cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιουδαία (ρωμαϊκή επαρχία)
Βασιλεία του Ηρώδη Αγρίππα Ι και των διαδόχων του
Η ανασύσταση ενός βασίλειου παρόμοιου σε μέγεθος με αυτό του Ηρώδη του Μεγάλου ήταν γεγονός. Ο Ηρώδης Αγρίππας πέτυχε επίσης να παραχωρηθεί στον αδελφό του Ηρώδη η περιοχή της Χαλκίδος του Λιβάνου και το αξίωμα του βασιλιά (το 41). thumb|200px|left|Ανασύσταση του βασίλειου του Ηρώδη του Μεγάλου απο τον Ηρώδη Αγρίππα Α΄ Ο Ηρώδης Αγρίππας κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης του έδειξε σύνεση και διπλωματικότητα. Ήταν Ιουδαίος με τους Ιουδαίους και Έλληνας με τους Έλληνες. Έτσι κέρδισε την συμπάθεια των πρώτων δείχνοντας σεβασμό στις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις (όταν άρχισε να οικοδομεί ένα τείχος για να προστατεύσει την Ιερουσαλήμ και όταν έβαλε τους φρουρούς του Ναού να καταδιώκουν μη Ιουδαίους οι οποίοι εισέρχονταν σε απαγορευμένους χώρους) και δημαγωγώντας (όπως έγινε στην περίπτωση που δέχθηκε τους πρεσβευτές των πόλεων της Τύρου και της Σιδώνας που είχαν κάποια αντιδικία μαζί του). Ταυτόχρονα στους Έλληνες εμφανίζονταν ως φιλέλληνας ιδρύοντας ανάκτορα, θέατρα και αμφιθέατρα και προσφέροντας θεάματα, ενώ έκοψε νομίσματα με την μορφή του ή με την μορφή του Κλαύδιου.
Ο Ηρώδης Αγρίππας Ι πέθανε το 44 από φυσικό θάνατο αφήνοντας ως διάδοχο έναν γιο που βρίσκονταν σε πολύ νεαρή ηλικία και τρεις θυγατέρες την Βερενίκη, την Μαριάμ και την Δρούσιλλα. Έτσι ο Κλαύδιος έθεσε πάλι τα εδάφη του βασιλείου του υπό ρωμαϊκή διοίκηση και ο νεαρός ομώνυμος γιος του Αγρίππα μεταφέρθηκε στην Ρώμη. Ο Ηρώδης της Χαλκίδος ανέλαβε την επιμέλεια του Ναού και το δικαίωμα να διορίζει αρχιερείς. Παντρεύτηκε την ανιψιά του, Βερενίκη, και πέθανε λίγα χρόνια αργότερα το 48.
Η αδελφή του Βερενίκη ύστερα από τον θάνατο του συζύγου της ήρθε να μείνει μαζί του. Η Βερενίκη παντρεύτηκε τελικά το 64 τον βασιλέα Πολέμωνα του Πόντου τον οποίο εγκατέλειψε για να επιστρέψει λίγο αργότερα στον αδελφό της.
Επαναφορά της Ιουδαίας στην ρωμαϊκή διοίκηση
Ο Κούσπιος Φάδος διορίστηκε το 44 στην θέση του επιτρόπου (procurator,αντεπίτροπος). Εκείνη την εποχή εμφανίστηκε στην Ιουδαία ένας προφήτης που ονομάζονταν Θευδάς. Ο Θευδάς διακήρυξε στο πλήθος ότι αν τον ακολουθούσαν ως τον ποταμό Ιορδάνη τα νερά του ποταμού θα άνοιγαν με θαυματουργό τρόπο σημαίνοντας μια δεύτερη Έξοδο και μια νέα εποχή ελευθερίας. Όταν συγκέντρωσε αρκετούς οπαδούς αποφάσισε να πραγματοποιήσει το εγχείρημα του. Ο Κούσπιος Φάδος όμως έχοντας ειδοποιηθεί για το εγχείρημα έστειλε ένα απόσπασμα ιππικού εναντίον του. Το πλήθος που συνόδευε τον Θευδά κατασφάχθηκε και ο ίδιος αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του παραδόθηκε στον επίτροπο.
Ο Κούσπιος Φάδος αντικαταστάθηκε το 46 από τον Τιβέριο Ιούλιο Αλέξανδρο. Κατά την διάρκεια της αρχής του Αλέξανδρου προκλήθηκαν πολλά θύματα από έναν λιμό που έπληξε την Ιουδαία την εποχή εκείνη. Εξαιτίας του λιμού ξέσπασαν εξεγέρσεις Ζηλωτών υπό την ηγεσία των γιων του Ιούδα του Γαλιλαίου Ιακώβου και Σίμωνα. Ο Τιβέριος Ιούλιος Αλέξανδρος τις κατέστειλε προκαλώντας πολλά θύματα ενώ οι γιοι του Ιούδα συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε σταυρικό θάνατο.
Ο Ουεντίδιος Κουμανός διαδέχθηκε τον Τιβέριο Αλέξανδρο το 48 στο αξίωμα του επιτρόπου. Η βία στην περιοχή εντάθηκε. Κατά την διάρκεια της εορτής κάποιου Πάσχα ξέσπασαν επεισόδια στο Ναό μεταξύ των Ρωμαίων φρουρών και των προσκυνητών και εξ’ αιτίας του πανικού που δημιουργήθηκε χιλιάδες Ιουδαίων ποδοπατήθηκαν μέχρι θανάτου. Λίγο αργότερα η επίθεση και η καταλήστευση ενός δούλου του Αυγούστου που ονομάζονταν Στέφανος προκάλεσε πράξεις αντεκδίκησης και αναταραχή.
Ο έπαρχος ήρθε στην Καισάρεια. Εκεί σταύρωσε μερικούς από αυτούς που είχε συλλάβει το ιππικό του Κουμανού και κατόπιν πήγε στην Λύδδα όπου συναντήθηκε με τους Σαμαρείτες. Εκεί ζήτησε από τους Ιουδαίους να συλλάβουν ορισμένα άτομα. Οι συλληφθέντες που θεωρήθηκαν ταραχοποιοί παραδόθηκαν στον έπαρχο και αποκεφαλίστηκαν. Κατόπιν έστειλε πρεσβείες και των δυο μερών (Ιουδαίων και Σαμαρειτών) στον Κλαύδιο μαζί με τον Κουμανό και έναν χιλίαρχο που ονομάζονταν Κέλερος προκειμένου να αποφασίσει αυτός για την υπόθεση. Έπειτα γύρισε στην Αντιόχεια.
Ο Κλαύδιος δικαίωσε τους Ιουδαίους. Ο Κουμανός εξορίστηκε και την θέση του πήρε ο Μάρκος Αντώνιος Φήλιξ (ο αδελφός του συνεργάτη του Κλαύδιου Πάλλαντα), ενώ ο χιλίαρχος κρίθηκε ένοχος παραδόθηκε στους Ιουδαίους και απαγχονίστηκε (52).
Σικάριοι
Ταυτόχρονα άρχισαν να εμφανίζονται όλο και περισσότεροι ευφάνταστοι προφήτες και Μεσσίες. Ένας από αυτούς ο οποίος ονομάζονταν «Αιγύπτιος» συγκέντρωσε 3.000 οπαδούς και επιχείρησε να φτάσει στο όρος των Ελαιών με σκοπό να επιτεθεί κατόπιν στην Ιερουσαλήμ. Ο Φήλιξ πληροφορήθηκε το σχέδιο και έστειλε στρατό εναντίον του Αιγυπτίου και των οπαδών του. Οι στρατιώτες τους κατέσφαξαν.
Το κλίμα τρομοκρατίας είχε εξαπλωθεί σε όλη την χώρα. Τα ακραία στοιχεία σχημάτιζαν συμμορίες που λυμαίνονταν τις πόλεις και την ύπαιθρο. Στην Καισάρεια την έδρα του έπαρχου ξέσπασαν ταραχές μεταξύ Ελλήνων και Ιουδαίων κατοίκων για ασήμαντους λόγους. Αφού χύθηκε πολύ αίμα ο Φήλιξ έστειλε πρεσβείες και των δυο πλευρών στην Ρώμη προσπαθώντας να κατευνάσει τα πνεύματα.
Ο Φήλιξ αντικαταστάθηκε το 59 από τον Πόρκιο Φήστο. Αυτός προσπάθησε να αναχαιτίσει το κλίμα της τρομοκρατίας μέχρι το θάνατο του το 62 οπότε αντικαταστάθηκε από τον Λεύκιο Αλβίνο. Ο Αλβίνος δεν είχε ακόμη αφιχθεί στην Ιουδαία όταν ξέσπασε μια νέα κρίση επειδή ο νέος αρχιερέας Ανανίας γιος του Ανανία εκτέλεσε αυθαίρετα τον Ιάκωβο τον αδελφό του Ιησού και άλλους πολίτες. Ο Αλβίνος καθαίρεσε τον αρχιερέα.
Ο Αλβίνος αντί να προσπαθήσει να σταματήσει την έκρυθμη κατάσταση που επικρατούσε την αναζωπύρωσε τελικά λόγω της αρπακτικότητας του. Προκειμένου να αποκομίσει χρήματα δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει κάθε τρόπο ακόμη και να συνεργαστεί μυστικά και με τις συμμορίες των ληστών που λυμαίνονταν τις πόλεις.
Ο Αλβίνος αντικαταστάθηκε το 64 από τον Γέσσιο Φλώρο. Η διακυβέρνηση του Γέσσιου Φλώρου προκάλεσε γενικευμένη εξέγερση η οποία τελικά κατέληξε σε πόλεμο μεταξύ των Ιουδαίων και της Ρώμης (Πρώτος Ιουδαϊκός Πόλεμος).Διάδοχος του Φλώρου και τελευταίος επίτροπος της Ιουδαίας ήταν ο Μάρκος Αντώνιος Ιουλιανός (66-70), ο όποιος συμμετείχε στο πολεμικό συμβούλιο που πραγματοποίησε ο Τίτος κατά την τελευταία φάση των επιχειρήσεων για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ (τέλη Αύγουστου του 70) στο οποίο αποφασίστηκε να διασωθεί ο Ναός από την καταστροφή με κάθε τρόπο, κάτι που τελικά δεν συνέβη.
Ο πόλεμος μετέτρεψε την Ιουδαία σε ρωμαϊκή επαρχία επικεφαλής της οποίας τοποθετούνταν αξιωματούχοι με τον βαθμό του πρεσβευτή (λεγάτου).
Κυβερνήτες της ρωμαϊκής επαρχίας της Ιουδαίας
thumb|300px|Η επαρχία της Ιουδαίας στα πλαίσια του Ρωμαϊκού κράτους.
Πρώτος κυβερνήτης της Ιουδαίας ήταν ο Σέξτος Κερεάλιος Ουετιλιανός. Τον Κερεάλιο διαδέχτηκε το καλοκαίρι του (71) ο Λουκίλιος Βάσσος (ο οποίος κατείχε όπως και ο προκάτοχος του το αξίωμα του πρεσβευτή). Ο Λουκίλιος Βάσσος είχε υπό τις διαταγές του τον Λαβέριο Μάξιμο που κατείχε τον βαθμό του επιτρόπου. Πρίν αναλάβει το αξίωμα του ήταν διοικητής των στόλων του Μισήνου και της Ραβέννας, επί Βιτέλιου. Κατόπιν αποστάτησε προς την παράταξη του Βεσπασιανού παραμένοντας στην θέση που κατείχε ως τον Απρίλιο του 71. Κατέκτησε τα οχυρά του Ηρωδείου και του Μαχαιρούντα και πέθανε κατά την διάρκεια της θητείας του. Τον διαδέχτηκε ο Φλάβιος Σίλβας (τέλη 72 με αρχές 73) ο οποίος κυρίευσε το οχυρό της Μασάντα και έθεσε τέλος στον πόλεμο.
Έπαρχοι της Ιουδαίας διατέλεσαν επίσης οι Κειώνιος Κόμμοδος (75 ή 76, ο οποίος αναφέρεται με τον βαθμό του πρεσβευτού Σεβαστού αντιστρατήγου), Σαλβιδήνος (περίπου το 80,το όνομα του αναφέρεται σε νόμισμα που στην εμπρόσθια όψη έχει την επιγραφή "Αυτοκρα. Τιτος Καισ. Σεβ." και στην οπίσθια όψη "Μ.Σαλουιδήν."), Πομπήιος Λογγίνος (το 86, ο οποίος θεωρείται ότι είναι ταυτόσημος με τον αξιωματούχο που ανέλαβε τα αξιώματα του υπάτου το 90, του πρεσβευτή της Ανω Μυσίας το 93 και της Παννονίας το 98), Ερμητίδιος Καμπανός (το 93),Τίβεριος Κλάυδιος Αττικός Ηρώδης (99/100-102/103 , ο οποίος θεωρείται λογικά χωρίς όμως να έχει αποδειχθεί ότι ήταν ο πατέρας του Ηρώδη Αττικού του πιο σπουδαίου από τους ρήτορες της Δεύτερης Σοφιστικής), Ιουλιος Κουαρδάτος Βάσσος( 102/103-104/105 , πριν καταλάβει το αξίωμα αυτό ήταν ταμίας στην επαρχία Κρήτης- Κυρηναϊκής και διοικητής λεγεώνας ενώ ύστερα από την θητεία του στην επαρχία έγινε ύπατος το 105, συμμετείχε στον Δεύτερο Δακικό πόλεμο, έγινε πρεσβευτής στην Γαλατία –Καππαδοκία και την Συρία το 114 με 116 και στην Δακία στην αρχή της ηγεμονίας του Αδριανού ) και Πομπήιος Φάλκων (104/105-107/108).
Ο Αττικός και ο Φάλκων φέρουν σύμφωνα με τις πηγές τον τίτλο του "υπατικού" (στην Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου, ο Αττικός και σε ραβινικές πηγές ο Πομπήιος Φάλκων, ο οποίος ήταν ταυτόχρονα και διοικητής της 10ης λεγεώνας που ήταν στρατοπεδευμένη στην Ιουδαία,leg. Aug. pr. pr. provinc.[Iudaeae e]t leg. X Fret. ).
Ο επόμενος έπαρχος Τιβεριανός (114) ονομάζεται στις πηγές ( Ιωάννης Μαλάλας, Χρονογραφία),  ηγεμών του πρώτου Παλαιστίνων έθνους. Ο συγκεκριμένος τίτλος αφορά μεταγενέστερη εποχή.
Τον Τιβεριανό διαδέχτηκε ο Λούσιος Κυήτος ο οποίος κατέστειλε τις ιουδαϊκές εξεγέρσεις στην Μεσοποταμία και την Ιουδαία ( Δεύτερος Ιουδαϊκός Πόλεμος ). Ύστερα από τον Λούσιο Κυήτο την ηγεσία της επαρχίας ανέλαβαν διαδοχικά οι Τίνειος Ρούφος και Σέξτος Ιούλιος Σεβήρος. Και οι δύο έδρασαν κατά την διάρκεια του Τρίτου Ιουδαϊκού Πολέμου. Ο Σεβήρος που έθεσε τέλος στον πόλεμο έφερε τον τίτλο "legatus pro praetore provinciae Judea", πρεσβευτής αντιστράτηγος της επαρχίας της Ιουδαίας. Παρέμεινε στην περιοχή ως κυβερνήτης έως το 137, όποτε ανέλαβε την διοίκηση της επαρχίας της Συρίας
Ύστερα από τον πόλεμο ο Αδριανός έδωσε στην επαρχία το όνομα Συρία-Παλαιστίνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες
Μπαρντά (Αζερμπαϊτζάν)
Η Μπαρντά (αζερικά:  Bərdə) είναι πόλη του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 41.277 κατοίκους. Είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Μπαρντά και βρίσκεται νότια της μικρής πόλης Αβλάχ, στην αριστερή όχθη του ποταμού Ταρτάρ. Κάποτε αρμενική πόλη και αργότερα πρωτεύουσα της Αλβανίας του Καυκάσου, πιθανόν από το τέλος του 4ου αιώνα μ.Χ. Αργότερα η Μπαρντά έγινε η κύρια πόλη της ισλαμικής επαρχίας του Αρράν, παραμένοντας σε αυτό το στάτους μέχρι το 10ο αιώνα.
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπαρντά
Ελένη Πέτα
Η Ελένη Πέτα γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε τις σπουδές της στο βιολοντσέλο, στο Κρατικό Ωδείο της Θεσσαλονίκης. Τότε κάνει τα πρώτα της βήματα ως μουσικός και συνεργάζεται με τον Νίκο Παπάζογλου στη καλοκαιρινή του περιοδεία. Παράλληλα ξεκινάει επαγγελματικά το τραγούδι κάνοντας συγχρόνως μαθήματα φωνητικής στο Ωδείο Αττικής. Ανά τα χρόνια έχει συνεργαστεί με πολλούς και σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες, συνθέτες, στιχουργούς καθώς επίσης και με την Καμεράτα Φίλων της Μουσικής, την Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, την Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων Δήμου Πατρέων και τα Μουσικά Σύνολα του Δήμου Αθηναίων. Οι σημαντικότερες στιγμές στην καριέρα της είναι:
Διάταγμα του Βιλέ-Κοτερέ
μικρογραφία|419x419εσ|Το διάταγμα του Βιλί-Κοτερέ, 1539 Το διάταγμα του Βιλέ-Κοτερέ (Γαλλικά: Ordonnance de Villers-Cotterêts) είναι νομοθετικό κείμενο που εκδόθηκε από τον Φραγκίσκο Α' της Γαλλίας στις 10 Αυγούστου 1539, στην πόλη Βιλέ-Κοτερέ, στην Πικαρδία, στον σημερινό νομό Αιν. Είναι το παλαιότερο νομοθετικό κείμενο εν μέρει σε ισχύ ακόμη στη Γαλλία.
Ελένη Πέτα
Δισκογραφία
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Διάταγμα του Βιλέ-Κοτερέ
Με το διάταγμα αυτό, τα γαλλικά έγιναν η επίσημη γλώσσα των εγγράφων που σχετίζονταν με τη δημόσια ζωή του βασιλείου της Γαλλίας, αντικαθιστώντας τα λατινικά. Μέχρι τότε, σε θέματα νομοθεσίας και διοίκησης ήταν κοινή η χρήση των λατινικών.
Επιπλέον, αυτό το διάταγμα μεταρρύθμισε την εκκλησιαστική δικαιοδοσία, μείωσε ορισμένα προνόμια πόλεων και έκανε υποχρεωτικό για τους ιερείς να τηρούν μητρώα βαπτίσεων και θανάτων
Το νομοθετικό διάταγμα είχε 192 άρθρα και συντάχθηκε στη Μέση γαλλική γλώσσα.
Άρθρα 110 και 111
μικρογραφία|270x270εσ|Η πρώτη σελίδα χειρόγραφου του διατάγματος του Βιλέ-Κοτερέ. Τα άρθρα 110 και 111, τα πιο διάσημα και παλαιότερα που εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στη γαλλική νομοθεσία, εφαρμόζουν τη χρήση των γαλλικών σε όλες τις νομικές πράξεις, συμβολαιογραφικές συμβάσεις και επίσημη νομοθεσία για την αποφυγή οποιασδήποτε γλωσσικής σύγχυσης: 'CX. Que les arrestz soient clers & entendibles.''' Et affin quil ny ait cause de doubter sur lintelligence desdictz arrestz. Nous voulons & ordonons quilz soient faictz & escriptz si clairement quil ny ait ne puisse auoir aulcune ambiguite ou incertitude ne lieu a en demander interpretation.''
'CXI. De prononcer & expedier tous actes en langage francoys.''' Et pource que telles choses sont souuentesfoys aduenues sur lintelligence des motz latins contenuz esdictz arrestz. Nous voulons que doresenavant tous arrestz ensemble toutes autres procedeures soyent de noz cours souueraines ou autres subalternes et inferieures, soyent de registres, enquestes, contractz, commissions, sentences, testamens et autres quelzconques actes et exploictz de justice, ou qui en dependent, soyent prononcez, enregistrez et deliurez aux parties en langage maternel francoys et non autrement.''
Μητρώα γεννήσεων και θανάτων
Το διάταγμα αποτελούσε μέρος ενός ευρύτερου νομοθετικού πλαισίου που αφορούσε και τη δράση των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων. Ιδιαίτερη διάταξη όρισε την τήρηση μητρώων στα διάφορα τοπικά όργανα της εκκλησίας (κυρίως ενορίες). Το διάταγμα επέβαλε τη δημιουργία μητρώου βαπτίσεων, ως απόδειξη της ημερομηνίας γέννησης κάποιου, και μητρώου ενταφιασμών στις εκκλησίες, ως απόδειξη της ημερομηνίας θανάτου κάποιου. Αν και τα δύο αυτά μητρώα τηρούνταν από τις θρησκευτικές αρχές, θα πιστοποιούνταν πλέον από δημόσιο συμβολαιογράφο, πάντα λαϊκό, και θα φυλάσσονταν στα αρχεία της τοπικής βασιλικής διοίκησης. Στην πραγματικότητα, καθώς η εκκλησία τηρούσε ενοριακά μητρώα από τον Μεσαίωνα (το παλαιότερο στη Γαλλία είναι του Ζιρί, του 1303), αυτά τα μητρώα χρησιμοποιήθηκαν για να ικανοποιήσουν τις διατάξεις του διατάγματος.
Τα εθνικά αρχεία στη Γαλλία αποσπάστηκαν από τη δικαιοδοσία της Εκκλησίας πλήρως το 1792 κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης με εντολή της Γαλλικής Δημοκρατίας. Αυτά τα αρχεία συνεχίζονται μέχρι σήμερα και φυλάσσονται στα αρχεία των νομών. Τα εθνικά αρχεία περιλαμβάνουν τώρα αρχεία γέννησης, γάμου, διαζυγίου και θανάτου.
Αντίκτυπος
Πολλές από αυτές τις διατάξεις σηματοδότησαν μια κίνηση προς ένα διευρυμένο, ενοποιημένο και συγκεντρωτικό κράτος και οι διατάξεις για τη χρήση των γαλλικών ήταν ένα σημαντικό βήμα προς τη γλωσσική και ιδεολογική ενοποίηση της Γαλλίας σε μια εποχή αυξανόμενου εθνικού αισθήματος και ταυτότητας.
Ωστόσο, παρά την προσπάθεια να υπάρξει σαφήνεια στα περίπλοκα συστήματα δικαιοσύνης και διοίκησης που επικρατούσαν σε διάφορα μέρη της Γαλλίας και να καταστούν πιο προσβάσιμα, το άρθρο 111 άφησε αβεβαιότητα καθώς δεν όρισε τι ακριβώς θεωρούσε ως γαλλική μητρική γλώσσα. Πολλές διάλεκτοι της γαλλικής γλώσσας ομιλούνταν σε ολόκληρη τη χώρα, για να μην αναφέρουμε τις σημαντικές περιφερειακές μειονότητες όπως οι Βρετόνοι και οι Βάσκοι των οποίων η μητρική γλώσσα δεν ήταν γαλλική.
Το θέμα λύθηκε οριστικά το 1794, όταν η κυβέρνηση αποφάσισε η γαλλική γλώσσα να είναι η μόνη γλώσσα του κράτους για όλες τις κρατικές υποθέσεις,   μια κατάσταση που εξακολουθεί να ισχύει ακόμη, σύμφωνα με το άρθρο 2 του ισχύοντος γαλλικού συντάγματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική γλώσσα Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Εκκλησίες (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Εκκλησίες μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Σάσσαρι
μικρογραφία|220px|αριστερά|Πλατεία της Ιταλίας Το Σάσσαρι (Sassari,, σαρδηνιακά: Tàtari) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σαρδηνίας, έχει έκταση 239,3 τετραγωνικά χιλιόμετρα, πληθυσμό 127.525 κατοίκους και συνολικό Αστικό πληθυσμό 222.000 κατοίκους. Είναι πρωτεύουσα της Ιταλικής επαρχίας του Σάσσαρι, μία από τις παλαιότερες πόλεις του νησιού και περιέχει πολλές καλλιτεχνικές κατασκευές.
Από την εποχή που ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα κυβερνήθηκε από τη "Δικαιοδοσία του Τόρρες", την Πίζα, τη Δημοκρατία της Γένοβας το Στέμμα της Αραγωνίας και την Ισπανία, όλοι είχαν σημαντική συμβολή στην πολιτιστική του κληρονομιά. Τα σημαντικότερα έργα τέχνης είναι τα ανάκτορα, το πηγάδι του Ροσέλλο και πολλά κτίρια σε νεοκλασική Ιταλική αρχιτεκτονική. Το Σάσσαρι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Σαρδηνίας και ο πέμπτος μεγαλύτερος Δήμος στην Ιταλία με έκταση 547 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι σημαντικό εμπορικό, τουριστικό, καλλιτεχνικό και πολιτικό κέντρο. Η οικονομία της πόλης στηρίζεται στον τουρισμό, στο εμπόριο, τις κατασκευές, στα φαρμακευτικά και στα πετρελαϊκά προϊόντα.
Γεωγραφία
Το Σάσσαρι βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Σαρδηνίας σε υψόμετρο 225 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, η περιοχή του βρίσκεται ανάμεσα στον κόλπο της Αζινάρα και στην πεδιάδα του Νούρρα. Η περιοχή περιείχε μεγάλες εκτάσεις από Ελαιώνες, τον 19ο αιώνα αντικαταστάθηκαν από Βελανιδιές και άλλα Μεσογειακά δέντρα, η πυκνοκατοικημένη πεδιάδα της Νούρρα στα ανατολικά ανεβάζει τον πληθυσμό της ευρύτερης επαρχίας στους 275.000 κατοίκους. Η μεγάλη αφθονία νερού, οι 400 πηγές και τα αρτεσιανά πηγάδια βοήθησαν σημαντικά στην ανάπτυξη της γεωργίας. Οι τοπογραφικές έρευνες έδειξαν ότι το κλίμα του Σάσσαρι είναι το πέμπτο καλύτερο στον πλανήτη.
Αρχαιότητα
Η περιοχή του Σάσσαρι κατοικήθηκε συνεχώς από τη Νεολιθική εποχή και ολόκληρη Αρχαιότητα, τη Νουραγική εποχή και στην Αρχαία Ρώμη με διαφορετικούς πολιτισμούς. Πολλά αρχαιολογικά ευρήματα έχουν βρεθεί γύρω από την πόλη όπως μία κλιμακωτή προϊστορική πυραμίδα, μεγάλος αριθμός από Νουραγικές μεγαλιθικές κατασκευές, τα ερείπια ενός Ρωμαϊκού υδραγωγείου και τα ερείπια μιας Ρωμαϊκής βίλας κάτω από τον Καθεδρικό ναό του Σαν Νίκολας. Η σημαντικότερη ανακάλυψη είναι ένα προϊστορικό ανθρωπομορφικό απολίθωμα ηλικίας 8.500.000 ετών. Η εποχή που δημιουργήθηκε η πόλη παραμένει αδιευκρίνιστη, σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε από τους κατοίκους του Ρωμαϊκού λιμανιού Πόρτο Τόρρες, τον 9ο -10ο αιώνα, όταν επιτέθηκαν οι Σαρακηνοί μετακινήθηκαν στο εσωτερικό του νησιού. Το Σάσσαρι αναπτύχθηκε με την ένωση πολλών γειτονικών χωριών, η πρώτη αναφορά σαν ενιαίος οικισμός φαίνεται σε ένα έγγραφο στο μοναστήρι του Αγίου Πέτρου στο Σίλκι, εμφανίζεται ένας άντρας με το όνομα "Γεώργιος του Σάσσαρι".
Κυριαρχία της Γένοβας
Η Δημοκρατία της Γένοβας κατέλαβε το Σάσσαρι (1166), ακολούθησε τον 13ο αιώνα μεγάλο κύμα μετανάστευσης αφού ήταν η πιο δημοφιλής πόλη στον βορά της Σαρδηνίας και η πρωτεύουσα της "Δικαιοδοσίας του Τόρρες". Μετά τη δολοφονία του τελευταίου κυβερνήτη Μισέλ Ζάντσε (1275) η "Δικαιοδοσία του Τόρρες" υποτάχθηκε στην Πίζα σαν ημιανεξάρτητο κράτος. Οι Γενοβέζοι νίκησαν τους Πιζανούς στη "μάχη της Μελόρια" (1284) και το Σάσσαρι μαζί με τη "Δικαιοδοσία του Τόρρες" πέρασε στα χέρια τους. Το Σάσσαρι έγινε η μοναδική πόλη - κράτος που υπήρχε στη Σαρδηνία την εποχή της Αναγέννησης με δικούς του νόμους σαν σύμμαχος της Γένοβας, οι Γενοβέζοι ήταν αρκετά ικανοποιημένοι που επανήλθε γρήγορα στα χέρια τους από την Πίζα. Τα διατάγματα του 1316 δείχνουν ότι οι ποινές για τα αδικήματα στο κράτος του Σάσσαρι ήταν επιεικέστατα σε αντίθεση με τη μεγάλη αυστηρότητα που επικρατούσε στις ποινές τον Μεσαίωνα.
Ισπανική κυριαρχία
Η Δημοκρατία του Σάσσαρι υποτάχθηκε στον Βασιλιά της Αραγωνίας (1323), παρέμεινε στα χέρια του τις επόμενες δεκαετίες αν και επαναστάτησε τρεις φορές. Οι επαναστάσεις σταμάτησαν όταν ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας ανακήρυξε την πόλη "Βασιλικό κάστρο" που την κυβερνούσε απ'ευθείας ο ίδιος, με αυτό τον τρόπο είχε απαλλαγή από τους φεουδαρχικούς φόρους. Η εξέλιξη αυτή έκανε το Σάσσαρι την πιο δημοφιλή πόλη του Μεσαίωνα στη Σαρδηνία, η Γένοβα προσπάθησε να ανακτήσει την πόλη αλλά απέτυχε. Το Σάσσαρι κατακτήθηκε από τον Μπανκαλεόνε Ντόρια και τον Μαριάνο Ε΄ τους ανεξάρτητους βασιλείς της "Δικαιοδοσίας της Αρμπορέα" (1391) και έγινε η τελευταία πρωτεύουσα της Δικαιοδοσίας. Η πόλη πουλήθηκε μαζί με όλες τις υπόλοιπες περιοχές του νησιού στο Στέμμα της Αραγωνίας (1420) με 100.000 φιορίνια (1420), όταν ενώθηκε το Στέμμα της Αραγωνίας με το Στέμμα της Καστίλης (1479) κυβερνήθηκε από την Ισπανική αυτοκρατορία. Η πόλη πέρασε στη συνέχεια μεγάλη περίοδο κρίσης με παρακμή του εμπορίου, επιδρομές Σαρακηνών, πολιτική διαφθορά, τη λεηλασία του Σάσσαρι από τους Γάλλους (1527) και δύο μεγάλες επιδημίες πανώλης (1528, 1652). Οι Ιησουίτες ίδρυσαν το πρώτο Πανεπιστήμιο του Σάσσαρι (1562) και στην πόλη εισήχθη ο Αναγεννησιακός ουμανισμός με πολλούς καλλιτέχνες Μανιαριστές και μέλη της Φλαμανδικής σχολής.
Βασίλειο της Ιταλίας
Μετά από μια σύντομη περίοδο υπό Αυστριακή κυριαρχία (1708 - 1717) η πόλη ενώθηκε με την υπόλοιπη Σαρδηνία και το Πεδεμόντιο στο Βασίλειο της Σαρδηνίας με έδρα το Τορίνο (1720 - 1861). Η πόλη εξεγέρθηκε υπό την ηγεσία του Τζιοβάνι Μαρία Ανγκίου εναντίον του Οίκου της Σαβοΐας (1795). Το βασίλειο της Σαρδηνίας με έδρα το Πεδεμόντιο άλλαξε το όνομα του σε Βασίλειο της Ιταλίας (1861), η πόλη του Σάσσαρι έγινε τμήμα του νέου βασιλείου. Τα Μεσαιωνικά τείχη κατεδαφίστηκαν ύστερα από έξι αιώνες (1836) για να επεκταθεί ή πόλη με νέα οικοδομικά τετράγωνα στα πρότυπα της πρωτεύουσας Τορίνο. Το Σάσσαρι έγινε μεγάλο εμπορικό κέντρο το δεύτερο μεγαλύτερο σε ολόκληρη την Ιταλία σε παραγωγή δέρματος, ο γηγενής επιχειρηματίας Τζιοβάνι Αντόνιο Σάννα (1819 - 1975) αγόρασε τα ορυχεία του Μοντεβέτσιο (1848) και έγινε ο τρίτος πλουσιότερος άντρας στην Ιταλία. Η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή εγκαινιάστηκε στο Σάσσαρι το 1872. Το παλιό Αραγωνέζικο κάστρο κατεδαφίστηκε (1877), στη θέση του οικοδομήθηκε το "Καζέρμα Λα Μαρμόρ" στην περιοχή που είναι γνωστή σήμερα σαν η "Ταξιαρχία του Σάσσαρι", ιδρύθηκε από Σαρδηνούς στρατιώτες (1915). Ο αστικός ιστός της πόλης επεκτάθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στον λόφο του Καπουτσίνο νότια της πόλης με τους καλλιτεχνικούς ρυθμούς Αρ Νουβό, Αρ Ντεκό και άλλα νέα Σαρδηνιακά κινήματα που έμειναν γνωστά σαν "Βιβλιοθήκη του Σάσσαρι".
20ος αιώνας
Όταν ανέβηκε στη εξουσία ο Φασισμός η πόλη είχε 50.000 κατοίκους, επεκτάθηκε με νέες συνοικίες που οικοδομήθηκαν με το Ρασιοναλιστικό αρχιτεκτονικό κίνημα, την ίδια εποχή έκλεισε η επαναστατική εφημερίδα "Λα Νουόβα Σαρντένια". Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος οι Σύμμαχοι επιχείρησαν τρεις φορές να καταστρέψουν την πόλη με βομβαρδισμό αλλά απέτυχαν, μονάχα ο σιδηροδρομικός σταθμός υπέστη μικρές φθορές. Το Σάσσαρι είναι σήμερα το σημαντικότερο εμπορικό, διοικητικό και ιστορικό κέντρο στη βόρεια Σαρδηνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σάσσαρι
Φρίντμπεργκερ Αχ
Ο ποταμός Φρίντμπεργκερ Αχ είναι ένας μικρός ποταμός στη Βαυαρία της Γερμανίας. Είναι δεξιός παραπόταμος του Δούναβη και έχει μήκος 92 χιλιόμετρα. Οι πηγές του βρίσκονται κοντά στο χωριό Ουντερμύλχαουζεν. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του ρέει παράλληλα με τον ποταμό Λεχ. Πόλεις κατά μήκος του ποταμού είναι οι Βάιλ, Πρίτριχινγκ, Μέρινγκ, Φρίντμπεργκ, Ρέλινγκ, Τιρχάουπτεν και Ράιν. Μετά την πόλη Ράιν, ο ποταμός ρέει προς τα ανατολικά, παράλληλα με τον Δούναβη και τελικά εκβάλλει σε αυτόν κοντά στο Όμπερχαουσεν.
Κατηγορία:Παραπόταμοι του Δούναβη Κατηγορία:Ποταμοί της Βαυαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας
Ευγένιος Ντελακρουά
Ο Ευγένιος Ντελακρουά (Eugène Delacroix· 26 Απριλίου 1798, Σεν-Μορίς – 13 Αυγούστου 1863, Παρίσι) ήταν Γάλλος ρομαντικός ζωγράφος του 19ου αιώνα, που επηρέασε την ζωγραφική συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του ιμπρεσιονισμού. Εμπνεύστηκε από ιστορικά γεγονότα όπως η Ελληνική και η Γαλλική Επανάσταση, καθώς και από ένα ταξίδι του στο Μαρόκο.
Βιογραφία
Εντυπωσιασμένος από τις τεχνικές των Άγγλων ζωγράφων όπως ο Τζον Κόνσταμπλ, ταξίδεψε το 1825 στην Αγγλία όπου επισκέφθηκε πολλές γκαλερί και θέατρα και επηρεάστηκε από τον αγγλικό πολιτισμό. Επίσης έκανε την εικονογράφηση μιας Γαλλικής έκδοσης του Φάουστ με 17 λιθογραφίες, και διάφορων έργων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και του Σερ Ουόλτερ Σκοτ.
thumb|left|230px|«[[Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό»]] Μεταξύ 1827 και 1832 παρουσίασε πολλά μεγάλα έργα με ιστορικά θέματα. Το 1827 παρουσίασε στο Σαλόνι τον «Θάνατο του Σαρδανάπαλου» εμπνευσμένο από την ποίηση του Λόρδου Μπάυρον. Εντυπωσίασε και πάλι το κοινό με το σημαντικότερο και τελευταίο ρομαντικό έργο του, το «Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό», εμπνευσμένο από την Ιουλιανή επανάσταση του 1830. Ο πίνακας αγοράστηκε και αυτός από την Γαλλική κυβέρνηση αλλά χάρη στην αντίδραση κάποιων αξιωματούχων που θεωρούσαν την προώθηση της ιδέας της ελευθερίας ανατρεπτική, αποσύρθηκε από την κοινή θέα. Παρόλα αυτά, ο Ντελακρουά πήρε αρκετές εργολαβίες για τοιχογραφίες σε δημόσια κτίρια.
thumb|right|«Καβαλάρης Έλληνας αγωνιστής» Το 1832 ταξίδεψε για 6 μήνες στο Μαρόκο όπου ο αρχαίος και εξωτικός πολιτισμός των αράβων τον ενέπνευσε εκ νέου στην δημιουργία έργων όπως «Οι Φανατικοί της Ταγγέρης» (1837-1838), «Ο Σουλτάνος του Μαρόκου και η Ακολουθία του» (1845), «Κυνήγι Λιονταριών» (1854), «Άραβας Σελώνοντας το Άλογό του» (1855). Οι «Γυναίκες του Αλγερίου» έκαναν μεγάλη επιτυχία στο Σαλόνι του 1834. Το 1833 ζωγράφισε τις τοιχογραφίες στο βασιλικό δωμάτιο του παλατιού των Βουρβόνων, και συνέχισε με διάφορα έργα για το Λούβρο και το Ιστορικό Μουσείο στις Βερσαλλίες, μέχρι το 1861. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1848, ο Ναπολέων Γ' επέτρεψε την δημόσια εμφάνιση του έργου «Η Ελευθερία οδηγεί το λαό», το οποίο σήμερα εκθέτεται στο μουσείο του Λούβρου.
Το 1855 εξέθεσε 48 πίνακες στην Διεθνή Έκθεση Παρισιού και έγινε δεκτός στην Ακαδημία μετά από την όγδοη αίτησή του. Κάνοντας τοιχογραφίες πολλές ώρες όρθιος επάνω σε σκαλωσιές μισοτελειωμένων κτιρίων, αρρώστησε και αποσύρθηκε. Πέθανε στις 13 Αυγούστου 1863 στο Παρίσι.
Αναστάσιος Σιδηρόπουλος
Ο Αναστάσιος «Τάσος» Σιδηρόπουλος (γεννημένος στις 9 Αυγούστου 1979 ) είναι Έλληνας διαιτητής ποδοσφαίρου. Σφύριξε στο Γιουρόπα Λιγκ 2013-14. Έγινε διεθνής διαιτητής της FIFA το 2011.
Σταδιοδρομία
Σφύριξε τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας 2015-16, μεταξύ του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ.
Στις 21 Δεκεμβρίου 2018, σφύριξε τον αγώνα της 14ης αγωνιστικής του Πρωταθλήματος Σαουδικής Αραβίας, μεταξύ της Αλ-Καντσία και της Αλ-Τααβούν
Στις 21 Αυγούστου 2020, υπήρξε τέταρτος διαιτητής στον τελικό του UEFA Europa League στην αναμέτρηση Σεβίλλη - Ίντερ Μιλάνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Λίπος (βιολογία)
Σωματικό λίπος (αγγλ. body fat) ονομάζεται το σύνολο των λιπιδίων στους ιστούς του ανθρώπινου σώματος. Δημιουργείται μετά από ένα σύνολο διαδικασιών στον ανθρώπινο οργανισμό, οι οποίες μετασχηματίζουν, αποθηκεύουν ή αποβάλλουν τα συστατικά που λαμβάνονται από τις τροφές. Κλειδί για την αποθήκευση σωματικού λίπους είναι η ορμόνη ινσουλίνη. Το σωματικό λίπος είναι απαραίτητο για την προστασία των οργάνων του ανθρώπινου σώματος και την αποθήκευση των λιποδιαλυτών βιταμινών. Το ποσοστό σωματικού λίπους καταγράφεται με λιπομέτρηση.
Συσσώρευση
Ο ρόλος της ινσουλίνης στη συσσώρευση σωματικού λίπους έχει μελετηθεί ιδιαίτερα σε σχέση με την παχυσαρκία και το διαβήτη τύπου 2, όπου πρωτοπαρατηρήθηκε η ορμόνη. Όταν εκκρίνεται, η ινσουλίνη επιδρά στο μεταβολισμό των υδατανθράκων, των λιπών και των πρωτεϊνών που λαμβάνονται από την τροφή, ώστε
Η έκκριση ινσουλίνης πυροδοτείται ανάλογα με τα επίπεδα σακχάρων στο αίμα και προκαλεί αύξηση της αποθήκευσης λίπους :
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιπίδια
64 (αριθμός)
Το 64 (εξήντα τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 63 και πριν από το 65. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 64:2 = 32, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 64 συμβολίζεται ως LXIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΞΔ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τετραγωνικοί αριθμοί
Επαρχία Σάρεϊ, Τζαμάικα
Η Σάρεϊ (αγγλικά: Surrey) είναι μια επαρχία της Τζαμάικα. Πρωτεύουσα είναι η Κίνγκστον, μεγαλύτερη σε έκταση και σε πληθυσμό πόλη της Τζαμάικα.
Γεωγραφία
Η Σάρεϊ είναι η ανατολικότερη και μικρότερη σε έκταση επαρχία της Τζαμάικα. Καλύπτει όλη την ανατολική πλευρά της. Συνορεύει στα ανατολικά με την Επαρχία Μίντλσεξ. Οι κυριότεροι κόλποι είναι ο Μπαφ, ο Όραντζ, ο Σελ, ο Χόλαντ, ο Φόλλι, ο Κανς και ο Λυσσόν. Οι κυριότερες λίμνες είναι τα Καϋμάνας Ποντς και η Μόνα.
Ενορίες
thumb|250px|Οι επαρχίες και οι ενορίες της Τζαμάικα. Η Σούρεϊ είναι η κίτρινη.
Η Σάρεϊ διαιρείται σε 4 ενορίες:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαρχίες της Τζαμάικας
Ακροτελεύτια Διάταξη
Ως Ακροτελεύτια Διάταξη αναφέρεται το 120ο και τελευταίο άρθρο του Ελληνικού συντάγματος. Ορίζει την έναρξη ισχύος του Συντάγματος (παράγραφος 1), ορίστηκε η 11η Ιουνίου 1975, τον σεβασμό στο Σύνταγμα και τον νόμο και αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία (παράγραφος 2), την υποχρέωση δίωξης του σφετερισμού της λαϊκής κυριαρχίας (παράγραφος 3) και το δικαίωμα της αντίστασης που επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων (παράγραφος 4). Ανήκει στο Τέταρτο Μέρος του Ελληνικού Συντάγματος, Eιδικές, Τελικές και Μεταβατικές Διατάξεις.
Κείμενο
Το πλήρες κείμενο: "ΤMHMA Δ’ Aκροτελεύτια διάταξη Άρθρο 120 1. Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε’ Aναθεωρητική Bουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Kυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Yπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Iουνίου 1975. 2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων. 3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος. 4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία."
Σημειώσεις
Παράγραφος 1: Ο "προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας" ήταν ο Μιχαήλ Στασινόπουλος, ο οποίος εξελέγη Πρόεδρος στις 18 Δεκεμβρίου του 1974, αντικαθιστώντας τον Φαίδωνα Γκιζίκη, μέχρι τις 19 Ιουλίου του 1975, ένα μήνα και οκτώ ημέρες μετά την έναρξη ισχύος του Συντάγματος. Οι εξουσίες του προσωρινού Προέδρου της Δημοκρατίας καθορίστηκαν με το Β΄ Ψήφισμα της Βουλής των Ελλήνων.
Παράγραφος 2: Το Σύνταγμα του 1975 είναι το πρώτο που περιλαμβάνει διάταξη η οποία αφορά τον σεβασμό προς το "Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό" και καθιερώνει την "αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία" ως "θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων".
Παράγραφος 3: Πρόκειται για μια διάταξη, που ψηφίστηκε μετά τα νομικά προβλήματα που δημιούργησε η δίωξη των πρωταιτίων της Δικτατορίας, η οποία έγινε κατόπιν Συντακτικής Πράξης, η οποία εξαιρούσε τους πρωταίτιους από την προηγηθείσα γενική αμνηστία.
Παράγραφος 4: Πρόκειται για το άρθρο 114 του Συντάγματος του 1952, το οποίο ανάγεται στο άρθρο 111 του 1911 και στο άρθρο 107 του Συντάγματος του 1844:
με την προσθήκη του δικαιώματος και της υποχρέωσης αντίστασης κατά βίαιας απόπειρας κατάλυσης του Συντάγματος με κάθε μέσο. Σύμφωνα με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, αυτό περιλαμβάνει παθητική (μέσω της ανυπακοής) και ενεργητική αντίσταση.
Η παράγραφος 4 δεν εφαρμόζεται στις περιπτώσεις παραβίασης άρθρων του Συντάγματος, εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας-όπως η είσοδος της Ελλάδας στην ΕΟΚ, ή αναστολής άρθρων του Συντάγματος λόγω κατάστασης πολιορκίας (κάτι που ρυθμίζει το άρθρο 48), ούτε εφαρμογής περιοριστικών μέτρων στις μετακινήσεις λόγω υγειονομικών κρίσεων (ρυθμίζεται από ερμηνευτική δήλωση στο Άρθρο 5 παράγραφος 4). Επιπρόσθετα, δεν κατοχυρώνει το δικαίωμα προληπτικής οπλοκατοχής.
Χρήση στον δημόσιο λόγο
Η ακροτελεύτια διάταξη έγινε αντικείμενο επίκλησης από ακραίες ομάδες μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου το 2011, σε συνάρτηση με διάφορα γεγονότα όπως η Συμφωνία των Πρεσπών και τα περιοριστικά μέτρα της πανδημίας COVID-19 στην Ελλάδα.
Το 2023, ο Χρήστος Σπίρτζης επικαλέστηκε το άρθρο 120, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την πρόσφατη δήλωσή του "δημοκρατία με το καλό ή με το άγριο".
Δείτε επίσης
1-1-4
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύνταγμα της Ελλάδας
Digital subscriber line access multiplexer
Το Digital Subscriber Line Access Multiplexer (DSLAM) είναι ο πολυπλέκτης / αποπολυπλέκτης των ψηφιακών συνδρομητικών γραμμών DSL (Digital Subscriber Line). Είναι μια συσκευή που τοποθετείται είτε στο Κέντρο Τηλεπικοινωνιακών Παρόχων, είτε σε καμπίνες στο δρόμο, είτε αντικαθιστούν τους Κατανεμητές καλωδίων (ΚΑ-ΦΑΟY, που προέρχεται από τη γερμανική λέξη Kabelverzweiger, είτε μέσα σε πολυκατοικίες.
Τα πρώτα DSLAMs χρησιμοποιούσαν για τη διασύνδεση με το Δίκτυο Δεδομένων το ATM (Asynchronous Transfer Mode) ενώ από το 2005 και μετά σταδιακά άρχισε να χρησιμοποιείται το Ethernet και ονομάζονται πλέον IP-DSLAM.
To DSLAM μπορεί να παρέχει έναν μεγάλο αριθμό γραμμών DSL που μπορεί να είναι είτε ADSL η G.shdsl ή πλέον VDSL. Στην αρχή τα πρώτα DSLAMs χρησιμοποιούσαν το πρότυπο ITU-T G.992.1 (ή G.DMT) που ήταν το ADSL που χρησιμοποιεί τις συχνότητες από 25,875 KHz (6x4,3125) μεχρι 1104 KHz (256x4,3125) όπου το εύρος 25,875-138 (τόνοι 6-31)KHz χρησιμοποιείται για τη μετάδοση δεδομένων από το modem του χρήστη προς το DSLAM και από 138-1104 KHz (τόνοι 32-255) για τη μετάδοση από το DSLAM προς το modem.
Το κάτω φάσμα χρησιμοποιείται για τη μετάδοση φωνής όπου απαιτείται η χρήση splitters τόσο στο Κέντρο όσο και στον συνδρομητή. Ο Splitter στην πλευρά του συνδρομητή έχει 3 συνδέσεις, τη γραμμή προς το τηλέφωνο, τη γραμμή προς το modem και τη γραμμή που πηγαίνει στο δίκτυο. Ο splitter διαχωρίζει από τη γραμμή του δικτύου το χαμηλό φάσμα της φωνής προς το τηλέφωνο όπου αποκόπτει με χρήση βαθυπερατού φίλτρου τις υψηλές συχνότητες του ADSL και η γραμμή προς το DSLAM είτε είναι βραχυκυκλωμένη με τη γραμμή του δικτύου είτε μεσολαβούν πυκνωτές που κόβουν τη DC συνιστώσα του ρεύματος που υπάρχει στη γραμμή δικτύου που απαιτείται για να λειτουργεί το τηλέφωνο. Όμοια λειτουργεί και ο splitter στην πλευρά του Κέντρου.
Για τη χρήση του ADSL πάνω από το ISDN χρησιμοποιείται το Annex B όπου για την upstream χρησιμοποιείται το φάσμα 32-63x4,3125 KHz (138-271,6875 KHz) και το 64-255 (276-1104 KHz) για το downstream.
Οι ταχύτητες διασύνδεσης είναι σε μηδενική απόσταση 1,1 Mb/s από το Modem προς το DSLAM (upstream) και μέχρι 8 Mb/s από το DSLAM προς το modem (downstream). Λόγω της εξασθένισης της γραμμής σε μεγαλύτερα μήκη του καλωδίου η ταχύτητα πέφτει και κυρίως του downstream λόγω του ότι η εξασθένιση στις υψηλές συχνότητες που χρησιμοποιείται στο Downstream είναι μεγαλύτερη από τις χαμηλές που χρησιμοποιεί το upstream.
Πέραν του ADSL χρησιμοποιείται και το G.shdsl το οποίο παρέχει συμμετρικούς ρυθμούς μέχρι 2312 Kb/s (2304 ωφέλιμο) και η εξέλιξή του G.shdsl.bis μέχρι 5696 Kb/s και χρησιμοποιείται κυρίως από τους εταιρικούς χρήστες, αλλά λόγω του ότι χρησιμοποιείται και το φάσμα τηλεφωνίας δεν μπορεί να δώσει παράλληλα και φωνή. Εξαιτίας του ότι το G.shdsl δεν επιτρέπει τη χρήση φωνής απαιτείται να τροφοδοτείται και ένα ρεύμα «λείανσης» το οποίο προστατεύει κυρίως τις καλωδιακές συνδέσεις από τη σκουριά.
Η εξέλιξη του ADSL είναι το ADSL2 και το ADSL2+ όπου το τελευταίο χρησιμοποιεί περισσότερο φάσμα μέχρι 2208 KHz (512 x 4,3125) και παρέχει στην downstream κατεύθυνση μέχρι 24 Mb/s.
Τεχνολογία VDSL2
Το VDSL2 είναι η νεότερη τεχνολογία DSL με πολλά διαφορετικά bandplans συμμετρικά και ασύμμετρα, η οποία παρέχει πολύ μεγαλύτερες ταχύτητες χρησιμοποιώντας βέβαια μεγαλύτερο φάσμα. Για να επιτευχθούν οι μεγαλύτερες ταχύτητες διασύνδεσης πρέπει να εγκατασταθεί όσο γίνεται πιο κοντά στον χρήστη. Έτσι όταν τοποθετείται μέσα στην πολυκατοικία μπορεί να χρησιμοποιεί μέχρι και τα 30 MHz (3479 tones x 8,625 KHz) επιτυγχάνοντας ταχύτητες 100 Mb/s downstream – 100 Mb/s upstream, ενώ όταν χρησιμοποιείται κοντά στο ΚΑΦΑΟ χρησιμοποιεί μέχρι τα 17,664 MHz (4096 tones x 4,3125 KHz) επιτυγχάνοντας ταχύτητες 100 Mb/s downstream και 50 Mb/s upstream. Μπορεί το VDSL2 να χρησιμοποιηθεί και στο κέντρο χρησιμοποιώντας τις συχνότητες από 25,875 – 8832 KHz παράλληλα με τις ADSL2+ γραμμές.
Στο ADSL/2/2+ χρησιμοποιείται για τη μετάδοση το ATM γι'αυτό το λόγο χρησιμοποιούνται τα Permanent Virtual Circuits (PVC) στα οποία προγραμματίζουμε τα modems. Μέσα στο ATM cell γίνεται η ενθυλάκωση του Ethernet ή του IP (ανάλογα με το mode λειτουργίας της σύνδεσης). Ο λόγος χρήσης του ΑΤΜ ήταν κυρίως για την κατακερμάτιση των πακέτων σε μικρότερα και την παροχή προτεραιότητας σε εφαρμογές όπως το Voice over IP έναντι του web browsing ή του ftp. Λόγω του ότι όμως με την έλευση του VDSL2 οι ταχύτητες μεγαλώνουν παύουν να συντρέχουν αυτοί οι λόγοι και γι'αυτό πλέον στο VDSL2 δεν χρησιμοποιείται το ΑΤΜ αλλά γίνεται απευθείας αντιστοίχιση των Ethernet ή IP πακέτων στο πλαίσιο του VDSL2. Με τη χρήση πολλαπλών PVCs μπορούν να δοθούν υπηρεσίες με προτεραιότητα όπως για παράδειγμα ένα ξεχωριστό PVC για Voice over IP με μεγαλύτερη προτεραιότητα από το data PVC.
Πέραν του DSL στην Αμερική και σε κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες λόγω της ύπαρξης ομοαξονικών καλωδίων για την τηλεόραση χρησιμοποιείται το DOCSIS όπου στο ίδιο φάσμα μοιράζονται πολλοί χρήστες. Στο DSL επειδή κάθε γραμμή συνδέεται σε έναν χρήστη δεν γίνεται διαμοιρασμός της χωρητικότητας (Kb/s). Όμως σε επίπεδο DSLAM επειδή το κόστος της μετάδοσης μέσω ίνας είναι υψηλό γίνεται συγκέντρωση. Έτσι ένα DSLAM των 1000 ADSL2+ συνδρομητών που κατά μέσο όρο οι ταχύτητες σύνδεσης είναι 10 Mb/s ενώ θα έπρεπε να υπάρχει σύνδεση 10 Gb/s συνήθως παρέχεται 1 Gb/s έχοντας έτσι έναν λόγο συγκέντρωσης 1 προς 10. Η συγκέντρωση βέβαια γίνεται σε μεγαλύτερο βαθμό στο δίκτυο συγκέντρωσης των τηλεπικοινωνιακών παρόχων και ακόμα περισσότερο ση διασύνδεση του δικτύου τους με τα άλλα δίκτυα του εσωτερικού και του εξωτερικού.
Χρήστες DSLAM στην Ελλάδα
DSLAM χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο ΟΤΕ ξεκινώντας το 1999 το πιλοτικό του πρόγραμμα στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Εμπορικά διέθεσε την υπηρεσία το 2003 χρησιμοποιώντας ATM DSLAMs από τη Siemens και την Intracom. Στη συνέχεια χρησιμοποίησε και από την Alcatel και τη Κινεζική ZTE ενώ τα IP DSLAMs τα εισήγαγε μετά το 2006 αποκλειστικά από την Κινεζική Huawei. Άλλοι πάροχοι DSL ήταν η Vivodi χρησιμοποιώντας Cisco DSLAM και στη συνέχεια Ericsson, η Forthnet χρησιμοποιώντας Alcatel, η Tellas χρησιμοποιώντας Ericsson και Alcatel, οι Αττικές Τηλεπικοινωνίες χρησιμοποιώντας Zhone, η ON Telecom χρησιμοποιώντας Marconi/Ericcson, η Teledom, η NetOne, η Hellas Online χρησιμοποιώντας το iBAS DSLAM της Intracom Telecom.
Υπηρεσίες DSL στην Ελλάδα
Πρώτη υπηρεσία ADSL παρείχε ο ΟΤΕ που λόγω της ρύθμισης της απελευθέρωσης των τηλεπικοινωνιών παρέχει και υπηρεσία bitstream wholesale σε όλους τους ISPs στην Ελλάδα παρέχοντας όμως ένα μόνον PVC όπου δεν μπορούν οι εναλλακτικοί πάροχοι να παρέχουν και άλλες υπηρεσίες όπως το VoIP ή IPTV επειδή δεν μπορούν να δώσουν διαφορετική ποιότητα υπηρεσιών (διαφορετική προτεραιότητα στο VoIP από τα δεδομένα). Σταδιακά όμως οι ISPs χρησιμοποιώντας τη δυνατότητα συνεγκατάστασης είτε φυσικής (μέσα στα Τηλεπικοινωνιακά κέντρα του ΟΤΕ) είτε απομακρυσμένης (σε κτήρια ή καμπίνες δίπλα στα κέντρα του ΟΤΕ) άρχισαν να τοποθετούν δικά τους DSLAMs και να μπορούν να παρέχουν υπηρεσίες με διαφορετικό QoS που δεν παρέχει ο ΟΤΕ με τo wholesale bitestream. Πέραν του Διαδικτύου όπου ο συνδρομητής μπορεί να κρατάει την τηλεφωνική του σύνδεση με τον ΟΤΕ (shared Local Loop Unbundling ή Line Sharing), μπορεί να πάρει και την τηλεφωνική υπηρεσία από τον εναλλακτικό πάροχο (full Local Loop Unbundling). Από το 2008 ξεκίνησε ο ΟΤΕ το πιλοτικό VDSL2 σε καμπίνες σε διάφορες περιοχές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης ενώ έχει εξαγγείλει την επέκταση σε άλλες περιοχές και δήμους της Ελλάδας.
Κατασκευαστές DSLAM και modems
DSLAMs κατασκευάζουν πολλές εταιρείες οι πιο σημαντικές (κατέχουν μεγάλο μερίδιο της αγοράς) είναι οι Κινεζικές Huawei, ZTE, η Κινεζο-Αμερικανική UTStarcom η Γαλλο-Αμερικανική Alcatel Lucent, Φινλανδο-Γερμανική Nokia Siemens, η Ταϊβανέζικη ZyXEL και Loop Telecom, οι Ισραηλίτικες Teledata Networks και ECI Telecom, οι Ιαπωνικές NEC και Fujitsu, η Γερμανική KeyMile, η Σλοβένικη Iskratel, η Κορεατική Corecess, οι Αμερικανικές Calix, Allied Telesyn, Adtran, Motorola και Tellabs και η Ελληνική Intracom Telecom.
Κατασκευαστές modems είναι κυρίως ΟΕΜs στην Κίνα και Ταϊβάν οι οποίες παρέχουν το hardware σε πολλές εταιρείες σε όλο τον κόσμο που εκείνες συνήθως σχεδιάζουν μόνον το S/W.
Κατασκευαστές DSL chipsets
Οι κυριότεροι κατασκευαστές chipsets είναι οι Αμερικανικές Broadcom και η Ikanos (η οποία εξαγόρασε το 2009 το Broadband Business Unit της Conexant που ήταν spin-off της Mindspeed και απορρόφησε και την GlobespanVirata η οποία προήλθε από την ένωση της Globespan και της Βρετανικής Virata). Επίσης εξαγόρασε και το τμήμα της Analog Devices που παρήγαγε chipsets για modems. Η Ikanos εξαγόρασε και το DSL Business Division της Centillium καθώς και η Lantiq η οποία απορρόφησε το broadband division της Infineon (πρώην Siemens Microelectronics).
Παλαιότερα παρήγαγαν η SGS-Thomson (ST) η οποία εξαγόρασε το αντίστοιχο division της Alcatel Microelectronics, η Freescale (spin-off) της Motorola, η Texas Instruments η οποία πούλησε το Business Division στην Infineon. Πολλές από αυτές είχαν πάρει την τεχνολογία DSL από την Amati Communications Corporation που ίδρυσε ο "πατέρας του DSL" καθηγητής του Stanford University John Cioffi και την Aware που Executive Chairman είναι ο Δρ. Μιχάλης Τζάννες.
Παραπομπές
Κείμενο της Broadcom σχετικά με τα DSL standards
ITU-T G.992.1 G.dmt
ITU-T G.992.2 (G.Lite) splitterless ADSL
ITU-T G.992.3 ADSL2
ITU-T G.992.4 Splitterless ADSL2
ITU-T G.992.5 Extended bandwidth ADSL2 (ADSL2plus)
ITU-T G.993.1 : Very high speed digital subscriber line transceivers ή VDSL1 που δεν χρησιμοποιείται πλέον
G.991.2 : Single-pair high-speed digital subscriber line (SHDSL) transceivers
- Άρθρο για xDSL τεχνολογίες από το Περιοδικό Online της Ένωσης Μηχανικών Πληροφορικής & Επικοινωνιών Ελλάδος
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
Ματ (αποσαφήνιση)
Η λέξη Ματ μπορεί να αναφέρεται σε:
Κατηγορία:Επώνυμα
Λαϊσάντερ (Νέα Υόρκη)
Το Λαϊσάντερ (αγγλικά: Lysander, New York) είναι πόλη στην Κομητεία Ονοντάγκα της Νέας Υόρκης των ΗΠΑ. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2020, είχε πληθυσμό 23.074 κατοίκους. Η πόλη ονομάστηκε από έναν υπάλληλο τον οποίο ενδιέφεραν οι κλασικές σπουδές, προς τιμήν του Σπαρτιάτη στρατιωτικού ηγέτη Λυσάνδρου. Ευρισκόμενη στα βορειοδυτικά του Σύρακιουζ, μεγάλο μέρος της πόλης έχει προαστιακό χαρακτήρα.
Ιστορία
Η πόλη ήταν μέρος της πρώην Στρατιωτικής Ζώνης της Κεντρικής Νέας Υόρκης. Εποικήθηκε για πρώτη φορά από ξένους περί το 1797. Η πόλη του Λαϊσάντερ σχηματίστηκε το 1794 από τους βόρειους δήμους της Στρατιωτικής Ζώνης. Το Λαϊσάντερ αργότερα μειώθηκε με τη δημιουργία των Κωμοπόλεων του Χάννιμπαλ (1806) και του Σίσερο (1807). Το Λαϊσάντερ μειώθηκε ξανά με τον σχηματισμό της Κομητείας Οσουήγκο το 1816.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νέας Υόρκης
Κουκουσός
Η Κουκουσός (ή Κυκυσός, λατ.: Coxon ή Cucusus, σήμερα Göksun της Τουρκίας) είναι πόλη και περιοχή της επαρχίας Καχραμάνμαρας στην περιοχή της Μεσογείου της Τουρκίας, κοντά σε μία από τις πηγές του ποταμού Τσεϊχάν (αρχαίου Πυράμου), στην αρχαία περιοχή της Καταονίας.
Ιστορία
Η Κουκουσός έχει μακραίωνη ιστορία. Αρχικά περιλαμβανόταν στην Καταονία, μετά στην Καππαδοκία και έπειτα στην Ρωμαϊκή επαρχία της Αρμενία Σεκούντα. Οι αρχιεπίσκοποι Κωνσταντινουπόλεως Παύλος ο Ομολογητής (πέθανε το 350 μ.Χ.) και Ιωάννης ο Χρυσόστομος (πέθανε το 407 μ.Χ.), καθώς και ο αυτοκράτορας Βασιλίσκος (πέθανε το 476 μ.Χ.) είτε πέθαναν είτε εξορίστηκαν σε αυτό το απομακρυσμένο μέρος. Από τους επισκόπους της, ο Δόμνος συμμετείχε στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας (451), ο Λογγίνος υπέγραψε την κοινή επιστολή των επισκόπων της επαρχίας της Αρμενίας Σεκούντα προς τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄ το 458 σχετικά με τη δολοφονία του Προτέριου Αλεξανδρείας, ο Ιωάννης συμμετείχε στην Β΄ Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (553), και ένας άλλος Ιωάννης στην Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο του 692. Χωρίς να έχει πια τοπικό επίσκοπο, η Κουκουσός διατηρείται από την Καθολική Εκκλησία ως έδρα τιτουλαρίου.
Ο σημερινός οικισμός
Ο σημερινός οικισμός Göksun έχει, μαζί με τα περίχωρα, πληθυσμό περίπου 50.000 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία
Πάτημα
280px|right|thumb|Η θέση Πάτημα έξω από το συνοικισμό του Χαλανδρίου
Το Πάτημα είναι τοπογραφικός προσδιορισμός αναφερόμενος σε ευρεία ημιορεινή περιοχή στους πρόποδες του πεντελικού όρους, στην περιοχή όπου αναπτύχθηκε ο οικισμός και μετέπεια Δήμος Βριλησσίων, σε έκταση βορειοανατολικά της παλαιάς Κοινότητας Χαλανδρίου.
Ο ιστορικός οικιστικός πυρήνας του Κουφού εντοπίζεται πλησίον της Λεωφόρου Πεντέλης στα σύνορα Άνω Βριλησσίων και Πεντέλης, όπως παρουσιάζεται σε χάρτες της φραγκοκρατίας. Ο σύγχρονος οικιστικός πυρήνας της συνοικίας εντοπίζεται στον Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου στα διοικητικά όρια του Χαλανδρίου, πόλη στην οποία συμπεριλαμβάνεται και το μεγαλύτερο τμήμα της έκτασης. Η περιοχή εντοπίζεται στο ανατολικό άκρο της Νομαρχίας των Αθηνών, στο πέρασμα προς την Ανατολική Αττική και καθίσταται προσβάσιμη από τις Λεωφόρους Ηρακλείτου και Αναπαύσεως. Επιπλέον, εξυπηρετείται από τον κόμβο 13 "Δουκίσσης Πλακεντίας" της Αττικής Οδού, καθώς και από τους ομώνυμους σταθμούς του Μετρό και του Προαστιακού.