cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Psychotic Waltz
Δημιουργία και αναγνώριση
Οι Psychotic Waltz προήλθαν από το συγκρότημα Aslan, το οποίο δημιουργήθηκε το 1983 και πήρε το όνομα του από το βιβλίο "Το Χρονικό της Νάρνια: Το Λιοντάρι, η Μάγισσα και η Ντουλάπα" του Κλάιβ Στέιπλς Λιούις. Από έσοδα ζωντανών εμφανίσεων κατάφεραν να συγκεντρώσουν τα χρήματα για την ηχογράφηση του πρώτου τους ντέμο. Αφού έμαθαν ότι υπήρχε ένα άλλο συγκρότημα με την ίδια ονομασία, μετονομάστηκαν σε Psychotic Waltz, κυκλοφορώντας το ομώνυμο ντέμο τους, το 1988. Η σύνθεση του συγκροτήματος αποτελούνταν από τον τραγουδιστή Ντέβον Γκρέιβς (Μπάντι Λάκι), τους κιθαρίστες Μπράιαν ΜακΆλπιν και Νταν Ροκ, τον μπασίστα Γουόρντ Έβανς και το ντράμερ Νόρμαν Λέτζιο.
Αθρησκεία
Κατάλογος χωρών ανά ποσοστό αθρησκείας
Σύμφωνα με παγκόσμια μελέτη του Pew Research Center σε 230 χώρες και εδάφη το 2012, το 16% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν σχετίζεται με καμία θρησκεία. Ο πληθυσμός των άθρησκων αυξήθηκε σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Στον παρακάτω πίνακα παρουσιάζονται τα αποτελέσματα δύο ερευνών σχετικά με τα ποσοστά αθρησκείας σε κάθε χώρα.
Psychotic Waltz
Δημιουργία και αναγνώριση
Το ντεμπούτο-άλμπουμ τους κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1990 μέσω της γερμανικής "Rising Sun Productions" με τίτλο "A Social Grace", λαμβάνοντας ιδιαίτερα θετικές κριτικές. Στην πατρίδα του συγκροτήματος, ο δίσκος κυκλοφόρησε μέσω της δικής τους εταιρείας, "Sub Sonic Records", αλλά χωρίς την απαραίτητη προώθηση, παρέμειναν άγνωστοι στις Ηνωμένες Πολιτείες, την ίδια περίοδο που στην Ευρώπη συμμετείχαν στο "Dynamo Festival" της Ολλανδίας.
Αθρησκεία
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία
Psychotic Waltz
Δημιουργία και αναγνώριση
Το 1993, υπέγραψαν στη "Zardoz Music" για την κυκλοφορία του τρίτου τους άλμπουμ, το οποίο ηχογραφήθηκε στα "Record Plant Studios" στα τέλη του 1993 και κυκλοφόρησε με τίτλο "Mosquito" στις 25 Ιουλίου 1994. Ο δίσκος παρουσίασε ένα πιο συμβατικό ύφος σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, προκαλώντας αντιδράσεις από τους φανατικούς τους οπαδούς. Για την προώθηση του άλμπουμ, περιόδευσαν δύο φορές στην Ευρώπη, πριν ο Έβανς αντικατασταθεί από τον Φιλ Κουτίνο.
Ο τέταρτος δίσκος των Psychotic Waltz κυκλοφόρησε στις 1 Ιουλίου 1996 μέσω της "Bullet Proof Records", με τίτλο "Bleeding". Αυτό ήταν το τελευταίο άλμπουμ του συγκροτήματος πριν τη διάλυση τους την επόμενη χρονιά και κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ο Στιβ Κοξ αντικατέστησε τον Μπράιαν ΜακΆλπιν. Το συγκρότημα διαλύθηκε μετά τη μήνυση που δέχθηκαν από την ηθοποιό του βίντεο κλιπ για το τραγούδι "Faded", η οποία τους κατηγόρησε ότι το φως ενός προβολέα της προκάλεσε μερική τύφλωση. Η ηθοποιός και το συγκρότημα ήλθαν σε συμβιβασμό, με το χρηματικό ποσό να πληρώνει ο ντράμερ Νόρμαν Λέτζιο.
Λάμψακος
Ιστορία
Σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα οι πλουτοπαραγωγικές πηγές ήταν τα μεταλλεία χρυσού, η αμπελουργία, η αλιεία και το εμπόριο. Τα μεταλλεία χρυσού προμήθευαν τους Λαμψακηνούς το μέταλλο για να κόψουν το νόμισμα τους, τους Λαμψακηνούς στατήρες. Η πόλη αναδείχθηκε επίσης σε σημαντικό κέντρο της τορνευτικής. Οι Λαμψακηνοί επειδή είχαν την πρώτη ύλη, μπορούσαν να πάνε ένα βήμα παρακάτω και να αναπτύξουν τις τέχνες, όπως έγινε και με τη Μακεδονία. Έστειλαν πολύτιμα αναθήματα σε Δελφούς και Ρώμη, συγκεκριμένα χρυσά στεφάνια. Σύμφωνα με την άποψη κάποιων αρχαιολόγων, ένας πολύ σημαντικός θησαυρός που βρέθηκε στο Παγουρίστε της Βουλγαρίας αποδίδεται στους καλλιτέχνες μεταλλουργούς της Λαμψάκου. Αποτελείται από περίτεχνα αγγεία πόσεως, που διακοσμούνται με πλαστικές κεφαλές ζώων. Εκτός από τα χρυσορυχεία σημαντική πηγή εσόδων ήταν και η αμπελουργία. Το κρασί της Λαμψάκου ήταν διεθνώς αναγνωρισμένο κατά την αρχαιότητα και ο Στράβωνας, ο περίφημος γεωγράφος την ονομάζει ευάμπελο και ο περίφημος Λαμψακηνός οίνος ήταν διεθνώς αναγνωρισμένος κατά την αρχαιότητα. Το ανθηρό οικονομικό περιβάλλον συντέλεσε στην ανάπτυξη της πολιτιστικής ζωής της πόλης. Δεν είναι τυχαίο που επιφανείς φιλόσοφοι, όπως ο Αναξαγόρας και ο Επίκουρος διέμεναν για μεγάλο χρονικό διάστημα εκεί. Ο Επίκουρος μάλιστα ίδρυσε και μια σχολή που υπήρξε το φυτώριο πολλών γνωστών μαθητών του. .
Psychotic Waltz
Επανένωση
Η "Century Media Records" κυκλοφόρησε το box-set "The Architects Arise: The First Ten Years", ένα πακέτο επτά δίσκων βινυλίου που περιελάμβανε τα δύο ντέμο τους και τα τέσσερα άλμπουμ τους, με το "A Social Grace" σε διπλή έκδοση.
Λάμψακος
Ιστορία
Η Λάμψακος εξασθένισε μετά από την επανάσταση που πραγματοποίησε το 411 π.Χ. κατά των Αθηναίων. Το 196 π.Χ. οι Ρωμαίοι υπερασπίστηκαν την πόλη απέναντι στον Αντίοχο τον Μέγα. Η Λάμψακος έγινε σύμμαχος της Ρώμης και συνέχισε να ευημερεί και κάτω από τον έλεγχο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Το νόμισμα της Λαμψάκου
Το νόμισμα της Λαμψάκου Τα τοπικά ορυχεία χρυσού, προμήθευαν το μέταλλο για την έκδοση των χρυσών λαμψακηνών στατήρων του 4ου αι. π.Χ., ένα νόμισμα με ευρεία διάδοση και διεθνώς αναγνωρισμένη αξία. Πιθανότατα η Λάμψακος διέθετε και δικά της κοιτάσματα από ήλεκτρο, δικαιολογώντας έτσι την έκδοση νομισμάτων από το φυσικό αυτό κράμα χρυσού και αργύρου μέχρι και τον 5ο αι. π.Χ., όταν σε άλλες μικρασιατικές πόλεις η χρήση του είχε εγκαταλειφθεί πολύ νωρίτερα. Το έμβλημά της, που απεικονίζεται στα νομίσματα, ερμηνεύεται από μερικούς ως φτερωτός ιππόκαμπος, σύμβολο των θαλασσοπόρων Λαμψακηνών και των ναυτικών δραστηριοτήτων τους
Psychotic Waltz
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά progressive metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Λάμψακος
Χριστιανική περίοδος
Στη Λάμψακο έζησε μαρτύρησε και ετάφη Άγιος Τρύφων ο Μάρτυρας. Πρώτος επίσκοπος της Λαμψάκου ήταν ο Παρθένιος την περίοδο που αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος. Την περίοδο του αυτοκράτορα Μαρκιανού έγινε στη Λάμψακο επισκοπική σύνοδος. Άλλοι γνωστοί επίσκοποι της Λαμψάκου ήταν ο Δανιήλ που συμμετείχε στη σύνοδο της Νίκαιας το 451 μ.Χ. ο Κωνσταντίνος που συμμετείχε στην Τρίτη σύνοδο της Κωνσταντινούπολης και ο Άγιος Ευσχήμων ο Ομολογητής Άγιος Ευσχήμων, επίσκοπος Λαμψάκου. Η επισκοπική έδρα της λαμψάκου αναφέρεται μέχρι τον 13ο αιώνα.
Η Νέα Λάμψακος
Το 1922, μετά την κατάρρευση του μετώπου στη Σμύρνη και την αποχώρηση του ελληνικού στρατού οι Λαμψακηνοί εγκατέλειψαν το χωριό τους, επιβιβαζόμενοι σε πλοίο του Εμπειρίκου που έστειλε η ελληνική κυβέρνηση. Ήταν οι πρώτοι πρόσφυγες που έφτασαν στο νησί της Εύβοιας και εγκαταστάθηκαν στη Χαλκίδα, διαμένοντας προσωρινά σε εκκλησίες, παράγκες και αποθήκες. Κάποιοι φιλοξενήθηκαν και σε σπίτια πλούσιων Χαλκιδέων ως το 1926, οπότε χτίστηκε ο οικισμός της Νέας Λαμψάκου και εγκαταστάθηκαν στο νέο χωριό. Οι πρώτοι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με τη γεωργία και τις οικοδομικές εργασίες. Σήμερα, η Νέα Λάμψακος είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό 2.500 κατοίκων, το οποίο είναι γαστρονομικός προορισμός για τα ουζερί και τα θαλασσινά του.
Ντίτερ Μπόλεν
Δεκαετία του 1980 και αρχές του Modern Talking
Το 1983 ο Ντίτερ Μπόλεν συμμετείχε για πρώτη φωρά στο Grand Prix d´ Eurovision de la Chanson ως μουσικοσυνθέτης. Το τραγούδι που είχε γράψει, έλαβε την τρίτη θέση στα προκριματικά.
Λάμψακος
Ντοκιμαντέρ για τη Λάμψακο
Το 2013, οι Λαμψακηνοί Νίκος Μαρτζίκος, εκπαιδευτικός και Άννα Ποδάρα, δημοσιογράφος δημιούργησαν ένα 70' λεπτο ντοκιμαντέρ για την ιστορία της παλιάς και Νέας Λαμψάκου, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο 7ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας. Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει γυρίσματα σε παλιά και Νέα Λάμψακο και συνεντεύξεις-μαρτυρίες από κατοίκους και των δυο χωριών. Το θέμα είναι το εξής: ''«Τουρκία: μουσουλμάνοι πρόσφυγες από την Ελλάδα βρίσκουν καταφύγιο στην αρχαία Λάμψακο. Ελλάδα: Μια καραβιά πρόσφυγες στήνει μια Λάμψακο από την αρχή.» Άνθρωποι «παλαιάς κοπής» ξαναζωντανεύουν, μέσα από τα μάτια των -85χρονων σήμερα- παιδιών τους. Ενώνονται, διεκδικώντας πεισματικά μια νέα ζωή, τσουγκρίζουν για καλή πατρίδα και τη δημιουργούν από την αρχή. Όταν όλη σου η ζωή είναι μια… Κρίση, πως αναγεννιέσαι συνεχώς από τις στάχτες σου;"'' Η ιστορία της Λαμψάκου αποτέλεσε και το θέμα για το πρώτο διαδικτυακό ντοκιμαντερ (web-documentary) στην Ελλάδα, το οποίο είναι διαθέσιμο για προβολή στον ιστότοπο lampsakos.com.
Ντίτερ Μπόλεν
Δεκαετία του 1980 και αρχές του Modern Talking
Την ίδια χρονιά ίδρυσε με τον τραγουδιστή Τόμας Άντερς ( Thomas Anders ) το συγκρότημα Modern Talking. Το 1985 με το τραγούδι You ´re my heart, you ´re my soul το συγκρότημα αυτό, κατάφερε να λάβει την πρώτη θέση στα ευρωπαϊκα, ασιατικά και αφρικανικά Charts. Τα επόμενα τραγούδια επίσης ήταν επιτυχίες. Κανένα συγκρότημα πριν δεν είχε καταφέρει να βγάλει πέντε τραγούδια, πρώτα σε πωλήσεις δίσκων
Λάμψακος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Φώκαιας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας  Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Ντίτερ Μπόλεν
Δεκαετία του 1980 και αρχές του Modern Talking
Ταυτοχρόνως ο Ντίτερ Μπόλεν άρχισε να γράφει και να παράγει τραγούδια και για άλλους τραγουδιστές. Αυτοί ήταν η C.C. Catch, ο Chris Norman από τους Smokie και ο Les Mc Keown από τους Bay City Rollers.
Τέλος του Modern Talking και αρχές του Blue System
Το 1987 μετά από πολλές διαφωνίες με τον συνέταιρο του και τραγουδιστή του Modern Talking ο Ντίτερ Μπόλεν αναγκάστηκε να διαλύσει το συγκρότημα. Οι λόγοι για τις διαφωνίες ήταν ότι η γυναίκα του Thomas Anders επηρρέαζε συνέχεια τις αποφάσεις του συγκροτήματος.
Συνεχίζοντας την καριέρα του ο Ντίτερ Μπόλεν ίδρυσε το νέο συγκρότημα και το ονόμασε Blue System. Έδω όμως οι επιτυχίες δεν ήταν τόσο μεγάλες όπως στο Modern Talking.
Δεύτερη συμμετοχή στο Grand Prix d´Eurovision de la Chanson
Μετά το ξεκίνημα του Blue System ως συγκρότημα ο Ντίτερ Μπόλεν το 1989 άρχισε τη συνεργασία με δύο τραγουδιστές, σκοπεύοντας να τους δηλώσει συμμετοχή στο Grand Prix d´Eurovision de la Chanson. Ο ίδιος θα λειτουργούσε ως συνθέτης. Αυτοί οι τραγουδιστές θα λάβαιναν μέρος ο πρώτος για τη Γερμανία και ο δεύτερος για την Αυστρία.
Στα προκριματικά καταφέραν και οι δύο να πάρουν τη πρώτη θέση στις χώρες τους ώστε η συμμετοχή στο Grand Prix να είναι σίγουρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μουσικοί Κατηγορία:Eurodance μουσικοί Κατηγορία:Γερμανοί αυτοβιογράφοι
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1987-1988
Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1987-1988, ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουλίου 1988, με τον τελευταίο τελικό ανάμεσα στον Εθνικό και τη Γλυφάδα. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο αήττητος Εθνικός για 36η φορά στην ιστορία του.
Βαθμολογία
Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός ισοβάθμησαν στις θέσεις 6-7, κι έδωσαν αγώνα μπαράζ καθώς τέτοιος διεξαγόταν βάσει κανονισμών όταν οι θέσεις που καταλάμβαναν από κοινού δύο ή περισσότερες ομάδες, έκριναν κάποια πρόκριση. Συγκεκριμένα η έκτη θέση οδηγούσε στα πλέι οφ, ενώ η έβδομη οδηγούσε σε αγώνα διαβάθμισης με την ομάδα που κατέλαβε την 2η θέση της Α2 κατηγορίας.
Πλέι οφ
Στα πλέι οφ συμμετείχαν οι 6 πρώτες ομάδες στη βαθμολογία της Α1, ο νικητής του αγώνα μπαράζ για την Α1 (7ος Α1-2ος Α2), και ο πρωταθλητής της Α2 (ΝΟ Πατρών). Την πρόκριση έπαιρνε η ομάδα που έφτανε πρώτη το όριο των 5 βαθμών συμπεριλαμβανομένων των αγώνων της κανονικής περιόδου (3 βαθμών στις σειρές μεταξύ ομάδων Α1-Α2).
Το πανόραμα των πλέι οφ (σε παρένθεση είναι οι βαθμοί που μεταφέρθηκαν από τους αγώνες της κανονικής περιόδου).
Μπαράζ για την Α1
Ο 7ος της Α1, Παναθηναϊκός, αντιμετώπισε σε σειρά αγώνων τον 2ο της Α2, Ν.Ο. Χανίων. Ο Παναθηναϊκός επικράτησε με μία νίκη και μία ισοπαλία, παρέμεινε στην Α1 και συνέχισε στα πλέι οφ.
Μεγάλος Τελικός
Ένας μόνο τελικός χρειάστηκε για να αναδειχθεί ο πρωταθλητής στην υδατοσφαίριση για το 1988, καθώς ο Εθνικός είχε το αβαντάζ της 1 νίκης και 1 ισοπαλίας από την κανονική περίοδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1987 1988 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1987 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1988
Ράμπο ΙΙΙ
Το Ράμπο 3 (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά Rambo III) είναι Αμερικανική ταινία δράσης του Πήτερ Μακ Ντόναλντ, παραγωγής 1988 και αποτελεί συνέχεια των Ράμπο και Ράμπο ΙΙ.
Υπόθεση
Ο Συνταγματάρχης Σαμ Τράουτμαν επιστρέφει στην Ταϊλάνδη για να ζητήσει την βοήθεια του βετεράνου του Βιετνάμ Τζων Ράμπο. Αφού βλέπει τον Ράμπο να κερδίζει σε αγώνα πάλης με ρόπαλα, λίγο μετά τον επισκέπτεται σ' έναν βουδιστικό ναό υπό κατασκευή, στην οποία συμμετέχει και ο Ράμπο, και του ζητά να τον ακολουθήσει σε μια αποστολή παράδοσης εφοδίων για τους μουτζαχεντίν επαναστάτες στο Αφγανιστάν. Αν και του δείχνει φωτογραφίες με άμαχους που υποφέρουν από την Σοβιετική στρατιωτική ανάμειξη στο Αφγανιστάν, ο Ράμπο αρνείται και ο Τράουτμαν ξεκινά για την αποστολή μόνος του. Οι Σοβιετικές δυνάμεις στήνουν ενέδρα στη συνοδεία του Τράουτμαν, τον αιχμαλωτίζουν και τον στέλνουν σε μια ορεινή βάση για ανάκριση από τον Συνταγματάρχη Ζάϋσεν και το πρωτοπαλίκαρό του, Κούροβ.
Ο Ράμπο αναρρώνει και την επόμενη μέρα διεισδύει ξανά στη βάση, ακριβώς πάνω στην ώρα που θα βασάνιζαν τον Τράουτμαν με φλογοβόλο. Εκείνος και ο Τράουτμαν σώζουν πολλούς άλλους φυλακισμένους και καταλαμβάνουν ένα ελικόπτερο για να ξεφύγουν από τη βάση. Όμως, το ελικόπτερο υφίσταται ζημιές κατά τη διαφυγή και σύντομα πέφτει, αναγκάζοντας τον Ράμπο και τον Τράουτμαν να συνεχίσουν πεζοί. Ο Ζάϋσεν στέλνει τον Κούροφ και μια ομάδα κομάντο εναντίον του διδύμου, το οποίο τους εξοντώνει εύκολα μέσα σε μια σπηλιά. Ενώ ο Ράμπο και ο Τράουτμαν κοντεύουν να φτάσουν στο Πακιστάν, ο Ζάϋσεν τους κλείνει τον δρόμο με μια μεγάλη μηχανοκίνητη δύναμη και τους διατάζει να παραδοθούν. Όμως, εκείνη τη στιγμή φτάνουν οι μουτζαχεντίν του Μασούντ και επιτίθενται στους Σοβιετικούς με ιππικό. Στην μάχη που ακολουθεί, στην οποία ο Τράουτμαν και ο Τζων τραυματίζονται, ο Ράμπο σκοτώνει τον Ζάϋσεν οδηγώντας ένα τανκ στο ελικόπτερο που χειριζόταν ο Σοβιετικός συνταγματάρχης. Ο Ράμπο επιζεί της έκρηξης και βγαίνει απ' το τανκ. Στο τέλος της μάχης, ο Ράμπο και ο Τράουτμαν αποχαιρετούν τους μουτζαχεντίν και φεύγουν από το Αφγανιστάν. Ο Τράουτμαν λέει: "Ξέρεις κάτι Τζων; Πιστεύω πως μαλακώσαμε", και ο Ράμπο απαντά: "Ίσως μόνο λίγο, κύριε, ίσως μόνο λίγο".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής TriStar Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Ταινίες Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ισραήλ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ταϊλάνδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζέρι Γκόλντσμιθ Κατηγορία:Ράμπο (franchise)
Γεώργιος Λαμπάκης
Ο Γεώργιος Λαμπάκης (18 Φεβρουαρίου 1854 – 15 Μαρτίου 1914) ήταν Έλληνας θεολόγος και αρχαιολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1854 στην Αθήνα, από οικογένεια καταγόμενη από την Τήνο. Φοίτησε στην Ριζάρειο Σχολή και με την προστασία του Κωνσταντίνου Κανάρη κατάφερε να σπουδάσει στη Θεολογική Σχολή Αθηνών .Σπούδασε Χριστιανική Αρχαιολογία στη Γερμανία στα Πανεπιστήμια Μονάχου, Ερλάγκεν, Λειψίας και Βερολίνου. Ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Ερλάγκεν με θέμα διατριβής σχετικά με τις χριστιανικές αρχαιότητες της Αττικής. Την ίδια περίοδο εστάλη στη Σικελία με υποτροφία του Άγγλου Bute. Στις 12 Ιουλίου 1885 διορίσθηκε έφορος χριστιανικών αρχαιοτήτων. Ήταν από τους πρωτεργάτες της ίδρυσης της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας (1884). Το 1902 το Υπουργείο Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως τον έστειλε σε περιοδεία στις Σέρρες, τη Θράκη και την Κωνσταντινούπολη, με σκοπό τη διάσωση αρχαίων και βυζαντινών μνημείων. Ο Λαμπάκης φωτογράφισε ναούς, ανθρώπους και εικόνες. Οι φωτογραφίες του ανήκουν σήμερα στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών και αποτελούν ντοκουμέντα για τη ζωή των αρχών του εικοστού αιώνα στις περιοχές που επισκέφτηκε. Στις φωτογραφίες αυτές μπορεί κανείς σήμερα να δει το Μητροπολιτικό Ναό Κοίμησης της Θεοτόκου της Αδριανούπολης, που δεν υπάρχει σήμερα, ναούς της Αίνου, κτίσματα του Διδυμοτείχου και του Δεδέαγατς.
Πέθανε στις 15 Μαρτίου του 1914.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Βυζαντινολόγοι
Σάββας Παπαπολίτης
Ο Σάββας Παπαπολίτης (1911 - 7 Οκτωβρίου 1973 ) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μάκρη της Μικράς Ασίας. Καταγόταν από την ιστορική οικογένεια Παπαπολίτη της Ρούμελης που είχε δράσει στην Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών λαμβάνοντας πτυχίο νομικών οικονομικών και πολιτικών επιστημών. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά ως δικηγόρος κι από το 1935 άρχισε να πολιτεύεται. Στη περίοδο της κατοχής έλαβε μέρος στον αγώνα αντίστασης ως μέλος της κεντρικής επιτροπής και του πολιτικού γραφείου της Ε.Λ.Δ. του Ηλία Τσιριμώκου. Κατά τα Δεκεμβριανά διαφώνησε με την ακολουθούμενη τακτική του ΕΑΜ και προέβη σε δημόσια αποδοκιμασία αυτού με προκήρυξή του.
Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας εγκατέλειψε τη ΕΛΔ και συνεργαζόμενος με το κόμμα ΕΠΕΚ του Ν. Πλαστήρα εξελέγη το 1951 βουλευτής του Πειραιά και Νήσων. Ανέλαβε υπουργός Εμπορίου (1951-1952). Στις εκλογές του 1952 επανεξελέγη και διορίστηκε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΠΕΚ όπως και γενικός γραμματέας του Κόμματος. Μετά το θάνατο του Πλαστήρα ο Σάββας Παπαπολίτης εξελέγη πρώτα μέλος της διοικούσας τριμελούς επιτροπής της ΕΠΕΚ (1953-1956) και κατόπιν πρόεδρος της το 1956. Ανασυντάσσοντας το κόμμα συμμετέχει στις εκλογές υπό τον συνασπισμό της Δημοκρατικής Ένωσης κερδίζοντας 16 έδρες στη Βουλή. Στις εκλογές του 1958 το κόμμα του συμμετέχει στο συνασπισμό Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωσις και καταλαμβάνει μόνο μία έδρα.
Ο Σάββας Παπαπολίτης πέθανε τον Οκτώβριο του 1973 στο "Αρεταίειο" στην Αθήνα όπου νοσηλευόταν σε κωματώδη κατάσταση από το Φεβρουάριο του ίδιου έτους, έχοντας υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο. Αδελφός του Σάββα ήταν ο Νικόλαος Παπαπολίτης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και βουλευτής (1915-1993). Γιος του Σάββα Παπαπολίτη ήταν ο βουλευτής Σωτήρης Παπαπολίτης (1941-2020).
Ζωρζ Μελιές
Ο Ζωρζ Μελιές (Marie-Georges-Jean Méliès, 8 Δεκεμβρίου 1861 – 21 Ιανουαρίου 1938) ήταν Γάλλος κινηματογραφιστής και συγγραφέας φανταστικής λογοτεχνίας, γνωστός για τις τεχνικές και αφηγηματικές καινοτομίες που εισήγαγε κατά τα πρώτα χρόνια ύπαρξης του κινηματογράφου. Ήταν ένας ιδιαίτερα παραγωγικός πρωτοπόρος στη χρήση των ειδικών εφέ, γνωρίζοντας διάφορες τεχνικές όπως οι πολλαπλές εκθέσεις σκηνών και η φωτογράφηση του χρονικού διαστήματος. Θεωρείται ένας από τους πρώτους κινηματογραφιστές που χρησιμοποίησαν την πλακέτα και ένας από τους πρώτους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου που συνέβαλε σημαντικά στη μετεξέλιξη του από τεχνική σε μια νέα μορφή τέχνης. Στις ταινίες του ανήκουν το Ένα Ταξίδι στη Σελήνη (1902) και Το Αδύνατο Ταξίδι (1904), που περιλαμβάνουν και οι δυο παράξενα και σουρεαλιστικά ταξίδια, κοντά στο ύφος του Ιουλίου Βερν, και θεωρούνται από τα σημαντικότερα πρώτα δείγματα των ταινιών επιστημονικής φαντασίας.
Βιογραφία
Σε ηλικία επτά ετών ο Μελιές ξεκίνησε να φοιτά στο Lycée Michelet μέχρι που το σχολείο κατεδαφίστηκε κατά τον γαλλο-πρωσικό πόλεμο: τότε ο Μελιές στάλθηκε στο Lycée Louis-le-Grand προκειμένου να συνεχίσει τη φοίτησή του. Στα απομνημονεύματά του, ο Μελιές έδωσε έμφαση στην κλασική εκπαίδευση που έλαβε, σε αντίθεση με τις κατηγορίες κατά τα πρώτα χρόνια της καριέρας του ότι οι περισσότεροι κινηματογραφιστές ήταν "αμόρφωτοι και ανίκανοι να παράγουν καθετί καλλιτεχνικό". Ωστόσο, ο ίδιος αναγνώριζε ότι τα δημιουργικά του ένστικτα συχνά υπερτερούσαν των καλλιτεχνικών ενστίκτων του: "Το καλλιτεχνικό πάθος ήταν τόσο ισχυρό για αυτόν και παρόλο που θα σκεφτόταν να δημιουργήσει μια γαλλική σύνθεση ή έναν λατινικό στίχο, η πένα του μηχανικά έφτιαχνε πορτρέτα ή καρικατούρες των καθηγητών και των συμμαθητών του, ακόμα και κάποιο φανταστικό παλάτι ή ένα πρωτότυπο τοπίο που είχε την εμφάνιση μιας θεατρικής σκηνής". Συχνά πειθαρχημένος από τους δασκάλους να καλύπτει τα σημειωματάρια και τα βιβλία στα οποία δημιουργούσε τα σχέδια, ο νεαρός Μελιές ξεκίνησε να δημιουργεί ξύλινα κουκλοθέατρα στην ηλικία των δέκα ετών και αργότερα ως έφηβος ξεκίνησε να κατασκευάζει ακόμα πιο εξελιγμένες μαριονέτες. Το 1880 ο Μελιές έλαβε το απολυτήριό του από το Lycée Louis-le-Grand.
Καριέρα
Πριν από την ενασχόλησή του με τον κινηματογράφο, ήταν θαυματοποιός και ταχυδακτυλουργός στο Θέατρο Ρομπέρ Χουντίν, πραγματοποιώντας εμφανίσεις επί σκηνής. Το ενδιαφέρον του για τον κινηματογράφο ξεκίνησε με την προβολή ταινιών από τους αδελφούς Λυμιέρ, το 1895. Ένα χρόνο αργότερα άρχισε να σκηνοθετεί ο ίδιος ταινίες, παρουσιάζοντας σε πολλές από αυτές ταχυδακτυλουργικά θεάματα. Εκτιμάται ότι συνολικά σκηνοθέτησε 531 ταινίες από το 1896 μέχρι το 1914, διάρκειας από ένα έως σαράντα λεπτά.
right|thumb|Χαρακτηριστική σκηνή από την ταινία Ταξίδι στη Σελήνη (1902) Η πιο δημοφιλής ταινία του Μελιές είναι το Ταξίδι στη Σελήνη (Le voyage dans la lune), του 1902, όπου περιγράφεται κινηματογραφικά για πρώτη φορά ένα διαστημικό ταξίδι, αποτελώντας μία πρώτη μορφή ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Ο Μελιές φέρεται επίσης ως ο δημιουργός της πρώτης ταινίας τρόμου, Το Κάστρο του Διαβόλου (Le Manoir du Diable) το 1896, καθώς και των πρώτων έγχρωμων ταινιών, τις οποίες κατάφερε να δημιουργήσει χρωματίζοντας τα κινηματογραφικά καρέ με το χέρι.
Το 1897 σκηνοθέτησε και γύρισε ταινίες μικρού μήκους με θέμα την Ελλάδα, όπως Η κατάληψη του Τυρνάβου, Εκτέλεση κατασκόπου, Ναυμαχία στην Ελλάδα και Σφαγές στην Κρήτη.
Το 1913, η κινηματογραφική εταιρεία που είχε ιδρύσει πτώχευσε, γεγονός που τον απομάκρυνε από τον χώρο του κινηματογράφου ενώ μεγάλο μέρος των έργων του καταστράφηκε. Η συνεισφορά του επανεκτιμήθηκε αργότερα από την ομάδα των υπερρεαλιστών ενώ το 1931 του απονεμήθηκε το Βραβείο της Λεγεώνας της Τιμής. Πέθανε το 1938 στο Παρίσι.
Μετέπειτα καριέρα και πτώση
Το 1907, ο Μελιές δημιούργησε τρία νέα έργα για το θέατρο και τα παρουσίασε στο Théâtre Robert-Houdin, ενώ συνέχισε να παράγει μια σταθερή ροή ταινιών, συμπεριλαμβανομένων του Under the Seas, και μια μικρή έκδοση του Άμλετ του Σαίξπηρ. Ωστόσο κριτικοί του κινηματογράφου όπως ο Jean Mitry, ο Georges Sadoul και άλλοι έχουν αναφέρει ότι το έργο του Μελιές είχε ξεκινήσει να παρακμάζει και να "παραμένει αφενός στην επανάληψη παλαιών μεθόδων και αφετέρου σε μια δυσάρεστη απομίμηση των νέων τάσεων."
Το 1908, ο Τόμας Έντισον δημιούργησε τη Motion Picture Patents Company ως τρόπο να ελέγχει τη βιομηχανία του κινηματογράφου στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Οι εταιρείες που συμμετείχαν σε αυτόν τον συνασπισμό ήταν οι Edison, Biograph, Vitagraph, Essanay, Selig, Lubin, Kalem, η αμερικανική Pathé και η Star Film Company του Μελιές, με τον Έντισον να γίνεται ο πρόεδρος αυτού του συνόλου. Η Star Films υποχρεώθηκε να προμηθεύει την MPPC με 100 λεπτά ταινιών ανά εβδομάδα και ο Μελιές έφτιαξε 58 ταινίες εκείνο το ίδιο έτος. Ο Gaston Μελιές δημιούργησε το δικό του στούντιο στο Σικάγο, τη Méliès Manufacturing Company, και βοήθησε τον αδερφό του να ολοκληρώσει την υποχρέωσή του απέναντι στον Έντισον παρόλο που ο Γκαστόν δεν παρήγαγε καμιά ταινία το 1908. Εκείνη τη χρονιά, ο Μελιές δημιούργησε μια από τις πιο φιλόδοξες ταινίες του: Humanity Through the Ages. Αυτή η απαισιόδοξη ταινία περιγράφει ξανά την ιστορία της ανθρωπότητας από τον Κάιν και τον Άβελ μέχρι το Συνέδριο Ειρήνης της Χάγης το 1907. Η ταινία δεν είχε επιτυχία, ωστόσο ο Μελιές ήταν περήφανος για αυτήν σε όλη τη ζωή του.
Στις αρχές του 1909, ο Μελιές σταμάτησε να κάνει ταινίες και τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους, προέδρευσε στην πρώτη συνάντηση του Διεθνούς Συνεδρίου Κινηματογραφιστών στο Παρίσι. Όπως κι άλλοι, ο Μελιές δεν ήταν χαρούμενος με το μονοπώλιο που δημιούργησε ο Έντισον και ήθελε να το πολεμήσει. Τα μέλη εκείνου του συνεδρίου συμφώνησαν να σταματήσουν να πουλάνε τις ταινίες τους, αλλά να συνεχίσουν να κάνουν μόνο για τα μέλη του δικού τους οργανισμού, και να υιοθετήσουν μια τυποποιημένη διάτρηση των ταινιών που θα υπολογιζόταν σε όλες τις ταινίες. Ο Μελιές δεν ήταν ικανοποιημένος με τη δεύτερη από τις τρεις συνθήκες επειδή οι βασικοί πελάτες του ήταν ιδιοκτήτες εκθεσιακών χώρων και αιθουσών μουσικής. Ένα περιοδικό που αφορούσε το εμπόριο σε εκθεσιακούς χώρους ανέφερε ότι ο Μελιές είχε δηλώσει : "Δεν είμαι ένας οργανισμός· είμαι ένας ανεξάρτητος παραγωγός".
Λεάντρο Μπασσάνο
Ο Λεάντρο Μπασσάνο (Leandro Bassano, 10 Ιουνίου 1557 - 15 Απριλίου 1622), που ονομάζεται επίσης Leandro dal Ponte, ήταν Ιταλός καλλιτέχνης από το Μπασσάνο ντελ Γκράππα οποίος χρίστηκε Ιππότης από τον Δόγη της Βενετίας. Ήταν ο μικρότερος αδελφός του καλλιτέχνη Φραντσέσκο Μπασσάνο του νεότερου και τρίτος γιος του καλλιτέχνη Τζάκομο Μπασσάνο. Ο πατέρας τους πήρε το επώνυμό του από την πόλη τους, Μπασσάνο ντελ Γκράππα, και εκπαίδευσε τους γιους του ως ζωγράφους.
Ζωρζ Μελιές
Αφιέρωμα
Η Walt Disney, στην οποία παρουσίασε το Legion of Honour το 1936, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της στον Μελιές και στον άλλο πρωτοπόρο Εμίλ Κολ, αναφέροντας ότι οι δυο τους "ανακάλυψαν τους τρόπους να τοποθετούν την ποίηση μέσα στα όρια του ανθρώπου που είναι στον δρόμο".
Λεάντρο Μπασσάνο
Εκπαίδευση και πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Λεάντρο σπούδασε με τα αδέρφια του στο εργαστήριο του πατέρα τους. Όταν ο Φραντσέσκο δημιούργησε εργαστήριο στη Βενετία πριν από το 1575, ο Λεάντρο ανέλαβε το εργαστήριο στο Μπασσάνο ντελ Γκράππα. Ο Λεάντρο ακολούθησε την παράδοση των θρησκευτικών έργων του πατέρα του, αλλά έγινε επίσης, ανεξάρτητα από αυτόν, γνωστός ως ζωγράφος πορτρέτων.
Ζωρζ Μελιές
Αφιέρωμα
Ο Τέρι Γκίλιαμ αποκάλεσε τον Μελιές "τον πρώτο μεγάλο μάγο του κινηματογράφου" προσθέτοντας: "Η αίσθηση της διασκέδασης και της ικανότητάς του να εκπλήσσει τον αναγνώστη υπήρξε μια μεγάλη επιρροή τόσο στα πρώτα έργα μου όσο και στις επόμενες ταινίες δράσης μου. Φυσικά ο Μελιές εξακολουθεί να έχει μια μεγάλη δημιουργική λαβή σε μένα".
Λεάντρο Μπασσάνο
Εκπαίδευση και πρώιμη σταδιοδρομία
Περίπου το 1575, ο Λεάντρο είχε γίνει σημαντικός βοηθός του πατέρα του. Ο πατέρας του επιθυμούσε ο Λεάντρο να συνεχίσει το στούντιο στο Μπασσάνο ντελ Γκράππα. Λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα τους, ο αδελφός του Φραντσέσκο αυτοκτόνησε.
Ζωρζ Μελιές
Αφιέρωμα
Ο Μελιές εισήχθη στη Λεωφόρο της Δόξας για την Επιστημονική Φαντασία και Φαντασία το 2015.
Λεάντρο Μπασσάνο
Μετοίκηση στη Βενετία
Ο Λεάντρο μετοίκησε στη Βενετία, αναλαμβάνοντας το εκεί οικογενειακό εργαστήριο. Έγινε επιτυχημένος προσωπογράφος, εργαζόμενος υπό την επιρροή του Βενετσιάνου Δασκάλου Τιντορέττο.
Ζωρζ Μελιές
Αφιέρωμα
Στις 3 Μαΐου του 2018, η Google τίμησε τον Μελιές με το πρώτο doodle εικονικής πραγματικότητας.
Λεάντρο Μπασσάνο
Μετοίκηση στη Βενετία
Ο Λεάντρο ανέπτυξε το ύφος του, αποσρροφώντας τη βενετσιάνικη επιρροή και προωθώντας το λεπτό προσωπικό ύφος του. Η προσέγγισή του στη ζωγραφική διέφερε από τον πατέρα του στη χρήση του «λεπτού πινέλου, με δροσερά, ανοιχτά χρώματα, ομαλά εφαρμοσμένα σε καλά καθορισμένες περιοχές, σε αντίθεση με τον πατέρα του, που ζωγράφισε με πυκνές και στιβαρές πινελιές». μικρογραφία| Πίνακας του Λεάντρο, Αλληγορία του Στοιχείου της Γης, πιστευόταν, τον 16ο αιώνα, ότι ήταν ένα από τα τέσσερα στοιχεία. [[Μουσείο Τέχνης Walters .]] Η επιτυχία του αυξήθηκε σημαντικά στη Βενετία. Ο Λεάντρο χρίστηκε Ιππότης από τον Δόγη της Βενετίας Μαρίνο Γκριμάνι (Marino Grimani) το 1595. Έζησε τις υπόλοιπες μέρες του στην πόλη, εργαζόμενος ως ζωγράφος. Μετά την απονομή του τίτλου του Ιππότη, ο Λεάντρο άρχισε να υπογράφει προσθέτοντας στο όνομά του το τιμητικό, "Eques". Μεγάλο τμήμα του έργου του δεν είναι ξεκάθαρα χρονολογημένο, και τα έργα του μερικές φορές συγχέονταν με άλλους καλλιτέχνες. Το πορτραίτο του Γέροντα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βουδαπέστης είχε κάποτε αποδοθεί στον Τιντορέττο.
Εκτός από τα πολλά πορτρέτα και τους θρησκευτικούς του πίνακες, ο Λεάντρο ζωγράφισε κοσμικά έργα, όπως τη Συναυλία, σήμερα στην Πινακοθήκη Ουφίτσι και τη Σκηνή Κουζίνας, που εκτίθεται στο Μουσείο Τέχνης του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Μουσείο του Πράδο στη Μαδρίτη διατηρεί ωραία συλλογή επτά έργων του Μπασσάνο, συμπεριλαμβανομένων θρησκευτικών, πορτραίτων, μυθολογικών και μιας veduta (άποψης) παρόμοια με άλλες που εκτίθενται στη Real Academia de Bellas Artes de San Fernando που βρίσκεται επίσης στη Μαδρίτη.
Ζωρζ Μελιές
Παραγωγές
Λόγω κάποιων παραγόντων, περίπου 200 από τις συνολικά 500 ταινίες του Μελιές υφίστανται σήμερα. Οι παράγοντες περιλαμβάνουν την καταστροφή των αυθεντικών αρνητικών του Μελιές, την κατάσχεση των εκτυπώσεών του από τον γαλλικό στρατό και την τυπική φθορά της πλειοψηφίας (περίπου στο 80%) των ταινιών που δημιούργησε πριν το 1950. Αρκετές από τις νέες ταινίες του Μελιές έχουν κατά καιρούς ανακαλυφθεί αλλά η πλειοψηφία αυτών προέρχεται από τη Library of Congress των ΗΠΑ, λόγω του ότι ο Gaston Μελιές υπέβαλλε τις γραπτές εκτυπώσεις κάθε ταινίας ώστε να διατηρήσει τα πνευματικά δικαιώματα όταν ίδρυσε το American branch of Star Films το 1902.
Λεάντρο Μπασσάνο
Θρησκευτικά έργα
μικρογραφία| Η λατρεία των Ποιμένων
Ζωρζ Μελιές
Ανακαλύψεις
Το 2016, μια ταινία του Μελιές που για μεγάλο χρονικό διάστημα θεωρούνταν χαμένη, το Match de prestidigitation, ανακαλύφθηκε στα αρχεία ενός τσέχικου κινηματογράφου.
Λεάντρο Μπασσάνο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Ζωρζ Μελιές
Θάνατος
Μετά την αποχώρησή του από τον κινηματογράφο, ο Μελιές εξαφανίστηκε από τη δημόσια ζωή. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 δίαγε μια πενιχρή ζωή ως πωλητής σε ζαχαροπλαστείο και σε κατάστημα με παιδικά παιχνίδια στο Παρίσι και με την οικονομική βοήθεια από άλλους κινηματογραφιστές. Το 1925 παντρεύτηκε τη μακρόχρονη ερωμένη του Jeanne d'Alcy και έζησαν στο Παρίσι μαζί με τη νεαρή εγγονή του Μελιές Madeleine Malthête-Méliès. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1920, αρκετοί δημοσιογράφοι είχαν ξεκινήσει να κάνουν έρευνα για τον Μελιές και για το έργο του, δημιουργώντας ένα νέο ενδιαφέρον για αυτόν. Καθώς το γόητρό του ξεκίνησε να αναπτύσσεται στον κινηματογραφικό κόσμο, έλαβε μεγαλύτερη αναγνώριση και τον Δεκέμβριο του 1929 πραγματοποιήθηκε ένα γκαλά στο Salle Pleyel με θέμα τη φιλμογραφία του. Στα απομνημονεύματά του, ο Μελιές ανέφερε ότι σε αυτήν την εκδήλωση "βίωσε μια από τις πιο λαμπρές στιγμές της ζωής του".
Ο Ζωρζ Μελιές έγινε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής και το μετάλλιο τού απονεμήθηκε τον Οκτώβριο του 1931 από τον Louis Lumière. Ο ίδιος ο Lumière ανέφερε ότι ο Μελιές ήταν ο "δημιουργός του κινηματογραφικού θεάματος". Ωστόσο, το τεράστιο ποσοστό επαίνου που έλαβε τότε δεν βοήθησε τον τρόπο ζωής του ούτε μείωσε τη φτώχεια του. Σε μια επιστολή του στον Γάλλο κινηματογραφιστή Eugène Lauste, ο Μελιές έγραψε ότι "ευτυχώς, είμαι δυνατός και σε καλή υγεία. Αλλά είναι δύσκολο να εργάζομαι 14 ώρες τη μέρα χωρίς Κυριακές και αργίες, σε ένα παγωμένο κουτί τον χειμώνα και σε έναν φούρνο το καλοκαίρι".
Το 1932 η Εταιρεία Κινηματογράφου βρήκε έναν χώρο για τον Μελιές, την εγγονή του Madeleine και τη Jeanne d'Alcy στο Σπίτι των Συνταξιούχων του Κινηματογράφου (La Maison du Retraite du Cinéma), το σπίτι της εταιρείας κινηματογράφου στο Orly. Ο Μελιές ανακουφίστηκε που έγινε αποδεκτός στο σπίτι και έγραψε σε έναν Αμερικανό δημοσιογράφο : "Η μεγαλύτερη ικανοποίησή μου είναι να είμαι σίγουρος πως δεν θα μείνω μια μέρα χωρίς ψωμί και σπίτι"! Στο Orly, ο Μελιές εργάστηκε με αρκετούς νέους σκηνοθέτες πάνω σε σενάρια για τον κινηματογράφο τα οποία δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Αυτά περιλάμβαναν μια νέα εκδοχή του Baron Munchausen και μια ταινία που θα είχε τον τίτλο Le Fantôme du métro (Φάντασμα του Μετρό). Πρωταγωνίστησε επίσης σε μερικές διαφημίσεις με τον Πρεβέρ.
Ο Langlois και ο Franju είχαν συναντήσει τον Μελιές το 1935 και το επόμενο έτος νοίκιασαν ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο που ανήκε στην ιδιοκτησία του Orly για να αποθηκεύσουν τη συλλογή των ταινιών τους. Μετά εμπιστεύτηκαν το κλειδί του κτηρίου στον Μελιές και έτσι έγινε ο πρώτος συντηρητής αυτού που αργότερα θα γινόταν το Cinémathèque Française. Παρόλο που δεν μπόρεσε ποτέ να δημιουργήσει μια νέα ταινία μετά το 1912 ή να σκηνοθετήσει ένα νέο θεατρικό έργο μετά το 1923, συνέχισε να γράφει και να συμβουλεύει νέους κινηματογραφικούς και θεατρικούς σκηνοθέτες μέχρι το τέλος της ζωής του.
Από τα τέλη του 1937, ο Μελιές είχε αρρωστήσει αρκετά και ο Langlois κανόνισε να γίνει δεκτός στο νοσοκομείο Léopold Bellan στο Παρίσι. Ο Langlois είχε γίνει στενός φίλος του και μαζί με τον Franju τον επισκέφτηκαν λίγο πριν από τον θάνατό του. Όταν έφτασαν, ο Μελιές τούς έδειξε ένα από τα τελευταία σχέδιά του που απεικόνιζε ένα μπουκάλι σαμπάνιας με τον φελλό να πετάγεται πάνω και ο αφρός να ξεχειλίζει. Μετά τους είπε: "Γελάστε, φίλοι μου. Γελάστε μαζί μου, γελάστε για μένα, επειδή ονειρεύομαι τα όνειρά σας".
Ο Ζωρζ Μελιές πέθανε από καρκίνο στις 21 Ιανουαρίου 1938 σε ηλικία 76 ετών - λίγες ώρες μετά τον θάνατο του Émile Cohl, ενός ακόμα Γάλλου πρωτοπόρου του κινηματογράφου - και τάφηκε στο νεκροταφείο Père Lachaise.
Φιλμογραφία
{| class="wikitable" !# !Αγγλικός τίτλος !Γαλλικός τίτλος !Κατάσταση
1896-1897
The Devil's Castle (UK)
1897
The Haunted Castle (UK) While Under a Hypnotist's Influence (UK)
1897-1898
Devilish Magic (UK)
1898
Divers at Work on a Wreck Under Sea (UK) Defending the Fort (UK) Black Magic (UK) The Triple Lady (UK)
1899
An Up-to-Date Conjuror (UK) Also Γνωστό ως The Conjurer (English) and L'Impressionniste fin de siècle (French) "The Sign of the Cross", or the Devil in a Convent (UK) A Lively Cock Fight (UK) The Clown and Motor Car (UK) Arrest of Dreyfus, 1894 (UK) Dreyfus at Devil's Island—Within the palisade (UK) Dreyfus Put in Irons—Inside Cell at Devil's Island (UK) Landing of Dreyfus from Devil's Island (UK) Dreyfus in Prison of Rennes (UK) The Attempt Against Maitre Labori (UK) The Fight of Journalists at the Lycee (UK) The Degradation of Dreyfus in 1894 (UK) Officers and Dreyfus Leaving the Lycee (UK) The Chameleon Man (UK)
1899-1900
The Miracles of the Brahmin (UK)
1900
The Three Bacchantes (UK) The Sorcerer, the Prince, and the Good Fairy (UK) The Miser, or the Gold Country (UK) The Wrestling Sextette (UK) An Increasing Wardrobe (UK) The Danaid's Barrel (UK) The Gouty Patient (UK) A Practical Joke in a Bar Room (UK) The Conjuror With a Hundred Tricks (UK) China Versus the Allied Nations (UK)
1901
The Magician's Cavern/The House of Mystery (UK) Harmless Dentistry (UK) Contempt of Court (UK) The Fierce Charger and the Knight (UK) The Prince of Magicians (UK) Off to Bedlam (UK) The Hat of Many Surprises (UK) The Phrenologist and the Lively Skull (UK) A Swelled Head (UK)
1901-1902
The Gigantic Devil (UK) The Long and Short of It (UK) The Mysterious Cabinet (UK)
1902
The Burglars in the Wine Cellar (UK) The Painter's Mishap in the Barracks (UK) The Egg in Black Art (UK) Marvellous Egg Producing With Surprising Developments (UK) The Terrible Eruption of Mount Pelée and Destruction of St. Pierre, Martinique (UK) Trip to the Moon (UK) Twentieth Century Conjuring (UK) The Devil's Money Bags (UK) Marvellous Suspension and Evolutions (UK) An Impossible Feat of Balancing (UK) What Befell the Inventor's Visitor (UK) Sure Cure for Indigestion (UK) Gulliver's Travels—In the land of the Lilliputians and the Giants (UK)
1902-1903
The Marvellous Hoop (UK) The Women of Fire (UK) Accidents Never Happen Singly (UK)
1903
The Infernal Cake Walk (UK) The Shallow Trick Box (UK) Also Γνωστό ως The Shallow Box Trick The Musketeers of the Queen (UK) The Inn of "Good Rest" (UK) The Sorcerer's Revenge (UK) The Wonders of the Deep, or Kingdom of the Fairies (UK) Also Γνωστό ως The Kingdom of the Fairies The Infernal Cauldron (UK) The Ghost and the Candle (UK) Also Γνωστό ως Apparitions Ten Girls in One Umbrella (UK) Also Γνωστό ως Ten Ladies in an Umbrella The Rival Music Hall Artistes (UK) The 20th Century Illustrationist (UK) The Enchanter (UK) The Magic Lantern, or the Bioscope in the Toy Shop (UK) The Dream of the Ballet Master (UK) The Condemnation of Faust (UK) What Befell the Turkish Executioner (UK) The "Apaches"—Parisian hooligans (UK) Pierrot and the Moon (UK)
1904
"Tit for Tat"—The head in a case (UK) A Juggling Contest Between Two Magicians (UK) The Invisible Sylvia [sic] (UK) The Enchanted Trunk (UK) Short Lived Apparitions (UK) The King of the Mackerel Fishers (UK) The Dream of the Clock Maker (UK) Imperceptible Transformation (UK) A Miracle of the Inquisition (UK) Benvenuto Cellini, or the Curious Elopement (UK) Faust (UK) The Merry Prophet of Russia (UK) The Chinese Juggler (UK) The Wonderful Living Fan—Fine (UK) Cookery Bewitched (UK) The Devil's Plank (UK) The Impossible Dinner—Burlesque (UK) The Drunkard's Mishaps (UK) The Fisher's Guardian Angel (UK) Practical Joke on a Yokel (UK) Animated Costumes (UK) Bill Bailey's Dinner (UK) The Magic Frame (UK) The Magical Rose Tree (UK) The Enchanted Cupboard (UK) Marriage by Correspondence (UK) Whirling the Worlds (UK) Also Γνωστό ως The Impossible Voyage Cascade of Fire (UK) Grotto of Surprises (UK) The Beggar Maiden (UK)
1905
Fantastical Air Ship (UK)
1906
The Alchemist and the Demon (UK)
1907
The Burglar's Bath (UK) Oh, That Band (UK) Jewel of a Servant (UK)
1908
Electrical Photographer (UK) Γνωστό ως Amour et mélasse Γνωστό ως Les Mésadventures d'un photographe A Railway Passenger's Ruse (UK) The Marvellous Fountain (UK) The Ascension of a Communicant (UK) Magic Armour (UK) Γνωστό ως Pharmaceutical Hallucinations Γνωστό ως The Good Sheperdess and the Evil Princess
1911
Γνωστό ως Baron Munchausen's Dream Γνωστό ως The Diabolical Church Window
1912
Γνωστό ως The Conquest of the Pole Γνωστό ως Cinderella or the Glass Slipper Γνωστό ως The Knight of the Snow and The Knight of the Snows Γνωστό ως The Voyage of the Bourrichon Family
Μετέπειτα έργα
Μετά την αναγέννηση του ενδιαφέροντος πάνω στον Μελιές και στο έργο του κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Μελιές συμμετείχε σε αρκετά κινηματογραφικά projects :
Αμφισβητήσιμες ταινίες
Οι ακόλουθες ταινίες εμφανίζονται στη φιλμογραφία, κατά τη δεκαετία του 1970, του Paul Hammond και του John Frazer, αλλά όχι στη φιλμογραφία το 2008 του Jacques Malthête. Οι αριθμημένοι κατάλογοι των ταινιών αυτών είναι άγνωστοι σε κάθε περίπτωση και όλες οι ταινίες θεωρούνται χαμένες.
Κακώς αποδιδόμενες ταινίες
Οι ακόλουθες ταινίες έχουν κατά καιρούς αποδοθεί λανθασμένα στον Μελιές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες
Φραντς Ξάβερ Μέσερσμιτ
Ο Φραντς Ξάβερ Μέσερσμιτ (γερμανικά: Franz Xaver Messerschmidt) (6 Φεβρουαρίου 1736 - 19 Αυγούστου 1783) ήταν ένας Γερμανός-Αυστριακός γλύπτης, γνωστός για τις ακραίες εκφράσεις των προτομών που κατασκεύασε.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1736, στη νοτιοδυτική πόλη της Γερμανίας, Βίζενσταϊγκ. Ο Μέσερσμιτ μεγάλωσε στο Μόναχο, στο σπίτι του θείου του, γλύπτη Γιόχαν Μπαπτίστ Στράουμπ, ο οποίος έγινε ο πρώτος του διδάσκαλος. Πέρασε δύο έτη στο Γκρατς, στο εργαστήριο του άλλου μητρικού θείου του και επίσης γλύπτη Φίλιπ Γιάκομπ Στράουμπ. Κατά τα τέλη του 1755 εισήλθε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης και έγινε μαθητής του Γιάκομπ Σλέτερερ. Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε στην αυτοκρατορική συλλογή όπλων. Εκεί, στο σαλόνι του κτιρίου, τα έτη 1760-63, έφτιαξε τα πρώτα του γνωστά έργα τέχνης, τις χάλκινες προτομές του αυτοκρατορικού ζεύγους και ανάγλυφα που αντιπροσωπεύουν το διάδοχο του θρόνου και τη σύζυγό του. Με αυτές τις εργασίες ένωσε την πρόσφατη μπαρόκ τέχνη της αριστοκρατικής αναπαράστασης, η οποία βρισκόταν κάτω από την καθοριστική επιρροή του Μπάλταζαρ Φέρντιναντ Μολ. Σε αυτή την τάση ανήκουν δύο άλλα, μεγαλύτερα από τα πραγματικά πρόσωπα, αγάλματα κασσίτερου των ετών 1764 ως 1766, που αντιπροσωπεύουν το αυτοκρατορικό ζεύγος και ανατέθηκε η κατασκευή τους από την Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία. Εκτός από μερικά άλλα πορτρέτα, κατασκεύασε, επίσης, προτομές θρησκευτικού θέματος. Έχουν επιζήσει ακόμη διάφορα αγάλματα που ανατέθηκαν σε αυτόν από την πριγκίπισσα της Σαβοΐας.
Ωριμότητα
Η μπαρόκ περίοδος των έργων του έληξε το 1769 με την προτομή του γιατρού της αυλής Γκέραρντ βαν Σβίτεν, που ανατέθηκε στον Μέσερσμιτ από την αυτοκράτειρα. Την ίδια περίοδο εμφανίζονται τα πρώτα έργα του νεοκλασικού ρυθμού, τα οποία έκανε για να τα προσφέρει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Σε αυτά και σε μετέπειτα έργα πρόσθεσε πολλές εμπειρίες που απέκτησε το 1765 κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στη Ρώμη. Μία από αυτές τις πρώτες προτομές του, των ετών 1769 έως 1770, που επηρεάστηκαν από τη ρωμαϊκή τέχνη, αντιπροσωπεύει το γνωστό γιατρό Φραντς Άντον Μέσμερ. Την ίδια περίπου εποχή (1770-1772) ο Μέσερσμιτ άρχισε να εργάζεται για τις προτομές των χαρακτήρων του, που έχει υποστηριχθεί (κυρίως από την Ερνστ Κρις) ότι συνδέθηκαν με ορισμένες παρανοϊκές ιδέες και ψευδαισθήσεις από τις οποίες έπασχε ο καλλιτέχνης στις αρχές της δεκαετίας του 1870. Ο Μέσερσμιτ βρισκόταν όλο και περισσότερο σε αντίθεση με το περιβάλλον του. Η κατάστασή του επιδεινώθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε το 1774, όταν έκανε αίτηση για την κενή έδρα κύριου καθηγητή στην Ακαδημία, όπου δίδασκε από το 1769, αντί να την πάρει εκδιώχθηκε από πλήρως από εκεί. Σε επιστολή του προς την Αυτοκράτειρα, ο Βέντζελ Άντον, Πρίγκιπας του Κάουνιτς-Ρίτμπεχ εξήρε τις ικανότητες του Μέσερσμιτ, αλλά ανέφερε ότι εξαιτίας της φύσης της ασθένειάς του ο διορισμός του σε θέση διδασκαλίας θα ήταν επιζήμιος για το ίδρυμα.
Τελευταία χρόνια
Πικραμένος, έφυγε από τη Βιέννη και μετακόμισε στην γενέτειρά του, το Βίζενσταϊγκ, και από έπειτα από εκεί στο Μόναχο. Εκεί παρέμεινε δύο χρόνια περιμένοντας να εργαστεί στην αυλή. Το 1777 πήγε στο Πρέσμπουργκ (σημερινή Μπρατισλάβα), όπου ο αδελφός του, Γιόχαν Άνταμ εργαζόταν και εκείνος ως γλύπτης. Εκεί πέρασε τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής του, βρισκόμενος στα περίχωρα της πόλης. Απεβίωσε στις 19 Αυγούστου 1783.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες Κατηγορία:Αυστριακοί γλύπτες
Κύριος Ντάρσι
Χαρακτήρας
Στο μυθιστόρημα, ο Κύριος Ντάρσι είναι ένας πλούσιος τζέντλεμαν με εισόδημα που ξεπερνά τις £10.000 το χρόνο, και είναι ιδιοκτήτης του Πέμπερλι, μιας μεγάλης οικείας στο Ντέρμπισαϊρ, Αγγλία. Ο Ντάρσι συναντά για πρώτη φορά την Ελίζαμπεθ σε ένα χορό, όπου την υποτιμά αρνούμενος να χορέψει μαζί της, και κάνοντας υποτιμητικές παρατηρήσεις για την ίδια ενώ βρίσκεται σε απόσταση ακοής. Σταδιακά αρχίζει να έλκεται από εκείνη και έπειτα επιχειρεί να τη φλερτάρει ενώ ταυτοχρόνως παλεύει ενάντια στα διαρκή του αισθήματα ανωτερότητας. Ειρωνικά ο Ντάρσι δεν εγκρίνει το γεγονός ότι ο φίλος του Μπίνγκλεϊ αναπτύσσει σοβαρή σύνδεση με τη μεγαλύτερη αδελφή της Ελίζαμπεθ, Τζέιν, και διακριτικά πείθει τον Μπίνγκλεϊ ότι η Τζέιν δεν τρέφει αμοιβαία αισθήματα (το οποίο ο Ντάρσι πιστεύει ειλικρινά). Αργότερα εξηγεί αυτή την φαινομενική υποκρισία λέγοντας ότι "Ήμουν πιο ευγενικός στον [Κύριο Μπίνγκλεϊ] παρά στον εαυτό μου". Παρόλο που δεν το συνειδητοποιεί, η ανακάλυψη της Ελίζαμπεθ για την παρέμβαση του Ντάρσι στην εκκολαπτόμενη σχέση της Τζέιν και του Μπίνγκλεϊ, και το παραμύθι του Κύριου Γουίκχαμ για το πως ο Ντάρσι τον κακομεταχειρίστηκε, της προκάλεσε μια σφόρδρα αντιπάθεια προς το πρόσωπό του.
Τελικά ο Ντάρσι δηλώνει τον έρωτά του για την Ελίζαμπεθ και της κάνει πρόταση γάμου. Της θυμίζει για το μεγάλο χάσμα των κοινωνικών τους τάξεων. Η Ελίζαμπεθ προσβάλλεται και αρνείται σθεναρά την πρότασή του, εκδηλώνοντας τους λόγους που τον αντιπαθεί, συμπεριλαμβανομένου της γνώσης της για την παρέμβασή του στη σχέση της Τζέιν και του Μπίνγκλεϊ και την αναφορά που έλαβε από τον Κύριο Γουίκχαμ για την υποτιθέμενη άδικη μεταχείριση του Ντάρσι προς εκείνον. Προσβεβλημένη από την αλαζονική απάντηση του Ντάρσι, η Ελίζαμπεθ ισχυρίζεται ότι με τον τρόπο που της έκανε πρόταση την εμπόδιζε να έχει αισθήματα ενδιαφέροντος για εκείνον, "μπορεί να είχε αισθήματα αν συμπεριφερόταν ο ίδιος με πιο ευγενικό τρόπο". Ο Ντάρσι αποχωρεί θυμωμένος και ταπεινωμένος και εκείνη τη νύχτα γράφει ένα γράμμα στην Ελίζαμπεθ, στο οποίο υπερασπίζεται την πληγωμένη του τιμή, αποκαλύτπει τα κίνητρα της παρέμβασής του στη σχέση της Τζέιν και του Μπίγνκλεϊ, και δίνει μια πλήρη αναφορά για τις ισόβιες συμφωνίες με το Γουίκχαμ, που επιχείρησε να παραπλανήσει και να κλέψει τη μικρότερη αδελφή του Ντάρσι, Τζορτζιάνα, το περασμένο καλοκαίρι.
Αν και στην αρχή θύμωσε από την ορμητική άρνηση και σκληρή κριτική της Ελίζαμπεθ, ο Ντάρσι συγκλονίστηκε όταν ανακάλυψε στην πραγματικότητα πως οι άλλοι αντιλαμβάνονταν τη συμπεριφορά του, ιδιαίτερα της Ελίζαμπεθ, και δεσμεύθηκε να επαναξιολογήσει τις πράξεις του. Λίγους μήνες αργότερα, ο Ντάρσι απροσδόκητα αντιμετωπίζει την Ελίζαμπεθ όταν επισκέπτεται την οικεία του στο Ντέρμπισαϊρ μαζί με τη θεία της και το θείο της Γκάρντινερ. Η Ελίζαμπεθ στην αρχή ντρέπεται να ανακαλυφθεί στο Πέμπερλι, στη σκέψη ότι το επισκέφθηκε μόνο επειδή ο Ντάρσι απουσίαζε: πάντως εκπλήσσεται όταν ανακαλύπτει μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο του Ντάρσι. Έχοντας απαντήσει στην κριτική της Ελίζαμπεθ, ο Ντάρσι αποφασισμένος τώρα να επιδείξει τους ευγενικούς του τρόπους, τον κατηγόρησε για έλλειψη και εκπλήσσεται από την ευγένεια προς εκείνη και τις σχέσεις της.
Ανακαλύπτοντας ότι η μικρότερη αδελφή της Ελίζαμπεθ, Λυδία, έπεσε θύμα και το έσκασε με τον Κύριο Γουίκχαμ, ο Ντάρσι τους εντόπισε και προκάλεσε το Γουίκχαμ να παντρευτεί της Λυδία, σώζοντας έτσι και τη Λυδία και την οικογένειά της από τον κοινωνικό εξευτελισμό. Η παρέμβαση του Ντάρσι δεν έγινε με σκοπό να κερδίσει την Ελίζαμπεθ -προσπάθησε να την αποτρέψει να μάθει για τη συμμετοχή του- αλλά για να απαλύνει τη θλίψη της (ο αφηγητής υπονοεί μέσω του Κύριου Μπένετ ότι η παρέμβαση του Ντάρσι, για να βοηθήσει την Ελίζαμπεθ ίσως του κόστισε όσο και το εισόδημα ενός έτους: "Ο Γουίκχαμ είναι ανόητος αν πάρει [τη Λυδία] με φαρδίνι λιγότερο από δέκα χιλιάδες λίρες"). Ο Ντάρσι επίσης ένιωσε εν μέρει υπεύθυνος που δεν ειδοποίησε την οικογένεια της Ελίζαμπεθ και το κοινό για τον πραγματικό χαρακτήρα του Γουίκχαμ.
Έπειτα ο Ντάρσι αφήνει τον Κύριο Μπίνγκλεϊ να επιστρέψει στο Λόγκμπορν και να προσεγγίσει την Τζέιν, αποδεχόμενος την εσφαλμένη του κρίση για το χαρακτήρα της. Συνοδεύοντας το φίλο του στο Λόγκμπορν, ο Ντάρσι κάνει ξανά πρόταση στην Ελίζαμπεθ, και εκείνη δέχεται.
Ανάλυση
Ο Κύριος Ντάρσι είναι υπερήφανος και αλαζόνας, ιδιαίτερα σε εκείνους που θεωρούνται κατώτατης κοινωνικής θέσης. Όπως φαίνεται πιστεύει ότι είναι καλύτερος από τους ανθρώπους κατώτερης κοινωνικής θέσης και σε τάξη και σε διασυνδέσεις, οπότε δεν επιθυμεί να έρχεται σε επαφή μαζί τους: έχουμε ως ένδειξη αυτό στο Μέριτον - σε όλα τα πάρτι, φαινόταν να αποστασιοποιείται από το υπόλοιπο πλήθος, επειδή δεν πίστευε ότι ήταν άξιοι για γνωριμία. Στο χορό, δεν επιθυμεί να χορέψει με καμία κοπέλα, διότι όλες ήταν κατώτερες σε τάξη και ομορφιά από τον ίδιο. Είναι έντιμος, φιλικός, και στοργικός σε αυτούς που είναι στην ίδια κλάση με εκείνον. Για παράδειγμα, η συμπεριφορά του στον Μπίνγκλεϊ είναι περισσότερο αδερφική μιας και τον σώζει από έναν κακό γάμο και είναι συνέχεια στο πλευρό του. Μέσα από την Ελίζαμπεθ, μαθαίνει να είναι λιγότερο αλαζόνας και υπερόπτης, επειδή συνειδητοποιεί ότι οι ενέργειές του έχουν βαθιά επίδραση στους άλλους. Αυτή η αλαζονεία διακρίνεται στην πρώτη πρόταση γάμου του στην Ελίζαμπεθ, όπου δρα με περισσότερο περήφανο παρά αγαπητό τρόπο.