cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευγένιος Γκέραρντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΦΗ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φορτούνα Σίταρντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρόντα ΓΚ Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα
Πιέτρο Γκαετάνι
Στις 31 Μαΐου 1476, επί Πάπα Σίξτου Δ΄ διορίστηκε Επίσκοπος Φοντί αντικαθιστώντας τον Νίκολα Κολαφάκιο. Υπηρέτησε ως Επίσκοπος Φοντί μέχρι το θάνατό του το 1500 όπου και τον αντικατέστησε ο Νίκολα Πελλεγκρίνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι Φοντί Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα Πιετρο
1365 Χενυέυ
Ο Χενυέυ (Henyey) είναι ένας αστεροειδής που κινείται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,764. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του ουγγρικής καταγωγής Αμερικανού αστρονόμου Λούις Τζωρτζ Χενυέυ (Louis George Henyey, 1910–1970), όπως και ο κρατήρας Χενυέυ της Σελήνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χενυέυ εκτιμάται σε περίπου 15 χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χενυευ
Γεωργιανοί Ημαθίας
Οι Γεωργιανοί Ημαθίας μέχρι το 1928 ονομαζόταν Τόπλιανη, οικισμός σε υψόμετρο 440 μ. στο βουνό Βέρμιο του νομού Ημαθίας. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Βέροιας και είχε 288 κατοίκους το. Πρίν το 1922 στην θέση που υπάρχει ο οικισμός των Γεωργιανών δεν υπήρχε χωριό. Πρόσφυγες από τον Καύκασο εγκαταστάθηκαν στο σημείο αυτό την άνοιξη του 1922 και ίδρυσαν το χωριό Γεωργιανοί. Τόπλιανη ονομαζόταν ένα άλλο χωριό, μεταξύ Γεωργιανών και Λευκόπετρας, το οποίο καταστάφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους το 1822 μετά την επανάσταση της Νάουσας.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Καστράκι Τοπολιάνων Ευρυτανίας
Το Καστράκι Τοπολιανών είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Καστράκι βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας και είναι κτισμένο στα δυτικά Άγραφα σε υψόμετρο 480 μέτρων, σε απόσταση 80 χλμ. ΒΔ. από το Καρπενήσι και 59 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Άγραφα (έδρα του δήμου). Βόρεια του χωριού και σε απόσταση περίπου 5 χλμ. επάνω στον Αχελώο ποταμό είναι το γεφύρι της Τέμπλας, που συνδέει την Ευρυτανία με την Αιτωλοακαρνανία και έχει χαρακτηριστεί ως νεότερο μνημείο. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 με την ονομασία Άγιος Γεώργιος να απογράφεται στην τότε κοινότητα Τοπολιάνων. Μετονομάστηκε σε Καστράκιον το 1963 με το ΦΕΚ 16Α - 09/02/1963. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα γειτονικά Τοπόλιανα και το Βέρνικο αποτελούν την τοπική κοινότητα Τοπολιανών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Απεραντίων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 23 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Ευρυτανία και τον ίδιο δήμο υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Καστράκι Βαλαώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Νικόλαος Ρίζος - Ραγκαβής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Αλέξιου Ρίζου - Ραγκαβή, διπλωμάτη. Καταγόταν από παλιά φαναριώτικη οικογένεια και ήταν εγγονός του διπλωμάτη και πολιτικού Αλέξανδρου Ρίζου - Ραγκαβή. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική σχολή Ευελπίδων και ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Πυροβολικό. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Βερολίνο και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους και στη Μικρασιατική εκστρατεία ως Συνταγματάρχης. Αποστρατεύθηκε το 1923, ανακλήθηκε όμως το 1940 με τον βαθμό του αντιστρατήγου αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της Θεσσαλίας και στη συνέχεια της Μακεδονίας.
Στην κυβέρνηση Τσολάκογλου διορίστηκε Υπουργός - Γενικός Διοικητής Μακεδονίας, παραιτήθηκε όμως σύντομα στις 12 Δεκεμβρίου του 1941. Το 1934 ανέλαβε την οργάνωση του Κρατικού Ενεχυροδανειστηρίου. Υπήρξε επίσης μάρτυρας υπεράσπισης στη Δίκη των Έξι το 1922.
Ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιο, τον Αριστείδη Ρίζο - Ραγκαβή που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1942.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Οικογένεια Ρίζου-Ραγκαβή Ρ
Βασίλειος Κ. Κολοκοτρώνης
Ο Βασίλειος Κολοκοτρώνης (1880 - 1926) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, θεατρικός συγγραφέας και συγγραφέας ιστορικών μελετών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Κολοκοτρώνη. Καταγόταν από την οικογένεια Κολοκοτρώνη: ήταν πρωτοξάδερφος του αντιστρατήγου Βασιλείου Κολοκοτρώνη, εγγονός του λοχαγού Βασιλείου Κολοκοτρώνη και τρισέγγονος του Κωνσταντή Κολοκοτρώνη, πατέρα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
Υπηρέτησε ως διπλωμάτης καριέρας σε διάφορες θέσεις και αποστολές της υπηρεσίας του στο εξωτερικό. Ανήλθε μέχρι το βαθμό του «προσέδρου υπουργού». Ως συγγραφέας του ελαφρού θεάτρου εμφανίστηκε το 1907 με την κωμωδία Ιπτάμενος παναμάς, την οποία ανέβασε στην έδρα της «Νέας Σκηνής» στην Ομόνοια ο θίασος του Κωνσταντίνου Σαγιώρ. Η θεατρική παραγωγή του Κολοκοτρώνη διήρκεσε έως το 1917, με καρπό τη συγγραφή δέκα έργων: οκτώ μονόπρακτες κωμωδίες (φάρσες), εκ των οποίων δυο σε συνεργασία με το Νικόλαο Λάσκαρη, και δυο ελαφρά δράματα. Μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται τα θεατρικά Τα απρόοπτα της απογραφής, Η Λολίτα, Το αεροπλάνο, Ο μακαρίτης και Οι ερασιτέχναι. Διετέλεσε μέλος της διοίκησης της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και το 1918 συμμετείχε, μαζί με άλλους συγγραφείς (Μιλτιάδης Λιδωρίκης, Μπάμπης Άννινος, Γεώργιος Τσοκόπουλος κ.άλ.), στη σύσταση της Εταιρείας Ελληνικού Θεάτρου, που είχε ως στόχο τη διασφάλιση του έργου και την εκμετάλλευση των συγγραφικών δικαιωμάτων των μελών της.
Ο Κολοκοτρώνης συνέγραψε, επιπλέον, το 1925 τη Μελέτη περί του εξελληνισμού των ξένων τοπωνυμίων της Μακεδονίας, μετά παρατηρήσεων επί της διοικητικής διαιρέσεως του ελληνικού κράτους. Το 1911 είχε εκδόσει έναν Οδηγόν διπλωματικόν και προξενικόν.
Δείτε επίσης
Βασιλειος Κ Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Η κήρυξη της επανάστασης στη Μάνη
μικρογραφία|Λεπτομέρεια της πέτρας στην οποία λέγεται ότι υψώθηκε η σημαία της Επανάστασης στην Αρεόπολη μικρογραφία|Η σημαία της Επανάστασης στην πλατεία 17ης Μαρτίου στην Αρεόπολη Μάνης Η κήρυξη της επανάστασης στη Μάνη, στην ιστορική αυτή περιοχή της Πελοποννήσου, έλαβε χώρα στις 17 Μαρτίου του 1821 σύμφωνα με την τοπική προφορική παράδοση. Σύμφωνα με τις γραπτές μαρτυρίες οι πρόκριτοι της περιοχής, που τελούσε υπό προνομιακό καθεστώς, ζήτησαν από τον ηγέτη τους να ξεκινήσει πρώτη η Μάνη τον αγώνα της απελευθέρωσης, κάτι που ήταν σύμφωνο και με τους σχεδιασμούς της Φιλικής Εταιρείας. Έτσι μετά από πρόσκληση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη συγκεντρώθηκαν όλοι οι Μανιάτες οπλαρχηγοί στην Τσίμοβα, τη σημερινή Αρεόπολη, κι αποφάσισαν την έναρξη του αγώνα κατά των Τούρκων, που οδήγησε στην απελευθέρωση της Καλαμάτας και τη δημιουργία της Μεσσηνιακής Γερουσίας. Οι γραπτές μαρτυρίες δεν αναφέρουν την τέλεση κάποιας τελετής κήρυξης της επανάστασης.
Η έναρξη της επανάστασης στην Ελλάδα
Η έναρξη της επανάστασης στην Ελλάδα δεν πραγματοποιήθηκε σε μία μέρα μόνο, ούτε συγχρόνως σε όλες τις περιοχές, αν και είχε ορισθεί ως μέρα γενικής εξέγερσης η 25η Μαρτίου. Πολλοί παράγοντες και οι τοπικές ιδιομορφίες συντέλεσαν, ώστε η επανάσταση να αρχίσει πριν την 25η Μαρτίου και ακόμη άλλες περιοχές να προηγηθούν στην εξέγερση και άλλες να ακολουθήσουν, η έναρξη δηλαδή της επανάστασης να γίνει σταδιακά και να κλιμακωθεί σε χρόνο μακρότερο από δύο μήνες, ενώ μεμονωμένες εξεγέρσεις έγιναν και αργότερα. Ωστόσο, τα πρώτα επαναστατικά γεγονότα, από τις 21 ως 31 Μαρτίου, οπότε επαναστάτησαν η Πελοπόννησος πρώτα και αμέσως μετά ένα τμήμα της Ανατολικής Ελλάδας, συνιστούν την κυρία έναρξη της επανάστασης στην Ελλάδα. Η επανάσταση στην Ελλάδα άρχισε από την Πελοπόννησο. Μέσα σε λίγες ημέρες, από τις 21 ως τις 28 Μαρτίου, είχε γενικευθεί και είχε επεκταθεί σε όλες τις επαρχίες της. Ουσιαστικά μόνο τα φρούρια, η Τριπολιτσά με τις γύρω περιοχές της και το Λάλα είχαν παραμείνει στην εξουσία των Τούρκων. Όλες οι επαρχίες κινήθηκαν για την επανάσταση με την ίδια προθυμία. Ο χρόνος της έναρξης της επανάστασης προσδιορίσθηκε από τις ειδικές συνθήκες σε κάθε επαρχία και από τα τοπικά επεισόδια, που είχαν προηγηθεί.
Ο θρύλος της Αγίας Λαύρας
Κατά μία άποψη η κήρυξη της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα την 25η Μαρτίου είναι θρύλος, ενώ κατ' άλλους στηρίζεται σε πρωτογενείς πηγές. Σύμφωνα με την άποψη περί θρύλου, στις 25 Μαρτίου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, αφού ύψωσε στην Αγία Λαύρα το λάβαρο της μονής που είχε χρυσοκεντημένη την εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, είτε σημαία με το σταυρό, όρκισε τους πολεμιστές και κήρυξε θρησκευτικά την Επανάσταση (βλ. κύριο λήμμα).
Κατά την ιστορικό Έφη Αλαμανή, που έγραψε το σχετικό κεφάλαιο στην "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους", η υπόθεση της Αγίας Λαύρας θεωρείται θρύλος καθώς δεν προκύπτει ότι βρισκόταν κανείς εκεί τόσο στις 25 Μαρτίου, όσο και στις 21, ημερομηνία της πρώτης πολεμικής επιχείρησης στην Πελοπόννησο. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του οπλαρχηγού Βασίλειου Αθ. Πετιμεζά αναφέρεται ότι στις 20 Μαρτίου εκείνος και 40 οπλίτες έφτασαν στην Αγία Λαύρα και έμειναν ως τη δοξολογία της 25ης Μαρτίου. Σε άλλες ωστόσο πηγές όπως σε υπόμνημα του Ιωάννη Κωλέττη προς τον Όθωνα το 1835 και σε έντυπο του 1850 γίνεται λόγος για κήρυξη της επανάσταση στην Αγία Λαύρα από τον Γερμανό στις 17 Μαρτίου, ημέρα εορτής του Αγίου Αλεξίου, πολιούχου των Καλαβρύτων.
Λίγες μέρες μετά την άφιξη τους εκεί στις 10 ή 13 Μαρτίου, όλοι οι αρχιερείς και οι πρόκριτοι διασκορπίσθηκαν στα ορεινά χωριά της Αχαΐας. Ειδικότερα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός έμεινε στα Νεζερά ως την ημέρα των τουρκικών προκλήσεων στην Πάτρα (23 Μαρτίου). Από τους Έλληνες απομνημονευματογράφους μόνο ο Κανέλλος Δεληγιάννης, που έγραψε πολύ αργότερα τα απομνημονεύματά του και θέλησε μάλιστα να συνδέσει με την εξέγερση της ιδιαίτερης πατρίδος του τα γεγονότα της Αγίας Λαύρας, αναφέρει ότι από εκεί άρχισε ο αγώνας στις 23 Μαρτίου. Πιστεύεται ότι ο θρύλος της Αγίας Λαύρας οφείλεται κατεξοχήν στο Γάλλο ιστορικό Φρανσουά Πουκεβίλ, που έγραψε το 1824 την Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης. Αν και περιγράφει με κάποιες φανταστικές λεπτομέρειες τη δοξολογία που έγινε στην Αγία Λαύρα, τον λόγο που εκφώνησε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, την ορκωμοσία των παλικαριών κλπ. ο ίδιος δεν αναφέρει ως ημερομηνία της τέλεσης των παραπάνω γεγονότων την 25η Μαρτίου (ημέρα του Ευαγγελισμού) αλλά αντίθετα τα συγκεκριμένα γεγονότα τα τοποθετεί χρονικά λίγες μέρες πριν την άφιξη του Παλαιών Πατρών Γερμανού στην Πάτρα που έγινε όπως γράφει το απόγευμα της 25 Μαρτίου. Την ίδια άποψη έχει και ο πρώτος Έλληνας που έγραψε για την Επανάσταση το 1829 ο Αλέξανδρος Σούτσος. Στο έργο του «Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης» υποστηρίζει ότι η Επανάσταση ξεκίνησε στα Καλάβρυτα όπου ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε τη σημαία της εξέγερσης, με άμεσο αποτέλεσμα στις 23 Μαρτίου να ξεσπάσουν ταραχές στην Πάτρα, και οι Τούρκοι να κλειστούν στο κάστρο της πόλης. Κατόπιν αυτός και άλλοι επαναστάτες από τα Καλάβρυτα κατέβηκαν στην Πάτρα οπού παρέδωσαν προκήρυξη στους προξένους των ευρωπαϊκών κρατών ζητώντας την βοήθειά τους στον ελληνικό Αγώνα. Παράλληλα στις 25 Μαρτίου (6 Απριλίου με το νέο ημερολόγιο) ξεκίνησε και η πολιορκία του κάστρου της Πάτρας.
Ο θρύλος της Αγίας Λαύρας διαδόθηκε ευρύτατα σε όλη την Ελλάδα και έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στους Έλληνες, που δέχτηκαν με συγκίνηση τη σύνδεση των δύο μεγαλύτερων και αλληλένδετων στη συνείδησή τους ιδανικών, της ελευθερίας του έθνους και της ορθοδοξίας. Η αρχή της εθνεγερσίας, συνδεδεμένη με την ημέρα του Ευαγγελισμού και με πρωτοστάτη εκκλησιαστικό άνδρα που όρκιζε τους αγωνιστές στο λάβαρο με την εικόνα της Παναγίας, ήταν φυσικό να συγκινήσει κάθε ελληνική ψυχή. Εκτός όμως από τον θρύλο της Αγίας Λαύρας, η 25η Μαρτίου είναι και για ιστορικούς λόγους στενά συνδεδεμένη με την ιστορία της έναρξης της Επανάστασης. Όπως γράφει ο Ιωάννης Φιλήμων στα προλεγόμενα των απομνημονευμάτων του Παλαιών Πατρών Γερμανού: «Αληθές είναι ότι η επανάσταση έλαβε χαρακτήρα γενικότερο από τις 25, αλλά η πρώτη αρχή της υπάρχει κυρίως από τις 21, διότι ανυψώθηκαν οι σημαίες, τα εθνόσημα διενεμήθησαν και οι Τούρκοι στα φρούρια κλείσθηκαν».
Οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες στην προεπαναστατική Μάνη
Οι Μανιάτες διατηρούσαν κι ένα ακόμα σημαντικό προνόμιο, το δικαίωμα της οπλοφορίας - αν και φυσικά είναι αμφίβολο κατά πόσο οι Μανιάτες χωρικοί διέθεταν τη χρηματική δυνατότητα να αποκτήσουν πυροβόλα όπλα ή σπαθιά. Στη Μάνη, λοιπόν, οι καπετάνιοι ήταν οι ομόλογοι των κοτζαμπάσηδων, ήταν οι κεφαλές υπεύθυνες έναντι του οθωμανικού κράτους για την τήρηση των όρων της κατάκτησης και τις υποχρεώσεις του πληθυσμού. Έτσι, οι καπετάνιοι της Μάνης αποτελούσαν μια νομοκατεστημένη τοπική ελίτ υπό τη μορφή της στρατιωτικής αριστοκρατίας, όπου ο πατριάρχης της κάθε οικογένειας ταυτιζόταν με τον πολέμαρχό της. Αυτή η ελίτ ήταν γεωγραφικά κατανεμημένη σε καπετανίες άνισης ισχύος, οι οποίες βρίσκονταν σε διαρκή ανταγωνισμό μεταξύ τους.
Ωστόσο, παρά τις αντιπαλότητες και τις διαμάχες μεταξύ των μεγάλων οικογενειών της περιοχής, κατά τις τελευταίες δεκαετίες της Τουρκοκρατίας σημειώθηκαν αρκετά επαναστατικά κινήματα και οργανώθηκε η καθολική συμμετοχή των Μανιατών στη μεγάλη επανάσταση. Η συνένωση είχε γίνει με πολύ κόπο, διότι υπήρχαν παλιές αντιζηλίες και μίση μεταξύ των αρχηγών των ισχυρών με πολυάριθμα μέλη οικογενειών της Μάνης, που αποτελούσαν πατριές. Καθένας από αυτούς τους αρχηγούς θεωρούσε τον εαυτό του αυτοτελή σε σχέση τόσο με τους άλλους όσο και με τον ίδιο τον μπέη. Υπήρχαν και οικογένειες σε μέλη των οποίων είχε δοθεί κατά το παρελθόν το αξίωμα του μπέη, γεγονός που δε ξεχνούσαν. Η εκδίκηση (γδικιωμός) είχε την ισχύ άγραφου αλλά αδυσώπητου και απαρασάλευτου σκληρού νόμου. Όμως ο πόθος της ελευθερίας και ο αγώνας για την αποτίναξη του τυράννου, στον οποίο εξαιτίας της οπλικής τους υπεροχής οι Μανιάτες θα έπαιζαν πρωταγωνιστικό ρόλο, τους έκανε να παραμερίσουν τα πάθη τους.
Στα κέντρα της Αχαΐας και της Μεσσηνίας, αν συνυπολογίσουμε σε αυτά και τη δύναμη της δυτικής Μάνης, υπήρχαν οι περισσότεροι από τους σημαντικούς προκρίτους και αρχηγούς των όπλων της χερσονήσου. Όμως η σημαντική μεταξύ των δύο περιφερειών διαφορά ήταν ότι, ενώ στην Αχαΐα μόνο τις τελευταίες ημέρες πριν την επανάσταση είχε σχηματιστεί επαναστατικό στρατόπεδο στη Μονή Ομπλού, διότι ήταν αδύνατο να γίνει αυτό χωρίς την πρόβλεψη ταχείας δράσης, αντίθετα στη Μάνη χάρη στο ιδιότυπο πολιτικό σύστημά της και στη σχετική της αυτοτέλεια, υπήρχε ικανός αριθμός από μόνιμες και ανεξέλεγκτες ένοπλες δυνάμεις υπό τις εντολές έμπειρων αρχηγών, οι οποίοι παρά τις μεταξύ τους διαφορές ήταν έτοιμοι στις παραμονές του αγώνα να συμπράξουν υπό τη γενική ηγεσία του αναγνωρισμένου από το Σουλτάνο τοπικού άρχοντα με τον τίτλο του μπέη της Μάνης, Πέτρου Μαυρομιχάλη. Φυσικά, η σπουδαιότερη προϋπόθεση προκειμένου να πάρουν μέρος στον αγώνα οι Μανιάτες ήταν να λάβει τη σχετική απόφαση ο Πετρόμπεης, κάτω από την εξουσία του οποίου θα συντάσσονταν όλοι οι πολέμαρχοι.
Η προεπαναστατική προετοιμασία
Τον Οκτώβριο του 1819 οι αρχηγοί συγκεντρώθηκαν στις Κιτριές, στο σπίτι του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, του τελευταίου μπέη της Μάνης, και υπέγραψαν συμφωνία για συνεννόηση και κοινή προετοιμασία. Στη Μάνη, όπως και σε άλλες επαρχίες της Πελοποννήσου, υπήρχαν διαφωνίες ως προς το ποιος ήταν ο κατάλληλος χρόνος για την έναρξη της επανάστασης. Οι οικογένειες των Μούρτζηνων (ή Τρουπάκηδων) και των Τζαννετάκηδων είχαν ταχθεί υπέρ της γρήγορης έναρξής της. Αντίθετα ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης και οι συντηρητικοί πρόκριτοι της Καλαμάτας για μεγάλο χρονικό διάστημα διατηρούσαν επιφυλάξεις όχι για τον αγώνα καθεαυτό, αλλά για την εξασφάλιση των προϋποθέσεων υπό τις οποίες το κίνημα θα μπορούσε να φτάσει σε αίσιο αποτέλεσμα. Ήθελαν κυρίως να προετοιμαστεί η επανάσταση στη Μάνη, η οποία και το κατάλληλο έδαφος διέθετε αλλά και περισσότερη δύναμη σε άντρες και όπλα.
Καθώς το κύρος του Πετρόμπεη και η επιρροή του στον πληθυσμό της επαρχίας καθιστούσαν απαραίτητη τη συμμετοχή του στον αγώνα, από καιρό οι Φιλικοί προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να κατανικήσουν τους δισταγμούς του. Ο Περραιβός ήδη από τον προηγούμενο χρόνο είχε έρθει στη Μάνη με σκοπό να συμφιλιώσει τις αλληλομισούμενες ηγετικές οικογένειες του τόπου. Ο Πετρόμπεης είχε μυηθεί στην Εταιρεία αλλά χωρίς να του αποκαλυφθεί ποτέ η αρχή, πράγμα το οποίο σταθερά επεδίωκε. Είχε, βέβαια, φανταστεί όπως και πολλοί άλλοι ότι μυστικός αρχηγός ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας και ότι την όλη υπόθεση κινούσε η ρωσική πολιτική. Για να επικοινωνήσει, λοιπόν, με τον υποτιθέμενο αρχηγό ανέθεσε στο φίλο και έμπιστο σύμβουλό του για τις υποθέσεις της Μάνης Καμαρηνό Κυριακό από την Καλαμάτα, που βρισκόταν τότε στην Κωνσταντινούπολη για εμπορικούς λόγους, να μεταβεί στη Ρωσία με επιστολή του προς τον Καποδίστρια στην οποία εξέθετε όσα σκεπτόταν και θεωρούσε επιβαλλόμενα για το κίνημα, κυρίως όσα αφορούσαν την οικονομική πλευρά της προετοιμασίας.
Ο Καμαρηνός ύστερα από μακρύ ταξίδι έφτασε στην Πετρούπολη, όπου ο Καποδίστριας του δήλωσε ότι δεν είχε καμία ανάμειξη στα πράγματα της Εταιρείας ούτε και θα μπορούσε να έχει, γιατί η ρωσική πολιτική ήταν εντελώς ξένη προς την επιχειρούμενη επανάσταση. Εκεί ο Καμαρηνός πληροφορήθηκε ότι η αρχηγία είχε ανατεθεί στον Υψηλάντη, ο οποίος βρισκόταν στη νότια Ρωσία, για να προετοιμάσει τα ζητήματα του αγώνα. Έτσι αποφάσισε να στραφεί σε αυτόν για την εκπλήρωση του σκοπού του ταξιδιού του. Κατόρθωσε τελικά να τον συναντήσει στο Κισνόβ, όταν δηλαδή είχαν τελειώσει οι επαφές και οι συνομιλίες στο Ισμαήλιο και είχε πλέον ληφθεί η απόφαση να ξεκινήσει η επανάσταση από τη Μολδοβλαχία. Έτσι ο Υψηλάντης του απάντησε ότι εξαιτίας των μεγάλων δαπανών για τη δημιουργία στρατού στις παραδουνάβιες ηγεμονίες δε θα μπορούσε να ικανοποιήσει στο ελάχιστο τα οικονομικά αιτήματα του Πετρόμπεη.
Ο Καμαρηνός επεδίωξε να τον συναντήσει εκ νέου και του επανέλαβε με φορτικότητα τα αιτήματά του. Τελικά αποχώρησε οργισμένος καταλήγοντας στο αυθαίρετο συμπέρασμα ότι η Φιλική Εταιρεία είχε πάψει προ πολλού να υφίσταται και ότι το κίνημα που ετοίμαζε ο Υψηλάντης δεν είχε σχέση με την εθνεγερσία αλλά με ιδιοτελείς σκοπούς του αρχηγού που επεδίωκε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της οικογένειάς του. Με τον τρόπο αυτό κατέστη ύποπτος και παρακολουθούνταν. Κατά την επιστροφή του, όταν οι περί τον Υψηλάντη είχαν αρχίσει τη δράση τους στη Μολδοβλαχία, ενώ βρισκόταν σε ένα σλέπι για να διαβεί το Δούναβη, δολοφονήθηκε από τους ναύτες του πλοιαρίου Καραβιά και Σφαέλλο ύστερα από εντολή του Ευμορφόπουλου που εκτελούσε διαταγή ανωτέρου του. Τα γεγονότα αυτά, για τα οποία ο Πετρόμπεης δεν είχε καμία ενημέρωση, είχαν συμβεί το τελευταίο διάστημα πριν από την επανάσταση.
Ακολουθώντας τις εντολές της Φιλικής Εταιρείας ο Χριστόφορος Περραιβός ξαναπήγε στη Μάνη μετά από τη σύσκεψη στο Ισμαήλιο επιφορτισμένος να ανακοινώσει στους Μανιάτες τις παραγγελίες του Υψηλάντη για σύντομη έναρξη της επανάστασης πρώτα από την πατρίδα τους και να τους ζητήσει να προβούν στις απαραίτητες προετοιμασίες.
Ο Πετρόμπεης είχε με επιτυχία κατορθώσει να καλύψει την παρουσία και τη δράση των οπλαρχηγών. Το γεγονός όμως ότι παράλληλα οι Φιλικοί της Κωνσταντινούπολης είχαν βοηθήσει το γιο του Γεώργιο, που τον κρατούσαν οι Τούρκοι όμηρο στην Κωνσταντινούπολη ως εγγυητή της πατρικής πίστης προς τον σουλτάνο να δραπετεύσει και η συνακόλουθη άφιξη του νέου στη Μάνη, όπου και μετέδιδε με ενθουσιασμό τις ιδέες του υπέρ της επανάστασης δεν έμειναν άγνωστα στους Τούρκους και ενοχοποίησαν ακόμη περισσότερο τον Πετρόμπεη, που η απειθαρχία του στην εντολή να συλλάβει τον Κολοκοτρώνη και τον Παπαφλέσσα τον είχαν ήδη καταστήσει ύποπτο στην τουρκική διοίκηση, η οποία μάλιστα σχεδίαζε την αντικατάστασή του ως «μπάσμπογλου» της Μάνης. Οι υποψίες των Τούρκων μετριάστηκαν κάπως όταν στα τέλη Φεβρουαρίου ο Τούρκος διοικητής της Πελοποννήσου, προκειμένου να αποδυναμώσει το ενδεχόμενο της εξέγερσης στην επικράτειά του, κάλεσε όλους τους αρχιερείς και τους προκρίτους της Πελοποννήσου στην Τριπολιτσά, με το πρόσχημα της σύσκεψης, στην πραγματικότητα όμως, για να τους κρατήσει εκεί. Ο Πετρόμπεης κατόρθωσε να αποφύγει τη μετάβασή του στην Τρίπολη προφασιζόμενος ασθένεια έστειλε όμως στη θέση του το γιο του Αναστάσιο, καθησυχάζοντας την απρόσκοπτη δράση των καπεταναίων.
Οι γιοι του Πετρόμπεη, νέοι σε ηλικία, αποφασιστικοί και γενναίοι, εκμηδένισαν τους δισταγμούς του. Δύο σπουδαίοι άνδρες, ο Παπαφλέσσας και ο Περραιβός, λειτουργούσαν ως δίαυλοι επικοινωνίας με τον μπέη και τους άλλους αρχηγούς, ενώ από την νoτιοδυτική Αρκαδία ο Κανέλλος Δεληγιάννης, που συγκέντρωνε από το Φεβρουάριο τρόφιμα και πολεμοφόδια, βρισκόταν σε συχνή επικοινωνία με τους προκρίτους της Αχαΐας που βρίσκονταν στην περιφέρεια των Καλαβρύτων και με τον Πετρόμπεη. Έτσι, επί της ουσίας ο Κανέλλος Δεληγιάννης υπήρξε τρόπον τινά ο συντονιστής της έναρξης του αγώνα στις δύο εκείνες σημαντικές περιφέρειες της Πελοποννήσου και εξαιτίας των ενεργειών του εξηγείται ο συγχρονισμός των γεγονότων στην Αχαΐα και τη Μεσσηνία.
Η κήρυξη της επανάστασης (17 Μαρτίου 1821) και οι πρώτες πολεμικές επιχειρήσεις
Μια άλλη ωστόσο εκδοχή των γεγονότων δίνει ο Μανιάτης ιστορικός Β. Πατριαρχέας. Σύμφωνα με αυτήν, η απόφαση για την έναρξη της επαναστάσεως στη Μάνη πάρθηκε στις Κιτριές (έδρα του Μπέη) και όχι στην Αρεόπολη, λίγες μέρες μετά την 17η Μαρτίου (ημέρα αναχώρησης του Πετρόμπεη από την Αρεόπολη για τις Κιτριές) και μάλιστα μετά από αρκετές συσκέψεις που έκανε ο Πετρόμπεης με τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς της Μάνης, στις οποίες συμμετείχε και ο Κολοκοτρώνης.
Τις μέρες που ακολούθησαν σημειώθηκαν δύο εξορμήσεις των Μανιατών. Η πρώτη, από τους αρχηγούς της Ανατολικής Μάνης υπό τους Γρηγοράκηδες, προς τη Μονεμβασιά και το Μυστρά, όπως πιστοποιείται από επιστολή του Πρωτοσύγκελλου Γεράσιμου προς τον Παναγιώτη Κοσονάκο, όπου γνωστοποιείται η έναρξη του πολέμου και μεταφέρεται η προτροπή για τη διάδοση της είδησης.
Η απελευθέρωση της Καλαμάτας
μικρογραφία|Αναπαράσταση της δοξολογίας της 23ης Μαρτίου στην [[Καλαμάτα από το ζωγράφο Ευάγγελο Δράκο (Καλαμάτα, Μπενάκειο Μουσείο)]]
Έτσι ο Πετρόμπεης κήρυξε την επανάσταση στη Μάνη ενώ οι αρχηγοί της Δυτικής Μάνης υπό την ηγεσία του συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους στη Μεσσηνία και κινήθηκαν προς την Καλαμάτα. Τις ίδιες μέρες, γύρω στα μέσα του Μαρτίου, έφτασε στο λιμάνι του Αρμυρού το φορτωμένο με πολεμοφόδια πλοίο, που είχαν στείλει οι Σμυρνιοί και Αϊβαλιώτες Φιλικοί. Ο Παπαφλέσσας αμέσως ειδοποίησε τον Νικήτα Σταματελόπουλο (Νικηταρά) και τον Αναγνωσταρά, που βρίσκονταν στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, για την άφιξη του πολύτιμου φορτίου και τους ανέθεσε την επικίνδυνη αποστολή της μεταφοράς του. Προηγουμένως με τέχνασμα κατάφερε να πείσει τον Πετρόμπεη να δώσει άδεια εκτελωνισμού του φορτίου, εκθέτοντάς τον έτσι στους Τούρκους σε περίπτωση αποκάλυψης του περιεχομένου του. Δυστυχώς η με απόλυτη μυστικότητα μεταφορά του φορτίου κατά τη διάρκεια της νύχτας διεκόπη από το πρώτο φως της ημέρας λίγο έξω από την Καλαμάτα.
Ο βοεβόδας της Καλαμάτας Σουλεϊμάν αγάς Αρναούτογλου πληροφορήθηκε αμέσως τη μεταφορά του φορτίου από ενόπλους χωρικούς και ζήτησε να μάθει τι συνέβαινε. Οι πρόκριτοι του απάντησαν πως οι χωρικοί μετέφεραν λάδι και ήταν ένοπλοι από τον φόβο των ληστών. Ο Αρναούτογλου, που δεν είχε ακόμα αντιληφθεί την παγίδα που στηνόταν, αποφάσισε να ζητήσει ενισχύσεις από τον Πετρόμπεη. Έτσι στις 20 Μαρτίου έφτασε στην Καλαμάτα σώμα 150 Μανιατών υπό τον γιο του Πετρόμπεη Ηλία Μαυρομιχάλη για να προστατεύσει δήθεν την πόλη. Αυτός μάλιστα συμβούλευσε τον Αρναούτογλου να ζητήσει από τον Πετρόμπεη κι άλλες ενισχύσεις, γιατί είχε πληροφορίες ότι επρόκειτο να εισβάλουν κλέφτες στην Καλαμάτα με σκοπό τη λεηλασία της πόλης. Έτσι, ο Αρναούτογλου έσπευσε να ειδοποιήσει τον Πετρόμπεη να στείλει στην πόλη κι άλλους Μανιάτες. Αυτό ήταν το σύνθημα που περίμεναν οι καπετάνιοι, που είχαν συγκεντρωθεί στις Κιτριές, και είχαν πια πείσει τον Πετρόμπεη να ηγηθεί του Αγώνα.
Ο Αρναούτογλου, που γνώριζε ελληνικά, αντελήφθη πια καθαρά τι συνέβαινε. Δεν τόλμησε να πειράξει τους Έλληνες της πόλης του, έντρομος όμως ειδοποίησε τους Τούρκους της πόλης να ετοιμαστούν για να φύγουν προς την Τριπολιτσά, που θεωρούνταν ασφαλές καταφύγιο. Μόλις όμως οι Τούρκοι πληροφορήθηκαν ότι ο Νικηταράς κατείχε τα στενά προς την Αρκαδία έχοντας αποκόψει τον δρόμο προς το κέντρο της Πελοποννήσου κανείς δεν τόλμησε να φύγει από την πόλη παρά μόνο ένας χειρουργός γιατρός, ο οποίος αναχώρησε με την οικογένειά του, μόνο για να δολοφονηθεί ύστερα από λίγο και η χήρα του να επιστρέψει κλαίγοντας στην πόλη μαζί τα ορφανά.
Συγκεντρώθηκαν τότε όλοι οι Τούρκοι στα ισχυρά σπίτια της πόλης για να αντιτάξουν άμυνα. Όταν όμως το πρωί της 23ης Μαρτίου οι ένοπλοι επαναστάτες εισήλθαν στην πόλη, ο Ηλίας Μαυρομιχάλης και οι θείοι του Ιωάννης και Αντώνιος επικεφαλής επαναστατικής δύναμης κατέλαβαν σημεία της πόλης. Ταυτόχρονα διαβιβάστηκε επιστολή προς τον Αρναούτογλου εκ μέρους του Πετρόμπεη, με την οποία εκείνος του γνωστοποιούσε ότι απέστειλε τον Ηλία και τους υπόλοιπους Μαυρομιχαλαίους για να τον προφυλάξουν από επίθεση κλεφτών. Ο Πετρόμπεης βρισκόταν ήδη καθ’ οδόν επικεφαλής δύο χιλιάδων ενόπλων ως αρχιστράτηγος των «σπαρτιατικών δυνάμεων». Μαζί του συνεκστράτευσαν και άλλοι αρχηγοί της Μάνης, που εγκατέλειψαν τις παλιές φιλονικίες μεταξύ τους: οι Καπετανάκηδες, ο Χρηστέας, οι Κουμουνδουράκηδες, οι Κύβελοι, οι Γρηγοράκηδες, οι Τρουπάκηδες. Με τους Μανιάτες ενώθηκαν επίσης ο Αναγνωσταράς, ο Παπαφλέσσας, ο Νικηταράς, για να είναι η ενέργεια κοινή και συντονισμένη. Μαζί τους συνοδοιπορούσε και μια παράξενη φιγούρα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, άοπλος, κρατώντας μακρύ ραβδί και φέροντας το ερυθρό ένδυμα του αξιωματικού των επτανησιακών ταγμάτων. Το σώμα αυτό εισήλθε στην πόλη, ενώ ο Αρναούτογλου και οι άλλοι Τούρκοι βρίσκονταν ακόμη κλεισμένοι στα σπίτια τους. Ο λαός υποδέχθηκε τον Πετρόμπεη με αλαλαγμούς. Η Καλαμάτα ήταν ήδη στα χέρια του.
Ο Ηλίας Μαυρομιχάλης συνέστησε στον Αρναούτογλου να παραιτηθεί από τη μάταιη αντίσταση και να παραδοθεί. Πραγματικά, ο Τούρκος διοικητής παρέδωσε την ίδια ημέρα με πρωτόκολλο την πόλη και τον τουρκικό οπλισμό. Το μεσημέρι στις όχθες του χειμάρρου Νέδωνος εμπρός από τη βυζαντινή εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, μέσα σε μια πανηγυρική ατμόσφαιρα, ενώ αντηχούσαν οι χαρούμενες κωδωνοκρουσίες των εκκλησιών και οι θριαμβευτικές ιαχές των Ελλήνων, 24 ιερείς και ιερομόναχοι ευλόγησαν, ύστερα από μια συγκινητική δοξολογία, τις ελληνικές σημαίες και όρκισαν τους αγωνιστές.
Η ίδρυση της Μεσσηνιακής Γερουσίας και η προκήρυξη προς τις ευρωπαϊκές δυνάμεις
Επακολούθησε σύσκεψη των οπλαρχηγών και αποφασίσθηκε η ίδρυση μιας επαναστατικής επιτροπής, η οποία ονομάσθηκε «Μεσσηνιακή εν Καλαμάτα Γερουσία» και ανέλαβε τον συντονισμό του Αγώνα. Τιμητικά η ηγεσία δόθηκε στον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη που έφερε πια τον τίτλο του «αρχιστράτηγου των Σπαρτιατικών δυνάμεων». Την ίδια μέρα η Μεσσηνιακή Γερουσία εξέδωσε προκήρυξη προς τις ευρωπαϊκές αυλές, της οποίας σώζεται το πρωτότυπο. Με αυτήν η Μεσσηνιακή Γερουσία γνωστοποιούσε στους χριστιανικούς λαούς την απόφαση του έθνους, ύστερα από αιώνες ανυπόφορης δουλείας, να αποτινάξει τον ζυγό και ζητούσε τη συνδρομή τους:
«Προκήρυξις πρὸς τὰς εὐρωπαϊκὰς Αὐλὰς
ἐκ μέρους τοῦ φιλογενοῦς Ἀρχιστρατήγου τῶν Σπαρτιατικῶν στρατευμάτων Πέτρου Μαυρομιχάλη και τῆς Μεσσηνιακῆς Γερουσίας τῆς ἐν Καλαμάτᾳ.
Ὁ ανυπόφορος ζυγὸς τῆς ὀθωμανικῆς τυραννίας εἰς τὸ διάστημα ἑνὸς καὶ ἐπέκεινα αἰώνος κατήντησεν εἰς μίαν ἀκμήν, ὥστε νὰ μὴ μείνῃ ἄλλο εἰς τοῦς δυστυχεῖς Πελοποννησίους Γραικοὺς εἰμὴ μόνον φωνὴ καὶ αὐτὴ διὰ νὰ ὠθῇ κυρίως τοὺς κρυφίους ἀναστεναγμούς των. Εἰς τοιαύτην ὄντες ἀθλίαν κατάστασιν, στερημένοι ἀπὸ ὅλα τὰ δίκαιά μας, μὲ μίαν γνώμην ὁμοφώνως ἀπεφασίσαμεν νὰ λάβωμεν τὰ ὅπλα καὶ νὰ ὁρμήσωμεν κατὰ τῶν τυράννων.
Πᾶσα πρὸς ἀλλήλους φατρία καὶ διχόνοια, ὡς καρποὶ τῆς τυραννίας, ἀπερρίφθησαν εἰς τὸν βυθὸν τῆς λήθης, καὶ ἅπαντες πνέομεν πνοὴν ἐλευθερίας. Αἱ χεῖρες μας, αἱ ὁποῖαι ἦσαν δεδεμέναι μέχρι τοῦ νῦν ἀπὸ τὰς σιδηρὰς ἀλύσους τῆς βαρβαρικῆς τυραννίας, ἐλύθησαν ἤδη καὶ ἔλαβον τὰ ὅπλα κατὰ τῶν τυράννων. Οἱ πόδες μας, οἱ περιπατοῦντες ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ εὶς τὰς ἐναγκαρεύσεις τῆς ἀσπλαγχνίας, τρέχουν εἰς ἀπόκτησιν τῶν δικαιωμάτων μας. Ἡ κεφαλή μας, ἡ κλίνουσα τὸν αὐχένα ὑπὸ τὸν σκληρὸν ζυγόν, τὸν ἀπετίναξεν ἤδη καὶ ἄλλο δὲν φρονεῖ εἰμὴ τὴν ἐλευθερίαν της. Ἡ γλῶσσα μας, ἡ ἀδυνατοῦσα νὰ προφέρῃ λόγον ἐκτὸς τῶν ἀνωφελῶν παρακλήσεων πρὸς ἐξιλέωσιν τῶν τυράννων, κράζει τώρα μεγαλοφώνως, καὶ κάμνῃ νὰ ἀντηχῇ ὁ ἀὴρ τὸ γλυκύτατον ὄνομα τῆς ἐλευθερίας. Ἐν ἑνὶ λόγῳ, ἀπεφασίσαμεν ἢ νὰ ἐλευθερωθῶμεν ἢ νὰ ἀποθάνωμεν.
Διὸ παρακαλοῦμεν τὴν συνδρομὴν ὅλων τῶν ἐξευγενισμένων εὐρωπαϊκῶν γενεῶν, ὥστε νὰ δυνηθῶμεν νὰ φθάσωμεν ταχύτερον εἰς τὸν ἱερὸν καὶ δίκαιον σκοπόν μας, καὶ νὰ λάβωμεν τὰ δίκαιά μας καὶ ν’ ἀναστήσωμεν τὸ ταλαιπωρημένον ἑλληνικὸν γένος μας.
Δικαίῳ τῷ λόγῳ ἠ μητέρα μας Ἑλλάς, ἐκ τῆς ὁποίας καὶ σεῖς ἐφωτίσθητε, ἀπαιτεῖ ὅσον τάχιστα τὴν φιλάνθρωπον συνδρομήν σας καὶ διὰ χρημάτων, καὶ διὰ ὅπλων, καὶ διὰ συμβουλῶν, τῶν ὁποίων εἴμεθα εὐέλπιδες ὅτι θέλει ἀξιωθῶμεν, καὶ ἡμεῖς θέλομεν σᾶς ὁμολογεῖ ἄκραν ὑποχρέωσιν καὶ ἐν καιρῷ θέλομεν δείξει καὶ πραγματικῶς τὴν ὑπὲρ τῆς συνδρομῆς σας εὐγνωμοσύνην μας.
τῇ 23η Μαρτίου 1821
ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ
Ἡγεμὼν καὶ Ἀρχιστράτηγος
ΚΑΙ Η ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΓΕΡΟΥΣΙΑ ΕΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ».
Αυτή η διακήρυξη, που αποτελεί θαυμαστό για την εποχή του μνημείο του γραπτού λόγου, ανταποκρινόταν πλήρως στο πνεύμα της επανάστασης εκφράζοντας με λυρισμό το πνεύμα της αυτοθυσίας και την αγάπη για την ελευθερία. Η πατρότητά της αποδόθηκε από τους μελετητές σε διάφορα πρόσωπα που παρευρίσκονταν τότε στην Καλαμάτα. Το πιθανότερο είναι ότι προσχέδιο της διακήρυξης είχε φέρει μαζί του ο Παπαφλέσσας από το Ισμαήλιο και προερχόταν από το περιβάλλον του Αλέξανδρου Υψηλάντη.
Η χρονολόγηση της διακήρυξης συμπίπτει σχεδόν με τη διακήρυξη του Αχαϊκού Διευθυντηρίου των Πατρών, η οποία γράφτηκε την 25η Μαρτίου αλλά επιδόθηκε στους προξένους την 26η. Είναι πιθανό να είχε συνταχθεί ήδη από την 23η Μαρτίου, αλλά τέθηκε η ημερομηνία 25 Μαρτίου λόγω του συμβολισμού και διότι η ημέρα αυτή είχε προ πολλού οριστεί ως ημέρα της επανάστασης. Υπάρχει αντίγραφο αυτής της διακήρυξης στα αρχεία του Λονδίνου με χρονολογία 23 Μαρτίου αλλά σ' αυτό πιθανώς τέθηκε αναδρομική ημερομηνία. Στη βρετανική εφημερίδα Morning Chronicle της 15 Ιουνίου 1821, η προκήρυξη φέρει ημερομηνία 25 Μαρτίου (Παλ. Ημ.). Στην Ελλάδα δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Σάλπιγξ Ελληνική» την 25η Αυγούστου 1821 με ημερομηνία 28 Μαρτίου, αλλά αυτή είναι η ημέρα της πρώτης σύγκλησης της Μεσσηνιακής Γερουσίας. Ορθή θεωρείται η ημερομηνία που παραδίδει και ο Τρικούπης, η 25η Μαρτίου 1821.
Μετά τη διακήρυξη προς τα Ανακτοβούλια της Ευρώπης ο Πετρόμπεης απηύθυνε ιδιαίτερη διακοίνωση προς τον αυτοκράτορα Αλέξανδρο, θεωρώντας τον ευμενώς διακείμενο προς τους Έλληνες, και επιπρόσθετα συνέταξε επιστολή προς τον Ιωάννη Καποδίστρια, στον οποίο ανέφερε τα γεγονότα και τις ανάγκες των επαναστατών. Οι τελευταίες αυτές κινήσεις πιστοποιούν το γεγονός ότι ο Πετρόμπεης αγνοούσε την αποτυχία του Καμαρηνού στην Πετρούπολη.
Ο Φιλήμων θεωρεί την υπό τον Μαυρομιχάλη Μεσσηνιακή Γερουσία ως το «δεύτερο επαναστατικό διευθυντήριο», με πρώτο εκείνο των Πατρών υπό τους Γερμανό, Ζαήμη, Παπαδιαμαντόπουλο, Λόντο κτλ., και τρίτο το αρχηγείο του Κολοκοτρώνη.
Οι επόμενες κινήσεις των επαναστατών
Συγχρόνως στην πρώτη αυτή σύσκεψη της Μεσσηνιακής Γερουσίας συζητήθηκε ποιο έπρεπε να ήταν το αμέσως επόμενο βήμα της Επανάστασης. Ο Κολοκοτρώνης πρότεινε να κατευθυνθούν όλοι μαζί προς το εσωτερικό της Πελοποννήσου, για να γενικεύσουν την επανάσταση και να εμποδίσουν την ενίσχυση της Τριπολιτσάς από τους Τούρκους που συνεχώς κατέφθαναν εκεί από όλες τις επαρχίες. Αντίθετα οι Μεσσήνιοι και μαζί τους και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης υποστήριζαν ότι έπρεπε πρώτα να ενισχυθούν οι ασθενείς επαρχίες της Κορώνης και της Μεθώνης, όπου οι κάτοικοι κινδύνευαν από τους κλεισμένους στα κάστρα Τούρκους. Τελικά αποφασίσθηκε ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης με τους πιο ηλικιωμένους προκρίτους (Καπετανάκηδες, Πατριαρχέα κλπ.) να παραμείνουν στην Καλαμάτα για τον συντονισμό των επιχειρήσεων και τον ανεφοδιασμό των αγωνιστών, ενώ από τους οπλαρχηγούς ο Κολοκοτρώνης, με τον Παπαφλέσσα, τον Αναγνωσταρά να προχωρήσουν στο εσωτερικό της Πελοποννήσου. Οι υπόλοιποι θα κατευθύνονταν προς τα μεσσηνιακά κάστρα και θα άρχιζαν την πολιορκία τους.
Πραγματικά την επομένη της απελευθέρωσης της Καλαμάτας (24 Μαρτίου), ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ξεκίνησε για την Αρκαδία. Στους 30 δικούς του άνδρες προστέθηκαν 200 του Μούρτζηνου και 70 του Πετρόμπεη. Με μια πρόχειρη σημαία μπροστά, οι 300 αγωνιστές έφθασαν την ίδια ημέρα στον πρώτο τους σταθμό, στη Σκάλα. Εκεί ήλθαν ο Αναγνωσταράς και ο Παπαφλέσσας κι έστειλαν στους κατοίκους της Αρκαδίας επιστολή στην οποία έγραφαν: «Η ώρα έφθασε, το στάδιον της δόξης και της ελευθερίας ηνοίχθη. Τα πάντα είναι δικά μας και ο Θεός του παντός μεθ' ημών έσεται. Μη πτοηθήτε εις το παραμικρόν...». Τους διαβεβαίωναν μάλιστα πως οι ίδιοι έφθαναν με «10.000 στρατεύματα». Η επιστολή είχε γραφτεί την προηγούμενη ημέρα στην Καλαμάτα και έτσι έχει ημερομηνία 23 Μαρτίου.
Την ίδια ημέρα που απελευθερώθηκε η Καλαμάτα επαναστάτησε και η ανατολική Μάνη. Στις 23 Μαρτίου στο Μαραθωνήσι (Γύθειο) οι Γρηγοράκηδες, που είχαν ήδη έλθει σε συνεννόηση με τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ύψωσαν την επαναστατική σημαία. Αμέσως κατευθύνθηκαν προς τη Μονεμβασιά. Οι Τούρκοι της περιοχής, παρά τις διαβεβαιώσεις των κατοίκων, με τους οποίους διατηρούσαν φιλικές σχέσεις, πως δεν υπήρχε κίνδυνος, κλείσθηκαν στο φρούριο, γιατί τρομοκρατήθηκαν από Βαρδουνιώτες πρόσφυγες που κατέφυγαν εκεί και έφεραν την είδηση ότι «οι επαναστάτες ενισχύονταν από τους Φράγκους». Τότε οι Μονεμβασίτες υπό τον Παναγιώτη Καλογερά και τους αδελφούς Δεσποτόπουλους επαναστάτησαν (28 Μαρτίου) και με την ενίσχυση των Μανιατών και των Κυνουραίων και άλλων (ακόμη και σώμα Κρητών υπό τον Κούμη) άρχισαν, μετά από δοξολογία που τέλεσε ο επίσκοπος Έλους Άνθιμος, την πολιορκία του κάστρου με γενικό αρχηγό τον Πιέρρο Μαγγιόρο Γρηγοράκη (τέλη Μαρτίου). Όπως αναφέρει ο Φιλήμων είχαν εκεί καταφύγει 4.500 Τούρκοι, και διέθεταν τρόφιμα μόνο για δυο μήνες.
2115 Ιρακλί
Ο Ιρακλί (Irakli) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,00. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Δανό αστρονόμο Ρίτσαρντ Μάρτιν Γουέστ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων, και πήρε το όνομά του από το όνομα ενός γιου του Γουέστ, του Ιρακλί Γουέστ (πρβλ. και τον 2053 Νούκι, που ανακαλύφθηκε την ίδια ημερομηνία).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ιρακλί εκτιμάται σε 21,07 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1585 ± 0,031.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιρακλι
23 Αυγούστου
22 Αυγούστου | 23 Αυγούστου | 24 Αυγούστου
Η 23η Αυγούστου είναι η 235η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (236η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 130 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Τζορτζ ΜακΚάι (ηθοποιός)
Ο '''Τζορτζ Άντριου Τζ. ΜακΚάι' (αγγλικά: George Andrew J. MacKay, προφορά: /məˈkaɪ/'', 13 Μαρτίου 1992) είναι Άγγλος ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Περισσότερο είναι γνωστός, για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στην ταινία 1917 (2019). Άλλες ταινίες που έχει εμφανιστεί είναι το Defiance (2008), το How I Live Now (2013), το Pride (2014), το Captain Fantastic (2016) και το Ophelia (2018).
Ο ΜακΚάι, εκτός από τον κινηματογράφο έχει εμφανιστεί και στην τηλεόραση, σε σειρές όπως το 11.22.63, το Birdsong και το Tsunami: The Aftermath. Ο ΜακΚάι, επίσης, έχει βραβευτεί με BAFTA, στην κατηγορία Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου, το 2014 και με το Trophée Chopard, το 2017, στο Φεστιβάλ Καννών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λέντας Ηρακλείου
Ο Λέντας είναι οικισμός της Κοινότητας Μιαμούς του Δήμου Γορτύνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Εκεί βρίσκεται η αρχαία Λεβήν, λιμάνι στα παράλια της επαρχίας Καινούργιου προς το Λιβυκό Πέλαγος. Συνδέεται με το Ηράκλειο με αμαξιτό δρόμο περίπου 70 χιλιομέτρων.
Ονομασία
Το όνομα είναι προελληνικό και ετυμολογείται από το φοινικικό Λάβι= λιοντάρι ή από την αρχαία προελληνική λέξη Λέβυνθος. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ένα από τα λιοντάρια που έσυρε την άμαξα της Ρέας έγινε πέτρα από τη θέση αυτή και γι’  αυτό ονομάστηκε Λεβήν. Αλλά το πιθανότερο είναι ότι το όνομα οφείλεται στο παρακείμενο ακρωτήριο το οποίο μοιάζει με λιοντάρι από τη συγκεκριμένη θέση στην οποία βρίσκεται.
Αρχαιολογική σημασία
thumb|250px|left|Το Ασκληπιείο της Λέβηνος Κατά τις τελευταίες ανασκαφές του Στυλιανού Αλεξίου ανακαλύφθηκε πρωτομινωικός οικισμός που χρονολογείται από το 2.500- 1.900 π. Χ., ο οποίος είχε εμπορικές σχέσεις με την Αίγυπτο. Σε θολωτούς τάφους πρωτομινωικού τύπου βρέθηκαν πολλά λίθινα και πήλινα αγγεία με πρωτοφανή σχήματα (σκαραβαίοι κλπ.). Ανασκάφηκε κυκλικός θολωτός τάφος με χώρο για τη νεκρική λατρεία όπου έκαιγαν αρώματα με σκοπό να μη μυρίζει άσχημα από τους νεκρούς.
Η Λεβήν ήκμασε στα ελληνορωμαϊκά χρόνια, ως λιμάνι της Γόρτυνας αλλά και ως ιερή πόλη, όπου λατρευόταν ο Ασκληπιός και η Υγιεία Σώτειρα, Το Ασκληπιείο ήταν στην ακμή του κατά τα αυτοκρατορικά χρόνια της Ρώμης.
Το αρχαιότερο μνημείο της Λεβήνος είναι ο Θησαυρός, τετράγωνο πηγάδι βάθους 1.090 μ. που χρονολογείται από το 2ο ή τον 1ο αιώνα π. Χ. Στο βάθος του ναού του Ασκληπιού σώζεται βωμός (εξέδρα), όπου ήταν τοποθετημένα τα αγάλματα του Ασκληπιού και της Υγιείας, τα οποία έσπασαν οι χωρικοί τα τελευταία χρόνια ζητώντας χρυσό μέσα σε αυτά.
Λοιπά ιστορικά στοιχεία
Ανατολικότερα στο βάθος 3,30μ. βρέθηκε η πηγή του νερού με θεραπευτικές ιδιότητες. Υπήρχαν επίσης κολυμπήθρες, οι οποίες επικοινωνούσαν μέσα στις οποίες λούζονταν οι ασθενείς. Η Λεβήν εγκαταλείφθηκε κατά τον 7ο ή 8ο αιώνα, όπως και πολλές άλλες παράλιες πόλεις εξαιτίας της πειρατείας.
Κλίμα
Σύμφωνα με τον μετεωρολογικό σταθμό από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών που λειτουργεί στον Λέντα από το 2011 η περιοχή εμφανίζει ένα θερμό ημίξηρο κλίμα στέπας με μια μέση ετήσια θερμοκρασία περίπου στους 21.0°C και μια μέση ετήσια βροχόπτωση γύρω στα 360 χιλιοστά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεντας Λεντας
Ευγένιος Ρίζος - Ραγκαβής
Ο Ευγένιος Ρίζος - Ραγκαβής (1850 - 1941) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Στρατού και συγγραφέας που ασχολήθηκε με την γενεαλογία και την οικοσημολογία.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αγγλία και ήταν γιος του Αλέξανδρου Ρίζου - Ραγκαβή, διπλωμάτη και συγγραφέα. Καταγόταν από παλιά φαναριώτικη οικογένεια με ρίζες στο Βυζάντιο. Ακολούθησε σταδιοδρομία αξιωματικού στο Ιππικό φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του Συνταγματάρχη. Ασχολήθηκε επισταμένως με την γενεαλογία και την οικοσημολογία καθώς και με την βυζαντινή ρίζα της οικογένειάς του.
Υπήρξε συγγραφέας διαφόρων βιβλίων γενεαλογικού περιεχομένου όπως Livre d'or de la Noblesse Ionienne (1927), Χρυσή βίβλος των ευγενών Φαναριωτών και των πριγκιπικών οικογενειών Βλαχίας και Μολδαβίας (1904), Recueil de documents concernant la famille Rizo Rangabe (1932) κ.α.
Απεβίωσε το 1941.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού‎ Κατηγορία:Οικογένεια Ρίζου-Ραγκαβή
Θωμάς Α΄ της Σαβοΐας
Ο Θωμάς Α΄ (Thomas Ier de Savoie, 27 Μαΐου 1178 - 1 Μαρτίου 1233) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόμης της Σαβοΐας (1189-1233). Ήταν υιός του Ουμβέρτου Γ'΄ κόμη της Σαβοΐας και της Βεατρίκης της Ιβρέας, κόρης του Ζερώ Α΄ κόμη του Μασόν (γιου του Γουλιέλμος Γ΄, κόμης της Βουργουνδίας).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αϊγκουιμπέλλε. Έπειτα από τρεις γάμους χωρίς άρρενες απογόνους, ο Ουμβέρτος Γ΄ που ζούσε σαν μοναχός είχε απελπιστεί· ζήτησε τη συμβουλή του αγίου Ανθέλμου, ο οποίος τον ευλόγησε τρεις φορές. Αυτό το θεώρησε ως ευοίωνο σημείο και πράγματι γεννήθηκε υιός λίγο πριν αποβιώσει ο άγιος Άνθελμος. Βαπτίστηκε με το όνομα του αγίου Θωμά Μπέκετ.
Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1189, ο Θωμάς Α΄ ήταν 11ετής και ορίσθηκαν επίτροποι της αρχής η μητέρα του Βεατρίκη, ο Βονιφάτιος Α΄ μαρκήσιος του Μονφερά και ο επίσκοπος του Αγ. Ιωάννου του Μωριέν.
Ο Θωμάς Α΄ ήταν ικανός πολεμιστής, δραστήριος και μεγαλοπρεπής, χαρακτηριστικά που έλειπαν από τον πατέρα του· έτσι η Σαβοΐα γνώρισε μια χρυσή εποχή κάτω από την εξουσία του. Αν και νέος, άρχισε να επεκτείνεται προς τα ΒΔ σύνορά του. Το 1911 απέδωσε με Χάρτα Προνομίων διοικητική και πολιτική αυτονομία στην κοιλάδα της Αόστης, που παρέμεινε σε ισχύ ως το τέλος του 18ου αι. Αργότερα κατέκτησε το Βωντ, το Μπουζεΰ και το Καρινιάνο. Υποστήριξε τους Γιβελλίνους και ήταν αντιπρόσωπος (vicar) των Χεονστάουφεν στη Λομβαρδία. Το 1195 ο Γουλιέλμος Α΄ κόμης της Γενεύης έστειλε με συνοδεία την κόρη του Μαργαρίτα για να παντρευτεί τον Φίλιππο Β΄ Καπετιδών. Ο Θωμάς Α΄ έπειτα από ενέδρα στη συνοδεία, απήγαγε τη Μαργαρίτα και τη νυμφεύτηκε.
Οικογένεια
Το 1195 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα, κόρη του Γουλιέλμου Α΄ κόμη της Γενεύης. Είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Ντίγια
Η Ντίγια ή Αλ-Καχίνα (Η Προφήτισσα, الكاهنة), ήταν βασίλισσα του Βέρβερων και θρησκευτικός και στρατιωτικός ηγέτης που οδήγησε τους αυτόχθονες να αντισταθούν στη Μουσουλμανική κατάκτηση του Μαγκρέμπ, την περιοχή που ήταν τότε γνωστή ως Νουμιδία. Γεννήθηκε στις αρχές του 7ου αιώνα και πέθανε στα τέλη του 7ου αιώνα στη σύγχρονη Αλγερία.
Προέλευση και θρησκεία
Το προσωπικό της όνομα είναι μία από αυτές τις παραλλαγές: Ντάγια, Νταχίγια, Ντίχια, Ντάχια ή Ντάμια. Τον τίτλο της αναφέρθηκε από πηγές αραβική γλώσσα ως αλ-Καχίνα (η ιέρεια μάντης). Αυτό ήταν το ψευδώνυμο που δόθηκε από τους μουσουλμάνους αντιπάλους της λόγω της υποτιθέμενης ικανότητάς της να προβλέψει το μέλλον.
Γεννήθηκε στην φυλή Τζαράουα Θανάτα στις αρχές του 7ου αιώνα. Για πέντε χρόνια κυβέρνησε ένα ελεύθερο Βερβερικό κράτος που εκτεινόταν από τα Όρη Ωρές έως την όαση του Γκανταμές (695-700 μ.Χ.). Αλλά οι Άραβες, που διοικούνταν από τον Μούσα Μπιν Νουσάιρ, επέστρεψαν με έναν ισχυρό στρατό και την νίκησαν. Πολέμησε στο ρωμαϊκό αμφιθέατρο Ελ Τζεμ, αλλά τελικά σκοτώθηκε σε μάχη κοντά σε ένα πηγάδι που φέρει το όνομά της, Μπιρ αλ Καχίνα στην Ωρές.
Τον 19ο αιώνα εμφανίστηκαν απόψεις ότι ήταν ακόλουθος του ιουδαϊσμού ή ότι η φυλής της ήταν εξιουδαϊσμενοι Βερβέροι. Σύμφωνα με τον al-Mālikī, συνοδεύτηκε στα ταξίδια της από ένα «είδωλο». Τόσο ο Μοχάμεντ Τάλμπι όσο και ο Γκαμπριέλ Καμπς ερμήνευσαν αυτό το είδωλο ως χριστιανική εικόνα, είτε του Χριστού, της Παναγίας, είτε ενός αγίου που προστατεύε τη βασίλισσα. Ο M'hamed Hassine Fantar υποστήριξε ότι αυτή η εικόνα αντιπροσώπευε μια ξεχωριστή Βέρβερικη θεότητα, και έτσι έκανε την Ντίγια παγανίστρια. Ωστόσο, το οτι η Ντίγια μπορει να ηταν Χριστιανή παραμένει η πιο πιθανή υπόθεση.
Πάνω από τέσσερις αιώνες μετά το θάνατό της, ο Τυνησίος αγιογράφος, αλ Μαλίκι, φαίνεται να ήταν μεταξύ των πρώτων που δήλωσαν ότι διέμεινε στα Όρη Ωρές. Μόλις επτά αιώνες μετά το θάνατό της, ο προσκυνητής Αλ-Τιζάνι είπε ότι ανήκε στη φυλή Λουβατά. Όταν ο μετέπειτα ιστορικός Ιμπν Χαλντούν ήρθε να γράψει την υποθεση του, την συσχετισε με τη φυλή Jarawa.
Σύμφωνα με διάφορες μουσουλμανικές πηγές, η Αλ-Καχίνα ήταν η κόρη του Ταμπάτ, ή κάποιοι λένε του Mātiya. Αυτές οι πηγές εξαρτώνται από γενεαλογικές φυλές, οι οποίες γενικά δημιουργήθηκαν για πολιτικούς λόγους κατά τον 9ο αιώνα.
Ο Ιμπν Χαλντούν κατεγράψε πολλούς θρύλους για την Ντίγια. Ορισμένα από αυτά αναφέρονται στα μακριά μαλλιά ή το μεγάλο της μέγεθος, τα δύο θρυλικά χαρακτηριστικά των μάγων. Υποτίθεται επίσης ότι είχε το δώρο της προφητείας και είχε τρεις γιους, που είναι χαρακτηριστικό των μαγισσών στους θρύλους. Ακόμα και το γεγονός ότι δύο ήταν δικά της και ένα υιοθετήθηκε (ένας Άραβας αξιωματικός που είχε συλλάβει) ήταν φερόμενο χαρακτηριστικό των μάγων στις ιστορίες. Ένας άλλος θρύλος ισχυρίζεται ότι στη νεανικη της ηλικια, υποτίθεται ότι απελευθέρωσε τους ανθρώπους της από έναν τύραννο, συμφωνώντας να τον παντρευτεί και στη συνέχεια να τον δολοφονήσει τη νύχτα του γάμου τους. Σχεδόν τίποτα άλλο της προσωπικής της ζωής δεν είναι γνωστό.