cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Doors
The Soft Parade
Την πρώτη Φεβρουαρίου, κυκλοφόρησε το δεύτερο σινγκλ από το νέο τους άλμπουμ, με τίτλο "Wishful Sinful" φθάνοντας στο # 44 στις Ηνωμένες Πολιτείες και το # 3 στη Δανία. Λίγες ημέρες αργότερα, ο Μόρισον συνελήφθη για άλλη μια φορά λόγω του ότι οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ.
εναλλ.=|μικρογραφία|234x234εσ|Ο Μορισον στις 1 [[Μάρτιος|Μαρτίου την ημέρα της σύλληψης του για άσεμνη έκθεση κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στο Μαϊάμι.]]
Το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο για να ολοκληρώσει τις ηχογραφήσεις του νέου δίσκου. Στις 1 Μαρτίου, εμφανίστηκαν στο "Dinner Key Auditorium" του Μαϊάμι, ένα χώρο σχεδιασμένο για 7.000 θεατές στον οποίο οι διοργανωτές έβαλαν ένα κοινό του ύψους των 12.000, με άλλες 2.000 οπαδούς να βρίσκονται έξω από το χώρο προσπαθώντας να εισέλθουν. Ο Μόρισον παρουσιάστηκε στη σκηνή μεθυσμένος, δίνοντας ένα ιδιαίτερα προκλητικό σόου, γεγονός που δημοσιοποιήθηκε σε όλη τη χώρα. Οι υπόλοιπες εμφανίσεις της περιοδείας που ήταν προγραμματισμένες μέσα στο Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1969 αναβλήθηκαν από τις αρχές των πόλεων στις οποίες θα εμφανιζόταν το συγκρότημα, με τη δικαιολογία ότι "δεν ήθελαν ροκ συγκροτήματα αμφιβόλου επιπέδου να παίζουν στις πόλεις τους".
Στις 6 Ιουνίου 1969 πραγματοποιήθηκε η παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας "Feast of Friends", ενώ μία βδομάδα αργότερα έπαιξαν για πρώτη φορά ζωντανά μετά από τρεις μήνες, στο "Auditorium Theater" του Σικάγο, με την περιοδεία να κάνει μία στάση για το φεστιβάλ "Atlanta International Film Festival". Στα τέλη του μήνα επισκέφθηκαν για πρώτη φορά το Μεξικό παίζοντας στο "Forum" της Πόλης του Μεξικού.
Τον Ιούλιο του 1969 κυκλοφόρησε ο δίσκος "The Soft Parade", ο οποίος έφθασε στο # 6 του Billboard και έχει γίνει πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Οι εμφανίσεις τους στο "Aquarius Theater" στις 21 και 22 Ιουλίου ηχογραφήθηκαν, ως μέρος της μετέπειτα κυκλοφορίας "Absolutely Live" και στη συνέχεια οι Doors εμφανίστηκαν στον Καναδά και τις ανατολικές ΗΠΑ. Στις 11 Νοεμβρίου 1969 ο Μόρισον και ο φίλος του, Τομ Μπέικερ, αποφάσισαν να παραστούν στην εμφάνιση των Rolling Stones στο Φοίνιξ, αλλά αφού επιβιβάστηκαν στην πτήση 172 προκαλούσαν το προσωπικό, πετώντας αντικείμενα κατά αυτών και ζητώντας συνεχώς να τους σερβίρουν αλκοόλ, κάτι που τους απαγορεύθηκε λίγο αργότερα αφού ήταν μεθυσμένοι. Κατά την αποβίβαση τους από το αεροπλάνο, τους συνέλαβε η τοπική αστυνομία και το FBI. Το επόμενο πρωί εμφανίστηκαν στον τοπικό δικαστή και δήλωσαν αθώοι, με το δικαστήριο να καθορίζει δικάσιμο στις 2 Δεκεμβρίου. Στη συνέχεια, απαγγέλθηκαν κατηγορίες για επίθεση, εκφοβισμό και απειλή κατά της αεροσυνοδού από την ομοσπονδιακή αστυνομία. Ο δικηγόρος του Μόρισον αναγκάστηκε να μεταβεί στο Φοίνιξ για να καταθέσει την εγγύηση των 5.000 δολαρίων και για τα δύο άτομα. Η κλήση τους πραγματοποιήθηκε στις 24 Νοεμβρίου για πρόστιμο των 10.000 δολαρίων και φυλάκιση δέκα ετών.
Morrison Hotel και Absolutely Live
Στις αρχές του 1970, το συγκρότημα έδωσε μία συνέντευξη στον Χάουαρντ Σμιθ και πραγματοποίησαν τη φωτογράφηση για το εξώφυλλο του επόμενου τους δίσκου με τον φωτογράφο Χένρι Ντιλτζ. Λίγες ημέρες αργότερα, κυκλοφόρησαν το σινγκλ "You Make Me Real", το μοναδικό από τον επερχόμενο δίσκο τους, "Morrison Hotel", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 9 Φεβρουαρίου 1970 φτάνοντας στο # 4 των αμερικάνικων τσαρτ και το # 12 στη Μεγάλη Βρετανία, την υψηλότερη θέση από οποιοδήποτε άλλο στούντιο άλμπουμ τους.
200px|thumb|Εισιτήριο για την εμφάνιση του συγκροτήματος στη Νέα Υόρκη τον Ιανουάριο του [[1970.]]
Στα τέλη Ιανουαρίου ξεκίνησαν τη "Roadhouse Blues Tour" η οποία διήρκεσε για οκτώ εμφανίσεις στη Νέα Υόρκη, το Σαν Φρανσίσκο, το Λος Άντζελες, το Κλίβελαντ και το Σικάγο. Δύο εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του, το "Morrison Hotel" έγινε χρυσό, ενώ ο Μόρισον κυκλοφόρησε το ποίημα "The Lords and The New Creatures". Το συγκρότημα συνέχισε να περιοδεύει τον Μάιο και τον Ιούνιο στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, ενώ στις 27 Ιουνίου εμφανίστηκαν στο "Georges V Hotel" του Παρισιού.
εναλλ.=|μικρογραφία|Το εξώφυλλο του live άλμπουμ [[Absolutely Live.]]
Το επίπεδο των ζωντανών τους εμφανίσεων αποτυπώθηκε στο άλμπουμ "Absolutely Live", το οποίο κυκλοφόρησε στις 20 Ιουλίου 1970 σκαρφαλώνοντας στο αμερικάνικο και καναδικό Top-10. Η επιλογή των εκτελέσεων πραγματοποιήθηκε από τον Πωλ Ρόθτσιλντ ο οποίος επέλεξε κομμάτια από δέκα διαφορετικές συναυλίες των Doors. Οι ζωντανές τους εμφανίσεις συνεχίστηκαν μέσα στον Αύγουστο, με μία εμφάνιση στο φεστιβάλ "Isle of Wight" στις 29 του μήνα.
Τον Σεπτέμβριο του 1970 το συγκρότημα περιόδευσε στην Ευρώπη παίζοντας στη Δανία, τη Γερμανία, την Ιταλία και τη Γαλλία, ενώ το Νοέμβριο κυκλοφόρησε η πρώτη τους συλλογή με τίτλο "Doors 13". Η τελευταία τους εμφάνιση με τον Τζιμ Μόρισον στη σύνθεση τους έλαβε χώρα στο "The Warehouse" της Νέας Ορλεάνης, όπου η κατάσταση του τραγουδιστή ήταν δραματική αφού δεν μπορούσε να τραγουδήσει τους στίχους των τραγουδιών, ενώ κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του "Light My Fire" λιποθύμησε. Όταν σηκώθηκε όρθιος, πέταξε το μικρόφωνο και αποχώρησε από τη σκηνή με το υπόλοιπο συγκρότημα να ολοκληρώνει ντροπιασμένο τα μουσικά μέρη του κομματιού. Μετά από αυτό το βράδυ, οι Doors αποφάσισαν να κάνουν ένα διάλειμμα από τις ζωντανές τους εμφανίσεις.
L.A. Woman
left|150px|thumb|Χρυσός δίσκος για το L.A. Woman.
Στα τέλη Δεκεμβρίου, το συγκρότημα συνέθεσε κάποια νέα κομμάτια δουλεύοντας στα "Elektra Sound Studios" και συνεχίζοντας στο "The Doors Workshop" μετά από παρότρυνση του Ρόθτσιλντ. Για τις ηχογραφήσεις του δίσκου προσέλαβαν τον κιθαρίστα Μαρκ Μπένο και τον μπασίστα Τζέρι Σεφ, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τον Έλβις Πρίσλεϊ στο παρελθόν. Η μίξη του δίσκου έγινε στα τέλη Φεβρουαρίου του 1971 από τον Μπρους Μπότνικ και το συγκρότημα.
Δύο μήνες αργότερα κυκλοφόρησε ο τελευταίος στούντιο δίσκος τους με τον Μόρισον εν ζωή, το "L.A. Woman" ανεβαίνοντας στο αμερικάνικο Top-10 και το # 1 στην Ολλανδία. Ο δίσκος περιείχε δύο μεγάλες επιτυχίες, τα "Love Her Madly" και "Riders on the Storm", με το δεύτερο να φτάνει στην κορυφή των γαλλικών τσαρτ και αργότερα το 2009 εντάχθηκε στο "Grammy Hall of Fame". Ο δίσκος έχει βραβευθεί ως διπλά πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες, τετραπλά πλατινένιος στην Αυστραλία και τριπλά πλατινένιος τον Καναδά.
Ο θάνατος του Μόρισον
258x258px|thumb|Ο τάφος του Τζιμ Μόρισον στο νεκροταφείο Père Lachaise, στον οποίο υπάρχει η ελληνική επιγραφή: ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ. |εναλλ.=
Ο Μόρισον μετακόμισε στο Παρίσι με την Πάμελα Κούρσον, σκοπεύοντας να παραμείνει μόνιμα στην πόλη και να συνεχίσει σαν συγγραφέας. Στο Παρίσι συνέχισε τη χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ, με αποτέλεσμα το θάνατο του στις 3 Ιουλίου 1971, όταν τον βρήκε στην μπανιέρα του διαμερίσματος η κοπέλα του. Η ταφή του πραγματοποιήθηκε στο κοιμητήριο "Père Lachaise" τέσσερις ημέρες αργότερα, με την αναγραφή "ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ" στην ταφόπλακα του. Τρία χρόνια αργότερα, η φίλη του Μόρισον Πάμελα Κούρσον πέθανε με πανομοιότυπο τρόπο στα 27 της χρόνια, στην ίδια ηλικία με τον τραγουδιστή των Doors.
Μετά το θάνατο του Μόρισον
245x245px|thumb|Τα εναπομείναντα μέλη του συγκροτήματος το 1971.|εναλλ.=
Μετά το θάνατο του Τζιμ Μόρισον, τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος συνέχισαν για ένα διάστημα δύο ετών με τους Κρίγκερ και Μανζάρεκ να αναλαμβάνουν τα φωνητικά. Τον Οκτώβριο του 1971, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Other Voices" με πολύ μικρότερη επιτυχία σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους τους.
Το 1993, ανασυγκροτήθηκαν για την ένταξη των Doors στο Rock and Roll Hall of Fame, με τον Έντι Βέντερ των Pearl Jam να αναλαμβάνει τα φωνητικά και το συγκρότημα να παίζει τα "Roadhouse Blues", "Break On Through" και "Light My Fire".
Το 2000 ένωσαν και πάλι τις δυνάμεις τους για να παίξουν στο "Storytellers" του δικτύου "VH1" με τον Άντζελο Μπαρμπέρα στο μπάσο και τους τραγουδιστές Ίαν Άσμπερι, Σκοτ Γουίλαντ, Σκοτ Σταπ, Πέρι Φάρελ, Πατ Μπόναχαν και Τράβις Μικς. Οι συγκεκριμένες ηχογραφήσεις οδήγησαν στο άλμπουμ "Stoned Immaculate: The Music of The Doors", με νέα κομμάτια τα "Under Waterfall" και "The Cosmic Movie".
Το 2002, οι Μανζάρεκ και Κρίγκερ δημιούργησαν τους The Doors of the 21st Century, αλλά λόγω νομικών διαμαχών με τον Τζον Ντένσμορ αναγκάστηκαν να ονομάσουν το συγκρότημα Manzarek–Krieger. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2013, μετά το θάνατο του Μανζάρεκ από καρκίνο.
Βραβεύσεις και κατατάξεις
εναλλ.=|μικρογραφία|225x225px|Αστέρι στον πεζόδρομο του [[Χόλυγουντ.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αμερικανικά blues rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1974
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1974 ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΣΚ.Ο.Ε.). Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκιτ πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1 και 2 Ιουνίου του 1974. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κύπριος Λάκης Γεωργίου-Ψημολοφίτης με 195 επιτυχίες, ο οποίος ισοφάρισε το πανελλήνιο ρεκόρ.
Σκιτ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Φρανσουά-Αντρέ Ντανικάν Φιλιντόρ
Ο Φρανσουά-Αντρέ Ντανικάν Φιλιντόρ (François-André Danican Philidor, Ντρο, 7 Σεπτεμβρίου 1726 – Λονδίνο, 31 Αυγούστου 1795) ήταν Γάλλος σκακιστής και συνθέτης μουσικής. Είχε συνεισφορά στην πρώιμη ανάπτυξη της κωμικής όπερας. Θεωρείται επίσης, ως ο καλύτερος σκακιστής της εποχής του. Το βιβλίο του Analyse du jeu des Echecs θεωρήθηκε ένα πρότυπο εγχειρίδιο σκακιού για τουλάχιστον έναν αιώνα, και ένα πολύ γνωστό σκακιστικό άνοιγμα καθώς και μια μέθοδος για ματ έχουν πάρει το όνομά του.
Μουσική καριέρα
180px|μικρογραφία|δεξιά|Προτομή του Φιλιντόρ στην πρόσοψη της Όπερας Γκαρνιέ στο Παρίσι Ο Φιλιντόρ προσχώρησε στην βασιλική χορωδία του Λουδοβίκου ΙΕ΄ το 1732 σε ηλικία έξι ετών, και έκανε την πρώτη προσπάθειά του στην σύνθεση ενός τραγουδιού στην ηλικία των 11. Λέγεται ότι ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ ήθελε να ακούει τη χορωδία σχεδόν κάθε μέρα, και οι τραγουδιστές, ενώ περίμεναν τον βασιλιά για να έρθει, έπαιζαν σκάκι για να ανακουφίσουν την πλήξη τους και αυτό πιθανά προκάλεσε το ενδιαφέρον του Φιλιντόρ για το σκάκι.
Περίπου από το 1740 έζησε και εργάστηκε στο Παρίσι ως ερμηνευτής, δάσκαλος και μουσικός αντιγραφέας. Ήταν ο δάσκαλος του συνθέτη και πιανίστα Ludwig Wenzel Lachnith από τη Βοημία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνάντησε τον Ντιντερό, ο οποίος τον αποκαλούσε «Philidor le subtil» στο φιλοσοφικό του διάλογο Ο ανιψιός του Ραμώ. Πέρασε μεγάλο μέρος της περιόδου από το 1745 έως το 1754 στο Λονδίνο, μετά από μια περιοδεία συναυλιών στην Ολλανδία που κατέρρευσε, και κινήθηκε στους ίδιους κύκλους με τον Δρ. Τζόνσον και τον Δρ. Μπάρνεϋ. Επέστρεψε στη γαλλική πρωτεύουσα το 1754, παρόλο που η μουσική του βρέθηκε από μερικούς να είναι πάρα πολύ Ιταλική (ως αποτέλεσμα των ταξιδιών του). Ωστόσο, σημείωσε αρκετές επιτυχίες στα θέατρα, ξεκινώντας με το Blaise le savetier το 1759. Οι τρεις πιο επιτυχημένες όπερές του ήταν η Le Sorcier το 1764, η Tom Jones (με λιμπρέτο από την ομώνυμη νουβέλα του Henry Fielding) το 1765 και η Ernelinde το 1767.
Θεμιστοκλής Διαννελίδης
Ο Θεμιστοκλής Διανελλίδης (1909 - Δεκέμβριος 2000) ήταν Έλληνας ακαδημαϊκός και καθηγητής πανεπιστημίου. Συνέγραψε πολλά βιβλία και επιστημονικά άρθρα.
Φρανσουά-Αντρέ Ντανικάν Φιλιντόρ
Μουσική καριέρα
Για ένα διάστημα ο Φιλιντόρ ήταν από τους κορυφαίους συνθέτες όπερας στη Γαλλία, και κατά τη διάρκεια της μουσικής καριέρας του παρήγαγε πάνω από 20 κωμικές όπερες και δύο λυρικές τραγωδίες. Έγραψε επίσης κοσμικές καντάτες και μοτέτα.
Τούλλιο Λομπάρντο
Ο Τούλλιο Λομπάρντο (ιταλικά: Tullio Lombardo, π. 1455 – 17 Νοεμβρίου 1532), επίσης γνωστός ως Τούλλιο Σολάρι (ιταλικά: Tullio Solari) ήταν γλύπτης της περιόδου της Ιταλικής Αναγέννησης. Αδελφός του ήταν ο Αντόνιο και πατέρας του ο Πιέτρο Λομπάρντο. Η οικογένεια Λομπάρντο εργάστηκε πάνω σε γλυπτά για πολλές γνωστές καθολικές εκκλησίες καθώς και τάφους. Στον ιερό ναό των Αγίων Ιωάννη και Παύλου (Santi Giovanni e Paolo) στην Βενετία βρίσκεται μνημείο για τον Δόγη Πιέτρο Μοτσενίγκο (Pietro Mocenigo), το οποίο είναι δημιούργημα του Τούλλιο από κοινού με τον αδελφό και τον πατέρα του, καθώς και το μνημείο για τον Δόγη Αντρέα Βεντραμίν (Andrea Vendramin). Επίσης ο Τούλλιο είναι πιθανόν να έχει ολοκληρώσει το νεκρικό μνημείο για τον Μάρκο Κορνέρ στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων (Santi Apostoli) και την ζωοφόρο στο παρεκκλήσι Κορνέρ στην Santa Maria Gloriosa dei Frari. Μεταξύ των άλλων συμμετείχε και στην διακόσμηση της Santa Maria dei Miracoli, επίσης στην Βενετία.
Φρανσουά-Αντρέ Ντανικάν Φιλιντόρ
Σκακιστική καριέρα
Ο Φιλιντόρ ξεκίνησε να παίζει τακτικά γύρω στο 1740 στη σκακιστική Μέκκα της Γαλλίας, το Café de la Régence. Εκεί ήταν που έπαιξε με έναν περίφημο φίλο από τη «Νέα Αγγλία», τον κ. Βενιαμίν Φραγκλίνο. Τον δίδαξε ο Λεγκάλ ντε Κερμέρ, που ήταν ο καλύτερος παίκτης στη Γαλλία εκείνη την εποχή. Στην αρχή, ο Λεγκάλ μπορούσε να δώσει στον Φιλιντόρ το πλονέκτημα πύργου (ένα χάντικαπ στο οποίο ο δυνατότερος παίκτης ξεκινά χωρίς έναν από τους πύργους του), αλλά μόλις σε τρία χρόνια, ο Φιλιντόρ έγινε ισάξιός του και στη συνέχεια τον ξεπέρασε. Ο Φιλιντόρ επισκέφθηκε την Αγγλία το 1747 όπου κέρδισε αποφασιστικά σε ένα ματς τον Σύριο μαιτρ Φίλιπ Στάμμα με 8 νίκες 1 ήττα και 1 ισοπαλία, με τη συμφωνία ο Φιλιντόρ να έχει πάντα τα μαύρα κομμάτια και ο Στάμμα τα λευκά με την πρώτη κίνηση σε κάθε παρτίδα, καθώς και να μετρούν όλες οι ισοπαλίες ως νίκες για τον Στάμμα. Την ίδια χρονιά, ο Φιλιντόρ έπαιξε πολλά παιχνίδια με έναν άλλο ισχυρό παίκτη, τον Σερ Αβραάμ Γιάνσσεν, ο οποίος ήταν τότε ο καλύτερος παίκτης στην Αγγλία, και με εξαίρεση τον Λεγκάλ, ίσως ήταν ο καλύτερος παίκτης που ο Φιλιντόρ είχε ποτέ συναντήσει. Αυτός, υπό κανονικές συνθήκες, θα μπορούσε να κερδίσει κατά μέσο όρο ένα παιχνίδι στα τέσσερα από τον Φιλιντόρ και ο ίδιος ο Φιλιντόρ δήλωσε ότι μπορούσε να δώσει στον Γιάνσσεν μόνο ένα πιόνι για την πρώτη κίνηση.
Θεμιστοκλής Διαννελίδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πήλιο και σπούδασε Φυσική και Μαθηματικά στο πανεπιστήμιο των Αθηνών. Όταν ακόμα ήταν στο 4ο έτος της σχολής του, υπηρέτησε ως βοηθός στο εργαστήριο της Βοτανικής στο πανεπιστήμιο. Υπηρέτησε επίσης σε σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940 πολέμησε στο Μέτωπο.
Τούλλιο Λομπάρντο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Γλύπτες της Αναγέννησης
Θεμιστοκλής Διαννελίδης
Βιογραφία
Διετέλεσε καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, του οποίου ήταν και κοσμήτορας, ενώ είχε αναγορευτεί και διδάκτορας του πανεπιστημίου Αθηνών και έκανε σπουδές σε πανεπιστήμια του εξωτερικού (Γκρατς, Μονάχου και Παρισίων).
Το 1981 εξελέγη τακτικό μέλος και το 1994 ήταν πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1997 εξελέγη τακτικό μέλος της Εφορευτικής Επιτροπής του Γραφείου Επιστημονικών Όρων και Νεολογισμών της Ακαδημίας Αθηνών.
Φρανσουά-Αντρέ Ντανικάν Φιλιντόρ
Σκακιστική καριέρα
Το 1754, ο Φιλιντόρ επέστρεψε στη Γαλλία, μετά από εννέα χρόνια απουσίας που πέρασε ως επί το πλείστον στην Ολλανδία και την Αγγλία. Ήταν πλέον ένας πολύ ισχυρότερος παίκτης, έχοντας παίξει επιτυχώς με αντιπάλους του διαμετρήματος του Φιλίπ Στάμμα και του Αβραάμ Γιάνσσεν, αλλά, όπως αναφέρει ο Τζωρτζ Άλλεν στο βιβλίο του Η ζωή του Φιλιντόρ, δεν μπορούσε ο ίδιος να θεωρηθεί ο ισχυρότερος παίκτης στον κόσμο μέχρι τον αγώνα του με τον Λεγκάλ ντε Κερμέρ το 1755.
Θεμιστοκλής Διαννελίδης
Βιογραφία
Κηδεύτηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2000 στο Α΄ Νεκροταφείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Φρανσουά-Αντρέ Ντανικάν Φιλιντόρ
Σκακιστική καριέρα
Ο Ζακ Φρανσουά Μωρέ, ένας από τους καλύτερους Γάλλους σκακιστές των αρχών του 19ου αιώνα, ήταν ανηψιός του Φιλιντόρ.
Το σκακιστικό βιβλίο του
250px|μικρογραφία|δεξιά|Πορτραίτο από το βιβλίο L’analyze des échecs (Λονδίνο, 2η έκδοση, 1777) Το 1749, ο Φιλιντόρ δημοσίευσε το διάσημο βιβλίο του Analyse du jeu des Echecs. Τύπωσε μια δεύτερη έκδοση το 1777, και μια τρίτη έκδοση το 1790. Το βιβλίο πλεονεκτούσε στη σκακιστική γνώση και μέχρι το 1871, είχε κάνει περίπου 70 εκδόσεις και είχε μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, ρωσικά και ιταλικά. Σε αυτό, ο Φιλιντόρ ανέλυσε εννέα διαφορετικούς τύπους ανοιγμάτων του παιχνιδιού. Τα περισσότερα από τα ανοίγματα του Φιλιντόρ έχουν σχεδιαστεί για να ενισχύσουν και να δημιουργήσουν ένα ισχυρό αμυντικό κέντρο, χρησιμοποιώντας πιόνια. Αυτός είναι ο πρώτος που συνέλαβε το νέο ρόλο του πιονιού στο σκάκι, και η πιο διάσημη από τις συμβουλές του ήταν το ρητό "Τα πιόνια είναι η ψυχή του σκακιού".
Γαλλική Επανάσταση
Ο Φιλιντόρ βρέθηκε κατά λάθος στην Αγγλία, όταν συνέβη η Γαλλική Επανάσταση. Λόγω πολλών από τις κοινωνικές επαφές του, που αναφέρθηκαν παραπάνω, η επαναστατική κυβέρνηση τον έβαλε στην απαγορευμένη λίστα. Πέθανε στο Λονδίνο στις 31 Αυγούστου 1795, και θάφτηκε στον Άγιο Ιάκωβο του Πικαντίλι. Λίγες μέρες αργότερα, οι συγγενείς του κατάφεραν να αποκαταστήσουν το όνομά του και αφαιρέθηκε από την λίστα.
Αναφορές στο σκάκι
Το όνομα του Φιλιντόρ χρησιμοποιείται σε τρία γνωστά θέματα στο σκάκι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκακιστές Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Ερέντερια
Η Ερέντερια (επίσημα, βασκική μορφή Errenteria, ισπανική μορφή Rentería, Ρεντερία) είναι πόλη και δήμος της επαρχίας της Γκιπούθκοα στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία. Είναι ενταγμένο στην μητροπολιτική περιοχή του Σαν Σεμπαστιάν και το 2017 είχε 39.439 κατοίκους, όντας η τρίτη πιο πολυπληθής πόλη της επαρχίας μετά την πρωτεύουσα και το Ιρούν.
Ιδρύθηκε το 1320 ως Villanueva de Oiarso και για μισή περίπου χιλιετία υπήρξε η κύρια ανταγωνίστρια του Σαν Σεμπαστιάν αναφορικά με την οικονομική κυριαρχία στην περιοχή και τον έλεγχο του λιμένα της Πασάια, του σημαντικότερου της επαρχίας. Μετονομάστηκε επίσημα σε Ρεντερία το 1491. Η παραδοσιακή ασχολία των κατοίκων του ήταν το εμπόριο, η ναυπηγική και η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων σιδήρου και των δασικών πόρων των γειτονικών λόφων. Όπως και στην υπόλοιπη Χώρα των Βάσκων, από τα μέσα του 19ου αιώνα, είδε τον πληθυσμό της να εκτινάσσεται με τον εκβιομηχανισμό και τη μαζική εισροή μεταναστών, περίοδος που από τις δεκαετίες του 1980 και 1990 έδωσαν χώρο σε μια οικονομία βασισμένη κυρίως στις υπηρεσίες και τον τουρισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γκιπούθκοα
Σαράουτς
Το Σαράουτς (επίσημα, βασκική μορφή Zarautz, ισπανική μορφή Zarauz, Θαράουθ) είναι πόλη και δήμος της επαρχίας της Γκιπούθκοα στη Χώρα των Βάσκων στη βόρεια Ισπανία, 15 χιλιόμετρα δυτικά του Σαν Σεμπαστιάν, όντας μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του.
Ως πόλη ιδρύθηκε το 1237 από τον Φερδινάνδο Γ΄ της Καστίλης και οι κάτοικοί του ασχολήθηκαν τόσο με την αλιεία φάλαινας στο Κανταβρικό πέλαγος όσο και με τη ναυτική τέχνη γενικότερα. Λόγω του μήκους της παραλίας του, που είναι μία από τις μακρύτερες της ατλαντικής ακτής της Ισπανίας (2,8 χιλιόμετρα) αποτελεί από τον 19ο αιώνα τόπο παραθερισμού, αρχικά της βασιλικής οικογένειας και των ευγενών και στη συνέχεια της μέσης τάξης. To 2017 είχε 23.118 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γκιπούθκοα
Μονή του Τιμίου Σταυρού (Όμοδος)
Ιστορία
Σύμφωνα με μια αφήγηση, οι κάτοικοι των χωριών Πάνω και Κάτω Κουπέτρα, τα οποία εξαφανίστηκαν, παρατήρησαν στην περιοχή μια φωτιά ανάμεσα σε κάτι θάμνους. Όταν έφθασαν εκεί, δεν βρήκαν τίποτα, ωστόσο, το φαινόμενο επαναλαμβανόταν συνέχεια τις επόμενες νύχτες. Τότε, οι κάτοικοι ανακάλυψαν μια σπηλιά, η οποία είχε μέσα ένα σταυρό. Θέλοντας να τιμήσουν το ιερό κειμήλιο, οι κάτοικοι των χωριών έφτιαξαν το μοναστήρι. Οι ιστορικοί δεν γνωρίζουν πότε ακριβώς έχει χτιστεί το μοναστήρι, αλλά υπάρχουν αναφορές πως προϋπήρχε του Ομόδους και πως χτίστηκε αρκετά χρόνια πριν την επίσκεψη της Αγίας Ελένης στην Κύπρο το 327 μ.Χ.
Κατά την οθωμανική περίοδο, το Μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού έλαβε φιρμάνι ασυδοσίας και ασυλίας από τον Σουλτάνο γύρω στα 1700. Αργότερα, το 1757, χτίστηκε μια δεξαμενή με νερό που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο από τον ιερομόναχο Γερμανό. Το 1917, η περιουσία του μοναστηρίου δόθηκε στους Ομοδίτες και αργότερα, οι μοναχοί άρχισαν να εγκταλείπουν το μοναστήρι, το οποίο μετατράπηκε σε μονή της ενορίας του Ομόδους.
Μουσεία
Στον χώρο του μοναστηρίου στεγάζονται διάφορα μουσεία, όπως το Μουσείο βυζαντινών εικόνων, το Μουσείο Αγώνος της ΕΟΚΑ (1955-59), το Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, καθώς και μια πινακοθήκη.
Πηγές
Τιμιου
2598 Μέρλιν
Ο Μέρλιν (Merlin) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του από τον θρυλικό μάγο Μέρλιν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Μέρλιν είναι Ch (ανθρακούχος). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μερλιν
Λεβιάθαν (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Λεβιάθαν μπορεί να αφορά:
Λεοπόλδος Α΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου
Ο Λεοπόλδος Α΄, πρίγκιπας του Άνχαλτ-Ντέσαου (Leopold I., Fürst von Anhalt-Dessau, 3 Ιουλίου 1676 – 7 Απριλίου 1747) ήταν Γερμανός ευγενής του οίκου Ασκάνια, κυβερνήτης του πριγκιπάτου Άνχαλτ-Ντέσαου από το 1693 έως το 1747 και στρατάρχης του πρωσικού στρατού. Ως στρατάρχης οι ικανότητες του ήταν μέτριες, αλλά αποτέλεσε έναν εξαιρετικό εκπαιδευτή που εκμοντέρνισε το πρωσικό πεζικό.
Πρώτα χρόνια
Ο Λεοπόλδος γεννήθηκε στο Ντέσαου ως το ένατο από δέκα παιδιά και μόνος γιος του Ιωάννη Γεωργίου Β΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου και της γυναίκας του Ερριέττας Αικατερίνης του Νάσσαου, κόρης του Φρειδερίκου Ερρίκου, πρίγκιπα της Οράγγης.
Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τον στρατό, πράγμα για το οποίο εκπαίδευσε τον εαυτό πνευματικά και σωματικά. Το 1693 έγινε συνταγματάρχης στον πρωσικό στρατό, διοικώντας ένα σύνταγμα και τον ίδιο χρόνο ανέλαβε και την διακυβέρνηση του πριγκιπάτου. Για το υπόλοιπο της ζωής του, εκτελούσε χρέη ηγεμόνα και Πρώσου αξιωματικού ταυτόχρονα. Η πρώτη εκστρατεία στην οποία συμμετείχε ήταν το 1695 στις Κάτω Χώρες στην πολιορκία της πόλης Ναμύρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1697 την Άννα-Λουίζα Φέζε (Föhse), κόρη του Ροδόλφου Φέζε, Αυλικού φαρμακοποιού. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και τα τέκνα θα έπρεπε να αποκλειστούν της διαδοχής, αλλά ο βασιλιάς της Γερμανίας τον έκανε δυναστικό και οι πρίγκιπες των άλλων κλάδων του Άνχαλτ συμφώνησαν σε αυτό. Είχε τέκνα:
Από μια μη νόμιμη σχέση με τη Σοφία-Ελονόρα Σέλντνερ είχε φυσικά τέκνα, που τους δόθηκε το επώνυμο φον Μπέρενχορστ:
Πόλεμος Ισπανικής Διαδοχής
Ο Λεοπόλδος είχε εισαγάγει αρκετές καινοτομίες στον πρωσικό στρατό. Το 1700 περίπου αντικατέστησε την ξύλινη ράβδο για τον οπλισμό του μουσκέτου με σιδερένια. Η καριέρα του σε σημαντικές διοικήσεις ξεκίνησε με το ξέσπασμα του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής το 1701, όπου ανέλαβε ένα πρωσικό σώμα στρατού στον Ρήνο. Με τον στρατό του συμμετείχε στις πολιορκίες των πόλεων Κάιζερσβερτ και Φένλο. Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στην μάχη του Χόχστατ (Hochstadt), όπου οι Πρώσοι και οι Αυστριακοί ως σύμμαχοι ηττήθηκαν από τους Γάλλους. Το 1704 το πρωσικό απόσπασμα του Λεοπόλδου πήρε μέρος στη μάχη του Μπλένχαϊμ. Το 1705 ο Λεοπόλδος επικεφαλής ενός σώματος πρωσικού στρατού στάλθηκε στην Ιταλία, όπου και πολέμησε στην μάχη του Κασάνο. Στην πολιορκία του Τορίνου ήταν ο πρώτος που εισέβαλε στα εχθρικά χαρακώματα στις 7 Σεπτεμβρίου 1706. Μετά από μία ακόμη εκστρατεία στην Ιταλία, μεταφέρθηκε στις Κάτω Χώρες, όπου ήταν παρών στην πολιορκία της πόλης Τουρνέ του Βελγίου και έπειτα στην μάχη του Μαλπλακέ.
Την χρονιά 1710 δόθηκε στον Λεοπόλδο η διοίκηση ολόκληρου του πρωσικού αποσπάσματος στο γαλλικό μέτωπο. Το 1712 προήχθη στον βαθμό του στρατάρχη, έπειτα από αίτηση του πρίγκιπα και μετέπειτα βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκου Γουλιέλμου, ο οποίος είχε υπηρετήσει μαζί του ως εθελοντής. Στις αρχές της βασιλείας του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄, ο Λεοπόλδος ήταν ένα από τα βασικά μέλη του πρωσικού κυβερνητικού κύκλου.
Εκπαιδεύοντας τον πρωσικό στρατό
Ο στρατός της Πρωσίας είχε αποκτήσει καλή φήμη στους πολέμους που συμμετείχε στο χρονικό διάστημα από το 1675 μέχρι το 1715, αλλά δεν θεωρούνταν από τους ισχυρούς στρατούς της Ευρώπης έως και το 1740, στην αρχή του Πολέμου της Αυστριακής διαδοχής. Το επίτευγμα του Λεοπόλδου πριν τον πόλεμο ήταν η εκπαίδευση του πεζικού. Ήταν από τους αυστηρότερους εκπαιδευτές και κάτω από την επίβλεψή του το πρωσικό πεζικό έγινε μια περίφημη δύναμη, που ακόμα δεν είχε κάνει επίδειξη των δυνατοτήτων του. Ουσιαστικά ο Λεοπόλδος ήταν στρατιωτικός του πεζικού, καθώς στην εποχή του το πυροβολικό δεν καθόριζε το αποτέλεσμα των μαχών. Εντούτοις η απόφασή του να παραμελήσει το ιππικό είχε εμφανή αποτελέσματα στη μάχη του Μόλβιτς.
Θητεία υπό τον Φρειδερίκο Β΄
Με την άνοδο του Φρειδερίκου Β΄ στον θρόνο και την αρχή των Σιλεσιανών πολέμων, οι προσπάθειες του Λεοπόλδου ανταμείφθηκαν στα πεδία των μαχών. Ο ίδιος ο Λεοπόλδος δεν συμμετείχε συχνά στον στρατό που διοικούσε ο βασιλιάς, σε αντίθεση με τους γιους του και αυτό γιατί ο Φρειδερίκος δύσκολα μπορούσε να χειριστεί τον ηλικιωμένο στρατάρχη. Στο μεγαλύτερο μέρος του πολέμου μέχρι το 1745, ο Λεοπόλδος είχε την διοίκηση ενός στρατού στα σύνορα με την Σαξονία.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί του 17ου αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Στρατάρχες της Πρωσίας
Φανζίν
Το φανζίν (αγγλικά: fanzine, συνθετικό από τις λέξεις fan, οπαδός, φίλος ενός θέματος και zine από το magazine, περιοδικό) είναι είδος εντύπου, συνήθως με τη μορφή μικρού περιοδικού, που φτιάχνεται και κυκλοφορεί από ερασιτέχνες εκδότες και δημιουργούς και διανέμεται συνήθως χέρι με χέρι και έξω από τα καθιερωμένα πλαίσια διανομής και διακίνησης εντύπων. Οι εκδότες μπορεί να είναι μία οργανωμένη ομάδα ατόμων ή και απλά ένα άτομο. Οι δημιουργοί μπορεί ακόμα να είναι πρωτοεμφανιζόμενοι ερασιτέχνες ή επαγγελματίες ήδη καταξιωμένοι στο χώρο τους. Ένα φανζίν στις περισσότερες περιπτώσεις ασχολείται με ειδικά θέματα, όπως μουσική, κόμικς, επιστημονική φαντασία, λογοτεχνία, πολιτική, πορνογραφία ή ακόμα και συνδυασμοί από αυτά.
Εκτύπωση
Η ποιότητα των φανζίν όσον αφορά την εκτύπωση ποικίλει πολύ. Πολλές φορές είναι φτιαγμένα στο χέρι, και απλά φωτοτυπημένα και συρραμένα ή άλλες ακόμα και τυπωμένα σε τυπογραφεία με όλες τις σύγχρονες τεχνικές. Τα ίδια τα άτομα που γράφουν, ετοιμάζουν και τη στοιχειοθεσία στον υπολογιστή, καθώς και τη σχεδίαση της εμφάνισης του περιοδικού. Υπάρχουν και περιπτώσεις όπου κάποια μέρη του περιοδικού είναι εντελώς χειροποίητα. Όσον αφορά το χρώμα συνήθως είναι εξ ολοκλήρου ασπρόμαυρα, άλλοτε απλά με έγχρωμο εξώφυλλο, και τέλος μερικά εμφανίζονται σε διχρωμία ή τετραχρωμία. Η ποιότητα της εκτύπωσης επηρεάζει άμεσα και την τιμή.
Η ποιότητα των φανζίν στο σύνολό τους, βελτιώθηκε αισθητά μετά το 2000, καθώς οι υπολογιστές έγιναν πιο προσιτοί και η γνώση ψηφιακών προγραμμάτων επεξεργασίας εικόνων ή γραφιστικού στησίματος εντύπων πιο κοινή.
Πολλά φανζίν κυκλοφορούν σε μορφή cd ή άλλου ψηφιακού μέσου. Υπάρχουν ακόμα έντυπα φανζίν που συνοδεύονται από cd.
Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο πλέον παίζει και το διαδίκτυο, εφόσον μπορεί να γνωστοποιήσει την κυκλοφορία ενός καινούργιου φανζίν και να φέρει πιο εύκολα σε επαφή τους δημιουργούς με το κοινό ή μεταξύ τους. Είναι ακόμα σημαντική η συμβολή του στη διοργάνωση σχετικών εκδηλώσεων. Τέλος, κάποια φανζίν είναι διαθέσιμα μόνο σε ψηφιακή μορφή ή μπορεί κάποιος να τα παραγγείλει μόνο μέσω διαδικτύου.
Τιμή
Τα φανζίν μπορούν να διατίθενται έναντι μικρού αντιτίμου (1,5-3 ευρώ), το οποίο συνήθως διατίθεται από τον εκδότη του για τη εκτύπωση του επόμενου τεύχους. Οι περισσότερες από αυτές τις εκδόσεις είναι βραχύβιες, ακριβώς λόγω του ότι τα φανζίν στο σύνολό τους δεν είναι κερδοσκοπικού χαρακτήρα και δεν αποφέρουν μεγάλα κέρδη. Πολλά φανζίν μοιράζονται δωρεάν με τα έξοδα να επιβαρύνουν πλήρως το δημιουργό τους. Έτσι υπάρχουν φανζίν που καταφεύγουν σε καταχώρηση διαφημίσεων για να μπορέσουν να τυπωθούν. Οι διαφημίσεις αυτές συνήθως είναι από βιβλιοπωλεία, δισκοπωλεία, καφέ ή τυπογραφεία και συνήθως μοιράζονται στα ίδια μαγαζιά. Υπάρχουν ακόμα εκδόσεις που επιχορηγούνται από πανεπιστήμια, όπως οι εκδόσεις των εκθέσεων κόμικς της Φοιτητικής Εβδομάδας του Α.Π.Θ.
Κυκλοφορία
Στην Ελλάδα ο αριθμός των αντιτύπων είναι κι αυτός μικρός και συνήθως κυμαίνεται σε 100-200 τεύχη, με τα πιο επιτυχημένα φανζίν να πουλούν 500 τεύχη. Υπάρχουν ακόμα περιπτώσεις, όπως το "THE COMIX UNDO" ή το "Μικρό Σύμπαν", που τυπώθηκαν σε 2000-3000 αντίτυπα.
Χαρακτηριστικό όλων των fanzines είναι η μη σταθερή περιοδικότητα της έκδοσης, καθώς και η δυσκολία στη διανομή, αφού τα περισσότερα βιβλιοπωλεία και περίπτερα δεν δέχονται να τα φιλοξενήσουν, ως μη έχοντα χαρτιά από την εφορία και επειδή δεν είναι ούτως ή άλλως κερδοσκοπικά. Πολλές φορές βγαίνουν ένα-δύο τεύχη και σταματά η έκδοση, ενώ πολλοί δημιουργοί τους στην πορεία, βγάζουν κάτι καινούργιο, με άλλους συνεργάτες ή και με τους ίδιους. Στην Ελλάδα γίνεται διανομή κυρίως στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε άλλες πόλεις, όπως τη Δράμα, τα Γιάννενα κ.α.
Διάφορα ελληνικά φανζίν, που είχαν ή έχουν μια σχετικά σταθερή παρουσία:
Small-Press Comics
Αναλυτικά έχει αρθρογραφήσει και παρουσιάσει την πλειοψηφία των Ελληνικών Small Press Comics των τελευταίων 10 ετών, ο Κων (δημιουργός των "Ιστοριών Ατελείωτης Ματαιοδοξίας" και συνδημιουργός του "Subart") στο comicart.gr στο τμήμα Εναλλακτικών Εκδόσεων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Fandom
Τζουντ Λο
Ο Τζούντ Λο (αγγλικά: David Jude Heyworth Law, 29 Δεκεμβρίου 1972) είναι Άγγλος ηθοποιός. Το 2007 τιμήθηκε με τιμητικό βραβείο Σεζάρ.
Γεννημένος και μεγαλωμένος στο Λονδίνο, ο Λο ξεκίνησε την υποκριτική στο θέατρο. Με την συμμετοχή του σε μικρούς ρόλους σε ταινίες μεγάλης διάρκειας, έγινε γνωστός για τον ρόλο του στην ταινία του σκηνοθέτη Άντονι Μινγκέλα Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ (1999), για την οποία κέρδισε το βραβείο BAFTA καλύτερου ηθοποιού σε δεύτερο αντρικό ρόλο και ήταν υποψήφιος για Όσκαρ. Οι ταινίες Εχθρός προ των πυλών (2001), Α.Ι τεχνητή νοημοσύνη (2001) και Ο δρόμος της απώλειας (2002) είχαν εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία. Συμμετείχε ακόμη στην πολεμική ταινία Επιστροφή στο Cold Mountain (2003), στο δράμα Εξ επαφής (2004) και στη ρομαντική κωμωδία The Holiday (2006) κερδίζοντας υποψηφιότητες Academy Award και BAFTA για την συμμετοχή του στην πρώτη.
Ο Λο έπαιξε τον δρα Γουότσον στο Sherlock Holmes (2009) και στο Sherlock Holmes: A Game Of Shadows (2011), την νεότερη μορφή του Albus Dumbledore στο Φανταστικά ζώα: Τα εγκλήματα του Γκρίντελβαλντ (2018) και τον Yon-Rogg στο Captain Marvel (2019), όλες από τις οποίες θεωρούνται από τις πιο καταφανείς κυκλοφορίες του. Άλλες αξιοσημείωτες ερμηνείες του είναι στο Contagion (2011), Hugo (2011), στις Παρενέργειες (2013), στο Ξενοδοχείο Grand Budapest (2014), Spy (2015), Genius (2016) και στις τηλεοπτικές σειρές The Young Pope (2016) και The New Pope.
Πρώτα χρόνια
Ο Λο γεννήθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1972 στο Λιούσαμ, Νότιο Λονδίνο και είναι το δεύτερο παιδί των δασκάλων Μάργκαρετ Αν Χέιγουoρθ και Πίτερ Ρόμπερτ Λο. Ο πατέρας του έγινε σύμφωνα με τον Λο 'ο νεότερος διευθυντής σχολείου στο Λονδίνο'. Έχει μια αδελφή, την Νατάσα. Ο ίδιος φέρει και το όνομα Ντέιβιντ, το οποίο του έδωσαν οι γονείς του από έναν οικογενειακό τους φίλο, αλλά και από το τραγούδι των Beatles, 'Hey Jude', όπως επίσης από το βιβλίο 'Jude the Obscure', αλλά προσφονείται με το δεύτερο του όνομα, Τζουντ, από πάντα.
Καριέρα
Ο Λο είχε την πρώτη του ρηξικέλευθο ταινία στην βρετανική ταινία Shopping που έμελε να πρωταγωνιστήσει με τη μελλοντική του σύζυγο, Σέιντι Φροστ.
Το 1997 έγινε περισσότερο ευρέως γνωστός για τον ρόλο του στην αυτοβιογραφική ταινία Wilde. Ο Λο κέρδισε το βραβείο 'Υποσχόμενου Νεοφερμένου' από τα Evening Standard British Film Awards για τον ρόλο του ως 'Λόρδος 'Άλφρεντ 'Μπόοζι' Ντάγκλας', τον εντυπωσιακό νεαρό εραστή του Στίβεν Φράι στην ταινία.
Στην ταινία επιστημονικής φαντασίας του Άντριου Νίκολ, Gattaca, ο Λο έπαιξε τον ρόλο ενός πρώην αθλητή κολύμβησης με αναπηρία που ζούσε σε μια δυστοπία εμμονική με την γενετική εγκυρότητα. Στην ταινία του Clint Eastwood's, Μεσάνυχτα στον κήπο του καλού και του κακού έπαιξε το ρόλο του Μπίλι Χάνσον, ενός νεαρού εκδιδόμενου που σκοτώθηκε από έναν έμπορο τέχνης που απεικονίστηκε από τον Κέβιν Σπέισι.
Το 1998, ο Λο έπαιξε τον Steven Grlscz, έναν βαμπίρ και έναν έμπειρο γυναικοκατακτητή, στο The Wisdom of Crocodiles.
Για τον Ταλαντούχο Κύριο Ρίπλει το 1999, ο Λο έμαθε να παίζει σαξόφωνο, έζησε στην Ιταλία για μήνες, απέκτησε αμερικανική προφορά και κέρδισε το βραβείο MTV Movie Award με τους Matt Damon και Fiorello για την εκτέλεση του τραγουδιού "Tu Vuò Fà L'Americano" των Ρενάτο Καροζόνε και Νικόλα Σαλέρνο. Ο ρόλος του κέρδισε το Βραβείο BAFTA για τον Καλύτερο Ηθοποιό σε δευύτερο αντρικό ρόλο καθώς και υποψηφιότητες για το Βραβείο Χρυσής Σφαίρας για τον Καλύτερο ηθοποιό σε δευτερεύοντα αντρικό ρόλο - Motion Picture και Βραβείο Ακαδημίας Καλύτερου αντρικού ρόλου, μεταξύ των άλλων υποψηφιοτήτων.
Το 2001, ο Λο πρωταγωνίστησε ως Ρώσος ελεύθερος σκοπευτής Βασίλι Ζάϊτσεφ στην ταινία Εχθρός προ τον Πυλών και έμαθε χορό μπαλέτου για την ταινία A.I. Τεχνητή Νοημοσύνη (2001). Το 2002, έπαιξε τον μαφιόζο πληρωμένο δολοφόνο στο δράμα του Σαμ Μέντες της δεκαετίας του 1930, Ο δρόμος της απώλειας. Το 2003, συνεργάστηκε ξανά με τον σκηνοθέτη Άντονι Μινγκέλα, για το Cold Mountain, κερδίζοντας υποψηφιότητες Καλύτερου Ηθοποιού από μέλη της Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, του Hollywood Foreign Press Association και της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογραφικών και Τηλεοπτικών Τεχνών.
Ο Λο, θαυμαστής του Sir Laurence Olivier, πρότεινε να συμπεριληφθεί η εικόνα του ηθοποιού στην ταινία του 2004 Sky Captain and the World of Tomorrow. Χρησιμοποιώντας την επιστήμη των γραφικών υπολογιστών, πλάνα του νεαρού Olivier συγχωνεύτηκαν στην ταινία, παίζοντας τον Δρ. Totenkopf, μια μυστηριώδη επιστημονική ιδιοφυΐα και υπερπληθυσμό. Επίσης, το 2004, ο Λο χαρακτήρισε τον τίτλο στον Άλφι το remake της ταινίας του Bill Naughton του 1966, παίζοντας τον ρόλο που προήλθε από τον Michael Caine και αργότερα ανέλαβε έναν άλλο από τους προηγούμενους ρόλους του Caine στην ταινία Sleuth του 2007, που προσαρμόστηκε από τον Nobel Laureate στη Λογοτεχνία Harold Pinter, ενώ ο Caine έπαιξε το ρόλο που προήλθε από τον Olivier.
Το 2006, έπαιξε το ρόλο του μονογονεϊκού αδελφού της Κέιτ Γουίνσλετ στην ταινία The Holiday, μια σύγχρονη αμερικανική ρομαντική κωμωδία που γράφτηκε, δημιουργήθηκε και σκηνοθετήθηκε από την Νάνσι Μάγιερς. Μετά την εμφάνισή του σε μια σειρά από δράματα περιόδου και ταινίες επιστημονικής φαντασίας στις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 2000, ο Λο είπε ότι θεωρούσε δύσκολο να προσεγγίσει τον σύγχρονο ρόλο σε αυτήν την ταινία. Όπως ο δήλωσε ο ηθοποιός, ένιωθε πιο ευάλωτος στο να παίζει έναν χαρακτήρα που ταιριάζει με τη δική του εμφάνιση και δεν απαιτεί προφορά ή φορεσιά. Μέχρι το τέλος του έτους, ο Λο ήταν ένας από τους Top Ten A-list των πιο τραπεζικών ηθοποιών στο Χόλιγουντ, σύμφωνα με την κλίμακα Ulmer.
Ο Law είναι ένας από τους τρεις ηθοποιούς που ανέλαβαν το ρόλο του ηθοποιού Heath Ledger στην ταινία του Terry Gilliam 'The Imaginarium of Doctor Parnassus'. Μαζί με τον Λο, οι ηθοποιοί Johnny Depp και Colin Farrell απεικονίζουν "τρεις ξεχωριστές διαστάσεις στην ταινία". Εμφανίστηκε απέναντι από το Forest Whitaker στην κωμωδία σκοτεινής επιστημονικής φαντασίας Repo Men και ως Dr. Watson στην προσαρμογή του Σέρλοκ Χόλμς από τον Guy Ritchie, μαζί με τους Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Ρέιτσελ ΜακΑνταμς, καθώς και τη συνέχεια του 2011, Sherlock Holmes: A Game of Shadows. Ο Λο πρωταγωνίστησε ως σούπερ μοντέλο διασημοτήτων στην ταινία Rage, και blogger και "προφήτης" Alan Krumwiede στο ιατρικό θρίλερ 2011 του Contagion.
Τον Απρίλιο του 2017, ανακοινώθηκε ότι ο Λο θα απεικόνιζε τον Άλμπους Ντάμπλντορ σε νεαρή ηλικία στο Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 16 Νοεμβρίου 2018 με ανάμεικτες κριτικές. Υποδύθηκε επίσης τον Yon-Rogg στην υπερηρωική ταινία Captain Marvel του 2019. Η ταινία ήταν μια παγκόσμια επιτυχία στο box office, κερδίζοντας πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια παγκοσμίως. Το 2020, ο Λο ανακοινώθηκε ότι θα παίξει τον Captain Hook σε μια ζωντανή έκδοση του Peter Pan της Disney, με τίτλο Πίτερ Παν & Γουέντι.
Τηλεόραση
Το 1989, ο Λο έλαβε τον πρώτο τηλεοπτικό του ρόλο, σε μια ταινία βασισμένη στο παιδικό βιβλίο του Beatrix Potter, The Tailor of Gloucester. Στη συνέχεια, ο Λο θα είχε δευτερεύοντες ρόλους σε διάφορες βρετανικές τηλεοπτικές σειρές, συμπεριλαμβανομένης της διετούς θητείας στην παραγωγή γραμματοσειράς ITV για οικογένειες της Γρανάδας και στο επεισόδιο "Shoscombe Old Place" στο Sherlock Holmes του ITV, καθώς και στους κορυφαίους ρόλος στο σύντομο BFI / Channel 4 The Crane.
Τον Μάιο του 2015, ανακοινώθηκε ότι ο Λο θα απεικονίζει τον Λένι Μπελάρδο / Πίος ΧΙΙΙ, έναν συντηρητικό Αμερικανό Καρδινάλιο που εκλέγεται Πάπας ως απάντηση σε αυτό που θεωρείται ως ανεξέλεγκτο φιλελευθερισμό στην Καθολική Εκκλησία. Μια σειρά δέκα επεισοδίων με τίτλο The Young Pope δημιουργήθηκε από κοινού από τους Sky Atlantic και Canal + με το HBO, και σκηνοθετήθηκε από τον βραβευμένο με Όσκαρ σκηνοθέτη Πάολο Σορρεντίνο. Η σειρά άρχισε να προβάλλεται σε διάφορες χώρες τον Οκτώβριο του 2016. Ο Λο συμμετείχε και στο σίκουε της σειράς, The New Pope, η οποία έκανε πρεμιέρα στο HBO στις 13 Ιανουαρίου 2020. Πρωταγωνιστεί επίσης στα μίνι σειρά The Third Day, που έκανε πρεμιέρα στο HBO στις 14 Σεπτεμβρίου 2020.
Θέατρο
Το 1987, ο Λο άρχισε να παίζει στο Εθνικό Μουσικό Θέατρο Νεολαίας. Έπαιξε διάφορους ρόλους στο βραβευμένο έργο του Εδιμβούργου Fringe The Ragged Child. Ένας από τους πρώτους μεγάλους ρόλους του ήταν ο Foxtrot Darling στο Philip Ridley's The Fastest Clock in the Universe. Ο Λο συνέχισε να εμφανίζεται ως Michael στην παραγωγή του τραγικού τραγουδιού του Jean Cocteau, Les Parribles, σε σκηνοθεσία του Sean Mathias. Για αυτό το έργο, προτάθηκε για το βραβείο Laurence Olivier για το Outstanding Newcomer και έλαβε το Ian Charleson Award για το Outstanding Newcomer.
Τον Μάιο του 2009, ο Λο επέστρεψε στη σκηνή του Λονδίνου για να παίξει τον ρόλο του τίτλου στο Σαίξπηρ του Άμλετ στο Donmar Warehouse West End σεζόν στο θέατρο του Wyndham. Το BBC ανέφερε "μια καλή και σταθερή παράσταση", αλλά περιελάμβανε και άλλες κριτικές για την ερμηνεία του Λο που ήταν ανάμεικτες. Υπήρξε μια περαιτέρω εκτέλεση της παραγωγής στο κάστρο Elsinore της Δανίας από τις 25-30 Αυγούστου 2009. Τον Σεπτέμβριο του 2009, η παραγωγή μεταφέρθηκε στο Broadhurst Theatre στη Νέα Υόρκη. Η Washington Post θεώρησε ότι η πολυαναμενόμενη παράσταση ήταν «εξαιρετικά απογοητευτική». Παρ 'όλα αυτά, προτάθηκε για το βραβείο Tony 2010 για την καλύτερη απόδοση από έναν κορυφαίο ηθοποιό σε θεατρικό έργο. Τον Ιανουάριο του 2010, στην τελετή των βραβείων Circle Theatre, του απονεμήθηκε το βραβείο John and Wendy Trewin για την καλύτερη ερμηνεία του Σαίξπηρ για το Άμλετ του 2009.
Διαφήμιση
Το 2002, σκηνοθέτησε μια διαφήμιση σεβασμού για τα ζώα κατά της γούνας. Το διαφημιστικό, με τίτλο "Fur and Against", χρησιμοποίησε μουσική που συνέθεσε ο Gary Kemp και περιελάμβανε εμφανίσεις από τους Law, Chrissie Hynde, Moby, George Michael, Danny Goffey, Rhys Ifans, Sadie Frost, Helena Christensen, Sir Paul McCartney, Melanie C, και η Στέλλα ΜακΚάρτνεϊ.
Από το 2005, εκπροσωπεί τον Dunhill ως «πρεσβευτή ενδυμάτων» στην Ασία. Το 2008, έγινε το διεθνές πρόσωπο της Dunhill και άρχισε να εμφανίζεται στις παγκόσμιες διαφημιστικές εκστρατείες. Το 2008, ο Λο έγινε το πρόσωπο του ανδρικού αρώματος, Dior Homme Sport.
Το 2016, εμφανίστηκε μαζί με τον Ιάπωνα ηθοποιό Shun Oguri σε μια διαφήμιση για την εκστρατεία "Momotaro's Story" του Pepsi, ως "Oni".
Τον Αύγουστο του 2020, έκανε αναφορά για την Sky Italia, την υπηρεσία του Sky Wifi.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Νέα Επίδαυρος Αργολίδας
Η Νέα Επίδαυρος (παλαιά ονομασία: Πιάδα) είναι πεδινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νομού, κοντά στα σύνορα με τον νομό Κορινθίας. Ανήκει στον δήμο Επιδαύρου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 896 κάτοικοι.
Ονομασία
Η Νέα Επίδαυρος είναι χτισμένη στο εσωτερικό ενός απόκρημνου βράχου, σε μία θέση που την καθιστούσε αθέατη από την θάλασσα από την οποία απέχει ελάχιστα. Η επιλογή της θέσης εξυπηρετούσε την προστασία του χωριού από τους πειρατές. Τη φυσική οχύρωση της θέσης ενίσχυε η ύπαρξη του βυζαντινού κάστρου που στέκει ακόμα μισοερειπωμένο στον απόκρημνο βράχο στη βόρεια πλευρά του οικισμού.
Νήσος Γιούζνι
Η νήσος Γιούζνι (ρωσικά: Южный) είναι το νοτιότερο νησί της Νόβαγια Ζεμλιά και χωρίζεται από την νήσο Σέβερνι με τον πορθμό Μάτοτσκιν. Επίσης είναι το τρίτο μεγαλύτερο νησί της Ρωσίας μετά την Σαχαλίνη και το Σέβερνι και το έκτο μεγαλύτερο νησί της Ευρώπης. Βρίσκεται βόρεια της Ρωσίας και ανήκει στην περιφέρεια Αρχάγγελσκ.
Νέα Επίδαυρος Αργολίδας
Ονομασία
Στην Νέα Επίδαυρο πραγματοποιήθηκε η Α' Εθνοσυνέλευση του επαναστατημένου ελληνικού κράτους, στις 20 Δεκεμβρίου του 1821. Η εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ψήφισε την πρωτοχρονιά του 1822 το πρώτο ελληνικό πολίτευμα και όρισε ως ελληνική σημαία τη γαλανόλευκη. Την περίοδο εκείνη η Νέα Επίδαυρος ονομαζόταν Πιάδα και μετά την απελευθέρωση μετονομάστηκε στο σημερινό της όνομα.
Νήσος Γιούζνι
Είναι το νησί, στο οποίο σημειώθηκε η πυρηνική δοκιμή της βόμβας υδρογόνου από την τότε Σοβιετική Ένωση, με την ονομασία "βόμβα Τσάρος": η πιο ισχυρή βόμβα που κατασκευάστηκε και δοκιμάστηκε ποτέ στον πλανήτη, στις 30 Οκτωβρίου 1961.
Νέα Επίδαυρος Αργολίδας
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Νέας Επιδαύρου έχει γνωρίσει αυξομειώσεις στο παρελθόν αλλά στις τελευταίες τρεις απογραφές έχει μειωθεί σημαντικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Επιδαύρου
Νήσος Γιούζνι
Οι συνέπειές της ως προς την διασπορά της επιβραδυνομένης ραδιενέργειας δεν υπολογίστηκαν ποτέ.
Πρωτεύουσα και μεγαλύτερος οικισμός της νήσου Γιούσνι είναι η κωμόπολη Μπελούσια Γκούμπα, ενώ άλλος οικισμός είναι το Ρογκάτσεβο, όπου και το αεροδρόμιο.
Πηγές
Κατηγορία:Περιφέρεια Αρχάγγελσκ Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας Κατηγορία:Νόβαγια Ζεμλιά
M4 Sherman
Το μέσο άρμα μάχης M4 ή Sherman ήταν αμερικανικό μέσο άρμα μάχης που χρησιμοποιήθηκε από τους Συμμάχους στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Βάρους 32 τόνων και οπλισμένο με πυροβόλο των 75mm, ήταν το κυριότερο άρμα μάχης των συμμάχων και παρήχθη σε πάνω από 40.000 κομμάτια διαφόρων παραλλαγών.
Σχεδιασμός και παραγωγή
thumb|left|400px Το Μ4 για οικονομία χρόνου σχεδιάστηκε βασισμένο στο βασικό σκάφος και ανάρτηση του M3 Grant, αλλά με επανασχεδιασμό του ανώτερου τμήματος για να φιλοξενηθεί ο πύργος του πυροβόλου. Το ανώτερο τμήμα του σκάφους ήταν χυτό, πράγμα που επιτάχυνε την παραγωγή και πρόσθετε επιπλέον ασφάλεια. thumb|Μια από τις πιο περίεργες τροποποιήσεις ήταν το αμφίβιο Sherman DD (Duplex Drive). Όταν έμπαινε στο νερό, το αδιάβροχο πλαίσιο σηκωνόταν και εξασφάλιζε την πλευστότητα. Μέσα στο νερό κινούνταν με προπέλα. Δεκάδες παραλλαγές του άρματος έκαναν την εμφάνισή τους, με διαφοροποιήσεις στον κινητήρα, την θωράκιση, τον οπλισμό και τον χαρακτήρα, με διάφορα ειδικά άρματα σχεδιασμένα πάνω σε αυτό, όπως άρματα μηχανικού, άρματα εφόδου, καταστροφείς αρμάτων, φλογοβόλα, άρματα γεφυροποιείας, εκτοξευτές ρουκετών, αυτοκινούμενα πυροβόλα, εκκαθάρισης ναρκοπεδίων κλπ.
Το Μ4 αγοράστηκε σε μεγάλες ποσότητες από το Ηνωμένο Βασίλειο, ή τα παρέλαβε ως μέρος του προγράμματος δανείων-μίσθωσης. Η πρώτη πολεμική δράση του M4 ήταν κατά την δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν τον Οκτώβριο του 1942.
Προβλήματα
Το βασικό προσόν του άρματος ήταν ότι παρήχθη σε μεγάλους αριθμούς, αυξάνοντας την αριθμητική υπεροχή των Συμμάχων, είχε όμως αρκετά προβλήματα σε σχέση με άλλα. Ο οπλισμός του δεν ήταν τόσο καλός όσο των γερμανικών αρμάτων, τόσο σε διαμέτρημα και ισχύ όσο και σε εμβέλεια. Το M4 χρειαζόταν να πλησιάσει αρκετά κοντά στον αντίπαλο, ενώ βρισκόταν συνεχώς στην εμβέλεια του πυροβόλου των γερμανικών αρμάτων όπως το Tiger. Η θωράκισή του ήταν επίσης τόσο λεπτή, που ανάγκασε τα πληρώματα στην αναζήτηση διάφορων τρόπων ενίσχυσής της, όπως με την τοποθέτηση αμμόσακων επάνω στο άρμα. Το άρμα ήταν πολύ ψηλό και διακρίνονταν από μακριά. Μεγάλο πρόβλημα ήταν επίσης η μεγάλη ποικιλία διαφορετικών παραλλαγών που έκανε δύσκολη την προμήθεια ανταλλακτικών.
Οπλισμός
Το άρμα ήταν οπλισμένο με πυροβόλο 75mm και συζυγές πολυβόλο 7,62mm, ένα πρόσθιο πολυβόλο 7,62mm και ένα πολυβόλο 12,7 mm για αντιαεροπορικό. Στην πορεία του πόλεμου διάφορες παραλλαγές έφεραν διαφορετικά πυροβόλα, όπως το πυροβόλο των 76mm, το πυροβόλο 17pdr που τοποθέτησαν οι Βρεταννοί στην δική τους παραλλαγή Sherman Firefly, και το πυροβόλο των 105 mm.
Εκδόσεις
Όλα τα M4 συνέχισαν να βελτιώνονται τόσο κατά την παραγωγή όσο και κατά την χρήση τους στις μονάδες. Δεν υπήρξαν μεγάλες τροποποιήσεις για να μην επηρεαστεί η ταχύτητα παραγωγής, οπότε αρχικά προβλήματα όπως τα κάθετα πλαϊνά τοιχώματα του σκάφους δεν διορθώθηκαν ποτέ. Κάθε μικρή τροποποίηση όμως εφαρμοζόταν όχι μόνο στα εργοστάσια αλλά και οπουδήποτε ήταν δυνατό, χωρίς συγκεκριμένη σειρά οπότε υπήρχε μια εξαιρετική ποικιλία αρμάτων που το καθένα είχε και κάτι διαφορετικό από το άλλο, ακόμη και στην ίδια μονάδα. Αυτό δημιουργούσε προβλήματα στην εύρεση ανταλλακτικών και πολλές φορές οδηγούσε στην εφαρμογή ακόμη μεγαλύτερων τροποποιήσεων. thumb|Μ4Α3Ε2 "Jumbo" 75mm Το άρμα εφόδου Μ4Α3Ε2 "Jumbo" ήταν μια τροποποίηση του μέσου άρματος M4 που χρησιμοποιούσε την επικλινή θωράκιση των 47o, με ξηρή αποθήκη πυρομαχικών, και επιπλέον μεταλλικές πλάκες θωράκισης κολλημένες μπροστά και στο πλάι. Ο πύργος του ήταν μια νέα σχεδίαση επηρεασμένη από το Τ23 και διατηρούσε το πυροβόλο των 75 mm. Είχε βάρος 42 τόνων. Το Μ4Α3Ε2 ήταν ένα πολύ καλά θωρακισμένο άρμα που μπορούσε να αντέξει τα περισσότερα χτυπήματα από τα γερμανικά άρματα.
Η αντιμετώπιση εχθρικών αρμάτων ήταν ευθύνη των διοικήσεων καταστροφέων αρμάτων, αλλά σύντομα έγινε αντιληπτό ότι έπρεπε να υπάρχει η δυνατότητα και στο M4. Για να τοποθετηθεί το πυροβόλο των 76mm, χρησιμοποιήθηκε ο πύργος του Τ23. Τα μοντέλα M4A1 76mm και M4A3 76mm κατασκευάστηκαν σε χιλιάδες κομμάτια. Ακολουθώντας την εξέλιξη, δημιουργήθηκε και το M4A3E8 76mm HVSS με το πυροβόλο των 76mm και νέα οριζόντια ανάρτηση ελατηρίου (HVSS). To M4A3E8 ήταν η τελευταία τροποποίηση παραγωγής και ήταν η έκδοση που διατηρήθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και χρησιμοποιήθηκε στον πόλεμο της Κορέας.
Πρώην χρήστες
αιχμαλωτισμένα άρματα μάχης)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Sherman Sherman Sherman Κατηγορία:Μέσα άρματα μάχης Κατηγορία:Άρματα μάχης
Ζοζέ Μαρία Νέβες
Ο Ζοζέ Μαρία Νέβες (José Maria Pereira Neves, 1960-) είναι πολιτικός από το Πράσινο Ακρωτήριο, Πρόεδρος του Πράσινου Ακρωτηρίου από τις 9 Νοεμβρίου 2021. Διατέλεσε και αρχηγός κυβερνήσεως από το 2001 ως το 2016. Είναι μέλος του Αφρικανικού Κόμματος για την Ανεξαρτησία του Πρασίνου Ακρωτηρίου (PAICV). Είναι υπέρ της ένταξης της χώρας του στην Ε.Ε..
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1960. Μέρος της ανώτερης εκπαίδευσής του πραγματοποιήθηκε στο Ίδρυμα Ζετούλιο Βάργκας, στη Βραζιλία.