cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο του Μοντεαραγόν
Κομητεία και μοναστήρια της Αραγωνίας
Ιδρύθηκε από τον καρολίδη κόμη Γκαλίντο Γκαρθές, αφιερωμένο στον Άγιο Κροδεγάγγο. Χτισμένο στα πρώτα χρόνια του 9ου αιώνα, το καρολίγγειο αυτό μοναστήρι εξέπεμπε μια χριστιανική κουλτούρα και ένα ρομαντισμό σε ολόκληρη την πρώιμη Αραγωνία. Το κύρος του αγίου Κροδεγάγγου συντέλεσε ώστε η μεταρρύθμιση του να διαδοθεί γρήγορα σε άλλες επισκοπές, μέχρι που έφτασε στα αυτιά του Καρλομάγνου και του γιου του Λουδοβίκου του Ευσεβή.
Ο αυτοκράτορας Καρλομάγνος καθόρισε ότι όλοι οι κληρικοί θα ήταν «κανονικοί» και η «κανονική πειθαρχία» θα αντανακλούσε τη μοναστική αποκατάσταση που είχε αναλάβει ο σύμβουλος του Λουδοβίκου του Ευσεβή, San Benito de Anianο.
Κατά τον 11o αιώνα, ο βασιλιάς της Αραγωνίας και της Ναβάρας, Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας εγκατέστησε στο μοναστήρι το «Τάγμα των Τακτικών Κανονικών μοναχών» (Orden de Canónigos Regulares) του Αγίου Αυγουστίνου, που έφτασε να έχει περίπου εκατό μοναχούς.
Ο Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας και ο Πέτρος Α´ της Αραγωνίας
Όπως αναφέρεται στο Συμβούλιο της Χάκας και σε άλλα έγγραφα της εποχής, ο Ραμίρο Α´ της Αραγωνίας είχε επιτύχει νίκες και έκανε υποτελείς και φορολογούμενους του ορισμένους μουσουλμάνους βασιλείς της Ουέσκας, της Σαραγόσας, της Λιέιδας και της Τουδέλας. Προτού ξεκινήσει το έργο του Κάστρου-Μοναστηριού του Μοντεαραγόν, ο γιος του Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας είχε ξαναχτίσει στα εδάφη της Ουέσκας τα κάστρα του Μαρκουέγιο, της Λοάρρε και του Αλκέθαρ. Από αυτά τα προπύργια ο Σάντσο Α´ ξεκίνησε μια νέα επίθεση ενάντια στους μουσουλμάνους της Τάιφα της Σαρακούστα προκειμένου να περικυκλώσει και να καταλάβει την οχυρωμένη πόλη της Ουέσκας και να επεκτείνει το βασίλειό του. Έχοντας το δυναστικό υπόβαθρο, ο βασιλιάς είχε επιλέξει στρατηγικά μια νέα θέση προετοιμασίας για την ανακατάληψη της Ουέσκας («Oscha») μια πόλη που είχε ενενήντα μουσουλμανικούς πύργους και ονομαζόταν τότε «Βάσκαχ». μικρογραφία|350x350εσ|Χάρτης των βασιλείων που ελέγχονταν από τον [[Σάντσο Γκαρθές Γ΄ της Παμπλόνα|Σάντσο Γ´ τον Μεγάλο κατά τον θάνατό του (1035)
]]
Κατασκευή και κληροδοτήματα από το βασιλικό Κάστρο Αβαείο
Κατά τον μήνα Μάιο του 1085, ο βασιλιάς Σάντσο κατασκήνωσε σε αυτό το βουνό, σύμφωνα με ένα έγγραφο του αρχείου της Ρόδας. Ημέρες πριν από τον μήνα Μάιο του 1086, είχε αρχίσει να χτίζει το Κάστρο του Μοντεαραγόν και στο εσωτερικό του την εκκλησία του Ιησού από τη Ναζαρέτ και σπίτια εντός των τειχών για να στεγάσουν την πρώτη φρουρά των στρατιωτών. Κατά τον ίδιο μήνα και έτος της έναρξης των εργασιών και ως πρώτη δωρεά προκειμένου να γίνει αυτή η εκκλησία, ο βασιλιάς Σάντσο και ο γιος του, πρίγκιπας Πέτρος της παραχώρησαν την τοποθεσία της Κιθένα (Quicena), που βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού, με εξαίρεση δύο κτήματα τα οποία είχαν υποσχεθεί, ένα στη Σάντσα της Αραγωνίας, την κόρη του και την κοσμήτορα της Μονής του Αγίου Πέτρου της Σιρέσα, και στον Φορτούνιο Αριόλ έδωσε το χωριό Κιθένα. Επίσης της διέθεσε τον φόρο της δεκάτης και τους πρώτους καρπούς της σοδειάς της νέας πόλης που ιδρύθηκε σε αυτό το βουνό.
Η πόλη του Μοντεαραγόν ιδρύθηκε από τον ίδιο τον βασιλιά για να φιλοξενήσει τα στρατεύματά του και υπήρχε ως χωριό του κάστρου μέχρι μέρους του δέκατου πέμπτου αιώνα, όταν έφτασε να περιλαμβάνει μια εβραϊκή συνοικία. Το χωριό κατοικήθηκε από τους στρατιώτες του βασιλιά και αυτός τους έδωσε τις περιοχές των Miquera, Cellas, Alborge και Piazols, οι οποίες ανήκαν στην πόλη της Ουέσκας. Το 1102 επεστράφησαν πίσω από τον βασιλιά Πέτρο Α´ της Αραγωνίας προκειμένου να διατηρηθεί η ομόνοια μεταξύ του επισκόπου της Ουέσκας και του δεύτερου Αββά του Μοντεαραγόν, Εξίμινου (Eximino). Η παράλληλη κατασκευή του κάστρου και της Μοναστικής εκκλησίας τελείωσε στις αρχές του 1089. Το ίδιο έτος μετακινήθηκαν προς τον αββά ή κοσμήτορα και οι τακτικοί κανονικοί μοναχοί του τάγματος του αγίου Αυγουστίνου από τις εκκλησίες του Σαν Σαλβαδόρ και του Αγίου Πέτρου της Λοάρρε. Το έτος αυτό κερδήθηκε η πόλη και το Κάστρο του Μονθόν.
Όταν ολοκληρώθηκε, στη μονή της έγιναν δωρεά ως παραρτήματα όλα τα βασιλικά παρεκκλήσια που βρίσκονταν στην Αραγωνία και τη Ναβάρρα με τα δικαιώματα και τις περιουσίες τους, κάτι που υποδηλώνει τη βασιλική διάθεση για εγκατάσταση της κατοικίας του στο Μοντεαραγόν. ο Πάπας Ουρβανός Β´ με παπική βούλα επιβεβαίωσε τον ηγούμενο, τους τακτικούς μοναχούς και τις προηγούμενες και μέλλουσες δωρεές που έγιναν από τον βασιλιά, έβαλε τη μονή υπό την άμεση δικαιοδοσία της Ρώμης, με εξαίρεση την επιλογή του ηγουμένου, η οποία θα γινόταν μέσω της ψήφου της συνόδου και της βασιλικής συγκατάθεσης.
Κέρδη από το μέγα προνόμιο για τη Μονή του Μοντεαραγόν
Στα τέσσερα χρόνια από την ολοκλήρωση των έργων (1089), το 1093 ο βασιλιάς Σάντσο Α´ λέγοντας τη φράση: «sub die idibus junii in anno quo bedificatus et factus fuit Montearagon castello» και μαζί με τον κληρονόμο του Πέτρο Α´ παραχώρησαν στη μονή το «μέγα προνόμιο». Με αυτό επικυρώθηκαν οι εκκλησίες που είχε τότε και προσαρτήθηκαν νέες που χτίστηκαν σε εξήντα ένα χωριά που σχετίζονται με το έγγραφο, τριάντα οκτώ στην Αραγωνία και είκοσι τρία στη Ναβάρρα, με όλους τους φόρους της δεκάτης, τις πρώτες σοδειές, τις κατοχές, τα κέρδη, τις ιεροτελεστίες, τις διοικήσεις, τα δικαιώματα και τα υπάρχοντά τους.
Επιπλέον στην Αραγωνία, οι φόροι της δεκάτης των βασιλικών εργατικών και όσα πράγματα κατείχε ο βασιλιάς μεταξύ των ποταμών Γάγιεγο και Αλκανάδρε τα οποία πρέπει να ήταν περίπου 180 τοποθεσίες ανάμεσα τους εκκλησίες "χωριών" και «μέρη ενός σπιτιού με δικό του λόφο, που ονομάζονταν κάστρα» και άλλα περιβάλλοντα αποθέματα που ονομάζονταν «pardinas».
Για τα ζώα της μονής χορηγήθηκε επίσης το προνόμιο να μπορούν να βοσκάνε σε όλα τα βουνά του βασιλιά. Στη Ναβάρρα παραχωρήθηκε η πόλη και το κάστρο της Arrada, με όλα τα εδάφη τους, τους φόρους της δεκάτης και τις πρώτες σοδειές. Οι φόροι της δεκάτης των βασιλικών δικαιωμάτων στα αλατωρυχεία της Grenez και του Brece, και η παραχώρηση της δεκάτης από τα αφιερώματα που έλαβε από τους Εβραίους της Estella και της Lizarrarela και άλλες κτήσεις σε τριάντα πέντε περιοχές που ορίζουν όλη την επικράτεια από τη Funes στο Ponicastro, το Ponicastro στη γέφυρα του San Martin και στα ανατολικά από εκεί μέχρι το Arguedas και την Τουδέλα, πληθυσμοί που σχεδιάζονταν να κατακτηθούν σύμφωνα με το ρητό: «quas in próximo annuente Deo babebimus». Χορηγήθηκε στους κατοίκους του Μοντεαραγόν το δικαίωμα να μπορούν να κάνουν καυσόξυλα σε όλα τα δάση, ακριβώς όπως και οι απεσταλμένοι και οι υπηρέτες του βασιλιά. Το μέγα προνόμιο ήταν υπογεγραμμένο και σφραγισμένο από τους βασιλιάδες Σάντσο και Πέτρο και τους επισκόπους της Αραγωνίας και της Παμπλόνα στων οποίων την επισκοπή ήταν προσαρτημένες οι εκκλησίες στη μονή.
Σε δύο προνόμια των ίδιων βασιλιάδων αναφέρονται στο «πράσινο βιβλίο» οι εκκλησίες του Σαντιάγο και της Σάντα Μαρία της Funes, μαζί με πολλές άλλες του βασιλείου της Ναβάρρας, ως προσαρτημένες στους κατοίκους του Μοντεαραγόν.
Κέρδη από την υπόσχεση για την κατάκτηση της Ουέσκας
Το κάστρο ήταν η κατοικία του βασιλιά, της οικογένειας και των αυλικών του, μέχρι τον θάνατό του Σάντσο που πέθανε το 1094 από ένα βέλος κατά την πολιορκία της Ουέσκας και θάφτηκε στο κάστρο του Μοντεαραγόν. Με αφετηρία αυτό, η πόλη της Ουέσκας θα ανακαταλαμβάνονταν τελικά το 1096 από τον Πέτρο Α´ της Αραγωνίας στη Μάχη του Αλκοράθ και έπειτα έγιναν και άλλες δωρεές στο μοναστήρι.
Σε ένα από τα τρία αντίτυπα του "Μέγα προνομίου" είχαν προστεθεί, πριν από την κατάκτηση, και αρκετές επιπλέον υποσχέσεις για μελλοντικές δωρεές όπως το μεγάλο τζαμί της Ουέσκας, «Preterea damus mezquitam majorem de Oscha cum omni bus que nunc possidet, vel in futurum adquisitura es». Επίσης μέρος των δεσμεύσεων αποτελούσε και το ιερατείο της Azuda σε περίπτωση που θα κατακτιούνταν η πόλη. Την ίδια μέρα της κατάκτησης της Ουέσκας, προέκυψε μια διαφορά μεταξύ του επισκόπου Πέτρου της Ουέσκας, που ήθελε το τζαμί για καθεδρικό ναό, και του πρώτου ηγούμενου Σιμόν, ο οποίος επισήμανε την προσυμφωνημένη υπόσχεση των βασιλιάδων Σάντσο Α´ και Πέτρου Α´. Επιτεύχθηκε ταχεία ομόνοια μεταξύ τους και ως αποτέλεσμα ο βασιλιάς Πέτρος έδωσε το τζαμί στον επίσκοπο που το θέσπισε ως καθεδρικό ναό, με την αιτιολογία πως ήταν γοτθικός ναός που είχε μετατραπεί σε τζαμί. Ως αντιστάθμιση στην ανεκπλήρωτη υπόσχεση προς το αβαείο που αφορούσε το ιερατείο, ο βασιλιάς έδωσε στη θέση του την εκκλησία του Αγίου Πέτρου του Παλιού, η οποία αντιστοιχούσε στον επίσκοπο.
Απώλειες μετά την κατάκτηση της Ουέσκας
Οι πενήντα τέσσερις εκκλησίες των χωριών: • 4 Οι δέκα εκκλησίες των κάστρων με δικό τους λόφο: • 4 Οι είκοσι οκτώ εκκλησίες των ακατοίκητων Pardinas:'''• 4
Οι εκκλησίες αυτές, με όλα τα δικαιώματά τους, τους φόρους της δεκάτης και τις πρώτες σοδειές, κατοχυρώθηκαν εκ νέου στο Μοντεαραγόν, διατηρώντας ο επίσκοπος της Ουέσκας το δικαίωμα να λειτουργεί στις εκκλησίες και τους βωμούς και να χειροτονεί κληρικούς (επισκοπικό δικαίωμα). Επίσης, του αποδόθηκαν με πλήρη δικαιώματα («pleno jure») και οι άλλες εκκλησίες μεταξύ των ποταμών, των οποίων ο αριθμός ήταν περίπου αντίστοιχος με μικρή διαφορά. Η ομόνοια επιβεβαιώθηκε από τον Πάπα Πασχάλη Β´ με βούλα στις 10 Φεβρουαρίου του 1104, αργότερα επιβεβαιώθηκε από τον Πάπα Ιννοκέντιο Β´. Αυτή η κατάσταση παρέμεινε έτσι μέχρι τη διάλυση.
Αποζημιώσεις για τις απώλειες της Ουέσκας
Στις 4 Δεκεμβρίου του 1097 δόθηκε στον ηγούμενο Εξίμινο η τοποθεσία Ipiés. Σε ένα άλλο προνόμιο (1097) η περιοχή Almunia de la Reina, δίπλα στη Σαρινιένα, με τον πύργο που είναι εκεί και τα εδάφη τους. Το 1099, δόθηκε στη μονή το χωριό Κιθένα (Quicena), το οποίο κατείχε ο Φορτούνιο Αριόλ, τώρα πλέον με όλα τα εδάφη του (δεν είναι σαφές σε έγγραφο αν ήταν η εκκλησία με τα δικαιώματά της ή ολόκληρο το χωριό και ο Φορτούνιο το είχε ως τρίτο πρόσωπο για πολεμικές υπηρεσίες για λογαριασμό του βασιλιά Σάντσο Α´). Το 1099, του δίνεται ο πύργος της Frumiyena και τρία στρέμματα γης στα εδάφη του Almudévar, ο φόρος της δέκατης και η πρώτη σοδειά στην almunia de Avarías και το ένα πέμπτο από το βασιλικό αγρόκτημα με την ονομασία Aones. Το 1101 μερικά σπίτια στην περιοχή της Bolea και το προνόμιο να έχει έναν πλωτήρα στη Funes και να ψαρεύει στα ποτάμια Άργα, Αραγών και στον Έβρο.
Ο Ιωάννης Α´ της Αραγωνίας και η διαφορά με τον εισαγγελέα
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωάννη Α´ της Αραγωνίας, του Κυνηγού, ο λεγόμενος "Εισαγγελέας" έθεσε αίτημα πάνω το εύρος της δικαιοδοσίας που είχε το Μοντεαραγόν από την εποχή της ίδρυσης του και μετά τα συσσωρευμένα κληροδοτήματα των βασιλιάδων, και ιδίως σε 27 τοποθεσίες, αν και σε πολλές είχε ήδη μικτή δικαιοδοσία στα εισοδήματα τα οποία μοιράζονταν με το στέμμα της Αραγωνίας.
Τα μέρη που αφορούσαν τη διαφορά ήταν:• 4
Ο βασιλιάς έληξε τη διαφορά τον Αύγουστο του 1391 πουλώντας στη μονή τα δικαιώματα που είχε και θα μπορούσε να έχει στην αστική και ποινική δικαιοδοσία αυτών των χωριών, όπως το δικαίωμα στο να απαιτεί χρήματα κάθε επτά χρόνια, όπως γινόταν σε όλο το βασίλειο. Η πώληση, σε επίπεδο προσωρινής κυριότητας ή σε σύμβαση τρίτου, έγινε για χίλια χρυσά φλορίνια (νόμισμα της Αραγωνίας και της Βαλένθια).
Ο Φερδινάνδος της Αραγωνίας και η εξέγερση του Ιάκωβου Β´ του Ουρζέλ
Το 1413, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του κόμη του Ουεζέλ, οι μισθοφόροι στρατιώτες του Βασιλείου της Γένοβας και του Menaut de Favars, στην υπηρεσία του επαναστάτη Αντόν ντε Λούνα, επιτέθηκαν τα περίχωρα της Ουέσκας, λαμβάνοντας το κάστρο, όπου ύψωσαν τα λάβαρα του Ιακώβου Β´ του Ουρζέλ, αν και τελικά ανακτήθηκε από τον Φερδινάνδο της Αραγωνίας.
Ο Φερδινάνδος Α΄ της Αραγωνίας χορήγησε τρία προνόμια το 1414. Στο πρώτο επιβεβαίωσε όλα τα προνόμια των προκατόχων του. Στο δεύτερο έδωσε την πατρωνία και τη βασιλική προστασία. Στο τρίτο, επιβεβαίωσε το προνόμιο της ελευθερίας και της ειλικρίνειας των βασιλικών τελών και φόρων που χορηγήθηκε από τον Πέτρο Α´ της Αραγωνίας στους κατοίκους της Azusa.
Φωτιά στην εκκλησία το 1477
Τη νύχτα της 14 Σεπτεμβρίου του 1477 προκλήθηκε μια πυρκαγιά που έκαψε την αγία τράπεζα, τη χορωδία,το όργανο, βιβλία, στολίδια και μέρος των λειψάνων. Κάηκαν επίσης το κυρίως ιερό, που αποτελούταν από έργα ζωγραφικής των αγίων πάνω από την τραπέζια, συγκεντρωμένα γύρω από την κεντρική εικόνα του Ιησού του Ναζωραίου. Η νέα αγία τράπεζα έγινε από λεπτό αλάβαστρο που ολοκληρώθηκε το 1495 και ο δημιουργός υποτίθεται πως είναι ο γλύπτης Damian Forment που αμέσως μετά έφτιαξε την τράπεζα στον καθεδρικό ναό της Ουέσκας. Η διατηρημένη εικόνα της παλιάς τράπεζας τοποθετήθηκε στη σκήτη της μονής μέχρι το 1734 και από εκεί μετακόμισε σε ένα σκαλιστό παρεκκλήσι ειδικά στην πρώτη ανάπαυλα της σκάλας που οδηγεί στο υπόγειο ναό.
Ο Μιγκέλ ντε Σόρια και ο διαμελισμός της μονής της Σαρινιένα το 1546
Ο πρώτος διαμελισμός που έγινε στο Μοντεαραγόν ήταν το μοναστήρι της Σαρινιένα που κατάργησε ο Πάπας Παύλος Γ΄ κατόπιν αιτήματος του Μιγκέλ ντε Σόρια, ο οποίος είχε τον έλεγχο του όπως και τον έλεγχο της δικαιοσύνης και των ένορκων της Σαρινιένα. Τα έσοδα αποτιμώνται σε πεντακόσια χρυσά δουκάτα που δόθηκαν στην εκκλησία της πόλης αυτής με βούλα του Πάπα που δόθηκε στη Ρώμη στις 22 Μαρτίου του 1546. Η διαχωρισμένη δικαιοδοσία του μοναστηριού που έμεινε στον ηγούμενο της πόλης αυτής, ανατέθηκε λίγο αργότερα στην επισκοπή της Ουέσκας.
Ο Φίλιππος Β´ και ο γενικός διαμελισμός του Πάπα Πίου Ε´ το 1571
Οι τακτικοί μοναχοί του αγίου Αυγουστίνου κατοικούσαν στη μονή για σχεδόν πέντε αιώνες συνεχόμενα μέχρι και τη στιγμή του γενικού διαμελισμού του, στην εποχή του Πάππα Πίου Ε´, κατόπιν αιτήματος του Φιλίππου Β´ (482 χρόνια από την ίδρυση). Το 1572 διαχωρίστηκε από την Επισκοπή της Ουέσκας, η νεοϊδρυθείσα νέα επισκοπή της Χάκας. Η επισκοπή της Ρόδας-Μπαρμπάστρο, καταργήθηκε το 1149 και μεταφέρθηκε στη Λέριδα, για να εμφανιστεί ξανά ως επισκοπή του Μπαρμπάστρο το 1573, διαχωρισμένη από της Ουέσκας. Αυτό συνεπάγεται την απόδοση των εσόδων και δικαιωμάτων της μονής σε αυτές τις επισκοπές, που ορισμένοι συγγραφείς χαρακτήρισαν ως "λεηλασία".
Το Μοντεαραγόν για αυτές τις αιτίες έμεινε χωρίς ηγούμενο για κοντά δεκατρία χρόνια, μεταξύ των ετών 1574-1587, και επί είκοσι έξι χρόνια χωρίς κανονικούς μοναχούς τη μονή την είχε αναλάβει ο Φίλιππος Β´, που στο μεταξύ εγκατέστησε εκ νέου στο μοναστήρι διορισμένο οικονομικό διαχειριστή, κυβερνήτη και έξι ιερείς μέχρι το 1598.
Η ανανέωση του 1598, μετά τη γενική μεταρρύθμιση
Μετά τη διάλυση, αποκαταστάθηκαν τα έσοδα που του είχαν απομείνει και εφαρμόστηκαν σύμφωνα με την πρόνοια των αποστολικών βουλών του πάπα, που έστειλαν να βάλουν τους μεταρρυθμιστικούς κανονικούς μοναχούς του αγίου Αυγουστίνου της αδελφότητας του Λατερανού. Ο πρώτος ηγούμενος της νέας εγκατάστασης ήταν ο Marco Antonio Reves το 1587 και οι τρεις πρώτοι μοναχοί μετατέθηκαν το 1598, από το υπό καταστολή μοναστήρι της Santa Cristina, συνεχίζοντας τη μοναστική διαδοχή μέχρι το 1792. Από την ίδρυση του, το αβαείο του Μοντεαραγόν, βρισκόταν πάντα υπό την εξουσία του αγίου Αυγουστίνου.
Έσοδα και αξιώματα της μονής κατά τον δέκατο έκτο αιώνα
thumb|150px|right|Το όργανο της εκκλησίας του [[Αϊέρβε]]
Αυτή την εποχή τα έσοδα της μονής εκτιμώνται μεταξύ 30-40 χιλιάδων δουκάτων της Αραγωνίας, ενώ η εκκλησία και το μοναστήρι αποτελούνταν από έναν ηγούμενο και τέσσερις αξιωματικούς που ήταν, «ο νοσοκόμος», «ο ιερέας», «ο νεωκόρος» και «ο ψάλτης», και έξι ηγούμενους με τους τίτλους των αντίστοιχων μονών τους που ήταν προσαρτημένες στο Μοντεαραγόν, τις Σαρινιένα, Bolea, Gurrea, Funes, Larraga, και Uxue, και άλλους αξιωματικούς και ηγούμενους που είχαν την κατοικία τους στο μοναστήρι. Υπήρχε επίσης «ο ηγούμενος της σκήτης», που εκλέγονταν από την «Κεφαλή» που προσαρτόταν άμεσα στον αββά ηγούμενο και ήταν υπεύθυνος για τα οικονομικά και τη φύλαξη της σκήτης. Ένας «κοσμήτορας ή έφορος» που διαχειρίζονταν τα κοινά έσοδα του μοναστηριού, με υποχρέωση να δίνει λογαριασμό στην «κεφαλή», τον οποίο επέλεγαν για αυτό τον ρόλο για ένα ή περισσότερα έτη. Για την εκκλησία υπήρχαν διάφοροι «οικότροφοι» και «ιερείς», όπως και ένα «παρεκκλήσι των μουσικών».
Η ισπανική κατάσχεση του 1835
Μετά από επτά αιώνες, η ισπανική κατάσχεση του 1835 σηματοδότησε το τέλος της μονής, η οποία είχε πολιτικά λεηλατηθεί και επιπλέον υποστεί μια καταστροφική πυρκαγιά. Μερικά από τα έργα τέχνης που υπήρχαν, σώθηκαν (όπως το κύριο πολύπτυχο των εικόνων του καλλιτέχνη Gil Morlanes el Viejo) που είναι εκτεθειμένο στο Μουσείο της Ουέσκας και στο Επισκοπικό Μουσείο της Ουέσκας.
Ηγούμενοι του Μοντεαραγόν
• 2
Αρχιτεκτονική
Τα τείχη είναι όλα από λαξευμένους ογκόλιθους και είχαν ύψος εκατόν είκοσι παλαμών και πάχος δέκα με δώδεκα παλάμες. Ήταν εφοδιασμένα με δέκα πέτρινους πύργους, οι οποίοι παλιά δέσποζαν κατά σαράντα παλάμες πάνω από τα τείχη που αργότερα μειώθηκαν στο ίδιο επίπεδο με αυτά. Μέσα στο κάστρο υπάρχει και ένας άλλος ανεξάρτητος πύργος, ο οποίος χρησίμευε ως καμπαναριό. Γύρω από ολόκληρο το κτίριο υπήρχαν άλλα δεύτερα ισχυρά και χοντρά τείχη, που εξυπηρετούσαν ως προπύργιο και γείσο, τα οποία επίσης περίκλειαν τον λόφο, εξυπηρετώντας έτσι στο να διατηρείται η σταθερότητα του κάστρου. Μεταξύ των δύο τειχών υπήρχε αρκετός χώρος για να περπατάνε τρία άτομα κατά μέτωπο. Εντός των κυρίων τειχών υπάρχουν δύο παράθυρα με τα φρεάτια τους, σκήτες και πάνω από τις σκήτες βρισκόταν η εκκλησία, το παλάτι του ηγούμενου και τα σπίτια των μοναχών, των οικότροφων και των υπηρετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Ισπανία Κατηγορία:Οχυρώσεις στην Ισπανία Κατηγορία:Μεσαιωνική Ισπανία Κατηγορία:Πολιτισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Τουρισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αραγωνία
Λιοδώρα Αρκαδίας
μικρογραφία|[[Δήμος Γορτυνίας]] μικρογραφία|[[Δημοτική ενότητα Ηραίας|Δημοτική Ενότητα Ηραίας]] Η Λιοδώρα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Λιοδώρας, της Δημοτικής Ενότητας Ηραίας και υπάγεται στο Δήμο Γορτυνίας.
Γενικές πληροφορίες
Η Λιοδώρα Αρκαδίας  είναι χωριό κτισμένο στην Δυτική Ηραία, κοντά στις όχθες του ποταμού Λάδωνα, σε καταπράσινη και εύφορη τοποθεσία, σε υψόμετρο 161 μέτρων. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει 72 κατοίκους, ενώ με την Απογραφή του 2001, είχε 117 κατοίκους. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Τσούκα.
Η χλωρίδα στην περιοχή της Λιοδώρας είναι αυξημένη και αρκετά πυκνή, λόγω του βιότοπου του Λάδωνα. Η Λιοδώρα βρίσκεται πάνω στην Επαρχιακή Οδό που συνδέει τα Λουτρά Ηραίας, με τη γέφυρα του Λάδωνα και κοντά στα χωριά Αγιονέρι και Χρυσοχώρι. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την μελισσοκομία. Τα σπίτια του χωριού είναι χτισμένα στον κλασικό γορτυνιακό ρυθμό.
Κατά το Μεσαίωνα αποτελούσε έδρα της περιοχής, που περιελάμβανε τα περισσότερα χωριά της Ηραίας. Κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, στην περιοχή έδρασε ο Παλουμπιώτης, Κόλλιας Πλαπούτας, ο οποίος είχε το προσωνύμιο «Άρχων της Λιοδώρας», καθώς την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η Παλούμπα αποτελούσε τμήμα της Λιοδώρας.
Στη Λιοδώρα λειτουργούσε το ένα από τα δύο Δημοτικά Σχολεία του Δήμου Ηραίας. Επίσης στο χωριό λειτουργεί παραδοσιακό αποστακτήριο τσίπουρου.
Η Λιοδώρα συνδέεται οδικά με τον Πυρρή, με δρόμο 4 χιλιομέτρων, με τις Ιαματικές Πηγές Ηραίας με δρόμο 2,5 χιλιομέτρων και με δρόμο 4 χιλιομέτρων με τον οικισμό Γαρατζηνού στην Γέφυρα του Λάδωνα. Η Λιοδώρα απέχει 26 χιλιόμετρα από τα Τρόπαια, 101 χιλιόμετρα απο την Τρίπολη και 240 χιλιόμετρα περίπου από την Αθήνα.
Πτέρη Μεσσηνίας
Η Πτέρη, αναφερόμενη παλαιότερα ως τα Σκλαβέικα ή τα Σκλαβαίικα, είναι ορεινός οικισμός κοντά στον Αυλώνα και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Λιοδώρα Αρκαδίας
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.622934" longitude="21.913605" zoom="12" width="1000" height="400" align="center" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Πτέρη Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Η Πτέρη βρίσκεται περίπου 28 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 10 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχει υψόμετρο 621 μέτρα και απέχει 12 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στην Πτέρη, προς τα ανατολικά της, βρίσκεται επίσης ο Αυλώνας σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων.
Διοικητική ιστορία
Τα Σκλαβέϊκα προσαρτήθηκαν αρχικά στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1845  και παρέμειναν σε αυτόν ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Ο οικισμός πάντως δεν αναφέρεται, το 1853, στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αυλώνος της Επαρχίας Τριφυλίας, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Αυλώνος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν το χωριό Σιδηρόκαστρον. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 τα Σκλαβέϊκα προσαρτώνται στην Κοινότητα Καραμουσταφά,  στην οποία έδρα ήταν το Καραμουσταφά (ο Αυλώνας) και είχε ενταχθεί επίσης ο οικισμός Καλλίσταινα (Καλίτσαινα). Το 1916 προσαρτάται στην κοινότητα αυτή και το Τρουκάκι (Πανόραμα), ενώ το 1922 ο Καραμουσταφάς και η κοινότητά του μετονομάζονται σε Αυλών και Κοινότητα Αυλώνος αντίστοιχα. Το χωριό αναφέρονταν επίσημα ως τα Σκλαβαίικα, από το 1940 ως το 1957, όταν και μετονομάσθηκε επίσημα σε Πτέρη. Το χωριό παρέμεινε στην Κοινότητα Αυλώνος (με τις αλλαγές στην ονομασία του χωριού και της κοινότητας), από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», ο Αυλών, η Πτέρη και το Πανόραμα υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Πτέρη ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Η Πτέρη σήμερα είναι η οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Αυλώνος του Δήμου Τριφυλίας, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί Πανόραμα και ο Αυλώνας, ως έδρα επίσης της Τοπικής Κοινότητας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει μόλις 1 μόνιμο κάτοικο.
Κτίρια – εκδηλώσεις
Στο χωριό, μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1965, τα περισσότερα σχεδόν σπίτια έπρεπε να γκρεμιστούν και να ξαναφτιαχθούν, για να γίνουν κατοικήσιμα, καθώς είχαν πάθει μικρές ή μεγάλες ζημιές, όπως επίσης και το παλαιό Δημοτικό Σχολείο, το οποίο λειτουργούσε από το 1936. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε δρόμος για την μεταφορά των οικοδομικών υλικών και δεν υπήρχε επάρκεια σε τεχνίτες για να τελειώσουν γρήγορα οι εργασίες αποκατάστασης. Για τους Σκλαβέους αυτό ήταν το τελικό πλήγμα και απογοητευμένοι αναγκάστηκαν σταδιακά να εγκαταλείψουν το χωριό τους, όπως το είχαν κάνει και άλλοι πιο μπροστά, κατά τη δεκαετία του 1950, που ξενιτεύτηκαν στο εξωτερικό αναζητώντας καλύτερη ζωή. Παρέμειναν όμως, τότε, μια-δυό οικογένειες, ενώ σήμερα στην Πτέρη έχει απομείνει μόνο ένας κάτοικος, που ζει μόνιμα εκεί. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος χτίστηκε μετά το 1700 και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Το 1940 οι κάτοικοι ανακαίνισαν και μεγάλωσαν την εκκλησία η οποία χρησίμευε και για κοιμητηριακός ναός. Κάθε χρόνο στην επέτειο της γιορτής του Αγίου ο Σύλλογος Πτέρης, ο οποίος ιδρύθηκε το 1981 με έδρα στην Αθήνα, έχει καθιερώσει εσπερινό με γλέντι στο Πολιτιστικό Κέντρο του χωριού, πρωινή λειτουργία και μετά ακολουθεί πανηγύρι στην πλατεία με τα 3 πέτρινα αλώνια με φαγοπότι και γλέντι. Στο χωριό εκτός από το πανηγύρι του πολιούχου Αγίου Δημητρίου, ο Σύλλογος Πτέρης πραγματοποιεί επίσης και διάφορα άλλα πολιτιστικά δρώμενα, όπως την αναβίωση του εθίμου του Παραδοσιακού Αλωνίσματος, το οποίο διεξάγεται κοντά στην πλατεία του χωριού, όπου υπάρχουν δύο πηγάδια και τρία παραδοσιακά πέτρινα αλώνια.
Αξιοθέατα
Από το πλάτωμα, στο οποίο βρίσκεται το χωριό, ο θεατής μπορεί να αγναντεύει από τη μία μεριά το Ιόνιο πέλαγος και από την άλλη το ποτάμι της Νέδας.
Αρωνιάδικα Κυθήρων
Τα Αρωνιάδικα είναι οικισμός των Κυθήρων. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Πτέρη Μεσσηνίας
Η Νέδα
Σημαντικό αξιοθέατο για την περιοχή του χωριού είναι η διαδρομή στο φαράγγι, το ποτάμι και τους καταρράκτες της Νέδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Αρωνιάδικα Κυθήρων
Γεωγραφία
Τα Αρωνιάδικα είναι ημιορεινός, μεσόγειος οικισμός στο κεντρικό τμήμα των Κυθήρων, πάνω στον κεντρικό επαρχιακό δρόμο του νησιού (Χώρας-Αγίας Πελαγίας), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 370. Απέχει 15 χλμ. περίπου Β. της Χώρας Κυθήρων.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αρωνιάδικων είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 4,134 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Πιτσινάδες.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1866 και εντάχθηκε διαδοχικά στους νομούς Ζακύνθου, Αργολίδος & Κορινθίας (1869), Λακωνικής (1899), Αργολίδος & Κορινθίας (1909), Αττικής & Βοιωτίας (1929) και Αττικής (1943). Το 1964 εντάχθηκε στον νομό Πειραιώς και το 1972 υπήχθη οριστικά στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αρωνιάδικων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων.
Αξιοθέατα και διατηρητέα
Στον οικισμό εδρεύει ο Αγροτικός Μελισσοκομικός Συνεταιρισμός Κυθήρων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων
Ζακ Σαντέρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Λουξεμβούργιοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λουξεμβούργου
4'33"
Το 4′33″ ("Τέσσερα λεπτά και τριάντα τρία δευτερόλεπτα", στα αγγλικά "Four minutes, thirty-three seconds", ή απλά "Four thirty-three" ) είναι μία σύνθεση σε τρία μέρη του Αμερικάνου πειραματιστή συνθέτη Τζόν Κέιτζ (1912 - 1992). Συντέθηκε το 1952, για οποιοδήποτε όργανο ή συνδυασμό μουσικών οργάνων και η παρτιτούρα ζητά από τον εκτελεστή ή εκτελεστές του έργου να μην παίξουν το όργανο ή όργανά τους καθ'όλη τη διάρκεια του κομματιού και στα 3 μέρη. Το κομμάτι αποτελείται από τους ήχους του περιβάλλοντος που ακούν οι ακροατές ενώ αυτό εκτελείται, αν και πολλές φορές θεωρείται ως "4 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα σιωπής".
Η σύλληψη του έργου έγινε γύρω στα 1947-1948, ενώ ο συνθέτης εργαζόταν πάνω στο έργο του Σονάτες και Ιντερλούδια. Το 4′33″ αποτέλεσε για τον Κέιτζ την επιτομή της ιδέας του πως κάθε ήχος μπορεί να αποτελέσει μουσική. Αντικατοπτρίζει επίσης την επιρροή του Ζεν Βουδισμού τον οποίο ο Κέιτζ μελέτησε από τα τέλη της δεκατίας του 1940. Σε μία συνεντευξή του το 1982, και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, ο Κέιτζ δήλωσε πως, κατά την άποψή του, το 4 '33'' ήταν το πιο σημαντικό του έργο. Το Λεξικό Μουσικής και Μουσικών New Grove περιγράφει το 4 '33'' ως "την πιο διάσημη και αμφιλεγόμενη δημιουργία" του Κέιτζ.
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Audio
App
Κατηγορία:Μουσικές συνθέσεις Κατηγορία:Μεταμοντέρνα τέχνη
Φρειδερίκος Κάζιμιρ του Λάντσμπεργκ
Ο Φρειδερίκος Κάζιμιρ, γερμ. Friedrich Kasimir (10 Ιουνίου 1585 - 30 Σεπτεμβρίου 1645) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Παλατινάτου ήταν κόμης του Λάντσμπεργκ (Landsberg) το διάστημα 1604-45.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τσβάιμπρυκεν και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη Α΄, κόμη του Τσβάιμπρυκεν και της Μαγδαληνής του Λα Μαρκ, κόρης του Γουλιέλμου, δούκα του Γύλιχ-Κλέβης-Μπεργκ.
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1604 και ο μεγαλύτερος αδελφός του έλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Τσβάιμπρυκεν, ενώ ο Φρειδερίκος Κάζιμιρ έλαβε την περιοχή γύρω από το Λάντσμπεργκ της Αλσατίας.
Απεβίωσε το 1645 στο Μονφόρ-αν-Ωξουά και τάφηκε στο ναό Αλεξάντερσκιρχε του Τσβάιμπρυκεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αιμιλία Αντβερπιάνα του Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Α΄, πρίγκιπα της Οράγγης και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Μιχαήλ Κάσσος
Ο Μιχαήλ Κάσσος ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής και πρόεδρος του αλβανικού Κοινοβουλίου, καθώς και εκπρόσωπος της ελληνικής κοινότητας στην Αλβανία.
Ο Κάσσος αποτελεί γόνος ελληνικής οικογένειας στο χωριό Σεπέρ της Ζαγοριάς, στο έδαφος της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (σημερινή νότια Αλβανία). Το 1914, υποστήριξε το φιλοελληνικό κόμμα που ίδρυσε την Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου και αγωνίστηκε ενάντια στην προσάρτηση της περιοχής στο νεοσύστατο Αλβανικό Πριγκιπάτο.
Με την ενσωμάτωση της Βορείου Ηπείρου στην Αλβανία κατάφερε να αποκτήσει επιρροή στην αλβανική πολιτική σκηνή. Το 1923 έγινε μέλος του Αλβανικού Κοινοβουλίου για την επαρχία Αργυροκάστρου. Υποστήριξε τον Αχμέτ Ζόγου, ο οποίος εξελέγη Πρόεδρος της Αλβανίας το 1925. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ο Κάσσος έγινε πρόεδρος του αλβανικού Κοινοβουλίου. Αργότερα τοποθετήθηκε πρέσβης Αλβανίας στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες πολιτικοί Κατηγορία:Πρέσβεις της Αλβανίας στην Ελλάδα
Τουρκικός Ναύσταθμος Αλεξανδρέττας
Ο Ναύσταθμος Αλεξανδρέττας (τουρκικά: İskenderun Deniz Üssü) αποτελεί βάση του τουρκικού ναυτικού στη βορειοανατολική ακτή της Μεσογείου, 2,5 χλμ. βορειοανατολικά της Αλεξανδρέττας, στην επαρχία Χατάι στη νότια Τουρκία. Υπάγεται στην Διοίκηση του Τουρκικού Ναυτικού στην περιοχή της Νότιας Θάλασσας. Η βάση είναι στα βόρεια του λιμανιού της Αλεξανδρέττας.
Ναυτικό Κέντρο Εκπαίδευσης Αλεξανδρέττας
Ο ναύσταθμος φιλοξενεί το μεγαλύτερο από τα τρία ναυτικά κέντρα εκπαίδευσης της Τουρκίας, το Ναυτικό Κέντρο Εκπαίδευσης Αλεξανδρέττας, που βρίσκεται 2,5 χιλιόμετρα νότια της Αλεξανδρέττας στην Ευρωπαϊκή Οδό 91. Στην 1η Εκπαιδευτική Ταξιαρχία Αλεξανδρέττας (Iskenderun 1ci Deniz Er Eitim Alayı) μεταξύ 2.500 και 5.000 στρατολογημένων εκπαιδεύονται δύο φορές το χρόνο   στα καθήκοντα επί του πλοίου καθώς και στις θαλάσσιες επιχειρήσεις μέσα σε 45 ημέρες. Περισσότεροι από 1,5 εκατομμύρια στρατολογημένοι ναυτικοί υπολογίζεται ότι έχουν εκπαιδευτεί και αποφοιτήσει από το Ναυτικό Κέντρο Εκπαίδευσης Αλεξανδρέττας από την ίδρυσή του το 1953.
Άλλα δύο ναυτικά κέντρα εκπαίδευσης επίσης σε μέγεθος τάγματος, βρίσκονται στο Σαριγιέρ της Κωνσταντινούπολης και στη Σμύρνη.
Ναυτικό Νοσοκομείο Αλεξανδρέττας
Στο ναύσταθμο λειτουργεί επίσης τον οποίον και εξυπηρετεί, το Ναυτικό Νοσοκομείο Αλεξανδρέττας το οποίο διαθέτει 200 κλίνες.
Ναυτικό Μουσείο Αλεξανδρέττας
Στις 26 Ιουνίου 2009, η Διοίκηση Ναυτικής Βάσης Αλεξανδρέττας άνοιξε το τρίτο Ναυτικό Μουσείο της Τουρκίας στο κέντρο της πόλης. Στο μουσείο εκτίθενται έργα και αντικείμενα από την εποχή του Οθωμανικού Ναυτικού και της Δημοκρατίας του Χατάι, μαζί φυσικά με εκθέματα του Τουρκικού Ναυτικού. Το μουσείο, που στεγάζεται σε ένα κτίριο δύο ορόφων το οποίο χρησιμοποιείται από το 1942 ως έδρα της Διοίκησης της Ναυτικής Βάσης Αλεξανδρέττας, απαρτίζεται από εννέα αίθουσες με εκθέματα που καλύπτουν συνολική έκταση 630 τ.μ. καθώς και δύο εργαστήρια. Άλλα τουρκικά ναυτικά μουσεία βρίσκονται στο Μπεσίκτας, στην Κωνσταντινούπολη και στο Τσανάκκαλε (Δαρδανέλλια).
Αναφορές
Αλεξανδρέττας Ναύσταθμος
Κύπελλο Κύπρου καλαθοσφαίρισης ανδρών 2018-19
Το Κύπελλο Κύπρου 2019 ήταν η 51η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικητής ήταν ο Κεραυνός Στροβόλου για 10η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο συμμετείχαν 8 ομάδες οι οποίες αναμετρήθηκαν μεταξύ τους σε μονούς νοκ-άουτ αγώνες, ενώ ο τελικός διεξήχθη σε ουδέτερο γήπεδο.
Συμμετέχουσες Ομάδες
Οι ακόλουθες 8 ομάδες (με αλφαβητική σειρά) που αγωνίστηκαν στο Κύπελλο Κύπρου το 2019:
Προημητελική Φάση
Πετρολίνα ΑΕΚ - Προτέας ΕΚΑ ΑΕΛ ( 85 - 78 )
Κεραυνός Στροβόλου - Απόλλων Λεμεσού ( 68 -63 )
Ομόνοια Λευκωσίας - ΑΠΟΕΛ ( 76 - 63 )
Ημιτελική Φάση
* Στην παρένθεση αναγράφεται το αποτέλεσμα του κάθε αγώνα
Κεραυνός Στροβόλου - Ένωσις Νέων Παραλιμνίου ( 80 - 76 )
Τελικός
* Στην παρένθεση αναγράφεται το αποτέλεσμα του αγώνα
Πετρολίνα ΑΕΚ - Κεραυνός Στροβόλου ( 86 - 89 ) Πετρολίνα ΑΕΚ (Προπονητής:Δημήτρης Κουκούρης)
Παντελή 14 (2), Ντουρέν 6, Γκίμπσον 19 (3), Σκίφιτς 10, Βερεμένκο 6, Κούνας 3 (1), Μπιγκς 18, Σιζόπουλος 7 (2), Στιούαρντ 3 (1).
Θεοχαρίδης 2, Μπάρκερ 10 (2), Κορωνίδης 2, Τσάνελς 9, Γουίλις 40 (2), Μιχαήλ 6 (1), Στυλιανού 14 (3), Ελευθερίου, Χάγκινς 6.
Πηγή
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Δήμος Γκίρνε
Ο Δήμος Γκίρνε είναι παράνομος δήμος της επαρχίας Γκίρνε στην μη αναγνωρισμένη Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος του δήμου ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία ονομάζεται Δήμος Κερύνειας. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, ο δήμος δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκίρνε
Αθηνά Παπαφωτίου
Η Αθηνά Παπαφωτίου (23 Αυγούστου 1989, Αθήνα ) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Παναθηναϊκού στο Πρωτάθλημα Βόλεϊ Λιγκ της Ελλάδας στη θέση της πασαδόρου.
Προσωπικά στοιχεία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Ο πατέρας της Σπύρος ήταν πολιτικός μηχανικός και η μητέρα της Μαρία είναι οικονομολόγος, υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομίας. Από μικρή είχε έφεση στον αθλητισμό και πολύ καλές αθλητικές επιδόσεις. Υπήρξε υπότροφος με πλήρη μαθητική/αθλητική υποτροφία της Σχολής Μωραΐτη και αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι κάτοχος MBA από το Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου και του Μεταπτυχιακού Προγράμματος «Παγκόσμια Υγεία - Ιατρική των Καταστροφών» της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Η Παπαφωτίου έχει αναπτύξει πλούσια κοινωνική δραστηριότητα, ως δημιουργός του Ανθρωπιστικού Προγράμματος «Thriboo», με εθελοντικές δράσεις προώθησης εναλλακτικών μέσων εκπαίδευσης μέσω του αθλητισμού σε αναπτυσσόμενες περιοχές, όπως η Ζανζιβάρη.
Καριέρα
Η Αθηνά Παπαφωτίου ξεκίνησε την καριέρα της το 1998 στον Ηλυσιακός, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2008, οπότε μετακινήθηκε για μία χρονιά στον Α.Ο. Αγίας Παρασκευής. Την περίοδο 2009-10 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α1 με τη φανέλα του Πανιωνίου και το 2010 έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα της με τη μεταγραφή της στον Παναθηναϊκό, με τον οποίο στέφθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος την περίοδο 2010-11.
Το 2017 υπέγραψε στην υπερδύναμη του ιταλικού πρωταθλήματος Ιμόκο της πόλης Κονελιάνο, από την οποία όμως αποχώρησε τον Μάρτιο λόγω ενός τραυματισμού, και τελείωσε την περίοδο στην πολωνική ΛΚΣ Λoτζ, με την οποία κατέλαβε τη 2η θέση του πρωταθλήματος Πολωνίας.
Το Καλοκαίρι του 2018 επέστρεψε στην αγαπημένη της Βόλεϊ Μυλούζ, αλλά στο τέλος της περιόδου ενέδωσε και πάλι στις "σειρήνες" από την Ιταλία, αυτή τη φορά για τη Φιλοτράνο Παλαβόλο, η οποία όμως δεν κάλυπτε τις φιλοδοξίες της, και έτσι το 2020 επέστρεψε στη γερμανική Αλιάντς Στουτγκάρδης.
Τον Μάιο του 2021 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο κατέκτησε το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ελλάδας το 2022 στη μεγάλη επιστροφή των πράσινων στην κορυφή του ελληνικού γυναικείου βόλεϊ.
Στο φάιναλ-4 του Κυπέλλου Ελλάδας 2023 που διαξήχθη στην Άρτα, η Αθηνά Παπαφωτίου βραβεύτηκε από τον δήμαρχο της πόλης για την πολύχρονη προσφορά της στο γυναικείο βόλεϊ. Στο Πρωτάθλημα Ελλάδας 2022-23 με την κατάκτηση του 25ου πρωταθλήματος στην ιστορία του Παναθηναϊκού η Αθηνά Παπαφωτίου αναδείχθηκε πανάξια Πολυτιμότερη Παίκτρια (MVP) του πρωταθλήματος.
Διεθνής καριέρα
Η Αθηνά Παπαφωτίου κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ελλάδας Γυναικών το 2011, συμμετείχε στους αγώνες για την Ευρωπαϊκή Λίγκα, και από τότε υπήρξε μόνιμο στέλεχος της εθνικής ομάδας. Έχει αγωνιστεί σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις, όπως στους Μεσογειακούς του 2013, σε προκριματικούς Παγκόσμιων και Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, σε αγώνες για την Ευρωπαϊκή Λίγκα, καθώς και στους τελικούς του Ευρωπαϊκού 2019. Το 2019 κατατάχθηκε ως καλύτερη πασαδόρος της Ευρωπαϊκής Ασημένιας Λίγκας, στην οποία συμμετείχε τότε η Ελλάδα. Μετά την τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 2019, στην οποία η Εθνική Ελλάδας προκρίθηκε μετά από 18 χρόνια και κατέλαβε την 14η θέση, η Αθηνά Παπαφωτίου ανακοίνωσε την αποχώρηση της από το αντιπροσωπευτκό συγκρότημα. Χαρακτηριστικά ανέφερε στην εκπομπή της ΕΟΠΕ στο Instagram: «Προσωπικά για μένα ήρθε η ώρα να σταματήσω από την Εθνική και να έρθουν νέα κορίτσια.» Συνολικά μέχρι το 2018 η Αθηνά Παπαφωτίου είχε πραγματοποιήσει 76 συμμετοχές στην Εθνική Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών.
Εθνικά Πρωταθλήματα
'''4 Πρωταθλήματα Ελλάδας
'''1 Πρωτάθλημα Γαλλίας
'''Πρωτάθλημα Γερμανίας
'''Πρωτάθλημα Πολωνίας
Εθνικά Κύπελλα
'''1 Κύπελλο Ελλάδας
'''1 Κύπελλο Γερμανίας
'''Κύπελλο Πολωνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΕΚ
Λάντενουλφ Β΄ της Κάπουα
Ο Λάντενουλφ Β΄, Landenulf II (απεβ. 993) από τον Οίκο της Κάπουα διαδέχθηκε τον αδελφό του Λανδούλφος Δ΄ ως πρίγκιπας της Κάπουα το 982 και κυβέρνησε μέχρι τη δολοφονία του. Ήταν ένας από τους νεότερους γιους του Πάντουλφ Α΄ του Σιδηροκέφαλου, πρίγκιπα των Μπενεβέντο, Κάπουα, Σαλέρνο, Σπολέτο & Καμερίνο και της συζύγου του Αλοάρας.
Βιογραφία
Ο Λάντενουλφ Β΄ ήταν νέος και κυβέρνησε υπό την επιτροπία της μητέρας του Aλοάρας μέχρι το τέλος της το 992. Ο αδελφός του Λαϊδούλφος κόμης του Tεάνo, υποκίνησε μία ομάδα πολιτών να επαναστατήσουν και να τον δολοφονήσουν το Πάσχα του επόμενου χρόνου. Κηδεύτηκε στις 21 Απριλίου στο Σαν Μπενεντέτο της Κάπουα.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα
Μαρμάρινα Σπίτια Σερρών
Τα Μαρμάρινα Σπίτια είναι κατηργημένος οικισμός του σημερινού Δήμου Αμφίπολης του Νομού Σερρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Αμφίπολης
Ερβέ Μπαζέν
Άφησε το στίγμα του στη γαλλική λογοτεχνία του 20ου αιώνα με το μυθιστόρημά του Με την οχιά στο χέρι που δημοσιεύτηκε το 1948 και στη συνέχεια με τη δράση του για είκοσι χρόνια ως πρόεδρος της Ακαδημίας Γκονκούρ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ερβέ Μπαζέν, γεννήθηκε στην Ανζέ στις 17 Απριλίου 1911, καταγόμενος από καθολική οικογένεια της μεγαλοαστικής τάξης. Ήταν ανιψιός του συγγραφέα Ρενέ Μπαζέν. Ο πατέρας του ήταν δικαστικός που ανέλαβε πανεπιστημιακή και διπλωματική θέση στη Σαγκάη στην Κίνα όπου ταξίδεψε με τη σύζυγό του. Ο Ερβέ και ο αδελφός του μεγάλωσαν στο πατρογονικό κάστρο με τη γιαγιά τους, μετά τον θάνατο της οποίας η μητέρα τους επέστρεψε. Ο Μπαζέν εναντιώθηκε συχνά στη μητέρα του που ήταν αυταρχική γυναίκα. Έφυγε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της εφηβείας του και αρνήθηκε να δώσει εξετάσεις στην Καθολική Νομική Σχολή της Ανζέ. Σε ηλικία 20 ετών απομακρύνθηκε από την οικογένειά του. Φεύγοντας από το σπίτι, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου σπούδασε στη Σορβόννη και πήρε πτυχίο φιλολογίας.
Ο Μπαζέν έγινε μέλος της Ακαδημίας Γκονκούρ το 1958. Έγινε πρόεδρος της ακαδημίας το 1973 και αντικαταστάθηκε, μετά τον θάνατό του, από τον Χόρχε Σεμπρούν. Πολιτικά, ανήκε στο Κίνημα της Ειρήνης, κοντά στο κομμουνιστικό κόμμα. Το 1979 του απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης Λένιν.
Παντρεύτηκε τέσσερις φορές και απέκτησε επτά παιδιά. Το 1995, παραχώρησε τα χειρόγραφα και τις επιστολές του στα αρχεία της κοινότητας Νανσί, όπου βρίσκονταν ήδη τα αρχεία των αδελφών Εντμόν και Ζυλ ντε Γκονκούρ οι οποίοι κατάγονταν από την πόλη.
Ο Ερβέ Μπαζέν πέθανε στην Ανζέ στις 17 Φεβρουαρίου 1996.
Έργο
Από το 1931 περίπου ο Μπαζέν βρέθηκε στο Παρίσι, όπου έλαβε πτυχίο φιλολογίας στη Σορβόννη. Κατά τη διάρκεια των επόμενων 15 ετών εργάστηκε σε πολλές μικρές δουλειές και έγραφε ποίηση με μικρή επιτυχία. Αξιοσημείωτο έργο αυτής της περιόδου είναι η ίδρυση μιας ποιητικής επιθεώρησης, La Coquille (Το κέλυφος, οκτώ τεύχη). Το 1947, κέρδισε το βραβείο Απολλιναίρ για το Jour, την πρώτη του ποιητική συλλογή. Το 1948 ακολούθησε η ποιητική συλλογή À la poursuite d'Iris.
Ακολουθώντας τη συμβουλή του Πωλ Βαλερύ, άφησε την ποίηση για να επικεντρωθεί στην πεζογραφία.
Οι εφηβικές συγκρούσεις με τη μητέρα του, του ενέπνευσαν το μυθιστόρημα Με την οχιά στο χέρι το 1948. Το μυθιστόρημα αφηγείται την παιδική ηλικία και την εφηβεία ενός παιδιού και τα προβλήματα με τη σκληρή και αυταρχική μητέρα του. Είχε τεράστια επιτυχία στη μεταπολεμική Γαλλία και ακολούθησαν Ο θάνατος του μικρού αλόγου και Η κραυγή της κουκουβάγιας, που έχουν ως ήρωες τους χαρακτήρες του πρώτου μυθιστορήματος και αποτελούν τριλογία. Σε άλλα έργα του, η βίαιη σάτιρα είχε στόχο την αστική τάξη, τις οικογενειακές πιέσεις και τα εγκλήματα του βιομηχανικού πολιτισμού. Εκτός από μυθιστορήματα, έγραψε επίσης διηγήματα και δοκίμια.
Κινηματογράφος
Αρκετά έργα του Ερβέ Μπαζέν μεταφέρθηκαν σε ταινίες για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Το μυθιστόρημα Το κεφάλι ενάντια στους τοίχους (1949), που διηγείται την ιστορία της καταστροφής της προσωπικότητας ενός νέου μετά από μακρά παραμονή σε ποινικά ψυχιατρικά ιδρύματα και αναφέρεται και στο δικαστικό σύστημα που τα υποστηρίζει, μεταφέρθηκε στην οθόνη το 1959. Το 1986 Η κραυγή της κουκουβάγιας. Το 2004 επίσης η ταινία Με την οχιά στο χέρι.
Ορθογραφία και στίξη
Το 1966, στο δοκίμιό του Plumons l’Oiseau (Ας μαδήσουμε το πουλί) ο Μπαζέν πρότεινε μια σχεδόν φωνητική ορθογραφία για τη γαλλική γλώσσα που ονόμασε «l’ortografiǝ lojikǝ» (λογική ορθογραφία). Πρότεινε επίσης έξι νέα σημεία στίξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν
Μερόη
Η Μερόη ή Meroë (, επίσης Meroe, μεροϊτική γλώσσα: Medewi ή Bedewi, مرواه και αραβικά σε λατινικό αλφάβητο: Meruwah/Meruwi/مروي, Μερόη) ήταν μια αρχαία πόλη στην ανατολική όχθη του Νείλου περίπου 6 χλμ. βορειοανατολικά του σταθμού Καμπούσια κοντά Σέντι, Σουδάν, περίπου 200 χλμ. βορειοανατολικά του Χαρτούμ. Κοντά σ' αυτήν την τοποθεσία βρίσκονται χωριά που σχηματίζουν μια κοινότητα με το όνομα Μπαχροβαγιά (البجراوية). Αυτή η πόλη ήταν η πρωτεύουσα του Βασιλείου του Κους για αρκετούς αιώνες από περίπου το 590 π.Χ., μέχρι την κατάρρευσή της τον έκτο αιώνα μ.Χ. Το Κουσιτικό Βασίλειο της Μερόης έδωσε το όνομά του στη «Νήσο της Μερόης», που ήταν η σύγχρονη περιοχή Butana, μια περιοχή που οριοθετείται από τον Νείλο (από τον ποταμό Άτμπαραχ έως το Χαρτούμ ), τον Άτμπαραχ και τον Γαλάζιο Νείλο.
Η πόλη της Μερόης βρισκόταν στην άκρη της περιοχής Butana. Υπήρχαν δύο άλλες μεροϊτικές πόλεις στην ίδια περιοχή: η Μούσαουαρατ ες-Σούφρα (Musawwarat es-Sufra) και η Νάγκα (Naqa). Στην πρώτη από αυτές τις τοποθεσίες δόθηκε το όνομα Μερόη από τον Πέρση βασιλιά, Καμβύση, προς τιμήν της αδελφής του, η οποία είχε το ίδιο όνομα. Η πόλη είχε αρχικά την αρχαία ονομασία Σάμπα, που πήρε το όνομά της από τον αρχικό ιδρυτή της χώρας. Το επώνυμο Σάμπα, ή Σέμπα, αποδίδεται σε έναν από τους γιους του Κους (βλέπε Γένεση 10:7). Η παρουσία πολυάριθμων μεροϊτικών αξιοθέατων εντός της δυτικής περιοχής Butana και στα σύνορα της ίδιας της Butana είναι σημαντικό δείγμα ανάπτυξης για την περιοχή. Η άσκηση κρατικής εξουσίας για την παραγωγή ειδών διαβίωσης είναι εμφανής από την εκμετάλλευση αυτών των οικισμών.
Το Βασίλειο του Κους που εμπεριείχε την πόλη Μερόη αντιπροσωπεύει μια ομάδα πρώιμων κρατών που βρίσκονται στον μέσο Νείλο. Ήταν ένα από τα πρώτα και πιο εντυπωσιακά κράτη που βρέθηκαν στην αφρικανική ήπειρο (μαζί με την Αρχαία Αίγυπτο). Αν μελετήσουμε την ιδιαιτερότητα των υπόλοιπων πρώιμων κρατών στην περιοχή του μέσου Νείλου, η αντίληψή μας για την Μερόη, σε συνδυασμό με τις ιστορικές εξελίξεις άλλων ιστορικών κρατών, θα βελτιωθεί μελετώντας και τα χαρακτηριστικά της δημιουργίας σχέσεων ισχύος με άλλα κράτη της κοιλάδας του Νείλου.
Ιστορία
μικρογραφία|280x280εσ| Εγγύς Ανατολή το 200 π.Χ., που δείχνει το Βασίλειο της Μερόης και τα γειτονικά κράτη. Η Μερόη ήταν η νότια πρωτεύουσα του Βασιλείου του Κους. Το Βασίλειο του Κους εκτείνεται κατά την περίοδο περίπου 800 π.Χ – 350 μ.Χ αλλά, αρχικά, η κύρια πρωτεύουσά του ήταν βορειότερα στη Νάπατα. Ο βασιλιάς Ασπέλτα μετέφερε την πρωτεύουσα στη Μερόη, πολύ πιο νότια από τη Νάπατα, πιθανώς γύρω στο 591 π.Χ., αμέσως μετά την λεηλασία της Νάπατας από τον Αιγύπτιο Φαραώ Ψαμμήτιχο Β'.
Ο Μάρτιν Μέρεντιθ δηλώνει ότι οι Κουσίτες ηγεμόνες επέλεξαν τη Μερόη, μεταξύ του Πέμπτου και του Έκτου Καταρράκτη του Νείλου, επειδή βρισκόταν στα όρια της ζώνης των καλοκαιρινών βροχοπτώσεων και η περιοχή ήταν πλούσια σε σιδηρομετάλλευμα και ξυλεία για την επεξεργασία σιδήρου. Η τοποθεσία παρείχε επίσης πρόσβαση σε εμπορικούς δρόμους προς την Ερυθρά Θάλασσα. Η πόλη Μερόη βρισκόταν κατά μήκος του μέσου Νείλου, σημείο υψηλής σημασίας λόγω της ετήσιας πλημμύρας της κοιλάδας του ποταμού Νείλου και της σύνδεσης με άλλους ποταμούς, όπως ο Νίγηρας, που βοήθησε στην παραγωγή κεραμικών και σιδήρου που χαρακτηρίζουν το μεροϊτικό βασίλειο το οποίο άφησε περιθώριο για αύξηση της δύναμης του λαού. Σύμφωνα με μερικώς αποκρυπτογραφημένα μεροϊτικά κείμενα, το όνομα της πόλης ήταν Medewi ή Bedewi.
Πρώτη Μεροϊτική Περίοδος (542–315 π.Χ.)
Οι Βασιλείς κυβέρνησαν τη Νάπατα και τη Μερόη. Η έδρα της κυβέρνησης και το βασιλικό παλάτι ήταν στη Μερόη. Ο Κύριος ναός του Amun βρίσκεται στη Nάπατα, αλλά ο ναός στη Μερόη είναι υπό κατασκευή. Βασιλιάδες και πολλές βασίλισσες θάβονται στο Νούρι, μερικές βασίλισσες είναι θαμμένες στη Μερόη, στο Δυτικό Νεκροταφείο. Ο πρώτος βασιλιάς είναι ο Αναλμάγιε (542–538 π.Χ.), ο τελευταίος βασιλιάς της πρώτης περιόδου είναι ο Νάστασεν (335–315 π.Χ).
Ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος την περιέγραψε, τον 5ο αι. μ.Χ., ως «μια μεγάλη πόλη...που λέγεται ότι ήταν η γενέτειρα των άλλων Αιθιόπων».