cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιχείρηση Μανγκούστα
Στις 30 Νοεμβρίου 1961, μυστικές επιχειρήσεις εναντίον της κυβέρνησης του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα εγκρίθηκαν επισήμως από τον Πρόεδρο Κένεντι και αφού προηγουμένως είχε πάρει το όνομα «Επιχείρηση Μανγκούστα» σε μια σύσκεψη στο Λευκό Οίκο στις 4 Νοεμβρίου 1961. Η επιχείρηση διεξήχθη με επικεφαλής τον Στρατηγό Έντουαρντ Λάνσντεϊλ και τέθηκε σε ισχύ μετά την αποτυχημένη Εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων.
Η Επιχείρηση είχε σαν βασικό στόχο την απομάκρυνση των κομμουνιστών από την εξουσία, η οποία ήταν πρωταρχικής σημασίας της κυβέρνησης Κένεντι. Ένα έγγραφο από το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών επιβεβαιώνει ότι το σχέδιο είχε ως στόχο να «βοηθήσει την Κούβα να ανατρέψει το κομμουνιστικό καθεστώς», συμπεριλαμβανομένου του του Φιντέλ Κάστρο και στόχευσε «σε μια εξέγερση που μπορεί να λάβει χώρα στην Κούβα μέχρι τον Οκτώβριο του 1962». Οι Αμερικανοί υπεύθυνοι της χάραξης εξωτερικής πολιτικής επιθυμούσαν επίσης να δουν «μια νέα κυβέρνηση με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να ζήσουν ειρηνικά».
Προέλευση
Την άνοδος του Φιντέλ Κάστρο στην εξουσία παρακολουθούσε η CIA από το 1948. Καθώς ανέβηκε στην εξουσία, η CIA ανησυχούσε όλο και περισσότερο για τις πράξεις και τις πολιτικές του απόψεις. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η CIA άρχισε να συλλέγει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Κάστρο, υποψιάζοντας ότι είχε πίστη στον κομμουνισμό. Η CIA δεν μπορούσε αρχικά να ανακαλύψει πειστικές ενδείξεις ότι ο Κάστρο ήταν κομμουνιστής. Ωστόσο, παρέμεινε ανήσυχη για το πώς η κυβέρνηση του Κάστρο είχε φιλοκομμουνιστικές στάσεις. Οι πληροφορίες της CIA κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι στενοί έμπιστοι του Κάστρο, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και ο Ραούλ Κάστρο είχαν κομμουνιστικές τάσεις. Ο Στρατηγός Τσαρλς Π. Κάμπελ σημείωσε το Νοέμβριο του 1959 ότι ενώ ο Κάστρο δεν ήταν κομμουνιστής, έδωσε ελεύθερη άδεια στο κομμουνιστικό κόμμα στην Κούβα να μεγαλώσει και να διαδώσει την πολιτική του. Παρ 'όλα αυτά, μέχρι τον Δεκέμβριο τα σχέδια είχαν ήδη απορριφθεί ανάμεσα σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ που ζήτησαν την ανατροπή της κυβέρνησης του Κάστρο. Μια επίσημη έκθεση της CIA αναφέρει ότι, μέχρι τον Μάρτιο του 1960, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ήδη αποφασίσει ότι ο Φιντέλ Κάστρο πρέπει να ανατραπεί. Λόγω του φόβου των Ηνωμένων Πολιτειών για συνέπειες από τα Ηνωμένα Έθνη, το σχέδιο διατηρήθηκε στο υψηλότερο επίπεδο μυστικότητας, και ως εκ τούτου, η «εύλογη άρνηση» έγινε βασικό σημείο εστίασης στην αμερικανική μη νόμιμη πολιτική υπηρεσιών.
Επίσημη εξουσιοδότηση για δράση
Η Αμερικανική κυβέρνηση ενέκρινε επίσημα την επιχείρηση στις 17 Μαρτίου 1960, όταν ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ υπέγραψε ένα έγγραφο της CIA με τίτλο «Ένα Πρόγραμμα Κρυφής Δράσης κατά του καθεστώτος του Κάστρο». Μια αποχαρακτηριμένη έκθεση του Γενικού Επιθεωρητή Λύμαν Κίρκπατρικ αναφέρει λεπτομερώς την ιστορία της επιχείρησης και αναφέρει ότι η προεδρική διαταγή έδωσε στην υπηρεσία εξουσιοδότηση να δημιουργήσει μια οργάνωση εξόριστων Κουβανών για τη διαχείριση προγραμμάτων αντιπολίτευσης, να ξεκινήσει μια «επιθετική προπαγάνδα» για να αντλήσει υποστήριξη για το κίνημα, να δημιουργήσει ένα δίκτυο συγκέντρωσης πληροφοριών εντός της Κούβας και να «αναπτύξει μια παραστρατιωτική δύναμη που θα εισαχθεί στην Κούβα για να οργανώσει, να εκπαιδεύσει και να οδηγήσει ομάδες αντίστασης ενάντια στο καθεστώς του Κάστρο».
Η επιθετική προπαγάνδα χρησιμοποίησε τη χρήση ραδιοφωνικών εκπομπών και φυλλαδίων για να την περάσει. Το μέτρο αυτό αποσκοπούσε αποκλειστικά στη διάδοση της υποστήριξης προς την προσωρινή κυβέρνηση της Κούβας. Η εκτίμηση του προϋπολογισμού της CIA για αυτή τη μυστική επιχείρηση ήταν περίπου 4,4 εκατομμύρια δολάρια. Το έγγραφο που υπέγραψε ο Αϊζενχάουερ ήταν επίσης η μοναδική έκθεση που εξέδωσε η κυβέρνηση σε ολόκληρο το «Κουβανικό Σχέδιο». Αυτό υπογραμμίζει το απόρρητο της κυβέρνησης των ΗΠΑ στην εκτέλεση της επιχείρησης καθώς και την πολιτική της εύλογης άρνησης. Αυτό το πρόγραμμα απαιτούσε από την «Επιχείρηση Μανγκούστα» να εργάζεται όλο το εικοσιτετράωρο και να συλλέγει μεγάλο αριθμό συγκεκριμένων πληροφοριών, καθώς και να συνεργάζεται με άλλες οργανώσεις. Για να εξασφαλιστεί η απαραίτητη οικονομική υποστήριξη, ο «Ομιλος Μπέντερ» αναπτύχθηκε ως ένας οργανισμός που θα παρείχε στους Αμερικανούς επιχειρηματίες μια μυστική δίοδο μέσω της οποίας θα διαπραγματευόταν με κουβανικές ομάδες. Στις 11 Μαΐου 1960, ο Ομιλος Μπέντερ κατέληξε σε συμφωνία με την ομάδα που ονομάζονταν «Ελεύθεροι Δημοκρατικοί Επαναστάτες» (Frente Revolucionario Democratico. Οι δραστηριότητες της προπαγάνδας περιλάμβαναν τη χρήση έντυπων μέσων και ραδιοφώνου για τη μετάδοση μηνυμάτων κατά του Κάστρο. Αυτά τα προγράμματα ξεκίνησαν σε όλη τη Λατινική Αμερική.  Μεγάλα ποσά δαπανήθηκαν για την αγορά ακινήτων που αγοράστηκαν από την CIA για χρήση σε αυτήν την επιχείρηση. Μια βάση επιχειρήσεων ιδρύθηκε στο Μαϊάμι στις 25 Μαΐου, χρησιμοποιώντας το όνομα «εταιρεία σταδιοδρομίας και ανάπτυξης της Νέας Υόρκης» και «Συμβόλαια Υπουργείου Άμυνας» ως βιτρίνες.  Ένας σταθμός επικοινωνίας ιδρύθηκε επίσης στις 15 Ιουνίου χρησιμοποιώντας μια στρατιωτική επιχείρηση ως κάλυψη. Η υπηρεσία απέκτησε επίσης ασφαλή σπίτια σε όλο το Μαϊάμι για διαφορετικούς «επιχειρησιακούς σκοπούς». Η CIA απέκτησε επίσης ακίνητα σε διάφορες πόλεις των ΗΠΑ και στο εξωτερικό για διάφορους λόγους.
Από τον Μάρτιο έως τον Αύγουστο του 1960, η CIA είχε σχέδια με στόχο να υπονομεύσει τον Κάστρο και την έκκλησή του στο κοινό σαμποτάροντας τις ομιλίες του. Τα σχέδια που μελετήθηκαν είχαν ως στόχο να δυσφημίσουν τον Κάστρο επηρεάζοντας τη συμπεριφορά του και αλλάζοντας την εμφάνισή του. Ένα σχέδιο που συζητήθηκε ήταν να ψεκάστει το στούντιο εκπομπής του με μια χημική ένωση παρόμοια με το LSD, αλλά απορρίφθηκε επειδή η ένωση ήταν πολύ αναξιόπιστη. Ένα άλλο σχέδιο ήταν να ποτιστούν ένα κουτί πούρα του Κάστρο με μια χημική ουσία που είναι γνωστό ότι προκαλεί προσωρινό αποπροσανατολισμό. Τα σχέδια της CIA να υπονομεύσουν τη δημόσια εικόνα του Κάστρο προχώρησαν ακόμη και στο να τοποθετήσουν τα παπούτσια του με άλατα θαλίου που θα προκαλούσαν την πτώση της γενειάδας του. Το σχέδιο ήταν να τοποθετηθούν τα ενώ ήταν σε ταξίδι έξω από την Κούβα. Αναμενόταν να αφήσει τα παπούτσια του έξω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου του για να γυαλιστούν, οπότε θα χορηγηθούν τα άλατα. Το σχέδιο εγκαταλείφθηκε επειδή ο Κάστρο ακύρωσε το ταξίδι.
Η αντίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών στον Κάστρο βασίστηκε στη θέση της αμερικανικής κυβέρνησης ότι ο εξαναγκασμός των πολιτών εντός της Κούβας ήταν σοβαρός και ότι η κυβέρνηση χρησίμευε ως πρότυπο για συμμαχικά αντι-αποικιακά κινήματα στην Λατινική Αμερική. Μετά την αποτυχία της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων τον Απρίλιο του 1961, ο Ρόμπερτ Κένεντι και ο Ρίτσαρντ Γκούντγουιν πρότειναν στον Πρόεδρο Κένεντι η κυβέρνηση των ΗΠΑ να ξεκινήσει μια συνεχή εκστρατεία πληροφοριών και μυστικής δράσης κατά της κυβέρνησης στην Κούβα. Πίστευαν ότι μια συντονισμένη προσπάθεια με επικεφαλής ανώτερα στελέχη του Λευκού Οίκου και άλλων κυβερνητικών υπηρεσιών για την απομάκρυνση του Φιντέλ Κάστρο και την ανατροπή της κουβανικής κυβέρνησης ήταν η καλύτερη πορεία δράσης. Μετά από μια συνάντηση στο Λευκό Οίκο στις 3 Νοεμβρίου 1961, αυτή η πρωτοβουλία έγινε γνωστή ως «Επιχείρηση Μανγκούστα» και με επικεφαλής τον Ταξίαρχο της Πολεμικής Αεροπορίας Έντουαρντ Λάνσντεϊλ από τη στρατιωτική πλευρά και τον Γουίλιαμ Κινγκ Χάρβεϊ από στην CIA.
Άλλα πρακτορεία προστέθηκαν για να βοηθήσουν στον σχεδιασμό και την εκτέλεση της «Επιχείρησης Μανγκούστα». Μετά την απόφαση του Αϊζενχάουερ, σημειώνεται σε μια επίσημη αναφορά ότι «αμέσως μετά την απόφαση του Αϊζενχάουερ για την προώθηση του προγράμματος κατά του Κάστρο, υπήρξε σημαντικός βαθμός συνεργασίας μεταξύ της CIA και άλλων ενδιαφερομένων υπηρεσιών - το Υπουργείο Άμυνας, το Υπουργείο Εξωτερικών, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών, η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Πολιτογράφησης και άλλες». Σε εκπροσώπους του Υπουργείου Εξωτερικών, του Υπουργείου Άμυνας και της CIA ανατέθηκαν μεγαλύτεροι ρόλοι στην υλοποίηση των δραστηριοτήτων της επιχείρησης, ενώ εκπρόσωποι από την Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ και το Υπουργείο Δικαιοσύνης κλήθηκαν επίσης περιστασιακά να βοηθήσουν στην επιχείρηση. Ως αρχηγός της επιχείρησης, ο Στρατηγός Λάνσντεϊλ έλαβε ενημερώσεις από αυτά τα υπουργεία και ανέφερε απευθείας σε μια ομάδα υψηλόβαθμων κυβερνητικών αξιωματούχων, γνωστή ως «Ειδική Αυξημένη Ομάδα» (SG-A) Σύμφωνα με τον Αϊζενχάουερ, τέσσερις μεγάλες μορφές δράσης έπρεπε να αναληφθούν για να βοηθήσουν την αντικομμουνιστική αντιπολίτευση στην Κούβα εκείνη την εποχή. Αυτές ήταν: Σε αυτό το στάδιο, δεν ήταν ακόμη σαφές ότι αυτές οι προσπάθειες θα κατέληγαν στην εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων.
Ο Πρόεδρος Κένεντι, ο Υπουργός Δικαιοσύνης Ρόμπερτ Κένεντι, ο Διευθυντής της CIA Τζον ΜακΚόουν, ο Ρίτσαρντ Γκούντγουιν, και ο Στρατηγός Λάνσντεϊλ συναντήθηκαν στις 21 Νοεμβρίου 1961, για να συζητήσουν σχέδια για την «Επιχείρηση Μανγκούστα». Ο Ρόμπερτ Κένεντι τόνισε τη σημασία της άμεσης δυναμικής δράσης για τη δυσφήμιση του καθεστώτος Κάστρο στην Κούβα. Ωστόσο παρέμεινε απογοητευμένος από την αποτυχία της εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων μόλις λίγους μήνες πριν. Μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, ο Πρόεδρος Κένεντι είχε ολοκληρώσει τις λεπτομέρειες για την «Επιχείρηση Μανγκούστα». Ο Λάνσντεϊλ παρέμεινε υπεύθυνος για την επιχείρηση και η πρόσβαση στη γνώση της Επιχείρησης παρέμεινε αυστηρά εμπιστευτική και περιορισμένη. Όπως ήταν γνωστό σε όλη την προεδρία της Κένεντι, η λήψη αποφάσεων θα συγκεντρωνόταν και θα στεγαζόταν μέσα στη μυστική ειδική ομάδα (SG-A). Αυτή τη στιγμή, η «Επιχείρηση Μανγκούστα» ήταν σε εξέλιξη.
Λίμνη Απανάς
thumb|right|295px|Η λίμνη Απανάς Η λίμνη Απανάς (Apanás), επισήμως Λίμνη Απανάς-Αστούριας, είναι τεχνητή λίμνη, που βρίσκεται στη βόρεια Νικαράγουα, στο διαμέρισμα Χινοτέγα, κοντά στα σύνορα με την Ονδούρα. Δημιουργήθηκε από το Φράγμα Μανκοτάλ στον ποταμό Τούμα, παραπόταμο του Ρίο Γκράντε δε Ματαγάλπα. Η λίμνη Απανάς έχει μέση έκταση 45,90 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στη Νικαράγουα. Από τις 8 Νοεμβρίου 2001 αποτελεί «Υγροβιότοπο Διεθνούς Σημασίας» που προστατεύεται από τη Σύμβαση Ραμσάρ.
Το νερό από τη λίμνη παράγει μεγάλο μέρος της υδροηλεκτρικής ενέργειας της Νικαράγουας.
Παραπομπές
Απανας
Ρόζα (τραγούδι)
Η Ρόζα είναι τραγούδι του 1996, σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και σε στίχους Άλκη Αλκαίου, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Στου Αιώνα την Παράγκα και ερμηνεύθηκε για πρώτη φορά από τον Δημήτρη Μητροπάνο. Αποτελεί πλέον ένα από τα γνωστότερα τραγούδια τόσο του Μικρούτσικου όσο και του τραγουδιστή. Ο Αλκαίος έγραψε το ποίημα «Η Ρόζα», το 1976, και το είχε παραδώσει από τότε στον Μικρούτσικο, με τον τελευταίο να το ηχογραφεί πρόχειρα, χωρίς άλλη ενέργεια, και το κομμάτι παρέμεινε στα αρχεία του για περίπου 20 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1996 Κατηγορία:Τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου Κατηγορία:Τραγούδια του Δημήτρη Μητροπάνου
Ιωάννης ΣΤ΄ επίσκοπος της Νάπολης
Ο Ιωάννης ΣΤ΄ (λατινικά : Giovanni VI), ήταν αρχιεπίσκοπος της Νεαπόλεως από το 1065 έως το 1071.
Διαδέχτηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο τον Σέργιο Γ΄,ενώ τον ίδιο ένας άγνωστος επίσκοπος που έχει διασωεθεί μόνο τον πρώτο γράμμα του ονόματός του Λ, ίσως Λεόντιος, Λαδόλφος ή Λάντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος Σεργίων της Νεαπόλεως
Ο Εβραίος της Μάλτας
Ο Εβραίος της Μάλτας (αγγλικός τίτλος: The Jew of Malta), με πλήρη τίτλο: Η διάσημη τραγωδία του πλούσιου Εβραίου της Μάλτας, είναι θεατρικό έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου που γράφτηκε το 1589 ή το 1590 και δημοσιεύθηκε το 1633.
Ο Εβραίος της Μάλτας θεωρείται ότι είχε επίδραση στον Ουίλιαμ Σαίξπηρ για το έργο του Ο Έμπορος της Βενετίας.
Υπόθεση
μικρογραφία|280x280εσ|Άρση της πολιορκίας της Μάλτας, πίνακας του Σαρλ-Φιλίπ Λαριβιέρ (1798–1876). Ο Μάρλοου εμπνεύστηκε το έργο από τη μεγάλη σύγκρουση Χριστιανών-Μουσουλμάνων κατά την [[Πολιορκία της Μάλτας (1565)|Πολιορκία της Μάλτας το 1565.]] Το έργο αρχίζει με το φάντασμα του Νικολό Μακιαβέλι, που εισάγει «την τραγωδία ενός Εβραίου» εκφράζοντας την κυνική άποψη ότι η εξουσία είναι ανήθικη, λέγοντας «Τη θρησκεία τη θεωρώ παιχνίδι για μικρά παιδιά / και διατείνομαι ότι δεν υπάρχει αμαρτία, παρά μόνον άγνοια».
Πρώτη πράξη
Ο Βαραβάς είναι ένας πάμπλουτος Εβραίος έμπορος που έχει αγαθά σε όλη την Ευρώπη και ζει στη Μάλτα, με τη ζωή του αφιερωμένη στην αύξηση του ήδη τεράστιου πλούτου του. Όταν στη Μάλτα φτάνουν τουρκικά πλοία για να εισπράξουν τον οφειλόμενο φόρο, ο κυβερνήτης του νησιού Φαρνέζε δεν έχει αρκετά χρήματα για να πληρώσει, ζητά παράταση ενός μήνα και αποφασίζει ότι ο φόρος θα πληρωθεί μόνο από την εβραϊκή κοινότητα. Λόγω των διαμαρτυριών του Βαραβά, ολόκληρη η περιουσία του κατάσχεται και το σπίτι του μετατρέπεται σε μοναστήρι για καλόγριες. Μια μεγάλη ποσότητα κοσμημάτων παρέμεινε κάτω από μια σανίδα του κατασχεμένου σπιτιού του και για να τα αποκτήσει, ο Βαραβάς καταστρώνει ένα σχέδιο: στέλνει την κόρη του Αμπιγκέιλ να γίνει μοναχή και να πάρει στην κατοχή της τα πλούτη που κρύβονται στο σπίτι.
Δεύτερη πράξη
Η Άμπιγκεϊλ ανακτά τα κοσμήματα που υπάρχουν στο παλιό σπίτι του πατέρα της και καταφέρνει να του τα παραδώσει. Ο τελευταίος, έξαλλος, αποφασίζει να εκδικηθεί τον κυβερνήτη της Μάλτας που τον έχει ληστέψει. Με τη βοήθεια του Τούρκου σκλάβου Ιθαμόρ που αγόρασε στην αγορά, αποφασίζει να στήσει μια θανάσιμη παγίδα στον Λουδοβίκο, γιο του Κυβερνήτη. Ο νεαρός, όπως και ο φίλος του Ματίας, είναι ερωτευμένοι με την όμορφη Άμπιγκεϊλ, η οποία στο μεταξύ έχει επιστρέψει από το μοναστήρι.
Ο Βαραβάς πείθει την κόρη του να δείξει στον Λουδοβίκο ότι είναι πρόθυμη να συμφωνήσει σε γάμο μαζί του. Το κορίτσι δέχεται, αλλά ομολογεί στον πατέρα της ότι αγαπάει τον Ματία. Ο Βαραβάς, λέγοντας ψέματα, τη διαβεβαιώνει ότι θα μπορέσει αργότερα να ενωθεί με τον αγαπημένο της. Διατάζει τον Ιθαμόρ να παραδώσει στον Λουδοβίκο ένα γράμμα γραμμένο από τον ίδιο, στο οποίο προσποιείται ότι ο Ματίας τον καλεί σε μονομαχία.
Τρίτη πράξη
Ο Ματίας και ο Λουδοβίκος αλληλοσκοτώνονται κάτω από το ικανοποιημένο βλέμμα του Βαραβά. Η Άμπιγκεϊλ, απελπισμένη και τρομοκρατημένη από τις πράξεις του πατέρα της, καταφεύγει στο μοναστήρι. Αυτή τη φορά η επιλογή της είναι ειλικρινής και όταν ο πατέρας το μαθαίνει, την αποκηρύσσει. Ετοιμάζει μια δηλητηριασμένη σούπα που τη στέλνει στις καλόγριες μέσω του έμπιστου Ιθαμόρ, ώστε η κόρη του και οι άλλες καλόγριες να πεθάνουν. Πριν πεθάνει, η Άμπιγκεϊλ εξομολογείται στον καλόγερο Μπερναρντίνο την αλήθεια για τον θάνατο των δύο νέων.
Τέταρτη πράξη
Ο Βαραβάς ανακαλύπτει ότι η κόρη του ομολόγησε την αλήθεια. Έτσι, με τη βοήθεια του δούλου του, στραγγαλίζει τον καλόγερο Μπερναρντίνο και ενοχοποιεί για το έγκλημα τον καλόγερο Τζάκομο, ο οποίος επίσης γνωρίζει τις θηριωδίες του Εβραίου. Στο μεταξύ, η ιερόδουλη Μπελαμίρα και ο εγκληματίας φίλος της Πίλια Μπόρσα αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν τον Ιθαμόρ για να κλέψουν χρήματα από τον Βαραβά. Ο Ιθαμόρ, μεθυσμένος από τα ποτά που του έδωσαν, αποκαλύπτει όλα όσα γνωρίζει και οι δύο απατεώνες αποφασίζουν να εκβιάσουν τον Βαραβά και μετά να τον καταγγείλουν. Ο Βαραβάς δεν διστάζει και δηλητηριάζει τους τρεις συνεργούς, αλλά ο κυβερνήτης το πληροφορείται. Όταν τον συλλαμβάνουν, ο Βαραβάς πίνει χυμό παπαρούνας και μανδραγόρα, πέφτοντας σε κατάσταση νεκροφάνειας. Πετούν το πτώμα του έξω από τα τείχη και τότε αυτός, μόλις συνέρχεται, προσπαθεί να επωφεληθεί από τη σύγκρουση μεταξύ Χριστιανών και Τούρκων: ο κυβερνήτης Φαρνέζε, πεπεισμένος από τον Ισπανό υποναύαρχο Μαρτίν ντελ Μπόσκο, έχει ανακοινώσει στους Τούρκους ότι δεν θα πληρώσει τον φόρο και αυτοί ετοιμάζονται να επιτεθούν στο νησί. Έτσι, ο Βαραβάς συνωμοτεί με τους Τούρκους και τους οδηγεί από κρυφό πέρασμα μέσα στην πόλη.
Πέμπτη Πράξη
Ως ανταμοιβή για τη βοήθεια που πρόσφερε στους Τούρκους να λεηλατήσουν τη Μάλτα, ο Βαραβάς διορίζεται κυβερνήτης της πόλης. Ενώ η εκδίκησή του φαίνεται να έχει ικανοποιηθεί, ο Βαραβάς ωστόσο αποφασίζει να αλλάξει πλευρά για άλλη μια φορά και ενώνει τις δυνάμεις του με τους Ιππότες της Μάλτας προδίδοντας τον Τούρκο και τίθεται στην υπηρεσία του παλιού εχθρού του Φαρνέζε, ο οποίος του δίνει την υπόσχεση ότι θα παραμείνει κυβερνήτης για τη βοήθειά του. Αφού παγιδεύει τους Τούρκους στρατιώτες σε ένα μοναστήρι έξω από τα τείχη με μπαρούτι για να τους ανατινάξει, ετοιμάζει μια άλλη παγίδα για τον ίδιο τον Τούρκο πρίγκιπα και τους άνδρες του, καλώντας τους σε γεύμα με το σχέδιο να τους βράσει ζωντανούς σε μια καταπακτή με κρυμμένο καζάνι. Ο πρώην κυβερνήτης, προδίδοντας τον νέο του σύμμαχο, φτάνει ακριβώς στην ώρα για να αποτρέψει την τέλεση του εγκλήματος και ο Βαραβάς καταλήγει ο ίδιος στη θανάσιμη παγίδα του και βρίσκει φριχτό θάνατο. Ο τουρκικός στρατός ανατινάζεται και οι Ιππότες αιχμαλωτίζουν τον Τούρκο πρίγκιπα και ανακτούν τον έλεγχο της Μάλτας.
Σάτιρα της ηθικής - Αντισημιτισμός
Η «αδυσώπητη κακία» του αντιήρωα Εβραίου της Μάλτας θα μπορούσε να χαρακτηρίσει το έργο ως αντισημιτικό, ειδικά αφού η αρετή της κόρης του εντάσσεται στα πλαίσια της μεταστροφής της στον Χριστιανισμό. Αυτό θα συμφωνούσε με τον θρησκευτικό φανατισμό της ελισαβετιανής εποχής. μικρογραφία|250x250εσ|Ο ηθοποιός Έντμουντ Κιν στο ρόλο του Βαραβά το 1818. Ωστόσο, ο Μάρλοου, πέρα ​​από την αντιμετώπιση του Εβραίου, ως προδότη, ψεύτη, δόλιου και αδίστακτου δολοφόνου, δεν αντιμετωπίζει καλύτερα τις άλλες θρησκείες. Μια πιο προσεκτική ανάγνωση του έργου αποκαλύπτει μια βίαιη σάτιρα της ηθικής και των τριών θρησκειών: εκτός από το μίσος που έχουν οι Χριστιανοί, οι Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι ο ένας για τον άλλον, όλοι διαπράττουν βίαιες και εγωιστικές πράξεις με τον ίδιο τρόπο, αντίθετα με το ήθος που ομολογούν, όταν δεν το επικαλούνται για την υποστήριξη των βιαιοτήτων.
Παραστάσεις -Έκδοση
Η πρώτη γνωστή παράσταση χρονολογείται από τις αρχές του 1592. Είχε μεγάλη επιτυχία και παρέμενε δημοφιλές για τα επόμενα 50 χρόνια.
Το έργο είναι καταχωρημένο στο μητρώο εκδόσεων στις 17 Μαΐου 1594, αλλά η πρώτη έκδοση που έφτασε σε εμάς τυπώθηκε το 1633. Αυτή η έκδοση περιέχει προλόγους και επιλόγους που γράφτηκαν από τον δραματικό ποιητή Τόμας Χέιγουντ, ο οποίος πιθανόν να τροποποίησε το έργο. Κάποιες αλλαγές στην έκδοση του 1633, ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος θεωρείται ότι επιβεβαιώνουν αυτές τις επεμβάσεις στο κείμενο.
Υπάρχουν πολλές σύγχρονες μεταφράσεις και παραστάσεις του έργου σε όλο τον κόσμο.
Μεταφράσεις στα ελληνικά
Ο Εβραίος της Μάλτας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Κρίστοφερ Μάρλοου Κατηγορία:Αντισημιτισμός
Μαργαρίτα του Δυρραχίου
H Μαργαρίτα, ιταλ. Margherita (28 Ιουλίου 1347 - 6 Αυγούστου 1412) από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού γεννήθηκε ως κόρη του δούκα του Δυρραχίου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Νάπολης, της Ουγγαρίας, πριγκίπισσα της Αχαΐας & τιτουλάρια βασίλισσα της Ιερουσαλήμ. Κατά την ανηλικότητα του γιου της έγινε αντιβασίλισσα (1386-93).
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου και της Μαρίας των Καπετιδών-Ανζού, κόρης του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας.
Παντρεύτηκε τον Κάρολο, γιο του Λουδοβίκου δούκα του Δυρραχίου, αδελφού του πατέρα της. Η Μαργαρίτα ήταν 22 ετών και ο Κάρολος 24. Το 1382 ο σύζυγός της κατάφερε να εκτοπίσει τη θεία του Ιωάννα Α΄ της Νάπολης και τη διαδέχθηκε, έτσι η Μαργαρίτα έγινε βασιλική σύζυγος. Το 1383 ο Κάρολος διαδέχθηκε τον Ιάκωβο του Μπω ως πρίγκιπας της Αχαΐας.
Επειδή ήταν ο μεγαλύτερος άρρην του Οίκου του, προσφέρθηκε στον Κάρολο το στέμμα της Ουγγαρίας. Η Μαργαρίτα δεν υποστήριξε την εκθρόνιση της Μαρίας της Ουγγαρίας και τον αποθάρρυνε. Η Μαρία ήταν κόρη του 2ου εξαδέλφου του, Λουδοβίκου Α΄. Παρόλα αυτά ο Κάρολος τη διαδέχθηκε το 1385 στην Ουγγαρία. Όμως η πολυπράγμων μητέρα της Μαρίας, η Ελισάβετ της Βοσνίας κανόνισε τη δολοφονία του το 1386.
Λαϊκή Φωνή
Η Λαϊκή Φωνή ήταν εφημερίδα των Σερρών. Εκδιδόταν από τις 21 Φεβρουαρίου 1932 μέχρι τον Ιούλιο του 1932.
Μαργαρίτα του Δυρραχίου
Βιογραφία
Πιο πριν ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ υποπτευόταν τον Κάρολο, ότι συνωμοτούσε εναντίον του. Το 1385 συνέλαβε έξι καρδιναλίους και ο ένας, κατόπιν βασανισμού, αποκάλυψε το σχέδιο του Καρόλου. Τότε ο πάπας αφόρισε τον Κάρολο και τη Μαργαρίτα και έθεσε απαγόρευση επί του βασιλείου της Νάπολης.
Λαϊκή Φωνή
Σε κάθε φύλλο, περιείχε τον υπότιτλο Εβδομαδιακή πολιτικοοικονομική εφημερίς εν Σέρραις. Ο διευθυντής της ήταν ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος και ο οικονομικός διευθυντής ήταν ο Ι. Σουκιούργολου. Η εφημερίδα ήταν τετρασέλιδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες Σερρών
Μαργαρίτα του Δυρραχίου
Βιογραφία
Έπειτα αποσύρθηκε στο Σαλέρνο και μετά στην Ακουαμέλα, όπου απεβίωσε από επιδημία το 1412. Έγινε αφοσιωμένη καθολική και μέλος του Φραγκισκανικού Τρίτου Τάγματος στα τελευταία έτη της ζωής της, και ζήτησε να ταφεί ως τέτοια. Έτσι τάφηκε με λευκό ένδυμα στον καθεδρικό του Σαλέρνο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Κάρολο Γ΄ των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της Νάπολης και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ανζού - Δυρραχίου Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης
Εθνική Αναγέννησις
Η Εθνική Αναγέννησις ήταν εφημερίδα, η οποία εκδιδόταν στις Σέρρες. Εξέδωσε το πρώτο της φύλλο στις 9 Φεβρουαρίου 1936.
Ως υπότιτλο είχε την φράση Εβδομαδιαία εφημερίς εθνικιστικών αρχών. Αρχισυντάκτης ήταν ο Βασίλης Παπαντωνίου και ο διευθυντής ήταν ο Αθανάσιος Κυριακόπουλος. Η εφημερίδα αρχικά ήταν δισέλιδη. Εκτυπωνόταν στο εκτυπωτήριο του Ελευθέρου Πολίτου. Από το 55ο φύλλο και μετά η εφημερίδα έγινε τετρασέλιδη. Ιδιοκτήτες έγιναν ο Παπαντωνίου και Κυριακόπουλος και σύντομα ο Παπαντωνίου παρέμεινε ως ο μόνος ιδιοκτήτης. Δεν είναι γνωστό πότε η εφημερίδα ανέστειλε την κυκλοφορία της. Ο Παπαντωνίου πέθανε τον Ιανουάριο του 1967.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες Σερρών
Γκιγκ Ε΄ του Αλμπόν
Ο Γκιγκ Ε΄, γαλλ.: Guigues V d'Albon, (π. 1125 - 29 Ιουλίου 1162) από τον Οίκο του Αλμπόν, ήταν κόμης του Αλμπόν και της Γκρενόμπλ από το 1142 μέχρι το τέλος του. Ήταν ο πρώτος που πήρε τον τίτλο κόμης του Βιενουά.
Βιογραφία
Ο Γκιγκ Ε΄ ήταν γιος του Γκιγκ Δ΄ κόμη του Aλμπόν (1133–42), και της Mαργαρίτας του Μακόν. Κληρονόμησε την κομητεία, αλλά θεωρήθηκε πολύ νέος για να κυβερνήσει μόνος του και έτσι η μητέρα του ανέλαβε την επιτροπεία μέχρι το 1153. Εκείνη τη χρονιά ο Γκιγκ Ε΄ ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης και ξεκίνησε αμέσως να εκδικηθεί το τέλος τού πατέρα του, ο οποίος είχε σκοτωθεί σε μία αιφνιδιαστική επίθεση από τον Aμεδαίο Γ΄ κόμη της Σαβοΐας κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μονμελιάν, 11 χρόνια νωρίτερα. Ο Γκιγκ Ε΄ πολιόρκησε το Moνμελιάν για δεύτερη φορά, αλλά εκδιώχθηκε από τη δύναμη ανακούφισης που έστειλε ο Ουμβέρτος. Η ειρήνη επιτεύχθηκε τελικά με την παρέμβαση του επισκόπου της Γκρενόμπλ Ούγου Β΄.
Δύο χρόνια αργότερα, στις 13 Ιανουαρίου 1155, ο Γκιγκ Ε΄ βρισκόταν στο Ρίβολι, κοντά στο Τορίνο, για να αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Φρειδερίκου Α΄ βασιλιά της Γερμανίας, για τα εδάφη του. Ο βασιλιάς σε αντάλλαγμα επιβεβαίωσε στον κόμη του Αλμπόν την κατοχή ορισμένων εδαφών, που είχαν αποκτήσει οι πρόγονοί του μέσω δικαστικών διαφορών, και του παραχώρησε νομισματοκοπείο στο Ραμ (Râme) στο Εμπρουναί (Embrunais) και το δικαίωμα να κόβει νομίσματα στην Τσεζάνα (σε ανταγωνισμό με το νομισματοκοπείο της Σαβοΐας στη Σούζα).
Ο Γκιγκ Ε΄ απεβίωσε χωρίς άρρενες κληρονόμους στο Βιζίγ (Vizille) το 1162. Άφησε μία κόρη, τη Βεατρίκη, η οποία κληρονόμησε τα εδάφη και τους τίτλους του.
Η ταυτότητα της συζύγου του, την οποία νυμφεύτηκε το 1155, είναι αβέβαιη, εκτός από το ότι ήταν συγγενής του Φρειδερίκου Α΄ Χοενστάουφεν, σύμφωνα με τον Σοριέ. Ωστόσο, ο Ουσέλιο έδειξε ότι ο Σοριέ είχε κάνει λάθος στην ημερομηνία σε ένα καταστατικό του Φρειδερίκου Β΄ για ένα από τον Φρειδερίκο Α΄: η εν λόγω Βεατρίκη του Μομφερράτου ήταν κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ του Moμφερράτου και χήρα του Γκιγκ ΣΤ΄, εγγονού του Γκιγκ Ε΄ κόμη του Βιενουά.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Αλέτρι (εφημερίδα)
Η εφημερίδα συγγραφόταν από συντακτική επιτροπή με επικεφαλής τον Αναστάσιο Λαζαρίδη. Η εφημερίδα ήταν τετρασέλιδη. Είναι άγνωστο πότε η εφημερίδα ανέστειλε την κυκλοφορία της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες Σερρών
Γκιγκ Γ΄ του Αλμπόν
Ο Γκιγκ Γ΄ ο Κόμης, γαλλ.: Guigues ΙΙΙ d'Albon (1050/1060 - 1133) από τον Οίκο του Αλμπόν ήταν κόμης του Aλμπόν από το 1079, όταν η κομητεία του Βιέν, τότε στην κατοχή της αρχιεπισκοπής του Βιέν, μοιράστηκε μεταξύ αυτού και του Ουμβέρτου Α΄ κόμη της Σαβοΐας, που παρέλαβε το Μωριέν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκιγκ Β΄ του Παχύ, κόμη του Αλμπόν και της Πετρονίλ(ας). Δεν υπάρχει πηγή που να καταγράφει τους γονείς ή την καταγωγή της. Οι πρόγονοί του ήταν κύριοι του κάστρου του Aλμπόν και κόμητες (comites) στο Γκρεζιβωντάν και στο Μπριανσοναί.
Η βασιλεία του Γκιγκ Γ΄ σημαδεύτηκε από συνεχείς διαμάχες με τον Ούγο του Σατωνέφ, επίσκοπο της Γκρενόμπλ, σχετικά με την επικυριαρχία ορισμένων εκκλησιαστικών εδαφών στο Γκρεζιβωντάν. Ο Ούγος κατηγόρησε τον κόμη ότι σφετερίστηκε τα εδάφη με τη βοήθεια του επισκόπου Mαλέμ και επινόησε φανταστικές ιστορίες, για να υποστηρίξει την αξίωσή του στα αμφισβητούμενα κτήματα. Τελικά υπογράφτηκε μία συμφωνία μεταξύ του Γκιγκ Γ΄ και του επισκόπου το 1099. Ο Γκιγκ Γ΄ επέστρεψε την εκκλησιαστική γη, ενώ ο Ούγος αναγνώρισε την εξουσία του κόμη στην περιοχή της Γκρενόμπλ.
Το 1095 ο Γκιγκ Γ΄ σύναψε έναν υποδειγματικό γάμο με την υψηλή Ματίλντα. Από καιρό οι λόγιοι πίστευαν ότι ήταν κόρη του Έντγκαρ Αέθελινγκ, αλλά τώρα θεωρείται ότι πιθανότατα ήταν κόρη του Ρογήρου Α΄ κόμη της Σικελίας και της τρίτης συζύγου του Αδελαΐδας ντελ Βάστο.
Το 1129 ο Γκιγκ Γ΄ επωφελήθηκε περαιτέρω από τη διαίρεση του Βιενουά μεταξύ του ίδιου και του Aμεδαίου Γ΄ κόμη της Σαβοΐας. Τέσσερα χρόνια αργότερα απεβίωσε, αφήνοντας ως κληρονόμο τον πρώτο γιο του Γκιγκ Δ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ματίλντα, μάλλον κόρη του Ρογήρου Α΄ των Ωτβίλ κόμη της Σικελίας. Είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Βιενουά Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα
Τομ Μάρστερς
Ο Σερ Τομ Τζον Μάρστερς (Sir Tom John Marsters, KBE γεννηθείς στις 4 Αυγούστου 1945) είναι ο Εκπρόσωπος του Βασιλιά Καρόλου Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου στις Νήσους Κουκ. Είναι πρώην αντιπρόεδρος του Κόμματος των Νήσων Κουκ και αναπληρωτής πρωθυπουργός των Νήσων Κουκ.
Προσωπική ζωή
Ο Μάρστερς γεννήθηκε στη Νήσο Πάλμερστον και εκπαιδεύτηκε στα δημοτικά σχολεία της Νικάο και της Αβαρούα προτού παρακολουθήσει το Γεωργικό Κολέγιο Αβέλε στη Σαμόα και το Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Γκρίμσμπαϊ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πριν εισέλθει στην πολιτική, εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος. Ήταν γραμματέας του Κόμματος των Νήσων Κουκ από το 1968 έως το 1999.
Αρχικά εξελέγη στο Κοινοβούλιο για την έδρα της Μουριενούα σε επαναληπτική εκλογή το 1991.
Θητεία στο υπουργικό συμβούλιο
Ο Μάρστερς υπηρέτησε ως υπουργός Έργων στην κυβέρνηση του Τζέφρι Χένρι, αλλά παραιτήθηκε από τη θέση του το 1997 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις περικοπές στον προϋπολογισμό. Αργότερα υπηρέτησε ως υπουργός στον πρώτο κυβερνητικό συνασπισμό του Ρόμπερτ Γούντον από το 2002, αλλά απολύθηκε το 2003 μετά από εκ νέου προσχώρηση στον συνασπισμό. Επέστρεψε στο υπουργικό συμβούλιο μετά τις εκλογές του 2004, όταν ο Γούντον προσπάθησε να δημιουργήσει ένα νέο συνασπισμό. Έπειτα από την παραίτηση του Γούντον προκειμένου να πάρει μέρος στην επαναληπτική εκλογή, ο Μάρστερς υπηρέτησε στην κυβέρνηση του Τζιμ Μαρουράι, έχοντας τα χαρτοφυλάκια των Εξωτερικών Υποθέσεων, των Μεταφορών και της Νεολαίας και Αθλητισμού.
Τον Αύγουστο του 2005, ο Μαρουράι απομάκρυνε τον ηγέτη του Κόμματος των Νήσων Κουκ (CIP) Τζέφρι Χένρι από το υπουργικό συμβούλιο προκαλώντας το CIP να επανεξετάσει το ρόλο του στην κυβέρνηση. Έναν μήνα αργότερα, ο Μάρστερς απολύθηκε και ο συνασπισμός διαλύθηκε επίσημα.
Αντιπολίτευση
Η αποχώρηση του Τζέφρι Χένρι το 2006 οδήγησε σε εκλογές ηγεσίας, οι οποίες είδαν τον Μάρστερς να αντικαθίσταται ως αντιπρόεδρος από τον Τούποου Φαϊρέκα. Ωστόσο, τόσο ο Φαϊρέκα όσο και ο αρχηγός του κόμματος Χένρι Πούνα έχασαν τις έδρες τους στις εκλογές του 2006. Μετά από μια σύντομη περίοδο κατά την οποία ο Πούνα συνέχισε να υπηρετεί ως αρχηγός εκτός Κοινοβουλίου, ο Μάρστερς έγινε αρχηγός της αντιπολίτευσης.
Αναπληρωτής πρωθυπουργός
Ο Μάρστερς επανήλθε στο υπουργικό συμβούλιο τον Δεκέμβριο του 2010, αφού το Κόμμα των Νήσων Κουκ κέρδισε τις εκλογές του 2010, υπηρετώντας ως αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών.
Εκπρόσωπος του Βρετανού Μονάρχη
Στις 5 Ιουνίου 2013 ο Μάρστερς διορίστηκε Αντιπρόσωπος της Βασίλισσας, αντικαθιστώντας τον Φρέντερικ Τούτου Γκούντουιν. Παραιτήθηκε από το Κοινοβούλιο στις 25 Ιουλίου 2013 για να αναλάβει το ρόλο προκαλώντας τις εκλογές της Μουριενούα το 2013. Επαναδιορίστηκε για δεύτερη τριετή θητεία τον Ιούλιο του 2016. Στις τιμητικές εορτές του 2018 για τα γενέθλια της Βασίλισσας διορίστηκε Ιππότης Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοζηλανδοί πολιτικοί
Αλεσσάντρα Περίλλι
Η Αλεσσάντρα Περίλλι (γενν. 1 Απριλίου 1988) είναι αθλήτρια της σκοποβολής από τον Άγιο Μαρίνο. Τερμάτισε 4η στο αγώνισμα του τραπ στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012.
Έχει κερδίσει 1 χρυσό και 2 χάλκινα μετάλλια σε Μεσογειακούς Αγώνες στο αγώνισμα του τραπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές της σκοποβολής
Πολιορκία της Σμύρνης
Η πολιορκία της Σμύρνης (Δεκέμβριος 1402) διεξήχθη μεταξύ των Ιπποτών της Ρόδου, που κρατούσαν το λιμάνι και το την κάτω περιτειχισμένη πόλη, δηλ. το κάστρο, της Σμύρνης στη δυτική Μ. Ασία, και του στρατού του Μογγόλου εμίρη Τιμούρ. Οι Μογγόλοι απέκλεισαν το λιμάνι και επιτέθηκαν στις οχυρώσεις με λιθοβόλες πολιορκητικές μηχανές, ενώ οι υπερασπιστές, που αριθμούσαν μόνο 200 περίπου ιππότες, αντιμετώπισαν με βέλη και εμπρηστικά βλήματα. Μετά από δύο εβδομάδες ισχυρής αντίστασης ενάντια σε έναν πολύ ανώτερο αντίπαλο, το εξωτερικό τείχος καταστράφηκε από υπονόμευση και παραβιάστηκε. Κάποιοι από τη φρουρά κατάφεραν να διαφύγουν δια θαλάσσης, αλλά οι κάτοικοι και η ίδια η πόλη καταστράφηκαν.
Οι κύριες πηγές για την πολιορκία είναι οι Πέρσες ιστορικοί Σαράφ αλ-Ντιν Αλί Γιαζντί και Mιρκβάντ και ο Άραβας Aχμάντ ιμπν Αραμπσάχ, που έγραψαν στην υπηρεσία των διαδόχων του Τιμούρ. Για τους Ιππότες της Ρόδου, η επίσημη ιστορία του Τζάκομο Μπόσιο, που γράφτηκε στις αρχές του 17ου αι., είναι μία σημαντική πηγή. Για τους Βυζαντινούς υπάρχουν ο Μιχαήλ Δούκας και ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, ενώ για τους Γενοβέζους ο Aγκοστίνο Τζουστινιάνι. Από την Οθωμανική πλευρά, υπάρχει ο Νεσρί και το Kουνχούλ-αχμπάρ του Mουσταφά Αλί.
Προετοιμασίες
Στον απόηχο της Άγκυρας, το φυλάκιο της Γενουατικής Μαόνας στη Νέα Φώκαια έστειλε κάποιον Γκαλεάτσο ως πρεσβευτή στο στρατόπεδο του Τιμούρ, για να συζητήσει όρους. Αυτός παρέμεινε εκεί τρεις ημέρες και επέστρεψε στη Νέα Φώκαια με συμφωνία στις 22 Σεπτεμβρίου. Ένας ιππότης, ο αδελφός Ντομινίκ ντε Αλαμάνια, στάλθηκε στη συνέχεια στο νησί της Χίου, που ανήκε επίσης στη Γενουατική Mαόνα, προκειμένου να πείσει τους τοπικούς ηγέτες να μην συμμαχήσουν με τον Τιμούρ.
Ενώ οι δυνάμεις του Τιμούρ ερήμωσαν την ύπαιθρο της Μ. Ασίας, στοχεύοντας Τουρκικούς οικισμούς, οι Ιππότες της Ρόδου προετοίμασαν την άμυνα της Σμύρνης. Το 1398, υπό τη διεύθυνση του αδελφού Γκιγιόμ ντε Μουντ, είχε σκαφτεί μία βαθιά τάφρος κατά μήκος του ακρωτηρίου, για να χωρίσει το κάστρο από την ηπειρωτική χώρα. Το 1402 η φρουρά της Σμύρνης αριθμούσε 200 ιππότες υπό τη διοίκηση του Καστιλιανού Ινίγο δε Αλφάρο. Η αμοιβή της φρουράς αυξήθηκε σε 100 φλωρίνια ανά ιππότη ετησίως. Για την κάλυψη των αυξημένων δαπανών άμυνας της Σμύρνης, η κεντρική μονή ενέκρινε έκτακτη επιχορήγηση 20.000 φλωρινών από τα μοναστήρια.
Οι αμυντικές προετοιμασίες το καλοκαίρι του 1402 επιβλέπονταν από τον ναύαρχο Μπουφίλο Πανιτσάτι, με σκοπό την ενίσχυση του συστήματος άμυνας πριν από την αναμενόμενη Μογγολική επίθεση. Πυρομαχικά, εφόδια, χρήματα και ενισχύσεις έφταναν συνεχώς στο λιμάνι. Η στάση της φρουράς ήταν σίγουρη. Σύμφωνα με τους Τιμουρίδες ιστορικούς, το φρούριο εθεωρείτο απόρθητο. Οι Έλληνες Χριστιανοί κάτοικοι της υπαίθρου κατέφυγαν στην πόλη για προφύλαξη.
Προκειμένου να αποφύγει το κόστος μίας πολιορκίας, ο Τιμούρ έστειλε δύο απεσταλμένους -τον μίρζα Πιρ Μουχάμαντ και τον σεΐχη Νουρ εντ-Ντιν-, στους Ιππότες, διατάζοντάς τους είτε να ασπαστούν το Ισλάμ, είτε να του αποδώσουν φόρο τιμής (τζίζια, jizya). Η εντολή απορρίφθηκε, αν και ο Μπουονακούρσο Γκριμάνι, πρεσβευτής από την Κρήτη στον μεγάλο Διδάσκαλο Φιλιμπέρ ντε Ναγιάκ στη Ρόδο, αναφέρει ότι ο μεγάλος Διδάσκαλος έστειλε μία πρεσβεία στον Τιμούρ. Σύμφωνα με τον παπικό συμβολαιογράφο της εποχής Ντήτριχ του Νήχαϊμ, η Σμύρνη θα είχε γλιτώσει, αν ο Ινίγο ύψωνε το λάβαρο του Τιμούρ στα τείχη, όπως τον είχε συμβουλεύσει κάποιος «Χριστιανός επίσκοπος», τον οποίο ο Ντήτριχ δεν κατονομάζει, αλλά μπορεί να ήταν ο Φραγκίσκος, επίσκοπος του Ναχσιβάν.
Πολιορκία
Ο ίδιος ο Τιμούρ, επικεφαλής του κεντρικού του στρατού, έφτασε εμπρός από τη Σμύρνη στις 2 Δεκεμβρίου 1402 (6 Ζουμάντα αλ-Αβάλ 805 κατά το Ισλαμικό ημερολόγιο). Στη συνέχεια διέταξε τον αριστερό στρατό υπό τον εγγονό του Μουχάμεντ Σουλτάν Μίρζα και τον δεξιό στρατό υπό τον γιο του Μιράν Σαχ να τους ενώσουν. Ο κεντρικός στρατός άρχισε να βομβαρδίζει αμέσως τις οχυρώσεις πέρα από τον ισθμό με βολές λίθων και άρχισε να εργάζεται για την υπονόμευση των τειχών. Κάποια στιγμή η τάφρος γέμισε. Μεγάλες καλυμμένες πλατφόρμες με τεράστιους ξύλινους τροχούς προσέγγιζαν στον εξωτερικό τοίχο. Η καθεμία μπορούσε να φιλοξενήσει 200 άνδρες. Εξοπλισμένοι με σκάλες, επιχείρησαν, προφανώς χωρίς επιτυχία, να σκαρφαλώσουν στον τοίχο. Η συνολική πολιορκητική δύναμη αριθμούσε περίπου 4.000 άνδρες.
Σύμφωνα με τους Τιμουρίδες ιστορικούς, ο Τιμούρ διέταξε τον Μαλίκ Σαχ να κατασκευάσει μία μεγάλη ξύλινη πλατφόρμα σε σωρούς, για να φράξει την είσοδο στο λιμάνι, κάτι που χρειάστηκε τρεις ημέρες. Ο Δούκας, αντίθετα, λέει ότι το λιμάνι γέμισε με πέτρες, για να μπλοκάρουν τα πλοία. Μέσα σε λίγες ημέρες είχαν φτάσει ο αριστερός και ο δεξιός στρατός και διατάχθηκε γενικός βομβαρδισμός. Δεν γίνεται αναφορά σε μπαρούτι, αλλά νάφθα και Ελληνικό πυρ που χρησιμοποιήθηκαν από τους υπερασπιστές. Σύμφωνα με τον Σαράφ αντ-Ντιν:
"[Πολιορκητικά] μηχανήματα και κριοί έπλητταν τα τείχη και τους πύργους, αλλά οι ατρόμητοι πολιορκημένοι δεν σταμάτησαν ποτέ να ρίχνουν τροχοφόρα βέλη [sic], δοχεία με νάφθα, Ελληνικό πυρ, φλογοφόρα βέλη και πέτρες, χωρίς να υποχωρούν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έβρεχε τόσο ασυνήθιστα, που φαινόταν ότι ο κόσμος επρόκειτο να πνιγεί σε έναν δεύτερο κατακλυσμό και να καταστραφεί."
Τα εξωτερικά τείχη παραβιάστηκαν μετά από δύο μόνο ημέρες υπονόμευσης, όταν ο Τιμούρ διέταξε να ανάψουν τα ξύλινα υποστηρίγματα των σηράγγων. Το αποτέλεσμα ήταν μία έκρηξη, που κατέστρεψε το τείχος και έθαψε τους υπερασπιστές στα ερείπια. Οι δυνάμεις του Τιμούρ μπήκαν τότε στην πόλη. Μετά από μερικές μεμονωμένες μάχες, οι Ιππότες κατέφυγαν στα πλοία τους, ενώ οι Χριστιανοί κάτοικοι σφαγιάστηκαν. Μερικά πλοία που πλησίαζαν την πόλη για βοήθεια γύρισαν πίσω, όταν ήρθαν μπροστά στις πολιορκητικές μηχανές, είτε εξαιτίας του κινδύνου των λίθινων βλημάτων, είτε επειδή τα κεφάλια των σφαγιασμένων εκτοξεύοντο εναντίον τους. Η ίδια η πόλη ή τουλάχιστον το τμήμα της υπό τον έλεγχο των Σταυροφόρων, καταστράφηκε ολοσχερώς. Η πολιορκία είχε διαρκέσει σχεδόν 15 ημέρες. Μερικοί ιππότες κατάφεραν να δραπετεύσουν με γαλέρες συμπεριλαμβανομένου του καστελάνου, Ινίγο δε Αλφάρο.
Πριν αποσυρθεί από τη Σμύρνη, ο Τιμούρ διέταξε να κατεδαφιστεί το θαλάσσιο κάστρο και να ενισχυθεί το χερσαίο κάστρο που φύλαγε την ακρόπολη, που προηγουμένως κατείχαν οι Τούρκοι.
Συνέπειες
Στον απόηχο της πτώσης της Σμύρνης, το Γενουατικό φυλάκιο στην Παλαιά Φώκαια απειλήθηκε από τις δυνάμεις του Μουχάμαντ Σουλτάν. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Νέας Φώκαιας, παραδόθηκε χωρίς μάχη. Ο Γενουάτης Φραντσέσκο Β΄ Γκατιλούζιο, κύριος της Λέσβου, παραδόθηκε επίσης στον Μουχάμαντ Σουλτάν και προσφέρθηκε να αποτίσει φόρο υποτέλειας. Οι Γενουατικές αρχές στο νησί της Χίου και ο Οθωμανός πρίγκιπας Ίσα Τσελεμπή έστειλαν και οι δύο απεσταλμένους στον Τιμούρ στην Έφεσο (Σελτσούκ) προσφέροντας να δώσουν φόρο υποτέλειας. Ως αποτέλεσμα αυτών των παραδόσεων, ο Τιμούρ απέκτησε τον έλεγχο δύο νησιών του Αιγαίου, παρόλο που δεν είχε ναυτικό.
Η πολιορκία της Σμύρνης δεν αναφέρθηκε ευρέως στη δυτική Ευρώπη, όμως την έκανε να αντιληφθεί τη στρατιωτική δύναμη του Τιμούρ. Η είδηση της απώλειας της Σμύρνης είχε φτάσει στον βασιλιά Μαρτίνο της Αραγονίας, μέσω Ρωμιών/Βυζαντινών απεσταλμένων, στις 28 Φεβρουαρίου 1403, διότι εκείνη την ημέρα έγραψε μία επιστολή βαθιά επικριτική για τον Τιμούρ στον Ερρίκο Γ΄ της Καστίλης. Τον Μάρτιο πρότεινε την ιδέα μίας αντι-Μογγολιικής σταυροφορίας στον πάπα Βενέδικτο ΙΓ΄. Γενικότερα πάντως, η Ευρωπαϊκή στάση απέναντι στον Τιμούρ ήταν θετική, αφού είχε νικήσει τους Οθωμανούς που απειλούσαν τη Ρωμαϊκή/Βυζαντινή Αυτοκρατορία (και τη Σμύρνη) για δεκαετίες.
Σύμφωνα με τον Aντρέα Ρεντούζιο ντε Κέρο στο Χρονικό του Τρεβίζο (Chronicon Tarvisinum), ο Τιμούρ ήταν πολύ υπερήφανος για την κατάκτηση της Σμύρνης, καθώς είχε αυτή αντισταθεί σε τόσες πολλές Οθωμανικές απόπειρες πριν.
Με τη Σμύρνη χαμένη και το Οθωμανικό κράτος σε ερειπωμένη κατάσταση, ο Φιλιμπέρ ντε Νελά βρήκε την ευκαιρία να καταλάβει την τοποθεσία της αρχαίας Αλικαρνασσού νοτιότερα στις ακτές της Μ. Ασίας κάποια στιγμή μεταξύ 1402 και 1408. Εκεί κατασκεύασε το Κάστρο του Αγίου Πέτρου (Πετρούνιον, αλλοιωμένο στα τουρκικά ως Μπόντρουμ). Αυτό το φρούριο παρέμεινε υπό τον έλεγχο των Ιπποτών μέχρι το 1523.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μάχες στη Μεσαιωνική Μικρά Ασία
Διανθρωπισμός
Ο διανθρωπισμός (Transhumanism) είναι φιλοσοφικό κίνημα που υποστηρίζει τον μετασχηματισμό της ανθρώπινης κατάστασης αναπτύσσοντας και καθιστώντας ευρέως διαθέσιμες εξελιγμένες τεχνολογίες για να ενισχύσει σημαντικά την ανθρώπινη διάνοια και φυσιολογία.
Οι διανθρωπιστές στοχαστές μελετούν τα πιθανά οφέλη και τους κινδύνους των αναδυόμενων τεχνολογιών που θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τους θεμελιώδεις ανθρώπινους περιορισμούς, καθώς και τους ηθικούς. περιορισμούς της χρήσης τέτοιων τεχνολογιών. Η πιο συνηθισμένη δια-ανθρωπιστική θεωρία είναι ότι τα ανθρώπινα όντα μπορεί τελικά να είναι σε θέση να μεταμορφωθούν σε διαφορετικά όντα με ικανότητες που επεκτάθηκαν σε μεγάλο βαθμό από την τρέχουσα κατάσταση ώστε να αξίζουν την ετικέτα των μεταθανάτων όντων.
Η σύγχρονη έννοια του όρου «διανθρωπισμός» είχε πρωτοπαρουσιαστεί από έναν από τους πρώτους καθηγητές της μελλοντολογίας, ενός ανθρώπου που άλλαξε το όνομά του σε FM-2030. Στη δεκαετία του 1960, δίδαξε «νέες έννοιες του ανθρώπου» στο The New School όταν άρχισε να εντοπίζει ανθρώπους που υιοθετούν τεχνολογίες, τρόπους ζωής και κοσμοθεωρίες «μεταβατικές» στον μεταθανάτιο ως «μετάνθρωπος». Ο ισχυρισμός του θα έθετε το πνευματικό θεμέλιο για τον Βρετανό φιλόσοφο Max More να αρχίσει να αρθρώνει τις αρχές του Μετανθρωπισμόυ ως φουτουριστικής φιλοσοφίας το 1990 και να οργανώνει στην Καλιφόρνια μια ιντελιγκέντσια που έχει έκτοτε εξελιχθεί στο παγκόσμιο υπερ-ανθρωπιστικό κίνημα.
Επηρεασμένο από σπερματικά έργα επιστημονικής φαντασίας, το υπερανθρωπιστικό όραμα μιας μεταμορφωμένης μελλοντικής ανθρωπότητας έχει προσελκύσει πολλούς υποστηρικτές και επικριτές από ένα ευρύ φάσμα προοπτικών, συμπεριλαμβανομένης της φιλοσοφίας και της θρησκείας.
Το 2017 το Penn State University Press, σε συνεργασία με τους Stefan Lorenz Sorgner και James Hughes, δημιούργησαν το περιοδικό Postthuman Studies, το οποίο είναι το πρώτο ακαδημαϊκό περιοδικό αφιερωμένο αποκλειστικά στο posthuman που έχει ως στόχο να αποσαφηνίσει τις έννοιες του μετανθρωπισμού και του υπερανθρωπισμού, καθώς και σύγκριση και αντίθεση και των δύο.
Διανθρωπιστικές πολιτικές φιλοσοφίες
Σύμφωνα με μια μελέτη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2006, ο διανθρωπισμός είναι η πολιτική έκφραση της ιδεολογίας ότι η τεχνολογία και η επιστήμη πρέπει να χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση των ανθρώπινων ικανοτήτων. Σύμφωνα με τον Amon Twyman του Ινστιτούτου Δεοντολογίας και Αναδυόμενων Τεχνολογιών (IEET), οι πολιτικές φιλοσοφίες που υποστηρίζουν τον δανθρωπισμό περιλαμβάνουν τον κοινωνικό φουτουρισμό, τον τεχνο-προοδευτισμό, τον τεχνο-ελευθερισμό και τον αναρχο-διανθρωπισμό. Ο Twyman θεωρεί ότι τέτοιες φιλοσοφίες αποτελούν συλλογικά τον πολιτικό διανθρωπισμό.
Γκιγκ Δ΄ του Αλμπόν
Ο Γκιγκ Δ΄ ο Δελφίνος, γαλλ.: Guigues IV d'Albon (απεβ. στις 28 Ιουνίου 1142) από τον Οίκο του Αλμπόν, ο οποίος ονομαζόταν ο Δελφίνος, γαλλ.: le Dauphin (λατινικά: Guigo Dalphinus), ήταν κόμης του Aλμπόν από το 1133. Ήταν ο πρώτος που πήρε το όνομα Δελφίνος, που σημαίνει «δελφίνι», το οποίο έγινε τίτλος μεταξύ των διαδόχων του.
Διανθρωπισμός
Αναρχο-διανθρωπισμός
μικρογραφία| Σημαία του αναρχο-διανθρωπισμού, που αντιπροσωπεύεται από μια μπλε και μαύρη διαγώνια σημαία, όπου το μπλε αντλείται από την [[Μετατόπιση προς το ιώδες|επιτάχυνση που φαίνεται στο φαινόμενο Doppler στο φως. ]] Ο αναρχο-διανθρωπισμός ή αναρχο-τρανσουμανισμός είναι μια φιλοσοφία που συνθέτει τον αναρχισμό με τον διανθρωπισμό που αφορά τόσο την κοινωνική όσο και τη σωματική ελευθερία αντίστοιχα. Οι αναρχο-διανθρωπιστές ορίζουν την ελευθερία ως επέκταση της ικανότητάς του να βιώνει τον κόσμο γύρω τους.
Νέοι Καιροί
Οι Νέοι Καιροί ήταν εφημερίδα των Σερρών. Κυκλοφορούσε από τις 25 Μαΐου 1948 έως τις 12 Φεβρουαρίου 1950.
Ο υπότιτλος της εφημερίδας ήταν Εβδομαδιαία πολιτική εφημερίς εν Σέρραις. Συντάκτης ήταν ο Αθανάσιος Μητακίδης και ιδιοκτήτης ήταν ο Ισαάκ Λαυρεντίδης. Η εφημερίδα αρχικά ήταν τετρασέλιδη αλλά από τις 27 Φεβρουαρίου 1949 περιορίστηκε σε δισέλιδη. Τυπωνόταν στο τυπογραφείο του Γιάννη Σαμαρά. Η εφημερίδα έχει συνολικά 84 τεύχη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εφημερίδες Σερρών
Διανθρωπισμός
Αναρχο-διανθρωπισμός
Η φιλοσοφία αντλείται σε μεγάλο βαθμό από τον ατομικιστικό αναρχισμό των William Godwin, Max Stirner και Voltairine de Cleyre καθώς και τον κυβερνοφεμινισμό που παρουσίασε η Donna Haraway στο μανιφέστο του Cyborg. Εξετάζει ζητήματα που αφορούν τη σωματική αυτονομία, αναπηρία, φύλο, νευρο -ποικιλομορφία, queer θεωρία επιστήμη και σεξουαλικότητα ενώ παρουσιάζουν κριτικές μέσω αναρχικών και διανθρωπιστικών φακών ικανότητας,  cisheteropatriarchy  και πριμιτιβισμού.
Οι αναρχο-διανθρωπιστές επικρίνουν επίσης τις μη αναρχικές μορφές του διανθρωπισμού, όπως ο δημοκρατικός διανθρωπισμός και ο ελευθεριακός διανθρωπισμός ως ασυνεπείς και αδιαμφισβήτητες λόγω του ότι διατηρούν το κράτος. Θεωρούν τέτοια όργανα εξουσίας ως εγγενώς ανήθικα και ασυμβίβαστα με την επιτάχυνση της κοινωνικής και υλικής ελευθερίας για όλα τα άτομα. Ο αναρχο-διανθρωπισμός είναι αντι-καπιταλιστικός, υποστηρίζοντας ότι η καπιταλιστική συσσώρευση πλούτου θα οδηγούσε σε δυστοπία αν συνεργάστεί με τον διανθρωπισμό. Ο αναρχο-διανθρωπισμός υποστηρίζει την ίση πρόσβαση σε προηγμένες τεχνολογίες που επιτρέπουν τη μορφολογική ελευθερία και τα διαστημικά ταξίδια.
Δημοκρατικός διανθρωπισμός
Ο δημοκρατικός διανθρωπισμός, ένας όρος που επινοήθηκε από τον Τζέιμς Χιουζ το 2002, αναφέρεται στη στάση των διανθρωπιστών (υποστηρικτές για την ανάπτυξη και χρήση τεχνολογιών ανθρώπινης ενίσχυσης ) που υποστηρίζουν φιλελεύθερες, κοινωνικές ή / και ριζοσπαστικές δημοκρατικές πολιτικές απόψεις.
Ελευθεριακός διανθρωπισμός
Ο ελευθεριακός τρανσουμανισμός είναι μια πολιτική ιδεολογία που συνθέτει τον ελευθεριασμό και τον διανθρωπισμό.
Αυτοπροσδιορισμένοι ελευθεριακοί διανθρωπιστές, όπως ο Ronald Bailey του <i id="mwAVM">περιοδικού Reason</i> και ο Glenn Reynolds του Instapundit, υποστηρίζουν το «δικαίωμα στην ανθρώπινη ενίσχυση » που υποστηρίζουν ότι η ελεύθερη αγορά είναι ο καλύτερος εγγυητής αυτού του δικαιώματος, ισχυριζόμενος ότι παράγει μεγαλύτερη ευημερία και προσωπική ελευθερία από άλλα οικονομικά συστήματα.
Γκιγκ Δ΄ του Αλμπόν
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και κληρονόμος του Γκιγκ Γ΄ κόμη του Aλμπόν και της Mατθίλδης. Ονομάστηκε για πρώτη φορά δελφίνος σε ένα έγγραφο τού πατέρα του από το 1110 από το δελφίνι, που αποτελεί τον θυρεό του κόμη. Υπάρχει μία θεωρία, ότι η Mατθίλδη ήταν στην πραγματικότητα Αγγλίδα, κόρη του Έντγκαρ του Έθελινγκ, και ότι το όνομα Dauphin ήρθε στον Γκιγκ Δ΄ μέσω αυτής, αφού αυτή είχε έναν συγγενή που ονομαζόταν Dolfin, γιο του Γκοσπάτρικ κόμη της Noρθούμπρια. Μία άλλη θεωρία υποστηρίζει, ότι η Ματθίλδη ήταν κόρη του κόμη Ρογήρου Α΄ της Σικελίας και χήρα του βασιλιά Κορράδου Β΄ της Ιταλίας.
Ο Γκιγκ Δ΄ νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Ιβρέα, κόρη του Στεφάνου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας και ανιψιά του πάπα Καλλίστου Β΄.
Το 1134 περίπου, ο Aμεδαίος Γ΄ κόμης της Σαβοΐας νυμφεύτηκε την αδελφή του Γκιγκ Δ΄, τη Mαώ. Η προίκα της ήταν η πιθανή αιτία της διαμάχης, που ξεκίνησε μεταξύ των δύο κομήτων το 1140, του πρώτου πολέμου μεταξύ των δύο κομητειών. Ο Γκιγκ Δ΄ εισέβαλε στην κομητεία της Σαβοΐας και πολιόρκησε το Moνμελιάν. Σε ενέδρα του Aμεδαίου Γ΄ κοντά στο κάστρο Λα Μπυισιέρ, τραυματίστηκε στη μάχη και απεβίωσε λίγες ημέρες αργότερα στις 28 Ιουνίου 1142 Τον διαδέχθηκε ο γιος του Γκιγκ Ε΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα των Ιβρέα, κόρη του Στεφάνου Α΄ κόμη της Βουργουνδίας και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κόμητες του Βιενουά
Ρίσι Σούνακ
Ο Ρίσι Σούνακ (αγγλικά: Rishi Sunak, παντζαμπικά: ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਨਕ, 12 Μαΐου 1980), είναι Βρετανός πολιτικός, που υπηρετεί ως Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου και Ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος, από τον Οκτώβριο του 2022, στην ομώνυμη κυβέρνηση.
Είναι βουλευτής της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου, με το Συντηρητικό Κόμμα, για την εκλογική περιφέρεια του Ρίτσμοντ (Γιορκς) από τον Μάιο του 2015.
Υπό την Κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον, υπηρέτησε ως Καγκελάριος του Θησαυροφυλακίου του Ηνωμένου Βασιλείου, από τον Φεβρουάριο του 2020 έως τον Ιούλιο του 2022, καθώς και ως Γενικός Γραμματέας του Θησαυροφυλακίου, από τον Ιούλιο έως τον Φεβρουάριο του 2020.
Υπήρξε υποψήφιος για την ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος και κύριος αντίπαλος της Λιζ Τρας, ύστερα από την ανακοίνωση της παραίτηση του Μπόρις Τζόνσον από την πρωθυπουργία και την ηγεσία του κόμματος, τον Ιούλιο του 2022. Στις εκλογές του Οκτωβρίου για την ηγεσία του Συντηρητικού Κόμματος, έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα και κατάφερε να εκλεγεί ηγέτης του Κόμματος.
Βιογραφία
Ο Σουνάκ γεννήθηκε τον Μάιο του 1980 στο Σαουθάμπτον της Αγγλίας, από γονείς παντζαμπικής καταγωγής που είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ανατολική Αφρική (Κένυα και Τανζανία) και στη συνέχεια μετανάστευσαν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μεγάλωσε στο Ουίντσεστερ.
To 1998 αποφοίτησε το Λύκειο στο Κολλέγιο του Ουίντσεστερ. Κατόπιν σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτική και Οικονομία (PPE) στο Κολλέγιο Λίνκολν του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) με διάκριση το 2001. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στις Η.Π.Α. πάνω στη Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ στο Σαν Φρανσίσκο, ως υπότροφος Φουλμπράιτ, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα (MBA) το 2006.