cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αχοένιο
Από χημικής σκοπιάς είναι ένα ακόρεστο δισουλφίδιο, το οποίο σχηματίζεται από δύο μόρια αλλισίνης, της ένωσης που προσδίδει στο σκόρδο την χαρακτηριστική έντονη οσμή και γεύση του. Η αλλισίνη σχηματίζεται όταν υπάρχει ρήξη των ιστών του σκόρδου. Όταν η αλλισίνη διαλυθεί σε διάφορους διαλύτες, όπως για παράδειγμα στο ελαιόλαδο, τότε μέρος αυτής συνδυάζεται και παράγει το αχοένιο. Το αχοένιο βρίσκεται επίσης σε εκχυλίσματα σκόρδου. Είναι πλέον σταθερό και άφθονο σε παρασκευάσματα ψιλοκομμένου σκόρδου σε εδώδιμα έλαια.
Έχει πολλές ιδιότητες που παρουσιάζουν ιατρικό ενδιαφέρον. Λειτουργεί σαν αντιοξειδωτικό, εμποδίζοντας την απελευθέρωση του υπεροξειδίου. Έχει επίσης αντιθρομβωτικές ιδιότητες, καθώς και ευρύ φάσμα αντιμικροβιακών (αντιβακτηριδιακών και αντιμυκητιακών) ιδιοτήτων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με θείο
Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ (αντιτορπιλικό)
Το Β.Π.Α/Τ Βασιλεύς Γεώργιος Α' (D-14) ήταν τύπου Greyhound, Βρετανικής κατασκευής, ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία 'Yarrow & Company (Scotstoun, Scotland)' το διάστημα 1936 – 1938 και ήταν αδελφό πλοίο του Αντιτορπιλικού Βασίλισσα Όλγα D-15. Η καθέλκυση αυτού έγινε στις 3 Μαρτίου 1938 και εντάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό επί κυβερνήσεως Ι. Μεταξά. Από την ένταξή του στην Δύναμη του Στόλου χρησιμοποιήθηκε σαν αρχηγίδα του στολίσκου των Αντιτορπιλικών. Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου της περιόδου 1940 -1941 και συγκεκριμένα στην πρώτη (14-15 Ιανουαρίου 1940) και τρίτη (4-5 Ιανουαρίου 1941) επιδρομή στο Στενό του Οτράντο, καθώς και σε συνοδείες νηοπομπών.
Στις 14 Απριλίου του 1941 και ενώ βρίσκονταν στο Σοφικό του Σαρωνικού σε διασπορά δέχθηκε σφοδρή αεροπορική επίθεση από τους Γερμανούς και έπαθε σοβαρές ζημιές. Ο Κυβερνήτης του πλοίου Αντ/ρχος Πύρρος Λάππας επιδεικνύοντας ιδιαίτερη τόλμη και αποφασιστικότητα κατάφερε τελικά με πολλές δυσκολίες, παρά τη κλίση που είχε πάρει το πλοίο και τον κίνδυνο που διέτρεχε να δεχτεί δεύτερη επίθεση, να το σώσει φέρνοντάς το αργά - αργά στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας όπου και εισήλθε σε πλωτή δεξαμενή για ευρεία επισκευή. Λόγω όμως της Γερμανικής προέλασης και της αδυναμίας έγκαιρης επισκευής, προκειμένου αυτό να μη γίνει λεία πολέμου ο κυβερνήτης διέταξε τη ταχεία βύθιση της δεξαμενής μαζί με το πλοίο, που όμως δεν έγινε σε βαθμό ικανοποιητικό, λόγω αβαθών. Έτσι οι Γερμανοί καταλαμβάνοντας στη συνέχεια τον ναύσταθμο το ανέλκυσαν, το επισκεύασαν και το έθεσαν σε ενεργό υπηρεσία με το όνομα "Ερμής". Ήταν αρχηγίδα της συνοδείας της νηοπομπής εναντίον της οποίας επετέθη το υποβρύχιο Τρίτων που είχε ως αποτέλεσμα τη βύθιση του τελευταίου.
Στις 30 Απριλίου 1943 μετά από συμμαχική αεροπορική επιδρομή υπέστη σοβαρές βλάβες και προσάραξε κοντά στο ακρωτήρι Μπον της Τυνησίας.
Μετά την απελευθέρωση της περιοχής από τους συμμάχους, η επισκευή του πλοίου κρίθηκε ασύμφορη και το πλοίο εγκαταλείφθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Κάτριν Γκέρινγκ-Έκαρτ
Η Κάτριν Γκέρινγκ-Έκαρτ (Katrin Göring-Eckardt, γεννημένη στις 3 Μαΐου 1966) είναι Γερμανίδα πολιτικός. Έχει υπηρετήσει ως μέλος του γερμανικού Πράσινου Κόμματος στην Μπούντεσταγκ από το 1998.
Γεννημένη στη Φρίντριχροντα στη Θουριγγία ως Κάτριν Ντάγκμαρ Έκαρτ, άρχισε την πολιτική της δραστηριότητα στην Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας στα τέλη της δεκαετίας του '80. Έγινε συμπρόεδρος της διοίκησης του κόμματος στο Μπούντεσταγκ (2002 - 2005) και εκλέχθηκε αντιπρόεδρος του Μπούντεσταγκ στις 18 Οκτωβρίου 2005. Διατελεί ως πρόεδρος της συνόδου της Ευαγγελικής Εκκλησίας στη Γερμανία.
Λογοτεχνία
Michael F. Feldkamp (ed.), ''Der Bundestagspräsident. Amt - Funktion - Person.'' 16. Wahlperiode, München 2007, ISBN 978-3-7892-8201-0
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί
Ιωάννης Αργυρόπουλος (γιατρός)
Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος, Βογατσικό Καστοριάς (1852-1920) Κλεισούρα Καστοριάς, ήταν γιατρός που πρωτοστάτησε μαζί με τον Αναστάσιο Πηχεών στις επαναστατικές δραστηριότητες της ευρύτερης περιοχής της Καστοριάς τη δεκαετία του 1880.
Βιογραφία
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του μετακλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον αδελφό του Αργύριο, ο οποίος τελειώνοντας τις σπουδές του πάνω στη ζωγραφική είχε εγκατασταθεί μόνιμα εκεί και είχε προσληφθεί στην υπηρεσία του Σουλτάνου ως αρχιζωγράφος των ανακτόρων. Εκεί ο Ιωάννης Αργυρόπουλος έλαβε την άδεια εξασκήσεως του ιατρικού επαγγέλματος και άνοιξε ιατρείο στη συνοικία Μπαλατά το 1874. Στην Κωνσταντινούπολη εισήλθε στους πνευματικούς και πατριωτικούς κύκλους και για πολλά χρόνια αργότερα διετέλεσε αρθρογράφος και ανταποκριτής της μαχητικής ελληνικής εφημερίδας «Νεολόγος». Οι γνωριμίες του με τους εκεί εγκατεστημένους Δυτικομακεδόνες τον ώθησαν να εγγραφεί στη Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα και μάλιστα τον Αύγουστο του 1874 εκλέγεται και πρόεδρός της. Στις αρχές της δεκαετίας του 1880 εγκαθίσταται στην Κλεισούρα Καστοριάς όπου και παντρεύεται με την Κλεισουριώτισσα Ασπασία Παπατέρπου. Αποκτά τέσσερις γιούς και μία κόρη.
Η Νέα Φιλική Εταιρεία
Εκεί μυείται στη «Νέα Φιλική Εταιρεία» από τον ίδιο τον εμπνευστή της Αναστάσιο Πηχεώνα και τον Νικόλαο Φιλιππίδη συνέχισε τον αγώνα του και μάλιστα στήριζε και τροφοδοτούσε τα ανταρτικά σώματα της περιοχής.
Για τις αλλεπάλληλες προσαγωγές του για ανακρίσεις και τις συχνές φυλακίσεις του από τις οθωμανικές αρχές έμεινε παροιμιώδης η φράση των Καστοριανών :
Το Μάρτιο του 1905 θεωρείται ως ένας από τους κύριους υπεύθυνους της επιχείρησης της Βασιλειάδας Καστοριάς (Σφαγή της Ζαγορίτσανης- 25 Μαρτίου 1905- σύμφωνα με την βουλγαρική βιβλιογραφία) και συλλαμβάνεται για άλλη μια φορά από τις οθωμανικές αρχές και φυλακίζεται στο Μοναστήρι (Μπίτολα). Αποφυλακίζεται το 1909 με την αμνηστία που δόθηκε με το Κίνημα των Νεοτούρκων το 1908. Επιστρέφει στην Κλεισούρα Καστοριάς και εγκαταλείπει τα εγκόσμια το 1920 προσβεβλημένος από εξανθηματικό τύφο.
Ότογιολ 20
thumb|220px|Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 20 thumb|Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 20 Ο Ότογιολ 20 ή Αυτοκινητόδρομος 20 στα ελληνικά είναι ένας αυτοκινητόδρομος στην Άγκυρα. Λειτουργεί ως  περιφερειακή οδός της πόλης. Έχει μήκος 107 χιλίομετρα και έχει 8 λωρίδες (4 ανα κατεύθυνση).
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Τουρκίας
Ηλιοσεληνάτο
Το Ηλιοσεληνάτο ήταν βυζαντινό νόμισμα που κυκλοφόρησε επί των Κομνηνών. Ήταν χρυσό και είχε βάρος 4,40 γραμμάρια. Με την κυκλοφορία του καταργήθηκαν όλα τα νομίσματα μικρότερης αξίας. Το όνομά του προέρχεται από την απεικόνιση του ήλιου και της σελήνης, τα οποία σχετίζονταν με τον αρχαίο βυζαντινό ύμνο του βαπτίσματος: «Κύριε, σε υμνεί ήλιος, σε δοξάζει σελήνη.»
Πηγές
Κατηγορία:Νομίσματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Χρυσά νομίσματα
The House of Blue Light
The House of Blue Light είναι ο τίτλος του δωδέκατου στούντιο δίσκου του χαρντ ροκ συγκροτήματος, Deep Purple. Ο δίσκος αυτός ήταν ο δεύτερος που ηχογράφησε το συγκρότημα μετά την επανένωση του και κυκλοφόρησε στις 12 Ιανουαρίου του 1987. Οι πωλήσεις του δίσκου ήταν αρκετά μεγάλες αφού έφτασε στο βρετανικό και το ιαπωνικό Top-10 και έγινε # 1 σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, ενώ έγινε χρυσό στον Καναδά.
Αυτό ήταν και το τελευταίο στούντιο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν οι Deep Purple πριν την αποχώρηση του τραγουδισή Ίαν Γκίλαν δύο χρόνια αργότερα και την αντικατάσταση του από τον πρώην τραγουδιστή των Rainbow, Τζο Λιν Τέρνερ.
Για την προώθηση του δίσκου δημιουργήθηκαν δύο βίντεο κλιπ με τα τραγούδια "Call of the Wild" και "Bad Attitude".
Η ιστορία του δίσκου
Το "The House of Blue Light" είναι ένα άλμπουμ το οποίο έφερε μία πιο προοδευτική προσέγγιση στη μουσική των Deep Purple. Παρ' όλη την αρχική απογοήτευση των φανατικών οπαδών του συγκροτήματος πλέον θεωρείται ένα καλό άλμπουμ και δεν είναι λίγοι αυτοί που το θεωρούν καλύτερο από το "Perfect Strangers". Στην προσπάθεια τους να κάνουν εμπορική επιτυχία με κάποιο σινγκλ και επηρεαζόμενοι από τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ έφτασαν να έχουν ένα παρόμοιο ήχο με τους Rainbow των αρχών της δεκαετίας του '80 σε κάποια κομμάτια όπως το "Bad Attitude" και το "The Unwritten Law".
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο Στόου του Βερμόντ των Ηνωμένων Πολιτειών, το 1986. Το συγκρότημα μετέβη εκεί στις 12 Απριλίου και η συγκεκριμένη τοποθεσία αποτέλεσε την τελική τους επιλογή μετά την απόρριψη ενός άλλου στούντιο στη Μασσαχουσέτη. Τον Αύγουστο του 1986 ο Ίαν Πέις δήλωσε ότι πραγματοποιούνταν τα τελευταία μέρη των ηχογραφήσεων, ενώ η παραγωγή έγινε από τον Ρότζερ Γκλόβερ και η μίξη έγινε στα "Union Studios" στο Μόναχο της Γερμανίας, στα τέλη Σεπτεμβρίου.
Ανάλυση τραγουδιών
Ο δίσκος ξεκινάει με το "Bad Attitude" με δυνατή κιθάρα και πολύ έντονα φωνητικά από τον Ίαν Γκίλαν, με στίχους οι οποίοι πιθανότατα περιέχουν υπονοούμενα για τις συνεχείς διαμάχες του με το Μπλάκμορ, ενώ σε ανάλογο στυλ είναι και το "Mad Dog" με κλασικό ριφ του Μπλάκμορ αλλά και ένα πειραματικό σόλο synth πλήκτρων.
Το "Dead or Alive" με το οποίο κλείνει το άλμπουμ είναι χέβι μέταλ κομμάτι με δυνατό κιθαριστικό ριφ. Τα πιο προοδευτικά κομμάτια του δίσκου είναι το "The Spanish Archer" και το "Strangeways". Το πρώτο περιέχει ένα μεγάλο κιθαριστικό σόλο από τον Μπλάκμορ με εξαιρετική μελωδία ενώ το δεύτερο θυμίζει το τραγούδι "Perfect Strangers" με ένα ριφ ανατολίτικου στυλ και σόλο πλήκτρων και κιθάρας.
Τέλος, το "Hard Lovin' Woman" είναι ένα γρήγορο χαρντ ροκ κομμάτι, κατάλληλο για ζωντανές εκτελέσεις ενώ το "Black & White" είναι ένα mid tempo τραγούδι με περίεργη μελωδία.
Ονομασία του δίσκου
Η φράση "house of blue light" κάνει την αρχική της εμφάνιση σε κομμάτι του συγκροτήματος το 1970, όταν συμπεριλαμβάνεται στους στίχους του κομματιού "Speed King" (Good Golly, said little Miss Molly, When she was rockin' in the house of blue light, Tutti Frutti was oh so rooty...). Αυτός ο στίχος είναι αναφορά στο τραγούδι "Good Golly Miss Molly" του Λιτλ Ρίτσαρντ, ενώ υπάρχει κι ένα τραγούδι από τη δεκαετία του '40 με τίτλο "House of Blue Lights", με συνθέτες τους Ντον Ρέι και Φρέντι Σλακ, σε εκτέλεση της Έλα Μέι Μορς, ενώ την ίδια χρονιά διασκευάστηκε από τις The Andrews Sisters. Η αρχική εκτέλεση έφθασε στο # 8 του Billboard και η διασκευή στο # 15. Το τραγούδι του Λιτλ Ρίτσαρντ πιθανόν να αποτελεί αναφορά στο εν λόγω κομμάτι. Πέραν του τίτλου του άλμπουμ των Deep Purple, δεν υπάρχει κάποια περαιτέρω σχέση με τα τραγούδια αυτά, απλά είναι δείγμα της μεγάλης αγάπης και εκτίμησης του τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν στους ροκ εντ ρολ τραγουδιστές της δεκαετίας του '50.
Εμπορική επιτυχία
Η εμπορική επιτυχία του δίσκου ήταν μεγάλη, αν και δεν έφτασε στο επίπεδο του "Perfect Strangers". Το άλμπουμ ανέβηκε στο βρετανικό Top-10 και την κορυφή των τσαρτ στη Γερμανία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία, ενώ γενικότερα μπήκε στο Top-20 σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης, ανέβηκε στο # 9 στην Ιαπωνία και το # 34 στις Ηνωμένες Πολιτείες και μπήκε στο Top-40 στην Αυστραλία. Έχει βραβευθεί ως ασημένιος δίσκος στη Μεγάλη Βρετανία και χρυσός στον Καναδά και την Ελβετία.
Παράλληλα, το σινγκλ του "Call of the Wild" μπήκε στις χαμηλές θέσεις των βρετανικών και ολλανδικών τσαρτ.
Η περιοδεία του δίσκου
Η περιοδεία για την προώθηση του "The House of Blue Light" ξεκίνησε με τρεις εμφανίσεις στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας στα τέλη Ιανουαρίου του 1987. Συνέχισαν με οκτώ εμφανίσεις στη Γερμανία, ενώ καθ' όλη τη διάρκεια του Φεβρουαρίου περιόδευσαν στην Ευρώπη περνώντας από την Ελβετία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και τη Σουηδία. Στις 3 και 4 Μαρτίου πραγματοποίησαν δύο εμφανίσεις στο "Wembley Arena" του Λονδίνου, συνεχίζοντας στο Εδιμβούργο στις 6 και στο "NEC" του Μπέρμιγχαμ στις 7 και 8 Μαρτίου.
Το αμερικάνικο κομμάτι της περιοδείας ξεκίνησε από το "Civic Centre" του Πόρτλαντ στις 16 Απριλίου 1987, με το συγκρότημα να δίνει 27 συναυλίες μέχρι τις 30 Μαΐου. Η περιοδεία ολοκληρώθηκε με δέκα συναυλίες από τις 19 Αυγούστου μέχρι τις 7 Σεπτεμβρίου 1987, στη Φινλανδία, τη Νορβηγία, την Αυστρία, τη Γερμανία και την Ιταλία.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιοδείας, ηχογραφήθηκε το ζωντανό άλμπουμ "Nobody's Perfect", στο οποίο συμπεριλήφθηκε και η στούντιο επανεκτέλεση του κομματιού "Hush".
Τα τραγούδια
1. Bad Attitude (Blackmore, Gillan, Glover, Lord)
2. The Unwritten Law (Blackmore, Gillan, Glover, Paice)
3. Call of the Wild (Blackmore, Gillan, Glover, Lord)
4. Mad Dog (Blackmore, Gillan, Glover)
5. Black & White (Blackmore, Gillan, Glover, Lord)
6. Hard Lovin' Woman (Blackmore, Gillan, Glover)
7. The Spanish Archer (Blackmore, Gillan, Glover)
8. Strangeways (Blackmore, Gillan, Glover)
9. Mitzi Dupree (Blackmore, Gillan, Glover)
10. Dead or Alive (Blackmore, Gillan, Glover)
Βραβεία
The House of Blue Light (άλμπουμ)
Τα μέλη των Deep Purple
Το The House of Blue Light ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Ραζβάν Λουτσέσκου
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου (γεννημένος στις 17 Φεβρουαρίου 1969) είναι Ρουμάνος επαγγελματίας προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής. Είναι σημερινός προπονητής του ΠΑΟΚ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1969 στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Γιος του σπουδαίου Μίρτσεα Λουτσέσκου, ο οποίος είχε λαμπρή καριέρα ως ποδοσφαιριστής αλλά και εξαιρετική σταδιοδρομία στους πάγκους, ο Ραζβάν από νεαρή ηλικία επέλεξε να ακολουθήσει τα χνάρια του πατέρα του και να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο, όπου καθιερώθηκε στη θέση του τερματοφύλακα. Φόρεσε τις φανέλες των Σπόρτουλ Στουντεντσέσκ, Νατσιονάλ Βουκουρεστίου, ΦΚ Μπρασόβ, Ραπίντ Βουκουρεστίου και Μπακάου, μετρώντας περισσότερες από 200 συμμετοχές στην πρώτη κατηγορία του ρουμανικού ποδοσφαίρου. Κρέμασε τα γάντια του σε ηλικία 34 ετών και έψαξε αμέσως να βρει τον νέο του ρόλο στο άθλημα.
Η καριέρα στην Μπρασόβ
Ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία στην ρουμανική ομάδα ΦΚ Μπρασόβ, αναλαμβάνοντάς την στα μισά της σεζόν 2003-04 ως αντικαταστάτης του απολυθέντα Μάριους Λάκατους και κοουτσάροντάς την για τους υπόλοιπους 15 αγώνες της αγωνιστικής περιόδου.
Η καριέρα στην Ραπίντ Βουκουρεστίου
Ο Λουτσέσκου είχε ξεκινήσει μαθήματα προπονητικής ήδη από το 1999, αλλά αρχικά δούλεψε ως τεχνικός διευθυντής. Είδε όμως ότι του έλειπε ο αγωνιστικός χώρος και πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τον ρόλο του προπονητή. Μετά από έναν χρόνο στην Μπρασόβ, η διοίκηση της Ραπίντ Βουκουρεστίου του έδωσε τα ηνία της ομάδας. Έμεινε τρία χρόνια και κατάφερε να κατακτήσει δύο φορές το Κύπελλο Ρουμανίας, οδήγησε την ομάδα διαδοχικά στην τρίτη, την δεύτερη και την τέταρτη θέση του πρωταθλήματος, ενώ την σεζόν 2005-06 έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Κυπέλλου UEFA, παρά το κακό ξεκίνημα στην σεζόν, που τον είχε φέρει μία ανάσα από την πόρτα της εξόδου.
Η επιστροφή στην Μπρασόβ
Το καλοκαίρι του 2007, κατόπιν ασυμφωνίας με τον πρόεδρο της Ραπίντ, αποχώρησε από την ομάδα και παρά τις προτάσεις που είχε από δυνατές ομάδες, αποφάσισε να αναλάβει ξανά την ΦΚ Μπρασόβ, η οποία είχε υποβιβαστεί στην δεύτερη κατηγορία. Στη διετία που παρέμεινε εκεί, κατάφερε να επαναφέρει την ομάδα στην πρώτη κατηγορία.
H καριέρα στην Εθνική Ρουμανίας
Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας τον επέλεξε για διάδοχο του Βίκτορ Πιτσούρκα στον πάγκο της εθνικής ομάδας της Ρουμανίας. Ο Λουτσέσκου αποδέχθηκε την πρόταση, αφήνοντας την ΦΚ Μπρασόβ στην ένατη θέση του πρωταθλήματος και ανέλαβε τα ηνία της εθνικής ομάδας. Στην εθνική Ρουμανίας παρέμεινε για δύο χρόνια. Αποχώρησε τον Ιούνιο του 2011 μετά από μία σπουδαία νίκη επί της Βοσνίας, που αύξησε πολύ τις πιθανότητες για συμμετοχή στο Euro 2012. Ο ίδιος ένιωσε πως οι άνθρωποι της ομοσπονδίας είχαν χάσει την εμπιστοσύνη τους σε αυτόν. Δεν άργησε να βρει νέα επαγγελματική ομάδα.
Ξανά στην Ραπίντ Βουκουρεστίου
Επέστρεψε στη Ραπίντ Βουκουρεστίου και την οδήγησε μέσα σε λίγους μήνες στους ομίλους του Europa League, χωρίς να καταφέρει όμως να συνεχίσει παραπέρα. Η ομάδα τερμάτισε τέταρτη στο πρωτάθλημα, ενώ στο κύπελλο ηττήθηκε στον τελικό από την Ντινάμο Βουκουρεστίου με 1-0.
Η καριέρα στην Ελ Τζάις
Τον Μάιο του 2012 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Ελ Τζαΐς, ομάδα του Κατάρ. Την πρώτη του σεζόν κατέκτησε το κύπελλο, οδήγησε την ομάδα στα νοκ άουτ του Πανασιατικού Πρωταθλήματος και αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2014.
Η καριέρα στην Πετρόλουλ Πλοέστι
Δύο μήνες μετά η Πετρόλουλ Πλοϊέστι τον προσέλαβε, αλλά η παραμονή του εκεί αποδείχτηκε βραχύβια, καθώς αποχώρησε έξι μήνες αργότερα και αφού οδήγησε την ομάδα στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος και στα ημιτελικά του κυπέλλου.
Η καριέρα στην Ξάνθη
Στις 24 Σεπτεμβρίου του 2014 ήρθε στην Ελλάδα για να αναλάβει την ομάδα της Ξάνθης μέχρι το 2017, αγνοώντας τις συμβουλές του πατέρα του. Ένα χρόνο μετά ήρθε η δικαίωση. Η Ξάνθη υπό τις οδηγίες του έπαιξε εξαιρετικό ποδόσφαιρο και κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος για πρώτη φορά στην ιστορία της, ηττώμενη εκεί από τον Ολυμπιακό. Στο πρωτάθλημα η ομάδα τερμάτισε στην όγδοη θέση, πληρώνοντας το κακό της ξεκίνημα. Η επόμενη χρονιά δεν κύλησε όπως περίμεναν στην ομάδα της Ξάνθης. Η ομάδα υπό τον Λουτσέσκου δεν κατάφερε να βρει ρυθμό στο γήπεδο και έφτασε μέχρι και να κινδυνεύσει στις τελευταίες αγωνιστικές, εξασφαλίζοντας ωστόσο την παραμονή. Η κατάσταση όμως άλλαξε την επόμενη σεζόν και η ομάδα μπήκε από την αρχή δυνατά στην σεζόν. Η Ξάνθη αποκλείστηκε στο Κύπελλο Ελλάδας από τον μετέπειτα κυπελλούχο ΠΑΟΚ, ενώ στο πρωτάθλημα τερμάτισε στην έκτη θέση, τέσσερις βαθμούς πίσω από τον πέμπτο Πανιώνιο και την ευρωπαϊκή έξοδο.
Η καριέρα στον ΠΑΟΚ
Παρά την επιθυμία της διοίκησης του ΑΟ Ξάνθης να συνεχίσει την συνεργασία μαζί του, ο Λουτσέσκου αποφάσισε να αποχωρήσει από τον σύλλογο και να αναζητήσει μια νέα πρόκληση στην καριέρα του. Ο Ρουμάνος τεχνικός υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον ΠΑΟΚ για δύο έτη, αντικαθιστώντας τον Αλεξάνταρ Στανόγεβιτς. Στην πρώτη του σεζόν στον ΠΑΟΚ, η ομάδα παρά το γεγονός ότι αποκλείστηκε από την Έστερσουντ στα πλέι οφ του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ, είχε μια πολύ καλή σεζόν στο πρωτάθλημα, διεκδικώντας μέχρι τέλους και τους δύο εγχώριους τίτλους.
Την σεζόν 2018-19 ο Λουτσέσκου οδήγησε αήττητο τον ΠΑΟΚ στον τρίτο του τίτλο πρωταθλήματος και πρώτο μετά από 34 χρόνια. Στις 21 Απριλίου 2019, μία αγωνιστική πριν το φινάλε, ο ΠΑΟΚ κατοχύρωσε και τυπικά την πρώτη θέση και το πρωτάθλημα Ελλάδας μετά την εντός έδρας νίκη επί του Λεβαδειακού. Στις 11 Μαΐου 2019 κατέκτησε με τον ΠΑΟΚ και το Κύπελλο Ελλάδας επικρατώντας της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ με 1-0 και οδηγώντας την ομάδα του στο πρώτο νταμπλ της ιστορίας της. Τελικά, αποχώρησε από την ομάδα στις 28 Ιουνίου 2019 για τη Σαουδική Αραβία και την ομάδα της Αλ Χιλάλ, η οποία διετέθη να πληρώσει τη ρήτρα αποδέσμευσης του. Τον Ιούνιο του 2019 αποχώρησε από την τεχνική ηγεσία του ΠΑΟΚ, μετά από διαφωνίες με τον πρόεδρο της ΠΑΕ ΠΑΟΚ Ιβάν Σαββίδη και τον γιο του Γιώργο Σαββίδη. Στης 26 Μαΐου 2021 ανακοινώνεται και πάλι απο τον δικέφαλο για τρία χρόνια. Παίρνει τη θέση του Πάμπλο Γκαρσία και γίνεται ο ακριβότερος προπονητής της Superleague με ετήσιες απολαβές 1.800.000. ευρώ.
H καριέρα στην Αλ Χιλάλ
Ο Λουτσέσκου ανέλαβε την Αλ Χιλάλ τον Ιούνιο του 2019. Ως προπονητής κατέκτησε τον πρώτο τίτλο AFC Τσάμπιονς Λιγκ για την ομάδα και τον πρώτο της ηπειρωτικό τίτλο σε 17 χρόνια στις 24 Νοεμβρίου 2019. Κατέκτησε επίσης το νταμπλ στη Σαουδική Αραβία το 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ρουμανίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Ξάνθης Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ραπίντ Βουκουρεστίου Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ελ Ζαΐς ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΡ Μπρασόβ
Βλαδίμηρος Τριανταφύλλοφ
Ο Τριανταφύλλοφ  Βλαντίμηρ Kυριάκοβιτς γεννήθηκε στις 14-03-1894 στο χωριό Μαγκαράτζι της περιοχής Καρς (σήμερα η περιοχή ανήκει στην Τουρκία ). Έλληνας στην καταγωγή του, ύπηρξε Σοβιετικός στρατιωτικός ηγέτης και στρατιωτικός θεωρητικός.
Τα πρώτα σχολικά του βήματα τα έκανε παρακολουθώντας σεμινάριο στην Υπερκαυκασία, από το οποίο αποφοίτησε το 1914. Τον Φεβρουάριο του 1915 κατατάχθηκε στο στρατό και εστάλη ως απλός φαντάρος στο Νοτιοδυτικό Μέτωπο. Τον Νοέμβριο του 1915, αποφοίτησε από τη 2η Σχολή υπαξιωματικών της Μόσχας και επέστρεψε και πάλι στο Νοτιοδυτικό Μέτωπο. Πολέμησε στο 6ο Φινλανδικό Σύνταγμα τυφεκιοφόρων υπό τις διαταγές του στρατιωτικού θεωρητικού στρατηγού Αλεξάντερ Σβέτσιν. Μέχρι την έναρξη της Επανάστασης τον Φεβρουάριο του 1917, ο Τριανταφύλλοφ αποφοίτησε με τον βαθμό του αρχιλοχία. Μετά την επανάσταση, προτάθηκε αρχικά ως στρατιωτικός διοικητής του συντάγματος και στη συνέχεια ως διοικητής του 7ου σώματος στρατού.
Στον Κόκκινο Στρατό προσχώρησε την 1η Ιουνίου του 1918. Τις χρονιές 1918-1919 διετέλεσε διοικητής της λόχου, κατόπιν διοικητής τάγματος των Ευελπίδων του Σαράτοφ. Συμμετείχε στις μάχες στο μέτωπο των Ουραλίων ενάντια στα στρατεύματα του Αταμάν Αλεξάντρ Ντούτοφ και στα νότιο και νοτιοδυτικό μέτωπο ενάντια στα στρατεύματα του στρατηγού Αντόν Ντενίκιν και του Bαρόνου Πιότρ Βράνγκελ. Σε μια μάχη με τους Κοζάκους, στις 31 Μαΐου του 1919, κοντά στο χωριό Ντεγκτέβ, στη περιοχή του ποταμού Ντον, είχε τραυματιστεί, αλλά παρέμεινε στη μάχη. Τον Σεπτέμβριο του 1919, στάλθηκε για σπουδές στη Στρατιωτική Ακαδημία του Κόκκινου Στρατού.
Ως φοιτητής της ακαδημίας, ολοκλήρωσε την μετεκπαίδευσή του ασκώντας καθήκοντα διοικητού τάγματος τυφεκιοφόρων, πρώτα στον 27ο και στη συνέχεια στα 41ο σύνταγμα πεζικού. Το 1921 συμμετείχε σε μάχες με συμμορίες στην περιοχή του Βόλγα. Αφού αποφοίτησε από την Ακαδημία το 1923, είχε προταθεί από τον Μιχαήλ Φρούνζε να εργαστεί στο επιτελείο του Κόκκινου Στρατού, όπου στις 15 Απριλίου 1924 διορίστηκε επικεφαλής του Πρώτου (δηλαδή επιχειρησιακού) τμήματος και στη συνέχεια επικεφαλής της επιχειρησιακής διευθύνσεως του επιτελείου του Κόκκινου Στρατού.
Το 1928 διορίστηκε αναπληρωτής αρχηγός του επιτελείου του Κόκκινου Στρατού. Από τις 19 Νοεμβρίου 1929 έως τις 15 Οκτωβρίου 1930 ήταν διοικητής και στρατιωτικός επίτροπος του δεύτερου σώματος τυφεκιοφόρων και από τις 15 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου και μέχρι την ημέρα του θανάτου του ήταν και πάλι αναπληρωτής αρχηγός του προσωπικού του Κόκκινου Στρατού. Συμμετείχε άμεσα στην εφαρμογή της στρατιωτικής μεταρρύθμισης του 1924-1925 και στην οργάνωση της ανασυγκρότησης του Κόκκινου Στρατού. Έγραψε περισσότερα από 20 στρατιωτικο-ιστορικά και στρατιωτικά θεωρητικά έργα σχετικά με την ιστορία του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και τον Εμφύλιο Πόλεμο καθώς και την ανάπτυξη της σοβιετικής στρατιωτικής τεχνικής, την εκπαίδευση και την εκπαίδευση στρατευμάτων, διοικητών και επιτελείων. Στα κύρια κείμενά του συγκαταλέγονται «Το πεδίο των λειτουργιών των σύγχρονων στρατών» (Μόσχα, 1926) και «Η φύση των λειτουργιών των σύγχρονων στρατών» (Μόσχα, 1929).
Έκανε μια προσπάθεια να καθορίσει τις βασικές αρχές της θεωρίας της στρατηγικής, της επιχειρησιακής τέχνης και επέκρινε την τακτική των "Μικρών στρατευμάτων". Πίστευε ότι οι μελλοντικοί πόλεμοι θα οδηγήσουν αναπόφευκτα στην σύγκρουση των μαζικών στρατιωτικών τεχνικών εξοπλισμών, υποστηρίζοντας ότι η περαιτέρω ανάπτυξη των αυτόματων όπλων θα καθιστούσε αδύνατη τη μάχη των μονάδων ιππικού. Η νίκη, έλεγε, θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με τις προσπάθειες όλων των ειδών των όπλων μάχης.
Ο Tριανταφύλλοφ έδειξε ότι η σύγχρονη επιχείρηση είναι μια σημαντική διαδικασία πολέμου, που απαιτεί ακριβείς επιστημονικούς και τεχνικούς υπολογισμούς. Νέα αντίληψη στην οργάνωση και στην διεξαγωγή του πολέμου. Θεωρούσε ότι βασικό χαρακτηριστικό της σύγχρονης τακτικής είναι η ταυτόχρονη ανάπτυξη όλων των ειδών των όπλων και σε βάθος του μετώπου, στο πεδίο της μάχης, με την χρησιμοποίηση της αεροπορίας, των τεθωρακισμένων και του πυροβολικού. Ο Tριανταφύλλοφ συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη της θεωρίας των διαδοχικών επιχειρήσεων και της θεωρίας των επιχειρήσεων σε βάθος του μετώπου της μάχης. Αυτές οι θεωρίες, εμπλουτισμένες και εξελιγμένες αργότερα με τις προσπάθειες σοβιετικών στρατιωτικών επιστημόνων και στρατιωτικών ηγετών, επιβεβαιώθηκαν κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου και διατηρούν μια ορισμένη αξία στις σύγχρονες συνθήκες.
Στις 12 Ιουλίου του 1931, κατά την διάρκεια της πτήσης μιας επιτροπής με επικεφαλής τον Τριανταφύλλοφ και άλλων εφτά αξιωματικών, το αεροσκάφος που τους μετέφερε έπεσε, με αποτέλεσμα όλοι να σκοτωθούν. Το ατύχημα συνέβη στη περιοχή Αλάμπινο, κοντά στη Μόσχα. Το αεροπλάνο οδηγούσε έμπειρος πιλότος, όμως οι καιρικές συνθήκες στάθηκαν αιτία του ατυχήματος. Μετά την αποτέφρωση της σορού του η τεφροδόχος του βρίσκεται στο τείχος του Κρεμλίνου στην Κόκκινη Πλατεία. Είχε φτάσει στο βαθμό του στρατηγού, κάτι που κατάφερε μόλις στα 37 του χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί
Ευγένιος της Βυρτεμβέργης (1758-1822)
Ο Ευγένιος Α΄ (γερμ. Eugen, 21 Νοεμβρίου 1758 – 20 Ιουνίου 1822) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν πρίγκιπας της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Βυρτεμβέργης και της Φρειδερίκης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ.
Ο Ευγένιος Φρειδερίκος Ερρίκος γεννήθηκε στο Σβετ του Βρανδεμβούργου. Διδάσκαλός του ήταν ο Γιόχαν Γκέοργκ Σλόσσερ, αδελφός του Γκαίτε. Έπειτα εισήλθε στο στρατό της Πρωσίας, στους Ουσάρους του Οέλς (Ολεσνίτσα) και το Σύνταγμά του στάθμευε στο δουκάτο του Οέλς. Αυτό ανήκε στον 4ο εξάδελφο του πατέρα του, Κάρολο Χριστιανό Έρντμαν, που άφησε με τη διαθήκη του το Πόκουι (παλαιότερα Καρλσρούε) στο βοεβοδάτο Οπόλε και το εκεί Ανάκτορο Καρλσρούε στον Ευγένιο.
Το 1795 έγινε διοικητής του φρουρίου Γκουόγκουφ. Κατά τον Δ΄ Συνασπισμό εναντίον της Γαλλίας, στη μάχη της Ιένας-Άουερστετ διοίκησε το επικουρικό Ιππικό του Πρωσικού στρατού. Το 1806 στη μάχη του Χάλλε ηττήθηκε από τον στρατάρχη Ζαν Μπερναντότ, μετέπειτα Κάρολο ΙΔ΄ Ιωάννη της Σουηδίας.
Το Ανάκτορο Καρλσρούε έγινε η μόνιμη έδρα του Ευγένιου Α΄, που του πρόσθεσε θέατρο και παρεκκλήσιο. Ο Δούκας ήταν μεγάλος προστάτης τού συνθέτη Καρλ Μαρία φον Βέμπερ, ο οποίος έγινε γραμματέας του δούκα και μετά διευθυντής του παρεκκλησίου στο Καρλσρούε. Αργότερα ο γιος του Δούκα, ο Ευγένιος Β΄, έκλεισε το θέατρο και απέλυσε τον Φον Βέμπερ για να συμμετάσχει στον ΣΤ΄ Συνασπισμό εναντίον της Γαλλίας. Το 1820 ο Ευγένιος Α΄ έκτισε τους Οίκους των Ιπποτών στην πλατεία του Ανακτόρου Καρλσρούε.
Από το 1820 έγινε μέλος της Κυβέρνησης της Βυρτεμβέργης· δεν λάμβανε μέρος προσωπικά στις συνεδριάσεις, αλλά είχε αντιπρόσωπό του τον Κάρολο, Κόμη του Ράισαχ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1787 τη Λουίζα, κόρη του Χριστιανού Καρόλου του Στόλμπερκ-Γκέντερν, και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Βαθύ κόκκινο
Το "Βαθύ Κόκκινο" είναι ιταλική ταινία τρόμου του 1975, σε σκηνοθεσία του Ντάριο Αρτζέντο και σενάριο του Ντάριο Αρτζέντο και του Μπερναρντίνο Τσαππόνι (Bernardino Zapponi). Η κινηματογράφηση έγινε από τον Luigi Kuveiller και η μουσική γράφτηκε από τον Giorgio Gaslini και τους Goblin. Μολονότι η ταινία δεν σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αναγνωρίζεται ως η διασημότερη «giallo» όλων των εποχών.
Υπόθεση
Η ταινία αρχίζει με μια σκηνή φόνου, που παρεμβάλλεται στους τίτλους αρχής: δύο όρθιες σκιές παλεύουν, η μια μαχαιρώνει επανειλημμένα την άλλη, μέχρι εκείνη να σωριαστεί κάτω και ξαφνικά ένα μαχαίρι εμφανίζεται μπροστά στα πόδια ενός παιδιού. Όλη η σκηνή συνοδεύεται από ένα παιδικό τραγούδι.
Αρχικά γνωρίζουμε το Μαρκ, πρωταγωνιστή της ταινίας, με την ιδιότητα του καθηγητή μουσικής, κατά τη διάρκεια μιας πρόβας. Η πλοκή αρχίζει σε μια αίθουσα διαλέξεων, κατά την οποία το μέντιουμ Έλγκα Ούλμαν ανακτά επαφή με ένα "διαβολικό νου", που "έχει σκοτώσει και θα σκοτώσει ξανά". Το μέντιουμ διαβάζει ανακατεμένες σκέψεις: "Θάνατος", "Αίμα", "Εκείνο το τραγουδάκι", "Θα τα κρύψουμε όλα", "Ξέχασέ τα όλα, για πάντα". Την ίδια στιγμή, ένας θεατής αποχωρεί από την αίθουσα. Αργότερα, η Έλγκα εξομολογείται στο συνεργάτη της, το Δρ. Τζιορντάνι, ότι το συναίσθημα ήταν τόσο δυνατό και ξεκάθαρο, που πλέον γνωρίζει ακόμα και ποιο είναι το εν λόγω άτομο. Όμως, οι δύο συνεργάτες δεν είναι μόνοι τους... Κάποιος παρακολουθεί τη συνομιλία τους και... λίγο αργότερα σκηνές με μαχαίρια, εγχειρίδια και αποκρουστικές κούκλες κατακλύζουν την οθόνη. Κάποιος ετοιμάζεται για φόνο!
Αργότερα, στο σπίτι της Έλγκα την ακούμε να συνομιλεί στα γερμανικά με κάποιον συνεργάτη της, όμως... η συνομιλία τους διακόπτεται και σίγουρα δεν ευθύνεται γι' αυτό η κούραση του μέντιουμ: ένα παιδικό τραγούδι ακούγεται υποβλητικά και αμέσως κάποιος χτυπά το κουδούνι της Έλγκα. Είναι ο δολοφόνος της, ο οποίος αρχικά την ακινητοποιεί, ακολούθως παίρνει τις σημειώσεις της, όπου είχε καταγράψει την εμπειρία της διάλεξης και ακολούθως της τσακίζει το κρανίο με μια τσεκουριά. Αυτόπτης μάρτυρας του χτυπήματος, από το πεζοδρόμιο, είναι ο Μαρκ (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, μένει στο ακριβώς πάνω διαμέρισμα από την Έλγκα), που μόλις πριν λίγο συνομιλούσε με τον αλκοολικό φίλο του και πιανίστα Κάρλο, ο οποίος εργάζεται σε ένα συνοικιακό μπαρ. Ο Μαρκ τρέχει στο διαμέρισμα και διασχίζοντας ένα διάδρομο γεμάτο παράξενες εικόνες, φτάνει στο άψυχο σώμα της Έλγκα. Κοιτάζοντας στο δρόμο, βλέπει μια φιγούρα με παλτό και καπέλο να απομακρύνεται, περνώντας απέναντι από το μπαρ του Κάρλο.
Η αστυνομία έρχεται αμέσως και ο Μαρκ κατακλύζεται από μια αμφιβολία, μιας και αισθάνεται ότι όταν μπήκε για πρώτη φορά στο διαμέρισμα της Έλγκα είδε έναν πίνακα, ο οποίος, όμως, τώρα λείπει. Ο επιθεωρητής της αστυνομίας τον βεβαιώνει ότι κατά την έρευνα δεν αγγίζεται το οτιδήποτε, παρόλα αυτά ο Μαρκ πιστεύει ότι ο πίνακας δεν είναι προϊόν της φαντασίας του και μάλιστα προσπαθεί να τον ανασυνθέσει. Σύντομα καταφθάνει και η Τζιάνα, αρθρογράφος σε τοπική εφημερίδα, η οποία καταφέρνει να τραβήξει μια φωτογραφία του Μαρκ, πριν αυτός επιβιβαστεί σε ένα περιπολικό για το κοντινότερο αστυνομικό τμήμα. Την επομένη, η φωτογραφία του θα κοσμεί το πρωτοσέλιδο της τοπικής εφημερίδας με το σχόλιο "Είδα το δολοφόνο"...
Η ανάκριση τελειώνει αργά και όταν ο Μαρκ επιστρέφει στο σπίτι του, το μπαρ έχει κλείσει και ο Κάρλο είναι απ' έξω, σε πολύ κακή κατάσταση, πολύ μεθυσμένος και έτοιμος να καταρρεύσει. Ο Μαρκ τού διηγείται τα καθέκαστα, τα οποία ο Κάρλο ακούει χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Προσέχει, όμως, ιδιαίτερα την ιστορία με τον πίνακα, λέγοντας στο Μαρκ ότι είτε πρόκειται για κάτι πολύ σημαντικό, που ο δολοφόνος εξαφάνισε, είτε ότι απλώς τον φαντάστηκε.
Ο Μαρκ ξανασυναντά τη Τζιάνα στην κηδεία της Έλγκα. Η Τζιάνα είναι ιδιαίτερα φιλόδοξη και προσπαθεί μέσω της υπόθεσης να ανελιχθεί επαγγελματικά, μη διστάζοντας να προκαλέσει ερωτικά το Μαρκ προκειμένου να τη βοηθήσει. Ακολούθως, μαζί με τον Τζιορντάνι και το Δρ. Μπάρντι, έναν άλλο συνεργάτη της Έλγκα, αναπαριστούν τη σκηνή της διάλεξης. Αναφέρεται ότι, καθώς η Έλγκα είχε ανακτήσει επαφή με το "διαβολικό νου", κάποιος αποχώρησε από την αίθουσα, αλλά καθώς η πλατεία ήταν σκοτεινή, δεν είδαν το πρόσωπό του.
Αναζητώντας τον Κάρλο, ο Μαρκ επισκέπτεται το σπίτι του, όπου γνωρίζει τη μητέρα του Μάρθα. Η Μάρθα είναι μια συμπαθέστατη ηλικιωμένη ηθοποιός, που πρόωρα εγκατέλειψε την καριέρα της και βρίσκεται σε σύγχυση. Με κόπο ο Μαρκ καταφέρνει να μάθει που βρίσκεται ο Κάρλο: βρίσκεται στο σπίτι του φίλου του, Μάσιμο Ρίτσι. Όταν ο Μάρκ επισκέπτεται το σπίτι του Ρίτσι, διαπιστώνει ότι ο Κάρλο είναι ομοφυλόφιλος και διατηρεί σχέση με το Ρίτσι. Οι Μαρκ και Κάρλο φεύγουν μαζί προς το μπαρ και πλέον ο Μαρκ γίνεται πιεστικός, προσπαθώντας να ανασυνθέσει μαζί με τον Κάρλο τη σκηνή του φόνου. Ο Κάρλο δεν ασχολείται με το φόνο καθ' αυτό, αλλά εφιστά την προσοχή του Μαρκ, λέγοντάς του πως είναι επικίνδυνο να τα βάλει με ένα δολοφόνο.
Ο Μαρκ έχει πια αντιληφθεί ότι η ζωή του είναι σε κίνδυνο και αποφασίζει να δράσει. Συναντιέται με τους Τζιορντάνι και Μπάρντι, οι οποίοι του εξηγούν ότι πιθανόν το τραγουδάκι να αποτελεί μέρος ενός παλιού ψυχικού "τραύματος" και πως είναι απαραίτητο για το δολοφόνο, ώστε αυτός να "ανασυνθέσει" την εικόνα του παρελθόντος και να σκοτώσει ξανά. Ο Μπάρντι θυμάται πως στη Λαϊκή Βιβλιοθήκη της πόλης υπάρχει ένα βιβλίο με θρύλους, ένας από τους οποίους συνδέεται με το τραγουδάκι. Ο Μαρκ, χωρίς να χάσει χρόνο, επισκέπτεται τη Βιβλιοθήκη και διαβάζει: '"Σε μια βίλα κοντά στη Ρώμη, παρατηρήθηκε ένα παράξενο γεγονός. Ένα βράδυ, ένας κυνηγός που είχε ξυπνήσει πριν από την αυγή, άκουσε τη φωνή ενός παιδιού, να τραγουδάει μια παιδική μελωδία με διαπεραστική φωνή. Λίγο μετά η φωνή σταμάτησε και ακούστηκαν κραυγές και λυγμοί. Το περίεργο ήταν ότι οι ήχοι προέρχονταν από μια βίλα εντελώς κλειστή και ακατοίκητη. Ο κυνηγός, όταν ξημέρωσε, ανέφερε την εμπειρία του στους φίλους του, οι οποίοι τον προέτρεψαν να πάει στην αστυνομία. Αλλά όταν οι αστυνομικοί ήρθαν στο σπίτι, το βρήκαν, όπως έχουμε πει, έρημο και ερμητικά σφραγισμένο. Μερικές νύχτες αργότερα, δύο φίλοι που περνούσαν από το σπίτι αργά το βράδυ, άκουσαν αλλόκοτες φωνές και λυγμούς. Επειδή επέστρεφαν από ένα μεγάλο γλέντι, φοβήθηκαν και έφυγαν μακριά. Και σε αυτή την περίπτωση, οι φωνές ακούγονταν από την εγκαταλελειμμένη βίλα. Στο χωριό άρχισαν να μιλούν με φόβο για τις μυστηριώδεις φωνές, αν και πολλοί πίστευαν ότι όλα ήταν αποκύημα της φαντασίας των δύο μεθυσμένων..."' Ο Μαρκ, κρυφά από τον επιστάτη της βιβλιοθήκης, σκίζει τη φωτογραφία της βίλας, δεν ξέρει, όμως, ότι "κάποιος" τον παρακολουθεί... Είναι ο ίδιος που θα φορέσει τα μαύρα γάντια και θα ετοιμαστεί ξανά για φόνο. thumb|right|Η [[Τζουλιάνα Καλάντρα σε μια διάσημη σκηνή από την ταινία.]]
Ο Μαρκ καταφέρνει να μάθει το όνομα της συγγραφέως του βιβλίου: λέγεται Αμάντα Ριγκέτι. Η Αμάντα ζει σε ένα απομονωμένο σπίτι στην εξοχή, εξυπηρετούμενη από μια ηλικιωμένη οικιακή βοηθό, την Ελβίρα. Όταν η Ελβίρα φεύγει με το λεωφορείο και η Αμάντα ξαναμπαίνει στο σπίτι της, διαπιστώνει έντρομη ότι "κάποιος" έχει μπει μέσα και την τρομοκρατεί: πρώτα βρίσκει κρεμασμένη μια παιδική κούκλα, έπειτα όλα τα φώτα σβήνουν και οι πόρτες κλειδώνουν και στο τέλος ακούγεται καθαρά το τραγουδάκι. Η Αμάντα καταλαβαίνει αμέσως ότι πρόκειται για το "φάντασμα" της βίλας, όμως πια δεν προλαβαίνει να κάνει τίποτα. Ο δολοφόνος την αναισθητοποιεί με ένα χτύπημα και την αποτελειώνει βυθίζοντας το κεφάλι της μέσα σε βραστό νερό μπανιέρας. Λίγο πριν ξεψυχήσει, η Αμάντα προσπαθεί να γράψει με το δάχτυλό της "κάτι" στα γεμάτα ατμό πλακάκια του λουτρού της.
Όταν ο Μαρκ φτάνει στο σπίτι της Αμάντα είναι πια νύχτα. Βρίσκοντάς τη νεκρή και τόσο φρικτά κακοποιημένη, αισθάνεται περικυκλωμένος, μιας και είναι σίγουρος ότι η αστυνομία θα συνδέσει την παρουσία του με τους δύο φόνους. Αποφασίζει, λοιπόν, να μη μιλήσει στις Αρχές, προσέχει όμως ότι η στάση του πτώματος της Αμάντα είναι αφύσικη: ήταν σαν να ήθελε να δείξει "κάτι" στα πλακάκια... Ο Μαρκ μοιράζεται αυτή την παράξενη πληροφορία με τον Τζιορντάνι, ο οποίος επισκέπτεται το σπίτι της Αμάντα. Εκεί συναντά την Ελβίρα και βλέποντας το ίχνος του σώματος μπαίνει αμέσως στο νόημα. Ανοίγει όλες τις βρύσες κατακλύζοντας το χώρο με ατμό και σύντομα στα πλακάκια αποκαλύπτεται το σημείωμα της Αμάντα: "ήταν...". Ο Τζιορντάνι πια γνωρίζει το δολοφόνο...
Καρμελίτα Τζέτερ
Η Καρμελίτα Τζέτερ (Carmelita Jeter) είναι Αμερικανίδα δρομέας αγώνων ταχύτητας. Έχει κερδίσει αργυρό και χάλκινο μετάλλιο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2012, στα 100μ. και στα 200μ. αντίστοιχα. Στους ίδιους αγώνες συμμετείχε στην ομάδα σκυταλοδρομίας 4Χ100 των Η.Π.Α. που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο.
Βαθύ κόκκινο
Υπόθεση
Παράλληλα, ο Μαρκ, εφοδιασμένος με τη φωτογραφία της βίλας, που είχε αφαιρέσει από το βιβλίο, προσπαθεί να προσδιορίσει τη θέση του εν λόγω κτηρίου. Το μόνο χαρακτηριστικό είναι τα φυτά του κήπου και βάσει αυτών καταφέρνει, μέσω του γεωπόνου που τα φρόντιζε, να προσδιορίσει τη διεύθυνση της βίλας. Η βίλα εντοπίζεται και ο Μαρκ έρχεται σε επαφή με τον επιστάτη. Εκείνος τον ενημερώνει πως το σπίτι ανήκε στο (νεκρό σήμερα, λόγω ατυχήματος) Καρλ Σβάρτς, ο οποίος το αγόρασε το 1963, παρά τη φήμη που υπήρχε πως ήταν στοιχειωμένο, ως πολύ καιρό ακατοίκητο. Η Όλγα, η κόρη του επιστάτη, ένα κορίτσι που του αρέσει να κακομεταχειρίζεται τα ζώα, συνοδεύει το Μαρκ ως την πύλη της βίλας, όμως δεν τολμάει να μπει μέσα. "Πρόσεξε, μέσα υπάρχουν φαντάσματα" λέει στο Μαρκ, καθώς αυτός ανεβαίνει μια πολυτελή μαρμάρινη σκάλα.
Καρμελίτα Τζέτερ
Με την ομάδα σκυταλοδρομίας 4Χ100 της χώρας της η Τζέτερ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και σε δύο παγκόσμια πρωταθλήματα ανοιχτού στίβου: το 2007 και το 2011. Το 2011 κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο στα 100μ. και το αργυρό στα 200μ. ενώ τρεις φορές ήταν τρίτη στα 100μ. σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ανοιχτού Στίβου (2007, 2009, 2013).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Βαθύ κόκκινο
Υπόθεση
Το σπίτι είναι όντως εγκαταλελειμμένο από χρόνια. Η σύνδεση με το ηλεκτρικό ρεύμα έχει διακοπεί και σκόνες, αράχνες και σκουπίδια κυριαρχούν στο άλλοτε αρχοντικό. Ο Μαρκ μπαίνει στα δωμάτια, χωρίς να μπορεί να βρει κάτι ενδιαφέρον. Μόνο ένα στοιχείο στον πάνω όροφο της βίλας του κεντρίζει την προσοχή: είναι ένας διάδρομος που φαίνεται να μην καταλήγει πουθενά. Παράλληλα, ένα παράθυρο ανοίγει "τυχαία" από τον αέρα... Η αναζήτηση του Μαρκ γίνεται πιο προσεχτική και το εύρημα αποκαλύπτεται πίσω από έναν φθαρμένο σοβά. Στον τοίχο ενός δωματίου είναι καλυμμένη μια παράξενη ζωγραφιά ενός άνδρα, χτυπημένου από μαχαίρι. Το μαχαίρι το κρατάει με θριαμβευτικό ύφος ένα παιδί, πίσω από το οποίο υψώνεται ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Η αναζήτηση του Μαρκ δε φέρνει κάποιο άλλο αποτέλεσμα, αναγκάζοντάς τον να ψάχνει ως τη νύχτα, κινδυνεύοντας να χάσει το μάτι του από την πτώση του τζαμιού του παραθύρου που "τυχαία" είχε προηγουμένως ανοίξει. Κατά τα άλλα η αναζήτηση αποβαίνει άκαρπη και ο Μαρκ αποχωρεί άπραγος. Αν έμενε για λίγα ακόμα λεπτά, θα προλαβαίνει να προσέξει ότι πίσω από το φθαρμένο σοβά κρυβόταν ένα μέρος της ζωγραφιάς που δεν το γνώριζε: ένα τρίτο πρόσωπο.
Ο Τζιορντάνι τηλεφωνεί επίμονα στο Μαρκ, αλλά αυτός απουσιάζει από το σπίτι του, ευρισκόμενος στη βίλα. Σύντομα, ο Τζιορντάνι θα καταλάβει ότι δεν είναι μόνος του... Ακατανόητοι θόρυβοι και μια παιδική μαριονέτα τον προϊδεάζουν για το βασανιστικό του θάνατο με μαχαίρι, αφού πρώτα ο δολοφόνος τον τραυματίσει επανειλημμένα στο στόμα, χτυπώντας το κεφάλι του σε μαρμάρινες γωνίες. Ο φόνος του Τζιορντάνι δεν αργεί να μαθευτεί και ο Μαρκ νιώθει να βρίσκεται αλήθεια σε κίνδυνο, συνειδητοποιώντας ότι ο δολοφόνος βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά του.
Μια τυχαία παρατήρηση, όμως, τον προκαλεί να επισκεφτεί ξανά τη βίλα. Εκεί συνειδητοποιεί ότι η βίλα της φωτογραφίας διαθέτει ένα παράθυρο, το οποίο στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Ή μήπως υπήρχε και τώρα έχει χτιστεί; Μήπως ο διάδρομος που φαινόταν να μην οδηγεί πουθενά, στην πραγματικότητα οδηγεί σε ένα χτισμένο δωμάτιο; Ο Μαρκ είναι αποφασισμένος: εφοδιασμένος με ένα σκεπάρνι, κατεδαφίζει τον πρόχειρα χτισμένο τοίχο. Η εργασία είναι πολύ εύκολη και το μακάβριο εύρημα εντοπίζεται: ένα πτώμα σε κατάσταση σήψης βρίσκεται μέσα στο δωμάτιο, δίπλα σε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ο Μαρκ το κοιτάζει έντρομος και καθώς απομακρύνεται, κάποιος τον χτυπά στο κεφάλι και τον αναισθητοποιεί. Ο Μαρκ ξυπνάει λίγο αργότερα, έξω από τη φλεγόμενη βίλα. Δίπλα του βρίσκεται η Τζιάννα! Από εκείνη μαθαίνει ότι τον αναζήτησε μέσα στις φωτιές και ότι τον έβγαλε έξω λιπόθυμο. Αργότερα, στο σπίτι του επιστάτη, ο Μαρκ έκπληκτος διαπιστώνει ότι η Όλγα διαθέτει ένα κακέκτυπο "αντίγραφο" της ζωγραφιάς στη βίλα. Ο Μαρκ καταφέρνει να μάθει ότι η Όλγα εμπνεύστηκε τη ζωγραφιά από μια αντίστοιχη που είχε δει στο αρχείο του σχολείου Leonardo da Vinci, στο οποίο φοιτεί.
Αμέσως ο Μαρκ και η Τζιάννα πηγαίνουν στο σχολείο, παραβιάζουν την πόρτα και αναζητούν τη ζωγραφιά. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησής τους, η Τζιάννα, με την εξήγηση ότι κάτι άκουσε, αφήνει το Μαρκ μόνο του, προκειμένου να καλέσει την αστυνομία. Δεν είχε άδικο... κάποιος βρίσκεται στο κτήριο.
Ο Μαρκ καταφέρνει να βρει τη ζωγραφιά και να μάθει ποιος είναι ο δημιουργός της. Πανικόβλητος προσπαθεί να βρει τη Τζιάννα, όντας βέβαιος ότι στο σχολείο δεν είναι μόνος του. Τελικά, τη βρίσκει μαχαιρωμένη με ένα μικρό στιλέτο στην κοιλιακή χώρα. Ποιος, όμως, είναι ο ζωγράφος; Μάλλον είναι αυτός που τους κυνηγά. Και είναι ο ίδιος που μαχαίρωσε τη Τζιάννα; Ο επιστάτης στέλνει την αστυνομία στο σχολείο, ταυτόχρονα με τη συνάντηση του Μαρκ με το ζωγράφο: είναι ο φίλος του ο Κάρλο! Χωρίς να παραδεχτεί κάτι και οπλοφορώντας, ο Κάρλο σε κατάσταση παροξυσμού, τον κατηγορεί για την εμπλοκή του στην υπόθεση. Για καλή τύχη του Μαρκ, η αστυνομία τον σώζει την τελευταία στιγμή. Ο Κάρλο καταφέρνει να ξεφύγει, όμως παρασύρεται από ένα φορτηγό και βρίσκει τραγικό θάνατο.
Η κατάσταση της Τζιάννα δεν εμπνέει ανησυχία και ο Μαρκ επιστρέφει στη γειτονιά του. Η εμπλοκή του Κάρλο στο φόνο της Έλγκα του φαίνεται εντελώς παράλογη, μιας και εκείνη τη στιγμή ήταν μαζί του. Τότε;... Αποφασισμένος ο Μάρκ ανεβαίνει στο διαμέρισμα, παραβιάζει τη σφραγισμένη πόρτα και αρχίζει να ψάχνει για τον πίνακα που έλειπε. Έκπληκτος διαπιστώνει ότι ο πίνακας δεν υπήρξε ποτέ: αυτό που στην πραγματικότητα είδε, καθώς έτρεχε προς το πτώμα της Έλγκα ήταν η αντανάκλαση σε έναν καθρέφτη ενός πίνακα, μπροστά στον οποίο καθόταν ο δολοφόνος. Άρα, ο Μαρκ είχε δει το πρόσωπο του δολοφόνου...
Και ο δολοφόνος είναι εδώ. Ο Μαρκ αιφνιδιάζεται όταν διαπιστώνει ότι πίσω του βρίσκεται η Μάρθα, η μητέρα του Κάρλο, κρατώντας ένα τσεκούρι. Σε πλήρη σύγχυση, η Μάρθα του αποκαλύπτει ότι σκότωσε τον πατέρα του Κάρλο, όταν εκείνος ήταν νήπιο, προκειμένου να μην εγκλειστεί σε ψυχιατρική κλινική, όπως εκείνος επίμονα της ζητούσε. Ο φόνος έγινε μπροστά στα μάτια του Κάρλο, την ώρα που το γραμμόφωνο έπαιζε το παιδικό τραγουδάκι. Η Μάρθα καταφέρνει να τραυματίσει τον Μαρκ με το τσεκούρι στον ώμο, όμως εκείνος την απωθεί προς ανοιχτό μεταλλικό φρέαρ του ασανσέρ. Εκεί το κολιέ της Μάρθα εμπλέκεται στο μεταλλικό πλέγμα και ο Μαρκ προλαβαίνει να ενεργοποιήσει το ασανσέρ, το οποίο παρασέρνει το κολιέ της Μαρκ και της προκαλεί αποκεφαλισμό. Ο θάλαμος του ασανσέρ κατέρχεται ως το υπόγειο, η αλυσίδα ακόμα στάζει αίμα και ο Μαρκ μένει να αντικατοπτρίζεται στη λίμνη αίματος της Μάρθα, σε φόντο βαθύ κόκκινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Giallo ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Παραφυσικές ταινίες
Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας
Το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πιο άρτια οργανωμένα, εξοπλισμένα και στελεχωμένα ερευνητικά κέντρα της Ελλάδας. Ιδρύθηκε το 1983 και λειτουργεί κάτω από την εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Έρευνας και Τεχνολογίας (ΓΓΕΤ) του Υπουργείου Ανάπτυξης και Επενδύσεων και από το 2019 αποτελείται από οκτώ Ερευνητικά Ινστιτούτα που λειτουργούν σε κομβικά σημεία της ελληνικής περιφέρειας: Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Χανιά, Πάτρα και Ιωάννινα. Η έδρα του κέντρου, καθώς και τα γραφεία της Κεντρικής Διεύθυνσης, βρίσκονται στα Βασιλικά Βουτών, 8 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ηρακλείου της Κρήτης.
Οι ερευνητικές και τεχνολογικές κατευθύνσεις του κέντρου επικεντρώνονται σε τομείς μεγάλου επιστημονικού, κοινωνικού και οικονομικού ενδιαφέροντος, όπως: Πληροφορική, Μοριακή βιολογία, Λέιζερ, Αστροφυσική, Τηλεπικοινωνίες, Μικροηλεκτρονική, Ρομποτική, Βιοτεχνολογία, Υλικά, Χημική Μηχανική, Υπολογιστικά Μαθηματικά, Βιοχημική Μηχανική και Ιστορικές Έρευνες.
Η ιστορία του ΙΤΕ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με μια ξεχωριστή ομάδα πέντε Ελλήνων επιστημόνων από το εξωτερικό, δηλαδή των Ελευθερίου Οικονόμου, Φώτη Καφάτου,  Διονύσιου (Ντένη) Τσιχριτζή, Γρηγόρη Σηφάκη και Παναγιώτη Λαμπρόπουλου, η οποία σχεδίασε την ιδέα και και με την συμπαράσταση  του   Υπουργού  Ερευνάς και Τεχνολογίας (ΥΕΤ) Γεωργίου Λιάνη, έπεισε την ελληνική κυβέρνηση να δημιουργήσει τα πρώτα τρία Ινστιτούτα του Ερευνητικού Κέντρου Κρήτης (ΕΚΕΚ) στο Ηράκλειο: το Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας (IMBB), το Ινστιτούτο Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ (ΙΗΔΛ) και το Ινστιτούτο Πληροφορικής (ΙΠ). Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του κ. Οικονόμου ως πρώτου Διευθυντή (1983-2004), το ΕΚΕΚ επεκτάθηκε αρχικά με το Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών (ΙΜΣ) στο Ρέθυμνο και Υπολογιστικών Μαθηματικών (ΙΥΜ) στο Ηράκλειο. Το 1987 σε συναίνεση με τους  Γιώργο Παπαθεοδώρου  και Ιάκωβο Βασάλου Διευθυντών  των  Ερευνητικών Ινστιτούτων  που είχε δημιουργήσει το ΥΕΤ στη  Πάτρα (1984, Ερευνητικό Ινστιτούτο Χημικής Μηχανικής και Χημικών Διεργασιών Υψηλής Θερμοκρασίας - ΕΙΧΗΜΥΘ ) και στη Θεσσαλονίκη (1985, Ερευνητικό Ινστιτούτο Τεχνικής Χημικών Διεργασιών - ΕΙΤΧΗΔ)  το ΕΚΕΚ συνενώθηκε με τα δυο Ινστιτούτα  ιδρύοντας το Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ). Ταυτόχρονα με χρηματοδότηση από την ΕΟΚ (ΕΕ) άρχισε η ανέγερση των κτιρίων του ΙΤΕ στο Ηράκλειο, Πάτρα, Θεσσαλονίκη και η αναπαλαίωση του κτιρίου του ΙΜΣ στο Ρέθυμνο. Με πρωτοβουλία και συνεργασία  του ΙΤΕ με τη ΓΓΕΤ   δημιουργήθηκαν Τεχνολογικά Πάρκα συνδεδεμένα με τα Ινστιτούτα στο Ηράκλειο, Πάτρα και Θεσσαλονίκη  και ανεγέρθηκαν αντίστοιχα κτήρια  με Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Οι κτιριακές υποδομές του ΙΤΕ στο Ηράκλειο το 2004 είχαν έκταση  30 000 τ.μ.. Ο σχεδιασμός και επίβλεψη των περισσότερων κτιρίων έγινε από τον Πάνο Κουλέρμο, τότε καθηγητή αρχιτεκτονικής στο University of Southern California (ΗΠΑ). Το 2002  το  Ινστιτούτο Βιοϊατρικών  Ερευνών  στα Ιωάννινα ενοποιήθηκε με το ΙΤΕ. Έτσι το ΙΤΕ υπήρξε το πρώτο Ελληνικό περιφερειακό  (εκτός Αττικής -Αθηνών)  Ερευνητικό Κέντρο με Ινστιτούτα σε πέντε Ελληνικές πόλεις. Να σημειωθεί ότι το 2000 το Ινστιτούτο Τεχνικής Χημικών Διεργασιών στη Θεσσαλονίκη έγινε ανεξάρτητο από το ΙΤΕ και μετονομάστηκε Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ).
Σήμερα το ΙΤΕ έχει να επιδείξει υψηλές επιστημονικές επιδόσεις, καθώς και μια σπουδαία κοινωνική και οικονομική προσφορά, στοιχεία που το καθιστούν το κορυφαίο ερευνητικό ίδρυμα της Ελλάδας και ένα από τα καλύτερα διεθνώς.
Δομή
Το ΙΤΕ αποτελείται από την Κεντρική Διεύθυνση, τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, το Επιστημονικό και Τεχνολογικό πάρκο Κρήτης το Δίκτυο ΠΡΑΞΗ  και κυρίως τα παρακάτω ερευνητικά ινστιτούτα:
Διοίκηση
Τη θέση του Διευθυντή της Κεντρικής Διεύθυνσης του ΙΤΕ κατείχαν οι ακόλουθοι: