cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mondo TV
Στην Ελλάδα
Η σειρά Gigi La Trottola (ιταλική έκδοση του άνιμε Dash Kappei) που προβλήθηκε στο Channel 9, επικρίθηκε από το ΕΣΡ και την Αρχή Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου, λόγω σκηνών όπου ο Τζίτζι σηκώνει τις φούστες των συμμαθητριών του. Οι δύο επίσης επέκριναν το περιεχόμενο της σειράς Οικογένεια Σπαγγέτι, θεωρώντας το άκρως ακατάλληλο για ανηλίκους. Επίσης, μερικές σειρές άνιμε διανομής Mondo TV που προβλήθηκαν στο Smile με την προηγούμενή του ονομασία (0-6) όπως το Cyborg Kurochan, καθώς και οι σειρές Ο Τελευταίος των Μοϊκανών και Σάντοκαν, έχουν επικριθεί για την Ελληνική μεταγλώττιση τους.
Παραγωγές της Mondo TV έχουν στο παρελθόν διανεμηθεί σε τηλεοπτικούς σταθμούς και οπτικά μέσα (DVD, VCD, VHS) από την Arcadia Entertainment και τον τηλεοπτικό παραγωγό Νίκο Βεργέτη, καθώς και την Joconda Video του σκηνοθέτη Νίκου Τζίμα (Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο). Πέρα των μεταγλωττίσεων που έχουν κυκλοφορήσει από τις δύο, περαιτέρω ταινίες (συμπεριλαμβανομένων των συρραφών) έχουν διανεμηθεί από την εταιρεία Modern Times συμφερόντων Κώστα Γιαννίκου, την Fiction Pictures και την Αudio Visual Entertainment (αφότου έληξε η συνεργασία της με την Disney).
Μεγάλο μέρος των σειρών και ταινιών της Mondo TV έχει μεταγλωττιστεί από την Οπτικοακουστική των Γιώργου Καραπαναγιώτη, σε σκηνοθεσία Σπύρου Μπιμπίλα, Θέμη Ψυχογιού, Κωνσταντίνου Κακκανά και Μαρίας Ζήση. Οι παλιές μεταγλωττίσεις των σειρών άνιμε της Mondo TV Ρομπέν των Δασών, Χιονάτη, Ζορρό, Χριστόφορος Κολόμβος και Μόγλης, το Παιδί της Ζούγκλας παρήχθησαν από τον συγγραφέα Παύλο Πισσάνο (η εταιρεία του συμμετείχε μετέπειτα στην κυκλοφορία των DVD της Arcadia). Τα στούντιο μεταγλώττισης και υποτιτλισμού του Κυπριακού σταθμού Capital TV μεταγλώττισαν επίσης παραγωγές από την ταινιοθήκη της εταιρείας (Toy Toons, Space Goofs, Barberbieni, Jurrasic Cubs και Lupo Alberto).
Εθνική Βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας (Λευκορωσικά: Нацыянальная бібліятэка Беларусі) είναι η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας. Βρίσκεται στο Μινσκ, την πρωτεύουσα της Λευκορωσίας. Στεγάζει τη μεγαλύτερη συλλογή έντυπου υλικού της Λευκορωσίας και την τρίτη μεγαλύτερη συλλογή βιβλίων στα ρωσικά πίσω από τη Ρωσική Κρατική Βιβλιοθήκη (Μόσχα) και την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας (Αγία Πετρούπολη).
Κτίριο
μικρογραφία|322x322px|Λεπτομέρεια διακοσμητικά μοτίβα σε βιβλιοδεσία του 19ου αι.- Εθνική Βιβλιοθήκη - [[Μινσκ - Λευκορωσία]] Η κατασκευή του νέου κτιρίου ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2002 και ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2006. Η βιβλιοθήκη είναι σε σχήμα ρομβικού δωδεκαέδρου. Το ύψος του κτιρίου είναι 73,6 μέτρα (241,5 πόδια) και το βάρος του είναι 115.000 τόνοι (χωρίς βιβλία). Το κτίριο αποτελείται από 23 ορόφους. Η Εθνική Βιβλιοθήκη μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 2.000 αναγνώστες και διαθέτει αίθουσα συνεδριάσεων 500 θέσεων. Το νέο κτίριο της βιβλιοθήκης σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Μιχάιλ Βινογκράντοφ και Βίκτορ Κραμαρένκο και άνοιξε στις 16 Ιουνίου 2006.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας είναι το κύριο πληροφοριακό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας. Η συλλογή της περιέχει σχεδόν 10 εκατομμύρια τεκμήρια. Το 1993 η Εθνική Βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας άρχισε να δημιουργεί τις δικές της ηλεκτρονικές πηγές πληροφοριών. Δημιούργησε μια βιβλιογραφική βάση δεδομένων, τεκμηριωμένων γραφικών, πλήρους κειμένου, γραφικών, ήχου και γλωσσικών που περιλαμβάνουν πάνω από 2 εκατομμύρια αρχεία. Η βιβλιοθήκη διαθέτει μεγάλο όγκο δεδομένων που αφορούν : ανθρωπιστικές επιστήμες, κοινωνικές επιστήμες, ιστορία, τέχνη και πολιτισμός της Λευκορωσίας. Οι χρήστες της βιβλιοθήκης έχουν επίσης πρόσβαση σε βάσεις δεδομένων άλλων βιβλιοθηκών και ακαδημαϊκών ιδρυμάτων, συμπεριλαμβανομένων ξένων. Η υπηρεσία της βιβλιοθήκης έχει μεγάλη ζήτηση. Περισσότεροι από 90 χιλιάδες πολίτες της Λευκορωσίας είναι χρήστες βιβλιοθηκών, οι οποίοι αναζητούν ετησίως 3,5 εκατομμύρια αρχεία. Κάθε μέρα επισκέπτονται τη βιβλιοθήκη πάνω από 2.200 άτομα. Η βιβλιοθήκη παραδίδει καθημερινά περίπου 12.000 αρχεία.
Εκτός από το ότι λειτουργεί ως βιβλιοθήκη, η Εθνική Βιβλιοθήκη είναι ένα αξιοθέατο της πόλεως. Βρίσκεται σε άλσος δίπλα σε ένα ποτάμι και διαθέτει κατάστρωμα παρατήρησης με θέα στο Μινσκ. Από το 2009, είναι η μόνη δομή στο Μινσκ με δημόσιο κατάστρωμα παρατήρησης. Ο χώρος μπροστά από τη βιβλιοθήκη χρησιμοποιείται για πολλές δημόσιες συναυλίες και παραστάσεις.
Παρατηρητήριο
Ένας ειδικός ανελκυστήρας για τους τουρίστες βρίσκεται στο πίσω μέρος του κτιρίου. Η στέγη της βιβλιοθήκης βρίσκεται στον εικοστό τρίτο όροφο. Η οροφή διαθέτει ένα κατάστρωμα παρατήρησης εξοπλισμένο με κιάλια τοποθετημένα στην περίμετρο. Επίσης, υπάρχει μια καφετέρια και μια γκαλερί στον εικοστό δεύτερο όροφο.
Στατιστικά στοιχεία
Το 2016, 77.400 χρήστες επισκέφτηκαν την Εθνική Βιβλιοθήκη της Λευκορωσίας, οι οποίοι διάβασαν 2.449.300 αντίτυπα βιβλίων και περιοδικών (κατά μέσο όρο - 32 αντίτυπα ανά χρήστη).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Λευκορωσίας Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Λευκορωσία Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Οτσέρο
Το Οτσέρο (ιταλικά: Ozzero) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Παντέρνο Ντουνιάνο
Το Παντέρνο Ντουνιάνο (ιταλικά: Paderno Dugnano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Κιμπόντο
Το Κιμπόντο (Αγγλικά και Σουαχίλι: Kibondo), είναι μια μικρή πόλη και το διοικητικό κέντρο της Περιοχής Κιμπόντο (Kibondo District), στην Περιφέρεια Κιγκόμα (Kigoma Region), στα βορειοδυτικά της Τανζανίας.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την επίσημη απογραφή του 2002 ο πληθυσμός ήταν 13.241 άτομα. . Η δυναμική του πληθυσμού της πόλης για το χρονικό διάστημα μεταξύ 1978 και 2002, φαίνεται παρακάτω:
Κατά την απογραφή του 2012, το Μεικτό Τμήμα Κιμπόντο (Kibondo Mixed Ward), είχε πληθυσμό 39.300 άτομα.
Οι πλειοψηφία των κάτοικων στο Κιμπόντο (Kibondo), ανήκουν στην φυλή Χα (Ουάχα - Waha).
Γεωγραφική θέση
Η πόλη Κιμπόντο (Kibondo), βρίσκεται 270 χλμ. βόρεια της Κιγκόμα (Kigoma), κοντά στα σύνορα με το Μπουρούντι (Burundi). Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.455 m επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το Κιμπόντο (Kibondo) βρίσκεται σε απόσταση περίπου 182 χλμ. βορειοανατολικά της πόλης Κιγκόμα (Kigoma), τη διοικητική έδρα της περιφέρειας και σε απόσταση περίπου 1.005 χλμ. προς τα δυτικά-βορειοδυτικά με την πρωτεύουσα, Νταρ ες Σαλαάμ (Dar es Salaam).
Μεταφορές
Στα ανατολικά της πόλης, υπάρχει ένα μικρό αεροδρόμιο με την ίδια ονομασία (ICAO: HTKB). Επίσης, η εθνική οδός Β8, περνά μέσα από την πόλη.
Επικονίαση
μικρογραφία|200px|Μέλισσες μαζεύουν το νέκταρ Επικονίαση ονομάζεται η διαδικασία μέσω της οποίας πραγματοποιείται η γονιμοποίηση στα φυτά. Για να γίνει η γονιμοποίηση θα πρέπει να μεταφερθούν οι γυρεόκοκκοι από τους ανθήρες στο στίγμα του υπέρου. Η διαδικασία επιτυγχάνεται κυρίως με τη βοήθεια των εντόμων και του αέρα.
Κιμπόντο
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Κιγκόμα Κατηγορία:Πόλεις της Τανζανίας
Επικονίαση
Σε ερμαφρόδιτα άνθη ή σε φυτά που έχουν άνθη και των δύο φύλων (όπως π.χ. το σιτάρι) είναι πολύ πιθανό να γίνει αυτεπικονίαση. Το γεγονός αυτό αποτρέπει την εξέλιξη του οργανισμού και είναι απευκταίο για την Φύση. Ο μηχανισμός πρόληψης της αυτεπικονίασης είναι να ωριμάζουν τα όργανα ή τα άνθη του ενός φύλου σε διαφορετική περίοδο από την αντίστοιχη του άλλου.
Τρόποι επικονίασης
Η επικονίαση γίνεται με τη βοήθεια του ανέμου (ανεμογαμία), του νερού (υδρογαμία) ή και ορισμένων ζώων (ζωογαμία). Ο κυριότερος όμως τρόπος επικονίασης είναι η εντομογαμία.
Επικονίαση και οι μέλισσες
Οι μέλισσες έχουν ενεργό ρόλο στην γονιμοποίηση των φυτών, καθώς δρουν ως μηχανικοί μεταφορείς της γύρης. Την σημαντική λοιπόν εποχή της ανθοφορίας, οι μέλισσες προκειμένου να τραφούν, πλάθουν την γύρη και την μεταφέρουν με τα πίσω πόδια τους στην κυψέλη. Μία μέτρια αποικία μελισσών υπολογίζεται ότι έχει 20 έως 40 φορές περισσότερη αξία για την επικονίαση των φυτών, παρά για την παραγωγή μελιού. Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι μέλισσες αποτελούν το 80% περίπου των επικονιαστικών εντόμων, τότε εύκολα καταλαβαίνουμε την σημαντική προσφορά τους στο φυτικό και ζωικό περιβάλλον καθώς και τα φυτά που αναπτύσονται κατ' επέκταση, αποτελούν τροφή για τα ζώα και τον άνθρωπο, παράγουν οξυγόνο και εμποδίζουν την διάβρωση του εδάφους. Χαρακτηριστικό είναι το ότι ο Άλμπερτ Αϊνστάιν είχε πει ότι αν κάποτε οι μέλισσες εκλείψουν, το ανθρώπινο είδος δεν θα αργήσει να τις ακολουθήσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών Κατηγορία:Φυτοκομία και κηπουρική
Κατάλογος Ευρωπαίων Επιτρόπων ανά εθνικότητα
Ο Ευρωπαίος Επίτροπος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Κάθε Επίτροπος στο Σώμα διαθέτει συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο και διευθύνεται από τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Με απλά λόγια είναι το ισοδύναμο των εθνικών υπουργών. Κάθε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει το δικαίωμα ορισμού ενός μόνο Επιτρόπου (πριν από το 2004, τα τέσσερα μεγαλύτερα κράτη - Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Ηνωμένο Βασίλειο - είχαν δικαίωμα ορισμού δύο Επιτρόπων) και τα διορίζει σε συνεννόηση με τον Πρόεδρο.
Η προσχώρηση της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας το 2007 αύξησε τον αριθμό των Επιτρόπων από 25 σε 27 και μετά την προσχώρηση της Κροατίας το 2013 ο αριθμός των Επιτρόπων αυξήθηκε σε 28. Παρακάτω είναι ένας κατάλογος όλων των παλαιών και σημερινών Ευρωπαίων Επιτρόπων, δήλωσαν ότι έχουν διοριστεί από τους προέδρους της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα και της ΕυρωπαϊκήςΚοινότητα Ατομικής Ενέργειας. Τα χρώματα δείχνουν το πολιτικό τους υπόβαθρο (το μπλε για το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, το κόκκινο για το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το κίτρινο για το Κόμμα Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη, και πράσινο για το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα.
Σουηδία
Κατηγορία:Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ιβάν Σαμοράνο
Ο Ιβάν Σαμοράνο (ισπανικά: Iván Luis Zamorano Zamora, γεννήθηκε 18 Ιανουαρίου 1967), είναι Χιλιανός διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Μαζί με τους Μαρσέλο Σάλας και Ελίας Φιγκερόα θεωρείται ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους Χιλιανούς ποδοσφαιριστές. Ήταν δυνατός και παραγωγικός σκόρερ, γνωστός για τη δύναμή του στον αέρα και τις κεφαλιές του.
Ήταν μέλος της εθνικής ομάδας της Χιλής η οποία αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 και σε τέσσερα Κόπα Αμέρικα. Επίσης ήταν μέλος της εθνικής ομάδας που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000. Αγωνίστηκε σε πολλούς συλλόγους, με πιο αξιοσημείωτους την Σεβίλλη, τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Ίντερ Μιλάνου. Τη σεζόν 1994-95 κατέκτησε το ισπανικό πρωτάθλημα και ήταν πρώτος σκόρερ. Επίσης με την Ίντερ κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στη Ίντερ, λόγω της παρουσίας τόσο του Ρομπέρτο Μπάτζιο όσο και του Ρονάλντο, που είχαν τις φανέλες 10 και 9, ο Ζαμοράνο φορούσε τη φανέλα 1+8. Είναι γνωστός με το παρατσούκλι Bam Bam και Iván el Terrible.
Το 2004 χαρακτηρίστηκε από τον Πελέ στο FIFA 100 ως ένας από τους 125 καλύτερους εν ζωή παίκτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιλιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χιλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΝ Κομπρεσάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζανκτ Γκάλεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Χιλής Κατηγορία:Πρώτοι σκόρερ ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ευρώπης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1989 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1991 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1993 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1999 Κατηγορία:Χιλιανοί ολυμπιονίκες
Γεωγραφία της Βολιβίας
thumb|right|325px|Χρώματα στο Αλτιπλάνο της Βολιβίας Η γεωγραφία της Βολιβίας είναι μοναδική μεταξύ των κρατών της Νότιας Αμερικής. Η Βολιβια είναι η μία από τις δύο χώρες της Νότιας Αμερικής που δεν έχουν ακτές στη θάλασσα (η άλλη είναι η Παραγουάη), και ταυτόχρονα είναι η μοναδική ορεινή χώρα με αστικό πληθυσμό μεγαλύτερο του υπόλοιπου (67% έναντι 33%). Είναι η 27η σε έκταση χώρα της Γης και η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα στο Νότιο και στο Δυτικό Ημισφαίριο από όσες δεν έχουν έξοδο στη θάλασσα. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά της βολιβιανής γεωγραφίας είναι το μεγάλο Αλτιπλάνο, που είναι ένα υψίπεδο των Άνδεων, και η λίμνη Τιτικάκα, η σε μεγαλύτερο υψόμετρο ευρισκόμενη πλωτή λίμνη της Γης, την οποία η Βολιβία μοιράζεται με το Περού. Η λίμνη είναι τόσο μεγάλη (η μεγαλύτερη της Νότιας Αμερικής), ώστε διαμορφώνει το κλίμα στην ευρύτερη περιοχή της, καθιστώντας δυνατή την καλλιέργεια καλαμποκιού και σιταριού.
Το Αλτιπλάνο σχηματίζεται μεταξύ της παραπάνω οροσειράς και της Ανατολικής Κορδιλιέρας (Cordillera Oriental). Αποτελείται από 4 λεκάνες απορροής. Κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του υπάρχει μία συνεχής επίπεδη περιοχή, που χρησιμεύει ως ο βασικός διάδρομος μεταφορών της χώρας στον άξονα βορρά-νότου από την αποικιακή περίοδο. Ολόκληρο το Αλτιπλάνο ήταν στην αρχή ένα βαθύ κοίλωμα ανάμεσα στις δύο οροσειρές, το οποίο βαθμιαία γέμισε με πορώδη ιζήματα που προήλθαν από αυτές.
Το βορειότερο τμήμα της Ανατολικής Κορδιλιέρας, γνωστό ως Κορδιλιέρα Ρεάλ, είναι μία εντυπωσιακή σειρά γρανιτικών βουνών σκεπασμένων με αιώνια χιόνια και παγετώνες. Η υψηλότερη κορυφή της, η Ιλιμάνι (6.424 μέτρα), υψώνεται δίπλα στην πρωτεύουσα της χώρας, τη Λα Πας, και φέρει μεγάλους παγετώνες. Νοτιότερα, η οροσειρά αλλάζει χαρακτήρα και ονομάζεται «Κεντρική Κορδιλιέρα» (Cordillera Central).
Κοιλάδες
Οι ανατολικές πλαγιές της Κεντρικής Κορδιλιέρας κατέρχονται ομαλότερα σε μια σειρά από ράχες και λόφους. Τα ποτάμια που ρέουν προς τα ανατολικά έχουν σχηματίσει μακριές και στενές κοιλάδες και λεκάνες, που αποτελούν ευνοϊκές περιοχές για τη γεωργία. Εύφορα προσχωσιγενή εδάφη γεμίζουν τις χαμηλότερες εκτάσεις τους, αλλά σε όποια μέρη έχουν αποψιλωθεί η διάβρωση του εδάφους ακολούθησε γρήγορα. Τα υψόμετρα είναι και πάλι άνω των 2.000 μέτρων, αλλά το κλίμα είναι σαφώς θερμότερο. Η παλιά πρωτεύουσα της χώρας, η Σούκρε, βρίσκεται στην περιοχή αυτή, όπως και οι σημαντικές πόλεις Ταρίχα και Κοτσαμπάμπα.
Οι χαμηλές περιοχές
thumb|right|255px|Τοπίο κοντά στη Φλορέστα, στο Διαμέρισμα Σάντα Κρους Οι χαμηλές περιοχές περιλαμβάνουν όλη τη Βολιβία που βρίσκεται βόρεια και ανατολικά των Άνδεων, σχεδόν τα 2/3 της εκτάσεως της χώρας. Ωστόσο είναι αραιοκατοικημένες και μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα είχαν μικρή συμμετοχή στην οικονομία της Βολιβίας.
Τοπογραφικές και κλιματικές διαφορές χωρίζουν τις περιοχές αυτές σε τρία τμήματα. 1) Η επίπεδη βόρεια περιοχή χαρακτηρίζεται από τροπικό-ημιτροπικό δάσος. Επειδή το υπέδαφος έχει γενικά μικρή διαπερατότητα από το νερό, οι ραγδαίες βροχοπτώσεις μετατρέπουν περιοδικά τεράστιες εκτάσεις της περιοχής σε βάλτους. 2) Η κεντρική περιοχή έχει ομαλούς λόφους και πιο ξηρό κλίμα. Τα δάση εναλλάσσονται εδώ με σαβάνες και μεγάλο μέρος της γης έχει μετατραπεί σε καλλιέργειες. Η μεγαλύτερη πόλη των χαμηλών περιοχών, η Σάντα Κρους, βρίσκεται στο τμήμα αυτό, όπως και τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της Βολιβίας. 3) Η νοτιοανατολική περιοχή είναι μέρος του Γκραν Τσάκο. Σχεδόν χωρίς βροχές για εννέα μήνες τον χρόνο, αυτή η έκταση πλημμυρίζει κατά τους τρεις μήνες των έντονων βροχοπτώσεων. Η βλάστηση είναι θαμνώδης και προσφέρεται μόνο για βόσκηση, αν και πρόσφατες ανακαλύψεις κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου κοντά στους πρόποδες των Άνδεων ίσως μεταβάλουν την κατάσταση.
Παρά το γεγονός ότι η Βολιβία χαρακτηρίζεται ως χώρα των Άνδεων, υπάρχουν στη χώρα και όρη τελείως ανεξάρτητα της οροσειράς αυτής. Τα πιο αξιοσημείωτα από αυτά είναι τα δασωμένα βουνά Σερανίας Τσικιτάνας (Serranías Chiquitanas).
Κλίμα
thumb|285px|Χάρτης της Βολιβίας με τα είδη κλίματος κατά Köppen Το κλίμα της Βολιβίας ποικίλλει πολύ από τη μία περιοχή στην άλλη, από τροπικό στα ανατολικά λιάνος (πεδιάδες) μέχρι πολικό κλίμα στις δυτικές Άνδεις. Τις χρονιές που συμβαίνει το κλιματολογικό φαινόμενο «Ελ Νίνιο», ο καιρός είναι πολύ διαφορετικός. Οι χειμώνες του Νότιου Ημισφαιρίου είναιπολύ ψυχροί στα δυτικά, με χιόνια στις οροσειρές και οι ημέρες με ισχυρούς ανέμους είναι περισσότερες. Στις μη τροπικές περιοχές το φθινόπωρο είναι ξηρό. Αναλυτικότερα:
Αριθμητικά και άλλα δεδομένα
thumb|255px|Το βορειότερο σημείο της Βολιβίας thumb|Χάρτης με τις τοποθεσίες ορυχείων της Βολιβίας Έκταση: 1.098.581 τ.χλμ. (8,3 φορές η έκταση της Ελλάδας, σχεδόν ίση με την Αιθιοπία, αλλά μικρότερη από το γειτονικό Περού)
Χερσαία σύνορα:
Ολικό μήκος: 7.252 χλμ.
Μήκος ανά χώρα: Βραζιλία 3.403 χλμ., Περού 1.212 χλμ., Αργεντινή 942 χλμ., Χιλή 942 χλμ., Παραγουάη 753 χλμ.
Ακραία σημεία:
Φυσικοί πόροι:: Κασσίτερος, φυσικό αέριο, πετρέλαιο, ψευδάργυρος, βολφράμιο, αντιμόνιο, άργυρος, σίδηρος, μόλυβδος, χρυσός, ξυλεία, υδροηλεκτρική ενέργεια
Χρήσεις γης: Αρόσιμη γη: 3,97% Μόνιμες φυτείες: 0,20% Υπόλοιπο: 95,83% (2012)
Αρδευόμενη γη: 1.282 τ.χλμ. (2003)
Κατανάλωση γλυκού νερού (οικιακή/βιομηχανική/αγροτική): Εθνική: 2,64 km³/έτος (25% / 14% / 61%) Κατά κεφαλή: 305,8 m³/έτος (2005)
Φυσικοί κίνδυνοι: Πλημμύρες στα βορειοανατολικά (Μάρτιος–Απρίλιος)
Τρέχοντα περιβαλλοντικά προβλήματα: Η αποδάσωση για τη δημιουργία γεωργικής γης και εξαιτίας της διεθνούς ζητήσεως της τροπικής ξυλείας, η διάβρωση του εδάφους και η ερημοποίηση από την υπερβόσκηση και τις πρωτόγονες μεθόδους καλλιέργειας, η απώλεια βιοποικιλότητας, η βιομηχανική ρύπανση υδάτινων αποθεμάτων.
Διεθνείς περιβαλλοντικές συμφωνίες: Η Βολιβία έχει υπογράψει τις εξής διεθνείς συμφωνίες: Το Πρωτόκολλο του Κιότο, το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ και συμφωνίες για τη βιοποικιλότητα, την ερημοποίηση, τα κινδυνεύοντα είδη, τα επικίνδυνα απόβλητα, το Δίκαιο της θάλασσας, τη ρύπανση από τα πλοία, την απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών, την τροπική ξυλεία (του 1983 και του 1994), και για τους υγρότοπους.
Βλάντο Πέτκοβιτς
Ο Βλάντο Πέτκοβιτς (Vlado Petković, γεννημένος στις 6 Ιανουαρίου 1983) είναι Σέρβος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 1.98 μ. και αγωνίζεται στη θέση του πασαδόρου.
Καριέρα
Την περίοδο 2002-05 αγωνίστηκε στον Ερυθρό Αστέρα, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2003. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στην ομάδα της Βοϊβοντίνα (2005-09), με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2007. Ακολούθως μετακόμισε στην Ασία για λογαριασμό της κορεάτικης Σεούλ Γόορι (2009-10). Στη σεζόν 2010-11 επιστρέφει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Σλοβενία, όπου αγωνίστηκε στην ACH Βόλεϊ, κατακτώντας το νταμπλ. Ακολούθησε η Ιταλία και η Ούμπρια Βόλεϊ (2011-12). Από το 2012 μέχρι το 2015 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα του Ιράν, σε Κάλε Μαζάνταραν κατακτώντας το πρωτάθλημα (2012-13), Σαρντάρι Ούρμια (2013-14) και Μιζάν Κοραζάν (2015). Τελευταίος σταθμός, πριν τη μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ, είναι η Σαχίνμπεϊ Μπελεντίγεσπορ από την Τουρκία, στην οποία αγωνιζόταν από το 2015 μέχρι και σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Βλάντο Πέτκοβιτς αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Σερβίας από το 2005 έως το 2013, έχοντας κατακτήσει πολλά μετάλλια και προσωπικές διακρίσεις, ενώ εκπροσώπησε τη χώρα του και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο και του 2012 στο Λονδίνο.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Κορεατικός κινηματογράφος
Ο όρος "Κινηματογράφος της Κορέας" (ή "κορεατικός κινηματογράφος") περιλαμβάνει τις κινηματογραφικές βιομηχανίες της Βόρειας και της Νότιας Κορέας. Όπως συνέβη με όλες τις πτυχές της ζωής στην Κορέα τον περασμένο αιώνα, η κινηματογραφική βιομηχανία ήταν συχνά στο έλεος των πολιτικών γεγονότων, από την πρώην δυναστεία Joseon, μέχρι τον Πόλεμο της Κορέας και τις κυβερνητικές παρεμβάσεις. Αν και και οι δύο χώρες έχουν σχετικά ισχυρές κινηματογραφικές βιομηχανίες σήμερα, μόνο οι ταινίες της Νότιας Κορέας έχουν επιτύχει ευρεία διεθνή αναγνώριση. Οι ταινίες της Βόρειας Κορέας τείνουν να απεικονίζουν τις επικρατούσες κομμουνιστικές ή επαναστατικές ιδέες.
Οι ταινίες της Νότιας Κορέας απόλαυσαν μια "χρυσή εποχή" στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και του 1960, αλλά από τη δεκαετία του '70 άρχισαν να θεωρούνται ως χαμηλής ποιότητας. Εντούτοις, μέχρι το 2005 η Νότια Κορέα είχε γίνει ένα από τα λίγα έθνη που παρακολουθούσαν περισσότερο εγχώριο παρά ξένο κινηματογράφο, κυρίως λόγω των νόμων που θέτουν πλαφόν στον επιτρεπόμενο αριθμό ξένων ταινιών που μπορούν να προβληθούν ετησίως ανά κινηματογράφο. Στους κινηματογράφους, από το 2006 και πρέπει να προβάλλονται κορεατικές ταινίες για 73 ημέρες τον χρόνο. Στην καλωδιακή τηλεόραση, η εγχώρια ποσόστωση ταινιών θα μειωθεί από το 25% στο 20% μετά τη Συμφωνία Ελεύθερων Συναλλαγών Κορέας-ΗΠΑ (KTA-US FTA).
Πρώιμη περίοδος (έως το 1926)
Ο Αμερικανός ταξιδιώτης και λέκτορας Burton Holmes ήταν ο πρώτος που κινηματογράφησε την Κορέα ως μέρος των προγραμμάτων του σχετικά με τα οδοιπορικά του. Εκτός από την προβολή των ταινιών του στο εξωτερικό, τις έδειξε επίσης στην κορεατική βασιλική οικογένεια το 1899. Μια ανακοίνωση στη εφημερίδα της εποχής Hwangseong sinmun (The Imperial), αναφέρει άλλη μία πρώιμη δημόσια προβολή στις 23 Ιουνίου 1903. Σύμφωνα με διαφήμιση της Dongdaemun Electric Company, η τιμή εισόδου στην προβολή "θεαματικών εικόνων" ήταν 10 jeon (νόμισμα).
Ο πρώτος κινηματογράφος της Κορέας, το Dongdaemun Motion Picture Studio, άνοιξε το 1903. Ο κινηματογράφος Dansung-sa άνοιξε στη Σεούλ τον Νοέμβριο του 1907. Πριν τη δημιουργία μιας εγχώριας κινηματογραφικής βιομηχανίας, προβάλλονταν ταινίες που εισάγονταν από την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες σε κορεατικά σινεμά. Μερικές από τις δημοφιλέστερες στο κορεατικό κοινό εισαγόμενες ταινίες της εποχής ήταν το Broken Blossoms (1919) του D. W. Griffith και το Way Down East (1920) του ίδιου, o Ντάγκλας Φέρμπανκς στον ρόλο του Robin Hood (1922), και οι ταινίες Nibelungen, το Siegfried και το Kriemhilds Rache (και οι δύο του 1924), του Φριτζ Λανγκ.
Όντας κάτι παραπάνω από απλός θεατρικός φορέας, ως πρώτος παραγωγός ταινιών στην Κορέα, ο ιδιοκτήτης του Dansung-sa, Παρκ Σουνγκ-πιλ, συμμετείχε ενεργά στην υποστήριξη του πρώιμου κορεατικού κινηματογράφου. Χρηματοδότησε την πρώτη κορεατική εγχώρια ταινία Loyal Revenge (Uirijeok Gutu), καθώς και το πρώτο κορεατικό ντοκιμαντέρ, το Σκηνές της πόλης Kyongsong. Και οι δύο ταινίες παρουσιάστηκαν στον κινηματογράφο του στις 27 Οκτωβρίου 1919. Το Uirijeok Guto ανέβηκε ως δραματοποιημένος κινηματογράφος, δηλαδή μια ζωντανή θεατρική παραγωγή επί σκηνής με φόντο την ταινία που προβαλλόταν στο πανί.
Για τα επόμενα χρόνια, η κινηματογραφική παραγωγή στην Κορέα συνίστατο σε ταινίες δραματοποιημένου κινηματογράφου και σε ντοκιμαντέρ. Όπως και με την πρώτη προβολή ταινίας στην Κορέα, η χρονολογία της πρώτης κορεατικής παραγωγής ταινίας μεγάλου μήκους φαίνεται επίσης να είναι ασαφής. Ορισμένοι θεωρούν πως μια ταινία για το Chunhyang-Jeon, γυρισμένη το 1921 (κυκλοφόρησε το 1922), ήταν η πρώτη κορεατική ταινία μεγάλου μήκους. Η παραδοσιακή ιστορία Chunhyang, έμελλε να γίνει αργότερα η πιο κινηματογραφημένη ιστορία της Κορέας. Ήταν πιθανώς η πρώτη κορεατική ταινία μεγάλου μήκους, και ήταν σίγουρα η πρώτη κορεατική ομιλούσα, έγχρωμη και ευρείας οθόνης ταινία. Η pansori εκδοχή του Chunhyang, γυρισμένη το 2000 από τον Im Kwon-taek, ανέβασε τον αριθμό των ταινιών που βασίζονται στο Chunyang στις 14. Άλλες πηγές, ωστόσο, αναφέρουν το Ulha ui Mengse του Γιουν Μπάεκ-Ναμ ("Αρραβώνας Κάτω απ' το Φως του Φεγγαριού"), που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1923, ως την πρώτη κορεατική ταινία μεγάλου μήκους.
Η Χρυσή Εποχή του Βωβού Κινηματογράφου (1926-1930)
Η επιτυχία του Arirang ενέπνευσε την εκρηκτική δραστηριότητα που έλαβε χώρα στην κορεατική κινηματογραφική βιομηχανία κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920. Κατά συνέπεια, η εποχή αυτή έμεινε γνωστή ως "Η Χρυσή Εποχή του Βωβού Κινηματογράφου". Περισσότερες από εβδομήντα ταινίες παρήχθησαν εκείνα τα χρόνια, ενώ υπήρξε βελτίωση τόσο στην ποιότητα όσο και στην ποσότητα των ταινιών.
Μετά το Arirang, ο Να Un-Gyu κυκλοφόρησε δημοφιλείς και αναγνωρισμένες από τους κριτικούς ταινίες, όπως το Punguna (풍운아, Άνθρωπος της Μοίρας, 1926) και το Deuljwi (들쥐, Ο Αρουραίος, 1927). Δημιούργησε, ακόμη, την εταιρεία παραγωγής Na Un-gyu Productions, μαζί με τον Παρκ Σουνγκ-πιλ, με σκοπό την παραγωγή ταινιών από Κορεάτες για τους Κορεάτες. Αν και βραχύβια, η εταιρεία αυτή παρήγαγε σημαντικές ταινίες όπως το Jalitgeola (잘 있거라, Αντίο, 1927), το Beongeoli Samryong (벙어리 삼룡, Ο κωφός Σαμριόνγκ, 1929), και το Salangeul chajaseo (사랑 을 찾아서, Βρίσκοντας τον Έρωτα, 1929).
Ένας άλλος σημαντικός σκηνοθέτης εκείνης της περιόδου, ο Σιμ Χουν, σκηνοθέτησε μόνο μία ταινία, το Mondongi Tultte (ბ동 이 틀 때, Την Αυγή). Αν και οι κριτικές της ταινίας ήταν εξίσου θετικές με εκείνες για το Arirang, ο Σιμ πέθανε σε ηλικία 35 ετών, ενώ σκηνοθετούσε ακόμη τη δεύτερη ταινία του, βασισμένη στο μυθιστόρημά του Sangroksu (Τα Αειθαλή). Το μυθιστόρημα αργότερα σκηνοθετήθηκε από τον σκηνοθέτη Shin Sang-ok το 1961 και από τον Im Kwon-taek το 1978.
Η ύστερη εποχή του βωβού (1930-1935)
Κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1930 παρατηρήθηκε πτώση στην εγχώρια κινηματογραφική βιομηχανία της Κορέας. Η λογοκρισία και η καταπίεση εκ μέρους των αρχών κατοχής συνέβαλαν στη μείωση του αριθμού των κινηματογραφικών ταινιών που παράγονταν εκείνη την περίοδο σε μόλις δύο ή τρεις ετησίως, με αποτέλεσμα ορισμένοι σκηνοθέτες να εγκαταλείψουν την Κορέα, προτιμώντας την πιο ακμαία, εκείνη την εποχή, κινηματογραφική βιομηχανία της Σαγκάης.
Σιχισμός στο Αφγανιστάν
Ο Σιχισμός στο Αφγανιστάν είναι περιορισμένος σε μικρές κοινότητες, κυρίως στις μεγάλες πόλεις, με τους μεγαλύτερους πληθυσμούς Αφγανών Σιχ να ζουν στις πόλεις Τζαλαλαμπάντ, Γκαζνί, Καμπούλ και, σε μικρότερο βαθμό, στην Κανταχάρ. Αυτοί οι Σιχ είναι υπήκοοι του Αφγανιστάν και συνήθως μιλάνε την ντόπια γλώσσα, Παστού, αλλά μιλάνε επίσης και Νταρί, Χίντι ή Παντζάμπι. Ο συνολικός πληθυσμός των Σιχ ανέρχεται περίπου στις 1200 οικογένειες ή 8,000 μέλη.
Κορεατικός κινηματογράφος
Η ύστερη εποχή του βωβού (1930-1935)
Ίσως στην πιο σημαντική ταινία αυτής της εποχής, το Imjaeobtneun naleutbae (Βάρκα χωρίς Βαρκάρη, 1932), σε σκηνοθεσία του Lee Gyu-hwan (1904-1981), πρωταγωνιστούσε ο Να Γουν-γκιου. Η αυξανόμενη κυβερνητική λογοκρισία σήμαινε ότι οι σχολιαστές την αποκάλεσαν ως την τελευταία ταινία πριν την απελευθέρωση, η οποία προωθούσε ένα έντονα εθνικιστικό μήνυμα.
Σιχισμός στο Αφγανιστάν
Καμπούλ
Τη δεκαετία του 1980, υπήρχαν περισσότεροι από 20,000 Σιχ στην Καμπούλ αλλά, μετά την έναρξη του Εμφύλιου Πολέμου το 1992, οι περισσότεροι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι εφτά από τους οκτώ γκουντβάρας (ιεροί ναοί) καταστράφηκαν. Ο μόνος γκουντβάρα που παραμένει στην πόλη, είναι ο Γκουντβάρα Καρτέ Παρβάν στη γειτονιά Καρτέ Παρβάν. Οι εναπομείναντες Σιχ σήμερα, συγκεντρώνονται στην Καρτέ Παρβάν και σε μερικά σημεία της παλιάς πόλης.
Κορεατικός κινηματογράφος
Πρώιμη εποχή ταινιών με ήχο (1935-1945)
Η πρώτη ομιλούσα ταινία της Κορέας ήταν το Chunhyang-jeon (1935), του Lee Myeong-woo. Η τεχνική του ήχου δεν ήταν ακόμη καλή, αλλά το κορεατικό ακροατήριο εκτιμούσε ότι άκουγε τη γλώσσα του στον κινηματογράφο.
Σιχισμός στο Αφγανιστάν
Τζαλαλαμπάντ
Την 1η Ιουλίου 2018, τουλάχιστον 10 Σιχ σκοτώθηκαν σε μία στοχευμένη βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας στην αγορά PD1. Την ευθύνη της επίθεσης ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος.
Κανταχάρ
Η Κανταχάρ έχει μία αξιοσημείωτη μικρή Σιχ κοινωνία, η οποία αποτελείται μόνο από περίπου 15 οικογένειες, οι οποίες ζουν εκεί από το 2002.
Κορεατικός κινηματογράφος
Πρώιμη εποχή ταινιών με ήχο (1935-1945)
Ο αριθμός των παραγόμενων ταινιών αυξήθηκε κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας. Ο Να Γουν-γκιου άρχισε να γυρίζει και πάλι μεγαλύτερο αριθμό ταινιών, με σημαντικά έργα όπως το Kanggeonneo maeul (1935) και το Oh Mong-nyeo (1937), πριν από τον πρόωρο θάνατό του το 1937.
Σιχισμός στο Αφγανιστάν
Πρώιμη ιστορία
Κάποιοι πρώτοι Χάτρι Σιχ δημιούργησαν και διατήρησαν αποικίες στο Αφγανιστάν για εμπορικούς λόγους. Αργότερα, οι συγκρούσεις μεταξύ των Μισλς και της αυτοκρατορίας εναντίον της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί που είχε ως βάση το Αφγανιστάν, οδήγησαν σε εντάσεις. Επίσης, κατά τη διάρκεια πολλών επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν κατά τον 19ο αιώνα, οι Σιχ υπηρέτησαν στον στρατό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Παραμπιάγκο
Το Παραμπιάγκο (ιταλικά: Parabiago) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Κορεατικός κινηματογράφος
Πρώιμη εποχή ταινιών με ήχο (1935-1945)
Η Κορέα ήταν ένα από τα πρώτα και σημαντικότερα κέντρα παραγωγής αποικιοκρατικών ταινιών της Ιαπωνίας. Οι μικρού μήκους, τα ενημερωτικά δελτία και οι ταινίες μεγάλου μήκους που χρηματοδοτούνταν από την Ιαπωνία προωθούσαν την πολιτιστική αφομοίωση των αποικισμένων Κορεατών. Για τον σκοπό αυτόν ιδρύθηκε η Korean Colonial Cinema Unit (総督府キネマ), ώστε να παράγει και να διανέμει ταινίες ένα μείγμα ταινιών που προωθούσαν την ιαπωνική κουλτούρα και τα ιαπωνικά έθιμα, καθώς και τα οφέλη του εκσυγχρονισμού υπό τους Ιάπωνες.
Σιχισμός στο Αφγανιστάν
Πόλεμοι
Κατά η διάρκεια του Σοβιετικού πολέμου στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980, αρκετοί Αφγανοί Σιχ κατέφυγαν στην Ινδία, όπου ζει το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού Σιχ. Ένα δεύτερο, αρκετά μεγαλύτερο κύμα ακολούθησε το 1992, μετά την αποτυχία του καθεστώτος του Νατζιμπουλάχ. Οι γκουντβάρας (ιεροί ναοί) σε όλη τη χώρα καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου τη δεκαετία του 1990, αφήνοντας μόνο τον Γκουντβάρα Καρτέ Παρβάν στη γειτονιά Καρτέ Παρβάν στην Καμπούλ.
Κορεατικός κινηματογράφος
Πρώιμη εποχή ταινιών με ήχο (1935-1945)
Αναδυόμενες κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1930, οι ταινίες ήχου στην Κορέα αντιμετώπισαν πολύ αυστηρότερη λογοκρισία από την ιαπωνική γενική κυβέρνηση, απ 'ό, τι οι σιωπηλές ταινίες που είχαν προηγηθεί. Επίσης, η απώλεια των αφηγητών byeonsa, με την έλευση του ήχου, σήμαινε ότι τα αντι-αποικιοκρατικά μηνύματα δεν μπορούσαν πλέον να περνούν απαρατήρητα από τους λογοκριτές, όπως πριν. Μία τέτοια περίπτωση ήταν εκείνη της προβολής της αμερικανικής βωβής ταινίας Ben Hur (1927) στην Κορέα. Ενώ οι Ιάπωνες αποικιοκράτες λογοκριτές δεν κατάφεραν να βρουν κάτι το εν δυνάμει ανατρεπτικό στην ταινία, ο byeonsa αμέσως αναγνώρισε και έστρεψε την προσοχή του κοινού στους προφανείς παραλληλισμούς μεταξύ των συνθηκών των Εβραίων στην οθόνη και εκείνων των Κορεατών κάτω από τον ιαπωνικό αποικιακό ζυγό, που είχε ως αποτέλεσμα η ταινία παρ' ολίγον να πυροδοτήσει εξέγερση.
Σιχισμός στο Αφγανιστάν
Πόλεμοι
Υπό τους Ταλιμπάν, οι Σιχ ήταν μία σχετικά ανεκτή θρησκευτική μειονότητα και τους επιτρεπόταν να ασκούν τη θρησκεία τους. Ωστόσο, το Σιχ έθιμο της αποτέφρωσης των νεκρών απαγορευόταν από τους Ταλιμπάν και οι χώροι καύσης των νεκρών υπέστησαν βανδαλισμούς. Επιπρόσθετα, οι Σιχ έπρεπε να φοράνε ένα κίτρινο περιβραχιόνιο ή πέπλο για να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους Αφγανούς.
21ος αιώνας
Παραδοσιακά, οι Σιχ αποτεφρώνουν τους νεκρούς, μία πράξη που θεωρείται ιεροσυλία για το Ισλάμ. Ως αποτέλεσμα, η αποτέφρωση έχει γίνει μεγάλο θέμα για τους Αφγανούς Σιχ, καθώς οι παραδοσιακοί χώροι καύσης νεκρών είχαν κατακτηθεί από μουσουλμάνους, ειδικά στην περιοχή της Καλάτσα στην Καμπούλ, τους οποίους τόσο οι Σιχ όσο και οι Ινδουιστές χρησιμοποιούσαν για πάνω από έναν αιώνα. Το 2003, οι Σιχ παραπονέθηκαν στην Αφγανική Κυβέρνηση σχετικά με την απώλεια αυτών των χώρων, κάτι το οποίο τους ανάγκασε να στείλουν έναν νεκρό στο Πακιστάν ώστε να αποτεφρωθεί, οδηγώντας τον Υπουργό Θρησκευτικών Υποθέσεων να ερευνήσει το θέμα. Αν και το 2006 αναφέρθηκε πως οι χώροι καύσης νεκρών είχαν επιστραφεί στον έλεγχο των Σιχ, το 2007 οι τοπικοί μουσουλμάνοι φέρεται να ξυλοκόπησαν τους Σιχ όταν προσπάθησαν να αποτεφρώσουν έναν ηγέτη της κοινότητάς τους, με αποτέλεσμα η κηδεία να προχωρήσει μόνο με αστυνομική προστασία. Μέχρι το 2010, αναφέρεται πως η καύση των νεκρών στην Καμπούλ εξακολουθούσε να απορρίπτεται από τους ντόπιους.
Κορεατικός κινηματογράφος
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ασία Κατηγορία:Κορέα Κατηγορία:Τέχνη Κατηγορία:Κοινωνία Κατηγορία:Τέχνη ανά χώρα Κατηγορία:Ιστορία
Σιχισμός στο Αφγανιστάν
21ος αιώνας
Τον Σεπτέμβριο του 2013, ο Αφγανός Πρόεδρος Χαμίντ Καρζάι υπέγραψε ένα νομοθετικό διάταγμα το οποίο θα παρείχε μία έδρα στο Κοινοβούλιο για την Ινδουιστική και Σιχ μειονότητα. Ωστόσο, το διάταγμα απορρίφθηκε από τη βουλή. Τελικά, το διάταγμα επήλθε σε ισχύ τον Σεπτέμβριο του 2016, όταν εγκρίθηκε από το υπουργικό συμβούλιο του διαδόχου του Καρζάι, Ασράφ Γκάνι.
Διασπορά
Πριν τη δεκαετία του 1990, ο πληθυσμός των Αφγανών Σιχ υπολογιζόταν περίπου στις 50,000. Μέχρι το 2013, υπήρχαν περίπου 800 οικογένειες στο Αφγανιστάν, με τις 300 από αυτές να ζουν στην Καμπούλ. Οι ηγέτες των Σιχ στο Αφγανιστάν ισχυρίζονται πως ο συνολικός αριθμός των Σιχ στη χώρα ανέρχεται στις 3,000. Αρκετές Σιχ οικογένειες έχουν επιλέξει να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ινδία, Βόρεια Αμερική, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ηνωμένο Βασίλειο, Πακιστάν και αλλού.
Αξιοσημείωτοι Αφγανοί Σιχ
Πέραν από αυτούς, ο Τζάι Σινγκ Φάνι ήταν ο πρώτος Σιχ που υπήρξε μέλος του Κοινοβουλίου και ο οποίος εκλέχθηκε ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Πέθανε πρόωρα στη νεαρή ηλικία των 37 ετών, στις 25 Απριλίου 1977. Μετά από τον Τζάι Σινγκ Φάνι, ο κουνιάδος του, Γκατζίντερ Σινγκ Σαφρί, έγινε ο δεύτερος Σιχ που υπήρξε μέλος του Κοινοβουλίου, αλλά κατέφυγε με την οικογένειά του στο Ηνωμένο Βασίλειο αναζητώντας πολιτικό άσυλο, εξαιτίας της πολιτικής αναταραχής που επικρατούσε στη χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αφγανιστάν Κατηγορία:Θρησκεία στο Αφγανιστάν
Αγία Μαρίνα Ηλείας
Με το όνομα Αγία Μαρίνα Ηλείας απαντώνται δύο οικισμοί στην Ηλεία:
Παούλλο
Το Παούλλο (ιταλικά: Paullo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Γέζι Ρουζίτσκι
μικρογραφία|260x260εσ| Παγκάκι μνήμης του Γέζι Ρουζίτσκι στο [[Βίσκουφ, κοντά στη Βαρσοβία]] Ο Γέζι Βίτολντ Ρουζίτσκι (πολωνικά: Jerzy Witold Różycki) (24 Ιουλίου 1909, Βιλσάνα, Ουκρανία – 9 Ιανουαρίου 1942, Μεσόγειος Θάλασσα, κοντά στις Βαλεαρίδες Νήσους) ήταν Πολωνός μαθηματικός και κρυπτογράφος, ο οποίος εργάστηκε στο σπάσιμο των γερμανικών συσκευών κρυπτογράφησης Enigma πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Βιογραφία
Ο Ρουζίτσκι γεννήθηκε σε αυτό που είναι σήμερα Ουκρανία. Ήταν το τέταρτο και νεότερο παιδί του Ζίγκμουντ Ρουζίτσκι, φαρμακοποιού και πτυχιούχου του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρούπολης, και της Βάντα, του γένους Μπενίτα. Παρακολούθησε ένα πολωνικό σχολείο στο Κίεβο πριν μετακομίσει με την οικογένειά του στην Πολωνία το 1918. Το 1926 ολοκλήρωσε το λύκειο στο Βίσκουφ στον ποταμό Μπουκ της ανατολικής Πολωνίας.
Ο Ρουζίτσκι σπούδασε μαθηματικά από το 1927 έως το 1932 στη δυτική Πολωνία, στο Μαθηματικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Πόζναν, αποφοιτώντας με μεταπτυχιακό στις 19 Φεβρουαρίου 1932. Αργότερα θα αποκτούσε ένα δεύτερο μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο του Πόζναν, στη γεωγραφία, στις 13 Δεκεμβρίου 1937.
Το 1929, ενώ ήταν ακόμη φοιτητής, ο Ρουζίτσκι, άπταιστος στα γερμανικά, ήταν ένας από τους 20 μονούς φοιτητές μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Πόζναν που αποδέχθηκαν μια πρόσκληση να παρακολουθήσουν ένα μυστικό μάθημα κρυπτολογίας που οργανώθηκε σε μια κοντινή στρατιωτική εγκατάσταση από το Γραφείο Κρυπτογράφησης του Πολωνικού Γενικού Επιτελείου, με έδρα τη Βαρσοβία.
Από τον Σεπτέμβριο του 1932, ο Ρουζίτσκι υπηρέτησε ως πολιτικός κρυπτολόγος στο Γραφείο Κρυπτογράφησης του Πολωνικού Γενικού Επιτελείου, που στεγαζόταν μέχρι το 1937 στο Σαξονικό Παλάτι της Βαρσοβίας. Εργάστηκε εκεί μαζί με άλλους αποφοίτους μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Πόζναν και απόφοιτους μαθημάτων κρυπτολογίας του Γραφείου Κρυπτογράφησης, Μάριαν Ρεγέφσκι και Χένρικ Ζιγκάλσκι.
Αφού ο Ρεγέφσκι είχε ανακατασκευάσει τη γερμανική στρατιωτική συσκευή Enigma τον Δεκέμβριο του 1932, ο Ρουζίτσκι και ο Ζιγκάλσκι εργάστηκαν επίσης στη συνεχή ανάπτυξη μεθόδων και εξοπλισμού για να εκμεταλλευτούν την αποκρυπτογράφηση Enigma ως πηγή πληροφοριών. Ο Ρουζίτσκι επινόησε τη μέθοδο «ρολόι», η οποία μερικές φορές επέτρεπε να προσδιορίσουμε ποιος από τους ρότορες της μηχανής βρισκόταν στο άκρο δεξιά, δηλαδή στη θέση όπου ο ρότορας περιστρεφόταν πάντα σε κάθε πίεση ενός κλειδιού.
Ο Ρουζίτσκι έχει ένα κενοτάφιο (συμβολικό τάφο) στο Εθνικό Πάνθεον στην Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην Κρακοβία της Πολωνίας.
Οικογένεια
Το 1938, σε ηλικία 29 ετών, ο Ρουζίτσκι παντρεύτηκε τη Μάρια Μπαρμπάρα Μάικα. Ο γιος τους, Γιάνους Ρουζίτσκι, γεννημένος στις 10 Μαΐου 1939, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας και ήταν μέλος της πολωνικής ομάδας ξιφασκίας που κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 στο Τόκιο.
Μνήμη και τιμές
μικρογραφία| Μνημείο για τους κρυπτολόγους [[Μάριαν Ρεγέφσκι|Ρεγέφσκι, Ρουζίτσκι και Ζιγκάλσκι πριν από το Αυτοκρατορικό Κάστρο στο Πόζναν]] Το 1980, ο Ρουζίτσκι και οι δύο συνάδελφοί του μαθηματικοί ήταν μεταξύ των ηρώων του Sekret Enigmy (Μυστικό Enigma), μιας πολωνικής ταινίας θρίλερ για τη λύση του γερμανικής συκσευής Enigma. Στα τέλη του 1980, δημιουργήθηκε επίσης μια πολωνική τηλεοπτική σειρά με παρόμοιο θέμα, Tajemnice Enigmy (Τα μυστικά του Enigma).
Στις 21 Φεβρουαρίου 2000, ο Πολωνός Πρόεδρος, Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι, απένειμε μεταθανάτια στον Ρουζίτσκι τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας για εξαιρετική προσφορά στην πατρίδα του.
Το 2007, ένα τρίπλευρο μνημείο αποκαλύφθηκε μπροστά από το Αυτοκρατορικό Κάστρο στο Πόζναν, τιμώντας τη μνήμη των τριών μαθηματικών-κρυπτολόγων (Ρεγέφσκι, Ρουζίτσκι και Ζιγκάλσκι), αποφοίτων του Πανεπιστημίου του Πόζναν, οι οποίοι ανακατασκεύασαν τη γερμανική συσκευή Enigma και ανέπτυξαν μεθόδους κρυπτογράφησης., συμβάλλοντας έτσι στην επακόλουθη νίκη των Συμμάχων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 2014, στους Ρουζίτσκι, Ρεγέφσκι και Ζιγκάλσκι απονεμήθηκε μετά θάνατον το διάσημο Βραβείο Milestone ΙΗΗΜ από το Ινστιτούτο Ηλεκτρολόγων και Ηλεκτρονικών Μηχανικών ως αναγνώριση των επιτευγμάτων που άλλαξαν τον κόσμο.
Το 2018, ένας παγκάκι μνήμης του Ρουζίτσκι αποκαλύφθηκε σε ένα πάρκο στην πόλη Βίσκουφ, όπου ο Ρουζίτσκι είχε παρακολουθήσει το λύκειο.
Το 2021, το Κέντρο Κρυπτογράφησης Enigma, ένα εκπαιδευτικό και επιστημονικό ίδρυμα αφιερωμένο στους Πολωνούς μαθηματικούς που έσπασαν τον κρυπτογράφηση του Enigma, συμπεριλαμβανομένου του Γέζι Ρουζίτσκι, άνοιξε στο Πόζναν.
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνοί κρυπτογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Γραφείο Κρυπτογράφησης (Πολωνία) Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Πόζναν «Άνταμ Μιτσκιέβιτς» Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Πέρο (Ιταλία)
Το Πέρο (ιταλικά: Pero) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Δημοσκοπήσεις για τις Ιταλικές γενικές εκλογές 2022
Ανάμεσα στις Ιταλικές γενικές εκλογές του 2018 και σε αυτές του 2022 διεξήχθησαν διάφορες δημοσκοπήσεις που κατέγραφαν τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Τα αποτελέσματα πολλών από τις δημοσκοπήσεις που διενεργήθηκαν παρουσιάζονται σε αυτό το άρθρο. Το άρθρο καλύπτει το χρονικό διάστημα ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, δηλαδή από τις 4 Μαρτίου του 2018 έως τις 25 Σεπτεμβρίου του 2022, οπότε και πραγματοποιήθηκαν οι Ιταλικές γενικές εκλογές του 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικές εκλογές
Αντι-Κάτιν
μικρογραφία| Εκταφή θυμάτων της [[Σφαγή του Κάτιν|Σφαγής του Κάτιν, 1943]] μικρογραφία| Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου κρατούνται κοντά στο [[Ραντζίμιν]] Αντι-Κάτιν (Anty-Katyń, Анти-Катынь) είναι εκστρατεία που αποσκοπεί στη μείωση και στη συγκάλυψη της σημασίας της Σφαγής του Κάτιν το 1940 — όπου περίπου 22.000 Πολωνοί πολίτες δολοφονήθηκαν από το Σοβιετικό Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (ΛΚΕΥ) με εντολή του Ιωσήφ Στάλιν — αναφέροντας τους θανάτους λόγω ασθενειών, χιλιάδων στρατιωτών του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού και του Κόκκινου Στρατού στα πολωνικά στρατόπεδα εγκλεισμού κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου.
Ιστορικό
Το 1987, με την ευκαιρία της 42ης επετείου του Συμφώνου της Βαρσοβίας εν μέσω της περεστρόικα, ο Σοβιετικός ηγέτης, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και ο Πολωνός ηγέτης Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι, υπέγραψαν μια δήλωση για συνεργασία σε θέματα ιδεολογίας, βάσει της οποίας θα ήταν μια Πολωνοσοβιετική επιτροπή για την ιστορία των πολωνικών-σοβιετικών σχέσεων.
Ένα από τα πιο «δύσκολα ζητήματα» ήταν η σφαγή στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο περίπου 22.000 Πολωνών πολιτών, οι οποίοι εκτελέστηκαν και θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους σε πολλά μέρη, συμπεριλαμβανομένου του Κάτιν, του Όμπλαστ Σμολένσκ, λιγότερο από ένα χρόνο μετά τη ναζιστική-γερμανική και σοβιετική εισβολή στην Πολωνία. Το 1943, όταν το Σμολένσκ είχε μετατραπεί σε σοβιετική επικράτεια των Γερμανών, οι ομαδικοί τάφοι του Κάτιν ανακαλύφθηκαν από Γερμανούς εργάτες τηλεφωνίας και επικοινωνίας. Η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε επίσημα την ευθύνη και μια σοβιετική επιτροπή κατηγόρησε τους θανάτους στη Ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια της Δίκης της Νυρεμβέργης.
Υπό τα επόμενα κομμουνιστικά καθεστώτα στην Πολωνία και τη Σοβιετική Ένωση, η σφαγή του Κάτιν δεν αποτέλεσε αντικείμενο περαιτέρω έρευνας για δεκαετίες, ακόμη και ως πιθανό έγκλημα πολέμου που διέπραξαν οι Γερμανοί. Ο Γκεόργκι Σμιρνόφ, επικεφαλής του αρχειακού Ινστιτούτου Μαρξ-Ένγκελς-Λένιν, ανατέθηκε να ηγηθεί μιας πλήρους έρευνας. Το 1990, η Σοβιετική Ένωση παραδέχτηκε επίσημα ότι το ΛΚΕΥ διέπραξε τη σφαγή κατόπιν εντολής του Ιωσήφ Στάλιν μετά από σύσταση του Λαβρέντι Μπέρια. Ο Γκορμπατσώφ το καταδίκασε ως άλλο ένα παράδειγμα σταλινισμού.
«Αντι-Κάτιν»
Μετά την επίσημη παραδοχή του γεγονότος ότι η σοβιετική κυβέρνηση ήταν υπεύθυνη για τη σφαγή, ορισμένοι Ρώσοι ιστορικοί και δημοσιογράφοι απάντησαν ισχυριζόμενοι για μαζικές εκτελέσεις Σοβιετικών σε πολωνικά στρατόπεδα εγκλεισμού μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι πρόωροι σοβιετικοί θάνατοι έγιναν αντικείμενο, σύμφωνα με την πολωνική κυβέρνηση, «διάφορων προπαγανδιστικών εκστρατειών» που υποστήριζαν ότι η σφαγή των Πολωνών ήταν «δικαιωμένη» στα μάτια του Στάλιν.
Ο ιστορικός Νικίτα Πετρόφ είπε: «Μιλάμε για το γεγονός ότι ένας απλός Ρώσος με «σωστό» τρόπο αντιλαμβάνεται τις πληροφορίες για το έγκλημα του Κατίν που διεισδύουν στο μυαλό του. Αυτό το μήνυμα πρέπει να ακούγεται ως εξής: "Ο Στάλιν ήταν, φυσικά, κακός. Αλλά δεν ήταν εξαίρεση. Σκότωσε τους Πολωνούς, αλλά οι Πολωνοί σκότωσαν και τους δικούς μας... Όλοι ήταν κακοί, όλοι έκαναν λάθη, ακόμη και εγκλήματα",
Το 2017, το Υπουργείο Εξωτερικών της Πολωνίας διαμαρτυρήθηκε για τις ρωσικές πινακίδες που τοποθετήθηκαν στο Κάτιν, «με ψευδείς πληροφορίες για τους μπολσεβίκους αιχμαλώτους του πολέμου 1919-1921, οι οποίοι είχαν πεθάνει υπό πολωνική αιχμαλωσία». Επίσης, διαμαρτυρήθηκε το Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σφαγή του Κάτιν Κατηγορία:Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος
Πεσκιέρα Μπορρομέο
Η Πεσκιέρα Μπορρομέο (ιταλικά: Peschiera Borromeo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Κένεθ Μπάρλοου
Ο Kένεθ Μπάρλοου (γεννημένος στις 20 Σεπτεμβρίου 1964) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.
Η κολλεγιακή καριέρα
Ο Μπάρλοου έπαιξε μπάσκετ στην ομάδα του Πανεπιστημίου του Notre Dame, στην οποία διετέλεσε και αρχηγός τις δυο τελευταίες του σεζόν.
Επαγγελματική καριέρα
Μετά το κολέγιο, ο Μπάρλοου επιλέχθηκε από τους Λος Άντζελες Λέικερς στον 1ο γύρο (23ος συνολικά) του NBA ντραφτ του 1986.
Μερικές από τις ομάδες που έπαιξε στην Ευρώπη, είναι οι: Ολίμπια Μιλάνο, Μακάμπι Τελ Αβίβ, ΠΑΟΚ, Pfizer Reggio Calabria, Παλακανέστρο Τρεβίζο, Olimpia Pistoia, και Mabo Livorno.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεβίζο Μπάσκετ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βιόλα Ρέτζο Καλάμπρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Λιβόρνο Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κάμι
Οι Κάμι (Kami) (πληθυντικός Κικάμι (Kikami)), είναι μια μητρογραμμική εθνοτική και γλωσσική ομάδα από την Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region), τις Περιοχές Μορογκόρο και Κιλόσα (Morogoro Rural and Kilosa Districts) και την Περιφέρεια Πουάνι (Pwani Region) στην Τανζανία.
Ιστορία
Κατά τον 19ο αιώνα, έχοντας υποπέσει συχνά θύματα απειλών από τα Ανατολικά, οι Κάμι (Kami) έκτιζαν οχυρωμένα χωριά, τα οποία προστατεύονταν με περιφράξεις.
Ασχολίες
Οι περισσότεροι από τους Κάμι (Kami), συνήθως ασχολούνται με την παραδοσιακή γεωργία, καλλιεργώντας αραβόσιτο, σόργο (ζαχαρόχορτο (sorghum)) και ρύζι· εκτρέφουν επίσης, αιγοπρόβατα και πουλερικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Κηρωμένη πινακίδα
thumb|right|250px|Κόρη με κηρωμένη πινακίδα και στύλο ([[Ηράκλειο Καμπανίας|Ηράκλειο Καμπανίας (Ερκολάνο), περ. 50 μ.Χ.)]] thumb|right|250px|Αναπαράσταση ρωμαϊκής κηρωμένης πινακίδας με τρεις στύλους thumb|right|250px|Αγγειογραφία του [[Δούρις|Δούριδος, περ. 500 π.Χ.]] Οι κηρωμένες πινακίδες (λατ.: tabula cerata, πρβλ. tabula rasa) ήταν διαδεδομένο όργανο γραφής στους αρχαίους χρόνους. Η κατασκευή τους ήταν ξύλινη ορθογωνίου σχήματος. Εκτός από ξύλο χρησιμοποιούνταν και άλλες πρώτες ύλες για την κατασκευή ανθεκτικότερων ή πολυτελέστερων μεταλλικών ή ελεφάντινων πινακίδων. Η επιφάνεια ήταν επιστρωμένο με κερί, στην οποία έγραφαν με στύλο. Συναντούνται και βρίσκονταν σε χρήση από τους αρχαίους χρόνους και μέχρι το Μεσαίωνα, ενώ σε μερικές περιοχές βρίσκονταν σε χρήση ακόμα και μέχρι τον 20ό αιώνα. Άλλες εφαρμογές της απλής κηρωμένης πινακίδας ήταν η κατασκευή διπτύχων (δύο πινακίδες συνδεδεμένες), τριπτύχων και πολυπτύχων (τρεις και περισσότερες πινακίδες αντίστοιχα), των οποίων η ονομασία διαιωνίστηκε και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.