cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκαμπριέλ ντε Πολινιάκ
Βερσαλλίες
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1780, χιλιάδες πορνογραφικά φυλλάδια ισχυρίστηκαν ότι η Γκαμπριέλ ήταν ο λεσβιακός εραστής της βασίλισσας, συμπεριλαμβανομένων των κατηγοριών ότι οι δυο τους είχαν εμπλακεί σε τριβαδισμό. Παρόλο που δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία για να στηριχτούν αυτές τις κατηγορίες,  έκαναν αμέτρητες ζημιές στο κύρος της μοναρχίας, δίνοντας την βαθιά ριζωμένη υπόνοια της ομοφυλοφιλίας που κατείχαν οι αστικές εργατικές τάξεις εκείνης την εποχής.
Αρκετοί ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι οι αναφορές για την σπάταλη της Γκαμπριέλ ήταν παρατραβηγμένες, και επισημαίνουν ότι, κατά τη διάρκεια της 14χρονης παραμονής της στις Βερσαλλίες, ξόδευε όσο και η ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ’, Μαρκησία ντε Πομπαντούρ. Άλλοι ισχυρίστηκαν ότι σε κάποιο βαθμό άξιζε την αρνητική της φήμη, επειδή, παρά τις ανακρίβειες των ισχυρισμών ότι ήταν σεξουαλικά κακόφημη, άλλες κριτικές προς εκείνη ήταν έγκυρες. Δηλαδή ήταν αποδειγμένα ψυχρή, εγωκεντρική, καλοπερασάκιας και έκρυβε της αγάπη της για το κουτσομπολιό και την ίντριγκα πίσω από το γλυκό τόνο της φωνής της και τους άψογους τρόπους της. Αυτό το επιχείρημα υποστηρίχθηκε ιδιαίτερα από τον συγγραφέα και βιογράφο Στέφαν Τσβάιχ, ο οποίος έγραψε:
"Ούτε καν η Φραγκίσκη του Μαιντενόν, ούτε η Μαντάμ ντε Πομπαντούρ, κόστισαν όσο αυτός ο όμορφος "άγγελος", αυτή η χαμηλοβλεπούσα, η μετριόφρον και ευγενική Πολινιάκ. Εκείνοι που δεν ήταν ο εαυτός τους πνίγηκαν στην ρουφήχτρα, έμεινα με έκπληξη στο περιθώριο... [όπως] συνέβει και στο "χέρι" της βασίλισσας, το οποίο καθοδηγούνταν υπόγεια από αυτά τα βιολετί μάτια, την "υπέροχη" και "ευγενική" Πολινιάκ".
Ένας άλλος κριτικός είναι η Ελισάβετ ντε Φεϊντό.
Γκουβερνάντα των παιδιών της Γαλλίας
Το 1782, η Γκουβερνάντα των Παιδιών της Γαλλίας, η Βικτουάρ ντε Ροάν, η πριγκίπισσα του Γκεμενέ και ο σύζυγος του Ανρί Λουί Μαρί ντε Ροάν, έπρεπε να παραιτηθούν από τη θέση της λόγω σκανδάλου που προκλήθηκε από την πτώχευση του συζύγου της. Η βασίλισσα αντικατέστησε την πριγκίπισσα με τη Γκαμπριέλ. Αυτός ο διορισμός προκάλεσε οργή στο Παλάτι, αφού θεωρήθηκε ότι η κοινωνική κατάσταση της Γκαμπριέλ ήταν ανεπαρκής για μια θέση αυτού του μεγέθους. Ως αποτέλεσμα της νέας της θέσης της, στη Γκαμπριέλ δόθηκε ένα διαμέρισμα 13 δωματίων για τον εαυτό της στο παλάτι. Από τεχνικής απόψεως, αυτό ήταν εντός των αποδεκτών ορίων εθιμοτυπίας. Εντούτοις, το μέγεθος του διαμερίσματος ήταν άνευ προηγουμένου, ιδιαίτερα σε ένα μέρος τόσο πολυπληθές όσο οι Βερσαλλίες. Οι βασιλικές κυβερνήσεις είχαν προηγουμένως τετραγωνιστεί σε διαμερίσματα τεσσάρων ή πέντε δωματίων. Η Γκαμπριέλ έλαβε ακόμη και το δικό της εξοχικό σπίτι στο αγαπημένο ποιμενικό καταφύγιο της Μαρίας Αντουανέτας, το «Hameau de la Reine», που χτίστηκε το 1780 στη βάση του «Μικρού Τριανόν» στο πάρκο των Βερσαλλιών.
Ο γάμος της Γκαμπριέλ ήταν θερμός, αν όχι επιτυχής. Αυτό ήταν χαρακτηριστικό των αριστοκρατικών προσυμφωνημένων γάμων. Για πολλά χρόνια, ήταν προφανώς ερωτευμένη με τον αρχηγό της Βασιλικής Φρουράς, τον Ζοζέφ Γεσάντ Φρανσουά ντε Πολ ντε Ριγκό, Κόμη του Βουντραίγ, αν και πολλοί από τους φίλους της θεώρησαν ότι ο Βουντραίγ ήταν πολύ δυναστικός και υπερβολικά αγενής για το είδος της υψηλής κοινωνίας στην οποία μπήκε η Γκαμπριέλ. Ωστόσο, υπήρχε η φήμη στις Βερσαλλίες ότι το μικρότερο παιδί της Γκαμπριέλ είχε στην πραγματικότητα πατέρα του τον Βουντραίγ. Εντούτοις, η ακριβής φύση της σχέσης της Γκαμπριέλ με τον Βουντραίγ έχει συζητηθεί από ορισμένους ιστορικούς, οι οποίοι αμφισβήτησαν ότι ο σύνδεσμος ήταν ερωτικός. Αυτή η θεωρία ανασύρθηκε πρόσφατα από την Καθολική μυθιστοριογράφο και σχολιαστή Έλενα Μαρία Βίνταλ. Παρά τους ισχυρισμούς ότι ήταν εραστές, η Γκαμπριέλ δεν είχε κανένα ενδοιασμό στο να απομακρυνθεί από τον Βουντραίγ κάθε φορά που ένιωθε ότι η δική της κοινωνική θέση απειλείτο από την αντιπαράθεση της Βασίλισσας με αυτόν τον χειριστικό αυλικό. Σχεδόν δεν υπάρχουν επιστολές που να σώζονται από αυτό το ζευγάρι, που είτε στην πραγματικότητα μπορεί να μην ήταν αρκετά κοντά για να γράψουν ο ένας στον άλλο όταν χωρίστηκαν, ή μπορεί να ήταν πολύ προσεκτικοί στην κάλυψη των επικοινωνιών τους για πολιτικούς λόγους. Οι επιστολές τους μπορεί στη συνέχεια να καταστράφηκαν είτε από τους ίδιους είτε από άλλους για λόγους ασφαλείας.
Στην Αγγλία
Ίσως λόγω της έντονης αντιπάθειας της Βασίλισσας για τον Κόμη του Βουντραίγ, τον οποίο βρήκε αγενή και ενοχλητικό, η επιρροή της Γκαμπριέλ στην Μαρία Αντουανέτα εξασθένησε προσωρινά μετά το 1785, όταν γεννήθηκε ο δεύτερος γιος της Βασίλισσας. Η βασίλισσα απογοητευόταν με τη φιλοδοξία των αγαπημένων της προσώπων, ειδικά όταν προάσπιζαν έναν πολιτικό τον οποίο η Βασίλισσα απεχθανόταν. Η Μαρία Αντουανέτα εμπιστεύτηκε σε μια άλλη κυρία των τιμών, την Χάνριετ Καμπάν, ότι «υπέφερε από οξεία δυσαρέσκεια» για τους Πολινιάκ. Τελικά, η Γκαμπριέλ ένιωσε τη δυσαρέσκεια της Μαρίας Αντουανέτας και αποφάσισε να επισκεφθεί φίλους της στην Αγγλία, ιδιαίτερα τη Γεωργιανά, τη Δούκισσα του Ντέβονσαϊρ η οποία ήταν ο ηγέτης της υψηλής κοινωνίας του Λονδίνου και μια από τους πιο στενές φίλες της Γκαμπριέλ. Κατά το χρόνο της στην Αγγλία, κέρδισε το ψευδώνυμο "Little Po", λόγω του ευαίσθητης φυσικής της κατάστασης.
Επανάσταση
Στις 14 Σεπτεμβρίου 1788, οι διαμαρτυρίες κατά της μοναρχίας αναζωπυρωθήκαν και τον Οκτώβριο του 1788, οι διαδηλωτές ζήτησαν χρήματα για πυροτεχνήματα και απαίτησαν από οποιονδήποτε ήταν πάνω σε άμαξα να κατεβεί και να τιμήσει την μνήμη του Ερρίκου Δ΄. Στην συνέχεια έκαψαν φιγούρες που απεικόνιζαν την Δούκισσα Γιολάντ ντε Πολαστρόν, αλλά τα στρατεύματα παρατάχτηκαν μπροστά τους και διέλυσαν τα πλήθη με βίαιο τρόπο στην Πλατεία Οτέλ ντε Βιλ. Οι μήνες που οδήγησαν στο ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης τον Ιούλιο του 1789 έφεραν την Βασίλισσα και τη Δούκισσα του Πολινιάκ ξανά κοντά. Πολιτικά, η Γκαμπριέλ και οι φίλοι της υποστήριξαν το υπερ-μοναρχικό κίνημα στις Βερσαλλίες. Εκείνη γινόταν όλο και πιο σημαντική στις βασιλικές ραδιουργίες και συνήθως συνεργαζόταν με τον φίλο της, κόμη Κάρολο Ι', τον μικρότερο αδερφό του Βασιλιά.
Ο μαρκήσιος ντε Μπουμπέλ, διπλωμάτης και πολιτικός, θυμήθηκε την αδιάκοπη εργασία της Γκαμπριέλ ενάντια στην ανερχόμενη επανάσταση. Μαζί με τον νονό του, Βαρώνο ντε Μπρετέιγ, και τον κόμη Κάρολο Ι’, η Γκαμπριέλ έπεισε τη Μαρία Αντουανέτα να συνεργαστεί με τον δημοφιλή υπουργό Οικονομικών του Βασιλείου, Ζακ Νεκέρ. Ωστόσο, χωρίς την απαραίτητη στρατιωτική υποστήριξη για να συντρίψει την ανταρσία, η απόλυση του Νεκέρ πυροδότησε μεγάλη βία στο Παρίσι, με αποτέλεσμα την επίθεση στο φρούριο της Βαστίλης.
Μετά την Άλωση της Βαστίλης στις 14 Ιουλίου 1789, όλα τα μέλη της οικογένειας Πολινιάκ πήγαν στην εξορία. Με τις ρητές εντολές του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, ο κόμης Κάρολος Ι΄ έφυγε, όπως και ο Μπρετέιγ. Η Γκαμπριέλ πήγε με την οικογένειά της στην Ελβετία, όπου παρέμεινε σε επαφή με τη Βασίλισσα μέσω επιστολών. Αφού η Γκαμπριέλ είχε φύγει, η φροντίδα των βασιλικών παιδιών ανατέθηκε στην Μαρκησία ντε Τουρζέλ.
Εξορία
Μετά την αναχώρησή της από τη Γαλλία, αυτή και η οικογένειά της έζησαν μια συναρπαστική ζωή, ταξιδεύοντας από το ένα μέρος στο άλλο. Διατήρησε επαφή με τη Μαρία Αντουανέτα μέσω αλληλογραφίας, μέσω της οποίας μπορεί να εντοπιστεί ο τόπος διαμονής της. Η οικογένεια Πολινιάκ ταξίδεψε στην Ελβετία, το Τορίνο, τη Ρώμη και τη Βενετία (όπου παρακολούθησε το γάμο του γιου της τον Μάρτιο του 1790) και από την Ιταλία, στη Βιέννη της Αυστρίας το 1791. Σύμφωνα με πληροφορίες, ήταν παρούσα στις Αυστριακές Κάτω Χώρες κατά τη διάρκεια της φυγής στο Βαρέν, και τον Ιούλιο του 1791, σημειώνεται ως μια από τις υπερβολικά ντυμένες γυναίκες που παρευρέθηκαν στο δουκάτο των μεταναστών του νομού Προβηγκίας στο Κόμπλεντς. Το δουκάτο των μεταναστών στο Κόμπλεντς διαλύθηκε μετά τη Μάχη του Βαλμί το 1792 και επέστρεψε στην Αυστρία, όπου πέθανε.
Η Γκαμπριέλ προσβλήθηκε από μια ανίατη ασθένεια ενώ ζούσε στην Ελβετία, αν και πιθανότατα η υγεία της ήταν σε κακή κατάσταση για αρκετά χρόνια. Πέθανε στην Αυστρία τον Δεκέμβριο του 1793, λίγο αφότου πληροφορήθηκε την εκτέλεση της Μαρίας Αντουανέτας. Η οικογένεια της Γκαμπριέλ απλώς ανακοίνωσε ότι είχε πεθάνει ως αποτέλεσμα θλίψης και ταλαιπωρίας. Οι περισσότεροι ιστορικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι πέθανε από καρκίνο, και οι αντιφατικές βασιλικές αναφορές για το θάνατό της ανέφεραν την φυματίωση ως μια άλλη πιθανή αιτία.
Δεν έγινε συγκεκριμένη αναφορά για την ασθένειά της στα διάφορα αλληγορικά φυλλάδια που κυκλοφορούσαν, αλλά ανέφεραν ότι ο Άγγελος του Θανάτου κατέβηκε για να πάρει την ψυχή της ακόμα όμορφης Δούκισσας του Πολινιάκ. Η ομορφιά και ο πρόωρος θάνατός της έγιναν το σύμβολο της κατάρρευσης του παλαιού καθεστώτος σύμφωνα τουλάχιστον με τα πρώτα φυλλάδια που κυκλοφορούσαν. Ωστόσο στην οικογενειακή αλληλογραφία, η ομορφιά της δούκισσας ήταν ένα σημείο στο οποίο δινόταν κυρίως μεγάλη έμφαση.
Απόγονοι
Η Γκαμπριέλ ήταν η μητέρα του Ζυλ, πρίγκιπας και 3ος δούκας της Πολινιάκ, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός για τον Βασιλιά Κάρολο Ι’ το 1829. Ήταν επίσης η μητέρα της Αγλαΐ ντε Πολινιάκ, της δούκισσας της Γκίς, που πέθανε το 1803, σε πυρκαγιά που προκλήθηκε από ατύχημα. Δύο από τα εγγόνια της ήταν ο Καμίλ Αρμάντ Ζυλ Μαρί, ο πρίγκιπας της Πολινιάκ και ο Πρίνς Ενμόντ ντε Πολινιάκ. Ο δισέγγονος της, ο Κόμης Πιερ ντε Πολινιάκ, ήταν ο πατέρας του Ρενιέ Γ’, πρίγκιπας του Μονακό. Οι απόγονοί της μπορούν επίσης να βρεθούν στη Γαλλία και στη Ρωσία, όπου η εγγονή της, κόρη του "Γκισέτ", παντρεύτηκε έναν ευγενή, τον Αλεξάντρ Λόβιτς Νταβίντοφ.
Κληρονομιά
Αξιολογώντας τα στοιχεία του χαρακτήρα της, είναι γενικά αποδεκτό ότι ήταν μια από τις βασικές προσωπικότητες του υπερ-μοναρχικού κινήματος κατά τις αρχές του καλοκαιριού του 1789, ενεργώντας υπό την επιρροή του φίλου της, του δούκα Καρόλου Ι’.
Μοναστηράκι Λασιθίου
Το Μοναστηράκι (επίσημο: Μοναστηράκιον) αποτελεί ένα μικρό χωριό της Κοινότητας Παχείας Άμμου του Δήμου Ιεράπετρας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 180 μέτρων στις πλαγιές του Όρους Θρυπτής, στην νότια πλευρά του φαραγγιού του Χα και με θέα τον Κόλπο του Μιραμπέλλου. Απέχει 5 χιλιόμετρα από την Παχειά Άμμο και 11 χιλιόμετρα από την Ιεράπετρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Παχειά Άμμο, τη Βασιλική και τον Ξηρόκαμπο αποτελούν την κοινότητα Παχείας Άμμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράπετρας του δήμου Ιεράπετρας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 16 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου
Υπάτη
Στον Μεσαίωνα αναφερόταν ως Νέαι Πάτραι. Από το 1268 ήταν πρωτεύουσα της αυτόνομης ηγεμονίας της Θεσσαλίας και, μεταξύ των ετών 1318 και 1390, ήταν έδρα του σταυροφορικού Δουκάτου Νέων Πατρών.
Αργότερα αναφερόταν ως Πατρατζίκι, όνομα που καταγράφεται και σε πρακτικά των ετών της Επανάστασης του 1821, όπως για παράδειγμα στα Πρακτικά της Συνέλευσης των Σαλώνων, ως τόπος προέλευσης του Γεωργίου Αινιάν.
Η Υπάτη φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, το Βυζαντινό Μουσείο Φθιώτιδας και το Κακογιάννειο Αστεροσχολείο Υπάτης. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός της Αγίας Σοφίας, ο οποίος έχει κτιστεί στη θέση παλαιότερου ναού αναγόμενου στην παλαιοχριστιανική περίοδο. Στο σημερινό ναό, ο οποίος γειτνίαζε με Βαπτιστήριο του 5ου αιώνα στη νότια πλευρά του, διακρίνονται σπαράγματα του πρώτου συγκροτήματος. Ενδιαφέρων είναι και ο ναός του Αγίου Νικολάου, επίσης κτισμένος στη θέση παλαιοχριστιανικής βασιλικής του 4ου έως 6ου αιώνα. Σημαντικό είναι το Κάστρο της Υπάτης, κτισμένο σε λόφο επάνω από τον οικισμό, στο οποίο πραγματοποιούνται εργασίες αναστήλωσης και στερέωση. Το Κάστρο ανοικοδομήθηκε ή ενισχύθηκε σε διάφορες φάσεις από Έλληνες, καθώς και Φράγκους και Καταλανούς κατακτητές.
Ιστορία
μικρογραφία|Καρτ ποστάλ του 1910 με απεικόνιση χωρικής της Υπάτης Τον Μάιο του 1821, οι οπλαρχηγοί Δήμος Σκαλτσάς (ή Σκαλτσοδήμος), Γιάννης Γκούρας και Αντρίτσος Σαφάκας κατέλαβαν τη θέση Αετός με σκοπό χτυπήσουν τους Τούρκους στην Υπάτη, κυκλώθηκαν όμως με τους άντρες τους από 1500 Τουρκαλβανούς και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Στις 2 Απριλίου του 1822, ο Σκαλτσοδήμος μαζί με τους Σαφάκα, Δυοβουνιώτη και Μήτσο Κοντογιάννη νίκησε τον Δράμαλη σε μάχη που έγινε στην ευρύτερη περιοχή της Υπάτης.
Η πόλη υπέστη δεινά κατά τη διάρκεια της κατοχής του Άξονα: 16 κάτοικοι δολοφονήθηκαν ως αντίποινα για το σαμποτάζ του Γοργοποτάμου το 1942, ενώ στις 17 Ιουνίου 1944, οι Γερμανοί την περικύκλωσαν και στη συνέχεια εκτελέστηκαν 28 άνθρωποι και κάηκαν 375 από 400 κτίρια. Στην είσοδο του χωριού από την πλευρά της Λαμίας έχει ανεγερθεί σχετικό μνημείο, ενώ έχει ανακηρυχθεί Μαρτυρική Πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων Κατηγορία:Οίτη Κατηγορία:Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας
STS-112
Η πτήση STS-112 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Πραγματοποιήθηκε με το διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς στις 7 Οκτωβρίου 2002 από το συγκρότημα εκτοξεύσεων LC-39Β του ακρωτηρίου Κένεντι.
Πλήρωμα
Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση είχε επιλεχθεί το 2002 και περίμενε όσο κανένα άλλο πλήρωμα για την εκκίνηση της αποστολής του: * Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-117), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος.
Κυριότερα σημεία αποστολής
thumb|right|250px|Το [[διαστημικό Λεωφορείο|διαστημικό λεωφορείο Ατλαντίς ενώ μεταφέρει το S1 truss]] Η αποστολή STS-112 ήταν μια εργασιακή αποστολή με τον κώδικα 9A για την συναρμολόγηση του διεθνούς διαστημικού σταθμού, παραδίδοντας το τμήμα S1, το οποίο παρέχει τη δομική υποστήριξη για τα διαστημικά θερμαντικά σώματα σταθμών. Παρέδωσε επίσης το κάρρο ενίσχυσης μεταφράσεων εξοπλισμού πληρώματος (αγγλ. Crew Equipment Translation Aid, CETA) στο διαστημικό σταθμό. Το όχημα CETA συνδέθηκε με τον κινητό μεταφορέα (που είχε παραδοθεί από την πτήση STS-110) για να χρησιμοποιείται από τα πληρώματα των κατοπινών αποστολών. Επίσης μετέφερε στο σταθμό διάφορα επιστημονικά πειράματα, μεταξύ άλλων, την συσκευή φυτικών βιολογικών εργασιών (αγγλ. Plant Generic Bioprocessing Apparatus, PGBA), την συσκευή εμπορικών γενικών βιολογικών εργασιών (αγγλ. Commercial Generic Bioprocessing Apparatus, CGBA), το σύστημα αύξησης κρυστάλλων πρωτεϊνικού υλικού (αγγλ. Protein Crystal Growth Single-locker Thermal Enclosure System, PCG-STES-PCAM) και τα δείγματα για το πείραμα αύξησης κρυστάλλων (αγγλ., Zeolite Crystal Growth Furnace, ZCG'').
Η διαστημική κάμερα
Μια τηλεοπτική κάμερα προσαρμοσμένη στην εξωτερική δεξαμενή του διαστημικού λεωφορείου κινηματογράφησε την εκκίνηση του Ατλαντίς μέχρι το διάστημα. Ήταν η πρώτη φορά που καταγράφηκε τέτοια διαδρομή. Μετά την πτήση STS-107 και την τραγική απώλεια του Κολούμπια, η διαστημική κάμερα καθιερώθηκε και χρησιμοποιήθηκε επίσης στις πτήσεις STS-114, STS-121, STS-115, STS-116, STS-117, STS-118 και σε όλες τις υπόλοιπες διαστημικές αποστολές στο μέλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2002
Πόλεμοι των Διαδόχων
μικρογραφία|Οι επαρχίες της [[Μακεδονική Αυτοκρατορία|Μακεδονικής Αυτοκρατορίας κατά τη Συμφωνία της Βαβυλώνας το 323 π.Χ. και τη μετέπειτα Συμφωνία του Τριπαράδεισου το 321 π.Χ.]] Οι Πόλεμοι των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι μία σειρά από συγκρούσεις μεταξύ των στρατηγών του Μεγάλου Αλεξάνδρου για την ηγεμονία της αχανούς Μακεδονικής Αυτοκρατορίας, έπειτα από τον θάνατο του. Έγιναν το διάστημα 322-281 π.Χ.
Το υπόβαθρο
Στις 10 Ιουνίου 323 π.Χ. ο Αλέξανδρος ο Μέγας απεβίωσε αφήνοντας την τεράστια Αυτοκρατορία του, που εκτεινόταν από την Ελλάδα ως την κοιλάδα του Ινδού στην Ινδία. Το τέλος του άφησε τους Μακεδόνες σε πολύ δύσκολη θέση. Η σκληρότητα του Φιλίππου Β΄ και του Αλεξάνδρου Γ¨ ενάντια σε πιθανούς στασιαστές, άφησαν την Αυτοκρατορία χωρίς έναν σαφή και ικανό διάδοχο. Η δυναστεία των Αργεαδών είχε περιοριστεί στον μειωμένης αντίληψης, ετεροθαλή αδελφό του Φίλιππο Γ΄ Αρριδαίο, τον γιο του Αλέξανδρο Δ΄ που δεν είχε γεννηθεί ακόμη και τον υποτιθέμενο νόθο γιο του Ηρακλή, ένα παιδί. Επίσης ήταν οι γυναίκες της οικογένειας: η μητέρα του Ολυμπιάδα, η (αμφιθαλής) αδελφή του Κλεοπάτρα και οι ετεροθαλείς αδελφές του Θεσσαλονίκη και Κυνάνη.
Χωρίς ο Αλέξανδρος ο Μέγας να έχει επιλέξει διάδοχο, δημιουργήθηκε σχεδόν αμέσως διαμάχη μεταξύ των στρατηγών ως προς το ποιος θα έπρεπε να είναι ο διάδοχος. Ο Μελέαγρος και το πεζικό υποστήριξαν την υποψηφιότητα του Αρριδαίου, ενώ ο Περδίκκας, γενικός διοικητής του ιππικού, υποστήριξε τον Αλέξανδρο Δ΄ που θα γεννούσε η Ρωξάνη. Συμφωνήθηκε να κυβερνήσουν και οι δύο μαζί (αν η Ρωξάνη γεννούσε αγόρι). Ο Περδίκκας θα γινόταν επιμελητής (αντιβασιλιάς) της Αυτοκρατορίας και ο Μελέαγρος βοηθός του. Σύντομα όμως ο Περδικκας φόνευσε τον Μελέαγρο και τους ηγέτες του πεζικού και ανέλαβε την εξουσία.
Οι στρατηγοί του ιππικού, που είχαν υποστηρίξει τον Περδίκκα, αμείφθηκαν στη διανομή της Βαβυλώνας με σατραπείες σε διάφορα μέρη της Αυτοκρατορίας: ο Πτολεμαίος έλαβε την Αίγυπτο, ο Λαομέδων τη Συρία και τη Φοινίκη, ο Φιλώτας την Κιλικία, ο Πείθων τη Μηδία, ο Αντίγονος τη Φρυγία, τη Λυκία και την Παμφυλία. Ο Άσανδρος έλαβε την Καρία, ο Μένανδρος τη Λυδία, ο Λυσίμαχος τη Θράκη, ο Λεοννάτος την Ελλησποντική Φρυγία και ο Νεοπτόλεμος την Αρμενία. Τη Μακεδονία και την υπόλοιπη Ελλάδα θα κυβερνούσε ο Αντίπατρος (που την κυβερνούσε επί Αλεξάνδρου Γ΄) και ο Κρατερός, ενώ ο γραμματέας του Αλεξάνδρου, ο Ευμένης ο Καρδιανός, έλαβε την Καππαδοκία και την Παφλαγονία.
Ο Λαμιακός Πόλεμος
Τα νέα του τέλους του Αλεξάνδρου Γ΄ έγιναν αφορμή εξέγερσης στην Ελλάδα, που έγινε γνωστή ως Λαμιακός Πόλεμος. Η Αθήνα και άλλες πόλεις ενώθηκαν μαζί και πολιόρκησαν τον Αντίπατρο στο φρούριό του στη Λαμία. Ο Αντίπατρος ανακουφίστηκε από μία δύναμη που έστειλε ο Λεοννάτος, ο οποίος σκοτώθηκε στις εχθροπραξίες. Ο πόλεμος τελείωσε, όταν έφθασε ο Κρατερός με στόλο και νίκησε τους Αθηναίους στη μάχη του Κραννώνα στις 5 Σεπτεμβρίου 322 π.Χ. Για ένα διάστημα αυτό έβαλε τέλος στην αντίδραση των Ελληνικών πόλεων έναντι της Μακεδονικής κυριαρχίας. Εν τω μεταξύ ο Πείθων κατέστειλε μία εξέγερση Ελλήνων εποίκων στα ανατολικά μέρη της Αυτοκρατορίας και ο Περδίκκας με τον Ευμένη υπέταξαν την Καππαδοκία.
Α΄ Πόλεμος των Διαδόχων, 322-320 π.Χ.
Ο Περδίκκας, που είχε ήδη μνηστευθεί την κόρη του Αντίπατρου Νίκαια, προσπάθησε να νυμφευτεί την αδελφή του Αλεξάνδρου Γ΄, την Κλεοπάτρα, καθώς ο γάμος θα έδινε στον Περδίκκα δικαίωμα στον θρόνο της Μακεδονίας. Τότε ο Ανίπατρος, ο Κρατερός και ο Αντίγονος συγκρότησαν συμμαχία εναντίον της αυξανόμενης δύναμης του Περδίκκα. Ο Αντίπατρος έστειλε τον στρατό του υπό τη διοίκηση του Κρατερού στη Μικρά Ασία. Αυτό ήταν η αρχή του Πρώτου από τους Πολέμους των Διαδόχων. Ο Μένανδρος, ο Άσανδρος και ο Πτολεμαίος τους ακολούθησαν σε εξέγερση κατά του Περδίκκα. Η ακριβής αρχή του πολέμου πυροδοτήθηκε από την κλοπή από τον Πτολεμαίο του σώματος του Αλεξάνδρου, όταν το παρέκκλινε από την πορεία του και το έφερε στην Αίγυπτο. Αν και ο Ευμένης νίκησε τον Κρατερό στη μάχη του Ελλησπόντου (321 π.Χ.), αυτό δεν απέφερε τίποτα, καθώς ο Περδίκκας φονεύθηκε από τους στρατηγούς του Πείθωνα, Σέλευκο και Αντιγένη κατά την εισβολή στην Αίγυπτο (έπειτα από μία αποτυχημένη διάβαση του Νείλου).
Ο Πτολεμαίος διαπραγματεύθηκε με τους δολοφόνους του Περδίκκα, κάνοντας τον Πείθωνα και τον Αρριδαίο αντιβασιλείς στη θέση του Περδίκκα, αλλά σύντομα αυτοί ήλθαν σε νέα συμφωνία με τον Αντίπατρο στη Συμφωνία του Τριπαραδείσου. Ο Αντίπατρος έγινε αντιβασιλιάς της Αυτοκρατορίας, και οι δύο βασιλείς μετακινήθηκαν στη Μακεδονία. Ο Αντίγονος έγινε στρατηγός της Ασίας και παρέμεινε υπεύθυνος της Φρυγίας, Λυκίας και Παμφυλίας, ενώ πρόσθεσε και τη Λυκαονία στις κτήσεις του. Ο Πτολεμαίος διατήρησε την Αίγυπτο, ο Λυσίμαχος τη Θράκη, ενώ στους τρεις φονείς του Περδίκκα, τους Σέλευκο, Πείθωνα και Αντιγένη, δόθηκαν οι επαρχίες της Βαβυλωνίας, Μηδίας και Σουσιανής αντίστοιχα. Ο Αρριδαίος, πρώην αντιβασιλιάς, έλαβε την Ελλησποντική Φρυγία. Ο Αντίγονος ανέλαβε το καθήκον να εκτοπίσει τον Ευμένη, πρώην υποστηρικτή του Περδίκκα. Στην πράξη ο Αντίπατρος διατήρησε για τον εαυτό του τον έλεγχο στην Ευρώπη, ενώ ο Αντίγονος, ως στρατηγός της Ανατολής, κατείχε όμοια θέση στην Ασία.
Αν και ο Πρώτος Πόλεμος τελείωσε με το τέλος του Περδίκκα, οι οπαδοί του συνέχισαν. Ο Ευμένης ήταν ακόμη ελεύθερος με έναν νικηφόρο στρατό στη Μικρά Ασία. Το ίδιο και ο Αλκέτας, ο Άτταλος, ο Δόκιμος και ο Πολέμων, οι οποίοι είχαν επίσης συγκεντρώσει τον στρατό τους στη Μικρά Ασία. Το 319 π.Χ. ο Αντίγονος, αφού έλαβε ενισχύσεις από τον Ευρωπαϊκό στρατό του Αντίπατρου, εκστράτευσε πρώτος εναντίον του Ευμένη (βλέπε μάχη της Ορκυνίας) και μετά εναντίον των ενωμένων δυνάμεων των Αλκέτα, Άτταλου, Δόκιμου και Πολέμωνα (βλέπε μάχη της Κρητόπολης), νικώντας τους όλους.
Β΄ Πόλεμος των Διαδόχων, 318-315 π.Χ.
Ένας άλλος πόλεμος ξέσπασε σύντομα μεταξύ των διαδόχων. Στις αρχές του 318 π.Χ. ο Αρριδαίος κυβερνήτης της Ελλησποντικής Φρυγίας, προσπάθησε να καταλάβει την Κύζικο. Ο Αντίγονος, ως στρατηγός της Ασίας, το θεώρησε προσβολή στην εξουσία του και κάλεσε τον στρατό του από τις χειμερινές τους διαμονές. Έστειλε έναν στρατό εναντίον του Αρριδαίου, ενώ ο ίδιος βάδισε με τον κύριο στρατό του στη Λυδία εναντίον του κυβερνήτη της Κλείτου, τον οποίο εκτόπισε από την επαρχία του.
Ο Κλείτος διέφυγε στη Μακεδονία και ενώθηκε με τον Πολυπέρχοντα τον νέο επιμελητή (αντιβασιλιά) της Αυτοκρατορίας, που αποφάσισε να βαδίσει με τον στρατό του νότια για να αναγκάσει τις Ελληνικές πόλεις να πάρουν το μέρος του, εναντίον του Κάσσανδρου και του Αντίγονου. Ο Κάσσανδρος, ενισχυμένος με στρατό και έναν στόλο από τον Αντίγονο, απέπλευσε για την Αθήνα και εμπόδιζε τις προσπάθειες του Πολυπέρχοντα να καταλάβει την πόλη. Από την Αθήνα ο Πολυπέρχων βάδισε στη Μεγαλόπολη, που είχε πάρει το μέρος του Κασσάνδρου και πολιόρκησε την πόλη. Η πολιορκία απέτυχε και ο Πολυπέρχων έπρεπε να αποσυρθεί, χάνοντας πολύ από το κύρος του και τις πιο πολλές από τις Ελληνικές πόλεις. Τελικά ο Πολυπέρχων αποσύρθηκε στην Ήπειρο με το βρέφος βασιλιά Αλέξανδρο Ε΄. Εκεί ενώθηκε με τις δυνάμεις της Ολυμπιάδας, μητέρας του Αλεξάνδρου Γ΄, και μπόρεσε να εισβάλει ξανά στη Μακεδονία. Ο βασιλιάς Φίλιππος Γ¨ Αρριδαίος, ετεροθαλής αδελφός του Αλεξάνδρου Γ΄, έχοντας αυτομολήσει στην πλευρά του Κασσάνδρου, με την προτροπή της συζύγου του Ευρυδίκης, αναγκάστηκε να φύγει, όμως στην Αμφίπολη αιχμαλωτίστηκε. Αυτός εκτελέστηκε και η σύζυγός του εξαναγκάστηκε να γίνει αυτόχειρας· και οι δύο θάνατοι υποτίθεται ότι υποκινήθηκαν από την Ολυμπιάδα. Ο Κάσσανδρος ανασυντάχθηκε ακόμη μία φορά και κατέλαβε τη Μακεδονία. Η Ολυμπιάδα σκοτώθηκε και ο Κάσσανδρος ανέλαβε τον έλεγχο του βρέφους βασιλιά και της μητέρας του. Τελικά ο Κάσσανδρος έγινε η κυρίαρχη δύναμη στο Ευρωπαϊκό μέρος της Αυτοκρατορίας, εξουσιάζοντας στη Μακεδονία και σε μεγάλα μέρη της υπόλοιπης Ελλάδας.
Εν τω μεταξύ ο Ευμένης, που είχε συγκεντρώσει έναν μικρό στρατό στην Καππαδοκία, συνασπίστηκε με τον Πολυπέρχοντα και την Ολυμπιάδα. Πήγε με τον στρατό του στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο στα Κύινδα της Κυλικίας, όπου χρησιμοποίησε τα χρήματα για να στρατολογήσει μισθοφόρους. Επίσης εξασφάλισε την πίστη 6000 βετεράνων του Αλεξάνδρου Γ΄, των Αργυράσπιδων και των Υπάσπιδων, που στάθμευαν στην Κιλικία. Την άνοιξη του 317 π.Χ. οδήγησε τον στρατό του στη Φοινίκη και ξεκίνησε να μαζεύει μία ναυτική δύναμη για να υποστηρίξει τον Πολυπέρχοντα. Ο Αντίγονος πέρασε το υπόλοιπο του 318 π.Χ. παγιώνοντας τη θέση του και συγκεντρώνοντας στόλο. Μετά χρησιμοποίησε τον στόλο του (υπό τη διοίκηση του Νικάνωρα, που είχε επιστρέψει από την Αθήνα) εναντίον του στόλου του Πολυπέρχοντα στον Ελλήσποντο. Σε μία διάρκειας δύο ημερών μάχη κοντά στο Βυζάντιο, ο Νικάνωρας και ο Αντίγονος κατέστρεψαν τον στόλο του Πολυπέρχοντα. Έπειτα, αφού τακτοποίησε τις υποθέσεις του στη δυτική Μικρά Ασία, ο Αντίγονος βάδισε εναντίον του Ευμένη ως επικεφαλής ενός μεγάλου στρατού. Ο Ευμένης έσπευσε να φύγει από τη Φοινίκη και βάδισε με τον στρατό του ανατολικά, για να μαζέψει υποστήριξη από τις ανατολικές επαρχίες. Ήταν επιτυχής σε αυτό, καθώς οι περισσότεροι σατράπες στην ανατολή τον ακολούθησαν (όταν έφθασε στη Σουσιανή) και έτσι υπερδιπλασίασε τον στρατό του. Βάδισαν στη Μεσοποταμία, τη Βαβυλωνία, τη Σουσιανή και τη Μηδία, ώσπου αντίκρυσαν ο ένας τον άλλο σε ένα πεδίο στην επαρχία της Παραιτακηνής, στη νότια Μηδία. Εκεί πολέμησαν σε μία μεγάλη μάχη, τη Μάχη της Παραιτακηνής, που τελείωσε ισόρροπα. Το επόμενο έτος 315 συγκρούστηκαν σε μία άλλη μεγάλη μάχη, τη Μάχη της Γαβιηνής, επίσης με αμφίρροπο αποτέλεσμα, κατά την οποία μερικοί από τους στρατιώτες του Αντίγονου λεηλάτησαν το εχθρικό στρατόπεδο. Χρησιμοποιώντας τα λάφυρα ως μέσο διαπραγμάτευσης, ο Αντίγονος χρημάτισε τους Αργυράσπιδες, που συνέλαβαν και του παρέδωσαν τον Ευμένη. Ο Αντίγονος εκτέλεσε τον Ευμένη και δύο αξιωματικούς εκείνου. Με το τέλος του Ευμένη, ο πόλεμος στο ανατολικό μέρος της Αυτοκρατορίας έπαυσε.
Γ΄ Πόλεμος των Διαδόχων, 314-311 π.Χ.
Αν και η εξουσία του έμοιαζε σύγουρη μετά τη νίκη του επί του Ευμένη, οι ανατολικές δυναστείες ήταν απρόθυμες να δουν τον Αντίγονο κυβερνήτη όλης της Ασίας. Το 314 π.Χ. απαίτησαν από τον Αντίγονο να παραχωρήσει τη Λυκία και την Καππαδοκία στον Κάσσανδρο, την Ελλησποντική Φρυγία στον Λυσίμαχο, όλη τη Συρία στον Πτολεμαίο, τη Βαβυλωνία στον Σέλευκο και να μοιραστεί τους θησαυρούς που είχε καταλάβει. Η μόνη απάντηση του Αντίγονου ήταν ότι τους συμβουλεύει να είναι έτοιμοι για πόλεμο. Στον πόλεμο αυτόν ο Αντίγονος αντιμετώπισε μία συμμαχία των Πτολεμαίου (με τον Σέλευκο στην υπηρεσία του), Λυσίμαχου και Κάσσανδρου. Στην αρχή της εποχής της εκστρατείας το 314 π.Χ. ο Αντίγονος εισέβαλε στη Συρία και τη Φοινίκη, οι οποίες ήταν υπό τον έλεγχο του Πτολεμαίου, και πολιόρκησε την Τύρο. Ο Κάσσανδρος και ο Πτολεμαίος άρχισαν να υποστηρίζουν τον Άσανδρο σατράπη της Καρίας εναντίον του Αντιγόνου, που διοικούσε τις γειτονικές περιοχές της Λυκίας, Λυδίας και Μεγάλης Φρυγίας. Τότε ο Αντίγονος έστειλε τον Αριστόδημο με 1000 τάλαντα στην Πελοπόννησο να στρατολογήσει μισθοφόρους για να πολεμήσει τον Κάσσανδρο, συμμάχησε με τον Πολυπέρχοντα που ήλεγχε ακόμη μέρη της Πελοποννήσου, και διακήρυξε την ελευθερία των Ελλήνων για να τους πάρει με το μέρος του.
Επίσης έστειλε τον ανιψιό του Πτολεμαίο με στρατό δια μέσου της Καππαδοκίας στον Ελλήσποντο για να αποκόψει τον Άσανδρο από τους Λυσίμαχο και Κάσσανδρο. Ο Πτολεμαίος ήταν επιτυχής, εξασφαλίζοντας τα βορειοδυτικά της Μικράς Ασίας για τον Αντίγονο, καθώς εισέβαλε στην Ιωνία/Λυδία και συγκράτησε τον Άσανδρο στην Καρία, αλλά δεν μπόρεσε να εκβάλει τον αντίπαλό του από τη σατραπεία εκείνου. Τελικά ο Αντίγονος αποφάσισε να εκστρατεύσει εναντίον του ίδιου του Ασάνδρου, αφήνοντας τον μεγαλύτερο γιο του Δημήτριο να προστατεύει τη Συρία και τη Φοινίκη εναντίον του Πτολεμαίου. Ο Πτολεμαίος και ο Σέλευκος εισέβαλαν από την Αίγυπτο και νίκησαν τον Δημήτριο στη μάχη της Γάζας (312 π.Χ.). Έπειτα από τη μάχη, ο Σέλευκος πήγε ανατολικά και εξασφάλισε τον έλεγχο της Βαβυλώνας (της παλιάς του σατραπείας) και μετά πήγε να εξασφαλίσει τις ανατολικές σατραπείες της Αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου Γ΄.
Ο Αντίγονος, έχοντας νικήσει τον Άσανδρο, έστειλε τους ανιψιούς του Τελεσφόρο και Πτολεμαίο στην Ελλάδα να πολεμήσουν τον Κάσσανδρο, ενώ ο ίδιος επέστρεψε στη Συρία/Φοινίκη, εκτοπίζοντας τον Πτολεμαίο Α΄ και έστειλε τον Δημήτριο ανατολικά να φροντίσει τον Σέλευκο. Αν και ο Αντίγονος τώρα κατέληξε σε συμβιβασμό ειρήνης με τους Πτολεμαίο, Λυσίμαχο και Κάσσανδρο, συνέχισε τον πόλεμο με τον Σέλευκο, προσπαθώντας να ανακτήσει τον έλεγχο των ανατολικών εσχατιών της Αυτοκρατορίας. Παρά το ότι πήγε ανατολικά ο ίδιος το 310 π.Χ., δεν μπόρεσε να νικήσει τον Σέλευκο (μάλιστα έχασε μία μάχη με αυτόν) και έπρεπε να εγκαταλείψει τις ανατολικές σατραπείες.
Τότε περίπου ο Κάσσανδρος σκότωσε τον νεαρό Αλέξανδρο Δ΄ και τη μητέρα εκείνου Ρωξάνη. Έτσι η δυναστεία των Αργεαδών, που κυβέρνησε τη Μακεδονία για αιώνες, εξέλιπε. Προς το παρόν όλοι οι στρατηγοί συνέχιζαν να αναγνωρίζουν τον αποβιώσαντα Αλέξανδρο Δ΄ ως βασιλιά, μια και ο Κάσσανδρος δεν είχε δημόσια ανακοινώσει τους θανάτους, αλλά φαινόταν καθαρά ότι κάποια στιγμή ένας ή όλοι τους θα διεκδικούσαν τη βασιλεία.
Στο τέλος του πολέμου υπήρχαν πέντε Διάδοχοι εναπομείναντες: ο Κάσσανδρος στη Μακεδονία και Θεσσαλία, ο Λυσίμαχος στη Θράκη, ο Αντίγονος στη Μικρά Ασία, Συρία και Φοινίκη, ο Σέλευκος στις ανατολικές επαρχίες και ο Πτολεμαίος στην Αίγυπτο και την Κύπρο. Κάθε ένας από αυτούς κυβερνούσε ως βασιλιάς (σε όλα εκτός από το όνομα).
Ο Βαβυλωνιακός Πόλεμος, 311-309 π.Χ.
Ο Βαβυλωνιακός Πόλεμος είναι η σύγκρουση το διάστημα 311-309 π.Χ. μεταξύ του Αντιγόνου Α΄ Μονόφθαλμου της Μακεδονίας και του Σελεύκου Α΄ Νικάτωρα, που τελείωσε με νίκη του δεύτερου. Η σύρραξη έπαυσε κάθε πιθανότητα αποκατάστασης της Αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου του Μεγάλου, αποτέλεσμα που επιβεβαιώθηκε στη μάχη της Ιψού.
Δ΄ Πόλεμος των Διαδόχων, 308-301 π.Χ.
Σύντομα ο πόλεμος ξεκίνησε πάλι. Ο Πτολεμαίος επέκτεινε την εξουσία του στο Αιγαίο και την Κύπρο, ενώ ο Σέλευκος ταξίδευσε στην ανατολή για να παγιώσει τον έλεγχό του στις αχανείς ανατολικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου. Ο Αντίγονος ανανέωσε τον πόλεμο, στέλνοντας τον γιο του Δημήτριο να ανακτήσει τον έλεγχο της ηπειρωτικής Ελλάδας. Το 307 κατέλαβε την Αθήνα, εκτοπίζοντας τον Δημήτριο τον Φαληρέα, κυβερνήτη που είχε θέσει ο Κάσσανδρος, και ανακηρύσσοντας την πόλη ελεύθερη πάλι. Τώρα ο Δημήτριος έστρεψε την προσοχή του στον Πτολεμαίο, εισβάλοντας στην Κύπρο και νικώντας τον στόλο του Πτολεμαίου στη ναυμαχία της Σαλαμίνας Κύπρου (306 π.Χ.). Έπειτα από τη νίκη ο Αντίγονος και ο Δημήτριος έλαβαν το στέμμα και σύντομα ακολουθήθηκαν από τους Πτολεμαίο, Σέλευκο, Λυσίμαχο και τελικά τον Κάσσανδρο.
Μπροστά σε αυτές τις καταστροφές ο Κάσσανδρος ζήτησε ειρήνη, αλλά ο Αντίγονος την απέρριψε και ο Δημήτριος εισέβαλε στη Θεσσαλία, όπου ενεπλάκη σε αμφίρροπες συμπλοκές με τον Κάσσανδρο. Αλλά τώρα ο Κάσσανδρος κάλεσε ενίσχυση από τους συμμάχους του: ο Λυσίμαχος εισέβαλε στη Μικρά Ασία και ανάγκασε τον Δημήτριο να αφήσει τη Θεσσαλία και να στείλει τον στρατό του στη Μικρά Ασία για να συνδράμει τον πατέρα του. Με τη βοήθεια του Κασσάνδρου, ο Λυσίμαχος διέσχισε το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Μικράς Ασίας, αλλά σύντομα (το 301 π.Χ.) απομοώθηκε από τον Αντίγονο και τον Δημήτριο κοντά στην Ιψό. Εδώ ήρθε η αποφασιστική παρέμβαση του Σέλευκου, που έφθασε έγκαιρα για να σώσει τον Λυσίμαχο από την καταστροφή και να συντρίψει ολικά τον Αντίγονο στη μάχη της Ιψού. Ο Αντίγονος σκοτώθηκε στη μάχη και ο Δημήτριος διέφυγε πίσω στην Ελλάδα, προσπαθώντας να διατηρήσει τα λείψανα της εξουσίας του εκεί. Ο Λυσίμαχος και ο Σέλευκος διαίρεσαν τα Ασιατικά εδάφη του Αντιγόνου μεταξύ τους: ο Λυσίμαχος έλαβε τη δυτική Μικρά Ασία και ο Σέλευκος την υπόλοιπη, εκτός της Κυλικίας και της Καρίας, που πήαν στον αδελφό του Κασσάνδρου, τον Πλείσταρχο.
Ο αγώνας για τη Μακεδονία, 298-285 π.Χ.
Τα γεγονότα των επόμενων 15 ετών περιστρέφονται γύρω από δολοπλοκίες για τον έλεγχο της Μακεδονίας της ίδιας. Ο Κάσσανδρος απεβίωσε το 298 π.Χ. και οι γιοί του Αντίπατρος Β΄ και Αλέξανδρος Ε΄ αποδείχθηκαν αδύναμοι. Έπειτα από φιλονικία με τον αδελφό του, ο Αλέξανδρος Ε΄ κάλεσε τον Δημήτριο, που διατηρούσε τον έλεγχο της Κύπρου, της Πελοποννήσου και πολλών νησιών του Αιγαίου και που είχε γρήγορα καταλάβει την Κιλικία και τη Λυκία από τον αδελφό του Κάσσανδρου, όπως το ίδιο έκανε και ο Πύρρος της Ηπείρου. Αφού ο Πύρρος παρενέβη για να καταλάβει τη συνοριακή περιοχή της Αμβρακίας, ο Δημήτριος εισέβαλε, σκότωσε τον Αλέξανδρο και ανέλαβε τον έλεγχο της Μακεδονίας για τον εαυτό του (294 π.Χ.). Ενόσω ο Δημήτριος παγίωνε την εξουσία του στην ηπειρωτική Ελλάδα, τα συνοριακά εδάφη του κατελήφθησαν από τον Λυσίμαχο (που είχε ανακαταλάβει τη δυτική Μικρά Ασία), τον Σέλευκο (που κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της Κιλικίας) και τον Πτολεμαίο (που είχε ανακτήσει την Κύπρο, την ανατολική Κιλικία και τη Λυκία).
Σύντομα ο Δημήτριος εκτοπίστηκε από τη Μακεδονία από μία εξέγερση, που την υποστήριζε η συμμαχία του Λυσίμαχου με τον Πύρρο, οι οποίοι διαίρεσαν το βασίλειο μεταξύ τους, αφήνοντας την υπόλοιπη Ελλάδα υπό τον έλεγχο τού γιου του Αντίγονου Β΄ Γονατά. Ο Δημήτριος ξεκίνησε μία εισβολή στα ανατολικά το 287 π.Χ. Αν και αρχικά είχε επιτυχία, ο Δημήτριος τελικά αιχμαλωτίστηκε από τον Σέλευκο το 286 π.Χ. και ήπιε έως θανάτου δύο έτη μετά.
Ο ανταγωνισμός του Λυσίμαχου και του Σέλευκου, 285-281 π.Χ.
Αν και ο Λυσίμαχος και ο Πύρρος είχαν συνεργαστεί στο να εκδιώξουν τον Αντίγονο Β΄ Γονατά από τη Θεσσαλία και την Αθήνα, στην αιχμαλωσία του Δημητρίου διαφώνησαν και ο Λυσίμαχος εκδίωξε τον Πύρρο από το μερίδιό του στη Μακεδονία.
Δυναστικοί αγώνες υπήρχαν επίσης στην Αίγυπτο, όπου ο Πτολεμαίος Α΄ αποφάσισε να κάνει τον νεότερο γιο του Πτολεμαίο Β΄ Φιλάδελφο διάδοχό του και όχι τον πρεσβύτερο Πτολεμαίο Κεραυνό. Τότε ο Κεραυνός διέφυγε στον Σέλευκο Α΄, απεβίωσε όμως ειρηνικά στην κλίνη του το 282 π.Χ. και ο Φιλάδελφος τον διαδέχθηκε.
Σύντομα ο Λυσίμαχος έκανε το μοιραίο λάθος να σκοτώσει τον γιο (από την 1η σύζυγό του) Αγαθοκλή, επειδή έτσι το είπε η 2η σύζυγός του Αρσινόη Β΄ το 282 π.Χ. Τότε η χήρα του Αγαθοκλή, η Λυσάνδρα, διέφυγε στον Σέλευκο Α΄, ο οποίος έκανε τώρα πόλεμο εναντίον του Λυσίμαχου. Ο Σέλευκος Α΄, αφού διόρισε τον γιο του Αντίοχο διοικητή των Ασιατικών εδαφών, νίκησε και σκότωσε τον Λυσίμαχο στη μάχη του Κουροπεδίου στη Λυκία το 281 π.Χ. Αλλά ο Σέλευκος Α΄ δεν έζησε για να χαρεί τον θρίαμβό του για πολύ· σχεδόν αμέσως δολοφονήθηκε από τον Πτολεμαίο Κεραυνό για άγνωστο λόγο.
Η επιδρομές των Γαλατών και η εγκατάστασή τους, 280-275 π.Χ.
Ο Πτολεμαίος Κεραυνός δεν θα απολάμβανε την εξουσία στη Μακεδονία για πολύ. Το τέλος του Λυσιμάχου άφησε το σύνορο στον Δούναβη ανοικτό σε βαρβαρικές επιδρομές και σύντομα φυλές Γαλατών διέτρεξαν την Ελλάδα εισβάλοντας στη Μικρά Ασία. Ο Πτολεμαίος Κεραυνός σκοτώθηκε από τους εισβολείς, και έπειτα από μερικά έτη χάους, ο Αντίγονος Β΄ Γονατάς (γιος του Δημητρίου Α΄) αναδύθηκε ως βασιλιάς της Μακεδονίας. Στην Ασία ο γιος του Σελεύκου Α΄, ο Αντίοχος Α΄, επίσης κατάφερε να νικήσει τους Γαλάτες εισβολείς, που εγκαταστάθηκαν στην κεντρική Μικρά Ασία, σε μέρος της ανατολικής Φρυγίας, που από τότε έμεινε γνωστή ως Γαλατία.
Τώρα, έπειτα από 50 έτη από το τέλος του Αλεξάνδρου, αποκαταστάθηκε κάποιο είδος τάξης. Ο Πτολεμαίος Α΄ κυβερούσε την Αίγυπτο, τη νότια Συρία (τη λεγόμενη Κοίλη Συρία) και διάφορες περιοχές της νότιας ακτής της Μικράς Ασίας. Ο Αντίοχος Α΄ κυβερνούσε τις αχανείς Ασιατικές περιοχές της Αυτοκρατορίας, ενώ η Μακεδονία και η υπόλοιπη Ελλάδα (εκτός της Αιτωλικής Συμπολιτείας) περιήλθε στον Αντίγονο Β΄.
Δημοχάρης
Ο Δημοχάρης (περ. 355 - 275 π.Χ.), ανιψιός του Δημοσθένη, ήταν Αθηναίος ρήτορας και πολιτικός, ένας από τους τελευταίους επιφανείς άνδρες της αθηναϊκής πολιτικής σκηνής κατά τα χρόνια της παρακμής της.
Βιογραφικά στοιχεία
Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά σε αυτόν αφορά ένα περιστατικό του έτους 322 π.Χ., όταν προσπάθησε μάταια να αποτρέψει την παράδοση του Δημοσθένη και των άλλων ρητόρων με αντιμακεδονικά αισθήματα, την οποία είχε διατάξει ο Αντίπατρος. Τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια έζησε πιθανότατα στην εξορία. Όταν στην Αθήνα επανήλθε το δημοκρατικό πολίτευμα χάρις στο Δημήτριο τον Πολιορκητή το 307 π.Χ., ο Δημοχάρης κατέλαβε σημαντικά αξιώματα. Εντούτοις εκδιώχθηκε και πάλι το 303 π.Χ., όταν περιγέλασε το διάταγμα του Στρατοκλή, το οποίο ήταν γεμάτο κολακείες προς το πρόσωπο του Δημητρίου.
Ο Δημοχάρης ανακλήθηκε το 298 π.Χ., και κατά τη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων ετών ενίσχυσε και εξόπλισε την πόλη με προμήθειες και πολεμοφόδια. Το 296 π.Χ. (ή το 295 π.Χ.) εξορίστηκε και πάλι, επειδή σύναψε συμμαχία με τους Βοιωτούς, και δεν επέστρεψε πριν από το 287 π.Χ. (ή το 286 π.Χ.) Το 280 π.Χ. προέτρεψε τους Αθηναίους να κατασκευάσουν ένα μνημείο προς τιμήν του θείου του με ανάλογη επιγραφή. Μετά το θάνατό του, περίπου πέντε χρόνια αργότερα, ο γιος του Δημοχάρη πρότεινε και πέρασε ένα διάταγμα ώστε να στηθεί μνημείο προς τιμήν του, το οποίο θα τιμούσε τις υπηρεσίες του προς το Δήμο. Οι τελευταίες πρέπει να περιελάμβαναν τη μείωση των δημόσιων δαπανών, την καλύτερη διαχείριση των κρατικών πόρων (μετά την επιστροφή του το 287) και τις επιτυχημένες διπλωματικές σχέσεις με τους ηγεμόνες της Μακεδονίας και της Αιγύπτου.
Παρόλο που ήταν φίλος με τον στωικό Ζήνωνα, ο Δημοχάρης θεωρούσε όλους τους άλλους φιλοσόφους εχθρούς της ελευθερίας, και το 306 π.Χ. υποστήριξε την πρόταση κάποιου Σοφοκλή, να εκδιωχθούν όλοι από την Αττική. Σύμφωνα με τον Κικέρωνα, ο Δημοχάρης συνέγραψε μια ιστορία των καιρών του, γραμμένη με ρητορικό πάρα ιστορικό ύφος. Ως ομιλητής ήταν γνωστός για την ελευθερία με την οποία χρησιμοποιούσε τη γλώσσα. Δέχτηκε σφοδρή επίθεση από τον Τιμαίο, αλλά βρήκε ένθερμη υποστήριξη στο πρόσωπο του Πολύβιου. Άλλες αναφορές συναντούμε στα έργα του Πλουτάρχου, «Δημοσθένης», «Δημήτριος» και «Vitae decem oratorum».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Εθελοντισμός
Ο όρος εθελοντισμός αναφέρεται στην ηθελημένη παροχή υπηρεσιών χωρίς το κίνητρο της υλικής ανταμοιβής, προς όφελος της κοινωνίας. Ο εθελοντισμός δεν είναι υποχρεωτικός, δηλαδή στηρίζεται στην αυτόβουλη συμμετοχή του ενεργού πολίτη. Όμως, εθελοντής χαρακτηρίζεται και εκείνος που συνεισφέρει υλικά αγαθά σε καταστάσεις που αυτά θεωρούνται αναγκαία για την κάλυψη ανθρωπίνων αναγκών, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα. Στόχος ενός εθελοντή είναι η βελτίωση των κοινωνικών, οικονομικών, περιβαλλοντικών, αθλητικών, εκπαιδευτικών και άλλων θεμελιωδών αναγκών μίας κοινωνίας.
Ανιδιοτελής
Συχνά θεωρείται πως ο εθελοντισμός δεν έχει υλικά ανταλλάγματα, όμως μάλλον δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία πάνω στο ζήτημα αυτό. Αρκετοί εκτιμούν πως, για λόγους που εξυπηρετούν τη βιωσιμότητά της, η εθελοντική εργασία θα πρέπει να αμείβεται:
Επίσημος και μη
Αρκετοί διαχωρίζουν τον εθελοντισμό σε επίσημο και ανεπίσημο:
Εθελοντισμός νέων
Αυτή η μορφή εθελοντισμού απευθύνεται σε νέους και συσχετίζεται με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, για θέματα όπως είναι η οικολογία, ο αθλητισμός ή βοήθεια κοινωνικών ομάδων που αντιμετωπίζουν κάποια μορφή δυσκολίας (τοξικομανείς, άτομα με ειδικές ανάγκες κ.α.). Αρκετοί θεωρούν ότι αυτή η μορφή εθελοντισμού πραγματοποιείται πρώτιστα με ουσιαστικό και μακροπρόθεσμο στόχο την ομαλή ένταξη των νέων στο κοινωνικό σύστημα και δευτερευόντος την ανάπτυξη αισθήματος αλληλεγγύης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ομάδα ΜΠΛΈ ΜΥΡΜΉΓΚΙΑ από το χωριό Μάρκο Καρδίτσας όπου ασχολείται με τον καθαρισμό κοινόχρηστων χώρων και πολλές άλλες εθελοντικές δράσεις για έναν καλύτερο τόπο!!! https://www.karditsalive.net/karditsa/topiki-epikerotita/%CE%B5%CF%85%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5-%CE%BC%CF%85%CF%81%CE%BC%CE%AE%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BC%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF-%CF%86%CF%8E%CF%84%CE%BF
Επαγγελματικός εθελοντισμός
μικρογραφία|Σύγχρονη Ψηφιακή Συνεισφορά Στο πλαίσιο της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (Governance), σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, κοινωνικών φορέων, αλλά και ιδιωτικών πρωτοβουλιών, αναπτύσσεται εθελοντική ενίσχυση νέων επιχειρηματιών (start ups κλπ). Στην κατηγορία αυτή ανήκει και το Κέντρο Εθελοντών Μάνατζερ Ελλάδος
Ο εθελοντισμός ως μέσο διδασκαλίας
Ο εθελοντισμός κατά βάση είναι μία κίνηση καλής θέλησης. Οι τομείς που μπορεί να δραστηριοποιηθεί κάποιος είναι απεριόριστοι αρχίζοντας από μία απλή προσφορά ρούχων μέχρι την στελέχωση της πυροσβεστικής υπηρεσίας ως εθελοντής πυροσβέστης.
Ο εθελοντισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το ήθος, τις ανάγκες, τα όνειρα και τις δυνατότητες του ενεργού πολίτη που αγωνίζεται για μια καλύτερη ζωή, ένα καλύτερο μέλλον και μια καλύτερη κοινωνία μέσα στην οποία ζει και αναπτύσσεται.
Είναι πραγματικότητα πως δεν είναι εύκολα δυνατόν να δοθεί κάποιος ακριβής ορισμός για τον εθελοντισμό και αυτό γιατί καλύπτει ένα τόσο ευρύ φάσμα δυνατοτήτων προσφοράς και εμπλέκεται με τόσες πολλές μορφές που είναι πλέον θέμα υποκειμενικό η ακριβής αντίληψη του όρου. Για αυτό και εάν ερωτηθεί κάποιος εθελοντής για την εμπειρία του σε αυτό, θα ακουστούν πολλές και ποικίλες απόψεις, όλες τόσο ενδιαφέροντα ξεχωριστές που μόνο εάν το ζήσει κάποιος θα είναι σε θέση να το αισθανθεί. Με αφορμή την εμπειρική κατανόηση του εθελοντισμού, τόσο ο ΟΗΕ όσο και η ΕΕ έχουν αναλάβει κατά καιρούς σημαντικά προγράμματα για την προώθησή του. Η ΕΕ δημιούργησε κατά το Ευρωπαϊκό Έτος Εθελοντισμού ένα εγχειρίδιο προορισμένο για σχολικές κοινότητες, προκειμένου να προάγει την αξία του στις μικρές ηλικιακά κοινωνικές ομάδες της χώρας. Επίσης, σε ανάλογη κίνηση προέβη και το γραφείο Επιτρόπου Εθελοντισμού και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων της Κύπρου με την δημιουργία ενός εγχειριδίου καλλιέργειας του Ενεργού Πολίτη προσανατολισμένο στις σχολικές κοινότητες.
Εθελοντών πυροσβεστών
Στο Πυροσβεστικό Σώμα Ελλάδος, από τις αρχές της δεκαετίας 1990, καθιερώθηκε ο θεσμός του Εθελοντή Πυροσβέστη με το Νόμο 1951/1991 «Καθιέρωση του θεσμού του Εθελοντή Πυροσβέστη και άλλες διατάξεις» όπως τροποποιήθηκε και ισχύει πλέον από το νέο Νόμο 4029/2011 «Εθελοντισμός στο Λιμενικό Σώμα – Ελληνική Ακτοφυλακή και στο Πυροσβεστικό Σώμα και άλλες διατάξεις ».
Σχολές Σαμαρειτών και Διασωστών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού
Υποχρεωτικά ο υποψήφιος Εθελοντής του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού θα πρέπει να αποδεχτεί τις 7(εφτά) Θεμελιώδεις Αρχές του Κινήματος Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου, καθώς και να ενημερωθεί για τον Κώδικα Δεοντολογίας του Εθελοντή Σαμαρείτη.
Εθελοντικές οργανώσεις
Υπάρχουν εκατοντάδες Εθνικές ομάδες εθελοντισμού σε κάθε άκρη της Ελλάδας. Ταυτόχρονα, σε συνεργασία με την χώρα μας βρίσκονται όλο και περισσότερες εθελοντικές οργανώσεις που αναζητούν εθελοντές από ολόκληρη την Ε.Ε. και τον κόσμο. Όλες μαζί πρεσβεύουν ένα και μόνο στόχο: την βελτίωση της πολιτισμικής και πνευματικής ανάπτυξης των κοινωνιών.
Στην Ελλάδα τηρείται Μητρώο Εθελοντικών Οργανώσεων από την Γενική Γραμματεία Πολίτικης Προστασίας. Η ΓΓΠΠ αποτελεί τον εθνικό φορέα ένταξης Εθελοντικών Οργανώσεων και Ειδικευμένων Εθελοντών στο Μητρώο. Οι Εθελοντικές Οργανώσεις και οι Ειδικευμένοι Εθελοντές περιλαμβάνονται στο δυναμικό της πολιτικής προστασίας αναλαμβάνοντας την υποστήριξη δράσεων πρόληψης, αντιμετώπισης και αποκατάστασης καταστροφών.
Στο Μητρώο Εθελοντικών Οργανώσεων μπορούν να ενταχθούν νομικά πρόσωπα ή ενώσεις προσώπων μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα καθώς και ομάδες εθελοντών που δραστηριοποιούνται στα πλαίσια των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης, εφόσον προκύπτει από το καταστατικό τους ή από την αποδεδειγμένη δράση τους κατά το πρόσφατο παρελθόν η δραστηριοποίησή τους στον τομέα της πολιτικής προστασίας. Εδώ βρίσκεται ολόκληρο το μητρώο.
Ενδεικτικά αναφέρονται μερικές Μη κερδοσκοπικές οργανώσεις.
Εθνικές
Σώμα Ελληνικού Οδηγισμού
Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός
Εθελοντής Πυροσβέστης
Χαμόγελο του Παιδιού
Σχεδία στην Πόλη
Ethelon
Ελίξ
Διεθνείς
Ευρωπαϊκό Σώμα Αλληλεγγύης
Διεθνής Ημέρα Εθελοντισμού για την Οικονομική και Κοινωνική Ανάπτυξη, United Nations Volunteers
Αctionaid
AIESEC
ESN
Κριτική του εθελοντισμού
Συχνά ο εθελοντισμός καλλιεργείται σε παγκόσμια γεγονότα τα οποία συνδέονται με την κοινωνία όπως για παράδειγμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τέτοιου είδους "χρήσεις" του εθελοντισμού έχουν στο παρελθόν προκαλέσει αντιδράσεις, καθώς αρκετοί μιλούν για εκμετάλλευση του και αντιμετώπιση των εθελοντών ως "δωρεάν εργατικά χέρια".
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα Κατηγορία:Απασχόληση Κατηγορία:Εργασία Κατηγορία:Κοινωνία των πολιτών Κατηγορία:Αλτρουισμός
25 Ιουλίου
24 Ιουλίου | 25 Ιουλίου | 26 Ιουλίου
Η 25η Ιουλίου είναι η 206η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (207η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 159 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Σύστημα εξισώσεων
Ένα σύστημα εξισώσεων είναι ένα σύνολο από περισσότερες μαθηματικές εξισώσεις που χρησιμοποιούν τους ίδιους παράγοντες ή αγνώστους. Η λύση θα πρέπει να ικανοποιεί ταυτόχρονα κάθε εξίσωση του συστήματος.
Παράδειγμα
Ένα στοιχειώδες παράδειγμα συστήματος γραμμικών εξισώσεων είναι : . Αυτό το σύστημα έχει μια μοναδική λύση.
Μπορούμε εξίσου να σχηματίσουμε συστήματα εξισώσεων μη γραμμικά: . Αυτό εδώ το σύστημα δέχεται δύο λύσεις (x,y)=(4,0) και.
Μια άλλη κατηγορία συστημάτων, που χρησιμοποιούνται πολύ στην φυσική, είναι τα συστήματα των διαφορικών εξισώσεων. Το ακόλουθο παράδειγμα είναι ένα διαφορικό γραμμικό πρώτης τάξης δυναμικό σύστημα, που ονομάζεται '''δυναμικό σύστημα του Lorenz : .
Κατηγορία:Εξισώσεις
Οφειδούσσα Σχοινούσσας
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σχοινούσας
Königsberg (καταδρομικό)
Το Königsberg ήταν γερμανικό ελαφρύ καταδρομικό, το πρώτο της ομώνυμης κλάσης, που παρέμεινε επιχειρησιακό από το 1929 μέχρι το 1940. Εντάχθηκε στη δύναμη του Reichsmarine τον Απρίλιο του 1929 και χρησιμοποιήθηκε σαν εκπαιδευτικό πλοίο ολόκληρη τη δεκαετία του 1930. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου συμμετείχε, όπως και άλλα πολεμικά πλοία του γερμανικού στόλου, στη ναυτική δύναμη για την επιβολή της ουδετερότητας στη περιοχή. Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον Σεπτέμβριο του 1939, ανέλαβε την πόντιση ναρκών στη Βόρεια Θάλασσα. Τον Απρίλιο του 1940 συμμετείχε στην Επιχείρηση Weserübung, τη γερμανική επίθεση στη Νορβηγία. Χτυπήθηκε από νορβηγικές παράκτιες πυροβολαρχίες στο Μπέργκεν και βυθίστηκε την επομένη από βρετανικά βομβαρδιστικά, ενώ βρίσκονταν στον λιμένα της πόλης. Ανελκύστηκε το 1942 και διαλύθηκε για σκραπ.
Περιγραφή
Το Königsberg είχε ολικό μήκος 174 m, πλάτος 15,2 m και βύθισμα 6,28 m. Το εκτόπισμα με πλήρη φόρτο μάχης ήταν 7700 LT. Τέσσερις ατμοστρόβιλοι και ένα ζεύγος δεκακύλινδρων κινητήρων diesel προωθούσαν το πλοίο, που είχε μέγιστη ταχύτητα 32 kn. Είχε ακτίνα δράσης 5.700 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα πλεύσης 19 kn. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 21 αξιωματικούς και 493 ναύτες.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από εννέα πυροβόλα SK C/25 των 15 cm, διατεταγμένα ανά τρία σε ισάριθμους πύργους, εκ των οποίων οι δύο βρίσκονταν στο οπίσθιο μέρος του πλοίου και ο τρίτος μπροστά. Σε κάθε πυροβόλο αντιστοιχούσαν 120 βλήματα, φέρνοντας τον ολικό αριθμό τους στα 1080. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δύο πυροβόλα των 88 mm. Το πλοίο μπορούσε να μεταφέρει μέχρι 120 νάρκες και διέθετε επίσης δώδεκα τορπιλοσωλήνες των 50 cm. Η θωράκιση του καταστρώματος είχε μέγιστο πάχος 40 mm, ενώ η θωρακισμένη ζώνη στα πλαϊνά του πλοίου ήταν πάχους 50 mm. Οι πλευρές της γέφυρας ήταν προστατευμένες με θωράκιση των 100 mm.