cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου
Σύνοψη πλοκής
Η ιστορία του Τραγουδιού της Φωτιάς και του Πάγου λαμβάνει χώρα σε μία φανταστική γη όπου οι εποχές κρατάνε για χρόνια. Αιώνες πριν από τα γεγονότα του πρώτου βιβλίου, τα Επτά Βασίλεια στην ήπειρο Γουέστερος  ήταν ενωμένα για πολλές γενιές κάτω από την δυναστεία των Ταργκάρυεν, που ασκούσαν την εξουσία τους με δράκους που εξέπνεαν φωτιά, μέχρι την εξαφάνισή τους. Ο τελευταίος βασιλιάς Ταργκάρυεν σκοτώθηκε στην επανάσταση αρχόντων με επικεφαλής τον Ρόμπερτ Μπαράθηον δεκατέσσερα χρόνια πριν από τα γεγονότα του πρώτου βιβλίου. Η ιστορία ξεκινά καθώς ο χειμώνας πλησιάζει και τα βιβλία ακολουθούν τρεις κύριες ιστορίες που διαιρούνται γεωγραφικά και από τους συμμετέχοντες. Όλα τα γεγονότα ιστορούνται από την οπτική γωνία του κάθε χαρακτήρα.
Η κύρια ιστορία των χρονικών είναι η πολύπλευρη πάλη για τον Σιδερένιο Θρόνο του Γουέστερος, μετά τον θάνατο του Βασιλιά Ρόμπερτ στο πρώτο βιβλίο, Παιχνίδι του Στέμματος. Ο γιος του Ρόμπερτ, ο Τζόφρυ, αμέσως διεκδικεί τον Σιδερένιο Θρόνο με την υποστήριξη της ισχυρής οικογένειας της μητέρας του, του πάμπλουτου Οίκου Λάννιστερ. Όταν ο Άρχοντας Ένταρντ Σταρκ, το ‘Χέρι’ του Βασιλιά Ρόμπερτ εκτελείται αφότου έμαθε ότι ο Τζόφρυ και τα αδέλφια του δεν είναι στην πραγματικότητα παιδιά του Ρόμπερτ, τα αδέλφια του Ρόμπερτ, Στάννις και Ρένλυ διεκδικούν ο καθένας ξεχωριστά τον θρόνο. Εν τω μεταξύ, αρκετές περιοχές του Γουέστερος ζητούν να υπάρξει ξανά αυτοδιοίκηση: Ο μεγαλύτερος γιος του Ένταρντ Σταρκ, ο Ρομπ, ανακηρύσσεται βασιλιάς του Βορρά, ενώ ο Μπέιλον Γκρέιτζοϋ θεσπίζει ξανά ανεξάρτητο βασίλειο την γη του, τα Σιδερένια Νησιά. Αυτός ο αποκαλούμενους ως Πόλεμος των Πέντε Βασιλιάδων βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στη μέση του δεύτερου βιβλίου, Σύγκρουση Βασιλέων, με περισσότερους ανθρώπους να συμμετέχουν στην πάλη για την εξουσία.
Η δεύτερη ιστορία λαμβάνει χώρα στα βόρεια σύνορα του Γουέστερος, όπου ένα κολοσσιαίο τείχος από πάγο, χτισμένο πριν χιλιάδες χρόνια, υπερασπίζει το Γουέστερος από τους Άλλους, πλάσματα που πιστεύεται ότι είναι μυθικά από την αρχή της σειράς. Οι φρουροί του Τείχους, οι Ορκισμένοι Αδελφοί της Νυχτερινής Φρουράς, ξοδεύουν τον περισσότερο χρόνο τους αντιμετωπίζοντας τους Άγριους Ανθρώπους πέρα από το Τοίχος, όταν οι πρώτοι Άλλοι εμφανίζονται στο Παιχνίδι του Στέμματος. Την ιστορία της Νυχτερινής Φρουράς αφηγείται πρωτίστως ο Τζον Σνόου, νόθος γιος του Ένταρντ Σταρκ, καθώς ανεβαίνει στις τάξεις της Φρουράς και μαθαίνει την πραγματική φύση της απειλής που έρχεται από τα Βόρεια.
Στο τρίτο βιβλίο, Θύελλα από Ατσάλι, αυτή η ιστορία μπλέκεται με τον εμφύλιο πόλεμο του Νότου, όταν ο Στάννις Μπαράθηον κινείται προς το Τείχος για να προστατέψει το βασίλειο από την απειλή της εισβολής και ταυτόχρονα να κερδίσει την εύνοια των βόρειων οχυρών. Στο πέμπτο βιβλίο, Ο Χορός των Δράκων, ο μικρότερος αδερφός του Τζόφρυ, ο Τόμμεν, έχει τον Σιδερένιο Θρόνο, με την μητέρα του και αργότερα τον θείο του να υπηρετούν σαν Αντιβασιλείς, την ώρα που η πρώτη νιφάδα χιονιού καταφτάνει στην βασιλική τους κατοικία στο Κινγκς Λάντινγκ.
Η τρίτη ιστορία τοποθετείται σε μία τεράστια ανατολική ήπειρο που ονομάζεται Έσσος και ακολουθεί την Νταινέρυς Ταργκάρυεν, την τελευταία απόγονο του Οίκου Ταργκάρυεν. Η ιστορία της είναι απομονωμένη από τις υπόλοιπες, μέχρι μερικοί περιστασιακοί χαρακτήρες να ενωθούν μαζί της στο Χορός των Δράκων. Ζώντας εξόριστη στο Έσσος, οι καταστάσεις που αντιμετωπίζει δείχνουν τις αυξανόμενες ικανότητές της, καθώς από άπορη που πωλείται σε γάμο με έναν βάρβαρο πολέμαρχο γίνεται μία ισχυρή και έξυπνη κυβερνήτης. Η άνοδος σηματοδοτείται με την γέννηση τριών δράκων από απολιθωμένα αβγά δράκου που της δόθηκαν σαν γαμήλιο δώρο. Με τον τρικέφαλο δράκο για οικόσημο της οικογένειάς της, αυτά τα πλάσματα έχουν συμβολική αξία για αυτήν, πριν από το να μεγαλώσουν αρκετά για να μπορούν να χρησιμοποιηθούν στον σκοπό της, την ανάκτηση του Σιδερένιου Θρόνου.
Βιβλία και νουβέλες
Τα ολοκληρωμένα βιβλία είναι τα εξής:
Τα εναπομείναντα μέρη ονομάζονται:
Υπάρχουν και δύο νουβέλες που προηγούνται χρονικά του θέματος της σειράς.
Ο Περιπλανώμενος Ιππότης έχει εκδοθεί και σε μορφή κόμικ από τον Dabel Brothers Productions.
''Το "Φωτιά & Αίμα" είναι η ολοκληρωμένη ιστορία του Οίκου των Ταργκάρυεν, το οποίο θα κυκλοφορήσει σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος κυκλοφόρησε στις 20 Νοεμβρίου 2018. Η ιστορία διαδραματίζεται 300 χρόνια πριν τα γεγονότα του βιβλίου "Παιχνίδι του Στέμματος". Η επερχόμενη σειρά του HBO και prequel του Game of Thrones με τίτλο House of the Dragon βασίζεται στα γεγονότα του πρώτου τόμου του Fire & Blood (Φωτιά & Αίμα) και εξιστορεί τον σημαντικότερο εμφύλιο του Οίκου Ταργκάρυεν, τον λεγόμενο "Χορό των Δράκων".''
Αθανάσιος Καψάλης
Ο Αθανάσιος Καψάλης (1904 - Σεπτέμβριος 1981 ) ήταν Έλληνας πολιτικός και βιομήχανος.
Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου
Βιβλία και νουβέλες
Η σειρά θα κάνει πρεμιέρα στις 21 Αυγούστου του 2022.
Θέματα
Τα βιβλία είναι γνωστά για τους πολύπλοκους χαρακτήρες, τις ξαφνικές και συχνά βίαιες ανατροπές στην πλοκή και για την περίπλοκη πολιτική δολοπλοκία. Σε ένα είδος όπου η μαγεία έχει συνήθως τον κεντρικό ρόλο, αυτή η σειρά ιστοριών είναι φημισμένη για την περιορισμένη και διακριτική χρήση της, παρουσιάζοντας την σαν μία διφορούμενη και συχνά κακή παρασκηνιακή δύναμη. Τα βιβλία εν τέλει, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν επικεντρώνονται στην κλιμακούμενη διαφωνία μεταξύ "Καλού" και "Κακού". Η πλοκή περιστρέφεται πρωταρχικά γύρω από πολιτικές συγκρούσεις και εμφύλιους πολέμους, με μόνο μία ή δύο ιστορίες να υπαινίσσονται την πιθανότητα ύπαρξης μίας εξωτερικής απειλής.
Αθανάσιος Καψάλης
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας ανέλαβε υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη, υπουργός Εμπορίου (1952 - 1953), αναπληρωτής υπουργός Συντονισμού (1953 - 1954 και υπουργός Συντονισμού (1954) στην κυβέρνηση Παπάγου καθώς και υπουργός Συντονισμού και Προγραμματισμού στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη.
Ρεξ
Ο Ρεξ (πολωνικός πρωτότυπος τίτλος: Reksio []) είναι χαρακτήρας πολωνικών κινουμένων σχεδίων, ο οποίος είναι ο πρωταγωνιστής της ομώνυμης πολωνικής τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων περιπέτειας-κωμωδίας για παιδιά. Το Ρεξ δημιουργήθηκε από τον Πολωνό σκηνοθέτη Λεχόσουαφ Μαρσάουεκ. Τα 65 επεισόδιά του σχεδιάστηκαν και παρήχθησαν από το 1967 έως το 1990 στο πολωνικό στούντιο ταινιών κινουμένων σχεδίων Studio Filmów Rysunkowych (που βρίσκεται στην πόλη Μπιέλσκο-Μπιάουα), το οποίο σχεδίασε επίσης τους Μπόλεκ και Λόλεκ (υπάρχουν ακόμη και cameo εμφανίσεις του Μπόλεκ και του Λόλεκ στο Ρεξ).
Όλα τα επεισόδια περιγράφουν τις περιπέτειες ενός φιλικού και θαρραλέου σκύλου ράτσας παρδαλού τεριέ που ονομάζεται Ρεξ (Reksio), μαζί με τους ανθρώπους ιδιοκτήτες του (μια πολωνική οικογένεια μεσαίας τάξης στο μεγαλύτερο μέρος της κύριας σειράς) και τα ζώα φίλους του, που ζουν κυρίως στην ίδια αυλή με αυτόν, δηλαδή κότες, γάτες ή άλλα σκυλιά (και τους ιδιοκτήτες τους επίσης). Τα επεισόδια δεν έχουν διαλόγους (ακριβώς όπως η σειρά Μπόλεκ και Λόλεκ), πάρα μόνο επιφωνήματα και ηχητικά εφέ. Μαζί με τον Μπόλεκ και τον Λόλεκ, ο Ρεξ έχει αποκτήσει κατάσταση λατρείας στην Πολωνία. Επιπλέον, υπάρχει ακόμη και μια μάρκα πατατακίων με το όνομά του στην Πολωνία. Επιπλέον, μια σειρά από εκπαιδευτικά, περιπετειώδη και παζλ βιντεοπαιχνίδια για παιδιά δημιουργήθηκαν επίσης από την Aidem Media από το Γκντανσκ, τα οποία βασίζονται και έχουν ως πρωταγωνιστή τον Ρεξ.
Αυτά τα εκπαιδευτικά βιντεοπαιχνίδια διανεμήθηκαν ακόμη και εκτός Πολωνίας, σε άλλες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης (ακόμη και στη Ρωσία) από τις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Στη Ρουμανία, για παράδειγμα, διανεμήθηκαν σε περιοδικά εκπαιδευτικών παιχνιδιών για παιδιά από την Erc Press. Υπήρξε ένα επιπλέον δεύτερο κύμα βιντεοπαιχνιδιών που αναπτύχθηκε από την Aidem Media στα τέλη της δεκαετίας του 2000 και ακόμη και στις αρχές της δεκαετίας του 2010.
Ιστορία
Η ιστορία του Ρεξ ξεκίνησε όταν η πρωτοήρθε η ιδεά για τον Ρεξ από το δημιουργό της σειράς, Λεχόσουαφ Μαρσάουεκ. Η έμπνευση για τον χαρακτήρα του Ρεξ προήλθε από ένα θηλυκό τραχύτριχο σκυλί φοξ τεριέ ονόματι Τρόλα. Ανήκε στον συγγραφέα της σειράς, Λεχόσουαφ Μαρσάουεκ. Το πρώτο επεισόδιο της σειράς, Reksio poliglota («Ρεξ ο γλωσσομαθής»), το οποίο παρήχθη από τον Λεχόσουαφ Μαρσάουεκ και το Studio Filmów Rysunkowych προβλήθηκε το 1967 στην εθνική πολωνική τηλεόραση. Αυτό το επεισόδιο είχε φτωχότερα γραφικά και σκηνογραφία σε σύγκριση με τα επεισόδια που παράγονταν τη δεκαετία του 1970. Ο Ρεξ φαινόταν επίσης διαφορετικός, φορώντας ένα γιακά, τον οποίο δεν φορούσε στα επόμενα επεισόδια.
Εμφανίσεις σε άλλα μέσα
Ο χαρακτήρας του Ρεξ έχει εμφανιστεί όχι μόνο στην τηλεόραση, αλλά και σε παιχνίδια υπολογιστή, ως αγάλματα και άλλα μέσα. Αυτά περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:
Βιντεοπαιχνίδια
Με το πέρασμα του χρόνου, έχουν αναπτυχθεί και κυκλοφορήσει διάφορα βιντεοπαιχνίδια από την Aidem Media με πρωταγωνιστή τον Ρεξ (τόσο για Η/Υ όσο και για iOS). Είναι οι παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Πολωνικές παιδικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Φανταστικοί σκύλοι Κατηγορία:Πρωτότυπα προγράμματα της Telewizja Polska
Booba
Ο Booba, στο κανονικό του όνομα Ελί Γιαφά, επίσης γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Kopp, είναι Γάλλος ράπερ γεννημένος στις 9 Δεκεμβρίου 1976 στο Σέβρες. Είναι μέλος του 92I, μιας κολεκτίβας γαλλικού ραπ της οποίας υπήρξε και ο ιδρυτής, στην οποία είναι ενταγμένοι ράπερ προερχόμενοι από τα Ω-ντε-Σεν, όπως οι Mala και Bram's (ο τελευταίος σκοτώθηκε στις 21 Μαΐου 2011). Δημιούργησε τη δική του μάρκα streetwear με την ονομασία Ünkut. Είναι σήμερα η γαλλική εταιρεία ένδυσης streetwear με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στη Γαλλία.
Μετά από περισσότερα από 18 χρόνια καριέρας, ο Booba παραμένει ένας από τους διασημότερους γαλλόφωνους ράπερ. Είναι σήμερα ο κάτοχος του ρεκόρ νόμιμου ηλεκτρονικού κατεβάσματος στη Γαλλία εμπρός από τον Christophe Maé. Είναι επίσης ο πρώτος Γάλλος solo ράπερ που να γεμίσει με κόσμο το Palais Omnisports de Paris-Bercy χωρίς απολύτως καμία βοήθεια από τα ΜΜΕ. Κατάφερε αρχικώς να γίνει γνωστός χάρη στο συγκρότημα Lunatic, το οποίο δημιούργησε με τον στενό του φίλο Ali που καταγόταν από το Ισί-λε-Μουλινώ, όπου η επιτυχία προήρθε τόσο από τις κριτικές όσο και από την αποδοχή του κοινού. Ο δίσκος Mauvais œil μπήκε στην ιστορία του γαλλικού ραπ γινόμενος χρυσός. Επρόκειτο, πράγματι, για την πρώτη ανεξάρτητη δισκογραφική κυκλοφορία που πετύχαινε κάτι τέτοιο.
Ο Booba έχει πουλήσει περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα δίσκων του, ενώ έχει παραγάγει συνολικά έξι. Ο πρώτος, με την ονομασία Temps mort, εκδόθηκε το 2002. Το 2004 κυκλοφόρησε το mixtape, Autopsie Vol. 1. Ένας πέμπτος δίσκος, με την ονομασία Lunatic, κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 2010, με τον τίτλου του να προέρχεται από το παλιό συγκρότημα του Booba. Ο δίσκος αναδείχτηκε χρυσός από την πρώτη κιόλας βδομάδα κυκλοφορίας του και είναι σήμερα διπλός πλατινένιος. Στις 26 Νοεμβρίου 2012, ο Booba εξέδωσε έναν νέο δίσκο με την ονομασία Futur ο οποίος έγινε χρυσός σε διάστημα μόλις μιας βδομάδας πουλώντας περισσότερα από 51.000 αντίτυπα, καθιστώντας το ως το καλύτερο ξεκίνημα πωλήσεων σε όλη την καριέρα του ράπερ. Έσπασε επίσης το γαλλικό ρεκόρ αριθμού διαδικτυακών πωλήσεων δίσκων, ανεξαρτήτως μουσικού είδους, στο iTunes με περισσότερα από 17.000 αντίτυπα σε μία μόλις βδομάδα, ρεκόρ το οποίο έχουν ξεπεράσει σήμερα οι Daft Punk.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ράπερ Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Ω-ντε-Σεν
Κύπελλο Ελευθερίας ποδοσφαίρου 1945
Το ποδοσφαιρικό Κύπελλο Ελευθερίας ήταν η μόνη "επίσημη" ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξήχθη στην Ελλάδα μέσα στην χρονική διάρκεια της περιόδου 1944-1945. Διοργανώθηκε από τον Απρίλιο έως τον Ιούλιο του 1945, υπό τη αιγίδα της Ε.Π.Ο., με πρωτοβουλία των αθηναϊκών και των πειραϊκών ομάδων Α΄ κατηγορίας, που χωρίστηκαν σε δύο ομίλους: των ισχυρών και των αδύνατων. Για κάθε όμιλο αθλοθετήθηκε ένα διαφορετικό κύπελλο, από την εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» για τον Α΄ και από το Υπουργείο Παιδείας για τον Β΄ όμιλο. Όμως, και οι δυο τελικοί έληξαν ισόπαλοι κα δεν επαναλήφθηκαν, όπως προέβλεπε η προκήρυξη, με αποτέλεσμα τα κύπελλα να μην απονεμηθούν.
Το Κύπελλο Ελευθερίας
Οι αγώνες ξεκίνησαν στις 29 Απριλίου και συνεχίζονταν κάθε Κυριακή ως το τέλος Ιουνίου. Στις 4 Ιουλίου διεξήχθησαν οι δύο τελικοί αγώνες. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους Α΄ και Β΄, σύμφωνα με τη δυναμικότητά τους και για το νικητή κάθε ομίλου προβλεπόταν ξεχωριστό κύπελλο. Ουσιαστικά οι δυο όμιλοι χώρισαν τις ομάδες σε Α΄ και Β΄ κατηγορίας. Το κύπελλο του Α΄ ομίλου (των ισχυρών ομάδων) αθλοθέτησε η εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» και του Β΄ ομίλου (των αδύναμων) το Υπ. Παιδείας. Το σύστημα διεξαγωγής περιλάμβανε πρωτάθλημα ενός γύρου και τελικό μεταξύ των δύο πρώτων στις βαθμολογίες κάθε ομίλου.
Στους τελικούς αναμετρήθηκαν οι δύο πρώτοι της βαθμολογίας του κάθε ομίλου. Οι δύο τελικοί διεξήχθησαν την ίδια ημέρα, στις 4 Ιουλίου 1945, στο γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Αναμετρήθηκαν "Ολυμπιακός-ΑΕΚ" για τον όμιλο των ισχυρών και "Ατρόμητος Πειραιά-Παγκράτι" για τον Β΄ όμιλο. Και οι δύο τελικοί έληξαν ισόπαλοι αλλά δεν επαναλήφθηκαν, αν και προβλεπόταν.
Συμμετοχές
Τα 14 σωματεία που έλαβαν μέρος ήταν τα εξής ανά όμιλο:
Βαθμολογία
1 Πολλά ματς ματαιώθηκαν, όταν ξεχώρισαν οι διεκδικητές.
2 Ο ΠΑΟ τιμωρήθηκε από την ΕΠΣΑ και δεν έδωσε άλλο ματς.
Αποτελέσματα
Είναι γνωστά τα εξής αποτελέσματα:
29/4/1945: 6/5/1945: 13/5/1945 20/5/1945 3/6/1945 10/6/1945 17/6/1945 '''26/6/1945
Βαθμολογία
1 Λείπει το αποτέλεσμα του αγώνα: Ατρόμητος Π.–Αργοναύτης.
2 Ο Αρίων πιθανότατα είχε αποχωρήσει, οπότε στους αγώνες με:
Παγκράτι, Ατρόμητο Αθ. και Θησέα μάλλον μηδενίστηκε.
Αποτελέσματα
29/4/1945: 6/5/1945: 13/5/1945 20/5/1945 3/6/1945 10/6/1945
Οι τελικοί
Οι τελικοί των δύο ομίλων διεξήχθησαν την ίδια ημέρα, στις 4 Ιουλίου 1945, στο γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας, με κάθε επισημότητα. Προηγήθηκε στις 4μμ ο τελικός του Β΄ ομίλου μεταξύ "Ατρόμητου Πειραιά - ΑΕ Παγκρατίου" για την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελευθερίας του Υπ. Παιδείας. Ακολούθησε στις 6μμ ο τελικός των ισχυρών ομάδων του Α΄ ομίλου μεταξύ "Ολυμπιακού - ΑΕΚ", για την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελευθερίας της εφημερίδας «ΕΜΠΡΟΣ». Στην ουσία ο τελικός του Α΄ ομίλου αποτελούσε τον τελικό για την ανάδειξη του ανεπίσημου πρωταθλητή (ή κυπελλούχου) Ελλάδος. Η προσέλευση των θεατών ήταν μεγάλη και τα εισιτήρια των αγώνων κόστιζαν 150 και 100 δρχ.
Και οι δύο τελικοί έληξαν ισόπαλοι, χωρίς να ακολουθήσει παράταση. Οπότε τα κύπελλα δεν απονεμήθηκαν και προγραμματίστηκε οι αγώνες να επαναληφθούν. Ο επαναληπτικός τελικός του Β΄ ομίλου προγραμματίστηκε να γίνει στο ίδιο γήπεδο, την Κυριακή 8 Ιουλίου αλλά είναι άγνωστο αν διεξήχθη και ποιο ήταν το αποτέλεσμα. Ο επαναληπτικός τελικός του Α΄ ομίλου δεν ορίστηκε, διότι ο Ολυμπιακός είχε προγραμματισμένο ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη για φιλικούς αγώνες. Λόγω καλοκαιριού και λήξης της σεζόν, τελικά ο τελικός δεν επαναλήφθηκε. Ως άτυπος επαναληπτικός τελικός θεωρήθηκε ο επόμενος αγώνας που έδωσαν οι δυο ομάδες στις 26 Δεκεμβρίου 1945 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, ο οποίος όμως δεν έγινε λόγω ραγδαίας βροχόπτωσης και μετατέθηκε για τις 30 Δεκεμβρίου. Όμως και ο αγώνας αυτός δεν έμελλε να τελειώσει, διότι διεκόπη λόγω επεισοδίων ανάμεσα στους φιλάθλους, οι οποίοι έφτασαν να λιθοβολήσουν τους παίκτες. Ένταση υπήρχε και στον αγωνιστικό χώρο. Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμα και για το σκορ στο σημείο της διακοπής δεν υπήρξε συμφωνία. Οι της ΑΕΚ ισχυρίζονταν πως νικούσαν με 3-1, ενώ οι του Ολυμπιακού πως έχαναν μόνο με 2-3. Μετά τα επεισόδια, ματαιώθηκε και ο αγώνας ρεβάνς που είχε οριστεί για τις 6 Ιανουαρίου 1946 στο γήπεδο Λεωφόρου.
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1944-1945 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ελλάδας
Μπρούνο Φρέιντλιχ
Ο Μπρούνο Αρτούροβιτς Φρέιντλιχ (Бруно Артурович Фрейндлих, 10 Οκτωβρίου 1909, Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία – 9 Ιουλίου 2002, Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Ομοσπονδία) ήταν Σοβιετικός και Ρώσος ηθοποιός. Λαϊκός Καλλιτέχνης της ΕΣΣΔ (1974). Η κόρη του, Αλίσα Φρέιντλιχ, είναι επίσης γνωστή σύγχρονη Ρωσίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννηθείς στην Αγία Πετρούπολη και με γερμανική καταγωγή, ο Φρέιντλιχ ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός παίζοντας για παιδικό κοινό. Για δύο χρόνια εργάστηκε στο Θέατρο Δράματος Μπολσόι. Από το 1948 ήταν πρωταγωνιστής του πρώην Αλεξανδρινού Θεάτρου. Μεταξύ των σκηνικών του έργων ήταν ο Χλεστακόφ στο Ο Κυβερνητικός Επιθεωρητής και ο Άμλετ στη σκηνοθεσία του έργου του Σαίξπηρ από τον Γκριγκόρι Κοζίντσεφ. Έπαιξε τους ρόλους των Περ Γκυντ, πατέρα Γκοριό, του Γκάγιεφ στον Βυσσινόκηπο, του Βαρώνου στο The Lower Depths. Ένας από τους πιο αγαπημένους ρόλους του Φρέιντλιχ, τον οποίο έπαιξε για πολλά χρόνια, ήταν ο ρόλος του συγγραφέα Ιβάν Τουργκένιεφ στο έργο Ελεγεία. Για τον ρόλο του Γουλιέλμο Μαρκόνι στην προπαγανδιστική ταινία Αλεξάντρ Ποπόφ κέρδισε το Βραβείο Στάλιν (1951). Πέθανε στην Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 92 ετών και κηδεύτηκε στις 11 Ιουλίου 2002 στο νεκροταφείο Βόλκοβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών Κατηγορία:Ρώσοι ηθοποιοί
Τζέι Τζέι Έιμπραμς
Ο Τζέφρι Τζέικομπ Έιμπραμς (γνωστός κυρίως με τα αρχικά Τζέι Τζέι Έιμπραμς, Αγγλικά: Jeffrey Jacob "J.J." Abrams, 27 Ιουνίου 1966) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός εβραϊκής καταγωγής. Εργάζεται ως παραγωγός στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, αλλά και ως συγγραφέας, ηθοποιός, συνθέτης και σκηνοθέτης.
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 27 Ιουνίου 1966 και μεγάλωσε στο Λος Άντζελες. Φοίτησε στο πανεπιστήμιο Sarah Lawrence στο Μπρόνξβιλ της Νέας Υόρκης. Έχει δουλέψει πάνω σε αρκετά έργα και σειρές, όπως Κωδικός Alias, Felicity και Armageddon. Έχει βοηθήσει και την δημιουργία της σειράς Οι Αγνοούμενοι (Lost). Επίσης έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία Mission:Impossible III, η οποία άρχισε να γυρίζεται τον Ιούνιο του 2005.To 2009 σκηνοθέτησε την ταινία Star Trek και ήταν ένας από τους δημιουργούς της σειράς Fringe. Ο πατέρας του, Τζέραλντ Έιμπραμς, είναι επίσης τηλεοπτικός παραγωγός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεοπτικοί παραγωγοί Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι
Κωνσταντίνος Παπαθανασόπουλος
Ο καπετάνιος Κωνσταντίνος Παπαθανασόπουλος ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από τη Στεμνίτσα της επαρχίας Καρύταινας. Είχε πάει για σπουδές στην Οδησσό και τη Χίο, επέστρεψε όμως στην αρχή της επαναστάσεως. Όταν ήταν στην Οδησσό έμενε κοντά στον Ηλία Μάνεση Τσάκωνα, άνδρα της Φιλικής Εταιρείας και φημισμένο τότε στους εκεί Έλληνες. Ο Τσάκωνας ενεργούσε με έναν άλλο, τον Ιωάννη Αμβροσίου από το χωριό Δροβολοβό των Καλαβρύτων. Αυτοί οι δύο διατηρούσαν και αλληλογραφική επικοινωνία με τον Ιωάννη Καποδίστρια και αργότερα με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Ο Κωνσταντίνος Παπαθανασόπουλος λίγο έμεινε στην Πελοπόννησο και έπειτα πέρασε στην Ανατολική Ελλάδα στους εκεί καπεταναίους Γκούρα και Καραϊσκάκη, όπου και υπηρέτησε. Λόγω της διαμονής του στην Οδησσό ήξερε πολλά πράγματα για τα προεπαναστατικά γεγονότα.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Γιώργης Μανουσάκης
Ο Γιώργης Μανουσάκης (Χανιά, 1933 – 9 Φεβρουαρίου 2008) ήταν Έλληνας συγγραφέας. Ποιητής και πεζογράφος έχει γράψει επίσης φιλολογικά δοκίμια και μελέτες. Για το έργο του τιμήθηκε  μεταξύ άλλων και με το Βραβείο Καζαντζάκη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1933 στα Χανιά. Με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41 η οικογένεια τού Γιώργη Μανουσάκη μετοίκησε στο Βαρύπετρο, το χωριό του πατέρα του, όπου έμεινε και στο μεγαλύτερο μέρος της κατοχής. Εκεί έζησε την εισβολή των Γερμανών και το φόβο από τις εκτελέσεις στα γύρω χωριά, που ακολούθησαν την κατάληψη της Κρήτης. Συνάμα γνώρισε από κοντά τον αγροτικό κόσμο της κρητικής υπαίθρου. Ο αιφνίδιος θάνατος του πατέρα του το 1948, μπροστά του, και το οικογενειακό πένθος, κατά τα κρητικά έθιμα της εποχής, άφησαν βαθιά ίχνη στην ψυχή του. Τελειώνοντας το Α΄ Γυμνάσιο Αρρένων στα Χανιά, φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά τη στρατιωτική του θητεία, ξαναγύρισε στη γενέτειρά του, όπου υπηρέτησε ως φιλόλογος καθηγητής επί 26 χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση. Παραιτήθηκε το 1986 με το βαθμό του γυμνασιάρχη. Το 1974 παντρεύτηκε τη φιλόλογο Αγγελική Καραθανάση κι απέκτησαν τρία παιδιά. Συμμετείχε ενεργά για πολλά χρόνια, άλλοτε ως γραμματέας κι άλλοτε ως αντιπρόεδρος, στο διοικητικό συμβούλιο του Φιλολογικού Συλλόγου Χανίων Ο Χρυσόστομος. Συμμετείχε επίσης ως μέλος στην καλλιτεχνική επιτροπή της δημοτικής Πινακοθήκης Χανίων. Υπήρξε ενεργό μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών "Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος" μέχρι το θάνατό του. Ήταν επίσης εκλεγμένο μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων από το 1993. Συμμετείχε ως εισηγητής σε δεκάδες εκδηλώσεις, σε παρουσιάσεις βιβλίων, σε συνέδρια και σεμινάρια φιλολογικού, λογοτεχνικού και ιστορικού περιεχομένου στην Κρήτη, στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Επέλεξε να ζήσει για όλη τη ζωή του στα Χανιά, όπου και άφησε την τελευταία πνοή του στις 9 Φεβρουαρίου 2008, στο νοσοκομείο της πόλης, ύστερα από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο.
Τον Ιούνιο και τον Νοέμβριο του 2007 ανέβηκε στο θέατρο "Κυδωνία" Χανίων η θεατρική παράσταση Το σκοτεινό μας υπόγειο βασισμένη στο βιβλίο Ένα κρανίο καρφωμένο στο κιγκλίδωμα σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Βιρβιδάκη.
Το 2007-2008 ο σκηνοθέτης Κώστας Νταντινάκης γύρισε ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας μιας ώρας με τίτλο Γιώργης Μανουσάκης, νοσταλγός αιωνιότητας. Παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2010.
Έργα
Πρωτοδημοσίευσε κείμενά του στο μαθητικό περιοδικό του Α΄ Γυμνασίου Αρρένων Χανίων «Κλασσική Πνοή» το 1950, αλλά επίσημα πρωτοπαρουσιάστηκε στη λογοτεχνία το 1952, μ’ ένα διήγημά του στο αθηναϊκό περιοδικό «Πνευματική Ζωή». Από τότε δημοσίευσε διηγήματα, ποιήματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, μελετήματα και δοκίμια σε περιοδικά κι εφημερίδες των Χανιών και των Αθηνών. Υπήρξε τακτικός συνεργάτης της χανιώτικης εφημερίδας «Κήρυξ», όπου δημοσίευε επιφυλλίδες από το 1961 ώς το 1965 καθώς και συνεργάτης του περιοδικού Περιηγητική (δεκαετία 1960). ΠΟΙΗΣΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
ΙΣΤΟΡΙΚΑ
ΚΡΙΤΙΚΑ ΔΟΚΙΜΙΑ Μελετήματά του για τον Νίκο Καζαντζάκη Μελετήματά του σε αφιερωματικούς τόμους και Πρακτικά Συνεδρίων Έχει ακόμη δημοσιεύσει πλήθος κριτικών και λογοτεχνικών δοκιμίων για ποιητές και πεζογράφους σε διάφορα περιοδικά της Ελλάδας και της Κύπρου
Όλα τα βιβλία του βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη και σε άλλες μεγάλες δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες.
Μεγάλο μέρος του λογοτεχνικού έργου του (Διηγήματα, Ταξιδιωτικά, Δοκίμια σχετικά με την ποίηση και την πεζογραφία) παραμένει ανέκδοτο στο αρχείο του.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ
Ποιήματά του μεταφράστηκαν και δημοσιεύτηκαν σε ανθολογίες, περιοδικά και εφημερίδες στη Δυτική Γερμανία, Ολλανδία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Πολωνία, Ρωσία, Γαλλία, Ισπανία και Τουρκία. Επίσης, η μελέτη του "Τα πρόσωπα του Καπετάν Μιχάλη. Μια καζαντζακική ανθρωπολογική κλίμακα", δημοσιευμένη στα «Τετράδια Ευθύνης», τ. 3, 1977, έχει μεταφραστεί στα αγγλικά με τον τίτλο "The characters in freedom or death: A Kazantzakean anthropological scale" και έχει δημοσιευθεί στο περιοδικό The Charioteer: An annual of modern greek culture, (Νέα Υόρκη, 1980-1981). ΒΡΑΒΕΙΑ
1977 Βραβείο Καζαντζάκη για το ώς τότε έργο του.
1981 Κρατικό βραβείο ταξιδιωτικών εντυπώσεων για το βιβλίο του Οδοιπορικό των Σφακιών.
Θεματολογία
Η ποίηση του Γιώργη Μανουσάκη είναι υπαρξιακή. Σε όλα τα έργα του, πεζά και ποιητικά, υπάρχει το υπαρξιακό υπόβαθρο. Στην υπαρξιακή φιλοσοφία ήταν «σαν ν’ αντίκριζα τον εαυτό μου σ’ έναν καθρέφτη», είχε πει χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του (Χανιώτικα Νέα, Κυριακή 21 Μαρτίου 2003).
Στη συλλογή των 32 μικρών πεζών Ένα κρανίο καρφωμένο στο κιγκλίδωμα (1999) και στην ποιητική συλλογή Στ’ άκρωτήρια της ύπαρξης (2003) ο χρόνος, η φθορά, ο θάνατος, ο Θεός, η μεταθανάτια ζωή, η μοναξιά, η απειλή του διπλανού, ο έρωτας είναι θέματα που τον απασχολούν, χωρίς όμως να τον απομονώνουν από το περιβάλλον, φυσικό, κοινωνικοοικονομικό, ιστορικό, πολιτικό, πνευματικό. Τα διάφορα εξωτερικά γεγονότα δεν τον έχουν αφήσει αδιάφορο.
Ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου γράφει χαρακτηριστικά στην εισαγωγή της Ανθολογίας της Β΄ Μεταπολεμικής ποιητικής γενιάς: Ο Γιώργης Μανουσάκης «είναι, πρωτίστως, ένας υπαρξιακός ποιητής, ο οποίος όμως, παρακολουθώντας παράλληλα και τα ιστορικά δρώμενα του καιρού του, εντάσσεται στο χώρο του ανυστερόβουλου —με την έννοια του ιδεολογικά ανένταχτου—  κοινωνικού προβληματισμού».
Στη συλλογή Το σώμα της σιωπής (1970), τρία ποιήματα αναφέρονται στα Σφακιά κι άλλα τρία απηχούν το ζοφερό κλίμα της δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Το ίδιο και στην ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων Η εποχή των ανθρωπαρίων, (τέσσερα από τα επτά διηγήματα έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά) ο φόβος κι η ενδοτικότητα των ανθρώπων στα χρόνια της δικτατορίας γίνεται αντικείμενο ειρωνείας.
Στο Τρίγλυφο (1976), έντεκα ποιήματα είναι εμπνευσμένα από μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος κι άλλα τόσα από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Στο Ταριχευτήριο πουλιών (1978) υπάρχουν ποιήματα που ανακαλούν στη μνήμη τούς Κρητικούς μακεδονομάχους, τη μικρασιατική εκστρατεία, τη γερμανική κατοχή, το αεροπορικό δυστύχημα του 1969, τις διώξεις σε ανελεύθερα καθεστώτα.
Στο Άνθρωποι και σκιές (1995) τα δυο ποιήματα του «Φωτογραφικού αρχείου» δίνουν μιαν εικόνα των Χανιών της Κρητικής Πολιτείας, τα πέντε ποιήματα των «Παλιών χρονολογιών» ζωντανεύουν περιστατικά των χρόνων 1941-1953, ενώ οι «Κατεδαφίσεις» αποδίδουν την αλλαγή τής όψης και της ζωής της πόλης των Χανιών.
Γλυφάδα Μεσσηνίας
Η Γλυφάδα, αναφερόμενη παλαιότερα ως Καραμανώλη, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στην Πύλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Γιώργης Μανουσάκης
Θεματολογία
Το χρονικό Όταν το πέλμα μας εταίριαζε με το χώμα (2000) αναφέρεται στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και στη γερμανική κατοχή.
Γλυφάδα Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Η Γλυφάδα βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Πύλου και περίπου 14 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Χώρα. Έχει υψόμετρο 298 μέτρα και απέχει 12 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στην Γλυφάδα, προς τα νοτιοανατολικά της βρίσκονται τα Κρεμμύδια σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά της η Κουκκουνάρα σε απόσταση περίπου 6 χιλιομέτρων, προς τα νοτιοδυτικά της η Ίκλαινα σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βόρειά της τα Παππούλια σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου αντίστοιχα.
Γιώργης Μανουσάκης
Θεματολογία
Το Οδοιπορικό των Σφακιών (1980) περιέχει εντυπώσεις από αυτή την ιστορική επαρχία της Κρήτης.
Γλυφάδα Μεσσηνίας
Ιστορία
Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Μεθώνης και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.
Γιώργης Μανουσάκης
Θεματολογία
Ο εθελοντής (2008), είναι ένα πολεμικό και ιστορικό-πολιτικό μυθιστόρημα διαμόρφωσης. Η πλοκή του εκτυλίσσεται την ταραχώδη περίοδο 1912-1940. Ο ήρωάς του, ο 17χρονος Κρητικός Βασίλης Σηφάκης, φεύγει κρυφά από την πατρίδα του, για να καταταγεί ως εθελοντής σ'ένα από τα σώματα που δρουν στη δυτική Μακεδονία και στην Ήπειρο και ανδρώνεται συμμετέχοντας στους αγώνες και στις πολιτικές περιπέτειες του έθνους. Μόνιμος πια αξιωματικός πεθαίνει την ημέρα που η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα.
Γλυφάδα Μεσσηνίας
Β’ Τουρκοκρατία
Μετά το 1715, όταν οι Τούρκοι έδιωξαν τους Ενετούς από τον Μωριά και ξαναγύρισαν, μετονόμασαν τη Βαρωνία της Μεθώνης σε Βιλαέτι της Αρκαδιάς. Κατά την περίοδο που η ευρύτερη περιοχή της Πυλίας τελούσε υπό τη β’ οθωμανική κατοχή (1715-1821), η περιοχή του χωριού υπάγονταν στον Καζά Ναβαρίνου σύμφωνα και με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, αφού μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Τούρκους, η περιοχή του Ναβαρίνου, δηλαδή της Πυλίας, αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης. Η περιοχή του Καραμανώλη, καθώς και του χωριού Κάτω Παπούλια αναφερόταν στα οθωμανικά τουρκικά ως Papla ή Aga.
Γιώργης Μανουσάκης
Βιβλιογραφία
1. Η δεύτερη μεταπολεμική ποιητική γενιά (1950 – 1970), επιμ. Ανέστης Ευαγγέλου, εισαγωγή Γ. Αράγης, εκδ. «Παρατηρητής», Θεσσαλονίκη 1994.
Γλυφάδα Μεσσηνίας
Διοικητική ιστορία
Το Καραμανόλη ή Καραμανώλη προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον παλαιό Δήμο Αιγαλαίου με έδρα τον Χανδρινό. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1840, με την ταυτόχρονη κατάργηση του δήμου Αιγαλαίου, το χωριό προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Πύλου ή Δήμο Πυλίων, όπως αναφερόταν τότε, με έδρα την σημερινή Πύλο ή το Νιόκαστρον ή Νεόκαστρον, όπως αναφερόταν τότε, όπου και παρέμεινε ως το 1912, που ο δήμος καταργήθηκε. Από το 1844 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Καραμανόλη, αλλά σε διάφορες βιβλιογραφικές πηγές συναντώνται επίσης, κατά καιρούς, και ονομασίες όπως Καραμανώλιον ή Καραμανώλη ή Καραμανόλι ή Καραμανώλι ή Καραμανόλιον. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, σαν Καραμανόλι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως οικισμός του Δήμου Πύλου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 109 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Πύλου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη της Πύλου, (Νεόκαστρον) και Καλύβια. Από το 1879 ως το 1896 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Καραμανώλιον. Από το 1896 ως το 1907 αναφερόταν ως το Καραμανώλη, ενώ από το 1907 ως το 1912 αναφερόταν ως το Καραμανώλι. Το 1912 το Καραμανώλη προσαρτάται ως μοναδικός οικισμός και έδρα στην Κοινότητα Καραμανώλη, Από το 1912 ως το 1928 το χωριό αναφερόταν επίσημα και πάλι ως το Καραμανώλη. Από το 1928 ως το 1940 αναφερόταν ως Καραμανώλι και από το 1940 ως το 1956 αναφερόταν επίσημα ως το Καραμανόλιον. Το 1956 το χωριό και η κοινότητά του μετονομάζονται σε Γλυφάδα και Κοινότητα Γλυφάδας αντίστοιχα. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός και έδρα της Κοινότητας Γλυφάδας, με την αλλαγή στην ονομασία χωριού και της κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Γλυφάδα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Πύλου, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Γλυφάδα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Γλυφάδα σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Γλυφάδας του Δήμου Πύλου-Νέστορος.
Γιώργης Μανουσάκης
Βιβλιογραφία
2. Ελλωτία, ετήσια έκδοση Δήμου Χανίων, τχ. 5, 1996, Χανιά. "Τα Χανιά τιμούν το Γιώργη Μανουσάκη". Κείμενα: Τίτου Πατρίκιου, Σ. Ν. Φιλιππίδη, Δημήτρη Βεζονιαράκη, αντιφώνηση Γιώργη Μανουσάκη.
Γλυφάδα Μεσσηνίας
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 219 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Γιώργης Μανουσάκης
Βιβλιογραφία
3. Έρεισμα, περιοδική έκδοση λόγου και τέχνης, αφιέρωμα στο Γιώργη Μανουσάκη,τχ. 7, Χειμώνας 1996, Χανιά. Περιλαμβάνει: Συνέντευξη του Γιώργη Μανουσάκη στην Κική Τσιστράκη και φωτογραφίες, ανθολόγιο ποιημάτων του, ένα ανέκδοτο διήγημα και επιλογή από τις δημοσιευμένες κριτικές για τα βιβλία του που είχαν εκδοθεί μέχρι το 1996.
Γλυφάδα Μεσσηνίας
Κτίρια –εκδηλώσεις –αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το παλαιό δημοτικό σχολείο, το οποίο χρησιμοποιείται ως έδρα του Λαογραφικού Μουσείου της Γλυφάδας και για διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες, υπάρχει η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός της Αγίας Μαρίνας, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας και γιορτάζει στις 17 Ιουλίου, με λαϊκό πανηγύρι. Στο χωριό πραγματοποιεί επίσης διάφορες εκδηλώσεις, όπως είναι η Γιορτή του Σίτου, ο "Εκπολιτιστικός Σύλλογος Γλυφάδας''.
Γιώργης Μανουσάκης
Βιβλιογραφία
4. Η Ελληνική ποίηση, Ανθολογία-Γραμματολογία, Η δεύτερη μεταπολεμική γενιά, τόμος Στ΄, εκδ. Σοκόλης, 2002. Παρουσίαση του ποιητή από τον Κώστα Γ. Παπαγεωργίου (σελ. 396-407).
Γλυφάδα Μεσσηνίας
Λαογραφικό Μουσείο Γλυφάδας
Το Λαογραφικό Μουσείο της Γλυφάδας, δωρεά της οικογένειας Σταύρου και Νίκης Χαντζή, στεγάζεται, από το 2004, στο κτίριο του παλιού Δημοτικού Σχολείου του χωριού. Στο ίδιο κτίριο, άλλοι χώροι του χρησιμοποιούνται για τις διάφορες δραστηριότητες του  Εκπολιτιστικού Συλλόγου Γλυφάδας. Στο Λαογραφικό Μουσείο Γλυφάδας εκτίθενται διάφορα λαϊκά τέχνεργα καθημερινής χρήσης, καθώς επίσης εργαλεία και αντικείμενα του παρελθόντος, από διάφορα παλιά επαγγέλματα, τα περισσότερα των οποίων προέρχονται από δωρεά του καταγόμενου από το χωριό συλλέκτη Σταύρου Χαντζή και της συζύγου του Νίκης.
Γιώργης Μανουσάκης
Βιβλιογραφία
5. Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, "Η πορεία και οι στάσεις του ποιητή Γιώργη Μανουσάκη", στο Μονόλογοι και χειραψίες, εκδ. "Αλεξάνδρεια", 2003, σελ. 204-208.
Γλυφάδα Μεσσηνίας
Γιορτή του Σίτου
Στο χωριό πραγματοποιείται η παραδοσιακή Γιορτή του Σίτου, την οποία οργανώνει ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Γλυφάδας. Στην διάρκεια της γιορτής γίνεται επίδειξη στους επισκέπτες, για το πώς γινόταν το αλώνισμα με άλογα (που προέρχονται συνήθως από το Χατζή), πως έβγαινε το αλεύρι από τον μικρό χειροκίνητο μύλο και προσφέρονται επίσης διάφορα τοπικά εδέσματα, όπως παραδοσιακές μπουκιές, κεντητά ψωμιά και παραδοσιακές πίτες, γεμιστά και όσπρια μαγειρευτά, καθώς και τοπικά γλυκίσματα. Στην εκδήλωση συμμετέχουν επίσης διάφοροι φορείς που ασχολούνται με την Μεσογειακή Διατροφή και την ανθρωπολογία της διατροφής στην Ελλάδα.
Γιώργης Μανουσάκης
Βιβλιογραφία
6. Νίκος Κάσδαγλης, "Το πεζογραφικό έργο του Γιώργη Μανουσάκη", Θαλλώ περιοδική έκδοση του Συνδέσμου Φιλολόγων Νομού Χανίων, τχ. 14, Χανιά Καλοκαίρι 2003, σελ. 53-78.
Γλυφάδα Μεσσηνίας
Το χωριό των graffiti
Η Γλυφάδα τα τελευταία χρόνια μετατρέπεται σταδιακά σε ένα ανοιχτό μουσείο μοντέρνας τέχνης με graffiti, τα οποία έχουν θεματολογία κυρίως από την ιστορία της αγροτιάς και των διεκδικητικών αγώνων των αγροτών, καθώς ο καλλιτέχνης Skitsofrenis (Κώστας Λούζης), έχει φιλοτεχνήσει αρκετούς από τους τοίχους των σπιτιών του χωριού.
Γιώργης Μανουσάκης
Βιβλιογραφία
7. Θαλλώ, περιοδική έκδοση του Συνδέσμου Φιλολόγων Νομού Χανίων, αφιέρωμα τχ. 16, Χανιά, Καλοκαίρι 2005. Περιλαμβάνει κείμενα των Κώστα Μουτζούρη, Αλέξη Πολίτη, Σ.Ν. Φιλιππίδη, Ελ. Κωβαίου, Γιώργη Μανουσάκη.
Γλυφάδα Μεσσηνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Γιώργης Μανουσάκης
Βιβλιογραφία
8. Αλέξανδρος Αργυρίου ''Ιστορία της Ελληνικής Λογοτεχνίας και η πρόσληψή της όταν η δημοκρατία δοκιμάζεται, υπονομεύεται και καταλύεται (1964-1974 και μέχρι τις μέρες μας), τόμος Ζ. Εκδ. Καστανιώτης, 2007, σελ. 373-377.
10. Νέα Εστία, αφιέρωμα τχ. 1820, Μάρτιος 2009. Κείμενα: Σταύρου Ζουμπουλάκη, Μαρίνας Αρετάκη, Βαρβάρας Ρούσσου, Ελπινίκης Νικολουδάκη-Σουρή, Αλέξη Πολίτη, Σ.Ν. Φιλιππίδη, Αντώνη Περαντωνάκη, Γιώργου Αράγη, Γιώργη Γιατρομανωλάκη, Κώστα Κουτσουρέλη, Λάμπη Καψετάκη, Αγγελικής Καραθανάση.
11. Πλανόδιον, τχ. 46, Ιούνιος 2009, Γιώργος Αράγης, "Γιώργη Μανουσάκη, Ὁ Ἐθελοντής".
14. Αγγελική Καραθανάση, "Άγγελος Καλοκαιρινός - Γιώργης Μανουσάκης: Η μεταξύ τους φιλολογική αντιπαράθεση με αφορμή μια κριτική", Ἐν Χανίοις, ετήσια έκδοση του δήμου Χανίων τόμ. 4, περίοδος 3η, Χανιά 2010, σελ. 219-232.
15. Παλίμψηστον, τχ. 27, Φθινόπωρο 2011, Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη, Ηράκλειο Κρήτης. Κείμενα για τον Γιώργη Μανουσάκη: Τασούλας Μαρκομιχελάκη, Σ. Ν. Φιλιππίδη.
16. Αγγελική Καραθανάση, "Γιώργης Μανουσάκης, ο πολίτης - ο άνθρωπος", περ. Κεδρισός, τχ. 1, Ιανουάριος-Απρίλιος 2011, Χανιά.
17. Ελπινίκη Νικολουδάκη-Σουρή, "Η παρουσία του Γιώργη Μανουσάκη στα Νεοελληνικά Γράμματα και η ποιητική του μυθολογία",  έκδ. Πεπραγμένα Ι΄ Διεθνούς Κρητολογικού Συνεδρίου (Χανιά 1-8 Οκτωβρίου 2006), έκδ. Φιλολογικός Σύλλογος «Ο Χρυσόστομος», Χανιά 2011
18. Γεράσιμος Παλάρας, "Ζητήματα ποίησης και ποιητικής στη συλλογή του Γιώργη Μανουσάκη Σπασμένα αγάλματα και πικροβότανα, έκδ.  Πεπραγμένα Ι΄ Διεθνούς Κρητολογικού Συνεδρίου (Χανιά 1-8 Οκτωβρίου 2006), έκδ. Φιλολογικός Σύλλογος «Ο Χρυσόστομος», Χανιά 2011
19. Αγγελική Καραθανάση, "Οδοιπορικό στις καζαντζακικές μελέτες του Γιώργη Μανουσάκη", Ἐν Χανίοις, ἐτήσια έκδοση του Δήμου Χανίων, τόμος 8ος, περίοδος 3η, Χανιά 2014, σελ. 247-264.
20. Αναστασία Μαρκομιχελάκη, " 'Καιροί και τόποι' της Κύπρου στο έργο του ποιητή Γιώργη Μανουσάκη (1933-2008)", στον τόμο Διά την ἀνθύμησιν καιροῦ καί τόπου. Λογοτεχνικές Αποτυπώσεις του Κόσμου της Κύπρου. Πρακτικά Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου, Λευκωσία, 6-9 Οκτωβρίου 2012. Φιλολογική Επιμέλεια Μιχάλης Πιερής. έκδ. Πολιτιστικές Υπηρεσίες Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού, Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών Πανεπιστημίου Κύπρου. Λευκωσία 2015, σελ. 551-610. (Περιλαμβάνει εισαγωγικό κατατοπιστικό κείμενο της εισηγήτριας και όλα τα "κυπρολογικά" κείμενα του ποιητή, —δέκα άγνωστα πεζά ποικίλου περιεχομένου και δεκαπέντε ποιήματα).
Ανθολογίες με έργα του
Πεζογραφία
1. Ανθολογία διηγήματος της νέας ελληνικής γενιάς, εκδ. «Άγκυρας», 1972. (Ανθολογείται το διήγημα «Η εκτέλεση»).
2. Ελληνική ταξιδιωτική λογοτεχνία, τόμ. 4: Η άνθηση και η ακμή, Επίγονοι και νέοι δρόμοι, επιμ. Αννίτα Παναρέτου, εκδ. «Επικαιρότητα», 1995. (Ανθολογείται το απόσπασμα από το Οδοιπορικό των Σφακιών «Το πέρασμα του φαραγγιού»).
Ποίηση (επιλογή)
1. Σελίδες απ' τη νεώτερη ποίηση (1960-1970), επιμ. Λεφτέρη Ραφτόπουλου, Εκδ. Παρουσίες, 1971.
2. Ελληνική Ανθολογία της νέας ποιήσεως, εκδ. «Αγκύρας», 1974.
3. Ποιητική Ανθολογία, τόμος Γ΄, εποπτεία: Γ.Κ. Ζωγραφάκης, επιμέλεια: Δημήτρης Σταμούλης, Εκδοτικός οργανισμός Μάλλιαρη, Θεσσαλονίκη 1975.
6. Ανθολογία νεοελληνικής  ποιήσεως  (1708-1984), γ΄ έκδοση, επιμ. Σπύρος Κοκκίνης, εκδ. Βιβλιοπωλείο της «Εστίας», 1984.
7. Ανθολογία σύγχρονων Κρητών ποιητών, επιμ. Αντ. Σανουδάκης, εκδ. «Ελληνικά Γράμματα», 2002.
8. Καὶ μὲ τὸν ἦχον των γιὰ μιὰ στιγμὴ ἐπιστρέφουν. Ἡ ἑλληνικὴ ποίηση τὸν εἰκοστὸ αἰώνα. Ἐπίτομη Ἀνθολογία. Ἀνθολόγηση-Πρόλογος Δώρα Μέντη. Εἰσαγωγικὰ σημειώματα Εὐριπίδης Γαραντούδης. Gutenberg, 2016.
Θεματικές ποιητικές ανθολογίες
1. Ανθολογία θαλασσινής ποιήσεως, επιμ. Δημήτρης Γιακουμάκης, εκδ. Γ.Ε.Ν. / Ναυτική Πνευματική Καλλιέργεια, 1996.
2. Τα ωραιότερα ποιήματα για τον πατέρα, επιμ. Θαν. Καστανιώτης και Θαν. Νιάρχος, εκδ. Καστανιώτης, 1998.
3. Τα Χανιά στη λογοτεχνία, 750 χρόνια από την ανοικοδόμησή τους, Ημερολόγιο, επιμ. Αγγελική Καραθανάση, εκδ. Δήμος Χανίων-Σύνδεσμος Φιλολόγων Νομού Χανίων, 2002.
4. Ανθολογία της βροχής, επιμ. Τάσος Πορφύρης, εκδ. «Τροπικός», 2003.
5. Τα ωραιότερα ποιήματα για το παιδί, επιμ. Θαν. Νιάρχος και Θαν. Καστανιώτης, εκδ. Καστανιώτης, 2004.
6. Να μαθαίνω γράμματα… το σχολείο στη Νεοελληνική Λογοτεχνία, επιμ. Κώστας Ακρίβος, εκδ. «Μεταίχμιο», 2004.
7. ''Εντός και εκτός έδρας. Το ποδόσφαιρο στην ελληνική ποίηση,'' επιμ. Γιώργος Μαρκόπουλος, εκδ. Καστανιώτης. 2006.
8. Το 1821 στην ελληνική ποίηση, Ανθολόγηση-Επίμετρο Ηλίας Γκρης, Κέδρος 2011.
9. Ο Παπαδιαμάντης με τα μάτια νεότερων λογοτεχνών, Ανθολόγηση-Επιμέλεια Ηλίας Γκρης, έκδοση Μορφωτικού Ιδρύατος της ΕΣΗΕΑ 2011.
Για το σύνολο του έργου του
Ανθολογία από το έργο του Γιώργη Μανουσάκη. Επιλογή κειμένων - παρουσίαση - φιλολογική επιμέλεια: Κώστας Μπουρναζάκης, «Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη», Ηράκλειο Κρήτης 2012, σσ. 408 (και 22 σελ. με ασπρόμαυρες και έγχρωμες φωτογραφίες). Στο εισαγωγικό του κείμενο με τίτλο "Όψεις από τη ζωή και το έργο του Γιώργη Μανουσάκη" ο Κώστας Μπουρναζάκης αναφέρεται εκτενώς στη ζωή και στο έργο του Γιώργη Μανουσάκη και τον παρουσιάζει: α) ως Ποιητή: Με εκτενή ανθολόγηση ποιημάτων από όλες τις ποιητικές συλλογές του (1967-2005), και ποιημάτων που δεν είχαν ενταχθεί ποτέ σε συλλογές β) ως Πεζογράφο: Με μακρά σειρά κειμένων από τα έργα του, "Ένα κρανίο καρφωμένο στο κιγκλίδωμα", "Όταν το πέλμα μας εταίριαζε με το χώμα", "Ο εθελοντής", και άλλα άγνωστα και ανέκδοτα πεζογραφήματά του γ) ως Ταξιδιωτικό συγγραφέα: Με τμήματα από το "Οδοιπορικό των Σφακιών", και ένα ανέκδοτο κείμενο για το Κάπρι της Ιταλίας δ) ως Συνεργάτη εφημερίδων: Με σειρά άγνωστων επιφυλλίδων του για ζητήματα λογοτεχνίας, ζωγραφικής, κινηματογράφου, κ. ά. ε) ως Ομιλητή: Με τις ομιλίες του, "Η ποίηση ως έκφραση, η προσωπική μου περίπτωση", "Ευρωπαίοι, με την εθνική μας παράδοση", επίσης, για το Ριζίτικο τραγούδι και για το φιλολογικό έργο του Στυλιανού Αλεξίου στ)ως Μελετητή: Με φιλολογικές μελέτες του για το έργο των Τάκη Παπατσώνη, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Ιωάννη Κονδυλάκη, Νίκου Καζαντζάκη, Παντελή Πρεβελάκη. Η Ανθολογία συμπληρώνεται με 32 άγνωστες και αδημοσίευτες φωτογραφίες του Γιώργη Μανουσάκη, από την παιδική του ηλικία έως το τέλος της ζωής του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Δεύτερη Μεταπολεμική Γενιά
Γενικές εκλογές της Βόρειας Επικράτειας (2020)
Οι γενικές εκλογές της Βόρειας Επικράτειας πραγματοποιήθηκαν στις 22 Αυγούστου 2020 για την εκλογή και των 25 μελών της Νομοθετικής Συνέλευσης στο μονοθάλαμο κοινοβούλιο της Βόρειας Επικράτειας.
Τα μέλη εκλέχθηκαν μέσω πλήρους προτιμησιακής άμεσης εκλογικής ψηφοφορίας σε μονομελή εκλογικά σώματα, αφού το προαιρετικό προτιμησιακό σύστημα ψηφοφορίας που εισήχθη για τις εκλογές του 2016 καταργήθηκε με τον τροποποιητικό νόμο περί εκλογικής νομοθεσίας 2019 τον Απρίλιο του 2019. Οι εκλογές διεξήχθησαν από την Εκλογική Επιτροπή της Βόρειας Επικράτειας, ένα ανεξάρτητο όργανο υπόλογο στο Κοινοβούλιο.
Η κυβερνητική πλειοψηφία του κεντροαριστερού Εργατικού Κόμματος (ALP), με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Μάικλ Γκάνερ, κέρδισε μια δεύτερη συνεχόμενη τετραετή θητεία. Κέρδισε την αντιπολίτευση του κεντροδεξιού Φιλελεύθερου Κόμματος Υπαίθρου (CLP), με επικεφαλής την αρχηγό της αντιπολίτευσης Λία Φινοκιάρο, και το περιφερειακό κόμμα Συμμαχία Εδάφους (TA), με επικεφαλής τον πρώην επικεφαλής υπουργό Τέρι Μιλς.
Ο αναλυτής των εκλογών της ABC, Άντονι Γκριν προκήρυξε τις εκλογές για το Εργατικό Κόμμα σχεδόν τρεις ώρες μετά το κλείσιμο των δημοσκοπήσεων. Εκείνη την εποχή δεν ήταν γνωστό εάν το κόμμα θα διεκδικήσει την πλειοψηφία των εδρών, αν και στις 24 Αυγούστου, το προβλεπόμενο από την ABC Εργατικό Κόμμα είχε διατηρήσει την κυβέρνηση πλειοψηφίας. Όταν ολοκληρώθηκε η καταμέτρηση των ψήφων, οι Εργατικοί τερμάτισαν με 14 έδρες, αρκετή για πλειοψηφία δύο εδρών στη Συνέλευση. Οι Φιλελεύθεροι της Υπαίθρου κέρδισαν 8 έδρες, κερδίζοντας έξι σε σχέση με την ήττα τους στις προηγούμενες εκλογές, ενώ εκλέχτηκαν 2 ανεξάρτητοι και 1 υποψήφιος της Συμμαχίας Επικράτειας. Η νέα κυβέρνηση του Γκάνερ ορκίστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 2020.
Παραπομπές
2020 Βορεια Επικρατεια
Διοικητική διαίρεση της Γκαμπόν
Η Δημοκρατία της Γκαμπόν χωρίζεται σε 9 επαρχίες:
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γκαμπόν
Βελλεροφών (τραγωδία)
Ο «Βελλεροφών» είναι τραγωδία του Ευριπίδη από την οποία σώζονται μόνον ενενήντα στίχοι. Δυστυχώς, καθώς το μεγαλύτερο μέρος της τραγωδίας χάθηκε, είναι αδύνατον να ανασκευάσουμε ακριβώς την πλοκή της. Ωστόσο, από τα αποσπάσματα φαίνεται ότι ο Βελλεροφόντης έχει χάσει τη σύζυγο και το παιδί του και ζει σε μια χέρσα γη με τον πατέρα του Γλαύκο και τον Πήγασο, το φτερωτό άλογό. Απογοητευμένος από την κατάστασή του, άρχισε να πιστεύει ότι δεν υπάρχουν θεοί και αποφασίζει να φθάσει τον Όλυμπο πετώντας με τον Πήγασο. Όμως, το άλογο πέφτει με τον αναβάτη του και ο Βελλεροφόντης, αφού μετανιώνει για την απιστία του, πεθαίνει.
Ο κατωτέρω στίχος της τραγωδίας συγκινούσε ιδιαιτέρως τον Κράντωρα:
«οἴμοι· τί δ’ οἴμοι; θνητά τοι πεπόνθαμεν» («Αλίμονο! Τι αλίμονο; Πάθαμε ότι οι θνητοί»)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τραγωδίες του Ευριπίδη
Χανς - Γιόαχιμ Στουκ
Ο Χανς - Γιόαχιμ Στουκ (γεν. στο Γκάρμις-Παρτενκίρχεν την 1η Ιανουαρίου του 1951) είναι Γερμανός παλαίμαχος οδηγός αγώνων. Στη Φόρμουλα 1 βρέθηκε απ'το 1974 μέχρι και το 1979. Συνολικά πήρε μέρος σε 81 Γκραν Πρι απ' τα οποία εκκίνησε στα 74. Το πρώτο ήταν το Αργεντίνικο Γκραν Πρι του 1974 και το τελευταίο το Αμερικανικό Γκραν Πρι του 1979. Το μόνο σημαντικό αποτέλεσμα το οποίο σημείωσε, ήταν πως σκόραρε 29 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Χάρολντ Αλεξάντερ
Ο Χάρολντ Αλεξάντερ (Harold Rupert Leofric George Alexander, 1st Earl Alexander of Tunis, 10 Δεκεμβρίου 1891 – 16 Ιουνίου 1969) ήταν Άγγλος στρατάρχης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τιμηθείς με τον τίτλο του 1ου Κόμητος της Τύνιδας, και αργότερα Γενικός Κυβερνήτης του Καναδά και υπουργός Αμύνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλεξάντερ γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1891 στο Λονδίνο με καταγωγή από ευγενείς της Β. Ιρλανδίας. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα και όπως όλοι οι στρατηγοί της Βρετανίας ανατράφηκε στο Χάροου και σπούδασε στο Σάνχορστ. Όταν ξέσπασε ο Α' Π.Π. κατείχε ήδη το βαθμό του υπολοχαγού του ιππικού, όπου επικεφαλής τάγματος είχε επανειλημμένα συμμετάσχει σε μάχες τραυματισθείς δύο φορές αλλά και διακριθείς πέντε. Όταν έληξε ο πόλεμος ήταν 26 ετών και στο μεσοπόλεμο 1919 – 1920 πολέμησε κατά των Μπολσεβίκων μέσα από τις τάξεις του μικρού Λετονικού στρατού. Στη συνέχεια συνεχίζοντας σπουδές στην Αυτοκρατορική Σχολή Αμύνης ανέλαβε διοικητής ταξιαρχίας στην Ινδία.