cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμανουέλ Σανόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Αϊτινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αϊτής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρσχοτ ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Ζμπίσεκ Γκοντλέφσκι
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Διαδηλώσεις στην Πολωνία το 1970 στη [[Γκντίνια: το σώμα του Ζμπίσεκ Γκοντλέφσκι (που απομνημονεύεται ως Γιάνεκ Βισκιέφσκι) που μεταφέρεται από τους διαδηλωτές σε ένα πάνελ πόρτας]] Στις 17 Δεκεμβρίου 1970, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων της Πολωνίας κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος, ο στρατός πυροβόλησε το πλήθος των εργατών που έβγαιναν από ένα προαστιακό στη Γκντίνια, με το πρόσχημα της αποτροπής μιας βιομηχανικής δολιοφθοράς. Τουλάχιστον 40 αθώοι άνθρωποι σκοτώθηκαν από την αστυνομία. Η εικόνα του σώματος ενός ανώνυμου νεαρού άνδρα που μεταφέρθηκε σε ένα πάνελ πόρτας μέσα από τον κλοιό της αστυνομίας και των τανκς ενέπνευσε τον συγγραφέα Κσίστοφ Ντοβγκιάουουο να γράψει το ποίημα γι΄ αυτόν. Το όνομα Γιάνεκ Βισκιέφσκι επινοήθηκε από τον Ντοβγκιάουουο για τη μπαλάντα για να συμβολίσει έναν 18χρονο εργάτη που σκοτώθηκε από τον στρατό ή την πολιτοφυλακή. Μη γνωρίζοντας το πραγματικό του όνομα, ο συγγραφέας του έδωσε ένα συμβολικό όνομα που ακούγεται τυπικά πολωνικό και το οποίο αποδείχθηκε αρκετά ανθεκτικό. Αργότερα διαπιστώθηκε από την αντιπολίτευση ότι ο άνδρας που πυροβολήθηκε ονομαζόταν Ζμπίσεκ Γκοντλέφσκι και ζούσε στο κοντινό Έλμπλονγκ.
Μνήμη
Η μουσική για το τραγούδι Pieśń o Janku z Gdyni (γνωστό και ως Ballada o Janku Wiśniewskim) γράφτηκε από τον Μιετσίσουαφ Χολέβ. Το τραγούδι, μαζί με την ιστορία του Γιάνεκ Βισκιέφσκι, έγινε δημοφιλές όταν ερμηνεύτηκε στο τέλος της ταινίας Ο άνθρωπος από σίδερο του 1981 (από την ηθοποιό Κριστίνα Γιάντα, μαζί με τον Γιάτσεκ Κατσμάρσκι). Μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία, ένας μεγάλος δρόμος στη Γκντίνια πήρε το όνομά του από τον Γιάνεκ Βισκιέφσκι και επίσης ένας δρόμος στο Έλμπλονγκ πήρε το όνομά του από τον Ζμπίσεκ Γκοντλέφσκι.
Το 2011, μια πολωνική ταινία για τα γεγονότα της 17ης Δεκεμβρίου, με τίτλο "Czarny Czwartek - Janek Wiśniewski padł" («Μαύρη Πέμπτη - Ο Γιάνεκ Βισκιέφσκι έπεσε»), κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους. Ο τίτλος εμπνεύστηκε από μια ατάκα στο "Pieśń o Janku z Gdyni". Το τραγούδι διασκευάστηκε από τον Κάζικ Στασέφσκι και χρησιμοποιήθηκε στο τρέιλερ της ταινίας.
Πολίσκε
Το Πολίσκε (ουκρανικά: Поліське) είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός και πρώην πόλη στη Ζώνη Αποκλεισμού του Τσερνόμπιλ, μέρος της περιφέρειας Κιέβου της Ουκρανίας. Βρίσκεται στον ποταμό Ουζ και ήταν το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Πολίσκε (ραγιόν). Ωστόσο, αργότερα η πόλη αφαιρέθηκε από το μητρώο καθώς ερημώθηκε πλήρως καθώς βρισκόταν στη ζώνη απομόνωσης. Ενώ το 1986 είχε πληθυσμό περίπου 12.000 κατοίκους, αυτήν τη στιγμή ζουν εκεί περίπου 20 άτομα, οι λεγόμενοι σαμοσέλι («αυτοέποικοι»).
Γεωγραφία
Το Πολίσκε βρίσκεται στη βορειοδυτική γωνία της περιφέρειας Κιέβου, στα σύνορα με την Περιφέρεια Ζιτόμιρ, και αποτελεί μέρος της φυσικής περιοχής της Πολεσίας και απέχει 27 χλμ. από τα σύνορα με τη Λευκορωσία. Διασχίζεται από τον περιφερειακό αυτοκινητόδρομο P02 Όβρουτς-Κίεβο (135 χλμ νότια). Η πόλη βρίσκεται μεταξύ της Βίλτσα (17 χλμ βόρεια) και του Κρασιάτιτσι (27 χλμ νότια). Απέχει 41 χλμ από το Ναρόντιτσι, 53 από το Όβρουτς και το Ιβάνκοβ, 58 από το Πρίπιατ και 65 από το Τσερνόμπιλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Διάδρομος του Λατσίν
μικρογραφία|250x250εσ|Ο διάδρομος Λατσίν, ανάμεσα στην Αρμενία και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ Ο διάδρομος του Λατσίν (Լաչինի միջանցք Λατσίνι μιτζάντσκ) είναι ορεινό πέρασμα εντός των ντε γιούρε συνόρων του Αζερμπαϊτζάν. Ο διάδρομος είναι η συντομότερη διαδρομή μεταξύ της Αρμενίας και της δημοκρατίας του Αρτσάχ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ ήρθε υπό τον έλεγχο της δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, παρόλο που επίσημα ανήκει στην επαρχία Λατσίν του Αζερμπαϊτζάν.
Σε μια δήλωση στα Ηνωμένα Έθνη στις 18 Σεπτεμβρίου 2005, ο υπουργός εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν Ελμάρ Μαμαντιάροφ δήλωσε: "Είναι το ζήτημα της επικοινωνίας των Αρμενίων που ζουν στην περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ του Αζερμπαϊτζάν με την Αρμενία και των Αζέρων που ζουν στο Ναχτσιβάν του Αζερμπαϊτζάν με την υπόλοιπη χώρα. Προτείνουμε τη χρήση του αυτοαποκαλούμενου διαδρόμου Λατσίν - ο οποίος θα έπρεπε να ονομάζεται "Δρόμος της Ειρήνης" - στις δύο πλευρές και κατευθύνσεις όπου θα παρέχεται ασφάλεια για το δρόμο από διεθνείς ειρηνευτικές δυνάμεις στην αρχική φάση".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Φιλιππικός (κόμης εξκουβιτόρων)
Ο Φιλιππικός (άκμασε 580–610) ήταν στρατηγός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κόμης εξκουβιτόρων και σύζυγος της Γορδίας, αδελφής του Αυτοκράτορα Μαυρίκιου (βασ. 582–602). Η επιτυχημένη σταδιοδρομία του ως στρατηγού διήρκεσε τρεις δεκαετίες, κυρίως κατά των Σασσανιδών της Περσίας.
Σταδιοδρομία υπό τον Μαυρίκιο
δεξιά|μικρογραφία|300px| Χάρτης των Ρωμαιο-Περσικών συνόρων. Λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια του Φιλιππικού. Νυμφεύτηκε τη Γορδία, αδελφή του Αυτοκράτορα Μαυρίκιου (βασ. 582–602), πιθανότατα το 583, και κάποια στιγμή ανέβηκε στον υψηλό βαθμό του πατρικίου. Την ίδια περίπου εποχή διορίστηκε κόμης εξκουβιτόρων (comes excubitorum, διοικητής των Εξκουβιτόρων, αυτοκρατορικών σωματοφυλάκων) και το 584 αντικατέστησε τον Ιωάννη Μυστάκωνα ως μάγιστρος του στρατού για την Ανατολή (magister militum per Orientem), έτσι κατέστη υπεύθυνος για τη διεξαγωγή του συνεχιζόμενου πολέμου κατά των Σασσανιδών της Περσίας.
Διεξήγε πολυάριθμες επιδρομές στην περσική επικράτεια το 584–585, λεηλατώντας τις πεδιάδες κοντά στη Νίσιβη και πραγματοποιώντας εισβολές στις περιοχές της Αρζανηνής και της ανατολικής Μεσοποταμίας. Την ίδια περίοδο, προσπάθησε ενεργά να βελτιώσει την πειθαρχία και την αποτελεσματικότητα των στρατευμάτων του.
Ο Φιλιππικός πέρασε τον χειμώνα του 585–586 στην Κωνσταντινούπολη και επέστρεψε στην έδρα του στην Άμιδα την άνοιξη. Μετά την απόρριψη των περσικών ειρηνευτικών προτάσεων, προώθησε τα στρατεύματά του στα σύνορα, όπου νίκησε μια ανώτερη περσική δύναμη υπό τον Καρδαριγάν στη μάχη του Σολάχον. Στη συνέχεια προχώρησε στην εισβολή και τη λεηλασία της Αρζανηνής και πολιόρκησε το φρούριο Χλωμάρον. Ωστόσο, η προσέγγιση ενός Περσικού στρατού ανακούφισης πανικόβαλε τους Ρωμαίους, οι οποίοι κατέφυγαν άτακτα πίσω στο ρωμαϊκό έδαφος. Εκεί, πιθανώς λόγω ασθένειας, παρέδωσε τη διοίκηση του στρατού του στον υποστράτηγό του Ηράκλειο τον Πρεσβύτερο, πατέρα του μελλοντικού Αυτοκράτορα Ηράκλειου (βασ. 610–641). Την άνοιξη του 587, ήταν και πάλι άρρωστος και δεν μπορούσε να εκστρατεύσει προσωπικά. Διέθεσε τα δύο τρίτα του στρατού του στον Ηράκλειο τον Πρεσβύτερο και το υπόλοιπο στους στρατηγούς Θεόδωρο και Ανδρέα, και τους έστειλε να επιδράμουν στο περσικό έδαφος. Εκείνη τη χρονιά δεν εκστράτευσε ο ίδιος, και τον χειμώνα ξεκίνησε για την Κωνσταντινούπολη. Στον δρόμο του, έμαθε ότι τον είχε αντικαταστήσει ο Πρίσκος.
Όταν ο Πρίσκος έφτασε στην Ανατολή ωστόσο, οι στρατιώτες αρνήθηκαν να τον υπακούσουν και εξέλεξαν τον δούκα της Φοινίκης Λιβανένση, τον Γερμανό, ως αρχηγό τους στη θέση του. Ο Φιλιππικός, ο οποίος σύντομα διορίστηκε ξανά ως διοικητής της Ανατολής, μπόρεσε να αναλάβει τη θέση του μόνο μετά την καταστολή της ανταρσίας με την παρέμβαση του Πατριάρχη Αντιοχείας. Μετά από μια δημόσια συμφιλίωση με τα στρατεύματά του, το καλοκαίρι του 589 εκστράτευσε εναντίον της Μαρτυρόπολης, η οποία είχε πρόσφατα περιέλθει στους Πέρσες με την προδοτική αποστασία ενός Ρωμαίου αξιωματικού ονόματι Σίττα. Ο Φιλιππικός απέτυχε να ανακαταλάβει την πόλη και ηττήθηκε από μια περσική δύναμη ανακούφισης με επικεφαλής τον Μαχμπόντ και τον Αφραράτ, μετά το οποίο αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Κομεντίολο.
Εκτός από μία διπλωματική αποστολή το 590 στον πρόσφατα έκπτωτο Πέρση ηγεμόνα Χοσρόη Β΄ (βασ. 590–628), ο οποίος είχε καταφύγει στη ρωμαϊκή επικράτεια, ο Φιλιππικός εξαφανίζεται από τη δράση για αρκετά χρόνια. Το 598 διορίστηκε για λίγο στρατηγός στον συνεχιζόμενο πόλεμο στα Βαλκάνια και από ορισμένες πηγές τού πιστώνεται η νίκη επί των Αβάρων στη Θράκη, αν και αυτό οφείλεται πιθανότατα στον στρατηγό Πρίσκο.
Σταδιοδρομία υπό τον Φωκά και τον Ηράκλειο
μικρογραφία|300px|Η εξορία Φιλιππικού (δεξιά). Μικρογραφία από το [[Κωνσταντίνος Μανασσής|Χρονικό του Μανασσή του 12ου αι.]] Κάποια στιγμή το 602 έπεσαν πάνω του οι υποψίες, ότι συνωμοτούσε εναντίον τού Αυτοκράτορα Μαυρίκιου, αφού μία προφητεία έλεγε ότι το όνομα του διαδόχου του Μαυρίκιου θα ξεκινούσε από το γράμμα Φ. Πράγματι, αμέσως μετά, ο Μαυρίκιος καθαιρέθηκε και σκοτώθηκε από μία εξέγερση του βαλκανικού στρατού με επικεφαλής τον Φωκά. Ως στενός συνεργάτης του Μαυρίκιου, ο Φιλιππικός αναγκάστηκε να μπει σε μοναστήρι στη Χρυσόπολη. Ήταν ακόμη στο μοναστήρι, όταν ο Ηράκλειος ανέτρεψε τον Φωκά το 610. Ο νέος Αυτοκράτορας τον ανακάλεσε και τον έστειλε να διαπραγματευτεί με τον αδελφό του Φωκά, Κομεντίολο (όχι τον πιο πάνω στρατηγό), ο οποίος διοικούσε τον στρατό της Ανατολής. Ο Κομεντίολος τον φυλάκισε και σκόπευε να τον εκτελέσει, αλλά ο Φιλιππικός σώθηκε, όταν ο ίδιος ο Κομεντίολος δολοφονήθηκε.
Το 612 διορίστηκε ξανά από τον Ηράκλειο ως μάγιστρος του στρατού της Ανατολής διαδεχόμενος τον ατιμασμένο Πρίσκο, και εκστράτευσε κατά των Περσών στην Αρμενία. Το 614, καθώς ένας περσικός στρατός υπό τον Σαχίν εισέβαλε στη Μικρά Ασία και έφτασε στις ακτές του Βοσπόρου στη Χαλκηδόνα, ο Φιλιππικός εισέβαλε στο περσικό έδαφος με τη σειρά του, ελπίζοντας να κάνει τον Σαχίν να αποσυρθεί.
Πιθανή συγγραφή του έργου Στρατηγικόν
Ως ένας από τους κορυφαίους στρατηγούς της εποχής του, και με το χρόνο και την ευκαιρία να γράψει το έργο κάποια στιγμή μετά το 603, κατά τα χρόνια που πέρασε στο μοναστήρι, ο Φιλιππικός είναι ένας από τους πιθανούς συγγραφείς της στρατιωτικής πραγματείας που είναι γνωστή ως Στρατηγικόν και παραδοσιακά αποδίδεται στον Μαυρίκιο.
Πηγές
Κατηγορία:Πατρίκιοι Κατηγορία:Δυναστεία του Ιουστινιανού Κατηγορία:Κόμητες των Εξκουβιτόρων
Βασιλικό Ίδρυμα Πρόνοιας
Το Βασιλικό Ίδρυμα Πρόνοιας ή Βασιλική Πρόνοια ήταν ένας οργανισμός με σκοπό τη φροντίδα των παιδιών. Δημιουργήθηκε το 1955, ως συνέχιση της Ερανικής Επιτροπής «Πρόνοια Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος» που ιδρύθηκε στις 11 Ιουλίου 1947 με την πρωτοβουλία της Βασίλισσας Φρειδερίκης.
Αρχικά το έργο της Πρόνοιας (με το πλήρες όνομα «Έρανος "Πρόνοια Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος" υπό την Υψηλήν Προστασίαν της ΑΜ της Βασιλίσσης») ήταν οι παιδουπόλεις (περίπου 52 στο απόγειό τους) αλλά με την επιστροφή της πλειοψηφίας των παιδιών στα σπίτια τους το 1950, άλλαξε κατεύθυνση ιδρύοντας τα Σπίτια του Παιδιού (αναφέρονται ως «εγκατεστημένα σε 260 Ακριτικά χωριά»), δύο Αγροτικές Οικοκυρικές Σχολές για κορίτσια (μετεξέλιξη Παιδουπόλεων), μια πρωτοβάθμιος Αγροτική Σχολή, μια τεχνική σχολή για αγόρια, πρόγραμμα οικοτεχνίας (ιδιαίτερα η ταπητουργία), η εθνικοθρησκευτική αγωγή, έργα κοινής ωφελείας, νηπιαγωγεία, έκδοση περιοδικών («Το Σπίτι του Παιδιού», «Η Παιδούπολη») και αργότερα Ομάδες Βοήθειας Υπαίθρου, «Αστικά Κέντρα» (15 σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλο, Καβάλα για εξωσχολική επαγγελματική εκπαίδευση και ψυχαγωγία), Κέντρα Νεότητας (σε άλλες πόλεις).
Η «Βασιλική Πρόνοια» μετεξελίχθηκε το 1970 σε «Εθνικό Οργανισμό Πρόνοιας» (Ε.Ο.Π.) (ΦΕΚ 125/2.6.1970).
Κριτική
Δεδομένου ότι το Ίδρυμα λειτουργούσε κάτω από την προστασία και καθοδήγηση της Βασιλικής Οικογένειας, το κράτος δέχτηκε κριτική, καθώς η προβολή του έργου του Ιδρύματος χρησιμοποιήθηκε για να προωθήσει την εικόνα μελών της Βασιλικής Οικογένειας (της Βασίλισσας Φρειδερίκης), ενώ χρησιμοποιήθηκαν κρατικοί πόροι.
Αναφορές
Κατηγορία:Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης (Ελλάδα)
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2018-19
Το Κύπελλο Κύπρου 2018-19 ήταν η 45η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (42η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οκτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2018-19. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια για 6η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τέσσερα ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Αν μια ομάδα πετύχαινε δύο νίκες, τότε έπαιρνε αυτή την πρόκριση.
Σε περίπτωση που στους δύο αγώνες οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη, όπως πιο κάτω, αμέσως με την λήξη του δεύτερου αγώνα διεξαγόταν το χρυσό σετ (golden set): Οι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στο Φάιναλ Φορ. Στην ημιτελική φάση και στον τελικό έγιναν μονοί αγώνες.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Τάσσος Παπαδόπουλος - Ελευθερία στη Λευκωσία.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων, οι οποίοι διεξήχθησαν στις 8 Φεβρουαρίου 2019.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ομόνοια και o Παφιακός. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 9 Φεβρουαρίου 2019 στο Κλειστό Γυμναστήριο Τάσσος Παπαδόπουλος - Ελευθερία στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια με σκορ 3-1 σετ (25-15, 26-24, 22-25, 25-19).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2018 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2019
Καμπύλη ισοπαραγωγής
Η μορφή της καμπύλης ισοπαραγωγής μπορεί να διαφέρει ανάλογα με την περίπτωση, και επιλέγουμε αυτή που ταιριάζει καλύτερα για τη μοντελοποίηση του συγκεκριμένου προβλήματος. Επειδή το επίπεδο παραγωγής θεωρείται σταθερό, αν για παράδειγμα υποθέσουμε :Q = X Y \, η καμπύλη ισοπαραγωγής θα είναι ισοσκελής υπερβολή.
Κατηγορία:Μικροοικονομική Κατηγορία:Οικονομικά της παραγωγής
Γκραν Πρι Βελγίου 2019 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Βελγίου 2019 ήταν ο 13ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2019) και διεξήχθη στην πίστα Spa-Francorchamps στο Σταβελότ του Βελγίου το τριήμερο 30 Αυγούστου με 1 Σεπτεμβρίου 2019.
Μερλ Χάγκαρντ
Ο Μερλ Χάγκαρντ (γεννημένος ως Merle Ronald Haggard: 6 Απριλίου 1937 – 6 Απριλίου 2016) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, κιθαρίστας και βιολιστής. Αποτελεί μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της κάντρι μουσικής σκηνής, δημιουργώντας ένα μοναδικό είδος μουσικής εμφυσώντας παραδοσιακά στοιχεία με τον ήχο της κιθάρας «Fender» και νέα φωνητικά στυλ.
Γκραν Πρι Βελγίου 2019 (Φόρμουλα 1)
Ελαστικά
Η Pirelli από το 2019 εφαρμόζει αλλαγές όσον αφορά τα ελαστικά. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή. Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα (στεγνά), τα ελαστικά που έχει η Pirelli διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας. Οι ονομασίες των ελαστικών είναι: C1, C2, C3, C4, C5, με την C1 να είναι η πιο σκληρή και την C5 η πιο μαλακή.
Μερλ Χάγκαρντ
Ο Χάγκαρντ γεννήθηκε στο Όιλνταϊλ της Καλιφόρνια στα τέλη της μεγάλης παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης του 1929. Σε ηλικία οκτώ ετών έχασε τον πατέρα του από εγκεφαλική αιμορραγία, ενώ στα δεκατέσσερά του μπήκε για πρώτη φορά στην φυλακή. Αφού αποφυλακίστηκε από την κρατική φυλακή του Σαν Κουεντίν το 1960, κατάφερε να αλλάξει τη ζωή του και να ξεκινήσει μια επιτυχημένη καριέρα στη κάντρι μουσική σκηνή. Κέρδισε αρκετή δημοτικότητα με τα τραγούδια του που περιστασιακά περιείχαν ως κύριο θέμα την εργατική τάξη και τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Μεταξύ των δεκαετιών 1960 και 1980, ο Χάγκαρντ είχε 38 νούμερο ένα επιτυχίες στα charts της κάντρι μουσικής, αρκετές από τις οποίες βρέθηκαν και στα charts άλλων μουσικών ειδών.
Γκραν Πρι Βελγίου 2019 (Φόρμουλα 1)
Συμμετέχοντες και επιλεγμένα ελαστικά
Εδώ βλέπετε ποιοι οδηγοί θα συμμετάσχουν στον αγώνα και ποια ελαστικά έχουν διαλέξει για το τριήμερο.
Μερλ Χάγκαρντ
Από την δεκαετία του 1990 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 2010, έλαβε πολλές διακρίσεις και βραβεία για την μουσική του με πιο σημαντικά, ένα Kennedy Canter Honor (2010), ένα Grammy Lifetime Achievement Award (2006), εισαγωγή στα Country Music Hall of Fame (1994) και Oklahoma Music Hall of Fame (1997). Πέθανε στις 6 Απριλίου 2016, ανήμερα των 79ων γενεθλίων του, στο ράντσο του στην κομητεία Σάστα της Καλιφόρνια, έχοντας πρόσφατα νοσήσει με διπλή πνευμονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Αμερικανοί βιολιστές
Γκραν Πρι Βελγίου 2019 (Φόρμουλα 1)
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 30 Αυγούστου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 30 Αυγούστου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 31 Αυγούστου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 31 Αυγούστου 2019 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Σαρλ Λεκλέρ με τον Σεμπάστιαν Φέτελ να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου 2019.
Ποινές
Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων.
Τελική κατάταξη
– Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.<br/ >
† - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής.
Βαθμολογίες μετά τον αγώνα
Σημείωση: Και στις δύο βαθμολογίες αναγράφονται μόνο οι πέντε πρώτοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2019 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Βέλγιο
Ίνγκβαρ ο Μακρυταξιδεμένος
Ο Ίνγκβαρ ο Μακρυταξιδεμένος ( Παλαιά Νορβηγικά : Yngvarr víðförli, Σουηδικά: Ingvar Vittfarne) ήταν ένας Βίκινγκ Σουηδικής καταγωγής, ο οποίος ηγήθηκε μιας μεγάλης ισχύος μάχης υπερασπίζοντας την Γεωργία στο 1036-1042.
Οι Ρώσοι ανέλαβαν αρκετές εκστρατείες στην Κασπία κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα. Το έπος του Yngvars víðförla (Τα μακρινά ταξίδια του Ίνγκβαρ ) περιγράφει την τελευταία εκστρατεία των Βίκινγκ στην Κασπία το 1041, διανθίζοντας τα ιστορικά γεγονότα με έναν μεγάλο θρύλο. Η αποστολή πιθανότατα είχε στόχο να ανοίξει ξανά παλιούς εμπορικούς δρόμους αφού οι Βούλγαροι του Βόλγα και οι Χάζαροι δεν αποδείχτηκαν πλέον εμπόδια. Ο Ίνγκβαρ ο Μακρυταξιδεμένος ξεκίνησε αυτή την αποστολή από τη Σουηδία, ταξιδεύοντας στον ποταμό Βόλγα στη χώρα των Σαρακηνών ( Serkland ). Ενώ εκεί, οι Βίκινγκς πιθανώς συμμετείχαν στη μάχη του Σασιρέτι το 1042 μεταξύ των Γεωργιανών και των Βυζαντινών στη Γεωργία.
Τουλάχιστον είκοσι έξι ρουνόπετρες προς τιμή του Ίνγκβαρ - οι είκοσι τέσσερις από αυτούς στην περιοχή Lake Μέλαρεν του Ούπλαντ στη Σουηδία - αναφέρονται σε Σουηδούς πολεμιστές που βγήκαν μαζί με τον Ινγκβαρ στην εκστρατεία του στις Σαρακηνές χώρες. Μια ρονόπετρα προς τιμή του αδερφού του Ίνγκβαρ δείχνει ότι πήγε ανατολικά για χρυσό αλλά πέθανε στη γη των Σαρακηνών.
Πηγές
Πέρα από τις ρου του Ingvar, δεν υπάρχουν σωζόμενες σουηδικές πηγές που να αναφέρουν τον Ingvar, αλλά υπάρχει το έπος του Yngvars víðförla και τρία ισλανδικά χρονικά που αναφέρουν τον θάνατό του κατά το έτος 1041: Annales regii, τα χρονικά του Lögmanns annáll και τα χρονικά Flateyarbók. Αυτά τα τρία χρονικά βασίζονται πιθανώς στη συλλογή του Sturla Þórðarson. Ο Σουηδός αρχαιολόγος και ιστορικός Mats G. Larsson σημειώνει ότι το The Georgian Chronicles αναφέρει μια επίσκεψη από μια αποστολή των Βίκινγκ το έτος 1040, η οποία συσχετίζεται με την περιγραφή μιας τέτοιας συνάντησης στο Yngvars saga víðförla.
Προέλευση
Υπάρχουν τρεις θεωρίες για την προέλευση του Ingvar. Σύμφωνα με μια θεωρία, την οποία κατέχουν εξέχουσα θέση οι Otto von Friesen και Elena Mel'nikova, το έπος του Ingvar έχει μεταδώσει σωστά την καταγωγή του, και έτσι ήταν γιος του Βαράγκου Εϊμούνδρ, ο οποίος με τη σειρά του ήταν γιος ενός Σουηδού οπλαρχηγού που ονομαζόταν Άκι και του κόρη του Σουηδού βασιλιά Ερίκου του Νικηφόρου.
Μια δεύτερη θεωρία προτείνει ότι ο Ίνγκβαρ ήταν γιος ενός Σουηδού πρίγκιπα ονόματι Εϊμούνδρ, ο οποίος θα ήταν γιος του Ερίκου του Νικηφόρου και αδελφός του Όλαφ Σκοτκόνουνγκ. Η ύπαρξη αυτού του πρίγκιπα Εϊμουνδρ έχει προταθεί από τους Lauritz Weibull (1911) και J. Svennung (1966). Η θεωρία βασίζεται σε μια επαναξιολόγηση της ηλικίας των ρουνόλιθων του Ίνγκβαρ, που προτάθηκε από τους Elias Wessén και Sune Lindquist, η οποία υποδηλώνει ότι οι ρουνόλιθοι του Ίνγκβαρ σκαλίστηκαν νωρίτερα τον 11ο αιώνα από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως.
Ωστόσο, η προέλευση του Ίνγκβαρ συζητήθηκε ήδη από τους συγγραφείς του έπους, ή στα λόγια του Όντρ Σνόρασον :
Εξερεύνηση
Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν ομοιόμορφα κατά μήκος των husbys, και 24 από τις 26 ρουνόπετρες του Ίνγκβαρ ήταν από τη Σουηδία (με τη σύγχρονη έννοια, δηλ. Σβιάλαντ ) και τα υπόλοιπα δύο από την περιοχή Geatish του Ανατολικού Γκότλαντ. Ο λαός της Attundaland δεν συμμετείχε και αυτό μάλλον έγινε επίτηδες προκειμένου να κρατηθεί ένας αμυντικός στρατός στη Σουηδία όσο η κύρια δύναμη έλειπε.
Ο Άνουντ Ιάκωβος ήταν αδελφός της Ίνγκεγκερντ των Μούνσο, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Γιάροσλαβ του Νοβγκοροντ και ο οποίος κατέκτησε το Κίεβο το 1019 από τον αδελφό του Σβιατοπόλκ. Αυτό έγινε με τη βοήθεια των Βαράγγων, και σύμφωνα με το έπος του Ίνγκβαρ, τους ηγούνταν ο πατέρας του Ίνγκβαρ, Έιμουντ.
Το 1030, είχε επισκεφθεί το Άνι, την πρωτεύουσα του Αρμενικού Βασιλείου. Αργότερα ο Γιαροσλάβ είχε προβλήματα με τους Πετσενέγους, μια νομαδική φυλή. Η αποστολή έμεινε για μερικά χρόνια στο Κίεβο πολεμώντας τους Πετσενέγους, στη συνέχεια το 1042 συνέχισε στη Μαύρη Θάλασσα και στη χριστιανική χώρα Σέρκλαντ («Γη των Σαρακηνών », που εδώ σήμαινε τη Γεωργία ), όπου πήραν μέρος στη μάχη του Sasireti. μαζί με τον Γεωργιανό Βασιλικό Στρατό κατά των Γεωργιανών ανταρτών και των Βυζαντινών βοηθών.
Συνέπειες
Σύμφωνα με το θρυλικό έπος για το Ίνγκβαρ, μόνο ένα πλοίο επέστρεψε. Οι 26 εναπομείναντες ρουνόλιθοι το μαρτυρούν αυτό, καθώς κανείς δεν αναφέρει έναν επιζώντα μαχητή. Οι πιο συνηθισμένες φράσεις είναι παρόμοιες με αυτήν του Gripsholm Runestone : Απεβίωσαν στην Ανατολή, στην Σέρκλαντ Ο Αδάμ της Βρέμης θεώρησε την καταστροφή ως τιμωρία για την απόρριψη του επισκόπου Alvard της Βρέμης από τον βασιλιά και την εκλογή του επισκόπου του, Osmundus, αντ' αυτού. Ο Larsson προτείνει ότι η αποστολή αποδεκατίστηκε εν μέρει από τη μάχη και ότι η περιγραφή του έπος ότι τους είχε μαγέψει η ασθένεια είναι ένα ρεαλιστικό σενάριο.
Πηγές
Κατηγορία:Βάραγγοι
Καζιμλί
Το Καζιμλί (επίσης, Κιαζιμλί) είναι ένα χωριό της επαρχίας Τοβούζ του βορειοδυτικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Τσατάχ.
Ολονχό
Το Ολονχό (Олонхо́, Σαχά: Олоҥхо, Олонхо, Олонхо) είναι ηρωική επική ιστορία των Γιακούτιων και μια από τις παλαιότερες επικές τέχνες των Τουρκικών λαών. Ο όρος αναφέρεται σε όλη την επική παράδοση των Σαχά, καθώς και το κεντρικό τους έπος.
Το Ολονχό εξακολουθεί να εκτελείται στη Δημοκρατία των Σαχά. Οι ποιητικές ιστορίες εκτελούνται από έναν τραγουδιστή και αφηγητή σε δύο μέρη: ένα τραγουδιστικό μέρος στο στίχο εναλλάσσεται με ένα μέρος πεζογραφίας αποτελούμενη από ρετσιτατίβο. Εκτός από το να έχει καλές δεξιότητες ηθοποιίας και το τραγουδιού, ο αφηγητής θα πρέπει να είναι μάστερ στην ευγλωττία και τον ποιητικό αυτοσχεδιασμό. Το έπος αποτελείται από πολυάριθμους θρύλους για τους αρχαίους πολεμιστές, θεότητες, πνεύματα και ζώα, αλλά αναφέρεται και σε νεότερα γεγονότα, όπως η διάλυση της νομαδικής κοινωνίας. Τα Ολονχό κυμαίνονται από 10.000 έως 20.000 στίχους (ή περισσότερους) σε μήκος, και τραγουδιούνται έως και επτά νύχτες. Ο "Γρήγορος Νιουργκούν Μποοτούρ", το πιο γνωστό, αποτελείται από περισσότερους από 36.000 στίχους.
Δεδομένου ότι κάθε κοινότητα είχε το δικό της αφηγητή με πλούσιο ρεπερτόριο, κυκλοφορούν πολλές εκδόσεις του Ολονχό. Η παράδοση αναπτύχθηκε μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας για ψυχαγωγία και ως μέσο εκπαίδευσης. Αντανακλώντας της γιακουτικές πεποιθήσεις μαρτυρά επίσης τον τρόπο ζωής ενός μικρού έθνους που αγωνίζεται για την επιβίωση σε περιόδους πολιτικής αναταραχής και κάτω από δύσκολες κλιματολογικές και γεωγραφικές συνθήκες.
Οι πολιτικές και τεχνολογικές αλλαγές του εικοστού αιώνα στη Ρωσία έχουν απειλήσει την ύπαρξη της επικής παράδοσης στην δημοκρατία του Σαχά. Παρόλο που έχει υπάρξει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για Ολονχό από την περίοδο της Περεστρόικα, αυτή η παράδοση είναι υπό εξαφάνιση λόγω του πολύ μικρού αριθμού των επαγγελματιών στο κλάδου
Ετυμολογία
Συνδέεται με το τουρκικό ρήμα "ολμάκ", που σημαίνει "είμαι". Προέρχεται από την Παλιά Τουρκική λέξη "Ölön", που σημαίνει "σάγκα, εποχή".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποιητικές μορφές Κατηγορία:Δημοκρατία των Σαχά
Καθεδρικός Ναός Αγίας Μητέρας Τερέζας (Πρίστινα)
Ο Καθεδρικός Ναός Αγίας Μητέρας Τερέζας στην Πρίστινα (Katedralja e së Shën Nënë Tereza në Prishtinë, Katedrala Majke Tereze u Prištini / Катедрала Мајке Терезе у Приштини) είναι ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός στην Πρίστινα του Κοσσυφοπεδίου. Το 2007, η Κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου ενέκρινε αρχιτεκτονικά σχέδια για την ανέγερση του κτιρίου. Ο καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αλβανοϊνδή Ρωμαιοκαθολική μοναχή και ιεραπόστολο, Αγία Τερέζα της Καλκούτας.
Ιστορία
Το 2005, ο θεμέλιος λίθος του καθεδρικού ναού τοποθετήθηκε, κατά τη διάρκεια σχετικής τελετής, από τον πρώην Πρόεδρο του Κοσσυφοπεδίου, Ιμπραήμ Ρουγκόβα, όντας ο ίδιος μουσουλμανικού θρησκεύματος. Οι εργασίες ανέγερσης ξεκίνησαν το 2007. Ο ανολοκλήρωτος καθεδρικός ναός εγκαινιάστηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 2010, ανήμερα της επετείου του θανάτου της Μητέρας Τερέζας, το 1997, στο πλαίσιο εκδηλώσεων εορτασμού της συμπλήρωσης εκατό ετών από την γέννησή της. Ο καθεδρικός ναός καθαγιάστηκε επισήμως επτά χρόνια αργότερα, στις 5 Σεπτεμβρίου 2017, 20 χρόνια μετά τον θάνατο της Μητέρας Τερέζας.
Η ανέγερση του καθεδρικού ναού αποτέλεσε αντικείμενο διαμάχης εντός των μουσουλμανικών κύκλων, καθώς το μέγεθός του θεωρήθηκε υπερβολικό βάσει και του μικρού, πληθυσμιακά, αριθμού των Καθολικών στην ευρύτερη περιοχή. Κατά την αποπεράτωση του καθεδρικού ναού, η έδρα της Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή του Πρίζρεν-Πρίστινα μετακινήθηκε από το Πρίζρεν στην Πρίστινα. Ο καθεδρικός ναός αποτελεί ένα από τα υψηλότερα, ως προς το ύψος, κτίρια της Πρίστινα.
Έκθεση η οποία αναδεικνύει την κοινή ιστορία των Αλβανών και της Αυστρίας φιλοξενήθηκε εντός του καθεδρικού ναού τον Ιανουάριο του 2015. Στα εγκαίνιά της παρευρέθηκαν η Πρόεδρος του Κοσσυφοπεδίου, Ατιφέτε Γιαχιάγκα, καθώς και Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων της Αυστρίας, Σεμπάστιαν Κουρτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί καθεδρικοί ναοί στο Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Εκκλησίες στην Πρίστινα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πρίστινα Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Πρίστινα Κατηγορία:Πολιτισμική κληρονομιά του Κοσσυφοπεδίου
Η Ελληνίδα Σκλάβα
Η Ελληνίδα Σκλάβα είναι ένα γλυπτό του Αμερικανού γλύπτη Hiram Powers, και ένα από τα πιο γνωστά και καταξιωμένα έργα του 19ου αιώνα. Ο Powers κατασκεύασε το πρωτότυπο από πηλό στην Φλωρεντία, το 1843. Ήταν το πρώτο αμερικανικό γλυπτό που απεικονίζει μια πλήρως γυμνή γυναικεία φιγούρα. Η πρώτη παραλλαγή από μάρμαρο ολοκληρώθηκε από τον Powers  το 1844 και βρίσκεται τώρα στο κάστρο Raby, στην Αγγλία.
Έξι πλήρους μεγέθους μαρμάρινες  εκδόσεις του αγάλματος αναπαρήχθησαν μηχανικά για ιδιώτες πελάτες, με βάση το  πρωτότυπο μοντέλο του Powers, μαζί με πολλές μικρότερης κλίμακας εκδόσεις. Αντίγραφα του αγάλματος εκτέθηκαν σε μια σειρά εκδηλώσεων στη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, και γρήγορα έγινε ένα από τα πιο γνωστά και δημοφιλή έργα του Powers. Απέκτησε μια συμβολική σημασία για μερικούς Αμερικανούς υπέρμαχους  της κατάργησης της δουλείας και ενέπνευσε μεγάλο αριθμό λογοτεχνικών έργων. Λέγεται ότι η στάση του αγάλματος είχε ως πρότυπο την Αφροδίτη των Μεδίκων της Πινακοθήκης Ουφίτσι στη Φλωρεντία.
Σύμφωνα με τον Ελληνο-Αμερικανό συγγραφέα Emmanuel (Manny) Paraschos, στην έμπνευση του θέματος έπαιξε ρόλο μια Ελληνίδα η οποία ήταν σκλάβα των Τούρκων και στη συνέχεια έφτασε ως απελεύθερη στις ΗΠΑ. Στη λίστα επιβατών του πλοίου που τη μετέφερε αναγράφεται ως Garafilia Mohalby (ίσως Γαριφαλιά Μιχάλβεη) από τα Ψαρά. Οι γονείς της είχαν σφαγεί στην καταστροφή των Ψαρών το 1824 και εκείνη συνελήφθη αιχμάλωτη από τους Τούρκους. Την εξαγόρασε ο Αμερικανός πρόξενος Joseph Langston στη Σμύρνη και την έφερε στη Βοστώνη το 1827. Η ίδια ενέπνευσε και την Αμερικανίδα ζωγράφο Anne Hall να ζωγραφίσει το σκίτσο «Κορίτσι της Ελλάδας» (“The Greek Girl”).
Θέμα
Το άγαλμα απεικονίζει μια νεαρή γυναίκα, γυμνή, δεμένη με αλυσίδες. Στο ένα χέρι κρατά ένα μικρό σταυρό με αλυσίδα. Ο ίδιος ο Powers περιγράφει το αντικείμενο του έργου του ως εξής: Η  Σκλάβα έχει απαχθεί  από τους Τούρκους από ένα από τα Ελληνικά Νησιά, την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης, που η ιστορία της είναι γνωστή σε όλους. Ο πατέρας της και η μητέρα, και ίσως όλοι οι συγγενείς της, έχουν εξολοθρευθεί από τους εχθρούς, και αυτή μόνο κρατήθηκε ζωντανή, σαν θησαυρός που δεν μπορούσε να πεταχθεί. Τώρα είναι ανάμεσα σε βάρβαρους ξένους, κάτω από την πίεση της πλήρους ανάμνησης των καταστροφικών γεγονότων  που την  οδήγησαν σ' αυτή την κατάσταση. Στέκεται εκτεθειμένη στα βλέμματα  των ανθρώπων που απεχθάνεται, και περιμένει  τη μοίρα της με  έντονο άγχος, το οποίο μετριάζεται από την εμπιστοσύνη της στην καλοσύνη του Θεού. Συγκεντρώστε όλα αυτά τα βάσανα μαζί, και προσθέσετε σε αυτά το σθένος και την παραίτηση ενός Χριστιανού, και δεν μένει χώρος για ντροπή. δεξιά|με-πλαίσιο|Λεπτομέρεια από το χέρι του αγάλματος  όπου φαίνεται ο  σταυρός και ένα μενταγιόν. Όταν το άγαλμα μεταφέρθηκε σε περιοδεία το 1848, ο Miner Kellogg, φίλος του καλλιτέχνη και διευθυντής της περιοδείας, συνέταξε ένα φυλλάδιο για να το μοιράσει στους επισκέπτες της έκθεσης. Έδωσε τη δική του περιγραφή του έργου:"Φαινομενικά το θέμα είναι απλώς μια νεαρή Ελληνίδα, αιχμάλωτη των Τούρκων που εκτίθεται στην Κωνσταντινούπολη, προς πώληση. Ο σταυρός και το μενταγιόν, ορατά ανάμεσα στο ύφασμα,  δείχνουν ότι είναι Χριστιανή, και ότι κάποιος την αγαπά.  Αλλά αυτή η οπτική δεν συμπληρώνει τη σημασία του αγάλματος. To γλυπτό παριστάνει ένα πρόσωπο που δείχνει  ανωτερότητα μέσα στον πόνο, και υψώνεται πάνω από την υποβάθμιση, με την εσωτερική του καθαρότητα και την δύναμη του χαρακτήρα. Έτσι, η Ελληνίδα Σκλάβα είναι ένα έμβλημα της δοκιμασίας την οποία υφίσταται όλη η ανθρωπότητα, και μπορεί να θεωρηθεί ως ένα είδος  ασυμβίβαστης αρετής, ή εξαιρετικής υπομονής."
Αντίδραση του κοινού
μικρογραφία|Το άγαλμα εκτίθεται στην Düsseldorf Gallery στη [[Νέα Υόρκη.]] Η αντίδραση του κοινού για το άγαλμα ήταν ανάμεικτη. Όταν το έργο εκτέθηκε για πρώτη φορά, πολλοί άνθρωποι σκανδαλίστηκα από το γυμνό. Ο Powers αντιμετώπισε αρκετή από αυτή την κριτική με τον υπαινιγμό ότι η νεαρή γυναίκα ήταν ένα τέλειο παράδειγμα της χριστιανικής καθαρότητας και  αγνότητας, επειδή ακόμα και στην κατάσταση της γυμνότητας προσπαθεί να καλύψει τον εαυτό της από το βλέμμα των θεατών. Επιπλέον, είπε, το γυμνό δεν είναι  λάθος δικό της, αλλά προκλήθηκε από τους Τούρκους απαγωγείς της, οι  οποίοι  την εκθέτουν γυμνή για πώληση. Αυτή η εξήγηση λειτούργησε τόσο καλά που πολλοί χριστιανοί πάστορες παρακίνησαν τους πιστούς να πάνε και να δουν το άγαλμα.
Κάποιοι θεατές παραλλήλισαν την Ελληνίδα Σκλάβα με τους σκλάβους  που εργάζονταν στις φυτείες του Αμερικανικού Νότου. Καθώς ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος πλησίαζε, οι υποστηρικτές της απελευθέρωσης των δούλων  άρχισαν να χρησιμοποιούν το έργο ως σύμβολο, και να το συγκρίνουν με τον "Σκλάβο της Βιρτζίνια". Η σύγκριση ήταν το θέμα ενός ποιήματος του John Greenleaf Whittier. Επίσης ενέπνευσε ένα σονέτο της Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ. Η υπέρμαχος της κατάργησης της δουλείας  Maria White Lowell έγραψε ότι "Η Ελληνίδα Σκλάβα ήταν ένα όραμα ομορφιάς, και πρέπει να θεωρείται σαν ορόσημο η πρώτη φορά που το είδαμε". Το 1848, όταν η φεμινίστρια Lucy Stone αντίκρυσε το άγαλμα στη Βοστώνη, ξέσπασε σε δάκρυα, βλέποντας στις αλυσίδες το σύμβολο της καταπίεσης του γυναικείου φύλου. Από εκείνη την ημέρα, η Stone περιέλαβε τα δικαιώματα των γυναικών στις ομιλίες της.
Ισαβέλλα της Βαυαρίας (1863-1924)
Η Ισαβέλλα (γερμ. Elisabeth, 31 Αυγούστου 1863 - 26 Φεβρουαρίου 1924) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα της Γένουας.
Η Ελληνίδα Σκλάβα
Αντίδραση του κοινού
Το  Αμερικανικό Μουσείο Τέχνης Smithsonian κατέχει το πρωτότυπο γύψινο πρόπλασμα του 1843 που χρησίμευσε ως πρότυπο για τις μαρμάρινες εκδόσεις του αγάλματος μαζί με πολλά άλλα  μικρότερα εκμαγεία από το στούντιο του Powers.
Εκδόσεις του έργου
To στούντιο του Powers παρήγαγε  έξι πλήρους μεγέθους μαρμάρινα αντίγραφα της Ελληνίδας Σκλάβας τα οποία είναι σχεδόν ίδια. Αυτά πουλήθηκαν σε διάφορους ιδιώτες συλλέκτες. Ένα από αυτά υπάρχει σήμερα στο Κάστρο Raby της Βρετανίας. Ένα άλλο εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη στην Ουάσιγκτον.
Άλλα αντίγραφα βρίσκονται στο Newark Museum, Newark, στη New Jersey Yale University Art Gallery,  Κονέκτικατ στο μουσείο του Μπρούκλιν,  Νέα Υόρκη.. Πολλά μικρότερα μαρμάρινα αντίγραφα εκτίθενται στο Smithsonian American Art Museum,, στο Vermont State House, στο Berkshire Museum του Pittsfield, Μασαχουσέτη, και στο Westervelt Warner Museum of American Art στην Tuscaloosa, Αλαμπάμα. Μικρότερης κλίμακας αντίγραφα υπάρχουν στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Σαν Φρανσίσκο, στο Smithsonian American Art Museum, Washington, d. c. και στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου, στο Λονδίνο.
Έρευνα
Το 2015, το Πρόγραμμα Ψηφιοποίησης του  Smithsonian  έκανε μια τρισδιάστατη σάρωση του γύψινου πρωτοτύπου. Αυτή η σάρωση είναι τώρα διαθέσιμη στην ιστοσελίδα τους με ένα διαδραστικό τμήμα, καθώς και έκδοση για λήψη στον υπολογιστή (download). Με αυτό, όποιος έχει  3D εκτυπωτή μπορεί  να δημιουργήσεi το δικό τoυ αντίγραφο.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΑνάγλυφαΚατηγορία:ΔουλείαΚατηγορία:Ελληνική ιστορία
Ισαβέλλα της Βαυαρίας (1863-1924)
Βιογραφία
Η Μαρία Ελισάβετ "Ισαβέλλα" Λουίζα Αμαλία Ελβίρα Λευκή Ελεονώρα ήταν η πρώτη κόρη του Αδαλβέρτου της Βαυαρίας και της Αμαλίας της Ισπανίας, κόρης του Φραγκίσκου δε Πάουλα, Δούκα του Κάδιθ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1883 τον Θωμά, Δούκα της Γένουας, και είχε τέκνα;
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Βαυαροί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Γένοβας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Κυνίνες
Στην ιστορία των σαρκοφάγων, η οικογένεια των Κυνιδών εκπροσωπείται από τις δύο εξαφανισμένες υποοικογένειες που ορίζονται ως Εσπεροκυνίνες και Βοροφαγίνες, και από την υπάρχουσα υποοικογένεια Κυνίνες. Αυτή η υποοικογένεια περιλαμβάνει όλους τους ζωντανούς κυνίδες και τους πιο πρόσφατους απολιθωμένους συγγενείς τους. Τα απολιθώματά τους βρέθηκαν στη Βόρεια Αμερική χρονολογούμενα κατά το Κατώτερο Ολιγόκαινο, και δεν είχαν εξαπλωθεί στην Ασία μέχρι το τέλος του Μειόκαινου, 7 εκατομμύρια έως 8 εκατομμύρια χρόνια πριν. Πολλά εξαφανισμένα είδη Κυνινών ήταν ενδημικά στη Βόρεια Αμερική, ζώντας 34 εκατομμύρια έως 11.000 χρόνια πριν.
Ταξινομία
«Παράγωγα χαρακτηριστικά που διαφοροποιούν τους Κυνίνες από τους άλλους κυνίδες περιλαμβάνουν τους μικρούς, απλούς, αστρίμωχτους προγόμφιους, ένα βραχιόνιο οστό χωρίς εντεπικονδύλιο τρήμα, και ένα μετατάρσιο 1 που μετατρέπεται σε ένα εγγύς υποτυπώδες όργανο».
Βάσει γενετικών εκτιμήσεων, οι σημερινοί, βασικότεροι κυνίδες περιλαμβάνουν:
Ματέο Νόρις
Ο Ματέο Νόρις (Matteo Noris) (1640–1714) ήταν Ιταλός ποιητής.
Το 1686, ενεπλάκη σε σκάνδαλο επειδή σκηνοθέτησε την όπερα Il demone amante ovvero Giugurta (σε μουσική του Carlo Francesco Pollarolo), που θεωρήθηκε ότι προσέβαλε τη θρησκεία. Το 1691 σταμάτησε προσωρινά να γράφει για τις ενετικές σκηνές και άρχισε να εργάζεται για τα θέατρα της Γένοβας και της Φλωρεντίας. Στην Φλωρεντία παρουσιάστηκαν στο θέατρο της βίλας του Pratolino, τα λιμπρέτα που συνέθεσε στις όπερες Il greco di Troia το 1689, Attilio Regolo το 1693 και Tito Manlio το 1696.
Το 1697, ξανάρχισε να δουλεύει για το ενετικό θέατρο του San Giovanni Grisostomo. Θεωρείται ένας από τους σπουδαίους Βενετούς ποιητές της εποχής του, μαζί με τους Apostolo Zeno, Francesco Silvani και άλλους.
Πέθανε στο Τρεβίζο το 1714, και θάφτηκε στην εκκλησία του San Leonardo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Άγιος Κωνσταντίνος Φωκίδας (νησίδα)
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι νησάκι το οποίο βρίσκεται στον κόλπο της Ιτέας του Κορινθιακού στον Νομό Φωκίδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Άγιος Κωνσταντίνος, μαζί με τη νησίδα του Αγίου Αθανασίου, βρίσκονται στα νότια και απέναντι από το λιμάνι της Ιτέας. Στο βυθό, ανάμεσα στα δύο αυτά νησάκια, διακρίνονται υπολείμματα πέτρινης γέφυρας μήκους περίπου 210 μέτρων, για την οποία πιθανολογείται ότι πως πρόκειται για βυζαντινή κατασκευή η οποία τα ένωνε και γκρεμίστηκε εξαιτίας κάποιου γεωλογικού φαινομένου. Αναφέρεται ότι το 1720 λειτουργούσε σχολείο το οποίο είχε ιδρύσει ο Νικόλαος Λογοθέτης και δίδαξαν ο ιερομόναχος Καβρίκος από την Αγία Ευφημία μαζί με τον Πρωτόπαπα από τα Άγραφα. Το σχολείο σταμάτησε να λειτουργεί μετά τα Ορλωφικά.
Στο νησάκι υπάρχει ομώνυμο εκκλησάκι, δρομικής κατασκευής, με μικρό καμπαναριό, που κτίστηκε επί Τουρκοκρατίας. Σύμφωνα με το «Χρονικό του Γαλαξειδίου» κατά την περίοδο Επανάστασης του 1821 λειτουργούσε νοσοκομείο για την περίθαλψη των τραυματισμένων αγωνιστών. Κάθε χρόνο, στις 21 Μαΐου, γιορτάζει πανηγυρικά και οι πιστοί μετακινούνται με τα ψαροκάικα της περιοχής.
Διοικητικά
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι μη κατοικίσιμη νησίδα η οποία μαζί με την Ιτέα και τη νησίδα του Αγίου Αθανασίου, συναποτελούν την Δημοτική Κοινότητα Ιτέας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ιτέας του Δήμου Δελφών. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά στις 05/04/1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Ιτέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Κρισσαίου κόλπου Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δελφών
Τζανέτ Επς
Η Τζανέτ Τζο Έπς (γεννημένη στις 3 Νοεμβρίου 1970, αγγλικά: Jeanette Jo Epps) είναι Αμερικανίδα μηχανικός αεροδιαστημικής και αστροναύτης της NASA. Η Έπς έλαβε πτυχία MS και Ph.D στην αεροδιαστημική μηχανική από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, όπου ήταν μέλος της ερευνητικής ομάδας στροφείων και μέλος της NASA GSRP. Επιλέχθηκε για την 20η τάξη των αστροναυτών της NASA το 2009 και αποφοίτησε το 2011. Η Έπς υπηρετεί επί του παρόντος ως μέλος του ISS Operations Branch και έχει ολοκληρώσει αναλογικές αποστολές αστροναυτών, συμπεριλαμβανομένων των NEEMO 18 και CAVES 19. Είναι η δεύτερη γυναίκα και η πρώτη αφρικανοαμερικανή γυναίκα που συμμετείχε στο CAVES.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Τζανέτ Έπς γεννήθηκε στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης, ένα από τα επτά παιδιά που γεννήθηκαν από τον Χένρι και τη Λουμπέρτα Έπς ( το γένος Τζάκσον), από το Μισσισσιπή η οποία μετακόμισε στις Συρακούσες, ως μέρος της Μεγάλης Μετανάστευσης. Αυτή και η δίδυμη αδερφή της Τζανέτ διακρίθηκαν στα μαθηματικά και τις επιστήμες. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Corcoran στις Συρακούσες και απέκτησε πτυχίο BS από το Κολλέγιο Le Moyne και MS και Ph.D πτυχίο αεροδιαστημικής από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ.
Πρώτες έρευνες και καριέρα
Ενώ ασχολούνταν με τα MS και Ph.D πτυχία της στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, απονεμήθηκε στην Έπς μία υποτροφία στη NASA GRSP και συνέχισε να δημοσιεύει πολλά επιστημονικά έργα που έχουν ιδιαίτερη αναφορά. Η έρευνά της επικεντρώθηκε στον τομέα της εφαρμοσμένης μηχανικής υλικών, η οποία περιελάμβανε ολοκληρωμένη δοκιμή σύνθετων ακτίνων σάρωσης, σύγκριση αναλυτικών μοντέλων με πειραματικά αποτελέσματα για κράματα μνήμης σχήματος και χρήση ενεργοποιητών κράματος μνήμης σχήματος για την παρακολούθηση πτερυγίων ρότορα ελικοπτέρων κατά την πτήση.
Μετά την αποφοίτησή της, η Έπς εργάστηκε στην έρευνα στη Ford Motor Company, τότε ως αξιωματικός τεχνικής νοημοσύνης με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών. Η δουλειά της στην Ford Motor Company, είχε ως αποτέλεσμα ένα προσωρινό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας που περιλαμβάνει την εφαρμογή μαγνητοσυσταλτικών ενεργοποιητών για τη μείωση των κραδασμών στους βραχίονες ανάρτησης και αργότερα, ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας των ΗΠΑ για την ανίχνευση της θέσης μιας μετωπικής σύγκρουσης σε ένα αυτοκίνητο. Εργάστηκε στη CIA για επτά χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των παρατάξεων στο Ιράκ.
Τον Ιούνιο του 2009, η Έπς επιλέχθηκε ως υποψήφια αστροναύτης για την 20η τάξη των αστροναυτών της NASA και αργότερα πιστοποιήθηκε το 2011. Η εκπαίδευσή της περιελάμβανε εκτεταμένη εκπαίδευση στα ρωσικά, διαστημικά πεζά (EVA) και τη ρομποτική, καθώς και τη γεωλογία. Έχει επίσης ολοκληρώσει την κατάρτιση jet T-38 και έχει παρακολουθήσει την Εθνική Σχολή Ηγεσίας Υπαίθρου (NOLS).
Στη συνέχεια, η Έπς υπηρέτησε ως δύτρια στο υποβρύχιο εργαστήριο Υδροχόου κατά τη διάρκεια της υποθαλάσσιας αποστολής εξερεύνησης NEEMO 18 για εννέα ημέρες από τις 21 Ιουλίου 2014. Έχει επίσης συμμετάσχει σε γεωλογικές μελέτες στη Χαβάη. Η Έπς συνεργάστηκε με το Generic Joint Operation Panel ως εκπρόσωπος, που περιελάμβανε εργασίες για την αποτελεσματικότητα του πληρώματος στο ISS. Αυτή η εργασία είχε ως αποτέλεσμα το Bραβείο Eπίτευξης Ομαδικής Καινοτομίας του Διευθυντή του Διαστημικού Κέντρου Johnson το 2013. Έχει επίσης εργαστεί ως CAPCOM για το Mission Control, συμπεριλαμβανομένης της κύριας CAPCOM και αυτή τη στιγμή υπηρετεί στο ISS Operations Branch. Η Έπς έχει επίσης ολοκληρώσει εκπαίδευση κατά το χειμώνα και επιβίωση στο νερό στο Σταρ Σίτι της Ρωσίας.
Στις 4 Ιανουαρίου του 2017, η NASA ανακοίνωσε ότι η Έπς θα διοριστεί ως μηχανικός πτήσης στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό στα μέσα του 2018 για τις Αποστολές 56 και 57, και θα γίνει το πρώτο μέλος του πληρώματος διαστημικού σταθμού Αφροαμερικάνων, η πρώτη Αφροαμερικανή που εκτοξεύθηκε σε μεγάλη έκταση με το ρωσικό όχημα Soyuz και η 15η Αφροαμερικανή που πέταξε στο διάστημα. Ωστόσο, στις 16 Ιανουαρίου του 2018, η NASA ανακοίνωσε ότι η Έπς είχε αντικατασταθεί από την αναπληρώτρια της Serena M. Auñón-καγκελάριο, αλλά ότι θα "εξεταζόταν για ανάθεση σε μελλοντικές αποστολές". Ο λόγος για την απομάκρυνση της Έπς δεν αναφέρθηκε και ο εκπρόσωπος της NASA, Μπράντι Ντιν, δήλωσε: "Αυτές οι αποφάσεις αφορούν θέματα προσωπικού για τα οποία η NASA δεν παρέχει πληροφορίες." Στις 20 Ιανουαρίου, ο αδερφός της Έπς, Χένρι δημοσίευσε μια δήλωση στο Facebook, που έχει διαγραφεί από τότε, ότι «Η αδερφή μου Δρ. Τζανέτ Έπς έχει πολεμήσει ενάντια στον καταπιεστικό ρατσισμό και τη μισογυνία στη NASA και τώρα την κρατούν πίσω και επιτρέπουν σε μία Καυκάσιο Αστροναύτη να την αντικαταστήσει!" Η Τζανέτ Έπς δήλωσε ότι δεν μπορούσε να σχολιάσει τη δημοσίευση του αδερφού της ή τον λόγο για τον οποίο αποσύρθηκε από την αποστολή, αλλά δήλωσε ότι δεν έχει ιατρική κατάσταση ή οικογενειακό πρόβλημα που την εμποδίζει να πετάξει και ότι η εκπαίδευσή της ήταν επιτυχής. Η Washington Post δήλωσε ότι "οι αλλαγές της τελευταίας στιγμής του πληρώματος δεν είναι ασυνήθιστες στη NASA."
Το 2019, η Έπς ολοκλήρωσε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα ESA CAVES που προσομοιώνει τις απαιτήσεις εξερεύνησης άγνωστων περιοχών, όπως αναμένεται στη Σελήνη και τον Άρη. Η Έπς είναι η δεύτερη γυναίκα που συμμετέχει στο CAVES, ακολουθώντας τη αστροναύτη συνάδελφο της στη NASA, Τζέσικα Μιρ.
Η Έπς συμμετέχει επίσης σε δημόσιες ομιλίες και έχει υπάρξει πολλές φορές καλεσμένη ομιλήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ. Το 2013, έδωσε την ομιλία έναρξης για τη χειμερινή τελετή έναρξης της Πολυτεχνικής Σχολής του A. James Clark.
Αυτήν τη στιγμή εκτός του AIAA είναι επίσης μέλος του Society for Science & the Public.
Επιλεγμένες Δημοσιεύσεις και Διπλώματα Ευρεσιτεχνίας
Η Έπς έχει συγγράψει πολλά έργα με μεγάλη αναφορά, όπως συνέδρια και περιοδικά από τη μεταπτυχιακή της έρευνα, καθώς και ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από το έργο της στη Ford Motor Company.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες επιστήμονες Κατηγορία:Γυναίκες αστροναύτες Κατηγορία:Αμερικανοί αστροναύτες Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί
Στεφάνι Ευρυτανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Στεφάνι (αποσαφήνιση)
Το Στεφάνι, επίσημα Στεφάνιον είναι ορεινό χωριό στον νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 900 μέτρων, που βρίσκεται στην είσοδο χαράδρας που σχηματίζουν τα βουνά Άγιος Νικόλαος (1.494 μ.) και Λιβίνη (1.397 μ.) και απέχει 19 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Καρπενήσι. Το 1684, την περίοδο των ενετοτουρκικών πολέμων (βλ. Έκτος Βενετοτουρκικός πόλεμος), κοντά στο χωριό έγινε νικηφόρα μάχη μεταξύ του αρματολού Λιβίνη από το Καρπενήσι με τους Τούρκους και έκτοτε το βουνό πήρε το όνομά του. Η παλιά ονομασία του, μέχρι το 1928 ήταν Γόλιανη οπότε μετονομάστηκε με το ΦΕΚ 156-08/08/1928 σε Στεφάνι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Στεφανίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπενησίου του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 10 κατοίκους.
Ζαφείρης Ζαφειρίου
Ο Ζαφείρης Ζαφειρίου ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Βλαντ Ιβάνοφ
Ο Βλαντ Ιβάνοφ (4 Αυγούστου 1969) είναι Ρουμάνος ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1969 στο Μποτοσάνι της Ρουμανίας. Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του '90, συμμετέχοντας σε παραγωγές στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση.
Έγινε γνωστός το 2007 από την ταινία 4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες του Κριστιάν Μουντζίου, η οποία απέσπασε Χρυσό Φοίνικα, και ο ίδιος κέρδισε το βραβείο Β' Ανδρικού ρόλου από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες.
Το 2009 συνεργάστηκε ξανά με τον Μουντζίου στην ταινία Ιστορίες από τη Χρυσή Εποχή, ενώ το 2013 έπαιξε στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Snowpiercer και στο Οικογενειακή υπόθεση.
Το 2016 συμμετείχε στη γερμανική ταινία Toni Erdmann, στο Όταν ξέσπασε η βία και στο Η Αποφοίτηση, που ήταν και η τρίτη του συνεργασία με τον Μουντζίου. Την ίδια χρονιά, έπαιξε στο True Crimes, ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά. Το 2018 πρωταγωνίστησε στην ταινία Δύση ηλίου του Λάζλο Νέμες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ηθοποιοί