cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου
Ξένη υποστήριξη
Οι Ηνωμένες Πολιτείες (και το ΝΑΤΟ) υποστήριξαν άμεσα τον UCK. Η CIA χρηματοδότησε, εκπαίδευσε και εφοδίαζε τον UCK (όπως είχε κάνει προηγουμένως με το Στρατό της Βοσνίας). Όπως αποκαλύφθηκε στους The Sunday Times από πηγές της CIA, "Αμερικανοί πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών έχουν παραδεχθεί ότι βοήθησαν στην εκπαίδευση του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου πριν από τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία". Το 1999 ένας απόστρατος Συνταγματάρχης ανέφερε ότι οι δυνάμεις του UCK είχαν εκπαιδευτεί στην Αλβανία από Αμερικανούς πρώην στρατιωτικούς.
Ο Τζέιμς Μπίσετ, Πρέσβης του Καναδά στη Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία και την Αλβανία, έγραψε το 2001 ότι οι εκθέσεις των ΜΜΕ δείχνουν ότι "ήδη από το 1998 η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, με τη βοήθεια της Βρετανικής Ειδικής Αεροπορικής Υπηρεσίας, εξόπλιζαν και εκπαίδευαν μέλη του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου στην Αλβανία (...) Η ελπίδα ήταν ότι με το Κοσσυφοπέδιο στις φλόγες το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να παρέμβει ... ". Σύμφωνα με τον Tιμ Τζούντα οι εκπρόσωποι του UCK είχαν ήδη συναντηθεί με τις Αμερικανικές, Βρετανικές και Ελβετικές μυστικές υπηρεσίες το 1996 και ενδεχομένως "αρκετά χρόνια νωρίτερα".
Ο Αμερικανός Ρεπουμπλικάνος βουλευτής Ντάνα Ρόρμπακερ, ενώ ήταν αντίθετος στην παρουσία αμερικανικού στρατού ξηράς στο Κοσσυφοπέδιο, υποστήριξε την παροχή υποστήριξης στον UCK για να τον βοηθήσει να αποκτήσει την ελευθερία του. Τιμήθηκε από την Ενωση Αλβανών της Αμερικής σε εκδήλωση συγκέντρωσης οικονομικής βοήθειας στο Νιου Τζέρσεϋ στις 23 Ιουλίου 2001. Ο Πρόεδρος της Ένωσης, Τζόζεφ Ντιογκουάρντι, επαίνεσε το Ρόρμπακερ για την υποστήριξή του στον UCK, λέγοντας: «Ήταν το πρώτο μέλος του Κογκρέσου που επέμεινε οι Ηνωμένες Πολιτείες να εξοπλίσουν τον Απελευθερωτικό Στρατό του Κοσσυφοπεδίου και ένα από τα λίγα μέλη που μέχρι σήμερα υποστηρίζουν δημοσίως την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου". Ο Ρόρμπακερ έκανε μια ομιλία για να υποστηρίξει τον εφοδιασμό του UCK με όπλα, συγκρίνοντάς τον με την υποστήριξη της Αμερικής από τη Γαλλία στην Αμερικανική Επανάσταση.
Καταγεγραμμένες βιαιότητες
Υπήρξαν αναφορές για εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν από τον UCK τόσο κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης όσο και μετά. Αυτά έγιναν εναντίον Σέρβων, άλλων εθνοτικών μειονοτήτων (κυρίως Ρομά) και εναντίον Αλβανών που κατηγορήθηκαν ότι συνεργάστηκαν με τις Σερβικές αρχές. Σύμφωνα με έκθεση του Παρατηρητήριου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRW) του 2001:
"Ο UCK ήταν υπεύθυνος για σοβαρές παραβιάσεις ... συμπεριλαμβανομένων απαγωγών και δολοφονιών Σέρβων και Αλβανών που θεωρούντο συνεργάτες του κράτους. Τα μέλη του UCK είναι επίσης υπεύθυνα για επιθέσεις, μετά από τις συγκρούσεις, εναντίον Σέρβων, Ρομά και άλλων μη Αλβανών καθώς και πολιτικών τους αντιπάλων αλβανικής καταγωγής ... εκτεταμένους και συστηματικούς εμπρησμούς και λεηλασίες σπιτιών που ανήκαν σε Σέρβους, Ρομά και άλλες μειονότητες και την καταστροφή Ορθόδοξων εκκλησιών και μοναστηριών ... σε συνδυασμό με πιέσεις και εκφοβισμό, που αποσκοπούσαν να εκδιώξουν τους ανθρώπους από τα σπίτια τους και τις κοινότητες τους... τα μέλη του KLA είναι σαφώς υπεύθυνα για πολλά από αυτά τα εγκλήματα."
Ο UCK προέβη σε επιθέσεις αντιποίνων εναντίον Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο και Αλβανών που "συνεργάζονταν" με τη Σερβική κυβέρνηση και βομβάρδισε αστυνομικούς σταθμούς και καφετέριες, όπου ήταν γνωστό ότι σύχναζαν Σέρβοι αξιωματούχοι, σκοτώνοντας αθώους πολίτες. Οι περισσότερες από τις δραστηριότητές του χρηματοδοτήθηκαν από τη διακίνηση ναρκωτικών, αν και οι δεσμοί του με κοινοτικές ομάδες και Αλβανούς εξόριστους του χάρισαν τοπική δημοτικότητα.
Σερβικό δικαστήριο καταδίκασε 9 πρώην μέλη του UCK για τη δολοφονία 32 μη Αλβανών πολιτών. . Στην ίδια υπόθεση άλλοι 35 άμαχοι είναι αγνοούμενοι, ενώ 153 βασανίστηκαν και απελευθερώθηκαν.
Χρησιμοποίηση παιδιών στρατιωτών
Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού, που εγκρίθηκε από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών στις 20 Νοεμβρίου 1989, τέθηκε σε ισχύ στις 2 Σεπτεμβρίου 1990 και ίσχυε καθ 'όλη τη διάρκεια της σύγκρουσης. Το άρθρο 38 της Σύμβασης ορίζει την ηλικία των 15 ως το ελάχιστο όριο για τη στρατολόγηση ή συμμετοχή σε ένοπλες συγκρούσεις. Το άρθρο 38 απαιτεί από τα κρατικά συμβαλλόμενα μέρη να εμποδίζουν οποιονδήποτε ηλικίας κάτω των 15 ετών να συμμετέχει άμεσα σε εχθροπραξίες και να μη στρατολογούν κανένα άτομο ηλικίας κάτω των 15 ετών.
Η συμμετοχή ατόμων κάτω των 18 ετών στον UCK επιβεβαιώθηκε τον Οκτώβριο του 2000, όταν έγιναν γνωστές λεπτομέρειες για την εγγραφή 16.024 στρατιωτών του από το Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης στο Κοσσυφοπέδιο. Το δέκα τοις εκατό αυτού του αριθμού ήταν κάτω των 18 ετών. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν 16 και 17 ετών. Περίπου το 2% ήταν κάτω από την ηλικία των 16 ετών. Πρόκειται κυρίως για κορίτσια που προσλαμβάνονταν για να μαγειρεύουν για τους στρατιώτες παρά για να πολεμούν.
Αφαίρεση οργάνων
Η Κάρλα Ντελ Πόντε, επί μακρόν γενική εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την πρώην Γιουγκοσλαβία, ισχυρίστηκε στο βιβλίο της Το κυνήγι: Εγώ και οι Εγκληματίες Πολέμου ότι υπήρξαν περιπτώσεις παράνομης διακίνησης οργάνων το 1999 μετά το τέλος του Πολέμου του Κοσσυφοπεδίου. Οι ισχυρισμοί αυτοί απορρίφθηκαν από τις αρχές του Κοσσυφοπεδίου και της Αλβανίας ως κατασκευασμένες, ενώ το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει αναφέρει ότι "δεν υπήρχαν αξιόπιστα στοιχεία για την τεκμηρίωση των ισχυρισμών".
Στις αρχές του 2011 η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εξέτασε μια έκθεση του Ντικ Μάρτι σχετικά με τις φερόμενες εγκληματικές δραστηριότητες και την υποτιθέμενη διαμάχη περί συγκέντρωσης οργάνων. Ωστόσο τα Μέλη του Κοινοβουλίου επέκριναν την έκθεση, επισημαίνοντας την έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων και ο Μάρτι απάντησε ότι απαιτείται ένα πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων στο Κοσσυφοπέδιο, προτού να μπορέσει να παράσχει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τους μάρτυρες, επειδή η ζωή τους κινδυνεύει. Οι έρευνες συνεχίζονται.
Καταστροφές μεσαιωνικών εκκλησιών και μνημείων
Η Καρίμα Μπέννουν, ειδική εισηγήτρια των Ηνωμένων Εθνών στον τομέα των πολιτιστικών δικαιωμάτων, αναφέρθηκε στις πολλές αναφορές εκτεταμένων επιθέσεων εναντίον εκκλησιών που διαπράχθηκαν από τον Απελευθερωτικό Στρατό του Κοσσυφοπεδίου. Το 2014 ο Τζον Κλιντ Ουίλιαμσον ανακοίνωσε τα ερευνητικά ευρήματα της Ειδικής Διερευνητικής Ομάδας της ΕΕ και ανέφερε ότι ένα συγκεκριμένο τμήμα του UCK μετά την ολοκλήρωση του πολέμου (Ιούνιος 1999) σκόπιμα στοχοποίησε σκόπιμα τους μειονοτικούς πληθυσμούς με μια οργανωμένη εκστρατεία εθνοκάθαρσης με διώξεις, που περιελάμβαναν επίσης βεβήλωση και καταστροφή εκκλησιών και άλλων θρησκευτικών χώρων. Ο Φάμπιο Μανισκάλτσο, Ιταλός αρχαιολόγος, ειδικός στην προστασία της πολιτιστικής περιουσίας, περιέγραψε πως μέλη του UCK αφαίρεσαν εικόνες και λειτουργικά αντικείμενα κατά τις λεηλασίες τους και ότι συνέχισαν να καταστρέφουν τις Χριστιανικές Ορθόδοξες εκκλησίες και μοναστήρια με όλμους μετά την άφιξη της KFOR.
Χαρακτηρισμός ως τρομοκρατικής ομάδας
Οι Γιουγκοσλαβικές αρχές, υπό το Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, θεωρούσαν τον UCK ως τρομοκρατική ομάδα. Το Φεβρουάριο του 1998 ο ειδικός απεσταλμένος του Προέδρου των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον στα Βαλκάνια, Ρόμπερτ Γκέλμπαρντ, καταδίκασε τόσο τις πράξεις της Σερβικής κυβέρνησης όσο και του UCK, τον οποίο και περιέγραψε ως "αναμφίβολα τρομοκρατική ομάδα". Το ψήφισμα 1160 του ΟΗΕ υιοθέτησε παρόμοια στάση. Αλλά ο κατάλογος τρομοκρατικών οργανώσεων του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ του 1997 δεν περιελάμβανε τον UCK. Το Μάρτιο του 1998, μόλις ένα μήνα αργότερα, ο Γκέλμπαρντ αναγκάστηκε να τροποποιήσει τις δηλώσεις του λέγοντας ότι ο UCK δεν είχε ταξινομηθεί νόμιμα από την κυβέρνηση των ΗΠΑ ως τρομοκρατική ομάδα και η Αμερικανική κυβέρνηση προσέγγισε τους ηγέτες του για να τους κάνει συνομιλητές με τους Σέρβους. Ένα άρθρο της Wall Street Journal ισχυρίστηκε αργότερα ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε αφαιρέσει το Φεβρουάριο του 1998 τον UCK από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων, αφαίρεση που δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ. Η Γαλλία δεν απέσυρε τον UCK παρά μόνο στα τέλη του 1998, μετά από έντονη άσκηση πιέσεων από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου τα στρατεύματα του UCK συνεργάστηκαν με τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ και ένα από τα μέλη του αποκλήθηκε από το ΝΑΤΟ η ενσάρκωση των "μαχητών της ελευθερίας" του Κοσσυφοπεδίου. Στα τέλη του 1999 ο UCK διαλύθηκε και τα μέλη του εισήλθαν στο Σώμα Προστασίας του Κοσσυφοπεδίου.
Ειδικό Δικαστήριο του Κοσσυφοπεδίου
Τον Απρίλιο του 2014 το Κοινοβούλιο του Κοσσυφοπεδίου συζήτησε και ενέκρινε την ίδρυση ειδικού δικαστηρίου του Κοσσυφοπεδίου για να δικάσει ενδεχόμενα εγκλήματα πολέμου και άλλες σοβαρές παραβιάσεις που διαπράχθηκαν κατά και μετά τον πόλεμο του Κοσσυφοπεδίου το 1998-99. Το δικαστήριο θα εκδικάσει υποθέσεις εναντίον ατόμων με βάση έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης του 2010 του Ελβετού γερουσιαστή Ντικ Μάρτι.. Η διαδικασία θα χρηματοδοτηθεί από την ΕΕ και θα διεξαχθεί στη Χάγη, αν και θα εξακολουθεί να είναι εθνικό δικαστήριο του Κοσσυφοπεδίου. Οι κατηγορούμενοι πιθανότατα θα συμπεριλαμβάνουν μέλη του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου, που φέρονται να έχουν διαπράξει εγκλήματα κατά των εθνοτικών μειονοτήτων και των πολιτικών τους αντιπάλων, πράγμα που σημαίνει ότι το δικαστήριο πιθανότατα θα είναι αντιδημοτικό στο Κοσσυφοπέδιο, όπου οι UCKάδες εξακολουθούν να θεωρούνται σε γενικές γραμμές ήρωες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Αλβανικός εθνικισμός Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις
Περμανάντ
Η περμανάντ είναι η χημική ή / και θερμική επεξεργασία των μαλλιών έτσι ώστε να εμφανίζονται ως κύματα, μπούκλες ή απλά να ισιώνουν. Η χρήση της λέξης «permanent» (μόνιμη) είναι δικαιολογημένη από τη στιγμή που όταν γίνεται η περμανάντ το μαλλί παραμένει έτσι. Πάντως, τα νέα μαλλιά που μεγαλώνουν δεν έχουν υποστεί την επεξεργασία αυτή και η κοπή των μαλλιών από το τέλος καταργεί τις μπούκλες, δίνοντας έτσι την εντύπωση ότι η μπούκλα εξαφανίζεται σταδιακά.
Ιστορικά
Ιστορικά, οι καυκάσιες γυναίκες επιθυμούσαν να έχουν κυματιστά ή σγουρά μαλλιά γιατί φαίνοναν πιο ελκυστικές από ότι με ίσια μαλλιά. Οι προσπάθειες για κατσάρωμα με βρέξιμο και τύλιγμα ή δεσίματος με χαρτί παρήγαγαν μόνο επιφανειακά αποτελέσματα.
Ο πρώτος άνθρωπος που δημιούργησε μια πρακτική θερμική μέθοδο ήταν ο Marcel Grateau το 1872. Επινόησε ένα ζευγάρι ειδικών λαβίδων. Μία από τις λαβίδες είχε κυκλική διατομή και η άλλη κοίλη, ούτως ώστε να τοποθετούνται η μία μέσα στην άλλη, όταν οι λαβές έκλειναν. Οι λαβίδες γενικά θερμαίνονταν πάνω από φλόγα αερίου ή οινοπνεύματος και η κατάλληλη θερμοκρασία θεωρούνταν αυτή στην οποία χαρτί εφημερίδας άλλαζε χρώμα ελαφρώς προς το σκούρο. Ο κυματισμός ήταν ασφαλής εάν λαμβάνονταν μέριμνα ώστε να διατηρηθεί μακριά η τσιμπίδα από το τριχωτό της κεφαλής. Η διαδικασία ήταν να χτενίζονται οι τούφες της τρίχας προς το χειριστή της λαβίδας κουνώντας αργά την χτένα με το ένα χέρι έτσι ώστε τα μαλλια να είναι κάπως τεντωμένα, ενώ με το άλλο χέρι γινόταν η εφαρμογή των λαβίδων στα μαλλιά διαδοχικά προς τις τούφες. Κάθε φορά που οι λαβίδες εφαρμόζονταν, μετακινούνταν λίγο προς την κατεύθυνση της τούφας, και έτσι δημιουργούνταν ένα συνεχές ή δύο διαστάσεων κύμα. Η κίνηση του καρπού με επιδεξιότητα μπορούσε να παράγει μικρές διαφοροποιήσεις στο σχηματισμό του κύματος. Έτσι, ο τρόπος του Marcel δημιουργεί ένα δισδιάστατο κύμα, μόνο μέσα από τη θέρμανση των μαλλιών και όχι με χημικά μέσα. Λόγω της υψηλής θερμοκρασίας που χρησιμοποιείται, η διαδικασία υποβαθμίζει την ποιότητα των μαλλιών. Ωστόσο, παρά τα μειονεκτήματά του, οι κυματισμοί Marcel υπάρχουν μέχρι και σήμερα, όπου χρειάζεται εξοικονόμηση χρόνου και κόστους.
Μέχρι την έναρξη του εικοστού αιώνα, τα μαλλιά των γυναικών δεν κόβονταν, αλλά η ανάγκη για αυτοπροσδιορισμό αυξήθηκε μεταξύ των γυναικών και είχε ως αποτέλεσμα να κοντύνουν τα μαλλιά τόσο ώστε να μην ξεπερνούν το κάτω άκρο του λαιμού. Αυτό δεν ήταν μόνο μια πολιτική χειρονομία, αλλά μια πρακτική, καθώς οι γυναίκες άρχισαν να αναλαμβάνουν την εργασία των ανδρών, λόγω της μεγάλης έλλειψης εργατικού δυναμικού κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ταυτόχρονα, η ηλεκτρική ενέργεια, η οποία σε πρώτη φάση υπήρχε κυρίως για το φωτισμό και τη βιομηχανική χρήση, άρχισε να χρησιμοποιείται για τη θέρμανση και την εφαρμογή της σε ηλεκτρικούς κινητήρες των μικρών επιχειρήσεων και σε οικιακό επίπεδο. Καθώς τα κοντά μαλλιά βελτιώνονταν σε εμφάνιση με την περμανάντ πολύ περισσότερο από ότι τα μακριά μαλλιά, ήταν μόνο θέμα χρόνου να κάνει την εμφάνισή της μια βελτιωμένη μορφή περμανάντ.
Κατηγορία:Κομμώσεις
Φόρκυς (Τρωικός Πόλεμος)
Στην ελληνική μυθολογία, ο Φόρκυς ήταν Φρύγας σύμμαχος του βασιλέα Πριάμου στον Τρωικό πόλεμο. Ο Φόρκυς εμφανίζεται στην Ιλιάδα ως ηγέτης των Φρυγών, γιος του Φαίνοπα. Ωστόσο, η Βιβλιοθήκη του Ψευδο-Απολλόδωρου τον αναφέρει ως γιο του Αρετάωνα και αδελφό του Ασκάνιου, άλλου Φρύγα ηγέτη. Ο Φόρκυς ταυτίζεται ως σύμμαχος των Τρώων από τα λόγια που τού απευθύνει ο Έκτορας στο Βιβλίο 17 της Ιλιάδας. Σκοτώθηκε στη μάχη από τον Έλληνα ήρωα Αίαντα.
Ο Φόρκυς αναφέρεται από τον Παυσανία στο Ελλάδος περιήγησις: ο συγγραφέας εξηγεί ότι ο Φόρκυς δεν φέρει ασπίδα στην Ιλιάδα γιατί φορούσε διπλή πανοπλία, που θεωρείτο ότι παρείχε ικανή προστασία στη μάχη.
Εθνόσημο της Κροατίας
thumb|160px|Το Εθνόσημο της Κροατίας Το εθνόσημο της Κροατίας αποτελείται από έναν κύριο θυρεό και 5 μικρότερους, οι οποίοι σχηματίζουν ένα στέμμα πάνω από τον κύριο θυρεό. Το κύριο έμβλημα είναι μοτίβο σκακιέρας, η οποία αποτελείται από 13 κόκκινα και 12 ασημένια (άσπρα) πεδία. Είναι γνωστό šahovnica («σκακιέρα», από το šah, «σκάκι» στα κροατικά. Οι πέντε μικρότεροι θυρεοί συμβολίζουν τις πέντε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές που συναποτελούν την Κροατία.
Φόρκυς (Τρωικός Πόλεμος)
Παραπομπές
Φόρκυς
Εθνόσημο της Κροατίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κροατια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Κροατίας
Δηλιακό επίγραμμα
Το Δηλιακό επίγραμμα που ήταν γραμμένο στο ναό της Λητούς στη Δήλο αναφέρεται από τον Αριστοτέλη στα Ηθικά Νικομάχεια και στην υποενότητα "ευδαιμονία" το οποίο δεν μπορεί να θεωρηθεί a priori εντελώς άψογο γιατί δεν συνεξετάζεται με τα εξωτερικά αγαθά. "«Το πιο δίκαιο είναι το πιο ωραίο απ΄όλα και η υγεία το πιο ευχάριστο. Κι από τη φύση το πιο ευχάριστο το να βρει κανείς εκείνο που αγαπά»."
Όταν οι άνθρωποι στερούνται ορισμένων εξωτερικών αγαθών, όπως καλά παιδιά ή ομορφιά, αμαυρώνουν τη μακαριότητά τους, γιατί δεν είναι δυνατόν να είναι ευτυχισμένος ο πολύ άσχημος στην όψη ή αυτός που κάνει μοναχική ζωή και είναι άτεκνος. Ακόμη λιγότερο ευτυχισμένος είναι ίσως ο άνθρωπος που έχει παιδιά ή φίλους πολύ κακούς ή του οποίου τα παιδιά και οι φίλοι, που ήσαν αγαθοί πέθαναν. Φαίνεται πως χρειάζεται και αυτό το είδος της ευημερίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σχόλιο
Κατηγορία:Ηθικά Νικομάχεια
Nana (manga)
Η ΝΑΝΑ είναι μια Ιαπωνική τηλεοπτική σειρά άνιμε βασισμένη στη προσαρμογή του Μάνγκα ΝΑΝΑ της Ai Yazawa. H άνιμε τηλεοπτική προσαρμογή δημιουργήθηκε από την εταιρεία παραγωγής άνιμε Madhouse καθώς προβλήθηκε στον αέρα ως πρεμιέρα στο κανάλι  Nippon TV  στις 5 Απριλίου 2006 και τελείωσε στις 27 Μαρτιού 2007. Τα επεισόδια της σειράς είναι 47 με χρονική διάρκεια το καθένα 23 '. Η σειρά εξιστορεί τις προσωπικές ζωές των δύο πρωταγωνιστριών, την αναπάντεχη συναντησή τους στο Τόκιο και πως αυτή θα επηρεάσει τις ζωές τους.
μικρογραφία|Το λόγκο της ανιμέ τηλεοπτικής σειράς ΝΑΝΑ|εναλλ.=
Πλοκή
Η Νάνα Κομάτσου είναι μία 20χρονη αφελής, ονειροπόλα φοιτήτρια ,παραδομένη εύκολα στον έρωτα. Δεν μπορεί να αναλάβει μόνη της τις ευθύνες καθώς στηρίζεται στη βοήθεια των γύρω της. Παρόλο που προσπαθεί να βρει τον πραγματικό σκοπό της ζωής και να απαγκιστρωθεί απο τις επαρχιακές της ρίζες,ταξιδεύει στο Τόκιο προκειμένου να στηρίξει τον σύντροφο της, Σότζι Έντο, ο οποίος δουλεύει και μένει εκεί πλέον μόνιμα.
Η Νάνα Όσακι από την αντίπερα όχθη, είναι ένας αινιγματικός, ριζοσπαστικός χαρακτήρας με αρκετές φιλοδοξίες στο χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Παθιασμένη με τη πανκ-ροκ μουσική από τα νεανικά της χρόνια προσλαμβάνεται ως τραγουδίστρια σε μια μουσική μπάντα του λυκείου της με την ονομασία  BLACK STONES , όπου στη συνέχεια  σημειώνει μεγάλη επιτύχια και αποκτά σημαντική αναγνωρισιμότητα λόγω της φωνής της. Στην αρχή της ιστορίας της, διηγείται πως ερωτεύτηκε τον μπασίστα του συγκροτήματος, Ρεν Χόντζου, καθώς και πως την εγκατέλειψε για να ενταχθεί σε ένα άλλο συγκρότημα με το όνομα Trapnest. Τροφοδοτούμενη από την ακόρεστη επιθυμία να γίνει μια διάσημη τραγουδίστρια, αποφασίζει να ταξιδέψει στο Τόκιο πιστεύοντας ότι εκεί θα βρει το σημείο εκκίνησης της καριέρας της.
Μέσα από μια μοιραία συνάντηση τους προς τη μητρόπολη, οι δύο κοπέλες με το ίδιο όνομα και ηλικία θα βιώσουν μιά σειρά καταλυτικών γεγονοτών μεταξύ τους που θα δοκιμάσει την σχέση τους, μοιράζοντας ακομή και το ίδιο διαμέρισμα εκεί. Καθώς η φιλία τους βαθαίνει και γίνεται ουσιαστικότερη, θα έρθουν αντιμέτωπες με τις προκλήσεις της καθημερινής ζωής, με καινούριες γνωριμίες οι οποίες ενδεχομένως θα επηρεάσουν την εξέλιξη της ιστορίας τους καθώς και με το παρελθόν τους που δύσκολα μπορούν να λησμονήσουν.
Μάνγκα
Η Μάνγκα έκδοση της ΝΑΝΑ εικονογραφήθηκε και γράφτηκε από την Ai Yazawa, η οποία εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Cookie. Η σειρά ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2000 και τέθηκε σε παύση το 2009 λόγω αρρώστιας της Ai Yazawa. Παρόλο που η συγγραφέας επέστρεψε από το νοσοκομείο στις αρχές του Απρίλη το 2010, δεν κατέστησε σαφές αν θα συνεχίσει το μάνγκα. Τα μεμονωμένα κεφάλαια έχουν συγκεντρωθεί σε 21 τόμους Τάνκοουμπον ( tankōbo n) στην Ιαπωνία από την εταιρεία Shueisha υπό την αιγίδα της Ribon Mascot Comics Cookie, εκτός από τα τέσσερα τελευταία κεφάλαια τα οποία κυκλοφόρησαν μόνο στο περιοδικό Cookie και όχι σε Tάνκοουμπον έκδοση.
Άνιμε
Η προσαρμοργή άνιμε παρήχθη από την Nippon Television, VAP, Shueisa και τη Madhouse σε σκηνοθεσία Morio Asaka. Ο Tomoko Konparu χειρίστηκε τη σύνθεση των σειρών ενώ ο Kunihiko Hamada σχεδιάσε τους χαρακτήρες και ο Tomoki Hasegawa αποτέλεσε τον συνθέτη της μουσικής. Τα πρώτα και τρίτα ανοίγματα και τα τρία τελικά τραγούδια παρουσιάζονται από την τραγουδίστρια Άννα Τσούτσιγια για τη μπάντα Black Stones, ενώ η Olivia Lufkin εμφανίζεται στο δεύτερο άνοιγμα και στο πρώτο και δεύτερο τερματισμό για το συγκρότημα Trapnest ως Reira Serizawa. Η πρώτη έκδοση DVD κυκλοφόρησε στις 7 Ιουλίου 2006. Η σειρά άνιμε προοριζόταν να είναι ίση με το μάνγκα και προσαρμόστηκε μέχρι τον 11ο τόμο για να αποφευχθούν πληρώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικές τηλεοπτικές σειρές
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
thumb|right|250px|Η διεπαφή ενός προγράμματος ανάγνωσης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, του [[Mozilla Thunderbird|Thunderbird]]Γενικά ο όρος «ηλεκτρονικό ταχυδρομείο» αναφέρεται στο σύστημα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του Διαδικτύου που χρησιμοποιεί το Simple Mail Transfer Protocol πρωτόκολλο, σε δικτυακά συστήματα που βασίζονται σε άλλα πρωτόκολλα μεταφοράς μηνυμάτων, αλλά και σε διάφορα συστήματα μηνυμάτων σε μικρά δίκτυα, υπερυπολογιστές, κλπ. που επιτρέπουν στους χρήστες τους να στέλνουν μηνύματα μεταξύ τους για την υποστήριξη ομαδικής συνεργασίας. Τα συστήματα σε τοπικά δίκτυα ή σε δίκτυα intranet είναι πιθανόν να βασίζονται σε ιδιωτικά πρωτόκολλα, που υποστηρίζονται από το συγκεκριμένο σύστημα, ή να είναι τα ίδια πρωτόκολλα που χρησιμοποιούνται στα δημόσια δίκτυα. Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο χρησιμοποιείται συχνά για τη μεταφορά ανεπιθύμητων μηνυμάτων σε μεγάλο όγκο (σπαμ (spam)), αλλά υπάρχουν προγράμματα που μπορούν να «φιλτράρουν» και να σταματήσουν ή να σβήσουν αυτόματα τα περισσότερα από αυτά.
Ιστορική αναδρομή
Η μετατροπή του ARPANET στο Διαδίκτυο στις αρχές του 1980 συνοδεύτηκε και από τη δημιουργία του πυρήνα των σημερινών υπηρεσιών ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Μορφή ηλεκτρονικού μηνύματος
Ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου αποτελείται από τρία στοιχεία:
Η επικεφαλίδα του μηνύματος περιέχει πληροφορίες ελέγχου, συμπεριλαμβανομένων, τουλάχιστον, της ηλεκτρονικής διεύθυνσης του αποστολέα και μίας ή περισσότερων διευθύνσεων παραληπτών. Συνήθως προστίθενται και περιγραφικές πληροφορίες, όπως ένα πεδίο επικεφαλίδας θέματος  και μια χρονική σφραγίδα υποβολής του μηνύματος.
Το κάθε ηλεκτρονικό μήνυμα μπορεί να περιέχει συνημμένα αρχεία όπως έγγραφα, εικόνες, ήχο ή videos.
Αναφορές
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών  Κατηγορία:Ιστορία του Διαδικτύου Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου Κατηγορία:Ηλεκτρονικά έγγραφα
Τζων Κουτς Άνταμς
Ο Τζων Κουτς Άνταμς (John Couch Adams, 5 Ιουνίου 1819 – 21 Ιανουαρίου 1892) ήταν Βρετανός αστρονόμος και μαθηματικός.
Το γνωστότερο επίτευγμά του ήταν η πρόβλεψη ότι υπήρχε ένας άγνωστος ως τότε πλανήτης, ο Ποσειδώνας, και ότι σε συγκεκριμένη ημερομηνία θα βρισκόταν σε συγκεκριμένη θέση, με χρήση μόνο των μαθηματικών. Οι υπολογισμοί έγιναν για να ερμηνευθούν ασυμφωνίες στην τροχιά του πλανήτη Ουρανού με τους νόμους του Κέπλερ και του Νεύτωνα. Ο Άνταμς δεν γνώριζε ότι ταυτοχρόνως οι ίδιοι υπολογισμοί εκτελέσθηκαν από τον Γάλλο αστρονόμο Ουρμπέν Λεβεριέ. Ο Λεβεριέ έστειλε τη θέση που προέβλεψε στον Γερμανό αστρονόμο Γιόχαν Γκότφριντ Γκάλε, ο οποίος και ανεκάλυψε τον νέο πλανήτη το 1846.
Ο Άνταμς ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1859 μέχρι τον θάνατό του. Τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας το 1866. Το ομώνυμο Βραβείο Άνταμς του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ δίνεται στη μνήμη της προβλέψεώς του για την ύπαρξη και τη θέση του Ποσειδώνα.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Άνταμς γεννήθηκε σε αγρόκτημα στο χωριό Λάνηστ (Laneast), κοντά στο Λάνστεν της Κορνουάλης και ήταν το πρωτότοκο από επτά τέκνα. Γονείς του ήταν ο Τόμας Άνταμς (1788-1859), ένας φτωχός αγρότης, και η σύζυγός του Ταμπίθα Νιλ Γκρυλς (Tabitha Knill Grylls, 1796-1866). Από τους αδελφούς του αστρονόμου, ο υστερότοκος Γουίλιαμ Γκρυλς Άνταμς έγινε καθηγητής της φυσικής φιλοσοφίας και της αστρονομίας στο Κινγκς Κόλετζ του Λονδίνου. Η Ταμπίθα, αν και κόρη αγρότη, είχε πάρει μια στοιχειώδη εκπαίδευση από τον θείο της, επίσης ονόματι Τζων Κουτς, του οποίου τη μικρή βιβλιοθήκη είχε κληρονομήσει. Ο νεαρός Τζων είχε έτσι ενδιαφερθεί για τα βιβλία αστρονομίας της από μικρή ηλικία.
Ο Τζων παρακολούθησε μαθήματα στο σχολείο του χωριού, όπου έμαθε μερικά ελληνικά και άλγεβρα. Ο εξάδελφος της μητέρας του, αιδεσιμότατος Τζων Κουτς Γκρυλς, είχε ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο στο Ντέβονπορτ του Πλίμουθ, οπότε ο Τζων εγγράφηκε εκεί. Συμπλήρωσε τις γνώσεις του στα μαθηματικά μελετώντας μόνος του στη βιβλιοθήκη της Σχολής Μηχανικών του Ντέβονπορτ. Το 1835 παρατήρησε τον Κομήτη του Χάλεϋ από την Κορνουάλη και το επόμενο έτος άρχισε να κάνει τους δικούς του αστρονομικούς υπολογισμούς, προβλέψεις και παρατηρήσεις, βιοποριζόμενος από ιδιαίτερα μαθήματα. Τότε η μητέρα του κληρονόμησε ένα μικρό ακίνητο, οπότε το μαθηματικό ταλέντο του Τζων Κουτς έπεισε τους γονείς του να τον στείλουν στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Τον Οκτώβριο του 1839 εισάχθηκε με οικονομική βοήθεια από το ίδρυμα στο Κολέγιο του Αγίου Ιωάννου του Κέιμπριτζ και απεφοίτησε το 1843 ως πρώτος στο έτος του (senior wrangler) στα μαθηματικά, κερδίζοντας και το πρώτο Βραβείο Σμιθ του έτους.
Η ανακάλυψη του Ποσειδώνα
Το 1821 Ο Γάλλος αστρονόμος Αλεξίς Μπουβάρ είχε δημοσιεύσει αστρονομικούς πίνακες της τροχιάς του πλανήτη Ουρανού, με προβλέψεις μελλοντικών θέσεών του, βασιζόμενος στους νόμους του Νεύτωνα. Μετέπειτα παρατηρήσεις απεκάλυψαν ουσιώδεις αποκλίσεις από τις θέσεις των πινάκων, οδηγώντας τον Μπουβάρ να υποθέσει πρώτος την ύπαρξη κάποιου άγνωστου πλανήτη. Ο Άνταμς έμαθε για αυτές τις ανωμαλίες στην κίνηση του Ουρανού όταν ήταν προπτυχιακός φοιτητής και υιοθέτησε την ερμηνεία που είχε δώσει ο Μπουβάρ. Πίστεψε ότι μπορούσε, χρησιμοποιώντας απλώς τα παρατηρησιακά δεδομένα και τον νόμο της νευτώνειας βαρύτητας, να προσδιορίσει τη μάζα, τη θέση και την τροχιά του άγνωστου σώματος. Στις 3 Οκτωβρίου 1841 κατέγραψε την πρόθεσή του να εργασθεί πάνω στο πρόβλημα αυτό.
left|thumbnail|Ο πλανήτης Ποσειδώνας Μετά την αποφοίτησή του το 1843, ο Άνταμς εκλέχθηκε εταίρος του κολεγίου του και πέρασε τις θερινές διακοπές στην Κορνουάλη υπολογίζοντας την πρώτη από τις 6 προσεγγίσεις στο πρόβλημα. Επιστρέφοντας στο Κέιμπριτζ, δίδασκε παράλληλα ιδιωτικά προπτυχιακούς φοιτητές, στέλνοντας χρήματα σπίτι του για να μορφωθούν τα αδέλφια του.
Φαίνεται πως ο Άνταμς γνωστοποίησε την έρευνά του στον Τζέιμς Τσάλις, τότε διευθυντή του Αστεροσκοπείου του Κέιμπριτζ, στα μέσα Σεπτεμβρίου 1845. Στις 21 Οκτωβρίου 1845, επιστρέφοντας από την Κορνουάλη, ζήτησε δύο φορές να δει τον Βασιλικό Αστρονόμο Τζωρτζ Αίρυ στο Γκρήνουιτς. Μη βρίσκοντάς τον εκεί, πιθανώς άφησε ένα χειρόγραφο με τη λύση του, χωρίς όμως τους λεπτομερείς υπολογισμούς. Ο Αίρυ του απάντησε με μια επιστολή όπου ζητούσε κάποιες διευκρινίσεις. Φαίνεται ότι ο Άνταμς δεν θεώρησε το αίτημα «τετριμμένο», όπως συχνά γράφεται, αλλά δεν έστειλε ανταπάντηση. Διάφορες αιτίες έχουν προταθεί για τον λόγο που δεν απάντησε, όπως η γενική δειλία του, η αναβλητικότητά του και η ανοργανωσιά του.
Στο μεταξύ, ο Ουρμπέν Λεβεριέ παρουσίασε στις 10 Νοεμβρίου 1845 στην Ακαδημία Επιστημών της Γαλλίας ένα υπόμνημα πάνω στο θέμα, αποδεικνύοντας ότι η θεωρία δεν μπορούσε να ερμηνεύσει την τροχιά του και ότι θα υπολόγιζε τη θέση ενός πιθανού άγνωστου σώματος. Διαβάζοντας το υπόμνημα του Λεβεριέ, και έχοντας στα χέρια του το τελικό αποτέλεσμα του Άνταμς, ο Αίρυ συγκλονίσθηκε από τη χρονική σύμπτωση και έδωσε το έναυσμα για έναν απεγνωσμένο αγώνα δρόμου για τη βρετανική «πρωτιά» στην ανακάλυψη του πιθανού νέου πλανήτη. Η βρετανική έρευνα άρχισε στις 29 Ιουλίου 1846 με κοπιώδη μέθοδο. Μόνο μετά την ανακοίνωση για την ανακάλυψη του Ποσειδώνα στις 23 Σεπτεμβρίου 1846 έγινε αντιληπτό ότι ο Ποσειδώνας είχε παρατηρηθεί από το Κέιμπριτζ στις 8 και 12 Αυγούστου 1846, αλλά επειδή ο Τσάλις δεν διέθετε παρά έναν παλιό αστρικό χάρτη, δεν είχε αναγνωρισθεί ως πλανήτης.
Μια έντονη συζήτηση προέκυψε στη Γαλλία και την Αγγλία σχετικώς με τη συνεισφορά των δύο αστρονόμων. Με τον καιρό αναγνωρίσθηκε ότι οι δύο επιστήμονες είχαν επιλύσει σωστά και ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον το πρόβληαμ του Ουρανού και ότι άξιζαν ίση αναγνώριση. Ωστόσο, υπήρξαν μετέπειτα κάποιες δηλώσεις ότι έτσι «οι Βρετανοί είχαν κλέψει τον Ποσειδώνα» και ότι οι Βρετανοί σύγχρονοι του Άνταμς είχαν εκ των υστέρων προσδώσει σε αυτόν το μεγαλύτερο μερίδιο δόξας από το πρέπον. Είναι ωστόσο επίσης αξιοσημείωτο (και δεν αναφέρεται σε κάποιες από τις συζητήσεις για το θέμα) ότι ο ίδιος ο Άνταμς αναγνώρισε δημοσίως την προτεραιότητα του Λεβεριέ στην ανακάλυψη (μη ξεχνώντας και τον ρόλο του Γκάλε), στην εργασία που υπέβαλε «Επί των παρέλξεων του Ουρανού» στη Βασιλική Αστρονομική Εταιρεία τον Νοέμβριο του 1846:
"«Αναφέρω αυτές τις ημερομηνίες απλώς για να δείξω ότι έφθασα στα αποτελέσματά μου ανεξαρτήτως και πριν από τη δημοσίευση εκείνων του Κυρίου Λεβεριέ, και όχι με την πρόθεση να παρέμβω στην δίκαιη διεκδίκηση της τιμής της ανακαλύψεως από αυτόν. Διότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι δικές του έρευνες δημοσιεύθηκαν πρώτες και οδήγησαν στην πραγματική ανακάλυψη του πλανήτου υπό του Δρος. Γκάλε, ώστε τα δεδομένα που αναφέρθηκαν ανωτέρω δεν μπορούν να μειώσουν ούτε κατ' ελάχιστον την αναγνώριση που οφείλεται στον Κύριο Λεβεριέ»."
Επίσης, ο Άνταμς δεν κρατούσε πικρία προς τον Τσάλις ή τον Αίρυ και ανεγνώριζε τη δική του αποτυχία στο να πείσει τη διεθνή αστρονομική κοινότητα :
"«Δεν θα μπορούσα να περιμένω ωστόσο ότι οι πρακτικώς εργαζόμενοι αστρονόμοι, που ήσαν ήδη πλήρως απησχολημένοι με σημαντικές εργασίες, θα αισθάνονταν τόση εμπιστοσύνη προς τα αποτελέσματα των ερευνών μου, όσο εγώ ο ίδιος.»"
Οι μετέπειτα εργασίες και έρευνες
Η ιδιότητα του Άνταμς ως εταίρου στο Κολέγιο του Αγίου Ιωάννου του Κέιμπριτζ έληξε το 1852, και οι υπάρχοντες κανονισμοί δεν επέτρεπαν την επανεκλογή του. Ωστόσο, το Κολέγιο Πέμπροουκ, που είχε μεγαλύτερη ελευθερία εντός του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, τον εξέλεξε εταίρο το επόμενο έτος, θέση που κράτησε για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Παρά τη φήμη του ρόλου του στην υπόθεση της ανακαλύψεως του Ποσειδώνα, ο Άνταμς συνεισέφερε επίσης σημαντικά στη δυναμική αστρονομία, αλλά και στον γεωμαγνητισμό. Είχε ιδιαίτερη ικανότητα στους λεπτούς και ακριβείς αριθμητικούς υπολογισμούς, επιφέροντας συχνά ουσιώδεις αναθεωρήσεις στο έργο των προγενεστέρων του. Από την άλλη, ήταν «ασυνήθιστα μη ανταγωνιστικός, διστακτικός στο να δημοσιεύσει ατελείς εργασίες ώστε να παρακινήσει σε συζητήσεις ή να διεκδικήσει προτεραιότητα ανακαλύψεων, απεχθανόμενος τη σχετική αλληλογραφία, και ξεχασιάρης σε πρακτικά ζητήματα». `Εχει προταθεί ότι αυτά τα χαρακτηριστικά αποτελούσαν συμπτώματα συνδρόμου Άσπεργκερ, κάτι που θα συμφωνούσε με τις συμπεριφορές και τα περιορισμένα ενδιαφέροντα που εστίασαν στην εκτέλεση των υπολογισμών για την ανακάλυψη του Ποσειδώνα, όσο και στις δυσκολίες της προσωπικής του επικοινωνίας με τους Τσάλις και Αίρυ.
Το 1852 ο Άνταμς δημοσίευσε νέους ακριβείς πίνακες της παραλλάξεως της Σελήνης, που ξεπερνούσαν εκείνους του Γιόχαν Καρλ Μπούρκχαρντ, και παρέσχε διορθώσεις στις θεωρίες των Μαρί-Σαρλ Νταμουαζώ, Τζοβάννι Αντόνιο Αμεντέο Πλάνα και Φιλίπ ντε Ποντεκουλάν. Είχε ελπίσει ότι τα παραπάνω θα του έδιναν την κενή θέση του υπευθύνου του Βασιλικού Γραφείου του Ναυτικού Αλμανάκ, αλλά προτιμήθηκε ο Τζον Ράσελ Χιντ, καθώς ο Άνταμς δεν είχε τις απαραίτητες οργανωτικές και διοικητικές ικανότητες.
Σεληνιακή θεωρία και μη περιοδική επιτάχυνση της Σελήνης
Από την αρχαιότητα η μέση γωνιακή ταχύτητα περιφοράς της Σελήνης είχε θεωρηθεί σταθερή, μέχρι που το 1695 ο Έντμουντ Χάλλεϋ ισχυρίσθηκε ότι αυτή αυξανόταν βαθμιαία. Τον 18ο αιώνα ο Ρίτσαρντ Ντάνθορν (Richard Dunthorne) εκτίμησε αυτή την επιτάχυνση σε +10" ανά «τετραγωνικό αιώνα» ως διαφορά στο σεληνιακό μήκος και το φαινόμενο έγινε γνωστό ως η αιώνια επιτάχυνση της Σελήνης (δηλαδή η μη περιοδική). Ο Λαπλάς είχε δώσει μια ερμηνεία το 1787 βασιζόμενη στις μεταβολές στην εκκεντρότητας της γήινης τροχιάς, λαβαίνοντας υπόψη μόνο την ακτινική βαρυτική δύναμη από τον Ήλιο και τη Γη πάνω στη Σελήνη.
Το 1853 ο Άνταμς δημοσίευσε μία εργασία όπου απεδείκνυε ότι, αν και οι εφαπτομενικοί όροι εξαφανίζονται στη θεωρία πρώτης τάξεως του Λαπλάς, καθίστανται μη αμελητέοι όταν εισάγουμε και τετραγωνικούς όρους. Μικροί όροι που ολοκληρώνονται επί μεγάλα χρονικά διαστήματα καταλήγουν να έχουν μεγάλη επίδραση και ο Άνταμς συμπερανε ότι ο Πλάνα είχε υπερεκτιμήσει την αιώνια επιτάχυνση κατά περίπου 1,66" ανά αιώνα.
Αρχικώς ο Λεβεριέ απέρριψε τα πορίσματα του Άνταμς. Το 1856 ωστόσο ο Πλάνα τα παραδέχθηκε, διότι όπως ανέφερε είχε ο ίδιος αναθεωρήσει τη δική του ανάλυση και είχε φθάσει στα ίδια αποτελέσματα, αμέσως μετά όμως βρήκε μια τρίτη, διαφορετική λύση. Ο Ντελωναί το 1859 υπολόγισε τον όρο τέταρτης τάξεως και αναπαρήγαγε το αποτέλεσμα του Άνταμς, ωθώντας τον Άνταμς να εκδώσει τους δικούς του υπόλογισμούς για τους όρους πέμπτης έκτης και έβδομης τάξεως. Τώρα ο Άνταμς βρήκε ότι μόλις 5,7" από τα παρατηρούμενα 11" οφείλονταν σε βαρυτικές επιδράσεις. Αργότερα το ίδιο έτος ο Φιλίπ ντε Ποντεκουλάν δημοσίευσε την άποψη ότι η εφαπτομενική δύναμη δεν θα μπορούσε να επηρεάσει την κίνηση, αν και ο Πέτερ Αντρέας Χάνσεν ανακήρυξε ότι το «βάρος της αποδείξεως» το είχε ο Ποντεκουλάν. Μεγάλο μέρος της διχογνωμίας επικεντρωνόταν στη σύγκλιση της δυναμοσειράς που χρησιμοποιούσαν και το 1860 ο Άνταμς κατάφερε να επαναλάβει τα αποτελέσματά του χωρίς τη χρήση δυναμοσειράς. Ο Τζων Λούμποκ επίσης αναπαρήγαγε το αποτέλεσμα του Άνταμς και ο Πλάνα τελικά συμφώνησε. Η άποψη του Άνταμς έγινε στο τέλος γενικώς αποδεκτή και αναπτύχθηκε περαιτέρω, χαρίζοντάς του το Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας  το 1866. Η ανεξήγητη διαφορά γνωρίζουμε σήμερα ότι οφείλεται σε παλιρροιακή επιτάχυνση.
thumb|155px|Οι Λεοντίδες του 1833 Το 1858 ο Άνταμς έγινε καθηγητής των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους, αλλά έμεινε εκεί μόνο για ένα ακαδημαϊκό έτος, καθώς διορίσθηκε Λοουνδιανός (Lowndean) Καθηγητής της Αστρονομίας και Γεωμετρίας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Δύο χρόνια αργότερα διαδέχθηκε και τον Τσάλις ως διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Κέιμπριτζ, μια θέση που διατήρησε μέχρι τον θάνατό του.
Οι Λεοντίδες
Η μεγάλη βροχή διαττόντων του Νοεμβρίου του 1866 έστρεψε την προσοχή του Άνταμς στους Λεοντίδες, των οποίων η πιθανή τροχιά και περιοδικότητα είχαν ήδη συζητηθεί και προβλεφθεί από τον Αμερικανό Χιούμπερτ Άνσον Νιούτον το 1864. Εκείνος είχε υποστηρίξει ότι το μήκος του ανερχόμενου συνδέσμου, που σημείωνε το πότε θα συνέβαινε η βροχή διαττόντων, αυξανόταν. Το πρόβλημα της ερμηνείας αυτής της αυξήσεως είχε προσελκύσει κάποιους από τους κορυφαίους Ευρωπαίους αστρονόμους της εποχής.
Εφαρμόζοντας μια ισχυρή και περίτεχνη ανάλυση, ο Άνταμς βεβαίωσε ότι αυτό το μετεωρικό σμήνος του Ηλιακού Συστήματος ακολουθεί τροχιά μακρόστενης ελλείψεως γύρω από τον Ήλιο με περίοδο 33,25 έτη και υπόκειται σε σαφείς παρέλξεις από τους μεγαλύτερους πλανήτες (Δία, Κρόνο και Ουρανό). Αυτή η ανάλυση δημοσιεύθηκε το 1867.
Μερικοί ειδικοί θεωρούν ότι αυτό υπήρξε το σημαντικότερο επίτευγμα του Άνταμς: Η «οριστική τροχιά» του για τους Λεοντίδες συνέπιπτε με την τροχιά του περιοδικού κομήτη 55P/Τέμπελ-Τατλ (που είχε ανακαλυφθεί τον Δεκέμβριο του 1865) και έτσι υπέδειξε ισχυρά τη στενή σχέση ανάμεσα στους κομήτες και τις βροχές διαττόντων.
Τα ύστερα χρόνια
right|thumb|Προσωπογραφία του Τζων Κουτς Άνταμς από τον [[Χούμπερτ φον Χέρκομερ, περί το 1888]] Μετά το 1875 ο Τζωρτζ Γουίλιαμ Χιλ περιέγραψε μια καινοτόμο και κομψή μέθοδο για την επίλυση του προβλήματος της σεληνιακής κινήσεως. Σύντομα ο Άνταμς ανακοίνωσε τη δική του εργασία στο ίδιο θέμα, που σε μια παράλληλη πορεία είχε επιβεβαιώσει και συμπληρώσει το εύρημα του Χιλ.
Κατά τη διάρκεια τεσσάρων δεκαετιών ο Άνταμς επανελάμβανε κατά καιρούς τον προσδιορισμό των σταθερών της θεωρίας του Καρλ Φρίντριχ Γκάους για τον γεωμαγνητισμό. Και πάλι οι υπολογισμοί ήταν πολλοί και κοπιαστικοί, και δεν δημοσιεύθηκαν όσο ζούσε: Τους επιμελήθηκε ο αδελφός του, ο Γουίλιαμ Γκρυλς Άνταμς, και εμφανίζονται στον β΄ τόμο των συλλεγμένων Επιστημονικών εργασιών. Ο αριθμητικοί υπολογισμοί αυτού του είδους θα μπορούσαν ίσως να χαρακτηρισθούν σχεδόν ως χόμπι για να περνάει την ώρα του. Υπολόγισε τη μαθηματική σταθερά Euler-Mascheroni με 236 δεκαδικά ψηφία και τους αριθμούς Bernoulli μέχρι τον εξηκοστό δεύτερο.
Ο Άνταμς έτρεφε απεριόριστο θαυμασμό για τον Ισαάκ Νεύτωνα και τα έργα του. Πολλές από τις δημοσιεύσεις του Άνταμς έχουν το «καλούπι» της σκέψεως του Νεύτωνα. Το 1872 ο συγγενής του Νεύτωνα Ισαάκ Νιούτον Γουόλοπ, 5ος κόμης του Πόρτσμουθ, δώρισε την ιδιωτική συλλογή του χειρογράφων του Νεύτωνα στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, οπότε ο Άνταμς και ο Τζωρτζ Στόουκς ανέλαβαν το καθήκον να ταξινομήσουν το υλικό και να εκδώσουν έναν κατάλογο.
Προσωπική ζωή και θάνατος
Μετά από μακρά ασθένεια, ο Άνταμς πέθανε στο Κέιμπριτζ σε ηλικία 72 ετών και τάφηκε κοντά στην εκεί κατοικία του. Το 1863 είχε πάρει ως σύζυγό του την Ελίζα Μπρους (Eliza Bruce, 1827-1919) από το Δουβλίνο. Η προσωπική του βιβλιοθήκη φυλάσσεται σήμερα στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Άγγλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Μεθοδιστές Κατηγορία:Ποσειδώνας
Κάντις Κινγκ
Η Κάντις Ρενέ Ακόλα (αγγλ.: Candice Rene Accola, 13 Μαΐου 1987) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια, περισσότερο γνωστή για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο ως Κάρολαϊν Φορμπς (Caroline Forbes) στην τηλεοπτική σειρά The Vampire Diaries.
Πρώτα χρονια
Η Ακόλα γεννήθηκε στο Χιούστον του Τέξας και είναι κόρη της Κάρολιν (Κλαρκ), η οποία ασχολείτο με την μηχανική περιβάλλοντος προτού γίνει νοικοκυρά, και του Κέβιν Ακόλα, καρδιοθωρακοχειρουργός. Έχει Αγγλική, Ρωμανο-Ελβετική, Γαλλική και Νορβηγική καταγωγή. Μεγάλωσε στο Έντζγουντ (Edgewood) της Φλόριντα και φοίτησε στο Lake Highland Preparatory School. Και οι δύο της γονείς είναι ενεργά μέλη του τοπικού ρεπουπλικανικού κόμματος της Φλόριντα. Έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Κρι Τόμας Ακόλα.
Υποκριτική
Η Ακόλα εμφανίστηκε ως guest σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές όπως τις How I Met Your Mother, Supernatural και Drop Dead Diva. Τον Ιούλιο του 2008, πρωταγωνίστησε στην ανεξάρτητη ταινία τρόμου Deadgirl η οποία επικεντρώνεται σε δυο έφηβα αγόρια τα οποία ανακαλύπτουν μια αθάνατη γυναίκα εγκατελειμένη σε ένα άσυλο. Την ίδια χρονιά, η Ακόλα είχε ένα μικρό ρόλο στην ταινία Χάνα Μοντάνα: Η ταινία.
Το 2009, η Ακόλα πήρε το ρόλο της έφηβης Κάρολαϊν Φορμπς στην τηλεοπτική σειρά του CW, The Vampire Diaries. Η σειρά έγινε αμέσως επιτυχία σημειώνοντας στην πρεμιέρα της 4.91 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Μουσική
Τον Δεκέμβριο του 2006, η Ακόλα κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο, It's Always the Innocent Ones στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ακόλα συνέγραψε τα δεκατρία από τα δεκατέσσαρα κομμάτια του δίσκου ενώ το δέκατο τέταρτο ήταν διασκευή της επιτυχίας Voices Carry των 'Til Tuesday. Ο δίσκος δε σημείωσε επιτυχία και το 2008 επανακυκλοφόρησε στην Ιαπωνία σημειώνοντας καλύτερη πορεία.
Η Ακόλα συμμετείχε στην περιοδεία Best of Both Worlds Tour της Μάιλι Σάιρους ως background τραγουδίστρια και εμφανίστηκε επίσης στην συναυλία Hannah Montana & Miley Cyrus: Best of Both Worlds Concert το 2008, μια 3D συναυλία-ταινία.
Τον Φεβρουάριο του 2011, η Ακόλα ερμήνευσε μια διασκευή του Eternal Flame των The Bangles στη σειρά The Vampire Diaries.
Προσωπική ζωή
Μαζί με τους συμπρωταγωνιστές της από την τηλεοπτική σειρά The Vampire Diaries Μαικλ Τρεβίνο, Κατ Γκράχαμ και Ίαν Σομερχάλντερ, η Ακόλα είναι υποστηρικτής της καμπάνιας "It gets better", η οποία έχει σαν σκοπό την αποτροπή αυτοκτονιών παιδιών ΛΟΑΤ. Παρόλο που οι γονείς της είναι Ρεπουπλικανοί, η Ακόλα υποστήριξε τον Μπαράκ Ομπάμα, και υποστηρίζει τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καμπύλη Μπεζιέ
Στον τομέα της αριθμητικής ανάλυσης των μαθηματικών, μία καμπύλη Bézier (καμπύλη Μπεζιέ) είναι μία παραμετρική καμπύλη, η οποία αποτελεί βασικό εργαλείο των διανυσματικών γραφικών του τομέα των γραφικών υπολογιστών και άλλων συγγενών πεδίων. Γενικεύσεις των καμπυλών Bézier σε υψηλότερες διαστάσεις καλούνται επιφάνειες Bézier, εκ των οποίων το τρίγωνο Bézier αποτελεί ειδική περίπτωση.
thumb|right|235px|Κυβική καμπύλη Bézier. Στα διανυσματικά γραφικά, οι καμπύλες Bézier χρησιμοποιούνται ως μοντέλα ομαλών καμπύλων που μπορούν να αυξομειωθούν απεριόριστα. Τα «μονοπάτια» που συχνά αναφέρονται στα προγράμματα επεξεργασίας εικόνας είναι συνδυασμοί διασυνδεμένων καμπυλών Bézier. Τα μονοπάτια δεν περιορίζονται από τα πλαίσια των τυποποιημένων εικόνων (rasterized images) και υπόκεινται σε μετατροπές. Οι καμπύλες Bézier χρησιμοποιούνται επίσης στην εμψύχωση χαρακτήρα - κινούμενη εικόνα (animation) ως εργαλείο ελέγχου της κίνησης.
Οι καμπύλες Bézier χρησιμοποιούνται και σε χρονικά πεδία ορισμού, συγκεκριμένα στην εμψύχωση χαρακτήρα - κινούμενη εικόνα (animation) και στη σχεδίαση διεπαφής του χρήστη (user interface design), π.χ. η καμπύλη Bézier μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καθορίσει την ταχύτητα ενός αντικειμένου στο χρόνο, κάνοντας μία εικόνα να κινείται κατευθείαν από ένα σημείο Α σε ένα σημείο Β, παρά να μετακινείται σε συγκεκριμένο αριθμό εικονοστοιχείων(pixel) κάθε φορά. Όταν οι σχεδιαστές animation ή διεπαφής του χρήστη μιλάνε για «φυσική» ή «αίσθηση» μιας εφαρμογής, αναφέρονται σε μία συγκεκριμένη καμπύλη Bézier που χρησιμοποιείται για να ελέγξει την ταχύτητα της συγκεκριμένης κίνησης στο χρόνο.
Οι καμπύλες Μπεζιέ κοινοποιήθηκαν ευρέως το 1962 από τον Γάλλο μηχανικό Πιερ Μπεζιέ, ο οποίος τις χρησιμοποίησε για να σχεδιάσει αυτοκινούμενα σώματα (σώματα αυτοκινήτων). Οι καμπύλες ωστόσο αναπτύχθηκαν για πρώτη φορά το 1959 από τον Πωλ ντε Καστεγιώ, χρησιμοποιώντας τον αλγόριθμο του de Casteljau, μία αριθμητικά ευσταθή μέθοδο για την αξιοποίηση των καμπύλων Bézier.
Εξέταση περιπτώσεων
Μία καμπύλη Bézier ορίζεται από ένα σύνολο σημείων ελέγχου από P0 έως Pn, όπου n ο βαθμός της καμπύλης (n = 1 για γραμμική, 2 για τετραγωνική, 3 για κυβική, κλπ.). Το πρώτο και τελευταίο σημείο ελέγχου είναι πάντα τα δύο σημεία που αποτελούν τα άκρα της καμπύλης. Ωστόσο, τα ενδιάμεσα σημεία ελέγχου (αν υπάρχουν) γενικά δεν κείτονται στην καμπύλη.
Γραμμικές καμπύλες Bézier
Για 2 δεδομένα σημεία P0 και P1, μία γραμμική καμπύλη Bézier παίρνει τη μορφή ευθύγραμμου τμήματος μεταξύ των 2 αυτών σημείων. Η καμπύλη δίνεται από τον τύπο:
και αποτελεί μία γραμμική παλινδρόμηση.
Τετραγωνικές καμπύλες Bézier
Μία τετραγωνική καμπύλη Bézier είναι το μονοπάτι που δημιουργείται από το ίχνος της συνάρτησης B(t), για δοσμένα σημεία P0, P1, και P2,
η οποία μπορεί να μεταφραστεί ως η γραμμική παλινδρόμηση των αντίστοιχων σημείων των γραμμικών καμπυλών Bézier από το P0 στο P1 και από το P1 στο P2 αντίστοιχα. Πιο αναλυτικά μπορεί να γραφεί ως εξής:
Ξεκινάει από το σημείο P0 με φορά το σημείο P1, έπειτα στρέφεται για να φτάσει στο P2 στη φορά από το P1. Με άλλα λόγια, οι εφαπτόμενες στα P0 και P2 διέρχονται από το σημείο P1. Αυτό φαίνεται άμεσα από την παράγωγο της καμπύλης Bézier:
Μία τετραγωνική καμπύλη Bézier αποτελεί τμήμα παραβολής. Καθώς η παραβολή αποτελεί μία κωνική τομή, κάποιες πηγές αναφέρονται στις τετραγωνικές καμπύλες Bézier ως "κωνικά τόξα".
Κυβικές καμπύλες Bézier
Τέσσερα σημεία P0, P1, P2 και P3 σε ένα επίπεδο ή σε χώρο μεγαλύτερης διάστασης ορίζουν μία κυβική καμπύλη Bézier. Η καμπύλη ξεκινάει από το σημείο P0 προς το σημείο P1 και φτάνει στο σημείο P3 από την κατεύθυνση του σημείου P2. Συνήθως, δεν θα διέλθει από το σημείο P1 ή από το P2. Τα σημεία αυτά υπάρχουν μόνο για να παρέχουν κατευθυντικές πληροφορίες. Η απόσταση μεταξύ των σημείων P0 και P1 καθορίζει το "πόσο μακρυά" μετακινείται η καμπύλη στην κατεύθυνση του P2 πριν στραφεί προς το P3.
Γράφοντας BP i,Pj,Pk (t) για την τετραγωνική καμπύλη Bézier ορισμένη από τα σημεία Pi, Pj, και Pk, η κυβική καμπύλη Bézier μπορεί να οριστεί ως ένα γραμμικός συνδυασμός δύο τετραγωνικών καμπυλών Bézier:
Η αναλυτική μορφή της καμπύλης είναι:
Για κάποιες τυχαίες τιμές των P1 και P2 υπάρχει περίπτωση η καμπύλη να τέμνει τον εαυτό της, ή να δημιουργεί γωνία.
Γενίκευση
Οι καμπύλες Bézier μπορούν να οριστούν για οποιονδήποτε βαθμό n.
Επαναληπτικός ορισμός
Ένας επαναληπτικός ορισμός (σχέση) για καμπύλη Bézier βαθμού n την εκφράζει ως γραμμικό συνδυασμό σημείου προς σημείου ενός ζεύγους αντίστοιχων σημείων δύο καμπυλών Bézier βαθμού n − 1.
Έστω η καμπύλη Bézier που ορίζεται από τα σημεία P0, P1, ..., Pn.  Τότε
Η επανάληψη αυτή οπτικοποιείται από τα κινούμενα σχεδιαγράμματα που υπάρχουν παρακάτω.
Αναλυτικός ορισμός
όπου είναι διωνυμικοί συντελεστές.
Για παράδειγμα, για n = 5:
Ορολογία
Παρατίθεται ορολογία σχετικά με τις παραμετρικές καμπύλες. Έχουμε
όπου τα πολυώνυμα
είναι γνωστά ως πολυώνυμα Bernstein βαθμού n.
Σημείωνεται ότι t0 = 1, (1 − t)0 = 1, και ο διωνυμικός συντελεστής, , που εκφράζονται επίσης ως  or  είναι:
Τα σημεία Pi καλούνται σημεία ελέγχου για τις καμπύλες Bézier. Το πολύγωνο που σχηματίζεται από την ένωση των σημείων της Bézier με τις ευθείες, ξεκινώντας με το σημείο P0 και τελειώνοντας με το σημείο Pn, ονομάζεται πολύγωνο Bézier (ή πολύγωνο ελέγχου). The κυρτό περίβλημα του πολυγώνου Bézier περιέχει (εσωκλύει) την καμπύλη Bézier.
Γραμμικές καμπύλες
Το t στη συνάρτηση μιας γραμμικής καμπύλης Bézier μπορεί να θεωρηθεί ως μία περιγραφή του πόσο μακριά βρίσκεται το B(t) από το P0 στο P1. Για παράδειγμα αν t=0.25, B(t) θα είναι το ένα τέταρτο της διαδρομής από το σημείο P0 στο σημείο P1. Όσο το t μεταβάλλεται από το 0 στο 1, το B(t) περιγράφει μία ευθεία γραμμή από το P0 στο P1.
Τετραγωνικές καμπύλες
Για τις τετραγωνικές καμπύλες Bézier μπορεί κανείς να κατασκευάσει ενδιάμεσα σημεία Q0 και Q1 τέτοια ώστε όσο το t μεταβάλλεται από το 0 στο 1:
Καμπύλες μεγαλύτερου βαθμού
Για καμπύλες μεγαλύτερου βαθμού απαιτούνται αντίστοιχα περισσότερα ενδιάμεσα σημεία. Για κυβικές καμπύλες μπορούν να κατασκευαστούν ενδιάμεσα σημεία Q0, Q1, και Q2 που περιγράφουν γραμμικές καμπύλες Bézier, και σημεία R0 & R1 που περιγράφουν τετραγωνικές καμπύλες Bézier:
Για τετάρτου βαθμού καμπύλες μπορούν να κατασκευαστούν ενδιάμεσα σημεία Q0, Q1, Q2 & Q3 που περιγράφουν γραμμικές καμπύλες Bézier, σημεία R0, R1 & R2 που περιγράφουν τετραγωνικές καμπύλες Bézier, και σημεία S0 & S1 που περιγράφουν κυβικές καμπύλες Bézier:
Για καμπύλες πέμπτου βαθμού, μπορούν να κατασκευαστούν παρομοίως ενδιάμεσα σημεία.
Αύξηση βαθμού Καμπύλης
Μία καμπύλη Bézier βαθμού n μπορεί να μετατραπεί σε καμπύλη Bézier βαθμού n + 1 με το ίδιο σχήμα (μορφή). Για την αύξηση του βαθμού, χρησιμοποιείται η ισότητα. Καθε στοιχείο (τμήμα)  πολλαπλασιάζεται με (1 − t) ή t, έτσι αυξάνεται ο βαθμός κατά μία μονάδα. Στο παράδειγμα που ακολουθεί ο βαθμός της καμπύλης αυξάνεται από 2 σε 3.
Για τυχαίο (αυθαίρετο) n χρησιμοποιούνται οι ισότητες
υποδεικνύοντας αυθαίρετα και.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμπύλες
Κιούζα (Ιταλία)
Το 91,11% των κατοίκων μιλά Γερμανικά, το 8,29% Ιταλικά και το 0,60% Λαδινικά. Συνδέεται με την υπόλοιπη Ιταλία μέσω του αυτοκινητόδρομου Α12.
Ιστορία
Το ιταλικό όνομα της πόλης Chiusa σημαίνει «κοντά σε ρυάκι» και προέρχεται από το λατινικό "clauas". Αναφέρεται πρώτη φορά το 1027 με τα ονόματα Clausa ή Clusa.
Στην περιοχή χτίστηκε αρχικά το μοναστήρι "Ζέμπεν" που μεταξύ 800 και 1000 έγινε επισκοπή. Αργότερα πέρασε στην δικαιοδοσία της Επισκοπής του Μπρίξεν, ενώ γύρω από το μοναστήρι χτίστηκε σταδιακά η πόλη. Μέσα στο μοναστήρι των καπουτσίνων μοναχών υπάρχει άγαλμα του "Joachim Haspinger", ο οποίος πολέμησε στο πλευρό του Αντρέας Χόφερ.
Μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ανήκε στην Αυστρία, όπως κι όλο το Νότιο Τιρόλο, οπότε και καταλήφθηκε από τα Ιταλικά στρατεύματα κι έκτοτε ανήκει στην Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο