cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wartburg 1.3
Δημιουργία
Τελικώς, η λύση για την Wartburg ήρθε από τον κολοσσό της Volkswagen, ο οποίος το 1984, στα πλαίσια μιας εμπορικής συμφωνίας μεταξύ των τότε δύο Γερμανιών, πρότεινε στην κυβέρνηση της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας την τοποθέτηση του κινητήρα 1.3 λίτρων βενζίνης των Golf δεύτερης γενιάς και Polo δεύτερης γενιάς. Η κυβέρνηση φυσικά δέχτηκε αμέσως την προσφορά, καθώς δεν είχε λόγο να ανησυχήσει για τυχόν επιβάρυνση της οικονομίας της χώρας, και η Wartburg ήδη από το 1984 προσπάθησε να τον τοποθετήσει στο 353, αλλά τότε διαπίστωσε ότι το μπροστινό μέρος του αμαξώματος έπρεπε να υποστεί σημαντικές δομικές αλλαγές, προκειμένου να γίνει εφικτή η προσαρμογή. thumb|right|Το ταμπλό του Wartburg 1.3 / πρόκειται για μοντέλο του 1990 - 1991, όπως φαίνεται από την επένδυση με μαύρο ύφασμα στην πόρτα.
Μετά από 4 έτη σχετικής εξέλιξης, τον Οκτώβριο του 1988 ο 2-χρονος 3-κύλινδρος βενζινοκινητήρας αντικαταστάθηκε οριστικά από τον 4-χρονο 4-κύλινδρο βενζινοκινητήρα 1.3 λίτρων των Volkswagen Golf δεύτερης γενιάς και Volkswagen Polo δεύτερης γενιάς. Ταυτόχρονα, το μοντέλο υπέστη ένα εμφανές λίφτινγκ στα εμπρός και πίσω φώτα, ενώ απέκτησε νέους προφυλακτήρες και ένα εμφανώς πιο σύγχρονο ταμπλό. Επίσης, υπήρξαν κάποιες αλλαγές στον πίνακα οργάνων και τοποθετήθηκε νέα κολώνα τιμονιού και νέοι μοχλοί πάνω της, αν και το τιμόνι παρέμεινε ίδιο. Ο λεβιές ταχυτήτων επίσης μεταφέρθηκε στο πάτωμα, σε αντίθεση με τον λεβιέ ταχυτήτων του 353, ο οποίος ήταν πάνω στην κολώνα του τιμονιού.
Το νέο μοντέλο ονομάστηκε Wartburg 1.3 από τον κυβισμό του κινητήρα (για την ακρίβεια ήταν 1.272 cm³) και μπήκε στη μαζική παραγωγή στις 12 Οκτωβρίου 1988. Η αρχική καφέ φθηνή επένδυση στις πόρτες ήταν αμετάβλητη από το 353, αλλά το 1989 τοποθετήθηκε καφέ δερματίνη (τεχνητό δέρμα), ενώ το 1990 καθιερώθηκε μαύρο ύφασμα. Το ίδιο έτος, μπήκαν και νέες χειρολαβές στις πόρτες.
Εκδόσεις
thumb|right|Wartburg 1.3 Rally Trailer και Wartburg 1.3 Rally.
Το Wartburg 1.3 κατασκευαζόταν σε 3 εκδοχές αμαξώματος, τις ίδιες με το 353 και με τις ίδιες ονομασίες:
Υπήρξαν και αγωνιστικά Wartburg Rally 1.3 που είχαν λάβει και επίσημη έγκριση από την Fédération Internationale du Sport Automobile / FISA, αλλά σε περιορισμένα αντίτυπα.
Εξωτερικές διαστάσεις
thumb|right|Wartburg 1.3 Tourist (station wagon).
Παρακάτω παρουσιάζονται οι εξωτερικές διαστάσεις της κάθε εκδοχής αμαξώματος, με την σειρά: μήκος / πλάτος / ύψος.
Το μεταξόνιο όλων των Wartburg 1.3 ήταν 2.450 χιλιοστά.
Κινητήρας και επιδόσεις
Ο νέος κινητήρας είχε κυβισμό 1.272 cm³ και αρχική ισχύ 53 hp, έως τον Μάιο του 1990, προσφέροντας τελική ταχύτητα:
thumb|right|Ο 4-χρονος και 4-κύλινδρος κινητήρας του Wartburg 1.3
Η στάνταρ μετάδοση της βασικής έκδοσης του Wartburg 1.3 ήταν ένα 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, ενώ όλες οι εκδόσεις De Luxe, τόσο στην S-Limousine (σεντάν), όσο και στην S-Tourist, έφεραν 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, προσφέροντας έτσι λίγο καλύτερες επιδόσεις.
Από τον Ιούνιο του 1990 και μετά, ο κινητήρας απέδιδε 58 hp, προσδίδοντας πλέον τις μέγιστες επιδόσεις της ιστορίας των πολιτικών εκδόσεων των μοντέλων της Wartburg. Η κορυφαία επίδοση φυσικά επετεύχθη από την έκδοση S-Limousine De Luxe, λόγω του 5-τάχυτου μηχανικού κιβωτίου, η οποία κατάφερνε επιτάχυνση 0-100 km/h σε 15 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 170 km/h.
Τελική διακοπή
Οι δομικές αλλαγές στο μπροστινό μέρος, ωστόσο, για την τοποθέτηση του τετράχρονου κινητήρα, σε συνδυασμό με την πιο σύνθετη κατασκευή των 4-χρονων, προκάλεσαν μια άμεση εκτόξευση της εμπορικής τιμής του μοντέλου κατά 60% εν μία νυκτί! Επιπλέον, η κατανάλωση δεν είχε μειωθεί σημαντικά, ενώ και οι επιδόσεις αρχικά έτυχε να είναι ακριβώς οι ίδιες και από τον Ιούνιο του 1990 ελάχιστα καλύτερες. Γενικότερα, επίσης, είχε επικρατήσει πλέον στην κοινή γνώμη, εντός και εκτός συνόρων, η αίσθηση ότι «ο χρόνος έχει πια εντελώς ξεπεράσει το μοντέλο» και, παρά τις επιμέρους βελτιώσεις, η Wartburg δεν μπορούσε πια να ανταποκριθεί στα νεότερα στάνταρ. Ειδικά μάλιστα στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, οι πωλήσεις κατέρρευσαν πλέον ολοκληρωτικά, ακόμα και στην κυριότερη δυτικοευρωπαϊκή εξαγωγική αγορά, το Βέλγιο, ενώ σε κάποιες άλλες είχαν εκμηδενιστεί. Ενδεικτικώς, στην Ελλάδα μόλις 2 αντίτυπα πωλήθηκαν επίσημα ως καινούρια το 1990 και μόλις 6 αντίτυπα το 1991. Μάλιστα στα περισσότερα από τα άλλα κράτη, είχε πια σταματήσει να εξάγεται. thumb|right|Wartburg 1.3 σεντάν στην [[Κρακοβία της Πολωνίας.]]
Στις 3 Οκτωβρίου 1990, έλαβε χώρα η επανένωση των δύο Γερμανιών και αυτό έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στο Wartburg 1.3 (όπως επίσης και στο άλλο μοντέλο αυτοκινήτου που κατασκεύαζε τότε η πρώην Ανατολική Γερμανία, το Trabant 1.1). Ο λόγος ήταν η απελευθέρωση της αγοράς, τόσο στην πρώην Ανατολική Γερμανία, όσο και στις άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που είχε ως αποτέλεσμα τον ολικό εκμηδενισμό της ζήτησης. Σύντομα έγινε προφανές ότι το Wartburg 1.3 δεν μπορούσε πλέον να σταθεί εμπορικά στην ενιαία Γερμανία, καθώς όλοι οι υποψήφιοι αγοραστές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας στράφηκαν προς τα μεταχειρισμένα Δυτικά οικογενειακά μοντέλα και αποκτούσαν κυρίως Volkswagen Golf δεύτερης γενιάς, Opel Kadett, Ford Escort τρίτης και τέταρτης γενιάς, BMW Σειράς 3 E30, Renault 19 και Citroën BX. Έτσι, το τελευταίο Wartburg 1.3 (ένα κόκκινο σεντάν) κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 10 Απριλίου 1991, χωρίς διάδοχο, και αυτό σηματοδότησε το οριστικό τέλος της εταιρείας Wartburg. thumb|right|Wartburg 1.3 (κέντρο), [[Wartburg 353 (το λευκό πίσω) και το πρώτο αντίτυπο της Opel που κατασκευάστηκε στο Άϊζεναχ, ένα Opel Vectra πρώτης γενιάς.]]
Για την ιστορία, το εργοστάσιο εξαγοράστηκε αμέσως μετά από την Opel, η οποία γκρέμισε τα περισσότερα από τα παλαιά κτίσματα και οικοδόμησε νέες, πιο σύγχρονες μονάδες παραγωγής. Από τότε μέχρι σήμερα, στις καινούριες εγκαταστάσεις της ίδιας τοποθεσίας, παράγονται οι διαδοχικές γενιές του Opel Corsa, ενώ τα πρώτα χρόνια σε αυτές κατασκευάστηκαν και αρκετά αντίτυπα της πρώτης γενιάς του Opel Vectra.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μοντέλα Wartburg
Ελ (Καναάν)
Ο όρος Ελ (Εβραϊκά: אֵל ʾēl, Φοινικικά: 𐤀𐤋ʾīl,  Ουγκαριτικά: 𐎛𐎍 ʾīlu) είναι Bορειοδυτική σημιτική λέξη που σημαίνει "θεός" και χρησιμοποιείται ως το κύριο όνομα διαφόρων αρχαίων θεοτήτων της Εγγύς Ανατολής. Συγκεκριμένες θεότητες με το όνομα Ελ ή Ιλ ήταν ο βασιλιάς θεός της αρχαίας χαναανιτικής θρησκείας και ο βασιλιάς θεός των ομιλητών της Ανατολικής σημιτικής γλώσσας κατά την πρώιμη δυναστική περίοδο της Μεσοποταμίας (2900 - 2350 π.Χ.). Στους Χετταίους ο Ελ ήταν γνωστός ως Ελκουνίρσα (Elkunirsa). Το όνομα προέρχεται από πρωτοσημτικό θέμα *ʔ il-, που σήμαινε "θεός".
Γκραν Πρι Κίνας 2018 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Κίνας 2018 είναι ο 3ος αγώνας της χρονιάς στη Φόρμουλα 1 και διεξήχθη το τριήμερο 13-15 Απριλίου 2018 στην πίστα της Σανγκάης στην Κίνα. Αυτή ήταν η 15η φορά που αυτή η πιστά φιλοξενεί αγώνα της Φόρμουλα 1.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 13 Απριλίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός στην αρχή της διαδικασίας και βροχερός προς το τέλος. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft), την μαλακή γόμα (Soft), τη μεσαία γόμα (Medium) ή την ενδιάμεση γόμα (Intermediate) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 14 Απριλίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την ούλτρα μαλακή γόμα (Ultrasoft), την μαλακή γόμα (Soft) ή τη μεσαία γόμα (Medium) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 14 Απριλίου 2018 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Σεμπάστιαν Φέτελ με τον Κίμι Ράικονεν να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q US - Ultrasoft ελαστικό S - Soft ελαστικό
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 15 Απριλίου 2018 με τον Ντάνιελ Ρικιάρντο να παίρνει την πρώτη του νίκη για το 2018. Ο Βαλτέρι Μπότας ανέβηκε στο 2ο σκαλί του βάθρου ενώ ο Κίμι Ράικονεν βρέθηκε στο 3ο σκαλί του βάθρου. Τον ταχύτερο γύρο σημείωσε ο Ντάνιελ Ρικιάρντο με χρόνο 1.35.785.
Τελική κατάταξη
– Ο Μαξ Φερστάπεν τερμάτισε κανονικά στην 4η θέση όμως δέχθηκε ποινή 10 δευτερολέπτων κατά τη διάρκεια του αγώνα επείδη επειδή προκάλεσε μια σύγκρουση με τον Σεμπάστιαν Φέτελ η οποία μπορούσε να αποφευχθεί και έτσι έπεσε στην 5η θέση.<br/ > - Ο Πιερ Γκασλί κανονικά τερμάτισε στην 15η θέση όμως δέχθηκε ποινή 10 δευτερολέπτων κατά τη διάρκεια του αγώνα επείδη επειδή προκάλεσε μια σύγκρουση με τον Μπρέντον Χάρλτεϊ η οποία μπορούσε να αποφευχθεί και έτσι έπεσε στην 18η θέση.<br/ > - Ο Μπρέντον Χάρτλεϊ εγκατέλειψε όμως κατατάχθηκε ως 20ος επειδή είχε ολοκληρώσει το 90% της διαδρομής.
Πηγές
- Επίσημος Ιστότοπος<br/ > - FIA<br/ > - Fox Sports<br/ > - Sky Sports
Δείτε Επίσης
- Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2018)
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2018
Πραξιτέλης Τζανουλίνος
Ο Πραξιτέλης Τζανουλίνος (Φαλατάδος Τήνου, 1955) είναι Έλληνας γλύπτης και πανεπιστημιακός.
Βιογραφία
Ο Τζανουλίνος γεννήθηκε το 1955 στον Φαλατάδο της Τήνου. Σπούδασε αρχικά στη Σχολή Καλών Τεχνών Πανόρμου Τήνου και αργότερα στην ΑΣΚΤ, όπου υπήρξε μαθητής του Γιάννη Παππά, με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά. Το 1987 τιμήθηκε με το βραβείο γλυπτικής της Ακαδημίας Αθηνών και από το 1989 διδάσκει γλυπτική και συντήρηση γλυπτών στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής (ΤΕΙ Αθήνας πριν τη συγχώνευσή του με το ΤΕΙ Πειραιά). μικρογραφία|177x177εσ|Αποκαλυπτήρια της προτομής του Κ. Μπαστιά στην Αθήνα.|αριστερά Έχει συμμετάσχει σε διάφορες εκθέσεις , ενώ έργα του βρίσκονται σε μουσεία, συλλογές και δημόσιους χώρους. Έχει φιλοτεχνήσει, μεταξύ άλλων, τους ανδριάντες του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη Νέα Παραλία της Θεσσαλονίκης και τις Σέρρες, τις προτομές του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Βουκουρέστι και του Γρηγόρη Σκαλκέα στο Παπάγου , τις ορειχάλκινες προτομές των Κωστή Μπαστιά, Κώστα Ουράνη και Παντελή Χορν στο Πάρκο Ελλήνων Λογοτεχνών της Αθήνας , καθώς και γλυπτό αφιερωμένο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το οποίο τοποθετήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά.
Τη δεκαετία του 2010, ο Τζανουλίνος συμμετείχε ενεργά σε πρόγραμμα του Δήμου Αθηναίων περί συντήρησης και αποκατάστασης υπαίθριων γλυπτών, τα οποία είχαν υποστεί φθορές από βανδαλισμούς, περιβαλλοντικά προβλήματα, καιρικά φαινόμενα κλπ.
Ήταν παντρεμένος με την πιανίστρια Μέμα Ειρηναίου (απεβ. 2021), μαζί με την οποία απέκτησε δύο παιδιά.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Σύνορα του Γερμανικού Ράιχ πριν το 1938
Ιστορική ανασκόπηση
Η πραγματική ημερομηνία είναι ιστορικά ασήμαντη. Χρειαζόταν όμως ο διεθνώς αποδεκτός καθορισμός της έκτασης του Ράιχ, επειδή δεν αναγνωρίζονταν διεθνώς όλες οι εδαφικές επεκτάσεις του Γερμανικού Ράιχ πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναμφίβολα η αρχή έγινε το 1935 αφότου ένα δημοψήφισμα στο Σάαρ επέτυχε την επαναπροσάρτηση της Περιοχής του Σάαρ, η οποία επί 15 χρόνια ήταν διαχωρισμένη από τη Γερμανία ως Εντολή της Κοινωνίας των Εθνών. Τα καθορισμένα σύνορα πριν την Άνσλους το Μάρτιο 1938 καθώς και u. a. πριν την ενσωμάτωση της Σουδητίας την 1η Οκτωβρίου 1938 μετά τη Συμφωνία του Μονάχου του Γερμανικού Ράιχ αποτελούσαν τα διεθνώς αποδεκτά σύνορα της Gesamtdeutschland.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Γερμανία
Φατμά Σουλτάνα (κόρη του Αχμέτ Γ΄)
Η Φατμά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:فاطمہ سلطان‎) (Τούρκικα: Fatma Sultan, 22 Σεπτεμβρίου 1704 - 3 Ιανουαρίου 1733) ήταν κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εγγονή του Μωάμεθ Δ΄ και της Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάν και αδελφή των σουλτάνων Μουσταφά Γ΄ και Αμπντούλ Χαμίτ Α΄.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 22 Σεπτεμβρίου 1704, κόρη του σουλτάνου Αχμέτ Γ΄ και της Εμετουλάχ Καντινεφέντι. Στην ηλικία των πέντε παντρεύτηκε με τον Σιλαχντάρ Νταμάτ Αλί Πασά. Ο Σιλαχντάρ εισήλθε συμβολικά στις αίθουσες της, επειδή η νύφη δεν είχε ακόμη φθάσει στην εφηβεία. Το 1713, ο Σιλαχντάρ έγινε Μεγάλος Βεζίρης, αλλά δεν άσκησε τα συζυγικά του δικαιώματα καθώς το 1716 έχασε τη ζωή του, στον πόλεμο με τους Αυστριακούς.
Περιγράφεται ότι είχε μεγάλη πολιτική επιρροή τόσο στον πατέρα της, ο οποίος άφησε την κυβέρνηση στα χέρια της, και στον σύζυγο της, ο οποίος ήταν ο Μεγάλος Βεζίρης. Έχει αναφερθεί ως η τελευταία de-facto θηλυκή κυβερνήτης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Το ζευγάρι πέρασε αρκετά χαρούμενα και εύπορα χρόνια κατά τη διάρκεια της διαβόητης για την μεγαλοπρέπεια και την πολυτέλεια της, την Εποχή της Τουλίπας (Lale Devri), η οποία έγινε το σύμβολο της βασιλείας του Αχμέτ Γ΄. Οι ανταρσία των Γενίτσαρων το 1730 έθεσε τέλος στη ζωή της οικογένειας της Φατμά. Οι Γενίτσαροι καθαίρεσαν τον πατέρα της, ο δεύτερος σύζυγος της, Νέβσεχιρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασάς εκτελέστηκε και η οικογενειακή περιουσία κατασχέθηκε.
Η Φατμά Σουλτάνα πέθανε στην Κωνσταντινούπολη στις 3 Ιανουαρίου 1733
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Κατάλογος πολιτικών κομμάτων της Κίνας
Η Κίνα είναι ένα μονοκομματικό κράτος που κυβερνάται από το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ). Τα οκτώ δευτερεύοντα κόμματα αποτελούν μέρος του Ενιαίου Μετώπου και συμμετέχουν επίσης στο πολιτικό σύστημα, αλλά δεν έχουν καμία εξουσία σε εθνικό επίπεδο. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αυτά τα κόμματα «παίζουν συμβουλευτικό παρά αντιπολιτευτικό ρόλο».
Φλόρα Μπροβίνα
Πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο
Στις 20 Απριλίου 1999 κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου, η Μπροβίνα απήχθη από οκτώ μασκοφόρους παραστρατιωτικούς της Σερβίας από το σπίτι στο οποίο έμενε και οδηγήθηκε με αυτοκίνητο σε έναν αρχικά άγνωστο προορισμό. Ήταν έτσι σε αιχμαλωσία στη Σερβία, όταν οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ κατέλαβαν την πρωτεύουσα και τα σερβικά στρατεύματα αποσύρθηκαν από τη χώρα. Τα πρώτα νέα για την απαγωγή της έγιναν γνωστά στις 24 Απριλίου 1999 όταν ο γιος της κατάφερε να επικοινωνήσει με τη διεθνή ένωση συγγραφέων, PEN, με επείγουσα έκκληση ότι τα νέα της απαγωγής της θα γίνουν γνωστά όσο το δυνατόν ευρύτερα. Μεταφέρθηκε σε σερβική φυλακή στο Ποζάρεβατς και, τον πρώτο μήνα της κράτησής της, υποβλήθηκε σε ανακρίσεις πάνω από 200 ώρες σε 18 ξεχωριστές συνεδρίες, που διαρκούσαν συνήθως από τις 7 π.μ. έως τις 5 μ.μ. Στις 9 Δεκεμβρίου 1999, σε μια δίκη, ήταν κατηγορούμενη για «τρομοκρατικές δραστηριότητες» σύμφωνα με το άρθρο 136 του Γιουγκοσλαβικού Ποινικού Κώδικα. Πέρασε ενάμισι χρόνο στις Σερβικές φυλακές πριν απελευθερωθεί ως αποτέλεσμα της διεθνούς πίεσης.
Συγγραφική δράση
Ως συγγραφέας, η Φλόρα Μπροβίνα είναι συγγραφέας τριών τόμων ποιημάτων. Η πρώτη συλλογή, Verma emrin tim (Φώναξε με με το όνομά μου), που περιείχε 42 στίχους, δημοσιεύθηκε στην Πρίστινα το 1973 όταν ήταν μόλις είκοσι τεσσάρων ετών. Έξι χρόνια αργότερα, το 1979, ακολούθησε η συλλογή Bimë e zë (Εργαστάσιο και φωνή). Σε αυτήν τη συλλογή αποκρυσταλλώνονται ορισμένα από τα κύρια θέματα της ποίησης της Μπροβίνα. Ξεχωρίζει μεταξύ τους η μοίρα των γυναικών στην κοινωνία, και ιδίως ο ρόλος των γυναικών ως μητέρων, ως τροφών και ζωοδότων. Εδώ κάνουν την εμφάνισή τους οι γεννήσεις, οι ομφάλιοι λώροι, το αμνιακό υγρό και τα θηλάζοντα στήθη. Μαζί με τα φυτά, αυτά είναι ίσως τα πιο πανταχού παρόντα σύμβολα της παραγωγής στίχων της. Η τρίτη και τελευταία συλλογή πρωτότυπου στίχου της, με τίτλο Mat e çmat (Με την ταινία  μετρά), δημοσιεύθηκε στην Πρίστινα το 1995. Το Mat e çmat εμφανίστηκε σε μια εποχή, που το Κοσσυφοπέδιο προφανώς στρεφόταν προς τον πόλεμο. Αν και αυτή η τρίτη συλλογή δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως πολιτικός στίχος σε μεγάλο βαθμό, υπάρχουν πολλά ποιήματα στον τόμο, που αντικατοπτρίζουν την ανησυχία της όχι μόνο για τα προβλήματα και τις φιλοδοξίες των ατόμων, αλλά και για τη μοίρα του λαού της, με ελευθερία και αυτοπροσδιορισμό.
Το 1999, η Φλόρα Μπροβίνα ήταν αποδέκτης του ετήσιου βραβείου Τουχόλσκυ του σουηδικού PEN Club, ένα βραβείο που απονεμήθηκε σε άλλους συγγραφείς όπως οι Σαλμάν Ρούσντι, Άνταν Ζαγκαγιέφσκι, Νουρουντίν Φάρα, Τασλίμα Νασρίν, Σιραλί Νουρμουάντοφ και Βινσέντ Μαγκόμπ. Είναι επίσης η αποδέκτης του PEN / Barbara Goldsmith Freedom to Write Award από το PEN American Center και το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ στο Βερολίνο.
Παρά τη διεθνή αναγνώριση, είναι περίεργο να σημειωθεί ότι, ως ποιήτρια, η Φλόρα Μπροβίνα δεν υπήρξε ποτέ μέρος του λογοτεχνικού ιδρύματος του Κοσσυφοπεδίου, ούτε η ποίησή της βρήκε το δρόμο της στο ρεύμα της σύγχρονης Αλβανικής λογοτεχνίας. Μια συλλογή των ποιημάτων της έχει μεταφραστεί στα Αγγλικά στο "Flora Brovina, Call me by my Name, Poetry from Kosova" σε μια δίγλωσση Αλβανική-Αγγλική Έκδοση, που μεταφράστηκε από τον Robert Elsie, Νέα Υόρκη: Gjonlekaj 2001.
Πολιτική
Αφού ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο το Κοσσυφοπέδιο, η Φλόρα Μπροβίνα έθεσε υποψηφιότητα για Πρόεδρος του Κοσσυφοπεδίου το 2001 στον κατάλογο του Δημοκρατικού Κόμματος του Κοσσυφοπεδίου (PDK), μία υποψηφιότητα έκπληξη αντί του ηγέτη του κόμματος Χασίμ Θάτσι. Έκτοτε, είναι μέλος του Κοινοβουλίου του Κοσσυφοπεδίου κατά τη διάρκεια κάθε νομοθετικής περιόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αλβανοί φεμινιστές Κατηγορία:Αλβανοί ποιητές Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί
Γιάνκα Κουπάλα
Ο Γιάνκα Κουπάλα (λευκορωσικά: Я́нка Купа́ла, φιλολογικό ψευδώνυμο του Ιβάν Νταμινίκαβιτς Λουτσέβιτς, λευκορωσικά: Іва́н Даміні́кавіч Луцэ́віч, 25 Ιουνίου/7 Ιουλίου 1882 - 28 Ιουνίου 1942 ) ήταν Λευκορώσος ποιητής, συγγραφέας και μεταφραστής. Θεωρείται ως ο σημαντικότερος Λευκορώσος λογοτέχνης του 20ού αιώνα με διεθνώς αναγνωρισμένο έργο.
Γέννηση και πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε το 1882 στον αγροτικό οικισμό Βιαζύνκα, κοντά στο Μινσκ της σημερινής Λευκορωσίας που τότε αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Νταμινίκ Ανουφρίεβιτς Λουτσέβιτς και της Μπιανίγκνα Ιβανάουνα, οι οποίοι προέρχονταν αμφότεροι από παρακμασμένες οικογένειες ευγενών που είχαν χάσει την οικονομική τους επιφάνεια.
Όντας φιλομαθής κατάφερε να αποκτήσει σημαντική μόρφωση κυρίως με δικές του προσπάθειες καθώς οι περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες της οικογένειάς του (ζούσαν ως ενοικιαστές κτημάτων) δεν του επέτρεπαν τη συστηματική εκπαίδευση. Από νεαρή ηλικία ήρθε σε επαφή με τα έργα συγγραφέων όπως οι Νικολάι Νεκράσοφ, Αλεξέι Κολτσόφ, Ταράς Σεβτσένκο κ.ά., με τον Μαξίμ Γκόρκι να αποτελεί αργότερα τη σημαντικότερη επιρροή του Κουπάλα σε ιδεολογικό και δημιουργικό επίπεδο.
Παράλληλα από το 1902 μέχρι και το 1908 αναγκάστηκε να ασκήσει διάφορα επαγγέλματα όπως ιδιωτικός δάσκαλος, επιστάτης αγροκτήματος, εργάτης κλπ προκειμένου να βοηθήσει την οικογένειά του που αντιμετώπιζε νέα οικονομικά προβλήματα λόγω του θανάτου του πατέρα του.
Σπουδές και πρώτα λογοτεχνικά έργα
Ο Κουπάλα ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τη λογοτεχνία το 1902, γράφοντας αρχικά στην πολωνική γλώσσα και δημοσιεύοντας τα έργα του στο πολωνικό περιοδικό Ziarno. Το 1904 στράφηκε οριστικά προς τα λευκορωσικά, επηρεασμένος από την εθνική αφύπνιση των Λευκορώσων και συνειδητοποιώντας πως η συγκεκριμένη γλώσσα, ως μητρική του, ήταν εκείνη στην οποία διέθετε τη μεγαλύτερη δυνατή ευχέρεια λόγου.αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ|Ο Κουπάλα το 1909.Το 1905 υιοθέτησε το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Γιάνκα Κουπάλα, το οποίο εμπνεύστηκε από τη σλαβική παραδοσιακή γιορτή (με παγανιστικές ρίζες) Ιβάν Κουπάλα ή Κουπάλε. Το 1907 δημοσίευσε για πρώτη φορά ποιήματά του στον λευκορωσικό τύπο (συγκεκριμένα στην εφημερίδα Наша Ніва ), ενώ το 1908 μετανάστευσε στο Βίλνιους όπου έζησε για έναν χρόνο γράφοντας ποιήματα που δημοσιεύονταν στη Наша Ніва και δουλεύοντας ως βιβλιοθηκάριος. Έπειτα σπούδασε από το 1909 έως το 1913 λογοτεχνία στην Αγία Πετρούπολη. Στην ίδια πόλη εκδόθηκαν οι πρώτες του ποιητικές συλλογές.
Στη συνέχεια επέστρεψε στο Βίλνιους όπου εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα ως συντάκτης της εφημερίδας Наша Ніва. Όμως ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η γερμανική εισβολή στις βαλτικές χώρες τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει τον Αύγουστο του 1915 το Βίλνιους και να μεταβεί στη Μόσχα όπου σπούδασε ιστορία και φιλοσοφία στο λαϊκό πανεπιστήμιο του Α. Λ. Σανιάφσκι.
Τον Ιανουάριο του 1916, λίγο καιρό μετά τον γάμο του με την Ουλαντζισλάβα Φραντσάουνα Στάνκεβιτς, κατετάγη στον ρωσικό στρατό υπηρετώντας διαδοχικά στο Μινσκ, το Πόλοτσκ και το Σμόλενσκ. Το 1919 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μινσκ όπου εργάστηκε ως συντάκτης σε λογοτεχνικές περιοδικές εκδόσεις και παράλληλα επανήλθε στη λογοτεχνία μετά από τριετή αποχή.
Σοβιετική περίοδος
Αν και απογοητευμένος από τις πολιτικές εξελίξεις που οδήγησαν στη διαίρεση της Λευκορωσίας ανάμεσα σε δύο κράτη (το δυτικό μέρος περιήλθε στην Πολωνία, ενώ το ανατολικό στη Σοβιετική Ένωση), συμμετείχε ενεργά καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 στην κοινωνική, πολιτιστική και λογοτεχνική ζωή της σοβιετικής Λευκορωσίας. Συγκεκριμένα συνέβαλε στην ίδρυση Λευκορωσικού Κρατικού Πανεπιστημίου, του Εθνικού Θεάτρου, του Ιδρύματος Λευκορωσικού Πολιτισμού (μετέπειτα Λευκορωσικής Ακαδημίας Επιστημών) και άλλων φορέων.
Το 1925 το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων (Σόβναρκομ) της ΣΣΔ Λευκορωσίας του απένειμε τον τίτλο του Εθνικού Ποιητή της Λευκορωσίας, παρέχοντάς του παράλληλα ισόβια σύνταξη, ενώ τα επόμενα χρόνια έγινε πλήρες μέλος της λευκορωσικής (1928) καθώς και της ουκρανικής (1929) Ακαδημίας Επιστημών. μικρογραφία|239x239px|Ο Κουπάλα σε εικόνα του 1922. Παρόλα αυτά, το 1930 αντιμετώπισε διώξεις σε προσωπικό και οικογενειακό επίπεδο λόγω φημολογούμενης σχέσης του με το κίνημα των Εθνικοδημοκρατών (νάτσντεμ). Συγκεκριμένα αποδοκιμάστηκε από το επίσημο όργανο του ΚΚ Λευκορωσίας ως θιασώτης του αστικού εθνικισμού και ανακρίθηκε από την NKVD, χωρίς όμως να προκύψει κάποιο στοιχείο εναντίον του.
Η ψυχική και σωματική ταλαιπωρία που υπέστη ο Κουπάλα από την όλη διαδικασία, σε συνδυασμό με την εξορία της οικογένειάς του στη Σιβηρία, τον οδήγησαν να πραγματοποιήσει απόπειρα αυτοκτονίας στα τέλη Νοεμβρίου του 1930. Λίγες μέρες αργότερα, δόθηκε στη δημοσιότητα δήλωση μετανοίας με την οποία ο συγγραφέας παραδεχόταν τα σφάλματά του και υποσχόταν να συμβάλει τα μέγιστα στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού.
Τα επόμενα χρόνια εξακολούθησε να συμμετέχει ενεργά στα καλλιτεχνικά και πολιτικά δρώμενα της Λευκορωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης, τιμώμενος μάλιστα το 1939 με το παράσημο του Τάγματος του Λένιν και το 1941 με το Βραβείο Στάλιν, χωρίς όμως να απαλλαγεί οριστικά από τον φόβο μιας νέας δίωξης από τις αρχές.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η γερμανική εισβολή τον ανάγκασε να καταφύγει στη Μόσχα από όπου συνέβαλε στον αντιφασιστικό αγώνα συμμετέχοντας σε σχετικές επιτροπές και γράφοντας πατριωτικά ποιήματα για την τόνωση του ηθικού των Σοβιετικών στρατιωτών. Τα συγκεκριμένα ποιήματα είχαν μεγάλη απήχηση και τον κατέστησαν δημοφιλή στο ευρύ κοινό. Σκοτώθηκε την 28η Ιουνίου του 1942 στη Μόσχα, πέφτοντας από το κλιμακοστάσιο του ξενοδοχείου στο οποίο διέμενε. Το 1962 η τέφρα του μεταφέρθηκε στο στρατιωτικό νεκροταφείο του Μινσκ όπου και ετάφη οριστικά.
Ποιήματα
Το 1902 ο Κουπάλα δημιούργησε τα πρώτα του ποιήματα, τα οποία ήταν γραμμένα στην πολωνική γλώσσα. Ορισμένα από αυτά δημοσιεύτηκαν την περίοδο 1903 - 1904 στο λογοτεχνικό περιοδικό Ziarno (ελλ: Σπορά) που εκδιδόταν στη Βαρσοβία. Το 1905 παρουσίασε στο αναγνωστικό κοινό τον Μουζίκο, το πρώτο του ποίημα γραμμένο στα λευκορωσικά, το οποίο δημοσιεύτηκε σε ρωσική εφημερίδα του Μινσκ και πραγματευόταν τις συνθήκες διαβίωσης και τα συναισθήματα των σκληρά εργαζόμενων χωρικών της υπαίθρου.
Το 1908 εκδόθηκε στην Αγία Πετρούπολη η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Жалейка (ελλ: Ο μικρός αυλός) και ακολούθησαν οι συλλογές Гусьляр (1910) και Шляхам жыцьця (1913). Ακολουθούν τα έργα της σοβιετικής περιόδου που περιλαμβάνει τις συλλογές στίχων Παράδοση (1922), Ανώνυμο (1925), Ξεθώριασμα (1930), Ύμνος στην Οικοδόμηση (1936), Στην παρασημοφορημένη Λευκορωσία (1937) και Λευκορώσοι παρτιζάνοι (1942).
Σημαντικά ποιήματά του είναι τα, πατριωτικού περιεχομένου, А Хто Там Ідзе? (Και πες, ποιος πάει εκεί;) και Маладая Беларусь (Νεαρή Λευκορωσία), τα Магіла льва (Ο τάφος του λιονταριού, 1913) , Курган (Τύμβος, 1910), Сон на кургане (Όνειρο πάνω στον τύμβο, 1910) , Над ракою Арэсай (Πάνω στον ποταμό Ορέσσα, 1933) κ.ά.
Εντ ντε Πεν
Ο Εντ ντε Πεν ή Εύδης ντε Πινς (1212 - 24 Μαρτίου 1296) ήταν ο 23ος Μέγας Μάγιστρος των Ιωαννιτών Ιπποτών των Ιεροσολύμων (1294 - 1296), διαδέχθηκε τον Ζαν ντε Βιλιέ. Το Τάγμα μετακινήθηκε στην εποχή του στην πρωτεύουσα της Κύπρου Λεμεσό, τον διαδέχθηκε ο Γκιγιώμ ντε Βιλαρέ. Ο Εντ ντε Πεν διορίστηκε Υφασματέμπορος του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ (7 Οκτωβρίου 1273), κατόπιν διορίστηκε Αρχιστράτηγος του Τάγματος (28 Δεκεμβρίου 1287). Στα τέλη του 1293 και πριν τις 30 Σεπτεμβρίου 1294 εξελέγη Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος των Ιωαννιτών, με την ιδιότητα αυτή προήδρευσε στην πρώτη Σύνοδο του Τάγματος στην Λεμεσό. Στις αρχές του 1295 ξέσπασε κρίση στους κόλπους του Τάγματος στην σύγκρουση ανάμεσα στον Βονιφάτσιο ντε Καλαμαντράνα, Μέγα Διοικητή των Υπερποντίων και στον Γκιγιώμ ντε Βιλαρέ Προκαθήμενο του Σαιν Ζιλ. Ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ κλήθηκε να λύσει τις διαφορές στους κόλπους του Τάγματος (12 Αυγούστου 1295). Οι Ιππότες ήθελαν την δημιουργία επταετούς Συμβουλίου με έναν εκπρόσωπο από κάθε γλώσσα που μιλούσαν οι Ιππότες, με στόχο την συγκυβέρνηση με τον Μέγα Μάγιστρο. Ο πάπας αρνήθηκε την πρόταση, έστειλε επιστολή στον Εντ ντε Πεν (12 Αυγούστου 1295) με την οποία του υπενθύμισε "τα προηγούμενα λάθη του και του ζήτησε να υπερασπιστεί τις διατάξεις του Τάγματος". Δεν είναι γνωστό αν ο πάπας επιτέθηκε στον Εντ ντε Πεν με πρόσχημα την κακή διοίκηση ή την ασέβεια του, σε κάθε περίπτωση αδιαφόρησε και ο πάπας τον κάλεσε σε απολογία. Ο Εντ ντε Πεν ήταν έτοιμος να ταξιδεύσει στην Ρώμη αλλά πέθανε ενώ βρισκόταν ακόμα στην Λεμεσό, τον διαδέχθηκε ο Γκιγιώμ ντε Βιλαρέ.
Γιάνκα Κουπάλα
Θεατρικά
Από τα θεατρικά έργα του ξεχωρίζουν τα σατιρικού χαρακτήρα Паўлінка (Παβλίνκα, 1913) και Тутэйшыя (Οι ντόπιοι, 1922). Το δεύτερο έργο έλαβε τον τίτλο του από τον ομώνυμο όρο που επινοήθηκε τον 19ο αιώνα από τους Λευκορώσους χωρικούς που δεν επιθυμούσαν να αυτοπροσδιοριστούν ως εθνικά Πολωνοί ή Ρώσοι και χρησιμοποιείται από τον συγγραφέα με ειρωνική διάθεση προκειμένου να διακωμωδήσει ορισμένους χαρακτήρες του έργου του που συνηθίζουν να αλλάζουν την εθνική τους συνείδηση ανάλογα με το ποιος στρατός καταλάμβανε τα εδάφη τους (πολωνικός, γερμανικός, τσαρικός ή σοβιετικός). Οι ντόπιοι του Κουπάλα, χαρακτηρίζονται ως ζωτικής σημασίας για την κατανόηση της πολιτιστικής και συνειδησιακής σύγχυσης που επικρατούσε στη Λευκορωσία της εποχής ως συνέπεια των αλλεπάλληλων πολεμικών συγκρούσεων ανάμεσα στα ισχυρά κράτη που διεκδικούσαν τη χώρα. Άλλα θεατρικά του Κουπάλα είναι η Λεηλατημένη φωλιά και το Πριμακώφ.
Εντ ντε Πεν
Πηγές
Κατηγορία:Οσπιτάλιοι Ιππότες
Γιάνκα Κουπάλα
Μεταφράσεις
Πέρα από αναγνωρισμένος συγγραφέας, ο Κουπάλα υπήρξε και παραγωγικός μεταφραστής, μεταφέροντας στα λευκορωσικά έργα των Σεφτσένκο, Νεκράσοφ, Μιτσκιέβιτς, Κολτσόφ, Κονοπνίτσκα, τον Χάλκινο Καβαλάρη του Πούσκιν, το μεσαιωνικό επικό ποίημα Η εκστρατεία του Ιγκόρ, τον ύμνο της κομμουνιστικής Διεθνούς κ.ά.
Αποτίμηση
Ο Κουπάλα χαρακτηρίζεται ως ο σημαντικότερος ποιητής της Λευκορωσίας και θεωρείται μαζί με τον Γιακούμπ Κόλας (φιλολογικό ψευδώνυμο του Καντσταντσίν Μίτσκιεβιτς, 1882 - 1956) ως ένας εκ των δύο θεμελιωτών της λευκορωσικής λογοτεχνίας. Το έργο του - μέσα από το οποίο εκθειάζει και εξιδανικεύει το ιστορικό παρελθόν της πατρίδας του - αναγνωρίζεται ως ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάπτυξη του λευκορωσικού εθνικισμού, γεγονός που από κοινού με την στοχοποίησή του συγγραφέα από τις σοβιετικές κρατικές υπηρεσίες οδήγησε στην απαγόρευση μέρους της λογοτεχνικής του παραγωγής από τη δεκαετία του 1930 μέχρι και τη διάσπαση της ΕΣΣΔ.
Από το 1930 μέχρι και το τέλος της ζωής του, κυρίως μετά τη στροφή του στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, παρατηρείται κάμψη της λογοτεχνικής του ποιότητας, γεγονός που οφείλεται σε παράγοντες όπως η απόπειρα αυτοκτονίας του και οι ποικιλότροπες κρατικές επεμβάσεις στο έργο του.
Μεταθανάτιες τιμές
Μετά την απελευθέρωση της Λευκορωσίας από τη γερμανική Κατοχή, το όνομα του Κουπάλα δόθηκε σε διάφορα εκπαιδευτικά, καλλιτεχνικά και λοιπά ιδρύματα και εγκαταστάσεις: συγκεκριμένα, στο Μινσκ το όνομα του συγγραφέα φέρουν μεταξύ άλλων το Εθνικό Θέατρο, το Πάρκο Γιάνκα Κουπάλα και το Κρατικό Λογοτεχνικό Μουσείο , ενώ το ίδιο συμβαίνει επίσης με το Κρατικό Πανεπιστήμιο της πόλης Γκρόντνο, με δύο χωριά των επαρχιών Γκλουσκ και Πουκχλαβίτσι, με δρόμους, βιβλιοθήκες και άλλα ιδρύματα της Λευκορωσίας και άλλων κρατών της πρώην ΕΣΣΔ. Επιπλέον το 1965 θεσπίστηκε κρατικό λογοτεχνικό βραβείο που φέρει το όνομά του.
Διάφορα μνημεία όπως ανδριάντες και προτομές έχουν ανεγερθεί προς τιμήν του τόσο στην πατρίδα του όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται το μεγάλων διαστάσεων άγαλμα στο Πάρκο Γιάνκα Κουπάλα, η προτομή στο Άρρου Παρκ του Μονρόε των ΗΠΑ, τα μνημεία στο Γκντανσκ της Πολωνίας και το Ασντόντ του Ισραήλ, η αναμνηστική πλάκα στην οικία όπου έζησε στα χρόνια της παραμονής του στην Αγία Πετρούπολη κλπ.
Εργογραφία
μικρογραφία|208x208εσ|Το εξώφυλλο της πρώτης ποιητικής συλλογής του Κουπάλα, Ο μικρός αυλός (1908).
=== Ποιητικές συλλογές ===
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκορώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ποιητές
Βούλγαροι Μακεδόνες
μικρογραφία|Βούλγαροι πρόσφυγες από τμήμα της Μακεδονίας που κατέλαβε η Σερβία (1914). Βούλγαροι Μακεδόνες (βουλγαρικά: македонски българи) είναι οι Βούλγαροι το γένος που κατοικούν στην ή κατάγονται από την περιοχή της Μακεδονίας.
Σήμερα, οι Βούλγαροι Μακεδόνες κατοικούν ως επί το πλείστον στην Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ.
Ιστορία
Ο σλαβικός πληθυσμός στην περιοχή της Μακεδονίας αποκαλούταν (από τους ίδιους και από άλλους) Βούλγαροι, και έτσι αντιμετωπίζονταν κατά κύριο λόγο από τον 10ο,  έως τις αρχές του 20ου αιώνα. Σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα, στις αρχές του 20ου αιώνα οι Βούλγαροι Μακεδόνες αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού σε όλη την περιοχή της Μακεδονίας, τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η λειτουργία της Βουλγαρικής Εξαρχίας τότε στόχευε συγκεκριμένα στη διαφοροποίηση του βουλγαρικού από τους ελληνικούς και σερβικούς πληθυσμούς σε εθνική και γλωσσική βάση, παρέχοντας μια ανοιχτή αξίωση βουλγαρικής εθνικής ταυτότητας. Όμως μία βασική διάκριση ανάμεσα στις πολιτικές σκοπιμότητες των τοπικών ιντελιγκεντσιών ήταν ξεκάθαρη. Οι Μακεδόνες Έλληνες και Σέρβοι ακολουθούσαν, γενικά, τις οδηγίες που έρχονταν από τα αντίστοιχα κέντρα εθνικής υποκίνησης, ενώ για τους Βούλγαρους ο όρος Μακεδόνας λάμβανε τη σημασία μιας συγκεκριμένης πολιτικής αφοσίωσης, που σταδιακά δημιούργησε ένα ιδιαίτερο πνεύμα τοπικισμού. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912–1913) και ο Α΄ Παγκόσμιος (1914–1918) άφησαν την Οθωμανική Μακεδονία χωρισμένη κυρίως ανάμεσα στην Ελλάδα, τη Σερβία και τη Βουλγαρία και κατέληξαν σε σημαντικές μεταβολές στην εθνική της σύσταση. Άμεσο επακόλουθο του διαμελισμού της Οθωμανικής Μακεδονίας ήταν οι εθνικιστικές εκστρατείες στις περιοχές υπό ελληνική και σερβική διοίκηση, που απέλασαν Βούλγαρους ιερείς και δασκάλους και έκλεισαν βουλγαρικά σχολεία και εκκλησίες. Ως συνέπεια ένα σημαντικό μέρος του σλαβικού πληθυσμού της ελληνικής και σερβικής (αργότερα γιουγκοσλαβικής) Μακεδονίας, κατέφυγαν στη Βουλγαρία ή τοποθετήθηκαν εκεί λόγω συμφωνιών ανταλλαγής πληθυσμού (Συνθήκη Νεϊγύ, Πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ). Στην Ελλάδα, οι Σλάβοι της Μακεδονίας χαρακτηρίστηκαν «Σλαβόφωνοι Έλληνες», ενώ στη Σερβία (και στη μετέπειτα Γιουγκοσλαβία) αντιμετωπίζονταν επίσημα ως «Νότιοι Σέρβοι». Και στις δύο χώρες, σχολεία και μέσα ενημέρωσης χρησιμοποιήθηκαν για να διαδώσουν τις εθνικές ιδεολογίες και ταυτότητες, και τις γλώσσες, των νέων κυρίαρχων κρατών, των Ελλήνων και των Σέρβων. Αυτά τα πολιτιστικά μέτρα ενισχύθηκαν από βήματα προς αλλοίωση της σύστασης του πληθυσμού: Σέρβοι έποικοι εγκαταστάθηκαν στη γιουγκοσλαβική Μακεδονία, ενώ στην ελληνική Μακεδονία, η μαζική εγκατάσταση Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία οριστικά έφερε τον σλαβικό πληθυσμό σε θέση μειοψηφίας.
Παρά τις προσπάθειες διάκρισης της σλαβομακεδονικής ταυτότητας από τη βουλγαρική από τα τέλη του 19ου αιώνα, από συγγραφείς όπως οι Γκεόργκι Πούλεφσκι και Κρίστε Μισίρκωφ, και παρά το γενικά αδιαμόρφωτο εθνικό φρόνημα του σλαβικού πληθυσμού, οι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν πως η πλειοψηφία των Σλάβων της Μακεδονίας είχε βουλγαρική εθνική συνείδηση μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1940, όταν τα βουλγαρικά στρατεύματα, που κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής (στη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα), αντιμετωπίσθηκαν ως απελευθερωτές. Τα φιλοβουλγαρικά αισθήματα ήταν κυρίαρχα στον τοπικό σλαβικό πληθυσμό. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη βουλγαρική αποχώρηση, στη βάση της ισχυρής μακεδονικής τοπικιστικής ταυτότητας, μια διαδικασία εθνογένεσης ξεκίνησε και μια διακριτή εθνική μακεδονική ταυτότητα δημιουργήθηκε. Γενικά, αισθητή μακεδονική εθνική συνείδηση πριν τη δεκαετία του 1940 δεν υπήρχε. Πριν εκείνη την περίοδο μέχρι και η πολιτική οργάνωση των Σλάβων μεταναστών από την περιοχή της Μακεδονίας, η Μακεδονική Πατριωτική Οργάνωση, επίσης προωθούσε την ιδέα ότι οι Σλάβοι της Μακεδονίας ήταν Βούλγαροι. Η διαδικασία της εθνογένεσης προωθούταν πολιτικά και αργότερα ενισχύθηκε από ισχυρό αντιβουλγαρικό αίσθημα και Γιουγκοσλαβισμό. Οι νέες αρχές ξεκίνησαν μια πολιτική αφαίρεσης οποιασδήποτε βουλγαρικής επιρροής και δημιουργίας μιας διακριτής σλαβικής συνείδησης που θα ενέπνεε ταύτιση με τη Γιουγκοσλαβία. Με την ανακήρυξη της νέας Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, στα πλαίσια της ομόσπονδης σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας, εξαπολύθηκαν μέτρα που αποσκοπούσαν στο να εκριζωθούν τα φιλοβουλγαρικά αισθήματα του πληθυσμού. Έχει διατυπωθεί ο ισχυρισμός πως από το 1944 μέχρι το τέλος της ίδιας δεκαετίας οι άνθρωποι που ενστερνίζονταν βουλγαρική εθνική ταυτότητα υφίσταντο καταπίεση και διωγμούς. Σύμφωνα με βουλγαρικές πηγές πάνω από 100.000 φυλακίστηκαν και γύρω στους 1.200 επιφανείς Βούλγαρους καταδικάστηκαν σε θάνατο. Επιπλέον, η αλλοπρόσαλλη πολιτική προς τους Μακεδόνες Βούλγαρους που ακολούθησε η Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας εκείνη την εποχή έχει μπερδέψει τους περισσότερους ουδέτερους παρατηρητές, ως προς την εθνικότητα του πληθυσμού ακόμα και στη Βουλγαρική Μακεδονία. Στην πράξη, ως συνέπεια, όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός, εξαιρουμένου του πληθυσμού στη Βουλγαρία, τελικά μακεδονοποιήθηκε ή εξελληνίστηκε.
Εν τούτοις, άνθρωποι με βουλγαρική συνείδηση ή βουλγαρόφιλα αισθήματα ακόμα ζουν στη Βόρεια Μακεδονία και την Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια από τη στιγμή που η Βουλγαρία έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πάνω από 50.000 πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας έχουν κάνει αίτηση για βουλγαρική υπηκοότητα. Προκειμένου να την αποκτήσουν, οφείλουν να υπογράψουν μια δήλωση με την οποία δηλώνουν ότι είναι Βούλγαροι στην καταγωγή. Πάνω από 70.000 πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας έχουν ήδη λάβει βουλγαρική υπηκοότητα. Όμως, αυτό το φαινόμενο δεν μπορεί να δώσει ακριβείς πληροφορίες για το πόσοι πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας θεωρούν τους εαυτούς τους Βουλγάρους εθνικά, καθώς ορισμένοι υποπτεύονται ότι αυτό το φαινόμενο ενδέχεται να υποκινείται κυρίως από οικονομικούς λόγους.
Επιφανείς Βούλγαροι Μακεδόνες
Οι Βούλγαροι Μακεδόνες έχουν διακριθεί σε κάθε τομέα της βουλγαρικής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων του πολιτισμού, της επιστήμης, της λογοτεχνίας, της αρχιτεκτονικής, της βιομηχανίας, του αθλητισμού, της ψυχαγωγίας, της διακυβέρνησης και του στρατού.
Πολλοί Βούλγαροι Μακεδόνες έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Βουλγαρίας. Ανάμεσά τους συμπεριλαμβάνονται οι Ίλιο Βοϊβόντα, Χρίστο Μακεντόνσκι, Γκεόργκι Ιζμιρλιεφ, Ιβάν Απόστολοφ, Τραϊκο Κιτάντσεφ, Ντίνε Αμπντουραμάνοφ, Πέρε Τόσεφ, Αντόν Ντιμιτρόφ, Πέταρ Ποπάρσοφ, Χρίστο Τατάρτσεφ, Γκότσε Ντέλτσεφ, Ιβάν Χαντζινικόλοφ, Απόστολ Πέτκωφ, Ντάμε Γκρούεφ, Μπόρις Σαράφωφ, Κιρι'α Σκούρτοφ, Αλεξάνταρ Τουρούντζεφ, Γιάνε Σαντάνσκι, Βασίλ Τσακαλάρωφ, Κύριλ Παρλίτσεφ, Μετόντι Πάτσεφ, Ντίμο Χαντζινίμοφ, Νίκολα Κάρεφ, Σλαβέικο Άρσοφ, Κόστα Τσιπούσεφ, Μίλε Ποπγιοντάνοφ, Λάζαρ Ποπτράικοφ, Χρίστο Μπαταντζίεφ, Χρίστο Ουζούνοφ, Βασίλ Αντζαλάρσκι, Μανούς Γκεοργκίεφ, Γκεόργκι Σουγκάρεφ, Τόντορ Αλεξάντρωφ, Ντίμτσε Σαρβάνοφ, Πέταρ Τσαούεφ, Πάβελ Σάτεφ, Πανκο Μπρασναροφ, Αντον Κιοσετο, Ιβαν Ναουμοφ, Χρίστο Αντόνοφ, Ιβαν Μιχαηλοφ, Νιμιταρ Γκιουζελοφ, Μαρα Μπουνεβα, κ.α.
Πολιτικοί, υπουργοί και διπλωμάτες όπως οι Αντρεϊ Λιαπτσεφ, Ντίμιταρ Ριζοφ, Νίκολα Στοϊανοφ, Συμεών Ράντεφ, Νίκολα Μιλεφ, Γκεόργκι Τραϊκοφ, Μετοντι Σατοροφ, Αντον Γιούγκοφ, Γκεόργκι Πιρίνσκι, Σεργκέι Στάνισεφ, Ρόσεν Πλέβνελιεφ κ.α.
Οι Βούλγαροι Μακεδόνες έχουν επίσης συνεισφέρει στην ανάπτυξη του βουλγαρικού πολιτισμού, τέχνης, λογοτεχνίας και μουσικής όπως οι Παΐσιος του Χιλανδαρίου, Κίριλ Πεϊτσίνοβιτς, Νεοφιτ Ριλσκι, Παρτενι Ζογκραφσκι, Ναθαναήλ της Αχρίδας, Ντασκαλ Καμτσε, αδελφοί Μιλαντίνοφ, Μαρκο Τσεπενκοφ, Γρηγόρης Σταυρίδης, Λιουμπομιρ Μιλετιτς, Κούζμαν Σαπκάρεφ, Ιορνταν Χαντζικονσταντινοφ-Ντζινοτ, Χρίστο Σιλιανοφ, Ντίμταρ Ταλεφ, Χρίστο Σμύρνενσκι, Αταν Νταλτσεφ, Νίκολα Βαπτσαροφ, Βοϊνταν Τσερνοντρινσκι, Ατανασ Μπαντεφ, Ραϊκο Αλεκσιεφ, Κάτια Πασκάλεβα, κ.ά.
Κάποιοι, όπως ο αρχιτέκτονας της Σκεπαστής Αγοράς στο κέντρο της Σόφιας, ο Ναούμ Τόρμποφ, δημιούργησαν ορατά αξιοθέατα.
Άλλοι, όπως η Μπάμπα Βάνγκα και ο Μιχαήλ Αϊβάνοβ, έθεσαν πνευματικά ορόσημα.
Άλλοι, όπως οι Ντίμιταρ Μπερμπάτοφ, Ντίμταρ Γιακιμοφ, Αλεκσάνταρ Τομοφ, Ιρινα Νικουλτσινα, Στοϊτσο Μλαντενοφ, Γκεόργκι Σλαβκοφ, Ιβαν Λεμπανοφ, Βασίλ Μετόντιεφ, Νίκολα Κοβατσεφ, Μπόρις Γκαγκανελοφ, Σπύρο Ντεπάρσκι, Κρασιμιρ Μπεζινσκι, Πεταρ Μιχταρσκι, Ιβαϊλο Αντόνοφ, Σεραφιμ Μπαρζακοφ, Ντιμτσο Μπελιακοφ, ΣτοΪτσο Στοϊλοφ, Γκεόργκι Μπατσεφ, Κίριλ Γκεοργκίεφ και Νινα Κλενοφσκα είναι επιφανείς αθλητές ή συνδέονται με τον αθλητισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρική διασπορά Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας (περιοχή)
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ταεκβοντό του 1975
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ταεκβοντό του 1975 ήταν το 2ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ταεκβοντό και διεξήχθη στη Σεούλ της Νότιας Κορέας από τις 28 ως τις 31 Αυγούστου 1975. Συνολικά 165 αθλητές από 30 κράτη πήρα μέρος στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμια πρωταθλήματα Τάε Κβον Ντο Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1975 Κατηγορία:Σεούλ
Μεννονίτες
thumb|Το έμβλημα του παγκοσμίου συνεδρίου Μεννονιτών Οι Μεννονίτες είναι μέλη ορισμένων χριστιανικών ομάδων που εντάσσονται στους αναβαπτιστές. Πήραν το όνομά τους από τον Μέμο Σίμονς (1496–1561) από το Φρίσλαντ. Μέσα από τα γραπτά του, ο Σίμονς επισημοποίησε τις διδασκαλίες των παλαιότερων Ελβετών ιδρυτών, με τις πρώτες διδασκαλίες των Μεννονιτών να βασίζονται στην πίστη τόσο στην αποστολή όσο και στη διακονία του Ιησού, την οποία ακολούθησαν παρά τις διώξεις από διάφορα καθολικά και προτεσταντικά κράτη. Οι πεποιθήσεις των μεννονιτών κωδικοποιήθηκαν στην Ομολογία Πίστεως του Ντόρντρεχτ το 1632, που επιβεβαίωσε «το βάπτισμα μόνο των πιστών, το πλύσιμο των ποδιών ως σύμβολο της δουλείας, εκκλησιαστικής πειθαρχίας, η αποφυγή των αφορισμένων, η μη ορκωμοσία, γάμος μέσα στην ίδια εκκλησία, αυστηρή μη αντίσταση και γενικά περισσότερη έμφαση στον αληθινό Χριστιανισμό που περιλαμβάνει το να είσαι Χριστιανός και να υπακούς στον Χριστό».
Η πλειοψηφία των πρώτων Μεννονιτών, αντί να πολεμήσει, επέζησε φυγαδεύοντας σε γειτονικά κράτη όπου οι άρχουσες οικογένειες ήταν ανεκτικές στην πίστη τους στο βάπτισμα του πιστού. Με τα χρόνια, οι Μεννονίτες έχουν γίνει γνωστοί ως μία από τις ιστορικές εκκλησίες της ειρήνης, λόγω της δέσμευσής τους στον ειρηνισμό.
Οι εκκλησίες σε όλο τον κόσμο ενσωματώνουν το πλήρες εύρος των μενονιτικών πρακτικών, από τους Μενονίτες της Παλαιάς Τάξης (που ασκούν έναν τρόπο ζωής χωρίς ορισμένα στοιχεία της σύγχρονης τεχνολογίας) έως Συντηρητικούς Μεννονίτες (που τηρούν τα παραδοσιακά θεολογικά χαρακτηριστικά, φορούν μονόχρωμα ρούχα και χρησιμοποιούν σύγχρονες ανέσεις) έως τους κύριους μεννονίτες (αυτοί που δεν διακρίνονται όσον αφορά το ντύσιμο και την εμφάνιση από τον γενικό πληθυσμό). Οι Μεννονίτες μπορούν να βρεθούν σε κοινότητες σε 87 χώρες σε έξι ηπείρους. Επτά διατάγματα έχουν διδαχθεί σε πολλές παραδοσιακές μεννονιτικές εκκλησίες, οι οποίες περιλαμβάνουν «βάπτισμα, κοινωνία, πλύσιμο ποδιών, γάμο, χρίσμα με λάδι, άγιο φιλί και κάλυμμα προσευχής». Οι μεγαλύτεροι πληθυσμοί Μεννονιτών βρίσκονται στον Καναδά, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, την Αιθιοπία, την Ινδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπάρχουν αποικίες Μεννονιτών στην Αργεντινή, το Μπελίζ, τη Βολιβία, τη Βραζιλία, το Μεξικό, την Ουρουγουάη, την Παραγουάη και την Κολομβία. Η σχετικά μικρή εκκλησία των Μενονιτών στην Ολλανδία συνεχίζει ακόμα εκεί που γεννήθηκε ο Σίμονς.
Αν και οι Μεννονίτες είναι μια παγκόσμια ομολογία με μέλη εκκλησίες από την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και την Αμερική, ορισμένες κοινότητες Μεννονιτών που κατάγονται από μετανάστες με καταγωγή από την Ελβετία και τη Ρωσία φέρουν την ονομασία των εθνοτικών Μενονιτών.
Ιστορία
μικρογραφία| Εξάπλωση των πρώτων Αναβαπτιστών, 1525–1550 Η πρώιμη ιστορία των Μεννονιτών ξεκινά με τους Αναβαπτιστές στα γερμανικά και ολλανδόφωνα μέρη της κεντρικής Ευρώπης. Ο γερμανικός όρος είναι Täufer ή Wiedertäufer («Ξανά-Βαπτιστές» ή «Αναβαπτιστές»). Αυτοί οι πρόδρομοι των σύγχρονων Μεννονιτών ήταν μέρος της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, μιας ευρείας αντίδρασης ενάντια στις πρακτικές και τη θεολογία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμά του είναι η απόρριψη του νηπιοβαπτισμού, μια πράξη που είχε τόσο θρησκευτικό όσο και πολιτικό νόημα αφού σχεδόν κάθε βρέφος που γεννήθηκε στη δυτική Ευρώπη βαφτίστηκε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Άλλες σημαντικές θεολογικές απόψεις των Μεννονιτών αναπτύχθηκαν σε αντίθεση με τις Ρωμαιοκαθολικές απόψεις ή με τις απόψεις των Προτεσταντών μεταρρυθμιστών όπως ο Μαρτίνος Λούθηρος και ο Ούλριχ Ζβίγγλιος.
Μερικοί από τους οπαδούς της μεταρρυθμισμένης εκκλησίας του Ζβίγγλιου πίστευαν ότι η απαίτηση για ένταξη στην εκκλησία από τη γέννηση ήταν ασυνεπής με το παράδειγμα της Καινής Διαθήκης. Πίστευαν ότι η εκκλησία θα έπρεπε να απομακρυνθεί εντελώς από την κυβέρνηση (η πρωτο-ελεύθερη εκκλησιαστική παράδοση) και ότι τα άτομα θα έπρεπε να συμμετέχουν μόνο όταν είναι πρόθυμα να αναγνωρίσουν δημόσια την πίστη στον Ιησού και την επιθυμία να ζήσουν σύμφωνα με τις διδασκαλίες του. Σε μια μικρή συνάντηση στη Ζυρίχη στις 21 Ιανουαρίου 1525, ο Κόνραντ Γκρέμπελ, ο Φέλιξ Μαντς και ο Γκεόργκ Μπλάουροκ, μαζί με άλλους δώδεκα, βάφτισαν ο ένας τον άλλον. Αυτή η συνάντηση σηματοδοτεί την έναρξη του κινήματος των Αναβαπτιστών. Στο πνεύμα των καιρών, άλλες ομάδες κήρυξαν ζητώντας τη μείωση της ιεραρχίας, των σχέσεων με το κράτος, της εσχατολογίας και της σεξουαλικής άδειας, ξεκινώντας από την απόλυτη εγκατάλειψη στην ακραία αγνότητα. Αυτά τα κινήματα μαζί αναφέρονται ως «Ριζοσπαστική Μεταρρύθμιση».
Πολλοί κυβερνητικοί και θρησκευτικοί ηγέτες, τόσο Προτεστάντες όσο και Ρωμαιοκαθολικοί, θεώρησαν ότι η εθελοντική ένταξη στην εκκλησία είναι επικίνδυνη—η ανησυχία ορισμένων ενισχύθηκε από τις αναφορές για την εξέγερση του Μύνστερ, υπό την ηγεσία μιας βίαιης σέκτας Αναβαπτιστών. Ένωσαν τις δυνάμεις τους για να πολεμήσουν το κίνημα, χρησιμοποιώντας μεθόδους όπως εξορία, βασανιστήρια, κάψιμο, πνιγμό ή αποκεφαλισμό.
Παρά τις ισχυρές προσπάθειες καταστολής των κρατικών εκκλησιών, το κίνημα εξαπλώθηκε αργά στη δυτική Ευρώπη, κυρίως κατά μήκος του Ρήνου. Αξιωματούχοι σκότωσαν πολλούς από τους πρώτους ηγέτες των Αναβαπτιστών σε μια προσπάθεια να καθαρίσουν την Ευρώπη από τη νέα αίρεση. Μέχρι το 1530, οι περισσότεροι από τους ιδρυτικούς ηγέτες είχαν σκοτωθεί επειδή αρνήθηκαν να αποκηρύξουν τις πεποιθήσεις τους. Πολλοί πίστευαν ότι ο Θεός δεν επιδοκίμαζε το φόνο ή τη χρήση βίας για κανένα λόγο και, ως εκ τούτου, ήταν απρόθυμοι να πολεμήσουν για τη ζωή τους. Οι κλάδοι που δεν αντιστάθηκαν επιβίωσαν συχνά αναζητώντας καταφύγιο σε ουδέτερες πόλεις ή έθνη, όπως το Στρασβούργο. Η ασφάλειά τους ήταν συχνά επισφαλής, καθώς μια αλλαγή στις συμμαχίες ή μια εισβολή θα μπορούσε να σημαίνει επανάληψη των διώξεων. Άλλες ομάδες Αναβαπτιστών αφανίστηκαν λόγω της προθυμίας τους να πολεμήσουν. Αυτό έπαιξε μεγάλο ρόλο στην εξέλιξη της αναβαπτιστικής θεολογίας. Πίστευαν ότι ο Ιησούς δίδασκε ότι οποιαδήποτε χρήση βίας για να ανταποδώσει οποιονδήποτε ήταν λάθος και δίδασκε να συγχωρεί. Στις πρώτες μέρες του κινήματος των Αναβαπτιστών, ο Μέννο Σίμονς, ένας καθολικός ιερέας στις Κάτω Χώρες, άκουσε για το κίνημα και άρχισε να ξανασκέφτεται την καθολική του πίστη. Αμφισβήτησε το δόγμα της μετουσίωσης, αλλά ήταν απρόθυμος να εγκαταλείψει τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο αδελφός του, μέλος μιας ομάδας Αναβαπτιστών, σκοτώθηκε όταν αυτός και οι σύντροφοί του δέχθηκαν επίθεση και αρνήθηκαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Το 1536, σε ηλικία 40 ετών, ο Σίμονς εγκατέλειψε τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Σύντομα έγινε ηγέτης του κινήματος των Αναβαπτιστών και καταζητήθηκε από τις αρχές για το υπόλοιπο της ζωής του. Το όνομά του συνδέθηκε με διάσπαρτες ομάδες μη βίαιων Αναβαπτιστών τους οποίους βοήθησε να οργανωθούν και να εδραιωθούν.
Κατακερματισμός και παραλλαγές
Κατά τον 16ο αιώνα, οι Μεννονίτες και άλλοι Αναβαπτιστές διώχθηκαν ανηλεώς. Αυτή η περίοδος διώξεων είχε σημαντικό αντίκτυπο στην ταυτότητάς τους. Το Martyrs Mirror, που δημοσιεύτηκε το 1660, καταγράφει μεγάλο μέρος της δίωξης των Αναβαπτιστών και των προκατόχων τους, συμπεριλαμβανομένων των αφηγήσεων για περισσότερες από 4.000 πυρπολήσεις ατόμων και πολυάριθμους λιθοβολισμούς, φυλακίσεις και ταφές ζωντανών. Σήμερα, το βιβλίο εξακολουθεί να είναι το πιο σημαντικό βιβλίο εκτός από τη Βίβλο για πολλούς Μενονίτες και Άμις, ιδιαίτερα για τον ελβετικό-νοτιο-γερμανικό κλάδο των Μενονιτών. Οι διωγμοί συνεχίζονταν ακόμη μέχρι το 1710 σε διάφορα μέρη της Ελβετίας.