cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης
Πρώτα χρόνια
Τα πρώτα χρόνια υπηρέτησε σαν στρατηγός τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ΄ τον Μονομάχο, έγινε κυβερνήτης του θέματος Ανατολής, του Θέματος Κύπρου και διοικητής του στρατού στην Ασία. Διετέλεσε Δούκας της Αντιόχειας και Δούκας της Εδέσσης, κατείχε επίσης τους τίτλους του "Μάγιστρου" και του "Βεστάρχη". . Συνδέθηκε στενά με τον μετέπειτα αυτοκράτορα Ισαάκιο Α΄ από τη Δυναστεία των Κομνηνών, τον βοήθησε να ανέβει στον θρόνο (1057) και ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές στη "μάχη του Πολέμωνος". Ο Νικηφόρος ήταν ικανός και πετυχημένος στρατηγός αλλά στη διάρκεια της θητείας του υπέστη πολλές φορές σημαντικές ήττες και ταπεινώσεις. Οι Ογούζοι Τούρκοι επιτέθηκαν στα Βαλκάνια, ο ίδιος και ο δούκας Βασίλειος Αποκάπης προσπάθησαν να υπερασπιστούν την περιοχή αλλά γνώρισε τη συντριβή και αιχμαλωτίστηκε. Η έκρηξη θανατηφόρας επιδημίας στο στρατόπεδο των Τούρκων επέφερε την απελευθέρωση των αιχμαλώτων, οι περισσότεροι επιζώντες επανήλθαν στον Βυζαντινό στρατό.
Όταν πέθανε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ι΄ (1067) ο Νικηφόρος Γ΄ ήταν ένας από τους υποψήφιους μνηστήρες για τη χήρα του Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, τελικά εκείνη επέλεξε τον γενναίο στρατηγό Ρωμανό Δ΄ Διογένη που έγινε ο επόμενος αυτοκράτορας. Ο Ρωμανός Διογένης δεν του είχε εμπιστοσύνη και τον απέκλεισε από τη Μάχη του Μαντζικέρτ, ο Νικηφόρος αποσύρθηκε στα πατρικά του κτήματα στην Ανατολή. Ο Μιχαήλ Ζ΄ τον διόρισε ξανά στρατηγό στο Θέμα Ανατολικών και αρχηγό των στρατευμάτων του στη Μικρά Ασία. Οι Νορμανδοί μισθοφόροι επαναστάτησαν, ο αυτοκράτορας έστειλε στρατεύματα με αρχηγό τον θείο του Καίσαρα Ιωάννη Δούκα αλλά ηττήθηκαν και ο Καίσαρας αιχμαλωτίστηκε.
Άνοδος στον θρόνο
Ο Νικηφόρος Γ΄ επαναστάτησε εναντίον του Μιχαήλ Ζ΄ και του υπουργού Οικονομικών Νικηφορίτζη, με τη βοήθεια των Σελτζούκων συγκέντρωσε στρατό βάδισε στη Νίκαια και ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας. Ο στρατηγός Νικηφόρος Βρυέννιος διεκδίκησε και αυτός τον θρόνο αλλά η εκλογή του Νικηφόρου Γ΄ επικυρώθηκε από την αριστοκρατία και τον κλήρο, ο Μιχαήλ Ζ΄ αποσύρθηκε στη Μονή Στουδίου. Ο Νικηφόρος Γ΄ εισήλθε στην Κωνσταντινούπολη θριαμβευτικά, ο πατριάρχης Κοσμάς Α΄ Ιεροσολυμίτης τον έστεψε αυτοκράτορα (24 Μαρτίου 1078). Με τη βοήθεια του στρατηγού Αλέξιου Κομνηνού νίκησε τον Νικηφόρο Βρυέννιο και τους υπόλοιπους διεκδικητές αλλά δεν μπόρεσε να διώξει τους Σελτζούκους από τη Μικρά Ασία.
Η ανεξαρτησία της Αρμενίας
Στην εποχή του ο τελευταίος βασιλιάς του Αρμενικού βασιλείου του Ανί, Γκαζίκ Β΄ που είχε καταλυθεί από τους Βυζαντινούς (1045) δολοφονείται στην Καισάρεια της Καππαδοκίας από φανατικούς Ορθοδόξους λόγω προστριβών σχετικά με το δόγμα της Αρμενικής εκκλησίας η οποία είχε δεχτεί τον Μονοφυσιτισμό από τον 6ο αιώνα. Ο πρίγκιψ Ρουπέν Α΄ της Αρμενίας από τον Οίκο των Ρουπενιδών συγγενής του Γκαζίκ Β΄ που ανήκε στον Οίκο των Βαγρατιδών κατέλαβε την πόλη Σις (σημερινό Κοζάν) κοντά στα Άδανα της Κιλικίας. Ο Ρουπέν Α΄ έγινε ο πρώτος Πρίγκιπας της Μικρής Αρμενίας με πρωτεύουσα τη Σις (1080). Το πριγκιπάτο θα προαχθεί στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας (1199) με πρώτο βασιλιά τον Λέων Β΄ της Αρμενίας, επιβίωσε συνολικά περίπου τρεις αιώνες ως την κατάλυσή του απο τους Μαμελούκους (1375) την εποχή του Λέων ΣΤ΄ της Αρμενίας.
Ανατροπή
Ο Νικηφόρος Γ΄ απέτυχε να κερδίσει την υποστήριξη των Σελτζούκων και του στρατηγού Νικηφόρου Κομνηνού με τους οποίους ήταν πάντοτε εχθροί, μετά το αιματηρό πραξικόπημα του 1081 παραιτήθηκε για χάρη της δυναστείας των Κομνηνών. Ο Νικηφόρος Γ΄ είχε συγγενικές σχέσεις με τον διάδοχο του Αλέξιο Α΄ αφού ένας εγγονός του είχε παντρευτεί την κόρη του μεγαλύτερου αδελφού του Μανουήλ Κομνηνού. Ο έκπτωτος και ηλικιωμένος αυτοκράτορας αποσύρθηκε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Περίβλεπτου όπου και πέθανε αργότερα την ίδια χρονιά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Βεβντένε. Φαίνεται πως είχε τουλάχιστον ένα τέκνο.
Έπειτα ο Νικηφόρος Γ΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία των Βαγρατιδών, κόρη του Βαγράτιος Δ΄ της Γεωργίας και της 2ης συζύγου του Μπορένα της Αλανίας. Δεν απέκτησε απογόνους από το γάμο αυτόν.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Εδέσσης Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Ανατολικών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Κύπρου
Λενίν Μορένο
Ο Λενίν Μορένο (Lenín Boltaire Moreno Garcés, 19 Μαρτίου 1953-) είναι πολιτικός από τον Ισημερινό, Πρόεδρος από το 2017 έως το 2021 και Αντιπρόεδρος του κράτους από το 2007 ως το 2013. Προηγουμένως εργάστηκε ως δικηγόρος και ήταν διοικητικός διευθυντής του υπουργείου Προεδρίας.
Την 1η Οκτωβρίου 2016 έλαβε το χρίσμα από το Alianza País για να είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2017. Κέρδισε οριακά στον δεύτερο γύρο στις 2 Απριλίου 2017, επικρατώντας του αντιπάλου του, Γκιγιέρμο Λάσο με ποσοστό 51% έναντι 48%.
Το 1998 πυροβολήθηκε σε απόπειρα ληστείας και χρησιμοποιεί έκτοτε αναπηρικό αμαξίδιο. Το 2012 προτάθηκε για Νόμπελ Ειρήνης, λόγω της αφιέρωσής του στον αγώνα για τα άτομα με αναπηρία. Αναλαμβάνοντας καθήκοντα στις 24 Μαΐου 2017, ο Μορένο έγινε ο μοναδικός εν ενεργεία αρχηγός κράτους σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Νουέβο Ροκαφουέρτε της επαρχίας Ορεγιάνα στις 19 Μαρτίου 1953. Το 1998 τραυματίστηκε στη μέση του από σφαίρα στη διάρκεια απόπειρας ληστείας. Έκτοτε κυκλοφορεί με αναπηρικό αμαξίδιο.
Αντιπροεδρία
Παρέμεινε αντιπρόεδρος ως το 2013.
Προεδρία
Στις 19 Φεβρουαρίου 2017 προηγήθηκε στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών με ποσοστό 39,3 % και επικράτησε οριακά με ποσοστό 51,16% των ψήφων. Ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 24 Μαΐου 2017. Ο Λενίν Μορένο από τους πρώτους μήνες της προεδρίας του άρχισε να απομακρύνεται από τις σοσιαλιστικές πολιτικές του τέως προέδρου Ραφαέλ Κορέα και να εφαρμόζει νεοφιλελεύθερες πρακτικές τόσο στην εξωτερική όσο και στην εξωτερική πολιτική του Ισημερινού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι του Ισημερινού Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Ισημερινού
Αγριάδα
Η αγριάδα (Cynodon dactylon, Κυνόδους ο δάκτυλος) είναι ποώδες πολυετές φυτό χαμηλής ανάπτυξης. Το υπόγειο μέρος του φυτού δημιουργεί διάφορα ριζώματα που η κορυφή τους βγαίνοντας από το έδαφος σχηματίζει νέους βλαστούς.
Χρήσεις
Χρησιμοποιείται για δημιουργία χλοοταπήτων και ως καλλωπιστικό φυτό για εδαφοκαλύψεις, ιδιαίτερα σε περιοχές με θερμά κλίματα λόγω της μεγάλης ανθεκτικότητας της στην ξηρασία.
Η Αγριάδα έχει και θεραπευτικές ιδιότητες. Περιέχει τριτικίνη, γλίσχρασμα, πυριτικό οξύ, κάλιο, ινοσιτόλη, μανιτόλη και γλυκοσίδη. Αυξάνει την διούρηση ενώ συγχρόνως δρά και ως αντιμικροβιακή ουσία. Συχνά χρησιμοποιείται σε ουρολοιμώξεις όπως η κυστίτιδα, η ουρηθρίτιδα και η προστατίτιδα. Είναι ευεργετικό και στην διόγκωση του προστάτη. Τέλος, θεραπεύει τους νεφρόλιθους, την χολολιθίαση και την ψαμμίαση.
Καλλιέργεια
Είναι ένα σε μεγάλο βαθμό επιθετικό προς τα άλλα είδη φυτό, αναπτυσσόμενο πολλές φορές σε βάρος άλλων καλλιεργειών. Γι' αυτό αποτελεί σε ορισμένες περιοχές ζιζάνιο, και δύσκολο να εκριζωθεί. Π.χ. στην Ελλάδα θεωρείται ζιζάνιο των αγρών σποροποραγωγής, των αμπελώνων και των οπωρώνων. Τη μεγαλύτερη ζημιά την προσκαλεί κυρίως σε ποτιστικά χωράφια. Η εξάπλωση της αγριάδας μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την εξασθένηση άλλων φυτών και δένδρων αφού απορροφά από το έδαφος ιχνοστοιχεία απαραίτητα για την ανάπτυξη τους. Εάν τεμαχιστούν από το όργωμα ή το σκάψιμο και σε συνδυασμό με το πότισμα τότε αναβλαστάνουν και αναπτύσσονται με γοργούς ρυθμούς επιδεινώνοντας το πρόβλημα. Η καταπολέμηση της αγριάδας γίνεται με διάφορα ζιζανιοκτόνα. Ψεκάζοντας το φύλλωμα όταν βρίσκεται σε ζωηρή ανάπτυξη. Στη συνέχεια το φάρμακο περνάει στο ρίζωμα καταστρέφοντας τελείως το φυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής
Αρετή (αποσαφήνιση)
Η λέξη Αρετή μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κύπελλο Βραζιλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Βραζιλίας (πορτογαλικά: Copa do Brasil) είναι μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία συμμετέχουν 64 ομάδες, που αντιπροσωπεύουν τις 26 πολιτείες της Βραζιλίας και την Ομοσπονδιακή περιφέρεια. Χορηγός της διοργάνωσης ήταν η αυτοκινητοβιομηχανία Kia Motors και για το λόγο αυτό η διοργάνωση ήταν γνωστή σαν Copa Kia do Brasil. Εν συνεχεία, χορηγός του Κυπέλλου αποτέλεσε η εταιρία Perdigão. Πλέον η Sadia αποτελεί τον κύριο χορηγό του Κυπέλλου και ως εκ τούτου έχει την ονομασία Copa Sadia do Brasil. Το Κύπελλο Βραζιλίας διεξήχθη για πρώτη φορά το 1989.
Από το 2013, η διοργάνωση θα διεξάγεται από Μάρτιο μέχρι Νοέμβριο. Οι ομάδες που θα συμμετέχουν στο Κόπα Λιμπερταδόρες θα συμμετέχουν στο Κύπελλο Βραζιλίας το δεύτερο εξάμηνο. Επίσης, οι τέσσερις ομάδες της Βραζιλίας που θα συμμετέχουν στο Κόπα Σουδαμερικάνα θα είναι οι 4 υψηλότερες ομάδες του πρωταθλήματος του προηγούμενου έτους που έχουν ήδη αποκλειστεί από το Κύπελλο Βραζιλίας.
Το κύπελλο Βραζιλίας έχουν κατακτήσει 13 ομάδες. Η Κρουζέιρο είναι η πολυνίκης ομάδα της διοργάνωσης με 6 κατακτήσεις. Η πολιτεία του Σάο Πάολο έχει τις περισσότερες κατακτήσεις (10) σε σύγκριση με τις υπόλοιπες πολιτείες.
Δομή
Η διοργάνωση διεξάγεται με διπλούς αγώνες νοκ-άουτ Στους πρώτους δύο γύρους, η ομάδα που δίνει τον πρώτο αγώνα εκτός έδρας προκρίνεται χωρίς δεύτερο αγώνα, αν κερδίσει τη γηπεδούχο ομάδα με 2 ή περισσότερα τέρματα διαφορά στον πρώτο αγώνα.
Ο κανόνας του εκτός έδρας γκολ χρησιμοποείται στο Κύπελλο Βραζιλίας, γεγονός ασυνήθιστο σε σύγκριση με τις άλλες νοτιαμερικάνικες διοργανώσεις. Για παράδειγμα, στο Κόπα Λιμπερταδόρες υιοθετήθηκε μόλις το 2005.
Ένα ασυνήθιστο χαρακτηριστικό του κυπέλλου Βραζιλίας είναι το γεγονός ότι είναι αδύνατο για μια ομάδα να κερδίσει δύο συνεχόμενα κύπελλα, αφού ο νικητής του προηγούμενου έτους αγωνίζεται στο Κόπα Λιμπερταδόρες, οπότε χάνει το δικαίωμα συμμετοχής στο κύπελλο Βραζιλίας. Ο κανόνας αυτό ισχύει από το 2001 αλλά ούτε από το 1989 έως το 2000 κάποια ομάδα κατάφερε να κατακτήσει σε δύο συνεχόμενες χρονιές το τρόπαιο.
Ευρετήριο
Οι μικρές διοργανώσεις όπως το Ρεκόπα Σουδαμερικάνα, το Διηπειρωτικό Κύπελλο και το Παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων δεν συνυπολογίζονται στα νταμπλ και στα τρεμπλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Κατήφορος (αγγλική ταινία, 1927)
Κατήφορος (Downhill), είναι ο τίτλος κινηματογραφικής ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ παραγωγής του 1927.
Περίληψη
Ένας σπουδαστής κατηγορείται άδικα για κάποια κλοπή που έγινε στο σχολείο όπου φοιτά. Αποβάλλεται από αυτό κι ο πατέρας του τον διώχνει. Φεύγει και μετά από μια σύντομη σχέση του με μια ηθοποιό, πηγαίνει και γίνεται χορευτής στο Παρίσι, στη συνέχεια αποπειράται να ταξιδέψει για τις αποικίες μα επιστρεφει στο Λονδίνο όπου οι γονείς του τον ξανδέχονται στο σπίτι τους,έχοντας μάθει στο μεταξύ την αλήθεια γι αυτόν.
Πληροφορίες
Η ταινία βασίζεται σε ένα θεατρικό έργο του Ιβόρ Νοβέλο. Η χαλαρή σύνδεση του υλικού και οι ελλείψεις στην τεχνική της καθόρισαν την αποτυχία της. Εδώ, εντοπίζονται στοιχεία που συναντάμε στις κατοπινές δουλειές του Χίτσκοκ όπως είναι η «εκ νέου ανασύσταση του περιβάλλοντος, την ανάμειξη του ονείρου με την πραγματικότητα, την διάπλαση της πραγματικότητας σε σχέση με την κοινωνική και ηθική κατάσταση...»
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1927 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Βρετανικές βωβές ταινίες μεγάλου μήκους Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ευστράτιος Πίσσας
Ο στρατηγός Ευστράτιος Πίσσας (Κυδωνίες ; - 1 Ιανουαρίου 1885) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα τέλη προ του 1800 από οίκο εύπορο και φιλόπατρη. Μυήθηκε στα της Φιλικής Εταιρείας από τον επιφανή καθηγητή της φιλοσοφίας Βενιαμίν Λέσβιο. Μετά την έναρξη της επανάστασης παρουσιάστηκε αμέσως και κατατάχτηκε στον συγκροτημένο τότε τακτικό στρατό και γρήγορα έδειξε τις στρατιωτικές του ικανότητες. Ανακηρύχτηκε σε πολύ νεαρή ηλικία αρχηγός του στρατού της Κρήτης, και έλαβε ένδοξα μέρος σε όλες τις μάχες επί επταετίας στην Κρήτη, Χίο, Κάρυστο, στο Χαϊδάρι, στην Τρίπολη, στην έφοδο του Παλαμηδιού και την είσοδο στην Ακρόπολη.
Στην πολιτική μεταβολή του 1843 ήταν φρούραρχος. Το 1864 στάλθηκε από την κυβέρνηση στα Επτάνησα για να παραλάβει τα νησιά και να αντικαταστήσει τον αγγλικό στρατό.
Διορίστηκε επανειλημμένα πρόεδρος του Αναθεωρητικού Στρατοδικείου και αποχώρησε το 1856 με τον βαθμό του αντιστράτηγου.
Δαφνές Ηρακλείου
Ο Δαφνές (επίσης: οι Δαφνές) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφεριακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους. Η απόστασή του από το Ηράκλειο είναι 18 χλμ. Παράγει σταφίδα, σταφύλια, το δαφνιανό κρασί (λίατικο) και λάδι. Στο χωριό συναντάμε τους ιερούς ναούς της Αγίας Ζώνης (πολιούχος), ναός που πρόσφατα ανακαινίστηκε και αποκαταστάθηκε από την Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Ηρακλείου, τον Άγιο Ιωάννη το Θεολόγο με ίχνη τοιχογραφιών και το Μιχαήλ Αρχάγγελο. Τα τελευταία χρόνια έχει κτισθεί ο ναός του Αγίου Γεωργίου όπου και έχει μεταφερθεί όλη η θρησκευτική δραστηριότητα του οικισμού. Το όνομα του χωριού είναι φυτωνύμιο από τη δάφνη. Σύμφωνα με δοξασία, κοντά στο ναό της Αγίας Ζώνης είχε φυτρώσει μία δάφνη και από αυτήν έλαβε την ονομασία. Αυτό όμως υπήρχε και πριν να χτιστεί ο ναός. Στον οικισμό βρίσκονται νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Χαρακτηριστικό στοιχείο του οικισμού η μεγάλη πλατεία του στην οποία κάθε χρόνο, συνήθως το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου, πραγματοποιείται η ονομαστή Γιορτή Κρασιού Δαφνών.
Κοινότητα Δαφνέ / Δαφνών
Περιλαμβάνωντας μόνον την έδρα της, η Κοινότητα Δαφνέ έχει 1.204 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Βασίλειο Πετρογιάννη.
Κοινοτάρχες Δαφνέ
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Δαφνέ.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με την παράδοση, ο οικισμός ιδρύθηκε από κατοίκους ενός άλλου χωριού, με το όνομα Σκιλλοχωριό βορειοανατολικά των Δαφνών, κοντά στη Σταυρακιανή Καμάρα. Εκεί σώζονται ερείπια εκκλησιών. Αμφότερα τα χωριά αναφέρονται σε έγγραφα του 13ου αιώνα. Οι Δαφνές αναγράφονται σε συμβόλαιο του 1271 και το Σκιλλοχωριό σε συμβόλαιο του 1280.
Το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακα αναφέρονται Dafnes Apano με 251 κατοίκους και Dafnes Catto με 168 κατοίκους. Το Schilocorio αναφέρεται με 164 κατοίκους στην ίδια πηγή. Η ετυμολογία του χωριού είναι από το φυτό σκίλλη, δηλαδή τη σκιλλοκρομμύδα.
Στις 22 Ιουλίου του 1944, αντάρτες της Α.Ο.Α. (Ανεξάρτητη Ομάδα Ανωγείων) υπό τον Μιχάλη Ξυλούρη, επιτέθηκαν σε γερμανικό φυλάκιο κοντά στο χωριό, προξενώντας σημαντικές απώλειες.
Από τις Δαφνές καταγόταν ο χατζή Γεώργιος Σημαντήρης, ο οποίος ήταν στρατιώτης στο σώμα του Καραϊσκάκη. Ο γιος του Δημήτριος άλλαξε το επώνυμο σε Ζουδιανός και έδρασε στην Επανάσταση του 1866.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δαφνες Δαφνες Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Καπετάν Ματαπάς
Ο Μιχαήλ Αναγνωστάκος (Χαριά Λακωνίας, 1878 - Λαχανάς Κιλκίς, 1913), γνωστότερος με το πολεμικό όνομα Καπετάν Ματαπάς, ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού ξηράς και Μακεδονομάχος.
Βιογραφικά στοιχεία
left|thumb|250px|Οι μακεδονομάχοι καπετάν Γκόγκος (αριστερά), Καπετάν Ματαπάς (στο κέντρο) και καπετάν [[Νικόλαος Στρεμπίνος|Στρεμπίνας (δεξιά), στους πρόποδες του Ολύμπου.]] Ο Αναγνωστάκος γεννήθηκε το 1878 στη Χαριά του Πύργου Διρού στη Μάνη. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα ακολούθησε στρατιωτική καριέρα έχοντας κατά το 1905 το βαθμό του ανθυπασπιστή Πυροβολικού.
Ένοπλη δράση
Την άνοιξη του 1905 ορίστηκε ως αρχηγός μικρής ένοπλης ομάδας 15 ανδρών που θα είχε ως πεδίο δράσης την περιοχή του Λαγκαδά και αποβιβάστηκε με ιστιοφόρο στην Ποτίδαια της Χαλκιδικής στις 22 Απριλίου του 1905. Το τμήμα του εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Μελισσοχωρίου με αντικειμενικό σκοπό τον έλεγχο της επικοινωνίας μεταξύ Θεσσαλονίκης - Γευγελής και την αντιμετώπιση των πρακτόρων του βουλγαρικού κομιτάτου δεν κατάφερε όμως να παρουσιάσει σημαντική χρονικά δραστηριότητα καθώς ο Αναγνωστάκος τραυματίστηκε στο πόδι και εγκαταστάθηκε προσωρινά στη μονή Αρχαγγέλου στη Γουμένισσα προσποιούμενος τον ιερομόναχο.
Στις περιοχές της Γουμένισσας και της Αλμωπίας έδρασε ως πράκτορας και οργανωτής από τον Δεκέμβριο του 1905 ως τον Φεβρουάριο του 1906. Από τον Μάρτιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1906 έδρασε στη λίμνη των Γιαννιτσών ως υπαρχηγός σώματος με έδρα την καλύβα της Τριχοβίτσας και συμμετέχοντας στην εξόντωση του Βούλγαρου κομιτατζή Στέργιου Βλάχου το καλοκαίρι του 1906. Κατά τα τέλη του έτους, ανέλαβε την αρχηγία του σώματος Ολύμπου και κατάφερε μέχρι την αποχώρησή του από την Μακεδονία τον Οκτώβριο του 1907 να πετύχει σημαντικά πλήγματα κατά των Βουλγάρων και των Ρουμάνων πρακτόρων στις περιοχές του Ολύμπου και των Πιέριων ενώ παράλληλα χτύπησε και τους ντόπιους ληστές.
Αν και μετά το τέλος του Μακεδονικού Αγώνα τέθηκε σε τιμητική διαθεσιμότητα λόγω της κλονισμένης από τις κακουχίες υγείας του, κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους επανήλθε εθελοντικά στο στράτευμα ως ανθυπολοχαγός. Ανέλαβε αρχηγός των προσκόπων στην Πιερία, μαζί με τον Αλέξανδρο Ζάννα και υποχρέωσε τον αρχηγό της 7ης Μεραρχίας Κλεομένη Κλεομένους να επισπεύσει την απελευθέρωση της Κατερίνης, η οποία συντελέστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1912. Σκοτώθηκε τον Ιούνιο του 1913 κατά τη διάρκεια της μάχης του Λαχανά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Κρεάτσο
Το Κρεάτσο (ιταλικά: Creazzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Bedford CF
Από το 1973 το CF πουλιόταν στη Γερμανία κι σε γειτονικές χώρες σαν το Bedford Blitz μαζί με το λίγο μεγαλύτερο αρχικό Opel Blitz το οποίο τελικά σταμάτησε να παράγεται το 1975 με το Bedford Blitz να το παίρνει το μέρος του ως το μόνο επαγγελματικό όχημα που πουλιόταν από την Opel.
Είναι σημαντικό να αναφερθεί πως το CF ήταν το τελευταίο όχημα που σχεδιάστηκε αποκλειστικά από την Vauxhall όταν σταμάτησε την παραγωγή το 1986. Το τελευταίο επιβατικό όχημα που σχεδιάστηκε από την εταιρία ήταν το Vauxhall Viva HC καθώς μετά από αυτό όλα τα επιβατικά μοντέλα άρχιζαν να χρησιμοποιούν πλατφόρμες τις Opel, κάτι που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Μετά από το τέλος του CF, το όνομα Bedford άρχιζε να χρησιμοποιείτε σε οχήματα από την Isuzu κι την Suzuki μέχρι που σταμάτησε να χρησιμοποιείτε τελείως το 1991.
CF
Η παραγωγή του οχήματος άρχισε το 1969. Μέσα σε λίγο καιρό το CF κι οι εκδοσείς του έγιναν ένα από τα πιο δημοφιλές επαγγελματικά οχήματα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το CF μπορούσε να αγοραστεί με μια κυλιόμενη πόρτα ακριβώς πλευρικά δίπλα από την πόρτα του συνοδηγού και ήταν συχνά αυτός ο τύπος του CF που χρησιμοποιούταν για τροχόσπιτο.
Η μηχανή από το βαν ήταν η αρκετά αξιόπιστη "Slant Four" η οποία άρχιζε να χρησιμοποιείτε στο Vauxhall Victor το 1967 αν κι με μερικές αλλαγές για να έχει περισσότερο δύναμη με αποτέλεσμα να μπορεί να αντέχει τα βαριά φορτία τα οποία το CF πιθανώς να κουβαλούσε. Μια Perkins μηχανή επίσης μπορούσε να αγοραστεί στο CF, άλλα καθώς ήταν αρκετά απαρχαιωμένη αντικαταστήθηκε με μηχανές της Opel.
Στην Αυστραλία (οπού το CF παραγόταν σε εγχώριο εργοστάσιο της Holden) το CF μπορούσε να αγοραστεί με μηχανές της Holden που γενικά είχαν περισσότερα άλογα από άλλες σε διαφορετικές αγορές. Ένας πιθανώς λόγος για αυτήν την αλλαγή ήταν πως το Ford Transit στην Αυστραλία χρησιμοποιούσε τις μηχανές από το Ford Falcon, κάνωντας το ένα πιο γρήγορο όχημα από τις Ευρωπαϊκές του εκδόσεις.
Τα αμορτισέρ του CF ήταν βασισμένα στον σχεδιασμό από αυτά του Vauxhall Victor άλλα με μεγαλύτερες προεξοχές στις ρόδες. Το CF παραγόταν σε αρκετές εκδόσεις, η πιο ελαφριά έκδοση του οχήματος ήταν το "220" με την πιο βαριά να είναι το "350" με ωφέλιμο βάρος περίπου 2 τόνων.
Το Bedford CF εξαγόταν και στην Ελλάδα, οπού χρησιμοποιούταν κυρίως σαν ασθενοφόρο, αλλά λόγω των μερικώς κακών σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένου Βασιλείου εκείνα τα χρόνια, τα Βρετανικά προϊόντα δεν συμπαθούντουσαν πολύ με αποτέλεσμα λίγα Bedford βαν να πουληθούν. Βέβαια, το όχημα μετά στην Ελληνική αγορά πουλιόταν σαν Opel για να παρθεί έτσι μακριά από την Βρετανική ρίζα του και έτσι πούλησε λίγο καλύτερα μέχρι την τελική απόσυρσή του από την Ελληνική αγορά το 1983. Παρόλα αυτά, το Bedford CF σήμερα στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά σπάνιο.
CF1
Το 1980 το CF εκσυγχρονίστηκε κι μετονομάστηκε σε CF1. Πλέον όλες οι μηχανές στο όχημα παράγονταν από την Opel. Το Bedford Blitz χρησιμοποιούσε μια μικρότερη μηχανή. Η ίδια μηχανή επίσης χρησιμοποιούταν και σε μερικές άλλες αγορές οπού οι μικρότερες μηχανές ήταν πιο ωφέλιμες. Το μπροστινό μέρος του CF επίσης άλλαξε, κυρίως στο μηχανικό κομμάτι με αποτέλεσμα να είναι πιο εύκολη η επισκευή του.
Το CF1 συχνά παρομοιάζεται να είναι το ίδιο με το επόμενο CF2 αν κι αυτό είναι λάθος καθώς το CF2 κυκλοφόρησε το 1984. Το σασί επίσης ενισχύθηκε σε σχέση με τα προηγούμενα μοντέλα. Εκείνη την περίοδο η Bedford αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα με αποτέλεσμα το όχημα να αποσύρεται από αρκετές αγορές οπού πουλιόταν προηγουμένως, συμπεριλαμβανομένου κι της Αυστραλίας με τη Νέα Ζηλανδία.
Το Bedford Blitz συνέχιζε να πουλιέται στη Γερμανία, η οποία αποτέλεσε τη μεγαλύτερη αγορά εξαγωγής για το CF. Μέσα στη δεκαετία του 1980 το Blitz αποτέλεσε το 20% από τα επαγγελματικά οχήματα στη Γερμανία.
CF2
Το 1984 το CF έλαβε έναν μεγάλο εκσυγχρονισμό με το μπροστινό μέρος του οχήματος να λαμβάνει ένα πιο μοντέρνο grille (μάσκα) και μερικές ακόμα μηχανικές αλλαγές. Δυστυχώς, με την τερματική πτώση στις πωλήσεις της Bedford, το εργοστάσιο στο Λούτον ξανά οργανώθηκε σαν μια συνεργασία με την Isuzu το 1986 και μετονομάστηκε σε IBC Vehicles.
Από εκείνη τη στιγμή το μικρότερο Isuzu Fargo άρχιζε να παράγεται στο εργοστάσιο ως το Bedford Midi. Για αυτόν τον λόγο οι μικρότερες εκδόσεις του CF σταμάτησαν να παράγονται καθώς αντικαταστάθηκαν από το Bedford Midi. Οι μεγαλύτερες εκδόσεις που ήταν ακόμα λίγο δημοφιλές ως ασθενοφόρα και σχολικά λεωφορεία συνέχιζαν να παράγονται σε μικρά νούμερα μέχρι το 1987 αν και τα τελευταία οχήματα πουλήθηκαν το 1988.
Σήμερα, ο μοντέρνος διάδοχος από το CF είναι το Opel κι Vauxhall Vivaro τα οποία μέχρι το 2017 ήταν βασισμένα στο Renault Trafic, όταν η Opel κι η Vauxhall πουλήθηκαν στην PSA Group με αποτέλεσμα η βάση του οχήματος να αλλάξει στο Citroën Jumpy.
Λεζίνσκι
Ο Λεζίνσκι ή Λετσίνσκυ (Lezinsky) ήταν Πολωνός φιλέλληνας, με ενεργό δράση στην περιοχή της Πιερίας. Πολέμησε το 1822 στα Πιέρια και αποβιβάστηκε στο Ελευθεροχώρι μαζί με το χιλιάρχο Σάλα, συνοδεία Γερμανών πολυβολητών και τον ιερομόναχο Θεόφιλο Καΐρη, με ένα σώμα ανδρών από τη Νότια Ελλάδα. Μετά την καταστροφή του Πύργου των Λαζαίων υποχώρησε στη νότια Ελλάδα.
Bedford CF
Ηλεκτρικό CF
Μια σημαντική έκδοση του CF ήταν μια ηλεκτρική έκδοση η οποία άρχιζε να παράγεται το 1982. Παράχθηκε σε μια συνεργασία με την Bedford, τη Lucas, την Chloride Group και την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου.
Λεζίνσκι
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Πιερίας
Bedford CF
Χρήστες
Το Bedford CF χρησιμοποιούταν ευρέως. Η Βρετανική αστυνομία συγκεκριμένα τα χρησιμοποίησε ως "riot vans", κάτι που επίσης έγινε και με την Ιρλανδική αστυνομία. Μερικά ασθενοφόρα βασισμένα στο CF συνέχιζαν να χρησιμοποιούνται για πολλά χρόνια ακόμα μετά το τέλος του CF το 1988, καθώς άρεσαν στους νοσοκόμους κι ήταν αρκετά αξιόπιστα. Ο Βρετανικός στρατός επίσης είχε ένα νούμερο από CF βανάκια. Το CF χρησιμοποιούταν σε όλους τους επαγγελματικούς τομείς, όπως κι από το Βρετανικό ταχυδρομείο. Ήταν επίσης το πιο δημοφιλές τροχόσπιτο εκείνη την εποχή, καθώς ήταν αρκετά πρακτικό και οικονομικό.
Ένα καστομαριζμένο CF χρησιμοποιήθηκε ως η "Μηχανή Μυστηρίου" στην ταινία Scooby-Doo του 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φορτηγό Κατηγορία:Μοντέλα Bedford
Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Γυναικών
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Καλαθοσφαίρισης Γυναικών (αγγλικά: FIBA Women's Basketball World Cup), γνωστό και ως Μουντομπάσκετ Γυναικών, ενώ παλαιότερα ονομαζόταν Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών, αποτελεί την κορυφαία, μαζί με τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, διεθνή διοργάνωση στο χώρο της γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Λαμβάνει χώρα κάθε τέσσερα χρόνια, ανάμεσα στα ολυμπιακά έτη, με ευθύνη της FIBA. Σε αυτή λαμβάνουν μέρος οι καλύτερες εθνικές ομάδες στον κόσμο, όπως αναδεικνύονται μέσα από τα αντίστοιχα ηπειρωτικά πρωταθλήματα της προηγούμενης χρονιάς. Τουλάχιστον μία χώρα από κάθε ήπειρο έχει οπωσδήποτε συμμετοχή, ενώ ελεύθερη είσοδος στο τουρνουά εξασφαλίζεται στη διοργανώτρια χώρα. Η πιο πρόσφατη διοργάνωση έλαβε χώρα το 2018 με την Εθνική Ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών να αποτελεί τον τρέχοντα τιτλούχο κόσμου.
Ημερολόγιο Διοργανώσεων
Η πρώτη διοργάνωση Παγκόσμιου Πρωταθλήματος πραγματοποιήθηκε το έτος 1953, τρία χρόνια μετά την αντίστοιχη των ανδρών. Αν και στις αρχές της ιστορίας του θεσμού η διοργάνωση ανατιθόταν σε μία και μοναδική πόλη, τις τελευταίες δεκαετίες - και με την επέκταση σε χρονική διάρκεια του Πρωταθλήματος - την ευθύνη τείνουν να αναλαμβάνουν περισσότερες από μία πόλεις. Τις περισσότερες διοργανώσεις έχει αναλάβει η Βραζιλία, τέσσερις στον αριθμό, τρεις από τις οποίες φιλοξενήθηκαν στο Σάο Πάολο. Τη διοργάνωση έχουν αναλάβει πλέον κράτη που ανήκουν σε όλες τις ηπείρους, πλην της Βόρειας Αμερικής. Το επόμενο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα θα πραγματοποιηθεί στη Ρωσία το 2022.
Συμμετοχές και επιδόσεις ανά χώρα (μέχρι το 2018)
Τις περισσότερες συμμετοχές σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα μετρούν οι ομάδες των Η.Π.Α. και της Βραζιλίας, με την πρώτη να αποτελεί και τον πολυνίκη του θεσμού. Τουλάχιστον μία χώρα από κάθε ήπειρο έχει οπωσδήποτε συμμετοχή, ενώ ελεύθερη είσοδος στο τουρνουά εξασφαλίζεται στη διοργανώτρια χώρα. Μέχρι και την πιο πρόσφατη διοργάνωση, 48 διαφορετικά κράτη έχουν λάβει μέρος, με μόλις τέσσερα να κατακτούν το χρυσό μετάλλιο.
Μετάλλια (μέχρι το 2018)
Μόλις τέσσερις διαφορετικές ομάδες έχουν αναρριχηθεί στην κορυφή της τελικής κατάταξης: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Σοβιετική Ένωση, η Βραζιλία και η Αυστραλία. Αξιοσημείωτα καμία ασιατική ή αφρικανική χώρα δεν έχει ακόμη αναδειχθεί Πρωταθλήτρια Κόσμου. Πολυνίκης του θεσμού είναι η ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών με 8 χρυσά μετάλλια, 1 ασημένιο και 2 χάλκινα. Ακολουθεί η Σοβιετική Ένωση με 6 χρυσά και 1 ασημένιο.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#EBF5FF; padding:5px; border:1px solid lavender;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:70%"> Ιστορικό Διακριθέντων (Σημ:) Στην τελευταία στήλη αναγράφεται ο αριθμός συμμετεχόντων εθνών ανά διοργάνωση.
<div style="margin:0 auto;clear:both; background:#EBF5FF; padding:5px; border:1px solid lavender;border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;text-align:center;width:40%"> Πίνακας Μεταλλίων
Κορυφαίες ατομικές επιδόσεις
thumb|200px|Ορτένσια Μαρκάρι, πρώτη σκόρερ τεσσάρων Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων ως μέλος της ομάδας της Βραζιλίας. Εισήχθη στο Women's Basketball Hall of Fame το 2002. thumb|200px|''Λωρέν Τζάκσον, πρώτη σκόρερ δύο Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων ως μέλος της ομάδας της Αυστραλίας. thumb|200px|''Γιούκο Όγκα, πρώτη σκόρερ του τελευταίου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος ως μέλος της ομάδας της Ιαπωνίας. === Κορυφαίες σκόρερ (σύνολο πόντων) ===
=== Κορυφαίες σκόρερ (Μ.Ο. πόντων ανά παιχνίδι) ===
=== Κορυφαίες σκόρερ ανά διοργάνωση ===
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Λάρισας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Λάρισας.
Σημειώσεις
<references group="σ." />
Συμμετοχές σε εθνικά πρωταθλήματα
Συνολικά 29 διαφορετικοί σύλλογοι της ΕΠΣΛ συμμετείχαν σε εθνικά πρωταθλήματα με τις διάφορες μορφές τους. Ακολουθεί κατάλογος με τις πιο "επιτυχημένες" ομάδες που είχαν έστω μια συμμετοχή σε πρωτάθλημα Α' εως Δ' κατηγορίας ή παρουσία σε κάποιο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου σε αυτές από την περίοδο 1959-60 εως 2022-23.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Λάρισας
Κρεμόνα
Η Κρεμόνα (ιταλικά: Cremona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Κρεμόνας, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας. Το ιστορικό της κέντρο αποτελεί δημοφιλή τουριστικό προορισμό και διαθέτει πλούσιο πολιτισμικό υπόβαθρο, κυρίως γύρω από τη μουσική, καθώς στο παρελθόν υπήρξε κέντρο κατασκευαστών μουσικών οργάνων, με πιο γνωστούς την οικογένεια Αμάτι, τον Τζουζέπε Γκουαρνέρι και τον περίφημο Αντόνιο Στραντιβάρι.
Στη συνοικία της Σάντα Μαρία ντελ Μποσκέττο γεννήθηκε ο κληρικός, συγγραφέας και αντιφασίστας Πρίμο Ματσολάρι, σημαντική μορφή του ιταλικού καθολικισμού.
Προϊστορική εποχή
Η Κρεμόνα πρωτοαναφέρεται ως οικισμός των Κενομάνων, μιας Κελτικής φυλής που φέρεται να κατοικεί στην κοιλάδα του Πάδου ποταμού γύρω στα 400 π.Χ. Πιθανότατα το όνομα Κρεμόνα να ανάγεται σε ακόμη παλαιότερες εποχές, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν συμπαγείς αποδείξεις. Στα 218 π.Χ. η περιοχή επικείται από τους Ρωμαίους (οι οποίοι διατηρούν το τοπωνύμιο) και αναπτύσουν αρχικά στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Μαζί με τη γειτονική Πλακεντία θα αποτελέσουν για τις επόμενες δεκαετίες ισχυρά προπύργια της μετέπειτα επαρχίας της Γαλατίας εντεύθεν των Άλπεων.
Σύντομα, η γεωστρατηγική σημασία της περιοχής κατέστησε την Κρεμόνα μια από τις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες πόλεις της επαρχίας· η Ποστούμια οδός, που συνέδεε τη Γένοβα με την Ακουιληία (Aquileia), περνούσε από την πόλη και θεωρούνταν σημαντικός διάδρομος για τον εφοδιασμό των ρωμαϊκών στρατευμάτων. Η πόλη γνώρισε καλές εποχές μέχρι το 69 μ.Χ. οπότε και λεηλατήθηκε από τον Βεσπασιανό κατά την εκστρατεία του εναντίον του Βιτέλλιου. Ο νικητής Βεσπασιανός θα ξαναχτίσει την πόλη, η οποία ωστόσο παραμένει στην αφάνεια μέχρι και τον 6ο αι., οπότε και θα αποτελέσει εκ νέου στρατιωτικό προπύργιο.
Μεσαιωνική εποχή
Στα μισά του 6ου αι. το μεγαλύτερο μέρος της Ιταλικής χερσονήσου καταλαμβάνεται από τους Λομβαρδούς· η Κρεμόνα αντιστέκεται στην εισβολή και -ως μέρος του Εξαρχάτου της Ραβέννας- παραμένει προπύργιο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το έτος 603 μ.Χ. καταλαμβάνεται από τον Λομβαρδό βασιλιά Αγιλούλφο και αφού ισοπεδώνεται, η γη διανέμεται ανάμεσα στα Δουκάτα της Μπρέσια και του Μπέργκαμο. Εντούτοις, λίγα χρόνια αργότερα το 615, η βασίλισσα Θεοδελίνδη -βαθιά θρησκευόμενη- καταφέρνει την αναγέννηση της πόλης, όπου και εγκαθιστά επίσκοπο, με ανώτερο σκοπό τη μεταστροφή των υποτελών της στην Καθολική Εκκλησία. Ο επίσκοπος σταδιακά απέκτησε όλο και περισσότερες εξουσίες, αναλαμβάνοντας ουσιαστικά τη διοίκηση της πόλης· μετά δε την κατάληψη της Ιταλίας από τον Καρλομάγνο ο επίσκοπος λειτούργησε ως εντεταλμένος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Κάτω απ' αυτές τις περιστάσεις η Κρεμόνα ανέκτησε το παλαιό της κύρος και οικονομική ευμάρεια, με τους επισκόπους της να παίζουν συχνά σπουδαίο ρόλο στον ρου της ιστορίας της κατά τους επόμενους αιώνες. Ένας απ' αυτούς, ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνας υπηρέτησε ως μέλος της Αυλής της Σαξωνίας και ως εξέχων διπλωμάτης έλαβε μέρος σε πολλές αποστολές της εποχής. Άλλοι επίσκοποι ωστόσο δεν έτυχαν θερμής αποδοχής του ποίμνιού τους και έφεραν την πόλη σε ρήξη με την Αυτοκρατορία. Η περίοδος της «επισκοποκρατίας» τερματίζεται το έτος 1037, όταν ο Αυτοκράτορος Κορράδος Β΄ εισβάλει και καταλαμβάνει την πόλη, με την υποστήριξη του οποίου αποκαθίσταται ο Πάπας Βενέδικτος Θ΄ στον αρχιεπισκοπικό θρόνο.
Ύστερος Μεσαίωνας
Την εποχή του ύστερου μεσαίωνα ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης υπάγεται στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία· πλήθος πόλεων, πριγκηπάτων και άλλων οργανωμένων οικισμών τίθενται ολοένα και εντονότερα εναντίον αυτής της άνισης σχέσης, που τους εξαναγκάζει σε υψηλή ετήσια καταβολή φόρων. Το 1093 η Κρεμόνα συμμαχεί με την Ματθίλδη της Κανόσα καθώς και άλλες πόλεις της βορείου Ιταλίας εναντίον του Αυτοκράτορα· μόλις πέντε χρόνια αργότερα ο Αυτοκράτορας Ερρίκος Δ΄ βρίσκεται με τους ηττημένους, ενώ η Κρεμόνα «κερδίζει» την Insula Fulcheria, εδάφη που περιβάλουν την κοντινή και παρώνυμη πόλη Κρέμα.
Με αφορμή το παραπάνω γεγονός η Κρεμόνα υιοθετεί με επεκτατική πολιτική, καταλαμβάνοντας το 1107 την Τορτόνα, αλλά αργότερα «χάνοντας» το Μπρεσανόρο. Οι κάτοικοί της διχάζονται ως προς τη νέα αυτή τάξη πραγμάτων και -όπως και σε άλλες πόλεις- σχηματίζουν δύο αντίπαλα στρατόπεδα, τους Γουέλφους και Γιβελλίνους: οι μεν, εκπροσωπώντας το «νέο αίμα», τάσσονται υπέρ του Πάπα και κατοικούν στη νέα πλευρά της πόλης· οι δε υποστηρίζουν τον Αυτοκράτορα και αντιπροσωπεύουν τον παλαιό, συντηρητικό κόσμο, παραμένοντας στο ιστορικό κέντρο. Οι διαφορετικές αντιλήψεις μεταξύ τους είναι δε τόσο ανυπέρβλητες, που οι Γουέλφοι ιδρύουν το δικό τους Κοινοβούλιο -το λεγόμενο Palazzo Cittanova- το οποίο και σώζεται μέχρι τις μέρες μας.
Το 1154 ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα επελαύνει στην Ιταλία και η Κρεμόνα -υπολογίζοντας στην υποστήριξή του εναντίον της Κρέμας- τάσσεται στην υπηρεσία του. Ο Φρειδερίκος εν τέλει θα κατακτήσει τον αυτοκρατορικό θρόνο και για να τιμήσει τη συμμαχία της, δίνει στην Κρεμόνα το δικαίωμα κοπής του δικού της νομίσματος.
Δύο δεκαετίες αργότερα, το 1162, τα αυτοκρατορικά στρατεύματα με τη βοήθεια της Κρεμόνας εισβάλουν στο Μιλάνο, το οποίο και καταλαμβάνουν. Εντούτοις, πέντε χρόνια μετά, η Κρεμόνα αλλάζει πλευρά και συμμαχεί με τη Λομβαρδική Ένωση. Αν και κατανικούν τον Βαρβαρόσσα στη Μάχη του Λενιάνο το 1176, η Λέγκα θα αποδειχθεί βραχύβια. Στα 1213 οι Κρεμονέζοι υπερτερούν πολλών πόλεων, που δημιουργούν συμμαχίες, συμπεριλαμβανομένων των Μιλάνου, Λόντι, Κρέμα, Νοβάρα, Κόμο και Μπρέσια. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1232, η Κρεμόνα αλλάζει πάλι πλευρά, αυτή τη φορά υπέρ του Φρειδερίκου Β΄, ο οποίος επιχειρεί να ανακτήσει τα εδάφη της βορείου Ιταλίας. Οι Κρεμονέζοι είναι για άλλη μία φορά στο βάθρο των νικητών, γεγονός που τούς εξασφαλίζει παροχές και κύρος.
Ο μεσαίωνας εν τέλει αποδεικνύεται μια ταραχώδης εποχή, κατά την οποία ολόκληρη η περιοχή της βόρειας Ιταλίας γίνεται θέατρο επεισοδίων και μεγάλων μαχών. Στην προσπάθεια επιβολής πολλών αντιμαχόμενων πλευρών η Κρεμόνα άλλοτε βρίσκεται με τους νικητές, άλλοτε με τους χαμένους, εντούτοις καταφέρνει και αναπτύσεται, φτάνοντας μάλιστα στον εντυπωσιακό πληθυσμό των 80.000 κατοίκων, εν συγκρίσει με τους 69.000 το 2001.
Το Δεσποτάτο της Κρεμόνας
μικρογραφία|Ο θυρεός της Κρεμόνας Στα 1266, η Οικογένεια Παλλαβιτσίνο εκδιώκεται από την πόλη και οι Γιβελλίνοι παραδίδουν την εξουσία σε μια αντιπροσωπεία των πολιτών. Λίγα χρόνια αργότερα έχει παγιωθεί η νέα τάξη και μάλιστα το 1271 ορίζεται ο τίτλος του «Καπετάνιου του Λαού» (Capitano del Popolo). Το Δεσποτάτο, όπως πλέον αναφέρεται, ηγείται το 1276 από τον Μαρκήσιο Καβαλκαμπό και αργότερα από τον υιό του Γουλιέλμο· η Κρεμόνα διανύει τη χρυσή της εποχή, κατά την οποία κατασκευάζονται σημαντικές υποδομές και κτήρια, τα οποία στέκουν μέχρι τις μέρες μας. Ανάμεσα σ' αυτά ξεχωρίζει το περίφημο καμπαναριό, η ρομανικού ρυθμού εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου, οι νέες πτέρυγες του καθεδρικού ναού και η «Στρατιωτική Στοά» (Loggia dei Militi). Επιπλέον, η κατασκευή ενός δικτύου καναλιών δίνει μεγάλη ανάπτυξη στη γεωργία και η πόλη συσσωρεύει πλούτο και κύρος.
Οι Καβαλκαμπό θα κρατήσουν τα σκήπτρα της περιοχής μέχρι το 1322, οπότε και σημειώνεται η εισβολή του Αυτοκράτορα Ερρίκου Η΄. Από τη μάχη αναδεικνύεται μια νέα οικογένεια, αυτή των Βισκόντι, η οποία και θα ηγεμονέψει την Κρεμόνα για τον επόμενο ενάμιση αιώνα. Το Δεσποτάτο θα δεχθεί πολλές επιθέσεις, με κυριότερες αυτή του Λουδοβίκου του Βαυαρού (1327), του Ιωάννη της Βοημίας (1331) και των πάλαι ποτέ Καβαλκαμπό (1403). Το 1406 ο Καμπρίνο Φόντουλο δολοφονεί τον Ουμπάλντο Καβαλκαμπό, καθώς και όλους τους άρρενες απογόνους του οίκου του, καταλαμβάνοντας την εξουσία. Αργότερα, αδυνατώντας να τα βγάλει πέρα με τα διοικητικά του καθήκοντα, παραδίδει την πόλη πίσω στους Βισκόντι, με αντίτιμο 40.000 χρυσά φιορίνια.
Αναληφθέντος του Φιλίππου Μαρία Βισκόντι η Κρεμόνα περιέρχεται στη δικαιοδοσία του Δουκάτου των Μεδιολάνων, κάτι που θα διαρκέσει μέχρι την Ιταλική ενοποίηση στα μισά του 19ου αιώνα. Υπό τους Βισκόντι και αργότερα τους Σφόρτσα η Κρεμόνα θα γνωρίσει μεγάλη πολιτιστική, οικονομική και θρησκευτική ανάπτυξη. Το 1441 η πόλη φιλοξενεί τους γάμους του Φραγκίσκου Α΄ Σφόρτσα και της Μπιάνκα Μαρία Βισκόντι στον ιερό ναό του Αγ. Σιγισμούνδου. Επί τη ευκαιρία των γάμων ένα νέο γλύκισμα επινοήθηκε, το οποίο συνεχίζει να παρασκευάζεται μέχρι τη σημερινή εποχή, το περίφημο τορρόνε (είδος μαντολάτου). Ο δε Λουδοβίκος Σφόρτσα υπήρξε μέγας χορηγός πολιτιστικών δράσεων στην Κρεμόνα, ενώ συνέδραμε σημαντικά στην κατασκευή εκκλησιών και άλλων κτηρίων.
Το 1446 η πόλη περικυκλώνεται από τους κοντοτιέρους των Φραντσέσκο Πιτσινίνο και Λουίτζι νταλ Βέρμε. Η πολιορκία τελείωσε με την παρέμβαση του Σκαραμούτσια ντα Φορλί, ο οποίος λειτουργούσε για λογαριασμό της Βενετίας.
Η Κρεμόνα υπό ξένη κατοχή
Από το 1499 έως το 1509 η Κρεμόνα τελεί υπό την κατοχή των Βενετσιάνων, οι οποίοι ηττώνται κατά τη Μάχη του Ανιαντέλλο και κατά συνέπεια επιστρέφουν την πόλη στο Δουκάτο του Μιλάνου. Εντούτοις το Μιλάνο δεσμεύεται από τη Συνθήκη του Νογιόν (1513), κατά την οποία υποχρεούται να διαθέσει -μεταξύ άλλων- την Κρεμόνα στην Ισπανία. Οι Κρεμονέζοι δεν παραδίδονται παρά το 1524, όταν καταλαμβάνεται το κάστρο του Σάντα Κρότσε. Δύο χρόνια μετά, με την υπογραφή της Συνθήκης της Μαδρίτης, οι Ισπανοί εκδιώκουν τους Γάλλους από το Δουκάτο, το οποίο και παραμένει έκτοτε και για μεγάλο διάστημα υπό ξένη κατοχή. Παρόλη την ταραχώδη κατάσταση η πόλη αναπτύσεται, με την κατασκευή ακόμη περισσότερων κτηρίων και εκκλησιών.
Οι Ισπανοί αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων, όταν αποτυγχάνουν να διαχειριστούν τον λιμό του 1628 και την επικείμενη επιδημία πανώλης το 1630. Κατόπιν μιας βραχύβιας κατάληψης από τους Γάλλους το 1701 -παρελκόμενο του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής- το Δουκάτο του Μιλάνου, μαζί με την Κρεμόνα και ολόκληρη τη Λομβαρδία περνάει το 1707 στην Αυστρία.
Μουσική παράδοση
Σπουδαίο επιστέγασμα του πολιτιστικού υποβάθρου της πόλης αποτελεί δίχως άλλο η μουσική της παράδοση. Με επίκεντρο τον καθεδρικό της ναό, η Κρεμόνα θεωρείται πως υπήρξε πόλος έλξης καλλιτεχνών ήδη από τον ύστερο μεσαίωνα. Τον 16ο αιώνα είχε πλέον καθιερωθεί ως σημείο όσμωσης μουσικών, εικαστικών και άλλων ανθρώπων των τεχνών και των γραμμάτων· άλλωστε, οι Κρεμονέζοι είχαν έναν θερμό υποστηρικτή της αντιμεταρρύθμισης και φιλόμουσο, τον επίσκοπο Νικολό Σφοντράτι, ο οποίος το 1590 ανέλαβε τον αρχιεπισκοπικό θρόνο ως Πάπας Γρηγόριος ΙΔ΄ και συνεπώς προσέθεσε στην αναγνωρισιμότητα του μουσικού επιπέδου της πόλης.
Ανάμεσα στις αξιοσημείωτες προσωπικότητες ξεχωρίζουν τα ονόματα των Κλαούντιο Μοντεβέρντι και του διδασκάλου του Μαρκ' Αντόνιο Ιντζενιέρι και πάνω απ' όλους ο περιφημότερος όλων των εποχών κατασκευαστής βιολιών, Αντόνιο Στραντιβάρι. Η Κρεμόνα αναδείχθηκε σε λίκνο των κατασκευαστών μουσικών οργάνων, τα σωζόμενα όργανα των οποίων ακόμη και στην εποχή μας θεωρούνται αξεπέραστα. Φημολογείται πως το άρτιο της κατασκευής τους οφείλεται σε μυστικά αλχημηστικά βερνίκια που χρησιμοποιούσαν, αν και πιθανότερα πιστώνεται στην καλής ποιότητας ξυλεία που υπήρχε στην ευρύτερη περιοχή. Σε κάθε περίπτωση η κρεμονέζικη συντεχνία οργανοκατασκευαστών έμεινε στην ιστορία και συνεχίζει να παράγει αξιόλογα όργανα.
End SARS
Το End SARS ή το #EndSARS είναι αποκεντρωμένο κοινωνικό κίνημα κατά της αστυνομικής βίας στη Νιγηρία. Το σύνθημα ζητά τον τερματισμό της Ειδικής Ομάδας κατά των Ληστειών (SARS), μιας διαβόητης μονάδας της Νιγηριανής Αστυνομίας με μακρύ ιστορικό καταχρήσεων. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν το 2017 ως εκστρατεία Twitter χρησιμοποιώντας το hashtag #ENDSARS για να απαιτήσουν από την κυβέρνηση της Νιγηρίας να διαλύσει τη μονάδα. Το κίνημα αναζωπυρώθηκε τον Οκτώβριο του 2020, με μαζικές διαδηλώσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Νιγηρίας και το hashtag συγκέντρωσε περίπου 28 εκατομμύρια tweets. Οι Νιγηριανοί έχουν μοιραστεί τόσο ιστορίες όσο και βίντεο για το πώς μέλη του SARS εμπλέκονται σε απαγωγές, δολοφονίες, κλοπές, βιασμούς, βασανιστήρια, παράνομες συλλήψεις, ταπείνωση, παράνομη κράτηση, εξωδικαστικές δολοφονίες και εκβιασμούς στη Νιγηρία.
Μέσα σε λίγες ημέρες από την έναρξη του νέου κύματος διαμαρτυριών, την Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2020, η αστυνομική δύναμη της Νιγηρίας ανακοίνωσε ότι διαλύει άμεσα τη μονάδα. Η κίνηση έγινε ευρέως αποδεκτή ως θρίαμβος των διαδηλώσεων. Ωστόσο, παρατηρήθηκε σε πολλά διαμερίσματα της χώρας ότι παρόμοιες ανακοινώσεις είχαν γίνει τα τελευταία χρόνια προκειμένου να καθησυχαστεί ο κόσμος χωρίς να έχει γίνει πραγματικά η διάλυση της μονάδας, και ότι η κυβέρνηση είχε απλώς προγραμματίσει να μεταθέσει και να επανεξετάσει αξιωματικούς του SARS σε ιατρικά κέντρα αντί να διαλύσει πλήρως τη μονάδα. Οι διαμαρτυρίες συνεχίζονται, και η κυβέρνηση της Νιγηρίας διατηρεί ένα μοτίβο βίαιης καταστολής, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας διαδηλωτών. Υπήρξαν διεθνείς διαδηλώσεις αλληλεγγύης με εκείνες που συμβαίνουν στη χώρα, και το κίνημα έχει γίνει όλο και πιο επικριτικό για την κυβερνητική απόκριση του Μουχάμεντ Μπουχάρι στις διαμαρτυρίες.
Οι αξιωματικοί του SARS φέρεται να στοχοποιούν νεαρούς Νιγηριανούς, κυρίως ανδρες, με βάση τις επιλογές μόδας, τα τατουάζ και τα χτενίσματά τους. Έγινε επίσης γνωστό ότι στήνουν παράνομα οδοφράγματα, διεξάγουν αδικαιολόγητους ελέγχους και έρευνες, συλλαμβάνουν και κρατούν χωρίς ένταλμα ή δίκη, βιάζουν γυναίκες και εκβιάζουν νεαρούς άνδρες Νιγηριανούς για την οδήγηση ακριβών οχημάτων και τη χρήση φορητών υπολογιστών και iPhone. Οι Νιγηριανοί έχουν μοιραστεί ιστορίες και αποδεικτικά στοιχεία σε μορφή βίντεο σχετικά με το πώς αστυνομικοί του SARS εμπλέκονται σε απαγωγές, δολοφονίες, κλοπές, βιασμούς, βασανιστήρια, παράνομες συλλήψεις, ταπείνωση, παράνομη κράτηση, εξωδικαστικές δολοφονίες και εκβιασμούς Νιγηριανών πολιτών. Ένα μεγάλο τμήμα των θυμάτων των βιαιοπραγιών της μονάδας SARS ήταν νεαροί άνδρες Νιγηριανοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νιγηρία Κατηγορία:Κοινωνικά κινήματα
Μιχαλίτσι Ιωαννίνων
Γεωγραφία
Ανατολικά χωρίζεται από το Προσήλιο και την Πράμαντα με τον παραπόταμο του Άραχθου «Καλαρρύτικος», δυτικά από το χωριό Βαπτιστή και Χουλιαράδες ενώ βόρεια από το Παλαιοχώρι.
Το χωριό είναι αρκετά αραιοκατοικημένο και το βόρειο με το νότιο άκρο του απέχουν έξι χιλιόμετρα ενώ οι δυο μεγάλες πλατειές του απέχουν υψομετρικά 2.800 μέτρα. Διασχίζεται εξολοκλήρου από το μεγάλο λαγκάδι της Λέσιας το όποιο δέχεται πέντε πήγες στο σύνολο και εκβάλλει στον Καλαρρύτικο.
Ύδρευση
Το χωριό διαθέτει πολλές διάσπαρτες φυσικές πηγές. Οι ανάγκες των κάτοικων εξυπηρετούνταν από αυτές μέχρι την δεκαετία του '60 και ύστερα αξιοποιήθηκαν σταδιακά και φυσικές πηγές, που βρίσκονται σε μεγαλύτερα υψόμετρα, και κατασκευάστηκαν 4 υδραγωγεία.
Ασχολίες κατοίκων
Το Μιχαλίτσι μέχρι την δεκαετία του 1960 ήταν μαστοροχώρι.
Πληθυσμός-σύνθεση
Ο πληθυσμός του Μιχαλιτσίου τις δεκαετίας του 1950-60 ήταν αρκετά μεγάλος και κατέτασσαν το χωριό στο δεύτερο μεγαλύτερο των Τζουμέρκων πίσω από την Πράμαντα. Τα τελευταία χρόνια η πλειοψηφία των κάτοικων κατοικεί στα Ιωάννινα. Ωστόσο ο αριθμός των δημοτών ανέρχεται στους 1066 ενώ στους εκλογικούς καταλόγους οι εγγεγραμμένοι είναι 812 όμως οι μόνιμοι κάτοικοι είναι περίπου 150.
Κτίσματα
Το Μιχαλίτσι έχει 5 ναούς. Τον ενοριακό ναό του Άγιου Νικόλαου με το καμπαναριό, χαρακτηριστικό «μιχαλιτσιώτικο» κτίσμα, τον ναό των αγίων Πάντων, τον ναό κοιμήσεως της Θεοτόκου, τον ναό Ζωοδόχου Πηγής και τον ναό του Προφήτη Ηλία.
Έχει 4 διδακτήρια που στέγασαν για πολλά χρόνια τα δημοτικά σχολεία του χωρίου.
Επίσης υπάρχουν κοινοτικό κατάστημα, αγροτικό ιατρείο.
Προχριστιανική περίοδος
Είναι βέβαιο πως ο χώρος αυτός κατοικούνταν από πολύ παλιά. Ο ναός των Αγίων Πάντων είναι χτισμένος στην βάση προχριστιανικού κτίσματος και πιθανόν στο σημείο αυτό να υπήρξε μια οχυρωμένη ακρόπολη. Ο χώρος αυτός απασχόλησε και τον Άγγλο φιλέλληνα Χάμοντ καθηγητή των ελληνικών στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ.
Τουρκοκρατία
Το παλιό χωριό που ονομαζόταν «Μιχαλιτσιωτούπολη» (όπως ήταν γραμμένο στα χαρτιά του σουλτάνου) είχε 400 οικογένειες, ήταν πυκνοκατοικημένο, κατάφυτο από δάση όλο χώμα χωρίς πέτρες και χαράδρες. Όμως η πανούκλα της εποχής χτύπησε την Μιχαλιτσιωτούπολη το 1656 και οι περισσότεροι κάτοικοι πέθαναν. Οι λίγοι που επέζησαν εγκατέλειψαν το χωριό και ο τόπος έμεινε έρημος και ακατοίκητος. Τα ερείπια της Μιχαλιτσιωτούπολης υπάρχουν έως σήμερα. Είχε 2 διώροφα σπίτια και όλα τα αλλά ήταν ισόγεια όλα βέβαια πέτρινα.
Εκπαίδευση-πολιτισμός
Εκκλησιαστικά στο χωριό ανήκει στην Μητρόπολη Ιωαννίνων. Το 1972 ιδρύθηκε η Αδελφότητα Μιχαλίτσιου Άγιος Νικόλαος που ανέπτυξε μεγάλη δράση αγοράζοντας γραφεία και το 1985 εκδίδει το περιοδικό «Η φωνή του Μιχαλίτσιου», άρχισε την οργάνωση λαογραφικού μουσείου δανειστική βιβλιοθήκη, πέτυχε την ανακήρυξη του ναού των Αγίων Πάντων σε διατηρητέο μνημείο οργανώνει αποκριάτικους χώρους και άλλες πολιτιστικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες και λειτουργεί από το 1985 σχολή παραδοσιακών χορών.
Το 1987 ιδρύθηκε το ποδοσφαιρικό σωματείο <AJAX Μιχαλιτσίου> που έφτασε μέχρι την Β' κατηγορία ερασιτεχνών αλλά λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν υπάρχει πια.
Άντονι Ράντολφ
Ο Άντονι Έργουιν Ράντολφ, Τζ. (αγγλικά: Anthony Erwin Randolph, Jr.) (Βύρτσμπουργκ, 15 Ιουλίου 1989) είναι Αμερικανό-Σλοβένος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,11 μέτρα αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ. Έχει υπάρξει διεθνής και με την Εθνική Ηνωμένων Πολιτείων, με την οποία πήρε το χάλκινο μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2015, αλλά και με την Εθνική Σλοβενίας, με την οποία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2017.
Σταδιοδρομία
Ο Ράντολφ, γεννήθηκε στη Βύρτσμπουργκ, της Δυτικής Γερμανίας, από Αμερικανούς γονείς, οι οποίοι υπηρετήσουν εκεί στον Αμερικανικό Στρατό. Λίγο αργότερα, αφού γεννήθηκε, η οικογένεια επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τον Ράντολφ να μεγαλώσει στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Κατόπιν μετακόμισαν στο Ντάλας του Τέξας, με τον Ράντολφ να τελειώνει το Woodrow Wilson High School. Το 2007 ξεκίνησε να φοιτά στο κολέγιο κι εντάχθηκε στην λουϊζιανική LSU Tigers. Ωστόσο, ένα χρόνο αργότερα, παράτησε το κολέγιο και εντάχθηκε στα Draft του 2008, όπου επελέγη στην 14η θέση από τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς.
Από το 2008 έως και το 2014, αγωνιζόταν στο NBA. Στους Warrios, παρέμεινε έως και το 2010, όπου μετακινήθηκε στους Νιου Γιορκ Νικς, παραμένοντας εκεί έως και το 2011. Τη σεζόν 2011-12, αγωνίστηκε στους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, μεταξύ το 2012 και το 2014, αγωνίστηκε στους Ντένβερ Νάγκετς. Στο ΝΒΑ ο Άντονι Ράντολφ είχε 7.1 πόντους, 4.8 ριμπάουντ, και 0.7 ασίστ κατά μέσο όρο σε 252 αγώνες στην κανονική διάρκεια.