cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαργαρίτα της Σικελίας
Γάμος με τον Αλβέρτο Β΄ του Μάισσεν
Μετά την εκτέλεση του μικρού ανεψιού της Κορραδίνου (29 Οκτωβρίου 1268) και το ξεκλήρισμα των Χοενστάουφεν η Μαργαρίτα ήταν η μοναδική διάδοχος των κληρονομικών δικαιωμάτων της οικογένειας στο Δουκάτο της Σουηβίας και στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ. Ο γιος της Φρειδερίκος διεκδίκησε κάποιο διάστημα τους τίτλους για τον εαυτό του. Όταν ανακάλυψε την μοιχεία του συζύγου της με την Κουνιγκούντε την Άιζενμπερκ η Μαργαρίτα εγκατέλειψε το Βάρτμπουργκ, σύμφωνα με τον θρύλο πριν φύγει έκοψε το μάγουλο του γιου της Φρειδερίκου, γι'αυτό πήρε τον τίτλο "Φρειδερίκος ο κομμένος". Η Μαργαρίτα έφτασε στην Φραγκφούρτη και έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους κατοίκους, πέθανε σε έξι βδομάδες.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Αλβέρτο Β΄ μαργράβο του Μάισσεν απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Άντες
Αναφερθέντες για πρώτη φορά το 518, οι Άντες εισέβαλαν στις περιοχές της βυζαντινής Διοίκησης Θράκης σε κάποιο σημείο μεταξύ του 533 και του 545. Λίγο μετά έγιναν Βυζαντινοί φοιδεράτοι και τους αποδόθηκαν πληρωμές σε χρυσό και ένα φρούριο που ονομάστηκε  Turris, βόρεια του Δούναβη σε στρατηγικά σημαντική θέση, έτσι ώστε να αποφευχθεί εχθρική εισβολή των βαρβάρων στα ανατολικά ρωμαϊκά εδάφη. Μεταξύ του 545 και του 580 οι Άντες πολέμησαν σε διάφορες βυζαντινές εκστρατείες. Οι Άντες καταστράφηκαν από τους Παννόνιους Αβάρους στις αρχές του 7ου αιώνα. Αναφέρονται από τον Γότθο Βυζαντινό ιστορικό Ιορδάνη τον Αλανό του 6ου αι. και τον Βυζαντινό ιστορικό Προκόπιο της Καισαρείας, επίσης του 6ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλαβικές φυλές
Λίπκι
Το Λίπκι (ουκρανικά: Липки) είναι μια ιστορική γειτονιά της ουκρανικής πρωτεύουσας Κιέβου που βρίσκεται στη διοικητική περιοχή Πετσέρσκι. Το όνομα προέρχεται από το δρομάκι με φιλύρα (λέγεται λίπα), που φυτεύτηκε στα μέσα του 18ου αιώνα και αργότερα αποκόπηκε. Το Λίπκι είναι η de facto κυβερνητική συνοικία της Ουκρανίας που φιλοξενεί τα κτίρια του Βερχόβνα Ράντα (Κοινοβούλιο), της Προεδρικής Διοίκησης και της Κυβέρνησης, όπως επίσης κατοικίες και ξενοδοχεία που παραδοσιακά χρησιμοποιούνται από πολιτικούς. Γεωγραφικά θεωρείται μέρος του Πετσέρσκ, ωστόσο βρίσκεται μεταξύ της γειτονιάς του Παλιού Κιέβου (που συνορεύει με το Χρεσάτικ) και της γειτονιάς Πετσέρσκ απέναντι από την κάθοδο Κλοβ και την οδό Μέτσνικοβ. Στους δρόμους του Λίπκι έλαβαν χώρα τα πιο αιματηρά επεισόδια της επανάστασης του Ευρωμαϊντάν (2013-2014).
Την εποχή της τσαρικής Ρωσίας, το Λίπκι θεωρούνταν συνοικία με μοντέρνα αρχοντικά ανώτατων βασιλικών αξιωματούχων και αριστοκρατίας. Στη σοβιετική εποχή, τα κτίρια κατοικιών των ανώτατων εργαζομένων βρίσκονταν στα κεντρικά του Λίπκι και στους παρακείμενους δρόμους - που ήταν οι κύριοι θεσμοί της κρατικής εξουσίας.Το Λίπκι έγινε γνωστό τον 19ο αιώνα, όταν θεωρούνταν ήδη μια ελίτ συνοικία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κίεβο
Έρκολε Β΄ των Έστε
O Έρκολε Β΄, ιταλ. Ercole II, (5 Απριλίου 1508 - 3 Οκτωβρίου 1559) από τον Οίκο των Έστε, ήταν δούκας της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο (1534-1559).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσου Α΄ δούκα της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο και της δεύτερης συζύγου του Λουκρητίας Βοργία, κόρης του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄. Αδέλφια του ήταν ο καρδινάλιος Ιππόλυτος Β΄, ο Φραγκίσκος μαρκήσιος της Μάσα Λομπάρντα και ο νόθος Αλφόνσος μαρκήσιος του Μοντέκιο.
Νυμφεύτηκε τη Ρενέα, κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας, η οποία έφερε άφθονη προίκα και μία ετήσια πρόσοδο. Στην Αυλή της Φερράρα η Ρενέα μάζεψε γύρω της ανθρώπους των Τεχνών και των Επιστημών, όπως ο λόγιος Μπερνάρντο Τάσσο και Φούλβιο Πελλεγκρίνο Μοράτο. Επιμελήθηκε με προσοχή την εκπαίδευση των παιδιών της.
Το 1534 απεβίωσε ο Αλφόνσος Α΄ και τον διαδέχθηκε ο Έρκολε Β΄. Ο νέος δούκας αμέσως στράφηκε εναντίον των Γάλλων της Αυλής, θεωρώντας ότι είναι πολύ δαπανηροί και ότι έχουν μεγάλη επιρροή. Ως το 1543 είχαν όλοι απολυθεί. Ο Ιωάννης Καλβίνος ήταν για ένα διάστημα το 1536 στην Αυλή της Φερράρα· ο πάπας πίεσε τον Έρκολε Β΄ να απολύσει όσους ήταν ύποπτοι αίρεσης. Η ίδια η Ρενέα, επειδή αλληλογραφούσε με έναν αριθμό Προτεσταντών, ήταν ύποπτη ότι μεταστράφηκε, αν και υπήρχε στη Φερράρα ένα δικαστήριο Ιεροεξεταστών. Τις καταγγελίες ότι η σύζυγός του είναι αιρετική, ο Έρκολε Β΄ τις έστειλε το 1554 στον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας και στον Ιεροεξεταστή Όριτς· η Ρενέα ομολόγησε.
Πήρε το μέρος του πάπα Παύλου Δ΄ το 1556 εναντίον των Ισπανών, αλλά έκανε ξεχωριστή συμφωνία ειρήνης με αυτούς. Ήταν προστάτης των Τεχνών, όπως και ο αδελφός του καρδινάλιος Ιππόλυτος Β΄, ο οποίος έκτισε τη Βίλα ντ' Έστε κοντά στο Τίβολι. Απεβίωσε το 1559 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσος Β΄.
Οικογένεια
Το 1528 νυμφεύτηκε την Ρενέ της Γαλλίας, κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Δούκες της Φερράρα Κατηγορία:Δούκες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκες του Ρέτζο
Qoros
Ονομασία
Το 2011 η ονομασία άλλαξε και έγινε η σημερινή, η οποία σημαίνει «Q» (Quality = ποιότητα) και «oros» όπου η προσφώνηση είναι όμοια με την λέξη «chorus» Ελληνικής σημασίας, αποδεικνύοντας την διεθνή παρουσία και ως στόχο την παγκόσμια παραγωγή. Σαν μάρκα παράγει μέχρι στιγμής αυτοκίνητα υπο την μορφή μικρομεσαίων και τζιποειδών κατηγοριών όπως το Qoros 3 και το Qoros 5.
Βασικά στοιχεία
Η Qoros με την παρουσίαση του πρώτου της μοντέλου, Qoros 3, επεκτάθηκε αρχικά και στην αγορά της Ευρώπης, όμως τελικώς δεν παρέμεινε σε αυτήν, κυκλοφορώντας το μοντέλο μόνο για έναν χρόνο, λόγω χαμηλών πωλήσεων. Σήμερα, επενδύει αποκλειστικά στην αγορά της Κίνας.
Σαν αυτοκινητοβιομηχανία δίνει έμφαση στην ποιότητα, την ασφάλεια και την σύγχρονη τεχνολογία, συνεργαζόμενη με κατασκευαστικές εταιρείες σε Ευρώπη και Αμερική, όπως οι: Bosch, TRW, Continental, Magna Steyr, Microsoft και Iconmobile.
Οχήματα
Τα κύρια οχήματα που παράγει μέχρι στιγμής είναι τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες της Κίνας
Μαρία Λεοπολδίνη του Άνχαλτ-Ντέσαου
Η Μαρία Λεοπολδίνη του Άνχαλτ-Ντέσαου (Marie Leopoldine von Anhalt-Dessau, 18 Νοεμβρίου 1746 - 15 Απριλίου 1769) ήταν κόρη του Λεοπόλδου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Γκίζελας Αγνής του Άνχαλτ-Κέτεν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1746 στο Ντέσαου και ήταν το πέμπτο παιδί και τρίτη κόρη του Λεοπόλδου Β΄ του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Γκίζελας Αγνής του Άνχαλτ-Κέτεν.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1765 παντρεύτηκε τον Σίμωνα Αύγουστο, Κόμη του Λίππε-Ντέτμολντ, στο Ντέσαου. Μαζί απέκτησαν ένα παιδί:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Άνχαλτ-Ντέσαου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Τσολαχλί
Το Τσολαχλί είναι χωριό στην επαρχία Σάκι του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Τσεφεραμπάντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σάκι
Αχίλλειο Φαρσάλων
Το Αχίλλειο είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αχιλλείου, της Δημοτικής Ενότητας Φαρσάλων και υπάγεται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Αχίλλειο Φαρσάλων βρίσκεται σε υψόμετρο 300 μέτρων και έχει πληθυσμό 200 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1957, ονομαζόταν Κακλεντζί.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.288077" longitude="22.435455" zoom="12" width="1000" height="400" align="center" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Κοινότητα Κισσάμου
Η Κοινότητα Κισσάμου (αρχικά Καστελλίου) είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε επίσημα για πρώτη φορά το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα της ορίστηκε το Καστέλλι, το οποίο το 1969 μετονομάστηκε σε Κίσσαμος. Το 1947 με το ΦΕΚ 104Α - 28/05/1947 η κοινότητα αναγνωρίζεται σε δήμο. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Κουνουπίτσα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 4.275 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Κυβέρνηση Μπίρλαϊν
Η κυβέρνηση Μπίρλαϊν (Bundesregierung Bierlein) ήταν η 32η κυβέρνηση της Αυστρίας μετά την κατάρρευση της πρώτης κυβέρνησης Κουρτς με επικεφαλής τον καγκελάριο Σεμπάστιαν Κουρτς μετά το σκάνδαλο της Ίμπιζα. Η κυβέρνηση Μπίρλαϊν ορκίστηκε στις 3 Ιουνίου του 2019 και ήταν η πρώτη καθαρά τεχνοκρατική κυβέρνηση στην ιστορία της Αυστρίας, η πρώτη προσωρινή κυβέρνηση μετά από μια επιτυχημένη πρόταση μομφής στο Κοινοβούλιο καθώς και η πρώτη κυβέρνηση που είχε επικεφαλής γυναίκα καγκελάριο. Ως επικεφαλής της κυβέρνησης, η Μπριγκίτε Μπίρλαϊν υποστηρίχθηκε από τον Κλέμενς Γιαμπλόνερ ως αντιπρόεδρο της κυβέρνησης.
Το υπουργικό συμβούλιο διαλύθηκε επισήμως στις 7 Ιανουαρίου του 2020 δίνοντας τη σκυτάλη στη δεύτερη κυβέρνηση Κουρτς, στην οποία το κόμμα των Πρασίνων αντικατέστησε το Κόμμα Ελευθερίας ως μικρότερος εταίρος στον συνασπισμό του Λαϊκού Κόμματος. Και τα δύο κόμματα που άρχισαν πρόσφατα να συμμετέχουν στην κυβέρνηση έχουν αυξημένο έρεισμα έναντι των προηγούμενων συνεργατών του Λαϊκού Κόμματος στις βουλευτικές εκλογές του 2019.
Ιστορικό
Η πρώτη κυβέρνηση του Κουρτς ήταν μια κυβέρνηση συνασπισμού μεταξύ του συντηρητικού Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος (ÖVP) και του δεξιού Κόμματος Ελευθερίας (FPÖ). Τον Μάιο του 2019, μετά το σκάνδαλο της Ίμπιζα, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ο αρχηγός του Κόμματος Ελευθερίας Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε καθώς και ο αναπληρωτής του, Γιόχαν Γκούντενους, παραιτήθηκαν από όλες τους τις θέσεις. Ο καγκελάριος του Λαϊκού Κόμματος Σεμπάστιαν Κουρτς προχώρησε στην προκήρυξη νέων εκλογών. Ωστόσο, ο Κουρτς υπέβαλε αίτημα στον Πρόεδρο της χώρας Αλεξάντερ φαν ντερ Μπέλεν, ζητώντας του να καθαιρέσει επίσης τον αμφιλεγόμενο Υπουργό Εσωτερικών του FPÖ, Χέρμπερτ Κικλ, από το αξίωμά του. Αυτό το γεγονός ώθησε όλους τους άλλους υπουργούς του FPÖ να παραιτηθούν από τα υπουργεία τους.
Σημασία
Ενώ η Αυστρία έχει άμεσα εκλεγμένο Πρόεδρο, στον οποίο επιτρέπεται βάσει νόμου να διορίσει οποιονδήποτε θεωρεί κατάλληλο ως καγκελάριο, το γεγονός ότι το Εθνικό Συμβούλιο κατόσθωσε να περάσει μια πρόταση μομφής σημαίνει ότι οι αυστριακές κυβερνήσεις εξακολουθούν να χρειάζονται αποτελεσματικά αυτήν τη δικαιοδοσία, όπως στις καθαρά κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Ακόμα και αν οι κυβερνήσεις συνεργασίας συχνά αποτύχαιναν στο παρελθόν, συνήθως παρέμεναν στην εξουσία μέχρι να εκλεγεί και διοριστεί η επόμενη κυβέρνηση. Μια τεχνοκρατική κυβέρνηση αναφέρθηκε μερικές φορές ως πιθανή εναλλακτική λύση στις κομματικές κυβερνήσεις συνεργασίας, αλλά πέρα από τον περιστασιακό διορισμό ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων για την ανάληψη υπουργείων, η ιδέα απορρίφθηκε ως μη ρεαλιστική.
Η απομάκρυνση του Σεμπάστιαν Κουρτς από το αξίωμα σηματοδότησε την πρώτη φορά στην ιστορία της Αυστρίας που υπερψηφίστηκε μια πρόταση μομφής ενάντια σε μια κυβέρνηση στο σύνολό της. Ο Πρόεδρος φαν ντερ Μπέλεν αναγκάστηκε να διορίσει νέα κυβέρνηση, αλλά δεν υπήρχαν άλλοι εφικτοί συνασπισμοί και η ημερομηνία των επόμενων εκλογών είχε ήδη οριστεί για τα τέλη Σεπτεμβρίου. Με ψήφους από την αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένου και του εκτοπισμένου Κόμματος Ελευθερίας, μετακινήθηκε σε ακόμη μεταγενέστερη ημερομηνία από εκείνη που είχε προταθεί από το Λαϊκό Κόμμα του Κουρτς. Ως εκ τούτου, δεν ήταν έκπληξη όταν ο φαν ντερ Μπέλεν, για πρώτη φορά στην Αυστρία, χρησιμοποίησε την εξουσία του για να διορίσει ανεξάρτητο καγκελάριο.
Η Μπριγκίτε Μπίρλαϊν ήταν η πρώτη καγκελάριος που δεν συνδέθηκε με κανένα από τα μεγάλα κόμματα, δηλαδή το Λαϊκό Κόμμα και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα καγκελάριος και η πρώτη ανεξάρτητη καγκελάριος που διορίστηκε μετά από μια επιτυχημένη πρόταση μομφής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Αυστρίας
NGC 1052
O NGC 1052 είναι  ελλειπτικό ς γαλαξία ς στον αστερισμό Κήτος.
Χαρακτηριστικά
Ο NGC 1052 βρίσκεται σε απόσταση περίπου 63 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Γαλαξία μας, και έχει έναν ενεργό γαλαξιακό πυρήνα τύπου LINER (Low-ionization nuclear emission-line region), ο οποίος σηματοδοτεί την έντονη δραστηριότητα σχηματισμού αστέρων στο κέντρο του γαλαξία. Το γεγονός αυτό έχει επιβεβαιωθεί με παρατηρήσεις με  υψηλή ανάλυση που δείχνουν τον αριθμό των περιοχών σχηματισμού αστέρων και τα νεαρά αστρικά σμήνη.
Ο NGC 1052 εμφανίζει, επίσης, δύο μικρoύς πίδακες που αναδύονται από τον πυρήνα του, καθώς και ένα πολύ εκτεταμένο δίσκο  φάσματος υδρογόνου, πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο τον γαλαξία. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, υποδηλώνουν έναν γαλαξία πλούσιο σε αέρια, ο οποίος συγκρούστηκε και συγχωνεύθηκε με έναν γειτονικό γαλαξία πριν ένα δισεκατομμύριο χρόνια.
NGC 1052-DF2
Ο NGC 1052-DF2 είναι στενός συνοδός του NGC 1052 και θεωρείται ότι περιέχει λίγο ή καθόλου σκοτεινή ύλη, γεγονός που δεν έχει παρατηρηθεί στο παρελθόν. Ο DF2 είναι ένας από τούς πολλούς εξαιρετικά διάχυτους γαλαξίες . H εμφανής έλλειψη της σκοτεινής ύλης μπορεί να βοηθήσει να αποδειχθεί ότι η σκοτεινή ύλη είναι πραγματική, με την έννοια ότι αν η σκοτεινή ύλη δεν είναι ένα είδος ύλης, αλλά μία άγνωστη επί του παρόντος επίδραση της βαρύτητας, τότε σε καμία περίπτωση δεν θα εμφανιζόταν η έλλειψή της σε αυτόν τον γαλαξία. Ωστόσο, θα απαιτηθούν περαιτέρω μελέτες για την επιβεβαίωση αυτών των παρατηρήσεων και άλλων πιθανών επιπτώσεών τους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κήτος (αστερισμός) Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες 1052 Κατηγορία:Σκοτεινή ύλη
Βαχάγκν Χατσατουριάν
Ο Βαχάγκν Χατσατουριάν (Vahagn Garniki Khachaturyan, Վահագն Գառնիկի Խաչատուրյան; γεννημένος στις 26 Ιουλίου 1959) είναι Αρμένιος πολιτικός που είναι ο 5ος και σημερινός Πρόεδρος της Αρμενίας. Υπηρέτησε ως δήμαρχος του Ερεβάν από το 1992 έως το 1996 και ως υπουργός Βιομηχανίας Υψηλής Τεχνολογίας από το 2021 έως το 2022
Ήταν μέλος του Αρμενικού Εθνικού Κογκρέσου μέχρι την παραίτησή του το 2017 Ήταν επικεφαλής της λίστας του ANC στις εκλογές του 2013 για το δημοτικό συμβούλιο του Ερεβάν και επί του παρόντος είναι ανεξάρτητος.
Πολιτική σταδιοδρομία
Από το 1982 έως το 1989 εργάστηκε στην επιχείρηση «HrazdanMash» (Hrazdan Instrumental Production). Από το 1989 έως το 1992 διετέλεσε αναπληρωτής γενικός διευθυντής του εργοστασίου «Mars». Από το 1990 έως το 1996 ήταν μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Ερεβάν και στη συνέχεια από το 1992 έως το 1996 υπηρέτησε ως δήμαρχος του Ερεβάν. Διετέλεσε βουλευτής στην Εθνοσυνέλευση της Αρμενίας από το 1995 έως το 1999. Από το 1996 έως το 1998 ήταν σύμβουλος του προέδρου της Αρμενίας Λεβόν Τερ-Πετροσιάν. Το 2002 ανέλαβε αντιπρόεδρος του Κέντρου Πολιτικών Επιστημών, Νομικών και Οικονομικών Ερευνών. Διορίστηκε υπουργός Βιομηχανίας Υψηλής Τεχνολογίας τον Αύγουστο του 2021.
Προεδρία
Μετά την παραίτηση του Προέδρου της Αρμενίας Αρμέν Σαρκισιάν τον Ιανουάριο του 2022, το κυβερνών κόμμα Πολιτικής Σύμβασης πρότεινε τον Χατσατουριάν για την προεδρία. Εξελέγη πρόεδρος από το αρμενικό κοινοβούλιο στον δεύτερο γύρο ψηφοφορίας. Η ορκωμοσία του έγινε στις 13 Μαρτίου 2022.
She's Out of My Life
Το She's Out of My Life είναι γραμμένο από τον Τομ Μπάχλερ. Παρόλο που κυκλοφόρησαν φήμες ότι ο Μπάχλερ το έγραψε για την Κάρεν Κάρπεντερ, ο Μάχλερ δήλωσε, «Η αλήθεια είναι ότι είχα γράψει το τραγούδι πριν τον έρωτα με την Κάρεν. Το τραγούδι γράφτηκε για τη Ρόντα Ριβέρα ... η Ρόντα και εγώ ήμασταν μαζί για 2 χρόνια, και μετά χωρίσαμε και άρχισα να βγαίνω με την Κάρεν». Το τραγούδι ηχογραφήθηκε από αρκετούς καλλιτέχνες: Μάικλ Τζάκσον, Πάττι ΛαΜπέλ, Ginuwine, 98°, Τζων Λι, Μπάρμπαρα Μάντρελ, Νίνα, Γουίλ Νέλσον, Τσος Γκρόμπαν και Κάρελ Γκοτ. Το τραγούδι έγινε χρυσό στις ΗΠΑ.
Το τραγούδι έγινε γνωστό ως το τέταρτο single από το άλμπουμ του Μάικλ Τζάκσον, Off the Wall, το 1979. Ήταν η πρώτη φορά που solo καλλιτέχνης είχε 4 top ten hits από ένα άλμπουμ. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα singles (με μουσική funk/disco), το She's Out of My Life ήταν αισθηματική μπαλάντα. Τα φωνητικά του Τζάκσον θεωρήθηκαν από τους κριτικούς ως από τα καλύτερα του.
Ιστορία
Όσον αφορά το She's Out of My Life, ενδιαφερόμουν για αυτό το κομμάτι για 3-4 χρόνια. Το κράτησα και την κατάλληλη στιγμή το έδωσα στον Μάικλ.
Και όταν το ηχογραφούσαμε με τον Μάικλ, και ξέρω ήταν μια εμπειρία που δεν είχε ποτέ, δηλαδή να τραγουδήσει τέτοιου είδους κομμάτια, λόγω των πολύ ώριμων αισθημάτων. Έκλαιγε στο τέλος της ηχογράφησης, ξέρετε. Το ηχογραφήσαμε για-δεν ξέρω-8-11 φορές, και κάθε φορά έκλαιγε, και του έλεγα «χέι - αυτό πρέπει να είναι, άφησε το εκεί». —Κουίνσι Τζόουνς, Off the Wall 2001 Special Edition, Quincy Jones Interview 3
Σύμφωνα με τον Τζάκσον στο βιβλίο Moonwalk, το τραγούδι μιλά για το πόσο εύκολο είναι να ξεπεραστούν τα εμπόδια που σε χωρίζουν από τους άλλους, αν και πρέπει να χάσεις κάτι που σου αρέσει. Είπε ότι έκλαψε από τα λόγια επειδή «είχαν χτίσει κάτι μέσα μου». Συνέχισε λέγοντας ότι του θύμιζε τα αισθήματα του όταν «ήταν πλούσιος σε εμπειρίες αλλά φτωχός στις στιγμές της αληθινής χαράς». Ανησυχεί για τα αισθήματα που προβάλλει το κομμάτι, αλλά επίσης νιώθει πως «αν αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων, τότε θα νιώθει λιγότερο μόνος». Περιέγραψε τη δημιουργία του Off the Wall ως «μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής μου...Είχα λίγους φίλους και ένιωθα πολύ απομονωμένος». Περπατούσε στη γειτονιά του, ελπίζοντας να βρει ανθρώπους δεν ήξεραν ποιος ήταν, για να μπορέσει να «γνωρίσω κάποιον με τον οποίο θα ήμασταν φίλοι και θα με αγαπούσε και θα με είχε ως φίλο του, όχι επειδή ήμουν αυτός που ήμουν».
Ο Τζόουνς ήθελε τον Τζάκσον να ηχογραφήσει υλικό με περισσότερο ώριμα θέματα και να «νιώθει στο απόλυτο τη φωνή του», και για αυτό προσέλκυσε την προσοχή του Τζάκσον το τραγούδι, αν και σκόπευε να ηχογραφήσει το τραγούδι με τον Φρανκ Σινάτρα. Το τραγούδι έφθασε έως τη 10η θέση στο Billboard Hot 100. Το single ήταν πιο επιτυχημένο στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου έφθασε έως τη 3η θέση (όπως είχε κάνει και το Don't Stop 'til You Get Enough). Ένα μουσικό βίντεο γυρίστηκε για να προωθήσει το τραγούδι, με τον Τζάκσον να κάθεται και να τραγουδά.
Μουσικό βίντεο
Το μουσικό βίντεο έχει τον Τζάκσον να κάθεται σε ένα σκαμνί καθώς εκτελεί το κομμάτι. Διευθύνθηκε από τον Μπρους Γκόβερς, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Τζάκσον και για το βίντεο του Rock with You. Το βίντεο για το She's Out of My Life ήταν το τελευταίο για το άλμπουμ. Συμπεριλαμβάνεται στο Michael Jackson's Vision.
2003 Unreleased DualDisc
CD Side: DVD Side:
Παραπομπές
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Singles του 1980 Κατηγορία:Singles της Epic Records
Φρειδερίκος Φραγκίσκος φον Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ
Ο Φρειδερίκος-Φραγκίσκος, γερμ. Friedrich-Franz (15 Φεβρουαρίου 1879 - 24 Μαΐου 1958) από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν στρατιωτικός ακόλουθος στην Αγία Πετρούπολη. Έπειτα έγινε αρχηγός της προπαγάνδας και διευθυντής της Γερμανικής κατασκοπίας στην Ελβετία. Υπηρέτησε με το σύνταγμά του στο Ρωσικό μέτωπο.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Χλόντιβιχ-Καρλ τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ (γιου τού Φρειδερίκου-Καρόλου 5ου πρίγκιπα τού Χ.Β.Σ., γιού τού Καρόλου-Αλβέρτου Γ΄ 4ου πρίγκιπα τού Χ.Β.Σ.) και της Μαρίας-Φραγκίσκης Εστερχάζυ φον Γκαλάντα. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Νικόλαος-Μόριτς-Άλους-Ουμβέρτος-Μαρία πρίγκιπας τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1914 τη Στεφανί-Ζουλιέν Ρίχτερ, μη ευγενή, που έγινε πριγκίπισσα με τον γάμο. Είχαν τέκνο:
Το 1920 νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, με την Εμμανουέλα κόμισσα Μπατηάνυ φον Νέμετ-Ουγιβάρ της Ουγγαρίας· δεν απέκτησαν τέκνα. Μετακόμισαν στη Βραζιλία στο τέλος τού Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και έζησαν στην Κουρίτιμπα το υπόλοιπο της ζωής τους.
Η πρώτη του σύζυγος
Η Στεφανί συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο της μετά το διαζύγιο. Ήταν ύποπτη για κατασκοπεία υπέρ της Γερμανικής κυβέρνησης και εργάστηκε στην Ευρώπη και τη Βρετανία στα τέλη της δεκαετίας τού 1920 και αυτής τού 1930. Επικυρώθηκε το 2005 με την δημοσίευση των μυστικών αρχείων του ΜΙ5 και του FΒΙ. Το 1939 διέφυγε από τη Βρετανία, όταν η χώρα δήλωσε συμμετοχή στον Πόλεμο. Πέρασε το έτη του Πολέμου στις ΗΠΑ. Συνελήφθη το 1941, όταν οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμο και φυλακίστηκε το διάστημα 1941-45 ως σύμμαχος των εχθρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας
Το Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (γαλλικά: Centre national de la recherche scientifique, CNRS) είναι κρατικός ερευνητικός οργανισμός της Γαλλίας και είναι ο μεγαλύτερος οργανισμός θεμελιωδών επιστημών στην Ευρώπη.
Το 2016 απασχολούσε 31.637 υπαλλήλους, εκ των οποίων 11.137 μόνιμους ερευνητές, 13.415 μηχανικούς και τεχνικό προσωπικό και 7.085 συμβασιούχους. έχει την έδρα του στο Παρίσι και διοικητικά γραφεία στις Βρυξέλλες, το Πεκίνο, το Τόκιο, τη Σιγκαπούρη, την Ουάσιγκτον, τη Βόννη, τη Μόσχα, την Τύνιδα, το Γιοχάνεσμπουργκ, το Σαντιάγο της Χιλής, το Ισραήλ και το Νέο Δελχ ί.
Το CNRS κατατάχθηκε στην 3η θέση το 2015 και στην 4η θέση το 2017 από τον δείκτη Nature Index, ο οποίος μετρά τους μεγαλύτερους συντελεστές σε εργασίες που δημοσιεύονται σε 82 κορυφαία περιοδικά. τον Μάιο του 2021, το CNRS κατατάχθηκε στην 2η θέση του δείκτη Nature Index, πριν από την Εταιρεία Μαξ Πλανκ και το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.
Οργάνωση
Το CNRS λειτουργεί με βάση ερευνητικές μονάδες, οι οποίες είναι δύο ειδών: Οι " καθαρές µονάδες " (UPRs) λειτουργούν αποκλειστικά από το CNRS, και οι " µικτές µονάδες " (UMRs - γαλλικά: Unité mixte de recherche) λειτουργούν σε συνεργασία µε άλλα ιδρύµατα, όπως πανεπιστήµια ή το INSERM. Τα μέλη των μεικτών ερευνητικών μονάδων μπορεί να είναι είτε από ερευνητές του CNRS είτε από υπαλλήλους πανεπιστημίων (λέκτορες ή καθηγητές). Κάθε ερευνητική μονάδα έχει έναν αριθμητικό κωδικό και συνήθως διευθύνεται από έναν καθηγητή πανεπιστημίου ή έναν διευθυντή έρευνας του CNRS. Μια ερευνητική μονάδα μπορεί να υποδιαιρείται σε ερευνητικές ομάδες ("équipes"). Το CNRS διαθέτει επίσης μονάδες υποστήριξης, οι οποίες μπορούν, για παράδειγμα, να παρέχουν διοικητικές, υπολογιστικές, βιβλιοθηκονομικές ή μηχανικές υπηρεσίες.
Το 2016, το CNRS διέθετε 952 µικτές ερευνητικές μονάδες, 32 καθαρές ερευνητικές μονάδες, 135 μονάδες παροχής υπηρεσιών και 36 διεθνείς μονάδες.
Η Εθνική Επιτροπή Επιστημονικής Έρευνας, η οποία είναι υπεύθυνη για την πρόσληψη και την αξιολόγηση των ερευνητών, χωρίζεται σε 47 τμήματα (π.χ. το τμήμα 41 αφορά τα μαθηματικά, το τμήμα 7 την επιστήμη των υπολογιστών και τον έλεγχο κ.ο.κ.) Οι ερευνητικές ομάδες ανήκουν σε ένα πρωτεύον ίδρυμα και σε ένα προαιρετικό δευτερεύον ίδρυμα- οι ίδιοι οι ερευνητές ανήκουν σε ένα τμήμα. Για διοικητικούς σκοπούς, το CNRS διαιρείται σε 18 περιφερειακά τμήματα ( εκ των οποίων τέσσερα για την περιοχή του Παρισιού).
Ιστορία
Το CNRS ιδρύθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1939 με διάταγμα του προέδρου Αλμπέρ Λεμπρέν. Από το 1954, το κέντρο απονέμει κάθε χρόνο χρυσά, ασημένια και χάλκινα μετάλλια σε Γάλλους επιστήμονες και νέους ερευνητές. Το 1966, ο οργανισμός προέβη σε διαρθρωτικές αλλαγές, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία δύο εξειδικευμένων ιδρυμάτων: του Εθνικού Ιδρύματος Αστρονομίας και Γεωφυσικής το 1967 (το οποίο έγινε το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών του Σύμπαντος το 1985) και του Εθνικού Ιδρύματος Πυρηνικής Φυσικής και Φυσικής των Σωματιδίων (IN2P3- στα αγγλικά: National Institute of Nuclear and Particle Physics) το 1971.
Η αποτελεσματικότητα των διαδικασιών πρόσληψης, αποζημίωσης, διαχείρισης της σταδιοδρομίας και αξιολόγησης του CNRS τέθηκε υπό έλεγχο. Τα κυβερνητικά σχέδια συμπεριέλαβαν τη μετατροπή του CNRS σε έναν οργανισμό που προσφέρει υποστήριξη σε ερευνητικά έργα κατά περίπτωση και την ανακατανομή των ερευνητών του CNRS στα πανεπιστήμια. Ένα άλλο αμφιλεγόμενο σχέδιο που προωθήθηκε από την κυβέρνηση προέβλεπε τη διάσπαση του CNRS σε έξι ξεχωριστά ιδρύματα. Αυτές οι τροποποιήσεις, οι οποίες προτάθηκαν και πάλι το 2021 από υπερφιλελεύθερες "δεξαμενές σκέψης" όπως το Ίδρυμα Μονταίν, απορρίφθηκαν μαζικά από τους Γάλλους επιστήμονες, οδηγώντας σε πολλαπλές διαμαρτυρίες.
CNRS: επιστημονική δραστηριότητα και βραβεία
Το CNRS κατατάσσεται δεύτερο στον κόσμο και πρώτο στην Ευρώπη σύμφωνα με την παγκόσμια κατάταξη "Webometrics", η οποία μετρά την προβολή των ερευνητικών ιδρυμάτων στο διαδίκτυο. Το CNRS κατέλαβε τη δεύτερη θέση παγκοσμίως το 2019 από το Ινστιτούτο Scimago, το οποίο περιλαμβάνει ερευνητικά ιδρύματα και πανεπιστήμια στην κατάταξή του με βάση, μεταξύ άλλων, την επιστημονική παραγωγή, τον αριθμό των αναφορών και τη διεθνή συνεργασία, χρησιμοποιώντας τη βάση δεδομένων Scopus34 με περισσότερα από 18.000 επιστημονικά περιοδικά. Ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος συνεισφέρων στο περιοδικό Nature το 2010.
Βραβείο Νόμπελ
Αρκετοί από τους Γάλλους νομπελίστες υπηρέτησαν στο CNRS, ιδίως στην αρχή της καριέρας τους, και οι περισσότεροι εργάστηκαν σε πανεπιστημιακά εργαστήρια που συνδέονται με το CNRS, αλλά μόνο ένας εργάστηκε στο CNRS καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του.
Μεταξύ εκείνων που ήταν υπάλληλοι σε κάποιο στάδιο της καριέρας τους:
Μετάλλιο Φιλντς
Βραβεύσεις με Μετάλλιο Φιλντς:
Βραβεία από το CNRS
Από το 1954, το CNRS απονέμει κάθε χρόνο τρία είδη μεταλλίων σε ερευνητές που εργάζονται στη Γαλλία: ένα χρυσό μετάλλιο CNRS στον ερευνητή που συμβάλλει σε εξαιρετικό βαθμό στον δυναμισμό και την επιρροή της γαλλικής έρευνας, περίπου 15 αργυρά μετάλλια για να διακρίνει έναν ερευνητή που βρίσκεται στην αρχή της σταδιοδρομίας του, αλλά έχει ήδη αναγνωριστεί για την ποιότητα και την πρωτοτυπία του έργου του, και περίπου 40 χάλκινα μετάλλια για να επιβραβεύσει και να ενθαρρύνει έναν νέο ερευνητή που είναι ταλαντούχος ειδικός στον τομέα του. Από το 1992, το CNRS απονέμει επίσης ένα άλλο βραβείο που ονομάζεται "Κρύσταλλο CNRS" στους τεχνικούς, τους μηχανικούς και το διοικητικό προσωπικό του για την "τεχνική τους γνώση και το καινοτόμο πνεύμα". Από το 2011, το CNRS προσφέρει ένα μετάλλιο καινοτομίας για να τιμήσει την ξεχωριστή έρευνα στους τομείς της τεχνολογίας, της θεραπείας, της οικονομίας ή της κοινωνίας. Στη δεκαετία του 2010, το CNRS ένωσε τις δυνάμεις του με τη Διάσκεψη των Προέδρων των Πανεπιστημίων για τη δημιουργία του διαγωνισμού "Η διατριβή μου σε 180 δευτερόλεπτα" με σκοπό την ανάδειξη νέων ερευνητών, εστιάζοντας την προσοχή του κοινού στην τρέχουσα έρευνα.
Δημοσίευση
Το CNRS εκδίδει διάφορα περιοδικά σε ψηφιακή και έντυπη μορφή, σύμφωνα με την αποστολή του να διαδίδει τη γνώση. Το περιοδικό CNRS Journal δηµοσιοποιεί το ερευνητικό έργο των οµάδων του και φροντίζει να είναι προσιτό σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έρευνα Κατηγορία:Επιστημονική έρευνα Κατηγορία:Επιστημονικοί οργανισμοί στη Γαλλία
Κοινότητα Βάθης Χανίων
Η Κοινότητα Βάθης είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε επίσημα για πρώτη φορά το 1926, με την παλιά ονομασία της Κοινότητα Κουνενίου, στο ΦΕΚ 29Α - 24/01/1926 με την απόσπαση του οικισμού Κούνενι από την κοινότητα Κεφαλίου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Μετονομάστηκε το 1957 με το ΦΕΚ 11Α - 24/01/1957. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Πλοκαμιανά και Τζιτζιφιά, καθώς και την Μονή Χρυσοσκαλιτίσσης. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 127 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Αναστάσιο Λιουδάκη.
Κοινοτάρχες Βάθης
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βάθης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Πρασονήσι Ρόδου
μικρογραφία|292x292εσ|Δορυφορική άποψη του Πρασονησίου Ρόδου Το Πρασονήσι είναι γεωλογικός σχηματισμός που μοιάζει με μικρό νησί, νοτιοδυτικά της Ρόδου. Λόγω προσχώσεων άμμου ενώνεται με το νησί της Ρόδου. Απέχει 90,8 χιλιόμετρα από το κέντρο της Ρόδου, 12 χιλιόμετρα από το χωριό Κατταβιά και 40 χιλιόμετρα από τη Λίνδο. Ολόκληρη η περιοχή είναι ένας σημαντικός βιότοπος και παρουσιάζει ιδιαίτερο περιβαλλοντολογικό ενδιαφέρον. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται και μαζί με την Κατταβιά, τον Άγιο Παύλο και την Μαχαιριά συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Κατταβιάς της Δημοτικής Ενότητας Νότιας Ρόδου του Δήμου Ρόδου.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Πρασονήσι έχει τα ακόλουθα γεωγραφικά στοιχεία:
Σεκούτωρ
Ο σεκούτωρ (λατινικά: Secutor) ήταν τύπος μονομάχου στην Αρχαία Ρώμη. μικρογραφία|Αγαλματίδιο σεκούτορα από ελεφαντόδοντο Η ονομασία προέρχεται από το ρήμα sequor, που σημαίνει ακολουθώ ή καταδιώκω. Ο τύπος του σεκούτορα αποτελούσε εξέλιξη και ήταν παρόμοιος στον εξοπλισμό με τον μυρμίλλων. Ήταν εξοπλισμένος με κράνος, σκούτουμ (ασπίδα), περικνημίδα στο αριστερό πόδι, χάλκινο προστατευτικό μανίκι στο δεξί χέρι και σπαθί. Η διαφορά μεταξύ τους βρισκόταν στο κράνος το οποίο φορούσαν. Το χαρακτηριστικό κράνος ενός σεκούτορα ήταν ωοειδές στο σχήμα με λεία επιφάνεια και με πολύ μικρές οπές για τα μάτια ώστε να αποφεύγονται τα χτυπήματα του αντιπάλου. Το σχήμα του θύμιζε κεφάλι ψαριού. μικρογραφία|αριστερά|Ένας ρετιάριος χτυπά τον αντίπαλο σεκούτορα με την τρίαινά του Οι σεκούτορες στους αγώνες ήταν ειδικευμένοι να αντιμετωπίζουν τους ρετιάριους, οι οποίοι ήταν οπλισμένοι με τρίαινα, δίχτυ και ξιφίδιο. Εμφανίστηκαν στο πρώτο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ., οπότε αναφέρεται από τον ιστορικό Σουητώνιο πως ο αυτοκράτορας Καλιγούλας απολάμβανε να παρακολουθεί αγώνες μεταξύ σεκουτόρων και ρετιάριων γιατί μπορούσε να βλέπει τα πρόσωπα των ρετιάριων όταν σκοτώνονταν. Σκοπός του ρετιάριου ήταν να εκμεταλλευτεί την ευλυγισία του και την ταχύτητα του ώστε να παγιδέψει το σεκούτορα με το δίχτυ του και στη συνέχεια να τον αποτελειώσει. Ο σεκούτωρ προσπαθούσε να καταδιώξει και να πιέσει τον αντίπαλό του με την ασπίδα του και στη συνέχεια να τον χτυπήσει με το σπαθί του, πολεμώντας δηλαδή με τον τρόπο ενός Ρωμαίου λεγεωνάριου. Ο σεκούτωρ ήταν ο τύπος μονομάχου που αγαπούσε ιδιαίτερα ο αυτοκράτορας Κόμμοδος, ο οποίος συμμετείχε συχνά ο ίδιος σε αγώνες πολεμώντας ως σεκούτωρ. Αναφέρεται ότι κατόρθωσε να νικήσει σε χίλιους αγώνες αντιμετωπίζοντας ρετιάριους.
Πρασονήσι Ρόδου
Ιδιαιτερότητες του νησιού
Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του νησιού είναι η άπνοια που επικρατεί όταν στο Αιγαίο μαίνονται θυελλώδης βοριάδες των 9 και 10 μποφόρ, ενώ όταν στο Αιγαίο πέλαγος έχει σχετική άπνοια, στο Πρασονήσι φυσάει πάνω από 4 με 5 μποφόρ.
Προστατευόμενη τοποθεσία
Το Πρασονήσι είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, με κωδικό GR4210031. μικρογραφία|300x300εσ|Ηλιοβασίλεμα στο Πρασονήσι
Παραλία Πρασονησίου
Η παραλία του Πρασονησίου είναι από τις πιο εντυπωσιακές παραλίες. Στην αριστερή πλευρά της προσχώσεως, η θάλασσα είναι ήρεμη, ενώ στη δεξιά πλευρά, φυσάει αέρας. Η περιοχή είναι ιδανική για κολύμπι, windsurfing και για άλλα παρόμοια αθλήματα ενώ επιτρέπεται η ελεύθερη κατασκήνωση.
Στην περιοχή αναπτύσσονται καταλύματα που μπορούν να φιλοξενήσουν έως και 400 άτομα. Οι ημερήσιοι επισκέπτες εκτιμάται ότι φτάνουν τους 2.000 και εξυπηρετούνται από τις ταβέρνες και τα καταστήματα που δραστηριοποιούνται στη περιοχή.
Φάρος Πρασονησίου
Στο ΝΔ άκρο του Πρασονησίου, κοντά στην Άκρα Πράσσον, υπάρχει πέτρινος φάρος ύψους 14 μέτρων και εστιακού ύψους 65 μέτρων. Κτίστηκε το 1890 από τη Γαλλική Εταιρεία Οθωμανικών Φάρων και ανακατασκευάστηκε το 1996. Λειτουργεί με ηλεκτρισμό και τη βοήθεια φωτοβολταϊκών πάνελ και δεν έχει πλέον φαροφύλακα. Εντάχθηκε το 1947 στο Ελληνικό Φαρικό δίκτυο και τότε επανδρώθηκε με φαροφύλακες, οι οποίοι έμεναν στη βάση του κτίσματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρόδου
Τζούρα Γιάκσιτς
Ο Γκεόργκι "Ντούρα" Τζάκσιτς (Георгије "Ђура" Јакшић, 27 Ιουλίου 1832 - 16 Νοεμβρίου 1878) ήταν Σέρβος ποιητής, ζωγράφος, συγγραφέας, δραματουργός και μποέμ.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Το σπίτι γέννησης του Jakšić στη Srpska Crnja Ο Ντούρα Τζάκσιτς γεννήθηκε ως Γκεόργκι Τζάκσιτς στη Σρπσκα Κρνγια (Αυστριακή Αυτοκρατορία, σημερινή Σερβία). Ο πατέρας του ήταν Σέρβος Ορθόδοξος ιερέας. Η πρώιμη εκπαίδευση του Γκεόργκι πραγματοποιήθηκε στην Τιμισοάρα και στο Σέγκεντ. Έζησε για ένα διάστημα στο Ζρένιανιν, όπου άρχισε να μελετά ζωγραφική με τον Κονσταντίν Ντανίλ. Αργότερα σπούδασε καλές τέχνες στη Βιέννη και το Μόναχο αλλά η επανάσταση του 1848 διέκοψε την εκπαίδευσή του, την οποία δεν τελείωσε ποτέ. Συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση του 1848 και τραυματίστηκε ενώ πολεμούσε στο Σρμπόμπραν. Μετά την επανάσταση μετακόμισε στο Βελιγράδι, Πριγκιπάτο της Σερβίας, όπου υπηρέτησε ως δάσκαλος, λέκτορας σε κρατικό τυπογραφείο, και σε διάφορες άλλες θέσεις εργασίας, αν και ήταν συχνά άνεργος. Ο Τζάκσιτς πέθανε το 1878, έχοντας λάβει μέρος στην εξέγερση εναντίον των Τούρκων στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
Ο Τζάκσιτς είναι ένας από τους πιο εκφραστικούς εκπροσώπους του Σερβικού Ρομαντισμού. Σύμφωνα με τον Σέρβο λογοτεχνικό κριτικό Τζόβαν Σκέρλιτς, ο Τζάκσιτς επηρεάστηκε κυρίως από τον Σάντορ Πέταιφι, τον μεγάλο ουγγρικό ποιητή της Επανάστασης του 1848, και την ποίηση του Λόρδου Βύρωνα που απεικονίζει τον Ελληνικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[  <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2020)">απαιτείται αναφορά  ] Ο Ντούρα Τζάκσιτς έγραψε περίπου σαράντα διηγήματα και τρία δράματα πλήρους μήκους σε στίχους για ιστορικά θέματα:
Έγραψε επίσης μερικά ποιήματα, πολλά από τα οποία θεωρούνται από τα καλύτερα της Σερβικής ποίησης του 19ου αιώνα: Na Liparu, Put u Gornjak και Mila. Επίσης, σχεδίασε σκίτσα της Μίλα, ένα από τα οποία έγινε αργότερα ο διάσημος πίνακας του "Devojka u Plavom". Άλλα αξιοσημείωτα ποιήματα είναι Otadžbina, Veče και Ponoć. Ο Τζάκσιτς δημοσίευσε το Pripovetke (Short Stories), το οποίο κυκλοφόρησε μετά θάνατον σε δύο τόμους. Μέσα από αυτούς εξέφρασε την απαισιοδοξία και την πίκρα του για τη σκληρή ζωή των χτυπημάτων και οι άνθρωποι τον αντιμετώπισαν. Ένα δημοφιλές μοτίβο στο έργο του Τζάκσιτς είναι η Μάχη του Κοσσυφοπεδίου, ο μύθος του Κοσσυφοπεδίου, οι αετοί και η σερβική επική ποίηση.
Καλλιτεχνικό έργο
Ο Τζάκσιτς ζωγράφισε περίπου 200 πίνακες. Οι κύριες επιρροές στον Τζάκσιτς ήταν οι Ρέμπραντ, Ντιέγο Βελάσκεθ και Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Το έργο του Τζάκσιτς ποικίλλει στην ποιότητα, από αριστουργήματα έως μισούς επαγγελματικούς πίνακες. Η πιο εγκωμιασμένη φωτογραφία του είναι "Η μπλε κυρία" οποία χρησιμοποιήθηκε για προώθηση κατά την επανέναρξη του Εθνικού Μουσείου της Σερβίας.
Αντρέα Πεννάκκι
Ο Αντρέα Πεννάκκι (ιταλικά: Andrea Pennacchi, Πάντοβα, 11 Οκτωβρίου 1969) είναι Ιταλός ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας και θεατρικός σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Αφού αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Πάντοβα στις σύγχρονες ξένες γλώσσες και τη λογοτεχνία και ξεκίνησε την εκπαίδευσή του ως ηθοποιός στο Teatro popolare di ricerca - Centro universitario teatrale di Padova. Αργότερα, χάρη στη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη Gigi Dall'Aglio ως βοηθός, έμαθε τις βασικές αρχές της σκηνοθεσίας και της συγγραφής θεατρικών έργων. Το 2011 έγραψε και ερμήνευσε την παράσταση Eroi, σε σκηνοθεσία Mirko Artuso, η οποία κατατάχθηκε μεταξύ των φιναλίστ για το Off Prize του Teatro Stabile del Veneto. Την ίδια χρονιά έπαιξε τον ρόλο του Sandro στην ταινία Io sono Li του Andrea Segre.
Ενώ συνέχισε την καριέρα του ως θεατρικός ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας με το έργο Villan People, το οποίο έκανε το ντεμπούτο του το 2013 στο Piccolo Teatro του Μιλάνου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Tramedautore, ο Πεννάτσι άρχισε να εργάζεται και στην τηλεόραση, συμμετέχοντας στη μίνι σειρά της Rai L'Oriana στο ρόλο του διευθυντή του L'Europeo και σε διάφορα άλλα έργα, όπως το Non uccidere, το Don Matteo και το 1994. Το 2018 ανέβασε τον μονόλογο This is Racism - Ciao terroni στο Propaganda Live και στη συνέχεια έγινε τακτικός καλεσμένος της εκπομπής με τους μονολόγους του χαρακτήρα του, του «Poiana».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P345
Ντίκλο
Το Ντίκλο ( დიკლო) είναι ένα χωριό στην ιστορική περιοχή Τουσέτι της Γεωργίας. Διοικητικά, υπάγεται στο Δήμο Αχμέτα στο μχάρε Καχέτι. Βρίσκεται μεταξύ του Καυκάσου και της οροσειράς Πιρικίτα του Τουσέτι.
Δημογραφικά στοιχεία
Το 2002, βάσει της απογραφής, στον οικισμό ζούσαν 16 άτομα, εκ των οποίων οι 5 ήταν άντρες και οι 11 γυναίκες. Φαίνεται πως θεωρούνταν λαϊκοί ήρωες που προστάτευαν τον οικισμό. Στην καρδιά του χωριού υπήρχε ένα ιερό, στο οποίο απαγορευόταν η πρόσβαση στις γυναίκες. Βάσει της απογραφής του 2014, ο οικισμός είναι πλέον ακατοίκητος.
αριστερά|μικρογραφία|Ερείπια του Παλαιού Ντίκλο
Φρούριο του Ντίκλο
Σε απόσταση 2 χλμ. ανατολικά του χωριού, βρίσκονται τα ερείπια του Παλαιού Ντίκλο και του φρούριού του. Το φρούριο είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της Γεωργίας από το 2018. Το΄φρούριο χρονολογείται να έχει έναρξη κατασκευής τον 4ο αιώνα και έχει σημαντική θέση στην Ιστορία του Τουσέτι, εφόσον φύλασσε τα βόρεια σύνορα της χώρας κατά την μεσαιωνική περίοδο.
Το φρούριο είναι χτισμένο σε ένα ψηλό και απόκρημνο βουνό με πευκοδάση. Στα κτίρια του συγκροτήματος περιλαμβάνονται οικήματα, καταφύγια, αποθήκες και οχυρωματικές δομές. Οι δομές είναι κατασκευασμένες ώστε να σχηματίζουν ένα συμπαγές, ολοκληρωμένο και αυτόνομο σύστημα άμυνας. Στη συνεκτικότητα αυτή συμβάλλουν οι πολύ στενοί διάδρομοι πλάτους ~1 μ. που θα περιόριζαν την κινητικότητα των εισβολέων.
Στο φρούριο διακρίνονται 3 υψομετρικά επίπεδα. Το κατώτερο επίπεδο προοριζόταν για καλλιέργειες και αγροτικές δραστηριότητες. Στα άλλα δύο επίπεδα βρίσκονταν τα οικήματα, χτισμένα κοντά το ένα στο άλλο, και με τους εξωτερικούς τοίχους τους να σχηματίζουν ένα τείχος προστασίας. Στο κορυφαίο επίπεδο υπήρχε ένας ορθογώνιος διώροφος πύργος.
Κατά τον 17ο αιώνα, υπήρχε μόνο μια στενή είσοδος για την οχυρωμένη πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Γεωργίας Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Ρόζα Βελτ-Στράους
Η Ρόζα Βελτ-Στράους (1856–1938) ήταν σουφραζέτα και φεμινίστρια. Γεννήθηκε στην Αυστρία και ήταν η πρώτη κοπέλα σε αυτή τη χώρα που αποφοίτησε από το γυμνάσιο, η πρώτη Αυστριακή στην οποία απονεμήθηκε πτυχίο ιατρικής, καθώς και η πρώτη γυναίκα οφθαλμίατρος στην Ευρώπη. Το ιατρικό της πτυχίο της απονεμήθηκε το 1878 από το Πανεπιστήμιο της Βέρνης. Η Ρόζα είχε τρεις αδελφές, την Ίντα, τη Λεονόρα και τη Σάρα. Αφότου πήγε στις ΗΠΑ μαζί με μια από τις αδελφές της, εργάστηκε ως χειρουργός-οφθαλμίατρος στο Οφθαλμιατρικό Νοσοκομείο και στο Νοσοκομείο Γυναικών της Νέας Υόρκης. Εκεί, παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Λιούις Στράους και απέκατησαν μια κόρη, τη Νέλη Στράους-Μόχενσον. Το 1904, η Ρόζα Βελτ-Στράους συμμετείχε στο πρώτο συνέδριο του Διεθνούς Συνασπισμού για το Δικαίωμα Ψήφου των Γυναικών ως μέλος της αμερικανικής αντιπροσωπείας. Συνέχισε να συμμετέχει με την ίδια για αρκετό καιρό, ενώ αργότερα εκπροσώπησε την Ένωση Εβραίων Γυναικών για Ίσα Δικαιώματα στη Γη του Ισραήλ σε αυτά τα συνέδρια.
Το 1926, οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι, που προτίμησαν να μην αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος, εγκατέλειψαν τη συνέλευση των αντιπροσώπων και το ίδιο έτος έγινε επίσημη δήλωση (επικυρώθηκε από την κυβέρνηση) παραχωρώντας "ίσα δικαιώματα στις γυναίκες σε όλες τις πτυχές της ζωής – αστικές, πολιτικές και οικονομικές". Η Βελτ-Στράους πέθανε στη Γενεύη το 1938.
Άλλες πηγές
Hama'avak al Ha'kol: Leidato shel Feminism Ivri [μετάφραση: Μάχη για την ψηφοφορία: Η γέννηση του εβραϊκού φεμινισμού], του καθηγητή Margalit Shilo του Πανεπιστημίου Bar-Ilan.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Αυστριακοί φεμινιστές Κατηγορία:Οφθαλμίατροι Κατηγορία:Αυστριακοί ιατροί
Νορβηγικό Πανεπιστήμιο Επιστημών & Τεχνολογίας
Το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στη Νορβηγία, το NTNU, έχει περίπου 8.000 στελέχη ακαδημαϊκού και διοικητικού προσωπικού και πάνω από 40.000 φοιτητές. Το NTNU στη σημερινή του μορφή ιδρύθηκε από το King-in-Council το 1996 με τη συγχώνευση του πρώην Πανεπιστημίου του Τρόντχαϊμ και άλλων ιδρυμάτων πανεπιστημιακού επιπέδου, με ρίζες που χρονολογούνται από το 1760, και αργότερα ενσωμάτωσε ορισμένα πρώην πανεπιστημιακά κολέγια. Το NTNU κατατάσσεται σταθερά στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, συνήθως σε αξιολογήσεις στο εύρος 400–600 ανάλογα με την κατάταξη.
Το NTNU έχει κύρια προτεραιότητα την εκπαίδευση και την έρευνα στη Μηχανική και την Τεχνολογία και είναι ο διάδοχος του κορυφαίου πανεπιστημίου μηχανικής της Νορβηγίας, του Νορβηγικού Ινστιτούτου Τεχνολογίας (NTH), που ιδρύθηκε από το Κοινοβούλιο το 1910, ως το εθνικό πανεπιστήμιο μηχανικών της Νορβηγίας.
Εκτός από τη μηχανική και τις φυσικές επιστήμες, το πανεπιστήμιο προσφέρει τριτοβάθμια εκπαίδευση σε άλλους ακαδημαϊκούς κλάδους που ποικίλλουν από ιατρική, ψυχολογία, κοινωνικές επιστήμες, παιδαγωγικά, αρχιτεκτονική και τις καλές τέχνες. Είναι γνωστό για τη στενή συνεργασία με τη βιομηχανία, και ιδιαίτερα με τον εταίρο Ε&Α SINTEF, που παρέχει σήμερα τη μεγαλύτερη βιομηχανική διασύνδεση μεταξύ όλων των τεχνολογικών πανεπιστημίων στον κόσμο.
Οι ακαδημαϊκοί του πανεπιστημίου NTNU συμπεριλαμβάνουν τρεις καθηγητές, οι οποίοι έχουν βραβευθεί με το Νόμπελ στη φυσιολογία ή την ιατρική: τον Edvard Moser, την Μέι - Μπριτ Μόζερ και τον John O'Keefe.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στη Νορβηγία
Σκατζόκαμπος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Σκατζόκαμπος ή Σκαντζόκαμπος είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 370 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας. Είναι κτισμένο δίπλα και δυτικά του Ίναχου ποταμού σε απόσταση 41,5 χλμ. ΒΑ. της Αμφιλοχίας και 2,5 χλμ. ΒΔ. από την Εμπεσό. Το 1928 αναφέρεται να ανήκει στην τότε κοινότητα Εμπεσού και το 1981 να ενσωματόνεται σε αυτόν ο καταργούμενος οικισμός Παλιαριά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Εμπεσό, τη Συκέα, το Γραμματσούλι και τη Φτελιά αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Εμπεσού που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 56 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Άτλας Αρένα
Η Άτλας Αρένα (Atlas Arena) είναι κλειστή αρένα πολλαπλών χρήσεων στο Λοτζ της Πολωνίας, η οποία άνοιξε στις 26 Ιουνίου 2009, στη λεωφόρο Μπαντουρσκιέγκο. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους πολωνικούς χώρους εκδηλώσεων, χωρητικότητας 10.400 θέσεων, με προαιρετικά επιπλέον 3.000 θέσεις. Επίσης, διαθέτει 1.500 θέσεις στάθμευσης και 11 VIP αίθουσες (η καθεμία με βεράντα). Η αρένα φιλοξενεί συνέδρια, συναυλίες και αθλητικές εκδηλώσεις (π.χ. πετοσφαίριση, καλαθοσφαίριση και χόκεϊ επί πάγου). Τον Αύγουστο του 2009, ο όμιλος Atlas αγόρασε τα δικαιώματα ονοματοδοσίας της αρένας για περίοδο 5 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Πολωνία Κατηγορία:Γήπεδα χόκεϊ επί πάγου στην Πολωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λοτζ Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Πολωνία
Βρασίδας (όνομα)
Βρασίδας (γενική: Βρασίδα), ελληνικό αντρικό κύριο όνομα.
Ονομαστική εορτή
Το όνομα Βρασίδας δεν καταγράφεται στα συναξάρια και τα αγιολόγια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επομένως μπορεί να γιορτάζει τη γιορτή των αγίων Πάντων, 56 ημέρες ή οκτώ εβδομάδες μετά την Κυριακή του Πάσχα.
Ετυμολογία του ονόματος
Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, το αρχαιοελληνικό όνομα Βρασίδας ετυμολογείται πιθανά από το όνομα της παραθαλάσσιας πόλης των Ελευθερολακώνων, κοντά στα όρια της Κυνουρίας, Βρασιαί (από το ρήμα βράσσω «κουνώ βίαια, αναταράζω»), και το αρχαίο επίθημα -ίδας, που δηλώνει καταγωγή από τόπο.
Η συσχέτιση του τοπωνυμίου Βρασιαί με το αρχαιοελληνικό ρήμα βράσσω βρίσκεται στον Παυσανία, ο οποίος αναφέρει τοπική παράδοση των Βρασιών, σύμφωνα με την οποία ο Κάδμος τοποθέτησε τη Σεμέλη και τον νεογέννητο Διόνυσο σε λάρνακα η οποία ξεβράστηκε στη χώρα των Βρασιατών και γι’ αυτό η πόλη μετονομάστηκε από Ὀρειᾶτες ή Ὀρειοί που λεγόταν αρχικά σε Βρασιές. Σύμφωνα ωστόσο με τον αρχαιολόγο Κ. Ρωμαίο (1874–1966), ο μυθικός εκβρασμός της λάρνακας είναι αδύνατο να επέφερε αλλαγή του ονόματος της πόλης.
Διάδοση του ονόματος Βρασίδας
Το όνομα Βρασίδας ανήκει στην κατηγορία των αρχαιοελληνικών ονομάτων που ύστερα από αιώνες επανήλθαν στο ελληνικό ονοματολόγιο τις παραμονές της επανάστασης του 1821 σαν σύμβολο της συνέχειας του ελληνισμού και της επιθυμίας του έθνους να ζήσει ελεύθερο. Ενδεικτικά, σήμερα στον ελλαδικό χώρο, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων από τον Απρίλιο του 2009, το βαφτιστικό Βρασίδας παρουσιάζεται ως ένα από τα όχι και τόσο συχνά ονόματα, με μόλις 1 εμφάνιση σε σύνολο 97.072 του δείγματος. Αντίθετα, στην Κύπρο, κατά την απογραφή του πληθυσμού το 2011, το Βρασίδας παρουσιάζεται 782ο σε συχνότητα, με 24 εμφανίσεις σε σύνολο 145.612 ή ποσοστό 0,016%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από την αρχαιοελληνική ιστορία
Πωλ Λεωτώ
Ο Πωλ Λεωτώ (γαλλικά: Paul Léautaud) (1872 - 1956) ήταν Γάλλος συγγραφέας και θεατρικός κριτικός, υπογράφοντας τις συχνά καυστικές κριτικές του με το ψευδώνυμο Μωρίς Μπουασάρ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πωλ Λεωτώ γεννήθηκε στο Παρίσι στις 18 Ιανουαρίου 1872. Εγκαταλελειμμένος από τη μητέρα του, τραγουδίστρια της όπερας, αμέσως μετά τη γέννησή του, τον μεγάλωσε ο πατέρας του, ηθοποιός και θεατρικός υποβολέας στην Κομεντί Φρανσαίζ, ο οποίος, ζώντας μια αντισυμβατική ζωή, δεν τον φρόντιζε σχεδόν καθόλου, ωστόσο τον πήγαινε τακτικά στην Κομεντί Φρανσαίζ και τον άφηνε να κυκλοφορεί στους διαδρόμους και στα παρασκήνια του θεάτρου. Ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε και απέκτησε έναν άλλο γιο, τον Μωρίς. Από την ηλικία των 5 ετών, του έδωσε το κλειδί του σπιτιού: «Κάνε ό,τι θέλεις αρκεί να είσαι εδώ για το δείπνο και να μην σε φέρει πίσω αστυνομικός.»
«Ο πατέρας μου κατέβαινε στο καφενείο κάθε πρωί, πριν το μεσημεριανό γεύμα. Είχε δεκατρία σκυλιά. Περπατούσε στο δρόμο με τα σκυλιά του και κρατούσε στο χέρι του ένα μαστίγιο που δεν το χρησιμοποιούσε για τα σκυλιά. Όταν περνούσε μια γυναίκα που του άρεσε, την έπαιρνε από πίσω περνώντας το μαστίγιο γύρω της».
Ο Λεωτώ τελείωσε το δημοτικό σχολείο στο Κουρμπεβουά. Το 1887, σε ηλικία 15 ετών, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου εργάστηκε σε διάφορες δουλειές για να επιβιώσει. «Για οκτώ χρόνια έτρωγα μεσημεριανό και βραδινό τυρί τεσσάρων δεκάρων, ένα κομμάτι ψωμί, ένα ποτήρι νερό, λίγο καφέ. Τη φτώχεια, ποτέ δεν τη σκέφτηκα, ποτέ δεν υπέφερα από αυτήν.»