cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζοζέ Εντουάρντο ντος Σάντος
Αυτοεξορία και σπουδές
Τον Ιούνιο του 1975 έγινε συντονιστής στο τμήμα εξωτερικών θεμάτων του MPLA. Την περίοδο εκείνη ήταν επίσης συντονιστής στο τμήμα για θέματα υγείας. Το Νοέμβριο του 1975 η Ανγκόλα έγινε ανεξάρτητη και το MPLA είχε την εξουσία στη Λουάντα. Ωστόσο, η νέα κυβέρνηση του MPLA αντιμετώπισε τον εμφύλιο πόλεμο, ανάμεσα στις ομάδες UNITA και FNLA. Ο εμφύλιος συνεχίστηκε με πολύ μικρές διακοπές ως το 2002.
Με την ανεξαρτησία ο ντος Σάντος διορίστηκε πρώτος υπουργός εξωτερικών και από τη θέση αυτή βοήθησε στο να κερδίσει διπλωματική αναγνώριση το MPLA και η κυβέρνηση το 1975–76. Στο πρώτο συνέδριο του MPLΑ, το οποίο έγινε το Δεκέμβριο του 1977, ο ντος Σάντος επανεξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή και στο Πολιτμπιρό. Το Δεκέμβριο του 1978 μετακινήθηκε από το αξίωμα του πρώτου αντιπροέδρου της κυβέρνησης σε εκείνο του υπουργού σχεδιασμού.
Προεδρία
Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1979 διαδέχθηκε στην προεδρία τον Αγκοστίνιο Νέτο. Ανέλαβε επίσης και αρχηγός του στρατού στις 21 Σεπτεμβρίου. Εξελέγη πρόεδρος της λαϊκής συνέλευσης στις 9 Νοεμβρίου του 1980.
Στις πρώτες εκλογές στις οποίες επιτράπηκε η συμμετοχή σε όλα τα κόμματα (στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου του 1992), ο ντος Σάντος δεν κατάφερε να συγκεντρώσει πλειοψηφία (απαιτούμενο ποσοστό 20% από τον πρώτο γύρο). Επειδή όμως ο αντίπαλός του Τζόνας Σαβίμπι (UNITA) αποσύρθηκε από υποψήφιος από τον δεύτερο γύρο- ο οποίος δεν έγινε ποτέ-, παρέμεινε από τότε ουσιαστικά μεταβατικός Πρόεδρος. Οι διεθνείς παρατηρητές χαρακτήρισαν τις εκλογές εκείνες ατελείς. Στις εκλογές εκείνες ο ντος Σάντος είχε κερδίσει το 49,5% των ψήφων έναντι 40,7% για τον ηγέτη των ανταρτών. Στις βουλευτικές εκλογές το MPLA κέρδισε 54,7% των ψήφων και 129 επί συνόλου 220 εδρών στο κοινοβούλιο. Η UNITA έλαβε το 34,1% των ψήφων και 70 έδρες. Η απόσυρση της αντάρτικης οργάνωσης από τις εκλογές οδήγησε στην περαιτέρω διεθνή υποστήριξη προς την κυβέρνηση. Οι ΗΠΑ αναγνώρισαν την κυβέρνηση της Ανγκόλας το 1993. Στο κλίμα αυτό, ο πρόεδρος επιδόθηκε σε επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών, συνεχίζοντας τον εμφύλιο πόλεμο. Ο ντος Σάντος το 1999 απέκτησε περισσότερες εξουσίες από το κοινοβούλιο και έγινε και υπουργός άμυνας.
Περίοδος ειρήνης
Το Φεβρουάριο του 2002 ο ηγέτης της UNITA, Σαβίμπι σκοτώθηκε από τις ένοπλες δυνάμεις (FAA -Forças Armadas Angolanas). Η ήδη αποδυναμωμένη UNITA παραδόθηκε και υπέγραψε ειρηνευτική συμφωνία έπειτα από λίγες εβδομάδες. Έτσι τερματίστηκε ο εμφύλιος πόλεμος.
Κατά την μικρή εκείνη περίοδο ειρήνης, ο ντος Σάντος υπέγραψε συμβόλαια με εταιρείες για εξόρυξη πετρελαίου και διαμαντιών, καταφέρνοντας να συγκρατήσει τον καλπάζοντα πληθωρισμό και να αυξηθεί έτσι ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας κατά 24% σύμφωνα με υπολογισμούς. Παρά τα επιτεύγματα αυτά, η κυβέρνηση δεν κατάφερε να πατάξει την κυβερνητική διαφθορά, μα μειώσει τον έλεγχο επί του Τύπου και να κατασκευάσει ξανά δημόσια έργα. Παρά τον ορυκτό της πλούτο, η Ανγκόλα κατατάσσεται σήμερα μεταξύ των πιο φτωχών χωρών στον κόσμο. Το Ίδρυμα Μο Ιμπραχίμ (Mo Ibrahim Foundation) κατέταξε τη χώρα το 2005 με 38,1 στην κλίμακα για την «κυριαρχία του νόμου, της διαφάνειας και της διαφθοράς» και με 38,3 στην κλίμακα για την «ανθρώπινη ανάπτυξη». Έτσι, η Ανγκόλα βρίσκεται στις 10 τελευταίες θέσεις στους αναφερόμενους καταλόγους.
Τον Νοέμβριο του 2006 ο ντος Σάντος υιοθέτησε μια πρωτοβουλία του Αντρέ Τζάκσον να συσταθεί ο Σύλλογος Αφρικανών Αδαμαντοπαραγωγών (ADPA), ένας διακυβερνητικός σύλλογος, παρόμοιος με το Αφρικανικό Συμβούλιο Διαμαντιών (ADC), αποτελούμενος από περί τα 20 αφρικανικά κράτη με στόχο να προωθηθεί η συνεργασία στην αγορά και στις διεθνείς επενδύσεις στον τομέα της αφρικανικής αδαμαντοβιομηχανίας.
Βουλευτικές εκλογές 2008
Το 2001 δήλωσε ότι σκόπευε να αποσυρθεί στις επόμενες προεδρικές εκλογές, εφόσον μέχρι τότε επικρατήσει ειρήνη. Ο ίδιος δεσμεύτηκε να γίνουν οι εκλογές το 2002 ή το 2003. Το Δεκέμβριο του 2003 όμως ξαναψηφίστηκε πρόεδρος του κόμματός του (MPLA) και αναμενόταν να ξαναθέσει υποψηφιότητα στις επόμενες εκλογές. Το Δεκέμβριο του 2006 όμως, ανακοινώθηκε ότι οι προεδρικές εκλογές αναβάλλονται για το 2009.
Νέο Σύνταγμα 2010
Στις 21 Ιανουαρίου 2010 εγκρίθηκε από το κοινοβούλιο το νέο Σύνταγμα, με τα δύο τρίτα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Με το νέο Σύνταγμα ενδυναμώνονται οι εξουσίες του Προέδρου, ο οποίος δεν θα εκλέγεται απευθείας, αλλά έμμεσα. Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος θα εκλέγεται από το κόμμα που θα λαμβάνει την πλειοψηφία στις βουλευτικές εκλογές.
Διαδοχή
Ο ντος Σάντος ανακοίνωσε στις 11 Μαρτίου 2016 ότι προτίθετο να αποχωρήσει από την προεδρία το έτος 2018. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο στην ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος MPLA.
Θάνατος και απόγονοι
Ο ντος Σάντος απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στο Ιατρικό Κέντρο Τεκνόν της Βαρκελώνης στις 8 Ιουλίου 2022.
Κατέλιπε 3 συζύγους από ισάριθμους γάμους, έξι παιδιά και ένα εξώγαμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαντος Ζοζε
Επιδειξιομανία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεξουαλικότητα Κατηγορία:Ψυχολογικές παθήσεις και διαταραχές Κατηγορία:Συμπεριφορά Κατηγορία:Γύμνια Κατηγορία:Σεξουαλικά εγκλήματα
Φριτς Φίσερ
Ο Φριτς Ερνστ Φίσερ (5 Οκτωβρίου 1912 - 2003) ήταν Γερμανός ιατρός που, υπό το ναζιστικό καθεστώς, συμμετείχε σε ιατρικά πειράματα, που διεξήχθησαν σε κρατούμενους του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Ράβενσμπρικ.
Βιογραφία
Ο Φίσερ γεννήθηκε στο Βερολίνο. Σπούδασε ιατρική πρώτα στη Βόννη, αργότερα στο Βερολίνο και στη Λειψία και τελικά αποφοίτησε στο Αμβούργο το 1938. Έγινε μέλος των SS το 1934 (τελικά έφτασε στο αξίωμα του Στουρμπανφύρερ) και έγινε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος τον Ιούνιο του 1937.
Το 1940, έγινε στρατιωτικός ιατρός της μεραρχίας των Ες-Ες Σωματοφυλακής του Αδόλφου Χίτλερ. Αφού τραυματίστηκε, τοποθετήθηκε και πάλι στο Σανατόριο Χοχενλύχεν (υπηρετούσε εκεί το 1939) και εργαζόταν στο νοσοκομείο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Ράβενσμπρικ ως χειρουργός βοηθός του Καρλ Γκέμπχαρντ.
Συμμετείχε στα χειρουργικά πειράματα, που πραγματοποιήθηκαν σε τροφίμους στρατοπέδων συγκέντρωσης εκεί.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δικάστηκε στη Δίκη των Ιατρών στη Νυρεμβέργη και καταδικάστηκε για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε ισόβια κάθειρξη. Η ποινή του μειώθηκε σε 15 χρόνια το 1951 και απελευθερώθηκε τον Μάρτιο του 1954.
Ο Φίσερ ανέκτησε στη συνέχεια την άδειά του για άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος και ξεκίνησε μια νέα σταδιοδρομία στην εταιρεία Boehringer στο Ίνγκελχαϊμ, όπου έμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του.
Ήταν παντρεμένος με τρία παιδιά, δύο γιους και μια κόρη.
Με βάση τα διαθέσιμα αρχεία, όταν πέθανε το 2003, σε ηλικία 90 ή 91 ετών, ήταν ο τελευταίος επιζών όσων καταδικάστηκαν στην Δίκη των Ιατρών.
Τόνικ
thumb|Ο φθορισμός του τόνικ οφείλεται στην κινίνη που περιέχει.
Το τόνικ είναι αναψυκτικό ποτό. Αποτελείται από νερό με διαλυμένο διοξείδιο του άνθρακα (ανθρακούχο νερό), στο οποίο είναι διαλυμένη κινίνη. Αρχικά χρησιμοποιούνταν για να προστατεύει από την ελονοσία. Συνήθως έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε κινίνη και σήμερα καταναλώνεται για την ξεχωριστά πικρή γεύση του. Συχνά χρησιμοποιείται σε κοκτέιλ και ιδιαίτερα στο τζιν τόνικ.
Ιστορία
Η ονομασία του ποτού οφείλεται στις φαρμακευτικές του ιδιότητες που έχει η πικρή γεύση του. Η κινίνη προστέθηκε για προφύλαξη από την ελονοσία, καθώς αρχικά υπήρχε η πρόθεση να καταναλώνεται σε τροπικές χώρες.
Από το 2005 έχει παρατηρηθεί αύξηση στην αγορά του εν λόγω ποτού και μεγαλύτερη έμφαση έχει δοθεί στην χρησιμοποίηση αληθινής κινίνης σε αντίθεση με την γεύση κινίνης.
Μερικές εταιρείες παρασκευάζουν τόνικ διαίτης με τεχνητές γλυκαντικές ύλες.
Στις ΗΠΑ υπάρχει ορισμένο όριο στην ποσότητα κινίνης που προστίθεται στο αναψυκτικό. (83 mg ανά λίτρο). Η κινίνη χρησιμοποιείται επίσης για την θεραπεία στις κράμπες. Ωστόσο, στις ΗΠΑ δεν ενδείκνυται η θεραπεία με κινίνη για τις κράμπες, χωρίς ιατρική συνταγή.
Φθορισμός
Το τόνικ παρουσιάζει το φαινόμενο του φθορισμού υπό την επίδραση υπεριώδους ακτινοβολίας, εξαιτίας της κινίνης που περιέχει. Η κινίνη φθορίζει και στο απευθείας φως του Ηλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρακούχα ποτά Κατηγορία:Πόσιμο νερό
Σύβοτα
Με το όνομα Σύβοτα αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Παραλογισμός
δεξιά|μικρογραφία|206x206εσ|[[Σίσυφος — το σύμβολο του παραλογισμού της ύπαρξης — του Franz Stuck.]] Με την έννοια του Παραλογισμού, ασχολήθηκε από τον Γ΄αι.μ,Χ., ο Τερτυλλιανός. Στη φιλοσοφία το «παράλογο», αναφέρεται στη σύγκρουση μεταξύ της ανθρώπινης τάσης για την αναζήτηση εγγενούς αξίας και νοήματος στη ζωή απο την μία πλευρά και την ανθρώπινη αδυναμία να τα βρουν από την άλλη. Σε αυτό το πλαίσιο παράλογο δεν σημαίνει «λογικά αδύνατο», αλλά μάλλον «ανθρωπίνως αδύνατο». Το σύμπαν και το ανθρώπινο μυαλό, το καθένα ξεχωριστά, δεν δημιουργούν το Παράλογο, αλλά μάλλον, το Παράλογο προκύπτει από την αντιφατική φύση του γεγονότος ότι και τα δύο υπάρχουν ταυτόχρονα.
Κατά συνέπεια, παραλογισμός είναι μια φιλοσοφική σχολή σκέψης η οποία δηλώνει ότι οι προσπάθειες της ανθρωπότητας να βρει εγγενή έννοια τελικά θα αποτύχουν (και ως εκ τούτου είναι παράλογες), διότι ο τεράστιος όγκος πληροφοριών καθώς κι η ευρεία σφαίρα του αγνώστου καθιστούν την απόλυτη πεποίθηση αδύνατη. Ως φιλοσοφικό ρεύμα, ο παραλογισμός διερευνά επιπλέον τη θεμελιώδη φύση του Παραλόγου και το πώς τα άτομα, όταν συνειδητοποιήσουν το Παράλογο, θα πρέπει να ανταποκριθούν. Ο παραλογιστής φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ δήλωσε ότι τα άτομα θα πρέπει να αποδεχτούν την παράλογη ιδιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, ενώ, επίσης, να συνεχίσουν αγέρωχα να αναζητούν νόημα και να συνεχίσουν να εξερευνούν.
Ο παραλογισμός μοιράζεται ορισμένες έννοιες, και ένα κοινό θεωρητικό πρότυπο με τον υπαρξισμό και τον μηδενισμό. Έχει τις ρίζες του στο έργο του Δανού φιλοσόφου του 19ου αιώνα, Σαίρεν Κίρκεγκωρ, ο οποίος επέλεξε να αντιμετωπίσει την κρίση που οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν με το Παράλογο, αναπτύσσοντας τη δική του υπαρξιακή φιλοσοφία. Ο παραλογισμός ως ένα σύστημα πεποιθήσεων γεννήθηκε από το ευρωπαϊκό υπαρξιακό κίνημα που ακολούθησε, ειδικά όταν ο Γαλλο-Αλγερινός φιλόσοφος και συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ απέρριψε ορισμένες πτυχές της φιλοσοφικής σκέψης και δημοσίευσε το δοκίμιο Ο Μύθος του Σίσυφου. Τον απόηχο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου παρείχε το κοινωνικό περιβάλλον που επέτρεπαν την ανάπτυξη παραλογιστικών απόψεων και επέτρεπε τη λαϊκή τους ανάπτυξη, ειδικά στην κατακρεουργημένη χώρα της Γαλλίας.
Επισκόπηση
Στην παραλογιστική φιλοσοφία, το Παράλογο προκύπτει από τη θεμελιώδη δυσαρμονία μεταξύ της ατομικής αναζήτησης για το νόημα και την έλλειψη νοήματος του σύμπαντος. Ως όντα που ψάχνουν για νόημα σε ένα κόσμο χωρίς νόημα, οι άνθρωποι έχουν τρεις τρόπους για να επιλύσουν το δίλημμα. Ο Κίρκεγκωρ και ο Καμύ περιγράφουν τις λύσεις στα έργα τους, Ασθένεια μέχρι το Θάνατο (1849) και Ο Μύθος του Σίσυφου (1942), αντίστοιχα:
Σχέση με τον υπαρξισμό και τον μηδενισμό
Ο Παραλογισμός προήλθε από τη συνέχιση των κινημάτων του υπαρξισμού και του μηδενισμού στον 20ο αιώνα. Μοιράζεται μαζί τους κάποια εμφανή βασικά σημεία, αλλά επίσης φθάνει σε συμπεράσματα που είναι μοναδικά. Και οι τρεις σχολές προέκυψαν από την ανθρώπινη εμπειρία της αγωνίας και της σύγχυσης που απορρέει από το Παράλογο: τη φαινομενική έλλειψη νοήματος σε ένα κόσμο που οι άνθρωποι, παρ ' όλα αυτά, είναι υποχρεωμένοι να βρουν ή να δημιουργήσουν το δικό τους νόημα. Από εκεί και πέρα, οι τρεις σχολές σκέψης αποκλίνουν. Ο Υπαρξισμός γενικά υποστήριξε την κατασκευή νοήματος της ζωής από το κάθε άτομο ξεχωριστά καθώς και την ελεύθερη βούληση του ατόμου. Ο Μηδενισμός, αντίθετα, υποστηρίζει ότι "είναι μάταιο να αναζητάμε ή να δηλώνουμε ότι υπάρχει νόημα εκεί που δεν μπορεί να βρεθεί." Ο Παραλογισμός, όπως σχηματίστηκε από τον Καμύ, αποδέχεται, αν και διστακτικά, την πιθανότητα ύπαρξης νόηματος ή αξίας στη ζωή. Διστάζει όμως να αποδεχτεί τόσο την αξία του προσωπικά κατασκευασμένου νοήματος που διδάσκει ο Υπαρξισμός όσο και την ολοκληρωτική αδυναμία εύρεσης νοήματος που υποστηρίζει ο Μηδενισμός. Ο Παραλογισμός του Καμύ επίσης, απαξιώνει ή κατάφορα απορρίπτει την ελεύθερη βούληση, ενθαρρύνοντας απλώς το άτομο να ζει επαναστατικά και αυθεντικά , παρά την ψυχολογική ένταση του Παραλόγου.
Σαίρεν Κίρκεγκωρ
μικρογραφία|Ο Κίρκεγκωρ σχεδίασε το πλαίσιο σχέσεων που θα βασίζεται (εν μέρει) στο πώς ένα άτομο αντιδρά σε απόγνωση. Η Παράλογη φιλοσοφία ταιριάζει στην επικεφαλίδα "απόγνωση της απείθειας" Έναν αιώνα πριν τον Καμύ, τον 19ο αιώνα, ο Δανός φιλόσοφος Σαίρεν Κίρκεγκωρ έγραψε εκτενώς για τον παραλογισμό του κόσμου. Στα ημερολόγια του o Κίρκεγκωρ γράφει για το παράλογο:"Tι είναι όμως το παράλογο; Είναι, όπως μπορεί εύκολα να παρατηρηθεί, ότι εγώ, ένα λογικό ον, πρέπει να δράσω σε μία κατάσταση όταν η λογική μου και η δύναμη της σκέψης μου λέει: μπορείς να κάνεις κάλλιστα το ένα ή το άλλο.Εκεί όπου η λογική και η σκέψη λένε: 'δε μπορείς να δράσεις' και όμως εκεί πρέπει να δράσω... Το παράλογο ή να δρας εξαιτίας του παράλογου σημαίνει να δρας από πίστη... Πρέπει να δράσω αλλά η σκέψη έχει κλείσει τον δρόμο οπότε ακολουθώ μια από τις πιθανότητες και λέω: Αυτό κάνω, δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο γιατί οι συλλογισμοί μου με έφεραν σε ακινησία.""- Σαίρεν Κίρκεγκωρ, Ημερολόγια, 1849"Ακολουθεί ένα ακόμα παράδειγμα του Παραλόγου από τα γραπτά του: "Τι είναι, τότε, το παράλογο; Το παράλογο είναι το ότι η αιώνια αλήθεια έχει πραγματωθεί, ο Θεός υπάρχει, έχει γεννηθεί, έχει μεγαλώσει κτλ., υπάρχει ακριβώς όπως ένα άτομο, πανομοιότυπο με οποιοδήποτε άλλο άτομο, στο βαθμό που αυτή η άμεση αναγνωρισιμότητα αποτελεί προ-Σωκρατικό παγανισμός και ειδωλολατρία, από την Εβραϊκή οπτική.""- Σαίρεν Κίρκεγκωρ"
Αλμπέρ Καμύ
Αν και η έννοια του "παράλογου" βρίσκεται σε όλο το έργο του Καμύ, Ο Μύθος του Σίσυφου είναι το κύριο έργο του πάνω στο θέμα. Σε αυτό, ο Καμύ θεωρεί το παράλογο σαν τη σύγκρουση, το "διαζύγιο" μεταξύ δύο ιδεών. Συγκεκριμένα, ορίζει την ανθρώπινη κατάσταση παράλογη, ως η σύγκρουση μεταξύ της επιθυμίας του ανθρώπου για σημαντικότητα, νόημα και σαφήνεια από τη μία πλευρά - και το σιωπηλό, κρύο σύμπαν από την άλλη. Συνεχίζει λέγοντας ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι τύποι ανθρώπινης εμπειρίας που αφυπνίζουν την έννοια του παραλόγου. Αυτή η αναγνώριση αφήνει στο άτομο τρεις επιλογές: αυτοκτονία, άλμα πίστης ή αναγνώριση. Καταλήγει ότι η αναγνώριση είναι η μόνη δικαιολογίσιμη επιλογή.
Για τον Καμύ, η αυτοκτονία είναι ομολογία ότι η ζωή δεν αξίζει. Η αυτοκτονία προσφέρει την πιο στοιχειώδη έξοδο από το παράλογο: τον άμεσο τερματισμό του εαυτού και της θέσης του στο σύμπαν.
Η αναμέτρηση με το παράλογο μπορεί επίσης να προκαλέσει ένα "άλμα πίστης". Ο όρος πρωτο-αναφέρθηκε από τον Johannes de Silentio, ένα από τα πρώτα ψευδώνυμα που χρησιμοποίησε ο Κίρκεγκωρ, αναφερόμενος στην πεποίθηση που μπορεί να αναπτύξει κάποιος ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τη ζωή, κάτι ασαφές και αδύνατο να αποδειχτεί εμπειρικά. Για να κάνει κάποιος το "άλμα της πίστης", πρέπει να δράσει με την "αρετή του παραλόγου", αναβάλοντας πιθανώς την ισχύ της ηθικής. Η πίστη αυτή δεν προσδοκά κάτι, αλλά προσφέρει ισχύ μέσω της αναγνώρισης του παραλόγου (αν και, κάποια στιγμή, αντιμετωπίζει το παράλογο και το αγνοεί ενεργά). Ο Καμύ θεωρούσε το "άλμα πίστης" φιλοσοφική αυτοκτονία.
Το νόημα της ζωής
Σύμφωνα με τον παραλογισμό, οι άνθρωποι προσπαθούσαν ιστορικά να βρουν το νόημα της ζωής. Παραδοσιακά, η διαδικασία αυτή οδηγούσε σε ένα από τα εξής δύο συμπεράσματα: είτε ότι η ζωή δεν έχει νόημα ή ότι η ζωή έχει νόημα, όπως αυτή ορίζεται από μία ανώτερη δύναμη - πίστη στον Θεό ή αφοσίωση σε κάποια θρησκεία η άλλη αφηρημένη έννοια.
Προσωπικό νόημα
Για τον Καμύ, η ομορφιά που οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν στη ζωή είναι αυτή που την κάνει να αξίζει να την ζούμε. Οι άνθρωποι μπορούν να δημιουργήσουν νόημα στη δική τους ζωή, το οποίο μπορεί να μην είναι το αντικειμενικό νόημα της ζωής (εάν υπάρχει) αλλά μπορεί να παρέχει κάτι για να μοχθήσει κανείς. Ωστόσο, επέμεινε ότι κάποιος θα πρέπει πάντα να κρατάει μια ειρωνική απόσταση μεταξύ αυτού του τεχνητού νοήματος και της γνώσης του παραλόγου, μήπως το τεχνητό νόημα πάρει τη θέση του παραλόγου.
Γράφει χαρακτηριστικά: "Τα τείχη που περιβάλλουν τον άνθρωπο δεν θα πέσουν ποτέ, δεν θα γκρεμιστούν. Η πόρτα της φυλακής του δεν πρόκειται να κλείσει ποτέ.Ούτε και το δροσερό αγέρι πρόκειται να θωπεύσει με το απαλό του χάδι το φλογισμένο του μέτωπο. Ο άνθρωπος, λοιπόν, θα πει ναι στο παράλογο, ναι στο θάνατο και στο βράχο που κατρακυλά κάτω. Ναι, θα πει στην παγερή και ολοκληρωτική αδιαφορία του απέραντου Σύμπαντος που τον περικυκλώνει"(Η εξορία και το Βασίλειο, Αλμπερ Καμύ, σ.12, Αθήνα 1969)
Ελευθερία
Η ελευθερία δεν μπορεί να επιτευχθεί πέρα από αυτό που επιτρέπει ο παραλογισμός της ύπαρξης, ωστόσο, το πιο κοντινό που μπορεί κανείς να έρθει στην απόλυτη ελευθερία είναι μέσω της αποδοχής του Παραλόγου. Ο Καμύ εισήγαγε την ιδέα της "αποδοχή χωρίς παραίτηση", ως έναν τρόπο που ασχολείται με την αναγνώριση του παραλογισμού, ρωτώντας η αν ο άνθρωπος μπορεί να "ζήσει χωρίς έφεση", καθορίζοντας μια "συνειδητή εξέγερση" κατά της αποφυγής του παραλογισμού του κόσμου. Σε έναν κόσμο που στερείται υψηλότερο νόημα ή μετά θάνατον ζωή στην οποία όλα κρίνονται, η ανθρώπινη φύση γίνεται όσο πιο κοντά στη απόλυτη ελευθερία όσο είναι ανθρωπίνως δυνατό.
Ελπίδα
Η απόρριψη της ελπίδας, στον Παραλογισμό, δηλώνει την άρνησή κάποιου να πιστέψει σε κάτι περισσότερο από αυτό που του παρέχει η παράλογη ζωή του. Ο Καμύ τονίζει, ωστόσο, ότι η ελπίδα δεν έχει τίποτα να κάνει με την απελπισία (που σημαίνει ότι οι δύο όροι δεν είναι αντίθετοι). Μπορεί κανείς να εξακολουθεί να ζει πλήρως, ενώ απορρίπτει την ελπίδα, και, στην πραγματικότητα, μπορεί αυτό να το πράξει χωρίς ελπίδα. Η ελπίδα γίνεται αντιληπτή από τους παραλογιστές ως μια άλλη δόλια μέθοδος για να αποφύγει το Παράλογο, και μη έχοντας ελπίδα, έχει κανείς κίνητρο να ζει την κάθε στιγμή στο έπακρο. Σύμφωνα με τα λόγια στο επιτύμβιο του Νίκου Καζαντζάκη: "Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι ελεύθερος".
Θεολογία
Σύμφωνα με την ορθόδοξη θεολογία, η υπέρβαση του παραλογισμού γίνεται μέσα από την προσέγγιση της θεογνωσίας και της αυτογνωσίας, δια της θεανθρώπινης γνώσης και αίσθησης της αθανασίας στο πρόσωπο του Θεανθρώπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παραλογισμος Παραλογισμος Κατηγορία:Μηδενισμός
Σύβοτα Θεσπρωτίας
Τα Σύβοτα είναι παραθαλάσσιο χωριό στα νότια του νομού Θεσπρωτίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε 908 κατοίκους και ανήκε διοικητικά στον ομώνυμο δήμο. Σήμερα ο πληθυσμός ανέρχεται στους 875 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011). μικρογραφία|Η παραλία Μπέλλα Βράκα στα Σύβοτα.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγρινίου
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγρινίου ήταν σταθμός των Σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος επί της σιδηροδρομικής γραμμής Κρυονερίου - Αγρινίου. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το κέντρο του Αγρινίου και εξυπηρετούσε την περιοχή.
Σύβοτα Θεσπρωτίας
Τα Σύβοτα αποτελούν ένα από τα κυριότερα παραθαλάσσια θέρετρα της Ηπείρου και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού συγκεντρώνει πλήθος τουριστών τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό. Ο οικισμός είναι χτισμένος σε έναν μικρό κόλπο στον οποίο βρίσκονται διάσπαρτες διάφορες νησίδες, κυριότερες εκ των οποίων είναι ο Άγιος Νικόλαος,το Μαύρο Όρος και το Μουρτεμένο.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγρινίου
Περιγραφή
Διέθετε πλευρική αποβάθρα, μηχανοστάσιο, την αποθήκη και τον κυλινδρικό υδατόπυργο.
Σύβοτα Θεσπρωτίας
Ιστορικά στοιχεία
Το 433 π.Χ., στα νερά της ευρύτερης περιοχής έλαβε χώρα η ναυμαχία των Συβότων, στα πλαίσια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Επί τουρκοκρατίας, ο οικισμός ονομαζόταν Βώλια ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Μούρτο (ονομασία που χρησιμοποιόταν και παλαιότερα) όνομα που διατηρήθηκε μέχρι το 1940 όταν ο οικισμός έλαβε τη σημερινή του ονομασία.
Το λιμάνι των Συβότων χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης ως οθωμανική ναυτική βάση. Τον Ιούνιο του 1822, δύναμη 500 επαναστατών υπό την αρχηγία του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, επιτέθηκε στο λιμάνι αιχμαλωτίζοντας 150 Οθωμανούς, οι οποίοι στάλθηκαν ως αιχμάλωτοι στην Πελοπόννησο. Έπειτα όμως από απαίτηση Άγγλων αξιωματικών από τα γειτονικά Επτάνησα, οι επαναστάτες αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από τη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή και να αποβιβαστούν στην Σπλάντζα κοντά στο Φανάρι, σε απόσταση 7 ωρών από το Σούλι.
Τα Σύβοτα, όπως και η υπόλοιπη Θεσπρωτία περιήλθαν στην Ελλάδα κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων του 1912 - 1913, ενώ το 1933 ο οικισμός αναφέρεται σε έκθεση του επάρχου Θυάμιδος ως μια από τις αμιγείς μουσουλμανικές κοινότητες. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1940, εμφανιζόταν ως μικτό χωριό με μεγάλη μουσουλμανική πλειοψηφία.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγρινίου
Περιγραφή
Τα ανοίγματα διακοσμούνται με περιμετρικά, πέτρινα πλαίσια και τα κουφώματα είναι μείγμα γαλλικών, ξύλινων και ταμπλαδωτών με τζαμιλίκι. Επίσης, χαρακτηριστικές είναι οι δύο καμινάδες στη στέγη του κεντρικού κτίσματος.
Ιστορία
Τον Ιούνιο του 1888 αρχίζουν οι εργασίες κατασκευής της γραμμής Μεσολογγίου – Αιτωλικού – Αγρινίου 44 χιλιομέτρων, την οποία εκμεταλλεύεται βελγικός οίκος. Σημαντικό μέρος της δαπάνης βαρύνει το ελληνικό δημόσιο. Η ανάδοχος εταιρία δεν κάνει δεκτή την πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης για προέκταση της γραμμής μέχρι το Κρυονέρι, ώστε να συνδεθεί ατμοπλοϊκώς με την Πάτρα και τις γραμμές του ΣΠΑΠ (Σιδηρόδρομοι Πειραιώς – Αθηνών Πελοποννήσου). Τον Μάρτιο του 1890 ο Χ. Αποστολίδης ιδρύει την Εταιρία Σιδηροδρόμων Βορειοδυτικής Ελλάδος και στις 15 του μηνός πραγματοποιείται το πρώτο δρομολόγιο από το Μεσολόγγι προς το Αγρίνιο. Από τον επόμενο χρόνο παραδίδεται προς χρήση η προέκταση της γραμμής Μεσολογγίου – Κρυονερίου. Στη συνέχεια, οι ΣΒΔΕ περνούν από διάφορες φάσεις και συγχωνεύσεις μέχρι που καταλήγουν, τον Οκτώβριο του 1970 να απορροφηθούν από τον νεοσύστατο Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδας, που απορροφά όλες τις σιδηροδρομικές εταιρίες της χώρας και πια διαχειρίζεται και εκμεταλλεύεται το σιδηροδρομικό δίκτυο στο σύνολό του και τελικά  αποφασίζει να αναστείλουν τη λειτουργία των ελλειματικών ΣΒΔΕ.
Σύβοτα Θεσπρωτίας
Αξιοθέατα και σημεία ενδιαφέροντος
Σημαντικά αξιοθέατα της περιοχής είναι το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, ο κατασκευασμένος το 1884 φάρος του νησιού Μαύρο Όρος καθώς και ο αρχαίος οικισμός του Βραχωνά. Κυριότερες παραλίες της περιοχής είναι η Μικρή και Μεγάλη Άμμος, η Μπέλλα Βράκα, η Ζάβια,η Πισίνα,η Ζέρη και ο Γαλλικός Μώλος.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγρινίου
Ιστορία
Μετά την κατάργηση της γραμμής, οι εγκαταστάσεις του σταθμού εγκαταλείπονται στην τύχη τους και παραδίδονται στη φθορά. Η γραμμή εγκαταλείπεται τελείως τα επόμενα χρόνια και αρχίζουν οι φθορές και οι καταπατήσεις. Το φθινόπωρο του 1980 ο δήμος Αγρινίου αποφάσισε την κατεδάφιση του κτιριακού συμπλέγματος του σιδηροδρομικού σταθμού Αγρινίου. Κάποιοι περίοικοι υποστήριζαν πως το συγκρότημα αποτελούσε εστία μόλυνσης και επίσης σχεδιάζονταν στην περιοχή να ανεγερθούν σχολικά κτήρια. Το κυρίως κτήριο όπου στεγάζετο ο Σ.Σ. Αγρινίου διασώθηκε μετά από παρεμβάσεις πολιτών, αναπαλαιώθηκε και αξιοποιήθηκε από τον δήμο Αγρινίου ως χώρος πολλαπλών χρήσεων, ενώ το μηχανοστάσιο, η αποθήκη και ο υδατόπυργος έχουν καταδαφιστεί και στη θέση τους ανεγέρθη σχολικό συγκρότημα γυμνασίων και λυκείου.
Σύβοτα Θεσπρωτίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Θεσπρωτίας
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγρινίου
Επαναλειτουργία ΣΔΒΕ και σημερινή χρήση
Το 1987 ο ΟΣΕ αποφασίζει να εκποιήσει το έδαφος της γραμμής και να το πουλήσει, έχοντας πάρει πια απόφαση για οριστική αποχώρηση από τον νομό. Με παρεμβάσεις του νεοϊδρυθέντος συλλόγου φίλων Σιδηροδρόμου "Χαρίλαος Τρικούπης", η απόφαση ακυρώνεται και μάλιστα το 1997 ο ΟΣΕ δημοπραττεί τη επαναδημιουργία του ξηλωμένου δικτύου. Το δίκτυο όντως επαναδημιουργείται το 2003 ωστόσο δεν δημιουργείται νέος σιδηροδρομικός σταθμός στο Αγρίνιο και τα έργα τελικώς σταματούν και εγκαταλείπονται τα σχέδια επαναλειτουργίας των ΣΒΔΕ παρά την ολοκληρωτική επαναδημιουργία της γραμμής με το άρτι ανακαινισμένο δίκτυο να χαρακτηρίζεται "ενεργό υπό αναστολή" από τον ΟΣΕ. Πρόκειται για μια ανακαίνιση η οποία έγινε χωρίς να παρουσιάζει επιχειρηματική ή αναπτυξιακή λογική, δεδομένου ότι στη βόρεια απόληξή της γραμμής δεν υφίσταται σιδηροδρομικό δίκτυο ενώ το νότιο τμήμα της γραμμής καταλήγει στο Κρυονέρι, αφού τα αρχικά σχέδια να περνά από τη Γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου ο σιδηρόδρομος τελικά δεν πραγματώθηκαν και έτσι η γραμμή είναι πλήρως αποκομμένη από το εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο.
Λεύκιος Καίσαρας
Ο Λεύκιος Ιούλιος Καίσαρας, λατιν.: Lucius Iulius Caesar, (17 π.Χ. - 20 Αυγούστου 2 μ.Χ.), γνωστός ως Λεύκιος Καίσαρας ήταν ο δεύτερος γιος του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης. Γεννήθηκε μεταξύ 14 Ιουνίου και 17 Ιουλίου του 17 π.Χ. με το όνομα Λεύκιος Βιψάνιος Αγρίππας, αλλά όταν υιοθετήθηκε (μαζί με τον αδελφό του Γάιο) από τον παππού του, αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο, άλλαξε το όνομά του. Μεγάλωσε, όπως και ο αδελφός του Γάιος με τον παππού και τη γιαγιά του. Καθώς ήταν κληρονόμοι του θρόνου, η πολιτική και στρατιωτική τους καριέρα ήταν πολλά υποσχόμενη. Ο Λεύκιος ονομάστηκε ύπατος αποδεδειγμένος (Consul designatus) το 2 π.Χ. (ένα χρόνο αργότερα από τον αδελφό του) με την πρόβλεψη ότι θα γινόταν ύπατος πέντε χρόνια αργότερα (όταν θα έκλεινε τα 20 του χρόνια), κάτι που δεν υλοποιήθηκε γιατί πέθανε στη Γαλατία από κάποια αρρώστια στις 20 Αυγούστου 2 μ.Χ., δεκαοχτώ μήνες πριν τον θάνατο και του αδελφού του στις 21 Φεβρουαρίου του 4 μ.Χ. Νέος θετός διάδοχος του Αυγούστου ήταν ο Τιβέριος.
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγρινίου
Παραπομπές
Αγρίνιο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Αγρίνιο
Λεύκιος Καίσαρας
Αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι
Τόμας Πεχ
Ο Τόμας Πεχ (γεννήθηκε στις * 2. Οκτωβρίου 1982 στο Σαν Σαλβαδόρ ) είναι Γερμανός προπονητής καλαθοσφαίρισης.
Σταδιοδρομία
Ο Πεχ γεννήθηκε στο Σαν Σαλβαδόρ. Ο πατέρας του εργαζόταν εκεί ως δάσκαλος σε γερμανόφωνο σχολείο. Μεγάλωσε στο Βερολίνο και εν μέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ταϊλάνδη. Έμαθε το άθλημα της καλαθοσφαίρισης στην DBV Σαρλότενμπουργκ και ανέλαβε καθήκοντα προπονητή όσο ακόμα έπαιζε. Έπαιξε για λίγο και στη VfB Χέρμσντορφ. Το 2005, ο Πεχ εντάχθηκε στην Άλμπα Βερολίνου ως προπονητής και εργάστηκε εκεί στις νεανικές ομάδες. Ήταν εν μέρει βοηθός προπονητή του Χένρικ Ρέντελ στη δεύτερη ανδρική ομάδα της Άλμπα στο πρώτο περιφερειακό πρωτάθλημα και έφτασε στη δεύτερη κατηγορία με την ομάδα την περιόδο 2009/10. στην 3η Γερμανίας.
Το 2010 μεταπήδησε στην TBB Τριρ μαζί με τον Ρέντελ, όπου ήταν βοηθός προπονητή στην πρώην εθνική ομάδα, όπως στο Βερολίνο. Εκτός από τα προπονητικά του καθήκοντα, ο Πεχ έπαιξε εν μέρει ως παίκτης στο SG DJK / MJC - TBB Τριρ στο πρώτο περιφερειακό πρωτάθλημα. Το 2015 ο Πεχ επέστρεψε στην Άλμπα Βερολίνου και ανέλαβε τη θέση του βοηθού προπονητή για την πρώτη ομάδα στο Γερμανικό Πρωτάθλημα. Όταν ο σύλλογος χώρισε από τον Αχμέτ Τσακί τον Απρίλιο του 2017, ο Πεχ διορίστηκε προπονητής μέχρι το τέλος της περιόδου 2016/17. Μετά επέστρεψε στη θέση του βοηθού. Μέχρι το τέλος της χρονιάς 2018/19, εργάστηκε ως βοηθός προπονητή στην Άλμπα Βερολίνου για δύο περιόδους και στη συνέχεια πήγε στην Τέλεκομ Μπάσκετς Μπον ως νέος προπονητής. Στις αρχές Φεβρουαρίου 2020, ο Πεχ πήρε άδεια από την ομάδα της Βόννης, που απειλούνταν με υποβιβασμό (3 νίκες, 14 ήττες, δίπλα στην τελευταία θέση στον πίνακα της βαθμολογίας του Γερμανικού Πρωταθλήματος). Τον Ιούλιο του 2020, η Ράστα Βέχτα ανακοίνωσε την υπογραφή της συμφωνίας με τον Πεχ. Σύναψε διετές συμβόλαιο με τους Κάτω Σάξονες. Στα τέλη Μαρτίου 2021, ο Πεχ αποδεσμεύτηκε από την SC Ράστα λόγω της αθλητικής κατάστασης. Από τα δέκα προηγούμενα παιχνίδια στην 1η Γερμανίας υπό τον Πεχ, η Βέχτα είχε χάσει εννέα και η ομάδα βρισκόταν στην προτελευταία θέση του πίνακα με συνολικά 4 νίκες και 21 ήττες.
Το καλοκαίρι του 2021, ο Πεχ επέστρεψε στην Άλμπα Βερολίνου ως βοηθός προπονητή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί
Ειρήνη Μπαλτά
Η Ειρήνη Μπαλτά (ως Ειρήνη Σαλώμη Παπαδογιαννάκη, Νέα Σμύρνη ) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Τέλειωσε τη Δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση ήταν το 1993 στη σειρά "Το δις εξαμαρτείν". Αργότερα έγινε γνωστή από τις ταινίες "Διλλήματα", "Σύνορα αγάπης" και "Ο οργασμός της αγελάδας".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Σκάρλετ Γκρούμπερ
Έκανε το ντεμπούτο της ως ηθοποιός το 2010 στη σειρά Aurora.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί Κατηγορία:Βενεζουελάνοι μοντέλα
Υδρία από το Βούλτσι (Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου αρ. 596)
Η υδρία από το Βούλτσι που φιλοξενείται σήμερα στην Κρατική αρχαιολογική συλλογή Μονάχου είναι σημαντικό έργο αρχαίας ελληνικής τέχνης.
Περιγραφή
Το χείλος και ο λαιμός είναι μελανοί και άκοσμοι. Οι ώμοι περιζώνονται κυκλικά από ένδεκα έφηβους ιππείς με κοντό χιτώνα που καλπάζουν προς τα δεξιά. Στην κοιλιά της υδρίας, η όψη α΄ είναι διακοσμημένη με σκηνή από τα «Άθλα επί Πελία», την επίσημη νεκρώσιμη τελετή με αγωνίσματα που διοργάνωσε ο Άκαστος προς τιμή του νεκρού πατέρα του, Πελία. Σύμφωνα με την παράδοση η Αταλάντη πάλεψε και νίκησε τον Πηλέα. Στην όψη β΄ βλέπουμε τον Δία να μάχεται τον Τυφώνα. Κάτω από τις λαβές του αγγείου εικονίζονται δύο λιοντάρια αντικριστά με το κεφάλι στραμμένο προς την άλλη κατεύθυνση. Η εικονογραφία συμπληρώνεται στα πόδια της υδρίας από τέσσερις τίγρεις, δύο ελάφια, έναν γρύπα με απλωμένες τις φτερούγες και έναν αετό με αυτή τη σειρά εμφάνισης, ενώ πριν τον πόδα, το αγγείο είναι γύρω γύρω διακοσμημένο με τα ακτινωτά φύλλα λοτού που πηγάζουν από κόκκινο δακτύλιο. Ο πόδας είναι μελανός και άκοσμος.
Όψη Α΄
Επάνω σε ένα τραπέζι είναι στημένη η κεφαλή του Ερυμάνθιου Κάπρου. Μπροστά στο τραπέζι στέκουν αντιμέτωποι η Αταλάντη και ο Πηλέας, έτοιμοι να αγωνιστούν. Η Αταλάντη είναι ντυμένη με κοντότατο χιτώνα χωρίς μανίκια, κολιέ λουράκι στο λαιμό και ταινία στα μαλλιά. Ο γενειοφόρος Πηλέας είναι γυμνός και φοράει μόνο ταινία στα μαλλιά. Έχουν έρθει στα χέρια, και η Αταλάντη με το δεξί τον έχει πιάσει στο αριστερό χέρι, ενώ ο Πηλέας επίσης με το δεξί την έχει πιάσει στον αγκώνα. Πίσω από τον Πηλέα παρευρίσκονται ο Μόψος, ο Κλυτίος και ένας τρίτος. Ο Μόψος φοράει μακρύ λευκό χιτώνα και κόκκινη χλαμύδα, και έχει το δόρυ του όρθιο ακουμπισμένο στο έδαφος. Ο Κλυτίος φοράει χλαμύδα και έχει το δόρυ του στον ώμο. Από την πλευρά της Αταλάντης βλέπουμε έναν γενειοφόρο άνδρα που φοράει χλαμύδα, μια γυναίκα που φοράει χιτώνα και μανδύα, έναν έφηβο, από τον οποίο διακρίνουμε μόνο το κεφάλι, και τέλος έναν άνδρα με μελανή γενειάδα, που φοράει χιτώνα και κόκκινο μανδύα και έχει χειρονομεί με ανασηκωμένο το αριστερό χέρι.
Όψη Β΄
thumb|right|250px|«Πάλη Διός κατά Τυφώνος»: Η αγγειογραφία της όψης β΄κοσμεί ελληνικό γραμματόσημο του 1973 Ο πωγωνοφόρος Δίας («ΙΕΥΣ») φοράει κόκκινη χλαμύδα και ταινία στα μαλλιά. Έχει γονατίσει στο δεξί του πόδι για να ζυγίσει τον κεραυνό του πριν τον εκτοξεύσει εναντίον του Τυφώνα, ενώ προτείνει το αριστερό του χέρι για ισορροπία. Απέναντί του ορθώνεται ο φοβερός εχθρός του, μακρυμάλλης και μακρυγένης κοκκινοτρίχης. Το ανθρώπινο σώμα του αιωρείται ενώ οι πολύχρωμες φιδίσιες ουρές του ελίσσονται και κουλουριάζονται μέχρι στο έδαφος. Έχει αυτιά ζώου και μεγάλες απλωμένες φτερούγες πουλιού. Φοράει λευκή φανέλα, και με σταυρωμένα τα χέρια αντικρίζει τον ολύμπιο θεό.
Ερμηνευτικές σημειώσεις
Στην σκηνή της αναμέτρησης, που σύμφωνα με την παράδοση η Αταλάντη πάλεψε και νίκησε τον Πηλέα, λόγω έλλειψης χώρου, η επιγραφή με το όνομα του Πηλέα («ΠΕΛΕΥΣ»), ενώ έπρεπε να τοποθετηθεί δίπλα στο κεφάλι του, είναι γραμμένη επάνω στο ύφασμα του λευκού χιτώνα του Μόψου που στέκει πίσω από τον Πηλέα. Γι'αυτό και ορισμένες ερμηνείες της αγγειογραφίας θέλουνε τον Μόψο αντί για τον Πηλέα να παλεύει την Αταλάντη. Επίσης με την απεικόνιση του κεφαλιού και του δέρατος του αγριογούρουνου γίνεται αναφορά και σε έναν άλλο μύθο, τον τέταρτο άθλου του Ηρακλή, το κυνήγι του Ερυμάνθιου Κάπρου, στο οποίο πήρε μέρος η Αταλάντη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδρίες Κατηγορία:Εκθέματα στην Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή του Μονάχου Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Μελανόμορφος ρυθμός
Αυτεπαγωγή
Η Αυτεπαγωγή (self-inductance) είναι φαινόμενο της φυσικής. Ως αυτεπαγωγή ονομάζεται το φαινόμενο της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής κατά την οποία το σώμα που προκαλεί την επαγωγή είναι ταυτόχρονα και το σώμα στο οποίο επιδρά η επαγωγή. Εξ ου και το όνομα αυτ(ο)-επαγωγή. Το φαινόμενο είναι άμεσο επακόλουθο της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής και του κανόνα του Λεντς. Καθώς το ρεύμα στον σωληνοειδή αγωγό αυξάνεται, αυξάνεται ταυτόχρονα και η ροή του μαγνητικού πεδίου που τον διαπερνά. Η αυξανόμενη αυτή ροή με την σειρά της δημιουργεί ηλεκτρική τάση εξ επαγωγής στο κύκλωμα η οποία έχει φορά τέτοια ώστε να εναντιώνεται στην μεταβολή της μαγνητικής ροής που την προκαλεί. Από ενεργειακή άποψη η ενέργεια του ηλεκτρικού ρεύματος μετατρέπεται εν μέρει και σε ενέργεια μαγνητικού πεδίου αποσπώντας ενέργεια από το κύκλωμα. Αυτό λειτουργεί και αντίστροφα, δηλαδή όταν η ισχύς του ηλεκτρικού ρεύματος τείνει να μειωθεί, τότε γίνεται μετατροπή της ενέργειας μαγνητικού πεδίου σε ηλεκτρική καθυστερώντας τη μείωση της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος.
Φαινόμενο Αυτεπαγωγής
Όταν σε ένα κύκλωμα με πηγή (Ε ,r ), αντιστάτη ωμικής αντίστασης R και διακόπτη κλείσουμε τον διακόπτη , η ένταση του ρεύματος όπως δείχνει το αμπερόμετρο ,παίρνει ακαριαία την τιμή I=E/R. Όταν όμως το κύκλωμα διαθέτει και πηνίο, τότε παρατηρούμε ότι με το κλείσιμο του διακόπτη η ένταση του ρεύματος δεν παίρνει ακαριαία τη μέγιστη τιμή της αλλά μετά από ένα μικρό σχετικά χρονικό διάστημα , το οποίο εξαρτάται από τις ωμικές αντιστάσεις του κυκλώματος και από τα χαρακτηριστικά του πηνίου. Το φαινόμενο αυτό που διατυπώνεται πειραματικά με τις ενδείξεις του αμπερομέτρου ονομάζεται φαινόμενο αυτεπαγωγής.
Συντελεστής αυτεπαγωγής
Ο συντελεστής αυτεπαγωγής είναι η σταθερά αναλογίας του ρυθμού μεταβολής του ρεύματος και της εξ επαγωγής τάσης. Συμβολίζεται με το γράμμα L και μετράται σε Χένρι.
Μαθηματική ανάλυση
Η ηλεκτρική τάση που αναπτύσσεται σε ένα σωληνοειδές λόγω αυτεπαγωγής δίνεται από την παρακάτω σχέση:
Δηλαδή η τάση από αυτεπαγωγή που αναπτύσσεται σε ένα σωληνοειδές είναι ανάλογη με τον ρυθμό μεταβολής του ρεύματος που το διαρρέει. Από την παραπάνω σχέση προκύπτει ότι ο συντελεστής αυτεπαγωγής ισούται με:
(Ν είναι ο αριθμός των σπειρών του σωληνοειδούς (πηνίου), Ι η ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος που το διαρρέει και Φ η μαγνητική ροή που αναπτύσσεται στο εσωτερικό του.)
Ο συντελεστής αυτεπαγωγής μετράται σε Χένρι που αντιστοιχεί σε Βέμπερ ανά Αμπέρ.
Για ένα πηνίο χωρίς πυρήνα, που είναι γνωστές οι διαστάσεις του, μπορεί να υπολογιστεί από την σχέση: , (όπου μο η μαγνητική διαπερατότητα του κενού, l το μήκος του πηνίου και Α η διατομή του)
Μέτρηση αυτεπαγωγής πηνίου
200px|thumb| γέφυρα Maxwell|εναλλ.= Η καλύτερη μέθοδος για την μέτρηση του συντελεστή αυτεπαγωγής ενός πηνίου είναι το κύκλωμα της γέφυρας Maxwell. Η γέφυρα αυτή είναι μία παραλλαγή της γέφυρας Wheatstone. Στις πλευρές του ρομβοειδούς κυκλώματος τοποθετείται το πηνίο με συντελεστή αυτεπαγωγής L και εσωτερικής αντίστασης Rx. Στην απέναντι πλευρά τοποθετούνται παράλληλα ένας πυκνωτής Ca και μία αντίσταση Ra (R2). Στις πλάγιες πλευρές τοποθετούνται δύο μεταβλητές αντιστάσεις R1 και R3. Το κύκλωμα τροφοδοτείται με εναλλασσόμενη τάση και γεφυρώνεται με βολτόμετρο όπως φαίνεται στο σχήμα. Η γέφυρα ισορροπεί όταν μηδενίζεται η τάση στα άκρα του βολτομέτρου και οι συνθήκες ισορροπίας της είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός Κατηγορία:Ηλεκτρικά κυκλώματα
Μαυσωλείο του Αυγούστου
Το Μαυσωλείο του Αυγούστου είναι μεγάλος τάφος που έχτισε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αύγουστος το 28 π.Χ. στο Πεδίον του Άρεως της Ρώμης, στην Ιταλία. Το μαυσωλείο βρίσκεται σήμερα στην πλατεία Piazza Augusto Imperatore και είναι κλειστό στους τουρίστες. Το πέρασμα του χρόνου και η αμέλεια έχουν απογυμνώσει τα ερείπια σε μεγάλο βαθμό. Παρ’ όλα αυτά, το κτίσμα παραμένει εντυπωσιακό ορόσημο εντός του Πεδίου του Άρεως.
Κατασκευή
right|thumb|Χάρτης της Ρώμης με την τοποθεσία του Μαυσωλείου Το Μαυσωλείο ήταν ένα από τα πρώτα έργα που ξεκίνησε ο Αύγουστος μετά τη νίκη του στη Ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ. Ήταν κυκλικό, αποτελούμενο από διαδοχικούς ομόκεντρους κύκλους αίθριου και τούβλων, έχοντας φυτεμένα κυπαρίσσια και πιθανότατα με κωνική οροφή και κάποιο άγαλμα του Αυγούστου (δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, καθώς η αναπαράστασή του είναι ακόμη αδύνατη). Το κτήριο στηριζόταν από θόλους, που στο κάτω μέρος τους, άφηναν ελεύθερη την είσοδο προς τους τάφους. Η κεντρική είσοδος στηριζόταν από δύο δίδυμους οβελίσκους από γρανίτη και χρώματος ροζ οι οποίοι υπάρχουν μέχρι σήμερα. Ο ένας είναι στην Piazza dell’Esquilino (βορειοδυτικά της βασιλικής της Σάντα Μαρία Ματζόρε) και ο άλλος στο συντριβάνι του Quirinale. Το συνολικό μέγεθος του μνημείου ήταν διαμέτρου 90 μ. και ύψους 42 μ.
Ενταφιασθέντες
thumb|right|300px|Εξωτερική άποψη του Μαυσωλείου (2021) ΄Ενας διάδρομος οδηγούσε από την είσοδο στο κέντρο του μαυσωλείου. Εκεί υπήρχε μια αίθουσα με τρεις κόγχες που κρατούσαν τις χρυσές λάρνακες με τις στάχτες της αυτοκρατορικής οικογένειας. Πριν τον Αύγουστο, στο μαυσωλείο θάφτηκε πρώτος ο Μάρκος Κλαύδιος Μαρκέλλος το 23 π.Χ., ο Μάρκος Αγρίππας το 12 π.Χ., ο Νέρων Κλαύδιος Δρούσος το 9 π.Χ., η Οκταβία η Νεότερη (αδερφή του Αυγούστου) το 9 ή 11 π.Χ. και οι εγγονοί και κληρονόμοι του Αυγούστου Γάιος Καίσαρας και Λεύκιος Καίσαρας. Μετά το θάνατο του Αυγούστου στο μαυσωλείο εισήχθησαν οι στάχτες της γυναίκας του Λιβίας, του  Γερμανικού, της  Αγριππίνας της Πρεσβύτερης, της Ιουλίας Λιβίλλας (κόρης της τελευταίας), των δύο γιων του Γερμανικού Νέρωνα και Δρούσου Καίσαρα, του Καλιγούλα, του Τιβέριου, του Δρούσου Ιούλιου Καίσαρα (γιου του Τιβέριου), του Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου και της Αντωνίας της Νεότερης (γονείς του Κλαύδιου), του Κλαύδιου, του Βρετανικού (γιου του Κλαύδιου) και επίσης το βαλσαμωμένο σώμα της Ποππαίας Σαβίνας (γυναίκας του Νέρωνα), οι στάχτες της Ιουλίας Δόμνας (αργότερα μεταφέρθηκε στο Μαυσωλείο του Αδριανού) και αυτές του Νέρβα, του τελευταίου αυτοκράτορα για τον οποίο άνοιξε τις πύλες του το μαυσωλείο.
Μεταγενέστερη ιστορία
Το 410, κατά τη Λεηλασία της Ρώμης από τον Αλάριχο, οι Γότθοι έσπασαν τον θόλο, έκλεψαν τις λάρνακες και σκόρπισαν τις στάχτες, χωρίς όμως να καταστρέψουν τη δομή του κτηρίου (Lanciani). Στον Μεσαίωνα οι τεχνητοί τύμβοι οχυρώθηκαν και μετατράπηκαν σε φρούρια (όπως και το Μαυσωλείο του Αδριανού. που μετετράπη στο Καστέλ Σαντ'Άντζελο) και κατοικήθηκε από την Οικογένεια Κόλοννα. Μετά την καταστροφική ήττα του Κομμιούνε της Ρώμης από τον Κόμη του Τούσκουλου 1167, η οικογένεια Κόλοννα λοιδωρήθηκε και εκδιώχθηκε και η οχύρωση του μαυσωλείου καταστράφηκε. Έτσι, το μαυσωλείο ερημώθηκε στη μορφή που το βρίσκουμε σήμερα. Τον 19ο αιώνα, το μαυσωλείο χρησιμοποιήθηκε για ταυρομαχίες και αργότερα ως συναυλιακός χώρος. Η περιοχή λειτούργησε ως ενοποιημένος αρχαιολογικός χώρος για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1930. σε συνδυασμό με τον γειτονικό Βωμό της Ειρήνης, που είχε μόλις ανακαινισθεί. Ο Μπενίτο Μουσολίνι οραματιζόταν το μαυσωλείο σε κεντρική θέση της νέας Ρώμης που επιθυμούσε, ώστε να τονίσει τη σχέση της αρχαίας Ρώμης με το φασιστικό καθεστώς του. Ο Μουσολίνι έβλεπε τον εαυτό του ως «αναγεννημένο Αύγουστο», που θα οδηγούσε την Ιταλία σε νέες δόξες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυγουστου Μαυσωλειο Αυγουστου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Γάιος Καίσαρας
Ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρας (Gaius Iulius Caesar, 20 π.Χ. - 21 Φεβρουαρίου 4), γνωστός απλά ως Γάιος Καίσαρας ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης. Γεννήθηκε μεταξύ 14 Αυγούστου και 13 Σεπτεμβρίου 20 π.Χ. ή σύμφωνα με άλλους στις 23 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους ως Γάιος Βιψάνιος Αγρίππας, αλλά άλλαξε το όνομά του, όταν τον υιοθέτησε ο Αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος.
Σύντομη βιογραφία
Ο Γάιος υιοθετήθηκε μαζί με τον αδελφό του Λεύκιο Κ. το 17 π.Χ. και μαζί ορίστηκαν κληρονόμοι του Αυγούστου. Το 6 π.Χ., οι Ρωμαίοι πίεζαν για το διορισμό του ως υπάτου (consul) παρά το ότι ήταν μόλις 14 ετών και δεν είχε φορέσει ακόμα το παραδοσιακό toga virilis, ένδειξη ωριμότητας. Ως συμβιβαστική λύση, δόθηκε στον Γάιο ο τίτλος τού υπάτου αποδεδειγμένου, και του επιτράπηκε να συμμετέχει προσωρινά στη Σύγκλητο, ώσπου να γίνει 20 ετών. Έφερε επίσης τον διακοσμητικό τίτλο του νεαρού πρίγκιπα (princeps iuventutis). Ο Λεύκιος, που ήταν τρία χρόνια νεότερος, απέκτησε τα ίδια δικαιώματα και στην ίδια ηλικία με τον Γάιο. Αρκετοί ναοί και αγάλματα εγέρθηκαν προς τιμήν των δύο αδελφών (π.χ. στο Maison Carrée στην πόλη Νιμ). Το 1 π.Χ. έγινε στρατιωτικός διοικητής στην ανατολή και υπέγραψε συμφωνία ειρήνης με τον Φραάτη Ε΄ της Παρθίας, επάνω σε ένα νησί στον Ευφράτη ποταμό. Το έτος 1 μ.Χ. έγινε ύπατος μαζί με τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο.
Νυμφεύτηκε τη συγγενή του Λιβίλλα (κόρη του Δρούσου του Πρεσβύτερου και της Αντωνίας της Νεότερης) το 1 π.Χ., αλλά δεν απέκτησαν παιδιά. Απεβίωσε στη Λιμύρα της Λυκίας όντας 24 χρονών, μετά από τραυματισμό σε εκστρατεία στην Αρμενία, όπου και ο τάφος του. Το τέλος τόσο του Γάιου, όσο και του Λεύκιου, ανάγκασε τον Αύγουστο να υιοθετήσει τον Τιβέριο και τον μοναδικό εγγονό του Αγρίππα Πόστουμο ως διαδόχους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι
Κανόνας του Λεντς
thumb|285px| thumb|285px| Ο κανόνας του Λεντς (Lenz) είναι κανόνας του ηλεκτρομαγνητισμού, που καθορίζει τη φορά των επαγωγικών ρευμάτων. Ο κανόνας του Lenz αναφέρει ότι η πολικότητα της τάσης εξ επαγωγής που αναπτύσσεται σε ένα σωληνοειδές (πηνίο) είναι τέτοια ώστε να δημιουργεί ρεύμα το οποίο παράγει μαγνητική ροή κατά τη φορά που αντιτίθεται στη μεταβολή της μαγνητικής ροής που διαπερνά τον βρόχο. Συνοψίζεται στην πρόταση: τα επαγωγικά ρεύματα έχουν τέτοια φορά, ώστε να αντιτίθενται στο αίτιο που τα προκαλεί. Ο νόμος διατυπώθηκε το 1834 από τον Γερμανό φυσικό Χάινριχ Λεντς (1804-1865).
Στηρίζεται στην αρχή διατήρησης της ενέργειας: Αν η πολικότητα ήταν αντίθετη, τότε το επαγωγικό ρεύμα θα ενίσχυε το μαγνητικό πεδίο δημιουργώντας περισσότερο επαγωγικό ρεύμα, δημιουργώντας περισσότερο μαγνητικό πεδίο, άρα και περισσότερο επαγωγικό ρεύμα και ούτω καθεξής, δηλαδή θα υπήρχε παραγωγή ενέργειας από το τίποτα, πράγμα άτοπο, άρα ισχύει ο κανόνας του Λεντς.
Πηγές
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητισμός Κατηγορία:Φυσικοί νόμοι
Κόραξ (αστερισμός)
Ο Κόραξ (Λατινικά: Corvus, συντομογραφία: Crv) είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση. Ο Κόραξ βρίσκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, αλλά είναι στο σύνολό του ορατός από την Ελλάδα. Συνορεύει μόνο με τρεις άλλους αστερισμούς, την Παρθένο, τον Κρατήρα και την Ύδρα. Διακρίνεται ως χαρακτηριστικό τετράπλευρο σχήμα.
Ονομασίες και ιστορία
Παρά τις μικρές του διαστάσεις στην ουράνια σφαίρα, ο Κόραξ έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως από τους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους. Αντιπροσώπευε το ιερό πτηνό του θεού Απόλλωνος σε συνδυασμό με το μαντικό του χάρισμα, καθώς ο Φοίβος είχε μεταμορφωθεί σε κόρακα κατά τη Γιγαντομαχία. Σύμφωνα με τον μύθο της Κορωνίδος και της απιστίας της προς τον Απόλλωνα, όταν ο κόρακας ανέφερε στο αφεντικό του τα δυσάρεστα νέα, ο Απόλλωνας άλλαξε το χρώμα του από ασημένιο σε μαύρο (Οβίδιος, Μεταμορφώσεις). Κατά έναν άλλο μύθο, ο κόρακας στάλθηκε με ένα κύπελλο για νερό, καθυστέρησε σε μία συκιά μέχρι που τα σύκα της ωρίμασαν, και μετά επέστρεψε στον θεό με ένα νερόφιδο στα νύχια του και ένα ψέμα στο στόμα του, δικαιολογούμενος ότι το φίδι υπήρξε η αιτία της καθυστερήσεώς του. Ο Απόλλων τότε τιμώρησε τον κόρακα καρφώνοντάς τον για πάντα στον ουρανό μαζί με το κύπελλο (ο αστερισμός Κρατήρ) και το νερόφιδο (την Ύδρα). Από τους μύθους αυτούς προέρχονται οι λατινικές ονομασίες για τον αστερισμό Phoebo Sacer ALes (Μανίλιος), Phoebeius Ales (Οβίδιος), Avis Ficarius (= το πουλί των σύκων) και Emansor (= ο καθυστερών). Ο Άρατος περιγράφει τον Κόρακα να ραμφίζει τις κουλούρες της Ύδρας.
Οι Άραβες αποκαλούσαν τον Κόρακα Al Ghurab (το κοράκι), αλλά αρχικώς οι 4 βασικοί αστέρες του ήταν Al Arsh al Simak al Azal, δηλαδή ο Θρόνος του Αόπλου, που αναφέρεται στον αστέρα Στάχυ της Παρθένου. Εδώ βρίσκονταν τα οπίσθια του τεράστιου ουράνιου λιονταριού των Αράβων (όχι του σημερινού αστερισμού Λέοντος), ενώ άλλο αραβικό όνομα ήταν το Al Hiba, η σκηνή, συνοδευόμενη από το επίθετο Yamaniyah, η νότια, για να ξεχωρίζει από εκείνη στον Ηνίοχο.
Παρόμοια και στους Ινδούς ο Κόραξ συνιστούσε τμήμα ενός ευρύτερου αστερισμού, του πελώριου Praja-pati, του οποίου σχημάτιζε το χέρι, αυτό το όνομα πάντως συγχέεται και με τον Ωρίωνα. Η κεφαλή της μορφής ήταν ο Στάχυς και τα πόδια οι α, β Ζυγού, ενώ η μορφή στεκόταν πάνω στα β, δ και π Σκορπίου. Βέβαια η Αβέστα αναφέρει ένα αστρικό κοράκι, τον Eorosch, αλλά το αν και πώς συμπίπτει με τον Κόρακα είναι άγνωστο. Οι βασικοί αστέρες του Κόρακος έχουν επίσης ταυτισθεί με το Kurra (άλογο) των Ακκαδίων.
Οι Εβραίοι γνώριζαν τον αστερισμό ως Orebh ή Orev (= το κοράκι), ενώ οι Κινέζοι ως τμήμα του μεγάλου τους «Κόκκινου Πουλιού» με ξεχωριστούς αστέρες του να είναι ένα «Αυτοκρατορικό `Αρμα» επί του ανέμου.
Κατά τις ιουδαιοχριστιανικές αναπαραστάσεις των ουράνιων μορφών ο Κόραξ προσομοιώθηκε με το κοράκι του Νώε που πετούσε πάνω από τον Κατακλυσμό καθώς δεν υπήρχε ξηρά για να προσγειωθεί, ή με ένα από τα κοράκια που τάιζαν τον Προφήτη Ηλία. Αλλά ο Ιούλιος Σίλερ συνεδύαζε ένα τμήμα του με τον Κρατήρα και έλεγε ότι το σύνολο ήταν η Κιβωτός της Διαθήκης.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Ο Αργκελάντερ απέδιδε στον Κόρακα 15 αστέρες ορατούς με γυμνό μάτι, ενώ ο Heis 26.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο μακράς περιόδου μεταβλητός αστέρας R Κόρακος είναι ορατός και με κιάλια στο μέγιστό του, καθώς το φαινόμενο μέγεθός του κυμαίνεται από 7,5 ως 14 με περίοδο περίπου 315 ημέρες.
- Ο κατακλυσμικός μεταβλητός αστέρας TV Κόρακος είναι γνωστός και ως «Αστέρας του Τόμπω» από το όνομα του ανακαλύψαντος τον πλανήτη Πλούτωνα, επειδή ο Κλάιντ Τόμπω ανεκάλυψε τη μεταβλητότητά του, στις 23 Μαρτίου 1931.
- Το DENISP J1228.2-1547 είναι ζεύγος φαιών νάνων παρατηρήσιμων μόνο στο υπέρυθρο. Ο μεταξύ τους διαχωρισμός είναι μόλις 0,28 του δευτερολέπτου της μοίρας και η απόστασή τους από τη Γη ανέρχεται σε 60 ή περισσότερα έτη φωτός.
- Αρκετά φωτεινό (φαιν.μέγεθος περ. 10,5) είναι το πλανητικό νεφέλωμα NGC 4361, στο κέντρο σχεδόν του αστερισμού.
- Διάσημο (βλ. π.χ. φωτογραφίες στις εφημερίδες Το Βήμα στις 26/10/1997, Η Καθημερινή στις 19/10/2006 σελ.11) είναι το ζεύγος αλληλεπιδρώντων σπειροειδών γαλαξιών NGC 4038 - NGC 4039, γνωστών ως «Κεραίες» ("Antennae") από το παράξενο σχήμα που τους έχει προσδώσει η βαρυτική τους αλληλεπίδραση. Η απόσταση του ζεύγους από τη Γη υπολογίζεται στα 68 εκατομμύρια έτη φωτός.
Νικαρέ
Ο Νικαρέ (απαντάται και Νικαρέ Α΄) ήταν αρχαίος Αιγύπτιος Φαραώ της Όγδοης Δυναστείας κατά την Πρώτη μεταβατική περίοδο (2181–2055 π.Χ.), μια περίοδο που κατά πάσα πιθανότητα η Αίγυπτος ήταν διαχωρισμένη σε αρκετές πολιτικές οντότητες. Σύμφωνα με τους αιγυπτιολόγους Kim Ryholt, Jürgen von Beckerath και Darrell Baker ήταν ο ένατος βασιλιάς της Όγδοης Δυναστείας. Ως τέτοιου η έδρα του Νικαρέ θα ήταν η Μέμφιδα.