cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναιτωλικός Γ.Φ.Σ. (ποδόσφαιρο)
Ιδιοκτησιακό καθεστώς
Το 10% των μετοχών της ΠΑΕ Παναιτωλικός ΓΦΣ ανήκει στο ιδρυτικό σωματείο Παναιτωλικός ΓΦΣ, όπως προβλέπει ο νόμος.
Σύνδεσμοι φιλάθλων
thumb|[[Γήπεδο Παναιτωλικού]]
Ποδοσφαιριστές
.
Επιτελεία
.
Τμήματα υποδομών
. Ο Παναιτωλικός διατηρεί ομάδες Κ20, Κ17 και Κ15, οι οποίες λαμβάνουν μέρος στις αντίστοιχες διοργανώσεις νέων που διεξάγει η Super League Ελλάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Παναιτωλικός Γ.Φ.Σ. (ποδόσφαιρο) Παναιτωλικος Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926
Σημαία της Μποτσουάνας
right|thumb|200px|[[Αρχείο:FIAV 111000.svg|20px Λόγος σημαίας: 5:8]] Η εθνική σημαία της Μποτσουάνα καθιερώθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1966, ημέρα της ανεξαρτησίας της χώρας.
Η εθνική σημαία της Μποτσουάνα (Setswana: folaga ya Botswana) αποτελείται από ένα γαλάζιο πεδίο κομμένο οριζόντια στο κέντρο από μια μαύρη λωρίδα με ένα λεπτό λευκό πλαίσιο. Εγκρίθηκε το 1966 για να αντικαταστήσει το Union Jack, ήταν η σημαία της Δημοκρατίας της Μποτσουάνα από τότε που η χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία εκείνη τη χρονιά. Είναι μια από τις λίγες αφρικανικές σημαίες που δεν χρησιμοποιεί ούτε τα χρώματα του παναφρικανικού κινήματος ούτε τα χρώματα του κορυφαίου πολιτικού κόμματος της χώρας.
Ιστορία
Πριν αποκτήσει την ανεξαρτησία της, η Μποτσουάνα δεν είχε τη δική της χαρακτηριστική αποικιακή σημαία, με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου να χρησιμεύει ως σημαία του προτεκτοράτου. Όταν δημιουργήθηκε η εθνική σημαία της Μποτσουάνα το 1966, σχεδιάστηκε συμβολικά για να έρχεται σε αντίθεση με τη σημαία της Νότιας Αφρικής, καθώς η τελευταία χώρα κυβερνούσε υπό καθεστώς απαρτχάιντ. Ως εκ τούτου, η μαύρη λωρίδα με το λευκό πλαίσιο ήρθε να επισημάνει την ειρήνη και την αρμονία μεταξύ των ανθρώπων αφρικανικής και ευρωπαϊκής καταγωγής που κατοικούν στη Μποτσουάνα. Η νέα σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά τα μεσάνυχτα της 30ής Σεπτεμβρίου 1966, την ημέρα που η Μποτσουάνα έγινε ανεξάρτητη χώρα. μικρογραφία|Η θέση της [[Μποτσουάνα|Μποτσουάνας στην Αφρική]]
Σχέδιο
Τα χρώματα της σημαίας έχουν πολιτιστική, πολιτική και περιφερειακή σημασία. Το γαλάζιο αντιπροσωπεύει το νερό — συγκεκριμένα, με τη μορφή της βροχής, καθώς είναι ένας πολύτιμος πόρος στη Μποτσουάνα, η οποία βασίζεται στη γεωργία και υποφέρει από συχνές ξηρασίες λόγω του ξηρού και άνυδρου κλίματος της ερήμου Καλαχάρι. Το μπλε παραπέμπει επίσης στο σύνθημα που εμφανίζεται στο εθνόσημο της Μποτσουάνα - Πούλα, που σημαίνει "Ας πέσει βροχή" στη Σετσουάνα - καθώς και στη ζωή, η οποία συντηρείται από το νερό. Η μαύρη ζώνη με το λευκό πλαίσιο έχει δύο έννοιες. Πρώτον, συμβολίζουν την αρμονία και τη συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων διαφορετικών φυλών που ζουν στη Μποτσουάνα, καθώς και τη φυλετική ποικιλομορφία της χώρας. Επιπλέον, αντιπροσωπεύουν τις ρίγες της ζέβρας, του εθνικού ζώου της Μποτσουάνα.
Παραπομπές
Μποτσουανα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Μποτσουάνας
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1932-1933
Η 6η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, η οποία τίμησε τις καλύτερες ταινίες που προβλήθηκαν μεταξύ 1η Αυγούστου 1932 και 31 Δεκεμβρίου 1933, πραγματοποιήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στις 16 Μαρτίου 1934. Την παρουσίαση της απονομής έκανε ο Γουίλ Ρότζερς.
Υποψηφιότητες και Βραβεία
Απονεμήθηκαν τα ακόλουθα βραβεία :
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
Φρειδερίκος Β΄ της Κολωνίας
Ο Φρειδερίκος Β΄, γερμ. Friedrich II (1120-15 Δεκεμβρίου 1158) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας (1156-58).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Αδόλφου Δ΄ κόμη του Μπεργκ και της Ίρμγκαρτ, κόρης του Ένγκελμπερτ φον Σβάρτσενμπεργκ. Ήταν ανιψιός του Μπρούνο Β΄ (1131-37) και αδελφός του Μπρούνο Γ΄ (1191-93) αρχιεπισκόπων της Κολωνίας.
Το 1150 εξελέγη επίσκοπος της Ουτρέχτης, αλλά την εκλογή δεν ενέκρινε ο Κορράδος Γ΄ των Χοενστάουφεν της Γερμανίας και έτσι δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Το 1156 ο Σύλλογος του καθεδρικού της Κολωνίας εξέλεξε τον Γκέρχαρτ φον Μπονν, ενώ ο πρύτανης (domherren) τον Φρειδερίκο φον Μπεργκ. Για τη διχογνωμία ζητήθηκε από τον Φρειδερίκο Α΄ (ανιψιό του Κορράδου Α΄) να αποφασίσει, ο οποίος ενέκρινε τον Φρειδερίκο, τον περιέβαλε με τα διάσημα του αξιώματός του και τον έστειλε γρήγορα στη Ρώμη για τη χειροτονία. Ο πάπας Αδριανός Δ΄ επιβεβαίωσε τη θέση του.
Με την ευγένειά του και τη φιλικότητά του κέρδισε την καρδιά πολλών και έμεινε στην ιστορία ως ένας ξεχωριστός άνδρας. Η Βίβλος Τεθνεώτων του Ξάντεν τον περιγράφει ως πρίγκιπα του υψηλότατου ανθρωπισμού. Έμεινε πάντα πιστός στον βασιλιά και τον συνόδευσε στην 2η εκστρατεία του στην Ιταλία. Στην Παβία έπεσε από το άλογό του· το δυστύχημα ήταν μοιραίο. Τάφηκε στο Άλτενμπουργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Σχολή Μελέ
Στον Ταΰγετο, στην διαδρομή Καλαμάτας – Σπάρτης βρίσκεται η Αρτεμισία (μέχρι το 1927 ονομαζόταν Τσερνίτσα), δ. διαμέρισμα Αρτεμισίας του Δήμου Καλαμάτας, στον Νομό Μεσσηνίας. Σε απόσταση 800 μέτρα από το χωριό, στην περιοχή Μελέ, κάτω από το κάστρο Μελέ του Λυκούριου Όρους (βουνό του Άι Γιώργη), στην περιοχή της Αρχαίας Δενθελιάτιδας, κτίστηκαν από τον Εθνικό Ευεργέτη Πέτρο Δημάκη (--1864) ο οποίος γεννήθηκε στη Μικρή Αναστάσοβα, σήμερα Πηγές, στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του προδρόμου, πάνω στα ερείπια της μεσαιωνικής Σχολής Μελέ τα "ΔΗΜΑΚΕΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ».
Ιστορία Σχολής Μελέ
Από το 1712 στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του προδρόμου, επονομαζόμενο «Μελέ», λειτουργούσε από τους ηγουμένους του μοναστηριού Δανιήλ και Νεόφυτο φημισμένη σχολή.
Τη φήμη της σχολής επιβεβαιώνει ο Κώδικας της μονής, στον οποίο αναγράφονται ονόματα που κατέθεταν αφιερώματα στη μονή από πολλές πόλεις.
Μοναχοί όπως ο Μάξιμος, ο Θεοδόσιος, ο εκ Ναυπλίου Περγαμηνός που διέμενε στην μονή και άλλοι διάσημοι δάσκαλοι, δίδαξαν στην σχολή.
Δημάκεια Εκπαιδευτήρια
Το 1852 ο Πέτρος Δημάκης, προσέφερε στο Ελληνικό Δημόσιο, πάνω από 15.000 δραχμές και 10 μετοχές της ελληνικής Ακτοπλοΐας.
Με συνεννόηση με τον Υπουργό Παιδείας, έχτισε με έξοδά του, στο χώρο της παλαιάς Σχολής "Μελέ", διώροφο διδακτήριο Δημοτικού και Ελληνικού Σχολείου, χωρητικότητας 500 μαθητών. Ο πρώτος όροφος, χωρισμένος σε αίθουσες, για την διδασκαλία των μαθητών και ο δεύτερος χωρισμένος σε δωμάτια, για τη δωρεάν κατοικία των διδασκάλων και των μαθητών που προέρχονται από τα άλλα χωριά.
Ο χώρος που επελέγη, ήταν ο μόνος ενδεδειγμένος, για την χωρητικότητα, την απόσταση από τα άλλα χωριά και κυρίως για την ιστορική συνέχεια της ένδοξης μεσαιωνικής σχολής "Μελέ".
Με Β.Δ. στις 15 Νοεμβρίου 1854, ο Πέτρος Δημάκης αναλαμβάνει την υποχρέωση:
1. Να επισκευάσει τα κελιά των Μοναστηριών Αγίου Ιωάννη (Μελέ), της Σιδερόπορτα και των Αγίων Αποστόλων, με δικά του χρήματα σε ένα χρόνο έτσι ώστε να είναι κατοικήσιμα, να βελτιώσει τα κτήματα των Μοναστηριών με τακτική καλλιέργεια και να επισκευάσει τους ναούς (καθολικά) και να τους διατηρεί σε καλή κατάσταση και κατάλληλους για ιεροτελεστίες.
2. Να αποδίδει τους φόρους στο Δημόσιο και το Εκκλησιαστικό Ταμείο.
3. Να πληρώνει με δικά του χρήματα τους μισθούς του Σχολάρχη και των δασκάλων ενώ ο διορισμός τους θα γίνεται από την Κυβέρνηση.
4. Να διορίζει και να μισθοδοτεί το απαραίτητο βοηθητικό προσωπικό των σχολείων και να χορηγεί δωρεάν τα αναγκαία διδακτικά βιβλία στους μαθητές.
5. Να διατηρεί ένα ή δύο ιερείς οι οποίοι θα διορίζονται μετά από δική του πρόταση από τον Αρχιεπίσκοπο Μεσσηνίας για να ιερουργούν.
7. Να συντηρεί με δικά του χρήματα τα σχολεία τα οποία ο ίδιος ίδρυσε.
8. Να καθορίσει στη Διαθήκη του ανάλογο και σταθερό χρηματικό πόρο για τη λειτουργία των σχολίων αυτών από τους εκτελεστές της Διαθήκης μετά τον θάνατό του.
9. Σε περίπτωση που δεν θα εκτελούντο οι παραπάνω όροι, η επικαρπία των μοναστηριών η οποία είχε παραχωρηθεί στον Πέτρο Δημάκη να επανέρχεται αυτοδικαίως στο Εκκλησιαστικό Ταμείο, το οποίο διατηρούσε την κυριότητα.
Ο Πέτρος Δημάκης ανακαίνισε και συντήρησε τα μοναστήρια για τα οποία ξόδεψε πολλά χρήματα και τα διατήρησε σε πολύ καλή κατάσταση, όσο ζούσε, δηλαδή για δέκα χρόνια μέχρι το 1864.
Δεσμεύσεις Ελληνικού Δημοσίου
Με το Β.Δ. 15 Σεπτεμβρίου 1854, με υπογραφή του Βασιλιά Όθωνα, παραχωρήθηκαν στον Πέτρο Δημάκη τρία διαλυμένα από το 1833 μοναστήρια, με όλα τους τα κτήματα για να συσταθεί και συντηρηθεί στην ΑΡΤΕΜΙΣΙΑ ένα αλληλοδιδακτικό (Δημοτικό) και ένα Ελληνικό σχολείο, στεγαζόμενα και τα δύο στα Δημάκεια Εκπαιδευτήρια του Μελέ.
Τα μοναστήρια που παραχωρήθηκαν ήταν:
Στην διαθήκη του προέβλεψε για το μοναστήρι «άγιος Ιωάννης Πρόδρομος» (Μελέ): Τα ενοίκια από το σπίτι του στην Αθήνα στην ενορία Αγ. Γεωργίου Καρύτση, όπου ήταν τα καταστήματα των υπουργείων Δικαιοσύνης και Ναυτικών να χρησιμοποιούνται για την λειτουργία των εκπαιδευτηρίων τα οποία θα ανεγερθούν στο μοναστήρι με δικά του χρήματα.
Προβλέψεις της διαθήκης
1.«Διαττάτω» να διατηρείται σχολείο ελληνικό και Αλληλοδιδακτικό για την εκπαίδευση των νέων του Δήμου Αλαγονίας και άλλων από άλλους δήμους. Τα σχολεία αυτά να διατηρούνται από τα ενοίκια της οικίας μου ταύτης, κάθε σχολείο να έχει τον απαιτούμενο αριθμό δασκάλων και κάποιο ιερωμένο για να διδάσκει τα ιερά μαθήματα.
3.Ο διδάσκων τα ιερά μαθήματα, θα διορίζεται από τον Άγιο Μεσσηνίας και θα είναι και ηγούμενος των τριών μοναστηριών, έχοντας και δυο ή τρεις δοκίμους σε κάθε μοναστήρι, εκ των οποίος ο ένας πρέπει να είναι ιερεύς για να κάνει καθημερινά την θεία λειτουργία. Επιθυμώ, αν είναι δυνατόν, ο ηγούμενος να προέρχεται από το Μέγα Σπήλαιο, ώστε με επιμέλειά του να διατηρούνται τα τρία μοναστήρια. Ο ηγούμενος και οι δόκιμοι να διορίζονται ισοβίως.
4.Παρακαλώ να γίνεται κάθε χρόνο, μνήμη και εμού κατά την εορτή της Αγίας Βαρβάρας και τρία μνημόσυνα στα τρία μοναστήρια, αν είναι δυνατόν με αρχιερέα. Και αυτά τα αναθέτω στην φροντίδα του Αγίου Μεσσηνίας.
5.Διορίζω εκτελεστές και επιτρόπους της διαθήκης μου τους κυρίους:
5.1 Γεώργιο Ψύλλα, και νυν Υπουργό των Εκκλησιαστικών
5.2 Γεώργιο Θερινό από την Τρίπολη,
5.3 Στέφανο Αναστασιάδη, αντεισαγγελέα.
6.Οι εκτελεστές και επίτροποι παρακαλώ να παίρνουν τα ενοίκια και να τα αποστέλλουν στον Άγιο Μεσσηνίας και να φροντίζουν για την ενοικίαση και την επισκευή, όταν χρειάζεται και αν περισσεύουν χρήματα να κατασκευάζουν τον δρόμο από Καλαμάτα προς Αλαγονία και από Αλαγονία προς Λαγκάδα.
Το 1902, κάτω από περίεργες συνθήκες, ξέσπασε πυρκαγιά στο χώρο του μοναστηριού και τα Δημάκεια Εκπαιδευτήρια καταστράφηκαν εντελώς. Το έτος 1911 ο αρχιεπίσκοπος Μεσσηνίας, γνωρίζει στο Υπουργείο Εκκλησιαστικών, ότι από το έτος 1902 σταμάτησε η λειτουργία των Δημάκειων Εκπαιδευτηρίων στο Μελέ λόγω εμπρησμού και τα εκπαιδευτήρια λειτουργούσαν σε άλλα οικήματα στο συνοικισμό Σίτσοβα της Τσερνίτσας, όπως βεβαίωνε το υπουργείο των Εκκλησιαστικών, αφού με ενέργειες παραγόντων μετά τον εμπρησμό είχε επιτευχθεί η έγκριση λειτουργίας του τότε ελληνικού σχολείου στη Σίτσοβα, σημερινή Αλαγονία.
Δημοτικό Σχολείο Αρτεμισίας
Το έτος 1923, οι Αρτεμίσιοι Ελευθέριος Ν. Γεωργίλης, δικηγόρος, ο Νικόλαος Γ. Μασουρίδης και Νικόλαος Αριστ. Στούμπος, προκειμένου να εξασφαλίσουν την έδρα των σχολείων στην Αρτεμισία ίδρυσαν σωματείο με την επωνυμία «Πέτρος Δημάκης» με αποκλειστικό σκοπό την με κάθε νόμιμο τρόπο ανοικοδόμηση των καμένων διδακτηρίων στο Μελέ ή την ανέγερση νέων στην Αρτεμισία.
Το σωματείο μετά από την εκλογή του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου έκανε έκκληση προς όλους τους συμπατριώτες, απανταχού της γης να ενισχύσουν την προσπάθεια. Υπήρξε μεγάλη ανταπόκριση και άρχισε η κατεδάφιση των καμένων διδακτηρίων στο Μελέ και η ανοικοδόμηση νέου διώροφου διδακτηρίου στην Αρτεμισία, το οποίο αποπερατώθηκε με χρήματα που διέθεσε το Ελληνικό δημόσιο. Στο διδακτήριο αυτό στεγάστηκαν το Δημοτικό και το Ημιγυμνάσιο.
Τον Οκτώβριο του 1934 καταργήθηκε το ημιγυμνάσιο λόγω έλλειψης μαθητών και λειτούργησε ξανά τον επόμενο χρόνο, μετά από έντονες διαμαρτυρίες, για να κλείσει οριστικά και αμετάκλητα το έτος 1941 λόγω έλλειψης μαθητών εξ αιτίας της Γερμανικής κατοχής. Το 1943 πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς.
Μετά την μεταπολεμική ανοικοδόμηση το σχολείο λειτούργησε σαν Δημοτικό σχολείο μέχρι την δεκαετία του 1980.
Βιβλιογραφία
Μεσσηνία Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας
Μονή Φανερωμένης Κορινθίας
Στη διάρκεια της Επανάστασηςτου 1821 η Μονή Φανερωμένης Κορινθίας χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο των Ελλήνων Αγωνιστών καθώς και καταφύγιο του άμαχου πληθυσμού της γύρω περιοχής. Πολύ πρόσφατα κινδύνεψε από πυρκαγιά που προκλήθηκε στη γύρω δασική έκταση.
Το μοναστήρι τιμάται στην Κοίμηση της Θεοτόκου 15 Αυγούστου, εορτάζει δε στις 23 Αυγούστου την απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, με τριήμερο εορταστικό πρόγραμμα.
Ο όρος «Απόδοσις» κατά την εκκλησιαστική παράδοση σημαίνει την ολοκλήρωση μιας μεγάλης χριστιανικής εορτής που ξεκίνησε πριν από οκτώ ημέρες. Είναι συνήθεια που παρέλαβαν οι Χριστιανοί από τους Ιουδαίους. Πρόκειται για μεγάλη γιορτή γνωστή σε όλους ως εννιάμερα της Παναγίας.
Εκτός της Ηγουμένης στη Μονή υπηρετούν 11 μοναχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φανερωμένης
Στιβ Λέο Μπέλεκ
Ο Στιβ Λέο Μπέλεκ είναι Καμερουνέζος ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 21 Φεβρουαρίου 1993 στη Γιαουντέ. Είναι γιος του παλαιού διεθνή Καμερουνέζου ποδοσφαιριστή Τόμας Λίμπιχ.
Πηγές-Συνδέσεις
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουότφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στίβενεϊτζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουντινέζε Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κροτόνε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΦΡ Κλουζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία
Πρόβλημα του Πλάτωνα
Με μια γενικότερη σημασία, το πρόβλημα του Πλάτωνα αναφέρεται στο πρόβλημα της εξήγησης της «έλλειψης εισαγμένων δεδομένων».
Η λύση του προβλήματος του Πλάτωνα περικλείει την εξήγηση του κενού μεταξύ του τι γνωρίζει κανείς, αφενός, και της φαινομενικής έλλειψης σε ουσιώδη εισαγόμενα δεδομένα από το περιβάλλον.
Το πρόβλημα του Πλάτωνα τίθεται στο διάλογο «Μένων» του Πλάτωνα, όπου ο Σωκράτης εξηγεί ότι ένα ανεκπαίδευτο παιδί μπορεί, εντούτοις, να κατανοήσει γεωμετρικές αρχές.
Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Επιστημολογία
Κατάλογος πρώην κυρίαρχων κρατών
Ένα ιστορικό κυρίαρχο κράτος είναι ένα κράτος που υπήρχε κάποτε, αλλά διαλύθηκε λόγω σύγκρουσης, πολέμου, εξέγερσης ή προσάρτησης από άλλο κράτος. Ο παρακάτω κατάλογος παραθέτει κυρίαρχα κράτη, χώρες, έθνη ή αυτοκρατορίες που έπαψαν να υπάρχουν ως πολιτικές οντότητες κάποια στιγμή μετά το 1453, ομαδοποιημένα γεωγραφικά και βάσει συνταγματικής φύσης.
Κριτήρια ένταξης
Τα κριτήρια συμπερίληψης σε αυτόν τον κατάλογο είναι παρόμοια με αυτά του καταλόγου των κρατών με περιορισμένη αναγνώριση. Για να συμπεριληφθεί εδώ, ένα κράτος πρέπει να είχε διεκδικήσει την κυριαρχία του, είτε:
Το παρακάτω δεν είναι ένας κατάλογος για όλες τις διάφορες κυβερνήσεις ενός κράτους, ούτε είναι κατάλογος των διαφόρων ονομάτων των χωρών. Για τους σκοπούς του παρακάτω καταλόγου, ο διαχωρισμός μεταξύ των μεσαιωνικών και των πρώιμων σύγχρονων κρατών είναι η άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Σκανδιναβικές χώρες
Στις σκανδιναβικές χώρες, οι ενώσεις των κρατών ήταν προσωπικές, όχι ενιαίες
Διαμελισμένες χώρες
Τα παρακάτω κράτη έχουν πλέον διαλυθεί σε μια σειρά από άλλα κράτη, καμία από τις οποίες δεν διατηρεί το παλιό όνομα.
Ονομαστικά ανεξάρτητες πατρίδες της Νότιας Αφρικής
Σε τέσσερις από τις πατρίδες, ή μπαντουστάν, για τους μαύρους Νοτιοαφρικανούς, χορηγήθηκε ονομαστική ανεξαρτησία από το καθεστώς του απαρτχάιντ στην Νότια Αφρική. Δεν αναγνωρίζονται από άλλα έθνη, αυτά στην πραγματικότητα ήταν κράτη-μαριονέτες και επανενώθηκαν το 1994.
Προσαρτημένες χώρες
Αυτά τα έθνη, κάποτε ήταν χωριστά και τώρα είναι μέρος μιας άλλης χώρας. Περιλαμβάνονται περιπτώσεις οικειοθελούς προσχώρησης.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία ανά πρώην χώρα Κατηγορία:Ιστορία ανά χώρα
Α.Ο. Ιεράπετρα
Ο Αθλητικός Όμιλος Καλαθοσφαίρισης Ιεράπετρα (Α.Ο.Κ.Ι) (πρώην Α.Ο.Ι) είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Ιεράπετρας, στο Νομό Λασιθίου, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο «Μάρκος Φωνιαδάκης». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2004 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο, το μπλε και το λευκό. Διατηρεί τμήματα ανδρικής και γυναικείας καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων, καθώς και τμήματα αθλητικής βελτίωσης και ακαδημιών ποδοσφαίρου για αγόρια και κορίτσια.
Ιστορική αναδρομή
Κατά την παρθενική του περίοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία, 2006-07, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση του ομίλου του, παραμένοντας χωρίς προβλήματα στην κατηγορία. Την επόμενη χρονιά, 2007-08, αναρριχήθηκε στη 2η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης, πίσω από μια επίσης κρητική ομάδα, τον ΟΦΗ Στην ίδια θέση τερμάτισε και την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2008-09, πραγματοποιώντας σταθερά καλές εμφανίσεις. Ωστόσο την επόμενη χρονιά, 2009-10 η κακή πορεία του συλλόγου με μόλις δύο νίκες και ένα μηδενισμό, τον οδήγησαν στην προτελευταία θέση της κατάταξης και στον υποβιβασμό.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Ιεράπετρα διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κρήτης.
Ιστορική αναδρομή
Την αγωνιστική περίοδο 2011-12, οπότε και αγωνίστηκε στο τοπικό Πρωτάθλημα Γυναικών που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ.Κ., η Ιεράπετρα δεν πέτυχε καμία νίκη, καταλαμβάνοντας την 4η και τελευταία θέση της βαθμολογίας. Την περίοδο 2012-13 το τμήμα δεν δήλωσε συμμετοχή στο Πρωτάθλημα.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Ιεράπετρα διαγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών που διοργανώνει η Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κρήτης. Έχοντας συλλέξει μόνο ήττες, κατετάγη στην 5η και τελευταία θέση της τελικής βαθμολογίας, με αποτέλεσμα να μην συμμετάσχει στα play-off.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λασιθίου Κατηγορία:Ιεράπετρα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2004 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2004
Τράμπζονσπορ ΜΚ
Η Τράμπζονσπορ (τουρκικά: Trabzonspor, ) γνωστή και ως Trabzonspor Medical Park Basketbol Kulübü λόγω της υφιστάμενης χορηγίας της από την Medical Park, είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης που εδρεύει στην Τραπεζούντα της Τουρκίας. Αποτελεί ανεξάρτητο τμήμα του αθλητικού σωματείου Τράμπζονσπορ. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στη Χαϊρί Γκιουρ Αρένα χωρητικότητας 7.500 θεατών.
Ιστορία
Έπειτα από τον υποβιβασμό της ομάδας Άλπελα από την πρώτη κατηγορία την περίοδο 2007–08, οι ιθύνοντες της Τράμπζονσπορ αγόρασαν τα δικαιώματα της ομάδας από την εταιρεία Ülker, παίρνοντας έτσι τη θέση της στη δεύτερη κατηγορία από την περίοδο 2008–09. Την ίδια περίοδο η ομάδα κέρδισε την άνοδο στην πρώτη κατηγορία, στην οποία και συμμετείχε για πρώτη φορά την περίοδο 2009–10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2008
Ναύπλιο
Το Ναύπλιο (επίσης Ανάπλι ή Ναύπλιον) είναι πόλη της ανατολικής Πελοποννήσου. Αποτελεί έδρα του δήμου Ναυπλιέων, πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας και έναν από τους κυριότερους λιμένες της ανατολικής Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε 14.532 κατοίκους. Το ιστορικό κέντρο της πόλης έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός ενώ υπήρξε πρωτεύουσα της Ελλάδας κατά την περίοδο 1827 - 1834.
Η πόλη είναι κτισμένη στο νοτιοανατολικό άκρο του εύφορου Αργολικού κάμπου, επάνω στον Αργολικό κόλπο και είναι γνωστή για την πολύ καλά διατηρημένη παλιά πόλη της που προσελκύει μεγάλο αριθμό επισκεπτών όλον τον χρόνο, την αγροτική της παραγωγή που αποτελείται κυρίως από εσπεριδοειδή (πορτοκάλια, μανταρίνια κ.α.) και το λιμάνι της που προσελκύει σημαντικό αριθμό σκαφών αναψυχής αλλά και εμπορικά πλοία. Επίσης στεγάζει μεγάλο αριθμό δημοσίων υπηρεσιών και το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Η πραγματική ωστόσο ανάπτυξη της πόλης θα έρθει με την παραχώρηση της στους Φράγκους το 1212 και κυρίως μετά απο το 1388 που την κατέλαβαν οι Ενετοί. Οι Ενετοί φρόντισαν για την επέκταση της πόλης, των οχυρώσεων και του λιμανιού της, καθιστώντας τη μία απο τις πιο σημαντικές πόλεις της Πελοποννήσου. Το 1540 η πόλη καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς μέχρι το 1686 οπότε και την ανακατέλαβαν οι Ενετοί. Η δεύτερη περίοδος της Ενετοκρατίας χαρακτηρίζεται απο τη δημιουργία του ισχυρού οχυρού του Παλαμηδίου και από σημαντική οικοδομική δραστηριότητα. Το 1715 ξαναενσωματώνεται στην Οθωμανική αυτοκρατορία και μάλιστα ορίζεται πρωτεύουσα του Βιλαετίου του Μορέα μέχρι το 1770, παραμένοντας σημαντικό τοπικό κέντρο.
Η πόλη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην Ελληνική επανάσταση με μία παρατεταμένη πολιορκία να ξεκινά το 1821 και να τελειώνει το 1823. Μετά την απελευθέρωση της ορίζεται πρωτεύουσα της χώρας μέχρι το 1834 οπότε και θα μεταφερθεί στην Αθήνα. Το Ναύπλιο θα οριστεί έδρα της επαρχίας Ναυπλίας και του νομού Αργολιδοκορινθίας (μετέπειτα του νομού Αργολίδας) και θα ακολουθήσει την πορεία της ελεύθερης Ελλάδας. Η σημασία της πόλης θα υποβαθμιστεί σημαντικά με την ανάδειξη νέων εμπορικών δρόμων και την ανάπτυξη των λιμανιών της Κορίνθου, του Γυθείου και του Πειραιά όμως θα παραμείνει μία απο τις πιο σημαντικές πόλεις της Πελοποννήσου.
Αρχαίοι και βυζαντινοί χρόνοι
thumb|left|Κωνικά ρυτά από το μυκηναϊκό νεκροταφείο της Ευαγγελιστρίας.
ΦΚ Λάντα Τολιάττι
Η ΦΚ Λάντα Τολιάττι (ρωσικά: ФК Лада Тольятти) ήταν ρωσική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Τολιάττι στην Περιφέρεια της Σαμάρα. Το Μάρτιο του 2010, η ομάδα αποβλήθηκε από τη Β' Κατηγορία, μαζί με άλλη μια ομάδα της πόλης, τη ΦΚ Τολιάττι, με μόνη εκπρόσωπο πλέον της πόλης στις επαγγελματικές λίγκες την Ακαντέμια Τολιάττι.
Ναύπλιο
Αρχαίοι και βυζαντινοί χρόνοι
Κατά την αρχαιότητα στη θέση του σημερινού Ναυπλίου υπήρχε η πόλη Ναυπλία. Σύμφωνα με τη μυθολογία, οικιστής της ήταν ο Ναύπλιος, γιος του Ποσειδώνα και της Αμυμώνης, ενώ ο πέμπτος επίγονός του συμμετείχε στην περίφημη Αργοναυτική Εκστρατεία. Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορία. Στην Πρόνοια βρέθηκαν τέχνεργα και τάφοι από τη μεσοελλαδική περίοδο (17ος-16ος αιώνα π.Χ.) και στην περιοχή Ευαγγελιστρία θαλαμωτοί τάφοι της μυκηναϊκής εποχής. Ανάμεσα ευρήματα ξεχωρίζει ένα ρυτό-κάλαθος που απεικονίζει έναν αίγαγρο. Από την περιοχή της Πρόνοιας υπάρχουν ευρήματα και της γεωμετρικής εποχής. Ίχνη κατοίκησης έχουν βρεθεί επίσης στο Παλαμήδι, στην Ακροναυπλία, στα Κουτσούρια και στην Καραθώνα.
ΦΚ Λάντα Τολιάττι
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1970 στο εργοστάσιο αυτοκινήτων VAZ με το όνομα Τορπέντο. Η ομάδα έπαιξε στη σοβιετική Β' Κατηγορία (τρίτη στη σειρά κατηγορία) μέχρι τη διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ.. Το 1988 μετονομάστηκε σε Λάντα από το γνωστό αυτοκίνητο, που κατασκευάζει και η VAZ.
Ναύπλιο
Αρχαίοι και βυζαντινοί χρόνοι
Η Ναυπλία ήταν αυτόνομη πόλη μέχρι τον 7ο αιώνα π.Χ., όταν κατακτήθηκε από το κοντινό Άργος, με βασιλιά τον Δαμοκράτιδα, διότι η Ναυπλία συμμάχησε με τους Σπαρτιάτες πριν το τέλος του δεύτερου μεσσηνιακού πολέμου, όπως αναφέρει ο Παυσανίας. Στη συνέχεια έγινε επίνειο του Άργους, αλλά έχασε τη σημασία της. Όταν την επισκέφτηκε ο Παυσανίας τον 2ο αιώνα μ.Χ. ήταν ερειπωμένη. Στο λόφο της Ακροναυπλίας βρισκόταν ιερό του Ποσειδώνα. Η Ακροναυπλία οχυρώθηκε κατά τους ελληνιστικούς χρόνους και τμήματα αυτής της οχύρωσης σώζονται μέχρι σήμερα.
Κατά τους παλαιοχριστιανικούς και πρωτοβυζαντινούς χρόνους το Ναύπλιο ήταν μια μικρή πόλη που ιερατικά υπαγόταν στην επισκοπή Άργους. Λόγω των επιδρομών Βαρβάρων τον 6ο-9ο αιώνα μ.Χ., κάτοικοι της κεντρικής Πελοποννήσου εγκαταστάθηκαν στον οχυρωμένο λόφο δημιουργώντας τη σημερινή πόλη του Ναυπλίου. Μια επιδρομή των Αράβων τον 10ο αιώνα κατέστρεψε το Ναύπλιο, το οποίο όμως τον 11ο αιώνα αναδείχθηκε ως εμπορικό κέντρο και υπάγεται στην επισκοπή Άργους και Ναυπλίου. Το 1199 παραχωρήθηκε στους Βενετούς προνόμιο ελεύθερου εμπορίου στο Ναύπλιο. Το 1180 ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός ορίζει ως άρχοντα του Ναυπλίου τον Θεόδωρο Σγουρό, ο οποίος καταφέρνει να απομακρύνει τους πειρατές. Τον διαδέχθηκε ο Λέων Σγουρός, ο οποίος ανακήρυξε αυτόνομο βασίλειο και επέκτεινε την επικράτειά μέχρι τη Λάρισα, αλλά η επέκτασή του αναχαιτίστηκε από την Δ΄ Σταυροφορία το 1204. Ο Λέων Σγούρος οχυρώθηκε στην Ακροκόρινθο, όπου και πέθανε το 1208, και τα δικαιώματα του Ναυπλίου η χήρα του, Ευδοκία Αγγελίνα, τα μεταβίβασε στον Μιχαήλ Άγγελο, δεσπότη της Ηπείρου. Τελικά, ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος κατέκτησε μετά από πολιορκία το Ναύπλιο το 1210. Από τους δύο προμαχώνες της Ακροναυπλίας κατέλαβαν τον ανατολικό, ο οποίος έγινε γνωστός ως Φράγκικος, ενώ ο δυτικός έμεινε στα χέρια των Βυζαντινών, και έγινε γνωστός ως Ρωμαίικος. .
ΦΚ Λάντα Τολιάττι
Ιστορία
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970
Ναύπλιο
Ενετικοί και Οθωμανικοί χρόνοι
Επί της απειλής της Καταλανικής Εταιρείας, το Ναύπλιο πέρασε στην κατοχή του Βαλτέρ ντε Μπριεν, τελευταίου δούκα των Αθηνών, και μετά το θάνατό του πέρασε στην οικογένεια Ανγκιάν, της οποίας τελευταία απόγονος ήταν η Μαριά Ανγκιάν, η οποία το 1377 ήταν 13 χρονών και φοβούμενη τόσο τους Έλληνες, όσο και τους Φλωρεντιανούς Ατσαγιόλι της Κορίνθου, παντρεύτηκε το Πέτρο Κορνάρο, ώστε να έχει την προστασία της Βενετίας. Όμως, ο Πέτρος Κορνάρος πέθανε το 1388, και έτσι η χήρα παραχώρησε τα εδάφη της (Άργος και Ναύπλιο) στη Βενετία, ώστε να μην περάσουν στην κατοχή του Νέριο Ατσαγιόλι ή του Θεόδωρου Παλαιολόγου, δεσπότη του Μυστρά και γαμπρού του Νέριο, με αντάλλαγμα ισόβια χορηγία. Αν και οι Ατσαγιόλι κατάφεραν να καταλάβουν το Ναύπλιο, τελικά οι κάτοικοί του προτίμησαν τους Βενετούς. Το 1394 δημιουργήθηκε με κληροδότημα του Νέριο Ατσαγιόλι νοσοκομείο στο Ναύπλιο. thumb|240px|left|Απεικόνιση του Ναυπλίου (ως Napoli di Romania) από τον Ενετό Τζάκομο Φράνκο (1590) Οι Βενετοί, αντιλαμβανόμενοι τη στρατηγική σημασία της πόλης την οχυρώνουν. Η πόλη του Ναυπλίου εξαπλώθηκε στις βόρειες πλαγιές της Ακροναυπλίας, δημιουργώντας την Κάτω Πόλη, το σημερινό ιστορικό κέντρο του Ναυπλίου. Η περιοχή ήταν ελώδης και γι'αυτό χρησιμοποιήθηκαν πάσσαλοι και τεχνητές προσχώσεις. Η Κάτω Πόλη οχυρώθηκε με ένα τείχος που ξεκινούσε από το κάστρο των Τόρων, στην ανατολική άκρη της χερσονήσου, επίσης ενετικό, και έφτανε μέχρι την Πλατεία Καποδιστρίου. Η μοναδική είσοδος από τη στεριά ήταν η Πύλη της Ξηράς (Porta di Terra Ferma) στα ανατολικά. Στη βορειοανατολική γωνία βρισκόταν κυκλικός πύργος. Στη συνέχεια ακολουθούσαν τη Λεωφόρο Αμαλίας μέχρι την Πλατεία Αγίου Νικολάου, μετά προς τα βορειοδυτικά βρισκόταν ο προμαχώνας της Τερέζας και έπειτα τον προμαχώνα Πέντε Αδέλφια, όπου τοποθετήθηκαν πέντε πυροβόλα τα οποία έδωσαν στον προμαχώνα το όνομά του, και μετά συνέχιζαν μέχρι που ενώνονταν με τα τείχη της Ακροναυπλίας. Στο βόρειο τείχος βρίσκονταν τρεις πύλες. Το Μπούρτζι είναι ένα εκπληκτικό μνημείο της Ενετοκρατίας το οποίο οι Ενετοί αποφάσισαν να κατασκευάσουν το 1971. Επίσης κατασκευάστηκε μια δεύτερη γραμμή άμυνας μέσα στα τείχη της Ακροναυπλίας, γνωστή ως «τραβέρσα του Γκαμπέλλο από τον αρχιτέκτονα που τη σχεδίασε. Το Μπούρτζι κατασκευάστηκε από το Βενετό αρχιτέκτονα Αντώνιο Γκαμπέλλο και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1477. Το κάστρο πήρε διάφορες ονομασίες όπως Napoli di romania όπως το αποκαλούσαν οι Βενετοί, Rorto catena και παράμεινε με τη σημερινή του τουρκική ονομασία Μπούρτζι που σημαίνει πύργος. Το Μπούρτζι χρησιμοποιήθηκε από το 1930 έως το 1970 ως ξενοδοχείο από των οργανισμό τουρισμού που τότε δημιουργούνταν στην Ελλάδα του Νέου Ελληνικού Κράτους. Σε έκθεση του 1530 αναφέρεται ότι είχε 13.299 κατοίκους.
Το 1470 οχυρώθηκε και η νησίδα Άγιοι Θεώδοροι (σημερινό Μπούρτζι)
Το 1396, οι Οθωμανοί, με επικεφαλής τους Γιουκ-Πασά και Μουρτάση πολιόρκησαν το Ναύπλιο αλλά αποχώρησαν λόγω της εισβολής του Ταμερλάνου. Το Ναύπλιο προσπάθησαν ανεπιτυχώς να πολιορκήσουν ο Μωάμεθ ο Πορθητής το 1463 και ο Βαγιαζήτ Β΄, αλλά με συνθήκη του 1502 το Ναύπλιο παρέμεινε στην κατοχή των Βενετών. Το 1530, ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής προσπάθησε να καταλάβει με τη σειρά του να καταλάβει το Ναύπλιο. Το 1540, το Ναύπλιο, και μετά από τρίχρονη πολιορκία και τα περισσότερα κτίρια κατεστραμμένα από τους βομβαρδισμούς, πέρασε στην κυριαρχία των Οθωμανών. Κατά τη διάρκεια της Α΄ Οθωμανικής περιόδου (Α΄ Τουρκοκρατία), το Ναύπλιο ήταν έδρα του Τούρκου διοικητή της Πελοποννήσου. Οι Οθωμανοί διατηρούν τη φυσιογνωμία της πόλης, κατασκευάζοντας παράλληλα τζαμιά, χαμάμ, μεντρεσέδες και έργα κοινής ωφέλειας, όπως κρήνες. Η μόνη περιγραφή που σώζεται για το Ναύπλιο εκείνης της περιόδου είναι του Εβλιγιά Τσελεμπί. Από αυτήν την περίοδο θεωρείται ότι σώζεται το τζαμί γνωστό ως «Τριανόν».
Το 1686, ο Φραντσέσκο Μοροζίνι ανακαταλαμβάνει το Ναύπλιο για τους Βενετούς ύστερα από πολιορκία και βομβαρδισμούς που κατέστρεψαν τα περισσότερα κτίρια της πόλης, 30 πυριταδαποθήκες και το υδραγωγείο. Το Ναύπλιο ορίζεται πρωτεύουσα του Βασιλείου του Μορέως. Μέχρι το 1699 επιδιορθώνουν τις καταστροφές στα κτίρια και στις οχυρώσεις που προκλήθηκαν από τους βομβαρδισμούς και στη συνέχεια ανοικοδομούν νέες οχυρώσεις. Η κατοίκηση στην Ακροναυπλία απαγορεύεται το 1686 και η περιοχή ισοπεδώνεται. Στη συνέχεια, μετά το 1702, οχυρώνεται το Παλαμήδι και ανακατασκευάζεται το ανατολικό τείχος και η πύλη της Ξηράς. Η οχύρωση του Παλαμηδίου είναι σε σχέδιο Giaxich και Lasalle και ολοκληρώθηκε μόλις σε τρία χρόνια (1711-1714). Άλλο σημαντικό κτίριο εκείνης της περιόδου είναι η αποθήκη του στόλου, το σημερινό αρχαιολογικό μουσείο. Οι προσχώσεις της πόλης επεκτείνονται λόγω των στεγαστικών αναγκών των κατοίκων της.
Με την έναρξη του Ζ΄ Βενετοτουρκικού πολέμου, το 1715, στο Ναύπλιο έμειναν για να υπερασπιστούν την πόλη περίπου 2.000 άτομα. Παρά την αντίσταση των αμυνόμενων, το Ναύπλιο πέρασε στα χέρια των Οθωμανών ύστερα από προδοσία του φρούραρχου και αρχηγού του πυροβολικού Σαλά. Το Ναύπλιο ορίστηκε πρωτεύουσα του Βιλαετιού του Μωριά, μέχρι που αυτή μεταφέρθηκε στην Τριπολιτσά το 1770, ώστε μεταξύ άλλων να μπορεί να ξεφύγει ο πασάς στα βουνά σε περίπτωση κινδύνου. Το λιμάνι του χρησιμοποιούταν για την εξαγωγή σιταριού, το οποίο σχεδόν όλο κατέληγε στην Κωνσταντινούπολη. Η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού του Ναυπλίου από το 1715 μέχρι το 1822 ήταν Μουσουλμάνοι, ενώ υπήρχαν και άλλοι πληθυσμοί και μειονότητες από τις οποίες οι μεγαλύτερες ήταν η χριστιανική και η εβραϊκή. Το 1779, ο Χασάν Πασάς, στα πλαίσια της εξόντωσης των Αρβανιτών που λεηλατούσαν την Πελοπόννησο, κατόρθωσε να τους κατακρημνίσει από το Παλαμίδι και από τότε η ακτή αυτή ονομάζεται «Αρβανιτιά». Το Ναύπλιο επλήγη από επιδημία πανώλης την περίοδο 1799-1801, η οποία μείωσε τον πληθυσμό του στο μισό. Ο Πουκεβίλ το 1799 αναφέρει ότι το Ναύπλιο έχει περίπου 7.000 κατοίκους και τον πιο αξιόλογο λιμένα στην Πελοπόννησο. Σημαντικά κτίρια που σώζονται από αυτήν την περίοδο είναι το τζαμί του Αγά Πασά (σήμερα Βουλευτικό), ο μεντρεσές του και η Φραγκοκλισιά (καθολική εκκλησία, αρχικά τζαμί).
Επανάσταση του 1821 και τμήμα της Ελλάδας
thumb|240px|Η δολοφονία του Καποδίστρια έξω από τον ναό του Αγ. Σπυρίδωνα. Έργο του [[Διονύσιος Τσόκος|Διονύσιου Τσόκου.]] Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, η πρώτη πολιορκία του Ναυπλίου έλαβε χώρα στις 4-10 Απριλίου 1821, δια ξηράς και θαλάσσης (με επικεφαλής την Μπουμπουλίνα). Ακολούθησε άλλη μια η οποία χαλάρωσε από τον Κεχαγιά-Μπέη και μια υπό τον Νικήτα Σταματελόπουλο (Νικηταρά). Παράλληλα δύο αγγλικά πλοία παρείχαν προμήθειες στους πολιορκούμενους. Τις 18 Ιουνίου 1822 οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν, αλλά ενισχύσεις από τον Δράμαλη καθυστέρησαν τη συνθήκη. Τις 30 Νοεμβρίου 1822, οι Έλληνες κατάφεραν να εισβάλλουν κρυφά στο Παλαμήδι μέσα στη νύχτα υπό την αρχηγία του οπλαρχηγού Στάικου Σταϊκόπουλου και τελικά, τις 3 Δεκεμβρίου 1822, η φρουρά παραδόθηκε. Στις 18 Ιανουαρίου 1823, το Ναύπλιο ορίστηκε έδρα της κυβερνήσεως, η οποία εγκαταστάθηκε εκεί τον Ιούνιο του 1824, και τις 4 Μαΐου 1827, με απόφαση της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης, «καθέδρα» της κυβέρνησης. Το πρώτο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) τυπώθηκε στο Ναύπλιο τις 22 Σεπτεμβρίου 1825. Το εκτελεστικό στεγάστηκε στο πρώην κονάκι του Αγά Πασά και το Βουλευτικό στον πρώην τεκέ του Αγά Πασά. Η επιλογή του Ναυπλίου ως πρωτεύουσα έγκειται στο γεγονός ότι ήταν παραθαλάσσιο, και θα μπορούσε να ανεφοδιαστεί δια θαλάσσης σε περίπτωση πολιορκίας. Επίσης, ήταν κοντά στις Σπέτσες και στην Ύδρα και μπορούσε να ελέγχει αρκετές περιοχές της ελεύθερης πλέον Πελοποννήσου και θαλάσσιες διαδρομές. Η έδρα της κυβέρνησης μεταφέρθηκε προσωρινά στην Αίγινα από τον Αύγουστο του 1827 μέχρι τις 3 Μαρτίου 1829 για λόγους ασφαλείας, αλλά η καθέδρα παρέμεινε στο Ναύπλιο.
Ο μουσουλμανικός πληθυσμός του έφυγε, εκτός από κάποιους αιχμάλωτους αξιωματούχους. Οι οχυρώσεις, τα άδεια σπίτια και η ασφάλεια που προσέφερε οδήγησαν το Ναύπλιο να γίνει δέκτης μεγάλου αριθμού προσφύγων, ιδίως μετά την απόβαση του Ιμπραήμ Πασά και την πτώση του Μεσολογγίου το 1826, οδηγώντας το σε κατάσταση υπερπληθυσμού. Ο μεγάλος πληθυσμός, οι κακές συνθήκες υγιεινής, το κοντινό έλος, η έλλειψη πόσιμου νερού συνέβαλαν στην εμφάνιση επιδημιών πανώλης και ελονοσίας. Οι πρόσφυγες αποχώρησαν από το Ναύπλιο τα επόμενα χρόνια και το 1829, το Ναύπλιο αριθμούσε 5.550 κατοίκους, σύμφωνα με στοιχεία γαλλικής αποστολής, ενώ το 1853 έχει 3.435 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου του 1826, στο πλαίσιο ευρύτερης επιχείρησης καταπολέμησης της πειρατείας που είχε κυρήξει ο καγκελάριος Κλέμενς φον Μέττερνιχ, αυστριακός στόλος προετοίμασε τον βομβαρδισμό της πόλης του Ναυπλίου, προτού το συγκεκριμένο σχέδιο αποτραπεί κατόπιν σχετικής παρεμβάσεως του Βρετανού ναυάρχου Τσαρλς Χάμιλτον, ο οποίος και απείλησε με αντίποινα τους Αυστριακούς σε περίπτωση υλοποίησης της συγκεκριμένης επίθεσης.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο τις 8 Ιανουαρίου 1828. Το Ναύπλιο ξανασχεδιάστηκε, σε πολεοδομικό σχέδιο Σταμάτη Βούλγαρη, ο οποίος είχε έρθει μαζί με τον Καποδίστρια, το οποίο χρησιμοποιούσε ορθογωνικό σχέδιο, με πλατείες και ευθύγραμμους δρόμους. Πολλά οθωμανικά κτίρια, όπως τα χαμάμ και τα σαχνισιά, ή γκρεμίστηκαν ή άλλαξαν χρήση. Το 1828 κτίστηκε το προάστιο Πρόνοια για τη στέγαση των προσφύγων. Επίσης ανακαινίστηκε και το νοσοκομείο και έγιναν προσπάθειες για τη δημιουργία δικτύου ύδρευσης και αποχέτευσης. Στο Ναύπλιο ιδρύθηκε το πρώτο αλληλοδιδακτικό σχολείο στην Ελλάδα. Το 1829 κτίστηκε το ανάκτορο του κυβερνήτη. Ο Ιωάννης Καποδίστριας δολοφονήθηκε τις 9 Οκτωβρίου 1831 από μέλη της οικογένειας Μαυρομιχάλη μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο κέντρο του Ναυπλίου. Η χώρα βυθίστηκε σε περίοδο αναρχίας μέχρι την άφιξη του βασιλιά Όθωνα, ο οποίος αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο τις 25 Ιανουαρίου 1833. Με τη μεταφορά της πρωτεύουσας το 1834 στην Αθήνα, το Ναύπλιο μετατρέπεται σταδιακά σε μια τυπική επαρχιακή πόλη.
Την 1η Φεβρουαρίου 1862 ξέσπασε στο Ναύπλιο στρατιωτικό κίνημα με στόχο την εκθρόνιση του βασιλιά Όθωνα, το οποίο αποκλήθηκε Ναυπλιακά. Αν και αποτυχημένο, ο γενικότερος αναβρασμός που προκάλεσε οδήγησε στην έξωση του Όθωνα λίγους μήνες αργότερα.
Τα θαλάσσια τείχη κατεδαφίστηκαν το 1867, για να δημιουργηθεί η λεωφόρος Αμαλίας, το 1894-5 τα ανατολικά τείχη και επιχωματώθηκε η τάφρος ώστε να κατασκευαστεί σιδηροδρομικός σταθμός, ενώ το 1929 κατεδαφίστηκαν δύο προμαχώνες, για τη δημιουργία της πλατείας Καποδίστρια και σχολείων. Το 1962, η παλιά πόλη του Ναυπλίου, μεταξύ του σιδηροδρομικού σταθμού και της θέσης «Πέντε Αδέλφια», χαρακτηρίστηκε αρχαιολογικός χώρος και διατηρητέο μνημείο.
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922 και την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 στο Ναύπλιο, το οποίο τότε αριθμούσε 6.000 κατοίκους, εγκαταστάθηκαν περίπου 900 πρόσφυγες. Ο χώρος ο οποίος ορίστηκε ότι θα κάλυπτε τις στεγαστικές τους ανάγκες (συνοικισμός) ήταν αυτός που οριζόταν από τις οδούς Ασκληπιού – Αγαπητού – Άργους – Παλαιολόγου – Λάμπρου – Χαρμαντά - Τσιλικανίδου και βρισκόταν στα βορειανατολικά του Ναυπλίου. Είχε έκταση 50 στρέμματα. Η κατασκευή των πρώτων προσφυγικών κατοικιών έλαβε χώρα το 1929, αν και οι απαλλοτριώσεις ολοκληρώθηκαν το 1939. Σήμερα αποτελεί τη συνοικία Νέο Βυζάντιο.
Αστικό τοπίο
thumb|250px|Άποψη της πλατείας Συντάγματος: στα αριστερά το κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδας, στο κέντρο το Βουλευτικόν (πρώην τζαμί του Αγά Πάσα) και στο άκρο δεξιά το Αρχαιολογικό Μουσείο (πρώην Βενετική αποθήκη του στόλου). Στο βάθος οι προμαχώνες της Ακροναυπλίας.
Το ιστορικό κέντρο του Ναυπλίου βρίσκεται σε μια μικρή χερσόνησο στον Αργολικό κόλπο, βόρεια του υψώματος της Ακροναυπλίας, η οποία αποτελεί τον αρχικό πυρήνα της πόλης. Στους πρόποδες της Ακροναυπλίας και πάνω από την οδό Σταϊκόπουλου βρίσκεται ο Ψαρομαχαλάς, η παλαιότερη σωζόμενη συνοικία του Ναυπλίου. Χρονολογείται από τον 13ο αιώνα και πήρε το όνομά της από τους εκεί ψαράδες. Κατά τη δεύτερη περίοδο Τουρκοκρατίας πιθανώς ήταν η μόνη περιοχή του Ναυπλίου όπου κατοικούσαν Έλληνες. Εκεί βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Σοφίας, πιθανώς του 13ου αιώνα, η οποία ήταν η μόνη εκκλησία που επιτρεπόταν να λειτουργεί στην πόλη από το 1715 μέχρι το 1779-1780. Χαρακτηριστικές είναι οι δρομόσκαλές του και τα σοκάκια του. Στην πλατεία του μαχαλά λειτουργούσε στρατιωτικό νοσοκομείο από το 1394 μέχρι το 1940 και τελικά γκρεμίστηκε το 1970. Το μόνο τμήμα του που σώζεται είναι το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων. Κατά τον επανασχεδιασμό της πόλης μετά την Ελληνική Επανάσταση ο Ψαρομαχαλάς έμεινε ως είχε.
thumb|left|240px|Άποψη του Ψαρομαχαλά και του Ναυπλίου από την πύλη Σαγκρέδο. Αριστερά το Βουλευτικό, δεξιά ο ναός της Αγ. Σοφίας.
thumb|240px|Η πλατεία των Τριών Ναυάρχων, με το ταφικό μνημείο του Δημητρίου Υψηλάντη.
Προς τα ανατολικά της Πλατείας Συντάγματος ξεκινάει η οδός Βασιλέως Κωνσταντινού, γνωστή και ως Μεγάλος Δρόμος. Αποτελεί τμήμα της χάραξης του μετεπαναστατικού Ναυπλίου, ώστε να ενώνει την Πλατεία Συντάγματος με την Πλατεία των Τριών Ναυάρχων, όπου βρισκόταν το Κυβερνείο, και ήταν ο σημαντικότερος δρόμος της πόλης κατά τον 19ο αιώνα. Για την κατασκευή του γκρεμίστηκε ο ναός του Αγίου Νικήτα. Η πλατεία των Τριών Ναυάρχων δημιουργήθηκε από τη διάνοιξη της μικρής ενετικής πλατείας του Αγίου Γεωργίου. Στο κέντρο της πλατείας βρίσκεται το ταφικό μνημείο του Δημήτριου Υψηλάντη, ο οποίος πέθανε στο Ναύπλιο το 1832. Σε αυτό το μνημείο βρίσκονται από το 1843 τα οστά του. Στην πλατεία βρίσκεται το δημαρχείο, ενώ στο παρελθόν βρισκόταν και το Κυβερνείο του Καποδίστρια, το οποίο έγινε στη συνέχεια και οικία του Όθωνα, γνωστό ως Παλατάκι. Το κτήριο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1929 και σήμερα στη θέση του βρίσκεται ανδριάντας του Όθωνα. Στην πλατεία βρίσκεται επίσης ο μητροπολιτικός ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος θεωρείται ότι κτίστηκε στις αρχές του 16ου αιώνα. Στη συνέχεια μετατράπηκε σε τζαμί και μετά πάλι σε εκκλησία. Στο εσωτερικό του βρίσκονται τοιχογραφίες του 18ου αιώνα, ενώ μία από αυτές είναι αντίγραφο του Μυστικού Δείπνου του Ντα Βίντσι. Νότια του ναού βρίσκεται κτίριο σχήματος Γ, και αυτό της πρώτης ενετικής περιόδου. Το 1824 στέγασε το υπουργείο παιδείας και το 1830 το Ελληνικό Σχολείο. Κοντά στην πλατεία βρίσκεται η οικία Άρμανσμπεργκ (αρχοντικό της οθωμανικής περιόδου, πήρε το όνομά του από τον αντιβασιλέα Άρμανσμπεργκ) και απέναντι η οικία του Μάουερ. Μεταξύ των ναών του Αγ. Γεωργίου και της Αγ. Σοφίας, επί της οδού Ι. Καποδίστρια, βρίσκεται ο ναός του Αγ. Σπυρίδωνα, έξω από τη θύρα του οποίου πυροβολήθηκε ο Κυβερνήτης.
thumb|240px|left|Η Ακροναυπλία (ο προμαχώνας Γκριμάνι) και η ανακατασκευασμένη Πύλη της Ξηράς. μικρογραφία|Άποψη της Ακροναυπλίας από το εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο Ξενία.
Προς τα ανατολικά βρίσκεται το Πάρκο Σταϊκόπουλου, όπου έχει ανακατασκευαστεί η ενετική Πύλη της Ξηράς και το 1966 τοποθετήθηκε ανδριάντας του Στάικου Σταϊκόπολου. Βόρεια του πάρκου βρίσκεται το Δικαστικό Μέγαρο, κτισμένο το 1911 σε νεοκλασσικό ρυθμό. Κοσμείται από τους ανδριάντες του Αναστάσιου Πολυζωίδη και του Γεώργιου Τερτσέτη. Στο νότιο τμήμα της πλατείας βρίσκεται το μνημείο του Νικηταρά, το οποίο ανεγέρθη το 1926. Βόρεια του Δικαστικού Μεγάρου βρίσκεται η Πλατεία Καποδιστρίου, με ανδριάντα του Ιωάννου Καποδίστρια, έργο του Μιχαήλ Τόμπρου. Ανατολικά βρίσκεται το πάρκο Κολοκοτρώνη, με έφιππο ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, και το πάρκο του Ο.Σ.Ε., όπου λειτουργούσε ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός του Ναυπλίου. Στο σταθμό σήμερα στεγάζεται το Δημοτικό Ωδείο «Κωνσταντίνος Νόνης».
thumb|240px|Η πλατεία Φιλελλήνων, βορειοδυτικά της πόλης.
Βόρεια της Λεωφόρου Αμαλίας και μέχρι την ακτή βρίσκεται η συνοικία του Γυαλού, εκτός των ενετικών τειχών. Τα κτήριά της κτίστηκαν κυρίως την περίοδο 1860-1920. Στο δυτικό άκρο, στη θέση του προμαχώνα της Τερέζας, βρίσκεται η Πλατεία Φιλελλήνων. Στην πλατεία ανεγέρθηκε το 1903 το μνημείο των Φιλελλήνων και εκεί, στο σπίτι της οικογένειας Ιατρού, στεγαζόταν μέχρι το 1972 το Δημαρχείο Ναυπλίου. Στη συνοικία βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου, με το σημερινό ναό να εγκαινιάστηκε μάλλον το 1836. Στην παραλιακή οδό της πόλης βρίσκεται το τελωνείο, έργο του αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη.
thumb|240px|left|Ο Κοιμώμενος Λέων των Βαυαρών.
Βορειοανατολικά του Παλαμηδιού και ανατολικά της Παλαιάς Πόλης βρίσκεται το προάστιο της Πρόνοιας, το οποίο δημιουργήθηκε το 1828 για να στεγάσει τους πρόσφυγες που είχαν φτάσει στο Ναύπλιο κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821. Το πολεοδομικό του σχέδιο είναι βασισμένο στο Ιπποδάμειο σύστημα και είχε μικρά, μονόχωρα, με μονοκλινή στέγη σπίτια, πολλά από τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα. Στην κεντρική πλατεία βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Τριάδας και στον ομώνυμο λόφο η εκκλησία της Ευαγγελιστρίας. Σε φυσικό βράχο βρίσκεται το εκκλησάκι των Αγίων Πάντων, το οποίο ήταν το μόνο στο οποίο οι Οθωμανοί επέτρεπαν τον εκκλησιασμό των Χριστιανών μέχρι το 1780. Γύρω του βρίσκεται το παλαιό νεκροταφείο της Πόλης, όπου είναι θαμμένοι μεταξύ άλλων ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Νικηταράς και ο Στάικος Σταϊκόπουλος. Το σημερινό νεκροταφείο του Ναυπλίου ανεγέρθηκε το 1852. Ανάμεσα στο παλαιό και στο νέο νεκροταφείο βρίσκεται ο Λέων των Βαυαρών, γλυπτό που απεικονίζει ένα κοιμισμένο λιοντάρι σε μνημειακές διαστάσεις, που φιλοτεχνήθηκε το 1840-41 από τον Γερμανό Κρίστιαν Ζίγκελ. Ανεγέρθηκε στη μνήμη των στρατιωτών της ακολουθίας του Όθωνα, οι οποίοι πέθαναν σε επιδημία τύφου στο Ναύπλιο.
Βόρεια της Πρόνοιας βρίσκεται ο συνοικισμός Νέο Βυζάντιο, το οποίο δημιουργήθηκε για να στεγαστούν οι Μικρασιάτες πρόσφυγες το 1929. Προς τα βορειοανατολικά, τρία χιλιόμετρα από την παλαιά πόλη του Ναυπλίου, βρίσκεται το προάστιο της Άρειας, όπου βρίσκεται η Αγία Μόνη της οποίας το καθολικό χρονολογείται από τον 12ο αιώνα.
Οικονομία
Το Ναύπλιο, που μαζί με το Άργος θεωρούνται ως τα κύρια αστικά κέντρα του Αργολίδας, συγκεντρώνουν τις περισσότερες εμπορικές, οικονομικές και πολιτιστικές δραστηριότητες του νομού, καθώς και όλες τις δημόσιες υπηρεσίες. Στο Ναύπλιο έχει την έδρα της η ελληνική κονσερβοποιία Κύκνος Α.Ε., η οποία ιδρύθηκε το 1911, αλλά το εργοστάσιο και το κέντρο διανομής της από το 2005 βρίσκεται στα Σαβάλια Ηλείας. Επίσης το Ναύπλιο, λόγω των ιστορικών του μνημείων, των αξιοθέατων και της φυσικής ομορφιάς του, έχει αναπτυχθεί τουριστικά, με πλήθος ξενοδοχειακών μονάδων και καταστημάτων εστίασης και εμπορικού χαρακτήρα. Το λιμάνι του Ναυπλίου είναι το κύριο του νομού, από το οποίο γίνεται διακίνηση κυρίως γεωργικών προϊόντων. Έχει εγκριθεί και η κατασκευή μαρίνας στο λιμάνι.
Πληθυσμός
Απο το 1856 μέχρι σήμερα ο πληθυσμός της πόλης του Ναυπλίου έχει παρουσιάσει μία σταθερή αύξηση (με εξαίρεση το 1870 και το 1920 που παρουσίασε σημαντική μείωση).
Διάγραμμα ιστορικής εξέλιξης πληθυσμού απο το 1856
Σπήκερς Μπάγκος
Το Σπήκερς Μπάγκος είναι μια μεγάλη δομή κοραλλιογενούς ατόλλης στο βορειοδυτικό τμήμα του Αρχιπελάγους Τσάγκος. Είναι ένα από τα βορειότερα χαρακτηριστικά του αρχιπελάγους, και βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες -4.91667°N, 72.33333°W, 22 χμ βορειοδυτικά του Υφάλου Μπλενχάιμ και έχει μήκος 44 χμ στον άξονα από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά, και πλάτος 24 χμ. Η συνολική του έκταση είναι 582 χμ², και αποτελείται κυρίως από νερά. Το μεγαλύτερο τμήμα του δακτυλίου του υφάλου είναι μεταξύ 5,5 και 14,5 μέτρα κάτω από το νερό. Στα νότια, κοντά στην νοτιοδυτική άκρη, υπάρχουν κοραλλιογενείς κεφαλές στις γεωγραφικές συντεταγμένες -5.06667°N, 72.26667°W, που στεγνώνουν κατά την άμπωτη της παλίρροιας και η θάλασσα σπάει με ορμή πάνω από αυτές κατά την διάρκεια των νοτιοανατολικών αλιγών ανέμων. Στα βορειοανατολικά, στις συντεταγμένες -4.78333°N, 72.43333°W, υπάρχει ένας αριθμός από στεγνά κης, το μεγαλύτερο εκ των οποίων, ο Ύφαλος Μεγάλος Σπήκερς, μόλις που φτάνει το ανώτατο όριο της πλημμυρίδας της παλίρροιας. Η χερσαία έκταση είναι μηδαμινή.
Το Σπήκερς Μπάγκος παρατηρήθηκε το 1856 από τον Βρετανό καπετάνιο Τζ. Σπήκερ με το πλοίο HMS Γουώλλεραπ. Αποτελεί το θέατρο πολλών ναυαγίων, και από παλαιότερες εποχές.
Μειλίχαι
Τα στρόφια ή μειλίχαι αποτελούσαν τον εξοπλισμό του αθλήματος της πυγμής (πυγμαχίας). Πρόκειται για ιμάντες, τους οποίους οι πύκτες (πυγμάχοι) τύλιγαν στα χέρια τους κατά τη διεξαγωγή του αγωνίσματος, προκειμένου να κρατούνται σταθεροί οι καρποί και οι αρθρώσεις των δακτύλων και παράλληλα να γίνονται ισχυρότερα τα χτυπήματα.