cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολωνικές προεδρικές εκλογές (2020)
Πλατφόρμα Πολιτών – Συμμαχία Πολιτών
μικρογραφία|Από την προεδρική εκστρατεία του Ράφαλ Τσασκόφσκι|εναλλ.= Ακούστηκαν φήμες ότι ίσως ο Τουσκ βάλει υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Πολωνίας, επειδή η θητεία του ως Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου έληξε το 2019. Αντί αυτού, τον Νοέμβριο του 2019 ο Τουσκ ανέλαβε καθήκοντα ως πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Στις 14 Δεκεμβρίου 2019, κατά τη διάρκεια ενός ειδικού συνεδρίου του ΠΠ, διεξήχθησαν έμμεσες εκλογές για την εκλογή προεδρικού υποψήφιου, στις οποίες η Μαλγκορζάτα Κιντάβα-Μπλόνσκα, η Αντιπρόεδρος του Σέιμ, κέρδισε τον Γιάτζεκ Γιασκόβιακ, τον δήμαρχο του Πόζναν, συγκεντρώνοντας το 73,4% (345 από 475 εκλέκτορες) των ψήφων. Η Κιντάβα-Μπλόνσκα άρχισε την προεδρική της εκστρατεία και φάνηκε να πηγαίνει καλά στις δημοσκοπήσεις, αλλά στις 15 Μαΐου απέσυρε την υποψηφιότητά της. Ο Ράφαλ Τσασκόφσκι έγινε ο νέος υποψήφιος Πρόεδρος. Η συμμετοχή του στις εκλογές υποστηρίχθηκε με 1,6 εκατομμύρια υπογραφές πολιτών.
Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα – Πολωνική Συμμαχία
Ο πρόεδρος του ΠΛΚ έβαλε υποψηφιότητα ο ίδιος. Ο Βλαντίσλαβ Κοσινιάκ-Κάμις άρχισε την προεδρική του εκστρατεία από το Ζακοπάνε, λέγοντας: «Πιστεύω ότι μαζί θα αλλάξουμε την Πολωνία προς το καλύτερο. [...] Ας αλλάξουμε τους μονόλογους με διάλογο, ας χτίσουμε γέφυρες συμφωνίας μαζί».
Άνοιξη – Αριστερά
Η Αριστερά αποφάσισε να προτείνει τον Μπιεντρόν για Πρόεδρο. Άλλος πιθανολογούμενος υποψήφιος ήταν ο Άντριαν Ζάντμπεργκ.
Άλλοι υποψήφιοι
Στις προκριματικές εκλογές της ΣΕκΑ, που διεξήχθησαν στις 18 Ιανουαρίου 2020, με έμμεση ψηφοφορία, συμμετείχαν 9 υποψήφιοι, από τους οποίους κέρδισε ο Κρίστοφ Μπόσακ. Συνολικά 11 υποψήφιοι συμμετείχαν στις προεδρικές εκλογές της 28ης Ιουνίου.
Δημοσκοπήσεις εξόδου
μικρογραφία|350x350px| [[Νόμος και Δικαιοσύνη|Ντούντα (ΝκΔ), Τσασκόφσκι (ΠΠ)  Μπιεντρόν (Αρις),  Κοσινιάκ-Καμίς (ΠΛΚ)   Μπόσακ (ΣΕκΑ),  Χολόνια (ΑΝ)|εναλλ.=]] Την ημέρα των εκλογών έγιναν δημοσκοπήσεις εξόδου για να προβλεφθούν τα αποτελέσματα του 1ου γύρου των εκλογών.
Δημοσκοπήσεις προεκλογικής περιόδου
Από τα τέλη του 2019 μέχρι την ημέρα των εκλογών έχουν γίνει πολλές δημοσκοπήσεις, στις οποίες οι εκλογείς ρωτήθηκαν για την πρόθεσή τους στις προεδρικές εκλογές. Στο γράφημα δεξιά απεικονίζονται τα αποτελέσματα για τους σημαντικότερους υποψήφιους. Παρακάτω, ο πίνακας με τα αποτελέσματα.
Δημοσκοπήσεις 2ου γύρου
μικρογραφία|500x500εσ|Αποτελέσματα δημοσκοπήσεων για το ερώτημα: «Ντούντα ή Τσασκόφσκι?» από 15 Μαΐου 2020 μέχρι τις 8 Ιουλίου. [[Νόμος και Δικαιοσύνη|Ντούντα (ΝκΔ),  Τσασκόφσκι]]
Ντιμπέιτ 2ου γύρου
Φαίνεται πως αυτές θα είναι οι πρώτες προεδρικές εκλογές στην Ιστορία της σύγχρονης Πολωνίας που οι δύο υποψήφιοι για την προεδρία δεν θα συμμετάσχουν σε ντιμπέιτ. Ο Πρόεδρος Ντούντα δήλωσε ότι για να πάρει μέρος στο ντιμπέιτ θα πρέπει να έχει διοργανωθεί από κοινού και από τα τρία κανάλια της Πολωνικής τηλεόρασης: TVP, TVN και Polsat. Κατόπιν συζητήσεων δεν επιτεύχθηκε συμφωνία με τα τρία κανάλια.
Αποτελέσματα
μικρογραφία|250x250px|Αποτελέσματα 1ου γύρου. Εκλογική δύναμη ανά περιφέρεια. Ντούντα  Τσασκόφσκι|εναλλ.= μικρογραφία|250x250εσ|Αποτελέσματα 2ου γύρου. Εκλογική δύναμη ανά περιφέρεια. Ντούντα  Τσασκόφσκι Ο Άντρει Ντούντα κέρδισε στον πρώτο γύρο των εκλογών. Αφού δεν κατάφερε να συγκεντρώσει το 50% των ψήφων, προγραμματίστηκε δεύτερος γύρος εκλογών για τις 12 Ιουλίου, στον οποίο αναμετρήθηκε με τον Ράφαλ Τσασκόφσκι.
Στον δεύτερο γύρο η αναμέτρηση μεταξύ των δύο υποψήφιων ήταν πολύ στενή. Στις δημοσκοπήσεις εξόδου ο Ντούντα φάνηκε να προγηγείται με 50,4% των ψήφων έναντι του Τσασκόφσκι που είχε 49,6%. Όμως, η διαφορά ήταν μικρότερη από 2%, που ήταν το περιθώριο σφάλματος της δημοσκόπησης, και άρα κανείς δεν μπορούσε να πει με σιγουριά ποιος θα νικήσει στις εκλογές. Τελικά, ο Ντούντα επανεξελέγη Πρόεδρος συγκεντρώνοντας το 51% των ψήφων.
Μετά τις εκλογές
Όταν ολοκληρώθηκε η ψηφοφορία, ο Ντούντα προσκάλεσε τον Τσασκόφσκι στο Προεδρικό Ανάκτορο για να «τελειώσουν την αναμέτρηση με μία χειραψία». Πρόσθεσε ότι «παρόλο που είναι αργά, κανείς μας δεν κοιμηθεί νωρίς σήμερα». Ο Τσασκόφσκι ευχαρίστησε τον Πρόεδρο για την πρόσκληση, λέγοντας ότι «μία συνάντηση είναι καλή ιδέα», αλλά καλύτερα να περιμένει για «μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων από την Εθνική Εκλογική Επιτροπή». Την επόμενη ημέρα, ο Τσασκόφσκι συνεχάρη τον Ντούντα για την νίκη του. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ο Γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, ο Πρόεδρος της Λιθουανίας Γκιτάνας Ναουσέντα, o Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Μπόρις Τζόνσον, ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν,  ο Πρόεδρος της Τσεχίας Μίλος Ζέμαν, η Σλοβάκα Πρόεδρος Ζουζάνα Τσαπούτοβα, και ο Ουκρανός Πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι συγχάρηκαν τον Ντούντα για την νίκη του.
Οι παρατηρητές σημείωσαν ότι τα αποτελέσματα των εκλογών απεικόνισαν μία χώρα εντελώς διχασμένη μεταξύ νέων και γηραιών, αστών και επαρχιωτών, ανατολικών και δυτικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Πολωνία
Πυρηνική δύναμη
Πυρηνική δύναμη ονομάζουμε τη δύναμη που ασκείται μεταξύ δύο ή περισσότερων νουκλεονίων, μέσα ή έξω από τον ατομικό πυρήνα. Η δύναμη αυτή είναι υπεύθυνη για την συγκράτηση των νουκλεονίων (πρωτονίων και νετρονίων) μεσα στον ατομικό πυρήνα παρά την ηλεκτροστατική άπωση μεταξύ των πρωτονίων και την ηλεκτρική ουδετερότητα των νετρονίων. Η ενέργεια που εκλύεται από αυτήν σε διάφορα φυσικά φαινόμενα, όπως η πυρηνική σύντηξη και η πυρηνική σχάση, είναι που κάνει τους αστέρες, όπως τον Ήλιο, να εκπέμπουν ενέργεια και ειδικές παραγωγικές μονάδες να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια. Τα πυρηνικά όπλα, όπως η ατομική βόμβα, είναι επίσης μία εφαρμογή εκμετάλλευσης της έκλυσης της ενέργειας της δύναμης αυτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυρηνική φυσική Κατηγορία:Κβαντική χρωμοδυναμική Κατηγορία:Δύναμη
Αιθιόλας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αιθιόλας, είναι γνωστός ένας γιος του βασιλιά της Σπάρτης Μενελάου και της συζύγου του, της Ωραίας Ελένης. Αδέλφια του Αιθιόλα ήταν η Ερμιόνη, ο Νικόστρατος, ο Μορράφιος, ο Θρόνιος, ο Πλεισθένης ο Νεότερος και η Μελίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογικά πρόσωπα
Σοφία Καρλόττα της Έσσης-Κάσσελ
Η Σοφία-Καρλόττα, γερμ.: Sophie-Charlotte von Hessen-Kassel (16 Ιουλίου 1678, Κάσσελ - 30 Μαΐου 1749, Μπύτσοβ) ήταν κόρη του λάντγκραβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Βιογραφία
Παντρεύτηκε στις 2 Ιανουαρίου 1704 με τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (1675-1713). Δεν είχαν παιδιά. Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος πιθανώς υπέφερε από σεξουαλικά μεταδιδόμενη ασθένεια.
Μετά το τέλος του δούκα το 1713, η Σοφία-Καρλόττα έζησε στο κάστρο του Μπύτσοβ. Ήταν μέλος της Μεταρρύθμισης και από το δεσπόζον Λουθηρανικό Μεκλεμβούργο προστάτευε τη Γαλλική Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία. Ίδρυσε τη Γερμανική Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία στο Μπύτσοβ.
Η Σοφία-Καρλόττα επισκέφθηκε επίσης τον αδελφό της Φρειδερίκο Α΄ της Σουηδίας. Έμεινε στη Σουηδία κατά την επίσκεψη του αδελφού της στην Έσση τον Ιούλιο-Νοέμβριο του 1731, για να υποστηρίξει τη σύζυγό του Ουλρίκα-Ελεονόρα της Σουηδίας, η οποία υπηρέτησε ως αντιβασίλισσα κατά την απουσία εκείνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
2996 Μπόουμαν
Ο Μπόουμαν (Bowman) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1954 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Φρεντ Μπόουμαν, που γεννήθηκε την ημέρα της ανακαλύψεώς του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μπόουμαν εκτιμάται σε 22,1 ± 2,0 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Xc, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,069 ± 0,014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μποουμαν
Το Μεγάλο Εστιατόριο
Το μεγάλο εστιατόριο (γαλλικά: Le Grand Restaurant), είναι μια Γαλλική κωμωδία του 1966 σε σκηνοθεσία Ζακ Μπεσνάρ και σενάριο των Ζαν Χαλέ και Λουί ντε Φυνές. Πρωταγωνιστούν ο Λουί ντε Φυνές και ο Μπερνάρ Μπιλιέρ.
Πλοκή
Ο κύριος Σεπτίμ είναι ο ιδιοκτήτης και μετρ ενός από τα καλύτερα εστιατόρια του Παρισιού. Ο ίδιος καυχιέται για αυτό στους πελάτες του, οι οποίοι προέρχονται από την υψηλή κοινωνία.
Ο Σεπτίμ όμως είναι πολύ απαιτητικός και αυταρχικός με το προσωπικό του εστιατορίου του.
Ο προέδρος μιας λατινοαμερικανικής δημοκρατίας, Νοβάλες, ο οποίος βρίσκεται στη Γαλλία για επίσημη επίσκεψη, θα πάει στο εστιατόριο του κυρίου Σεπτίμ και θα ζητήσει την διάσημη σπεσιαλιτέ του. Ο Σεπτίμ θα την πάει στο τραπέζι του προέδρου και καθώς θα ανάψει ένα σπίρτο η σπεσιαλιτέ θα εκραγεί και ο προέδρος θα εξαφανιστεί!
Στο εστιατόριο θα δημιουργηθεί πανικός και ο Σεπτίμ θα ψάξει όλο το εστιατόριο για να εντοπίσει τον προέδρο Νοβάλες αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Την ίδια στιγμή θα φτάσει και η αστυνομία και ο επιθεωρητής, ο οποίος είναι και πελάτης του εστιατορίου θα συλλάβει τον Σεπτίμ θεωρώντας ότι αυτός βρίσκεται πίσω από την εξάφανιση και απαγωγή του Νοβάλες.
Στο αστυνομικό τμήμα ο επιθεωρητής θα ανακρίνει τον Σεπτίμ, όπου τελικά θα αποδειχθεί ότι είναι αθώος. Τότε θα εμφανιστούν οι απαγωγείς του προεδρου και θα απαίτησουν 200 εκ γαλλικά φράγκα ως λύτρα για την απελεύθερωση του Νοβάλες.
Ο επιθεωρητής μαζί με τον υπουργό θα αποφασίσουν την παράδοση των λύτρων στους απαγωγείς να την κάνει ο Σεπτίμ και με την αστυνομία να τον παρακολουθεί στενά προκείμενου να συλλάβουν τους απαγωγείς.
Ο Σεπτίμ ακολουθώντας τις οδηγίες του επιθεωρητή μέσω ασυρμάτου θα ταξιδέψει στις χιονισμένες Άνδεις, όπου εκτός από την αστυνομία θα τον ακολουθούν η γραμματέας του Νοβάλες αλλά και ο επικεφαλής ασφαλείας του, ο οποίος σχεδιάζει να κλέψει τα λύτρα από τον Σεπτίμ.
Τελικά ο Σεπτίμ θα κατάφερει να παραδώσει τους υποτιθεμένους απαγωγείς στη αστυνομία και ο ίδιος θα επίστρεψει στο εστιατόριό του.
Εκεί όμως θα τον περιμένει ένας μυστηριώδης κύριος, ο οποίος θα οδηγήσει τον Σεπτίμ με το αυτοκίνητο του σε μια παραθαλάσσια εξοχική βίλα, όπου ξαφνικά θα κάνει την εμφάνιση του ο Νοβάλες, λεγόντας στον Σεπτίμ ότι η απαγωγή του ήταν δικιά του ιδέα και ότι την σκηνοθέτησε ο ίδιος προκείμενου να ξεφύγει για λίγες ημέρες από τα καθηκόντά του και να βρει ησυχία.
Ο Νοβάλες λέει στον Σεπτίμ ότι για την ταλαιπωρία που υπέστη όλο αυτό το διάστημα θα τον ανταμείψει, κανόντας τον εθνικό ήρωα της Γαλλίας που εσώσε τον προέδρο μιας λατινοαμερικανικής χώρας από τους απαγωγείς.
Για να γιορτάσει αυτός το γεγονός ο Σεπτίμ θα κάνει επίσημη δεξίωση στο εστιατόριο του με καλεσμένους τον Νοβάλες και αρκετούς Γάλλους πολιτικούς. Την στιγμή που παρουσιάσει τη διάσημη σπεσιαλιτέ του στους καλεσμένους του, ο Σεπτίμ θα ανάψει πάλι ένα σπίρτο και η σπεσιαλιτέ του θα εκραγεί...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζακ Μπεσνάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1966
2997 Καμπρέρα
Ο Καμπρέρα (Cabrera) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1974 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου «Φέλίξ Αγκιλάρ» στο Ελ Λεονσίτο της Αργεντινής και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αργεντινού αστρονόμου Λαουρεντίνο Ασένσιο Καμπρέρα (Laurentino Ascencio Cabrera, 1917–2003).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Καμπρέρα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Καμπρερα
Μιλένα Ρουντνίτσκα
Η Μιλένα Ρουντνίτσκα (ουκρανικά: Мілена Рудницька, Milena Rudnycka, 15 Ιουλίου 1892 - 29 Μαρτίου 1979) ήταν Ουκρανίδα εκπαιδευτικός, ακτιβίστρια γυναικείων δικαιωμάτων, πολιτικός και συγγραφέας. Πρόκειται για μία από τις σπουδαιότερες μορφές του φεμινιστικού κινήματος, κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, στην περιοχή της Γαλικίας, κυκλοφορώντας πάμπολλα άρθρα σε διάφορα περιοδικά. Κατά την περίοδο που βρισκόταν στην πολωνική βουλή, έφερε στο προσκήνιο θέματα που αφορούσαν την καταπίεση μεταξύ άλλων.
Γεννήθηκε στο Ζμπόριφ, της Αυστροουγγαρίας και ήταν κόρη της Όλγκα Σπίγκελ και του Ιβάν Ρουντνίτσκι. Η Μιλένα ήταν το τρίτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας και η μοναδική κόρη, αυτής της διανοούμενης οικογένειας. Στο σπίτι της μιλούσαν την πολωνική γλώσσα,, αφού η μητέρα της ποτέ δεν κατάφερε να πάρει το ανώτατο πτυχίο της ουκρανικής γλώσσας, ωστόσο τα παιδιά της τα μεγάλωσε με τα πρότυπα του ουκρανικού έθνους. Η Μιλένα χάνει τον πατέρα της το 1906, στον οποίο είχε απεριόριστη αδυναμία, το γεγονός αυτό οδήγησε την οικογένεια να μετακομίσει στο Λβιβ. Τα πρώτα της γράμματα τα έμαθε στο σπίτι, ωστόσο, έβγαλε κανονικά το σχολείο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, εκεί στο Λβιβ. Αργότερα, σπούδασε και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Λβιβ.
Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος τους ανάγκασε να μετακομίσουν ξανά, αυτή τη φορά στη Βιέννη, με τη Μιλένα, να σπουδάζει και στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, έως και το 1917, που πήρε το δίπλωμα της ως παιδαγωγός. Το 1918, ξεκίνησε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Наша Мета. Τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκε τον δικηγόρο Παύλο Λίσλακ, με τον οποίο απέκτησε και μία κόρη. Το 1920, βοήθησε στην ίδρυση της Ουκρανικής Ένωσης Γυναικών. Από το 1921 έως και το 1928, ασχολιόταν με τη διδασκαλία, και μετά αποκλειστικά με κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Απεβίωσε στο Μόναχο, το 1979, σε ηλικία 86 ετών, όμως το 1993, η σορός της μεταφέρθηκε στο Λβιβ, όπου είναι ενταφιασμένα κι άλλα μέλη της οικογένειας. Το 1994, η Ιρίινι Μαρτινιούκ κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, το οποίο αφιερώνεται στη σπουδαιότητα του ρόλου που διαδραμάτισε για τα δικαιώματα των γυναικών η Ρουντνίτσκα στην Ουκρανία. Το 1998, κυκλοφόρησε βιβλίο με άρθρα, δοκίμια και έγγραφά της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ουκρανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ουκρανοί φεμινιστές Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ
Γιώργος Τσιφούτης
Ο Γιώργος Τσιφούτης (Νιγρίτα, 14 Οκτωβρίου 1968) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στο χώρο της μεσαίας γραμμής. Έχει επίσης διατελέσει διεθνής με την Εθνική Ελλάδος.
Τα πρώτα βήματα
Ο Τσιφούτης γεννήθηκε στις 14 Οκτωβρίου του 1968 και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την Α.Ε. Νιγρίτα.Το καλοκαίρι του 1986 παίρνει μεταγραφή για τον Πανσερραϊκό.Οι εμφανίσεις του στην ομάδα των Σερρών θα έχουν ως αποτέλεσμα την κλήση του στην Εθνική Ελλάδος και στην συνέχεια την μεταγραφή του στον ΠΑΟ κατά την καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο του 1990.
Καθιέρωση στην Α'Εθνική
Στον ΠΑΟ θα παραμείνει για δύο χρόνια και θα πανηγυρίσει την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος,χωρίς όμως να καταφέρει να καθιερωθεί στην ομάδα καθώς δεν πήρε ευκαιρίες από τον τοτε προπονητη του Βασίλη Δανιήλ.Έπειτα αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της Α' Εθνικής με ικανοποιητικό χρόνο συμμετοχής.Αρχικά παραχωρήθηκε στον ΟΦΗ (1992-94) και στην συνέχεια αγωνίστηκε στον Εθνικό (1994-95),ενώ το 1995/96 πέρασε και από την Α.Ο. Ξάνθη.
Τα επόμενα χρόνια
Μετά την αποδέσμευσή του από την Ξάνθη,ο Τσιφούτης αγωνίστηκε αρχικά επί μια διετία στον Παναιτωλικό,ο οποίος τότε είχε αρκετές φιλοδοξίες για άνοδο στην Α' Εθνική χωρίς τελικά να επιτευχθή ο στόχος. Τη σεζόν 1998/99 έπαιξε στον Ιάλυσο και το καλοκαίρι του 1999 επέστρεψε στον Πανσερραϊκό μετά από 9 χρόνια.Κατά τη δεύτερη θητεία του στην ομάδα των Σερρών ήταν από τα βασικά στελέχη της ομάδας στην προσπάθεια του συλλόγου για άνοδο στην Α' Εθνική. Μετά το τέλος της σεζόν 2001/02 αποδεσμεύτηκε από την ομάδα και συνέχισε την καριέρα του αρχικά στον Λεβαδειακό και μετά στην Α.Ο. Καβάλα όπου και έκλεισε την καριέρα του το 2004.
Από τον Δεκέμβριο του 2008 εκτελεί χρέη βοηθού προπονητή στην ομάδα του Πανσερραϊκού.
Εθνική Ελλάδας
Ο Τσιφούτης αγωνίστηκε 2 φορές με το εθνόσημο στο στήθος την περίοδο 1989/90.
Πηγές
Τσιφουτης Γιωργος Τσιφουτης Γιωργος Τσιφουτης Γιωργος Τσιφουτης Γιωργος Τσιφουτης Γιωργος Τσιφουτης Γιωργος Τσιφουτης Γιωργος Τσιφουτης Γιωργος Τσιφουτης Γιωργος Τσιφουτης Γιωργος Τσιφουτης Γιωργος
Βίσιανη Σερρών
Σε κοντινή απόσταση ανατολικά του οικισμού, βρίσκεται η Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Βύσσιανης.
Ονομασία
Είναι δύσκολο να εξακριβώσουμε από πού ακριβώς πήρε την ονομασία του ο οικισμός, καθώς στο παρελθόν έχουν αναφερθεί διάφορες πιθανές εκδοχές. Σύμφωνα με μια ετυμολογία, οφείλει το όνομά του στις λέξεις βήσσα, βήσσωμα ή βησσός, που σημαίνουν φαράγκι, κοίλωμα ή βάθος. Άλλη ενδεχόμενη ετυμολογία είναι από το βύσσος, το φυτό που σήμερα ονομάζουμε βαμβάκι. Ίσως, ακόμη, η ονομασία προήλθε από τα κοκκινωπά χώματα της περιοχής ή από το δέντρο βυσσινιά. Ο οικισμός απαντάται σε πηγές και με τις ονομασίες Βίσεν, Βίσενη, Βίσανη, Βήσανη, Βήσιανη, Βύσανη, Βύσιανη, Βίστανη, Βίσσιεν και Βίστανη.
Ιστορία
Ταυτίζεται, ίσως, για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1320, καταχωρημένο στη Συλλογή Β' της Μονής Τιμίου Προδρόμου Σερρών, όπου όπου αναφέρεται ως Πτελέα. Η γη και η εκκλησία της Βίσιανης ήταν στην κατοχή της Μονής Τιμίου Προδρόμου πριν από τον 16ο ακόμη αιώνα. Μνημονεύεται, επίσης, το 1328-1344 σε έγγραφο του αρχείου της Μονής Κουτλουμουσίου, ενώ αναφέρεται και από τον Σερραίο κληρικό και χρονικογράφο Παπασυνοδινό κατά τα μέσα του 17ου αιώνα.
Οθωμανική περίοδος
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανήκε διοικητικά στον Καζά των Σερρών του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης και ήταν τσιφλίκι (αγρόκτημα) που ανήκε στον Τούρκο Ιχσάν μπέη.
Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 30 σπίτια και 92 κατοίκους. Η Βίσιανη αναφέρεται στη γεωγραφική μελέτη του Nικόλαου Σχινά που εκδόθηκε το 1886 στην Αθήνα, ενώ σύμφωνα με τη μελέτη «Αι Σέρραι και τα προάστεια, τα περί Σέρρας και η Μονή Ιωάννου του Προδρόμου» του Πέτρου Παπαγεωργίου, ήταν τσιφλίκι που απείχε μία ώρα από τις Σέρρες και το έτος 1894 είχε πληθυσμό 200 κατοίκων.
Η στατιστική μελέτη «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική» του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, εκτιμά ότι το 1900 ο οικισμός είχε 200 κατοίκους, ενώ σύμφωνα με τη μελέτη «La Macédoine et sa Population Chrétienne» του Βούλγαρου Ντίμιταρ Μπρανκόφ, το 1904 ζούσαν εκεί 80 πατριαρχικοί κάτοικοι. Σύμφωνα με την «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, υπήρχαν 30 Έλληνες κάτοικοι. Τέλος, σε υπολογισμούς που εξέδωσε το έτος 1919 η Επιτελική Υπηρεσία του Ελληνικού Στρατού, προ του 1912, αλλά και κατά τον Αύγουστο του 1915, αναφέρονται 50 εξαρχικοί κάτοικοι.
Σύγχρονη ιστορία
Το 1916, κατά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βίσιανη καταστράφηκε και οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν σε άλλα χωριά και στις Σέρρες. Τα γερμανοβουλγαρικά στρατεύματα χρησιμοποίησαν τα υλικά των σπιτιών για την κατασκευή οχυρωματικών έργων. Οι δυνάμεις που είχαν αναπτυχθεί εναντίον των Αγγλογάλλων ανατολικά του ποταμού Στρυμώνα, είχαν οργανώσει γραμμή άμυνας στήνοντας βαριά πυροβόλα πάνω σε μια σειρά λόφων στις περιοχές Χριστός, Βίσιανη, Καμενίκια, Ακρόπολη, Ασβεσταριά και Άγιος Ιωάννης.
Ο κατεστραμμένος οικισμός προσαρτήθηκε το 1920 στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Μελενικιτσίου, μαζί με τα χωριά Τσεσμελή (Νεράιδα) και Χριστός,  ενώ καταργήθηκε τυπικά το 1940, καθώς έπαψε να καταγράφεται στις ελληνικές απογραφές.
Τα ερείπια του οικισμού λιθολογήθηκαν και οι πέτρες χρησιμοποιήθηκαν, επίσης, για την ανέγερση του ναού Αγίου Δημητρίου το 1963, αλλά και για την κατασκευή προσφυγικών σπιτιών στο Κάτω Μετόχι και τον Λευκώνα. Το 1968 με το ΦΕΚ 146Α΄/6-7-1968, η θέση του κατεστραμμένου οικισμού μετονομάστηκε σε «Χαλάσματα».
Σήμερα, στην τοποθεσία του οικισμού εντοπίζονται ίχνη από τα θεμέλια των σπιτιών που υπήρχαν κάποτε εκεί. Στην τοποθεσία υπάρχει το παρεκκλήσι Αγίου Δημητρίου που κτίσθηκε το 1984, δίπλα σε ερείπια παλιού ομώνυμου ναού. Κάτοψη των χαλασμάτων του οικισμού είναι, επίσης, ορατή σε αεροφωτογραφίες της περιόδου 1945-1960.
Στην ανατολική πλευρά του πεπλατυσμένου λόφου, διασώζεται τμήμα υστεροβυζαντινού περιβόλου μήκους 36 μέτρων, που αποτελείται από γκριζωπές ακανόνιστες πέτρες συνδεδεμένες με ασβεστοκονίαμα και ξυλοδεσιές σε κάθετη και οριζόντια διάταξη.
Σε απόσταση περίπου 800 μέτρων προς ανατολικά, βρίσκεται η Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Βύσσιανης, η οποία πήρε το όνομά της από τον αναφερόμενο οικισμό  . Μεταξύ της Βίσιανης και τη μονής κυλάνε τα νερά του ρέματος Κουτσούκ Αλή ή Μέγα Ρέμα, το οποίο συνεχίζοντας προς τα νότια διασχίζει τον Λευκώνα.
Χάρτης
<mapframe latitude="41.13085" longitude="23.50385" zoom="12" width="813" height="445" align="center" text="Η θέση του οικισμού Βίσιανη.">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 23.50385,         41.13085        ]      }    }  ] }
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σερρών
Θρόνιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Θρόνιος, είναι γνωστός ένας γιος του βασιλιά της Σπάρτης Μενελάου και της συζύγου του, της Ωραίας Ελένης. Αδέλφια του ήταν η Ερμιόνη, ο Νικόστρατος, ο Αιθιόλας, ο Μορράφιος, ο Πλεισθένης ο Νεότερος και η Μελίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογικά πρόσωπα
Ρεαλισμός (τέχνες)
Ο Ρεαλισμός στις τέχνες είναι μια προσπάθεια απεικόνισης ενός θέματος με πραγματικά χαρακτηριστικά χωρίς τεχνητές ή καλλιτεχνικές παρεμβάσεις που μπορεί να περιλαμβάνουν τα στοιχεία του απίθανου ή του εξωπραγματικού. thumb|right|250px|''Μάθημα χορού, Έντγκαρ Ντεγκά (1871) Ο Ρεαλισμός επικράτησε στην τέχνη πολλών περιόδων και αφορά την τεχνική, την εξάσκηση και την αποφυγή του επιτηδευμένου. Στις εικαστικές τέχνες, ο ρεαλισμός αφορά την ακριβή απεικόνιση των μορφών της ζωής, τις προοπτικές και τις λεπτομέρειες του φωτός και του χρώματος. Τα ρεαλιστικά έργα μπορεί να δίνουν έμφαση σε άσχημες ή νοσηρές πτυχές θεμάτων, όπως για παράδειγμα τα έργα του κοινωνικού ρεαλισμού ή του θρησκευτισμού.
Οπτικές τέχνες
Επίσης, όπως γράφει σε μια επιστολή του 1854: "Ελπίζω να κερδίζω πάντοτε τη ζωή μου ασκώντας την τέχνη μου χωρίς να απομακρυνθώ ούτε κατά μία τρίχα από τις αρχές μου, χωρίς να χρειαστεί να πω ψέμματα στην ίδια τη συνείδησή μου, χωρίς να χρειαστεί να ζωγραφίσω ούτε μια πιθαμή μόνον και μόνο για να φανώ ευχάριστος και να αυξήσω τις πωλήσεις μου".
Γενικά, οι Ρεαλιστές απεικόνιζαν καθημερινά θέματα και καταστάσεις τις σύγχρονης ζωής καθώς και ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων. Συγχρόνως, ο Κλασικός ιδεαλισμός και ο Ρομαντικός συναισθηματισμός και το δράμα αποφεύγονταν, ενώ οτιδήποτε άσχημο δεν ωραιοποιούνταν ή εξομαλύνονταν. Ο Κοινωνικός ρεαλισμός δίνει έμφαση στην απεικόνιση της εργατικής τάξης και της συμπεριφέρεται με την ίδια σοβαρότητα όπως σε άλλες κοινωνικές τάξεις στην τέχνη αποδιώχνοντας στοιχεία ηρωισμού ή συναισθηματισμού.
Σαν καλλιτεχνικό κίνημα ο Ρεαλισμός ήταν μια αντίδραση στο κίνημα του Ρομαντισμού στα μέσα του 19ου αιώνα το οποίο ηγήθηκε από τον Κουρμπέ στη Γαλλία. Εξαπλώθηκε στην Ευρώπη και επηρέασε τους μετέπειτα αιώνες αλλά όσο ενσωματωνόταν από το γενικό ρεύμα της ζωγραφικής γινόταν όλο και λιγότερο εύχρηστος σαν όρος για να περιγράψει ένα καλλιτεχνικό στυλ. Μετά την άφιξη του Ιμπρεσιονισμού και άλλων ρευμάτων τα οποία υποβάθμισαν τη σημασία της ακριβούς απεικόνισης μέσα από τη ζωγραφική ο Ρεαλισμός συχνά χρησιμοποιούνταν για να υποδηλώσει ένα πιο παραδοσιακό ή σταθερό τρόπο ζωγραφικής. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε από πολλά κινήματα και τάσεις στην τέχνη αργότερα αλλά και δημιούργησε προεκτάσεις όπως ο Φωτορεαλισμός.
Ψευδαισθητικός Ρεαλισμός
Η αυξανόμενη εξέλιξη της ακριβούς αναπαράστασης των οπτικών ερεθισμάτων έχει μια μακρά ιστορία στην τέχνη. Συμπεριλαμβάνει στοιχεία όπως η πιστή απεικόνιση στοιχείων ανατομίας των ανθρώπων και των ζώων, προοπτικές και εφέ της απόστασης, του φωτός και των χρωμάτων. Παραδείγματα αποτελούν: η Τέχνη της Παλαιολιθικής εποχής στην Ευρώπη η οποία απέδωσε αξιοσημείωτα τα στοιχεία της ζωής, η Αρχαία Αιγυπτιακή Τέχνη η οποία παρά τον συγκερασμό του ιδεατού και του πραγματικού απέδωσε αποτελεσματικές και ακριβείς αναπαραστάσεις, αλλά και η Αρχαία Ελληνική Τέχνη η οποία επικεντρώθηκε στην ανθρώπινη ανατομία. Δεν έχουν διασωθεί πολλές αυθεντικές τοιχογραφίες από τους αρχαίους Έλληνες ζωγράφους αλλά από τη λογοτεχνία και από το σύνολο των ανευρεθέντων παραγόμενων έργων είναι σαφές ότι ο ψευδαισθητικός ρεαλισμός κατείχε σημαντικό ρόλο στην τέχνη εκείνης της εποχής. Παράλληλα με την ακρίβεια στην απόδοση του σχήματος, του φωτός και του χρώματος, τα Ρωμαϊκά ζωγραφικά έργα επιδεικνύουν μια μη επιστημονική αλλά αποτελεσματική γνώση στο να αναπαριστούν απομακρυσμένα αντικείμενα μικρότερα από ότι τα κοντινά καθώς και να αποδίδουν τέτοιες διαστάσεις στους χώρους ώστε να υπάρχει προοπτική. Αυτή η πρόοδος στα εφέ της ψευδαισθητικής τέχνης δεν απορρίπτει τον ιδεαλισμό. Για παράδειγμα, τα αγάλματα των Ελλήνων θεών και ηρώων επιχειρούν να αναπαραστήσουν ιδεατές και καλλωπισμένες φόρμες. Τα πορτρέτα των Ρωμαίων αντίθετα, παρά το γεγονός ότι δέχθηκαν μεγάλη επιρροή από την Ελληνική τεχνοτροπία, έδειξαν συνέπεια στην πιο πιστή αναπαράσταση των θεμάτων.
Η τέχνη της Ύστερης Αρχαιότητας απέρριψε των ψευδαισθητικό ρεαλισμό, μια αλλαγή η οποία βρισκόταν ήδη σε εξέλιξη από την εποχή που ο Χριστιανισμός άρχισε να επιδρά στην τέχνη των ανώτερων κοινωνικά στρωμάτων. Στα τέλη του Μεσαίωνα επανήλθε ξανά η συγκεκριμένη τάση όπου και εμφανίστηκε το χρώμα με βάση το λάδι το οποίο επέτρεψε τις μικρές και ακριβείς πινελιές και την ακόμα καλύτερη απόδοση των λεπτομερειών. Επιστημονικές μέθοδοι αναπτύχθηκαν στην Ιταλία για την απόδοση προοπτικής και βάθους οι οποίες σταδιακά εξαπλώθηκαν και σε όλη την Ευρώπη. Η ακρίβεια στην ανατομία επαναπροσδιορίστηκε υπό την επιρροή της κλασσικής τέχνης. Ο ιδεαλισμός παρέμεινε η νόρμα όπως στην Κλασσική εποχή.
Ο Ρεαλισμός ή ο νατουραλισμός ως μέσο για την απεικόνιση απλών, καθημερινών πραγμάτων
Η αναπαράσταση απλών και καθημερινών μορφών στην τέχνη έχει επίσης μια μακρά ιστορία παρά το γεγονός ότι συμπτύχθηκε με άλλα θέματα ή δείχθηκε σε μικρότερη κλίμακα. Αυτό έγινε εν μέρει γιατί η τέχνη ήταν υψηλού κόστους και τις περισσότερες φορές εξέφραζε θρησκευτικούς, πολιτικούς ή προσωπικούς σκοπούς που επέτρεπε μόνο ένα μικρό ποσοστό χώρου ή προσπάθειας να αφιερωθεί σε τέτοιες σκηνές. Κάποιες φορές, συμπεριλαμβάνονταν σκηνές της καθημερινής ζωής στο περιθώριο των κωμικών εικονογραφημένων χειρογράφων του Μεσαίωνα. Στην τέχνη του Μεσαίωνα και της Πρώιμης Αναγέννησης απεικονίζονταν συχνά ανίερες μορφές ενδεδυμένες με ρούχα της εποχής. Τα ζωγραφικά έργα της πρώιμης εποχής της Ολλανδικής τέχνης απεικόνιζαν τόσο τις χαμηλές κοινωνικές τάξεις όσο και τις ανώτερες (πλούσιοι έμποροι) και είναι αξιοσημείωτο ότι σε μερικά έργα όπως το Πορτρέτο των Αρνολφίνι του Γιαν βαν Άικ (1434) και το Merode Altarpiece  του Ρομπέρ Καμπέν συμπεριλαμβάνουν λεπτομερειακά στοιχεία από αντικείμενα εσωτερικού χώρου των μεσοαστικών τάξεων.
Τον 16ο αιώνα υπήρξε μια τάση απεικόνισης, σε μεγάλους πίνακες, ανθρώπων που δουλεύουν κυρίως σε λαϊκές αγορές και κουζίνες. Παραδείγματα καλλιτεχνών που ασχολήθηκαν με την παραπάνω θεματική είναι οι εξής: οι Ολλανδοί Πέτερ Άρτσεν (Pieter Aertsen) και ο ανηψιός του Γιοακίμ Μπόικαλερ (Joachim Beuckelaer), ο Ιταλός Ανιμπάλε Καράτσι (Annibale Carracci) και ο Μπαρτολομέο Πασερότι (Bartolomeo Passerotti). Τον 17ο αιώνα οι σκηνές που έδειχναν την ανθρώπινη εργασία απέκτησαν μεγάλη απήχηση. Τον 18ο αιώνα παρέμεινε αυτή η τάση με μια έμφαση στις γυναικείες μορφές.
Γενικά τα περισσότερα έργα τέχνης που απεικόνιζαν καθημερινούς ανθρώπους, και ειδικότερα σε έντυπη μορφή, ήταν κωμικού και ηθικολογικού περιεχομένου. Παρ' όλα αυτά, το θέμα της φτώχειας από μόνο του ήταν σπάνια κομμάτι του ηθικού μηνύματος. Από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετά αυτό άλλαξε και δόθηκε έμφαση στις δυσκολίες της ανθρώπινης ζωής. Παρά το γεγονός ότι αυτή η τάση συνέπεσε με την μεγάλης κλίμακας μετανάστευση από τις επαρχίες της Ευρώπης προς τις μεγάλες πόλεις, οι ζωγράφοι συνέχιζαν να απεικονίζουν φτωχούς αγροτικούς πληθυσμούς όπως ο Γκουστάβ Ντορέ (Gustave Dore). Για τους Ιμπρεσιονιστές οι πολυπληθείς πόλεις και οι δρόμοι τους αποτέλεσαν βασικό θέμα έμπνευσης.
Ο Αμερικάνικος Ρεαλισμός είναι ένα καλλιτεχνικό κίνημα το οποίο εμφανίζεται στις αρχές του 20ού αιώνα και αποτελεί ένα από τα πολλά μοντέρνα κινήματα που υπάγονται στην ομπρέλα του Ρεαλισμού.
Ρεαλιστικό κίνημα
Το Ρεαλιστικό κίνημα έχει τις απαρχές του στα μέσα του 19ου αιώνα σαν αντίπαλο δέος του Ρομαντισμού και της Ιστορικής απεικόνισης. Για να αποδοθεί η «αληθινή» ζωή, οι Ρεαλιστές ζωγράφοι εμπνεύστηκαν από εργάτες και απλούς ανθρώπους σε καθημερινά περιβάλλοντα οι οποίοι ασχολούνταν με τις καθημερινές τους δραστηριότητες. Οι κυριότεροι εκπρόσωποι του κινήματος είναι ο Γκυστάβ Κουρμπέ, ο Ζαν Φρανσουά Μιγέ, ο Ονορέ Ντωμιέ, και ο Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό. Σύμφωνα με τον Ρος Φινόκιο, του Τμήματος Ευρωπαϊκής ζωγραφικής στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, οι Ρεαλιστές χρησιμοποιούσαν αυτούσιες λεπτομέρειες της καθημερινής σύγχρονης ζωής τόσο στη ζωγραφική όσο και στη λογοτεχνία. Εκπρόσωποι της δεύτερης είναι: ο Εμίλ Ζολά, ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ και ο Γκυστάβ Φλωμπέρ. Το κίνημα του Γαλλικού Ρεαλισμού εξαπλώθηκε λίγο αργότερα ισοδύναμα και σε άλλες χώρες του Δυτικού κόσμου όπως στη Ρωσία και τη Βρετανία.
Ρεαλισμός ή Νατουραλισμός ως αντιστεκόμενη ιδεολογία
Ο Ρεαλισμός ή Νατουραλισμός είναι ρεύμα που αντιπροσωπεύει την ειλικρίνεια και το μη ιδεατό. Αυτό το ρεύμα έχει τις ρίζες του στην κλασική τέχνη οι οποίες παρέμειναν και κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης και του Μπαρόκ. Ακόμα και στα χρόνια της Αρχαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οι πολιτικοί προτιμούσαν την πιστή απόδοση των χαρακτηριστικών τους στις προτομές παρά τον εξωραϊσμό τους. Αργότερα τα πορτρέτα του Γκόγια απεικόνιζαν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας της Ισπανίας με τα πραγματικά τους χαρακτηριστικά και χωρίς ωραιοποιημένα στοιχεία.
Μια επαναλαμβανόμενη τάση στην Χριστιανική τέχνη ήταν ο «ρεαλισμός» με την έννοια ότι τόνιζε την ανθρώπινη φύση των θρησκευτικών μορφών και κυρίως του Ιησού. Επίσης, γλυπτά τα οποία απεικόνιζαν ρεαλιστικά χαρακτηριστικά των θεϊκών μορφών έχουν βρεθεί στην Κεντρική Ευρώπη με χαρακτηριστικά παραδείγματα στην Ισπανία και τη Γερμανία.
Οι θεωρητικοί της Αναγέννησης ξεκίνησαν μια συζήτηση, η οποία διήρκεσε αρκετούς αιώνες, σχετικά με το ποια είναι η σωστή ισορροπία ανάμεσα στη ζωγραφική τέχνη που πηγάζει από την παρατήρηση της φύσης ή από ιδεατές φόρμες. Οι περισσότεροι παραδέχθηκαν την σημασία του φυσικού και του ακατέργαστου στοιχείου στην τέχνη. Πολλοί όμως τόνισαν ότι η τέχνη θα έπρεπε να εξευγενίζεται και να περιλαμβάνει μόνο το όμορφο ή το ιδεατό. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ήταν από τους καλλιτέχνες που υπερασπίστηκε την μελέτη της φύσης και επεδίωξε να αποτυπώσει το εύρος των ιδιαίτερων στοιχείων της ανθρώπινης μορφής. Από την άλλη, ο Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι όπως και ο Μιχαήλ Άγγελος ήταν δύο ιδεαλιστές καλλιτέχνες που προέβαλλαν το στοιχείο του ωραίου.
Τον 17ο αιώνα η συζήτηση αυτή συνεχίστηκε με επίκεντρο την Ιταλία. Επί της ουσίας, οι δύο αντικρουόμενες πλευρές ήταν ανάμεσα στον κλασικό ιδεαλισμό των Καράτσι (οικογένεια Καράτσι) και του νατουραλιστικού στυλ της σχολής του Καραβάτζιο (Caravaggisti). Ο Μπελόρι γράφοντας μερικές δεκαετίες μετά το θάνατο του Καραβάτζιο, και παρά το γεγονός ότι δεν ήταν υποστηρικτής του στυλ του, λέει «Αυτοί που δοξάζονται στο όνομα της φύσης»(νατουραλιστές).
Τον 19ο αιώνα ο «Νατουραλισμός» ή η «Νατουραλιστική Σχολή» ανυψώθηκε σαν όρος που εκπροσωπούσε μια αποσχισθείσα  υποκατηγορία του κινήματος του Ρεαλισμού. Προσπάθησε (όχι με πλήρη επιτυχία) να διαχωριστεί από τον Ρεαλισμό αποφεύγοντας θεματικές σχετικά με τα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα ενώ έδινε βάρος στη Φυσική ιστορία και στη βιολογία. Ο εμπνευστής του όρου ήταν ο Γάλλος κριτικός τέχνης Jules-Antoine Castagnary ο οποίος το 1863 είπε: «Η Νατουραλιστική σχολή δηλώνει ότι η τέχνη είναι η έκφραση της ζωής σε όλες τις φάσεις και τα επίπεδα. Ο μοναδικός σκοπός της είναι να αναπαράγει τη φύση με το να την προβάλει στο μέγιστο της δύναμης και της έντασης της. Ουσιαστικά είναι η αλήθεια σε ισορροπία με την επιστήμη». Πολλοί Νατουραλιστικοί πίνακες κάλυψαν ένα εύρος θεμάτων όμοιων με αυτά του Ιμπρεσιονισμού αλλά χρησιμοποιώντας πιο παραδοσιακά στυλ ζωγραφικής.
Θέατρο
Το επίτευγμα του ρεαλισμού στο θέατρο ήταν στο να κατευθύνει την προσοχή στα κοινωνικά και ψυχολογικά θέματα της καθημερινής ζωής. Αυτά τα πρωτοποριακά θεατρικά έργα δεν δίστασαν να παρουσιάσουν τις αδυναμίες και την απλότητα των χαρακτήρων όπως ακριβώς θα τους βλέπαμε από τα δικά μας μάτια.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρεαλισμός (καλλιτεχνικό ρεύμα) Κατηγορία:Δυτικός πολιτισμός Κατηγορία:Ιστορία της τέχνης
Ερμάνος της Έσσης (1450-1508)
δεξιά|μικρογραφία|277x277εσ|Ο Χέρμαν απεικονίστηκε σε ένα πλαίσιο από τον [[Ζωγράφος της ζωής της Παναγίας|Ζγράφο της ζωής της Παναγίας.]] δεξιά|μικρογραφία|267x267εσ|Άγαλμα του Χέρμαν στο [[Νόις.]]
Ο Χέρμαν Δ΄ ο Ειρηνικός, γερμ.: Hermann von Hessen der Friedsame (1442 - 27 Σεπτεμβρίου 1508) από τον Οίκο της Έσσης ήταν αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας της Κολωνίας από το 1480 έως το 1508 και πρίγκιπας-επίσκοπος του Πάντερμπορν από το 1498 έως το 1508.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βόννη το 1442, ως γιος του Λουδοβίκου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης και της Άννας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Ως μικρότερος γιος, ο Χέρμαν προορίστηκε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία και έλαβε μία σειρά από ευεργετήματα σε νεαρή ηλικία, συμπεριλαμβανομένης της πρυτανείας του Συλλόγου του καθεδρικού ναού του Άαχεν και του καθεδρικού ναού Φρίτσλαρ. Έγινε κοσμήτορας της βασιλικής του Αγίου Γκέρεον και μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού ναού της Κολωνίας (το 1461) και του καθεδρικού ναού του Μάιντς (το 1463). Εγγράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας το 1462 και αργότερα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα.
Το 1472 ο Χέρμαν έκανε μία προσπάθεια να γίνει επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ, αλλά αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τις επισκοπικές εκλογές, αφού απέτυχε να εξασφαλίσει την παπική αναγνώριση. Έγινε επισκοπικός διοικητής της αρχιεπισκοπής της Κολωνίας το 1473.
Ο ρόλος στην πολιορκία του Νόις το 1474–75
Ως επισκοπικός διοικητής της αρχιεπισκοπής της Κολωνίας, ο Χέρμαν συμμετείχε στην Εκκλησιαστική Σύγκρουση της Κολωνίας (γερμ.: Kölner Stiftsfehde), τη στιγμή που ο Κάρολος ο Τολμηρός δούκας της Βουργουνδίας ξεκίνησε την Πολιορκία του Νόις.
Τον Νοέμβριο του 1475 ο Φρειδερίκος Γ΄ της Γερμανίας διόρισε τον Χέρμαν ως κυβερνήτη Συλλόγου (Stiftsgubernator).
Ο Χέρμαν ανέλαβε τον έλεγχο της διοίκησης της αρχιεπισκοπής της Κολωνίας μετά τη σύλληψη του αρχιεπισκόπου Ρούπρεχτ των Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου το 1478. Μετά το τέλος του Ρούπρεχτ στις 26 Ιουλίου 1480, ο Χέρμαν εξελέγη διάδοχός του στις 11 Αυγούστου 1480. Ο πάπας Iννοκέντιος Η΄ επιβεβαίωσε τον διορισμό του το Νοέμβριο του 1480.
Μετά από πολλά ταραγμένα έτη, ο Χέρμαν αφιερώθηκε στη διοικητική και οικονομική ανάκαμψη της αρχιεπισκοπής. Για τα 28 χρόνια της ειρήνης και της σταθερότητας, ο Χέρμαν κέρδισε το προσωνύμιο του «Ειρηνικού».
Πρίγκιπας-επίσκοπος του Πάντερμπορν, 1498-1508
Το 1495 ο Χέρμαν έγινε βοηθός επίσκοπος στο Πριγκιπάτο-επισκοπή του Πάντερμπορν. Εκλέχθηκε πρίγκιπας-επίσκοπος του Πάντερμπορν στις 7 Μαρτίου 1498. Στράφηκε εναντίον του Φιλίππου της Κλέβης, πρύτανη του καθεδρικού ναού του Στρασβούργου και τού αδελφού του Ιωάννη Β΄ δούκα της Κλέβης, αλλά δεν μπόρεσε τελικά να επικρατήσει. Ο Χέρμαν έγινε σύμμαχος με τον Μαξιμιλιανό Α΄ της Γερμανίας και τον πάπα Αλέξανδρο ΣΤ΄.
Το αυτοκρατορικό Δικαστήριο (Reichskammergericht) επιβεβαίωσε τη δικαιοδοσία του Χέρμαν στο ανατολικό τμήμα του Πάντερμπορν. Έκανε μία ημέρα του φεουδάρχη (lehenstag) στο Πάντερμπορν την 1η Οκτωβρίου 1500, για να επιτρέψει στους ευγενείς του Πάντερμπορν να δηλώσουν υποτέλεια. Το αυτοκρατορικό Δικαστήριο απέδωσε το Χέλμαρσχαουζεν και το Ντέλμπρυκ στον επίσκοπο.
Ο Χέρμαν πήρε σοβαρά το ρόλο του ως πνευματικού ποιμένα και ενέτεινε την επισκοπική εποπτεία επί των μοναστηριών. Τελούσε λειτουργίες και προσευχόταν τις διατεταγμένες ώρες και έκανε άλλες επισκοπικές λειτουργικές πράξεις. Τακτοποίησε τη χρηματοδότηση για την οικοδόμηση της εκκλησίας στο Μπέβερν το 1501 και εγκαινίασε το ναό το 1506.
Το τέλος
Ο Χέρμαν απεβίωσε στις 27 Σεπτεμβρίου 1508. Τάφηκε στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας και η καρδιά του τάφηκε στην εκκλησία του κάστρου στο Μπρυλ, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Περηφάνια και προκατάληψη (ταινία, 1940)
Πλοκή
Ο κύριος και η κυρία Μπένετ (Έντμουντ Γκουέν και Μέρι Μπόλαντ) έχουν πέντε κόρες που είναι όλες ανύπαντρες. Η κυρία Μπένετ είναι πολύ ανήσυχη για το μέλλον τους, καθώς σε ενδεχόμενο θανάτου του κύριου Μπένετ, η περιουσία του, εφόσον δεν έχει αρσενικό απόγονο, θα περάσει στα χέρια του εφημέριου Κόλινς ενός μακρινού συγγενή και αυτή και οι κόρες της θα μείνουν άστεγες και φτωχές. Όταν ο Μπίγκλεϊ (Μπρους Λέστερ), ένας πλούσιος και ευχάριστος νέος εγκαθίσταται στη γειτονική έπαυλη Νέδερφιλντ για διακοπές, η κυρία Μπένετ κάνει τα πάντα ώστε εκείνος να προσέξει και να ερωτευτεί την όμορφη μεγαλύτερη κόρη της, Τζέιν Μπένετ (Μορίν Ο' Σάλιβαν). Η σχέση μεταξύ του Μπίγκλεϊ και της Τζέιν σαμποτάρεται όμως από τον υπερόπτη φίλο του νεαρού, κύριο Ντάρσι (Λόρενς Ολίβιε), ο οποίος είναι προκατειλημμένος έναντι στους Μπένετ και θεωρεί το προξενιό ακατάλληλο. Στη συνέχεια ο κύριος Ντάρσι ερωτεύεται την δεύτερη κόρη των Μπένετ, Ελίζαμπεθ Μπένετ (Γκριρ Γκάρσον) και η συγκαταβατική του πρόταση γάμου απορρίπτεται με ειρωνικό τρόπο από την Ελίζαμπεθ. Η άρνηση της Ελίζαμπεθ γεμίζει το Ντάρσι με απογοήτευση και αποφασίζει να μην την ξαναενοχλήσει. Η μοίρα όμως θα φέρει τους ήρωες κοντά για ακόμη μια φορά και θα τους οδηγήσει στη γεφύρωση του χάσματος που τους χωρίζει, καθώς και στην επίλυση των παρεξηγήσεων που τους απομάκρυναν. Η Ελίζαμπεθ θα συνειδητοποιήσει ότι είναι ερωτευμένη με τον Ντάρσι αφού παραμερίσει την περηφάνια της, ενώ ο Ντάρσι θα αποβάλλει την υπεροπτική του στάση απέναντί στην οικογένειά της και η αγάπη θα θριαμβεύσει.
Διανομή ρόλων
thumb|200px|left|Η Γκριρ Γκάρσον ως Ελίζαμπεθ Μπένετ στην ταινία Εγωισμός και προκατάληψη.
Υποδοχή
Η πρώτη αυτή μεταφορά του μυθιστορήματος της Τζέιν Όστεν στη μεγάλη οθόνη, έκανε σχετικά μέτριες εισπράξεις, αλλά οι κριτικοί της εποχής, όπως ο Μπόσλεϊ Κράουθερ την υποδέχτηκαν με θερμές κριτικές. Ο Κράουθερ εκφράστηκε θετικά για την ταινία από τη στήλη του στην εφημερίδα New York Times, εκθειάζοντας κυρίως τις ερμηνείες του Λόρενς Ολίβιε και της Γκριρ Γκάρσον. Κριτικός του περιοδικού TV Guide αναγνωρίζει την υπεροχή τις ταινίας παρά τις διαφορές που εμφανίζει σε σχέση με το μυθιστόρημα και επαινεί την ερμηνεία της Γκάρσον, αποκαλώντας την Ελίζαμπέθ της τον καλύτερό της ρόλο.
Κάποιοι από τους λάτρες του μυθιστορήματος όμως, είχαν αντίθετη άποψη, δεδομένου των διαφορών που παρουσιάζονται μεταξύ μυθιστορήματος και ταινίας, κυρίως όσον αφορά τους χαρακτήρες της Λαίδης Ντε Μπεργκ και του κυρίου Ντάρσι. Επίσης το τέλος της ταινίας όπου και οι πέντε αδελφές Μπένετ βρίσκουν το ταίρι τους, σε αντίθεση πάλι με το μυθιστόρημα, χαρακτηρίζονται από το χολιγουντιανό στερεότυπο του αίσιου τέλους.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1940 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που τοποθετούνται στην περίοδο του Ρομαντισμού Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
Νίκιτσα Γέλαβιτς
Ο Νίκιτσα Γέλαβιτς (κροατικά:Nikica Jelavić) (7 Αυγούστου 1985) είναι ένας γεννημένος στην Ερζεγοβίνη Κροάτης ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην επίθεση για την αγγλική Χάλ Σίτι και την Εθνική Κροατίας.
Καριέρα σε συλλόγους
Η ενασχόληση του Γέλαβιτς με το ποδόσφαιρο ξεκίνησε με την τοπική του ομάδα ΓΚΟΣΚ Γκάμπελα που ανήκει στην ομοσπονδία της Βοσνίας και στη συνέχεια πέρασε τα σύνορα και αγωνίστικε στη γειτονική ΝΚ Νερέτβα η οποία ανήκει στην Κροατία. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στο κροατικό πρωτάθλημα με τη Χάιντουκ Σπλίτ αλλά οι πολλοί τραυματισμοί του δεν του επέτρεψαν να διακριθεί και στο τέλος του 2007 έμεινε ελεύθερος για μεταγραφή. Μετακόμισε στο Βέλγιο και τη Ζούλτε Βάρεγκεμ το 2007 όπου σε 23 εμφανίσεις πέτυχε μόλις 3 γκολ.
Έναν χρόνο αργότερα πήγε στη Ραπίντ Βιέννης όπου η καριέρα του άρχισε να έχει ανοδική πορεία. Την πρώτη σεζόν πέτυχε 7 γκολ σε 24 αγώνες ενώ τη δεύτερη σκόραρε 18 φορές στην αυστριακή Μπουντεσλίγκα και 4 στο Γιουρόπα Λίγκ. Οι καλές του εμφανίσεις του έφεραν και μια μεταγραφή στη Ρέιντζερς και τη Σκωτία το καλοκαίρι του 2010 για £4 εκατομμύρια. Στα δύο χρόνια του στη σκωτσέζικη Πρέμιερ Λιγκ σκόραρε 30 φορές σε 45 αγώνες, ενώ το γκολ του ενάντια στην Αμπερντίν την πρώτη του χρονιά ψηφίστηκε το καλύτερο της σεζόν.
Διεθνής Καριέρα
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάιντουκ Σπλιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζούλτε Βάρεγκεμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραπίντ Βιέννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαλ Σίτι Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ιωάννης Μπουρνιάς
Ο '''Ιωάννης Α. Μπουρνιάς''' (1877-1974) ήταν Έλληνας νομικός και βουλευτής Ευβοίας. Χρημάτισε επίσης υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κάρυστο. Στις 27 Φεβρουαρίου 1895 μεταγράφηκε στη Νομική Σχολή. Στις εκλογές του 1910 εκλέχθηκε βουλευτής με το Κόμμα Φιλελευθέρων στο νομό Ευβοίας για πρώτη φορά και επανεξελέγη τα έτη 1912, 1915, 1917, 1928, 1932, 1936 και 1946. . Ο Μπουρνιάς εργάστηκε ως δικηγόρος και υπηρέτησε ως υφυπουργός Δικαιοσύνης το 1932 στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου και την ίδια χρονιά υπουργός Δικαιοσύνης και προσωρινός υπουργός Γεωργίας. Στην κυβέρνηση του Δημητρίου Μάξιμου διορίστηκε υπουργός Μεταφορών και υπηρέτησε στη θέση αυτή από τις 27 Ιανουαρίου 1947 ως τις 17 Φεβρουαρίου 1947. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Μπουρνιά.
Πέθανε σε ηλικία 97 ετών στην Αθήνα στις 20 Ιανουαρίου 1974 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ναό Α΄ Νεκροταφείου.
Αντόνιο Πιτζόνια
Ο Αντόνιο Πιτζόνια (γεν. στο Μανάους του Αμαζόνας στις 11 Σεπτεμβρίου του 1980) είναι Βραζιλιάνος οδηγός αγώνων. Στη Φόρμουλα 1 αγωνίστηκε από το 2003 μέχρι και το 2005. Κανένα από αυτά τα έτη δε συμμετείχε σε όλα τα Γκραν Πρι. Το 2003 έτρεξε για λογαριασμό της Jaguar Racing και πήρε μέρος μόνο στα 11 πρώτα Γκραν Πρι από αυτό της Αυστραλίας μέχρι και αυτό της Μεγάλης Βρετανίας και από το επόμενο το οποίο ήταν αυτό της Γερμανίας τη θέση του πήρε ο Βρετανός Τζάστιν Γουίλσον ο οποίος πήγε εκεί από τη Minardi. Το 2004 και το 2005 εργάστηκε ως δοκιμαστής και αναπληρωματικός οδηγός στη Williams και το 1ο αντικατέστησε το Γερμανό οδηγό της ομάδας Ραλφ Σουμάχερ ο οποίος είχε τραυματιστεί στη διάρκεια του Αμερικανικού Γκραν Πρι το οποίο έγινε στις 20 Ιουνίου στα Γκραν Πρι Γερμανίας, Ουγγαρίας, Βελγίου και Ιταλίας. Στα Γκραν Πρι Γαλλίας και Μεγάλης Βρετανίας, η ομάδα στη θέση του Σουμάχερ είχε βάλει τον έταιρο δοκιμαστή της, τον Ισπανό Μαρκ Ζενέ ο οποίος όμως δε σημείωσε τα αποτελέσματα τα οποία ήθελαν. Το 2ο από τα 2 αυτά έτη ο Πιτζόνια αντικατέστησε τον επίσης Γερμανό οδηγό Νικ Χάιντφελντ ο οποίος το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου είχε ατύχημα με το ποδήλατό του κι ύστερα από αυτό ένιωθε έντονη αδιαθεσία. Αρχικά ήταν προγραμματισμένο η αντικατάσταση του Χάιντφελντ από τον Πιτζόνια να ήταν μόνο για τα Γκραν Πρι Ιταλίας και Βραζίλίας κι αυτός να επέστρεφε κανονικά στο Γκραν Πρι Ιαπωνίας όμως τα μεσάνυχτα της Δευτέρας 26 Σεπτεμβρίου το συμβόλαιο του Χάιντφελντ με την ομάδα λύθηκε κατόπιν επιθυμίας του ίδιου κι ο Πιτζόνια συμμετείχε κανονικά στα 2 τελευταία Γκραν Πρι.
Πιτζόνια Αντόνιο
Deus otiosus
Ο όρος deus otiosus (ανενεργός θεός) χρησιμοποιείται κυρίως στην ανθρωπολογία και στη θρησκειολογία και σημαίνει τον θεό που έχει αποτραβηχτεί από τον κόσμο. Ο όρος περιγράφει έναν τύπο θεότητας που συναντάται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα σε πολλές θρησκείες. Ο deus otiosus έχει δημιουργήσει τον κόσμο, αλλά μετά τη δημιουργία έχει αποτραβηχτεί, συνήθως γιατί έχει κουραστεί, οργιστεί ή απογοητευτεί από τον κόσμο, παραχωρώντας τη θέση του είτε σε νεώτερους θεούς είτε σε πνεύματα που μεσολαβούν μεταξύ αυτού και των ανθρώπων.
thumb|250px|Ο ουρανός, συνήθης συμβολισμός ή καταφύγιο του deus otiosus