cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζοβάννι Γκραντενίγκο
Σε δυο μήνες μετά την εκλογή του οι Βενετοί έκλεισαν ειρήνη με την Γένοβα τερματίζοντας έναν μακρόχρονο και ανεπιθύμητο πόλεμο. Πήρε πολλά μέτρα στην συνέχεια για να βελτιώσει την οικονομική κατάσταση της δημοκρατίας αλλά την επόμενη χρονιά (1356) βρέθηκε ξανά σε πόλεμο με την Ουγγαρία στην Ιταλική χερσόνησο και στην Δαλματία. Ο πόλεμος θα τελειώσει με την ανεπιθύμητη Συνθήκη του Ζαντάρ ανάμεσα στον Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας και τον διάδοχο του Τζοβάννι Ντολφίν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Κατάλογος τρεχουσών ενόπλων συγκρούσεων
μικρογραφία|350x350εσ|Θάνατοι από ένοπλες συγκρούσεις ανά τον κόσμο Το παρόν λήμμα παρουσιάζει τις ένοπλες συγκρούσεις ανά χώρα, και περιλαμβάνει ένοπλες συρράξεις μεταξύ κρατών, εμφύλιους πολέμους, θανάτους από πραξικοπήματα, κρατικές δολοφονίες, παραστρατιωτικές οργανώσεις, ένοπλες εξεγέρσεις, αυτονομιστικά κινήματα κλπ.
Η λίστα δεν περιλαμβάνει θανάτους από συγκρούσεις ανάμεσα σε συμμορίες, καρτέλ ναρκωτικών, εκτελέσεις της μαφίας, πυροβολισμούς μεταξύ πολιτών κλπ, εκτός κι αν συμβαίνουν σε μεγάλη κλίμακα.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών
Υψομετρία
Η Υψομετρία είναι ιδιαίτερος κλάδος της Γεωδαισίας, της Τοπογραφίας και Χαρτογραφίας που συμπληρώνει την επιπεδομετρία.
Αντικείμενο της υψομετρίας είναι η μέτρηση ύψους σημείων του εδάφους από κάποια επιφάνεια αναφοράς που συνηθέστερα είναι η μέση στάθμη θάλασσας. Η υψομετρία ανάλογα με το σκοπό και τα μέσα που χρησιμοποιεί διακρίνεται σε βαρομετρική, γεωμετρική ή χωροστάθμιση και σε τριγωνομετρική.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωδαισία Κατηγορία:Τοπογραφία Κατηγορία:Χαρτογραφία
Μένωνας (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μένωνας (Μένων) είναι γνωστός ένας από τους Τρώες πολεμιστές που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Μένωνας σκοτώθηκε σε μάχη του πολέμου αυτού από τον Λαπίθη Λεοντέα με ακόντιο, μαζί με τους Ιππόμαχο, Αντιφάτη, Ιαμενό και Ορέστη. Ο Μένωνας αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Μ, στίχος 193).
Πηγές
Μενωνας
Αναστροφή κατά Walden
thumb|right|205px|Απεικόνιση των τριών σταδίων μιας αντιδράσεως SN2. Το πυρηνόφιλο συμβολίζεται με πράσινο, η απερχόμενη ομάδα με κόκκινο και τα τρία αντικαθιστώντα με πορτοκαλί. thumb|right|205px|Η αντίδραση SN2 προκαλεί την αναστροφή της στερεοχημικής μορφής, που είναι γνωστή ως αναστροφή Walden. Η αναστροφή (κατά) Walden στην οργανική χημεία είναι η αναστροφή της χειρομορφίας (εναντιομέρειας) μορίων σε μία χημική αντίδραση. Σε ένα μόριο μπορεί να υπάρχει οπτική ισομέρεια, γνωστή και ως εναντιομέρεια, δηλαδή οι δύο μορφές δεξιόστροφη και αριστερόστροφη. Η αναστροφή κατά Walden μετατρέπει τη μία από αυτές τις μορφές στην άλλη. Π.χ. σε μία αντίδραση SN2 (δηλαδή ταυτόχρονη θραύση και σχηματισμό δεσμού), η αναστροφή κατά Walden συμβαίνει με άξονα ένα τετραεδρικό άτομο άνθρακα. Μπορεί να οπτικοποιηθεί αν φαντασθούμε μια ομπρέλα που γυρίζει «το μέσα έξω» από θυελλώδη άνεμο. Στην αναστροφή Walden η επίδραση από το πυρηνόφιλο στην πίσω πλευρά του μορίου κατά την αντίδραση SN2 δίνει ως προϊόν με οπτική ισομέρεια αντίθετη από εκείνη του αντιδρώντος. Σε αυτή την περίπτωση λαβαίνει χώρα αναστροφή 100%.
Η αναστροφή κατά Walden παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1896 από τον χημικό Πάουλ Βάλντεν, από το όνομα του οποίου και ονομάσθηκε. Ο Βάλντεν μπόρεσε να μετατρέψει το ένα εναντιομερές μιας χημικής ενώσεως στο άλλο εναντιομερές της, και μετά πάλι στο αρχικό, στον λεγόμενο κύκλο Walden. Πιο συγκεκριμένα, έγινε το εξής: (+) χλωροηλεκτρικό οξύ (στάδιο 1 στο σχήμα που ακολουθεί) μετατράπηκε σε (+) μηλικό οξύ (στάδιο 2) με επίδραση οξειδίου του αργύρου σε νερό, με διατήρηση της μορφής. Στο επόμενο στάδιο το υδροξύλιο αντικαταστάθηκε από χλώριο και παράχθηκε το άλλο εναντιομερές του χλωροηλεκτρικού οξέος (στάδιο 3) από αντίδραση με πενταχλωριούχο φωσφόρο. Μετά μια δεύτερη αντίδραση με οξείδιο του αργύρου έδωσε (-) μηλικό οξύ (στάδιο 4) και τέλος μια δεύτερη αντίδραση με PCl5 επέστρεψε το σύστημα στην αρχική του κατάσταση, ολοκληρώνοντας τον κύκλο.
Σε αυτή την αντίδραση ενδιάμεσα προϊόντα είναι το διανιόν του καρβοξυλίου A, το οποίο δίνει μια ενδομοριακή πυρηνοφιλική αντικατάσταση από το β-καρβοξυλικό ανιόν, παράγοντας έναν τετραμελή δακτύλιο β-λακτόνης B. Η ομάδα α-καρβοξυλίου είναι επίσης ενεργή, αλλά δεδομένα in silico υποδεικνύουν ότι η μεταβατική κατάσταση για τον σχηματισμό της τριμελούς α-λακτόνης είναι πολύ υψηλη. Ένα ιόν υδροξυλίου ανοίγει τον δακτύλιο της λακτόνης και σχηματίζει την αλκοόλη C. Το συνολικό αποτέλεσμα των δύο αναστροφών είναι η διατήρηση της ίδιας μορφής.
Πηγές
Κατηγορία:Είδη χημικών αντιδράσεων Κατηγορία:Οργανικές αντιδράσεις
Γεώργιος Άβλιχος
Ο Γεώργιος Άβλιχος (2 Απριλίου 1842 - 1909) ήταν Έλληνας λόγιος, ποιητής, μουσικός και κυρίως ζωγράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τεργέστη στις 2 Απριλίου 1842. Μητέρα του ήταν η σλοβενικής καταγωγής Γελτρούδη Πρίμιτζ που περίπου το 1850 μετοίκησε στην Κεφαλονιά και το 1851 παντρεύτηκε τον Ληξουριώτη έμπορο Γεώργιο Θ. Άβλιχο (πατέρα του ποιητή Μικέλη Άβλιχου, 1844-1917), του οποίου ο εννιάχρονος Γεώργιος έλαβε το επώνυμο.
Σπούδασε ζωγραφική σε σχολή ελευθέρων σπουδών στη Νάπολη της Ιταλίας, όπου ίσως να έλαβε και μαθήματα νομικών. Συνέχισε τις καλλιτεχνικές του σπουδές στη Γερμανία, για να επιστρέψει κατόπιν στην Κεφαλονιά όπου εργαζόταν ως βιβλιοθηκάριος παραδίδοντας ταυτόχρονα και μαθήματα ζωγραφικής.
Ο Άβλιχος εκτός από ζωγράφος υπήρξε ποιητής και μουσικός. Έγραψε στη δημοτική γλώσσα ενώ το 1883 παρουσίασε στο κοινό το έμμετρο δράμα του Η καταστροφή των Ψαρών, το οποίο έκανε πρεμιέρα το ίδιο έτος στο Αργοστόλι. Επίσης ασχολήθηκε με τη μελοποίηση ποιημάτων. Τα τελευταία χρόνια του βίου του ήταν δύσκολα κυρίως λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε αλλά και της κλονισμένης υγείας του.
Έργο
Στη ζωγραφική καταπιάστηκε κυρίως με τις προσωπογραφίες, την ηθογραφία και τη νεκρή φύση. Πίνακές του παρουσιάστηκαν στην έκθεση του Συλλόγου «Παρνασσός» το 1885 και στην Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση του Ζαππείου το 1888. Ο Άβλιχος κατατάσσεται στους εκπροσώπους της επτανησιακής σχολής του 19ου αιώνα. Στο έργο του κυριαρχεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που δίνει την αίσθηση της υπέρβασης της καθημερινότητας. Όσον αφορά τις προσωπογραφίες του, σε αυτές διακρίνονται η αρμονία των χρωμάτων όπως και ο ρεαλισμός στην απόδοση. Επίσης ο Άβλιχος ήταν ένας από τους λίγους Έλληνες ζωγράφους του 19ου αιώνα που απέφυγε τη χρήση της καφετιάς ασφάλτου των ακαδημαϊκών (την επονομαζόμενη και μπιτούμ) χρησιμοποιώντας αντί αυτού καθαρές και φωτεινές αποχρώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Ευημερούσα Αρμενία
Η Ευημερούσα Αρμενία (Բարգավաճ Հայաստան կուսակցություն, σύντμηση: ԲՀԿ, ΒΗΚ) είναι ένα πολιτικό κόμμα στην Αρμενία. Ιδρύθηκε την 30η Απριλίου 2004 από τον μεγιστάνα επιχειρηματία Γκάγκικ Τσαρουκιάν. Επί του παρόντος είναι το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης στο Κοινοβούλιο της Αρμενίας.
Ιστορία
Το κόμμα συμμετείχε στις Αρμενικές βουλευτικές εκλογές του 2007, συγκέντρωσε το 15,29% των ψήφων, κέρδισε τις 18 από τις 131 έδρες και έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στο κοινοβούλιο.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2012 συγκέντρωσε το 29,93% των ψήφων, κέρδισε τις 37 από τις 131 έδρες του Κοινοβουλίου και έγινε το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης.
Την 18η Ιανουαρίου 2017 η Ευημερούσα Αρμενία του Γκάγκικ Τσαρουκιάν προσχώρησε σε μία πολιτική συμμαχία με το Κόμμα Αποστολή του Μανούκ Σουκιασιάν και το Κόμμα Συμμαχία του Τιγκράν Ουριχανιάν. Ήταν μία φιλελεύθερη πολιτική συμμαχία τριών κομμάτων που ονομάστηκε Συμμαχία του Τσαρουκιάν, με αρχηγό τον ίδιο. Η Συμμαχία συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2017, συγκέντρωσε το 27,35% των ψήφων και κέρδισε τις 31 από τις 105 έδρες του Κοινοβουλίου. Κυβέρνηση έγινε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα που συγκέντρωσε το 49,17% των ψήφων και τις 58 έδρες. Η Συμμαχία του Τσαρουκιάν διαλύθηκε την 14η Νοεμβρίου 2018.
Στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές του 2018, η Ευημερούσα Αρμενία συγκέντρωσε το 8,26% των ψήφων, τις 26 από τις 132 έδρες και παρέμεινε το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης στο Κοινοβούλιο. Κυβέρνηση έγινε η Συμμαχία Το Βήμα Μου, που κατάφερε συντριπτική νίκη συγκεντρώνοντας το 70,42% των ψήφων και τις 88 έδρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικισμός Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στην Αρμενία
Aichi D3A
Το Aichi D3A ήταν ένα διθέσιο, μονοκινητήριο βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης που επιχειρούσε από τα αεροπλανοφόρα του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το D3A ήταν το κύριο αεροσκάφος του είδους του στις τάξεις του Ιαπωνικού Ναυτικού και χρησιμοποιήθηκε σχεδόν στο σύνολο των επιχειρήσεων από την αρχή μέχρι το τέλος του πολέμου. Ήταν το πρώτο ιαπωνικό αεροσκάφος που έπληξε αμερικανικούς στόχους, συγκεκριμένα στο Περλ Χάρμπορ και τις Φιλιππίνες. Οι Σύμμαχοι του έδωσαν την ονομασία αναφοράς Val. Το D3A βύθισε περισσότερα συμμαχικά πλοία από οποιοδήποτε άλλο αεροσκάφος του Άξονα.
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Στα μέσα του 1936 το Ιαπωνικό Ναυτικό εξέδωσε απαίτηση για την δημιουργία ενός νέου μονοπλάνου βομβαρδιστικού καθέτου εφορμήσεως το οποίο θα επιχειρούσε από τα αεροπλανοφόρα και θα αντικαθιστούσε τα διπλάνα D1A που χρησιμοποιούνταν τότε. Οι εταιρείες Aichi, Nakajima και Mitsubishi υπέβαλλαν σχετικές προτάσεις με τις δύο πρώτες να παίρνουν συμβόλαια για την δημιουργία δύο πρωτοτύπων έκαστη.
Το σχέδιο της Aichi είχε πτέρυγες ελλειπτικού σχήματος, επιρροή από το γερμανικό Heinkel He 70 Blitz. Πετούσε με σχετικά χαμηλή ταχύτητα συνεπώς προτιμήθηκε η χρήση μη ανασυρόμενων τροχών για λόγους απλότητας. Το αεροσκάφος θα προωθούνταν από τον κινητήρα Nakajima Hikari, ισχύος 710 hp.
Το αρχικό πρωτότυπο ήταν έτοιμο τον Δεκέμβριο του 1937 και οι δοκιμές του ξεκίνησαν τον επόμενο μήνα. Αρχικά τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά: ο κινητήρας δεν παρείχε επαρκή ισχύ, και το αεροσκάφος υπέφερε από κατευθυντική αστάθεια (directional instability) στις μεγάλες στροφές και από snap roll στις κλειστές στροφές. Τα φρένα βύθισης παρουσίαζαν ανησυχητικούς κραδασμούς όταν χρησιμοποιούνταν στην προβλεπόμενη ταχύτητα των 370 km/h -και το Ναυτικό ζητούσε ήδη η ταχύτητα βύθισης να αυξηθεί στα 440 km/h.
Έγιναν σημαντικές αλλαγές στο δεύτερο πρωτότυπο προκειμένου να επιλυθούν τα προαναφερθέντα προβλήματα. Ο κινητήρας αντικαταστάθηκε από τον ισχυρότερο 840 hp Mitsubishi Kinsei 3, το κάλυμμα του κινητήρα επανασχεδιάστηκε και το κάθετο ουραίο σταθερό έγινε μεγαλύτερο προκειμένου να βελτιωθεί η σταθερότητα. Οι πτέρυγες είχαν λίγο μεγαλύτερο εκπέτασμα και ενισχύθηκαν τα φρένα βύθισης. Χάρη στις αλλαγές επιλύθηκαν όλα τα προβλήματα, με εξαίρεση αυτό της κατευθυντικής ευστάθειας, και σαν αποτέλεσμα το D3A1 κέρδισε τον διαγωνισμό έναντι του Nakajima D3N1.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τον Δεκέμβριο του 1939 το Ναυτικό διέταξε την ένταξη του τύπου σε υπηρεσία. Τα αεροσκάφη παραγωγής είχαν λίγο μικρότερες πτέρυγες και αυξημένη ισχύ καθώς χρησιμοποιούσαν τον κινητήρα Kinsei 43 των 1.000 hp ή τον Kinsei 44 των 1.070 hp. Το πρόβλημα της ευστάθειας επιλύθηκε με την εγκατάσταση ενός μεγάλου κάθετου ουραίου σταθερού και το D3A εξελίχθηκε σε ένα αρκετά ευέλικτο αεροσκάφος. Ο οπλισμός αποτελούνταν από δύο πολυβόλα Type 97 των 7,7 mm στο εμπρόσθιο μέρος καθώς και ένα πολυβόλο Type 92, επίσης των 7,7 mm, στο πίσω μέρος που το χειρίζονταν το δεύτερο μέρος του πληρώματος. Το βομβαρδιστικό μετέφερε συνήθως μόνο μια βόμβα των 250 kg. Επίσης μπορούσαν να τοποθετηθούν δύο ακόμη βόμβες των 60 kg στις πτέρυγες.
Κατά την διάρκεια του 1940 ξεκίνησαν οι δοκιμές επί των αεροπλανοφόρων Akagi και Kaga, ενώ μικρός αριθμός αεροσκαφών αξιοποιήθηκε επιχειρησιακά από επίγειες βάσεις στην Κίνα. Αρχής γενομένης με την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, τα D3A1 συμμετείχαν σε όλες τις κύριες επιχειρήσεις των αεροπλανοφόρων τους πρώτους δέκα μήνες του πολέμου. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία τους ήταν ενάντια στο βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό, όταν κατά την διάρκεια της εξόρμησης του ιαπωνικού στόλου στον Ινδικό Ωκεανό (31 Μαρτίου – 10 Απριλίου 1942) τα D3A έπληξαν τους στόχους τους με ποσοστό επιτυχίας άνω του 80%. Κατά την διάρκεια του πολέμου οι επιθέσεις των D3A συνδυάζονταν με αυτές των τορπιλοπλάνων Nakajima B5N, που επίσης επιχειρούσαν από τα αεροπλανοφόρα. Πολλές φορές τα εχθρικά πλοία βυθίζονταν από τα συνδυασμένα πλήγματα των βομβών των D3A και των τορπιλών των B5N.
Όταν το σαφέστατα ανώτερο τεχνολογικά βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης Yokosuka D4Y Suisei κατέστη διαθέσιμο, τα D3A μεταφέρθηκαν σε μονάδες που επιχειρούσαν από βάσεις στην ξηρά καθώς και στα μικρότερα αεροπλανοφόρα, τα οποία δεν είχαν αρκετά μεγάλο διάδρομο για να προσγειώνονται τα ταχύτατα D4Y. Όταν οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τις επιχειρήσεις ανακατάληψης των Φιλιππίνων το 1944, τα D3A2 που βρίσκονταν στα αεροδρόμια εκεί χρησιμοποιήθηκαν στις επιχειρήσεις. Πλέον ήταν ξεπερασμένα τεχνολογικά και υπέστησαν βαριές απώλειες. Το τελευταίο έτος του πολέμου πολλά D3A2 χρησιμοποιήθηκαν σε αποστολές καμικάζι.
Διασωζόμενα αεροσκάφη
Ένα D3A βρίσκεται σε διαδικασία αποκατάστασης στο Planes of Fame Air Museum στην Καλιφόρνια. Ένα ακόμη D3A2, όχι αποκατεστημένο, εκτίθεται στο National Museum of the Pacific War στο Τέξας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
D3A Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Σφαγή της Σρεμπρένιτσα
thumb|250px|right|Ταφή 465 Βοσνίων πολιτών μετά την αναγνώρισή τους, 11 Ιουλίου 2007 thumb|250px|right|Μνημείο μνήμης της γενοκτονίας, το οποίο βρίσκεται κοντά στην Σρεμπρένιτσα. Η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα ήταν έγκλημα πολέμου που διαπράχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας. Το 1995, Σέρβοι από τη Βοσνία σκότωσαν πάνω από 8.000 Βόσνιους μουσουλμάνους άνδρες, ηλικιωμένους και αγόρια στη Σρεμπρένιτσα.
Η πόλη είχε κηρυχθεί ασφαλής περιοχή από τα στρατεύματα του ΟΗΕ δυο χρόνια νωρίτερα και φυλασσόταν από Ολλανδούς στρατιώτες. Όταν οι Σέρβοι την κατέλαβαν, οι πολύ λιγότεροι σε αριθμό Ολλανδοί δεν έκαναν καμία προσπάθεια να υπερασπιστούν την πόλη. Πολλοί Βόσνιοι πήγαν στο στρατόπεδο του ΟΗΕ για να ζητήσουν προστασία και αρκετοί δεν έγιναν δεκτοί. Οι στρατιώτες του ΟΗΕ ζήτησαν απεγνωσμένα υποστήριξη, η οποία δεν τους δόθηκε ποτέ. Οι Σέρβοι ξεχώρισαν τους άνδρες, τους γέρους και τα αγόρια από τις γυναίκες και τους σκότωσαν, περίπου 8.000 ανθρώπους, ρίχνοντας τα πτώματά τους σε ομαδικούς τάφους. Η σφαγή αυτή ήταν η μεγαλύτερη της Ευρώπης μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.Μετά από την εξέταση των όσων συνέβησαν, η Ολλανδική κυβέρνηση παραιτήθηκε.
Στις 26 Φεβρουαρίου 2007, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εξέδωσε την απόφασή του στην υπόθεση της Βοσνίας Ερζεγοβίνης κατά της πρώην Γιουγκοσλαβίας σχετικά με τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα το 1995. Σύμφωνα με την απόφαση, η σφαγή συνιστά μεν γενοκτονία, δεν μπορεί όμως να αποδοθεί στα εναγόμενα κρατικά όργανα της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Το δικαστήριο έκρινε, επιπλέον, ότι η Σερβία, ως μόνη διάδοχος της πρώην Γιουγκοσλαβίας μετά την αποχώρηση του Μαυροβουνίου από την ομοσπονδία, παραβίασε το διεθνές δίκαιο, καθώς δεν έλαβε κανένα μέτρο για να εμποδίσει τη σφαγή αυτή.
Στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα θεωρείται πιθανή η συμμετοχή και 30-40 Ελλήνων παραστρατιωτικών, μελών της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς οι οποίοι ανάρτησαν την Ελληνική, την Βυζαντινή και την σημαία της Βεργίνας δίπλα στην Σερβική σημαία την επομένη της σφαγής. Τέσσερις από τους οποίους φωτογραφήθηκαν με Σέρβους αξιωματικούς στα ερείπια ορθόδοξου ναού. Τον Ιούλιο του 2006, με εντολή του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Αναστάσιου Παπαληγούρα, είχε αρχίσει εισαγγελική έρευνα για τη συμμετοχή των ατόμων αυτών στη σφαγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Γενοκτονίες Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Έγκλημα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Πόλεμος της Βοσνίας
Δενδροσταρήθρα
Η δενδροσταρήθρα ή δεντροσταρήθρα (Lullula arborea) είναι είδος στρουθιόμορφων ωδικών πτηνών, που ανήκει στην οικογένεια του κορυδαλλού. Αποτελεί το μοναδικό σωζόμενο είδος του γένους Lullula. Συναντάται στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης (και στην Ελλάδα), στη Μέση Ανατολή, τη δυτική Ασία και τα βουνά της βόρειας Αφρικής. Συνήθως είναι επιδημητικό πτηνό, αλλά οι ανατολικοί πληθυσμοί του τείνουν να μεταναστεύουν νοτιότερα κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
Ταξινομική
Το γένος περιγράφηκε από τον «πατέρα» της σύγχρονης ταξινομικής Κάρολο Λινναίο το 1758, στη 10η έκδοση του Systema Naturae, και του δόθηκε τότε το όνομα Alauda arborea. Διετήρησε δηλαδή τη λατινική ονομασία που του είχε δώσει το 1676 ο ορνιθολόγος Φράνσις Γουίλομπυ στο έργο του Ornithologiae libri tres. Σήμερα εντάσσεται στο γένος Lullula, το οποίο εισάχθηκε το 1829 από τον Γερμανό φυσιοδίφη Γιόχαν Γιάκομπ Κάουπ. Αυτό το όνομα με τη σειρά του προέρχεται από το γαλλικό «Lulu».
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυδαλλίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης
Κύκλοτρο
Κύκλοτρο ονομάζεται η συσκευή επιτάχυνσης φορτισμένων σωματιδίων, δηλαδή είναι επιταχυντής. Σημαντική καινοτομία του κυκλότρου σε σχέση με προηγούμενους επιταχυντές ήταν ότι επιτάχυνε σωματίδια χωρίς τη χρήση υψηλών τάσεων.
Αρχή λειτουργίας
Η συγκράτηση των σωματιδίων γίνεται μέσα σε κενό με ομογενές μαγνητικό πεδίο κάθετο στην τροχιά τους. Αν τα φορτία κινούνταν μόνο υπό την επίδραση του μαγνητικού πεδίου, τότε αυτά θα εκτελούσαν κυκλική κίνηση. Η επιτάχυνση γίνεται από ηλεκτρικό πεδίο, το οποίο εναλλάσσεται, ώστε αυτά να επιταχυνθούν. Το μαγνητικό πεδίο προσαρμόζεται κάθε φορά, ώστε η συχνότητα περιστροφής των σωματιδίων να συμπίπτει με τη συχνότητα του εναλλασσόμενου ηλεκτρικού πεδίου. Έτσι, η επιτάχυνση δεν είναι συνεχής αλλά περιοδική. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η επιτάχυνση των σωματιδίων σε μία περίπου σπειροειδή τροχιά. Μόλις τα σωματίδια αποκτήσουν την επιθυμητή ταχύτητα, αυτά θα βγουν έξω από το κύκλοτρο.
Οι ταχύτητες που αναπτύσσονται από ένα τυπικό κύκλοτρο είναι πολύ μεγάλες, αλλά μπορούν να θεωρηθούν με καλή προσέγγιση αρκετά μικρές σε σχέση με το φως, ώστε να χρησιμοποιηθούν οι νόμοι της κλασσικής μηχανικής. Από αυτό επιπλέον συνεπάγεται ότι η συχνότητα περιστροφής δεν εξαρτάται από την ενέργεια των σωματιδίων. Αν η ταχύτητα όμως γίνει πολύ μεγαλύτερη, τότε η συχνότητα περιστροφής είναι μικρότερη από αυτήν που προβλέπει η κλασσική μηχανική.
Ιστορία
Εφευρέτης του κύκλοτρου είναι ο Λόρενς. Υλοποίησε την ιδέα του στο LeConte Hall του Berkeley μαζί με το Λίβινγκστρον και ανακοίνωνε ανά τακτά διαστήματα την πρόοδό του. Ο πρώτος επιταχυντής ήταν ένα κύκλοτρο πρωτονίων ενέργειας 1ΜeV, ο οποίος χρησιμοποιούσε μαγνήτη 11 ιντσών.
Το κύκλοτρο μαζί με το σύγχοτρο είναι οι πρόδρομοι του σύγχρονου επιταχυντή. Αρχικά το κύκλοτρο χρησιμοποιούταν για την επιτάχυνση ελαφρών σωματιδίων. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας πλέον υπάρχει δυνατότητα της επιτάχυνσης αδρονίων από σύγχρονους επιταχυντές. Υπάρχουν περίπου έξι τέτοια μηχανήματα ανά τον κόσμο, ενώ ο πιο ισχυρός είναι προς το παρόν ο CERN.
Διαφορές με γραμμικούς επιταχυντές
Μέχρι την ανακάλυψη του κυκλότρου η επιτάχυνση των σωματιδίων γινόταν με γραμμικούς επιταχυντές, όπως είναι καθοδικοί σωλήνες. Το κύκλοτρο παρουσίαζε τα εξής πλεονεκτήματα:
Αναφορές
Κατηγορία:Επιταχυντές Κατηγορία:Πυρηνική ιατρική
Μεσαύλιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μεσαύλιος (από τη λέξη μέσαυλος = αυλή, τοιχογυρισμένο μέρος, μαντρί) είναι γνωστός ένας δούλος του χοιροβοσκού της Ιθάκης Εύμαιου. Ο Μεσαύλιος, που τον είχε αγοράσει ο Εύμαιος από τους Ταφίους κρυφά από τον Λαέρτη, αναφέρεται στην Οδύσσεια του Ομήρου (ραψωδία ξ, στίχοι 449, 455) ότι μοίραζε ψωμιά στο γεύμα που παρέθεσε ο Εύμαιος στον Οδυσσέα.
Πηγές
Μεσαυλιο
Περιβόλια Κυδωνίας Χανίων
thumb|250px|Τα Περιβόλια όπως φαίνονται από την περιοχή Μπουτσουναριά, με τα Χανιά στο βάθος Τα Περιβόλια είναι χωριό του δήμου Χανίων, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Χανίων, στη δυτική Κρήτη. Τα Περιβόλια βρίσκονται 4,5 χιλιόμετρα νότια από τα Χανιά με τα οποία έχουν ενωθεί οικιστικά, σε υψόμετρο 60 μέτρων, στην πεδιάδα των Χανίων, στους βόρειους πρόποδες των Λευκών Ορέων.
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά στα Περιβόλια γίνεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, όπου αναφέρεται ως Perivólia με 30 χριστιανικές και 6 τουρκικές οικογένειες. Ο Πάσλεϊ στο ταξίδι στην Κρήτη συγκρίνει την περιοχή λόγω της βλάστησής της και της γεωγραφικής θέσης με το Πεδεμόντιο. Η περιοχή ήταν γνωστή για τους κήπους της. Στην περιοχή βρισκόταν η έπαυλη του Μουσταφά Ναϊλί πασά την οποία είχε ονομάσει Σελσεμπίλια, το όνομα μιας πηγής του μουσουλμανικού παραδείσου, η όποια πέρα από υπερπολυτελής είχε και φυλακές. Η έπαυλη κατασκευάστηκε το 1850 και είχε πολλά δωμάτια και βεράντες και περιβαλλόταν από μεγάλο κήπο με δέντρα. Η έπαυλη κατεδαφίστηκε από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια της Κατοχής στον Β΄ΠΠ για να φτιάξουν τα δικά τους σπίτια. Στην απογραφή του 1881, τα Περιβόλια είχαν 517 Χριστιανούς και 364 Τούρκους κατοίκους.
Το 1924 τα Περιβόλια εντάσσονται στο δήμο Χανίων, όπου και παρέμειναν μέχρι το 1936, όταν έγιναν έδρα της κοινότητας Περιβολίων. Το 1971 στα Περιβόλια προσαρτήθηκε ο οικισμός Πελεκαπίνα. Η κοινότητα καταργήθηκε το 1997 και τα Περιβόλια έγιναν τμήμα του δήμου Θερίσου και το 2010 του δήμου Χανίων. Στις απογραφές τα Περιβόλια είχαν 1.286 κ. (1928), 587 (1940), 1.344 (1951), 1.390 (1961), 1.589 (1971), 1.867 (1981), 2.428 (1991), 3.055 (2001) και 3.986 (2011).
Αθλητισμός
Στα Περιβόλια βρίσκεται το Δημοτικό Γήπεδο Περιβολίων. Το γήπεδο είναι έδρα του Α.Ο. Πλατανιά και αναβαθμίστηκε το 2012 ώστε να μπορούν να διεξαχθούν σε αυτό αγώνες της Superleague. Έχει χωρητικότητα 4.000 θεατών σε δύο κερκίδες, η μία σκεπαστή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί του δήμου Χανίων
Πασκάλ (μονάδα μέτρησης)
Το πασκάλ (pascal, συντομoγραφία Pa) είναι η μονάδα μέτρησης της πίεσης στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI). Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Γάλλου φιλοσόφου, φυσικού και μαθηματικού Μπλεζ Πασκάλ. Ορίζεται ως ίση με την πίεση που προκαλεί δύναμη 1 νιούτον (N) σε επιφάνεια ενός τετραγωνικού μέτρου (m²). Είναι αρκετά μικρή μονάδα, και γι' αυτό το λόγο στην πράξη χρησιμοποιούνται τα πολλαπλάσιά της, όπως τα κιλοπασκάλ (1 kPa = 1000 Pa) και τα εκατοπασκάλ (1 hPa = 100 Pa). Η ατμοσφαιρική πίεση είναι ίση, στην επιφάνεια της θάλασσας και σε θερμοκρασία 25°C, με 101.325 Pa.
Αντιστοιχία με άλλες μονάδες
Κατηγορία:Μονάδες πίεσης Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI
Ελαμιτική γλώσσα
Η Ελαμιτική είναι εξαφανισμένη γλώσσα που ομιλείτο από τους αρχαίους Ελαμίτες. Χρησιμοποιήθηκε στο σημερινό νοτιοδυτικό Ιράν από το 2600 π.Χ. έως το 330 π.Χ.. Τα τελευταία γραπτά αρχεία στα ελαμιτικά εμφανίζονται γύρω από την κατάκτηση των Αχαιμενιδών από τον Μέγα Αλέξανδρο. Τα ελαμιτικά πιστεύεται ότι δεν έχουν προφανείς συγγενείς και συνήθως θεωρείται μια απομονωμένη γλώσσα. Η έλλειψη εγκατεστημένων συγγενών καθιστά την ερμηνεία τους δύσκολη.
Σύστημα γραφής
Η ελαμιτική σφηνοειδή γραφή, προσαρμοσμένο από την Ακκαδική σφηνοειδή γραφή, χρησιμοποιήθηκε γύρω στο 2500 - 331 π.Χ. Ήταν σε μεγάλο βαθμό συλλαβάριο 130 χαρακτήρων κάποια στιγμή και διατήρησε μόνο μερικά λογογράμματα από την Ακκαδία, αλλά, με την πάροδο του χρόνου, ο αριθμός των λογογραμμάτων είχε αυξηθεί.
Το πλήρες σώμα της ελαμιτικής σφηνοειδούς γραφής αποτελείται από περίπου 20 χιλιάδες ταμπλέτες και θραύσματα. Η πλειοψηφία ανήκουν στην εποχή των Αχαιμενιδών, και περιέχουν κυρίως οικονομικά αρχεία.
Δύο προηγούμενα αλφάβητα της περιοχής παραμένουν μη αποκρυπτογραφημένα αλλά προφανώς έχουν κωδικοποιηθεί ως ελαμιτικά:
Γλωσσική τυπολογία
Η ελαμιτική είναι μια συγκολλητική γλώσσα, και η γραμματική χαρακτηρίζεται από ένα καλά ανεπτυγμένο και διάχυτο ονομαστικό ταξικό σύστημα. Τα έμψυχα ουσιαστικά έχουν ξεχωριστούς δείκτες για τα τρία πρόσωπα, μάλλον ασυνήθιστο χαρακτηριστικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Ιράκ Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες
Όρη Τσαμαντά
Τα Όρη Τσαμαντά ή Μουργκάνα είναι βουνό που εκτείνεται κατά μήκος των ελληνοαλβανικών συνόρων, στα βόρεια του νομού Θεσπρωτίας και του Νομού Ιωαννίνων (οικισμοί Κάτω Λάβδανης & Αγίας Μαρίνας, Πωγωνίου). Η υψηλότερη κορυφή του βουνού έχει υψόμετρο 1.806 μέτρα, ενώ διαθέτει και άλλες ψηλές κορυφές όπως ο Υψηλάντης (1747 μ), και η Φούρκα (1522 μ). Νότια καταλήγει στην κοιλάδα του Καλαμά ενώ ανατολικά συνδέεται με το όρος Κασιδιάρης.
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου η Μουργκάνα καταλήφθηκε από δυνάμεις του Δημοκρατικού στρατού που διατήρησαν τις θέσεις τους για περισσότερα από δύο χρόνια, στην διάρκεια των οποίων σημειώθηκαν στην περιοχή σφοδρές μάχες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσαμαντα Τσαμαντα
Περιοστίτιδα κνήμης
thumb|Η Ανατομική της Περιοστίτιδας Κνήμης|250px Η Περιοστίτιδα Κνήμης (Tibial Periostitis), ή Σύνδρομο της Επώδυνης Κνήμης ανήκει στις αθλοπάθειες. Πρόκειται δηλαδή για Σύνδρομο εκ καταπονήσεως αθλητών (Overuse syndrome). Στην Αμερικανική βιβλιογραφία φέρεται συχνά με το όνομα «Shin Splint Syndrome», που δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά (είναι ιδιωματισμός, και θα μπορούσε ελεύθερα να αποδοθεί χιουμοριστικά «πόνος στο καλάμι», ή «σύνδρομο καλαμίτιδας!» ή «Καλαμίτιδα» αλλά ο όρος είναι αδόκιμος). Ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 90 για να περιγράψει κάθε είδους πόνο μεταξύ του γόνατος και της ποδοκνημικής αρθρώσεως (στην Κνήμη δηλαδή). Σήμερα, χρησιμοποιείται στη βιβλιογραφία μόνο για πόνο κατά μήκος των έσω περιφερικών δύο τριτημορίων τής διαφύσεως της Κνήμης.
Τι είναι
Ο αόριστος όρος Περιοστίτιδα Κνήμης ή Shin Splint Syndrome, περιλαμβάνει τρεις διαφορετικές οντότητες, οι οποίες μπορεί να συνυπάρξουν σε μια συνεχή χρονική αλληλουχία:
Αιτιολογία
Συμβαίνει συνήθως είτε σε άτομα πού έχουν πολύωρη ορθοστασία είτε σε αθλητές, κακώς προπονούμενους, που τρέχουν πάνω σε σκληρό, ανώμαλο, ή τσιμεντένιο έδαφος, και φορούν ακατάλληλα αθλητικά παπούτσια, ή σε έφηβους αθλητές που ψηλώνουν γρήγορα. Συμβαίνει όμως και σε μη αθλούμενους, σε περιπτώσεις καταπόνησης της ποδοκνημικής και του άκρου ποδός (βάδιση σε ανώμαλο έδαφος, πολύωρη ορθοστασία, ορειβασία, κυνήγι στο βουνό, κλπ). Προδιαθεσικούς παράγοντες, για Shin Splint Syndrome, αποτελούν: Κατά την διάρκεια της άθλησης, κάθε ένας από τους ανωτέρω παράγοντες, μπορεί να προκαλέσει επαναλαμβανόμενη διάταση του Τένοντος του Οπίσθιου Κνημιαίου Μυός, στα σημεία εκφυσής του από την Κνήμη, πράγμα πού οδηγεί σε Τενοντίτιδα του Οπίσθιου Κνημιαίου (Tibialis Posterior Tendonitis). Η συνέχιση της άθλησης με αυτό το πρόβλημα, οδηγεί σε Περιοστίτιδα, η οποία μπορεί να διαγνωσθεί μόνο με Σπινθηρογράφημα οστών (Bone Scan). Η επί πλέον συνέχιση της άθλησης με Περιοστίτιδα (Periostitis), καταλήγει μερικές φορές σε Κάταγμα εκ Κοπώσεως της Κνήμης (Stress Fracture),πού αποτελεί την πλέον ακραία μορφή του Σύνδρομου Επώδυνης Κνήμης, αλλά ευτυχώς πολύ σπάνια. Αυτό το ασυνήθιστο είδος κατάγματος, μπορεί να επισυμβεί σε οποιοδήποτε σημείο κατά μήκος των περιφερικών 2/3 της Κνήμης, ή στην περιοχή της έκφυσης του Υποκνημιδίου Μυός (Soleus muscle).
Διάγνωση
Η διάγνωση της παθήσεως είναι απλή με τα χέρια. Στο πρόσφατο Σύνδρομο Επώδυνης Κνήμης οι ακτινογραφίες δεν δείχνουν τίποτα. Στο χρόνιο ή επαναλαμβανόμενο Σύνδρομο Επώδυνης Κνήμης, οι απλές ακτινογραφίες συνήθως πάλι δεν δείχνουν τίποτα, αλλά ενίοτε δείχνουν ανωμαλίες και νέα παραγωγή οστού, τόσο στην έκφυση του Οπίσθιου Κνημιαίου Μυός, όσο και στην Μεσόστεο Μεμβράνη. Το Σπινθηρογράφημα οστών με ραδιενεργό Τεχνήτιο 99m, είναι φυσιολογικό στην Τενοντίτιδα, ενώ στην Περιοστίτιδα δείχνει επιμήκη αυξημένη πρόσληψη του ραδιενεργού ισοτόπου, στο δε Κάταγμα εκ Κοπώσεως, δείχνει εντοπισμένη εγκάρσια πρόσληψη.
Θεραπεία
Η αρχική θεραπεία της Τενοντίτιδος και Περιοστίτιδος, περιλαμβάνει τα εξής συντηρητικά μέσα:
Κατάλογος αντικειμένων NGC (3000-3999)
Ο New General Catalogue (Νέος Γενικός Κατάλογος, για συντομία NGC) είναι από τους πιο διαδεδομένους και ολοκληρωμένους αστρονομικούς καταλόγους για τους ερασιτέχνες αστρονόμους και περιλαμβάνει 7.840 αντικείμενα του βαθέος ουρανού, γνωστά και ως αντικείμενα NGC, όπως γαλαξίες και αστρικά σμήνη. Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει τα αντικείμενα 3000 μέχρι 3999.
Γεώργιος Βήχος
Ο Γεώργιος Βήχος (Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 1915- 19 Απριλίου 1990) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πρωταθλητής της σκοποβολής (αθλητής του Πανελληνίου και του Παναθηναϊκού) και παράγοντας του αθλητισμού. Διετέλεσε νομάρχης σε πολλές ελληνικές πόλεις και ήταν ο ιδρυτής (1987) και ο πρώτος πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης των Συμμετασχόντων σε Ολυμπιακούς Αγώνες (ΕΣΟΑ).
Σπουδές και προσωπική ζωή
Σπούδασε Νομικά, Οικονομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Κατά την περίοδο της Κατοχής ήταν εκδότης της παράνομης εφημερίδας Ελεύθερη Σκέψη και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Παντρεύτηκε την Αλίκη Σταθάτου και απέκτησαν 1 κόρη.
Ως παράγοντας
Σε διεθνές επίπεδο, υπήρξε ο πρώτος Έλληνας Πρόεδρος παγκόσμιας αθλητικής ομοσπονδίας σε ολυμπιακό άθλημα, καθώς ανέλαβε επικεφαλής της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Σκοπευτικών Αθλημάτων.
Στα χρόνια της Κατοχής
Ο Γεώργιος Βήχος πολέμησε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Τον Φεβρουάριο του 1941 η υγεία του κινδύνευσε σοβαρά και νοσηλεύθηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο με κρυοπαγήματα δευτέρου βαθμού. Επί Κατοχής, ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της οργάνωσης Εθνικό Κομιτάτο και έλαβε μέρος σε σαμποτάζ κατά των Γερμανών. Τον Οκτώβριο του 1942 έγινε γενικός γραμματέας του Εθνικού Κομιτάτου. «Όργανο» του Κομιτάτου ήταν η παράνομη εφημερίδα Ελεύθερη Σκέψη, την οποία εξέδιδε ο Βήχος.
Πολιτική δραστηριότητα
Ο Γεώργιος Βήχος χρημάτισε νομάρχης Τρικάλων (1949), Κεφαλληνίας, Κορινθίας, Κοζάνης (1949-1954) και  Χανίων (1956-58) με μεγάλη επιτυχία. Κατήλθε στις εκλογές του 1974 και του 1977 με το Δημοκρατικό Κέντρο, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί βουλευτής.
Στέφανος Στεφάνου (πολιτικός)
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Στέφανος Στεφάνου γεννήθηκε στον Γερόλακκο στις 21 Ιανουαρίου 1965. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 εγκαταστάθηκε στη Δευτερά, γενέτειρα του πατέρα του.
Σπούδασε πολιτικές σπουδές στη Βουλγαρική Ακαδημία Επιστημών της Σόφιας. Είναι επαγγελματικό στέλεχος του ΑΚΕΛ.
Είναι νυμφευμένος με τη Γεωργία Ζήνωνος και έχει δύο κόρες. Διαμένει στο Γέρι.
Πολιτική διαδρομή
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε πρόεδρος της Φοιτητικής Οργάνωσης Κυπρίων Βουλγαρίας. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του το 1989, εργάστηκε στην Ενιαία Δημοκρατική Οργάνωση Νεολαίας (ΕΔΟΝ). Από το 1995 είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ. Την περίοδο 1996-2001 ήταν Γενικός Γραμματέας της ΕΔΟΝ. Την περίοδο 2001-2008 ήταν Ειδικός Σύμβουλος του Προέδρου της Βουλής, Δημήτρη Χριστόφια. Την περίοδο 2008-2013 ήταν Κυβερνητικός Εκπρόσωπος στην κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια. Από το 2011 είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ. Από τον Μάιο του 2016 είναι εκπρόσωπος τύπου της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ. Από το 2016 είναι Υπεύθυνος Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας του ΑΚΕΛ.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχθηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Στο 23ο τακτικό συνέδριο του ΑΚΕΛ, τον Ιούλιο του 2021, εξελέγη Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, εξασφαλίζοντας 74 ψήφους ή 71,84% έναντι 29 ψήφους ή 28,16% του ανθυποψηφίου του Γιώργου Λουκαΐδη.
Άλλες δραστηριότητες
Συμμετείχε στην εφηβική ομάδα της Ομόνοιας Λευκωσίας στα μαθητικά του χρόνια. Για δύο χρόνια διετέλεσε διεθνής ποδοσφαιριστής στην Εθνική Νέων Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι Κύπρου Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008 Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του ΑΚΕΛ
Αιγοθηλόμορφα
Τα αιγοθηλόμορφα (Caprimulgiformes) είναι τάξη πτηνών, που περιλαμβάνει περίπου εξακόσια είδη. Συναντώνται σε όλες τις ηπείρους της Γης εκτός της Ανταρκτικής. Είναι πουλιά γενικώς νυκτόβια και εντομοφάγα. Πήραν το όνομά τους από την παλαιά ονομασία του μέλους τους «αιγόθηλος», που οφείλεται στην τελείως λανθασμένη άποψη των αρχαίων ότι, όταν εισχωρούσε τη νύχτα σε στάνες αιγοπροβάτων, τα βύζαινε, ιδίως τις αίγες (κατσίκες). Στην πραγματικότητα κυνηγούσε τα έντομα που σύχναζαν εκεί.
Ταξινομική
Η ταξινομική των πουλιών που απαρτίζουν την τάξη αυτή έχει από παλιά σημαδευτεί από δυσκολίες και αντιθέσεις, ιδίως στην περίπτωση της οικογένειας καπριμουλγίδες και τη συγγένεια και διεκδίκηση οικογενειών από την παραδοσιακά θεωρούμενη ξεχωριστή τάξη αποδόμορφα.
Η IUCN υιοθετεί σήμερα την εξής ταξινομική της τάξεως αιγοθηλόμορφα, που ακολουθεί πρόσφατες φυλογενετικές μελέτες του DNA:
Ο ορισμός αυτός ταυτίζει την τάξη με τον φυλογενετικό κλάδο Strisores.
Παραδοσιακά, τα αιγοθηλόμορφα θεωρούντο με βάση τη μορφολογία τους το ενδιάμεσο ανάμεσα στις τάξεις γλαυκόμορφα και αποδόμορφα.
Διατροφή
Τα αιγοθηλόμορφα τρέφονται κυρίως με έντομα, ενώ εξαίρεση αποτελεί το είδος καρίπειος, το οποίο τρέφεται αποκλειστικά με φρούτα.
Χίλσμπορο (Καρριακού)
Το Χίλσμπορο (αγγλικά: Hillsborough) είναι μια κωμόπολη της Γρενάδα. Είναι η πρωτεύουσα της ανεξάρτητης περιοχής Καρριακού και Μικρή Μαρτινίκη και του νησιού Καρριακού. Έχει πληθυσμό 1.000 κατοίκων (2001).
Γεωγραφία
Το Χίλσμπορο βρίσκεται βορειοανατολικά της Γρενάδας και κεντρο-δυτικά του νησιού Καρριακού. Βρίσκεται δυτικά της Γκραντ Μπέυ.
Εκπαίδευση
Το 2010 υπήρχαν 5 σχολεία της Κυβέρνησης που βρίσκονταν στο Χίλσμπορο. Η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική μέχρι τα 16.
Οικονομία
Το λιμάνι του Χίλσμπορο είναι το κυριότερο του νησιού. Όλες οι τράπεζες τη Καρριακού βρίσκονται στον Κύριο Δρόμο του Χίλσμπορο.
Μεταφορές
Το κυριότερο αεροδρόμιο της Καρριακού, το Αεροδρόμιο του Λώριστον, βρίσκεται στο χωριό Λώριστον, 1 χιλιόμετρο μακρυά από την πόλη. '
Παραπομπές
Χιλσμπορο Χίλσμπορο Χίλσμπορο
Κομητεία Ντάλας (Τέξας)
Η Κομητεία Ντάλας (αγγλικά: Dallas County, Texas), είναι κομητεία των ΗΠΑ, και μία από τις 254 κομητείες στην πολιτεία του Τέξας. Με πληθυσμό 2,654,014 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2022 ), αποτελεί την δεύτερη πολυπληθέστερη κομητεία του Τέξας (ύστερα από την κομητεία Χάρις), καθώς και την 8η μεγαλύτερη σε πληθυσμό κομητεία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έδρα και μεγαλύτερη πόλη της κομητείας, είναι το Ντάλας (τρίτη μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας και ένατη μεγαλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες). Η κομητεία Ντάλας, συμπεριλαμβάνεται στην μητροπολιτική περιοχή του Ντάλας-Φορτ Γουόρθ-Άρλινγκτον (τέταρτη μεγαλύτερη στις ΗΠΑ).
Η κομητεία, ιδρύθηκε το 1846, και το όνομά της προέρχεται πιθανότατα από τον 11ο Αντιπρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζορτζ Ντάλας.
Η έκταση της κομητείας Ντάλας, ανέρχεται συνολικά σε 2,350 τετραγωνικά χιλιόμετρα (km2). Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της πολιτείας του Τέξας.
Πολιτική
Η κομητεία Ντάλας, σε αντίθεση με τις ελαφρώς πιο συντηρητικές γειτονικές κομητείες Ντέντον, Κόλιν και Ρόκγουελ, είναι ειδικά τα τελευταία χρόνια μια ολοένα και πιο φιλικά προσκείμενη κομητεία για το Δημοκρατικό Κόμμα. Η τελευταία φορά που ψήφισε υπέρ κάποιου Ρεπουμπλικανού για τις προεδρικές εκλογές, ήταν το 2004.
Γενικότερα, η ευρύτερη περιοχή, με την ραγδαία πληθυσμιακή ανάπτυξη που γνωρίζει, τείνει σταδιακά προς τους Δημοκρατικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νταλας Κατηγορία:Ντάλας (Τέξας)
Σελεύκεια Σαμουλιάς
Η Σελεύκεια αυτή αναφέρεται πολλές φορές από τον Φλάβιο Ιώσηπο (Περί του Ιουδαϊκού πολέμου, IV.1 και Ιωσήπου βίος κεφ.37), ως κώμη. Απαντά στο Ταλμούδ με τους τύπους Selik, Selika, και Selikos και στην αραμαϊκή Βίβλο ως Salwaḳia ή Salwaḳya.
Η πόλη κτίστηκε από τον Αντίοχο Γ΄ μετά την κατατρόπωση των πτολεμαϊκών στρατευμάτων στο όρος Πάνειον (198 π.Χ.). Σκοπός της νεοϊδρυθείσας Σελεύκειας ήταν η φύλαξη των νέων περιοχών που περιήλθαν στην σελευκιδική κατοχή. Αρχικά ήταν φαίνεται σελευκιδικό οχυρό που με την πάροδο του χρόνου μετεξελίχθηκε σε κανονική ελληνιστική πόλη. Από υπόθεση του ερευνητή Grätz -βασισμένη σε σχόλιο του χρονικού Megillat Taanit- τα υπολείμματα των ηττημένων Φαρισαίων κατέφυγαν στη Σελεύκεια προκειμένου να γλιτώσουν την καταδίωξη του Ιουδαίου βασιλιά Αλεξάνδρου Ιανναίου (103 -76 π.Χ.). Τελικά η σελευκιδική πόλη έπεσε στα χέρια του τελευταίου (83/2 π.Χ.), ο οποίος και την κατέστρεψε. Έκτοτε εξέπεσε σε χωριό. Κατά την επανάσταση των Εβραίων εναντίον των Ρωμαίων το 66 μ.Χ., η Σελεύκεια πρωτοστάτησε, μαζί με την γειτονική πόλη Γάμαλα, και τη Σογάνη.
Την θέση της αρχαίας Σελεύκειας κατέχει η σημερινή πόλη Siluqiye στα σύνορα Ισραήλ-Συρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Γεώργιος Ξυνόπουλος
Ο Γεώργιος Ξυνόπουλος, του Ιωάννου (1885 - 25 Φεβρουαρίου 1969) ήταν σπουδαίος Έλληνας δημόσιος λειτουργός, επιστήμονας και βουλευτής. Ήταν ο θεμελιωτής του Μεταλλευτικού Δικαίου στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1885. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1911 εισήλθε στο Δημόσιο, πρώτος στον διαγωνισμό γραμματέων του μόλις τότε συσταθέντος Υπουργείου Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας, (που μετονομάστηκε αργότερα Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας). Κατά την τριετία 1919 – 1921 υπηρέτησε αποσπασμένος ως Διευθυντής της Ύπατης Αρμοστείας στη Σμύρνη, όπου κατά την επίσημη διαπίστωση του τότε αρμοστή Αρ. Στεργιάδη έφερε «θαυμάσια εις πέρας εν των μεγαλυτέρων έργων της εν Σμύρνη Ελληνικής Διοικήσεως, ήτοι την παλλινόστησιν και εις τας εστίας των εγκατάστασιν των από του 1914 και μετέπειτα εκδιωχθέντων υπό των Νεοτούρκων, Μικρασιατών Ελλήνων».
Στη συνέχεια παρακολούθησε ιδιαίτερα νομικά και οικονομικά μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου μετά των οποίων στην επιστροφή του ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη σμύριδα Νάξου όπου το 1927 εξέδωσε το πρώτο του σπουδαίο σύγγραμμα «Μελέτη περί Ναξίας σμύριδος». Το 1943, κατά τη διάρκεια της κατοχής, προήχθη σε γενικό διευθυντή του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας στο οποίο και υπηρέτησε μέχρι το 1951 όπου τότε εξελέγη τακτικό μέλος του Ανωτάτου Συμβουλίου Δημοσίων Υπηρεσιών (ΑΣΔΥ) από το οποίο όμως παραιτήθηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους όταν εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας.
Το 1950 υπήρξε ο εισηγητής της συσταθείσης τότε επιτροπής για τη σύνταξη Σχεδίου Μεταλλευτικού Δικαίου του οποίου υπήρξε και ο θεμελιωτής των βάσεων όλων των περί αυτού ζητημάτων διακρινόμενος για την ευφυΐα και κρίση του.
Τον Δεκέμβριο του 1952 διορίσθηκε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Βιομηχανίας, διορισμό τον οποίο όμως δεν αποδέχθηκε, παραμένοντας Γενικός Διευθυντής των Μεταλλείων του Υπουργείου Βιομηχανίας. Από τον Μάρτιο του 1953 ανέλαβε καθηγητής του Μεταλλευτικού Δικαίου και της Μεταλλευτικής Οικονομίας στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή.
Ο Γεώργιος Ξυνόπουλος τιμήθηκε από την Πολιτεία όσο λίγοι. Τιμήθηκε από δύο Βασιλείς και από ένα πλήθος πνευματικών ιδρυμάτων ελληνικών και ξένων. Τα δε συγγράμματά του αποτελούν μέχρι σήμερα πολύτιμο οδηγό και κοινό κτήμα στην επιστήμη και στη πράξη των διοικητικών υπηρεσιών, δικαστηρίων και αστυνομικών Αρχών. Ο Γεώργιος Ξυνόπουλος πέθανε στην Αθήνα στις 25 Φεβρουαρίου του 1969.
Αδελφός του, (πρεσβύτερος), ήταν ο Νικόλαος Ξυνόπουλος ανώτατος δικαστικός λειτουργός.
Συγγραφικό έργο
Από το πλούσιο συγγραφικό του έργο που αποτελούν επιστημονικά συγγράμματα, γνωμοδοτήσεις, πορίσματα και ερμηνείες ξεχωρίζουν:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Τομάζο Καμπανέλα
thumb|right|250px Ο Τζιοβάννι Ντομένικο Καμπανέλλα (Giovan Domenico Campanella, 5 Σεπτεμβρίου 1568 – 21 Μαΐου 1639) ή Τομάζο Καμπανέλλα ήταν Ιταλός Δομινικανός μοναχός, φιλόσοφος, θεολόγος, αστρολόγος και ποιητής.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1568 στο Στινιάνο, στην κομητεία του Στύλο της επαρχίας Ρέτζο-Καλάμπρια, στη νότια Ιταλία, και βαπτίσθηκε ως Τζιοβάνι Ντομένικο Καμπανέλλα. Ο Τομάζο Καμπανέλλα, όπως μετονομάστηκε αργότερα, ήταν παιδί-θαύμα. Γιος μιας φτωχής και αναλφάβητης οικογένειας, εισήλθε σε Δομινικανό Μοναστήρι πριν από την ηλικία των δεκαπέντε ετών, λαμβάνοντας το όνομα «fra Tommaso» προς τιμή του Θωμά Ακινάτη. Σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία.
Διαφοροποίηση και σύγκρουση με την Ιερά Εξέταση
Από νωρίς παρεξέκλινε από την αριστοτελική ορθοδοξία και προσελκύστηκε από την εμπειρική φιλοσοφία του Μπερναρντίνο Τελέζιο (Bernardino Telesio) (1509-1588), ο οποίος δίδαξε ότι γνώση είναι και η αίσθηση, ότι όλα τα πράγματα στη φύση διαθέτουν αίσθηση (δηλαδή ότι «η φιλοσοφία αποδεικνύεται από τις αισθήσεις»), που δημοσιεύθηκε το 1592, για την υπεράσπισή του.
Όταν ήταν στη Νάπολη ασχολήθηκε και με την αστρολογία. Οι ετερόδοξες απόψεις του στην αστρολογία, ειδικότερα η αντίθεσή του στην αρχή του Αριστοτέλη, τον έφεραν σε σύγκρουση με τις Εκκλησιαστικές Αρχές, με αποτέλεσμα να καταγγελθεί και να παραπεμφθεί στην Ιερά Εξέταση. Προτού οδηγηθεί στο Ιερό γραφείο στη Ρώμη, είχε περιοριστεί σε ένα μοναστήρι μέχρι το 1597.
Απελευθέρωση, συνωμοσία και εκ νέου σύλληψη
Μετά την απελευθέρωσή του, ο Καμπανέλλα επέστρεψε στην Καλαβρία, όπου ηγήθηκε συνωμοσίας κατά του ισπανικού κράτους. Στόχος του Καμπανέλλα ήταν να δημιουργήσει μια κοινωνία που να βασίζεται στην κοινότητα των αγαθών και των συζύγων, βάσει των προφητειών του Ιωακείμ της Φιόρε (Joachim di Fiore) και των δικών του αστρολογικών παρατηρήσεων κατά το έτος 1600. Προδόθηκε από δύο συνωμότες συναδέλφους του, συνελήφθη και κρατήθηκε έγκλειστος στη Νάπολη, από όπου κατάφερε να αποδράσει και να διαφύγει της ποινής του, καθώς το δικαστήριο, ερήμην του ιδίου, τον κατεδίκασε σε ισόβια.
Ο Καμπανέλλα συνελήφθη εκ νέου, με αποτέλεσμα να περάσει τα επόμενα 27 χρόνια στη φυλακή. Κατά τη διάρκεια της κρατήσεώς του έγραψε τα σημαντικότερα έργα του: Η μοναρχία στην Ισπανία (1600), Πολιτικός αφορισμός (1601), Ο θρίαμβος του αθεϊσμού (1605-1607), Μεταφυσικά (1609-1623), Θεολογία (1613-1624), και το πιο φημισμένο έργο του Η Πόλη του Ήλιου (1602/1623). Ο Καμπανέλλα παρενέβη ακόμη και στην πρώτη δίκη του Γκαλιλέο Γκαλιλέι, με μια θαρραλέα υπεράσπισή του γραμμένη το 1616, που δημοσιεύθηκε το 1622. Η ειρωνεία είναι ότι ο Γαλιλαίος δεν ήθελε τη βοήθεια του Καμπανέλλα, λόγω της ξενοφανούς ιδεολογίας που είχε, κατ' αυτόν, και την προηγούμενη καταδίκη του ως αιρετικού από τη Δυτική Εκκλησία.
Και πάλι ελεύθερος
thumb|Metaphysica, 1638 thumb|Τομάζο Καμπανέλα: La Città del Sole, Carabba 1915 Ο Καμπανέλλα τελικά απελευθερώθηκε από τη φυλακή το 1626, λόγω της διαμεσολάβησης του Πάπα Ουρβανού Η΄ στον Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας. Αμέσως μετά την απελευθέρωσή του, ο Πάπας τον πήρε την Ρώμη όπου, με προτροπή του Πάπα, συγκλήθηκε το Ιερό γραφείο με σκοπό την αποκατάστασή του και την απόδοση πλήρους ελευθερίας το 1629. Έζησε έπειτα για πέντε χρόνια στη Ρώμη, όπου ήταν σύμβουλος της Παπικής αυλής επί αστρολογικών θεμάτων.
Στο 1634, ωστόσο, μια νέα συνωμοσία της Καλαβρίας, υπό την καθοδήγηση ενός από τους οπαδούς του, τού δημιουργούν νέα προβλήματα. Με τη βοήθεια του καρδινάλιου Μπερμπερίνι και του Γάλλου πρέσβεως Ντε Νοάιγ (de Noailles), έφυγε για τη Γαλλία, όπου έγινε δεκτός στην αυλή του Βασιλέως Λουδοβίκου ΙΓ΄, με σημαντικές τιμές. Εκεί τέθηκε υπό την προστασία του πανίσχυρου τότε και μετέπειτα Καρδιναλίου Ρισελιέ, και του δόθηκε μία γενναιόδωρη ισόβια σύνταξη από τον βασιλέα.
Το τέλος
Έκτοτε ο Καμπανέλλα αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του στο μοναστήρι του Σαιν Ονορέ (Saint-Honoré) στο Παρίσι. Η τελευταία του σπουδαία εργασία ήταν ένα ποίημα για την επέτειο της γεννήσεως του μελλοντικού Βασιλέα της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ο Τομάζο Καμπανέλα πέθανε στο Παρίσι σε ηλικία 70 ετών, στις 21 Μαΐου 1639.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί θεολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ιταλοί αστρολόγοι Κατηγορία:Ουτοπιστές
Γεώργιος Κατεχάκης
Ο Γεώργιος Κατεχάκης (1881-1939), γνωστός και ως Καπετάν Ρούβας, ήταν Έλληνας Βενιζελικός στρατιωτικός και πολιτικός του 20ού αιώνα, βουλευτής, τρεις φορές Υπουργός Στρατιωτικών (1924, 1930-1932, 1933), Γενικός Διοικητής Θράκης και Γενικός Διοικητής Κρήτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του ήταν ο στρατηγός Απόστολος Κατεχάκης, παππούς του ο Χατζή Μιχαήλ Κατεχάκης. Ο Κατεχάκης Απόστολος γεννήθηκε το 1837 στον Πλάτανο της επαρχίας Καινουρίου της Μεσσαράς στην Κρήτη. Παππούς του ήταν ο Χατζή Μιχαήλ Κατεχάκης, οπλαρχηγός του 1821 ο οποίος έλαβε τα όπλα με την έναρξη της Επανάστασης στην Κρήτη 1866-1839, ανακηρύχθηκε αρχηγός της επαρχίας Καινουρίου και συμμετείχε υπό τη γενική αρχηγία του Μιχαήλ Κόρακα. Ο Γεώργιος Κατεχάκης κατατάχτηκε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε με βαθμό ανθυπολοχαγού το 1902.
Πήρε μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα τα έτη 1904 και 1905. Ήταν αρχηγός του σώματος των Κρητών Εθελοντών και έφερε το ψευδώνυμο «Καπετάν Ρούβας». Έδρασε κυρίως στις περιφέρειες Φλώρινας, Καστοριάς και Μοναστηρίου. Ο Κατεχάκης σημείωσε εντυπωσιακές επιτυχίες ενάντια στους Βουλγάρους, με αποκορύφωμα την περίφημη ενέδρα στο Σκλήθρο.
Το 1912-1913 λοχαγός έλαβε μέρος στους βαλκανικούς πολέμους ως γενικός αρχηγός των εθελοντικών σωμάτων της Μακεδονίας και ως επιμελητής της μεραρχίας Ηπείρου.
Το 1916, ταγματάρχης τότε, διορίστηκε επιτελάρχης της 9ης Μεραρχίας στη Θεσσαλονίκη και πήρε μέρος στο εθνικό κίνημα της Θεσσαλονίκης. Διορίστηκε προσωπάρχης της Υπουργείου Στρατιωτικών, και το επόμενο έτος επιτελάρχης του σώματος στρατού εθνικής αμύνης. Απεστάλη με την υπογραφή ανακωχής στην Κωνσταντινούπολη, όπου και ανέπτυξε πλούσια δράση σε θέματα πληροφοριών και δολιοφθοράς.
Ο Γεώργιος Κατεχάκης έφθασε στον βαθμό του Στρατηγού σε ηλικία 39 (τριάντα εννέα) ετών, ο νεότερος στρατηγός από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους.
Αποστρατεύτηκε το 1920 παραμένοντας σε αποστρατεία μέχρι το 1922, όταν επανήλθε ως Γενικός Διοικητής Θράκης. Αποστρατεύτηκε εκ νέου το 1923 με τον βαθμό του υποστράτηγου και εκλέχτηκε βουλευτής Ηρακλείου γινόμενος το 1924 Υπουργός των Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924.
Εκλέχτηκε δύο φορές Γερουσιαστής Ηρακλείου, διορίστηκε Διοικητής Κρήτης από την Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη το 1928 καθώς και από τον Ιούνιο 1929 στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Ιουνίου 1929 και για δυο εβδομάδες περίπου το Δεκέμβριο του 1929 στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου Δεκεμβρίου 1929, η οποία τελικά τον διόρισε Υπουργό Στρατιωτικών. Το υπουργείο Στρατιωτικών ανέλαβε για τρίτη φορά στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1933. Κατά το Μεσοπόλεμο, ο Κατεχάκης δημιούργησε μαζί με τον Γεώργιο Φεσσόπουλο τις μυστικές υπηρεσίες του ελληνικού κράτους.
Πέθανε στις 22 Απριλίου 1939.
Προς τιμήν του υπάρχει οδός στην περιοχή του Παλαιού Σταθμού στη Θεσσαλονίκη, στο Ρέθυμνο, στο Ηράκλειο, στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις.