Ναπολεόντειοι_Πόλεμοι
Ευρύτερο πλαίσιο
Η Γαλλία είχε το δεύτερο μεγαλύτερο πληθυσμό στην Ευρώπη μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα (27 εκατομμύρια, σε σύγκριση με τα 12 εκατομμύρια της Βρετανίας και τα 35 με 40 εκατομμύρια της Ρωσίας). Ήταν αρκετά σε θέση να εκμεταλλευτεί τη μαζική στρατολόγηση. Πριν από τις προσπάθειες του Ναπολέοντα ο Λαζάρ Καρνό έπαιξε μεγάλο ρόλο στην αναδιοργάνωση του γαλλικού στρατού από το 1793 ως το 1794 - μια εποχή που οι προηγούμενες γαλλικές ατυχίες αντιστράφηκαν, με τις στρατιές της Δημοκρατίας να προελαύνουν σε όλα τα μέτωπα. Ο Γαλλικός στρατός κορυφώθηκε σε μέγεθος το 1790 με 1,5 εκατομμύριο Γάλλους να στρατολογούνται αν και η δύναμή του στο πεδίο της μάχης ήταν πολύ μικρότερη. Η πλημμελής τήρηση βιβλίων, η στοιχειώδης μόνο ιατρική υποστήριξη και οι χαλαροί όροι στρατολόγησης καθιστούν βέβαιο ότι πολλοί στρατιώτες είτε δεν υπήρξαν ποτέ, ή αρρώστησαν ή δεν μπορούσαν να αντέξουν τις φυσικές απαιτήσεις της στρατιωτικής ζωής. Περίπου 2,8 εκατομμύρια Γάλλοι πολέμησαν στη ξηρά και περίπου 150.000 στη θάλασσα, συνολικά δηλαδή σχεδόν 3 εκατομμύρια μαχητές κατά τη διάρκεια σχεδόν 25 ετών πολέμου. Η Βρετανία είχε 750.000 άνδρες υπό τα όπλα μεταξύ 1792 και 1815, καθώς ο στρατός της αυξήθηκε από 40.000 άνδρες το 1793 σε μέγιστο 250.000 ανδρών το 1813. Πάνω από 250.000 ναυτικοί υπηρετούσαν στο Βασιλικό Ναυτικό. Το Σεπτέμβριο του 1812 η Ρωσία είχε 900.000 στρατολογημένους άνδρες στις δυνάμεις ξηράς και μεταξύ 1799 και 1815 2,1 εκατομμύρια άνδρες υπηρέτησαν στο στρατό της. Άλλοι 200.000 υπηρέτησαν στο Ρωσικό ναυτικό. Από τους 900.000 άνδρες χρησιμοποιήθηκαν εναντίον της Γαλλίας λιγότεροι από 250.000. Δεν υπάρχουν αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία για άλλους μεγάλους εμπολέμους. Οι δυνάμεις της Αυστρίας έφτασαν στις 576.000 περίπου (κατά τον Πόλεμο του Έκτου Συνασπισμού) και είχαν ελάχιστη ή καθόλου ναυτική συνιστώσα, αλλά ποτέ δεν ανέπτυξαν περισσότερους από 250.000 άνδρες στα πεδία των μαχών. Μετά τη Βρετανία η Αυστρία αποδείχθηκε ο πιο επίμονος εχθρός της Γαλλίας. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Αυστριακοί υπηρέτησαν κατά τη διάρκεια των μακρών πολέμων. Ο μεγάλος στρατός της ήταν γενικά αρκετά ομοιογενής και συμπαγής και το 1813 πολέμησε στη Γερμανία (140.000 άνδρες), την Ιταλία και τα Βαλκάνια (90.000 άνδρες στο μέγιστό του, περίπου 50.000 άνδρες κατά τη διάρκεια των περισσότερων εκστρατειών σε αυτά τα μέτωπα). Το ανθρώπινο δυναμικό της Αυστρίας ήταν αρκετά περιορισμένο προς το τέλος των πολέμων, με αποτέλεσμα οι στρατηγοί της να ευνοούν προσεκτικές και συντηρητικές στρατηγικές, για να περιορίσουν τις απώλειές τους. Η Πρωσία δεν είχε ποτέ περισσότερους από 320.000 άντρες υπό τα όπλα ανά πάσα στιγμή. Το 1813–1815 ο πυρήνας του στρατού της (περίπου 100.000 άνδρες) χαρακτηριζόταν από ικανότητα και αποφασιστικότητα, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών του αποτελείτο από στρατεύματα δεύτερης και τρίτης γραμμής, καθώς και από εθνοφρουρούς κυμαινόμενης ισχύος. Πολλά από αυτά τα στρατεύματα είχαν αρκετά καλή απόδοση και συχνά έδειχναν μεγάλη γενναιότητα, αλλά δεν είχαν τον επαγγελματισμό των τακτικών ομολόγων τους και δεν ήταν τόσο καλά εξοπλισμένοι. Άλλοι ήταν σε μεγάλο βαθμό ακατάλληλοι για επιχειρήσεις, εκτός από πολιορκίες. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του 1813 130.000 άντρες χρησιμοποιήθηκαν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, με 100.000 συμμετέχοντες στην κύρια γερμανική εκστρατεία και περίπου 30.000 για να πολιορκούν απομονωμένες γαλλικές φρουρές. Ο Ισπανικός στρατός έφθασε το μέγιστό του σε περίπου 200.000 άντρες, χωρίς να περιλαμβάνονται περισσότεροι από 50.000 αντάρτες διάσπαρτοι στην Ισπανία. Επιπλέον η Συνομοσπονδία των Μαράτα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Ιταλία, η Νάπολη και το Δουκάτο της Βαρσοβίας είχαν το καθένα περισσότερους από 100.000 άνδρες υπό τα όπλα. Ακόμα και τα μικρά έθνη είχαν τώρα στρατούς που ανταγωνίζονται το μέγεθος εκείνων των Μεγάλων Δυνάμεων των προηγούμενων πολέμων, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς ήταν δυνάμεις κακής ποιότητας κατάλληλες μόνο για φρούρηση. Το μέγεθος των μάχιμων δυνάμεών τους παρέμενε μέτριο, αλλά θα μπορούσαν ακόμη να προσφέρουν μια ευπρόσδεκτη συνδρομή στις μεγάλες δυνάμεις. Το ποσοστό των Γαλλικών στρατευμάτων της «Grande Armée», που οδήγησε ο Ναπολέων στη Ρωσία ήταν περίπου 50%, ενώ οι σύμμαχοι των Γάλλων συνέβαλαν επίσης σημαντικά στις δυνάμεις τους στην Ισπανία. Καθώς αυτά τα μικρά έθνη εντάχθηκαν στις δυνάμεις του συνασπισμού το 1813-1814, παρείχαν χρήσιμη βοήθεια στο συνασπισμό στερώντας το Ναπολέοντα από το πολύ αναγκαίο ανθρώπινο δυναμικό.