cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τόμας Κράνμερ
Δίκες, ανακλήσεις, θάνατος (1553–1556)
thumb|250px|right|[[Υαλογραφία|Βιτρώ από τον Ναό του Κολεγίου Κράιστ Τσερτς, που απεικονίζει τους Μάρτυρες της Οξφόρδης: Κράνμερ, Ρίντλεϋ και Λάτιμερ..]] Ο Εδουάρδος ΣΤ΄ αρρώστησε σοβαρά από φυματίωση και οι σύμβουλοι ενημερώθηκαν ότι ο Βασιλιάς δεν είχε πολύ χρόνο ζωής. Τον Μάιο του 1553, το Συμβούλιο έστειλε πολλές επιστολές σε Ευρωπαίους μεταρρυθμιστές διαβεβαιώνοντάς τους ότι η υγεία του Εδουάρδου βελτιώνεται. Μεταξύ των επιστολών ήταν και αυτή προς τον Μελάγχθονα, που τον καλούσε να μεταβεί στην Αγγλία για να πάρει την έδρα του καθηγητή της Θεολογίας στο Κέμπριτζ, που παρέμενε κενή από τον Φεβρουάριο του 1551, μετά τον θάνατο του Μάρτιν Μπούτσερ. Τόσο ο Ερρίκος Η΄ όσο και ο Κράνμερ είχαν παλαιότερα αποτύχει να πείσουν τον Μελάγχθονα να πάει στην Αγγλία. Αυτή τη φορά, όμως, η προσπάθεια του Συμβουλίου ήταν σοβαρή, αποστέλλοντάς του χρηματική προκαταβολή για να καλύψει τα οδοιπορικά του έξοδα. Ο Κράνμερ του απηύθυνε προσωπική επιστολή προτρέποντάς τον να αποδεχτεί την πρόταση. Παρ' όλες τις εκκλήσεις, ο Μελάγχθων δεν πραγματοποίησε ποτέ το ταξίδι στην Αγγλία. Ενώ αυτή η προσπάθεια ενίσχυσης της μεταρρύθμισης λάμβανε χώρα, το Συμβούλιο προσπαθούσε να πείσει αρκετούς δικαστές να τοποθετήσουν στον θρόνο την εξαδέλφη του Εδουάρδου ΣΤ΄, λαίδη Τζέην Γκρέυ, η οποία ήταν Προτεστάντις, αντί της Μαρίας, κόρης του Ερρίκου Η΄ και της Αικατερίνης της Αραγωνίας, η οποία ήταν Καθολική. Στις 17 Ιουνίου 1553 ο Βασιλιάς έκανε τη διαθήκη του ορίζοντας ότι θα τον διαδεχόταν η λαίδη Τζέην, ερχόμενος σε αντίθεση με την Τρίτη Πράξη Διαδοχής του Ερρίκου Η΄. Ο Κράνμερ επεχείρησε να μιλήσει προσωπικά με τον Εδουάρδο, αλλά το αίτημά του απορρίφθηκε και η ακρόασή με τον Εδουάρδο διεξήχθη παρουσία των συμβούλων. Ο Εδουάρδος του είπε ότι υποστήριζε αυτά που έγραψε στη διαθήκη του. Ο Κράνμερ πρέπει να πήρε την απόφαση να υποστηρίξει τη λαίδη Τζέην πριν τις 19 Ιουνίου 1553, όταν εστάλησαν οι βασιλικές εντολές για τη σύγκληση της Συνόδου που θα αναγνώριζε τη νέα διαδοχή. Στις 6 Ιουλίου 1553 ο Εδουάρδος ΣΤ΄ πέθανε.
Στα μέσα Ιουλίου, υπήρχαν σοβαρές τοπικές εξεγέρσεις υπέρ της Μαρίας και η υποστήριξη του Συμβουλίου προς την Τζέην εξασθένισε. Όταν η Μαρία ανακηρύχθηκε βασίλισσα, οι Ντάντλεϋ, Ρίντλεϋ, Τσεκ, καθώς και ο πατέρας (Χένρυ Γκρέυ, Δούκας του Σάφφοκ) και ο σύζυγος της Τζέην Γκρέυ (Γκίλντφορντ Ντάντλεϋ) φυλακίστηκαν. Ωστόσο, καμία ενέργεια δεν έγινε εναντίον του αρχιεπισκόπου. Στις 8 Αυγούστου, ο τελευταίος ηγείτο της εξόδιας ακολουθίας του Εδουάρδου ΣΤ΄, σύμφωνα με το τυπικό του Βιβλίου της Κοινής Προσευχής. Στη διάρκεια αυτών των μηνών, ο Κράνμερ συμβούλεψε άλλους, συμπεριλαμβανομένου του Πιέτρο Μάρτιρε, να εγκαταλείψουν την Αγγλία, αλλά ο ίδιος αποφάσισε να παραμείνει. Μεταρρυθμιστές επίσκοποι απομακρύνθηκαν από τα αξιώματά τους και συντηρητικοί κληρικοί, όπως ο Έντμουντ Μπόννερ, επανήλθαν στις παλιές τους θέσεις. Ο Κράνμερ δεν εγκατέλειψε χωρίς μάχη. Όταν εξαπλώθηκαν φήμες ότι επέτρεψε την Καθολική Λειτουργία στον καθεδρικό ναό του Κάντερμπερυ, δήλωσε ότι κάτι τέτοιο είναι ψευδές και είπε: ... όλο τα δόγματα και η θρησκεία του εν λόγω κυρίαρχου άρχοντα βασιλιά μας, Εδουάρδου ΣΤ΄, είναι πιο καθαρά και σύμφωνα με τον λόγο του Θεού, από κάθε άλλο δόγμα που έχει διατυπωθεί στην Αγγλία τα τελευταία χίλια χρόνια. Δεν αποτελεί έκπληξη που η κυβέρνηση θεώρησε τη δήλωση του Κράνμερ ισοδύναμη εξέγερσης. Υποχρεώθηκε να παραστεί προ του Συμβουλίου στην Αστερόεσσα Αίθουσα (Star Chamber) στις 14 Σεπτεμβρίου 1553. Την ημέρα εκείνη είπε το τελευταίο αντίο στον Μάρτιρε. Ο Κράνμερ οδηγήθηκε κατ' ευθείαν στον Πύργο του Λονδίνου, για να συναντήσει εκεί τους Χιού Λάτιμερ και Νίκολας Ρίντλεϋ.
thumb|300px|left|Το μαρτύριο του Κράνμερ. Εικονογράφηση από το βιβλίο του Τζον Φοξ, Πράξεις και Μνημεία, του 1563. Στις 13 Νοεμβρίου 1553 ο Κράνμερ και τέσσερις άλλοι παραπέμφθηκαν σε δίκη κατηγορούμενοι για προδοσία. Κρίθηκαν ένοχοι και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Στη διάρκεια του Φεβρουαρίου 1554 η Τζέην Γκρέυ και άλλοι στασιαστές θανατώθηκαν. Ήταν πλέον ώρα να λογαριαστεί η επικρατήσασα παράταξη με τους θρησκευτικούς ηγέτες της μεταρρύθμισης. Έτσι, στις 8 Μαρτίου 1554 το Ιδιαίτερο Συμβούλιο διέταξε όπως οι Κράνμερ, Ρίντλεϋ, και Λάτιμερ μεταφερθούν στις φυλακές Μποκάρντο της Οξφόρδης, αναμένοντας μία δεύτερη δίκη κατηγορούμενοι για αίρεση. Στη διάρκεια της περιόδου αυτής ο Κράνμερ κατόρθωσε να στείλει λαθραία μία επιστολή στον Μάρτιρε, ο οποίος είχε φύγει στο Στρασβούργο. Η επιστολή είναι το τελευταίο σωθέν κείμενο, που γράφτηκε από τα χέρια του. Σε αυτήν ανέφερε ότι η απελπιστική κατάσταση της Εκκλησίας ήταν απόδειξη ότι αυτή τελικά θα απελευθερωνόταν και έγραψε: Προσεύχομαι, ο Θεός να δώσει ώστε να αντέξουμε μέχρι το τέλος! Ο Κράνμερ παρέμεινε απομονωμένος στις φυλακές Μποκάρντο για δεκαεπτά μήνες μέχρι να ξεκινήσει η δίκη, στις 12 Σεπτεμβρίου 1555. Παρά το γεγονός ότι η δίκη έγινε στην Αγγλία, ήταν υπό την παπική δικαιοδοσία και η τελική ετυμηγορία θα ερχόταν από τη Ρώμη. Κατά την ανάκριση, ο Κράνμερ ομολόγησε κάθε γεγονός που του αποδιδόταν, αλλά αρνήθηκε ότι αυτά συνιστούσαν προδοσία, ανυπακοή ή αίρεση. Η δίκη των Λάτιμερ και Ρίντλεϋ ξεκίνησε αμέσως μετά από αυτή του Κράνμερ, οι ετυμηγορίες, όμως, τους απαγγέλθηκαν σχεδόν αμέσως και ρίχθηκαν στην πυρά στις 16 Οκτωβρίου 1555. Ο Κράνμερ μεταφέρθηκε σε ένα πύργο από όπου μπορούσε να παρακολουθήσει τη διαδικασία. Στις 4 Δεκεμβρίου, η Ρώμη αποφάσισε να καθαιρέσει τον Κράνμερ από την αρχιεπισκοπική του θέση και έδωσε την άδεια στις κοσμικές αρχές να εκτελέσουν την ποινή τους.
thumb|250px|right| Το μνημείο μαρτυρίου του Κράνμερ στη λεωφόρο Σαιντ Τζάιλς της Οξφόρδης. thumb|250px|right| Η επιγραφή του μνημείου μαρτυρίου του Κράνμερ, στη λεωφόρο Σαιντ Τζάιλς της Οξφόρδης. Στις τελευταίες μέρες της ζωής του Κράνμερ οι συνθήκες άλλαξαν και τον οδήγησαν σε πολλές δημόσιες ανακλήσεις. Στις 11 Δεκεμβρίου, ο Κράνμερ βγήκε από τις φυλακές του Μποκάρντο και οδηγήθηκε στην οικία του διευθυντή του Κολλεγίου Christ Church (= Εκκλησίας του Χριστού) του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Το νέο αυτό περιβάλλον ήταν πολύ διαφορετικό από εκείνο των προηγούμενων δύο χρόνων στη φυλακή. Βρισκόταν σε μία ακαδημαϊκή κοινότητα και αντιμετωπιζόταν ως φιλοξενούμενος. Εκεί τον προσέγγισε ένας Δομινικανός καλόγερος, ο Χουάν δε Βιγιαγαρθία, με τον οποίο συζήτησε τα θέματα της παπικής υπεροχής και του Καθαρτηρίου. Στις τέσσερις πρώτες ανακλήσεις του, που έγιναν από τα τέλη Ιανουαρίου έως τα μέσα Φεβρουαρίου, ο Κράνμερ υποτάχθηκε στην εξουσία του βασιλιά Φιλίππου και της βασίλισσας Μαρίας και αναγνώρισε τον πάπα ως την κεφαλή της εκκλησίας. Στις 14 Φεβρουαρίου 1556, αποσχηματίστηκε και τον έκλεισαν πάλι στις φυλακές του Μποκάρντο. Είχε παραδεχθεί πολύ λίγα και ο Έντμουντ Μπόννερ δεν ήταν ικανοποιημένος με αυτές τις ομολογίες. Στις 24 Φεβρουαρίου εκδόθηκε μία διαταγή προς τον δήμαρχο της Οξφόρδης με την οποία ορίστηκε η ημερομηνία θανάτωσης του Κράνμερ στις 7 Μαρτίου. Δύο μέρες μετά από την έκδοση της διαταγής, έγινε μία πέμπτη δήλωση από τον Κράνμερ, η οποία θα μπορούσε να ονομαστεί η πρώτη πραγματική ανάκληση. Ο Κράνμερ αποκήρυξε όλη τη θεολογία του Λούθηρου και του Ζβίγγλιου, αποδέχτηκε πλήρως την Καθολική θεολογία, συμπεριλαμβανομένης της παπικής υπεροχής και μετουσίωσης, και δήλωσε ότι δεν υπάρχει σωτηρία έξω από την Καθολική Εκκλησία. Διακήρυξε τη χαρά του για την επιστροφή στην Καθολική πίστη, ζήτησε και έλαβε ιερή συγχώρεση, και συμμετείχε στην Καθολική λειτουργία. Η καύση του αναβλήθηκε και υπό τη συνήθη πρακτική του Κανονικού Δικαίου, θα έπρεπε να είχε απαλλαγεί. Η Μαρία, όμως, αποφάσισε ότι καμία άλλη ματαίωση της τιμωρίας του δεν ήταν πλέον δυνατή. Η τελευταία ανάκληση του Κράνμερ εκδόθηκε στις 18 Μαρτίου. Ήταν σημάδι ενός καταρρακωμένου ανθρώπου, μία σαρωτική ομολογία αμαρτίας. Παρά το γεγονός ότι το Κανονικό Δίκαιο ορίζει ότι οι ποινές των μετανοούντων αιρετικών αναστέλλονται, η Μαρία είχε αποφασίσει να καταστήσει τον Κράνμερ παράδειγμα, δεχόμενη ότι: το αμάρτημα και το πείσμα του ήταν τόσο μεγάλο ενάντια στον Θεό και τη Χάρη σας, που η επιείκεια και το έλεος σας δεν μπορούν να έχουν θέση σ’ αυτόν, και πίεσε άμεσα για τη θανάτωσή του.
Ο Κράνμερ ενημερώθηκε ότι θα μπορούσε να κάνει μια τελευταία ανάκληση. Αυτή τη φορά, όμως, δημόσια στη διάρκεια μιας λειτουργίας στην Εκκλησία της Παρθένου Μαρίας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Έγραψε και παρέδωσε εκ των προτέρων την ομιλία του, η οποία δημοσιεύτηκε μετά τον θάνατό του. Στον άμβωνα, την ημέρα της θανάτωσής του, άρχισε με μία προσευχή και μία προτροπή υπακοής στον Βασιλιά και τη Βασίλισσα, αλλά έκλεισε το κήρυγμά του τελείως απροσδόκητα, παρεκκλίνοντας από το κείμενο που είχε ετοιμάσει. Αποκήρυξε όλες τις ανακλήσεις που είχε γράψει ή υπογράψει με το ίδιο του το χέρι ύστερα από την καθαίρεσή του. Ως εκ τούτου, δήλωσε, ότι το χέρι του θα πρέπει να τιμωρηθεί με το να καεί πρώτο. Στη συνέχεια είπε: και όσο για τον πάπα, τον αρνούμαι, ως εχθρό του Χριστού, και Αντίχριστο με όλα τα ψεύτικα δόγματα του. Σύρθηκε βίαια από τον άμβωνα και μεταφέρθηκε στον ίδιο χώρο όπου οι Λάτιμερ και Ρίντλεϋ είχαν καεί ζωντανοί, πριν έξι μήνες. Καθώς οι φλόγες τον τύλιγαν, κράτησε την υπόσχεση του τοποθετώντας το δεξί του χέρι στην καρδιά της φωτιάς λέγοντας: αυτό το ανάξιο χέρι. Οι τελευταίες του λέξεις ήταν: Κύριε Ιησού, παράλαβε το πνεύμα μου ... Βλέπω τους ουρανούς ν' ανοίγουν και τον Ιησού να στέκεται στα δεξιά του Θεού.
Απόηχος και κληρονομιά
Η κυβέρνηση της Μαρίας Α΄ εξέδωσε ένα φυλλάδιο με όλες τις έξι ανακλήσεις του Κράνμερ, καθώς και με το κείμενο της ομιλίας που αυτός είχε ετοιμάσει να κάνει στην Εκκλησία του Πανεπιστημίου. Η επακόλουθη απόρριψη των ανακλήσεών του δεν αναφέρθηκε. Ωστόσο, έγινε σύντομα γνωστό αυτό που πραγματικά συνέβη, υπονομεύοντας την αποτελεσματικότητα της προπαγάνδας της Μαρίας. Παράλληλα, η Προτεσταντική πλευρά είχε δυσκολία να κάνει χρήση του γεγονότος, δεδομένων των ανακλήσεων του Κράνμερ. Η προπαγάνδα της Προτεσταντικής διασποράς επικεντρώθηκε στη δημοσίευση διαφόρων δειγμάτων των κειμένων του. Τελικά, ο Τζον Φοξ έβαλε την ιστορία του Κράνμερ σε αποτελεσματική χρήση το 1559, τοποθετώντας την σε περίοπτη θέση του βιβλίου του Πράξεις και Μνημεία (Acts and Monuments), που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1563.
Η οικογένεια του Κράνμερ είχε ήδη εξοριστεί στην ηπειρωτική Ευρώπη από το 1539. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς επέστρεψαν στην Αγγλία. Ο Κράνμερ, όμως, δημόσια αναγνώρισε την ύπαρξή τους λίγο μετά την ανάρρηση του Εδουάρδου ΣΤ΄, το 1547. Δεν γνωρίζουμε πολλά σχετικά με τα πρώτα χρόνια των παιδιών του. Η κόρη του Μάργκαρετ πιθανώς γεννήθηκε στα 1530 και ο υιός του, Τόμας, γεννήθηκε αργότερα, πιθανώς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Εδουάρδου. Κατά τον χρόνο της ανάρρησης της Μαρίας στον αγγλικό θρόνο, η σύζυγος του Κράνμερ, Μαργκαρέτε, απέδρασε στη Γερμανία, ενώ ο γιος του δόθηκε στον αδερφό του, Έντμουντ Κράνμερ, ο οποίος τον πήγε στην ηπειρωτική Ευρώπη. Η Μαργκαρέτε Κράνμερ τελικά παντρεύτηκε τον αγαπημένο εκδότη του Κράνμερ, Έντουαρντ Ουίττσερτς. Το ζεύγος επέστρεψε στην Αγγλία μετά τη βασιλεία της Μαρίας Α΄ και εγκαταστάθηκε στο Σάρρεϋ. Ο Ουίττσερτς επίσης κανόνισε για τον γάμο της Μάργκαρετ με τον Τόμας Νόρτον. Ο Ουίττσερτς πέθανε το 1562 και η Μαργκαρέτε παντρεύτηκε για τρίτη φορά τον Μπαρθόλομιου Σκοτ. Εκείνη πέθανε στη δεκαετία του 1570. Τα δύο παιδιά του Κράνμερ πέθαναν άτεκνα και ο οίκος του εξέλιπε.
Όταν η Ελισάβετ Α΄ ανέβηκε στον θρόνο, αποκατέστησε την ανεξαρτησία της Εκκλησίας της Αγγλίας από τη Ρώμη με την υπογραφή του Ελισαβετιανού Θρησκευτικού Διακανονισμού. Η εκκλησία την οποία επανίδρυσε αντιπροσώπευε, στην ουσία, μια δεδομένη στιγμή της Εδουαρδιανής Εκκλησίας του Σεπτεμβρίου του 1552. Ως εκ τούτου, το Ελισαβετιανό Βιβλίο της Προσευχής ήταν κατά βάση η έκδοση του Βιβλίου της Κοινής Προσευχής του Κράνμερ, του 1552, χωρίς τη Μαύρη επεξήγηση (Black Rubric). Στη Σύνοδο του 1563 τα Σαράντα δύο Άρθρα, που ποτέ δεν είχαν υιοθετηθεί από την Εκκλησία της Αγγλίας, τροποποιήθηκαν στο περιεχόμενο της ευχαριστιακού δόγματος και σχημάτισαν τα Τριάντα εννέα Άρθρα. Οι περισσότεροι από τους εξόριστους επέστρεψαν στην Αγγλία και συνέχισαν τη σταδιοδρομία τους στην Εκκλησία. Για ορισμένους, όπως ο Έντμουντ Γκρίνταλ, ο οποίος ήταν αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπερυ στη διάρκεια της βασιλείας της Ελισάβετ Α΄, ο Κράνμερ υπήρξε ένα λαμπρό παράδειγμα του οποίου το έργο θα έπρεπε να υποστηριχθεί, διατηρηθεί και να επεκταθεί.
Η μεγαλύτερη μέριμνα του Κράνμερ ήταν η διατήρηση της βασιλικής υπεροχής και η εξάπλωση της μεταρρυθμιστικής θεολογίας και πρακτικής. Οι μελετητές σημειώνουν ότι είναι αξιομνημόνευτος για τη συνεισφορά του στον τομέα της γλώσσας και της πολιτιστικής ταυτότητας. Ο πεζός λόγος του Κράνμερ συνετέλεσε τα μέγιστα στην εξέλιξη της αγγλικής γλώσσας, και το Βιβλίο της Κοινής Προσευχής είναι μία τεράστια συνεισφορά στην αγγλική λογοτεχνία, που επηρέασε πολλές ψυχές του αγγλόφωνου κόσμου και καθοδήγησε την αγγλικανική λατρεία για τετρακόσια χρόνια.
Οι Καθολικοί βιογράφοι ορισμένες φορές απεικονίζουν τον Κράνμερ ως έναν αδίστακτο καιροσκόπο, έναν Νικοδημίτη, καθώς και ως όργανο της βασιλικής τυραννίας. Από τη δική τους πλευρά, οι Προτεστάντες αγιογραφικοί βιογράφοι συχνά παραβλέπουν τις περιπτώσεις που ο Κράνμερ πρόδωσε τις δικές του αρχές. Ωστόσο και οι δύο πλευρές συμφωνούν στο να θεωρούν τον Κράνμερ ως ένα αφοσιωμένο λόγιο, η ζωή του οποίου προέβαλε τις δυνατότητες και αδυναμίες ενός πολύ ανθρώπινου και συχνά παρεξηγημένου μεταρρυθμιστή. Η Αγγλικανική Κοινότητα τον τιμά ως ένα Μάρτυρα της Μεταρρύθμισης, στις 21 Μαρτίου, ανήμερα του θανάτου του.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι του Κάντερμπερι Κατηγορία:Αντικαθολικισμός Κατηγορία:Μάρτυρες Κατηγορία:Άγγλοι κληρικοί Κατηγορία:Αγγλικανισμός Κατηγορία:Επίσκοποι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 16ου αιώνα
Κορυδαλλός Ιπποθοωντίδας
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του, από το ομώνυμο όρος Κορυδαλλός, το οποίο αποτελεί τμήμα του όρους Αιγάλεω.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Παλαιότεροι μελετητές, του 19ου αιώνα, όπως ο Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής τον τοποθετούν στην περιοχή του Σκαραμαγκά, Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής, "Τα Ελληνικά, ήτοι περιγραφή γεωγραφική, ιστορική, αρχαιολογική και στατιστική της αρχαίας και νέας Ελλάδος. Συνταχθείσα υπό Ιακώβου Ρ. Ραγκαβή, εις τρεις τόμους. Ων ο Α' διαλαμβάνει την Στερεάν, Ανατολικήν και Δυτικήν Ελλάδα, ο Β' την Πελοπόννησον και ο Γ' τας νήσους τας τε ελευθέρας και μη, και τον πίνακα, και εκδοθείσα υπό Κωνσταντίνου Αντωνιάδου."... τόμοι 1-3, Εκ του τυπογραφείου Κ. Αντωνιάδου. Εν Αθήναις 1853-1854, Ta Hellenkika: etoi perigraphe, geographike, historike, archaiologike, kai statistike tes archaias kai neas Hellados, Iakobos R. Rankabes, Ek tou typ. K. Antoniadou, 1853, Τόμος 1, σελ. 162-163: [...] "Κορυδαλός, μέρος του Αιγαλέου όρους το προς το βορ-ανατολικόν υπερκείμενον της ακτής του Ελευσίνιου κόλπου• επί του όρους τούτου ην ποτέ δήμος Κορυδαλός, και οι δημόται Κορυδαλείς, φυλής Ιπποθοωντίδος• κατά το νότιον του όρους επί του πορθμού της Σαλαμίνος ην ο λιμήν των Φώρων (2 = Στραβ. β. 9. σ. 395. Ιδ. και Ληκ. Δημ. Αττ.). - Σκαραμαγκάς. Κατά τους πρόποδας του μέρους του Αιγαλέου όρους του κειμένου προς το νότιον της Ιεράς Οδού ή του στενού του Δαφνίου σώζονται αξιόλογα λείψανα δήμου παρά την είσοδον ετέρου στενού άγοντος δια του ειρημένου όρους εις το μετόχιον το λεγόμενον του Σκαραμαγκά, και συνιστάμενον εις τρεις ή τέσσαρας καλύβας επί χερσονήσου κειμένης κατά το ανατολικόν του κόλπου της Ελευσίνος. Τα λείψανα ταύτα εισίν, ως φαίνεται, τα του δήμου των Κορυδαλέων. Ολίγον απώτερον επί του στενού εισί προσέτι λείψανα Ελληνικού όχυρώματος ανήκοντος βεβαίως εις τον ειρημένον δήμον και χρησιμεύοντος εις παραφύλαξιν πάσης από Ελευσίνος εις Αθήνας ενδεχομένης προσβάσεως (1 = Ληκ. αυτ.).". [...] κοντά στο Χαϊδάρι, που ανήκει διοικητικά στον Δήμου Χαϊδαρίου προς τα νότια της αρχαίας Ιεράς Οδού ή του στενού του Δαφνίου, ενώ άλλοι συγγραφείς υποστηρίζουν, λανθασμένα, ότι ο δήμος διαμορφώθηκε στα σύνορα μεταξύ της Βοιωτίας και της Αττικής,  ενώ είναι βέβαιο ότι ήταν κατά μήκος της Ιεράς Οδού, στο δυτικό άκρο της διόδου μεταξύ του Θριασίου Πεδίου και της Ελευσίνας. Από την περιοχή δεν έχουν βρεθεί πολλά αρχαιολογικά ευρήματα, με εξαίρεση ευρήματα σε έναν πύργο, ο οποίος κατά πάσα πιθανότητα δεν κατασκευάστηκε για κύριους αμυντικούς σκοπούς, αλλά πιθανώς ως πυργόσπιτο το οποίο ανήκε σε αγροικία.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Ιπποθοωντίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) συμμετείχε επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) ο δήμος εντάχθηκε στην Ατταλίδα φυλή (άγνωστος ο αριθμός των βουλευτών), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) (επίσης με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων).
Οι κάτοικοι του Κορυδαλλού
Ο Κορυδαλλός ήταν ο οικότοπος είδους πέρδικας, γνωστής σήμερα με την επιστημονική ονομασία Alectoris chukar.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Αψίδα του Γαλερίου
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μνημεία της Θεσσαλονίκης είναι η Θριαμβική Αψίδα του Γαλερίου, γνωστή και ως Καμάρα, που βρίσκεται στην πάνω πλευρά της οδού Εγνατίας και σε μικρή απόσταση από την Ροτόντα. Αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης των κατοίκων και επισκεπτών της πόλης.
Η Καμάρα είναι κτίσμα της εποχής της Ρωμαϊκής «Τετραρχίας» (αρχές 4ου μ.Χ. αιώνα) και αποτελεί το ένα σκέλος (δυτικό) μίας στεγασμένης στοάς, που σχηματιζόταν από αψίδες και τόξα. Κατασκευάστηκε για να τιμηθεί ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Γαλέριος, όταν αυτός επέστρεψε νικητής στην πόλη (περί το 306 μ.Χ.) μετά από πολέμους του κατά των Περσών. Η θριαμβική αυτή αψίδα ήταν τοποθετημένη κάθετα στην αρχαία Εγνατία, που διέσχιζε την πόλη (δυτικά προς ανατολικά) και αποτελούσε μέρος του λεγόμενου Γαλεριανού συγκροτήματος (Ρωμαϊκά Ανάκτορα), που αναπτύσσονταν κύρια νοτιοδυτικότερα, στις σημερινές πλατείες Ναυαρίνου και Ιπποδρομίου.
Αρχιτεκτονική
Η αψίδα του Γαλερίου αποτελεί στοιχείο του Γαλεριανού Συγκροτήματος, στο Ν.Α τμήμα του ιστορικού κέντρου της Θεσ/νίκης. Σήμερα σώζονται δύο κύριοι πεσσοί και ένας δευτερεύων, που συνδέονται με πλίνθινο τόξο. Οι κύριοι πεσσοί φέρουν επένδυση από μαρμάρινες πλάκες με ανάγλυφες παραστάσεις, που αφηγούνται γεγονότα από τις πολεμικές επιχειρήσεις του Γαλερίου κατά των Περσών. Το κεντρικό τοξωτό άνοιγμα είναι πλάτους 9.7 μ. και ύψους 12.5 μ. και το μικρότερο πλάτους 4.85 μ. και ύψους 6.5 μ.
Χτίστηκε το 305 μ.Χ. ύστερα από την οριστική νίκη του αυτοκράτορα κατά των Περσών. Είχε την τυπολογία ενός οκτάπυλου με 4 κεντρικούς ογκώδεις πεσσούς, 4 δευτερεύοντες στα πλάγια, ισάριθμα τόξα και χαμηλό σφαιροειδή θόλο. Συνδεόταν με τα Ανάκτορα του Γαλερίου (νοτιοδυτικότερα) και με τη Ροτόντα (προς Βορρά). Η αψίδα στη σημερινή της μορφή είναι αποσπασματική. Λείπει ο τέταρτος πεσσός του τόξου, που θα πατούσε στο οδόστρωμα της σημερινής Εγνατίας, και όλο το αντίστοιχο ανατολικό τόξο. Τα δύο αυτά τόξα ενώνονταν σχηματίζοντας τρούλο, ενώ από κάτω περνούσε πομπική οδός που πλαισιωνόταν με κιονοστοιχίες δεξιά και αριστερά και ένωνε τα ανάκτορα με τη Ροτόντα. Κάτω από την Αψίδα περνούσε η Εγνατία, η οποία ήταν βασιλική οδός (Via Regia), ένας συγκεκριμένος τύπος οδού στρατηγικής σημασίας και συγκεκριμένης νομικής υπόστασης κατά τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Τονκίνο
thumb|Το Τονκίνο αποτελεί το βόρειο τρίτο του [[Βιετνάμ]] Το Τονκίνο (βιετναμέζικα: Bắc Kỳ), επίσης Τονκίν ή Τονγκίνγκ, είναι το βορειότερο τμήμα του κράτους του Βιετνάμ, ευρισκόμενο νότια των κινεζικών επαρχιών Γιουνάν και Γκουανξί, ανατολικά του Λάος και δυτικά του κόλπου του Τονκίνο. Τοπικά, είναι γνωστό ως Μπακ Κυ, που σημαίνει «Βόρεια Περιοχή». Βρίσκεται στο γόνιμο δέλτα του Ερυθρού ποταμού (Σονγκ Χονγκ στα βιετναμέζικα), όντας πλούσιο σε παραγωγή ρυζιού.
Αψίδα του Γαλερίου
Ιστορικό πλαίσιο
Οι Ρωμαίοι χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν το τελευταίο τέταρτο του 3ου αιώνα μ.Χ. ένα από τους πιο επικίνδυνους εχθρούς, τους Πέρσες. Ο Διοκλητιανός το 287 μ.Χ. τους απέσπασε τη Μεσοποταμία και έκλεισε ειρήνη αφήνοντας στο θρόνο της Αρμενίας τον υποτελή του Τιριδάτη. Ύστερα από εννιά χρόνια, το 296 μ.Χ. ο βασιλιάς των Περσών Ναρσής κήρυξε τον πόλεμο, πήρε τη Μεσοποταμία και την Αρμενία κι έδιωξε τον Τιριδάτη. Ο Γαλέριος, μετά από συνεννόηση με το Διοκλητιανό, που βρισκόταν στην Αντιόχεια, εκστράτευσε εναντίον του Ναρσή αλλά νικήθηκε στις Κάρρες και στο Καλλίνικο. Το 297 εκστράτευσε εκ νέου και κατόρθωσε να νικήσει ολοκληρωτικά το Ναρσή, η οικογένεια του οποίου καθώς και οι θησαυροί του έπεσαν στα χέρια του Γαλέριου. Αργότερα ο Γαλέριος συναντήθηκε με το Διοκλητιανό στο Νίσιβι της Μεσοποταμίας κι οι δυο μαζί έκλεισαν νέα ειρήνη με το Ναρσή.
Τα ανάγλυφα
μικρογραφία|Λεπτομέρεια των αναγλύφων. Τη νίκη λοιπόν του Γαλέριου εναντίον του Ναρσή αφηγούνταν οι τέσσερις κύριοι πεσσοί του μνημείου. Τα εικονογραφικά θέματα αναπτύσσονται σε ζώνες, από τέσσερις στις τρεις πλευρές κάθε πεσσού και από δύο σε κάθε πλευρά που βρίσκεται απέναντι από τους δευτερεύοντες πεσσούς. Κάθε ζώνη έχει διαφορετικό πλάτος. Η πρώτη ζώνη από πάνω έχει πλάτος 1,00 η δεύτερη 1,20, η τρίτη 1,19 και η τέταρτη 1,21μ. Οι ζώνες των ανάγλυφων χωρίζονται από ζωνάρια που εξέχουν σαν μαξιλάρια, διακοσμημένα είτε με πλοχμούς από δαφνόφυλλα, που τους συγκρατούν ταινίες δεμένες κατά διαστήματα, είτε με γιρλάνδες από κλαδιά και λουλούδια (ρόδακες). Επάνω ο διάκοσμος τελειώνει μ' έναν «κοσμήτη» (γείσο) από κυμάτια, ανθέμια κλπ. Κάτω, η τελευταία ζώνη των αναγλύφων ορίζεται από τις βάσεις των πεσσών, οι οποίες στην κατατομή τους μοιάζουν με βάσεις ιονικών κιόνων. Τίποτα δεν έχει σωθεί από τα ανάγλυφα των δύο κύριων πεσσών που λείπουν, των οποίων τώρα μόνο τα θεμέλια διατηρούνται κάτω από το κατάστρωμα του πεζοδρομίου.
Τονκίνο
Κατηγορία:Γεωγραφία του Βιετνάμ Κατηγορία:Πρώην γαλλικές αποικίες
Αψίδα του Γαλερίου
Τα ανάγλυφα
Η τέχνη των ανάγλυφων της Καμάρας είναι αφηγηματική και συγχρόνως διακοσμητική. Το κυριότερο χαρακτηριστικό είναι ο πληθωρισμός των παραστάσεων και των μορφών. Και η παραμικρή επιφάνεια γεμίζεται με θέματα που πολλές φορές είναι επουσιώδη. Και αν έλειπαν δηλαδή αυτά δε θα είχαμε ζημία στη σαφήνεια του αφηγηματικού μέρους. Για τι διακοσμητική επιδίωξη συχνά παραβλέπονται οι φυσικές αναλογίες, έτσι που οι ελέφαντες έχουν το ίδιο ύψος με τα άλογα ή τα άλογα να είναι μικρότερα από τους ανθρώπους ή μια πύλη τείχους να μην ξεπερνά το ύψος ενός ανθρώπου. Γενικά η τέχνη των αναγλύφων αποβλέπει περισσότερο στις οπτικές αξίες παρά στις πλαστικές, ή όπως λένε οι ιστορικοί της τέχνης, τις απτικές, που χαρακτηρίζουν ιδίως την κλασική εποχή. Όλα αυτά είναι γνωρίσματα της τέχνης της Ύστερης Αρχαιότητας στην οποία ανήκει και η εποχή της Πρώτης Τετραρχίας.
Η περιγραφή των αναγλύφων γίνεται με τη σειρά που ακολουθεί ο C. Vermeule. Η σειρά των αριθμών του σχεδίου αντιστοιχεί με τις ζώνες των αναγλύφων από τα πάνω προς τα κάτω.
Ζώνη 1η, Μάχη στη χώρα των Κούρδων.
μικρογραφία|Ζώνη 5η: Ο Γαλέριος (αριστερά) επιτίθεται στον Ναρσή Ο Γαλέριος με τη στρατιά του, αφού πέρασε τις οροσειρές της Μηδίας και Ασσυρίας, φτάνει σ' ένα ποταμό όπου συναντά τον εχθρό και δίνει μάχη. Ο ποταμός εδώ παριστάνεται (πάνω αριστερά) προσωποποιημένος. Είναι γυμνός στο πάνω μέρος του σώματος και αναπαύεται σ' ένα βράχο. Δεξιά του ποταμού μια ομάδα Δακών ιππέων, με τα χαρακτηριστικά σήματα των δρακόντων, καλπάζουν προς τον εχθρό, έχοντας επικεφαλής τον αυτοκράτορα. Δύο σωματοφύλακες έχουν προχωρήσει περισσότερο και έχουν συμπλακεί με τους εχθρούς. Καταγής, ιδίως κοντά στον αυτοκράτορα είναι πεσμένοι αρκετοί εχθροί, σκοτωμένοι ή πληγωμένοι. Μικρό μέρος του ανάγλυφου κατέχουν οι εχθροί. Τρεις απ' αυτούς, με κράνη και ασπίδες μεγάλες, διακρίνονται στο πρώτο πλάνο. Στο βάθος φαίνεται ένας έφιππος νέος, ο Κούρδος αρχηγός ίσως, ο οποίος σηκώνει το δεξί του χέρι για να τινάξει ένα ακόντιο. Στο άκρο δεξιό μέρος ένα άρμα με τέσσερις ελέφαντες οδηγείται από Ασιάτες. Είναι το άρμα της Νίκης, η οποία παριστάνεται να σκύβει προς τα εμπρός, σαν να βιάζεται να αναγγείλει στους Ρωμαίους την καλή έκβαση της μάχης.
Ζώνη 2η, Έξοδος αιχμαλώτων από μια ασσυριακή πόλη.
Η πόλη παριστάνεται μόνο από μια πύλη στα δεξιά, που προστατεύεται από δύο πύργους. Αριστερά της σύνθεσης και ως το κέντρο εικονίζονται τρεις μορφές ηλικιωμένων γενειοφόρων που σκύβουν υποταχτικά μπροστά στον αυτοκράτορα, του οποίου σώζεται στην άκρη μόνο ένα μέρος από το αριστερό του πόδι. Οι αιχμάλωτοι οδηγούνται από ένα Ρωμαίο οπλίτη και τρεις δορυφόρους του αυτοκράτορα, οπλισμένους με δόρατα και ασπίδες. Στο κέντρο, σε δεύτερο πλάνο, εικονίζεται μια γυναίκα με το παιδί της πάνω σε μια καμήλα. Μια δεύτερη καμήλα με δύο γυναίκες πάνω της παριστάνεται στη δεξιά μεριά, μπροστά στην πύλη. Δίπλα στην καμήλα βρίσκεται ένας Ρωμαίος οπλίτης. Στην άκρη δεξιά, βρίσκεται ένας Ανατολίτης, φορτωμένος με ένα σάκο.
Ζώνη 9η, Η επιείκεια του Καίσαρα
Τρίτος από αριστερά παριστάνεται ο αυτοκράτορας να κάθεται σε ένα κάθισμα εκστρατείας. Γύρω του στέκονται οι δορυφόροι. Δεξιά εικονίζεται μια ομάδα αιχμαλώτων και δύο απ' αυτούς σκύβουν υποταχτικά προς τον αυτοκράτορα. Ακολουθούν άλλοι δορυφόροι και ικέτες. Ανάμεσά τους μια γυναίκα με το παιδί της. Η παράσταση τονίζει τη συμπόνια και την επιείκεια (clementia) του νικητή προς τους ηττημένους.
Ζώνη 16η, Άφιξη του αυτοκράτορα σε μια πόλη της Ανατολής
Ο Γαλέριος επισκέπτεται μια πόλη της Αρμενίας, την Έριζα, όπου υπήρχε ένα σπουδαίο ιερό της θεάς Αναΐτιδος, της Μεγάλης θεάς των Αρμενίων. Στα αριστερά διακρίνεται η πύλη της πόλης, από την οποία φαίνεται πως έχει ξεκινήσει ο Γαλέριος, με τη συνοδεία των έφιππων σωματοφυλάκων του, που κρατούν δόρατα ή λάβαρα. Ο αυτοκράτορας παριστάνεται πάνω σε ένα δίτροχο όχημα με "καθέδρα" που το σύρουν δύο άλογα. Οι πρώτοι από τη συνοδεία του έχουν φτάσει ήδη στην πόλη. Οι κάτοικοι με λάβαρα και άνθη, βγαίνουν να υποδεχτούν τον επίσημο επισκέπτη. Μέσα στην πόλη, στο βάθος, δίπλα από ένα κυπαρίσσι, προβάλλει ο ναός της θεάς, την οποία, με την επίσκεψή του θέλησε να τιμήσει ο Γαλέριος. Στο κέντρο του ναού διακρίνεται το λατρευτικό άγαλμα. μικρογραφία|Ζώνη 17η: Αναπαράσταση θυσίας που προσφέρουν ο Διοκλητιανός με τον Γαλέριο.
Ζώνη 20η, Τιμή στο νικητή της Ανατολής
Ο Γαλέριος παριστάνεται στα αριστερά της σύνθεσης να κάθεται σε μια κυλινδρική πέτρα, ντυμένος με πολιτικό ένδυμα και στηριζόμενος σ' ένα σκήπτρο. Πίσω του, μέσα σε κόγχη, διακρίνεται μια Νίκη. Απέναντί του μια άλλη Νίκη τον στεφανώνει. Ακολουθεί ένα αμάξι που το σέρνουν τέσσερις ελέφαντες που το οδηγεί μια γυναικεία μορφή, η οποία συμβολίζει την πολεμική αρετή και είναι ντυμένη με ποδήρη χιτώνα και οπλισμένη με δόρυ και ασπίδα. Η προσφορά της άμαξας αυτής σημαίνει την τιμή που απονέμεται στο Γαλέριο για τις νίκες του. Οι ελέφαντες έχουν τη συμβολική έννοια ότι ο νικηφόρος πόλεμος έγινε στην Ανατολή. μικρογραφία|Ζώνη 21η: Θριαμβική αναπαράσταση των Τετραρχών.
Ζώνη 24η, Ο Γαλέριος δέχεται πρεσβεία των Περσών
Ο βασιλιάς των Περσών, Ναρσής, μετά την ήττα του στέλνει πρεσβεία στο Γαλέριο, την οποία αναθέτει στο φίλο του Αφαρβάν. Αριστερά, κοντά στο Ρωμαίο οπλίτη, του οποίου η ασπίδα έχει ως επίσημα τον Ηρακλή, στέκεται ο Γαλέριος, ανάμεσα στους δορυφόρους του (τρεις όρθιος και εννέα μπροστά), οπλισμένους μόνο με δόρατα και ασπίδες. Στο κέντρο, πέντε Πέρσες γονατιστοί απλώνουν το δεξί τους χέρι ικετευτικά. Πίσω από τον τελευταίο Πέρση διακρίνεται μια Αμαζόνα. Μια άλλη καλύτερα διατηρημένη στέκεται παρά πέρα. Η συμμετοχή των Αμαζόνων στην παράσταση δεν είναι συμβολική. Ο λαός πίστευε πραγματικά ότι ο Γαλέριος στην εκστρατεία του πολέμησε και με Αμαζόνες. Οι τέσσερις γυναίκες που ακολουθούν δεξιά με τα περίεργα καλύμματα στα κεφάλια, καθώς και το παιδάκι που κάθεται λυπημένο, είναι μέλη της οικογένειας του Πέρση βασιλιά.
Ζώνη 27η, Βωμός με ασπίδα, Νίκες
Στο κέντρο διακρίνεται ένας βωμός και πάνω σ' αυτόν μια ασπίδα. Δίπλα φτερωτές νίκες και παραπέρα δέντρα από τα οποία κρέμονται λάφυρα. Στα άκρα, δεξιά και αριστερά, παριστάνονται από μια Αμαζόνα, οι οποίες κρατούν από τα μαλλιά τους δεμένους πισθάγκωνα αιχμαλώτους, συμβολίζοντας την πολεμική αρετή. Πιο πέρα από τις Αμαζόνες, στις γωνίες, φαίνεται από ένα τρόπαιο.
Αποκατάσταση του μνημείου
Οι πρώτες στερεωτικές εργασίες έγιναν επί Τουρκοκρατίας 1889. Το 1945 και 1952 έγιναν εργασίες στερέωσης και συντήρησης στους δύο κεντρικούς πεσσούς. Κάτω από την Καμάρα περνούσε γραμμή του τραμ, η οπόια μετατοπίστηκε το 1954 με τη διάνοιξη της Εγνατίας και το χαμήλωμα του υψομετρικό επιπέδου της, που εμφάνισε και τις βάσεις των πεσσών. Εξαιτίας της ατμοσφαιρικής ρύπανσης η φθορά του μνημείου ήταν ραγδαία τις τελευταίες δεκαετίες. Η ΙΣΤ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων πραγματοποίησε συντήρηση, στερέωση και καθαρισμό των μαρμάρινων αναγλύφων κατά το διάστημα 1991-2001. Μερικά χρόνια μετά τον καθαρισμό, δυστυχώς, οι φθορές από την ατμοσφαιρική ρύπανση είναι και πάλι ορατές και με γυμνό μάτι.
Παραπομπές
Γαλεριου Κατηγορία:Ρωμαϊκή αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Γαλεριου Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Θεσσαλονίκη
Δήμος Ρεθύμνης (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Ρεθύμνης βρίσκεται στα βόρια του νομού Ρεθύμνης και έχει σαν έδρα το την πρωτεύουσα του νομού Ρέθυμνο. Πρόκειται για παραθαλάσσιο δήμο ο οποίος, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει συνολικά 31.687 κατοίκους και έκταση 126.456 στρέμματα.
Ο δήμος περιλαμβάνει 12 δημοτικά διαμερίσματα:
Εμφανίζει μεγάλη τουριστική κίνηση κατά την διάρκεια του καλοκαιριού ενώ οι 7000 και πλέον ενεργοί φοιτητές καθιστούν την πόλη ιδιαίτερα ζωντανή κατά την υπόλοιπη περίοδο του χρόνου. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 31.687 κατοίκους (απογραφή 2001). Είναι η τρίτη σε πληθυσμό πρωτεύουσα των νομών της Κρήτης μετά το Ηράκλειο και τα Χανιά ενώ βρίσκεται μπροστά απο τον Άγιο Νικόλαο.
Ιστορική αναδρομή Νομού Ρεθύμνης
Το νησί που από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως μια δεύτερη Ελλάδα, το νησί στο οποίο γεννήθηκαν άνθρωποι των Τεχνών και των Γραμμάτων που τιμήθηκαν και αναγνωρίστηκαν διεθνώς, το νησί του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, του Βιτσέντζου Κορνάρου, του Γεώργιου Χορτάτζη, του Νίκου Καζαντζάκη, του Μίκη Θεοδωράκη, του Ελευθέριου Βενιζέλου, το νησί που αποτέλεσε πόλο έλξης και πηγή έμπνευσης συγγραφέων και καλλιτεχνών όλου του κόσμου...η Κρήτη!
Πολυτάραχη πραγματικά η Ιστορία που κρύβει η Μεγαλόνησος, πολυτάραχο και το ιστορικό παρελθόν ενός από τους τέσσερεις μεγάλους- κατά πολλές έννοιες- Νομούς του νησιού, του Νομού Ρεθύμνης και το Ρέθυμνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Rethymno (old municipality)
Αρχοντορεμπέτικο
Το αρχοντορεμπέτικο τραγούδι (ή και πιο γενικά και συνηθέστερα στον πληθυντικό: αρχοντορεμπέτικα) είναι ένα είδος μουσικής που γεννήθηκε και εμφανίστηκε στην Ελλάδα πριν την δεκαετία του 1950 και το οποίο αναπτύχθηκε αλλά και άκμασε κατά τα χρόνια της και ήδη από το ξεκίνημα του. Αποτελεί σχολή ενός τραγουδιού που σε γενικές γραμμές συνδύαζε λαϊκότροπους -συχνά χιουμοριστικούς- στίχους και μουσική (επηρεασμένο σαφώς από το ρεμπέτικo), με δυτικότροπες (ευρωπαϊκές) ενορχηστρωτικές επιρροές.
Ιστορικό
Πρώτο τραγούδι της σχολής αυτής ήταν «Το τραμ το τελευταίο» που ακούστηκε κατά την διάρκεια του προγράμματος της αθηναϊκής επιθεώρησης του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου Άνθρωποι, άνθρωποι το 1948, το οποίο έχει στίχους δικούς τους και του Κώστα Γιαννίδη και μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ, ενώ στην ερμηνεία ήταν η Σπεράντζα Βρανά· ωστόσο στην πρώτη ηχογράφηση του στην δισκογραφία το ερμήνευσαν ο Τώνης Μαρούδας και ο Νίκος Παπαδάκης. Η σειρά των τραγουδιών αυτών στο σύνολο της γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία, ενώ αρκετά άφησαν εποχή μένοντας πολύ γνωστά για δεκαετίες αλλά και μέχρι και σήμερα, ωστόσο ως μουσικό είδος είχε σχετικά βραχύβια ζωή αφού μέχρι την δεκαετία του 1960 είχε περάσει στο περιθώριο και δεν είχε πλέον την απήχηση των προηγούμενων ετών· συμβολικά ο θάνατος του Μιχάλη Σουγιούλ -που θεωρείτο και ο «πατέρας του αρχοντορεμπέτικου»- το 1958 σηματοδοτεί και το τέλος της.
Το λεγόμενο αρχοντορέμπετικο ως ονομασία πρωτοσυναντάται ήδη από την περίοδο του Μεσοπολέμου, τις δεκαετίες του 1920 και του 1930.
Πρόσωπα
Σπουδαίοι συνθέτες και συντελεστές του αρχοντορεμπέτικου ήταν οι Γιάννης Βέλλας, Ζακ Ιακωβίδης, Κώστας Καπνίσης, Γιώργος Μουζάκης, Τάκης Μωράκης, Ιωσήφ Ριτσιαρδής, Μιχάλης Σουγιούλ, ενώ οι στιχουργοί τους αντιστοίχως ήταν θεατρικοί συγγραφείς όπως ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Γιώργος Τζαβέλλας, ο Χρήστος και ο Γιώργος Γιαννακόπουλος. Κύριοι ερμηνευτές των τραγουδιών αυτών υπήρξαν ο Νίκος Γούναρης, ο Τζίμης Μακούλης, ο Τώνης Μαρούδας, η Μάγια Μελάγια ο Φώτης Πολυμέρης, καθώς και το συγκρότημα Τρίο Κιτάρα (Γιώργος Δημάκης, Γιώργος Κεφαλάς και Ανδρέας Ζαφειρίου) και το ντουέτο Κορώνης-Φίλανδρος (δηλ. ο Σπύρος Κορώνης και ο Φίλανδρος Μάρκου).
Πηγές
Κατηγορία:Μουσική Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα
Τιριδάτης Β΄ της Αρμενίας
Πηγές
ΑΡΣΑΚΙΔΕΣ ΤΗΣ ΑΡΜΕΝΙΑΣ
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Ρωμαϊκές θεότητες
Μια ομάδα δώδεκα θεών που ονομάζονταν dii consentes τιμάτο ιδαίτερα από τους Ρωμαίους και αποτελείτο από τους: Γιούπιτερ/Δία, Γιούνο/Ήρα, Μινέρβα/Αθηνά, Βέστα/Εστία, Κέρες/Δήμητρα, Ντιάνα/Άρτεμη, Βένους/Αφροδίτη, Μαρς/Άρη, Μερκούριους/Ερμή, Νεπτούνους/Ποσειδώνα, Βουλκάνους/Ήφαιστο και Apollo/Απόλλωνα. Αυτοί τουλάχιστον αναφέρονται από τον ποιητή Έννιο κατά τον 3ο αι. π.Χ. Τα διακοσμημένα τους αγάλματα βρίσκονταν στο Forum, και αργότερα στο Porticus Deorum Consentium. Καθώς ήταν έξι αρσενικές και έξι θηλυκές θεότητες, ίσως ήταν οι δώδεκα που λατρεύονταν στο lectisternium του 217 π.Χ.
Lectisternium
Το lectisternium είναι ένα θεϊκό συμπόσιο, κατά τη διάρκεια του οποίου τα αγάλματα των θεών τοποθετούνταν σε ανάκλιντρα και τους προσφέρονταν γεύματα. Ο αριθμός 12 πιθανώς είναι το αποτέλεσμα της ετρουσκικής επιρροής σε θρησκευτικά ζητήματα, καθώς οι Ετρούσκοι λάτρευαν επίσης ένα κύριο πάνθεο 12 θεοτήτων. Όμως, οι dii consentes δεν ταυτίζονταν με τις ετρουσκικές θεότητες, αλλά με τους ελληνικούς θεούς του Ολύμπιου πάνθεου, αν και ο αρχικός χαρακτήρας τους ήταν διαφορετικός και με διαφορετικό μυθολογικό υπόστρωμα. Οι dii consentes καθοδηγούνταν από τους πρώτους τρεις, και θεωρούνται οι τρεις θεμέλιοι λίθοι της ρωμαϊκής θρησκείας και τα τυπικά τους τελούνταν στο Capitoleum Vetus, δηλαδή τον λόφο του Καπιτωλίου.
Αλλά αυτό που χαρακτηρίζει καλύτερα τη ρωμαϊκή θρησκεία είναι η οικιακή λατρεία των dii familiaris. Σε αυτή τη λατρεία ο lar familiaris (το πνεύμα προστάτης της οικογένειας), οι lares loci (πνεύματα-φύλακες του τόπου στον οποίο χτίζεται η κατοικία), το πνεύμα του paterfamilias (πατέρας του οίκου), οι dii penates (προστάτες θεοί της αποθήκης), οι dii manes (πνεύματα των νεκρών) και μια πλειάδα άλλων οικιακών θεοτήτων που λατρεύονταν καθημερινά από τα μέλη της οικογένειας. Η οικιακή λατρεία είναι τόσο σημαντική που χρησιμεύει ακόμη και ως το πρότυπο για διάφορες πρακτικές της κρατικής λατρείας. Για παράδειγμα, υπήρχε ο Lar Praestites, οι Penates Publici, κ.λπ. Ακόμη και στην αυτοκρατορική περίοδο, η αυτοκρατορική λατρεία θεμελιώθηκε στην οικιακή λατρεία και η λατρεία του πνεύματος (genius) του αυτοκράτορα ήταν στην πραγματικότητα η λατρεία του paterfamilias της οικογένειας όλων των Ρωμαίων.
Άλλες θεότητες
Άλλοι σημαντικοί θεοί των Ρωμαίων αλλά σχετικά άγνωστοι είναι ο Ianus (Ιανός), ο Σατούρνους (Κρόνος), ο Κουϊρίνος, ο Volturnus, ο Pales, η Furrina, η Flora, η Carmenta, η Πομόνα, ο Portunus και ο Fontanus. Υπάρχει επίσης μια ομάδα μυστήριων θεοτήτων, που διαμορφώθηκαν από εγγενείς προστατευτικές θεότητες, ποτάμιους θεούς ή θεοποιημένους ήρωες από το Latium (Λάτιο) που ονομάζονται dii indigites (για παράδειγμα ο θεοποιημένος Αινείας, ο Φαύνος, ο Sol Indiges, ο Iuppiter Indiges, ο Numicus κ.α.). Ένα πλήθος άλλων θεοτήτων που λατρεύονταν παραδοσιακά, περιλαμβάνει προστατευτικές θεότητες όπως η Roma και ο Tiberinus, γηγενείς λατινικές θεότητες, όπως ο Bellus, η Bellona, ο Liber και η Libera, αφηρημένες θεότητες όπως η Φορτούνα (Μοίρα), η Concordia (Συμφωνία), η Pax (Ειρήνη), η Iustitia (Δικαιοσύνη), κ.λπ. Λατρεύονταν επίσης προ-ρωμαϊκές που υιοθετήθηκαν κυρίως από τους Σαβίνες και του Ετρούσκους όπως η Nerio (θεότητα των Σαβίνων και σύζυγος του Μαρς/Άρη), ο Dius Fidius (επίσης των Σαβίνων), κ.λπ.. Στην πραγματικότητα, ο Κουϊρίνος και ο Βερτούμνους ήταν επίσης θεότητες που υιοθέτησαν οι Ρωμαίοι από τους Σαβίνες και τους Ετρούσκους. Οι dii inferi, οι θεοί του Κάτω Κόσμου δηλαδή (inferus), είναι ο Dis/Όρκος και η Προσερπίνα, που ταυτίζονται με τους ελληνικούς θεούς Άδη/Πλούτωνα και την Περσεφόνη. Αυτοί οι θεοί συμβολίζουν τη δημιουργική δύναμη της γης, που προσφέρει στα ανθρώπινα πλάσματα τα μέσα για να επιβιώνουν (Dis = πλούτος = Πλούτων). Ο Inferus ή Κάτω Κόσμος θεωρείται παραδοσιακά η κατοικία των πνευμάτων των νεκρών, αν και οι ιδέες των Ρωμαίων για τη μεταθανάτια ζωή ποίκιλαν ιδιαίτερα.
Εξωγενείς θεότητες
Το ευσεβές πνεύμα των Ρωμαίων τους ωθούσε σε μια διαρκή επιθυμία να αναζητούν την εύνοια των θεοτήτων για τον εαυτό τους, για την οικογένεια και το κράτος. Συνέπεια αυτής της επιθυμίας ήταν η επιβεβαιωμένη τάση τους να προσφέρουν θυσίες ακόμη και σε ξένες θεότητες, ιδιαίτερα αν είχαν ιερά σε ρωμαϊκή γη. Προκειμένου να νικήσουν στον πόλεμο, οι Ρωμαίοι ζητούσαν συχνά την εύνοια των θεών των εχθρών τους, τελώντας θυσίες πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που πρόσφεραν οι γηγενείς πιστοί τους. Τούτο το πνεύμα της θρησκευτικής ανεκτικότητας, μοναδικό ίσως στον αρχαίο κόσμο, έφερε νέες λατρείες στη Ρώμη και φυσικά νέους ναούς. Ανάμεσα στις ξενόφερτες θεότητες, τους dii Novensiles δηλαδή, που διατηρούσαν τέτοιους ναούς, σημειώνουμε τον Απόλλωνα, και την Κέρες (Δήμητρα) τον Βάκχο/Διόνυσο, τον Sol Invictus Elagabalus/Ανίκητο Ήλιο Ηλιογάβαλο, την Ίσιδα, τον Σέραπι, την Κυβέλη, τον Άττι, τον Μίθρα που έγινε προστάτιδα θεότητα των ρωμαϊκών λεγεώνων και πολλούς άλλους.
რომაული რელიგია Древнеримская мифология Римска митологија
Μητροπολίτης Ιωακείμ Γεωργιάδης
Ο Ιωακείμ Γεωργιάδης  ή Γαλάκης, κατά κόσμον Επαμεινώνδας Γεωργιάδης, ήταν εξέχουσα εκκλησιαστική και εθνική φυσιογνωμία των αρχών του 20ού αιώνα, ο οποίος προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στους Έλληνες Χριστιανούς της περιοχής της Θράκης. Ήταν ο τελευταίος μητροπολίτης Αίνου και Τραϊανουπόλεως και η δράση του σχετίζεται με την Αλεξανδρούπολη, που ήταν στην δικαιοδοσία του και η προσφορά του σε αυτήν και τους ανθρώπους της, σε δύσκολα χρόνια, είναι ξεχωριστή.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Πρίγκηπο της Προποντίδας το 1876, όπου και παρακολούθησε τα πρώτα γράμματα. Οι γονείς του, Γεώργιος και Λουκία, κατάγονταν από το χωριό Ευφημιανά της Χίου. Ο τότε Μητροπολίτης Ξάνθης και Περιθωρίου, Ιωακείμ Σγουρός ο Χίος, πήρε τον Επαμεινώνδα υπό την προστασία του και μερίμνησε, ώστε να εισαχθεί ο νεαρός συμπατριώτης του στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1898. Στην συνέχεια, αφού τον χειροτόνησε διάκονο και του έδωσε το όνομα Ιωακείμ, τον προσέλαβε ως αρχιδιάκονο της Μητροπόλεως Ξάνθης και Περιθωρίου. Λίγο αργότερα, ο Ιωακείμ προήχθη σε πρωτοσύγκελο της Μητρόπολης.
Η εξέλιξη του ήταν ραγδαία και ανάλογη του έργου και της προσωπικότητας του. Οι κάτοικοι της Ξάνθης, Χριστιανοί και μη, τον αγαπούσαν και τον σέβονταν. Τέσσερα χρόνια μετά την αποφοίτηση του από τη σχολή, στις 25 Νοεμβρίου 1902, προεχειρίσθη υπό τον ψιλόν τίτλον Χριστουπόλεως, σε επίσκοπο.
Μητροπολίτης Αίνου και Τραϊανουπόλεως
Τέσσερα χρόνια μετά, στις 25 Ιανουαρίου 1907, προήχθη σε Μητροπολίτη Αίνου και Τραϊανουπόλεως, όπου και άρχισε την εθνική και ανθρωπιστική του δράση. Η εκλογή του συμπίπτει με την παρουσία του Ίωνα Δραγούμη και των συνεργατών του στην περιοχή και τελειώνει αμέσως μετά την ενσωμάτωση της Θράκης στο ελληνικό κράτος, τουλάχιστον σε ότι αφορά την Αλεξανδρούπολη.
Το 1907, προκειμένου να προλάβει τον εκβουλγαρισμό των παιδιών στην μικρή πόλη και αφού κάλεσε τους Έλληνες προύχοντες, εξέθεσε το σχέδιο του για ένα σχολείο που να εκπληρώνει τους σκοπούς της ελληνικής και χριστιανικής παιδείας, και όλοι μαζί συζήτησαν το οικονομικό, μιας και το οικόπεδο υπήρχε. Μάλιστα, ο Ιωακείμ πίεζε τον Αντώνη Λεονταρίδη να αναλάβει τα έξοδα ανέγερσης του νεοκλασικού κτιρίου, που κτίσθηκε στο λοφίσκο του Αγίου Νικολάου. Κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, οπότε η δράση των κομιτατζήδων συνεχίζεται και στρέφεται κατά των Τούρκων, πολλοί είχαν συγκεντρωθεί μέσα στον αυλόγυρο του Αγίου Νικολάου και ζητούσαν βοήθεια και προστασία από τον Μητροπολίτη Ιωακείμ. Το πιο γνωστό κατόρθωμά του είναι το τέχνασμα με τους ψαράδες και τα πυροφάνια τους, με το οποίο πέτυχε να ξεγελάσει τον Γιαβέρ Πασά και να τον αναγκάσει να περάσει έξω από το απροστάτευτο Δεδέαγατς, ώστε να αποφύγει το μένος των Τούρκων.
Ως Μητροπολίτης Αίνου συνέγραψε το έργο «Μαύρη Βίβλος των διωγμών των Ελλήνων», το οποίο η Τουρκική Κυβέρνηση είχε χαρακτηρίσει «επίσημο προπαγανδιστικό όργανο της ελληνικής κυβέρνησης». Μεγάλη υπήρξε και η φιλανθρωπική δράση του ως πρόεδρος εθνικών φιλανθρωπικών καταστημάτων. Στις δύσκολες ώρες της προσφυγιάς μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών, πρωτοστάτησε για την περίθαλψη και αποκατάσταση των προσφύγων.
Μητροπολίτης Χαλκηδόνος
Το 1923 εξελέγη Μητροπολίτης Χαλκηδόνος. Ως Μητροπολίτης της μεγάλης και ιστορικής αυτής Μητρόπολης, ο Ιωακείμ διετέλεσε πολλές φορές συνοδικός. Ως επικεφαλής της Πατριαρχικής αντιπροσωπείας, τον Σεπτέμβριο του 1925 εστάλη στη Βαρσοβία για να επιδώσει τον Πατριαρχικόν και Συνοδικόν Τόμον, σύμφωνα με τον οποίο ανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη η Ορθόδοξος Εκκλησία της Πολωνίας. Όμοια αποστολή ανέλαβε, το ίδιο έτος, και για την Εκκλησία της Ρουμανίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Χαλκηδόνα διετέλεσε πρόεδρος της Θεολογικής Σχολής Χάλκης καθώς και πρόεδρος του Εθνικού Ορφανοτροφείου Αρρένων.
Μετά την παραίτηση του «ανταλλάξιμου» Πατριάρχη Κωνσταντίνου ΣΤ΄, στην πατριαρχική εκλογή της 1ης Ιουλίου 1925 ο Ιωακείμ προέβαλε ως ισχυρός διεκδικητής του Θρόνου. Η υποψηφιότητά του δεν ήταν επιθυμητή στην Άγκυρα λόγω της «Μαύρης Βίβλου» που είχε συγγράψει και έτσι, για να αποφευχθεί αδιέξοδο και με προτροπή της ελληνικής κυβέρνησης, ο Ιωακείμ απέσυρε την υποψηφιότητά του.
Στις αρχές του 1927 πρωτοστάτησε όμως σε στασιαστικό κίνημα ιεραρχών με σκοπό την ανατροπή του Πατριάρχη Βασιλείου Γ΄. Στις 5 Φεβρουαρίου 1927, μετά από διήμερη ασθένεια εξαιτίας κάποιας δηλητηρίασης, πέθανε σε ηλικία 51 ετών και κηδεύτηκε με πολλές τιμές.
Η τουρκική κυβέρνηση αναγνώρισε την ανεξίθρησκη και ανθρωπιστική ενέργεια του Ιωακείμ και του απένειμε μετάλλιο ανδρείας και ευχαριστήριο δίπλωμα. Για την όλη του δράση τιμήθηκε και με ελληνικά παράσημα.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Αλεξανδρουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Αίνου Κατηγορία:Μητροπολίτες Χαλκηδόνος
Γεώργιος Στρέιτ
Ο βαρόνος Γεώργιος Στρέιτ - (Πάτρα, 25 Σεπτεμβρίου 1868 - Αθήνα, 27 Δεκεμβρίου 1948) υπήρξε σημαντικός παράγων της ελληνικής πολιτικής ζωής του α΄ μισού του 20ου αιώνα.
Απόγονος της βαυαρικής οικογένειας Στρέιτ που ήρθε στην Ελλάδα μαζί με τον βασιλιά Όθωνα, γιος του διακεκριμένου οικονομολόγου Στέφανου Στρέιτ, ο Γεώργιος Στρέιτ υπήρξε από τους πιο διακεκριμένους νομικούς επιστήμονες, καθηγητής για πολλά χρόνια στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και νομικός σύμβουλος του ελληνικού κράτους. Προώθησε τις ελληνικές θέσεις σε σημαντικές διεθνείς συμφωνίες και οργανισμούς, όπως στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου το 1912, αλλά και στην Κοινωνία των Εθνών το 1922. Διετέλεσε Πρέσβης της Ελλάδας στη Βιέννη, Υπουργός των Εξωτερικών στη κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, προσωπικός φίλος και  σύμβουλος του Βασιλιά Κωνσταντίνου, συνέδεσε τις τύχες του με αυτές του βασιλιά στην περίοδο του Εθνικού Διχασμού, ακολουθώντας τον τόσο στην άνοδο όσο και στην πτώση. Εκλέχτηκε αριστίνδην γερουσιαστής το 1933 και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Έχει τιμηθεί από την Πολιτεία με πολλά παράσημα και διακρίσεις.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|230x230εσ|Ο Στρέιτ (αριστερά), όταν ήταν πρέσβης της [[Ελλάδα|Ελλάδας στη Βιέννη, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο (κέντρο) και τον διπλωματικό του σύμβουλο, Νικόλαο Πολίτη]] Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 25 Σεπτεμβρίου 1868 και ήταν γιος του νομικού Στέφανου Στρέιτ και της Βικτωρίας Λόντου. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την οικογένεια Λόντου και ήταν εγγονός του Ανδρέα Χ. Λόντου καθώς και πρώτος ξάδερφος του Δημήτριου Μάξιμου. Σπούδασε νομική στην Αθήνα και τη Γερμανία και σύντομα έγινε διδάκτορας νομικής στη Λειψία με την εναίσιμο διατριβή Περί αντιστάσεως κατά της Αρχής. Το 1893 διορίστηκε υφηγητής του Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και το 1898 έγινε καθηγητής. Με προτάσεις και υπομνήματα επισήμανε την εθνική ανάγκη ιδρύσεως Πανεπιστημίου στη Θεσσαλονίκη, που θα συντελούσε στην εξέλιξή της σε εθνικό και πολιτισμικό κέντρο, συμβάλλοντας έτσι στην ίδρυση του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών ως νομικός σύμβουλος και διευθυντής του και το 1910 διορίστηκε πρεσβευτής της Ελλάδας στη Βιέννη επί τριετία. Το 1913 χρημάτισε υπουργός εξωτερικών (από 22 Δεκεμβρίου 1913 έως 31 Αυγούστου 1914) ενώ το 1927 αναγορεύτηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και ήταν πρόεδρος της το 1931 χωρίς να ασκήσει ποτέ τα καθήκοντά του. Από το 1929 ήταν μέλος του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, και το 1933 εξελέγη τιμητικά γερουσιαστής.
Υπήρξε στενός φίλος του βασιλιά Κωνσταντίνου και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ως σύμβουλός του στα γεγονότα του Εθνικού Διχασμού. Τον ακολούθησε στην εξορία του το 1917 για να προβάλει τις βασιλικές θέσεις στο εξωτερικό, ενώ το 1922 ανέλαβε πρωτοβουλίες για τους πρόσφυγες στην Κοινωνία των Εθνών. Από τότε δεν ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική.
Πέραν των δημοσίων αξιωμάτων που κατείχε ήταν ακόμη μέλος επιτροπών και συμβουλίων σε διάφορα υπουργεία. Ακόμη ήταν μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ναυτικών, νομικός σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, της Εταιρείας Υδάτων Αθηνών-Πειραιώς-Περιχώρων και της εταιρείας εκμετάλλευσης της Κωπαΐδας. Επιπλέον, μεταξύ 1896 και 1906 υπήρξε μέλος των επιτροπών των Ολυμπιακών Αγώνων.
Απεβίωσε στις 27 Δεκεμβρίου 1948 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ιουλία Καραθεοδωρή και είχε μια κόρη, τη Δέσποινα, σύζυγο Ιωάννη Γερουλάνου, και έναν γιο, τον Στέφανο. Δισέγγονός του είναι ο Παύλος Γερουλάνος.
Ακαδημαϊκή καριέρα
Το 1893 διορίστηκε υφηγητής, 1897 τακτικός και το 1938 επίτιμος καθηγητής του Δημοσίου και Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών. Ήταν μέλος της επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων από το 1896 ως το 1906. Εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών ως σύμβουλος & διευθυντής του και το 1910 διορίστηκε πρεσβευτής της Ελλάδας στη Βιέννη. Με τη δράση και τη νομική του κατάρτιση αναδείχθηκε σε μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες της ελληνικής νομικής επιστήμης και συμμετείχε σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές για την εκπόνηση και αναθεώρηση του Αστικού Κώδικα, ενώ διετέλεσε νομικός σύμβουλος του υπουργείου Εξωτερικών και αντιπροσώπευσε επανειλημμένα τη χώρα σε διεθνείς συναντήσεις.