cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτρης Σπανός
Τον Σεπτέμβριο του 2012 ανέλαβε την Α.Ε. Ερμιονίδας, με την οποία συνεργάστηκε μέχρι τον Δεκέμβριο του 2013. Τον Ιανουάριο του 2014 ανέλαβε τον Πανελευσινιακό, στον οποίο εργάστηκε μέχρι τον Μάρτιο. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Παναχαϊκής για δεύτερη φορά στην καριέρα του, στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2016. Αμέσως ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Π.Α.Σ. Λαμία, με την οποία έκλεισε τη σεζόν. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους ανέλαβε τον Απόλλωνα Σμύρνης, στον οποίο εργάστηκε για 6 μήνες και ακολούθως, τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Παναιγιάλειου, για δεύτερη φορά στην καριέρα του, με τον οποίο έκλεισε τη σεζόν. Το καλοκαίρι του 2017 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο εργάστηκε για ένα χρόνο και πανηγύρισε την άνοδο στην Σούπερ Λιγκ. Το καλοκαίρι του 2018 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Α.Ο.Κ. Κέρκυρα, με τον οποίο και εργάστηκε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2019. Ακολούθως ανέλαβε την Δόξα Δράμας, με την οποία έκλεισε τη σεζόν. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους ανέλαβε τον Λεβαδειακό, από τον οποίο παραιτήθηκε τον Οκτώβριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιγιάλειου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Χανιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βύζαντα Μεγάρων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αναγέννησης Άρτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αναγέννησης Άρτας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Βύζαντα Μεγάρων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Σ. Ρόδου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αιολικού Μυτιλήνης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανελευσινιακού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Σ. Λαμίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλωνα Σμύρνης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Δόξας Δράμας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβαδειακού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ιωνικού Νίκαιας
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (2019)
Ο κατάλογος των μελών της ΙΗ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου της Βουλής των Ελλήνων του 2019 αφορά τα 300 μέλη της Βουλής των Ελλήνων (βουλευτές) που εξελέγησαν μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιουλίου 2019.
Νέα Δημοκρατία
Μεταβολές
Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς - Προοδευτική Συμμαχία
Μεταβολές
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα - Κίνημα Αλλαγής
Μεταβολές
Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
Μεταβολές
Ελληνική Λύση
Μεταβολές
Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής
Μεταβολές
Πηγές
2019 βουλευτές
Μισλίμ Αλά
Ο Μισλίμ 'Λιμ' Αλά (1920–1999) ήταν Αλβανός ποδοσφαιριστής και προπονητής ο οποίος αγωνίστηκε για λογαριασμό της ΣΚ Τίρανα, ενώ στην συνέχεια διετέλεσε προπονητής των ΣΚ Τίρανα και Παρτιζάνι Τιράνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Τίρανα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Αλβανίας
The Collection (άλμπουμ, Μάικλ Τζάκσον)
Το The Collection είναι απάνθισμα του Μάικλ Τζάκσον, το οποίο κυκλοφόρησε 4 μέρες μετά τον θάνατό του, αν και η κυκλοφορία του ανακοινώθηκε πριν τον θάνατο του Τζάκσον. Με εξαίρεση το HIStory και το Blood on the Dance Floor, περιέχει όλα τα άλμπουμ του Τζάκσον με την Epic. Έφθασε στη 1η θέση σε αρκετές χώρες. It has peaked at number one in several countries. Το άλμπουμ ήταν διαθέσιμο, αρχικά, με άλλο εξώφυλλο, το 2001 ως ασυνήθιστο UK promo set για να γιορτάσει τη κυκλοφορία του Invincible στο 34 Westferry Circus στο Canary Wharf, Λονδίνο. Αυτό το απάνθισμα επίσης αποτελεί αρχή της μεταθάνατον κληρονομιάς του Τζάκσον. Είναι παρόμοιο με την έκδοση του King of Pop στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Τσαρτ και πωλήσεις
Το άλμπουμ έμεινε για 2 εβδομάδες στην 1η θέση του European Top 100 Albums.
Παραπομπές
κατηγορία:Απανθίσματα του Μάικλ Τζάκσον
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στις Βερσαλλίες
Στις 8 Μαΐου 1842, ένα τρένο εκτροχιάστηκε στο μεσοδιάστημα μεταξύ των σταθμών Μεντόν (Meudon) και Μπελβύ (Bellevue) στη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Βερσαλλιών και Παρισιού, Γαλλία. Το τρένο ταξίδευε προς το Παρίσι και εκτροχιάστηκε όταν στην προπορευόμενη ατμομηχανή έσπασε ένας άξονας και τα βαγόνια από πίσω σχημάτισαν σωρό επάνω της και πήραν φωτιά. Ήταν το πρώτο σιδηροδρομικό δυστύχημα στη Γαλλία και το πιο θανατηφόρο στον κόσμο εκείνη την εποχή, προκαλώντας από 52 έως 200 θανάτους, συμπεριλαμβανομένου του εξερευνητή Ζυλ Ντυμόν Ντ'Υρβίλ (Jules Dumont d'Urville). Το δυστύχημα οδήγησε τους Γάλλους να εγκαταλείψουν την πρακτική του κλειδώματος των επιβατών στα βαγόνια.
Η κόπωση μετάλλου ήταν ελάχιστα κατανοητή εκείνη την εποχή και το δυστύχημα οδήγησε σε συστηματική έρευνα για το πρόβλημα.
Εκτροχιασμός και πυρκαγιά
μικρογραφία|250x250εσ| Πίνακας του δυστυχήματος Αργά το απόγευμα της Κυριακής, 8 Μαΐου 1842, οι δημόσιοι εορτασμοί που πραγματοποιούνταν προς τιμήν της εορτής του βασιλέα Λουδοβίκου Φιλίππου στους Κήπους των Βερσαλλιών είχαν ολοκληρωθεί και πολλοί άνθρωποι επιθυμούσαν να επιστρέψουν στο Παρίσι. Στις 5:30΄ μ.μ. ένα τρένο έφυγε από τον σιδηροδρομικό σταθμό Rive Gauche (αριστερή όχθη του Σηκουάνα) των Βερσαλλιών για τον σταθμό Μονπαρνάς στο Παρίσι. Πάνω από 120 μ. σε μήκος και αποτελούμενο από 16 έως 18 βαγόνια που έλκονταν από δύο ατμομηχανές, το τρένο ήταν γεμάτο και μετέφερε 770 επιβάτες. Ταξιδεύοντας με 40 χλμ./ώ. μεταξύ Μπελβύ και Μεντόν, ένας από τους άξονες της πρόσθιας  ατμομηχανής έσπασε και το όχημα εκτροχιάστηκε, σκορπίζοντας το περιεχόμενο του θαλάμου καύσης  του. Όταν η δεύτερη ατμομηχανή και τα βαγόνια συνέχισαν συσσωρευόμενα πάνω την εκτροχιασμένη ατμομηχανή, τα βαγόνια πήραν φωτιά, εγκλωβίζοντας τους επιβάτες. Οι επιβάτες ήταν κλειδωμένοι στα διαμερίσματα των βαγονιών, όπως συνηθιζόταν τότε στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Η πυρκαγιά ήταν τόσο έντονη που δεν ήταν δυνατό να προσδιοριστεί ο αριθμός των θυμάτων, με τις εκτιμήσεις να κυμαίνονται μεταξύ 52 και 200, και εκατοντάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν σοβαρά. Μεταξύ των θανάτων ήταν ο εξερευνητής Ζυλ Ντυμόν Ντ'Υρβίλκαι η οικογένειά του. Τα λείψανά του αναγνωρίστηκαν από έναν γλύπτη από ένα καλούπι που είχε φτιάξει από το κρανίο του.
Ορισμένες θρησκευτικές ομάδες είπαν ότι οι επιβάτες είχαν τιμωρηθεί επειδή ταξίδεψαν την Κυριακή. Ένα παρεκκλήσι με το όνομα "Notre-Dame-des-Flammes" (Η Παναγία των Φλογών) χτίστηκε στο Μεντόν στη μνήμη των θυμάτων. Αυτό καταχωρήθηκε ως ιστορικό Μνημείο το 1938, αλλά καταργήθηκε το 1959 και κατεδαφίστηκε αμέσως μετά.
Κληρονομιά
Αυτή ήταν η χειρότερη σιδηροδρομική καταστροφή στον κόσμο εκείνη την εποχή. Το δυστύχημα οδήγησε στην εγκατάλειψη της πρακτικής του κλειδώματος των επιβατών στα διαμερίσματα των βαγονιών στη Γαλλία. Η γαλλική κυβέρνηση διόρισε επιτροπή για τη διερεύνηση του δυστυχήματος. Αυτή συνέστησε τη δοκιμή των αξόνων για τον προσδιορισμό της διάρκειας ζωής τους και την παρακολούθηση της χρήσης τους, ώστε να μπορούν να αντικατασταθούν μετά από συγκεκριμένη χρονική διάρκεια χρήσης.
Η κόπωση μετάλλων ήταν ελάχιστα κατανοητή εκείνη την εποχή και το δυστύχημα συνδέεται με τις απαρχές της συστηματικής έρευνας για το πρόβλημα. Η εργασία των H.H Edwards, Ουίλιαμ Ράνκιν,Ουίλιαμ Φέρμπερν και άλλων περιέγραψε τη διαδικασία κόπωσης και ο Ράνκιν ανέπτυξε λύση για τους σιδηροδρομικούς άξονες. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του 1856 έως το 1870, το έργο του Άουγκουστ Βέλερ (August Wöhler) βοήθησε στη βελτίωση των δοκιμών των αξόνων και έτσι αυξήθηκε η διάρκεια ζωής του άξονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Ανδρέας Γκοντζάγκα
O Ανδρέας, ιταλ. Andrea, (- 1686) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν κόμης του Σαν Πάολο (1626-86).
Βιογραφία
Αδέλφια του ήταν ο Βικέντιος αντιβασιλιάς της Καταλωνίας και η Ζηνοβία, σύζυγος του ντον Τζοβάνι Ταλιαβία ντ' Αραγκόνα, δούκα της Τερανόβα. Το 1630 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός του Καίσαρ Β΄. Το 1626 αγόρασε από τον πατέρα του τα φέουδα του Σαν Πάολο ντι Τζιβιτάτε, Σερακαπριόλα και Κιέουτι, που βρισκόταν στην επικράτεια της Νάπολης, γενόμενος κόμης του Σαν Πάολο.
Απεβίωσε το 1686 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Ιωάννης και έπειτα ο Βικέντιος ως κόμητες του Σαν Πάολο. Ο Βικέντιος αργότερα έγινε δούκας της Γκουαστάλα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Λάουρα Κρισπιάνο, από τον Οίκο των μαρκησίων της Φουζάρα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Ρουσουδάν (κόρη του Γεωργίου Γ΄ της Γεωργίας)
Η Ρουσουδάν (γενν. 1158) από τον βασιλικό Οίκο των Βαγρατιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα της Γεωργίας και έγινε πριγκίπισσα της Ρωμανίας μετά τον γάμο της με τον Μανουήλ Κομνηνό, γιο του Ανδρονίκου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Βιογραφία
Ήταν η νεότερη κόρη του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ της Γεωργίας και της συζύγου του Μπουρντουχάν της Αλανίας. Αδελφή της ήταν η Τάμαρ, που διαδέχτηκε τον πατέρα τους και έγινε βασίλισσα της Γεωργίας.
Γεννημένη γύρω στο 1158/1160, η Ρουσουδάν παντρεύτηκε, ίσως το 1180, τον σεβαστοκράτορα Μανουήλ Κομνηνό (γενν. 1145), μεγαλύτερο γιο του Ανδρόνικου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων από το 1183 ως το 1185. Ο Μανουήλ και η Ρουσουδάν είχαν δύο γιους, τον Αλέξιο, ιδρυτή της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και τον Δαυίδ (1184-1214).
Όταν ο Ανδρόνικος Α΄ σκοτώθηκε, ο Μανουήλ τυφλώθηκε και απεβίωσε από τις πληγές του. Τότε η Ρουσουδάν έφυγε από την Κωνσταντινούπολη με τους γιους της, καταφεύγοντας είτε στη Γεωργία είτε στην πρώην βυζαντινή επαρχία του Πόντου.
Ενώ οι σταυροφόροι της Δ΄ Σταυροφορίας κατασκήνωσαν έξω από την Κωνσταντινούπολη από το 1203 και το 1204 κατέλαβαν την πόλη, η αδελφή της και βασίλισσα της Γεωργίας Θαμάρ έστειλε Γεωργιανά στρατεύματα για να βοηθήσουν τον Αλέξιο και τον Δαυίδ να πάρουν τον έλεγχο του Πόντου τον Απρίλιο του 1204. Σε συνδυασμό με τις πρόσθετες κατακτήσεις τους, δημιουργήθηκε η νέα Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας Ο Αλέξιος έγινε ο Αλέξιος Α΄ της Τραπεζούντας, διεκδίκησε τον αυτοκρατορικό τίτλο και άλλαξε το επώνυμό του από Κομνηνός σε Μέγας Κομνηνός. Οι απόγονοί του θα κυβερνήσουν για τις επόμενες οκτώ γενεές, το κράτος που δημιούργησε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μανουήλ Κομνηνό σεβαστοκράτορα και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών
Dictionnaire grec-français (Bailly)
Το Ελληνο-Γαλλικό Λεξικό του Anatole Bailly (Ανατόλ Μπαγί) (Dictionnaire grec-français), που ονομάζεται συνήθως "le Bailly", είναι ένα λεξικό αναφοράς αρχαίων ελληνικών - γαλλικών, η πρώτη έκδοση του οποίου εμφανίστηκε το 1895.
Η πρώτη έκδοση
Όταν ανέλαβε την ανάπτυξη ενός ελληνο-γαλλικού λεξικού, ο Ανατόλ Μπαγί, ένας δάσκαλος γυμνασίου στην Ορλεάνη, ήταν ήδη γνωστός από τα εκπαιδευτικά του έργα για μαθητές και μαθητές στην Αρχαιότητα. Στον «Πρόλογο» της πρώτης έκδοσης, ο Bailly δηλώνει ότι άρχισε να αναπτύσσει αυτό το λεξικό με τη συμβουλή του δασκάλου του, Ε. Έγκερ, του οποίου το όνομα παρατίθεται μεταθανάτια στο εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης.
Επανεκδόσεις
Το Le Bailly εκδοθεί πολλές φορές: τη δέκατη έκτη επανέκδοσή του έγινε το 1950 και ήταν στην εικοστή έκτη έκδοση το 1963. Αυτές οι εκδόσεις διορθώνονται τακτικά και βελτιώνονται με τη βοήθεια πολλών εκπαιδευτικών και ακαδημαϊκών.
Η δέκατη έκτη έκδοση, το 1950, έφερε ιδιαίτερα σημαντικές ενημερώσεις σχετικά με την ετυμολογία των λέξεων, που ανανεώθηκαν από τον Pierre Chantraine, καθώς και πολλές διορθώσεις υπό την εποπτεία του Louis Séchan,. Για την εικοστή έκτη έκδοση, το 1963, ο Louis Séchan αναδιατύπωσε τις σημειώσεις της μυθολογίας και της θρησκείας που υπήρχαν στο τέλος του τόμου και εξέτασε τα περισσότερα άρθρα που σχετίζονται με τη μυθολογία και τη θρησκευτική ιστορία. Αυτή η έκδοση επανεκτυπώθηκε το 2000 με το όνομα "Le Grand Bailly".
Η συνοπτική έκδοση
Περίληψη του Ελληνο-Γαλλικού Λεξικού εμφανίστηκε το 1901. Επανεκδίδεται τακτικά στη συνέχεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά λεξικά Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Γαλλική γλώσσα
Λάλελι (Φατίχ)
δεξιά|μικρογραφία| Τάφος του [[Μουσταφά Γ΄|Μουσταφά Γ' και το τζαμί Λάλελι στην οδό Ορντού στο Λάλελι]] Το Λάλελι (που σημαίνει «με τουλίπες» στα τούρκικα) είναι γειτονιά στην περιοχή Φατίχ, στην Κωνσταντινούπολη, στην Τουρκία και βρίσκεται μεταξύ Βαγιαζίτ και Ακσαράι. Είναι γνωστό για τη μεγάλη επιχείρηση χονδρικής πώλησης κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων και φιλοξενεί τις Σχολές Φιλολογίας και Επιστήμης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, που σχεδιάστηκαν από τους Σεντάντ Χακί Ελντέμ και Εμίν Ονάτ τη δεκαετία του 1940. Εξυπηρετείται από μια στάση στη γραμμή T1 του τραμ, που εκτείνεται κατά μήκος του Ορντού Τζάντεσι.
Απέναντι από το τζαμί βρίσκεται το συγκρότημα Κότζα Ραγίπ Πασά, που σχεδιάστηκε επίσης από τον Μεχμέτ Ταχίρ Αγά το 1762. Ήταν υπό ανακαίνιση για μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 2010.
Στους πίσω παράδρομους βρίσκεται το πολύ παλαιότερο Τζαμί της Αλικαρνασσού (AKA Mesih Paşa Cami), το οποίο αρχικά ήταν βυζαντινή εκκλησία του 10ου αιώνα, που συνδέεται με το Μυρειαίο Ανάκτορο. Δίπλα του υπάρχει υπόγεια δεξαμενή, πιθανώς παρόμοιας χρονολογίας. Και οι δύο βρίσκονται στη θέση μιας χαμένης Ροτόντας, που χρονολογείται από τον πέμπτο αιώνα, η οποία πιστεύεται ότι ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος τέτοιος κυκλικός ρωμαϊκός ναός μετά το Πάνθεον στην Ρώμη. μικρογραφία| [[Τέμενος Μπόντρουμ|Τζαμί της Αλικαρνασσού στο Λάλελι ]] Επίσης στο Λάλελι βρίσκεται το Μπουγιούκ Τας Χάνι ( Büyük Taş Hanı στα τουρκικά) που πιθανότατα αποτελούσε μέρος του συγκροτήματος του τζαμιού Λάλελι και περιέχει τα ερείπια μιας άλλης δεξαμενής.
Η πολυκατοικία Ταγιάρε (Harikzedegen), που τώρα είναι ένα ξενοδοχείο, ήταν το πρώτο κτήριο από οπλισμένο σκυρόδεμα στην Κωνσταντινούπολη. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Κεμαλεντίν Μπέη, για να στεγάσει όσους εκτοπίστηκαν από μια πυρκαγιά στο Φατίχ το 1918.
Το Λάλελι φιλοξενεί το λεγόμενο «εμπόριο βαλιτσών», όπου αγοραστές από όλη την πρώην Σοβιετική Ένωση προμηθεύονται αγαθά, για να τα πουλήσουν σε παζάρια και μπουτίκ στην πατρίδα τους. Το εμπόριο είναι ένας από τους ισχυρότερους δεσμούς μεταξύ της Κωνσταντινούπολης και του πρώην σοβιετικού κόσμου, με τους πολιτιστικούς δεσμούς να αναπτύσσονται παράλληλα με την οικονομική σχέση. Η μεγαλύτερη αγορά για το εμπόριο Λάλελι είναι η Ρωσία, ακολουθούμενη από την Ουκρανία, το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φατίχ
Λουίζα της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν
H Λουίζα (γερμ. Louise von Sachsen-Hildburghausen von Wettin, 28 Ιανουαρίου 1794 - 6 Απριλίου 1825) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Νάσσαου.
Βιογραφία
Η Καρλόττα Λουίζα Φρειδερίκη Αμαλία Αλεξανδρινή ήταν η τρίτη κόρη του Φρειδερίκου της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν (μετά της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ) και της Καρλόττας Γεωργίνας, κόρης του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1813 τον Γουλιέλμο του Νάσσαου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Χιλντμπουργκχάουζεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Το Λειβάδι
Το Λειβάδι είναι μυθιστόρημα του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ που εκδόθηκε το 1827. Είναι το τρίτο έργο του συγγραφέα στο οποίο πρωταγωνιστεί ως χαρακτήρας ο Ναθαναήλ Μπάμπο (Νάττυ Μπάμπο), γνωστός και ως Αετομάτης. Ο φανταστικός ήρωας δεν αποκαλείται ποτέ με το όνομά του αλλά, αντιθέτως, αναφέρεται ως "ο κυνηγός" ή "ο γέρος". Χρονολογικά, το "Λειβάδι" είναι το πέμπτο και τελευταίο μέρος των "Κατορθωμάτων του Αετομάτη", αν και δημοσιεύτηκε πριν τον "Ανιχνευτή" (1840) και τον "Ελαφοκυνηγό" (1841). Στο έργο αυτό ο Μπάμπο απεικονίζεται κατά το τελευταίο έτος της ζωής του αλλά εξακολουθεί να αποδεικνύεται χρήσιμος για τους ανθρώπους που βρίσκονται σε κίνδυνο στα αμερικανικά σύνορα. Το ότι αποτελεί συνέχεια του "Τελευταίου των Μοϊκανών" υποδεικνύεται από την εμφάνιση του εγγονού του Ντάνκαν και της Άλις Χέιγουορντ και του ευγενικού Ινδιάνου αρχηγού Σκληρόκαρδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα
Λιραγλουτίδη
Η λιραγλουτίδη, που πωλείται με την επωνυμία Victoza μεταξύ άλλων, είναι αντιδιαβητικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2, της παχυσαρκίας και της χρόνιας διαχείρισης βάρους. Στον διαβήτη είναι λιγότερο προτιμώμενος παράγοντας σε σύγκριση με τη μετφορμίνη για έναρξη αγωγής. Χορηγείται με ένεση κάτω από το δέρμα.
Οι συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν χαμηλό σάκχαρο στο αίμα, ναυτία, ζάλη, κοιλιακό άλγος και πόνο στο σημείο της ένεσης. Οι γαστρεντερικές παρενέργειες τείνουν να είναι πιο έντονες στην αρχή της θεραπείας και υποχωρούν με την πάροδο του χρόνου. Άλλες σοβαρές παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν μυελοειδή καρκίνο του θυρεοειδούς, αγγειοοίδημα, παγκρεατίτιδα, νόσο της χοληδόχου κύστης και προβλήματα στα νεφρά. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη και τον θηλασμό είναι με ασαφής ασφάλεια. Η λιραγλουτίδη είναι ένας αγωνιστής υποδοχέα πεπτιδίου-1 που μοιάζει με γλυκαγόνο (αγωνιστής υποδοχέα GLP-1) γνωστός και ως μιμητικά ιγκρετινών. Λειτουργεί αυξάνοντας την απελευθέρωση ινσουλίνης από το πάγκρεας και μειώνει την υπερβολική απελευθέρωση γλυκαγόνης.
Η λιραγλουτίδη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2009 και στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2010. Το 2019, ήταν το 142ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 4εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Η λιραγλουτίδη είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2 και της παχυσαρκίας.
Διαβήτης τύπου 2
Η λιραγλουτίδη βελτιώνει τον έλεγχο της γλυκόζης στο αίμα. Μια διπλά τυφλή μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2016 έδειξε μικρότερο κίνδυνο θανάτου από καρδιαγγειακές παθήσεις, μη θανατηφόρου εμφράγματος και μη θανατηφόρου εγκεφαλικού στην ομάδα που λάμβανε λιραγλουτίδη σε σχέση με το εικονικό φάρμακο.
Στον διαβήτη είναι λιγότερο προτιμώμενος παράγοντας για έναρξη αγωγής. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε εκείνους στους οποίους η μετφορμίνη και ένα άλλο αντιδιαβητικό φάρμακο όπως μια σουλφονυλουρία δεν επαρκούν. Μια ανασκόπηση του Cochrane το 2011 έδειξε μείωση της HbA1c κατά 0,24% περισσότερο με λιραγλουτίδη 1,8 mg σε σύγκριση με την ινσουλίνη glargine, 0,33% περισσότερο από την εξενατίδη 10 μg δύο φορές την ημέρα, τη σιταγλιπτίνη και τη ροσιγλιταζόνη.
Παχυσαρκία
Η λιραγλουτίδη μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί μαζί με δίαιτα και άσκηση για τη χρόνια διαχείριση βάρους σε ενήλικες ασθενείς. Η λιραγλουτίδη έχει αποδειχθεί ότι οδηγεί σε μεγαλύτερη απώλεια βάρους από άλλα ανάλογα πεπτιδίου που μοιάζουν με γλυκαγόνη. Ο δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ) πρέπει να είναι μεγαλύτερος από 30 kg/m2 ή περισσότερο από 27 kg/m2 μαζί με υψηλή αρτηριακή πίεση, σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 ή δυσλιπιδαιμία.
Καρκίνος θυροειδούς
Σε εκθέσεις οκτώ φορές μεγαλύτερες από αυτές που χρησιμοποιήθηκαν στον άνθρωπο, η λιραγλουτίδη προκάλεσε στατιστικά σημαντική αύξηση στους όγκους του θυρεοειδούς σε αρουραίους. Η κλινική σημασία αυτών των ευρημάτων είναι άγνωστη. Σε κλινικές δοκιμές, το ποσοστό όγκων του θυρεοειδούς σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με λιραγλουτίδη ήταν 1,3 ανά 1000 ασθενείς-έτη (4 άτομα) σε σύγκριση με 1,0 ανά 1000 ασθενείς (1 άτομο) στις ομάδες ελέγχου. Το μοναδικό άτομο στην ομάδα σύγκρισης και τέσσερα από τα πέντε άτομα στην ομάδα λιραγλουτίδης είχαν δείκτες ορού (αυξημένη καλσιτονίνη) που υποδηλώνουν προϋπάρχουσα νόσο κατά την έναρξη.
Ο FDA είπε ότι η καλσιτονίνη ορού, ένας βιοδείκτης του μυελικού καρκίνου του θυρεοειδούς, ήταν ελαφρώς αυξημένη σε ασθενείς με λιραγλουτίδη, αλλά εξακολουθεί να είναι εντός φυσιολογικών ορίων και απαιτούσε συνεχή παρακολούθηση για 15 χρόνια σε μητρώο καρκίνου.
Παγκρεατίτιδα
Το 2013, μια ομάδα στο Johns Hopkins ανέφερε μια φαινομενικά στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ νοσηλείας για οξεία παγκρεατίτιδα και προηγούμενης θεραπείας με παράγωγα GLP-1 (όπως η εξενατίδη) και αναστολείς DPP-4 (όπως η σιταγλιπτίνη). Σε απάντηση, η FDA των Ηνωμένων Πολιτειών και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων διεξήγαγαν μια ανασκόπηση όλων των διαθέσιμων δεδομένων σχετικά με την πιθανή σύνδεση μεταξύ των μιμητικών της ινκρετίνης και της παγκρεατίτιδας ή του καρκίνου του παγκρέατος. Σε μια κοινή επιστολή του 2014 προς το New England Journal of Medicine, οι υπηρεσίες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «Μια συγκεντρωτική ανάλυση δεδομένων από 14.611 ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 από 25 κλινικές δοκιμές στη βάση δεδομένων σιταγλιπτίνης δεν παρείχε πειστικά στοιχεία για αυξημένο κίνδυνο παγκρεατίτιδας ή παγκρεατικού καρκίνος» και «Και οι δύο υπηρεσίες συμφωνούν ότι οι ισχυρισμοί σχετικά με την αιτιώδη συσχέτιση μεταξύ φαρμάκων που βασίζονται στην ινκρετίνη και παγκρεατίτιδας ή καρκίνου του παγκρέατος, όπως εκφράζονται πρόσφατα στην επιστημονική βιβλιογραφία και στα μέσα ενημέρωσης, δεν συνάδουν με τα τρέχοντα δεδομένα. Ο FDA και ο EMA δεν έχουν καταλήξει σε οριστικό συμπέρασμα αυτή τη στιγμή σχετικά με μια τέτοια αιτιώδη σχέση. Αν και το σύνολο των δεδομένων που έχουν αναθεωρηθεί παρέχει καθησυχασμό, η παγκρεατίτιδα θα συνεχίσει να θεωρείται κίνδυνος που σχετίζεται με αυτά τα φάρμακα μέχρι να υπάρξουν περισσότερα δεδομένα. Και οι δύο υπηρεσίες συνεχίζουν να διερευνούν αυτό το σήμα ασφαλείας.»
Φαρμακοδυναμική
Η λιραγλουτίδη είναι ένας ακυλιωμένος αγωνιστής του πεπτιδίου-1 που μοιάζει με γλυκαγόνο (GLP-1), που προέρχεται από το ανθρώπινο GLP-1-(7-37), μια λιγότερο κοινή μορφή ενδογενούς GLP-1.
Μειώνει την σχετιζόμενη με τα γεύματα υπεργλυκαιμία (για 24 ώρες μετά τη χορήγηση) αυξάνοντας την έκκριση ινσουλίνης (μόνο) όταν απαιτείται από τα αυξημένα επίπεδα γλυκόζης, καθυστερώντας την γαστρική κένωση και καταστέλλοντας την έκκριση γλυκαγόνης κατά το γεύμα.
Η λιραγλουτίδη οδηγεί σε απελευθέρωση ινσουλίνης στα βήτα κύτταρα του παγκρέατος παρουσία αυξημένης γλυκόζης στο αίμα. Αυτή η έκκριση ινσουλίνης υποχωρεί καθώς οι συγκεντρώσεις της γλυκόζης μειώνονται και πλησιάζουν την ευγλυκαιμία (φυσιολογικό επίπεδο γλυκόζης στο αίμα). Μειώνει επίσης την έκκριση γλυκαγόνης με τρόπο εξαρτώμενο από τη γλυκόζη και καθυστερεί τη γαστρική κένωση. Σε αντίθεση με το ενδογενές GLP-1, η λιραγλουτίδη είναι σταθερή έναντι της μεταβολικής αποικοδόμησης από τις πεπτιδάσες, με χρόνο ημιζωής στο πλάσμα 13 ώρες.
Φαρμακοκινητική
Το ενδογενές GLP-1 έχει χρόνο ημιζωής στο πλάσμα 1,5–2 λεπτά λόγω αποικοδόμησης από τα πανταχού παρόντα ένζυμα, τη διπεπτιδυλική πεπτιδάση-4 (DPP4) και τις ουδέτερες ενδοπεπτιδάσες (NEP). Ο χρόνος ημιζωής μετά την ενδομυϊκή ένεση είναι περίπου μισή ώρα, επομένως ακόμη και όταν χορηγείται με αυτόν τον τρόπο, έχει περιορισμένη χρήση ως θεραπευτικός παράγοντας. Οι μεταβολικά ενεργές μορφές του GLP-1 είναι το ενδογενές GLP-1-(7-36)ΝΗ2 και το πιο σπάνιο GLP-1-(7-37). Η παρατεταμένη δράση της λιραγλουτίδης επιτυγχάνεται με τη σύνδεση ενός μορίου λιπαρού οξέος σε μια θέση του μορίου GLP-1-(7-37), επιτρέποντάς του να συνδεθεί με την αλβουμίνη εντός του υποδόριου ιστού και της κυκλοφορίας του αίματος. Το ενεργό GLP-1 στη συνέχεια απελευθερώνεται από την αλβουμίνη με αργό, σταθερό ρυθμό. Η δέσμευση σε λευκωματίνη οδηγεί επίσης σε βραδύτερη αποικοδόμηση και μειωμένη νεφρική αποβολή σε σύγκριση με αυτή του GLP-1-(7-37).
Ιστορία
Η λιραγλουτίδη εγκρίθηκε από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) το 2014, και από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (EMA) το 2015, για ενήλικες με δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) 30 ή μεγαλύτερο (παχυσαρκία) ή ΔΜΣ 27 ή μεγαλύτερο (υπέρβαροι) που έχουν τουλάχιστον μία πάθηση που σχετίζεται με το βάρος. Η λιραγλουτίδη εγκρίθηκε από τον FDA το 2019, για τη θεραπεία παιδιών 10 ετών και άνω με διαβήτη τύπου 2, καθιστώντας την το πρώτο φάρμακο χωρίς ινσουλίνη που εγκρίθηκε για τη θεραπεία του διαβήτη τύπου 2 σε παιδιά από τότε που εγκρίθηκε η μετφορμίνη το 2000.
Το 2017, η Novo Nordisk συμφώνησε να πληρώσει 58,65 εκατομμύρια δολάρια για να διευθετήσει πολλαπλές αγωγές που ισχυρίζονται ότι η εταιρεία είχε προχωρήσει σε παράνομη εμπορία, προώθηση και πώληση Victoza για χρήσεις εκτός ετικέτας (όπως για τον διαβήτη τύπου 1 ) κατά παράβαση του Ομοσπονδιακού νόμου περί τροφίμων, φαρμάκων και καλλυντικών και του νόμου περί ψευδών αξιώσεων. Η Novo Nordisk πλήρωσε επιπλέον 1,45 εκατομμύρια δολάρια στις πολιτείες της Καλιφόρνια και του Ιλινόις για τη διευθέτηση υποθέσεων πληροφοριοδοτών που ισχυρίζονται ότι υπήρχε απάτη κατά ιδιωτικών εμπορικών ασφαλιστών υγείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πεπτιδικές ορμόνες Κατηγορία:Αντιδιαβητικά φάρμακα
Γραμμή διαδοχής του ισπανικού θρόνου
Γραμμή διαδοχής
Η παράγραφος 1 του άρθρου 57 του ισπανικού συντάγματος, προβλέπει ότι «Το Στέμμα της Ισπανίας πρέπει να κληρονομείται από τους διαδόχους της Α.Μ. Χουάν Κάρλος Α΄ των Βουρβόνων». Ως σήμερα, δεν είναι ξεκάθαρο αν η διάταξη αυτή περιλαμβάνει κάποιον πέρα από τους απογόνους του βασιλιά Χουάν Κάρλος.
Νανόφιδο
Το νανόφιδο, Eirenis modestus (Martin, 1838) ή αλλιώς θαμνόφιδο (διεθνής κοινή ονομασία: Ring-headed Dwarf Snake) είναι ένα μεσαίου μεγέθους φίδι της οικογένειας Colubridae. Πρόκειται για ακίνδυνο και μη δηλητηριώδες φίδι. Στην χώρα μας απαντά το υποείδος Eirenis modestus semimaculatus (Böttger, 1876).
Περιγραφή
Το νανόφιδο είναι ένα αρκετά λεπτό φίδι με μέγιστο μήκος τα 70 cm, συνήθως όμως τα ενήλικα είναι πολύ μικρότερα. Το δέρμα του είναι λείο και οι άκρες των φολίδων είναι ελαφρώς πιο σκούρες από τα κέντρα. Η ανώτερη επιφάνεια του σώματος έχει ομοιόμορφο κιτρινοκάστανο, γκριζωπό-καφέ ή κοκκινωπό-καφέ χρώμα, ενώ η κατώτερη γυαλιστερό λευκό. Εξαίρεση αποτελούν ορισμένα άτομα σε αρκετούς πληθυσμούς, όπου εμφανίζουν σειρές από μαύρες κηλίδες στην επιφάνεια του σώματος (υποείδος Ε. modestus semimaculatus). Γύρω από το λαιμό διακρίνεται μια ζώνη με σκούρες κηλίδες σε σχήμα ημισελήνου χωρισμένη από το κεφάλι από μια ανοιχτόχρωμη λωρίδα.
Γεωγραφική κατανομή
Εξαπλώνεται κυρίως στην περιοχή του Καυκάσου (Αρμενία, Ν. Αζερμπαϊτζάν, Α. Γεωργία, Ν. Ρωσία), στην Τουρκία, στο Ιράν, αλλά και στην Ελλάδα. Στη χώρα μας απαντάται μόνο σε ορισμένα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου: Αλατονήσι, Φούρνοι, Κάλυμνος, Καστελλόριζο, Λέρος, Λέσβος, Σαμιοπούλα, Σάμος, Σύμη και Χίος. Η παρουσία του στην Α. Θράκη και στο Ιράκ απαιτεί επιβεβαίωση.
Ενδιαίτημα
Προτιμά ξηρές, βραχώδεις περιοχές με αραιή βλάστηση. Μπορεί επίσης να βρεθεί σε δασικές, αγροτικές και καλλιεργούμενες εκτάσεις.
μικρογραφία|600x600εσ|left|Μελανιστικό άτομο, Καστελλόριζο.
Βιολογία
Δραστηριοποιείται κυρίως κατά την αυγή και το σούρουπο, αλλά και σε σκιερές περιοχές κατά τη διάρκεια της μέρας. Κρύβεται κάτω από πέτρες και σε ρωγμές και μερικές φορές ανά μικρές ομάδες. Κυνηγά δραστήρια ασπόνδυλα (συνήθως ακρίδες, γρύλους και σκαθάρια, αλλά και σαρανταποδαρούσες και σκορπιούς) και μικρές σαύρες. Ενεργό μεταξύ Μαρτίου και Οκτωβρίου. Το ζευγάρωμα πραγματοποιείται μέχρι τον Ιούνιο. Είναι ωοτόκο και τα θηλυκά γεννούν 3-8 αυγά τον Ιούλιο, ενώ η εκκόλαψη των αυγών γίνεται το Σεπτέμβριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπετά της Ελλάδας Κατηγορία:Ερπετά της Ευρώπης Κατηγορία:Ερπετά της Ασίας Κατηγορία:Καινοφιίδαι
Μαρία Λουίζα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
H Μαρία Λουίζα (γερμ. Marie Louise von Mecklenburg-Schwerin, 31 Μαρτίου 1803 - 26 Οκτωβρίου 1862) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του Διαδόχου του Μεγάλου Δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Αλτεμβούργου.
Βιογραφία
Η Μαρία Λουίζα Φρειδερίκη Αλεξανδρινή Ελισάβετ Καρλόττα Αικατερίνη ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου Λουδοβίκου, Διαδόχου στο Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν, και της Ελένης Πάβλοβνας, κόρης του Παύλου της Ρωσίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1825 τον Γεώργιο της Σαξονίας-Αλτεμβούργου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Βικέντιος της Γκουαστάλα
O Βικέντιος, ιταλ. Vincenzo, (1634 - 28 Απριλίου 1714) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν δούκας της Γκουαστάλα (1692-1714).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ανδρέα κόμη του Σαν Πάολο και της Λάουρα Κρισπιάνο.
Το 1678 ο εξάδελφός του Φερράντε Γ΄ Γκοντζάγκα δούκας της Γκουαστάλα απεβίωσε χωρίς άρρενα απόγονο και τον διαδέχθηκε η πρώτη κόρη του Άννα-Ισαβέλλα με τον σύζυγό της Φερδινάνδο-Κάρολο Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα. Το 1692 όμως ο επικυρίαρχος του δουκάτου Λεοπόλδος Α΄ των Αψβούργων-Αυστρίας παρενέβη και το απέδωσε στον Βικέντιο και τη σύζυγό του Μαρία-Βικτόρια, δεύτερη κόρη του Βερράντε Γ΄.
Απεβίωσε το 1714 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Αντώνιος-Φερδινάνδος, που απεβίωσε άτεκνος και έπειτα ο Ιωσήφ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Πόρτσια Γκουίντι, κόρη του Νικόλα μαρκησίου του Μπάγκνο και του Μοντεμπέλο· δεν απέκτησαν απογόνους.
Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με την Μαρία-Βικτόρια Γκοντζάγκα, κόρη του εξαδέλφου του Φερράντε Γ΄ δούκα της Γκουαστάλα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Assert.h
Αυτό το αρχείο κεφαλίδα περιέχει μακροεντολές που βοηθούν στην αναγνώριση και τον εντοπισμό λογικών λαθών (bugs) που μπορεί να υπάρχουν στον κώδικα.
assert
Η μόνη μακροεντολή που απαιτείται από την ANSI C για αυτό το αρχείο.
Παράμετροι
Μια οποιαδήποτε λογική έκφραση ή ένας ακέραιος αριθμός.
Επιστροφή
Δεν επιστρέφει τίποτα.
Παρενέργειες
Εάν η έκφραση είναι λανθασμένη ή ο ακέραιος είναι μηδέν, τότε εμφανίζει κάποιο κατάλληλο μήνυμα στο stderr και αμέσως μετά καλεί την abort. Αν έχει οριστεί το NDEBUG πριν από τη συμπερίληψη του αρχείου αυτού στο πρόγραμμα, τότε η συγκεκριμένη μακροεντολή αγνοείται τελείως.
Βιβλιογραφία
Prentice Hall - The C Programming Language- Brian W. Kernighan, Dennis M. Ritchie, 2nd ed.
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες υπολογιστών
Μεγαλοχώρι Σερρών
''Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μεγαλοχώρι
To Μεγαλοχώρι (επίσημα Μεγαλοχώριον) είναι πεδινό χωριό του νομού Σερρών σε υψόμετρο 35 μέτρα. Βρίσκεται στις ΒΔ. παρυφές της λίμνης Κερκίνης κοντά στο σημείο που εκβάλλει στη λίμνη ο ποταμός Στρυμόνας. Απέχει 43 χλμ. ΒΔ. από τις Σέρρες και 20 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Σιδηρόκαστρο. Η παλιά ονομασία του χωριού, μέχρι το 1927, ήταν Μπογιούκ Μαχαλέ, οπότε και με το ΦΕΚ 179Α - 30/08/1927 μετονομάστηκε σε Μεγαλοχώρι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Πετριτσίου που υπάγεται στο Δήμο Σιντικής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 658 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Γίγαντες πλακί
Οι γίγαντες πλακί είναι Ελληνικό πιάτο γνωστό και ως φασόλια γίγαντες στο φούρνο
Ετυμολογία
Η ονομασία «γίγαντες» είναι Ελληνικής προέλευσης, εξ' ου και τα "φασόλια γίγαντες". Οι γίγαντες πλακί είναι μεζές χορτοφαγικός αποτελούμενος από μεγάλα ξερά φασόλια (παραδοσιακά γνωστά ως «φασόλια γίγαντες», μια ποικιλία του Phaseolus coccineous) μαγειρεμένα σε σάλτσα ντομάτας.
Μέθοδοι μαγειρέματος
Το πιάτο γίνεται από ξηρά λευκά φασόλια (φασόλια γίγαντες), ντομάτες, κρεμμύδια, ελαιόλαδο, μαϊντανό και ζάχαρη. Όταν δεν μπορούν να βρεθούν φασόλια γίγαντες, τότε δύνανται να αντικατασταθούν από μεγάλα φασόλια ως κατάλληλα υποκατάστατά τους. Άλλα χορταρικά όπως σκόρδο, καρότα, κολοκυθάκια και σέλινο ή σέλερι χρησιμοποιούνται ενίοτε και ορισμένες επαρχιακές συνταγές προσθέτουν λουκάνικα ή καπνιστό χωριάτικο λουκάνικο κομμένο σε μικρούς κύβους.
Μέθοδοι σερβιρίσματος
Είναι ιδιαιτέρως δημοφιλές κατά τους φθινοπωρινούς και χειμερινούς μήνες. Οι γίγαντες συνήθως σερβίρονται σαν κύριο πιάτο με φέτα, ελιές και ψωμί ή σε θερμοκρασία δωματίου ως μέρος του μεζέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση όσπρια Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση χορταρικά
Ντομίνικ Ράινερ Ραντζίβιου
Ο Πρίγκιπας Ντομίνικ Ράινερ Ραντζίβιου (πολωνικά: Dominik Rainer Radziwiłł) (22 Ιανουαρίου 1911 - 19 Νοεμβρίου 1976) ήταν Πολωνός αριστοκράτης και αξιωματικός του Πολωνικού Στρατού.
Ο πατέρας του, ο Πρίγκιπας Χιερόνιμ Μικοουάι Ραντζίβιου, απελάθηκε σε γκουλάγκ κατά τη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής της Πολωνίας και πέθανε στις 6 Απριλίου 1945.
Γάμος και ζήτημα
Παντρεύτηκε την Πριγκίπισσα Ευγενία της Ελλάδας και της Δανίας στις 30 Μαΐου 1938 στο Παρίσι, από την οποία χώρισε το 1946. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Λίντια Λέισι Μπλάντγκουντ (1 Φεβρουαρίου 1923, Νέα Υόρκη, με την οποία παντρεύτηκε στις 8 Ιανουαρίου 1947 στη Ρώμη. Είχαν τρία παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Οικογένεια Ραντζίβιου
Άργια Κάριβιερι
Η Άργια Κάριβιερι (Arja Karivieri, γεννημένη στις 17 Αυγούστου 1960) είναι Φινλαδή ερευνήτρια αρχαιοτήτων. Διατελεί καθηγήτρια αρχαίου πολιτισμού και κοινωνικού βίου (Antikens kultur och samhällsliv) στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης. Επί χρονικό διάστημα διάρκειας τριών ετών, πιο συγκεκριμένα μεταξύ του 2017 και του 2020, η Κάριβιερι διετέλεσε διευθύντρια του Φινλανδικού Ινστιτούτου Ρώμης.
Η Κάριβιερι έχει εργαστεί στον τομέα της αρχαιολογίας, ενώ έλαβε τον διδακτορικό τίτλο σπουδών της από το Πανεπιστήμιο του Τούρκου το 1997. Παράλληλα, η Κάριβιερι έχει διατελέσει διευθύντρια του εγχειρήματος αρχαιολογικών ανασκαφών στην περιοχή Παλιάμπελα (Αρέθουσα) για λογαριασμό του Φινλανδικού Ινστιτούτου Αθηνών, καθώς και διευθύντρια πεδίου του Εγχειρήματος Πομπηία του Σουηδικού Ινστιτούτου Ρώμης. Στο πλαίσιο μελέτης η οποία τελεί υπό τη χρηματοδότηση της Ακαδημίας της Φινλανδίας, η ερευνητική ομάδα της διερευνά τους αρχαίους πληθυσμούς της ρωμαϊκής πόλεως και λιμένα της Όστια.
Η Κάριβιερι είναι μέλος της Φινλανδικής Εταιρείας Επιστημών.
Αϊμέρυ Γ΄ του Ναρμπόν
μικρογραφία| Επιγραφή στο αβαείο της Ουέρτα, που επαινεί τον ιδρυτή της, Πέδρο Μανρίκε, και καταγράφει το τέλος του το 1202. Ο Αϊμέρυ επισκέφτηκε το μοναστήρι εκείνη τη χρονιά για να επιβεβαιώσει τις επιχορηγήσεις του πατέρα του σε αυτό. Η επιγραφή μπορεί να είχε στηθεί κατά την επίσκεψή του.
Ο Αϊμέρυ (Αϊμέρικ) Γ΄  (απεβ. Φεβρουάριος 1239), γνωστός στα ισπανικά ως Aimerico Pérez de Lara, ήταν ο υποκόμης του Ναρμπόν από το 1194 μέχρι το τέλος του. Ήταν μέλος του Οίκου της Λάρα. Καθ 'όλη τη διάρκεια της βασιλείας του έπρεπε να διεκδικήσει ανταγωνιστικές αξιώσεις επικυριαρχίας επάνω του και μέχρι το 1223 η βασιλεία του κυριαρχήθηκε από τον Οσιτανικό Πόλεμο. Συμμετείχε χωρίς ενθουσιασμό στο πλευρό των σταυροφόρων, αλλά διατήρησε την υποκομητεία του, την οποία μεταβίβασε στον γιο του.
Ο Αϊμέρυ και ο πατέρας του
Μετά την παραίτηση της υποκόμισσας Ερμενγάρδης το 1192, ο ανιψιός και κληρονόμος της, Πέδρο Μανρίκε δε Λάρα, ένας ευγενής από την Καστίλη, ταξίδεψε στο Nαρμπόν (Νarbonne) για να λάβει την υποκομητεία και στη συνέχεια να την παραχωρήσει στον δεύτερο γιο του, Aϊμέρυ, μαζί με την επικυριαρχία επί της υποκομητείας Μπεζιέρ (1194). Μόνο το κάστρο του Μονπεσά και η γύρω περιοχή του προοριζόταν για τον Πέδρο ως βάση βόρεια των Πυρηναίων. Ο Αϊμέρυ αναγνώρισε αμέσως την επικυριαρχία του Ραϋμόνδου Ε' κόμη της Τουλούζης και έλαβε τον φόρο υποτέλειας των δικών του υποτελών.
Σταυροφορίες στη νότια Γαλλία και την Ισπανία
μικρογραφία| Η εντύπωση του σύγχρονου καλλιτέχνη από την Πολιορκία της Τουλούζης, στην οποία ήταν παρών ο Έιμερι.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Antoniotto Usodimare (αντιτορπιλικό)
Περιγραφή
Τα αντιτορπιλικά της κλάσης Navigatori ναυπηγήθηκαν ως αντιστάθμισμα στα μεγάλα γαλλικά αντιτορπιλικά των κλάσεων Jaguar και Guépard. Είχαν ολικό μήκος 107,3 m, πλάτος 10,2 m και μέσο βύθισμα 3,5 m. Είχαν εκτόπισμα 1930 t (1900 LT) με κανονικό φορτίο και 2621 t (2580 LT) με πλήρες. Το πλήρωμά τους την περίοδο του πολέμου αποτελούνταν από 222–225 αξιωματικούς και ναύτες.
Το σύστημα πρόωσης παρείχε ισχύ έως και 55000 shp και η ταχύτητα πλεύσης σε πραγματικές συνθήκες έφθανε στους 32 kn παρόλο που με περιορισμένο φορτίο τα Navigatori είχαν φθάσει στους 38–41 kn κατά την διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών. Η ακτίνα δράσης ανερχόταν σε 3800 ναυτικά μίλια με ταχύτητα πλεύσης 18 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από έξι πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε τρεις πύργους. Επίσης υπήρχαν δύο αντιαεροπορικά πυροβόλα των 40 mm καθώς και δύο δίδυμα πολυβόλα των 13,2 mm καθώς και δυο τρίδυμοι τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Εκτός αυτών τα Navigatori μπορούσαν να μεταφέρουν 86-104 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Οι εργασίες ναυπήγησης του Antoniotto Usodimare ξεκίνησαν την 1η Μαΐου 1927 στις εγκαταστάσεις της Odero-Terni-Orlando στη Γένοα, καθελκύστηκε στις 12 Μαΐου 1929 και εντάχθηκε σε υπηρεσία την 21η Νοεμβρίου του ίδιου έτους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Navigatori Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Λουτρό Σκύρου
Το Λουτρό είναι μικρό πεδινό χωριό της Σκύρου με υψόμετρο 10 μέτρα που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 10 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Χώρα και 5 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Λιναριά (το λιμάνι του νησιού). Δίπλα και δυτικά είναι το Καλικρί ενώ δίπλα και νότια η Καλαμίτσα. Το χωριό αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1940 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 28 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σκύρου Κατηγορία:Χωριά της Σκύρου
Πέδρο Μανρίκε δε Λάρα
Ο Πέδρο Μανρίκε δε Λάρα, ισπαν.: Pedro Manrique de Lara, (απεβ. τον Ιανουάριο του 1202), κοινώς αποκαλούμενος Πέδρο ντε Μολίνα ή Πέτρος της Λάρα, ήταν Καστιλιανός ευγενής και στρατιωτικός ηγέτης του Οίκου της Λάρα. Αν και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην υπηρεσία του Αλφόνσου Η' της Καστίλης, υπηρέτησε επίσης για σύντομο χρονικό διάστημα τον Φερδινάνδο Β' του Λεόν (1185–86) και ήταν υποκόμης του Ναρμπόν από κληρονομικότητα αμέσως μετά το 1192. Ήταν ένας από τους ισχυρότερους Καστιλιανούς μεγιστάνες της εποχής του και υπερασπίστηκε το βασίλειο του Τολέδο και την Εστρεμαδούρα ενάντια στους Αλμοάδες. Πολέμησε επίσης στην Ανακατάκτηση της Κουένκα και ήταν «δεύτερος ιδρυτής» των μοναστηριών Ουέρτα και Aρανδίλα.
Ο Πέδρο νυμφεύτηκε τρεις φορές. Από τον πρώτο του γάμο, με μία πριγκίπισσα της Ναβάρρας, δημιούργησε μία σχέση με τη γενεαλογία του λαϊκού ήρωα Eλ Σιντ, και οι μελετητές έχουν προτείνει ότι η αιγίδα των Λάρα βρίσκεται πίσω από το επικό Poema de mio Cid. Η δεύτερη σύζυγος τού Πέδρο ήταν συγγενής του Ερρίκου Β' της Αγγλίας. Οι πέραν των Πυρηναίων συνδέσεις του Πέδρo εξηγούν την υιοθέτηση σφραγίδων για τον έλεγχο ταυτότητας εγγράφων: είναι ο πρώτος Ισπανός αριστοκράτης, από τον οποίο σώζεται τέτοιο παράδειγμα. Υιοθέτησε επίσης την προσφώνηση «με τη χάρη του Θεού» για να υποδείξει την ανεξαρτησία του στη διακυβέρνηση της κυριαρχίας της Μολίνα, την οποία κληρονόμησε από τον πατέρα του.
Υποκόμης του Ναρμπόν
μικρογραφία| Επιγραφή στον τοίχο του Πάνθεου των Κομήτων της Μολίνα, στο μοναστήρι της Μονής Σάντα Μαρία δε Ουέρτα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος της Λάρα
Ντακότα Τζόνσον
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1989 στο Όστιν του Τέξας. Είναι κόρη των ηθοποιών Ντον Τζόνσον και Μέλανι Γκρίφιθ, και εγγονή της Τίπι Χέντρεν.
Πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1999 στην ταινία Crazy in Alabama, όπου έπαιξε μαζί με τη μητέρα της και την ετεροθαλή της αδελφή, Στέλλα Μπαντέρας. Στη συνέχεια, έπαιξε σε διάφορες ταινίες όπως: The Social Network, For Ellen, Need for Speed και A Bigger Splash.
Έγινε ευρέως γνωστή το 2015 από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι και στα σίκουέλ της Πενήντα Πιο Σκοτεινές Αποχρώσεις του γκρι (2017) και Πενήντα αποχρώσεις του γκρι: Απελευθέρωση (2018). Για την πρώτη ταινία έλαβε δύο Χρυσά Βατόμουρα και μία υποψηφιότητα για το βραβείο BAFTA Rising Star.
Στην τηλεόραση, έχει εμφανιστεί στη σειρά The Office, ενώ ήταν στο βασικό καστ της σειράς Ben and Kate.
Αύριο είναι η άνοιξη
Αύριο είναι η άνοιξη (Iσπανικά: Mañana es primavera) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1982.
Πρωταγωνιστούν Σίλβια Πινάλ, Γουστάβο Ρόχο, Βιριδιάνα Αλατρίστε και Οφέλια Γκιλμάιν.
Πλοκή
Η Αμάντα είναι μια γυναίκα μέσης ηλικίας από εύπορη οικογένεια που αναγκάζεται να ξαναφτιάξει τη ζωή της μετά την εγκαταλείψει του συζύγου της Αλφρέδο για μια νεότερη γυναίκα, την Αλίσια, η οποία επιδιώκει μόνο τα χρήματα. Η Αμάντα σε μια προσπάθεια να ξεπεράσει την θλίψη της πηγαίνει σε έναν ψυχαναλυτή, κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας συναντά τον Ροδρίγο, ένα νεαρό ιδεαλιστικό καλλιτέχνη, που είναι ερωτευμένος μαζί της. Ωστόσο, ο Αλφρέδο όταν ανακαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις του εραστή της, την χωρίζει από αυτόν και προσπαθεί να κατάκτησή και πάλι την Αμάντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Νατάλια Αρσινίεβα
Η Ναταλία Αρσινίεβα (Наталля Аляксееўна Арсеньева, Ната́лья Алексе́евна Арсе́ньева) (1903-1997) ήταν Λευκορωσίδα θεατρική συγγραφέας, ποιήτρια και μεταφράστρια. Παντρεύτηκε τον Φράνσισακ Κουσάλ.
Ζωή
Η Αρσινίεβα πέρασε την παιδική της ηλικία στο Βίλνιους και αποφοίτησε εκεί από ένα λευκορωσικό γυμνάσιο το 1921. Σπούδασε στο Τμήμα Τέχνης του Πανεπιστημίου στο Βίλνιους. Το 1922 η Αρσινίεβα παντρεύτηκε τον Φράνσισακ Κουσάλ. Το φθινόπωρο συνελήφθη και απελάθηκε στο Καζακστάν. Μετά την απελευθέρωσή της, μετακόμισε στο Μινσκ, όπου εργάστηκε για τη Λευκορωσική εφημερίδα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1944 η Αρσινίεβα εγκαταστάθηκε στη Γερμανία και στη δεκαετία του 1950 μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάστηκε για την εφημερίδα Biełarus και για το Radio Free Europe / Radio Liberty. Η Αρσινίεβα πέθανε στις 25 Ιουλίου 1997 στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης
Μπίλα Τσέρκβα
Η Μπίλα Τσέρκβα (Бі́ла Це́рква [ˈbilɐ ˈtsɛrkwɐ]) κυριολεκτικά σημαίνει η "Λευκή Εκκλησία". Ε ίναι πόλη στο κέντρο της Ουκρανίας, η μεγαλύτερη πόλη στην Περιφέρεια Κιέβου (μετά το Κίεβο, που είναι το διοικητικό κέντρο, αλλά όχι μέρος της περιφέρειας), και μέρος της Δεξιάς Όχθης. Η Μπίλα Τσέρκβα βρίσκεται στον ποταμό Ρος περίπου 80 χιλιόμετρα νότια του Κιέβου. Η πόλη έχει έκταση 67,8 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός της το 2021 είναι περίπου 208,737 κάτοικοι.
Από την αρχή της ιστορίας της, η Μπίλα Τσέρκβα θεωρήθηκε ότι παρείχε σημαντική άμυνα ενάντια σε νομαδικές φυλές, που περιλάμβαναν και τους Κουμάνους και τους Τάταρους. Ωστόσο, η άμυνά της απέτυχε κατά τη διάρκεια της εισβολής των Μογγόλων του 13ου αιώνα και η πόλη καταστράφηκε. Το 1651, ήταν επίσης η τοποθεσία της Μάχης της Μπίλα Τσέρκβα μεταξύ του αντιμαχόμενου Στρατού των Ζαποροζίων Κοζάκων (και των Τατάρων συμμάχων τους) και της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, αλλά η Μπίλα Τσέρκβα ήταν επίσης εκεί όπου έκαναν ειρήνη και υπέγραψαν μια Συνθήκη.
Τετρακόσια χρόνια αργότερα, 22.000 κάτοικοι της πόλης και των περιχώρων της πέθαναν από τη γενοκτονία της σοβιετικής πείνας του 1932–33. Λιγότερο από μια δεκαετία αργότερα, η Μπίλα Τσέρκβα θα γινόταν ο τόπος μιας βίαιης σφαγής του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης, που απαιτούσε τις ξεχωριστές εκτελέσεις σχεδόν 100 παιδιών. Το Ινστιτούτο Judaica του Κιέβου δημιουργήθηκε αργότερα «μετά τις τραγικές δεκαετίες των μπολσεβίκικων καταστολών, της ναζιστικής γενοκτονίας του εβραϊκού λαού και των απαγορεύσεων στις εβραϊκές σπουδές», για να ερευνήσει και να «καταστήσει δημοφιλές το παρελθόν και το παρόν της εβραϊκής κοινότητας της Ουκρανίας».
Η Μπίλα Τσέρκβα άρχισε να λειτουργεί ως σημαντικό κέντρο κομητείας κατά τη διάρκεια της λιθουανικής και, αργότερα, της πολωνικής κυριαρχίας, και διατήρησε αυτόν τον ρόλο λόγω της εγγύτητάς της στο Κίεβο και της θέσης της στο κέντρο του «σιτοβολώνα» της Ευρώπης, με μερικά από τα πιο εύφορα καλλιεργήσιμα εδάφη της. Η οικονομία της πόλης άρχισε να διαφοροποιείται για πρώτη φορά στα τέλη του 1700, όταν η Αλεξάντρα Μπρανίτσκι, σύζυγος του Πολωνού βασιλιά Φραντσίσεκ Κσαβέρι Μπρανίτσκι σχεδίασε ένα πάρκο 400 στρεμμάτων. Το Δενδρολογικό Πάρκο Oleksandriia αποτελεί πλέον μέρος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Ουκρανίας και καλλιεργεί επί του παρόντος περισσότερα από 1.800 ενδημικά και εξωτικά είδη φυτών, με περισσότερα από 600 είδη εξωτικών δέντρων και θάμνων μόνο, εκτός από τη δημοσίευση ακαδημαϊκής έρευνας.
Οι Μπρανίτσκις άφησαν επίσης μια σημαντική πολιτιστική κληρονομιά στην πόλη, χρηματοδοτώντας πολλά φιλόδοξα αρχιτεκτονικά έργα κατά τη διάρκεια της βασιλείας τους:"Το Χειμερινό Ανάκτορο στην όχθη του ποταμού Ρος, το Θερινό Παλάτι, ένα σύνολο κτηρίων ταχυδρομικών σταθμών, η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (1789–1812), ο Καθεδρικός Ναός της Μεταμόρφωσης (1833–9) και η Εκκλησία Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής (1843). Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, της οποίας η κατασκευή ξεκίνησε από τον Χέτμαν Ιβάν Μαζέπα και τον συνταγματάρχη Κοστιαντίν Μαζιέφσκι το 1706, ολοκληρώθηκε τελικά το 1852. Το 1809–1814 χτίστηκαν οι πάγκοι της αγοράς για να παρέχουν χώρο για 85 εμπόρους."Ένα υποπροϊόν του κατασκευαστικού οργασμού είναι ότι οι Πάγκοι της Αγοράς επέκτειναν τη δημόσια παρουσία της αγοράς σε μια εποχή, που το εμπόριο σιτηρών και η βιομηχανία ζάχαρης άρχισαν επίσης να συμβάλουν στην ανάπτυξη της πόλης. Το 1850, η Μπίλα Τσέρκβα έχτισε το πρώτο της μεγάλο εργοστάσιο και, με την πάροδο του χρόνου, «άρχισε να εξειδικεύεται στην κατασκευή μηχανών για την παραγωγή ζωοτροφών για ζώα, ηλεκτρικούς πυκνωτές, ελαστικά, προϊόντα από καουτσούκ-αμίαντο, παπούτσια, ρούχα, έπιπλα, και προϊόντα οπλισμένου σκυροδέματος». Τελικά, το 1929, το Εθνικό Αγροτικό Πανεπιστήμιο της Μπίλα Τσέρκβα ιδρύθηκε ως επιστημονικό ερευνητικό κέντρο, που ειδικεύεται στην ακαδημαϊκή έρευνα για τα πάντα, από τη φύση και την προστασία του περιβάλλοντος, έως τη βιοασφάλεια, την κτηνιατρική ευημερία των ζώων, τον εξορθολογισμό της κοινωνικής ανάπτυξης των αγροτικών περιοχών, τις νομικές επιστήμες και πολλά άλλα.
Οι αρχές του 1900 σηματοδότησαν την έναρξη της πολιτικής αφύπνισης της Πόλης. Εκτός από ένα ενεργό σιωνιστικό κίνημα, υπήρχε ένας ενεργός κλάδος του κινήματος των Δεκεμβριστών και μια Οργάνωση των Ενωμένων Σλάβων, που συμμετείχαν σε «σχέδια δολοφονίας του Τσάρου Αλέξανδρου Α' από τον Σεργκέι Μουράβεφ-Απόστολ και τους συν-συνωμότες του». Σύντομα ακολούθησε μια πολιτιστική αφύπνιση: Η Μπίλα Τσέρκβα ήταν το σπίτι πολλών καλλιτεχνών και συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένων των Σόλεμ Αλέιχεμ και Σάγιε Σκαρόφσκι, που έγραφαν στα Γίντις και του Ιβάν Νετσούι-Λέβιτσκι, που έγραφε στα Ουκρανικά, καθώς επίσης και καλλιτεχνών όπως ο Λούκα Ντολίνσκι και η Χαλίνα Νεβιντσάνα, καθώς και των σκηνοθετών θεάτρου και κινηματογράφου Ευγένιου Ντεσλάβ και Λες Κούρμπας.