cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνιος
Πηγές
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Δήλος
Μουσείο Προϊστορικής Θήρας
Το Μουσείο Προϊστορικής Θήρας βρίσκεται στα Φηρά, στο νησί της Σαντορίνης στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου της Ελλάδας. Κτίστηκε στη θέση της παλιάς εκκλησίας της Υπαπαντής που καταστράφηκε στον σεισμό της Αμοργού το 1956.
Το μουσείο φιλοξενεί έναν πολύ μεγάλο αριθμό αρχαίων αντικειμένων από διάφορες ανασκαφές στη Σαντορίνη, όπως στο Ακρωτήρι (νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού, που βρίσκεται σε χερσόνησο) και στην κοντινή τοποθεσία Ποταμός.
Οι πρώτες ανασκαφές στη Σαντορίνη διεξήχθησαν από τον Γάλλο γεωλόγο Φ. Φουκ το 1867, αφού ορισμένοι ντόπιοι βρήκαν παλιά αντικείμενα σε ένα λατομείο. Αργότερα, το 1895-1900, οι ανασκαφές του Γερμανού αρχαιολόγου Βαρώνου Φρειδερείκου Χίλλερ φον Γκέρτρινγκεν αποκάλυψαν τα ερείπια της αρχαίας Θήρας στο Μέσα Βουνό. Επικεντρώθηκε στους οικισμούς του 9ου αιώνα π.Χ. εκεί, που πιστεύεται ότι ήταν σπαρτιατική αποικία.
Εκθέματα
Οι συλλογές ταξινομούνται χρονολογικά και περιλαμβάνουν κεραμικά, γλυπτά, κοσμήματα, τοιχογραφίες και τελετουργικά αντικείμενα. Η μνημειακή τέχνη της τοιχογραφίας αναπαρίσταται με μεγάλη λεπτομέρεια. Εξηγείται επίσης το πολύπλοκο δίκτυο επαφών του νησιού με τον έξω κόσμο.
Η μεσοκυκλαδική κεραμική αντιπροσωπεύεται από μια σειρά από εντυπωσιακές κανάτες πουλιών, που συχνά περιλαμβάνουν χελιδόνια. Τα αντικείμενα αυτά, που χρονολογούνται στον 20ο-18ο αιώνα π.Χ., βρέθηκαν στον Φτελλό, στο Μεγαλοχώρι και στο Ακρωτήρι.
Αντιπροσωπεύονται επίσης πρωτοκυκλαδικά μεταλλικά τεχνουργήματα από διαφορετικές τοποθεσίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στη Θήρα Προιστορικης Θηρας
Έντουαρντ Μπένες
Ο Έντουαρντ Μπένες (Edvard Beneš, 1884-1948) ήταν δεύτερος Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Τσεχοσλοβακία και ένας από τους ηγέτες της ανεξαρτησίας της.
Γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1884 στο Κοζλάνι της Βοημίας, που τότε ανήκε στην Αυστροουγγαρία, και πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 1948 στο Σεζίμοβο Ούστι της Τσεχοσλοβακίας. Ήταν Ελεύθερος Τέκτων
Τα παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε σε οικογένεια χωρικών σε μικρό χωριό κοντά στο Κοζλάνι, το Ράκοβνικ, 60 χιλιόμετρα δυτικά της Πράγας. Γυμνάσιο πήγε στην Πράγα από το 1896 έως το 1904. Μετά τις σπουδές του στην φιλοσοφική σχολή στο Πανεπιστήμιο Καρόλου στη Πράγα πήγε στο Παρίσι και στη Σορβόνη όπου σπούδασε κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες. Το 1908 πήρε και το διδακτορικό του στην νομική από την Ντιζόν. Στη συνέχεια δίδαξε για τρία χρόνια στην Ακαδημία Εμπορίου της Πράγας, και μετά την υφηγεσία στον τομέα της φιλοσοφίας, το 1912, έγινε καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Καρόλου. Ασχολήθηκε και με τον Προσκοπισμό.
thumb|αριστερά|Άγαλμα του Μπένες στην Πράγα
Η αθλητική του καριέρα
Το 1898 σε ηλικία 14 ετών ο μικρός Μπένες γράφτηκε στην Σλάβια Πράγας. Αγωνίστηκε σαν δεξιός οπισθοφύλακας στην δεύτερη και στην αναπληρωματική ομάδα της Σλάβια και σύμφωνα με τον τύπο της εποχής η διοίκηση της Σλάβια έβλεπε στο πρόσωπό του ένα νέο ποδοσφαιρικό αστέρι. Το 1901 στην διάρκεια ενός αγώνα έσπασε την κνήμη του και διέκοψε οριστικά την ποδοσφαιρική του καριέρα. Μάλιστα επειδή τότε δεν επέτρεπαν σε μαθητές να παίζουν ποδόσφαιρο, τιμωρήθηκε πολύ αυστηρά από τους δασκάλους του. Το 1918 η Σλάβια τον έκανε επίτιμο μέλος της.
Η πρώτη εξορία
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν από τους κορυφαίους οργανωτές του κινήματος ανεξαρτησίας της Τσεχοσλοβακίας. Ήταν μέλος μιας μυστικής αντιστασιακής οργάνωσης με το όνομα Μαφία. Τον Σεπτέμβριο του 1915 αυτοεξορίστηκε στο Παρίσι όπου έκανε πολλές διπλωματικές προσπάθειες για να κερδίσουν αναγνώριση από τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο για το κίνημα ανεξαρτησίας της Τσεχοσλοβακίας, επίσης ο ίδιος ήταν από το 1916 έως το 1918 γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Τσεχοσλοβακίας στο Παρίσι και υπουργός των Εσωτερικών και Εξωτερικών, στην Προσωρινή κυβέρνηση Τσεχοσλοβακίας.
Πολιτική σταδιοδρομία στην Τσεχοσλοβακία
Από το 1918 έως το 1935, ήταν πρώτη φορά υπουργός Εξωτερικών της Τσεχοσλοβακίας, και από το 1920 έως το 1925 και 1929-1935 ήταν μέλος του Κοινοβουλίου. Εκπροσώπησε την Τσεχοσλοβακία στις συνομιλίες της συνθήκης των Βερσαλλιών. Το 1921 διετέλεσε καθηγητής και επίσης από το 1921-1922 πρωθυπουργός. Μεταξύ 1923-1927 υπήρξε μέλος στο συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών. Είχε εκπροσωπήσει την χώρα του σε διεθνείς διασκέψεις, όπως στη Γένοβα 1922, το Λοκάρνο 1925, τη Χάγη 1930 και τη Λωζάνη το 1932. thumb|right|Ο Μπένες το 1934
Διετέλεσε μέλος του Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Τσεχοσλοβακίας. Το 1935 διαδέχθηκε τον Τόμας Μάζαρικ και έγινε Πρόεδρος της δημοκρατίας. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Τσεχοσλοβακίας από το 1935 έως και το 1938, οπότε και παραιτήθηκε κατ' απαίτηση του Χίτλερ, ενώ από το 1938 έως 1945 ήταν σε αυτοεξορία στη Βρετανία, όπου κατέφυγε όταν αντιλήφθηκε ότι θα γινόταν προσπάθεια σύλληψης και δολοφονίας του από τους Ναζί. Εκλέχτηκε δύο φορές: στις 14 Δεκεμβρίου 1935 και στις 19 Ιουνίου 1946, δεδομένου ότι το άρθρο 58 παρ. 5 του Συντάγματος όριζε: "Ο πρώην πρόεδρος θα παραμείνει στην θέση του μέχρι να εκλεγεί νέος".
Η δεύτερη εξορία
Τον Οκτώβριο του 1938, μετά την συμφωνία του Μονάχου εκχωρεί την Γερμανόφωνη Σουδητία στη Γερμανία, αλλά όταν η Γερμανία κατέλαβε και τις Βοημία, Μοραβία, παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του και πήγε στην εξορία στο Λονδίνο. Στη συνέχεια, το 1940 οργάνωσε τη εξόριστη κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας στο Λονδίνο με τον Γιαν Σράμεκ ως πρωθυπουργό και τον ίδιο ως πρόεδρο.
Τον Νοέμβριο του 1940 ο Μπένες μετακόμισε στη μονή στο Άστον Άμποτς κοντά στο Μπάκιχαμσάιρ. Το προσωπικό του ιδιαίτερου του γραφείου, συμπεριλαμβανομένου του γραμματέα του Έντβαρντ Ταμπόρσκι και του αρχηγού του επιτελείου Γιαρομίρ Σμουτνί μετακόμισε στο Παλιό Αρχοντικό (The Old Manor House) στο γειτονικό χωριό Ουίνγκρεϊβ, ενώ ο επικεφαλής των στρατιωτικών μυστικών προσωπικό από Φράντισεκ Μοράβετς ήταν στο γειτονικό χωριό Άντινγκτον.
Το 1941 οι Μπένες και ο Φράντισεκ Μοράβετς σχεδίασαν την δολοφονία του Ράινχαρντ Χάιντριχ. η οποία τελικά επιτεύχθηκε το 1942, με αποτέλεσμα τα βίαια γερμανικά αντίποινα όπως εκτέλεση χιλιάδων Τσέχων και την εκ θεμελίων καταστροφή δύο χωριών.
Τα τελευταία χρόνια
Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψε στην προεδρία της Τσεχοσλοβακίας, παραιτήθηκε στις 7 Ιουνίου 1948. Πέθανε από φυσικά αίτια στο σπίτι του στο Σεζίμοβο Ούστι στις 3 Σεπτεμβρίου 1948.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Πρόεδροι της Τσεχοσλοβακίας Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τσέχοι πολιτικοί Κατηγορία:Βοημοί Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Εξόριστοι πολιτικοί
Άγιος Ιωάννης Βοιωτίας
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κοκκίνου, της δημοτικής ενότητας Ακραιφνίου, του δήμου Ορχομενού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Βοιωτίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Θηβών του νομού Βοιωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι οικισμός στο βορειοανατολικό άκρο του νομού Βοιωτίας, στα όρια με τον νομό Φθιώτιδας. Βρίσκεται στις βορειοδυτικές απολήξεις του όρους Πτώον και στη νότια όχθη του μικρού ποταμού Μέλα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει 45 χλμ. περίπου Δ.ΒΔ. της Λειβαδιάς.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 ως Κόκκινο Μεταλλείο και προσαρτήθηκε στον δήμο Ακραιφνίου του νομού Βοιωτίας. Το 1909 εντάχθηκε στον νομό Αττικής & Βοιωτίας και το 1920 μετονομάστηκε σε Νέο Κόκκινο. Το 1943 υπήχθη οριστικά στον νομό Βοιωτίας και το 1957 μετονομάστηκε σε Άγιος Ιωάννης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοκκίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ακραιφνίας. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ακραιφνίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ορχομενού.
Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Ιωάννης δημιουργήθηκε από την μεταλλευτική εταιρία ΛΑΡΚΟ στο βορειοανατολικό άκρο της τέως λίμνης Κωπαΐδας. Κατοικείται κυρίως από εργάτες της συγκεκριμένης εταιρίας, καθώς στην περιοχή λειτουργούν μεταλλεία της.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμος Ορχομενού
Γαλλική συνταγματική μοναρχία
To Βασίλειο της Γαλλίας με καθεστώς συνταγματικής μοναρχίας ήταν η ονομασία του γαλλικού κράτους από τις 4 Σεπτεμβρίου 1791 μέχρι τις 21 Σεπτεμβρίου 1792, κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης. Ήταν ένα καθεστώς που περιείχε στοιχεία της απόλυτης μοναρχίας και της αβασίλευτης δημοκρατίας.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1791, αποδεχόμενος το Σύνταγμα που συντάχθηκε από τα μέλη της Συντακτικής Συνέλευσης (Σύνταγμα του 1791), ο Λουδοβίκος ΙΣΤ' πέρασε τη Γαλλία από το πολίτευμα της Απόλυτης Μοναρχίας σε αυτό της Συνταγματικής Μοναρχίας.
Το Σύνταγμα αυτό κατάργησε την έννοια του "ελέω Θεού" που έδινε στον βασιλιά την απόλυτη εξουσία στη Γαλλία. Ο βασιλιάς όφειλε, πλέον, να ορκίζεται ενώπιον του Έθνους, ορκιζόμενος να σεβαστεί το Σύνταγμα και να το εφαρμόζει, ενώ έφερε τον τίτλο του Βασιλιά των Γάλλων. Το αξίωμά του παρέμεινε κληρονομικό και έγινε αρχηγός κυβέρνησης έξι υπουργών τους οποίους όριζε ή απομάκρυνε, που ήταν, όμως, υπόλογοι εμπρός στη Νομοθετική Εθνοσυνέλευση. Καθήκον του ήταν η διοίκηση του Κράτους, ο διορισμός ορισμένων ανώτερων δημοσίων υπαλλήλων και η εκπροσώπηση του Έθνους εμπρός στα άλλα Κράτη. Τέλος, μοιραζόταν με την Εθνοσυνέλευση την εξουσία του να κηρύσσει ή να παύει έναν πόλεμο. Αν και το πρόσωπο του βασιλιά είχε καθοριστεί ως « απαραβίαστο και ιερό », το Σύνταγμα προέβλεπε περιπτώσεις όπου μπορούσε να αποπεμφθεί των καθηκόντων του από την Εθνοσυνέλευση.
Αυτός ήταν και ο πρώτος πόλεμος στον οποίον συμμετείχαν τα γαλλικά επαναστατικά στρατεύματα. Με αυτή την ευκαιρία, είναι που το τραγούδι των Μασσαλών εθελοντών στρατιωτών, σε σύνθεση του Ρουζέ ντε Λιλ, το οποίο τραγουδούσαν, πήρε την ονομασία Marseillaise. Η Μάχη του Βαλμί, στις 20 Σεπτεμβρίου 1792, που είδε τη νίκη των επαναστατικών στρατευμάτων, έδωσε τη δυνατότητα στην Επανάσταση να συνεχίσει την ύπαρξή της, με το τέλος της συνταγματικής μοναρχίας και την εγκαθίδρυση της Πρώτης Δημοκρατίας.
Μεταξύ 1814 και 1848, η Γαλλία γνώρισε μια δεύτερη, περιορισμένη αυτή τη φορά, περίοδο μοναρχικού πολιτεύματος, με τις Χάρτες του 1814 και του 1830. Καθώς αυτές οι χάρτες είχαν χορηγηθεί από τους βασιλείς, ήταν αδύνατο το πολίτευμα αυτό της μοναρχίας να χαρακτηριστεί ως συνταγματικό. Ωστόσο, βοήθησε στην εγκαθίδρυση του κοινοβουλευτισμού. Εκείνη η περίοδος, γνωστή ως Παλινόρθωση, ξετυλίχτηκε με τη βασιλεία των αδερφών του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, Λουδοβίκου ΙΗ΄ και Καρόλου Ι΄, κι έπειτα, μετά την Επανάσταση του 1830, με τη βασιλεία του παρακλαδιού των Βουρβόνων, των Ορλεάν, με τον βασιλιά Λουδοβίκο-Φίλιππο Α΄. Αν και αυτή η περίοδος παρείχε τη δυνατότητα επικύρωσης των κεκτημένων της Γαλλικής Επανάστασης και πολιτικού πειραματισμού με τα ξεκινήματα του κοινοβουλευτισμού, η αποτυχία της θεσμοθέτησης της καθολικής ψηφοφορίας στη θέση της τιμοκρατικής ψηφοφορίας, θα έχει ως αποτέλεσμα την Επανάσταση του 1848.
Σήμερα
Σήμερα, στη Γαλλία, το πολίτευμα της συνταγματικής μοναρχίας προτείνεται από :
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Μεσογειακοί Αγώνες 2009
Οι ΧVΙ Μεσογειακοί Αγώνες διεξήχθησαν στην Πεσκάρα της Ιταλίας από τις 25 Ιουνίου ως τις 5 Ιουλίου 2009. Μετείχαν 3.000 περίπου αθλητές και αθλήτριες από 23 χώρες της Μεσογείου, που αποτέλεσε νέο ρεκόρ χωρών. Περιελάμβαναν αγωνίσματα από 28 αθλήματα, που αποτελεί επίσης νέο ρεκόρ.
Πίνακας μεταλλίων
Ο πίνακας των μεταλλίων προέρχεται από τον επίσημο ιστότοπο της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2009 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ιταλία Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 2009
Κάστρο Μπόντιαμ
Το Κάστρο Μπόντιαμ (αγγλικά: Bodiam Castle) είναι κάστρο με τάφρο του 14ου αιώνα κοντά στο Ρόμπερτμπριτζ στο Ανατολικό Σάσσεξ της Αγγλίας. Χτίστηκε το 1385 από τον Σερ Εδουάρδο Ντάλυνγκριτζ, πρώην ιππότη του Εδουάρδου Γ΄, με την άδεια του Ριχάρδου Β΄, φαινομενικά για να υπερασπιστεί την περιοχή ενάντια στη γαλλική εισβολή κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου. Με το τετραπλευρικό σχέδιο, το Κάστρο Μπόντιαμ δεν έχει κεντρικό πύργο, έχοντας τα διάφορά του δωμάτια χτισμένα γύρω από τα εξωτερικά αμυντικά τείχη και τις εσωτερικές αυλές. Οι γωνίες και η είσοδός του χαρακτηρίζεται από πύργους και στο πάνω μέρος με πολεμίστρες. Η δομή, οι λεπτομέρειες και η κατάστασή του σε ένα τεχνητό υδατώδες τοπίο δείχνουν ότι η επίδειξη ήταν μια σημαντική πτυχή του σχεδιασμού του κάστρου καθώς και της άμυνας. Ήταν το σπίτι της οικογένειας Ντάλυνγκριτζ και το κέντρο του αρχοντικού του Μπόντιαμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Ιστορικές οικίες-μουσεία
Ηλιαία
Η Ηλιαία ήταν το κυριότερο δικαστήριο του αρχαίου αθηναϊκού κράτους. Επρόκειτο για δικαστήριο ενόρκων, μέλη του οποίου μπορούσαν να γίνουν όλοι οι γνήσιοι Αθηναίοι πολίτες άνω των 30 ετών, έπειτα από κλήρωση. Η βάση της δημοκρατίας ήταν ο έλεγχος κάθε πολίτη από το σύνολο των πολιτών, όπως και του συνόλου, από τον ίδιο πολίτη. Το να μετέχει κάποιος στην Ηλιαία δεν προϋπέθετε κάποια ιδιαίτερη μόρφωση, όμως η τριβή με το νομοθετικό έργο είχε ως αποτέλεσμα μιαν αρκετά καλή γνώση των νόμων.
Η Ηλιαία αποτελούνταν από 6.000 δικαστές ("Ηλιασταί"), οι οποίοι προέρχονταν από τις 10 Φυλές της Αθήνας (κάθε Φυλή συμμετείχε με 600 μέλη). 1000 ήταν αναπληρωματικοί. Το δικαστήριο δίκαζε σε τμήματα των 201, 301 κλπ. δικαστών. Η Ηλιαία συνεδρίαζε όλες τις εργάσιμες ημέρες εκτός από τις τρεις τελευταίες ημέρες κάθε μήνα και τις ημέρες λειτουργίας της Εκκλησίας του Δήμου. Σχεδόν ποτέ όμως δεν εργάσθηκαν και τα δέκα τμήματα της Ηλιαίας ταυτοχρόνως. Η απόδοση δικαιοσύνης από τον δήμο ενόχλησε πάρα πολύ τους ολιγαρχικούς, οι οποίοι δυσφήμισαν με κάθε τρόπο το γεγονός αυτό, υπογραμμίζοντας -όχι σωστά- ότι τη δικαιοσύνη στην Αθήνα την απένεμαν οι θήτες.
Ο ηγεμών του δικαστηρίου συγκέντρωνε τα παράπονα και τις υποθέσεις προς εκδίκαση και όριζε μέσω κλήρωσης από ποιο τμήμα και σε ποιο μέρος θα εκδικαζόταν η υπόθεση. Καθώς δεν υπήρχαν δικηγόροι, οι κατηγορούμενοι αναλάμβαναν οι ίδιοι την υπεράσπισή τους με τη βοήθεια ενός μόνο φίλου ή συγγενούς. Πολλές φορές, ανέθεταν τη συγγραφή ενός λόγου για την αγόρευσή τους σε έναν επαγγελματία λογογράφο (π.χ. Ισοκράτης, Λυσίας κ.ά.). Ο χρόνος των αγορεύσεων περιοριζόταν από ένα υδραυλικό χρονόμετρο, την κλεψύδρα. Η ψηφοφορία ήταν μυστική. Σε περίπτωση ισοψηφίας, ο κατηγορούμενος κρινόταν αθώος, καθώς θεωρούνταν ότι είχε "την ψήφο της Αθηνάς".
Οι δικαστές λάμβαναν ως αποζημίωση 2-3 οβολούς κατά δικάσιμη ημέρα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο Κατηγορία:Δικαστικές αρχές Κατηγορία:Όργανα αθηναϊκής πολιτείας
Démocratie athénienne
Ντίνο Μενεγκίν
Ο Ντίνο Μενεγκίν (Dino Meneghin, γεννήθηκε 18 Ιανουαρίου 1950) είναι Ιταλός πρώην καλαθοσφαιριστής, πρωταγωνιστική μορφή του αθλήματος στη χώρα του και την Ευρώπη κατά τις δεκαετίες του 1970 και του '80. Με ύψος 2,04 μέτρα και αρκετά ογκώδης, αγωνιζόταν ως πίβοτ (η θέση του σέντερ- 5 στην τότε ορολογία). Η καριέρα του διήρκεσε 28 ολόκληρα χρόνια (όλα σε επίπεδο Α' κατηγορίας) κατακτώντας συνολικά 33 τίτλους, πρόλαβε δε να αγωνιστεί ως αντίπαλος με το γιο του Αντρέα. Μετά την αποχώρησή του, έχει διατελέσει πρόεδρος της Ιταλικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (2009).
Θεωρείται ένα από τα καλύτερα «βαριά πεντάρια» όλων των εποχών στην Ευρώπη, καθώς και ο κορυφαίος καλαθοσφαιριστής στην ιστορία του ιταλικού μπάσκετ. Στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης και αργυρός ολυμπιονίκης με την Εθνική Ιταλίας, ενώ σε συλλογικό επίπεδο έχει το ρεκόρ συμμετοχών σε τελικούς και τίτλους Ευρωλίγκας (τότε Κύπελλο Πρωταθλητριών), 13 και 7 αντίστοιχα, τις 3 με τριπλ κράουν. Το 1991 ψηφίστηκε 8ος καλύτερος παίκτης όλων των εποχών της FIBA (πλην NBA). To 2003 έγινε μέλος του Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, αν και ποτέ δεν αγωνίστηκε στο ΝΒΑ. Το 2008, με τη συμπλήρωση μισού αιώνα από την έναρξη των ευρωπαϊκών διασυλλογικών διοργανώσεων, ψηφίστηκε ανάμεσα στους 50 σημαντικότερους συντελεστές της Ευρωλίγκας. Το 2010 έγινε μέλος του Hall of Fame της FIBA, ο δεύτερος Ιταλός μετά τον Πιερλουίτζι Μαρτζοράτι.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Ντίνο Μενεγκίν ξεκίνησε το μπάσκετ στην Παλακανέστρο Βαρέζε (τότε Ίνις από το όνομα του χορηγού) και προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα το 1966, σε ηλικία μόλις 16 ετών. Το 1970 επελέγη από τους Ατλάντα Χοκς στo ντραφτ του ΝΒΑ, αλλά συνέχισε στη Βαρέζε. Ήταν ο πρώτος Ιταλός που πέτυχε την επιλογή από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ήταν αναντικατάστατο στέλεχος της πεντάδας στην εντυπωσιακή δεκαετία του '70, όταν συμμετείχε και στους δέκα τελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης, κερδίζοντας τους πέντε. Κατέκτησε επίσης δύο Κύπελλα Κυπελλούχων και τρία Διηπειρωτικά, ενώ σε εθνικό επίπεδο αναδείχθηκε επτά φορές πρωταθλητής Ιταλίας και τέσσερις κυπελλούχος.
Το 1990 και παρότι είχε κλείσει τα 40, υπέγραψε στην Παλακανέστρο Τριέστε (τότε Στεφανέλ), με την οποία αγωνίστηκε για τρία χρόνια. Το 1993 επέστρεψε στην Ολίμπια για να κλείσει την καριέρα του στο τέλος της σεζόν σε ηλικία 44 ετών. Ο συνολικός απολογισμός του στο ιταλικό πρωτάθλημα είναι 827 αγώνες (παραμένει ρεκόρ στην Ιταλία) και 8.560 πόντοι. Κατά την αγωνιστική σεζόν 1990-91, ο Ντίνο Μενεγκίν τέθηκε αντίπαλος, για πρώτη φορά σε επίσημο αγώνα, με τον 17χρονο (τότε) γιο του Αντρέα Μενεγκίν, επίσης επαγγελματία αθλητή καλαθόσφαιρας.
Εθνική ομάδα
Με την Εθνική Ιταλίας, ο Μενεγκίν έκανε ντεμπούτο σε μεγάλο τουρνουά στο Ευρωμπάσκετ του 1969. Έως τους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες (1984) ήταν κάθε καλοκαίρι παρών στις διεθνείς διοργανώσεις, με εξαίρεση δύο χρονιές που η ομάδα δεν είχε προκριθεί: 8 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, 2 Παγκόσμια και 4 Ολυμπιακούς Αγώνες.
Το 1980 (Ολυμπιακοί της Μόσχας) αναδείχθηκε αργυρός ολυμπιονίκης. Το 1983, στο Ευρωμπάσκετ της Γαλλίας, φόρεσε το μοναδικό του χρυσό μετάλλιο, το οποίο είχε μεγάλη συμβολική σημασία - ήταν η πρώτη φορά που έσπαγε η παντοκρατορία των «ανατολικών» στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Εκείνη τη χρονιά ψηφίστηκε καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης για δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν το 1980). Με την εθνική ομάδα έλαβε μέρος σε συνολικά 271 αγώνες και πέτυχε 2.847 πόντους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Βαρέζε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Τριέστε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1969 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1971 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1975 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1977 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1979 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1983 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1974 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1978 Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Ferrari Enzo Ferrari
Η Ferrari Enzo Ferrari ήταν ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων, που κατασκευάστηκε από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Ferrari. Ονομάστηκε Enzo προς τιμήν του ιδρυτή της εταιρείας, Έντσο Φερράρι. Το μοντέλο παρήχθη από το 2002 έως το 2004, στο Μαρανέλλο της Ιταλίας, σε μόλις 400 αντίτυπα, όλα αποκλειστικά στο χέρι, και κατά τη διάρκεια της παραγωγής της ήταν το ακριβότερο, ισχυρότερο και ταχύτερο αυτοκίνητο της Ferrari. Αντικατέστησε τη Ferrari F50 του 1995 - 1997 και τελικώς αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 2013 από τη Ferrari LaFerrari.
Εξέλιξη
Η εξέλιξη του μοντέλου ξεκίνησε μέσα στο 1998 και κράτησε 4 έτη. Μια από τις βασικές οδηγίες που δόθηκαν εξ αρχής στον σχεδιαστικό οίκο Πινινφαρίνα, ήταν το μπροστινό μέρος του να θυμίζει ρύγχος μονοθεσίου της Φόρμουλα 1 και μάλιστα σε ακόμα εντονότερο βαθμό από την προκάτοχο Ferrari F50. Η εξωτερική του εμφάνιση διαμορφώθηκε από τον Ιάπωνα Ken Okuyama, ενώ έγιναν και κάποιες ακόμα βελτιώσεις, μετά από πολλές σχετικές δοκιμές σε αεροδυναμική σήραγγα, και ο τελικός αεροδυναμικός συντελεστής Cd μετρήθηκε στο 0,36. thumb|left|Το τιμόνι και ο πίνακας οργάνων μιας Ferrari Enzo Ferrari κόκκινου χρώματος. Αντιθέτως, οι κίτρινες Enzo είχαν κίτρινους χρωματισμούς και στο σαλόνι και στα κυκλικά όργανα του κοντέρ. Τα δύο κουμπιά με τα βέλη, στις οριζόντιες ακτίνες του τιμονιού, είναι τα φλας.
Επίσης, ο ίδιος οίκος σχεδίασε και το σαλόνι, μολονότι η αρχική πρόταση του Πινινφαρίνα προέβλεπε την υιοθέτηση ενός εντελώς ψηφιακού πίνακα οργάνων. Τελικώς όμως, αποφασίστηκε ο συνδυασμός αναλογικών και ψηφιακών ενδείξεων, με οθόνες υγρών κρυστάλλων (LCD) και αναλογικό ταχύμετρο και στροφόμετρο, που και τα δύο μάλιστα είχαν φόντο ίδιου χρώματος με την εξωτερική βαφή του αμαξώματος, σε κόκκινο ή κίτρινο. Μάλιστα σχεδιάστηκε και ένα τιμόνι με κάπως επίπεδο το πάνω μέρος της στεφάνης του, η οποία έφερε μια σειρά από λαμπάκια που άναβαν διαδοχικά στη σειρά καθώς ανέβαιναν οι στροφές του κινητήρα, ενώ όταν ο κινητήρας πλησίαζε στο μέγιστο όριο των στροφών, όλα μαζί τα λαμπάκια αναβόσβηναν - μια τεχνολογία που ελήφθη τότε απευθείας από την Φόρμουλα 1 και στα επόμενα χρόνια διαδόθηκε και στα άλλα μοντέλα της Ferrari. Άλλες τεχνολογίες της Formula 1 από την τότε εποχή που ενσωματώθηκαν στο μοντέλο, ήταν τα κεραμικά φρένα, η ενεργή αεροδυναμική και η επιλογή από τον οδηγό του βαθμού παρέμβασης του traction control system. thumb|left|Ο κινητήρας μιας Ferrari Enzo Ferrari του 2003.
Για την κίνηση του μοντέλου, εξελίχθηκε και κατασκευάστηκε ένας εντελώς νέος κινητήρας βενζίνης, κυβισμού 5.998 cm³ και V12 με 48 βαλβίδες, ισχύος 485 kW / 660 hp στις 7.800 στροφές το λεπτό και ροπής 657 N·m στις 5.500 στροφές το λεπτό, με τον ηλεκτρονικό κόφτη των στροφών να επεμβαίνει στις 8.200 στροφές το λεπτό. Ο κινητήρας αυτός βασίστηκε στον σχεδιασμό του κινητήρα V8 της Maserati Quattroporte και εισήγαγε μια αρχιτεκτονική που αντικατέστησε την προηγούμενη των παλαιότερων κινητήρων V12 και V8 της Ferrari. Για την ιστορία, η Ferrari F430 που εισήχθη στα τέλη του 2004 και έφερε κινητήρα 4.3 λίτρων V8, ήταν το δεύτερο χρονολογικά μοντέλο της Ferrari με κινητήρα που βασίστηκε σε αυτή την αρχιτεκτονική.
Παράλληλα με τον νέο V12 κινητήρα, τοποθετήθηκε στον διάδοχο της F50 και ένα 6-τάχυτο ημι-αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, χωρίς συμπλέκτη, το οποίο ελέγχεται από τον οδηγό αποκλειστικά με «paddles» (μοχλούς αλλαγής ταχυτήτων) πίσω από το τιμόνι, ένα κιβώτιο απευθείας από την Φόρμουλα 1, με χρόνο αλλαγής ταχυτήτων μόλις 150 χιλιοστά του δευτερολέπτου. Αντιθέτως, το μοντέλο δεν είχε πλέον το κλασικό χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων με τις παραδοσιακές περιφραγμένες θυρίδες «σαν χτένα» που είχαν τα παλαιότερα μοντέλα της Ferrari, με αποτέλεσμα να γίνει το πρώτο αυτοκίνητο δρόμου της Ferrari χωρίς μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων. Μάλιστα στα αρχικά στάδια της εξέλιξης, οι μηχανικοί της εταιρείας είχαν σκεφτεί ακόμα και για ενδεχόμενο 7-τάχυτο ημι-αυτόματο κιβώτιο, πλην όμως θεωρήθηκε τότε ότι δεν ήταν αναγκαίο σε έναν κινητήρα τόσο υψηλής ροπής και ότι οι 6 σχέσεις ήταν αρκετές, όπως ανακοινώθηκε επίσημα κατά την εισαγωγή της το 2002. thumb|right|Πανοραμικό πλάνο της Ferrari Enzo Ferrari.
Σε ολόκληρο το χρονικό διάστημα της εξέλιξης, δεν είχε αποφασιστεί η εμπορική ονομασία του μοντέλου. Συνήθως όμως, αναφερόταν ανεπίσημα ως Ferrari F60, ως η λογική συνέχεια ονοματολογίας των προκατόχων Ferrari F40 και Ferrari F50, με αποτέλεσμα να αναφερθεί το όνομα F60 και στις πρώτες διαρροές στον Τύπο, που είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1999. Κατά την παρουσίασή του, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Οκτώβριο του 2002, ονομάστηκε Ferrari Enzo Ferrari ή απλά Ferrari Enzo, προς τιμήν του ιδρυτή της εταιρείας, Έντσο Φερράρι.
Εξοπλισμός
Ο εξοπλισμός της Ferrari Enzo περιελάμβανε κλιματισμό, 2 μπροστινούς αερόσακους, σύστημα αντιμπλοκαρίσματος τροχών (ABS) και σύστημα ελέγχου πρόσφυσης, το οποίο μπορούσε να ρυθμιστεί σε 3 πιθανές επιλογές μέσω κουμπιών στο τιμόνι: πλήρες, Race (που μετέτρεπε το μοντέλο σε αγωνιστικό, επιτρέποντας ένα ποσοστό ολίσθησης των τροχών) και Off, δηλαδή ολική απενεργοποίησή του, αν και η επιλογή Off απευθυνόταν μόνο σε εξαιρετικά έμπειρους οδηγούς. Γενικότερα, ο εξοπλισμός της Ferrari Enzo έλαβε θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου, που τόνισε μάλιστα και την αντίθεση με την προκάτοχο F50 που δεν έφερε ούτε ABS, ούτε αερόσακους. Ωστόσο, δεν είχε ηλεκτρικά παράθυρα, παρά μόνο τα κλασικά με τον περιστρεφόμενο μοχλό, όπως συνέβη και στις προκατόχους F40 και F50.
Παραγωγή
thumb|left|Κίτρινη Ferrari Enzo Ferrari του 2003 στο [[Μίσιγκαν, ΗΠΑ.]]
Αρχικά, η Ferrari ανακοίνωσε ότι θα κατασκεύαζε 349 Enzo Ferrari, όση ακριβώς ήταν και η συνολική παραγωγή της προκατόχου Ferrari F50. Λόγω του μικρού αριθμού αντιτύπων, τηρήθηκε αυστηρή σειρά προτεραιότητας και όλες οι 349 προ-πωλήθηκαν σε προεπιλεγμένους τακτικούς πελάτες της Ferrari, όλους με μακροχρόνια σχέση με την εταιρεία, και ιδίως σε όσους είχαν αγοράσει στο παρελθόν τις F40 και F50. Μάλιστα η πώληση όλων των αρχικών 349 αντιτύπων έγινε πριν ακόμα ξεκινήσει η παραγωγή τους, με την εργοστασιακή τιμή στα 659.330 δολάρια, σχεδόν τη διπλάσια από αυτήν της F50. Όπως και οι προκάτοχοι F40 και F50, και η διάδοχος Ferrari LaFerrari, παρομοίως και η Enzo Ferrari (αντίθετα με τα περισσότερα μοντέλα της εταιρείας) δεν κατασκευάστηκε ποτέ σε δεξιοτίμονη έκδοση.
Μεταγενέστερα, λόγω της εξαιρετικά υψηλής ζήτησης, η Ferrari άλλαξε την αρχική της απόφαση και ανακοίνωσε ότι θα κατασκεύαζε 50 ακόμα αντίτυπα της Enzo Ferrari, όπως και έγινε μέσα στο 2003, φτάνοντας έτσι τα 399 αντίτυπα. Τελικώς, εν έτει 2004 προχώρησε στην κατασκευή και 1 ακόμα αντιτύπου, το οποίο και δώρισε στο Βατικανό, με αποτέλεσμα να φτάσει συνολικά τις 400 Enzo Ferrari. thumb|right|Εξαιρετικά σπάνια ανοιχτή ασημί Ferrari Enzo Ferrari.
Σε αντίθεση με τα 5 χρώματα της συνολικής παλέτας χρωματισμών της Ferrari F50, η Ferrari αρχικά προσέφερε επίσημα μόνο 2 επιλογές στην εξωτερική βαφή αμαξώματος της Enzo: κόκκινο ή κίτρινο. Στην πράξη, ωστόσο, τελικώς κατασκευάστηκαν και ελάχιστες ανοιχτές ασημί και ελάχιστες μαύρες Enzo, όλες ειδικών εκδόσεων. Φυσικά, η συντριπτική πλειοψηφία των Ferrari Enzo παραγγέλθηκε με κόκκινη βαφή, με δεύτερο σε απήχηση το κίτρινο, όπως παραδοσιακά συμβαίνει με όλα τα μοντέλα της Ferrari.
Επιδόσεις
thumb|right|Εξαιρετικά σπάνια μαύρη Ferrari Enzo Ferrari σε φωτογραφία του 2008.
Οι επιδόσεις της Ferrari Enzo Ferrari είχαν εμφανώς βελτιωθεί ως προς αυτές της προκατόχου Ferrari F50. Αρχικά, η εταιρεία είχε ανακοινώσει ότι η μέγιστη ταχύτητα έφτανε τα 350+ χιλιόμετρα την ώρα, χωρίς να αναφέρει ακριβές νούμερο, και τελικώς μετρήθηκαν επίσημα τα εξής νούμερα:
Ειδικότερα για την μέγιστη ταχύτητα, έχουν καταγραφεί αρκετές διαφορετικές μετρήσεις, όλες άνω των 350 km/h, με κάποιες ανεξάρτητες δοκιμές να έχουν καταφέρει ακόμα και 363 km/h το ανώτατο, αναλόγως με το βάρος του οδηγού και τις εξωτερικές συνθήκες (άνεμος και εξωτερική θερμοκρασία). Για την ιστορία, η μέγιστη ένδειξη στο ταχύμετρο της Ferrari Enzo Ferrari είναι 400 km/h.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Enzo Ferrari
Πάνος Μπεγλίτης
Ο Πάνος Μπεγλίτης είναι Έλληνας πολιτικός και διπλωμάτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 1957 στο Βέλο Κορινθίας. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Διπλωματία στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, ενώ απέκτησε μεταπτυχιακό στο Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Σχέσεις από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση.
Το 1987 προσελήφθη στην διπλωματική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών. Κατά το διάστημα 1992-1996 ήταν μέλος της Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ στο διάστημα 1999-2004 ήταν διευθυντής της υπηρεσίας ενημέρωσης του Υπουργείου Εξωτερικών. Το 2004 εξελέγη Ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Στις εκλογές του 2007 εξελέγη Βουλευτής Κορινθίας με το ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη το 2009.
Τον Οκτώβριο του 2009 ανέλαβε Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009 με Υπουργό τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Με τον ανασχηματισμό της 17ης Ιουνίου 2011 αναβαθμίστηκε στη θέση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, θέση την οποία κράτησε μέχρι την παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου το Νοέμβριο του 2011. Ένα από τα σημαντικότερα νομοθετήματα επί υπουργείας του είναι ο Ν.3978 "Δημόσιες Συμβάσεις Έργων, Υπηρεσιών και Προμηθειών στους τομείς της Άμυνας και της Ασφάλειας - Εναρμόνιση με την Οδηγία 2009/81/ΕΚ - Ρύθμιση θεμάτων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας" (ΦΕΚ 137/Α).
Το Δεκέμβρη του 2013 αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και έγινε μέλος της ΔΗΜΑΡ.
Στις 19 Φεβρουαρίου του 2019 ανέλαβε καθήκοντα, ως επικεφαλής της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας, στη θέση του πρώην πρέσβη Στέλιου Περράκη στο Στρασβούργο.
Είναι παντρεμένος με την Μαρία Γαργάλη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.
Άντριου Ντάλμπυ
Ο Άντριου Ντάλμπυ (Andrew Dalby, 13 Ιουνίου 1947) είναι συγγραφέας και ακαδημαϊκός, ο οποίος γεννήθηκε στην Αγγλία. Είναι απόφοιτος του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, στο οποίο και δίδαξε φιλολογία. Έχει συγγράψει πλήθος βιβλίων σε θέματα ιστορίας τροφίμων και γλωσσολογίας. Ο Ντάλμπυ μένει στη Γαλλία και φτιάχνει μηλίτη.
Μάρκο Μέντες
Ο Μάρκο Μέντες (Marco Méndez, γεννημένος ως Μάρκο Ανίμπαλ Μέντες Ραμίρες Marco Aníbal Méndez Ramírez, 1 Οκτωβρίου 1976 -) είναι Μεξικανός ηθοποιός και μοντέλο.
Άντριου Ντάλμπυ
Το θέμα του νέου του βιβλίου είναι η Βικιπαίδεια, στην οποία είναι τακτικός συντάκτης: en:User:Andrew Dalby
Μάρκο Μέντες
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα
Θήραμα (ταινία, 2022)
Το Θήραμα (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Prey) είναι μια αμερικανική ταινία δράσης επιστημονικής φαντασίας του 2022 στο franchise Κυνηγός. Είναι η πέμπτη δόση και είναι ένα πρίκουελ των τεσσάρων πρώτων ταινιών, και διαδραματίζεται στις Μεγάλες Πεδιάδες το 1719. Η ταινία είναι σε σκηνοθεσία Νταν Τράχτενμπεργκ και σενάριο Πάτρικ Άισον. Πρωταγωνιστούν οι Άμπερ Μιντθούντερ, Ντακότα Μπίβερς, Ντέιν Ντιλιέγκρο, Μισέλ Θρας, Στόρμι Κιπ, Τζούλιαν Μπλακ Άντελοουπ και Μπένετ Τέιλορ.
Η ανάπτυξη της ταινίας ξεκίνησε κατά την παραγωγή του Κυνηγός (2018), όταν ο παραγωγός Τζον Ντέιβις προσεγγίστηκε από τους Τράχτενμπεργκ και Άισον, με μια ιδέα που είχαν αναπτύξει από το 2016. Στα τέλη του 2020, ο τίτλος της ταινίας αποκαλύφθηκε ότι ήταν η κωδική ονομασία για την πέμπτη δόση του franchise. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν γύρω από το Κάλγκαρι το καλοκαίρι του 2021, με ολόκληρη την ταινία να έχει γυριστεί στα αγγλικά και ορισμένες σκηνές να έχουν γυριστεί επίσης στο Κομάντσι. Οι υπόλοιπες σκηνές μεταγλωττίστηκαν σε Κομάντσι από το καστ, επαναλαμβάνοντας τους ρόλους τους. Η ταινία είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που έχει πλήρη μεταγλώττιση στη γλώσσα Κομάντσι.
Το Θήραμα έκανε πρεμιέρα στο San Diego Comic-Con στις 21 Ιουλίου 2022 και κυκλοφόρησε από την 20th Century Studios ως πρωτότυπη ταινία Hulu στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο Disney+ Star διεθνώς στις 5 Αυγούστου. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, με επαίνους για τις σκηνές δράσης του, την ερμηνεία της Μιντθούντερ, τη φωτογραφία, τη σκηνοθεσία του Τράχτενμπεργκ και το κάστινγκ των ιθαγενών, με πολλούς κριτικούς να το αποκαλούν ως την καλύτερη δόση του Κυνηγού από την πρώτη ταινία.
Σουδανέζικο πραξικόπημα του 2021
Στις 25 Οκτωβρίου 2021 έγινε πραξικόπημα στο Σουδάν. Ο Στρατηγός Αμπντέλ Φατάχ Αλ Μπουρχάν και οι Ένοπλες Δυνάμεις διέλυσαν την κυβέρνηση και το Συμβούλιο Κυριαρχίας του Σουδάν, συνέλαβαν τον Πρωθυπουργό Αμπντάλα Χάμντοκ και κήρυξαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη χώρα. Από την τηλεόραση υποσχέθηκαν ότι τον Ιούλιο του 2023 θα γίνουν νέες δημοκρατικές εκλογές, και ότι η νέα τεχνοκρατική κυβέρνηση που συστάθηκε είναι προσωρινή. Η πολιτική συμμαχία Δυνάμεις Ελευθερίας και Αλλαγής, ο Σουδανέζικος Σύλλογος Επαγγελματιών, και άλλες πολιτικές δυνάμεις και συνδικαλιστές, βγήκαν στους δρόμους και διαδήλωσαν κατά του στρατιωτικού πραξικοπήματος. Στις ταραχές που ακολούθησαν 7 άτομα έχασαν τη ζωή τους και πάνω από 140 τραυματίστηκαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πραξικοπήματα Κατηγορία:Πολιτική του Σουδάν
Μαργαρίτα του Παλατινάτου-Μόσμπαχ
H Μαργαρίτα, γερμ. Margarete von Pfaltz-Mosbach (2 Μαρτίου 1432 - 14 Σεπτεμβρίου 1457) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του κόμη του Παλατινάτου-Μόσμπαχ και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χάναου.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Όθωνα Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Μόσμπαχ και της Ιωάννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ερρίκου ΙΣΤ΄ δούκα της Βαυαρίας-Λάντσουτ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1446 τον Ράινχαρντ Γ΄ κόμη του Χάναου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Hellcats
Το Hellcats είναι μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά με μαζορέτες που αρχικά προβλήθηκε στο κανάλι The CW στις Ηνωμένες Πολιτείες από τις 8 Σεπτεμβρίου 2010 έως 17 Μάη 2011. Βασιζόμενη στο βιβλίο Cheer: Inside the Secret World of Cheerleaders College της δημοσιογράφου Kate Torgovnick, η σειρά εστιάζει στη ζωή των μαζορετών του κολεγίου, κυρίως της Marti Perkins (Aly Michalka), μια προνομιούχα φοιτήτρια πανεπιστημίου που υποχρεώνεται να ενταχθεί στις μαζορέτες της ομάδας του σχολείου της, τις Hellcats, προκειμένου να πάρει την αθλητική υποτροφία που της είναι αναγκαία. Το βασικό καστ περιλαμβάνει επίσης τους: Άσλεϊ Τίσντεϊλ, Robbie Jones, Heather Hemmens, Matt Barr, Gail O'Grady, και Sharon Leal.
Τον Μάιο του 2010 το Hellcats επιλέχθηκε από το The CW για την πρώτη σεζόν (2010-11). Αρχικά με μια σειρά 13 επεισοδίων, Το τηλεοπτικό κανάλι The CW πρόβαλε τη σειρά μετά από το Next Top Model της Αμερικής τις νύχτες της Τετάρτης. Το πιλοτικό επεισόδιο προβλήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 2010. Το The CW αργότερα έδωσε μια πλήρη σεζόν για τη σειρά, με τα στελέχη να λένε ότι ήταν «ενθουσιασμένοι που εξοφλήθηκε για εμάς". Στις 17 Μαΐου 2011, το The CW ανακοίνωσε ότι η σειρά Hellcats δεν θα ανανεωθεί για το πρόγραμμα του 2012.  Η απόφαση αυτή προκάλεσε αντιδράσεις, παρ'όλα αυτά δεν άλλαξε κι έμεινε οριστική.
Έλαβε γενικά καλές κριτικές όσο προβαλλόταν η πρώτη περίοδος στο κανάλι. Η σειρά κέρδισε επίσης μια υποψηφιότητα για τα βραβεία 37th People's Choice Awards του 2011.
Προεπισκόπηση
Η σειρά Hellcats ακολουθεί την Marti Perkins, μία φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Lancer, η οποία έχασε την υποτροφία της και δεν έχει άλλη επιλογή από το να μπει στην ομάδα των μαζορετών Hellcats του σχολείου για να την πάρει πίσω. Εκεί συναντά τη νέα συγκάτοικο της και αρχηγό της ομάδας των Hellcats, Savannah Monroe.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Νεανικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του The CW
Bedford S-Type
Ιστορία
Το στυλ του Bedford S-Type ήταν εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό στο Αμερικάνικο Chevrolet 5400, μια βαριά "χωρίς μούρη" έκδοση της γκάμας Chevrolet Advance Design του 1947. Μερικά μηχανικά εξαρτήματα ήταν επίσης ίδια. Το S διατίθεται σε τρία μεταξόνια, 86 ιντσών (2,180 mm), 116 ιντσών (2,950 mm) και 156 ιντσών (3,960 mm). Κατά την εισαγωγή, το φορτηγό ήταν εφοδιασμένο με 4,92 λίτρου 6 κύλινδρους βενζινοκινητήρες Bedford που παρήγαγαν 110 άλογα (82 kW) στις 3200 σ.α.λ. Η κίνηση γινόταν μέσω ενός χειροκίνητου κιβωτίου τεσσάρων ταχυτήτων με συγχρονισμό στις τρεις κορυφαίες ταχύτητες και η τελική κίνηση στον πίσω άξονα γινόταν με υποειδείς ταχύτητες. Μια μηχανή Perkins 5,56 λίτρων ήταν επίσης διαθέσιμη από το 1953, ενώ σύντομα προστέθηκε και μια μηχανή της ανταγωνιστικής Leyland Motors, και ένας ντίζελ του της Bedford το 1957.
Το S κυκλοφόρησε στην Έκθεση Εμπορικών Οχημάτων το 1950. Ήταν γνωστό ως "Big Bedford", ήταν το μεγαλύτερο φορτηγό Bedford διαθέσιμο εκείνη την εποχή, με μεικτό βάρος οχήματος 7 τόνων. Το Bedford S-Type χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από μεταφορείς και γενικούς εμπόρους κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και του 1960. Το σασί χρησιμοποιήθηκε για πυροσβεστικά οχήματα και, το 1966, για τη μεταφορά του πρώτου δεξαμενόπλοιου υγρών αυγών. Το όχημα ήταν η βάση για το τετρακίνητο Bedford RL που εξυπηρετούσε σε μεγάλους αριθμούς τον Βρετανικό Στρατό. Το λεωφορείο Bedford SB χρησιμοποιούσε επίσης ένα πλαίσιο που προερχόταν από το S-Type, μέχρι το 1986.
Το σασί και μερικά εσωτερικά εξαρτήματα του Bedford S-Type, επίσης χρησιμοποιήθηκαν στο "μουρωτό" Bedford TA.
Το όχημα αντικαταστάθηκε από το νέο Bedford TK το 1969, το οποίο ήταν ένα ολοκαίνουριο φορτηγό και δεν μοιραζόταν κανένα εξάρτημα με το προηγούμενο φορτηγό.
Bedford RL
Το Bedford RL ήταν μια τετρακίνητη έκδοση του Bedford S-Type και προοριζόταν για χρήση από τον Βρετανικό στρατό. Το Bedford RL είχε μεγαλύτερες ρόδες από το αρχικό φορτηγό έτσι ώστε να μπορεί να μετακινείται αρκετά εύκολα σε ανώμαλο έδαφος. Αυτήν η έκδοση παράχθηκε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, περνώντας στην παραγωγή το αρχικό φορτηγό. Το φορτηγό ήταν αρκετά αξιόπιστο και ανθεκτικό και έτσι συνέχιζε να χρησιμοποιείται ακόμα και την δεκαετία του 1990, μαζί με τα πιο μοντέρνα Bedford MJ και Bedford TM. Το φορτηγό εξάχθηκε σε αρκετές χώρες και έγινε η βάση για το Νότιο Αφρικάνικο όχημα μάχης, Hippo APC.
Μια στρατιωτική έκδοση του Bedford TK, το Bedford MJ/MK, χρησιμοποιούσε το σασί από το Bedford RL και την μηχανή και την καμπίνα από το Bedford TK. Αυτό το όχημα συνέχιζε να παράγεται μέχρι το 1992.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα, το Bedford S-Type εξαγόταν από το 1951. Όταν η Ελλάδα ήταν υπό εξουσία της Χούντας, αγοράστηκε ένα νούμερο από Bedford RL για πολιτική αλλά και στρατιωτική χρήση. Μερικά Bedford RL φορτηγά χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία "Το ολοκαύτωμα" του 1971.
Μαυρόλοφος Σερρών
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα Μαυρόλοφος Μαγνησίας
Ο Μαυρόλοφος είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών σε υψόμετρο 80 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Μαυρόλοφος βρίσκεται στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Παγγαίο και τα νότια του κάμπου των Σερρών. Απέχει 15,5 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Νέα Ζίχνη, 43 χλμ. ΝΑ. από τις Σέρρες και 44 χλμ. ΝΔ. από τη Δράμα. Είναι χωριό με αμιγώς μικρασιάτικο πληθυσμό ο οποίος έφτασε εκεί μετά από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 από την Πάρλα του Ικονίου και εγκαταστάθηκε δίπλα στο χωριό Δραβήσκος. Οι γνώμες για την ονομασία Μαυρόλοφος διίστανται. Δύο είναι οι κυρίαρχες απόψεις. Η πρώτη επικαλείται το γεγονός ότι το χώμα του λόφου ήταν σκουρόχρωμο (μαύρο χώμα = τουρκ. Kara Toprak) ενώ η δεύτερη ότι ο λόφος ήταν γεμάτος ξερά χόρτα τα οποία μετά το κάψιμο τους μαύρισαν όλο τον λόφο.
Καταγωγή και ιστορία κατοίκων
Οι ρίζες των κατοίκων βρίσκονται στο χωριό Πάρλα Πισιδίας Μ. Ασίας (τουρκ. Barla) που βρίσκεται σε μια πανέμορφη θέση δίπλα στη λίμνη Εγιρδίρ (Egirdir). Εκεί ασχολούνταν με το ψάρεμα αλλά κυρίως με τεχνικά επαγγέλματα όπως χτίστες, παπουτσήδες, σιδεράδες, γανωτές. Πολλοί και με το εμπόριο χρηστικών αντικειμένων όπως κουζινικών και εργαλείων. Μερικές οικογένειες παρήγαν και άρωμα από τα τριαντάφυλλα τα οποία ήταν και είναι μέχρι και σήμερα ονομαστά σε όλη την περιοχή δυτικά της λίμνης. Οι γυναίκες από την άλλη ήταν θαυμαστές υφάντριες. Η τέχνη κιόλας της ύφανσης (κυρίως ταπήτων) βρήκε θέση και στην καινούρια πατρίδα στεγαζόμενη στο ομορφότερο κτίριο του χωριού, στο «Ταπητουργείο», μετέπειτα «Κοινωνική Πρόνοια». Μετά τον διωγμό από τον Κεμάλ όλοι οι χριστιανοί κάτοικοι της Πάρλας πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι και μετά από απίστευτη ταλαιπωρία κατάφεραν και έφτασαν πεζοί μέχρι το λιμάνι της Μερσίνης (τουρκ. Mersin). Από εκεί συνωστίστηκαν όπως-όπως σε ένα καράβι που τους μετέφερε στον ελλαδικό χώρο και συγκεκριμένα στο Βόλο και από ΄κει στο Νομό Σερρών όπου και παρέμειναν. Τους παραχωρήθηκε μια έκταση σε ένα λόφο ύψους 80 μέτρα, δίπλα στο χωριό Δραβήσκος (ή Δραβίσκος). Αρχικά ζούσαν σε παράγκες ή σκηνές που τους χορηγήθηκαν από το κράτος. Τα πρόχειρα αυτά καταλύματα αντικατέστησαν έπειτα σπίτια κτισμένα από πλίνθους και πέτρες, πολλές από τις οποίες πάρθηκαν από τον γειτονικό τούρκικο και πλέον εγκαταλελειμμένο οικισμό των Ζαβαρνικίων. Σιγά-σιγά και πάντα μέσα από σκληρή δουλειά σε χωράφια κυρίως καπνού βαμβακιών και σιτηρών οι Μαυρολοφινοί, ορθοπόδησαν και δημιούργησαν ένα ισχυρό κοινωνικό ιστό σεβαστό από όλους τους ντόπιους των γύρω χωριών.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται το 1920 με την ονομασία "Καρά-Τοπράκ" στο ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 να μετονομάζεται σε Μαυρόλοφος και να ανήκει στην τότε κοινότητα Μυρρίνης. Το 1951 με το ΦΕΚ 130Α - 04/05/1951 συστάθηκε κοινότητα Μαυρολόφου με έδρα τον οικισμό, η οποία το 1997 καταργήθηκε. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μαυρόλοφου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ζίχνης του Δήμου Νέας Ζίχνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 658 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης
Βάκιλος
Η λέξη βάκιλος ή βάκιλλος μπορεί να αναφέρεται στον ενικό σε: Στον πληθυντικό σε:
Νίκι ντε Γιάγκερ
Καριέρα
Η ντε Γιάγκερ άρχισε για πρώτη φορά να ανεβάζει βίντεο στο YouTube το 2008, σε ηλικία 14 ετών, αφού παρακολούθησε τους The Hills ενώ ήταν άρρωστη και ενέπνευσε το μακιγιάζ της Lauren Conrad. Στη συνέχεια άρχισε να ψάχνει το YouTube για μαθήματα για να αναδημιουργήσει την εμφάνιση και εμπνεύστηκε για να αρχίσει να δημιουργεί τη δική της. Μετά από τη μεταφόρτωση βίντεο για περίπου δύο χρόνια, συμμετείχε στο μάθημα μακιγιάζ στο B Academy στο Άμστερνταμ. Στη συνέχεια υπέγραψε την υπηρεσία Colourfool το 2011 και άρχισε να εργάζεται ως επαγγελματίας καλλιτέχνης μακιγιάζ.
Το φθινόπωρο του 2013, έγινε η κύρια καλλιτέχνης μακιγιάζ για την επίδειξη του RTL 5 I Can Make You Supermodel με τον Paul Fisher. Η ντε Γιάγκερ εγκατέλειψε την υπηρεσία Colourfool στις αρχές του 2014 για να εργαστεί ως freelance μαλλιά και καλλιτέχνης μακιγιάζ.
Το περιοδικό Forbes ονόμασε τη ντε Γιάγκερ μία από τους δέκα πρώτες beauty influencers για το 2017. Το 2017 κέρδισε επίσης το βραβείο για το "YouTube Guru" στα Βραβεία Shorty και το βραβείο για το "Choice Fashion / Beauty Web Star" στα Βραβεία Teen Choice.
Το 2017, η ντε Γιάγκερ ανέβασε ένα βίντεο που ανασκόπησε ένα ίδρυμα που παράγεται από μια μάρκα καλλυντικών με έδρα την Πράγα και μίλησε για την εταιρεία χρησιμοποιώντας την εικόνα της, ειδικά ένα στιγμιότυπο από το βίντεο της "The Power of Makeup", για να πουλήσει τα προϊόντα της στα κοινωνικά μέσα χωρίς αυτήν άδεια. Εξέφρασε απογοήτευση στις ενέργειες της εταιρείας, αισθάνθηκε ότι είχε ψέματα στους οπαδούς της καθώς δεν φορούσε κανένα από τα προϊόντα της στη φωτογραφία της που είχαν χρησιμοποιήσει για να προωθήσουν την εταιρεία τους.
Τον Ιανουάριο του 2019, ανακοινώθηκε ότι η ντε Γιάγκερ θα χρησίμευε ως Παγκόσμιος Σύμβουλος Ομορφιάς για την Marc Jacobs Beauty. Η μάρκα δήλωσε σε ένα δελτίο τύπου ότι "σε αυτό το νεοδημιουργημένο ρόλο, θα ενσωματωθεί στη διαδικασία ανάπτυξης του προϊόντος της μάρκας, ενώ θα μοιράζεται το απίστευτο ταλέντο και την τεχνογνωσία της για να επεκτείνει το μοναδικό περιεχόμενο και την τέχνη σε όλο τον κόσμο τόσο στον Marc Jacobs Beauty όσο και στα δικά του κανάλια".
Συνεργασίες
Η ντε Γιάγκερ έχει συνεργαστεί με τις μάρκες ομορφιάς Ofra και Maybelline. Η σύνδεση της με την Ofra το 2017 περιλάμβανε κραγιόν και την παλέτα highlighter. Τον Δεκέμβριο του 2019, συνεργάστηκε με την Lady Gaga, προωθώντας και διανέμοντας το make-up μάρκας Haus Laboratories.
Διαγωνισμός τραγουδιού Eurovision 2020
Στις 10 Φεβρουαρίου του 2020, ανακοινώθηκε ότι η ντε Γιάγκερ θα είναι η διαδικτυακή παρουσιάστρια του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2020, που θα διεξαχθεί στο Ρότερνταμ. Θα παρουσιάσει μια σειρά από βίντεο από τα παρασκήνια στο YouTube με τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες, αναφορές από το κόκκινο χαλί κατά τη διάρκεια της τελετής έναρξης και θα εμφανιστεί και στα τρία live shows τον Μάιο του 2020.
Προσωπική ζωή
Στις 13 Ιανουαρίου του 2020, η ντε Γιάγκερ ανέβασε ένα βίντεο στο κανάλι του YouTube με τίτλο "I'm Coming Out", στο οποίο αποκάλυψε ότι είναι τρανσέξουαλ και ότι είχε εκβιαστεί από κάποιον που απειλούσε να δημοσιοποιήσει την ταυτότητά της. Έχει υποστεί τη μετάβασή της στην παιδική και εφηβική ηλικία της.
Είναι αρραβωνιασμένη - ο φίλος της, Ντίλαν, της έκανε πρόταση τον Αύγουστο του 2019, ενώ οι δύο ήταν στην Ιταλία. Η Seventeen και η Cosmopolitan ανέφεραν το διαμαντένιο δαχτυλίδι του αρραβώνα της ως "εκπληκτικό".
Τηλεόραση
Τον Σεπτέμβριο του 2017, η ντε Γιάγκερ συμμετείχε στο ολλανδικό σόου The Big Escape. Τον Ιανουάριο του 2019, συμμετείχε στη δέκατη ένατη σεζόν της δημοφιλούς ολλανδικής τηλεοπτικής εκπομπής Wie de de Mol. Έπρεπε να εγκαταλείψει τον ανταγωνισμό στο τρίτο επεισόδιο. Το 2019, η εμφανίστηκε επίσης ως κριτής επισκεπτών στην έκδοση του BBC Three του Glow Up.
Μετά το βίντεο με την εκδήλωση της σεξουαλικής της ταυτότητας τον Ιανουάριο του 2020, η ντε Γιάγκερ ήταν φιλοξενούμενη στο The Ellen DeGeneres Show, όπου μίλησε για την εμπειρία της ως τρανσέξουαλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί Κατηγορία:YouTubers
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021
Presence (άλμπουμ των Led Zeppelin)
Το Presence είναι το έβδομο στούντιο άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Led Zeppelin, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1976 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Swan Song".
Ιστορία του δίσκου
Στις 5 Αυγούστου 1975, ο Ρόμπερτ Πλαντ είχε ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο νησί της Ρόδου, με αποτέλεσμα να παρουσιάσει πρόβλημα στον αστράγαλο και να μην μπορεί να περιοδεύσει. Το γεγονός αυτό οδήγησε το συγκρότημα να ξεκινήσει τις ηχογραφήσεις του επόμενου δίσκου του, με το μεγαλύτερο μέρος των τραγουδιών να συνθέτεται στο Μαλιμπού της Καλιφόρνια από τον Τζίμι Πέιτζ και τον Ρόμπερτ Πλαντ. Το συγκρότημα πρόβαρε τα νέα κομμάτια στο "SIR Studio", για να ακολουθήσει η ηχογράφηση τους ένα μήνα αργότερα, στα "Musicland Studios" του Μονάχου.
Το νέο άλμπουμ ηχογραφήθηκε μέσα σε 18 ημέρες, με το συγκρότημα να έχει σαν στόχο την έντονη επιστροφή των χαρντ ροκ στοιχείων τα οποία χαρακτηρίζουν τους πρώτους δίσκους τους, με μεγαλύτερο βαθμό πολυπλοκότητας αυτή τη φορά. Χαρακτηριστικό αυτού του γεγονότος είναι ότι αυτό είναι το μοναδικό άλμπουμ του συγκροτήματος στο οποίο δεν περιλαμβάνεται κάποιο ακουστικό κομμάτι, ενώ πλήκτρα ακούγονται μόνο στο σινγκλ του δίσκου, "Candy Store Rock".