cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιαπωνικός βραχώδης κήπος
O Ιαπωνικός βραχώδης κήπος (枯山水, karesansui) ή κήπος «ξηρού τοπίου», που συχνά αποκαλείται Ζεν κήπος, δημιουργεί ένα μικροσκοπικό τυποποιημένο τοπίο, που έχει προκύψει μέσα από προσεκτική διαρρύθμιση των βράχων, των χαρακτηριστικών του νερού, των βρύων, των κλαδεμένων δέντρων και θάμνων, και χρησιμοποιείται χαλίκι ή άμμος, που σκαλίζεται, για να αναπαριστά τους κυματισμούς του νερού. Ένας κήπος Ζεν είναι συνήθως σχετικά μικρός, περιτριγυρισμένος από ένα τείχος, και συνήθως προορίζεται να τον δει κανείς ενώ κάθεται από ένα μοναδικό σημείο έξω από τον κήπο, όπως η βεράντα του χότζο, η κατοικία του ηγούμενου μοναχού του ναού ή του μοναστηριού. Κλασικοί Ζεν κήποι δημιουργήθηκαν σε ναούς του Ζεν βουδισμού στο Κιότο κατά την περίοδο Μουρομάτσι. Σκοπός τους ήταν να μιμηθούν την ουσία της φύσης, όχι την πραγματική εμφάνισή της, και να χρησιμεύσουν ως βοήθημα στο διαλογισμό για την πραγματική έννοια της ύπαρξης.
Πρώιμοι ιαπωνικοί βραχόκηποι
Πέτρινοι κήποι υπήρχαν στην Ιαπωνία τουλάχιστον από την περίοδο Χεϊάν (794–1185). Αυτοί οι πρώτοι κήποι περιγράφηκαν στο πρώτο εγχειρίδιο των ιαπωνικών κήπων, το Σακουτέκι (作庭記) ("Κείμενα Δημιουργίας Κήπου"), που γράφτηκε στα τέλη του 11ου αιώνα από τον Τατσιμπάνα νο Τοσιτσούνα (1028-1094). Προσάρμοσαν την κινεζική φιλοσοφία κήπου της δυναστείας Σονγκ (960–1279), όπου ομάδες βράχων συμβόλιζαν το όρος Πενλάι, το θρυλικό ορεινό νησί των Οκτώ Αθανάτων στην κινεζική μυθολογία, γνωστό στα ιαπωνικά ως Χοράι. Το Σακουτέκι περιέγραφε ακριβώς πώς πρέπει να τοποθετηθούν βράχοι. Σε ένα απόσπασμα, αυτός έγραψε:
"Σε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει ούτε λίμνη ή ένα ρυάκι, μπορεί κανείς να τοποθετήσει αυτό που ονομάζεται κάρε-σανσούι ή ξηρό τοπίο". Αυτό το είδος κήπου περιείχε είτε βράχια τοποθετημένα όρθια σαν βουνά, είτε τοποθετημένα σε ένα μικροσκοπικό τοπίο με λόφους και φαράγγια, με λίγα φυτά. Περιέγραψε πολλά άλλα στυλ βραχόκηπου, τα οποία συνήθως περιελάμβαναν ένα ρέμα ή μια λιμνούλα, το υπέροχο ύφος του ποταμού, το στυλ του ορεινού ποταμιού και το στυλ του έλους. Το στιλ του ωκεανού περιείχε βράχους, που φάνηκαν να έχουν διαβρωθεί από τα κύματα, περιτριγυρισμένους από μια όχθη λευκής άμμου, σαν μια παραλία.
Η λευκή άμμος και το χαλίκι ήταν από καιρό χαρακτηριστικό των ιαπωνικών κήπων. Στη θρησκεία Σίντο, χρησιμοποιήθηκε, για να συμβολίσει την αγνότητα και χρησιμοποιήθηκε γύρω από ιερά, ναούς και παλάτια. Στους Ζεν κήπους, αντιπροσωπεύει το νερό ή, όπως και το λευκό χώρο σε ιαπωνικούς πίνακες, το κενό και την απόσταση. Είναι χώροι διαλογισμού.
Ζεν Βουδισμός και περίοδος Μουρομάτσι (1336–1573)
Η περίοδος Μουρομάτσι στην Ιαπωνία, η οποία έλαβε χώρα περίπου την ίδια εποχή με την Αναγέννηση στην Ευρώπη, χαρακτηρίστηκε από πολιτικές αντιπαλότητες, που συχνά οδηγούσαν σε πολέμους, αλλά και από μια εξαιρετική άνθηση του ιαπωνικού πολιτισμού. Σ' αυτή την εποχή εμφανίστηκε το θέατρο Νο, η ιαπωνική τελετή του τσαγιού, το Τσόιν (書院), που είναι ένα στυλ της ιαπωνικής αρχιτεκτονικής, και ο Ζεν κήπος.
Ο Ζεν Βουδισμός εισήχθη στην Ιαπωνία στα τέλη του 12ου αιώνα, και αναπτύχθηκε γρήγορα σε ένα ευρύ κοινό, ιδίως μεταξύ των τάξεων των Σαμουράι και των στρατιωτικών, που θαύμαζαν την έννοια της αυτοπειθαρχίας. Οι κήποι των πρώιμων ζεν ναών στην Ιαπωνία έμοιαζαν με κινεζικούς κήπους της εποχής, με λίμνες και νησιά. Αλλά στο Κιότο τον 14ο και 15ο αιώνα, ένας νέος τύπος κήπου εμφανίστηκε στους σημαντικούς Ζεν ναούς. Αυτοί οι Ζεν κήποι σχεδιάστηκαν, για να διεγείρουν τον διαλογισμό. «Η φύση, αν την κάνατε εκφραστική μειώνοντάς την στις αφηρημένες μορφές της, θα μπορούσε να μεταδώσει τις πιο βαθιές σκέψεις με την απλή παρουσία της», έγραψε ο Μισέλ Μπάριντον. "Οι συνθέσεις της πέτρας, ήδη συνηθισμένο φαινόμενο στην Κίνα, έγιναν στην Ιαπωνία, πραγματικά απολιθωμένα τοπία, στα οποία φαινόταν να είχε σταματήσει ο χρόνος, όπως σε ορισμένες στιγμές του θεάτρου Νο, που χρονολογούνται την ίδια περίοδο."
Ο Μουσό Σοσέκι δημιούργησε έναν άλλο κήπο ναού στο Τενρίου-τζι (天龍寺), τον "Ναό του Ουράνιου Δράκου". Αυτός ο κήπος φαίνεται να επηρεάστηκε έντονα από την κινεζική ζωγραφική των τοπίων της δυναστείας Σονγκ, η οποία περιλαμβάνει βουνά, που υψώνονται μέσα στην ομίχλη, και μια πρόταση μεγάλου βάθους και ύψους. Ο κήπος στο Τενρίου-τζι έχει μια πραγματική λιμνούλα με νερό και έναν ξηρό καταρράκτη από βράχους, που μοιάζουν με ένα κινέζικο τοπίο. Οι κήποι Σαϊχό-τζι και Τενρίου-τζι δείχνουν τη μετάβαση από τον κήπο περιόδου Χεϊάν σε μια πιο αφηρημένη και στυλιζαρισμένη θέα της φύσης.
Οι κήποι του Γκίνκακου-τζι, επίσης γνωστοί ως το ασημένιο υπόστεγο, αποδίδονται επίσης στον  Μουσό Σοσέκι. Αυτός ο κήπος ναών περιλάμβανε έναν παραδοσιακό κήπο με λίμνη, αλλά είχε ένα νέο χαρακτηριστικό για έναν ιαπωνικό κήπο. Υπάρχει μια περιοχή με λευκό χαλίκι με ραβδώσεις με ένα τέλεια σχηματισμένο βουνό λευκού χαλικιού, που μοιάζει με το όρος Φούτζι, στο κέντρο. Η σκηνή ονομάστηκε γκινσανάντα (ginshanada), κυριολεκτικά «άμμος από ασήμι και ανοιχτή θάλασσα». Αυτό το χαρακτηριστικό κήπου έγινε γνωστό ως κογκετσουντάι (kogetsudai), ή μικρό βουνό, που βλέπει στο φεγγάρι, και παρόμοιο μικρό βουνό Φούτζι κατασκευασμένο από άμμο ή χώμα καλυμμένο με γρασίδι εμφανίστηκε σε ιαπωνικούς κήπους για αιώνες μετά.
Ο πιο διάσημος από όλους τους Ζεν κήπους στο Κιότο είναι το Ριόαν-τζι, που χτίστηκε στα τέλη του 15ου αιώνα, όπου για πρώτη φορά ο Ζεν κήπος έγινε καθαρά αφηρημένος. Ο κήπος είναι ένα ορθογώνιο 340 τετραγωνικών μέτρων. Σε αυτό τοποθετούνται δεκαπέντε πέτρες διαφόρων μεγεθών, που αποτελούνται προσεκτικά σε πέντε ομάδες. Απαρτίζεται από μία ομάδα πέντε πετρών, δύο ομάδες τριών και δύο ομάδες δύο πετρών. Οι πέτρες περιβάλλονται από λευκό χαλίκι, το οποίο καθαρίζεται με τσουγκράνα προσεκτικά κάθε μέρα από τους μοναχούς. Η μόνη βλάστηση στον κήπο είναι μερικά βρύα γύρω από τις πέτρες. Ο κήπος προορίζεται να τον δει κανείς από καθιστή θέση στη βεράντα του Χότζο, την κατοικία του ηγούμενου του μοναστηριού.
Ο κήπος στο Ντάισεν-ιν (1509-1513) υιοθέτησε μια πιο λογοτεχνική προσέγγιση από τον Ριόαν-τζι. Εκεί, ένα «ποτάμι» από λευκά χαλίκια αντιπροσωπεύει μια μεταφορική διαδρομή στη ζωή, ξεκινώντας με έναν ξηρό καταρράκτη στα βουνά, περνώντας από ορμητικά σημεία και βράχους και καταλήγοντας σε μια ήσυχη θάλασσα από λευκό χαλίκι, με δύο βουνά από χαλίκια.
Ο Μισέλ Μπάριντον έγραψε: "Οι διάσημοι Ζεν κήποι της περιόδου Μουρομάτσι έδειξαν ότι η Ιαπωνία είχε μεταφέρει την τέχνη των κήπων στον υψηλότερο βαθμό πνευματικής βελτίωσης, που ήταν δυνατόν να επιτευχθεί."
Μεταγενέστεροι βραχόκηποι
Κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο, ο μεγάλος κήπος περιπάτου έγινε το κυρίαρχο στυλ του ιαπωνικού κήπου, αλλά οι Ζεν κήποι συνέχισαν να υπάρχουν στους ναούς του Ζεν βουδισμού. Κατασκευάστηκαν μερικοί μικροί νέοι βραχόκηποι, συνήθως ως μέρος ενός κήπου όπου ένα πραγματικό ρυάκι ή λίμνη δεν ήταν πρακτικό να γίνουν.
Το 1880, τα κτήρια του ναού Τοφούκου-τζι στο Κιότο, ένας από τους παλαιότερους ναούς της πόλης, καταστράφηκαν από πυρκαγιά. Το 1940, ο ναός ανέθεσε στον ιστορικό τοπίου και αρχιτέκτονα Σιγκεμόρι Μιρέι να αναδημιουργήσει τους κήπους. Δημιούργησε τέσσερις διαφορετικούς κήπους, έναν για κάθε πλευρά του κύριου ναού. Ο ανατολικός κήπος αποτελείται από επτά κυλινδρικές πέτρες, που αντιπροσωπεύουν τα κύρια αστέρια της Μεγάλης Άρκτου. Αυτές οι πέτρες είχαν χρησιμοποιηθεί αρχικά ως θεμέλιοι λίθοι σε άλλο σημείο του ναού. Έφτιαξε έναν κήπο με πέντε τεχνητούς λόφους καλυμμένους με γρασίδι, συμβολίζοντας τους πέντε μεγάλους αρχαίους ναούς του Κιότο. Ένας σύγχρονος βραχώδης κήπος διαθέτει κάθετους βράχους, που συμβολίζουν το όρος Χοράι. Μια μεγάλη "θάλασσα" από λευκό χαλίκι έχει σκαλιστεί με σχέδια δημιουργώντας μία σκακιέρα με ραβδώσεις. Έχει σχεδιαστεί και ένας οικείος κήπος με μοτίβα άμμου, που στροβιλίζονται.
Τον τελευταίο αιώνα, οι Ζεν κήποι εμφανίστηκαν σε πολλές χώρες εκτός της Ιαπωνίας.
Επιλογή και διάταξη πετρωμάτων
Η επιλογή και η τοποθέτηση των βράχων είναι το πιο σημαντικό μέρος της δημιουργίας ενός ιαπωνικού βραχόκηπου. Στο πρώτο γνωστό εγχειρίδιο της ιαπωνικής κηπουρικής, το Σακουτέκι ("Κείμενα Δημιουργίας Κήπου"), εκφράζεται ως "τοποθέτηση λίθων", (ishi wo tateru koto) κυριολεκτικά, η «πράξη της τοποθέτησης λίθων σε όρθια θέση». Καθόριζε πολύ συγκεκριμένους κανόνες για την επιλογή και την τοποθέτηση λίθων, και προειδοποίησε ότι, εάν δεν τηρηθούν οι κανόνες, ο ιδιοκτήτης του κήπου θα υποστεί κακοτυχία. Στην ιαπωνική κηπουρική, τα βράχια ταξινομούνται ως ψηλά κάθετα, χαμηλά κάθετα, τοξωτά, ξαπλωμένα ή επίπεδα.
Για τη δημιουργία «βουνών», συνήθως χρησιμοποιούνται πυριγενείς ηφαιστειακοί βράχοι, τραχιά ορεινά βράχια με αιχμηρές άκρες. Οι λείες, στρογγυλεμένες ιζηματογενείς πέτρες χρησιμοποιούνται για τα όρια με τα "ποτάμια" ή "ακτές", που είναι κατασκευασμένες με χαλίκι. Στους Κινέζικους κήπους της δυναστείας Σονγκ, μεμονωμένοι βράχοι, που έμοιαζαν με ζώα ή είχαν άλλα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά ήταν συχνά ο πόλος έλξης του κήπου. Στους ιαπωνικούς κήπους, μεμονωμένοι βράχοι παίζουν σπάνια τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η έμφαση δίνεται στην αρμονία της σύνθεσης. Για την τακτοποίηση βράχων, υπάρχουν πολλοί κανόνες στο Σακουτέκι, για παράδειγμα:"Βεβαιωθείτε ότι όλες οι πέτρες, μέχρι το μπροστινό μέρος της διάταξης, έχουν τοποθετηθεί, ώστε να φαίνονται οι καλύτερες πλευρές τους. Εάν μια πέτρα έχει μια άσχημη κορυφή πρέπει να την τοποθετήσετε έτσι ώστε να αναδειχθεί το πλάι της. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κλίνει σε σημαντική γωνία, κανείς δεν θα το παρατηρήσει. Πρέπει πάντα να υπάρχουν πιο οριζόντιες παρά κάθετες πέτρες. Εάν υπάρχουν πέτρες που «δραπετεύουν», πρέπει να υπάρχουν «σκαλιστές πέτρες». Εάν υπάρχουν 'κεκλιμένες' πέτρες, πρέπει να υπάρχουν 'υποστηρικτικές' πέτρες."Οι βράχοι σπάνια τοποθετούνται σε ευθείες γραμμές ή σε συμμετρικά σχέδια. Η πιο κοινή διάταξη είναι μία ή περισσότερες ομάδες τριών πετρωμάτων. Μια κοινή τριάδα τοποθέτησης βράχων έχει ένα ψηλό κάθετο βράχο, που πλαισιώνεται από δύο μικρότερους βράχους, που αντιπροσωπεύουν τον Βούδα και τους δύο συνοδούς του. Άλλοι βασικοί συνδυασμοί είναι: α. ένας ψηλός κάθετος βράχος με έναν ξαπλωμένο βράχο, β. ένας κοντός κάθετος βράχος και ένας επίπεδος βράχος. γ. και μια τριάδα ενός ψηλού κάθετου βράχου, ενός ξαπλωμένου βράχου και ενός επίπεδου βράχου. Άλλες σημαντικές αρχές είναι να επιλέγονται βράχοι, που ποικίλλουν σε χρώμα, σχήμα και μέγεθος, για να αποφευχθούν τα βράχια με έντονα χρώματα, που μπορεί να αποσπούν την προσοχή του θεατή και να επιβεβαιώνεται ότι οι γραμμώσεις των βράχων («τα νερά των βράχων») βρίσκονται προς την ίδια κατεύθυνση.
Άμμος και χαλίκι
Το χαλίκι χρησιμοποιείται συνήθως σε Ζεν κήπους, παρά η άμμος, επειδή το χαλίκι επηρεάζεται λιγότερο από τη βροχή και τον άνεμο. Η πράξη του σκουπίσματος με την τσουγκράνα το χαλίκι σε ένα μοτίβο που ανακαλεί στη μνήμη τα κύματα ή τον κυματισμό του νερού, που είναι γνωστή ως σαμόν (砂紋) ή χόκιμε (箒目) έχει μια αισθητική λειτουργία. Οι ιερείς του Ζεν βουδισμού ασκούν αυτό το σκούπισμα με την τσουγκράνα, για να βοηθήσουν τη συγκέντρωσή τους. Η επίτευξη της τελειότητας των γραμμών δεν είναι εύκολη. Οι τσουγκράνες είναι σύμφωνα με τα μοτίβα των επιθυμητών κορυφογραμμών και περιορίζονται σε μερικά από τα πέτρινα αντικείμενα, που βρίσκονται στην περιοχή του χαλικιού. Ωστόσο, συχνά τα μοτίβα δεν είναι στατικά. Η ανάπτυξη παραλλαγών στα μοτίβα είναι μια δημιουργική και συναρπαστική πρόκληση.
Οι πέτρινες διαρρυθμίσεις και άλλα μικροσκοπικά στοιχεία χρησιμοποιούνται για την απεικόνιση βουνών και φυσικών υδάτινων στοιχείων και σκηνών, νησιών, ποταμών και καταρρακτών. Οι πέτρες και οι διαμορφωμένοι θάμνοι (karikomi, hako-zukuri topiary) χρησιμοποιούνται εναλλακτικά. Στους περισσότερους κήπους τα βρύα χρησιμοποιούνται ως κάλυμμα εδάφους για τη δημιουργία «γης» που καλύπτεται από δάσος.
Η Σιρακάουα, η οποία είναι ένας γρανίτης με μαύρα στίγματα από το Κιότο της Ιαπωνίας, εκτιμήθηκε για την ικανότητά της να συγκρατεί τις αυλακώσεις και χρησιμοποιήθηκε προηγουμένως στον ιαπωνικό κήπο του Όρεγκον. Η πηγή της Σιρακάουα είναι πλέον ένας προστατευμένος δίαυλος, καθιστώντας παράνομη τη συγκομιδή της Σιρακάουα. Ο Ιαπωνικός Κήπος του Όρεγκον στη συνέχεια αναγκάστηκε να αναζητήσει εναλλακτικές πηγές χαλικιού με παρόμοιες ιδιότητες και πειραματίστηκε με κομμάτια γρανίτη από καναδικά λατομεία.
Συμβολισμός
Στον ιαπωνικό βραχόκηπο, οι βράχοι συμβολίζουν μερικές φορές βουνά (ιδιαίτερα το Χοράι, το θρυλικό σπίτι των Οκτώ Αθάνατων στην Ταοϊκή μυθολογία) ή μπορούν να είναι βάρκες ή ένα ζωντανό πλάσμα (συνήθως μια χελώνα ή ένας κυπρίνος). Σε μια ομάδα, μπορεί να είναι ένας καταρράκτης ή ένας γερανός, που πετάει.
Ζωγραφική τοπίων και η κριτική του Ζεν κήπου
Η κινεζική ζωγραφική τοπίων ήταν μια από τις πολλές κινεζικές τέχνες, που ήρθαν στην Ιαπωνία με τον Ζεν Βουδισμό τον 14ο αιώνα. Ότι ο Βουδισμός του Ζεν επηρέασε το σχεδιασμό κήπων επισημάνθηκε για πρώτη φορά όχι στην Ιαπωνία, αλλά στη Δύση από μία Χαβανέζα δημοσιογράφο κήπου την Λορέιν Κουκ τη δεκαετία του 1930 και αμφισβητήθηκε ως τέτοιος από έναν μελετητή της ιαπωνικής ιστορίας κήπων, τον Wybe Kuitert το 1988. Αυτό ήταν πολύ πριν οι μελετητές ακολούθησαν τη μόδα στη δεκαετία του 1990 για να αποικοδομήσουν την προώθηση και την υποδοχή του Ζεν. Η κριτική οφείλεται στο γεγονός ότι οι βουδιστές ιερείς δεν προσπαθούσαν να εκφράσουν το Ζεν στους κήπους. Μια ανασκόπηση των φράσεων των βουδιστών ιερέων που λαμβάνονται για να «αποδείξουν» το Ζεν για τον κήπο είναι στην πραγματικότητα φράσεις, που αντιγράφηκαν από κινεζικές πραγματείες πάνω στη ζωγραφική τοπίου. Δευτερεύοντες συγγραφείς στον ιαπωνικό κήπο, όπως ο Κέιν και ο Νίτσκε, που συνεργάστηκαν με τον Kuitert, όταν εργαζόταν για την έρευνά του στο Πανεπιστήμιο του Κιότο, εντάχθηκαν στην κριτική του Ζεν κήπου, όπως ο Κένταλ Μπράουν, ο οποίος κράτησε παρόμοια απόσταση από τον Ζεν κήπο. Στην Ιαπωνία η κριτική αναλήφθηκε από τον Γιαμάντα Σούτζι, ο οποίος υιοθέτησε μια κριτική στάση στην κατανόηση όλης της ιαπωνικής κουλτούρας, συμπεριλαμβανομένων των κήπων, υπό τον υποψήφιο του Ζεν. Ο Κρίστιαν Τάγκολντ συνόψισε τη συζήτηση τοποθετώντας τις αντιλήψεις για τον ιαπωνικό κήπο στο πλαίσιο μιας διεπιστημονικής σύγκρισης των πολιτισμών της Ιαπωνίας και της Δύσης.
Οι ιερείς του Ζεν βουδισμού παραθέτουν από κινεζικές πραγματείες στη ζωγραφική τοπίων, που δείχνουν ότι ο ιαπωνικός βραχώδης κήπος και το τοπίο του κήπου κάρε-σανσούι εμπνέονταν και εξακολουθούν να εμπνέονται από την πρώτη κινεζική και αργότερα επίσης την ιαπωνική ζωγραφική τοπίου. Η ζωγραφική τοπίων και η κηπουρική τοπίου ήταν στενά συνδεδεμένες και ασκούνταν από διανοούμενους, που ήταν εμπνευσμένοι από τον κινεζικό πολιτισμό. Μια πρωταρχική αρχή σχεδιασμού ήταν η δημιουργία ενός τοπίου που βασιζόταν, ή τουλάχιστον επηρεαζόταν πολύ, από την τρισδιάστατη ζωγραφική τοπίου με μονόχρωμη μελάνη (sumi), το σουμιέ (sumi-e) ή το suiboku-ga. Στην Ιαπωνία ο κήπος έχει την ίδια κατάσταση με ένα έργο τέχνης. Αν και κάθε κήπος είναι διαφορετικός στη σύνθεσή του, χρησιμοποιούν ως επί το πλείστον ομαδοποιήσεις βράχων και θάμνων, για να αντιπροσωπεύσουν μια κλασική σκηνή βουνών, κοιλάδων και καταρρακτών, που αντλούνται από την κινεζική ζωγραφική τοπίου. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι τόσο αφηρημένο όσο λίγα νησιά στη θάλασσα. Οποιοσδήποτε ιαπωνικός κήπος μπορεί επίσης να ενσωματώσει το υπάρχον τοπίο έξω από τον περιορισμό του, π.χ. τους λόφους πίσω, ως " δανεισμένο τοπίο " (χρησιμοποιώντας μια τεχνική που ονομάζεται Shakkei).
Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Ο Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Άρτας της Περιφέρειας Ηπείρου. Ο δήμος συστάθηκε με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ηρακλείας, Καραϊσκάκη και Τετραφυλίας.
Πρωτεύουσα του δήμου είναι η Άνω Καλεντίνη και ιστορική πρωτεύουσα οι Πηγές Τετραφυλίας, όπου βρίσκεται η μαρτυρική Μονή Σέλτσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Ηπείρου
Νότιος Ευβοϊκός κόλπος
thumb|250px|Δορυφορική εικόνα του κόλπου Ο Νότιος Ευβοϊκός κόλπος είναι ένας από τους δύο μεγάλους κόλπους που σχηματίζονται ανάμεσα στην Εύβοια και την Στερεά Ελλάδα. Ο κόλπος καταλήγει στο στενό του Ευρίπου στην περιοχή της Χαλκίδας, όπου ενώνονται τα νερά του με τα νερά του Βόρειου Ευβοϊκού. Ο Νότιος Ευβοϊκός έχει αρκετές νησίδες στο εσωτερικό του. Στην είσοδό του βρίσκεται η συστάδα Πεταλιοί και βορειότερα η συστάδα Στυρονήσια και η νησίδα Καβαλλιανή.
Η είσοδο του κόλπου στο Αιγαίο ορίζεται από τα ακρωτήρια Σούνιο, στην Αττική, και Μανδήλι, στην Εύβοια. Ο κόλπος χωρίζεται σε τρία τμήματα. Το πρώτο τμήμα είναι από την είσοδο του κόλπου μέχρι το στενό ανάμεσα στην Αγία Μαρίνα Αττικής και τη νησίδα Καβαλλιανή. Από κάποιες πηγές αυτός ο κόλπος θεωρείται ξεχωριστός και αναφέρεται ως κόλπος των Πεταλιών. Ο κόλπος μέχρι αυτό το σημείο έχει νοτιοανατολική-βορειοδυτική κατεύθυνση. Το επόμενο τμήμα του κόλπου, μέχρι το στενό ανάμεσα στην Αυλίδα στην Βοιωτία και το Μπούρτζι στην Εύβοια, αναπτύσσεται σε άξονα ανατολής-δύσης. Το τρίτο κομμάτι φτάνει μέχρι το νότιο λιμένα της Χαλκίδας, όπου καταλήγει στο στενό του Ευρίπου.
Ο κόλπος είναι ρηχός, με βάθος μικρότερο από 250 μέτρα, ενώ στο μεσαίο τμήμα το βάθος δεν ξεπερνά τα 70 μέτρα. Στο βόρειο τμήμα του κόλπου, παράλληλα με τις ακτές της Αττικής, βρίσκεται ρήγμα το οποίο ανήκει στην ίδια ζώνη ρηγμάτων με το ρήγμα του Ωρωπού. Υπάρχουν και άλλα ρήγματα στην περιοχή, όμως η κάθετη μετατόπισή τους είναι κάτω από 100 μέτρα.
Πόλεις και κωμόπολεις
Από το Νότιο Ευβοϊκό βρέχεται πλήθος οικισμών της Ανατολικής και Βορειοανατολικής Αττικής, μεταξύ των οποίων οι:
Ακόμη, δεν είναι λίγοι οι οικισμοί που βρέχονται από το Νότιο Ευβοϊκό στην Κεντρική και Νοτιοδυτική Εύβοια, όπως:
Τέλος, σε ό,τι αφορά το Νομό Βοιωτίας, το Δήλεσι είναι η μοναδική κωμόπολη που πρόσκειται στο Νότιο Ευβοϊκό κόλπο.
Αλέξανδρος Κοντόσταυλος
Ο Αλέξανδρος Κοντόσταυλος (1789-1865) ήταν Έλληνας τραπεζίτης και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Χίο και καταγόταν από αρχοντική οικογένεια με ρίζες στο Βυζάντιο. Στάλθηκε για σπουδές στη Μπολόνια και τη Βιέννη και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Δραστηριοποιήθηκε ενεργά στον χώρο της ναυτιλίας, ανοίγοντας τον πρώτο ελληνικό εμπορικό οίκο στο Λονδίνο το 1817. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία στην Τεργέστη και βοήθησε την επανάσταση μεταφέροντας τρόφιμα και πολεμοφόδια με τα πλοία του.
Το 1823 ήλθε ο ίδιος στην Ελλάδα ως εκπρόσωπος του Φιλελληνικού Κομιτάτου του Λονδίνου. Επιστρέφοντας μετά από μια διετία στην Αυστρία, συνελήφθη από τις αυστριακές αρχές ως ύποπτος και εκτοπίστηκε όπου και κατέφυγε στην Αγγλία. Από εκεί το 1826, στάλθηκε από την προσωρινή κυβέρνηση της Ελλάδας στην Αμερική για να επιβλέψει τη ναυπήγηση δύο ατμοκίνητων φρεγατών. Τελικά ναυπηγήθηκε μόνο η φρεγάτα Ελλάς, γι' αυτό και κατηγορήθηκε ότι καταχράστηκε δημόσιο χρήμα. Το 1828, διορίστηκε από τον Καποδίστρια μέλος της οικονομικής επιτροπής και στάλθηκε στη Μάλτα, απ' όπου και αγόρασε από τους Ιππότες της Μάλτας τα μηχανήματα του πρώτου νομισματοκοπείου, με τα οποία κόπηκαν στην Αίγινα τα πρώτα ελληνικά νομίσματα του Φοίνικα, το Εθνικό Νομισματοκοπείο στην Αίγινα.
Επί Όθωνα, και συγκεκριμένα την εποχή της αντιβασιλείας, κατηγορήθηκε για διαφθορά τόσο κατά τη ναυπήγηση των πλοίων όσο και κατά την αγορά του νομισματοκοπείου. Καταδικάστηκε τελικά να επιστρέψει 174.000 δραχμές. Η καταδίκη αυτή τον οδήγησε να φύγει στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου μετά την επανάληψη της δίκης αποκαταστάθηκε πλήρως. Στη συνέχεια άρχισε να πολιτεύεται στην Κάρυστο, όπου και εκλέχθηκε βουλευτής κατ' επανάληψη. Το 1855, για να αποκαταστήσει ευρύτερα τη φήμη του, δημοσίευσε το κείμενο «Περί των εν Αμερική ναυπηγηθεισών και του εν Αιγίνει νομισματοκοπείου». Επί κυβέρνησης Δημητρίου Βούλγαρη ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών από τις 5 Οκτωβρίου του 1855 μέχρι τις 2 Ιουλίου του 1856, και από τον Δεκέμβριο του 1856 μέχρι τον Ιούλιο του 1857, διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Οικογένεια Κοντόσταυλου
Δρυγιές Ρεθύμνης
Οι Δρυγιές (επίσημο: αι Δρυγιαί) είναι οικισμός της Κοινότητος Άνω Μέρους του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 26 κατοίκους. Απέχουν 47 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένες σε υψόμετρο 580 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Dhries. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Dries με 57 κατοίκους και 112 οφειλόμενες αγγαρείες. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους στο χωριό καταγράφηκαν 5 χριστιανικές και 2 μουσουλμανικές οικογένειες.
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Αποδούλου και είχε 61 κατοίκους, όλοι χριστιανοί. Στην απογραφή του 1900 είχε 92 κατοίκους και ανήκε στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως προσαρτημένο στον αγροτικό δήμο Άνω Μέρους. Το 1925 το χωριό προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άνω Μέρους μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου.
Μετά την απαγωγή του υποστράτηγου Κράιπε το 1944, οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής αποφάσισαν σε αντίποινα την καταστροφή των χωριών του Κέντρου. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης οι Γερμανοί καθυστέρησαν να περικυκλώσουν το χωριό, και έτσι οι κάτοικοί του, ειδοποιημένοι από βοσκούς, πρόλαβαν να το εγκαταλείψουν. Έτσι οι Γερμανοί αρκέστηκαν στην καταστροφή των κτιρίων του χωριού.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Τζέιμς Ριβιέρ
Ο Τζέιμς Ριβιέρ (James Rivière, 7 Δεκεμβρίου 1949) είναι Ιταλός καλλιτέχνης, σχεδιαστής, κοσμηματοπώλης και γλύπτης.
Τα κοσμήματα του Τζέιμς Ριβιέρ είναι παρόντα σε πολλά μουσεία και ιδιωτικές συλλογές, μεταξύ των οποίων το βραχιόλι «Μονόλιθος» (Μουσείο του Λούβρου) και το «ορθολογικό» κόσμημα για τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ (Μουζέι Σεγκρέτι Βατικάνι).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί καλλιτέχνες
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2005-06
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2005-06 ήταν η 29η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Παφιακός για 3η φορά στην ιστορία του.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2005 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2006
Άγιος Αναστάσιος ο εκ Παραμυθίας
Ο Άγιος Αναστάσιος είναι νεομάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Γεννήθηκε στην Παραμυθιά της Θεσπρωτίας επί τουρκοκρατίας, περί το 1730. Σύμφωνα με τη αγιογραφία του μαρτύρησε ως εξής: Ενώ βρισκόταν στα χωράφια με άλλους χριστιανούς και την αδελφή του, η τελευταία δέχτηκε επίθεση από νεαρούς μουσουλμάνους με επικεφαλής τον γιό του πασά, Μουσά, οι οποίοι προσπάθησαν να την κακοποιήσουν. Ο Αναστάσιος συνεπλάκη μαζί τους και έδωσε την ευκαιρία στην αδελφή του να διαφύγει. Σύμφωνα με τον Επίσκοπο Γρηγόριο Μεσαορίας, η επίθεση έγινε προς πολλές Χριστιανές νέες. Πάντως, οι μουσουλμάνοι θεώρησαν αυτή την πράξη προσβλητική και την ανέφεραν στον πασά. Είπαν ότι ο Αναστάσιος τους επιτέθηκε και ότι υποσχέθηκε να αλλάξει πίστη και να γίνει μουσουλμάνος. Διατάχθηκε η σύλληψη και φυλάκιση του Αναστασίου. Ο πασάς, πατέρας του Μουσά, προσπάθησε να τον πείσει να εξισλαμιστεί με αντάλλαγμα την ελευθερία του και πλούσια δώρα. Ο Αναστάσιος αρνήθηκε, και έτσι υποβλήθηκε σε καθημερινά βασανιστήρια. Ο Μουσά αισθάνθηκε ενοχή για το ότι προκάλεσε τον βασανισμό του Αναστασίου. Μια μέρα τον επισκέφθηκε κρυφά στη φυλακή, οπότε και είδε ως όραμα δύο αγγέλους να παραστέκονται στον Αναστάσιο. Ο Αναστάσιος εξήγησε στον μουσουλμάνο το όραμα και του δίδαξε τα σχετικά με τη χριστιανική πίστη.
Αφού ο Άγιος δεν υπέκυπτε στα μαρτύρια και δεν άλλαζε πίστη, διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός τους, ο οποίος έγινε την 18η Νοεμβρίου το 1750 έξω από την Παραμυθιά, κοντά σε ένα μοναστήρι. Τον θάνατό του, πάντα σύμφωνα με την παραδοση, ακολούθησαν θαυματουργά γεγονότα, που οδήγησαν τον Μουσά να γίνει χριστιανός και να βαπτιστεί στη Βενετία ως Δημήτριος. Ακολούθως εμόνασε στην Κέρκυρα ως Δανιήλ μέχρι το τέλος της ζωής του. Στην Παραμυθιά υπάρχει ναός προς τιμήν του Αγίου Αναστασίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Σιδηροδρομικός Σταθμός Βελεστίνου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Βελεστίνου είναι σιδηροδρομικός σταθμός στο Βελεστίνο του νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται έξω από τη πόλη. Ο σταθμός άνοιξε στις 22 Απριλίου 1884 από την εταιρεία Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στην Λάρισα και το Βόλο.
Ο σταθμός αποτελούσε επίσης την αφετηρία της γραμμής Βελεστίνου - Καλαμπάκας
Yπηρεσίες
Βελεστίνο Βελεστίνο
Ουίλιαμ Κόλμπι
Ο Ουίλιαμ Κόλμπι (William Egan Colby), (4 Ιανουαρίου 1920 – 6 Μαΐου 1996) ήταν Αμερικανός αξιωματικός πληροφοριών που υπηρέτησε ως Διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA) από τον Σεπτέμβριο του 1973 έως τον Ιανουάριο του 1976.
Μετά από την απόλυση του Ρίτσαρντ Χελμς από τον Πρόεδρο Νίξον το 1973, ο Τζέιμς Σλέσινγκερ ανέλαβε το τιμόνι της CIA. Πιστεύοντας έντονα στη μεταρρύθμιση της CIA και της κοινότητας των πληροφοριών ευρύτερα, ο Σλέσινγκερ είχε γράψει μια έκθεση το 1971, όπου σκιαγραφούσε τις απόψεις του για το θέμα. Ο Κόλμπι, ο οποίος είχε μια κάπως ανορθόδοξη καριέρα στη CIA επικεντρωμένη στην πολιτική δράση και την αντιεξέγερση, συμφώνησε με τη μεταρρυθμιστική προσέγγιση του Σλέσινγκερ, ο οποίος τον διόρισε επικεφαλής του παράνομου κλάδου στις αρχές του 1973. Όταν ο Νίξον αναμόρφωσε τους επικεφαλής των αντιπροσωπειών του και έκανε τον Σλέσινγκερ υπουργό Άμυνας, ο Κόλμπι εμφανίστηκε ως φυσικός υποψήφιος για τη θέση του διευθυντή. Ο Κόλμπι ήταν γνωστός ως διευθυντής της CIA που ήταν φιλικός προς τα μέσα ενημέρωσης. Η θητεία του, η οποία διήρκεσε δυόμισι ταραχώδη χρόνια, επισκιάστηκε από τις έρευνες του Κογκρέσου της Επιτροπής Τσερτς και της Πάικ για υποτιθέμενη αλλοίωση των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ τα προηγούμενα 25 χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του 1975, του λεγόμενου και «Έτους Πληροφοριών». Ο χρόνος του Κόλμπι ως διευθυντή ήταν επίσης γεμάτος γεγονότα στην παγκόσμια σκηνή. Λίγο αφότου ανέλαβε την ηγεσία, ξέσπασε ο πόλεμος του Γιομ Κιπούρ, ένα γεγονός που εξέπληξε όχι μόνο τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών αλλά και τους Ισραηλινούς. Αυτό το γεγονός επηρέασε την αξιοπιστία του Κόλμπι με την κυβέρνηση Νίξον. Ο Κόλμπι συμμετείχε στις συνεδριάσεις του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας που ανταποκρίθηκαν στις προφανείς σοβιετικές προθέσεις να παρέμβουν στον πόλεμο, ανεβάζοντας το επίπεδο συναγερμού των αμερικανικών δυνάμεων και εκτονώνοντας την κρίση. Το 1975, μετά από πολλά χρόνια εμπλοκής, το Νότιο Βιετνάμ έπεσε στις κομμουνιστικές δυνάμεις τον Απρίλιο του 1975, ένα ιδιαίτερα δύσκολο πλήγμα για τον Κόλμπι, ο οποίος είχε αφιερώσει τόσο μεγάλο μέρος της ζωής και της καριέρας του στην αμερικανική προσπάθεια στον τομέα του ελέγχου των όπλων όπως στην Αγκόλα, την Αυστραλία, και τη Μέση Ανατολή.
Ο Κόλμπι εστίασε επίσης στις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις εντός της CIA και της κοινότητας πληροφοριών. Προσπάθησε να εκσυγχρονίσει αυτό που πίστευε ότι ήταν κάποιες απαρχαιωμένες δομές και πρακτικές διαλύοντας το Συμβούλιο Εθνικών Εκτιμήσεων και αντικαθιστώντας το με το Εθνικό Συμβούλιο Πληροφοριών. Σε μια ομιλία από το 1973 που απευθυνόταν στους υπαλλήλους της NSA, τόνισε τον ρόλο της ελευθερίας του λόγου στις ΗΠΑ και τον ηθικό ρόλο της CIA ως υπερασπιστή, όχι ως παρεμπόδισης των πολιτικών δικαιωμάτων, μια προσπάθεια προκειμένου να αντικρούσει τις τότε αναδυόμενες αποκαλύψεις της CIA και της εγχώριας κατασκοπείας της NSA. Ανέφερε επίσης μια σειρά μεταρρυθμίσεων που αποσκοπούσαν στον περιορισμό της υπερβολικής διαβάθμισης των κυβερνητικών πληροφοριών.
Ο Πρόεδρος Τζέραλντ Φορντ, με συμβουλή από τον Χένρι Κίσινγκερ και άλλους που ανησυχούσαν για το αμφιλεγόμενο άνοιγμα του Κόλμπι στο Κογκρέσο και την απόσταση από τον Λευκό Οίκο, αντικατέστησε τον Κόλμπι το 1975 με τον Τζορτζ Μπους κατά τη λεγόμενη σφαγή του Χάλοουιν, στην οποία αντικαταστάθηκε επίσης και ο υπουργός Άμυνας Σλέζινγκερ (από τον Ντόναλντ Ράμσφελντ). Στον Κόλμπι προσφέρθηκε η θέση του Μόνιμου Αντιπροσώπου των Ηνωμένων Πολιτειών στο ΝΑΤΟ, αλλά αυτός την απέρριψε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Διευθυντές της CIA
Στρατηγίς Μοψουεστίας
Η Στρατηγίς Moψουεστίας, ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν ένα από τα μικρά σε έκταση αλλά και συνοριακά Θέματα που αποκαλούνταν στρατηγίδες.
Βρισκόταν στην Κιλικία και περιελάμβανε την οχυρωμένη Μοψουεστία με την γύρω περιοχή. Η Moψουεστία επανακαταλήφθηκε από τον Νικηφόρο Φωκά στις 13 Ιουλίου 965 κι έγινε έδρα στρατηγού υφιστάμενος στον Δούξ Αντιόχειας. Από το 11ο αιώνα διοικούνταν μαζί με τα Ανάβραζα, και αργότερα μαζί και με τα Άδανα. Στα τέλη του 11ου και αρχές του 12ου αιώνα αναφέρεται η διοίκηση της περιοχής σε κατεπάνω ή δούξ. Το 1083 καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Το 1103 ανακαταλήφθηκε από τους Βυζαντινούς κι έγινε το Δουκάτο Λογγινιάδος, Ταρσού, Αδάνων, Μοψουεστίας και Κιλικίας.
JDownloader
Το jDownloader είναι ένα ανοικτού κώδικα πρόγραμμα λήψης αρχείων, προγραμματισμένο σε Java, το οποίο επιτρέπει στους χρήστες να κατεβάζουν αρχεία και να κόβουν αρχεία από ιστότοπους εύκολης αποθήκευσης αρχείων, όπως το Rapidshare και το Megaupload αυτόματα. Οι χρήστες μπορούν να κανονίζουν τα αρχεία, που θέλουν να κατεβάσει το πρόγραμμα και μπορούν να τα κάνουν παύση ή να σταματήσουν την λήψη τους. Τα συμπιεσμένα αρχεία RAR, μετά το κατέβασμα, αποσυμπιέζονται αυτόματα από το ίδιο το πρόγραμμα.
Οι προγραμματιστές του δήλωσαν ότι η άδεια χρήσης του προγράμματος μπορεί να αλλάξει έτσι ώστε να μπορεί να περιλαμβάνει κομμάτια κλειστού κώδικα κυρίως για λόγους ασφαλείας, αλλά θα παραμείνει ως προς τα υπόλοιπα σημεία του πρόγραμμα ανοικτού κώδικα.
Παροχές
Το jDownloader υποστηρίζει τη "αναμονή χρόνου" του Rapidshare και τη αναγνώριση captcha, εμπεριέχοντας μαζεμένες λήψεις χωρίς οι χρήστες να κάνουν τίποτα. Οι Premium χρήστες των ιστότοπων εύκολης αποθήκευσης αρχείων έχουν την ευκαιρία να κατεβάζουν πολλαπλά αρχεία με μέγιστη ταχύτητα. Επίσης, υποστηρίζει το Metalink, ένα φορμά που εμπεριέχει πολλούς συνδέσμους. Οι ενημερώσεις στο πρόγραμμα γίνονται συχνά, αλλά αυτόματα το jDownloader ενημερώνεται από μόνος του. Υποστηρίζει σχεδόν όλες τις σημαντικές γλώσσες του κόσμου. Η ελληνική γλώσσα προστέθηκε στην έκδοση 0.7.504.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Πηνειάδα Τρικάλων
Η Πηνειάδα είναι χωριό του Δήμου Φαρκαδόνας του Νομού Τρικάλων. Βρίσκεται 38 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης των Τρικάλων, ανάμεσα στα Όρη Ζάρκου και το όρος Τίτανος ή Δοβρούτσι, ενώ σε απόσταση αναπνοής από το χωριό ρέει ο ποταμός Πηνειός. Συνορεύει Ανατολικά με το Κουτσόχερο Λαρίσης, Δυτικά με το Ζάρκο, Βόρεια με αγροτεμάχια, Νότια με το όρος Δοβρούτσι και τα χωριά της Λάρισας Λουτρό και Κάστρο.
Αρχαία Περίοδος
Στη θέση όπου βρίσκεται η σημερινή Πηνειάδα, τοποθετείται, με βάση επιγραφικό εύρημα η αρχαία πόλη του Άτρακος ή Άτραγου (Άτραξ). Τα ακριβή όρια της αρχαίας πόλης βρίσκονται μεταξύ των θέσεων Καστρί και Πεύκια επί του Πετρώδους βουνού Τίτανος ή Δοβρούτσι. Ο Άτραξ κατά τη μυθολογία ήταν Λαπίθης, γιος του Πηνειού και της Βουράς. Διοικητικά ο Άτραξ υπαγόταν πότε στην Εστιαιώτιδα, πότε στην Πελασγιώτιδα και πότε στην Περραιβία. Άκμασε τον 5ο αιώνα π.Χ. -από τότε είχε δικό του νόμισμα- ως τους ρωμαϊκούς χρόνους και επέζησε κατά την βυζαντινή εποχή. Το 198 π.Χ. απέκρουσε τον στρατό του Ρωμαίου Κόιντου Φλαμινίου, ενώ το 191 π.Χ. αντιστάθηκε επιτυχως και στο στρατό του Αντιόχου Γ' της Συρίας. Το 146π.Χ. υποτάχτηκε τελικά στους Ρωμαίους, οι οποίοι ονόμασαν Ατρακινούς και Ατράκιους όλους τους Θεσσαλούς. Ο αρχαιολογικός χώρος σήμερα διασχίζεται από τον Πηνειό ποταμό, ο οποίος με την αλλαγή της κοίτης του προς το μέρος του Άτραγος έχει καταστρέψει ένα μέρος αυτού, αλλά παράλληλα έχει φέρει στην επιφάνεια σημαντικά ευρήματα. Πολλές καταστροφές προξενήθηκαν ακόμα από τη μηχανική καλλιέργεια. Στην αρχαιολογική περιοχή του Άτραγος έχουν βρεθεί πολλές αρχαίες επιγραφές (επιτύμβιες, αναθηματικές, ψηφίσματα), οι οποίες εκτός της άλλης σημασίας τους δίνουν πολύτιμα στοιχεία για την αρχαία Θεσσαλική διάλεκτο. Στην περιοχή επίσης υπήρχαν και αρχαία λατομεία. Η ακρόπολη του Άτραγος (αρχαία και βυζαντινά τείχη) σώζεται σε αρκετό μήκος και φαίνεται ότι εκτεινόταν σε περίμετρο 3.000μ. περίπου.
Οικονομία
Το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων, ασχολούνται με τη γεωργία (90%), ενώ το υπόλοιπο με την κτηνοτροφία. Η μέση γεωργική έκταση είναι 40 στρέμματα. Κυριαρχεί το βαμβάκι σε ποσοστό περίπου 70%, ενώ ακολουθεί το καλαμπόκι, τα ζαχαρότευτλα και τα σιτηρά. Όλες οι καλλιεργούμενες εκτάσεις είναι αρδευόμενες. Για την άρδευση γίνεται χρήση των υδάτων του Πηνειού. Γίνονται όμως και γεωτρήσεις (πομόνες-αβαθείς γεωτρήσεις).
Εκπαίδευση-Πολιτισμός-Αθλητισμός
Στην Πηνειάδα λειτουργεί Νηπιαγωγείο, καθώς και μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Οι μαθητές του Γυμνασίου και Λυκείου μετακινούνται καθημερινά με το ΚΤΕΛ στα γειτονικά σχολεία του Ζάρκου και της Φαρκαδόνας αντίστοιχα. Στην περιοχή δραστηριοποιείται επίσης μορφωτικός σύλλογος με την επωνυμία: «Μορφωτικός Σύλλογος Πηνειάδας». Ιδρύθηκε το 1980 και αριθμεί 300 μέλη, ενώ κύρια δραστηριότητα του είναι το χορευτικό συγκρότημα. Παράλληλα, Αθλητικός Όμιλος Άτραξ (ΑΟ Άτραξ) είναι η επωνυμία της ποδοσφαιρικής ομάδας της Πηνειάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Φαρκαδόνας
Χριστός Παντοκράτωρ (Σινά)
thumb|right|150px|Χριστός Παντοκράτωρ, αγιογραφία στη Μονή του Σινά
Ο Χριστός Παντοκράτωρ είναι εικόνα κηρόχυτης εγκαυστικής τεχνικής που διασώζεται στη Μονή του Όρους Σινά. Χρονολογείται γύρω στον 6ο αιώνα και καταλαμβάνει σημαντική θέση στην εκκλησιαστική αγιογραφική τέχνη. Η εικόνα, διαστάσεων 84 x 45,5 εκ., θεωρείται ως μία από τις πιο πιστές απεικονίσεις της μορφής του Χριστού.
Περιγραφή
Ο Χριστός παριστάνεται έως τη μέση, κρατώντας κλειστό ευαγγέλιο και ευλογώντας με το δεξί χέρι του. Προβάλλει με χρυσό φωτοστέφανο και στο πρόσωπό του διακρίνεται μια μικρή ασυμμετρία των ματιών. Η εγκαυστική τεχνική που χρησιμοποιήθηκε, καθώς και το ύφος της μορφής, θυμίζουν έντονα τα πορτραίτα του Φαγιούμ. Είναι ενδεδυμένος με πορφυρό χιτώνα και το φωτοστέφανο που περιβάλλει το κεφάλι του φέρει σταυρό και μια σειρά διακοσμητικές χάντρες στην περιφέρειά του. Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι η διαφορά ανάμεσα στο χρώμα του προσώπου και το χρώμα των χεριών. Σύμφωνα με τον Κουρτ Βάιτζμαν, «η υψηλή ποιότητα αυτής της εικόνας στηρίζεται στο λεπτό χειρισμό της σάρκας, που υποδεικνύει μια σταθερή σχέση με τη κλασική παράδοση, και στη δυνατότητα του καλλιτέχνη να ξεπερνά την ανθρώπινη φύση του Χριστού με τη μεταβίβαση της εντύπωσης του άχρονου που συνδέεται με το Θείο».
Μετάβαση
Στη συγκεκριμένη εικόνα συνυπάρχουν οι νατουραλιστικές τάσεις της ελληνιστικής παράδοσης –ιδιαίτερα στο πρόσωπο- με την εμφανή προσπάθεια του καλλιτέχνη να προχωρήσει στην αφαιρετική διαδικασία και να προβάλλει μια άχρονη Ύπαρξη πίσω από την απεικόνιση του συγκεκριμένου προσώπου, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένες χρωματικές αποδόσεις, τη μετωπικότητα, την έκφραση των ματιών, τα σύμβολα του φωτοστέφανου και του σταυρού. Η μετάβαση από το νατουραλισμό στην αφαίρεση είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο στη διαδικασία της ιστορικής μετάβασης της τέχνης από την Ύστερη Ρωμαϊκή στην Πρώιμη Βυζαντινή περίοδο και ως εκ τούτου είναι ένα σημείο αιχμής για τη διάκριση και καθιέρωση μιας πραγματικά μοναδικής αντίληψης για την τέχνη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Παλαιοχριστιανική τέχνη Κατηγορία:Βυζαντινή ζωγραφική Κατηγορία:Εικόνες (Χριστιανισμός)
Πρόδρομη πρωτεΐνη αμυλοειδούς
Η πρόδρομη πρωτεΐνη του αμυλοειδούς (ΑΡΡ) ανήκει σε τύπου Ι διαμεμβρανική οικογένεια πρωτεϊνών στην οποία περιλαμβάνονται και οι ομοιάζουσες προς την ΑΡΡ πρωτεΐνες, APLP1 και APLP2 στα θηλαστικά. Οι APLP1 και APLP2, έχουν αρκετές κοινές, συντηρημένες αλληλουχίες στην εξωκυττάρια περιοχή τους, ενώ η αλληλουχία του Αβ-πεπτιδίου είναι μοναδική στην ΑΡΡ. Χρωμοσωμικά το γονίδιο της πρωτεΐνης στο χρωμόσωμα 21. Εναλλακτική συρραφή, κατά την ωρίμανση του mRNA της ΑΡΡ, έχει ως αποτέλεσμα την σύνθεση οκτώ εναλλακτικών ισομορφών της πρωτεΐνης (εκ των οποίων οι κυριότερες τρεις είναι οι ΑΡΡ695, ΑΡΡ751 και ΑΡΡ770). Το συγκεκριμένο πρωτεϊνικό μόριο έχει εντοπιστεί κυρίως στους νευρώνες και συγκεκριμένα έχει δειχθεί η έκφρασή του στις συνάψεις, χωρίς όμως να έχει αποσαφηνιστεί η λειτουργικότητά του μέσα στο κύτταρο. Παρόλα αυτά, αποτελεί εξαιρετικά σημαντικό μόριο, καθώς είναι πρόδρομος του Αβ-πεπτιδίου, το οποίο έχει συσχετιστεί με νευροεκφυλιστικές ασθένειες και συγκεκριμένα με την ομάδα εκείνων που καλούνται αμυλοειδώσεις. Η ομάδα αυτή έχει το χαρακτηριστικό του σχηματισμού πρωτεϊνικών συσσωματωμάτων, λόγω μη ορθής πτύχωσης των πρωτεϊνών. Μέσω βιοχημικών διεργασιών σχηματίζονται τα πρωτοϊνίδια, τα οποία έχουν νευροτοξική δράση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυλοείδωση Κατηγορία:Νευροχημεία Κατηγορία:Νευροεκφυλισμός Κατηγορία:Νευροβιολογία Κατηγορία:Νόσος Αλτσχάιμερ Κατηγορία:Βιολογία
Trophées UNFP du football
Το Trophées UNFP du football αποτελεί θεσμό των Γαλλικών πρωταθλημάτων Λιγκ 1 και Λιγκ 2 στα οποία βραβεύονται παίκτες, ποδοσφαιριστές και διαιτητές. Στα βραβεία υπάρχουν οι εξής κατηγορίες: Παίκτης της χρονιάς, Νέος παίκτης της χρονιάς, Τερματοφύλακας της χρονιάς, Προπονητής της χρονιάς, Καλύτερο γκολ και η Καλύτερη ενδεκάδα του πρωταθλήματος.
Νέος παίκτης της χρονιάς
Τ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στη Γαλλία
Σιδηροδρομικός Σταθμός Μελισσιατίκων
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μελισσιάτικων είναι σιδηροδρομικός σταθμός στα Μελισσιάτικα του Νομού Μαγνησίας. Βρίσκεται έξω από την πόλη του Βόλου. Ο σταθμός άνοιξε το 1960 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στη Λάρισα και το Βόλο.
Yπηρεσίες
Μελισσιάτικα Μελισσιάτικα
Ζουζέ Μαλιόα
Ο Ζουζέ Μαλιόα (José Malhoa, 28 Απριλίου 1855 - 26 Οκτωβρίου 1933) ήταν Πορτογάλος ζωγράφος, ο οποίος γεννήθηκε στη Κάλντας ντα Ράινια στις 28 Απριλίου 1855 και πέθανε στο Φιγκουεϊρό ντους Βίνιους στις 26 Οκτωβρίου 1933.
Ο Μαλιόα, μαζί με το συμπατριώτη του ζωγράφο Κολουμπάνο Μπορντάλου Πινιέιρου (1857 – 1929), ήταν το κυρίαρχο όνομα της νατουραλιστικής σχολής ζωγραφικής στην Πορτογαλία κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Τα χαρακτηριστικά των έργων του
Στα έργα του αποτυπώνει την κοινωνία της εποχής του σε ρωπογραφίες, ενώ η θεματογραφία του επικεντρώνεται σε λαϊκές σκηνές, όπως στα δύο πιο διάσημα έργα του «Οι μπεκρήδες» (1907) και «Φάντου» (1910), όπου παρουσιάζει ένα οικείο περιβάλλον της πορτογαλικής λαϊκής μουσικής, του φάντου, με τον φαντίστα να αιχμαλωτίζει τους θαμώνες της ταβέρνας με το μελαγχολικό και θλιμμένο τραγούδι του.
Ανάμεσα σε άλλα έργα της ίδιας νατουραλιστικής τεχνοτροπίας περιλαμβάνονται τα «Νεαροί μουσικοί» (1831), «Ένα ξύρισμα» (1902), «Σιέστα» (1909, Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία), «Ο ξυλοκόπος» (1923). Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του είναι και «Το εργαστήρι του καλλιτέχνη» (1893–1894, Σάο Πάουλο της Βραζιλίας), όπου απεικονίζει τον ζωγράφο στο εργαστήριό του με το γυμνό μοντέλο του.
Ο Μαλιόα, από καλλιτεχνική ιδεολογία, έμεινε πάντα πιστός στο νατουραλισμό των έργων του, αν και σε μερικούς από τους πίνακές του είναι εμφανείς κάποιες ιμπρεσιονιστικές επιρροές, όπως στο «Φθινόπωρο» (1918), «Κλάρα» (1918), "Praia das maçãs" (1918), "Vou ser mae" (1923) και σ' ένα από τα τελευταία έργα του, το «Καλαμπόκι στον ήλιο» (πριν από το 1933).
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Νατουραλισμός
Μάχη της Αγγλίας
Με τον όρο Μάχη της Αγγλίας (αγγλικά: Battle of Britain) έγινε γνωστή η προσπάθεια της αεροπορίας της Ναζιστικής Γερμανίας, της Λουφτβάφε (Luftwaffe), να καταβάλει τη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία (RAF, Royal Air Force) για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί η «Επιχείρηση Θαλάσσιος Λέων» (γερμανικά: «Seelöwe»), που προέβλεπε την απόβαση των γερμανικών δυνάμεων στα βρετανικά νησιά. Ο όρος προέρχεται από ομιλία του Βρετανού Πρωθυπουργού Ουίνστον Τσώρτσιλ στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 18 Ιουνίου 1940, στην οποία ανέφερε: «...Η Μάχη της Γαλλίας, όπως την αποκάλεσε ο Στρατηγός Βεϋγκάν, τελείωσε. Επίκειται η έναρξη της Μάχης της Αγγλίας» .right|thumb|Παρατηρητής στο καθήκον: Λονδίνο, 1940
Ιστορικό υπόβαθρο
Στις 25 Ιουνίου του 1940 η Γαλλία υπέγραψε ανακωχή με τη Γερμανία και το μεγαλύτερο τμήμα της (το βόρειο) περιήλθε υπό γερμανική κατοχή. Ο Χίτλερ, έχοντας πλέον υποτάξει ολόκληρη την κεντρική Ευρώπη, ήταν απερίσπαστος για να επιπέσει κατά της μόνης χώρας που εξακολουθούσε να αντιτάσσεται στις επεκτατικές του βλέψεις, της Βρετανία ς. Ο Πρωθυπουργός της, Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο οποίος είχε από τον Μάιο αντικαταστήσει τον Νέβιλ Τσάμπερλεν, διακήρυξε ότι η Βρετανία δεν προτίθεται ούτε να συνομιλήσει ούτε να συνθηκολογήσει με τη Ναζιστική Γερμανία, αλλά έχει την σταθερή πρόθεση να συνεχίσει να μάχεται εναντίον της. Ο Τσώρτσιλ αποσιώπησε, βέβαια, το γεγονός ότι η Βρετανία είχε απομείνει η μόνη χώρα που μάχεται εναντίον της μεγαλύτερης στρατιωτικής δύναμης της Ευρώπης εκείνης της εποχής. Οι αμιγώς στρατιωτικές δυνάμεις που διέθετε η Βρετανία ήταν κυριολεκτικά μηδαμινές, για να μπορέσουν να αντιταχθούν στη Βέρμαχτ. Οι άνδρες που διασώθηκαν από τη Δουνκέρκη, τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ήταν ολοσχερώς χωρίς εξοπλισμό. Οι Γερμανοί, από τις ακτές του Καλαί έβλεπαν τις αγγλικές ακτές και ο Χίτλερ δεχόταν συμβουλές για εισβολή στη Βρετανία. Ο Χίτλερ, στο σημείο αυτό, είχε διαπράξει μια αβλεψία, της οποίας τα αίτια δεν είναι απόλυτα ξεκαθαρισμένα: Δεν είχε σκεφτεί, στα σοβαρά, απόβαση σε βρετανικό έδαφος. Εξέτασε το ενδεχόμενο αυτό και, μέχρι την εκπόνηση σχετικού σχεδίου, το οποίο επονομάσθηκε «Επιχείρηση Θαλάσσιος Λέων» (Seelöwe) πέρασε αρκετός καιρός: Το πράσινο φως δεν δόθηκε μέχρι τις 16 Ιουλίου. Ο Αρχιστράτηγος Βάλτερ φον Μπράουχιτς εκπόνησε το σχετικό σχέδιο, για την πραγματοποίηση του οποίου απαιτούνταν η μεταφορά δύο κυμάτων στρατευμάτων. Ο Ναύαρχος Έριχ Ραίντερ αντιτέθηκε στο σχέδιο: Η Μάγχη είναι δύσκολη θάλασσα, η εποχή της μεταφοράς (Σεπτέμβριος) δεν προσφέρεται ιδιαίτερα, το Ναυτικό δεν διέθετε τα κατάλληλα μέσα και, το κυριότερο, αυτά δεν διασφαλίζονταν απέναντι στον αγγλικό στόλο. Η Αεροπορία απάντησε ότι ο αγγλικός στόλος δεν θα αποτελεί σοβαρό εμπόδιο, καθώς η Λουφτβάφε διασφάλιζε την αεροπορική υπεροχή πάνω από τη Μάγχη. Αυτό που δεν διασφαλιζόταν, όμως, ήταν η αεροπορική υπεροχή στο ίδιο το βρετανικό έδαφος. Ο Χέρμαν Γκέρινγκ ανέλαβε να τη διασφαλίσει, καταστρέφοντας τις δυνάμεις της Βασιλικής Αεροπορίας (RAF) είτε στο έδαφος είτε στον αέρα. Ο Χίτλερ αποφάσισε να εφαρμοστεί ο «Θαλάσσιος Λέων» μόνον εφόσον η RAF θα έχει, πρακτικά, εκμηδενιστεί. Η απόφαση αυτή σηματοδότησε την έναρξη της Μάχης της Αγγλίας.
Οι εμπόλεμοι: Δυνάμεις και εξοπλισμός
right|thumb|Το καταδιωκτικό Messerschmitt Me109G Το καλύτερο καταδιωκτικό που διέθετε η Λουφτβάφφε, ήταν το Μέσσερσμιτ Bf-109. Ανώτερο σε ταχύτητα και ευχέρεια χειρισμών από το Χάρικεϊν και ανταγωνιζόμενο ευθέως το Σπίτφαϊρ, είχε ένα μεγάλο μειονέκτημα: Την περιορισμένη ακτίνα δράσης του, που ανέρχεται μόνο σε 360 μίλια (600 χλμ.). Αυτό έχει ως συνέπεια να μπορεί να παραμένει, το μέγιστο, περίπου 20 λεπτά πέρα από τη Μάγχη.
Η RAF, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της γερμανικής πλευράς, διέθετε περίπου 300 καταδιωκτικά αεροσκάφη. Η εκτίμηση ήταν λανθασμένη. Είναι αλήθεια ότι η καταδιωκτική αεροπορία της Βρετανίας είχε υποστεί σημαντικές απώλειες κατά τη διάρκεια απεμπλοκής των βρετανικών δυνάμεων από το γαλλικό έδαφος στην Δουνκέρκη. Ο Τσώρτσιλ, όμως, είχε επιβάλει ως υπουργό αεροπορικών εξοπλισμών τον, καναδικής καταγωγής, Μαξ Έικεν, γνωστότερο ως Λόρδο Μπίβεμπρουκ, μεγιστάνα του Τύπου. Ο Λόρδος ήταν άσχετος περί τα εξοπλιστικά και ολόκληρη η RAF εξεγέρθηκε κατά του διορισμού του. Ωστόσο, η μεγάλη του ενεργητικότητα ήταν αδιαμφισβήτητη και αποδείχθηκε και στην πράξη: Τον Μάιο το Υπουργείο ανακοίνωσε στη RAF την παράδοση 325 νέων αεροσκαφών, αντί των προβλεπόμενων 261. Η αύξηση της παραγωγής δεν σταμάτησε, ακόμη και κατά τους μήνες που η Βρετανία δοκιμαζόταν σκληρά από τους βομβαρδισμούς.
thumb|left|200px|Το καταδιωκτικό Spitfire F.R MK XIV
Σημαντικό πλεονέκτημα της άμυνας της Μεγάλης Βρετανίας ήταν η έγκαιρη ανάπτυξη από την Διοίκηση Αντιαεροπορικών 1.204 βαρέων και 581 ελαφρών πυροβόλων και 4.000 προβολέων. Ένα πλήθος αεροστάτων, αγκυροβολημένων με χαλύβδινα καλώδια μέχρι τα 1.500 μέτρα ύψος, κρατούσε μακρυά από σημαντικούς στόχους τα βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως.
Οι Γερμανοί αγνοούσαν, επίσης, το βασικό αμυντικό όπλο των Βρετανών, το σύστημα έγκαιρης επισήμανσης των αεροσκαφών τους με τη βοήθεια του συστήματος που αρχικά ονομάστηκε RDF (Radio Detection Finding, Ραδιοεντοπισμός) και, αργότερα, μετονομάστηκε σε ραντάρ. Ήταν επινόηση του Σερ Ρόμπερτ Ουάτσον - Ουάτ (Sir Robert Watson - Watt), επικεφαλής του Εθνικού Ινστιτούτου Φυσικής. Το δίκτυο των σταθμών ραντάρ έφερε το όνομα «Chain Home» και συνοδευόταν από ένα ακόμη επικουρικό δίκτυο, για την ανίχνευση αεροσκαφών που πετούν χαμηλά το οποίο επονομάστηκε «Chain Home Low-Flying». Χάρη στο ραντάρ, που, το 1940, η Βρετανία ήταν η μόνη χώρα στον κόσμο που το διέθετε, οι Βρετανοί μπορούσαν να ανιχνεύουν την τακτική των αντιπάλων και να αναπτύσσουν κατάλληλα τις δυνάμεις τους για την αντιμετώπισή τους. Παρά την ύπαρξη του ραντάρ, οι Βρετανοί δεν παραμέλησαν και το Σώμα των Παρατηρητών (Observer Corps), επειδή το ραντάρ κατοπτεύει μεν τις ακτές, δεν μπορεί, όμως, ακόμη, να κάνει το ίδιο και με τα ενδότερα της χώρας.
Μια ακόμη, ζωτικής σημασίας για την έκβαση της Μάχης και την Διοίκηση Καταδίωξης υπηρεσία ήταν αυτή της αναγνώρισης εχθρικών ή φίλιων αεροσκαφών. Η περισσότερο χρησιμοποιούμενη μέθοδος επονομάσθηκε IFF (από τα αρχικά των λέξεων «Identification Friend or Foe», καθορισμός φίλιου ή εχθρικού (αεροσκάφους)) και βασιζόταν σε μια συσκευή, που την έφεραν μόνο τα βρετανικά αεροσκάφη: Η συσκευή αυτή δεχόταν σήμα από μια αντίστοιχη επίγεια και το επανεξέπεμπε πολύ πιο ισχυρό. Έτσι, η επίγεια δύναμη αναγνώρισης μπορούσε, ακόμη και με ασαφή οπτική επαφή, να αναγνωρίσει, από την ισχύ του λαμβανόμενου σήματος, τα φίλια αεροσκάφη. Παράλληλα, επειδή προέβλεπαν ότι τα αεροδρόμια των Sector Stations θα ήταν από τους βασικούς στόχους του αντιπάλου, είχαν μεταφέρει εκεί ποσότητες από όλα τα απαραίτητα υλικά που απαιτούσαν οι επισκευές τους.