cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φίλιππος Γουλιέλμος του Παλατινάτου
Βιογραφία
Από τον πρώτο του γάμο δεν είχε (επιζώντα) τέκνα. Το 1653 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά και είχε έναν ευτυχισμένο γάμο. Έκανε δεκατέσσερα τέκνα. Τα πρώτα έτη του γάμου του το ζεύγος διέμενε στο Ντύσσελντορφ, όπου ίδρυσε ναούς και μονές. Ο Φίλιππος Γουλιέλμος απεβίωσε το 1690 και τον διαδέχθηκαν οι γιοί του, πρώτα ο Ιωάννης Γουλιέλμος και έπειτα ο Κάρολος Γ΄ Φίλιππος, ως εκλέκτορες του Παλατινάτου και ο Φίλιππος Γουλιέλμος Αύγουστος ως κόμης του Νόιμπουργκ.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε την Άννα Αικατερίνη Κωνσταντία των Βάσα, κόρη του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας και Λιθουανίας. Δεν απέκτησαν (επιζώντα) τέκνα και η σύζυγός του απεβίωσε το 1651.
Δύο έτη αργότερα ο Φίλιππος Γουλιέλμος έκανε τον δεύτερο γάμο του, με την Ελισάβετ Αμαλία, κόρη του Γεωργίου Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ, και απέκτησε τέκνα:
Από τους οκτώ γιους του πέντε έμειναν άγαμοι (τέσσερις επίσκοποι και ένας στρατηγός), δύο έκαναν μόνο κόρες και ένας έκανε δύο θνησιγενή αγόρια. Έτσι ο κλάδος του Νόιμπουργκ εξέλιπε μετά από αυτούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκες του Μπεργκ Κατηγορία:Δούκες του Γύλιχ
Μιλιαρήσιον
Το μιλιαρήσιον ήταν ένα αργυρό νόμισμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τον 8ο ως τον 11ο αι. που κόπηκε έπειτα από το εξάγραμμο αργυρό νόμισμα.
Ιστορία
Γενικά δεν χρησιμοποιείτο ο άργυρος σε κοπές νομισμάτων στην Κωνσταντινούπολη, μάλλον επειδή η ισοτιμία του με το χρυσό κυμαινόταν. Ο Ηράκλειος για τις ανάγκες του πολέμου με τους Πέρσες έκοψε το εξάγραμμον, που διατηρήθηκε από τους απογόνους του Αυτοκράτορες, αλλά έπειτα έπαψε η χρήση του. Ζύγιζε 6,84 γρ. και κυκλοφόρησε τον 7ο αι. Ο Λέων Γ΄ (717-741) έκοψε ένα νέο αργυρό νόμισμα, το μιλιαρήσιον (2,27 γρ.) για την τελετή της ανάδειξης του γιου του Κωνσταντίνου (Ε΄) σε συμβασιλιά (το 720), το οποίο φέρει τα ονόματα των δύο. Τη συνήθεια αυτή ακολούθησαν και οι μετέπειτα Αυτοκράτορες. Τα αναμνηστικά αυτά μιλιαρήσια είναι σπάνια. Ο Μιχαήλ Α΄ στη φράση ΜΙΧΑΗΛ Κ' ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΕ ΕΚ ΘΕΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΣ πρόσθεσε το ΡΩΜΑΙΩΝ, για να υπογραμμίσει τον τίτλο του, που διεκδικούσε ο Καρλομάγνος.
Μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ (1071) το νομισματικό σύστημα, που ως τότε έφθινε αργά, άρχισε γρήγορα να καταρρέει. Αυτό ανάγκασε τον Αλέξιο Α' να κάνει το 1092 νομισματική μεταρρύθμιση. Εισήγαγε το τραχύ εκ κράματος (χαλκού και αργύρου, billon). Αυτό αντικαταστάθηκε από το βασιλικόν και αργότερα από το σταυράτον. Σε πολλές δυτικοευρωπαϊκές γλώσσες milliarès λέγονται τα αργυρά αραβικά νομίσματα.
Πτα
Ο Πτα ή Φθα ήταν κύρια θεότητα της αιγυπτιακής μυθολογίας, θεός της δημιουργίας και προστάτης των τεχνιτών.
Λατρεία
Λατρευτικό του κέντρο ήταν η Μέμφιδα, η οποία ήταν πρωτεύουσα κατά το Αρχαίο Βασίλειο. Ο Μεγάλος Ναός του Αμπού Σίμπελ ήταν αφιερωμένος μεταξύ άλλων και στον Πτα. Οι ιερείς της πόλης υποστήριζαν ότι ο Πτα ήταν ο υπέρτατος θεός που δημιούργησε τους άλλους θεούς προφέροντας το όνομά τους. Λατρευόταν μαζί με τη θεά Σεκχμέτ και τον Νεφερτέμ, ως η Τριάδα της Μέμφιδας. Στο Νέο Βασίλειο, ο Πτα αναδείχθηκε θεός της επίσημης κρατικής θρησκείας. Λεγόταν ότι ο θεός Ιμχοτέπ ήταν γιος του και για αυτό του μετέδωσε το χάρισμα θεραπείας των ασθενών.
Απεικονίσεις
Απεικονιζόταν πάντοτε ως μουμιοποιημένος άνδρας. Στο ξυρισμένο του κρανίο φορούσε εφαρμοστό κάλυμμα κεφαλής.
Ο όρος «Αίγυπτος»
Η Μέμφιδα αποκαλούνταν στην αρχαιότητα Hikuptah, δηλαδή «Σπίτι της Ψυχής του Πτα». Ο όρος αυτός παραφράστηκε στα αρχαία ελληνικά ως «Αἴγυπτος» και στη συνέχεια στα λατινικά ως Ægyptus, απ' όπου και εξελίχθηκε στις υπόλοιπες δυτικές γλώσσες.
Πηγές
Κατηγορία:Τριάδα της Μέμφιδας Κατηγορία:Θεότητες της μεταλλουργίας Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου Κατηγορία:Θεότητες της χειροτεχνίας
Μπίλινγκς (Ρωσία)
Το Μπίλινγκς (Би́ллингс) είναι αγροτική τοποθεσία (selo, «χωριό») στην Περιοχή Ιούλτινσκι του αυτόνομου θύλακα Τσουκότκα στη Ρωσία. Ο πληθυσμός του κατά την απογραφή του 2010, ήταν 211 κάτοικοι. Διοικητικά, ενσωματώνεται ως Αγροτικός Οικισμός Μπίλινγκς στη δημοτική περιφέρεια Τσαούνσκι.
Ετυμολογία
Όπως το γειτονικό χωριό Μις Σμίτα (Мыс Шми́дта), το Μπίλινγκς πήρε το όνομά του από ένα κοντινό ακρωτήριο, το Ακρωτήριο Μπίλινγκς, το οποίο με τη σειρά του πήρε το όνομά του από τον Βρετανό καπετάνιο Τζόζεφ Μπίλινγκς (1758-1806), ο οποίος ήταν στην υπηρεσία του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Πολεμικού Ναυτικού κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας. Το ίδιο το ακρωτήριο σηματοδοτεί το σημείο διαχωρισμού μεταξύ της Θάλασσας Τσούκτσι και της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας. Ο Τζόζεφ Μπίλινγκς ήταν αγγλικής καταγωγής, μέλος του ρωσικού ναυτικού που το 1785, μαζί με τον Κ.Γ. Σαρισεβίμ, ήταν μέρος της αποστολής που χαρτογράφησε και ερεύνησε τις ακτές της Βορειοανατολικής Σιβηρίας. Χρησιμοποιώντας τάρανδους, διέσχισε την Τσουκότκα μέχρι τον Κόλπο Κολιουτσίνσκαγια και χαρτογράφησε την περιοχή.
Οι ντόπιοι Τσούκτσι αρχικά ονόμασαν το μέρος «Valkyran», που σημαίνει πιρόγα με σιαγόνες φάλαινας. Αυτό αναφέρεται στα ερείπια ενός αρχαίου στρατοπέδου Ινουίτ που αποτελείται από μια σειρά από σπίτια σκαμμένα στο χώμα και κατασκευασμένα από ξύλο και τα οστά της φάλαινας της Γροιλανδίας.
Ιστορία
Το 1935 ιδρύθηκε για πρώτη φορά πολικός σταθμός στη θέση του χωριού και δύο χρόνια αργότερα ιδρύθηκε το πρώτο εθνικό συμβούλιο στην περιοχή που ονομάστηκε Valkyran, από το παραδοσιακό τους όνομα για την περιοχή. Το 1948, οι ντόπιοι βοσκοί Τσούκτσι συλλογικοποιήθηκαν και ονόμασαν το νέο τους σόφχος (κρατικό αγρόκτημα) από τον Βλαντίμιρ Λένιν.
Γεωγραφία
Το Μπίλινγκς βρίσκεται στην ακτή της Ανατολικής Σιβηριανής Θάλασσας, μέρος του Αρκτικού Ωκεανού, ακριβώς ανατολικά του Ακρωτηρίου Μπίλινγκς. Εκτός από τους οικισμούς εξόρυξης Λένινγκραντσκι και Μις Σμίτα, το Μπίλινγκς είναι μία από τις λίγες κατοικημένες περιοχές σε αυτό το τμήμα της Ρωσίας μεταξύ του Ακρωτηρίου Σελάγκσκι και του Ακρωτηρίου Ντεζνιόβα. Το Μπίλινγκς βρίσκεται κοντά στον πρώην οικισμό των Τσούκτσι του Τζιτκέγεν.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία απογραφής, είναι 211 κάτοικοι, από τους οποίους 109 είναι άνδρες και 102 γυναίκες, σημαντική μείωση σε σχέση με την εκτίμηση του 2006 για 324 κατοίκους.
Κλίμα
Το Μπίλινγκς έχει ένα αρκτικό κλίμα τούνδρας (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: ET) με εξαιρετικά μεγάλους, τσουχτερά κρύους χειμώνες και πολύ σύντομα, κρύα καλοκαίρια. Οι βροχοπτώσεις είναι χαμηλές όλο το χρόνο, με τα καλοκαίρια να είναι κάπως πιο υγρά από τους χειμώνες.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Ρωσίας Κατηγορία:Θάλασσα Τσούκτσι
Collegium Maius
Το Collegium Maius (λατινικά για το «Σπουδαίο Κολέγιο»), το οποίο βρίσκεται στην Παλιά Πόλη της Κρακοβίας στην Πολωνία, είναι το παλαιότερο κτίριο του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου (και ένα από τα παλαιότερα της Κρακοβίας), που χρονολογείται από τον 14ο αιώνα. Βρίσκεται στη γωνία των ulica Jagiellońska (οδός Γιαγκελόνσκα) και ulica Świętej Anny (οδός Αγίας Άννας) κοντά στην κεντρική πλατεία του ιστορικού κέντρου της πόλης. Το Collegium Maius είναι η τοποθεσία του Μουσείου του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου (πολωνικά: Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego), ένα εγγεγραμμένο μουσείο που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του καθηγητή Κάρολ Έστραϊχερ του νεότερου μετά από σχολαστικές αποκαταστάσεις που διήρκεσαν από το 1949 έως το 1964, επαναφέροντας το οικοδόμημα στην αρχική του εμφάνιση πριν από το 1840.
Ιστορία
Το τότε 36 ετών πρώτο πανεπιστήμιο στην Πολωνία, γνωστό τότε ως Akademia krakowska (Ακαδημία της Κρακοβίας), μεταφέρθηκε στο κτίριο κάποια στιγμή μέσα στον 14ο αιώνα, αφού ο Βασιλιάς Λαδίσλαος Β΄ Γιαγκελόν το αγόρασε ως εκπαιδευτική επιχορήγηση με κεφάλαια που κληροδοτήθηκαν από την αείμνηστη σύζυγό του, τη Βασίλισσα Γιαντβίγκα της Πολωνίας.
Τη δεκαετία του 1490, το Collegium Maius καταμέτρησε μεταξύ των μαθητών του τον Νικόλαο Κοπέρνικο, τον αστρονόμο της Αναγέννησης και τον πολυμαθή, ο οποίος θα έφερνε επανάσταση στις ευρωπαϊκές ιδέες για το σύμπαν.
Πολιτιστική σημασία
Το Μουσείο Collegium Maius διαθέτει αίθουσες διδασκαλίας, κοινόχρηστους χώρους, γραφεία καθηγητών, μια βιβλιοθήκη και μια συλλογή που περιέχει γοτθικά απελατίκια πρυτάνεων και τη Γιαγκελόνια Σφαίρα, η οποία από πολλούς θεωρείτε η παλαιότερη υδρόγειος σφαίρα που απεικονίζει της Αμερική. Τα εκθέματα περιλαμβάνουν επίσης μεσαιωνικά επιστημονικά όργανα, σφαίρες, πίνακες ζωγραφικής, συλλεκτικά αντικείμενα, έπιπλα, νομίσματα και μετάλλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Γοτθική αρχιτεκτονική στην Πολωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κρακοβία Κατηγορία:Γιαγκελόνιο Πανεπιστήμιο
Ντίλι Πλάζα
Η εν λόγω πλατεία - πάρκο βρίσκεται στο δυτικό άκρο του κέντρου του Ντάλας, ή άλλως "Ντάουν Τάουν", έχοντας σχήμα τετράγωνου ρόμβου κατά διεύθυνση Βορρά - Νότου όπου η άνω δεξιά πλευρά ορίζεται από την λεωφόρο Χιούστον. Τη Ντίλι Πλάζα διασχίζουν τρεις κεντρικοί δρόμοι, η Ελμ στρητ, (ΒΔ), η Μαίιν στρητ (στο μέσον) και η οδός Εμπορίου (ΝΑ) όπου και οι τρεις συγκλίνουν σε ανισόπεδη "τριπλή υπόγεια διάβαση", όπως και χαρακτηριστικά ονομάζεται, κάτω από σιδηροδρομική γέφυρα η οποία και ορίζει την ΝΔ πλευρά της πλατείας.
Η διαμόρφωση της πλατείας Ντίλι ολοκληρώθηκε περί το 1940 κατόπιν δωρεάς του όλου χώρου από ευεργέτη επιχειρηματία. Οι ενδιάμεσοι χώροι μεταξύ των οδών που διατρέχουν την πλατεία διαμορφώθηκαν σε πάρκα στολισμένα αντιδιαμετρικά με πέργολες και ημικυκλικά περιστύλια. Το ΒΔ πάρκο ονομάζεται επίσης και πράσινος λόφος, (απ΄ όπου από κάποιες μαρτυρίες είχαν ριφθεί πυροβολισμοί κατά του Κέννεντυ). Στα δύο άνω άκρα της πλατείας δεσπόζουν δύο σημαντικά κτίρια, η Αποθήκη σχολικών βιβλίων του Ντάλας, απ΄ όπου και ρίχτηκαν οι κατά του Κέννεντυ πυροβολισμοί και το ομοσπονδιακό Ταχυδρομείο του Ντάλας, κατασκευής 1930. Αντίθετα τα δύο ΝΔ άκρα εκατέρωθεν της σύγκλισης των οδών αποτελούν ανοικτούς χώρους στάθμευσης οχημάτων. Η δε ονομασία της πλατείας δόθηκε προς τιμή του παλαιού εκδότη της τοπικής εφημερίδας "Ντάλας Μόρνινγκ Νιούς", Τζωρτζ Μπάνερμαν Ντίλι (1859 - 1946) για τον αγώνα που΄είχε δώσει για την αναμόρφωση του χώρου.
Η σύγχρονη εικόνα της Ντίλι Πλάζα δεν έχει αλλάξει από την εποχή της δολοφονίας του Κέννεντυ, παραμένοντας διατηρητέα. Στο χώρο της έχει τοποθετηθεί μνημειακή πλάκα σε κενοτάφιο που θυμίζει στους χιλιάδες επισκέπτες της, ετησίως, την "τραγωδία του Ντάλας" του 1963.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντάλας (Τέξας)
Σουν (αποσαφήνιση)
'''Το όνομα Σουν είναι κινεζικό. Αναφέρεται στα ακόλουθα:'''
Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Μπάρι Λέβινσον
Παιδική ηλικία
Ο Λέβινσον γεννήθηκε στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ, στην οικογένεια των Βάιολετ "Βι" ( γεννθηθείσα Κριτσίνσκι) και Ίρβιν Λέβινσον, ο οποίος απασχολούταν σε επιχείρηση επίπλων και συσκευών. Είναι Εβραϊκής καταγωγής.
Σταδιοδρομία
Ο Λέβινσον άρχισε τη σταδιοδρομία του ως σεναριογράφος για εκπομπές ψυχαγωγικού περιεχομένου, όπως οι: "Η Μηχανή Κωμωδίας του Μάρτι Φέλντμαν", "το Σόου των Λόχμαν και Μπάρκλει", "το Σόου του Τιμ Κόνγουεϊ" και "το Σόου της Κάρολ Μπέρνετ". Ως σεναριογράφος γνώρισε μεγάλη επιτυχία στις κωμωδίες του Μελ Μπρουκς: "Η τελευταία τρέλα του Μελ Μπρουκς" (1976, Silent Movie) και Λίγο... πολύ... τρελούτσικος (1977, High Anxiety) (στην οποία υποδύθηκε έναν γκρουπιέρη ξενοδοχείου), και "...Δικαιοσύνη για Όλους" (1979, ...And Justice for All) που κέρδισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερου σεναρίου, για το σενάριο του Μπάρι και της τότε συζύγου του, Βάλερι Κούρτιν. Ο Λέβινσον άρχισε τη σταδιοδρομία του ως σκηνοθέτης με την ταινία "Μια απίθανη τρελοπαρέα" (1982, Diner), με σενάριο δικής του συγγραφής, για το οποίο κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου.
Η "Μία απίθανη τρελοπαρέα" ήταν η πρώτη από τέσσερις κινηματογραφικές ταινίες που διαδραματίζονταν στη Βαλτιμόρη τον καιρό που ο Μπάρι ήταν νεαρός. Οι άλλες τρεις ήταν: "Οι καβγατζήδες" (1987, Tin Men), μια ιστορία για πωλητές αλουμινένιων επενδύσεων τοίχων το '60, με πρωταγωνιστές τον Ρίτσαρντ Ντρέιφους και τον Ντάνι Ντε Βίτο. Το "Άβαλον" (1990, Avalon), μία επική ιστορία για τις μεταναστεύσεις οικογενειών, με τον Ελάιτζα Γουντ σε μια από τις πρώτες του εμφανίσεις στην οθόνη. Και "Τα χρυσά χρόνια" (1999, Liberty Heights).
Η μεγαλύτερη επιτυχία του, από άποψη κριτική και οικονομική, ήταν Ο Άνθρωπος της Βροχής (1988, Rain Man), το δράμα δύο αδελφών, με πρωταγωνιστές τον Ντάστιν Χόφμαν και τον Τομ Κρουζ (ο Λέβινσον έκανε μια σύντομη εμφάνιση ως γιατρός). Η ταινία κέρδισε τέσσερα Βραβεία Όσκαρ, με συμπεριλαμβανόμενα το Καλύτερης Ταινίας και το Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Επίσης κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο 39ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Ο Λέβινσον σκηνοθέτησε τη δραματική ταινία αθλητικού περιεχομένου "Ο καλύτερος" (1984, The Natural), μία ιστορία για έναν ταλαντούχο παίκτη του μπέιζμπολ, με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Αργότερα, ο Ρέντφορντ σκηνοθέτησε την ταινία Quiz Show (1994, Τηλεπαιχνίδι), στην οποία ο Λέβινσον υποδύθηκε την τηλεοπτική διασημότητα Ντέιβ Γκάρογουεϊ. Ο Λέβινσον σκηνοθέτησε την κλασική δραματική κωμωδία πολέμου "Καλημέρα, Βιετνάμ" (1987), με πρωταγωνιστή τον Ρόμπιν Ουίλιαμς, με τον οποίο συνεργάστηκε, επίσης, στην περιπέτεια φαντασίας "Παιχνίδια" (1992, Toys) και στην πολιτική κωμωδία "Ο άντρας της χρονιάς" (2006, Man of the Year). Ο Λέβινσον σκηνοθέτησε την ιστορική αστυνομική δραματική ταινία Μπάγκσι (1991), στην οποία πρωταγωνίστησε ο Γουόρεν Μπίτι, που επιδοκιμάστηκε από το κοινό και ήταν υποψήφια για δέκα βραβεία Όσκαρ.
Σκηνοθέτησε την πολιτική κωμωδία "Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος" (1997, Wag the Dog), με πρωταγωνιστές τον Ντάστιν Χόφμαν και τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, που αφορά έναν πόλεμο που στήθηκε σε ένα κινηματογραφικό στούντιο. (Ο Λέβινσον ήταν ανεπίσημος βοηθός σεναριογράφου στην πολύ επιτυχημένη κωμωδία του Χόφμαν "Tούτσι" το 1982). Η ταινία κέρδισε το Μέγα βραβείο της κριτικής επιτροπής "Αργυρή Άρκτος" στο 48ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Οι Μπάρι Λέβινσον και Τζεντ Ντίετζ, το 2003 Ο Λέβινσον και ο παραγωγός Μαρκ Τζόνσον συνεργάστηκαν για να ιδρύσουν την εταιρεία παραγωγής ταινιών Baltimore Pictures, με το "Άβαλον" του 1990 ως πρώτη παραγωγή της εταιρείας. Το 1994 ο Τζόνσον αποχώρησε από την εταιρεία. Ο Λέβινσον είναι παραγωγός ή εκτελεστικός παραγωγός για αρκετές σημαντικές παραγωγές, όπως: η δραματική ταινία θρίλερ "Καταιγίδα" (2000, The Perfect Storm), σκηνοθεσίας του Βόλφγκανγκ Πέτερσεν. Η κωμωδία "Ξανά ανάλυσέ το" (2002, Analyze That), με πρωταγωνιστές τον Ντε Νίρο στο ρόλο ενός νευρωσικού αρχηγού συμμορίας και τον Μπίλυ Κρίσταλ στο ρόλο του ψυχοθεραπευτή του. Η δραματική ταινία μυστηρίου "Ερωτικό μυστικό" (Possession, 2002), που είναι η κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου και πολύ ευπώλυτου μυθιστορήματος της AS Byatt. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο σκηνοθέτης Τζον Γουότερς και ο Μπάρι Λέβινσον, το 2003 Έχει μια εταιρεία τηλεοπτικών παραγωγών μαζί με τον Τομ Φοντάνα, την Εταιρία Λέβινσον-Φοντάνα, και εργάστηκε ως εκτελεστικός παραγωγός για ορισμένες σειρές, όπως: η αστυνομική σειρά "Ανθρωποκτονία: Ζωή στο Δρόμο" (Homicide: Life on the Street) που προβλήθηκε στο NBC το 1993-1999, και η δραματική σειρά φυλακών "Οζ" του HBO. Ο Λέβινσον υποδύθηκε τον Δικαστή Οράτιο στην τηλεοπτική σειρά δικαστικού δράματος, λίγων επεισοδίων, "Οι Ένορκοι" (The Jury).
Το 2003 ο Λέβινσον δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα, με τίτλο Sixty-Six (66). Όπως και μερικές από τις ταινίες του, είναι ημι-αυτοβιογραφικό και διαδραματίζεται στη Βαλτιμόρη το '60. Το 2004 σκηνοθέτησε τα δύο πεντάλεπτα επεισόδια της διαδικτυακής σειράς διαφημίσεων της American Express, "Οι περιπέτειες του Σέινφελντ και του Σούπερμαν". Το 2004, ο Λέβινσον τιμήθηκε με το Βραβείο Διακεκριμένου Σεναριογράφου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Όστιν. Ο Λέβινσον σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ "Πόλιγουντ" (PoliWood) για τις Δημοκρατικές και Ρεπουμπλικανικές Εθνικές Συμβάσεις των Αμερικανικών προεδρικών εκλογών του 2008. Το ντοκιμαντέρ, παραγωγής των Τιμ Ντάλι, Ρόμπιν Μπρονκ και Ρόμπερτ Ε. Μπαρούκ, έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τριμπέκα του 2009. μικρογραφία|250x250εσ|Οι Τζος Χόροβιτζ, Μιτς Γκλέιζερ και [[Μπιλ Μάρεϊ, το 2015 στην Καλιφόρνια, για την ταινία "Rock the Kasbah"]] Ο Λέβινσον εργάστηκε σε μια ταινία βασισμένη στον Γουάιτι Μπόλτζερ, έναν αρχηγό του οργανωμένου εγκλήματος στη Βοστώνη. Η δραματική γκαγκστερική ταινία Ανίερη Συμμαχία (Black Mass), σεναρίου των Τζιμ Σέρινταν, Τζεζ Μπάτεργουορθ και Ράσελ Γκέβιρτζ, είναι βασισμένη στο βιβλίο των Ντικ Λεχρ και Τζεράρντ Ονίλ, και λέγεται ότι είναι η «πραγματική ιστορία των Μπίλι Μπόλτζερ, Γουάιτι Μπόλτζερ, του πράκτορα Τζον Κόνελι του FBI, και του προγράμματος προστασίας μαρτύρων του FBI που δημιουργήθηκε από τον Τζέι Έντγκαρ Χούβερ.»
Ο Λέβινσον ολοκλήρωσε την παραγωγή στη δραματική κωμωδία "Η Ταπείνωση" (The Humbling, 2014), με πρωταγωνιστή τον Αλ Πατσίνο. Σκηνοθέτησε την αστεία κωμωδία Rock the Kasbah (2015), που γυρίστηκε στο Μαρόκο, με σενάριο του Μιτς Γκλέιζερ. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μπιλ Μάρεϊ, Μπρους Γουίλις, Κέιτ Χάντσον, Ζόι Ντεσανέλ, Σκοτ Κάαν, και άλλοι.
Το 2010, ο Λέβινσον τιμήθηκε με το Βραβείο Λόρελ για Επίτευγμα Σεναριογράφου, που απονέμεται από την Ένωση Αμερικανών Σεναριογράφων σε ένα μέλος για το έργο της ζωής του.
Κινηματογραφικές Ταινίες
Εκτελεστικός παραγωγός
Τηλεόραση
Εκτελεστικός παραγωγός
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Λούμπσκο
Το Λούμπσκο (πολωνικά: Lubsko, Sommerfeld, κάτω σορβικά: Žemŕ), πρώην Ζεμς (Zemsz), είναι πόλη του Πόβιατ Ζάρι, στο Βοεβοδάτο Λούμπους της δυτικής Πολωνίας. Είναι η διοικητική έδρα της Γκμίνα Λούμπσκο και έχει πληθυσμό 13.548 κατοίκων (2021).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Πύργος της Πύλης του Ζάρι, ένα απομεινάρι μεσαιωνικών οχυρώσεων της πόλης Τον πρώιμο Μεσαίωνα υπήρχε εδώ ένα δυτικό σλαβικό ή λεχιτικό οχυρό, ακολουθούμενο από έναν οικισμό αγοράς στα σύνορα μεταξύ Πολωνίας και Λουσατίας. Πιθανώς το παλαιότερο όνομά του ήταν Żemrje (Ζέμριε). Βρίσκεται εντός της Κάτω Λουσατίας, αλλά κατά καιρούς ανήκε επίσης στη Σιλεσία, π.χ. υπό τους Πολωνούς ηγεμόνες Μπολέσλαφ Α΄ το Γενναίο και Ερρίκο Α΄ το Γενειοφόρο. Η πόλη τεκμηριώθηκε για πρώτη φορά το 1258 και έλαβε προνόμια πόλης από τον Λουσάτιο Μαργράβο Ερρίκο Γ΄ του Μάισσεν το 1283. Το όνομα Sommerfeld, στα γερμανικά σημαίνει «καλοκαιρινό χωράφι», εμφανίστηκε ήδη σε μια πράξη του 1106 που φέρεται να είχε εκδοθεί από τον Μαργράβο Ερρίκο Α΄ του Σαξονικού Όστμαρκ, ο οποίος ωστόσο είχε πεθάνει τρία χρόνια πριν. Οι μαργράβοι του Βέττιν πούλησαν την πόλη στο Μαργραβινάτο του Βραδεμβούργου το 1304. Η πόλη δόθηκε ενέχυρο πολλές φορές και ο Αυτοκράτορας Κάρολος Δ΄ του Λουξεμβούργου παραχώρησε τελικά τον Σόμερφελντ με την Κάτω Λουσατία στο Δούκα Μπόλκο Β΄ το Μικρό του Οίκου των Πιαστ-Σιλεσίας. Το 1364, ο Μπόλκο Β΄ παραχώρησε νέα προνόμια στην πόλη. Μετά το θάνατο του Μπόλκο το 1368, καταλήφθηκε ως ανατρεπόμενο φέουδο από το Βασίλειο της Βοημίας. Το 1411, ο Τσέχος βασιλιάς Βεντσεσλάβος Δ΄ της Βοημίας παραχώρησε στην πόλη το προνόμιο να κόβει νομίσματα. Το 1429, οι Χουσίτες εισέβαλαν στην πόλη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της διαδοχής του Δουκάτου του Γκουόγκουφ, η πόλη επέστρεψε υπό την πολωνική κυριαρχία και το 1464 απέτισε φόρο τιμής και ορκίστηκε πίστη στον Δούκα του Πιάστ Ιωάννης Β΄ τον Τρελό. αριστερά|μικρογραφία| Αναγεννησιακό Δημαρχείο Όταν ο Εκλέκτορας του Βραδεμβούργου Αλβέρτος Γ΄ Αχιλλεύς του Βρανδεμβούργου απέκτησε τις κοντινές πόλεις της Σιλεσίας Κρόσεν (σήμερα Κρόσνο Οντζάνσκιε) και Ζύλιχαου (σήμερα Σουλέχουφ) το 1482, η γειτονική περιοχή Σόμερφελντ περιήλθε επίσης στην κατοχή του Βρανδεμβούργου και ενσωματώθηκε στην περιοχή Νόιμαρκ. Την εποχή εκείνη, η πόλη και η γύρω περιοχή κατοικούνταν κυρίως από Σλάβονες Σόρβους. Το 1496 και το 1597 η πόλη υπέφερε από πυρκαγιές και το 1527 1.100 κάτοικοι πέθαναν από επιδημία. Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων και των πολωνικών εθνικοαπελευθερωτικών μαχών το Φεβρουάριο του 1813, Πολωνοί Ουλάνοι κατοικούσαν στην πόλη. Από το 1816 η πόλη ανήκε στην πρωσική Επαρχία του Βραδεμβούργου. Το 1846, το Σόμερφελντ έλαβε έναν σταθμό στη σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει το Βερολίνο με το Μπρέσλαου (Βρότσουαφ). Από το 1871 έως το 1945, η πόλη ήταν μέρος της Γερμανίας.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί δημιούργησαν επτά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στην πόλη. Η πόλη κατελήφθη από τους Σοβιετικούς το Φεβρουάριο του 1945 και τον Ιούνιο παραδόθηκε στην Πολωνία σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η πόλη επέζησε ως εκ θαύματος από κάθε σοβαρή καταστροφή και πυρά πυροβολικού, έτσι η μεσαιωνική της παλιά πόλη και η πλατεία της αγοράς διατηρούνται μέχρι σήμερα. Στα χρόνια που ακολούθησαν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι υπόλοιποι κάτοικοι του Σόμερφελντ εκδιώχθηκαν σταδιακά και η πόλη επανεγκαταστάθηκε με εθνοτικούς Πολωνούς, που εκδιώχθηκαν από τα προπολεμικά πολωνικά ανατολικά σύνορα, τα οποία προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση. Αρχικά, η νέα πολωνική διοικητική ονομασία ήταν Ζεμς (Zemsz), ωστόσο αργότερα άλλαξε σε Λούμπσκο για άγνωστους λόγους. Το όνομα Ζεμς εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από ορισμένους ντόπιους και ιστορικούς, παράλληλα με το σημερινό.
Το 1947 λειτούργησε ο κινηματογράφος «Patria» και το 1964 το Σπίτι Πολιτισμού του Λούμπσκο.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|205x205εσ| Εκκλησία των Εισοδίων Τα ιστορικά ορόσημα του Λούμπσκο είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπους Κατηγορία:Πόβιατ Ζάρι
Φρεν (Βαλ-ντε-Μαρν)
Το Φρεν (γαλλικά: Fresnes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φρενουά (γαλλικά: Fresnois).
Κοριός
Οι κοριοί είναι ένα είδος εντόμων που τρέφονται με ανθρώπινο αίμα, συνήθως τη νύχτα. Τα τσιμπήματα τους μπορούν να οδηγήσουν σε διάφορες επιπτώσεις στην υγεία, συμπεριλαμβανομένων δερματικών εξανθημάτων, ψυχολογικών επιδράσεων και αλλεργικών συμπτωμάτων. Τα τσιμπήματα των κοριών μπορούν να οδηγήσουν σε αλλαγές του δέρματος που κυμαίνονται από αόρατες, σε μικρές περιοχές κοκκινίλας, σε προεξέχουσες φυσαλίδες. Τα συμπτώματα μπορεί να διαρκέσουν μεταξύ λεπτών και ημερών για να εμφανιστούν, και υπάρχει κνησμός σε κάθε περίπτωση. Κάποιοι μπορεί να αισθάνονται κουρασμένοι ή να έχουν πυρετό. Συνήθως, ακάλυπτες περιοχές του σώματος επηρεάζονται και συχνά τρία δαγκώματα εμφανίζονται σε μια σειρά. Δεν είναι γνωστό αν με τα τσιμπήματα των κοριών μεταδίδονται μολυσματικές ασθένειες. Σπανιότερα τα τσιμπήματα των κοριών μπορεί να προκαλέσουν νέκρωση του δέρματος ή αγγειίτιδα.
Σημάδια και συμπτώματα
μικρογραφία|Τσιμπήματα κοριού μικρογραφία|Τσιμπήματα κοριού
Έντομο
μικρογραφία|Ένας ενήλικας κοριός έχει μήκος περίπου 4 έως 5 mm.
Ιστορία
μικρογραφία|1870s-1890s διαφήμιση για έναν εξολοθρευτή κοριών. Διαβάζεται "Χρησιμοποιήστε το Getz εξολοθρευτές κατσαρίδων και κοριών, που πωλούνται από όλους τους druggists." μικρογραφία|1860 χάραξη των τμημάτων κοριών: A. Κοιλιά και θώρακας - Β . Κεραία αρσενικού - . C Μάτι - D . Προβοσκίδα,- Ε . Πλευρική όψη προβοσκίδας - F. Κάτω τμήμα κεφαλιού - G. Κάτω από το χείλος - GG . Τρίχες, και εξωτερικό περίβλημα της προβοσκίδας - H. Αυγό-θήκη - I. Έντομο που βγαίνει από το αυγό
20ος αιώνας
Πριν από τα μέσα του 20ου αιώνα, οι κοριοί ήταν πολύ συνηθισμένο φαινόμενο. Σύμφωνα με μια έκθεση του υπουργείου Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου, το 1933, όλα τα σπίτια σε πολλές περιοχές είχαν κάποιο βαθμό μόλυνσης από κοριό. Η αύξηση των πληθυσμών κοριών στις αρχές του 20ού αιώνα οφειλόταν στην διάδοση της ηλεκτρικής θέρμανσης, η οποία επέτρεψε στους κοριούς να ευδοκιμήσουν όλο το χρόνο αντί μόνο σε ζεστό καιρό.
Έρευνα
Οι εκκρίσεις των κοριών μπορεί να εμποδίσουν την ανάπτυξη ορισμένων βακτηρίων και μυκήτων. Τα αντιβακτηριακά συστατικά από τον κοριό θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν κατά ανθρώπινων παθογόνων και να αποτελέσουν πηγή φαρμακολογικώς δραστικών μορίων ως πόρου για την ανακάλυψη νέων φαρμάκων.
Πελεκητό Ξάνθης
Το Πελεκητό είναι μικρό ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης, το οποίο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης σε υψόμετρο 537 μέτρα. Το χωριό απέχει 27 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ξάνθη, 43 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Κομοτηνή και πολιτισμικά ανήκει στα Πομακοχώρια. Δυτικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Κηφισός που καταλήγει στον Κόσυνθο. Θεωρείται από τους εγκαταλειμμένους ορεινούς οικισμούς της Ξάνθης που "''βρίσκονται σε μια περιοχή με σπάνια φυσική ομορφιά και ιδιαίτερη ιστορική και λαογραφική πολυμορφία". Την περίοδο της τουρκοκρατίας αναφέρεται ως Kara cukur'' και μετά την απελευθέρωση ως ξεχωριστός οικισμός το 1961 να απογράφεται στην τότε Κιμμερίων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Κιμμερίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξάνθης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 15 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Πομακοχώρια Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996
Η Ελλάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996, που πραγματοποιήθηκαν στην Ατλάντα, ΗΠΑ, εκπροσωπήθηκε από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ). Συνολικά έλαβαν μέρος 121 αθλητές (87 άνδρες και 34 γυναίκες) σε 18 αθλήματα.
Μετάλλια
Κατηγορία:Χώρες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 1996
Ιρεζούμι
Η ονομασία Ιρεζούμι αναφέρεται σε κάποια από τις πολλές μορφές των παραδοσιακών Ιαπωνικών τατουάζ, καθώς και σε ορισμένες σύγχρονες μορφές τους που προέρχονται από ή εμπνέονται από αυτά.
Η Ιαπωνική λέξη "Ιρεζούμι"
Στα Ιαπωνικά, η λέξη μπορεί να γραφτεί με διάφορους τρόπους που ο καθένας αποδίδει ελαφρώς διαφορετική χροιά. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος γραφής της λέξης Ιρεζούμι είναι με τους Ιαπωνικούς χαρακτήρες 入れ墨 ή 入墨 που κυριολεκτικά σημαίνουν εισαγωγή μελανιού. Οι χαρακτήρες 紋身 (επίσης προφέρονται bunshin) υποδηλώνουν τη διακόσμηση του σώματος. Οι 剳青 είναι πιο εσωτερικοί και γράφονται με τους χαρακτήρες των λέξεων να "μείνει" ή να "παραμείνει" και "μπλε" ή "πράσινο" και πιθανώς να αναφέρονται στην τοποθέτηση του βασικού μελανιού σκίασης κάτω από το δέρμα. Ο χαρακτήρας 黥 (που σημαίνει "να κάνεις κάποιος τατουάζ") χρησιμοποιείται σπάνια και οι χαρακτήρες 刺青 συνδυάζουν τις έννοιες τρυπώ, τρυπώ με οξύ όργανο  και μπλε ή πράσινο παραπέμποντας στον παραδοσιακό Ιαπωνικό τρόπο τατουάζ που γίνεται με το χέρι.
Ιστορία των Ιαπωνικών τατουάζ
Το τατουάζ για πνευματικούς και διακοσμητικούς λόγους στην Ιαπωνία θεωρείται ότι έχει τις καταβολές του στην Περίοδο Jōmon και την Παλαιολιθική Περίοδο (περίπου το 10000 π.Χ.). Ορισμένοι μελετητές θεωρούν ότι τα ιδιαίτερα χαραγμένα μοτίβα σαν κορδόνι στα πρόσωπα και τα σώματα ειδωλίων που χρονολογούνται από εκείνη την περίοδο αναπαριστούν τατουάζ. Υπόθεση όμως που δεν είναι κοινώς αποδεκτή αν και υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ των χαραγμάτων και των παραδόσεων τατουάζ που παρατηρούνται σε σύγχρονες κουλτούρες.
Στην ακόλουθη Περίοδο Yayoi (300 π.Χ.-300 μ.Χ.) τα σχέδια των τατουάζ παρατηρήθηκαν και σχολιάστηκαν από Κινέζους επισκέπτες. Τέτοιου είδους τατουάζ εκλαμβάνονταν να έχουν πνευματική σημασία αλλά να λειτουργούν και σαν δείκτης κατάστασης.
Από την Περίοδο Kofun (300-600 μ.Χ.) τα τατουάζ άρχισαν να έχουν αρνητική σημασία. Αντί να χρησιμοποιούνται σε ιεροτελεστίες ή για λόγους ένδειξης κατάστασης, το σημάδεμα με τατουάζ άρχισε να γίνεται σε εγκληματίες ή σαν τιμωρία.
Τατουάζ Αϊνού
Οι Αϊνού που είναι αυτόχθονες της Ιαπωνίας, χρησιμοποιούσαν τα τατουάζ για διακοσμητικούς και κοινωνικούς σκοπούς. Δεν υπάρχει καμία γνωστή συσχέτιση με την εξέλιξη των Ιρεζούμι. Η διαδικασία των Ιρεζούμι ήταν ιδιαίτερα επίπονη τόσο για τον καλλιτέχνη όσο και για τον λήπτη, καθώς ο καλλιτέχνης τατουάζ έπρεπε να υποστεί τις κραυγές πόνου του.
Ιαπωνικά τατουάζ της περιόδου Έντο
Μέχρι την περίδο Έντο (1600-1868 μ.Χ.), υπήρχε διακύμανση στο ρόλο των τατουάζ στην Ιαπωνική κοινωνία. Τα σημάδια τατουάζ εξακολουθούσαν να λειτουργούν ως τρόπος τιμωρίας, αν και παρατηρήθηκε μια μικρή παροδική ζήτηση για διακοσμητικά τατουάζ με χαρακτηριστικά σχέδια που ολοκληρώνονταν μόνο καθώς τα χέρια των εραστών ενώνονταν. Ωστόσο αυτήν την χρονική περίοδο ήταν που τα διακοσμητικά Ιαπωνικά τατουάζ άρχισαν να αναπτύσσουν την προχωρημένη μορφή τέχνης για την οποία είναι γνωστά σήμερα.
Η ώθηση για την ανάπτυξη της τέχνης του τατουάζ, ήταν η ανάπτυξη της τέχνης της ξυλογραφίας και η έκδοση του δημοφιλούς κινεζικού μυθιστορήματος Suikoden μια ιστορία θαρραλέων ανταρτών με γενναιότητα και ανδρεία, εικονογραφημένη με πλούσιες ξυλογραφίες που δείχνουν άνδρες σε ηρωική σκηνές, όπου τα σώματά τους είναι διακοσμημένα με δράκους και άλλα μυθικά τέρατα, λουλούδια, τρομερές τίγρεις και θρησκευτικές εικόνες. Το μυθιστόρημα είχε άμεση επιτυχία και υπήρξε ταυτόχρονη ζήτηση για αυτού του είδους τατουάζ που παρουσιάζεται στην εικονογράφηση.
Οι καλλιτέχνες της ξυλογραφίας ήταν που ξεκίνησαν τη διαδικασία του τατουάζ. Χρησιμοποίησαν πολλά από τα εργαλεία της ξυλογραφίας για να αποτυπώσουν τα τατουάζ στο ανθρώπινο δέρμα, όπως σμίλες και κοπίδια αλλά κυρίως το μελάνι Νάρα ή μαύρο Νάρα που αποδίδει το χαρακτηριστικό μπλε-πράσινο χρώμα. Οι απόψεις διίστανται σχετικά με το ποιοι είχαν αυτά τα περίτεχνα τατουάζ. Μερικοί μελετητές υποστηρίζουν ότι τα έκαναν οι κατώτερες τάξεις. Άλλοι υποστηρίζουν ότι επειδή απαγορευόταν δια νόμου η επίδειξη πλούτου, οι πλούσιοι έμποροι έκρυβαν τα ακριβά Ιρεζούμι τατουάζ τους κάτω από τα ρούχα τους. Είναι γνωστό με βεβαιότητα ότι τα Ιρεζούμι συνδέθηκαν με τους πυροσβέστες που τα έκαναν για πνευματική προστασία, αποτυπώνοντας μορφές ανδρείας και ακαταμάχητης σεξουαλικότητας.
Τα τατουάζ στη σύγχρονη Ιαπωνία
Στις αρχές της περιόδου Meiji η ιαπωνική κυβέρνηση, θέλοντας να προστατεύσει την εικόνα της και να κάνει μια καλή εντύπωση στη Δύση έθεσε τα τατουάζ Ιρεζούμι εκτός νόμου και τα συνέδεσε με την εγκληματικότητα. Παρ 'όλα αυτά γοητευμένοι ξένοι πήγαιναν στην Ιαπωνία αναζητώντας τις δεξιότητες των καλλιτεχνών τατουάζ και τα παραδοσιακά τατουάζ συνεχίστηκαν παράνομα. Τα τατουάζ νομιμοποιήθηκαν από τις δυνάμεις κατοχής το 1948, αλλά συνεχίζουν να έχουν στενή σχέση με το έγκλημα. Για πολλά χρόνια, το παραδοσιακό ιαπωνικό τατουάζ συνδέθηκε με τη Γιακούζα, την περιβόητη μαφία της Ιαπωνίας και πολλές επιχειρήσεις στην Ιαπωνία (όπως τα δημόσια λουτρά, τα γυμναστήρια και οι ιαματικές πηγές) εξακολουθούν να απαγορεύουν την είσοδο σε πελάτες με τατουάζ. Παρά το γεγονός ότι τα τατουάζ έχουν μεγάλη δημοτικότητα μεταξύ των νέων της Ιαπωνίας λόγω της Δυτικής επιρροής, είναι ακόμα στιγματισμένα στην κοινή αντίληψη του κόσμου. Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, στην Ιαπωνία ακόμα και να βρει κάποιος ένα κατάστημα τατουάζ μπορεί να αποδειχθεί δύσκολη υπόθεση, με τα καταστήματα τατουάζ να είναι τοποθετημένα κυρίως σε πολύ τουριστικές περιοχές ή σε περιοχές όπου συχνάζουν στρατιώτες. Σύμφωνα με τον Kunihiro Shimada, πρόεδρο του Ινστιτούτου Τατουάζ της Ιαπωνίας "Σήμερα, χάρις στην πολύχρονη απαγόρευση της κυβέρνησης, υπάρχουν ίσως 300 καλλιτέχνες τατουάζ στην Ιαπωνία.
Υπάρχει ακόμη και σήμερα αντίκτυπος στην πολιτική της Ιαπωνίας λόγω των τατουάζ. Το 2012, ο δήμαρχος της Οσάκα (Toru Hashimoto) ξεκίνησε μια εκστρατεία για να απαλλαγούν οι εταιρείες από υπαλλήλους με τατουάζ. Σύμφωνα με ένα άρθρο που γράφτηκε για αυτόν υποστηρίζεται ότι «είναι σε μια αποστολή για να αναγκάσει τους εργαζόμενους στην κυβέρνησή του να παραδεχθούν ότι έχουν τατουάζ σε εμφανή μέρη. Πράγμα που αν όντως συμβαίνει, θα πρέπει ή να τα αφαιρέσουν ή να βρουν δουλειά αλλού.» Οι πεποιθήσεις του Hashimoto είχαν αρκετά καλή υποδοχή από την κοινή γνώμη, καθώς πολλές μεγάλες εταιρείες που είχαν ήδη «φοβία με τα τατουάζ» συστρατεύτηκαν μαζί του. Τα σύγχρονα τατουάζ στην Ιαπωνία γίνονται με τον ίδιο τρόπο όπως τα δυτικά. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές τεχνικές Ιρεζούμι, όπου η πλειοψηφία της λήψης των αποφάσεων σχετικά με το τατουάζ επαφίεται στον καλλιτέχνη, πλέον οι ίδιοι οι πελάτες φέρνουν το σχέδιο της επιλογής τους ή αποφασίζουν για το τι θα ήθελαν να κάνουν στο κατάστημα. Πολλοί Ιάπωνες καλλιτέχνες έχουν εμπειρία σε πολλά είδη εκτός από τα παραδοσιακά ιαπωνικά τατουάζ, δίνοντας στους πελάτες τη δυνατότητα να επιλέξουν από μια μεγάλη γκάμα επιλογών, από tribal μέχρι και πιο σύγχρονα. Πλέον τα τατουάζ γίνονται με ηλεκτρική μηχανή, στην οποία το μελάνι του τατουάζ μπορεί να εισαχθεί μέσα στο μηχάνημα ή η μύτη της βελόνας μπορεί να βυθίζεται στο μελάνι κατά την εφαρμογή. Οι Ιάπωνες καλλιτέχνες έχουν καλή φήμη για την καλή ποιότητα της δουλειάς τους που είναι περιζήτητη αν και κοστίζει αρκετά χρήματα. «Παρά τις εκτεταμένες διακρίσεις στο χώρο του τατουάζ, με κανόνες που απαγορεύουν την είσοδο σε ανθρώπους με τατουάζ σε θερμές πηγές, γήπεδα γκολφ και γυμναστήρια, εξακολουθεί να είναι ένα από τα καλύτερα μέρη στον κόσμο για να κάνει κάποιος τα καλύτερης ποιότητας τατουάζ.»
Ως επί το πλείστον τα σύγχρονα τατουάζ γίνονται με τη χρήση μηχανήματος με βελόνα, παρόλα αυτά τα Ιρεζούμι εξακολουθούν να γίνονται με τον παραδοσιακό τρόπο. Αυτό το αρχαίο στυλ τατουάζ εξακολουθεί να γίνεται από εξειδικευμένους καλλιτέχνες τατουάζ, που όμως είναι δύσκολο να βρεθούν. Σε αντίθεση με τους καλλιτέχνες του δυτικού στυλ τατουάζ, η πλειοψηφία των παραδοσιακών καλλιτεχνών Ιρεζούμι δε βρίσκεται στην περιοχή του Τόκιο. Η διαδικασία είναι επώδυνη, χρονοβόρα και δαπανηρή: ένα τυπικό παραδοσιακό ολόσωμο τατουάζ (που καλύπτουν τα χέρια, την πλάτη, τους μηρούς και το στήθος, αφήνοντας ακάλυπτο ένα τμήμα κάτω από το κέντρο του σώματος) μπορεί να χρειαστεί από ένα έως πέντε χρόνια για να ολοκληρωθεί με εβδομαδιαίες επισκέψεις και με το κόστος του να ανέρχεται στις 30.000 δολάρια. Η διαδικασία είναι επίσης πολύ πιο επίσημη από τα δυτικά τατουάζ. Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι δυτικοί καλλιτέχνες τατουάζ τείνουν να κάνουν ακριβώς ότι θέλει ο πελάτης, οι παραδοσιακοί καλλιτέχνες Ιρεζούμι έχουν την τάση να συζητούν με τον πελάτη για το πως θα ήθελαν να μοιάζει το τατουάζ, καθώς και διατηρούν το δικαίωμα να αρνηθούν την παροχή υπηρεσιών. Αντί για ηλεκτρικό μηχάνημα τατουάζ χρησιμοποιούν ξύλινες ράβδους με μεταλλικές βελόνες που έχουν στερεωθεί με μεταξωτή κλωστή.
Διαδικασία
Ο εντοπισμός ενός παραδοσιακού καλλιτέχνη μπορεί από μόνος του να είναι δύσκολη υπόθεση με τον καλύτερο τρόπο να είναι η έρευνα μέσω του Διαδικτύου, μιας και οι καλλιτέχνες αυτού του είδους συνήθως διατηρούν χαμηλό προφίλ και γίνονται γνωστοί μόνο ύστερα από προφορική σύσταση.
Παραδοσιακά οι καλλιτέχνες τατουάζ μαθητεύουν για πολλά χρόνια σε ένα δάσκαλο. Μερικές φορές ζουν στο σπίτι του δάσκαλού τους περνώντας χρόνια καθαρίζοντας το εργαστήριό τους, παρατηρώντας, κάνοντας εξάσκηση στο ίδιο τους το δέρμα, κατασκευάζοντας τις βελόνες και τα άλλα απαραίτητα εργαλεία, αναμειγνύοντας μελάνια και αντιγράφοντας σχέδια από το βιβλίο του δασκάλου τους πριν τους επιτραπεί να κάνουν τατουάζ σε πελάτες. Θα πρέπει να μάθουν όλες τις περίπλοκες τεχνικές σκίασης των τατουάζ αποκτώντας την απαιτούμενη δεξιότητα που χρειάζεται για να κάνουν με το χέρι οποιοδήποτε τατουάζ τους ζητηθεί. Συνήθως τους δίνεται ένα όνομα τατουάζ από το δάσκαλό τους που τις περισσότερες φορές ενσωματώνει τη λέξη hori (χαράσσω) και μια συλλαβή που προέρχεται από το ίδιο το όνομα του δασκάλου τους ή κάποια άλλη σημαντική λέξη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο μαθητευόμενος θα πάρει το όνομα του δασκάλου του και γίνεται ο δεύτερος ή ο τρίτος στη σειρά (και ούτω καθεξής).
Μετά από την πρώτη συνεδρία κατά την οποία ο πελάτης θα συζητήσει με τον καλλιτέχνη τα σχέδια που τον ενδιαφέρουν, αρχίζει η διαδικασία με το περίγραμμα του τατουάζ. Αυτό συνήθως γίνεται σε μια συνεδρία χωρίς τη χρήση αχναριού, διαδικασία η οποία μπορεί να απαιτεί αρκετές ώρες για να ολοκληρωθεί. Όταν το περίγραμμα είναι πλήρες, η σκίαση και ο χρωματισμός του γίνεται σε εβδομαδιαίες επισκέψεις. Όταν το τατουάζ τελειώσει, ο καλλιτέχνης θα «υπογράψει» το όνομά του σε ένα χώρο που προορίζεται για αυτόν το σκοπό, συνήθως στο πίσω μέρος.
Όσοι έχουν παραδοσιακά τατουάζ στην Ιαπωνία συχνά το κρατούν μυστικό, κυρίως οι μεγαλύτεροι σε ηλικία και στο χώρο εργασίας, καθώς ακόμα θεωρείται πως συνδέεται με την εγκληματικότητα. Κατά ειρωνικό τρόπο, πολλά μέλη της Γιακούζα και άλλοι εγκληματίες τα αποφεύγουν για αυτόν ακριβώς το λόγο.
Συνηθισμένα σχέδια
Κάποιες συνηθισμένες εικόνες στα παραδοσιακά Ιαπωνικά τατουάζ περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τατουάζ - Δερματοστιξία
Κεντρικός Καθεδρικός Ναός των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων
Ο Κεντρικός Καθεδρικός Ναός των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων (Главный храм Вооружённых сил России, γνωστός και ως Πατριαρχικός Καθεδρικός Ναός της Αναστάσεως του Χριστού, Патриарший собор Воскресения Христова) είναι Πατριαρχικός καθεδρικός ναός προς τιμήν της Αναστάσεως του Χριστού, «αφιερωμένος στην 75η επέτειο της νίκης στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, καθώς και τα στρατιωτικά κατορθώματα του ρωσικού λαού σε όλους τους πολέμους», κτισμένος στο Πάρκο Πατριωτών στην περιφέρεια Οντιντσόφσκι, στην Όμπλαστ της Μόσχας. Ο καθεδρικός ναός είναι χτισμένος με δωρεές και κονδύλια από τη Μόσχα και την Όμπλαστ της Μόσχας. Μια έκθεση αφιερωμένη στην ιστορία του σχηματισμού του Ρωσικού κράτους και των ενόπλων δυνάμεών της μπορεί να βρεθεί στο σημείο.
Η κατασκευή του καθεδρικού ναού ολοκληρώθηκε στις 9 Μαΐου, ημέρα της νίκης, αφιερώθηκε στις 14 Ιουνίου και άνοιξε στις 22 Ιουνίου του 2020, την Ημέρα Μνήμης και Θρήνου (Day of Remembrance and Sorrow).
Σχεδιασμός
Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα, «η εκκλησία σχεδιάστηκε σε μνημειώδες ρωσικό στιλ, ενσωματώνοντας οργανικά σύγχρονες αρχιτεκτονικές προσεγγίσεις και καινοτομίες μοναδικές για τη δημιουργία της Ορθόδοξης Εκκλησίας». Οι προσόψεις του κτιρίου είναι μεταλλικές, οι καμάρες είναι γυάλινες. Τα τείχη της εκκλησίας, διακοσμημένα με τοιχογραφίες, περιλαμβάνουν σκηνές μάχης από τη στρατιωτική ιστορία και κείμενα της Αγίας Γραφής. Η διακόσμηση του κατώτερου (μικρού) ναού είναι κατασκευασμένη από κεραμικά και είναι διακοσμημένη με ζωγραφική Γκζελ (ένα ρωσικό στιλ από μπλε και άσπρα κεραμικά που παίρνει το όνομά του από το χωριό Γκζελ ), με κομμάτια από γυάλινο σμάλτο που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή ψηφιδωτών πάνελ. Η κεντρική αψίδα αφιερωμένη στην Ανάσταση του Χριστού είναι φτιαγμένη με μορφή μεταλλικού ανάγλυφου. Η διακόσμηση της εκκλησίας, η εικονογραφίες και το εικονοστάσιο (τοίχος εικόνων) είναι κατασκευασμένα από χαλκό με σμάλτα, όπως έγινε στις στρατιωτικές εικόνες πορείας. Η εικόνα του Αγίου Μανδήλιου στον κεντρικό τρούλο της εκκλησίας είναι η μεγαλύτερη εικόνα του προσώπου του Χριστού που εκτελείται σε μωσαϊκό.
Γυάλινα ψηφιδωτά
Τα ακόλουθα παράσημα απεικονίζονται στα μωσαϊκά: Παράσημο του Αλεξάντερ Νέβσκι (Πρώτης Τάξης), Παράσημο του Μπογκντάν Χμελνίτσκι (Πρώτης Τάξης), Παράσημο του Οσάκοφ (Πρώτης Τάξης), Παράσημο του Ναχίμοφ (Πρώτης Τάξης), Παράσημο του Σουβόροφ (Πρώτης Τάξης), Παράσημο του Κουτούζοφ (Πρώτης Θέσης), Παράσημο της Νίκης, Παράσημο του Κόκκινου Πανό, Παράσημο του Κόκκινου Αστέρα και Παράσημο του Πατριωτικού Πολέμου (Πρώτης Θέσης).
Μεγέθη
Μερικά από τα μεγέθη είναι συμβολικά. Το ύψος της εκκλησίας μαζί με τον σταυρό είναι 95 μέτρα. Η διάμετρος του θολοβάτη του κύριου τρούλου είναι 19,45 μέτρα, συμβολίζοντας τη χρονιά που έληξε ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος - 1945. Το ύψος του καμπαναριού είναι 75 μέτρα, αναφορά στα 75 χρόνια που πέρασαν το 2020 από το τέλος του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου. Το ύψος του μικρού θόλου είναι 14,18 μέτρα - 1418 ημέρες και νύχτες εχθροπραξίας στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Η έκταση του εκκλησιαστικού συγκροτήματος είναι 11.000 τετραγωνικά μέτρα. Η χωρητικότητα του εσωτερικού της εκκλησίας ανέρχεται σε 6.000 άτομα.
Καμπάνες
Οι καμπάνες κατασκευάστηκαν στο Χυτήριο Βορόνεζ. Η διακόσμηση των καμπανών περιλαμβάνει παρόμοια στολίδια με αυτά που διακοσμούν τον καθεδρικό ναό. Οι καμπάνες αντικατοπτρίζουν το θέμα της Νίκης στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, με εικονίδια προστατών του Ρωσικού Στρατού. Η κύρια ευαγγελική καμπάνα είναι διακοσμημένη με ανάγλυφα που απεικονίζουν βασικά γεγονότα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Οι εργασίες για την κατασκευή των καμπανών πραγματοποιήθηκαν στο διάστημα των έξι μηνών. Το σύνολό τους ζυγίζει πάνω από 20 τόνους (18 καμπάνες), με την μεγαλύτερη καμπάνα να ζυγίζει 10 τόνους. 17 από τις 18 καμπάνες είναι αφιερωμένες στους τύπους και τα όπλα των στρατευμάτων. Από τη μία πλευρά της καμπάνας εμφανίζεται το έμβλημα και από την άλλη η εικόνα του πολιούχου. Οι καμπάνες τοποθετήθηκαν στον καθεδρικό ναό στις 23 Αυγούστου 2019.
Δάπεδο
Τα δάπεδα του καθεδρικού ναού είναι μεταλλικά. Το μέταλλο προήλθε από την τήξη των τροπαίων, των όπλων και των δεξαμενών που κατασχέθηκαν από τις δυνάμεις της Βέρμαχτ. Καθώς οι επισκέπτες περπατούν στα δάπεδα του καθεδρικού ναού, προορίζεται να συμβολίσει την «επίθεση προς τον φασιστικό εχθρό».
Κύρια εικόνα
Η κεντρική εικόνα της Κεντρικής Εκκλησίας των Ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων είναι ο "Άγιος Σωτήρας" στον κύριο τρούλο. Η εικόνα του Σωτήρα είναι μια κανονική εικόνα του «Αγίου προσώπου του Ιησού Χριστού», που αποτυπώνεται θαυματουργικά σε ένα κομμάτι υλικού και μεταδόθηκε από τον ίδιο τον Σωτήρα στον Βασιλιά Άβγαρο της Οσροηνής. Το πρόσωπο στην εικόνα περιβάλλει τις εικόνες: Αγία Μητέρα του Θεού (ή Η Κυρά μας του Καζάν), Παρθένος του Βλαντίμιρ, Οδηγήτρια του Σμολένσκ και Θεοτόκος της Τιχβίν, τοποθετημένες σε καλλιτεχνικά ανάγλυφα που απεικονίζουν σημαντικά γεγονότα στην ιστορία του ρωσικού κράτους. Στην κιβωτό, που συνοδεύει πάντοτε την εικόνα, υπάρχουν οκτώ σωματίδια ιερών προστάτων: ο μεγάλος μάρτυρας Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος, ο Άγιος Νικόλαος ο Θαυματουργός, ο Άγιος Σέργιος του Ράντονεζ, η Αγία Βαρβάρα η Μεγαλομάρτυς, ο Απόστολος Πέτρος, ο μεγάλος μάρτυρας Άγιος Παντελεήμονας ο Θεραπευτής, και επίσης ο Άγιος Θεόδωρος Ουσακώφ, ο δίκαιος διοικητής του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας και ένας από τους πιο σεβαστούς αγίους στο στόλο.
Διαμάχες
Ορισμένες πτυχές του σχεδιασμού του καθεδρικού ναού έχουν αποδειχθεί αμφιλεγόμενες. Στο τέλος του Απριλίου του 2020 διέρρευσαν φωτογραφίες που έδειχναν ημιτελή ψηφιδωτά του καθεδρικού ναού του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, του υπουργού Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού και άλλων υψηλόβαθμων Ρώσων αξιωματούχων, καθώς και του Ιωσήφ Στάλιν. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εξήγησε αρχικά την παρουσία ψηφιδωτών με τον Πούτιν και τον Στάλιν σύμφωνα με την παράδοση της απεικόνισης ιστορικών γεγονότων - σε αυτήν την περίπτωση, την ένταξη της Κριμαίας το 2014 στη Ρωσία και τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Ωστόσο, αργότερα αναφέρθηκε ότι ο καθεδρικός ναός δεν θα είχε μωσαϊκά του Πούτιν στην τελική του μορφή. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία εξήγησε ότι αυτή η απόφαση λήφθηκε λαμβάνοντας υπόψη τη γνώμη του Προέδρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Ευρώπη Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρωσία
Σπηλιά Ατλαντίδα
μικρογραφία|265x265εσ|Σπηλιά Ατλαντίδα μικρογραφία|270x270εσ Η Σπηλιά Ατλαντίδα (ουκρανικά: Атланти́да) είναι ένα καρστ σπήλαιο στην Ουκρανία, το οποίο είναι ιδιαίτερα γνωστό για την ασυνήθιστη γεωλογία του, τους σπάνιους σχηματισμούς και την αρχαϊκή του κατάσταση.Βρίσκεται στην όχθη του ποταμού Ζμπρουτς στην περιφέρεια Χμελνίτσκι κοντά στο χωριό Ζαβάλια.Το σπήλαιο έχει μήκος 2525 μ. και βάθος 18 μ., με εμβαδόν 4440 τ.μ..Υπό την αιγίδα του Συμβουλίου Τουρισμού και Εκδρομών της περιφέρειας Χμελνίτσκι το σπήλαιο είναι μέρος του Εθνικού Πάρκου Ποντίλσκι Τοβτρέ.
Η Ατλαντίδα είναι η μόνη σπηλιά με οριζόντια δομή τριών επιπέδων στην Ουκρανία. Αυτή η δομή βασίζεται σε ένα σύστημα μεγάλων και υψηλών στοών του κατώτερου επιπέδου, που σχηματίζεται από ισχυρές υπόγειες ροές.Στο επίπεδο του γύψινου στρώματος βρίσκεται ένας λαβύρινθος από περάσματα που ονομάζονται "κελάρια" (καθώς πολλά από αυτά είναι αδιέξοδος).Το δεύτερο επίπεδο εκτείνεται περίπου 9 μ. παραπάνω και αποτελείται από κοιλότητες με πλάτος έως 1-1,5 μ..Το ανώτερο επίπεδο, το οποίο περιέχει δύο διόδους ύψους 5 μέτρων, βρίσκεται ακριβώς στην κορυφή του στρώματος γύψου.Υπάρχουν επίσης αρκετές αίθουσες ύψους έως 12 μέτρων στις διασταυρώσεις των στοών.Τα μεγαλύτερα είναι το Ντινάμο, η Αίθουσα των Κατακτητών των σπηλαίων, η Αίθουσα των σπηλαιολόγων του Κιέβου.Η μορφολογία των στοών και των αιθουσών της Ατλαντίδας δεν επηρεάζεται πολύ από τη διαδικασία της καταστροφής.Οι σχηματισμοί όπως σταλακτίτες και σταλαγμίτες διαφορετικών χρωμάτων δημιουργούν ένα εντυπωσιακό γλυπτό σχήμα στην οροφή και στους τοίχους του σπηλαίου.Η μεγάλη ποικιλία κρυστάλλων από μικροσκοπικές βελόνες έως 1,5 μ. μονάδες κάνει το σπήλαιο ένα μοναδικό ορυκτολογικό μουσείο. Το σπήλαιο κατοικείται από σπάνια είδη νυχτερίδων. μικρογραφία|Είσοδος της σπηλιάς
Ιστορία
Στη δεκαετία του 1950, στη περιοχή Ζαβάλια υπήρξε λατομείο για την εξόρυξη γύψου.Ωστόσο, δεν λειτούργησε για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω των πολυάριθμων κενών στο βράχο, γεγονός που έκανε την επιχείρηση μη κερδοφόρα.Προσέλκυσαν όμως νέους σπηλαιολόγους από το Κίεβο υπό την καθοδήγηση του Βαλερύ Ρογκόζνικοφ, που ανακάλυψε το σπήλαιο της Ατλαντίδας το 1969.Μια από τις μεγαλύτερες αίθουσες στο σπήλαιο είναι αφιερωμένη σε αυτόν και την ομάδα του - "Η Αίθουσα των σπηλαιολόγων του Κιέβου".
Επίσκεψη
Στις μέρες μας παρέχονται περιηγήσεις του σπηλαίου Ατλαντίδα υπό τον έλεγχο του Συλλόγου Σπηλαίων Χμελνίτσι 'Ατλαντίδα' με έδρα το Ζαβάλια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ουκρανίας Κατηγορία:Σπήλαια στην Ευρώπη
Ζαντιγί (Βαλ-ντε-Μαρν)
Το Ζαντιγί (γαλλικά: Gentilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Βαλ-ντε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζαντιγιεέν (γαλλικά: Gentilléens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Βαλ-ντε-Μαρν
Μαρία της Πρωσίας (1855-1888)
H Μαρία (γερμ. Maria von Peußen von Hohenzollern, 14 Σεπτεμβρίου 1855 - 20 Ιουνίου 1888) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του πρίγκιπα της Πρωσίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα των Κάτω Χωρών και μετά πριγκίπισσα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1878 τον Ερρίκο των Κάτω Χωρών. Δεν απέκτησαν απογόνους και το 1879 ο Ερρίκος απεβίωσε.
Το 1885 η Μαρία έκανε δεύτερο γάμο με τον Αλβέρτο της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ολλανδίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Νήσος Πέμπα
Η Νήσος Πέμπα (αγγλ.: Pemba Island / σουαχ.: Pemba kisiwa / αραβ.: الجزيرة الخضراء [al-Jazīra al-khadrā] που κυριολεκτικά σημαίνει "Το Πράσινο Νησί"), είναι νησί της Τανζανίας το οποίο σχηματίζει τμήμα του Αρχιπελάγους Ζανζιβάρης (Zanzibar Archipelago), η οποία κείται μεταξύ της Ακτής Σουαχίλι (Swahili Coast) και του Ινδικού Ωκεανού (Indian Ocean).
Γεωγραφία
thumb|left|Η παραλία Βουμαουίμπι (Vumawimbi), Νήσος Πέμπα (Pemba Island). Με την εδαφική επιφάνεια να καλύπτει 906 km² (349,81 mi²) βρίσκεται περίπου 50 km (31 mi) βορείως της Ουνγκούτζα (Unguja), της μεγαλύτερης νήσου του αρχιπελάγους. Το 1964, η Ζανζιβάρη (Zanzibar) ενώθηκε με την πρώην αποικία της Τανγκανίκα (1961–1964) για να σχηματίσουν την Τανζανία. Βρίσκεται 50 km (31 mi) ανατολικώς της ηπειρωτικής Τανζανίας, πέρα από τον Πορθμό Πέμπα (Pemba Channel). Μαζί με τη Νήσο Μαφία (Mafia Island) (νοτίως της Ουνγκούτζα), αυτές οι νήσοι διαμορφώνουν τις Νήσους των Καρυκευμάτων (Spice Islands) (δεν θα πρέπει να συγχέονται με τις Νήσους Μαλούκου (Maluku Islands) στην Ινδονησία).