cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kriegsmarine
Οργάνωση του Πολεμικού Ναυτικού
Επικεφαλής του "Γενικού Ναυτικού Επιτελείου" διετέλεσαν κατά χρονολογική σειρά οι:
Υπήρχαν, επίσης, οι εξής διοικητικοί φορείς:
Κατά περίπτωση ορίζονταν οι επικεφαλής κάθε Ναυτικής επιχείρησης που αναλάμβανε το Πολεμικό Ναυτικό.
Βαθμοί
Οι βαθμοί των Αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού ήταν οι εξής:
Σκάφη επιφανείας
right|thumb|240px|Το αεροπλανοφόρο Graf Zeppelin ημιτελές. 23.09.1938 Οι κλάσεις των σκαφών επιφανείας του Πολεμικού Ναυτικού κατά την περίοδο 1935 - 1945 ήταν οι εξής (αναφέρονται και τα σκάφη που περιλάμβαναν):
Θωρηκτά κλάσης 'Bismarck'
thumb|240px|Το θωρηκτό Μπίσμαρκ
Αντιτορπιλικά
Τύπου 1934 και 1934Α
Τύπου 1936, 1936A, 1936B και 1936C
Οπλιταγωγά
*(1) Δεν κατασκευάστηκαν ποτέ, αν και είχαν προγραμματιστεί
*(1) Η κατασκευή τους ξεκίνησε αλλά δεν ολοκληρώθηκε
Ο Στόλος επιφανείας περιλάμβανε, επίσης, αρκετά τορπιλλοβόλα, ναρκαλιευτικά, εκπαιδευτικά και βοηθητικά σκάφη.
Βοηθητικά καταδρομικά
Μια ενδιαφέρουσα, από άποψη τακτικής, κίνηση του Πολεμικού Ναυτικού ήταν η δημιουργία μετασκευασμένων εμπορικών σε "πολεμικά" σκάφη, τα οποία είχαν την όψη ενός κοινού εμπορικού σκάφους, διέθεταν, όμως, θωράκιση και εξοπλισμό καταδρομικού. Προορίζονταν για την καταστροφή (και, όπως στην περίπτωση του "Τορ" και για λαφυραγώγηση) εμπορικών πλοίων. Το Πολεμικό Ναυτικό τα αποκαλούσε Hilfskreuzer (HSK, βοηθητικά καταδρομικά) και κατάφεραν να βυθίσουν σκάφη συνολικού εκτοπίσματος περίπου 600.000 τόνων. Τα σκάφη αυτά ήταν τα εξής: right|thumb|240px|Το βοηθητικό καταδρομικό Κόρμοραν (Kormoran). 1940 Από τα περισσότερο γνωστά ήταν το Kormoran και το Thor. Συνήθως τα σκάφη αυτά βύθιζαν (και αν ήταν δυνατό λεηλατούσαν, όπως το Τορ) εμπορικά σκάφη αλλά υπέκυπταν στην ανωτερότητα πραγματικών πολεμικών σκαφών. . Το Κόρμοραν, π.χ., καταστράφηκε από το βαρύ καταδρομικό Sydney του Αυστραλιανού ναυτικού, αλλά υποκύπτοντας κατάφερε να βυθίσει το αντίπαλο σκάφος. Κανένα από αυτά τα σκάφη δεν απέφυγε τη βύθιση.
Υποβρύχια
Τα υποβρύχια αποτέλεσαν την "αιχμή του δόρατος" του Πολεμικού Ναυτικού στις πολεμικές επιχειρήσεις. Ο πρώτος στολίσκος υποβρυχίων δημιουργήθηκε από τον τότε πλοίαρχο Καρλ Ντένιτς. Ο Ντένιτς, αναλαμβάνοντας καθήκοντα το Σεπτέμβριο του 1933, βρήκε συνολικά τρία σκάφη, τα U-7, U-8 και U-9, τα οποία ήταν - κατά γενική ομολογία - "βαρκούλες": Κατάλληλα μόνο για εκπαίδευση και πολύ μικρές επιχειρήσεις κοντά σε ακτές και ολοσχερώς ακατάλληλα για επιχειρήσεις σε ανοικτές θάλασσες, όπως ο Ατλαντικός Ωκεανός. Ξεκινά ένα πρόγραμμα σχεδίασης και κατασκευής υποβρυχίων σκαφών, με τον τύπο ΙΙ. Το 1936 ο Ντένιτς ονομάζεται επικεφαλής ολόκληρου του Στόλου Υποβρυχίων (Führer der Unterseeboote (FdU)) και ξεκινά τη ριζική αναδιοργάνωση του υποβρυχίου όπλου, καθώς ο Χίτλερ αγνοεί πλέον ολοσχερώς τη Συνθήκη των Βερσαλλιών και έχει υπογράψει σχετικό σύμφωνο με τη Βρετανία. Μολονότι ο Ραίντερ, ναυτικός των σκαφών επιφανείας, δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκά διακείμενος προς το υποβρύχιο όπλο, συγκρούεται συχνά με τον Χέρμαν Γκαίρινγκ, επικεφαλής του Τετραετούς σχεδίου, που αποστερεί πόρους από το Ναυτικό (και κυρίως από τα υποβρύχια), αποδίδοντάς τους στην Λουφτβάφε. Οι προσπάθειες του Ντένιτς δεν αποδίδουν σύντομα καρπούς: Όταν θα ξεκινήσει η σύρραξη, η Γερμανία δεν θα διαθέτει, ακόμη, αξιόμαχο υποβρύχιο στόλο (μόλις 57 σκάφη). Η συνεχής κατασκευή και άλλων σκαφών (μολονότι ο αρχικός στόχος 25 σκάφη / μήνα δεν επιτεύχθηκε) θα επιτύχει να κάνει το στόλο αυτό αξιόμαχο τόσο αριθμητικά όσο και, κυρίως, τακτικά. Ο υποβρυχιος στόλος του Ντένιτς θα φέρει σε πολύ δύσκολη θέση τους Βρετανούς αρχικά και τους Συμμάχους αργότερα.
Τύποι υποβρυχίων
right|thumb|240px|Το υποβρύχιο U 45 (τύπος VIIB) κατά την αναχώρησή του το 1938.
Εξετάζοντας τους πιο πάνω τύπους υποβρυχίων γίνεται αντιληπτό ότι τα γερμανικά υποβρύχια, με την εξαίρεση του τύπου XXI, ήταν, στην πραγματικότητα, σκάφη επιφανείας που είχαν τη δυνατότητα κατάδυσης όταν επρόκειτο να κτυπήσουν τον αντίπαλο ή όταν κινδύνευαν. Η ταχύτητά τους σε κατάδυση δεν ξεπερνούσε σε κανένα τύπο τους 8 κόμβους, κανένα δεν είχε αυτονομία επαρκή για μακροχρόνιες καταδύσεις και όλα ήταν υποχρεωμένα να αναδύονται τόσο για την ανανέωση του αέρα στο εσωτερικό τους όσο και για τη φόρτιση των συσσωρευτών τους. Τα μειονεκτήματα αυτά ήταν σοβαρότατα για ένα στόλο που επιδίωκε να επηρεάσει την έκβαση μιας Παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης. Με ταχύτητες 6 -8 κόμβων σε κατάδυση, τα υποβρύχια αποτελούσαν εύκολο στόχο των βομβών βυθού που έρριπταν τα αντιτορπιλικά και ήταν αδύνατο να ξεφύγουν, αργότερα, από τα ραντάρ. Αυτός ήταν ο βασικός παράγοντας χρεωκοπίας του υποβρύχιου πολέμου ήδη από τις αρχές του 1943. Ο τύπος XXI εμφανίστηκε με δύο χρόνια καθυστέρηση και δεν επηρέασε καθόλου την έκβαση του Ναυτικού πολέμου, ενώ ο τύπος XXIII δεν προοριζόταν για επιθέσεις αλλά είχε περισσότερο αμυντικό χαρακτήρα.
Συνολικά κατασκευάστηκαν και μπήκαν σε πολεμική υπηρεσία 1153 υποβρύχια όλων των τύπων.
Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος
Η πρώτη παρουσία του Πολεμικού Ναυτικού σε πολεμικές επιχειρήσεις σημειώθηκε στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο: Τον Ιούλιο του 1936 στάλθηκαν στην περιοχή τα θωρηκτά τσέπης Deutschland και Admiral Scheer συνοδευόμενα από το ελαφρύ καταδρομικό Köln και το 2ο στολίσκο τορπιλοβόλων. Αποστολή τους ήταν η κάλυψη των στρατευμάτων του Φράνκο, μολονότι το Deutschland συμμετείχε κυρίως σε αποστολές ανθρωπιστικού χαρακτήρα, διασώζοντας 9.300 πρόσφυγες (4.600 από τους οποίους ήσαν Γερμανοί). Όταν συστάθηκε η "Διεθνής περίπολος μη παρέμβασης" για την ενίσχυση του εμπάργκο στην Ισπανία, στη Γερμανική μοίρα ανατέθηκε η περιοχή μεταξύ της Αλμερία και της Οροπρέσα. Στις περιπολίες αυτές συμμετείχαν αρκετά σκάφη, μεταξύ των οποίων και το Graf Spee.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Γερμανικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διέθετε περιορισμένο αριθμό σκαφών επιφανείας σε σχέση με τους αντιπάλους του και, ως εκ τούτου, δεν μπόρεσε να διαδραματίσει πολύ σημαντικό ρόλο, αν και τα σκάφη χρησιμοποιήθηκαν με ικανοποιητική αποτελεσματικότητα. Αντίθετα, διέθετε σημαντικό αριθμό υποβρυχίων, τα οποία έφεραν σε αρκετά δύσκολη θέση την Βρετανία αρχικά και τους Συμμάχους γενικότερα. Το πρόβλημα με τα σκάφη επιφανείας προερχόταν, κυρίως, από την εγκατάλειψη του σχεδίου "Ζ", με αποτέλεσμα ο στόλος να μην ανανεώνει τα απωλεσθέντα σκάφη. Επίσης, σημαντικό πρόβλημα προέκυψε τόσο από την απουσία ναυτικής αεροπορίας (δεν κατασκευάστηκαν ποτέ τα προγραμματισμένα αεροπλανοφόρα) όσο και από την αδυναμία συνεργασίας Πολεμικού Ναυτικού και Αεροπορίας: Ο Γκαίρινγκ αρνήθηκε επίμονα να θέσει έστω και ένα αεροσκάφος υπό τη διοίκηση αξιωματικού του Ναυτικού. Η τακτική αυτή υπήρξε ολέθρια, ειδικά στις επιθέσεις κατά νηοπομπών.
Το Πολεμικό Ναυτικό ενεπλάκη σε πολεμικές επιχειρήσεις πριν σχεδόν αρχίσουν οι επιχειρήσεις στην ξηρά. Έλαβε μέρος στη μάχη του Βέστερπλάττε (Westerplatte) κατά την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία με δύο πολεμικά σκάφη και μια μοίρα ξηράς.
Επιχειρήσεις σκαφών επιφανείας
right|thumb|240px|Το Graf Spee αυτοβυθίζεται στο Μοντεβιδέο. 1939 1939
1940
1941
1942
1943
1945
Ύστερα από τις Γερμανικές αποτυχίες και βυθίσεις μεγάλων σκαφών το 1943 (ιδιαίτερα μετά το φιάσκο της Ναυμαχίας στη Θάλασσα του Μπάρεντς), ο Χίτλερ κάλεσε τον Ραίντερ και έξαλλος του ανακοίνωσε ότι σκόπευε να διαλύσει το στόλο επιφανείας, που "δεν έκανε τίποτε άλλο από το να απορροφά πόρους χωρίς κανένα αντίκρισμα". Ο Ραίντερ προσπάθησε να δικαιολογήσει τις αποτυχίες των μονάδων του - όχι χωρίς κάποια σοβαρά επιχειρήματα - αλλά ο Χίτλερ δεν ήταν σε θέση να τον ακούσει. Ο Ραίντερ, προβλέποντας ότι θα είναι Μέγας Ναύαρχος χωρίς Στόλο, ψέλλισε την παραίτησή του και υπέδειξε, με προτροπή του Χίτλερ και όχι χωρίς δυσφορία, ως αντικαταστάτη του τον Ντένιτς, ο οποίος πράγματι τον διαδέχτηκε και κατάφερε να μην παροπλιστούν τα σκάφη που είχαν απομείνει. Ωστόσο, ήταν τόσο λίγα, μπροστά στον κολοσσιαίο, πλέον, στόλο των Συμμάχων, που δεν ήταν σε θέση να αναλάβουν καμία σοβαρή επιχείρηση. Το βάρος έπεσε κύρια στα υποβρύχια. Η αδυναμία του Πολεμικού Ναυτικού έγινε εμφανέστατη κατά την Απόβαση στη Νορμανδία το 1944: Κανένα σκάφος δεν εμφανίστηκε για να αντιμετωπίσει τα αποβατικά των Συμμάχων, πλην ενός αντιτορπιλικού, το οποίο, κάτω από τα σφοδρά πυρά των συμμαχικών σκαφών έσπευσε να απομακρυνθεί, ενώ τα υποβρύχια κατάφεραν να βυθίσουν μόλις ένα αντιτορπιλικό από ένα Στόλο περίπου 2.500 σκαφών κάθε τύπου.
Ο υποβρύχιος πόλεμος
Τα γερμανικά υποβρύχια είχαν ως στόχο κάθε εχθρικό σκάφος, ανεξάρτητα τύπου και εκτοπίσματος. Καθ' όλη τη διάρκεια του Πολέμου κατόρθωσαν να βυθίσουν περίπου 2.700 σκάφη, ανάμεσα στα οποία και μεγάλα πολεμικά. Εν τούτοις, κύριος στόχος των υποβρυχίων ήταν πάντα οι νηοπομπές μεταφοράς εφοδίων από τις ΗΠΑ προς τους Συμμάχους τους, ακόμη και πριν την επίσημη είσοδο των ΗΠΑ στη σύρραξη.
Τολμηροί κυβερνήτες υποβρυχίων είχαν εισδύσει και καταστρέψει εμπορικά σκάφη ακόμη και στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Αυτό ανάγκασε τον Πρόεδρο Ρούζβελτ να καθορίσει μια "ζώνη ασφαλείας" στον Ατλαντικό, δίνοντας παράλληλα το σύνθημα "Shoot first" (= χτυπάτε πρώτοι) στα σκάφη που περιπολούσαν στη ζώνη αυτή. Παρόλ' αυτά, τα γερμανικά υποβρύχια δεν σταμάτησαν τις δραστηριότητές τους - χαρακτηριστικό παράδειγμα το καταδρομικό Ρόιμπεν Τζέιμς (Reuben James) του Αμερικανικού Ναυτικού, που δεν πρόλαβε να "κτυπήσει" πρώτο και βυθίστηκε από το υποβρύχιο U-53. Οι ακτές της Νέας Υόρκης είχαν αποκληθεί "ο Παράδεισος των υποβρυχίων" από τους Βρετανούς. Οι ΗΠΑ αποφάσισαν τότε να ζητήσουν τη βοήθεια των Βρετανών για να οργανώσουν ανθυποβρυχιακή άμυνα. Το αποτέλεσμα ήταν ο δραστικός περιορισμός των δραστηριοτήτων των γερμανικών υποβρυχίων. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι οι δραστηριότητές τους σταμάτησαν - οι βασικοί στόχοι (νηοπομπές) συνέχισαν να πλήττονται. Ωστόσο, καθώς τα γερμανικά σκάφη ήταν αργά (σε κατάδυση) και είχαν μεσαία ακτίνα δράσης, ενώ έπρεπε να διασπούν αποκλεισμούς για να φθάσουν σε γερμανικά λιμάνια, δεν ήταν δυνατή η ταυτόχρονη παρουσία περισσότερων των 6-7 σκαφών στον Ατλαντικό, ενώ η ανθυποβρυχιακή δραστηριότητα οδηγούσε σε συνεχείς απώλειες σκαφών αλλά και, το κυριότερο, αναντικατάστατων πληρωμάτων. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου το 60% των U-boote που δρούσαν στις θάλασσες βυθίστηκε κατά τη διάρκεια αποστολών. 28.000 από τους 40.000 άνδρες των πληρωμάτων τους χάθηκαν, ενώ 8.000 συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Ήταν το όπλο με τις μεγαλύτερες απώλειες κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.
Σημαντικό ρόλο στην αποτυχία του υποβρύχιου πολέμου διαδραμάτισε η χρήση της συσκευής Enigma από το Πολεμικό Ναυτικό. Οι Βρετανοί είχαν καταφέρει, ήδη από το 1940, να σπάσουν τους κώδικες της συσκευής Enigma (επιχείρηση Ultra) και ήταν σε θέση να αποκρυπτογραφούν τα μηνύματα που ανταλλάσσονταν μεταξύ Ναυαρχείων και σκαφών. Το Πολεμικό Ναυτικό χρησιμοποιούσε πιο πολύπλοκη συσκευή Enigma με οκτώ ρότορες, πράγμα που έκανε την αποκρυπτογράφηση πολύ δυσχερέστερη. Ωστόσο, οι εργαζόμενοι του Μπλέτσλεϊ Παρκ ξεπέρασαν και αυτό το εμπόδιο.
Μια επιπλέον αιτία, μετά το 1942, ήταν η υιοθέτηση χρήσης αεροπλανοφόρων συνοδείας στις νηοπομπές: Εντοπίζοντας με το ραντάρ τη θέση του υποβρυχίου, το οποίο ήταν υποχρεωμένο να αναδυθεί τη νύκτα, αποστέλλονταν ειδικά αεροσκάφη από το αεροπλανοφόρο, τα οποία κυριολεκτικά "έλουζαν με βόμβες" το εν αναδύσει υποβρύχιο. Όταν ο Ντένιτς διαπίστωσε, από αναφορές κυβερνητών, τι περίπου συνέβαινε, ενημέρωσε τον Χίτλερ, ο οποίος εξεμάνη, απέκρουσε τις αιτιάσεις του Ναυάρχου του ως ανυπόστατες και του φώναξε: "Δεν θα εγκαταλείψω τον Ατλαντικό! Είναι η αμυντική μου τάφρος!". Οι εξελίξεις δικαίωσαν τον Ντένιτς, ο οποίος μέσα σε δέκα ημέρες έχασε τρεις από τους κορυφαίους κυβερνήτες των σκαφών του: Τον Κρέτσμερ, τον Σέπκε και τον Πρίεν.
Οι κορυφαίοι Κυβερνήτες υποβρυχίων right|thumb|120px|Γκίντερ Πρίεν (1940) (σε τόνους καταβυθισθέντων σκαφών)
Συμμαχικές απώλειες
thumb|right|180px|To HMS Ark Royal έχει πάρει κλίση. Την επόμενη μέρα θα βυθιστεί. right|thumb|180px|Το θωρηκτό Μπάραμ ανατινάσσεται καθώς η πυρκαγιά που προξενήθηκε από τον τορπιλλισμό του φθάνει στις αποθήκες πυρομαχικών. 25.11.1941 (Πολεμικά σκάφη)
Το τέλος του Πολέμου
Ο Καρλ Ντένιτς, αφοσιωμένος και επαγγελματίας αξιωματικός, παρέμεινε στη θέση του μέχρι τις 30 Απριλίου 1945. Τότε έμαθε ότι ο Χίτλερ τον είχε αναγορεύσει διάδοχό του, λίγο πριν αυτοκτονήσει. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας, οπότε και συνελήφθη από τους Συμμάχους και παραπέμφθηκε να δικαστεί στη Δίκη της Νυρεμβέργης μαζί με τον Έριχ Ραίντερ. Την τελευταία μέρα διοίκησής του στο Πολεμικό Ναυτικό είχαν απομείνει, επιχειρησιακώς ενεργά, μόνο δύο μεγάλα σκάφη επιφανείας. Τα σκάφη που επέζησαν της σύρραξης είτε διαλύθηκαν είτε δόθηκαν ως πολεμική αποζημίωση στις νικήτριες δυνάμεις.
Βιβλιογραφία
K K
Ναός του Σολομώντα
Ο πρώτος Ναός
Ο «πρώτος Ναός» χτίστηκε από τον Σολομώντα τον 10ο αιώνα π.Χ. (955 π.Χ.) και αποτέλεσε το κέντρο λατρείας του αρχαίου Ιουδαϊσμού. Ο Σολομών θα ήταν αυτός, που σύμφωνα με εντολή του Θεού, θα ανοικοδομούσε τον πρώτο ναό. Ο πρώτος Ναός του Σολομώντα καταστράφηκε από τους Βαβυλώνιους το 587 π.Χ.
Ο Δεύτερος Ναός
Ο «Δεύτερος Ναός» χτίστηκε, κατά την Τανάκ, μεταξύ του 516 π.Χ. και του 70 μ.Χ. από τον κυβερνήτη Ζοροβάβελ, μετά από διάταγμα που εξέδωσε ο Κύρος ο Μέγας. Αντικατέστησε τον Πρώτο Ναό, ο οποίος καταστράφηκε από τη Νεο-Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία το 586 π.Χ., όταν κατακτήθηκε η Ιερουσαλήμ και μέρος του πληθυσμού του Βασιλείου του Ιούδα συνελήφθη και στάλθηκε στη Βαβυλώνα.
Η ανοικοδόμηση του Ναού από τον Ηρώδη
Ο Ναός ανοικοδομήθηκε το 20 π.Χ. από τον Ηρώδη, ενώ και αυτός καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ.
Σχεδιασμός του Ναού
Ο Ναός του Σολομώντα κατασκευάστηκε σύμφωνα με ακριβή σχέδια που ο Θεός έδωσε στον Δαβίδ. Ο Δαβίδ ήλπιζε να τον οικοδομήσει, αλλά ο Θεός του είπε πως ο γιος του θα ήταν αυτός που θα ολοκλήρωνε τον Ναό. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο Δαβίδ άρχισε τη συγκέντρωση των οικοδομικών υλικών και πολύτιμων μετάλλων που θα απαιτούνταν για την οικοδόμηση του Ναού. Ο Ναός θα εξυπηρετούσε ως τόπος λατρείας του Γιαχβέ και ως μόνιμη στέγη για την Κιβωτό της Διαθήκης.
Η Τανάκ τελικά αφηγείται την κατασκευή του Ναού του Σολομώντα στα Β' Βασιλέων 6 και Β' Χρονικών 3-4. Σύμφωνα με αυτήν την αφήγηση, ο ναός κατασκευάστηκε υπό τον Σολομώντα, κατά τη διάρκεια της Ηνωμένης Μοναρχίας του Βασιλείου του Ισραήλ και του Ιούδα. Η Βίβλος περιγράφει τον Χίραμ Α΄ της Τύρου, ο οποίος εφοδίασε αρχιτέκτονες, εργάτες και ξύλα κέδρου για τον Ναό του συμμάχου του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ. Συνεργάστηκε επίσης με τον Σολομώντα σε μια αποστολή στην Ερυθρά Θάλασσα.
Ο πρώτος Ναός κατασκευάστηκε με τη βοήθεια μελών και από τις 12 φυλές του Ισραήλ, αφού όλες οι φυλές ήταν ενωμένες κάτω από την ηγεμονία του Δαβίδ και του Σολομώντα. Ο δεύτερος Ναός οικοδομήθηκε από μέλη της φυλής του Ιούδα και μόνο.
Κόστος του Ναού
Αργότερα, ο Δαβίδ αγόρασε το αλώνι του Ορνάν του Ιεβουσαίου στο Όρος Μοριά για να χτιστεί εκεί ο ναός. Ο Δαβίδ συγκέντρωσε 100.000 τάλαντα χρυσάφι, 1.000.000 τάλαντα ασήμι και υπεράφθονο χαλκό και σίδερο, εκτός του ότι συνεισέφερε από την προσωπική του περιουσία 3.000 τάλαντα χρυσάφι και 7.000 τάλαντα ασήμι. Επίσης, έλαβε ως συνεισφορές από τους άρχοντες χρυσάφι αξίας 5.000 ταλάντων και 10.000 δαρεικούς και ασήμι αξίας 10.000 ταλάντων, καθώς και πολύ σίδερο και χαλκό. Η συνολική αξία των 108.000 ταλάντων χρυσού και των 10.000 χρυσών δαρεικών και του 1.017.000 ταλάντων ασημιού θα έφτανε με σημερινές τιμές τα 48.337.047.000€. Ο γιος του ο Σολομών δεν δαπάνησε όλο αυτό το ποσό στην οικοδόμηση του ναού. Ό,τι περίσσεψε το έβαλε στο θησαυροφυλάκιο του ναού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χώροι λατρείας στην Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Ιουδαϊσμός Κατηγορία:Όρος του Ναού Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας συσχετιζόμενες με τους Εβραίους
Σόουλ
Ιστορία
right|thumb|170px|Ο Ρέι Τσαρλς right|thumb|170px|Ο Τζέιμς Μπράουν thumb|170px|Η [[Αρίθα Φράνκλιν]] right|thumb|170px|Ο Κέρτις Μέιφιλντ right|thumb|170px|Ο Αλ Γκριν right|thumb|170px|Ο Στίβι Γουώντερ Η σόουλ δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση της γκόσπελ,  του R&B,  της σπιρίτσουαλ και της doo-woop μουσικής. Οι πρώτοι σόουλ μουσικοί (λίγο μετά από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο), καινοτομώντας μετέτρεψαν ουσιαστικά την γκόσπελ, σε μια πιο κοσμική μορφή τέχνης, με δυνατά φωνητικά και χρήση χάλκινων πνευστών μουσικών οργάνων. Ωστόσο, η άμεση εξάρτησή της από τις ικανότητες των ενορχηστρωτών, οδήγησε στη μετατροπή της, από ένα είδος που κινείτο με γνώμονα τα φωνητικά, σε ένα που βασιζόταν στους μουσικούς και τους ήχους των οργάνων τους. Ο τερματισμός της άμεσης εξάρτησης της σόουλ από τα φωνητικά έλαβε χώρα, κυρίως, σε Νέα Υόρκη, Μέμφις, Ντιτρόιτ και Φιλαδέλφεια, λόγω των ιδρύσεων των δισκογραφικών εταιρειών Atlantic (1947), Stax (1959), Tamla (1959), η οποία το 1960 εξελίχθηκε στη Motown, και International (1971), αντίστοιχα. Στη Νέα Υόρκη, πολύ σημαντικό ρόλο έπαιξε ο παραγωγός και κριτικός Τζέρυ Ουέξλερ, ο οποίος ανακάλυψε την Αρίθα Φράνκλιν. Παρ' όλα αυτά, τo κίνημα της σόουλ υποστηριζόταν και από πολλούς λευκούς, οι οποίοι, παρά τα στερεότυπα της εποχής, δεν θεωρούσαν την αφρικανική κουλτούρα κακή ή εξευτελιστική, αλλά απλώς διαφορετική, σε αντίθεση με τους περισσότερους, κάτι στο οποίο είχε βοηθήσει και η τζαζ, μαζί με τα κοινωνικά και πολιτικά της επιτεύγματα. Αρχικά, αποτελούσε τη μουσική που άκουγαν οι νέοι μαύροι στις γιορτές και τις συναθροίσεις τους. Όταν, όμως, τα κινήματα υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων, άρχισαν να γιγαντώνονται, η σόουλ έγινε ένα από τα σύμβολα συσπείρωσής τους. Αν και το μουσικό αυτό είδος, δεν είχε πολιτικό χαρακτήρα, η άνοδός του, το βοήθησε στο να αντιπροσωπεύσει μια από τις πρώτες και σημαντικότερες επιτυχίες των κινημάτων αυτών. Έτσι, υιοθετήθηκαν πολλά στοιχεία από το ροκ εν ρολ, όπως, η προσωπική έκφραση και η πολιτική εξέγερση. Καθώς, λοιπόν, και το μπλουζ έχανε την αίγλη του, η σόουλ εισήγαγε ένα νέο στυλ, στο οποίο η κομψότητα του χορού έπαιζε το σημαντικότερο ρόλο. Κατά τη δεκαετία του 1970, το φαινόμενο της σόουλ άρχισε να χάνεται, λόγω της ανόδου της φανκ και της εμφάνισης της ντίσκο μουσικής. Παρ' όλα αυτά, την επόμενη δεκαετία ήλθε μια έμμεση αναβίωσή της, με την άνοδο του χιπ χοπ. Λίγα χρόνια μετά, η σόουλ έμοιαζε να αναγεννιέται, όταν το είδος της urban soul έκανε την εμφάνισή του και κυριάρχησε στα μουσικά δρώμενα.
Νέα Υόρκη
Στη Νέα Υόρκη, δρούσε ο Ρόι Χάμιλτον: ένας από τους προάγγελους της σόουλ, ο οποίος ασχολείτο, κυρίως με τη γκόσπελ και την ποπ.
Πενσυλβάνια
Στη Φιλαδέλφεια, ο ιεροκήρυκας Σάλομον Μπερκ συνδύασε το κήρυγμά του, με τους χορευτικούς ρυθμούς της σόουλ. Αργότερα, κατά τη δεκαετία του 1970 και το τέλος εποχής για τη σόουλ του Μίσιγκαν, στην Πενσυλβάνια αναπτύχθηκε η δισκογραφική εταιρεία International, η οποία εκμεταλλεύθηκε την παρακμή της Motown και προσπάθησε να προωθήσει μουσικούς του νέου κύματος της σόουλ, όπως οι MFSB, O'Jays, Harold Melvin and the Blue Notes.
Τζώρτζια
Στην Τζόρτζια, από τους αντιπροσώπους του κινήματος της σόουλ ξεχώρισαν ο Τζέιμς Μπράουν, ο οποίος χρησιμοποίησε, μεταξύ άλλων, και στοιχεία από τη φανκ και την τζαζ, ο Ότις Ρέντινγκ, ο Στιβ Κρόπερ και ο Τσακ Ουίλς, ο οποίος ήταν επηρεασμένος από τη μουσική της δεκαετίας του 1920.
Νότια Καρολίνα
Οι σημαντικότεροι σόουλ μουσικοί από τη Νότια Καρολίνα εκείνης της εποχής ήταν ο βαρύτονος Μπρουκ Μπέντον και ο Ντον Κόβεϊ. Ο Κόβεϊ συνεργάστηκε αργότερα με την Αρίθα Φράνκλιν.
Ιλινόι
Μια από τις περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών, στην οποία η σόουλ κυριάρχησε ήταν το Σικάγο του Ιλινόι, χάρις στις εμπνεύσεις του Κέρτις Μέιφιλντ, ο οποίος προσέθεσε στη σόουλ και πολλά τζαζ στοιχεία, ιδίως στα φωνητικά, της -επίσης επηρεασμένης από την τζαζ- αλλά και τη μπλουζ, Φοντέλα Μπας και του Σαμ Κουκ.
Μίσιγκαν
Στο Ντιτρόιτ, οι σημαντικότεροι εκπρόσωποι του κινήματος ήταν οι Τζάκι Ουίλσον, Αρίθα Φράνκλιν και Λιτλ Γουίλι Τζον. Η άνοδος της δισκογραφικής Motown στην πολιτεία του Μίσιγκαν ενθάρρυνε τη χρήση έγχορδων οργάνων στη σόουλ. Στα κομμάτια της Motown περιγραφόταν, συνήθως, η ζωή των εφήβων. Αργότερα, το Μίσιγκαν ανέδειξε και άλλους σόουλ καλλιτέχνες, όπως οι Supremes, η Νταϊάνα Ρος, οι Four Tops, ο Νόρμαν Ουίτιφιλντ, οι Temptations, ο Σμόκι Ρόμπινσον, ο Μάρβιν Γκέι και ο Στίβι Γουόντερ. Ωστόσο, το 1972, η Motown μετέφερε την έδρα της από το Ντιτρόιτ στο Λος Άντζελες σηματοδοτώντας τη λήξη της σόουλ εποχής στην πολιτεία του Μίσιγκαν.
Τενεσί
Η Stax δημιούργησε μια μίξη της R&B και της κάντρι μουσικής, με νηφάλιους ρυθμούς. Στο Μέμφις, ο Ουέξλερ προώθησε μουσικούς, όπως ο Ουίλσον Πίκετ. Επίσης, ένας από τους τραγουδιστές που ξεχώρισαν ήταν ο Τζέιμς Καρ.
Αλαμπάμα
Στην πολιτεία της Αλαμπάμα ξεχώρισε ο Πέρσι Σλετζ.
Τέξας
Στο Τέξας ξεχώρισε ο Τζο Τεξ.
Καλιφόρνια
Η σόουλ είχε μεγάλη αναγνωρισιμότητα, στο Λος Άντζελες χάρις στον Ντόμπι Γκρέι και τον Ρέι Τσαρλς.
Σόουλ και ροκ
Ο Γκάρι Άντερσον επινόησε μια πιο τραχιά και πληθωρική εκδοχή του R&B, η οποία είχε κάποια κοινά στοιχεία με τη ροκ.
Δεκαετίες 1980 και 1990 και Urban soul
Με τον όρο urban περιγράφονται οι προερχόμενες από το R&B μπαλάντες που γράφονταν, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και εκπροσωπούνταν, κυρίως, από την Τζάνετ Τζάκσον και την Γουίτνεϊ Χιούστον. Με τη βοήθεια των παραγωγών Τζίμι Τζαμ και Τέρι Λιούις, το νέο μουσικό αυτό είδος πήρε πολλά κοινά στοιχεία από το χιπ χοπ και κυριάρχησε στον ευρύτερο χώρο της σύγχρονης μουσικής. Από το 1988 και μετά, η urban soul άρχισε να γίνεται όλο και πιο ρυθμική.
Χαρακτηριστικά
Τα κύρια χαρακτηριστικά της σόουλ είναι η δυνατή φωνή του τραγουδιστή και τα χάλκινα πνευστά μουσικά όργανα (σαξόφωνο, τρομπέτα), των οποίων τα μεγάλης έντασης ριφ, της προσδίδουν δυναμισμό και την κάνουν να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα είδη. Ωστόσο, η άμεση εξάρτησή της από τους ενορχηστρωτές και τους παραγωγούς (όπως και στα περισσότερα συγγενή μουσικά είδη της ποπ), την έκανε να εξελιχθεί σε ένα είδος, το οποίο βασιζόταν πια στους ήχους των οργάνων και όχι στα φωνητικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Πλαταριά Θεσπρωτίας
Η Πλαταριά είναι ένας οικισμός χτισμένος πλάι στην ακτή στο νομό Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Θυάμιδος.
Εκπαίδευση
Από το 1930 έχει δημοτικό σχολείο. Κατά το έτος 2015, λειτουργούν: Παιδικός Σταθμός, 2/θέσιο Νηπιαγωγείο, 6/θέσιο Δημοτικό Σχολείο και Γυμνάσιο. Οι εγγεγραμμένοι μαθητές στο Γυμνάσιο είναι περίπου 72, σύμφωνα με τους στατιστικούς πίνακες 2013-2014 της Δ/νσης Δ/θμιας Εκπαίδευσης Θεσπρωτίας.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στους Παμμεγίστους Ταξιάρχες.
Ετυμολογία ονόματος
Για την ονομασία της Πλαταριάς υπάρχουν δύο εκδοχές: 1) Η πρώτη εκδοχή είναι οτι η Πλαταριά ονομάστηκε έτσι εξαιτίας της ύπαρξης του κάμπου. Ο κάμπος ως πλατύ μέρος --> Πλαταριά. 2) Η δεύτερη εκδοχή είναι ότι η Πλαταριά ονομάστηκε έτσι εξαιτίας ενός μεγάλου πλατάνου, ο οποίος υπάρχει και σήμερα και διατηρείται ένα μικρό τμήμα του.
Πολιτιστικός πλούτος
Η Πλαταριά είναι γνωστή για την πλούσια πολιτιστική της κληρονομιά. Στο χωριό λειτουργεί πλειάδα πολιτιστικών συλλόγων και οργανισμών, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται το Λαογραφικό Μουσείο Πλαταριάς και η Δανειστική Βιβλιοθήκη Πλαταριάς, τα οποία λειτουργούν υπό την εποπτεία του Πολιτιστικού Συλλόγου Πλαταριάς.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Ονορίν (μυθιστόρημα)
Ονορίν (γαλλικός τίτλος: Honorine) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ που εκδόθηκε το 1843. Περιλαμβάνεται στις Σκηνές της ιδιωτικής ζωής, του πρώτου από τους αφηγηματικούς κύκλους της Ανθρώπινης κωμωδίας που παρωδεί και απεικονίζει τη γαλλική κοινωνία της περιόδου της Παλινόρθωσης και της Μοναρχίας του Ιουλίου (1814-1848).
Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο από το Αλμπέρ Σαβαρύς και στα δύο έργα εφαρμόζεται το ίδιο αφηγηματικό μοντέλο, η ενσωματωμένη αφήγηση. Εδώ, ένας πρόξενος διηγείται σε ένα μικρό κοινό την ιστορία της μεγάλης χαμένης του αγάπης, της Ονορίν.
Υπόθεση
Η Ονορίν, η σύζυγος του πλούσιου και πολύ μεγαλύτερου διαπρεπούς πολιτικού κόμη Οκτάβ ντε Μπωβάν, εγκατέλειψε τον σύζυγό της με τον εραστή της, με τον οποίο ένιωσε για πρώτη φορά τον έρωτα. Απέκτησε ένα παιδί με τον αγαπημένο της, το οποίο πέθανε σύντομα και μετά ο εραστής την εγκατέλειψε. Η κόμισσα, βυθισμένη στη ντροπή, δεν ήθελε να επιστρέψει στο σπίτι του συζύγου της, αν και ήξερε ότι την είχε συγχωρήσει. Ζούσε γεμάτη τύψεις σε πλήρη απομόνωση μόνη της και αντιστάθηκε σε όλες τις προσπάθειες του Οκτάβ να έρθει σε επαφή μαζί της. Ο Οκτάβ νοιάζεται ακόμη για τη γυναίκα του και τη βοηθά κρυφά για να έχει την εντύπωση ότι ζει χάρη στα τεχνητά λουλούδια που κατασκευάζει και εμπορεύεται.
Ο κόμης Οκτάβ αποφασίζει να πείσει τη γυναίκα του να επιστρέψει με τη βοήθεια του γραμματέα του Μωρίς ντε λ' Οστάλ. Ο νεαρός, για να γνωρισθεί με την Ονορίν, νοικιάζει ένα σπίτι κοντά της. Αν και παίρνει την υπόσχεση της επιστροφής της στον σύζυγό της, ερωτεύεται ο ίδιος τη γυναίκα, και μη θέλοντας να πληγώσει τον άντρα της που τον εμπιστεύτηκε, φεύγει από το Παρίσι και ακολουθεί διπλωματική καριέρα. Η ευαίσθητη Ονορίν επιστρέφει στον άντρα της, αλλά δεν είναι ευτυχισμένη και πεθαίνει πρόωρα.
Γένοβα, 1836. Χρόνια αργότερα, όταν πέθανε και ο κόμης, ο Μωρίς ντε λ' Οστάλ, πρόξενος στη Γένοβα, αφηγείται την ιστορία σε ένα δείπνο με καλεσμένους από το Παρίσι. Αν και εν τω μεταξύ παντρεύτηκε με μια πλούσια κληρονόμο που από μια περίεργη σύμπτωση ονομαζόταν επίσης Ονορίν, δεν ξέχασε ποτέ τις εμπειρίες της νιότης του.
Σχολιασμός
Στην Ονορίν ο Μπαλζάκ χρησιμοποιεί την τεχνική της αναδρομικής αφήγησης– η ιστορία που αποτελεί τη βασική πλοκή του μυθιστορήματος παρουσιάζεται χρόνια αργότερα από έναν από τους πρωταγωνιστές - τον Μωρίς. Με αυτόν τον τρόπο, χρησιμοποιώντας έναν αφηγητή που ο ίδιος ανήκει στους κύκλους του μεγάλου κόσμου, φέρνει τον αναγνώστη πιο κοντά σ'αυτό το περιβάλλον. Παρά τη ρομαντική ιστορία αγάπης, η οποία εξακολουθεί να δείχνει ξεκάθαρα την επίδραση της ρομαντικής λογοτεχνικής παράδοσης στο έργο του Μπαλζάκ, το κύριο θέμα του έργου είναι ο μεγάλος κόσμος, η περιγραφή και η κριτική του. Αν και ο συγγραφέας παρουσιάζει θετικά τόσο τον Μωρίς όσο και τον κόμη Οκτάβ, τονίζει ότι ούτε αυτοί αντιστάθηκαν στην καταστροφική δύναμη των συμβάσεων της υψηλής κοινωνίας του Παρισιού. Ο πρώτος μετά από έναν πλούσιο γάμο, ο οποίος -όχι πολύ επιτυχημένος πάντως- καταστρέφει εντελώς τη μνήμη της Ονορίν, ενώ ο δεύτερος, αν και συγχώρεσε τη γυναίκα του για την απιστία της, δεν μπόρεσε να δημιουργήσει σχέση μαζί της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Μαργκρέτε Βεστάγκερ
Η Μαργκρέτε Βεστάγκερ είναι Δανή πολιτικός, μέλος του Κοινωνικού Φιλελεύθερου Κόμματος, Εκτελεστική Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με ρόλο "Ευρώπη έτοιμη για την Ψηφιακή Εποχή" (2019-2024) και πρώην Επίτροπος Ανταγωνισμού (2014-2019).
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου του 1968 στην πόλη Γλόστρουπ της Δανίας. Αποφοίτησε το 1993 από το πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης με πτυχίο Οικονομικών. Μιλάει Δανέζικα, Αγγλικά και περιορισμένα Γαλλικά. Είναι παντρεμένη και έχει τρία παιδιά.
Πολιτική Καριέρα
Από το 1998 έως το 2000 η Μαργκρέτε Βεστάγκερ ήταν υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, ενώ από το 2000 έως το 2001 ήταν υπουργός Παιδείας. Η Βεστάγκερ εκλέχθηκε στο Κοινοβούλιο της Δανίας για πρώτη φορά το 2001 και από το 2007 έως το 2014 υπήρξε αρχηγός του Κοινωνικού και Φιλελεύθερου Κόμματος. Το 2011 ανέλαβε Υπουργός Οικονομικών και Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Συνασπισμού της Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ. Το 2012 κατά τη διάρκεια της Δανέζικης Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Βεστάγκερ ήταν πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών και Δημοσιονομικών Υποθέσεων.
Το 2014 η Τόρνινγκ-Σμιτ πρότεινε τη Μαργκρέτε Βεστάγκερ ως τη Δανή Επίτροπο στην Επιτροπή Γιούνγκερ. Ο Ζαν Κλωντ Γιούνγκερ της ανέθεσε το χαρτοφυλάκιο Ανταγωνισμού και στις 3 Οκτωβρίου 2014 η Βεστάγκερ εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως Επίτροπος Ανταγωνισμού.
Στις Εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2019 η Βεστάγκερ ήταν υποψήφια Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με την υποστήριξη του κόμματος Συμμαχία των Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη (ALDE). Τελικά, πρόεδρος του Κολεγίου των Επιτρόπων ορίστηκε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Ευρωπαία Επίτροπος Ανταγωνισμού 2014-2019
Κατά τη διάρκεια της θητείας της ως Επίτροπος Ανταγωνισμού η Βεστάγκερ επικεντρώθηκε στους τομείς των παράνομων κρατικών ενισχύσεων και στις μονοπωλιακές τακτικές μεγάλων ευρωπαϊκών και ξένων επιχειρήσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι
Ντέιβιντ Έιμες
Ο Σερ Ντέιβιντ Άμες (Sir David Anthony Andrew Amess) (26 Μαρτίου 1952 - 15 Οκτωβρίου 2021) ήταν Βρετανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε Μέλος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου για το Southend West (Δυτικό Σάουθεντ) από τον Μάιο του 1997 έως τη δολοφονία του το 2021. Προηγουμένως υπηρέτησε ως βουλευτής του Basildon από το 1983 έως τον Απρίλιο του 1997. Ήταν μέλος του Συντηρητικού Κόμματος.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Έσσεξ. Σπούδασε οικονομικά και κυβέρνηση στο Πανεπιστήμιο του Μπόρνμουθ και στη συνέχεια έκανε σύντομη καριέρα ως δάσκαλος, αναδόχος και σύμβουλος προσλήψεων. Εκλέχτηκε ως Συντηρητικός σύμβουλος για το Redbridge το 1982 και στη συνέχεια βουλευτής του Basildon το 1983. Η εκλογή του θεωρήθηκε ως ένα ένδειξη για την τάση του εκλογικού σώματος και αποτέλεσε παράδειγμα του ενθουσιασμού για τους ψηφοφόρους με τα χαρακτηριστικά που περιγράφηκαν με τον αρχετυπικό όρο «Essex man» υπέρ της κυβέρνησης της Μάργκαρετ Θάτσερ. Κράτησε τη θέση στις εκλογές του 1992, αλλά την έχασε λόγω αλλαγών στα όρια των εκλογικών περιφερειών και έτσι έγινε βουλευτής του Southend West το 1997, μέχρι το θάνατό του, 24 χρόνια αργότερα.
Στην κυβέρνηση, η υψηλότερη θέση του ήταν ως κοινοβουλευτικός ιδιωτικός γραμματέας του Michael Portillo για δέκα χρόνια. Ήταν πιο γνωστός ως backbencher, υπηρέτησε σε μια ποικιλία επιλεγμένων επιτροπών και στήριξε πολλές νομοθετικές πράξεις, συμπεριλαμβανομένου του Act Protection Protection Against Cruel Tethering Act (1988) και του Warm Homes and Energy Conservation Act (2000). Θέματα τα οποία υποστήριξε περιελάμβαναν την τιμητική αναγνώριση του Σουηδού διπλωμάτη και ανθρωπιστή Raoul Wallenberg, την υποστήριξη των πασχόντων από ενδομητρίωση και την καλή διαβίωση των ζώων. Υποστήριξε την απαγόρευση του κυνηγιού αλεπούς.
Οι πολιτικές του απόψεις ήταν κοινωνικά συντηρητικές και περιλάμβαναν υποστήριξη για την επιστροφή της θανατικής ποινής και του Brexit. Ήταν καθολικός και αντιτασσόταν στις αμβλώσεις. Παντρεύτηκε το 1983 και το ζευγάρι απέκτησε πέντε παιδιά, συμπεριλαμβανομένης της ηθοποιού Katie Amess.
Στις 15 Οκτωβρίου 2021, ο Αμες μαχαιρώθηκε πολλές φορές ενώ βρισκόταν σε συνάντηση με ψηφοφόρους στο Leigh-on-Sea. Πέθανε επί τόπου. Επί τόπου συνελήφθη ο 25χρόνος Αλί Χαρμπί Αλί, ο οποίος κατηγορήθηκε για δολοφονία και προετοιμασία τρομοκρατικών πράξεων. Βρέθηκε ένοχος και για τις δύο κατηγορίες και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί περιβαλλοντολόγοι Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί
Αττική (αποσαφήνιση)
ΗΠΑ
καθώς και άλλοι οικισμοί με το όνομα Άττικα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Γκιλοτίνα
thumb|200px|Μεταφερόμενη λαιμητόμος (Μουσείο της Σκωτίας). Η γκιλοτίνα (guillotine), λαιμητόμος ή καρμανιόλα είναι μηχανικό όργανο που χρησιμοποιήθηκε σε πολλές χώρες για τον αποκεφαλισμό των καταδικασμένων σε θάνατο. Κατασκευάστηκε από το δρα Ζοζέφ Ινιάς Γκιγιοτέν (Guillotin 1738-1814), ο οποίος στη Συνέλευση των Τάξεων 1789 πρότεινε πρώτος τη χρήση της ως "ανώδυνο θάνατο". Αργότερα η Νομοθετική επιτροπή ανέθεσε στο γιατρό Λουί να το μελετήσει και να κατασκευάσει το μηχάνημα το οποίο αρχικά ονομάστηκε λουϊζόν ή λουϊζέτ (Louison, Louisette). Τελικά η χρήση του υιοθετήθηκε στις 20 Μαρτίου 1792 διατηρώντας όμως το όνομα του πρώτου εισηγητή. Ο αποκεφαλισμός γινόταν με το πέσιμο βαρειάς λοξής λεπίδας που γλιστρούσε απότομα ανάμεσα σε δύο ορθοστάτες και ο θάνατος ήταν ακαριαίος.
Το μηχάνημα αυτό ήταν ήδη γνωστό και σε χρήση στη Νότια Γαλλία καθώς και στην Ιταλία από τον 16ο αι. που έφερε το όνομα μανναία (mannaia).
Η πρώτη εκτέλεση με λαιμητόμο έγινε στις 25 Απριλίου 1792 στη Γαλλία. Και ενώ αρχικά σχεδιάστηκε για την εκτέλεση κοινών εγκληματιών μετά 4 μήνες από την πρώτη χρήση της καθιερώθηκε ως μέσον θανάτωσης πολιτικών καταδίκων και αντιπάλων. Στην περίοδο της Τρομοκρατίας, κατά τη Γαλλική Επανάσταση (1793-94), εκτελέστηκαν στη λαιμητόμο περισσότερα από 4.000 άτομα. Ως ποινή, η Γαλλική Δημοκρατία την κατάργησε μόλις στις 9 Οκτωβρίου 1981.
Στην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε επίσης ως τις αρχές του 20ού αιώνα. Ήρθε με τους Βαυαρούς σε δυο τύπους : μόνιμη και μεταφερόμενη (σε τρεις φόρτους). Η μόνιμη ήταν στημένη στις φυλακές του Παλαμηδιού, στο Ναύπλιο, ενώ η μεταφερόμενη συνοδεία χωροφυλάκων και δημίων χρησιμοποιήθηκε ανά την επικράτεια. Με γκιλοτίνα εκτελέστηκε ο δολοφόνος του Πρωθυπουργού Θεόδωρου Δηλιγιάννη, Κώστας Γερακάρης, το 1906.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Μέθοδοι εκτέλεσης Κατηγορία:Θανατική ποινή στη Γαλλία Κατηγορία:Εξοπλισμός εκτέλεσης
Γιάννης Χαρτοματζίδης
Βιογραφία
Σκηνοθέτησε πολλές γνωστές ταινίες της δεκαετίας του 1980 με πρωταγωνιστές τον Στάθη Ψάλτη, τον Σωτήρη Μουστάκα και άλλους δημοφιλείς ηθοποιούς. Ο σκηνοθέτης από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 μέχρι το θάνατό του ασχολήθηκε ενεργά με τον Οργανισμό συλλογικής διαχείρισης σκηνοθετών, σεναριογράφων και άλλων δημιουργών «Αθηνά», ως μέλος του Δ.Σ. και ταμίας.
Συνεργάστηκε με τον παραγωγό Γιώργο Καραγιάννη και τον Όμηρο Ευστρατιάδη. Μερικές από τις ταινίες που είχε κάνει -κυρίως με παραγωγό τον Γιώργο Καραγιάννη- είναι οι «Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν», «Ροζ Γάτος», «Τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω», «Λαλάκης ο Εισαγόμενος».
Πέθανε τον Ιούνιο του 2013 σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Μπομπ Άρμστρονγκ
Ο Τζόζεφ Μέλτον Τζέιμς (3 Οκτωβρίου 1939 - 27 Αυγούστου 2020) ήταν Αμερικανός πρώην επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός ως "Μπούλετ" Μπομπ Άρμστρονγκ.
NWA
Στην διάρκεια της καριέρας του, που διήρκεσε πέντε δεκαετίες, ο Άρμστρονγκ κατέκτησε πάρα πολλά πρωταθλήματα στις Νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, για το National Wrestling Alliance, για το οποίο αγωνίστηκε την περισσότερη διάρκειά της. Ο Άρμστρονγκ είναι ο πατριάρχης μιας παλαιστικής οικογένειας, καθώς οι τέσσερις γιοι του έχουν ακολουθήσει δρόμο παλαιστών.
Διακρίσεις
Ο Άρμστρονγκ στη διάρκεια της καριέρας του κατέκτησε 63 τίτλους, ομαδικούς και ατομικούς. Το 2011 τιμήθηκε για την προσφορά του στον χώρο της επαγγελματικής πάλης, με την εισαγωγή του στο WWE Hall of Fame.
Θάνατος
Ο Άρμστρονγκ απεβίωσε από καρκίνο των οστών σε ηλικία 80 ετών στις 27 Αυγούστου 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Κυριάκος Φλόκας
Ο Κυριάκος ή Κύρ(γ)ιος Φλόκας ήταν το πρόσωπο που σύμφωνα με την προφορική ιστορική παράδοση συνέβαλε καθοριστικά ώστε να χορηγηθεί το 1659 από τους Οθωμανούς, το προνομιακό καθεστώς στην περιοχή του Μετσόβου.
Σχετικά στοιχεία
Χωρίς να έχει τεκμηριωθεί ιστορικά η ύπαρξη του Κυριάκου Φλόκα και του συγκεκριμένου βεζύρη , η οικογένεια Φλόκα εμφανίζεται στις πηγές του Μετσόβου ως μία από τις ισχυρότερες του ανώτερου κοινωνικού στρώματος. Κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα συναντάμε μέλη της να κατέχουν ηγετικές θέσεις, να χρηματοδοτούν κοινωφελή έργα και να δωρίζουν γαίες σε ναούς και μονές της περιοχής. Παράλληλα, η κεντρικότερη συνοικία του Μετσόβου, όπου σήμερα βρίσκεται η κεντρική πλατεία, έφερε παλιότερα την ονομασία ο «Μαχαλάς του Φλόκα».
Η εκκλησία του Μετσόβου τελεί κάθε χρόνο κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας μνημόσυνο προς τιμήν του. Το φιρμάνι και το πατριαρχικό σιγίλλιο με το οποίο από το 1659 το Μέτσοβο υπήχθη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, φυλάσσονται σε σιδερένιο κιβώτιο στο Αβερώφειο γραφείο του Μετσόβου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες Κατηγορία:Λαογραφία στην Ελλάδα
Αττική (συνοικία)
Η Αττική ή Πλατεία Αττικής είναι μια από τις συνοικίες του Δήμου Αθηναίων που εκτείνεται γύρω από την εκεί ομώνυμη πλατεία. Η Αττική αποτελεί την ευρύτερη περιοχή της Πλατείας Αττικής και κυρίως δεξιά και αριστερά επί της οδού Λιοσίων και γειτονεύει με τις συνοικίες Σταθμός Λαρίσης, Κολωνός, Σεπόλια, Άγιος Νικόλαος, Αγίου Μελετίου, Άγιος Παντελεήμονας, Πλατεία Βικτωρίας, Λόφος Σκουζέ και Θυμαράκια.
Ιστορία
Τα αρχαία χρόνια η Αττική αποτελούσε μέρος του Κολωνού. Στην αρχαιότητα ο Κολωνός θεωρούνταν ο πιο αριστοκρατικός δήμος της Αθήνας. Ήταν παραποτάμιος δήμος και τον διέσχιζε ο ποταμός Κηφισός, ο οποίος σήμερα έχει υπογειοποιηθεί κάτω από τη λεωφόρο Κηφισού. Τον 19ο αιώνα η Αττική ήταν μικρό αραιοκατοικημένο προάστιο στα σύνορα της Αθήνας.
Η Πλατεία Αττικής
Η Πλατεία Αττικής βρίσκεται επί των οδών Λιοσίων, Αγορακρίτου, Αδμήτου και Παρασίου. Στην Πλατεία υπάρχουν παγκάκια, δέντρα και καφετέριες. Δίπλα από την Πλατεία είναι και το αμαξοστάσιο των τρόλεϊ της Ο.ΣΥ. και η αφετηρία της γραμμής 1 των τρόλεϊ (Πλ. Αττικής - Τζιτζιφιές - Μοσχάτο).
Ο Σταθμός Αττικής
Η περιοχή έγινε πιο γνωστή από τον σταθμό Αττική των γραμμών 1 και 2 του αθηναϊκού μετρό.
Ο σταθμός της γραμμής 1 εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου 1949 και η σημερινή του μορφή ανάγεται στο 2004. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες, αμαξοστάσιο και γραμμές εναπόθεσης αμαξοστοιχιών. Ο σταθμός Αττικής υπήρξε από τα εγκαίνιά του, το 1949, μέχρι την επέκταση του δικτύου προς τα Άνω Πατήσια, στις 12 Φεβρουαρίου 1956, ο προς βορρά τερματικός σταθμός της γραμμής.
Ο σταθμός της γραμμής 2 εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000 και είναι υπόγειος. Βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο από τον σταθμό της γραμμής 1 και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.
Νικόλαος Μπακόπουλος (οπλαρχηγός)
''' Οικογενεια Μπακα-Μπακοπουλου, καταγωγή, τα πρώτα χρονια. '''μικρογραφία|Στρατηγός Κολιός Μπακόπουλος Δαριώτης Ο Νικόλαος Μπακόπουλος ή Κολιός Μπακόπουλος ή Δαριώτης (1796-1825) ήταν οπλαρχηγός και Στρατηγός στην επανάσταση το 1821 από το χωριό Δάρας Αρκαδίας και ένας από τους πρωτεργάτες της Ελληνικής Επανάστασης. Μέλος μιάς αρχαίας Οικογένειας Οπλαρχηγων με καταγωγή απο την Λάκκα Σουλίου μετοίκησε τον μεσαίωνα περί το 1405 μαζί με άλλες φάρες Αρβανιτών Χριστιανών που μετά απο παρότρυνση του Αυτοκράτορα Κομνηνού και μετεπειτα του Μανουήλ Παλαιολόγου αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος σε μια εκστρατεία για εκδίωξη Βενετών Σλάβων και Τούρκων που έρειζαν για την κυριαρχία του Δεσποτάτου του Μορεώς. Μετά το επιτυχές πέρας του εγχειρήματος οι Μπακόπουλοι έλαβαν τιμές και αναγνώριση για την προσφορά τους και τοποθετήθηκαν ως πρωτοι Προεστοί της επαρχίας Δάρα με ιδιαίτερες παροχες όπως γή και αξιώματα με δικαίωμα μα και υποχρέωση να διατηρούν πάντα προσωπικό στρατό. Με πάνω απο 500 χρόνια πολεμική παράδοση, το 1821 βρισκει του Μπακόπουλους πανέτοιμους να πολεμούν ασταμάτητα σε όλα τα μέτωπα της Επανάστασης δίνοντας στην πατρίδα τέσσερεις ανώτερους  Αξιωματικούς, τον Παναγιώτη η Παλλίλη ,Γεώργιο, Σταμάτη και Νικόλαο με ανώτερο βέβαια τον τελευταίο.
Αττική (συνοικία)
Ο Σταθμός Αττικής
Από το αμαξοστάσιο του σταθμού Αττικής, μία διακλάδωση οδηγεί σε σήραγγα μονής γραμμής που συνδέει τις γραμμές 1 και 2. Οι αιχμές των αλλαγών τροχιάς αυτής της γραμμής μπαίνουν στο αμαξοστάσιο παράλληλα στην επίγεια αποβάθρα του σταθμού Αττική, ενώ στη γραμμή 2 βλέπουν προς τον σταθμό Λαρίσης. Η συνδετήρια αυτή σήραγγα δεν χρησιμοποιείται από συρμούς που εκτελούν δρομολόγια.
Νικόλαος Μπακόπουλος (οπλαρχηγός)
Βιογραφία
Ο Καπετάν Κολιός Μπακόπουλος μαζί με τους Λαμπρόπουλο, Τσεκόπουλο, Τζαβάρα, Μεγρέμη, Νικόλαο Πατσίρη και Μονάντερα κυνήγησαν και σκότωσαν τους κεχαγιάδες του Αγά των Καλαβρύτων Αρναούτογλου στον κάμπο του Δάρα το απόγευμα της 21ης Μαρτίου 1821 δίνοντας μία από τις αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης στην Πελοπόννησο. Τα γεγονότα στον Κάμπο του Δάρα επηλθαν έπειτα απο μυστικές συνεννοήσεις με τον Παπαφλέσσα που εκείνη την εποχή γυρνούσε μεταμφιεσμένος ως ζητιάνος, ξεσήκωνε τους 'Έλληνες και έδινε οδηγίες στους Καπετάνιους για συγκεκριμένα χτυπήματα κατα της Τουρκικής εξουσίας. Φαινεται λοιπον πως ο Κολιός Μπακόπουλος ήταν ήδη μέλος της Φιλικής Εταιρείας και εκ των μυημένων της επανάστασης εγγυημένης συνομοτικότητας και παλληκαριάς οπως συμπεραινει ο Ιστορικός συγγραφέας Θάνος Βαγενάς στο βιβλιο του "Χρονικά Δάρα και Αρχαίων Νασών" Σε ηλικία μόλις 28 χρονών έγινε στρατηγός, ενώ ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τον αποκαλούσε «Τσιμπίδα» γιατί δεν του ξέφευγε εύκολα Τούρκος.
Αττική (συνοικία)
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αττικής
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αττικής ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Αττικής, επί της γραμμής Πλατείας Λαυρίου - Στροφυλίου, στη χιλιομετρική θέση 2,000 από την Πλατεία Λαυρίου. Βρισκόταν στην Αθήνα και η ονομασία του οφειλόταν στο ότι αποτελούσε την αφετηρία του δικτύου των Σιδηροδρόμων Αττικής. Η παρακείμενη πλατεία επίσης ονομάστηκε πλατεία Αττικής, για τον ίδιο λόγο. Εγκαινιάστηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1885 και έκλεισε στις 8 Αυγούστου 1938. Διέθετε αμαξοστάσιο και μηχανοστάσιο. Ο σταθμός Αττικής υπήρξε από τα εγκαίνιά του, το 1885, μέχρι την επέκταση του δικτύου προς την Πλατεία Λαυρίου, το 1889, καθώς και από το 1926 μέχρι το κλείσιμό του, το 1938, ο τερματικός σταθμός της γραμμής προς την κατεύθυνση της Αθήνας. Στη θέση του κατασκευάστηκε το 1949 σταθμός των Ελληνικών Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων (Ε.Η.Σ.) με το ίδιο όνομα.
Νικόλαος Μπακόπουλος (οπλαρχηγός)
Βιογραφία
Σαν αδάμαστος καί γνήσιος λαικός Μαχητης που ήταν δεν είχε συμπάθειες από τους Προκρίτους και τους Πολιτικούς οι οποίοι του στέρησαν πολλές φορές την στρατιωτική αναγνώριση και τις προαγωγές του μέσα από τις αποφάσεις του Βουλευτικού Σώματος.
Πρωταγωνιστής ο Κολιός στη πολύ σημαντική πρώτη νίκη των Ελλήνων στη Μάχη του Λεβιδίου στις 14 Απριλίου 1821 όπου μαζί με τον Στριφτόμπολα Σολιώτη Γκολφίνο Γιάννη και Παναγιώτη Πετμεζάδες, Λεβιδιώτη ,Κουλοχέρα και Νεζερίτη ανδραγάθησε όταν μόνοι 60 Έλληνες Καπετάνιοι λιοντάρια κλείστηκαν σε 7 σπίτια και απέκρουσαν 3000 Τούρκους που ανέβαιναν απειλητικά ερχόμενοι από την Τρίπολη .Μετά από 6 ώρες μάχης και καθώς κατέφθασαν και άλλες ενισχύσεις, οι Τούρκοι καταδιωχθήκαν και επέστρεψαν κακήν κακώς στην Τριπολιτσα
Αττική (συνοικία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Ρενιέ ντε Γκράαφ
Ο Ρενιέ ντε Γκράαφ (φλαμανδικά: Reinier de Graaf, 30 Ιουλίου 1641 - 17 Αυγούστου 1673) ήταν Ολλανδός ιατρός και ανατόμος που έκανε σημαντικές ανακαλύψεις στην αναπαραγωγική βιολογία.
Βιογραφία
Σπούδασε ιατρική στην Ουτρέχτη και στο Λέιντεν και στη συνέχεια έκανε σπουδές ανατομίας για το πάγκρεας στη Γαλλία. Επέστρεψε στη χώρα του το 1667 και εγκαταστάθηκε στο Ντελφτ, όπου πέθανε από άγνωστα αίτια, σε ηλικία μόλις 32 ετών, μετά τον πρόωρο θάνατο του γιου του.
Νικόλαος Μπακόπουλος (οπλαρχηγός)
Βιογραφία
Σε στιγμιότυπο της μάχης του Άγιου Σώστη των Κλεωνών στην οποία σκοτώθηκε ο Παπά-Αρσένης Κρέστης κατά την πολιορκία του Ναυπλίου, σώζει από βέβαιο θάνατο τον Νικηταρά Σταματελόπουλο πολεμώντας γενναία και παρέχοντας του κάλυψη όταν δεκάδες Τούρκων διασπώντας τις Ελληνικές γραμμές πήδηξαν μέσα στο ταμπούρι του και παραλίγο να τον συλλάβουν, "αν δεν πολεμάει γενναίος ο Μπακόπουλος ήθελε τον πιάσει ζωντανό", όπως αναφέρει ο Φωτάκος, και ο ίδιος ο Νικηταράς στα απομνημονεύματα του.
Ρενιέ ντε Γκράαφ
Βιογραφία
Μελέτησε το ωάριο και περιέγραψε την ανατομία των όρχεων και τη λειτουργία των σαλπίγγων. Ήταν ο πρώτος γιατρός που περέγραψε το φαινόμενο της «γυναικείας εκσπερμάτωσης» και ανέφερε την ύπαρξη μιας ευαίσθητης περιοχής στο μπροστινό μέρος του αιδοίου (αργότερα ονομάστηκε σημείο G από τον Γερμανό γυναικολόγο Ernst Gräfenberg).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ιατροί Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Ανατόμοι
Νικόλαος Μπακόπουλος (οπλαρχηγός)
Βιογραφία
Το 1824 εστάλη έπειτα από διαταγή του Υπουργού Πολέμου Αναγνωσταρά και της Κυβέρνησης στις Σπέτσες ως Φρούραρχος επικεφαλής 200 στρατιωτών για την προστασία του νησιού μαζί με άλλους επιφανής Καπετάνιους όπως ο Νικηταράς, Ζαχαρόπουλος, Χελιώτης κ.α. για να αποτραπεί απόβαση των Τούρκων παρόμοια με αυτή που οδήγησε στην καταστροφή των Ψαρών που είχε συμβεί  λίγες ήμερες νωρίτερα.
Επικεφαλής των Τριπολιτσιωτών μετά από διαταγή του Κολοκοτρώνη που μόλις είχε αποφυλακιστεί, έλαβε δυναμικό μέρος στην άτυχη εκστρατεία κατά του Ιμπραήμ που κατάληξε δυστυχώς σε μια από τις μεγαλύτερες Ελληνικές καταστροφές με την Πτώση του Νεοκάστρου (1825) και στην Πτώση της Σφακτηρίας (1825) κατά την ατυχή εκστρατεία που ανέλαβε ο Μαυροκορδάτος τον Απρίλιο του 1825. Εκεί υπό την ηγεσία του Αναγνωσταρά, 2000 Έλληνες και μαζί με τους υπόλοιπους σωματάρχες Σανταρόζα, Τσόκρη, Γιατράκο Τσαμαδό, Σαχτούρη, Ζαφειρόπουλο, Διαμαντόπουλο, Μπηλίδα, Μακρυγιάννη και τους Μανιάτες Γεώργιο Μαυρομιχάλη Ηλία Τσαλαφατινό και Γιαννέα Καπετανάκη, πολέμησαν σε μεικτές πεζοναυτικές επιχειρήσεις γενναία τον Ιμπραήμ και τους 18.000 ευρωπαϊκά εκπαιδευμένους στρατιώτες του που αποβιβάζονταν κατά κύματα στο νησί. Η ελληνική αντίσταση μοιραία κάμφθηκε, και οι Έλληνες για να γλυτώσουν κατέφυγαν στα κάστρα του Νεοκάστρου και Παλαιοκάστρου. Εκεί πολιορκούμενοι στενά και βομβαρδιζόμενοι συνεχώς έπεσαν σε απελπισία κυρίως λόγω της αδυναμίας ανεφοδιασμοί, της παύσης κάθε επικοινωνίας και την έλλειψη κάθε ελπίδας για αποστολή ενισχύσεων ενώ ήταν ταυτόχρονα εξελισσόταν ναυτικός αποκλεισμός. Όταν τελείωσαν τα τρόφιμα και το νερό οι στρατιώτες ορκίστηκαν να αλληλοσκοτωθούν ανά δύο παρά να πέσουν ζωντανοί στα χέρια του Ιμπραήμ. Οι αρχηγοί τότε σύστησαν έκτακτο πολεμικό συμβούλιο στο οποίο ο Μπακόπουλος πρότεινε γιουρούσι (αιφνιδιαστική έξοδο από το κάστρο) πριν το ξημέρωμα, αλλά η πρόταση δεν έγινε δεκτή.
Τελικά όμως επιχειρήθηκε άκαιρα η έξοδος με καταστροφικά αποτελέσματα για τους Έλληνες. Μοναδική διέξοδος ήταν μια στενή λωρίδα γης που ένωνε τη Σφακτηρία με την ξηρά, αλλά το πεδίο ήταν γεμάτο λάσπη και άμμο. Ηρωικοί πεσόντες στη μάχη ο ίδιος ο Στρατηγός Αναγνωσταράς ο φιλέλληνας Κόμης Σανταρόζα και οι περισσότεροι Έλληνες, που καθώς ο βούρκος και η λάσπη από τα στάσιμα νερά του κόλπου της Σφακτηρίας δυσχέραιναν τις κινήσεις τους βρέθηκαν περικυκλωμένοι τελικά από πιο πολυάριθμους εχθρούς και έγιναν ευάλωτοι στα χτυπήματα του Αιγυπτιακού ιππικού. Τραγικός απολογισμός 700 νεκροί 400 αιχμάλωτοι σκοτώθηκαν στην μάχη η πιάστηκαν αιχμάλωτοι εκτός από τον Μπακόπουλο και 200 περίπου ανδρών που κατάφεραν να ξεφύγουν, καθώς το βαλτώδες έδαφος της ιδιαίτερης πατρίδας του στον Δάρα Αρκαδίας τους εξοικείωνε με το τωρινό πεδίο μάχης. Αυτή η ομάδα σε ένα απονενοημένο μαραθώνιο γιουρούσι κατάφερε διασχίζοντας υπό βαρέα πυρά τις γραμμές του εχθρού να επιστρέψουν στην Τρίπολη.
Ο Μπακόπουλος τιμήθηκε για αυτό του το κατόρθωμα και ονομάστηκε Στρατηγός, ενώ του έγινε υποδοχή ήρωα στο Ναύπλιο. Του ανατέθηκε νέος ρόλος από την Κυβέρνηση και τον Κολοκοτρώνη που στο μεταξύ είχε αμνηστευθεί.