cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Κατεχάκης
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Κρητικοί Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Κρήτης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Θράκης
Τζοβάννι Ντολφίν (δόγης)
O Τζοβάννι Ντολφίν (Ιταλικά : Giovanni Dolfin, πέθανε στις 12 Ιουλίου 1361) ήταν ο 57ος Δόγης της Βενετίας (13 Αυγούστου 1356 - 12 Ιουλίου 1361). Παρά την εξαιρετική φήμη που είχε σαν στρατηγός όταν έγινε δόγης έχασε την Δαλματία, τυφλώθηκε επίσης από ένα τραύμα που δέχτηκε στην μάχη.
Άνοδος στην εξουσία
Γεννημένος στην Βενετία καταγόταν από τις παλιότερες, πλουσιότερες και ευγενέστερες οικογένειες της πόλης, ήταν γιος του Γκρεγκόριο Ντολφίν, η οικογένεια Ντολφίν ήταν σύμμαχοι με τους Γκραντενίγκο και είχαν κοινή καταγωγή. Από την εποχή του αριστοκρατικού πραξικοπήματος (1297) οι οικογένειες Ντολφίν και Γκραντενίγκο ήταν οι επικρατέστερες για την εξουσία, προκάτοχος του Τζοβάννι Ντολφίν ήταν ο κουνιάδος του Τζοβάννι Γκραντενίγκο. Ο Τζοβάννι Ντολφίν εξελέγη Δόγης της Βενετίας την εποχή που η Δημοκρατία της Βενετίας υπερασπιζόταν το Τρεβίζο από τα Ουγγρικά στρατεύματα που είχαν αρνηθεί την ασφαλή διέλευση των εχθρών τους, ο ίδιος όμως έσπασε τον κλοιό και έφτασε στην Βενετία για την στέψη του.
Η Συνθήκη της Ζαντάρ
Στον πόλεμο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον προκάτοχο του και την Ουγγαρία ο Λουδοβίκος Α΄ της Ουγγαρίας κατέλαβε την Δαλματία και πίεζε τις αποικίες της Βενετίας να επαναστατήσουν, μετά την ήττα των Βενετών στην Νερβέζα τον Φεβρουάριο του 1358 η Δημοκρατία της Βενετίας ζήτησε ειρήνη. Ακολούθησε η Συνθήκη του Ζαντάρ στην οποία η Βενετία έχασε την Δαλματία, την Ζάρα και το Σπλιτ αλλά διατήρησε την ναυτική πρωτοβουλία στην Αδριατική θάλασσα αφού ο Λουδοβίκος Α΄ του υποσχέθηκε να μην δημιουργήσει δικό του στόλο. Η Πάντοβα άρχισε να απειλεί ξανά τους Βενετούς εμπόρους στον ποταμό Μπρέντα (1358 - 1359) και να τους πιέζει να σταματήσουν το εμπόριο με την Αίγυπτο. Τα γεγονότα αυτά έφεραν οικονομική κρίση στην Βενετία που τερματίστηκε μετά τον πόλεμο της Κιότζα (1382)
Θρύλοι
Ο δόγης Τζοβάννι Ντολφίν πέθανε από την επιδημία πανώλης (1361) και τάφηκε στον Ναό των Αγίων Ιωάννου και Παύλου έναν από τους παραδοσιακούς τόπους ταφής των δόγηδων, το ταφικό του μνημείο με τα σύμβολα της οικογένειας Ντολφίν είναι ορατό και σήμερα. Το μυθιστόρημα της Ντόνα Λεόν "Φίλοι σε υψηλές θέσεις" (2000) διαδραματίζεται στην σύγχρονη Βενετία ανάμεσα στους σημερινούς απογόνους της Οικογένειας Ντολφίν που είναι υπερήφανοι για την καταγωγή τους από τον δόγη του 14ου αιώνα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Λορέντσο Τσέλσι
Ο Λορέντσο Τσέλσι (Ιταλικά : Lorenzo Celsi, Βενετία 1310 - 18 Ιουλίου 1365) ήταν Βενετός πολιτικός που διετέλεσε 58ος Δόγης της Βενετίας (16 Ιουλίου 1361 - 18 Ιουλίου 1365). Ο Λορέντσο Τσέλσι ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας που οδήγησε έναν στόλο στην Δημοκρατία της Γένοβας για να υπερασπιστεί τα Ενετικά δικαιώματα, παντρεύτηκε την Μαρκεζίνα Γκίζι. Την διάρκεια της ηγεμονίας του ο Λορέντσο Κέλσι αντιμετώπισε στην Κρήτη το κίνημα από την Δημοκρατία του Αγίου Τίτου με στόχο την δημιουργία ανεξάρτητου κράτους με ανεξαρτητοποίηση από την Δημοκρατία της Βενετίας. Τον Λορέντσο Τσέλσι διαδέχθηκε σαν νέος Δόγης της Βενετίας ο Μάρκο Κορνέρ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Ανατόλιος Αθηνών
Ο Ανατόλιος Αθηνών ήταν επίσκοπος Αθηνών κατά τον 5ο αιώνα.
Αναφέρεται ότι έλαβε μέρος στη σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως (όχι την Οικουμενική) επί Πατριάρχη Γενναδίου Α΄ (458-471). Ο Le Quien διετύπωσε την άποψη ότι ο Ανατόλιος είναι το ίδιο πρόσωπο με τον επίσκοπο Αθηνών Αναστάσιο, ο οποίος υπέγραψε επιστολή των επισκόπων της Ελλάδας προς τον Πάπα Λέοντα Α΄ σχετικώς με την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο.
Πηγές
Ανατολιος
Γρηγόριος Ελβίρας
Ο Γρηγόριος (Gregorio de Elvira, ... - 392) ήταν χριστιανός επίσκοπος Ελβίρας, στην επαρχία Βαιτική στην Ισπανία.
Βίος
Δεν γνωρίζουμε πολλές λεπτομέρεις για τη ζωή του. Επίσκοπος στην πόλη Ελβίρα της Ισπανίας πρέπει να έγινε πριν το 356. Συνέδεσε το όνομά του με τον αντιαρειανικό αγώνα στη Δύση. Δεν θα συμμετάσχει στη σύνοδο του Ρίμινι το 359, που είχε συγκαλέσει ο φιλοαρειανός Κωνστάντιος και εκεί εξανάγκασε μερίδα των δυτικών επισκόπων, να αποδεχθούν το αρειανικό σύμβολό της. Θα επικρίνει τη στάση όσων δυτικών συνεπισκόπων του, ανάμεσα σε αυτούς και τον Όσιο Κορδούης που υποχώρησαν στις αρειανικές πιέσεις. Όταν το 362 ο Μέγας Αθανάσιος συγκάλεσε σύνοδο στην Αλεξάνδρεια προκειμένου να βρει φόρμουλα προσέγγισης με τους ήπιους ομοιουσιανούς, τους ημιαρειανούς, δεν συναίνεσε. . Θα ακολουθήσει τον Λουκίφερ του Κάλιαρι, που δημιούργησε δική του σχισματική εκκλησία, επικεφαλής της οποίας θα τεθεί ο Γρηγόριος, μετά το θάνατο του Λουκίφερ, έχοντας τη βοήθεια κληρικών της Ανδαλουσίας. Πέθανε περίπου το 392.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί θεολόγοι Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Πάολα Ρεβενιώτη
Η Πάολα Ρεβενιώτη, γνωστή ως Πάολα, είναι Ελληνίδα τρανς γυναίκα, κινηματογραφίστρια, εκδότρια, καλλιτέχνης, ακτιβίστρια και πρωτοπόρα φυσιογνωμία του ελληνικού ΛΟΑΤ κινήματος.
Από νεαρή ηλικία και λόγω του κοινωνικού αποκλεισμού τρανς ατόμων από οποιαδήποτε εργασία, βιοπορίστηκε ως εργάτρια του σεξ.
Η συνεισφορά της στα δικαιώματα των ΛΟΑΤ ατόμων στην Ελλάδα θεωρείται μεγάλη και μνημονεύεται συχνά ως «θρύλος» της αθηναϊκής τρανς κουλτούρας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά ως Παύλος Ρεβενιώτης και μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Εισήχθη στη από όπου εκδιώχθηκε. Μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ασχολήθηκε με τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των ΛΟΑΤ ατόμων, συμμετέχοντας αρχικά στο Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδας.
Είναι μια από τις πρωτοπόρες προσωπικότητες του ελληνικού ΛΟΑΤ κινήματος. Από το 1980 συχνά συμμετείχε αλλά και οργάνωνε διαμαρτυρίες ενάντια στην περιθωριοποίηση, κρατική καταστολή και αστυνομική βία, ενώ πάλεψε για την ισότητα των ΛΟΑΤ και την κοινωνική και σεξουαλική τους απελευθέρωση.
Εξέδωσε το περιοδικό Κράξιμο από το 1982 ως το 1993, προβάλλοντας άρθρα σχετικά με τα διεθνή και εγχώρια πολιτικά και κοινωνικά κινήματα αλλά και τις διεκδικήσεις ομοφυλόφιλων πολιτών, επιπλέον φιλοξενούσε μοναδικές συνεντεύξεις ανθρώπων του πνεύματος δίπλα από καλλιτεχνικές φωτογραφίες γυμνών αγοριών, που άφησαν εποχή, συνοδεύτηκαν όμως και από συλλήψεις και δικαστήρια.
Το 1985 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Σαλτάρισμα στις εκδόσεις Σιγαρέτα (οδός Πανός).
Πολιτική πορεία
Το 1990 συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές ως υποψήφια των Οικολόγων Εναλλακτικών και λίγο αργότερα έγινε το πρώτο τρανς άτομο που έθεσε υποψηφιότητα στις εθνικές εκλογές. Το 1996 συζητήθηκε το όνομά της ως υποψήφια βουλευτής των Ελλήνων Οικολόγων, μια υποψηφιότητα που τελικά δεν ευόδωσε λόγω εσωκομματικών (τρανσφοβικών) αντιδράσεων.
Έθεσε υποψηφιότητα με το ΜέΡΑ25 στις βουλευτικές εκλογές του 2019 και του Μαΐου 2023 στην Α' Αθηνών και σε αυτές του Ιουνίου 2023 στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.
Ακτιβισμός και ντοκιμαντέρ
Τη δεκαετία του '90 βοήθησε για την καταπολέμηση του AIDS ως ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ελληνικής ομάδας του διεθνούς ακτιβιστικού οργανισμού ACT UP. Επίσης, διοργάνωσε ένα από τα πρώτα ελληνικά Gay pride, στο πρώτο από τα οποία συμμετείχαν και οι Στέρεο Νόβα, το 1992 στο λόφο του Στρέφη στην Αθήνα. Το 2003 εξελέγη πρόεδρος του Σωματείου Αλληλεγγύης Τραβεστί Τρανσέξουαλ Ελλάδος (ΣΑΤΤΕ), μέσω του οποίου έδρασε υπέρ των δικαιωμάτων των τρανς ατόμων. Το 2008 συμμετείχε στο συλλογικό έργο "Η ιστορία του λεσβιακού, γκέι, αμφί και τρανς κινήματος στην Ελλάδα: μια πρώτη αποτίμηση", το οποίο προέκυψε από συζήτηση που έλαβε χώρα στα πλαίσια του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας - Athens Pride και στην ταινία μικρού μήκους «Κι αν είναι αλήθεια;».
Τον Ιανουάριο του 2013 προχώρησε με τη βοήθεια του αρχιτέκτονα και επιμελητή τέχνης Ανδρέα Αγγελιδάκη στην πρώτη της ατομική έκθεση  στην γκαλερί The Breeder, παρουσιάζοντας πλούσιο φωτογραφικό συλλεκτικό υλικό, ερωτικού, ιστορικού, κοινωνικοπολιτικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος. Παράλληλα ως πρώτη Ελληνίδα τρανς καλλιτέχνιδα παραχώρησε συνεντεύξεις στο αμερικάνικο συλλεκτικό περιοδικό CANDY και στο βρετανικό περιοδικό Dazed.
Από τον Οκτώβριο του 2013 εκθέτει τη φωτογραφική της συλλογή στην περιοχή Σόχο του Λονδίνου. Το 2014 κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ με τίτλο Καλιαρντά, το οποίο έχει προβληθεί σε πολλούς χώρους, μεταξύ αυτών στις Νύχτες Πρεμιέρας, στο Εθνικό Θέατρο και στο φεστιβάλ Globale του Βερολίνου.
Το 2021 δημιούργησε το ντοκιμαντέρ «Πικροδάφνες», στο οποίο συμπρωταγωνιστεί με την Εύα Κουμαριανού και την Μπέτυ Βακαλίδου.
Κασιδιάρης Ιωαννίνων
Ο Κασιδιάρης ή Κασσιδιάρης είναι βουνό του νομού Ιωαννίνων με υψόμετρο 1.329 μέτρα. Αποτελεί τμήμα μιας οροσειράς που ξεκινά από τα ελληνο-αλβανικά σύνορα και κινείται με κατεύθυνση από ΒΔ προς ΝΑ, περιλαμβάνοντας τα όρη Μακρύκαμπο, Κασιδιάρη, Κουρέντων και Τόμαρο. Στα ανατολικά του απλώνεται η κοιλάδα του Καλαμά, ενώ δυτικά συνδέεται με τα Όρη Τσαμαντά.
Μολονότι στην κυριολεξία το όνομά του σημαίνει φαλακρός, σχεδόν ολόκληρος είναι καλυμμένος από φυσική βλάστηση. Στην πραγματικότητα παλαιά το βουνό έφερε το σλαβικό όνομα «Σιούτιστα» (κατσίκα χωρίς κέρατα), ενώ Κασιδιάρης αποκαλείτο μόνο μια κορυφή που πράγματι ήταν γυμνή από δέντρα. Όμως μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο επιβλήθηκε η ονομασία της συγκεκριμένης κορυφής για ολόκληρο το όρος.
Ο Κασιδιάρης είχε βρεθεί στο επίκεντρο μιας πολιτικής διαμάχης κατά τη δεκαετία του '50, όταν κάποιοι βουλευτές της Ένωσης Κέντρου κατηγόρησαν το Γεώργιο Ράλλη (τότε υψηλόβαθμο στέλεχος της ΕΡΕ) ως απόλεμο. Αυτός προσέτρεξε στον αξιωματικό Στυλιανό Παττακό, μετέπειτα πρωτεργάτη της Χούντας των Συνταγματαρχών, ο οποίος εξέδωσε βεβαίωση ότι ο Ράλλης είχε πολεμήσει υπό τις διαταγές του εναντίον των «κομμουνιστοσυμμοριτών» (ενν. του Δημοκρατικού Στρατού) του Κασιδιάρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά των Ιωαννίνων
Ιωάννης Βελλίδης
Ο Ιωάννης Βελλίδης (2 Απριλίου 1909 - 21 Μαρτίου 1978) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και επιχειρηματίας, από τους πλουσιότερους, ισχυρότερους και σημαντικότερους Θεσσαλονικείς του 20ού αιώνα.
Βίος
Ο Ιωάννης Βελλίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1909, και ήταν γιος του εκδότη Κωνσταντίνου Βελλίδη, που καταγόταν από την Παρασκευή Γρεβενών. Το 1931, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ανέλαβε γραμματέας συντάξεως στην εφημερίδα Μακεδονία, αφού εγκατέλειψε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή. Το 1936 μετά το θάνατο του θείου του Γιώργου Βελλίδη, έγινε διευθυντής της εφημερίδας. Το 1937 εγκαθιστά την εφημερίδα στο κτίριο της οδού Τσιμισκή, εξοπλίζοντάς το με σύγχρονα εκτυπωτικά και τηλεπικοινωνιακά μέσα.
Φανατικός βενιζελικός, στην περίοδο της μεταξικής δικτατορίας φυλακίζεται και εξορίζεται δύο φορές. Στην περίοδο της γερμανικής Κατοχής η εφημερίδα υποχρεώθηκε από τους κατακτητές να σταματήσει την κυκλοφορία της και ο Βελλίδης κατέφυγε στην Αθήνα. Τον Μάρτιο του 1945 επανεξέδωσε την εφημερίδα του και υποστήριξε τα διάφορα πολιτικά σχήματα του κεντρώου-βενιζελικού πολιτικού χώρου και κυρίως τον Γεώργιο Παπανδρέου. Τον Μάιο του 1963 ίδρυσε την απογευματινή εφημερίδα Θεσσαλονίκη.
Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης από το 1964 μέχρι το 1967 και από το 1975 μέχρι το 1978.
Πέθανε στις 21 Μαρτίου του 1978.
Προς τιμήν του ονομάζεται "Ιωάννης Βελλίδης" (Βελλίδειο), ένα από τα μεγαλύτερα και πιο γνωστά συνεδριακά κέντρα της Θεσσαλονίκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Κασιδιάρης
Η ονομασία Κασιδιάρης, παλαιά γραφή Κασσιδιάρης (από το μεσαιωνικό ελληνικό κασσίδης, φαλακρός), μπορεί να αναφέρεται στα εξής λήμματα:
Ζόρντι Μασίπ
Ο Ζόρδι Μαζίπ Λόπεζ (γεννημένος στις 3 Ιανουαρίου 1989) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για λογαριασμό της Ρεάλ Βαγιαδολίδ.
Καριέρα
Γεννημένος στη Σαβαδέλ, στην Επαρχία της Βαρκελώνης, στην Καταλωνία, ο Μασίπ εντάχθηκε στην La Masia της ΦΚ Μπαρτσελόνα το 2004, σε ηλικία 15 ετών. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στη διάρκεια της σεζόν 2008–09, αγωνιζόμενος με την ΟΕ Βιλαχουΐγα – επίσης στη ευρύτερη περιοχή της γενέτειράς του – στην τέταρτη κατηγορία, υπό την μορφή δανεικού.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καταλανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17
Opel
Η Adam Opel AG (Opel, ) είναι γερμανική εταιρεία κατασκευής αυτοκινήτων, με έδρα το Ρύσελσχαϊμ στη Γερμανία. Η εταιρεία ιδρύθηκε στις 21 Ιανουαρίου του 1863 και ξεκίνησε την κατασκευή αυτοκινήτων το 1899. Το 1929 η Opel εξαγοράστηκε από την General Motors και συνέχισε ως θυγατρική της. Στις 5 Μαρτίου 2017, σε μια συμφωνία ύψους 2,2 δις ευρώ, ο Όμιλος PSA ανακοίνωσε την εξαγορά της Opel και της βρετανικής Vauxhall (Βόξολ), η οποία ουσιαστικά είναι οι δεξιοτίμονες εκδοχές των μοντέλων της Όπελ που διατίθενται αποκλειστικά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Από τον Ιανουάριο του 2021 και οι δύο εταιρείες ανήκουν στον όμιλο Stellantis.
Τα πρώτα χρόνια
Η Opel ιδρύθηκε το 1863 από τον Άνταμ Όπελ και ξεκίνησε να κατασκευάζει ραπτομηχανές και άλλες οικιακές συσκευές. Ο ιδρυτής πέθανε το 1895, έχοντας καταφέρει η εταιρεία του να είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής ραπτομηχανών στην Ευρώπη και να παράγει πάνω από 2.000 ποδήλατα ετησίως. Κατασκεύασαν τα πρώτα τους αυτοκίνητα το 1898, αγοράζοντας τα δικαιώματα από την εταιρεία Lutzmann και διαθέτοντας τα με την επωνυμία Opel-Lutzman. Δύο χρόνια αργότερα, μετά την παύση της συνεργασίας, ο γιος του Όπελ υπέγραψε νέα συμφωνία με την γαλλική εταιρεία Darracq για την κατασκευή οχημάτων με την επωνυμία Opel-Darracq. Τα αυτοκίνητα ήταν καμπίνες Όπελ πάνω σε πλαίσια της Darracq, κινούμενα από έναν δικύλινδρο κινητήρα.
Το 1906 ξεκίνησαν να κατασκευάζουν αυτοκίνητα βασισμένα σε δικά τους σχέδια και σταμάτησαν την παραγωγή των Opel-Darracq. Τα πρώτα δείγματα παρουσιάστηκαν στην έκθεση αυτοκινήτου του Αμβούργου του 1906. Το 1911 μία πυρκαγιά κατέστρεψε ολοσχερώς το εργοστάσιο. Έχτισαν νέα μονάδα παραγωγής με καινούρια, εκσυγχρονισμένα μηχανήματα και σταμάτησαν την κατασκευή ραπτομηχανών. Η παραγωγή πλέον αποτελούνταν από ποδήλατα, μηχανάκια και αυτοκίνητα. Το 1913 ήταν ο μεγαλύτερος κατασκευαστής αυτοκινήτων στη Γερμανία. thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Opel Manta GSi του 1986 στη Νέα Ζηλανδία.]]
Εξαγορά από την General Motors
Τον Μάρτιο του 1929 ο αμερικανικός όμιλος της General Motors εξαγόρασε το 80% της εταιρείας και μέχρι το 1931 αύξησε το ποσοστό της στο 100%. Η οικογένεια Όπελ κέρδισε 66 εκατομμύρια δολάρια από τη συναλλαγή.
GM Ευρώπης
Πολλά από τα αυτοκίνητα που είχε πουλήσει η General Motors παγκoσμίως, ήταν σχέδια της Όπελ, μεταξύ τους μοντέλα όπως τα Corsa, Astra, Vectra, Meriva A και Omega. Πολλά μοντέλα της Όπελ είχαν συχνά πωληθεί και με άλλα εταιρικά σήματα της GM, όπως Vauxhall στην Αγγλία, Holden στην Αυστραλία, Chevrolet στην Λατινική Αμερική και Saturn στις Η.Π.Α. Το πολυμορφικό Zafira κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία με το σήμα της Subaru ως Subaru Traviq, ενώ το Omega πωλήθηκε το χρονικό διάστημα 1997 – 2001 στις ΗΠΑ με το σήμα της Cadillac ως Cadillac Catera.
Η ίδια η Opel, είχε εμφανιστεί και στις Ηνωμένες Πολιτείες με το δικό της σήμα στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και τα οχήματά της πωλούνταν σε αντιπροσωπείες της Buick, σαν εισαγόμενα.
Το αρχηγείο της εταιρείας βρίσκεται στο Ρουσελσχάιμ και τα εργοστάσια στο Μπόχουμ, στο Άιζεναχ και το Καϊζερσλάουτερν. Εργοστάσια υπάρχουν ακόμη σε Βέλγιο, Ισπανία και Πολωνία. Αυτοκίνητα Όπελ κατασκευάζονται επίσης στο εργοστάσιο της Vauxhall στην Αγγλία. Τον Οκτώβριο του 2004 και υπό την απειλή 12.000 απολύσεων, οι εργάτες στα εργοστάσια της Όπελ κατέβηκαν σε απεργία που είχε μεγάλο αντίκτυπο στην παραγωγή. Οι διαπραγματεύσεις της εταιρείας με τους εργαζόμενους ακόμα συνεχίζονται, ενώ ένα από τα εργοστάσια της Όπελ στην Πορτογαλία έκλεισε μέσα το 2006 και η γραμμή παραγωγής μεταφέρθηκε στην Ισπανία.
Στις 30 Μαΐου 2009 ανακοινώθηκε συμφωνία μεταξύ της General Motors, της γερμανικής κυβέρνησης και των εμπλεκομένων πλευρών για την εξαγορά της Όπελ από τις Magna International και Sberbank, στο πλαίσιο της οικονομικής εξυγίανσης της μητρικής εταιρείας. Το Νοέμβριο του 2009, ωστόσο, η GM αποφάσισε να ακυρώσει την εξαγορά, καθώς η Opel αποτελεί την κυριότερη πηγή κερδών στην Ευρώπη. Η τελευταία φορά που η Opel ήταν κερδοφόρα υπό την GM, ήταν το 1999.
Εξαγορά από την PSA
Τελικώς, η Opel πωλήθηκε στο Groupe PSA το Μάρτιο του 2017, μαζί με την Vauxhall (Βόξολ), η οποία ουσιαστικά είναι οι δεξιοτίμονες εκδοχές των μοντέλων της Όπελ που διατίθενται αποκλειστικά στο Ηνωμένο Βασίλειο (η Vauxhall ήταν από το 1925 επίσης θυγατρική του ομίλου της General Motors).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Έσση Κατηγορία:Κατασκευαστές φορτηγών Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα
Αναστασία (μιμάδα)
Η Αναστασία ήταν Βυζαντινή ηθοποιός, μιμάδα (αρσ. μίμος), και σύμφωνα με την αντίληψη της εποχής εταίρα, εφόσων όσες ασχολούνταν με θεάματα θεωρούνταν πόρνες.
Ήταν κόρη του Ακάκιου αρκτοτρόφου των πρασίνων στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης και άγνωστης μητέρας που ήταν ηθοποιός, μιμάδα. Όταν ο πατέρας της πέθανε η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε και διεκδίκησε την θέση του πρώην άντρα της για τον νέο σύζυγο αλλά οι Πράσινοι αρνήθηκαν, τότε απευθύνθηκε στους Βένετους και χάρις σε ένα τέχνασμα τα κατάφερε. Έστειλε τις τρεις κόρες της, την Αναστασία, την Κομιτώ, και την Θεοδώρα στολισμένες με λουλούδια να τους πείσουν, παρόλο που οι Πράσινοι αρνήθηκαν οι Βένετοι δέχτηκαν ίσως και από κόντρα στους πράσινους. Αργότερα η Αναστασία, και οι αδελφές της, ακολούθησαν την καριέρα της μητέρας τους και έγιναν ηθοποιοί .
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Γεώργιος Μαρής
Ο '''Γεώργιος Κ. Μαρής''' (Ηράκλειο 1882 - 9 Μαΐου 1949) ήταν Έλληνας πολιτικός του 20ου αιώνα, πολλές φορές βουλευτής και υπουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1882. Η καταγωγή του ήταν από οικογένεια αγωνιστών που διακρίθηκαν στις μάχες της Κρήτης υπέρ της ανεξαρτησίας του νησιού. Πατέρας του ήταν ο οπλαρχηγός Κωνσταντίνος. Ο πατέρας του και οι θείοι του Στέφανος και Γεώργιος Μαρής είχαν πάρει μέρος ως οπλαρχηγοί. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με εξειδίκευση στην συνταγματολογία. Εκπατρίστηκε σε νεότατη ηλικία και έμεινε για μεγάλο διάστημα στην Αίγυπτο. Εκεί ανέπτυξε αντιβασιλική και αντικαθεστωτική δραστηριότητα και γι' αυτό διώχτηκε από τις Ελληνικές Προξενικές αρχές. Έφυγε από την Αίγυπτο και έμεινε για λίγο στο Σουδάν, και από εκεί πήγε στην Ευρώπη, για να επανέλθει στην Ελλάδα μετά την επανάσταση του 1922.
Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου το 1920 και το 1923, κατόπιν στις εκλογές του 1926 με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων και το 1928, το 1932 και το 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Το 1924 έγινε υπουργός στην κυβέρνηση Σοφούλη, αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Το 1925 επί της κυβέρνησης Μιχαλακόπουλου έγινε υπουργός Γεωργίας και προσωρινά Συγκοινωνίας, ενώ αργότερα στο ίδιο έτος έγινε υπουργός Εσωτερικών. Το 1928 διορίστηκε υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη. Το 1928 έγινε υπουργός Οικονομικών στις  κυβερνήσεις του Βενιζέλου (1928, Ιουνίου 1929, Δεκεμβρίου 1929), ενώ στις 31 Δεκεμβρίου 1929 διορίστηκε προσωρινά υπουργός Εσωτερικών. Στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1933 έγινε ξανά υπουργός Εσωτερικών.
Πέθανε στις 9 Μαΐου 1949 και κηδεύτηκε δύο ημέρες αργότερα από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Ευαγγελία Μαρή και είχαν παιδιά την Αγλαΐα, τον Κώστα, την Μαρίκα, την Τέρκα και την Μυρτώ.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών
491 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
492 π.Χ.
Γεγονότα
Κατηγορία:Έτη
Κέβλαρ
Το κέβλαρ (Kevlar, παρα-αραμίδιο) είναι μια θερμο-ανθεκτική και ισχυρή συνθετική ίνα, που σχετίζεται με άλλα αραμίδια όπως η Nomex και η Technora. Αναπτύχθηκε από τη Stephanie Kwolek στην DuPont το 1965, το υλικό υψηλής αντοχής χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά εμπορικά στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ως αντικαταστάτης του χάλυβα σε αγωνιστικά ελαστικά αυτοκινήτων. Συνήθως περιστρέφεται σε σχοινιά ή υφάσματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως έχουν ή ως συστατικό σε σύνθετα υλικά.
Το κέβλαρ έχει πολλές εφαρμογές, που κυμαίνονται από ελαστικά ποδηλάτων και πανιά αγωνιστικών σκαφών έως αλεξίσφαιρα γιλέκα, όλα λόγω της υψηλής αντοχής σε εφελκυσμό σε σχέση με το βάρος του. Με βάση αυτό το μέτρο είναι πέντε φορές ισχυρότερο από το χάλυβα. Χρησιμοποιείται επίσης για την κατασκευή σύγχρονων μεμβρανών τυμπάνων με υψηλή αντοχή, καθώς επίσης και για την κατασκευή σχοινιών πρόσδεσης πλοίων και άλλες υποβρύχιες εφαρμογές.
Μια παρόμοια ίνα που ονομάζεται Twaron με την ίδια χημική δομή αναπτύχθηκε από την Akzo στη δεκαετία του 1970. Η εμπορική παραγωγή ξεκίνησε το 1986 και η Twaron κατασκευάζεται πλέον από την Teijin.
Ιστορία
μικρογραφία| Η εφευρέτης του κέβλαρ, [[Στέφανι Κουόλεκ|Stephanie Kwolek, Αμερικανή χημικός]] Το πολυ-παραφενυλενο-τερεφθαλαμίδιο (K29) - με την επώνυμα κέβλαρ - εφευρέθηκε από την αμερικανή χημικό Stephanie Kwolek ενώ εργαζόταν για την DuPont, εν όψη της έλλειψης βενζίνης. Το 1964, η ομάδα της άρχισε να ψάχνει για μια νέα ελαφριά και ισχυρή ίνα για τη χρήση σε ελαφριά, αλλά ισχυρά, ελαστικά. Τα πολυμερή με τα οποία εργαζόταν το διάστημα εκείνο, το πολυ-π-φαινυλ-τερεφθαλικό και το πολυβενζαμίδιο, σχημάτισαν υγρούς κρυστάλλους ενώ ήταν σε διάλυμα, κάτι μοναδικό για αυτά τα πολυμερή εκείνη την εποχή.
Το διάλυμα ήταν "θολό, ιριδίζον κατά την ανάδευση, και χαμηλού ιξώδους" και συνήθως απορρίφθηκε. Ωστόσο, ο Kwolek έπεισε τον τεχνικό, τον Charles Smullen, ο οποίος έτρεχε το spinneret, να δοκιμάσει τη λύση της και εξέπληξε το γεγονός ότι η ίνα δεν έσπασε, σε αντίθεση με το νάιλον. Η επόπτη της και ο διευθυντής του εργαστηρίου της κατάλαβαν τη σημασία της ανακάλυψής της και γρήγορα εμφανίστηκε ένας νέος τομέας χημείας πολυμερών. To 1971, δημιουργήθηκε το σύγχρονο κέβλαρ. Ωστόσο, η Kwolek δεν συμμετείχε πολύ στην ανάπτυξη των εφαρμογών του κέβλαρ. Το Kevlar 149 εφευρέθηκε από τον Δρ. Jacob Lahijani της Dupont τη δεκαετία του 1980.
Παραγωγή
Το Kevlar συντίθεται σε διάλυμα από τα μονομερή 1,4- φαινυλενο- δι αμίνη ( παρα-φαινυλοδιαμίνη) και τερεφθαλοϋλοχλωρίδιο σε αντίδραση συμπύκνωσης αποδίδοντας υδροχλωρικό οξύ ως υποπροϊόν. Το αποτέλεσμα έχει υγρή-κρυσταλλική συμπεριφορά και το μηχανικό σχέδιο προσανατολίζει τις αλυσίδες πολυμερούς προς την κατεύθυνση της ίνας. Το εξαμεθυλφωσφοραμίδιο (HMPA) ήταν ο διαλύτης που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τον πολυμερισμό, αλλά για λόγους ασφαλείας, η DuPont το αντικατέστησε με ένα διάλυμα Ν -μεθυλ-πυρρολιδόνης και χλωριούχου ασβεστίου. Καθώς αυτή η διαδικασία είχε κατοχυρωθεί με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από την Akzo (βλ. παραπάνω) στην παραγωγή του Twaron, ακολούθησε πόλεμος για τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας. κέντρο|μικρογραφία| Η αντίδραση της 1,4-φαινυλενο-διαμίνης (παρα -φαινυλ-διαμίνη) με τερεφθαλοϋλο-χλωρίδιο δίδει κέβλαρ Η παραγωγή κέβλαρ (πολυ-παραφενυλ-τερεφθαλαμίδη) είναι δαπανηρή λόγω των δυσκολιών που προκύπτουν από τη χρήση συμπυκνωμένου θειικού οξέος, που απαιτείται για να διατηρηθεί το αδιάλυτο στο νερό πολυμερές σε διάλυση κατά τη σύνθεση και την περιστροφή του.
Δομή και ιδιότητες
μικρογραφία| Μοριακή δομή του κέβλαρ: το έντονο αντιπροσωπεύει μια μονάδα [[Μονομερές|μονομερούς, οι διακεκομμένες γραμμές δείχνουν τους δεσμούς υδρογόνου.]] Οταν το κέβλαρ περιστρέφεται, η προκύπτουσα ίνα έχει αντοχή εφελκυσμού περίπου 3.620 MPa, και σχετική πυκνότητα 1,44. Το πολυμερές οφείλει την υψηλή αντοχή του στους πολλούς δεσμούς μεταξύ των αλυσίδων. Αυτοί οι μοριακοί δεσμοί υδρογόνου σχηματίζονται μεταξύ των καρβονυλ-ομάδων και των ΝΗ κέντρων. Από τις αρωματικές δυνάμεις στοίβαξης μεταξύ των γειτονικών κλώνων προκύπτει πρόσθετη αντοχή. Αυτές οι αλληλεπιδράσεις έχουν μεγαλύτερη επίδραση στο κέβλαρ από τις δυνάμεις van der Waals και το μήκος της αλυσίδας που συνήθως επηρεάζουν τις ιδιότητες άλλων συνθετικών πολυμερών και ινών όπως το Dyneema. Η παρουσία αλάτων και ορισμένων άλλων ακαθαρσιών, ειδικά του ασβεστίου, θα μπορούσε να επηρεάσει τις αλληλεπιδράσεις του κλώνου και λαμβάνεται μέριμνα για να αποφευχθεί η παρουσία τους στην παραγωγή του. Η δομή του κέβλαρ αποτελείται από σχετικά άκαμπτα μόρια τα οποία τείνουν να σχηματίζουν ως επί το πλείστον επίπεδες δομές που μοιάζουν περισσότερο με φύλλα παρά μάλλον με πρωτεΐνες μεταξιού.
Θερμικές ιδιότητες
Το κέβλαρ διατηρεί τη δύναμη και την ανθεκτικότητά του σε κρυογονικές θερμοκρασίες (−196 ° C). Στην πραγματικότητα, είναι ελαφρώς ισχυρότερο σε χαμηλές θερμοκρασίες. Σε υψηλότερες θερμοκρασίες η αντοχή εφελκυσμού μειώνεται αμέσως κατά περίπου 10-20% και μετά από μερικές ώρες η αντοχή μειώνεται προοδευτικά περαιτέρω. Για παράδειγμα: ανθεκτικό 160 ° C (320) ° F) για 500 ώρες, η αντοχή του μειώνεται κατά περίπου 10%. και ανθεκτικό 260 ° C (500) ° F) για 70 ώρες, η αντοχή του μειώνεται κατά περίπου 50%.
Κρυογονική
Το Kevlar χρησιμοποιείται συχνά στον τομέα της κρυογονικής για τη χαμηλή θερμική αγωγιμότητα και την υψηλή αντοχή του σε σχέση με άλλα υλικά για σκοπούς ανάρτησης. Χρησιμοποιείται συχνότερα για την αναστολή ενός περιβλήματος παραμαγνητικού άλατος από ένα άξονα υπεραγωγού μαγνήτη, προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν τυχόν διαρροές θερμότητας στο παραμαγνητικό υλικό. Χρησιμοποιείται επίσης ως θερμική διακοπή ή δομικό στήριγμα όπου δεν είναι επιθυμητές οι διαρροές θερμότητας.
Πανοπλία
μικρογραφία| Κομμάτια κράνους κέβλαρ που χρησιμοποιούνται για την απορρόφηση της έκρηξης χειροβομβίδας Το κέβλαρ είναι ένα πολύ γνωστό συστατικό της προσωπικής πανοπλίας, όπως κράνη μάχης, βαλλιστικές μάσκες προσώπου και βαλλιστικά γιλέκα. Το κράνος PASGT και το γιλέκο που χρησιμοποιούν οι στρατιωτικές δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών, χρησιμοποιούν το κέβλαρ ως βασικό συστατικό στην κατασκευή τους. Αλλες στρατιωτικές χρήσεις περιλαμβάνουν αλεξίσφαιρες μάσκες προσώπου και επένδυση spall που χρησιμοποιούνται για την προστασία των πληρωμάτων τεθωρακισμένων οχημάτων μάχης. Οι αερομεταφορείς κατηγορίας Nimitz χρησιμοποιούν ενίσχυση κέβλαρ σε ζωτικούς τομείς. Οι πολιτικές εφαρμογές περιλαμβάνουν: στολές υψηλής αντοχής στη θερμότητα που φοριούνται από πυροσβέστες, πανοπλία σώματος που φορούν αστυνομικοί, ασφάλεια και αστυνομικές τακτικές ομάδες, όπως SWAT.
Προσωπική προστασία
Το κέβλαρ χρησιμοποιείται για την κατασκευή γαντιών, μανικιών, γιλέκων, περικνημίδων και άλλων ειδών ένδυσης που αποσκοπούν στην προστασία των χρηστών από κοψίματα, εκδορές και τη θερμότητα. Ο προστατευτικός εξοπλισμός με βάση το κέβλαρ είναι συχνά πολύ ελαφρύτερο και λεπτότερο από τον αντίστοιχο εξοπλισμό κατασκευασμένο από πιο παραδοσιακά υλικά.
Αθλητισμός
δεξιά|μικρογραφία| Το κέβλαρ είναι ένα πολύ δημοφιλές υλικό για αγωνιστικά κανό.
Εξοπλισμός
Στο κίντο (ιαπωνική τοξοβολία), μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτική λύση από την πιο ακριβή κάνναβη για τις χορδές του τόξου. Είναι ένα από τα κύρια υλικά που χρησιμοποιούνται για τις γραμμές ανάρτησης ανεμόπτερο. Χρησιμοποιείται ως εσωτερική επένδυση για ορισμένα ελαστικά ποδηλάτων για την αποφυγή τρυπήματος. Στο πινγκ-πονγκ, τα φύλλα του κέβλαρ προστίθενται σε προσαρμοσμένες ρακέτες, προκειμένου να αυξηθεί η αναπήδηση και να μειωθεί το βάρος. Οι ρακέτες του τένις μερικές φορές δένονται με κέβλαρ. Χρησιμοποιείται σε πανιά για αγωνιστικά σκάφη υψηλής απόδοσης.
Παπούτσια
Το 2013, με τις εξελίξεις στην τεχνολογία, η Nike χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το κέβλαρ στα παπούτσια. Κυκλοφόρησε τη σειρά Elite II, με βελτιώσεις στην προηγούμενη έκδοση των παπουτσιών μπάσκετ, χρησιμοποιώντας το κέβλαρ στο πρόσθιο μέρος καθώς και στα κορδόνια των παπουτσιών. Αυτό έγινε για να μειωθεί η ελαστικότητα του άκρου του παπουτσιού σε αντίθεση με το νάιλον που χρησιμοποιείται συνήθως καθώς το κέβλαρ διογκώθηκε κατά περίπου 1% έναντι του νάιλον που επεκτάθηκε κατά περίπου 30%. Τα παπούτσια αυτής της σειράς περιλαμβάνουν τα LeBron, HyperDunk και Zoom Kobe VII. Ωστόσο, αυτά τα παπούτσια κυκλοφόρησαν σε εύρος τιμών πολύ υψηλότερο από το μέσο κόστος των παπουτσιών μπάσκετ. Χρησιμοποιήθηκε επίσης στα κορδόνια για την μπότα ποδοσφαίρου Adidas F50 adiZero Prime.
Αρκετές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της Continental AG, κατασκευάζουν ελαστικά ποδηλάτων με κέβλαρ για την προστασία από τρυπήματα.
Τα ελαστικά ποδηλάτων με αναδιπλούμενη στεφάνη, που παρουσιάστηκαν στην ποδηλασία από τον Tom Ritchey το 1984,  χρησιμοποιούν το κέβλαρ αντί του χάλυβα ως στεφάνη για τη μείωση του βάρους και για αντοχή. Ενα αποτέλεσμα της αναδιπλούμενης στεφάνης είναι η μείωση του χώρου στο ράφι και στο χώρο που απαιτείται για την έκθεση των ελαστικών αυτών στα καταστήματα πώλησης, καθώς διπλώνονται και τοποθετούνται σε μικρά κουτιά.
Εξοπλισμός ήχου
Εχει επίσης διαπιστωθεί ότι το κέβλαρ έχει χρήσιμες ακουστικές ιδιότητες για κώνους μεγαφώνων, ειδικά για μονάδες μπάσου και μεσαίου εύρους. Επιπλέον, το κέβλαρ έχει χρησιμοποιηθεί ως ανθεκτικό στέλεχος σε καλώδια οπτικών ινών, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται για μετάδοση δεδομένων ήχου.
Έγχορδα όργανα
Το κέβλαρ χρησιμοποιείται επίσης επί του παρόντος ως υλικό για τo δέσιμο των χορδών (δλδ. ρυθμιστές χορδής), στο σημείο που αγκυρώνουν οι χορδές στα έγχορδα.
Ντραμς
Το κέβλαρ μερικές φορές χρησιμοποιείται ως υλικό για μεμβράνες τυμπάνων. Επιτυγχάνει εξαιρετικά υψηλή ένταση, με αποτέλεσμα καθαρότερο ήχο. Συνήθως υπάρχει μια ρητίνη που χύνεται πάνω στο κέβλαρ για να κάνει την επιφάνεια αεροστεγή, και ένα νάιλον άνω στρώμα για να παρέχει μια επίπεδη επιφάνεια. Αυτός είναι ένας από τους πρωταρχικούς τύπους κεφαλών τυμπάνων. Οι μεμβράνες Remo's Falam Slam είναι φτιαγμένες από κέβλαρ και χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση των κεφαλών ντραμς, όπου χτυπάει το beater.
Καλάμια Woodwind
Το κέβλαρ χρησιμοποιείται στα ξύλινα πνευστά καλάμια της Fibracell. Το υλικό αυτών των καλάμων είναι ένα σύνθετο υλικό αεροδιαστημικής που έχει σχεδιαστεί για να αναπαράγει τον τρόπο κατασκευής της φύσης από καλάμια. Οι πολύ σκληρές αλλά ηχοαπορροφητικές ίνες κέβλαρ αιωρούνται σε ελαφριά σύνθεση ρητίνης.
Σασί και αμάξωμα
Το κέβλαρ χρησιμοποιείται μερικές φορές σε δομικά εξαρτήματα αυτοκινήτων, ειδικά σε αυτοκίνητα υψηλής απόδοσης όπως η Ferrari F40
Φρένα
Η τεμαχισμένη ίνα έχει χρησιμοποιηθεί ως αντικατάσταση του αμιάντου σε τακάκια φρένων. Πράγματι, οι αραμίδες απελευθερώνουν χαμηλότερο επίπεδο αερομεταφερόμενων ινών από τα φρένα αμιάντου. Οι ίνες αμιάντου είναι γνωστές για τις καρκινογόνες ιδιότητές τους.
Χορός φωτιάς
μικρογραφία| Φωτιά poi σε μια παραλία στο [[Σαν Φρανσίσκο]] Τα στηρίγματα Wicks για φωτιά είναι κατασκευασμένα από σύνθετα υλικά από κέβλαρ. Το κέβλαρ από μόνο του δεν απορροφά πολύ καλά τα καύσιμα, οπότε αναμιγνύεται με άλλα υλικά όπως υαλοβάμβακα ή βαμβάκι. Η υψηλή αντοχή του κέβλαρ στη θερμότητα επιτρέπει την επαναχρησιμοποίηση των φυτιλιών.
Τηγάνια
Το κέβλαρ χρησιμοποιείται μερικές φορές ως υποκατάστατο του Teflon σε ορισμένα αντικολλητικά τηγάνια.
Σχοινί, καλώδιο, θήκη
μικρογραφία| Σχοινί ελλιμενισμού κέβλαρ Η ίνα χρησιμοποιείται σε σχοινιά και καλώδια, όπου οι ίνες διατηρούνται παράλληλα μέσα σε ένα χιτώνιο πολυαιθυλενίου. Τα καλώδια έχουν χρησιμοποιηθεί σε γέφυρες ανάρτησης όπως η γέφυρα στο Aberfeldy της Σκωτίας. Εχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για τη σταθεροποίηση πυρόλυσης πύργων ψύξης σκυροδέματος με περιφερειακή εφαρμογή ακολουθούμενη από τάνυση για το κλείσιμο των ρωγμών. Το κέβλαρ χρησιμοποιείται ευρέως ως προστατευτικό εξωτερικό περίβλημα για καλώδιο οπτικών ινών, καθώς η αντοχή του προστατεύει το καλώδιο από ζημιές και συστροφή. Οταν χρησιμοποιείται σε αυτήν την εφαρμογή, είναι κοινώς γνωστό με το εμπορικό σήμα Parafil.
Παραγωγή ηλεκτρισμού
Το κέβλαρ χρησιμοποιήθηκε από επιστήμονες στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Γεωργίας ως βασικό κλωστοϋφαντουργικό προϊόν για ένα πείραμα σε ρούχα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Αυτό έγινε με την ύφανση νανοσωλήνων οξειδίου του ψευδαργύρου στο ύφασμα. Εάν επιτύχει, το νέο ύφασμα θα παράγει περίπου 80 milliwatts ανά τετραγωνικό μέτρο.
Κατασκευές κτηρίων
Μια συρόμενη στέγη πάνω από 60.000 τετραγωνικά πόδια (5.575 τετραγωνικά μέτρα) από κέβλαρ ήταν ένα βασικό μέρος του σχεδιασμού του Ολυμπιακού σταδίου του Μόντρεαλ για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976. Ηταν θεαματικά ανεπιτυχές, καθώς ολοκληρώθηκε 10 χρόνια αργότερα από το αναμενόμενο και αντικαταστάθηκε μόλις 10 χρόνια μετά την κατασκευή της τον Μάιο του 1998 μετά από μια σειρά προβλημάτων.
Ελαστικοί σύνδεσμοι και εύκαμπτοι σωλήνες
Το κέβλαρ μπορεί να βρεθεί ως ενισχυτικό στρώμα σε λαστιχένιους αρμούς διαστολής φυσητήρων και ελαστικούς σωλήνες, για χρήση σε εφαρμογές υψηλής θερμοκρασίας και λόγω της υψηλής αντοχής του. Βρίσκεται επίσης ως πλεξούδα που χρησιμοποιείται στο εξωτερικό των συγκροτημάτων εύκαμπτου σωλήνα, για να προσθέσει προστασία έναντι αιχμηρών αντικειμένων.
Σωματιδιακή φυσική
Ενα λεπτό παράθυρο κέβλαρ χρησιμοποιήθηκε από το πείραμα NA48 στο CERN για το διαχωρισμό ενός δοχείου κενού από ένα δοχείο σε σχεδόν ατμοσφαιρική πίεση, και τα δύο με διάμετρο 192 cm. Το παράθυρο παρέχει στεγανότητα σε συνθήλες κενού σε συνδυασμό με αρκετά μικρή ποσότητα υλικού (μόνο 0.3% έως 0.4% του μήκους ακτινοβολίας).
Θαλάσσιοι στρόβιλοι και ανεμογεννήτριες
Τα συνθετικά υλικά από μήτρα κέβλαρ πολυμερούς ίνας/εποξικής ρητίνης μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ανεμογεννήτριες θαλάσσιου ρεύματος (MCT) ή ανεμογεννήτριες λόγω της υψηλής ειδικής τους αντοχής και του μικρού βάρους σε σύγκριση με άλλες ίνες.
Σύνθετα υλικά
Το κέβλαρ 149, η ισχυρότερη ίνα και με την πιο κρυσταλλική δομή, είναι μια εναλλακτική λύση για ορισμένα μέρη της κατασκευής αεροσκαφών. Μια εφαρμογή είναι στο μπροστινό άκρο του πτερυγίου, το κέβλαρ σε σύγκριση με τον άνθρακα ή τις ίνες υάλου είναι λιγότερο επιρρεπές σε θραύση κατά τις συγκρούσεις με πουλιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις Κατηγορία:Οργανικά πολυμερή Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ανδρέας Τριανταφύλλου
Ο Ανδρέας Τριανταφύλλου (1883 – 27 Ιουλίου 1938) ήταν Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας από το 1922 μέχρι τον θάνατό του.
Γεννήθηκε στις Σπέτσες και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά τις σπουδές του υπηρέτησε ως καθηγητής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αργότερα χειροτονήθηκε κληρικός και διορίσθηκε ιεροκήρυκας στην Ιερά Μητρόπολη Άρτης και εφημέριος του Βασιλικού Ναυτικού στο Θωρηκτό «Αβέρωφ». Στις 23 Δεκεμβρίου 1922 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Τριφυλίας και Ολυμπίας.
Πηγές
Ανδρεας Τριανταφυλλο
Φιλελεύθερος συντηρητισμός
Ο φιλελεύθερος συντηρητισμός είναι μια πολιτική ιδεολογία που συνδυάζει συντηρητικές πολιτικές με φιλελεύθερες στάσεις, ειδικά σε οικονομικά θέματα αλλά και σε κοινωνικά θέματα, αντιπροσωπεύοντας ένα είδος πολιτικού συντηρητισμού που επηρεάζεται έντονα από τον φιλελευθερισμό.
Στην Ευρώπη, ο φιλελεύθερος συντηρητισμός είναι η κυρίαρχη μορφή του σύγχρονου συντηρητισμού και της κεντροδεξιάς πολιτικής. Τα περισσότερα ευρωπαϊκά φιλελεύθερα-συντηρητικά κόμματα προσχωρούν στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό κόμμα, που δημιουργήθηκε αρχικά από χριστιανοδημοκράτες.
Παρότι οι δύο έννοιες, του «συντηρητισμού» και του «φιλελευθερισμού», είχαν διαφορετικές σημασίες, με την πάροδο του χρόνου και σε όλες τις χώρες ο όρος «φιλελεύθερος συντηρητισμός» έχει χρησιμοποιηθεί σε αρκετές διαφορετικές περιπτώσεις. Έρχεται σε αντίθεση με τον αριστοκρατικό συντηρητισμό, ο οποίος απορρίπτει την αρχή της ισότητας ως κάτι ασυμβίβαστο με την ανθρώπινη φύση τονίζοντας ταυτόχρονα την ιδέα της φυσικής ανισότητας.
Με το πέρας των ετών, η συντηρητική ιδεολογία στις δημοκρατικές χώρες «αγκάλιασε» και υιοθέτησε τυπικούς φιλελεύθερους θεσμούς, όπως το κράτος δικαίου, την ατομική ιδιοκτησία, την ελεύθερη οικονομία της αγοράς κ.α. Κάνοντας το φιλελεύθερο στοιχείο του φιλελεύθερου συντηρητισμού να γίνει αποδεκτό από την πλευρά συντηρητικού στρατοπέδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συντηρητισμός Κατηγορία:Φιλελευθερισμός
Νικόλαος Βώκος
Βιογραφία
Ήταν γιος του Εμμανουήλ Μιαούλη και εγγονός του διάσημου αγωνιστή της Ελληνικής Επανάστασης, Ανδρέα. Γράφτηκε αρχικά για σπουδές στη Σχολή Ευελπίδων, αλλά γρήγορα την εγκατέλειψε για σπουδάσει ζωγραφική στο Σχολείον των Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) κατά την περίοδο 1874–1878. Το 1885, μετά από διαγωνισμό, έλαβε υποτροφία για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Μόναχο με δασκάλους τον Νικόλαο Γύζη, τον Λούντβιχ Λαίφτς (Ludwig Löfftz) και τον Ανδρέα Μύλλερ (Andreas Müller). Στο Μόναχο παρέμεινε επί 16 χρόνια διατηρώντας σχολή ζωγραφικής μέχρι που ασθένησε. Επέστρεψε το 1902 στην Ελλάδα όπου και πέθανε λίγους μήνες αργότερα. Συμμετείχε σε σχετικά λίγες εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό: Μόναχο (1898), Παρίσι (1900), Αθήνα (Έκθεση των Ολυμπίων το 1875 και το 1888, Φιλολογικός σύλλογος Παρνασσός το 1901 κλπ), κ.ά. Απέσπασε χάλκινο το 1888 στο διαγωνισμό των Ολυμπίων και το αργυρό μετάλλιο σε έκθεση σκαριφημάτων που διοργάνωσε ο Σύλλογος Παρνασσός.
Τεχνοτροπία
Ως ζωγράφος καταπιάστηκε με όλα τα θέματα: ηθογραφίες, τοπιογραφίες, προσωπογραφίες, αγιογραφίες (Αγία Ειρήνη Αθηνών, Μητρόπολη Ύδρας), διακρίθηκε ωστόσο για τις πολύ ρεαλιστικές νεκρές φύσεις κατά κύριο λόγο με θαλασσινά (ψάρια και όστρακα). Μεταξύ των βραβευθέντων έργων του ονομαστά υπήρξαν ο Ιχθυοπώλης (Βραβείο Σικάγου) και το Επιτραπέζιον, που κόσμησε τα Ανάκτορα του Αντιβασιλέως της Βαυαρίας Λουιτπόλδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Νικολαος Κατηγορία:Οικογένεια Σαχτούρη Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου Κατηγορία:Αρβανίτες
Πίτερ Φερμπρούγκεν ο νεότερος
μικρογραφία| Σχέδιο για τον κύριο βωμό της Εκκλησίας του Αγίου Παύλου της Αμβέρσας, 1670 Ο Πίτερ Φερμπρούγκεν ο νεότερος (Pieter Verbrugghen the Younger ή Pieter Verbrugghen II, 1648, Αμβέρσα - μετά το 1691, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός γλύπτης, σχεδιαστής, χαράκτης και έμπορος λίθων.
Βιογραφία
Ο Πίτερ Φερμπρούγκεν ο νεότερος ήταν γιος του Πίτερ Φερμπρούγκεν του πρεβύτερου, ο οποίος ήταν ένας από τους κορυφαίους γλύπτες της Αμβέρσας. Η μητέρα του Κορνέλια Κουελλίνους (Cornelia Quellinus) ήταν θυγατέρα του γλύπτη της Αμβέρσας Εράσμους Κουελλίνους οποίος ήταν Δάσκαλος του πατέρα του. Ο Πίτερ μάλλον έλαβε την εκπαίδευσή του από τον πατέρα του. Έγινε δεκτός ως «wijnmeester», δηλ. γιος Δασκάλου, στη συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας κατά το έτος 1660-1661. Ο πατέρας του ήταν τότε ο διάκονος της συντεχνίας. Αφού έγινε δεκτός ως Δάσκαλος στη Συντεχνία, παρέμεινε εργαζόμενος στο εργαστήριο του πατέρα του ως συνεργάτης.
Αφού ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του και εργάστηκε στην Αμβέρσα, ξεκίνησε για τη Ρώμη στις 8 Σεπτεμβρίου 1674 στη συντροφιά διαφόρων προσώπων, συμπεριλαμβανομένου του ζωγράφου Άμπραχαμ Χενούλς. Ταξιδεύοντας μέσω Γερμανίας και Αυστρίας, η συντροφιά έφθασε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1674. Ενώ βρισκόταν εκεί, είναι γνωστό ότι δημιούργησε σχέδια από γλυπτά του Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι και από αρχαία γλυπτά, τα οποία αργότερα χρησιμοποιήθηκαν από τον αδελφό του Χέντρικ Φρανς Φερμπρούγκεν (Hendrik Frans Verbrugghen). Προσχώρησε, στις 3 Ιανουαρίου 1675, στους Bentvueghels, ένωση κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη, όπου πήρε το ψευδώνυμο «Ballon» ( ολλανδικά για «μπαλόνι»). Προσχώρησε στους Bentvueghels ταυτόχρονα με τον Άμπραχαμ Χενούλς και τον Φρανσουά Μενς (François Moens).
Ο Πίτερ επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1677 όπου εργάστηκε ως χαράκτης. Έγινε πρύτανης της Συντεχνίας το 1691. Νυμφεύτηκε τη Μαρία Ισαμπέλα Χεκ το 1688.
Πέθανε στην Αμβέρσα και τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Ανδρέα στις 12 Οκτωβρίου 1691. Ο Γιοάννες Μπούκσεντ (Joannes Boecksent) ήταν μαθητής του.
Έργο
Είναι γνωστός για διάφορα σχέδια τάφων και άλλων θρησκευτικών δομών, συμπεριλαμβανομένων των σχεδίων για τον υψηλό βωμό της εκκλησίας του Αγίου Παύλου στην Αμβέρσα, το οποίο εκτέλεσε με τον πατέρα του Πίτερ τον πρεβύτερο το 1670. Τα έργα του ανήκουν στην παράδοση του Φλαμανδικού μπαρόκ. Ήταν καλός τεχνίτης παρά πρωτότυπος καλλιτέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί χαράκτες Κατηγορία:Φλαμανδοί γλύπτες Κατηγορία:Φλαμανδοί σχεδιαστές
Περιστερίδες
Οι περιστερίδες (Columbidae) είναι μία από τις δύο οικογένειες της τάξης των Περιστερόμορφων (Columbiformes). Τα μέλη της αποκαλούνται συνήθως περιστέρια και είναι πουλιά που υπάρχουν σχεδόν σε όλα τα μέρη του πλανήτη. Υπάρχουν 308 είδη περιστερίδων.
Στην οικογένεια περιλαμβάνονται:
Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα
Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα ήταν τηλεοπτική σειρά αστυνομικού περιεχομένου, η οποία προβλήθηκε απ' την ΕΡΤ2 το 1987. Η μέρα προβολής της ήταν Κυριακή. Το 1ο επεισόδιο προβλήθηκε στις 19 Απριλίου 1987, ενώ το τελευταίο στις 13 Σεπτεμβρίου 1987. Προβλήθηκε σε επανάληψη το 1988, το 1991, το 1994 και το 2000 - οι τρεις πρώτες από την ΕΤ 2 και η τελευταία από το δορυφορικό ΕΡΤ SAT.
Βασίστηκε στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή. Τη συγγραφή του σεναρίου είχε αναλάβει ο Τζίμης Κορίνης και τη σκηνοθεσία ο Ερρίκος Ανδρέου. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις αρχές του 1986 και ολοκληρώθηκαν στα μέσα Μαΐου του έτους αυτού. Κατά συνέπεια, ανακοινώθηκε αρχικά ότι το 1-ο επεισόδιο θα προβαλλόταν στις 25 Μαΐου 1986. Δυστυχώς όμως, στις 21 Μαΐου 1986, ο Κορίνης κατέθεσε μήνυση εναντίον του Ανδρέου και σχηματίστηκε δικογραφία, η οποία έλεγε: «Ο κύριος Δημήτριος Κορίνης κατηγορεί τον κύριο Ερρίκο Ανδρέου πως παρεμβαίνει με φορτικό τρόπο στα κείμενά του και με τις διορθώσεις τις οποίες κάνει τα υποβιβάζει». Η υπόθεση εκδικάστηκε στις 9 Ιουνίου 1986 και μέχρι να ξεκαθαρίσουν πλήρως τα πράγματα, για να ξεκινήσει η προβολή, χρειάστηκε να περάσει σχεδόν ένας χρόνος.
Τη συγγραφή του σεναρίου όταν προβλήθηκε τελικά το 1ο επεισόδιο της σειράς, την είχε αναλάβει ο Βασίλης Μανουσάκης. Στο βιβλίο, ο δολοφόνος και το φινάλε της ιστορίας διαφέρουν.
Δημοτικότητα
Την τηλεοπτική σεζόν 1986-1987, «Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα» ήταν η σειρά με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση. Το επεισόδιο με τη χαμηλότερη τηλεθέαση ήταν το 9ο λόγω της ταυτόχρονης μετάδοσης από την ΕΡΤ1 του νικηφόρου για την Ελλάδα τελικού του Eurobasket στις 14 Ιουνίου 1987 μεταξύ της Ελλάδας και της Ρωσίας (τότε Ε.Σ.Σ.Δ.).
Ήταν η πρώτη φορά που σε τηλεοπτική σειρά βασισμένη σε βιβλίο του Γιάννη Μαρή εμφανιζόταν ο αστυνόμος Μπέκας και ερμήνευε με ξεχωριστή μαεστρία ο Σταύρος Ξενίδης.
Σύμφωνα με άρθρα της εποχής, ο ρόλος της μυστηριώδους Μάγδας Κώνστα έκανε την Μιμή Ντενίση, ακόμα, πιο γνωστή στο τηλεοπτικό κοινό, ενώ αποτελεί μέχρι σήμερα τον πιο επιτυχημένο ρόλο της στη τηλεόραση.
Υπόθεση του έργου
Βρισκόμαστε στο έτος 1955. Ο Τιμόθεος Κώνστας ήταν ένας πλούσιος καθηγητής, ο οποίος ήταν παντρεμένος με την αρκετά νεότερή του Μάγδα. Ένα πρωί, ξαφνικά, ο Κώνστας, αποφάσισε κρυφά απ' τη Μάγδα, να πάει ένα ταξίδι στα Μετέωρα, για να συναντήσει εκεί το Γερμανό Φράντς Χάαζε με τον οποίο γνωριζόταν απ' τον καιρό της Κατοχής, καθώς και οι δυο τους ήταν μέλη της Φασιστικής Οργάνωσης Μαύρος Άγγελος προκειμένου να συζητήσει μαζί του για τον τρόπο εύρεσης ενός θησαυρού τον οποίο είχαν κρύψει φεύγοντας οι Γερμανοί Κατακτητές. Όμως υπήρχαν και άλλοι οι οποίοι ήταν μέλη της Οργάνωσης αυτής. Αυτοί ήταν η Ίρμα Κονταλέξη, πρώην ηθοποιός και νυν ιδιοκτήτρια Οίκου Υψηλής Ραπτικής, η Κάτια Αργύρη, ξαδέρφη της Μάγδας και ο Άρης Αποστόλου, ιδιοκτήτης καμπαρέ.
Βαμβακόπουλο
thumb|250px|Το Βαμβακόπουλο από τα ΝΑ Το Βαμβακόπουλο είναι κωμόπολη του δήμου Χανίων της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Χανίων στη δυτική Κρήτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 2.300 κατοίκους. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας, το Βαμβακόπουλο ήταν έδρα του δήμου Θερίσου. Βρίσκεται 3,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά των Χανίων, σε υψόμετρο 30 μέτρων στον κάμπο των Χανίων.
Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα
Υπόθεση του έργου
Τελικώς, όλοι αυτοί φτάσανε στα Μετέωρα και το βράδυ της άφιξής τους ο Χάαζε βρέθηκε δολοφονημένος. Απ' τη στιγμή αυτή και μετά, τα μέλη της οργάνωσης άρχισαν να υποψιάζονται το ένα το άλλο, καθώς όλοι τους είχαν κάποιο κίνητρο να σκοτώσουν. Καθώς δεν μπορούν να βγάλουν άκρη, επιστρέφουν στην Αθήνα και στο παιχνίδι μπαίνει εντελώς ξαφνικά ο Ξάνθος, ο οποίος ισχυριζόταν πως γνώριζε το στοιχείο το οποίο ήξερε ο Χάαζε και πως ο ίδιος λίγο πριν δολοφονηθεί του το είχε εμπιστευθεί. Έτσι διεκδίκησε για λογαριασμό του το μερίδιο που αναλογούσε στο νεκρό Γερμανό. Η παρουσία του Ξάνθου δημιουργούσε έντονες εντάσεις και αντιπαραθέσεις, αλλά η Ίρμα γοητεύτηκε και αμέσως σύναψε σχέση μαζί του.
Βαμβακόπουλο
Ιστορία
Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν το 1740 η οικογένεια των Μαυρογένηδων, οι οποίοι και της έδωσαν το όνομα Βαμβακόπουλο από το χωριό από το οποίο κατάγονταν, τη Βαμβακού Λακωνίας. Ο Εμμανουήλ Μαυρογένης φύτεψε ένα πλάτανο, ο οποίος αναφέρεται ως «πλάτανος του Μαυρογένη», και υπάρχει μέχρι σήμερα φτάνοντας σε περίμετρο κορμού τα 7,5 μέτρα. Στη συνέχεια, ο Ε. Μαυρογένης εγκαταστάθηκε για περισσότερη ασφάλεια στους Λάκκους.
Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα
Υπόθεση του έργου
Την εξιχνίαση της υπόθεσης της δολοφονίας του Χάαζε ανέλαβε ο Αστυνόμος Γεώργιος Μπέκας, ο οποίος ανέκρινε ένα ένα τα μέλη της Οργάνωσης που βρίσκονταν στα Μετέωρα το μοιραίο βράδυ, αλλά σε πρώτη φάση χωρίς αποτέλεσμα. Η Μάγδα εν τω μεταξύ διατηρούσε μια κρυφή εξωσυζυγική σχέση με το διάσημο ηθοποιό Δημήτρη Απέργη, ο οποίος την πίεζε να χωρίσει τον Κώνστα και να τον παντρευτεί. Μάλιστα της επαναλάμβανε συνεχώς πως πολλές φορές φανταζόταν ότι σκότωνε τον άντρα της. Εκείνη αποφάσισε να διακόψει τη σχέση της μ' αυτόν και σχεδόν ταυτόχρονα ο Τιμόθεος έμαθε για την απιστία της από το φίλο του, το δικηγόρο Μελαχρινό, ο οποίος του είπε πως ο Απέργης ήταν ένα πολύ σατανικό πρόσωπο που το πάθος του για τη Μάγδα τον οδηγούσε σε ακραίες συμπεριφορές. Μόλις τα έμαθε αυτά, αποφάσισε να παραιτηθεί απ' την υπόθεση του θησαυρού και ανακοίνωσε στη γυναίκα του πως την επόμενη κιόλας μέρα θα πήγαινε να καταθέσει αίτηση διαζυγίου, αλλά δεν πρόλαβε. Το βράδυ της ίδιας μέρας, βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιό του.
Βαμβακόπουλο
Ιστορία
Ο Σπανάκης αναφέρει ότι η παλαιότερη αναφορά που εντόπισε ήταν στην απογραφή του 1940, όταν ανήκε στην κοινότητα Περιβολίων και είχε 384 κατοίκους. Το 1965 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Βαμβακόπουλου. Στις επόμενες απογραφές είχε 439 κ. (1951), 431 (1961), 535 (1971), 871 (1981), 1.617 (2001) και 2.300 (2011).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Χανίων