cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος
Η περιπέτεια της εκλογής
Στις 8 Ιανουαρίου 1962 απεβίωσε σε ηλικία 72 ετών ο Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος Β΄ (Παναγιωτόπουλος) και ξέσπασε κρίση στην ορθόδοξη ιεραρχία, η οποία ταλάνισε την Ελλάδα επί 38 ημέρες. Η κηδεία του Θεόκλητου στις 11 Ιανουαρίου ήταν μεγαλοπρεπής, αλλά η τελετή σκιάστηκε ήδη από δημοσιεύματα εφημερίδων με υπαινιγμούς κατά του φερόμενου ως υποψήφιου για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο Ιακώβου. Το κύρος της προσωπικότητας του Ιακώβου και οι καλές σχέσεις του με τα Ανάκτορα (τιμήθηκε και με το Μεγαλόσταυρο του Βασιλικού Τάγματος του Γεωργίου) τον έκαναν να προβάλλει ως ο επικρατέστερος των υποψηφίων. Στα δημοσιεύματα τονιζόταν, ότι ο προκαθήμενος που θα εκλεγεί, πρέπει όχι μόνο να είναι ικανός και μορφωμένος, αλλά και "μεγάλου ηθικού αναστήματος". Παράλληλα άρχισαν να κυκλοφορούν προκηρύξεις, εκδιδόμενες από παρεκκλησιαστικές οργανώσεις, με περιεχόμενο υβριστικό και στόχο την υποσκέλιση της υποψηφιότητάς του. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Ιάκωβος ποτέ δεν είχε κατηγορηθεί για μεμπτό ηθικό φρόνημα, ούτε η ιδιωτική του ζωή απασχόλησε τον Τύπο ή τα όργανα της Εκκλησίας σε όλη την περίοδο της ιερατικής και αρχιερατικής του σταδιοδρομίας.
Η τότε κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή, πιεζόμενη ίσως από τα παρεκκλησιαστικά κέντρα και παρατηρώντας τις γενικότερες αντιδράσεις, αντίθετα με τον αφειδή χρόνο, που διδόταν μέχρι τότε σε παρόμοιες περιπτώσεις για την προετοιμασία των υποψηφίων, έσπευσε και καθόρισε, για πρώτη φορά, ημερομηνία εκλογής αρχιεπισκόπου, δια του αρμόδιου Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, Γρηγόρη Κασσιμάτη, μόλις δύο ημέρες μετά την κηδεία του αποθανόντος επισκόπου, προκαλώντας έτσι τη γενική αγανάκτηση των ιεραρχών, αφού ουσιαστικά η προετοιμασία εκλογής γινόταν επάνω από το σκήνωμα του αποθανόντος αρχιεπισκόπου. Έτσι η εκλογή ορίστηκε για τις 13 Ιανουαρίου του 1962. Η δε πρόταση αναβολής της εκλογής δεν έγινε από την κυβέρνηση δεκτή. Η πλέον ουσιαστική παράμετρος της αντίθεσης της κυβέρνησης προς την υποψηφιότητα Ιακώβου ήταν η πρόθεσή του για δημιουργία ενός είδους εκκλησιαστικής τράπεζας, που θα διαχειριζόταν την περιουσία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η υλοποίηση αυτού του σχεδίου θα έβλαπτε σοβαρά τα συμφέροντα της Εθνικής Τράπεζας, στην οποία μέχρι και σήμερα καταθέτονται τα εκκλησιαστικά κεφάλαια.
Ανήμερα της κηδείας του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Θεοκλήτου μία ομάδα 23 Επισκόπων έδωσε στη δημοσιότητα την ακόλουθη ανακοίνωση σε απάντηση των διαφόρων επιθετικών δημοσιευμάτων: Ημείς οι Ιεράρχαι της Εκκλησίας της Ελλάδος διαμαρτυρόμεθα και αποκρούομεν τα εν τω λιβελλογραφήματι αναφερόμενα και δηλούμεν προς τον ευσεβή ελληνικόν λαόν, ότι άπαντα τα μέλη της Ιεραρχίας είναι άξια πάσης τιμής και ευλαβείας και ότι έχοντα βαθείαν συναίσθησιν της υψηλής αυτών αποστολής, δια της τιμίας ψήφου των θα αναδείξωσι τον άξιον οιακοστρόφον ίνα οδηγήση το σκάφος της Ελληνικής Εκκλησίας εις τον θείον αυτού προορισμόν. Καλείται όθεν ο ευσεβής χριστιανικός λαός, ίνα μετ΄ αποτροπιασμού παρέλθη το ειρημένον λιβελλογράφημα και μετ΄ εμπιστοσύνης προσβλέπη πάντοτε προς εκείνους, τους οποίους η χάρις του Θεού έταξε ποιμένας αυτού και φρουρούς της αμώμου πίστεώς του."»
Την ανακοίνωση αυτή των 23 επί συνόλου 66 τότε μητροπολιτών υπέγραφαν: ο Ύδρας Προκόπιος, ο Φλωρίνης Βασίλειος, ο Κορινθίας Προκόπιος, ο Ηλείας Γερμανός, ο Θεσσαλιώτιδος Κύριλλος, ο Κιλκισίου Ιωακείμ, ο Ιωαννίνων Σεραφείμ, ο Δημητριάδος Δαμασκηνός, ο Μαρωνείας Τιμόθεος, ο Δράμας Φίλιππος, ο Πρεβέζης Στυλιανός, ο Σιατίστης Πολύκαρπος, ο Ξάνθης Αντώνιος, ο Ελασσώνος Ιάκωβος, ο Θήρας Γαβριήλ, ο Παραμυθίας Τίτος, ο Άρτης Ιγνάτιος, ο Καστοριάς Δωρόθεος, ο Φθιώτιδος Δαμασκηνός, ο Λαρίσης Ιάκωβος, ο Τριφυλίας Στέφανος, ο Γρεβενών Χρυσόστομος και ο Παροναξίας Επιφάνιος.
Ο δημοσιογραφικός θόρυβος σχετικά με το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου αυξήθηκε και τα μέλη των παραεκκλησιαστικών οργανώσεων άρχισαν να προβαίνουν σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Παράλληλα κατατέθηκε μήνυση (εκκλησιαστικού Δικαίου) σε βάρος του στην Ιερά Σύνοδο, η οποία προερχόταν από τον Αρχιμανδρίτη Δαμασκηνό Γεωργακόπουλο, που υπηρετούσε στο Ναό του Αγίου Δημητρίου Αμπελοκήπων και που αργότερα αυτοαποσχηματίστηκε, όταν καταγγέλθηκε σε δικαστήριο, ότι είχε χρηματιστεί για να διατυπώσει κατηγορίες σε βάρος του Ιακώβου. Η Ιερά Σύνοδος διέταξε την έναρξη ανακρίσεων με υπεύθυνο αρχικά το Μητροπολίτη Ξάνθης Αντώνιο και μετέπειτα το Μητροπολίτη Σιατίστης Διονύσιο. Τη μήνυση του Δαμασκηνού Γεωργακόπουλου ακολούθησε ακόμη μία από τον υποστράτηγο εν αποστρατεία Μπενή-Ψάλτη, στην οποία επικαλούνταν εθνικούς κινδύνους εξ αιτίας της αρχαιρεσίας Ιακώβου.
Εκλογή - Ενθρόνιση
thumb|right|300px|Ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος την 13η Ιανουαρίου 1962, ημέρα της εκλογής του, συνοδευόμενος από Ιεράρχες.
Η Εκλογή του Αρχιεπισκόπου έγινε με μυστική ψηφοφορία εντός του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών, παρουσία του υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, η οποία και ξεκίνησε στις 09.00 ώρα της 13ης Ιανουαρίου του 1962. Πραγματοποιήθηκαν δύο ψηφοφορίες, η πρώτη για τον καταρτισμό του τριπρόσωπου ψηφοδελτίου και η δεύτερη της εκλογής. Έξω δε από τον Ναό, που είχε συγκεντρωθεί μεγάλο πλήθος, είχαν αναπτυχθεί δρακόντεια αστυνομικά μέτρα υπό την επίβλεψη του τότε αστυνομικού διευθυντή Θ. Ρακιτζή.
Με την έναρξη της ψηφοφορίας ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος υπέβαλε ένσταση για αναβολή λόγω αφενός του μικρού μεσολαβούντος χρόνου από το θάνατο του μακαριστού Θεόκλητου, αφετέρου για τις πρωτοφανείς κατηγορίες που έβλεπαν το φως της δημοσιότητας. Στην απόρριψη της ένστασης εκ μέρους του υπουργού ως "νόμω αβάσιμη", ακολούθησε και δεύτερη από τον ίδιο μητροπολίτη, όπως "πρυτανεύσουν οι ιεροί κανόνες και όχι οι νόμοι", όπου και αυτή απορρίφθηκε.
thumb|left|220px|Δημοσίευμα από τον τύπο της εποχής για την εκλογή του Ιακώβου ως Αρχιεπισκόπου. Από τη πρώτη ψηφοφορία αναδείχθηκαν υποψήφιοι για την πλήρωση της αρχιεπισκοπικής έδρας οι Μητροπολίτες: Αττικής Ιάκωβος, που έλαβε 32 ψήφους, Καβάλας Χρυσόστομος, (μετέπειτα αρχιεπίσκοπος) που έλαβε 23 ψήφους, και Μαντινείας Γερμανός, που έλαβε 16 ψήφους, ενώ πρώτος επιλαχών ήταν ο Θεσσαλονίκης Παντελεήμων με 14 ψήφους.
Το τελικό αποτέλεσμα ανέδειξε Αρχιεπίσκοπο τον Ιάκωβο με 33 ψήφους έναντι 20 του Χρυσοστόμου και 4 του Γερμανού σε σύνολο 57 ψηφισάντων αρχιερέων.
Το αποτέλεσμα της εκλογής ανακοινώθηκε στις 14:30 ώρα με χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες αρχικά του Καθεδρικού Ναού Αθηνών και στη συνέχεια ομοίως των καθεδρικών ναών της επικράτειας.
Το μήνυμα του νέου Αρχιεπισκόπου δόθηκε με την παρουσία 32 αρχιερέων και την αποχή 25, χαρακτηριστικό της διχοστασίας, που είχε δημιουργηθεί και στους κόλπους της Ιεραρχίας.
Η τελετή διαβεβαίωσης και η ενθρόνιση του Αρχιεπισκόπου πραγματοποιήθηκαν στις 18 Ιανουαρίου υπό ισχυρή αστυνομική φύλαξη. Η αντίθεση κυβέρνησης και Ανακτόρων πάνω στην αρχιεπισκοπική υπόθεση γινόταν εντονότερη με τη συμμετοχή πλέον και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που κατηγορούσε την κυβέρνηση, ότι με πράξεις και παραλείψεις της υποβοήθησε την εκλογή Ιακώβου. Εν τω μεταξύ κυκλοφορούσαν διάφορα σενάρια, που ήθελαν την κυβέρνηση να προβαίνει σε σύσταση αριστίνδην δωδεκαμελούς Συνόδου, η οποία θα εξέλεγε Αρχιεπίσκοπο τον πρωθιερέα των Ανακτόρων Αρχιμανδρίτη Ιερώνυμο Κοτσώνη.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκτός του συγχαρητήριου τηλεγραφήματος με πρωτοβουλία του Πατριάρχη Αθηναγόρα απέστειλε αντιπροσωπεία ιεραρχών για συνάντηση με το νέο προκαθήμενο, θέλοντας να δείξει τη στήριξή του.
Ωστόσο, επί ένα δεκαήμερο εφημερίδες και άλλα έντυπα καταχωρούσαν δημοσιεύματα, τα οποία ευθέως ή εμμέσως αναφέρονταν στην υποτιθέμενη ερωτική ζωή του Ιακώβου και "σκανδαλίζουν το χριστεπώνυμο πλήρωμα". Κυβερνητικοί παράγοντες και μητροπολίτες άρχισαν τις πιέσεις στον Ιάκωβο να παραιτηθεί. Κάθε ημέρα που περνούσε οι πιέσεις ήταν ισχυρότερες. Δεν έλειψαν και οι υποστηρικτές του Ιακώβου, οι οποίοι δημόσια τον εγκωμίαζαν. Μεταξύ αυτών και εκλεγμένοι δημοτικοί άρχοντες της Αττικής. Ο Ιάκωβος αρνιόταν να παραιτηθεί.
Η κρίση στους κόλπους της Εκκλησίας της Ελλάδος πέρασε σε νέα, τελική φάση στις 24 Ιανουαρίου. Η άρνηση του Ιάκωβου να παραιτηθεί -παρά τις πιέσεις που του ασκούνταν- οδήγησε σε κυβερνητική παρέμβαση. Συγκροτήθηκε σύσκεψη υπουργών υπό τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και ακολούθησε ανακοίνωση, με την οποία η κυβέρνηση δήλωνε έτοιμη να φέρει στη Βουλή νομοσχέδιο, το οποίο προέβλεπε, ότι ο προκαθήμενος της Εκκλησίας θα εκλέγεται από μικτό σώμα κληρικών και λαϊκών και σε περίπτωση διχοστασίας για το πρόσωπο του εκλεγμένου αρχιεπισκόπου, το σώμα αυτό θα μπορεί να κηρύξει τον αρχιεπισκοπικό θρόνο σε χηρεία. Η κίνηση αυτή εξανάγκασε τον Ιάκωβο σε υποχώρηση. Συγκάλεσε για την επομένη, στις 25 Ιανουαρίου, την Ιερά Σύνοδο και υπέβαλε την παραίτησή του στο κείμενο της οποίας διατυπώθηκαν αιχμές κατά της κυβέρνησης:
Αρχιεπίσκοπος πρ. Αθηνών
thumb|right|300px|Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Ελευθερία" την επομένη της παραίτησης του Αρχιεπισκόπου Ιακώβου.
Μετά την παραίτησή του έλαβε από τη Σύνοδο τον τίτλο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου πρώην Αθηνών και Πάσης Ελλάδος και καταστάθηκε Πρόεδρος της Μητρόπολης Αττικής και Μεγαρίδος, επιστρέφοντας στο εκεί ποιμαντικό του έργο. Το Συνοδικό Δικαστήριο, ασχολούμενο με τις εναντίον του καταγγελίες και εξετάζοντας 70 μάρτυρες, εξέδωσε ομόφωνη απόφαση, συνοδευόμενη από πόρισμα 135 σελίδων, με την οποία αθώωνε τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο.
Με την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967 και τη σύσταση αριστίνδην Συνόδου διοίκησης της Εκκλησίας της Ελλάδος, ζήτησε να συναντηθεί με τον Ιάκωβο ο πραξικοπηματίας στρατηγός Σπαντιδάκης, που του δήλωσε, πως έπρεπε να παραιτηθεί από το θρόνο της Μητρόπολης Αττικής, διότι οι θέσεις του για τις σχέσεις μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας ήταν αντίθετες με αυτές της "επαναστάσεως". Ο Αρχιεπίσκοπος αρνήθηκε την παραίτηση, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Μεγάλου Βασιλείου προς τον έπαρχο Μόδεστο. Από εκείνη τη στιγμή τέθηκε σε παρακολούθηση μέχρι και τη δημοσίευση του νόμου 214/67, με τον οποίο μπόρεσε η δικτατορία να τον καταδικάσει, αφαιρώντας του και τη διαποίμανση της επαρχίας του. Ακόμη θεσπίστηκε ειδική διάταξη στη, που προέβλεπε φυλάκισή του σε Ι. Μονή εντός της χώρας, οριζόμενης από απόφαση του "υπουργικού συμβουλίου".
Παρά τις προσωπικές διώξεις του ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος συμπαραστάθηκε ενεργά στους πολιτικούς κρατούμενους και εξόριστους από τη Χούντα και σε προσωπικότητες της αντίστασης. Συνάμα στήριξε και τους νέους της οργάνωσης "Ρήγας Φεραίος", που οδηγήθηκαν σε δίκη το 1971. Ο Γιάννης Ρέγκας, αγωνιστής του αντιδικτατορικού αγώνα, σε συνέντευξή του στην εκπομπή του Στέλιου Κούλογλου Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα  (Ημερομηνία προβολής 14/11/2005) ανέφερε σχετικά με τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο: ''«Μας ζήτησε να μας γνωρίσει ο τέως Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιάκωβος ο Βαβανάτσος, γύρω από τον οποίο είχαν υπάρξει προδικτατορικά σοβαρά προβλήματα και ο οποίος ήταν και μια εξέχουσα προσωπικότητα της αντίστασης. Την επαφή με τον Ιάκωβο είχα την τιμή να την κάνω εγώ. Ζήτησε εμένα ο Ιάκωβος. Κρατούσε επαφή μαζί μας, ζήτησε την γυναίκα του Λεωνίδα και ζήτησε ο Ιάκωβος να συναντηθεί με τα παιδιά της δίκης. Ο Κώστας, ο Φώτης, ο Σπηλιώτης είχαν πάει στην φυλακή και τη συνάντηση την έκανα εγώ μαζί του. Και διατήρησα αυτές τις σχέσεις μαζί του μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο οποίος ήταν ένα πρόσωπο, αυτό το κομμάτι της ζωής του δεν έχει αναδειχθεί, όλος ο παράνομος μηχανισμός του ΕΛΑΣ των υπολοίπων, Μεγαρίδος και των υπολοίπων της Αττικής ήταν σε εκκλησίες, τις οποίες τις κάλυπτε ο Ιάκωβος ο Βαβανάτσος.''
''Ήταν ένα πρόσωπο εξαιρετικών δυνατοτήτων και πολύ μεγάλου κύρους και είναι και ο μοναδικός Μητροπολίτης, γιατί είχε πια παραιτηθεί από Αρχιεπίσκοπος, ο οποίος δεν δέχτηκε να παραιτηθεί στη χούντα. Ο Σπαντιδάκης τον επισκέφθηκε και ζήτησε την παραίτησή του. Ο μοναδικός μητροπολίτης που δεν παραιτήθηκε και τον έδιωξε, λέγοντάς του "πηγαίνετε κύριοι, εγώ έχω Ιερά Σύνοδο, εσείς να πάτε στον στρατό σας"· όλοι οι άλλοι Μητροπολίτες παραιτηθήκανε.»''
Μετά την παραίτηση του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου (Κοτσώνη) το 1973, επισκέφθηκε τον Ιάκωβο ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σεραφείμ (Τίκκας) και του ζήτησε τη στήριξή του, προκειμένου να προωθηθεί στην ηγεσία της Εκκλησίας. Οι δύο τους διατηρούσαν φιλικές σχέσεις και ο Ιάκωβος τον είχε βοηθήσει να εκλεγεί Μητροπολίτης Άρτης και αργότερα Ιωαννίνων. Ανταποκρινόμενος στην παράκλησή του, δέχτηκε να κάνει, ότι ήταν δυνατό από μέρους του και του έδωσε κατευθύνσεις για την έξοδο από την εκκλησιαστική κρίση.
Η άνοδος Σεραφείμ στον αρχιεπισκοπικό θρόνο δημιούργησε στον Ιάκωβο την προσδοκία αποκατάστασής του στη Μητρόπολη Αττικής. Όμως η νέα διοίκηση δεν τον αποκατέστησε εξ αιτίας των αντιδράσεων των στρατιωτικών, οι οποίοι διατηρούσαν ακόμη την πολιτική εξουσία. Μεταπολιτευτικά προσπάθησε να δικαιωθεί προσφεύγοντας στην Ιερά Σύνοδο, αλλά παρ’ ότι αναγνωρίστηκε η ηθική ακεραιότητά του και η παράνομη καταδίκη του (βάσει του Α.Ν. 214/67), δεν επιτράπηκε η επιστροφή του στη Μητρόπολη Αττικής.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στην Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Σαλαμίνας. Πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 1984 στην Μονή Παναγίας Φανερωμένης, όπου και ετάφη. Η κηδεία του τελέστηκε στην Ιερά Μητρόπολη Αθηνών, χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κατηγορία:Μητροπολίτες Αττικής και Μεγαρίδος Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Άντι Σέρκις
Ο Άντριου Κλέμεντ "Άντι" Σέρκις (αγγλικά: Andrew Clement "Andy" Serkis, 20 Απριλίου 1964 - ) είναι Άγγλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας. Είναι ευρέως γνωστός, για τις motion capture ερμηνείες του και για τη συμμετοχή του σε γνωστούς ρόλους CGI χαρακτήρων, όπως το Γκόλουμ, στη σειρά Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και την ταινία του 2012 Χόμπιτ: Ένα Αναπάντεχο Ταξίδι, τον Κινγκ Κονγκ, στην ομώνυμη ταινία του 2005, και τον Καίσαρα (Σέζαρ) στην τριλογία επανεκκίνησης της σειράς Ο Πλανήτης των Πιθήκων (2011 - 2017).
Για τις ερμηνείες του στο motion capture έχει δεχθεί θετικές κριτικές, ενώ αποκαλείται και «νονός του motion capture». Έχει κερδίσει ένα βραβείο Empire, ένα National Board of Review, δύο βραβεία Saturn και ένα βραβείο του Σωματείου Ηθοποιών. Ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα με το ρόλο του στη βρετανική τηλεταινία Longford (2006), όπου υποδύθηκε έναν κατ' εξακολούθηση δολοφόνο, καθώς και στα Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, αυτή τη φορά για τον ρόλο του στην ταινία Sex & Drugs & Rock & Roll (2010). Είναι ιδιοκτήτης του motion capture συνεργείου The Imaginarium Studios, που εδρεύει στο Λονδίνο, το οποίο χρησιμοποίησε για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία Μόγλης: Ο θρύλος της Ζούγκλας.
Εκκλησία του Μεχάμν
Η εκκλησία του Μεχάμν (νορβ.: Mehamn kapell ή kyrkje) είναι ένα παρεκκλήσι το οποίο βρίσκεται στο χωριό Μεχάμν, στο δήμο Γκάμβικ, στην κομητεία Φίνμαρκ της Νορβηγίας, και ανήκει στην Εκκλησία της Νορβηγίας.
Το παρεκκλήσι χτίστηκε από τον αρχιτέκτονα Χανς Μάγκνους το 1965 και είναι φτιαγμένο από μπετόν.
Η πρόσβαση στην περιοχή γίνεται μέσω του επαρχιακού δρόμου 263 (Fv263) και 888 (Fv888).
Efes Pilsen
Η Efes Pilsen είναι τουρκική μάρκα μπύρας. Πήρε την ονομασία της από την Έφεσο. Η παραγωγή της ξεκίνησε από την ποτοποιία Anadolu Efes το 1969, αρχικά σε Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη και στη συνέχεια επεκτάθηκε σε περισσότερα μέρη ανά τον κόσμο.
Εκκλησία του Μεχάμν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Νορβηγία Κατηγορία:Προτεσταντικές εκκλησίες
Efes Pilsen
Έχει κερδίσει πολυάριθμα βραβεία, ορισμένα εκ των οποίων από διεθνούς κύρους οργανισμούς. Με τα χρόνια η μάρκα έχει βραβευτεί πολλές φορές με διακριτικά ποιότητας όπως χρυσό, αργυρό ή χάλκινο, τα οποία απονέμονται από το διεθνές ινστιτούτο για την ποιότητα, Monde Selection.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζύθος
Τζορτζ Χάρις
Ο Τζορτζ Χάρις (George Prideaux Robert Harris, 1775–1810) ήταν φυσιοδίφης και ο αναπληρωτής γενικός επιθεωρητής της Τασμανίας στην Αυστραλία από το 1803. Περιέγραψε πολλά από τα ενδημικά μαρσιποφόρα του νησιού, συμπεριλαμβανομένου του διαβόλου της Τασμανίας και της θυλακίνης. Ονόμασε τον διάβολο της Τασμανίας που περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον ίδιο το 1807, Didelphis ursina, ενώ τελικά το είδος ονομάστηκε Sarcophilus harrisii προς τιμήν του. Περιέγραψε επίσης και μερικά είδη φυτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί Κατηγορία:Βιολόγοι
Εθνικός ύμνος του Σουδάν
Αραβικοί στίχοι
نحن جند الله جند الوطن *** إن دعا داعي الفداء لم نخــن
نتحدى الموت عند المحن *** نشترى المجد بأغلى ثمن
يابني السودان هذا رمزكم *** يحمل العبء ويحمى أرضكم
Στίχοι στα ελληνικά (μετάφραση)
"Είμαστε ο στρατός του Θεού και της χώρας μας,
Ποτέ δεν πρέπει να αποτύχουμε όταν η πατρίδα μας καλεί να θυσιαστούμε.
Αψηφούμε το θάνατο στους δύσκολους καιρούς,
Θα αγοράσουμε τη δόξα, με οποιοδήποτε τίμημα.
Αυτή η γη είναι δική μας, είθε το Σουδάν να ζει αναγνωρισμένο ανάμεσα στα άλλα κράτη.
Λαέ του Σουδάν αυτή είναι η σημαία σου
Που θα επωμιστεί το φορτίο και θα προστατεύει τη γη σου."
Σημείωση
Ο σημερινός εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας του Σουδάν ήταν αρχικά ο ύμνος των Ενόπλων Δυνάμεων της αφρικανικής χώρας. Καθώς η ανεξαρτησία είχε επισπευστεί, οι ηγέτες του Σουδάν την περίοδο εκείνη δεν είχαν γράψει έναν νέο εθνικό ύμνο και αξιοποίησαν τον ύμνο των Ενόπλων Δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Σουδάν Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ανατολικής Ασίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ανατολικής Ασίας (EAFF) είναι ένας διεθνής, διοικητικός, ποδοσφαιρικός οργανισμός στην Ανατολική Ασία. Ιδρύθηκε στις 28 Μαΐου 2002. Έχει 10 ομοσπονδίες μέλη. , οι οποίες είναι ταυτόχρονα και μέλη στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου εκτός από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βόρειων Μαριάνων Νήσων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Α.Σ. Κεφαλονιά
Ο Αθλητικός Σύλλογος Κεφαλονιά είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο Αργοστόλι, στο νησί της Κεφαλονιάς, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Αργοστολίου «Αντώνης Τρίτσης». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2001 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το κίτρινο. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών βαθμίδων.
Ιστορική αναδρομή
Ο Α.Σ. Κεφαλονιά ιδρύθηκε το 2001, όταν ο ''Γ.Α.Σ. Κεφαλονιάς συγχωνεύτηκε με το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Κεφαλληνιακού Α.Ο. Δύο χρόνια μετά, με ιδιωτική πρωτοβουλία, ανακαινίστηκε το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Αργοστολίου «Αντώνης Τρίτσης»'', το οποίο ο σύλλογος χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα ως έδρα.
Την αγωνιστική περίοδο 2006-07, αξιοποιώντας τις βάσεις των προπονητών Κώστα Ζέρβα και Γιώργου Σκροπολίθα, η κεφαλονίτικη ομάδα κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α.Η., λαμβάνοντας παράλληλα το δικαίωμα συμμετοχής για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Γ' Εθνική Κατηγορία.
Ωστόσο το μετά το πέρας της περιόδου, λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων, κορμού αθλητών και νέων παραγόντων, αποφασίστηκε η προσωρινή αναστολή της λειτουργίας του ανδρικού τμήματος και η εθελοντική επιστροφή στα τοπικά πρωταθλήματα. Το τμήμα επαναλειτούργησε μετά από ένα χρόνο απουσίας την περίοδο 2010-11, λαμβάνοντας μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας Ε.Σ.ΚΑ.Η. Κατάφερε επιτυχώς να εισέλθει στη φάση των play-off ανόδου, χωρίς ωστόσο να πετύχει το στόχο του.
Την επόμενη χρονιά, 2011-12, πάντα στη Β' Κατηγορία, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 6η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα του ομίλου του.
Την αγωνιστική περίοδο 2013-14 ο σύλλογος διαγωνίστηκε στα πλαίσια του 2ου Ομίλου της Β' Κατηγορίας τον οποίο συνέθεσαν 10 ομάδες. Έχοντας συγκεντρώσει 16 νίκες και 2 ήττες έκλεισε τη χρονιά στην κορυφή της βαθμολογίας, λαμβάνοντας το δικαίωμα ανόδου στην Α2 Κατηγορία από το επόμενο φθινόπωρο. Τη χρονιά 2014-15 το Πρωτάθλημα της κατηγορίας αυτής οργανώθηκε σε έναν και μοναδικό Όμιλο των 14 συλλόγων. Η ομάδα της Κεφαλονιάς, με απολογισμό 23 νίκες και 3 ήττες, κατέκτησε το δεύτερο συνεχόμενό της Πρωτάθλημα, ανεβαίνοντας στην Α1 Κατηγορία. Και τις δύο αυτές πετυχημένες χρονιές στον πάγκο της ομάδας καθόταν ο Λεωνίδας Παπαδάτος.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο,2018-19, ο Α.Σ. Κεφαλονιά λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα τη, Β Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αχαΐας-Ηλείας.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Αργοστολίου «Αντώνης Τρίτσης», χωρητικότητας 1.200 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Μιχάλης Βασιλάτος.
Ιστορική αναδρομή
Μετά από προσωρινή αναστολή της λειτουργίας του, το γυναικείο τμήμα της ομάδας επαναλειτούργησε τον Αύγουστο του 2009. Μετά από δύο περιόδους, ωστόσο, αποφασίστηκε η απόσυρσή του από τα πρωταθλήματα της Ε.Σ.Κ.Α.Η., παρόλο που εξακολουθεί να παραμένει ενεργό και να συμμετέχει σε φιλικούς αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κεφαλληνίας-Ιθάκης Κατηγορία:Αργοστόλι Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2001 Κεφαλονια Ανδρων Κεφαλονια Γυναικων
Δημοτική Ενότητα Ακριτών
Η Δημοτική Ενότητα Ακριτών είναι δημοτική ενότητα του Δήμου Νεστορίου της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στη Μακεδονία που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011. Βρίσκεται στα δυτικά της περιφερειακής ενότητας, δυτικά της πόλης της Καστοριάς, στα σύνορα με την Αλβανία. Καταλαμβάνει έκταση 82,2 τ.χλμ. και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει συνολικό πληθυσμό 669 κατοίκους.
Οι κάτοικοι της περιοχής της Δ.Ε. Ακριτών συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σημαντικότερος αγωνιστής ήταν ο οπλαρχηγός Συμεών Κόρτσαλης από το Πολυάνεμο.
Οικισμοί
Οι οικισμοί που υπάγονται στη ''Δ.Ε. Ακριτών'' είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νεστορίου Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας
Μανουέλ Κίντας ντε Αλμέιντα
Ο Μανουέλ Κίντας ντε Αλμέιντα (Manuel Quintas de Almeida) ήταν στρατιωτικός του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Ηγήθηκε πραξικοπήματος το 1995 και κυβέρνησε για λιγότερο από μία εβδομάδα στη νησιωτική χώρα, μέχρι την παράδοση της εξουσίας πάλι σε πολιτικούς, βάσει συμφωνίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα 1957 και στη δεκαετία του ' 70 έγινε μέλος της νεολαίας του Κινήματος για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (MLSTP). Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στην Escola Comandante Benedito στη Λουάντα της Αγκόλας το 1978. Στη συνέχεια έγινε μέλος της φρουράς του Προέδρου Μανουέλ Πίντο ντα Κόστα.
Ως αξιωματικός του στρατού κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα, στις 15 Αυγούστου του 1995. Ο Πρόεδρος Μιγκέλ Τροβοάντα ανατράπηκε, ωστόσο έπειτα από διαπραγματεύσεις, ο ντε Αλμέιντα συμφώνησε να παραδώσει την εξουσία, στις 21 Αυγούστου του ιδίου έτους.
Απεβίωσε από άγνωστους λόγους υγείας, στις 26 Δεκεμβρίου του 2006 στην Πορτογαλία.
Παραπομπές
Αλμειντα Αλμειντα Κατηγορία:Πρόεδροι του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Βέξιε
Η Βέξιε (Växjö) είναι πόλη και έδρα του Δήμου της, στην κομητεία Κρόνομπεργκ (Kronoberg) της Σουηδίας. Είχε 66.275 κατοίκους (2016). Είναι το διοικητικό, πολιτιστικό και βιομηχανικό κέντρο της κομητείας Κρόνομπεργκ (Kronoberg) και η επισκοπική έδρα της μητρόπολης της Βέξιε. Η πόλη είναι η έδρα του Πανεπιστημίου Λινναίος.
Ετυμολογία
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τις λέξεις "väg" (οδός) και "sjö" (λίμνη), που σημαίνει ο δρόμος πάνω από την κατεψυγμένη λίμνη Βέξιε την οποία οι αγρότες χρησιμοποίησαν το χειμώνα για να φτάσουν στην λαϊκή αγορά που αργότερα έγινε η πόλη.
Η πιο πράσινη πόλη στην Ευρώπη
Η Βέξιε αυτονομάζεται "η πιο πράσινη πόλη στην Ευρώπη" από το 2007. Το βασίζει σε μια μακρά ιστορία δέσμευσης σε περιβαλλοντικά ζητήματα και φιλόδοξους στόχους για ένα πράσινο μέλλον. Είναι ένα όραμα που είναι κοινό με τους πολίτες και τις τοπικές επιχειρήσεις.
Το 2017, η Βέξιε απονεμήθηκε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Πράσινου Φύλλου 2018 από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το βραβείο απονέμεται σε πόλεις με λιγότερους από 100.000 κατοίκους που παρουσιάζουν καλά αποτελέσματα και φιλοδοξίες και δεσμεύονται να δημιουργήσουν πράσινη ανάπτυξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σουηδίας
Γλαύκος του Ιμβράσου
Ο Γλαύκος, γιος του Ιμβράσου, ηγεμόνας της Θράκης, αναφέρεται μόνο από τον Βιργίλιο στο έπος του «Αινειάδα». Στην Ιλιάδα αναφέρεται ο Πείροος, αδελφός του Γλαύκου, που πολέμησε μαζί του στον Τρωικό Πόλεμο με το μέρος των Τρώων. Συγκεκριμένα, ο Βιργίλιος αναφέρει ότι ο Γλαύκος ήταν ένας από τους Αινειάδες που ακολούθησε τον Αινεία στις περιπλανήσεις του μέχρι την Ιταλία, όπου ο γιος του Ιμβράσου βρήκε τον θάνατο από τα χέρια του Τούρνου.
Βασίλειος Δημητρίου
Ο Βασίλειος Δημητρίου από τη Λήμνο (γεν. 1806) υπήρξε Έλληνας στρατιωτικός. Πολέμησε σε πολλές μάχες στα τελευταία χρόνια της επανάστασης ως υπαξιωματικός. Παρασημοφορήθηκε με "χαλκούν" και "αργυρούν αριστείον ανδρείας". Μεταπολεμικά έζησε στη Φωκίδα.
Γλαύκος του Ιμβράσου
Πηγές
Γλαυκος Γλαυκος του Ιμβρα
Βασίλειος Δημητρίου
Η δράση του
Ο Βασίλειος Δημητρίου γεννήθηκε το 1806 στη Λήμνο. Συμμετοχή του στην Επανάσταση αναφέρεται το Σεπτέμβριο 1828, όταν υπηρετούσε ως στρατιώτης στο τάγμα του Τσάμη Καρατάσου. Τον επόμενο μήνα τον βρίσκουμε πένταρχο στην 6η εκατονταρχία της Ε΄ χιλιαρχίας του Νικολάου Κριεζώτη. Το Δεκέμβριο του 1830 κατατάσσεται ως στρατιώτης στον 4ο λόχο στο ΙΒ΄ Τάγμα του συμπατριώτη του Τριαντάφυλλου Τζουρά και σε έναν χρόνο έχει γίνει λοχίας.
Το 1831-1832 ακολούθησε το τάγμα στην Πελοπόννησο, για την καταστολή των ταραχών που ακολούθησαν τη δολοφονία του Καποδίστρια. Το 1835-1836 υπηρετούσε ως υπαξιωματικός στο Σώμα Εθνοφυλακής του Κίτσου Τζαβέλλα, στις παραμεθόριες περιοχές της Στερεάς Ελλάδος. Το 1836 κρίθηκε άξιος του χάλκινου αριστείου ανδρείας για τις υπηρεσίες του. Το Μάιο του 1844 έλαβε νέο παράσημο, το "αργυρούν αριστείον, ως εκπληρώσας καθήκοντα αξιωματικού", αν και ήταν μόνο υπαξιωματικός. Την εποχή αυτή ήταν κάτοικος Φωκίδας. Δεν υπάρχουν άλλα στοιχεία για τη δράση του και τη ζωή του. Δεν είναι γνωστό αν ήταν συγγενείς του οι επίσης Λήμνιοι αγωνιστές του '21 Κωνσταντίνος Δημητρίου, και Νικόλαος Δημητρίου, με τους οποίους συνυπηρέτησε κάποιες φορές.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπαξιωματικοί του στρατού ξηράς
Αέρηδες
Η λέξη Αέρηδες μπορεί να αφορά τα:
Οικονομικός φιλελευθερισμός
Οικονομικός φιλελευθερισμός είναι η ιδεολογική αντίληψη σύμφωνα με την οποία η οργάνωση της οικονομίας γίνεται με βάση το άτομο, ότι δηλαδή κατά το δυνατόν οι περισσότερες αποφάσεις λαμβάνονται από άτομα και όχι από συλλογικούς θεσμούς ή οργανώσεις. Περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών οικονομικών πολιτικών αλλά πάντα έχει ως θεμελιώδη χαρακτηριστικά την στήριξη στην οικονομία της αγοράς και την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Αν και ο οικονομικός φιλελευθερισμός μπορεί να υποστηρίξει ως έναν βαθμό κρατικές ρυθμίσεις, έχει γενικώς την τάση να αντιτάσσεται στις παρεμβάσεις του κράτους στην ελεύθερη αγορά όταν αυτές υποσκάπτουν το ελεύθερο εμπόριο και τον ανοιχτό ανταγωνισμό. Ωστόσο ο οικονομικός φιλελευθερισμός μπορεί να δεχτεί κρατικές παρεμβάσεις προκειμένου να αρθούν ιδιωτικά μονοπώλια καθότι περιορίζουν τη δυνατότητα ορισμένων ατόμων να λαμβάνουν αποφάσεις. Ενώ ο οικονομικός φιλελευθερισμός υποστηρίζει ότι οι αγορές θα πρέπει να είναι απελευθερωμένες από το κράτος, πιστεύει ότι το κράτος νομιμοποιείται να διαδραματίζει ουσιαστικό ρόλο στην παροχή δημοσίων αγαθών.
Ο οικονομικός φιλελευθερισμός συχνά συνδέεται με τη στήριξη στις ελεύθερες αγορές και στην ατομική ιδιοκτησία των κεφαλαιουχικών αγαθών, ενώ συχνά αντιπαραβάλλεται με παρεμφερή ιδεολογικά ρεύματα όπως ο σοσιαλφιλελευθερισμός και η σοσιαλδημοκρατία, τα οποία υποστηρίζουν εναλλακτικές εκδοχές του καπιταλισμού όπως ο κοινωνικός καπιταλισμός, ο κρατικός καπιταλισμός ή η μικτή οικονομία. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός αντιτάσσεται επίσης στον προστατευτισμό στηρίζοντας το ελεύθερο εμπόριο και τις ανοιχτές αγορές. Ιστορικά, ο οικονομικός φιλελευθερισμός αναπτύχθηκε ως απάντηση στον μερκαντιλισμό και τον φεουδαλισμό. Σήμερα ο οικονομικός φιλελευθερισμός εναντιώνεται σε μη καπιταλιστικά οικονομικά ρεύματα όπως ο σοσιαλισμός και οι κεντρικά σχεδιασμένες οικονομίες.
Ιδεολογική Βάση
Θεωρίες υπέρ του οικονομικού φιλελευθερισμού αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού ως αντίβαρο στον μερκαντιλισμό και την φεουδαρχία. Η πρώτη ολοκληρωμένη οικονομική θεωρία αναπτύχθηκε από τον Άνταμ Σμιθ ο οποίος υποστήριζε την ελάχιστη ανάμειξη του κράτους στην οικονομία αν και δεν ήταν αναγκαστικά αντίθετος με την παροχή βασικών δημοσίων αγαθών από το κράτος. Βεβαίως τα δημόσια αγαθά είχαν αρχικά πολύ περιορισμένο εύρος. Ο Σμιθ ισχυριζόταν ότι αν ο καθένας αφηνόταν να λαμβάνει μόνος του τις οικονομικές αποφάσεις που τον αφορούν αντί να ελέγχεται από το κράτος, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν μία αρμονική και πιο ίση κοινωνία στην οποία η ευημερία θα αυξάνεται αενάως. Αυτή η αντίληψη ενίσχυσε την μετάβαση προς το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα στα τέλη του 18ου αιώνα και την συνακόλουθη αποκαθήλωση του μερκαντιλιστικού συστήματος.
Η ατομική ιδιοκτησία και τα ατομικά συμβόλαια συνιστούν τη βάση του οικονομικού φιλελευθερισμού. Οι πρώτες θεωρίες βασίζονταν στην υπόθεση ότι η οικονομική δράση των ατόμων είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της επιδίωξης του ατομικού συμφέροντος (αόρατο χέρι). Η δυνατότητα των ατόμων να δρουν χωρίς περιορισμούς θα παρήγε τα καλύτερα αποτελέσματα για όλους (αυθόρμητη τάξη) υπό τον όρο ότι θα υπήρχαν ορισμένοι ελάχιστοι κανόνες σε ό,τι αφορά τη δημόσια πληροφόρηση και τη δικαιοσύνη όπως για παράδειγμα ότι σε κανέναν δεν θα επιτρέπονταν να εξαναγκάσει, να κλέψει ή να διαπράξει απάτη και ότι θα υπάρχει ελευθερία του λόγου και του τύπου.
Αρχικά, οι οικονομικά φιλελεύθεροι είχαν να αντιπαλέψουν τους υποστηρικτές των φεουδαρχικών προνομίων για τους πλούσιους, τις αριστοκρατικές παραδόσεις και την εξουσία των βασιλέων να σχεδιάζουν τις εθνικές οικονομίες με βάση τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα. Από το τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αυτοί οι αντίπαλοι είχαν σε μεγάλο βαθμό ηττηθεί.
Σήμερα ο οικονομικός φιλελευθερισμός συνδέεται με τον κλασικό φιλελευθερισμό, τον «νεοφιλελευθερισμό», τον «ιδιοκτησιακό» ελευθεριασμό και ορισμένες σχολές του συντηρητισμού.
Στάση ως προς τον κρατικό παρεμβατισμό
Ο οικονομικός φιλελευθερισμός αντιτάσσεται στην κρατική παρέμβαση επί τη βάσει της αντίληψης ότι το κράτος συχνά εξυπηρετεί κυρίαρχα επιχειρηματικά συμφέροντα, στρεβλώνοντας την αγορά προς όφελος τους και έτσι οδηγώντας την οικονομία σε μη αποδοτικά αποτελέσματα. Ο ορντοφιλελευθερισμός και διάφορες σχολές του σοσιαλφιλελευθερισμού που βασίζονται στον κλασικό φιλελευθερισμό επιφυλάσσουν έναν ευρύτερο ρόλο για το κράτος αλλά δεν επιθυμούν να αντικαταστήσουν την ιδιωτική πρωτοβουλία και την ελεύθερη αγορά με την κρατική πρωτοβουλία και τον οικονομικό σχεδιασμό. Για παράδειγμα, μία κοινωνική οικονομία της αγοράς είναι σε μεγάλο βαθμό μία οικονομία της ελεύθερης αγοράς και βασίζεται στο σύστημα των ελεύθερων τιμών και της ατομικής ιδιοκτησίας αλλά είναι επίσης θετική σε δράσεις του κράτους που προωθούν τις ανταγωνιστικές αγορές και σε προγράμματα κοινωνικής πρόνοιας που έχουν ως στόχο την αντιμετώπιση των ανισοτήτων που προκαλούν τα αποτελέσματα της ελεύθερης αγοράς. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός υποστηρίζει ακόμη την «ισότητα ευκαιριών» (επίσης γνωστή ως «κοινωνική κινητικότητα») επειδή θεωρεί ότι η έλλειψη ίσων ευκαιριών θα οδηγήσει σε αύξηση των ιδιωτικών μονοπωλίων και ως εκ τούτου θα περιορίσει την ατομική ελευθερία.
Στάση ως προς τη δημόσια πρωτοβουλία
Ο οικονομικός φιλελευθερισμός μπορεί να υποστηρίξει τη δημόσια πρωτοβουλία για την παροχή δημοσίων αγαθών. Για παράδειγμα, ο Άνταμ Σμιθ πίστευε ότι το κράτος έχει ρόλο στην παροχή αγαθών όπως δρόμοι, κανάλια, γέφυρες και σχολεία τα οποία δεν μπορούν να παρασχεθούν αποτελεσματικά από ιδιωτικούς φορείς. Ωστόσο προτιμούσε η αποπληρωμή των εν λόγω αγαθών να γίνεται αναλογικά με την κατανάλωση τους (π.χ. διόδια). Επιπλέον, υποστήριζε τους «αντί-δασμούς», προκειμένου να αναπτυχθεί το ελεύθερο εμπόριο, όπως επίσης τα πνευματικά δικαιώματα και τις πατέντες ώστε να ενισχυθεί η καινοτομία. Περαιτέρω έρευνα από τον Robert Cox υπογράμμισε την σημασία της καινοτομίας και τον βαθύτερο ρόλο που διαδραματίζει στην ελεύθερη αγορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Καπιταλισμός
Αρόη (αρχαία πόλη)
right|thumb|300px|Χάρτης της αρχαίας Αχαΐας right|thumb|300px|Αρχαία λείψανα στο κάστρο της Πάτρας Η Αρόη ήταν αρχαία πολίχνη στην Αχαΐα.
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την ίδρυσή της. Η μία αναφέρει ότι ο Ευρύπυλος, γιος του Ευδαίμονος, βασιλιάς της Θεσσαλίας, μετά τον Τρωικό Πόλεμο, επικεφαλής Θεσσαλών ίδρυσε στην Αρόη αποικία. Η δεύτερη εκδοχή, η οποία και έχει επικρατήσει, λέει ότι η πόλη ιδρύθηκε από τον Εύμηλο, αυτόχθονα βασιλιά των Αιγιαλέων, ο οποίος με τη βοήθεια του Τριπτόλεμου από την Ελευσίνα εισήγαγε την καλλιέργεια των δημητριακών και από το όργωμα (Άροση) της γης πήρε το ονομά της. Ο Εύμηλος μαζί με τον Τριπτόλεμο οίκισαν ακολούθως την Άνθεια, η οποία έλαβε το όνομά της από το γιο του Ευμήλου Ανθεία. Ενδιάμεσα ιδρύθηκε μια νέα πόλη, η Μεσάτη. Στη συνέχεια την περιοχή κατέλαβε ο Πρευγένης μαζί με τον γιο του Πατρέα και τις συνένωσαν, ιδρύοντας μια νέα πόλη, τις Πάτρες που σημαίνει πατρίδα.
Σύμφωνα με τις ανασκαφικές έρευνες που έχουν γίνει, η Αρόη τοποθετείται στη σημερινή περιοχή της Άνω πόλης και στο Κάστρο της Πάτρας, όπου έχουν βρεθεί πολλά αρχαία λείψανα.
Κωνσταντίνος Δημητρίου (Λήμνιος)
Ο Κωνσταντίνος Δημητρίου από τη Λήμνο (γενν. το 1803) υπήρξε αγωνιστής στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πολέμησε σε πολλές μάχες ως υπαξιωματικός. Μετά την επανάσταση έφτασε έως το βαθμό του ανθυπολοχαγού. Παρασημοφορήθηκε με "χαλκούν αριστείον ανδρείας". Μεταπολεμικά έζησε στο Σάλεσι (Αυλώνας Αττικής).
Η δράση του
Ο Κωνσταντίνος Δημητρίου γεννήθηκε στη Λήμνο το 1803. Συμμετοχή του στην Επανάσταση αναφέρεται από το 1824, όταν υπηρετούσε ως στρατιώτης στην άμυνα της Ύδρας υπό τις διαταγές του συμπατριώτη του Τριαντάφυλλου Τζουρά και του Βάσου Μαυροβουνιώτη. Με το σώμα του τελευταίου μετείχε στην εκστρατεία Αρκαδιάς - Τριπολιτσάς κατά του Ιμπραήμ.
Μεταγενέστερα μεταπήδησε στο ιππικό και το 1830 υπηρετούσε ως πένταρχος υπό τον στρατηγό Χατζηχρήστο στη μάχη της Αθήνας. Με την ίδρυση των ελαφρών ταγμάτων κατατάσσεται στο ΙΒ΄ τάγμα του Τριαντάφυλλου Τζουρά, στον 4ο λόχο, όπως και άλλοι Λήμνιοι στρατιώτες και υπαξιωματικοί. Με το λόχο του μετείχε στις μάχες για την οριστικοποίηση των συνόρων του ελληνικού κράτους, υπό την γενική αρχηγία του Δημ. Υψηλάντη. Μεταξύ άλλων το Δεκέμβριο του 1830 μετέχει στη μάχη του Μαρτίνου Λοκρίδας. Το 1831, μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, ακολούθησε το τάγμα στην Πελοπόννησο για την αντιμετώπιση των ταραχών που ξέσπασαν. Είναι πλέον δεκανέας αλλά τον Απρίλιο του 1832 έχει προαχθεί σε ανθυπολοχαγό, ως ανταμοιβή των υπηρεσιών που πρόσφερε στην κυβέρνηση Αυγουστίνου Καποδίστρια.
Την οθωνική περίοδο υπηρέτησε στο Σώμα Εθνοφυλακής και το 1836 του απονεμήθηκε το χάλκινο αριστείο ανδρείας, το οποίο παρέλαβε με τρία χρόνια καθυστέρηση. Μετά την αποστράτευσή του εγκαταστάθηκε στο Σάλεσι, τη σημερινή Αυλώνα Αττικής και δεν είναι γνωστές άλλες λεπτομέρειες για τη ζωή και την οικογένειά του. Επίσης, δεν είναι γνωστό αν ήταν συγγενής του ο επίσης Λήμνιος αγωνιστής του '21 Βασίλειος Δημητρίου, με τον οποίο συνυπηρέτησε κάποιες φορές.
Όμως, πιθανότατα είχε στενή συγγένεια με έναν άλλο Λήμνιο αγωνιστή, τον Νικόλαο Δημητρίου, ο οποίος υπηρέτησε ως απλός στρατιώτης στα ίδια μέρη (εκστρατείες Αρκαδιάς-Τρίπολης, επιχειρήσεις Καποδίστρια, μάχη Μαρτίνου) και στρατιωτικά σώματα (Μαυροβουνιώτη, Τρ. Τζουρά, Δ. Υψηλάντη) με τον Κωνσταντίνο και το 1837 τιμήθηκε με το "σιδηρούν αριστείον ανδρείας". Ο Νικόλαος Δημητρίου εγκαταστάθηκε στη Θήβα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού
Γλαύκος ο Κυζικηνός
Ο Κυζικηνός Γλαύκος ήταν ένας ήρωας από την πόλη Κύζικο της Προποντίδας. Ο βασιλιάς της Κυζίκου είχε υποδεχθεί φιλόξενα τους Αργοναύτες όταν είχαν περάσει από εκεί πηγαίνοντας για το χρυσόμαλλο δέρας. Ωστόσο, μετά την αναχώρησή τους, μια τρικυμία τους έφερε πίσω στην Κύζικο την επόμενη νύχτα. Τότε οι Κυζικηνοί νόμισαν ότι ήταν πειρατές και τους πολέμησαν. Στα πλαίσια αυτής της νυκτερινής μάχης, ο Ηρακλής, που συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία, σκότωσε τον Γλαύκο, που πολεμούσε στην πρώτη γραμμή.
Πηγές
Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αργοναυτική εκστρατεία Κατηγορία:Αρχαίοι Κυζικηνοί
Αρχαία Σπάρτη
Η Σπάρτη (Σπάρτα στη Δωρική διάλεκτο, Σπάρτη στην Αττική διάλεκτο) ήταν πόλη-κράτος στην Αρχαία Ελλάδα που ήταν χτισμένη στις όχθες του ποταμού Ευρώτα στη Λακωνία στο νότιο ανατολικό μέρος της Πελοποννήσου. Ήταν αποικία λαών της Βοιωτίας που λόγω υπερπληθυσμού εγκατέλειψαν την κεντρική Ελλάδα και αποίκισαν την Πελοπόννησο. Έχει μείνει γνωστή στην παγκόσμια ιστορία για τη στρατιωτική δύναμή της, την πειθαρχία της και το μεγάλο αριθμό των δούλων της. Επίσης, είναι γνωστή και στην Ελληνική Μυθολογία, κυρίως για τον μύθο της Ωραίας Ελένης. Η στρατιωτική δύναμη της Σπάρτης οφειλόταν στο σύστημά της Αγωγής που είχε επιβάλει η νομοθεσία του Λυκούργου, κάτι που ήταν μοναδικό στην Αρχαία Ελλάδα. Η ιστορική περίοδος της Σπάρτης αρχίζει μετά την Κάθοδο των Δωριέων γύρω στο 1100 π.Χ., (αν και η αρχαιολογία υποστηρίζει ότι η κάθοδος των Δωριέων έγινε αργότερα) και τελειώνει κατά τη διάρκεια της Ρωμαιοκρατίας. Η περιοχή αποτελούσε ήδη από τους προιστορικούς χρόνους αποικία λαών της Βοιωτίας, πράγμα που εξηγεί και τους πολιτικούς θεσμούς και τις παραδόσεις της Αρχαίας Σπάρτης. Όπως μάλιστα διαφαίνεται από τις αρχαίες παραδόσεις, οι κάτοικοι της ποτέ δεν ξέχασαν την καταγωγή τους από τη Βοιωτία.
Κατά τη διάρκεια της Κλασσικής Αρχαιότητας η Σπάρτη ήταν μία από τις δύο πιο ισχυρές πόλεις-κράτη στην Αρχαία Ελλάδα, μαζί με την Αθήνα. Η Σπάρτη άρχισε να αναδύεται ως πολιτικο-στρατιωτική δύναμη στην Ελλάδα κατά την αρχή της Αρχαϊκής Εποχής μετά το τέλος των σκοτεινών χρόνων της Γεωμετρικής Εποχής και έφτασε στην απόλυτη ακμή της μετά τη νίκη της στον Πελοποννησιακό Πόλεμο επί της Αθήνας και των συμμάχων της, όταν και πέτυχε να επιβάλει την ηγεμονία και την επιρροή της στο μεγαλύτερο μέρος του αρχαιοελληνικού κόσμου. Η ηγεμονία της δεν κράτησε πολύ και μετά τις ήττες της από τους Θηβαίους το 371 π.Χ. στα Λεύκτρα και το 362 π.Χ. στη Μαντίνεια έχασε την παλαιά της δύναμη, ταυτόχρονα και με την άνοδο του βασιλείου της Μακεδονίας άρχισε να παίζει έναν δευτερεύοντα ρόλο στα ελληνικά θέματα. Κάποιες αναλαμπές τον 3ο αιώνα π.Χ. δεν εμπόδισαν την παρακμή της ακολουθώντας τη μοίρα του υπόλοιπου ελληνικού κόσμου που κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους. Όμως και κατά τη διάρκεια της Ρωμαιοκρατίας συνέχισε να αποτελεί πόλο έλξης λόγω της πλούσιας ιστορίας της.
Γεωγραφικό πλαίσιο
Η αρχαία Σπάρτη βρισκόταν στο μέσο της κοιλάδας του Ευρώτα (στη λεγόμενη Κοίλη Λακεδαίμονα, στη δυτική όχθη του ποταμού) και περιβαλλόταν από χαμηλούς λόφους (την ακρόπολη και το Κλαράκι βόρεια, την Ευαγγελίστρια δυτικά και Τούμπανο και Ξενία νοτιοανατολικά) και από το ρέμα της Μαγούλιτσας (νοτιοδυτικά). Αρχικά τη συγκροτούσαν τέσσερις κώμες-συνοικισμοί: η Κυνόσουρα, που βρισκόταν στους δύο λόφους νοτιοανατολικά της πόλης, η Πιτάνη, που εντοπίζεται δυτικά (στη θέση της σημερινής Μαγούλας), οι Λίμνες, που εκτείνονταν ανατολικά μέχρι τον Ευρώτα, και η Μεσόα, ο κεντρικός συνοικισμός της αρχαίας Σπάρτης, που αναπτυσσόταν στην περιοχή γύρω από τον «τάφο του Λεωνίδα». Αργότερα προστέθηκε και ένας πέμπτος συνοικισμός, οι Αμύκλες.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Θουκυδίδη, κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., το σπαρτιατικό κράτος εκτεινόταν στα δύο πέμπτα της Πελοποννήσου, περίπου δηλαδή 8.500 τ.χλμ., έκταση τριπλάσια των Αθηνών. Περιελάμβανε δύο κύριες περιοχές, τις οποίες διαχώριζαν οροσειρές.
Η Λακωνία, αν επιθυμούμε να την ορίσουμε αυστηρά, περιορίζεται στα δυτικά από το όρος Ταΰγετος, ενώ στον νότο και την ανατολή από το Μυρτώο Πέλαγος. Τα σύνορά της στον βορρά ήταν ευμετάβλητα: το 545 π.Χ. η Σπάρτη, υπό τον βασιλιά της Εχέστρατο, κατέκτησε την εύφορη πεδιάδα της Κυνουρίας, την οποία είχε αποικήσει σύμφωνα με τον μύθο ο Κύνουρος, γιος του Περσέα από το Άργος. Έκτοτε τα όρια της περιοχής περνούν από τα περίχωρα της Θυρέας (κοντά στο σύγχρονο Άστρος), η περιοχή της κόμης του Τυρού και των Πρασιών ήταν τα φυσικά σύνορα και ποτέ δεν χάθηκαν από τη Σπάρτη, το νότιο τμήμα του Παρθενίου όρους, την κοιλάδα του Ευρώτα (περιλαμβάνοντας και τη Σκυρίτιδα) και έπειτα την περιοχή στα πόδια του Χελμού, που ταυτίζεται με τη Βελμινάτιδα.
Η Μεσσηνία, η οποία κατακτήθηκε κατά τους ομώνυμους πολέμους, περικλείεται στα βόρεια από τον ποταμό Νέδα και τα Αρκαδικά Όρη, στα ανατολικά από το όρος Ταΰγετος, στα νότια από τον Μεσσηνιακό Κόλπο και στα δυτικά από το Ιόνιο Πέλαγος. Περιλαμβάνει μεγάλους ορεινούς όγκους, ανάμεσα στους οποίους τα όρη της Κυπαρισσίας και την Ιθώμη. Στο μέσον βρίσκεται η κοιλάδα της Μεσσηνίας, την οποία βρέχει ο ποταμός Πάμισος.
Τη Λακωνική Πολιτεία αποτελούσαν αρχικά τέσσερις κώμες με τα ονόματα Κόνουρα, Λίμναι, Μεσόα και Πιτάνα. Μια πέμπτη, σε απόσταση κάποιων χιλιομέτρων, οι Αμύκλαι, προστέθηκαν σε μια άγνωστη εποχή.
Τοπωνύμια στον μύθο
Ο περιηγητής Παυσανίας παραθέτει πλούσιες πληροφορίες σχετικά με τη μυθολογική προέλευση πολλών από τα παραπάνω χαρακτηριστικά τοπωνύμια. Σύμφωνα με τη διήγηση των Σπαρτιατών, πρώτος βασιλιάς της χώρας τους (που τότε δεν αποκαλούταν έτσι) ήταν ο Λέλεγας. Από το όνομά του και οι κάτοικοι ονομάζονταν Λέλεγες. Ο βασιλιάς απέκτησε δύο παιδιά: τον Μύλη και τον Πολυκάονα. Ο δεύτερος νυμφεύτηκε την κόρη του βασιλιά του Άργους Τρίοπα, την όμορφη Μεσσήνη. Εκείνη, αντιλαμβανόμενη πως ο άνδρας της ως δευτερότοκος δεν θα αναλάμβανε ποτέ τον θρόνο, τον προέτρεψε να εγκαταλείψουν τη χώρα. Περνώντας τα βουνά ανακάλυψαν μια μεγάλη και εύφορη πεδιάδα. Εκεί έχτισαν μια πόλη, τη Μεσσήνη. Ο Πολυκάονας έγινε βασιλιάς της χώρας εκείνης που ονόμασε επίσης από τη σύζυγό του, Μεσσηνία.
Στη Σπάρτη, τον Λέλεγα διαδέχτηκε ο Μύλης και τον Μύλη ο Ευρώτας. Ο ευφυής αυτός βασιλιάς εμπνεύστηκε ένα μεγαλεπήβολο έργο. Την κοιλάδα στην οποία βρισκόταν η χώρα του πλημμύριζε ένας ποταμός σχηματίζοντας μια μεγάλη λίμνη. Με την κατασκευή μιας διώρυγας ο ποταμός περιορίστηκε στην κοίτη του, αφήνοντας ελεύθερη την εύφορη κοιλάδα. Έτσι ο ποταμός πήρε το όνομα του βασιλιά, Ευρώτας. Ο Ευρώτας δεν άφησε αρσενικούς απογόνους, ωστόσο είχε μια κόρη, τη Σπάρτη. Διάδοχος ορίστηκε ο αρραβωνιαστικός της, ο Λακεδαίμονας. Ο βασιλιάς αυτός έδωσε το όνομά του στη χώρα του. Για πρωτεύουσά του έχτισε μια πόλη, την οποία ονόμασε Σπάρτη, τιμώντας τη σύζυγό του. Έδωσε δε και στο μεγάλο βουνό που χώριζε τη χώρα του από τη Μεσσηνία το όνομα της μητέρας του, της Ταϋγέτης. Τέλος, ο γιος του, ο Αμύκλας, άφησε και ο ίδιος το όνομά του στην ιστορία, χτίζοντας μια πόλη, γνωστή ως Αμύκλαι.
Σημειώνεται πως απόγονοι αυτών των προσώπων ήταν, σύμφωνα πάντα με την προφορική παράδοση, οι ήρωες του τρωικού κύκλου: Ελένη, Κλυταιμνήστρα, Διόσκουροι και Πηνελόπη.
Προϊστορία
Είναι δύσκολο για τους σύγχρονους μελετητές να ανασυνθέσουν την προϊστορία της Αρχαίας Σπάρτης, καθώς οι γραπτές πηγές είναι πολύ απομακρυσμένες χρονικά από τα γεγονότα, τα οποία είχαν ήδη κατά πολύ αλλοιωθεί από την προφορική παράδοση. Εντούτοις, η αρχαιότερη σίγουρη ένδειξη ανθρώπινης εγκατάστασης στην περιοχή της Σπάρτης είναι η εύρεση κεραμικών που χρονολογούνται στη Μέση Νεολιθική περίοδο κοντά στο Κουφόβουνο, περίπου δυο χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης. Αυτά είναι τα αρχαιότερα ίχνη του αυθεντικού Μυκηναϊκού Σπαρτιατικού πολιτισμού, στον οποίο γίνεται αναφορά στην Ιλιάδα.
Ο πολιτισμός αυτός φαίνεται πως έπεσε σε παρακμή προς το τέλος της Εποχής του Χαλκού, όταν ελληνικές πολεμικές φυλές Δωριέων από την Ήπειρο και τη Μακεδονία κατέβηκαν και εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο. Οι Δωριείς κατά τα φαινόμενα άρχισαν να επεκτείνουν τα σύνορα της σπαρτιατικής επικράτειας προτού καν ιδρύσουν το δικό τους κράτος. Πολέμησαν ενάντια στους Δωριείς του Άργους στα ανατολικά και νοτιοανατολικά, καθώς και τους Αρκάδες Αχαιούς στα βορειοδυτικά. Επίσης υπάρχουν ενδείξεις πως η ίδια η Σπάρτη, εξαιρετικά δυσπρόσιτη εξαιτίας της τοπογραφίας της κοιλάδας του Ταΰγετου, κρίθηκε από την εποχή εκείνη επαρκώς ασφαλής, γι’ αυτό και δεν οχυρώθηκε ποτέ.
Ανάμεσα στον 8ο και 7ο αιώνα π.Χ. οι Σπαρτιάτες γνώρισαν μια περίοδο αναρχίας και εσωτερικών συγκρούσεων, για την οποία παραθέτουν μαρτυρίες τόσο ο Ηρόδοτος, όσο και ο Θουκυδίδης. Ως αποτέλεσμα προχώρησαν σε μια σειρά πολιτικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων τις οποίες αργότερα απέδωσαν σε έναν ημι-μυθικό νομοθέτη, τον Λυκούργο. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις σηματοδοτούν την ανατολή της Κλασικής Σπάρτης.
Κλασική Σπάρτη
μικρογραφία|Απεικόνιση της αγοράς της αρχαίας Σπάρτης, 19ος αιώνας μικρογραφία|Αναπαράσταση οδού της αρχαίας Σπάρτης, 19ος αιώνας Κατά τον Δεύτερο Μεσσηνικό Πόλεμο, η Σπάρτη αναδείχτηκε μεγάλη δύναμη τόσο σε τοπικό όσο και σε πανελλήνιο επίπεδο. Κατά τους επόμενους αιώνες, η φήμη της στρατιωτικής δύναμης των σπαρτιατών δεν είχε αντάξιά της. Το 480 π.Χ. μια μικρή δύναμη Σπαρτιατών, Θεσπιέων και Θηβαίων με επικεφαλής τον βασιλιά Λεωνίδα διεξήγαγε μια θρυλική μάχη μέχρις έσχατων στις Θερμοπύλες απέναντι στον κολοσσιαίων διαστάσεων περσικό στρατό, προκαλώντας αναρίθμητες απώλειες προτού τελικά περικυκλωθεί. Η υπεροχή του εξοπλισμού και της στρατιωτικής τέχνης των οπλιτών της σπαρτιατικής φάλαγγας φάνηκε και πάλι ένα χρόνο αργότερα όταν ο σπαρτιατικός στρατός, αυτή τη φορά σε απαρτία, οδήγησε μια συνδυασμένη δύναμη ελληνικών πόλεων κατά των Περσών στις Πλαταιές.