cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάννης Κεφαλογιάννης
Καταδίκη για υπόθεση απόπειρας υπόθαλψης εγκληματία
Ο Ι. Κεφαλογιάννης κατηγορήθηκε για απόπειρα υπόθαλψης εγκληματία και προτροπή σε ψευδορκία αστυνομικών υπαλλήλων και παραιτήθηκε από την θέση του συμβούλου στις 23 Σεπτεμβρίου 2008 όταν το μονομελές πλημμελειοδικείο Ρεθύμνου τον καταδίκασε πρωτόδικα σε φυλάκιση 12 μηνών με αναστολή για κατηγορίες περί "απόπειρας υπόθαλψης εγκληματία και την προτροπή σε ψευδορκία τριών αστυνομικών υπαλλήλων". Ύστερα από αυτή την εξέλιξη το γραφείο του πρωθυπουργού εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία έπαυε τον Κεφαλογιάννη από τα καθήκοντα του συμβούλου του πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, μέχρι την ολοκλήρωση της όλης διαδικασίας στο εφετείο. Ο Κεφαλογιάννης, σύμφωνα με το δικαστήριο πίεσε δύο αστυνομικούς να καταθέσουν ψευδώς έτσι ώστε να επιτευχθεί η αθώωση κατοίκου του Μυλοποτάμου που είχε συλληφθεί με ποσότητες ινδικής κάνναβης. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, επικοινώνησε μαζί τους τηλεφωνικά και τους ζήτησε να μεταβούν στο πολιτικό γραφείο του. Στο ραντεβού ανταποκρίθηκε ο ένας από τους δύο αστυνομικούς, από τον οποίο ο κ. Κεφαλογιάννης ζήτησε να καταθέσει στο δικαστήριο ότι δεν αναγνωρίζει στο πρόσωπο του χασισοκαλλιεργητή τον δράστη. Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες και άσκησε έφεση ενώ έκανε λόγο για «στημένη δίκη» και «έναν ανεκδιήγητο εισαγγελέα». Ωστόσο στις 19 Δεκεμβρίου 2008 το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρεθύμνου, κατά την εκδίκαση της έφεσης, επέβαλε στον πρώην υπουργό ποινή φυλάκισης πέντε μηνών με τριετή αναστολή, αναγνωρίζοντας το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου. Η υπόθεση εκδικάστηκε μόλις τρεις μήνες μετά την πρωτόδικη απόφαση και τούτο λόγω της ιδιαίτερης σημασίας της, αλλά και της ιδιότητας των δύο κατηγορουμένων (πολιτικό πρόσωπο και δημόσιος λειτουργός). Κατά την απολογία του ο κ. Κεφαλογιάννης έκανε λόγο για σκευωρία εναντίον του και υποστήριξε για μία ακόμη φορά ότι η δίωξή του ήταν υποκινούμενη από πολιτικούς του αντιπάλους στην Κρήτη. Ωστόσο, απέφυγε να πει ονόματα παρότι τον προκάλεσε ο πρόεδρος του δικαστηρίου, υποστηρίζοντας ότι δεν θέλει να προκαλέσει προβλήματα. Ο Ι. Κεφαλογιάννης τη δεύτερη φορά είπε ότι η βούληση του λαού που τον εξέλεξε αλλεπάλληλες φορές για να τον εκπροσωπήσει στη Βουλή έρχεται σε αντίθεση με τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Σε ερώτηση του προέδρου αν ο πρώην υπουργός προτίθεται να υποβάλει μήνυση σε βάρος των αστυνομικών που τον κατηγόρησαν, οι συνήγοροι υπεράσπισης απάντησαν αρνητικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Ρεθύμνου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Τουρισμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Κεφαλογιαννης Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ειρήνη του Μπράουνσβαϊγκ
Η Ειρήνη (γεννηθείσα Αδελαΐδα) (π. 1293 - 16/17 Αυγούστου 1324) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ και πρώτη σύζυγος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου, μετέπειτα Αυτοκράτορα του Βυζαντίου.
Βιογραφία
Τον Μάρτιο του 1318 παντρεύτηκε τον 21 ετών Ανδρόνικο, πρώτο γιο του Μιχαήλ Θ΄ και της Ρίτας των Χετουμιδών, πριγκίπισσας της Αρμενίας. Παράλληλα βαπτίσθηκε λαμβάνοντας το όνομα Ειρήνη. Ο Μιχαήλ Θ΄ ήταν συναυτοκράτορας με τον πατέρα του, τον Ανδρόνικο Β΄. Τον Ιούνιο του 1320 γέννησε έναν γιο, που όμως απεβίωσε 20 μήνες αργότερα. Τον Οκτώβριο του 1320 απεβίωσε ο Μιχαήλ Θ΄ και ο Ανδρόνικος Γ΄ αξίωσε να γίνει συναυτοκράτορας με τον παππού του. Στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε (1321-1328), η Ειρήνη απεβίωσε στη Ραιδεστό στις 16/17 Αυγούστου 1324.
Ο Ανδρόνικος Γ΄ νυμφεύτηκε το 1326 την Άννα της Σαβοΐας. To 1328 έγινε Αυτοκράτορας των Ρωμαίων.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1318 με τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο, γιο του Μιχαήλ Θ΄ συναυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε ένα παιδί:
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Χουάμπο
Το Χουάμπο (Huambo, πρώην Νόβα Λίσμποα, Nova Lisboa) είναι πόλη της Ανγκόλας στην επαρχία Χουάμπο. Είχε 595.304 κατοίκους κατά την απογραφή το 2014. Ήταν πρωτεύουσα ενός προ-αποικιακού βασιλείου, και ονομαζόταν "Nova Lisboa" (Νέα Λισαβόνα στα πορτογαλικά) μεταξύ του 1928 και του 1975, όταν και βρισκόταν σε οικονομικό ανταγωνισμό με τη Λουάντα, την πρωτεύουσα της Ανγκόλας.
Γεωγραφία
Το Χουάμπο βρίσκεται σε οροπέδιο 1.800 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, περίπου 600 χλμ. νοτιοανατολικά της Λουάντα και 200 χλμ. ανατολικά της Μπενγκέλα.
Μαζί με τις πόλεις Καάλα και Εκούνια, σχηματίζει μια μητρόπολη, το οικονομικό και δημογραφικό κέντρο του κεντρικού τμήματος της χώρας.
Κλίμα
Σύμφωνα με την ταξινόμηση Κέππεν, το κλίμα του Χουάμπο είναι ωκεάνιο. Χαρακτηρίζεται από υγρά και ζεστά καλοκαίρια και ξηρούς, δροσερούς χειμώνες.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το Ανάκτορο του Κυβερνήτη. Η πόλη ιδρύθηκε το 1912 από Πορτογάλους εποίκους και ονομαζόταν Νόβα Λίσμποα (Νέα Λισαβόνα) μέχρι το 1975.
Πριν από τον εμφύλιο πόλεμο (1976-1992), το Χουάμπο ήταν η δεύτερη βιομηχανική πόλη στην Ανγκόλα, μετά τη Λουάντα. Ήταν επίσης αγροτικό και κτηνοτροφικό κέντρο, καθώς και πόλη με πολλές κορυφαίες πανεπιστημιακές σχολές. Ο εμφύλιος πόλεμος της Ανγκόλας κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος των υποδομών της πόλης.
Πριν από το 1992, ο πληθυσμός του Χουάμο ήταν 360.000 κάτοικοι. Το 1993, η μάχη για τον έλεγχο του Χουάμπο προκάλεσε το θάνατο περισσότερων από 10.000 ανθρώπων. Επιπλέον, χιλιάδες πρόσφυγες έχουν φύγει από τις φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν από την UNITA.
Η πόλη είναι η έδρα της κυβέρνησης της επαρχίας Χουάμπο, η οποία έχει πληθυσμό 2,2 εκατομμύρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Λάμπρος Κουλουμπαρίτσης
Ο Λάμπρος Κουλουμπαρίτσης (1941) είναι διεθνούς φήμης Έλληνας καθηγητής φιλοσοφίας με κύρια ερευνητικά ενδιαφέροντα την αρχαιοελληνική και μεσαιωνική φιλοσοφία. Γεννήθηκε το 1941 στο Βελγικό Κονγκό και δίδαξε επί πολλά χρόνια στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών. Μετά το έτος 2000 στράφηκε προς τη σύγχρονη φιλοσοφία και τους σύγχρονους προβληματισμούς.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόμενος από την Κεφαλονιά, ο Λάμπρος Κουλουμπαρίτσης γεννήθηκε στο Βελγικό Κογκό. Έκανε τις εγκύκλιες σπουδές του στις Σπέτσες (Αναργύρειος και Κοργιαλένειος Σχολή) και σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης. Από το Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών ανακηρύχθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας χάρη στη διατριβή: ''L’être et le changement chez Aristote. Essai sur la possibilité d’un ‘système’ métaphysique aristotélicien (= Το είναι και η μεταβολή κατά τον Αριστοτέλη. Δοκίμιο σχετικά με τη δυνατότητα ενός αριστοτελικού μεταφυσικού "συστήματος"'' (σελ. 840). Έκτοτε αναγνωρίζεται διεθνώς ως ειδικός στον φιλοσοφικό στοχασμό του Αριστοτέλη.
Διετέλεσε καθηγητής φιλοσοφίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών, όπου διηύθυνε και το "Κέντρο Αρχαίας Φιλοσοφίας" (Centre de philosophie ancienne). Διηύθυνε επίσης το «Πρόγραμμα διδασκαλίας των Νέων Ελληνικών» στο Τμήμα της Γλώσσας και Λογοτεχνίας, καθώς και το «Τμήμα του αρχαίου Πολυθεϊσμού» στο Ινστιτούτο Μελέτης των θρησκειών και της κοσμικότητας.
Ίδρυσε και διηύθυνε επί πολλά χρόνια το φιλοσοφικό περιοδικό Revue de philosophie ancienne.
Εργογραφία
Βιβλία
Στην ελληνική γλώσσα έχουν μεταφραστεί:
Άρθρα Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 220 φιλοσοφικά άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Μεμαντίνη
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν πονοκέφαλο, δυσκοιλιότητα, υπνηλία και ζάλη. Σοβαρές παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν θρόμβους αίματος, ψύχωση και καρδιακή ανεπάρκεια. Πιστεύεται ότι λειτουργεί αποκλείοντας τους υποδοχείς NMDA.
Ιατρική χρήση
Η μεμαντίνη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της μέτριας έως σοβαρής νόσου Αλτσχάιμερ, ειδικά για άτομα που έχουν δυσανεξία ή έχουν αντένδειξη στους αναστολείς της ακετυλοχολινεστεράσης. Σύμφωνα με μια οδηγία, η μεμαντίνη ή ένας αναστολέας ακετυλοχολινεστεράσης πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε άτομα που βρίσκονται στο πρώιμο έως το μέσο στάδιο της άνοιας.
Η μεμαντίνη έχει συσχετιστεί με μέτρια βελτίωση, με μικρές θετικές επιπτώσεις στη νόηση, τη διάθεση, τη συμπεριφορά και την ικανότητα άσκησης καθημερινών δραστηριοτήτων σε μέτρια έως σοβαρή νόσο του Αλτσχάιμερ. Δεν φαίνεται να υπάρχει όφελος σε ήπια ασθένεια.
Η μεμαντίνη όταν προστέθηκε στη ντονεπεζίλη σε άτομα με μέτρια έως σοβαρή άνοια οδήγησε σε «περιορισμένες βελτιώσεις» σε μια ανασκόπηση του 2017. Το Εθνικό Ινστιτούτο Κλινικής Αριστείας του Ηνωμένου Βασιλείου (NICE) εξέδωσε οδηγίες το 2018, συνιστώντας να εξεταστεί ο συνδυασμός μεμαντίνης με ντονεπεζίλη σε άτομα με μέτρια έως σοβαρή άνοια. Οι επιπτώσεις στον αυτισμό είναι ασαφείς. Πρόσφατες αναφορές επιστημονικών περιοδικών αφήνουν υποσχέσεις για τη σοβαρή ψυχαναγκαστική διαταραχή.
Παρενέργειες
Η μεμαντίνη είναι, γενικά, καλά ανεκτή. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες (≥1% των ατόμων) περιλαμβάνουν σύγχυση, ζάλη, υπνηλία, κεφαλαλγία, αϋπνία, διέγερση και / ή παραισθήσεις. Οι λιγότερο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν έμετο, άγχος, υπερτονία, κυστίτιδα και αυξημένη λίμπιντο.
Όπως πολλοί άλλοι ανταγωνιστές του NMDA, η μεμαντίνη συμπεριφέρεται ως διαχωριστικό αναισθητικό σε υπερθεραπευτικές δόσεις. Παρά τις μεμονωμένες αναφορές, η ψυχαγωγική χρήση του μεμαντίνης είναι σπάνια λόγω της μακράς διάρκειας και της περιορισμένης διαθεσιμότητας του φαρμάκου. Επίσης, η μεμαντίνη φαίνεται να στερείται επιδράσεων όπως ευφορία ή ψευδαισθήσεις.
Η μεμαντίνη φαίνεται να είναι γενικά καλά ανεκτή από παιδιά με διαταραχή του φάσματος του αυτισμού.
Γλουταμινικό
Μια δυσλειτουργία της γλουταμινεργικής νευροδιαβίβασης, που εκδηλώνεται ως νευρωνική διεγερτική τοξικότητα, θεωρείται ότι εμπλέκεται στην αιτιολογία της νόσου Αλτσχάιμερ. Η στόχευση του γλουταμινεργικού συστήματος, ειδικά των υποδοχέων NMDA, προσφέρει μια νέα προσέγγιση στη θεραπεία ενόψει της περιορισμένης αποτελεσματικότητας των υπαρχόντων φαρμάκων που στοχεύουν στο χολινεργικό σύστημα.
Η μεμαντίνη είναι ένας χαμηλής συγγένειας εξαρτώμενο από την τάση μη ανταγωνιστικός ανταγωνιστής στους γλουταμινεργικούς υποδοχείς NMDA. Δεσμευόμενη στον υποδοχέα NMDA με υψηλότερη συγγένεια από τα ιόντα Mg2 +, η μεμαντίνη είναι ικανή να αναστέλλει την παρατεταμένη εισροή ιόντων Ca2 +, ιδιαίτερα από εξωσυναπτικούς υποδοχείς, οι οποίοι αποτελούν τη βάση της νευρωνικής διεγερτικής τοξικότητας. Η χαμηλή συγγένεια, η μη ανταγωνιστική φύση και η γρήγορη κινητική της μεμαντίνης στο επίπεδο του καναλιού υποδοχέα NMDA, ωστόσο, διατηρεί τη λειτουργία του υποδοχέα στις συνάψεις, καθώς μπορεί ακόμα να ενεργοποιηθεί με φυσιολογική απελευθέρωση γλουταμικού μετά την αποπόλωση του μετασυναπτικού νευρώνα. Η αλληλεπίδραση της μεμαντίνης με τους υποδοχείς NMDA παίζει σημαντικό ρόλο στη συμπτωματική βελτίωση που παράγει το φάρμακο στη νόσο Αλτχάιμερ. Ωστόσο, δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία ότι η ικανότητα της μεμαντίνης να προστατεύει έναντι της διεγερτικής τοξικότητας που προκαλείται από τον υποδοχέα NMDA έχει αποτέλεσμα τροποποίησης της νόσου στο Αλτσχάιμερ, αν και αυτό έχει προταθεί σε ζωικά μοντέλα.
Χολινεργικό
Η μεμαντίνη δρα ως μη ανταγωνιστικός ανταγωνιστής σε διαφορετικούς νευρωνικούς νικοτινικούς υποδοχείς ακετυλοχολίνης (nAChRs) με ισχύ πιθανώς παρόμοια με τους υποδοχείς NMDA και 5-HT3, αλλά αυτό είναι δύσκολο να εξακριβωθεί με ακρίβεια λόγω της ταχείας απευαισθητοποίησης των αποκρίσεων nAChR σε αυτά τα πειράματα. Μπορεί να σημειωθεί ότι η μεμαντίνη είναι ανταγωνιστής στο Άλφα-7 nAChR, ο οποίος μπορεί να συμβάλει στην αρχική επιδείνωση της γνωστικής λειτουργίας κατά τη διάρκεια της πρώιμης θεραπείας με μεμαντίνη. Ο Άλφα-7 nAChR ρυθμίζεται γρήγορα σε ανταπόκριση στον ανταγωνισμό, ο οποίος θα μπορούσε να εξηγήσει τις γνωστικές επιδράσεις της χρόνιας θεραπείας με μεμαντίνη. Έχει αποδειχθεί ότι ο αριθμός των νικοτινικών υποδοχέων στον εγκέφαλο μειώνεται στη νόσο του Αλτσχάιμερ, ακόμη και απουσία γενικής μείωσης του αριθμού των νευρώνων, και οι αγωνιστές νικοτινικών υποδοχέων θεωρούνται ενδιαφέροντες στόχοι για φάρμακα κατά του Αλτσχάιμερ.
Ντοπαμίνη
Η μεμαντίνη δρα ως αγωνιστής στον υποδοχέα ντοπαμίνης D2 με ίση ή ελαφρώς μεγαλύτερη συγγένεια από ό, τι προς τους υποδοχείς NMDA.
Σιγμαεργική
Δρα ως αγωνιστής στον υποδοχέα σ1 με χαμηλή Ki 2,6 μM (2600 nΜ). Οι συνέπειες αυτής της δραστηριότητας είναι ασαφείς (καθώς ο ρόλος των υποδοχέων σίγμα γενικά δεν είναι ακόμη καλά κατανοητός). Λόγω της χαμηλής συγγένειας οι θεραπευτικές συγκεντρώσεις της μεμαντίνης είναι πιθανότατα πολύ χαμηλές για να έχουν οποιοδήποτε σιγμανεργικό αποτέλεσμα καθώς μια τυπική θεραπευτική δόση είναι 20 mg, ωστόσο οι υπερβολικές δόσεις μεμαντίνης που λαμβάνονται για ψυχαγωγικούς σκοπούς, που είναι πολλές φορές μεγαλύτερες από τις συνταγογραφούμενες δόσεις, μπορεί πράγματι να ενεργοποιήσουν αυτόν τον υποδοχέα.
Ψυχαγωγική χρήση
Μια προκλινική μελέτη σε πιθήκους έδειξε ότι η μεμαντίνη ήταν ικανή να προκαλέσει δηλητηρίαση που μοιάζει αυτή της φαινκυκλιδίνης. Λόγω της πολύ μεγάλης βιολογικής ημιζωής του, η μεμαντίνη θεωρήθηκε προηγουμένως ότι δεν ήταν ναρκωτικό κατάχρησης, αν και έχουν περιγραφεί μερικές περιπτώσεις σποραδικής ψυχαγωγικής χρήσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιπαρκινσονικοί παράγοντες Κατηγορία:Αμίνες Κατηγορία:Ψυχοτρόπες ουσίες
Μια καρδιά τον χειμώνα
Μια καρδιά τον χειμώνα (γαλλικός τίτλος: Un cœur en hiver) είναι γαλλική ταινία του Κλοντ Σοτέ που κυκλοφόρησε το 1992. Πρωταγωνιστούν η Εμμανουέλ Μπεάρ και οι Ντανιέλ Ωτέιγ και Αντρέ Ντυσολιέ.
Η ταινία παρουσιάστηκε στο 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όπου κέρδισε πέντε βραβεία. Στην 18η απονομή βραβείων Σεζάρ κέρδισε δύο βραβεία.
Αυτό το ρομαντικό δράμα είναι η προτελευταία ταινία του Γάλλου συγγραφέα - σκηνοθέτη Κλοντ Σοτέ. Συνεργάστηκε ξανά με τη Μπεάρ στην τελευταία ταινία του το 1995, Η Νέλλη και ο κος Αρνώ (Nelly et Monsieur Arnaud).
Υπόθεση
Ο Μαξίμ και ο Στεφάν είναι φίλοι και εργάζονται μαζί στη ζεστή ατμόσφαιρα ενός εργαστηρίου κατασκευής και επισκευής βιολιών. Ο Μαξίμ, έμπορος βιολιών, είναι ένας ικανός, ανοιχτός και πολύ κοινωνικός άνδρας. Αντίθετα, ο Στεφάν, μοναχικός κι εσωστρεφής, είναι αφοσιωμένος στη δουλειά του, είναι αυθεντία στην επισκευή βιολιών.
Ο Μαξίμ ερωτεύεται μια όμορφη νεαρή βιολίστρια διεθνούς φήμης, την Καμίγ Κεσλέρ με την οποία σκοπεύει να ξεκινήσει μια νέα ζωή και το εξομολογείται στον Στεφάν, ο οποίος ακούει αδιάφορα αυτό το νέο και δεν δείχνει κανένα συναίσθημα όταν η όμορφη νεαρή γυναίκα του εμπιστεύεται το βιολί της για επισκευή. Αλλά σύντομα, μεταξύ των συναντήσεων στο εργαστήριό του και των προβών και των ηχογραφήσεων που παρακολουθεί, ο Στεφάν πλησιάζει την Καμίγ.
Μεταξύ των τριών χαρακτήρων δημιουργείται μια περίπλοκη σχέση. Η συγκρατημένη στάση του Στεφάν, που παραμένει οχυρωμένος στον εαυτό του χωρίς να εκδηλώνει τα συναισθήματά του, εξοργίζει και προκαλεί την Καμίγ. Παθητικά, και σχεδόν ακούσια, ο Στεφάν συμμετέχει σε ένα παιχνίδι αποπλάνησης. Μέσα από βλέμματα, δημιουργείται μια ανησυχητική οικειότητα μεταξύ τους. Ωστόσο, όταν η Καμίγ του εξομολογείται την αγάπη της, αυτός ο μυστηριώδης και σιωπηλός άντρας την αποκρούει. «Κάτι μέσα μου δεν ζει», ομολογεί. Αυτοκαταστροφικός, αρνείται να δοθεί σ'αυτήν την σχέση και μένει τραγικά μόνος στην αποστειρωμένη ζωή του.
Ο Κλοντ Σοτέ κινηματογραφεί μια αδύνατη αγάπη με φόντο κλασικής μουσικής: γιατί το μόνο πάθος που εκφράζεται πλήρως, στις ανατροπές αυτού του ερωτικού τριγώνου, είναι αυτό που κάθε ένας από τους πρωταγωνιστές αφιερώνει στην τέχνη του. Η ταινία περιλαμβάνει μια σειρά από παραστάσεις μουσικής δωματίου με έργα του Μωρίς Ραβέλ, του αγαπημένου συνθέτη της Καμίγ.
Βραβεύσεις και διακρίσεις
2 Βραβεία Σεζάρ:
5 Βραβεία στο Φεστιβάλ Βενετίας:
Η ταινία ήταν υποψήφια και για τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας και για βραβείο BAFTA Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1992 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κλοντ Σοτέ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία
Πέκος (ποταμός)
right|thumb|250px|Χάρτης με τη διαδρομή και τη λεκάνη άρδευσης του ποταμού Πέκος Ο Πέκος (αγγλικά: Pecos River, ισπανικά: Rio Pecos) είναι μεγάλος ποταμός των δυτικών ΗΠΑ. Πηγάζει από το βορειοκεντρικό Νέο Μεξικό και, αφού διασχίσει μεγάλο τμήμα του δυτικού Τέξας, εκβάλλει στον Ρίο Γκράντε. Οι πηγές του βρίσκονται στις ανατολικές πλαγιές της Oροσειράς Σάνγκρε δε Κρίστο (Sangre de Cristo Range) της Κομητείας Μόρα (Mora County), βόρεια της φερώνυμης κωμόπολης Πέκος (Pecos), στα 3.700 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Το μήκος του ποταμού από τις πηγές του μέχρι τo σημείο συμβολής του με τον Ρίο Γκράντε, κοντά στην πόλη Ντελ Ρίο (Del Rio) του νοτιοδυτικού Τέξας, ανέρχεται στα 1.490 χλμ. Η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση που φτάνει τα 115.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Φράγματα
right|thumb|250px|Η Γέφυρα Χάιγουεϊ (Highway Bridge) του ποταμού Πέκος, στο Τέξας Πολλά φράγματα, με τις αντίστοιχες τεχνητές λίμνες που δημιουργήθηκαν, υπάρχουν κατά μήκος του ποταμού, όπως η λίμνη Σάντα Ρόζα (Santa Rosa), 188 χλμ. ανατολικά της Αλμπουκέρκης και η λίμνη Σάμνερ (Sumner), που σχηματίστηκε το 1939. Δύο φράγματα βρίσκονται βόρεια του Κάρλσμπαντ (Carlsbad) στο Νέο Μεξικό, το Άβαλον (Avalon Dam) και το Μπράντλι (Brantley Dam), για να υποβοηθήσουν την άρδευση περίπου 25.000 στρεμμάτων. Το Τέξας έχει, επίσης, φράξει τον ποταμό στο Ρεντ Μπλαφ (Red Bluff), στο δυτικό τμήμα της πολιτείας. Μάλιστα, το τμήμα της τεχνητής λίμνης που εκτείνεται στο Νέο Μεξικό αποτελεί το χαμηλότερο σημείο σ’ αυτή την πολιτεία.
Υδραγωγείο
Στον Πέκος έχει κατασκευαστεί υδραγωγείο (The Pecos River Flume) που μεταφέρει νερό άρδευσης πάνω από τον ποταμό. Η κατασκευή πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1889-1890 και ήταν μέρος των έργων αποκατάστασης του ποταμού. Το υδραγωγείο κατασκευάστηκε αρχικά από ξύλο και είχε μήκος 44 μέτρα και βάθος 2,4 μέτρα. Το 1902, μια πλημμύρα κατέστρεψε τον αγωγό και στη συνέχεια ξανακτίστηκε με χρήση σκυροδέματος. Μάλιστα, τότε ήταν το μεγαλύτερο τσιμεντένιο υδραγωγείο στον κόσμο. Σήμερα, το υδραγωγείο και η γύρω περιοχή έχουν αξιοποιηθεί από την πόλη του Κάρλσμπαντ και έχουν μετατραπεί σε τουριστικό αξιοθέατο, με βελτιώσεις στο πάρκο κατά μήκος του ποταμού και προβολείς για να προσφέρουν εντυπωσιακή νυκτερινή θέα.
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ
Σοφία Παπαϊωάννου
Η Σοφία Παπαϊωάννου (Αθήνα, 1969), είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα και τηλεοπτικούς σταθμούς. Είναι επίσης συνδιευθύντρια του ηλεκτρονικού περιοδικού ISTORIMA.
Βιογραφικό
Η Σοφία Παπαϊωάννου γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Παλαιό Φάληρο, το 1969. Έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ιστορία στο Αμερικανικό Κολλέγιο. Στη συνέχεια έλαβε το μεταπτυχιακό της στη Δημοσιογραφία από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Αφού εργάστηκε στην δημοτική ραδιοτηλεόραση της Νέας Υόρκης για ένα διάστημα επέστρεψε στην Ελλάδα για να απασχοληθεί ως δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα, τηλεοπτικούς σταθμούς και ραδιόφωνα.
Το 1993 διετέλεσε επικεφαλής του Γραφείου Εξωτερικού Τύπου της Επιτροπής Διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας στην Λωζάνη της Ελβετίας. Το 1998 παρουσίασε το Μαύρο Κουτί μαζί με τους Αλέξη Παπαχελά και Τάσο Τέλλογλου στο Mega Channel ενώ αργότερα ανέλαβε θέση αρχισυντάκτρια στην εκπομπή Φάκελοι. Έχει παρουσιάσει μαζί με τον Αλέξη Παπαχελά την εκπομπή Νέοι Φάκελοι στον ΣΚΑΙ, που αποτέλεσε συνέχεια της βραβευμένης εκπομπής Οι Φάκελοι. Ακόμη, έχει υπάρξει έντυπη ρεπόρτερ της μεγάλης ελληνικής εφημερίδας Η Καθημερινή. Από το Σεπτέμβριο του 2013 είναι παραγωγός και παρουσιάστρια της ελληνικής ειδησεογραφικής εκπομπής 360° στον Alpha, που καλύπτει σειρά θεμάτων που συνδέονται με τον ελληνικό πολιτισμό, την πολιτική, την ιστορία και τα κοινωνικά ζητήματα. Έχει ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα και σε πολλά μέρη του εξωτερικού αναζητώντας αξιοσημείωτες ανθρώπινες ιστορίες. Από τον Οκτώβριου του 2022 προβάλλεται από την κρατική τηλεόραση η εκπομπή 365 στιγμές της οποίας την έρευνα και παρουσίαση επιμελείται η ίδια. Κεντρικό θέμα της εκπομπής είναι να φωτίσει τις ανθρώπινες ιστορίες που βρίσκονται πίσω από τις στιγμές που καθόρισαν την πορεία ενός γεγονότος, που σημάδεψαν ζωές ανθρώπων, που χάραξαν ακόμα και την ιστορία.
Προσωπική Ζωή
Η Σοφία Παπαϊωάννου είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Στο παρελθόν έχει υπάρξει αθλήτρια του μπάσκετ παίζοντας στην Εθνική Κορασίδων.
Διακρίσεις
Το 2005, το 2006 και το 2007 τιμήθηκε με το βραβείο της Ελληνικής τηλεόρασης για την ερευνητική ειδησεογραφική εκπομπή «Οι Φάκελοι».
Το 2017 τιμήθηκε με το βραβείο της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Subway Surfers
Το Subway Surfers είναι βιντεοπαιχνίδι ατελείωτου τρεξίματος κινητών συσκευών που αναπτύχθηκε από την Kiloo, μια ιδιωτική εταιρεία που εδρεύει στη Δανία. Είναι ένα παιδί, το οποίο κάνει γκράφιτι σε ένα βαγόνι τρένου, μέχρι να τον πιάσει ένας αστυνόμος με τον σκύλο του, όπου αρχίζει να τον κυνηγάει για να τον συλλάβει, τρεχει από τρένο σε τρένο για να ξεφύγει. Συναντάει πολλά εμπόδια στο δρόμο του, ενώ παράλληλα συλλέγει νομίσματα και άλλα αντικείμενα τα οποία βοηθάνε στην προσπάθεια αποφυγής, ή συλλογής νομισμάτων, όπως ο μαγνήτης, το τζέτπακ (Jetpack), η μπότα, το κλειδί, το μυστικό κουτί (Mystery Box), ένας powerjumper και το αστέρι διπλασιασμού χρόνου. Είναι διαθέσιμο σε πλατφόρμες Android, iOS και Windows Phone.
Πληροφορίες για το παιχνίδι
Το παιχνίδι είναι ατελείωτο. Ο Jake (Τζέικ), είναι ο βασικός χαρακτήρας, ο οποίος υπάρχει σε κάθε έκδοση και είναι ο χαρακτήρας με τον οποίο ξεκινάς το παιχνίδι. Στην συνέχεια, μπορείς μέσω κλειδιών, νομισμάτων, σύνδεσης στο Facebook ή άλλων αντικειμένων (ανάλογα τον χαρακτήρα) που συλλέγεις από τα μυστικά κουτιά, να ξεκλειδώσεις κι άλλους παίκτες, που στο σύνολο φτάνουν τους 18 (ο κάθε παίκτης περιέχει συνήθως άλλες 2 ενδυμασίες, τις οποίες επίσης πρέπει να ξεκλειδώσεις). Στο παιχνίδι, ο χρήστης μπορεί να σύρει τον παίκτη του προς τα πάνω, προς τα κάτω, δεξιά κι αριστερά για να αποφύγει τα εμπόδια που βρίσκει στον δρόμο του. Τα πιο συνηθισμένα εμπόδια, είναι βαγόνια τρένου κινούμενα και μη, στύλοι, φράγματα και τούνελ. Αν πέσεις σε κάποιο εμπόδιο, το παιχνίδι τελειώνει και αρχίζεις από την αρχή, εκτός αν δώσεις κλειδί, ή παρακολουθήσεις μία διαφήμιση. Αυτές οι δύο επιλογές, σε ξαναβάζουν στο σημείο που έχασες με τον ίδιο χρόνο και τα ίδια χρήματα που είχες συλλέξει προηγουμένως. Επίσης, αν πατήσεις δύο φορές την οθόνη σε γρήγορο ρυθμό, ο παίκτης σου λαμβάνει μια σανίδα, η οποία έχει διάρκεια περίπου μισού λεπτού και σε περίπτωση που πέσεις σε κάποιο εμπόδιο χάνετε η σανίδα, αλλά το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά.
Το παιχνίδι ανανεώνεται συνεχώς, έτσι ώστε να μην υπάρχουν περιθώρια τερμάτισης των στόχων. Κάθε μέρα, μέσα στο παιχνίδι κυνηγάς γράμματα, τα οποία αποτελούν στο τέλος μία λέξη και σου δίνουν κάποιο δώρο (συνήθως ένα μυστικό κουτί).
Ανανέωση παιχνιδιού και απήχηση
Το παιχνίδι ενημερώνεται στις αρχές των 4 εποχών (Χειμώνας, Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο) και μαζί με το εποχιακό φόντο του παιχνιδιού, αλλάζει και η πόλη (Κοπεγχάγη, Σαν Φραντζίσκο κ.ά.), αφού το παιχνίδι κάνει περιοδεία σε όλον τον κόσμο. Επίσης, η αίσθηση του παιχνιδιού προσαρμόζεται στις εποχιακές γιορτές (π.χ. Χάλοουιν, Χριστούγεννα, Πάσχα) ή εκδηλώσεις (π.χ. Pride *Πράιντ*).
Τον Μάρτιο του 2018, έγινε το πρώτο παιχνίδι, που ξεπέρασε τις 1 δις. λήψεις, ενώ τον Μάιο του 2018 ξεπέρασε και τις 2 δις. Η AppAnnie, κατέταξε το Subway Surfers, ως το 2ο πιο ληφθέν παιχνίδι όλων των εποχών.
Τον Δεκέμβριο του 2019, η SYBO Games, ανακοίνωσε ότι το Subway Surfers ξεπέρασε τις 2,7 δις λήψεις. Έτσι και επίσημα το Subway Surfers έγινε το πιο δημοφιλείς παιχνίδι της δεκαετίας, παρόλο που το παιχνίδι δημιουργήθηκε το 2012.
Εκτός του παιχνιδιού, η SYBO έβγαλε και σειρά κινουμένων σχεδίων πάνω στους χαρακτήρες του παιχνιδιού, η οποία έκανε πρεμιέρα στο YouTube στις 1 Ιουνίου του 2018 και περιείχε 11 επεισόδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:3D βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2012 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Windows Phone Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ατελείωτου τρεξίματος Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Δανία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Android
Επί της τραπέζης
Ο επί της τραπέζης ήταν αξίωμα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και το έφερε ο υπεύθυνος για τα αυτοκρατορικά συμπόσια.
Ιστορία
Το αξίωμα, πιο γνωστό ως «δομέστικος τῆς βασιλικῆς τραπέζης», «ὁ ἐπὶ τῆς βασιλικῆς τραπέζης» ή «ὁ ἐπὶ τῆς τραπέζης τοῦ δεσπότου», αναφέρεται για πρώτη φορά στα μέσα του 7ου αιώνα, αλλά η πηγή, μια αγιολογία του Μαξίμου του Ομολογητού, είναι πολύ μεταγενέστερη. Πιστοποιείται πάντως επαρκώς με σφραγίδες από τον 8ο αιώνα και μετά, με τον κάτοχο να φέρει συχνά παράλληλα και τα αξιώματα του κουβικουλάριου ή του παρακοιμώμενου. Ο επί της τραπέζης ήταν αρμόδιος για την υποδοχή των επισκεπτών στα αυτοκρατορικά συμπόσια, για την αναμονή του Αυτοκράτορα μαζί με τον πιγκέρνη και για την μεταφορά των πιάτων από το αυτοκρατορικό τραπέζι στους επισκέπτες. Ιστορικές πηγές, ωστόσο, δείχνουν ότι ορισμένοι κάτοχοι της θέσης ήταν επιφορτισμένοι με ηγετικά καθήκοντα στο στράτευμα ή διάφορες άλλες ειδικές αποστολές. Όπως πολλά άλλα αυλικά αξιώματα με στενή πρόσβαση στον Αυτοκράτορα, περιοριζόταν σε ευνούχους. Υπήρχε επίσης ο ὁ ἐπὶ τῆς τραπέζης τῆς Αὐγούστης, ο οποίος είχε τα ίδια καθήκοντα για την Αυτοκράτειρα.
Τον επί της τραπέζης βοηθούσε το προσωπικό, το λεγόμενο ὐπουργία, με επικεφαλής τον δομέστικο της υπουργίας, στο οποίο περιλαμβάνονταν επίσης οι γραμματείς που ονομάζονταν νοτάριοι τῆς ὐπουργίας. Ο Γερμανός μελετητής Werner Seibt θεωρεί ότι οι επί της τραπέζης απορρόφησαν τις κύριες λειτουργίες του καστρησίου, πρώην αξιωματούχου με προφανώς παρόμοιο ρόλο. Ένας άλλος αξιωματούχος με παρόμοια καθήκοντα, ο κηνάριος, αναφέρεται μόνο δύο φορές κατά τις πρώτες δεκαετίες του 9ου αιώνα. Ο Seibt τον θεωρεί είτε δευτερεύοντα αξιωματούχο του επί της τραπέζης είτε ένα ενδιάμεσο στάδιο μεταξύ του καστρησίου και την τελική απορρόφηση των καθηκόντων του από τον επί της τραπέζης.
Από τον 13ο αιώνα και μετά, οι επί της τραπέζης και η παραλλαγή δομέστικος της τραπέζης έγιναν καθαρά τιμητικοί τίτλοι της Αυλής, χωρίς συγκεκριμένα καθήκοντα. Σε αυτό το πνεύμα, ο Νικηφόρος Γρηγοράς αναφέρει ότι αυτός ο τίτλος φέρεται να παραχωρήθηκε και να έγινε κληρονομικός στους πρίγκιπες της Ρωσίας από την εποχή του αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου (περίπου 306-337).
Πηγές
Κατηγορία:Τελετουργικές ιδιότητες Κατηγορία:Βυζαντινά αυλικά αξιώματα Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι
Τσάμηδες
Οι Τσάμηδες ή Τσιάμηδες αποτελούν υποομάδα των Αλβανών οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή της Ηπείρου, σε μία περιοχή που είναι γνωστή ως Τσαμουριά. Είχαν τη δικιά τους ιδιαίτερη πολιτιστική ταυτότητα, μείγμα αλβανικών και ελληνικών επιρροών, καθώς και δικών τους στοιχείων. Μιλούσαν τη δικιά τους διάλεκτο, τα τοσκικά. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν μουσουλμάνοι και μερικοί ορθόδοξοι χριστιανοί. Κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής των πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες εξαιρέθηκαν. Στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο συνεργάστηκαν με τις δυνάμεις του Άξονα, κάτι που προκάλεσε τη βίαιη εκδίωξη τους από τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ υπό την υποστήριξη των Βρετανών και Αμερικάνων στρατιωτικών συνδέσμων, στην Αλβανία. Μεταπολεμικά συνάντησαν ιδιαίτερη καχυποψία από το κομμουνιστικό καθεστώς. Ενώ μετά τη πτώση του καθεστώτος, υπάρχουν από οργανώσεις Τσάμηδων προσπάθειες ανακίνησης θεμάτων -μεταξύ άλλων- επιστροφής περιουσιών.
Αρχές του 20ού αιώνα
Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, η παρουσία των Τσάμηδων στην Ήπειρο δεν δημιουργεί ιδιαίτερα προβλήματα σε σχέση με τους τριγύρω χριστιανικούς πληθυσμούς, λόγω του χαρακτήρα της πολυεθνικής και πολυθρησκευτικής συνύπαρξης που είχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με τους Βαλκανικούς Πολέμους όμως, η κατάσταση μεταβάλλεται, καθώς αλλάζει και το πλαίσιο μέσα στο οποίο μέχρι τότε συνυπήρχαν διαφορετικοί πληθυσμοί εντός του οθωμανικού κράτους. Η αντίπαλη δράση ελληνικών και αλβανικών παραστρατιωτικών ομάδων δημιουργεί κύκλους εκδίκησης κι αντεκδίκησης μεταξύ Ελλήνων και Τσάμηδων, θέτοντας το νέο πλαίσιο εντός του οποίου θα δημιουργηθεί στο μέλλον το πρόβλημα των Τσάμηδων εντός του ελληνικού κράτους.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους η περιοχή της Θεσπρωτίας, όπως και η υπόλοιπη περιφέρεια της Ηπείρου, ενσωματώθηκε στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της ανταλλαγής των πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες εξαιρέθηκαν από αυτή ύστερα από έντονες πιέσεις της Αλβανίας. Στην ανταλλαγή των πληθυσμών, όσοι ήταν μουσουλμάνοι στην Ελλάδα θεωρούνταν «Τούρκοι» και ανταλλάξιμοι. Ωστόσο οι ίδιοι οι Τσάμηδες, μην επιθυμώντας να φύγουν από την περιοχή τους, έκαναν διάφορα διεθνή διαβήματα, με τα οποία τόνιζαν την ιδιαίτερη σχέση με τον τόπο τους και, ουσιαστικά, να τους θεωρήσουν ως αλλόθρησκους Έλληνες στη διαδικασία του προσδιορισμού των «ανταλλάξιμων» πληθυσμών. Τελικά εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή και σε αυτό έπαιξε ρόλο, εκτός από τους παραπάνω, και η σθεναρή απροθυμία της Τουρκίας να τους δεχτεί. Ένα μικρό μόνο μέρος των μουσουλμάνων της περιοχής συμμετείχε στο πρόγραμμα ανταλλαγής πληθυσμών και μετοίκησε στην Τουρκία. Υποστηρίζεται ότι οι Τσάμηδες δεν είχαν διαμορφώσει εθνική συνείδηση αλλά προσδιορίζονταν κυρίως από τη θρησκεία, γεγονός που εξηγεί τη σύγχυση για το αν θα συμπεριλαμβάνονταν στην ανταλλαγή ή όχι.
Η εφαρμογή της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είχε ως αποτέλεσμα ένα μέρος των προσφύγων που ήρθαν στην Ελλάδα από τη Μικρά Ασία να εγκατασταθεί στην περιοχή των Τσάμηδων. Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης για αυτήν την εγκατάσταση αποδίδεται στην επιθυμία της να ασκηθεί πίεση προς τους Τσάμηδες, με στόχο τον εξαναγκασμό σε εθελούσια αναχώρηση από την Ελλάδα. Ταυτόχρονα, η απαλλοτρίωση μεγάλων γαιοκτησιών, που κατείχε μια πλούσια μειοψηφία Τσάμηδων, ώστε να μοιραστεί γη στους ακτήμονες Έλληνες πρόφυγες που είχαν καταφτάσει, αύξησε τις εντάσεις μεταξύ των δυο πληθυσμιακών ομάδων, μουσουλμάνων Τσάμηδων και χριστιανών Ελλήνων. Αν και οι περισσότεροι πρόσφυγες εξαιτίας των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν, μετεγκαταστάθηκε σε άλλες περιοχές, στη Δυτική Μακεδονία, το αίσθημα εχθρότητας χριστιανών και μουσουλμάνων δεν έσβησε. Σε αυτό προστέθηκε και η νέα διάσταση των ντόπιων χριστιανικών πληθυσμών που, στο πλαίσιο των νέων πολιτικών συνθηκών με την αλλαγή των συνόρων, θεωρούσαν πλέον τους Τσάμηδες ως ξένους εντός του ελληνικού εθνικού κράτους και εποφθαλμιούσαν τις περιουσίες τους, ιδιαίτερα εκείνες των πλούσιων μπέηδων. Στη διατήρηση των προβλημάτων στη συμβίωση μουσουλμάνων και χριστιανών έπαιξε ρόλο και η μη επικύρωση των ελληνοαλβανικών συμφωνιών του 1925, για την αποζημίωση όσων περιουσιών Τσάμηδων θα απαλλοτρίωνε το ελληνικό κράτος, διότι κρίθηκε τελικά πολύ ευνοϊκή για την αλβανική πλευρά.
Οι τριβές μεταξύ των μουσουλμάνων Τσάμηδων και των χριστιανών Ελλήνων επεκτάθηκαν και πέρα από την οικονομική σφαίρα και το ζήτημα των περιουσιών. Για παράδειγμα, οι μουσουλμάνοι γονείς αρνούνταν τη φοίτηση των παιδιών τους στα Δημοτικά Σχολεία για θρησκευτικούς κυρίως λόγους. Επίσης αρνούνταν τους Έλληνες χριστιανούς δασκάλους και την από κοινού φοίτηση αγοριών και κοριτσιών. Το ελληνικό κράτος προσέλαβε μουσουλμάνους δασκάλους για τη διδασκαλία των θρησκευτικών και της αραβικής γλώσσας. Η ρευστότητα των Αλβανικών συνόρων σε συνδυασμό με την επιρροή της Ιταλίας δημιούργησε μια αλβανική ελίτ μουσουλμάνων Τσάμηδων η οποία έπαιξε σημαντικό ρόλο στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1940. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας ποτέ δεν προσέλκυσε τη στήριξη των Τσάμηδων, καθώς η πολιτική του φάνταζε κοσμική και εκσυγχρονιστική.
Ελληνο-ιταλικός πόλεμος (1940-1941)
Μετά την ιταλική κατοχή της Αλβανίας το 1939, οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες χρησιμοποιήθηκαν ως όργανο προπαγάνδας από τους Ιταλούς για να δικαιολογήσουν την εισβολή στην Ελλάδα, ενώ με την έναρξη της ιταλικής επίθεσης, το ελληνικό κράτος εξόρισε ηγετικές μορφές Τσάμηδων, κάτι που φανέρωσε την αρνητική οπτική του στη μειονότητα. Αρκετοί Τσάμηδες πρόσφυγες με επικεφαλής του Αζίζ Τσάμι και Μουχαρέμ Ντέμι κατατάχθηκαν εθελοντικά στον ιταλικό στρατό, ενώ οι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας υποδέχτηκαν τα ιταλικά στρατεύματα και τις αλβανικές δυνάμεις που τα συνόδευαν ως απελευθερωτές. Εκείνο το διάστημα τμήματα Τσάμηδων πυρπόλησαν και λεηλάτησαν οικισμούς όπως την Παραμυθιά, τους Φιλιάτες, τη Σαγιάδα, ενώ προέβησαν και σε δολοφονίες ντόπιων λόγω προηγούμενων αντιδικιών. Ω αποτέλεσμα ένα μέρος του ελληνικού πληθυσμού αναγκάστηκε να καταφύγει προς τα εδάφη που βρίσκονταν εκτός ιταλικού ελέγχου. Όμως όταν έγινε ανακατάληψη των εδαφών από τον Ελληνικό στρατό, σχεδόν όλος ο αντρικός πληθυσμός εξορίστηκε ενώ υπήρξε ανοχή στις τυφλές πράξεις βίας του Ελληνικού πληθυσμού που υπήρξε προηγουμένως θύμα της δράσης των Τσάμηδων.
Κατοχή και δωσίλογη δράση
Κατά τη διάρκεια της κατοχής (1941-1944), η πλειοψηφία συντάχθηκε με τις δυνάμεις του άξονα με αλυτρωτικούς σκοπούς, για τη δημιουργία της "Μεγάλης Αλβανίας". Ως απόρροια των ακροτήτων που διαπράχθηκαν από Τσάμηδες εκείνο το διάστημα (1941-1944) σε συνεργασία με τις κατοχικές αρχές, ο τοπικός χριστιανικός πληθυσμός είτε μεταναστεύει, είτε αντιστέκεται με τη δημιουργία μικρών αντιστασιακών ομάδων, ή εντάσσεται στο ΕΑΜ και στον ΕΔΕΣ.
To 1942 πραγματοποιούνται ορισμένες δολοφονίες από Τσάμηδες μεταξύ αυτών εκτελείται ο διορισμένος από την Κατοχική κυβέρνηση Νομάρχης Θεσπρωτίας στην Ηγουμενίτσα, ενώ δημιουργούνται τα "Εθνικά Αλβανικά Συμβούλια Τοπικής Αυτοδιοίκησης" όπου ανέλαβαν τις κρατικές αρμοδιότητες. Το 1943, οι Τσάμηδες συνεργάζονται σε επιχειρήσεις με τον Ιταλικό στρατό Κατοχής, συγκροτώντας πολιτοφυλακή με Ιταλικές στολές με περιβραχιόνιο με την επισήμανση "Τσάμης" στα πρότυπα της Βλάχικης Λεγεώνας. Το 1943 η περιοχή των Τσάμηδων περνάει σε Γερμανική Κατοχή και περίπου 300 πολίτες δολοφονούνται από την πολιτοφυλακή των Τσάμηδων.
Το διάστημα 29 Ιουλίου-31 Αυγούστου 1943, κοινό Γερμανικά-Τσάμικα τμήματα εξαπέλυσαν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στα βουνά της περιοχής, σε επιχείρηση γνωστή με την επωνυμία "Αύγουστος". Κατά τη διάρκειά της 600 Έλληνες και 50 Αλβανοί πολίτες έχασαν τη ζωή τους και 70 χωριά καταστράφηκαν. Στις 27 Σεπτεμβρίου ομάδες αποτελούμενες από κοινού από Ναζί και Τσάμηδες εξαπέλυσαν επίθεσης πυρπόλησης και καταστροφής χωριών στη βόρεια της Παραμυθιάς: Ελευθεροχώρι, Σέλιανη, Άγιος Νικόλαος, Σεμελίκα, σκοτώνοντας 50 Έλληνες χωρικούς. Στη συγκεκριμένη επιχείρηση η Τσάμικη ομάδα, 150 ατόμων, πήρε τα εύσημα από τον Γερμανό διοικητή για την "αποτελεσματικότητα" της. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1943 πραγματοποιείται, με μεθοδεύσεις των Τσάμηδων ηγετών, Μαζάρ και Νούρι Ντίνο, η εκτέλεση 49 προκρίτων της Παραμυθιάς. Στα εκτελεστικά αποσπάσματα συμμετείχαν και Τσάμηδες ένοπλοι. Η ένοπλη δοσιλογική δράση ομάδων Τσάμηδων επεκτάθηκε και στην Αλβανία, όπου το Τάγμα "Νούρι Ντίνο", δύναμης 1,000 ατόμων, εντάχθηκε στη Βέρμαχτ και συμμετείχε στην επιχείρηση "Χόριντο", με αποτέλεσμα το θάνατο 500 Αλβανών υπηκόων στην περιοχή της Κονισπόλης. Η ποιότητα της από κοινού βίας με τις δυνάμεις της Βέρμαχτ χαρακτηρίζεται και ως εθνοκάθαρση.
Απελευθέρωση και φυγή
Προς το τέλος του πολέμου ένας πολύ περιορισμένος αριθμός πρώην δοσίλογων Τσάμηδων εντάσσεται στον ΕΛΑΣ και αποτέλεσε το 4/15 τάγμα του ΕΛΑΣ, που αποτελούταν από "Τουρκοαλβανούς". Το τάγμα όμως, αποτελούταν κυρίως από Χριστιανούς και Μουσουλμάνους Τσάμηδες της Αλβανίας, ενώ πήρε μέρος μόνο σε αψιμαχίες, και δεν έχει καταγραφεί δράση τους κατά των Γερμανών, παρά μόνο κατά του ΕΔΕΣ.
Η ποιότητα της βίας χαρακτηρίζεται και ως εθνοκάθαρση. Συνολικά τα θύματα υπολογίζονται περισσότεροι από 1200, ενώ κάποιες Αλβανικές πηγές αναφέρουν ότι ήταν 2000. Τη βία εναντίον των Τσάμηδων την αποδέχτηκαν ή έμμεσα υποστήριξαν οι Βρετανοί και Αμερικάνοι σύνδεσμοι. Οι εκφάνσεις βίας δεν είχαν συγκατάθεση της ηγεσίας ΕΔΕΣ ούτε της βρετανικής αποστολής, όμως ήταν αδύνατον να αποτραπούν απόλυτα, καθώς άμαχοι πολίτες και χαμηλόβαθμοι αντιστασιακοί ήταν εξοργισμένοι από τη δωσίλογη ένοπλη δράση ομάδων Τσάμηδων και απαιτούσαν δικαιοσύνη. Άτομα που ανήκαν στον ΕΛΑΣ είχαν επίσης εμπλοκή σε αντεκδικήσεις που κατέληξαν σε θανάτους Τσάμηδων. Χαρακτηριστικά ο αξιωματικός του ΕΛΑΣ, Θανάσης Γιοχαλάς, συνέλαβε και εκτέλεσε 40 Μουσουλμάνους στην Πάργα. Τα γυναικόπαιδα διασώθηκαν από τμήματα του ΕΔΕΣ τα οποία τελικά συνέλαβαν και εκτέλεσαν τον Γιοχαλά. Σε σύγκριση πάντως με τα αιματηρά επεισόδια με θύματα (εθνοτικά) Γερμανούς και άλλους πρόσφυγες που καταγράφηκαν κατά την προέλαση του Κόκκινου Στρατού τους τελευταίους μήνες των συγκρούσεων στο Ανατολικό Μέτωπο, τα βίαια επεισόδια εναντίον αμάχων Μουσουλμάνων σε περιοχές της Θεσπρωτίας ήταν εξαιρετικά περιορισμένα και αυτό επειδή τελικά ο Ζέρβας μπόρεσε να επιβάλει την αναγκαία πειθαρχία για την περιφρούρηση του συγκεντρωμένου σε διάφορα ασφαλή σημεία άμαχου μουσουλμανικού πληθυσμού.
Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Μετά το τέλος του πολέμου, σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός των μουσουλμάνων Τσάμηδων διέφυγε στην Αλβανία, λόγω του φόβου αντιποίνων με αιτία τη δοσιλογικής δραστηριότητας του. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία και μικρότερος αριθμός στην Τουρκία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το καθεστώς της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας τους παραχώρησε σπίτια με σκοπό να διασπάσει τη συμπαγή παρουσία σε περιοχές που διαβιούσαν ελληνικοί πληθυσμοί (Βόρεια Ήπειρος). Παράλληλα, περίπου 8.000 Έλληνες που ζούσαν στην Αλβανία, υπό καθεστώς πιέσεων, διέφυγαν στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο (1945-1946). Στην Ελλάδα, από τους περίπου 20.000 Τσάμηδες που υπήρχαν προπολεμικά στη Θεσπρωτία, σύμφωνα με την απογραφή του 1951 είχαν παραμείνει μόνο 127.
Γενικά, οι Τσάμηδες που είχαν διαφύγει στην Αλβανία μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αντιμετωπίστηκαν με ιδιαίτερη καχυποψία από το εκεί νεαρό σοσιαλιστικό καθεστώς ως αντικομμουνιστές, αλλά και συλλήβδην ως ταξικοί εχθροί λόγω της ύπαρξης, μεταξύ αυτών, των παλιών μεγαλοτσιφλικάδων της Θεσπρωτίας, μια ιδιότητα που, αν και είχαν λίγοι Τσάμηδες, αποδόθηκε σε όλους αδιάκριτα. Το 1947, οι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας φέρονταν ως εμπλεκόμενοι σε μια, ενδεχομένως κατασκευασμένη από τις αλβανικές κομμουνιστικές αρχές, συνωμοσία, με αποτέλεσμα η θέση τους να γίνει ακόμα πιο δύσκολη, με δεδομένη και την απροθυμία τους να ενισχύσουν το ΔΣΕ κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου στη γειτονική Ελλάδα. Η εικόνα του αλβανικού καθεστώτος απέναντί τους επηρέασε αρνητικά και τη θέση των Τσάμηδων της Αλβανίας, δηλ. αυτών που ήταν Αλβανοί υπήκοοι και κατοικούσαν ήδη στην ενδοχώρα. To 1953 ο Χότζα χορήγησε την Αλβανική υπηκοότητα στους πρόσφυγες Τσάμηδες που ζούσαν στο κράτος της Αλβανίας, ενώ όσοι αντιστάθηκαν στην εφαρμογή της νομοθεσίας διώχθησαν ή φυλακίστηκαν. Αργότερα ο Χότζα επικρίθηκε από πολιτικούς κύκλους και οργανώσεις Τσάμηδων για τους χειρισμούς στο ζήτημα· για το αλβανικό κομμουνιστικό καθεστώς οι Τσάμηδες συνιστούσαν πάντα μια αμφιλεγόμενη, ή και ύποπτη ακόμα, μειονότητα λόγω της παλιάς συνεργασίας με τις δυνάμεις του Άξονα.
Πρόσφατα χρόνια
Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία, οργανώσεις Τσάμηδων ζήτησαν την επιστροφή τους στην Ελλάδα. Το 1990 δημιουργήθηκε ο Πατριωτικός σύλλογος Τσαμουριά με κύριο σκοπό όπως διατυπώθηκε στη συνεδρίαση της 17η Μαρτίου 1991 και δημοσιεύθηκε στο επίσημο δημοσιογραφικό όργανο της Τσαμουριά - Πατρική εστία η αναγνώριση και προάσπιση των δικαιωμάτων των Τσάμηδων. Κατηγορήθηκε η τότε ελληνική κυβέρνηση και ιδιαίτερα ο τότε πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης ότι προσπάθησε να υποβαθμίσει το θέμα των Τσάμηδων. Η πρωτοβουλία αυτή των Τσάμηδων δημιούργησε την εντύπωση ότι υπήρχε μια μεγάλη πληθυσμιακά μειονότητα στην Ήπειρο και συγκεκριμένα στη Θεσπρωτία. Με βάση όμως την εθνική απογραφή στις 17/03/1991 οι Τσάμηδες που καταγράφηκαν ήταν πολλοί λίγοι: αριθμούν 56 άτομα σε τρεις κοινότητες.
Ετυμολογία της λέξης
Τσάμηδεςετυμ. ή Τσιάμηδες ονομάζονταν οι κάτοικοι της Τσαμουριάς, περιοχής που συμπίπτει γενικά με τη Θεσπρωτία, στη βορειοδυτική Ελλάδα. Το όνομα Τσάμης προέρχεται από παραφθορά του ονόματος του ποταμού (Θύαμις>Τσιάμης), που σήμερα ειναι γνωστός και ως ποταμός Καλαμάς. Μετά την απελευθέρωση και την ενσωμάτωση της περιοχής στην Ελλάδα (1913) ο όρος Τσάμηδες προσδιόριζε κυρίως τους αλβανόφωνους μουσουλμάνους της περιοχής, στενά συνυφασμένος με αλυτρωτικό προερχόμενο από αλβανικούς κύκλους. Ως Τσάμηδες αυτοπροσδιορίζονται ακόμη και σήμερα τοπικοί πληθυσμοί ηλικιωμένων, μετά την απομάκρυνση του αλβανικού-μουσουλμανικού πληθυσμού λόγω δωσίλογης δράσης κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα. Οι Τσάμηδες είχαν τη δική τους ιδιαίτερη πολιτιστική ταυτότητα. Οι αλβανόφωνοι μιλούσαν τη τόσκικη διάλεκτο.
Πηγές
Κατηγορία:Αλβανοί Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου Κατηγορία:Αλβανικός εθνικισμός
Χωρίς Σκοπό
Το "Χωρίς Σκοπό" ήταν η Ελληνική συμμετοχή στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 1990, ερμηνευμένο στα Ελληνικά από τον Χρήστο Κάλοου με το συγκρότημα Wave.
Το τραγούδι παρουσιάστηκε δεύτερο τη βραδιά, μετά τους Azúcar Moreno της Ισπανίας με το "Bandido" και πριν τον Philippe Lafontaine του Βελγίου με το "Macédomienne". Στο τέλος της ψηφοφορίας, είχε λάβει 11 βαθμούς και την 19η θέση ανάμεσα στους 22. Το τραγούδι είναι μια μπαλάντα, με τον Κάλοου να τραγουδάει για την επιθυμία του να είναι με τον εραστή του. Τραγουδάει ότι του λέει ότι τον αγαπάει και στη συνέχεια "πηγαίνεις μακριά χωρίς σκοπό" και αυτό του προκαλεί σημαντική θλίψη.
Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Τραγούδια της Ελλάδας στη Eurovision
Γκαλίνα Σταροβόιτοβα
Η Γκαλίνα Βασιλίεβνα Σταροβόιτοβα (Гали́на Васи́льевна Старово́йтова; 17 Μαΐου 1946, στο Τσελιάμπινσκ - 20 Νοεμβρίου 1998, στην Αγία Πετρούπολη) ήταν Σοβιετική αντιφρονούντας, πολιτικός και εθνογράφος, η οποία διακρίθηκε για το έργο της για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων και την προώθηση των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων στη Ρωσία. Δολοφονήθηκε μέσα στην πολυκατοικία της από αγνώστους το 1998.
Πρόωρη ζωή και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Γεννημένη στα Ουράλια Όρη στην πόλη Τσελιάμπινσκ στις 17 Μαΐου 1946 από Λευκορώσο πατέρα και Ρωσίδα μητέρα, η Σταροβόιτοβα απέκτησε πτυχίο από το Κολλέγιο Στρατιωτικής Μηχανικής του Λένινγκραντ το 1966 και μεταπτυχιακό στην κοινωνική ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ το 1971. Το 1980, απέκτησε διδακτορικό στην κοινωνική ανθρωπολογία από το Ινστιτούτο Εθνογραφίας, της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, όπου εργάστηκε για δεκαεπτά χρόνια. Η Σταροβόιτοβα διεξήγαγε διδακτορική έρευνα στα τέλη της δεκαετίας του 1970, εστιάζοντας σε ένα ευαίσθητο τη συγκεκεριμένη περίοδο θέμα και συγκεκριμένα στον ρόλο των εθνοτικών ομάδων στις σοβιετικές πόλεις. Τα δεδομένα της μελέτης της αντλήθηκαν κυρίως από το Λένινγκραντ. Η διδακτορική της διατριβή, που δημοσιεύθηκε το 1987, ήταν μία μελέτη των Τατάρων του Λένινγκραντ. Επίσης, είχε εκτενής δημοσιεύσεις για την ανθρωπολογική θεωρία, τις διαπολιτισμικές μελέτες και την ανθρωπολογία του Καυκάσου - με επιτόπια εργασία, ιδίως στις περιοχές Ναγκόρνο Καραμπάχ και Αμπχαζία. Στις αρχές του 1988, μετά τη γέννηση του αρμενικού εθνοδημοκρατικού κινήματος, η Σταροβόιτοβα υποστήριξε την αυτοδιάθεση της περιοχής Ναγκόρνο Καραμπάχ. Τον Δεκέμβριο του 1988, συνόδευσε τον ακαδημαϊκό Αντρέι Ζαχάρωφ σε ένα μοιραίο ταξίδι στην Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και την περιοχή του Καραμπάχ σε μια προσπάθεια διαμεσολάβησης και συμφιλίωσης. Από το 1994 έως το 1998, υπήρξε επισκέπτρια καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών Γουάτσον του Πανεπιστημίου Μπράουν στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ, δίνοντας διαλέξεις για την πολιτική της αυτοδιάθεσης για τις εθνοτικές μειονότητες.
Πολιτική καριέρα
Η Γκαλίνα Σταροβόιτοβα ξεκίνησε την πολιτική της σταδιοδρομία το 1989, όταν εξελέγη εκπρόσωπος της Αρμενίας στο Κογκρέσο των Λαϊκών Αντιπροσώπων της Σοβιετικής Ένωσης. Στο Κογκρέσο της ΕΣΣΔ, έγινε μέλος της μεταρρυθμιστικής φατρίας, της Διαπεριφερειακής Ομάδας των Αντιπροσώπων του Λαού, στην οποία ηγήθηκε ο Ζαχάρωφ και περιελάμβανε και άλλους γνωστούς αντιπροσώπους, όπως ο Γιούρι Σεκοτσίχιν, ο Σεργκέι Γιουσένκοφ και ο Μπόρις Γέλτσιν. Το έργο της Γκαλίνα Σταροβόιτοβα στο Κογκρέσο επικεντρώθηκε κυρίως στα προβλήματα των εθνικοτήτων, στα σχέδια για τη νέα ομοσπονδία και στη σύνταξη ενός νέου σοβιετικού συντάγματος. Υποστήριξε επίσης τους Αρμένιους στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης Αρμενίας - Αζερμπαϊτζάν. Τον Ιούνιο του 1990, η Σταροβόιτοβα κέρδισε, επίσης, μία θέση στο νέο Συνέδριο Λαϊκών Αντιπροσώπων της ΡΣΟΣΔ (Ρωσική Ομοσπονδία) από το Λένινγκραντ (τώρα Αγία Πετρούπολη), όπου υπηρέτησε μέχρι τη διάλυση του Κογκρέσου τον Σεπτέμβριο του 1993. Όπως και με το κοινοβούλιο της ΕΣΣΔ, η Γκαλίνα Σταροβόιτοβα κέρδισε την έδρα της στο ρωσικό κοινοβούλιο με μεγάλη πλειοψηφία έναντι ενός ανταγωνιστικού καταλόγου ανδρών υποψηφίων.
Το καλοκαίρι του 1991, η Σταροβόιτοβα υπηρέτησε ως εκπρόσωπος τύπου του Γέλτσιν στην επιτυχημένη εκστρατεία του για την προεδρία της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Εκείνη την εποχή, η Σταροβόιτοβα είχε προταθεί από πολλές δημοκρατικές δυνάμεις για τη θέση είτε της αντιπροέδρου είτε της υπουργού άμυνας. Αντ' αυτού, έγινε προεδρική σύμβουλος σε εθνοτικά θέματα μέχρι τα τέλη του 1992, όταν απολύθηκε από τον Γέλτσιν υπό την πίεση συντηρητικών στοιχείων για την κριτική της υποστήριξης της Μόσχας προς τους Οσετίτες ενάντια στους Ίνγκους στον Βόρειο Καύκασο.
Πριν ξεκινήσει εκ νέου τη νομοθετική της καριέρα το 1995, η Γκαλίνα Σταροβόιτοβα εργαζόταν στο Ινστιτούτο για την Οικονομία σε Μετάβαση στη Μόσχα, ως συμπρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατικής Ρωσίας και ως συνεργάτης στο Ινστιτούτο Ειρήνης των Ηνωμένων Πολιτειών με έδρα την Ουάσινγκτον. Με τον πρώην πολιτικό κρατούμενο Σεργκέι Γκριγκόριαντς και χρηματοδότηση από τον Τζορτζ Σόρος, συνδιοργάνωσε μια σειρά από διεθνή συνέδρια στη Μόσχα στα μέσα της δεκαετίας του 1990 με θέμα «Η ΚαΓκεΜπε: Χθες, Σήμερα, Αύριο».
Το 1995, εξελέγη στη Ρωσική Δούμα από το πολιτικό κίνημα «Δημοκρατική Ρωσία - Ένωση Ελεύθερων Εργαζομένων». Το κίνημα καθοδηγείτο από αυτήν και δύο εξέχοντα μέλη της Ομάδας Ελσίνκι της Μόσχας: τον Λεβ Ποναμάρεφ και τον αντιφρονούντα Ορθόδοξο ιερέα Γκλεμπ Γιακουίν.
Η Γκαλίνα Σταροβόιτοβα ήταν ισχυρή υπερασπιστής των εθνοτικών μειονοτήτων. Είπε, "Εάν σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα αναγνωρίζουμε τα δικαιώματα των εθνών στην αυτοδιάθεση, πρέπει να το αναγνωρίσουμε και στη Ρωσία." Μαζί με τον Σεργκέι Κοβάλεφ και άλλους διαπραγματεύτηκε με τον Ντζοκάρ Ντουντάεφ σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τον Πρώτο Τσετσενικό Πόλεμο. Έπεισαν τον Ντούνταφ να υπογράψει ένα πρωτόκολλο στο οποίο συμφώνησε να αποσύρει τα αιτήματά του για άμεση ανεξαρτησία της Τσετσενίας και να ξεκινήσει επίσημες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με ένα άλλο μέλος της Δούμα, τον Βάλερι Μπορσόφ. Ο Σεργκέι Στεπάσιν, τότε διευθυντής του FSK και άλλοι έπεισαν τον Γιέλτσιν ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις ήταν απαραίτητες και θα ήταν πολύ γρήγορες και επιτυχημένες. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, η Σταροβόιτοβα ονόμασε τον Γέλτσιν «Μπόρις ο Αιματηρός» και είπε: «Η ιστορική εποχή του Γέλτσιν του μεταρρυθμιστή έχει περάσει και το νέο του καθεστώς μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνο όχι μόνο για τη Ρωσία».