cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vexillifer
thumb|200px|Σύγχρονη αναπαράσταση ενός vexillifer ο οποίος κρατά ένα vexillum με ένα σκορπιό, το έμβλημα της Πραιτωριανής Φρουράς. Vexillifer ή Vexillarius ήταν το όνομα μιας βαθμίδας του στρατού της Αρχαίας Ρώμης. Για την ακρίβεια ανήκε στην ομάδα των ατόμων που μετέφεραν στη μάχη τα εμβλήματα του ρωμαϊκού στρατού. Το όνομά του προέρχεται από το είδος του εμβλήματος που κρατούσε, το «vexillum». Ήταν φτιαγμένο από ύφασμα και είχε επάνω του κεντημένο το όνομα και το έμβλημα της εκάστοτε λεγεώνας. Δεν διαφέρει σημαντικά από τις σημαίες που χρησιμοποιούν οι στρατοί τους τελευταίους αιώνες, ωστόσο δεν στέκεται σε κάθετο αλλά οριζόντιο κοντάρι. Χρησιμοποιούταν τόσο από το πεζικό, όσο κι από το ιππικό. Σχεδόν όλες οι επαρχίες της Ιταλίας εξακολουθούν να χρησιμοποιούν vexilla μέχρι τις ημέρες μας.
Κατηγορία:Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού
Το project RepRap
μικρογραφία|Όλα τα πλαστικά μέρη της μηχανής στα δεξιά, παρήχθηκαν από τη μηχανή στα αριστερά. Ο Adrian Bowyer (αριστερά) και Vik Olliver (δεξιά) είναι μέλη του RepRap project. Το RepRap project ξεκίνησε στην Αγγλία το 2005 σαν μια πρωτοβουλία του Πανεπιστήμιο του Bath για την ανάπτυξη ενός  3D εκτυπωτή χαμηλού κόστους, ο οποίος  θα ήταν σε θέση να εκτυπώσει τα περισσότερα από τα δικά του πλαστικά εξαρτήματα, αλλά σήμερα υποστηρίζεται από εκατοντάδες συνεργάτες σε όλο τον κόσμο. Τα αρχικά RepRap είναι η συντόμευση της Αγγλικής φράσης Replicating Rapid prototyper.
Μεταστοιχείωση
Με τον όρο µεταστοιχείωση στην Πυρηνική φυσική χαρακτηρίζεται η μετατροπή ενός χημικού στοιχείου σε κάποιο άλλο στοιχείο.
Μια τέτοια μετατροπή στοιχείου μπορεί να γίνει μόνο όταν αλλάξει ο αριθμός πρωτονίων του πυρήνα του ατόμου του, οπότε και διαφοροποιείται ο ατομικός αριθμός του στοιχείου.
Το project RepRap
Λόγω της ικανότητας της μηχανής να παράγει μερικά από τα δικά της μέρη, οι δημιουργοί οραματίστηκαν τη δυνατότητα φθηνών RepRap μονάδων, που θα καθιστούν δυνατή την κατασκευή σύνθετων προϊόντων, χωρίς την ανάγκη  εκτεταμένης βιομηχανικής υποδομής. ι Επιθυμούσαν το project να ωθήση την εξέλιξη του αντικειμένου, καθώς επίσης και να εξελιχθεί εκθετικά. Μια προκαταρκτική μελέτη υποστήριξε ότι η χρήση RepRaps για την εκτύπωση συνηθισμένων   προϊόντων, θα έχει σαν αποτέλεσμα οικονομία.
Μεταστοιχείωση
Κατά τη μεταστοιχείωση ενδέχεται να δημιουργηθούν και τεχνητά στοιχεία δηλαδή χημικά στοιχεία που όμως δεν υπάρχουν "θεωρητικά" στη φύση. Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα μεταστοιχείωσης αποτελεί η παραγωγή πλουτωνίου με βομβαρδισμό ουρανίου από νετρόνια μέσα στον πυρηνικό αναπαραγωγικό αντιδραστήρα.
Το project RepRap
Ιστορία
μικρογραφία|Ο RepRap 0.1 κατά την κατασκευή ενός αντικειμένου μικρογραφία|Το πρώτο εξάρτημα που κατασκευάστηκε ποτέ από ένα RepRap για την κατασκευή ενός RepRap,  κατασκευάστηκε από το πρωτότυπο Zaphod, από τον Vik Olliver (2006/09/13) Το  RepRap project ξεκίνησε το 2005 από τον Δρ Adrian Bowyer, αναπληρωτή Καθηγητή μηχανικής στο Πανεπιστήμιο του Bath στην Αγγλία. Η χρηματοδότηση προερχόταν από το Engineering and Physical Sciences Research council.
Μεταστοιχείωση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυρηνική φυσική Κατηγορία:Πυρηνική χημεία Κατηγορία:Ραδιενέργεια
Το project RepRap
Ιστορία
Τον Απρίλιο του 2009, με έναν RepRap παρήχθηκαν αυτόματα  πλακέτες ηλεκτρονικών κυκλωμάτων, χρησιμοποιώντας ένα αυτοματοποιημένο σύστημα ελέγχου και ένα σύστημα με εναλλάξιμες κεφαλές εκτύπωσης, ικανό να τυπώνει και πλαστικό και αγώγιμο διάλυμα.
Στις 2 οκτωβρίου 2009, η δεύτερη γενιά του σχεδιασμού, που ονομάζεται "Mendel", τύπωσε το πρώτο εξάρτημά του. Το σχήμα  του Μέντελ μοιάζει περισσότερο με ένα τριγωνικό πρίσμα, αντί ενός κύβου. Ο RepRap 2.0 "Mendel", ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2009. Στις 27 Ιανουαρίου 2010 το  Ινστιτούτο Foresight ανακοίνωσε το "Ανθρωπιστικό Βραβείο Καινοτομίας Kartik Μ. Gada " για το σχεδιασμό και την κατασκευή ενός βελτιωμένου RepRap.
Ο σχεδιασμός τρίτης γενιάς, "Huxley", ονομάστηκε επίσημα στις 31 Αυγούστου του 2010. Η ανάπτυξη στηρίχτηκε σε μία σμικρυμένη έκδοση του υλικού του Mendel με το 30% του αρχικού όγκου εκτύπωσης. Μέσα σε δύο χρόνια, η κατασκευή και χρήση του RepRap και του  RepStrap διαδόθηκε ευρέως μέσα στην τεχνολογική, gadget, και μηχανολογική κοινότητα. Το 2012, ο πρώτος επιτυχής σχεδιασμός Delta, ο Rostock, είχε εντελώς διαφορετικό σχεδιασμό. Η τελευταία έκδοση χρησιμοποιούσε OpenBeams, καλώδια (τυπικά Dyneema ή πετονιές Spectra) αντί για ιμάντες, και ούτω καθεξής, το οποίο απεικονίζει μερικές από τις τελευταίες τάσεις στα RepRaps.
Στις αρχές Ιανουαρίου 2016 η RepRapPro (συντόμευση του "RepRap Professional", και ένας επαγγελματικός κλάδος του RepRap στο UK) ανακοίνωσαν ότι θα σταματήσουν την εμπορία στις  15 Ιανουαρίου 2016. Η εξήγηση που δόθηκε ήταν η κατάλληψη της αγοράς από χαμηλού κόστους 3D εκτυπωτές  και η αδυναμία επέκτασης σε αυτή την αγορά. Η RepRapPro China συνεχίζει να λειτουργεί.
Υλικό
Καθώς το  project σχεδιάστηκε από τον Dr Bowyer ώστε να ενθαρύνει την εξέλιξη, έχουν δημιουργηθεί πολλές παραλλαγές. Σαν   project ανοικτού κώδικα επιτρέπει στους σχεδιαστές να κάνουν μετατροπές και αντικαταστάσεις, αλλά θα πρέπει να μοιράζονται τις βελτιώσεις τους.
Σχεδιασμοί
Υπάρχουν  πολλοί σχεδιασμοί εκτυπωτών RepRap συμπεριλαμβανομένων:
Software
Σαν ιδέα ο RepRap είχε συλληφθεί σαν ένα πλήρες σύστημα αντιγραφής αντικειμένων και όχι σαν ένα απλό κομμάτι hardware. Από αυτή την άποψη το σύστημα συμπεριλαμβάνει  και τα δύο:
Αρχικά είχαν αναπτυχθεί  δύο σειρές εργαλείων CAM για τους  RepRap. Η πρώτη, με το όνομα "RepRap Host", είχε γραφτεί σε  Java από τον πρωτοπόρο στην ανάπτυξη του RepRap Adrian Bowyer. Η δεύτερη, "Skeinforge", είχε γραφεί ανεξάρτητα από τον Enrique Perez. Και τα δύο είναι πλήρη συστήματα για την μετατροπή τρισδιάστατων  3D μοντέλων σχεδιασμένων με υπολογιστή σε κώδικα-G. Ο κώδικας G είναι μία γλώσσα μηχανής για την καθοδήγηση του εκτυπωτή, ανεξαρτήτως μοντέλου.
Αργότερα δημιουργήθηκαν και άλλα προγράμματα όπως το slic3r, το pronterface, και το Cura. Πρόσφατα δημιουργήθηκε το Franklin firmware το οποίο επιτρέπει να χρησιμοποιούνται 3D RepRap  εκτυπωτές, εκτός από τη 3D εκτύπωση, και σαν γενικής χρήσης 3D ρομπότ  (π.χ. άλεση, διαχείριση υγρών, κ.λ.π..
Χρησιμοποιούνται επίσης τα κλειστού κώδικα KISSlicer και Repetier host.
Γενικά από τη RepRap κοινότητα είναι προτιμώμενα δωρεάν και ανοικτού κώδικα, 3-D προγράμματα μοντελοποίησης όπως το Blender, το OpenSCAD και το FreeCAD, αλλά με το RepRap  μπορεί να χρησιμοποιηθεί  σχεδόν κάθε CAD ή  άλλο πρόγραμμα 3D μοντελοποίησης, αρκεί να είναι σε θέση να παράγει αρχεία .STL (το slic3r  υποστηρίζει επίσης  .obj και .amf αρχεία).
Έτσι οι δημιουργοί μπορουν να κάνουν χρήση οποιουδήποτε εργαλείου με το οποίο είναι εξοικειωμένοι, είτε πρόκειται για εμπορικά προγράμματα CAD, όπως το SolidWorks και το Autodesk AutoCAD, Autodesk Inventor, Autodesk 123D Σχέδιο, Tinkercad, ή SketchUp  μαζί με το ελεύθερο λογισμικό.
Υλικά Αντιγραφής
ΟΙ RepRaps εκτυπώνουν αντικειμένα από ABS, Πολυγαλακτικό οξύ (PLA),  Νάυλον (ενδεχομένως όχι όλοι οι  extruders), HDPE, TPE και παρόμοια θερμοπλαστικά.
Το πολυγαλακτικό οξύ (PLA) έχει τα μηχανικά πλεονεκτήματα της υψηλής ακαμψίας, ελάχιστης στρέβλωσης (warping) και ένα ελκυστικό χρώμα. Επίσης είναι βιοδιασπώμενο και φυτικής προέλευσης.
Οι μηχανικές ιδιότητες του  PLA και του ABS που είναι τυπωμένα με εκτυπωτές RepRap, έχουν δοκιμαστεί και έχει αποδειχθεί ότι  είναι ισοδύναμες με των επαγγελματικών εκτυπωτών.
Σε αντίθεση με τους περισσότερους επαγγελματικούς εκτυπωτές, οι χρήστες των RepRap ενθαρρύνονται να πειραματιστούν με νέες μεθόδους εκτύπωσης, με την εκτύπωση νέων υλικών και να δημοσιεύσουν τα αποτελέσματά τους. Με αυτόν τον τρόπο  έχουν αναπτυχθεί μέθοδοι για την εκτύπωση με νέα υλικά (όπως κεραμικά). Επιπλέον έχουν σχεδιαστεί και κατασκευαστεί αρκετές RecycleBots  για τη μετατροπή πλαστικών αποβλήτων, όπως δοχεία σαμπουάν και γάλακτος, σε φτηνό νήμα εκτύπωσης για RepRap.Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι η χρήση αυτής της προσέγγισης κατανεμημένης ανακύκλωσης, είναι καλύτερη για το περιβάλλον.
Επιπλέον έχει επίσης αποδειχθεί ότι, η εκτύπωση 3D προϊόντων από τον καταναλωτή στο σημείο κατανάλωσης, είναι καλύτερη για το περιβάλλον.
Η εκτύπωση ηλεκτρονικών είναι ένας βασικός στόχος του RepRap project, έτσι ώστε να μπορεί να τυπώνει τα δικά του  κυκλωμάτα. Αρκετές μέθοδοι έχουν προταθεί:
Χρησιμοποιώντας έναν συγκολλητή MIG ως κεφαλή εκτύπωσης, ένας RepRap deltabot  μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτύπωση μετάλλων όπως το χάλυβα.
Η έννοια RepRap μπορεί επίσης να εφαρμοστεί σε μια μηχανή φρεζαρίσματος και σε έναν συγκολλητή λέιζερ.
Κατασκευή
Ο στόχος του έργου είναι ένας RepRap να είναι σε θέση να κατασκευάσει, στο εγγύς μέλλον, αυτόνομα  πολλά από τα μηχανικά του εξαρτήματα, χρησιμοποιώντας πόρους χαμηλού επιπέδου. Όμως διάφορα εξαρτήματα, όπως αισθητήρες, βηματικοί κινητήρες ή μικροελεγκτές δεν μπορούν να αναπαραχθούν χρησιμοποιώντας τη RepRap 3D τεχνολογία εκτύπωσης. Έτσι πρέπει να παράγονται ανεξάρτητα από τη RepRap διαδικασία αυτοαναπαραγωγής. Ο στόχος είναι μελλοντικά να προσεγγίσει ασυμπτωτικά το 100% της αυτοαναπαραγωγής μέσα από μια εξελικτική σειρά γενεών. Για παράδειγμα, από την έναρξη του έργου η RepRap ομάδα έχει διερευνήσει μια ποικιλία προσεγγίσεων για την ενσωμάτωση στο προϊόν ηλεκτρικά αγώγιμων μέσων. Η μελλοντική επιτυχία αυτής της πρωτοβουλίας θα μπορούσε να ανοίξει την πόρτα για την ενσωμάτωση καλωδίων σύνδεσης, τυπωμένων κυκλωμάτων και ενδεχομένως, ακόμη και ηλεκτρικών κινητήρων σε RepRapped προϊόντα. Παραλλαγές στη φύση των εξωθουμένων, ηλεκτρικά αγώγιμων υλικών  θα μπορούσαν να παράγουν ηλεκτρικά  εξαρτήματα με διαφορετικές λειτουργίες από απλά αγώγιμες ηλεκτρικές διαδρομές, με τον ίδιο τρόπο που έγινε στη δεκαετία του 1940 με τη διαδικασία ψεκασμένων κυκλωμάτων με το όνομα Circuit Making Equipment (ECME), που περιγράφονται στο άρθρο σχετικά με τον σχεδιαστή τους, τον Τζον Sargrove.
Τα  τυπωμένα ηλεκτρονικά (Printed electronics ) είναι μια άλλη σχετική προσέγγιση. Ένα άλλο μη αντιγράψιμο εξάρτημα είναι το ράβδοι με σπείρωμα για τις γραμμικές κινήσεις. Μια έρευνα σε εξέλιξη είναι η χρήση αναπαραγόμενων συνδέσμων Sarrus για την  αντικατάστασή τους.
Μέλη του έργου
Στην "ομάδα Πυρήνα" του έργου περιλαμβάνονται:
Στόχοι
Ο δεδηλωμένος στόχος του RepRap project είναι να παράγει μία συσκευή που να μπορεί να αναπαράγει τον ευατό της όχι σαν αυτοσκοπό, αλλά μάλλον για να βάλει στα χέρια των ατόμων, οπουδήποτε στον πλανήτη, με μια ελάχιστη δαπάνη κεφαλαίου, ένα σύστημα που θα επιτρέψει σε ένα οποιοδήποτε άτομο να κατασκευάσει πολλά από τα αντικείμενα που χρησιμοποιούνται στην καθημερινή ζωή. Από θεωρητική άποψη, το έργο επιχειρεί να αποδείξει την υπόθεση ότι "Γρήγορη διαμόρφωση πρωτοτύπου και οι
τεχνολογίες άμεσης γραφής είναι αρκετά ευέλικτες, ώστε να μπορoύν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή μιας von Neumanns universal costructor".
Εκπαιδευτικές εφαρμογές
Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, η τεχνολογία RepRap έχει μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης σε εκπαιδευτικές εφαρμογές. Οι RepRaps έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί για μία κινητή ρομποτική εκπαιδευτική πλατφόρμα. Μερικοί συγγραφείς έχουν υποστηρίξει ότι οι RepRaps προσφέρουν μια άνευ προηγουμένου "επανάσταση" στην εκπαίδευση STEM (Science, Technology, Engineering and Mathematics-Επιστήμη, Τεχνολογία, Μηχανική και Μαθηματικά. Τα στοιχεία για τις εν λόγω αξιώσεις προέρχονται, τόσο από τη χαμηλού κόστους δυνατότητα για ταχεία προτυποποίηση στην τάξη από τους μαθητές, όσο και από την κατασκευή χαμηλού κόστους, υψηλής ποιότητας επιστημονικού εξοπλισμού από  open hardware  σχέδια, που θα αποτελέσουν open-source εργαστήρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιομηχανικός σχεδιασμός Κατηγορία:Τυπογραφία Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες
Κανόνες του Κέιμπριτζ
Οι Κανόνες του Κέιμπριτζ ήταν ένας κώδικας κανόνων για το ποδόσφαιρο, ο οποίος καταρτίστηκε για πρώτη φορά στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ της Αγγλίας το 1848, από μια επιτροπή που περιλάμβανε τους Χ. ντε Γουίντον και Τ.Τ. Θρινγκ (H. de Winton and J. C. Thring). Επίσης, είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι κανόνες επέτρεπαν το Από τέρματος λάκτισμα (Άουτ), την Επαναφορά από την πλάγια γραμμή (Πλάγιο άουτ), το "προωθητικό πέρασμα", ορολογία που χρησιμοποιείται σήμερα στο βορειοαμερικανικό ποδόσφαιρο (gridiron football) και στο ράγκμπι (rugby football), την παρεμπόδιση του αντιπάλου, όπως και το κράτημα της μπάλας με τα χέρια. Το 1863, η αναθεώρηση των κανόνων έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των κανόνων του ποδοσφαίρου (association football).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κανόνες Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ιστορία του ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αγγλία
Πάρκο Γκουέλ
Το Πάρκο Γκουέλ (καταλανικά: Parc Güell) είναι ένα δημόσιο πάρκο με κήπους και αρχιτεκτονικά στοιχεία στο άνω μέρος της Βαρκελώνης, στη νότια πλαγιά του όρους Καρμέλο, στους πρόποδες της οροσειράς Σιέρα δε Κολσερόλα - στη βορεινή πλευρά του βρίσκεται το Πάρκο του Καρμέλο. Διοικητικά ανήκει στην περιοχή Λα Σαλούδ του διαμερίσματος ντε Γκράσια. Δημιουργηθηκε ως μέρος της αστικοποίησης της περιοχής και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Άντονι Γκαουντί, τον σημαντικότερο εκπρόσωπο του Καταλανικού Μοντερνισμού, ύστερα από παραγγελία του επιχειρηματία Εουζέμπι Γκουέλ. Κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1900 και το 1914 και άνοιξε σαν δημόσιο πάρκο το 1926. Το 1984 η UNESCO ανακήρυξε το Πάρκο Γκουέλ σε μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, ως μέρος του συνόλου «Έργα του Άντονι Γκαουντί».
Το Πάρκο Γκουέλ αντικατοπτρίζει την καλλιτεχνική πληθωρικότητα του Γκαουντί: Ανήκει στη νατουραλιστική του περίοδο (πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα) κατά τη διάρκεια της οποίας ο αρχιτέκτονας τελειοποίησε το προσωπικό του ύφος, εμπνεόμενος από τις οργανικές φόρμες που βρίσκονται στη φύση και βάζοντας σε εφαρμογή μια σειρά από νέες δομικές λύσεις εκπορευόμενες από την σε βάθος μελέτη των ευθειογενών επιφανειών. Σε αυτά ο Καταλανός καλλιτέχνης προσέθεσε μια μεγάλη δημιουργική ελευθερία και μια διακοσμητικά ευφάνταστη δημιουργικότητα. Ξεκινώντας από μιας μορφής μπαροκισμό, τα έργα του αποκτούν έναν δομικό πλούτο από φόρμες και όγκους χωρίς την ακαμψία του ρασιοναλισμού ή αναφορές στον κλασικισμό. Στο Πάρκο Γκουέλ ο Γκαουντί ξεδίπλωσε όλη του την αρχιτεκτονική ιδιοφυϊα και εφάρμοσε πολλές από τις καινοτόμες του δομικές λύσεις που θα γινόντουσαν εμβληματικές της οργανικής τεχνοτροπίας του και θα έβρισκαν την κορύφωση τους στην Σαγράδα Φαμίλια.
Οι Γκουέλ και Γκαουντί εμπνεύστηκαν το πάρκο σαν ένα σκηνικό όπου ανάμεσα σε γαλήνια φυσική ομορφία θα βρίσκονταν πολυτελείς κατοικίες εξοπλισμένες με όλες τις τεχνολογικές ανέσεις της εποχής και διακοσμημένες με καλλιτεχνικά στοιχεία. Επιπλέον, συνέλαβαν ένα σκηνικό με πολλά συμβολικά στοιχεία, καθώς θέλησαν να συνδυάσουν στους κοινοχρηστους χώρους του πάρκου πολλά από τα πολιτικά και θρησκευτικά ιδανικά που μοιράζονταν ο αρχιτέκτονας και ο μαικήνας. Έτσι, είναι εμφανείς κάποιες ιδέες που εκπορεύονται απο τον πολιτικό Καταλανισμό - ιδιαίτερα στην σκάλα της εισοδου όπου αναπαριστόνται οι Παίζους Καταλάνς (περιοχές της Καταλωνίας) - και από τον Καθολικισμό - το Μονιουμέντο αλ Καλβάριο,π.χ. αρχικά προοριζόταν για παρεκκλήσι. Τα μυθολογικά στοιχεία είναι επίσης σημαντικά: Φαίνεται πως στη σύλληψη του πάρκου από τους Γκαουντί και Γκουέλ άσκησε επιρροή και ο ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς.
Από την άλλη, πολλοί μελετητές έχουν προσπαθήσει να συνδέσουν το πάρκο με μια πληθώρα συμβόλων λόγω της περίπλοκης εικονογραφίας που εφάρμοσε ο Γκαουντί σε αυτό το έργο. Αυτές οι αναφορές διέρχονται όλο το φάσμα από την πολιτική δικαίωση μέχρι τη θρησκευτική εξύμνηση, περνώντας μέσα από τη μυθολογία, την ιστορία και τη φιλοσοφία. Συγκεκριμένα, πολλές μελέτες ισχυρίζονται πως υπάρχουν εσκεμμένες αναφορές στον ελευθεροτεκτονισμό κάτι μάλλον απίθανο δεδομένης της βαθιάς θρησκευτικής πίστης των Γκαουντί και Γκουέλ και οι απόψεις αυτές δεν εχουν δικαιωθεί από την ιστοριογραφία της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Η πληθώρα των συμβόλων που βρίσκονται στο Πάρκο Γκουέλ είναι πιο εύκολο να συνδεθεί με τα προαναφερθέντα πολιτικά και θρησκευτικά σημεία, και ο μυστηριώδης χαρακτήρας τους ωφείλεται σε ένα βαθμό στη δημοφιλία που απολάμβαναν εκείνη την εποχή τα αινίγμάτα και οι γρίφοι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Πάρκα στην Ισπανία Κατηγορία:Πολιτισμός στη Βαρκελώνη
ΦΚ Λουγκάνο
Η ΦΚ Λουγκάνο (ιταλικά: FC Lugano) είναι ελβετική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Λουγκάνο. Η ομάδα ιδρύθηκε το 2004 σαν AC Lugano μετά τον υποβιβασμό και την οικονομική κατάσταση της ΦΚ Λουγκάνο, η οποία ιδρύθηκε το 1908. Το 2008 υιοθέτησε το αυθεντικό όνομα, ΦΚ Λουγκάνο. Αγωνίζεται στο στάδιο Stadio Cornaredo. Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας τις περιόδους 1922–1953, 1954–1960, 1961–1963, 1964–1976, 1979–1980, 1988–1997 και 1998–2002. Έχει κερδίσει 3 πρωταθλήματα και 4 κύπελλα.
Ιστορία της Κορσικής
Επί αιώνες διατήρησε ισχυρούς ιστορικούς δεσμούς με την Ιταλία όντας για 5 αιώνες στην κυριαρχία της Γένουας και από το 1769 αποτελεί τμήμα της Γαλλίας. Η Κορσική έχει μοναδική ομορφιά και διατηρεί τον δικό της ιδιαίτερο πολιτισμό, στοιχεία που αποτελούν πόλο έλξης και δικαιολογούν τη σταθερή αύξηση του τουρισμού ετησίως.
Προϊστορία και αρχαιότητα
μικρογραφία|250x250εσ|[[Μενίρ στον αρχαιολογικό χώρο Παλατζιού]] Η προϊστορία της Κορσικής είναι ανάλογη με την προϊστορία των άλλων νησιών της Μεσογείου, όπως η Σικελία, η Σαρδηνία, η Μάλτα και η Κύπρος, τα οποία μπορούσαν να προσεγγιστούν μόνο από θαλάσσης και ανέπτυξαν ιδιαίτερο πολιτισμό.
Στην Κορσική κατοίκησαν πολύ νωρίς λαοί κατά πάσα πιθανότητα ιβηρικής και κελτολιγουρικής καταγωγής. Από τις αρχές της 3ης χιλιετίας οι απόγονοί τους συμμετείχαν στον μεγαλιθικό πολιτισμό. Ανάμεσα στον 14ο και 12ο αιώνα, εμφανίστηκαν νέοι εισβολείς που ονομάστηκαν Torréens, δηλαδή κατασκευαστές πύργων, επειδή κατασκεύασαν οχυρώσεις.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, την 1η χιλιετία π.Χ. στο νησί, που ήταν γνωστό με το όνομα Κύρνος, έφτασαν Φοίνικες έμποροι. Οι Φωκαείς, που ήδη από το 600 π.Χ. είχαν ιδρύσει τη Μασσαλία, το 565 π.Χ. ίδρυσαν την Αλάλια στην ανατολική ακτή. Το 535 κατέφθασαν Ετρούσκοι, που απομάκρυναν τους Φωκαείς, Συρακούσιοι στα νότια και Καρχηδόνιοι. Όλοι αυτοί οι εισβολείς κατέλαβαν διαφορετικά τμήματα του νησιού αποκομμένα μεταξύ τους.
Θερμοκρασία σώματος
Η θερμοκρασία σώματος είναι η θερμοκρασία που έχει φυσιολογικά το σώμα ενός έμβιου όντος.
Ιστορία της Κορσικής
Προϊστορία και αρχαιότητα
Ανάμεσα στα προϊστορικά μνημεία που σώζονται στην Κορσική πολύ ενδιαφέροντα είναι αυτά που ανάγονται στον μεγαλιθικό πολιτισμό, κυρίως στα νότια του νησιού, στην πεδιάδα του Ταράβο, στη Φιλιτόζα κ.ά. Υπάρχουν πολλά μενίρ με ανθρώπινες μορφές, αγάλματα-στήλες με διαμορφωμένα πρόσωπα και σκαλισμένα όπλα. Από την εποχή των πυργοειδών κατασκευαστών στα μέσα της 2ης χιλιετίας υπάρχουν κυκλώπεια τείχη και κυκλικά μνημεία με αίθουσες και στοές, στο Τόρε, Φιλιτόζα και Κουκουρούτσου. Σώζονται επίσης τάφοι με ντολμέν και λειασμένες πέτρες.
Θερμοκρασία σώματος
Μέτρηση και φυσιολογικές τιμές
Φυσιολογικά, η θερμοκρασία του σώματος διατηρείται μεν μέσα σε σχετικά στενά όρια με τη βοήθεια θερμορρυθμιστικών μηχανισμών, αλλά, όπως συμβαίνει και με άλλες φυσιολογικές λειτουργίες, παρουσιάζει ημερήσιο ρυθμό, με χαμηλότερες τιμές τις πρωινές και υψηλότερες τις εσπερινές ώρες. Η μέτρηση της γίνεται με ειδικά όργανα, τα θερμόμετρα σώματος, που είναι μεγιστοβάθμια.
Η κεντρική θερμοκρασία του σώματος μετρείται από τους φυσιολόγους στο αίμα του δεξιού καρδιακού κόλπου και για τον άνθρωπο έχει φυσιολογική τιμή περίπου 37 βαθμούς Celsius (Κελσίου) oC, με ημερήσια διακύμανση που δεν υπερβαίνει τους 0,6 oC. Οι κλινικοί γιατροί, με τον όρο κεντρική θερμοκρασία εννοούν τη θερμοκρασία στο ορθό που κυμαίνεται φυσιολογικά από 36,1 oC, νωρίς το πρωί, μέχρι 37,4 oC, αργά το απόγευμα. Στη στοματική κοιλότητα η θερμοκρασία διατηρείται σε λίγο χαμηλότερα επίπεδα απ' όσο η θερμοκρασία στο ορθό και κυμαίνεται από 35,9 oC μέχρι 37,2 oC. Τέλος, η θερμοκρασία στη μασχάλη κυμαίνεται φυσιολογικά μεταξύ 35,7 oC και 37 oC.
Ιστορία της Κορσικής
Η ρωμαϊκή κατάκτηση
Το 162 π.Χ., οι Ρωμαίοι κατέλαβαν ολόκληρο το νησί, που ονόμασαν Κόρσικα, παρά την αντίσταση των Κορσικανών στους πολέμους που κράτησαν 80 περίπου χρόνια (238-162 π.Χ.). Ο λατινικός πολιτισμός επεκτάθηκε ταχύτατα στο νησί και οι Ρωμαίοι ίδρυσαν νέες πόλεις. Εκμεταλλεύτηκαν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του τόπου, ίδρυσαν αγορές, λουτρά αξιοποιώντας τις θερμές πηγές και πολλά άλλα δημόσια κτίρια. Μνημεία της ρωμαϊκής εποχής σώζονται στην Αλερία, κατάλοιπα κτιρίων και κεραμικά κυρίως, και στην αποικία Μαριάνα που ίδρυσε οΓάιος Μάριος στην ανατολική ακτή.
Θερμοκρασία σώματος
Παρεκκλίσεις από το φυσιολογικό
Παρεκκλίσεις από τη φυσιολογική θερμοκρασία σώματος, προκύπτουν στις ακόλουθες περιπτώσεις:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θερμοκρασία Κατηγορία:Φυσιολογία ζώων
Ιστορία της Κορσικής
Μεσαίωνας
Οι Βάνδαλοι εκδιώχθηκαν το 533 από τους Βυζαντινούς, που κατέλαβαν ολόκληρη το νησί μέχρι το 552 πριν εμφανισθούν οι Οστρογότθοι. Τέλος, οι Λομβαρδοί, οι οποίοι ήρθαν από τις Άλπεις, κατέλαβαν το νησί μόνο για τρεις δεκαετίες αλλά κατάφεραν να κωδικοποιήσουν την τοπική χρήση του «χρέους αίματος», της μελλοντικής βεντέτας.
Αρχαιόγναθα
Τα Αρχαιόγναθα (Archaeognatha ή συνώνυμο Microcoryphia) είναι τάξη εντόμων με δύο οικογένειες και παγκοσμίως μόνο περίπου 450 είδη. Από την Ευρώπη αναφέρονται περίπου 210 είδη και στην Ελλάδα συναντούμε περίπου 17 είδη.
Ιστορία της Κορσικής
Μεσαίωνας
Από το 704, οι Σαρακηνοί πραγματοποίησαν τις πρώτες επιδρομές τους ενάντια στην Κορσική, οι οποίες διήρκεσαν περισσότερο από πέντε αιώνες. Τον 9ο και 10ο αιώνα, που οι επιθέσεις και λεηλασίες των Σαρακηνών πολλαπλασιάστηκαν, οι ακτές της Κορσικής εγκαταλείφθηκαν από τους κατοίκους, οι οποίοι αναζήτησαν καταφύγιο στο εσωτερικό του νησιού για ασφάλεια. Μετά την οριστική εκδίωξη των Σαρακηνών το 1078, τη διοίκηση του νησιού ανέλαβε ο αρχιεπίσκοπος της Πίζας. Την εποχή της κυριαρχίας της Πίζας, νέοι δρόμοι διανοίχθηκαν και ανεγέρθηκαν εκκλησίες.
Η Πίζα διατηρούσε τον έλεγχο του νησιού κατά το μεγαλύτερο μέρος του Μεσαίωνα, αλλά το 1284 μετά τη μάχη της Μελόρια ο έλεγχος του νησιού πέρασε στη δημοκρατία της Γένουας, η οποία κυριάρχησε στην Κορσική, με μικρές διακοπές, για 5 αιώνες.
Αρχαιόγναθα
Κατά τη Δεβόνια περίοδο τα Αρχαιόγναθα εξελίχθηκαν ξεχωριστά από τα υπόλοιπα έντομα. Η τάξη θεωρείται η πιο πρωτόγονη τάξη των εντόμων. Τα είδη δεν έχουν πτέρυγες και το σώμα μοιάζει με το γνωστό ασημόψαρο (Lepisma saccarina). Αυτό το είδος κατατάσσεται στα θυσάνουρα ενώ οι ειδικοί παλαιότερα θεωρούσαν τα Αρχαιόγναθα μέρος των  θυσάνουρων.
Ιστορία της Κορσικής
Η εποχή των Γενουατών
μικρογραφία|250x250εσ|Η μεσαιωνική ακρόπολη του [[Καλβί|εναλλ.=]] μικρογραφία|Η σημαία της εφήμερης Κορσικής Δημοκρατίας του Πάολι. «Το  κεφάλι του [[Μαυριτανοί|Μαυριτανού», προήλθε από το έμβλημα του βασιλείου της Αραγονίας και συμβόλιζε την εκδίωξη των Μαυριτανών από την Ιβηρική Χερσόνησο.]] Από το 1132, στην Κορσική άρχισαν να εγκαθίστανται Γενουάτες, οι οποίοι αντικατέστησαν στην εξουσία τους άρχοντες της Πίζας, παρά τις προσπάθειες για ενότητα και ανεξαρτησία από πλευράς των Κορσικανών. Η Κορσική κυβερνήθηκε από τη Γένουα από το 1284, παρά τις συγκρούσεις και τη διαρκή αντίσταση των Κορσικανών, η οποία αποδείχθηκε ατελέσφορη λόγω του διαμελισμού της χώρας και της διχόνοιας που επικρατούσε ανάμεσά τους. Το 1359, το βορειοανατολικό τμήμα της Κορσικής ήρθε σε συμφωνία με τη Γένουα και στη διακυβέρνηση συμμετείχε εξαμελές συμβούλιο Κορσικανών που εγγυόταν την ασφάλεια και τη δικαιοσύνη. Αυτή η περιοχή ήταν η Terra del comune, στην οποία δεν συμπεριλαμβανόταν ο Νότος.
Αρχαιόγναθα
Βέβαια τα είδη έχουν μόνο έξι πόδια, αλλά εξ αιτίας των προσακτρίδων των στοματικών μορίων και των εξαρτημάτων της κοιλίας, τα οποία προκαλούν την εντύπωση περισσότερων ποδιών, τα έντομα θυμίζουν λίγο μικρές γαρίδες.
Ιστορία της Κορσικής
Η εποχή των Γενουατών
Το 1396, οι πολλές διενέξεις με τη Γένουα οδήγησαν σε προσφυγή στον βασιλιά της Γαλλίας. Ο Κάρολος ΣΤ' έστειλε τον στρατάρχη Μπουσικώ, που κυβέρνησε την Κορσική από το 1401 έως το 1409. Στις αρχές του 15ου αιώνα για σύντομο διάστημα την Κορσική κατέλαβαν οι βασιλείς της Αραγώνας. Με το τέλος της αραγωνικής κυριαρχίας το 1434, η Γένουα ανέθεσε τη διοίκηση στην Τράπεζα του Αγίου Γεωργίου, η οποία, μετά από σύντομη κυριαρχία της ηγεμονίας του Μιλάνου 1463-1478, ήρθε σε βίαιες συγκρούσεις κατά των φεουδαρχών του νότου, κατά τη διάρκεια των οποίων ο Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας ίδρυσε ένα κορσικανικό σύνταγμα (1485-1505). Η Κορσική πέρασε προσωρινά στην κυριαρχία των Γάλλων το 1553, αλλά με τη συνθήκη του Κατώ-Καμπρεζί  το 1559 το νησί επέστρεψε στη Γένουα.Το 1571 η καθιέρωση των Statuti civili e criminali ρύθμισε για μεγάλο διάστημα τις σχέσεις του νησιού με τη Γένουα.
Αρχαιόγναθα
Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Τα Αρχαιόγναθα αποκτούν μήκος από 7 μέχρι 20 χιλιοστόμετρα χωρίς τα εξαρτήματα της κοιλιάς, που μπορούν να πλησιάζουν το μήκος του υπόλοιπου σώματος. Το σώμα έχει κυκλική διατομή και στενεύει προς τα πίσω.
Όπως υποδεικνύει το επιστημονικό όνομα Μικροκορύφια, το κεφάλι είναι μικρό. Στο κεφάλι εκφύονται ένα ζεύγος κεραίες, οι οποίες είναι νηματοειδείς και με μεγάλο αριθμό άρθρων. Το όνομα Αρχαιόγναθα είναι εξίσου χαρακτηριστικό. Τα άνω σαγόνια εκφύονται από την κεφαλική κάψα σε απλή αρθρική κοιλότητα. Αντίθετα όλα τα άλλα έντομα με στοματικά μόρια μασητικού τύπου έχουν δυο αρθρώσεις μεταξύ γνάθος και κεφαλική κάψα, πράγμα που επιτρέπει την κίνηση μόνο σε ένα επίπεδο. Για αυτό το λόγο μπορούν να κόβουν την τροφή τους. Τα Αρχαιόγναθα μπορούν μόνο να μασούν με κυκλικές κινήσεις. Τα κάτω σαγόνια φέρουν μεγάλες γναθικές προσακτρίδες με επτά άρθρα, που καταλήγουν σε νύχια και προκαλούν την εντύπωση ενός τέταρτου ζεύγους ποδιών. Το έντομο έχει δυο μεγάλα σύνθετοι οφθαλμοί που πάνω στο κεφάλι σχεδόν αγγίζονται. Μπορούν να καταλαβαίνουν κινήσεις και να προκαλούν εικόνες. Στις πλευρές του κεφαλιού υπάρχει από ένα ζεύγος οφθαλμιδίων.
Ιστορία της Κορσικής
Η εποχή των Γενουατών
Στη διάρκεια της κατοχής των Γενουατών, στις κορσικανικές ακτές κατασκευάστηκαν πύργοι-παρατηρητήρια και οχυρωμένες ακροπόλεις, που υπάρχουν ακόμη στις κυριότερες κοινότητες, Αιάκειο, Καλβί, Πόρτο-Βέκιο, Μπονιφάτσιο, Μπαστιά και Σαιν-Φλοράν.
Η ελληνική κοινότητα
Μετά τον Τουρκοβενετικό πόλεμο 1645-1669, οι Τούρκοι προσπάθησαν να καταλάβουν την περιοχή της Μάνης και αρκετοί Μανιάτες αποφάσισαν να μεταναστεύσουν. Απεσταλμένος των Μανιατών ο Ιωάννης Στεφανόπουλος έφτασε στη Γένουα, όπου του υπέδειξαν ως τόπο εγκατάστασης την Κορσική. Έτσι, τον Μάρτιο 1676 έφθασαν στο νησί 730 Μανιάτες, εγκαταστάθηκαν σε χωριά και επιδόθηκαν στην καλλιέργεια της γης. Το 1729 κατά την εξέγερση των Κορσικανών κατά της Γένουας, οι Μανιάτες αρνήθηκαν να βοηθήσουν τους επαναστάτες και αναγκάστηκαν να φύγουν από τα χωριά τους καταφεύγοντας για ασφάλεια στο Αιάκειο. Όταν η Κορσική προσαρτήθηκε στη Γαλλία το 1769, ο Γάλλος διοικητής κόμης Μαρμπέφ έκτισε το χωριό Καργκέζε και εκεί εγκαταστάθηκαν οι Έλληνες το 1775. Η παροικία διατηρείται στο Καργκέζε μέχρι σήμερα και έχει διαφυλάξει τη γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα των προγόνων τους.
Αρχαιόγναθα
Μορφολογικά χαρακτηριστικά
Τα πόδια έχουν όλα τα άρθρα, που συναντούμε γενικά στα έντομα, δηλαδή ισχίο, τροχαντήρας, μηρός, κνήμη και ταρσός. Αλλά στα Αρχαιόγναθα πάνω από το ισχίο διακρίνεται ακόμα ένα άρθρο, που δεν γίνεται ορατό στα υπόλοιπα έντομα. Ο ταρσός είναι τριμερές. Στην κοιλία, που σε αυτήν την περίπτωση λέγεται και ουρά, ξεκαθαρίζονται σαφώς 10 δακτύλιοι. Ο τελευταίος δακτύλιος καταλήγει σε τρία εξαρτήματα, ένα ζεύγος ζεύγος κερκιδίων (ή κέρκων, cerci) και ένα αρκετά μακρύ μεσαίο ουραίο νήμα (filamentum). Στο τέταρτο έως το ένατο κοιλιακό στερνό εκφύεται από ένα ζεύγος στύλων. Αυτοί στηρίζουν το σώμα και επιτρέπουν να γλιστράει άνετα στο υπόστρωμα. Το σώμα καλύπτεται από λέπια. Και η εσωτερική δομή είναι πρωτόγονη, π.χ. τα θηλυκά δεν διαθέτουν σπερματοθήκες. Ο ωοθέτης των θηλυκών σχηματίζεται από εξαρτήματα του ογδόου και ένατου ουρίτη, τα εξαρτήματα του ένατου κοιλιακού δακτυλίου του αρσενικού σχηματίζουν ενδιάμεσα το πέος.
Ιστορία της Κορσικής
Ο πόλεμος της ανεξαρτησίας
μικρογραφία|257x257εσ|Ο αρχιστράτηγος Πασκουάλε Πάολι Το 1729 οι Κορσικανοί εξεγέρθηκαν λόγω της υπερβολικής φορολογίας, της αποδιοργάνωσης της οικονομίας και της άρνησης της Γένουας να επιτρέψει τη συμμετοχή Κορσικανών στη διακυβέρνηση. Οι εξεγέρσεις συνεχίστηκαν μέχρι το 1768.
Αρχαιόγναθα
Βιότοποι και γεωγραφική εξάπλωση
Τα Αρχαιόγναθα τα συναντούμε σε όλες τις ηπείρους με εξαίρεση την Ανταρκτική. Υπάρχουν αναφορές από ύψη 4.800 μέτρων (στη Ιμαλάια), άλλα είδη της τάξης ζουν στις βραχώδεις ακτές τις θάλασσας. Τα ευρωπαϊκά είδη ζουν στο έδαφος, στις τροπικές ζώνες υπάρχουν όμως διάφορα είδη που είναι ειδικευμένα για την ζωή πάνω στα δέντρα. Οι περιοχές γεωγραφικής εξάπλωσης των ευρωπαϊκών ειδών κατά κανόνα είναι πάρα πολύ περιορισμένες. Πάνω από το μισό των ειδών που συναντούμε στην Ελλάδα, είναι ενδημικά, π. χ. η Silvestrichilis polyacantha Janetschek 1959 ή η Charimachilis dentata Wygodzinsky 1941. Μόνο λίγα είδη αναφέρονται από πολλές διάφορες χώρες, π. χ. η Lepismachilis (Lepismachilis) notata Stach 1919, η οποία δεν συναντούμε στην Ελλάδα.
Βιολογία
Τα είδη της τάξης των Αρχαιογνάθων είναι φυτοφάγα. Τρέφονται με φύκη, μύκητες, λειχήνες ή οργανικά κατάλοιπα. Πολλά είδη παρουσιάζουν νυχτερινή δραστηριότητα ή γίνουν ενεργός κατά τα χαράγματα. Τα άτομα μερικών ειδών συγκεντρώνονται σε ομάδες, σπάνιο φαινόμενο στα έντομα. Τα αρχαιόγναθα αυτά πάντοτε ανήκουν στο ίδιο είδος ή σε είδη της ίδιας οικογένειας. Κινούνται πολλές φορές στους ίδιους δρόμους, ακολουθώντας πιθανώς χημική ιχνηθέτηση. Μπορούν να εκτελούν πηδήματα χτυπώντας με την ουρά στο έδαφος. Είναι επίσης καλοί αναρριχητές, χρησιμοποιώντας τους στύλους στην κοιλιά σαν αγκίστρια.
Ιστορία της Κορσικής
Ο πόλεμος της ανεξαρτησίας
Η Γένουα ζήτησε αρχικά τη βοήθεια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια της Γαλλίας, η οποία προσπάθησε μάλλον να συνενώσει τους Κορσικανούς παρά να καταπνίξει την εξέγερση.
Αρχαιόγναθα
Αναπαραγωγή και ανάπτυξη
Κατά την ερωτοτροπία χρησιμοποιούνται ερεθίσματα της αφής, σε μερικά είδη συναντούμε ιδιαίτερα όργανα για αυτό το σκοπό. Για την μεταφορά του σπέρματος χρησιμοποιούνται τρεις διαφορετικές μέθοδοι: Στην πιο εξελιγμένη περίπτωση το αρσενικό και το θηλυκό ανεβάζουν την άκρη της κοιλίας και σχηματίζοντας γωνία 45 μοιρών τοποθετούν τα γεννητικά ανοίγματα το ένα κοντά στο άλλο. Το αρσενικό σπέρμα κυλάει στην ωοθήκη του θηλυκού. Άλλη μέθοδος πραγματοποιείται και στους σκορπιούς. Το αρσενικό τοποθετεί το σπερματοφόρο στο έδαφος, και μετά το αρσενικό σπρώχνει το θηλυκό ακριβώς πάνω στο σπέρμα και το θηλυκό το απορροφάει με τον ωοθέτη. Η τρίτη μέθοδος είναι αρκετά ασυνήθιστη. Το αρσενικό κατασκευάζει ένα νήμα από το έδαφος στην σηκωμένη άκρη της κοιλίας. Στο νήμα αυτό τοποθετούνται μερικά σταγόνες σπέρματος. Το θηλυκό μαζεύει τις σταγόνες με τον ωοθέτη. Τα θηλυκά των περισσότερων ειδών κολλάνε τα αυγά σε προστατευόμενες θέσεις, σε μερικά είδη τα θηλυκά τρυπώνουν το έδαφος με τον ωοθέτη για αυτό το σκοπό. Τα νεογέννητα έντομα υφίστανται περίπου έξι εκδύσεις μέχρι να αποκτήσουν το πλήρες μέγεθος και την ικανότητα αναπαραγωγής. Στα ενήλικα οι εκδύσεις συνεχίζονται.
Ιστορία της Κορσικής
Ο πόλεμος της ανεξαρτησίας
Εμβληματικό πρόσωπο του αγώνα της ανεξαρτησίας της Κορσικής ο αρχιστράτηγος Πασκουάλε Πάολι, το 1755 οργάνωσε την εξέγερση που γενικεύθηκε και οδήγησε το νησί σε σύντομη ανεξαρτησία. Συντάχθηκε ένα πρώτο σύνταγμα εμπνευσμένο από το πνεύμα του Διαφωτισμού, το οποίο έκανε την Κορσική ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος (1755-1769). Αυτή την εποχή ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο της Κορσικής στο Κορτέ, σε λειτουργία και σήμερα και το μόνο Πανεπιστήμιο που υπάρχει στην Κορσική.
Αρχαιόγναθα
Ταξινομικές παρατηρήσεις
Η παραδοσιακή άποψη για τις συγγενικές σχέσεις των Αρχαιογνάθων βλέπει τα Αρχαιόγναθα και τα θυσάνουρα στο ίδιο τάξον και χωριστά από πτερυγωτά έντομα. Σήμερα οι ειδικοί συμφωνούν με την άποψη για την εξωτερική συστηματική, που απεικονίζεται στον πίνακα. Οι εσωτερική συστηματική είναι απλή. Υπάρχουν μόνο δυο οικογένειες. Τα είδη της οικογένειας Machilidae συναντούμε κυρίως στο βόρειο ημισφαίριο, τα είδη της πιο πρωτόγονης οικογένειας Meinertellidae ζουν κυρίως στο νότιο ημισφαίριο.
Ιστορία της Κορσικής
Προσάρτηση στη Γαλλία
Μετά όμως τη συνθήκη των Βερσαλλιών του 1768, η Κορσική παραχωρήθηκε από τους Γενουάτες στη Γαλλία. Οι Κορσικανοί αντιστάθηκαν στους Γάλλους αλλά η ήττα τους από τα γαλλικά στρατεύματα στο Πόντε-Νόβο το 1769 σηματοδότησε και το τέλος της ανεξαρτησίας της Κορσικής και ο Πασκουάλε Πάολι διέφυγε στο Λονδίνο όπου δημιούργησε ισχυρούς δεσμούς με το αγγλοσαξονικό βασίλειο. Η Γαλλική επανάσταση ψήφισε την ένωση της Κορσικής με τη Γαλλία με νόμο που θεσπίστηκε το 1789. Με τη βοήθεια των Άγγλων ο Πάολι κατάφερε να κάνει μια τελευταία απόπειρα ανεξαρτησίας και να πολεμήσει ξανά τους Γάλλους το 1794 και δημιούργησε ένα πολύ σύντομο βασίλειο της Αγγλο-Κορσικής, όπου το ανεξάρτητο νησί συνδέθηκε με την Αγγλία. Το προσωρινό αυτό βασίλειο εξαφανίστηκε το 1796 όταν οι Άγγλοι εκδιώχθηκαν από τους Γάλλους με τη βοήθεια του πολύ νεαρού στρατηγού Ναπολέοντα Βοναπάρτη, που γεννήθηκε στο Αιάκειο. Κατά τη διάρκεια της Α' Γαλλικής αυτοκρατορίας, με τα διατάγματα Μιό στην Κορσική παραχωρήθηκε ένα προνομιακό φορολογικό και τελωνειακό καθεστώς λόγω του νησιωτικού χαρακτήρα της περιοχής.
Σύγχρονη εποχή
Κατά τη διάρκεια του 19ου και του πρώτου μισού του 20ού αιώνα το νησί υπέφερε από μεγάλη οικονομική κρίση, καθώς η βιομηχανική παραγωγή ήταν ανύπαρκτη και η γεωργία καθυστερημένη. Μια μαζική μετανάστευση ερήμωσε κυρίως τα ορεινά χωριά αλλά και τις πόλεις. Πολλοί Κορσικανοί για να ξεφύγουν από τη φτώχεια εγκατέλειψαν τη χώρα τους για να μεταβούν στη Γαλλία ή στις υπερπόντιες κτήσεις της.
Αυτονομιστικά κινήματα - Εγκληματικότητα
Έπειτα από 4 δεκαετίες ένοπλης δράσης, οι επιθέσεις άρχισαν να αραιώνουν την δεκαετία του 1990 και αυτή η υποχώρηση της εθνικιστικής βίας στην Κορσική οφείλεται στο ότι πολλοί από τους αυτονομιστές μαχητές του νησιού είτε κατέληξαν στην φυλακή είτε άλλαξαν τακτική και μπήκαν στην τοπική πολιτική. Από το 2014, το F.N.L.C. έχει ανακοινώσει την αναστολή της ένοπλης δράσης του και το 2016 δήλωσε την αποστρατικοποίησή του. Τον Οκτώβριο 2019 επανήλθε στο προσκήνιο απειλώντας με επιστροφή στη βία αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματα για μεγαλύτερη αυτονομία.
Η Κορσική σε Ιδιαίτερο Καθεστώς
Το 1982, η γαλλική κυβέρνηση παραχώρησε στην Κορσική Ιδιαίτερο καθεστώς. Αποτελώντας μια εδαφική ενότητα, διοικείται ελεύθερα μέσω μιας Συνέλευσης από 61 συμβούλους οι οποίοι εκλέγονται για μια εξαετία με άμεση καθολική ψηφοφορία. Η Συνέλευση της Κορσικής ρυθμίζει με τις αποφάσεις της τις υποθέσεις της διοικητικής περιοχής. Ο πρόεδρος της Συνέλευσης εκλέγεται κάθε 3 χρόνια και εξασφαλίζει το εκτελεστικό έργο. Ο εκπρόσωπος του κράτους στην περιοχή της Κορσικής διορίζεται με διάταγμα του υπουργικού συμβουλίου και είναι επιφορτισμένος με την περιφρούρηση των εθνικών συμφερόντων, το σεβασμό των νόμων και τον διοικητικό έλεγχο.
Το 2003 διεξήχθη δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Κορσικής και το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό, αν και με μικρή πλειοψηφία, με 50,98% ψήφους κατά της ανεξαρτησίας και 49,02% υπέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Κορσική
Σλάβα
thumb|Εκκλησία που προετοιμάζεται για τον εορτασμό της Σλάβα στην Τρέμπινιε, [[Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.]] Σλάβα (Слава) είναι χριστιανικό έθιμο, κυρίως των Σέρβων, για τη γιορτή του οικογενειακού προστάτη αγίου. Εκτός από τη Σερβία, το έθιμο τηρείται και στη Βόρεια Μακεδονία και τη Βουλγαρία, ακόμη και από μερικούς Γκοράνι (μουσουλμάνοι οι οποίοι κατά τον 18ο αιώνα ήταν Σέρβοι Ορθόδοξοι). Η Σλάβα είναι η πιο σημαντική γιορτή των Σέρβων και ένα από τα Εθνικά σύμβολα της Σερβίας.
History
It is believed that the South Slavs adopted the tradition at the time of their Christianization, some time in the late 9th century. Some believe that the day of the mass baptism itself was taken as the saint protector, others claim that each clan adopted its collective protector, while others still claim that the slava is simply the saint which replaced a pre-existing pagan god-protector. At times, a new slava would be adopted, should a saint be believed to have interceded for some sort of deliverance (i.e., from illness or affliction). The new saint would be adopted in lieu of the old, whose day would still be marked by a lighting of a candle, with much less fanfare.
Some also believe the slava to be a remnant from Slavic paganism which had a myriad of gods before adopting Christianity. The Serbs in particular held strongly onto their old Slavic religion; the last pagan temple in Serbia, in Svetovid, was destroyed by Tsar Dušan in the 14th century. That the slava often varies according to geographical regions is claimed as evidence of the above. But even this notion need not contradict the traditional explanation that the slava is celebrated on the day of christening of the first-baptized ancestor, and in fact, it may very well underscore it.
The slava was cannonically introduced for the first time by Archbishop Saint Sava of the Serbian Orthodox Church.
Ντέιβιντ Γουένχαμ
Ο Ντέιβιντ Γουένχαμ (David Wenham, 21 Σεπτεμβρίου 1965) είναι Αυστραλός ηθοποιός. Έχει κάνει εμφανίσεις σε ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραγωγές. Έγινε διεθνώς γνωστός με τη συμμετοχή του στην τριλογία του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών», στο ρόλο του Φαραμίρ, και στην ταινία «300» στο ρόλο του Δήλιου.
Σλάβα
Heritage
Unlike most customs that are common for an entire people, each family separately celebrates its own saint; of course, there is quite a bit of overlap. It is inherited from the head of the household—normally the father—to sons. Daughters inherit the slava only if they stay in the home, while married women normally celebrate their husbands' saint.
Ντέιβιντ Γουένχαμ
Νεανικά Χρόνια
Γεννήθηκε στο Μάρικβιλ, Νέα Νότια Ουαλία, στην Αυστραλία από την Καθ και τον Μπιλ Γουένχαμ. Έχει πέντε μεγαλύτερες αδερφές, τη Μαρί, την Κάθι, την Έλεν, την Κάρμεν και την Αν, καθώς και έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Πήτερ. Είναι Καθολικός στο θρήσκευμα και φοίτησε στο Christian Brother’s High School, στο Λιούισχαμ. Εργάστηκε σαν bingo caller και ασφαλιστής προτού γνωρίσει επιτυχία ως ηθοποιός.
Καριέρα
Ο Γουένχαμ έχει λάβει μέρος σε πολλές τηλεταινίες, όπως με τον βραβευμένο με AFI ρόλο του στην τηλεταινία του 1996 «Simone de Beauvoir's Babies», αλλά και υποδυόμενος έναν φαινομενικά χαλαρό, αλλά βαθιά αινιγματικό δύτη, τον Νταν ντέλα Μπόσκα, στην ιδιαίτερα επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του ABC, «SeaChange». Ο ρόλος του Νταν έκανε τον ηθοποιό κάτι σαν sex symbol, παρόλο που ο ίδιος δεν θεωρεί τον εαυτό του κάτι τέτοιο. Ωστόσο έχει ψηφιστεί ως ο πιο σέξυ άνδρας εν ζωή στην Αυστραλία. Ένα πορτραίτο του από τον καλλιτέχνη Άνταμ Κούλεν κέρδισε το Βραβείο Άρτσιμπαλντ το 2000.
Σλάβα
Heritage
Each household has one or two celebrations per year (depending on the saint in question, for some have two days devoted to them). Yet, only one is the main day of the patron saint feast (and not necessarily the same of the two days for all families); the second celebration is referred to as "little slava" or preslava.
Ντέιβιντ Γουένχαμ
Καριέρα
Ανάμεσα στις Αυστραλέζικες ταινίες στις οποίες έχει συμμετάσχει περιλαμβάνονται η ταινία «The Boys» (1998), βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό, που με τη σειρά του βασίστηκε στο φόνο της Ανίτα Κόμπυ, στην ταινία «Molokai» (1999), στα «The Bank» (2001), «Gettin' Square» (2003) και «Three Dollars» (2005). Περιοδικά έκανε εμφανίσεις και σε φιλμ του Χόλιγουντ. Ο γνωστότερος ρόλος του ήταν είναι αυτός του Φαραμίρ, του γιου του Ντένεθορ, στις ταινίες «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι» και «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά». Ο Γουένχαμ αστειευόμενος είπε πως επιλέχθηκε να παίξει στην ταινία επειδή μοιάζει με τον αδερφό του στην μεγάλη οθόνη, τον Σον Μπιν. Όπως τονίζει έχουν και οι δύο μεγάλη μύτη. Παρόλο που ο Γουένχαμ δε συμμετείχε στην πρώτη ταινία της τριλογίας, είχε παίξει για τρεις συνεχόμενες χρονιές σε ταινία που ήταν υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ταινίας: το 2001 στο «Moulin Rouge!» και το 2002 και 2003 στους «Δύο Πύργους» και στην «Επιστροφή του Βασιλιά» αντίστοιχα.
Έπαιξε επίσης στην ταινία «Βαν Χέλσινγκ» στο πλάι του Χιου Τζάκμαν. Ο χαρακτήρας του, ο Δίλιος, μια ελεύθερη απόδοση του Σπαρτιάτη Αριστόδημου, αφηγείται και εμφανίζεται στην ταινία «300».
Σλάβα
Heritage
Some families may also celebrate yet another saint to a lesser extent (for example, when the wife is the only descendant of her kinship so the tradition of her slava would otherwise be lost).
Should a particular household move far away, with the father's permission, a son might celebrate the slava in his own home; usually, however, for as long as a family patriarch is alive, his sons should celebrate under his roof.
-->
Εορτασμός
thumb|Κόλγιβο ([[Κόλλυβα)]] Στη γιορτή αυτή συγκεντρώνεται όλη η οικογένεια και γίνεται τραπέζι με παραδοσιακά φαγητά «σλάβσκι κολάτς» (славски колач) και «κόλλυβα (κολγίβο)» (кољиво). «Σλάβσκι κολάτς» σημαίνει «κέικ της Σλάβα», αν και μοιάζει περισσότερο με ψωμί. Ανάλογα με το αν ο εορτασμός πέφτει σε περίοδο νηστείας, το σλάβσκι κολάτς φτιάχνεται είτε με είτε χωρίς αβγά, βούτυρο και γάλα.
Στην ημέρα της Σλάβα, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία και συμμετέχει στη Θεία Κοινωνία. Μετά τη λειτουργία, ο ιερέας πηγαίνει στο σπίτι της οικογένειας, όπου κάνει μια σύντομη λειτουργία στη μνήμη του Αγίου που τιμάται και ευλογεί το σλάβσκι κολάτς και τα κόλυβα και ανάβει το κερί της Σλάβα. Αν και δεν είναι απαραίτητο, συχνά ο ιερέας ευλογεί το σπίτι και κάνει μνημόσυνο για τους συγγενείς της οικογένειας που έχουν πεθάνει.
Πολλές Σερβικές κοινότητες, πόλεις, οργανισμοί, πολιτικά κόμματα, εταιρείες, επαγγελματικές ενώσεις γιορτάζουν επίσης τον προστάτη άγιό τους. Για παράδειγμα, η πόλη του Βελιγραδίου γιορτάζει ως Σλάβα της, την Ανάληψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Πολιτισμός της Σερβίας Κατηγορία:Τρόφιμα θρησκευτικού χαρακτήρα
Ντέιβιντ Γουένχαμ
Προσωπική Ζωή
Ο Γουένχαμ έχει μια κόρη, την Ελίζα Τζέιν, με την εδώ και πολλά χρόνια σύντροφό του, Kate Agnew.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί
Αλ Έρτερ
Ο Άλφρεντ Άντολφ «Αλ» Έρτερ, Τζ. (Alfred Adolf "Al" Oerter, Jr., 19 Σεπτεμβρίου 1936 – 1 Οκτωβρίου 2007) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου, τέσσερις φορές χρυσός Ολυμπιονίκης στη δισκοβολία. Ο κορυφαίος του αγωνίσματός του, θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους αθλητές του κλασικού αθλητισμού της σύγχρονης εποχής. Είναι μέλος του Hall of Fame της IAAF από το 2012.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αστόρια της Νέας Υόρκης στις 19 Σεπτεμβρίου 1936 και ήταν γερμανικής καταγωγής. Από μικρός ασχολήθηκε με το αμερικανικό ποδόσφαιρο και με την καλαθοσφαίριση. Ξεκίνησε στον κλασικό αθλητισμό ως δρομέας ταχύτητας, αλλά στα 15 του στίβου τρέχοντας σε μεσαία απόσταση, ένας αδέσποτος δίσκος προσγειώθηκε μπροστά του στην πίστα του γυμνασίου. Τον πέταξε πρόχειρα πιο πίσω από το συμμαθητή του που τον είχε πετάξει και ο προπονητής του σχολείου επέμεινε αμέσως να αλλάξει τους δρόμους με τις ρίψεις. Έκανε εθνικό ρεκόρ ως μαθητής και στη συνέχεια σπούδασε με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Κάνσας, όπου είχε ως συμφοιτητή του τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν. Ο μεγαλόσωμος Έρτερ (με ύψος σχεδόν 1,93 μέτρα και βάρος 114 κιλά περίπου την εποχή της ακμής του ) ασχολήθηκε συστηματικά με τις ρίψεις (ειδικότερα το δίσκο) και με την αγωνιστικότητά του τελειοποίησε την περιστροφική του κίνηση μέσα στη βαλβίδα, την οποία οι ειδήμονες χαρακτήρισαν απαράμιλλη.
Ολυμπιακή καριέρα
Επιλέχθηκε σύντομα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης του 1956. Εκεί, με την πρώτη βολή στα 56,36 έκανε την έκπληξη και κατέκτησε το πρώτο του χρυσό μετάλλιο. Ήταν 20 χρόνων και ο Φόρτσουν Γκόρντιεν, αντίπαλός του, είχε το παγκόσμιο ρεκόρ, με ρίψη στα 59,08 μέτρα και είχε βολή 54,75 μέτρων στη δική του πρώτη προσπάθεια. Η πρώτη βολή του Έρτερ (που είχε απόσταση μικρότερη των 6 μέτρων από την καλύτερη του Γκόρντιεν και ατομικό ρεκόρ του με διαφορά 9 μέτρων από το προηγούμενο) αποτέλεσε ολυμπιακό ρεκόρ. Οι δύο πρωτιές του στο NCAA, το 1957 και το 1958, ήρθαν μετά το πρώτο χρυσό σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Το 1957 έχασε αρκετούς μήνες προπόνησης εξαιτίας ενός σοβαρού τροχαίου ατυχήματος, που λίγο έλειψε να του στοιχίσει όχι μόνο την αθλητική του καριέρα αλλά και τη ζωή. Το 1959 ήταν νικητής των Παναμερικανικών Αγώνων στο Σικάγο με επίδοση 58,12 μέτρα.
Η συνέχεια στις Ολυμπιάδες είχε μόνο πρωτιές και υπεράσπιση του τίτλου του για τον Ερτερ. Το 1960 στη Ρώμη, ήταν φαβορί και κατέκτησε το δεύτερο χρυσό μετάλλιο με επίδοση 59,18 μέτρων. Το 1962 έγραψε ιστορία στο Λος Άντζελες, καθώς έγινε ο πρώτος δισκοβόλος που έσπασε το φράγμα των 61 μέτρων με ρίψη στα 61,10, ξεπερνώντας τα 60,72 που είχε σημειώσει ο Τζέι Σιλβέστερ. Την ίδια χρονιά, την 1η Ιουλίου, στο Σικάγο έκανε νέο παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 62,45 μέτρων. Στις 27 Απριλίου του 1964, στο Γουόλνατ, έκανε και πάλι παγκόσμιο ρεκόρ με επίδοση 62,62 μέτρων. Ένας τραυματισμός έκανε τον Έρτερ να αγωνιστεί με επίδεσμο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964, ωστόσο κατέκτησε και πάλι το χρυσό μετάλλιο. Εξαιτίας αυτού και στη συγκεκριμένη διοργάνωση δεν ήταν φαβορί με το Τσεχοσλοβάκο Λούντβικ Ντάνεκ να φαίνεται πριν τον αγώνα ως πιθανότερος για το πρώτο σκαλί του βάθρου, χωρίς και πάλι η πρόβλεψη να δικαιώνεται.
Λίγο αργότερα εργάστηκε ως ανώτερο στέλεχος σε εταιρεία πληροφορικής στη Νέα Υόρκη. Δεν έχασε όμως την ευκαιρία να υπερασπιστεί το χρυσό του μετάλλιο και στην Ολυμπιάδα του 1968 στην Πόλη του Μεξικού. Ο ανταγωνισμός είχε ανεβεί ψηλά, ο Έρτερ δεν ήταν φαβορί, ωστόσο στην τέταρτη βολή, ο Αμερικανός έριξε στα 64,78 μ. και κατέκτησε το τέταρτο χρυσό του μετάλλιο, καθώς στη συνέχεια κανείς από τους αντιπάλους του δεν μπόρεσε να τον ξεπεράσει. Και η τέταρτη νίκη του ήταν με κατάρριψη του Ολυμπιακού ρεκόρ.
Η επιτυχία της κατάκτησης του τέταρτου χρυσού μεταλλίου στο ίδιο αγώνισμα σε τέσσερις Ολυμπιάδες ήταν πρωτόγνωρο στην ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, όχι μόνο του κλασικού αθλητισμού αλλά και όλων των αθλημάτων. Παραμένει δε αξεπέραστο, και μόνο ο Καρλ Λιούις (1984–1996) στο άλμα εις μήκος και ο Μάικλ Φελπς στα 200 μέτρα μικτής ατομικής κολύμβησης (2004–2016) κατάφεραν να το ισοφαρίσουν. thumb|Σε προσπάθειά του από την Ολυμπιάδα του 1960
Τελευταία χρόνια καριέρας
Μετά τους Αγώνες του Μεξικού ουσιαστικά σταματήσε την αγωνιστική δραστηριότητα σε ηλικία 32 ετών. Σημαντικότερος λόγος ήταν οι τραυματισμοί των τελευταίων ετών που δεν του επέτρεπαν να συνεχίσει να αγωνίζεται στο επίπεδο που επιθυμούσε και η ανάγκη βιοπορισμού. Όμως η επιθυμία του να κατακτήσει και πέμπτο χρυσό μετάλλιο ήταν έντονη, ώστε το 1976 στα 40 του χρόνια, μετά τη διάλυση του γάμου του που του είχε χαρίσει δύο παιδιά, σημείωσε αξιόλογες επιδόσεις. Επιλέχθηκε για την αμερικανική ομάδα που θα συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ. Αυτή τη φορά ένας τραυματισμός στάθηκε τροχοπέδη στον αθλητή και δεν έδωσε το παρόν του σε αυτούς τους αγώνες. Το 1980 σε ηλικία 44 ετών,  έριξε το δίσκο στα 69,46 μ. που ήταν και η καλύτερη επίδοση της καριέρας του. Δεν κατάφερε να προκριθεί για την Ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980, η οποία τελικά δεν αγωνίστηκε (υπήρχε μποϊκοτάζ των ΗΠΑ). Αν και δραστηριοποιήθηκε σε επίπεδο παγκόσμιας κλάσης στη δεκαετία του 1980, υστερούσε και πάλι σε υποψηφιότητες για την Ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ το 1984 και το 1988. Ήταν κάτοχος παγκόσμιου ρεκόρ σε αγώνες στίβου Masters τη δεκαετία αυτή. Ο Έρτερ ήταν στην πρώτη ομάδα αθλητών που εισήχθησαν στο Ολυμπιακό Hall of Fame των ΗΠΑ το 1983. Το 1978 του απονεμήθηκε η υψίστη αθλητική τιμή, το Ολυμπιακό Τάγμα.