεταγενέστερους ισχυρισμούς του- να δηλώσει με έναν τρόπο την αντίθεσή του στο νέο καθεστώς, διότι δε διέθετε άλλη οδό επικοινωνίας με τον λαό: «Σκέφτηκα», υποστήριξε, «ότι έχοντας μια έκφραση εμφανούς απογοήτευσης σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο κόσμος με είχε συνηθίσει πάντα χαμογελαστό, θα έστελνα στον ελληνικό λαό το μήνυμα ότι δεν υποστήριζα το πραξικόπημα». Η φωτογράφηση του βασιλιά με την κυβέρνηση των δικτατόρων έδρασε νομιμοποιητικά για τη Χούντα. Όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Κωνσταντίνος: «Εκ του αποτελέσματος η απόφασή μου αυτή δεν κρίνεται ως ορθή, αφού δεν οδήγησε στο επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά αντιθέτως παρερμηνεύτηκε στον απόλυτο βαθμό».
Στις 6:30 το πρωί της 21ης Απρίλη το ραδιόφωνο μετέδωσε :'' « Λόγω της δημιουργηθείσης εκρύθμου καταστάσεως από του μεσονυκτίου ο Στρατός ανέλαβε την διακυβέρνησιν της Χώρας.»
Στις 7 το πρωί μεταδόθηκε επίσης το βασιλικό διάταγμα υπ' αριθμόν 280 «περί κηρύξεως της χώρας εις κατάστασιν πολιορκίας και αναστολής άρθρων του συντάγματος» (διαβάστε το ΦΕΚ εδώ:Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, αριθμ. 57, 21 Απριλίου 1967). Πρόκειται στην ουσία για την πρώτη πλαστογραφία του νέου καθεστώτος αφού ο Βασιλιάς δεν είχε υπογράψει το διάταγμα. Όπως αναφέρει ο καθηγητής της Νομικής, Αστέριος Μπουζιάς : «Με τη δημοσίευση του πλαστού διατάγματος, οι πραξικοπηματίες επιδίωκαν να προκαλέσουν σύγχυση στην κοινή γνώμη και στο στράτευμα, κυρίως σε όσα στελέχη του δεν είχαν συμμετάσχει στη συνωμοσία. Ο στόχος τους ήταν να δοθεί η εντύπωση ότι πίσω από το πραξικόπημα βρισκόταν ο βασιλιάς και γενικότερα, να δημιουργηθεί μία επίφαση νομιμότητας.»
Η κυβέρνηση ορκίστηκε στις 7 το απόγευμα της 21ης Απριλίου και αμέσως μετά ο νέος Πρωθυπουργός εκφώνησε το παρακάτω διάγγελμα :
Η ανεπιτυχής προσπάθεια του Βασιλιά Κωνσταντίνου στις 13 Δεκεμβρίου 1967 να ανατρέψει το χουντικό καθεστώς και να αναλάβει και πάλι την ηγεσία όλων των Ενόπλων Δυνάμεων, που έμεινε γνωστή ως «Αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου» οδήγησε στη διάλυση της κυβέρνησης Κόλλια, στη φυγή του Βασιλιά στο εξωτερικό και στην παγίωση του δικτατορικού πολιτεύματος με τη νέα κυβέρνηση του Γεωργίου Παπαδόπουλου.
Κυβερνητικό έργο
Η κυβέρνηση Κόλλια δημιούργησε το θεσμικό πλαίσιο με το οποίο κυβερνήθηκε η χώρα τα επόμενα 7 χρόνια.
Με την καταστατική συντακτική πράξη Α’ της 5ης/6ης Μαΐου 1967 «περί ασκήσεως της συντακτικής και νομοθετικής εξουσίας και τροποποιήσεως του Συντάγματος», η κυβέρνηση πήρε στα χέρια της και τη συντακτική και τη νομοθετική εξουσία, ενώ διοικούσε με συντακτικές πράξεις, αναγκαστικούς νόμους και νομοθετικά διατάγματα.
Αυτή η εκτροπή από τον κοινοβουλευτισμό, έγινε δεκτή από τα ανώτατα δικαστικά σώματα της χώρας, αφού «...τόσο το Συμβούλιο της Επικρατείας όσο και ο Άρειος Πάγος, με αποφάσεις τους, αναγνώρισαν την εγκυρότητα των συντακτικών πράξεων των δικτατορικών κυβερνήσεων. Ειδικώς, ο Άρειος Πάγος, με την 496/1970 απόφασή του, έκανε λόγο για κυβέρνηση προερχόμενη «εξ επαναστάσεως ήτις δημιουργεί δίκαιον...».
Κατά τη διάρκεια της πρώτης αυτής κυβέρνησης και με τη συναίνεση του Βασιλιά, είχαν εκδοθεί 35 νέες συντακτικές διατάξεις και 215 αναγκαστικοί νόμοι.
Δείτε
Κ 1967 Κατηγορία:Ελληνικές κυβερνήσεις επί Κωνσταντίνου Β΄ (1964 - 1973) Κατηγορία:1967
Ακάθιστος ύμνος
thumb|right|300px|Ο Ακάθιστος Ύμνος, ρωσική εικόνα του 14ου αιώνα. Στο κέντρο εικονίζεται η Παναγία, ενώ καθεμιά από τις μικρές περιφερειακές εικόνες αφορά τη διήγηση ενός από τους 24 «οίκους» του Ακαθίστου ΎμνουΑκάθιστος ύμνος ονομάζεται γενικά κάθε ορθόδοξος χριστιανικός ύμνος ο οποίος ψάλλεται από τους χριστιανούς πιστούς σε όρθια στάση. Έχει επικρατήσει όμως να λέγεται έτσι ένας ύμνος («Κοντάκιο») της Ορθόδοξης Εκκλησίας προς τιμήν της Θεοτόκου, γνωστός ως Τη Υπερμάχω Στρατηγώ, ο οποίος ψάλλεται στους ναούς τις πέντε πρώτες Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τις πρώτες τέσσερις τμηματικά, και την πέμπτη ολόκληρος. Είναι ένας ύμνος που αποτελείται από προοίμιο και 24 οίκους (στροφές) σε ελληνική αλφαβητική ακροστιχίδα, από το Α ως το Ω (κάθε «οίκος» ξεκινά με το αντίστοιχο κατά σειρά ελληνικό γράμμα).
Ο Ακάθιστος Ύμνος θεωρείται ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας. Είναι γραμμένος πάνω στους κανόνες της ομοτονίας, ισοσυλλαβίας και εν μέρει της ομοιοκαταληξίας. Η γλώσσα του είναι σοβαρή και ποιητική και πλουτίζεται από κοσμητικά επίθετα και πολλά σχήματα λόγου (αντιθέσεις, μεταφορές, κλπ). Το θέμα του είναι η εξύμνηση της ενανθρώπισης του Θεού μέσω της Θεοτόκου, πράγμα που γίνεται με πολλές εκφράσεις χαράς και αγαλλίασης, οι οποίες του προσδίδουν θριαμβευτικό τόνο.
Ονομασία
Ο ύμνος αυτός ονομάζεται «Ακάθιστος» από την όρθια στάση που τηρούσαν οι πιστοί κατά τη διάρκεια της ψαλμωδίας της. Ολοι οι πιστοί έψαλλαν τον Ακάθιστο ύμνο όρθιοι, υπό τις συνθήκες που θεωρείται ότι εψάλη για πρώτη φορά, ενώ το εκκλησίασμα παρακολουθούσε όρθιο και την ακολουθία της εορτής του Ευαγγελισμού, με την οποία συνδέθηκε ο ύμνος.
thumb|left|250px|Φορητή εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνιώτισσας, που μετέφεραν οι Σταυροφόροι στον [[Άγιος Μάρκος (Βενετία)|Άγιο Μάρκο της Βενετίας το 1204]]
Ιστορία
Το έτος 626, και ενώ ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος ηγείτο εκστρατείας του βυζαντινού στρατού κατά των Περσών, η Κωνσταντινούπολη πολιορκήθηκε αιφνιδίως από τους Αβάρους. Γνωρίζοντας την απουσία του στρατού, οι Άβαροι απέρριψαν κάθε πρόταση εκεχειρίας και την 6η Αυγούστου κατέλαβαν την Παναγία των Βλαχερνών. Σε συνεργασία με τους Πέρσες, τη νύχτα της 7ης προς 8η Αυγούστου, ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση, ενώ ο Πατριάρχης Σέργιος περιέτρεχε τα τείχη της Πόλης με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας και ενεθάρρυνε το λαό στην αντίσταση. Τη νύχτα εκείνη, φοβερός ανεμοστρόβιλος, που αποδόθηκε σε θεϊκή αρωγή, δημιούργησε τρικυμία και κατέστρεψε τον εχθρικό στόλο, ενώ αντεπίθεση των αμυνόμενων προξένησε τεράστιες απώλειες στους Αβάρους και τους Πέρσες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία και να αποχωρήσουν άπρακτοι.
Την 8η Αυγούστου, η Πόλη είχε σωθεί από τη μεγαλύτερη ως τότε απειλή της ιστορίας της. Ο λαός, θέλοντας να πανηγυρίσει τη σωτηρία του, την οποία απέδιδε σε συνδρομή της Θεοτόκου, συγκεντρώθηκε στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών. Τότε, κατά την παράδοση, όρθιο το πλήθος έψαλε τον από τότε λεγόμενο «Ακάθιστο Ύμνο» στην Παναγία, αποδίδοντας τα «νικητήρια» και την ευγνωμοσύνη του «».
Κατά την επικρατέστερη άποψη, δεν ήταν δυνατό να συνετέθη ο ύμνος σε μία νύκτα. Άρα, μάλλον είχε συντεθεί νωρίτερα και μάλιστα θεωρείται ότι ψαλλόταν στο συγκεκριμένο ναό στην αγρυπνία της 15ης Αυγούστου κάθε έτους. Απλώς, εκείνη την ημέρα ο ύμνος εψάλη «», ενώ αντικαταστάθηκε το ως τότε προοίμιο («») με το ως σήμερα χρησιμοποιούμενο «», το οποίο έδωσε τον δοξολογικό και εγκωμιαστικό τόνο στον ως τότε διηγηματικό και δογματικό ύμνο.
Σύμφωνα όμως με άλλες ιστορικές πηγές, ο Ακάθιστος Ύμνος συνδέεται και με άλλα παρόμοια γεγονότα, όπως τις πολιορκίες και την σωτηρία της Κωνσταντινούπολης επί των Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου του Πωγωνάτου (673), Λέοντος του Ισαύρου (717-718) και Μιχαήλ Γ΄ (860). Δεδομένων των τότε ιστορικών συνθηκών (εικονομαχική έριδα, κλπ.), δεν θεωρείται απίθανο η Παράδοση να έχει αλλοιώσει την ιστορική πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να καθίσταται πολύ δύσκολο να λεχθεί μετά βεβαιότητος ποιό ήταν το ιστορικό περιβάλλον της δημιουργίας του Ύμνου.
thumb|300px|Η Θεοτόκος του Ακαθίστου, ρωσική εικόνα του 18ου αιώνα. Εικονίζεται η Θεοτόκος ένθρονος, με τον νεαρό Ιησού από πάνω της. Περιστοιχίζεται από προφήτες, οι οποίοι κρατούν [[ειλητάριο|ειλητάρια με τις προφητείες τους για την Ενσάρκωση. Στην αυθεντική εικόνα, περιφερειακά εικονίζονται περιστατικά της ζωής της Θεοτόκου ]]
Συνθέτης
Ενώ είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο ύμνος ψαλλόταν ως ευχαριστήρια ωδή προς την «Υπέρμαχο Στρατηγό» του Βυζαντινού κράτους, εν τούτοις το πρόβλημα της σύνθεσης του Κοντακίου του Ακαθίστου Ύμνου παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα σημαντικότερα και δυσκολότερα φιλολογικά προβλήματα, καθώς οι μελετητές όχι μόνο δεν έχουν ακόμη καταλήξει στο ποιος, πότε και γιατί συνέθεσε τον ύμνο αυτό, αλλά οι γνώμες τους εμφανίζουν και μεγάλες αποκλίσεις.
Το ποιος και το πότε βεβαίως είναι αλληλένδετα, αλλά σε όλη τη χειρόγραφη παράδοση ο ύμνος φέρεται ως ανώνυμος, ενώ ο Συναξαριστής που τον συνδέει με τα γεγονότα του Αυγούστου του 626 δεν αναφέρει ούτε το χρόνο της σύνθεσής του, ούτε τον μελωδό του. Το περιεχόμενό του πάντως απηχεί τις δογματικές θέσεις της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου, επομένως η χρονολογία σύγκλησής της, το 431, αποτελεί μία σταθερά (terminus post quem), καθώς είναι σίγουρο ότι ο ύμνος δεν συνετέθη νωρίτερα. Από την άλλη, κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι από το περιεχόμενό του συνάγεται ότι ο ύμνος αναφέρεται σε κοινό εορτασμό του Ευαγγελισμού και των Χριστουγέννων, εορτές οι οποίες χωρίστηκαν κατά τη βασιλεία του Ιουστινιανού (527-565), πράγμα που, αν ισχύει, αφενός σημαίνει ότι ο ύμνος γράφτηκε το αργότερο επί Ιουστινιανού, αφετέρου ενισχύει την άποψη ότι προϋπήρχε των γεγονότων του 626.
Η παράδοση όμως αποδίδει τον Ακάθιστο Ύμνο στον μεγάλο βυζαντινό υμνογράφο του 6ου αιώνα, Ρωμανό τον Μελωδό. Την άποψη αυτή υποστηρίζουν πολλοί ερευνητές (P. F. Krypiakiewicz, F. Doelger, H.-G. Beck, E. Wellesz, P. Maas, Σ. Ευστρατιάδης), οι οποίοι θεωρούν ότι οι εκφράσεις του ύμνου, η γενικότερη ποιητική του αρτιότητα και δογματική του πληρότητα δεν μπορούν παρά να οδηγούν στο Ρωμανό. Ένας άλλος ερευνητής, ο J. Grosdidier de Matons, θεωρεί ότι ένα κοντάκιο του Ρωμανού ακολουθεί τη μουσική και το μέτρο του α' οίκου του Ακαθίστου Ύμνου («...»), πράγμα που κατ'αυτόν σημαίνει ότι ο Ρωμανός τουλάχιστον γνώριζε (αν δεν συνέγραψε ο ίδιος) τον Ύμνο. Τέλος, σε κώδικα του 13ου αιώνα υπάρχει μεταγενέστερη σημείωση, του 16ου αιώνα, η οποία αναφέρει τον Ρωμανό ως ποιητή του Ύμνου.
Πλην όμως, η άποψη αυτή αντικρούεται από πολλούς μελετητές που βρίσκουν στη δομή, στο ύφος και το περιεχόμενό του πολλά μεταρωμανικά στοιχεία. Κατά μία άποψη, ο ύμνος ψάλθηκε καλοκαίρι, στη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και μάλλον αργότερα μεταφέρθηκε στο Σάββατο της Ε΄ εβδομάδος των νηστειών, ίσως από τους εικονόφιλους μοναχούς του Στουδίου. Έτσι, πλησίασε την γιορτή του Ευαγγελισμού. Είναι δε ενδεχόμενο σε αυτή τη μεταφορά, και πάλι για λόγους σχετικούς με την Εικονομαχία, να αλλοιώθηκε και το ιστορικό του Συναξαριστή, και από το 728, που αυτοκράτορας ήταν ο εικονομάχος Λέων Γ΄ Ίσαυρος, να μεταφέρθηκε στο 626, στα χρόνια του Ηρακλείου, ο οποίος πολεμούσε τους Πέρσες για να επανακτήσει τον Τίμιο Σταυρό.
Εξ άλλου, υπάρχουν άλλες δύο εκδοχές για το πρόσωπο του μελωδού του Ακάθιστου Ύμνου, οι οποίες έχουν κάποιες σοβαρές ενδείξεις. Η μία εκδοχή, η οποία υποστηρίζεται μεταξύ άλλων και από τον καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας Ν. Β. Τωμαδάκη και τον O. Bardenhewer, αναφέρει το όνομα του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανού Α΄ (715-730), ο οποίος έζησε τα γεγονότα της θαυμαστής λύτρωσης της Κωνσταντινούπολης από την πολιορκία της Πόλης από τους Άραβες το 718, επί Αυτοκράτορος Λέοντος του Ισαύρου. Η εκδοχή αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι μία λατινική μετάφραση του ύμνου, η οποία έγινε γύρω στο 800 από τον επίσκοπο Βενετίας Χριστόφορο, τον αναφέρει ως δημιουργό του ύμνου (Incipit Hymnus de Sancta Dei Genetrice Maria, Victoriferus atque Salutatorius, a Sancto Germano Patriarcha Constantinopolitano).
Η άλλη εκδοχή, που υποστηρίζεται μεταξύ άλλων από τον Θ. Δετοράκη, βασίζεται σε μια παλαιά αχρονολόγητη εικόνα του Ευαγγελισμού στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου της ονομαστής μονής του Αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα, όπου εικονίζεται και ένας μοναχός, ο οποίος κρατάει ένα ειλητάριο που γράφει «» (αρχή του α΄ οίκου του Ακάθιστου ύμνου). Στο κεφάλι του μοναχού αυτού γράφει «ο άγιος Κοσμάς». Πρόκειται για τον Κοσμά το μελωδό, ο οποίος έζησε και αυτός τα γεγονότα του 718, καθώς απεβίωσε το 752 ή 754.
thumb|left|250px|«Θεοτόκος Δεομένη», ρωσική εικόνα του 13ου αιώνα, με πρότυπο την περίφημη εικόνα της Παναγίας των Βλαχερνών. Άλλες, λιγότερο πιθανές απόψεις, θεωρούν ως μελωδό του ύμνου τον Πατριάρχη Σέργιο (K. Krumbacher, W. Christ, M. Paranikas, C. Del Grande και Αι. Χριστοφιλοπούλου), τον σύγχρονο με την πολιορκία Γεώργιο Πισίδη (J. M. Quercius), τον ιερό Φώτιο (Α. Παπαδόπουλος-Κεραμέας), τον Απολινάριο τον Αλεξανδρέα, τον Μητροπολίτη Νικομηδείας Γεώργιο Σικελιώτη, κ.λ.π.
Βέβαιο είναι πάντως ότι σε κάθε ωδή του Κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου, οι ειρμοί (το πρώτο τροπάριο) είναι έργο του Ιωάννου Δαμασκηνού, ενώ τα υπόλοιπα τροπάρια του Ιωσήφ του Υμνογράφου.
Δομή
Ο Ακάθιστος Ύμνος αποτελείται από 24 «οίκους» (στροφές), οι οποίοι είναι δύο ειδών. Οι περιττοί (Α-Γ-Ε...), που είναι εκτενέστεροι, αποτελούνται από δεκαοκτώ στίχους. Οι πέντε πρώτοι στίχοι περιλαμβάνουν τη διήγηση, οι δώδεκα επόμενοι αποτελούν τους χαιρετισμούς, οι οποίοι απευθύνονται προς την Θεοτόκο και ο δέκατος όγδοος είναι το εφύμνιο «Χαίρε νύμφη Ανύμφευτε». Οι άρτιοι (Β-Δ-Ζ...) αποτελούνται μόνο από πέντε στίχους διήγησης και το εφύμνιο «Αλληλούια». Από τους άρτιους οίκους, οι περισσότεροι αναφέρονται στο Χριστό (Θ-Κ-Μ-Ξ-Π-Σ-Υ-Χ), και μερικοί στη Θεοτόκο (Β-Δ-Ζ-Ω).
Γενικό θέμα του ύμνου είναι ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, ο οποίος αναφερόταν και στο αρχικό του προοίμιο («...»). Με πηγές του την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας, ο Ακάθιστος Ύμνος περιγράφει τα ιστορικά γεγονότα, αλλά προχωρεί και σε θεολογική και δογματική ανάλυσή τους.
Ο πρώτοι δώδεκα οίκοι του (Α-Μ) αποτελούν το ιστορικό μέρος. Εκεί εξιστορούνται τα γεγονότα από τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου μέχρι την Υπαπαντή, ακολουθώντας τη διήγηση του Ευαγγελιστή Λουκά. Αναφέρεται ο Ευαγγελισμός (Α, Β, Γ, Δ), η επίσκεψη της εγκύου Παρθένου στην Ελισάβετ (Ε), οι αμφιβολίες του Ιωσήφ (Ζ), η προσκύνηση των ποιμένων (Η) και των Μάγων (Θ, Ι, Κ), η Υπαπαντή (Μ) και η φυγή στην Αίγυπτο (Λ), η οποία είναι η μόνη που έχει ως πηγή το απόκρυφο πρωτευαγγέλιο του Ψευδο-Ματθαίου.
Οι τελευταίοι δώδεκα (Ν-Ω) αποτελούν το θεολογικό μέρος, στο οποίο ο μελωδός αναλύει τις βαθύτερες δογματικές προεκτάσεις της Ενανθρώπισης του Κυρίου και το σκοπό της, που είναι η σωτηρία των πιστών.
Ο μελωδός βάζει στο στόμα του αρχαγγέλου, του εμβρύου Προδρόμου, των ποιμένων, των μάγων και των πιστών τα 144 συνολικά «», τους Χαιρετισμούς προς τη Θεοτόκο, που αποτελούν ποιητικό εμπλουτισμό του χαιρετισμού του Γαβριήλ («»), που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. α΄ 28).
Σύγχρονη ακολουθία (Χαιρετισμοί)
Κατά την ακολουθία των Χαιρετισμών, ψάλλεται αρχικά ο Κανόνας, μια σειρά τροπαρίων χωρισμένων σε εννέα ωδές. Τα τροπάρια είναι του Ιωσήφ του υμνογράφου.
Οι ειρμοί των ωδών είναι:
Σε κάθε ωδή, μετά από τον ειρμό έπονται 4 ή 5 τροπάρια, που κάνουν ακροστιχίδα «Χαράς δοχείον, σοί πρέπει χαίρειν μόνη· Ιωσήφ».