cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άουγκουστ Ιμμάνουελ Μπέκερ
Βιογραφία
Κάποια από τα αποτελέσματα των ερευνών του δημοσιεύτηκαν στο έργο Anecdota Graeca (3 τόμοι, 1814–1821), αλλά οι περισσότερες πληροφορίες ενσωματώθηκαν στα σχόλια και εκδόσεις του τεράστιου αριθμού έργων κλασικών συγγραφέων τα οποία επιμελήθηκε. Ασχολήθηκε σχεδόν με το σύνολο των έργων της ελληνικής γραμματολογίας εκτός από τους τραγικούς και λυρικούς ποιητές. Οι πιο γνωστές εκδόσεις συγγραφέων του, είναι αυτές των έργων του Πλάτωνα (1816–1823), των αττικών ρητόρων (1823–1824), του Αριστοτέλη (1831–1836), του Αριστοφάνη (1829), καθώς και 25 τόμοι σχετικά με τη βυζαντινή ιστορία στο Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae (γραπτό σώμα βυζαντινής ιστορίας). Σε σχέση με τα έργα των λατίνων συγγραφέων, οι μόνοι συγγραφείς με τους οποίους ασχολήθηκε ήταν οι ιστορικοί Λίβιος (1829–1830) και Τάκιτος (1831).
Ασχολήθηκε αποκλειστικά με τις έρευνες των χειρογράφων, και με την κριτική των κειμένων, χωρίς να συνεισφέρει ιδιαίτερα σε άλλους τύπου λογοτεχνικές διεργασίες, ωστόσο η αρίθμηση Μπέκερ είναι ο καθιερωμένος τρόπος αναφοράς στα έργα του Αριστοτέλη και το αριστοτελικό σώμα κειμένων.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Γερμανοί κριτικοί της λογοτεχνίας
Οριόλ Ζουνκέρας
Ο Οριόλ Ζουνκέρας ι Μπίες (Oriol Junqueras i Vies, Βαρκελώνη, 11 Απριλίου 1969) είναι Καταλανός ιστορικός και πολιτικός, πρόεδρος της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς της Καταλονίας από το 2011 και αντιπρόεδρος της Ζενεραλιτάτ (μεταξύ 2015 και 2017). Έχει υπάρξει δήμαρχος του Σαν Μπισένς δελς Ορτς.
Εκπαίδευση
Στα μαθητικά του χρόνια φοίτησε σε ιταλικό σχολείο της Βαρκελώνης. Ακαδημαϊκά, ξεκίνησε με σπουδές στα οικονομικά αλλά εν τέλει απέκτησε πτυχίο πάνω στη Μοντέρνα και Σύγχρονη Ιστορία από το Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης και διδακτορικό στην ιστορία της οικονομικής σκέψης από το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης. Η διατριβή του ανέλυε τις απαρχές της σύγχρονης οικονομικής σκέψης στην δυτική Μεσόγειο τον 17ο αιώνα. Εργάστηκε ως καθηγητής στο Τμήμα Μοντέρνας και Σύγχρονης Ιστορίας στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης, πραγματοποιώντας έρευνα στο Βατικανό και έχει συνεισφέρει σε διάφορα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα των καταλανικών ΜΜΕ σχετικών με την ιστορία ενώ έχει συγγράψει αρκετά βιβλία γύρω από ιστορικά θέματα.
Πολιτική πορεία
Στις Ευρωεκλογές του 2009 εκλέχθηκε ως ανεξάρτητος και εντάχθηκε στη Συμμαχία των Πρασίνων. Τον Ιούνιο του 2011 εκλέχθηκε δήμαρχος του Σαν Μπισένς δελς Ορτς με την υποστήριξη των Πράσινων της Καταλονίας, της Εναλλακτικής Αριστεράς και της Σύγκλισης και Ένωσης, αφήνοντας στην αντιπολίτευση το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Καταλονίας.
Έγινε βουλευτής του καταλανικού κοινοβουλίου τον Νοέμβριο του 2012 και τέθηκε επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του. Ένα μήνα αργότερα υπόγραψε με τον τότε πρόεδρο της Ζενεραλιτάτ, Αρτούρ Μας, συμφωνία σταθεροποίησης της κυβέρνησης που όριζε το 2014 ως το έτος διεξαγωγής δημοψηφίσματος για την ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας. Στις καταλανικές εκλογές του 2015 συμμετείχε στον συνασπισμό Μαζί για το Ναι. Ορίστηκε αντιπρόεδρος της καταλανικής κυβέρνησης και υπεύθυνος για το τμήμα Οικονομικών.
Φυλάκιση
Ως αποτέλεσμα της συμβολικής ανακήρυξης της ανεξαρτησίας της Καταλονίας τον Οκτώβριο του 2017, ο Οριόλ Ζουνκέρας και έτεροι πολιτικοί που συμμετείχαν στην κυβέρνηση του Κάρλες Πουτζδεμόν προφυλακίστηκαν τον Νοέμβριο του ίδιου έτους μετά από απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ισπανίας με την κατηγορίας της εξέγερσης.
Λοιπά στοιχεία
Έχει δηλώσει δημόσια ότι είναι πιστός καθολικός χριστιανός και έχει δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανοί πολιτικοί
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας 2019–20
Για την περίοδο 2019–20, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αιτωλοακαρνανίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Αιτωλοακαρνανίας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας για την αγωνιστική περίοδο 2019-20 είναι η εξής:
Τα πρωταθλήματα διεκόπησαν πριν τη λήξη της κανονικής περιόδου λόγω της πανδημίας του κορονοϊού και αποφασίστηκε η επικύρωση των βαθμολογιών όπως έχουν έως και τη διακοπή.
Α΄ Κατηγορία
Η Α΄ Κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 14 συλλόγων σε 1 όμιλο.
Στο πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας πρωταθλήτρια ανακηρύσσεται η ομάδα που εβρίσκετο στην 1η θέση κατά τη διακοπή του πρωταθλήματος. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Αμβρακικού Λουτρού και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Έπειτα από απόφαση της Ε.Π.Ο. την άνοδο στην Γ΄ Εθνική κέρδισε και ο δευτεραθλητής Παναγρινιακός.
Βαθμολογία
Πηγή: [http://www.epsaitol.gr/images/egrafa/epikirosi.pdf Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας]
Β΄ Κατηγορία
Η Β΄ Κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 26 συλλόγων σε 3 ομίλους.
Η κανονική περίοδος και οι αγώνες Play Out της Β΄ Κατηγορίας ολοκληρώθηκαν κανονικά πριν τη διακοπή των πρωταθλημάτων. Τα Play Off διακόπηκαν στη 2η αγωνιστική από τις 6 συνολικά με τις βαθμολογίες να επικυρώνονται όπως έχουν μέχρι τη διακοπή.
Στον 1ο όμιλο δεν διεξήχθησαν Play Out, καθώς ανάμεσα στο προτελευταίο και το τελευταίο σωματείο της βαθμολογίας υπήρχε μεγαλύτερη διαφορά από 5 βαθμούς. Έτσι υποβιβάστηκε απευθείας ο Μακρυνειακός.
Βαθμολογίες κανονικής περιόδου
Πηγή olatagoal.gr
Τελική κατάταξη Play Off
Πηγή [http://www.epsaitol.gr/images/egrafa/epikirosi.pdf Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας]
Play Out
Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος ο πρώτος αγώνας στους αγώνες Play Out διεξάγεται στην έδρα του σωματείου που κατέλαβε την τελευταία θέση της βαθμολογίας της κανονικής περιόδου και στην περίπτωση που νικήσει το σωματείο που κατέλαβε την προτελευταία θέση, τότε αυτό κερδίζει την παραμονή και δε διεξάγεται ο 2ος αγώνας.
Στη Β΄ Κατηγορία παρέμειναν ο Κεραυνός Ποταμούλας που επικράτησε εκτός έδρας του Α.Ο. Σκουτεράς με 0-1 και ο Άρης Λεπενούς που επικράτησε εκτός έδρας του Α.Ο. Ελαιοφύτου με 1-2. Στη Γ΄ Κατηγορία υποβιβάστηκαν ο Α.Ο. Σκουτεράς και Α.Ο. Ελαιοφύτου αντίστοιχα.
Γ΄ Κατηγορία
Η Γ΄ Κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 10 ομάδων σε 1 όμιλο. Πηγή: Αποτελέσματα και βαθμολογία 18ης αγωνιστικής Γ΄ ΕΠΣΝΑ websports.gr (Αρχειοθετήθηκε στο webcache.googleusercontent.com)
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας.
Λόγω της πανδημίας του κορονοϊού αναβλήθηκε ο τελικός του κυπέλλου μεταξύ των 2 φιναλίστ, Α.Ε. Μεσολογγίου και Παναγρινιακού, ο οποίος θα κριθεί στην κλήρωση.
Κυπελλούχος μέσω της κλήρωσης αναδείχθηκε η '''Α.Ε. Μεσολογγίου''', η οποία και θα εκπροσωπήσει την Αιτωλοακαρνανία στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2019-2020
Βηρυλλιοβοριοϋδρίδιο
Το βηρυλλιοβοριοϋδρίδιο (αγγλικά beryllium borohydride) είναι η ανόργανη ένωση με τύπο '''Be(BH4)2.
Δομή
Η κρυσταλλική δομή της ένωσης αποτελείται από ένα ελικοειδές (συν)πολυμερές, που έχει ως δομικές μονάδες τα ιόντα [BH4Be]+ και [BH4]-.
Παραγωγή
1. Το βηρυλλιοβοριοϋδρίδιο παράγεται με αντίδραση μεταξύ υδριδίου του βηρυλλίου (BeH2) και διβορανίου(6) (B2H6), σε διαθυλαιθερικό διάλυμα:
2. Εναλλακτικά, μπορεί να παραχθεί από το λιθιοβοριοϋδρίδιο (LiBH4), με επίδραση χλωριούχου βηρυλλίου (BeCl2):
Εφαρμογές
Το καθαρότερο υδρίδιο του βηρυλλίου λαμβάνεται με αντίδραση ανάμεσα σε τριφαινυλοφωσφίνη (Ph3P) και βηρυλλιοβοριοϋδρίδιο (επίσης σε διαιθυλαιθερικό διάλυμα):
Βεατρίκη της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Η Βεατρίκη της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, Δούκισσα της Γκαλιέρα (1884 - 1966), ήταν μέλος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας ως κόρη του Αλφρέδου, δούκα του Εδιμβούργου, και της Μαρίας Αλεξάνδροβνα, μεγάλης δούκισσας της Ρωσίας.
Η Βεατρίκη Λεοπολδίνη Βικτωρία γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1884 στο Ίστγουελ Παρκ του Κεντ και βαπτίσθηκε στις 17 Μαΐου 1884 από τον Ουίλιαμ Λόιντ (εφημέριο του πατέρα της). Πέρασε μεγάλο μέρος των παιδικών της χρόνων στη Μάλτα, τότε βρετανική αποικία, όπου ο πατέρας της υπηρετούσε στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό.
Το 1902 η Πριγκίπισσα Βεατρίκη είχε ένα ειδύλλιο με τον Ρώσο εξάδελφό της Μεγάλο Δούκα Μιχαήλ, νεότερο αδελφό του Νικολάου Β΄. Ωστόσο παρεμποδίστηκε να τον παντρευτεί, καθώς η Ορθόδοξη Εκκλησία απαγορεύει το γάμο μεταξύ πρώτων εξαδέλφων.
Το 1906 γνώρισε τον εξάδελφο του Αλφόνσου ΙΓ' της Ισπανίας, τον Αλφόνσο της Γκαλιέρα, με τον οποίο συνήψε σχέση. Εξαιτίας του γεγονότος ότι η Βεατρίκη δεν ήταν Καθολική, το ζευγάρι δέχθηκε προειδοποίηση από τον Ισπανό μονάρχη, ότι θα έπρεπε να ζήσει στην εξορία. Παρ' όλα αυτά η Βεατρίκη και ο Αλφόνσος παντρεύτηκαν στις 15 Ιουλίου 1909 με μια Ρωμαιοκαθολική και μια Λουθηρανική τελετή στο Κόμπουργκ. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο Κόμπουργκ, έως ότου το 1912 τους επιτράπηκε να επιστρέψουν στην Ισπανία. Τον Αύγουστο του 1913 η Βεατρίκη μεταστράφηκε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Το 1916 ο Αλφόνσος ΙΓ' εξόρισε για οκτώ χρόνια τη Βεατρίκη και την οικογένειά της στην Ελβετία, υποστηρίζοντας ότι επρόκειτο για αποστολή που είχε ανατεθεί στον Πρίγκιπα Αλφόνσο. Ωστόσο ο πραγματικός λόγος της εξορίας ήταν το κλίμα που είχε διαμορφωθεί στο παλάτι εναντίον του ζευγαριού. Η οικογένεια κατέφυγε στην Αγγλία, όπου τα τρία τους παιδιά εκπαιδεύτηκαν στο Κολέγιο Ουίντσεστερ. Μετά από οκτώ χρόνια επέστρεψαν στην Ισπανία και εγκαταστάθηκαν στην πόλη Σανλούκαρ δε Μπαραμέδα. Εκεί η Βεατρίκη απεβίωσε στις 13 Ιουλίου 1966.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1909 τον Αλφόνσο, δούκα της Γκαλιέρα, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Δούκισσες της Γκαλιέρα
Ισλανδία
Η Ισλανδία (Ισλανδικά: Ísland) είναι νησιωτική χώρα της Βόρειας Ευρώπης, ευρισκόμενη στο βόρειο Ατλαντικό ωκεανό και ανάμεσα στη Γροιλανδία, τη Σκωτία, τις Νήσους Φερόες και τη Νορβηγία. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 394.200 κάτοικους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023, και πρωτεύουσά της είναι το Ρέικιαβικ. Κατά μια ερμηνεία, ταυτίζεται με το νησί Θούλη που επισκέφτηκε ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης στο ταξίδι που έκανε τον 4ο αιώνα π.Χ., περί τα 332 - 310 π.Χ. Η Εθνική εορτή στη χώρα είναι ανήμερα της 17ης Ιουνίου.
Η Ισλανδία διαθέτει οικονομία αγοράς με σχετικά χαμηλή φορολογία, σε σύγκριση με άλλες χώρες του ΟΟΣΑ. Διατηρεί ένα σκανδιναβικό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που παρέχει καθολική υγειονομική περίθαλψη και τριτοβάθμια εκπαίδευση στους πολίτες του. Η Ισλανδία κατέχει υψηλή οικονομική, πολιτική και κοινωνική σταθερότητα και ισότητα. Το 2016, κατατάχθηκε ως η 9η πιο ανεπτυγμένη χώρα στον κόσμο από τον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών και κατατάσσεται στην πρώτη θέση στον Παγκόσμιο Δείκτη Ειρήνης. Η Ισλανδία βασίζεται σχεδόν πλήρως στην ανανεώσιμη ενέργεια. Επηρεασμένη από τη συνεχιζόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση, ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα του έθνους απέτυχε συστηματικά τον Οκτώβριο του 2008, οδηγώντας σε σοβαρή ύφεση, ουσιαστική πολιτική αναταραχή, τη διαμάχη Icesave και τη θεσμοθέτηση ελέγχων κεφαλαίου. Κάποιοι τραπεζίτες φυλακίστηκαν. Από τότε, η οικονομία έχει ανακάμψει σημαντικά, σε μεγάλο βαθμό χάρη στον τουρισμό.
Ο Ισλανδικός πολιτισμός χτίστηκε κάτω από τη Σκανδιναβική κληρονομιά της χώρας. Οι περισσότεροι Ισλανδοί είναι απόγονοι Γαελικών και Γερμανικών εποικιστών. Τα Ισλανδικά, μία Βόρεια Γερμανική γλώσσα, και κατάγεται από τα Παλαιά Νορβηγικά και είναι στενά συνδεδεμένη με τη Φεροϊκή γλώσσα και τις Δυτικές Νορβηγικές διαλέκτους. Η πολιτιστική κληρονομιά της χώρας περιλαμβάνει την παραδοσιακή Ισλανδική κουζίνα, την Ισλανδική λογοτεχνία και μεσαιωνικές σάγκες. Η Ισλανδία έχει το μικρότερο πληθυσμό από κάθε άλλο μέλος του NATO και είναι η μόνη χώρα-μέλος χωρίς ένοπλες δυνάμεις. Η ισλανδική ακτοφυλακή είναι χαμηλά εξοπλισμένη, και είναι επιφορτισμένη στην άμυνα.
Ετυμολογία
μικρογραφία|Νορβηγοί καταφθάνουν στην Ισλανδία – πίνακας του 19ου αιώνα από τον Όσκαρ Βέργκελαντ. Οι Σάγκες των Ισλανδών λένε ότι ένας Νορβηγός ονόματι Ναντόντ (ή Νανταντόρ) ήταν ο πρώτος Νορβηγός που έφτασε στην Ισλανδία, και τον 9ο αιώνα την ονόμασαν Σνέλαντ ή «χιονισμένη γη» επειδή χιόνιζε. Μετά τον Ναντόντ, έφτασε ο Σουηδός Γκάρνταρ Σβάβαρσσον και έτσι το νησί ονομάστηκε Γκαρνταρσχόλμουρ που σημαίνει «Νήσος του Γκαρντάρ».
Στη συνέχεια ήρθε ένας Βίκινγκ με το όνομα Φλόκι Βιλγκέρνταρσον. Η κόρη του πνίγηκε καθ'οδόν και μετά τα ζώα του πέθαναν λόγω έλλειψης τροφής. Οι σάγκες λένε ότι ο μάλλον απολιθωμένος Φλόκι ανέβηκε σε ένα βουνό και είδε ένα φιόρδ (Ισαφιόρδουρ) γεμάτο παγόβουνα, που τον οδήγησε να δώσει στο νησί το νέο και το σημερινό του όνομα. Η ιδέα ότι οι άποικοι Βίκινγκ της Ισλανδίας επέλεξαν αυτό το όνομα για να αποθαρρύνουν την αποίκηση του νησιού τους είναι απλώς ένας μύθος.
Γεωγραφία
thumb|250px|left|Δορυφορική φωτογραφία της Ισλανδίας το 2004, [[NASA.]] Η Ισλανδία βρίσκεται στο Βόρειο Ατλαντικό ωκεανό, λίγο νοτιότερα από τον Αρκτικό κύκλο. Ο Αρκτικός κύκλος διέρχεται από το νησί Γκρίμσεϊ βόρεια των ακτών της Ισλανδίας, αλλά όχι από την ίδια την ηπειρωτική χώρα. Σε αντίθεση με τη γειτονική Γροιλανδία, η Ισλανδία θεωρείται ότι ανήκει στην Ευρώπη και όχι τη Βόρειο Αμερική, αν και γεωλογικά το νησί δεν ανήκει σε καμία από τις δύο αυτές ηπειρωτικές πλάκες. Επίσης, λόγω πολιτιστικών, οικονομικών και γλωσσικών ομοιοτήτων, η Ισλανδία ομαδοποιείται με τις Σκανδιναβικές χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Η πιο κοντινή γη είναι η Γροιλανδία που απέχει 287 χλμ και τα νησιά Φερόε (420 χλμ.). Η κοντινότερη απόσταση από την ηπειρωτική Ευρώπη είναι 970 χλμ. από τη Νορβηγία.
Η Ισλανδία είναι το 18ο νησί σε έκταση στον κόσμο, και το δεύτερο μεγαλύτερο στην Ευρώπη μετά τη Μεγάλη Βρετανία. Το κύριο νησί της Ισλανδίας καταλαμβάνει έκταση 101.826 τετρ. χλμ., ενώ η συνολική έκταση του Ισλανδικού κράτους είναι 103.000 τετρ. χλμ. Από τη συνολική έκταση της χώρας, το 62,7% καταλαμβάνει η τούνδρα, το 14,3% αποτελείται από παγετώνες και λίμνες, ενώ μόνο το 23% έχει βλάστηση. Οι μεγαλύτερες λίμνες είναι η Θόρισβατν (Þórisvatn) με έκταση 83 ως 88 τετρ. χλμ. και η Θινγκβαλαβάτν (Þingvallavatn) με 82 τετρ. χλμ., ενώ επίσης μεγάλες είναι η Μυβάτν (Mývatn) και η Λογκουρίν (Lögurinn). Η λίμνη Οσκιουβάτν (Öskjuvatn) είναι η βαθύτερη της Ισλανδίας με βάθος 220 μ.
Η ακτογραμμή της Ισλανδίας με συνολικό μήκος 4.970 χλμ. έχει έντονο διαμελισμό με πάρα πολλά φιόρδ. Στις ακτές βρίσκονται και οι περισσότεροι οικισμοί, καθώς τα υψίπεδα του εσωτερικού της χώρας είναι ψυχρά, ορεινά και ακατοίκητα. Οι κύριες πόλεις είναι η πρωτεύουσα Ρέικιαβικ, το Κόπαβογκουρ (Kópavogur), το Χάφναρφιορδουρ (Hafnarfjörður), το Κέφλαβικ και το Άκουρεϊρι.
Γεωλογική δραστηριότητα
thumb|160px|left|Ο [[καταρράκτης Ντέτιφος, με την πιο δυνατή ροή στην Ευρώπη, βρίσκεται στη βορειοανατολική Ισλανδία.]] thumb|200px|right|Το μεγάλο [[γκέιζερ της κοιλάδας Χαουκανταλούρ, το οποίο είναι και το παλαιότερο γνωστό στον κόσμο.]] Η Ισλανδία είναι μία νεαρή γεωλογικά περιοχή, η οποία βρίσκεται πάνω στη μεσοωκεάνια ράχη του Ατλαντικού. Η θέση αυτή σημαίνει έντονη γεωλογική δραστηριότητα και μεγάλο αριθμό ηφαιστείων, όπως τα Χέκλα (Hekla), Ελντγκιάου (Eldgjá), Χερδουμπρέιδ (Herðubreið) και Έλντφετλ (Eldfell). Το νησί είναι ένα από τα δύο μέρη παγκόσμια, στα οποία η μεσοωκεάνια ράχη ανέρχεται πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, παρέχοντας τη δυνατότητα άμεσης έρευνας των σχηματισμών της.
Στην Ισλανδία υπάρχει επίσης πληθώρα από γκέιζερ (θερμοπίδακες, ισλ. Γκεϊσίρ, Geysir), με πιο γνωστά το Γκέιζερ (από το οποίο προέρχεται η διεθνής ονομασία του θερμοπίδακα) και το Στρόκουρ (Strokkur). Μετά από μία περίοδο αδράνειας, το Γκέιζερ επανήλθε ενεργά μετά από τους σεισμούς του 2000. Με το δυναμικό της γεωθερμίας να υφίσταται έντονη εκμετάλλευση, αλλά και επειδή πολλοί ποταμοί και καταρράκτες είναι κατάλληλοι για υδροηλεκτρικά έργα, οι περισσότεροι κάτοικοι έχουν πρόσβαση σε θερμό νερό και θέρμανση από φυσικές πηγές.
Όπως είναι φυσικό, το κλίμα είναι ψυχρό και το 10% της έκτασης του νησιού είναι καλυμμένο από παγετώνες. Παρόλα αυτά, το Ρεύμα του Κόλπου περνάει από τις ακτές τις χώρας και κάνει το κλίμα κάπως πιο ήπιο. Τα καλοκαίρια είναι ξηρά και δροσερά, ενώ οι χειμώνες είναι σχετικά ήπιοι, για το γεωγραφικό πλάτος της χώρας, και με αρκετά ισχυρούς ανέμους. Η μέση θερμοκρασία στην πρωτεύουσα Ρέικιαβικ είναι 11˚C τον Ιούλιο και -1 °C το Φεβρουάριο.
Στατιστικά στοιχεία
Πηγή: CIA World Factbook
Κλίμα
Το κλίμα της Ισλανδίας είναι υποαρκτικό. Το θερμό Ρεύμα του Βόρειου Ατλαντικού σιγουροποιεί τις γενικά υψηλότερες ετήσεις θερμοκρασίες απ'ότι σε άλλα μέρη με παρόμοιο γεωγραφικό πλάτος. Περιοχές με παρόμοια κλίματα περιλαμβάνουν τις Αλεούτιες νήσους, τη χερσόνησο της Αλάσκας και τη Γη του Πυρός, αν και αυτές οι περιοχές είναι πιο κοντά στον ισημερινό. Λόγω της εγγύτητας με την Αρκτική, οι ακτές του νησιού παραμένουν ελεύθερες απο πάγο κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Οι εισβολές πάγου είναι σπάνιες, και η τελευταία συνέβη στη βόρεια ακτή το 1969.
Το κλίμα ποικίλλει μεταξύ των διαφόρων περιοχών του νησιού. Σε γενικές γραμμές, η νότια ακτή είναι πιο ζεστή, υγρότερη και πιο ανεμώδης από τη βόρεια. Τα Κεντρικά Υψίπεδα είναι το πιο κρύο τμήμα της χώρας. Οι πεδινές εσωτερικές περιοχές στο βορρά είναι οι ξηρότερες. Η χειμερινή χιονόπτωση είναι πιο συχνή στο βορρά από το νότο.
Η υψηλότερη θερμοκρασία αέρα που καταγράφηκε ήταν στους 30.5 °C στις 22 Ιουνίου 1939 στο Τεϊγκαρχόρν στη νοτιοανατολική ακτή. Η χαμηλότερη ήταν στους −38 °C και καταγράφηκε στις 22 Ιανουαρίου 1918 στο Γκρίμσταδιρ και το Μοδρουνταλούρ στη βορειοανατολική ενδοχώρα. Τα ρεκόρ θερμοκρασίας για το Ρέικιαβικ είναι 26.2 °C στις 30 Ιουλίου 2008 και −24.5 °C στις 21 Ιανουαρίου 1918.
Γεωθερμία
Τα ιδιαίτερα γεωλογικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά της Ισλανδίας, η οποία διαθέτει πάνω από 200 ηφαίστεια και περισσότερες από 600 θερμές πηγές, την καθιστούν ενεργειακά αυτόνομη. Στην ηφαιστειακή ζώνη της, υπάρχουν τουλάχιστον 20 περιοχές υψηλής θερμοκρασίας που περιέχουν πεδία ατμού με υπόγειες θερμοκρασίες που φτάνουν τους 250°C σε βάθος 1.000 m. Η Ισλανδία αντικαθιστά τις συμβατικές πηγές ενέργειας με ανανεώσιμες πήγες όπως ο υδροηλεκτρισμός (Υδροηλεκτρική ενέργεια) και η Γεωθερμία, το 84% της συνολικής ενέργειας της χώρας προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και από το ποσοστό αυτό το 66% καλύπτεται από τη γεωθερμία. Συγκεκριμένα στην παραγωγή ηλεκτρισμού, το 2018, το 73,3% της παραγωγής στη χώρα προήλθε από τους υδροηλεκτρικούς σταθμούς, ενώ το 26,67% από γεωθερμικούς .Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε στην παραγωγή ηλεκτρισμού η γεωθερμική ενέργεια ήταν το 1978, με την κατασκευή του πρώτου γεωθερμικού σταθμού «Krafla» ενώ πλέον στη χώρα λειτουργούν 7 σταθμοί που η συνολική παραγωγή τους έφτασε 6.009,8 GWh το 2018.
Τελεία
Η τελεία ( . ) είναι σημείο στίξης. Στη σημερινή εποχή χρησιμοποιείται στη γραφή κειμένων (σχεδόν σε όλες τις γλώσσες) για να δείξει μία πλήρη πρόταση.
Ισλανδία
Γεωθερμία
Η κύρια πηγή θερμότητας στη χώρα είναι η γεωθερμική ενέργεια με ποσοστό χρήσης 89,6% το 2018. Μάλιστα το πρώτο σύστημα οικιακής θέρμανσης, βασισμένο στη γεωθερμία, κατασκευάστηκε από έναν αγρότη, ο οποίος μετέφερε με σωλήνες στη φάρμα του το ζεστό νερό από κοντινές θερμές πηγές το 1908! Παράλληλα η ενέργεια που αντλείται από τη γεωθερμία, χρησιμοποιείται για τη θέρμανση κολυμβητήριων, ποδοσφαιρικών γηπέδων, θερμοκηπίων καθώς επίσης και στις ιχθυοκαλλιέργειες. Επιπλέον αντλείται ζεστό νερό το οποίο τροφοδοτεί συστήματα, που βρίσκονται τοποθετημένα σε σκεπές κτιρίων και δρόμους για το λιώσιμο χιονιού.
Στην Ισλανδία η έρευνα, η εκμετάλλευση και η ανάπτυξη των ενεργειακών πόρων εξαρτάται από ειδική διαδικασία αδειοδότησης που προβλέπεται στο σχετικό Νόμο 57/1998 και απαιτεί την παροχή άδειας από την Εθνική Ενεργειακή Αρχή είτε αφορά χρήση σε ιδιωτική είτε σε δημόσια γη. Επίσης η ιδιοκτησία των πόρων δεν μπορεί να πωληθεί από το κράτος ή τους δήμους, αν και τα δικαιώματα χρήσης μπορούν να εκμισθωθούν σε έναν προγραμματιστή για έως και 65 χρόνια με δυνατότητα παράτασης. Τα δικαιώματα για την αξιοποίηση καθορίζονται από τον Πρωθυπουργό.
Τελεία
Ιστορία
Η τελεία επινοήθηκε από τον Αριστοφάνη τον Βυζάντιο που εφηύρε το σύστημα των σημείων στίξης.
Ισλανδία
Γεωθερμία
Ωστόσο, η Υπηρεσία σχεδιασμού της Ισλανδίας μελετά και γνωμοδοτεί, αναλόγως τη βιωσιμότητα του έργου της αξιοποίηση μιας γεωθερμικής πηγής, βασιζόμενη σε κριτήρια όπως οι επιπτώσεις στο περιβάλλον και την τοπική κοινωνία, καθώς και τη δυναμική του πόρου ώστε να αποφευχθεί η υπερεκμετάλλευσή του.
Διοικητική διαίρεση
thumb|right|250px|Οι οχτώ περιφέρειες της Ισλανδίας
Η Ισλανδία διαιρείται σε 8 περιφέρειες και επιπλέον σε 23 επαρχίες και 25 ανεξάρτητες πόλεις και 76 δήμους. Οι περιφέρειες:
Οι οχτώ περιφέρειες χρησιμοποιούνται κυρίως για στατιστικούς σκοπούς. Οι δικαιοδοσίες επαρχιακών δικαστηρίων χρησιμοποιούν μια παλαιότερη έκδοση της διαίρεσης. Μέχρι το 2003, οι εκλογικές περιφέρειες για τις κοινοβουλευτικές εκλογές ήταν οι ίδιες με τις περιφέρειες, αλλά με μια τροποποίηση του συντάγματος, άλλαξαν στις τρέχουσες έξι εκλογικές περιφέρειες:
Η ανακατανεμητική αλλαγή έγινε για να εξισορροπηθεί το βάρος των διαφόρων περιφερειών της χώρας, δεδομένου ότι προηγουμένως μια ψήφος στις αραιοκατοικημένες περιοχές της χώρας θα μετρούσε πολύ περισσότερο από μια ψήφο στην περιοχή του Ρέικιαβικ. Η ανισορροπία μεταξύ των επαρχιών μειώθηκε από το νέο σύστημα, αλλά εξακολουθεί να υφίσταται.
Τελεία
Κείμενο
Χρησιμοποιείται επίσης για να δείξει αρκτικόλεξο, ακρωνύμιο ή συντομογραφία.
Ισλανδία
Διοικητική διαίρεση
Οι 74 δήμοι στην Ισλανδία κυβερνούν τοπικά ζητήματα, όπως τα σχολεία, τις μεταφορές και τη ζωνοποίηση. Αυτές είναι οι πραγματικές υποδιαιρέσεις δεύτερου επιπέδου στη Ισλανδία, καθώς οι εκλογικές περιφέρειες δεν έχουν αρμοδιότητα εκτός από τις εκλογές και για στατιστικούς λόγους. Το Ρέικιαβικ είναι μακράν ο πολυπληθέστερος δήμος, περίπου τέσσερις φορές πολυπληθέστερο από το Κοπαβόγκουρ, τον δεύτερο μεγαλύτερο δήμο της χώρας.
Τελεία
Κείμενο
Στα γερμανικά και πολωνικά χρησιμοποιείται μετά από ακέραιο για να δείξει τα τακτικά αριθμητικά (2. σημαίνει δεύτερος/η/ο) και δεν χρησιμοποιείται για την ομαδοποίηση των ακεραίων.
Ισλανδία
Πρώιμη περίοδος (μέχρι το 930 μ.Χ.)
Η Ισλανδία αποτέλεσε το τελευταίο μεγάλο νησί του κόσμου που κατοικήθηκε. Οι πρώτοι άποικοι ήταν Σκανδιναβοί, κυρίως Νορβηγοί Βίκινγκ και οι Κέλτες δούλοι τους από την Ιρλανδία και τη Σκοτία. Μετανάστευσαν στο νησί στα τέλη του 9ου και τον 10ο αιώνα. Η περίοδος 874 - 930 θεωρείται η φάση του αρχικού αποικισμού της χώρας. Υπάρχει η άποψη ότι Ιρλανδοί μοναχοί επισκέφτηκαν το νησί περίπου τριάντα χρόνια πριν τους Βίκινγκ, αλλά αποχώρησαν πριν αυτοί κατοικήσουν το νησί.
Τελεία
Κείμενο
Παλαιότερα, στη δακτυλογράφηση κειμένων, συνήθως την τελεία ακολουθούσαν δύο κενά για να είναι πιο εμφανής η διαφορά από το κόμμα.
Παράγωγα
Χρησιμοποιείται μαζί με το κόμμα για το σχηματισμό του ελληνικού ερωτηματικού, χρησιμοποιείται τριπλά για το σχηματισμό των αποσιωπητικών (...) και στο σχηματισμό της άνω και κάτω τελείας. Χρησιμοποιείται επίσης για το σχηματισμό της άνω τελείας (·). Μαζί με την παύλα (. —) χρησιμοποιείται για να δείξει τέλος του κειμένου από το οποίο προέρχεται και η έκφραση τελεία και παύλα. Αν η τελεία είναι το σημείο στίξης που αποτελείται απλώς από μια "στιγμή" ή "σημείο", αυτό μάλλον δεν σημαίνει ότι εκείνα τα σημεία στίξης χρησιμοποιούν την τελεία αλλά μάλλον την στιγμή΄.
Αριθμοί
Στην εμφάνιση αριθμητικών ψηφίων χρησιμοποιείται διαφορετικά στις διάφορες χώρες με κύρια σημασία:
Πληροφορική
Στις γλώσσες προγραμματισμού, στον πηγαίο κώδικα, στις αριθμητικές εκφράσεις σχεδόν πάντα συμβολίζει το διαχωρισμό του δεκαδικού από το ακέραιο μέρος ανεξάρτητα από το περιβάλλον εργασίας και τις ρυθμίσεις περιβάλλοντος του χρήστη. Στις αντικειμενοστρεφείς γλώσσες χρησιμοποιείται για να δείξει τον γονέα ενός αντικειμένου (dot notation).
Στο Διαδίκτυο χρησιμοποιείται για το διαχωρισμό τομέων στο DNS (Σύστημα Ονομάτων Τομέα).
Ισλανδία
Πρώιμη περίοδος (μέχρι το 930 μ.Χ.)
Οι κάτοικοι της Ισλανδίας αυτή την περίοδο ήταν παγανιστές και λάτρευαν θεούς όπως ο Οντίν, ο Θωρ και ο Λόκι. Σταδιακά όμως, χωρίς να λείπουν και οι αντεγκλήσεις, ο Χριστιανισμός κέρδισε έδαφος, κυρίως κατά τις αρχές του 11ου αιώνα.
Τελεία
Πληροφορική
Στο Κέλυφος Bourne και άλλα κελύφη χρησιμοποιείται ως εντολή εκτέλεσης του αρχείου που ακολουθεί.
Στη γλώσσα COBOL συμβολίζει το τέλος μία πλήρους έκφρασης της γλώσσας.
Ισλανδία
Περίοδος της κυριαρχίας Νορβηγίας και Δανίας
Η Ισλανδική Κοινοπολιτεία παρέμεινε ανεξάρτητη μέχρι το 1262, οπότε με συνθήκη προσχώρησε στον έλεγχο της Νορβηγικής μοναρχίας. Η συνθήκη αυτή έβαλε τέρμα στη βιαιότερη περίοδο της Ισλανδικής ιστορίας, που ξεκίνησε το 1220 και χαρακτηριζόταν από αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ φατριών του νησιού.
Τελεία
Τηλεγραφία
Στην τηλεγραφία χρησιμοποιείται στη γραφή των σημάτων Μορς για τον συμβολισμό του σύντομου παλμού. Επίσης αντί της τελείας στο κείμενο χρησιμοποιείται ευρύτατα η έκφραση ΣΤΟΠ λόγω της οικονομίας που προσέφερε αρχικά.
Ισλανδία
Περίοδος της κυριαρχίας Νορβηγίας και Δανίας
Η κτήση της Ισλανδίας βρέθηκε στον έλεγχο της Δανίας-Νορβηγίας στα τέλη του 14ου αιώνα όταν η Δανία και η Νορβηγία αποτέλεσαν ένα κράτος με την Ένωση του Κάλμαρ (1397-1520). Όταν τα δύο βασίλεια χωρίστηκαν με τη Συνθήκη του Κιέλου το 1814, η Ισλανδία έμεινε στη δικαιοδοσία της Δανίας.
Τελεία
Παραπομπές
Κατηγορία:Σημεία στίξης
Ισλανδία
1814–1918: Κίνημα ανεξαρτησίας
Το 1814, μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, η Δανία-Νορβηγία χωρίστηκε σε δύο ξεχωριστά βασίλεια μέσω της Συνθήκης του Κιέλου, αλλά η Ισλανδία παρέμεινε εξαρτώμενη από τη Δανία. Καθ'όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, το κλίμα της χώρας συνέχισε να γίνεται ψυχρότερο, με αποτέλεσμα τη μαζική μετανάστευση στον Νέο Κόσμο, ιδιαίτερα στην περιοχή Γκιμλί, στη Μανιτόμπα του Καναδά, η οποία μερικές φορές αναφέρεται ως Νέα Ισλανδία. Περίπου 15.000 άνθρωποι μετανάστευσαν σε σύγκριση με το συνολικό πληθυσμό 70.000 κατοίκων.
Μια εθνική συνείδηση προέκυψε κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, εμπνευσμένη από τις ρομαντικές και εθνικιστικές ιδέες της ηπειρωτικής Ευρώπης. Ένα κίνημα ανεξαρτησίας της Ισλανδίας διαμορφώθηκε στη δεκαετία του 1850 υπό την ηγεσία του Γιόν Σίγκουρντσον, βασισμένο στον αυξανόμενο ισλανδικό εθνικισμό, εμπνευσμένο από τους Φιόλνισμεν (ισλανδικά: Fjölnismenn) και άλλους Ισλανδούς διανοούμενους διαφωτισμένους στη Δανία. Το 1874, η Δανία παραχώρησε στην Ισλανδία ένα σύνταγμα και περιορισμένη εγχώρια εξουσία. Αυτό επεκτάθηκε το 1904 και ο Χάνες Χαφστάιν υπηρέτησε ως πρώτος υπουργός για την Ισλανδία στο δανικό υπουργικό συμβούλιο.
19ος και αρχές 20ού αιώνα
thumb|200px|right|Παλιός (1888) χάρτης της Ισλανδίας Στις αρχές του 19ου αιώνα άρχισε να δημιουργείται η εθνική συνείδηση των Ισλανδών. Το Αλθίνγκι, που ήταν ενεργό την προηγούμενη περίοδο αποκλειστικά σαν δικαστικός οργανισμός, καταργήθηκε το 1800. Ένας νέος οργανισμός με το ίδιο όνομα ιδρύθηκε το 1843 σαν συμβουλευτικό σώμα.
Το 1874, η Δανία αναγνώρισε στην Ισλανδία αυτονομία, η οποία επεκτάθηκε περαιτέρω το 1904. Η Πράξη της ένωσης της 1ης Δεκεμβρίου του 1918 αναγνώρισε στην Ισλανδία ανεξαρτησία, με κοινό βασιλιά με τη Δανία, ενώ η Δανία ορίστηκε αρμόδια για την άμυνα της Ισλανδίας και για την αντιπροσώπευσή της στις εξωτερικές της σχέσεις.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η κατοχή της Δανίας από τη Γερμανία δημιούργησε προβλήματα στην Ισλανδία. Το κοινοβούλιο της χώρας αποφάσισε η χώρα να παραμείνει ουδέτερη. Στις 10 Μαΐου του 1940 το Ηνωμένο Βασίλειο εισέβαλε και κατέλαβε τη χώρα, χωρίς να αντιμετωπίσει αντίσταση, ενώ τον Ιούλιο του 1941 η κυριαρχία της Βρετανίας μεταβιβάστηκε στις Η.Π.Α..
Στις 17 Ιουνίου του 1944, μετά από δημοψήφισμα, η Ισλανδία απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Δανία και υιοθέτησε το δημοκρατικό πολίτευμα. Η Δανία αναγνώρισε την ανεξαρτησία.
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Παρά τις εσωτερικές αντιδράσεις, το 1949 η Ισλανδία έγινε μέλος του NATO, προσχώρηση στην οποία αντιτάσσονταν πολλοί Ισλανδοί, όπως φάνηκε στα επεισόδια του 1949 στο Ρέικιαβικ. Μετά από τη σύντομη αποχώρηση το 1946, οι Η.Π.Α. εγκαταστάθηκαν και πάλι στο αεροδρόμιο του Κέφλαβικ, το 1951, όπου και παρέμειναν ως την αποχώρησή τους το Σεπτέμβριο του 2006. Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου η θέση της Ισλανδίας στα σημεία εξόδου των σοβιετικών υποβρυχίων στον Ατλαντικό είχε στρατηγική σημασία για τις Η.Π.Α.
Πολιτική
thumb|right|200px|Το κτίριο του Αλθίνγκι, Ρέικιαβικ Το Ισλανδικό κοινοβούλιο (Αλθίνγκι) έχει 63 μέλη και ιδρύθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα σαν συμβουλευτικό σώμα υπό τον Δανό βασιλιά. Θεωρείται δε επανίδρυση της ομώνυμης σύναξης που είχε ιδρυθεί το 930 και έπαψε τις λειτουργίες της το 1799.
Αρχηγός της χώρας θεωρείται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος έχει περισσότερο εθιμοτυπικό ρόλο, όπως και στην Ελλάδα. Η εκτελεστική εξουσία ανήκει στην κυβέρνηση και στον πρωθυπουργό της χώρας. Η κυβέρνηση διορίζεται από τον πρόεδρο της δημοκρατίας και έχει σύνθεση που καθορίζεται από το κόμμα που κατέχει την πλειοψηφία των βουλευτών ή, σε περίπτωση που δεν υπάρχει απόλυτη πλειοψηφία, από συνασπισμό κομμάτων. Στην πράξη, σχεδόν πάντα οι κυβερνήσεις της Ισλανδίας ήταν κυβερνήσεις συνασπισμού. Το κοινοβούλιο, ο πρόεδρος, η κυβέρνηση, καθώς και τα δημοτικά συμβούλια, εκλέγονται κάθε 4 χρόνια.
Το 2007 σχηματίστηκε κυβέρνηση συνεργασίας ανάμεσα στο δεξιό Κόμμα Ανεξαρτησίας και το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα Συμμαχία υπό την πρωθυπουργία του Γκέιρ Χάαρντε του Κόμματος Ανεξαρτησίας. Το Κόμμα Ανεξαρτησίας κυβερνούσε συνεχώς την Ισλανδία από το 1991 ως το 2007 σε συμμαχία με το Προοδευτικό Κόμμα. Ο Χάαρντε ήταν επίσης ο πρωθυπουργός της τελευταίας συμμαχικής κυβέρνησης με το Προοδευτικό Κόμμα που κράτησε από τον Ιούνιο του 2006 ως το Μάιο του 2007.
Δικαίωμα ψήφου έχουν όσοι και όσες στη χώρα είναι ηλικίας άνω των 18 ετών.
Ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Στις 16 Ιουλίου 2009 η Ισλανδική βουλή αποφάσισε την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στη ζώνη του ευρώ. Το ενδιαφέρον για την ένταξη παρακινήθηκε κυρίως από την άσχημη οικονομική κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα μετά την τελευταία οικονομική κρίση. Ωστόσο αυτή η απόφαση της βουλής θα πρέπει πρώτα να επικυρωθεί από δημοψήφισμα.
Οικονομία
Με βάση τους οικονομικούς δείκτες η Ισλανδία είναι μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Το ακαθάριστο κατά κεφαλή εισόδημα το 2007 ήταν $63.830 (4η χώρα στον κόσμο, σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο).
Η οικονομία της χώρας βασίζεται στην αλιεία, που αποφέρει το 60% των εσόδων από εξαγωγές και απασχολεί το 8% του εργατικού δυναμικού. Η Ισλανδία δεν έχει κάποιο άλλο φυσικό πόρο πέρα από ψάρια και άφθονη υδροηλεκτρική και γεωθερμική ενέργεια. Για αυτόν τον λόγο η οικονομία της είναι ευάλωτη στις μεταβολές των διεθνών τιμών των ψαριών και των προϊόντων επεξεργασίας τους. Η μόνη επεξεργασία πρώτων υλών που γίνεται στη χώρα είναι αυτή του τσιμέντου. Τα περισσότερα κτήρια είναι από αυτό το υλικό και το (ακριβό) ξύλο χρησιμοποιείται σπάνια. Η εξάρτηση της οικονομίας από την αλιεία είναι ο βασικός λόγος αποθάρρυνσης των Ισλανδών από το ενδεχόμενο εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχει ανησυχία ότι με τις ρυθμίσεις που θα επιβληθούν από την Ε.Ε. η χώρα θα χάσει τον έλεγχο στη διαχείριση των αλιευτικών πρώτων υλών της. Αν και η Ισλανδική οικονομία βασίζεται στην αλιεία, ο κλάδος αυτός γίνεται λιγότερο σημαντικός καθώς αναπτύσσονται ο τουρισμός (κυρίως η οικοτουριστική προσέγγισή του), οι βιομηχανίες σύγχρονης τεχνολογίας (κυρίως παραγωγή λογισμικού και Βιοτεχνολογία). Η ανάπτυξη της χώρας ήταν 4,3% το 2003 και 5,2% το 2004. Η ανεργία το 4ο τρίμηνο του 2004 (2,5%) ήταν η 2η χαμηλότερη στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ζώνη μετά από αυτή του Λίχτενσταϊν.
Οικονομική κρίση 2008-2009
Το φθινόπωρο του 2008 η χώρα συμπαρασύρθηκε στη δίνη της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η κυβέρνηση εισήγαγε επείγουσα νομοθεσία και της δόθηκαν ενισχυμένες εξουσίες επί του τραπεζικού τομέα, ενώ κλειδώθηκε προσωρινά και η ισοτιμία της κορόνας έναντι του ευρώ (131 κορόνες προς 1 ευρώ). Νωρίτερα, το εθνικό νόμισμα είχε δεχτεί ισχυρή επίθεση από κερδοσκόπους. Η Ρωσία φερόταν έτοιμη να παράσχει δάνειο ύψους 4 δισ. ευρώ. Το Νοέμβριο εγκρίθηκε η χορήγηση δανείου από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και από σκανδιναβικά κράτη προς τη χώρα. Οι διαμαρτυρίες ενάντια στην οικονομική κρίση συνεχίστηκαν και κορυφώθηκαν τον Ιανουάριο του 2009, όταν για πρώτη φορά από το 1949 (οπότε είχαν εκδηλωθεί διαδηλώσεις εναντίον του ΝΑΤΟ), η αστυνομία αναγκάστηκε να κάνει χρήση δακρυγόνων. Υπό το βάρος της κατάρρευσης της εθνικής οικονομίας, ο πρωθυπουργός παραιτήθηκε (επικαλούμενος όμως λόγους υγείας) και προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τις 9 Μαΐου. Η νέα πρωθυπουργός, Γιόχανα Σιγκουρδαντότιρ προκήρυξε γενικές εκλογές για τις 25 Απριλίου.
Δημογραφία
300px|thumb|right|Η εξέλιξη του πληθυσμού της Ισλανδίας. Στον κατακόρυφο άξονα φαίνεται ο πληθυσμός σε χιλιάδες
Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023 η Ισλανδία έχει 394.200 κατοίκους. Η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 3,8 κατ./χλμ².
Η απομονωμένη θέση της Ισλανδίας είχε σαν αποτέλεσμα περιορισμένη μετανάστευση προς τη χώρα για αιώνες. Η γενετική ομοιομορφία του πληθυσμού αξιοποιείται σήμερα από τους επιστήμονες για τη διεξαγωγή μελετών Γενετικής. Η γλώσσα της χώρας είναι η Ισλανδική και η κυριότερη θρησκεία ο Λουθηρανισμός.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 82,3 χρόνια (80,8 χρόνια οι άνδρες και 83,9 οι γυναίκες). δεξιά|μικρογραφία|Το [[Ρέικιαβικ είναι η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή της Ισλανδίας και το κέντρο της Περιφέρειας Πρωτεύουσας, η οποία με πληθυσμό 212.385 ατόμων, αποτελεί το 63% του πληθυσμού της Ισλανδίας (οι αριθμοί είναι για το 2016)]] Ο αρχικός πληθυσμός της Ισλανδίας ήταν σκανδιναβικής και γαελικής καταγωγής. Αυτό αποδεικνύεται από λογοτεχνικά στοιχεία που προέρχονται από την περίοδο εποικισμού καθώς και από μεταγενέστερες επιστημονικές μελέτες όπως ο τύπος του αίματος και οι γενετικές αναλύσεις. Μια τέτοια γενετική μελέτη έδειξε ότι η πλειονότητα των ανδρών εποίκων ήταν σκανδιναβικής προέλευσης, ενώ η πλειονότητα των γυναικών ήταν γαελικής προέλευσης, πράγμα που σημαίνει ότι πολλοί άποικοι της Ισλανδίας ήταν Νορβηγοί που έφεραν τους Γαέλους σκλάβους μαζί τους.
Η Ισλανδία διαθέτει εκτενή γενεαλογικά αρχεία που χρονολογούνται από τα τέλη του 17ου αιώνα και αποσπασματικά αρχεία που εκτείνονται από την εποχή του εποικισμού. Η βιοφαρμακευτική εταιρεία deCODE genetics έχει χρηματοδοτήσει τη δημιουργία μιας γενεαλογικής βάσης δεδομένων που προορίζεται να καλύψει όλους τους γνωστούς κατοίκους της Ισλανδίας. Θεωρεί ότι η βάση δεδομένων, που ονομάζεται Íslendingabók, αποτελεί πολύτιμο εργαλείο για τη διεξαγωγή έρευνας για τις γενετικές ασθένειες, δεδομένης της σχετικής απομόνωσης του πληθυσμού της Ισλανδίας.
Ο πληθυσμός του νησιού πιστεύεται ότι κυμαινόταν από 40.000 έως 60.000 την περίοδο από τον αρχικό εποικισμό έως τα μέσα του 19ου αιώνα. Την εποχή εκείνη, οι κρύοι χειμώνες, η πτώση τέφρας από τις ηφαιστειακές εκρήξεις και οι μαύρες πανώλες επηρέασαν αρνητικά τον πληθυσμό αρκετές φορές. Υπήρχαν 37 έτη λιμών στην Ισλανδία ανάμεσα στο 1500 και το 1804. Η πρώτη απογραφή διεξήχθη το 1703 και αποκάλυψε ότι ο πληθυσμός ήταν τότε 50.358 άτομα. Μετά τις καταστρεπτικές ηφαιστειακές εκρήξεις του ηφαιστείου Λάκι κατά τη διάρκεια του 1783-1784, ο πληθυσμός έφθασε σε χαμηλό περίπου 40.000 ατόμων. Η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης έχει προκαλέσει ραγδαία αύξηση του πληθυσμού από τα μέσα του 19ου αιώνα, από περίπου 60.000 άτομα το 1850 σε 320.000 άτομα το 2008. Η Ισλανδία έχει σχετικά νεαρό πληθυσμό για μια ανεπτυγμένη χώρα, όπου ένας στους πέντε ανθρώπους είναι μέχρι 14 ετών. Με ποσοστό γονιμότητας 2,1, η Ισλανδία είναι μία από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες με επαρκή γονιμότητα για μακροπρόθεσμη αύξηση του πληθυσμού (βλ. παρακάτω πίνακα). Τον Ιανουάριο του 2021, 68.920 άτομα (18,7% του συνολικού πληθυσμού) που ζούσαν στην Ισλανδία είχαν γεννηθεί στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών ισλανδών γονέων που κατοικούσαν στο εξωτερικό. Περίπου 51.333 άτομα (13,9% του πληθυσμού) κατείχαν ξένη ιθαγένεια το 2021. Οι Πολωνοί αποτελούν τη μεγαλύτερη μειονοτική ομάδα με σημαντικό μερίδιο και εξακολουθούν να αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του ξένου εργατικού δυναμικού. Περίπου 20.515 Πολωνοί ζουν σήμερα στην Ισλανδία, 1.500 από τους οποίους στο Φιάρδαμπιγκδ, όπου αποτελούν το 75% του εργατικού δυναμικού που κατασκευάζει το εργοστάσιο παραγωγής αλουμινίου Φιαρνταράλ. Έχει πιστωθεί ότι η πρόσφατη αύξηση της μετανάστευσης οφείλεται στην έλλειψη εργατικού δυναμικού λόγω της εξελισσόμενης οικονομίας την εποχή εκείνη, καθώς και στην άρση των περιορισμών στη μετακίνηση ανθρώπων από τις χώρες που ήταν μέρος της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2004. Μεγάλα κατασκευαστικά έργα στην ανατολική πλευρά της Ισλανδίας (βλέπε εργοστάσιο υδροηλεκτρικής ενέργειας Καραχνιούκαρ) έφεραν επίσης πολλούς ανθρώπους των οποίων η διαμονή αναμένεται να είναι προσωρινή. Πολλοί Πολωνοί μετανάστες σκέφτονταν επίσης να εγκαταλείψουν τη χώρα το 2008 ως αποτέλεσμα της ισλανδικής χρηματοπιστωτικής κρίσης.
Η νοτιοδυτική γωνία της Ισλανδίας είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή. Είναι επίσης η θέση της πρωτεύουσας Ρέικιαβικ, η βορειότερη εθνική πρωτεύουσα στον κόσμο. Οι μεγαλύτερες πόλεις εκτός της περιοχής του Μεγάλου Ρέικιαβικ είναι οι Ακουρέιρι και Ρεϊκιάνεσμπερ, παρόλο που η τελευταία είναι σχετικά κοντά στην πρωτεύουσα.
Περίπου 500 Ισλανδοί υπό την ηγεσία του Έρικ του Κόκκινου αποίκισαν τη Γροιλανδία στα τέλη του 10ου αιώνα, η οποία μέχρι τότε κατοικούταν μόνο από τους Παλαιο-Εσκιμώους. Ο συνολικός πληθυσμός έφτασε πιθανώς μέχρι τους 5.000 και ανέπτυξε ανεξάρτητους θεσμούς πριν εξαφανιστεί το 1500. Άνθρωποι από τη Γροιλανδία προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια αποικία, τη Βίνλαντ στη Βόρεια Αμερική, αλλά την εγκατέλειψαν λόγω της εχθρότητας από τους αυτόχθονες κατοίκους.
Η μετανάστευση των Ισλανδών στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά ξεκίνησε τη δεκαετία του 1870. Το 2006, ο Καναδάς είχε πάνω από 88.000 άτομα ισλανδικής καταγωγής, ενώ υπάρχουν περισσότεροι από 40.000 Αμερικανοί της ισλανδικής καταγωγής, σύμφωνα με την απογραφή των ΗΠΑ το 2000.
Γλώσσα
Η επίσημη γραπτή και ομιλούμενη γλώσσα της Ισλανδίας είναι η ισλανδική, μια Βόρεια Γερμανική γλώσσα που προέρχεται από την παλαιά νορβηγική γλώσσα. Στη γραμματική και το λεξιλόγιο, έχει αλλάξει λιγότερο από τα παλαιά νορβηγικά σε σχέση με τις άλλες σκανδιναβικές γλώσσες. Τα ισλανδικά διατήρησαν τη περισσότερη κλίση ρήματος και ουσιαστικού και έχει αναπτύξει νέο λεξιλόγιο σε μεγάλο βαθμό βασισμένο σε αυτόχθονες ρίζες και όχι σε δανεισμούς από άλλες γλώσσες. Η καθαρή τάση στην ανάπτυξη του ισλανδικού λεξιλογίου είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα του συνειδητού γλωσσικού σχεδιασμού, μαζί με τους αιώνες απομόνωσης. Η ισλανδική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα που διατηρεί τη χρήση του ρουνικού γράμματος Þ στο λατινικό αλφάβητο. Ο πλησιέστερος συγγενής της ισλανδικής γλώσσας είναι η φεροϊκή γλώσσα.
Η Ισλανδική Νοηματική Γλώσσα αναγνωρίστηκε επίσημα ως μειονοτική γλώσσα το 2011. Στην εκπαίδευση, η χρήση της στην κωφάλαλη κοινότητα της Ισλανδίας ρυθμίζεται από τον Εθνικό Οδηγό για το Πρόγραμμα Σπουδών.
Αντί να χρησιμοποιούν τα οικογενειακά ονόματα, όπως συμβαίνει συνήθως στα περισσότερα δυτικά έθνη, οι Ισλανδοί φέρουν πατρονυμικά ή μητρικά επώνυμα, με τα πατρονύμια να χρησιμοποιούνται πολύ πιο συχνά. Τα πατρονυμικά επώνυμα βασίζονται στο μικρό όνομα του πατέρα, ενώ τα μητρικά ονόματα βασίζονται στο πρώτο όνομα της μητέρας. Αυτά ακολουθούν το όνομα του ατόμου, π.χ. Ελισάβετ Γιονσντότιρ («Ελισάβετ, η κόρη του Γιόν» (ο Γιόν είναι ο πατέρας)) ή Ολαφούρ Κατρίναρσον («Ολαφούρ, γιος της Κάτριν» (η Κάτριν είναι η μητέρα)). Κατά συνέπεια, οι Ισλανδοί αναφέρονται μεταξύ τους με το όνομα τους και ο ισλανδικός τηλεφωνικός κατάλογος παρατίθεται αλφαβητικά με το όνομα και όχι με το επώνυμο. Όλα τα νέα ονόματα πρέπει να εγκριθούν από την Ισλανδική Ονοματολογική Επιτροπή.
Πολιτισμός
Κάποιοι σύγχρονοι διάσημοι Ισλανδοί είναι η τραγουδίστρια Μπγιόρκ (Björk), το ροκ συγκρότημα Σίγκουρ Ρος (Sigur Rós) και ο συγγραφέας Χαλντόρ Λάξνες (Halldór Laxness), που βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας το 1955. Η Ισλανδική κοινωνία είναι πολύ «φιλική προς τις γυναίκες», αφού είναι αρκετά συνηθισμένο να βρίσκονται γυναίκες σε ηγετικές θέσεις στη διοίκηση και σε επιχειρήσεις.
Αθλητισμός
Ο σύγχρονος αθλητισμός εμφανίστηκε στην Ισλανδία στα τέλη του 19ου αιώνα και σύντομα γνώρισε μεγάλη δημοφιλία, μέχρι που σήμερα να θεωρείται μια αθλητική χώρα με επιτυχίες μάλλον δυσανάλογες του μικρού μεγέθους της. Τα δύο πιο δημοφιλή αθλήματα στην Ισλανδία είναι το ποδόσφαιρο και το χάντμπολ και ακολουθούν το μπάσκετ, το γκολφ, ο στίβος κ.α.,ενώ οι μεγαλύτερες αθλητικές επιτυχίες της χώρας προέρχονται κυρίως από το χάντμπολ.
Η εθνική χάντμπολ ανδρών της Ισλανδίας συνήθως προκρίνεται σε όλες τις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις και συχνά διακρίνεται. Συγκεκριμένα ήρθε δεύτερη στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2008 και τέταρτη σε αυτούς του 1992. Ενώ το 2010 ήρθε τρίτη στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και το 2002 τέταρτη κλπ. Αρκετοί Ισλανδοί χαντμπολίστες αγωνίζονται σε κορυφαία πρωταθλήματα και ομάδες της Ευρώπης.
Στο ποδόσφαιρο η μεγαλύτερη επιτυχία της χώρας είναι η πρόκριση της εθνικής ανδρών στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 2016 που διεξήχθη Γαλλία. Η εθνική Ισλανδίας έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, αποκλείοντας στη φάση των 16 την εθνική Αγγλίας, νικώντας 2-1. Ακόμα η πέμπτη θέση της εθνικής ελπίδων (κάτω των 21) στο αντίστοιχο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2011, καθώς και η παρουσία της εθνικής γυναικών στα τελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 2009 και 2013. Δεν έχει κάνει καμία σημαντική ποδοσφαιρική επιτυχία σε επίπεδο συλλόγων.
Σημαντική επιτυχία ήταν και η πρόκρισης της εθνικής ομάδας μπάσκετ ανδρών της Ισλανδίας στο ευρωμπάσκετ του 2015, παρότι δεν κατάφερε να διακριθεί.
Κάποιες σποραδικές επιτυχίες έχουν γίνει από Ισλανδούς και σε ατομικά αθλήματα όπως στίβος, τζούντο, κολύμβηση και γυμναστική, ενώ η χώρα έχει κατακτήσει συνολικά τέσσερα Ολυμπιακά μετάλλια στην ιστορία της (δύο αργυρά, δύο χάλκινα).
Συγκοινωνίες
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Σελίδες στα ελληνικά
Κατηγορία:Ευρωπαϊκά κράτη Κατηγορία:Νησιωτικές χώρες Κατηγορία:Χώρες μέλη του ΝΑΤΟ Κατηγορία:Βόρεια Ευρώπη Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2010
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου ανδρών 2010, διοργανώθηκε στις 27 και 28 Φεβρουαρίου στο κλειστό Παιανίας μαζί με το αντίστοιχο των γυναικών και το πρωτάθλημα συνθέτων αγωνισμάτων. Από το έτος αυτό αφαιρέθηκε από το αγωνιστικό πρόγραμμα η σκυταλοδρομία 4Χ400μ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του ο Ολυμπιακός Πειραιά τερματίζοντας το μακροχρόνιο σερί τίτλων του Πανελληνίου που κρατούσε από το 1995.
Ομαδική βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν συνολικά 49 σύλλογοι.
Πηγές
Κλειστου στιβου ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 2010 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Παιανία
Εθνική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας (Российская национальная библиотека) στην Αγία Πετρούπολη είναι η παλαιότερη δημόσια βιβλιοθήκη και η πρώτη εθνική βιβλιοθήκη στη χώρα. Κατατάσσεται μεταξύ των μεγαλύτερων βιβλιοθηκών του κόσμου. Διαθέτει τη δεύτερη μεγαλύτερη συλλογή στη Ρωσική Ομοσπονδία, έναν θησαυρό εθνικής κληρονομιάς, και είναι το ενημερωτικό, ερευνητικό και πολιτιστικό κέντρο της Ρωσίας. Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας της, η Βιβλιοθήκη στοχεύει στην ολοκληρωμένη απόκτηση της έντυπης παραγωγής του έθνους και παρέχει δωρεάν πρόσβαση σε όλες τις συλλογές της. Δεν πρέπει να συγχέεται με τη Ρωσική Κρατική Βιβλιοθήκη, η οποία στεγάζεται στη Μόσχα.
Η βιβλιοθήκη ονομαζόταν Αυτοκρατορική Δημόσια Βιβλιοθήκη (Императорская публичная библиотека) από το 1795 έως το 1917, Ρωσική Δημόσια Βιβλιοθήκη (Российская публичная библиотека) από το 1917 έως το 1925 και Κρατική Δημόσια Βιβλιοθήκη (Государственная публичная библиотека), ή απλούστερα «Δημόσια» στην καθομιλουμένη, από το 1925 έως το 1992 (επίσημα «Κρατική Δημόσια Βιβλιοθήκη στο Λένινγκραντ» την περίοδο 1925-1932 και «Κρατική Δημόσια Βιβλιοθήκη Μ.Ε. Σαλτικόφ-Στσεντρίν» έπειτα).
Ιστορία
Η Αυτοκρατορική Δημόσια Βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1795 από τη Μεγάλη Αικατερίνη. Βασίστηκε στη Βιβλιοθήκη Ζαουούσκι, τη διάσημη πολωνική εθνική βιβλιοθήκη που κατασκευάστηκε από τον Επίσκοπο Załuski στη Βαρσοβία, η οποία είχε κατασχεθεί από τους Ρώσους το 1794 μετά τη διχοτόμηση της Πολωνίας.
Η ιδέα μίας δημόσιας βιβλιοθήκης στη Ρωσία εμφανίστηκε στις αρχές του 18ου αι. Τελικά υλοποιήθηκε  με την έλευση του Ρωσικού Διαφωτισμού. Το σχέδιο μίας ρωσικής δημόσιας βιβλιοθήκης υποβλήθηκε στην Αικατερίνη Β' το 1766, αλλά η αυτοκράτειρα δεν ενέκρινε το έργο μίας αυτοκρατορικής βιβλιοθήκης μέχρι τις 27 Μαΐου [O.S. 16 Μαΐου] 1795, δεκαοκτώ μήνες πριν από το θάνατό της. Ένα οικόπεδο για την ανέγερση του  κτιρίου  βρέθηκε στη γωνία της λεωφόρου Νέφσκι και της οδού Sadovaya, ακριβώς στο κέντρο της ρωσικής αυτοκρατορικής πρωτεύουσας. Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν αμέσως και διήρκεσαν σχεδόν δεκαπέντε χρόνια. Το κτίριο σχεδιάστηκε σε νεοκλασικό στιλ από τον αρχιτέκτονα Yegor Sokolov (κτίσθηκε μεταξύ 1796-1801).
Για πέντε χρόνια μετά την ίδρυσή της, η βιβλιοθήκη διοικούνταν από τον Κόμη Μαρί Γκαμπριέλ Φλοράν Ογκύστ ντε Σουαζέλ. Τα αποθέματα τακτοποιήθηκαν σύμφωνα με ένα ειδικά καταρτισμένο εγχειρίδιο ταξινόμησης βιβλιοθηκών. Το 1810, ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α' ενέκρινε τον πρώτο νόμο της Ρωσίας για τη βιβλιοθήκη που ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι δύο νόμιμα αντίγραφα όλου του έντυπου υλικού στη Ρωσία θα κατατίθενται στη Βιβλιοθήκη.
Η Βιβλιοθήκη επρόκειτο να ανοίξει για το κοινό το 1812, αλλά, καθώς οι πιο πολύτιμες συλλογές έπρεπε να εκκενωθούν λόγω της εισβολής του Ναπολέοντος, τα εγκαίνια αναβλήθηκαν για δύο χρόνια.