cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας (ταινία, 1961)
Διανομή ρόλων
Η Μπέτι Λου Γκέρσον, η οποία υπήρξε αφηγήτρια στην ταινία Σταχτοπούτα, πήρε το ρόλο της Κρουέλα Ντε Βιλ έπειτα από ακρόαση που πέρασε μπροστά από τον Μαρκ Ντέιβις και τον σκηνοθέτη Βόλφγκανγκ Ράιτερμαν. Καθώς έψαχναν για την κατάλληλη προφορά για τον χαρακτήρα, η Γκέρσον εμφανίστηκε με μια «ψευδή θεατρική φωνή, σαν κάποιος ο οποίος είχε έρθει από τη Νέα Υόρκη αλλά δεν είχε φτάσει ακόμα στην Αγγλία». Κατά τη διαδικασία ηχογράφησης, θεωρήθηκε πως μιμείται την ηθοποιό Ταλούλα Μπάνκχεντ. Ωστόσο, η Γκέρσον το αμφισβήτησε λέγοντας: «Λοιπόν, δεν την μιμήθηκα επίτηδες....Μεγάλωσα στο Μπέρμιγχαμ, ιδού, και η Ταλούλα ήταν από το Τζάσπερ, ιδού. Και οι δύο είχαμε ψευδείς Αγγλικές προφορές και επιπρόσθετα τις Νότιες προφορές μας και φυσικό ταλέντο. Έτσι, οι φωνές μας βγήκαν με αυτό τον τρόπο». Με τις επιπρόσθετες ηχογραφήσεις για τη φωνή της Μις Μπέρντγουελ, η Γκέρσον τελείωσε την ηχογράφηση των χαρακτήρων της σε δεκατέσσερις μέρες.
Μουσική
Αντίθετα με πολλές ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney, η ταινία συμπεριλαμβάνει μόνο τρία τραγούδια και μάλιστα με ένα μόνο από αυτά, το «Κρουέλα Ντε Βιλ», να παίζει μεγάλο ρόλο στην ταινία. Τα άλλα δύο είναι το «Kanine Krunchies Jingle» (τραγουδημένο από τη Λούσιλ Μπλις), και το «Dalmatian Plantation» από το οποίο ο Ρότζερ τραγουδά μόνο δύο στροφές στο κλείσιμο της ταινίας. Ο συνθέτης Μελ Λίβεν είχε γράψει στην πραγματικότητα και άλλα τραγούδια όπως το «Don't Buy a Parrot from a Sailor» το οποίο θα τραγουδούσαν ο Τζάσπερ και ο Χόρις στην έπαυλη της Ντε Βιλ και το «March of the One Hundred and One», το οποίο θα τραγουδούσαν τα σκυλιά μετά την απόδρασή τους από την Κρουέλα.
Cameo εμφανίσεις από τη «Λαίδη και τον Αλήτη»
Κατά τη σκηνή όπου όλοι οι σκύλοι του Λονδίνου μεταδίδουν το μήνυμα ότι 15 κουτάβια είχαν αρπαχθεί (γαύγισμα του λυκόφωτος), μπορούμε να δούμε την Πεγκ από τη Λαίδη και τον Αλήτη σε ένα pet store ως ένα από τα σκυλιά προς πώληση. Εμφανίζονται επίσης η Λαίδη, ο Αλήτης και ο Τζοκ, οι οποίοι λαμβάνουν το μήνυμα και το μεταδίδουν παρακάτω.
Κυκλοφορία
Η ταινία πρωτοβγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 25 Ιανουαρίου 1961. Μετά την αρχική της διανομή, επανακυκλοφόρησε στις αίθουσες τέσσερις ακόμα φορές: τον Ιανουάριο του 1969, τον Ιούνιο του 1979, τον Δεκέμβριο του 1985 και τον Ιούλιο του 1991. Η επανακυκλοφορία του 1991 απετέλεσε την εικοστή ταινία της χρονιάς με τη μεγαλύτερη εισπραξιμότητα  Κέρδισε συνολικά $215,880,014 στο εγχώριο box office καθ'όλη την ιστορία της.
Η ταινία κυκλοφόρησε σε κασέτα VHS στις 10 Απριλίου 1992 ως μέρος της σειράς «Τα Κλασσικά της Disney». Επανακυκλοφόρησε στις 9 Μαρτίου 1999 ως μέρος της συλλογής «Τα Αριστουργήματα της Disney». Εξαιτίας τεχνικών προβλημάτων, δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε Laserdisc και καθυστέρησε πολλές φορές η κυκλοφορία της σε DVD, η οποία τελικά έγινε στις 19 Δεκεμβρίου 1999 ως μέρος της σειράς «Τα Περιορισμένης Έκδοσης της Disney». Μια Platinum Edition DVD δύο δίσκων κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου 2008 ενώ σε Blu-ray Disc κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 3 Σεπτεμβρίου 2012. Μια Blu-ray Diamond Edition κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική στις 10 Φεβρουαρίου 2015.
Box Office
Η ταινία ήταν η δέκατη σε εμπορικότητα ταινία για το 1961 στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, εισπράττοντας 6,4 εκατομμύρια δολάρια από εγχώριες ενοικιάσεις (Η.Π.Α. και Καναδά) κατά την πρώτη χρονιά της κυκλοφορίας της.
Ήταν η πιο διάσημη ταινία της χρονιάς στη Γαλλία, με αποδοχές 14,705,526.
Ήταν μια από τις πιο διάσημες ταινίες της δεκαετίας για των στούντιο της Disney.
Συνέχειες και spin-offs
Στα χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη κυκλοφορία της ταινίας, η Disney έχει πάρει διάφορες κατευθύνσεις για το πώς να προχωρήσει με την ταινία. Η πρώτη προσπάθεια ήταν μια live-action διασκευή το 1996 με τον τίτλο, Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας. Πρωταγωνίστρια της ταινίας ήταν η Γκλεν Κλόουζ ενώ κανένα από τα σκυλιά της ταινίας δεν μιλούσε. Η επιτυχία της στις αίθουσες οδήγησε στην ταινία Τα 102 σκυλιά της Δαλματίας, συνέχεια της πρώτης, η οποία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 22 Νοεμβρίου 2000.
Μετά την πρώτη live-action εκδοχή της ταινίας, κυκλοφόρησε μια σειρά κινουμένων σχεδίων με τίτλο Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας: Η Σειρά. Ο σχεδιασμός των χαρακτήρων ήταν πιο στυλιζαρισμένος για να γίνει η εικονογράφηση πιο οικονομική αλλά και να απευθύνεται στις σύγχρονες τάσεις της εποχής. Η ταινία Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας ΙΙ: Η περιπέτεια του Πάτσα, αποτελεί την επίσημη συνέχεια της αυθεντικής ταινίας κινουμένων σχεδίων και κυκλοφόρησε απευθείας σε βιντεοκασέτα και DVD στις 21 Ιανουαρίου 2003.
Η Disney ανακοίνωσε ότι ετοιμάζει άλλη μία live-action διασκευή, η οποία όμως θα επικεντρώνεται περισσότερο στην Κρουέλα Ντε Βιλ. Το ρόλο της Κρουέλας θα παίξει η Έμμα Στόουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε παιδικά βιβλία Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ουώλτ Ντίσνεϋ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σκηνοθεσίας Κλάιντ Τζερόνιμι Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βόλφγκανγκ Ράιτερμαν Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σκύλους Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Εθνικός Ύμνος του Μεξικού
Στίχοι
Επίσημα από το 1943, ο πλήρης εθνικός ύμνος απαρτίζεται από την επωδό, την 1η στροφή και την 5η, 6η και 10η στροφή. Ο Πρόεδρος Μανουέλ Άβιλα Καμάτσο διέταξε την τροποποίηση των στίχων Όταν ο ύμνος παίζεται σε αθλητικές διοργανώσεις, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, εκτελούνται μόνο η επωδός, η πρώτη στροφή και ξανά η επωδός. Μερικές φορές κατά την έναρξη και τη λήξη των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών προγραμμάτων, οι σταθμοί παίζουν έναν αλλαγμένο ύμνο, με την επωδό, την 1η στροφή, την επωδό, την 10η στροφή και την επωδό.
Σημειώσεις: Η ισπανική λέξη "Patria" είναι τύπος της λέξης 'πατρίδα' (πατρική γη).
Εθνικός ύμνος του Μεξικού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μεξικού
Ranger 4
Το Ranger 4 (δασοφύλακας) ήταν διαστημικό σκάφος του προγράμματος Ranger της NASA με προορισμό να πάει στη σελήνη και, κατά την κάθοδό του, τα δέκα τελευταία λεπτά να τηλεμεταδώσει φωτογραφίες της επιφάνειάς της πριν τελικά συντριβεί από τη σύγκρουση. Εκτός αυτού, η αποστολή του ήταν να μεταφέρει έναν σεισμογράφο μέσα σε μια κάψουλα ανώμαλης προσσελήνωσης, καθώς και να κάνει μετρήσεις της έντασης της ακτινοβολίας γ κατά τη διάρκεια της πτήσης, να μελετήσει την ανακλαστικότητα των κυμάτων ραντάρ από την επιφάνεια της Σελήνης, αλλά και να συμβάλει στην ανάπτυξη της τεχνολογίας διαπλανητικών σκαφών. Το σκάφος έφτασε μεν στη Σελήνη, έπεσε όμως στη πίσω μεριά του φεγγαριού, αφού λόγω βλάβης του υπολογιστή του σκάφους οι ηλιακοί συλλέκτες και το σύστημα πλοήγησης δεν ενήργησαν σωστά. Έτσι η αποστολή επιστημονικά δεν τεκμηριώθηκε.
Περιγραφή του σκάφους
Το διαστημόπλοιο Ranger 4 ήταν ουσιαστικά παρόμοιο με το Ranger 3. Ήταν όπως και το 5 τύπου Μπλοκ 2 του διαστημικού προγράμματος Ranger.
Το σκάφος ζύγιζε 331 κιλά. Η επίχρυση και επιχρωμιωμένη βάση του σκάφους, σχήματος εξαγωνικού και διαμέτρου 1,5 μέτρων, χρησίμευε γα την ανάρτηση του εξοπλισμού. Κάτω από αυτήν τη βάση ήταν προσαρμοσμένη μια μεγάλη παραβολική κεραία υψηλής απολαβής. Δυο ηλιακοί συλλέκτες ηλεκτρικού ρεύματος, συνολικού μήκους 5,2 μέτρων, ήταν αναρτημένοι διαμετρικά. Επάνω στη βάση, και συγκεκριμένα στην κορυφή της όλης κατασκευής συνολικού ύψους 3,1 μέτρων ήταν τοποθετημένη μια κωνική πανκατευθυντική κεραία. Ακολουθούσε μια σφαιρική κάψουλα διαμέτρου 65 εκατ. από ξύλο του δέντρου balsa (το οποίο είναι πάρα πολύ ελαφρύ) που περιείχε τον σεισμογράφο που αργότερα επρόκειτο να εκτελέσει ανώμαλη προσσελήνωση.
Το σκάφος διέθετε μια μηχανή προώθησης ισχύος 22,6 kN και τα απαραίτητα καύσιμα για τον διαπλανητικό ελιγμό. Τα 8.680 φωτοκύτταρα των ηλεκτρικών συλλεκτών τροφοδοτούσαν το σκάφος με ηλεκτρική ενέργεια και φόρτιζαν μια εφεδρική μπαταρία άργυρου-ψευδάργυρου χωρητικότητας 1 kWh και βάρους 11,5 κιλών. Το σκάφος ελεγχόταν με εντολές από τη Γη που εκτελούσε ένας ψηφιακός ηλεκτρονικός υπολογιστής τρανζίστορ. Ο έλεγχος προσανατολισμού γινόταν από έξι ανιχνευτές του Ήλιου, έναν ανιχνευτή της Γης, γυροσκόπια, και ακροφύσια πεπιεσμένου αζώτου.
Το σύστημα τηλεπικοινωνίας περιελάμβανε δύο πομπούς συχνότητας 960 MHz και ισχύος 3 W και 50 mW αντιστοίχως, την κεραία υψηλής απολαβής, και μια πανκατευθυντική κεραία.
Το λευκό χρώμα του σκάφους, η επιχρύσωση και ένα επαργυρωμένο φύλλο πλαστικού που περιέβαλλε τον διαπλανητικό πύραυλο χρησιμοποιούνταν ως θερμική προστασία.
Οι πειραματικές συσκευές περιέλαβαν:
Ο σεισμογράφος ενσωματώθηκε στη σεληνιακή κάψα μαζί με Ο σεισμογράφος ήταν να φτάσει στο φεγγάρι με ταχύτητα προσσελήνωσης 130 έως 160 km/h. Ο υψομετρητής ραντάρ είχε διάφορες χρήσεις. Εκτός από τη μελέτη της ανακλαστικότητας της επιφάνειας, θα έδινε το σήμα για τον διαχωρισμό της κάψουλας και την πυροδότηση των πυραύλων ανάσχεσης.
Περιγραφή της αποστολής
thumb|right|350px|Η προγραμματισμένη τροχιά του Ranger και ο διαστημικός διάδρομος που οδηγεί στο φεγγάρι. Η αποστολή επρόκειτο να εκτοξευτεί προς το φεγγάρι από πύραυλο Άτλαντα/Agena, να κάνει στη συνέχεια έναν ελιγμό, και να συγκρουστεί τελικά με τη σελήνη. Στο κατάλληλο ύψος, η κάψα θα χωριζόταν από το διαστημόπλοιο και ανασχετικοί πύραυλοι θα μείωναν την ταχύτητα καθόδου.
Επιτεύγματα
Το Ranger 4, παρόμοιο στο σχέδιο με το Ranger 3, ήταν το πρώτο Αμερικάνικο διαστημικό σκάφος που έφυγε από τη Γη και έφτασε σε ένα άλλο ουράνιο σώμα. Λόγω της βλάβης που αναφέρεται πιο πάνω, το όχημα δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το σύνολο των αρχικά σχεδιασμένων πειραμάτων και δραστηριοτήτων. Εντούτοις αυτή ήταν η πρώτη επιτυχής χρήση του συνδυασμού Άτλαντα-Agena-Ranger.
Κωνσταντίνος Δημητριάδης
Το όνομα Κωνσταντίνος Δημητριάδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Σωτήρης Δελής
Ο Σωτήρης Δελής (γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1955) είναι Σουηδός πολιτικός από το Κόμμα των Μετριοπαθών. Ήταν μέλος του σουηδικού κοινοβουλίου, από τις εκλογές του 2014 έως τις εκλογές του 2019, εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια της κομητείας Γιένκεπινγκ. Είναι τραπεζίτης στο επάγγελμα.
Στη Ρίκσνταγκ, ο Δελής ήταν αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων από τον Ιανουάριο του 2015 έως το Σεπτέμβριο του 2018. Ήταν το πρώτο αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Περιβάλλοντος και Γεωργίας από τον Οκτώβριο 2014 έως τον Ιανουάριο 2015.
Καλημέρα Ζωή
Το Καλημέρα Ζωή ήταν μία ελληνική καθημερινή τηλεοπτική σειρά που δημιουργήθηκε από τον Νίκο Φώσκολο για τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 26 Νοεμβρίου 1993 και αποτελεί την δεύτερη καθημερινή τηλεοπτική σειρά του Νίκου Φώσκολου μετά την Λάμψη, που είχε ξεκινήσει να προβάλλεται το 1991, με τις δύο σειρές να μοιράζονται κοινά στοιχεία. Η σειρά παρουσιάζει την παράλληλη ζωή δυο οικογενειών, της πλούσιας και ισχυρής οικογένειας Άρχου, και της οικογένειας του αστυνόμου Στάθη Θεοχάρη. Από το 2000 η οικογένεια Άρχου παύει να υπάρχει πλέον στη σειρά και το περιεχόμενο εστιάζει περισσότερο σε αστυνομικές και κοινωνικές ιστορίες, με τα μέλη της οικογένειας Θεοχάρη να παραμένουν στη σειρά μέχρι το τέλος της.
Σκηνοθέτες της σειράς υπήρξαν οι Λίνος Χριστοδούλου, Νίκος Φώσκολος και Γιώργος Βουτσίνος, ενώ σεναριογράφοι ήταν οι Νίκος Φώσκολος και Ντέλλα Φώσκολου. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 31 Μαρτίου του 2006. Η σειρά έφτασε συνολικά τα 3.093 επεισόδια, καθιστώντας την ως τη δεύτερη μακροβιότερη σειρά στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης μετά τη Λάμψη (1991 - 2005), η οποία έφτασε τα 3.457 επεισόδια.
Κατά τη διάρκεια των 13 χρόνων προβολής της σειράς, περισσότεροι από 1.000 ηθοποιοί έλαβαν μέρος σε αυτή. Αυτοί με την μακροβιότερη παρουσία στη σειρά ήταν η Μυρτώ Πισπινή που συμμετείχε στην σειρά από το πρώτο μέχρι το τελευταίο επεισόδιό της, η Μίνα Χειμώνα που συμμετείχε στη σειρά από το 1993 μέχρι το 2005, ο Γιώργος Βασιλείου στο ρόλο του Στάθη Θεοχάρη που συμμετείχε από το 1993 μέχρι το 2004, ενώ εξίσου μεγάλους ρόλους από άποψη χρονικής παρουσίας είχαν οι ηθοποιοί Μάρθα Κουμπάρου, Βίκυ Καπετάνη, Δημήτρης Αρώνης, Γιώργος Ματαράγκας, Γιάννης Ευαγγελίδης, Σπύρος Μισθός και Μαίρη Βιδάλη.
Τον Μάρτιο του 2006, ο τηλεοπτικός σταθμός ANT1 αποφάσισε να ολοκληρώσει τη σειρά πριν ακόμα λήξει η 13η σεζόν, διότι η τηλεθέαση δεν ήταν η ίδια με τους προηγούμενους κύκλους της σειράς.
Πλοκή και εξέλιξη
Το Καλημέρα Ζωή έκανε πρεμιέρα στις 26 Νοεμβρίου 1993. Η πλοκή της σειράς επικεντρωνόταν στην προσωπική και επαγγελματική ζωή των οικογενειών Άρχου και Θεοχάρη. Σε σχέση με άλλες καθημερινές σειρές όπως Η Λάμψη, το Καλημέρα Ζωή εστίαζε σεναριακά κυρίως σε διαχρονικά κοινωνικά θέματα και όχι τόσο σε θέματα ερωτικών σχέσεων μεταξύ των μελών των δύο οικογενειών.
Ακολουθώντας τη βάση των καθημερινών σήριαλ ανά τον κόσμο, οι δύο οικογένειες ανήκαν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, δημιουργώντας κόντρες μεταξύ τους εξαιτίας των κοινωνικών διαφορών τους. Από τη μία η οικογένεια του μεγιστάνα Λεωνίδα Άρχου (Φαίδωνα Γεωργίτση) που καθρέπτιζε την υψηλή κοινωνία με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, ερχόταν σε αντίθεση με την λαϊκή οικογένεια του αστυνόμου Στάθη Θεοχάρη (Γιώργου Βασιλείου), που τα μέλη της ήταν πιο κοντά στην ελληνική πραγματικότητα της μικρομεσαίας τάξης. Η πρώτη μεγάλη έριδα μεταξύ των δύο αντίπαλων οικογενειών παρουσιάζεται στο πρώτο επεισόδιο της σειράς, όταν η αδερφή του Στάθη Θεοχάρη, Αγάπη (Ελένη Κούρκουλα), κατηγορείται ότι σκότωσε με έναν λάθος ιατρικό χειρισμό την κόρη του Λεωνίδα Άρχου, Ολίνα, εξαιτίας μίας παλαιότερης μεταξύ τους διαμάχης για το πρόσωπο ενός άνδρα. Ο Λεωνίδας Άρχος ορκίζεται εκδίκηση κατά της οικογένειας Θεοχάρη, με έναν φαύλο κύκλο γεγονότων να συνεχίζεται για τα επόμενα πέντε χρόνια.
Το 1998, μετά την αποχώρηση των ηθοποιών Φαίδωνα Γεωργίτση και Χριστίνας Θεοδωροπούλου, που υποδυόταν το ζεύγος των Άρχων, το Καλημέρα Ζωή άρχισε να επικεντρώνεται κυρίως σε αστυνομικές και κοινωνικές ιστορίες όπως δολοφονίες, εμπόριο ναρκωτικών, βιασμοί, εμπόριο οργάνων και γενικότερα ιστορίες με διάφορους κακοποιούς που απασχολούσαν το σώμα της Αστυνομίας που δούλευε ο ταξίαρχος πλέον Στάθης Θεοχάρης.
Νίκος Φώσκολος
Μετά την μεγάλη επιτυχία της καθημερινής σειράς Η Λάμψη τις σεζόν 1991-1992 και 1992-1993, οδήγησε τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 να δώσει έγκριση στον Νίκο Φώσκολο για την δημιουργία μίας δεύτερης καθημερινής τηλεοπτικής σειράς. Το Καλημέρα Ζωή άρχισε την προετοιμασία του το 1993, με την πρεμιέρα του να πραγματοποιείται το φθινόπωρο του 1993. Η προβολή των επεισοδίων της σειράς γινόταν πάντοτε πριν από αυτά της πρώτης καθημερινής σειράς του Φώσκολου, δημιουργώντας έτσι μία ζώνη καθημερινών σειρών στον ANT1 από τις 18:00 το απόγευμα μέχρι τις 20:30 το βράδυ. Από το 1993 μέχρι το 2004 η ζώνη αυτή ήταν πρώτη σε τηλεθέαση, μη δίνοντας κανένα περιθώριο σε αντίπαλα κανάλια να στήσουν επιτυχημένα προγράμματα απέναντι από αυτή. Κάποιες φορές μάλιστα το Καλημέρα Ζωή ξεπερνούσε σε θεαματικότητα τη Λάμψη, ενώ ήταν η σειρά με τον υψηλότερο δείκτη τηλεθέασης στην ώρα προβολής της, για πολλά χρόνια.
Τερματισμός της σειράς
Τον Μάρτιο του 2006, και ενώ η σειρά δεν κατάφερε να ανεβάσει τα ποσοστά τηλεθέασής της, ο Νίκος Φώσκολος και ο τηλεοπτικός σταθμός ANT1 αποφάσισαν από κοινού την ολοκλήρωση της σειράς μετά από 13 χρόνια προβολής. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε την Παρασκευή 31 Μαρτίου 2006. Η τελευταία σκηνή της σειράς παρουσίαζε τη ζωή όλων των ηρώων δύο χρόνια μετά, σε ένα πάρτι γενεθλίων, με τη σειρά να ολοκληρώνεται με το τραγούδι του Μιχάλη Χατζηγιάννη «Χωρίς Αναπνοή». Οι σειρές Καλημέρα Ζωή και Λάμψη προβλήθηκαν σε επανάληψη στην Ελλάδα από τον ANT1 Gold από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2010, ενώ μέχρι και σήμερα προβάλλονται στις χώρες του εξωτερικού.
Αυδήμονας
Ο Αυδήμονας ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σαλαμίνας στην Κύπρο.
Καλημέρα Ζωή
Μουσική
Οι τίτλοι αρχής της σειράς συνοδεύονται από δύο διαφορετικά μουσικά κομμάτια. Πιο συγκεκριμένα την περίοδο 1993-2000 τους τίτλους συνοδεύει το κομμάτι «Καλημέρα Ζωή» που συνέθεσε ο Σάκης Τσιλίκης, ενώ ερμήνευσε και έγραψε τους στίχους ο Δημήτρης Ψαριανός αποκλειστικά για τη σειρά. Το 2000, μετά την αλλαγές στο σενάριο της σειράς υπήρξε αλλαγή και στο θέμα των τίτλων. Το νέο κομμάτι ήταν το «Κόκκινο Γαρύφαλλο» που ερμήνευσαν ο Γιάννης Πάριος και η Χάρις Αλεξίου το 1985, ενώ τους στίχους και τη μουσική έγραψε ο Νίκος Ιγνατιάδης. Το δεύτερο μουσικό θέμα παρέμεινε το ίδιο μέχρι το τέλος της σειράς το 2006.
Αυδήμονας
Ήταν Κύπριος, και είχε τοποθετηθεί στον θρόνο της Σαλαμίνας από τους Πέρσες μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Ονήσιλου τον οποίο και διαδέχτηκε. Ανατράπηκε το 411 π.Χ. από τον Ευαγόρα, ο οποίος ξεκίνησε από τους Σόλους της Κιλικίας με λίγους οπαδούς του και κατέλαβε τη Σαλαμίνα σε μία νύχτα, διώχνοντας τον Αυδήμονα. Προσπάθησε να επιστρέψει στον θρόνο με τη βοήθεια του Βααλµελέκ Β΄, βασιλιά του Κιτίου, χωρίς επιτυχία.
Καλημέρα Ζωή
Κύριοι
Οικογένεια Άρχου
Αυδήμονας
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σαλαμίνας Κύπρου Κατηγορία:Φοίνικες
Καλημέρα Ζωή
Κύριοι
Λεωνίδας Άρχος | Φαίδων Γεωργίτσης: Ο πατέρας και αρχηγός της οικογένειας Άρχου, μεγιστάνας. Την περίοδο 1996-1997 ερμήνευε τον ρόλο του "Μεγάλου Κλόουν", ενός μεγαλέμπορου ναρκωτικών. Η αποκάλυψη του Μεγάλου Κλόουν έλαβε χώρα στο επεισόδιο 801 που προβλήθηκε τον Ιανουάριο του 1997. Ο Άρχος πεθαίνει μετά την αποφυλάκισή του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Αντιγόνη Άρχου | Χριστίνα Θεοδωροπούλου: Η σύζυγος του Λεωνίδα Άρχου. Η Αντιγόνη είναι η δεύτερη σύζυγος του Άρχου που αρχικά μένει μαζί του χωρίς τη θέλησή της εξαιτίας των εκβιασμών που δέχεται από τον Λεωνίδα. Μετά το θάνατο του συζύγου της παντρεύεται τον μεγιστάνα Γιάγκο Δράκο και εντάσσεται στο καστ της σειράς Η Λάμψη.
Χριστόφορος Άρχος | Νίκος Παπαδόπουλος: Ο γιος του Λεωνίδα Άρχου από τον πρώτο του γάμο και αργότερα το μοναδικό μέλος της οικογένειας που παραμένει στη σειρά μεχρι το 2000.
Ξένια Άρχου Στεφανίδη | Ελίνα Ακριτίδου: Κόρη του μεγιστάνα Λεωνίδα Άρχου από τον πρώτο του γάμο. Ο ρόλος της Ξένιας παραμένει στη σειρά μέχρι το 1997.
Ολίνα Άρχου Υψηλάντη | Ελίνα Ακριτίδου: Η δεύτερη κόρη του μεγιστάνα Λεωνίδα Άρχου που δολοφονείται από τον Πάρη Βελίδη, στο πρώτο επεισόδιο της σειράς.
Οικογένεια Θεοχάρη
Στάθης Θεοχάρης | Γιώργος Βασιλείου, Νίκος Βερλέκης: Αστυνομικός. Στην αρχή ήταν αστυνόμος Β, μετέπειτα ταξίαρχος, στη συνέχεια υποστράτηγος και Β' Υπαρχηγός της Αστυνομίας και πριν το θάνατό του αντιστράτηγος και 2ος αρχηγός της Αστυνομίας. Μέχρι τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 2004 τον ρόλο ερμήνευε ο Γιώργος Βασιλείου, ενώ στη συνέχεια και για λίγους μήνες τον ρόλο ανέλαβε ο Νίκος Βερλέκης, διότι ο Βασιλείου εξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές στις 7 Μαρτίου 2004 και τότε το Σύνταγμα δεν επέτρεπε σε βουλευτή να κάνει 2η δουλειά. Στα μέσα Απριλίου του ίδιου έτους, ο χαρακτήρας αυτός δολοφονείται από τον Μάχο Καβάγια (ο οποίος δεν εμφανίστηκε ποτέ στη σειρά, αφού το σκηνικό του τραυματισμού του Θεοχάρη δεν λαμβάνει χώρα on-camera), έναν ορκισμένο εχθρό του, όταν ο Θεοχάρης έκανε το τραπέζι στον Γιώτη Φωτεινό. Έπειτα πεθαίνει στο νοσοκομείο και παύει να υπάρχει στη σειρά.
Μαριάννα Θεοχάρη | Μυρτώ Πισπινή, Ιφιγένεια Στάικου: Η σύζυγος του Στάθη και μετά το θάνατό του, σύζυγος του Γιώτη Φωτεινού. Τον ρόλο της Μαριάννας Θεοχάρη ερμήνευσε η Μυρτώ Πισπινή από την αρχή μέχρι το τέλος της σειράς, με εξαίρεση κάποιο χρονικό διάστημα το 2005 που το ρόλο ερμήνευσε για αρκετούς μήνες (από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο), η Ιφιγένεια Στάικου, εξαιτίας της προσωρινής αποχώρησης της Πισπινή.
Βάσος Θεοχάρης | Βασίλης Βασιλειάδης, Παναγιώτης Φιλιππαίος, Χρήστος Σπανός: Ο γιος του Στάθη και της Μαριάννας και μετά το θάνατο του Θεοχάρη, θετό παιδί Γιώτη Φωτεινού. Ο ρόλος άλλαξε αρκετούς ηθοποιούς, καθώς τη δεκαετία του 1990 τον είχε ο Βασίλης Βασιλειάδης, από το 2000 μέχρι το 2002 ο Παναγιώτης Φιλιππαίος, ενώ στους τελευταίους τρεις κύκλους της σειράς τον ρόλο έπαιξε ο Χρήστος Σπανός.
Ηλέκτρα Θεοχάρη Παλαιολόγου | Μίνα Χειμώνα: Η μεγάλη αδερφή του Στάθη, προϊσταμένη νοσοκόμα. Αποχωρεί από τη σειρά τον Ιούλιο του 2005 και βάσει σεναρίου φεύγει στην Αμερική για να συναντήσει τον χαμένο γιο της, τον Ζήση.
Αγάπη Θεοχάρη Άρχου | Ελένη Κούρκουλα, Νικολέτα Σέρρα, Βίκυ Κουλιανού: Δεύτερη αδερφή του Στάθη και πρώτη γυναίκα του Χριστόφορου Άρχου, γιατρός. Ο χαρακτήρας της Αγάπης Θεοχάρη ήταν ένας από τους πρωταγωνιστικούς κατά τις δύο πρώτες σεζόν της σειράς (1993-1995) και τον ερμήνευσε η Ελένη Κούρκουλα. Πολλά χρόνια αργότερα, το 2001 ο ρόλος της Αγάπης επιστρέφει για λίγο και το ρόλο κρατά η ηθοποιός Νικολέτα Σέρρα μέχρι τα τέλη του 2001. Και πάλι, πολλά χρόνια αργότερα, το 2005, ο χαρακτήρας της Αγάπης επιστρέφει στο καστ μέχρι και το τέλος της σειράς (2006), με την Βίκυ Κουλιανού να αναλαμβάνει το ρόλο.
Σαββίνα Θεοχάρη Βελίδη | Ελευθερία Βιδάκη: Μικρότερη αδερφή του Στάθη Θεοχάρη και σύζυγος του Πάρη. Παραμένει στη σειρά από το 1993 έως το 1998, όταν, εθισμένη από τα ναρκωτικά, αυτοκτονεί.
Νάκος Στεφανίδης | Θάνος Καληώρας, Σωτήρης Βάγιας: Μικρότερος αδερφός του Στάθη Θεοχάρη, αστυνομικός. Τον ρόλο αυτό έπαιξε ο Θάνος Καληώρας, ο οποίος αποχώρησε από τη σειρά το 2000 και από τότε μέχρι το τελευταίο επεισόδιο τον ρόλο ανέλαβε ο ηθοποιός Σωτήρης Βάγιας.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές σαπουνόπερες
Νικόλαος Σταματόπουλος
Ο Νικόλαος Σταματόπουλος (- 14 Ιουλίου 1884) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Λεωνίδιο από ευϋπόληπτους γονείς. Με την έναρξη της επανάστασης άρπαξε τα όπλα και συγκεντρώνοντας υπό τις οδηγίες του άλλους εκατό πήρε μέρος σε πολλές μάχες στην Πελοπόννησο. Διακρίθηκε ιδίως στις Πολιορκίες και την άλωση της Μονεμβασίας και της Τρίπολης. Κέρδισε την αγάπη και την υπόληψη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του στρατηγού της Σπάρτης Γ. Γιατράκου.
Μετά την επανάσταση εγκαταστάθηκε στο εξωτερικό και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Πήγε στην Ιμβραΐλα και μετά από πολλά χρόνια έγινε ένας από τους πρώτους Έλληνες βιομήχανους.
Πέθανε στην Αθήνα στις 14 Ιουλίου 1884.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι
Μπιουτ (νησί)
Το Μπιουτ, (αγγλικά: Isle of Bute) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα της Σκωτίας. Έχει έκταση 122,17 τ.χλμ. και 6.498 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Ρόθσι με 4.850 κατοίκους (2006) και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια του Άργκαϊλ και Μπιουτ. Ο πληθυσμός του σημείωσε σημαντική μείωση, περίπου 10%, αφού από 7.228 κατοίκους στην απογραφή του 2001 το 2011 ο πληθυσμός έφτασε τις 6.498 κατοίκους. Διοικητικά το νησί ανήκει στην περιφέρεια του Άργκαϊλ και Μπιουτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Σκωτίας
Πρβιτς (Κρκ)
Το Πρβιτς, (κροατικά: Prvić) είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 12,8 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Παραπομπές
Πρβιτς
Αμφιλόχιος Κυζίκου
Ο Αμφιλόχιος της Κυζίκου (9ος αιώνας) ήταν επίσκοπος Κυζίκου και μεταγενέστερα επίσκοπος Νικαίας.
Συγκεκριμένα, ο Αμφιλόχιος χειροτονήθηκε επίσκοπος Κυζίκου το 858 από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φώτιο Α΄ τον Μέγα, που μόλις είχε ανέλθει στον πατριαρχικό θρόνο. Καθαιρέθηκε όμως το 867 (ή το 868), όταν ο Φώτιος εξορίσθηκε και Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έγινε ο Ιγνάτιος. Μετά την επάνοδο του Φωτίου στον οικουμενικό θρόνο, το 877, αποκαταστάθηκε και ο Αμφιλόχιος, τοποθετούμενος αυτή τη φορά επίσκοπος της Νίκαιας Βιθυνίας.
Μάλιστα ο Φώτιος είχε αφιερώσει στον Αμφιλόχιο το έργο του Λόγων ιερών και ζητημάτων ιερολογίαι, που εξ αυτού είναι γνωστό ως «Αμφιλόχια» (τα Αμφιλόχια): Απευθύνεται αυτό το έργο «προς Αμφιλόχιον τον οσιώτατον Μητροπολίτην Κυζίκου» και σε αυτό ο Μέγας Φώτιος απαντά σε διάφορα ερωτήματα που τού είχε υποβάλει ο «άριστος φίλος» Αμφιλόχιος, τον οποίο επιπλέον χαρακτηρίζει «ανδρών ιερών σεμνολόγημα». Εκτός αυτού σώζονται και 6 επιστολές του Φωτίου προς τον Αμφιλόχιο.
Πηγές
Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα Κατηγορία:Μητροπολίτες Κυζίκου Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικαίας
Θρασύβουλος Ζαΐμης
Ο Θρασύβουλος Ζαΐμης (1825 - 27 Οκτωβρίου 1880) ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας και πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Η ζωή του
Απεβίωσε εν ενεργεία βουλευτής στις 27 Οκτωβρίου 1880 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στην Κερπινή Καλαβρύτων. Ήταν παντρεμένος με την Ελίζα Αλεξάνδρου Μουρούζη και είχαν αποκτήσει αρκετά παιδιά μεταξύ των οποίων: τον Ασημάκη Ζαΐμη, βουλευτή, τον Αλέξανδρο Ζαΐμη, πρωθυπουργό και πρόεδρο της Δημοκρατίας, και τον Παναγιώτη Ζαΐμη, βουλευτή και υπουργό.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Καλαβρύτων στις εκλογές του 1850 και επανεξελέγη σε αυτές του 1853, του 1856, του 1859, του 1862, του 1868, του 1869, του 1872, του 1873, του 1874, του 1875 και του 1879.
Το 1854 εξελέγη πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1855. Το 1860 εξελέγη, απέναντι στον προτεινόμενο από την κυβέρνηση, Δημήτριο Καλλιφρονά, για δεύτερη φορά πρόεδρος της Βουλής, θέση στην οποία εξελέγη πάλι το 1874 και 1875 παραμένοντας μέχρι και το 1877. Στην κυβέρνηση Μιαούλη διετέλεσε υπουργός εκκλησιαστικών ενώ λίγο αργότερα συμμετείχε στα γεγονότα για την ανατροπή του Όθωνα στην Αθήνα αναλαμβάνοντας μάλιστα υπουργός εσωτερικών στην επαναστατική κυβέρνηση του 1862. Ταξίδεψε στη Δανία ως μέλος της τριμελούς επιτροπής που θα προσέφερε το στέμμα στον Γεώργιο Α΄ ενώ έναν χρόνο αργότερα παρέλαβε εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης τα Επτάνησα από τους Άγγλους.
Τον Ιανουάριο του 1869 σχημάτισε κυβέρνηση, η οποία κέρδισε και τις ενδιάμεσες εκλογές του 1869. Αναγκάστηκε όμως να παραιτηθεί τον Ιούνιο του 1870 ύστερα από πιέσεις που δέχτηκε για τα γεγονότα της σφαγής του Δήλεσι. Τον Οκτώβριο του 1871 σχημάτισε βραχύβια κυβέρνηση δύο μηνών. Το 1877 ανέλαβε το υπουργείο δικαιοσύνης στην οικουμενική κυβέρνηση Κανάρη, χαρτοφυλάκιο το οποίο διατήρησε μέχρι και το 1878. Το ίδιο έτος σχημάτισε βραχύβια κυβέρνηση με τον Χαρίλαο Τρικούπη, στην οποία ανέλαβε το υπουργείο δικαιοσύνης και εσωτερικών. Πέθανε από καρδιακή ανακοπή το 1880.
Μέλμπουρν Σίτι ΦΚ
Η Μέλμπουρν Σίτι (αγγλικά: Melbourne City) είναι μια αυστραλιανή, επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Μελβούρνη της Βικτώριας στην Αυστραλία. Συμμετέχει στην A-League. Ιδρύθηκε στις 12 Ιουνίου 2009. Έδρα της ομάδας είναι το Melbourne Rectangular Stadium, χωρητικότητας 30050 θεατών.
Βόδριστα
Η Βόδριστα είναι ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της Άνω Δρόπολης, του νομού Αργυροκάστρου. Απέχει 29 χλμ από το Αργυρόκαστρο και 5 χλμ από τη συνοριακή διάβαση Κακαβιάς. Βρίσκεται σε υψόμετρο 344 μέτρων και εκτείνεται σε πέντε μικρούς λοφίσκους, αμφιθεατρικά στους πρόποδες του βουνού Κόζιακα. Συνορεύει ανατολικά με την Κακαβιά, νότια με το Βοδίνο, δυτικά με το Βουλιαράτι και βορειοανατολικά με το Ραντάτι. Απέναντι βρίσκονται τα χωριά του νομού Ιωαννίνων Αργυροχώρι, Χρυσοδούλη, Μαυρόπουλο και Ζάβραχο. Μπροστά προβάλει η κοιλάδα της Δρόπολης, η οποία στο σημείο αυτό έχει το μεγαλύτερο πλάτος – περίπου 7 χλμ. Την πεδιάδα του χωριού, διασχίζει ο ξεροπόταμος Δρίνος που έρχεται από τα Ελληνικά εδάφη και ενισχύεται από παραποτάμους της άνω Δρόπολης. Ο πιο παλιός ναός είναι αυτός του Αγίου Αθανασίου, όπως φαίνεται από τον τύπο των Αγιογραφιών(νωπογραφίες). Οι ειδικοί υπολογίζουν πως κτίσθηκε τον 11-ο αιώνα. Η κεντρική εκκλησιά είναι η εκκλησία των Ταξιαρχών ενώ υπάρχουν και επτά παρεκκλήσια (του Αγίου Αθανασίου, της Μεταμόρφωσης Σωτήρος Χριστού, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Δημητρίου, του Προφήτη Ηλία και του Αγίου Γεωργίου).
Δημογραφία
Το 1990, πριν τη μεταπολίτευση στην Αλβανία το χωριό αριθμούσε 260 οικογένειες με 997 κατοίκους, οι οποίοι είναι αμιγώς Ελληνικής καταγωγής, στο θρήσκευμα χριστιανοί ορθόδοξοι και η μητρική τους γλώσσα είναι η ελληνική. Μετά τη μεταπολίτευση, μεγάλο μέρος των κατοίκων του χωριού έφυγαν προς αναζήτηση εργασίας και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, κυρίως στον Ελλαδικό χώρο. Παρ’όλα αυτα επιστρέφουν συχνά στα σπίτια τους και οι περισσότεροι εξ’αυτών είτε έχουν κάνει ανακαινίσεις στα σπίτια τους είτε έφτιαξαν καινούρια. Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού είναι περίπου 300.
Ετυμολογία ονόματος
Δεν υπάρχει ασφαλής προσδιορισμός της ετυμολογίας του ονόματος και υπάρχουν διάφορες εκδοχές περί αυτού. Από τους μελετητές λέγεται πως στους αρχαίους χρόνους το χωριό λέγονταν Βότρυστα, που προέρχεται από το τσαμπί, το σταφύλι, το Βότρυς και κατέληξε Βότρυστα – Βόδρυστα και τελικά Βόδριστα. Πράγματι, κάτω από το χωριό ήταν για αιώνιες μια ολόκληρη ζώνη με αμπέλια που ακόμα φέρνει αυτό το όνομα, στην οποία ήταν τα αμπέλια των κατοίκων του χωριού με φημισμένα κρασιά καθώς και άλλα οπωροφόρα δέντρα σε αυτά. Μέχρι σήμερα, το χωριό εξακολουθεί να λέγεται και να γράφεται από όλους με αυτό το όνομα. Όταν ήρθαν οι Σλάβοι, όμως, άλλαξαν σχεδόν όλα τα ονόματα. Οπότε το Βόδριστα μετατράπηκε σε Μπόντριστα, που προέρχεται από το Σλαβικό Μποντρϊι που σημαίνει γενναίος, ανδρείος, ρωμαλέος, όνομα που είχε κάποια ομοιότητα με το παλιό. Μια άλλη θεωρία λέει πως σημαίνει καλή τοποθεσία. Και πράγματι, έχει καλή θέση και για χωριό και για βοσκοτόπια, κατά τους Σλάβους. Σήμερα, στην καθομιλουμένη, το χωριό αποκαλείται Μπόντριστα και οι κάτοικοι του Μποντριστινοί.
Ιστορία
Η Βόδριστα έχει κατοικηθεί από αρχαιοτάτων χρόνων αλλά δεν μπορεί ακόμη να προσδιοριστεί η ακριβής χρονολογία. Οι αρχαιολόγοι συμπεραίνουν πως το χωριό κατοικούνταν από τον 14ο αιώνα π.Χ. Για την ιστορικότητα του χωριού αναφέρονται τα παρακάτω:
Φυσική Διάπλαση
Η Βόδριστα είναι χτισμένη σε πλαγιά με στέρεο έδαφος – σε πέτρα καλής ποιότητας, αλλά και με αρκετά γόνιμη γη. Είναι κυρίως αγροτικό χωριό και δευτερευόντως κτηνοτροφικό. Η καλλιεργήσιμη γη στον κάμπο ανέρχεται σε πέριπου 4.000 στρέμματα, η οποία είναι μετρίας ποιότητος. Παράγει σιτάρι, καλαμπόκι, καπνό καλής ποιότητας και λιγότερο κριθάρι, βρώμη, βρίζα, ηλιοτρόπια, βαμβάκι κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος
Βααλμελέκ Α΄
Ο Βααλµελέκ Α΄ ήταν βασιλιάς (479-449 π.Χ.) τού αρχαίου Κίτιου στην Κύπρο. Ήταν Φοίνικας και ιδρυτής φοινικής δυναστείας στο Κίτιο. Διορίστηκε από τους Πέρσες μετά την επανάσταση του Ονήσιλου.
Κατά την διάρκεια της βασιλείας του αντιμετώπισε προσπάθειες των Ελλήνων να εκδιώξουν τους φοίνικες βασιλείς που είχαν επιβάλει οι Πέρσες και να απελευθερώσουν την Κύπρο. Αρχικά τον Αθηναίο Χαριτιµήδη που έφτασε στην Κύπρο µε 200 τριήρεις αλλά εγκατέλειψε γρήγορα την προσπάθειά του. Το 449 π.Χ. κατέφθασε ο Κίμων με 200 τριήρεις και αφού συσπείρωσε μαζί του τις περισσότερες κυπριακές πόλεις πολιόρκησε το Κίτιο. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας ο Κίμωνας πέθανε από βαριά ασθένεια, όπως και ο Βααλµελέκ Α΄ από άγνωστο λόγο. Διάδοχος του ήταν ο Ασβαάλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Κίτιου Κατηγορία:Φοίνικες
Γιάκομπ Άντρις Μπεσέ
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1710 στην Αμβέρσα και ήταν ο τρίτος από τους τέσσερις γιους του Γιάκομπ Μπεσέ και της Μαρίας Θηρεσίας Huaert. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως τόσο ο ίδιος όσα και όλα τα αδέρφια του υπήρξαν ζωγράφοι. Δεν υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με τις καλλιτεχνικές σπουδές του Μπεσέ. Ο ίδιος κατάφερε το 1727 να γίνει καθηγητής στην καλλιτεχνική Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ενώ το 1766 τοποθετήθηκε στη θέση του διευθυντή. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται ο ανιψιός του Μπαλτάσαρ Μπεσέ ( γιος του ομώνυμου αδερφού του ), ο Αντώνιος Βερμπρούγκεν και ο Φίλιππς Μπονεκρόι. Πέρα από τη ζωγραφική, ο Μπεσέ ασχολήθηκε και με το εμπόριο έργων τέχνης. Πέθανε στην Αμβέρσα στις 28 Φεβρουαρίου του 1786.
Τεχνοτροπία & έργο
Ο Μπεσέ ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με θέματα εμπνευσμένα από τη μυθολογία και τη χριστιανική θρησκεία, με την τοπιογραφία αλλά και με τη νεκρή φύση. Το έργο και η τεχνοτροπία του επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τον συμπατριώτη του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Σέτραχος
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Λευκωσίας
Κτένια Αστυπάλαιας
Τα Κτένια ή Χτένια είναι δύο βραχονησίδες των Δωδεκανήσων που βρίσκονται δυτικά της Αστυπάλαιας και νότια της νησίδας Ποντικούσσας. Έχουν κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae), Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) και Μύχος (Puffinus yelkouan) από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000. Διοικητικά ανήκουν στον δήμο Αστυπάλαιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Γενικό Άσμα
Το Γενικό Άσμα (ισπανικά: Canto General, Κάντο Χενεράλ) είναι ποιητική συλλογή του Πάμπλο Νερούδα, η οποία αποδίδει την καταπίεση των κοινωνιών της Νότιας Αμερικής από το διεθνές και εγχώριο κεφάλαιο, από την αποικιοκρατία. Περιέχει ακόμη παραβολές και ανιμιστικές αναφορές στη θεοποιημένη φύση της ζούγκλας των ποταμών και των βουνών της Νότιας Αμερικής, άλλα και των ινδιάνικων φυλών της που τους τοποθετεί στις ιερές καταβολές της.
Έχει μελοποιηθεί από πολλούς συνθέτες, μεταξύ των οποίων τον Μίκη Θεοδωράκη, η οποία παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1975 στην Αθήνα. Το έργο έχει μεταφραστεί από τη Δανάη Στρατηγοπούλου και έχει μελοποιηθεί από τον Μίκη Θεοδωράκη τον Χρήστο Λεοντή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Πάμπλο Νερούδα
Αϊντιντζίκ
Το Αϊντιντζίκ είναι πόλη και περιοχή της επαρχίας Μερσίνης στις ακτές της Μεσογείου της Τουρκίας, 173 χιλιόμετρα από τη Μερσίνα και 325 χιλιόμετρα από την Αττάλεια.
Κοινοβούλιο της Αϊτής
Το Κοινοβούλιο της Αϊτής (γαλλικά: Parlement Haïtien, αϊτινά; Palman Ayisyen) είναι η διθάλαμη (αποτελούμενη από δύο σώματα) βουλή της Αϊτής. Αποτελείται από την Άνω Βουλή, η οποία είναι η Γερουσία, και την Κάτω Βουλή, η οποία είναι η Βουλή των Αντιπροσώπων. Αμφότερες συνεδριάζουν στην πρωτεύουσα Πορτ ο Πρενς.
Αϊντιντζίκ
Το Αϊντιντζίκ έχει επίσης ονομαστεί στα αρμενικά Կելենդերիդա, και Gilindire, από την Ελληνική ονομασία Κελένδερις.
Αυτή η απομακρυσμένη ακτογραμμή είναι ως επί το πλείστον παρθένα και έχει μήκος 38 χιλιόμετρα, συμπεριλαμβανομένης μιας αμμώδους παραλίας. Η πόλη του Αϊντιντζίκ απλώνεται κατά μήκος της ακτής κοντά σε ένα μικρό σημείο, το Σαντζάκ Μπουρνού.
Ιστορία
Το Αϊντιντζίκ είναι η τοποθεσία της αρχαίας Ελληνικής πόλης Κελένδερις, ένα λιμάνι και φρούριο στην αρχαία Κιλικία και αργότερα στην Ισαυρία. Ήταν ένα από τα καλύτερα λιμάνια αυτής της ακτής στην αρχαιότητα και επίσης πολύ ισχυρή αμυντική θέση. Ο Αρτεμίδωρος, μαζί με άλλους γεωγράφους, θεώρησαν αυτόν τον τόπο ως την αρχή της Κιλικίας. Πρέπει να υπήρχε παλαιότερος οικισμός, που χρονολογείται από τους Χετταίους και τους Ασσύριους, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει αποκαλυφθεί κανένα στοιχείο.
Η πόλη άκμασε κατά τον 4ο και 5ο αιώνα π.Χ. Ήταν μια στάση στις ναυτιλιακές διαδρομές μεταξύ του Αιγαίου στα δυτικά, της Κύπρου στα νότια και της Συρίας στα ανατολικά. Στη δεκαετία του 450 π.Χ. οι στόλοι της Αθήνας πέρασαν στο δρόμο τους, για να υποστηρίξουν τις εξεγέρσεις κατά της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας στην Κύπρο και την Αίγυπτο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Κελένδερις έγινε η πιο ανατολική πόλη, που απέτισε φόρο τιμής στη Δηλιακή ένωση υπό την ηγεσία των Αθηναίων. Οι πληρωμές έγιναν μόνο από το 460 π.Χ. έως το 454 π.Χ. προτού η Αθήνα εγκαταλείψει και τις δύο εκστρατείες και αποδεχτεί μια ειρηνευτική συμφωνία, που άφησε την Κελένδερις στο Βασίλειο της Κιλικίας, που είχε συμμαχήσει με τους Αχαιμενίδες.
Κατά την ελληνιστική εποχή (1ος αιώνας π.Χ.) η Κελένδερις ήταν σε πολιτικό συνασπισμό με το βασίλειο των Πτολεμαίων της Αιγύπτου και αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες από την πειρατεία. Αυτό το πρόβλημα παρέμεινε έως ότου η Αρχαία Ρώμη ανέλαβε στρατιωτικές ενέργειες κατά των πειρατών και η Κελένδερις απολάμβανε μια δεύτερη περίοδο πλούτου καθώς οι Ρωμαίοι εξασφάλιζαν τους εμπορικούς δρόμους της Μεσογείου. Έφτιαξαν μια πόλη γύρω από το λιμάνι με βίλες, παλάτια, υδρευτικά και λουτρά. Κατά τον Μεσαίωνα, το μεγαλείο παρέμεινε καθώς η πόλη ελεγχόταν από το Βυζάντιο και τον 11ο αιώνα οι Αρμένιοι.
Το 1228, το κάστρο Κελένδερις καταλήφθηκε από τους Αρμένιους από το μπεϊλίκι Καραμάνογλου και η ακτή εποικίστηκε από Τούρκους. Το όνομα της πόλης μεταλλάχθηκε σε Gilindere και συνέχισε να είναι σημαντικό λιμάνι μεταξύ Ανατολίας και Κύπρου μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα. Μετονομάστηκε σε Αϊντιντζίκ το 1965.
Νομίσματα
Η πόλη έδωσε το όνομά της σε μια περιοχή, που ονομαζόταν Κελενδερίτις, και κατασκεύασε εκείνα τα ασημένια τετράδραχμα, τα οποία παρέχουν μερικά από τα αρχαιότερα και καλύτερα δείγματα της νομισματικής τέχνης. Υπάρχουν επίσης νομίσματα των Σύριων βασιλιάδων, και των μεταγενέστερων Ρωμαίων αυτοκρατόρων.
Σημεία ενδιαφέροντος
Τα ερείπια της αρχαίας πόλης είναι πολύ λίγα και τα ερείπια σήμερα επικαλύπτονται κυρίως από το διευρυνόμενο σύγχρονο Αϊντιντζίκ. Ενδέχεται να εντοπιστούν οχυρώσεις γύρω από τον σύγχρονο φάρο στο μικρό ακρωτήρι, που σχηματίζει το λιμάνι. Υπάρχει ένας κόλπος με την περίφημη πηγή 1.6 χλμ δυτικά στο Σογκουκσού. Εδώ υπάρχουν αρχαία ερείπια, κυρίως ένα λουτρό στην κορυφή του κόλπου και αρχαιολογικά συντρίμμια στη χερσόνησο στο στόμιό του. Υπάρχουν όμορφοι αλλά πολύ κατεστραμμένοι λαξευμένοι σε βράχο τάφοι στο Ντουρουχάν 9.6 χλμ προς Βορρά.
Το 2002, υπολείμματα ενός λιμανιού 2400 ετών ανακαλύφθηκαν υποβρύχια γύρω από το νησί Γιλανλί.
Το λουτρό του λιμανιού
Κτίστηκε πιθανότατα κατά τον τέταρτο ή τον πέμπτο αιώνα μ.Χ. Το κάστρο στο σημείο και το θέατρο ανήκουν προφανώς στη ρωμαϊκή εποχή.
Τάφοι
Στα νεκροταφεία της πόλης διακρίνονται βραχώδεις τάφοι, θολωτοί τάφοι και πυραμιδόστεγοι μνημειακοί τάφοι, που εκτείνονται σε μια περίοδο από την έκτη χιλιετία π.Χ. έως τον τέταρτο αιώνα. Η πλειοψηφία των αντικειμένων, που εκτίθενται στο μουσείο είναι από αυτούς τους τάφους.
Μωσαϊκό δαπέδου
Το μωσαϊκό, που ανακαλύφθηκε κοντά στο λιμάνι το 1992 είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα για την απεικόνιση του πανοράματος της πόλης όπως ήταν τον πέμπτο αιώνα.
Το κενοτάφιο Ντορταγιάκ
Υπάρχει ένα μεγάλο ρωμαϊκό κενοτάφιο με τέσσερις κίονες του 2ου αι. Σημειώθηκε ως CENOTAPH (ένα μνημείο που στήθηκε ως μνημείο ενός νεκρού ή νεκρών που θάφτηκαν αλλού, ειδικά των ανθρώπων, που σκοτώθηκαν σε έναν πόλεμο) στον χάρτη του λιμανιού Τσελιντρέχ, που ετοίμασε ο υποναύαρχος Σερ Φράνσις Μποφόρ. Πρόκειται για ένα τετράπυλο από ασβεστόλιθους με ορθογώνιο ταφικό δωμάτιο στο κάτω μέρος, τέσσερις πυλώνες στημένους πάνω σ' αυτό και πυραμιδοειδή στέγη, που στηρίζεται από τις καμάρες των τεσσάρων πυλώνων. Αυτός ο τύπος είναι κοινός στην Ρωμαϊκή περίοδο και μπορεί να χρονολογηθεί στο δεύτερο μισό του δεύτερου ή στις αρχές του τρίτου αιώνα μ.Χ.
Σπήλαιο Γκιλιντιρέ
Το σπήλαιο Γκιλιντιρέ απέχει περίπου μία ώρα βόλτα κατά μήκος της ακτής με ένα μικρό σκάφος. Έχει 555 μέτρα μήκος και 46 μέτρα βάθος. Στο σπήλαιο υπάρχουν αρκετοί σταλαγμίτες και σταλακτίτες.
Κοινοβούλιο της Αϊτής
Ιστορία
Πρωθύστερο της Εθνοσυνέλευσης ήταν το Συμβούλιο του Κράτους, ένα νομοθετικό συμβούλιο, τα μέλη του οποίου διορίζονταν από τον αρχηγό του κράτους, κυρίως μεταξύ στρατηγών. Για πρώτη φορά το Συμβούλιο του Κράτους συστάθηκε από τον Ζαν-Ζακ Ντεσαλίν με βάση το αυτοκρατορικό σύνταγμα του 1804. Έπειτα από τη δολοφονία του το 1806, ο στρατηγός του και νέος προσωρινός αρχηγός κράτους Ανρί Κριστόφ συγκάλεσε Συντακτική Συνέλευση στην Πορτ ο Πρενς τον Νοέμβριο. Ωστόσο, ο αγώνας για την επικράτηση μεταξύ υποστηρικτών του Κριστόφ και του στρατηγού Αλεξάντρ Πετιόν οδήγησε σε ένα ρεπουμπλικανικό σύνταγμα, που ευνοούσε τον Πετιόν. Ο Κριστόφ εξελέγη πρόεδρος από τη Συνέλευση και εξελέγη μια πανίσχυρη Γερουσία, αποτελούμενη από 24 μέλη. Οι Κριστόφ και Πετιόν συγκρούστηκαν και επικράτησε με τη βία ο Κριστόφ, ο οποίος είναι υπεύθυνος για το σύνταγμα του 1807. Η Γερουσία τον αντικατέστησε με τον Πετιόν ως πρόεδρο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα δύο χώρες με ξεχωριστή κυβέρνηση.
Εν τέλει ο Πετιόν προέβη σε αναθεώρηση του συντάγματος το 1816, θεσπίζοντας ένα διθάλαμο κοινοβούλιο, αποτελούμενο από τη Βουλή των Αντιπροσώπων των Κοινοτήτων και τη Γερουσία. Το νέο κοινοβούλιο εξέλεξε τον Πετιόν ως ισόβιο πρόεδρο και του επέτρεψε να κυβερνά λίγο ή πολύ με διατάγματα. Ο Ζαν Πιερ Μπουαγιέ, ο οποίος διαδέχθηκε τον Πετιόν, ακολούθησε την ίδια πολιτική, για να παραιτηθεί και να εξοριστεί το 1843. Η νέα προσωρινή κυβέρνηση συγκάλεσε συντακτική συνέλευση και με το νέο σύνταγμα αποκαταστάθηκε το προηγούμενο κοινοβούλιο. Επί προεδρίας του Φιλίπ Γκεριέ το κοινοβούλιο αντικαταστάθηκε προσωρινά από ένα μικρότερο διορισμένο Συμβούλιο του Κράτους με νομοθετική εξουσία για την επόμενη διετία, μέχρι την μετατροπή του σε Γερουσία το 1846 επί κυβερνήσεως του Ζαν-Μπατίστ Ρισέ.
Με τα συντάγματα του Ντιβαλιέ το 1964 και το 1971, το σώμα κατέστη μονοθάλαμη βουλή και καταργήθηκε η Γερουσία. Το 1988 η Γερουσία αποκαταστάθηκε.
Γερουσία
Η Γερουσία είναι η Άνω Βουλή και απαρτίζεται από 30 μέλη, με τρία μέλη από κάθε διοικητικό διαμέρισμα. Προτού συσταθεί το διαμέρισμα της Νιπς το 2003, υπήρχαν 27 έδρες. Οι γερουσιαστές εκλέγονται για εξαετή θητεία με την ψήφο του λαού, με το 1/3 να εκλέγονται κάθε διετία. Δεν υπάρχει όριο για ανανέωση της θητείας των γερουσιαστών. Μπορεί να επανεκλέγονται επ' αόριστο.
Το 2015 η Γερουσία μειώθηκε σε μόλις 10 μέλη και η βουλή των αντιπροσώπων έκλεισε επειδή οι εκλογές για το 1/3 των μελών τς Γερουσίας και όλων των αντιπροσώπων το 2013 είχαν αναβληθεί επ' αόριστο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα μέλη (βουλευτές και γερουσιαστές) να ολοκληρώσουν πρόωρα τη θητεία τους τον Ιανουάριο του 2015 χωρίς κανέναν αντικαταστάτη και η εθνοσυνέλευση να δυσλειτουργεί. Εκείνα τα 2/3 συμπληρώθηκαν με νέα μέλη, τα οποία εξελέγησαν στις βουλευτικές εκλογές του 2015, συμπληρώνοντας τον αριθμό των 30 γερουσιαστών.
Βουλή των Αντιπροσώπων
Η Βουλή απαρτίζεται από 119 μέλη (προηγουμένως 99), τα οποία εκλέγονται με την ψήφο του λαού για θητεία 4 ετών. Δεν υπάρχει όριο για ανανέωση θητείας για τους αντιπροσώπους. Τα 119 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες με το σύστημα των 2 γύρων. Ένας δεύτερος γύρος διεξάγεται σε περίπτωση που κανείς υποψήφιος δεν θα έχει την πλειοψηφία που απαιτείται προκειμένου να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο. Τον Μάρτιο του 2015 με ένα νέο εκλογικό διάταγμα καθορίστηκε ότι η νέα Βουλή θα αποτελείται από 119 μέλη και η Γερουσία θα παραμείνει με 30 μέλη.
Εθνοσυνέλευση
Η Εθνοσυνέλευση (γαλλικά: Assemblée Nationale) είναι η κοινή συνεδρίαση του Κοινοβουλίου. Συγκαλείται για συγκεκριμένους σκοπούς, όπως καθορίζονται στο Σύνταγμα. Το κτήριο της Εθνοσυνέλευσης καταστράφηκε από τον μεγάλο σεισμό του 2010.
Νομοθετικό Μέγαρο
Το Νομοθετικό Μέγαρο (γαλλικά: Palais Législatif) ήταν μεταξύ πολλών κτηρίων που σχεδόν καταστράφηκαν από τον μεγάλο σεισμό που έπληξε τη χώρα στις 12 Ιανουαρίου 2010. Οι συνεδριάσεις επαναλήφθηκαν προσωρινά μετά τον σεισμό.
Στις 22 Νοεμβρίου 2011 εγκαινιάστηκαν οι νέες προσωρινές εγκαταστάσεις του Κοινοβουλίου, που οικοδομήθηκαν με τη βοήθεια ενός προγράμματος της USAID.
Ο θεμέλιος λίθος του νέου Μεγάρου της Βουλής τέθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2012. Το νέο κτήριο αποτελείται από 4 ορόφους. Στον πρώτο έχει χώρο για να σταθμεύουν 94 οχήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιτη
Αϊντιντζίκ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Μερσίνης Κατηγορία:Παράκτιοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Μερσίνης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άνω Καρυώτες Σαμοθράκης
Οι Άνω Καρυώτες είναι οικισμός της Σαμοθράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 22 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Ο οικισμός είναι κτισμένος σε υψόμετρο 70 μέτρων και βρίσκεται απλωμένος σε κατάφυτη περιοχή κοντά στους πρόποδες του όρους Σάος με θέα προς τη θάλασσα, ενώ απέχει 10 χλμ. ΒΑ της Χώρας. Ως ανεξάρτητος οικισμός αναφέρονται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1961. Διοικητικά, υπήχθη αρχικά στην κοινότητα Σαμοθράκης και αργότερα στον δήμο Σαμοθράκης, ο οποίος μέχρι το 1997 ανήκε στην ομώνυμη επαρχία. Κοντά στους Άνω Καρυώτες βρίσκονται καταρράκτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαμοθράκη Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Βασιλικό Αλκάθαρ της Γουαδαλαχάρα
Το Βασιλικό Αλκάθαρ της Γουαδαλαχάρα (ισπανικά: Alcázar Real de Guadalajara) είναι οχύρωση Ανδαλουσιανής προέλευση του 9ου αιώνα, στην Γουαδαλαχάρα, η οποία μετατράπηκε με το πέρασμα του χρόνου σε βασιλικό ανάκτορο, εργοστάσιο αργαλιών και στρατώνα. Σχηματίζει ένα οχυρωμένο έγκλειστο με έκταση λίγο μεγαλύτερη από ένα εκτάριο στο φαράγγι Αλαμίν, δίπλα στον παλιό δρόμο για τη Μαδρίτη. Από τη δημιουργία του, καταλαμβάνει το χώρο στη δυτική είσοδο της Γουαδαλαχάρα, δίπλα στην πύλη του Μπραδαμάρτε και χωρίζει την γειτονιά Αλκαγιερία από την υπόλοιπη πόλη.
Η κύρια χρήση του ως Ανδαλουσιανό οχυρό ήταν να προστατεύει την είσοδο της πόλης και να ελέγχει το πέρασμα μέσω της κοιλάδας του ποταμού Ενάρες. Κατά τη διάρκεια της χριστιανικής εποχής, ήταν βασιλικό παλάτι, όπως ήταν το Αλκάθαρ της Σεβίλλης και το Αλκάθαρ της Κόρδοβα, τα οποία χρονολογούνται από την ίδια περίοδο. Στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και μετατράπηκε αρχικά σε εργοστάσιο αργαλειών και στη συνέχεια σε στρατώνες, μέχρι που καταστράφηκε το 1936. Από το 1998, διεξάγονται ανασκαφές και αρχαιολογικές μελέτες αποκαλύπτους τα διαφορετικά στρώματα της κάθε περιόδου.
Ανδαλουσιανή περίοδος
Η κατασκευή του Αλκάθαρ της Γουαδαλάχαρα έλαβε χώρα τον 9ο αιώνα, σε μία περίοδο κατά την οποία μάχονταν οι ομάδες του Βερβέρου Μπανού Σαλίμ και του Μουλαντί Μπανού Κασί. Γύρω στο 862, ο στρατός του Μουσά ιμπν Μουσά πολιόρκησε την Γουαδαλαχάρα και επιτέθηκε στο Αλκάθαρ, όπου βρισκόταν ο γαμπρός του Ιζράκ ιμπν Μουντίλ, προσπαθώντας να ελέγξει την πόλη. Ο Μουσά τραυματίστηκε στην μάχη και πέθανε ενώ έφτανε στην Τουδέλα.
Η κατασκευή του αρχικού Αλκάθαρ τελείωσε τον 10ο αιώνα, από τον χαλίφη Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄, ο οποίος το επισκεπτόταν συχνά και το χρησιμοποιούσε ως στρατιωτική βάση, και αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο στις μάχες ενάντια στα βόρεια χριστιανικά βασίλεια της ιβηρικής χερσονήσου. Έτσι το 920, κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Μουέθ, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄ χρησιμοποίησε το Αλκάθαρ ως βάση στην όποια σχεδίασε τις στρατηγικές στις μάχες.
Το 1085, η Γουαδαλαχάρα καταλαμβάνεται από τους Χριστιανούς, από τα στρατεύματα του Άλβαρ Φάνιεθ, ο οποίος βρισκόταν στις υπηρεσίες του βασιλιά Αλφόνσο ΣΤ΄ της Καστίλης και Λεόν, και έγινε τμήμα του βασιλείου της Καστίλης. Έτσι, ξεκινάει μια νέα εποχή για το αλκάθαρ, το οποίο μετατράπηκε σε βασιλικό ανάκτορο.