cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανασυνδυασμός V(D)J
Διαδικασία
Τα κωδικοποιητικά άκρα επεξεργάζονται παραπέρα πριν την σύνδεσή τους με αρκετά συμβάντα που τελικά οδηγούν σε συνδεσμική ποικιλία. Η επεξεργασία ξεκινά όταν το DNA-PK συνδέει κάθε κομμένο άκρο DNA και μαζεύει αρκετές άλλες πρωτεΐνες συμπεριλαμβανομένων των Artemis, XRCC4, λιγάση IV του DNA, Cernunnos και αρκετές πολυμεράσες DNA. Το DNA-PK σχηματίζει ένα σύμπλοκο που οδηγεί στην αυτοφωσφορυλίωσή του, με αποτέλεσμα την ενεργοποίηση του Artemis. Οι κωδικοποιητικές φουρκέτες άκρου ανοίγονται από τη δραστικότητα του Artemis. Εάν ανοιχτούν στο κέντρο, θα έχει ως αποτέλεσμα ένα αμβλύ άκρο DNA· όμως σε πολλές περιπτώσεις, το άνοιγμα είναι "εκτός κέντρου" και καταλήγει στην παραμονή επιπρόσθετων βάσεων σε μία αλυσίδα (μια προεξοχή). Αυτά είναι γνωστά ως παλινδρομικά (P) νουκλεοτίδια λόγω της παλινδρομικής φύσης της αλληλουχίας που παράγεται όταν τα ένζυμα επιδιόρθωσης του DNA αναλύουν την προεξοχή. Η διεργασία του ανοίγματος της φουρκέτας από το Artemis είναι ένα βασικό βήμα του ανασυνδυασμού V(D)J και είναι ελαττωματική σε βαρεία συνδυασμένη ανοσοανεπάρκεια τύπου ποντικιών (severe combined immunodeficiency (scid) mouse model).
Στη συνέχεια, XRCC4, Cernunnos και DNA-PK στοιχίζουν τα άκρα του DNA και μαζεύουν την ακροτελική δεοξυνουκλεοτιδική μεταφοράση (terminal deoxynucleotidyl transferase ή TdT), μια πολυμεράση DNA ανεξάρτητη από το καλούπι που προσθέτει (N) νουκλεοτίδια χωρίς καλούπι στο κωδικοποιητικό άκρο. Η προσθήκη είναι κυρίως τυχαία, αλλά η TdT παρουσιάζει μια προτίμηση για τα νουκλεοτίδια G/C. Όπως με όλες τις γνωστές πολυμεράσες DNA, η TdT προσθέτει νουκλεοτίδια στον ένα κλώνο με κατεύθυνση 5' προς 3'.
Τέλος, οι εξωνουκλεάσες μπορούν να αφαιρέσουν βάσεις από τα κωδικοποιητικά άκρα (συμπεριλαμβανομένων οποιονδήποτε νουκλεοτιδίων P ή N που μπορεί να έχουν σχηματιστεί). Οι πολυμεράσες λ και μ του DNA εισάγουν τότε πρόσθετα νουκλεοτίδια όπως απαιτείται για να καταστήσουν τα δύο άκρα συμβατά για σύνδεση. Αυτή είναι μια στοχαστική διεργασία, συνεπώς οποιοσδήποτε συνδυασμός της προσθήκης των νουκλεοτιδίων P και N και η εξωνουκλεολυτική αφαίρεση μπορούν να συμβούν (ή και τίποτα απολύτως). Τέλος, τα επεξεργασμένα κωδικοποιητικά άκρα συνδέονται μαζί από την λιγάση IV του DNA.
Παραπέρα μελέτη
Κατηγορία:Ανοσοποιητικό σύστημα Κατηγορία:Λεμφικό σύστημα Κατηγορία:Ανοσολογία
Στάδιο Μπενίτο Βιγιαμαρίν
Το Στάδιο Μπενίτο Βιγιαμαρίν (ισπανικά: Estadio Benito Villamarín) είναι στάδιο ποδοσφαίρου στη Σεβίλλη της Ισπανίας, το οποίο είναι η έδρα της Ρεάλ Μπέτις από την κατασκευή του το 1929. Έχει χωρητικότητα 60.720 θεατών.
Κατασκευή
Ήδη από το 1912, ο Ισπανός αρχιτέκτονας Ανίμπαλ Γκονθάλεθ είχε έναν αρχικό σχεδιασμό ενός σταδίου για την Ιβηροαμερικανική Έκθεση του 1929. Η εκτελεστική επιτροπή ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Αντόνιο Ιγιάνες ντελ Ρίο να ολοκληρώσει το σχέδιο το 1923 Πολλές τοποθεσίες εξετάστηκαν για το νέο στάδιο όταν τελικά η τρέχουσα τοποθεσία επιλέχθηκε από τον επίτροπο Κρουζ Κόντε. Η τεχνική μελέτη για την κατασκευή του έγινε από τον Μανουέλ Μαρία Σμιθ που σχεδίασε το Στάδιο Σαν Μαμές της Αθλέτικ Μπιλμπάο το 1913. Οι κατασκευαστικές εργασίες ξεκίνησαν το 1923 και τελικά ολοκληρώθηκαν στα τέλη του 1928.
Εγκαίνια έως το 1939
μικρογραφία| Το Εκθεσιακό Στάδιο το 1929 Το νεόκτιστο Εκθεσιακό Στάδιο (Estadio de la Exposición) εγκαινιάστηκε επίσημα στις 17 Μαρτίου 1929, φιλοξενώντας έναν διεθνή αγώνα όπου η Ισπανία νίκησε την Πορτογαλία με 5-0. Το 1936, η Ρεάλ Μπέτις απέκτησε τη μίσθωση του γηπέδου και έγινε ο μοναδικός μισθωτής του.
Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, το Δημοτικό Συμβούλιο της Σεβίλλης επίταξε το στάδιο και το παρέδωσε στον στρατό. Το στάδιο υπέστη μεγάλες ζημιές ως αποτέλεσμα του πολέμου και χρειάστηκε ανακαίνιση. Οι εργασίες πραγματοποιήθηκαν με τη βοήθεια του Στρατηγού Γκονθάλο Κέιπο ντε Γιάνο και το στάδιο άνοιξε ξανά στις 12 Μαρτίου 1939.
Μετά την εποχή του Μπενίτο Βιγιαμαρίν
Το 1958, πραγματοποιήθηκε η επέκταση της βόρειας και της νότιας κερκίδας από τον αρχιτέκτονα Αντόνιο Ντελγάδο ι Ρόιγκ. Το 1959 εγκαταστάθηκε ηλεκτροφωτισμός με 4 πύργους των 48 προβολέων έκαστος.
Μεταξύ 1971 και 1973, η βόρεια και η νότια κερκίδα κατεδαφίστηκαν ολοσχερώς για να ξαναχτιστούν. Με συνεχείς εργασίες επέκτασης κατά τη δεκαετία του 1970, η χωρητικότητα του σταδίου αυξήθηκε στις 48.500 θέσεις. Ωστόσο, μεγάλες εργασίες ανακαίνισης πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1979 και 1982 για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 και η χωρητικότητα του σταδίου αυξήθηκε σε 50.253 θέσεις. Το στάδιο φιλοξένησε 2 αγώνες ομίλων κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης.
Τρέχουσα κατάσταση
μικρογραφία| Το γήπεδο το 2008 Το 1997, το στάδιο μετονομάστηκε από τον τότε πρόεδρο του συλλόγου, Μανουέλ Ρούιθ ντε Λοπέρα. Ωστόσο, το 2010, οι οπαδοί της Ρεάλ Μπέτις ψήφισαν να αλλάξουν το όνομα του γηπέδου για να τιμήσουν τον πρώην πρόεδρο του συλλόγου Μπενίτο Βιγιαμαρίν.
Το 2016, κατεδαφίστηκε η νότια κερκίδα του γηπέδου για επέκταση. Μετά τις πιο πρόσφατες ανακατασκευές, η συνολική χωρητικότητα του γηπέδου αυξήθηκε από 52.000 σε 60.720 θέσεις. Οι εργασίες επέκτασης ολοκληρώθηκαν τον Αύγουστο του 2017 εγκαίρως για τη σεζόν 2017-18 της Πριμέρα Ντιβισιόν.
Παγκόσμιο Κύπελλο 1982
Το στάδιο φιλοξένησε δύο αγώνες ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ισπανία Κατηγορία:Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1982 Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σεβίλλη
Σύντομο διάλειμμα
Το Σύντομο διάλειμμα είναι ελληνική δραματική ταινία του 1966 σε σκηνοθεσία Ντίνου Κατσουρίδη και σενάριο Ντίνου Κατσουρίδη και Μιχάλη Γρηγορίου. Πρωταγωνιστούν οι: Βούλα Ζουμπουλάκη, Αλέκος Αλεξανδράκης και Αλέξης Δαμιανός. Έχει εναλλακτικό τίτλο Πρόδωσες την αγάπη μου και διάρκεια 88 λεπτά.
Πλοκή
Ο Γιάννης (Αλέκος Αλεξανδράκης) συναντά σε μια θεατρική παράσταση και ερωτεύεται την πρωταγωνίστρια του έργου, Έμμα (Βούλα Ζουμπουλάκη). Η τελευταία τον πείθει να προτείνει ένα θεατρικό έργο του στον διευθυντή του θεάτρου (Αλέξης Δαμιανός). Ο διευθυντής δέχεται να το ανεβάσει, αλλά σε μια πιο εμπορική εκδοχή του. Ο Γιάννης νιώθει ένοχος επειδή έχει επιτρέψει τον εκπεσμό και την καταστροφή του έργου του. Σύντομα, η σχέση του με την ηθοποιό θα κλονιστεί υπό το βάρος των διαφορών χαρακτήρα που διακρίνουν τον καθένα τους. Τελικά θα εγκαταλείψει την Έμμα, λίγο πριν την πρεμιέρα του έργου.
Εταιρία Παραγωγής
Εσπέρια Φιλμ
Έτος προβολής - εισιτήρια
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1966-1967 (ημερομηνία 1ης προβολής: 7 Νοεμβρίου 1966) και έκοψε 19.648 εισιτήρια. Ήρθε στην 110η θέση ανάμεσα σε 117 ταινίες.
Βραβεία
Η Βούλα Ζουμπουλάκη έλαβε για την ερμηνεία της το βραβείο α' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1966).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.filmfestival.gr/el/movie/movie/730
https://www.retrodb.gr/wiki/index.php/%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF_%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BC%CE%BC%CE%B1
http://www.hellenicaworld.com/Greece/Film/gr/FestivalThessalonikis1966.html
Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες
Βαλέρια Μαρίνι
Η Βαλέρια Μαρίνι (ιταλικά: Valeria Marini, γενν. 14 Μαΐου 1967) είναι Ιταλίδα ηθοποιός, παρουσιάστρια τηλεόρασης και σχεδιάστρια μόδας.
Βιογραφία
Έχει επίσης παίξει σε διιάφορες ταινίες, και στη δεκαετία του 2000, ξεκίνησε μια καριέρα ως σχεδιάστρια μόδας. Το 2006 πήρε μέρος στο Reality Show "Circus". Το 2010 ήταν συμπαρουσιάστρια στη τηλεοπτική εκπομπή "I raccomandati", μαζί με τους Pupo, Emanuele Filiberto και Georgia Luzi.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες τηλεπαρουσιάστριες
Αρχαιολογικό Μουσείο του Χατάι
Το Αρχαιολογικό Μουσείο του Χατάι (Hatay Arkeoloji Müzesi) είναι αρχαιολογικό μουσείο της Αντάκια  της Τουρκίας. Είναι γνωστό για την εκτενή συλλογή ψηφιδωτών της Ρωμαϊκής και Βυζαντινής Εποχής. Το μουσείο βρίσκεται στην Αντάκια, την κύρια πόλη του Χατάι. Η κατασκευή του μουσείου ξεκίνησε το 1934 μετά από σύσταση του Γάλλου αρχαιολόγου και επιθεωρητή αρχαιοτήτων Κλοντ Μ. Προστ. Ολοκληρώθηκε το 1938 και τέθηκε υπό τουρκικό έλεγχο το 1939 μετά την ένωση του Χατάι με την Τουρκία. Το μουσείο άνοιξε για το κοινό το 1948 και άνοιξε ξανά το 1975 μετά από ανακαίνιση και επέκταση.
Το μουσείο υπέστη σοβαρές ζημιές στον σεισμό Τουρκίας-Συρίας το 2023.
Συλλογή
δεξιά|μικρογραφία| Βασιλιάς Σουπιλουλιούμας Το Χατάι διαθέτει μια πλούσια συλλογή ψηφιδωτών, που χρονολογούνται από την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή εποχή τον 2ο και 3ο αιώνα. Έχουν βρεθεί στις αρχαίες πόλεις Δάφνη, Σελεύκεια Πιερίας (Σαμαντάγ), Αντιόχεια και Ταρσό.
Οι πιο γνωστές μορφές ανάμεσα σε αυτές, που απεικονίζονται στα ψηφιδωτά είναι ο μεθυσμένος Διόνυσος, ο Ορφέας, οι Χορευτές, η Αριάδνη Εγκαταλελειμμένη από το Ντέφνε. Κιονόκρανα, ένας βωμός θυσίας, μία λατρευτική εικόνα, ένα ανάγλυφο, μία τοιχογραφία και αγάλματα, που εκτίθενται στο μουσείο, χρονολογούνται από τους Χετταίους έως τους Ρωμαϊκούς χρόνους. Βρέθηκαν από ανασκαφές σε τύμβους στην πεδιάδα του Αμίκ. Τα έργα στο μουσείο είναι ταξινομημένα ανάλογα με το πού βρέθηκαν.
Έχουν διεξαχθεί ανασκαφές σε τύμβους, τελλ και αρχαιολογικούς χώρους όπως το Γκουνεϊντέ, το Ντέχεπ, το Τσαταλχογιούκ, το Ταϊνάτ, το Αλ Μίνα, το Ατζ-ανα, το Ντέφνε-Χαρμπιγιέ και ούτω καθεξής. Η συλλογή περιλαμβάνει επίσης αντικείμενα από την Αντάκια και τις γύρω περιοχές.
Η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει επίσης αντικείμενα, που αντικατοπτρίζουν την τέχνη και τον πολιτισμό της περιοχής, από την Παλαιολιθική Εποχή μέχρι σήμερα. Τα αντικείμενα εμφανίζονται σε κόγχες τοίχου. Απέναντι στους άλλους τοίχους του δωματίου υπάρχουν θήκες, που εμφανίζουν μια σπάνια συλλογή νομισμάτων, που τακτοποιούνται χρονολογικά. Ο κήπος του μουσείου περιλαμβάνει σαρκοφάγους της ρωμαϊκής περιόδου, οικοδομικές πέτρες και πιθάρια. Το 1999 η γερμανίδα αρχαιολόγος Γιούττα Μάισνερ έλαβε την άδεια να μελετήσει και να δημοσιοποιήσει ελληνικά και ρωμαϊκά γλυπτά από το Αρχαιολογικό Μουσείο του Χατάι. Στις αρχές του 2012, ένα τμήμα της συλλογής του μουσείου ψηφιοποιήθηκε ως μέρος μιας προσπάθειας αύξησης της επισκεψιμότητας των μουσείων.
Αποκατάσταση
Η αποκατάσταση, που έλαβε χώρα την περίοδο 2014-2015 έχει ανασταλεί μετά από δυσλειτουργία πολλών μεγάλων έργων και τα τοπικά μέσα ενημέρωσης έχουν δημοσιοποιήσει το θέμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια που υπέστησαν ζημιές από το σεισμό Τουρκίας-Συρίας του 2023 Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Αντάκια Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1976
Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1976, ολοκληρώθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1976, με τον αγώνα δεύτερου γύρου ανάμεσα στον Εθνικό και τον Ολυμπιακό (6–4). Έγιναν 2 γύροι στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Εθνικός και μάλιστα αήττητος. Ο Ν.Α.Ο. Κέρκυρας υποβιβάστηκε.
Πηγή
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών
Μπρούνο Χαλκιαδάκης
Ο Μπρούνο Χαλκιαδάκης (7 Απριλίου 1993), γεννημένος ως Μπρούνο Αραούτζο ντα Σίλβα και γνωστός απλά ως Μπρούνο, είναι Έλληνας-Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για την ΑΕ Λάρισας.
Εργοτέλης
Ο Μπρούνο έφτασε στην Ελλάδα στην ηλικία των 16 ετών, όταν εντοπίστηκε από τους ανιχνευτές ταλέντων του Εργοτέλη στη Βραζιλία. Θεωρώντας τον ως ισχυρή προοπτική για την πρώτη ομάδα, ο σύλλογος σύντομα κανόνισε τη νομική του υιοθεσία από την οικογένεια Χαλκιαδάκη, που του έδωσε την ελληνική υπηκοότητα. Αρχικά, έπαιξε με την ομάδα νέων του Εργοτέλη και υπέγραψε το πρώτη επαγγελματικό συμβόλαιο του με την ομάδα στις 24 Μαΐου 2011. Έκανε το ντεμπούτο του ως αναπληρωματικός στις 11 Δεκεμβρίου 2011, σε έναν εντός έδρας αγώνα εναντίον του ΟΦΗ.
Ανανέωσε το συμβόλαιο του με τον σύλλογο στις 21 Αυγούστου 2014, μετά από μια βραχυπρόθεσμη διαμάχη που τον έθεσε προσωρινά εκτός ομάδας και από τότε υπήρξε μόνιμα βασικός παίκτης. Παρά τον υποβιβασμό του Εργοτέλη στο τέλος της σεζόν 2014-15, ο Μπρούνο εντυπωσίασε με τις ικανότητές του, αφού σημείωσε 5 γκολ σε συνολικά 29 εμφανίσεις για το σύλλογο. Σημείωσε το πρώτο γκολ του στη νίκη με 4-1 επί της Νίκης Βόλου στις 21 Σεπτεμβρίου 2014.
Πανιώνιος
Στις 21 Μαΐου 2015, ο Μπρούνο πήρε μεταγραφή στον πρωταθλητή της Superleague Ολυμπιακό, υπογράφοντας πενταετές συμβόλαιο. Ωστόσο, τελικά δεν συμπεριλήφθηκε στο ρόστερ του συλλόγου και, ως εκ τούτου, απελευθερώθηκε από το συμβόλαιο του για να υπογράψει διετές συμβόλαιο με τον Πανιώνιο. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν 2015-16 παίζοντας ως αλλαγή, έχοντας συνολικά 31 συμμετοχές για το σύλλογο και σκοράροντας 2 γκολ στη Φάση Ομίλων του Κυπέλλου. Ο Πανιώνιος τερμάτισε στην πέμπτη θέση και κέρδισε την πρόκριση στο δεύτερο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ, αλλά τελικά αποκλείστηκε από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις της σεζόν 2016-17 από την UEFA, για οικονομικούς λόγους. Το καλοκαίρι του 2016, ο Μπρούνο παραβίασε το συμβόλαιο του με το σύλλογο, αφού δεν έδωσε το παρών στην έναρξη της περιόδου προετοιμασίας του συλλόγου για τη σεζόν 2016-17, μετά την λήξη της επίσημης άδειάς του για να περάσει τις καλοκαιρινές διακοπές στην πατρίδα του.
Κάσκαβελ
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βραζιλία, ο Μπρούνο έπαιξε για την ομάδα της Παρανά, Κάσκαβελ, κατά το πρώτο εξάμηνο του 2017.
ΠΑΣ Γιάννινα
Τον Ιούλιο του 2017, ο Μπρούνο επέστρεψε στην Ελλάδα και υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2017, σημείωσε το πρώτο του γκολ για το σύλλογο, σε μία ισοπαλία με 1-1 εναντίον της πρώην ομάδα του, Πανιώνιου. Στις 14 Οκτωβρίου 2017, σκόραρε στην εντός έδρας νίκη με 3-1 επί του Πλατανιά. Τελείωσε τη σεζόν με 3 γκολ και 4 ασίστ σε 31 συμμετοχές, τόσο στο πρωτάθλημα όσο και στο κύπελλο. Τον Ιούνιο του 2018, αποδεσμεύτηκε από το συμβόλαιο του με το σύλλογο, κατόπιν αμοιβαίας συναίνεσης.
Χέρμανσταντ
Στις 5 Ιουλίου 2018, ο Μπρούνο υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη ρουμανική Χέρμανσταντ της Liga 1, που εδρεύει στο Σιμπίου.
ΑΕ Λάρισας
Στις 11 Ιουνίου 2019, η ΑΕ Λάρισας ανακοίνωσε την απόκτηση του Μπρούνο με τριετές συμβόλαιο.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχοντας αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα, ο Μπρούνο είναι επιλέξιμος να παίξει για την Εθνική Ελλάδας. Κλήθηκε στην προεπιλογή της Εθνικής Νέων για το Διεθνές Τουρνουά Φιλίας Κατάρ του 2012 μαζί με τον ομόσταβλο του Ανδρέα Μπουχαλάκη, προτού υποστεί έναν τραυματισμό πρόσθιου χιαστού συνδέσμου κατά τη διάρκεια ενός φιλικού προετοιμασίας του Εργοτέλη, ο οποίος τελικά τον κράτησε εκτός τουρνουά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες βραζιλιάνικης καταγωγής Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάσκαβελ Κλούμπε Ρεκρεατίβο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χέρμανσταντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία
Μουσείο του Κιρκλαρελί
Το Μουσείο του Κιρκλαρελί (Kırklareli Müzesi) είναι εθνικό μουσείο στο Κιρκλαρελί της Τουρκίας, το οποίο εκθέτει δείγματα φυσικής ιστορίας, εθνογραφικά αντικείμενα, που σχετίζονται με την ιστορία της πολιτιστικής ζωής της περιοχής και αρχαιολογικά αντικείμενα, που βρέθηκαν μέσα και γύρω από την πόλη. Διευθυντής του μουσείου είναι η Νταριά Μπάλκαν.
Περιγραφή
Το κτήριο του μουσείου κατασκευάστηκε για τον Mutasarrıf (Κυβερνήτη) Νεσέτ Πασά και τον δήμαρχο Χατζή Μεστάν Εφέντη το 1894. Χρησιμοποιήθηκε ως δημοτικό γραφείο μέχρι το 1962. Στη δεκαετία του 1970, το κτήριο εκκενώθηκε και αφέθηκε να παρακμάσει. Το 1983 ξεκίνησε η αποκατάσταση του κτηρίου και συνεχίστηκε με διακοπές, μέχρι που ολοκληρώθηκε το 1993 και λειτούργησε ως μουσείο.
Το μουσείο είναι ένα διώροφο κτήριο με υπόγειο. Το κτήριο είναι κατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα και έχει παράθυρα που μοιάζουν με καμάρες και στις τέσσερις πλευρές. Μία προεξοχή στον πρώτο όροφο, στο κέντρο της πρόσοψης του κτηρίου, στηρίζεται σε τέσσερις κίονες που πλαισιώνουν την κύρια είσοδο. Το μουσείο αποτελείται από τρεις ενότητες: α. «πολιτισμός και φύση», β. «εθνογραφία» και γ. «αρχαιολογία». Το μουσείο έχει συνολικά 3.507 καταγεγραμμένα αντικείμενα, μεταξύ των οποίων 1.882 νομίσματα, 1.110 αρχαιολογικά αντικείμενα και 515 αντικείμενα, που σχετίζονται με την εθνογραφία.
Το μουσείο είναι ανοιχτό επτά ημέρες την εβδομάδα από τις 9:00 έως τις 18:00 τοπική ώρα μεταξύ 15 Απριλίου και 26 Οκτωβρίου. Είναι κλειστό τις Δευτέρες. Η πρόσβαση στο μουσείο είναι δωρεάν. Το 2013 επισκέφτηκαν το μουσείο συνολικά 9.362 άτομα, συμπεριλαμβανομένων 417 ξένων τουριστών. Το 2014 οι επισκέπτες ήταν 9.066, εκ των οποίων οι 535 προέρχονταν από το εξωτερικό.
Τμήμα Φυσικής Ιστορίας αριστερά|μικρογραφία| Ορισμένα είδη ταριχευμένων πουλιών στην ενότητα της Φυσικής ιστορίας Ένα μεγάλο δωμάτιο στον πρώτο όροφο προορίζεται για τη συλλογή της φυσικής ιστορίας. Συνολικά 102 είδη ιθαγενών στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων 76 ειδών ταριχευμένων, πτηνών και θηλαστικών, εκτίθενται στο φυσικό τους περιβάλλον. Μερικά από τα ζώα που εκτίθενται είναι εξαφανισμένα και μερικά είναι είδη υπό εξαφάνιση. Αυτή η ενότητα κεντρίζει το ενδιαφέρον μαθητών γυμνασίου, φοιτητών βιολογίας και ερευνητών.
Τομέας Αρχαιολογίας αριστερά|μικρογραφία| Ένας ανθρώπινος σκελετός και ταφικά αντικείμενα, όπως βρέθηκαν σε [[Σαρκοφάγος|σαρκοφάγο]] Τα 236 αρχαιολογικά αντικείμενα είναι όλα ανασκαφικά ευρήματα από τοποθεσίες γύρω από το Κιρκλαρελί: στους οικισμούς Ασαγιπινάρ, Κανλιγετσίτ και Τιλκιμπορνού και στους τύμβους του Ισλαμπεϊλί, του Πιναρχισάρ, του Αλπουλού Χογιουκτεπέ και του Ντολχάν. Υπάρχουν απολιθώματα θαλάσσιων και χερσαίων ειδών και δέντρων, που εκτείνονται από τη γεωλογική εποχή της Ολόκαινου έως την εποχή της Αρχαίας Ρώμης. Υπάρχουν αρχαιολογικά αντικείμενα από τη Νεολιθική (Νέα Εποχή του Λίθου), τη Χαλκολιθική (Εποχή του Χαλκού) και την Εποχή του Σιδήρου, καθώς και από τις εποχές της Αρχαίας Ελλάδας, της Αρχαίας Ρώμης, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Εκτίθεται επίσης μία συλλογή 72 νομισμάτων από την Αρχαία Ελλάδα, την Αρχαία Ρώμη, τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ένα γλυπτό σε φυσικό μέγεθος ενός γυναικείου ανθρώπινου κορμού στέκεται στην είσοδο στο ισόγειο. Στον τοίχο της σκάλας εκτίθενται μαρμάρινα ανάγλυφα από ένα αμφιθέατρο της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (2ος αιώνας), που ανακαλύφθηκε μεταξύ 1995 και 1997 στη Βιζύη. Λόγω των νέων αρχαιολογικών ευρημάτων, που ανακαλύφθηκαν σε συνεχείς ανασκαφές και του περιορισμένου χώρου στο μουσείο, ορισμένα αρχαιολογικά αντικείμενα εκτίθενται εκ περιτροπής κατά καιρούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνογραφικά μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία στην Τουρκία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άγιος Νικόλαος Βόνιτσας Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Άγιος Νικόλαος (ελληνικά τοπωνύμια).
Ο Άγιος Νικόλαος είναι παραθαλάσσιο χωριό της της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 10 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται στη βορειοδυτική Αιτωλοακαρνανία, νοτιοανατολικά από τον Κρατικό Αερολιμένα Ακτίου. Είναι κτισμένος στον ομώνυμο όρμο, μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Αμφιλοχίας - Λευκάδας και απέχει 15,5 χλμ. ΝΔ. από τη Βόνιτσα και 11 χλμ. ΒΑ. από τη πόλη της Λευκάδας. Το χωριό κτίσθηκε τη δεκαετία του 1920 από Πόντιους πρόσφυγες που σύμφωνα με την τοπική παράδοση μετακινήθηκαν από την Πέρδικα Θεσπρωτίας, όπου είχαν εγκατασταθεί αρχικά, γιατί η περιοχή ήταν πρόσφορη για τα γιδοπρόβατά τους. Το όνομά του οφείλεται στον Άγιο Νικόλαο τον εν Βουνένοις που είναι ο πολιούχος του χωριού και εορτάζεται 9 Μαΐου. Στο γραφικό λιμανάκι του χωριού υπάρχουν πολλά παραδοσιακά ξύλινα σκαριά όπως: πριάρια, βάρκες και μικροκάικα. .
Αξιοθέατα
Δυτικά και δίπλα του χωριού είναι η λίμνη Βουλκαρία, της οποίας ο υγρότοπος αποτελεί σημαντικό βιότοπο και προστατεύεται από τη συνθήκη Ραμσάρ. Στα νότια του οικισμού περνάει μια στενή διώρυγα - κανάλι μήκους 1.400 μέτρων που συνδέει τη λίμνη με την θάλασσα η οποία ονομάζεται "κανάλι της Κλεοπάτρας" (βλ. Ναυμαχία του Ακτίου) και αποτελεί το όριο με το γειτονικό χωριό Αμμούσα. Η ευρύτερη περιοχή του όρμου Αγίου Νικολάου αποτελεί τουριστικό θέρετρο και διαθέτει αρκετά ξενοδοχειακά καταλύματα. Οι πιο γνωστές παραλίες της είναι τα "Πευκάκια" που βρίσκονται στην άκρη ενός μικρού πευκοδάσους και ο "Άγιος Ιωάννης" που είναι δημοφιλής για το άθλημα του Kite surfing (αετοσανίδα).
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1928 να ανήκει στην τότε κοινότητα Βονίτσης. Το 1946 με το ΦΕΚ 290Α - 26/09/1946 συστάθηκε κοινότητα Αγίου Νικολάου με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Αϊ - Γιάννη συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Αγίου Νικολάου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ανακτορίου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 738 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Λορέντσο Πάτα
Ο Λορέντσο Πάτα (ιταλικά: Lorenzo Patta) (γενν. 23 Μαΐου 2000) είναι Ιταλός αθλητής του στίβου, που ειδικεύεται στους δρόμους ταχύτητας. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4×100 μέτρα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο.
Στις 13 Μαΐου 2021, στη Σαβόνα, έτρεξε στον δρόμο 100 μέτρων με επίδοση 10.13, όπου ήταν η 7η ιταλική επίδοση όλων των εποχών στο αγώνισμα και ταυτόχρονα έφτασε στην 41η θέση της παγκόσμιας κατάταξης της σεζόν.
Καριέρα
Ξεκίνησε τον στίβο την άνοιξη του 2016, τρέχοντας σε σχολικούς αγώνες. Προηγουμένως ήταν ποδοσφαιριστής στη Λα Πάλμα Μοντερπίνου (La Palma Monteurpinu). Το 2017, ως κάτω 18 ετών, ήταν δεύτερος στο εθνικό πρωτάθλημα κλειστού στίβου στα 60 μέτρα, με προπονήτρια τη Βαλεντίνα Πίρα, αλλά συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο. Στη συνέχεια, την ίδια χρονιά, κέρδισε τα 200 μ. σε ανοιχτό στίβο. Από το 2018 αγωνίζεται μόνο στον στίβο με νέο προπονητή, τον Φραντσέσκο Γκαράου. Κέρδισε τους ιταλικούς εθνικούς τίτλους στον ανοιχτό στίβο (100 και 200 μ.) με το αξιοσημείωτο 10.37 (+2.3 μ/δ) για την πρώτη του διοργάνωση ως νεαρός. Εκπροσώπησε την Ιταλία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20 του 2018, στα 200 μ. και στα 4 x 100 μ. σκυταλοδρομίας, όπου δεν ολοκλήρωσε τη σκυταλοδρομία μετά την πρόκριση της ιταλικής ομάδας στον τελικό. Την επόμενη χρονιά, ήταν επίσης ο τελευταίος δρομέας στη σκυταλοδρομία, κερδίζοντας το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ20 του 2019 στο Μπορός. Το 2020, έτρεξε 10.31 στο Γκροσέτο, προσωπική καλύτερη επίδοση, για την κατάκτηση του εθνικού τίτλου Κ23. Το 2021, μετά από μια νέα προσωπική καλύτερη επίδοση με 10,13 στη Σαβόνα, αντικατέστησε τον Μαρσέλ Τζέικομπς στα 100 μέτρα στο Χόζουφ και τερμάτισε δεύτερος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εθνικών Ομάδων στην πρώτη του συμμετοχή στην ιταλική ομάδα ανδρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Ιταλοί Ολυμπιονίκες
Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας
Η Επαρχία της Νότιας Σαρδηνίας είναι μιά νέα Επαρχία της Ιταλίας που συστήθηκε με κυβερνητικό διάταγμα (4 Φεβρουαρίου 2016). Περιέχει την παλιότερη Επαρχία Καρμπόνια-Ιγκλέσιας, την παλιότερη Επαρχία του Μέντιο Καμπιντάνο που είχε αποσπαστεί από την Επαρχία του Κάλιαρι και άλλους δύο Δήμους. Η πρωτεύουσα της Επαρχίας θα καθοριστεί από το πρώτο Επαρχιακό Συμβούλιο που θα συντάξει το καταστατικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νοτια Σαρδηνια
Κλέος
Η λέξη κλέος συχνά μεταφράζεται ως "φήμη" ή "δόξα". Σχετίζεται με τη λέξη "ακούω" και συχνά υπονοεί την ερμηνεία "τι λένε οι άλλοι για σένα". Ένας Έλληνας ήρωας κερδίζει κλέος πραγματοποιώντας μεγάλες και σημαντικές πράξεις, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις το επιτυγχάνει μέσα από τον ίδιο του τον θάνατο.
Το κλέος μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, από τον πατέρα στον γιο. Ο γιος με τη σειρά του είναι υπεύθυνος για να διατηρήσει και να συνεχίσει να ‘χτίζει’ πάνω στην δόξα του πατέρα του. Αυτός είναι και ο λόγος που η Πηνελόπη απώθησε τους μνηστήρες για τόσο μεγάλο διάστημα καθώς και μία αιτιολογία που η Μήδεια σκότωσε τα παιδιά της, καθώς προσπαθούσε να μειώσει το κλέος του Ιάσονα.
Το κλέος είναι ένα ζήτημα που συναντάται συχνά στα έπη του Ομήρου. Πιο συγκεκριμένα, στην Οδύσσεια (που αναφέρεται στην δεκαετή αναζήτηση του νόστου του Οδυσσέα) βασικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Οδυσσέα και του γιου του Τηλέμαχου, με τον τελευταίο να ανησυχεί πως ο πατέρας του μπορεί να βίωσε έναν αξιολύπητο θάνατο στην θάλασσα αντί για έναν ευυπόληπτο θάνατο πάνω στην μάχη. Αντίστοιχα η Ιλιάδα αναφέρεται στο να κερδίσεις το απόλυτο κλέος στα πεδία μάχης της Τροίας. Αρκετές φορές το κλέος συνδέεται και με το αίσθημα της ντροπής.
Ετυμολογία
Η ελληνική λέξη κλέος προέρχεται από τον Πρώτο-Ινδο-Ευρωπαϊκό όρο ‘klewos’ ο οποίος εξέφραζε μία παρόμοια ιδέα στην Πρώτο-Ινδο-Ευρωπαϊκή κοινωνία. Οι κάτοικοι αυτής της κοινωνίας δεν γνώριζαν για τη συνέχιση της ζωής μετά θάνατον, οπότε θεωρούσαν πως ένας θα μπορούσε να ελπίζει για κλέος όσο είναι εν ζωή. Όπως ο Bruce Lincoln σημειώνει "Σε ένα σύμπαν όπου απρόσωπα θέματα κατάφεραν να παραμείνουν για πάντα αλλά ο προσωπικός εαυτός χάθηκε με τον θάνατο, το περισσότερο που θα μπορούσε να επιβιώσει από αυτόν είναι ένας θρύλος, μία φήμη. Για αυτό τον λόγο το άτομο που λαχταρούσε αθανασία- μία κατάσταση που συναντάται μόνο στους θεούς ή σε αυτούς που είναι ασυμβίβαστοι στην ανθρώπινη φύση – ήταν απόλυτα εξαρτώμενο στην ποίηση".
Πλάτων
Ο Έλληνας φιλόσοφος Πλάτωνας, σε έναν διάλογο που αναφέρεται στην αγάπη από το έργο του το Συμπόσιο, κάνει μία παρέκβαση στο θέμα της φήμης και της δόξας. Σε αυτό το κομμάτι του έργου ασχολείται με τον διάλογο ανάμεσα στο Σωκράτη και την Διοτίμα. Πιο συγκεκριμένα, εξηγεί πως οι άνδρες αναζητούν τρόπους για να επιτύχουν κάποιο επίπεδο αθανασίας. Εν συνεχεία, αναφέρει πως η αγάπη για φήμη και δόξα είναι πολύ δυνατή και οι άνδρες προκειμένου να την αποκτήσουν, είναι διατεθειμένοι να κάνουν τις μεγαλύτερες θυσίες, ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Στη συνέχεια, κάνει συγκεκριμένες αναφορές στην Άλκηστη που πέθανε για να σώσει τον Αδμητό ή στον Αχιλλέα που εκδικήθηκε για τον Πάτροκλο, σαν παραδείγματα ηρώων που βρίσκονταν στην αναζήτηση αθάνατης φήμης
Παραπομπές
.
Κατηγορία:Πολιτισμός στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Ιλιάδα Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλώσσα
Πανεπιστήμιο της Βιέννης
Το Πανεπιστήμιο της Βιέννης (γερμανικά: Universität Wien, λατινικά: Universitas Vindobonensis, Alma Mater Rudolphina) είναι ένα δημόσιο πανεπιστήμιο που βρίσκεται στη Βιέννη, πρωτεύουσα της Αυστρίας. Ιδρύθηκε από τον δούκα Ροδόλφο Δ΄ το 1365, όντας έτσι το παλαιότερο πανεπιστήμιο ολόκληρου του γερμανόφωνου κόσμου. Πέρα από τη μακρά και πλούσια ιστορία του, έχει εξελιχθεί σε ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Ευρώπης, διακρινόμενο ιδιαίτερα στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Μέχρι στιγμής 15 κάτοχοι Βραβείου Νόμπελ με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο συνδέθηκαν με το Πανεπιστήμιο (υπήρξαν φοιτητές ή καθηγητές του), ενώ φιλοξένησε και πολλές άλλες μορφές ιστορικά ή ακαδημαϊκά σημαντικές.
Από τον Μεσαίωνα στον Διαφωτισμό
Το Πανεπιστήμιο της Βιέννης ιδρύθηκε στις 12 Μαρτίου 1365 από τον δούκα Ροδόλφο Δ΄ της Αυστρίας και τους δύο αδελφούς του, δούκες Αλβέρτο και Λεοπόλδο, από όπου και το παραδοσιακό παράπλευρο όνομά του «Alma Mater Rudolphina». Το ίδρυμα αποτελεί έτσι το τρίτο παλαιότερο πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης, μετά το Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα και το Γιαγκελονιανό Πανεπιστήμιο στην Κρακοβία, καθώς και το παλαιότερο πανεπιστήμιο του γερμανόφωνου κόσμου. Οργανώθηκε με πρότυπο το Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Ωστόσο, ο Πάπας Ουρβανός Ε΄ δεν επεκύρωσε την ιδρυτική πράξη, ειδικά ως προς το τμήμα της θεολογίας. Η αιτία ήταν προφανώς η πίεση του Αυτοκράτορα Καρόλου Δ΄, που επιθυμούσε να αποφύγει τον ανταγωνισμό του πανεπιστημίου του στην Πράγα. Η έγκριση από τον Πάπα έφθασε τελικώς το 1384 και τότε το ίδρυμα απέκτησε το status πλήρους πανεπιστημίου, συμπεριλαμβανομένης της Καθολικής Θεολογικής Σχολής. Το πρώτο κτίσμα του άνοιξε το 1385. Αναπτύχθηκε στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους και στα μέσα του 15ου αιώνα είχε περισσότερους από 6.000 φοιτητές.
Κατά τις πρώτες του δεκαετίες το πανεπιστήμιο είχε μία μερικώς ιεραρχική και μερικώς συνεργατική δομή, στην οποία κυριαρχούσε ο πρύτανης. Οι μάγιστροι και οι δόκτορες αποτελούσαν το διδακτικό προσωπικό στις 4 σχολές του και εξέλεγαν τους ακαδημαϊκούς αξιωματούχους μέσα από τις τάξεις τους. Οι φοιτητές και τα άλλα Supposita (μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας) χωρίζονταν σε 4 «ακαδημαϊκά έθνη». Εξέλεγαν και αυτοί μέλη του συμβουλίου, συνήθως αποφοίτους, και είχαν το δικαίωμα να εκλέγουν τον Πρύτανη. Ο Πρύτανης προήδρευε του Συμβουλίου των επικεφαλής των «εθνών» και των κοσμητόρων, αλλά και της Συνελεύσεως του Πανεπιστημίου, στην οποία συμμετείχαν όλοι οι διδάσκοντες. Παράπονα ή ενστάσεις των φοιτητών κατά αποφάσεων των διδασκόντων έπρεπε να μεταφερθούν εδώ από κάποιο μάγιστρο ή δόκτορα.
Θεωρούμενο παπικό ίδρυμα, το Πανεπιστήμιο αντιμετώπισε δυσκολίες κατά τη Μεταρρύθμιση. Επιπλέον, η Πρώτη πολιορκία της Βιέννης από τους Οθωμανούς επέφερε ερήμωση στην πόλη και την παρακμή του ιδρύματος, με μόλις 30 φοιτητές να είναι εγγεγραμμένοι κάποια εποχή. Για τον βασιλιά Φερδινάνδο Α΄ αυτό σήμαινε ένα μόνο πράγμα: ότι το Πανεπιστήμιο θα έπρεπε να προσδεθεί ακόμα περισσότερο στην Εκκλησία. Το 1551 εγκατέστησε τους Ιησουίτες εκεί, οι οποίοι με την έδικτο Sanctio Pragmatica του Φερδινάνδου Β΄ το 1623 ανέλαβαν τη διδασκαλία στη θεολογική και στη φιλοσοφική σχολή. Με τον τρόπο αυτό το Πανεπιστήμιο της Βιέννης έγινε προπύργιο του Καθολικισμού για περισσότερα από 150 χρόνια. Μόλις στα μέσα του 18ου αιώνα η Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία υποχρέωσε το ίδρυμα να επανέλθει υπό τον έλεγχο της μοναρχίας. Ο διάδοχός της Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων βοήθησε την παραπέρα εξέλιξη του πανεπιστημίου, επιτρέποντας σε Προτεστάντες και Εβραίους να εγγράφονται και καθιερώνοντας τη γερμανική ως την υποχρεωτική γλώσσα διδασκαλίας (αντί της λατινικής, που ήταν η επίσημη γλώσσα του Βατικανού).
Από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα
thumb|245px|left|Το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου της Βιέννης Σημαντικές αλλαγές έγιναν στον απόηχο των εξεγέρσεων του 1848, με τη φιλοσοφική σχολή να αναβαθμίζεται σε ισότιμη της θεολογικής, της νομικής και της ιατρικής. Με τις μεταρρυθμίσεις του κόμη Λεοπόλδου του Χόχενστάιν το πανεπιστήμιο μπόρεσε να επιτύχει μεγαλύτερο βαθμό ακαδημαϊκής ελευθερίας. Το σημερινό κεντρικό κτήριο του ιδρύματος, στη Ρίνγκστρασσε, ανεγέρθηκε μεταξύ του 1877 και του 1884 από τον Χάινριχ φον Φέρστελ. Το προηγούμενο βρισκόταν κοντά στην πύλη Stuben (Stubentor), στην Πλατεία Iganz Seipel, θέση του παλαιού πανεπιστημιακού ναού (Universitätskirche) και της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών (Österreichische Akademie der Wissenschaften). Γυναίκες γίνονταν δεκτές ως φοιτήτριες από το 1897, αν και στην αρχή σπούδαζαν μόνο στη φιλοσοφική: Η πρώτη φοιτήτρια της ιατρικής εγγράφηκε το 1900, της νομικής το 1919, της προτεσταντικής θεολογίας το 1923 και τέλος της ρωμαιοκαθολικής θεολογίας μόλις το 1946. Το 1907 η Ελίζε Ρίχτερ έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια στην ιστορία του πανεπιστημίου, διδάσκοντας ρομανικές γλώσσες.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 το ίδρυμα γνώρισε την αναταραχή από την αντιδημοκρατική και αντισημιτική δραστηριότητα φοιτητών. Ο καθηγητής Μόριτς Σλικ δολοφονήθηκε από έναν πρώην φοιτητή ενώ ανέβαινε τα σκαλοπάτια του πανεπιστημίου για να διδάξει ένα μάθημα. Ο δολοφόνος του απελευθερώθηκε αργότερα από το ναζιστικό καθεστώς. Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας στη Γερμανία το 1938, το Πανεπιστήμιο της Βιέννης «αναμορφώθηκε» πολιτικά και πάρα πολλοί διδάσκοντες και φοιτητές εκδιώχθηκαν για πολιτικούς και φυλετικούς λόγους. Τον Απρίλιο του 1945, ο τότε 22χρονος Κουρτ Σούμπερτ πήρε άδεια από τις σοβιετικές δυνάμεις κατοχής να ανοίξει και πάλι το πανεπιστήμιο για διδασκαλία, και γι' αυτό θεωρείται ως ο πρώτος ανεπίσημος «πρύτανης» του ιδρύματος στη μεταπολεμική περίοδο, αν και τον ίδιο μήνα (25/4/1945) ο δικηγόρος Λούντβιχ Αντάμοβιτς εκλέχθηκε ως επίσημος πρύτανης. Μεγάλος βαθμός συμμετοχής των φοιτητών και των διοικητικών στα πανεπιστημιακά πράγματα επιτεύχθηκε το 1975, ωστόσο οι μεταρρυθμίσεις του 1993 και του 2002 επανέφεραν σε σημαντικό βαθμό τους καθηγητές ως τους βασικούς λήπτες των αποφάσεων. Πάντως με την τελευταία μεταρρύθμιση το Πανεπιστήμιο ανέκτησε, μετά από περισσότερα από 250 χρόνια υπό κυβερνητικό έλεγχο, τα νομικά του δικαιώματα. Ο αριθμός των σχολών και των κέντρων του αυξήθηκε σε 18, ενώ ολόκληρη η ιατρική σχολή ανεξαρτητοποιήθηκε στο νέο «Ιατρικό Πανεπιστήμιο της Βιέννης».
Θέση
thumb|285px|Η κύρια Αίθουσα Τελετών (Großer Festsaal) στο κεντρικό κτήριο Το Πανεπιστήμιο της Βιέννης δεν διαθέτει ενιαία πανεπιστημιόπολη. Οι εγκαταστάσεις του είναι διάσπαρτες σε περισσότερες από 60 τοποθεσίες σε όλη την πόλη της Βιέννης. Το ιστορικό κεντρικό κτήριο στη Ρίνγκστρασσε αναφέρεται συχνά ως «το πανεπιστήμιο» ("die Uni"). Οι περισσότερες άλλες εγκαταστάσεις και αίθουσες διδασκαλίας βρίσκονται εκεί κοντά, στο 1ο και στο 9ο διαμέρισμα, όπως το «Νέο Συγκρότημα Διδασκαλίας» (Neues Institutgebäude, NIG), το συγκρότημα αιθουσών διδασκαλίας της Althanstraße (UZA), η νομική σχολή (Juridicum) και άλλα. Ο Βοτανικός Κήπος του Πανεπιστημίου της Βιέννης βρίσκεται στο 2ο διαμέρισμα, όπως και το Τμήμα Βιοχημείας και τα σχετικά ερευνητικά κέντρα.
Αξιοσημείωτο είναι και το Αστεροσκοπείο της Βιέννης, το οποίο ανήκει στο Πανεπιστήμιο, καθώς και το Ινστιτούτο Αθλητισμού του Πανεπιστημίου (USI), που προσφέρει εκπαίδευση και δυνατότητες αναψυχής σε όλους τους φοιτητές. Επιπροσθέτως, το Πανεπιστήμιο της Βιέννης διατηρεί εγκαταστάσεις και έξω από την πόλη, στις επαρχίες Κάτω Αυστρία, Άνω Αυστρία και Σάλτσμπουργκ. Αυτές είναι κυρίως ερευνητικά και πειραματικά εργαστήρια για τη βιολογία, την αστροφυσική και τον αθλητισμό.
Προγράμματα σπουδών
Οι φοιτητές και φοιτήτριες του Πανεπιστημίου της Βιέννης μπορούν να επιλέξουν κάποιο από τα 187 προγράμματα σπουδών που προσφέρονται: 55 προπτυχιακά, 116 προγράμματα master και 12 διδακτορικά. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 2012-2013 το Πανεπιστήμιο απένειμε 10.904 πτυχία, 1.138 master και 585 διδακτορικά. Τα παρακάτω προγράμματα Master διδάσκονται στην αγγλική γλώσσα:
Σχολές και κέντρα
Σήμερα το Πανεπιστήμιο της Βιέννης αποτελείται από 15 σχολές και 4 κέντρα, τα εξής:
Καθηγητές
Το Πανεπιστήμιο της Βιέννης υπήρξε το λίκνο της «Αυστριακής σχολής» των οικονομικών. Οι ιδρυτές της που σπούδασαν και αργότερα δίδαξαν στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης ήταν οι Καρλ Μένγκερ, Έουγκεν Μπεμ φον Μπάβερκ, Φρήντριχ φον Βήζερ, Γιόζεφ Σουμπέτερ, Λούντβιχ φον Μίζες και Φρίντριχ Χάγιεκ.
Μερικοί άλλοι σημαντικοί διδάξαντες στο Πανεπιστήμιο είναι οι: Τέοντορ Αντόρνο, Μάνφρεντ Μπήτακ, Τέοντορ Μπίλροτ, Λούντβιχ Μπόλτσμαν, Φραντς Μπρεντάνο, Άντον Μπρούκνερ, Ρούντολφ Κάρναπ, Κόνραντ Κέλτις, Βίκτορ Φρανκλ, Σίγκμουντ Φρόυντ, Έντουαρντ Χάνσλικ, Χανς Κέλσεν, Γιόζεφ Λόσμιντ, Φρανκ Μίκλοσιτς, Όσκαρ Μόργκενστερν, Όττο Νόιρατ, Πάπας Πίος Β΄, Καρλ φον Ροκιτάνσκυ, Άουγκουστ Σλάιχερ, Μόριτς Σλικ, Λούντβιχ Καρλ Σμάρντα, Γιόζεφ φον Ζόνενφελς, Γιόζεφ Στέφαν, Λέοπολντ Φιτορίς, Τζαλιλέ Τζαλίλ, Καρλ Άουερ φον Βέλσμπαχ, Όλγα Τάουσκυ-Τοντ, Πολυχρόνης Ενεπεκίδης.
Απόφοιτοι
Μερικοί από τους γνωστότερους φοιτητές του Πανεπιστημίου της Βιέννης είναι και οι: Μπρούνο Μπέτελχαϊμ, Ρούντολφ Μπινγκ, Λούτσιαν Μπλάγκα, Γιόζεφ Μπρέουερ, Φ.Φ. Μπρους, Ελίας Κανέττι, Έρικ Φέγκελιν, Ιβάν Τσάνκαρ, Ότο Μαρία Καρπώ, Κρίστιαν Ντόπλερ, Φέλιξ Έρεναφτ, Μιχαήλ Εμινέσκου, Πωλ Φεγεράμπεντ, Χάιντς Φίσερ, Ο.Β. Φίσερ, Ιβάν Φράνκο, Σίγκμουντ Φρόυντ, Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, Ερνστ Γκόμπριχ, Κουρτ Γκέντελ, Φραντς Γκρίλπαρτσερ, Άλφρεντ Γκουζενμπάουερ, Γεργκ Χάιντερ, Τέοντορ Χερτσλ, Έντμουντ Χούσερλ, Ούγκο φον Χόφμανσταλ, Ελφρίντε Γέλινεκ, Πέρσυ Λέιβον Τζούλιαν, Καρλ Κάουτσκι, Χανς Κέλσεν, Ρούντολφ Κίρχσλόγκερ, Άρθουρ Κέσλερ, Γέρνεϊ Κόπιταρ, Καρλ Κόρντες, Καρλ Κράους, Μπρούνο Κράισκυ, Ρίτσαρντ Κουν, Πάουλ Λάζαρσφελντ, Γκούσταβ Μάλερ, Τόμας Μάζαρικ, Λίζε Μάιτνερ, Γκρέγκορ Μέντελ, Φραντς Μέζμερ, Φρανκ Μίκλοσιτς, Αλόις Μοκ, Ματίγια Μούρκο, Γιόχαν Παλίζα, Έντουαρντ Πέρνκοπφ, Πάπας Πίος Γ΄, Καρλ Πόπερ, Όττο Πρέμινγκερ, Βίλχελμ Ράιχ, Πέτερ Σάφαρ, Μόρντχε Σαίχτερ, Καρλ Σενκλ, Άρτουρ Σνίτσλερ, Βόλφγκαγκ Σύσελ, Γιόζεφ Σουμπέτερ, Άνταλμπερτ Στίφτερ, Κουρτ Βαλντχάιμ, Όττο Βάινινγκερ, Στέφαν Τσβάιχ, Ιγκνάσι Λουκασιέβιτς, Προκόπιος Γεωργιάδης και Ούλριχ Ζβίγγλιος.
Τιμημένοι με Βραβείο Νόμπελ
thumb|255px|right|Το μεγάλο κλιμακοστάσιο (Feststiege) του κεντρικού κτηρίου Μέχρι στιγμής υπάρχουν οι παρακάτω 15 κάτοχοι Βραβείου Νόμπελ που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο συνδέονται με το Πανεπιστήμιο της Βιέννης (υπήρξαν φοιτητές ή καθηγητές του):
Η πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη
thumb|right|255px|Το κύριο αναγνωστήριο της βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Βιέννης αποτελείται από το κεντρικό κτήριο και 61 επιμέρους βιβλιοθήκες των τμημάτων και σχολών του, διάσπαρτες σε όλη τη Βιέννη. Η βασική αποστολή τους είναι η εξυπηρέτηση των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, ωστόσο το προσωπικό τους, 350 άτομα, παρέχει και πρόσβαση στο ευρύτερο κοινό. Η χρήση των βιβλίων στα αναγνωστήρια είναι δωρεάν για όλους χωρίς την επίδειξη ταυτότητας, που απαιτείται μόνο για τον δανεισμό τους. Ο ιστότοπος της βιβλιοθήκης παρέχει άμεση πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικές με τα διαθέσιμα ηλεκτρονικά περιοδικά, ευρετήρια και βάσεις δεδομένων.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Ροδόλφος Δ΄ είχε ήδη γράψει για μία publica libraria στην ιδρυτική πράξη του Πανεπιστημίου της 12ης Μαρτίου 1365, όπου θα συγκεντρώνονταν τα πολύτιμα βιβλία που θα κληροδοτούσαν τα αποθνήσκοντα μέλη του ιδρύματος. Η συλλογή αυτή αυξήθηκε πολύ και απετέλεσε τη βάση της παλαιάς Libreye, που στεγάσθηκε στο κτήριο του κέντρου υγείας των φοιτητών. Επιπροσθέτως, υπήρχαν βιβλιοθήκες στις επιμέρους σχολές και στο Κολέγιο του Δούκα.
Από τον 17ο αιώνα το ενδιαφέρον για την παλαιά βιβλιοθήκη με τα χειρόγραφά της μειώθηκε και στο προσκήνιο ήρθε η νέα βιβλιοθήκη των Ιησουιτών. Τελικώς η πρώτη έκλεισε το 1756 και οι 2.787 τόμοι της ενσωματώθηκαν στη Βιβλιοθήκη της Αυλής, της οποίας διευθυντής ήταν τότε ο ιατρός Γκέραρντ φαν Σβίτεν. Μετά την απομάκρυνση των Ιησουιτών το 1773, δημιουργήθηκε η νέα «Ακαδημαϊκή Βιβλιοθήκη», που ενσωμάτωσε τις συλλογές βιβλίων των 5 κολεγίων της Κάτω Αυστρίας και πολλά αντίγραφα από τη Βιβλιοθήκη της Αυλής. Τα εγκαίνια της νέας βιβλιοθήκης έγιναν στις 13 Μαΐου 1777, ημέρα των γενεθλίων της Μαρίας Θηρεσίας. Είχε τότε περί τους 45.000 τόμους και εμπλουτίσθηκε σημαντικά μετά τη διάλυση των μοναστηριών από τον Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες, η νέα βιβλιοθήκη ήταν ανοικτή στο γενικό κοινό. Ανάμεσα στο 1827 και στο 1829 επεκτάθηκε στην κλασικιστική πτέρυγα του Ακαδημαϊκού Κολεγίου (οδός Postgasse 9), όπου και στεγάσθηκε μέχρι το 1884. Τότε η κύρια βιβλιοθήκη με περίπου 300 χιλιάδες τόμους, μετακόμισε στο νέο κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου, όπου είχαν προβλεφθεί ράφια για 500 χιλιάδες τόμους. Ωστόσο, με ετήσια αύξηση κατά 30 χιλιάδες τόμους ο επιπλέον χώρος γέμισε σύντομα και άρχισαν επεκτάσεις σε άλλες αίθουσες. Εκατό χρόνια αργότερα, μαζί με τις βιβλιοθήκες των τμημάτων και τις θεματικές, το Πανεπιστήμιο κατείχε περισσότερα από 4,3 εκατομμύρια τόμους. Σήμερα η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Βιέννης είναι η μεγαλύτερη συλλογή βιβλίων στην Αυστρία και αντιμετωπίζει ακόμα προβλήματα χώρου. Εκτός από την κεντρική βιβλιοθήκη, της οποίας τα βιβλία αυξάνονται κατά 40 χιλιάδες περίπου κάθε χρόνο, περιλαμβάνει τρεις βιβλιοθήκες σχολών, 32 θεματικές βιβλιοθήκες και 26 βιβλιοθήκες τμημάτων.
Διεθνής κατάταξη
Το Πανεπιστήμιο της Βιέννης κατατάσσεται υψηλότερα στον τομέα των τεχνών και των επιστημών του ανθρώπου, όπου το Times Higher Education και το QS World University Rankings το έχουν στην 35η και στην 54η θέση στον κόσμο, αντιστοίχως. Εξέχουσες ξεχωριστές επιστήμες είναι η γεωγραφία (28η στον κόσμο το 2013), η γλωσσολογία και η φιλοσοφία (αμφότερες στην 46η θέση). Γενικώς, βαθμολογείται ψηλά στην ακαδημαϊκή φήμη και στον αριθμό των αλλοδαπών φοιτητών, και χαμηλότερα στην αναλογία διδασκόντων προς φοιτητές και στις αναφορές στη βιβλιογραφία ανά μέλος ΔΕΠ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιεννης Πανεπιστημιο
Στεφάν Μαλαρμέ
Ο Στεφάν Μαλλαρμέ (γαλλικά: Stéphane Mallarmé, γεννημένος Ετιέν Μαλλαρμέ, 18 Μαρτίου 1842 – 9 Σεπτεμβρίου 1898) ήταν Γάλλος συμβολιστής ποιητής και κριτικός. Το έργο του επηρέασε αρκετές επαναστατικές σχολές τέχνης των αρχών του 20ού αιώνα, όπως ο κυβισμός, ο φουτουρισμός, ο ντανταϊσμός και ο σουρρεαλισμός.
Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1842. Δούλευε από το 1863 ως καθηγητής αγγλικών σε λύκεια, αρχικά στην επαρχία και έπειτα στο Παρίσι. Γνώρισε άλλους συγγραφείς όπως ο Πωλ Βερλαίν, ο Εμίλ Ζολά και καλλιτέχνες όπως ο Εντουάρ Μανέ, ο οποίος ζωγράφισε ένα πορτραίτο του το 1876. Έζησε σε σχετική πτώχεια, ενώ ούτε η οικογενειακή ζωή του ήταν ευχάριστη. Έγινε γνωστός όταν ο Βερλαίν τον συμπεριέλαβε, μαζί με τον Ρεμπώ και τον Κορμπιέρ στο δοκίμιό του Οι καταραμένοι ποιητές (Les Poètes maudits, 1883). Πέθανε το 1898, σε ηλικία 56 ετών, στο Βαλβέν, κοντά στο Φονταινεμπλώ.
Το έργο του επηρεάστηκε από τα Άνθη του Κακού, του Σαρλ Μπωντλαίρ, και τους Παρνασσιστές. Τα πιο διάσημα έργα του είναι τα: Το απόγευμα ενός φαύνου (L’ apres midi d’ un faune, 1865-1876), το οποίο μελοποιήθηκε από τον Ντεμπυσσί, η Ηρωδιάδα (Herodiade, 1864-1887) και Ο Ίγκιτουρ ή Η τρέλα του Ελβενόν (Igitur, δημοσιεύθηκε το 1925). Επίσης, μετέφρασε το Κοράκι του Έντγκαρ Άλλαν Πόε.
Αυτό το λήμμα που σχετίζεται με τη βιογραφία ενός προσώπου χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!.
Παραπομπές
κατηγορία:Γάλλοι ποιητές κατηγορία:Συμβολιστές ποιητές
Σκανδιναβική άμυνα
Η Σκανδιναβική άμυνα είναι ένα σκακιστικό άνοιγμα που χαρακτηρίζεται από τις κινήσεις (σε αλγεβρική σημειογραφία):
Η Σκανδιναβική Άμυνα, που περιγράφεται στο Scachs d'amor, είναι το παλαιότερο άνοιγμα των μαύρων που έχει καταγραφεί στο σύγχρονο σκάκι. Ο γενικός στόχος της άμυνας είναι να αποτρέψει τον λευκό από το να ελέγξει το κέντρο της σκακιέρας με πιόνια, εξαναγκάζοντας ουσιαστικά σε ένα ανοιχτό παιχνίδι, ενώ παράλληλα επιτρέπει στα μαύρα να χτίσουν μια ισχυρή πιονοδομή. Το άνοιγμα έχει κωδικό B01 στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων (ECO).
Θεωρία
Η επόμενη κίνηση του λευκού μετά από 1.ε4 δ5 συνήθως είναι 2. εδ5 όπου εδώ τα μαύρα έχουν δύο κύριες απαντήσεις: την Κλασσική Σκανδιναβική με 2...Β:δ5 ή τη Μοντέρνα Σκανδιναβική με 2...Ιζ6. Το Γκαμπί 2...γ6 θεωρείται υποδεέστερη απάντηση μετά από την κίνηση 3. δ:γ6.
3.Ιγ3
Μετά από 2...Β:δ5 η πιο συνηθισμένη απάντηση των λευκών είναι η ανάπτυξη του ίππου στο γ3 ώστε να κερδίσει τέμπο απειλώντας την Βασίλισσα.
Εδώ τα μαύρα έχουν τρεις απαντήσεις: 3...Βα5, 3...Βδ8 και 3...Βδ6. Η 3...Βα5 είναι η πιο δημοφιλής ενώ οι 3...Βδ8 και 3...Βδ είναι οι λιγότερο επιθετικές.
3...Βα5
Η κλασσική βαριάντα της Σκανδιναβικής άμυνας και η πιο δημοφιλής. Η βασίλισσα τοποθετείται με ασφάλεια στο α5 όπου δεν μπορεί να απειληθεί άμεσα από κομμάτια του λευκού ενώ αργότερα μπορεί να μετακινηθεί στο β6 ώστε να απειλήσει το αδύναμο πιόνι στο β2. Ο μαύρος εδώ μπορεί να επιχειρήσει να αναπτύξει σχηματισμό με γ6 και ε6 ανοίγοντας δρόμους διαφυγής για την Βασίλισσα. Μια τυπική ακολουθία είναι η εξής:
Εναλλακτικά στην παραπάνω ακολουθία ο μαύρος μπορεί να παίξει 6...Αη5 ώστε μετά από 6...Αη6 7.θ3 Α:ζ3 αιχμαλωτίζει τον λευκό ίππο, αποτρέποντάς τον απ' το να καταλάβει αργότερα την εξαιρετική θέση στο τετράγωνο ε5.
Ένας σχηματισμός που μπορεί να αναπτύξει ο λευκός μετά την 3...Β:ε4 είναι με αξιωματικό φιανκέτο στο η2 ώστε να απειλεί το αδύναμο β7. Μια τυπική ακολουθία είναι: 4.η3 Ιζ6 5.Αη2 γ6 6.Ιζ6 ακολουθούμενο από 0-0, Πβ1 υπονομεύοντας το β7 με β4-β5.
3...Βδ8
Η οπισθοχώρηση 3...Βδ8 μπορεί να είναι η παλαιότερη από όλες τις σκανδιναβικές γραμμές. Πριν τον 20ό αιώνα, θεωρούνταν συχνά η κύρια γραμμή, και χαρακτηρίστηκε ως "η καλύτερη" από τον Χάουαρντ Στώντον στο Chess-Player's Handbook, αλλά σταδιακά εκθρονίστηκε από την κίνηση 3...Βα5. Η γραμμή 3...Βδ8 στο σύνολό της παραμένει αξιόλογη, αν και θεωρείται πλέον κάπως παθητική.
3...Βδ6
Αυτή η κίνηση, που ονομάζεται Άμυνα Γκουμπίνσκι-Μελτς, είναι ένας άλλος τρόπος άμυνας ενάντια στο 3.Ιγ3. Η δημοτικότητα αυτής της κίνησης της έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Εκ πρώτης όψεως η κίνηση 3...Βδ6 φαίνεται αμφίβολη επειδή εκθέτει τη βασίλισσα σε μια μεταγενέστερη Ιβ5 ή Αζ4 και για πολλά χρόνια είχε κακή φήμη για το λόγο αυτό. Ωστόσο, πολυάριθμες παρτίδες μεγάλων σκακιστών από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και μετά έχουν δείξει ότι η 3...Βδ6 μπορεί να παιχτεί με καλά ποσοστά επιτυχίας σε σκάκι υψηλού επιπέδου.
Εναντίον αυτής της γραμμής ο λευκός μπορεί να αναπτύξει ένα αποτελεσματικό στήσιμο με δ4, Ιζ3, η3, Αη2, 0-0, και ένα μελλοντικό Ne5 φτιάχνοντας μια ισχυρή, ενεργή θέση. Μια τυπική γραμμή σε αυτή την βαριάντα είναι:
Άλλες κινήσεις μετά την 3.Ιγ3
Η κίνηση 3...Βε5+?! αποκαλείται περιφρονητικά «βαριάντα του μαζέτα» και θεωρείται κακή για τα μαύρα. Ο λευκός αρχικά εξαναγκάζεται να παίξει 4.Αε2 αποδυναμώνοντας το πιόνι η6 αλλά μετά από 4...γ6 5.Ιζ3 Βγ7 6.δ4 ο λευκός έχει ισχυρό προβάδισμα στην ανάπτυξη χωρίς κάποια αποζημίωση για τον μαύρο.
Ομοίως και η 3...Βε6+?! θεωρείται υποδεέστερη. Ο σκοπός αυτής της κίνησης είναι ότι μετά από 4.Βε2 ο μαύρος παίζει 4...Βη6 απειλώντας το η2. Ο λευκός όμως μπορεί να θυσιάσει αυτό το πιόνι με 5.Ιζ3 Β:η2 6.Πη1 Βθ3 7.δ4 αποκτώντας πολύ μεγάλο προβάδισμα στην ανάπτυξη.
3.δ4
Ο λευκός αντί για 3.Ιγ3 μπορεί να παίξει 3.δ4, Έτσι η θέση μπορεί να μετατραπεί μετά από 3...Ιγ6 σε μια παραλλαγή της άμυνας Nimzowitsch με αντιμετάθεση κινήσεων. Στη γραμμή 3...Ιγ6 4.Ιζ3 Αη4 5.Αε2 0-0-0 ο Μαύρος έχει καλύτερη ανάπτυξη ως αντιστάθμισμα στην κυριαρχία του λευκού στο κέντρο μετά από ένα μελλοντικό c4.
Τα μαύρα μπορούν επίσης να απαντήσουν στο 3.δ4 με 3...ε5. Μετά από 4.δε5, ο Μαύρος συχνά θυσιάζει το πιόνι με 4...Β:δ1+ 5.Ρ:δ1 Ιγ6. Αφού ο Λευκός υπερασπιστεί το πιόνι ε5, ο μαύρος ακολουθεί με ...Αη4+ και ...0-0-0, π.χ. 6.Αβ5 Αη4+ 7.ζ3 0-0-0+. Ο μαύρος έχει αρκετή αποζημίωση για το πιόνι επειδή έχει επιτύχει γρηγορότερη ανάπτυξη και ο βασιλιάς του λευκού έχει μείνει στη μέση χωρίς να έχει δικαίωμα για ροκέ.