cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελεονόρα του Λέστερ
Γάμος της Ελεονόρας με τον κόμη του Λέστερ
Επτά χρόνια αργότερα η Ελεονόρα συνάντησε τον Σίμωνα των Μονφόρ, 6ο κόμη του Λέστερ. Σύμφωνα με τον Ματθαίο των Παρισίων, o Σιμόν γοητεύτηκε από την εξαιρετική ομορφιά της, την ευγένεια και τα πλούτη της· ο γάμος έγινε στις 7 Ιανουαρίου 1238 στο παρεκκλήσιο των ανακτόρων του Γουέστμινστερ. Ο αδελφός της Ερρίκος Γ΄ αργότερα ισχυρίστηκε, ότι επέτρεψε τον γάμο, επειδή ο Σίμων είχε παρασυρθεί από την Ελεονόρα. Το πρόβλημα που υπήρχε ήταν με τον όρκο αγαμίας της Ελεονόρας μετά τον θάνατο του πρώτου συζύγου της, που έλυσε ο πάπας, όταν ζήτησαν τη βοήθειά του.
Από τον δεύτερο γάμο της Ελεονόρας με τον Σίμωνα των Μονφόρ, 6ο κόμη του Λέστερ απέκτησε:
Ο Σιμόν του Μόντφορτ είχε την πραγματική εξουσία πίσω από τον θρόνο αλλά όταν επιχείρησε να γίνει βασιλιάς ηττήθηκε και σκοτώθηκε στη μάχη του Έβεσαμ στις 4 Αυγούστου 1265 με τον μεγαλύτερο γιο του Ερρίκο. Η Ελεονόρα κατέφυγε στη Γαλλία που έγινε μοναχή στο αβαείο του Μονταργκί, το αβαείο ιδρύθηκε από την αδελφή του συζύγου της που είχε αποβιώσει Αμικία η οποία έμενε εκεί ως μοναχή, πέθανε στις 13 Απριλίου 1275 και τάφηκε εκεί. Είχε καλή μεταχείριση από τον γιο της Ερρίκο, διατήρησε τα εισοδήματα της και της επέτρεψαν να διεκδικήσει τους κληρονομικούς της τίτλους στην κομητεία του Λέστερ στα δικαστήρια, οι επιθυμίες της εκτελέστηκαν χωρίς εμπόδιο, μέσω του γιου της Γκι καταγόταν η Ελισάβετ Γούντβιλ σύζυγος του Εδουάρδου Δ΄.
Η κόρη της Ελεονόρας, Ελεονόρα του Μόντφορτ παντρεύτηκε στο Γουόρκστερ (1278) τον Λιουέλιν πρίγκιπα της Ουαλίας και απέκτησαν τον Γκουένλλιαν της Ουαλίας αιχμάλωτο του ξαδέλφου της μητέρας του Εδουάρδου Α΄ στη μονή του Σέμπρινχαμ όπου και πέθανε (1337).
Καλλιτεχνικές παρουσίες
Η Ελεονόρα εμφανίζεται σαν πρωταγωνιστής στο μυθιστόρημα της Σάρον Κέι Πένμαν (γεν. 1945) «Η πτώση της σκιάς» με το όνομα Νελλ, είναι επίσης πρωταγωνίστρια στο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Χένλυ (γεν. 1935) «ο δράκος και το κόσμημα» που αναφέρεται σχετικά με τη ζωή της πριν τον γάμο της με τον Γουλιέλμο Μάρσαλ (1264). Η ιστορία σχετικά με τον γάμο της με τον Σιμόν του Μόντφορτ είναι αρκετά ρομαντική αφού στην πραγματικότητα ο Σιμόν είχε σκοτωθεί την επόμενη χρονιά στη μάχη του Λεβ ενώ το ζευγάρι είχε ήδη 7 παιδιά, στο βιβλίο γράφει ότι είχαν τους δυο πρώτους γιους.
Η Ελεονόρα έκανε δεύτερη εμφάνιση στο ιστορικό μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Χένλυ «Το βραβείο του γάμου» με ρόλο του κηδεμόνα στη νεαρή ανιψιά της Ροζαμόνδη Μαρσάλ που είχε μείνει ορφανή και έμενε με τη Σίμον και την Ελεονόρα του Μόντφορτ μέχρι την εποχή που παντρεύτηκε με έναν πλούσιο ευγενή τον Ρογήρο του Λέιμπουρν. Στο μυθιστόρημα εμφανίζεται έντονα η πίστη στον σύζυγο της πριν τη μάχη του Έβεσαμ στην οποία σκοτώθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες
Μπραζίλ (νησί)
Με την ονομασία Μπραζίλ (αγγλικά: Brasil) ή Άι-Μπραζίλ (Hy-Brasil) ή Μπρασίλ (Bracile), αναφέρεται ένα νησί το οποίο θεωρούνταν έως και τον 19ο αιώνα πως βρίσκονταν στον Ατλαντικό Ωκεανό δυτικά της Ιρλανδίας. Οι ιρλανδικοί μύθοι αναφέρουν πως είναι μονίμως καλυμμένο από ομίχλη εκτός για μια ημέρα κάθε επτά χρόνια, όταν και γίνεται ορατό αλλά και πάλι δεν μπορεί κανείς να το φτάσει. Οι λαϊκές παραδόσεις σχετικά με το νησί έχουν συνδεθεί με άλλα μυθικά νησιά στον Ατλαντικό Ωκεανό όπως την Ατλαντίδα, τις Εσπερίδες νήσους, το νησί του Σέιντ Μπρένταν, και τη νήσο Μέιντα.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία των ονομασιών Μπραζίλ και Άι-Μπραζίλ είναι άγνωστη, όμως κατά την ιρλανδική παράδοση θεωρείται πως προέρχεται από την ιρλανδική ονομασία Uí Breasail (οι απόγονοι του Μπρέαζαλ), με τους Μπρέαζαλ να είναι μια από τις αρχαίες φυλές της βορειοανατολικής Ιρλανδίας.
Η ομοιότητα της ονομασίας με την αγγλική ονομασία για τη χώρα της Βραζιλίας (Brazil, Μπραζίλ), είναι εντελώς συμπτωματική και δε σχετίζεται με το νησί, με την ετυμολογία της να σχετίζεται με πορτογαλική και ισπανική λέξη για το κόκκινο ξύλο των δέντρων μιας περιοχής της χώρας.
Εμφανίσεις σε χάρτες
Οι ναυτικοί χάρτες αποτυπώνουν ένα νησί με την ονομασία Μπρασίλ (Bracile) δυτικά της Ιρλανδίας στον Ατλαντικό Ωκεανό ήδη από το 1325, σε ένα λιμενοδείκτη του Αντζελίνο Ντουλκέρτ (Angelino Dulcert). Αργότερα απεικονίστηκε ως Νησί της Μπραζίλ (Insula de Brasil) στον βενετικό χάρτη του Αντρέα Μπιάνκο (Andrea Bianco) το 1436, κοντά σε ένα μεγάλο νησί μιας συστάδας νησιών στον Ατλαντικό, το οποίο αργότερα ταυτοποιήθηκε με το νησί Τερσέιρα στις Αζόρες.
Ένας νεώτερος λιμενοδείκτης του 1480 περιέχει 2 νησιά ως Νήσοι της Μπραζίλ (Illa de brasil), ένα στα νότιοδυτικά της Ιρλανδίας όπου συνήθως απεικονίζεται το μυθικό μέρος, και ένα νοτίως του πράσινου νησιού (Illa verde) ευρύτερα γνωστού ως Γροιλανδία.
Στις απεικονίσεις των χαρτών το νησί φαίνεται να έχει κυκλικό σχήμα, συχνά με ένα κεντρικό ποτάμι το οποίο διασχίζει το νησί κατά μήκους της διαμέτρου του. Παρά τις αποτυχημένες προσπάθειες των εξερευνητών να το ανακαλύψουν, συνέχισε να περιλαμβάνεται στους ναυτικούς χάρτες του βρετανικού ναυτικού έως και το 1873, όταν και πλέον αναφερόταν ως βράχος Μπραζίλ. Η τελευταία αξιοσημείωτη αναφορά του εμφανίζεται το 1912 όταν το περιοδικό της Ιρλανδικής Βασιλικής Εταιρείας δημοσίευσε ένα άρθρο του οποίου ο αρθρογράφος ισχυρίστηκε πως ο ίδιος είχε δει το νησί της Μπραζίλ κατά το 1872.
Αναζήτηση του νησιού
Κατά το 1480 και 1481 εξερευνητές από το Μπρίστολ ξεκίνησαν την αναζήτηση του νησιού, και ένα γράμμα που διασώζεται από τον Πέντρο ντε Αγιάλα (Pedro de Ayala) αναφέρει πως κάποιες από τις περιοχές που ανακαλύφθηκαν από τον Τζοβάννι Καμπότο στην αποστολή του 1497, είχαν ήδη ανακαλυφθεί από τις αποστολές που ξεκίνησαν από το Μπρίστολ.
Το 1674 κυκλοφόρησε μια λεπτομερής μαρτυρία για κάποιον θαλασσοπόρο με την ονομασία Τζον Νίσμπετ (John Nisbet), ο οποίος ισχυρίστηκε πως είδε το νησί ενώ ταξίδευε από τη Γαλλία προς την Ιρλανδία. Ανέφερε πως στο νησί κατοικούσαν μεγάλοι μαύροι λαγοί και ένας μάγος ο οποίος ζούσε απομονωμένος στο πέτρινο κάστρο του. Στην πραγματικότητα ήταν μια λογοτεχνική εφεύρεση του Ιρλανδού συγγραφέα Ρίτσαρντ Χεντ (Richard Head) για ένα από τα συγγράμματα του.
Ποπ κουλτούρα
Το νησί της Μπραζίλ εμφανίζεται στη βρετανική κωμωδία φαντασίας του 1989 Έρικ ο Βίκινγκ με πρωταγωνιστή τον Τιμ Ρόμπινς.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιρλανδική μυθολογία Κατηγορία:Τοποθεσίες της κελτικής μυθολογίας
Ντέμπορα Μούντι
Η Ντέμπορα Μούντι (Deborah Moody, το γένος Dunch, 1586 - ~ 1659) ήταν Αγγλίδα αποικίστρια της Αμερικής που εκδιώχθηκε για τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις καθώς ήταν Αναβαπτίστρια. Την χαρακτήρισαν «επικίνδυνη γυναίκα» και τελικά την αφόρισαν αφού αρνήθηκε να αλλάξει τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις. Το 1645 ίδρυσε το Γκρέιβσεντ στο σημερινό Μπρούκλιν, τη μοναδική αγγλική αποικία στην τότε ελεγχόμενη από τους Ολλανδούς περιοχή της Νέας Ολλανδίας (σημερινή Νέα Υόρκη) και έγiνε η πρώτη γυναίκα γαιοκτήμονας και η πρώτη γυναίκα που ίδρυσε καταυλισμό στην Αμερική. Το Γκρέιβστεντ ιδρύθηκε με πολύ προοδευτικές βάσεις για την εποχή καθώς χαρακτηρίζονταν από θρησκευτική ανοχή και ήταν μία από τις πρώτες πόλεις που είχε ορθολογικό αστικό σχεδιασμό που στηρίζονταν στo σύστημα πλέγματος (grid system). Το σύστημα αυτό ακολούθησε η πόλη καθώς αναπτύσσονταν και τελικά έγινε η σημερινή Νέα Υόρκη.
Η ζωή της
Η Ντέμπορα Ντάντς γεννήθηκε το 1586 στην Αγγλία σε πλούσια και προνομιούχα οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν μέλος του Κοινοβουλίου και διευθυντής του Βασιλικού Νομισματοκοπείου και ο παπούς της από την πλευρά της μητέρας της ήταν επίσκοπος του Ντάραμ. Παντρεύτηκε τον Χένρι Μουρ που λίγο μετά τον γάμο τους χρίστηκε ιππότης. Έτσι η Ντέμπορα Νταντς έγινε Λαίδη Ντέμπορα Μούντι.
Μετά τον θάνατο του άντρα της το 1629 η Μούντι βρέθηκε αντμέτωπη με τα τεράστια χρέη του άντρα της και αναγκάστηκε να πουλήσει μεγάλο μέρος της περιουσίας της. Έπειτα μετακόμισε στο Λονδίνο όπου άρχισε να συναστρέφεται αναβαπτιστές, γεγονός που της προκάλεσε πολλά προβλήματα και κάποια στιγμή μάλιστα την οδήγησε στο δικαστήριο.
Το ταξίδι της στην Αμερική και η δίωξή της
Το 1639, στην προχωρημένη για την εποχή της ηλικία 50 ετών, αποφάσισε να εγκαταλείψει την Αγγλία και να πάει στη Μασαχουσέτη όπου ήταν κυβερνήτης ο φιλος της Τζον Γουίνθροπ ελπίζοντας να γίνει δεκτή στην Εκκλησία του Σάλεμ καθώς η Νέα Αγγλία τότε ήταν προσφιλής προορισμός για τους απανταχού θρησκευτικούς αποστάτες. Δεν γνώριζε όμως πως η συγκυρία ήταν εχθρική προς τις γυναίκες μεταρρυθμίστριες καθώς δύο μόλις χρόνια πριν είχε προηγηθεί η δίωξη, ο αφορισμός και η εξορία μίας άλλης μεταρρυθμίστριας, της Αν Χάτσινσον. Έτσι το 1643 ο αιδεσιμότατος Χιου Πίτερ, που είχε λάβει μέρος στη δίκη της Αν Χάτσινσον ως κατήγορος, οδήγησε και την Ντέμπορα Μούντι στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι «διασπείρει θρησκευτική αποστασία». Ο ηγέτης των Πουριτανών Τζον Έντεκοτ την αποκάλεσε «επικίνδυνη γυναίκα», ένας χαρακτηρισμός που εκείνη την εποχή μπορούσε να οδηγήσει μία γυναίκα ακόμα και στον θάνατο. Ακόμα και ο φίλος της Τζον Γουίνθροπ (που άλλωστε είχε πρωτοστατήσει στη δίωξη της Αν Χάτσινσον) στράφηκε εναντίον της. Τελικά η Ντέμπορα Μούντι, όπως και η Αν Χάτσινσον, βρέθηκε αντιμέτωπη με το δίλημμα να αλλάξει τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις ή να εξορισθεί και επέλεξε το δεύτερο.
Η ίδρυση του Γκρέιβσεντ
Μετά την καταδίκη της αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Πουριτανή Νέα Αγγλία και με μία ομάδα οπαδών της ταξίδεψε στη ελεγχόμενη απο τους Ολανδούς περιοχή της Νέας Ολλανδίας που ήταν πιο ανεκτική στα θρησκευτικά ζητήματα. Εκεί ίδρυσε το 1643 το Γκρέιβσεντ και έγινε η πρώτη γυναίκα που ίδρυσε αποικία στην Αμερικη η οποία μάλιστα ήταν και η πρώτη φορά που ιδρύθηκε αγγλική αποικία σε ολλανδικά ελεγχόμενο έδαφος.
Στη νέα αυτή πόλη επικρατούσε θρησκευτική ανοχή και ιδρύθηκε με το σύστημα της αυτοδιοίκησης με αποτέλεσμα να μην μπορεί να επέμβει η Εκκλησία. Η Μούντι ήθελε η γη να μοιραστεί εξίσου και δίκαια σε κάθε κάτοικο και γι΄αυτό πριν να την διανείμει τη χώρισε σε ίσα τετράγωνα δημιουργώντας το πρώτο αστικό πλέγμα που προηγείται χρονικά εκείνου της Νέας Υόρκης πάνω από 150 χρόνια. Η γη μοιράστηκε σε κάθε αρχηγό οικογένειας εξισου και όχι αναλογικά με τον πλούτο της κάθε οικογένειας όπως συνηθίζονταν την εποχή εκείνη. Η Μούντι δημιούργησε μια δημοτική κυβέρνηση και ίδρυσε σχολείο και εκκλησία. Φρόντισε επίσης και για τα δημόσια αγαθά της πόλης και επέβαλλε φόρο σε κάθε κάτοικο τα έσοδα του οποίου χρηματοδοτούσαν τα δημόσια έργα. Για την προστασία επίσης από τους λύκους που ήταν υπαρκτός και σημαντικός κίνδυνος στην περιοχή έδινε αμοιβή σε όποιον σκότωνε έναν. Η Ντέμπορα Μούντι απέκτησε μεγάλη φήμη λόγω του πολιτικού της έργου και είχε ενεργό δράση στη διοίκηση του Γκρέιβσεντ ακόμα και μετά τον ορισμό διοικητή το 1647.
Ο θάνατός της και η κληρονομιά της
Η Ντέμπορα Μούντι έζησε στο Γκρέιβσεντ μέχρι τον θάνατό της το 1659. Ο αστικός σχεδιασμός που δημιούργησε στο Μπρούκλιν είναι ορατός μέχρι σήμερα και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται. Η κεντρική πλατεία του Γκρέισβεντ έχει ονομαστεί Ντέμπορα Μούντι προς τιμήν της.
Absolver
Το Absolver είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης ρόλων πολεμικών τεχνών που αναπτύχθηκε από την Slocap, μία ανεξάρτητη εταιρεία ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών αποτελούμενη από πρώην υπαλλήλους της Ubisoft Paris, με καταγωγή το Παρίσι.
Η ανάπτυξη του Absolver ξεκίνησε τον Μάιο του 2015. Η βασική ιδέα του παιχνιδιού ήταν η ρευστή, δυναμική κίνηση, παρόμοια με τον χορού. Το Absolver προβλήθηκε στην Electronic Entertainment Expo τον Ιούνιο του 2016 από την εκδότρια Devolver Digital. Κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου του 2017 για τα PlayStation 4 και Microsoft Windows και στις 7 Ιανουαρίου του 2019 για το Xbox One.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Devolver Digital Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Unreal Engine Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στη Γαλλία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2017
Πριοναίλουρος
Ταξινόμηση
Το όνομα Πριοναίλουρος, προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Ρώσο εξερευνητή και φυσιοδίφη, Νικολάι Σεβέρτζωφ (Nikolai Severtzov, 1827 - 1885), το 1858, ως επιστημονική ονομασία για ένα αιλουροειδές, που ζει στην τροπική Ασία, την Λεοπαρδογαλή - Felis pardachrous κατά τον Μπράιν Χιούτον Χόντγκσον (Brian Houghton Hodgson).Επίσης, ο Σεβέρτζωφ, κατέταξε και άλλα είδη του γένους αυτού.
Το γένος, αναγνωρίστηκε από τον Βρετανό ζωολόγο Ρέτζιναλντ Ίνες Ρόκοκ (Reginald Innes Rocock), το 1917.Το 1939, κατέγραψε το γένος, με βάση διάφορα δέρματα και κρανία, σε σύγκριση με αντίστοιχα του γένους Αίλουρος (Felis).Τα είδη του γένους Πριοναίλουρος, έχουν κηλίδες στο σώμα τους, με λογχοειδείς βούλες ή μερικές φορές κάθετες ρίγες.Τα κρανία τους, είναι μικρότερα και λιγότερο «θολωτά», ενώ αρκετές είναι οι διαφορές όσον αφορά το πρόσωπο, τα δόντια και τα αυτιά.
Είδη
thumb|left|200px|Ο χάρτης κατανομής του γένους Πριοναίλουρος
Το γένος Πριοναίλουρος, έχει 4 είδη:
Η μοριακή ανάλυση των πληθυσμών της Λεοπαρδογαλής στην Κορέα, στην Κίνα, στη Σιβηρία, στην Ταϊβάν και στους πληθυσμούς της Νοτιοανατολικής Ασίας, δείχνει μια διάκριση.Εάν, οι γενετικές έρευνες, δείξουν μια συγκεκριμένη διάκριση, τότε το υποείδος P. b. euptilurus, μπορεί να θεωρηθεί ως ξεχωριστό υποείδος.Ο Αγριόγατος του Ιριομότε (P. b. iriomotensis), έχει προταθεί ως ξεχωριστό είδος, αλλά θεωρείται υποείδος της Λεοπαρδογαλής.
Κατηγορία:Αιλουροειδή Κατηγορία:Αιλουρίδες
Λαγκούβαρδος Μεσσηνίας
Ο Λαγκούβαρδος (παλαιότερες ονομασίες: Λαγκουβάρδος, Κρυσταλλοπηγή) είναι παραθαλάσσιος οικισμός κοντά στους Γαργαλιάνους και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Ο ποταμός Λαγκούβαρδος (ή Λαγκουβάρδος, ενίοτε χειμαρρώδης), είναι αυτός που ξεχωρίζει τον οικισμό αυτόν, ο οποίος υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Γαργαλιάνων, από τον αντίστοιχο, ομώνυμο (επίσημα υπάρχει μια μικρή διαφορά στον τονισμό) Λαγκουβάρδο, ο οποίος υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Φιλιατρών, του ίδιου δήμου.
Πολύ γνωστή και δημοφιλής, κυρίως στους κατοίκους της περιοχής, είναι η παραλία του οικισμού, γνωστή ως η Παραλία του Λαγκουβάρδου, η οποία εκτείνεται σε μήκος περίπου 2 χιλιομέτρων. Το ποτάμι του Λαγκουβάρδου, από το οποίο πήρε το όνομα της και η γνωστή παραλία, εκβάλλει στη βόρεια πλευρά της παραλίας, αφού πρώτα διασχίσει το δαιδαλώδες ομώνυμο φαράγγι του Λαγκουβάρδου, το οποίο είναι καταπράσινο από την πυκνή βλάστηση.
Τοποθεσία
150px|left|thumb|Κατεύθυνση εισόδου προς τον Λαγκούβαρδο από την οδό Γαργαλιάνων - Φιλιατρών. Ο οικισμός βρίσκεται δυτικά των Γαργαλιάνων και βόρεια από τον Μάραθο, σε υψόμετρο 20 μέτρων από τη θάλασσα. Είναι πολύ κοντά στις ακτές του Ιονίου Πελάγους και βρίσκεται διαγώνια απέναντι από τη νήσο Πρώτη, ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκονται οι οικισμοί Λαγκουβάρδος προς τα βόρεια, Γεφυράκι προς τα νότια και Βατιάς προς τα ανατολικά. Η απόστασή του οικισμού από τους Γαργαλιάνους είναι περίπου 7,5 χιλιόμετρα και από τον Μάραθο περίπου 2,5 ως 3,5 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Ο Λαγκούβαρδος είναι οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε το 1940 (με επίσημη ονομασία τότε Λαγκουβάρδος και πληθυσμό 32 μόνιμων κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 1940 ) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Γαργαλιάνων. Το 1951 είχε 80 μόνιμους κατοίκους, με βάση την απογραφή του 1951, ενώ το 1956 μετονομάζεται σε Κρυσταλλοπηγή, και μόλις 5 χρόνια μετά, το 1961, ο οικισμός καταργείται. Το 2011 αναγνωρίζεται εκ νέου και μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 110 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με τον τουρισμό και σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς στη περιοχή γύρω από τον οικισμό υπάρχουν, εκτός από ελαιώνες, διάφορες ποτιστικές καλλιέργειες και θερμοκήπια.
Κτίρια και αξιοθέατα
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων ή εκκλησία, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στους Γαργαλιάνους και τον Μάραθο. Αξιοθέατα για τον οικισμό εκτός από την παραλία της περιοχής, αποτελεί και η νήσος Πρώτη, την οποία έχει αντίκρυ, σε διαγώνια θέα. Στην περιοχή του οικισμού υπάρχουν επίσης τουριστικές εγκαταστάσεις με ενοικιαζόμενα δωμάτια-διαμερίσματα.
Παραλία του Λαγκουβάρδου
Σε απόσταση περίπου 3,5 ως 2,5 χιλιομέτρων, προς τα νότια, από τον οικισμό βρίσκεται το λιμάνι και οι παραλίες του Μαράθου, ενώ σε απόσταση μερικών μέτρων προς τα δυτικά από τον οικισμό βρίσκεται η Παραλία του Λαγκουβάρδου, η οποία διαθέτει «χρυσή» αμμώδη παραλία, η οποία εκτείνεται σε μήκος περίπου 2 χιλιομέτρων και είναι φημισμένη, ως μια από τις συνηθισμένες επιλογές, για τους ενασχολούμενους του surf.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Καστέλ Μπολιόνε
Το Καστέλ Μπολιόνε (ιταλικά: Castel Boglione) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Ζόφια Μπανιέτσκα
Η Ζόφια Μπανιέτσκα (πολωνικά: Zofia Baniecka) (12 Μαΐου 1917 - 2 Ιουνίου 1993) ήταν Πολωνή μέλος της Αντίστασης κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκτός από τη μεταφορά όπλων και άλλων υλικών σε μαχητές της αντίστασης, η Μπανιέτσκα και η μητέρα της διέσωσαν πάνω από 50 Εβραίους στο σπίτι τους μεταξύ του 1941 και του 1944. Αργότερα, η Μπανιέτσκα ήταν ακτιβίστρια στο Γραφείο Παρέμβασης της Πολωνικής Επιτροπής Άμυνας των Εργαζομένων (Komitet Obrony Robotników, KOR) το 1977. Αυτή και ο σύζυγός της συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα Αλληλεγγύης τη δεκαετία του 1980, διανέμοντας υπόγειο τύπο. Στην επαγγελματική της ιδιότητα, η Μπανιέτσκα ήταν επί μακρόν μέλος του παραρτήματος της Βαρσοβίας της Ένωσης Πολωνών Καλλιτεχνών και Σχεδιαστών (Związek Polskich Artystów Plastyków, ZPAP).
Ζωή
Γεννημένη δεκαπέντε χρόνια μετά τον γάμο των γονιών της, η Μπανιέτσκα ήταν το μόνο παιδί ενός πατέρα γλύπτη και μιας δασκάλας από τη Βαρσοβία. Οι γονείς της δεν ήταν θρησκευόμενοι, αλλά πήγε σε καθολικό σχολείο. Στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, πριν από τη ναζιστική και σοβιετική εισβολή στην Πολωνία. Η Μπανιέτσκα είχε πολλούς Εβραίους φίλους από εξομοιωμένα σπίτια, όπως οι δικοί της πνευματικά κεκλιμένοι γονείς. Στα τέλη του 1940, οι Ναζιστές κατακτητές διέταξαν την οικογένεια να μετεγκατασταθεί όταν το σπίτι τους έπεσε στα όρια του νεοσύστατου Γκέτο της Βαρσοβίας.
Και τα τρία μέλη της οικογένειας άρχισαν να εργάζονται για την πολωνική υπόγεια αντίσταση. Η διακριτική γκριζομάλλα μητέρα της Μπανιέτσκα μετέφερε όπλα στην τσάντα αγορών της για την Αντίσταση, ενώ ο πατέρας της έστελνε παράνομα τρόφιμα και βιβλία σε φίλους στο Γκέτο. Χάρη στη βοήθεια των υπόγειων επαφών τους, η οικογένεια μετακόμισε σύντομα σε ένα μεγάλο διαμέρισμα με τέσσερα δωμάτια και κουζίνα - κοντά στα τείχη του γκέτο - και άρχισαν να προσλαμβάνουν Εβραίους πρόσφυγες. Το διαμέρισμα χωρίστηκε με κουρτίνες με μια διαφορετική εβραϊκή οικογένεια πίσω από κάθε μία. Κανείς δεν αρνήθηκε ποτέ την είσοδο: φίλοι, ξένοι, γνωστοί. Η Μπανιέτσκα ασχολήθηκε με τον υπόγειο τύπο και βοήθησε επίσης την Εβραϊκή Επιτροπή να βρει κρυψώνες για τα παιδιά. Ως ταχυμεταφορέας, διένεμε υπόγεια εφημερίδες και προωθούσε διαταγές σε όλο το Γενικό Κυβερνείο.
Παρόλο που το 1941 ο πατέρας της Μπανιέτσκα σκοτώθηκε σε μια σοβιετική αεροπορική επίθεση στη Βαρσοβία, από το χειμώνα του 1941 έως τον Αύγουστο του 1944 (όταν ξεκίνησε η Εξέγερση της Βαρσοβίας), εκείνη και η μητέρα της κατάφεραν να διασώσουν τουλάχιστον πενήντα Εβραίους στο σπίτι τους, συμπεριλαμβανομένης μιας δεκαμελούς οικογένειας, διαφεύγοντας από την πυρκαγιά του Γκέτο τον Απρίλιο του 1943, μετά την αποτυχημένη εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας. Όταν το σπίτι τους ήταν γεμάτο, οι οικογένεια βοηθούσε τους Εβραίους να βρουν άλλα μέρη για να κρυφτούν.
Μετά τη σοβιετική κατάληψη της Πολωνίας στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ζόφια συνελήφθη από τις κομμουνιστικές αρχές ως μέλος της Αντίστασης, αλλά τελικά απελευθερώθηκε. Παντρεύτηκε και χρόνια αργότερα, με τον σύζυγό της, η Μπανιέτσκα ασχολήθηκε με την αντικομμουνιστική Επιτροπή Άμυνας των Εργαζομένων, απρόσκοπτη από την απειλή καταστολής. Τελικά, έγινε επίσης ενεργή συμμετέχουσα στο πολωνικό συνδικάτο Αλληλεγγύη της δεκαετίας του 1980.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Πολωνές καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Αξίας με Ξίφη (Πολωνία) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί αντιφρονούντες Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλληλεγγύης (πολωνικό συνδικάτο) Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Μαρία Μπόσκου
Η Μαρία Μπόσκου (γεννήθηκε το 1963), του Σπυρίδωνα, είναι Ελληνίδα λογίστρια. Εξελέγη βουλευτής του ΚΚΕ στην Ημαθία το 1996 για την τετραετία μέχρι το 2000. Είναι η πρώτη γυναίκα που εξελέγη βουλευτής στην Ημαθία.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Νάουσα και σπούδασε στο ΑΠΘ. Δραστηριοποιήθηκε συνδικαλιστικά σε σωματεία και στο Εργατικό Κέντρο της γενέτειράς της, στο οποίο ήταν αντιπρόεδρος.
Έγινε μέλος της Ν.Ε. και της Επιτροπής Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ.
Στις εκλογές του 1996 εξελέγη βουλευτής Ημαθίας με το ΚΚΕ. Δύο χρόνια νωρίτερα, στις Ευρωεκλογές του 1994, ήταν υποψήφια ευρωβουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Ημαθίας Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Λαγκουβάρδος Μεσσηνίας
Ο ποταμός Λαγκούβαρδος (ή Λαγκουβάρδος, ενίοτε χειμαρρώδης), είναι αυτός που ξεχωρίζει τον οικισμό αυτόν, ο οποίος υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Φιλιατρών, από τον αντίστοιχο, ομώνυμο (επίσημα υπάρχει μια μικρή διαφορά στον τονισμό) Λαγκούβαρδο, ο οποίος υπάγεται στην δημοτική κοινότητα Γαργαλιάνων, του ίδιου δήμου.
Πολύ γνωστή και δημοφιλής, κυρίως στους κατοίκους της περιοχής, είναι η παραλία του οικισμού, γνωστή ως η Παραλία του Λαγκουβάρδου, η οποία εκτείνεται σε μήκος περίπου 2 χιλιομέτρων. Το ποτάμι του Λαγκουβάρδου, από το οποίο πήρε το όνομα της και η γνωστή παραλία, εκβάλλει στη βόρεια πλευρά της παραλίας, αφού πρώτα διασχίσει το δαιδαλώδες ομώνυμο φαράγγι του Λαγκουβάρδου, το οποίο είναι καταπράσινο από την πυκνή βλάστηση.
Τοποθεσία
Ο οικισμός βρίσκεται νότια των Φιλιατρών και βόρεια του πολύ κοντινού οικισμού του Λαγκουβάρδου (η διαφορά των οικισμών είναι στον τονισμό του ονόματος), σε υψόμετρο 4 μέτρων από τη θάλασσα. Είναι πολύ κοντά στις ακτές του Ιονίου Πελάγους και βρίσκεται διαγώνια απέναντι από τη νήσο Πρώτη. Η απόστασή του οικισμού από τα Φιλιατρά είναι περίπου 5,5 χιλιόμετρα, τους Γαργαλιάνους περίπου 8,5 χιλιόμετρα και από τον Μάραθο περίπου 5,5 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Ο Λαγκουβάρδος είναι οικισμός, ο οποίος αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στον κατηργημένο Δήμο Φιλιατρών, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 59 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με τον τουρισμό και σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς στη περιοχή γύρω από τον οικισμό υπάρχουν, εκτός από ελαιώνες, διάφορες ποτιστικές καλλιέργειες και θερμοκήπια.
Κτίρια και αξιοθέατα
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στα Φιλιατρά και τον Μάραθο. Στα δυτικά του οικισμού και στη βορειοδυτική πλευρά της παραλίας του Λαγκουβάρδου υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη. Αξιοθέατα για τον οικισμό εκτός από την παραλία της περιοχής, αποτελεί και η νήσος Πρώτη, την οποία έχει αντίκρυ, σε διαγώνια θέα. Στην περιοχή του οικισμού υπάρχουν επίσης τουριστικές εγκαταστάσεις με ενοικιαζόμενα δωμάτια-διαμερίσματα.
Παραλία του Λαγκουβάρδου
Σε απόσταση περίπου 5,5 χιλιομέτρων, προς τα νότια, από τον οικισμό βρίσκεται το λιμάνι και οι παραλίες του Μαράθου, ενώ σε απόσταση μερικών μέτρων προς τα νότια από τον οικισμό βρίσκεται η Παραλία του Λαγκουβάρδου, η οποία διαθέτει «χρυσή» αμμώδη παραλία, η οποία εκτείνεται σε μήκος περίπου 2 χιλιομέτρων και είναι φημισμένη, ως μια από τις συνηθισμένες επιλογές, για τους ενασχολούμενους με το wind surfing.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Καστέλ Ροκκέρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Ζέφυρος Καυκαλίδης
Ο Ζέφυρος A. Καυκαλίδης είναι συγγραφέας και νομικός και γεννήθηκε στο Κάιρο το 1948. Σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι γιος του ψυχιάτρου Αθανάσιου Καυκαλίδη ο οποίος ασχολήθηκε με την ψυχοθεραπεία με χρήση ψυχοδηλωτικών.
Για το βιβλίο του Στέφανος Ξένος: Σκηνές από το δράμα του ελληνισμού σε Ανατολή και Δύση 1821-1894 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 2001. Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί μεταξύ άλλων στην Εφημερίδα των Συντακτών.
Το θεατρικό του έργο Το Δείπνο σκηνοθετήθηκε από τον Κάρολο Κουν στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» το 1976.
Έχει πραγματοποιήσει ανακοινώσεις σε Διεθνή Συνέδρια Φιλοσοφίας και Ψυχολογίας καθώς και δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά του εξωτερικού. Είναι μέλος της International Society of Prenatal and Perinatal Psychology and Medicine.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Συμμετοχή της Σερβίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Σερβία θα συμμετέχει στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 που θα γίνουν στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χώρες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Καρσάνικο κέντημα
Το καρσάνικο κέντημα αποτελεί μια ιδιαίτερη κεντητική τεχνική, η οποία συναντάται στο χωριό Καρυά της Λευκάδος. Το Καρσάνικο Κέντημα έλκει την καταγωγή των τεχνικών του από τρόπους σύμπλεξης, οι οποίοι συναντώνται στον ηπειρωτικό και νησιωτικό ελληνικό χώρο, αλλά και στην Ιταλία.
Δεν αποτελούσε αυτόνομο τεχνούργημα εξ αρχής, αλλά συμπλήρωνε, ως εξωραϊστικό στοιχείο μέρη της παραδοσιακής φορεσιάς και, κυρίως, την τραχηλιά.
Διακρίνουμε τρεις τεχνικές στο καρσάνικο κέντημα: Η Καφασοβελονιά, το Πλακέ και το Σταυρογάζι.
Τα σχέδια του κεντήματος είναι : η Κούπα, το Ψαράγκαθο, οι Ρόδες, η Σφραγίδα, η Λύρα, τα Φιοράκια, το φελί, το Μοτίφ. Οι κεντήστρες της Καρυάς δούλευαν την σταυροβελονιά σε βαμβακερά ή και λινά χοντρά υφάσματα με χοντρές κλωστές πολύχρωμες.
Κατηγορία:Κέντημα
Στιχομυθία
Στιχομυθία λέγεται ο διάλογος στο αρχαίο δράμα, στον οποίο τα πρόσωπα χρησιμοποιούν μονόστιχες και δίστιχες φράσεις.
Τεχνική
Ο τραγικός ποιητής χρησιμοποιεί τη στιχομυθία για να δημιουργήσει ένταση στο έργο με σκοπό να κεντρίσει το ενδιαφέρον των θεατών. Έτσι έχουμε δύο τεχνικές, οι οποίες όμως μπορούν να εναλλάσσονται, διότι αυτή η εναλλαγή είναι ένα ποιοτικό στοιχείο του δράματος. Αυτές οι τεχνικές είναι:
Νεότερη δραματογραφία
Στη νεότερη δραματογραφία υπήρξαν πολλοί συγγραφείς που την χρησιμοποίησαν στα έργα τους.
Οι γνωστότεροι που χρησιμοποίησαν άρτια τη στιχομυθία είναι ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο θεατρικό του έργο ο Άμλετ και ο Μολιέρος στο έμμετρο έργο του Οι Ψευδοδιανοούμενες.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο Κατηγορία:Δράμα Κατηγορία:Λογοτεχνική ορολογία
Χριστιανισμός στο Κουβέιτ
thumb|Η Ενοριακή Εκκλησία της Παναγίας της Αραβίας εν Αλ Αχμάντι. Ο Χριστιανισμός στο Κουβέιτ αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη θρησκεία, η οποία αντιπροσωπεύει το 18%-20% του πληθυσμού της χώρας, ή 650.000 - 750.000 άτομα. Οι Χριστιανοί του Κουβέιτ μπορούν να χωριστούν σε 2 ομάδες. Η πρώτη ομάδα είναι οι χριστιανοί οι οποίοι είναι ντόπιοι κουβεϊτιανοί και αριθμούν περίπου μεταξύ 200 και 400 ατόμων. Η δεύτερη ομάδα, που αποτελεί την πλειοψηφία των χριστιανών στο Κουβέιτ, είναι οι ομογενείς από διάφορες χώρες του κόσμου. Υπάρχει επίσης ένας αριθμός πιστών στον Χριστό από μουσουλμανικό υπόβαθρο στη χώρα, αν και πολλοί δεν είναι υπήκοοι. Μια μελέτη του 2015 υπολογίζει περίπου 350 τέτοιους χριστιανούς στη χώρα οι οποίοι είναι πρώην μουσουλμάνοι.
Το 2012 η χώρα είχε 7 επίσημες εκκλησίες και 18 μη επίσημες εκκλησίες, με τον μεγαλύτερο καθεδρικό ναό του Κουβέιτ να βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της πόλης του Κουβέιτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Κουβέιτ
Θολωτός τάφος
Οι θολωτοί τάφοι χρησιμοποιήθηκαν από διάφορους πολιτισμούς στη Μεσόγειο και τη Δυτική Ασία, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιήθηκαν για διαφορετικούς σκοπούς, όπως σπίτια (Κύπρος), τελετές (Βουλγαρία, Συρία), ακόμη και οχύρωση (Ισπανία, Σαρδηνία). Αν και ο Μαξ Μαλόουαν χρησιμοποίησε το ίδιο όνομα για τα κυκλικά σπίτια του νεολιθικού πολιτισμού του Τελ Χαλάφ (Ιράκ, Συρία και Τουρκία), δεν υπάρχει σχέση μεταξύ τους.
Ελλάδα
Στην Ελλάδα, οι θολωτοί τάφοι είναι μνημειακή ανάπτυξη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Η προέλευσή τους είναι ζήτημα σημαντικής συζήτησης: προέρχονταν από τους θολωτούς τάφους της Κρήτης που χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στην Πρώιμη Μινωική περίοδο ή ήταν φυσική εξέλιξη των ταφικών τύμβων που χρονολογούνται στη Μέση Εποχή του Χαλκού. Στην έννοια, είναι παρόμοιοι με τους πολύ περισσότερους Μυκηναϊκούς θαλαμοειδείς τάφους που φαίνεται να εμφανίζονται περίπου την ίδια περίοδο. Και οι δύο έχουν θάλαμο, στόμιο θυρώματος και δρόμο που οδηγεί στην είσοδο, αλλά οι θολωτοί τάφοι είναι σε μεγάλο βαθμό χτισμένοι ενώ οι θαλαμοειδείς τάφοι είναι λαξευμένοι.
Μερικά πρώιμα παραδείγματα θολωτών τάφων έχουν βρεθεί στη Μεσσηνία στη ΝΔ Πελοπόννησο Ελλάδα (για παράδειγμα στη Βοϊδοκοιλιά), και πρόσφατα κοντά στην Τροιζήνα στη ΒΑ Πελοπόννησο. Αυτοί οι θολωτοί τάφοι είναι χτισμένοι σε επίπεδο έδαφος και στη συνέχεια περικλείονται από ανάχωμα της γης. Ένα ζεύγος τύμβων στον Μαραθώνα της Ελλάδας δείχνει πώς ένας χτισμένος ορθογώνιος (αλλά χωρίς θόλο) κεντρικός θάλαμος επεκτάθηκε με πέρασμα εισόδου.
Μετά από περίπου το 1500 π.Χ., οι θολωτοί τάφοι έγιναν πιο διαδεδομένοι και βρίσκονται σε κάθε μέρος της μυκηναϊκής επικράτειας. Αντίθετα, ωστόσο, με τα πρώτα παραδείγματα αυτοί είναι σχεδόν πάντα χτισμένοι στην πλαγιά ενός λόφου, έτσι ώστε μόνο το άνω τρίτο του θολωτού θαλάμου να ήταν πάνω από το επίπεδο του εδάφους. Αυτή η τοιχοποιία στη συνέχεια καλυπτόταν από σχετικά μικρό ανάχωμα της γης.
Οι τάφοι συνήθως περιέχουν περισσότερες από μία ταφές, σε διάφορα σημεία του τάφου είτε στο πάτωμα, σε λάκκους και κιβώτια ή σε πέτρινα ή πετρόχτιστα έδρανα, και με διάφορα κτερίσματα. Μετά τη ταφή, η είσοδος του τάφου καλύπτεται με χώμα, αφήνοντας ένα μικρό λοφίσκο με το μεγαλύτερο μέρος του τάφου να είναι υπόγειος.
Οι θάλαμοι χτίστηκαν ως βαθμιδωτοί θόλοι, με στρώματα από πέτρα να τοποθετούνται πιο κοντά μεταξύ τους, καθώς ο θόλος στενεύει προς την κορυφή του τάφου. Αυτά τα πέτρινα στρώματα υπόκειτο σε περαιτέρω επεξεργασία στο εσωτερικό του τάφου, δημιουργώντας έναν ομαλό θόλο.
Οι είσοδοι παρείχαν μια ευκαιρία για εμφανή επίδειξη πλούτου. Ο θησαυρός του Ατρέα, για παράδειγμα, ήταν διακοσμημένος με κίονες κόκκινης και πράσινης «Λακεδαιμόνιας Λίθου» από λατομεία τουλάχιστον 100 χιλιόμετρα μακριά.
Η αφθονία τέτοιων τάφων, συχνά με περισσότερους από έναν να συνδέονται με έναν οικισμό κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, μπορεί να υποδηλώνει ότι η χρήση τους δεν περιοριζόταν μόνο στην κυρίαρχη μοναρχία, αν και το μεγάλο μέγεθος και επομένως η δαπάνη που απαιτείται για τους μεγαλύτερους τάφους (που κυμαίνονται από περίπου 10 μέτρα έως περίπου 15 μέτρα σε διάμετρο και ύψος) υποδεικνύουν βασιλικές προμήθειες. Οι μεγαλύτεροι τάφοι που περιείχαν τα πλουσιότερα ευρήματα που χρονολογούνται από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού της ηπειρωτικής Ελλάδας, αν και οι τάφοι λεηλατήθηκαν τόσο στην αρχαιότητα όσο και πιο πρόσφατα. Αν και ο θολωτός τάφος στο Βαφειό, νότια της Σπάρτης, είχε συλληθεί, δύο κρύπτες στο πάτωμα είχαν διαλάθει. Αυτές περιείχαν, μεταξύ άλλων πολύτιμων αντικειμένων, τα δύο χρυσά «κύπελλα Βαφειού», διακοσμημένα με σκηνές ταυρομαχίας που είναι από τους πιο γνωστούς μυκηναϊκούς θησαυρούς.
Λεβάντες και Κύπρος
Κυκλικές κατασκευές κατασκευάστηκαν συνήθως στην Εγγύς Ανατολή, συμπεριλαμβανομένων των παραδειγμάτων που είναι γνωστά ως θόλοι βρέθηκαν στον νεολιθικό πολιτισμό Χαλάφ του Ιράκ, της Συρίας και της Τουρκίας. Χρησιμοποιήθηκαν πιθανώς τόσο ως σπίτια όσο και ως αποθήκες, αλλά μπορεί επίσης να είχαν και τελετουργική χρήση. Άλλα, μεταγενέστερα παραδείγματα βρίσκονται στην Κύπρο (Χοιροκοιτία), όπου χρησιμοποιήθηκαν ως σπίτια. Δεν υπάρχει σαφής σύνδεση μεταξύ αυτών των οικιακών, κυκλικών κτιρίων και των μεταγενέστερων τάφων.
Νότια Ευρώπη και Σαρδηνία
δεξιά|μικρογραφία| Θόλος του Νουράγκε Αρρούμπιου Κατά τη Χαλκολιθική περίοδο της Ιβηρικής χερσονήσου, οι θολωτοί τάφοι εμφανίζονται μεταξύ άλλων καινοτόμων «μεγαλιθικών» παραλλαγών, από το 3000 π.Χ. Είναι ιδιαίτερα κοινοί στη νότια Ισπανία και την Πορτογαλία, ενώ στην Κεντρική Πορτογαλία και τη νοτιοανατολική Γαλλία προτιμούνται άλλα στυλ (ειδικά τεχνητά σπήλαια). Ο πολιτισμός του Λος Μιλιάρες και ο διάδοχός του στην Εποχή του Χαλκού, Ελ Αργάρ, σχετίζονται ιδιαίτερα με αυτό το ταφικό στυλ.
Οι οχυρώσεις της Εποχής του Χαλκού γνωστή ως μοτίλας (motillas) στην Λα Μάντσα (Ισπανία) χρησιμοποιούν επίσης τεχνική κατασκευής των θολωτών τάφων.
Οι επιβλητικές πέτρινες κατασκευές γνωστές ως νουράγκι, καθώς και παρόμοιες κατασκευές της νότιας Κορσικής, κυριάρχησαν στο τοπίο της Εποχής του Χαλκού της Σαρδηνίας (Ιταλία). Τα νουράγκι είναι περικομμένοι κωνικοί πύργοι από πέτρα χωρίς κονίαμα, με διάμετρο περίπου 10 μέτρα, κεκλιμένοι μέχρι την κυκλική οροφή περίπου 15 μέτρα πάνω από το έδαφος. Η θολωτή οροφή είναι 20 έως 35 πόδια πάνω από το δάπεδο. Αν και έχουν βρεθεί λείψανα περίπου 7.000 νουράγκι, μπορεί να έχουν κατασκευαστεί έως και 30.000.
Βουλγαρία
Ο θρακικός θολωτός τάφος του Καζανλάκ είναι ένα παράδειγμα των πλούσια διακοσμημένων τάφων των θρακικών ηγεμόνων, πολλοί από τους οποίους βρίσκονται στη σύγχρονη Βουλγαρία και χρονολογούνται από τον 4ο-3ο αιώνα π.Χ. Οι τοίχοι του τάφου του Καζανλάκ καλύπτονται με γύψο, με περίτεχνες σκηνές από τη ζωή του νεκρού. Άλλοι τύμβοι που διαθέτουν υπόγειους θαλάμους με τη μορφή θολωτών τάφων περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τον θρακικό τάφο του Σβεστάρι, τον θρακικό τάφο του Αλεξάντροβο, στο Γκολιάμα Αρσέναλκα, τον τάφο του Σεύθη Γ΄, τον θρακικό τάφο του Σούσμανετς, τον θρακικό τάφο των Γριπών, θρακικός τάφος Ελβετία, θρακικός τάφος Όστρουσα. Υπάρχουν αρκετά σημαντικά χρυσά και αργυρά τέχνεργα που σχετίζονται με θρακικούς τάφους που διατηρούνται επί του παρόντος στο Αρχαιολογικό και Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βουλγαρίας και σε άλλα ιδρύματα.
Ομάν
Οι πρώτοι πέτρινοι τάφοι που μπορούν να ονομαστούν «θολωτοί» βρίσκονται στο Ομάν, χτισμένοι από στοιβαγμένες επίπεδες πέτρες που εμφανίζονται σε κοντινούς γεωλογικούς σχηματισμούς. Χρονολογούνται μεταξύ 3.500 και 2.500 ετών Π.Κ.Χ., σε μια περίοδο κατά την οποία η Αραβική χερσόνησος δεχόταν πολύ περισσότερες βροχοπτώσεις από ό, τι τώρα, και υποστήριζε έναν ακμάζοντα πολιτισμό εκεί που τώρα είναι έρημος, στα δυτικά της οροσειράς κατά μήκος του κόλπου του Ομάν. Δεν έχουν ληφθεί ποτέ λείψανα από αυτούς τους «τάφους», αν και δεν φαίνεται να υπάρχει άλλος λόγος για την κατασκευή τους. Μοιάζουν επιφανειακά μόνο με τους τάφους στην Ελλάδα (κυκλικό σχήμα) καθώς είναι κτισμένοι εντελώς πάνω από το επίπεδο του εδάφους και δεν έχουν την ίδια τριμερή δομή - οι είσοδοι είναι συνήθως ένα αδιαφοροποίητο τμήμα του κυκλικού τοιχώματος του τάφου.
Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν τρεις περιοχές όπου μπορούν βρίσκονται αυτοί οι τάφοι: Περιοχή Αλ Χατζάρ, Χατ Χατ και Χαντμπίν κοντά στο Μπάρκα. Οι τάφοι στο Χατζάρ είναι πάρα πολλοί και ένα ή δύο έχουν αποκατασταθεί, επιτρέποντας σε κάποιον να εισήλθε έρποντας στο κέντρο μιας πέτρινης κατασκευής ύψους 5-6 μέτρων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ταφικά μνημεία και κατασκευές
Γκιουλσίν Ονάι
Αργότερα ακολούθησαν πολλοί διαγωνισμοί, από τους οποίους έλαβε βραβεία, παρευρισκόμενη σε διαγωνισμούς όπως το Marguerite Long-Jacques Thibaud Piano Competition και Ferruccio Busoni International Piano Competition. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει δώσει κονσέρτα σε όλο τον κόσμο, με πάνω από 80 χώρες, συνεργαζόμενη με δημοφιλείς ορχήστρες όπως η Αγγλική Ορχήστρα Δωματίου, η Φιλαρμονική της Ιαπωνίας, η Βασιλική Φιλαρμονική, η Συμφωνική της Βιέννης και η Συμφωνική της Αγίας Πετρούπολης μεταξύ άλλων. Επίσης έχει συνεργαστεί με κορυφαίους μαέστρους, όπως ο Βλαντίμιρ Ασκενάζι, ο Νέεμε Γιάρβι, ο Έσα-Πέκα Σάλονεν και ο Στάνισλαβ Βισλόφσκι, μεταξύ άλλων. Έχοντας επίσης εμφανιστεί και σε διάφορα φεστιβάλ όπως στο Βερολίνο, τη Βαρσοβία και τη Γρανάδα.
Θεωρούμενη μία από τις σπουδαιότερες ερμηνεύτριες του Σοπέν, έλαβε από την πολωνική κυβέρνηση κρατικό βραβείο. Θεωρείται επίσης η σπουδαιότερη ερμηνεύτρια του Τούρκου συνθέτη Αχμέντ Αντνάν Σαϊγκούν, πολλές από τις εκτελέσεις της έχουν, επίσης, ηχογραφηθεί. Μεταξύ των βραβεύσεων που έχει πάρει είναι αυτό του Τουρκικό Κράτους για του Καλλιτέχνες, το 1987. Επίσης, είναι η σολίστ της Προεδρικής Συμφωνικής Ορχήστρας στην Άγκυρα. Το 2011, ονομάστηκε καλύτερα πιανίστα της χρονιάς από το Donizetti Classical Music Awards. Πρόσφατα άρχισε να παραδίδει διαδικτυακά μαθήματα στο iClassical Academy. Η Ονάι είναι παντρεμένη με τον Τόνι Σολ, ο οποίος είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι πιανίστες
Οσάμου Νταζάι
Ο Οσάμου Νταζάι (太宰 治 Dazai Osamu) ήταν Ιάπωνας συγγραφέας ο οποίος γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου το 1909 και πέθανε στις 13 Ιουνίου το 1948 στην ηλικία των 39 ετών. Θεωρείται ένας από του πιο γνωστούς συγγραφείς μυθιστορημάτων του 20ου αιώνα της Ιαπωνίας. Πολλά από τα έργα του θεωρούνται κλασικά της σύγχρονης Ιαπωνικής λογοτεχνίας, όπως το "Όχι άνθρωπος πια" (Ningen Shikaku, 人間失格). Με ημιβιογραφικό χαρακτήρα και πολλά στοιχεία της προσωπικής του ζωής, τα έργα του έχουν κινήσει το ενδιαφέρον πολλών αναγνωστών. Τα βιβλία του επίσης μιλούν για θέματα όπως η ανθρώπινη φύση, οι κοινωνικές σχέσεις, η ψυχική ασθένεια και η μεταπολεμική περίοδος στην Ιαπωνία.
Το 1927 ξεκίνησε τις σπουδές του στη λογοτεχνία και ξεκίνησε να γράφει διάφορες ιστορίες. Η επιτυχία του στο γράψιμο σταμάτησε όταν ο συγγραφέας Ρυουνοσούκε Ακουταγκάβα, τον οποίο θαύμαζε πάρα πολύ, αυτοκτόνησε. Άρχισε να παραμελεί τις σπουδές του και ξόδευε το περισσότερο επίδομά του σε ρούχα, αλκοόλ και ασχολούταν με το Μαρξισμό που ήταν βαριά απαγορευμένος από την κυβέρνηση. Συχνά εξέφραζε τις τύψεις του που είχε γεννηθεί σε μια τόσο λανθασμένη κοινωνία. Το 1929 έκανε την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας, η οποία όμως απέτυχε. Τον επόμενο χρόνο κατάφερε να αποφοιτήσει.
Το 1930 το έσκασε με μία γκέισα, την Χάτσουγο Ογάμα και αυτό έγινε η αφορμή για να τον αποκληρώσει η οικογένειά του. Μερικές μέρες αργότερα έκανε άλλη μια απόπειρα αυτοκτονίας μαζί με μια άλλη γυναίκα σε μια παραλία. Η γυναίκα δεν επιβίωσε αλλά ο Νταζάι σώθηκε από μια βάρκα. Κατηγορήθηκε ως ένοχος για το θάνατο της κοπέλας αλλά με τη βοήθεια της οικογένειάς του κατάφερε να ξεφύγει από κάθε κατηγορία. Λίγο αργότερα παντρεύτηκε τη Χάτσουγο.
Τα επόμενα χρόνια του ήταν πολύ δημιουργικά σχετικά με τη λογοτεχνική του καριέρα. Μετά από την τρίτη του απόπειρα αυτοκτονίας, αρρώστησε από σκωληκοειδίτιδα και νοσηλεύτηκε. Εκείνη την περίοδο εθίστηκε σε ένα παυσίπονο βασισμένο στη μορφίνη. Κλείστηκε σε ψυχιατρικό ίδρυμα όπου κατάφερε να απεξαρτηθεί. Κατά τη διάρκεια αυτή, η συζυγός του διέπραξε μοιχεία με έναν από τους καλύτερους φίλους του. Γρήγορα έγινε ευρέως γνωστό και ο Νταζάι διέπραξε αυτοκτονία με τη Χάτσουγο, αλλά για άλλη μια φορά απέτυχε, έτσι πήραν διαζύγιο. Σύντομα ξαναπαντρεύτηκε με μια δασκάλα, τη Μιτσίκο Ισιχάρα με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Τα επόμενα χρόνια έγραψε πολλά έργα κάποια από τα οποία εκδόθηκαν. Ήταν δύσκολο όμως να τα εκδώσει διότι το περιεχόμενό τους γινόταν δύσκολα αποδεκτό εκείνη την εποχή.
Την μεταπολεμική περίοδο, ο Νταζάι έφτασε στην κορυφή της καριέρας του. Επίσης απέκτησε μια κόρη με μια θαυμάστριά του. Έγινε αλκοολικός και παράτησε την οικογένειά του για να ζήσει με μία χήρα, την Τόμιε Γιαμαζάκι. Το 1948 αυτοκτόνησαν μαζί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες συγγραφείς
Βραγκανιώτικα Κέρκυρας
Τα Βραγκανιώτικα είναι οικισμός της νότιας Κέρκυρας στα Επτάνησα.
Γενικά - Ιστορικά στοιχεία
Τα Βραγκανιώτικα βρίσκονται στο νότιο τμήμα της Κέρκυρας σε υψόμετρο 45 μέτρα και ανήκουν στο Δήμο Νότιας Κέρκυρας ενώ απέχουν περίπου στα 24 χλμ. Ν. από το κέντρο της πόλης της Κέρκυρας και 19 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Λευκίμμη (έδρα του δήμου).
Αναφέρονται στο βιβλίο "Πρακτωρίας Λεύχημου ..." του Χρυσικόπουλου Μιχάλη τα παρακάτω: "Βραγκανιώτικα (στα): Οικισμός τέως κοινότητας Χλομοτιανών, Δήμος Μελιτιαίων.Τα επώνυμα των κατοίκων του οικισμού  δηλώνουν μάλλον την Αρβανίτικη προέλευση. Σύμφωνα με το Φρειδερίκο Αλβανά και κατόπιν επιδείξεως σχετικού συμβολαίου του έτους 1373 από τον κόμη Π. Τριβόλη φαίνεται ότι η περιοχή κατοικήθηκε από Ηπειρώτες εθελόδουλους Βαγενίτες, γεωργούς από τη Βαγεν(ι)ετιά". Ο ίδιος συγγραφέας συμπεραίνει ότι το όνομα του χωριού οφείλεται στους παραπάνω εθελόδουλους Ηπειρώτες με παραφθορά αρχικά σε Βαγενιώτικα, Βρακανιώτικα και Μπρακανιώτικα.
Στο διπλανό χωριό του Ζυγονού συναντάται στις πράξεις του Μοναστηριώτη Κωνσταντίνου στις 27 Ιουνίου 1512 ό Ιωάννης Βαγενίτης. Με το όνομα αυτό Βαγενετία ονομαζόταν μεταξύ 7ου και 15ου αιώνα η περιοχή της Ηπείρου μεταξύ Αχέροντος, Δέλβινου, Χιμάρας και Ιωαννίνων. Η μαζική αυτή εγκατάσταση των παραπάνω εθελόδουλων προς την Κέρκυρα ξεκινά από τις αρχές του 13ου αιώνα. «... Βαγενῖται (homines vageniti) ἐκ τοῦ ὀνόματος τῆς χώρας, ἐξ ἧς ὡρμῶντο,  ... καὶ οὐχὶ ... τὸ οἰκογενειακὸν  ἐπώνυμον Βαγιονίτης ...». Μια άλλη εκδοχή σχετικά με το όνομα του οικισμού είναι να προήλθε από το επώνυμο Βραγανιώτης που συναντάται στην Κέρκυρα ίσως και πιο πριν από το έτος 1386. Ο κόμης Νικόλαος Βραγανιώτης είναι ένας από τους πέντε πρεσβευτές που έστειλαν οι Κερκυραίοι στη Βενετία μετά την αποδοχή παραχώρησης του νησιού σ’ αυτήν για διαπραγματεύσεις. Στις αρχές του 16ου αιώνα  είναι γνωστός ο νοτάριος Βρακανιώτης ή Βραγιανίτης Ιερέας Πέτρος. Οι κάτοικοι του παλαιότερα ταλαιπωρήθηκαν ιδιαίτερα από την ελονοσία που μάστιζε γενικά τις περιοχές του κάμπου γύρω από τη λίμνη Κορισσίων.Σχετική με την ελονοσία που ταλαιπώρησε το χωριό είναι και η φράση «θα βρακανιάσεις», θα χλομιάσεις, δηλαδή θα αποκτήσεις χρώμα κιτρινοπράσινο, θα μοιάσεις με τους βρακανιώτες ή η κατάρα «να βρακανιάσεις». Οι ντόπιοι λένε βρακανιά μέχρι σήμερα τη χλομάδα, την ελονοσία. Έτσι μπορεί να σταθεί και η ερμηνεία του ονόματος του χωριού από τη σλάβικη λέξη vrag που σημαίνει ο εχθρός, εξελληνισμένα βράγκα. Με το όνομα αυτό αποκαλούσαν οι ντόπιοι την ελονοσία. Θα προσθέσουμε μία ακόμη εκδοχή περί του ονόματος του χωριού, ίσως την απλούστερη και ισχυρότερη, από το επώνυμο Βάραγκας και Βαραγκανιώτικα τα υποστατικά του. Οι Βάραγκοι φαίνεται να κατοικούν στο διπλανό χωριό του Αγίου Ματθαίου πριν το 16ο αιώνα. Στις γαμήλιες πράξεις των Πρωτοπαπάδων της νήσου Κέρκυρας ο οικισμός το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα συναντάται με τα ονόματα Μπεργανιώτες, Μπεργανώτες και Μπραγανιώτες ενώ από τον πρωτόπαπα Σπυρίδωνα Βούλγαρη το 1753 αναφέρεται με το όνομα Μπαγανιώτες.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μελιτειέων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Κάτω Σπήλαιο, τη Μεσογγή και τα Χλοματιανά αποτελούν την κοινότητα Χλοματιανών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μελιτειέων του δήμου Νότιας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 182 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Κιμ Μπο-μι
Η Κιμ Μπο-μι (γενν. 11 Οκτωβρίου 1998) είναι Κορεάτισσα αθλήτρια της σκοποβολής.
Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής 2018 και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 10 μ. αεροβόλο πιστόλι, και πήρε αυτόματα την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορεάτισσες αθλήτριες της σκοποβολής
Καστελλ'Αλφέρο
Το Καστελλ'Αλφέρο (ιταλικά: Castell'Alfero) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Καστελλέρο
Το Καστελλέρο (ιταλικά: Castellero) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Καστελλέττο Μολίνα
Το Καστελλέττο Μολίνα (ιταλικά: Castelletto Molina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Πάβεου Ταρνόφσκι
Ο Πάβεου Ταρνόφσκι (γενν. 3 Απριλίου 1994 στην Γκντίνια) είναι Πολωνός αθλητής της ιστιοπλοΐας. Συμμετέχει στην ιστιοσανίδα RS:X. Είναι ο γιος του Γιάτσεκ Ταρνόφσκι (πολιτικός) και της Μόνικας Βανίκα. Έχει κατακτήσει πολλά μετάλλια σε Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα, σε όλα τα επίπεδα. Τον Αύγουστο του 2018 πήρε την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές της ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές
Δημήτρης Αντωνόπουλος
Παραπομπές
Αντωνοπουλος Δημητρης
Καστέλλο ντι Αννόνε
Το Καστέλλο ντι Αννόνε (ιταλικά: Castello di Annone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Σκοπαρόνη
μικρογραφία|350x350εσ|Η χημική δομή της σκοπαρόνης. Η σκοπαρόνη (αγγλ. 6,7-dimethylesculetin, esculetin dimethyl ether, scoparone, escoparone) είναι φυσική οργανική ένωση με το μοριακό τύπο C11H10O4. Χημικά ανήκει στις κουμαρίνες και ονομάζεται 6,7- διμεθοξυκουμαρίνη.
Απαντάται στο βοτανικό είδος Artemisia scoparia που ευδοκιμεί στην Κίνα και έχει μελετηθεί για τις πιθανές φαρμακολογικές του ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένης της ανοσοκαταστολής και της χαλάρωσης των αγγείων. Σκοπαρόνη έχει επίσης απομονωθεί από ένα φυτικό είδος αλλαμάνδης (Allamanda schottii).
Παραπομπές
Κατηγορία:Λακτόνες Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις
Στάδιο Μάκσιμιρ
Κατασκευή και τα πρώτα χρόνια
Με την αυξανόμενη δημοτικότητα του αθλήματος στο Ζάγκρεμπ, ο τοπικός ποδοσφαιρικός σύλλογος ΧΑΣΚ Ζάγκρεμπ, ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους πολυαθλητικούς συλλόγους στην Κροατία, αποφάσισε να χτίσει ένα νέο στάδιο για τον σύλλογό του. Αγόρασαν το έδαφος στη γειτονιά Σβέτιτσε στο Ζάγκρεμπ, που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά του Πάρκου Μάκσιμιρ, από την Αρχιεπισκοπή του Ζάγκρεμπ. Η ΧΑΣΚ κατασκεύασε μια ξύλινη κερκίδα χωρητικότητας 6.000 ατόμων και ήταν το πρώτο γήπεδο με κατάλληλη κερκίδα στο Ζάγκρεμπ εκείνη την εποχή. Το στάδιο άνοιξε στις 5 Μαΐου 1912 και στην τελετή έναρξης του νέου σταδίου, η ΧΑΣΚ και η βασικής αντίπαλος της, ΧΣΚ Γκρατζάνσκι Ζάγκρεμπ, έπαιξαν αρκετούς φιλικούς αγώνες για να τιμήσουν τα εγκαίνια.