cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαίρη Τζέιν Κέλλυ
Η ανακάλυψη του πτώματος
Η Κέλλυ βρέθηκε στο κρεβάτι στο δωμάτιό της λίγο μετά τις 10:45 π.μ. Ο λαιμός της ήταν κομμένος, το πρόσωπό της ακρωτηριασμένο σοβαρά και το στήθος και η κοιλιά της σκισμένα. Πολλά από τα εσωτερικά της όργανα είχαν αφαιρεθεί και ήταν σκορπισμένα στο δωμάτιο. Η μυϊκή σάρκα είχε επίσης αποκοπεί από μερικά από τα άκρα και άλλα μέρη του σώματός της. Η καρδιά της δεν βρέθηκε. Σύμφωνα με γείτονες που ανέφεραν μια κραυγή κατά τη διάρκεια της νύχτας, η ώρα του θανάτου υπολογίζεται στις 4:00 π.μ.
Μια γυναίκα με το όνομα Καρολίν Μάξγουελ ισχυρίστηκε ότι είδε την Κέλλυ ζωντανή στο δρόμο γύρω στις 8:30 π.μ. Ωστόσο, παραδέχτηκε ότι την είχε συναντήσει μόνο μία ή δύο φορές στο παρελθόν και η περιγραφή της δεν ταίριαζε σε όσους γνώριζαν την Κέλλυ από κοντά. Ο ράφτης Maurice Lewis ανέφερε ότι την είδε στην παμπ γύρω στις 10 π.μ. Και οι δύο δηλώσεις απορρίφθηκαν από την αστυνομία επειδή δεν ταιριάζουν με τον καθορισμένο χρόνο θανάτου.
Το πιστοποιητικό θανάτου της καταχωρήθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1888. Σε αυτό ονομάζεται "Marie Jeanette Kelly πιθανώς Davies" (oriig. Marie Jeanette Kelly αλλιώς Davies ). Η Μαίρη Τζέιν Κέλλυ θάφτηκε στις 19 Νοεμβρίου 1888 στο Ρωμαιοκαθολικό Κοιμητήριο του Αγίου Πατρικίου, Leytonstone.
Έρευνα
μικρογραφία|286x286εσ|Πιστοποιητικό θανάτου της Κέλλυ, που εκδόθηκε στις 17 Νοεμβρίου 1888 Στις 10 Νοεμβρίου, ο Μποντ έγραψε μια έκθεση που συνέδεε επίσημα τη δολοφονία της Κέλλυ με τέσσερις προηγούμενες που συνέβησαν μέσα και γύρω από το Γουάιττσαπελ—αυτές των Mary Ann Nichols, Annie Chapman , Elizabeth Stride και Catherine Eddowes. Ο Μποντ παρείχε επίσης ένα προφίλ δράστη του δολοφόνου, το οποίο υποδήλωνε ότι ο δράστης ήταν ένα μοναχικό, εκκεντρικό άτομο που έκανε περιοδικές επιθέσεις ανθρωποκτονίας. Την ίδια ημέρα, ο Επίτροπος της Μητροπολιτικής Αστυνομίας, Charles Warren  εξέδωσε χάρη για «οποιονδήποτε συνεργό, που δεν είναι άτομο που επινόησε ή διέπραξε τη δολοφονία, που θα δώσει πληροφορίες και στοιχεία που θα οδηγήσουν στην ανακάλυψη και την καταδίκη του ατόμου ή των προσώπων που διέπραξαν τη δολοφονία της Κέλλυ». Παρά αυτή την προσφορά, κανείς δεν κατηγορήθηκε ποτέ για καμία από τις δολοφονίες
Δεν διαπράχθηκαν φόνοι με παρόμοιο τρόπο για πάνω από έξι μήνες,  με αποτέλεσμα η αστυνομική έρευνα για τους φόνους του Αντεροβγάλτη σταδιακά να τερματιστεί  και το ενδιαφέρον του Τύπου μειώθηκε. Η Κέλλυ θεωρείται γενικά ότι ήταν το τελευταίο θύμα του Αντεροβγάλτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας
Μετάλλινη πανοπλία έφιππου πολεμιστή (13ος-15ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Μετάλλινη πανοπλία έφιππου πολεμιστή εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Περιγραφή
Μετάλλινη πανοπλία έφιππου πολεμιστή τοποθετείται χρονολογικά στους 13ο με 15ο αι.Αποτελείται από χάλκινη περικεφαλαία και σιδερένιο αλυσιδωτό θώρακα. Το ύψος της είναι 135 εκ και το πλάτος της 60 εκ. Έχει τη μορφή πλεκτού χιτών με μακριά μανίκια και κλείνει στο μέρος του στήθους με μικρούς μεταλλικούς γάντζους. Η χάλκινη περικεφαλαία αποτελέιται από από ημισφαιρικό στέλεχος, που στην κορυφή του διακοσμείται με μεταλλικό κομβίο, ενώ στο κάτω μέρος είναι αναρτημένο αλυσιδωτό πλέγμα για την προστασία του αυχένα και των πλαϊνών της κεφαλής. Τ δύο τμήματα της πανοπλίας δεν αποτελούν ενιαίο σύνολο καθώς διαπιστώνεται από τη χρήση ξέων υλικών μεταξύ τους και από τη διαφορετική τεχνική της κατασκευής τους. Δώθηκε με δωρεά στο Μουσείο από τον Μιχάλη Διαμαντή στα 1915.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Τραυλισμός
Ο τραυλισμός είναι διαταραχή της ομιλίας κατά την οποία η ροή του λόγου διαταράσσεται από ακούσιες επαναλήψεις και παρατάσεις ήχων, συλλαβών, λέξεων ή φράσεων καθώς και ακούσιες σιωπηλές παύσεις στις οποίες το άτομο που τραυλίζει δεν μπορεί να παράγει ήχους και φθόγγους. Σχεδόν 70 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως τραυλίζουν, περίπου το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Λουτρός Έβρου
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Λουτρός (αποσαφήνιση)
Τραυλισμός
Ο αντίκτυπος του τραυλισμού στη λειτουργικότητα και τη συναισθηματική κατάσταση ενός ατόμου μπορεί να είναι σοβαρός. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει φόβο να αρθρώσει λόγο, αυτοεπιβαλλόμενη απομόνωση, άγχος, ντροπή, χαμηλή αυτοεκτίμηση ή το να αποτελεί πιθανός στόχος εκφοβισμού. Ο τραυλισμός μερικές φορές θεωρείται ευρέως ως σύμπτωμα άγχους, αλλά δεν υπάρχει άμεση συσχέτιση προς αυτήν την κατεύθυνση.
Λουτρός Έβρου
Ο Λουτρός είναι πεδινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 40 μέτρων
Τραυλισμός
Η ομιλία στο τηλέφωνο ή σε μεγάλη ομάδα ανθρώπων, ο τραυλισμός μπορεί να αμβλυνθεί ή να οξυνθεί αντιστοίχως, ανάλογα με το άτομα. Τα άτομα που τραυλίζουν συχνά διαπιστώνουν ότι ο τραυλισμός τους παρουσιάζει διακυμάνσεις. Αν και η ακριβής αιτία του τραυλισμού είναι άγνωστη, πιστεύεται ότι συμβάλλουν τόσο η γενετική όσο και η νευροφυσιολογία. Υπάρχουν πολλές θεραπείες και τεχνικές λογοθεραπείας που μπορεί να βοηθήσουν στη μείωση της δυσαρμονίας της ομιλίας σε ορισμένα άτομα που τραυλίζουν σε σημείο. Ωστόσο, επί του παρόντος δεν υπάρχει ουσιαστικά θεραπεία για τη διαταραχή. Η σοβαρότητα του τραυλισμού του ατόμου θα αντιστοιχούσε στην ποσότητα της λογοθεραπείας που απαιτείται.
Λουτρός Έβρου
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Λουτρός βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Τουρκία και τα παράλια του Θρακικού Πελάγους, σε απόσταση 16 χλμ. Δ. από την Αλεξανδρούπολη και 33 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τους Κήπους. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να ορίζεται έδρα στην ομώνυμη κοινότητα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Λουτρά Τραϊανούπολης και τα Πεύκα αποτελούν την τοπική κοινότητα Λουτρού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τραϊανούπολης του δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 769 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 713.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Σοφία Δάρα
Η Σοφία Δάρα (γεννημένη στις 14 Ιουλίου 1963) είναι Ελληνίδα κολυμβήτρια. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1984. Κέρδισε χρυσό μετάλλιο στη κολύμβηση 400 μέτρων στους Μεσογειακούς Αγώνες 1983.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Μαρία Μπούντμπεργκ
Η Μαρία Ιγκνάτιεβνα Ζακρέφσκαγια-Μπένκεντορφ-Μπούντμπεργκ (ρωσ. Мария Игнатьевна Закревская-Бенкендорф-Будберг, Φεβρουάριος 1893 - 1 Νοεμβρίου 1974) ήταν Ρωσίδα τυχοδιώκτρια και ύποπτη διπλή πράκτορας της OGPU και της Βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών.
Σύμφωνα με τον Βρετανό δημοσιογράφο Ρόμπιν Μπρους Λόκχαρτ, ο οποίος την γνώριζε προσωπικά, "ήταν, ίσως, ο πιο αποτελεσματικός παράγοντας επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης που εμφανίστηκε ποτέ στην πολιτική και πνευματική σκηνή του Λονδίνου".
Νεαρή ηλικία
Γεννημένη στην Πολτάβα, στην κεντρική Ουκρανία, η Μαρία ήταν κόρη του Ιγκνάτι Πλατόνοβιτς Ζακρέφσκι (1839-1906), Ρώσου ευγενή και διπλωμάτη. Το 1911, παντρεύτηκε τον Γιόχαν (Ιβάν) Αλεξάντροβιτς Μπέγκεντορφ (1882-1919), τον δεύτερο γραμματέα της Ρωσικής πρεσβείας στο Βερολίνο και Κύριο της Αυλής. Είχαν δύο παιδιά: τον Πάυλο (γεννήθηκε το 1913) και την Τατιάνα (γεννήθηκε το 1915), η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον Μπέρναντ Αλεξάντερ και έγινε η μητέρα της επιχειρηματία Χέλεν Αλεξάντερ. Ο Μπέκεντορφ κατείχε ένα μεγάλο εξοχικό σπίτι στην Εσθονία, Γιέντελ Γιανέντα, όπου δολοφονήθηκε στις 19 Απριλίου 1919 από έναν ντόπιο αγρότη.
Σύλληψη
Πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση, η Μαρία εργαζόταν στη Ρωσική πρεσβεία στο Βερολίνο, όπου γνώρισε τον Βρετανό διπλωμάτη Ρ.Χ. Μπρους Λόκχαρτ. Μετά τη δολοφονία του συζύγου της το 1919, συνελήφθη ως ύποπτη κατασκοπείας για το Ηνωμένο Βασίλειο και μεταφέρθηκε στη φυλακή Λιουμπιάνκα. Ο Λόκχαρτ, που την ανέφερε με το όνομά της στο βιβλίο του 1932 "Memoirs of a British Agent (Απομνημονεύματα ενός Βρετανού Πράκτορα)" προσπάθησε να εγγυηθεί για εκείνη, αλλά κρατήθηκε επίσης για μερικές εβδομάδες. Ήταν εραστές και έμεινε έγκυος από εκείνον, αλλά η απέβαλε.
Μετά την απελευθέρωση του Λόκχαρτ και την απέλαση του από τη Ρωσία λίγο αργότερα σε σχέση με την υπόθεση "Πρεσβευτική Συνομωσία" (επίσης γνωστή ως "Lockhart Plot"), η Μπούντμπεργκ απελευθερώθηκε, επίσης, υπό την προϋπόθεση ότι θα συνεργαζόταν με την υπηρεσία πληροφοριών, εάν ποτέ χρειαζόταν. Η Μπούντμπεργκ άρχισε να δημοσιεύει την «Παγκόσμια Λογοτεχνία», όπου συνάντησε τον συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι με τη βοήθεια του Κορνέι Τσουκόφσκυ. Έγινε γραμματέας και σύντροφος του Γκόρκυ, ζώντας στο σπίτι του με μερικές διακοπές από το 1920 έως το 1933, όταν ο συγγραφέας ζούσε στην Ιταλία πριν επιστρέψει στη Σοβιετική Ένωση. Αφιέρωσε την τελευταία του μεγάλη δουλειά, το μυθιστόρημα Η Ζωή του Κλιμ Σαμγκίν, σε αυτήν.
Χ. Τζ. Γουέλς
Το 1920, η Μπούντμπεργκ συναντήθηκε με τον Βρετανό συγγραφέα Χ. Τζ. Γουέλς όταν εκείνος έκανε την περίφημη επίσκεψη στη Μόσχα και έγιναν εραστές. Παντρεύτηκε για σύντομο χρονικό διάστημα, στις 13 Νοεμβρίου 1921, με τον βαρόνο Νικολάι (Ρότγκερ Έμιλ Άρθρουρ Φρίντριχ) φον Μπούντμπεργκ-Μπένινγκσαουζεν (γεννήθηκε το 1896). Η ένωση ήταν στη φύση ενός γάμου ευκολίας και σύντομα χώρισαν. (Ωστόσο, της προσέφερε ένα διαβατήριο, και έτσι τη δυνατότητα να εγκαταλείψει τη Ρωσία για να επισκεφτεί και τα δύο παιδιά της στην Εσθονία και το, Γκόρκι, που τότε έμενε κοντά στο Σορέντο. Λέγεται ότι ο βαρόνος Μπούντμπεργκ, ένας σκοτεινόςχαρακτήρας, τελικά εξαφανίστηκε στη Βραζιλία. ) Η σχέση της Μαρία με τον Γουέλς ανανεώθηκε το 1933 στο Λονδίνο, όπου είχε μεταναστεύσει μετά το χωρισμό της με τον Γκόρκι. Η στενή σχέση συνεχίστηκε μέχρι το θάνατο του Ουέλς το 1946. Της είχε ζητήσει να τον παντρευτεί, αλλά η Μπούντμπεργκ απέρριψε έντονα την πρόταση.
Διπλός πράκτορας;
Για την Μπούντμπεργκ υπήρχε ευρέως η υποψία ότι ήταν διπλή πράκτορας, τόσο για τη Σοβιετική Ένωση όσο και για τη Βρετανική Υπηρεσία Πληροφοριών και ονομάστηκε «Μάτα Χάρι της Ρωσίας», από τη διάσημη Ολλανδή εξωτική χορεύτρια και κατηγορούμενη κατάσκοπο. Είναι γνωστό ότι επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση τουλάχιστον δύο φορές μετά τη δεκαετία του 1920: την πρώτη το 1936 για την κηδεία του Γκόρκυ (η οποία έκανε τους ανθρώπους να την αποκαλούν πράκτορα του NKVD) και ξανά στα τέλη του 1950, με μία κόρη του Αλεξάντερ Γκουτσκόφ.
Η Μαρία Μπούντμπεργκ διατηρούσε κατοικίες στο Λονδίνο στο Ένισμορ Γκάρντενς και στο Κρόμγουελ Ρόαντ. Είχε κάνει το μόνιμο σπίτι της στην Αγγλία από τη στιγμή που μετανάστευσε εκεί το 1929 μέχρι λίγο πριν από το θάνατό της (31 Οκτωβρίου 1974), όταν επέστρεψε στην Ιταλία.
Συγγραφή
Μεταξύ πολλών άλλων δραστηριοτήτων, η Μπούντμπεργκ έγραψε βιβλία και ήταν σεναριογράφος για τουλάχιστον δύο ταινίες: Τρεις Αδελφές (1970), σε σκηνοθεσία Λόρενς Ολιβιέ και Τζον Σίχελ, και Ο Γλάρος (1968), σε σκηνοθεσία Σίντνεϊ Λουμέτ. Μετέφρασε το μυθιστόρημα του Γκόρκυ Η Ζωή ενός Άχρηστου Άνδρα (1908) στα Αγγλικά το 1971.
Οικογένεια
Η μεγαλύτερη αδερφή της Μπούντμπεργκ, η Αλεξάνδρα «Άλλα» Ιγκνατίεβα Ζακρέσκαγια (1887–1960), που παντρεύτηκε τον βαρόνο Άρθουρ φον Ένγκελχαρντ το 1908, αλλά χώρισε το 1909, ήταν η γιαγιά του Νικ Κλεγκ, ηγέτη του Βρετανικού Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος μεταξύ Δεκεμβρίου 2007 και Μαΐου 2015, και αναπληρωτής πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου από το 2010 έως το 2015.
Κληρονομιά
Τον Μάιο του 2008 κυκλοφόρησε στην Αγγλία μία τηλεοπτική ταινία, My Secret Agent Auntie (Η Μυστική Πράκτορας Θεία μου), σε σκηνοθεσία Ντιμίτρι Κόλλινγκραϊντζ. Η βιογραφία της γράφτηκε από τη Νίνα Μπερμπέροβα η οποία έγραψε χρονικά για τους Ρώσους μετανάστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
The Cambridge Companion to Atheism
To The Cambridge Companion to Atheism είναι βιβλίο το οποίο ασχολείται με τα επιχειρήματα του Αθεϊσμού. Το επιμελήθηκε ο καθηγητής φιλόσοφίας στην Βοστώνη, Μάικλ Μάρτιν. Εκδόθηκε το 2007 από το τον οίκο Cambridge University Press.
Χωρίζεται σε 3 μέρη. Στο πρώτο συζητάει την ιστορική πορεία του Αθεϊσμού, στο δεύτερο παρουσιάζονται επιχειρήματα κατά του Θεϊσμου και στο τρίτο μέρος αναφέρεται ο ρόλος του αθεϊσμου σε διαφορα μοντέρνα φαινόμενα (π.χ. φεμινισμό)
Κατηγορία:Αθεϊστικά βιβλία
Βαλεντίνα Βισκόντι, δούκισσα της Ορλεάνης
Η Βαλεντίνα, ιταλ. Valentina (1371 - 4 Δεκεμβρίου 1408) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κόρη του δούκα του Μιλάνου· από τη μητέρα της κληρονόμησε την κομητεία του Βερτύ. Με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορλεάνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μιλάνο και μάλλον έλαβε το όνομα της Βαλεντίνας Ντόρια, γιαγιάς τού Τζαν-Γκαλεάτσο Βισκόντι. Δύο έτη μετά η μητέρα της απεβίωσε κατά τον τοκετό και η Βαλεντίνα με τους αδελφούς της ανατράφηκαν από τη μεγάλη θεία τους Λευκή της Σαβοΐας και τη θεία τους Γιολάνδη Βισκόντι. Όταν απεβίωσαν οι αδελφοί της, το 1374 ο αδελφός της Κάρλο, το 1376 ο Τζαν-Γκαλεάτσο και το 1381 ο Ατσόνε, η Βαλεντίνα έμεινε το μόνο τέκνο των γονέων της. Διαδέχθηκε τη μητέρα της ως κόμισσα του Βερτύ.
Το Γάλα
Το Γάλα είναι μονόπρακτο θεατρικό έργο του συγγραφέα Βασίλη Κατσικονούρη που γράφτηκε το 2003, παραστάθηκε πρώτη φορά το 2006 και τυπώθηκε σε βιβλίο το 2011.
Βαλεντίνα Βισκόντι, δούκισσα της Ορλεάνης
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1389 τον Λουδοβίκο Α΄ δούκα της Ορλεάνης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βισκόντι Κατηγορία:Δούκισσες της Ορλεάνης
Το Γάλα
Είναι το πέμπτο κατά σειρά θεατρικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη αλλά είναι το πρώτο -μέχρι στιγμής - που γνώρισε ευρεία αποδοχή και αναγνώριση τόσο από τους κριτικούς όσο και από το κοινό.
Το έργο παρουσιάστηκε από το Εθνικό θέατρο το 2006 για δυο συνεχόμενες θεατρικές σεζόν, και από τον θίασο της Άννας Βαγενά το 2007 και  για πέντε συνεχόμενες χρονιές. Υπολογίζεται ότι το έργο το έχουν δει σε όλη την Ελλάδα περίπου 500.000 θεατές, γεγονός πρωτόγνωρο για τα ελληνικά θεατρικά δεδομένα.
Το 2011 έγινε και η κινηματογραφική μεταφορά του, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σιούγα και σενάριο του ίδιου του συγγραφέα. Η ταινία παρουσιάστηκε στο «17ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, Νύχτες Πρεμιέρας- ConnX».
Το έργο πραγματεύεται τις δυσκολίες της ζωής μιας οικογένειας επαναπατρισθέντων Ελληνοποντίων και το τριπλό φορτίο που η οικογένεια αυτή κουβαλά: την δυσκολία ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία, την νοσταλγία για την πατρίδα των παιδικών χρόνων και την αντιμετώπιση της ψυχικής ασθένειας του νεότερου μέλους της.
Η μελέτη της ψυχοσύνθεσης των μεταναστών έτσι όπως σκιαγραφείται στο Γάλα, φαίνεται να συμπίπτει με θαυμαστή ακρίβεια και με τα συμπεράσματα επιστημονικών ερευνών. Συγκεκριμένα, τα συμπεράσματα της μελέτης της κοινωνικής ανθρωπολόγου Στέλλας Λέτσιου, σε Ελληνοπόντιους μετανάστες τρίτης γενιάς, αντανακλούν και επιβεβαιώνουν τον ρεαλισμό της γραφής του Κατσικονούρη. ''«...Το σημαντικότερο συμπέρασμα που προέκυψε από την έρευνα είναι πως οι νεαροί Ελληνοπόντιοι τρίτης γενιάς από την πρώην Σοβιετική Ένωση βρίσκονται ανάμεσα σε δύο πατρίδες σε δύο εθνικές γλώσσες, σε δύο εθνικές ταυτότητες. Ο καθένας τους μέσα από τα προσωπικά του βιώματα έχει δημιουργήσει τη δική του «εθνική ταυτότητα»! Το κοινό σημείο όλων είναι πως αισθάνονται «εγκλωβισμένοι» ανάμεσα σε δύο κόσμους, ανάμεσα σε δύο χώρες, ανάμεσα σε δύο διαφορετικές πραγματικότητες, εκ των οποίων η μία συνεχίζει να βιώνεται πραγματικά, υλικά, ενώ η άλλη φαντασιακά, αλλά πλέον αντίστροφα σε σχέση με το παρελθόν, όσο δηλαδή διαβιούσαν στην πρώην ΕΣΣΔ....
Ανεξάρτητα από τον αναγκαστικό ή μη χαρακτήρα της, η επιλογή αυτή τελικά επιτείνει την αίσθηση της αποξένωσης και διευκολύνει τον κοινωνικό τους αποκλεισμό τον οποίο υφίστανται..».
Υπόθεση του έργου
Μια οικογένεια Ελληνοποντίων από την πρώην Σοβιετική Ένωση που ήρθε στην Ελλάδα, μαζί με πολλούς άλλους την δεκαετία του 1990 ζει σε ένα ημιυπόγειο διαμέρισμα στη Κυψέλη. Η οικογένεια αποτελείται από την μητέρα, Ιρίνα ή Ρίνα, (45 χρ.) και από τους δυο γιούς της, τον Αντώνη (25 χρ.) και τον Λευτέρη (23 χρ.), ενώ ο πατέρας είναι από χρόνια πεθαμένος.
Ο πρωτότοκος ο Αντώνης, θέλει πάση θυσία και με οποιοδήποτε τίμημα να ενσωματωθεί στην καινούρια (ή στην ιστορική) πατρίδα του. Με αυτό το σκοπό, μιλάει μόνο Ελληνικά, προσπαθώντας να ξεχάσει τα Ρωσικά, τρώει μόνο ελληνικά φαγητά, δεν έχει κανένα μετανάστη φίλο του, προσεταιρίζεται τους Έλληνες, γίνεται αποδεκτός από αυτούς, και προσπαθεί να δρέψει τους καρπούς της ελληνοποίησής του.
Αυτές οι διαφορές των δυο αδερφών είναι η αιτία των συνεχόμενων καυγάδων που τινάζουν στα ξαφνικά την ηρεμία και τη γαλήνη του σπιτιού. Ο Αντώνης απαιτεί τρόπους συμπεριφοράς που ο Λευτέρης αρνείται...και η σύγκρουση επανέρχεται συνέχεια.
Στη μέση βρίσκεται η μάνα τους. Η μάνα που στη συμπεριφορά της, ενσωματώνει και τις δυο εκ διαμέτρου αντίθετες θεάσεις της πραγματικότητας. Θέλει να ενσωματωθεί στην ελληνική κοινωνία αλλά δεν εμπιστεύεται τους Έλληνες, θέλει να ξεχάσει το παρελθόν αλλά το αναπολεί συνέχεια, επαινεί τον Αντώνη για την αποφασιστικότητά του, αλλά προστατεύει τον Λευτέρη από τη ζωή στην Ελλάδα, και πολύ περισσότερο θέλει να θεραπευτεί ο γιος της, αλλά δεν θέλει να τον στείλει στο ψυχιατρείο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο Λευτέρης, έχοντας εδώ και καιρό αποφασίσει να διαγράψει το παρελθόν του στην Τιφλίδα και ταυτόχρονα να απομακρυνθεί από μια οικογενειακή ζωή που του είναι βάρος και ντροπή, βρίσκει δουλειά σε ένα βενζινάδικο στη Λάρισα. Εκεί συναντά στο πρόσωπο της κόρης του ιδιοκτήτη του βενζινάδικου, την μελλοντική σύζυγό του, αλλά και την ευκαιρία της κοινωνικής και οικονομικής ανόδου. Έτσι επισκέπτεται την οικογένεια στην Αθήνα για να της ανακοινώσει τα ευχάριστα νέα του γάμου. Επί πλέον, επειδή θα φέρει την μέλλουσα σύζυγο, την Νατάσα να τους γνωρίσει- θέλει να εξασφαλίσει όσο το δυνατόν, την ήσυχη και κόσμια συμπεριφορά του Λευτέρη.
Πράγματι, η πρώτη συνάντηση είναι ενθαρρυντική, με την κοπέλα να αντιμετωπίζει τον Λευτέρη με συμπάθεια και φιλική διάθεση. Μάλιστα τις επόμενες ημέρες κάνουν παρέα και δένονται σιγά - σιγά. Όμως, η παρουσία της Νατάσας στο σπίτι μαζί με τον Λευτέρη και χωρίς την παρουσία κανενός άλλου, υποδαυλίζει τα ανοργάνωτα σεξουαλικά ένστικτα του νεαρού ο οποίος προχωρά σε σεξουαλική παρενόχληση και αναγκάζει την κοπέλα να δραπετεύσει από το σπίτι κλαίγοντας και τρέμοντας από το φόβο της. Αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων θα σταθεί μοιραία για την πορεία της οικογένειας. Ο Αντώνης αρνείται οποιαδήποτε επαφή πλέον με τον Λευτέρη και τη μητέρα του, με αποτέλεσμα οι δυο τους να μείνουν μόνοι σε ένα σύμπαν που το γεμίζει η νοσταλγία για το παλιό και ο φόβος για το μέλλον. Όταν η μητέρα πεθαίνει, ο Αντώνης αναλαμβάνει να επιλέξει τη μοίρα του αδερφού του: μην επιτρέποντας σε κανένα εμπόδιο να του καταστρέψει την πορεία που έχει δώσει στη ζωή του, ο εγκλεισμός του Λευτέρη στο ψυχιατρείο είναι η μόνη επιλογή. Όπως έχει πει ο συγγραφέας «...Το «Γάλα» είναι ένα έργο για τους αιώνια νοσταλγούς του αιώνιου. Ο «ψυχικός πόνος» σε αυτό το άλγος αναφέρεται. Στην εποχή μας βέβαια υπάρχουν ισχυρά αναλγητικά. Θα ήθελα τα έργα μου να λειτουργούν σαν ένα εξίσου ισχυρό αντίδοτο απέναντί τους. Να καταδεικνύουν την πάλη ανάμεσα σε αυτό το άλγος της μνήμης και το άγος της λήθης. Τα δυο αδέρφια συμβολίζουν και εκφράζουν αυτόν το διπλό ψυχικό πόνο: Ο μεν Αντώνης το άγος της λήθης, ο δε Λευτέρης το άλγος της μνήμης.
Παράσταση Εθνικού θεάτρου
Η πρώτη παράσταση του έργου έγινε στο Εθνικό θέατρο της Ελλάδας, στην σκηνή του «Θεάτρου Χώρα» και ήταν επιλογή του τότε καλλιτεχνικού διευθυντή Νίκου Κούρκουλου.
Α' βραβείο καλύτερης παράστασης για το 2006
Β' Βραβείο σκηνοθεσίας στον Νίκο Μαστοράκη
Βραβείο Καλύτερου νεοελληνικού έργου στον Βασίλη Κατσικονούρη
Α' Βραβείο ανδρικού ρόλου στον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη
Α΄ Βραβείο γυναικείου ρόλου στη Μάνια Παπαδημητρίου
Η ερμηνεία του Γιάννου Περλέγκα που καταξιώθηκε με το βραβείο Δημήτρη Χορν, επαινέθηκε και από τους κριτικούς που έγραψαν ότι απέδωσε το ρόλο του «...ψύχραιμα συγκροτημένος -και αναμφίβολα ο καλύτερος μιας ξέχειλης παράστασης- κρατάει ισορροπίες επιτήδειου παγοδρόμου σ’ ένα ρόλο ο οποίος κινδυνεύει διαρκώς να γκρεμοτσακιστεί σε χαντάκια λαϊκισμού και υπερβολής....» Επίσης επαινέθηκαν η ερμηνεία του Κωνσταντίνου Παπαχρόνη, «..μικρός αδελφός, φλέγεται ολόκληρος στην καλύτερη ως σήμερα ερμηνεία του..» αλλά και της Μάνιας Παπαδημητρίου «... επιτυγχάνει να αποφύγει σε μεγάλο βαθμό όλες τις νάρκες με γόμωση καρατερισμού που την περιμένουν στη γωνία, και έτσι να βγει τελικά σώα στην επιφάνεια...».
Παράσταση θιάσου Άννας Βαγενά
Η Άννα Βαγενά πήρε σχεδόν αμέσως τα συγγραφικά δικαιώματα του έργου, αφού της τα έδωσε η νέα διεύθυνση του Εθνικού θεάτρου - ο Γιάννης Χουβαρδάς που ανέλαβε μετά τον θάνατο του Νίκου Κούρκουλου. Η ηθοποιός του έργου και βουλευτής Μάνια Παπαδημητρίου καυτηρίασε την απόφαση αυτή της διεύθυνσης, γράφοντας χαρακτηριστικά σε μια ανάρτησή της σε κοινωνικό δίκτυο: ''«[...]Και μετά πέθανε ο διευθυντής του θεάτρου και ο καινούριος δεν ανέβασε ξανά την παράσταση, όπως ήταν προγραμματισμένο, παρά έδωσε τα δικαιώματα της αλλού!! Χωρίς καν να κρατήσει το αναγκαίο τρίμηνο που προέβλεπε το συμβόλαιο των έργων του εθνικού. Και η παράσταση παιζόταν απέναντι μας, ως η επιτυχία που συνεχίζεται από άλλους ανθρώπους.[...]»''
Η Άννα Βαγενά αποφάσισε να ξεκινήσει τις παραστάσεις της από την ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Λάρισα, και η πρεμιέρα στην Αθήνα, έγινε την 1η Νοεμβρίου του 2007, στο θέατρο Μεταξουργείο. Η επιτυχία του έργου ήταν τέτοιου μεγέθους, που τον επόμενο χρόνο, ο θίασος στεγάστηκε σε μεγαλύτερο θέατρο, στο «Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου». Μετά ακολούθησαν περιοδείες σε όλη την Ελλάδα, και οι παραστάσεις έληξαν ύστερα από 6 χρόνια, εκεί από όπου ξεκίνησαν, στο «Θέατρο Μεταξουργείο» τον Απρίλιο του 2013.
Β' βραβείο καλύτερης παράστασης
Β' βραβείο γυναικείου ρόλου στην Άννα Βαγενά
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοελληνικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Μετανάστευση στην Ελλάδα Κατηγορία:2003
Εθνοσυνέλευση (Αφγανιστάν)
Η Εθνοσυνέλευση (παστού: ملی شورا Μιλλί Σουρά, Σουρά-ε Μιλλί), γνωστή και ως Κοινοβούλιο του Αφγανιστάν, ή απλά ως Αφγανικό Κοινοβούλιο είναι το εθνικό νομοθετικό σώμα του Αφγανιστάν. Πρόκειται για διθάλαμο σώμα το οποίο αποτελείται από δύο βουλές:
Σύμφωνα με το πέμπτο κεφάλαιο του Συντάγματος του Αφγανιστάν, «η Εθνοσυνέλευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν ως το υψηλότερο νομοθετικό όργανο είναι η εκδήλωση της βούλησης του λαού της και αντιπροσωπεύει ολόκληρο το έθνος. Κάθε μέλος της Εθνοσυνέλευσης λαμβάνει υπόψη την γενική ευημερία και τα ανώτατα συμφέροντα όλων των ανθρώπων του Αφγανιστάν κατά τη στιγμή της ψηφοφορίας τους».
Η Εθνοσυνέλευση βρίσκεται δίπλα στο διάσημο παλάτι Νταρούλ Αμάν στην περιοχή Νταρουλαμάν, στο νοτιοδυτικό τμήμα της Καμπούλ, όπου βρίσκονται πολλά σημαντικά εθνικά ιδρύματα. Το σημερινό κτίριο της Συνέλευσης κατασκευάστηκε από την κυβέρνηση της Ινδίας ως μέρος της συμβολής της στην ανασυγκρότηση του Αφγανιστάν. Εγκαινιάστηκε στα τέλη του 2015 από τον Αφγανό πρόεδρο Ασράφ Γκάνι και τον φιλοξενούμενό του Ναρέντρα Μόντι, πρωθυπουργό της Ινδίας.
Καθήκοντα της Εθνοσυνέλευσης
Στα καθήκοντα της Εθνοσυνέλευσης περιλαμβάνονται η επικύρωση, τροποποίηση ή κατάργηση νόμων ή νομοθετικών διαταγμάτων. Ακόμη, η έγκριση προγραμμάτων κοινωνικής, πολιτιστικής, οικονομικής καθώς και τεχνολογικής ανάπτυξης και η έγκριση του κρατικού προϋπολογισμού, καθώς και άδεια λήψης ή χορήγησης δανείων. Μερικά ακόμη από τα καθήκοντά της είναι η δημιουργία, τροποποίηση και/ή κατάργηση διοικητικών μονάδων και η επικύρωση των διεθνών συνθηκών και συμφωνιών ή κατάργηση της συμμετοχής τους εκ μέρους του Αφγανιστάν.
Η Βολεσί Τζιργκά (Βουλή των Αντιπροσώπων)
Η Βολεσί Τζιργκά έχει 250 έδρες με μέλη που εκλέγονται άμεσα από το λαό. Εξήντα οκτώ γυναίκες εκλέχθηκαν στις έδρες που προβλέπονται από το Σύνταγμα, ενώ 17 εκλέχθηκαν απευθείας. Σε κάθε επαρχία δόθηκε αναλογική αντιπροσώπευση στη Βολεσί Τζίργκα σύμφωνα με τον πληθυσμό της. Κάθε μέλος της Βολεσί Τζιργκά έχει πενταετή θητεία.
Η Μεσρανό Τζιργκά (Γερουσία)
μικρογραφία|Το εσωτερικό του παλιού κτιρίου του Κοινοβουλίου (2006). Η Μεσρανό Τζιργκά αποτελείται από μείγμα διορισμένων και εκλεγμένων μελών (σύνολο 102 μέλη). 68 μέλη επιλέγονται από τα 34 άμεσα εκλεγμένα Επαρχιακά Συμβούλια και 34 διορίζονται από τον Πρόεδρο. Οι διορισμοί του προέδρου Καρζάι ελέγχθηκαν από ανεξάρτητο εκλογικό συμβούλιο υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και περιλάμβαναν 17 γυναίκες (50%), όπως απαιτεί το Σύνταγμα.
Κάθε επαρχιακό συμβούλιο επιλέγει ένα μέλος του συμβουλίου για να υπηρετήσει στην Τζιργκά (34 μέλη), όπως και κάθε περιφερειακό συμβούλιο (34 μέλη). Οι εκπρόσωποι των επαρχιακών συμβουλίων υπηρετούν για περίοδο τεσσάρων ετών, ενώ οι εκπρόσωποι των περιφερειακών συμβουλίων υπηρετούν τριετή θητεία.
Κατασκευή του νέου κτηρίου του Κοινοβουλίου
μικρογραφία|Το νέο κτίριο του Κοινοβουλίου στο Αφγανιστάν Ο θεμέλιος λίθος για το νέο αφγανικό Κοινοβούλιο τέθηκε τον Αύγουστο του 2005 από τον τελευταίο βασιλιά του Αφγανιστάν Ζαχίρ Σαχ, παρουσία των Χαμίντ Καρζάι και Μανμοχάν Σινγκ. Το Τμήμα Κεντρικών Δημοσίων Έργων της Ινδίας ήταν ο σύμβουλος του έργου και η σύμβαση ανατέθηκε σε ινδική κατασκευαστική εταιρεία το 2008. Το νέο κτίριο του Κοινοβουλίου βρίσκεται σε οικόπεδο 100 στρεμμάτων στη γνωστή περιοχή Νταρουλαμάν της Καμπούλ. Βρίσκεται δίπλα σε ιστορικά μνημεία, όπως το Παλάτι του Αμανουλάχ Χαν και το Παλάτι της Βασίλισσας.
Στις 25 Δεκεμβρίου 2015, κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης του πρωθυπουργού της Ινδίας Ναρέντρα Μόντι, εγκαινιάστηκε το νέο κτίριο του Κοινοβουλίου μαζί με τον πρόεδρο Ασράφ Γκάνι.
Παραπομπές
Αφγανισταν Εθνοσυνελευση Εθνοσυνελευση
Σύστημα Μάρτινγκεϊλ
Το σύστημα Μάρτινγκεϊλ (Martingale) είναι μια από τις κατηγορίες στρατηγικών σε τυχερά παιχνίδια που προέρχονταν και ήταν δημοφιλείς στη Γαλλία του 18ου αιώνα. Η αρχική του εφαρμογή αφορούσε το παιχνίδι κορώνα ή γράμματα στο οποίο ο παίκτης διαλέγει μια πλευρά ενός νομίσματος, το οποίο ρίχνεται στον αέρα και ο παίκτης κερδίζει το στοίχημα όταν το κέρμα πέσει στο έδαφος με εμφανή την επιλογή του, ενώ το χάνει εάν το κέρμα εμφανίζει την άλλη όψη. Σύμφωνα με το σύστημα Μάρτινγκεϊλ o παίκτης θα πρέπει να διπλασιάζει το στοίχημα μετά από κάθε ήττα, έτσι ώστε με τη πρώτη νίκη να ανακτήσει όλες τις προηγούμενες απώλειες και να κερδίσει και κέρδος ίσο με το αρχικό ποντάρισμα. Η στρατηγική Μάρτινγκεϊλ έχει εφαρμοστεί και στη ρουλέτα, όπου η πιθανότητα να πετύχει κανείς είτε κόκκινο είτε μαύρο είναι και πάλι κοντά στο 50%.
Η στρατηγική Μάρτινγκεϊλ σε οποιοδήποτε τυχερό παιχνίδι πιθανοτήτων 50-50 λειτουργεί ως εξής:
Πιθανότητες πρόβλεψης
Ο βασικός λόγος για τον οποίο αποτυγχάνουν τα συστήματα στοιχημάτων τύπου Μάρτινγκεϊλ είναι ότι καμία ποσότητα πληροφοριών σχετικά με τα αποτελέσματα προηγούμενων πονταρισμάτων δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόβλεψη των αποτελεσμάτων ενός μελλοντικού πονταρίσματος. Στη μαθηματική ορολογία, αυτό σημαίνει ότι κάθε ποντάρισμα είναι ανεξάρτητο και δεν επηρεάζεται από τα αποτελέσματα των προηγούμενων πονταρισμάτων. Έτσι προκύπτει ότι η αναμενόμενη αξία μιας σειράς στοιχημάτων είναι ίση με το άθροισμα, σε όλα τα στοιχήματα που θα μπορούσαν ενδεχομένως να συμβούν στη σειρά, της αναμενόμενης αξίας ενός δυνητικού στοιχήματος επί την πιθανότητα ότι ο παίκτης θα κάνει αυτό το στοίχημα. Στα περισσότερα παιχνίδια καζίνο, η αναμενόμενη αξία οποιουδήποτε μεμονωμένου στοιχήματος είναι αρνητική, οπότε το άθροισμα πολλών αρνητικών αριθμών θα είναι πάντα αρνητικό.
Περιορισμοί και μαθηματική ανάλυση
Δεν υπάρχει παίκτης που να μην έχει περιορισμένο κεφάλαιο. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν ένας παίκτης εξακολουθεί να εφαρμόζει τη στρατηγική Μάρτινγκεϊλ σε βάθος χρόνου, κάποια στιγμή θα ξεμείνει από χρήματα. Άρα, δεν θα μπορεί να τοποθετήσει το επόμενο ποντάρισμα για να ολοκληρώσει έναν νικηφόρο κύκλο. Εάν για παράδειγμα κάποιος έχει κεφάλαιο 1000 φορές το αρχικό του ποντάρισμα του αρκούν 9 συνεχόμενες ήττες για να μην μπορεί πλέον να διπλασιάσει το ποντάρισμα του ώστε να προσπαθήσει να ολοκληρώσει τον κύκλο με νίκη. Στην ευρωπαϊκή ρουλέτα, η πιθανότητα να χάσει κάποιος 9 φορές στη σειρά ένα ποντάρισμα 50-50 είναι: (19/37)^9 = 0,0025 = 0,25%. Αυτή η πιθανότητα σημαίνει ότι, στατιστικά, περίπου 1 στους 402 κύκλους Μάρτινγκεϊλ θα τελειώσει χάνοντας 9 πονταρίσματα στη σειρά, άρα ο παίκτης δεν θα μπορεί να κάνει το επόμενο ποντάρισμα. Όσο πιο μικρό είναι το αρχικό ποντάρισμα σε σχέση με το διαθέσιμο κεφάλαιο, η πιθανότητα να χάσει κάποιος έναν κύκλο γίνεται μικρότερη. Ωστόσο, για να κερδίσει κάποιος συστηματικά ένα σημαντικό ποσό χρησιμοποιώντας τη στρατηγική Μάρτινγκεϊλ και ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα το ρίσκο, θα πρέπει να επαναλάβει ολόκληρη τη διαδικασία περισσότερες φορές, κάτι που σημαίνει ότι κάποια στιγμή θα χάσει και πάλι όλο το κεφάλαιο του. Εκτός από το πρόβλημα του κεφαλαίου, η στρατηγική Μάρτινγκεϊλ περιορίζεται και από το μέγεθος των πονταρισμάτων που επιτρέπουν συνήθως τα καζίνο. Παρότι τα ελάχιστα και μέγιστα όρια των τραπεζιών διαφέρουν σε κάθε καζίνο και κάθε παιχνίδι, σε γενικές γραμμές, το μέγιστο επιτρεπόμενο ποντάρισμα είναι μόλις μερικές εκατοντάδες φορές υψηλότερο από το ελάχιστο ποντάρισμα.
Στρατηγική αντιμάρτινγκεϊλ (ανάποδο Μάρτινγκεϊλ)
Βασική αρχή της στρατηγικής Μάρτινγκεϊλ είναι να αυξάνεται το μέγεθος του πονταρίσματός μετά από κάθε χαμένο ποντάρισμα. Η στρατηγική του ανάποδου Μάρτινγκεϊλ είναι ακριβώς το αντίθετο. Αντί να αυξάνεται το μέγεθος του πονταρίσματος σε κάθε χαμένο ποντάρισμα, αυτό αυξάνεται σε κάθε κερδισμένο. Ο στόχος είναι να μετατραπεί ένα πιθανό μικρό σερί διαδοχικών νικών σε ένα σημαντικότερο κέρδος.
Πηγές
Κατηγορία:Τυχερά παιχνίδια
Πόλεμος του Μαργάγιο
Ο Πόλεμος του Μαργάγιο ή Πρώτος Πόλεμος του Ριφ είναι μια στρατιωτική εκστρατεία της Ισπανίας που διεξήχθη στο Μαρόκο τα έτη 1893-1894. Οι επιχειρήσεις δεν στράφηκαν σε αυτή την περίπτωση ενάντια στο Σουλτανάτο του Μαρόκου, όπως είχε συμβεί 34 χρόνια νωρίτερα στον λεγόμενο Πόλεμο της Αφρικής (1859-1860), αλλά ενάντια στις φυλές και τις καβίλες που περιέβαλλαν την Μελίγια.
Ντέγιαν Ράντονιτς
Ο Ντέγιαν Ράντονιτς (Дејан Радоњић) (γενν. 2 Φεβρουαρίου 1970) είναι Μαυροβούνιος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν προπονητής. Η τελευταία ομάδα που προπόνησε ήταν ο Παναθηναϊκός.
Πόλεμος του Μαργάγιο
Η ονομασία «Πόλεμος του Μαργάγιο» προέρχεται από το επίθετο του τότε κυβερνήτη της Μελίγια, Χουάν Γκαρθία ι Μαργάγιο, ο οποίος όξυνε τις σχέσεις μεταξύ Ισπανών και αυτόχθονων πληθυσμών, ξεκινώντας την κατασκευή μιας οχύρωσης κοντά στον τάφο ενός ιερού προσώπου των φυλών που κατοικούσαν στην περιοχή. Με αυτόν τον τρόπο, σε σύντομο χρονικό διάστημα, μια ομάδα περίπου 6.000 ατάκτων πολεμιστών, προερχόμενη από τα βουνά, περικύκλωσε και πολιόρκησε την πόλη Μελίγια.
Ντέγιαν Ράντονιτς
Σταδιοδρομία ως παίκτης
Ο Ράντονιτς αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ και έπαιξε για 14 σεζόν στο Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας μεταξύ 1990 και 2004. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του αγωνίστηκε στις ΚΚ Λόβτσεν, ΚΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα, ΚΚ Πρόφικολορ, ΦΜΠ Ζελέζνικ και ΝΙΣ Βοϊβοντίνα. Κατά τη δεύτερη θητεία του με την Μπούντουτσνοστ (1998–2002), κέρδισε τρία Πρωταθλήματα Γιουγκοσλαβίας και ένα Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας. Αποσύρθηκε ως παίκτης με τη ΝΙΣ Βοϊβοντίνα το 2004.
Μπούντουτσνοστ (2005–2013)
Ο Ράντονιτς ξεκίνησε την προπονητική σταδιοδρομία του το 2005 στη γνωστή ομάδα του Μαυροβουνίου ΚΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα, με την οποία κέρδισε επτά διαδοχικά Πρωταθλήματα Μαυροβουνίου, καθώς και έξι Κύπελλα Μαυροβουνίου.
Πόλεμος του Μαργάγιο
Υπόβαθρο
Μετά τον λεγόμενο Πόλεμο της Αφρικής των ετών 1859-1860, η Ισπανία είχε επεκτείνει σημαντικά τα εδάφη της στο βόρειο Μαρόκο, συμπεριλαμβανομένης της εδαφικής επέκτασης των πόλεων Θέουτα και Μελίγια. Οι ισπανικές αρχές προσπάθησαν να αυξήσουν την άμυνα για στις δύο πόλεις, οι οποίες θεωρήθηκαν εξαιρετικά ευάλωτες. Οι εργασίες επιταχύνθηκαν εξαιτίας του γεγονότος ότι ο Τύπος μετέδωσε ορισμένα περιστατικά που συνέβησαν στη βόρεια Αφρική. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η σύλληψη έξι Ισπανών εμπόρων από ένοπλη ομάδα στο βόρειο Μαρόκο. Η ομάδα διάσωσης, αποτελούμενη από το καταδρομικό Ίσλα ντε Λουθόν, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα έξι άτομα είχαν ήδη πωληθεί ως σκλάβοι. Οι προσπάθειες για την ενίσχυση της άμυνας της πόλης της Μελίγια αυξήθηκαν, ιδιαίτερα στην Πούντα ντε Καβίθα και την Πούντα Ντολόσο. Μία από αυτές τις κατασκευές επρόκειτο να πραγματοποιηθεί κοντά στον τάφο ενός αγίου των καβίλων, του Σίντι Γκουαρίαχ, γεγονός που εξόργισε τους ιθαγενείς πληθυσμούς.
Ντέγιαν Ράντονιτς
Ερυθρός Αστέρας (2013–2017)
Τον Απρίλιο του 2013, μετά την αποχώρηση του Βλάντα Βούκοϊτσιτς, έγινε προπονητής του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου. Στις 30 Ιουνίου 2015, υπέγραψε επέκταση δύο ετών με την ομάδα.
Πόλεμος του Μαργάγιο
Πολιορκία της Μελίγιας
Ο πόλεμος ξεκίνησε στις 3 Οκτωβρίου του 1893, όταν περίπου 6.000 άτακτοι πολεμιστές από τριάντα εννέα καβίλες, κατέβηκαν από τα βουνά οπλισμένοι με τουφέκια Ρέμινγκτον και επιτέθηκαν στους σχεδόν 400 στρατιώτες που φρουρούσαν τα περίχωρα της πόλης. Οι στρατιώτες πολεμούσαν όλη την ημέρα, αριθμώντας είκοσι νεκρούς, ενώ η πόλη ετοιμαζόταν να αμυνθεί. Οι πολίτες κατέφυγαν πίσω από τα τείχη της Μελίγια και οργανώθηκε μια πολιτοφυλακή για να βοηθήσει στην άμυνα. Ωστόσο, η μεγάλη αριθμητική δυσαναλογία μεταξύ επιτιθέμενων και αμυνόμενων ήταν τέτοια που, τελικά, οι τελευταίοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.
Ντέγιαν Ράντονιτς
Μπάγερν Μονάχου (2018-2020)
Στις 2 Απριλίου 2018, ο Ράντονιτς προσλήφθηκε ως προπονητής της γερμανικής Μπάγερν Μονάχου, μετά την απόλυση του Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς. Στις 7 Ιανουαρίου 2020, η Μπάγερν Μονάχου αποδέσμευσε τον Ράντονιτς.
Πόλεμος του Μαργάγιο
Πολιορκία της Μελίγιας
Λόγω της απουσίας βαρέων όπλων από την πλευρά τους, οι επιτιθέμενοι προσπάθησαν να καταλάβουν την πόλη εισβάλλοντάς στα περίχωρά της, προωθούμενοι προς τα τείχη. Ωστόσο, οι Ισπανοί, σε αντίθεση με τους Βέρβερους, διέθεταν βαρέα όπλα. Το πυροβολικό και το πεζικό, διαθέτοντας τα σύγχρονα τουφέκια Μάουζερ-Μοντέλο 1893, προκάλεσαν στους επιτιθέμενους περίπου 160 απώλειες, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν. Έχοντας αποκρούσει εκείνη την πρώτη επίθεση, το πυροβολικό άρχισε να βομβαρδίζει τις αντάρτικες φυλές, όμως ένα από αυτά τα πλήγματα χτύπησε ένα μουσουλμανικό τέμενος, κατεδαφίζοντάς το. Αυτό το περιστατικό θα φανάτιζε ακόμη περισσότερο την πλευρά των εξεγερμένων.
Ισπανική απάντηση
Στην Ισπανία η αντίδραση ήταν ταχεία, με μονάδες του στόλου και του στρατού να τίθενται σε επιφυλακή. Άμεσα εστάλησαν το θωρηκτό Νουμάνθια και τα καταδρομικά Ίσλα ντε Κούβα και Κόντε ντε Βεναδίτο. Τουλάχιστον 3.000 στρατιώτες μεταφέρθηκαν στα λιμάνια έτοιμοι να επιβιβαστούν. Οι συνολικές απώλειες για τους Ισπανούς στις 3 Οκτωβρίου ανήλθαν σε 21 νεκρούς και 100 τραυματίες. Την επόμενη ημέρα, το θωρηκτό Νουμάνθια βομβάρδισε πολλούς στόχους των εξεγερμένων φυλών. Ομοίως, νέα τμήματα πυροβολικού έφτασαν στη Μελίγια. Καθώς δεν υπήρχαν αρκετά πλοία για να μεταφερθούν τόσοι πολλοί στρατιώτες, ο Υπουργός Ναυτικών διέταξε τον Μανουέλ ντε λα Κάμαρα ι Λιβερμόρε να οργανώσει το μεταφορά των στρατευμάτων.
Από την πλευρά της, η είδηση ​​της καταστροφής του τζαμιού από το πυροβολικό διαδόθηκε σε όλο το Μαρόκο και άνθρωποι άρχισαν να συγκεντρώνονται από όλη τη χώρα για να ενταχθούν στο τζιχάντ. Στις 5 Οκτωβρίου, οι μαροκινές δυνάμεις αποτελούνταν ήδη από περίπου 20.000 άνδρες πεζούς και 5.000 έφιππους. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, υπήρχε μία σχετική ηρεμία, εξαιτίας των διπλωματικών προσπαθειών για επίλυση της κρίσης. Ο Σουλτάνος ​​του Μαρόκου Χασάν Α΄ συμφώνησε με την Ισπανία και αναγνώρισε το δικαίωμά της να κατασκευάζει οχυρωματικά έργα. Ωστόσο, η κινητοποίηση των υπηκόων του εξόργισε την ισπανική κυβέρνηση, καθώς το Σουλτανάτο δεν έκανε τίποτα για να επιστρέψουν οι δύο πλευρές στο προπολεμικό καθεστώς. Τελικά, ο Σουλτάνος ​​έστειλε ένα απόσπασμα υπό τη διοίκηση του Μπάχα ελ Άρμπι για να αποκαταστήσει την τάξη, αλλά εκείνο ηττήθηκε από τους καβίλες, επιδεινώνοντας περαιτέρω τις σχέσεις της Ισπανίας με το Σουλτανάτο.
Σε όλο αυτό το διάστημα, οι συγκρούσεις εστιάστηκαν στα οχυρά Καμέγιος και Άγιος Λαυρέντιος, τα οποία οι Βέρβεροι του Ριφ κατάφεραν να καταλάβουν και να καταστρέψουν. Για το λόγο αυτό, ο Κυβερνήτης Μαργάγιο έστειλε ένα άλλο σώμα και εργάτες για να σκάψουν νέα χαρακώματα στα οχυρά Καμπρερίθας και Ρόστρο Γκόρδο. Στις 22 Οκτωβρίου, το καταδρομικό Κόντε ντε Βεναδίτο εισήλθε στο Ρίο ντε Όρο, εκτόξευσε 31 βολές στα ορύγματα των Βερβέρων και επέστρεψε στο λιμάνι της Μελίγια χωρίς υλικές ζημιές. Στις 27 Οκτωβρίου, 5.000 Βέρβεροι επιτέθηκαν και κατέλαβαν τον λόφο Σίντι Γκουαρίαχ, αναγκάζοντας τον Κυβερνήτη Μαργάγιο και τον Στρατηγό Ορτέγα να εγκαταλείψουν τα οχυρά και να καταφύγουν στην πόλη.
Έξοδος του Στρατηγού Μαργάγιο
Στις 28 Οκτωβρίου, ο Στρατηγός Μαργάγιο οργάνωσε μία αντεπίθεση που στόχο είχε την ανάκτηση των οχυρών Καμπρερίθας και του Ρόστρο Γκόρδο. Διοικώντας 2.000 στρατιώτες, ήρθε αντιμέτωπος με 3.000 Βερβέρους που ήταν οχυρωμένοι εκεί και οι οποίοι σύντομα ενώθηκαν με άλλους 6.000 ατάκτους. Ο Μαργάγιο παρερμήνευσε την εικόνα του πεδίου, κρίνοντας ότι οι αντίπαλοί του διασκορπίζονταν πανικόβλητοι, και διέταξε επίθεση κατά των χαρακωμάτων των Βερβέρων, η οποία αποκρούστηκε με τρομερές απώλειες. Εκείνη τη στιγμή φαίνεται ότι συνειδητοποίησε την πραγματικότητα της κατάστασης, εξετάζοντας το ενδεχόμενο να αποσυρθεί, αλλά λίγα λεπτά αργότερα δολοφονήθηκε με έναν πυροβολισμό στο κεφάλι. Μπροστά σε αυτή τη δραματική κατάσταση, οι ενέργειες του Στρατηγού Ορτέγα από τα μετόπισθεν ήταν αδύνατες να αποτρέψουν τη διάλυση του στρατεύματος, το οποίο σε σύντομο χρονικό διάστημα άρχισε να κινείται με πλήρη αταξία προς την πόλη. Κατά τη διάρκεια αυτής της επιχείρησης, ξεχώρισε ένας νεαρός και τότε άγνωστος υπολοχαγός, ο Μιγέλ Πρίμο ντε Ριβέρα, ο οποίος αργότερα ανταμείφθηκε για τις πράξεις του με τον Σταυρό του Αγίου Φερνάνδου και με την προαγωγή του στο βαθμό του λοχαγού. Σύμφωνα με την επίσημη ισπανική έκθεση, τα θύματα εκείνης της επιχείρησης ανήλθαν σε 70 νεκρούς, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Μαργάγιο, και 122 τραυματίες. Ωστόσο, διάφορες πηγές αναφέρουν ότι οι πραγματικές απώλειες ήταν πολύ μεγαλύτερες. Αργότερα κυκλοφόρησε μια φήμη ότι ήταν ο ίδιος ο Πρίμο ντε Ριβέρα που πυροβόλησε τον Μαργάγιο στο κεφάλι, αλλά κανένα στοιχείο δεν αποδεικνύει κάτι τέτοιο.
Ντέγιαν Ράντονιτς
Ερυθρός Αστέρας (2020–2022)
Στις 19 Φεβρουαρίου 2022, ο Ράντονιτς κέρδισε τον 300ο αγώνα του με τον Ερυθρό Αστέρα, σε μια νίκη με 72–53 επί της ΚΚ Μέγκα Μπάσκετ.
Πόλεμος του Μαργάγιο
Έξοδος του Στρατηγού Μαργάγιο
Η είδηση ​​της ήττας έπεισε την κυβέρνηση να στείλει άλλα τρία συντάγματα ιππικού και τέσσερα ακόμη τάγματα πεζικού ως ενίσχυση. Έτσι, στις 29 Οκτωβρίου επιχειρήθηκε άλλη μια επίθεση, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Ορτέγα, αποτελούμενη από 3.000 στρατιώτες, πετυχαίνοντας τον στόχο της και εκδιώκοντας τους αντάρτες του Ριφ από τα χαρακώματά τους στο Καμπρερίθας . Παρά τη μερική επιτυχία αυτής της τελευταίας επιχείρησης, η πολιορκία της πόλης δεν σταμάτησε.
Ντέγιαν Ράντονιτς
Παναθηναϊκός (2022–2023)
Στις 30 Ιουνίου 2022, ο Ράντονιτς συμφώνησε σε διετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Μετα από τα πολλά κακά αποτελέσματα που είχε ο Παναθηναϊκός απολύθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2023.
Πόλεμος του Μαργάγιο
Τελευταία πολεμική φάση
Ο Νοέμβριος έφθασε με τους εμπόλεμους να βρίσκονται σε αδιέξοδο. Οι παραλίες βρίσκονταν στα χέρια των ανταρτών του Ριφ, με αποτέλεσμα η ισπανική απόβαση αλόγων, στρατευμάτων και προμηθειών να έχει εξελιχθεί σε ένα πολύπλοκο έργο. Από την άλλη, οι Βέρβεροι άρχισαν να επεκτείνουν τα χαρακώματα και έχτισαν οχυρωματικές θέσεις, διακόπτοντας την επικοινωνία ανάμεσα στα ισπανικά οχυρά. Ο μόνος τρόπος για να ενισχυθούν τα τελευταία ήταν οι νυχτερινές έξοδοι.
Ντέγιαν Ράντονιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαυροβούνιοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Λόβτσεν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Πρόφικολορ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΦΜΠ Ζελέζνικ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Βοϊβοντίνα Σρμπίγιαγκας Κατηγορία:Μαυροβούνιοι προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΚΚ Μπούντουτσνοστ Ποντγκόριτσα Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Προπονητές νικητές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ
Πόλεμος του Μαργάγιο
Τελευταία πολεμική φάση
Οι Ισπανοί δημιούργησαν εχθρικές μονάδες έρευνας και εξουδετέρωσης, αποτελούμενες από κατάδικους, με αποστολή τη δημιουργία ενεδρών σε νυχτερινά περίπολα. Το θάρρος και η σκληρότητά τους ξεσήκωσαν τη φαντασία του ξένου Τύπου, ενώ τρομοκράτησαν τους αντάρτες.
Μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, οι Ισπανοί είχαν χάσει 12 αξιωματικούς και 100 στρατιώτες, ενώ οι αντάρτες του Ριφ είχαν υποστεί περισσότερες από 500 απώλειες, οι περισσότεροι από τους οποίους να έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια βομβαρδισμών.
Ειρήνη
Με την άφιξη του καταδρομικού Αλφόνσος ΙΒ´ και Ίσλα ντε Λουθόν, η Ισπανία άρχισε μαζικούς βομβαρδισμούς από την ακτή κατά των δυνάμεων των ανταρτών στο Ριφ. Οι βομβαρδισμοί ήταν τέτοιας έντασης που στις 6 Νοεμβρίου οι αντάρτες έστειλαν μία αντιπροσωπεία για έναρξη των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Όταν οι Ισπανοί αντιλήφθηκαν ότι οι αντάρτες δεν ήταν πρόθυμοι να παραδοθούν, οι βομβαρδισμοί συνεχίστηκαν, μέρα και νύχτα, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά στην ιστορία ηλεκτρικούς προβολείς εντοπισμού στόχων.
Στην Ισπανία, ο μέχρι τότε βραδυκίνητος στρατιωτικός μηχανισμός, διόρισε ως διάδοχο του Μαργάγιο τον Στρατηγό Μαθίας, προκειμένου να ανακτήσει τον έλεγχο της κατάστασης και να ξαναχτίσει τα αμυντικά οχυρά της Μελίγια. Έτσι, στις 27 Νοεμβρίου έφθασε στην πόλη ο Αρσένιο Μαρτίνεθ Κάμπος, μαζί με περισσότερους από 7.000 στρατιώτες. Τον Απρίλιο του 1894, ο Μαρτίνεθ Κάμπος συναντήθηκε με τον πρέσβη του Μαρόκου για να διαπραγματευτεί απευθείας την ειρήνη με τον Σουλτάνο.
Συνέπειες
Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις παρακολούθησαν από απόσταση, αλλά με μεγάλη προσοχή, τα γεγονότα που διαδραματίζονταν στο Μαρόκο. Η Γαλλία, αναζητώντας σύμμαχο για τα δικά της σχέδια στην περιοχή, ενθάρρυνε την Ισπανία να επεκτείνει την επικράτειά της στο Μαρόκο. Η Μαδρίτη, ωστόσο, δεν επιθυμούσε να δημιουργήσει μια αυτοκρατορία στην Αφρική, φοβούμενη μην δημιουργήσει εντάσεις με τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Έτσι, ζήτησε μόνο εκείνα τα εδάφη που ο Σουλτάνος ​​ήταν πρόθυμος να παραχωρήσει. Αυτό όμως δεν αποθάρρυνε τις γαλλικές φιλοδοξίες και, αργότερα, με την Σύνοδο του Αλχεθίρας (1906) και τη Συνθήκη της Φεζ (1912), το Μαρόκο χωρίστηκε στα δύο: ένα ισπανικό και ένα γαλλικό τμήμα.
Ως αποτέλεσμα αυτού του πολέμου, παραχωρήθηκε στη Μελίγια ένα δικό της σώμα Πολιτοφυλακής. Οι πεσόντες του πολέμου ενταφιάστηκαν στο Πάνθεον Μαργάγιο στο Δημοτικό Κοιμητήριο της Αμώμου Σύλληψης της Μελίγια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμοι της Ισπανίας Κατηγορία:Πόλεμοι του Μαρόκου
Μαργαρίτα Μάσα
Η Μαργαρίτα Εουστάκια Μάσα Παράδα (Margarita Eustaquia Maza Parada, 29 Μαρτίου 1826 - 2 Ιανουαρίου 1871) ήταν γνωστή ως Μαργαρίτα Μάσα ντε Χουάρες καθώς ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Μπενίτο Χουάρες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1826 στην Οαχάκα, και ήταν κόρη του Γενοβέζου γεωργού Αντόνιο Μάσα και της Πέτρα Παράδα Σιγουένσα. Η αδερφή του Μπενίτο Χουάρες, Χοσέφα, εργάστηκε ως υπηρέτρια στην οικία των Μάσα-Παράδα.
Ο Χουάρες είχε στενή σχέση με την οικογένεια Μάσα, και επίσης γνώριζε την Μαργαρίτα από την στιγμή που γεννήθηκε, καθώς ήταν 20 ετών μεγαλύτερος από αυτήν.
Στις 31 Ιουλίου 1843 σε ηλικία 17 ετών η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Μπενίτο Χουάρες στο Σαν Φελίπε Νέρι της Οαχάκα. Μαζί απέκτησαν 12 παιδιά από τα οποία μόνο τα επτά έζησαν μέχρι την ενηλικίωση τους.
Πέθανε από καρκίνο στις 2 Ιανουαρίου 1871 στην Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 44 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Μανουήλ Άγγελος Φιλανθρωπηνός
Ο Μανουήλ Άγγελος Φιλανθρωπηνός (άκμασε στα τέλη του 14ου αι.) από την Οικογένεια Φιλανθρωπηνών ήταν ευγενής στη Ρωμανία με τον υψηλό τίτλο του Καίσαρος. Έγινε, ως υποτελής των Ρωμαίων, κυβερνήτης της Θεσσαλίας π. από το 1390 ως την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς του 1393.
Βιογραφία
Ήταν γιος (ή αδελφός) του Αλεξίου Αγγέλου Φιλανθρωπηνού Καίσαρα και κυβερνήτη -ως υποτελούς των Ρωμαίων- της Θεσσαλίας από τις αρχές της δεκαετίας του 1370.
Το 1389 ζούσε ακόμη ο Αλέξιος. Το 1390 κυβερνήτης της Θεσσαλίας ήταν ο Μανουήλ, που όπως και ο προκάτοχός του, αναγνώρισε την επικυριαρχία του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου δεσπότη της Θεσσαλονίκης (μετέπειτα Αυτοκράτορα). Σε ανταμοιβή οι Ρωμαίοι του απένειμαν τον τίτλο του Καίσαρος. Το 1389 ο Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότης της Ηπείρου ζήτησε τη συνδρομή του Καίσαρα της Θεσσαλίας, ο οποίος του έστειλε στρατό. Οι ενωμένες δυνάμεις τους νίκησαν τους Αλβανούς της Ηπείρου. Ο Καίσαρας που έστειλε τον στρατό, ήταν ο Μανουήλ (ή ο Αλέξιος, αν ακόμη ήταν εν ζωή).
Το 1393 οι Οθωμανοί έστειλαν μεγάλο στρατό, που κατέλαβε τη Θεσσαλία. Έτσι ο Μανουήλ ήταν ο τελευταίος κυβερνήτης της Θεσσαλίας, ως το 1878 που η περιοχή ενσωματώθηκε στην Ελλάδα.
Οικογένεια
Ο Μανουήλ είχε τέκνο:
Ο Μανουήλ (ή λιγότερο πιθανά ο Αλέξιος) ήταν πάππος των:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί καίσαρες Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Θεσσαλίας
Χρυσοφόρα Μεσσηνίας
Η Χρυσοφόρα είναι μικρός οικισμός κοντά στον Αριστομένη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Χρυσοφόρα βρίσκεται στα βορειοδυτικά από την έδρα του δήμου, την Μεσσήνη, από την οποία απέχει 17 περίπου χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από τον Αριστομένη, από τον οποίον απέχει 7 περίπου χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 184 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Κόλπου της Μεσσηνίας περίπου 11 χιλιόμετρα. Κοντά στην Χρυσοφόρα βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά της η Στέρνα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοδυτικά της το Στρέφι σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρου αντίστοιχα.
Ιστορία
Η περιοχή του οικισμού, έχει ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Πυλίας κατά την μυκηναϊκή εποχή. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Αν και στο κέντρο του χωριού υπάρχει ο παλαιός βυζαντινός ναός της Παναγίας, ο οποίος ανακαινίσθηκε εκ νέου στα τέλη του 19ου αιώνα (1884), καθώς και στα τέλη του 20ου αιώνα (1999), ο ίδιος ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά σε απογραφή, το 1940, με 59 μόνιμους κατοίκους. Την ίδια χρονιά αναγνωρίσθηκε επίσημα και ως οικισμός.
Διοικητική ιστορία
Η Χρυσοφόρα προσαρτήθηκε το 1940, στην Κοινότητα Στρεφίου, με έδρα το Στρέφι. Η Χρυσοφόρα παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Στρεφίου, από το 1940 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Χρυσοφόρα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αριστομένους, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Χρυσοφόρα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Η Χρυσοφόρα σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Στρεφίου του Δήμου Μεσσήνης, με έδρα το Στρέφι.