cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Ε. Πυλαίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2017-18, η Α.Ε. Πυλαίας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών, που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στον Όμιλο Βορρά, τον οποίο συγκρότησαν 12 στον αριθμό σύλλογοι. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στη 2η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, χωρίς να παρατηρηθεί ισοβαθμία με άλλη ομάδα. Στο αποτέλεσμα αυτό οδήγησε η συλλογή του από 17 νίκες και 5 ήττες. Η αθλήτρια Μάγδα Καραμπατζάκη ήταν η πέμπτη παραγωγικότερη σκόρερ του Πρωταθλήματος της Α2 Βορρά, σημειώνοντας για λογαριασμό της Πυλαίας 305 πόντους. Για την έφεσή της τόσο στο σκοράρισμα (220) όσο και στη συλλογή εύστοχων τριπόντων (25) διακρίθηκε επίσης η Ευαγγελίνα Πετρίδου.
Την ίδια χρονιά το σωματείο έλαβε μέρος και στο Κύπελλο Ελλάδος. Στα τρεις αγωνιστικές της Α' Φάσης συγκέντρωσε ισάριθμες νίκες οδηγώντας διαδοχικά στον αποκλεισμό τους Τιτάνες Δράμας (εντός έδρας με σκορ 67-55), τον Ηρακλή (εντός έδρας με σκορ 81-62)  και τον Άρη Θεσσαλονίκης (εντός έδρας με σκορ 73-67). Το σερί της Πυλαίας σταμάτησε ο Φάρος Κερατσινίου στη «Φάση των 16», ο οποίος «έσπασε» την έδρα της με σκορ 48-80.
Μετά τη λήξη του Πρωταθλήματος η Πυλαία διεκδίκησε την άνοδο στην Α1 Εθνική σε αγώνα μπαράζ απέναντι στην ομάδα που κατετάγη στην αντίστοιχη θέση στον Όμιλο Νότου. Στο παιχνίδι που διεξήχθη στην ουδέτερη Νέα Ιωνία του Βόλου τα Καλύβια Θορικού επιβλήθηκαν της Πυλαίας με σκορ 70-47. Η αποχώρηση του Φάρου Κερατσινίου από την κορυφαία Κατηγορία, ωστόσο, άνοιξε το δρόμο της ανόδου στην Πυλαία που παρέμενε η πρώτη επιλαχούσα. Ο σύλλογος, όμως, αποφάσισε να μην δεχτεί την πρόσκληση της Ομοσπονδίας, παραχωρώντας τη θέση του στην Ελευθερία Μοσχάτου.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Πυλαίας, χωρητικότητας 250 καθήμενων θεατών. Γενικός αρχηγός της ομάδας είναι ο Πέτρος Μποζίνης και υπεύθυνος ο Γιάννης Καχριμάνης. Καθήκοντα πρώτης προπονήτριας διατηρεί από το καλοκαίρι του 2015 η Χρύσα Λίτσου, με συνεργάτη τον Κώστα Γιάνναρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1983
Πόρτα Τριγκεμίνα
μικρογραφία|300px|Χάρτη της αρχαίας Ρώμης, με τα Σέρβια Τείχη και τις πύλες τους.
Η Τριπλή Πύλη, λατιν.: Porta Trigemina, ήταν μία από τις κύριες πύλες στα παλαιά Σέρβια Τείχη του 4ου αι. της Ρώμης, στην Ιταλία. Η πύλη δεν υπάρχει πλέον, αλλά αναφέρεται συχνά από τους αρχαίους συγγραφείς, ότι βρισκόταν μεταξύ του βόρειου άκρου του Αβεντίνου λόφου και του ποταμού Τίβερη, τοποθετώντας την κοντά στο νοτιοανατολικό άκρο της Αγοράς Βοοειδών. Ο Δημόσιος Δρόμος (Clivus Publicius) κατέβαινε από τον Aβεντίνο στην Πόρτα Τριγκεμίνα.
Υποτίθεται ότι το όνομά της (που σημαίνει «τριπλή ένωση») αναφέρεται στις τρεις πύλες της, για να χωρέσουν τη μεγάλη κυκλοφορία, που περνούσε στην πόλη από τη Βία Οστιένσις. Ήταν γνωστή για το πλήθος των επαιτών, που ευρίσκοντο λίγο έξω από την πύλη.
Μικρές Περιπλανήσεις
Οι Μικρές Περιπλανήσεις είναι ελληνικό μουσικό συγκρότημα. Παίζει κυρίως λαϊκή και έντεχνη μουσική. Δημιουργήθηκε το 1985 στην Κω από τον Νίκο Αρμπιλιά, τον Χρήστο Γαμβρέλλη, την Σταυρούλα Παπαηλία, τον Λεωνίδα Κουλίτση, την Ελένη Κολετζάκη και τον Μάνθο Αρμπελιά.
Το συγκρότημα έχει κάνει ζωντανές εμφανίσεις σε γνωστές αθηναϊκές μουσικές σκηνές, όπως οι «Γραμμές», «Σφεντόνα», «Μετρό», «Αίγλη», κ.α. Έχουν επίσης εμφανιστεί στο Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη, με αφορμή σχετικό αφιέρωμα της ΕΤ1, και δύο φορές σε εκδηλώσεις στο Πεδίο Άρεως στην Διεθνή Έκθεση Βιβλίου.
Άλμπουμ
Το συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει μέχρι το 2006 συνολικά 5 άλμπουμ.: Μικρές Περιπλανήσεις, Άγονη Γραμμή, Ημέρες Απραξίας, Κλέφτες του Χρόνου και ...Με Οδηγό μου ένα Παιδί. Σε όλα παραγωγός είναι ο Νίκος Παπάζογλου και εκδότης η δισκογραφική εταιρεία Λύρα. Έχουν συνεργαστεί σε συναυλίες και δισκογραφία, με τον τραγουδοποιό Θανάση Γκαϊφύλλια
Μικρές Περιπλανήσεις
Το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος ήταν το Μικρές Περιπλανήσεις. Κυκλοφόρησε το 1992 με κωδικό LYRA4627. Αποτελείται από 1 CD, με τα εξής 12 κομμάτια:
Άγονη Γραμμή
thumb|Άγονη Γραμμή ([[1994)]] Το άλμπουμ Άγονη Γραμμή εκδόθηκε το 1994 με κωδικό LYRA4788. Αποτελείται από 1 CD, με τα εξής 12 κομμάτια:
Ημέρες Απραξίας
thumb|Ημέρες Απραξίας ([[1996)]] Το άλμπουμ Ημέρες Απραξίας κυκλοφόρησε το 1996 με κωδικό LYRA4858. Αποτελείται από 1 CD, το οποίο περιέχει τα εξής 14 κομμάτια:
Κλέφτες του Χρόνου
thumb|Κλέφτες του Χρόνου ([[2000)]] Το άλμπουμ Κλέφτες του Χρόνου κυκλοφόρησε το 2000 με κωδικό LYRA4958. Αποτελείται από 1 CD, με 17 κομμάτια:
...και με Οδηγό μου ένα Παιδί
thumb|....και με Οδηγό μου ένα Παιδί ([[2006)]] Το άλμπουμ ...και με Οδηγό μου ένα Παιδί είναι η πιο πρόσφατη δουλειά του συγκροτήματος. Κυκλοφόρησε το 2006 με κωδικό LYRA1093. Αποτελείται από 1 CD με 17 κομμάτια:
Αστρα που ψιχαλίζουν φως -ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ 2013
1 Οδοιπόρος  μουσική/στίχοι/ερμηνεία Νίκος Αρμπιλιάς 4:24
2. Δειλός και άοπλος  μουσική/στίχοι/ερμηνεία Λεωνίδας Κουλίτσης 4:17
3. Χρόνια χιόνια       μουσική Νίκος Αρμπιλιάς, στίχοι Στέργιος Πολύζος, ερμηνεία Μαρία Κολετζάκη 2:18
4. Στ΄άστρα ξαναγυρνώ   μουσική Λεωνίδας Κουλίτσης, στίχοι Στέργιος Πολύζος, ερμηνεία Μάνθος Αρμπιλιάς 2:17
5. Της Μέδουσας το βλέμμα   μουσική Λεωνίδας Κουλίτσης, στίχοι Στέργιος Πολύζος, ερμηνεία Λεωνίδας Κουλίτσης 4:10
6. Σαν το στριφτό τσιγάρο   μουσική Νίκος Αρμπιλιάς, στίχοι Μάριος Λεοντίδης, ερμηνεία Νίκος Αρμπιλιάς 3:43
7. Δυό μερών φεγγάρι   μουσική Λεωνίδας Κουλίτσης, στίχοι Στέργιος Πολύζος, ερμηνεία Μαρία Κολετζάκη 2:44
8. Στιγματισμένος   μουσική Λεωνίδας Κουλίτσης, στίχοι Θεοδόσης Διακογιάννης, ερμηνεία Λεωνίδας Κουλίτσης 3:21
9. Ταξίδι στον χαμένο καιρό   μουσική/στίχοι/ερμηνεία Λεωνίδας Κουλίτσης 3:07
10. Ξεροχείμαρρος  μουσική Νίκος Αρμπιλιάς, στίχοι Στέργιος Πολύζος, ερμηνεία Νίκος Αρμπιλιάς 3:13
11. Πλανόδιος ουρανός  μουσική Νίκος Αρμπιλιάς, στίχοι Μαρία Μαυροματάκη, ερμηνεία Ελένη Κολετζάκη 2:59
12. Αν φύγεις   μουσική Λεωνίδας Κουλίτσης, στίχοι Μαρίνα Μπέττα, ερμηνεία Λεωνίδας Κουλίτσης 3:21
13. Του κόσμου η ουσία   μουσική/στίχοι Νίκος Αρμπιλιάς, ερμηνεία Μάνθος Αρμπιλιάς 3:08
14. Αστρα και φύκια   μουσική Λεωνίδας Κουλίτσης, στίχοι Νίκος Αρμπιλιάς, ερμηνεία Λεωνίδας Κουλίτσης 3:22
15. Η ζωή   μουσική Νίκος Αρμπιλιάς, στίχοι Γιώργος Χαρτοφίλης, ερμηνεία Νίκος Αρμπιλιάς 2:10
16. Μαύρες γάτες   μουσική/στίχοι/ερμηνεία Μάνθος Αρμπιλιάς 3:08
17. Αναχώρηση   μουσική Χρήστος Γαμβρέλλης 2:56
18. Το νησί   μουσική/στίχοι Νίκος Αρμπιλιάς, ερμηνεία Νίκος Αρμπιλιάς, Μάνθος Αρμπιλιάς, Χρήστος Γαμβρέλλης 3:33
Συμμετοχές
Οι Μικρές Περιπλανήσεις έχουν συμμετάσχει σε 8 δίσκους: Θαλασσινά Ταξίδια, Στην Περιπέτεια των Τραγουδιών-10 Χρόνια Μελωδία FM 100, Στον Βαγγέλη με Αγάπη-16 Πειραγμένα Τραγούδια του Βαγγέλη Γερμανού, Στου Τραγουδιού την Όχθη (δίσκοι 1-4) και Οι Μπαλάντες της Έκφρασης.
Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει τα σχετικά τραγούδια του συγκροτήματος και την θέση τους στα διάφορα άλμπουμ. Η κατάταξη γίνεται σύμφωνα με το έτος κυκλοφορίας του άλμπουμ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Οικονομία της Ιταλίας
Η οικονομία της Ιταλίας είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη εθνική οικονομία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η 10η μεγαλύτερη στον κόσμο ως προς το ονομαστικό ΑΕΠ και η 12η μεγαλύτερη κατά ΑΕΠ. Η Ιταλία είναι ιδρυτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωζώνης, του ΟΟΣΑ, του G7 και του G20. Επιπλέον είναι η όγδοη μεγαλύτερη εξαγωγέας στον κόσμο, με $611 δισεκατομμύρια που εξήχθησαν το 2021. Οι στενότεροι εμπορικοί της δεσμοί είναι με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τις οποίες πραγματοποιεί περίπου το 59% του συνολικού εμπορίου της. Οι μεγαλύτεροι εμπορικοί εταίροι, κατά σειρά μεριδίου αγοράς στις εξαγωγές, είναι η Γερμανία (12,5%), η Γαλλία (10,3%), οι Ηνωμένες Πολιτείες (9%), η Ισπανία (5,2%), το Ηνωμένο Βασίλειο (5,2%) και η Ελβετία ( 4,6%).
Στην περίοδο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ιταλία είδε έναν μετασχηματισμό από μια αγροτική οικονομία που είχε επηρεαστεί σοβαρά από τις συνέπειες των Παγκοσμίων Πολέμων, σε ένα από τα πιο προηγμένα έθνη του κόσμου, και μια ηγετική χώρα στο παγκόσμιο εμπόριο και τις εξαγωγές. Σύμφωνα με τον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης, η χώρα απολαμβάνει πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο. Σύμφωνα με τον Economist, η Ιταλία έχει την 8η υψηλότερη ποιότητα ζωής στον κόσμο. Επίσης κατέχει την τρίτη με τα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού στον κόσμο και είναι η τρίτη μεγαλύτερη χώρα που συνεισφέρει στον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιπλέον, ο ιδιωτικός πλούτος της προηγμένης χώρας είναι ένας από τους μεγαλύτερους στον κόσμο. Όσον αφορά τον ιδιωτικό πλούτο, η Ιταλία κατέχει τη δεύτερη θέση, μετά το Χονγκ Κονγκ, σε σχέση με τον ιδιωτικό πλούτο προς το ΑΕΠ.
Η Ιταλία είναι η έβδομη μεγαλύτερη κατασκευαστική χώρα στον κόσμο, που χαρακτηρίζεται από μικρότερο αριθμό παγκόσμιων πολυεθνικών εταιρειών από άλλες οικονομίες συγκρίσιμου μεγέθους και πολλές δυναμικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, συγκεντρωμένες σε πολλές βιομηχανικές περιοχές, οι οποίες αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ιταλικής βιομηχανίας. Η Ιταλία είναι μεγάλος κατασκευαστής και εξαγωγέας σημαντικών προϊόντων, τα οποία περιλαμβάνουν μηχανήματα, οχήματα, φαρμακευτικά προϊόντα, έπιπλα, τρόφιμα και είδη ένδυσης. Η Ιταλία έχει επομένως σημαντικό εμπορικό πλεόνασμα. Είναι επίσης γνωστή για τον επιδραστικό και καινοτόμο επιχειρηματικό οικονομικό τομέα της, έναν εργατικό και ανταγωνιστικό γεωργικό τομέα (η Ιταλία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός κρασιού στον κόσμο), και έναν κατασκευαστικό δημιουργικό σχεδιασμό προϊόντων υψηλής ποιότητας, συμπεριλαμβανομένων αυτοκινήτων, πλοίων, οικιακών συσκευών και επώνυμων ρούχων. Η Ιταλία είναι ο μεγαλύτερος κόμβος για τα είδη πολυτελείας στην Ευρώπη και ο τρίτος κόμβος παγκοσμίως. Ο ιταλικός μεταποιητικός τομέας είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό από την Κίνα και άλλες αναδυόμενες ασιατικές οικονομίες με βάση το χαμηλό κόστος εργασίας, με προϊόντα υψηλότερης ποιότητας. Η Ιταλία έχει ισχυρό συνεταιριστικό τομέα, με το μεγαλύτερο μερίδιο του πληθυσμού (4,5%) να απασχολείται σε συνεταιρισμούς στην Ε.Ε.
Ιστορία
Η Ιταλική Αναγέννηση ήταν αξιοσημείωτη στην οικονομική ανάπτυξη. Η Βενετία και η Γένοβα ήταν οι πρωτοπόρες στο εμπόριο, πρώτα ως ναυτικές δημοκρατίες και στη συνέχεια ως περιφερειακά κράτη, ακολουθούμενες από το Μιλάνο, τη Φλωρεντία και την υπόλοιπη βόρεια Ιταλία. Οι λόγοι για την πρώιμη ανάπτυξή τους είναι για παράδειγμα η σχετική στρατιωτική ασφάλεια των βενετικών λιμνοθαλασσών, η υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα και η θεσμική δομή που ενέπνευσε τους επιχειρηματίες. Η Δημοκρατία της Βενετίας ήταν το πρώτο πραγματικό διεθνές οικονομικό κέντρο, το οποίο εμφανίστηκε σιγά σιγά από τον 9ο αιώνα έως την ακμή του τον 14ο αιώνα. Τα εμπορεύσιμα ομόλογα ως ευρέως χρησιμοποιούμενο είδος χρεογράφων, επινοήθηκαν από τις ιταλικές πόλεις-κράτη (όπως η Βενετία και η Γένοβα) της ύστερης μεσαιωνικής και πρώιμης αναγεννησιακής περιόδου.
Μετά το 1600 η Ιταλία γνώρισε μια οικονομική καταστροφή. Το 1600 η Βόρεια και Κεντρική Ιταλία αποτελούσαν μια από τις πιο προηγμένες βιομηχανικές περιοχές της Ευρώπης. Υπήρχε ένα εξαιρετικά υψηλό βιοτικό επίπεδο. Μέχρι το 1870 η Ιταλία ήταν μια οικονομικά καθυστερημένη και υποβαθμισμένη χώρα. Η βιομηχανική της δομή είχε σχεδόν καταρρεύσει, ο πληθυσμός της ήταν πολύ υψηλός για τους πόρους της, η οικονομία της είχε γίνει κυρίως αγροτική. Οι πόλεμοι, η πολιτική κλασματοποίηση, η περιορισμένη δημοσιονομική ικανότητα και η μετατόπιση του παγκόσμιου εμπορίου προς τη βορειοδυτική Ευρώπη και την Αμερική ήταν βασικοί παράγοντες.
Η οικονομική ιστορία της Ιταλίας μετά το 1861 μπορεί να χωριστεί σε τρεις κύριες φάσεις: μια αρχική περίοδος μετά την ενοποίηση της χώρας, που χαρακτηρίζεται από την υψηλή μετανάστευση και την στάσιμη ανάπτυξη. Μια κεντρική περίοδος εύρωστης κάλυψης από τη δεκαετία του 1890 έως τη δεκαετία του 1980, που διακόπηκε από τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930 και τους δύο παγκόσμιους πολέμους και μια τελική περίοδο υποτονικής ανάπτυξης που επιδεινώθηκε από μια διπλή ύφεση μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, και από την οποία η χώρα επανεμφανίζεται αργά μόνο τα τελευταία χρόνια.
Βιομηχανική Εποχή
340px|thumb|Τα [[Τέρνι|Χαλυβουργεία Τέρνι το 1912]] Πριν από την ενοποίηση, η οικονομία των πολλών ιταλικών κρατιδίων ήταν συντριπτικά αγροτική. Ωστόσο, το γεωργικό πλεόνασμα παρήγαγε αυτό που οι ιστορικοί αποκαλούν προβιομηχανικό μετασχηματισμό στη βορειοδυτική Ιταλία, ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1820, που οδήγησε σε μια διάχυτη, αν και κυρίως βιοτεχνική, συγκέντρωση των μεταποιητικών δραστηριοτήτων, ειδικά στο Πιεμόντε-Σαρδηνία υπό ο φιλελεύθερος κανόνας του Κόμη του Καβούρ.
Μετά τη ίδρυση του ενοποιημένου Βασιλείου της Ιταλίας το 1861, υπήρχε μια βαθιά συνείδηση στην άρχουσα τάξη της οπισθοδρόμησης της νέας χώρας, δεδομένου ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ ήταν περίπου το μισό από αυτό της Βρετανίας και περίπου 25% λιγότερο από αυτή της Γαλλίας και της Γερμανίας. Κατά τις δεκαετίες 1860 και 1870, η μεταποιητική δραστηριότητα ήταν καθυστερημένη και μικρής κλίμακας, ενώ ο υπερμεγέθης αγροτικός τομέας ήταν η ραχοκοκαλιά της εθνικής οικονομίας. Η χώρα δεν είχε μεγάλα κοιτάσματα άνθρακα και σιδήρου και ο πληθυσμός ήταν σε μεγάλο βαθμό αναλφάβητος. Στη δεκαετία του 1880, μια σοβαρή αγροτική κρίση οδήγησε στην εισαγωγή πιο σύγχρονων γεωργικών τεχνικών στην κοιλάδα του Πάδου, ενώ από το 1878 έως το 1887 εισήχθησαν προστατευτικές πολιτικές με στόχο τη δημιουργία βάσης της βαριάς βιομηχανίας. Μερικά μεγάλα έργα χάλυβα και σιδήρου συγκεντρώθηκαν σύντομα γύρω από περιοχές υψηλού υδροηλεκτρικού δυναμικού, ιδίως στους πρόποδες των Άλπεων και της Ούμπρια στην κεντρική Ιταλία, ενώ το Τορίνο και το Μιλάνο οδήγησαν σε μια έκρηξη κλωστοϋφαντουργικών, χημικών, μηχανικών και τραπεζικών προιόντων και η Γένοβα κατέλαβε την πολιτική και στρατιωτική ναυπηγική.
Ωστόσο, η διάχυση της εκβιομηχάνισης που χαρακτήριζε τη βορειοδυτική περιοχή της χώρας απέκλεισε σε μεγάλο βαθμό τη Βενετία και, ιδιαίτερα, το Νότο. Η ιταλική διασπορά που προέκυψε αφορούσε έως και 26 εκατομμύρια Ιταλούς, το μεγαλύτερο μέρος κατά τα έτη μεταξύ 1880 και 1914 και από πολλούς μελετητές θεωρείται η μεγαλύτερη μαζική μετανάστευση της σύγχρονης εποχής. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, το ακόμη αδύναμο ιταλικό κράτος πολέμησε με επιτυχία, έχοντας τη δυνατότητα να εξοπλίσει και να εκπαιδεύσει περίπου 5 εκατομμύρια νεοσύλλεκτους. Αλλά αυτό το αποτέλεσμα είχε τρομερό κόστος: μέχρι το τέλος του πολέμου, η Ιταλία είχε χάσει 700.000 στρατιώτες και είχε ένα τεράστιο δημόσιο χρέος δισεκατομμυρίων λιρών.
Φασιστικό καθεστώς
340px|thumb|Ο [[Μπενίτο Μουσολίνι δίνει ομιλία στο εργοστάσιο της Fiat στο Λινγκόττο του Τορίνο, 1932]] Η Ιταλία βγήκε από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο σε κακή και εξασθενημένη κατάσταση. Το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα του Μπενίτο Μουσολίνι ανέβηκε στην εξουσία το 1922, στο τέλος μιας περιόδου κοινωνικής αναταραχής. Ωστόσο, από τη στιγμή που ο Μουσολίνι απέκτησε πιο σταθερή εξουσία, το laissez-faire και το ελεύθερο εμπόριο σταδιακά εγκαταλείφθηκαν υπέρ της κυβερνητικής παρέμβασης και του προστατευτισμού.
Το 1929, η Ιταλία χτυπήθηκε σκληρά από τη Μεγάλη Ύφεση. Για να αντιμετωπίσει την κρίση, η φασιστική κυβέρνηση εθνικοποίησε τις μεγάλες τράπεζες που είχαν συγκεντρώσει σημαντικούς βιομηχανικούς τίτλους, ιδρύοντας το Istituto per la Ricostruzione Industriale. Δημιουργήθηκαν διάφορες μικτές οντότητες, σκοπός των οποίων ήταν να συγκεντρώσουν εκπροσώπους της κυβέρνησης και των μεγάλων επιχειρήσεων. Αυτοί οι εκπρόσωποι συζητούσαν την οικονομική πολιτική και χειραγώγουσαν τις τιμές και τους μισθούς έτσι ώστε να ικανοποιήσουν τόσο τις επιθυμίες της κυβέρνησης όσο και τις επιθυμίες των επιχειρήσεων.
Αυτό το οικονομικό μοντέλο που βασίζεται σε μια εταιρική σχέση μεταξύ κυβέρνησης και επιχειρήσεων επεκτάθηκε σύντομα στην πολιτική σφαίρα, σε αυτό που έγινε γνωστό ως κορπορατισμός. Ταυτόχρονα, η επιθετική εξωτερική πολιτική του Μουσολίνι οδήγησε σε αύξηση των στρατιωτικών δαπανών. Μετά την εισβολή στην Αιθιοπία, η Ιταλία παρενέβη για να υποστηρίξει τους εθνικιστές του Φράνκο στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Μέχρι το 1939, η Ιταλία είχε το υψηλότερο ποσοστό κρατικών επιχειρήσεων μετά τη Σοβιετική Ένωση.
Μεταπολεμικό οικονομικό θαύμα
340px|thumb|Το [[Fiat 500 (1957)|Fiat 500, που κυκλοφόρησε το 1957, θεωρείται σύμβολο του μεταπολεμικού οικονομικού θαύματος της Ιταλίας. ]] Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιταλία ήταν πτωχευμένη και καταλήφθηκε από ξένους στρατούς, μια κατάσταση που επιδείνωσε το χρόνιο αναπτυξιακό χάσμα μεταξύ των πιο προηγμένων ευρωπαϊκών οικονομιών. Ωστόσο, η νέα γεωπολιτική λογική του Ψυχρού Πολέμου κατέστησε δυνατή την πρώην εχθρική Ιταλία, μια χώρα σύνδεσμο ανάμεσα στη Δυτική Ευρώπη και τη Μεσόγειο, και τώρα μια νέα, εύθραυστη δημοκρατία που απειλείται από τις δυνάμεις κατοχής του ΝΑΤΟ, την εγγύτητα του Σιδηρούν Παραπετάσματος και την παρουσία ενός ισχυρού Κομμουνιστικού Κόμματος. Αυτό θεωρήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως σημαντικός σύμμαχος για τον Ελεύθερο Κόσμο και έλαβε βάσει του Σχεδίου Μάρσαλ πάνω από 1,2 δολάρια ΗΠΑ δισεκατομμύρια από το 1947 έως το 1951.
Το τέλος της βοήθειας μέσω του Σχεδίου θα μπορούσε να είχε σταματήσει την ανάκαμψη, αλλά συνέπεσε με ένα κρίσιμο σημείο στον πόλεμο της Κορέας του οποίου η ζήτηση για μέταλλα και βιομηχανικά προϊόντα ήταν ένα περαιτέρω ερέθισμα της ιταλικής βιομηχανικής παραγωγής. Επιπλέον, η δημιουργία το 1957 της Ευρωπαϊκής Κοινής Αγοράς, με ιδρυτικό μέλος την Ιταλία, παρείχε περισσότερες επενδύσεις και διευκόλυνε τις εξαγωγές.
Αυτές οι ευνοϊκές εξελίξεις, σε συνδυασμό με την παρουσία μεγάλου εργατικού δυναμικού, έθεσαν τα θεμέλια για θεαματική οικονομική ανάπτυξη που διήρκεσε σχεδόν αδιάκοπα μέχρι τις μαζικές απεργίες του «Καυτού Φθινοπώρου» και τις κοινωνικές αναταραχές του 1969-70, οι οποίες στη συνέχεια συνδυάστηκαν με την πετρελαϊκή κρίση του 1973 και έβαλε απότομα τέλος στην παρατεταμένη άνθηση. Έχει υπολογιστεί ότι η ιταλική οικονομία γνώρισε μέσο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ 5,8% ετησίως μεταξύ 1951 και 1963 και 5% ετησίως μεταξύ 1964 και 1973. Οι ιταλικοί ρυθμοί ανάπτυξης ήταν μόνο δεύτεροι, αλλά πολύ κοντά, στους ρυθμούς της Γερμανίας, στην Ευρώπη, και μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ όπου μόνο η Ιαπωνία τα πήγε καλύτερα.
Δεκαετίες 1970 και 1980: Από τον στασιμοπληθωρισμό στο "θαύμα"
340px|thumb|Ο πρωθυπουργός [[Τζούλιο Αντρεότι (άκρα αριστερά) με τους ηγέτες του G7 στη Βόννη, 1978]] Η δεκαετία του 1970 ήταν μια περίοδος οικονομικών, πολιτικών αναταραχών και κοινωνικών αναταραχών στην Ιταλία, γνωστές ως Μολυβένια χρόνια. Η ανεργία αυξήθηκε απότομα, ιδιαίτερα στους νέους, και μέχρι το 1977 υπήρχαν ένα εκατομμύριο άνεργοι κάτω των 24 ετών. Ο πληθωρισμός συνεχίστηκε, ο οποίος επιδεινώθηκε από τις αυξήσεις της τιμής του πετρελαίου το 1973 και το 1979. Το δημοσιονομικό έλλειμμα έγινε μόνιμο και δυσεπίλυτο, με μέσο όρο περίπου το 10 % του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ), υψηλότερο από οποιαδήποτε άλλη βιομηχανική χώρα. Η λίρα έπεφτε σταθερά, από τις 560 λιρέτες σε σύγκριση με το δολάριο ΗΠΑ το 1973 σε 1400 λιρέτες  το 1982.
Η οικονομική ύφεση συνεχίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1980 έως ότου μια σειρά μεταρρυθμίσεων οδήγησε στην ανεξαρτησία της Τράπεζας της Ιταλίας και σε μεγάλη μείωση της τιμαριθμικής αναπροσαρμογής των μισθών που μείωσε σημαντικά τους ρυθμούς πληθωρισμού, από 20,6% το 1980 σε 4,7% το 1987. Η νέα μακροοικονομική και πολιτική σταθερότητα οδήγησε σε ένα δεύτερο οικονομικό θαύμα με εξαγωγές, βασισμένο σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που παρήγαγαν ρούχα, δερμάτινα προϊόντα, παπούτσια, έπιπλα, υφάσματα, κοσμήματα και εργαλειομηχανές. Ως αποτέλεσμα αυτής της ταχείας επέκτασης, το 1987 η Ιταλία ξεπέρασε την οικονομία του Ηνωμένου Βασιλείου, και έγινε το τέταρτο πλουσιότερο έθνος στον κόσμο, μετά τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και τη Δυτική Γερμανία. Το χρηματιστήριο του Μιλάνου αύξησε την κεφαλαιοποίησή του και υπερπενταπλασιάστηκε μέσα σε λίγα χρόνια.
Ωστόσο, η ιταλική οικονομία της δεκαετίας του 1980 παρουσίαζε ένα πρόβλημα: άνθιζε, χάρη στην αυξημένη παραγωγικότητα και την αύξηση των εξαγωγών, αλλά τα μη βιώσιμα δημοσιονομικά ελλείμματα ήταν αυτά που οδήγησαν την ανάπτυξη. Στη δεκαετία του 1990, τα νέα κριτήρια του Μάαστριχτ ενίσχυσαν την επιθυμία να περιοριστεί το δημόσιο χρέος, ήδη στο 104% του ΑΕΠ το 1992. Οι επακόλουθες περιοριστικές οικονομικές πολιτικές επιδείνωσαν τον αντίκτυπο της παγκόσμιας ύφεσης που ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη. Μετά από μια σύντομη ανάκαμψη στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές και η γραφειοκρατία ανάγκασαν την Ιταλία να μείνει στάσιμη μεταξύ 2000 και 2008.
Μεγάλη ύφεση
μικρογραφία|300x300εσ|Πραγματικό τριμηνιαίο ΑΕΠ δεξιά|μικρογραφία|Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Βρετανίας από το 1970 έως το 2008. Η Ιταλία ήταν μια από τις πλούσιες χώρες που επλήγησαν περισσότερο από τη Μεγάλη Ύφεση του 2008-2009 και την επακόλουθη ευρωπαϊκή κρίση χρέους. Η εθνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά 6,76% σε όλη την περίοδο, φτάνοντας συνολικά τα 7/4 της ύφεσης. Τον Νοέμβριο του 2011 η απόδοση των ιταλικών ομολόγων ήταν 6,74 % για τα 10ετή ομόλογα, πλησιάζοντας το επίπεδο του 7 % όπου η Ιταλία θεωρήθηκε ότι έχανε την πρόσβαση στις χρηματοπιστωτικές αγορές. Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2015 το ιταλικό δημόσιο χρέος διαμορφώθηκε στο 128% του ΑΕΠ, κατατάσσοντας ως το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό χρέους μετά την Ελλάδα (175%). Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του ιταλικού δημόσιου χρέους ανήκει σε Ιταλούς υπηκόους και τα σχετικά υψηλά επίπεδα ιδιωτικών αποταμιεύσεων και τα χαμηλά επίπεδα ιδιωτικού χρέους θεωρούνται ότι το καθιστούν το ασφαλέστερο μεταξύ των οικονομιών της Ευρώπης. Ως θεραπεία σοκ για την αποφυγή της κρίσης χρέους και την έναρξη της ανάπτυξης, η κυβέρνηση εθνικής ενότητας με επικεφαλής τον οικονομολόγο Μάριο Μόντι ξεκίνησε ένα πρόγραμμα μαζικών μέτρων λιτότητας, που μείωσαν το έλλειμμα αλλά οδήγησαν τη χώρα σε διπλή ύφεση το 2012 και το 2013, τα οποία δέχτηκαν έντονη κριτική από πολλούς οικονομολόγους.
Οικονομική ανάκαμψη
340px|thumb|Η Ferrari Portofino αντιπροσωπεύει τα εμπορικά σήματα " Made in Italy " που ενισχύουν την ιταλική οικονομία. Την περίοδο 2014-2019, η οικονομία ανέκαμψε εν μέρει από τις καταστροφικές απώλειες που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, κυρίως χάρη στις ισχυρές εξαγωγές, αλλά παρόλα αυτά, οι ρυθμοί ανάπτυξης παρέμειναν πολύ κάτω από τον μέσο όρο της ζώνης του ευρώ, πράγμα που σημαίνει ότι το ΑΕΠ της Ιταλίας το 2019 ήταν ακόμα 5 σεντ κάτω από το επίπεδό του το 2008.
Ξεκινώντας από τον Φεβρουάριο του 2020, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν τα πρώτα κρούσματα από την Κίνα, η Ιταλία ήταν η πρώτη χώρα στην Ευρώπη που επλήγη σοβαρά από την πανδημία COVID-19, που τελικά επεκτάθηκε στον υπόλοιπο κόσμο. Η οικονομία υπέστη τεράστιο σοκ ως αποτέλεσμα του αποκλεισμού του μεγαλύτερου μέρους της οικονομικής δραστηριότητας της χώρας. Μετά από τρεις μήνες, στα τέλη Μαΐου 2020, η πανδημία τέθηκε υπό έλεγχο και η οικονομία άρχισε να ανακάμπτει, ιδίως ο μεταποιητικός τομέας. Συνολικά, παρέμεινε εκπληκτικά ανθεκτική, αν και το ΑΕΠ έπεσε κατακόρυφα όπως στις περισσότερες δυτικές χώρες. Η ιταλική κυβέρνηση εξέδωσε ειδικά γραμμάτια δημοσίου ως χρηματοδότηση έκτακτης ανάγκης για την Πανδημία COVID-19, περιμένοντας την έγκριση της απάντησης της ΕΕ. Τελικά, τον Ιούλιο του 2020, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ενέκρινε το ταμείο ανάκαμψης ύψους 750 δισεκατομμυρίων ευρώ, από τα οποία τα 209 δισεκατομμύρια ευρώ θα διατεθούν στην Ιταλία.
Δεδομένα
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τους κύριους οικονομικούς δείκτες την περίοδο 1980–2021 (με τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ το 2022–2023). Ο πληθωρισμός κάτω του 5% είναι πράσινος.
Επιχειρήσεις
Από τις 500 μεγαλύτερες εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες του κόσμου που μετρήθηκαν με βάση τα έσοδα το 2016, σύμφωνα με το Fortune Global 500, οι εννέα έχουν την έδρα τους στην Ιταλία.
Σημείωση:Τα αριθμητικά στοιχεία αφορούν το 2016. Τα στοιχεία με πλάγια γράμματα αφορούν το 3ο τρίμηνο 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιταλια
Rock 'N Roll Train
To Rock 'N Roll Train είναι ένα τραγούδι του αυστραλιανού hard rock συγκροτήματος AC/DC, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Black Ice, το 2008. Το κομμάτι το έγραψαν οι Άνγκους Γιανγκ και Μάλκολμ Γιανγκ. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο έφτασε στο νούμερο 1 των αμερικανικών Billboard Hot Mainstream Rock Tracks και έμεινε εκεί για παραπάνω από τρεις εβδομάδες. Το 2009, το τραγούδι υπήρξε υποψήφιο για Grammyy, στην κατηγορία Best Rock Performance by a Duo or Group with Vocal. Έχει κερδίσει κι ένα APRA Award.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των AC/DC Κατηγορία:Τραγούδια του 2008 Κατηγορία:Singles του 2008 Κατηγορία:Singles της Columbia Records
Πονς της Τουλούζης
Ο Πονς-Γουλιέλμος, γαλλ. Pons Guilaume (991 - 1060) από τον Οίκο της Τουλούζης ήταν κόμης της Τουλούζης, μαργράβος της Προβηγκίας (1037-60). Είχε πολλές ελεύθερες φεουδαλικά (in allodium) γαίες και βασιζόταν στο Ρωμαϊκό, Σαλικό και Γοτθικό Δίκαιο.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γουλιέλμου Γ΄ κόμη της Τουλούζης και της Έμμας των Μποζονιδών, κόρης τού Ρότμπολντ Β΄ κόμη της Προβηγκίας.
Ήδη από το 1030 κατείχε αρκετή εξουσία στην περιοχή τού Αλμπί. Το 1037 έδωσε στη σύζυγό του Μαγιόρε ως γαμήλιο δώρο πολλές ελεύθερες φεουδαλικά ιδιοκτησίες: ναούς και κάστρα, όπως το ήμισυ της Πόρτα Σπίνα στην περιοχή τού Αλμπί, το Νιμουά και την Προβηγκία.
Το 1038 αγόρασε μαζί με τον Οίκο των Τρανκαβέλ την επισκοπή τού Αλμπί. Το 1040 δώρησε ιδιοκτησία στο Ντιάν τού Κλυνύ. Το 1047 αναφέρεται για πρώτη φορά ως παλατινός κόμης σε ένα καταστατικό, που δωρίζει το Μουασσάκ στο Κλυνύ.
Ο Πονς απεβίωσε στην Τουλούζη και τάφηκε στο Σαιν-Σερνέν το 1060/1.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1022 τη Μαγιόρε και είχε τέκνο:
Το 1045 ο Πονς έκανε δεύτερο γάμο με την Αλμόντις, κόρη τού Βερνάρδου Α΄ κόμη τού Λα Μαρς, αλλά την απέπεμψε το 1053· είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Τουλούζης
Γρηγόρης Σκαφίδας
Ο Γρηγόρης Σκαφίδας (1902-1944) ήταν κομμουνιστής, εργάτης φωταερίου, συνδικαλιστής και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ.
Νεανικά χρόνια
Ο Γρηγόρης Σκαφίδας γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1902. Μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και προσελήφθη ως εργάτης στην Εταιρεία Φωταερίου Αθηνών. Από νεαρή ηλικία ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και εντάχθηκε στο ΚΚΕ, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε και με τον συνδικαλισμό. Τα πρώτα χρόνια από την ένταξή του στο ΚΚΕ ήταν χαμηλόβαθμο στέλεχος και στις αρχές της δεκαετίας του 30 μετέβη στη Μόσχα και φοίτησε στις κομματικές σχολές KOYTB.
Μετά την επάνοδό του από τη Μόσχα, ανέλαβε θέσεις σε διάφορους τομείς του κόμματος και ανέβηκε στην κομματική ιεραρχία. Εξελέγη μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ το 1934 στο 5ο Συνέδριο του κόμματος και επανεξελέγη στην ΚΕ το 1935 στο 6ο Συνέδριο. Για την κομματική και συνδικαλιστική του δράση διώχθηκε κατ΄ επανάληψη από το κράτος.
Το κομματικό του ψευδώνυμο ήταν Γκεοργκίεφ.
Στη Δικτατορία Μεταξά
Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας πέρασε στην παρανομία, αναλαμβάνοντας διάφορες υπεύθυνες θέσεις του κόμματος. Τον Απρίλιο του 1938 η Ασφάλεια συνέλαβε την τριμελή γραμματεία του ΠΓ του ΚΚΕ Βασίλη Νεφελούδη, Στέλιο Σκλάβαινα και Μήτσο Παρτσαλίδη, μαζί με αρκετά άλλα στελέχη του κόμματος και μέχρι το τέλος του έτους οι συλλήψεις κλιμακώθηκαν και η καθοδήγηση του ΚΚΕ αποψιλώθηκε. Στην 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, τον Φλεβάρη του 1939, ο Σκαφίδας έγινε μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ, μαζί με άλλα στελέχη για να αναπληρωθούν οι κενές θέσεις στην καθοδήγηση μετά τις συλλήψεις του προηγούμενου έτους.
Το καλοκαίρι του 1939 μαζί με τον Γ. Σιάντο ανέλαβαν την καθοδήγηση του Μακεδονικού Γραφείου του κόμματος. Συνελήφθη από την Ασφάλεια τον Νοέμβριο του 1939 μαζί με τον Σιάντο και κλείστηκε στην Κέρκυρα στην Ακτίνα Θ’, όπου ήταν κρατούμενος ο Νίκος Ζαχαριάδης και άλλα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ. Για τη σύλληψη των Σιάντου-Σκαφίδα η Παλιά Κεντρική Επιτροπή με ανακοίνωσή της στον Ριζοσπάστη της 25ης Δεκέμβρη 1939 κατήγγειλε ως "χαφιέ" τον Μισέλ Γκαζέ, που είχε συλληφθεί ένα μήνα νωρίτερα. Στην Κέρκυρα λίγο καιρό μετά έκανε δήλωση μετανοίας, αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στην Αθήνα. Σύμφωνα με μια εκδοχή ο Σκαφίδας έκανε δήλωση κατ΄ εντολή του Ζαχαριάδη, ώστε να αφεθεί ελεύθερος και να ερευνήσει τον ρόλο του Σιάντου, που ο Ζαχαριάδης θεωρούσε σκοτεινό.
Διαγραφή και δολοφονία του
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής εγκαταστάθηκε στη Μεσσηνία στο χωριό της γυναίκας του. Οι παλιοί του σύντροφοι τον είχαν απομονώσει ως "δηλωσία", ενώ τον Δεκέμβρη του 1942 διαγράφηκε από το κόμμα με απόφαση της Β' Πανελλαδικής συνδιάσκεψης του ΚΚΕ.
Την Άνοιξη του 1944 κλήθηκε από την τότε ηγεσία του ΚΚΕ στο Καρπενήσι για να του ανατεθεί δουλειά στο ΕΑΜ και να εξεταστεί η περίπτωσή του. Μερικούς μήνες αργότερα, το καλοκαίρι του 1944, εκτελέστηκε στο Καρπενήσι μετά από εντολή της ηγεσίας ως προδότης του ΚΚΕ.
Κάμπος Θεσσαλονίκης Γιαννιτσών
μικρογραφία|Γεωγραφικός προσδιορισμός πεδιάδας Θεσσαλονίκης και Θερμαϊκού μικρογραφία|Οικισμός ψαράδων στην ακτή του κάμπου μικρογραφία|Καλλιέργεια σιταριού στον κάμπο Θεσσαλονίκης Γιαννιτσών (αριστερό μέρος της εικόνας) Ο κάμπος Θεσσαλονίκης - Γιαννιτσών (επίσης γνωστός ως πεδιάδα της Θεσσαλονίκης) βρίσκεται στη Μακεδονία, δυτικά της Θεσσαλονίκης, είναι ο μεγαλύτερος κάμπος της Ελλάδας και είναι ο βασικός παράγοντας γεωργικής οικονομίας της Κεντρικής Μακεδονίας.
Σχηματισμός
Ο κάμπος σχηματίστηκε από 4 ποταμούς τον Αξιό, τον Λουδία, τον Αλιάκμονα και τον Γαλλικό (Εχέδωρο) και για αυτό τον λόγο είναι ιδιαίτερα εύφορος. Παλαιότερα νοτίως των Γιαννιτσών υπήρχε η επονομαζόμενη λίμνη Λουδία η οποία κάλυπτε μεγάλος μέρος εύφορου εδάφους του κάμπου και ήταν εστία της ασθένειας της ελονοσίας. Για αυτό τον λόγο το 1928 ξεκίνησε η αποξήρανσή της.
Καλλιέργεια
Λόγω της εξαιρετικής γονιμότητας της πεδιάδας υπάρχουν διάφοροι τύποι καλλιεργειών όπως ορυζώνες, αμπέλια, καλλιέργειες σιταριού, βαμβακιού κλπ.
Εθνικό Πάρκο
μικρογραφία|Φλαμίνγκο στο δέλτα του Αξιού Στις ανατολικές παρυφές του κάμπου όπου εκβάλει ο Αξιός στον Θερμαϊκό υπάρχει το εθνικό πάρκο δέλτα του Αξιού όπου υπάρχουν διάφορα είδη χλωρίδας και πανίδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μακεδονίας
Άνω Μέλπεια Μεσσηνίας
Η Άνω Μέλπεια είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, με πληθυσμό 63 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει ως Τοπική Κοινότητα Άνω Μέλπειας (οικισμοί Άνω Μέλπεια, Άγιος Αθανάσιος και Πηγή), στη Δημοτική Ενότητα Ανδανίας (πρώην Δήμος Ανδανίας), του Δήμου Οιχαλίας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 13,879 χμ² (2011).
Τοποθεσία
Η Άνω Μέλπεια είναι χωριό της Άνω (βόρειας) Μεσσηνίας, χτισμένη στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Τετράζιο, σε 688 μέτρα υψόμετρο. Μέχρι το 1927, ονομαζόταν Άνω Γαράντζα.
Είναι γραφικό χωριό με πέτρινα σπίτια, σε καταπράσινο τοπίο και υπάρχει ένα μονοπάτι που ενώνει την Άνω Μέλπεια με την Κάτω Μέλπεια, πεζοπορική διαδρομή 5 ωρών περίπου, μέσα σε πυκνή βλάστηση και τρεχούμενα νερά.
Ιστορία
Κοντά στο χωριό, μια αρχαιολογική ανασκαφή, έφερε στο φως, ερείπια ναού των κλασσικών χρόνων. . Περίπου τον 8ο μ.Χ. αιώνα στην περιοχή εγκαταστάθηκαν έποικοι Σλάβοι Μηλιγγοί και δημιούργησαν τους οικοισμούς κάτω και άνω  Γαράντζα, που στη γλώσσα τους, σημαίνει ασφάλεια.
Από την Άνω Μέλπεια, καταγόταν ο οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Μητροπέτροβας και υπάρχει η προτομή του στο χωριό.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.322120" longitude="21.919098" zoom="12" width="1000" height="400" align="center" />
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Οιχαλίας
Υδραγωγείο του Κλαύδιου
thumb|250px|Το Άκουα Κλαούντια.
Το Υδραγωγείο του Κλαύδιου (λατιν.: Aqua Claudia) ήταν υδραγωγείο της Αρχαίας Ρώμης, που - όπως και το Υδραγωγείο Άνιο Νόβους- ξεκίνησε από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα το 38 και ολοκληρώθηκε από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο το 52. Οι δύο πηγές των νερών του ευρίσκοντο 300 βήματα αριστερά του 38ου μιλίου της Οδού Σουμπλακένσις. Το υδραγωγείο παρέμεινε ενεργό για 10 χρόνια, ώσπου η μεταφορά νερού σταμάτησε για περίπου 9 χρόνια, μέχρι να το επισκευάσει ο Αυτοκράτορας Βεσπασιανός, το 71. Το 81 έγινε νέα βελτίωση του έργου από τον Τίτο.
Δομή
Ανάλογα με την εποχή, το μήκος του καναλιού έφτανε περίπου τα 69 χιλιόμετρα (τα περισσότερα υπογείως) και ο όγκος νερού στις πηγές του άγγιζε τα 191 χιλιάδες κυβ. μέτρα το εικοσιτετράωρο. Μετά την κατασκευή της Αψίδας του Νέρωνα (Arcus Neroniani) από τον Νέρωνα (που ήταν ένα κομμάτι του Άκουα Κλαούντια), το υδραγωγείο απέκτησε τη δυνατότητα να τροφοδοτεί και τις 14 περιοχές της Ρώμης. Ήταν ένα από τα δύο υδραγωγεία, που κατέληγαν στην Πόρτα Ματζόρε (το άλλο ήταν το Υδραγωγείο Άνιο Νόβους). Σήμερα διαθέτουμε λεπτομερειακές περιγραφές του έργου χάρη στον Σ. Ι. Φροντίνο, Ρωμαίο αριστοκράτη του οποίου το έργο De aquaeductu δημοσιεύτηκε στα τέλη του 1ου αι. . Στον τόπο του υδραγωγείου κτίστηκε αργότερα η χριστιανική εκκλησία Σαν Τομμάσο ιν Φόρμις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκά υδραγωγεία Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Πανδημία COVID-19 στο Βατικανό
Το πρώτο κρούσμα επιβεβαιώθηκε στις 5 Μαρτίου 2020, όταν ένας ασθενής από τις υπηρεσίες υγείας του Βατικανού βρέθηκε θετικός στον ιό.
Εξέλιξη
Υποψίες για την εξάπλωση του κορωνοϊού στο Βατικανό υπήρξαν όταν φήμες ανέφεραν πως ο Πάπας Φραγκίσκος είχε προσβληθεί από τον ιό. Έπειτα από ιατρικές εξετάσεις αποδείχθηκε πως ήταν μια κοινή γρίπη. Ο Πάπας ωστόσο ακύρωσε όλες τις δημόσιες εμφανίσεις του ώστε να αποτρέψει μεγάλες συναθροίσεις, οι οποίες θα μεταδίδονται μέσω stream από το διαδίκτυο λόγω της έξαρσης του Κορωνοϊού στην Ιταλία.
Στις 11 Μαρτίου ο Πάπας Φραγκίσκος έκανε διαδικτυακή εικονική ομιλία για πρώτη φορά.
Στις 15 Μαρτίου ανακοινώθηκε πως οι λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας των Καθολικών θα πραγματοποιούνται χωρίς πιστούς, ενώ μέχρι τις 12 Απριλίου 2020 οι λειτουργίες μεταδίδονταν μέσω της ιστοσελίδας Vatican News
Στις 16 Μαρτίου, ο Πάπας προσευχήθηκε στην εκκλησία Σαν Μαρκέλλο αλ Κόρσο στη Ρώμη, μπροστά σε έναν εσταυρωμένο που θεωρείται θαυματουργός από τους Καθολικούς, και είχε χρησιμοποιηθεί σε λιτανεία κατά την πανούκλα του 1522.
Στις 24 Μαρτίου, επιβεβαιώθηκαν ακόμη τρία κρούσματα στην Πόλη του Βατικανού και στις 28 Μαρτίου ακόμη δύο κρούσματα, ανεβάζοντας το σύνολο σε έξι. Ένας από αυτούς ήταν αξιωματούχος που ζούσε στην κατοικία του Πάπα - ο πρώτος ασθενής με ιθαγένεια από την πόλη του Βατικανού. Στις 2 Απριλίου επιβεβαιώθηκε άλλο ένα κρούσμα, ανεβάζοντας το σύνολο σε επτά.
Στις 5 Απριλίου πραγματοποιήθηκε η λειτουργία για την Κυριακή των Βαΐων των Καθολικών με παρουσία λίγων πιστών στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Οι υπόλοιπες υπόλοιπες λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδος έγιναν δίχως την παρουσία πιστών.
Στις 8 Απριλίου, σε ανακοινωθέν του Βατικανού ανακοινώθηκε ένα ακόμα κρούσμα (ανεβάζοντας το σύνολο σε οχτώ) και πως δύο ασθενείς έχουν αναρρώσει. Στις 20 Απριλίου ανακοινώθηκε το ένατο κρούσμα.
Στις 24 Απριλίου, αποφασίστηκε σε σύνοδο η σταδιακή επανέναρξη των θείων λειτουργιών.
Παραπομπές
Βατικανό Κατηγορία:Βατικανό
Φερδινάνδος Α΄ της Πορτογαλίας
Ο Φερδινάνδος Α΄ της Πορτογαλίας (Fernando I de Portugal, 31 Οκτωβρίου 1345 – 22 Οκτωβρίου 1383) μέλος του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας ήταν Βασιλιάς της Πορτογαλίας και της Αλγκάρβε (1367 - 1383). Ο θάνατος του οδήγησε στην μεγάλη κρίση διαδοχής που κράτησε τρία χρόνια (1383 - 1385) και έμεινε γνωστή σαν "Πορτογαλικός Εμφύλιος". Ο Φερδινάνδος γεννήθηκε στην Κοΐμπρα και ήταν ο δεύτερος αλλά ο μεγαλύτερος επιζών γιος του Πέτρου Α΄ της Πορτογαλίας και της συζύγου του, Κωνσταντίας των Ιβρέα-Καστίλης, κόρης του Ιωάννη-Εμμανουήλ πρίγκιπα της Βιγιένα.
Διαδοχή της Καστίλης
μικρογραφία|αριστερά|Φερδινάνδος Α΄ της Πορτογαλίας Όταν πέθανε ο Πέτρος της Καστίλης ο Φερδινάνδος Α΄ διεκδίκησε τον θρόνο της χώρας ως δισέγγονος του βασιλιά Σάντσο Δ΄ της Καστίλης από την πλευρά της μητέρας του Βεατρίκης. Διεκδικητές ήταν επίσης οι βασιλείς της Αραγωνίας και της Ναβάρρας και ο Ιωάννης της Γάνδης, δούκας του Λάνκαστερ και μικρότερος αδελφό του Εδουάρδου, του μαύρου πρίγκιπα που είχε παντρευτεί σε δεύτερο γάμο την Κωνσταντία της Καστίλης, δούκισσα του Λάνκαστερ, κόρη του Πέτρου της Καστίλης.
Ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης, νόθος αδελφός του Πέτρου και γενάρχης του Οίκου της Τραστάμαρα που τον είχε νικήσει στον Εμφύλιο Πόλεμο της Καστίλης (1366) κατέλαβε τον θρόνο. Οι δύο πλευρές ετοιμάστηκαν για μάχη, αλλά τους πρόλαβε ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ που μεσολάβησε για ειρήνη. Ο όρος για την ένωση της Καστίλης με την Πορτογαλία ήταν ο γάμος του Φερδινάνδου με την κόρη του Ερρίκου Β΄ Ελεονώρα της Καστίλης αλλά τους πρόλαβε ο γάμος του Φερδινάνδου με μια αυλική του από έρωτα, την Ελεονώρα Τέλες δε Μενέσες. Με την διάλυση του προβλεπόμενου γάμου ο Φερδινάνδος Α΄ δεν έχασε την ευκαιρία να στέψει αμέσως την Ελεονώρα βασίλισσα. Αυτή η παράξενη συμπεριφορά του έφερε αναταραχή στην Πορτογαλία και τον οδηγούσε σε πόλεμο με τον Ερρίκο, ο Φερδινάνδος έκανε μυστική συμφωνία με τον δούκα του Λάνκαστερ για την απέλαση του Ερρίκου από τον θρόνο, ήταν ανεπιτυχής και τελικά έκλεισε ειρήνη (1373).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελεονώρα Τέλες δε Μενέσες, κόρη τού Μαρτίμ Αλφόνσο Τέλο δε Μενέσες μαγιορδόμου της Μαρίας (κόρης τού Αλφόνσου Δ΄ της Πορτογαλίας) και είχε τέκνα:
Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
ΑΠΣ Δρομείς Σύρου
Ο σύλλογος Α.Π.Σ Δρομείς Σύρου(Αθλητικός Πολιτιστικός Σύλλογος- Δρομείς Σύρου), αποτελεί μια ομάδα Συριανών αθλητών(σε επαγγελματικό και ερασιτεχνικό επίπεδο), που ασχολούνται ενεργά με το τρέξιμο και ιδιαίτερα με τις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις, σε στίβο, δρόμο, αλλά και βουνό.
Η ίδρυση του ξεκινάει το 2013 όπου μια παρέα ντόπιων δρομέων αποφάσισε την δημιουργία ενός αθλητικού σωματείου που θα αποσκοπούσε στην ανάδειξη των αξιών του αθλητισμού, την καλλιέργεια της ευγενούς άμιλλας, καθώς και την συνεργασία των αθλητών παρά τον ατομικό χαρακτήρα του αγωνίσματος.
Μάλιστα, τα τέλη του 2019 ο σύλλογος εντάχθηκε στην ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ και πλέον οι αθλητές του μπορούν να αγωνίζονται στο διασυλλογικό πρωτάθλημα Κυκλάδων και στα πανελλήνια πρωταθλήματα στίβου.
Διοργανώσεις/Δράσεις
Παράλληλα, οι Δρομείς Σύρου έχουν διαδραματίσει πρωταρχικό ρόλο στην διοργάνωση αγώνων δρόμου και βουνού που λαμβάνουν χώρα στο νησί, όπως:
, ενώ να τονιστεί ότι στους παραπάνω αγώνες έχουν λάβει κατά καιρούς συμμετοχή καταξιωμένοι μαραθωνοδρόμοι όπως ο Χριστόφορος Μερούσης, η Ράνια Ρεμπούλη, ο Γιώργος Μενής, η Μάγδα Γαζέα και η Μαρία Πολύζου.
Πηγές
Δρομεις
Κόμμα Φιλελευθέρων (Ελλάδα)
Πρώτη περίοδος: 1910-1922
Ιδρύθηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο μετά την εκλογή του ως βουλευτή στις 22 Αυγούστου του 1910. Τον Οκτώβριο του 1910 σχημάτισε κυβέρνηση και προκήρυξε εκλογές Αναθεωρητικής Βουλής για τις 28 Νοεμβρίου του 1910. Από τις εκλογές απείχαν όλα τα κόμματα και έτσι κυριάρχησε το Κόμμα Φιλελευθέρων. Η Βουλή αυτή ψήφισε νέο Σύνταγμα (1911) και το Μάρτιο του 1912 έγιναν νέες εκλογές με γενική συμμετοχή όλων των κομμάτων, στις οποίες οι Φιλελεύθεροι νίκησαν και πάλι.
Το Φεβρουάριο του 1915, μετά τη διαφωνία Βενιζέλου-Κωνσταντίνου σχετικά με τη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Βενιζέλος παραιτήθηκε και προκηρύχθηκαν εκλογές για το Μάιο της ίδιας χρονιάς, όπου πάλι νίκησε το κόμμα των Φιλελευθέρων, με ποσοστό 48,9%. Μετά τη δεύτερη παραίτηση του Βενιζέλου, το κόμμα σε ένδειξη διαμαρτυρίας, δε συμμετείχε στις εκλογές του Δεκεμβρίου 1915.
Μετά το κίνημα της Εθνικής Άμυνας και την παραίτηση του βασιλέα Κωνσταντίνου, ο Βενιζέλος σχημάτισε κυβέρνηση. Στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920, το Κόμμα των Φιλελευθέρων νικήθηκε, λαμβάνοντας, λόγω του περίπλοκου εκλογικού συστήματος, λιγότερες έδρες στη Βουλή, παρόλο που είχε περισσότερες ψήφους από το Λαϊκό Κόμμα του Δημητρίου Γούναρη (50,23% έναντι 49,29%), και ο Βενιζέλος εγκατέλειψε την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία.
Δεύτερη περίοδος: 1922-1935
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και το στρατιωτικό κίνημα του Σεπτεμβρίου 1922, ο Βενιζέλος εκπροσώπησε το 1923 την Ελλάδα, στις εργασίες που οδήγησαν στη Συνθήκη της Λωζάνης και επέστρεψε στη χώρα όπου σχημάτισε κυβέρνηση στις 11 Ιανουαρίου 1924, αλλά σύντομα παραιτήθηκε υποδεικνύοντας ως διάδοχό του τον Γεώργιο Καφαντάρη, και εγκατέλειψε ξανά την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Μετά τη δικτατορία του Πάγκαλου, το Κόμμα Φιλελευθέρων ήταν πρώτο κόμμα στην ελληνική πολιτική σκηνή, και ο Βενιζέλος βοήθησε να σχηματιστεί οικουμενική κυβέρνηση υπό τον Αλέξανδρο Ζαΐμη. Μετά την παραίτηση της πρώτης κυβέρνησης, ο Βενιζέλος γύρισε στην Ελλάδα, όπου λόγω διαφωνιών για την οικονομική πολιτική, το Κόμμα Φιλελευθέρων διασπάστηκε και ο Βενιζέλος ανέλαβε πάλι την αρχηγία.
Τον Ιούλιο του 1928, η κυβέρνηση Ζαΐμη παραιτήθηκε. Μετά το σχηματισμό κυβέρνησης και τη μετατροπή του εκλογικού συστήματος από αναλογικό σε πλειοψηφικό, ο Βενιζέλος κέρδισε τις εκλογές στις 19 Αυγούστου 1928, με 46,9% και 178 (από τις 250) έδρες. Τον Μάιο του 1932 παραιτήθηκε, ωστόσο σχημάτισε εκ νέου κυβέρνηση έπειτα από δέκα ημέρες. Επανέφερε το εκλογικό σύστημα από πλειοψηφικό σε αναλογικό και στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1932 έχασε την πλειοψηφία. Στήριξε την κυβέρνηση συνασπισμού Τσαλδάρη-Κονδύλη-Μεταξά, αλλά αργότερα την ανέτρεψε, σχημάτισε κυβέρνηση με άλλα κόμματα και μετέτρεψε εκ νέου το εκλογικό σύστημα από αναλογικό σε πλειοψηφικό, όμως στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933 ηττήθηκε εκ νέου. Το βράδυ της 5ης Μαρτίου εκδηλώθηκε πραξικόπημα από τον Νικόλαο Πλαστήρα υπέρ του Βενιζέλου, το οποίο απέτυχε. Νέα απόπειρα πραξικοπήματος την 1η Μαρτίου 1935, είχε σαν αποτέλεσμα την αποχώρηση του Γεωργίου Παπανδρέου από το Κόμμα Φιλελευθέρων, την έκδοση νόμων δίωξης των φιλοβενιζελικών και περιορισμού άρθρων του Συντάγματος, και την ερήμην καταδίκη σε θάνατο του Βενιζέλου και του Πλαστήρα.
1936-1951
Το 1936, μετά το θάνατο του Ελευθερίου Βενιζέλου, εκλέχθηκε στη διοικούσα επιτροπή του Κόμματος των Φιλελευθέρων, ο γιος του, Σοφοκλής Βενιζέλος, ο οποίος κινούσε τα νήματα στην ηγεσία. Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αρχηγός του κόμματος ανακηρύχθηκε ο Θεμιστοκλής Σοφούλης, με υπαρχηγό τον Σοφοκλή Βενιζέλο. Το Φεβρουάριο του 1946, το Κόμμα Φιλελευθέρων διασπάσθηκε. Οι Φιλελεύθεροι ενώθηκαν εκ νέου το 1947 και ο Σοφοκλής Βενιζέλος έγινε εκ νέου υπαρχηγός και κατόπιν αρχηγός του κόμματος (Νοέμβριος 1948). Από τον Αύγουστο του 1950 έως τον Οκτώβριο του 1951, ο Σοφοκλής Βενιζέλος σχημάτισε τρεις διαδοχικές κυβερνήσεις, αρχικά σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Τσαλδάρη και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, και κατόπιν σε συνεργασία με τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον Νικόλαο Πλαστήρα, ως πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών.
Τον Ιανουάριο του 1950, λίγο πριν τις Εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950, το Κόμμα Φιλελευθέρων παρουσιάζει το πρόγραμμά του που τιτλοφορείται «Η Αυριανή Ελλάς». Στο 30-σέλιδο πρόγραμμα πολλές από τις προτάσεις είναι πρωτοποριακές ακόμα και σήμερα και ορισμένες φορές το ζητούμενο των σύγχρονων προσπαθειών, όπως μεταξύ άλλων η πρόταση για την Παιδεία που αναφέρει λίγους μόλις μήνες από τη λήξη του Εμφυλίου, ότι το Κόμμα Φιλελευθέρων επιδιώκει «Διακομματική εκπαιδευτική πολιτική».
1952-1961
Μετά την ήττα των Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1952 από τον Ελληνικό Συναγερμό του Αλεξάνδρου Παπάγου, ο Σοφοκλής Βενιζέλος αποσύρθηκε προσωρινά από την πολιτική και την ηγεσία του κόμματος ανέλαβε ο Γεώργιος Παπανδρέου. Λίγο αργότερα, ωστόσο, το Κόμμα Φιλελευθέρων διασπάστηκε και πάλι, όταν ο Σοφοκλής Βενιζέλος, επανήλθε στην πολιτική, ιδρύοντας την Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωση (ΦΔΑ). Στις εκλογές του 1956, τα δύο κόμματα αυτά, συμμετείχαν από κοινού στον εκλογικό συνασπισμό Δημοκρατική Ένωσις, όπου το Κόμμα των Φιλελευθέρων κατέλαβε τις 42 έδρες από τις συνολικά 132 έδρες που κατέκτησε ο συνασπισμός. Συμμετείχε αυτόνομα στις εκλογές του 1958, όπου εξελίσσεται σε θρίλερ για το Κόμμα των Φιλελευθέρων, αφού καταλαμβάνει την τρίτη θέση, με ποσοστό 20,67% και καταλαμβάνοντας μόλις 36 έδρες. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που το Κόμμα των Φιλελεύθερων συμμετείχε σε εκλογική διαδικασία, αφού το 1961 συμμετείχε στην ίδρυση της Ένωσις Κέντρου και το Κόμμα των Φιλελεύθερων ανέστειλε την λειτουργία του, μετά από 42 συναπτά έτη πολιτικής του παρουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην φιλελεύθερα κόμματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Βενιζελισμός Κατηγορία:Ελευθέριος Βενιζέλος Κατηγορία:1910
Εθνική Ανγκόλας (χειροσφαίριση γυναικών)
Η Εθνική Ανγκόλας (χειροσφαίριση γυναικών) είναι μία Εθνική ομάδα της Ανγκόλας στη χειροσφαίριση γυναικών. Έχουν το ψευδώνυμο As Pérolas (οι πέρλες).
Ιστορία
Έγινε μέλος της Αφρικανικής Συνομοσπονδίας Χειροσφαίρισης το 1980.
Ολυμπιακοί Αγώνες
Η εθνική ομάδα έχει συμμετάσχει σε όλες τις διοργανώσεις χειροσφαίρισης Ολυμπιακών Αγώνων από το 1996. Το 1996 κατέκτησε την 7η θέση.
Αφρικανικοί Αγώνες
Η ομάδα έχει κατακτήσει έξι τίτλους (1991, 1995, 1999, 2007, 2011, 2015).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανγκόλα