cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάρον Κίνι
Απόδραση
Στις 7 Δεκεμβρίου του 1969, η Σάρον δεν ήταν παρούσα όταν την κάλεσαν σε ονομαστική κλήση ρουτίνας στις 17:00 το απόγευμα στη φυλακή Ιξταπαλαπάν όπου εξέτιε τότε την ποινή της. Η απουσία της δεν σημειώθηκε επίσημα παρά μόνο όταν δεν εμφανίστηκε σε δεύτερη ονομαστική κλήση αργότερα το ίδιο βράδυ. Η είδηση της απόδρασης της δεν κοινοποιήθηκε στην αστυνομία της Πόλης του Μεξικού αμέσως, αλλά στις 02:00 τα ξημερώματα. Στη συνέχεια ξεκίνησε ένα ανθρωποκυνηγητό, αρχικά επικεντρωμένο στις πολιτείες του βόρειου Μεξικού λόγω της πεποίθησης των αρχών ότι η Σάρον μπορεί να κατευθυνόταν προς το τελευταίο γνωστό μέρος πού βρισκόταν μια πρώην κρατούμενη με την οποία είχε έρθει κοντά ενώ βρίσκονταν μαζί στη φυλακή.
Η αναζήτηση περιελάβανε επίσης συγκοινωνιακούς κόμβους σε όλη τη χώρα και τελικά επέστρεψε στην περιοχή της Πόλης του Μεξικού. Οι αρχές των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών (FBI), ενημερώθηκαν επίσης για την πεποίθηση των μεξικανικών αρχών ότι η Σάρον μπορεί να προσπαθούσε να επιστρέψει στην πατρίδα της, αλλά το FBI σημείωσε δεν είχε δικαιοδοσία στην υπόθεση σε εκείνα τα μέρη.
Οι αρχικές εικασίες της αστυνομίας ήταν ότι η Σάρον είχε δωροδοκήσει τους φρουρούς για να αδιαφορήσουν ενώ εκείνη θα δραπέτευε από τη φυλακή. Επίσης, είναι βεβαιωμένο ότι ένα ασυνήθιστο Μπλακ άουτ είχε συμβεί στη φυλακή το απόγευμα εκείνης της ημέρας. Η έρευνα έδειξε ότι ένα παράθυρο που έπρεπε να ήταν σφραγισμένο είχε μείνει ανοιχτό και εντελώς ακάλυπτο. Περαιτέρω ανάκριση των δεσμοφυλάκων και της διοίκησης έδειξε ότι η εποπτεία στη φυλακή ήταν γενικά χαλαρή και ότι αυτή στελεχώθηκε με μικρό αριθμό φρουρών, οι οποίοι δεν μπορούσαν να καλύψουν της ανάγκες του σωφρονιστικού ιδρύματος.
Οι ειδήσεις της εποχής ανέφεραν πολλές θεωρίες για τη φυγή της Σάρον, όπως ότι είχε ζητήσει τη βοήθεια ενός υποτιθέμενου φίλου της που ήταν αστυνομικός της Πόλης του Μεξικού, επίσης ότι η μητέρα της είχε εμπλακεί στο σχέδιο απόδρασης και ότι η Σάρον μπορεί να είχε μεταμφιεστεί σε άντρα για να πραγματοποιήσει τη διαφυγή της. Μια πιο σύγχρονη θεωρία εικάζει ότι η οικογένεια του Ορντονέζ τη βοήθησε να δραπετεύσει και στη συνέχεια τη σκότωσε.
Το εντατικό ανθρωποκυνηγητό δεν κράτησε για πολύ. Μέχρι τις 18 Δεκεμβρίου του 1969, η μεξικανική μυστική υπηρεσία και το γραφείο του εισαγγελέα της Πόλης του Μεξικού ανέφεραν ότι δεν συμμετείχαν πλέον στην αναζήτηση της Σάρον Κίνι, ενώ ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας ανέφερε ότι η ευθύνη για το κυνήγι ανήκε στην περιφέρεια της πόλης. Οι ερευνητές υπέθεσαν ότι η Σάρον είχε ήδη περάσει τα σύνορα από το Μεξικό στη Γουατεμάλα. Σημείωσαν ότι μιλούσε άπταιστα ισπανικά μετά τα χρόνια της στη μεξικανική φυλακή, και ως εκ τούτου μπορούσε να «τα πάει αρκετά καλά» σχεδόν σε οποιαδήποτε ισπανόφωνη περιοχή του κόσμου. Παρά το γεγονός ότι ορκίστηκαν να κρατήσουν την υπόθεση ανοιχτή και την έρευνα τους να συνεχιστεί έως ότου η Σάρον Κίνι συλληφθεί, οι αρχές αναγκάστηκαν να παραδεχτούν μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου 1969 ότι τα στοιχεία έρευνας ήταν ελάχιστα ως ανύπαρκτα από ένα σημείο και έτσι η έρευνα πάγωσε.
Περισσότερα από πενήντα χρόνια μετά τη διαφυγή της, η Σάρον Κίνι παραμένει ελεύθερη, και η κατάληξη της είναι άγνωστη.
Τρέχουσα κατάσταση
Η σύλληψη και η καταδίκη της Σάρον στο Μεξικό είχε επιπτώσεις στο καθεστώς των νομικών εμπλοκών της στο Μιζούρι. Επειδή κρατούνταν στο Μεξικό στις 26 Οκτωβρίου του 1964 - την προγραμματισμένη ημερομηνία για την τέταρτη δίκη της για τη δολοφονία του συζύγου της - η εγγύηση των 25.000 δολαρίων της ανακλήθηκε εκείνη την ημέρα. Αν και η εταιρεία United Bond Insurance Company, η οποία είχε καταθέσει την εγγύηση, υποστήριξε ότι οι παρατυπίες της γραφειοκρατίας κατέστησαν παράνομη την έκδοση της εγγύησης της, το δικαστήριο διέταξε την εταιρεία να ακυρώσει την εγγύηση. Η Σάρον φέρεται να ανησυχούσε για τις νομισματικές επιπτώσεις και δήλωσε εκεινη την εποχή: «Θα μπορούσα πάντα να χρησιμοποιώ τα χρήματα προς όφελος μου». Επίσης η εφημερίδα Time-Democrat ισχυρίστηκε ότι Σάρον ανέφερε το εξής: "Δεν σκοπεύω να περάσω όλη μου τη ζωή στη φυλακή".
Λίγο πριν από την προγραμματισμένη ημερομηνία της δίκης της στο Μιζούρι, ο συνήγορος της Σάρον στο Μιζούρι κατέθεσε πρόταση για αλλαγή του τόπου διεξαγωγής της ενδεχόμενης τέταρτης δίκης για τον θάνατο του Τζέιμς Κίνι, ισχυριζόμενος ότι η κάλυψη ειδήσεων της υπόθεσης είχε δημιουργήσει προκαταλήψεις στους κατοίκους της Κομητείας Τζάκσον εναντίον της Σάρον και έτσι θα είναι αδύνατο να έχει μια δίκαιη δίκη εκεί.
Όταν η Σάρον δεν εμφανίστηκε στην τέταρτη δίκη, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης της τον Οκτώβριο του 1964. Αυτό είναι ακόμα εν ενεργεία μετά από 57 χρόνια, καθιστώντας το έτσι το παλαιότερο εκκρεμές ένταλμα δολοφονίας που είναι γνωστό ότι υπάρχει στην περιοχή του Κάνσας Σίτι. Η θέση της Σάρον στο μεξικανικό σύστημα παραμένει επίσης ενεργή, αν και οι αρχές έχουν επισημάνει ότι η απόδραση της δεν αποτελούσε έγκλημα σύμφωνα με τη μεξικανική νομοθεσία. Συγκεκριμένα αν την έπιαναν εκεί, θα έπρεπε απλώς να εκτίσει το υπόλοιπο της εκκρεμούς ποινής της.
Ψυχολογία και κίνητρο
Σε ένα τμήμα της σειράς Investigation Discovery (ID) Deadly Women (Γυναικες Δολοφόνοι) που καλύπτει την υπόθεση της Σάρον, ο συγγραφέας Τζέιμς Χέις εικάζει ότι η Κίνι διέπραξε τον πρώτο της φόνο για χρηματικό κέρδος, ελπίζοντας να εξαργυρώσει το ασφαλιστήριο συμβόλαιο ζωής του Τζέιμς. Όταν τον δολοφόνησε, άρχισε να πιστεύει ότι είναι διασκεδαστικό το να αφαιρείς ανθρώπινες ζωές. Έτσι από εκεί και έπειτα άρχισε η εγκληματική της δράση. Η πρώην ερευνητής του FBI Κάντις Ντελόγκ υποστήριξε αυτόν τον ισχυρισμό, συμπληρώνοντας ότι η Σάρον είναι ψυχοπαθής, και δεν είχε τύψεις ή συναισθήματα όταν δολοφονούσε. Συνεπώς δεν είχε κανένα φραγμό στο να σκοτώσει για να πάρει αυτό που ήθελε.
Αυτή η ιδέα επαναλαμβάνεται από μερικούς που εμπλέκονται στη δίωξη της Σάρον Κίνι. Ακόμη και εκείνοι που πιστεύουν στην ενοχή της όμως, σημειώνουν ότι είχε κάποια έλξη, περιγράφοντάς την ως «μάλλον ελκυστική» και παραδεχόμενοι ότι τους άρεσε εμφανισιακά. Το βιβλίο με τιτλο: "Mammoth Book of True Crime" (Το Τεράστιο Βιβλίο του Αληθινού Εγκλήματος) την περιγράφει ως μια σχετική σπάνια και «όμορφη» εγκληματία.
Το βιβλίο με τίτλο: "I'm Just an Ordinary Girl: The Sharon Kinne Story", (Είμαι Απλά ένα Συνηθισμένο Κορίτσι: Η Ιστορία της Σάρον Κίνι) ο συγγραφέας Τζέιμς Χέις ισχυρίζεται ότι η Σάρον εμπνεύστηκε τον φόνο του σύζυγό της από ένα άρθρο περιοδικού που διάβασε εκείνη την εποχή για την υπόθεση της Λίλιαν Τσαστέιν, μιας γυναίκας από τη Βιρτζίνια που πυροβόλησε τον σύζυγο της κατά τη διάρκεια ενός καυγά και αργότερα κατηγόρησε την δίχρονη κόρη τους για τον πυροβολισμό. Οι κατηγορίες εναντίον της Λίλιαν Τσαστέιν κατατέθηκαν τον Φεβρουάριο του 1960, εβδομάδες πριν από το θάνατο του Τζέιμς.
Στα μέσα
Η περίπτωση της Σάρον Κίνι έχει παρουσιαστεί στις εκπομπές Unsolved Mysteries και A Crime to Remember στο επεισόδιο "Luck Be a Lady" (Σεζόν 4, Επεισόδιο 2, 2016).
Αναφορές
Κατηγορία:Articles with hCards Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Απόλυχνος Ηρακλείου
Ο Απόλυχνος είναι οικισμός της κοινότητας Γαλιάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μοιρών, του δήμου Φαιστού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καινουργίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Απόλυχνος είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται στην έξοδο μικρού φαραγγιού, σε μικρό υψίπεδο νότια του Ψηλορείτη, λίγο βορειότερα των Μοιρών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Απέχει 57 χλμ. περίπου ΝΔ. του Ηρακλείου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαλλιάς (Γαλιάς) του νομού Ηρακλείου. Το 1994 αποσπάστηκε από την κοινότητα Γαλιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Μοιρών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μοιρών και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαιστού.
Ιστορικά στοιχεία
Πρώτη αναφορά του οικισμού γίνεται σε έγγραφο του 1248 με την ονομασία Apolchino, ως φέουδο της αρχιεπισκοπής Κρήτης κατά την Βυζαντινή εποχή. Επίσης αναφέρεται σε έγγραφο του 1369, όπου ο Cladus Sterioni έκανε έναν πέτρινο μύλο στο χωριό Ypolichno. Επίσης γίνεται αναφορά από τον Καστροφύλακα το 1583 με 100 κατοίκους ως Ippolighno και με την ίδια ονομασία από τον Βασιλικάτα το 1630.
Πηγές
Κατηγορία: Δήμος Φαιστού Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου
Λιαντίνα Λακωνίας
<mapframe latitude="36.91833333333333" longitude="22.448611111111113" zoom="13" width="260" height="260" align="right" />Η Λιαντίνα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Πολοβίτσης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Φαρίδος, του Δήμου Σπάρτης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Λιαντίνα Λακωνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 465 μέτρων και έχει πληθυσμό 38 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Δημήτρης Λιαντίνης
Από την Λιαντίνα, καταγόταν ο αείμνηστος καθηγητής πανεπιστημίου, Δημήτρης Λιαντίνης (Δημήτριος Νικολακάκος), που γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1942 και πέθανε στις 7 Ιουνίου 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Χώρος (γεωγραφία)
Σύμφωνα με τον Ιμμάνουελ Καντ, που μπορεί να θεωρηθεί και ως ο πνευματικός πατέρας της ανθρωπογεωγραφίας, ο χώρος και χρόνος αποτελούν δομικά χαρακτηριστικά της αντίληψής μας και όχι του κόσμου, ο οποίος θα εξαφανίζονταν χωρίς υποκείμενο και κάθε αντιληπτική εμπειρία βασίζεται στη γη σε αυτές τις μορφές. Ο χώρος υφίσταται είτε ως συγκεκριμένη φυσική και υλική οντότητα (όγκος, έκταση), είτε ως αφηρημένη σχέση και μη υλικός (π.χ. πεδίο επιρροής μιας πόλης, αλληλεξάρ
ονότα. Διαφορετικές κοινωνικές πρακτικές δημιουργούν διαφορετικές έννοιες του χώρου και οι γεωγράφοι διερευνούν την παραγωγή χώρου (Lefebvre, 1991).
Σύμφωνα με τον Γερμανό φιλόσοφο Ernst Cassirer, ο προσδιορισμός του χώρου και του χρόνου διαφέρει ανά κοινωνία και εποχή και είναι συμβολικές μορφές που προσδιορίζονται και αναπαριστώνται μέσω της γλώσσας, της επιστήμης, της γεωμετρίας, της εικόνας, του μύθου και της τέχνης. Ο Cassirer διαχωρίζει το χώρο σε τρεις κατηγορίες: τον οργανικό χώρο (βιολογικά αποφασισμένος), τον αντιληπτικό (προκύπτει από σχηματοποιημένη σύνθεση όλων των αισθήσεων που αποτυπώνεται στη μνήμη) και τον συμβολικό (προκύπτει από την εμπειρία συμβολικών αναπαραστάσεων χωρίς χωρική διάσταση).
Ο Lefebvre θεωρεί ότι ο χώρος αποτελεί ένα κοινωνικό προϊόν/κατασκευή που επηρεάζει χωρικές πρακτικές και αντιλήψεις και στρέφεται στις διαδικασίες παραγωγής του, που χαρακτηρίζει ως άκρως πολιτικές. Η κοινωνική παραγωγή του χώρου αποτελεί εργαλείο σκέψης και δράσης, μέσο παραγωγής, μέσο ελέγχου, κυριαρχίας και εξουσίας. Κάθε κοινωνική ύπαρξη, κάθε κοινωνία και κάθε σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης παράγει το δικό του χώρο και παράγει τη δική του χωρικότητα. Ο Lefebvre διέκρινε το χώρο σε: α) χώρο των καθημερινών πρακτικών και αντιλήψεων (αντιληπτό χώρο – ‘perceived space’) που είναι το αποτέλεσμα ανθρώπινης δραστηριότητας, συμπεριφοράς και εμπειρίας β) χώρο των αναπαραστάσεων ή θεωριών του χώρου (σχεδιασμένο χώρο - ‘conceived space’) που είναι ο κυρίαρχος χώρος των συμβόλων, χαρακτηριζόμενος από αναπαραστάσεις ισχύος και ιδεολογίας και γ) χώρο του φαντασιακού του χρόνου (βιωμένο χώρο – lived space) ή βιωμένο χώρο συναισθημάτων που προκαλεί δι-υποκειμενικούς συνειρμούς, που προκαλεί αγώνες και δημιουργεί κοινωνικά κινήματα. Όπως έλεγε ο Λεφέβρ: «Αλλάξτε τη ζωή! Αλλάξτε την Κοινωνία! Αυτές οι ιδέες χάνουν εντελώς το νόημά τους αν δεν παράγουν ένα κατάλληλο χώρο. Ένα μάθημα που πρέπει να μάθει κανείς από τον σοβιετικό κονστρουκτιβισμό των δεκαετιών του 1920 και του '30, και της αποτυχίας του να αντιληφθεί ότι οι νέες κοινωνικές σχέσεις απαιτούν ένα νέο χώρο, και αντιστρόφως.»
Ο David Harvey διακρίνει το χώρο ως απόλυτο, σχετικό και σχεσιακό χώρο. Ο απόλυτος χώρος είναι ο ευκλείδειος, γεωμετρικός, κανονικοποιημένος, «αντικειμενικός» χώρος γεωμετρικών στερεών, χαρτών, αρχιτεκτονικών σχεδίων και εικόνων από δορυφόρους. Είναι τα σχέδια πόλεων, τα κτίρια, οι δρόμοι, κ.α. Ο σχετικός χώρος είναι οι μη ευκλείδειες πολλαπλές γεωμετρίες που εξαρτάται από το πλαίσιο αναφοράς του παρατηρητή, όπου οι αποστάσεις δεν μετριούνται με όρους κόστους, χρόνου, διαχωρισμού, κλπ. Είναι χώρος κίνησης και διαδικασιών, χώρος διεκδικήσεων και αγώνων, χαρακτηριζόμενος από ποικιλία κλιμάκων (από την υδρόγειο μέχρι το ανθρώπινο σώμα). Έχει να κάνει με τη σχέση ανάμεσα σε χωρικότητες (χωρική διάσταση και ποιότητα κοινωνικών σχέσεων): τη σχέση πρωτευουσών-περιφέρειας, Ελλάδας-Ευρώπης-υδρογείου, Αμερικής-Ασίας. Έχει επίσης να κάνει με τη συμπύκνωση χωρικών κλιμάκων: από νησί σε ολόκληρο σύμπαν – σχεσιακή χωρικότητα (βλ. Ελύτης, Παπαδιαμάντης). Ο σχεσιακός χώρος υπάρχει μέσα από τις διαδικασίες που ορίζει το δικό τους χωρικό πλαίσιο και εξαρτάται από τα πάντα που συμβαίνουν γύρω. Συνεπώς ένα γεγονός ή πράγμα δεν μπορεί να γίνει κατανοητό χωρίς να γίνει κατανοητό το πλαίσιο στο οποίο συμβαίνει ή στο οποίο υπάρχει.
Ο Soja (1996) διακρίνει τον χώρο σε αντιληπτό (‘πρώτος χώρος’), ιδεατό (‘δεύτερος χώρος’) και βιώσιμο (‘lived space’/ ‘third space’), με την τελευταία διάκριση να ενσωματώνει τη φυσική μορφή και τη νοητική κατασκευή και μ’ αυτό τον τρόπο να υπερβαίνει τις δύο προηγούμενες διακρίσεις. Αυτή είναι η έννοια του ‘τρίτου χώρου’ (‘thirdspace’) που αποτελείται από κοινωνικές και χωρικές πρακτικές ενσωματώνοντας τον πραγματικό και τον φανταστικό κόσμο των εμπειριών, των συναισθημάτων, των γεγονότων, κλπ. Πρόκειται για έναν επινοημένο κοινωνικό χώρο, έναν χώρο μετάβασης μεταξύ περιοχών μέσω του χρόνου που περιλαμβάνει τόσο τον δομημένο χώρο όσο και το κοινωνικό περιβάλλον μαζί με τους χώρους αναπαράστασης και την ενεργητική άμεση εμπειρία (Soja, 2001).
Σε κάθε περίπτωση ο χώρος είναι προϊόν και πεδίο σχέσεων και αλληλοσυσχετίσεων από το διεθνές έως τοπικό επίπεδο. Ο Thrift (1996: 2) αναφέρει ότι «ο χρόνος είναι ένα πολλαπλό φαινόμενο, πολλοί χρόνοι εξελίσσονται ταυτόχρονα με αντιχητικές διαδράσεις μεταξύ τους». Στο χώρο συνυπάρχουν στοιχεία από διάφορες εποχές. Βρίσκεται πάντα υπό κατασκευή. Αποκτά έντονες πολιτικές διαστάσεις (και "αλλάζει τον τρόπο που διατυπώνονται πολιτικά ερωτήματα", Massey, 2008:9). Η χωρικότητα είναι βασική για την κατασκευή πολιτισμικής ταυτότητας και πολιτικής υποκειμενικότητας υποστηρίζει η Μassey (2008:62), η οποία κατανοεί το χώρο ως «τη σφαίρα πιθανότητας ύπαρξης μιας πολλαπλότητας με την έννοια του ταυτόχρο- νου πλουραλισμού, ως τη σφαίρα στην οποία συνυπάρχουν διακριτές τροχιές των φαινομένων, και για αυτό ως τη σφαίρα συνυπάρχουσας ετερογένειας» (Massey, 2008: 27).
Σύμφωνα με τον Tuan (1977:6): «Στην ανθρώπινη εμπειρία, το νόημα του χώρου συχνά ταυτίζεται με αυτό του τόπου. Ο χώρος είναι περισσότερο αφηρημένος από τον τόπο. Αυτό που αρχίζει ως αδιαφοροποίητος χώρος μετατρέπεται σε τόπο καθώς το γνωρίζουμε όλο και καλύτερα και του αποδίδουμε αξία... Οι ιδέες του χώρου και του τόπου απαιτούν η μια την ύπαρξη της άλλης για τον ορισμό τους... Ο χώρος είναι ελευθερία, ο τόπος ασφάλεια: είμαστε συνδεδεμένοι με τον ένα, αλλά επιθυμούμε τον άλλο. Από την ασφάλεια και σταθερότητα του τόπου, αντιλαμβανόμαστε την ανοιχτοσύνη, την ελευθερία  και την απειλή του χώρου, και αντίστροφα.... Επιπλέον, αν θεωρήσουμε το χώρο ως αυτό [το πλαίσιο] που επιτρέπει την κίνηση, τότε ο τόπος είναι στάση. Κάθε στάση στην κίνηση παρέχει τη δυνατότητα σε μια θέση να μεταμορφωθεί σε τόπο.»
Για την επιστήμη της Γεωγραφίας, μια βασική μονάδα ανάλυσης του χώρου είναι το τοπίο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ανθρωπογεωγραφία
Σπαναίικα Αργολίδας
Τα Σπαναίικα είναι ημιορεινό χωριό του Νομού Αργολίδος. Ο οικισμός βρίσκεται σε υψόμετρο 240 μ. και είναι κτισμένος στην είσοδο μίας κοιλάδα στους πρόποδες του Ξεροβουνίου. Ο χείμαρρος Ξεριάς διέρχεται απο το χωριό. Στην απογραφή του 2011 είχε μόνιμο πληθυσμό 85 ατόμων ενώ αποτελεί τμήμα της κοινότητας Καρυάς. Η κύρια εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνα.
Πρωτοαναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1971 και έκτοτε ακολουθούν την διοικητική τύχη της κοινότητας Καρυάς. Κοντινοί οικισμοί αποτελούν τα Μποζιονελαίικα, η Αγριλίτσα, η Φρέγκαινα και η Στραβή Ράχη.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός των Σπαναίικων έχει παραμείνει σταθερός απο τότε που αναγνωρίστηκε ως οικισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Μουσταφά Ελ-Αμπαντί
Ο Μουσταφά Ελ-Αμπαντί (مصطفى العبادي) (10 Οκτωβρίου 1928 – 13 Φεβρουαρίου 2017) ήταν εξέχων Αιγύπτιος ιστορικός, διανοούμενος και καθηγητής με ειδίκευση στις ελληνορωμαϊκές σπουδές. Ήταν καθηγητής Κλασικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας. Του αποδίδουν το έργο της αναβίωσης της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Το έργο αγκαλιάστηκε από την UNESCO το 1986 και η νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ολοκληρώθηκε το 2003. Αργότερα άσκησε κριτική σε ορισμένες πτυχές του έργου όπως πραγματοποιήθηκε από την αιγυπτιακή κυβέρνηση, λέγοντας στους The New York Times ότι η βιβλιοθήκη κινδύνευε να γίνει «πολιτιστικό κέντρο» αντί να εκπληρώσει την «υπόσχεσή της ως ερευνητικό κέντρο παγκόσμιας κλάσης».
Ο Ελ-Αμπαντί ήταν αποδέκτης του Τάγματος του Νείλου, ήταν μέλος του Ανώτατου Συμβουλίου Πολιτισμού, του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων και του Ινστιτούτου της Αιγύπτου. Διετέλεσε πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αλεξάνδρειας και ήταν σύμβουλος της UNESCO. Σπούδασε στην Αίγυπτο και στο Ηνωμένο Βασίλειο, είχε πτυχίο από το Πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας και ειδικό πτυχίο και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Έλαβε επίτιμο διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Κεμπέκ στο Μόντρεαλ.
Ήταν παντρεμένος με την κριτικό λογοτεχνίας και μελετήτρια, Άζα Καράρα. Ο πατέρας του, Άμπντελ Χαμίντ Ελ-Αμπαντί, ήταν ιστορικός και ιδρυτής κοσμήτορας της Σχολής Τεχνών του Πανεπιστημίου της Αλεξάνδρειας. Είναι ο πατέρας του επιστήμονα πληροφορικής Αμρ Ελ Αμπαντί.
Πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 2017 στην Αλεξάνδρεια, σε ηλικία 88 ετών.
Λέμπιους Γουντς
Ο Λέμπιους Γουντς (αγγλικά: Lebbeus Woods) (31 Μαΐου 1940 – 30 Οκτωβρίου 2012) ήταν Αμερικανός αρχιτέκτονας και καλλιτέχνης, γνωστός για τα αντισυμβατικά και πειραματικά του σχέδια. Γνωστός για το πλούσιο, αλλά κυρίως άκτιστο έργο του και ωστόσο το σημαντικό αντίκτυπό του στην αρχιτεκτονική σφαίρα, ο Γουντς και το έργο του θεωρούνται οραματιστικά, περιγράφοντας έναν ριζικά πειραματικό κόσμο που βασίζεται στις αρχές της ετερογένειας και της πολλαπλότηταςγεφυρώνοντας έτσι το χάσμα μεταξύ πολλών πεδίων συμπεραλαμβανομένου της αρχιτεκτονικής, φιλοσοφίας και μαθηματικών. Αναδιαμορφώνοντας τον αρχιτεκτονικό χώρο σε περιβάλλοντα κρίσης, είτε είναι φυσικό, κοινωνικό, πολιτικό ή οικονομικό, ο Γουντς δήλωσε: «Δεν με ενδιαφέρει να ζω σε έναν κόσμο φαντασίας. Όλη μου η δουλειά εξακολουθεί να προορίζεται για πραγματικούς αρχιτεκτονικούς χώρους. Αυτό όμως που με ενδιαφέρει είναι πώς θα ήταν ο κόσμος αν ήμασταν ελεύθεροι από τα συμβατικά όρια. Ίσως μπορώ να δείξω τι θα μπορούσε να συμβεί αν ζούσαμε με διαφορετικό σύνολο κανόνων».
Καριέρα
Ο Γουντς σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις και μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Purdue. Ενώ ο Γουντς αποκαλούσε τον εαυτό του αρχιτέκτονα, δεν έλαβε ποτέ πτυχίο αρχιτεκτονικής ούτε είχε ποτέ άδεια να ασκήσει την αρχιτεκτονική. Εργάστηκε για πρώτη φορά στα γραφεία του Έερο Σάαρινεν ως εκπρόσωπος πεδίου στο κτίριο του Ιδρύματος Ford που σχεδίασε ο Saarinen στη Νέα Υόρκη. Μετά την αποχώρησή του από το γραφείο του Saarinen εργάστηκε για μια σύντομη περίοδο για την εταιρεία Champaign, Richardson στο Ιλινόις, Severns Scheeler & Associates. Έκανε επίσης έργα ζωγραφικής για το Μουσείο Τέχνης της Ινδιανάπολης εκείνη την περίοδο. Το 1976 στράφηκε αποκλειστικά στη θεωρία και στα πειραματικά έργα. Σχεδίασε ένα περίπτερο στο Sliced Porosity Block στην Τσενγκτού της Κίνας με τον Στίβεν Χολλ, και κτίρια στην Αβάνα της Κούβας. Το 1988, ο Γουντς συνίδρυσε το Ινστιτούτο Ερευνών για την Πειραματική Αρχιτεκτονική, ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα αφιερωμένο στην πρόοδο της πειραματικής αρχιτεκτονικής σκέψης και πρακτικής, προωθώντας παράλληλα την έννοια και την αντίληψη της ίδιας της αρχιτεκτονικής.
Συγγραφέας εννέα βιβλίων, κέρδισε το 1994 το Chrysler Design Award. Ήταν καθηγητής αρχιτεκτονικής στο Cooper Union στη Νέα Υόρκη και στο European Graduate School στο Ζας-Φι της Ελβετίας.
Φιλοσοφία
Συνειδητοποιώντας την ανάγκη να επαναπροσδιοριστεί το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης μέσω της αρχιτεκτονικής, ο Γουντς οραματίστηκε τη δημιουργία χώρων που θα προστατεύουν τις ποικίλες υλικές και άυλες ανάγκες κάθε κατοίκου τους. Στα έργα του, όροι ενός συμβατικού αρχιτεκτονικού λεξιλογίου, όπως το κενό, ο τοίχος, ο όγκος και η επιφάνεια, δίνουν τη θέση τους σε συνδυασμούς ετερογενών και ριζοσπαστικών ερμηνειών του περιεχομένου τους, συμπεριλαμβανομένου του «ελεύθερου χώρου», «πολλαπλότητας» και «ετεραρχίας».
Με παρόμοιο τρόπο, ο Μισέλ Φουκώ προσδιόρισε μεταβατικούς χώρους που φιλοξενούν την ποικιλομορφία ή αλλιώς το άλλο που αφορά κάθε κάτοικο σε αντίθεση με ολόκληρη την κοινότητα. Για αυτόν, αυτές οι ετεροτοπίες είναι πραγματικοί και θεσμοθετημένοι χώροι χαμένοι μέσα στο πλέγμα του αστικού ιστού. Ωστόσο, αποτελούν «ένα είδος εξάρθρωσης ή μια πραγματοποιημένη ουτοπία, στην οποία όλες οι πραγματικές χωρικές ρυθμίσεις, όλες οι άλλες χωρικές διευθετήσεις που συναντώνται μέσα στην κοινωνία, αναπαρίστανται, αμφισβητούνται και ανατρέπονται ταυτόχρονα».
Ελεύθερος χώρος
Ο Γουντς εισήγαγε τον όρο ελεύθερος χώρος για να προτείνει μια αρχιτεκτονική προσέγγιση απαλλαγμένη από τον συμβατικό, προκαθορισμένο και ντετερμινιστικό χαρακτήρα του, ή αλλιώς μια αρχιτεκτονική που εργαλειοποιεί το συνεχώς μεταβαλλόμενο τοπίο της σύγχρονης εποχής που εκτίθεται σε φυσικές και ανθρωπογενείς αλλαγές. Σε αντίθεση με το μοντέλο οργάνωσης και ανάπτυξης της σύγχρονης πόλης, ο ελεύθερος χώρος ήταν για τον Γουντς ένα πεδίο απρόβλεπτων δυνάμεων και συνεχών μετασχηματισμών τόσο του χρήστη όσο και της κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από την μορφολογική ρευστότητα και την ιδεολογική απελευθέρωση. Η έννοια του ελεύθερου χώρου απευθυνόταν στον υπόλοιπο κενό χώρο του οποίου η σημασία διαφέρει από αυτή του αόριστου κενού είτε είναι αντιληπτικό, φυσικό, πολιτικό, κοινωνικό ή πολιτισμικό. Μια κτιριακή μάζα δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ύπαρξη χώρου. Η πράξη της αφαίρεσης είναι μια εντελώς δημιουργική λογική που οδηγεί στην κάλυψη του εναπομείναντος κενού χώρου με την ανθρώπινη ενέργεια και κίνηση. Η αφαιρεθείσα μάζα δεν μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα άλλο καθώς η ενέργεια που χάνεται στην πράξη της αφαίρεσης μπορεί να προσφερθεί στο σύστημα μόνο μέσω της ανθρώπινης ενέργειας, διασφαλίζοντας έτσι την ισορροπία του συστήματος. Στον ελεύθερο χώρο του Γουντς, ο χρήστης του κτιρίου παίζει το ρόλο του δημιουργού και ο χώρος υπάρχει μόνο όταν κατοικείται. Δεν προορίζεται για μια συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα, αλλά για όσους επιθυμούν να μετατρέψουν την καθημερινότητά τους από στατική σε ρευστή και από ντετερμινιστική σε υπαρξιακή. Δεν έχει προκαθορισμένο σχέδιο χρήσης και δεν εντάσσεται σε συγκεκριμένο τύπο κτιρίου. Σκοπός της δημιουργίας ενός τέτοιου χώρου είναι η μετατροπή του χρήστη μέσω της ύπαρξής του σε μια πρωτόγνωρη και εντελώς απροσδιόριστη χωρική πραγματικότητα. Η κοινωνία του Γουντς μπορεί να θεμελιωθεί μόνο στην ευφυΐα, την επινοητικότητα και την ευαισθητοποίηση του ατόμου που καλείται να ταυτιστεί και να εναρμονιστεί με την πολυπλοκότητα της αυτάρκειας του σε χώρο και χρόνο. Για να γίνει αυτό, πρέπει να επινοήσουν νέους και πιο πειραματικούς τρόπους χρήσης του ελεύθερου χώρου.
Τείχος
Ο Γουντς ανέπτυξε μια ολοκληρωμένη θεωρία σχετικά με τον τοίχο ως δομικό στοιχείο, δίνοντάς του μια πολυδιάστατη και εντελώς διαφορετική αξία από αυτή του ορίου. Για αυτόν, τα τείχη σχηματίζονται ως αποτέλεσμα της εφήμερης κουλτούρας που αναπτύσσεται εν μέσω μιας κρίσης που εκδηλώνεται όχι στον πυρήνα της, όπου εκφράζονται τα πιο καταστροφικά αποτελέσματα, αλλά σε ζώνες στην περιφέρειά της. Οι ζώνες κρίσης διαμορφώνονται από τη σύγκρουση ανόμοιων καταστάσεων, πραγμάτων και ιδεολογιών και αποτελούν τα μόνα μέρη όπου μπορούν να αναδυθούν νέες και ζωτικές ιδέες για την ανάπτυξη ενός νέου πολιτισμού. Σε αυτό το πλαίσιο, ο τοίχος είναι ένα στοιχείο που ορίζει αντί να διαιρεί χώρους που βρίσκονται μεταξύ διαφορετικών χωρικών συνθηκών και ο χρήστης του είναι αυτός που σκοπίμως πήγε εκεί χωρίς να ταιριάζει σε κανέναν από τους συμβατικά σχεδιασμένους χώρους. Ο ρόλος του τοίχου δεν είναι ούτε να οικοδομήσει μια εντελώς νέα λογική, ούτε να εγκαταλείψει τα υπάρχοντα συστήματα και ιδέες, αλλά να πυροδοτήσει έναν νέο τρόπο σκέψης για το διάστημα.
Πολλαπλότητα
Στη φιλοσοφία του Γουντς, ο χώρος και η δομή συνιστούν μια μορφή θορύβου ή χάους που είναι γνωστή ως πολλαπλότητα. Στο έργο του, η πολλαπλότητα ορίζεται ως πηγή αλλαγής που αποτελείται από απροσδιόριστες συνθέσεις στοιχείων με δυσδιάκριτες τροχιές. Τα στοιχεία σχηματίζουν ένα άθροισμα αλλά όχι ένα σύνολο. Έτσι, η πολλαπλότητα μπορεί να περιγραφεί αλλά όχι με σαφήνεια. Περιέχει μια αίσθηση απροσδιόριστης κίνησης που μπορεί να επηρεάσει και να δημιουργήσει σύνολα στοιχείων παρά μια μετάβαση από το ένα σημείο στο άλλο. Η πολλαπλότητα, για τον Γουντς, συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία, αλλά εμπεριέχει την πιθανότητα χάους και βίας. Η πολλαπλότητα του χάους πυροδοτεί μια ατελείωτη σειρά αλλαγών, μερικές από τις οποίες είναι βίαιες. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, ο Γουντς οραματίστηκε έναν κόσμο που αναγεννιέται και μεταμορφώνεται συνεχώς, ανταποκρινόμενος έτσι στο διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον αλλά και στις ανάγκες του κάθε ατόμου.
Ετεραρχία
Σε μια κοινωνία όπου η ετερογένεια καθιερώνεται ως μια μορφή ομοιογένειας, ο Γουντς οραματίστηκε το θεμέλιο της ετεραρχίας, ως μια κοινωνική δομή που βασίζεται στον διάλογο και τη συνεργασία. Σε αυτό το πλαίσιο, το άτομο υπάρχει ως μια μοναδική οντότητα που ονομάζεται ετερός. Σε αυτή την κοινωνία, ο Γουντς πιστεύει ότι ο αρχιτέκτονας πρέπει πρώτα να σέβεται και να ανταποκρίνεται στις ανάγκες κάθε μέλους του ετέρου για να ικανοποιήσει τελικά αυτές της μεγαλύτερης ομάδας.
Terra Nova - Κορεατική Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη
Το 1988, ως μέρος της έκθεσης Kyong Park στο Storefront for Art and Architecture στη Νέα Υόρκη, ο Γουντς πρότεινε μια λύση αρχιτεκτονικής και πολιτικής φύσης για την αντιμετώπιση της κρίσης στην Κορεατική Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη (DMZ), μια λωρίδα γης που διασχίζει την Κορεατική Χερσόνησο και σχεδόν την διχοτομεί, σχηματίζοντας μια ουδέτερη ζώνη μεταξύ του βόρειου και του νότιου τμήματος. Δημιουργήθηκε το 1953 στο πλαίσιο της Κορεατικής Συμφωνίας Συμφιλίωσης μεταξύ της Βόρειας Κορέας (Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας) και των Ηνωμένων Εθνών, απαιτώντας από τα στρατεύματα κάθε πλευράς να κατέβουν από τη γραμμή του μετώπου κατά 2 χιλιόμετρα, αφήνοντας έτσι μία λωρίδα πλάτους 4 χιλιομέτρων μεταξύ τους.
Το έργο Terra Nova-DMZ του Γουντς είχε διπλό σκοπό: πρώτον, να σχολιάσει τις στρατιωτικές και κοινωνικές επιπτώσεις της πολιτικής διαίρεσης της Κορεατικής Χερσονήσου από συμβολική και αισθητική αρχιτεκτονική προοπτική και δεύτερον, να αναλογιστούμε την άκαμπτη σχέση μεταξύ αρχιτεκτονικής και τοπίου. Για το σκοπό αυτό, διχοτόμησε κάθετα την κορεατική χερσόνησο και οραματίστηκε μια δομή από χάλυβα και αλουμίνιο, σαν θόλο γιγαντιαίων διαστάσεων για να κάνει τον στρατιωτικό εξοπλισμό που είχε συσσωρευτεί στην περιοχή μη ανιχνεύσιμο από δορυφορική ή αεροφωτογραφία. Με αυτόν τον τρόπο, σχεδίασε έναν ελεύθερο χώρο που κάλυπτε όλο το μήκος της χερσονήσου και αποτελούταν από κινητά αρχιτεκτονικά στοιχεία, καλύπτοντας τους ποταμούς Χαν και Nakdong προς το Νότο με επέκταση μέχρι την ακτή του Στενού της Κορέας. Στα βόρεια, μια μικρότερη δομή υψώθηκε στο Imjin και κάλυψε τη δεξαμενή Changjin φτάνοντας στους πρόποδες του όρους Hamgyong. Η λειτουργία των αρχιτεκτονικών μελών του θόλου έθεσε τα θεμέλια για μια δεύτερη φύση, ή στο λεξιλόγιο του Γουντς, μια νέα γη. Σε αυτή τη νέα φύση, καθιερώθηκε μια διαλεκτική σχέση μεταξύ των άκρων του στρατιωτικού διπόλου, χωρίς αυτό να σημαίνει συγχώνευση των χαρακτηριστικών και των ιδεολογιών κάθε πόλου.
Αβάνα
Το 1995, ο Woods ασχολήθηκε με τον αστικό ιστό της Αβάνας, σε μια περίοδο που η Κούβα δεχόταν τις συνέπειες μιας κοινωνικοπολιτικής επανάστασης που μετατρεπόταν σε κομμουνισμό, εκ των οποίων το σημαντικότερο ήταν το εμπορικό εμπάργκο από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Με αυτούς τους όρους, η κουβανική κυβέρνηση ενθάρρυνε την κατασκευή δημόσιων κτιρίων και κοινωνικών κατοικιών ως μορφή οικονομικής και τεχνικής υποστήριξης. Ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα προκατασκευασμένα στη Γιουγκοσλαβία μεταφέρθηκαν στην Αβάνα έτοιμα για συναρμολόγηση, πυροδοτώντας την ανάπτυξη ενός τύπου αρχιτεκτονικής παρόμοιου με αυτόν που εφαρμόζεται στην Ανατολική Ευρώπη. Το έργο του Γουντς στόχευε να ενεργοποιήσει κάθε πολίτη στην Αβάνα προτείνοντας την πρακτική μιας ριζοσπαστικής αρχιτεκτονικής που ο ίδιος την θεωρούσε ως επέκταση της επανάστασης, παρά μια προσαρμογή σε παλιές συνήθειες και συνθήκες. Για το σκοπό αυτό ανέπτυξε τρεις αρχιτεκτονικές προτάσεις.
Η δεύτερη πρόταση επικεντρώθηκε στο ιστορικό κέντρο της πόλης γνωστό ως Παλιά Αβάνα, το οποίο οδηγεί στο λιμάνι και βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης καθώς δεν απαιτούνται κονδύλια για τη διατήρηση των ιστορικών του κτιρίων. Ο Γουντς εισήγαγε την έννοια του τείχους για να προτείνει την κατασκευή ενός αστικού τείχους κατά μήκος των ορίων της παλιάς πόλης, προκειμένου να συγκεντρωθούν οι δραστηριότητες αποσύνθεσης και ανάπλασης της Παλιάς Αβάνας. Ήταν μια τεράστια κατασκευή που περιείχε βοηθητικές εγκαταστάσεις που φιλοξενούσαν νέους τύπους χρήσης και κατοίκησης εντός της παλιάς πόλης (Woods, 2010). Κατασκευάστηκε από φθηνά και ελαφριά υλικά, αλλά βασίστηκε στα τεχνολογικά μέσα αιχμής της εποχής. Το τείχος σε αυτό το έργο δεν λειτούργησε ως όριο που απομονώνει το παλιό από το νέο τμήμα της πόλης της Αβάνας αλλά ως μια μορφή ελεύθερου χώρου που επαναπροσδιορίζει τη μεταξύ τους σχέση.
Η τρίτη πρόταση του Γουντς δεν υπαγόρευε το αποτέλεσμα, αλλά παρείχε ακριβή μοντέλα και κανόνες που θα μπορούσαν να μετατραπούν σε ενσωματωμένες φόρμες. Χάρη στη ζωντανή κουλτούρα της και την ασταθή πολιτική της ιστορία, η Αβάνα ήταν γι' αυτόν μια θερμοκοιτίδα για τη μελέτη της λειτουργίας των ιδρυμάτων κάθε τύπου. Στόχος του ήταν να σχεδιάσει κανόνες και πρακτικές μέσω των οποίων τα ινστιτούτα θα μπορούσαν να αναδιοργανωθούν και να μεταρρυθμιστούν. Στην Αβάνα, αυτό το κέντρο επρόκειτο να αφιερωθεί στη μελέτη και ανάλυση ολιστικών μοντέλων τόσο σταθερών όσο και ρευστών επιφανειών που αντιπροσωπεύουν τα παράδοξα τοπία των σύγχρονων πόλεων της εποχής που περιλάμβαναν τις ανθρώπινες και φυσικές δυνάμεις της αλλαγής.
Υπόγειο Βερολίνο
Στη δεκαετία του 1990 το Βερολίνο, προκειμένου να μειώσει τη σημασία του Τείχους που χώριζε την πόλη σε ανατολικό και δυτικό τμήμα, ο Λέμπιους Γουντς οραματίστηκε την κατασκευή μιας υπόγειας κοινότητας κατά μήκος των γραμμών U-Bahn, ένα έργο που έμεινε και πάλι στα χαρτιά. Στόχος του ήταν να ενθαρρύνει τους πολίτες του Βερολίνου να επανασυνδέσουν τη δική τους πόλη και τον κατακερματισμένο πολιτισμό τους. Αυτό θα απαιτούσε την ανατροπή του τρέχοντος συστήματος αξιών και κοινωνικού ελέγχου που ο Γουντς ήθελε να επιτύχει με αρχιτεκτονικά μέσα. Ξεκινώντας με την καταστροφή του παραμελημένου και εγκαταλειμμένου από δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς αστικού χώρου ( ελεύθερος χώρος), πρότεινε την κατασκευή χώρων ακραίων συνθηκών διαβίωσης και κατοικίας για αυτούς που καταργούν τις συμβατικές αρχές της αρχιτεκτονικής. Αυτοί οι ελεύθεροι χώροι θα συνθέτουν ένα γραμμικό δίκτυο αυτόνομων οικοτόπων και δομών εργασίας, όπως τους περιέγραψε, οι κάτοικοι των οποίων θα ήταν υπεύθυνοι για την κατασκευή της υπόγειας πόλης τους.
Στην υπόγεια πόλη, οι ανεστραμμένοι ελαφρύ μεταλλικοί πύργοι και οι γέφυρες συνδέονται ηλεκτρονικά με μεγάλους δημόσιους επίγειους χώρους καθώς και μεταξύ τους. Οι δομές βρίσκονται σε συνεχή μεταμόρφωση που δονούνται από τις δυνάμεις της γης. Θεωρήθηκαν ως αλληλένδετα τοπία διαλόγου όπου υπάρχει απεριόριστη ελευθερία πρόσβασης στα συστήματα επικοινωνίας. Αυτές είναι οι «ελεύθερες ζώνες», που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη φιλοσοφία και το λεξιλόγιο του Γουντς ως «Berlin Freezones». Σε αυτόν τον ελεύθερο χώρο, οι σταθμοί οργάνων διασφαλίζουν την αλληλεπίδραση με άλλους ελεύθερους χώρους, τοποθεσίες και χρήστες. Παίζουν το ρόλο ηλεκτρονικών κόμβων που συνδέονται με υπολογιστές και άλλες τηλεπικοινωνιακές συσκευές, θέτοντας έτσι τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας δυναμικής σχέσης μεταξύ της φυσικής πραγματικότητας της αρχιτεκτονικής και του μη υλικού κόσμου της τεχνολογίας. Η υπόγεια κοινωνία μπορεί να επιβιώσει όσο παραμένει μυστική και μόνο εφόσον οι κάτοικοι χρησιμοποιούν τη νοημοσύνη τους για να φτάσουν σε μια κατάσταση αυτοοργάνωσης.
Στην επίγεια πόλη το έδαφος λειτουργεί ως επιφάνεια τριβής που αντιστέκεται στην ενέργεια της πόλης. Με αυτόν τον τρόπο, υποστηρίζει ο Γουντ, η επίγεια ζωή περιορίζεται μόνο σε δύο διαστάσεις και η έννοια της επιφάνειας είναι ισχυρότερη από αυτή του βάθους. Υπό αυτή την έννοια, το έδαφος στέκεται ως όριο. Αντίθετα, στην υπόγεια πόλη, την πόλη του βάθους, η επιφάνεια δεν λειτουργεί ως σημείο αναφοράς. Οι υπόγειοι κάτοικοι δεν επιδιώκουν να καλύψουν τις καθημερινές τους ανάγκες με τυποποιημένο τρόπο και η αρχιτεκτονική του υπόγειου κόσμου στοχεύει να θέσει τα θεμέλια για μια νέα πλαστικότητα στον τρόπο σκέψης και εμπειρίας του χώρου ή αλλιώς, έναν πειραματικό τρόπο ζωής.
Επιρροές σε ταινίες
Ο Γουντς μήνυσε τους παραγωγούς της ταινίας Οι Δώδεκα Πίθηκοι, ισχυριζόμενος ότι αντέγραψαν το έργο του με όνομα "Neomechanical Tower (Upper) Chamber". Ο Γουντς κέρδισε ένα «εξαψήφιο ποσό» και επέτρεψε στην ταινία να συνεχίσει να προβάλλεται. Οι τίτλοι τέλους αναφέρουν ότι τα σκηνικά της "Αίθουσας Ανακρίσεων" είναι εμπνευσμένα από τα έργα του.
Ο Γουντς είναι αναγνωρισμένος ως ο «εννοιολογικός αρχιτέκτονας» για το Alien 3, καθιερώνοντας την εμφάνιση και την αίσθηση της ταινίας, ειδικά της εναρκτήριας σεκάνς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αρχιτέκτονες
Αβούδιμος
Ο Άγιος Αβούδιμος (ελλην. Ἅγιος Ἀβούδιμος, λατ. Abudimus, θάν. 305 μ.Χ.) ήταν Έλληνας Χριστιανός μάρτυρας από την Τένεδο, γνωστός και ως Αβουδήμιος ο Τενέδιος (ιταλ. Abudemio).
Ο Αβούδιμος συνελήφθη στην Τένεδο κατά τη διάρκεια του Διωγμού του Διοκλητιανού και βασανίσθηκε. Επειδή αρνήθηκε να φάει ειδωλόθυτα (δηλαδή κρέατα που είχαν θυσιασθεί στα είδωλα των αρχαίων θεών), αποκεφαλίσθηκε το 305, το ίδιο έτος με την Αγία Αικατερίνη και τον Άγιο Παντελεήμονα.
Ο Αβούδιμος ανακηρύχθηκε άγιος τόσο από την Ορθόδοξη όσο και από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, και η μνήμη του εορτάζεται από αμφότερες στις 15 Ιουλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 4ου αιώνα Κατηγορία:Τενέδιοι
Νάχα
Η Νάχα (ιαπωνικά: 那覇市, Νάχα-σι) είναι η πρωτεύουσα του νομού Οκινάουα, του νοτιότερου νομού της Ιαπωνίας. Από την 1η Ιουνίου 2019, η πόλη έχει εκτιμώμενο πληθυσμό 317.405 κατοίκους και πυκνότητα πληθυσμού 7.939 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η συνολική έκταση είναι 39,98 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η Νάχα βρίσκεται στην ακτή της Ανατολικής Σινικής Θάλασσας στο νότιο τμήμα της νήσου Οκινάουα, της μεγαλύτερης στο νομό. Η σύγχρονη πόλη ιδρύθηκε επίσημα στις 20 Μαΐου 1921. Πριν από αυτό, η Νάχα ήταν για αιώνες μια από τις σημαντικότερες και πιο πολυπληθέστερες τοποθεσίες στην Οκινάουα.
Η Νάχα είναι το πολιτικό, οικονομικό και εκπαιδευτικό κέντρο του νομού Οκινάουα. Στη μεσαιωνική και πρώιμη σύγχρονη περίοδο, ήταν το εμπορικό κέντρο του Βασιλείου Ριούκιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Αντιφών ο Σοφιστής
Το όνομα Αντιφών ο Σοφιστής (αρχ. ελλ. Ἀντιφῶν) αναφέρεται στον Αθηναίο συγγραφέα αρκετών σοφιστικών πραγματειών, ο οποίος υπήρξε και ικανός μαθηματικός. Το πιθανότερο είναι ότι έζησε στην Αθήνα κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες του 5ου αιώνα π.Χ., δηλαδή στη διάρκεια του «Χρυσού Αιώνα», ωστόσο σχεδόν τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του.
Το Λεξικό της Σούδας χαρακτηρίζει τον Αντιφώντα «τερατοσκόπον και εποποιόν και σοφιστήν και λογομάγειρον». Ο Αριστοτέλης, ο Ερμογένης, ο Γαληνός, ο Φιλόστρατος, ο Ωριγένης, ο Φώτιος, ο Στοβαίος και αρκετοί άλλοι συγγραφείς αναφέρουν διάφορες γνώμες του σοφιστή.
Η σημαντικότερη από τις πραγματείες που αποδίδονται στον Αντιφώντα είναι η Περί αληθείας, από την οποία διασώζονται μόνο αποσπάσματα. Τα αποσπάσματα αυτά καλύπτουν πολλά διαφορετικά θέματα, από την αστρονομία και τα μαθηματικά μέχρι τα ηθικά ζητήματα. Επιπλέον σώζονται αποσπάσματα από τις πραγματείες του Περί ομονοίας και Πολιτικός, τα οποία αποδίδονται από κάποιους στον ρήτορα Αντιφώντα και όχι στον Σοφιστή.
Είναι επίσης άγνωστο το εάν η πραγματεία Περί κρίσεως ονείρων, που έχει θέμα την ερμηνεία των ονείρων και φέρει το όνομα του Αντιφώντος ως συγγραφέως, γράφηκε από τον Σοφιστή ή από κάποιον άλλον, τρίτο Αντιφώντα. Τα έργα του Pendrick και των Laks & Most λαμβάνουν ως δεδομένο ότι αυτό το σύγγραμμα γράφηκε από τον Αντιφώντα τον Σοφιστή.
Το Περί αληθείας
thumb|Πάπυρος του 3ου αι. μ.Χ. που περιέχει κείμενο του Α΄ βιβλίου του Περί αληθείας (P.Oxy. XI 1364 fr. 1, cols. v–vii) Η πραγματεία Περί αληθείας σε δύο βιβλία έχει μεγάλη αξία για την πολιτική θεωρία, καθώς εμφανίζεται ως ένας πρόδρομος της σημερινής θεωρίας των φυσικών δικαιωμάτων. Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτή υποδεικνύουν ότι ο συγγραφέας της δεν θα μπορούσε να είναι το ίδιο πρόσωπο με τον μεγάλο Αττικό ρήτορα Αντιφώντα τον Ραμνούσιο, καθώς υποστηρίζονται έντονα φιλελεύθερες και εξισωτικές αρχές, σύμφωνες με άνθρωπο της δημοκρατικής παρατάξεως αλλά αντίθετες με τις απόψεις του υποστηρικτή των ολιγαρχικών ρήτορα Αντιφώντα. Αυτή η ερμηνεία έχει υποστηριχθεί ότι έρχεται σε αντίθεση με ένα νέο απόσπασμα κειμένου του Περί αληθείας, που ανακαλύφθηκε το 1984. Αυτό υποτίθεται ότι ακυρώνει την ερμηνεία του έργο ως τασσόμενου υπέρ της ισότητας των ανθρώπων.
Στο Περί αληθείας ο Αντιφών αρνείται την οντολογική αξία των γνώσεων που αποκτά ο άνθρωπος με τη νόηση και την εποπτεία. Συμπεραίνει ότι μόνο τα «φαινόμενα» είναι προσιτά στην ανθρώπινη γνώση. Κριτήριο της αλήθειας είναι η σωστή στάθμιση των εμπειρικών δεδομένων. Ο συγγραφέας καταλήγει σε έναν ωφελιμιστικό ηδονισμό. Δεν δέχεται τις εθνικές και κοινωνικές διακρίσεις, γράφοντας ότι:
Η «φύση» απαιτεί την ελευθερία
Το Περί αληθείας αντιπαραθέτει την καταπιεστική φύση (χαρακτήρα) των συμβάσεων και του νόμου με την «φύσιν», δηλαδή την ουσία των πραγμάτων, ιδίως με την ανθρώπινη φύση. Ο συγγραφέας θεωρεί ότι η φύση μας απαιτεί τον αυθορμητισμό και την ελευθερία, σε αντίθεση με τους περιορισμούς που επιβάλλονται από τους ανθρώπινους θεσμούς:
"«Τα περισσότερα από τα πράγματα που είναι νομικώς επιτρεπτά, είναι [παρ' όλα αυτά] ... εχθρικά προς τη φύση. Με νόμους έχει καθορισθεί το τι θα πρέπει να βλέπουν τα μάτια και τι δεν θα πρέπει να βλέπουν, το τι θα πρέπει να ακούν τα αυτιά και τι όχι, το τι θα πρέπει να λέει η γλώσσα και τι όχι, το τι θα πρέπει να πράττουν τα χέρια και τι όχι... Και για τον νου το τι θα πρέπει να επιθυμεί και τι όχι."
Η δικαιοσύνη γενικώς ως δημιούργημα της ανθρώπινης πολιτισμικής και κοινωνικής δραστηριότητας δεν αντιπροσωπεύει καμιά αξία για τον Αντιφώντα. Ο άνθρωπος ελευθερώνεται μόνο όταν το «κατά φύσιν» συμφέρον φέρνει την ηδονή και εκδιώκει τη λύπη. Με βάση αυτά θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ο Αντιφών υπήρξε ένας πρωτο-αναρχικός.
Στην υπεράσπιση της φυσικής ελευθερίας και της ισότητας όλων των ανθρώπων, ο Αντιφών είναι πρόδρομος του δόγματος των φυσικών δικαιωμάτων του Λοκ και της Διακηρύξεως της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Από την άλλη, ο Αντιφών δίδασκε ότι, ενώ στον κόσμο της φύσεως επικρατεί η «αλήθεια», στον ανθρώπινο κόσμο βασιλεύουν η απάτη και το ψέμα.
Η μαθηματική πλευρά του Αντιφώντος
Ο Αντιφών ο Σοφιστής ήταν επίσης ένας ικανότατος μαθηματικός. Μαζί με τον Βρύσωνα τον Ηρακλειώτη μελέτησαν πολύ το περίφημο πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου και τον σχετιζόμενο με αυτό υπολογισμό της τιμής της σταθεράς π. Συγκεκριμένα, ο Αντιφών υπήρξε ο πρώτος που, αφού ενέγραψε ένα πολύγωνο μέσα σε κύκλο, υπελόγισε το εμβαδόν του πολυγώνου, διπλασίασε τον αριθμό των πλευρών του και επανέλαβε τη διαδικασία πολλές φορές, αποκτώντας έτσι μια καλή προσέγγιση κατώτερου ορίου για το εμβαδόν του κύκλου. «...αργά ή γρήγορα (υπέθεσαν), θα έχουμε τόσες πολλές πλευρές, που το πολύγωνο θα γίνει κύκλος.»
Ο «Ανώνυμος του Ιαμβλίχου»
Ο Προτρεπτικός του Ιαμβλίχου περιέχει ένα μακροσκελές απόσπασμα από έναν σημαντικό προγενέστερο συγγραφέα (που είχε μελετηθεί από τους λογίους ως εντασσόμενος στο κίνημα των σοφιστών), με θέμα την παιδεία και την πολιτική φιλοσοφία. Αυτό το απόσπασμα αποδόθηκε αρχικώς από τον Φρίντριχ Μπλας το 1889 στον Αντιφώντα τον Σοφιστή, αλλά αυτή η ταυτοποίηση δεν έχει γίνει αποδεκτή γενικότερα. Το κείμενο αυτό αναφέρεται έτσι από τους σύγχρονους κλασικούς φιλολόγους ως κείμενο από τον «Ανώνυμο του Ιαμβλίχου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Σοφιστές Κατηγορία:Έλληνες αναρχικοί
Ξένια Γεωργίεβνα της Ρωσίας
Η Ξένια Γεωργίεβνα της Ρωσίας (Княгиня Ксения Георгиевна Романова/Knyaginya Kseniya Georgiyevna Romanova, 22 Αυγούστου 1903 - 17 Σεπτεμβρίου 1965) ήταν κόρη του Μέγα Δούκα Γεώργιου Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1903 στο Παλάτι Μιχαήλοβιτς, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Μεγάλου Δούκα Γεώργιου Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας και της Πριγκίπισσας Μαρίας της Ελλάδας και της Δανίας.
Στις 9 Οκτωβρίου 1921 παντρεύτηκε τον Γουίλιαμ Μπέιτμαν Λιντς Τζ. στο Παρίσι. Ο Γουίλιαμ ήταν γιος της Νάνσυ Στιούαρτ από τον 2ο της γάμο με τον Γουίλιαμ Μπέιτμαν Λιντς· η Νάνσυ παντρεύτηκε σε 3ο γάμο τον πρίγικπα Χριστόφορο της Ελλάδας, θείο της Ξένιας. Η Ξένια και ο Γουίλιαμ απέκτησαν ένα παιδί:
Η Ξένια και ο Γουλιέλμος χώρισαν το 1930. Στις 10 Αυγούστου 1946 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Χέρμαν Γιούντ στο Γκλεν Κόουβ της Νέας Υόρκης. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου 1965 στο Γκλεν Κόουβ σε ηλικία 62 ετών. Είναι θαμμένη στο Γκλεν Κόουβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε
Το Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε (Ιταλικά: Così è (se vi pare), είναι τρίπρακτο θεατρικό έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο που παρουσιάστηκε το 1917 στο Μιλάνο και τροποποιήθηκε το 1925. Το έργο βασίζεται στο διήγημα του Πιραντέλλο Η κυρία Φρόλα και ο κύριος Πόνζα, ο γαμπρός της.
Το έργο εστιάζει σε ένα θέμα πολύ αγαπητό στον Πιραντέλλο: το άγνωστο της πραγματικότητας, στην οποία ο καθένας μπορεί να δώσει τη δική του ερμηνεία, που μπορεί να μην συμπίπτει με αυτή των άλλων. Έτσι δημιουργείται μια σύγχυση ανάμεσα στο λογικό με το παράλογο και στην ψευδαίσθηση με την πραγματικότητα.
Οι κύριοι χαρακτήρες παρουσιάζουν αντικρουόμενες εκδοχές της αλήθειας, που εκφράζουν με λογικά και τεκμηριωμένα επιχειρήματα. Επομένως, αν ο ένας από τους δύο λέει την αλήθεια, ο άλλος πρέπει απαραίτητα να είναι τρελός. Οι κάτοικοι μιας επαρχιακής πόλης προσπαθούν να μάθουν την αλήθεια καθώς προχωρά το έργο.
Υπόθεση
Η ζωή μιας ήσυχης επαρχιακής πόλης κλονίζεται από τον ερχομό ενός νέου υπαλλήλου, του κ. Πόνζα, και της πεθεράς του, της κυρίας Φρόλας, που επέζησαν από έναν τρομερό σεισμό στην πόλη τους. Φημολογείται ότι η σύζυγος του κ. Πόνζα έχει έρθει μαζί τους, αν και κανείς δεν την έχει δει ποτέ. Το ζευγάρι μένει στον τελευταίο όροφο μιας πολυκατοικίας, ενώ η κυρία Φρόλα ζει σε ένα γειτονικό διαμέρισμα. Έτσι, οι τρεις νεοαφιχθέντες εμπλέκονται στα σχόλια της πόλης, η οποία βλέπει τον κ. Πόνζα ως ένα «τέρας» που εμποδίζει την μητέρα να δει την κόρη της, που την κρατά κλεισμένη στο σπίτι. Ο προϊστάμενος του κ. Πόνζα, δημοτικός σύμβουλος Αγκάτσι, πηγαίνει στον νομάρχη για να φέρει στο φως την αλήθεια και να ξεκαθαρίσει το θέμα. Το αίτημα αυτό προκαλεί την ιλαρότητα του δύσπιστου Λαουντίσι, ο οποίος υπερασπίζεται τους νεοφερμένους από τη νοσηρή περιέργεια του κόσμου επιβεβαιώνοντας την αδυναμία να γνωρίσει κάποιος τους άλλους και γενικότερα την απόλυτη αλήθεια.
Η κυρία Φρόλα γίνεται αντικείμενο έρευνας για τη ζωή της οικογένειάς της. Υπό την ίδια έρευνα βρίσκεται και ο κ. Πόνζα, και τότε δηλώνει ότι η πεθερά του είναι τρελή και εξηγεί ότι τρελάθηκε μετά τον θάνατο της κόρης της Λίνας (της πρώτης του συζύγου) και είναι πεπεισμένη ότι η Τζούλια (η δεύτερη σύζυγός του) είναι στην πραγματικότητα η κόρη της και είναι ακόμη ζωντανή. Για να συντηρήσουν την ψευδαίσθησή της, αυτός και η σύζυγός του χρειάστηκε να λάβουν μια σειρά από προφυλάξεις που έκαναν τους πάντες να τους υποψιάζονται.
Σαστισμένοι από την αποκάλυψη, οι παρευρισκόμενοι ωστόσο καθησυχάζονται. Σύντομα όμως, η κυρία Φρόλα μαθαίνει την ιστορία του γαμπρού της και κατευθύνει την ίδια κατηγορία στον γαμπρό της: είναι τρελός, τουλάχιστον στο να θεωρεί τη Τζούλια ως δεύτερη γυναίκα του. Βεβαιώνει ότι, μετά από μακρά απουσία της γυναίκας του σε άσυλο, δεν την αναγνώριζε πλέον και δεν την δεχόταν στο σπίτι, έτσι έγινε ο δεύτερος γάμος, σαν να επρόκειτο για δεύτερη γυναίκα. Όλοι μένουν άναυδοι, χωρίς να ξέρουν πια τι να σκεφτούν, εκτός από τον Λαουντίσι που ξεσπά σε δυνατά γέλια.
Η αναζήτηση αποδεικτικών στοιχείων για τον προσδιορισμό της αλήθειας είναι στην πραγματικότητα η αφορμή για να αποκαλύψει ο Λαουντίσι το νόημα αυτού του έργου: την αδυναμία γνώσης της αλήθειας λόγω του γεγονότος ότι αυτή δεν είναι «μία» αλλά «πολλαπλή».
Σε μια προσπάθεια να λύσει το αίνιγμα, ο σύμβουλος Αγκάτσι οργανώνει μια συνάντηση μεταξύ πεθεράς και γαμπρού: το αποτέλεσμα είναι μια βίαιη σκηνή, στην οποία ο κ. Πόνζα επιτίθεται στην πεθερά του ουρλιάζοντας. Αργότερα θα ζητήσει συγγνώμη γι' αυτή τη στάση λέγοντας ότι ήταν απαραίτητο να παίξει το ρόλο του τρελού για να κρατήσει ζωντανή την ψευδαίσθηση της κυρίας Φρόλα.
Στην τελευταία πράξη, μετά από μια μάταιη αναζήτηση ορισμένων στοιχείων μεταξύ των επιζώντων του σεισμού, η σύζυγος του κυρίου Πόνζα φτάνει στο σπίτι του Αγκάτσι, η μόνη που μπορεί να λύσει το αίνιγμα, σε μια ακραία προσπάθεια να μάθουν όλοι την αλήθεια. Αλλά ακόμη και η κυρία Πόνζα προκαλεί σύγχυση: με το πρόσωπό της καλυμμένο με ένα μαύρο πέπλο, επιβεβαιώνει ότι είναι και η κόρη της κυρίας Φρόλα και η δεύτερη σύζυγος του κυρίου Πόνζα, αφήνοντας τους πάντες σε αμηχανία και δηλώνει: «Είμαι εκείνη που οι άλλοι νομίζουν ότι είμαι», μην αποκαλύπτοντας την αληθινή της ταυτότητα σε κανέναν.
Ο Λαουντίσι γελάει και λέει με βλέμμα κοροϊδευτικής πρόκλησης: «Και τώρα, κύριοι, ποιος λέει την αλήθεια; Είστε ευχαριστημένοι;».
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Λουίτζι Πιραντέλλο
Λευκή της Ναβάρρας, βασίλισσα της Γαλλίας
Η Λευκή, γαλλ. Blanche (Μπλανς) (1330 - 5 Οκτωβρίου 1398) από τον Οίκο των Εβρέ γεννήθηκε πριγκίπισσα της Ναβάρρας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γαλλίας.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Φιλίππου Γ΄ της Ναβάρρας και της Ιωάννας Β΄ των Καπετιδών της Ναβάρρας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1349 τον Φίλιππο ΣΤ΄ των Βαλουά της Γαλλίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Εβρέ Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας