cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέπερι το μέλαν
Άγρια πιπεριά
Η άγρια πιπεριά φυτρώνει στην περιοχή Western Ghats της Ινδίας. Κατά το 19ο αιώνα, τα δάση περιείχαν εκτεταμένα ​​αμπέλια άγριων πιπεριών, όπως καταγράφεται από τον Σκωτσέζο ιατρό Francis Buchanan (επίσης βοτανολόγο και γεωγράφο) στο βιβλίο του «Ταξίδι από το Μαντράς μέσω των χωρών Mysore, Canara και Μαλαμπάρ (Malabar)» (τόμος ΙΙΙ) ("A journey from Madras through the countries of Mysore, Canara and Malabar" (Volume III)). Ωστόσο, η αποψίλωση των δασών, οδήγησε στον περιορισμό του άγριου πιπεριού σε μεμονωμένα σημεία στα δάση από την Γκόα προς την Κεράλα. Το άγριο είδος μειώνεται σταδιακά καθώς βελτιώνεται η ποιότητα και η απόδοση της καλλιεργούμενης ποικιλίας. Κανένα μπόλιασμα δεν έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα, μεταξύ της εμπορικής και της άγριας πιπεριάς.
Ροζ(έ) πιπέρι και άλλα φυτά που χρησιμοποιούνται ως πιπέρι
Το ροζ(έ) πιπέρι σε σχέση με το Πέπερι το μέλαν (Piper nigrum), διακρίνεται από τους πιο κοινούς αποξηραμένους «κόκκους ροζ(έ) πιπεριού», που στην πραγματικότητα είναι οι καρποί του φυτού από μια διαφορετική οικογένεια, του Περουβιανού πιπερόδεντρου, Σχίνος ο μαλακός ή Σχίνος ο μόλλειος (Schinus molle) ή του συγγενικού του, Βραζιλιάνικου πιπερόδεντρου, Σχίνος ο τερεβινθόφυλλος (Schinus terebinthifolius). Το ροζ(έ) πιπέρι (γαλλικά: baie rose, «ροζ(έ) μούρο») είναι αποξηραμένο μούρο από το θάμνο Schinus molle, κοινώς γνωστού ως Περουβιανού πιπερόδεντρου. Δεδομένου ότι είναι μέλη της οικογένειας των κάσιους, μπορούν να προκαλέσουν αλλεργικές αντιδράσεις, συμπεριλαμβανομένης της αναφυλαξίας, σε άτομα με αλλεργία στους ξηρούς καρπούς των δέντρων.
Το ροζ(έ) πιπέρι -κατά κανόνα- δε μαγειρεύεται, χρησιμοποιείται κυρίως ως διακοσμητικό και αρωματικό σε σαλάτες και άσπρες σάλτσες, επίσης χρησιμοποιείται πάντοτε ολόκληρο και ποτέ τριμμένο.
Ο φλοιός του είδους Δριμύς ο βιντέρειος (Drimys winteri) - (Canelo ή «φλοιός του χειμώνα») χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο του πιπεριού στις ψυχρές και εύκρατες περιοχές της Χιλής και της Αργεντινής, όπου διατίθενται εύκολα.
Στη Νέα Ζηλανδία οι σπόροι του δέντρου Kawakawa Πέπερι το υψηλόν (Piper excelsum), συγγενές του μαύρου πιπεριού, χρησιμοποιούνται μερικές φορές ως πιπέρι και τα φύλλα του ορεσίβιου horopito (Pseudowintera colorata) είναι ένα άλλο υποκατάστατο του πιπεριού.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αρκετά φυτά χρησιμοποιούνται επίσης ως υποκατάστατα του πιπεριού, όπως το Λεπίδιον το πεδινόν (Lepidium campestre), Λεπίδιον το βιργίνιον (Lepidium virginicum), το πορτοφόλι του βοσκού (shepherd's purse), το χρένο και το field Pennycress.
Περιοχή καταγωγής
Οι πιπερόκοκκοι συχνά κατηγοριοποιούνται με βάση τον τόπο καταγωγής τους. Δύο τύποι προέρχονται από την Ακτή Μαλαμπάρ της Ινδίας: ο τύπος Malabar και ο τύπος Tellicherry (ελλην. «τεριτσέρι» ). Ο τύπος Tellicherry, προέρχεται από το μπολιασμένο φυτό Malabar που καλλιεργείται στο Όρος Tellicherry.
Το πιπέρι Σαράουακ είναι εγγενές στη Μαλαισιανή περιοχή του Βόρνεο. Το λευκό πιπέρι Muntok προέρχεται από την Ινδονησία και το Λαμπούνγκ, από το νησί της Σουμάτρα. Το Βιετνάμ παράγει τόσο το λευκό όσο και το μαύρο πιπέρι, στις Επαρχίες Bà Rịa–Vũng Tàu, Chu Se, Bình Phước και στη Νήσο Phú Quốc στην Επαρχία Kiên Giang.
Το πιπέρι Kampotι είναι εγγενές στην περιοχή Kampot της Καμπότζης. Το πιπέρι Kampot έχει λάβει το 2008, «Γεωγραφική Ένδειξη». Το πιπέρι που μεγαλώνει και χαρακτηρίζεται ως πιπέρι Kampot, καλλιεργείται σε μια περιορισμένη γεωγραφική περιοχή. Υπάρχουν τέσσερις ποικιλίες που καλλιεργούνται - μαύρο, πράσινο, κόκκινο και λευκό.
Φυτό
upright|left|thumb|200px|Το Piper nigrum από μια εκτύπωση του 1832. left|thumb|200px|Πιπέρι πριν από την ωρίμανση. Το φυτό πιπέρι είναι πολυετές (perennial), ξυλώδες, αναρριχώμενο φυτό το οποίο φτάνει έως τα 4 μ. (13 πόδια) σε ύψος, σε υποστηριζόμενα δέντρα, στύλους ή πέργολες. Είναι κλήμα που εξαπλώνεται, ριζοβολά εύκολα, όπου συρόμενοι μίσχοι (trailing stems) αγγίζουν το έδαφος. Τα φύλλα είναι εναλλασσόμενα, ακέραια, μήκους 5 έως 10 εκ. και πλάτους 3 έως 6 εκ. Τα άνθη είναι μικρά, που παράγονται σε κρεμαστές αιχμές, μήκους 4 έως 8 εκ. στους κόμβους των φύλλων, όσο ωριμάζει ο καρπός, οι αιχμές επιμηκύνονται από 7 έως 15 εκ. Ο καρπός του μαύρου πιπεριού ονομάζεται δρύπη (drupe) και όταν αποξηρανθεί, λέγεται πιπερόκκοκος (peppercorn).
Το πιπέρι μπορεί να φυτρώσει σε έδαφος που δεν είναι ούτε πολύ ξηρό, ούτε επιρρεπές σε πλημμύρες, υγρό, καλά στραγγιζόμενο και πλούσιο σε οργανικές ύλες (τα κλήματα δεν ευδοκιμούν σε υψόμετρο άνω των 900 μ. (3.000 πόδια) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας). Τα φυτά μπολιάζονται με μοσχεύματα μήκους περίπου 40-50 εκ., δένονται στα παρακείμενα δέντρα ή στα πλαίσια αναρρίχησης, σε απόσταση περίπου 2 μ. μεταξύ τους· τα δέντρα με τον τραχύ φλοιό ευνοούνται έναντι εκείνων με το λείο φλοιό, καθώς τα φυτά του πιπεριού αναρριχώνται στον τραχύ φλοιό ευκολότερα. Τα ανταγωνιζόμενα φυτά απομακρύνονται, αφήνοντας μόνο τα επαρκή δέντρα για την προσφορά σκιάς και να επιτρέψουν τον ελεύθερο εξαερισμό. Οι ρίζες καλύπτονται με σάπια φύλλα και κοπριά και οι βλαστοί κλαδεύονται δύο φορές το χρόνο. Στα ξηρά εδάφη, τα νεαρά φυτά χρειάζονται πότισμα κάθε δεύτερη μέρα, κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου και για τα τρία πρώτα έτη. Τα φυτά καρποφορούν από τον τέταρτο ή πέμπτο έτος και συνεχίζουν φυσιολογικά, να αποδίδουν καρπούς για επτά έτη. Τα μοσχεύματα είναι συνήθως ποικιλίες, που επιλέγονται τόσο για την απόδοση όσο και την ποιότητα των καρπών τους.
Ένα μοναδικό στέλεχος θα φέρει 20 έως 30 καρποφόρους στάχυες. Η συγκομιδή αρχίζει μόλις ένας ή δύο καρποί στη βάση των σταχύων αρχίσουν να κοκκινίζουν και πριν ο καρπός ωριμάσει πλήρως και εξακολουθεί να είναι σκληρός· αν αφεθεί να ωριμάσει πλήρως, οι καρποί χάνουν την πικάντικη γεύση τους και τελικά πέφτουν και χάνονται. Οι στάχυες συλλέγονται και απλώνονται για να αποξηρανθούν στον ήλιο, τότε είναι η κατάλληλη στιγμή που οι πιπερόκοκκοι αφαιρούνται από τους στάχυες.
Το μαύρο πιπέρι προέρχεται είτε από τη Νοτιοανατολική Ασία ή τη Νότια Ασία. Εντός του γένους Piper, είναι πιο στενά συνδεδεμένο με άλλα Ασιατικά είδη, όπως το Πέπερι το κυνώδες (Piper caninum).
Ιστορία
thumb|right|Πιπερόκκοκος σε μεγέθυνση. Το πιπέρι είναι εγγενές στην Νότια και τη Νοτιοανατολική Ασία και έχει γίνει γνωστό στην Ινδική κουζίνα τουλάχιστον από το 2 π.Χ. Ο J. Innes Miller σημειώνει ότι ενώ το πιπέρι καλλιεργείτο στη νότια Ταϊλάνδη και τη Μαλαισία, η σημαντικότερη πηγή του ήταν η Ινδία, ιδιαίτερα η Ακτή Μαλαμπάρ, σε αυτό που τώρα είναι το κρατίδιο της Κεράλα. Οι πιπερόκοκκοι ήταν ένα πολύ-περιζήτητο εμπορικό αγαθό, όπου συχνά αναφερόταν ως «μαύρος χρυσός» και χρησιμοποιείτο ως μια μορφή χρηματικής πληρωμής στη θέση ενός εμπορεύσιμου αγαθού. Η κληρονομιά αυτού του εμπορίου παραμένει σε ορισμένα νομικά συστήματα της Δύσης, που αναγνωρίζουν τον όρο «ενοικίαση πιπεριού» ως μια μορφή συμβολικής πληρωμής που γίνεται για κάτι που στην πραγματικότητα δίνεται.
Η αρχαία ιστορία του μαύρου πιπεριού είναι συχνά αλληλένδετη με (και συγχέεται με) αυτή του μακρού πιπεριού, ο αποξηραμένος καρπός, του στενά συνδεδεμένου με το πέπερι το μακρόν (Piper longum). Οι Ρωμαίοι γνώριζαν και τα δύο είδη και συχνά αναφέρονταν για αμφότερα, απλά ως piper. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν μέχρι την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου και των πιπεριών τσίλι, που η δημοτικότητα του μακρού πιπεριού παρήκμασε ολότελα. Οι πιπεριές τσίλι, μερικές από τις οποίες όταν ξηραίνονται είναι παρόμοιες στο σχήμα και στη γεύση με αυτές του μακρού πιπεριού, ήταν ευκολότερο να αναπτυχθούν σε μια ποικιλία από βολικότερες τοποθεσίες στην Ευρώπη. thumb|left|Η εγκατάσταση των Ευρωπαίων μεταξύ 1498-1739. Πριν από τον 16ο αιώνα, το πιπέρι καλλιεργείτο στις νήσους Ιάβα, Σούντα, Σουμάτρα, Μαδαγασκάρη, στη Μαλαισία και παντού στη Νοτιοανατολική Ασία. Οι περιοχές αυτές συναλλάσονταν κυρίως με την Κίνα ή χρησιμοποιούσαν το πιπέρι σε τοπικό επίπεδο. Οι λιμένες στην περιοχή του Μαλαμπάρ επίσης χρησίμευαν ως ένα σημείο στάσης για ένα μεγάλο μέρος του εμπορίου, σε άλλα μπαχαρικά, ανατολικότερα στον Ινδικό Ωκεανό. Μετά τη Βρετανική ηγεμονία στην Ινδία, κατ' ουσίαν το σύνολο σχεδόν του μαύρου πιπεριού που βρισκόταν στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, ήταν αντικείμενο εμπορικής διαπραγμάτευσης με την περιοχή του Μαλαμπάρ (βλέπε φωτογραφία αριστερά, σχετικά με την εγκατάσταση των Ευρωπαίων).
Αρχαίοι χρόνοι
Το πιπέρι (τόσο το μακρύ όσο και το μαύρο), ήταν γνωστό στην Ελλάδα τουλάχιστον από τον 4ο αιώνα π.Χ., αν και ήταν μάλλον ένα ασυνήθιστο και ακριβό αντικείμενο που μόνο οι πολύ πλούσιοι μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά. Οι εμπορικοί δρόμοι της εποχής ήταν είτε δια ξηράς είτε δια θαλάσσης με πλοία, τα οποία έπλεαν κατά μήκος των ακτών του Περσικού Κόλπου. Το μακρύ πιπέρι, που καλλιεργείτο στο βόρειο-δυτικό τμήμα της Ινδίας, ήταν πιο προσιτό από ότι το μαύρο πιπέρι που ήταν νοτιότερα· αυτό το εμπορικό πλεονέκτημα, καθώς και το καλύτερο άρωμα του μακρού πιπεριού, εκείνη την εποχή, πιθανότατα έκανε το μαύρο πιπέρι λιγότερο δημοφιλές. thumb|Η διαδρομή του εμπορίου, κατά τη Ρωμαϊκή εποχή, από την Ινδία προς την Ιταλία. Από την εποχή των αρχών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ιδιαίτερα μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου από τη Ρώμη το 30 π.Χ., η διέλευση του ανοικτού ωκεανού στην Αραβική Θάλασσα και κατευθείαν στην Ακτή του Μαλαμπάρ της νότιας Ινδίας, κατάντησε σχεδόν ρουτίνα. Οι λεπτομέρειες αυτής της εμπορίας δια μέσου του Ινδικού Ωκεανού, έχουν καταγραφεί στον Περίπλου της Ερυθράς Θαλάσσης. Σύμφωνα με το Ρωμαίο γεωγράφο Στράβωνα, η πρώιμη Αυτοκρατορία, έστειλε ένα στόλο αποτελούμενο από 120 περίπου πλοία, σε ένα ταξίδι διάρκειας ενός χρόνου, στην Κίνα, τη Νοτιοανατολική Ασία, την Ινδία και πίσω. Ο στόλος χρονομέτρησε τη διαδρομή τους όταν διέσχιζαν την Αραβική Θάλασσα, προκειμένου να επωφεληθούν από τους προβλέψιμους ανέμους των μουσώνων. Επιστρέφοντας από την Ινδία, τα πλοία ταξίδεψαν μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα, από όπου το φορτίο μεταφερόταν δια ξηράς ή μέσω της διώρυγας του Νείλου-Ερυθράς Θάλασσας μέχρι τον Νείλο ποταμό, έφθανε στην Αλεξάνδρεια και από εκεί στελνόταν δια θαλάσσης, στην Ιταλία και τη Ρώμη. Το τραχύ γεωγραφικό περίγραμμα αυτής της εμπορικής οδού, θα κυριαρχούσε στο εμπόριο του πιπεριού με την Ευρώπη, για τα επόμενα χίλια πεντακόσια χρόνια.
Με πλοία που έπλεαν κατευθείαν στην Ακτή του Μαλαμπάρ, το μαύρο πιπέρι πλέον, πραγματοποιούσε μια συντομότερη εμπορική διαδρομή, από ότι το μακρύ πιπέρι και οι τιμές αντανακλούσαν σε αυτό. Στη Φυσική του Ιστορία, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος μας λέει περίπου το 77 π.Χ., για τις τιμές στη Ρώμη: Το μακρύ πιπέρι ... είναι δεκαπέντε δηνάρια ανά λίβρα, ενώ το λευκό πιπέρι είναι επτά και το μαύρο τέσσερα. Ο Πλίνιος επίσης παραπονείται: δεν υπάρχει χρονιά κατά την οποία η Ινδία να μην στραγγίσει τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με πενήντα εκατομμύρια σηστερτίους και συνεχίζει ηθικολογώντας για το πιπέρι: Προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η χρήση του πιπεριού έχει γίνει τόσο πολύ της μόδας, βλέποντας ότι σε άλλες ουσίες που χρησιμοποιούμε, είναι μερικές φορές η γλυκύτητά τους και μερικές φορές η εμφάνισή τους που έχει προσελκύσει την προσοχή μας· λαμβάνοντας υπόψη ότι, το πιπέρι δεν έχει τίποτα μέσα του που να μπορεί να επικαλεστεί ως σύσταση είτε το φρούτο είτε το μούρο, η μόνη του επιθυμητή ποιότητα είναι μια συγκεκριμένη πικάντικη γεύση· και όμως είναι γι' αυτή που το εισάγουμε, κάνοντας όλη αυτή τη διαδρομή από την Ινδία! Ποιος ήταν ο πρώτος που το δοκίμασε ως ένα είδος τροφής; και ο οποίος αναρωτιέμαι, ήταν ο άνθρωπος που δεν ήταν ικανοποιημένος να προετοιμάσει τον εαυτό του μόνο από την πείνα για την ικανοποίηση μιας άπληστης όρεξης; (N.H. 12.14)
Το μαύρο πιπέρι ήταν ένα πολύ γνωστό και ευρέως διαδεδομένο, αν και ακριβό καρύκευμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Μάρκος Γάβιος Απίκιος (Marcus Gavius Apicius) στο βιβλίο του «Περί μαγειρικής» ("De re coquinaria"), ένα βιβλίο μαγειρικής του 3ου αιώνα μ.Χ., που πιθανότατα βασίζεται εν μέρει τουλάχιστον σε ένα από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και που περιλαμβάνει το πιπέρι στην πλειοψηφία των συνταγών. Ο Edward Gibbon έγραψε, στην «Ιστορία της παρακμής και της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» (The History of the Decline and Fall of the Roman Empire), το πιπέρι ήταν «ένα από τα αγαπημένα και ακριβότερα συστατικά της Ρωμαϊκής μαγειρικής».
Μετακλασική Ευρώπη
Οι Πορτογάλοι αποδείχθηκαν ανίκανοι, να διατηρήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα, τον ασφυκτικό τους κλοιό, στο εμπόριο των μπαχαρικών. Τα παλαιά Αραβικά και Βενετικά εμπορικά δίκτυα επέτυχαν να 'περάσουν' (βλ. λαθραία) με επιτυχία, τεράστιες ποσότητες μπαχαρικών μέσω του αποσπασματικού Πορτογαλικού αποκλεισμού και έτσι το πιπέρι και πάλι έρεε μέσα από την Αλεξάνδρεια και την Ιταλία, καθώς και γύρω από την Αφρική. Κατά τον 17ο αιώνα, οι Πορτογάλοι έχασαν από τους Ολλανδούς και τους Άγγλους, σχεδόν όλο το πολύτιμο εμπόριο τους στον Ινδικό Ωκεανό, που εκμεταλλευόμενοι την Ισπανική νομολογία επί της Πορτογαλίας (1580-1640), κατέλαβαν δια της βίας, σχεδόν όλες τις Πορτογαλικές κυριαρχίες στην περιοχή. Τα λιμάνια του πιπεριού στο Μαλαμπάρ, άρχισαν να συναλλάσσονται κατά την περίοδο 1661-1663, όλο και περισσότερο με τους Ολλανδούς (βλέπε φωτογραφία παραπάνω, σχετικά με την εγκατάσταση των Ευρωπαίων). thumb|Μινιατούρα του 15ου αιώνα όπου εικονογραφεί «Το βιβλίο των θαυμάτων» ("Livre des Merveilles") του [[Μάρκο Πόλο. Θέμα: Η συγκομιδή του πιπεριού στην ακτή Μαλαμπάρ.]] Όσο αυξάνονταν οι προμήθειες πιπεριού στην Ευρώπη, η τιμή του πιπεριού μειώθηκε (αν και η συνολική αξία του εισαγόμενου εμπορίου γενικά δεν μειώθηκε). Το πιπέρι, το οποίο στις αρχές του Μεσαίωνα ήταν ένα στοιχείο αποκλειστικά για τους πλούσιους, άρχισε να γίνεται όλο και περισσότερο, ένα καθημερινό καρύκευμα μεταξύ αυτών με μεσαία εισοδήματα. Σήμερα, το πιπέρι αριθμεί το ένα πέμπτο του εμπορίου μπαχαρικών παγκοσμίως.
Κίνα
Είναι πιθανό ότι το μαύρο πιπέρι ήταν γνωστό στην Κίνα τον 2ο αιώνα π.Χ., αν είναι σωστές οι ποιητικές αναφορές, σχετικά με ένα εξερευνητή που ονομαζόταν Tang Meng (Κινεζικά: 唐蒙). Σταλμένος από τον Αυτοκράτορα Wu σε αυτό που είναι σήμερα στα νοτιο-δυτικά της Κίνας, ο Tang Meng φέρεται να είχε εμπρός σε κάτι που ονομάζεται jujiang ή "σάλτσα ινδοκάρυδου". Του είχε ειπωθεί ότι προέρχονταν από τις αγορές του κρατιδίου Shu, μια περιοχή η οποία σήμερα βρίσκεται στην Επαρχία Σετσουάν. Η παραδοσιακή άποψη μεταξύ των ιστορικών είναι ότι η «σάλτσα-ινδοκάρυδου» είναι μια σάλτσα που γίνεται από τα φύλλα ινδοκάρυδου, αλλά υπάρχουν επιχειρήματα που λένε ότι στην πραγματικότητα αναφέρεται στο πιπέρι, είτε το μακρύ είτε το μαύρο.
Στο 3ο αιώνα μ.Χ., το μαύρο πιπέρι έκανε την πρώτη του σαφή εμφάνιση στα Κινέζικα κείμενα, ως hujiao ή «ξένο πιπέρι». Δεν φαίνεται να ήταν ευρέως γνωστό εκείνη την εποχή, παραλείπεται να εμφανισθεί σε ένα έργο του 4ου αιώνα, όπου περιγράφεται μια ευρεία ποικιλία μπαχαρικών, πέρα από τα νότια σύνορα της Κίνας, συμπεριλαμβανομένου του μακρού πιπεριού. Μέχρι το 12ο αιώνα, ωστόσο, το μαύρο πιπέρι είχε γίνει ένα δημοφιλές συστατικό στην κουζίνα των πλουσίων και ισχυρών, μερικές φορές παίρνοντας τη θέση του ντόπιου πιπεριού Σετσουάν, της Κίνας (η γλώσσα-μούδιαζε από τους ξηραμένους καρπούς ενός άσχετου φυτού).
Ο Μάρκο Πόλο (Marco Polo) μαρτυρεί τη δημοτικότητα του πιπεριού στην Κίνα του 13ου αιώνα, όταν σχετίζει αυτό που του αναφέρθηκε σχετικά με την κατανάλωσή του στην πόλη της Kinsay (Χανγκτσόου): «... Ο άρχοντας Μάρκο το άκουσε να δηλώνεται από ένα από τους τελωνειακούς αξιωματούχους του Μεγάλου Χάαν, ότι η ποσότητα του πιπεριού που εισήγαγε καθημερινά για κατανάλωση στην πόλη του Kinsay, ανήρχετο σε 43 φορτία, κάθε φορτίο ήταν ίσο με 223 λίβρες.» Ο Μάρκο Πόλο δεν θεωρείται πολύ αξιόπιστη πηγή όσον αφορά την Κίνα και αυτά τα δεδομένα από δεύτερο χέρι, μπορεί να είναι ακόμη πιο ύποπτα, αλλά αν αυτές οι εκτιμούμενες 10.000 λίβρες (4.500 χιλιόγραμμα) την ημέρα για μια πόλη, είναι οπουδήποτε κοντά στην αλήθεια, τότε, οι εισαγωγές πιπεριού της Κίνας, μπορούσαν να είχαν επισκιάσει, αυτές της Ευρώπης.
Κατά τη διάρκεια των «Ταξιδιών του θησαυρού» στις αρχές του 15ου αιώνα, ο Ναύαρχος Zheng He και οι εκστρατευτικοί του στόλοι, επέστρεψαν με τόσο μεγάλες ποσότητες μαύρου πιπεριού, που η πάλαι ποτέ δαπανηρή πολυτέλεια έγινε ένα κοινό αγαθό.
Φυτοχημικά, λαϊκή ιατρική και έρευνα
right|thumb|«Υπάρχει σίγουρα πάρα πολύ πιπέρι σ'εκείνη τη σούπα!» Η Αλίκη είπε στον εαυτό της, καθώς επίσης και ότι μπορούσε για το φτέρνισμα. —[[Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων (1865). Κεφάλαιο VI: Χοιρινό και Πιπέρι.]] Όπως πολλά ανατολίτικα μπαχαρικά, το πιπέρι ήταν ιστορικά τόσο ένα καρύκευμα όσο και ένα λαϊκό φάρμακο. Το μακρύ πιπέρι, όντας ισχυρότερο, ήταν συχνά η προτιμώμενη φαρμακευτική αγωγή, αλλά και τα δύο χρησιμοποιούνταν. Το μαύρο πιπέρι (ή ίσως το μακρύ πιπέρι) πιστεύεται ότι θεράπευε ασθένειες, όπως δυσκοιλιότητα, διάρροια, ωταλγία, γάγγραινα, καρδιακή νόσο, κήλη, βραχνάδα, δυσπεψία, τσιμπήματα εντόμων, αϋπνία, πόνο στις αρθρώσεις, ηπατικά προβλήματα, πνευμονική νόσο, στοματικά αποστήματα, εγκαύματα από τον ήλιο, φθορά των δοντιών, και πονόδοντους. Διάφορες πηγές από τον 5ο αιώνα και μετά, επίσης προτείνουν το πιπέρι για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των ματιών, συχνά με την εφαρμογή αλοιφών ή καταπλασμάτων φτιαγμένων με πιπέρι, απευθείας στο μάτι. Σήμερα δεν υπάρχει καμία ιατρική απόδειξη ότι οποιαδήποτε από αυτές τις θεραπείες έχει κάποιο όφελος· η απευθείας εφαρμογή του πιπεριού στο μάτι θα πρέπει να ήταν αρκετά δυσάρεστη και ενδεχομένως επιζήμια. Παρ' όλα αυτά, το μαύρο πιπέρι, είτε σε σκόνη είτε το αφέψημά του, χρησιμοποιείται ευρέως στην παραδοσιακή Ινδική ιατρική και ως θεραπεία στο σπίτι, για την ανακούφιση: από τον πόνο στο λαιμό, τη συμφόρηση του λαιμού, το βήχα κλπ.
Το πιπέρι είναι γνωστό ότι προκαλεί φτέρνισμα. Κάποιες πηγές λένε ότι η πιπερίνη, μία ουσία που περιέχεται στο μαύρο πιπέρι, ερεθίζει τα ρουθούνια, προκαλώντας το φτέρνισμα. Ελάχιστες ελεγμένες μελέτες έχουν διεξαχθεί για να απαντήσουν στο ερώτημα.
Η πιπερίνη είναι υπό μελέτη για τη δυνατότητά της να αυξήσει την απορρόφηση του σεληνίου, της βιταμίνης Β, βήτα-καροτίνης και της κουρκουμίνης καθώς και άλλων θρεπτικών συστατικών. Ως λαϊκό φάρμακο το πιπέρι εμφανίζεται στη Βουδιστική Samaññaphala Sutta, κεφάλαιο πέντε, ως ένα από τα λίγα φάρμακα που επιτρέπεται να μεταφέρονται από ένα μοναχό.
Η πιπερίνη είναι υπό μελέτη για μια ποικιλία πιθανών φυσιολογικών αποτελεσμάτων, αν και αυτή η εργασία είναι προκαταρκτική και οι μηχανισμοί της δράσης της πιπερίνης στο ανθρώπινο σώμα παραμένουν άγνωστες.
Διατροφή
Μία κουταλιά της σούπας (6 γραμμάρια) μαύρο πιπέρι περιέχει μέτριες ποσότητες βιταμίνης Κ (13% της ημερήσιας αξίας ή ΗΑ), σιδήρου (10% ΗΑ) και μαγγανίου (18% ΗΑ), με ίχνη άλλων απαραίτητων θρεπτικών συστατικών, πρωτεϊνών και φυτικών ινών.
Γεύση
thumb|Μαύροι κόκκοι πιπεριού. Το πιπέρι παίρνει ως επί το πλείστον την πικάντική του θερμότητα από την πιπερίνη, που προέρχεται τόσο από τον εξωτερικό καρπό όσο και από τους σπόρους. Το μαύρο πιπέρι περιέχει μεταξύ 4,6% και 9,7% πιπερίνη κατά μάζα και το λευκό πιπέρι λίγο περισσότερο από αυτό. Η εξευγενισμένη πιπερίνη, κατά βάρος, είναι περίπου κατά ένα τοις εκατό καυτερή, όσο και η καψαϊκίνη που βρίσκεται στις πιπεριές τσίλι. Το εξωτερικό στρώμα του καρπού που απομένει στο μαύρο πιπέρι περιέχει επίσης σημαντικά οσμο-συμβάλλοντα τερπένια, μεταξύ αυτών πινένιο, σαβινένιο, λιμονένιο, καρυοφυλλένιο και λιναλοόλη, τα οποία δίνουν εσπεριδοειδείς, ξυλώδεις και λουλουδένιες νότες. Αυτές οι μυρωδιές συνήθως λείπουν από το λευκό πιπέρι, το οποίο έχει απογυμνωθεί από το κάλυμμα του καρπού. Το λευκό πιπέρι μπορεί να ανακτήσει κάποιες διαφορετικές μυρωδιές (συμπεριλαμβανομένων νότων κλεισούρας) από το στάδιο της μεγαλύτερης ζύμωσής του. Το άρωμα του πιπεριού οφείλεται στη rotundone (3,4,5,6,7,8-εξαϋδρο-3α, 8α-διμεθυλο 5α- (1-μεθυλαιθενυλ) αζουλένιο -1 (2Η) -όνη), μια σεσκιτερπένη που αρχικά ανακαλύφθηκε στους κονδύλους του φυτού Κύπειρος ο στρογγυλός (Cyperus rotundus), οι οποίοι μπορούν να ανιχνευθούν σε συγκεντρώσεις από 0,4 νανογραμμάρια / L στο νερό και στο κρασί: η rotundone είναι επίσης παρούσα στη μαντζουράνα, τη ρίγανη, το δεντρολίβανο, το βασιλικό, το θυμάρι και το γεράνι καθώς και σε ορισμένα κρασιά από το Σιράζ. left|250px|thumb|upright|Πιπερόκτημα στο [[Βιετνάμ.]] Το πιπέρι χάνει τη γεύση και το άρωμα μέσω της εξάτμισης και γι'αυτό η αεροστεγής αποθήκευση βοηθά στη διατήρηση της πικάντικης γεύσης για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Το πιπέρι μπορεί επίσης να χάσει τη γεύση όταν εκτεθεί στο φως, το οποίο μπορεί να μετατρέψει την πιπερίνη στη σχεδόν άγευστη isochavicine. Λόγω του ότι τα αρωματικά από το τριμμένο πιπέρι εξατμίζονται γρήγορα, οι περισσότερες πηγές γαστρονομίας προτείνουν την άλεση ολόκληρων των πιπερόκοκκων, αμέσως πριν από τη χρήση. Για το σκοπό αυτό, αντί για τις πιπεριέρες που διανέμουν το αλεσμένο πιπέρι, χρησιμοποιούνται φορητοί μύλοι πιπεριού ή μύλοι που αλέθουν μηχανικά ή που συνθλίβουν ολόκληρους πιπερόκοκκους. Μύλοι μπαχαρικών βρίσκονται ήδη από τον 14ο αιώνα στις Ευρωπαϊκές κουζίνες, αλλά το γουδί και το γουδοχέρι που χρησιμοποιούνταν νωρίτερα για τη σύνθλιψη του πιπεριού, έχουν επίσης παραμείνει δημοφιλής μέθοδος ανά τους αιώνες.
Παγκόσμιο εμπόριο
Οι πιπερόκοκκοι (του αποξηραμένου μαύρου πιπεριού) είναι από τη νομισματική αξία, το πιο ευρέως διαπραγματεύσιμο μπαχαρικό στον κόσμο, αντιπροσωπεύοντας κατά το 2002 το 20 τοις εκατό του συνόλου των εισαγωγών μπαχαρικών. Η τιμή του πιπεριού μπορεί να είναι ευμετάβλητη και το ποσοστό αυτό κυμαίνεται εξαιρετικά χρονιά με χρονιά· για παράδειγμα, κατά το 1998, το πιπέρι έφθασε το 39 τοις εκατό του συνόλου των εισαγωγών μπαχαρικών. Κατά το βάρος, οι πιπεριές τσίλι είναι ελαφρώς πιο εμπορικά διαπραγματεύσημες απ'ότι οι πιπερόκοκκοι παγκοσμίως.
Το Διεθνές Χρηματιστήριο Πιπεριού (ΔΧΠ) βρίσκεται στο Κότσι, στην Ινδία. Η συμμετοχή στο ΔΧΠ όμως είναι εγχώρια με κανονιστικούς περιορισμούς στη διεθνή ένταξη των τοπικών ανταλλαγών· κάτι κοινό σε σχεδόν όλα τα Χρηματιστήρια Εμπορευματικών Αγαθών της Ασίας.
Από το 2008, το Βιετνάμ είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός και εξαγωγέας πιπεριού στον κόσμο, ο οποίος παράγει το 34% του παγκόσμιου Piper nigrum. Άλλοι σημαντικοί παραγωγοί περιλαμβάνουν την Ινδία (19%), τη Βραζιλία (13%), την Ινδονησία (9%), τη Μαλαισία (8%), τη Σρι Λάνκα (6%), την Κίνα (6%) και την Ταϊλάνδη (4%). Η παγκόσμια παραγωγή πιπεριού κορυφώθηκε το 2003 με πάνω από 355.000 τόνους (391.000 μικρούς τόνους), αλλά από το 2008, έχει μειωθεί σε μόλις πάνω από 271.000 τόνους (299.000 μικρούς τόνους), που όμως οφείλεται σε μια σειρά από ζητήματα όπως: η κακή διαχείριση των καλλιεργειών, οι ασθένειες και οι καιρικές συνθήκες. Το Βιετνάμ δεσπόζει στην αγορά εξαγωγών, χρησιμοποιώντας σχεδόν όλη της την παραγωγή στην εξαγωγική αγορά. Ωστόσο, το 2007, η καλλιέργειά του μειώθηκε σχεδόν κατά 10% σε σχέση με το προηγούμενο έτος σε περίπου 90.000 τόνους (99.000 μικρούς τόνους). Παρόμοιες αποδόσεις στις καλλιέργειες, έγιναν κατά το 2007 και σε όλα τα άλλα κράτη παραγωγής πιπεριού.
Στις μέρες μας, στην Αγγλία, βιομηχανικοί αγοραστές αναμιγνύουν πιπερόκοκκους διαφορετικής προέλευσης για να διατηρήσουν μια ισορροπία μεταξύ τιμής, γεύσης και άλλων παραγόντων. Το μαύρο πιπέρι του Μαλαμπάρ, χρησιμοποιείται για το βάρος και τη γεύση, της Σουμάτρας για το χρώμα και του Πενάνγκ για τη δύναμη.
Δείτε επίσης
• 5
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πιπεροειδή Κατηγορία:Αιθέρια έλαια Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας Κατηγορία:Σπόροι και καρποί Κατηγορία:Πέπερι (γένος) Κατηγορία:Δρύπες
Ευθύμιος Φλουρέντζου
Ο Ευθύμιος Φλουρέντζου είναι Ελληνοκύπριος δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ευθύμιος Φλουρέντζου γεννήθηκε στη Γιαλούσα το 1955. Σπούδασε νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το 1980 έγινε μέλος του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου. Από τότε ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου.
Το 2011 ίδρυσε τον δικηγορικό οίκο ''Ε. Φλουρέντζου & Σία Δ.Ε.Π.Ε.'' ενώ προηγουμένως ήταν συνιδρυτής άλλου δικηγορικού οίκου. Για οκτώ χρόνια ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου.
Είναι νυμφευμένος με την Ξένια Φλουρέντζου και έχει ένα υιό και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Στις 5 Αυγούστου 2011 διορίστηκε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων στην Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια. Στη θέση αυτή παρέμεινε έως τις 28 Φεβρουαρίου 2013 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Υπουργοί Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008
Mercedes Grand Prix Petronas
Η Mercedes Grand Prix Petronas είναι ομάδα η οποία συμμετέχει στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1. Προήλθε από την εξαγορά του 75% των μετοχών της Brawn GP.
Ιστορικό σημείωμα
Στις 16 Νοεμβρίου του 2009, ο Ρος Μπρον συναντήθηκε με το διευθυντή της Mercedes, συζήτησαν κι αποφάσισαν να αγοράσει η εταιρεία το 75% των μετοχών της Brawn GP και να μετονομαστεί η ομάδα στο σημερινό της όνομα. Από το 2010 μέχρι το 2012 το ρόστερ της ομάδας ήταν αμιγώς Γερμανικό και αποτελείτο από το Μίχαελ Σουμάχερ, ο οποίος επέστρεψε στο σπορ μετά από 4 χρόνια και το Νίκο Ρόσμπεργκ ο οποίος πήγε εκεί από τη Γουίλιαμς. Το 2013 ο Σουμάχερ έφυγε από την ομάδα καθώς είπε στον Μπρον πως δεν μπορούσε να δεσμευθεί άλλο και τη θέση του πήρε ο Βρετανός Λιούις Χάμιλτον ο οποίος πήγε εκεί από τη Μακλάρεν. Αυτό το δίδυμο οδηγών παρέμεινε μέχρι το 2016. Από το 2017 την Θέση του Νίκο Ρόσμπεργκ πήρε ο Φινλανδός Βάλττερι Μπότας.
Ελισάβετ του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν
Η Ελισάβετ (29 Αυγούστου 1540 - 8 Μαρτίου 1578) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ.
Τβάρντε Πιερνίκι Τόρουν
Η Τβάρντε Πιερνίκι Τόρουν (πολωνικά:Twarde Pierniki Toruń), για λόγους χορηγίας ονομάζεται Πόλσκι Τσούκιερ Τόρουν (Polski Cukier Toruń), είναι πολωνικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης, με έδρα το Τόρουν. Η ομάδα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Πολωνίας, το υψηλότερο επίπεδο στην Πολωνία. Ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο του τρόπαιο το 2018, όταν κέρδισε το Κύπελλο Πολωνίας.
Ελισάβετ του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν
Βιογραφία
Η Ελισάβετ ήταν η πρώτη κόρη του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν και της Αικατερίνης των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ.
Στις 26 Δεκεμβρίου 1558 η Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Φρειδερίκο μαργράβο του Άνσμπαχ-Κούλμπαχ στο Κυστρίν. Από το 1577 ενήργησε ως κυβερνήτης στο δουκάτο της Πρωσίας εκ μέρους του Αλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας.
Τβάρντε Πιερνίκι Τόρουν
Ιστορία
Η Πιερνίκι ιδρύθηκε το 2005. Στο σύλλογο προσφέρθηκε μία wild card για τη σεζόν 2014-15 του Πρωταθλήματος Πολωνίας, λόγω της επέκτασης από 12 σε 16 ομάδες. Τη σεζόν 2016-17, η Τόρουν είχε την καλύτερη της σεζόν στην ιστορία του συλλόγου, καθώς έφτασε στους τελικούς του πρωταθλήματος, όπου έχασε από τη Ζιελόνα Γκούρα, που σήμαινε ότι η ομάδα τερμάτισε στη δεύτερη θέση.
Ελισάβετ του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν
Βιογραφία
Η Ελισάβετ απεβίωσε κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Αυλή της Βαρσοβίας, όπου ο σύζυγός της επρόκειτο να λάβει τον τίτλο του δούκα από τον Στέφαν Μπατόρυ. Η Ελισάβετ τάφηκε στον καθεδρικό ναό Κένιγκσμπεργκ. Ο σύζυγός της ανέθεσε στον ολλανδό γλύπτη Γουλιέλμο φαν Μπλοχ να δημιουργήσει ένα ταφικό μνημείο για εκείνη. Αυτό ολοκληρώθηκε το 1582 και ανεγέρθηκε ως "μνημείο κυβερνήτη" στον καθεδρικό ναό.
Τβάρντε Πιερνίκι Τόρουν
Ιστορία
Η Τόρουν κατέκτησε το πρώτο της τρόπαιο στις 19 Φεβρουαρίου 2018, όταν κέρδισε τη Ζιελόνα Γκούρα με 88-80 στον τελικό του Κυπέλλου, με τον Κάρολ Γκρουσέτσκι να ονομάζεται ο Πολυτιμότερος Παίκτης του τουρνουά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2005 Κατηγορία:Τόρουν
Ελισάβετ του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1558 τον Γεώργιο-Φρειδερίκο μαργράβο του Άνσμπαχ-Κούλμπαχ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Μαργραβίνες της Γερμανίας
Εύα Φάρνα
Η Έβα Φάρνα (Ewa Farna, γεννημένη στις 12 Αυγούστου 1993) είναι Πολωνή-Τσέχα τραγουδίστρια και μοντέλο. Κυκλοφόρησε πέντε στούντιο άλμπουμ στα πολωνικά και τέσσερα στούντιο άλμπουμ στην τσεχική γλώσσα και έλαβε πλατινένιες και χρυσές εγκρίσεις για αυτά, τόσο στην Πολωνία όσο και στους Τσεχικούς. Η Ferne είναι η νεότερη τραγουδίστρια στην Τσεχική Δημοκρατία. Το 2013 έκρινε τον Τσέχο-Σλοβάκο σούπερ σταρ, στο X Factor (Πολωνία) και σήμερα είναι δικαστής στο "Idol" (Πολωνία).
Βιογραφία
Η Ferne γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1993 από μια πολωνική οικογένεια που ζούσε στο χωριό Vendrina, κοντά στο Τρινκέ της Τσεχίας. Παρακολούθησε πολωνικό δημοτικό σχολείο στη Βανταρίνα, σχολή καλών τεχνών για πέντε χρόνια, και πολωνικό γυμνάσιο στο Τσέσκι Τασίν. Πήγε επίσης σε σχολή χορού και έμαθε να παίζει πιάνο. Προσέλκυσε για πρώτη φορά την προσοχή μετά τη νίκη της σε τοπικούς διαγωνισμούς ταλέντων τόσο στα Τσεχικά όσο και στην Πολωνία το 2004 και το 2005. Αφού ανακαλύφθηκε από τον παραγωγό Shek Veronka, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ της Měls mě vübec rád το 2006. Στη συνέχεια κέρδισε το βραβείο Oviev Rocco ("Αποκάλυψη της Χρονιάς") το 2006 για την Εθνική Μουσική Έρευνα Τσέσκι Σλάβικης Μουσικής ("Czech Nightingale"). Το δεύτερο άλμπουμ της, Ticho, το οποίο έφτασε στο νούμερο δύο στα Τσεχικά, και η πολωνική έκδοση του ντεμπούτου άλμπουμ της, που ονομάζεται Sam na Sam, κυκλοφόρησαν το 2007. Μετά από μια περιοδεία, η συναυλία DVD Blíž ke hvězdám έγινε το μουσικό DVD με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του 2008 στην Τσεχική Δημοκρατία. Στις αρχές του 2009 κυκλοφόρησε η πολωνική έκδοση του δεύτερου άλμπουμ της, "Cicho". Επίσης, το 2010, η Εύα συμπεριλήφθηκε σε ένα από τα επεισόδια του "Hela w opalach".
Το επόμενο άλμπουμ της, Virtuální, κυκλοφόρησε στις 26 Οκτωβρίου 2009 και η περιοδεία της στο Buď Virtuální ξεκίνησε στις 3 Νοεμβρίου 2009 στο Μπρνο και έκλεισε στην Πράγα στις 6 Δεκεμβρίου 2009. Το διεθνές σκέλος της περιοδείας κάλυψε επίσης την Πολωνία και τη Σλοβακία. Το 2010 κυκλοφόρησε το πολωνικό άλμπουμ της Ferne "EWAkuacja". Το άλμπουμ κέρδισε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων των Βραβείων Viva Comet 2011 τόσο για singles όσο και για άλμπουμ. Τα singles από το "EWAkuacja" είναι "Ewakuacja", "Μπεζ Λεζ", και αργότερα το 2011, "Nie przegap". Το 2011 ήταν η χρονιά των 18ων γενεθλίων της Εύας, όταν πραγματοποιήθηκαν συναυλίες γενεθλίων, μία στην Τσεχική Δημοκρατία, με DVD "18 Live", και μία στην Πολωνία με DVD "Live, niezapomniany koncert urodzinowy". Τον Οκτώβριο του 2013, η μεγάλη επιστροφή της Φάρνα με το άλμπουμ της "W)Inna;" προκάλεσε σύγχυση. Πολλοί λανθασμένα πίστευαν ότι ο τίτλος ήταν μια αναφορά στο αυτοκινητιστικό δυστύχημα της Φάρνα το 2012. Το 2014, το τσέχικο single της Εύα "Leporelo" κυκλοφόρησε μαζί με ένα μουσικό βίντεο και το τραγούδι "Lesek" κυκλοφόρησε στον διευθυντή της Lesek veronka.
Τρακάρισμα
Στις 22 Μαΐου 2012, η ​​Έβα Φάρνα συντρίβει το αυτοκίνητό της μεταξύ των πόλεων Τρίνεκ και Βεντρίν. Έπαθε μόνο μικρές γρατζουνιές. Σύμφωνα με ένα τεστ αναπνοής οδηγούσε υπό την επήρεια αλκοόλ, με επίπεδο περιεκτικότητας σε αλκοόλ στο αίμα μικρότερο από Είχε γιορτάσει το πέρασμα του ματούρα της την προηγούμενη μέρα και κοιμήθηκε πίσω από το τιμόνι. Το κατηγόρησε για την εξάντληση που προκλήθηκε από μια συνεδρία cram μιας εβδομάδας πριν από τις εξετάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Τσέχοι τραγουδιστές Κατηγορία:Τσέχοι μοντέλα Κατηγορία:Πολωνές μοντέλα
Φρειδερίκη του Ανόβερου
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Επαρχία Μοντάνα
Η Επαρχία Μοντάνα αποτελεί μια από τις 28 επαρχίες της Βουλγαρίας και μία από τις 2 που συνορεύουν και με τη Σερβία (προς τα δυτικά) και με τη Ρουμανία (προς τα βόρεια). Πήρε το όνομα της από την πρωτεύουσα της, τη Μοντάνα. Σε επίσημη απογραφή του Φεβρουάριου του 2011 αριθμούσε 148.098 κατοίκους και σε εκτιμήσεις του 2020 αριθμούσε 125.395 κατοίκους. Η επαρχία διαιρείται σε 11 δήμους.
Εθνοτικές ομάδες
Εθνοτικές ομάδες (απογραφή του 2011): Συνολικός πληθυσμός: 148.098 άτομα:
Στην απογραφή του 2001, 181.175 από τους 182.258 κάτοικους της επαρχίας δήλωσαν ότι ανήκουν σε μία από τις ακόλουθες εθνοτικές ομάδες (με ποσοστό του συνολικού πληθυσμού):
Θρήσκευμα
Θρησκευτική προσήλωση στην επαρχία σύμφωνα με την απογραφή του 2011:
Κανόνας 107%
Ο κανόνας 107% είναι αθλητικός κανονισμός που επηρεάζει τις κατατακτήριες των αγώνων της Φόρμουλα 1. Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου των κατατακτηρίων, εάν η πίστα είναι στεγνή, οποιοσδήποτε οδηγός αποκλείεται κατά την πρώτη προκριματική περίοδο και δεν κατάφερε να βάλει ένα γύρο εντός 107 τοις εκατό από τον ταχύτερο χρόνο σε αυτήν την περίοδο δεν θα επιτρέπεται να ξεκινήσει τον αγώνα χωρίς άδεια από τους αγωνοδίκες. Για παράδειγμα, εάν ο γρηγορότερος γύρος στο Q1 ήταν 60 δευτερόλεπτα, κάθε οδηγός που αποκλείστηκε σε αυτή την περίοδο πρέπει να ολοκληρώσει τουλάχιστον έναν γύρο εντός 64,2 δευτερολέπτων για να εγγυηθεί την έναρξη του αγώνα. Ο κανόνας 107% εισήχθη για τη σεζόν του 1996 και παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 2002. Επαναφέρθηκε για τη σεζόν του 2011 με μικρές τροποποιήσεις λόγω της μορφής νοκ-αουτ των κατατακτηρίων.
Μαρί Αρέλ
Η Μαρί Αρέλ (γαλλικά Marie Harel, γεννημένη Marie Catherine Fontaine, Κρουτ (Crouttes, Orne), 28 Απριλίου 1761 – Βιμουτιέ (Vimoutiers), Νορμανδία, 9 Νοεμβρίου 1844 )  ήταν Γαλλίδα τυροκόμος η οποία, σύμφωνα με τοπικό μύθο παρήγαγε πρώτη το τυρί Καμαμπέρ (Camembert) με τη βοήθεια του Ηγουμένου Σαρλ-Ζαν Μπονβούστ (Charles-Jean Bonvoust). Εργάσθηκε στην έπαυλη του Beaumoncel και εγκαινίασε μια μεγάλη παράδοση στον τομέα της, η οποία οδήγησε στη βελτίωση και την εξέλιξη της παραγωγής. Ιδιαίτερα σε αυτό συνεισέφερε ο εγγονός της Cyrille Paynel (γεν. 1817) ο οποίος δημιούργησε μια τυροκομική βιομηχανία στην επαρχία Le Mesnil-Mauger στο Καλβαντός. Στην προσωπική της ζωή, η Αρέλ υπήρξε παντρεμένη με τον εργάτη Jacques Harel. Μια προτομή της υπάρχει σήμερα στην πόλη που απεβίωσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες
Εμμανουήλ Βασκίδης
Ο Βασκίντοβιτς υπήρξε συγγραφέας 15 εγχειριδίων και βιβλίων, μεταξύ των οποίων και μια γραμματική της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Το έργο είναι γραμμένο σε αρχαΐζουσα γλώσσα και αποτελείται από τέσσερα βιβλία:
Η Γραμματική της αρχαίας ελληνικής τυπώθηκε στη Στεφανούπολη το 1837.
Ο Βασκίντοβιτς ήταν ενεργό δημόσιο πρόσωπο, εκπροσωπώντας τον δήμο το Σβιστόφ στη Βλαχία, την Κωνσταντινούπολη και τη Βιέννη.
Διακρίσεις
Η κορυφογραμμή Βασκίντοβιτς στην Ανταρκτική πήρε το όνομά της από τον Εμμανουήλ Βασκίντοβιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες της Βουλγαρίας Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς Κατηγορία:Βούλγαροι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Γουλιέλμος Β΄ του Λύνεμπουργκ
Πρίγκιπας μαζί με τον αδελφό του Όθωνα Γ΄
Ήταν ο 3ος γιος του Όθωνα Β΄ του αυστηρού και της Ματθίλδης των Βίττελσμπαχ, κόρης του Λουδοβίκου Β΄ δούκα της Βαυαρίας. Ο πρώτος αδελφός έγινε διοικητής της αρχιεπισκοπής της Βρέμης. Ο πατέρας του είχε νομοθετήσει το πριγκιπάτο να διαιρεθεί μεταξύ του Γουλιέλμου Β΄ και του δευτερότοκου Όθωνα Γ΄, αλλά όταν απεβίωσε το 1330 τα δύο αδέλφια κυβέρνησαν από κοινού.
Ο πρώτος στόχος της εξουσίας τους ήταν η εδαφική ενοποίηση του πριγκιπάτου. Πράγματι επέκτειναν την έκτασή του με την απόκτηση στην περιοχή Γκίφχορν του χωρίου Φαλερσλέμπεν και την απόκτηση των κομητειών Παπενχάιμ και Βετμαρσχάγκεν. Άλλος στόχος ήταν η υποστήριξη της οικονομικής ανάπτυξης. Το εμπόριο άνθισε στο Λύνεμπουργκ ως αποτέλεσμα του ότι έκαναν πλωτό τον ποταμό Ιλμενάου, από την πόλη ως το Ουέλτσεν και ως αποτέλεσμα της σύναψης συμφωνιών με τους δούκες της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Αναζήτηση διαδόχου
Το 1352 απεβίωσε ο αδελφός του Όθων Γ΄ και ο Γουλιέλμος Β΄ έμεινε μόνος στο πριγκιπάτο. Ο μόνος γιος του αδελφού του πνίγηκε στον Ιλμενάου όταν ήταν παιδί και ο Γουλιέλμος B΄ δεν είχε άρρενες απογόνους, έτσι διάλεξε τον Αλβέρτο των Άνχαλτ, γιο της πρώτης κόρης του, ως διάδοχο. Αυτό είχε δύο δυσκολίες. Πρώτα, όταν ρώτησε τον Κάρολο Δ΄ βασιλιά της Γερμανίας για το αν θα δώσει το αξίωμα στον Αλβέρτο, ο βασιλιάς, που φοβόταν την αύξηση της δύναμης των θείων του Αλβέρτου -που ήταν εκλέκτορες δούκες της Σαξονίας- τον απέτρεψε. Δεύτερη δυσκολία ήταν η Συμφωνία του 1235 για τη διαδοχή στο δουκάτο των Γουέλφων, όπου οι επιμέρους περιοχές του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ-Λύνεμπουργκ κληροδοτούνται στο πλησιέστερο άρρεν μέλος του Οίκου των Γουέλφων, εν προκειμένω στον Λουδοβίκο, πρώτο γιο του Μάγκνους Α΄. Έτσι ο Γουιέλμος Β΄ πάντρεψε τη δεύτερη κόρη του με τον 3ο εξάδελφό της Λουδοβίκο. Εν τω μεταξύ ο Κάρολος Δ΄, χωρίς να έχει ενημερωθεί για τις εξελίξεις, ενέκρινε τη διαδοχή στον Αλβέρτο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Χέντβιχ, κόρη του Όθωνα Δ΄ κόμη του Ράβενσμπεργκ και είχε κόρη την:
Μετά το 1387 απεβίωσε η Χέντβιχ και νυμφεύτηκε τη Μαρία, με την οποία είχε κόρη την:
Το 1346 νυμφεύτηκε την 3η σύζυγό του Σοφία, κόρη του Βερνάρδου Γ΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουρκ.
Το 1362 απεβίωσε η Σοφία και το επόμενο έτος νυμφεύτηκε την 4η σύζυγό του Αγνή, κόρη του Έρικ Β΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Σόνια Σοτομαγιόρ
Η Σόνια Μαρία Σοτομαγιόρ (ισπανικά: Sonia Maria Sotomayor, 25 Ιουνίου 1954),  είναι Αμερικανίδα δικαστικός και νομικός, που υπηρετεί ως Ανώτατη Δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2009. Είχε προταθεί από τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στις 26 Μαΐου του 2009. Είναι το πρώτο ισπανόφωνο μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Ομοσπονδιακή Δικαστής του Εφετείου των Ηνωμένων Πολιτειών για την 2η περιφέρεια (1998-2009), καθώς και ως Δικαστής του Επαρχιακού Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών για την νότια περιφέρεια της Νέας Υόρκης (1992-1998).
Επιπλέον, ήταν καθηγήτρια νομικής στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Κολούμπια, και στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.
Βιογραφία
Η Σοτομαγιόρ, γεννήθηκε το 1954 στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης από γονείς που γεννήθηκαν στο Πουέρτο Ρίκο. Ο πατέρας της πέθανε όταν ήταν εννέα και στη συνέχεια μεγάλωσε με τη μητέρα της.
Η Σοτομαγιόρ, σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1976. Το ίδιο έτος, έλαβε υποτροφία για να σπουδάσει Νομική από την νομική σχολή του Πανεπιστήμιου Γέιλ, λαμβάνοντας πτυχίο (Juris Doctor) το 1979. Στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, ήταν επιμελήτρια στο Yale Law Journal. Το 1999, έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στην Νομική (LLD) από το Πανεπιστήμιο Γέιλ.
Το 1980, ύστερα από την άσκηση δικηγορίας, έγινε μέλος του δικηγορικού συλλόγου της Νέας Υόρκης. Εργάστηκε ως βοηθός εισαγγελέα στη Νέα Υόρκη για τεσσεράμισι χρόνια (1979-1984) πριν ασχοληθεί με ιδιωτική πρακτική και δικηγορία το 1984.
Η Σοτομαγιόρ, έχει διδάξει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και στη Νομική Σχολή της Κολούμπια.
Επαρχιακό Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών
Η Σοτομαγιόρ διορίστηκε το 1991, στο περιφερειακό δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, για τη νότια περιφέρεια της Νέας Υόρκης από τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους το 1991. Η επιβεβαίωση ακολούθησε το 1992.
Εφετείο των Ηνωμένων Πολιτειών
Το 1997, ορίστηκε από τον Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον στο Εφετείο των Ηνωμένων Πολιτειών για την δεύτερη περιφέρεια. Η υποψηφιότητά της επιβραδύνθηκε από την πλειοψηφία των Ρεπουμπλικάνων στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά τελικά επιβεβαιώθηκε το 1998.
Στο δεύτερη εφετειακή περιφέρεια, η Σοτομαγιόρ άκουσε προσφυγές σε περισσότερες από 3.000 υποθέσεις και έγραψε περίπου 380 απόψεις.
Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών (2009-)
αριστερά|μικρογραφία|235x235εσ|Η Σοτομαγιόρ, με τον [[Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών|Πρόεδρο Ομπάμα το 2009. ]] Τον Μάιο του 2009, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, διόρισε την Σοτομαγιόρ στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, μετά την αποχώρηση του δικαστή Ντέιβιντ Σουτέρ.
Ο διορισμός της επιβεβαιώθηκε από τη Γερουσία, τον Αύγουστο του 2009 με ψηφοφορία 68-31. Ορκίστηκε στο ύπατο δικαστικό αξίωμα, στις 8 Αυγούστου 2009.
Η Σοτομαγιόρ υποστηρίζει το άτυπο φιλελεύθερο μπλοκ δικαστών όταν διαιρούνται σύμφωνα με τις κοινώς αντιληπτές ιδεολογικές γραμμές. Κατά τη διάρκεια της θητείας της στο Ανώτατο Δικαστήριο, η Σοτομαγιόρ ταυτίστηκε με ανησυχία για τα δικαιώματα των κατηγορουμένων, ζήτησε τη μεταρρύθμιση του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης και έκανε παθιασμένες διαφωνίες σε θέματα φυλής, φύλου και εθνικής ταυτότητας, συμπεριλαμβανομένης της Schuette κατά BAMN, Γιούτα κατά Strieff και Τραμπ κατά Χαβάη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί δικαστές Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Λατινοαμερικανοί Κατηγορία:Δικαστικοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Γενετικός ανασυνδυασμός
Κατά τη διάρκεια της μείωσης στα ευκαρυωτικά κύτταρα, ο γενετικός ανασυνδυασμός περιλαμβάνει τη σύζευξη ομόλογων χρωμοσωμάτων. Αυτό μπορεί να ακολουθείται από μεταφορά πληροφοριών μεταξύ των χρωμοσωμάτων. Η μεταφορά πληροφοριών μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς φυσική ανταλλαγή (ένα τμήμα γενετικού υλικού αντιγράφεται από το ένα χρωμόσωμα στο άλλο, χωρίς να αλλάξει το δοτικό χρωμόσωμα) (βλ. την οδό SDSA στο σχήμα), ή με το σπάσιμο και την επανένωση των κλώνων του DNA, που σχηματίζει νέα μόρια DNA (βλέπε την οδό DHJ στο σχήμα).
Ο ανασυνδυασμός μπορεί επίσης να συμβεί κατά τη διάρκεια της μίτωσης σε ευκαρυώτες όπου συνήθως περιλαμβάνει τα δύο αδελφά χρωμοσώματα που σχηματίζονται μετά από χρωμοσωμική αντιγραφή. Σε αυτήν την περίπτωση, δεν παράγονται νέοι συνδυασμοί αλληλομόρφων αφού τα αδελφά χρωμοσώματα είναι συνήθως ταυτόσημα. Στη μείωση και τη μίτωση, ο ανασυνδυασμός συμβαίνει μεταξύ παρόμοιων μορίων DNA (ομόλογες αλληλουχίες). Στη μείωση, τα μη-αδελφά ομόλογα χρωμοσωμικά ζεύγη συνδέονται μεταξύ τους έτσι ώστε ο ανασυνδυασμός εμφανίζεται χαρακτηριστικά μεταξύ μη-αδελφών ομολόγων. Και στα δύο μειωτικά και μιτωτικά κύτταρα, ο ανασυνδυασμός μεταξύ ομόλογων χρωμοσωμάτων είναι ένας κοινός μηχανισμός που χρησιμοποιείται στην επιδιόρθωση του DNA.
Μετατροπή γονιδίου - η διαδικασία κατά την οποία οι ομόλογες αλληλουχίες γίνονται ταυτόσημες εμπίπτει επίσης σε γενετικό ανασυνδυασμό.
Ο γενετικός ανασυνδυασμός και ο ανασυνδυασμός επιδιόρθωσης του DNA συμβαίνει επίσης σε βακτήρια και αρχαία, τα οποία χρησιμοποιούν αγενή αναπαραγωγή.
Ο ανασυνδυασμός μπορεί να προκληθεί τεχνητά σε εργαστηριακές ( in vitro ) ρυθμίσεις, παράγοντας ανασυνδυασμένο DNA και για σκοπούς που μεταξύ των άλλων συμπεριλαμβάνουν την ανάπτυξη εμβολίου.
Ο ανασυνδυασμός V(D)J σε οργανισμούς με επίκτητη ανοσία είναι ένας τύπος τοποειδικού γενετικού ανασυνδυασμού που βοηθά τα ανοσοκύτταρα να διαφοροποιηθούν γρήγορα για να αναγνωρίσουν και να προσαρμοστούν σε νέα παθογόνα.
Σύναψη
Κατά τη διάρκεια της μείωσης, η σύναψη (η σύζευξη ομόλογων χρωμοσωμάτων) συνήθως προηγείται του γενετικού ανασυνδυασμού.
Χρωμοσωμικός επιχιασμός
Στα ευκαρυωτικά κύτταρα, ο ανασυνδυασμός κατά τη διάρκεια της μείωσης διευκολύνεται από τον χρωμοσωμικό επιχιασμό. Η διαδικασία επιχιασμού οδηγεί σε απογόνους που έχουν διαφορετικούς συνδυασμούς γονιδίων από αυτούς των γονέων τους και μπορεί περιστασιακά να παράγουν νέα χιμαιρικά αλληλόμορφα. Η αναδιάταξη των γονιδίων που προκαλούνται από γενετικό ανασυνδυασμό παράγει αυξημένη γενετική παρέκκλιση. Επιτρέπει επίσης σε φυλετικά αναπαραγόμενους οργανισμούς να αποφεύγουν την καστάνια Μίλερ (Muller ratchet), στην οποία τα γονιδιώματα ενός πληθυσμού με αγενή αναπαραγωγή συσσωρεύουν γενετικές απαλοιφές με μη αναστρέψιμο τρόπο.
Ο χρωμοσωμικός επιχιασμός περιλαμβάνει ανασυνδυασμό μεταξύ του συζευγμένου χρωμοσώματος που κληρονομήθηκε από τον καθένα από τους γονείς του, που συμβαίνει γενικά κατά τη διάρκεια της μείωσης. Κατά τη διάρκεια της προφάσης Ι (στάδιο παχυταινίας) οι τέσσερεις διαθέσιμες χρωματίδες βρίσκονται σε στενό σχηματισμό μεταξύ τους. Ενώ σε αυτόν τον σχηματισμό, οι ομόλογες θέσεις στις δύο χρωματίδες μπορεί να συζευχθούν στενά μεταξύ τους και μπορεί να ανταλλάξουν γενετικές πληροφορίες.
Επειδή ο ανασυνδυασμός μπορεί να συμβεί με μικρή πιθανότητα σε οποιαδήποτε θέση κατά μήκος του χρωμοσώματος, η γενετική σύνδεση μεταξύ δύο θέσεων εξαρτάται από την απόσταση που τις χωρίζει. Επομένως, για γονίδια αρκετά απομακρυσμένα στο ίδιο χρωμόσωμα, η ποσότητα του επιχιασμού είναι αρκετά υψηλή για να καταστρέψει τη συσχέτιση μεταξύ αλληλομόρφων.
Η παρακολούθηση της κίνησης των γονιδίων που προέρχονται από επιχιασμούς έχει αποδειχθεί αρκετά χρήσιμη για τους γενετιστές. Επειδή δύο γονίδια που είναι κοντά μεταξύ τους είναι λιγότερο πιθανό να διαχωριστούν από τα γονίδια που βρίσκονται σε απόσταση μεταξύ τους, οι γενετιστές μπορούν να συμπεράνουν περίπου το πόσο μακριά βρίσκονται δύο γονίδια σε ένα χρωμόσωμα εάν γνωρίζουν τη συχνότητα των επιχιασμών. Οι γενετιστές μπορούν επίσης να χρησιμοποιήσουν αυτήν τη μέθοδο για να συμπεράνουν την παρουσία ορισμένων γονιδίων. Τα γονίδια που συνήθως παραμένουν μαζί κατά τον ανασυνδυασμό λέγεται ότι συνδέονται. Ένα γονίδιο σε ένα συζευγμένο ζεύγος μπορεί μερικές φορές να χρησιμοποιηθεί ως δείκτης για να συναχθεί η παρουσία ενός άλλου γονιδίου. Αυτό χρησιμοποιείται συνήθως για την ανίχνευση της παρουσίας ενός γονιδίου που προκαλεί ασθένεια.
Η συχνότητα ανασυνδυασμού μεταξύ δύο σημείων που παρατηρήθηκαν είναι η τιμή επιχιασμού (crossing-over value). Είναι η συχνότητα χρωμοσωμικού επιχιασμού μεταξύ δύο συνδεμένων γονιδιακών τόπων (δείκτες) και εξαρτάται από την αμοιβαία απόσταση των γενετικών θέσεων που παρατηρήθηκαν. Για οποιοδήποτε σταθερό σύνολο γενετικών και περιβαλλοντικών συνθηκών, ο ανασυνδυασμός σε μια συγκεκριμένη περιοχή μιας δομής σύνδεσης (χρωμόσωμα) τείνει να είναι σταθερός και το ίδιο ισχύει στη συνέχεια για την τιμή επιχιασμού που χρησιμοποιείται στην παραγωγή γενετικών χαρτών.
Μετατροπή γονιδίων
Στη μετατροπή γονιδίων, ένα τμήμα γενετικού υλικού αντιγράφεται από το ένα χρωμόσωμα στο άλλο, χωρίς να αλλάζει το δοτικό χρωμόσωμα. Η μετατροπή γονιδίων συμβαίνει με υψηλή συχνότητα στην πραγματική θέση του συμβάντος ανασυνδυασμού κατά τη διάρκεια της μείωσης. Είναι μια διαδικασία με την οποία μια αλληλουχία DNA αντιγράφεται από μια έλικα DNA (η οποία παραμένει αμετάβλητη) σε μια άλλη έλικα DNA, της οποίας η αλληλουχία μεταβάλλεται. Η μετατροπή γονιδίων έχει συχνά μελετηθεί σε διασταυρώσεις μυκήτων, όπου μπορούν να παρατηρηθούν εύκολα τα 4 προϊόντα μεμονωμένων μειώσεων. Τα συμβάντα μετατροπής γονιδίων μπορούν να διακριθούν ως αποκλίσεις σε μια μεμονωμένη μείωση από το κανονικό μοτίβο διαχωρισμού 2: 2 (π.χ. ένα μοτίβο 3: 1).
Μη ομόλογος ανασυνδυασμός
Ο ανασυνδυασμός μπορεί να συμβεί μεταξύ αλληλουχιών DNA που δεν περιέχουν αλληλουχία ομολογίας. Αυτό μπορεί να προκαλέσει επιχιασμό χρωμοσωμάτων, που μερικές φορές οδηγεί σε καρκίνο.