cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλλία
20ός αιώνας
Η γαλλική λογοτεχνία του 20ού αιώνα δέχεται βαθιά επίδραση από τις πολιτικές, ηθικές, καλλιτεχνικές και ιστορικές κρίσεις. Το λογοτεχνικό κίνημα που κυριαρχεί στη Γαλλία του 20ού αιώνα είναι ο υπερρεαλισμός (surrealisme) με εκπροσώπους όπως οι Αντρέ Μπρετόν (André Breton), θεμελιωτή του κινήματος, και Ρομπέρ Ντενό (Robert Desnos), ενώ στη φιλοσοφία αναδεικνύεται ο υπαρξισμός, με θεμελιωτές τον Ζαν Πολ Σαρτρ (Jean-Paul Sartre) και τον Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus). Το νέο μυθιστόρημα (Nouveau Roman), θεωρητικοποιημένο από τον Αλαίν Ρομπ - Γκριγιέ αρχικά περιλαμβάνει λίγους λογοτέχνες, οι οποίοι, όμως, εμπνέουν με τη σειρά τους άλλους σημαντικούς συγγραφείς, όπως οι Ζαν Φιλίπ Τουσαίν (Jean-Philippe Toussaint), Κριστιάν Οστέρ (Christian Oster) κ. ά. Σημαντικές λογοτεχνικές μορφές του αιώνα υπήρξαν, επίσης, η Μαργκερίτ Ντυράς (Marguerite Duras), Μαργκερίτ Γιουρσενάρ (Marguerite Υοurcenar) - αν και Βελγικής καταγωγής η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή στη Γαλλική Ακαδημία, Μπορίς Βιάν, Μαρσέλ Προυστ (Marcel Proust), Ρεϊμόν Κενό (Raymond Queneau), Αντρέ Μαλρώ (André Malraux), Ανρί Τρουαγιά (Henri Troyat), Σιμόν ντε Μποβουάρ (Simone de Beauvoir) και ο Ζωρζ Σιμενόν (Georges Simenon).
Πολίτευμα
Η Γαλλία είναι Ημιπροεδρική Δημοκρατία με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να έχει σημαντικές εξουσίες και αρμοδιότητες και με διευρυμένο εκτελεστικό ρόλο.Ο Πρωθυπουργός ηγείται της Κυβέρνησης η οποία μετά το 1958 έχει περιορισμένες εξουσίες και βρίσκεται υπό τη σκέπη του Προέδρου της Γαλλίας γιατί χωρίς την έγκρισή του δεν παραμένει στην εξουσία. Παρόλα αυτά έχει και αυτή σημαντικές αρμοδιότητες κυρίως στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας με εκείνες του προέδρου πάντως να υπερέχουν. Στις 21 Ιουλίου του 2008 το Κοινοβούλιο ενέκρινε οριακά, με 539 ψήφους υπέρ έναντι 537 κατά, την τροποποίηση του Συντάγματος.
Η Κυβέρνηση Φιγιόν ψήφισε ένα νέο συνταξιοδοτικό νομοσχέδιο, που πυροδότησε αντιδράσεις σε όλη τη Γαλλία. Με βάση αυτό, το όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση αυξήθηκε από τα 60 στα 62 χρόνια.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Στρατός
Στις 11 Μαρτίου του 2009 ο Πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί ανακοίνωσε επίσημα την επιστροφή - έπειτα από 43 χρόνια -της χώρας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Εξαιτίας της απόφασης αυτής, η Κυβέρνηση Φίγιον ήρθε αντιμέτωπη με πρόταση μομφής. Με 329 ψήφους κατά της πρότασης μομφής έναντι 238 υπέρ η κυβέρνηση έλαβε την ψήφο εμπιστοσύνης από το κοινοβούλιο στις 17 Μαρτίου του 2009.
Η Γαλλία διατηρεί στρατιωτικές βάσεις σε άλλες χώρες. Στις 26 Μαΐου του 2009 ο πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν εγκαινίασε στρατιωτική βάση στο Αμπού Ντάμπι (στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα).
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Παραπομπές
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Ευρωπαϊκά κράτη Κατηγορία:Κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Χώρες μέλη του ΝΑΤΟ Γαλλια Κατηγορία:Μεσογειακά κράτη
459 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μάχη της Άγκυρας
Η μάχη της Άγκυρας πραγματοποιήθηκε το 1402 ανάμεσα στους Μογγόλους του Ταμερλάνου και τους Οθωμανούς Τούρκους και τους Σέρβους του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α' στην Άγκυρα κατά τις εκστρατείες του Ταμερλάνου.
Προοίμιο
Ο Ταμερλάνος (ή αλλιώς Τιμούρ Λενκ, δηλ. Τιμούρ ο Χωλός), ο διάσημος Μογγόλος κατακτητής, άρχισε τις κατακτήσεις προσπαθώντας να εκδιώξει τους συναγωνιστές του στο Τουρκμενιστάν. Είχε καταλάβει μέχρι το 1369 ολόκληρη την περιοχή γύρω από την πρωτεύουσα του κράτους του, τη Σαμαρκάνδη. Έκανε εκστρατείες κατά των Περσών και το 1392 προχώρησε κατά μήκος του Ευφράτη κατακτώντας πολλές περιοχές. Στη συνέχεια εισέβαλε στη νότια Ρωσία. Νικώντας πολλούς λαούς, μπροστά του βρισκόταν η κατάκτηση του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας. Τελικά όμως δεν επιχείρησε την κατάληψή του και επέστρεψε στο κράτος του. Κατόπιν στράφηκε στην κατάκτηση της Ινδίας το 1398 και κατάφερε να καταστρέψει το Σουλτανάτο του Δελχί. Το 1400 ο Μογγόλος κατακτητής επιτέθηκε στο Ιράκ και τη Συρία. Κατάφερε να καταλάβει τη Βαγδάτη, το Χαλέπι, και τη Δαμασκό. Επίσης κατέλαβε και τη Σεβάστεια, η οποία τότε ήταν υπό οθωμανικό έλεγχο και κατόπιν έφτασε με το στρατό του στην πεδιάδα του Τσουμπούκ κοντά στην Άγκυρα, όπου και ξεκίνησε την πολιορκία της (1402), και κατέστρεψε τα πηγάδια της περιοχής για να μην ανεφοδιάζονται οι Τούρκοι, ενώ άλλαξε τη ροή του ποταμού Τσουμπούκ και έτσι διέθετε άφθονο νερό για τους στρατιώτες του. Αφού οι ανιχνευτές του Βαγιαζήτ δεν κατάφεραν να εντοπίσουν το μογγολικό στρατό, που είχε διεισδύσει πίσω από τον Βαγιαζήτ και είχε ξεκινήσει την πολιορκία της Άγκυρας, ο σουλτάνος αποφάσισε να δώσει τη μάχη στις 28 Ιουλίου 1402 μπροστά στην πόλη.
Η μάχη
Ο στρατός του Ταμερλάνου ήταν μια παραδοσιακή μογγολική-ταταρική δύναμη με μεγάλο αριθμό έφιππων τοξοτών. Επιπλέον υπήρχαν μερικοί δεκάδες ελέφαντες. Από την άλλη ο Οθωμανικός Στρατός αποτελούνταν από άτακτες δυνάμεις, Τάταρους μισθοφόρους, ένα μικρό επαγγελματικό σώμα και υποτελείς Ευρωπαίους ιππότες, υπό την ηγεσία του Σέρβου πρίγκηπα Στέφανου Λαζάρεβιτς. Στην αρχή είχαν περίπου ίδιο αριθμό δυνάμεων, ωστόσο ο Βαγιαζήτ έχασε μεγάλο αριθμό ανδρών κατά τις αρχικές αψιμαχίες λόγω των καταιγιστικών τοξευμάτων των ιππέων του Ταμερλάνου. Ο Ταμερλάνος χώρισε τους έφιππους τοξότες σε τέσσερις ομάδες, με μία στο κέντρο, δύο στα πλευρά και μία σε εφεδρεία, ενώ οι ελέφαντες τοποθετήθηκαν στην εμπροσθοφυλακή. Ο Βαγιαζήτ είχε ισχυρό κέντρο με τοξότες μπροστά, γενίτσαρους στη δεύτερη γραμμή και σπαχήδες (έφιππους) σε εφεδρεία. Στα αριστερά έβαλε το σέρβικο ιππικό του Στέφανου, ενώ τα δεξιά του επανδρώθηκαν από τους στρατιώτες από την Ανατολία και τους Τατάρους μισθοφόρους. Ο Βαγιαζήτ πίστευε ότι τα πλευρά του, που είχαν αμυντική θέση, θα κρατούσαν ώστε να μπορούσε να επιτεθεί με το κέντρο. Αρχικά, Ο Ταμερλάνος κίνησε τις πλευρές του μπροστά, ενώ το κέντρο έμεινε πίσω. Η μάχη ξεκίνησε στο οθωμανικό αριστερό πλευρό. Οι Σέρβοι ιππείς δέχθηκαν επίθεση από το εχθρικό ιππικό, αλλά κατάφεραν να τους σταματήσουν προκαλώντας τους ζημία. Ένα ακόμα κύμα κινήθηκε κατά των Σέρβων, αλλά οι δυνάμεις του Στέφανου κράτησαν το έδαφος. Εν τω μεταξύ, η αριστερή πτέρυγα του Ταμερλάνου επιτέθηκε στο οθωμανικό δεξιό πλευρό, που είχε διοικητή τον πρίγκιπα Σουλεϊμάν. Ο Ταμερλάνος, επίσης, έστειλε το κέντρο μπροστά για να εξολοθρεύσει τους γενίτσαρους του Βαγιαζήτ. Ξαφνικά οι δεξιοί του Ταμερλάνου άλλαξαν πλευρά και ενώθηκαν με την επίθεση στα αριστερά των Οθωμανών. Ο Σουλεϊμάν περικυκλώθηκε και στάλθηκε η εφεδρεία για βοήθεια. Ο πρίγκιπας υποχώρησε για να σωθεί και τη θέση του πήρε ο Στέφανος, ενώ οι σερβικές δυνάμεις δέχτηκαν επίθεση από περισσότερους εχθρούς. Οι Οθωμανοί πιέστηκαν, η άμυνα κατέρρευσε και ο σουλτάνος αιχμαλωτίστηκε.
Μετά τη μάχη
Μετά τη μάχη τόσο οι Μογγόλοι όσο και οι Οθωμανοί, μετρούσαν συνολικά απώλειες του ύψους των 40.000 ανδρών. Αλλά οι πρώτοι είχαν κερδίσει μια τεράστια νίκη. Ο σουλτάνος Βαγιαζήτ Α' αιχμαλωτίστηκε από τον Ταμερλάνο. Πηγές αναφέρουν ότι τον κακομεταχειρίστηκαν, ενώ άλλες ότι του φερθήκανε καλά, και μάλιστα ο Τιμούρ πένθησε με το θάνατό του λίγο αργότερα. Η αιτία θανάτου δεν είναι γνωστή, με άλλες πηγές να αναφέρουν ασθένεια, άλλες ότι τον δηλητηρίάσαν και άλλες ότι αυτοκτόνησε. Οι Μογγόλοι μετά τη νίκη τους έφθασαν μέχρι τη Σμύρνη, αλλά αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω, καθώς ο Ταμερλάνος ετοιμαζόταν να επιτεθεί στην Κίνα. Τελικά όμως ο θάνατός του δεν του επέτρεψε να προχωρήσει σε αυτή την κίνηση. Η νίκη των Μογγόλων στη μάχη της Άγκυρας είχε ιδιαίτερη σημασία και για τους Βυζαντινούς, καθώς καθυστέρησε την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Οι Βυζαντινοί όμως δεν εκμεταλλεύτηκαν αυτή την ευκαιρία.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Βαβέλ (περιοδικό)
Η Βαβέλ ήταν ελληνικό μηνιαίο περιοδικό κόμικς που κυκλοφόρησε από τον Φεβρουάριο του 1981 μέχρι τον Ιούνιο του 2008.
Υπόβαθρο
Ο συμβολισμός του τίτλου του περιοδικού παρέπεμπε σε μια ισότιμη συνάντηση ανθρώπων ετερόκλητων ως προς τις ιδέες και τα καλλιτεχνικά τους ενδιαφέροντα. Το περιοδικό δημιουργήθηκε με πρότυπο το ιταλικό Linus ενώ συνέχιζε το πείραμα του βραχύβιου περιοδικού Κολούμπρα που είχε προηγηθεί με ανάλογη θεματική.
Κυκλοφορία
Αν και τυπικά μηνιαίο, στους 324 μήνες κυκλοφορίας του εξέδωσε μόλις 246 τεύχη. Οι εκδότες των πρώτων 43 τευχών ήταν οι Γιώργος Μπαζίνας, Σταύρος Τσελεμέγκος και Νίκη Τζούδα. Η τελευταία ήταν εκδότρια και για τα υπόλοιπα τεύχη. Πολύ σημαντικό πρόσωπο του περιοδικού ήταν και ο Γιώργος Σιούνας, ο οπόίος εισήλθε στα πράγματα το 1985.
Φεστιβάλ
Το φθινόπωρο του 1996, της 15ης επετείου από την πρώτη κυκλοφορία της Βαβέλ, διοργανώθηκε το πρώτο φεστιβάλ της στην Τεχνόπολη. Ακολούθησαν άλλα δεκατρία φεστιβάλ, το τελευταίο εκ των οποίων διοργανώθηκε στη Διπλάρειο Σχολή. Η ιδέα για την διοργάνωση φεστιβάλ υπήρχε από το 1992, αλλά υπήρχε αρχικά δυσκολία στην εξασφάλιση χορηγών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά κόμικς Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης την Αθήνα
458 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μιχαήλ Χλουβεράκης
Σπουδές, ιατρικό λειτούργημα και δημοσιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την Τουρλωτή Λασιθίου, γιος του Μάρκου και της Στερεώ. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε το 1929. Εργάστηκε σε ιατρείο που άνοιξε ο ίδιος στη Σητεία. Είχε γίνει γνωστός ως «ο γιατρός με την άσπρη φοράδα» και αναφέρθηκε στον Τύπο της εποχής ως «έντιμος πολίτης, λευκός και άσπιλος πολιτικός».
Υπηρέτησε ως γιατρός στη γραμμή των πρόσω. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση. Ευπροσήγορος, ειλικρινής και μειλίχιος, ενθάρρυνε τους ασθενείς του, καθώς ήταν πάντα γελαστός, όπως ανέφεραν οι νεκρολογίες του στον τοπικό Τύπο το 1970. Από το Μάρτιο του 1945 ως τον Απρίλιο του 1946 εξέδιδε, μαζί με το Γαλανάκη, την εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα «Ελευθέρα Φωνή», η οποία ήταν η πρώτη εφημερίδα που κυκλοφόρησε στη Σητεία.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η πρώτη του κάθοδος σε εκλογές έγινε με ανεξάρτητο συνδυασμό στις εκλογές του 1946. Στον ίδιο συνδυασμό ανήκαν οι Εμμανουήλ Γαλανάκης και Μιχαήλ Καταπότης. Στις εκλογές εκείνες ο συνδυασμός των τριών πολιτευτών ηττήθηκε.
Εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια του Λασιθίου με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα το 1950 Επανεκλέχθηκε στις εκλογές των ετών 1951, 1952, 1956 (άνευ σταυρών με τη Δημοκρατική Ένωση, εξαιτίας του πλειοψηφικού),του 1961, 1963 και 1964 με την Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου.
Στις 13 Ιουλίου 1951, έπειτα από το κίνημα του ΙΔΕΑ, ο Χλουβεράκης μαζί με πολλούς άλλους βουλευτές αποχώρησε από το κόμμα ΕΠΕΚ και πολιτεύτηκε στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις αρχικά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και έπειτα με την Ένωση Κέντρου. Με την τελευταία εκλέχθηκε στις εκλογές του 1961 συγκεντρώνοντας 9.500 ψήφους και με πρώτο τον Εμμανουήλ Κοθρή.
Θάνατος και τιμές
Αναφέρεται ότι κάποτε που ήταν άρρωστος, η σύζυγός του τον συμβούλεψε να μην πάει στη Βουλή για να ψηφίσει, γιατί θα επιδεινωνόταν η κατάσταση της υγείας του. Η απάντηση του Χλουβεράκη ήταν: «Ας πεθάνω, Μαρία, αφού πρόκειται για την Κρήτη. Άντρες τα' ρίζουν τα Σφακιά». .
Πέθανε στην Αθήνα το 1970 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο. Στη Σητεία έχει δοθεί το όνομα του Χλουβεράκη σε ένα πάρκο, με απόφαση του Δήμου Σητείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956)
Αρίστων ο Κυρηναίος
Ο Αρίστων ο Κυρηναίος ήταν κατά τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. αρχηγός της δημοκρατικής πολιτικής μερίδας της Κυρήνης. Μετά από ισοψηφία εκλογικής αναμέτρησης είχε προβεί σε βιαιοπραγίες εναντίον της αντιθέτου μερίδας του αριστοκρατικού κόμματος με συνέπεια τη γενίκευση των ταραχών. Τελικά όμως αποδέχθηκε συμφωνία κατά την οποία έκαστο των δύο κομμάτων αναλάμβανε εκ περιτροπής και για ένα έτος τη διοίκηση της πολιτείας. Με αυτόν τον τρόπο επήλθε τελικά και η κατάπαυση των εσωπολιτειακών ταραχών.
Την συμφωνία αυτή πολλές φορές επικαλούνταν οι πολιτικοί των διαφόρων πόλεων-κρατών στην αρχαιότητα όταν οι εκλογές αναδείκνυαν ισοδυναμία των κομμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1995-96
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1995-96 ήταν η 57η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ για 16η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1995-96 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1996-97.
Λόγω της χαμηλής βαθμολογικής συγκομιδής των κυπριακών ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις τα προηγούμενα χρόνια, η πρωταθλήτρια ομάδα της περιόδου 1995-96 δεν εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1996-97 αλλά στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1996-1997. Στην ίδια διοργάνωση συμμετείχε και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση.
Επιπρόσθετα, μία από τις ομάδες του πρωταθλήματος εξασφάλιζε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 1996. Όσες ομάδες επιθυμούσαν δήλωναν το ενδιαφέρον τους, πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος, για συμμετοχή στη διοργάνωση. Όποια από τις ομάδες αυτές τερμάτιζε ψηλότερα στο βαθμολογικό πίνακα συμμετείχε στο Ιντερτότο (εφόσον δεν είχε εξασφαλίσει τη συμμετοχή της σε άλλη διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ).
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1994-95, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1995-96 συμμετείχαν οι δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1994-95 Ευαγόρας Πάφου και Αλκή Λάρνακας.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1995-1996
Χρόνινγκεν (επαρχία)
Το Χρόνινγκεν (ολλανδικά: ) είναι η πιο βορειοανατολική επαρχία της Ολλανδίας. Στα ανατολικά συνορεύει με το Γερμανικό κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας, στα νότια με την επαρχία Ντρέντε, στα δυτικά με το Φρίσλαντ, ενώ βρέχεται στα βόρεια από τη Βόρεια Θάλασσα. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η ομώνυμη πόλη του Χρόνινγκεν. Η περιοχή εντάχθηκε στις πάλαι ποτέ Ηνωμένες Ολλανδικές Επαρχίες το 1594. Η οικονομία της είναι κυρίως αγροτική.
Εκτός από τα Ολλανδικά ομιλείται στην επαρχία και η τοπική διάλεκτος των Χρόνινγκς.
Καλύπτει έκταση 2.336 τ.χλμ. από τα οποία, 623 τ.χλμ. είναι επιφάνειες νερού. Έχει συνολικό πληθυσμό 574.042 κατοίκων (2006) με πληθυσμιακή πυκνότητα 246 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ολλανδίας
2927 Αλαμόζα
Ο Αλαμόζα (Alamosa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Νόρμαν Τόμας, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του από την κωμόπολη Αλαμόζα του Κολοράντο, γενέτειρα του Τόμας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Αλαμόζα είναι άγνωστα. Ο Αλαμόζα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες 22 λεπτά και 59,5 δευτερόλεπτα (Odden κ.ά. 2012).
Άντζελα Ντέιβις
Η Άντζελα Ντέιβις (Angela Yvonne Davis, 26 Ιανουαρίου 1944) είναι Αμερικανίδα πολιτική ακτιβίστρια, ακαδημαϊκός και συγγραφέας. Εμφανίστηκε ως εξέχουσα ακτιβίστρια της αντικουλτούρας της δεκαετίας του 1960 συνεργαζόμενη με το Κόμμα Μαύρων Πανθήρων και ασχολούμενη ιδιαίτερα με το κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
2927 Αλαμόζα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Αλαμοζα
Άντζελα Ντέιβις
Ως αποτέλεσμα της αγοράς πυροβόλων όπλων που χρησιμοποιήθηκαν για την ένοπλη κατάληψη μίας δικαστικής αίθουσας στο Σαν Ραφαέλ, Καλιφόρνια, όπου σκοτώθηκαν τέσσερα άτομα, διώχθηκε για συνωμοσία. Αργότερα απαλλάχθηκε από την κατηγορία αυτή.
Το γεγονός ότι η Ντέιβις ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, οδήγησε τον κυβερνήτη της Καλιφόρνιας Ρόναλντ Ρήγκαν το 1969 να προσπαθήσει να την εμποδίσει να διδάξει σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο της πολιτείας της Καλιφόρνιας. Η Ντέιβις υποστήριξε τις κυβερνήσεις του Ανατολικού Μπλοκ για αρκετές δεκαετίες. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ήταν δύο φορές υποψήφια για αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Έφυγε από το κόμμα το 1991.
Η ζωή της
Η Ντέιβις γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου του 1944 στο Μπέρμιγχαμ (Αλαμπάμα) και μεγάλωσε σε συνθήκες ρατσιστικής καταπίεσης. Σπούδασε στα πανεπιστήμια της Μασαχουσέτης, του Παρισιού, της Φραγκφούρτης και της Καλιφόρνιας, όπου διδάχθηκε φιλοσοφία και κοινωνιολογία από τον παγκοσμίως διάσημο διανοητή Χέρμπερτ Μαρκούζε. Το 1969 έγινε σε ηλικία 25 ετών επίκουρη καθηγήτρια της φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, αλλά αποβλήθηκε από αυτό όταν έγινε γνωστό ότι ήταν ενεργό μέλος του Κ.Κ. Η.Π.Α. Στη συνέχεια επέστρεψε για ένα μικρό διάστημα, καθώς πολιτειακό δικαστήριο έκρινε αντισυνταγματική την απόλυσή της, για να εκδιωχθεί οριστικά τον Ιούνιο του 1970, αυτή τη φορά για "μια σειρά εμπρηστικές ομιλίες της, με στόχο την πρόκληση κοινωνικής αναταραχής".
Την περίοδο εκείνη η Ντέιβις, που υποστήριζε ενεργά το κίνημα των Μαύρων Πανθήρων, πρωτοστάτησε σε εκδηλώσεις συμπαράστασης στους μαύρους φυλακισμένους Τζορτζ Τζάκσον, Φλίτα Ντράμγκο και Τζον Κλισέτ, που κατηγορήθηκαν για το φόνο ενός λευκού δεσμοφύλακα στις διαβόητες για την απάνθρωπη σκληρότητά τους φυλακές Σολεδάδ, στην Καλιφόρνια. Οι οργανώσεις των μαύρων κατήγγειλαν δικαστική σκευωρία, φέρνοντας στο φως όλη τη ρατσιστική μισαλλοδοξία του αμερικανικού δικαστικού και σωφρονιστικού συστήματος.
Στις 7 Αυγούστου του 1970, τρεις μαύροι, μεταξύ των οποίων και ο αδελφός του Τζορτζ Τζάκσον, Τζόναθαν, και ένας δικαστής σκοτώθηκαν ύστερα από ένοπλη απόπειρα απαγωγής του τελευταίου από δικαστήριο της καλιφορνέζικης πόλης Σαν Ραφαέλ, με στόχο τον εκβιασμό των αρχών για την απελευθέρωση των τριών καταδίκων της Σολεδάδ. Στις 15 Αυγούστου η αμερικανική κοινή γνώμη, που παρακολουθούσε με μεγάλο ενδιαφέρον την πολύκροτη υπόθεση της Σολεδάδ, έμεινε άφωνη διαβάζοντας στις εφημερίδες ότι εκδόθηκε ένταλμα για τη σύλληψη της απολυμένης καθηγήτριας Άντζελα Ντέιβις, με τις κατηγορίες του φόνου πρώτου βαθμού, της απαγωγής και της συνωμοσίας. Το FBI κατηγόρησε την Ντέιβις για συνενοχή στην αιματηρή απόπειρα στο Σαν Ραφαέλ, υποστηρίζοντας ότι τρία από τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν στην απόπειρα ήταν καταχωρισμένα στο όνομα της μαύρης κομμουνίστριας. Η υπόθεση απέκτησε πανεθνικό ενδιαφέρον καθώς η Ντέιβις, που κρυβόταν για να αποφύγει τη σύλληψη, αντιμετώπιζε ακόμα και την ποινή του θανάτου, αφού η πολιτειακή νομοθεσία προέβλεπε την ίδια τιμωρία φυσικών και ηθικών αυτουργών προκειμένου για εγκλήματα πρώτου βαθμού. Έπειτα από ένα άνευ προηγουμένου ανθρωποκυνηγητό σε όλη τη χώρα, η Ντέιβις συνελήφθη στις 13 Οκτωβρίου στη Νέα Υόρκη και φυλακίστηκε στην Καλιφόρνια σαν εξαιρετικά επικίνδυνη εγκληματίας. Μόνο έπειτα από μια μεγάλη κινητοποίηση προοδευτικών οργανώσεων και διανοουμένων και κάτω από την πίεση μεγάλης μερίδας του Τύπου, οι δικαστικές αρχές της Καλιφόρνιας έκριναν αντισυνταγματική την ποινή του θανάτου για την περίπτωση της Ντέιβις και επέτρεψαν την απελευθέρωσή της με χρηματική εγγύηση εν αναμονή της δίκης της, που έγινε ενάμιση χρόνο αργότερα.
μικρογραφία|δεξιά|Η Άντζελα Ντέιβις (στο κέντρο, χωρίς γυαλιά) μπαίνει στο [[Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Λος Άντζελες|UCLA τον Οκτώβριο του 1969 για να δώσει την πρώτη της διάλεξη.]]
μικρογραφία|δεξιά|150px|Η Άντζελα Ντέιβις με την [[Βαλεντίνα Τερεσκόβα, 1972]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σοσιαλιστές Κατηγορία:Αντικουλτούρα δεκαετίας 1960 Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Αφροαμερικανοί φεμινιστές
Ιούλιοι Νόμοι
Ο Lex Julia (ή: Lex Iulia, πληθυντικός: Leges Juliae / Leges Iuliae ) ήταν ένας αρχαίος ρωμαϊκός νόμος που εισήχθη από οποιοδήποτε μέλος της οικογένειας του Julian. Τις περισσότερες φορές, οι «νόμοι της Ιουλιανής», οι Ιούλιοι Νόμοι αναφέρονται σε ηθική νομοθεσία που εισήγαγε ο Αύγουστος το 23 π.Χ. ή σε νόμο της δικτατορίας του Ιούλιο του Καίσαρα.
Lex Iulia de Civitate Latinis et Sociis Danda (90 π.Χ.)
Εκτός από τους νόμους του Αυγούστου για το γάμο, αυτό το Lex Julia είναι πιθανώς το πιο γνωστό από τους νόμους με αυτό το όνομα. Στη μέση του Κοινωνικού Πολέμου, μιας σύγκρουσης μεταξύ των Ιταλών και των Ρωμαίων σχετικά με την παραίτηση της ιταλικής ιθαγένειας, ο πρόξενος Λουκιούς Ιούλιος Καίσαρας ψήφισε νόμο για να παραχωρήσει σε όλους τους Ιταλούς που δεν υπόκεινται σε υπηκοότητα όπλων. Κρίθηκε κυρίως για να αποτρέψει όσους δεν είχαν υψωθεί ενάντια στη Ρωμαϊκή κυριαρχία από το να το πράξουν. Τον επόμενο χρόνο, οι Ρωμαίοι εισήγαγαν το lex Plautia Papiria de Civitate Sociis Danda, το οποίο παραχώρησε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα στους συμμάχους που είχαν επαναστατήσει, σε μια προσπάθεια να σταματήσουν περαιτέρω την εξέγερση.
Lex Iulia de Repetundis (59 π.Χ.)
Αυτός ο νόμος ψηφίστηκε από τον Γάιο Ιούλιος Καίσαρα, περιορίζοντας τον αριθμό των «δώρων» που θα μπορούσε να λάβει ένας κυβερνήτης κατά τη διάρκεια της θητείας του σε μια επαρχία και επίσης εξασφάλισε ότι οι κυβερνήτες ισορροπούσαν τους λογαριασμούς τους πριν φύγουν από μια επαρχία.
Lex Iulia Municipalis (45 π.Χ.)
Ορίζει κανονισμούς για τους ιταλικούς δήμους
Ηθική νομοθεσία του Αυγούστου (18-17 π.Χ.)
Κάτω από τον Αύγουστο, οι Leges Juliae του 18-17 π.Χ. προσπάθησαν να ανυψώσουν τόσο τα ηθικά όσο και τον αριθμό των ανώτερων τάξεων στη Ρώμη και να αυξήσουν τον πληθυσμό ενθαρρύνοντας το γάμο και να αποκτήσουν παιδιά ( Lex Julia de maritandis ordibus ). Επίσης, καθιέρωσαν τη μοιχεία ως ιδιωτικό και δημόσιο έγκλημα ( Lex Julia de multeriis ).
Για να ενθαρρύνει την επέκταση του πληθυσμού, το Leges Juliae προσέφερε προτροπές στο γάμο και επέβαλε αναπηρίες στο άγαμο. Ο Αύγουστος ίδρυσε τον «Νόμο των τριών γιων», ο οποίος κρατούσε εκείνους που ήταν σε υψηλό βαθμό που παρήγαγαν τρεις άντρες  απογόνους. Οι παντρεμένοι ηλικιωμένοι και οι νεαρές χήρες που δεν θα παντρεύονταν απαγορεύτηκαν να λάβουν κληρονομιά και να συμμετάσχουν σε δημόσια παιχνίδια.
Augustan Leges Iuliae
·        Lex Iulia de Ambitu (18 π.Χ.): Τιμωρία της δωροδοκίας όταν αποκτά πολιτικά αξιώματα.
·        Lex Iulia de Maritandis Ordinibus (18 π.Χ.): Περιορισμός του γάμου πέρα ​​από τα όρια της κοινωνικής τάξης (και ως εκ τούτου θεωρείται ως έμμεσο θεμέλιο της παλλακίδας, που αργότερα ρυθμίστηκε από τον Ιουστινιανό , δείτε επίσης παρακάτω).
·        Lex Iulia de vicesima hereditatum (5 μ.Χ.): (επί του φόρου κληρονομιάς ) θέσπισε φόρο 5 τοις εκατό επί των κληρονομιών, εξαιρώντας στενούς συγγενείς.
·        Lex Papia Poppaea (9 μ.Χ.): (για την ενθάρρυνση και την ενίσχυση του γάμου) θεωρείται συνήθως ως αναπόσπαστο μέρος των νόμων του Αυγούστου. Το Lex Papia Poppaea προώθησε επίσης ρητώς τους απογόνους (εντός νόμιμου γάμου), με αποτέλεσμα επίσης να κάνει διακρίσεις εναντίον της αγαμίας.
Μεταγενέστερες ενημερώσεις για τους νόμους της Ιουλιανής
Τα παρακάτω αποσπάσματα προέρχονται από μεταγενέστερους νομικούς κώδικες και εγχειρίδια, αλλά είναι επίσης πολύτιμα υπό την έννοια ότι βασίζονται, και συχνά αναφέρονται από, το πραγματικό κείμενο των νόμων του Αυγούστου
Ulpian (3ος αιώνας)
Όπως γράφτηκε από τον Ulpian
Η Lex Julia σχετικά με το γάμο
( Επίτομο 13-14) Σύμφωνα με τους όρους της Lex Julia, οι γερουσιαστές και οι απόγονοί τους απαγορεύεται να παντρευτούν ελεύθερες γυναίκες ή γυναίκες που έχουν ακολουθήσει οι ίδιοι το επάγγελμα της σκηνής ή των οποίων ο πατέρας ή η μητέρα το έχουν κάνει. Απαγορεύεται σε άλλα ελεύθερα πρόσωπα να παντρευτούν μια κοινή πόρνη, ή μια περιφέρεια, ή μια γυναίκα που έχει καλλωπιστεί από έναν προμηθευτή ή μια εταιρεία, ή μια γυναίκα που έχει παγιδευτεί σε μοιχεία, ή μια καταδικασμένη σε δημόσια αγωγή ή σε μια γυναίκα που έχει ακολουθήσει το επάγγελμα της σκηνής ....
Ιουστινιανός (6ος αιώνας)
Υπό τον κανόνα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού
Η Lex Julia για τη μοιχεία
( Ινστιτούτα 4, 18, 2-3) Οι δημόσιες διώξεις έχουν ως εξής .... η Lex Julia για την καταστολή της μοιχείας τιμωρεί με θάνατο όχι μόνο εκείνους που ατιμούν το γαμήλιο κρεβάτι ενός άλλου, αλλά και εκείνους που επιδίδονται στην ανείπωτη επιθυμία με τους άνδρες. Το ίδιο Lex Julia τιμωρεί επίσης το αδίκημα της αποπλάνησης, όταν ένα άτομο, χωρίς τη χρήση βίας, ξεφλουδίζει μια παρθένα ή σαγηνεύει μια αξιοσέβαστη χήρα. Η ποινή που επιβάλλει το καταστατικό σε αυτούς τους παραβάτες είναι η κατάσχεση του μισού περιουσιακού τους αντικειμένου, εάν έχουν αξιοσέβαστο κύρος, σωματική τιμωρία και εκδίωξη στην περίπτωση ανθρώπων των κατώτερων τάξεων.
Εισαγωγή παραγράφου
Βιβλιογραφικές αναφορές
1.     Duncan, Mike (2017). Η καταιγίδα πριν από την καταιγίδα: η αρχή του τέλους της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας (Πρώτη έκδοση). Νέα Υόρκη: PublicAffairs. Π. 178. ISBN 9781610397216. OCLC 972386931.
2.    ^ Pallottino, M., A History of the Early Italy, Routledge Revivals, (2014), σ. 157
3.     ^ "Οι Ρωμαίοι: Από το χωριό στην αυτοκρατορία: Μια ιστορία της Ρώμης από τους πρώτους χρόνους έως το τέλος της δυτικής αυτοκρατορίας" από τους M. Boatwright, et al. 2η έκδοση. 2011.
4.     "Οι νόμοι γάμου της Ιουλιανής". Unrv.com. Ανακτήθηκε στις 2010-11-29.
5.     Greg Γουλφ (2007). Αρχαίοι πολιτισμοί: ο εικονογραφημένος οδηγός για την πίστη, τη μυθολογία και την τέχνη. Barnes & Noble. Π. 386. ISBN 978-1-4351-0121-0.
Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο
Τάσος Τσιτάκης
Ο Αναστάσιος (Τάσος) Τσιτάκης είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη από το 1980 ως το 1987, κατακτώντας με τους "κίτρινους" τέσσερα πρωταθλήματα και δύο κύπελλα Ελλάδας.
Καριέρα
Ο Τσιτάκης ξεκίνησε να αγωνίζεται με την ανδρική ομάδα του Άρη το 1980, κατακτώντας την τρίτη θέση του ελληνικού πρωταθλήματος κατά την πρώτη του χρονιά με την ομάδα. Την ίδια χρονιά τον κάλεσαν να αγωνιστεί στην εθνική Παίδων, συμμετέχοντας στο ευρωμπάσκετ του 1981, με καλύτερη του εμφάνιση στη νίκη της ελληνικής ομάδας εναντίον της αντίστοιχης τουρκικής με 63-60, όπου πέτυχε δεκατρείς πόντους.
Την επόμενη σεζόν, συμμετείχε στο βαλκανικό κύπελλο Εφήβων, με καλύτερη του εμφάνιση στην ήττα της ελληνικής ομάδας από τη Γιουγκοσλαβία με 68-86, όπου πέτυχε δέκα πόντους. Το 1982-83, αγωνίστηκε σε έξι παιχνίδια πρωταθλήματος με μέσο όρο 4,2 πόντων, βοηθώντας τον Άρη να κατακτήσει το πρωτάθλημα.
Το καλοκαίρι του 1983, αποτέλεσε στέλεχος της εθνικής Νέων και από εκεί και έπειτα έπαιξε ενεργό ρόλο στην ομάδα του Άρη, παίζοντας σε δέκα αγώνες πρωταθλήματος με μέσο όρο 2,1 πόντων, με τους "κίτρινους" να χάνουν τον τίτλο σε αγώνα μπαράζ από τον Παναθηναϊκό.
Το 1984-85, έπαιξε σε δεκαέξι αγώνες πρωταθλήματος με μέσο όρο 3,5 πόντων, ενώ συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου, όπου οι "κίτρινοι" κατέκτησαν για πρώτη φορά τον τίτλο της συγκεκριμένης διοργάνωσης, κατακτώντας το νταμπλ στις εγχώριες διοργανώσεις.
Την επόμενη χρονιά, ο Άρης κατέκτησε αήττητος το πρωτάθλημα και ο Τσιτάκης συμμετείχε σε δεκαπέντε παιχνίδια με μέσο όρο 3,0 πόντων, ενώ το 1987 κέρδισε και πάλι το νταμπλ, κερδίζοντας εύκολα τον Πανελλήνιο στον τελικό με 110-70. Ο Τσιτάκης έπαιξε σε δεκατρία παιχνίδια με μέσο όρο 2,8 πόντων, στην τελευταία του χρονιά με τους "κίτρινους", πριν αποχωρήσει και συνεχίσει σε ομάδες μικρότερων κατηγοριών μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Σέντερ
Ντάμε Ν'Ντόι
Ο Νταμ Εντόι (Dame N'Doye, και Νταμ Εντογιέ) γεννήθηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1985 στο Τιέ (Thies) της Σενεγάλης. Είναι αδελφός του Ουσμάν Ν'Ντόι.
Καριέρα
Το 2006 και πήρε μεταγραφή στον πορτογαλικό σύλλογο Académica Coimbra. Με την Academica είχε 25 συμμετοχές στο πορτογαλικό πρωτάθλημα και με πολύ καλές εμφανίσεις ήταν ένας από τους καλύτερους μέσους της χρονιάς. Πολλοί πορτογαλικοί σύλλογοι όπως η Πόρτο ενδιαφέρθηκαν για αυτόν όμως ο N'Doye επέλεξε να συνεχίσει στον Παναθηναϊκό στον οποίο αγωνίστηκε για ένα χρόνο. Το καλοκαίρι του 2008 μεταπήδησε στον ΟΦΗ και τον Ιανουάριο του 2009 στον ΦΚ Κοπεγχάγη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σενεγάλης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ακαδέμικα δε Κοΐμπρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Σαντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κοπεγχάγη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λοκομοτίβ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣΚ Ζαν ντ'Αρκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαλ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τραμπζονσπόρ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ
Σύνδρομο
Το σύνδρομο είναι ένα σύνολο κλινικών συμπτωμάτων και φυσικών ευρημάτων που υποδηλώνουν μια συγκεκριμένη παθολογική κατάσταση, για την οποία μια άμεση αιτία δεν είναι απαραίτητα κατανοητή. Στην πράξη, οι γιατροί αναφέρονται στο περίφημο «ιικό σύνδρομο» ως τέτοιο λόγω της αβεβαιότητας σχετικά με τον αριθμό των ιογενών παραγόντων που προκαλούν την ασθένεια. Μόλις η ιατρική επιστήμη εντοπίσει έναν αιτιολογικό παράγοντα ή μια διαδικασία με αρκετά υψηλό βαθμό βεβαιότητας, οι γιατροί μπορούν στη συνέχεια να αναφέρουν τη διαδικασία ως νόσο και όχι ως σύνδρομο. Το βλεννογονοδερματικό λεμφαδενικό σύνδρομο έγινε σύνδρομο Καβασάκι το οποίο με τη σειρά του άλλαξε σε νόσο Καβασάκι. Κι αυτό γιατί είναι μια νόσος, όχι πλέον σύνδρομο, λόγω των σαφώς αναγνωρίσιμων διαγνωστικών χαρακτηριστικών και της εξέλιξης της νόσου και της απόκρισης σε συγκεκριμένη θεραπεία.
Στην παγκόσμια ιατρική βιβλιογραφία υπάρχουν πάρα πολλά σύνδρομα τα οποία μάλιστα έχουν λάβει την ονομασία τους από τα τα πρόσωπα, συνήθως ιατρούς, που τα παρατήρησαν και τα περιέγραψαν. Αυτά τα σύνδρομα ονομάζονται και επώνυμα σύνδρομα, π.χ. σύνδρομο Ποταμιάνου, σύνδρομο Κούσινγκ, σύνδρομο Ντάουν κ.ά.
Υποσυνδρομική επισκόπηση
Όταν υπάρχουν πολλά συμπτώματα που υποδεικνύουν μια συγκεκριμένη ασθένεια ή κατάσταση αλλά δεν πληροί τα καθορισμένα κριτήρια για να γίνει μια διάγνωση αυτής της κατάστασης, τότε αυτό είναι υποκειμενικό επειδή είναι πάνω στο χέρι του γιατρού για να κάνει την διάγνωση. Αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή δεν έχει φτάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο ή επειδή δεν έχει περάσει ένα όριο ή απλά επειδή παρόμοια συμπτώματα προκαλούνται και από άλλες ασθένειες. Ο όρος "υποκλινικός" είναι συνώνυμος καθώς ένας από τους ορισμούς τους είναι "όταν μερικά κριτήρια πληρούνται αλλά δεν είναι αρκετά για να επιτευχθεί κλινικό καθεστώς", αλλά η λέξη "υποκλινικός" ως όρος δεν είναι πάντα εναλλάξιμος καθώς μπορεί να σημαίνει "μη ανιχνεύσιμα ή παραγόμενα συμπτώματα που δεν είναι ανιχνεύσιμα από τις συνηθισμένες κλινικές εξετάσεις", δηλαδή ένα άτομο που είναι ασυμπτωματικό στην ασθένεια αυτή.
Γενική ιατρική
Στην ιατρική χρησιμοποιείται ένας ευρύτερος ορισμός του συνδρόμου, ο οποίος περιγράφει έναν αριθμό συμπτωμάτων και ευρημάτων χωρίς απαραίτητα να συνδέονται με μια μοναδική αναγνωρίσιμη παθογένεση. Παραδείγματα μολυσματικών συνδρόμων περιλαμβάνουν την εγκεφαλίτιδα και την ηπατίτιδα, όπου και τα δύο μπορεί να έχουν πολλές διαφορετικές μολυσματικές αιτίες.
Ψυχιατρική και ψυχοπαθολογία
Τα ψυχιατρικά σύνδρομα ονομάζονται συχνά ψυχοπαθολογικά σύνδρομα (η ψυχοπαθολογία αναφέρεται τόσο σε ψυχικές δυσλειτουργίες που εμφανίζονται σε ψυχικές διαταραχές, όσο και στη μελέτη της προέλευσης, της διάγνωσης, της ανάπτυξης και της θεραπείας των ψυχικών διαταραχών). Μερικά παραδείγματα των ψυχοπαθολογικών συνδρόμων είναι η μείζων καταθλιπτική διαταραχή, η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, η διπολική διαταραχή, το σύνδρομο απάθειας κ.α.
Στο παρελθόν, τα πιο σημαντικά ψυχοπαθολογικά σύνδρομα είχαν ταξινομηθεί σε τρεις ομάδες κατά σειρά σοβαρότητας από τον Γερμανό ψυχίατρο Εμίλ Κρέπελιν (1856-1926). Η πρώτη ομάδα, η οποία περιλαμβάνει τις ήπιες διαταραχές, αποτελείται από πέντε σύνδρομα: συναισθηματικό, παρανοϊκό, υστερικό, παραληρηματικό και παρορμητικό. Η δεύτερη, ενδιάμεση ομάδα περιλαμβάνει δύο σύνδρομα: σχιζοφρενικό και ακουστικής ψευδαίσθησης. Η τρίτη ομάδα περιλαμβάνει τις πιο σοβαρές διαταραχές και αποτελείται από τρία σύνδρομα: επιληπτικό, νευροαναπτυξιακό και άνοιας. Στην εποχή του Κρέπελιν, η επιληψία θεωρούταν ψυχική ασθένεια. Ο Καρλ Γιάσπερς θεωρούσε επίσης ότι η «γνήσια επιληψία» είναι «ψύχωση», ενώ περιέγραψε τις «τρεις μεγάλες ψυχώσεις» ως σχιζοφρένεια, επιληψία και διπολική διαταραχή.
Ιατρική γενετική
Μέχρι το 2005, το σύνδρομο CHARGE αναφερόταν συχνότερα ως «συσχέτιση CHARGE». Όταν ανακαλύφθηκε το κύριο αιτιολογικό γονίδιο (CHD7) για την πάθηση, το όνομα άλλαξε. Στην περίπτωση της συσχέτισης VACTERL δεν έχει ακόμα προσδιοριστεί η γενετική αιτία, και ως εκ τούτου συνήθως δεν αναφέρεται ως «σύνδρομο».
Ονομασία
Δεν υπάρχει μια κοινώς αποδεκτή σύμβαση για την ονομασία των συνδρόμων που ανακαλύπτονται από τους επιστήμονες. Στο παρελθόν έπερναν το όνομα τους από τον γιατρό ή τον επιστήμονα που το αναγνώριζε και περιέγραφε το σύνδρομο σε μια επιστημονική δημοσίευση. Αυτά λέγονται επώνυμα σύνδρομα. Σε κάποιες περιπτώσεις παίρνουν το όνομα τους από το πρώτο άτομο που εκδηλώνει τα συμπτώματα του συνδρόμου, ή από την περιοχή ή τη πόλη από την οποία προέρχονται (σύνδρομο της Στοκχόλμης). Υπάρχουν κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις ασθενών που θέλουν να δοθεί το όνομα τους στο σύνδρομο από το οποίο πάσχουν ενώ οι γιατροί τους είναι διστακτικοί σε αυτό. Όταν ένα σύνδρομο παίρνει το όνομα ενός ανθρώπου τότε υπάρχει διαφορά στις γνώμες εάν πρέπει να πάρει κτητική αντωνυμία ή όχι (π.χ. Σύνδρομο Ντάουν αντί για σύνδρομο του Ντάουν). Στη Βόρεια Αμερική η συνηθέστερη μορφή είναι αυτή που δεν χρησιμοποιεί κτητική αντωνυμία, ενώ οι ευρωπαϊκές αναφορές συχνά χρησιμοποιούν την κτητική αντωνυμία. Ακόμα και στην Ευρώπη υπάρχει μια τάση αφαίρεσης της κτητικής αντωνυμίας στην περίοδο 1970-2008, ενώ στα ελληνικά η χρήση κτητικής αντωνυμίας είναι γενικά σπάνια.
Ιστορία
Ο Αβικέννας, στον Κανόνα της Ιατρικής (ο οποίος δημοσιεύτηκε το 1025), ανέφερε για πρώτη φορά την ιδέα ενός συνδρόμου στην διάγνωση συγκεκριμένων ασθενειών. Η έννοια του ιατρικού συνδρόμου αναπτύχθηκε περισσότερο τον 17ο αιώνα από τον Τόμας Σύντενταμ.
Υποκείμενο αίτιο
Ακόμη και σε σύνδρομα χωρίς γνωστή αιτιολογία, η παρουσία των συνδεδεμένων συμπτωμάτων με μια στατιστικά απρόβλεπτη συσχέτιση κανονικά οδηγεί τους ερευνητές να υποθέσουν ότι υπάρχει μια άγνωστη υποκείμενη αιτία για όλα τα συμπτώματα που περιγράφονται.
Λε Καγιεμίτ
thumb|right|255px|Τα καταπράσινα νησιά Λε Καγιεμίτ, το Μεγάλο (αριστερά) και το Μικρό Τα Καγιεμίτ (Les Cayemites) είναι ένα ζευγάρι νησιών, που βρίσκονται στον Κόλπο Γκονάβ, κοντά στην ακτή της νοτιοδυτικής Αϊτής, χώρας στην οποία ανήκουν. Τα δύο αυτά νησιά είναι γνωστά ως Μεγάλο Καγιεμίτ (Grande Cayemite) και Μικρό Καγιεμίτ (Petite Cayemite). Η συνολική έκτασή τους (εμβαδό) είναι 45 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το Μικρό Καγιεμίτ βρίσκεται ακριβώς στα δυτικά του Μεγάλου Καγιεμίτ. Τα Μεγάλο Καγιεμίτ, με μέγιστο υψόμετρο περίπου 240 μέτρα, είναι κατοικημένο, με 5.022 κατοίκους (εκτίμηση του 2009) και μεγαλύτερο οικισμό το Ανς-α-Μακόν, αλλά δεν έχει πόλεις. Η κοντινότερη πόλη είναι το Ζερεμί, περίπου 35 χιλιόμετρα στα δυτικά των νησιών. Τα νησιά βρίσκονται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 18°37΄ Βόρειο και μήκος 73°45΄ Δυτικό, και υπάγονται διοικητικώς στο Διαμέρισμα Γκραντ Ανς, το δυτικότερο της Αϊτής.
Παραπομπές
Λε Καγιεμι
Φραντσέσκο Μαρία Β΄ ντελλα Ρόβερε
Ο Φραντσέσκο Μαρία Β΄ ντελλα Ρόβερε (10 Φεβρουαρίου 1549 - 23 Απριλίου 1631) ήταν ο τελευταίος Δούκας του Ουρμπίνο.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Πέζαρο, ο Φραντσέσκο-Μαρία ήταν γιος του Γκουιντομπάλντο Β΄ δούκα του Ουρμπίνο, από τη Βικτώριας Φαρνέζε, κόρης του Πέτρου-Λουδοβίκου δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας.
Μεγάλωσε μεταξύ 1565 και 1568 στη βασιλική Αυλή του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας. Εκεί συνάντησε μία νεαρή Ισπανίδα και ενημέρωσε τον πατέρα του για την πρόθεσή του να τη νυμφευτεί. Αλλά ο πατέρας του δεν το επέτρεψε και ζήτησε να από αυτόν να επιστρέψει στο Ουρμπίνο. Το 1570 ο Φραντσέσκο νυμφεύτηκε τη Λουκρητία των Έστε, κόρη του Έρκολε Β΄ δούκα της Φερράρας & Μόντενας. Ο πατέρας του απεβίωσε λίγα χρόνια αργότερα, το 1574, και ο Φραντσέσκο-Μαρία τον διαδέχθηκε ως δούκας του Ουρμπίνο. Μέχρι το 1580 το οικογενειακό κτήμα ήταν σε κρίση και ο Φραντσέσκο-Μαρία αναγκάστηκε να πωλήσει τους τίτλους της οικογένειάς του -το δουκάτο της Σόρα και Άρτσε- για 100.000 σκούδα στον Τζιάκομο Μπονκομπάνι.
Ο γάμος του με τη Λουκρητία, ωστόσο, παρέμεινε άτεκνος και ο Φραντσέσκο-Μαρία χρειαζόταν έναν άρρενα απόγονο για κληρονόμο. Χωρίς τέτοιον, οι υπόλοιποι τίτλοι της οικογένειάς του θα έπαυαν να ισχύουν μετά το τέλος του και ολόκληρη η ιδιοκτησία του θα ενσωματωνόταν, εξ ορισμού, στα παπικά κράτη.
Έτσι, το 1599, μετά το τέλος της πρώτης του συζύγου Λουκρητίας, νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του, τη Λιβία ντελλα Ρόβερε, 36 χρόνια νεότερη από αυτόν. Στις 16 Μαΐου 1605 γεννήθηκε το πολυαναμενόμενο και μόνο παιδί τους, ο Φεντερίκο-Ουμπάλντο.
Ο γιος του νυμφεύτηκε την Κλαυδία των Μεδίκων το 1621 και έγινε δούκας διαδεχόμενος τον πατέρα του. Ωστόσο, ο Φεντερίκο-Ουμπάλντο απεβίωσε το 1623 από επιληπτική κρίση, αφήνοντας μόνο μια κόρη, τη Βικτώρια ντελλα Ρόβερε, που τη νυμφεύτηκε ο Φερδινάνδος Β΄ των Μεδίκων. Γιος τους ήταν ο Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων και οι δύο γιοί αυτού δεν απέκτησαν απογόνους.
O ηλικιωμένος Φραντσέσκο-Μαρία ανέλαβε ξανά τον τίτλο του δούκα, αλλά καθώς δεν υπήρχε πλέον ελπίδα για έναν άρρενα κληρονόμο, έδωσε το δουκάτο του στον πάπα Ουρβανό το 1625. Ο ανιψιός τού πάπα, ο Tαντέο Μπαρμπερίνι ανέλαβε τον έλεγχο του δουκάτου που προσαρτήθηκε στα Παπικά κράτη μετά το τέλοςο του Φραντσέσκο-Μαρία το 1631. Το τελευταίο μέλος της οικογένειας ντελλα Ρόβερε, η Βικτώρια, κληρονόμησε τη συλλογή έργων τέχνης του δούκα και τη μετέφερε στη Φλωρεντία, στην Πινακοθήκη Ουφίτσι.
Θεόδωρος Ρουσόπουλος
Ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος (Κυπαρισσία, 13 Σεπτεμβρίου 1963) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός και καθηγητής πανεπιστημίου.
Η σταδιοδρομία του ως δημοσιογράφος
Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία (1981-1995), ενώ επίσης αρθρογραφούσε για πολλά χρόνια στο μηνιαίο περιοδικό Elle. Από το 1989 έως το 1999, παρουσίαζε στον τηλεοπτικό σταθμό Mega την ενημερωτική εκπομπή 7 + 7. Έχει συνεργαστεί επίσης με τον ραδιοσταθμό Αθήνα 9.84 (1987-1989) και τον τηλεοπτικό σταθμό Star Channel, στην εκπομπή Επι-θέσεις (1999). Έχει βραβευθεί από το Ίδρυμα Μπότση καθώς και από την Τουρκική Ένωση Δημοσιογράφων Ραδιοτηλεόρασης, με το Βραβείο Καλύτερης Ευρωπαϊκής Τηλεοπτικής Εκπομπής.
Η σταδιοδρομία του στην πολιτική
Η πολιτική του διαδρομή ξεκίνησε από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας το 2000. Μετά τις εκλογές του 2004, ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής τον όρισε υπουργό Επικρατείας και κυβερνητικό εκπρόσωπο. Στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές του 2007, ανέλαβε και πάλι την θέση του υπουργού Επικρατείας και εκπροσώπου Τύπου της κυβέρνησης. Στις 24 Οκτωβρίου του 2008, παραιτήθηκε από την θέση του υπουργού Επικρατείας, προκειμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό του στο ζήτημα της υπόθεσης της Μονής Βατοπεδίου, ενώ για τους ίδιους λόγους αποφάσισε να μην είναι εκ νέου υποψήφιος στις εκλογές του 2009. Στις 17 Νοεμβρίου 2010 η ολομέλεια της Βουλής απέρριψε την πρόταση παραπομπής του Ρουσόπουλου στο Δικαστικό Συμβούλιο, ενώ η υπόθεση έκλεισε οριστικά με αθωωτική απόφαση τον Μάρτιο του 2017.
Το 2019 εξελέγη Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου στον Βόρειο Τομέα της Αθήνας (Β1 εκλογική Περιφέρεια) με τη Νέα Δημοκρατία.
Με την ιδιότητά του ως Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου, συμμετέχει ως τακτικό μέλος στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, ενώ στις 31 Ιανουαρίου 2022, εξελέγη Πρόεδρος της Επιτροπής Μετανάστευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Από το 2015 είναι επισκέπτης καθηγητής της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Τμήματος Κοινωνικών Επιστημών και Επιστημών Συμπεριφοράς του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου. Έχει επίσης διδάξει ως βοηθός στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα εξ αποστάσεως του Πανεπιστημίου Πέπερνταϊν (Pepperdine University) της Καλιφόρνιας.
Οικογένεια
Είναι νυμφευμένος με την δημοσιογράφο Μάρα Ζαχαρέα, με την οποία έχει αποκτήσει έναν γιο και μια κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Δημοσιογράφοι στο ραδιόφωνο Κατηγορία:Βουλευτές Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
Μετανάστευση πτηνών
thumb|450px|Ασπρομάγουλες χήνες (Branta leucopsis), φωτογραφημένες στη Φινλανδία, κατά τη φθινοπωρινή τους μετανάστευση Ως μετανάστευση πτηνών ορίζεται το, μεταξύ δύο εποχικών περιόδων συντήρησης, υποκείμενο σε ετήσιο βιολογικό ρυθμό και πυροδοτούμενο από διάφορους παράγοντες, φαινόμενο του συνόλου των μετακινήσεων ορισμένων ειδών πτηνών, κυρίως εκείνων που τα εδάφη αναπαραγωγής και διαχείμασης βρίσκονται σε απομακρυσμένες, ως προς το γεωγραφικό πλάτος, οικοζώνες.
Ωστόσο, ο ορισμός αυτός αναφέρεται στην πλειονότητα των επί μέρους συνιστωσών που καθορίζουν τις μεταναστευτικές κινήσεις και, πέραν μιας -λίγο ή πολύ- κανονικότητας που τις χαρακτηρίζει, υπόκειται σε πολλαπλή «ανάγνωση». Ο όρος αποδημία, επίσης, χρησιμοποιείται συχνά στην ελληνική βιβλιογραφία αντί του όρου μετανάστευση, τις περισσότερες φορές επιτυχημένα, σε άλλες όμως όχι, διότι έχει ευρύτερη και, κάποτε, μεταφορική σημασία.
Γενικά
Υπάρχουν πολλά μεταναστευτικά είδη πτηνών και, στην πλειονότητά τους, η διαδικασία της μετανάστευσης συνεπάγεται υψηλό κόστος θνησιμότητας, συμπεριλαμβανομένης της θήρευσης από τον άνθρωπο. Η μετανάστευση πυροδοτείται κυρίως από τη διαθεσιμότητα τροφής και από τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στα εδάφη αναπαραγωγής και διαχείμασης. Παρατηρείται κυρίως στο Βόρειο ημισφαίριο, όπου τα πουλιά «διοχετεύονται» σε συγκεκριμένα δρομολόγια με φυσικά «εμπόδια», όπως είναι η Μεσόγειος και η Καραϊβική.
Οι αποστάσεις που διανύουν τα αποδημητικά πτηνά ποικίλλουν ευρύτατα και μπορεί να κυμαίνονται από μερικές δεκάδες χιλιόμετρα, μέχρι από πόλο σε πόλο. Πολλά θαλασσοπούλια κατέχουν τα ρεκόρ μετανάστευσης μεγάλων αποστάσεων διότι, εκ φύσεως, πετούν πάνω από τους μεγάλους ωκεανούς, όπου οι αποστάσεις από στεριά σε στεριά (συνήθως νησιά και νησίδες) είναι πολύ μεγάλες. Στον αντίποδα, πολλά πτηνά που ζουν στα ηπειρωτικά, τροπικών κυρίως περιοχών, πραγματοποιούν μικρότερα ταξίδια και, σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις, είναι ορθότερο να αναφερόμαστε σε μετακινήσεις και όχι μεταναστεύσεις.
Ο χρονισμός της μετανάστευσης φαίνεται να ελέγχεται κυρίως από τις αλλαγές στη διάρκεια της ημέρας. Τα αποδημητικά πουλιά πλοηγούνται χρησιμοποιώντας κυρίως δεδομένα από την ουράνια σφαίρα, είτε από τον Ήλιο είτε από τα αστέρια, από το μαγνητικό πεδίο της Γης, καθώς και από «εσωτερικούς χάρτες» καταγεγραμμένους στον εγκέφαλό τους. Η μετανάστευση έχει αναπτυχθεί κατά ανεξάρτητο τρόπο, σε διαφορετικές ομάδες πτηνών και δεν φαίνεται να απαιτεί κάποια γενετική αλλαγή. Μερικά είδη έχουν αποκτήσει μεταναστευτική συμπεριφορά μόλις από την τελευταία Εποχή των Παγετώνων και μετά.
Ιστορικά δεδομένα
Ιστορικά δεδομένα αναφοράς μεταναστευτικών πτηνών υπάρχουν ακόμη και πριν από 3.000 χρόνια. Ο Ησίοδος, ο Όμηρος, ο Ηρόδοτος και ο Αριστοτέλης είναι κάποιοι από τους αρχαίους Έλληνες που ασχολήθηκαν με το φαινόμενο αυτό. Ο τελευταίος, μάλιστα, σημειώνει ότι, οι γερανοί ταξιδεύουν από τις στέπες της Σκυθίας στα έλη των πηγών του Νείλου. Αργότερα, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, στο έργο του Historia Naturalis, επιβεβαιώνει τις παρατηρήσεις του Αριστοτέλη.
Η Αγία Γραφή σημειώνει, επίσης, στο βιβλίο του Ιώβ (39:26): «Είναι από τη διορατικότητά σου ότι το γεράκι, απλώνει τα φτερά του προς το νότο;» Ο συγγραφέας του Ιερεμία (8: 7) γράφει: «Ακόμη και ο πελαργός στους ουρανούς γνωρίζει τις εποχές του και, το τρυγόνι, το χελιδόνι και ο γερανός τηρούν την ώρα άφιξής τους». Ωστόσο, ο Αριστοτέλης υποστήριζε ότι τα χελιδόνια και άλλα πτηνά έπεφταν σε χειμερία νάρκη.