cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (Ελλάδα)
1981-2012
Τα πράγματα χειροτέρεψαν στις Ευρωεκλογές του 1984 (0,28%), κάτι που οδήγησε τον Ιωάννη Ζίγδη να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ και να μην κατέλθει αυτόνομα στις εκλογές του 1985. Τελευταία παρουσία της Ε.ΔΗ.Κ. σε εκλογική διαδικασία ήταν στις βουλευτικές εκλογές και τις Ευρωεκλογές που διεξήχθησαν ταυτόχρονα τον Ιούνιο του 1989, με πενιχρά και πάλι ποσοστά (0,12% και 0,28% αντίστοιχα).
Πρόεδρος του κόμματος παρέμεινε ο Ιωάννης Ζίγδης έως το θάνατό του (21 Οκτωβρίου 1997), ενώ τον διαδέχθηκε το 1998 ο πανεπιστημιακός Νεοκλής Σαρρής, έχοντας λάβει την ανάθεση από την Κεντρική Επιτροπή και την Εκτελεστική Γραμματεία του κόμματος. Ο Νεοκλής Σαρρής ηγήθηκε της Ε.ΔΗ.Κ. μέχρι το θάνατό του (19 Νοεμβρίου 2011), αν και το κόμμα απείχε από κάθε εκλογική διαδικασία από τον Νοέμβριο του 1989 έως και το 2009. Πάντως στις εκλογές του 2009 ο Νεοκλής Σαρρής ήταν υποψήφιος βουλευτής, συνεργαζόμενος με τη Δημοκρατική Αναγέννηση, έχοντας τοποθετηθεί στην τιμητική τελευταία θέση του ψηφοδελτίου επικρατείας του κόμματος.
2012-σήμερα
Η Ε.ΔΗ.Κ. μπήκε το 2012 σε διαδικασία ανασυγκρότησης. Το Μάρτιο του 2012 διεξήχθη το 3ο Συνέδριο του κόμματος (με απόσταση 32 χρόνων από το προηγούμενο), το οποίο εξέλεξε πρόεδρο τον Σταύρο Καράμπελα. Στις εκλογές του 2012, η Ε.ΔΗ.Κ. συμμετείχε με υποψηφίους της στο ψηφοδέλτιο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Στις 10 Σεπτεμβρίου 2015, απέσυρε την στήριξή της από το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Ιδεολογική τοποθέτηση
Σύμφωνα με τις ιδεολογικές αρχές και τις προγραμματικές της θέσεις, η Ε.ΔΗ.Κ. είναι το κόμμα που εμφορείται από την ιδεολογία της ουσιαστικής κοινωνικής δημοκρατίας, αποβλέπει δηλαδή στην εξελικτική αλλαγή της κοινωνίας με επίκεντρο τον άνθρωπο. Η ιδεολογία της ΕΔΗΚ χαρακτηρίζεται φιλελεύθερη, δημοκρατική, κεντρώα και ριζοσπαστική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:1976
Iron Man (τραγούδι)
Το Iron Man είναι τραγούδι του αγγλικού Heavy Metal συγκροτήματος Black Sabbath, το οποίο κυκλοφόρησε ως single το 1971, και συμπεριλήφθηκε στον δεύτερο δίσκο τους, το Paranoid, το 1970. Αργότερα κυκλοφόρησε και σε compilation άλμπουμ του συγκροτήματος. Η μουσική πιστώνεται και στα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος, ενώ οι στίχοι γράφτηκαν από τον Γκίζερ Μπάτλερ. Οι στίχοι δεν έχουν σχέση με τον συνονόματο ήρωα της Marvel, αν και πλέον σχετίζονται λόγω της χρήσης του τραγουδιού στις ταινίες του ήρωα. Το θέμα των στίχων αφορά έναν σιδερένιο άνθρωπο και για το πώς σκοπεύει να πάρει την εκδίκησή του από την ανθρωπότητα, η οποία τον αγνοεί.
Πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του συγκροτήματος, αλλά και γενικότερα του είδους, και με χαρακτηριστική εισαγωγή, παιγμένη με ντραμς, τα οποία ηχούν ρυθμικά, ενώ παράλληλα ακούγεται και ο στίχος I am Iron Man, με επεξεργασμένη φωνή. Ακολουθεί αργότερα, ένα από τα γνωστότερα κιθαριστικά riff του Heavy Metal, το οποίο πολλές φορές έχει μπει σε λίστες με τα καλύτερα riff, όπως για παράδειγμα στο Loudwire, κατατάχθηκε 1ο στα καλύτερα της δεκαετίας του 1970, όπως, επίσης, και ένα από τα καλύτερα του συγκροτήματος. Επίσης, το single κατέλαβε την 52η θέση, το 1972, στα Billboard Hot 100. Το 2000, μία επανεκτέλεση από την επανένωση του συγκροτήματος το 1998, κέρδισε Grammy για την Καλύτερη Metal Ερμηνεία.
Το κομμάτι με το πέρας των χρόνων έχει τιμηθεί από διάφορα sites, έντυπα και άλλα μέσα, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί και σε ταινίες, σε τηλεοπτικές σειρές ακόμα και σε διαφημιστικά σποτ. Ο τηλεοπτικός σταθμός VH1, το κατέταξε 1ο, ανάμεσα στα Σπουδαιότερα Metal Τραγούδια όλων των εποχών. Το περιοδικό Rolling Stone, στη λίστα του Κατάλογος με τα 500 σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών, το κατέταξε στη θέση 317. Σε ψηφοφορία που έγινε στην ελληνική έκδοση του Metal Hammer, το τραγούδι συμπεριλήφθηκε μεταξύ των 200 Σπουδαιότερων Τραγουδιών όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την 12η θέση. Τέλος, το κομμάτι έχει υποστεί και διασκευές από γνωστούς Rock καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων, πιο αξιοσημείωτες είναι αυτές των Alice in Chains, αλλά και του Marilyn Manson.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1970 Κατηγορία:Τραγούδια των Black Sabbath Κατηγορία:Singles του 1971 Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Επιφάνιος Καλαφάτης
Ο μητροπολίτης Επιφάνιος Καλαφάτης (Ύδρα, 1912 - 30 Οκτωβρίου 1990) ήταν Έλληνας ιεράρχης και μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1960, εκλέχθηκε από την Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μητροπολίτης Παροναξίας. Στη διάρκεια της αρχιεροσύνης του, είχε επίσης διατελέσει, και τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Ύδρας και της Ιεράς Μητροπόλεως Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών. Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου του 1990. Διάδοχος μητροπολίτης, εκλέχθηκε το 1991, ο μέχρι πρότυνος μητρολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Πολυανής και Κιλκισίου, Αμβρόσιος Στάμενας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Παροναξίας Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί κληρικοί
Αλιάνσα Λίμα
Η Αλιάνσα Λίμα είναι μια περουβιανή ποδοσφαική ομάδα. Ιδρύθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1901. Έδρα της ομάδας είναι το Εστάδιο Αλεχάνδρο Βιγιανουέβα, χωρητικότητας 35.000 θεατών. Συμμετέχει στο Καμπεονάτο Ντεσεντραλισάδο. Έχει κατακτήσει 22 πρωταθλήματα Περού και είναι η δημοφιλέστερη ομάδα της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1901 Κατηγορία:Κλουμπ Αλιάνσα Λίμα
Ασούρ Δαν Α΄
Ο Ασούρ Δαν Α' υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας (1179 π.Χ. - 1133 π.Χ.), γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Νινουρτά απάλ εκούρ. Επί της βασιλείας του το Κασσίτικο βασίλειο της Βαβυλώνας βρισκόταν στην πτώση του, ο ίδιος λεηλάτησε πολλές πόλεις όπως Ζαμπάν, Ιρριγκά, Ουγκάρ - σαλλού, μεταφέροντας τα λάφυρα στην Ασσυρία. Οι Ελαμίτες τον ίδιο καιρό με την πτώση των Κασσιτών κατέλαβαν τη Βαβυλώνα και τη λεηλάτησαν μεταφέροντας στη χώρα τους το άγαλμα του Μαρδούκ. Ο Ασούρ Δαν Α' πιστώνεται την κατεδάφιση του ερειπωμένου ναού του Αντάντ που είχε κτιστεί πριν από 641 χρόνια από τον Ισμέ Νταγκάν και θα ξανακτιστεί 60 χρόνια αργότερα από τον βασιλιά της Ασσυρίας Τιγκλάθ Πιλεσέρ Α'
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Ιωάννης Βαβούλας
Ο Ιωάννης Βαβούλας ήταν σπουδαίος ναυμάχος και πυρπολητής από τη Χίο που έδρασε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Σπουδαιότερο των κατορθωμάτων του ήταν η συμμετοχή του τον Μάιο του 1825 στην επιτυχή πυρπόληση τουρκικής κορβέτας παρά το Ακρωτήριο Καφηρέα που επιχείρησε με το πυρπολικό σκάφος του Εμμανουήλ Μπούτη.
Η περιοχή αυτή αργότερα περιήλθε στο σχέδιο πόλης του Πειραιά, επί δημαρχίας Ομηρίδη Σκυλίτση και η οικογένεια Βαβούλα άρχισε να πωλεί τεμάχια του "κτήματος Βαβούλα" ή "Βάβουλα" όπως ονομάστηκε εκ παραφθοράς σε πολύ χαμηλές τιμές. Ένα δε τμήμα του που αποτέλεσε ιδιαίτερη συνοικία φέρει το όνομα Γούβα του Βάβουλα ή Λάκκα του Βάβουλα.
Άξιο επίσης αναφοράς προς τιμή της οικογένειας Βαβούλα είναι ότι ένα μεγάλο τμήμα του κτήματος πωλήθηκε σε πολύ χαμηλότερη τιμή προκειμένου να διέλθει κατά μήκος αυτής η σιδηροδρομική γραμμή του ατμοκίνητου αρχικά σιδηροδρόμου Πειραιά Αθηνών, καθώς επίσης ένα μικρό δυτικό τμήμα στον μεγάλο ευεργέτη του Πειραιά Τζανννή, από τη δωρεά του οποίου και ανεγέρθηκε το Τζάννειο Ορφανοτροφείο και ο μικρός καθιδρυματικός ναός της Αγίας Βαρβάρας.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ανδρομέδα (μυθολογία)
Η Ανδρομέδα, πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, ήταν κόρη του Κηφέα, βασιλιά των Κηφήνων ή των Αντιόπων και της Κασσιόπης ή Κασσιόπειας ή Κασσιέπειας (ή κατ' άλλους της Ιόππης, της κόρης του Αιόλου). Σύμφωνα με την παράδοση, όταν η Κασσιόπη ισχυρίστηκε ότι η κόρη της Ανδρομέδα ήταν ωραιότερη από τις Νηρηίδες, ο Ποσειδών, για να την εκδικηθεί, προκάλεσε καταιγίδα στην Αιθιοπία, από την οποία πλημμύρισε τη χώρα, και επιπλέον έστειλε ένα θαλάσσιο τέρας, το Κήτος που κατασπάραζε ανθρώπους και ζώα. Σύμφωνα με το χρησμό του μαντείου του Άμμωνα, για να σωθεί η χώρα έπρεπε η Ανδρομέδα να θυσιαστεί στο τέρας· έτσι την εγκατέλειψαν σ΄ ένα βράχο της ακτής, για να την καταβροχθίσει το Κήτος. Η Ανδρομέδα λοιπόν βρέθηκε δεμένη στο βράχο, στο έλεος του κτήνους. Ο Περσέας ο οποίος επέστρεφε από τη σφαγή της Γοργούς, σκότωσε το Κήτος, την ελευθέρωσε και την παντρεύτηκε αγνοώντας το Φινέα, με τον οποίο ήταν αρραβωνιασμένη η Ανδρομέδα. Στη διάρκεια της γαμήλιας τελετής ξέσπασε καβγάς ανάμεσα στους δυο άνδρες, και ο Φινέας τελικά πέτρωσε, αφού κοίταξε το κεφάλι της Γοργούς. Η Ανδρομέδα ακολούθησε τον άνδρα της στην Τίρυνθα του Άργους. Γέννησαν έξι γιούς: τον Πέρση, τον Αλκαίο, τον Ήλιο, το Μήστορα, το Σθένελο, και τον Ηλεκτρύωνα και μια κόρη τη Γοργοφόνη. Μετά το θάνατό της η Αθηνά την έκανε άστρο και την έβαλε στους αστερισμούς του βόρειου ουρανού κοντά στον Περσέα και την Κασσιόπη.
Ο Σοφοκλής και ο Ευριπίδης: (Ανδρομέδα) καθώς και ο Γάλλος δραματουργός Κορνήλιος (Ανδρομέδα) παρουσίασαν αργότερα το μύθο σε τραγωδίες τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Δισκογραφία της Έλενας Παπαρίζου
Η Ελληνίδα τραγουδίστρια και στιχουργός Έλενα Παπαρίζου, έχοντας σόλο καριέρα απο το 2003, έχει κυκλοφορήσει συνολικά 8 studio albums, 5 επανακυκλοφορήσεις, 3 compliations, 8 cd singles, 4 dvd, και 54 singles.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία ανά καλλιτέχνη
Ιωσήφ Κιάπε
Ο Ιωσήφ Κιάππε (Giuseppe Chiappe) (Albenga - Αθήνα, 1/7/1848) ήταν Ιταλός φιλέλληνας, δικηγόρος, εκδότης της εφημερίδας «Ο Φίλος του Νόμου» και της «L'Abeille Grecque» και μετά την επανάσταση, δικαστής στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος.
Επαρχία Βιάννου
Η Επαρχία Βιάννου βρισκόταν στη νοτιοανατολική άκρη του Νομού Ηρακλείου. Ανατολικά συνόρευε με την Επαρχία Ιεράπετρας, στα βόρεια με την Επαρχία Πεδιάδος, στα δυτικά με την Επαρχία Μονοφατσίου και στα νότια βρεχόταν από το Λιβυκό Πέλαγος. Ολόκληρη η έκτασή της ήταν ορεινή. Τα κύρια προϊόντα που παρήγαγε ήταν λάδι, κηπευτικά, χαρούπια και μπανάνες στις παραλιακές περιοχές. Υπαγόταν εκκλησιαστικώς στην Ιερά Μητρόπολη Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου, πλην της κοινότητας Κάτω Σύμης η οποία υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας.
Ιωσήφ Κιάπε
Ο Ιωσήφ Κιάππε γεννήθηκε στην πόλη Albenga της Βορείου Ιταλίας, και σπούδασε νομικά σε Ιταλία και Γαλλία (ήταν διδάκτωρ της Νομικής).
Λέγεται  ότι ήταν μέλος των Καρμπονάρων (Carbonari), μιας μυστικής επαναστατικής οργανώσεως στην Ιταλία. Το 1819  οι Καρμπονάροι έκαναν μια αποτυχημένη επανάσταση για να διώξουν τους Αυστριακούς κατακτητές, ηττήθηκαν όμως, και όσοι μετείχαν στο επαναστατικό κίνημα υπέστησαν διώξεις.
Επαρχία Βιάννου
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση του φρουρίου υπήρχαν τα ερείπια της αρχαίας πόλης Πριανσού και τα βενετικά οικοδομήματα του φρουρίου κτίστηκαν με οικοδομικά υλικά της. Κατά τον Οργανισμό Προσωρινής Πολιτείας του 1821 η Διοίκηση Ηρακλείας περιελάμβανε και τον Νομό Λασιθίου, άρα και την Επαρχία Βιάννου. Το 1881 η Βιάννος υπαγόταν στη Διοίκηση Λασιθίου και ανήκε σε αυτήν έως το 1934, οπότε υπήχθη στον Νομό Ηρακλείου, όπου ανήκει σήμερα.
Ιωσήφ Κιάπε
Ο Κιάππε, που ήταν εγκατεστημένος στο Λιβόρνο (όπου ασκούσε το επάγγελμα του δικηγόρου) και είχε αναμιχθεί σε αυτήν την επανάσταση, αναγκάσθηκε να φύγει από την Ιταλία, μαζί με τη γυναίκα του Κιάρα και τον μικρό γιό του, για  να βρεί καταφύγιο, πρώτα στα Επτάνησα και κατόπιν  στην Ύδρα, όπου έφθασαν τον Μάιο του 1820. Εκεί, ως άριστος γνώστης της γαλλικής γλώσσας, και φυσικά και της ιταλικής, άσκησε αρχικά το επάγγελμα του «διδασκάλου διαφόρων διαλέκτων». Ήταν επίσης  διδάσκαλος της Ιταλικής και στη "Ναυτική της Ύδρας Σχολή" (πρόδρομο της Σχολής Εμποροπλοιάρχων).
Επαρχία Βιάννου
Ιστορικά στοιχεία
Το 1821 η Επαρχία Βιάννου μετονομάστηκε σε Αρκαδία. Το 1867 με Οργανικό Νόμο έλαβε το όνομα Επαρχία Βιάννου, από την αρχαία πόλη Βίεννα.
Ιωσήφ Κιάπε
Κατά τις αρχές Απριλίου 1821 η Ύδρα κηρύσσει την επανάσταση, και ο Κιάππε, που ήδη είχε αγωνισθεί κατά των κατακτητών της πατρίδας του Ιταλίας, ζήτησε με αίτηση του προς τους προεστούς της Ύδρας, να λάβει μέρος στον Αγώνα. Η αίτηση του εγκρίθηκε και ο Κιάππε έλαβε μέρος στις κατά θάλασσαν επιχειρήσεις με το βρίκιον «Αγαμέμνων» με πλοίαρχο τον Αναστ. Τσαμαδό. Εκεί εκτελούσε χρέη γραμματέα, διερμηνέα  και νομικού συμβούλου του Τσαμαδού. Παράλληλα τηρούσε και το ημερολόγιο του πλοίου.
Με τον «Αγαμέμνονα» έλαβε μέρος, εκτός άλλων, και  στις εξής επιχειρήσεις:
Επαρχία Βιάννου
Βιβλιογραφία
Βιαννου
Viannos Province
Ιωσήφ Κιάπε
Τα τρία αυτά σημαντικά γεγονότα της Επανάστασης κατέγραψε ο Κιάππε στο ημερολόγιο του πλοίου «Αγαμέμνων»: Οι καταγραφές αυτές έχουν την αμεσότητα ενός δημοσιογραφικού ρεπορτάζ και την εγκυρότητα της μαρτυρίας ενός αυτόπτη μάρτυρα.
Μετά την επιστροφή του στόλου στην Ύδρα, ο Κιάππε, ύστερα από πρόταση του Τσαμαδού, διορίζεται στη θέση του Α' γραμματέα της Αστυνομίας. Λίγους μήνες αργότερα, ανέλαβε επιπροσθέτως και τα καθήκοντα του Α' γραμματέα της κοινότητας Ύδρας. Υπό την ιδιότητα αυτή λειτουργούσε και ως γραμματέας του Λάζαρου Κουντουριώτη, που ήταν ο επί κεφαλής των προεστών του νησιού.
Τον «Φίλο του Νόμου» ο Ιωσήφ Κιάππε εξέδιδε μέχρι τις  27/5/1827. Από τις 27/5/1827 (μόλις δηλαδή σταμάτησε η έκδοση του Φ.τ.Ν ) άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «L'Abeille Grecque» (Ελληνική Μέλισσα)  στη γαλλική γλώσσα. Η εφημερίδα αυτή απευθυνόταν στους αλλοδαπούς αναγνώστες, τόσο στην Ελλάδα αλλά κυρίως στο εξωτερικό.
Τον Μάρτιο του 1828, μετά από πρόσκληση του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, ο Κιάππε παραιτήθηκε  από τη θέση του γραμματέα της κοινότητας Ύδρας και εγκαταστάθηκε στην Αίγινα, τότε έδρα της ελληνικής κυβέρνησης, για να συνεχίσει εκεί την έκδοση της L'Abeille Grecque. Μετά την απελευθέρωση, και συγκεκριμένα από το 1829, o Κιάππε ανέλαβε υπηρεσία στο δικαστικό σώμα ως γραμματέας του "Πρωτόκλητου'' δικαστηρίου Δυτικών Σποράδων".
Το 1830 έλαβε την άδεια να "μετέρχεται την συνηγορίαν" (να δικηγορεί). Το 1835 δημοσιεύεται (στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως) ότι" ο κ. Ιωσήφ Κιάππε, δικαστής του εν Πύλω Πρωτοδικείου επροβιβάσθη εις τον βαθμόν Προέδρου του εν Σύρω Εμποροδικείου". Το 1841 διορίζεται στην Πάτρα.
Τιμήθηκε με το μετάλλιο του Αγώνος που έλαβαν όσοι πήραν μέρος στην Επανάσταση του 1821.
Απεβίωσε την 1/7/1848 στην Αθήνα.
Ο γιος του Ι. Κιάππε, Πέτρος, υπηρέτησε και αυτός  στο δικαστικό σώμα (έφθασε το βαθμό του Αρεοπαγίτη), και νυμφεύθηκε τη Ρόζα Τράϊμπερ, κόρη του επίσης φιλέλληνα ιατρού και αγωνιστή του '21, Ερρίκου Τράϊμπερ.
Κόλμαν Χόκινς
Ο Κόλμαν Ράντολφ Χόκινς (Coleman Randolph Hawkins, 21 Νοεμβρίου 1904 - 19 Μαΐου 1969) ήταν σημαντικός Αμερικανός τζαζ μουσικός, βιρτουόζος του σαξοφώνου και με καθοριστική συμβολή στην καθιέρωση του οργάνου, στη τζαζ μουσική.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σεντ Τζόζεφ του Μιζούρι και φοίτησε σε γυμνάσια του Σικάγου και του Κάνσας. Σε ηλικία πέντε ετών ξεκίνησε να εξασκείται στο πιάνο και δύο χρόνια αργότερα στο τσέλο, πριν στραφεί οριστικά στο τενόρο σαξόφωνο, όργανο που την εποχή εκείνη δεν ήταν έντονα συνδεδεμένο με τη τζαζ μουσική. Στην ηλικία των δεκαέξι ετών, ξεκίνησε να εργάζεται ως επαγγελματίας μουσικός και αποτέλεσε μέλος της ορχήστρας της Μέιμι Σμιθ, με την οποία περιόδευσε μέχρι το 1923, χρονιά κατά την οποία εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη. Τον Ιανουάριο του 1923 συμμετείχε στην πρώτη του ηχογράφηση, συνεργαζόμενος με τον Φλέτσερ Χέντερσον, ο οποίος, όταν αργότερα σχημάτισε μία μόνιμη προσωπική ορχήστρα, έδωσε στον Χόκινς τη θέση του βασικού σαξοφωνίστα, την οποία διατήρησε μέχρι το 1934.
Μετά από μία ανεπιτυχή προσπάθεια δημιουργίας μίας προσωπικής μεγάλης ορχήστρας, ο Χόκινς συνέχισε να εμφανίζεται με μικρότερα μουσικά σχήματα, σε μουσικά κέντρα του Μανχάταν, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων, ως μουσικούς, τους Τελόνιους Μονκ, Μάιλς Ντέιβις και Μαξ Ρόουτς. Την ίδια περίοδο, ηγήθηκε της πρώτης ηχογράφησης στα πρότυπα του μπίμποπ, μαζί με τον Ντίζι Γκιλέσπι, ενώ αποτέλεσε γενικά σημαντική επιρροή των ανερχόμενων μουσικών του μπίμποπ.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Χόκινς είχε άρχισε να ασκεί ολοένα και μικρότερη επίδραση σε νέους μουσικούς, οι οποίοι είχαν περισσότερο ως πρότυπο τον Λέστερ Γιανγκ. Ο Χόκινς συνέχισε ωστόσο να δίνει συναυλίες και να ηχογραφεί, ενώ στα μέσα της δεκαετίας, η καριέρα του γνώρισε μία νέα άνθιση, συνεργαζόμενος με τον Ρόι Έλντριτζ και συμμετέχοντας σε ηχογραφήσεις δίσκων των Τελόνιους Μονκ, Μαξ Ρόουτς, Τζον Κολτρέιν καθώς και άλλων σημαντικών μουσικών. Το 1962, ηχογράφησε επίσης μαζί με τον Ντιούκ Έλινγκτον.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Χόκινς ολοκλήρωσε ελάχιστες ηχογραφήσεις, ενώ αντιμετώπισε και πρόβλημα αλκοολισμού. Το Φεβρουάριο του 1967, κατά τη διάρκεια συναυλίας στο Τορόντο, κατέρρευσε επί σκηνής, ενώ στις αρχές του 1968 αναβλήθηκαν συναυλίες του στη Δανία, κατά τη διάρκεια περιοδείας στην Ευρώπη, εξαιτίας προβλημάτων υγείας του. Η τελευταία του συναυλία έγινε στις 20 Απριλίου του 1969, στο Σικάγο. Πέθανε τον ίδιο χρόνο, στις 19 Μαΐου, από πνευμονία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί Κατηγορία:Σαξοφωνίστες
Τσιμπούρι
Το τσιμπούρι είναι κοινή ονομασία του παρασιτικού Αρθρόποδου, που επιστημονικά ονομάζεται κρότων. Ανήκει στην τάξη Ακάρεα. Τρέφεται με αίμα που απορροφά από το δέρμα των θηλαστικών, στα οποία παρασιτεί. Βγαίνει δύσκολα όταν προσκολλάται στο δέρμα. Είναι επιβλαβές για τον άνθρωπο και τα ζώα, επειδή μπορεί να μεταφέρει σοβαρές ασθένειες όπως η Βορρελίωση ή η Εαρινή Μηνιγγοεγκεφαλίτιδα. Τα αρχαιότερα απολιθώματα από τσιμπούρια ανάγονται στην Κρητιδική Εποχή.
Περιγραφή
Το παρασιτικό ζωύφιο έχει οκτώ πόδια και κεραίες. Μοιάζει στο μέγεθος με κουκούτσι σταφυλιού γκριζωπού χρώματος, όταν είναι νηστικό. Όταν όμως είναι χορτάτο το μέγεθος της κοιλιάς του διογκώνεται. Το δέρμα του είναι ελαστικό.
Σαυρίδι
Το Σαυρίδι (σαβρίδι, σαφρίδι) είναι γενική ονομασία που αναφέρεται στην Ελλάδα συνήθως για τα παρακάτω είδη:
Τσιμπούρι
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραχνίδια
Σαυρίδι
Ασπροσαύριδο (Trachurus mediterraneus) Mediterranean horse mackerel
Μαυροσαύριδο (Trachurus picturatus) Blue jack mackerel
Γκριζοσαύριδο (Trachurus trachurus) Atlantic horse mackerel
Πηγές
http://www.fishbase.org/Country/CountryChecklist.php?showAll=yes&c_code=300&vhabitat=saltwater
Ιωάννης Φουντούλης
Ο Ιωάννης Φουντούλης (1927 – 24 Ιανουαρίου 2007) ήταν διαπρεπής λειτουργιολόγος, καθηγητής Λειτουργικής και Ομιλητικής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., μικρασιατικής καταγωγής.
Γεννήθηκε στο Μεσαγρό Λέσβου το 1927. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες Μικρασιάτες. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, στο πανεπιστήμιο Λέουβεν, στην Τρήρ και στο λειτουργικό Ινστιτούτο Μον-Σεζάρ. Το διάστημα 1969-1996 υπήρξε καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Επίσης διετέλεσε διευθυντής του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών. Έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό έργων, τα γνωστότερα είναι τα εξής:
Απεβίωσε στις 24 Ιανουαρίου 2007 από καρκίνο.
Ίσκια (πόλη)
Η Ίσκια είναι ιταλική πόλη που αποτελεί πρωτεύουσα του ομώνυμου νησιού του Τυρρηνικού πελάγους και έχει πληθυσμό 18.606 κατοίκους. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νησιού και διοικητικά υπάγεται στον ομώνυμο δήμο της Επαρχίας Νάπολης της Περιφέρειας Καμπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας
Νινουρτά απάλ Εκούρ
Ο Νινουρτά απάλ εκούρ υπήρξε βασιλιάς της Ασσυρίας  (1192 π.Χ. - 1179 π.Χ.), σφετεριστής ο οποίος ανήκε στη βασιλική οικογένεια της Ασσυρίας, γιος του Ιλ πάντα, εγγονός του Κιμπί Ασσούρ βεζύρη του Χάνιγαλβατ και απογόνου του Αντάντ Νιραρί Α' όπως έλεγε ο ίδιος στη γενεαλογία του. Μετά τη συντριβή του προηγούμενου βασιλιά Ενλίλ-κουντουρί-ουσούρ από τον Κασσίτη βασιλιά της Βαβυλώνας Αντάντ σουμά Ουσούρ οι Ασσύριοι ευγενείς τον καθαίρεσαν, ο ίδιος με μεγάλο στρατό ήρθε από τη Βαβυλώνα καταλαμβάνοντας τον θρόνο. Οι Ασσυριολόγοι επιβεβαιώνουν ότι η διαδοχή δεν ήταν ομαλή έγινε ανατροπή με τη βία, ονόμασε τον εαυτό του "φύλακα του λαού των Ασσυρίων" παρομοιάζοντας τον με αετό που καλύπτει με τα φτερά του τη χώρα.
Πηγές
Nassouhi King List = Assyrian King List A''
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Παγκόσμιο νόμισμα
Στην Αγορά συναλλάγματος και στη διεθνή χρηματοδότηση, ένα παγκόσμιο νόμισμα είναι μια Νομισματική μονάδα που διεκπεραιώνεται διεθνώς, χωρίς καθορισμένα σύνορα.
Ευρώ
Το ευρώ κληρονόμησε το καθεστώς του ως κύριο αποθεματικό νόμισμα από το γερμανικό μάρκο και η συνεισφορά του στα επίσημα αποθέματα αυξήθηκε καθώς οι τράπεζες επιδιώκουν τη διαφοροποίηση των αποθεμάτων τους και το εμπόριο στην ευρωζώνη επεκτείνεται.
Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2006, το ευρώ υπερέβη το δολάριο στη συνδυασμένη αξία των μετρητών σε κυκλοφορία. Η αξία των κυκλοφορούντων τραπεζογραμματίων ευρώ αυξήθηκε σε πάνω από 610 ευρώ δισεκατομμύρια. Μια έκθεση του 2016 από τον Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου έδειξε ότι το παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας, τροφίμων και υπηρεσιών γίνεται 60% με δολάρια ΗΠΑ και 40% με ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγορά συναλλάγματος Κατηγορία:Διεθνή χρηματοοικονομικά
Καλλιπεύκη Λάρισας
Η Καλλιπεύκη είναι χωριό στα Βορειοανατολικά του Νομού Λάρισας, σε υψόμετρο 1054 μ. Απέχει 48 χλμ. από τη Λάρισα και 18 χλμ. από την Σκοτίνα Πιερίας και ανήκει στον Δήμο Τεμπών. . Ο πληθυσμός της είναι περίπου 540 άτομα.
Η παλιά του ονομασία του χωριού πριν 1927 ήταν «Νεζερός», η οποία προέρχεται από τη σλαβική ρίζα "έζερο" (το "ν" είναι ευφωνικό), που σημαίνει λίμνη. Η Καλλιπεύκη ιδρύθηκε κατά τους ύστερους ρωμαϊκούς χρόνους και υπήρξε από το 10ο αι μ.Χ. έδρα επισκόπου, εξαρτώμενου από το Μητροπολίτη Λάρισας. Κεντρικό σημείο του Κάτω Ολύμπου, αποτέλεσε σπουδαία θέση των κλεφτών κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Μέχρι το 1911 υπήρχε στην περιοχή η λίμνη Ασκυρίδα ή Ασκουρίδα, η οποία αποξηράνθηκε και έδωσε θέση για καλλιεργήσιμες εκτάσεις 5.500 στρεμμάτων. Τα τελευταία χρόνια συζητείται η -εν μέρει- ανασύστασή της. Το σημερινό όνομα του χωριού οφείλεται στα ωραία πευκοδάση που το περιβάλλουν. Γνωστά αξιοθέατα αποτελούν η Αγία Τριάδα και η Πατωμένη. Στην Καλλιπεύκη γεννήθηκε το 1760, ο Στέργιος Χατζηκώστας. που έζησε στη Βιέννη. 'Ηταν έμπορος, φίλος, συνεργάτης και εκδότης έργων του Ρήγα Φεραίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Κυπριακές βουλευτικές εκλογές 1991
Οι βουλευτικές εκλογές του 1991 ήταν οι έκτες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο. Διεξήχθησαν στις 19 Μαΐου 1991 για την εκλογή των 56 εκ των 80 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πολιτικό σύστημα
Η Κύπρος είναι μια ενιαία δημοκρατία με προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, άμεσα εκλεγμένος στο μέσο της νομοθετικής περιόδου, είναι και αρχηγός κράτους και επικεφαλής της κυβέρνησης, και προεδρεύει του εκτελεστικού Υπουργικού Συμβουλίου. Ωστόσο, οι αναλογικές εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων διευκολύνουν τον πολυκομματισμό, όπου το κόμμα του εκλεγμένου προέδρου συνήθως συμμαχεί με άλλα μικρότερα κόμματα για να σχηματιστεί μια κυβέρνηση συνεργασίας που συνήθως προσαρμόζεται στις κοινοβουλευτικές αλλαγές μετά τις βουλευτικές εκλογές.
Εκλογικό σύστημα
Οι 80 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται από έξι πολυπληθείς εκλογικές περιφέρειες, με τον αριθμό των εδρών να κατανέμεται ανάλογα με τον πληθυσμό κάθε περιφέρειας. Από τις 80 θέσεις, οι 56 εκλέγονται από τους Ελληνοκύπριους και οι 24 από τους Τουρκοκύπριους. Ωστόσο, λόγω του διχοτόμησης του νησιού μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι 24 τουρκοκυπριακές έδρες μένουν κενές και η Βουλή των Αντιπροσώπων είχε εκ των πραγμάτων 56 έδρες από την αύξησή τους το 1985.
Οι εκλογές διεξήχθησαν με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής.
Πλαίσιο εκλογών 1991
Οι Βουλευτικές Εκλογές διενεργήθηκαν και ρυθμίστηκαν με βάση τις διατάξεις των περί Εκλογής Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων Νόμων του 1979 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Για σκοπούς βουλευτικών εκλογών η Κυπριακή Δημοκρατία διαιρέθηκε σε έξι εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στις έξι διοικητικές περιφέρειες. Οι 56 βουλευτικές έδρες κατανεμήθηκαν κατά εκλογική περιφέρεια με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων εκλογέων κάθε εκλογικής περιφέρειας. Οι εκλογικές περιφέρειες ήταν:
Κόμματα και επικεφαλής
Στις εκλογές συμμετείχαν 5 κόμματα/κινήματα, 1 συνασπισμός κομμάτων και 3 ανεξάρτητοι υποψήφιοι.
Αντιπρόσωποι θρησκευτικών ομάδων
Στη Βουλή των Αντιπροσώπων συμμετέχουν αντιπρόσωποι των θρησκευτικών ομάδων των μειονοτήτων στην Κύπρο, χωρίς να έχουν δικαίωμα ψήφου. Η εκλογή τους διεξήχθη ταυτόχρονα και παράλληλα με τις βουλευτικές εκλογές για ανάδειξη των πενήντα έξι Ελληνοκύπριων βουλευτών. Εξελέγησαν οι:
Έννο Λουδοβίκος της Ανατολικής Φρισίας
Ο Έννο-Λουδοβίκος, γερμ.: Enno Ludwig von Ostfriesland (29 Οκτωβρίου 1632 - Άουριχ, 4 Απριλίου 1660) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Μετά το 1654 έγινε πρίγκιπας (fürst) της Ανατολικής Φρισίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ούλριχ Β΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας]] και της Γιουλιάνας, κόρης του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.
Μεγάλωσε στις Κάτω Χώρες, τη Γαλλία και την Ελβετία και είχε μία ακριβή εκπαίδευση. Σε ηλικία 19 ετών διορίστηκε αυλικός σύμβουλος στην Αυλή του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Γ΄ της Γερμανίας. Με αυτό ο αυτοκράτορας αναγνώρισε την ωριμότητα και τις ικανότητές του. Έτσι ο Έννο-Λουδοβίκος μπόρεσε να απομακρύνει τη μητέρα του Γιουλιάνα της Έσσης-Ντάρμσταντ και τους συμβούλους της από τη διακυβέρνηση. Το 1651 έγινε κόμης της Ανατολικής Φρισίας. Γρήγορα μετά από αυτό, δίκασε και εκτέλεσε τον ευνοούμενο και εραστή της μητέρας του, τον σύμβουλο Γιόχαν φον Μάρενχολτς· αυτός εκτελέστηκε στο Βίτμουντ στις 21 Ιουλίου 1651.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1656 τη Γιουλιάνα-Σοφία του Μπάρμπυ-Μύλινγκεν και είχε δύο κόρες:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα
Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας
Ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας ή Ιωάννης ο Αγαθός (γαλλικά: Jean II le Bon, 26 Απριλίου 1319 – 8 Απριλίου 1364) μέλος του Οίκου των Βαλουά ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας και της Ιωάννας της Βουργουνδίας. Ο Ιωάννης ο Αγαθός ήταν επίσης κόμης του Ανζού και του Μαιν και δούκας της Νορμανδίας (1332 - 1350)
Την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ολόκληρη η Γαλλία μαστιζόταν από εκτεταμένες και ανεπανόρθωτες καταστροφές. Η Μαύρη Πανώλη είχε θανατώσει τον μισό πληθυσμό της χώρας, ασταμάτητες εξεγέρσεις, ληστές λεηλατούσαν την ύπαιθρο και οι ήττες με τους Άγγλους έφεραν καταστροφικές απώλειες με αποκορύφωμα τη μάχη του Πουατιέ (1356) που ο βασιλιάς συνελήφθη αιχμάλωτος. Τη Γαλλία όταν ήταν αιχμάλωτος των Άγγλων κυβερνούσε σαν αντιβασιλιάς ο μεγαλύτερος γιος του Κάρολος, αντιμετώπισε πλήθος εξεγέρσεων που κατάφερε να τις καταστείλει όλες επιτυχώς. Με τη Συνθήκη του Μπρετινί (1360) απελευθέρωσε τον πατέρα του αφού πλήρωσε στους Άγγλους για λύτρα ένα τεράστιο ποσό και τους παραχώρησε οριστικά απέραντες εκτάσεις. Ο Ιωάννης Β΄ αναγκάστηκε να δώσει στους Άγγλους και έναν μεγάλο αριθμό ομήρων για να εξαγοράσει την ελευθερία του, ανάμεσα τους βρισκόταν και ο δεύτερος γιος του Λουδοβίκος, δούκας του Ανζού. Με την επιστροφή του στη Γαλλία δημιούργησε νέο νόμισμα το φράγκο και προσπάθησε να σταθεροποιήσει το νομισματικό σύστημα, ήθελε να απαλλαγεί από τις ελεύθερες εταιρείες με την αποστολή τους σε Σταυροφορία αλλά ο Πάπας Ιννοκέντιος ΣΤ΄ πέθανε λίγο μετά τη συνάντηση τους στην Αβινιόν. Όταν ο Ιωάννης πληροφορήθηκε ότι ο γιος του Λουδοβίκος δραπέτευσε λόγω της χαλαρής επιτήρησης επέστρεψε ο ίδιος με τη θέληση του στην αιχμαλωσία και πέθανε εκεί (1364), τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του Κάρολος Ε΄.
Πρώτα χρόνια
Ο Ιωάννης ήταν εννέα ετών όταν ο πατέρας του στέφτηκε απροσδόκητα βασιλιάς ως Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας λόγω του Σαλικού νόμου που απαγόρευε σε θυγατέρες ή αδελφές βασιλέων να κληρονομήσουν τον θρόνο. Όλοι οι αρσενικοί απόγονοι του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας είχαν πεθάνει, ο υποψήφιος κληρονόμος Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας γιος της Ισαβέλλας της Γαλλίας αποκλείστηκε λόγω του Σαλικού νόμου. Η ανασφάλεια που αισθανόταν ο Φίλιππος ΣΤ΄ ως βασιλιάς τον ανάγκασαν να αναζητήσει μια ισχυρή νύφη για τον γιο του Ιωάννη από την ηλικία των 13 ετών, του έδωσε επίσης τον τίτλο του δούκα της Νορμανδίας. Ο πρώτος προορισμός για σύζυγο στον μικρό Ιωάννη ήταν η αδελφή του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας Ελεονώρα του Γούντστοκ, ο Φίλιππος ΣΤ΄ άλλαξε σύντομα γνώμη και κάλεσε τον Ιωάννη της Βοημίας στο Φονταινεμπλώ. Η Βοημία είχε φιλοδοξίες να κατακτήσει τη Λομβαρδία και χρειαζόταν Γαλλική υποστήριξη, ο Φίλιππος θα είχε στρατιωτική υποστήριξη από τον Ιωάννη της Βοημίας όταν τη χρειαζόταν και από την άλλη θα τον αναγνώριζε βασιλιά της Λομβαρδίας. Με την ίδια συμφωνία ο δελφίνος Ιωάννης θα παντρευόταν την κόρη του Ιωάννη της Βοημίας Μπόννη του Λουξεμβούργου με την οποία είχαν την ίδια ηλικία και θα έπαιρνε προίκα 120.000 φλορίνια.
Δούκας της Νορμανδίας
Όταν έκλεισε τα 13 χρόνια (27 Απριλίου 1332) ο Ιωάννης δέχτηκε το Δουκάτο της Νορμανδίας και τις κομητείες του Ανζού και του Μαιν. Η τελετή του γάμου έγινε στην Παναγία του Μελάν παρουσία 600 καλεσμένων, οι γιορτές κράτησαν δυο μήνες και το νεαρό ζευγάρι στέφτηκαν ιππότες στην Παναγία των Παρισίων. Ο Ιωάννης ο Αγαθός απέκτησε σαν δούκας της Νορμανδίας τα βασιλικά σύμβολα του ιππότη σε μεγαλοπρεπή τελετή παρουσία των βασιλέων της Βοημίας, της Ναβάρρας, των δουκών της Βουργουνδίας, της Λωρραίνης και της Βραβάντης.
Μεγάλες νίκες των Άγγλων
Η αντίδραση των Νορμανδών ευγενών αυξήθηκε σημαντικά μετά το 1345, όλο και περισσότεροι ευγενείς αποφάσισαν να δώσουν όρκο υποτέλειας στον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας που ήταν η σκληρότερη απειλή για τους Βαλουά. Η συντριβή των Γάλλων στη μάχη του Κρεσί (26 Αυγούστου 1346) και η απώλεια του Καλαί ύστερα από εντεκάμηνη πολιορκία (3 Αυγούστου 1347) έριξαν σημαντικά το κύρος του Γάλλου βασιλιά. Η αριστοκρατία στα βόρεια και δυτικά της Γαλλίας είχε εκδηλώσει την υπακοή της στους Άγγλους και ο Φίλιππος ΣΤ΄ απεγνωσμένα ζήτησε να κλείσει ειρήνη με τους Νορμανδούς ευγενείς. Ο δελφίνος Ιωάννης πλησίασε τον Γοδεφρείδο ντ΄ Χαρκούρτ και του πρότεινε να του δώσει πίσω όλα τα κατασχεθέντα εδάφη και να τον διορίσει Καπετάνιο της Νορμανδίας. Ο δελφίνος πλησίασε και την οικογένεια Τανκαρβίλ, με τον γάμο που ρύθμισε ανάμεσα στον Ιωάννη, υποκόμη του Μελάν και την Ιωάννα τη διάδοχο της κομητείας του Τανκαρβίλ εξασφάλισε την υποστήριξη των οπαδών των Μελάν-Τανκαρβίλ. Ο Γοδεφρείδος ντ΄ Χαρκούρτ εξακολουθούσε να αγωνίζεται με τους οπαδούς του για μια ανεξάρτητη Νορμανδία.
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|250px|Ο Ιωάννης ο Αγαθός χρίζει τους ευγενείς του Η σύζυγος του Ιωάννη Μπόννη της Βοημίας πέθανε στο αβαείο του Μαουμπουίσον κοντά στο Παρίσι (11 Σεπτεμβρίου 1349) από τη Μαύρη Πανώλη που σάρωσε εκείνη τη χρονιά και έστειλε στον θάνατο τον μισό πληθυσμό της Γαλλίας. Ο Ιωάννης για να αποφύγει να πάθει το ίδιο κακό αναγκάστηκε να φύγει από την κατοικία του στα ανάκτορα των Παρισίων. Ο Ιωάννης ο Αγαθός πέντε μήνες μετά τον θάνατο της συζύγου του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιωάννα Α΄ της Ωβέρνης (9 Φεβρουαρίου 1350) κοντά στο Σεν Ζερμέν αν Λεγιέ. Ο πατέρας του Φίλιππος ΣΤ΄ πέθανε (22 Αυγούστου 1350) και ο Ιωάννης ο Αγαθός στέφθηκε βασιλιάς ως Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας, η δεύτερη σύζυγος του Ιωάννα στέφθηκε βασίλισσα στη Ρεμς (26 Σεπτεμβρίου 1350). Ο Ραούλ Β΄ των Μπριέν του Ε εκτελέστηκε τον Νοέμβριο του 1350 για άγνωστους λόγους με εντολή του Ιωάννη Β΄, ο πιθανότερος λόγος σύμφωνα με φήμες ήταν ότι ήθελε να δώσει την κομητεία του Γκιν στους Άγγλους σαν λύτρα για την απελευθέρωση του.
Το 1354 ο γαμπρός και ξάδελφος του Κάρολος Β΄ της Ναβάρρας που εκτός από το Βασίλειο της Ναβάρρας στα Πυρηναία είχε εκτεταμένες εκτάσεις στη Νορμανδία βρέθηκε μπλεγμένος στη δολοφονία του Καρόλου δε λα Θέρδα που ήταν Κοντόσταυλος της Γαλλίας. Δεν συγκρούστηκε μαζί του επειδή αναζητούσε συμμάχους στη Γασκώνη και υπέγραψε μαζί του τη Συνθήκη της Μαντ (22 Φεβρουαρίου 1354). Η ανακωχή δεν κράτησε πολύ και ο Κάρολος της Ναβάρρας την έσπασε όταν συμμάχησε με τον Ερρίκο του Γκρόσμοντ. Την επόμενη χρονιά ο Ιωάννης και ο Κάρολος υπέγραψαν τη Συνθήκη του Βαλόνι που και αυτή δεν κράτησε πολύ. Ο Εκατονταετής Πόλεμος ξέσπασε ξανά (1355), ο Εδουάρδος του Γούντστοκ έκανε νέα εκστρατεία στη Γαλλία, ο Ιωάννης ο Αγαθός πήγε τον Σεπτέμβριο με τον στρατό του στο Πουατιέ και ετοιμάστηκε να τον αντιμετωπίσει.
Η μάχη του Πουατιέ
"Κύριε, είμαι ένας ευγενής από το Αρτουά, είμαι πολύ ευτυχής που σας συνάντησα και θα σας οδηγήσω στον πρίγκιπα της Ουαλίας".
Πρώτη αιχμαλωσία
Τη νύχτα ο Ιωάννης ο Αγαθός δείπνησε στην ασημένια σκηνή του εχθρού του, ο Μαύρος πρίγκιπας τον επέβλεπε προσωπικά, τον μετέφερε στο Μπορντό και από κει τον πήρε μαζί του στην Αγγλία. Μετά τη σύναψη ειρήνης ο Ιωάννης κρατήθηκε στα ανάκτορα της Σαβοΐας, από εκεί μεταφέρθηκε στο Κάστρο του Ουίνδσορ, στο Χέρτφορντ, στο κάστρο του Σόμερτον στο Λινκολνσάιρ, στο κάστρο του Μπέρχαμστεντ στο Χερτφορτσάιρ και κατέληξε στον Πύργο του Λονδίνου. Ο Ιωάννης Β΄ σαν κρατούμενος ζούσε σε άριστες συνθήκες, ο μαύρος πρίγκιπας του επέτρεψε να ταξιδεύσει όπου θέλει και να ζει βασιλική ζωή. Την εποχή που ο λαός του ήταν σε διάλυση, μαστιζόταν από φτώχεια και πείνα ο ίδιος είχε στη διάθεση του άλογα, σκύλους, πολυτελή υφάσματα και ένα προσωπικό δικαστήριο. Η Συνθήκη της Μπρετινί (1360) όρισε την απελευθέρωση του με το τεράστιο ποσό των 3 εκατομμυρίων κορονών, έδωσε επίσης τον δεύτερο γιο του Λουδοβίκο του Ανζού να κρατηθεί στη θέση του όμηρος.
Δεύτερη αιχμαλωσία και θάνατος
thumb|right|250px|Η ταφική πομπή του Ιωάννη του Αγαθού Στις 1 Ιουλίου 1363 ο Ιωάννης Β΄ πληροφορήθηκε ότι ο γιος του δραπέτευσε και αναστατώθηκε έντονα επειδή τον προβλημάτιζε το γεγονός ότι δεν είχε χρήματα να πληρώσει τα λύτρα, αποφάσισε με τη θέληση του να επιστρέψει ο ίδιος στην αιχμαλωσία. Οι Γάλλοι συγκλονίστηκαν σε τεράστιο βαθμό με τη συγκινητική απόφαση του βασιλιά τους, οι ευγενείς στο βασιλικό συμβούλιο προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, ο ίδιος υπερήφανα τους απάντησε "είναι θέμα πίστης και τιμής". Αναχώρησε τον χειμώνα του ίδιου χρόνου για την Αγγλία αφήνοντας τους Γάλλους χωρίς βασιλιά. Έγινε δεκτός στο Λονδίνο με γιορτές και παρελάσεις (1364) αλλά σε λίγους μήνες αρρώστησε και πέθανε τον Απρίλιο του 1364 στα ανάκτορα της Σαβοΐας. Οι Άγγλοι μετέφεραν τη σορό του στην πατρίδα του και τάφηκε στους βασιλικούς τάφους στη Βασιλική Σαιν-Ντενί.
Προσωπικότητα
Ο Ιωάννης ο Αγαθός είχε πολύ άσχημη υγεία, απέφευγε τη σωματική άσκηση και συμμετείχε ελάχιστα στο κυνήγι. Οι σύγχρονες πηγές αναφέρουν ότι ήταν οξύθυμος χαρακτήρας που τον οδηγούσε σε συχνές εκρήξεις βίας και έφερε πολλές εμφύλιες συγκρούσεις όταν έγινε βασιλιάς. Ο Ιωάννης αγαπούσε τη λογοτεχνία και ήταν προστάτης της μουσικής και της ζωγραφικής. Η εικόνα που είχε σαν "πολεμιστή βασιλιά" οφείλεται στο μεγάλο θάρρος που έδειξε στη μάχη του Πουατιέ και τη δημιουργία του Τάγματος των Αστέρων, ο ίδιος προσπαθούσε με τις πράξεις του να αποδείξει τη νομιμότητα του επειδή ο πατέρας του αμφισβητήθηκε έντονα όταν ανέβηκε στον θρόνο. Από την αρχή της βασιλείας του προσπάθησε να συγκρουστεί με τα κινήματα αποκέντρωσης που δημιουργήθηκαν στη Γαλλία χάρη των Άγγλων. Οι πολλές εξεγέρσεις και δολοπλοκίες όταν ήταν βασιλιάς τον οδήγησαν στη δημιουργία ενός μικρού συμβουλίου με πρόσωπα μονάχα της τυφλής εμπιστοσύνης του.
Παρά το γεγονός ότι ο Ιωάννης έκανε με τη σύζυγο του Μπόννη 11 παιδιά πολλές φήμες εξαπλώθηκαν ιδιαίτερα από τον Κάρολο Β΄ της Ναβάρας ότι είχε ομοφυλοφιλικές σχέσεις με τον Κάρολο δε λα Θέρδα. Ο δε λα Θέρδα δέχτηκε κορυφαίες τιμές από τον Ιωάννη όταν έγινε βασιλιάς, διορίστηκε Κοντόσταυλος της Γαλλίας και τον συνόδευσε σε όλα τα ταξίδια και τις εκστρατείες, η απότομη άνοδος του έφερε μεγάλη ζήλεια στους υπόλοιπους βαρόνους με αποτέλεσμα τη βίαιη δολοφονία του. Η υπόθεση του Ιωάννη του Αγαθού με τον Κάρολο δε λα Θέρδα ήταν παρόμοια με αυτές του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας με τον Πιρς Γκάβεστον και του Ιωάννη Β΄ της Καστίλης με τον Αλβάρο ντι Λούνα. Η θέση του βασιλικού ευνοούμενου ήταν πάντοτε επικίνδυνη από τους υπόλοιπους ευγενείς, ο Ιωάννης συγκλονίστηκε έντονα με τον θάνατο του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1332 σε πρώτο γάμο την Μπόννη του Λουξεμβούργου, κόρη του Ιωάννη της Βοημίας και μαζί της απέκτησε:
Νυμφεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιωάννα Α΄ της Ωβέρνης κόμισσα του Ωβέρν & Μπουλόν, κόρη τού Γουλιέλμου ΙΒ΄ κόμη του Ωβέρν & Μπουλόν. Η Ιωάννα Α΄ ήταν χήρα του Φιλίππου κόμη της Ωβέρνης και μητέρα του νεαρού Φιλίππου Α΄ της Βουργουνδίας που έγινε ο θετός του γιος. Μαζί της απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Κόμητες του Ανζού Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου Κατηγορία:Δούκες της Νορμανδίας
DS 5LS
Βασικά στοιχεία
thumb|left|DS 5LS του 2014 στη [[Σαγκάη, Κίνα.]] thumb|left|DS 5LS του 2015 στο [[Πεκίνο, Κίνα.]]
Χρονολογικά, το σεντάν αυτό ήταν το τέταρτο μοντέλο της ξεχωριστής εσωτερικής μάρκας πολυτελείας της Citroën, υπό την ονομασία DS, που κατασκευάζεται παράλληλα με την σημερινή σειρά αυτοκινήτων της Citroën, μετά τα (κατά χρονολογική σειρά εισαγωγής) DS 3, DS 4 και DS 5. Το ακρωνύμιο LS σημαίνει «Luxury Sedan» (Πολυτελές Σεντάν) και ο αριθμός 5 υποδηλώνει την εμπορική του τοποθέτηση, καθώς βασίστηκε στο (διεθνούς κυκλοφορίας) μεσαίο πολυτελές crossover DS 5, με το οποίο μοιράζεται την πλατφόρμα PF2 και την ανάρτηση. Επίσης, το DS 5LS φέρει και αρκετά κοινά μηχανικά μέρη με το κινεζικής κατασκευής σεντάν Citroën C4 L (2012 - σήμερα). Το ταμπλό του DS 5LS ήταν τότε τυπικά καινούριο, αν και στην πράξη πολλές αισθητικές ιδέες του είχαν εμφανώς ληφθεί από άλλα μοντέλα της αυτοκινητοβιομηχανίας DS Automobiles.
Μάλιστα ειδικά το DS 5LS ήταν και το πρώτο, χρονολογικά, μοντέλο που σχεδιάστηκε και κυκλοφόρησε απευθείας από την πολυτελή θυγατρική DS, αντί να σχεδιαστεί πρώτα από τη Citroën και στη συνέχεια να αλλάξει σήμα και να κυκλοφορήσει, μεταγενέστερα, ως μοντέλο της DS.
Στο DS 5LS τοποθετήθηκε ο γνωστός κινητήρας THP των 1.6 λίτρων τετρακύλινδρος σε σειρά, βενζίνης με τούρμπο, σε δύο διαφορετικές ρυθμίσεις ισχύος, στους 160 hp και στους 200 hp. Και οι δύο εκδοχές συνδυάζονται αποκλειστικά με ένα 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων. Διαθέσιμος είναι και ένας εισαγωγικός κινητήρας 1.8 VTi τετρακύλινδρος σε σειρά, βενζίνης, ισχύος 138 hp, που συνδυάζεται με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ή 6-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Υπήρξε και μια εκδοχή hatchback του DS 5LS και ήταν το DS 4S, που κατασκευάστηκε και διατέθηκε από το 2016 έως το 2020, επίσης αποκλειστικά στην Κίνα, ενώ μοιραζόταν και την ίδια πλατφόρμα.
Παραγωγή
thumb|left|DS 5LS του 2018 στο [[Τσεντσόου, Κίνα.]]
Το DS 5LS παρήχθη από την κοινοπραξία μεταξύ του γαλλικού Ομίλου PSA και της κινεζικής Changan, στο εργοστάσιο στη Σενζέν της Κίνας και διατέθηκε προς πώληση αποκλειστικά στην κινεζική αγορά από τον Μάρτιο του 2014 έως το 2020. Μάλιστα στο ίδιο εργοστάσιο κατασκευάζονται, από το 2013, και όσα DS 5 προορίζονται για την αγορά της χώρας αυτής, και από το 2014 το αποκλειστικά κινεζικής κυκλοφορίας crossover SUV DS 6. Επίσης, στο ίδιο εργοστάσιο κατασκευάζεται από τον Απρίλιο του 2016 το DS 4S, που είναι η εκδοχή hatchback του DS 5LS και παρουσιάστηκε τον ίδιο μήνα, επίσης αποκλειστικά για την Κίνα.
24 Δεκεμβρίου
23 Δεκεμβρίου | 24 Δεκεμβρίου | 25 Δεκεμβρίου
DS 5LS
Παραγωγή
Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.
24 Δεκεμβρίου
Η 24η Δεκεμβρίου είναι η 358η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (360η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 7 ημέρες.
DS 5LS
Παραγωγή
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα DS Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
24 Δεκεμβρίου
Βλέπε επίσης
24 Νοεμβρίου - 24 Ιανουαρίου
Αρίθα Φράνκλιν
Η Αρίθα Λουίζ Φράνκλιν (Aretha Louise Franklin· 25 Μαρτίου 1942, Μέμφις – 16 Αυγούστου 2018, Ντιτρόιτ) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια, συνθέτρια και πιανίστα. Στους θαυμαστές της ήταν γνωστή ως «Βασίλισσα της Σόουλ». Ήταν φημισμένη για τις σόουλ ηχογραφήσεις της, αλλά είχε τραγουδίσει επίσης τζαζ, ροκ, blues, ποπ, γκόσπελ, μέχρι και όπερα. Ήταν ευρύτατα αναγνωρισμένη για το γεμάτο πάθος ερμηνευτικό της στυλ, και τις φωνητικές της δυνατότητες.
Η Φράνκλιν είχε ένα σύνολο είκοσι νούμερο 1 σινκλς στο Billboard R&B Singles Chart. Δύο από αυτά, το "Respect" τη δεκαετία του 1960 και το ντουέτο της με τον Τζορτζ Μάικλ τη δεκαετία του 1980, "I Knew You Were Waiting (For Me)" ανέβηκαν μέχρι την πρώτη θέση του Billboard Hot 100.
Απεβίωσε στις 16 Αυγούστου 2018 από καρκίνο.
Τα πρώτα χρόνια
Η Φράνκλιν γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1942 στο Μέμφις του Τενεσσί. Γονείς της ήταν ο Βαπτιστής ιερέας C. L. Franklin και η Barbara Siggers Franklin. Τα προβλήματα στην σχέση τους, τους ανάγκασαν να χωρίσουν όταν η Αρίθα ήταν έξι ετών, ενώ η μητέρα της πέθανε όταν ήταν δέκα. Μετά από μετακινήσεις, εγκαταστάθηκαν στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν όπου ο αιδεσιμότατος Φράνκλιν απέκτησε φήμη ως κήρυκας. Η Αρίθα, τραγουδούσε από μικρή στην ενορία της και γρήγορα χαρακτηρίστηκε ως παιδί - θαύμα για την χαρισματική φωνή της, και τις ικανότητές της στο πιάνο. Στην ηλικία των δεκατεσσάρων υπέγραψε το πρώτο της συμβόλαιο με την Checker Records, και το 1956 κυκλοφόρησε το "Songs of Faith". Ισχυρότερες επιρροές της, οι μεγαλύτερες φωνές των γκόσπελ, Μαχάλια Τζάκσον και Κλάρα Γουόρντ, που περνούσαν αρκετές ώρες στο σπίτι της.
Δύο ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες σε ηλικία 14 και 16 ετών, όταν η Αρίθα γέννησε τους δύο από τους τέσσερις γιους της, καθυστέρησαν προσωρινά την εξέλιξη της καριέρας της. Με την επιστροφή της στο τραγούδι, επέλεξε να συνεχίσει σε πιο ασφαλή ποπ μονοπάτια. Το 1960 υπογράφει συμβόλαιο με την Columbia Records, απορρίπτοντας τη Motown και την RCA. Οι ηχογραφήσεις της από αυτή την περίοδο είναι περισσότερο επηρεασμένες από την τζαζ και όχι από τις γκόσπελ ρίζες της. Τραγούδια που γίνονται επιτυχίες ήταν το "Rock-A-Bye Your Baby (With A Dixie Melody)", "Today I Sing The Blues", "Won't Be Long" και "Operation Heartbreak". Στο τέλος του 1966 όμως, και αφού στα έξι χρόνια που έμεινε με την Columbia είχε μικρή εμπορική επιτυχία, υπέγραψε με την Atlantic Records. Όπως είπε και η ίδια αργότερα, "με έβαλαν να κάτσω στο πιάνο, και οι επιτυχίες ήρθαν".
Βραβεία και επιτεύγματα
thumb|320px|Η Αρίθα Φράνκλιν συγκινημένη κατά την απονομή του [[Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας|Προεδρικού Μεταλλίου της Ελευθερίας στις 9 Νοεμβρίου 2005 στον Λευκό Οίκο.]]
<!-- Μετάφραση από εδώ
Βραβεία Γκράμι
Franklin has won twenty Grammy Awards in total during her nearly half-century long career (she first charted in 1961), and holds the record for most Best Female R&B Vocal Performance award with eleven to her name (including eight consecutive awards from 1968 to 1975 - the first eight awarded in that category).
μετάφραση μέχρι εδώ-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί πιανίστες Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Αφροαμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
Ταμάρα Πρες
Η Ταμάρα Νατάνοβνα Πρες (ρωσικά: Тамара Натановна Пресс, 10 Μαΐου 1937, Χάρκοβο – 26 Απριλίου 2021, Μόσχα) ήταν Σοβιετική αθλήτρια, η οποία κυριάρχησε στη σφαιροβολία και τη δισκοβολία στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Θεωρείται ως μία από τις κορυφαίες ρίπτριες όλων των εποχών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1937 από μία οικογένεια Εβραίων, το Νατάν και τη Λίντια Πρες. Η Ταμάρα ήταν ένα ψηλό, λεπτό κορίτσι τότε και ο προπονητής για να βοηθήσει στην ανάπτυξη των μυών της την προέτρεψε να ασχοληθεί με τον δίσκο. Πολύ γρήγορα το ταλέντο της έγινε γνωστό σε όλη την περιοχή και σιγά σιγά «παρέσυρε» και την αδελφή της, Ιρίνα Πρες, στον κλασικό αθλητισμό. Η αδελφή της, Ιρίνα, διακρίθηκε στα 80 μ. εμπόδια και στο πένταθλο.
Η Ταμάρα έκανε το διεθνές της ντεμπούτο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1958, όπου κέρδισε τον τίτλο της δισκοβολίας και το χάλκινο στη σφαιροβολία. Οι Ταμάρα και Ιρίνα Πρες έγιναν οι πρώτες αδερφές που κέρδισαν ολυμπιακό μετάλλιο (Ρώμη, 1960) Στο διεθνές ντεμπούτο της ήταν ήδη μία μεγαλόσωμη γυναίκα με εξίσου ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ. Η Ταμάρα κέρδισε το χρυσό και το αργυρό σε σφαίρα και δίσκο αντίστοιχα, ενώ η Ιρίνα το χρυσό στα 80 μ. μετ' εμποδίων. Το 1964 στο Τόκιο πέτυχε το χρυσό νταμπλ στα αγωνίσματά της. Το 1965 κατέρριψε δύο παγκόσμια ρεκόρ. Στη δισκοβολία με 59,70 μ. (11 Αυγούστου στη Μόσχα) και στη σφαιροβολία με 18,59 μ. (19 Σεπτεμβρίου στο Κάσσελ).
Και οι δύο αδελφές Πρες αποσύρθηκαν από τον στίβο το 1966, συμπίπτοντας με την εισαγωγή της απαιτούμενης επαλήθευσης φύλου στον κλασικό αθλητισμό. Αυτό οδήγησε σε ευρέα διαδεδομένες – αλλά ποτέ αποδεδειγμένες – φήμες σχετικά με το φύλο τους, με τα επίσημα έγγραφα της Σοβιετικής Ένωσης να μην αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης. Μετά την αποχώρησή της από την ενεργό δράση η Ταμάρα έγινε πολιτικός μηχανικός και έγραψε οικονομικά και αθλητικά βιβλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σφαιροβόλοι Κατηγορία:Δισκοβόλοι Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν
Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι
Το Σύμφωνο Βενιζέλου - Τιττόνι λεγόμενο και Συμφωνία Βενιζέλου - Τιττόνι ήταν μια ειδική συμφωνία μεταξύ του Πρωθυπουργού της Ελλάδος Ελ. Βενιζέλου και του Υπουργού Εξωτερικών της Ιταλίας Τομάζο Τιττόνι, εξ ων και η ονομασία, που αφορούσε διμερή "μυστική" συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Ιταλίας και που συνομολογήθηκε στις 29 Ιουλίου του 1919 στις Σέβρες της Γαλλίας, στα πλαίσια της Συνδιάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων (1919).
Ιστορική αναδρομή
Το σύμφωνο αυτό αφορούσε διάφορα θέματα στο χώρο της Μεσογείου καθώς και της Βαλκανικής χερσονήσου. Σύμφωνα μ΄ αυτό συνομολογήθηκαν τα ακόλουθα βασικά σημεία: Εκ μέρους της Ιταλίας Εκ μέρους της Ελλάδος
Αμφότερα δε τα μέρη αποφασίζουν την διαρκή ουδετερότητα των Στενών της Κέρκυρας, με όλους τους συνεπαγόμενους επ΄ αυτού, σε βάρος της Ελλάδας, περιορισμούς.
Σημειώσεις
Βασικό μειονέκτημα αυτού του συμφώνου αποτέλεσε το άρθρο 10 σύμφωνα με το οποίο προβλεπόταν η επικύρωσή της καθώς και η επίσημη κατάθεση αυτής να γινόταν στο Παρίσι ταυτόχρονα με την κατάθεση των επικυρώσεων της Συνθήκης Ειρήνης με την Τουρκία, έτσι ώστε να συμπέσει η έναρξη εφαρμογής της με εκείνη της Συνθήκης Ειρήνης. Αυτή όμως η συσχέτιση υπήρξε τελικά και η αιτία της μηδέποτε στη πράξη εφαρμογής της, παρόλο που είχε ορισθεί ακόμα ότι σε περίπτωση που οι αξιώσεις της Ιταλίας στη Μικρά Ασία δεν ευοδώσουν δεν θα έφερε καμία δέσμευση επί των σημείων του συμφώνου που την αφορούσαν. Βάσει όμως των παραπάνω η συμφωνία αυτή χαρακτηρίσθηκε μυστική.
Πάντως Αμερικανο-Αγγλο-Γαλλικό "μνημόνιο" στις 9 Δεκεμβρίου 1919 φέρεται να υιοθέτησε τα σημεία της Συμφωνίας αυτής.