Βάουτς
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Πρώην Κολλέγιο Ιησουιτών, σημερινό I Liceum Ogólnokształcące Κατά τον Υψηλό Μεσαίωνα, η περιοχή του σύγχρονου Βάουτς βρισκόταν σε μια οριακή περιοχή της Πομερανίας και της Μείζονος Πολωνίας. Περιλήφθηκε στο αναδυόμενο πολωνικό κράτος στα τέλη του 10ου αιώνα και ενσωματώθηκε ξανά με την Πολωνία στις αρχές του 12ου αιώνα, στη συνέχεια, ως αποτέλεσμα του κατακερματισμού της Πολωνίας, έγινε μέρος του Δουκάτου της Μείζονος Πολωνίας. Εκτός από μια σύντομη περίοδο κυριαρχίας του Βρανδεμβούργου (τον 14ο αιώνα), παρέμεινε ως τμήμα της Πολωνίας μέχρι τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772. Μετά την ανάκτηση της πόλης από τον βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα το 1368, αποτελούσε μέρος του Βοεβοδάτου Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το 1618, ο Γιαν Γοστόμσκι, σταρόστα του Βάουτς, έφερε τους Ιησουίτες στην πόλη, οι οποίοι ίδρυσαν το Κολέγιο των Ιησουιτών, με το παρατσούκλι «Αθήνα του Βάουτς», στη δεκαετία του 1660, το οποίο ως σημερινό ''I Liceum Ogólnokształcące im. Kazimierza Wielkiego'', είναι ένα από τα παλαιότερα λύκεια στη βορειοδυτική Πολωνία. Κατά τη διάρκεια της Πρωσικής και Γερμανικής κυριαρχίας, το Βάουτς με το νέο όνομα Deutsch Krone (Ντόιτς Κρόνε) ήταν μέρος της επαρχίας της Δυτικής Πρωσίας που δημιουργήθηκε το 1773. Το 1781, το Κολλέγιο των Ιησουιτών μετατράπηκε σε Βασιλικό Γυμνάσιο, του οποίου διευθυντής ήταν ο Γιούζεφ Ντάλσκι. Τα μαθήματα γίνονταν στα πολωνικά μέχρι το 1831, όπου τότε το σχολείο, παρόμοια με την πόλη, υποβλήθηκε σε γερμανοποίηση, ωστόσο, διευθυντής του από το 1866 έως το 1890 ήταν ένας Πολωνός, ο Αντόνι Γουοβίνσκι. Εκείνη την εποχή, τα πολωνικά μαθήματα αποκαταστάθηκαν ως προαιρετικό, πρόσθετο μάθημα για μαθητές, και στο σχολείο λειτουργούσε μια μυστική πολωνική φιλομαθητική οργάνωση νέων, η Ul. Η ταφόπλακα του Γουοβίνσκι στο τοπικό νεκροταφείο είναι η μόνη που δεν κοιτάζει τον κύριο διάδρομο στο κύριο νεκροταφείο, επειδή η γερμανική διοίκηση αντιτάχθηκε στη χρήση λατινικών επιγραφών αντί για γερμανικών. αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ| Ερείπια γερμανικών συνοριακών οχυρώσεων πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μια από τις λίγες πόλεις της ιστορικής Μείζονος Πολωνίας που δεν συμπεριλήφθηκαν στα σύνορα της Πολωνίας μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας το 1918. Το Ντόιτς Κρόνε, έχοντας κατά κύριο λόγο γερμανικό πληθυσμό, παρέμεινε μέρος της γερμανικής Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και ήταν μέρος της επαρχίας Πόζεν-Δυτικής Πρωσίας μέχρι το 1938 όταν ανατέθηκε στην Επαρχία Πομερανίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί λειτούργησαν ένα στρατόπεδο εργασίας για Γάλλους και Αμερικανούς αιχμαλώτους πολέμου από το στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου Stalag II-B στην πόλη. Η πόλη καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στις 12 Φεβρουαρίου 1945. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη τέθηκε υπό πολωνική διοίκηση σύμφωνα με τη Διάσκεψη του Πότσδαμ και μετονομάστηκε στο ιστορικό της όνομα, Wałcz. Επίσης, σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ, οι Γερμανοί κάτοικοί του έχασαν τη γη τους και εκδιώχθηκαν. Η πόλη ξανακατοικήθηκε από Πολωνούς, οι περισσότεροι από τους οποίους εκδιώχθηκαν οι ίδιοι από τα πρώην ανατολικά εδάφη της Πολωνίας που προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση.