cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχαίο ελληνικό θέατρο
Η Σκηνή
μικρογραφία|δεξιά|300px|Το ρωμαϊκό ωδείο στην [[Κως|Κω]] Τα μόνα υπολείμματα αυτού του πρώτου θεάτρου, που χρησιμοποιήθηκε από τον Φρύνιχο, τον Αισχύλο και ενδεχομένως τον Σοφοκλή, είναι έξι από τις θεμέλιους λίθους του τοίχου της ορχήστρας. Σύμφωνα με τον Dorpfeld, που ανέσκαψε πρώτος την περιοχή, αυτοί οι λίθοι ήταν κάποτε τμήμα ενός κύκλου διαμέτρου 24-27 μέτρων. Η λιθοδομή πιθανώς δεν ήταν κυκλική αλλά μάλλον πολυγωνική -σχήμα που χρησιμοποιείτο στην πρώιμη κλασική εποχή. Η αρχική περιοχή των θέσεων για τους θεατές (θέατρον) πιθανώς δεν απαίτησε μεγάλη εκσκαφή της λοφοπλαγιάς, αλλά χρειάστηκε να υποστηλωθεί η ορχήστρα με υποστηρικτικούς τοίχους και να μεταφερθεί χώμα, προκειμένου να δημιουργηθεί το κατάλληλο επίπεδο για το χορό (διθυραμβικό, τραγικό, κωμικό, κ.λπ.).
Η σκηνή βέβαια μάλλον δεν υπήρχε μέχρι το 460 π.Χ., καθώς η Ορέστεια του Αισχύλου είναι το πρωιμότερο υπάρχον δράμα που τη χρησιμοποιεί. Η υπόθεση των άλλων έργων του θα μπορούσε κάλλιστα να εκτυλιχθεί στην ορχήστρα, με τους ηθοποιούς και το χορό να δρουν στο ίδιο επίπεδο. Πριν επινοηθεί η σκηνή, η είσοδος του χορού γινόταν από δύο κεκλιμένες ράμπες που αποκαλούνταν είσοδοι και οδηγούσαν στην ορχήστρα.
Οι αρχαιολογικές μαρτυρίες υποδεικνύουν ότι μεταξύ του 460 και του 431 π.Χ. (και πιθανώς στην περίοδο που χτίστηκε το ωδείο) η ορχήστρα μετατοπίστηκε βορειοδυτικά της αρχικής της θέσης και η λοφοπλαγιά εκσκάφθηκε περισσότερο προκειμένου να στερεωθούν καλύτερα τα ξύλινα καθίσματα. Η κατανομή των καθισμάτων πιθανώς γινόταν σε 10 σφηνοειδή χωρίσματα για τις δέκα αττικές φυλές. Κατά τον 4ο αιώνα αυτές οι σφηνοειδείς διατάξεις, ή κερκίδες, έγιναν 13 τον αριθμό, με την κεντρική -την καλύτερη δηλαδή, να έχει μεγαλύτερο εύρος.
Η σκηνή του 5ου αιώνα δεν ήταν μόνιμο κτήριο, αλλά μια προσωρινή ξύλινη κατασκευή που τοποθετείτο πίσω από την ορχήστρα για τις δραματικές αποδόσεις των ετήσιων γιορτασμών. Παρόλα αυτά η εφεύρεσή της επέφερε μια σημαντική αλλαγή στη θεατρική πρακτική και στον τρόπο με τον οποίο οι εκτελεστές και οι θεατρικοί συγγραφείς χρησιμοποίησαν το χώρο για να παράγουν νόημα. Το εσωτερικό αυτού του κτηρίου με την επίπεδη οροφή ήταν η περιοχή των σημερινών "παρασκηνίων", ένας κλειστός χώρος που βρισκόταν υπό την εποπτεία και την κυριαρχία του θηλυκού στοιχείου, όπως ο αληθινός οίκος. Κατά κανόνα οι ηθοποιοί πρόβαλλαν από τη σκηνή και συναντούσαν το χορό στην ορχήστρα, αλλά δεν έχουμε καμία αναφορά που να υποδηλώνει το αντίθετο, δηλαδή την εισβολή του χορού στη σκηνή. Ο οίκος παραμένει κλειστός και απαραβίαστος για τα πλήθη, υποδηλώνοντας εν μέρει το απαραβίαστο της ατομικής ζωής, εν μέρει τη σημασία του οίκου στην παραγωγή κοινωνικών δρώμενων.
Μηχανισμοί και Προσωπεία
Οι θεότητες εμφανίζονταν ξαφνικά στη στέγη μέσω μιας καταπακτής. Χαρακτήρες που ίπταντο στον αέρα (όπως ο Βελλεροφόντης για παράδειγμα πάνω στον Πήγασο) μεταφέρονταν στον αέρα πάνω από το σκηνικό διάκοσμο με τη βοήθεια ενός απλού γερανού, που αποκαλείτο μηχανή ή γερανός. Η γνωστότερη χρήση της μηχανής συνέβη το 431 π.Χ., όταν ο Ευριπίδης τη χρησιμοποίησε στο τέλος της Μήδειας.
Το μεγάλο μέγεθος του θεάτρου (στην τελική μορφή του χωρούσε 20.000 ανθρώπους) και η απόσταση ακόμη και των κοντινότερων θεατών από τους ηθοποιούς (περισσότερο από 10 μέτρα) υπαγόρευσε μια μη νατουραλιστική προσέγγιση στην ηθοποιία Όλες οι χειρονομίες έπρεπε να είναι ιδιαίτερα εκφραστικές σε καθορισμένα πρότυπα, ώστε να "διαβάζονται" από τις πίσω σειρές. Το ίδιο συνέβαινε και με τα πρόσωπα. Τα προσωπεία, οι μάσκες, έδειχναν περισσότερο "φυσικές" από τα γυμνά πρόσωπα στο θέατρο του Διονύσου, αν και είχαν το φυσικό μέγεθος του προσώπου και μεγάλο άνοιγμα στο στόμα για να επιτρέπουν την καθαρή ομιλία. Τα υλικά της κατασκευής τους ποίκιλαν. Άλλα ήταν καμωμένες από ξύλο, άλλα από δέρμα και άλλες από ύφασμα και αλευρόπαστα. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για κάθε υλικό ξεχωριστά, αλλά καθώς δεν έχουμε κάποιο αυθεντικό εύρημα στη διάθεσή μας, οι θεωρίες παραμένουν υποθέσεις. Οι πραγματικές πληροφορίες που διαθέτουμε είναι σκαλισμένοι λίθοι που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως καλούπια και οι αγγειογραφικές απεικονίσεις.
Θρησκεία - Εκπαίδευση - Πολιτική
μικρογραφία|δεξιά|350px|Άποψη του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου Όλες οι δραματικές παραστάσεις διδάσκονταν κατά τη διάρκεια των γιορτασμών προς τιμήν του Διόνυσου. Ο Διόνυσος, ως θεός της γονιμότητας και της βλάστησης συνδέεται με το πάθος, την έκσταση των συμμετεχόντων στη λατρεία του, τη χαρά, τον τρόμο και κάλλιστα μπορεί να ενωθεί τόσο με την τραγωδία όσο και με την κωμωδία.
Σε γενικές γραμμές η τραγωδία διαθέτει άρρηκτους δεσμούς με τη μυθολογική παράδοση, καθώς οι ποιητές αντλούν το υλικό τους από το λατρευτικό υπόβαθρο της ηρωολατρείας και της λατρείας των θεών. Η παρουσία των θεών, άλλωστε, είναι καθοριστική στην ελληνική σκέψη και αποτελεί σημαντικό μέρος της ζωής της πόλης. Οι δραματικοί αγώνες διεξάγονται κατά τη διάρκεια θρησκευτικών γιορτασμών στην πόλη. Είναι αφιερωμένοι στο θεό Διόνυσο, έστω και αν ο θεός δεν αποτελεί το θέμα για τα περισσότερα έργα. Το ίδιο το θεατρικό κτήριο βρίσκεται εντός του ιερού χώρου του θεού και ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό το συμβολισμό του. Η σκευή (προσωπείο/κοστούμι) συνδέεται άμεσα με βαθύτερα στρώματα της διονυσιακής λατρείας. Εξάλλου, το προσωπείο ανθρώπου που χρησιμοποιεί το δράμα εντάσσει τον υποκριτή στην κατηγορία των ηρώων, αφού τον χωρίζει από τον χορό-πολίτες, που αρχικά μάλλον δε φορούσε μάσκες. Ο διάλογος υποκριτή - χορού υποδηλώνει σε ένα βαθμό τον διάλογο που διεξάγει η πόλη με το ηρωικό παρελθόν της. Γενόμενος δράμα ο μύθος υφίσταται μια χωροχρονική επέκταση. Οι λόγοι και οι αντίλογοι των πρωταγωνιστών, όπως και η συνδιαλλαγή με το χορό προορίζονταν να καλύψουν το μεγαλύτερο μέρος του έργου και αποκαλύπτουν σε μεγάλο βαθμό τα κίνητρα της πράξης. Κίνητρα που ενίοτε είναι σημαντικότερα από την ίδια την πράξη, γιατί είναι πύλες προς την ψυχολογική διερεύνηση του μυθολογικού υλικού. Αυτός είναι πιθανώς και ο λόγος για τον οποίο η συμμετοχή, η μέθεξη του κοινού είναι έντονη τόσο στις θρησκευτικές γιορτές όσο και στους δραματικούς αγώνες.
Στην Αρχαία Αθήνα γίνονταν συνολικά τέσσερις εορτές προς τιμήν του Διονύσου, κατά τους χειμερινούς και τους εαρινούς μήνες. Στα εν άστει Διονύσια, που τελούνταν στην αρχή της άνοιξης, κατά τον μήνα Ελαφηβολιώνα (Μάρτιος-Απρίλιος), διεξάγονταν οι δραματικοί αγώνες, που η προετοιμασία τους διαρκούσε τουλάχιστον έξι μήνες. Σε ανάμνηση της άφιξης του Διονύσου από τις Ελευθερές στην Αθήνα, γινόταν κάθε χρόνο η συμβολική αναπαράσταση του ταξιδιού του. Το λατρευτικό άγαλμα του θεού, την παραμονή και μετά τη δύση του ήλιου, κατέληγε στη μόνιμη θέση του στο ιερό, κοντά στο θέατρο. Όταν στην πόλη έφτανε η είδηση της παρουσίας του θεού, ξεκινούσε μία σειρά γιορταστικών και θεατρικών εκδηλώσεων. Η πρώτη μέρα των Μεγάλων Διονυσίων ξεκινούσε με τη μεγάλη πομπή της θυσίας, που κατέληγε μπροστά στο ναό του Διονύσου, ενώ δύο μέρες νωρίτερα (στη γιορτή του Ασκληπιού, την 8η ημέρα του μηνός Ελαφηβολιώνα), γινόταν η επίσημη παρουσίαση όλων των διαγωνιζομένων δραμάτων. Πριν από τις παραστάσεις τελούνταν θυσίες, που υπογραμμίζουν τον θρησκευτικό χαρακτήρα τους. Μετά τη θυσία του ζώου έκαναν καθαρμούς ραντίζοντας με το αίμα το θέατρο και τους θεατές. Στη συνέχεια, και αφού οι κριτές καταλάμβαναν τις ειδικές τιμητικές θέσεις τους, άρχιζαν οι παραστάσεις, που έκλειναν με την ανάδειξη των νικητών του τραγικού αγώνα το βράδυ της πέμπτης ημέρας της εορτής. Στα Μεγάλα Διονύσια, οι τρεις τραγικοί ποιητές που λάμβαναν μέρος αγωνίζονταν με τέσσερα δράματα, τρεις τραγωδίες (τριλογία) και ένα σατυρικό δράμα, ενώ στην κωμωδία αγωνίζονταν πέντε ποιητές, που παρουσίαζαν ένα μόνον έργο τους. Στα Λήναια, που δεν είχαν πανελλήνιο χαρακτήρα όπως τα Διονύσια, η τραγωδία είχε σαφώς υποδεέστερη θέση σε σχέση με την κωμωδία και έτσι έλειπε η συμμετοχή των μεγάλων τραγικών. Κατά τη διάρκεια του πελοποννησιακού πολέμου (431-404 π.Χ.) διδάσκονταν τρεις κωμωδίες, η καθεμία μετά την τετραλογία κάθε τραγικού ποιητή.
μικρογραφία|δεξιά|350px|Αρχαίο θέατρο Δελφών Οι παράλληλες θεωρίες για την καταγωγή του θεάτρου ανιχνεύουν τους συσχετισμούς της τραγωδίας με θρησκευτικές εκδηλώσεις και θεσμικές τελετές της αρχαιοελληνικής κοινωνίας, που έχουν ενίοτε προταθεί ως προβαθμίδες του δράματος. Έτσι, η θεματική απομάκρυνση από το διονυσιακό υλικό και ο εντοπισμός του στους μύθους των ηρώων οδήγησε ορισμένους μελετητές στη θεώρηση της λατρείας των ηρώων ως πρωτογενούς υλικού του δράματος. Παράδειγμα αποτελεί το προσωπείο που τονίζει τη συγγένεια της τραγωδίας με τις ιερουργικές μεταμφιέσεις. Το τραγικό προσωπείο, όμως, από τη φύση και τη λειτουργία του, διαφέρει από την καθαρή θρησκευτική μεταμφίεση. Έχει μεν ιερουργικό υπόβαθρο, αλλά η διάσταση της μεταμφίεσης παραμένει ανθρώπινη, δίχως ανιμιστικές τάσεις. Ο ρόλος του είναι περισσότερο αισθητικός και το ιερουργικό στοιχείο κινείται στην ανθρώπινη εξελικτική γραμμή. Το προσωπείο μπορεί κοντά στα άλλα, να χρησιμεύει για να υπογραμμίζει την απόσταση, τη διαφοροποίηση ανάμεσα στα δύο στοιχεία που κατέχουν την τραγική σκηνή, στοιχεία αντίθετα και συνάμα πολύ στενά δεμένα. Από τη μία μεριά, έχουμε το χορό ένα συλλογικό πρόσωπο που το ενσάρκωνε ένα σώμα πολιτών και που κατ' αρχήν φαίνεται δεν φορούσε προσωπείο, αλλά ήταν μόνο μεταμφιεσμένος, και από την άλλη μεριά έχουμε ένα τραγικό πρόσωπο, που το υποδυόταν ο ηθοποιός, ξεχωρίζοντας με το προσωπείο του από την ανώνυμη ομάδα χορού. Το προσωπείο ενσωματώνει το τραγικό πρόσωπο σε μια πολύ καθορισμένη κοινωνική και θρησκευτική κατηγορία, την κατηγορία των ηρώων.
Οι ανθρωπολόγοι έχουν επινοήσει τον όρο πόλις-θέατρο, προκειμένου να εκφράσουν τους θεατρικούς μηχανισμούς πάνω στους οποίους στηρίζεται η διαχείριση της κεντρικής εξουσίας. Οι θεατρικές παραστάσεις στην αθηναϊκή δημοκρατία ήταν βαθιά ριζωμένες στην πολιτεία και τους δημοκρατικούς θεσμούς της. Αντίθετα με το ρωμαϊκό θέατρο, οι ηθοποιοί και τα μέλη της χορωδίας ήταν πολίτες. Οι κριτές ήταν πολίτες και κάθε πολίτης είχε τις ίδιες πιθανότητες να πάρει τη θέση του κριτή (αφού η επιλογή γινόταν με κλήρωση) και να αποφασίσει για την τύχη του κάθε έργου. Το θέατρο ως χώρος ήταν δημόσιο οίκημα. Θα μπορούσαμε να πούμε, λοιπόν, πως η συγκέντρωση στο θέατρο λειτουργούσε και ως εκκλησία του δήμου, με την παρουσία πολυάριθμων ξένων και αποτελούσε ένα εντυπωσιακό πλαίσιο για ορισμένες κρατικές ενέργειες που δεν είχαν θρησκευτικό χαρακτήρα. Το αθηναϊκό κράτος θεωρούσε τη γιορτή κατάλληλη αφορμή για να υπογραμμίσει την ηγετική θέση του στην Ελλάδα με μία όσο το δυνατόν εντυπωσιακότερη επίδειξη μεγαλείου. Στη διάρκεια των γιορτασμών, παράλληλα με τις θεατρικές παραστάσεις, επιδεικνυόταν ο φόρος υποτέλειας των συμμαχικών πόλεων, αφού αυτή την εποχή του χρόνου τα μέλη της αθηναϊκής συμμαχίας έστελναν την ετήσια εισφορά τους. Έτσι η πόλη εκμεταλλεύονταν τη γιορτή για εθνική αυτοπροβολή. Ο Θουκυδίδης και ο Αριστοφάνης υπογραμμίζουν στα έργα τους (Επιτάφιος Περικλέους και Αχαρνής) ότι τα Διονύσια επέτρεπαν στην πολιτεία να επιδεικνύει το μεγαλείο της στις άλλες πόλεις, μετατρεπόμενη η ίδια σε θέαμα.
Όσον αφορά στη συμμετοχή του πολίτη σε αυτή τη νέα μορφή τέχνης, ο J.P. Vernant τονίζει τον ιδιαίτερο ρόλο του χορού στο δράμα ως εκπροσώπου της πόλης. Στην τεχνική της τραγωδίας υπάρχει μια πόλωση ανάμεσα στον συλλογικό και ανώνυμο χορό που εκφράζει τους φόβους τις ελπίδες και στις κρίσεις του, τα συναισθήματα των θεατών, αυτών δηλαδή που συνθέτουν την κοινότητα των πολιτών και στο εξατομικευμένο πρόσωπο, που παριστάνει έναν ήρωα μιας άλλης εποχής, ο οποίος δεν έχει κανένα σχεδόν κοινό σημείο με τη συνηθισμένη κατάσταση του πολίτη. Η δράση του προσώπου αυτού αποτελεί το κέντρο του δράματος. Σε τούτη τη διχοτόμηση τραγικού χορού και τραγικού ήρωα αντιστοιχεί μια δυαδικότητα ακόμη και στην ίδια τη γλώσσα της τραγωδίας. Από τη μια διακρίνουμε τον λυρισμό των χορικών και από την άλλη, με τους υποκριτές του δράματος, έχουμε μια διαλογική μορφή που από μετρικής άποψης είναι πιο κοντά στον πεζό λόγο. Στα νέα πλαίσια που θέτει η τραγωδία, ο ήρωας παύει να λειτουργεί ως πρότυπο, γενόμενος τελικά ένα πρόβλημα για τον εαυτό του και για τους άλλους. Αυτή ίσως είναι η μοίρα που ακολουθεί τους ήρωες. Η ατομική τους αναζήτηση είναι μια επανάσταση για τη ζωή της κοινότητας. Η ολοκλήρωσή της αναζήτησης διαμορφώνει μια νέα τάξη πραγμάτων που αφομοιώνονται στην κοινωνική δομή και γίνονται τρόπος ζωής. Αν ο ήρωας επιλέξει τη στατικότητα και την αδράνεια επαναπαυμένος στις δάφνες του, τότε η ίδια η εξέλιξη τον καταργεί. Η συνήθης αντίδραση ενός τέτοιου ήρωα στις ανάγκες της εξέλιξης είναι η διαμόρφωση μιας τυραννικής συμπεριφοράς.
Δεν είναι τυχαίο που ο H.C. Baldry συσχετίζει την ανάπτυξη εν γένει των τεχνών στην πόλη με την άνθηση μιας πτυχής της αρχαιοελληνικής παιδείας, τον προφορικό λόγο. Ο λόγος γίνεται μέσο ψυχαγωγίας, προβληματισμού και πειθούς. Ταυτόχρονα φέρει τα στοιχεία της παράδοσης, καθώς ο δραματικός αφομοιώνει τον επικό, τον λυρικό και εν τέλει τον ρητορικό λόγο. Η χρήση του στην πολιτική, τη ρητορεία και την ποίηση δηλώνει και την ιδιαίτερη σημασία που είχε στη δραματική τέχνη. Παράλληλα ο J.P. Vernant προχωρεί στη σύνδεση της τραγωδίας με το δίκαιο. Ο κοινωνικός προβληματισμός που αναπτύσσεται στην πόλη αποτελεί το υλικό της τραγωδίας. Η νομική σκέψη επιδρά στον τραγικό στοχασμό σε βαθμό που πολλά από τα θέματα που διαπραγματεύεται το δράμα αποτελούν, ταυτόχρονα, αντικείμενο εξέτασης των δικαστηρίων. Κατ' επέκτασιν οι τραγικοί ποιητές υιοθετούν το νομικό λεξιλόγιο για να διαπραγματευθούν τα θέματά τους. Ο J.P. Vernant, διαπιστώνοντας τη διαμάχη ανάμεσα στο δίκαιο της πόλης, καθαρά λογικό κατασκεύασμα και τη θρησκευτική παράδοση, δηλαδή τις προ-νομικές βαθμίδες δικαίου προχωρεί σε έναν ακόμη συσχετισμό, σύμφωνα με τον οποίο ο ίδιος ο τραγικός ήρωας συνήθως βιώνει αυτή τη διαμάχη επί σκηνής συνδιαλεγόμενος με τον χορό.
Με άλλα λόγια το θέατρο στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ένα απλό ψυχαγωγικό δρώμενο, ή μάλλον ήταν ψυχαγωγικό στην κυριολεκτική έννοια του όρου. Διαμόρφωνε συνειδήσεις και την ίδια στιγμή διαμορφωνόταν από τη συλλογική συνείδηση. Συνδυάζοντας τη θρησκεία, την κοινωνική και πολιτική κριτική με την εκπαίδευση, έγινε κόμβος, ένα σημαντικό σταυροδρόμι για τις συνιστώσες που παράγουν συνήθως πολιτισμική δράση. Από αυτή την άποψη θεωρούμενο ενσωμάτωσε τους κανόνες της πόλης και την ίδια στιγμή έγινε ένα μεγάλο λαϊκό δικαστήριο για την κρίση της κοινωνικής της διαχείρισης. Και όλα αυτά, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Διόνυσου, του επαναστάτη θεού που προτίμησε τη θηλυκή φρενίτιδα για τη λατρεία του, μια μανική φρενίτιδα και αμφισβήτηση της πατριαρχικής εξουσίας εκφρασμένη στις πράξεις των ηρωίδων του αττικού δράματος. Βέβαια, ο τελικός στόχος των τραγικών ποιητών δεν ήταν πιθανώς η ανατροπή αλλά μάλλον ο αποτροπαϊκού χαρακτήρα εξορκισμός των ασυνείδητων καταπιεσμένων θηλυκών ενεργειών μιας έντονα και αδιαμφισβήτητα πατριαρχικής κοινωνίας. Όμως, παραμένει το γεγονός ότι οι θίασοι του Διόνυσου διέθεταν έναν έντονο θηλυκό χαρακτήρα και ενίοτε χρησιμοποιήθηκαν, όπως και η λατρεία του θεού, ως φορείς λαϊκισμού της τυραννικής εξουσίας, τόσο στην κορινθιακή όσο και στην αττική γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίο δράμα Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο Κατηγορία:Θεωρία θεάτρου Κατηγορία:Ιστορία του θεάτρου Κατηγορία:Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων
Ευτυχισμένες Μέρες (Σάμιουελ Μπέκετ)
Οι Ευτυχισμένες Μέρες (αγγλ. τίτλος Happy Days) είναι θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ σε δύο σκηνές. Γράφτηκε στα αγγλικά από τον Οκτώβριο του 1960 ως τον Μάιο του 1961. Το μετέφρασε στα γαλλικά ολοκληρώνοντάς το τον Νοέμβριο του 1962. Ο γαλλικός του τίτλος ήταν Oh les beaux jours (Ω, οι ωραίες μέρες), από κάποιο ποίημα του Πωλ Βερλαίν. Η πρεμιέρα του δόθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1961 στο Cherry Lane Theater της Νέας Υόρκης, όπου το έργο συνεχίστηκε επί εκατό παραστάσεις. Σήμερα, μαζί με το περιμένοντας τον Γκοντό, είναι το πιο επιτυχημένο έργο του Μπέκετ.
Πλοκή
Η Γουίνη, μια ξανθιά πενηντάρα καλλονή, είναι θαμμένη στην άμμο. Ένα κουδούνι χτυπάει επίμονα και την ξυπνάει. Ο σύντροφός της, ο Γουίλλυ, δεν της δίνει και πολύ σημασία, αλλά συζητάει μαζί της. Η Γουίνη έχει ένα πιστόλι στην τσάντα της και θέλει να το χρησιμοποιήσει. Στη δεύτερη σκηνή η Γουίνη είναι βυθισμένη στην άμμο τόσο πολύ που μόνο το κεφάλι της ξεπροβάλλει. Ο σύντροφός της, ο Γουίλλυ είναι σε πιο άσχημη μοίρα. Οι δυο τους συζητούν, η Γουίνη μονολογεί ενώ ο Γουίλλυ απαντάει μονολεκτικά, ή με αποσπάσματα από την εφημερίδα. Προσπαθεί να τραγουδήσει, αλλά σωπαίνει. Η Γουίνη πιστεύει ότι ο σύντροφός της πέθανε, ή μουγκάθηκε, μέχρι που λίγα λεπτά πριν το τέλος του κομματιού ο Γουίλλυ κάνει την επανεμφάνισή του, αφού σέρνεται μπρούμυτα και καλοντυμένος φτάνοντας μπροστά στο πρόσωπό της Γουίνη που είναι σχεδόν σκεπασμένο κάτω από την άμμο. Η απόπειρά του αυτή όμως αποτυγχάνει και, εκπνέοντας για τελευταία φορά το όνομα της αγαπημένης του, μένει ακίνητος αντικρίζοντας το πρόσωπό της μέχρι που η αυλαία πέφτει.
Ερμηνεία, ανάλυση
Σύμφωνα με τη Χριστίνα Τσίγκου, η Γουίνη είναι μια μικροαστή «απομονωμένη μέσα στον κόσμο». Ο σύζυγός της υπάρχει στο πλάι της, εκείνη ζει μαζί του, «αλλά αυτός σχεδόν δεν της απαντάει». Η Γουίνη «[έ]χει ξοδεμένες όλες τις δυνατότητές της αλλά δεν χάνει την αγάπη και το κουράγιο για τη ζωή». Ο συγγραφέας, όπως επισημαίνει η Τσίγκου, στην πρώτη πράξη του έργου παρουσιάζει την ηρωίδα του θαμμένη «απ’ τη μέση και κάτω», για να υπαινιχτεί ότι «έχει ζήσει τη μισή της ζωή», ότι ο χρόνος έχει περάσει και πως «και μερικά πράγματα δεν μπορεί πια να τα κάνει». Στη δεύτερη πράξη του έργου η Γουίνη έρχεται κοντύτερα στο θάνατο, γι΄ αυτό και εμφανίζεται «θαμμένη απ’ το λαιμό και κάτω. Μόνο το κεφάλι της φαίνεται και ακόμη λιγότερα πράγματα της μένουν να κάνει. Από κει και πέρα το σύμβολο τελειώνει. Ζει σαν να παίζει με ό,τι της μένει και αρπάζεται από τα μικροπράγματα για να πειστεί ότι η ζωή είναι όμορφη, ότι είναι ευτυχισμένη».
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Ευτυχισμένες μέρες"
Ελληνίδες ηθοποιοί που έχουν ερμηνεύσει τον ρόλο της Γουίνη
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Σάμιουελ Μπέκετ Κατηγορία:Θέατρο του Παραλόγου
Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Η Κατάσκοπος που με Αγάπησε
Το Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Η Κατάσκοπος που με Αγάπησε (πρωτότυπος τίτλος:The Spy Who Loved Me) είναι μια βρετανική κατασκοπευτική ταινία του 1977 και αποτελεί την δέκατη ταινία της σειράς ταινιών Τζέιμς Μποντ σε παραγωγή της Eon Productions. Η ταινία γυρίστηκε για την United Artists. Σε σκηνοθεσία του Λιούις Γκίλμπερτ και σε σενάριο των Κρίστοφερ Γουντ, και Ρίτσαρντ Μαϊμπάουμ, πρωταγωνιστεί ο Ρότζερ Μουρ στον ρόλο του Τζέιμς Μποντ για τρίτη φορά σε ταινία της Eon Productions, μαζί με τους Μπάρμπαρα Μπαχ, Κουρντ Γιούργκενς, Ρίτσαρντ Κιλ και Μπέρναρντ Λι. Στην ταινία αυτήν, ο Τζέιμς Μποντ καλείται να αντιμετωπίσει έναν μεγαλομανή τύπο ονόματι Καρλ Στρομπεργκ, ο οποίος σχεδιάζει να καταστρέψει όλον τον κόσμο και να δημιουργήσει έναν πολιτισμό ο οποίος θα βρίσκεται κάτω από την θάλασσα. Στην προσπάθεια του να τον σταματήσει, ο Τζειμς Μποντ θα συνεργαστεί με μια Σοβιετική πράκτορα, ονόματι Άνια Αμάασοβα, ενώ στην πορεία και οι δυο τους θα καταλήξουν να καταδιώκονται από τον πανίσχυρο σωματικά συνεργάτη του Καρλ Στρομπεργκ, τον Καρχαρία.
Η συγκεκριμένη ταινία είναι η δεύτερη ταινία του Τζειμς Μποντ σε σκηνοθεσία του Λιούις Γκίλμπερτ. Ο τίτλος της ταινίας είναι παρμένος από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ίαν Φλέμινγκ του 1962, αν και δεν περιέχει καθόλου στοπιχεία απο΄την πλοκή του συγκεκριμένου μυθιστορήματος. Τα κύρια γυρίσματα έγιναν σε μέρη όπως την Αίγυπτο, και την Ιταλία, ενώ οι υποβρύχιες σκηνές γυρίστηκαν στις Μπαχάμες.
Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στο Λονδίνο στις 7 Ιουλίου 1977 και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασίλειου την επόμενη μέρα, ενώ στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών κυκλοφόρησε στις 3 Αυγούστου του ίδιου έτους. Η ταινία έλαβε θετικές κυρίως κριτικές, ενώ απέφερε 185 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Η ταινία αυτή προτάθηκε για τρία βραβεία Όσκαρ καθώς και για διάφορα άλλα βραβεία.
Μπασάρ αλ Άσαντ
Ο Μπασάρ αλ Άσαντ (Δαμασκός, 11 Σεπτεμβρίου 1965) είναι Σύρος πολιτικός, πρόεδρος της Συρίας, Γενικός Γραμματέας του Κόμματος Μπάαθ της Συρίας και γιος του πρώην Προέδρου Χαφέζ αλ Άσαντ. Ανέλαβε την εξουσία της Συρίας μετά την εκλογή του στις προεδρικές εκλογές του 2000, διαδεχόμενος τον πατέρα του που απεβίωσε, και επανεξελέγη πρόεδρος στις προεδρικές εκλογές του 2007, του 2014 και του 2021. Αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο πρόσωπο, εξαιτίας πράξεων κατά την περίοδο του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου, που ξεκίνησε το 2011.
Νεανικά χρόνια και σπουδές
200px|αριστερά|μικρογραφία|Η οικογένεια του Χαφέζ Αλ Άσαντ. Ο Μπασάρ βρίσκεται στην αριστερή άκρη της φωτογραφίας. Ο Άσαντ γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου του 1965 στη Δαμασκό. Γιος της Ανισέχ και του Χαφέζ αλ Άσαντ, ο Μπασάρ ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας Άσαντ και ο δεύτερος γιος μετά τον Μπασίλ αλ Άσαντ, τον οποίο ο Χαφέζ προόριζε να τον διαδεχθεί στη θέση του Προέδρου της Συρίας. Όπως όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας Άσαντ, ο Μπασάρ ανήκει στην τοπική θρησκευτική ομάδα των Αλαουιτών (Alawīyyah, Αραβικά: علوية), μια αίρεση των Σιιτών μουσουλμάνων (να μην συγχέεται με την Τουρκική θρησκευτική σέκτα των Αλεβί), που είναι εγκαταστημένοι κυρίως στη δυτική Συρία, στην ακτή της Μεσογείου και αποτελούν μόλις το 11% του πληθυσμού της χώρας (το 74% των Σύρων είναι Σουνίτες).
Σπούδασε στη Γαλλο-Αραβική σχολή του Αλ-Χουριγιάχ στη Δαμασκό. Το 1988 ξεκινά τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Δαμασκού, στο τμήμα Οφθαμολογίας. Ολοκλήρωσε το πρώτο έτος ειδικότητας στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Τισρίν στη Δαμασκό, ενώ το 1992 συνεχίζει για την ειδικότητα στο νοσοκομείο Western Eye στο Λονδίνο. Τον Ιανουάριο του 1994, όμως, αναγκάζεται να διακόψει τις σπουδές του και να επιστρέψει στη Δαμασκό, όταν ο αδελφός του Μπασίλ σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, έξω από το αεροδρόμιο της Δαμασκού (21 Ιανουαρίου 1994). Ο Μπασάρ θα εισέλθει τότε στη στρατιωτική ακαδημία του Χομς. Ο νεαρός Μπασάρ έλαβε εκεί τη στρατιωτική του εκπαίδευση και το 1999 έφθασε στο βαθμό του Συνταγματάρχη.
Ανάληψη της εξουσίας και η «Άνοιξη της Δαμασκού» (2000-2001)
Στις 10 Ιουνίου 2000, στη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Πρόεδρο του Λιβάνου, Εμίλ Λαχούντ, ο Χαφέζ υπέστη καρδιακή προσβολή και πέθανε. Ο γιος του, Μπασάρ, τον διαδέχθηκε αμέσως στην προεδρία.
Στην περίοδο αυτή, που έγινε γνωστή ως «η Άνοιξη της Δαμασκού», έκαναν την εμφάνισή τους στη χώρα τα λεγόμενα muntadāt (σαλόνια), μικρές ομάδες ατόμων οι οποίες συζητούσαν γύρω από πολιτικά και κοινωνικά θέματα. Ανάμεσά στους συνομιλητές υπήρχαν αρκετοί διανοούμενοι αλλά και μέλη του κόμματος Μπάαθ αλλά και της αντιπολίτευσης.
Όμως, σύντομα η κυβέρνηση Άσαντ σταμάτησε τις προσπάθειές αυτές. Αρκετοί από τους απελευθερωμένους πολιτικούς κρατούμενους του 2000 συνελήφθησαν ξανά, όπως και αρκετά μέλη των muntadāt, κατηγορούμενοι για σχέσεις με τη (Σουνίτικη) Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η κυβέρνηση απαγόρευσε επίσης την πρόσβαση σε συγκεκριμένες σελίδες του Διαδικτύου, με νόμο που ψηφίστηκε το 2007. Ανάμεσα στις σελίδες που απαγορεύτηκαν  ήταν το Youtube, το Facebook, διάφορες αραβόφωνες ειδησεογραφικές ιστοσελίδες αλλά και η Αραβική Βικιπαίδεια, ενώ τα ίντερνετ καφέ υποχρεώνονταν πια να καταγράφουν τις συνομιλίες και τα σχόλια στα διάφορα chat forums. Η κατάσταση επιδεινώθηκε μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και την έναρξη του «Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας» από την πλευρά των ΗΠΑ και την εισβολή στο Ιράκ, με εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες να καταφθάνουν στη χώρα από τις εμπόλεμες περιοχές, την αύξηση της απειλής οργανώσεων όπως η Αλ Κάιντα διεθνώς και η εγχώρια πολιτική οργάνωση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που είχαν ως στόχο την ανάδειξη ισλαμιστικών κρατών, αλλά και την ταυτόχρονη επιθετική πολιτική των ΗΠΑ κατά της Δαμασκού.
Επανάσταση των Κέδρων (Λίβανος 2005)
150px|δεξιά|μικρογραφία|Ο Μπασάρ αλ Άσαντ με τη σύζυγό του Άσμα Αλ Ακχάρς. Στις 14 Φεβρουαρίου 2005 δολοφονήθηκε στη Βηρυτό ο Λιβανέζος πρωθυπουργός Ραφίκ Χαρίρι όταν η αυτοκινητοπομπή του ανατινάχτηκε απέναντι από το παραλιακό ξενοδοχείο Σαιν Τζωρτζ (Saint George Hotel) της λιβανικής πρωτεύουσας. Στις εκθέσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία γινόταν λόγος για πιθανή ανάμιξη των μυστικών υπηρεσιών της Συρίας στη δολοφονία του Λιβανέζου πρωθυπουργού. Μάλιστα η έκθεση Mehlis έκανε ειδική αναφορά για ανάμιξη του αρχηγού της υπηρεσίας πληροφοριών του στρατού της Συρίας, του Ασσέφ Σαβκάτ (Assef Shawkat), ο οποίος είναι γαμπρός του ίδιου του Μπασάρ αλ Άσαντ (σύζυγος της μεγάλης αδελφής του Μπασάρ, Μπούσρα).
Μετά τις διαδηλώσεις, οι ξένες χώρες (και κυρίως η Γαλλία και οι ΗΠΑ) ζήτησαν από τη Συρία τη συμμόρφωσή της με το ψήφισμα 1959 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (Απρίλιος 2004 ), σύμφωνα με το οποίο η Συρία όφειλε να αποσύρει πλήρως τα στρατεύματά της από τον Λίβανο ενώ απαιτούσε και τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ. Ο Άσαντ δήλωσε (στις 2 Μαρτίου 2005 ) πως ήταν πρόθυμος να αποσύρει τα στρατεύματα της Συρίας από τον Λίβανο. Χωρίς να δώσει πλήρες χρονοδιάγραμμα, ανακοίνωσε (στις 5 Μαρτίου 2005) πως θα αποσύρει τις δυνάμεις του στην κοιλάδα Μπεκάα, στον ανατολικό Λίβανο, και στη συνέχεια στα σύνορα μεταξύ Συρίας και του Λιβάνου. Από την άλλη, η Χεζμπολάχ κάλεσε (8 Μαρτίου 2005) σε διαμαρτυρία υπέρ της Συρίας και του Άσαντ και κατά της απόφασης 1959 του ΟΗΕ. Στις διαδηλώσεις της Χεζμπολάχ έλαβαν μέρος εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.
Αντίθετα, στη Συρία, πρόσωπα που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο την περίοδο της «Άνοιξης της Δαμασκού» και των muntadāt, έκαναν ξανά την εμφάνισή τους στο προσκήνιο, ζητώντας περισσότερες αλλαγές. Τον Ιανουάριο του 2006, 5 πολιτικοί κρατούμενοι που είχαν σχέση με την περίοδο της «Άνοιξης της Δαμασκού» αφέθηκαν ελεύθεροι, με τους διεθνείς αναλυτές να κάνουν λόγο για προσπάθεια από πλευράς της κυβέρνησης να εκτονώσει τη διεθνή πίεση.
Τελικά, τα συριακά στρατεύματα ξεκίνησαν να αποσύρονται από τον Λίβανο στις 9 με 10 Απριλίου 2005, τερματίζοντας μια παρουσία 29 χρόνων στη χώρα. Μέχρι τις 26 Απριλίου όλα τα Συριακά στρατεύματα είχαν αποσυρθεί από τη χώρα.
Η Αραβο-ισραηλινή διαμάχη του 2006 και η επανεκλογή του, το 2007
Το 2006 ο Άσαντ αντιμετώπισε τη σοβαρή κρίση από τον πόλεμο στο Λίβανο, μεταξύ του Λιβάνου και του Ισραήλ. Ο Άσαντ τάχθηκε φανερά στο πλευρό της Χεζμπολάχ, ενώ προειδοποίησε επίσης το Ισραήλ πως καθώς η αραβική αντίσταση μεγάλωνε, στο μέλλον τίποτα δεν θα μπορούσε να το προστατεύσει, καλώντας το να σταματήσει την τακτική του προληπτικού πολέμου αν επιθυμούσε την ειρήνη στην περιοχή. Οι ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης των 34 ημερών, είχαν κατηγορήσει τόσο τη Συρία όσο και το Ιράν του Μαχμούτ Αχμεντινετζάντ ως καθοδηγητές της Χεζμπολάχ, την οποία κατηγορούσαν για τη σύγκρουση.
Στις 27 Μαΐου 2007 επανεξελέγη στην προεδρία, σε ειδικό δημοψήφισμα, με το 97,6% των ψηφισάντων να τάσσεται υπέρ του.
Τον Απρίλιο του 2008, ο Άσαντ δήλωσε πως είχαν συζητήσει με το Ισραήλ μια συνθήκη ειρήνης για ένα χρόνο, με μεσολαβητή την Τουρκία. Αυτό επιβεβαιώθηκε τον Μάιο του ίδιου έτους και από την πλευρά του Ισραήλ.
Αραβική Άνοιξη
Το 2011 ο αραβικός κόσμος συγκλονίζεται από διαμαρτυρίες κατά των διάφορων «κοσμικών καθεστώτων», ένα φαινόμενο που έγινε γνωστό ως «Αραβική Άνοιξη». Στη Συρία, οι πρώτες διαμαρτυρίες ξεκίνησαν τον Ιανουάριο και επηρεάστηκαν από άλλες παρόμοιες κινήσεις στην περιοχή. Οι διαδηλωτές ζητούσαν την αποκατάσταση των δικαιωμάτων των πολιτών, καθώς και να τεθεί ένα τέλος στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης που έχει τεθεί σε εφαρμογή από το 1963. Ένα κάλεσμα σε «μια ημέρα της οργής» ορίστηκε για τις 4 με 5 Φεβρουαρίου, αλλά χωρίς να καταφέρει να πραγματοποιηθεί. Οι πρώτες μαζικές διαδηλώσεις κατά της πολιτικής της κυβέρνησης πραγματοποιήθηκαν στις 15 και στις 16 Μαρτίου, ενώ οι διαδηλώσεις στις 18 με 19 Μαρτίου ήταν οι μεγαλύτερες που είχαν λάβει χώρα στη Συρία για πολλές δεκαετίες. Πολλές νέες διαδηλώσεις ακολούθησαν όλη την επόμενη περίοδο.
Οι συριακές αρχές αντέδρασαν με βία κατά των πολιτών, με τον ΟΗΕ να διατάζει την έρευνα για τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων (22 Μαρτίου), κυρίως αυτών στην πόλη Νταράα, όπου μόνο από τις 18 μέχρι τις 24 Μαρτίου ο αριθμός των νεκρών διαδηλωτών είχε φτάσει, σύμφωνα με καταγγελίες ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σε 21 ανθρώπους. Ως απάντηση η κυβέρνηση υποσχέθηκε σειρά μέτρων, μεταξύ των οποίων είναι η άρση του στρατιωτικού νόμου και η νομιμοποίηση πολιτικών κομμάτων πέρα από το κυβερνών. Στις 29 Μαρτίου ο Άσαντ δέχθηκε την παραίτηση της κυβέρνησής του, με τον πρωθυπουργό Μουχάμαντ Νατζί αλ Οταρί, όμως, να συνεχίσει να ασκεί υπηρεσιακά τα καθήκοντά του.
Στις 16 Απριλίου, ο Άσαντ ανακοίνωσε πως προχωρά στην άρση της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης στη χώρα, η οποία θα ίσχυε από την επόμενη εβδομάδα. Στις 19 Απριλίου ο πρόεδρος Άσαντ αίρει, τελικά, την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ύστερα από 48 χρόνια. Τίποτα, όμως, δεν κατάφερε να σταματήσει ούτε τις διαδηλώσεις ούτε τη βίαια καταστολή τους.
Στις 18 Μαΐου 2011, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα υπέγραψε μια εκτελεστική απόφαση με την οποία έθετε σε ισχύ κυρώσεις κατά του Μπασάρ αλ Άσαντ, σε μια προσπάθεια να πιέσει το καθεστώς του «...να τερματιστεί τη χρήση βίας εναντίον του λαού του και να αρχίσει τη μετάβαση σε ένα δημοκρατικό σύστημα που προστατεύει τα δικαιώματα των Σύρων...» Οι κυρώσεις αφορούσαν στο πάγωμα των τυχόν περιουσιακών στοιχείων του Σύρου Προέδρου, είτε στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες είτε εντός της δικαιοδοσίας των ΗΠΑ. Την 23η Μαΐου του 2011, οι Υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ συμφώνησαν, σε συνεδρίαση στις Βρυξέλλες, να καταχωρήσουν τον Μπασάρ αλ Άσαντ και εννέα άλλους αξιωματούχους του σε λίστα απαγόρευσης επίσκεψης στην ΕΕ, καθώς και σε πάγωμα τυχόν περιουσιακών στοιχείων τους. Στις 24 Μαΐου 2011 κυρώσεις επέβαλε και ο Καναδάς.
Στις 20 Ιουνίου 2011, σε μια ομιλία διάρκειας περίπου μιας ώρας ως απάντηση στα αιτήματα των διαδηλωτών και τις ξένες πιέσεις, ο Μπασάρ αλ-Άσαντ υποσχέθηκε «εθνικό διάλογο», που θα περιλάμβανε κινήσεις προς τη μεταρρύθμιση, νέες κοινοβουλευτικές εκλογές και μεγαλύτερη ελευθερίες. Προέτρεψε επίσης τους πρόσφυγες να επιστρέψουν στην πατρίδα τους από την Τουρκία στην οποία είχαν διαφύγει, ενώ διαβεβαίωσε πως θα παραχωρούσε αμνηστία και κατηγόρησε «ένα μικρό αριθμό σαμποτέρ» για την όλη αναταραχή που προκλήθηκε.
Στα τέλη Αυγούστου, η Διεθνής Αμνηστία κατήγγειλε σε έκθεσή της πως οι θάνατοι κρατουμένων στις φυλακές της Συρίας είχαν αυξηθεί κατακόρυφα τους τελευταίους μήνες, κάνοντας λόγο για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» από το καθεστώς Άσαντ και απευθύνοντας έκκληση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για προσφυγή στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ώστε να διεξαγάγει έρευνα στη χώρα.
Η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Πορτογαλία αποφάσισαν στα τέλη Σεπτεμβρίου την προώθηση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ενός σχεδίου για απόφαση κατά της Συρίας, το οποίο θα καταδίκαζε το συριακό καθεστώς για τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων χωρίς όμως να προχωρά σε κυρώσεις. Η Κίνα και η Ρωσία, όμως, άσκησαν βέτο στο σχέδιο, καθώς υποστήριξαν ότι μία απόφαση του ΟΗΕ θα άνοιγε το δρόμο σε στρατιωτική επέμβαση στη Συρία. Ο Μπασάρ αλ Άσαντ απείλησε πως σε περίπτωση που η Δύση επιχειρήσει στρατιωτική επίθεση στη χώρα του, τότε η Συρία θα επιτεθεί στο Ισραήλ.
Τα ρεύματα της αντιπολίτευσης που αντιτάσσονταν στο καθεστώς του Μπασάρ αλ Ασαντ σχημάτισαν το «Συριακό Εθνικό Συμβούλιο», μια ένωση «...που αντιπροσωπεύει τον κυρίαρχο συριακό λαό στον αγώνα του για την ελευθερία...». Το Συμβούλιο, που έχει ως στόχο την ανατροπή του Άσαντ, ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 2 Οκτωβρίου 2011.
Τον Νοέμβριο, και ενώ οι κυβερνητικές δυνάμεις συνέχιζαν τη βίαιη καταστολή, ο Αραβικός Σύνδεσμος, αφού απέβαλε τη Συρία από το μέλος του στις 16 του μήνα, έδωσε διορία στην κυβέρνηση της χώρας να αποδεχθεί αποστολή παρατηρητών για να μην βρεθεί αντιμέτωπη με οικονομικές κυρώσεις. Αρχικά, το τελεσίγραφο δεν έγινε δεκτό και ο Σύνδεσμος προχώρησε στην επιβολή κυρώσεων στο καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ, ύστερα από έκτακτη σύνοδο στο Κάιρο. Στις κυρώσεις, οι οποίες είχαν άμεση ισχύ, περιλαμβάνονταν το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων, εμπάργκο στις επενδύσεις και απαγόρευση σε προσωπικότητες της χώρας να ταξιδεύουν στις χώρες-μέλη του, ακόμα και στενών συγγενών του ίδιου του Μπασάρ αλ Άσαντ όπως ο αδελφός του Μάχερ. Η κυβέρνηση του Άσαντ κατηγόρησε τον Αραβικό Σύνδεσμο για οικονομικό πόλεμο. Λίγες μέρες αργότερα οικονομικές κυρώσεις σε βάρος του καθεστώτος ανακοίνωσε και η κυβέρνηση της Τουρκίας, ενώ σε νέες κυρώσεις προέβησαν και οι ΗΠΑ με την ΕΕ.
Την ίδια στιγμή ο ΟΗΕ διαπίστωνε σε έκθεσή του πως ο συριακός στρατός και οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν διαπράξει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά τη συνεχιζόμενη καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, για τα οποία πρέπει να διωχθεί η ηγεσία της χώρας. Με τους νεκρούς να έχουν ξεπεράσει τους 4.000, στις αρχές Δεκεμβρίου τα Ηνωμένα Έθνη ανακοίνωσαν πως η χώρα βρισκόταν πια σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου.
Σε συνέντευξή του στο Αμερικανικό δίκτυο ABC στις αρχές Δεκεμβρίου, ο Άσαντ δήλωσε πως ότι δεν έχει δώσει καμία εντολή για πυρ κατά διαδηλωτών και πως «μόνο ένας τρελός θα το έκανε αυτό». Δήλωσε επίσης πως οι δυνάμεις ασφαλείας δεν του ανήκουν, ότι «η πλειοψηφία» των ανθρώπων που σκοτώθηκαν «ήταν υποστηρικτές του καθεστώτος και όχι το αντίθετο», πως οι κυρώσεις σε βάρος της χώρας του «δεν συνιστούν κάτι καινούριο» και αμφισβήτησε την εγκυρότητα των πηγών πληροφόρησης για το τι συμβαίνει στη Συρία την περίοδο των εξεγέρσεων. Δήλωσε επίσης πως δεν αισθάνεται καμία ενοχή για το τι συμβαίνει: ''«Έκανα ό,τι καλύτερο για την προστασία του λαού, οπότε δεν νιώθω ένοχος. Λυπάσαι για τις ζωές που χάθηκαν. Αλλά δεν νιώθεις ένοχος όταν δεν σκοτώνεις ανθρώπους»''.
Τελικά, στα μέσα Δεκεμβρίου, η κυβέρνηση Άσαντ δέχθηκε την αποστολή παρατηρητών του Αραβικού Συνδέσμου, με σκοπό την παρακολούθηση του σχεδίου για τον τερματισμό της κρίσης, που περιλαμβάνει την απόσυρση των στρατιωτών από τους δρόμους των πόλεων όπου πραγματοποιούνται οι διαδηλώσεις, την απελευθέρωση κρατουμένων και διάλογο της κυβέρνησης με την αντιπολίτευση, ενώ η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να διοργανώσει βουλευτικές εκλογές στις αρχές του 2012 και να τροποποιήσει το Σύνταγμα. Τις αμφιβολίες της για το κατά πόσο ο Άσαντ θα τηρούσε τα συμφωνημένα αλλά και την αποτελεσματικότητα του σχεδίου του Αραβικού Συνδέσμου εξέφρασε η πλευρά των διαδηλωτών.
Στα μέσα Ιανουαρίου του 2012, ο Άσαντ χορήγησε γενική αμνηστία για όλα τα εγκλήματα που τελέστηκαν από τις 15 Μαρτίου του 2011 μέχρι τις 15 Ιανουαρίου 2012. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η αμνηστία κάλυπτε όσους διαδήλωσαν ειρηνικά, αυτούς που έφεραν χωρίς άδεια όπλα αλλά και όσους τα παραδώσουν στις Αρχές ως τα τέλη του μήνα, ενώ αμνηστεύονταν και οι λιποτάκτες αν επέστρεφαν ως τις 31 Ιανουαρίου. Η άρνηση του Άσαντ όμως στην πρόταση του Αραβικού Συνδέσμου «...να μεταβιβάσει εξουσίες στον αντιπρόεδρο...» και, μέσα σε δύο μήνες, να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τη συμμετοχή και της αντιπολίτευσης, οδήγησε σε νέες κυρώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση (εναντίον 22 στελεχών των δυνάμεων ασφαλείας και εναντίον οκτώ οργανισμών), σε νέα κλιμάκωση της βίας και τελικά στην αναστολή της αποστολής των παρατηρητών του Αραβικού Συνδέσμου, αν και η Συρία είχε αποδεχθεί την παράταση της αποστολής μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου.
Στις αρχές Φεβρουαρίου του 2012, ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ συναντήθηκε με τον Μπασάρ αλ Άσαντ στη Δαμασκό. Κατά τις δηλώσεις του στους δημοσιογράφους, ο Λαβρόφ δήλωσε πως ο Άσαντ ήταν «...έτοιμος να ξεκινήσει διάλογο με όλες τις πολιτικές δυνάμεις στη Συρία, και διαβεβαίωσε για τη δέσμευση της συριακής κυβέρνησης να σταματήσει η βία από όλες τις πλευρές...» και «...ότι τις επόμενες ημέρες θα συναντηθεί με την επιτροπή που συνέταξε το σχέδιο για το νέο σύνταγμα...». Η συνάντηση αυτή έλαβε χώρα λίγες ημέρες μετά την εκ νέου άσκηση βέτο από την Κίνα και τη Ρωσία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για ψήφισμα που καταδικάζει τη βίαια καταστολή τη Συρία, σε μία συνεδρίαση όπου ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα, κάλεσε τον Άσαντ «...να σταματήσει αμέσως τις δολοφονίες και τα εγκλήματα εναντίον του λαού του...να εγκαταλείψει την εξουσία και να επιτρέψει την άμεση δημιουργία μιας δημοκρατικής μετάβασης...», κατηγορώντας τον ότι «δολοφονεί αθώους». Με τις βιαιοπραγίες κατά των αντιφρονούντων να συνεχίζονται με σφοδρότητα, ιδιαίτερα στο προπύργιό τους την πόλη Χομς, η ύπατη αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Νάβι Πιλάι, κατά τη διάρκεια συζήτησης στη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού όπου είχε μεταφερθεί το θέμα για το ψήφισμα κατά της κυβέρνησης της Συρίας, δήλωσε στις 13 Φεβρουαρίου πως «Η φύση και η κλίμακα των παραβιάσεων της συριακής κυβέρνησης» δείχνει ότι διαπράττονται εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από τον Μάρτιο του 2011.
Στα μέσα του ίδιου μήνα, η βρετανική εφημερίδα The Guardian δημοσίευσε περιγραφή από 3000 προσωπικά emails, τα οποία φέρονταν να είχαν υποκλαπεί από τα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία του ζεύγους Μπασάρ και Άσμα αλ Άσαντ. Σε αυτά ο Σύρος πρόεδρος φερόταν να έχει πλήρη γνώση για τα γεγονότα που συνέβαιναν στη χώρα, μέσω προσωπικού δικτύου ενημέρωσης, παρακάμπτοντας τα επίσημα κανάλια, να ζητά συμβουλές για την αντιμετώπιση της κρίσης από το Ιράν, να ζητά να ληφθούν μέτρα για την καταστολή εξεγερμένων πόλεων ενώ ταυτόχρονα να μη πιστεύει καθόλου τις μεταρρυθμίσεις και τις ενέργειες εκδημοκρατισμού. Έδειχνε επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την επικοινωνιακή αντιμετώπιση της κατάστασης. Αντίθετα, τόσο αυτός όσο και η σύζυγός του φέρονταν να συνεχίζουν να ζουν με χλιδή και ανεμελιά.
Προσωπική ζωή
Ο Μπασάρ αλ Άσαντ είναι παντρεμένος, από τον Δεκέμβριο του 2000, με τη γεννημένη και μεγαλωμένη στο Λονδίνο, Άσμα Φαουάζ Αλ Ακχάρς (γεννημένη την 11η Αυγούστου 1975). Η οικογένεια της Άσμα είναι Συριακής καταγωγής, αλλά σουνίτες. Οι δυο τους γνωρίστηκαν την περίοδο που ο Άσαντ σπούδαζε στο Λονδίνο. Έχουν αποκτήσει 3 παιδιά.
Επανεκλογή 2021
Ο Μπασάρ διεκδίκησε και επανεξελέγη για 4η θητεία, επικρατώντας με ποσοστό 95% στις προεδρικές εκλογές του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Συρίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Σύροι Κατηγορία:Αλεβιτισμός
Μακσίμ Ντιμιτριέβσκι
Ο Μακσίμ Ντιμιτριέβσκι είναι μέλος της Συνέλευση της Βόρειας Μακεδονίας. Προηγουμένως ήταν μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου του Κουμάνοβο. Είναι επίσης μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωση της Μακεδονίας.
Διαμάχη
Ο Ντιμιτριέβσκι είχε τιμήσει τους Βούλγαρους στρατιώτες του Άξονα που συμμετείχαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στις 27 Οκτωβρίου 2017 στο χωριό Στράτσιν κοντά στο Κουμάνοβο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βορειομακεδόνες πολιτικοί
Πίκου ντα Νεμπλίνα
thumb|right|285px|Το Πίκου ντα Νεμπλίνα όπως φαίνεται χωρίς το συνηθισμένο κάλυμμα νεφών. Το Πίκου ντα Νεμπλίνα (Pico da Neblina), που στην πορτογαλική γλώσσα σημαίνει «Κορυφή της Καταχνιάς», είναι το υψηλότερο βουνό στη Βραζιλία, με κορυφή σε υψόμετρο 2.995,3 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται στα σύνορα Βραζιλίας-Βενεζουέλας, στη Σέρο ντε λα Νεμπλίνα, μέρος της οροσειράς Σέρα Ιμέρι του Υψιπέδου της Γουιάνας. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της κορυφής είναι πλάτος 0° 48΄ 17΄΄ Β και μήκος 66° 00΄ 24΄΄ Δ. Καθώς προσδιορίστηκε από μία τοπογραφική συνοριακή αποστολή το 1962, η υψηλή κορυφή του βρίσκεται μέσα σε βραζιλιάνικο έδαφος, σε οριζόντια απόσταση μόλις 687 μέτρων από τη συνοριακή γραμμή, που περνά από τη χαμηλότερη κορυφή Πίκου Τρίτα-γιου ντι Μάρσου.
Καθώς υποδεικνύει και το όνομα, η κορυφή κρύβεται μέσα σε σύννεφα τον περισσότερο καιρό. Οι πρώτοι άνθρωποι που ανέβηκαν σε αυτή ήταν μέλη μιας αποστολής του στρατού της Βραζιλίας το 1965, δηλαδή 12 χρόνια μετά την πρώτη ανάβαση στην κορυφή του Έβερεστ.
Θέση
Τυπικά το Πίκου ντα Νεμπλίνα βρίσκεται στον Δήμο Σάντα Ισαμπέλ ντου Ρίου Νέγκρου, της πολιτείας Αμαζόνας. Ωστόσο, αυτό έχει ελάχιστη πρακτική σημασία, καθώς το βουνό είναι απροσπέλαστο από την έδρα του δήμου, που απέχει περί τα 180 χλμ., ενώ οι ομοσπονδιακές εξουσίες του εθνικού δρυμού, της περιοχής των Ινδιάνων Γιανομάμι και της συνοριακής περιοχής ασφαλείας υπερβαίνουν τις εξουσίες του δήμου σε όλα τα πρακτικά θέματα. Η κοντινότερη πόλη είναι το Σάου Γκαμπριέλ ντα Κατσουέιρα, περίπου 140 χλμ. μακριά σε ευθεία γραμμή, από την οποία αναχωρούν σχεδόν όλες οι ορειβατικές εκδρομές για το βουνό.
Η κορυφή περιέχεται στον ομώνυμο εθνικό δρυμό της Βραζιλίας, ενώ και οι βόρειες υπώρειες προστατεύονται ως μέρος του Εθνικού Δρυμού Σεράνια δε λα Νεμπλίνα της Βενεζουέλας. Οι δρυμοί των δύο κρατών, μαζί με τον γειτονικό Εθνικό Δρυμό Παρίμα Ταπιραπέκο της Βενεζουέλας, σχηματίζουν ένα συγκρότημα προστατευμένων περιοχών με έκταση περίπου 80 χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων, πιθανώς το μεγαλύτερο σε τροπικά δάση στον κόσμο. Το βουνό βρίσκεται επίσης, όπως προαναφέρθηκε, μέσα στο έδαφος της περιοχής των Ινδιάνων Γιανομάμι.
Συνηθισμένες παρανοήσεις
Αναφέρεται συχνά ότι το Πίκου ντα Νεμπλίνα βρίσκεται ακριβώς πάνω στη συνοριακή γραμμή της Βραζιλίας με τη Βενεζουέλα. Αυτό αληθεύει για το σύνολο του ορεινού όγκου, αλλά η κύρια κορυφή βρίσκεται εξ ολοκλήρου μέσα στη Βραζιλία, σε απόσταση 687 μέτρων από τη συνοριακή γραμμή. Η κορυφή αναφέρεται επίσης κάποιες φορές ως το υψηλότερο σημείο στη Νότια Αμερική εκτός της οροσειράς των Άνδεων, αλλά ούτε κι αυτό αληθεύει: ο τίτλος αυτός ανήκει στη Σιέρα Νεβάδα δε Σάντα Μάρτα στην Κολομβία, που έχει σχεδόν το διπλάσιο ύψος από το Πίκου ντα Νεμπλίνα και είναι τελείως αποκομμένη από τις Άνδεις. Ωστόσο, το Πίκου ντα Νεμπλίνα είναι πράγματι το υψηλότερο σημείο της Νότιας Αμερικής ανατολικά της οροσειράς των Άνδεων και επομένως του μεγαλύτερου τμήματος της ηπείρου. Η γειτονική κορυφή Πίκου Τρίτα-γιου ντι Μάρσου, ακριβώς στη συνοριακή γραμμή, είναι επίσης το υψηλότερο σημείο της Βενεζουέλας εκτός των Άνδεων.
Υψομετρία
Επί 39 έτη, με βάση μία μέτρηση του 1965 από τον τοπογράφο Χοσέ Α. ντε Μιράντα Πόμπου, το υψόμετρο της κορυφής θεωρείτο ότι ήταν 3.014 μέτρα, αλλά μία πολύ ακριβέστερη μέτρηση το 2004 με χρήση σύγχρονου εξοπλισμού GPS από τον χαρτογράφο του βραζιλιάνικου στρατού Μάρκου Αουρέλιου ντε Αλμέιντα Λίμα, το έβγαλε 2.993,78 μέτρα. Η τιμή αυτή αναγνωρίσθηκε και επισήμως από το Ινστιτούτο Γεωγραφίας και Στατιστικής της Βραζιλίας (IBGE), που οργάνωσε τη σχετική αποστολή από κοινού με τον βραζιλιάνικο στρατό.
Τον Φεβρουάριο του 2016 το IBGE αναθεώρησε ελαφρώς και πάλι το υψόμετρο της κορυφής του Πίκου ντα Νεμπλίνα σε 2995,30 μέτρα, μία διαφορά 1,52 μέτρου. Δεν υπήρξε επιτόπου αποστολή ή μέτρηση αυτή τη φορά: η νέα τιμή είναι απλώς ένας μαθηματικός επανυπολογισμός του υψομέτρου με βάση τα προηγούμενα δεδομένα GPS, λαβαίνοντας υπόψη μια νέα, ακριβέστερη χαρτογράφηση του εδάφους της Βραζιλίας ως προς το γεωειδές.
Γεωολογία και τοπογραφία
thumb|right|285px|Το Πίκου ντα Νεμπλίνα στο βάθος καλυμμένο με σύννεφα, όπως συνήθως (παρά το ότι η ημέρα, όπως φαίνεται, είναι κατά τα άλλα αίθρια). Ο ορεινός όγκος Σέρο ντε λα Νεμπλίνα απότελείται από μία κεκλιμένη πλάκα ψαμμίτη που επικάθεται πάνω σε προκάμβρια μεταμορφωσιγενή πετρώματα. Το Πίκου ντα Νεμπλίνα είναι μία εντυπωσιακή αιχμηρή πυραμίδα, που υψώνεται ψηλά επάνω από τις γειτονικές χαμηλές περιοχές της βραζιλιάνικης πλευράς, καθώς η οροσειρά Ιμέρι ανέρχεται από τα μόλις 100 περίπου μέτρα υψόμετρο σε περίπου 2.000 μέτρα στη βάση της κορυφής μέσα σε λίγα χιλιόμετρα. Από εκεί η κορυφή υψώνεται απότομα.
Η πλευρά της Βενεζουέλας είναι λοφώδης και η γενική κλίση μικρότερη, παρότι υπάρχουν και απότομα τοπικά χάσματα και ορθοπλαγιές. Η γειτονική Πίκου Τρίτα-γιου ντι Μάρσου (Pico 31 de Março) μπορεί να θεωρηθεί ως δευτερεύουσα κορυφή του Πίκου ντα Νεμπλίνα, με στρογγυλευμένο σχήμα, και είναι μερικές φορές δύσκολο να διακριθεί καθαρά από την κύρια κορυφή σε φωτογραφίες, αναλόγως της γωνίας και της αποστάσεως. Εξαιτίας του τροπικού γεωγραφικού πλάτους (απέχει μόλις 89 χιλιόμετρα από τον ισημερινό της Γης), παρά το ότι μπορεί να επικρατεί ψύχος στην κορυφή, θερμοκρασίες υπό το μηδέν και πάγος εμφανίζονται σπανίως (δεν υπάρχουν τακτικές μετρήσεις), και ποτέ χιόνι. Μία ανεπίσημη πηγή δίνει μέση θερμοκρασία 20 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και 6 °C κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Ανακάλυψη
Υπάρχει περιορισμένη τεκμηρίωση που να είναι διαθέσιμη σήμερα σχετικά με την ανακάλυψη του Πίκου ντα Νεμπλίνα, παρά το ότι το όρος ανακαλύφθηκε μάλλον πρόσφατα, κατά τα μέσα του 20ού αιώνα, πλην βεβαίως των άγνωστων γνώσεων των ιθαγενών της περιοχής. Αυτό μπορεί να γίνει κατανοητό με βάση το εξαιρετικά απόμακρο, το απροσπέλαστο και το ακατοίκητο (ακόμα και σήμερα) αυτού του τμήματος της Αμαζονίας. Δύσκολα θα μπορούσε να αναμένεται ότι ένα τόσο ψηλό βουνό (για τα δεδομένα της Βραζιλίας) θα στεκόταν δίπλα στην απέραντη χαμηλή Λεκάνη του Αμαζονίου, αν και ήταν γνωστό ότι υπήρχαν βουνά σε εκείνη την περιοχή. Επιπλέον, όπως δείχνει και η ονομασία του, το Πίκου ντα Νεμπλίνα είναι κρυμμένο μέσα σε σύννεφα τον περισσότερο καιρό.
Το σύνολο των παραπάνω παραγόντων οδήγησε στην ανακάλυψή του μόλις κατά τη δεκαετία του 1950. Το έτος και οι συνθήκες δεν είναι τεκμηριωμένες, αλλά σύμφωνα με μία διήγηση που ακούγεται συχνά στη Βραζιλία, έγινε για πρώτη φορά ορατό και αναφέρθηκε από έναν κυβερνήτη αεροσκάφους τακτικών αερογραμμών που πέταξε από επάνω κατά τη διάρκεια μιας από τις σπάνιες στιγμές που δεν καλυπτόταν από σύννεφα. Ωστόσο, ο ορεινός όγκος ήταν γνωστός από πολύ παλαιότερα από την πλευρά της Βενεζουέλας, με το όνομα Θέρο Χιμέ (Cerro Jimé). Το 1954 την περιοχή επισκέφθηκε από τον βορρά μία αποστολή υπό τον Αμερικανό βοτανολόγο Μπάσετ Μαγκουάιρ, που έφθασε στο μικρό οροπέδιο βόρεια της κορυφής και την παρατήρησε, εκτιμώντας το ύψος της στα «8.000 ως 9.000 πόδια». Καθώς θεώρησαν ότι αποτελούσε ξεχωριστό σχηματισμό από την οροσειρά Σέρα Ιμέρι, οι Μαγκουάιρ και Ρέυνολντς ονόμασαν το βουνό Θέρο δε λα Νεμπλίνα.
Λίγο μετά την αποστολή αυτή, η υψηλότερη κορυφή, που παρέμενε απάτητη, βαφτίστηκε από τους Αμερικανούς «Πίκο Φελπς», προς τιμή του διακεκριμένου ορνιθολόγου Γουίλιαμ Χ. Φελπς (υιού). Εκείνη την εποχή, η κορυφή πιστευόταν ότι βρισκόταν καθαρά επί του εδάφους της Βενεζουέλας. Κατά τη βραζιλιάνικη αποστολή του 1962, προσδιορίσθηκε ότι η υψηλότερη κορυφή βρίσκεται από την άλλη πλευρά των συνόρων. Η βραζιλιάνικη αποστολή μετονόμασε το βουνό και την υψηλότερη κορυφή του σε Πίκου ντα Νεμπλίνα, προκαλώντας κάποια σύγχυση με την ονομασία Θέρο δε λα Νεμπλίνα, που χρησιμοποιείται στη Βενεζουέλα για τον ευρύτερο ορεινό όγκο. Η δευτερεύουσα κορυφή πάνω στην συνοριακή γραμμή ονομάσθηκε Πίκου Τρίτα-γιου ντι Μάρσου στη Βραζιλία, ενώ στη Βενεζουέλα είναι σήμερα γνωστή ως Πίκο Φελπς (Pico Phelps).