cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλαμίνγκο
Χαρακτηριστικά
αριστερά|μικρογραφία|Ένα σμήνος από φλαμίνγκο Τα φλαμίνγκο τρέφονται κυρίως με γαρίδες, άλγες, και υδρόβια φυτά. Τα φτερά τους διαθέτουν διάφορες αποχρώσεις του πορτοκαλί και του ροζ χρώματος. Αυτό οφείλεται στις χρωστικές των τροφών που καταναλώνουν, οι οποίες περιέχουν καροτενοειδείς χρωστικές. Ωστόσο, υπάρχει ένα εξαιρετικά σπάνιο φλαμίνγκο χρώματος μαύρου, το οποίο εθεάθη σε Περιβαλλοντικό Κέντρο της Κύπρου. Η εξαίρεση αυτή φαίνεται να οφείλεται στην απορρόφηση υπερβολικής ποσότητας μελανίνης από την τροφή που καταναλώνει το συγκεκριμένο φλαμίνγκο.
Συμπεριφορά
Τα φλαμίνγκο συχνά στέκονται στο ένα πόδι, ενώ το άλλο είναι μαζεμένο κάτω από το σώμα τους. Η αιτία αυτής της συμπεριφοράς δεν είναι πλήρως κατανοητή. Μία θεωρία είναι ότι με το να στέκονται στο ένα πόδι εξοικονομούν περισσότερη σωματική θερμότητα, δεδομένου ότι ξοδεύουν αρκετό χρόνο μέσα στο κρύο νερό. Ωστόσο, αυτή η συμπεριφορά συμβαίνει και στο ζεστό νερό, και παρατηρείται στα πουλιά που τυπικά δεν στέκονται στο νερό. Μία εναλλακτική θεωρία είναι ότι με το στήσιμο στο ένα πόδι μειώνεται η ενέργεια που πρέπει να καταναλωθεί για την παραγωγή μυικής προσπάθειας ώστε το πουλί να σταθεί και να ισορροπήσει στο ένα πόδι. Μία έρευνα σε πτώματα φλαμίνγκο έδειξε ότι η στάση στο ένα πόδι μπορεί να επιτευχθεί χωρίς καμία μυική δραστηριότητα, ενώ τα ζώντα φλαμίνγκο επιδεικνύουν σημαντικά μικρότερη κίνηση στην μονόποδη στάση. Εκτός από το ότι στέκονται στο νερό, τα φλαμίνγκο μπορούν να πατήσουν με τα μεμβρανωτά τους πόδια στη λάσπη, για να φέρουν στην επιφάνεια το φαγητό που βρίσκεται στον πάτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φοινικοπτερίδες
Ευφυΐα
Η Ευφυΐα έχει οριστεί με πολλούς τρόπους: η ικανότητα λογικής, κατανόησης, αυτογνωσίας, μάθησης, συναισθηματικής γνώσης, συλλογισμού, σχεδιασμού, δημιουργικότητας, κριτικής σκέψης και επίλυσης προβλημάτων. Γενικότερα, μπορεί να περιγραφεί ως η ικανότητα κάποιου να αντιλαμβάνεται ή να συνάγει πληροφορίες, και να τις διατηρεί ως γνώση που πρέπει να εφαρμόζεται σε προσαρμοστικές συμπεριφορές εντός ενός περιβάλλοντος.
Δείκτες ευφυίας
2 πολύ γνωστοί δείκτες ευφυΐας είναι σήμερα το IQ και το g. Θεωρούνται αξιόπιστοι δείκτες και μπορούμε να τους υπολογίσουμε κάνοντας διάφορα τεστ.
Συγκεκριμένα το IQ μετράει μια πολυδιάστατη ποσότητα. 1 τεστ IQ δεν αρκεί για να υπολογιστεί με ακρίβεια το συνολικό IQ καθώς θέλοντας να υπολογίσουμε την ευφυΐα πρέπει να εξεταστούν όλα τα χαρακτηριστικά της, δηλαδή η σκέψη, η λογική, η επίλυση προβλημάτων κ.ο.κ. Το σύνολο των τεστ μπορεί να αναλυθεί σε παράγοντες ώστε να προκύψει ένας πρωτεύων παράγοντας, το g. Το g θεωρείται ο δείκτης που βρίσκεται κοντινότερα στην έννοια της ευφυίας.
Διαμάχη
Υπάρχει μια έντονη διαμάχη για την χρησιμότητα των δεικτών ευφυίας στην καθημερινή ζωή και στην σημασία τους σε διάφορα θέματα, κυρίως στην φιλοσοφία, την ψυχολογία, την γνωσιολογία και την βιολογία. Τα τεστ που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση των δεικτών ευφυίας θεωρείται ότι αξιολογούν μόνο ορισμένες πτυχές της (αγνοώντας μορφές όπως η ευστροφία στις κοινωνικές συναναστροφές, για παράδειγμα). Υπάρχει και η άποψη ότι η μορφή τους είναι προσαρμοσμένη στον τρόπο σκέψης που προωθεί ο δυτικός πολιτισμός, μη δίνοντας αξιόπιστα αποτελέσματα σε άτομα που προέρχονται από διαφορετικές κουλτούρες. Επίσης αμφισβητείται και η ίδια η ύπαρξη της ευφυίας με την έννοια της μη ύπαρξης του τέλειου.
Ιστορικά Μνημεία και Χώροι του Χιραϊζούμι
Το Χιραϊζούμι – Ναοί, Κήποι και Αρχαιολογικοί Χώροι που Απεικονίζουν την Βουδιστική Αγνή Χώρα είναι μια ομάδα από πέντε περιοχές που χρονολογούνται από τα τέλη του 11ου και 12ου αιώνα στο Χιραϊζούμι, Νομός Ιουάτε, Ιαπωνία. Το 2011 καταλογίστηκαν από το UNESCO ως Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς σύμφωνα με τα κριτήρια ιι και vi.
Αρχικές υποβολές
Το 2006 στις αρχικές υποψηφιότητες για το «Χιραϊζούμι - Πολιτιστικό Τοπίο που Σχετίζεται με την Κοσμολογία της Βουδιστικής Αγνής Χώρας» περιλαμβάνονταν ακόμη 5 περιοχές, παραλείποντας του Καντζιζαιο-ως ξεχωριστού χώρου. Οι 4 απορρίφθηκαν το 2008, και το Παλάτι Γιανάγκι αποκλείστηκε το 2011 αλλά καταβάλλονται προσπάθειες για να ενταχθούν στους καταλόγους μελλοντικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός
Μαρίκα Νέζερ
Η Μαρίκα Νέζερ (Κωνσταντινούπολη, 1906 -  Αθήνα, 18 Ιουλίου 1989) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Νέζερ και της ηθοποιού και μίμου Κλεοπάτρας Νέζερ, αδερφή του Χριστόφορου Νέζερ (1903-1995), εξαδέλφη του Χριστόφορου Νέζερ (1887-1970) και εγγονή του Χριστόφορου Νέζερ, φρούραρχου Αθηνών και υπασπιστή του βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα.
Στα πρώτα της θεατρικά βήματα έπαιζε με την αδερφή της Κατίνα (ονομάζονταν "Τα Νεζεράκια"). Από 13 ετών ανήλθε στη θεατρική σκηνή στο Κάιρο όπου και κατέλαβε διαπρεπή θέση κυρίως στο μουσικό επιθεωρησιακό είδος.
Το 1927 συνεργάστηκε με τον Θίασο του Ιωάννη Παπαϊωάννου και εμφανίστηκε στις οπερέτες: «Ο χορός της τύχης», «Μαμζέλ Νιτούς», «Χαλιμά» και «Κρυφό Ρομάντσο» (οι δύο τελευταίες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη).
Μέχρι μεγάλης ηλικίας συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες μεταξύ των οποίων και στην αξεπέραστη κωμωδία Της κακομοίρας του Ντίνου Κατσουρίδη όπου και σημείωσε ίσως τη μεγαλύτερη κινηματογραφική της επιτυχία ως προξενήτρα του κυρ-Παντελή (Κώστα Δούκα) με τη Λίτσα (Ντίνα Τριάντη).
Προσωπική ζωή
Ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Ερρίκο Κονταρίνη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν κατάκοιτη, μαζί με την επίσης κατάκοιτη αδερφή του άντρα της. Απεβίωσε το 1989 και κηδεύτηκε με παρουσία λίγων μόνο καλλιτεχνών, στο Κοιμητήριο του Βύρωνα.left|Η Νέζερ σε ηλικία 24 χρονών Εγγονός της εξ αγχιστείας αδελφής της είναι ο ηθοποιός Γιώργος Πυρπασόπουλος.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες η Μ. Νέζερ συμμετείχε ως ηθοποιός.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Τρίχρωμη κονκάρδα
μικρογραφία|Η τρίχρωμη κονκάρδα της [[Γαλλία|Γαλλίας]] H Τρίχρωμη κονκάρδα (Γαλλικά: la Cocarde tricolore) είναι ένα από τα ανεπίσημα εθνικά σύμβολα της Γαλλικής Δημοκρατίας, αποτελούμενο από τα τρία χρώματα της σημαίας της Γαλλίας, με μπλε στο κέντρο, λευκό στη μέση και κόκκινο στο εξωτερικό.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[φρυγικός σκούφος με την τρίχρωμη κονκάρδα]] μικρογραφία|[[Καμίγ Ντεμουλέν, ο εμπνευστής της γαλλικής κονκάρδας]] μικρογραφία|Αξιωματικός της [[Εθνική Φρουρά (Γαλλία)|Εθνοφρουράς με την τρίχρωμη κονκάρδα στο καπέλο]] H Τρίχρωμη κονκάρδα επινοήθηκε στην αρχή της Γαλλικής Επανάστασης. Στις 12 Ιουλίου 1789 - δύο ημέρες πριν από την άλωση της Βαστίλης - ο επαναστάτης δημοσιογράφος Καμίγ Ντεμουλέν, καλώντας το παρισινό πλήθος σε εξέγερση, ρώτησε τους διαδηλωτές τί χρώμα να υιοθετήσουν ως σύμβολο της επανάστασης, προτείνοντας είτε το πράσινο, που αντιπροσώπευε την ελπίδα, είτε το μπλε της Αμερικανικής επανάστασης, σύμβολο της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Οι διαδηλωτές απάντησαν «Το πράσινο! Το πράσινο! Θέλουμε πράσινες κονκάρδες!» Ο Ντεμουλέν τότε πήρε ένα πράσινο φύλλο από το έδαφος και το έβαλε στο καπέλο του. Ωστόσο, το πράσινο εγκαταλείφθηκε μετά από μία μόνο ημέρα, επειδή ήταν επίσης το χρώμα του αδελφού του βασιλιά, του αντιδραστικού κόμη του Αρτουά, που αργότερα έγινε βασιλιάς ο Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας.
Την επόμενη μέρα, με το διάταγμα της 13ης Ιουλίου, ιδρύθηκε η Εθνική Φρουρά, παρισινή πολιτοφυλακή, ώστε να περιοριστούν οι επαναστατικές υπερβολές αλλά και να περιορισθεί κάθε βασιλική αντίδραση. Αποφασίστηκε ότι οι Εθνοφρουροί θα έπρεπε να φέρουν διακριτικό σήμα με τη μορφή μιας δίχρωμης κονκάρδας στα παλιά χρώματα του Παρισιού, το μπλε και το κόκκινο.
Τη νύχτα της 13ης και 14ης Ιουλίου, με διάταγμα ορίστηκε ότι οι πολίτες έπρεπε να φορούν τρίχρωμη κονκάρδα προσθέτοντας μεταξύ μπλε και κόκκινου το λευκό, σύμβολο του έθνους (τα προσωπικά χρώματα του βασιλιά ήταν ήδη μπλε, λευκό και κόκκινο εκείνη την εποχή). Μια άλλη πηγή δείχνει, την ίδια ημερομηνία, ότι το παρεμβαλλόμενο λευκό ήταν «το λευκό χρώμα του στρατού, για να σηματοδοτήσει καλύτερα τη στενή συμμαχία που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των πολιτών και του στρατού».
H τρίχρωμη κονκάρδα έγινε το επίσημο σύμβολο της επανάστασης το 1792, με τα τρία χρώματα να αντιπροσωπεύουν τις τρεις τάξεις της γαλλικής κοινωνίας: τον κλήρο (μπλε), την αριστοκρατία (λευκό) και την τρίτη τάξη (κόκκινο). Η χρήση των τριών χρωμάτων γενικεύθηκε, και ένας νόμος της 15ης Φεβρουαρίου 1794 τα όρισε ως χρώματα της γαλλικής εθνικής σημαίας.
Από τον Αύγουστο του 1789, οι Ιταλοί διαδηλωτές σε συμπαράσταση προς τη Γαλλική επανάσταση άρχισαν να χρησιμοποιούν κονκάρδες από πράσινα φύλλα εμπνευσμένα από την αρχική γαλλική κονκάρδα. Από αυτά εξελίχθηκε η κόκκινη, λευκή και πράσινη ιταλική τρίχρωμη κονκάρδα.
Χρήση
αριστερά|μικρογραφία|Λεπτομέρεια της προεδρικής [[Citroën SM]] μικρογραφία|Μαχητικό αεροσκάφος [[Dassault Rafale με την κονκάρδα]]
Χρήση σε κρατικά οχήματα
μικρογραφία|250x250εσ|Διαδηλώτριες με τον [[Φρυγικός σκούφος|φρυγικό σκούφο και την κονκάρδα]] Το διάταγμα αρ. 89-655 της 13ης Σεπτεμβρίου 1989 απαγορεύει τη χρήση της τρίχρωμης κονκάρδας σε όλα τα χερσαία, θαλάσσια και αεροπορικά οχήματα, με τις ακόλουθες εξαιρέσεις:
Η χρήση της τρίχρωμης κονκάρδας δεν επιτρέπεται για τα οχήματα των δημάρχων και οι παραβάτες κινδυνεύουν με φυλάκιση έως ένα έτος και πρόστιμο 15.000 ευρώ.
Χρήση σε κρατικά επίπεδα
μικρογραφία|Μις Γαλλία 2012 Η χρήση της τρίχρωμης κονκάρδας στα γαλλικά στρατιωτικά αεροσκάφη έγινε για πρώτη φορά από το 1912 και στη συνέχεια γενικεύθηκε κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η γαλλική πρακτική ενέπνευσε την υιοθέτηση ενός παρόμοιου στρογγυλού (με χρώματα που αντιστράφηκαν) από την Βασιλική Πολεμική Αεροπορία του Ηνωμένου Βασιλείου, και παραπλήσιων διακριτικών από άλλα έθνη. Οι κονκάρδες σχεδιάστηκαν, και εξακολουθούν να υπάρχουν, στις ατράκτους των αεροσκαφών ως τα κύρια διακριτικά στα στρατιωτικά αεροσκάφη της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας. Τροποποιημένα σχέδια χρησιμοποιούνται και για άλλα γαλλικά κυβερνητικά αεροσκάφη.
Άλλες χρήσεις
H τρίχρωμη κονκάρδα χρησιμοποιείται επίσης σε ορισμένες στολές, τόσο στρατιωτικές όσο και πολιτικές, οι οποίες περιλαμβάνουν καπέλα διακοσμημένα με αυτήν. Είναι επίσης ένα χαρακτηριστικό της Μαριάν, της εθνικής αλληγορικής προσωποποίησης της Γαλλίας, η οποία συμβατικά απεικονίζεται φορώντας έναν φρυγικό σκούφο, μερικές φορές διακοσμημένο με την τρίχρωμη κονκάρδα. H τρίχρωμη κονκάρδα εμφανίζεται μεταξύ άλλων και στα διακριτικά σήματα των δημάρχων καθώς και στην ταινία που φορά η Μις Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γαλλίας Κατηγορία:Σύμβολα της Γαλλικής Δημοκρατίας
Καρλ Χάινριχ Μπέκερ
Ο Καρλ Χάινριχ Μπέκερ (γερμανικά: Carl Heinrich Becker, Άμστερνταμ, 12 Απριλίου 1876 - Βερολίνο, 10 Φεβρουαρίου 1933) ήταν διακεκριμένος Γερμανός ισλαμολόγος, οριενταλιστής και πολιτικός που άκμασε κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Διακρίθηκε για τις μελέτες του στο ισλάμ και για τις μεταρρυθμίσεις του στον τομέα της παιδείας.
Βιογραφία
Ο Μπέκερ γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1876 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας και καταγόταν από οικογένεια του Έσσεν, που είχε αναδείξει αρκετούς εμπόρους και επιστήμονες. Πατέρας του ήταν ο τραπεζίτης Καρλ Μπέκερ (1821–1897) και μητέρα του η Τζούλι Σέφερ (1839–1917), κόρη οικογένειας εμπόρων.
Σπούδασε σε διάφορα πανεπιστήμια (Λωζάνη, Χαϊδελβέργη και Βερολίνο). Παράλληλα, έκανε σειρά ταξιδιών στις μεσογειακές χώρες (Ισπανία, Ελλάδα, Οθωμανική Αυτοκρατορία) και το Σουδάν. Αργότερα πραγματοποίησε σημαντική ακαδημαϊκή καριέρα, διδάσκοντας μεταξύ άλλων και στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Το 1910 προέβη στην ίδρυση του περιοδικού Ισλάμ, του οποίου ανέλαβε και την αρχισυνταξία.
Την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αξιοποιήθηκε από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Αργότερα ακολούθησε πολιτική καριέρα: πρώτα το 1921 και κατόπιν από το 1925 μέχρι το 1930 ήταν υπουργός πολιτισμού του ομοσπονδιακού κράτους της Πρωσίας. Από αυτή τη θέση πραγματοποίησε μια σειρά μεταρρυθμίσεων στον τομέα της δημόσιας εκπαίδευσης, ενώ υπήρξε ο ιδρυτής της Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Διάδοχός του στον υπουργικό θώκο ήταν ο Άντολφ Γκρίμε.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ήρθε σε οξεία αντιπαράθεση με τον διακεκριμένο οριενταλιστή Καρλ Μπρόκελμαν, αλλά και με την αντιμουσουλμανική στάση που τηρούσαν οι Γερμανοί ιεραπόστολοι στις αποικίες του κράτους στην Αφρική. Παράλληλα αντιτίθετο στις θεωρίες του επιφανούς θεολόγου της εποχής του, Ερνστ Τρελτς.
Απεβίωσε στο Βερολίνο, στις 10 Φεβρουαρίου του 1933.
Γεώργιος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Ο Γεώργιος Γ΄ (George III, 4 Ιουνίου 1738 - 29 Ιανουαρίου 1820) από τον Οίκο του Αννόβερου ήταν βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, καθώς και ο πρώτος Βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας. Υπήρξε, επίσης, Βασιλιάς του Αννοβέρου, παρότι δεν επισκέφθηκε ποτέ το εκεί βασίλειό του. Γεννήθηκε στο Μέγαρο Νόρφολκ του Λονδίνου στις 4 Ιουνίου 1738.
Ο Γεώργιος Γουλιέλμος Φρειδερίκος ήταν εγγονός του Γεωργίου Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας και ο μεγαλύτερος γιος του Φρειδερίκου, Πρίγκιπα της Ουαλίας, και της Αυγούστας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ. Εξαιτίας του ότι γεννήθηκε δύο μήνες πρόωρα, θεωρήθηκε απίθανο να επιβιώσει, για αυτό και βαπτίσθηκε την ίδια ημέρα από τον Τόμας Σέκερ, Επίσκοπο της Οξφόρδης.
Η ζωή και η βασιλεία του ήταν έως τότε η μεγαλύτερη από οποιοδήποτε άλλο Βρετανό μονάρχη και σημαδεύτηκε από μια σειρά από στρατιωτικές συγκρούσεις. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του η Μεγάλη Βρετανία νίκησε τη Γαλλία στον Επταετή Πόλεμο και έγινε η κυρίαρχη ευρωπαϊκή δύναμη στη Βόρεια Αμερική και την Ινδία. Ωστόσο, πολλές από τις αμερικανικές αποικίες της Βρετανίας χάθηκαν μετά από την Αμερικανική Επανάσταση. Οι μάχες εναντίον της επαναστατικής και ναπολεόντειας Γαλλίας, που ξεκίνησαν το 1793, κατέληξαν στην τελική ήττα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, κατά τη Μάχη του Βατερλώ το 1815.
Οικογένεια
Ο Γεώργιος νυμφεύτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1761 την Καρλόττα, κόρη του Καρόλου Λουδοβίκου Φρειδερίκου του Μεκλεμβούργου, στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου. Μαζί της απέκτησε τα εξής παιδιά:
Κωνσταντίνος Άγγελος
Ο Κωνσταντίνος Άγγελος (1093 - μετά το 1166) ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης που ανέβηκε στις Βυζαντινές κοινωνικές τάξεις μετά τον γάμο του με μια σύζυγο από την Δυναστεία των Κομνηνών. Έγινε σημαντικός Βυζαντινός στρατάρχης την εποχή που ήταν αυτοκράτορας ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός, πολέμησε στα δυτικά και νότια Βαλκάνια και εναντίον των Νορμανδών. Ο Κωνσταντίνος Άγγελος είναι ο γενάρχης του Οίκου των Αγγέλων που κυβέρνησε την Βυζαντινή Αυτοκρατορία (1185 - 1204), το Δεσποτάτο της Ηπείρου (1205 - 1318) και την Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης (1224 - 1246).
Γάμος με την Θεοδώρα Κομνηνή
Η οικογένεια του καταγόταν από την Φιλαδέλφεια και ανήκε στην τοπική αριστοκρατία της πόλης. Το επώνυμό του θεωρείται συχνά ότι σχετίζεται με τους αγγέλους, αλλά πιθανότερα προέρχεται από το τοπωνύμιο Άγγελ, κοντά στην Άμιδα της Άνω Μεσοποταμίας. Η ιστορικός Σουζάννα Bίττεκ ντε Γιονγκ αναφέρει ότι ο Κωνσταντίνος ήταν γιος ενός πατρικίου, του Μανουήλ Αγγέλου, γαιοκτήμονα στις Σέρρες του οποίου τα εδάφη είχε επιβεβαιώσει με χρυσόβουλο ο Νικηφόρος Γ΄ Βοτανειάτης, αλλά αυτό θεωρείται απίθανο από άλλους ερευνητές. Ο Κωνσταντίνος Άγγελος παρά την χαμηλή του καταγωγή ήταν πολύ γενναίος και όμορφος, κέρδισε την λατρεία της πριγκίπισσας Θεοδώρας Κομνηνής τέταρτης κόρης του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας. Η Θεοδώρα είχε παντρευτεί σε προηγούμενο γάμο τον Κωνσταντίνο Κουρτίκη αλλά ο σύζυγος της πέθανε χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Ο γάμος έγινε λίγο μετά τον θάνατο του Αλεξίου Α΄ (1122), η μητέρα της απέρριψε τον γάμο και οι σχέσεις της με την Θεοδώρα ήρθαν σε ένταση όπως φαίνεται και από τις τελευταίες διατάξεις στο Τυπικό της Εκκλησίας.
Άνοδος στην αριστοκρατία
Ο γάμος του Κωνσταντίνου τον έβγαλε από την αφάνεια και τον ανέβασε σύντομα στις ανώτερες Βυζαντινές τάξεις με τον τίτλο του "Σεβαστουπέρτατου". Ο τίτλος δόθηκε στους συζύγους των μικρότερων θυγατέρων του αυτοκράτορα, ο Κωνσταντίνος Άγγελος ήταν ένας από τους πρώτους κατόχους. Οι δραστηριότητες του όταν ήταν αυτοκράτορας ο κουνιάδος του Ιωάννης Β΄ Κομνηνός είναι άγνωστες αλλά όταν τον διαδέχθηκε ο γιος του Μανουήλ Α΄ Κομνηνός τόσο ο ίδιος όσο και οι αδελφοί του Νικόλαος, Ιωάννης και Μιχαήλ είχαν μεγάλη κοινωνική άνοδο. Συμμετείχε στην Σύνοδο των Βλαχερνών στην οποία εκθρονίστηκε ο πατριάρχης Κοσμάς Β΄ Αττικός σαν αιρετικός. Ο Κωνσταντίνος Άγγελος έγινε τέταρτος σε τάξη μετά τον διάδοχο, ανώτεροι του ήταν ο Δεσπότης Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας, ο Καίσαρας Ιωάννης Ρογέριος Δαλασσηνός και ο Πανυπερσέβαστος Στέφανος Κοντοστέφανος. Το καλοκαίρι του 1149 συνόδευσε τον αυτοκράτορα Μανουήλ σε εκστρατεία στην Δαλματία. Ο Μανουήλ κατέλαβε το κάστρο της Ραζόν, άφησε τον Κωνσταντίνο στην φύλαξη της περιοχής και ξεκίνησε εκστρατεία για την κοιλάδα του Νίσαβα.
Οικογένεια
Με τη Θεοδώρα Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων απέκτησε :
Ταυτοποίηση
Πολλοί ιστορικοί του μεσαίωνα, πρώτος ο Δουκάγγιος έχουν καταγράψει δύο πρόσωπα με το ίδιο ονοματεπώνυμο και για πολλά χρόνια είχαν πιστέψει ότι πρόκειται για δυο ξεχωριστά πρόσωπα. Ο πρώτος Κωνσταντίνος Άγγελος ήταν ένας ευγενής από την Φιλαδέλφεια μέσης κοινωνικής τάξης που έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, παντρεύτηκε μια από τις κόρες του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού και πήρε τον τίτλο του "Πανσεβαστοϋπέρτατου". Ο δεύτερος Κωνσταντίνος Άγγελος ήταν θείος του αυτοκράτορα Μανουήλ Α΄ Κομνηνού και καταγράφεται στις Βυζαντινές πηγές με τον τίτλο του "Σεβαστοϋπέρτατου". Ο Λούσιεν Στίρνον (1961) απέδειξε ότι τα δύο πρόσωπα ταυτίζονταν στον ίδιο Κωνσταντίνο Άγγελο και οι τίτλοι ήταν ουσιαστικά ο ίδιος· η πρόταση του έγινε αποδεκτή.
Δείτε επίσης
Αγγελος Κωνσταντινος Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Εδουάρδος της Υόρκης και του Όλμπανι
Ο Εδουάρδος, Δούκας της Υόρκης και του Ώλμπανυ (1739 - 1767), ήταν ο δεύτερος γιος του Φρειδερίκου, Πρίγκιπα της Ουαλίας, και της Αυγούστας της Σαξονίας-Γκότα, καθώς και αδελφός του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ο Εδουάρδος Αύγουστος γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1739 στο Μέγαρο Νόρφοκ του Λονδίνου, όπου και βαπτίσθηκε από τον Επίσκοπο της Οξφόρδης, Τόμας Σέκερ. Ανάδοχοί του ήταν ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας (με εκπρόσωπο τον Τσαρλς Ντάγκλας, Δούκα του Κουίνσμπερρυ & Ντόβερ), ο Κάρολος του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και η Φρειδερίκη της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ.
Ως παιδί πέρασε μαζί με τον αδελφό του πολλές ώρες εκμάθησης αριθμητικής, γεωμετρίας, γραφής, θρησκείας, λατινικών, γαλλικών, γερμανικών, ελληνικών, ακόμα και χορού. Καθώς μεγάλωνε, έγινε αρκετά δημοφιλής, σε αντίθεση με τον αδελφό του. Έδειξε ενδιαφέρον για τα ναυτικά θέματα και ζήτησε άδεια για να υπηρετήσει στο Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό. Έτσι, έλαβε μέρος στις ναυτικές επιδρομές εναντίον των γαλλικών ακτών το 1758. Στις 14 Ιουνίου 1759 έγινε πλοίαρχος, το 1761 υποναύαρχος και το 1762 αντιναύαρχος.
Τον Απρίλιο του 1760 ο παππούς του, Γεώργιος Β΄, τον ονόμασε Δούκα της Υόρκης και του Ώλμπανυ. Όταν ο αδελφός του ανέβηκε στο θρόνο, στις 25 Οκτωβρίου 1760, ονόμασε τον Εδουάρδο Σύμβουλο του Στέμματος. Από τη στιγμή που ο αδελφός του έγινε βασιλιάς και μέχρι τη γέννηση του πρώτου παιδιού του Βασιλιά, ο Εδουάρδος ήταν ο Διάδοχος του βρετανικού θρόνου. Στις 27 Ιουλίου 1765 εντάχθηκε στο μασονικό τάγμα.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1970-71
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1970-71 ήταν η 32η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Ολυμπιακός για 3η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1970-71 συμμετείχαν 12 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία 1971-72.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1971-72. Επιπλέον, η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1971-1972.
Επιπρόσθετα, ήταν σε ισχύ ο θεσμός της συμμετοχής κυπριακών ομάδων στο ελληνικό πρωτάθλημα, μέσα από τον οποίο η εκάστοτε πρωταθλήτρια Κύπρου εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στην Α΄ Εθνική Ελλάδας για την επόμενη περίοδο (εκτός και αν πρωταθλήτρια της περασμένης περιόδου εξασφάλιζε την παραμονή της στο πανελλήνιο πρωτάθλημα). Επειδή η ΕΠΑ που συμμετείχε στην Α΄ Εθνική 1970-1971 υποβιβάστηκε, η πρωταθλήτρια ομάδα της Α΄ κατηγορίας 1970-71 είχε το δικαίωμα συμμετοχής στην Α΄ Εθνική 1971-1972.
Σύστημα βαθμολόγησης
Την περίοδο αυτή το σύστημα βαθμολόγησης άλλαξε. Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1969-70, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1970-71 συμμετείχε ο πρωταθλητής της Β΄ κατηγορίας 1969-70, Διγενής Ακρίτας Μόρφου. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε ο Άρης ο οποίος είχε υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1970-71.
Επιπρόσθετα, δεν συμμετείχε η πρωταθλήτρια της προηγούμενης περιόδου, ΕΠΑ, η οποία συμμετείχε στην Α΄ Εθνική 1970-1971 μέσω του θεσμού της συμμετοχής κυπριακών ομάδων στο ελληνικό πρωτάθλημα. Στο πρωτάθλημα συμμετείχε ο Ολυμπιακός (πρωταθλητής της Α΄ κατηγορίας 1968-69) ο οποίος συμμετείχε στην Α΄ Εθνική 1969-1970 από την οποία υποβιβάστηκε.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1970-1971
Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αγγλίας
Η  Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Αγγλίας (Κ.Ο.Π.Α.) είναι η ομοσπονδία ποδοσφαίρου των Κυπρίων της Αγγλίας. Μέλη της ομοσπονδίας είναι ομάδες με κυπριακές καταβολές. Ιδρύθηκε το 1975. Είναι αναγνωρισμένη από την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) και τον Κυπριακό Οργανισμό Αθλητισμού (ΚΟΑ). Είναι μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Λονδίνου (London Football Association).
Μέλη της ομοσπονδίας είναι ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές ομάδες της Αγγλίας. Μερικές φέρουν το όνομα ποδοσφαιρικών ομάδων της Κύπρου όπως η Νέα Σαλαμίνα Λονδίνου, ο ΑΠΟΕΛ Λονδίνου, η Ομόνοια Λονδίνου, η Ανόρθωση Λονδίνου και η Τσετίνκαγια και άλλες κυπριακά τοπωνύμια όπως Ριζοκάρπασο, Άχνα, Άσσια και Κώμη Κεπήρ.
Σε κάθε ομάδα έχουν δικαίωμα συμμετοχής Κύπριοι, Έλληνες και Τούρκοι. Επιπλέον, κάθε ομάδα δικαιούνται να έχει 3 ξένους ποδοσφαιριστές.
Διοργανώνει τα δικά της πρωταθλήματα και κύπελλα.
Την περίοδο 2015-16, μια ομάδα από την ΚΟΠΑ, για πρώτη φορά, κατέκτησε το FA Sunday Cup, την κορυφαία ερασιτεχνική διοργάνωση της Αγγλίας. Η Νέα Σαλαμίνα Λονδίνου κέρδισε στον τελικό την Barnes AFC στο Σέλχαρστ Παρκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες Κύπρου
Τσέζαρε Μπεκαρία
thumb|right|210px|Ο Ιταλός νομικός και οικονομολόγος - Χαρακτικό, 1766 - Συλλογή Μπερτραρέλι, Μιλάνο. Ο Τσέζαρε Μπεκαρία (Cesare Bonesana, marchese di Beccaria), Μιλάνο 1738- 1794 ήταν Ιταλός εγκληματολόγος, οικονομολόγος, δημοσιολόγος και φιλόσοφος, συγγραφέας του μνημειώδους έργου Περί εγκλημάτων και ποινών, το οποίο συνέβαλε καθοριστικά στον ορθολογικό και ουμανιστικό αναπροσανατολισμό των ποινικών επιστημών και τη διαμόρφωση της λεγόμενης «Κλασικής Σχολής» του Ποινικού Δικαίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μιλάνο και έζησε τα παιδικά του χρόνια σε ένα εξαιρετικά καταπιεστικό οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο τον εξώθησε γρήγορα σε στάση αμφισβήτησης απέναντι στις παραδοσιακές αξίες και τα κρατούντα ήθη. Φοίτησε στο Ιησουιτικό Κολέγιο της Πάρμας και αργότερα σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Παβίας. Η επαφή του με τα έργα του Διαφωτισμού καθώς και η γνωριμία του με τους αδελφούς Πιέτρο Βέρρι και Αλεσάντρο Βέρρι, στο σπίτι των οποίων, στο Μιλάνο συζητούσαν φιλοσοφικά, πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, επηρέασαν σημαντικά την πνευματική διαμόρφωσή του. Έπειτα από προτροπή του Πιέτρο Βέρρι, ο Μπεκαρία έγραψε το πρώτο του δοκίμιο, που δημοσιεύτηκε στη Λούκκα το 1762 με τίτλο Περί των ανωμαλιών και της θεραπείας των νομισμάτων στο κράτος του Μιλάνου κατά το 1762 (Dei Disordini dei Rimendi delle Monete Nello Stato di Milano nel 1762).
Γενικά
Ιδιαίτερα γοητεύτηκε από τις ιδέες του γαλλικού Διαφωτισμού (κυρίως των Ντιντερό, Μοντεσκιέ και Ρουσσώ) και αγωνίστηκε να βρει γι' αυτές πεδίο εφαρμογής στο χώρο του Ποινικού Δικαίου, που τότε θεμελιωνόταν σε ένα απάνθρωπο και αυθαίρετο καθεστώς διαλεύκανσης του εγκλήματος, καταλογισμού ευθυνών και απόδοσης της δικαιοσύνης. Ύστερα από σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, έγραψε την πραγματεία: Περί εγκλημάτων και ποινών, (1764), που προκάλεσε πάταγο στους νομικούς κύκλους και χαιρετίστηκε με άκρατο ενθουσιασμό από τα προοδευτικά πνεύματα της εποχής με σπουδαιότερο τον Βολταίρο. Μέσα σε δεκαοκτώ μήνες, το βιβλίο έκανε έξι εκδόσεις. Έχει μεταφραστεί στα γαλλικά από την Olympe de Gouges το 1766 και δημοσιεύθηκε με ένα ανώνυμο σχόλιο από τον Βολταίρο. Η αγγλική μετάφραση εμφανίστηκε το 1767. Μεταφράστηκε και σε πολλές άλλες γλώσσες. Το βιβλίο αναγνώσθηκε και στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ άλλων και από τους Τζον Άνταμς (John Adams) και  Τόμας Τζέφερσον (Thomas Jefferson).
Σχετικά με τα εγκλήματα και τιμωρίες
thumb|left|210px|Προμετωπίδα της αρχικής ιταλικής έκδοσης Οι αρχές που διατυπώθηκαν στο βιβλίο επηρέασαν τη σκέψη για την ποινική δικαιοσύνη και την τιμωρία των παραβατών, που οδήγησε σε μεταρρυθμίσεις στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία και στην αυλή της Αικατερίνης Β΄ της Ρωσίας. Η μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος που προτείνει ο Μπεκάρια, επίσης, οδήγησε στην κατάργηση της θανατικής ποινής στο Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης, το πρώτο κράτος να παίρνει αυτό το μέτρο σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ο Τόμας Τζέφερσον στο έργο του «Κοινή θέση» (Commonplace book) αντιγράφει ένα απόσπασμα από τον Μπεκάρια σχετικά με το θέμα του ελέγχου των όπλων : «Οι νόμοι που απαγορεύουν την οπλοφορία ... κάνουν τα πράγματα χειρότερα  γιατί εξυπηρετούν μάλλον παρά ενθαρρύνουν την πρόληψη της ανθρωποκτονίας... ο  άοπλος άνθρωπος μπορεί να προσβληθεί με μεγαλύτερη ευκολία από ένοπλο άνδρα.
Κατά τον Μπεκαρία, το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» που συγκροτεί την κοινωνία πρέπει να παράγει ποινικούς νόμους σαφείς, λειτουργικούς, γενικής εφαρμογής και ανθρωπιστικού, έτσι ώστε ο ποινικός κολασμός εξοπλισμένος με κύρος και ηθική θωράκιση να λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι σε μελλοντικές εκδηλώσεις εγκληματικής συμπεριφοράς. Εγγυήσεις για την επιτυχία τού πιο πάνω στόχου είναι η «κατά γράμμα» εφαρμογή του νόμου από τον δικαστή, η πλήρης ισότητα όλων απέναντί του, οι δικονομικές εγγυήσεις υπέρ του κατηγορουμένου ( οποίος, αντικειμενικά, βρίσκεται σε δυσχερέστερη θέση), ο αναλογικός κολασμός (δηλαδή λογική αντιστοιχία αδικήματος-ποινής), ο ανθρωπιστικός τρόπος εκτέλεσης των ποινών (κατάργηση βασανιστηρίων, γενικής δήμευσης, ατίμωσης, θανατικής ποινής κτλ.) και η ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης.
Το σύγχρονο Ποινικό Δίκαιο και ο Μπεκαρία
thumb|right|210px|Ανδριάντας του Τσέζαρε Μπεκαρία στην [[Πινακοθήκη Μπρέρα του Μιλάνου]]
Βιβλιογραφία
right|48px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποινικολόγοι Κατηγορία:Εγκληματολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί νομικοί
Κορεανικές γλώσσες
μικρογραφία|Τα τρία κορεατικά βασίλεια τον 5ο αιώνα. Τότε, τα κορεατικά ομιλούνταν σε μια πολύ μεγαλύτερη περιοχή απ'ότι σήμερα. Οι Κορεανικές γλώσσες είναι γλωσσική οικογένεια που αποτελείται από τη σύγχρονη κορεατική γλώσσα μαζί με εξαφανισμένους αρχαίους συγγενείς που συγγένευαν περισσότερο σε σχέση με τις προτεινόμενες συνδέσεις.
Εξωτερικές σχέσεις
Μεταξύ των σωζόμενων γλωσσών, τα κορεατικά θεωρούνται από τους περισσότερους γλωσσολόγους ως απομονωμένη γλώσσα και από κάποιους ως μέρος των ευρέως απορριφθέντων Αλταϊκών ή Δραβιδοκορεατικών γλωσσών.. Ο Αλεξάντερ Βόβιν (2015) σημειώνει ότι τα κορεανικά μοιράζονται ορισμένα τυπολογικά χαρακτηριστικά με τις τέσσερις Παλαιοσιβηρικές γλωσσικές ομάδες (π.χ. παλαιότερη εργατικότητα) και δείχνει ότι έχει περισσότερα κοινά με τα παλαιοσιβηρικά (η οποία είναι μια γεωγραφική και χωρική ομαδοποίηση αντί για γενετική) απ'ότι με την υποτιθέμενη Αλταϊκή ομάδα.
Τα κορεανικά έχουν δάνεια από παλαιοσιβηρικές γλώσσες. Ο Βόβιν σημειώνει ότι έχει κάποια τουνγκουζικά δάνεια αλλά γενετικά δεν σχετίζεται με τις τουνγκουζικές γλώσσες.
Η αταξινόμητη γλώσσα Χιτάν έχει μερικές λεξιλογικές ομοιότητες με τα κορεατικά, τα οποία δεν βρίσκονται σε μογγολικές ή τουνγκουζικές γλώσσες. Αυτό υποδηλώνει κάποια ισχυρή κορεατική παρουσία ή ότι η Χιτάν ήταν στην πραγματικότητα κορεανική ή παρακορεανική γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλωσσικές οικογένειες Κατηγορία:Αλταϊκές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Κορέας
Πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου σάλας ανδρών
Το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου σάλας ανδρών ξεκίνησε ανεπίσημα το 1996 και επίσημα το 1998. Το Κερατσίνι κέρδισε τον παρθενικό τίτλο. Πολυνίκης της διοργάνωσης είναι ο Σ.Φ.Α. Αθήνα '90 με 15 κατακτήσεις.
Επίσημα πρωταθλήματα
1 Δεν έγιναν πλέι οφ, ο Δούκας αναδείχθηκε πρωταθλητής μετά από δύο γύρους με εντός-εκτός έδρας αγώνες.
2 Το πρωτάθλημα διεκόπη πριν την διεξαγωγή των πλέι οφ και δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής. Οι Αθήνα '90 και Δούκας τερμάτισαν στις δύο πρώτες θέσεις της κανονικής περιόδου.
3 Το πρωτάθλημα διεκόπη πριν την διεξαγωγή των πλέι οφ και δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής. Οι Αθήνα '90 και Πλάτωνας τερμάτισαν στις δύο πρώτες θέσεις της κανονικής περιόδου.
4 Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου οι τέσσερεις πρώτες ομάδες αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο με εντός-εκτός έδρας αγώνες, ενώ δεν έγινε τελικός.
5 Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου οι έξι πρώτες ομάδες αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο με εντός-εκτός έδρας αγώνες, ενώ δεν έγινε τελικός.
6 Μετά το τέλος της κανονικής περιόδου δεν διεξήχθησαν τα πλέι οφ λόγω της πανδημίας του Κωρονοϊού (Covid-19). Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ καθώς τερμάτισε πρώτη στην κανονική περίοδο με 4 πόντους διαφορά από τον δεύτερο.
Α' Εθνική
Η ενιαία Α' Εθνική κατηγορία διεξήχθη για πρώτη φορά την περίοδο 2000-01, και ως σήμερα έχουν διεξαχθεί εικοσιδύο διοργανώσεις. Μόλις δύο σωματεία έχουν συμμετάσχει σε όλες, η Αθήνα 90 και ο Α.Σ.Ε. Δούκα. Συνολικά 40 σωματεία έχουν αγωνιστεί στην Α' Εθνική εώς την περίοδο 2022-2023.
Πανελευσινιακή · Αιακός Σαλαμίνας · Αναγέννηση Θρακομακεδόνων · Λάρισα
== Πρώτοι σκόρερ ==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλητές Ελλάδος *
Web 2.0 και ειδικές βιβλιοθήκες
Εφαρμογές εργαλείων Web 2.0 σε ειδικές βιβλιοθήκες
Βασικό στοιχείο της υιοθέτησης του μοντέλου Library 2.0- ουσιαστικά η εφαρμογή των εργαλείων Web 2.0 σε υπηρεσίες βιβλιοθηκών- είναι η χρήση μπλογκ ώστε να προωθηθεί η ανταλλαγή ιδεών και νέων (ειδήσεων) μεταξύ βιλιοθηκών (Banalves και Edmund, 2009). Με αυτό τον τρόπο, οι οργανισμοί, για παράδειγμα, μιας ευρύτερης περιοχής έρχονται, σε πρώτη φάση, σε επαφή μεταξύ τους αλλά ταυτόχρονα τα μέλη αυτών των οργανισμών μπορούν να αλληλεπιδρούν με τη βοήθεια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των μπλογκς. Παρέχεται η δυνατότητα ανταλλαγής απόψεων και εμπειριών πάνω σε θέματα που άπτονται του επαγγέλματος τους, χωρίς να είναι απαραίτητη η φυσική τους παρουσία, δηλαδή ακόμα κι ο από απόσταση χρήστης μπορεί να πληροφορηθεί κατάλληλα αλλά και να συμβάλλει στην πληροφόρηση. Η Library 2.0 είναι ένα μοντέλο για υπηρεσίες βιβλιοθηκών το οποίο ενθαρρύνει συνεχώς και σκόπιμα την αλλαγή, προσκαλώντας τους χρήστες να συμμετέχουν στη δημιουργία και των φυσικών αλλά και εικονικών υπηρεσιών τις οποίες επιθυμούν, υποστηριζόμενο από συνεχώς αξιολογούμενες υπηρεσίες. Επίσης το μοντέλο αυτό προσπαθεί να πλησιάσει νέους χρήστες και να βελτιώσει τις υπάρχουσες υπηρεσίες μέσα από την αλληλεπίδραση βιλιοθήκης- χρήστη (Casey και Savastinuk, 2006). Κάποιες από τις βασικές αντιλήψεις του μοντέλου είναι:
Σύμφωνα με τον Margaix, η εφαρμογή της τεχνολογίας Web 2.0, εμπεριέχει μια πρόκληση για τις βιβλιοθήκες, την οποία πολλοί θεώρησαν ως μια νέα βιβλιοθηκονομική επανάσταση, ενώ κατά τους Chad και Miller, το μοντέλο της Βιβλιοθήκης 2.0 δίνει τη δυνατότητα στον χρήστη και τον ενθαρύννει, όχι μόνο να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες του οργανισμού αλλά να συμμετέχει και στη διαχείρισή του μέσα από τη χρήση των νέων αυτών εργαλείων.
Πηγές
Balnaves, E., Keast, D. (2009). Open source systems bring Web 2.0 to special libraries. Positioning the Profession. Πρακτικά συνεδρίου από Τhe Tenth International Congress on Medical Librarianship, που διεξήχθη σε Brisbane, Australia, 2009.
Κατηγορία:Web 2.0
Μαρία Γουδέλη
Βίος
Η Μαρία Εδελστάιν–Γουδέλη ήταν Ελληνίδα παιδαγωγός. Γεννήθηκε στην Οδησσό της Ρωσίας στα 1906 και ήταν η μεγαλύτερη από τις τρεις αδερφές της. Οι γονείς της χώρισαν όταν τα παιδιά ήταν μικρά, οπότε και βρέθηκαν στην Αίγυπτο. Η μητέρα της συνδέθηκε στενά με την πλούσια πνευματικά και πολιτιστικά ελληνική παροικία της Αιγύπτου. Οι τρεις αδελφές φοίτησαν στο ελληνικό σχολείο του Ζαγαζίκ, ενός χωριού έξω από το Κάιρο. Όταν η Μαρία έγινε 10 χρονών, μετακόμισαν στην Αλεξάνδρεια όπου είχε δάσκαλο τον Ιορδάνη Ιορδανίδη. Επειδή η μητέρα της ήταν δασκάλα ξένων γλωσσών, από πολύ νωρίς μιλούσε και έγραφε με μεγάλη ευχέρεια αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά, ήξερε όμως αρκετά καλά και ρωσικά και αραβικά. Είχε πάντα εξαιρετική επίδοση στο σχολείο και ιδιαίτερα στα μαθηματικά.
Στην Αθήνα βρίσκεται, στα 1921, τελειώνοντας το Γυμνάσιο. Σπούδασε στο Διδασκαλείο την εποχή που διευθυντής ήταν ο Αλέξανδρος Δελμούζος που την ξεχώρισε για την επίδοση και την ευφυΐα της. Έτσι, το 1924 τη διορίζει δασκάλα στα πρότυπα σχολεία της Μαρασλείου. Στη Μαράσλειο γνωρίζει το Δημήτρη Γληνό Στη συνέχεια γράφεται στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο τμήμα Φυσικών Επιστημών. Ο μαθηματικός Ν. Κισκύρας, θέλοντας να τιμήσει τη συμβολή της στη διδασκαλία των μαθηματικών, καθιέρωσε το 1992, στο διαγωνισμό για μαθητές της Μαθηματικής Εταιρείας, το «Βραβείο Μαρία Γουδέλη». Για πολλά χρόνια η Μαρία κάνει σπουδές μουσικής (πιάνο) στο Ωδείο Αθηνών, κάτι που όπως η ίδια ομολόγησε, στάθηκε καθοριστικό για τη δουλειά της στο σχολείο. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της στο Πανεπιστήμιο, πήρε και το Παιδαγωγικό Πτυχίο του Πανεπιστημίου με ειδικές εξετάσεις που είχαν δικαίωμα να πάρουν όλοι οι τελειόφοιτοι καθηγητικών σχολών. Την περίοδο 1927 έως 1930, για να είναι ενημερωμένη στα θέματα των σχολικών εορτών, στην ορθοφωνία, στην απαγγελία και έχοντας αγάπη αλλά και ταλέντο για το θέατρο, γράφεται και παρακολουθεί τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Την εποχή της Διεύθυνσης της Μαρασλείου από τον Ν. Καραχρίστο, εκπονεί εργασίες γύρω από την ενιαία συγκεντρωτική διδασκαλία, που βρίσκονται όλες δημοσιευμένες στα βιβλία του Ν. Καραχρίστου. Το 1934 επρόκειτο να γίνουν στη Βαρκελώνη της Ισπανίας μαθήματα μετεκπαίδευσης δασκάλων από τη Μαρία Μοντεσσόρι. Η Μαρία Γουδέλη μεταβάινει για μετεκπάιδευση Όπως η ίδια ομολόγησε: «από τότε άλλαξε εντελώς ο προσανατολισμός μου στην εφαρμογή της δουλειάς μου». Έτσι, επιστρέφοντας στην Ελλάδα, με τη βοήθεια του Δημήτρη Γληνού, ιδρύει το 1936 το πρώτο Μοντεσσοριανό νηπιαγωγείο στα Πρότυπα της Μαρασλείου, αφού προηγουμένως είχε μετατεθεί από το Δημοτικό Σχολείο με ειδικό νόμο.
Συγγραφικό έργο
Το δημοσιευμένο συγγραφικό της έργο – υπάρχει και πολύ αδημοσίευτο- περιλαμβάνει τα παρακάτω βιβλία:
1. «Ψυχική υγιεινή του παιδιού: Θεωρία»
2. «Ψυχική υγιεινή του παιδιού: Πράξη» Τα δύο αυτά βιβλία αποτελούν μία ενότητα: στο πρώτο αναλύεται η θεωρία του συστήματος εργασίας στο σχολείο της (έχει μεταφραστεί και στα Ισπανικά) και το δεύτερο περιγράφει το Παιδαγωγικό Υλικό που χρησιμοποίησε σε έγχρωμες φωτογραφίες, πάντα στα χέρια των παιδιών την ώρα που εργάζονται και με επεξηγήσεις για τη μορφή, το μέγεθος, την ηλικία, το σκοπό του κάθε υλικού, τη χρήση του και την αναγκαιότητά του. Το πρώτο εκδίδεται για πρώτη φορά το 1946. Ακολουθεί το 1976 η δεύτερη έκδοσή του μαζί με την έκδοση και του δεύτερου βιβλίου της. Ο ποιητής Κώστας Βάρναλης, φίλος της οικογένειας και θαυμαστής της Μαρίας, όταν διάβασε το βιβλίο της αυτό, σχολίασε: «Ό,τι μυαλό και καρδιά είχε ο πατέρας και η μάνα της, το πήρε η Μαρία». Άλλα βιβλία της είναι:
3. «Σπίτι και σχολείο», με χαρακτήρα συμβουλευτικό για τους γονείς, που εκδίδεται το 1936.
4. «Το παιδί κι εμείς (Γύρω από το ίδιο θέμα)»
5. «Ζωγραφιές και τραγούδια», που περιέχει τραγούδια δικά της, καθώς και μεταφράσεις ξένων τραγουδιών.
6. «Τα τραγούδια του σχολείου μας»: 2 σειρές από 10 τραγούδια με στίχους της Μαρίας και μουσική Γ. Ζωγράφου και εικονογράφηση Ε. Μουρελου.
7. «Ζώα και φυτά σε στιχάκια της Μαρίας Γουδέλη»: 3 τόμοι εκ των οποίων έχει εκδοθεί μόνο ο πρώτος το 1982 με στίχους της Μαρίας και εικονογράφηση Καλλιόπης Κεφάλα. Η Μαρία Γουδέλη έγραψε πλήθος ποιημάτων, που περιγράφουν με τρόπο διασκεδαστικό βασικά χαρακτηριστικά ζώων και φυτών, εμπλουτίζοντας με αυτό το υλικά τα μαθήματα ζωολογίας και Φυτολογίας. Ανέκδοτο όμως παραμένει και το πλούσιο υλικό πνευματικής ανάπτυξης του παιδιού που καλύπτει σχεδόν όλους τους γνωστικούς τομείς στο Νηπιαγωγείο και Δημοτικό. Επίσης έγραψε πλήθος ιστοριών για τα παιδιά του Νηπιαγωγείου σε έμμετρη μορφή, επίσης ανέκδοτο υλικό και αυτό. Σημαντική πλευρά της προσωπικότητας της Γουδέλη, αποτελεί αυτή της λογοτέχνιδας, ως ποιήτριας και συγγραφέως ιστοριών και θεατρικών έργων.
Ντόνγκιε
Οι Ντόνγκιε (κορεατική προφορά: [toŋ.je]), που σημαίνει Ανατολικοί Γιε, ήταν κορεατική φυλή που κατέλαβαν τμήματα της βορειοανατολικής Κορεατικής Χερσονήσου από περίπου τον 3ο αιώνα π.Χ. περίπου μέχρι αρχές του 5ου αιώνα. Συνόρευε με το Κόγκουριο και το Όκτζο προς τα βόρεια, το Τζίνχαν προς τα νότια και την αρχηγία Λέλανγκ της Κίνας στα δυτικά. Σήμερα, αυτή η περιοχή αποτελείται από τις επαρχίες Νότιου Χάμγκιονγκ και Κάνγκουον στη Βόρεια Κορέα, και τη Γκάνγκουο στη Νότια Κορέα.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|236x236εσ|Πρωτο–Τρία Βασίλεια, γύρω στο 1 μ.Χ. Το Ντόνγκιε εμφανίζεται στην ιστορία σαν ένα υποτελές κράτος των Κόγκουριο. Στις αρχές του 5ου αιώνα, ωστόσο, ο Βασιλιάς Γκουάνγκετο ο Μέγας προσάρτησε τους Ντόνγκιε, με αποτέλεσμα τη κυριαρχία του Κόγκουριο σε ολόκληρο το βόρειο τμήμα της Κορεατικής Χερσονήσου και το μεγαλύτερο μέρος της Μαντζουρίας. Ένα μικρό μέρος των Ντόνγκιε στα νότια απορροφήθηκε από τη Σίλλα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Κορέας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Κορέας
Μονή Οσίου Λουκά
Βυζαντινή περίοδος
Το μοναστήρι του Οσίου Λουκά βρίσκεται στο όρος Στείρι, στη τοποθεσία όπου βρισκόταν άλλοτε ναός της Στειρίτιδας Δήμητρας και περιβάλλεται από οροπέδιο που καλύπτεται από ελαιώνα, σε ένα τοπίο ανέγγιχτο από τον χρόνο, δεν έχει αλλοιωθεί από οικιστική ή άλλη δραστηριότητα και διατηρεί την αυθεντικότητά του, ,. Πληροφορίες για την ιστορία του μοναστηριού αντλούνται από τον βίο του Οσίου Λουκά, έργο ανωνύμου του 962, ο όποιος «φέρει την σφραγίδα της Ιστορίας» κατά τον ιστορικό Γ. Κρέμο, που τον δημοσίευσε για πρώτη φορά στα «Φωκικά» το 1874, έχει γραφεί με κάθε λεπτομέρεια, μετά το θάνατο του Οσίου, από ανώνυμο μοναχό. Ο συγγραφέας της βιογραφίας ήταν βαθύς γνώστης της κατάστασης και των γεγονότων της εποχής, ικανότατος θεολόγος και άριστος λόγιος. Δίνει αναμφισβήτητες πληροφορίες για το ναό και το μοναστήρι και παρέχει ιστορικές μαρτυρίες για τις μεγάλες επιδρομές των Σλάβων, των Αράβων, των Σαρακηνών, των Βουλγάρων κ.α. και τις Ακολουθίες της Κοιμήσεως και της Ανακομιδής του λειψάνου του, πηγές που θεωρούνται αξιόπιστες κατά τους αρχαιολόγους. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, ιδρυτής της μοναστικής ζωής στη Μονή είναι ο ίδιος ο Όσιος, ο οποίος ασκήτευσε εκεί τα τελευταία επτά χρόνια της ζωής του (946-953). Είχε γεννηθεί στο Καστρί Φωκίδας το 896 από γονείς πρόσφυγες από την Αίγινα. Από νωρίς ακολούθησε το μοναχισμό και στα τέλη του 910 ή 911 βρίσκεται ως μοναχός στην Αθήνα, ύστερα σε διάφορα ησυχαστήρια της Φωκίδας και της αντίπερα κορινθιακής ακτής στο Κόρφο Κορινθίας. Οι μετακινήσεις του Οσίου υπαγορεύονταν από την απειλή των Βουλγάρων του Συμεών. Το 946/947 εγκαθίσταται στην τοποθεσία του σημερινού μοναστηριού και πεθαίνει το 953.
Ο Όσιος ήταν μορφή αγαπητή στον τοπικό πληθυσμό αλλά και στους αξιωματούχους του θέματος Ελλάδος του οποίου έδρα ήταν η Θήβα. Άσκησε φιλανθρωπικό και θεραπευτικό έργο ενώ είχε το χάρισμα να προφητεύει το μέλλον. Είχε μάλιστα προβλέψει το 941 την ανακατάληψη της Κρήτης από τον στρατηγό Νικηφόρο Φωκά επί Ρωμανού του Β΄ (961) με τα αποδιδόμενα λόγια: «Ρωμανὸς Κρήτην χειροῦται». Αυτές οι ικανότητες του οσίου και η φήμη του μετά θάνατον συνέβαλαν ώστε να αποκτήσει η περιοχή προσκυνηματικό ενδιαφέρον και μάλιστα ο στρατηγός του θέματος Κρηνίτης χρηματοδότησε την οικοδόμηση εκκλησίας όσο ζούσε ο όσιος το 946, την Αγία Βαρβάρα, η οποία ολοκληρώθηκε μετά το θάνατο του Οσίου. Ο Όσιος τάφηκε στο δάπεδο του κελιού του και το 955 μοναχοί έκτισαν σταυροειδές κτήριο γύρω από τον τάφο του καθώς και τα πρώτα κελιά της μοναστικής κοινότητας.
Οι πληροφορίες σχετικά με την οικοδόμηση νέου μεγαλοπρεπέστερου ναού με σκοπό την στέγαση του λειψάνου αποκλίνουν μεταξύ τους. Πάντως η ανακομιδή τοποθετείται στα 1011 και η ανέγερση του νέου καθολικού θεωρείται πως έγινε την εποχή που ηγούμενος ήταν κάποιος Φιλόθεος. Στα 1014 το μοναστήρι ακμάζει και διαθέτει δύο μετόχια στην Εύβοια, στην Αντίκυρα και στον Άγιο Νικόλαο στα Καμπιά Βοιωτίας. Σύμφωνα με την συζήτηση που θέλει το μοναστήρι να απολαμβάνει αυτοκρατορικής εύνοιας (είτε του Ρωμανού Β' ή του Βασιλείου Β' ή του Κωνσταντίνου Μονομάχου) λόγω της μνημειώδους αρχιτεκτονικής του και του πλούσιου διακόσμου, ως επικρατέστερη εκδοχή θεωρείται η ανάμειξη αυτοκρατορικών εργαστηρίων επί Κωνσταντίνου Θ' (Μονομάχου), η οποία συμπίπτει με μια γενικότερη αναγέννηση των τεχνών στο Βυζάντιο. Οι αρχαιολόγοι διαφωνούν ως προς την χρονολόγηση των παλιότερων κτηρίων: ο Χατζηδάκης υποστηρίζει το 1011 (επί Βασιλείου Β'), ο Στίκας το 1042 (επί Κωνσταντίνου Θ').
Μετά το 1204 και τη Φραγκοκρατία στην Ελλάδα στο μοναστήρι εγκαθίστανται Λατίνοι μοναχοί ενώ με την Τουρκοκρατία επανέρχεται σε ελληνικά χέρια.
Τουρκοκρατία και Επανάσταση του 1821
Επί  Τουρκοκρατίας, μετά τα Ορλωφικά, το 1770, το μοναστήρι υπήρξε στρατόπεδο του Ανδρέα Βερούση, που το χρησιμοποίησε για να μαζεύει εφόδια, για την περίθαλψη ασθενών και τραυματιών, για να κρατάει τους αιχμαλώτους Τούρκους και να προετοιμάζει τους νεαρούς άνδρες του για τον Αγώνα. Αποτέλεσε κύρια βάση της αντίστασής του και της δράσης του στην περιοχή. Το 1780 μάλιστα, αφού του είχε γίνει πρόταση από τον βοεβόδα της Λιβαδειάς να διευθύνει τους αρματολούς της περιοχής, 3000 Τούρκοι περικυκλώνουν το μοναστήρι, για να το αιφνιδιάσουν και να τον πιάσουν. Ο Βερούσης, με τους αρματολούς του και τους καλόγερους, παρά τις απειλές των Τούρκων, αμύνεται στις επιθέσεις τους για 12 μέρες, κλεισμένος σε έναν πύργο της Μονής. Τελικά, καταφέρνει την έξοδό τους από το μοναστήρι το βράδυ, με την συμβολή του καλόγερου Συμεών Μαστρογεώργη, χωρίς να χάσει ούτε έναν άνδρα. Αυτό όμως πυροδότησε την οργή των Τούρκων, που στράφηκαν εναντίον της Μονής και άρχισαν να την  καταστρέφουν. Αφού γρονθοκόπησαν τους καλογέρους, έκλεβαν όλα τα πράγματα του μοναστηρίου, πυροβολούσαν τις εικόνες, ενώ  μέχρι και ο αρχηγός τους αυτοκτόνησε από τον γυναικωνίτη  του ναού. Αλλά και μακροπρόθεσμα, επιβλήθηκε στη μονή βαριά φορολογία. Το 1790, ο Βερούσης άφησε το μοναστήρι, όταν ξεκίνησε την συνεργασία του με τον Λάμπρο Κατσώνη.
Μετέπειτα, και μέχρι το 1800 περίπου, η μονή αποτέλεσε βάση των κλεφτών και πηγή συγκρούσεων. Αυτήν την φορά υπό την ηγεσία ενός από τους τελευταίους άνδρες του Βερούση, του Γεωργίου Ιωάννου Σιδέρη, πιο γνωστού ως Καρκαλέτση.
Κατά την Επανάσταση του ΄21, από το μοναστήρι δόθηκε η έναρξη του Αγώνα στην Ρούμελη. Εδώ βρέθηκε στα μέσα του Μάρτη 1821 ο δεσπότης Σαλώνων Ησαΐας Δεσφινιώτης μαζί με τον Αθανάσιο Διάκο, τον Βασίλη Μπούσγο και τον Φιλικό Ζαρείφη. Μαζί με άλλα μέλη της Φιλικής Εταιρείας, ηγουμένους και καλόγερους, αποφάσισαν και σχεδίασαν την έναρξη της επανάστασης, αμέσως μετά από τον Μοριά, και έδωσαν όρκο στο Ευαγγέλιο. Ξημερώματα της 27ης Μαρτίου, μετά τον Όρθρο, ο Ησαΐας κήρυξε και επίσημα την έναρξη του Αγώνα· μέσα σε μία φορτισμένη ατμόσφαιρα σήκωσε την σημαία της  επανάστασης για την Ρούμελη, αφού ένας ένας, οι μελλοντικοί αγωνιστές του φίλησαν το χέρι. Στην συνέχεια, οι καλόγεροι ρίχτηκαν με θάρρος και τόλμη στην μάχη. Αιχμαλώτισαν έναν ζαμπίτη και άλλους Τούρκους, τους οποίους σαν ένδειξη υποταγής, ο Μπούσγος ανάγκασε να περάσουν κάτω από το σπαθί του κατά την είσοδό τους στο μοναστήρι, και στρατολόγησαν χωριάτες.
Τον Ιούνιο του ΄22 συγκεντρώθηκαν σε αυτό ο Ηλίας Μαυρομιχάλης και ο Νικηταράς, μετά από εντολή του Οδυσσέα Ανδρούτσου, για να επιστρέψουν στον Μοριά, καθώς είχαν πάει να υπερασπιστούν την Λιβαδειά. Εδώ μαζεύτηκαν επίσης οι ελληνικές δυνάμεις, για να ανασυνταχθούν μετά τις μάχες στην Λιβαδειά.
Αρχιτεκτονική
Στη διάρκεια των αιώνων γνώρισε καταστροφές και λεηλασίες, ωστόσο διασώζει σπανιότατο αρχιτεκτονικό και διακοσμητικό πλούτο. Εργασίες αναστήλωσης ξεκίνησαν το 1938 από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και την Αρχαιολογική Εταιρία και συνεχίζονται ως σήμερα με σημαντική επιτυχία.