cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοτάτσου
Χρήση
Είναι δυνατό να κοιμηθεί κανείς κάτω από ένα κοτάτσου, αν και αν κανείς δεν είναι αρκετά κοντός, το σώμα του δεν θα είναι πλήρως καλυμμένο. Αυτό γενικά θεωρείται αποδεκτό για έναν σύντομο ύπνο, αλλά όχι για ολονύκτιο ύπνο για πολλούς λόγους: το σώμα κάποιου δεν είναι πλήρως καλυμμένο, με άνιση θέρμανση, το τραπέζι είναι χαμηλό, οπότε μπορεί να αγγίξει τα θερμαντικά στοιχεία κατά λάθος μετακινούμενος ενώ κοιμάται, διακινδυνεύοντας εγκαύματα. Παραδοσιακά, στα παιδιά λένε ότι θα κρυώσουν εάν κοιμούνται κάτω από ένα kotatsu. Κατοικίδια όπως οι γάτες, όμως, κοιμούνται συχνά κάτω από το kotatsu και είναι αρκετά μικρά ώστε να χωράνε εντελώς κάτω - όπως οι γάτες που κοιμούνται σε αεραγωγούς δαπέδου σε δυτικές χώρες (τα ιαπωνικά σπίτια δεν διαθέτουν γενικά αεραγωγούς δαπέδου).
Κατά τους χειμερινούς μήνες στην Ιαπωνία, το kotatsu είναι συχνά το κέντρο της οικιακής ζωής. Το βράδυ τα μέλη της οικογένειας μαζεύονται γύρω από το kotatsu για να απολαύσουν φαγητό, τηλεόραση, παιχνίδια και συζήτηση, διατηρώντας παράλληλα το κάτω μισό του σώματός τους ζεστό. Έχει ειπωθεί ότι "μόλις βρεθεί κανείς κάτω από το kotatsu, όλες οι ανησυχίες του εξαφανίζονται καθώς μια οικεία ζεστασιά σας περιβάλλει και χαλαρώνετε τελείως."
Άλλες χώρες
Υπάρχουν παρόμοια συστήματα σε χώρες σε όλο τον κόσμο: οικονομικοί και συχνά κοινωνικοί τρόποι για να διατηρείται κανείς ζεστός ενώ κάθεται. Στην Ισπανία και την Πορτογαλία, το mesa camilla είναι ένα μικρό στρογγυλό τραπέζι με έναν θερμαντήρα brasero (δηλαδή ένα μαγκάλι) από κάτω. Οι Κάτω Χώρες χρησιμοποιούσαν σόμπα ποδιών. Στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βρετανοί Βασιλικοί Μηχανικοί έχτισαν «ιαπωνικούς θερμαντήρες ποδιών» στα χαρακώματα.
Για αιώνες, ένα παρόμοιο είδος που ονομάζεται sandali χρησιμοποιείται ευρέως στο Τατζικιστάν και το Αφγανιστάν. Ακόμη και σήμερα χρησιμοποιούνται σε πολλά παραδοσιακά σπίτια, ως ένα ζεστό οικογενειακό μέρος για φαγητό. Ένα παρόμοιο αντικείμενο που ονομάζεται korsi χρησιμοποιείται στο Ιράν.
Στην Κίνα και την Κορέα χρησιμοποιείται παραδοσιακά η ενδοδαπέδια θέρμανση. Οι συσκευές, που χρησιμοποιούνται με παρόμοιο τρόπο, είναι, αντίστοιχα, μια σόμπα Kang και μια ondol.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ιαπωνικά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά Κατηγορία:Θέρμανση Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ευρωπαϊκό Πειρατικό Κόμμα
Οι Ευρωπαίοι Πειρατές (ΠΕΙΡΑΤΕΣ) ή Ευρωπαϊκό Πειρατικό Κόμμα είναι ένας όμιλος από κόμματα που φιλοδοξεί να αναγνωριστεί ως Ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ιδρύθηκε στις 21 Μαρτίου του 2014 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο των Βρυξελλών στο πλαίσιο μιας συνεδρίασης " European Internet Governance and Beyond" και αποτελείται από πειρατικά κόμματα Ευρωπαϊκών χωρών. Τα κόμματα συνεργάζονται για να δημιουργήσουν μια κοινή εκστρατεία ενόψει των Ευρωεκλογών 2014.
Στην ιδρυτική συνάντηση, η Αμέλια Άντερσντόττερ, ευρωβουλευτής του Σουηδικού Πειρατικού Κόμματος, εκλέχθηκε πρόεδρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Κόμματα πειρατών Κατηγορία:Πολιτική και τεχνολογία
Οικογένεια Πραπόπουλου
Η καταγωγή της οικογένειας είναι από τη Ζάτουνα.
Κωνσταντίνος Πραπόπουλος (1868-1932)
Γεννήθηκε το 1868 στη Ζάτουνα Αρκαδίας και ήταν γιος του Παναγιώτη Μαρλαφέκα ή Πράπα. Εγκαταστάθηκε το 1886 στην Πάτρα και μαζί με τον ετεροθαλή αδερφό του Γεώργιο ανέλαβε τη διαχείριση ενός σιδηρουργείου στην οδό Αγίου Ανδρέου 58. Ήταν ένας εκ των δύο ιδρυτών της επιχείρησης και ο πρώτος πρόεδρος (1929 - 1932) της εταιρείας Αφοί Πραπόπουλοι ΑΕ. Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του ‘'Συνδέσμου εν Πάτραις Βιομηχάνων’' που ιδρύθηκε στις 10 Ιουνίου 1918 και του οποίου προήδρευσε κατά τη διετία 1923 - 1925. . Απεβίωσε στην Πάτρα το 1931. Ήταν παντρεμένος με την Ευτέρπη Θωμόπουλου, αδερφή του ζωγράφου & ακαδημαϊκού Επαμεινώνδα Θωμόπουλου και πρώτη ξαδέρφη του ιστορικού Στέφανου Θωμόπουλου, και είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά τους: Παναγιώτη (1905 - 1968), Αλέξιο (1907 - 1992), Ανδρέα (1913 - 1976) & Γεώργιο (1914 - 1992). Όλοι υπήρξαν ενεργοί στην εταιρεία μέχρι που μεταβίβασαν σταδιακά τις μετοχές τους στον Μάριο Πραπόπουλο με τελευταίο τον Αλέξιο, τεχνικό διευθυντή της εταιρείας. Δισέγγονη του Κωνσταντίνου είναι η Ελληνο-Αμερικανίδα ζωγράφος Melanie Prapopoulos.
Γεώργιος Πραπόπουλος (1866-1958)
Γεννήθηκε το 1866 στη Ζάτουνα Αρκαδίας και ήταν γιος του Παναγιώτη Μαρλαφέκα ή Πράπα. Εγκαταστάθηκε το 1886 στην Πάτρα και μαζί με τον ετεροθαλή αδερφό του Κωνσταντίνο ανέλαβε τη διαχείριση ενός σιδηρουργείου στην οδό Αγίου Ανδρέου 58. Ήταν ένας εκ των δύο ιδρυτών της επιχείρησης, πρόεδρος της εταιρείας Αφοι Πραπόπουλοι ΑΕ την περίοδο 1932 - 1958 και μέλος του πρώτο διοικητικού συμβουλίου Συλλόγου Εισαγωγικού Εμπορίου Πατρών. Είχε πλούσιο κοινωφελές έργο. Ανακαίνισε τον ναό του Αγίου Γεωργίου στη Ζάτουνα και μαζί με τον συντοπίτη του Αντώνη Αντωνακόπουλο κατασκεύασε το 1919 το Δημοτικό Σχολείο της Ζάτουνας, το οποίο σήμερα στεγάζει το Μουσείο Μίκης Θεοδωράκης. Απεβίωσε στην Πάτρα το 1958. Ήταν παντρεμένος με τη Φωτεινή Φιλιώτη εκ Ζακύνθου και είχαν αποκτήσει τέσσερα παιδιά: τον Παναγιώτη - Μάριο Πραπόπουλο (1900 - 1971), τη Μαρία (1901 - ?), την Ελένη (1902 - 1996) και τη Λουκία (1909 - 1997). Ο υιός του Μάριος στη συνέχεια απέκτησε τον έλεγχο της εταιρείας. Σήμερα οι δισέγγονοι του Γεωργίου διατηρούν τη διεύθυνση της εταιρείας. Άλλη δισέγγονη του, εγγονή της Λουκίας, είναι η τηλεπαρουσιάστρια Ανίτα Ναθαναήλ.
Μάριος Πραπόπουλος (1900-1971)
Ο Παναγιώτης - Μάριος Πραπόπουλος γεννήθηκε το 1900 στην Πάτρα και ήταν ο μοναδικός γιος από τα τέσσερα παιδιά του Γεωργίου Πραπόπουλου και της Φωτεινής Φιλιώτη. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες στη Γερμανία. Τη δεκαετία του 1950 απέκτησε τον έλεγχο της εταιρείας Αφοί Πραπόπουλοι ΑΕ, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος κατά την περίοδο 1958 - 1971. Διατηρούσε σημαντική βιβλιοθήκη 10.000 και πλέον τόμων, υπήρξε έφορος της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πατρών από το 1943 έως και το 1971 και συνέβαλε σημαντικά στη διάσωση βιβλίων και συγγραμμάτων κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής. Για αυτήν του την ενασχόληση ο Κώστας Τριανταφύλλου τον χαρακτηρίζει "φιλότεχνο". Επίσης είχε διατελέσει πρόεδρος του Κωνσταντοπούλειου Ευγηρείου Ιδρύματος στην Πάτρα καθώς και ευεργέτης του. . Πέθανε το 1971 στην Πάτρα. Ήταν παντρεμένος με τη Μιμίκα Βλαχούτσικου και απέκτησε δύο παιδιά τον Τζώρτζη Πραπόπουλο, μετέπειτα πρόεδρο της εταιρείας και τη Φέφη Πραποπούλου. Σήμερα οι εγγονοί του διατηρούν τη διεύθυνση της εταιρείας.
Τζώρτζης Πραπόπουλος (1934-1999)
Γεννήθηκε το 1934 στο Βερολίνο της Γερμανίας και ήταν υιός του Μάριου Πραπόπουλου και της Μιμίκας Βλαχούστικου. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Loughborough στην Αγγλία. Διετέλεσε πρόεδρος της εταιρείας Αφοι Πραπόπουλοι ΑΕ κατά την περίοδο 1971 - 1999 και επί των ημερών του μετεστέγασε την εταιρεία σε νέες σύγχρονες εγκαταστάσεις στις παρυφές της Πάτρας. Ανέπτυξε εκτενή κοινωνική και συνδικαλιστική δράση. Διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος του Αυτοκινητιστικού Ομίλου Αχαΐας (Α.Ο.Π.), πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Πατρών (1985-1988) και πρόεδρος του Εμπορικού & Εισαγωγικού Συλλόγου Ερμής Πατρών. Επίσης διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων Δυτικής Ελλάδος & Πελοποννήσου (1986 - 1987), επί σειρά ετών αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου Αχαΐας καθώς οικονομικός επόπτης στην Αχαϊκή Συνεταιριστική Τράπεζα. Τη θέση του οικονομικού επόπτη κατείχε και στην Κεντρική Ένωση Επιμελητηρίων Ελλάδος (Κ.Ε.Ε.) έως την ημέρα του ξαφνικού θανάτου του στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου 1999, ενώπιον του ακροατηρίου της Γενικής Συνέλευσης της Κεντρικής Ένωσης. Έκτοτε η αίθουσα του Διοικητικού Συμβουλίου της Κεντρικής Ένωσης φέρει προς τιμή του το όνομά του. Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Πιπιλή από την Πάτρα και απέκτησε δύο γιούς τους Μάριο & Θεόδωρο που σήμερα διατηρούν τη διεύθυνση της εταιρείας.
Άλλα μέλη
Από τα εννέα παιδιά του Παναγιώτη Μαρλαφέκα ή Πράπα (- 1906), τα τέσσερα εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Από αυτά τα τέσσερα ο Χαρίλαος Πραπόπουλος έγινε νευρολόγος - ψυχίατρος, εφευρέτης της "Πραπουλίνης", ενός αμφιλεγόμενου φαρμάκου για την εποχή, ο Νικολάκης απέκτησε μια κόρη την Ελένη Σικ, η οποία δημιούργησε τα Κέντρα Αδυνατίσματος Chic, ο Ιωάννης υπήρξε ιδιοκτήτης της βίλας Πραπόπουλου στο Χαλάνδρι και ο Βασίλειος, ο οποίος ίδρυσε εταιρεία με τζάμια στον Πειραιά. Επίσης από άλλο γιό του Παναγιώτη, τον Δημήτριο (ή τον Ιωάννη), κατάγεται ο Παναγιώτης Μαρλαφέκας, ιδρυτής της Λουξ.
Στην επιχείρηση αναμείχθηκαν όλοι οι υιοί των ιδρυτών, ο Μάριος του Γεωργίου Πραπόπουλου και τα τέσσερα παιδιά του Κωνσταντίνου Πραπόπουλου. Τα τέκνα του Κωσταντίνου, σταδιακά αποχώρησαν από την εταιρεία με τελευταίο τον Αλέξιο Πραπόπουλο (1907 - 1992). Μετά την αποχώρηση του ο Ανδρεάς Πραπόπουλος ιδρύει εταιρεία ηλεκτρικών οικιακών ειδών με την επωνυμία Ηλεκτρο-Μεταλλουργική Α. Πραπόπουλος. στη συμβολή των οδών Αγ. Ανδρέου & Κολοκοτρώνη στην Πάτρα. Αναφέρονται επίσης τα παιδία του Τζώρτζη οι Μάριος & Θεόδωρος Πραπόπουλος, πρόεδρος από το 1999 & μέτοχος της εταιρείας αντίστοιχα, καθώς και η Melanie Prapopoulos ζωγράφος, εγγονή του Αλέξιου Κ. Πραπόπουλου. Σήμερα απόγονοι της οικογένειας εντοπίζονται στην Πάτρα, την Αθήνα, την Ελβετία και τη Νέα Υόρκη.
Αφοι Πραπόπουλοι Α.Ε.
Η επιχείρηση ιδρύθηκε το 1886 από τους Κωνσταντίνο και Γεώργιο Πραπόπουλο και μετεξελίχθηκε το 1929 σε Ανώνυμη Εταιρία. Η εταιρία απασχολούνταν με την κατασκευή ψεκαστήρων για τις ανάγκες του ψεκασμού της σταφίδας, είδη εστίασης, αλουμινίου, γκαζιέρες, καρφοβελόνων κ.α. Λόγω της εμφάνισης του περονόσπορου στα αμπέλια οι ψεκαστήρες κατείχαν την πρώτη θέση στα προϊόντα που παρήγαγε η επιχείρηση αφού ως γνωστόν εκείνη την εποχή το λιμάνι της Πάτρας κατείχε σημαντική θέση στην εξαγωγή σταφίδας. Σύντομα η επιχείρηση άρχισε να αναπτύσσεται με αποτέλεσμα το 1893 να κατασκευάσουν εργοστάσιο κατασκευής βιομηχανικών προϊόντων μεταλλουργικής στη συμβολή των οδών Κορίνθου & Φιλοποίμενος. Κατά τον Νικόλαο Σαραφόπουλο η μηχανική εγκατάσταση των εργοστασίων ήταν εφάμιλλη των Ευρωπαϊκών. Το 1898 το Παλάτι ανακήρυξε την εταιρεία σε επίσημο προμηθευτή της Βασιλικής Αυλής του Βασιλιά Γεωργίου Α΄, το 1900 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο Groupe VII στην Classe 36 Exposition Universelle de Paris ενώ το 1900 το Χρυσό Βραβείο Γεωργικών Εργαλείων Α΄ και το Αργυρό Βραβείο Ειδών Σιδηρουργίας στην πρώτη Έκθεση Χανίων Κρήτης. Κατά τη δεκαετία του 1910 & 1920 η εταιρεία διαθέτοντας αρκετή εγκατεστημένη ισχύ ήταν σε θέση να πωλεί ρεύμα σε ιδιώτικους χώρους και στην τότε Ηλεκτρική Εταιρεία της Πάτρας προ της κατασκευής του Υδροηλεκτρικού Σταθμού Γλαύκου. Το 1936 τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο Οργανωτή της 6ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Προπολεμικά κατάστημα του εργοστασίου στον Πειραιά διατηρούσε ο Βασίλειος Πραπόπουλος πλησίον του Αγίου Σπυρίδωνα.
Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου στις 6 Νοεμβρίου 1940 το εργοστάσιο βομβαρδίστηκε από την ιταλική αεροπορία παραμένοντας όμως σε λειτουργία και παρασκευάζοντας καραβάνες και παγούρια για τις ανάγκες του Ελληνικού Στρατού έως την έλευση των Γερμανικών στρατευμάτων στην Πάτρα την άνοιξη του 1941. Μετά τον πόλεμο το εργοστάσιο συνέχισε κανονικά τη λειτουργία του ανανεόνοντας τα προιόντα του και το 1977 μεταστεγάστηκε σε νέες εγκαταστάσεις 2.500 m2 κοντά στον ποταμό Γλαύκο. Το 2006 τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο Οργανωτή της 21ης Agrotica Θεσσαλονίκης. Μέχρι και το 2016 η εταιρεία πέρα από τους παραδοσιακούς ψεκαστήρες, απασχολούνταν και με ανοξείδωτα δοχεία για την αποθήκευση υγρών τροφίμων καθώς και οινοποιητικό εξοπλισμό για τον ερασιτέχνη οινοποιό. Από το 2016 & μετέπειτα η εταιρεία αλλάζει σκοπό, απασχολείται με τη διαχείριση ακίνητης περιουσίας ενώ παραχωρεί τη χρήση του σήματος ΠΡΑΠΟΠΟΥΛΟΣ στην εταιρεία ΔΗΜΗΤΡΑ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΜΙΚΕ.
Αντικείμενα μεταλλοτεχνίας κατασκευασμένα από το εργοστάσιο της εταιρείας, ιδίως από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του, εκτίθενται σήμερα σε διάφορα Μουσεία ή ιστορικούς χώρους ανά την Ελλάδα. Κορυφαίο παράδειγμα στάμνα του 19ου που φέρει την επιγραφή του εργοστασίου και εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης στην Αθήνα.
Διάφορα
εναλλ.=Κορίνθου 280 & Γούναρη, Πάτρα|αριστερά|μικρογραφία|297x297εσ|Οικία Κωνσταντίνου Π. Πραπόπουλου Τα μέλη της οικογένειας απέκτησαν κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου σημαντική ακίνητη περιουσία στην Αθήνα και την Πάτρα. Στην περιοχή της Ρεματιάς στο Χαλάνδρι υπάρχει το κτήμα Πραπόπουλου, στο οποία διατηρείται η ομώνυμη βίλα, η οποία κατασκευάστηκε από τον Ιωάννη Πραπόπουλο τη δεκαετία του 1920 και βρίσκεται σε έκταση τεσσάρων στρεμμάτων. Πρόκειται για μία διώροφη βίλα που αποτελεί τυπικό δείγμα προαστιακής κατοικίας του Μεσοπολέμου. Το 1999 χαρακτηρίσθηκε ως διατηρητέο κτίριο με σχετική απόφαση του υπουργείου περιβάλλοντος, χωροταξίας και δημοσίων έργων ενώ τα τελευταία χρόνια βρίσκεται υπό κατάληψη από αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες. [[Αρχείο:Korinthou276.jpg|thumb|right|250px|Οικία Γεωργίου Πραπόπουλου
Κορίνθου & Φιλοποίμενος ]]Στην Πάτρα ξεχωρίζει και το κτίριο του Κωσταντίνου Π. Πραπόπουλου στη συμβολή των οδών Κορίνθου & Αγίου Νικολάου, όπου για κάποια περίοδο στεγαζόταν το Ταχυδρομείο, κατασκευασμένο στα τέλη του 19ου αιώνα. Πρόκειται για ένα διώροφο κτίριο με στοές, το οποίο διαφοροποιείται από το πνεύμα του νεοκλασικισμού και ενσωματώνει στοιχεία νεομπαρόκ & Art Nouveau ύφους.
Σήμερα στον χώρο που βρισκόταν το παλιό εργοστάσιο έχει ανεγερθεί το Μέγαρον Πραπόπουλου, εμπορικό κέντρο με καταστήματα και γραφεία συνολικού εμβαδού 2.000 τ.μ.
Τζον Άσμπερυ
Ο Τζον Άσμπερυ (John Lawrence Ashbery, 28 Ιουλίου 1927 - 3 Σεπτεμβρίου 2017) ήταν Αμερικανός ποιητής, από τους σημαντικότερους των Η.Π.Α., εκπρόσωπος της λεγόμενης «Σχολής της Νέας Υόρκης». Γεννήθηκε στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης, και έχει εκδώσει περισσότερες από είκοσι ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα (A Nest of Ninnies, γραμμένο μαζί με τον James Schuyler), μια συλλογή με κείμενα τέχνης (Reported Sightings) και έναν τόμο με δοκίμια ποιητικής (Other Traditions). Το 1976 έλαβε το βραβείο Πούλιτζερ και το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου για τη συλλογή Self-Portrait in a Convex Mirror (Αυτοπροσωπογραφία σε κυρτό κάτοπτρο)''. ''Ο Άσμπερυ σπούδασε στα πανεπιστήμια Χάρβαρντ και Κολούμπια. Είχε εργαστεί ως κριτικός τέχνης μεταξύ άλλων στο Newsweek και στο ARTNews. Δίδαξε λογοτεχνία και δημιουργική γραφή στα Κολέγια Μπρούκλιν και Μπαρντ, και ως διακεκριμένος καθηγητής ποίησης στο Χάρβαρντ. Υπήρξε μέλος της Ακαδημίας Αμερικανών Ποιητών και της Εθνικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Διέμενε στο Χάντσον και στη Νέα Υόρκη. Ποίησή του έχουν μεταφράσει στην ελληνική γλώσσα μεταξύ άλλων ο Χάρης Βλαβιανός, ο Βασίλης Παπαγεωργίου και ο Γιάννης Λειβαδάς.
Έργα στα Ελληνικά
Αυτοτελή
Συρμός σκιά, εισαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις Βασίλης Παπαγεωργίου, Εστία 1994.
Αυτοπροσωπογραφία σε κυρτό κάτοπτρο, μετάφραση Χάρης Βλαβιανός, επίμετρο Χάρολντ Μπλουμ, Νεφέλη 1995, 1999.
Κορίτσια σε φυγή, μετάφραση και επίμετρο Βασίλης Παπαγεωργίου, Νέα Εστία 1840, 2011, και εκδόσεις Σαιξπηρικόν 2021.
Ανθολογημένα ποιήματα
Στη σκιά του τρένου, John Ashbery και Kenneth Koch, εισαγωγή, μετάφραση Βασίλης Παπαγεωργίου. Υπερίων 1997, σε συνεργασία με τον οργανισμό Θεσσαλονίκη πολιτιστική πρωτεύουσα Ευρώπης 1997.
Ανθολογία Αμερικανικής Ποίησης Του Εικοστού Αιώνα, εισαγωγή και μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς, Ηριδανός 2007.
Η Μεταμοντέρνα Αμερικανική Ποίηση, εισαγωγή και μετάφραση Γ. Λειβαδάς, Κουκούτσι 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές
Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών 1981-1982
Το Πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας της αγωνιστικής περιόδου 1981-82 διεξήχθη για πρώτη και τελευταία φορά σε 8 ομίλους με τη συμμετοχή 125 ομάδων.
Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄Εθνική εξασφάλισαν : Οι δευτεραθλητές των ομίλων συνέχισαν στην Γ εθνική 1982-83 Οι ομάδες που δεν τερμάτισαν στις 2 πρώτες θέσεις ή δεν υποβιβάστηκαν συνέχισαν στην Δ΄ Εθνική 1982-83
Στα τοπικά πρωταθλήματα υποβιβάστηκαν οι ομάδες:
Βαθμολογίες
{|
* Αγώνας κατάταξης: Κυριακή 6 Ιουνίου 1982, Εθνικό στάδιο Πύργου: Λεβαδειακός - Π.Α.Σ. Πρέβεζα 0-0 (κ.δ., παρ.), 4-3 (πεν.)
Πηγές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1981-1982
ΦΚ Βόρσκλα Πολτάβα
Η ΦΚ Βόρσκλα Πολτάβα (Ουκρανική γλώσσα και Ρωσική γλώσσα: ФК «Во́рскла» Полта́ва), είναι μια επαγγελματικά ποδοσφαιρική ομάδα η οποία αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουκρανίας. Έδρα της είναι η πόλη Πολτάβα.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1955 υπό το όνομα Kolhospnyk. Το 1957 η ομάδα απέκτησε επαγγελματικό καθεστώς και αγωνιζόταν στις διοργανώσεις της Σοβιετική Ένωσης. Ωστόσο, το 1982, ο σύλλογος πτώχευσε και διαλύθηκε. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα από το 1968 έως το 1972 ονομαζόταν Silbud και Budivelnyk. Το 1984 η ομάδα επαναδημιουργήθηκε ως Vorskla.
Με τη δημιουργία των ουκρανικών ποδοσφαιρικών διοργανώσεων το 1992, η ομάδα εντάχθηκε στην Πρώτη κατηγορία Ουκρανίας την οποία κέρδισε το 1996. Το 1996-1997 συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουκρανίας, τερματίζοντας στην 3η θέση, την καλύτερη στην ιστορία της. Συμμετείχε δύο φορές στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Το 2009 αντιμετώπισε την ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ στον τελικό του Κυπέλλου Ουκρανίας, κερδίζοντας με 1-0.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Βόρσκλα Πολτάβα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουκρανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1955
Χρήστος Μπουλώτης
Ο Χρήστος Μπουλώτης (Μύρινα Λήμνου, 1952) είναι αρχαιολόγος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων, βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών.
Ο αρχαιολόγος
Ο Χρήστος Μπουλώτης γεννήθηκε στη Μύρινα της Λήμνου. Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σπούδασε ιστορία, αρχαιολογία και γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη Γερμανία, όπου ανακηρύχτηκε διδάκτωρ το 1980. Είναι καταξιωμένος αρχαιολόγος, ειδικευμένος στο μινωικό και μυκηναϊκό πολιτισμό. Έχει διδάξει στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, σε μεταπτυχιακούς φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Από το 1985 εργάζεται στην Ακαδημία Αθηνών ως αρχαιολόγος-ερευνητής. Έχει πραγματοποιήσει ανασκαφές στη Σαντορίνη, στην Κρήτη, στην αρχαία Ηλίδα και από το 1995 ανασκάπτει την προϊστορική θέση Κουκονήσι στο Μούδρο της Λήμνου. Έχει συμμετάσχει σε πολλά αρχαιολογικά και ιστορικά συνέδρια και έχει δημοσιεύσει δεκάδες εργασίες και άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και άλλα έντυπα.
Ο παιδικός συγγραφέας
Ο Μπουλώτης είναι αναγνωρισμένος συγγραφέας παιδικών βιβλίων που απευθύνονται σε παιδιά της σχολικής ηλικίας. Ξεκίνησε να ασχολείται με την παιδική λογοτεχνία το 1987 και τα βιβλία του διαπνέονται από αγάπη για το περιβάλλον, τα ζώα, το συνάνθρωπο, την ειρήνη και την αλληλοκατανόηση. Οι ιστορίες του είναι πρωτότυπες και συχνά έχουν αρχαιολογικό υπόβαθρο. Πολλά βιβλία του έχουν τύχει διεθνών διακρίσεων ενώ το 2007 του απονεμήθηκε το βραβείο παιδικού βιβλίου από την Ακαδημία Αθηνών. Έχει εκδώσει περισσότερα από 30 βιβλία.
Επίσης, έχει δημοσιεύσει ποιήματα κι έχει εκδώσει ποιητικές συλλογές. Τα περισσοτερα βιβλια του εχουν βραβευτει
Ο συλλέκτης
Μια άλλη αγάπη του Μπουλώτη είναι η συλλογή παλιών παιχνιδιών και παιδικών βιβλίων. Έχοντας πολύ μεγάλη προσωπική συλλογή, μία από τις μεγαλύτερες στην Ελλάδα, αποφάσισε να την δωρίσει στη Γενέτειρα του Λήμνο. Αυτή η συλλογή αποτέλεσε τον πυρήνα για την ίδρυση του Μουσείου Ιστορίας Παιδικού Παιχνιδιού και Βιβλίου στο νησί.
Έργα του
Μερικά από τα παιδικά βιβλία του Χρ. Μπουλώτη είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Λίνδος
μικρογραφία|Πανοραμική άποψη της Λίνδου μικρογραφία|Ο ναός της Λινδίας [[Αθηνάς στην ακρόπολη της Λίνδου]] μικρογραφία|Άποψη του νησιού από την ακρόπολη Η Λίνδος είναι παραδοσιακός οικισμός στο νησί της Ρόδου. Έχει πλούσια ιστορία, καθώς ήταν μια από τις τρεις αρχαίες πόλεις του νησιού και αυτή με την πιο πλούσια ναυτική παράδοση. Είναι η γενέτειρα του Κλεοβούλου, ενός από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας· του Χάρη, του γλύπτη του περίφημου Κολοσσού· του Παναιτίου, του φιλοσόφου που εισήγαγε τη στωική φιλοσοφία στη Ρώμη.
Ο παράκτιος αυτός οικισμός βρέχεται από το νότιο Αιγαίο και απέχει περίπου 55 χλμ. από την πόλη της Ρόδου, ευρισκόμενος στο ακρωτήριο Κράνα των ανατολικών ακτών του νησιού. Τα γραφικά στενά σοκάκια, οι όμορφες παραλίες, η εξαιρετική θέα του πελάγους, αλλά κυρίως η ακρόπολη της Λίνδου, που δεσπόζει πάνω από τον οικισμό, έχουν καταστήσει τη Λίνδο δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Η ακρόπολη, ειδικότερα, χτισμένη σε μια φυσική οχυρωματική θέση, αξιοποιήθηκε από την αρχή της ιστορίας της Λίνδου και είναι συνυφασμένη, όχι αποκλειστικά με την ιστορία της Λίνδου, αλλά με την ιστορία ολόκληρου του νησιού. Αυτόν τον μικρό χώρο, τον αξιοποίησαν και άφησαν σε αυτόν σημάδια της παρουσίας τους οι αρχαίοι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί και οι Ιωαννίτες Ιππότες. Η Λίνδος είναι η θερμότερη περιοχή της γεωγραφικής Ευρώπης ετησίως.
Ιστορία
μικρογραφία|Ανάγλυφο τριημιολίας στο λόφο της ακρόπολης Σύμφωνα με την παράδοση, ο θεός Ήλιος ήταν ο κύριος του νησιού και όταν έσμιξε με τη νύμφη Ρόδο του έδωσε το όνομά της. Ο θεός Ήλιος με τη Ρόδο γέννησαν εφτά γιους, τους Ηλιάδαι. Μια αφήγηση που πολλοί συσχετίζουν με τη Λίνδο αναφέρει πως, όταν οι Ηλιάδες ανδρώθηκαν, ο Ήλιος τους αποκάλυψε ότι οι πρώτοι που θα τελούσαν θυσία στη θεά Αθηνά, θα είχαν για πάντα την εύνοιά της. Πράγματι, οι Ηλιάδες θυσίασαν πρώτοι στη θεά, αλλά πάνω στη βιασύνη τους δεν έκαψαν τα θύματά τους πριν τα προσφέρουν στους βωμούς. Για αυτό το λόγο παρέμεινε η παράδοση των άπυρων θυσιών στη θεά Αθηνά στο νησί. Αργότερα όμως, τέσσερις από τους Ηλιάδες έγιναν αδελφοκτόνοι, καθώς σκότωσαν τον Τέναγη και όταν η πράξη τους έγινε γνωστή αναγκάστηκαν να φύγουν για άλλα μέρη. Μόνο οι δυο που δε μετείχαν στον φόνο παρέμειναν στη Ρόδο. Ο Όχιμος, ως μεγαλύτερος, έγινε ηγεμόνας ολόκληρου του νησιού. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, ο Κέρκαφος και αυτόν οι τρεις γιοι του, ο Κάμειρος, ο Ιάλυσος και ο Λίνδος, που μοίρασαν το νησί σε τρία μέρη και ο καθένας έκτισε μια πόλη με το όνομά του.
Ένας άλλος μύθος λέει πως, όταν ο Δαναός έφυγε από την Αίγυπτο με τις κόρες του, κατέπλευσε στη Λίνδο, όπου έγινε δεκτός με θέρμη από τους κατοίκους. Αυτός ήταν που έχτισε το ιερό της Λινδίας Αθηνάς και αφιέρωσε ένα άγαλμα στη θεά, πριν εκπλεύσει για το Άργος. Τη θέα τίμησε και ο Κάδμος που, αναζητώντας την αδελφή του, Ευρώπη, αναγκάστηκε να σταματήσει και αυτός στο νησί λόγω της κακοκαιρίας.
Τους επόμενους αιώνες οι Λίνδιοι, είτε μόνοι τους, είτε σε συνεργασία με τους άλλους Ρόδιους ή και άλλους Έλληνες δραστηριοποιούνται έντονα στην ίδρυση αποικιών: τη Ρόδη στη μακρινή Ιβηρία και στην Ιταλία· την Παρθενόπη  και, μαζί με τους Κώους, τις Ελπίες στη Δαυνία. Οι Σόλοι στην Κιλικία χτίστηκαν από Λινδίους και Αχαιούς. Λίνδιοι έχτισαν και τη Φασηλίδα στη Λυκία, ενώ περίπου το 688 π.Χ. Λίνδιοι μαζί με Κρήτες αποίκους έχτισαν τη Γέλα στη Σικελία. Σύμφωνα με το Χρονικό της Λίνδου, οι Λίνδιοι έλαβαν μέρος στον αποικισμό της Κυρήνης και της Σύβαρης. Ο Διόδωρος ο Σικελός λέει πως η Λιπάρα αποικίστηκε από Κνιδίους και Ροδίους, το ίδιο και η Σύμη , ενώ η Νίσυρος αποικίστηκε από Ροδίους, μετά από μια επιδημία που αφάνισε τους Κώους αποίκους. Τέλος, περίπου το 550 π.Χ. Ρόδιοι μαζί με πολλούς άλλους Έλληνες χτίζουν τη Ναυκράτιδα στην Αίγυπτο. μικρογραφία|Ξυλογραφία του Κλεοβούλου, στο έργο του Guillaume Rouillé [[Promptuarii Iconum Insigniorum (1553)]] Κατά τον 6ο αι. π.Χ. έζησε και κυβέρνησε τη Λίνδο ως τύραννος ο Κλεόβουλος, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας. Τον 5ο αιώνα οι Λίνδιοι κόβουν το πρώτο τους νόμισμα. Στους Περσικούς πολέμους, μετά την ατελέσφορη εκστρατεία του Μαρδόνιου το 492 π.Χ, οργανώθηκε μια νέα εκστρατεία με επικεφαλής τους Δάτη και Αρταφέρνη. Οι Πέρσες, αφού συγκέντρωσαν ένα μεγάλο στράτευμα στην Κιλικία, ξεκίνησαν μια εισβολή από θαλάσσης. Σύμφωνα με το Χρονικό της Λίνδου, οι Πέρσες πολιόρκησαν την πόλη της Λίνδου το 490 π.Χ., αλλά χάρη στη θαυματουργική παρέμβαση της θεάς Αθηνάς, η Λίνδος σώθηκε. Μετά το τέλος των Περσικών πολέμων και οι τρεις πόλεις της Ρόδου συμμετείχαν στη Δηλιακή Συμμαχία αποδίδοντας φόρο στο ταμείο υπέρ της εκστρατείας κατά των Περσών.
Ο αυξανόμενος αυταρχισμός των Αθηναίων και στη συνέχεια ο Πελοποννησιακός πόλεμος, που έφερε τους Ροδίους, ως μέλη της Δηλιακής Συμμαχίας, ενάντια στους ομόφυλους (Δωριείς) Σπαρτιάτες, προκάλεσαν έντονες εσωτερικές αναταραχές. Παρόλα αυτά, οι Ρόδιοι συμμετείχαν στη Σικελική εκστρατεία του 415 - 413 π.Χ. με 2 πεντηκοντόρους και 700 σφενδονήτες, κατά την οποία αναγκάστηκαν μάλιστα να πολεμήσουν ενάντια στους ίδιους τούς τους αποίκους, τους Γελώους.
Το 412 π.Χ. με τη συμβολή του Ιαλύσιου Δωριέα, που πολεμούσε στο πλευρό των Σπαρτιατών, η Λίνδος, όπως και οι δυο άλλες πόλεις της Ρόδου, αποστάτησαν από την Αθηναϊκή συμμαχία και συστρατεύθηκαν με την Σπάρτη και τους συμμάχους της. Λίγα χρόνια αργότερα, το 408/407 π.Χ. οι πολίτες της Ιαλυσού, της Καμίρου και της Λίνδου πραγματοποίησαν τον λεγόμενο συνοικισμό χτίζοντας την πόλη της Ρόδου και ενώνοντας τα τρία παλαιά κράτη τους. Έκτοτε, η Λίνδος διατήρησε έναν δευτερεύοντα ρόλο, καθώς η πρωτεύουσα Ρόδος έγινε το κέντρο της Πολιτείας που καθόριζε την μοίρα ολόκληρου του νησιού.
Η Λίνδος συνέχισε να έχει έναν βαθμό τυπικής αυτοδιοίκησης, αφού οι μαστροί και ο λαός της Λίνδου ελάμβαναν αποφάσεις για διαδικαστικά ζητήματα, όπως η εκλογή ιερέων, ιεροθυτών/ιεροποιών κτλ. Το ιερό της Αθηνάς διατήρησε την αίγλη του, όπως φαίνεται από το γεγονός ότι περίφημοι βασιλείς επέλεξαν να τιμήσουν τη Λινδιά Αθηνά με αφιερώματα - Αλέξανδρος ο Μέγας, Πτολεμαίος ο Σωτήρ, Πύρρος, Φίλιππος Ε΄. Την ελληνιστική εποχή, κατά την εποχή της μεγάλης ακμής της Ροδιακής Πολιτείας, η ακρόπολη της Λίνδου έλαβε ιδιαίτερη φροντίδα. Μετά από μια καταστρεπτική πυρκαγιά (περίπου το 342 π.Χ.) ο ναός ανοικοδομήθηκε στην τελική του μορφή, ενώ χτίστηκαν εντυπωσιακά προπύλαια, στοά και τείχος. Ήταν περίπου την ίδια εποχή, που ένας Λίνδιος, ο μαθητής του Λυσίππου, ο γλύπτης Χάρης ανέλαβε την κατασκευή του περίφημου Κολοσσού, ενός γιγαντιαίου χάλκινου αγάλματος αφιερωμένου στον προστάτη της Ρόδου, τον θεό Ήλιο.
Στο τέλος της ακμής της Ροδιακής Πολιτείας, η χώρα, αν και τυπικά αυτόνομη, εξαρτήθηκε από το Ρωμαϊκό κράτος. Τότε, γεννήθηκε στη Λίνδο ο φιλόσοφος Παναίτιος, που έγινε σχόλαρχος των Στωικών και που θεωρείται πως εισήγαγε τη στωική φιλοσοφία στη Ρώμη.
Αν και δεν περιγράφονται πολλές λεπτομέρειες για το συμβάν, κατά την γ΄ αποστολική περιοδεία του, ο Απόστολος Παύλος πέρασε και από τη Ρόδο και κήρυξε τον Χριστιανισμό. Σύμφωνα με την παράδοση, αποβιβάστηκε στη Λίνδο, σε ένα σημείο που σήμερα φέρει το όνομά του (όρμος του Αγίου Παύλου).
Και την εποχή της Τουρκοκρατίας αξιοποιήθηκε το φρούριο της Λίνδου. Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι Δανοί αρχαιολόγοι Kinch και Blinkenberg πραγματοποίησαν έρευνες στη νότια Ρόδο και στην ακρόπολη της Λίνδου. Τα ευρήματά τους μεταφέρθηκαν και εκτίθενται στο Μουσείο της Κοπεγχάγης. Μετά την κατάληψη της Ρόδου από το Βασίλειο της Ιταλίας, Ιταλοί αρχαιολόγοι πραγματοποίησαν έρευνες σε όλη τη Ρόδο. Στην ακρόπολη της Λίνδου οι έρευνες δεν ήταν παραγωγικές όσον αφορά το πλήθος των ευρημάτων, αναγνωρίζοντας όμως τη σημασία του χώρου προχώρησαν σε εργασίες αναστήλωσης. Τη συνέχιση των εργασιών αυτών ανέλαβε η Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία από το 1948, μετά την επίσημη ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στο Βασίλειο της Ελλάδας.
Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, η Λίνδος είχε γίνει έδρα του δήμου Λινδίων, που πέραν από τη Λίνδο περιελάμβανε διοικητικά τις κοινότητες: Κάλαθος, Πυλώνας, Λάρδος και Λάερμα. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης ο δήμος Λινδίων εντάχθηκε ως Δημοτική Ενότητα Λινδίων στον ενιαίο δήμο Ρόδου.
Η ναυτική παράδοση
Στην Λίνδο δημιουργήθηκε το ναυτικό δίκαιο. Η ιστορία του νησιού είναι συνυφασμένη με το Δίκαιο της Θάλασσας και το Ναυτικό Δίκαιο, αφού η αδιαφιλονίκητη κυριαρχία της αρχαίας Ρόδου ως μεγάλης ναυτικής δύναμης, είχε ως αποτέλεσμα  τη δημιουργία του πρώτου καταγεγραμμένου κώδικα Ναυτικού Δικαίου,  γνωστή ως «Νόμος Ροδίων Ναυτικός». Περιλαμβάνει διατάξεις που σχετίζονται με τα πληρώματα και τα καθήκοντά τους, με παραβιάσεις των κανόνων ναυσιπλοΐας και τις αντίστοιχες ποινές, με συμβάσεις μεταφοράς αγαθών, ναυτικά δάνεια, ασφάλιση πολύτιμων αντικειμένων κατά τη μεταφορά τους. Κυρίως, όμως, αναφέρεται σε θέματα ναυαγίου και αβαρίας, δηλαδή αποβολής φορτίου. Στίγμα στον βράχο η τριήρις απέναντι από την κλίμακα προς την ακρόπολη.
Κλίμα
Σύμφωνα με τον μετεωρολογικό σταθμό του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών η Λίνδος παρουσιάζει ήπιο και ζεστό κλίμα, και κατά μέσο όρο είναι το θερμότερο μέρος της γεωγραφικής Ευρώπης, με τη μέση ετήσια θερμοκρασία να φτάνει τους 21.9°C, κυρίως λόγω των θερμών καταβατικών ανέμων που πνέουν μεγάλο μέρος του έτους στη περιοχή. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στη Λίνδο ξεπερνά ακόμα και τις μέσες ετήσιες θερμοκρασίες σε μετεωρολογικούς σταθμούς που βρίσκονται στα Αφρικανικά Κανάρια Νησιά, στο Τέλ Αβίβ, στο Κάιρο, στη Μπραζίλια, στο Πορτ Σάιντ, στις ακτές της Κεντρικής Φλόριντα, στη βόρεια και νότια Οκινάουα, στη Χειουάν (πόλη της Κίνας στον Τροπικό του Καρκίνου) καθώς και σε πρόαστια της μητροπολιτικής Ταϊπέι, περιοχές που βρίσκονται πολύ νοτιότερα από τη Λίνδο.
Επιπρόσθετα, σύμφωνα με την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία η ευρύτερη περιοχή της Λίνδου (ΝΑ Ρόδος) σημειώνει την υψηλότερη ηλιοφάνεια στην Ελλάδα με πάνω από 3.100 ώρες ετησίως. Τον Αύγουστο του 2021 ο μετεωρολογικός σταθμός του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών στη Λίνδο σημείωσε το ρεκόρ Ευρώπης θερμότερου μήνα όλων των εποχών.
Σήμερα
thumb|Η πίσω όψη του κάστρου thumb|Το μεσαιωνικό φρούριο στην ακρόπολη της Λίνδου Στις μέρες μας η Λίνδος αποτελεί έναν δημοφιλέστατο τουριστικό προορισμό. Είναι χαρακτηριστικό πως η ακρόπολη της Λίνδου κατατάσσεται τρίτη σε σειρά επισκεψιμότητας σε ολόκληρη την Ελλάδα. Ο χώρος αυτός έχει μνημεία από όλη την μακραίωνη ιστορία της Λίνδου - αρχαία ελληνικά, ρωμαϊκά, χριστιανικά, ιπποτικά. Πέρα από την ακρόπολή της, η Λίνδος έχει να επιδείξει έναν όμορφο παραδοσιακό οικισμό, με γραφικά σοκάκια και κτίσματα ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής, αλλά και μιας μοναδικής ομορφιάς, φυσική θέα. Είναι χαρακτηριστικό πως η μικρή παραλία του Αγίου Παύλου στον ομώνυμο όρμο έχει χαρακτηριστεί στο ως μια από τις 10 καλύτερες της Ευρώπης. Εμβληματική εικόνα αποτελούν και τα γαϊδουράκια που προσφέρουν περιπάτους για τους επισκέπτες εντός του οικισμού και μπορούν να τους οδηγήσουν έως την ακρόπολη.
Αξίζει να σημειωθεί πως στη Λίνδο γυρίστηκαν μερικές σκηνές από την ταινία Τα κανόνια του Ναβαρόνε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ρόδου Κατηγορία:Δωρική Εξάπολις
Πάνορμος (τορπιλοβόλο)
Το ΒΠ Τ/Β Πάνορμος, πρώην Αυστριακό ’SMS-92 F’, ήταν ένα από τα τρία ομοίου τύπου και συνολικά έξι ποντοπόρα τορπιλοβόλα του άλλοτε Αυτοκρατορικού Αυστροουγγρικού Ναυτικού που παραχωρήθηκαν μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Βασίλειο της Ελλάδος το 1922. Του ιδίου τύπου, αδελφά πλοία κλάσης "Tb 82 F" ήταν το 'Πέργαμος' και το ‘Προύσα. Η ναυπήγησή του ξεκίνησε κατά παραγγελία του καισαροαυστριακού ναυτικού το 1914 στα ναυπηγεία ‘Austro–Hungary–Ganz–Danubins Co, του Φιούμε (Fiume), όπου και καθελκύσθη τον Αύγουστο του 1915 λαμβάνοντας την ονομασία SMS-92.
Υπηρεσία στο Α & Β Π.Ν.
Μετά την καθέλκυση, τον απαραίτητο εξοπλισμό και τις αναγκαίες δοκιμές τέθηκε σε ενέργεια στο Αυτοκρατορικό και Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό, όπως ήταν κατά μετάφραση η επίσημη ονομασία του Πολεμικού Ναυτικού της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας, μαζί με άλλα 15 αδελφά πλοία, την περίοδο Ιουλίου - Δεκεμβρίου του 1916. Στη πλήρη ένταση του Α΄ Π.Π. χρησιμοποιήθηκε σε ναυτικές επιχειρήσεις στο Αδριατικό πέλαγος, συμμετέχοντας σε βομβαρδισμούς και προσβολές ιταλικών ακτών και σε συνοδεία νηοπομπών.
Μετά τη λήξη του Μεγάλου Πολέμου και τη Συνθήκη του Αγίου Γερμανού, (Η΄ μέρος) που ακολούθησε, επήλθε η κατάργηση του αυστρο-ουγγρικού ναυτικού και στη συνέχεια με τη Συνθήκη των Σεβρών αποδόθηκε από τις "προέχουσες δυνάμεις" στο Βασίλειο της Ελλάδος, ως πολεμική επανόρθωση.
Προσάραξη
Στις 11 Μαρτίου του 1928, ημέρα Κυριακή και ώρα 19:15 προσάραξε σε ύφαλο στην βορειοανατολική Άκρα Τούρλος της Αίγινας με συνέπεια ν΄ ακολουθήσει η βύθισή του, χωρίς όμως ανθρώπινη απώλεια.
Σύμφωνα με το επίσημο ανακοινωθέν του τότε Υπουργείου Ναυτικών αλλά και άλλων μαρτυριών, το Τ/Β Πάνορμος έχοντας προηγουμένως αποβιβάσει στον Πόρο μαθητές της εκεί Σχολής Δοκίμων Υπαξιωματικών Ναυτικού, μετά την ολοκλήρωση του εκπαιδευτικού τους πλου, για τον οποίο είχε διατεθεί, απέπλευσε απογευματινές ώρες για το Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Κατά τον επανάπλου, και επικρατούντων νοτιοανατολικών ανέμων (σοροκάδα) ο κυβερνήτης πλωτάρχης Δούκας επέλεξε ν' ακολουθήσει πορεία ανατολικά της Αίγινας. Στις 19:15 ώρα παραπλέοντας εγγύτατα την υφαλοβριθή Άκρα Τούρλος, προσέκρουσε σε ύφαλο με συνέπεια όλο το πρωραίο υπόφραγμα του σκάφους να κατακλυστεί με ύδατα σχεδόν αμέσως. Στην τότε έκδηλη σύγχυση και ανησυχία του πληρώματος φέρεται ο κυβερνήτης (κατά πληροφορίες εκ του πληρώματος) να τράβηξε το υπηρεσιακό του όπλο απειλώντας «''Όλοι στις θέσεις σας. Θα πέσει νεκρός όποιος κινηθεί''». Ακολούθως έδωσε εντολή για επικοινωνία με υπουργείο ή ναύσταθμο. Τούτο όμως μη δυνάμενο εφικτό λόγω της κατάκλυσης του χώρου τόσο του ασυρμάτου, όσο και του μηχανοστασίου, το σήμα κινδύνου άρχισε να εκπέμπεται δια του οπτικού.
Τούτο αντελήφθη, μιάμιση ώρα αργότερα, τελείως τυχαία και παρά το ασθενές πλέον εκπεμπόμενο φως ο πλοίαρχος του ΒΝ Οικονομόπουλος ευρισκόμενος σε κάποιο ύψωμα της νήσου, ο οποίος και έσπευσε στη πόλη απ΄ όπου και τηλεγράφησε σχετικά στο Υπουργείο. Το τελευταίο με τη σειρά του δια του τότε ασυρμάτου του Βοτανικού κάλεσε πάντα παραπλέοντα πλοία να σπεύσουν προς διάσωση του Πάνορμος ενώ κινητοποίησε και σκάφη από τον ναύσταθμο.
Πρώτο πλοίο που έλαβε το σήμα και έσπευσε στην περιοχή της προσάραξης ήταν το επιβατηγό ατμόπλοιο "Σπάρτη" που εκτελούσε ακτοπλοϊκή συγκοινωνία Πειραιά-Κυκλάδες και επέστρεφε στον Πειραιά. Προσεγγίζοντας η σωσίβια λέμβος του "Σπάρτη" το ημιβυθισμένο "Πάνορμο" διεπιστώθη ότι επ΄ αυτού παρέμεναν ακόμα ο κυβερνήτης Δούκας και ο ύπαρχος Μπουντούρης, ενώ το πλήρωμα είχε διεκπεραιωθεί ασφαλώς στην ακτή από αλιευτικά σκάφη της περιοχής. Μόλις επιβιβάστηκε ο ύπαρχος στη σωσίβια λέμβο ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Ο κυβερνήτης μένοντας τελευταίος είχε αποπειραθεί να αυτοκτονήσει στρέφοντας το όπλο του στο στήθος του. Αιμόφυρτος μεταφέρθηκε επί του Σπάρτη όπου στη συνέχεια με "πάση δυνάμει" τις μηχανές καταπλέοντας στον Πειραιά, πρώτες πρωινές ώρες διακομίσθηκε στο Ναυτικό Νοσοκομείο του Πειραιά (πρώην ρωσικό νοσοκομείο), όπου και νοσηλεύτηκε επί μακρόν.
Για δε τη διάσωση του Πάνορμος, που κρίθηκε στη συνέχεια αμφίβολη, έσπευσαν από τον ναύσταθμο στο σημείο προσάραξης το Ρ/Κ Κύκλωψ, το Α/Τ-Τ/Β Σμύρνη και το Ν/Θ Κοργιαλένιος. Των δε ανακρίσεων επι του ατυχήματος διεξήγαγε ο κυβερνήτης του Α/Τ Λέων αντιπλοίαρχος Π. Ιωαννίδης.
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Κολοσσαίο
Το Φλάβιο Αμφιθέατρο (λατινικά: Amphitheatrum Flavium), από τον μεσαίωνα γνωστό ως το Κολοσσαίο (ιταλ. Colosseo) ήταν ένα αμφιθέατρο της Αρχαίας Ρώμης. Βρίσκεται στη ΝΑ. πλευρά της Ρωμαϊκής Αγοράς (Forum Romanum).
Ιστορία
Το Κολοσσαίο άρχισε να κατασκευάζεται στην εποχή του Βεσπασιανός το 72 μ.Χ., συνεχίστηκε την εποχή του Τίτου και ολοκληρώθηκε όταν ήταν αυτοκράτορας ο Τίτος, το 80 μ.Χ.. Ονομαζόταν Αμφιθέατρο των Φλαβίων, από το όνομα της δυναστείας των αυτοκρατόρων που το έκτισαν. Για να κατασκευαστεί, εργάστηκαν χιλιάδες αιχμάλωτοι σκλάβοι όλων των εθνικοτήτων που είχαν συλληφθεί από τον Τίτο μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων. Πήρε το όνομα του από το κολοσσιαίο άγαλμα του Νέρωνα (Ο Κολοσσός), που βρισκόταν στην τοποθεσία που χτίστηκε. μικρογραφία|Η αρένα του Κολοσσαίου της Ρώμης. Μπορούσε να χωρέσει 65.000 θεατές και είχε σχήμα έλλειψης με περιφέρεια 524 μέτρων. Οι διαστάσεις του ήταν κολοσσιαίες: 156 x 188 μέτρα και το ύψος του έφτανε τα 48 μέτρα και είχε 4 ορόφους. Από αυτούς, οι τρεις πρώτοι είχαν αψίδες και ο τέταρτος 40 παράθυρα. Πάνω από τον 4ο όροφο υπήρχε στοά. Ο τελευταίος όροφος προοριζόταν για τις γυναίκες και τις κατώτερες τάξεις των πολιτών, ενώ ο πρώτος για τους επιφανείς πολίτες. Το εσωτερικό του ήταν χωρισμένο σε κερκίδες, ενώ στο κέντρο του είχε κονίστρα που χωριζόταν από τις κερκίδες με ένα ψηλό βάθρο. Κάτω από την κονίστρα βρίσκονταν τα υπόγεια. Εκεί βρίσκονταν τα κλουβιά με τα ζώα, τα οποία μπορούσαν να ανυψωθούν για να ανεβαίνουν τα ζώα στην αρένα, καθώς και οι μηχανικές συσκευές του κτηρίου. Πάνω από την αρένα υπήρχε μια μεγάλη τέντα, προκειμένου οι θεατές να προστατεύονται από τον ήλιο. Οι θεατές έμπαιναν στο κτήριο μέσα από 80 εισόδους, 4 από τις οποίες χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από τους Ρωμαίους γερουσιαστές και άρχοντες. Οι πολλές πύλες έδιναν στο Κολοσσαίο τη δυνατότητα να γεμίσει μέσα σε 15 λεπτά, και να αδειάσει μέσα σε μόλις 5. Στην κονίστρα (αρένα) οδηγούσαν δύο πύλες: η πύλη της ζώσης σαρκός, από την οποία οι μονομάχοι εισέρχονταν στην αρένα, και η «νεκρική πύλη», από την οποία απομακρύνονταν οι νεκροί της μάχης. Το Κολοσσαίο έμεινε θρυλικό ως το κέντρο των αιμοφόρων θεαμάτων που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της. Η ορχήστρα είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για να πραγματοποιούνται ναυμαχίες, μονομαχίες και θηριομαχίες τις οποίες χρηματοδοτούσαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Εκεί γίνονταν επίσης μαρτύρια χριστιανών.
Τρόπος λειτουργίας
Στο Κολοσσαίο πραγματοποιούνταν αγώνες με ελεύθερη είσοδο, οι οποίοι διοργανώνονταν από τους αυτοκράτορες για να αυξάνουν την δημοτικότητά τους. Οι αγώνες διαρκούσαν μία μέρα ή και περισσότερες. Ξεκινούσαν με κωμικές πράξεις και εξωτικά ζώα, και ολοκληρώνονταν με τις μονομαχίες μεταξύ ζώων και μονομάχων, ή μόνο μεταξύ μονομάχων. Οι μονομάχοι ήταν αιχμάλωτοι πολέμου ή δούλοι.
Το 80 μ.Χ. πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια του Κολοσσαίου, με αγώνες που διήρκεσαν συνολικά 100 ημέρες. Το Κολοσσαίο λειτούργησε για περίπου 400 χρόνια, με μια διακοπή μεταξύ των ετών 217-238 μ.Χ., εξαιτίας ενός κεραυνού που κατέστρεψε μεγάλο τμήμα του.
Σήμερα
μικρογραφία|250px|Τομή του κτιρίου Μετά από σεισμούς και λεηλασίες κατά την διάρκεια των αιώνων αποτελεί σήμερα ένα από τα δημοφιλέστερα τουριστικά αξιοθέατα της σύγχρονης Ρώμης. Το 1963, φοιτητές του Πολυτεχνείου επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν για τις ακατάλληλες, όπως ισχυρίζονταν, αίθουσες διδασκαλίας κι επειδή οι πρυτανικές αρχές αρνήθηκαν να ικανοποιήσουν το αίτημά τους για βελτίωση των κτιριακών εγκαταστάσεων, οι φοιτητές αντιπρότειναν ως τόπο διδασκαλίας το Κολοσσαίο. Μετά και τη δεύτερη άρνηση, οργάνωσαν στις 4 Δεκεμβρίου του 1963 διαλέξεις και εκφώνησαν πύρινους λόγους στο εσωτερικό του μνημείου.
Ο Πάπας το επισκέπτεται κάθε Μεγάλη Παρασκευή, εις μνήμην των χριστιανών μαρτύρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία αμφιθέατρα της Ρώμης Κατηγορία:Ρωμαϊκά αμφιθέατρα και στάδια
Αγιολογία
Τα αγιολογικά κείμενα υπήρξαν ένα από τα σπουδαιότερα και δημοφιλέστερα είδη της βυζαντινής γραμματείας καθώς βρισκόταν στην πρώτη σειρά των προτιμήσεων του κοινού όλων των τάξεων και των κοινωνικών στρωμάτων. Τα σπουδαιότερα συγγράφονται τον 4ο-5ο και 14ο αιώνα, ενώ αξιόλογη ακμή αγιολογικών κειμένων παρατηρείται και από τον 9ο μέχρι τον 11ο αιώνα.
Η σπουδαιότητα της αγιολογίας ως επιστήμης έγκειται στο ότι προσφέρει ανεξάντλητο πλούτο ιστορικών πληροφοριών για το δημόσιο και ιδιωτικό βίο της εποχής τους. Η σύγχρονη επιστήμη, όμως, αξιολογεί πλέον την αγιολογική γραμματεία σε πολλαπλά επίπεδα πέρα από αυτό της ιστορικής πηγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγιογραφία
Επιχείρηση Φόξλεϊ
δεξιά|μικρογραφία|300px|Αρχηγεία του Χίτλερ στην κατεχόμενη Ευρώπη στη διάρκεια του πολέμου Η Επιχείρηση Φόξλεϊ (αγγλικά: Operation Foxley) ήταν σχέδιο του 1944 για τη δολοφονία του Αδόλφου Χίτλερ, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίοθ Πολέμου, που σχεδιάστηκε από την Βρετανική Διεύθυνση Ειδικών Επιχειρήσεων (SOE). Αν και έγιναν λεπτομερείς προετοιμασίες, δεν έγινε προσπάθεια εκτέλεσης του σχεδίου. Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι η πιο πιθανή ημερομηνία για μια απόπειρα θα ήταν η 13η ή 14η Ιουλίου 1944, κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις του Χίτλερ στο Μπέργκχοφ.
Προηγούμενα σχέδια
Ένα από τα πρώτα πραγματικά σχέδια των Βρετανών για δολοφονία του Χίτλερ ήταν να βομβαρδίσουν το ειδικό τρένο «Αμερική» (το 1943 μετονομάστηκε σε «Βρανδεμβούργο») με το οποίο ταξίδευε ο Χίτλερ. Η SOE είχε εκτεταμένη εμπειρία εκτροχιασμού αμαξοστοιχιών με χρήση εκρηκτικών. Το σχέδιο απορρίφθηκε, επειδή το πρόγραμμα του Χίτλερ ήταν πολύ ακανόνιστο και απρόβλεπτο καθώς οι σταθμοί ενημερώνονταν για την άφιξή του μόνο λίγα λεπτά νωρίτερα.
Ένα άλλο σχέδιο ήταν να βάλουν κάποιο άγευστο αλλά θανατηφόρο δηλητήριο στην παροχή πόσιμου νερού στο τρένο του Χίτλερ. Ωστόσο, αυτό το σχέδιο θεωρήθηκε πολύ περίπλοκο λόγω της ανάγκης τοποθέτησης ενός βρετανού πράκτορα.
Σχέδιο
Το βασικό σχέδιο ήταν να δολοφονήσουν τον Χίτλερ κατά τη διάρκεια της πρωινής άσκησής του, καθώς περπατούσε απροστάτευτος στο Τίχαους στον λόφο Μοσλάνερκοπφ κοντά στην κατοικία του στο Μπέργκχοφ. Η SOE στρατολόγησε για την επιχείρηση Φόξλεϊ δύο αλεξιπτωτιστές, έναν Γερμανόφωνο Πολωνό και έναν Βρετανό ελεύθερο σκοπευτή. Στρατολογήθηκε, επίσης, ένας «εσωτερικός άνθρωπος», ο θείος ενός αιχμάλωτου πολέμου με το όνομα Ντίσερ, ο οποίος ήταν καταστηματάρχης που ζούσε στο κοντινό Ζάλτσμπουργκ (20 χλμ.), έφερε το κωδικό όνομα «Χειντιντάλερ», και ήταν έντονα αντίθετος με την ναζιστική ιδεολογία. Ο Χειντιντάλερ, θα προστάτευε τους πράκτορες και θα τους μετέφερε στο Μπερχτεσγκάντεν (Berchtesgaden) μεταμφιεσμένοι ως Γερμανοί στρατιώτες θα προσγειώνονταν με αλεξίπτωτο στην Αυστρία, από όπου θα έκαναν την προσέγγιση στο πλεονεκτικό σημείο της επίθεσης.
Ο ελεύθερος σκοπευτής ενημερώθηκε διεξοδικά για το σχέδιο της δολοφονίας του Χίτλερ και εξασκήθηκε πυροβολώντας κινούμενους στόχους χρησιμοποιωντας ένα τυφέκιο Μάουζερ, το οποίο ήταν το τυπικό τουφέκι της Βέρμαχτ, με συνθήκες που προσομοίωναν την προγραμματισμένη επίθεση. Επιπλέον, ένα πιστόλι Λούγκερ των 9 χιλιοστών, εξοπλισμένο με βρετανικό σιγαστήρα, είχε προβλεφθεί έτσι, ώστε ο σκοπευτής να μπορέσει ήσυχα να αντιμετωπίσει τυχόν απειλές κατά την προσέγγισή του προς τον στόχο. Το Λούγκερ αυτό εκτίθεται τώρα στο Μουσείο Συνδυασμένων Στρατιωτικών Υπηρεσιών στο Μάλντον του Έσσεξ.
Ματαίωση σχεδίου
Υπήρξε κάποια αντίθεση στο σχέδιο δολοφονίας μεταξύ των βρετανικών αρχών, ιδίως από τον αναπληρωτή επικεφαλής της Διεύθυνσης της SOE, υπολοχαγό Ρόναλντ Θόρνλεϊ. Ωστόσο, ο ανώτερός του, ο Σερ Τζέραλντ Τέμπλερ και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ το υποστήριξαν. Οι προτάσεις για την επιχείρηση υποβλήθηκαν τον Νοέμβριο του 1944, αλλά δεν εγκρίθηκαν ποτέ λόγω της διάστασης απόψεων της βρετανικής κυβέρνησης ως προς το εάν η απομάκρυνση του Χίτλερ από τη διοίκηση του Τρίτου Ράιχ ήταν μια καλή ενέργεια που πρέπει να ακολουθηθεί για να επισπεύσει το τέλος του πολέμου.
Τότε θεωρήθηκε από τους Βρετανούς ότι πιθανόν ο υποψήφιος που θα διαδεχόταν στη εξουσία τον Χίτλερ θα μπορούσε να παρουσιαστεί περισσότερο ως πρόκληση για τον ίδιο να συνεχίσει τον πολέμο κατά των Συμμάχων. Ο Θόρνλεϊ ισχυρίστηκε επίσης ότι η Γερμανία ήταν σχεδόν ηττημένη και αν ο Χίτλερ δολοφονούνταν, θα γινόταν μάρτυρας για μερικούς Γερμανούς και ενδεχομένως να δημιουργούσε μύθο ότι η Γερμανία θα μπορούσε να ήταν νικηφόρα, εάν δεν είχε σκοτωθεί με παράνομα μέσα, οδηγώντας στην απειλή περισσότερων πολέμων με τη Γερμανία στο μέλλον.
Δεδομένου ότι ο πόλεμος των Συμμάχων είχε γίνει όχι μόνο για την στρατιωτική ήττα του Τρίτου Ράιχ, αλλά και την καταστροφή της εθνικής σοσιαλιστικής πολιτικής ιδεολογίας στην Κεντρική Ευρώπη γενικά, αυτό κατέστησε την προτεινόμενη επιχείρηση δυνητικά ανεπιθύμητη. Η συζήτηση στη βρετανική κυβέρνηση δίχασε τις απόψεις και έτσι η επιχείρηση δεν εγκρίθηκε. Η έγκρισή της υπονομεύθηκε επίσης από την έλλειψη αξιόπιστης πληροφόρησης ως προς την καθημερινή ρουτίνα του Χίτλερ στο Μπέργκχοφ για να δώσει στην ομάδα επίθεσης μια εύλογη ευκαιρία για να επιτύχει στην αποστολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αδόλφος Χίτλερ Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Εταιρεία ειδικού σκοπού
Η Εταιρεία Ειδικού Σκοπού (αγγλικά: Special Purpose Vehicle - SPV, ή Special Purpose Entity - SPE), είναι μια εταιρεία που ιδρύεται ειδικά με σκοπό την πραγματοποίηση συγκεκριμένων και βραχυπρόθεσμων στόχων, όπως να απομονώσει το χρηματοοικονομικό κίνδυνο μιας επιχείρησης (π.χ. τράπεζας). Σύμφωνα με τα Διεθνή Πρότυπα Χρηματοοικονομικής Πληροφόρησης και τη Διερμηνεία 12, επιβάλλεται η ενοποίηση των οικονομικών καταστάσεων της Οικονομικής Οντότητας και της εκχωρούσας επιχείρησης, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται τόσο οι απαιτήσεις, όσο και οι υποχρεώσεις στον ισολογισμό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εταιρική χρηματοδότηση
Studebaker E-series
Το Studebaker E-Series ήταν ένα φορτηγό που παράχθηκε από την Studebaker Motor Corporation από το 1955 μέχρι το 1961. Το φορτηγό ήταν το πρώτο της εταιρίας που φτιαχνόταν σε φορτηγίσια πλατφόρμα και σασί και όχι σε κάποια που να μοιραζόταν με κάποιο επιβατικό αυτοκίνητο της εταιρίας, σε αντίθεση με το Studebaker Coupe Express.
Το φορτηγό προσφερόταν με πολλά εξωτερικά αμαξώματα, αν και δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές.
Αναφορές
Κατηγορία:Φορτηγό E Κατηγορία:Αγροτικά
Ρομπέρτο Μπάτζο
Ο Ρομπέρτο Μπάτζο (Roberto Baggio, γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1967) είναι πρώην διεθνής Ιταλός ποδοσφαιριστής. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Ιταλούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Το 1993 αναδείχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Ευρώπης και του κόσμου.
Στις εκλογές της IFFHS αναδείχθηκε 53ος ποδοσφαιριστής της Ευρώπης για τον 20ο αιώνα. Έμεινε γνωστός στο ποδοσφαιρικό στερέωμα με το ψευδώνυμο Μικρός Βούδας. Το 1999, ο Μπάτζο ήρθε τέταρτος στη διαδικτυακή ψηφοφορία της ΦΙΦΑ για τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα, ενώ το 2002 συμπεριελήφθη στην ομάδα - όνειρο των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Το 2004 ο Πελέ τον συμπεριέλαβε στη λίστα FIFA 100, τη λίστα των 125 κορυφαίων εν ζωή ποδοσφαιριστών.
Καριέρα
Ο Ρομπέρτο Μπάτζο ξεκίνησε τα ποδοσφαιρικά του βήματα σε ηλικία 15 ετών στη Βιτσέντσα, όπου σε τρία χρόνια είχε 36 συμμετοχές και σημείωσε 13 γκολ, ενώ θεωρούνταν ως το μεγαλύτερο ταλέντο του Ιταλικού ποδοσφαίρου.
Η πιο παραγωγική περίοδος του ήρθε στο Τορίνο για λογαριασμό της Γιουβέντους. Η μεταγραφή του το καλοκαίρι του 1990 ήταν η πιο ακριβή έως τότε στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου ενώ προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις από τους οπαδούς της Φιορεντίνα. Με τη "Γηραιά Κυρία" του Ιταλικού Ποδοσφαίρου έφτασε τα 78 γκολ σε 141 συμμετοχές στη Σέριε Α πραγματοποιώντας εξαιρετικές εμφανίσεις, κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1993 και το νταμπλ το 1995, ενώ το 1993 ανακηρύχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Ευρώπης (Χρυσή Μπάλα) και του Κόσμου. Ο Μπάτζο θεωρείται ένας από τους 50 κορυφαίους ποδοσφαιριστές στη μακραίωνη ιστορία της Γιουβέντους.