cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κονιάκ (Σαράντ)
Ιστορία
Γύρω στο 1200, η κυριότητα του Κονιάκ πέρασε στην κυριαρχία των Άγγλων. Την ίδια εποχή το κάστρο ανοικοδομήθηκε με πέτρα και έγιναν τα πρώτα οχυρωματικά τείχη που περιέκλειαν το χωριό.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το Κονιάκ βρέθηκε πάνω σε μια από τις προσκυνηματικές διαδρομές προς το Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα. Επίσης, ήταν σταθμός στη διαδρομή για τα λείψανα του Αγίου Ευτροπίου στο Σαιντ, διαδρομή κατά μήκος του ποταμού Σαράντ από την Ανγκουλέμ.
Τον 14ο αιώνα, ο Φίλιππος ο Ωραίος συνέδεσε το Κονιάκ και την περιοχή με το στέμμα της Γαλλίας. Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, στο έλεος των μαχών και των συνθηκών, η πόλη άλλαξε συχνά κυρίαρχο. Το 1448 ότι η πόλη ανακαταλήφθηκε οριστικά από τους Άγγλους από τον δούκα Φραγκίσκο Α΄ της Βρετάνης. Νεώτερη εποχή
Σύντομα η πόλη εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο εμπορίας άλατος. Το κάστρο ήταν η αγαπημένη διαμονή της Λουίζας της Σαβοΐας, μετέπειτα κόμισσας της Αγκουλέμ. Στο κάστρο αυτό γεννήθηκε το 1496 ο μελλοντικός βασιλιάς Φραγκίσκος Α'. Η πόλη, προτεσταντική κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, καταστράφηκε με την ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης και ανορθώθηκε από το 1787.
Το κονιάκ
μικρογραφία|260x260εσ|Αποστακτήριο κονιάκ Το κονιάκ δημιουργήθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα, όταν οι παραγωγοί κρασιών άρχισαν να αποστάζουν τα κρασιά τους για να ελαττώσουν τον μεταφερόμενο όγκο και για να τα διατηρούν καλύτερα κατά τη διάρκεια της μεταφοράς τους με πλοία στα βορειοδυτικά λιμάνια της Ευρώπης. Έτσι δημιουργήθηκε το εμπόριο των «καμένων κρασιών», όπως ονομάζονταν από τον ολλανδικό όρο brande wijn, από τον οποίο οι Άγγλοι τα ονόμασαν μπράντυ. Τα πρώτα ποτά ήταν μέτριας ποιότητας, η οποία βελτιώθηκε με το σύστημα της διπλής απόσταξης.
Το 1610, κάποιος Ζακ Ρου άρχισε να εμπορεύεται ένα ποτό που φαίνεται να είναι η προέλευση του σημερινού κονιάκ.
Τον 18ο αιώνα, κάποιοι Άγγλοι εγκαταστάθηκαν στο Κονιάκ και στην περιοχή του: Ζαν Μαρτέλ (1720), Ρεμύ-Μαρτέν (1724) και άλλοι, οι οποίοι μαζί με τους εμπορικούς γαλλικούς οίκους ανέπτυξαν το εμπόριο του κονιάκ.
Οικονομία
Η πόλη είναι γνωστή παγκοσμίως για το αλκοολούχο ποτό κονιάκ και είναι το κέντρο μιας Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης που περιλαμβάνει όχι μόνο την πόλη αλλά και τη γύρω περιοχή. μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης των περιοχών παραγωγής κονιάκ Στην πόλη υπάρχουν βιομηχανίες που σχετίζονται με την παραγωγή κονιάκ:
Πρόσφατα ο τουρισμός συνδέθηκε με τη βιομηχανία οίνου. Η παραγωγή κρασιού (vin du pays charentais) έχει αυξηθεί και έχουν εισαχθεί διάφοροι τύποι σταφυλιών και μέθοδοι παραγωγής.
Η πόλη είναι η έδρα της σχολής πιλότων, εκπαιδευτικής βάσης της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας 709.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|260x260εσ|Το Δημαρχείο και ο δημοτικός κήπος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ακουιτανίας Κατηγορία:Πόλεις της Πουατού-Σαράντ
Κεζ
Το Κεζ (γαλλικά: Queige) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κεζεραίν (γαλλικά: Queigerains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Exor
Η Exor είναι ιταλική εταιρεία επενδύσεων υπό τον έλεγχο της οικογένειας Ανιέλι, με έδρα στην Ολλανδία. Με κεφαλαιοποίηση 12 δισεκατομμύρια δολάρια, η κύρια επένδυσή της περιλαμβάνει τις εταιρείες Fiat Chrysler Automobiles, CNH Industrial και Ferrari. Εκ του αποτελέσματος, η Exor είναι ο πρώτος οικονομικός όμιλος στην Ιταλία με βάση τον όγκο των πωλήσεων, και ο 19ος στον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ολλανδίας
Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς
Ο Αλεξάντερ «Σάσα» Τζόρτζεβιτς (σερβικά: Александар "Саша" Ђорђевић) (Βελιγράδι, 26 Αυγούστου 1967) είναι Σέρβος πρώην καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες μορφές του Ευρωπαϊκού και του Σερβικού μπάσκετ, έχοντας κερδίσει σημαντικούς συλλογικούς τίτλους και τα βραβεία του Αθλητή της χρονιάς το 1995 και του Καλύτερου Ευρωπαίου Παίκτη το 1994 και 1995.
Σταδιοδρομία ως παίκτης
Ως αθλητής, ο Τζόρτζεβιτς έκανε μεγάλη καριέρα στις Παρτιζάν (1983–1992), Philips Milano-Recoaro Milano (1992–1994), Filodoro Bologna-Teamsystem Bologna (1994–1996), Portland Trail Blazers (1996), Μπαρτσελόνα (1997–1999), Ρεάλ Μαδρίτης (1999–2002), Σκαβολίνι Πέσαρο (2003–2005) και Armani Jeans Μιλάνο (2005).
Σε συλλογικό επίπεδο έχει κατακτήσει μία Ευρωλίγκα (1992), τρία κύπελλα Κόρατς (1989, 1993, 1999), δύο πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας (1987, 1992), δύο κύπελλα Γιουγκοσλαβίας (1989, 1992) και τρία πρωταθλήματα Ισπανίας (1997, 1999, 2000).
Εθνική ομάδα
Ήταν σημαντικό μέλος της τότε Εθνικής ομάδας Γιουγκοσλαβίας, έχοντας παίξει σε 108 παιχνίδια. Η αξιοσημείωτη επίδοση του στο Ευρωμπάσκετ του 1997 εναντίον της Κροατίας έχει μείνει στις μνήμες, διοργάνωση στην οποία κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή και του πολυτιμότερου παίκτη. Στο Ευρωμπάσκετ του 1995, έκανε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του και μία από τις καλύτερες εμφανίσεις σε Ευρωμπάσκετ συνολικά, πετυχαίνοντας 41 πόντους με 9/12 τρίποντα. Με την Εθνική Ομάδα κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια στα Ευρωμπάσκετ 1991, 1995, 1997 και ένα χάλκινο το 1987. Επίσης έχει ένα χρυσό στο Μουντομπάσκετ 1998 και ένα ασημένιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996.
Προπονητής
Ως προπονητής έχει καθίσει στον πάγκο της Αρμάνι Τζινς Μιλάνο (2006-2007) και της Μπενετόν Τρεβίζο (2011-2012).
Εθνική Σερβίας (2013-2019)
Είναι εν ενεργεία κόουτς της Εθνικής Σερβίας, κατακτώντας μαζί της το ασημένιο μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του 2014. Στο Ευρωμπάσκετ 2015 και δεν κατάφερε να ανέβει στο βάθρο και έτσι, κατέκτησε την 4η θέση χάνοντας από τη Γαλλία με 81-68. Το 2016 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο αφού ηττήθηκε από τις ΗΠΑ στον τελικό με 96-66. Στο Ευρωμπάσκετ 2017 κατέκτησε ξανά το ασημένιο μετάλλιο αφού ηττήθηκε στον τελικό από τη Σλοβενία 93-85. Μετά το τέλος της διοργάνωσης ο Σάσα Τζόρτζεβιτς, γνωστοποίησε πως θα συνεχίσει να βρίσκεται στον πάγκο της εθνικής ομάδας μέχρι το 2021. Το 2019 μετά την αποτυχία της Σερβίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Κίνας, αποχώρησε από τον πάγκο της εθνικής.
Βίρτους Μπολόνια (2019-2021)
Τον Μάρτιο του 2019 η Βίρτους Μπολόνια ανακοίνωσε τη συμφωνία της με τον Τζόρτζεβιτς. Με τη Βίρτους κατέκτησε το Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ το 2019. Στις 7 Δεκεμβρίου 2020 η Βίρτους Μπολόνια ανακοίνωσε την απόλυση του Σάσα Τζόρτζεβιτς και των συνεργατών του, ωστόσο την επόμενη μέρα η κρίση στις δυο πλευρές ξεπεράστηκε και η ομάδα ανακοίνωσε την παραμονή του Τζόρτζεβιτς στον πάγκο.
Φενέρμπαχτσε (2021-2022)
Στις 31 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε από τη Φενέρμπαχτσε για τα επόμενα τρία χρόνια. Στις 13 Ιουνίου 2022, κατέκτησε στο Πρωτάθλημα Τουρκίας, αφού η Φενέρ κέρδισε την Εφές στη σειρά των τελικών με 3-1. Στις 17 Ιουνίου 2022, η Φενέρμπαχτσέ έλυσε τη συνεργασία της με τον Τζόρτζεβιτς.
Εθνική Κίνας (2022-)
Στις 16 Νοεμβρίου 2022, ανακοινώθηκε ως επικεφαλής προπονητής της εθνικής ομάδας μπάσκετ της Κίνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σέρβοι προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παλακανέστρο Τρεβίζο Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1991 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1995 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1997 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1998 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης
Βαλεντίνη Γραμματικοπούλου
μικρογραφία|Η Βαλεντίνη Γραμματικοπούλου το 2017. Η Βαλεντίνη Γραμματικοπούλου είναι Ελληνίδα αθλήτρια αντισφαίρισης, γεννημένη το 1997 στο Κιλκίς. Έχει κατακτήσει 11 τίτλους σε διοργανώσεις ITF μονής αντισφαίρισης (singles) και 15 τίτλους σε διοργανώσεις ITF διπλού της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντισφαίρισης. Στις 12 Ιουνίου 2017, έφτασε στη θέση 159 της παγκόσμιας κατάταξης αθλητριών αντισφαίρισης της Ένωσης Αντισφαίρισης Γυναικών.
Η Βαλεντίνη παίζοντας στο Φεντ Καπ και εκπροσωπώντας την Ελλάδα έχει ρεκόρ νικών προς ήττες 8-1.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Η Βαλεντίνη Γραμματικοπούλου, η οποία προτιμά το χόρτο, άρχισε να παίζει τένις σε ηλικία επτά ετών.
Συμμετείχε στο πρώτο της τουρνουά WTA Tour τον Ιούλιο του 2011 στο Citi Open στο College Park σε ηλικία 14 ετών. Εκεί έχασε στον πρώτο προκριματικό γύρο από την Αμερικανίδα Whitney Jones με 2-6 και 2-6. Τον Μάιο του 2013 αποκλείστηκε επίσης από τον προκριματικό για το Open Brussels στον πρώτο γύρο με 4-6 και 1-6 εναντίον της Jennifer Elie. Μετά από αυτό παίζει και πάλι τα πρωταθλήματα ITF χωρίς εξαίρεση.
Το 2014 έκανε το ντεμπούτο της για την ελληνική ομάδα του Φεντ Καπ.
Τον Αύγουστο του 2021 έγραψε ιστορία, αφού πέρασε τρεις προκριματικούς γύρους του US Open και προκρίθηκε σε κυρίως ταμπλό Grand Slam για πρώτη φορά στην καριέρα της. Μάλιστα, κατάφερε να προκριθεί στον 2ο γύρο μετά τη νίκη της με 2-0 σετ (6-3, 6-2) απέναντι στην Άννα Μπλίνκοβα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Κρεβατιό Καλύμνου
Το Κρεβατιό ή Κρεβάτια ή Ερινύες είναι μικρή βραχονησίδα της Ψερίμου στα Δωδεκάνησα με έκτασή 0,004 τ. χλμ.. Βρίσκεται νότια του νησιού και εντός του "Δίαυλου Ψερίμου" ή Δίαυλου Κάπαρη" (το θαλάσσιο πέρασμα ανάμεσα στη Ψέριμο και την Κω) . Βόρεια στις απέναντι ακτές είναι η ομώνυμη παραλία ενώ ανατολικά το ακρωτήριο Ρούσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καλύμνου
Ροσφόρ (Σαβοΐα)
Το Ροσφόρ (γαλλικά: Rochefort) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροσφολιάρ (γαλλικά: Rochefoliars).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Λα Ραβουάρ
Το Λα Ραβουάρ (γαλλικά: La Ravoire) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ραβουαριέν (γαλλικά: Ravoiriens).
Πρασονήσι
Με την ονομασία Πρασονήσι μπορεί να αναφέρονται:
Στέφανι Γκρουντσόε
Η Στέφανι Γκρουντσόε (γενν. 27 Ιανουαρίου 2000) είναι Δανέζα αθλήτρια της σκοποβολής.
Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής 2018, κερδίζοντας ένα μετάλλιο. Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων 2018 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 10 μέτρα αεροβόλο τουφέκι κοριτσιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητές σκοποβολής στη Δανία
Ιωάννης Κολοκοτρώνης (Ντασκούλιας)
Ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης (Ντασκούλιας) ήταν οπλαρχηγός ο οποίος έδρασε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, στην Μολδοβλαχία και στην Πελοπόννησο.
Μια γενιά με μακρά πολεμική παράδοση
Ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης (Ντασκούλιας) ή Γιαννάκης Κολοκοτρώνης, μέλος της ομώνυμης οικογένειας κλεφταρματολών και καπεταναίων της Πελοποννήσου, οι ρίζες της οποίας και η ενασχόληση της με τα πολεμικά πράγματα («με τα άρματα»), ξεκινούν από τους Έλληνες Στρατιώτες του Μεσαίωνα (Estradioti, Stratioti, Στρατιώτες κλπ). Οι οποίοι συγκροτούσαν τμήματα ελαφρού ιππικού, εξαιρετικά αποτελεσματικά, σκληροτράχηλα και σχεδόν ακατανίκητα στη μάχη,  τα οποία μάχονταν αρχικά στην υπηρεσία του Βυζαντίου και στην συνέχεια για λογαριασμό των Βενετών ή των βασιλέων και λοιπών ηγεμόνων της Ευρώπης. Ενώ συμμετείχαν ανελλιπώς, σε όλα τα επαναστατικά κινήματα της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας. Αποτελώντας τον φόβο και τον τρόμο των Οθωμανών κατακτητών σε τακτικό επίπεδο, καθώς ακολουθούσαν αντίστοιχες τακτικές μάχης τέλεια προσαρμοσμένες στον αντίπαλο, που επιπροσθέτως τον γνώριζαν καλά, με αποτέλεσμα να μπορούν να τους αντιμετωπίσουν σε ανοιχτό πεδίο μόνο βασιζόμενοι στην συντριπτική αριθμητική τους υπεροχή. Με μια τέτοια οικογενειακή παράδοση  ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης, (Ντασκούλιας), ο οποίος ήταν εξάδελφος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη του σημαντικότερου στρατιωτικού ηγέτη που ανέδειξε η Ελληνική Επανάσταση του 1821, όταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διέβηκε τον Προύθο (22 Φεβρουαρίου 1821), υπηρετούσε δίπλα στον ηγεμόνα της Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσο (Βόδα). Μόλις ο Υψηλάντης μπήκε στο Ιάσιο, ο Μιχαήλ Βόδας τον υποδέχθηκε σαν απελευθερωτή και έσπευσε, μαζί με όλη την φρουρά του,  να ενωθεί μαζί του. Την εποχή εκείνη το στρατιωτικό σώμα που διοικούσε ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης αποτελούνταν από διακόσιους εβδομήντα πέντε μάχιμους άνδρες. Οι οποίοι θα συσσωματώνονταν στον αρχικό πυρήνα του υπό σύσταση ακόμα επαναστατικού στρατού του Υψηλάντη, προσφέροντας από την πρώτη στιγμή πολύτιμες υπηρεσίες και σημαντικές νίκες στην υπόθεση της επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Τις οποίες θα άφηναν πίσω τους ως ιερές παρακαταθήκες στην ενότητα, την συναδέλφωση και την μελλοντική ένωση όλων των βαλκανικών λαών. Ενώ η συνολική τους παρουσία, συμβολή και πορεία στον αγώνα, δεν θα αργούσε να ξεπεράσει τα όρια της ιστορίας και να αγγίξει εκείνα του θρύλου.
Όρντουλφ της Σαξονίας
Ο Όρντουλφ, γερμ. Ordulf, λατιν. Orthilius (π. 1022 - 2 Μαρτίου 1072) από τον Οίκο του Μπίλλουνγκ ήταν δούκας της Σαξονίας (1059-72).
Ιωάννης Κολοκοτρώνης (Ντασκούλιας)
Από την φρουρά του ηγεμόνα της Μολδαβίας Μιχαήλ Βόδα, στον υπό συγκρότηση επαναστατικό στρατό του Αλέξανδρου Υψηλάντη
Η προσχώρηση του Ιωάννη Κολοκοτρώνη στον στρατό του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ήταν ένα ευπρόσδεκτο δώρο για τον γενικό αρχηγό του απελευθερωτικού αγώνα. Καθώς το πολεμικό του σχέδιο προέβλεπε, πως στις στρατιωτικές δυνάμεις που είχαν ήδη προπαρασκευασθεί, οι οποίες αποτελούνταν από τα προ πολλού συγκροτημένα ένοπλα σώματα των επιμέρους οπλαρχηγών, Ελλήνων και Ρουμάνων (Γεωργάκη Ολύμπιου, Σάββα Καμινάρη, Ιωάννη Φαρμάκη και Θεόδωρου Βλαδιμηρέσκου), που θα συμμετείχαν στον αγώνα. Και τα οποία αποτέλεσαν την πρώτη συγκροτημένη δύναμη στην οποία στηριζόταν ο γενικός αρχηγός. Θα ερχόταν στην συνέχεια να προστεθεί, ο στρατός που θα συγκροτούνταν στο Ιάσιο, αποτελούμενος κυρίως από τους Έλληνες οι οποίοι βρίσκονταν τότε στη Μολδαβία. Αυτό το νεοσυσταθέν σώμα θα αποτελούσε το κατεξοχήν σώμα του αρχηγού του αγώνα, για την στελέχωση του οποίου με τους κατάλληλους αξιωματικούς είχε μεριμνήσει ήδη ο ίδιος. Για την στρατολογία δεν υπήρχε το παραμικρότερο πρόβλημα, καθώς ο ηγεμόνας της Μολδαβίας Μιχαήλ Βόδας, είχε αποδεχθεί την επανάσταση με μεγάλο ενθουσιασμό και βαθιά συγκίνηση. Το υπό σύσταση σώμα  όμως, ως απειροπόλεμο είχε ανάγκη από κάποιο χρόνο προετοιμασίας, όσο κι’ αν οι περιστάσεις πίεζαν. Μα και γι’ αυτό θα εύρισκε όλες τις απαραίτητες λύσεις ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, που στην πορεία του αγώνα θα αποδεικνυόταν πραγματικός δεξιοτέχνης στην κατανομή των μικρών σχετικά δυνάμεών του. Παρά τις συνεχείς προδοσίες, απιστίες, αστοχίες και αποσχίσεις που παρατηρήθηκαν στην πορεία από ασυνείδητα και τυχοδιωκτικά στοιχεία που είχαν παρεισφρήσει στις γραμμές των επαναστατών. Για όλους τους παραπάνω λόγους, μόλις άρχισε να συγκροτείται ο στρατός του Υψηλάντη, ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης ανήλθε τάχιστα στον βαθμό του χιλίαρχου. Αυξάνοντας έτσι την δύναμη των ανδρών του σε χίλιους. Και χάρη στις αναμφισβήτητες ηγετικές και στρατιωτικές του ικανότητες το αριθμητικά ενισχυμένο σώμα του, θα αποδεικνύονταν άμεσα ως ένα από τα εκλεκτότερα, αποτελεσματικότερα και πλέον αξιόμαχα τμήματα του επαναστατικού στρατού. Μια ιδέα, άλλωστε, για την πολεμική, μαχητική και στρατηγική αξία του ηγέτη του, μας δίνει το προσωνύμιό του, το οποίο στα τούρκικα σημαίνει «αυτός που ανατρέπει τις οχυρώσεις, τις “κούλιες” ή, ακόμη πιο σωστά, τους πύργους, τις “κούλες”».
Όρντουλφ της Σαξονίας
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Βερνάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας και της Εϊλίκας των Σβάινφουρτ, κόρης τού Ερρίκου μαργράβου τού Νόρντγκαου.
Ιωάννης Κολοκοτρώνης (Ντασκούλιας)
Η μάχη της μονής του Αγίου Γεωργίου στο Νοσέτι
Με την κλιμάκωση των πολεμικών ενεργειών εκατέρωθεν και την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων και συγκρούσεων, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης απέστειλε τους Ιωάννη Κολοκοτρώνη, Σαχίνη και Γεώργιο Σφήκα επικεφαλής ισχυρής στρατιωτικής δύναμης στο μοναστήρι στο Νοσέτι, θέση νευραλγική και με μεγάλη στρατηγική σημασία, καθώς βρισκόταν σε απόσταση μόλις ενός τετάρτου της ώρας από το Δομνέστι. Επειδή ο αρχηγός είχε ήδη πληροφορηθεί τα τουρκικά σχέδια, και έσπευσε με αυτό τον τρόπο να ασφαλίσει το κύριο σώμα του στρατού του. Όπως, σύντομα, θα αποδεικνυόταν, είχε δίκιο και στις δύο επιλογές του. Στις 27 Μαΐου 1821 ο Κεχαγιάμπεης Χατζή Καρά Αχμέτ επικεφαλής δυο ισχυρών σωμάτων ιππικού, τα οποία αποτελούνταν όχι μόνο από Τούρκους ιππείς, αλλά και από φυγάδες Κοζάκους του Ζαπορόζιε προσέγγισε τη θέση. Προσβάλλοντας αρχικά, με ένα από τα δυο αυτά σώματα, ένα απόσπασμα των ελληνικών δυνάμεων που διοικούσε ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης, το οποίο ήταν τοποθετημένο στη μονή του Νοτσέτι. Το απόσπασμα αυτό διοικούμενο από τον εκατόνταρχο Σαχίνη και τον Γεώργιο Σφήκα, αντιστάθηκε αποτελεσματικά. Μέχρι που κατέφθασε ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης με την χιλιαρχία του και υποχρέωσε το τουρκικό ιππικό να υποχωρήσει. Φροντίζοντας ταυτόχρονα, να ειδοποιήσει τον γενικό αρχηγό για την κρισιμότητα της κατάστασης, καθώς το Δομνέστι βρισκόταν πάνω στην οδό που οδηγούσε από το Βουκουρέστι στο Τυργκόβιστε, με τις τουρκικές δυνάμεις υπό τον Κεχαγιάμπεη να είναι στρατοπεδευμένες εκεί κοντά, γεγονός που γεννούσε δικαιολογημένες ανησυχίες, καθώς έπρεπε ανά πάσα στιγμή να αναμένεται νέα και, ενδεχομένως, μεγαλύτερη τουρκική επίθεση. Ο Υψηλάντης που βρισκόταν τότε με το κύριο εκστρατευτικό επαναστατικό σώμα στο Τυργκόβιστε, απέστειλε αμέσως σημαντικές  ενισχύσεις στον Κολοκοτρώνη, ώστε να κρατηθεί με κάθε θυσία αυτή η πολύ σημαντική θέση. Οι ενισχύσεις αυτές αποτελούνταν από το σώμα του Γεράσιμου Ορφανού, ένα σώμα εκατό Σέρβων επαναστατών, κάτω από την διοίκηση ενός ομοεθνούς τους Αρχιμανδρίτη και τον Κωνσταντίνο Δούκα επικεφαλής ενός πολύ καλού σώματος τετρακοσίων ιππέων Βουλγάρων και Ελλήνων.
Το Τυργκόβιστε απείχε από το Νοτσέτι, τέσσερις ώρες. Ο Ορφανός και ο Σέρβος Αρχιμανδρίτης έσπευσαν, νύχτα, και κατόρθωσαν να φτάσουν στη μονή έγκαιρα. Την επόμενη μέρα, όπως πολύ σωστά είχε προβλέψει ο Κολοκοτρώνης, και συνεκτιμήσει ορθότατα ο έγκαιρα ειδοποιημένος Υψηλάντης, έγινε νέα τουρκική επίθεση με ισχυρότερες δυνάμεις. Αλλά και ο Κολοκοτρώνης, χάρη στις ενισχύσεις που είχαν φθάσει, είχε προβεί σε όλους τους απαιτούμενους σχεδιασμούς και τις απαιτούμενες ενέργειες. Γιατί, διαθέτοντας την απαιτούμενη στρατιωτική εμπειρία, αλλά και έμφυτη στρατηγικότητα, όντας γόνος μιας οικογένειας με μακρότατη παράδοση αγώνων ενάντια στους τύραννους κατακτητές, γνώριζε πολύ καλά πως έπρεπε να αντιμετωπίσει τους Τούρκους. Φρόντισε, λοιπόν, να μην τοποθετήσει όλες του τις δυνάμεις μέσα στη μονή. Αλλά με τον κύριο όγκο τους να περιμένει τους Τούρκους μέσα στο πυκνό δάσος που περιέβαλε την μονή. Η μάχη άρχισε ενώ δεν είχε καλά-καλά φέξει ακόμα. Μόλις το τουρκικό ιππικό κινήθηκε κατά της μονής. Τότε οι κρυμμένοι στο δάσος με τον Κολοκοτρώνη, τον Ορφανό και τον Σέρβο Αρχιμανδρίτη εφόρμησαν εναντίον τους. Ενώ δεν άργησαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους και οι οχυρωμένοι στη μονή με τον Σαχίνη και τον Σφήκα. Ανατρέποντας τις θέσεις των Τούρκων, τρέποντάς τους σε φυγή και καταδιώκοντάς τους πέρα από το Δομνέστι. Η καταδίωξη σταμάτησε, μετά από πρόταση του Ορφανού, μόλις άρχισε να νυχτώνει κι’ ενώ δεν είχε φανεί ακόμη το σώμα του Δούκα. Με τους νικητές να επιστρέφουν κατάκοποι, μετά από αγώνα δυο ημερών, αλλά θριαμβευτές, στη μονή. Γεγονός, που μας αναγκάζει εύλογα να υποθέτουμε, πως παρά τον αρχικό αιφνιδιασμό των Τούρκων, η μάχη πρέπει να ήταν πεισματική και να κράτησε, ολόκληρη σχεδόν, την ημέρα.
Η εσπευσμένη αναχώρηση του επαναστατικού στρατοπέδου στο Πιτέστι και η επανένωση των επαναστατικών δυνάμεων στο Ρίμνικο
Για κακή τύχη του επαναστατικού αγώνα, που πλέον είχε φουντώσει και στην νότια Βαλκανική (Πελοπόννησο, Στερεά, νησιά του Αιγαίου Πελάγους και αλλού), αλλά και της κοινής υπόθεσης όλων των βαλκανικών λαών απέναντι στον ξένο δυνάστη που βρισκόταν μεν εδώ και αιώνες σε κάμψη, αλλά υπό τις υπάρχουσες συνθήκες και περιστάσεις απολάμβανε την υποστήριξη και την συμπαράσταση του συνόλου της συνασπισμένης ευρωπαϊκής αντίδρασης με κάθε ευκαιρία. Η σημαντικότατη τακτική νίκη των αγωνιστών της μονής στο Νοτσέτι, δεν κατέστη δυνατόν να μετατραπεί σε στρατηγική νίκη από τον γενικό αρχηγό της επανάστασης Αλέξανδρο Υψηλάντη. Γεγονός, που θα ανέτρεπε άρδην την μέχρι τότε αμφίρροπη και ρευστή κατάσταση, δίνοντας στον γενικό αρχηγό συντριπτικό πλεονέκτημα και πρωτοβουλία κινήσεων. Η εξέλιξη, αντιθέτως, υπήρξε τελείως αρνητική και εξολοκλήρου μη αναμενόμενη. Καθώς ο φαφλατάς και φυγόμαχος Δούκας, για να δικαιολογήσει την φυγομαχία του στον Υψηλάντη του ανακοίνωσε ψευδώς ότι οι αμυνόμενοι ηρωικά στο Ντοτσέτι αγωνιστές τάχα καταστράφηκαν. Η ψευδής και κακοηθέστατη είδηση δεν άργησε να μαθευτεί στο στρατόπεδο των επαναστατών, δημιουργώντας έντονη ανησυχία στους μαχητές, πολλοί από τους οποίους εξακολουθούσαν να παραμένουν απειροπόλεμοι. Ο Υψηλάντης, με ψευδή πληροφόρηση, σκόπιμα παραπλανημένος, και προ του κινδύνου το επαναστατικό στρατόπεδο να διαλυθεί εν ριπή οφθαλμού στα εξ ων συνετέθη, θέλοντας και μη, αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει το στρατόπεδο στο Τυργκόβιστε και να κατευθυνθεί εσπευσμένα στο Πιτέστι. Όπου και θα έφθανε, τελικά, μετά από μεγάλες περιπέτειες, αλλά με το στρατόπεδο σε άθλια κατάσταση. Εκεί θα διαχωριζόταν, για μια ακόμη φορά η ήρα από το σιτάρι. Με τον ανάξιο Δούκα να αποχωρεί και να αλλάζει τελικά στρατόπεδο. Και τον μαρτυρικό γενικό αρχηγό να αναλαμβάνει και πάλι σύντονες προσπάθειες για την διατήρηση και την ανασυγκρότηση του επαναστατικού στρατοπέδου με τα λίγα εναπομείναντα πλέον μέσα, αλλά με πολύ αξιόλογα αποτελέσματα. Διατηρώντας ακόμη βάσιμες ελπίδες, για μια θετικότερη εξέλιξη της πορείας των πραγμάτων στο άμεσα ορατό μέλλον. Αφού χάρη στον ορεινό χαρακτήρα της Μικρής Βλαχίας, ο στρατός των επαναστατών δεν είχε ακόμη απολέσει εξ ολοκλήρου το αρχικό του τακτικό πλεονέκτημα.
Οδεύοντας προς το Δραγατσάνι και την αθανασία
Η επανάσταση στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες θα κρινόταν τελικά στο Δραγατσάνι, λόγω κυρίως της ακαταλληλότητας, της ξεροκεφαλιάς και της απειθαρχίας κάποιων υποτιθέμενων «στελεχών» και ηγητόρων του επαναστατικού στρατού, όπως το παράδειγμα που προαναφέραμε, προσώπων πέρα για πέρα αναξιόπιστων, ανεπαρκών και ακατάλληλων (δειλών, μέθυσων, πλιατσικολόγων κλπ). Την κατάσταση δεν θα έσωζε, ούτε η γεμάτη αυταπάρνηση και αυτοθυσία εμπλοκή στη μάχη του Δραγατσανίου των μαχητών του Ιερού Λόχου, που αποτελούνταν κυρίως από απειροπόλεμους φοιτητές και σπουδαστές στα Πανεπιστήμια της Ευρώπης. Η οποία, όμως, υπήρξε άκαιρη, βεβιασμένη και για μια ακόμη φορά ενάντια στις εντολές και τις οδηγίες του γενικού αρχηγού, ο οποίος δεν ήταν καν παρόν. Ενώ για μια ακόμη φορά, πληροφορήθηκε εκ των υστέρων τα καθέκαστα. Ακόμη κι’ έτσι όμως, η θυσία του ανθού της ελληνικής νεότητας δεν θα πήγαινε ολότελα χαμένη. Αφού με τον ηρωικό θάνατό τους δεν θα επιβεβαίωναν απλώς, αυτό είναι το λιγότερο, την ορθότητα των σχεδίων του γενικού αρχηγού, σε τακτικό και στρατηγικό επίπεδο, ο οποίος μέχρι τότε τους είχε διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού. Γνωρίζοντας ο ίδιος άριστα, πότε και πως θα τους αξιοποιούσε προς όφελος του κοινού αγώνα. Αλλά και της Ελλάδας, που έτσι κι’ από τόσο νωρίς θα αποκτούσε τον πρώτο, πραγματικά αξιόμαχο, τακτικό στρατό της νεότερης ιστορίας της. Έναν στρατό διανοουμένων και ποιητών. Δικαιώνοντας και πραγματώνοντας τα σχέδια και τους οραματισμούς του Ρήγα στο ακέραιο. Αφού στη θέση του ενός, που έπεσε πρόμαχος του αγώνα, θα ξεπετάγονταν πεντακόσιοι. Για να ακολουθήσουν έπειτα χιλιάδες επί χιλιάδων. Αλλά θα διατυμπάνιζαν ως τα πέρατα της Υφηλίου την ιερότητα του αγώνα, για τον οποίο οι μισοί σχεδόν έπεσαν στο πεδίο της μάχης. Μα και κάτι ακόμα, που είναι το κυριότερο όλων, πως τόσο το βαλκανικό, όσο και το ελληνικό ζήτημα, είναι κατεξοχήν ένα ευρωπαϊκό ζήτημα.
Μετά την ήττα στο Δραγατσάνι και την καταστροφή του επαναστατικού στρατοπέδου. Ο γενικός αρχηγός, «έχοντας» και μη έχοντας στ’ αλήθεια ποτέ ο ίδιος ηττηθεί, θα ακολουθούσε την οδό του προσωπικού του μαρτυρίου. Θα κατέφευγε αρχικά στην Αυστρία, σκοπεύοντας στη συνέχεια να κατέβει στην επαναστατημένη Ελλάδα για να συνεχίσει τον αγώνα. Το όνειρό του θα το πραγματοποιούσε στη θέση του, ο μικρότερος αδελφός του Δημήτριος Υψηλάντης. Ο οποίος θα συμπολεμούσε με έναν άλλο Κολοκοτρώνη αυτή την φορά. Τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον «Γέρο του Μωριά». Ο ίδιος εμποδίστηκε και σ’ αυτό, καθώς με εντολή του Μέτερνιχ συνελήφθη και κλείστηκε μαζί με τους λίγους έμπιστους ακολούθους του στο φρούριο του Μούγκατς. Όπου και θα παρέμενε μέχρι την αποφυλάκισή του το 1827, μετά από παρέμβαση του τσάρου. Φαίνεται, πως ο «σιδερένιος» καγκελάριος και βασικός εκφραστής του πνεύματος της Παλινόρθωσης δεν του συγχώρεσε ποτέ, την πλήρη διάψευση της πέρα για πέρα άστοχης πρόβλεψής του, όταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διάβηκε τον Προύθο, πως δήθεν «Τετρακόσιες χιλιάδες άνθρωποι θα ανασκολοπίζονταν στην άλλη ακτή του Προύθου και κάπου εκεί θα τέλειωνε το πράγμα». Οι καιροί είχαν αρχίσει να αλλάζουν κι’ αυτό οφειλόταν κατ’ εξοχήν σε ανθρώπους όπως ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και ο Ιωάννης Καποδίστριας, που τόσο είχε μισήσει στον καιρό του ο Αυστριακός καγκελάριος. Αυτό ήταν σίγουρα, κάτι που το καταλάβαινε καλά. Ένα χρόνο αργότερα ο Αλέξανδρος Υψηλάντης θα πέθαινε στη Βιέννη (9 Ιανουαρίου 1828).
Η νέα κάθοδος των Μυρίων και η θριαμβευτική επιστροφή στην επαναστατημένη Πελοπόννησο
Στο μεταξύ τα λείψανα των επαναστατικών δυνάμεων θα καταδιώκονταν ανελέητα από τους Οθωμανούς δυνάστες. Ο λοχαγός Καρπενησιώτης θα οχυρωνόταν στο Σκουλένι, όπου αποκλεισμένος από οθωμανικά στρατεύματα θα έπεφτε ηρωικά. Ο Γεωργάκης Ολύμπιος μαζί με τον Φαρμάκη, οχυρώθηκαν στη μονή Σέκου. Όπου ο μεν πρώτος θα ανατίναζε το κωδωνωστάσι βρίσκοντας ηρωικό θάνατο. Ενώ ο Φαρμάκης παραδόθηκε μετά από συμφωνία στους τυράννους, για να μεταφερθεί απ’ αυτούς στην Κωνσταντινούπολη και να αποκεφαλιστεί. Μέσα στις τραγικές συνθήκες της κατάρρευσης, της διάλυσης και της άγριας καταδίωξης ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης θα συγκέντρωνε ότι απέμενε από το σώμα του, που αποτελούνταν από Πελοποννήσιους και Ζακυνθινούς μαχητές και από κοινού θα αποφάσιζαν και θα επιχειρούσαν αυτό που στα μάτια του κάθε λογικού ανθρώπου θα φάνταζε ακατόρθωτο. Να διασχίσουν ενωμένοι τη Βαλκανική και να αποπειραθούν συντεταγμένοι για μια ακόμη φορά να φτάσουν στην επαναστατημένη Ελλάδα. Διασχίζοντας με τον τρόπο αυτό ολόκληρο τον κύριο ορεινό όγκο των Βαλκανίων, διαπερνώντας τις εχθρικές γραμμές και αποφεύγοντας τις ενέδρες και τις παγίδες που θα τους περίμεναν σε αυτή την επική τους προσπάθεια σε κάθε βήμα. Δικαιολογημένα, λοιπόν, η πορεία τους αυτή παραλληλίστηκε με την πολύ προγενέστερή της κάθοδο των μυρίων. Περνώντας έτσι από την σφαίρα της ιστορίας, στην σφαίρα του θρύλου και της μυθοποίησης. Στο ολιγάριθμο εκείνο σώμα που με επικεφαλής και πάλι τον ικανότατο, πολεμικότατο και στρατηγικότατο Ιωάννη Κολοκοτρώνη, που επρόκειτο για μια ακόμη φορά να πραγματοποιήσει το φαινομενικά αδύνατο και απραγματοποίητο - τον καιρό που φλέγονταν πλέον ολόκληρη η βαλκανική χερσόνησος από την ελληνική επανάσταση, από την ανταρσία του Αλή Πασά στην Ήπειρο και από τα πάθη που είχε εξάψει η υπό καταστολή επανάσταση στη Βόρεια Βαλκανική και όλη η ενδοχώρα ήταν πλημμυρισμένη από τα οθωμανικά στρατεύματα - συμπεριλαμβάνονταν και άλλοι γνωστοί αγωνιστές του αγώνα για την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία. Όπως ο Απόστολος Κολοκοτρώνης, γιός του Ιωάννη Κολοκοτρώνη, οι Ζακυνθινοί αγωνιστές Ιωάννης Βαπτιστής Πέτας και Διονύσιος Αντίοχος, ο Καραγεώργης σερβικής καταγωγής, ο Χριστόφορος Ζαχαριάδης, ο Δημήτριος Κοντόσταυλος μετέπειτα γραμματέας του Νικηταρά και άλλοι. Χαρακτηριστικό των δυσκολιών που αντιμετώπισαν και των απωλειών που είχαν, είναι το γεγονός πως από το αρχικό σώμα που ανέλαβε αυτό το τελικό εγχείρημα, έφτασαν μόλις εκατό μαχητές τον Αύγουστο του 1821 στην Πελοπόννησο. Οι οποίοι στη συνέχεια έλαβαν μέρος στην πολιορκία της Τρίπολης. Και κατ’ άλλους, πιο συγκεκριμένα, στις παραμονές της μάχης της Γράνας έξω από την Τρίπολη, στην οποία και συμμετείχαν.
Πιο πολύ στον χώρο του θρύλου και του μύθου, ανήκει ενδεχομένως και μια άλλη παράδοση που θέλει το σώμα του Ντασκούλια (Ιωάννη Κολοκοτρώνη) μέσα από την επική του πορεία κατά μήκος του ορεινού όγκου των Βαλκανίων να φτάνει σε κάποια μονή. Την οποία εκπόρθησε στη συνέχεια, για να βρει μέσα σε αυτή κλεισμένους κάποιους Τούρκους μαζί με Εβραίους. Εκεί, σύμφωνα με την παράδοση, στις αποσκευές κάποιου Εβραίου βρήκαν και ένα αδαμαντοκόλλητο σπαθί ενός βυζαντινού αυτοκράτορα με χαραγμένες τις φράσεις στις δύο πλευρές της λεπίδας: «Εν τούτω νίκα» και «Βοήθει με, Χριστέ, ίνα καταπολεμήσω τους αδικούντας σε». Το κειμήλιο τούτο, σύμφωνα με την παράδοση, το μετέφερε ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης εις την αγωνιζόμενη ακόμη Ελλάδα. Αλλά στην αφήγηση υπάρχει και συνέχεια, αφού σύμφωνα με αυτή και με τα κοινώς αποδεκτά το σπαθί αυτό χαρίστηκε στην συνέχεια στον Καποδίστρια, ο οποίος με τη σειρά του το προσέφερε στον Ρώσο ναύαρχο Ρίκορντ, ως δώρο.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821
Όρντουλφ της Σαξονίας
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1059. Σε ολόκληρη τη διακυβέρνησή του απασχολήθηκε με πολέμους εναντίων των Βένδων. Συμμάχησε με τους Δανούς στην προσπάθειά του αυτή και ενίσχυσε τη συμμαχία νυμφευόμενος την κόρη τού Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας. Η δεύτερη σύζυγός του Γκέρτρουντε φυλακίστηκε το 1076 στο Μάιντς και απεβίωσε το 1116. Ο γιος του Βερνάρδος έπεσε από το άλογο και τραυματίστηκε μοιραία στο Λύνεμπουργκ.
Απεβίωσε σε ηλικία 50 ετών και τάφηκε στον ναό του Αγ. Μιχαήλ στο Λύνμεπουργκ. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Μάγκνους, τελευταίος άρρην του Οίκου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1042 τη Βούλφχιλντ των Χορφάγκρε, κόρη τού Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας και μετά τη Γκέρτρουντε, κόρη τού Κορράδου κόμη τού Χάλντενσλεμπεν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μπίλλουνγκ
Ρονιαί
Το Ρονιαί (γαλλικά: Rognaix) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρονιαιραίν (γαλλικά: Rognairains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Νεκροθήκη Καλύμνου
Η Νεκροθήκη είναι βραχονησίδα της Ψερίμου στα Δωδεκάνησα με έκτασή 0,01 τ. χλμ.. Αποτελεί τη βόρεια συνέχεια της νησίδας Πλάτη και βρίσκεται δυτικά από το ακρωτήριο Κορακιά του νησιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καλύμνου
Microsoft Office 2019
Το Microsoft Office 2019 είναι η τελευταία έκδοση του Microsoft Office. Διατέθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 2018 στα Windows 10 και στο Mac OS. Κάποιες δυνατότητες που στην έκδοση 2016 είχαν μεταφερθεί στο Office 365 επέστρεψαν σε αυτήν την έκδοση.
Ιστορικό
Στις 27 Απριλίου 2018 η Microsoft διέθεσε την έκδοση Microsoft Office 2019 Technical Preview στα Windows 10, ενώ στις 12 Ιουνίου 2018 διέθεσε την Technical Preview έκδοση για Mac OS. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2018 η έκδοση 1808 του Office 2019 κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ.
Δυνατότητες
Το Office 2019 περιλαμβάνει πολλές από τις λειτουργίες που έχουν κυκλοφορήσει προηγουμένως στο Office 365, καθώς και νέες δυνατότητες κινούμενης εικόνας στο PowerPoint, συμπεριλαμβανομένων των μορφολογικών και ζουμ χαρακτηριστικών και νέους τύπους και διαγράμματα στο Excel για ανάλυση δεδομένων. Το Office 2019 μπορεί να εγκατασταθεί σε Windows 10, Windows Server 2019, macOS 10.15 Catalina, macOS 10.14 Mojave, macOS 10.13 High Sierra. Το OneNote απουσιάζει από τη σουίτα καθώς η έκδοση UWP του OneNote που συνοδεύει τα Windows 10 την αντικαθιστά. Το OneNote 2016 μπορεί να εγκατασταθεί ως προαιρετική δυνατότητα του Office. Για χρήστες Mac, η λειτουργία Focus θα κυκλοφορήσει στο Word, οι 2D χάρτες θα κυκλοφορήσουν στο Excel και νέες μεταβάσεις Morph και η υποστήριξη SVG και εξαγωγές βίντεο 4K θα κυκλοφορήσουν στο PowerPoint.
Κατηγορία:Microsoft Office
Cripples, Bastards, and Broken Things
Το "Cripples, Bastards, and Broken Things" είναι το τέταρτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν της τηλεοπτικής σειράς του HBO, Game of Thrones. Το επεισόδιο έκανε πρεμιέρα στις 8 Μαΐου του 2011 και γράφτηκε από τον Μπράιαν Κόγκμαν και σκηνοθετήθηκε από τον Μπράιαν Κερκ. Η πλοκή του επεισοδίου επικεντρώνεται στον Eddard Start, το νέο Χέρι του Βασιλιά, ο οποίος ερευνά τον ξαφνικά θάνατο του προκατόχου του. Άλλα θέματα του είναι ο Jon Snow, στο Τοίχος, ο Viserys, που θέλει εισβάλει στο Westeros και, τέλος, στο φινάλε του επεισοδίου, που η Catelyn Stark, συλλαμβάνει τον Tyrion Lannister, ως κύριο ύποπτο για την προσπάθεια δολοφονίας του γιου της, Bran.
Ο τίτλος του επεισοδίου, προέρχεται από ένα απόφθεγμα του Tyrion στο βιβλίο, όπου του λέει ότι "πάντα έχουν θέση στην καρδιά του, οι ανάπηροι, οι μπάσταρδοι και τα σπασμένα πράγματα". Γενικότερα, η κριτική του επεισοδίου ήταν θετική. Περισσότερο εστίασαν στη Νυχτερινή Φρουρά και στην υποκριτική ικανότητα της Μισέλ Φέρλι, και την τελευταία σκηνή με τον Tyrion. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η θέση του επεισοδίου ξεπέρασε τους 2.5 εκατομμύρια θεατές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Game of Thrones (επεισόδια)
Παλίλουλα (Νις)
Η Παλίλουλα (σερβικά κυριλλικά: Палилула) είναι δήμος ευρισκόμενος στη Σερβία, εντός του Διαμερίσματος της Νίσαβα. Είναι ένας εκ των πέντε δήμων οι οποίοι αποτελούν την πόλη του Νις. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 71,707 κατοίκους.
Οικισμοί του Δήμου της Παλίλουλα
Ο Δήμος της Παλίλουλα αριθμεί 16 οικισμούς:
thumb|left|Τοποθεσία του Δήμου της Παλίλουλα εντός της [[Σερβίας.]]
Πολιτική
Έπειτα από τις σερβικές τοπικές εκλογές του 2008, οι 25 έδρες της δημοτικής συνελεύσεως της Παλίλουλα διαμοιράστηκαν όπως ακολουθεί :
Ο Ιγκόρ Νοβάκοβιτς εξελέγη πρόεδρος (δήμαρχος) του δήμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλίλουλα (Νις)
Ροτεράν
Το Ροτεράν (γαλλικά: Rotherens) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καβανιό (γαλλικά: Cavagnots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ντιρκ Γ΄ της Ολλανδίας
O Ντιρκ Γ΄ ο Ιεροσολυμίτης (Dirk III, 982 - 27 Μαΐου 1039) από τον Οίκο της Ολλανδίας ήταν κόμης της Ολλανδίας (993/1005-1039).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αρνούλφου κόμη της Ολλανδίας και της Λουτγκάρδης των Αρντέν, κόρης του Ζήγκφρηντ κόμη του Λουξεμβούργου.
Το 993 διαδέχθηκε τον πατέρα του οκτώ ετών. Ήταν κόμης της Φρισίας· η επικράτειά του λεγόταν Δυτική Φρισία ως το 1101, οπότε μετονομάστηκε σε Ολλανδία και ήταν υποτελής στη Γερμανία. Η περιοχή τότε ήταν λασπώδης και υποκείμενη σε σταθερές πλημμύρες, έτσι ήταν αραιοκατοικημένη. Η κύριες περιοχές κατοίκησης ήταν στους αμμόλοφους της ακτής και τις υπερυψωμένες περιοχές κοντά στα ποτάμια.
Οι γύρω του επίσκοποι Τρηρ, Ουτρέχτης και Κολωνίας εποφθαλμιούσαν την στρατηγικής θέσης κομητεία του. Οι έμποροι της Ουτρέχτης, ενός από τα μεγαλύτερα κέντρα εμπορίου, έπρεπε να ακολουθήσουν το Ρήνο στα εδάφη της Ολλανδίας για να φθάσουν στη Βόρειο θάλασσα. Επίσης η εμπορική οδός από το Τηλ ως την Αγγλία περνούσε από το έδαφος του Ντιρκ Γ΄· σε ένα σημείο της οδού αυτής κάλεσε Φρισίους να εγκατασταθούν και έκτισε το Φλάαρντινγκεν. Δεν του επιτρεπόταν από τον βασιλιά της Γερμανίας να επιβάλλει διόδια ή να εμποδίσει το εμπόριο, αλλά τελικά καταστρατήγησε τον περιορισμό αυτόν: οι Φρίσιοι σταματούσαν τα πλοία και ζητούσαν τέλη. Τότε οι έμποροι τού Τηλ ειδοποίησαν τον Άνταλμπολτ Β΄ επίσκοπο της Ουτρέχτης και τον βασιλιά, ο οποίος αφαίρεσε τα εδάφη αυτά από τον Ντιρκ Γ΄ και τα παραχώρησε στον επίσκοπο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ότελινντις, ίσως κόρη του Βερνάρδου μαργράβου του Νόρντμαρκ (ή τού Βερνάρδου Α΄ δούκα της Σαξονίας) και είχε τέκνα;
Πηγές
8 Ancestral Roots of Certain American Colonists Who Came to America Before 1700 by Frederick Lewis Weis, Line 100A-21
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Ολλανδίας
Ρυφιέ (Σαβοΐα)
Το Ρυφιέ (γαλλικά: Ruffieux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ρυφιολαίν (γαλλικά: Ruffiolains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Νικόλα Πιοβάνι
Ο Νικόλα Πιοβάνι (ιταλ. Nicola Piovani, 26 Μαΐου 1946) είναι Ιταλός μουσικοσυνθέτης, πιανίστας και διευθυντής ορχήστρας. Είναι ευρύτερα γνωστός από τη μουσική του για πολλές κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικά έργα. Το 1998 του απονεμήθηκε το βραβείο Όσκαρ καλύτερης μουσικής για την ταινία La Vita è bella του Ρομπέρτο Μπενίνι, που προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο Η Ζωή Είναι Ωραία.
Ο Πιοβάνι σπούδασε μουσική στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα Ρώμης και το 1967 έλαβε δίπλωμα πιάνου από το Ωδείο Βέρντι στο Μιλάνο. Τα επόμενα χρόνια μελέτησε ενορχήστρωση και συνεργάστηκε εκτενώς με τον Μάνο Χατζιδάκι.
Από τις δημοφιλέστερες συνεργασίες του αποτέλεσε αυτή με τον σκηνοθέτη Φεντερίκο Φελλίνι για τις ταινίες L' Intervista, Ginger e Fred και La voce della luna (Η φωνή του φεγγαριού). Αργότερα τίμησε τον μεγάλο σκηνοθέτη γράφοντας ένα μπαλέτο με τίτλο "Balletto Fellini".
Το 2000 η μουσική του για την ταινία Η ζωή είναι ωραία προτάθηκε για βραβείο Γκράμυ, το οποίο τελικώς κέρδισε ο συνθέτης Ράντυ Νιούμαν. Στις 21 Μαϊου 2008, στα πλαίσια του Φεστιβάλ των Καννών, τιμήθηκε για τη συνεργασία του με σημαντικούς Γάλλους σκηνοθέτες, λαμβάνοντας από το γαλλικό υπουργείο πολιτισμού τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων (Cavalier de l' Ordre des Arts et des Lettres).
Εκτός από μουσική για ταινίες και το θέατρο, ο Πιοβάνι έχει γράψει συναυλιακή και συμφωνική μουσική. Μερικοί τίτλοι περιλαμβάνουν τους εξής: La cantata del Fiore (1988), La cantata del Buffo (1990), Il signor Novecento (1992), Canti di scena (1993), Romanzo musicale (1998), lo stabat mater La Pietà (1999), La cantata dei cent’anni (2006) (όλα σε στίχους του Vincenzo Cerami). Έχει ακόμη μελοποιήσει Όμηρο, Σείκιλο, Λόρδο Βύρωνα, Σεφέρη καθώς και Αϊνστάιν.
Μέχρι στιγμής ο Πιοβάνι έχει γράψει μουσική για πάνω από 130 ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και της ταινίας του Περικλή Χούρσογλου Ο κύριος με τα γκρι. Ο ίδιος λέει πως «η κάθε ταινία έχει τη δική της προσωπικότητα. Πρέπει να παραμερίζεις τις φιλοδοξίες σου όταν συνθέτεις ένα σάουνττρακ και να ταυτίζεσαι με την ταινία».
Εδώ και χρόνια φημολογείται πως το όνομα Νικόλα Πιοβάνι αποτελεί ψευδώνυμο του φημισμένου μουσικοσυνθέτη Έννιο Μορρικόνε· ο ίδιος ο Πιοβάνι πάντως, διαψεύδοντάς το, το διασκεδάζει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί πιανίστες Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Ζυλιέν Εσκυντέ
Έπειτα από την καθιέρωσή του με τα χρώματα της Ρεν, στη συνέχεια, μεταγράφηκε σε συλλόγους του εξωτερικού, όπως οι Άγιαξ και Σεβίλλη, της οποίας και αποτέλεσε βασικό στέλεχος κατά τη διάρκεια περιόδου στην οποία ο σύλλογος κατέκτησε, συνολικά, έξι τίτλους, συμπεριλαμβανομένων δύο Κυπέλλων ΟΥΕΦΑ (πραγματοποίησε, συνολικά, 237 επίσημες συμμετοχές αγωνιζόμενος με τα χρώματα του συλλόγου).
Γαλλία / Άγιαξ
Γεννημένος στη Σαρτρ, ο Εσκυντέ ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα του αγωνιζόμενος για λογαριασμό της ΑΣ Κάννες, με την οποία και αγωνίστηκε για διάστημα μίας σεζόν στη δεύτερη κατηγορία. Στις 26 Ιουλίου 1999, έπειτα από σταθερά καλές εμφανίσεις, ο ηλικίας 20 ετών αμυντικός μεταγράφηκε στη Σταντ Ρενναί ΦΚ, ομάδα της Λιγκ 1, προπονητής της οποίας ήταν ο νεαρός Πωλ Λε Γκεν, όπου και, σταδιακά, εξελίχθηκε σε παίκτη υψηλού επιπέδου, πραγματοποιώντας, συνολικά, περίπου 150 επίσημες συμμετοχές.
Κατά τη διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2003, ο Εσκυντέ υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άγιαξ, πετυχαίνοντας, συνολικά, έξι τέρματα κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων του σεζόν στην Άμστερνταμ Αρένα και κατακτώντας το πρωτάθλημα της Ερεντιβίζιε κατά την πρώτη σεζόν του. Τον Αύγουστο του 2005, έπειτα από μία ήττα σε αναμέτρηση με αντίπαλο την Φέγενορντ, απώλεσε την εμπιστοσύνη του προπονητή του συλλόγου, Ντάνι Μπλιντ, ενώ, έκτοτε, ουδέποτε αγωνίστηκε εκ νέου με τα χρώματα της ολλανδικής ομάδας.
Σεβίλλη
Τον Ιανουάριο του 2006, ο Εσκυντέ μεταγράφηκε στην ισπανική Σεβίλλη ΦΚ, έναντι ποσού της τάξεως των €1,5 εκατομμυρίων. Στις 11 Φεβρουαρίου του 2006, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Λα Λίγα, εισερχόμενος ως αλλαγή για χρονικό διάστημα εννέα λεπτών κατά τη διάρκεια νίκης με σκορ 4-0 επί της, επίσης ανδαλουσιανικής, Κάδιθ ΚΦ, ενώ, την αμέσως επόμενη αγωνιστική, αγωνίστηκε σε ολόκληρη τη διάρκεια εντός έδρας νίκης με σκορ 1–0 επί της Θέλτα Βίγο.
Ο Εσκυντέ κατέστη βασικό στοιχείο της αμυντικής γραμμής της ομάδας κατά τη διάρκεια των αμέσως επόμενων ετών, βοηθώντας την να φτάσει στην κατάκτηση, συνολικά, πέντε τίτλων (αγωνίστηκε στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ της σεζόν 2005-06, μία νίκη με σκορ 4-0 επί της αγγλικής Μίντλεσμπρο ). Η σημασία της παρουσίας του εντός του συλλόγου αυξήθηκε περαιτέρω, έπειτα από μακροχρόνιο τραυματισμό ο οποίος ταλαιπώρησε τον αρχηγό της ομάδας, Χάβι Ναβάρο, ωστόσο, και ο ίδιος, παρέμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2007-08, λόγω προβλήματος στον βουβώνα – ο σύλλογος ολοκλήρωσε την σεζόν τερματίζοντας στην πέμπτη θέση του βαθμολογικού πίνακα του πρωταθλήματος, με συνέπεια να μην καταφέρει να προκριθεί για το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.
Στις 25 Ιουλίου 2012, ο Εσκυντέ υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας δύο σεζόν με την τουρκική Μπεσίκτας.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 2014, καθώς το συμβόλαιο συνεργασίας του με τον τουρκικό σύλλογο είχε ολοκληρωθεί, γνωστοποίησε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, παρά το γεγονός πως είχαν προηγηθεί επαφές με την πρώην ομάδα του, Σταντ Ρενναί. Ωστόσο, ο ίδιος προτίμησε να «σταματήσει την κατάλληλη στιγμή, έπειτα από 15 χρόνια συνεχόμενης αγωνιστικής παρουσίας».
Διεθνής Καριέρα
Τον Μάρτιο του 2005, ο Εσκυντέ κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας, ενόψει δύο προκριματικών αναμετρήσεων του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006 απέναντι στην Ελβετία και το Ισραήλ, χωρίς ωστόσο να πραγματοποιήσει το διεθνές ντεμπούτο του. Η πρώτη του διεθνής συμμετοχή έλαβε χώρα στις 11 Οκτωβρίου 2006, αγωνιζόμενος ως αριστερός αμυντικός σε αναμέτρηση με αντίπαλο της Νήσους Φερόε για τα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008 – ωστόσο ο ίδιος δεν αποτέλεσε μέλος της αποστολής η οποία συμμετείχε στην τελική φάση.
Προσωπική ζωή
Ο μεγαλύτερος αδερφός του Εσκυντέ, Νικολά, υπήρξε επαγγελματίας αντισφαιριστής, φτάνοντας έως το Top 20 της παγκόσμιας κατάταξης των αντισφαιριστών, το 2000. Ο πατέρας του, Πωλ, υπήρξε επίσης ποδοσφαιριστής, αγωνιζόμενος κυρίως για λογαριασμό της Πω ΦΚ.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Σεβίλλη, ο Εσκυντέ αγωνίστηκε σε αριθμό αναμετρήσεων φέροντας την ένδειξη «SQD» στο πίσω μέρος της εμφάνισής του, το οποίο αποτελεί φωνητικό απόδοση του επιθέτου του.
Διακρίσεις
Άγιαξ
Σεβίλλη
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Κάννες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπεσίκτας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας
Σαιν Φρανσουά Λονσάν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ενβερσαίρ (γαλλικά: Inversaires).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Η κλέφτρα κίσσα
Η κλέφτρα κίσσα είναι δίπρακτη όπερα του Τζοακίνο Ροσσίνι σε λιμπρέτο του Τζιοβάνι Γκεραρντίνι. Η πρεμιέρα της δόθηκε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 31 Μαΐου 1817 και υπήρξε εξαιρετικά δημοφιλής σε όλες τις ιταλικές σκηνές. Μια φτερωτή κλέφτρα, μια υπηρέτρια που καταδικάζεται άδικα σε θάνατο και ένας ανήθικος πολιτικός είναι οι πρωταγωνιστές αυτής της όπερας του Ροσσίνι, της οποίας η ουβερτούρα, με τα τύμπανα και το σόλο όμποε, είναι ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια στην ιστορία της μουσικής.
Διευκρινίσεις για τον τίτλο της όπερας
Ο τίτλος της όπερας στα ιταλικά είναι La gazza ladra. Στα Ελληνικά έχει επικρατήσει η εσφαλμένη μετάφραση «Η κλέφτρα κίσσα» αντί του ορθού «Η κλέφτρα καρακάξα» καθώς σε πολλές περιοχές της Ελλάδας η καρακάξα κατονομάζεται λανθασμένα ως κίσσα. Πάντως η gazza του πρωτότυπου τίτλου είναι το πουλί καρακάξα και είναι αυτή που προσελκύεται από διάφορα αντικείμενα, ειδικά τα γυαλιστερά και τα κλέβει, όπως συμβαίνει στην υπόθεση αυτής της όπερας. Διατηρούμε και εδώ τον λανθασμένο τίτλο «Η κλέφτρα κίσσα» καθώς είναι αυτός που απαντάται σε όλη τη σχετική με τον Ροσσίνι βιβλιογραφία στα Ελληνικά.
Ιστορικό σύνθεσης
Το θέμα του έργου, που ανήκει στο «ημισοβαρό» είδος (Opera semiseria), βασίστηκε στο θεατρικό έργο La Pie voleuse ou La Servante de Palaiseau (1815) των Théodore Badouin d'Aubigny και Louis-Charles Caigniez. Η παγκόσμια πρεμιέρα δόθηκε στο Μιλάνο το 1817 και στέφθηκε από μεγάλη επιτυχία, ενώ το 1818 ο Ροσσίνι έκανε αρκετές μετατροπές στην παρτιτούρα πριν το δεύτερο ανέβασμα της όπερας στο Πέζαρο. Ακολούθησαν παραστάσεις σε πολλά θέατρα της Ευρώπης, όπως το 1819 στο Γκρατς, στη Νάπολη και στην Μπολόνια, το 1821 στο Λονδίνο, το Παρίσι και την Αγία Πετρούπολη, το 1828 στο Εδιμβούργο, το 1835 στη Φλωρεντία, το 1836 στη Βενετία, το 1845 στη Σιένα, το 1863 στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου, και το 1867 στο Παρίσι με κάποιες μετατροπές. Στην Ελλάδα πρωτοπαρουσιάστηκε γύρω στο 1840 από έναν ιταλικό θίασο στην Κεφαλονιά, σε ένα ιδιόκτητο μικρό θέατρο της οικίας του Αλέξανδρου Σολωμού.
Ένα από τα χαρακτηριστικά του Ροσσίνι ήταν η ταχύτητα στη σύνθεση και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από την γλαφυρή περιγραφή που είχε δώσει ο ίδιος για τη σύνθεση της ουβερτούρας της Κλέφτρας κίσσας. Αφηγείται λοιπόν ότι την προηγούμενη της πρεμιέρας ο διευθυντής του θεάτρου τον είχε φυλακίσει στη σοφίτα του θεάτρου υπό την επίβλεψη 4 μηχανικών σκηνής, οι οποίοι είχαν τη διαταγή να πετάνε από το παράθυρο προς τους αντιγραφείς κάθε φύλλο παρτιτούρας που συμπλήρωνε, οι οποίοι με τη σειρά τους έκαναν τα απαραίτητα αντίγραφα. Σε περίπτωση που δεν έδινε την παρτιτούρα, οι μηχανικοί είχαν εντολή να πετάξουν τον ίδιο τον Ροσσίνι από το παράθυρο. Σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά του, τίποτα δεν κεντρίζει τον δημιουργικό οίστρο όσο η ανάγκη.
Η άλλοτε διάσημη όπερα παίζεται σπάνια σήμερα και αυτό οφείλεται κυρίως στον μεγάλο αριθμό τραγουδιστών που απαιτούνται, οι οποίοι έχουν αρκετά σημαντικούς και απαιτητικούς φωνητικούς ρόλους στο πιο εκλεπτυσμένο στυλ του μπελ κάντο. Η δε περίφημη ουβερτούρα της όπερας παρέμενε πάντα στη μόδα στο συμφωνικό ρεπερτόριο, περιλαμβάνεται μάλιστα στο soundtrack της ταινίας του 1971 Το Κουρδιστό Πορτοκάλι του Στάνλει Κιούμπρικ.