cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φορμπάκ
Από τον Μεσαίωνα έως το τέλος του Παλαιού καθεστώτος
Το παρεκκλήσι του Τιμίου Σταυρού στο Φορμπάκ αναφέρεται το 1338 σε επιστολή του επισκόπου του Μετς με το όνομα capella saca crucis juxta Forbachum, χτίστηκε αναμφίβολα τον 13ο αιώνα. Τροποποιήθηκε σημαντικά τον 14ο και 15ο αιώνα. Υπέστη σοβαρές ζημίες κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου.
Όπως για ολόκληρη την περιοχή, ο Τριακονταετής πόλεμος ήταν ιδιαίτερα οδυνηρός και καταστροφικός. Το Δουκάτο της Λωρραίνης κατελήφθη από τα γαλλικά στρατεύματα το 1634. Το κάστρο Σλόσμπεργκ και τα γύρω τείχη κατεδαφίστηκαν το 1635 με εντολή του Γάλλου υπουργού καρδινάλιου Ρισελιέ. Το παρεκκλήσι του Τιμίου Σταυρού υπέστη καταστροφές την ίδια περίοδο.
Το 1697, ο Λεοπόλδος, δούκας της Λωρραίνης αποκαταστάθηκε στα δικαιώματά του με τη συνθήκη του Ρίσβικ, η οποία τερμάτισε τον πόλεμο του Συνδέσμου του Άουγκσμπουργκ.
Εικονομαχία
Σιλέντιον
Οι αντιδράσεις αυτές έκαναν από δύσκολη έως αδύνατη τη σύγκληση οικουμενικής συνόδου για το θέμα. Τότε ο Λέων αποφάσισε να συγκαλέσει μια ευρεία σύσκεψη, ένα «σιλέντιον», στις 7 Ιανουαρίου 730, για να απαλύνει τη δυσάρεστη εντύπωση που θα προκαλούσε η επιμονή της κοσμικής εξουσίας να επιβάλει στην Εκκλησία προσωπικές απόψεις για το σπουδαίο θεολογικό θέμα. Έπειτα από βασιλική πρόσκληση έλαβαν μέρος σε αυτό κρατικοί λειτουργοί, αυλικοί και ο πατριάρχης με τους συνοδικούς. Ο πατριάρχης Γερμανός αντιτάχθηκε με σθένος και αξίωσε τη σύγκληση οικουμενικής συνόδου, η οποία θα ενέκρινε τη δογματική καινοτομία.
Φορμπάκ
Από τον Μεσαίωνα έως το τέλος του Παλαιού καθεστώτος
Το 1716, ο Σουηδός βαρώνος Χένινγκ φον Στράλενχαϊμ αγόρασε την περιοχή του Φορμπάκ. Ο Χένινγκ κατασκεύασε τη νέα του κατοικία, το κάστρο Μπαραμπινό. Για να εκμεταλλευτεί πιο ορθολογικά το δάσος, τον κύριο πλούτο της κομητείας δημιούργησε ένα εργοστάσιο υαλουργίας.
Εικονομαχία
Σιλέντιον
Τα κείμενα των χρονογράφων συνδέουν τους χρόνους των διωγμών των εικόνων με την πτώση του μορφωτικού επιπέδου. Η επικράτηση του διωγμού των εικόνων συμπίπτει με την οπισθοδρόμηση των κλασικών γραμμάτων· για αυτό οι εικονόφιλοι κατηγόρησαν την αντίπαλη παράταξη για απαιδευσία, ενώ την οριστική αποτυχία της εικονομαχικής κινήσεως ακολουθεί η στροφή προς τον αρχαίο κόσμο και η προβολή ανθρωπιστικών ροπών στο ιστορικό προσκήνιο. Σημειωτέον όμως ότι ο Θεοφάνης αναφέρεται (σημ.12) μόνο στην «ευσεβή παίδευσιν» και ότι στα χρόνια του τελευταίου εικονομάχου Θεόφιλου παρατηρείται λαμπρή ανάπτυξη της επιστήμης και των τεχνών.
Φορμπάκ
Από τον Μεσαίωνα έως το τέλος του Παλαιού καθεστώτος
Το 1736, η Λωρραίνη επέστρεψε στη γαλλική κυριαρχία και παραχωρήθηκε στον πεθερό του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΕ', τον εξόριστο πρώην βασιλιά της Πολωνίας Στανισλάς Λεστσίνσκι για όσο διάστημα θα ζούσε. Μετά το θάνατό του το 1766 έγινε γαλλική επαρχία.
Την ίδια περίπου εποχή, η χορεύτρια Μαριάν Καμάς, (γεννήθηκε το 1734 στο Στρασβούργο), έγινε η δεύτερη κόμισσα του Φορμπάκ. Ενέπνευσε τέτοιο πάθος στον δούκα Χριστιανό Δ΄ του Τσβάιμπρυκεν, ο οποίος παραβίασε τα έθιμα της εποχής και να την παντρεύτηκε με μοργανατικό γάμο το 1751. Ο δούκας αγόρασε την κομητεία του Φορμπάκ το 1757. Από το 1775, η κόμισσα ζούσε στο κάστρο του Φορμπάκ, διατηρώντας μια πραγματική αυλή εκεί.
Εικονομαχία
Σχέσεις με τη Δύση
Ο Λεοντας Γ΄ απέτυχε να επιβάλλει την εικονομαχία στην απόμερη Ιταλία και οι σχέσεις Κωνσταντινούπολης-Ρώμης επιδεινώθηκαν. Μετά τη δημοσίευση του εικονοκλαστικού διατάγματος, που κατέστησε την εικονομαχική διδασκαλία επίσημο δόγμα του κράτους και της Εκκλησίας, ήταν πλέον αναπόφευκτη η ανοικτή ρήξη, που υποδαυλιζόταν από καιρό. Ο πάπας Γρηγόριος Γ΄ καταδίκασε σε σύνοδο τις εικονομαχικές απόψεις του Λέοντος κι αυτός ο τελευταίος έριξε τους απεσταλμένους του Γρηγορίου Γ' στη φυλακή. Τη θρησκευτική διαφωνία ακολούθησε η πολιτική αποξένωση. Πρώτες πολιτικές συνέπειες της εικονομαχίας ήταν η διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στην Κωνσταντινούπολη και τη Ρώμη και η επικίνδυνη αποδυνάμωση της θέσεως του Βυζαντίου στην Ιταλία.
Ιωάννης ο Δαμασκηνός
thumb|225px|Ο [[Ιωάννης ο Δαμασκηνός|Ιωάννης Δαμασκηνός]] Τις εικονοφιλικές απόψεις υπερασπίστηκε θεωρητικά ένας απ’ τους μεγαλύτερους θεολόγους της εποχής του, ο Ιωάννης Δαμασκηνός, ένας Σύρος που κατείχε ανώτερο αξίωμα στην αυλή του χαλίφη της Δαμασκού και που αργότερα περιβλήθηκε το μοναχικό ράσο στη Μονή αγίου Σάββα στα Ιεροσόλυμα. Οι τρεις «Περὶ εἰκόνων» λόγοι του αποτελούν αν όχι το γνωστότερο πάντως το πιο πρωτότυπο και λογοτεχνικά αρτιότερο έργο του Δαμασκηνού. Ο Ιωάννης απέκρουσε την κατηγορία ότι η λατρεία των εικόνων αποτελεί ανανέωση της εθνικής ειδωλολατρίας και ανέπτυξε μια ιδιότυπη εικονοσοφία, σύμφωνα με την οποία η εικόνα είναι σύμβολο και μέσο με τη νεοπλατωνική έννοια. Την εικόνιση του Χριστού συνδύασε ο Ιωάννης με το δόγμα της ενσαρκώσεως και με τον τρόπο αυτό συνέδεσε το ζήτημα των εικόνων με τη διδασκαλία περί σωτηρίας. Το θεολογικό σύστημα τού Δαμασκηνού καθόρισε αποφασιστικά όλη τη μετέπειτα εξέλιξη της διδασκαλίας των εικονόφιλων.
Φορμπάκ
Από τον Μεσαίωνα έως το τέλος του Παλαιού καθεστώτος
Το 1738 γεννήθηκε στο Φορμπάκ ο Ζαν-Νικολά Ουσάρ, μελλοντικός στρατηγός της Επανάστασης, του οποίου το όνομα είναι χαραγμένο στο βάθρο της Αψίδας του Θριάμβου στο Παρίσι. μικρογραφία|250x250εσ|Το παλιό ορυχείο Σιέζ Σιμόν
Εικονομαχία
Κωνσταντίνος Ε'
Η ένταση της διαμάχης εικονομάχων και εικονολατρών κορυφώθηκε επί Κωνσταντίνου Ε’, ο οποίος εξαπέλυσε εκστρατεία τρομοκράτησης των μοναχών και καταστροφής των μονών που ήταν προπύργια εικονολατρίας.
Η ανταρσία του Αρτάβασδου
Στο προσκήνιο βρέθηκε ο Αρτάβασδος, που ως στρατηγός του θέματος των Ανατολικών είχε βοηθήσει παλαιότερα τον Λέοντα να καταλάβει το θρόνο και είχε λάβει ως ένδειξη ευχαριστίας την κόρη του για σύζυγο, είχε τιμηθεί με τον τίτλο του κουροπαλάτη και είχε διορισθεί κόμης του θέματος Οψικίου. Ο Αρτάβασδος εμφανίστηκε ως οπαδός των εικονόφιλων και λόγω της θέσης του ως διοικητή των στρατευμάτων του μεγαλύτερου και σπουδαιότερου θέματος αποτόλμησε το σφετερισμό του θρόνου.
Φορμπάκ
Σύγχρονη εποχή
Το Φορμπάκ κατάφερε να εκμεταλλευτεί τον σιδηρόδρομο πολύ νωρίς. Η γραμμή μεταξύ Μετς και Φορμπάκ άνοιξε το 1851. Ένα χρόνο αργότερα, έγινε η σύνδεση με τον κεντρικό σταθμό του Σααρμπρύκεν.
Εικονομαχία
Η ανταρσία του Αρτάβασδου
Τον Ιούνιο του 742 ο Κωνσταντίνος εκστράτευσε εναντίον των Αράβων, και περνώντας με το στρατό του από το θέμα (επαρχία) του Οψικίου δέχτηκε επίθεση από τον Αρτάβασδο και ηττήθηκε. Ο τελευταίος ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας μετά από διαπραγματεύσεις με τον Θεοφάνη Μονώτη που ο Κωνσταντίνος είχε διορίσει αντιβασιλέα στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αρτάβασδος εισήλθε με το στρατό του στην Κωνσταντινούπολη και δέχτηκε το στέμμα από τον Πατριάρχη Αναστάσιο υπό τις επευφημίες του λαού και πολλών ανώτερων αξιωματούχων, γεγονός που δείχνει ότι η εικονοκλαστική πολιτική δεν είχε υιοθετηθεί τελείως ούτε από τους πιο στενούς συνεργάτες του αυτοκράτορα. Οι ιερές εικόνες αποκαταστάθηκαν πάλι στην Κωνσταντινούπολη και η περίοδος της εικονομαχίας φάνηκε ότι έκλεισε.
Ενέργειες Κωνσταντίνου Ε'
Το Μάιο όμως του 743 ο Κωνσταντίνος με τη βοήθεια εικονομαχικών στρατευμάτων νίκησε τους αντιπάλους του στις Σάρδεις και στις 2 Νοεμβρίου εισήλθε στην Κωνσταντινούπολη, για να πάρει αμέσως άγρια εκδίκηση από τους αντιπάλους του: ''Ο Αρτάβασδος και οι δυο γιοι του, που ήταν και ανιψιοί του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, τυφλώθηκαν στον Ιππόδρομο ύστερα από δημόσιο εξευτελισμό. Οι συνεργάτες τους είτε εκτελέσθηκαν είτε ακρωτηριάσθηκαν με τύφλωση η κόψιμο των χεριών και των ποδιών. Ο «άπιστος» πατριάρχης Αναστάσιος σύρθηκε στον Ιππόδρομο πάνω σε γαϊδούρι, όμως ύστερα από τον εξευτελισμό αυτό του επιτράπηκε να παραμείνει στον θρόνο του, γεγονός που αποσκοπούσε οπωσδήποτε στη δυσφήμηση του ανώτατου εκκλησιαστικού αξιώματος. Έτσι τελείωσε η βασιλεία του Αρτάβασδου, που είχε κρατήσει το στέμμα δεκαέξι ολόκληρους μήνες και που μάλιστα είχε αναγνωρισθεί ως αυτοκράτορας κι από τη Ρώμη''.
Μετά την οριστική του επικράτηση, ο Κωνσταντίνος απέβλεπε στη σύγκληση εκκλησιαστικής συνόδου που θα επικύρωνε τις εικονομαχικές αντιλήψεις του. Τοποθέτησε λοιπόν στην ανώτερη εκκλησιαστική ιεραρχία πρόσωπα με εικονομαχικές απόψεις και ταυτόχρονα ο ίδιος επιδόθηκε σε συγγραφική δραστηριότητα σε θεολογικά ζητήματα, συγγράφοντας περίπου δεκατρείς πραγματείες. Οι δύο, ίσως οι σπουδαιότερες, διασώθηκαν σε αποσπάσματα. Οι εικονόφιλοι, όπως ο Ιωάννης Δαμασκηνός ή ο πατριάρχης Γερμανός, στήριζαν την απεικόνιση της μορφής του Χριστού στο γεγονός της ενσάρκωσης, ενώ ο Κωνσταντίνος, επηρεασμένος από μαγικές ανατολικές αντιλήψεις, υποστήριζε την πλήρη ταυτότητα ακόμη και την ομοουσιότητα της εικόνας με το πρωτότυπο και απέρριπτε τη δυνατότητα της πραγματικής απεικονίσεως του Χριστού, επιμένοντας στη θεία του φύση. Πρόκειται στην ουσία για αναβίωση παλαιών χριστολογικών ερίδων με νέα μορφή και ανάδυση του μονοφυσιτισμού.
Εικονομαχική σύνοδος (754 μ.Χ.)
Από τις 10 Φεβρουαρίου 754 ως τις 8 Αυγούστου του ίδιου χρόνου στο ανάκτορο της Ιέρειας στη μικρασιατική ακτή του Βοσπόρου συγκλήθηκε σύνοδος με συμμετοχή 338 επισκόπων, που χωρίς εξαίρεση, υποστήριξαν την εικονοκλαστική διδασκαλία, αλλά χωρίς την παρουσία εκπροσώπων των θρόνων Ρώμης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων. Οι εικονόφιλοι ονόμασαν τη σύνοδο ειρωνικά «ακέφαλη σύνοδο», αλλά αυτό δεν εμπόδισε τα μέλη της να διεκδικήσουν το κύρος οικουμενικής συνόδου.
Φορμπάκ
Σύγχρονη εποχή
Από τα μέσα του 19ου αιώνα, άρχισε η βιομηχανική ανάπτυξη της περιοχής με τη βιομηχανία άνθρακα που τροφοδότησε ισχυρά χαλυβουργεία. Επίσης δημιουργήθηκαν εργοστάσια πλακιδίων από τα πιο σημαντικά στη Λωρραίνη και αργότερα στη γερμανική αγορά και βιομηχανία χάρτου. Η τεχνολογική πρόοδος στη βιομηχανία και η ευημερία των κατοίκων, αντικατοπτρίζονται στην κατασκευή πολυτελών κτηρίων στην πόλη.
Εικονομαχία
Εικονομαχική σύνοδος (754 μ.Χ.)
Υποστηρίχτηκε εξ αρχής το αδύνατο της απεικονίσεως του Χριστού και με τη χρήση χωρίων από την Αγία Γραφή και την πατερική γραμματεία κατέληξαν στην καταδίκη των ιερών εικόνων και της λατρείας τους με το ακόλουθο σκεπτικό: είναι ανάξιο για τα ιερά πρόσωπα να απεικονίζεται η μορφή τους σε ευτελή ύλη· η μορφή του Χριστού δεν είναι δυνατό να απεικονισθεί, εφόσον οι δύο φύσεις του είναι αμέριστες και ασύγχυτες· επειδή υπάρχει κίνδυνος να θεωρηθεί η προσκύνηση των εικόνων αναβίωση της ειδωλολατρίας, γι’ αυτό πρέπει να αποκλεισθεί. Επιβλήθηκε λοιπόν η ολοσχερής καταστροφή των εικόνων, αναθεματίστηκαν οι οπαδοί της εικονόφιλης παράταξης, όπως ήταν ο πατριάρχης Γερμανός, ο Ιωάννης Δαμασκηνός και άλλοι, ενώ εξυμνούνταν ο αυτοκράτορας ως Ισαπόστολος.
Στην τελευταία συνεδρίαση ο Κωνσταντίνος, κατά παράβαση της εκκλησιαστικής τάξης, πλήρωσε το θρόνο του Οικουμενικού Πατριάρχη με θεαματικό τρόπο: «».
Φορμπάκ
Πόλεμος του 1870 και γερμανική προσάρτηση
Οι καταστροφικές συνέπειες της γαλλικής ήττας κατά τον γαλλο-πρωσικό πόλεμο του 1870 ήταν τρομερές για τον λαό της Λωρραίνης. Το Φορμπάκ, όπως όλες οι κοινότητες του νομού Μοζέλ, προσαρτήθηκαν στη Γερμανική Αυτοκρατορία με τη Συνθήκη της Φρανκφούρτης. Η περιοχή παρέμεινε γερμανική έως τον Μάρτιο του 1919. Χάρη στα ορυχεία της, η πόλη γνώρισε μια περίοδο ανάπτυξης και ευημερίας.
Εικονομαχία
Αντιδράσεις-Διωγμοί
150 px|right|thumb|Ο Άγιος [[Θεοφάνης Ομολογητής|Θεοφάνης ο Ομολογητής]] Στις 29 Αυγούστου δημοσιεύθηκαν στην αγορά της Κωνσταντινουπόλεως οι αποφάσεις της συνόδου και άρχισαν να καταστρέφουν τις ιερές εικόνες, αντικαθιστώντας τες με διακοσμητικές παραστάσεις με ζώα και φυτά ή εικόνες του αυτοκράτορα και σκηνές από ιπποδρομίες, πολέμους και κυνήγια.
Από την άλλη οι εικονόφιλοι συσπειρώθηκαν γύρω από μοναχούς, όπως τον Στέφανο το Νέο, ηγούμενο της μονής στο όρος Αυξέντιο, κι άρχισε ένας άγριος αγώνας μεταξύ των δύο πλευρών, που έφτασε στο απόγειό του στη δεκαετία του 760. Το Νοέμβριο του 767 ο Στέφανος κατακρεουργήθηκε στους δρόμους της Κωνσταντινουπόλεως από τον εξαγριωμένο όχλο, κάτι που αναβίωσε την παράδοση των μαρτύρων της εποχής των διωγμών. Η αντίσταση όμως κατά των ενεργειών του Κωνσταντίνου εξακολουθούσε αμείωτη, κι αυτό φαίνεται από την απόφαση του αυτοκράτορα να τιμωρήσει δεκαεννέα ανώτερους αξιωματούχους, πολιτικούς και στρατιωτικούς με την κατηγορία της συνωμοσίας. Μετά από διαπόμπευση στον Ιππόδρομο, εκτέλεσε δύο απ’ αυτούς και τους υπόλοιπους, αφού τύφλωσε ορισμένους, τους εξόρισε.
Φορμπάκ
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι κάτοικοι του νομού Μοζέλ πολέμησαν για τη Γερμανική Αυτοκρατορία, πολλοί έπεσαν στο Ανατολικό Μέτωπο, αλλά και στη Δύση. Ωστόσο, η Ανακωχή της Κομπιέν (1918) έγινε αποδεκτή από τον πληθυσμό με ανακούφιση. μικρογραφία|250x250εσ|Είσοδος γερμανικών στρατευμάτων στο Φορμπάκ, 1940
Εικονομαχία
Αντιδράσεις-Διωγμοί
Στο επίκεντρο των διωγμών βρέθηκαν τα μοναστήρια και οι μοναχοί. Ονομαστές μονές, όπως του Δαλμάτου, μετατράπηκαν σε στρατώνες ή δημόσιους καταυλισμούς, άλλες ερειπώθηκαν και η περιουσία τους περιήλθε στο κράτος. Οι μοναχοί υπέστησαν εξευτελισμούς, κακώσεις, εξορίες. Σε πολλές περιπτώσεις διαπομπεύτηκαν, όπως όταν υποχρεώθηκαν να παρελάσουν στον κατάμεστο Ιππόδρομο στην Κωνσταντινούπολη κρατώντας από το χέρι ο καθένας μια μοναχή, καθώς υβρίζονταν από τους θεατές στις κερκίδες.
Ως ο πλέον ανηλεής διώκτης των μοναχών αναδείχτηκε ο στρατηγός του θέματος των Θρακησίων Μιχαήλ Λαχανοδράκων. Όπως αναφέρει ο Θεοφάνης ο Ομολογητής, ο Μιχαήλ πουλούσε τις περιουσίες των μοναστηριών, έριχνε τα ιερά τους βιβλία στην πυρά και τιμωρούσε ανελέητα τους μοναχούς που είχαν και προσκυνούσαν άγια λείψανα τυφλώνοντάς τους και σκοτώνοντάς τους. Για τις υπηρεσίες του αυτές ο Κωνσταντίνος τον ευχαρίστησε με προσωπική ευχαριστήρια επιστολή.
Φορμπάκ
Β' Παγκόσμιος πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, η δεύτερη προσάρτηση του νομού Μοζέλ στο Τρίτο Γερμανικό Ράιχ βύθισε την πόλη σε μια πτωτική πορεία. Οι άνδρες στρατολογήθηκαν βίαια στη Βέρμαχτ - ονομάσθηκαν Παρά τη θέλησή μας (Malgré-nous)- ή εργάστηκαν αναγκαστικά στα εργοστάσια όπλων του Τρίτου Ράιχ. Εκείνοι που δεν έφυγαν βρέθηκαν υπό τον ζυγό του ναζιστικού καθεστώτος. 114 μέλη της εβραϊκής κοινότητας του Φορμπάκ απελάθηκαν από τον κατακτητή. Η συναγωγή, ένα από τα παλαιότερα μνημεία της πόλης, βεβηλώθηκε και μετατράπηκε σε νεκροτομείο και μετά σε αποθήκη. Η κοινότητα περιελήφθη σε περιοχή με πρωτεύουσα τη γειτονική πόλη Σααρμπρύκεν, όπου υπήρχε το στρατόπεδο συγκέντρωσης Νόιε Μπρεμ (Neue Bremm).
Εικονομαχία
Αντιδράσεις-Διωγμοί
Έτσι λοιπόν οι μοναχοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Βυζαντινή αυτοκρατορία και να καταφύγουν στην εικονόφιλη Νότια Ιταλία και Σικελία, μεταλαμπαδεύοντας τα ελληνικά γράμματα, ενισχύοντας τον ελληνόφωνο πληθυσμό και δημιουργώντας νέες πνευματικές και καλλιτεχνικές εστίες.
Φορμπάκ
Αξιοθέατα - Μνημεία
μικρογραφία|Η εκκλησία του Σαιν-Ρεμί, 1866
Εικονομαχία
Αντιδράσεις-Διωγμοί
Ο διωγμός που εξαπέλυσε ο Κωνσταντίνος ξεπέρασε ακόμη και τις αποφάσεις της εικονομαχικής συνόδου του 754. Κι όχι μόνο στράφηκε εναντίον της προσκύνησης των εικόνων και των λειψάνων των αγίων, αλλά απαγόρευσε και τη λατρεία των αγίων και της Θεοτόκου.
Φορμπάκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Λωρραίνης Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Υπονομαρχίες της Γαλλίας
Εικονομαχία
Θάνατος Κωνσταντίνου Ε’
Φραγμό στις εικονομαχικές αυτές διώξεις έβαλε ο θάνατος του Κωνσταντίνου του Ε’ στις 14 Σεπτεμβρίου του 775. Η πολιτική του εναντίον των εικονολατρών είχε ξεπεράσει κατά πολύ τις αποφάσεις της συνόδου της Ιέρειας. Ως εκ τούτου τα προσωνύμια «Κοπρώνυμος» και «Καβαλλίνος» που του προσήψαν οι αντίπαλοί του ήταν μόνο η αρχή της αντίδρασης, που έφτασε μέχρι του σημείου να απομακρυνθεί το νεκρό σώμα του αυτοκράτορα από την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, όπου βρίσκονταν οι τάφοι των Βυζαντινών ηγεμόνων. Ωστόσο δε λησμονήθηκαν οι πολεμικές επιτυχίες και τα ηρωικά του κατορθώματα. Όταν στις αρχές του 9ου αιώνα το Βυζάντιο δοκιμαζόταν από την πίεση των Βουλγάρων, ο λαός συγκεντρώθηκε στον τάφο του Κωνσταντίνου Ε' και ικέτευε το νεκρό αυτοκράτορα να αναστηθεί, για να σώσει την αυτοκρατορία από την ταπείνωση».
Περίοδος Λέοντος Δ’ (775-780)
Μεταβατική περίοδο από την έξαρση της εικονομαχικής πολιτικής επί Κωνσταντίνου του Ε’ στην αναστήλωση των εικόνων επί Ειρήνης της Αθηναίας αποτελεί η περίοδος της βασιλείας του Λέοντος Δ’, γιου του Κωνσταντίνου Ε’. Ο Λέων, φύσει μετριοπαθής φυσιογνωμία, εγκατέλειψε την αντιμοναστική πολιτική του πατέρα του, αν και οι εικονομαχικές διώξεις συνεχίστηκαν, με πολύ μικρότερη ένταση και σε πολύ περιορισμένη έκταση.
Περίοδος Ειρήνης της Αθηναίας
Ο πρόωρος θάνατος του Λέοντα Δ’ (8 Σεπτεμβρίου 780) έφερε στον θρόνο το γιο του Κωνσταντίνο ΣΤ', σε ηλικία μόλις δέκα χρονών. Χρέη αντιβασιλέως ανέλαβε η Ειρήνη, σύζυγος του Λέοντα και μητέρα του Κωνσταντίνου Στ’, που καταγόταν από την εικονόφιλη Αθήνα. Αφού κατέστειλε συνωμοσία που προερχόταν από εικονομαχικά στοιχεία, προχώρησε στο αποφασιστικό βήμα για την επαναφορά της λατρείας των εικόνων. Οι αλλαγές που επήλθαν έγιναν έπειτα από αργές αλλά σταθερές και αποφασιστικές κινήσεις.
Ζ’ Οικουμενική Σύνοδος (787)
thumb|right|200px|Η [[Κυριακή της Ορθοδοξίας ως θέμα της λαϊκής βυζαντινής εικονογραφίας]] Μετά το θάνατο του εικονομάχου πατριάρχη Παύλου (21 Αυγούστου 784) η Ειρήνη προσπάθησε να δώσει στην εκλογή νέου πατριάρχη χαρακτήρα δημοψηφίσματος. Κάλεσε λοιπόν όλο το λαό στο ανάκτορο στη Μαγναύρα, όπου εξελέγη, στις 25 Δεκεμβρίου 784, πατριάρχης ο γραμματέας της αυτοκράτειρας Ταράσιος και άρχισαν οι προετοιμασίες για τη σύγκληση οικουμενικής συνόδου που θα ακύρωνε τις αποφάσεις της Συνόδου της Ιέρειας. Ο πάπας Ρώμης και οι υπόλοιποι πατριάρχες χαιρέτησαν τις θετικές εξελίξεις και έστειλαν αντιπροσώπους.
Αρχικά έγινε μια ανεπιτυχής προσπάθεια για σύγκληση της συνόδου τον Ιούλιο του 786 στο ναό των Αγίων Αποστόλων στην Κωνσταντινούπολη. Τελικά, η Σύνοδος συνήλθε στη Νίκαια της μικρασιατικής Βιθυνίας, όπου άλλοτε είχε συγκληθεί η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Η Σύνοδος αυτή είναι γνωστή ως Ζ' Οικουμενική Σύνοδος. thumb|300px|Ο Ναός της του Θεού Σοφίας στη [[Νίκαια (Βιθυνία)|Νίκαια της Μικράς Ασίας, όπου συνήλθε η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος το 787.]] Περίπου 350 επίσκοποι και μεγάλος αριθμός μοναχών μετείχαν στις εργασίες της συνόδου από τις 24 Σεπτεμβρίου ως τις 13 Οκτωβρίου. Εφαρμόζοντας συνετή πολιτική δέχτηκαν στους κόλπους της Εκκλησίας και τους επισκόπους που είχαν αναπτύξει εικονοκλαστική δραστηριότητα, μετά από προηγούμενη αποκήρυξη της αίρεσης και πλάνης τους.
Σε αυτό αντέδρασαν πολλοί σκληροπυρηνικοί μοναχοί, με αποτέλεσμα την πρόκληση συγκρούσεων: από τη μια πλευρά εκπρόσωποι της συντηρητικής μετριοπαθούς παρατάξεως και από την άλλη οι αποκαλούμενοι ζηλωτές, οι προσηλωμένοι στην αυστηρή μοναστηριακή παράδοση. Στη σύνοδο της Νικαίας επικράτησε η μετριοπαθής παράταξη.
Στα θέματα πίστεως, αντίθετα, επικράτησε απόλυτη ομοφωνία στην ορθόδοξη πλειοψηφία της συνόδου. Η σύνοδος καταδίκασε ως αίρεση την Εικονομαχία, αποφάσισε την καταστροφή των εικονοκλαστικών συγγραμμάτων και αναστήλωσε τις εικόνες επιτρέποντας την προσκύνησή τους, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ιωάννη Δαμασκηνού ότι η προσκύνηση δεν αποδίδεται στην εικόνα άλλα στο εικονιζόμενο ιερό πρόσωπο και δεν έχει σχέση με τη λατρεία, που αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο στο Θεό. Σε πανηγυρική συνεδρία στις 23 Οκτωβρίου 787 στο ανάκτορο της Μαγναύρας επικυρώθηκαν οι αποφάσεις της συνόδου και υπογράφτηκαν από την Ειρήνη και τον γιο της Κωνσταντίνο Στ’. «».
Νικηφόρος Α΄ και Μιχαήλ Α΄
Αν και δεν κατήργησε τις διατάξεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, αν και επέλεξε ως διάδοχο του αποβιώσαντος Ταρασίου τον μετριοπαθή εικονόφιλο Νικηφόρο -τον γνωστό χρονογράφο- ο νέος αυτοκράτορας περιεπλάκη σε οξύτατη διαμάχη με τους άκρους εικονόφιλους, επίκεφαλής των οποίων ήταν οι μοναχοί της μονής Στουδίου Πλάτων και Θεόδωρος. Προσπάθησε -και πέτυχε- να ανορθώσει τα οικονομικά και να αναδιοργανώσει την διοίκηση του κράτους αλλά έπεσε σε μάχη εναντίον των Βουλγάρων.
Ο γαμπρός του Μιχαήλ Α΄ ο Ραγκαβές παραδόθηκε ολοκληρωτικά στην μοναχική παράταξη, διασπάθισε το δημόσιο χρήμα που είχε αποταμιεύσει ο πεθερός του και διεξήγε τους πολέμους κατά των Βουλγάρων με πρωτοφανή ανικανότητα. Αναγκάστηκε τέλος να παραιτηθεί και στον θρόνο ανέβηκε ο στρατηγός των Ανατολικών Λέων Ε΄ ο Αρμένιος (813).
Λέων Ε΄ ο Αρμένιος
Ο Λέων κατανίκησε τους Βουλγάρους στην Μεσημβρία και αναδιοργάνωσε το κράτος. Προερχόμενος από τον στρατό, ο οποίος διατηρούσε ακμαίο το εικονομαχικό φρόνημα, είχε πειστεί ότι οι περιπέτειες της αυτοκρατορίας από την βασιλεία της Ειρήνης μέχρι τις μέρες του οφείλονταν στην κυριαρχία της ακραίας εικονόφιλης μερίδας, επί κεφαλής της οποίας ήταν οι μοναχοί και πρωτεύουσα εκδήλωσή της η προσκύνηση των εικόνων.
Στα τέλη του 814 ο Λέων ζήτησε από τον πατριάρχη Νικηφόρο να γίνει κάτι στο θέμα των εικόνων. Ο Νικηφόρος ήταν άνθρωπος μετριοπαθής και θα μπορούσε να εξευρεθεί μια μέση οδός, αλλά πιεζόταν ασφυκτικά από τους μοναχούς και ιδιαίτερα από τον Θεόδωρο Στουδίτη. Συγκάλεσε αυθημερόν μια σύνοδο εκ των ενόντων, μοναχών κυρίως, αλλά αμέσως ο Λέων την απαγόρευσε και έθεσε τον πατριάρχη σε προσωρινή αργία. Ούτε ο αυτοκράτορας ήθελε να παροξύνει τα πράγματα αλλά πιεζόταν κι αυτός ασφυκτικά από τον στρατό ο οποίος είχε αρχίσει να ενεργεί χωρίς να περιμένει εντολές. Διέταξε λοιπόν την καθαίρεση των εικόνων για να προλάβει χειρότερα και συγκάλεσε σύνοδο αρχιερέων η οποία αναθεμάτισε τον Νικηφόρο και τους άλλοτε πατριάρχες Γερμανό και Ταράσιο, όλους μετριοπαθείς εικονόφιλους. Ο Νικηφόρος παραιτήθηκε και αποσύρθηκε εξόριστος σε μοναστήρι (μέσα Μαρτίου 815).
Νέα σύνοδος συγκροτήθηκε το Πάσχα, στην οποία προσκλήθηκαν αλλά δεν προσήλθαν ο Θεόδωρος Στουδίτης και άλλοι εικονόφιλοι. Η σύνοδος αυτή κατήργησε τις αποφάσεις της Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας και ανακήρυξε ως Ζ΄Οικουμενική την σύνοδο της Ιερείας του 754. Ο Θεόδωρος Στουδίτης εξορίστηκε αλλά συνέχισε την αντίστασή του γράφοντας προς κάθε κατεύθυνση και επιζητώντας την παρέμβαση και πάλι του Πάπα υπέρ των εικονοφίλων.
Θεόφιλος
Ο γιος και διάδοχος του Μιχαήλ Θεόφιλος δεν αδιαφορούσε για τα θρησκευτικά ζητήματα όπως ο πατέρας του και δεν ακολούθησε την επαμφοτερίζουσα και ασαφή πολιτική του. Το 832 απαγόρευσε την λατρεία των εικόνων, δηλαδή την προσκύνησή τους, τους ασπασμούς και την προσαγωγή φώτων. Το 833 αναγόρευσε πατριάρχη τον δάσκαλό του Ιωάννη Γραμματικό, λόγιο και υπέρμαχο της θρησκευτικής μεταρρύθμισης, ο οποίος έπεισε τον αυτοκράτορα ότι έπρεπε να δοθεί οριστική λύση στο πρόβλημα.
Σύνοδος που συγκροτήθηκε στην εκκλησία των Βλαχερνών αναθεμάτισε τους εικονόφιλους ενώ με βασιλικό διάταγμα απαγορεύθηκαν οι εικόνες και διατάχθηκε η αφαίρεσή τους από όλες τις εκκλησίες. Οι μοναχοί όσων μοναστηριών βρίσκονταν μέσα σε πόλεις ή σε χωριά διατάχθηκαν να τα εγκαταλείψουν, ενώ στους μοναχούς των μοναστηριών της υπαίθρου απαγορεύτηκε η είσοδος σε κατοικημένα μέρη.
Αλλά ενώ ο Θεόφιλος συμπεριφερόταν με αυτήν την τραχύτητα στους μοναχούς, πολλοί από τους οποίους ταλαιπωρήθηκαν επί της βασιλείας του, δεν μπορούσε να επιβάλει τις εικονομαχικές του απόψεις στην ίδια την οικογένειά του. Η γυναίκα του Θεοδώρα, η πεθερά του και οι κόρες του διατηρούσαν και προσκυνούσαν εικόνες μέσα στο παλάτι.
Το τέλος της Εικονομαχίας
Ο Θεόφιλος πέθανε το 842 και τον διαδέχτηκε ο ανήλικος γιος του Μιχαήλ Γ΄. Όλη η εξουσία περιήλθε στην βασίλισσα Θεοδώρα, η οποία όρισε τρεις συνεπιτρόπους της αρχής. Παραμένει παράδοξο το πώς, εντός ελαχίστου χρόνου από τον θάνατο του Θεόφιλου, η Εικονομαχία, που αναστάτωσε για παραπάνω από ένα αιώνα την αυτοκρατορία, τερματίστηκε οριστικά χωρίς άλλη αντίδραση, και το ότι την πρωτοβουλία την είχαν οι συνεπίτροποι, δύο εκ των οποίων ήταν μέχρι τον θάνατο του Θεόφιλου εικονομάχοι ενώ ο τρίτος, ο αδελφός της βασίλισσας Βάρδας, δεν πίστευε σε τίποτε. Εν πάση περιπτώσει η αφοσιωμένη στις εικόνες Θεοδώρα δεν μπορούσε, και πρωτίστως δεν ήθελε, παρά να δεχτεί την πρόταση των συνεπιτρόπων.
Ο πατριάρχης Ιωάννης ο Γραμματικός απομακρύνθηκε διά της βίας από την πόλη και συγκλήθηκε αμέσως εικονόφιλη σύνοδος που τον καθήρεσε και τον αναθεμάτισε όπως και όλους τους ομόφρονές του, ανόρθωσε το κύρος της Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας και παρέδωσε τους περισσότερους επισκοπικούς θρόνους σε μοναχούς. Νέος πατριάρχης χειροτονήθηκε ο Μεθόδιος και τελέσθηκε εορτή της ορθοδοξίας την πρώτη Κυριακή των νηστειών του 842 (19 Φεβρουαρίου). Έκτοτε η πρώτη Κυριακή των νηστειών γιορτάζεται ως «Κυριακή της Ορθοδοξίας».
Οι εικόνες αναστηλώθηκαν παντού και όλα τα καταργηθέντα μοναστήρια ανασυστάθηκαν. Τα εκκλησιαστικά και μοναστηριακά κτήματα που είχαν κρατικοποιηθεί αποδόθηκαν και πάλι στις εκκλησίες και στις μονές, και όλα υποβάλλονταν πλέον μόνο στον έγγειο φόρο. Η νομοθεσία των Ισαύρων καταργήθηκε, πιθανόν αμέσως, οπωσδήποτε όμως σε λίγα χρόνια με την νομοθεσία του Βασιλείου Α΄ Μακεδόνος, στην οποία δεν συμπεριελήφθησαν ο Γεωργικός Νόμος και οι διατάξεις οικογενειακού δικαίου της Εκλογής.
Ο Ιωάννης ο Γραμματικός εξορίστηκε και βασανίστηκε. Ο περίφημος αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Λέων ο Μαθηματικός καθαιρέθηκε. Ο νέος πατριάρχης Μεθόδιος ήταν άνθρωπος μετριοπαθής και ήρθε κι αυτός σε ενδοπαραταξιακή ρήξη με τους ακραίους εκ των μοναχών, όπως παλιότερα ο Ταράσιος και ο Νικηφόρος, αλλά δεν μπόρεσε να επιβληθεί. Φοβερός διωγμός εξαπολύθηκε κατά των Παυλιανιτών της Μικράς Ασίας. Κατά τους ίδιους τους εικονόφιλους χρονογράφους, εκατό χιλιάδες από τους πολεμικότατους αυτούς αιρετικούς, που δογματικά συγγένευαν στενότατα με την Εικονομαχία, θανατώθηκαν παντοιοτρόπως και οι περιουσίες τους εισκομίστηκαν στο βασιλικό ταμείο. Όσοι σώθηκαν κατέφυγαν στους Άραβες και από πρόμαχοι της αυτοκρατορίας έγιναν εχθροί της.
Η Εικονομαχία μετά την Εικονομαχία
Από δογματική άποψη εξυπακούεται ότι η Εικονομαχία παραμένει και σήμερα ό,τι ήταν και την πρώτη Κυριακή των Νηστειών του 842 : μία αίρεση. Οι πρωτεργάτες της είχαν την τύχη του ηττημένου : ο Λέων έγινε «ο Ίσαυρος» και ο γιος του Κωνσταντίνος «ο Κοπρώνυμος». Τα πολεμικά τους κατορθώματα ξεχάστηκαν. Η νομοθεσία τους χαρακτηρίστηκε «φληναφία» από την Μακεδονική δυναστεία και καταργήθηκε.
Ας δούμε και την ιστοριογραφική άποψη : Σύμφωνα με τον χρονογράφο του 9ου αιώνα Γεώργιο Αμαρτωλό και όπως συνάγεται από το κείμενο του 9ου κανόνα της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας, πολλοί ήταν αυτοί που έγραψαν υπέρ της Εικονομαχίας. Ο 9ος αυτός κανόνας όριζε να παραδοθούν τα βιβλία των εικονομάχων στον επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως και προφανώς αυτά κάηκαν, σύμφωνα με τα οριζόμενα σε προηγούμενους συνοδικούς κανόνες για την τύχη των αιρετικών βιβλίων. Τα ίδια εξυπακούεται ότι συνέβησαν μετά τον οριστικό θρίαμβο των εικόνων. Τα έργα των εικονομάχων συγγραφέων «εξηφανίσθησαν υπό της θρησκομανίας της βραδύτερον θριαμβευσάσης αντιπάλου μερίδος». Συνεπώς ό,τι γνωρίζουμε σήμερα για την περίοδο αυτή της ιστορίας προέρχεται από εικονόφιλους ιστορικούς.
Δύο είναι τα έργα πάνω στα οποία βασίζονται, αποκλειστικά σχεδόν, οι πληροφορίες μας για την πρώτη και σπουδαιότερη περίοδο της Εικονομαχίας : Η Χρονογραφία του Θεοφάνη του Ομολογητή και η Ιστορία Σύντομος του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρου Α΄.
Ο πατριάρχης Νικηφόρος είναι λιτός και σοβαρός. Μολονότι εικονόφιλος –μετριοπαθής πάντως- παραμένει αρκετά ψύχραιμος και αντικειμενικός. Ειδικά για τον Λέοντα Γ΄ αναφέρει μόνο ότι πολλοί ευσεβείς που δεν συμφωνούσαν με το δόγμα του αυτοκράτορα τιμωρήθηκαν και βασανίστηκαν. Η διήγηση του Νικηφόρου σταματά το στο 769, έξι χρόνια προ του θανάτου του Κωνσταντίνου Ε΄. Έκτοτε, μέχρι την ανάρρηση του Λέοντα Ε΄ (813) οδηγός μας παραμένει ο πλήρης πάθους και κατά πολύ εκτενέστερος Θεοφάνης, ο οποίος ποικίλει την Χρονογραφία του με πολλές λεπτομέρειες και προ παντός επιτίθεται κατά μέτωπον εναντίον των εικονομάχων βασιλέων. Ενώ μέχρι την απόκρουση των Αράβων το 718 ο Λέων Γ΄είναι «ο ευσεβής βασιλεύς», λίγες σελίδες μετά γίνεται ο «δυσσεβής» πατέρας του «δυσσεβεστέρου» Κωνσταντίνου, «θεομάχος», «σαρακηνόφρων», «τύραννος» κ.τ.τ. Εννοείται ότι πολύ χειρότερη είναι η μεταχείριση του Κωνσταντίνου και πολύ εντονότερη η διεκτραγώδηση των εκ μέρους του διώξεων, ανάλογες δε οι πληροφορίες και απόψεις του Θεοφάνη για τους υπόλοιπους εικονομάχους βασιλείς.
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1936
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1936 διοργανώθηκαν στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν (Γερμανία) από την 6 Φεβρουαρίου έως τις 16 Φεβρουαρίου 1936.
Εικονομαχία
Η Εικονομαχία μετά την Εικονομαχία
Για την δεύτερη περίοδο της Εικονομαχίας πληροφορούμαστε από τον ανώνυμο χρονογράφο του Λέοντος του Αρμενίου, τον Ιωσήφ Γενέσιο, την κατά παραγγελίαν του Πορφυρογεννήτου χρονογραφία (Συνεχισταί του Θεοφάνους), τον Συμεών Μάγιστρο και τον Γεώργιο Μοναχό (Αμαρτωλό). Αυτοί είναι οι πλησιέστεροι στην εποχή συγγραφείς, εικονόφιλοι βέβαια όλοι, που επιφυλάσσουν στους εικονομάχους βασιλείς μεταχείριση παρόμοια μ’ αυτήν του Θεοφάνη αν όχι χειρότερη.
Οι μεταγενέστεροι (Κεδρηνός, Ζωναράς, Γλυκάς, Μανασσής και άλλοι), οι οποίοι έγραψαν πολύ μετά των θρίαμβο των εικόνων, αντέγραψαν πιστά τον Θεοφάνη και υπερθεμάτισαν, επινοώντας κακουργήματα για τα οποία ούτε αυτός ο Θεοφάνης μιλούσε.
Ο δε Θεόκλητος Φαρμακίδης έγραψε ότι ο ασεβής αιρετικός Λέων «ἀφήρπασε τὴν ἀνατολικὴν Ἰλλυρίαν ἀπὸ τοῦ ἀντάρτου μὲν ἀλλ’ ὀρθοδόξου καὶ εὐσεβοῦς ἀρχιεπισκόπου Ῥώμης» !
Ο Λουί Μπρεϊέ αμφισβήτησε αυτή την ομοιότητα της εικονομαχικής πολιτικής, των Ισαύρων κυρίως, με την ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση. Κατ'αυτόν σωστή ήταν η άποψη του Λομπάρ που δεχόταν ότι ήταν ήταν θέμα προσηλυτισμού, δηλαδή θεολογικό. Αλλά πέρα από την δογματική και την πολιτική του Κωνσταντίνου Ε΄, που ήταν οφθαλμοφανώς παρόμοιες με αυτές των Γερμανών και Σκανδιναβών ηγεμόνων και του Ερρίκου Η΄της Αγγλίας, έχουμε την γνώμη των Γίββων και Μακώλαιυ : Οι πολιτικά προσκείμενοι και δογματικά συγγενέστατοι με τον Κωνσταντίνο Ε΄ Παυλιανίτες ήταν αυτοί που μετέδωσαν στην δυτική Ευρώπη τα σπέρματα της Μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα.
Επίσης ο Μπρεϊέ σχολιάζοντας το λεχθέν από τον Παπαρρηγόπουλο, ότι ο θεσμός της δουλοπαροικίας, που καταργήθηκε τον όγδοο αιώνα από τους Ισαύρους, «δὲν ἐξέλιπεν ὁλοσχερῶς ἐξ αὐτῆς [της Ευρώπης] εἰμὴ διὰ τῆς Γαλλικῆς ἐπαναστάσεως», αναφωνεί ειρωνικά : «Οι εικονοκλάστες έγιναν λοιπόν οι πρόδρομοι της Επανάστασης !». Αλλά διαβάζουμε στον Will Durant ότι ο Λέων Γ΄ «ἠλάττωσε τὸν ἀριθμὸν τῶν δουλοπαροίκων, ἔδωσεν εἰς τοὺς χωρικοὺς γαίας», στον Ράνσιμαν ότι «οι Ίσαυροι είχαν προσπαθήσει να καταργήσουν την δουλοπαροικία» και στην Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ για την νομοθεσία των Ισαύρων : «πνεύμα κοινωνικής δικαιοσύνης...προστασία των αδυνάτων από τις πιέσεις των ισχυρών...φροντίδα για τον φτωχό λαό». Ο Παπαρρηγόπουλος δεν είπε τίποτε παραπάνω.
Σημειώσεις
<references group="σ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχετιζόμενες με τον Χριστιανισμό διαμάχες
Ρόκκα Πιέτορε
Η Ρόκκα Πιέτορε (ιταλικά: Rocca Pietore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Basename
Το <tt>basename</tt> ανήκει στα προγράμματα του UNIX. Όταν του δίνεται μια διαδρομή στο δίσκο, διαγράφει το αρχικό της τμήμα μέχρι την τελευταία κάθετο και επιστρέφει το αποτέλεσμα. Το <tt>basename</tt> περιγράφεται στη Μοναδική Προδιαγραφή UNIX (Single UNIX Specification) και χρησιμοποιείται κυρίως σε σενάρια κελύφους.
Χρήση
Σύμφωνα με το Single UNIX Specification, η προδιαγραφή του <tt>basename</tt> είναι η εξής: basename συμβολοσειρά [επίθεμα]
Παράδειγμα
$ basename /home/jsmith/base.wiki base.wiki
$ basename /home/jsmith/base.wiki .wiki base
Ταχύτητα
Επειδή το <tt>basename</tt> δέχεται μόνο μια παράμετρο, η χρήση του στον εσωτερικό βρόχο σεναρίων κελύφους μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα στην ταχύτητα εκτέλεσής τους. Έστω:
while read file; do  basename "$file" done < κάποια είσοδος
Ο παραπάνω κώδικας δημιουργεί μια ξεχωριστή κλήση διεργασίας για κάθε γραμμή της εισόδου. Για αυτόν το λόγο συνήθως γίνεται χρήση της υποκατάστασης κελύφους:
echo "${file##*/}";
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Unix
Behind the Mask (τραγούδι, Μάικλ Τζάκσον)
Το Behind the Mask είναι τραγούδι του Αμερικανού καλλιτέχνη Μάικλ Τζάκσον που συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Michael. Το τραγούδι κυκλοφόρησε από την Epic Records στις 21 Φεβρουαρίου 2011, ως το τρίτο single από το Michael. Η Shanice εκτέλεσε τα background φωνητικά στο κομμάτι. Τον Φεβρουάριο του 2011, το τραγούδι κυκλοφόρησε ως single στη Γαλλία.
Προϊστορία και κυκλοφορία
Ο Κουίνσι Τζόουνς άκουσε την εκδοχή των Yellow Magic Orchestra κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων για το Thriller, και το έφερε στον Μάικλ Τζάκσον, ο οποίος το ηχογράφηση, προσθέτοντας επιπλέον μελωδία και λίγους στίχους. Νομικές διαφωνίες δεν επέτρεψαν στο κομμάτι να εμφανιστεί στο άλμπουμ Thriller και δεν κυκλοφόρησε για 25 χρόνια. Ωστόσο, αργότερα ανακοινώθηκε ότι θα κυκλοφορήσει στο άλμπουμ Michael. Σε αργότερη ανακοίνωση από την επίσημη ιστοσελίδα του Τζάκσον, το τραγούδι θα κυκλοφορούσε ως radio single όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στις ΗΠΑ, στον Καναδά και στην Ιαπωνία.
Κριτική
Το τραγούδι έλαγε γενικά θετικές κριτικές. Ο Τζόντι Ρόσεν, από το Rolling Stone, δήλωσε ότι το τραγούδι ήταν «έντονο funky ξαδέρφι του Wanna Be Startin' Somethin'». Ο Ντάν Μάρτιν, από την NME, νόμισε ότι το τραγούδι ήταν «μια απόλυτη αποκάλυψη της R&B» με τον «Τζάκσον να είναι στον καλύτερο εαυτό του». Οι Τζέισον Λίπσουτζ, Γκέιλ Μίτσελ και Γκάρι Γκράφ, από το περιοδικό Billboard, δήλωσαν ότι το τραγούδι ήταν «ένα από τα καλύτερα του άλμπουμ Michael και ένα από τα καλύτερα hee-hee! τραγούδια του Τζάκσον». Ο Τζο Πάρελς, από τη New York Times, είπε ότι, το τραγούδι ήταν το αρχικό hit του συγκροτήματος του Ρουίτσι Σακαμότο, Yellow Magic Orchestra με στίχους του Τζάκσον για μια ψυχρόκαρδη γυναίκα, αλλά η τελική εκδοχή ολοκληρώθηκε από τον ΜακΚλέιν, την οποία μίξαρε με υλικό από το DVD Live in Bucharest: The Dangerous Tour. Η Λιχ Γκρίνμπλατ, της Entertainment Weekly, ανάφερε ότι το τραγούδι φαίνεται «ως ένα παράδοξο άνθισμα του σαξόφωνου - και ίσως αυτό το κάνει καλό σύντροφο στο σχεδόν ίδιο Much Too Soon, ένα πραγματικό κειμήλιο της δεκαετίας του 1980». Ο συγγραφέας του βιβλίου Man in the Music: The Creative Life and Work of Michael Jackson, Τζο Βόγκελ δήλωσε ότι η ανανέωση του Τζων ΜακΚλέιν έκανε το τραγούδι να ακούγεται καινούργιο και παλιό ταυτόχρονα. Και δήλωσε ότι ήταν «από τα καλύτερα του άλμπουμ».
Η αρνητική κριτική ήρθε από τον Καρλ Κόρτεζ, του Assignment X, ο οποίος είπε ότι η εκδοχή του 7" single «είναι μια edit (επεξεργασία) εκδοχή εδώ (δεν είναι καν αληθινό remix) άρα είναι τουλάχιστον μικρότερη εκδοχή από αυτή του άλμπουμ και είναι το μόνο πράγμα που το κάνει καλύτερο».
Μουσικό βίντεο
Όταν ανακοινώθηκε η επίσημη κυκλοφορία του single, επίσης ανακοινώθηκε η παγκόσμια κυκλοφορία του μουσικού βίντεο. Στις 28 Φεβρουαρίου 2011, ανακοινώθηκε ένα πρότζεκτ για το μουσικό βίντεο, ονόματι Behind the Mask Project: «η Estate of Michael Jackson και η Sony Music θα δώσει την ευκαιρία σε όσους αγαπούν τη μουσική να βοηθούσουν στη δημιουργία ενός επαναστατικού βίντεο για το Behind the Mask». Όλος ο κόσμος μπορούσε να χρησιμοποίησε ένα online εργαλεία για να συμμετέχει στη δημιουργία του βίντεο μέχρι τις 7 Μαρτίου 2011. Στις 30 Μαρτίου 2011, κυκλοφόρησε ένα μικρό βίντεο, διάρκειας 17 δευτερολέπτων, που είχε κάνει η Sony Music με μερικές από τις χιλιάδες υποψηφιότητες για το Behind the Mask Project. Στις 29 Απριλίου 2011, κυκλοφόρησε ακόμα ένα βίντεο για το πρότζεκτ στο michaeljackson.com, και ανακοινώθηκε ότι η τελευταία μέρα για υποβολή υποψηφιότητας για το Behind the Mask Project ήταν η Τρίτη, 3 Μαϊου 2011. Στις 6 Ιουνίου 2011, κυκλοφόρησε το επίσημο trailer, ανακοινώντας την ημέρα κυκλοφορίας του βίντεο. Στις 14 Ιουνίου 2011, το επίσημο και τελικό βίντεο ανέβηκε στο κανάλι του Μάικλ Τζάκσον στο YouTube, αλλά ήταν διαθέσιμο μόνο στη σελίδα του καλλιτέχνη στο Facebook. Την επόμενη μέρα, το βίντεο έγινε ευρέως διαθέσιμο.
Κίρφη
Η Κίρφη είναι βουνό στα όρια της Βοιωτίας και της Φωκίδας. Η ψηλότερη κορυφή του είναι η κορυφή Ξηροβούνι με υψόμετρο 1.560 μέτρα. Άλλες κορυφές είναι το Νεραϊδολάκκωμα με υψόμετρο 1.280 μέτρα, η κορυφή Κόχραν (Δεσφίνα) ή αλλιώς Κουμπές με υψόμετρο 850 μέτρα και ο μαύρος πυργος 632 μέτρα βρίσκεται ανάμεσα στα όρη του Παρνασσού και του Ελικώνα και μπορεί να θεωρηθεί και τμήμα τους. Από τον Ελικώνα χωρίζεται από τον κάμπο του Διστόμου, ενώ από τον Παρνασσό από την κοιλάδα που σχηματίζει ο Πλείστος ποταμός. Η βορειοανατολική του πλευρά έχει πλούσια βλάστηση και τμήμα του καλύπτεται από έλατα. Η νοτιοδυτική του πλευρά όμως, προς την πλευρά του Κορινθιακού κόλπου έχει αρκετά φτωχή βλάστηση, που αποτελείται κυρίως από φρύγανα και θάμνους. Στις κορυφές της Κίρφης υπάρχουν κεραίες ραδιοτηλεοπτικών σταθμών. Το βουνό αναφέρεται από τον Στράβωνα στα γεωγραφικά
Θέων ο Σμυρναίος
Ο Θέων ο Σμυρναίος (ή Θέων ο Πλατωνικός) ήταν Έλληνας μαθηματικός και φιλόσοφος (70 μ.Χ. - 135 μ.Χ.)
Γεννήθηκε στη Σμύρνη, όπου και πέθανε. Άκμασε κατά το τέλος του 1 αιώνα, και τις αρχές του 2 αιώνα μ.Χ. Οι σύγχρονοί του συγγραφείς δεν τον αναφέρουν, αλλά οι μεταγενέστεροι τον ονομάζουν «Θέων ο Πλατωνικός φιλόσοφος», επειδή ήταν οπαδός της πλατωνικής φιλοσοφίας και ασχολήθηκε ειδικά με τη σπουδή των πλατωνικών διαλόγων.
Εργα
Από τα έργα του Θ. μνημονεύονται από τους μεταγενεστέρους τα εξής:
Τα δυο πρώτα έργα του δε διασώθηκαν. Όπως λέει ο ίδιος ο Θ. το σύγγραμμα του αυτό το έγραψε για να κάνει κατανοητές τις μαθηματικές προτάσεις που περιέχονται στους διαλόγους του Πλάτωνα. Το έργο του αυτό αποτελεί ένα είδος εισαγωγής στα μαθηματικά ως βοήθημα για όσους ασχολούνται με την πλατωνική φιλοσοφία, αποτελεί σημαντική πηγή ιστορικών στοιχείων για τα μαθηματικά και διαιρείται σε τρία μέρη:
'Όπως τονίζει ο ίδιος ο Θ. στο έργο του αυτό, έχει καταχωρήσει και αναπτύξει «επί το γνωριμότερον» γνώσεις των Πυθαγορικών.
Αναφορές
Θέων ο Σμυρναίος
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της αρχαίας Ιωνίας Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1925-26
Η διοργάνωση
Το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Θεσσαλονίκης τη σεζόν 1925-26 ξεκίνησε κανονικά το φθινόπωρο του 1925, αλλά λόγω προβλημάτων της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας (ΕΠΣΜ) οι αγώνες διακόπηκαν και κάποια στιγμή που η Ένωση διαλύθηκε, το πρωτάθλημα έδειχνε ότι δεν θα συνεχιστεί. Παρόλες τις δυσοίωνες προβλέψεις τελικά υπήρξε νέο συμβούλιο της ΕΠΣΜ και το πρωτάθλημα άρχισε εκ νέου στις 24 Ιανουαρίου, ακυρώνοντας όλους τους προηγούμενους αγώνες. Μέρος πήραν οι ομάδες που είχαν ξεκινήσει στην αρχή της σεζόν, δηλαδή οι Άρης, Ηρακλής, ΑΕΚ Θ., Θερμαϊκός και Μέγας Αλέξανδρος, όχι όμως ο Άτλας.
Τη δεύτερη Κυριακή του πρωταθλήματος στις 31 Ιανουαρίου αναμετρήθηκαν οι Μέγας Αλέξανδρος και Θερμαϊκός, σε έναν αγώνα, όπου η ομάδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου επικράτησε με 3-0. Ύστερα όμως από ένσταση του Θερμαϊκού ο αγώνας κρίθηκε άκυρος κι ενώ η Ένωση προτίθετο να ξαναορίσει τον αγώνα μετά το τέλος του πρώτου γύρου, ο Μέγας Αλέξανδρος αποφάσισε να αποχωρήσει από το πρωτάθλημα. Παράλληλα όμως η ομάδα του Άτλαντα ξαναπροσχώρησε στην Ένωση κι έτσι, παρότι είχε ξεκινήσει το πρωτάθλημα, εντάχθηκε κανονικά στο πρόγραμμα του πρωταθλήματος.
Το πρωτάθλημα συνεχίστηκε με πολλά προβλήματα και οι ομάδες πολλές φορές αδυνατούσαν να συμπληρώσουν εντεκάδα στους αγώνες. Σε έναν από αυτούς, στις 11 Απριλίου 1926, η ΑΕΚ Θεσσαλονίκης δεν κατάφερε να συμπληρώσει ενδεκάδα εναντίον του Ηρακλή και παραιτήθηκε έτσι των 2 βαθμών. Ο αγώνας διεξήχθη ανεπίσημα, με την ΑΕΚ να δανείζεται δύο ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ και να ηττάται με σκορ 9-1. Μία εβδομάδα νωρίτερα, σε αγώνες πρωταθλήματος ο Ηρακλής επιβλήθηκε του Άτλαντα 3-1, ενώ οι ΑΕΚ και Θερμαϊκός ξεκίνησαν να αγωνίζονται με 9 και 10 παίκτες αντίστοιχα και με τελικό σκορ 1-1.
Στο τέλος του πρώτου γύρου αποχώρησε και η ΑΕΚ από το πρωτάθλημα, όπως φαίνεται και στο πρόγραμμα αγώνων, με αποτέλεσμα να απομείνουν μόνο 4 σύλλογοι.
Τελικά πρωταθλητής για την περίοδο 1925-26 αναδείχθηκε ο Άρης, που κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα. Πρώτος σκόρερ του Άρη αναδείχθηκε ο Ζαρές Μινασιάν με 5 γκολ. Ο Άρης επικράτησε του Ηρακλή στα ντέρμπι με σκορ 5-2 και 4-1.
Ανεπίσημα Σωματεία
Στο πρωτάθλημα ανεπισήμων συμμετείχαν οι Αετός (που το κατέκτησε), Μελιτεύς, Κανάρης, Μακεδονικός Αστήρ, Ατλαντίς, Κύκλωψ, Βύρων, Παμμακεδονικός, Μαραθών Θεσσαλονικης (όχι η ομάδα από το Κουρί), Απόλλων, Νέα Νίκης (Καλλιθεας), Πρόοδος, Ερμής και ο Εθνικός Τούμπας ενώ σε φιλικούς αγώνες μετείχαν επίσης ο ΑΟ Θεσσαλονίκης, ο Θρίαμβος, η Πρόοδος, η εβραϊκη Ακοάχ, ο Κεραυνός (Νέας Παναγίας), ο Μαραθών Κουρί, η ομάδα των Τροχιοδρομικών, ο Ολυμπιακός Αστήρ και η Νέα Γενεά Καλαμαριάς, ενώ τον Απρίλη του 1926 εμφανίζεται και η ομάδα του ΠΑΟΚ.
Θα υπάρξουν και ομάδες απο μαθητές (12-14 χρονών), οι οποίες θα δώσουν και αυτές αγώνες με συλλόγους ανδρών, όπως η Χρυσή Ομάς από την περιοχή της Αγίας Τριάδας και ο Τρομάρας Καλαμαριάς.
Οι ομάδες του Ηρακλή και του Άρη θα δημιούργησουν γυναικείες ομάδες ποδοσφαίρου και θα τις ακολουθήσει η ομάδα του Παμμακεδονικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1925-1926 Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μακεδονίας
Αζοφική Θάλασσα
Η Θάλασσα του Αζόφ είναι το βόρειο τμήμα της Μαύρης Θάλασσας που ενώνεται μέσω του πορθμού του Κερτς. Συνορεύει από βόρεια με την Ουκρανία, ανατολικά με τη Ρωσία και δυτικά με την Κριμαία.
Πρόκειται για μεγάλη κόλπωση, 35.000 τ. χλμ. του Εύξεινου Πόντου ανάμεσα στην Κριμαία και στον Καύκασο. Είναι αβαθής θάλασσα (3-14 μ.), μοιάζει με κλειστή λίμνη και δέχεται τα νερά 20 ποταμών (Ντον κ.λπ.). Τα νερά της δεν είναι πολύ αλμυρά. Φημισμένο είναι το χαβιάρι που βγαίνει από τους οξύρρυγχους.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η έκτασή της φτάνει τα 38.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το μέσο βάθος της τα 14 μέτρα περίπου. Η Αζοφική θάλασσα είναι η πιο ρηχή θάλασσα του κόσμου. Ο μέσος όγκος των νερών της είναι τα 320 κυβικά χιλιόμετρα. Οι ανατολικές,βόρειες και δυτικές ακτές της, ελάχιστα ανυψωμένες από τη θάλασσα, αποτελούνται από ψαμμίτη που περιέχει απολιθωμένα όστρακα. Οι νότιες ακτές είναι επί το πλείστον ανυψωμένες, με απότομες ασβεστολιθικές παραλίες. Χαρακτηριστικά των ακτών είναι οι προσχωματικές γλώσσες ξηράς που χωρίζουν πολλούς αβαθείς κόλπους και ποταμούς από τη θάλασσα και περιέχουν κι αυτές απολιθωμένα όστρακα. Μερικοί κόλποι επικοινωνούν άμεσα με τη Μαύρη θάλασσα ενώ άλλοι χωρίζονται από αυτήν με αμμολορίδες σχηματίζοντας λιμνοθάλασσες.
Στην Αζοφική θάλασσα χύνονται οι μεγάλοι ποταμοί Ντον και Κουμπάν,καθώς και άλλοι μικρότεροι,όπως ο Μίους, ο Μπέρντια, ο Ομπιτσιτσνάγια, ο Γιέβα και άλλοι. Ο πυθμένας της αποτελείται από άμμο, όστρακα και λάσπη και έχει ομαλό ανάγλυφο με μια ελάχιστη κλίση προς το κέντρο. Η γεωλογική ιστορία της Αζοφικής θάλασσας συνδέεται στενά με την αντίστοιχη ιστορία της Μαύρης θάλασσας.
Η Αζοφική θάλασσα δημιουργήθηκε κατά το Μέσο Μειόκαινο (πριν από 16.000.000 χρόνια) ως τμήμα μιας ευρείας λεκάνης. Στο Κάτω Πλειόκαινο (που άρχισε πριν από 7.000.000 χρόνια) η λεκάνη της Μαύρης θάλασσας και της Αζοφικής θάλασσας απομονώθηκε από τον ωκεανό. Κατά την περίοδο που επακολούθησε δημιουργήθηκαν δεσμοί με την Κασπία θάλασσα δια μέσου της τάφρου Μανίτς καθώς και με τη Μεσόγειο. Οι σύνδεσμοι αυτοί σχηματίστηκαν και ανακόπηκαν πολλές φορές. Κατά το Μέσο και Άνω Πλειόκαινο δημιουργήθηκαν οι λεκάνες Κιμμερία και Κουγιάλνιτς,οι οποίες εξελίχθηκαν στη λεκάνη Τσάουντιν στον χώρο της Αζοφικής και Μαύρης θάλασσας. Οι λεκάνες αυτές συνδέονταν με την Κασπία θάλασσα αλλά έχει αποδειχτεί ότι ήταν απομονωμένες από τη Μεσόγειο. Στην αρχή της Τεταρτογενούς περιόδου (πριν από 2.500.000 χρόνια) η Αζοφική θάλασσα απέκτησε σε γενικές γραμμές τη μορφή που έχει σήμερα. Αργότερα δημιουργήθηκε ένας σύνδεσμος ανάμεσα στη Μαύρη θάλασσα και στη Μεσόγειο (φάση που είναι γνωστή ως Λεκάνη του Καρανγκάτς).
Κλίμα
Το κλίμα της Αζοφικής θάλασσας είναι ηπειρωτικό προς εύκρατο. Τον χειμώνα επικρατούν βορειοανατολικοί και ανατολικοί ανέμοι, οι οποίοι μεταφέρουν ψυχρές μάζες αέρα από την ηπειρωτική χώρα. Η μέση θερμοκρασία αέρα κατά τους μήνες Ιανουάριο και Φεβρουάριο κυμαίνεται από –1°C στον Νότο μέχρι –6°C στον Βορρά. Η ελάχιστη θερμοκρασία φτάνει τους –33°C περίπου. Κάτω από την επίδραση των κυκλώνων, οι βαριές παγωνιές εναλλάσσονται συχνά με περιόδους κατά τις οποίες οι πάγοι λιώνουν. Παρατηρούνται επίσης συχνές ομίχλες. Ο Ιούλιος είναι ο θερμότερος μήνας με μέση θερμοκρασία 24°C. Η μέγιστη θερμοκρασία είναι γύρω στους 40°C.
Υδρολογία
Η υδρολογική κατάσταση καθορίζεται από το γεγονός ότι η Αζοφική αποτελεί εσωτερική θάλασσα,από το κλίμα, τη συνεισφορά νερών των ποταμών, την ανταλλαγή των νερών με τη Μαύρη θάλασσα καθώς και με την παρέμβαση του ανθρώπου (π.χ. έργα) στην περιοχή της λεκάνης. Το ετήσιο ισοζύγιο νερού στο κέντρο της Αζοφικής θάλασσας είναι 38.9 κυβικά χιλιόμετρα από την εισροή των ποταμών και 13.1 κυβικά χιλιόμετρα από τα ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα, μείον 33.2 κυβικά χιλιόμετρα από την εξάτμιση. Τα 17.2 κυβικά χιλιόμετρα που είναι το πλεονάζον γλυκό νερό, εκρέουν από τον πορθμό του Κερτς. Ως αποτέλεσμα του πλεονάσματος του γλυκού νερού,η μέση αλατότητα είναι μόνο 11% στον Νότο, 9-10% στην υπόλοιπη θάλασσα και 2-4% στους υπόλοιπους κολπίσκους της περιοχής. Ορισμένες χρονιές λόγω αλλαγών στην κίνηση του νερού κατά μήκος του πορθμού Κερτς και λόγω αλλαγών στην ποσότητα νερού που συνεισφέρουν τα ποτάμια, η αλατότητα είναι δυνατόν να φτάσει σε 12-13% στο Νότο και σε 11-15% στον Βορρά ή μπορεί να πέσει σε 10,5% στον Νότο και σε 8-9,5% στον Βορρά. Η Σαπρά λίμνη (Σίβας) είναι γνωστή για την υψηλή αλατότητά της. Εδώ, ως αποτέλεσμα της αυξημένης εξάτμισης και της ασθενούς σύνδεσης με τη θάλασσα (μέσω του πορθμού Τόνκυ) η αλατότητα φτάνει στα 124-166%.
Τα υδάτινα ρεύματα ακολουθούν φορά αντίθετη με εκείνη των δεικτών του ωρολογίου, αλλά κάτω από την επίδραση των ανέμων είναι δυνατό να σημειωθεί αναστροφή της διεύθυνσής τους. Η ταχύτητά τους μπορεί να φτάσει τα 25-30 εκατοστόμετρα το δευτερόλεπτο. Η μέση στάθμη της θάλασσας μεταβάλλεται γύρω στα 33 εκατοστόμετρα από χρόνο σε χρόνο, ανάλογα με την ποσότητα νερού που συνεισφέρουν οι ποταμοί. Το παλιρροϊκό εύρος (η διαφορά ανάμεσα στην ανώτατη και κατώτατη στάθμη της θάλασσας λόγω της παλίρροιας) μπορεί να φτάσει τα 5,5 μέτρα. Η περιεκτικότητά του νερού σε οξυγόνο είναι 10-11 χιλιοστόλιτρα ανά λίτρο τον χειμώνα και 5-6 χιλιοστόλιτρα ή και περισσότερο το καλοκαίρι. Όταν παρατηρούνται παρατεταμένες νηνεμίες κατά το καλοκαίρι, το οξυγόνο στον πυθμένα μπορεί να εξαφανιστεί τελείως, εξαιτίας οξειδωτικών διεγέρσεων, γεγονός που προκαλεί τον θάνατο των ψαριών. Η Αζοφική θάλασσα είναι πλούσια σε θρεπτικά άλατα. Στη διάρκεια όμως του χρόνου η περιεκτικότητα του νερού σε θρεπτικά άλατα παρουσιάζει μεγάλες διαφορές,ανάλογα με την ποσότητα του νερού που συνεισφέρουν οι ποταμοί και την κατανάλωση αλάτων από τους ζωντανούς οργανισμούς.