cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ποταμοσφυριχτής
Ονοματολογία
Για την ονομασία του είδους dubius, δεν έχει υπάρξει μέχρι σήμερα κάποια ικανοποιητική μετάφραση που να έγινε ευρέως αποδεκτή, πιθανώς λόγω των διαφορετικών σημασιών της λατινικής λέξης, μερικές από τις οποίες είναι:
Η ελληνική λαϊκή ονομασία του είδους, ποταμοσφυριχτής, σχετίζεται αφ’ ενός με τα ποτάμια ενδιαιτήματα του πτηνού, αφ’ ετέρου με τη χαρακτηριστική σφυριχτή φωνή του.
Συστηματική Ταξινομική
Ο ποταμοσφυριχτής περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Σκόπολι, στη Λουσόν των Φιλιππίνων το 1786, με την τωρινή επιστημονική του ονομασία.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Ανεξάρτητα από το υποείδος, ο ποταμοσφυριχτής αναπαράγεται σε όλη την Παλαιαρκτική οικοζώνη, με τα δυτικά όρια στις ακτές του Ατλαντικού και τα ανατολικά στις ακτές του Ειρηνικού, τα βόρεια στη ΒΚ Σκανδιναβία και τη ΒΚ Σιβηρία και τα νότια στην Ινδική υποήπειρο και τις ΝΑ ακτές της Νέας Γουινέας και των νησιών του Αρχιπελάγους Βίσμαρκ.
Περιοχές αναπαραγωγής
Στην Ευρώπη αναπαράγεται σε όλες σχεδόν τις χώρες, πλην Ισλανδίας και Ιρλανδίας, με κάποιους μόνιμους, επιδημητικούς -όλο το έτος- θύλακες στην Ν. Ιβηρική Χερσόνησο και τις Βαλεαρίδες.
Στην Αφρική αναπαράγεται στο ΒΔ τμήμα της ηπείρου (Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία), με αρκετούς επιδημητικούς θύλακες σ’ αυτές τις χώρες, αλλά και στα Κανάρια νησιά.
Στην Ασία, αναπαράγεται σε μια ευρύτατη ζώνη που ξεκινάει από τα παράλια της Μικράς Ασίας -με μόνιμους θύλακες στην περιοχή του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων- και ανατολικά προς τη Μέση Ανατολή, την Κ. Ασία, την Ινδική υποήπειρο, την Κίνα, την Ινδοκίνα και τις Φιλιππίνες, για να φθάσει μέχρι τις βόρειες ακτές της Αυστραλίας, στη Νέα Γουινέα και στα νησιά του Ειρηνικού, στο Αρχιπέλαγος Βίσμαρκ. Προς βορράν η ασιατική ζώνη αναπαραγωγής φθάνει στην Κ. Σιβηρία και στην Ιαπωνία. Κατ’ ουσίαν, μόνον το Κ. Ιράν και οι περιοχές βόρεια των Ιμαλαΐων μέχρι τη Ν. Μογγολία δεν συμπεριλαμβάνονται στην ευρεία αυτή ζώνη.
Περιοχές διαχείμασης
Οι κατά τόπους αναπαραγωγικοί πληθυσμοί διαχειμάζουν στις νότιες περιοχές της επικρατείας τους, ανάλογα με το γεωγραφικό μήκος και το αντίστοιχο υποείδος. Οι μεγάλες περιοχές διαχείμασης είναι κυρίως στην Κ. Αφρική, σε όλη τη ζώνη εκατέρωθεν του ισημερινού και όχι πολύ μακριά από αυτόν, μέχρι το Α. Ζαΐρ και την Τανζανία]]. Επίσης, σε θύλακες στη ΒΑ Αφρική και στην Αραβική Χερσόνησο. Άλλες, μεγάλες περιοχές διαχείμασης, βρίσκονται στην Ινδονησία και στη ΝΑ Κίνα. Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντάται στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτικές οδοί
Ο ποταμοσφυριχτής είναι τόσο μεταναστευτικό όσο και επιδημητικό είδος, ανάλογα με το υποείδος. Έτσι, οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί του υποείδους C. d. curonicus έρχονται τα καλοκαίρια για να αναπαραχθούν στο μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου, ενώ διαχειμάζουν στην Αφρική και τη Ν. Ασία. Αντίθετα, οι πληθυσμοί των δύο άλλων υποειδών παραμένουν μόνιμα στις επικράτειές τους και μετακινούνται μόνον τοπικά (βλ. Πίνακα). μικρογραφία|350x350εσ|Χάρτης εξάπλωσης του ποταμοσφυρίχτη: Σκούρο πράσινο = επιδημητικό, Ανοιχτό πράσινο = περιοχές αναπαραγωγής, Μπλε = περιοχές διαχείμασης Συγκεκριμένα, οι πληθυσμοί της Ευρώπης και της Β. Αφρικής διασχίζουν την έρημο της Σαχάρας ανάμεσα στα τέλη Ιουλίου και στις αρχές Σεπτεμβρίου (αφήνοντας τα εδάφη αναπαραγωγής από τον Ιούνιο έως τα μέσα Ιουλίου) για να φθάσουν στην τροπική Αφρική, από τα τέλη Αυγούστου και μετά (del Hoyo et al. 1996). Η επιστροφή των πληθυσμών στους τόπους αναπαραγωγής, αρχίζει από τα τέλη Φεβρουαρίου, με κάποια σμήνη να καταφθάνουν στο Ηνωμένο βασίλειο τη 2η εβδομάδα του Μαρτίου. Η κυρίως επάνοδος των περισσοτέρων ατόμων, όμως, πραγματοποιείται τον Απρίλιο μέχρι τις αρχές Μαΐου, ή λίγο αργότερα στη Β Ρωσία.
Στη Δ. Ευρώπη, τα φθινοπωρινά περάσματα πραγματοποιούνται μέσω «διαδρόμου» μεταξύ Πορτογαλίας και Ιταλίας, οπότε αποφεύγεται ο Ατλαντικός Ωκεανός. Μερικά μόνον άτομα μεταναστεύουν ακολουθώντας την οδό πάνω από τη Γαλλία και φθάνουν στη Μεσόγειο μεταξύ Α, Ισπανίας και Ιταλίας, με τελικό προορισμό το Μαχρέμπ. Οι Φιννοσκανδιναβικοί πληθυσμοί ακολουθούν ΝΑ κατεύθυνση μέσω Ρωσίας προς τον Εύξεινο Πόντο και τη Μέση Ανατολή και, διαχειμάζουν στις υποτροπικές περιοχές της Σαχάρας ή στην Ινδία, ενώ επιστρέφουν από μια πιο ευθεία οδό.
Οι αναπαραγωγικοί πληθυσμοί της Σιβηρίας και άλλων ασιατικών περιοχών μεταναστεύουν στη ΝΑ. Ασία και την Ινδία (κατά την επιστροφή περνούν από την Ιαπωνία) (del Hoyo et al. 1996). Κάποιοι πληθυσμοί στη ΝΑ Ασία, την Ινδία, τη Νέα Γουινέα και τις Φιλιππίνες δεν μεταναστεύουν, αλλά είναι επιδημητικοί ή μετακινούνται τοπικά ανάλογα με τη στάθμη των υδάτων (del Hoyo et al. 1996).
Τα ταξίδια πραγματοποιούνται κυρίως κατά τη διάρκεια της νύκτας και περιλαμβάνουν πολλές στάσεις αλλά, πολλά διανυόμενα χιλιόμετρα καθημερινά. Μετρήσεις που πραγματοποιήθηκαν με τη χρήση γεωεντοπιστών (geolocators), έδειξαν μέση διανυόμενη απόσταση 189 και 209 χιλιόμετρα την ημέρα, για την φθινοπωρινή και την εαρινή μετανάστευση, αντίστοιχα.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Ιρλανδία, τις Σεϋχέλλες, τη Ρουάντα και τη Ζάμπια, την Αυστραλία και τις ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα, ο ποταμοσφυριχτής απαντά ως καλοκαιρινό αναπαραγόμενο πτηνό, αλλά και ως διαβατικός επισκέπτης κατά τις δύο μεταναστεύσεις.
Βιότοπος
thumb|right|300px| Ενήλικος ποταμοσφυριχτής στην αναπαραγωγική εποχή
Περίοδος αναπαραγωγής
Κατά την αναπαραγωγική περίοδο το είδος δείχνει μια προτίμηση στις γυμνές ή με αραιή βλάστηση αμμώδεις και βοτσαλωτές ακτές, σε ρηχές κοιλότητες με γλυκό νερό, λίμνες ή ποταμούς αργής ροής (Johnsgard 1981, Cramp & Simmons 1983, del Hoyo et al. 1996, Grimmett et al. 1998). Επίσης συμπεριλαμβάνονται οι ποταμονησίδες, οι ξερές ή πετρώδεις κοίτες των ποταμών, η άμμος, τα πλατώματα με βότσαλα ή λάσπη (Johnsgard 1981, del Hoyo et al. 1996), τα ξηρά wadis -«χείμαρροι περιστασιακής υδρορροής»- στη Μέση Ανατολή και τα κοιλώματα μεταξύ των θινών (Cramp & Simmons 1983). Μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει προσωρινά τεχνητά ενδιαιτήματα, όπως λατομεία παρασκευής χαλικιών (Ratcliffe 1974, Cramp & Simmons 1983, del Hoyo et al. 1996), αποχετευτικά έργα, εγκαταλελειμμένες βιομηχανικές εκτάσεις (Cramp & Simmons 1983, del Hoyo et al. 1996), αλλά και σκουπιδότοπους (Cramp & Simmons 1983, Hayman et al. 1986). Επίσης, μπορεί να συχνάζει σε ανοικτή καλλιεργήσιμη γη με αργιλώδες έδαφος σε εξαιρετικές περιπτώσεις (Johnsgard, 1981), όπως λ.χ. οι επιδημητικοί πληθυσμοί στην Ινδία σε υγρή λιβάδια και ορυζώνες) (Grimmett et al. 1998).
Γενικά, το είδος προτιμά πεδινά ενδιαιτήματα και, σπάνια βρίσκεται πάνω από τα 800 μέτρα στην Ευρώπη (Cramp & Simmons 1983, del Hoyo et al. 1996), αλλά εκεί όπου οι όχθες και οι ξερές κοίτες ποταμών ή οι ποταμονησίδες προσφέρουν κατάλληλο βιότοπο, ανεβαίνει περαιτέρω προς τα ανάντη, φθάνοντας μέχρι τα 2000 μέτρα στο Αφγανιστάν, π.χ. στα βουνά του Κασμίρ, όπου εμφανίζεται κατά μήκος των βοτσαλωτών οχθών των ορμητικά ορεινών χειμάρρων (Johnsgard 1981), ή και ακόμη υψηλότερα στην ανατολική Παλαιαρκτική (Cramp & Simmons 1983) (στο Νεπάλ απαντά φυσιολογικά κάτω από τα 1500 μέτρα, αλλά έχει βρεθεί και στα 2745 μέτρα <Grimmett et al, p. 108 ). Το είδος αποφεύγει γενικά το τραχύ ή «σπασμένο» έδαφος, τα δάση, τις καλλιεργημένες εκτάσεις και τα βοσκοτόπια, την υψηλή και πυκνή βλάστηση, συμπεριλαμβανομένων των παρυφών των εσωτερικών υδάτων που έχουν πυκνή φυτική κάλυψη (Cramp & Simmons 1983). Τέλος, πολύ σπάνια βρίσκεται στις θαλάσσιες ακτές, αν και μπορεί να επισκεφθεί κατά καιρούς ηπειρωτικούς νερόλακκους αλμυρού νερού ή αλμυρά πλατώματα, παλιρροιακές περιοχές στην παραλία, ελώδεις περιοχές, η παλιρροιακούς κολπίσκους, υφάλμυρες εκβολές ποταμών και λιμνοθάλασσες (λ.χ. στην Ινδία) (Cramp & Simmons 1983, del Hoyo et al. 1996, Grimmett et al. 1998).
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Στις αφρικανικές περιοχές διαχείμασής του, ο ποταμοσφυριχτής συχνάζει σε εκτεταμένες αμμώδεις και λασπώδεις όχθες ποταμών και λιμνών (Johnsgard 1981), σε εναπομείναντες λάκκους από τα νερά των πλημμυρών, σε περιοχές με χαμηλό γρασίδι στεγνού εδάφους γύρω από χωριά ή κοντά σε νερό, αεροδρόμια και βοσκότοπους (Urban et al. 1986, Hockey et al. 2005). Απαντά λιγότερο συχνά στις παράκτιες περιοχές, όπως αλυκές, εκβολές ποταμών, ρυάκια ή λάκκους με βρόχινο νερό σε ξηρά και αλμυρά πλατώματα που συνορεύουν με μανγκρόβια δάση (Urban et al. 1986). Προτιμά επίσης πεδινά ενδιαιτήματα κατά τη διάρκεια του χειμώνα και, σπάνια απαντάται πάνω από τα 800 μέτρα (Hockey et al. 2005).
Στην Ελλάδα, ο ποταμοσφυριχτής απαντά σε πεδιάδες, παραλίμνιες και παραθαλέσσιες περιοχές, λιμνοθάλασσες και τενάγη.
Μορφολογία
thumb|left|300px|Ενήλικος ποταμοσφυριχτής κατά τη μη αναπαραγωγική περίοδο Ο ποταμοσφυριχτής είναι ο μικρότερος ευρωπαϊκός χαραδριός του γένους του. Έχει πολύ χαρακτηριστικούς χρωματισμούς, ιδιαίτερα στην περιοχή του κεφαλιού, αλλά παρουσιάζει κάποια ποικιλομορφία μεταξύ των εποχών, ωστόσο όχι αρκετή για να μπορούν να οριοθετηθούν δύο ξεχωριστά πτερώματα. Επίσης, τα θηλυκά μπορεί να διαφέρουν από τα αρσενικά σε κάποιες λεπτομέρειες, αλλά δεν δικαιολογείται φυλετικός διμορφισμός. Είναι δύσκολο να διαχωριστούν τα φύλα μεταξύ τους όταν υπάρχει μόνο το αρσενικό ή το θηλυκό, αλλά παρουσία και των δύο, τότε μπορεί κάποιος παρατηρητής να πει ποιο είναι ποιο. Η μορφή και οι χρωματισμοί του πτερώματος μπορεί να κλιμακώνονται σταδιακά, από το στάδιο του νεαρού ατόμου (juvenile), προς την αλλαγή (moult) του πρώτου έτους, του δεύτερου έτους και του ενηλίκου (adult), κάνοντας αρκετά δύσκολη την αναγνώριση του πτηνού στα ενδιάμεσα στάδια.
Το κεφάλι του ποταμοσφυριχτή είναι το πιο διακριτό σημείο του σώματός του. Το στέμμα έχει σταχτί-καφέ χρώμα της «άμμου» και ο λαιμός περιβάλλεται από μία λευκή κυκλική λωρίδα, εν είδει «κολλάρου». Οι οφθαλμοί είναι μαύροι και περιβάλλονται από χαρακτηριστικό κίτρινο δακτύλιο, ένα από τα κυριότερα διαγνωστικά στοιχεία του πτηνού. Η περιοχή γύρω από τον οφθαλμικό δακτύλιο είναι μαύρη και έρχεται να σχηματίσει ένα είδος «μάσκας» στο πρόσωπο. Πάνω από αυτή τη μαύρη «μάσκα» υπάρχει λευκή λωρίδα που τη διαχωρίζει από την καφετί κορυφή του κεφαλιού. Το στήθος είναι λευκό, αλλά στο πάνω μέρος του προς το λαιμό υπάρχει πλατιά μελανή περιοχή, η οποία στενεύει προς την περιοχή των ώμων και, εκτείνεται περιφερικά μέχρι τον τράχηλο. Η κάτω επιφάνεια του σώματος και των πτερύγων είναι εξ ολοκλήρου λευκή. Οι ράχες όλων των πρωτευόντων ερετικών φτερών, πλην του πρώτου, είναι σκοτεινόχρωμες χωρίς λευκό, που έχει ως αποτέλεσμα να μη φαίνεται κάποια λευκή «μπάρα» στις πτέρυγες, κατά την πτήση.
Η ράχη, οι πτέρυγες, το ουροπύγιο και η ουρά έχουν το χρώμα της κορυφής του κεφαλιού, είναι δηλαδή σταχτί-καφέ, αλλά υπάρχουν λευκές περιοχές, ιδιαίτερα στο ουροπύγιο και τα ακραία πηδαλιώδη φτερά. Οι ταρσοί και τα πόδια είναι σαρκόχρωμα, τα νύχια μαύρα, ενώ το ράμφος είναι μικρό και σταχτόμαυρο και, φέρει στη βάση του σαρκόχρωμη περιοχή.
Την άνοιξη, το θηλυκό έχει περισσότερο καφέ στο στήθος και στη μαύρη περιοχή του κεφαλιού, απ’ ό, τι το αρσενικό, αλλά αυτό το στοιχείο δεν υπάρχει σε όλα τα άτομα και είναι δύσκολο να φανεί από απόσταση. Επίσης, σε όλες τις εποχές, ο κίτρινος οφθαλμικός δακτύλιος δεν είναι τόσο έντονος όσο στο αρσενικό.
Τα νεαρά άτομα δεν έχουν καθόλου μαύρο στο κεφάλι, ενώ το «κολλάρο» στο λαιμό είναι καφετί και ανολοκλήρωτο. Η πάνω επιφάνεια του σώματος είναι αμμόχρωμη και τα καλυπτήρια των πτερύγων τους έχουν ανοικτόχρωμα άκρα, ενώ τα κεντρικά πηδαλιώδη έχουν μπεζ άκρα. Ο οφθαλμικός δακτύλιος έχει πιο αχνό, ανοικτοκίτρινο χρώμα.
(Πηγές:   )
Τροφή
Ο ποταμοσφυριχτής είναι, σχεδόν αποκλειστικά, σαρκοβόρο πτηνό, με τη διατροφή του να αποτελείται κυρίως από έντομα όπως σκαθάρια, μύγες (κυρίως προνύμφες και νύμφες), μυρμήγκια, κοριούς, προνύμφες από λιβελούλες, γρύλους και προνύμφες λεπιδοπτέρων, καθώς και αράχνες, γαρίδες του γλυκού νερού και άλλα μικρά καρκινοειδή, μύδια, σκώληκες και σαλιγκάρια (Johnsgard 1981, Cramp & Simmons 1983, Urban et al. 1986, del Hoyo et al. 1996). Φυτικό υλικό όπως σπέρματα αγρωστωδών, βούρλα και διάφορες πόες Polygonum sp. και Compositae τρώγονται σπάνια και, είναι πιθανό να προσλαμβάνονται παρεμπιπτόντως, μαζί με το ζωικό υλικό (Cramp & Simmons 1983).
Τα θηράματα συλλέγονται από την επιφάνεια του εδάφους ή λίγο κάτω από αυτήν σε πολύ μικρό βάθος και, σχεδόν πάντοτε το έδαφος είναι είτε υγρό, είτε νοτισμένο. thumb|left|273x273px|Ποταμοσφυριχτής εν πτήσει
Πτήση
Κατά την πτήση, οι ποταμοσφυριχτές δεν εμφανίζουν κάποια λευκή «μπάρα» στις πτέρυγες, ή εάν υπάρχει, είναι πολύ δυσδιάκριτη.
Ηθολογία
Ο ποταμοσφυριχτής είναι κυρίως μοναχικό πτηνό σε όλη τη μη αναπαραγωγική περίοδο, ενώ και κατά τη μετανάστευση, σχηματίζει ζευγάρια ή μικρά σμήνη που συνήθως δεν υπερβαίνουν τα 10 άτομα (Cramp & Simmons 1983, Hayman et al. 1986, del Hoyo et al. 1996). Πάντως κατά την διάρκεια του φθινοπώρου έχουν παρατηρηθεί μέχρι και 50 άτομα να συναθροίζονται σε συγκεκριμένα σημεία. Οι διάφορες σχηματιζόμενες χαλαρές ομάδες βρίσκονται σε απόσταση 7-200 μέτρων μεταξύ τους (del Hoyo et al. 1996).
Η κίνησή του είναι η τυπική ενός χαραδριού του γένους του, τρέχει δηλαδή πολύ γρήγορα με μικρά βήματα, σταματάει απότομα για να τραφεί και, ενίοτε κουνάει το κεφάλι του (bobbing) ή στέκεται στο ένα πόδι.
Αναπαραγωγή
Οι ποταμοσφυριχτές αποκτούν σεξουαλική ωριμότητα, ήδη από το 1ο έτος της ζωής τους, αλλά συνήθως αναπαράγονται μετά το 2ο. Στις περιοχές όπου αναπαράγονται (βλ. Βιότοπος), φωλιάζουν σε χαλαρή ή ξερή άμμο, ή σε μικρά βραχάκια που περιβάλλονται από άμμο ή λασπώδες έδαφος (Johnsgard 1981, Urban et al. 1986), κάποιες φορές ανάμεσα σε διάσπαρτη βλάστηση (del Hoyo et al. 1996, Grimmett et al. 1998) πάντοτε σε γειτνίαση με το νερό και, συχνά σε μικρές νησίδες ή σε παρακείμενη αγροτική γη (Hayman et al. 1986).
Τα αρσενικά καταφθάνουν στα εδάφη αναπαραγωγής πρώτα, 1-3 εβδομάδες νωρίτερα από τα θηλυκά, ενώ λίγα μόνον άτομα έχουν ήδη σχηματίσει ζευγάρια. Οι εταίροι υπερασπίζονται έντονα τον ζωτικό τους χώρο, μέχρι και σε 30 μέτρα απόσταση από τα γειτονικά ζευγάρια. Είναι συνήθως πολύ θορυβώδεις κατά το φώλιασμα, αλλά μετά την ωοτοκία ησυχάζουν και πάλι. Της σύζευξης, προηγείται χαρακτηριστικό τελετουργικό ερωτοτροπίας, με το θηλυκό να προσεγγίζει τη θέση της φωλιάς και το αρσενικό να στρίβει το σώμα του με την ουρά ανυψωμένη και ανοιγμένη. Κατόπιν, το θηλυκό μπαίνει στη φωλιά περνώντας κάτω από την ουρά του αρσενικού. Μετά τη σύζευξη το ζευγάρι χωρίζεται πρόσκαιρα με μία χαρακτηριστική μικρή αερολίσθηση (gliding).
Η φωλιά είναι μια απλή κοιλότητα στο έδαφος και επιστρώνεται με λιγοστό φυτικό υλικό ή μικρές πέτρες, αλλά μπορεί και τίποτε από αυτά. Κατά τη διάρκεια της ερωτοτροπίας, το αρσενικό δημιουργεί με το σώμα του διάφορα ρηχά «κανάλια», από τα οποία το θηλυκό στη συνέχεια επιλέγει κάποιο ως φωλιά. Παρόλο που η φωλιά είναι σχετικά εκτεθειμένη, είναι δύκολο να εντοπιστεί η θέση της.
Η γέννα αποτελείται από 4, σπανίως 3 και σπανιότατα 5 αβγά, διαστάσεων 29,8×22,1 χιλιοστών και βάρους 6,6 γραμμαρίων. Εναποτίθενται μέρα παρά μέρα και, η επώαση αρχίζει μετά την εναπόθεση του τελευταίου ή του πρότελευταίου αβγού, πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα και, διαρκεί 24-26 ημέρες. thumb|left|300px|Νεοσσός ποταμοσφυριχτή Οι νεοσσοί είναι φωλεόφυγοι, μπορούν δηλαδή να εγκαταλείψουν τη φωλιά αμέσως μόλις στεγνώσει το υποτυπώδες πτέρωμά τους. Δεν φαίνεται, μάλιστα, να δέχονται τροφή κατά το πρώτο 24ωρο, ενώ στον παραμικρό κίνδυνο έχουν την τάση να ακινητοποιούνται στο έδαφος, συμπεριφορά που υιοθετείται και στην ενήλικη ζωή τους. Επιτηρούνται και από τους δύο γονείς, αποκτούν το πρώτο κανονικό πτέρωμα στις 25-27 ημέρες, ανεξαρτητοποιούνται δε στις 21-24 ημέρες, περίπου.
Στην Ελλάδα, ο ποταμοσφυριχτής έρχεται την άνοιξη για να αναπαραχθεί (Απρίλιο με Οκτώβριο), κυρίως στη βόρεια και κεντρική χώρα, αλλά απαντά και ως διαβατικό σε όλη την επικράτεια.
Απειλές
Το είδος απειλείται κυρίως από την υποβάθμιση και την απώλεια των προτιμωμένων ενδιαιτημάτων του (del Hoyo et al. 1996, Barter 2002). Πολλές από τις θέσεις αναπαραγωγής του είδους, έχουν επίσης διαταραχθεί από τις ανθρώπινες δραστηριότητες αναψυχής (del Hoyo et al. 1996). Η αυξημένη ρύθμιση των πλημμυρών και, η ρύπανση από πετρέλαιο και πίσσα στις ακτές της Μεσογείου και του Ιορδάνη ποταμού, έχει ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση των χώρων αναπαραγωγής στις περιοχές αυτές (del Hoyo et al. 1996). Στην Κίνα και τη Νότια Κορέα, οι σημαντικοί σταθμοί ανάπαυλας κατά τη μετανάστευση, γύρω από την ακτή της Κίτρινης Θάλασσας, χάνονται μέσω έργων ανάκτησης της γης από τη θάλασσα ή υποβαθμίζονται ως αποτέλεσμα της μειωμένης ροής των ποταμών (από την υδροληψία), της αυξημένης ρύπανσης, της συγκομιδής της βενθικής πανίδας και της μείωσης της ποσότητας των ιζημάτων που μεταφέρονται στην περιοχή από τούς ποταμούς Κίτρινο και Γιανκτσέ (Barter 2002, 2006). Το είδος, μπορεί επίσης να είναι επιρρεπές σε εξάρσεις της αλλαντίασης των πτηνών (Hubalek et al. 2005), και είναι δυνατόν να εκτεθεί σε κίνδυνο από τη συνεχιζόμενη χρήση DDT στη νότια Ινδία (Tanabe et al. 1998).
Μέτρα διαχείρισης
Στο Νόρφοκ (Norfolk)της Αγγλίας, δοκιμάστηκαν με επιτυχία κλωβοί προστασίας οι οποίοι τοποθετήθηκαν πάνω στις κοιλότητες της φωλιάς, για να αποτρέψουν τη λεηλασία της από τα αρπακτικά. Τα αποτελέσματα έδειξαν αύξηση στο αναπαραγωγικό ποσοστό των πτηνών σε κάθε περίπτωση.
Κατάσταση πληθυσμού
Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί των ποταμοσφυριχτών μειώθηκαν σημαντικά στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα. Υπεύθυνη για αυτό, ήταν κυρίως η αλλαγή του κλίματος, με τα πολλά, πολύ βροχερά καλοκαίρια που μείωσαν τα πιθανά φωλιάσματα, λόγω της αύξησης της στάθμης των υδάτων. Από τη δεκαετία του 1930 και μετά, άρχισαν να επαναυξάνονται οι πληθυσμοί, χάρη κυρίως σε μια σειρά από ξηρά καλοκαίρια.
Οι ευρωπαϊκές χώρες που διαθέτουν πάνω από 5.000 ζευγάρια αναπαραγωγής είναι η Ρωσία (ευρωπαϊκό τμήμα), η Λευκορωσία, η Ουκρανία, η Γαλλία και η Γερμανία, με την τελευταία να έχει τους μεγαλύτερους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην κεντρική Ευρώπη και, όπου μάλιστα, ήταν Πτηνό του Έτους για το 1993. Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων.
Η IUCN κατατάσσει το είδος ως «Ελαχίστης Ανησυχίας» (LC), αλλά στις επί μέρους λίστες πολλών χωρών το είδος φαίνεται να απειλείται.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο o Ποταμοσφυριχτής απαντά και με τις ονομασίες Ποταμοχαραδριός και Σφυριχτής.
Σημειώσεις
i. Άλλες λόγιες ονομασίες είναι Χαραδριός ο μικρός ή Αιγιαλίτης ο μικρός
ii. Συμπεριλαμβάνει και το Charadrius dubius papuanus
Πηγές
Κατηγορία:Χαραδριίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Ωκεανίας
Άγγελος Σημηριώτης
Ο Άγγελος Σημηριώτης (1870-1944) ήταν Έλληνας ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, μεταφραστής και εκπαιδευτικός. Αδελφός του, ο Γιώργος Σημηριώτης (1878-1964).
Βίος
Ο Άγγελος Σημηριώτης γεννήθηκε στο Δικελί της Μικράς Ασίας. Αποφοίτησε από την εμπορική σχολή της Χάλκης και στη συνέχεια φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές του, ενώ πραγματοποίησε και ελεύθερες σπουδές στην Ελβετία και τη Γαλλία. Παράλληλα ταξίδεψε στην Αίγυπτο, τη Μικρά Ασία και την Ευρώπη.
Εργάστηκε ως καθηγητής γαλλικών στην Ευαγγελική Σχολή και στο Κεντρικό Παρθεναγωγείο Σμύρνης. Στη συνέχεια ήρθε στην Αθήνα, όπου εξέδωσε το περιοδικό Άτλας, και λίγο αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε ως αρχισυντάκτης της εφημερίδας Κωνσταντινούπολις και ανταποκριτής του περιοδικού Κόσμος. Την περίοδο 1911 - 1912 διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας Ανατολή της Σμύρνης. Έπειτα έζησε μέχρι το 1919 στη Μυτιλήνη, εργαζόμενος ως καθηγητής γαλλικών στο Γυμνάσιο του νησιού και ως αρχισυντάκτης του περιοδικού Λέσβος. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή έφυγε από τη Σμύρνη για την Αθήνα, όπου εργάστηκε στο Δ΄ Γυμνάσιο. Συνεργάστηκε επίσης με τα περιοδικά Αμάλθεια (Σμύρνη), Παναθήναια, Νέα Εστία, Κύκλος και την εφημερίδα Ελεύθερος Λόγος.
Συγγραφικό έργο
Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1896 με την ποιητική συλλογή Τα θανάσιμα, που εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη.
Παρατηρήσεις
Στην πρώτη του ποιητική συλλογή -Τα θανάσιμα - παρουσιάστηκε ως υποστηρικτής της καθαρεύουσας, επηρεασμένος από τον ρομαντισμό της πρώτης Αθηναϊκής Σχολής. Για αυτόν τον λόγο αποχώρησε από τα μαθήματα του Ψυχάρη στο Παρίσι, διαφωνώντας με τις γλωσσικές ιδέες του τελευταίου. Στην επόμενη ποιητική συλλογή του επηρεάστηκε από το δημοτικισμό, διατηρώντας τους μελαγχολικούς τόνους της πρώτης του ποιητικής συλλογής. Οι κριτικοί της λογοτεχνίας τον κατέταξαν στους συμβολιστές.
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (1985)
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 του 1985 ήταν το 36ο που διοργάνωσε η FIA και περιελάμβανε 17 Γκραν Πρι. Ξεκίνησε στις 7 Απριλίου στη Βραζιλία και ολοκληρώθηκε στις 3 Νοεμβρίου στην Αυστραλία. Πρέπει να σημειωθεί πως το Αυστραλαιανό Γκραν Πρι του 1985 ήταν το 1ο Γκραν Πρι του συγκεκριμένου πρωταθλήματος που έγινε στη χώρα αυτή και μέχρι το 1995 διεξαγόταν στην Αδελαΐδα και ήταν ο τελευταίος αγώνας. Επίσης τη χρονιά αυτή διεξήχθη για τελευταία φορά το Ολλανδικό Γκραν Πρι στην πίστα του Ζάντβορτ, πριν την επιστροφή του το 2021. Επίσης το Βελγικό Γκραν Πρι αρχικά είχε προγραμματιστεί να διεξαχθεί στις 2 Ιουνίου όμως στην πορεία μετατέθηκε για τις 15 Σεπτεμβρίου μόλις μια εβδομάδα μετά το Ιταλικό Γκραν Πρι στην ιστορική πίστα της Μόντσα. Επίσης το 1985 σκοτώθηκαν 2 Γερμανοί οδηγοί. Ο Μάνφρεντ Βίνκελχοκ στις 12 Αυγούστου κι ο Στέφαν Μπέλοφ την 1η Σεπτεμβρίου.
1985 Κατηγορία:Μηχανοκίνητος αθλητισμός το 1985
Νάντια Βαλαβάνη
Η Νάντια-Όλγα Βαλαβάνη (16 Αυγούστου 1954) είναι Ελληνίδα πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1954. Σπούδασε οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ και είναι συγγραφέας και μεταφράστρια. Έχει αποκτήσει δύο παιδιά, από το γάμο της με τον Δήμο Τσακνιά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Συμμετείχε στο ενεργά αντιδικτατορικό κίνημα μέσα από την ΚΝΕ και την Αντι-ΕΦΕΕ. Συνελήφθη από τη Χούντα τον Φεβρουάριο του 1974 και έμεινε στα κρατητήρια για πέντε μήνες, δηλαδή μέχρι την πτώση του καθεστώτος.
Από το 2007, συμμετείχε στον ΣΥΡΙΖΑ ως ανένταχτη. Εξελέγη βουλευτής Β' Αθηνών τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2012 και τον Ιανουάριο του 2015. Διετέλεσε αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών για θέματα εσόδων στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, αξίωμα από το οποίο παραιτήθηκε στις 18 Ιουλίου του 2015.
Τον Αύγουστο του 2015 αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ, λόγω της διαφωνίας της με το τρίτο μνημόνιο. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ήταν υποψήφια με τη Λαϊκή Ενότητα στη Β' Αθηνών.
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2023 έθεσε υποψηφιότητα με το ΜέΡΑ25 στο Ηράκλειο.
Ποδηλασία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Ατομική χρονομέτρηση ανδρών
Η ατομική χρονομέτρηση ανδρών ήταν ένα από τα έξι αγωνίσματα ποδηλασίας στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.
Σύνοψη αγωνίσματος
Ο αγώνας διεξήχθη στις 11 Απριλίου στο ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου και ήταν το τέταρτο χρονολογικά αγώνισμα της ποδηλασίας. Οι οκτώ ποδηλάτες που έλαβαν μέρος, έτρεξαν για ένα γύρο στην πίστα (ή αλλιώς για 333 μέτρα).
Ο Πολ Μασσόν κέρδισε τον τρίτο του αγώνα μέσα στην ίδια ημέρα, με τους Σταμάτη Νικολόπουλο και Άντολφ Σμαλ να μένουν ισόπαλοι στη δεύτερη θέση και να οδηγούνται σε νέο αγώνα μεταξύ τους, όπου ο νικητής θα κατακτούσε τη δεύτερη θέση και ο ηττημένος την τρίτη.
Στο νέο αυτό γύρο, ο Νικολόπουλος βελτίωσε το χρόνο του κερδίζοντας τον αγώνα και συνολικά τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Αντίθετα, ο Σμαλ ήταν πιο αργός από τον πρώτο γύρο και έμεινε στην τρίτη θέση στο σύνολο.
Τελική κατάταξη
thumb|right|150px|Ο [[Άντολφ Σμαλ]]
Πηγές
Ατομική χρονομέτρηση
Σίμων Β΄ του Κάρτλι
Ο Σίμων Β΄, სიმონ II, γνωστός και ως Σβίμον ή Σεμαγυούν Χαν (γενν. γύρω στις αρχές της δεκαετίας του 1610 – απεβ. το 1630), ήταν βασιλιάς που διορίστηκε από τους Πέρσες (στην πραγματικότητα χαν ) τού Kάρτλι (στην κεντρική Γεωργία), από το 1619 έως το 1630/1631.
Βιογραφία
Γιος του Μπαγκράτ Χαν, ο Σίμων ήταν Γεωργιανός, που ασπάστηκε το Ισλάμ. Ανατράφηκε ως μουσουλμάνος στο Ισπαχάν της Περσίας.
Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1619, ο Σίμων, που ήταν ακόμη στην ανηλικιότητά του, τοποθετήθηκε από τον σαχ Αμπάς Α΄ ως χαν τού Κάρτλι. Ένας Γεωργιανός ευγενής, επίσης προσήλυτος, ο Γκιόργκι Σαακάντζε, διορίστηκε ως vekil (αντιβασιλιάς) και βεζίρης του. Σε μεγάλο βαθμό αντιδημοφιλές στους χριστιανούς υπηκόους του, το «χανάτο» τού Σίμωνα Β΄ δεν εκτεινόταν πέρα από την πρωτεύουσα Τιφλίδα και την επαρχία Κάτω Κάρτλι, όπου οι περιφέρειες Σομχίτι και Σαμπαρατιάνo είχαν καταληφθεί από περσικές δυνάμεις.
Τον Μάρτιο του 1625, ο Σαακάντζε τάχθηκε με την αντιπολίτευση στο Kάρτλι και στο γειτονικό Kαχέτι. Οδήγησε τις γεωργιανές δυνάμεις και κατέστρεψαν έναν περσικό στρατό στη μάχη τού Mαρτκόπι. Ο Σίμων και οι Πέρσες του κατέφυγαν από την Τιφλίδα στο φρούριο Aγκγιακάλα στο Κάτω Κάρτλι: οι επαναστάτες έδωσαν το Κάρτλι στον βασιλιά Τεϊμουράζ Α΄ τού Καχέτι. Την 1η Ιουλίου 1625, οι Πέρσες νίκησαν τους Γεωργιανούς στη μάχη τού Μαραμπντά. Ένας Πέρσης στρατηγός, ο Iσά Χαν, επανέφερε τον Σίμωνα στην Τιφλίδα, αλλά σημαντικά τμήματα τού Κάρτλι παρέμειναν υπό τον έλεγχο τού Τεϊμουράζ και τού Σαακάντζε. Ο σαχ Αμπάς Α΄ χρησιμοποίησε τον ανταγωνισμό μεταξύ των ηγετών των ανταρτών, για να τους διχάσει.
Λίγο μετά το 1626, ένας από τους επαναστάτες ευγενείς και ισχυρός άρχοντας των βουνών, ο Ζουράμπ, δούκας τού Αράγκβι, αυτομόλησε στον Σίμωνα Β΄. Ο Ζουράμπ έκανε αργότερα μία μυστική συμμαχία με τους αντάρτες. Το 1630 δολοφόνησε τον κοιμισμένο χαν. Ο Ζουράμπ έστειλε το κομμένο κεφάλι τού Σίμωνα Β΄ στον Τεϊμουράζ, ο οποίος αργότερα ανέκτησε την εξουσία στο Κάρτλι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Τζαχάν Μπανού Μπεγκούμ, εγγονή του Σάχη Αμπάς Α΄ από την κόρη του Φατιμά Σουλτάν Μπεγκούμ. Πιθανότατα είχαν μία κόρη, την πριγκίπισσα Iζ-ι-Σαρίφ Μπεγκούμ, η οποία παντρεύτηκε τον πρίγκιπα των Σαφαβιδών Σαγίντ Αμπντουλάχ αλ-Χασάνι αλ-Mαρασί, γιο του Mιρζά Μουχάμαντ Σαφί. Ο μεγαλύτερος γιος τους με τη σειρά του, ο Sayyid Mirza Muhammad Daud al-Husaini al-Marashi (Ισπαχάν, 25 Ιανουαρίου 1655 - c. 1715), μουταβαλί τού Ιερού Ναού του Ιμάμ Ρεζά στο Mασάντ, νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα Σαχρ Μπανού Μπεγκούμ των Σαφαβιδών, κόρη του βασιλιά Σουλεϊμάν Α΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Ρούνι Μάρα
Πρώτα χρόνια
Η Μάρα γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μπέντφορντ της Νέας Υόρκης από τους Τίμοθι Κρίστοφερ Μάρα και Καθλίν ΜακΝάλτι. Έχει δύο αδέρφια, τους Ντάνιελ και Κόνορ και μία μεγαλύτερη αδερφή και επίσης ηθοποιό Κέιτ Μάρα. Το 2003, η Μάρα τελείωσε το λύκειο και μετά ταξίδεψε στο Εκουαδόρ, στο Περού και στη Βολιβία. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον για ένα χρόνο και μετά πήρε μεταγραφή για το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου σπούδασε ψυχολογία. Αποφοίτησε το 2010.
2005-2009
Η Μάρα έκανε μια πολύ μικρή εμφάνιση στην ταινία Το ξύπνημα των θρύλων 3 (Urban Legends: Bloody Mary) το 2005, στην οποία πρωταγωνιστούσε η αδερφή της. Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο κάνοντας μια γκεστ εμφάνιση στη σειρά Law & Order: Special Victims Unit το 2006. Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς Women's Murder Club και το 2008 στη σειρά The Cleaner. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στην ταινία Dream Boy και το 2009 στο Friends (With Benefits) ενώ έκανε και μια γκεστ εμφάνιση δύο επεισοδίων στη σειρά Στην εντατική (ER).
Στην ταινία Tanner Hall η Μάρα είχε τον πρωταγωνιστικό ρολο. Υποδύθηκε μια έφηβη, η οποία διατηρεί σχέση με έναν παντρεμένο οικογενειακό φίλο. Το Tanner Hall έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2009 και κυκλοφόρησε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών το Σεπτέμβριο του 2011. Επόμενη ταινία της ήταν το Νιάτα σ' έξαψη (Youth in Revolt, 2009) σε σκηνοθεσία Μιγκέλ Αρτέτα και πρωταγωνιστούσε ο Μάικλ Σέρα. Ακολούθησε η ανεξάρτητη ταινία Dare (2009) και η αθλητική κωμωδία The Winning Season (2010). Το 2010 πρωταγωνίστησε στην ταινία τρόμου Εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες, ριμέικ της ομότιτλης ταινίας τρόμου που σκηνοθέτησε ο Γουές Κρέιβεν. Υποδύθηκε τη Νάνσι Χόλμπρουκ, μια έφηβη που θέλει απεγνωσμένα να φύγει από το σπίτι της μόλις τελειώσει το λύκειο. Η Μάρα δήλωσε σε συνέντευξή της ότι η δική της Νάνσι είναι εντελώς διαφορετική από την πρωτότυπη και το πιο μοναχικό κορίτσι στον κόσμο. Έχει υπογράψει να συμμετάσχει και σε μία πιθανή συνέχεια της ταινίας. Η ίδια δήλωσε στο περιοδικό Vogue ότι δεν της άρεσε η εμπειρία που είχε γυρίζοντας τη συγκεκριμένη ταινία και την έκανε να αναρωτηθεί αν θέλει να είναι ηθοποιός. μικρογραφία|Η Μάρα με τους [[Ντάνιελ Κρεγκ και Ντέιβιντ Φίντσερ στην πρεμιέρα του Το κορίτσι με το τατουάζ στο Παρίσι το 2012.]]
2010-σήμερα
Το 2010 εμφανίστηκε στην ταινία The Social Network σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ και στην οποία πρωταγωνιστούν οι Τζέσι Άιζενμπεργκ, Άντριου Γκάρφιλντ και Τζάστιν Τίμπερλεϊκ. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, κέρδισε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην κινηματογραφική μεταφορά της τριλογίας βιβλίων Millennium του Στιγκ Λάρσον. Υποδύθηκε τη Λίζμπεθ Σαλάντερ, μια χάκερ υπολογιστών που βοηθάει τον δημοσιογράφο Μίκαελ Μπλόμκβιστ, που υποδύθηκε ο Ντάνιελ Κρεγκ, σε μια προσπάθειά του να λύσει μια σειρά από φόνους. Η Μάρα κέρδισε το ρόλο μετά από δυόμισι μήνες ακροάσεων και δοκιμαστικών. Άλλες υποψήφιες ήταν οι Νάταλι Πόρτμαν, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Τζένιφερ Λόρενς και Κέιτι Τζάρβις. Τα άλλα δύο βιβλία της σειράς The Girl Who Played with Fire και The Girl Who Kicked the Hornets' Nest θα μεταφερθούν και αυτά με τη σειρά τους στον κινηματογράφο αν η πρώτη ταινία Το κορίτσι με το τατουάζ (The Girl with the Dragon Tattoo) αποδειχθεί εισπρακτικά επιτυχημένη. Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ και για Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείου ρόλου.
To 2013 πρωταγωνίστησε μαζί με τους Τζουντ Λο, Τσάνινγκ Τέιτουμ και Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς στη ταινία Παρενέργειες σε σκηνοθεσία του Στίβεν Σόντερμπεργκ. Την ίδια χρονιά θα εμφανιστεί στην καινούρια ταινία του Τέρενς Μάλικ μαζί με τους Ράιαν Γκόσλινγκ, Κέιτ Μπλάνσετ και Κρίστιαν Μπέιλ.
Το 2014, δούλεψε ως σχεδιάστρια κοστουμιών στην ταινία The One I Love, του πρώην δεσμού της, Τσάρλι ΜακΝτάουελ με το όνομα Μπρί Ντάνιελ.
Το 2015, η Μάρα έπαιξε την Τάιγκερ Λίλι στη σκηνοθετημένη από τον Τζο Ράιτ ταινία Pan, έναν ρόλο για τον οποίο δέχθηκε ευρεία κριτική. Εκείνη και ο Ράιτ αντιμετώπισαν κατηγορίες, ότι έκαναν λευκό έναν χαρακτήρα που στην πραγματικότητα είχε δημιουργηθεί ως Αμερικάνος ιθαγενής. Για να εκφράσουν τα παράπονά τους για αυτή την επιλογή, ακτιβιστές δημιούργησαν στο Twitter το χάσταγκ #NotYourTigerLily με χιλιάδες Αμερικάνους να συμμετέχουν στη διαμαρτυρία.
Στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών του 2015, ήρθε ισόπαλη στο Βραβείο Γυναικείου Ρόλου για το ρόλο της στην ταινία Carol. Επίσης κέρδισε υποψηφιότητα για Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο Συντεχνίας Ηθοποιών για την ερμηνεία της στο ρομαντικό δράμα.
Φιλανθρωπικό Έργο
Η Μάρα ίδρυσε τον φιλανθρωπικό οργανισμό Faces Of Kibera, με σκοπό την παροχή στέγης, τροφής και ιατρικής βοήθειας σε ορφανά στην Κιμπέρα, μια φτωχογειτονιά στο Ναϊρόμπι της Κένυας. Στόχος του οργανισμού ήταν η δημιουργία ενός ορφανοτροφείου στην περιοχή, για αυτό αγοράστηκαν 6 στρέμματα γης. Για να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα χρήματα ο οργανισμός οργάνωσε δημοπρασία με αναμνηστικά των ομάδων  Steelers και Giants, ενώ επίσης οργάνωσε χώρους εκπαίδευσης μέσω του eBay. Επισκέφθηκε την περιοχή ως εθελόντρια το 2006 και ευαισθητοποιήθηκε στο να βοηθήσει τα ορφανά παιδιά, πολλά από τα οποία είχαν χάσει τους γονείς τους από το AIDS και άλλες ασθένειες σχετικές με τον ιό HIV. Ξεκίνησε τη φιλανθρωπική δράση λόγω της αγανάκτησης της απέναντι στην ραγδαία αύξηση των Μη Κερδοσκοπικών Οργανισμών, που δουλεύουν αποκλειστικά ως επιχειρήσεις. Δήλωσε στο περιοδικό Interview το 2009 ότι Οι άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια δεν την παίρνουν πραγματικά, για αυτό ξεκίνησα τον δικό μου φιλανθρωπικό οργανισμό. Η Μάρα δεν δούλευε όταν ξεκίνησε τον οργανισμό, έτσι έπειτα βρήκε μεγάλη πρόκληση στο να ισορροπήσει το φιλανθρωπικό έργο με την κινηματογραφική της καριέρα. Πρέπει να τα κάνω και τα δύο, δεν μπορώ απλά να είμαι ηθοποιός δήλωσε στο  The Journal News. Τον Ιανουάριο του 2011 ένωσε τον Faces Of Kibera με τον οργανισμό Uweza Foundation, ο οποίος ασχολείται με τη δημιουργία κοινωνικών εγχειρημάτων στην Κιμπέρα όπως πρωταθλήματα ποδοσφαίρου και διδασκαλία μετά το σχολείο. Uweza στα Σουαχίλι σημαίνει ευκαιρία, ικανότητα και δύναμη. Η Μάρα δουλεύει ως η πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του οργανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαίρη Ουίλι Άρβιν
Η Μάργκαρετ "Μαίρη" Ουίλι Άρβιν (Margaret (Mary) Willie Arvin), 21  Απριλίου 1879 - 9 Σεπτεμβρίου 1947) ήταν μια νοσοκόμα από το Χέντερσον του Κεντάκι, η οποία υπηρέτησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στη Γαλλία, σε ένα Βρετανικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο, και ήταν μία από τις λίγες γυναίκες που τιμήθηκε από και τις τρεις σημαντικότερες σύμμαχες χώρες, τη Γαλλία, τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Άρβιν ήταν η πιο παρασημοφορεμένη γυναίκα βετεράνος που υπηρέτησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τιμήθηκε με το Μετάλλιο Βρετανικός Βασιλικός Ερυθρός Σταυρός (2ος Αναπληρωτής), την αναφορά του Αμερικανικού Στρατού για την εξαιρετικά άξια και διακεκριμένη υπηρεσία (αργότερα αντικαταστάθηκε από μια Πορφυρή Καρδιά), και το γαλλικό Πολεμικό Σταυρό. Η Άρβιν ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες που κέρδισαν μια Πορφυρή Καρδιά. Το 2006, η Αρβιν τιμήθηκε από την έκθεση Θυμόμαστε Γυναίκες του Κεντάκι και το πορτρέτο της κρέμεται ως έκθεμα στη ροτόντα του Καπιτωλίου της Πολιτείας του Κεντάκι.
Πρόωρη ζωή και εκπαίδευση
Η Μάργκαρετ Ουίλι Άρβιν, γνωστή ως Μαίρη, γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1879 από τους Ουίλιαμ και Μπέτι Άρβιν, στο Χέντερσον του Κεντάκι. Η Άρβιν αποφοίτησε από Νοσηλευτική Σχολή του Νοσοκομείου Όουενσμπορο το 1904. Εργάστηκε ως νοσηλεύτρια στο Μέμφις του Τενεσί.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Τον Ιούνιο του 1917, η Άρβιν προσχώρησε στον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό και τοποθετήθηκε στη Μονάδα Χάρβαρντ, Νοσοκομείο Βάσης #5, νοσοκομειακή μονάδα στελεχωμένη από ιατρούς και νοσηλευτές από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Χάρβαρντ, στη Βοστώνη, Μασαχουσέτη. Η Μονάδα Χάρβαρντ αναπτύχθηκε για να υποστηρίξει το βρετανικό εκστρατευτικό σώμα στη Γαλλία, και η Αρβιν ενώθηκε με τη μονάδα στο Πα-ντε-Καλέ, Γαλλία, τον Ιούλιο του 1917.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1917, το Νοσοκομείο Βάσης #5 δέχθηκε επίθεση κατά τη διάρκεια της νύχτας επιδρομή από γερμανικά βομβαρδιστικά, και οι πρώτες αμερικανικές απώλειες μάχης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν μέλη του Νοσοκομείου Βάσης #5. Η Άρβιν φρόντισε για τους ασθενείς της κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Ένας άλλος νυκτερινός βομβαρδισμός συνέβη στις 30 Ιουνίου 1918, στο Νοσοκομείο Βάσης #5. Για την υπηρεσία της η Άρβιν έλαβε επίσημες επιστολές επαίνου από το στρατηγό Τζον Πέρσινγκ.
Σε επιστολή επαίνου, ο στρατηγός John Pershing έγραψε, «Αγαπητή μου Μις Άρβιν: Παρακαλώ δεχθείτε τα θερμά μου συγχαρητήρια και ειλικρινή εκτίμηση για το εξαίρετο έργο που κάνατε το βράδυ της 30ης Ιουνίου 1918, όταν το νοσοκομείο σας ήταν ο στόχος των γερμανικών αεροπορικών βομβών. Η παρουσία του μυαλού και κουράγιου σας στο να ησυχάσετε τους ασθενείς σας, υπό τις περιστάσεις, αξίζει κάθε έπαινο. Είμαι περήφανος που έχω στις Αμερικανικές Εκστρατευτικές Δυνάμεις μια νοσοκόμα του οποίου της οποίας η αφοσίωση στο καθήκον είναι τόσο υψηλού χαρακτήρα όσο του δικού σας».
Για την εξαιρετική δουλειά της, η Αρβιν έλαβε το γαλλικό Croix de Guerre (Πολεμικό Σταυρό).
Στις 11 του Νοέμβρη του 1918 ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε, και έως το Μάρτιο 1919 η Άρβιν ήταν πίσω στην πατρίδα της στο Χέντερσον, Κεντάκι. Τον Απρίλιο έλαβε αναφορά του Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών για την εξαιρετικά άξια και διακεκριμένη υπηρεσία από τον Στρατηγό Πέρσινγκ. Κατά τη διάρκεια τελετής που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον στις 13 Νοεμβρίου 1919, η Αρβιν έλαβε τον βρετανικό Βασιλικό Ερυθρό Σταυρό (2ος Αναπληρωτής) από τον Πρίγκιπα Εδουάρδο. Η Άρβιν είναι μία από τις λίγες αμερικανίδες γυναίκε που τιμήθηκε από και τις τρεις σημαντικότερες σύμμαχες χώρες, τη Γαλλία, τη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ύστερη ζωή και γάμος
Η Άρβιν μετακόμισε στο Ορλάντο, Φλόριντα, όπου εργάστηκε ως νοσοκόμα σε ένα νοσοκομείο. Στις 28 Μαρτίου 1925, παντρεύτηκε τον Ουίλιαμ Τίλερ, ένα βετεράνο του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου και μεσίτη ακινήτων στο Ορλάντο. Και μετά το θάνατό του, το 1932 ξαναπαντρεύτηκε του Ρόμπερτ Σίσονς, άλλο βετεράνο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Άρβιν πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου 1947 στο Χέντερσον, Κεντάκι. Θάφτηκε στο Κοιμητήριο Φέρνγουντ στο Χέντερσον. Το 2010, μια ιστορική πλάκα που περιγράφει την υπηρεσία της στην πατρίδα της τοποθετήθηκε δίπλα στον τάφο της στο νεκροταφείο Fernwood.
Το 2006, η Αρβιν επελέγη για να τιμηθεί από την έκθεση Θυμόμαστε Γυναίκες του Κεντάκι και το πορτρέτο της κρέμεται ως έκθεμα στη ροτόντα του Καπιτωλίου της Πολιτείας του Κεντάκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αμερικανίδες
Βασίλειος Τσούπρας
Ο Βασίλειος Τσούπρας (12 Δεκεμβρίου 1934), είναι Θεολόγος-Κοινωνιολόγος, συγγραφέας, αγωνιστής για τα δικαιώματα των τυφλών και των αναπήρων, ιδρυτής της Κίνησης "ΕΠΑΛΞΕΙΣ" και ιδρυτικό μέλος του κόμματος της Ελληνικής Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης.
Καταγωγή και παιδικά χρόνια
Ο Βασίλειος Τσούπρας, γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1934 στο χωριό Καπελέτο του Νομού Ηλειας. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Τσούπρας και μητέρα του η Ιωάννα το γένος Ντόκου. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια εργαζόμενος στις γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες της πατρικής οικογένειας αλλά και ως μικροπωλητής, μετακινούμενος σε όλο το Νομό Ηλείας και στην περιφέρεια των Καλαβρύτων. Αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο του χωριού του.
Σπουδές
Μετά από εξετάσεις πέτυχε ταυτόχρονα στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Πάντειο Σχολή Αθηνών. Επέλεξε να φοιτήσει στη Θεολογική απ' όπου αποφοίτησε το 1962, γενόμενος ένας από τους πρώτους τυφλούς πτυχιούχους πανεπιστημίου στην Ελλάδα. Ακολούθως φοίτησε στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και έπειτα στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Μετεκπαιδεύτηκε στην Κοινωνιολογία και την Ψυχολογία στα Πανεπιστήμια της Σορβόννης (Παρίσι, Γαλλία), Βόννης και Μονάχου (Γερμανία).
Έχει δίπλωμα στα Αγγλικά, τα Γαλλικά και τα Γερμανικά και ομιλεί ακόμη αρκετές ξένες γλώσσες.
Το 1964 νυμφεύθηκε τη Γεωργία Καραβία με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά (Νέστορας, Αλέξανδρος, Γεώργιος, Χρήστος και Ιωάννα).
Τα χρόνια της δικτατορίας
Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας 1967-1974 αγωνίστηκε υπέρ της Δημοκρατίας στο παρασκήνιο, ερχόμενος σε αντίθεση με την κρατούσα τότε τάση συνεργασίας της διοίκησης της Εκκλησίας της Ελλάδος με τη Χούντα. Παύθηκε από τη θέση του ως Ιεροκήρυκας και για το λόγο αυτό αναγκάστηκε να καταφύγει στο Παρίσι όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ψυχολογία. Επανήλθε το 1973 και ανέπτυξε δράση υπέρ της δημοκρατίας. Το 1974, μετά την επαναφορά της Δημοκρατίας στη χώρα, διορίστηκε ως ωρομίσθιος καθηγητής στη Νυχτερινή Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών, απ' όπου παύθηκε το 1976, λόγω της συμμετοχής του στον Αγώνα των Τυφλών.
Αγώνας των Τυφλών
Από την εποχή που φοιτούσε στον Οίκο Τυφλών πρωταγωνιστεί στο συνδικαλιστικό κίνημα των Τυφλών. Εκλέγεται για πολλά χρόνια στα διοικητικά συμβούλια στο Εθνικό Συμβούλιο Τυφλών και στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών, σε θέσεις προέδρου ή αντιπροέδρου.
Τον Μάιο 1976 ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Τυφλών σε συνεργασία με την Επιτροπή Αγώνα των τυφλών τροφίμων του Οίκου Τυφλών κατέλαβε το οίκημα της Καλλιθέας, διεκδικώντας την πλήρη κοινωνική και επαγγελματική αποκατάσταση των τυφλών.
Ο Αγώνας των Τυφλών είχε ως άμεσο αποτέλεσμα να περάσει ο Οίκος Τυφλών στον έλεγχο του Δημοσίου, ως ΚΕΑΤ, με θεαματικές βελτιώσεις στο επίπεδο διαβίωσης και εκπαίδευσης των τυφλών μαθητών. Επίσης, ήταν η απαρχή για τις σημαντικές εξελίξεις των επομένων ετών στα θέματα των αναπήρων, όπως η κοινωνική και επαγγελματική αποκατάσταση, η αναγνώριση των δικαιωμάτων τους και η ρύθμιση μακροχρόνιων αιτημάτων των τυφλών και των άλλων αναπήρων (φοίτηση σε Ανώτατες Σχολές χωρίς εξετάσεις, διορισμός στο Δημόσιο, επιδόματα, άδειες μικροπωλητών κλπ.).
Αντιμασσονικός Αγώνας
Το 1981 υπήρξε πρωτεργάτης στον αντιμασσονικό αγώνα, που κορυφώθηκε τον Ιούνιο του ίδιου έτους με συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών και μπροστά στη Μασσονική Στοά στην Αθήνα.
Το ίδιο καλοκαίρι συμμετείχε σε απεργία πείνας στα Προπύλαια, μαζί με τον π. Ηλία Υφαντή, με αιτήματα για την κάθαρση της Εκκλησίας και την κατάργηση της δεσποτοκρατίας στην εκκλησιαστική διοίκηση.
Επάλξεις
Μέσω των Επάλξεων και άλλων φορέων, στους οποίους συμμετέχει, εργάζεται ποικιλότροπα για την προστασία και προαγωγή των ανθρωπιστικών ιδεωδών και της ελληνικής πνευματικής και πολιτιστικής κληρονομιάς. Επίσης επί σειρά ετών είναι παραγωγός ραδιοφωνικών πολιτιστικών και κοινωνικών εκπομπών (ραδιοφωνικές εκπομπές στο ραδιοσταθμό της Εκκλησία της Ελλάδος).
Πολιτική δράση
Το 1977 με άλλους χριστιανοκοινωνιστές ίδρυσε την Ελληνική Χριστιανοκοινωνική Ένωση (Ε.Χ.Ε.), με την οποία κατήλθε στις εκλογές του ίδιου έτους, καταλαμβάνοντας τη δέκατη θέση ανάμεσα στους συνδυασμούς. Ήταν η πρώτη φορά στην Ελλάδα που τυφλός έθετε υποψηφιότητα για βουλευτής. Το 1978 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του Δημήτρη Μπέη ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων, λαμβάνοντας θέση τρίτου επιλαχόντος. Το 1981 συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, θέτοντας υποψηφιότητα στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών, χωρίς να εκλεγεί. Το επόμενο έτος κατήγγειλε την Κυβέρνηση Παπανδρέου ότι δεν τηρούσε το συμφωνημένο "Συμβόλαιο με τον Λαό", φέρνοντας την κομματοκρατία στη χώρα. Το 1985 η Ε.Χ.Ε. κατήλθε πάλι στις εκλογές, λαμβάνοντας πολύ μικρό ποσοστό ψήφων. Από τότε δραστηριοποιείται στον πολιτικό χώρο επιδιώκοντας τη συνεργασία των χριστιανικών και προοδευτικών πολιτικών κινήσεων της χώρας.
Εργογραφία
Έχει συγγράψει λογοτεχνικά, θεολογικά και κοινωνικά βιβλία. Για το ποίημά του Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ έχει αναφερθεί ως ένας από τους μεγάλους σύγχρονους Έλληνες ποιητές. http://papanikolaou.info/blog1/tag/%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%B1%CF%82/. Βασίλειος Τσούπρας, Η κραυγή της μάνας
Ω παιδιά μου προδομένα, ω βλαστάρια Ελληνικά,
ω αθάνατων ηρώων και μαρτύρων σεις γενιά,
δεν ακούτε που σας κράζω, σας φωνάζω γοερά,
και σας δείχνω τις πληγές μου, τα δεσμά μου τα σκληρά;
Για κοιτάξτε ανάμεσά τους πόσοι άχρηστοι ταγοί!
Για κοιτάχτε και πιο πέρα πόσοι υφαίνουν τον ιστό
και σχεδιάζουν ν’αφανίσουν κάθε τι το ελληνικό.
Δεν ακούτε του Αττίλα τη βαριά πατημασιά
που την Κύπρο μας ματώνει και τόσα άλλα μου παιδιά;
Που ‘ν’ ο Πόντος και η Προύσα, που ‘ν’ η Σμύρνη, τ’ Αϊβαλί,
Που ‘ν’ η Τένεδος κι η Ίμβρος και η Πόλη η τρανή;
Όλα τα ‘χουνε ρημάξει των βαρβάρων οι ορδές,
δεν χορταίνουν, όλο ουρλιάζουν με βρισιές και απειλές.
Μα και τ’ άγριου του Κρούμου τα τσακάλια τα σκληρά
κλέβουν όνομα κι αστέρι Μακεδόνων τα ιερά.
Στο Βιτώλιο, στην Αχρίδα, Πρίλαπο και Γευγελή
και στου Κρούσοβου τα μέρη, στου Μελένικου τη γη,
Εκεί Παίονες γενναίους, Πελαγόνες όσους βρουν
Μα και πέρα από της Πίνδου τα πανύψηλα βουνά
μέχρι πάνω στην Αυλώνα πόσα αλύτρωτα χωριά!
Δεν ακούτε τις κραυγές τους, την πικρή τους οιμωγή;
Δεν είν’ κύματα κι αγέρας ή του Αώου οι παφλασμοί,
βογκητά φυλακισμένων, κλάματα των γυναικών.
Των Τουρκαλβανών τ’ ασκέρια κόρες βιάζουν και παιδιά,
καίνε, αρπάζουν και ληστεύουν χριστιανών τα σπιτικά.
Τα παιδιά μου τα σκοτώνουν με φαρμάκια δυνατά,
τα κορίτσια τα πουλάνε σε παζάρια πονηρά
κι οι πολύχρωμοι αρχηγοί μας και τα ξένα αφεντικά
βρίσκουν τρόπους και τερτίπια να σας ρίχνουν πιο βαθιά.
Μαύρα σύννεφα σκεπάσαν το γαλάζιο ουρανό,
έξω μπόρες, μέσα φρίκη, ποιος θα φέρει λυτρωμό;
Ω παιδιά μου προδομένα, φοβισμένα και δειλά
πού ‘ν’ η πρώτη φρονιμάδα, των παλιών η ανδρειά;
Μπρος, ξυπνήστε, σηκωθείτε, σύρτε πρώτοι το χορό
και συνάξτε και τον άλλο τον αδιάφορο λαό.
Ενωμένοι αγωνιστείτε, σπάστε τόξα και ιστούς,
διώξτ’ αφέντες, κλέφτες, ψεύτες κι όλους γύρω τους εχθρούς.
Προχωρήστε και λυτρώστε κάθε σκλάβο αδελφό,
Και διαλέχτ’ ανάμεσά σας τους πιο τίμιους και καλούς
να διευθύνουν τα κοινά σας σαν τους χρόνους τους παλιούς.
Μη σκιαχτείτ’ οχτρών πληθώρα και τα όπλα τα τρανά,
σπέρνουν βέβαια τον τρόμο, μα δεν έχουνε καρδιά.
Ο Σταυρός θα σας φυλάει κι η ευχή της Παναγιάς
σαν θα μάχεστε με πίστη για τα δίκια της γενιάς.
Την Ελληνορθόδοξή μας πολιτεία και ζωή
όταν ζείτε, να σας βλάψει πια κανένας δεν μπορεί.
Μπρός λοιπόν, τί καρτερείτε, γιατί χάνετε καιρό;
Αν αμέσως κινηθείτε θε να βρείτε λυτρωμο.
Μην ντροπιάστε τη γενιά σας, λυπηθείτε τα παιδιά,
μην τ’ αφήστε να χαθούνε στο σκοτάδι, στη σκλαβιά.
Ω παιδιά μου προδομένα, θα προδώσετε κι εσείς
Αν ετούτο μελετάτε, θυμηθείτε το καλά
πως τη μάνα όσοι προδίνουν πάντα χάνονται φρικτά
Βιβλιογραφία - Βιβλία (ενδεικτικά)
Διαλέξεις – ομιλίες