cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τατουάζ
Αφαίρεση
Καθώς τα τατουάζ θεωρούνται μόνιμα, είναι δυνατόν ορισμένες φορές να αφαιρεθούν, ολικώς ή μερικώς, με θεραπείες laser. Τυπικά, τα μαύρα και μερικά χρωματιστά μελάνια μπορούν να απομακρυνθούν περισσότερο ολοκληρωμένα απ' ό,τι μελάνια άλλων χρωματισμών. Το κόστος και ο πόνος που σχετίζεται με τη διαδικασία αφαίρεσης των τατουάζ είναι πολύ μεγαλύτερα απ' ό,τι το κόστος και ο πόνος για να αποκτηθούν. Μέθοδοι αφαίρεσης τατουάζ πριν τη χρήση του laser, περιλαμβάνουν τη δερμοαπόξεση, την salabrasion (την απόξεση του δέρματος με αλάτι), τη κρυοχειρουργική και την εκτομή -η οποία μερικές φορές χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με τη μεταμόσχευση δέρματος για μεγαλύτερα τατουάζ. Αυτές οι παλαιότερου τύπου μέθοδοι, παρ'όλα αυτά, έχουν αντικατασταθεί πλήρως από την επιλογή θεραπειών με laser.
Προσωρινά τατουάζ
Η εφαρμογή μελανιού ή βαφής στην επιφάνεια του δέρματος μερικές φορές αναφέρεται ως τατουάζ. Η μέχντι (mehndi), επίσης γνωστό ως χέννα, υπάρχει από τον 12ο αιώνα όπου φέρεται να προέρχεται από την αρχαία Ινδία. Είναι μια παραδοσιακή Ινδουιστική μέθοδος χρώσης του δέρματος και ένα έθιμο που συναντάται επίσης στη Βόρειο Αφρική, στη Νότια Ασία και στη Μέση Ανατολή. Οι σύγχρονες τεχνικές Mehndi περιλαμβάνουν τη μεταφορά του μελανιού πάνω σε φύλλα χαρτιού.
Βιβλιογραφία
Ανθρωπολογικά Δημοφιλή και καλλιτεχνικά Ιατρικά
Βράγχια
Τα βράγχια είναι το αναπνευστικό όργανο πολλών υδρόβιων οργανισμών. Απορροφούν το διαλυμένο στο νερό οξυγόνο αποβάλλοντας διοξείδιο του άνθρακα. Τα βράγχια ορισμένων ειδών, όπως τoυ βερνάρδου του ερημίτη, έχουν προσαρμοστεί έτσι ώστε να επιτρέπουν την αναπνοή και έξω από το νερό, εφόσον διατηρούνται υγρά.
Ποσολτέγα
Η Ποσολτέγα (ισπανικά: Posoltega) είναι ένας από τους δεκατρείς δήμους του Διαμερίσματος Τσιναντέγα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Ποσολτέγα.
Παραπομπές
Π Π
Αντούμ Γιουνουσμί
Ο Αντούμ Γιουνουσμί (Adoum Younousmi, 30 Αυγούστου 1962-) είναι πολιτικός από το Τσαντ. Υπηρέτησε ως προσωρινός πρωθυπουργός το 2007.
Καριέρα
Γεννήθηκε στην Φάντα του Τσαντ, το 1962. Έκανε σπουδές μηχανολόγου στην Μπαμακό του Μάλι. Τον Ιούνιο του 2003 ανέλαβε υπουργός δημοσίων έργων και μεταφορών. Έπειτα έγινε υπουργός προεδρίας και υποδομών τον Αύγουστο του 2005.
Πρωθυπουργός
Ανέλαβε προσωρινά πρωθυπουργός του Τσαντ, στη θέση του ασθενούς Πασκάλ Γιοαντιμνατζί, στις 21 Φεβρουαρίου του 2007. Δύο ημέρες μετά, ο τελευταίος απεβίωσε στο Παρίσι, όπου είχε μεταβεί για θεραπεία. Η θητεία του Γιουνουσμί στην προσωρινή πρωθυπουργία τερματίστηκε στις 26 Φεβρουαρίου του 2007 και τον διαδέχθηκε στο αξίωμα ο Ντέλουα Κασιρέ Κουμακόγιε, στην κυβέρνηση του οποίου ο Γιουνουσμί παρέμεινε υπουργός προεδρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Τσαντ
Στέφανο Παλμιέρι
Ο Στέφανο Παλμιέρι (Stefano Palmieri, 1964-) είναι πολιτικός του Αγίου Μαρίνου, Κυβερνών Διοικητής μαζί με το Ματέο Τσιάτσι από την 1η Απριλίου του 2018 για θητεία ενός εξαμήνου, έως και τις 30 Σεπτεμβρίου 2018. . Υπηρέτησε ξανά ως Κυβερνών Διοικητής και για το εξάμηνο από 1η Οκτωβρίου 2009 ως τις 31 Μαρτίου 2010. Συνδιοικητής του ήταν για την περίοδο 2009-10 ο Φραντσέσκο Μουσόνι. Είναι μέλος του Λαϊκού Συνασπισμού (Alleanza Popolare).
Προφίλ
Γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1964 και είναι παντρεμένος με δύο γιους. Εργάζεται ως λογιστής. Είναι μέλος στο Μέγα και Γενικό Συμβούλιο από το 2006. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του κινήματος "Movimento Biancoazzurro" το οποίο συγχωνεύτηκε στο συνασπισμό Alleanza Popolare το 2005.
Παραπομπές
Παλμιερι
Λούντβιχ φον Μίζες
Ο Λούντβιχ Χάινριχ φον Μίζες (Ludwig Heinrich Edler von Mises, 29 Σεπτεμβρίου 1881 – 10 Οκτωβρίου 1973) ήταν Αυστριακός οικονομολόγος με μεγάλη επιρροή στο σύγχρονο ελευθεριακό κίνημα και στην αναβίωση του κλασικού φιλελευθερισμού. Έχει ονομαστεί ο αδιαφιλονίκητος πρύτανης της Αυστριακής Σχολής Οικονομικής Σκέψης. Οι θεωρίες του επηρέασαν πολλούς μεταγενεστέρους οικονομολόγους όπως ο Φρίντριχ φον Χάγεκ, ο Μάρεϊ Ρόθμπαρντ και ο Χεσούς Ουέρτα ντε Σότο.
Βιογραφία
Ο Μίζες γεννήθηκε στο Λέμπεργκ, τότε μέρος της Αυστροουγγαρίας και σημερινό Λβοφ στην Ουκρανία, όπου ο πατέρας του δούλευε ως μηχανικός κατασκευών. Ο φυσικός Ρίχαρντ φον Μίζες ήταν ο μικρός αδερφός του Λούντβιχ. Ένας άλλος αδερφός πέθανε ενώ ήταν νήπιο. Όταν ο Λούντβιχ και ο Ρίχαρντ ήταν μικρά παιδιά, η οικογένειά του μετακόμισε πάλι στο πατρικό στην Βιέννη.
Το 1900 άρχισε να σπουδάζει στο πανεπιστήμιο της Βιέννης και άρχισε να επηρεάζεται από την δουλειά του Καρλ Μένγκερ. Ο πατέρας Μίζες πέθανε το 1903 και το 1906 ο Λούντβιχ τελείωσε το διδακτορικό του.
frame|right|Το οικόσημο του προπάππου του Λούντβιχ, Μάγερ Ράχμιελ Μίζες, που αποδόθηκε από τον Φραγκίσκο Ιωσήφ της Αυστρίας.
Επαγγελματική ζωή
Από το 1904 έως το 1914, ο Μίζες πήγαινε στις διαλέξεις του γνωστού Αυστριακού οικονομολόγου Ώυγκεν φον Μπεμ-Μπάβερκ. Κατόπιν, από το 1913 έως το 1934, ο Μίζες δίδασκε στο πανεπιστήμιο της Βιέννης και παράλληλα ήταν οικονομικός σύμβουλος της Αυστριακής Κυβέρνησης. Για να ξεφύγει από την επιρροή των Ναζί που είχαν αρχίσει να ανεβαίνουν και στην Αυστρία, ο Μίζες έφυγε το 1934 για την Γενεύη, όπου και ήταν καθηγητής στο Μεταπτυχιακό Ινστιτούτο Διεθνών Φοιτητών έως το 1940. Το 1940 μετανάστευσε στην Νέα Υόρκη, όπου και έγινε επισκέπτης καθηγητής στο NYU από το 1945 έως την σύνταξή του το 1969, αν και δεν πληρωνόταν από το πανεπιστήμιο. Αντ' αυτού έβγαζε τα προς το ζην από χρηματοδοτήσεις από επιχειρηματίες. Ο Μίζες πέθανε, ετών 92, στο νοσοκομείο του Αγίου Βικεντίου στην Νέα Υόρκη.
Συμβολή στα οικονομικά
Ο Μίζες έγραφε και δίδαξε συστηματικά υπέρ του κλασικού φιλελευθερισμού και είναι ένας από τους ηγέτες της Αυστριακής Σχολής Οικονομικής Σκέψης. Έγραψε πολλά έργα σε δύο σχετικούς τομείς:
Ο Μίζες έλεγε ότι το χρήμα ζητείται για την χρησιμότητά του στο να αγοράζει άλλα προϊόντα και όχι για την αξία του αφ' εαυτού. Η υπερβολική προσφορά χρήματος δημιουργεί τον οικονομικό κύκλο.
Μια άλλη σημαντική συμβολή του ήταν το επιχείρημα ότι ο σοσιαλισμός θα αποτύχει οικονομικά λόγω του προβλήματος του οικονομικού υπολογισμού - την αδυναμία μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης να κάνει όλους τους υπολογισμούς που χρειάζονται σε μια πολύπλοκη οικονομία. Ο Μίζες ισχυρίστηκε ότι χωρίς μια οικονομία της αγοράς δεν θα υπήρχε το σύστημα τιμών, το οποίο είναι θεμελιώδες για την ορθή κατανομή των περιορισμένων κεφαλαιακών πόρων προς την πιο αποτελεσματική χρήση. Ο σοσιαλισμός θα αποτύγχανε γιατί η ζήτηση δεν μπορεί να γίνεται γνωστή χωρίς τιμές. Αυτό το επιχείρημα βελτιώθηκε και αναπτύχθηκε από τον φον Χάγεκ και άλλους.
Τα πιο διαδεδομένα έργα του είναι: "Human Action ", "Socialism", "Liberalism", "The Theory of Money and Credit", "Bureaucracy" και "The Anti-Capitalistic Mentality".
Επιρροές σε νεότερους οικονομολόγους
Στους νεότερους οικονομολόγους που ακολουθούν το παράδειγμα του Λούντβιχ φον Μίζες ξεχωρίζει ο Χεσούς Ουέρτα ντε Σότο, ο οποίος, μεταξύ άλλων, συνέγραψε το βιβλίο Socialism, Economic Calculation, and Entrepreneurship, όπου βασίζει την ανάλυση του στην ανάλυση του Λούντβιχ φον Μίζες στο βιβλίο του Socialism και το βιβλίο Money, Bank Credit, and Economic Cycles, το οποίο αποτελεί μια πλήρη ανάλυση της τραπεζικής λειτουργίας, από ιστορική, νομική, ηθική και οικονομική σκοπιά.
Από τους ακόμη νεότερους οικονομολόγους της σχολής αυτής, ξεχωρίζει ο Φίλιππ Μπάγκους, ο οποίος έγραψε το βιβλίο Η Τραγωδία του Ευρώ, ένα βιβλίο που αναλύει την πρόσφατη οικονομική ιστορία της Ευρώπης (από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και εντεύθεν) και τις συνέπειες της υιοθέτησης ενός κοινού νομίσματος από τις χώρες της ευρωζώνης βάσει των θεωριών του Λούντβιχ φον Μίζες, ο Χουάν Ραμόν Ράγιο, ο οποίος έχει γράψει, μεταξύ άλλων, τα βιβλία Crónicas de la Gran Recesión και Los errores de la vieja economía και ο Ντέιβιντ Χάουντεν , ο οποίος έχει γράψει (μαζί με τον Φίλιππ Μπάγκους) το βιβλίο Deep Freeze: Iceland’s Economic Collapse
Βιβλία του στο Διαδίκτυο
Κατηγορία:Αυστριακοί οικονομολόγοι
Σφαγή στο Ντράκουλιτς
Η σφαγή στο Ντράκουλιτς ήταν η μαζική θανάτωση αθώων και άμαχου σερβικού πληθυσμού κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που διαπράχθηκαν από την Ουστάσι τον Φεβρουάριο του 1942 κοντά στη Μπάνια Λούκα και στα χωριά Ντράκουλιτς, Σάργκοβατς, Μοτίκε και Ράκοβατς, στην σημερινή Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Η περιοχή τότε ανήκε στο φασιστικό κράτος μαριονέτα με τη ονομασία Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας.
μικρογραφία|Αναμνηστική πλάκα με τα ονόματα των θυμάτων της σφαγής
Υπό τον φόβο γενικής εξέγερσης ο Μίροσλαβ Φιλίποβιτς πέρασε στρατοδικείο. Εκεί καταδικάστηκε και φυλακίστηκε, αλλά σύντομα απελευθερώθηκε και έγινε ο διοικητής του στρατοπέδου του Γιασένοβατς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηριωδίες στη Σερβία Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Θηριωδίες του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας
Μπράλος Φθιώτιδας
Ο Μπράλος είναι χωριό του δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας, του νομού Φθιώτιδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο Μπράλος έχει 114 κατοίκους, ενώ η τοπική κοινότητα Μπράλου, η οποία περιλαμβάνει επίσης τους οικισμούς Άνω Μπράλο και Σταθμό έχει 280 κατοίκους. Είναι κτισμένος στους πρόποδες του Καλλίδρομου, σε υψόμετρο 530 μέτρων. Βρίσκεται στα όρια του δήμου Αμφικλείας με τους δήμους Καλλιέων, Δαμάστας και Γραβιάς.
Ιστορία
Η τοπική κοινότητα Μπράλου χωρίζεται σε τρεις οικισμούς με τον κάτω Μπράλο να είναι ο πιο παλιός από τους τρεις. Εκεί ήταν το μέρος που πρωτοκτίστηκε ο Μπράλος. Όμως εξαιτίας καθιζήσεων το χωριό μετακινήθηκε βορειότερα. Οι κάτοικοί που μετακινήθηκαν έφτιαξαν τον Άνω Μπράλο, σε υψόμετρο 600. Οι δύο οικισμοί πλέον δεν διαχωρίζονται. Το τρίτο κομμάτι του Μπράλου είναι ο σταθμός του Μπράλου που απέχει 3 χιλιόμετρα από τους άλλους δύο οικισμούς. Είναι κτισμένος στις όχθες του ποταμού Κηφισού και υπάρχει εκεί ο ομώνυμος σιδηροδρομικός σταθμός από το 1904. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1836 στο ΦΕΚ 80Α-28/12/1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Χαραδραίων.
Στον Μπράλο βρίσκεται βρετανικό νεκροταφείο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Οκτώβριο του 1917, δημιουργήθηκε στον Μπράλο το 49ο Σταθερό Νοσοκομείο, μαζί με τα στρατόπεδα των συμμαχικών δυνάμεων. Παρέμεινε σε χρήση μέχρι τον Απρίλιο του 1919. Πολλοί από τους νεκρούς του νοσοκομείου - κυρίως από επιδημία γρίπης - είναι θαμμένοι στο βρετανικό νεκροταφείο Μπράλου. Περιλαμβάνει συνολικά 101 ταφές, από τις οποίες οι 95 προέρχονται από την Βρετανική Κοινοπολιτεία. Ο Μπράλος ήταν η τοποθεσία της Μάχης των Θερμοπυλών τον Απρίλιο του 1941, ανάμεσα στα γερμανικά στρατεύματα και τα στρατεύματα της Κοινοπολιτείας. μικρογραφία|Το βρετανικό νεκροταφείο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Στις 12 Ιανουαρίου 1947, με αρχηγό τον καπετάν Διαμαντή και 300 αντάρτες, ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας κατέλαβε αιφνιδιαστικά τον σιδηροδρομικό σταθμό Μπράλου στις 14:00, όταν έφτασε η αμαξοστοιχία. Οι αντάρτες κατέστρεψαν τους ασυρμάτους, κάλεσαν τους επιβάτες να κατέβουν από το τρένο και χώρισαν τους πολίτες από τους στρατιώτες. Στην κατάληψη προέβαλαν αντίσταση οι λοχαγοί Σταθακόπουλος, Νικολόπουλος και ο χωροφύλακας Καστανάς, οι οποίοι σκοτώθηκαν στην ανταλλαγή πυροβολισμών που ακολούθησε. Οι αντάρτες έκατσαν μιάμιση ώρα στον σταθμό, ανατίναξαν με νάρκη την καπνοδόχο της ατμομηχανής και έβαλαν φωτιά στο τρένο, με αποτέλεσμα να καούν δύο βαγόνια. Στη συνέχεια αποχώρησαν με αυτοκίνητα παίρνοντας μαζί τους 20 περίπου στρατιωτικούς αιχμαλώτους, διάφορα εφόδια και το ταμείο του σταθμού, και κατέφυγαν στην Οίτη. Δυνάμεις του στρατού και της χωροφυλακής τους καταδίωξαν χωρίς αποτέλεσμα.
Δημογραφική εξέλιξη
Ο ακόλουθος πίνακας περιλαμβάνει τη δημογραφική εξέλιξη του οικισμού Μπράλος:
Προσωπικότητες
Στο χωριό γεννήθηκε ο Ιωάννης Καρμίρης (1903-1992), θεολόγος και ακαδημαϊκός
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Αμφίκλειας - Ελάτειας
Κοκκινόκαστρο Καρύστου
Το Κοκκινόκαστρο, Καστέλο Ρόσσο ή φρούριο Καρύστου είναι μεσαιωνικό κάστρο το οποίο βρίσκεται στη νότια Εύβοια. Είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Όχη, ανάμεσα στα χωριά Μύλοι και Γραμπιά, 4 χιλιόμετρα από την Κάρυστο. Πήρε το όνομά του από τις κόκκινες τοπικές πέτρες από τις οποίες κατασκευάστηκε.
Ιστορικά στοιχεία
Το κάστρο φέρεται να κτίστηκε από τον λομβαρδικό οίκο Ντάλε Κάρτσερι μετά το 1205, ως τόπος κατοικίας του άρχοντα και διοικητικό κέντρο της νότιας Εύβοιας. Στη θέση προϋπήρχε βυζαντινό κάστρο του 11ου αιώνα. Ο Λικάριος κατέκτησε το κάστρο για λογαριασμό των Βυζαντινών το 1276, όμως οι Λομβαρδοί ανέκτησαν την κυριαρχία του κάστρου το 1295, με επικεφαλής τον Βονιφάτιο ντα Βερόνα. Μετά τον θάνατο του Βονιφάτιου το 1318 το φρούριο, μαζί με το κάστρο των Αρμένων, πέρασε στην κατοχή των Καταλανών. Οι Βενετοί ενδιαφερόμενοι για την Κάρυστο προσπάθησαν να αγοράσουν το κάστρο, όπως και εγένετο το 1366, με κόστος 6.000 δουκάτων. Το κάστρο όμως παρήκμασε και έτσι οι Βενετοί το μίσθωσαν στους Ιουστινιάνι το 1386 και στη βαρονία του Νικολό Ζόρζι το 1406.
Το 1470, με την κατάκτηση της Χαλκίδας από τους Οθωμανούς, το κάστρο πέρασε στην κατοχή των Οθωμανών. Το οχυρό έγινε γνωστό ως Κιζίλ Χισάρ. Στο κάστρο εξακολουθούσαν να κατοικούν Έλληνες μέχρι την επανάσταση του 1684. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, παρά τις πολιορκίες από τον Ανδρούτσο, τον Κριεζώτη και τον Φαβιέρο, το κάστρο παρέμεινε απόρθητο. Στο κάστρο άρχισαν εργασίες αποκατάστασης των φθορών το 1967, ιδιαίτερα στην πύλη εισόδου, στο προτείχισμα και τμήμα των τειχών.
Περιγραφή
Το κάστρο βρίσκεται στην κορυφή του κωνικού λόφου γνωστού ως Μοντοφόλι, εποπτεύει την πεδιάδα της Καρύστου. Αποτελείται από δύο περιβόλους που ακολουθούν το φυσικό ανάγλυφο και περιβάλαν τον μεσαιωνικό οικισμό. Στην κορυφή βρισκόταν οχυρή κατασκευή, σήμερα κατεστραμμένη, η οποία αποτελούσε τον ακρόπυργο. Τα τείχη είναι κτισμένα από ντόπιο σχιστόλιθο με ισχυρό κονίαμα από αμμοχάλικο και ασβέστη. Σώζονται μέχρι το ύψος επάλξεων. Το κάστρο διέθετε τέσσερις πύργους. Η πύλη βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά, ενώ στη νοτιοανατολική βρίσκεται πεντάπλευρος πύργος. Εντός του κάστρου σώζεται διώροφο ορθογώνιο κτίριο και ερείπια οικιών και δεξαμενών. Δίπλα στο ορθογώνιο κτίριο βρίσκεται ο νεότερος ναός του Προφήτη Ηλία. Στα βόρεια υπάρχει υδραγωγείο που μεταφέρει νερό από το όρος Όχη.
Ιπποδάμεια Αγορά
Κατά την αρχαιότητα η κεντρική αγορά της εσωτερικής πόλης του Πειραιά ονομαζόταν Ιπποδάμειος Αγορά ή Αγορά των Δημοτών (Ελευθέρων), προς τιμή του μεγάλου αρχιτέκτονα και πολεοδόμου του Ιπποδάμου του Μιλήσιου, ο οποίος την σχεδιάσε.
Η Ιπποδάμεια Αγορά έγινε περισσότερο γνωστή στην Ιστορία από τη συγκέντρωση σ΄ αυτή των κατερχόμενων από την Αθήνα στον Πειραιά "Τριάκοντα τυράννων" που με τους στρατιώτες του κατακτητή (Σπάρτης) υπό τον Κριτία επεχείρησαν επίθεση κατά του λόφου της Μουνιχίας (σημερινής Καστέλλας) όπου εκεί είχε αποσυρθεί αμυνόμενος ο Θρασύβουλος με τους οπαδούς του, διευθύνοντας τον αγώνα αντίστασης κατά των εισβολέων.
Με το διαχωρισμό αυτό των αγορών επιτυγχάνονταν η απόλυτη ελευθερία κινήσεων αφενός μεν των ξένων στην καθαρά λιμενική περιοχή, όπου συγκεντρώνονταν κόσμος υπόπτων ξένων και ελεύθερων γυναικών, αφετέρου δε, στο άλλο μέρος της πόλης, το καθαρό αστικό, ομοίως να διατηρούνται τα έθιμα και οι ελευθερίες των κατοίκων, χωρίς τον κίνδυνο της διαφθοράς των νέων από την επαφή με τυχοδιωκτικά στοιχεία της λιμενικής πόλης. Παράλληλα βεβαίως με τον διαχωρισμό αυτό γινόταν και πληρέστερος έλεγχος του εξωτερικού και του εσωτερικού εμπορίου. Για τα εισαγόμενα προϊόντα καταβάλλονταν τελωνειακός φόρος ίσο με το 1/50 της αξίας τους.
Η Ιπποδάμεια αγορά χρησιμοποιούνταν επίσης για την συγκέντρωση των κατοίκων σε περίπτωση εξωτερικού κινδύνου(¹). Αποτελούσε δε και τόπο συγκέντρωσης για την γνωστοποίηση δημοτικών αποφάσεων, καθώς και για την αντιμετώπιση ασθενειών και άλλων κινδύνων. Η Αγορά αυτή περιβαλλόταν από ιδιωτικές οικίες, δημόσια οικοδομήματα, ιερά και βωμοί, μεταξύ των οποίων το ιερό της Εστίας. Σ΄ αυτόν το χώρο ήταν επίσης και οι Αγορανόμοι που έλεγχαν τη ζύγιση των τροφίμων, τις τιμές, καθώς και τις νοθεύσεις ή αποκρύψεις προϊόντων.
Θέση της Ιπποδάμειας Αγοράς
Από τους αρχαίους συγγραφείς ο Παυσανίας προσδιορίζει τη θέση της "πέραν του λιμένος", ο Ξενοφών στις πλαγιές της Μουνιχίας. Από τους σύγχρονους ο Hertzberg, ακολουθώντας τους Milchhöfer και Hirsehfeld, προσδιόριζε τη θέση της Αγοράς στην επίπεδη περιοχή μεταξύ Κεντρικού λιμένα και Ζέας (στη σημερινή περιοχή της Τερψιθέας) μέχρι των υψωμάτων της Ακτής. Ο Ηλ. Αγγελόπουλος την τοποθετεί στη δυτική πλαγιά του λόφου της Μουνιχίας σε ύψωμα ορατό από τη θάλασσα. Άλλοι θεωρούσαν ότι ήταν στην κεντρική είσοδο από την ύπαιθρο δηλαδή στο σημείο που ενώνονταν τα Μακρά Τείχη με τα Πειραϊκά Τείχη. Μετά όμως την εύρεση της πινακίδας της Σκευοθήκης του Φίλωνος η Ιπποδάμεια Αγορά τοποθετείται στους δυτικούς πρόποδες της Μουνιχίας, βόρεια του λιμένα Ζέας και κοντά στη Σκευοθήκη.
Από διάφορες επίσης περιγραφές του 3ου αιώνα π.Χ. η Ιπποδάμεια Αγορά διασταυρωνόταν με μία κεντρική οδό που έφθανε μέχρι το αρχαίο θέατρο του Πειραιά με κατεύθυνση από Μακρά Τείχη προς την Ακτή, και με μία άλλη ευρεία οδό, κάθετη της προηγουμένης, που λεγόταν «οδός των ιερών πομπών» που ξεκίναγε από τον μυχό του Κεντρικού λιμένα (περίπου από το σημερινό μέγαρο του Ν.Α.Τ.) πέρναγε από τον οίκο των Διονυσιαστών (όπου σήμερα το Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς) και κατέληγε μέσω της Ιπποδάμειας Αγοράς στο Ιερό της Μουνιχίας Αρτέμιδος, επί του ομώνυμου λόφου. Είναι επίσης γνωστό ότι στο περιμετρικό τείχος του λιμένα Ζέας υπήρχε πύλη προς την Ιπποδάμεια Αγορά.
Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίο
Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίo (αγγλικά: Fast Five ή και Fast & Furious 5: Rio Heist) είναι ο τίτλος αμερικάνικης ταινίας, παραγωγής 2011. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Τζάστιν Λιν. Πρωταγωνιστούν οι Βιν Ντίζελ, Πολ Γουόκερ, Τζορντάνα Μπρούστερ και Ντουέιν Τζόνσον.
Πουέρτο Μορασάν
Το Πουέρτο Μορασάν (ισπανικά: Puerto Morazán) είναι ένας από τους δεκατρείς δήμους του Διαμερίσματος Τσιναντέγα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Πουέρτο Μορασάν.
Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίο
Πλοκή
Μετά τη δραπέτευση του Ντόμινικ Τορέτο (Ντίζελ) από τη φυλακή, ο Μπράιαν Ο'Κόνερ (Γουόκερ) και η Μία Τορέτο (Μπρούστερ) ξεφεύγουν από τις αρχές που τους καταζητούν, περνούν τα σύνορα και φτάνουν στο εξωτικό, αλλά και αφιλόξενο -όπως αποδείχτηκε τελικά- Ρίο Ντε Τζανέιρο.
Πουέρτο Μορασάν
Παραπομπές
Π Π
Μαχητές των Δρόμων: Ληστεία στο Ρίο
Πλοκή
Εκεί, οι τρεις τους συμμετέχουν με μία άλλη συμμορία σε μια ληστεία αυτοκινήτων σε τρένο, καταλαβαίνουν, όμως, πως κάτι δεν πάει καλά. Ένα από τα μέλη της, ο Ζιζί δουλεύει για τον Ρέις (Almeida), έναν αδίστακτο άρχοντα των ναρκωτικών και τον ισχυρότερο άνθρωπο στο Ρίο, για τον οποίο δουλεύουν και όλοι οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί της πόλης. Όταν ο Τορέτο συνειδητοποιεί πως ο Ζιζί ήθελε ένα συγκεκριμένο αυτοκίνητο από εκείνα για το αφεντικό του, ζητά από την Μία να το πάρει και να αλλάξει πορεία. Αφού ο Τορέτο και ο Ο'Κόνερ ξεφεύγουν από τον Ρέις και τους άντρες του, ανακαλύπτουν στο αυτοκίνητο ένα κρυμμένο τσιπάκι, όπου ήταν αποθηκευμένο ένα πρόγραμμα παράδοσης του Ρέις, μέσω του οποίου πραγματοποιούνταν μεταφορές των χρημάτων του.
Στο μεταξύ, ο Λουκ Χομπς (Τζόνσον), ένας αμείλικτος ομονσπονδιακός πράκτορας των Ηνωμένων Πολιτειών, φτάνει στο Ρίο καταζητώντας τους Τορέτο και τον Ο'Κόνερ, ενώ ζητάει για μεταφράστριά του μία αστυνομικό του Ρίο, την Έλενα Νίβες (Πατάκι) και την μόνη που δεν εξαγοράζεται για τον Ρέις.
Κυνηγημένοι από δύο διαφορετικές πλευρές, ο Τορέτο και ο Ο'Κόνερ αποφασίζουν να κλέψουν όλα τα χρήματα του Ρέις και απλώς να αγοράσουν την ελευθερία τους. Οργανώνουν την ομάδα τους, φέρνοντας πίσω όλους σχεδόν τους χαρακτήρες από τα προηγούμενα κεφάλαια. Προσπαθούν να οργανώσουν την τέλεια ληστεία των 100.000.000 δολαρίων του Ρέις, ώστε να αρχίσουν μία νέα ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Πουέρτο Ρίκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τζόρτζια Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:The Fast and the Furious Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Vueling
thumb|Αεροπλάνο της Vueling thumb|Τα κεντρικά γραφεία της αεροπορικής εταιρείας Η Vueling (IPA [ˈbwelin]) είναι ισπανική αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους και η δεύτερη σε μέγεθος μετά την Iberia. Ιδρύθηκε το 2004 και πετάει κυρίως σε ισπανικούς προορισμούς, αλλά έχει και κάποιες πτήσεις προς την υπόλοιπη Ευρώπη. To 2009 μετά από έρευνα της Skytrax Research χαρακτηρίστηκε ως η τρίτη εταιρία χαμηλού κόστους στη δυτική Ευρώπη μετά την EasyJet και την Aer Arann.
Οι κυρίως επενδυτές της εταιρείας είναι:
Στόλος
Η εταιρεία ξεκίνησε με Airbus A320-200. Τα αεροπλάνα είναι εξοπλισμένα με 180 θέσεις, σε διάταξη 3-3. Business θέσεις δεν υπάρχουν. Στις αρχές του 2006 ο στόλος αποτελείτο από 9 Airbus 320, αλλά η εταιρεία σκέφτεται την αγορά πρόσθετων 20 Airbus 320. Το 2011 η εταιρεία αναφέρει ότι ο στόλος της αποτελείται από 35 αεροπλάνα.
Σημειώσεις
Η εταιρεία είναι γνωστή για την έμφαση στο μάρκετινγκ, με πολύγλωσσες διαφημίσεις. Το όνομα της είναι χαρακτηριστικό, καθώς βγαίνει από το ισπανικό volar αλλά με την κατάληξη -ing για να δηλώσει τον διεθνή χαρακτήρα της εταιρείας.
Συμφωνα με την εταιρεία οι επιβάτες που μεταφέρθηκαν είναι:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανικές αεροπορικές εταιρείες
Νιλ Πάτρικ Χάρις
Ο Νιλ Πάτρικ Χάρις (Neil Patrick Harris, 15 Ιουνίου 1973) είναι Αμερικανός ηθοποιός, τραγουδιστής, παραγωγός και σκηνοθέτης. Είναι περισσότερο γνωστός για τους ρόλος του ως Ντούγκι στη σειρά Doogie Howser, M.D. (ελλ. Ντούγκι Χάουσερ Εμ.Ντ,), ως ο γυναικάς Μπάρνεϊ Στίνσον στη σειρά How I Met Your Mother (ελλ. Πώς Γνώρισα τη Μητέρα Σας), ως Νιλ Πάτρικ Χάρις σε μια μυθοπλαστική έκδοση του εαυτού του στη σειρά ταινιών Harold & Kumar (ελλ. Χάρολντ και Κουμάρ) και τον κεντρικό ρόλο του στο διαδικτυακό μιούζικαλ του Τζος Γουέντον, Dr. Horrible's Sing-Along Blog (ελλ. Το Τραδουδίστε-Μαζί Μπλόγκ του Δρ.Χόριμπλ).
Ο Χάρις ονομάστηκε ως ένας από τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή από το περιοδικό Time το 2010, και βραβεύτηκε με ένα αστέρι στο όνομά του στην διάσημη οδό του Χόλυγουντ Walk of Fame τον Σεπτέμβριο του 2011. Ο Χάρις έχει επίσης παρουσιάσει τέσσερις φορές τα Βραβεία Τόνυ του Μπρόντγουεϊ το 2009, 2011, 2012 και 2013.
Πρώτα χρόνια
Ο Χάρις γεννήθηκε στην Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικό και μεγάλωσε στο Ruidoso του Νέου Μεξικό. Οι γονείς του, Σέιλα (Σκοτ) και Ρον Χάρις μαζί με τον αδελφό του, Μπράιαν, διευθύνουν ένα εστιατόριο. Φοίτησε στο σχολείο La Cueva High School στην Αλμπουκέρκη, όπου έλαβε μέρος σε θεατρικές παραστάσεις και μιούσικαλ. Ο Χάρις αποφοίτησε το 1991.
Ταινίες
Ο Χάρις ξεκίνησε την καριέρα του ως παιδί ηθοποιός και ανακαλύφθηκε από τον θεατρικό συγγραφέα Μαρκ Μέντοφ σε μια θεατρική κατασκήνωση στο Λας Κρούσες του Νέου Μεξικού. Ο Μέντοφ τον προσέλαβε αργότερα για την ταινία του Clara's Heart (ελλ. Η Καρδιά της Κλάρας) το 1988, μια δραματική ταινία με πρωταγωνίστρια την Γούπι Γκόλντμπεργκ, η οποία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζόσεφ Όλσχαν. Η ταινία πρόσφερε στον Χάρις μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Την ίδια χρονιά, πρωταγωνίστησε στην ταινία Purple People Eater, μια παιδική ταινία φαντασίας.
Ο πρώτος του ρόλος σε ταινία ως ενήλικας ήταν στην ταινία Animal Room (ελλ. Δωμάτιο ζώων) το 1995, παρόλο του ότι υποδύθηκε έναν έφηβο. Η μεταγενέστερη δουλειά του περιλαμβάνει δεύτερους ρόλους στις ταινίες The Next Best Thing (ελλ. Το Επόμενο Καλό Πράγμα), Undercover Brother (ελλ. Μυστικός Αδελφός) και Starship Troopers (ελλ. Στρατιώτες του Διαστήματος). Ο Χάρις υποδύεται μια μυθοπλαστική έκδοση του εαυτού του στη κωμική σειρά ταινιών Harold & Kumar [Harold & Kumar Go to White Castle (ελλ. Ο Χάρολντ και ο Κούμαρ Πάνε στο Άσπρο Κάστρο), Harold & Kumar Escape from Guantanamo Bay (ελλ. Χάρολντ & Κούμαρ: Απόδραση από το Γκουντάναμο) και A Very Harold & Kumar 3D Christmas (ελλ. Πολύ Χάρολντ & Κούμαρ Χριστούγεννα].
Το 2010, δώρησε τη φωνή του για το ρόλο του ενήλικα Ντικ Γκρέισον στην ταινία κινουμένων σχεδίων Batman: Under the Red Hood (ελλ. Μπάτμαν: Κάτω από την Κόκκινη Κουκούλα) καθώς και για το ρόλο ενός λαγωνικού, του Λου, στην ταινία Cats & Dogs: The Revenge of Kitty Galore (ελλ. Γάτες & Σκύλοι: Η Εκδίκηση της Γάτας Γκαλόρ). Την ίδια χρονιά, είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανεξάρτητη κωμική ταινία The Best and the Brightest (ελλ. Το Καλύτερο και το Λαμπρότερο). Στις 7 Μαρτίου 2010, έκανε μια εμφάνιση έκπληξη στην 82η Τελετή Απονομής των Βραβείων Όσκαρ, ανοίγοντας τη βραδιά με ένα χορευτικό νούμερο. Επίσης πρωταγωνίστησε στις ταινίες Στρουμφάκια το 2011 και Στρουμφάκια 2 το 2013.
Θέατρο
Ο Χάρις εμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ σε μιούζικαλ αλλά και σε δραματικούς ρόλους. Το 2001 υποδύθηκε τον Τομπάιας Ραγκ στο μιούζικαλ Σουίνι Τοντ. Το 2002, έπαιξε δίπλα στην Άνν Χάις στην παράσταση Proof (ελλ. Απόδειξη). Το 2003, πήρε το ρόλο του Έμσε στο μιούζικαλ Cabaret (ελλ. Καμπαρέ) με συμπρωταγωνιστές τους Ντέμπυ Γκίμσον και Τομ Μπόσλεϊ. Αποτέλεσμα της θρυλικής του ερμηνείας στο Cabaret, ο Χάρις ονομάστηκε ως ο καλύτερος στην επιλογή του ρόλου του Έμσε από το GuestStarCasting.com, ξεπερνώντας προηγούμενους ηθοποιούς που είχαν τον ρόλο, όπως ο Τζον Στάμος και ο Άλαν Κάμινγκ. Το 2004, είχε τον διπλό ρόλο του Μπαλαντέρ και του Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ στο Μρόντγουεϊ, στην αναβίωση του μιούζικαλ Assassins (ελλ. Εκτελεστές) του Στέφαν Σάντχαϊμ. Τραγούδησε επίσης το ρόλο του Τσάρλς (ο πρώτος που έπαιξε το ρόλο ήταν ο Άντονι Χόπκινς) στο μιούζικαλ του Σάντχαϊμ Evening Primrose (ελλ, Νυχτερινό Ηράνθεμο) και υποδύθηκε τον Μαρκ Κόχεν στην περιοδεία του μιούζικαλ Ρεντ, έναν ρόλο που σατίρισε στις 10 Ιανουαρίου 2009, σε ένα επεισόδιο του Saturday Night Live (ελλ. Ζωντανά το Σαββατόβραδο), το οποίο και παρουσίαζε.
Το 2010, σκηνοθέτησε μια παραγωγή του ροκ μιούζικαλ Rent στο Hollywood Bowl, όπου διάλεξε για το ρόλο της Μίμης την συμπρωταγωνίστριά του από την ταινία Beastly, Βανέσα Χάντζενς. Το 2011, ο Χάρις είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο ως Μπόμπυ στο μιούζικαλ του Σάντχαϊμ Company (ελλ. Παρέα) δίπλα στην Πάτυ ΛουΠον και άλλους, με την Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης να εκτελεί τα τραγούδια Την ίδια χρονιά, σκηνοθέτησε την παράσταση The Expert at the Card Table στη σκηνή του Μπρόντ στη Σάντα Μόνικα στην Καλιφόρνια.
Ο Χάρις παρουσίασε τα βραβεία Τόνυ τέσσερις φορές συμπεριλαμβανομένου: την 63η Τελετή Απονομής στις 7 Ιουνίου 2009, την 65η Τελετή Απονομής στις 12 Ιουνίου 2011, την 66 Τελετή Απονομής στις 10 Ιουνίου 2012 και την 67η Τελετή Απονομής στις 9 Ιουνίου 2013. Μόνο η Άνγκελα Λάντμπερι, η οποία παρουσίασε πέντε απονομές, έχει παρουσιάσει τα βραβεία περισσότερες φορές από τον Χάρις. Η παρουσίαση των βραβείων του χάρισε τρία βραβεία Έμμυ: το 2010, 2012 και 2013 για τις 63η, 65η και 66η Τελετή Απονομής αντίστοιχα.
Μια εβδομάδα μετά την παρουσίαση των 66ων βραβείων Τόνυ, ανακοινώθηκε ότι ο Χάρις θα ενσαρκώσει τον κάτοχο ρόλο στην πρώτη παραγωγή του Μπρόντγουεϊ για το ροκ μιούζικαλ Hedwig and the Angry Inch το 2014.
Τηλεόραση
Το 1989, ο Χάρις κέρδισε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά Doogie Howser, M.D., για την οποία και προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα. Μετά το τέλος του τέταρτου και τελευταίου κύκλου της σειράς το 1993, ο Χάρις έπαιξε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές ως guest συμπεριλαμβανομένου της σειράς Η συγγραφέας ντετέκτιβ. Από το 1999 μέχρι το 2000, ο Χάρις πρωταγωνίστησε με τον Τόνυ Σιάλχουμπ στην σιτ-καμ του NBC Stark Raving Mad, η οποία αποτελείτο από 22 επεισόδια. Έχει πάρει πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αρκετές τηλεοπτικές ταινίες, συμπεριλαμβανομένου των Snowbound: The Jim and Jennifer Stolpa Story (ελλ. Χιόνια: Η Ιστορία του Τζιμ και της Τζένιφερ Στόλπα) το 1994, My Antonia (ελλ. Η Αντωνία μου) το 1995, The Christmas Wish (ελλ. Η Χριστουγεννιάτικη Ευχή) το 1998, Joan of Arc (ελλ. Ιωάννα της Λορένης) το 1999, The Wedding Dress (ελλ. Το Νυφικό) το 2001 και The Christmas Blessing (ελλ. Η Χριστουγεννιάτικη Ευλογία) το 2005. Το 2008 ήταν guest star στην παιδική τηλεοπτική σειρά Sesame Street.
Το 2009, ο Χάρις παρουσίασε την 7η Τελετή Απονομής των βραβείων TV Land και εμφανίστηκε ως guest κριτής στον ένατο κύκλο του American Idol. Παρουσίασε επίσης την 61η Τελετή Απονομής των βραβείων Έμμυ στις 20 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Στις 21 Αυγούστου 2010, κέρδισε δύο Έμμυ στην Τελετή Απονομής των βραβείων για Δημιουργικές Τέχνες: ένα εκ των οποίων ήταν για την εμφάνισή του ως guest στην τηλεοπτική σειρά Glee. Ο Χάρις παρουσίασε την 65η Τελετή Απονομής Βραβείων Έμμυ στις 22 Σεπτεμβρίου 2013. Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που παρουσίασε το γεγονός.
Έπειτα από μια προεπισκόπηση στην Comic-Con στον Σαν Ντιέγκο, ένα μουσικό επεισόδιο του Batman: The Brave and the Bold (ελλ. Μπάτμαν: Ο Γενναίος και ο Τολμηρός) όπου ο Χάρις παίζει τον αχρείο Music Meister, έκανε πρεμιέρα στις 23 Οκτωβρίου 2009 στο κανάλι Cartoon. Ως ένας χαρακτήρας που μπορεί να κάνει τον οποιονδήποτε να εκτελέσει τις διαταγές του με το τραγούδι, ο Χάρις τραγουδά σχεδόν σε ολόκληρο το επεισόδιο διάφορα αυθεντικά τραγούδια.
Από το 2005, ο Χάρις υποδύεται τον Μπάρνεϊ Στίνσον, ένα γυναικά, στη σιτ-καμ του CBS How I Met Your Mother. Ο ρόλος του προσφέρει υποψηφιότητες για Έμμυ στην κατηγορία "Εξαιρετικός Υποστηρικτικός Ρόλος σε Κωμική Σειρά" κάθε χρόνο από το 2007 μέχρι και το 2010.
Ταχυδακτυλουργία
Ο Χάρις είναι υποστηρικτής της ταχυδακτυλουργίας, όπως και ο χαρακτήρας του στη σειρά How I Met Your Mother. Εκτελεί χρέη προέδρου στο Διοικητικό Συμβούλιο του "Μαγικού Κάστρου" στο Χόλυγουντ. Ο Χάρις κέρδισε το βραβείο "Tannen's Magic Louis Award" το 2006 και παρουσίασε τα Παγκόσμια Βραβεία Ταχυδακτυλουργίας στις 11 Οκτωβρίου 2008. Επιπρόσθετα, ο Χάρις και ο Μπούρτκα ήταν επίτιμοι καλεσμένοι για ένα επεισόδιο της εκπομπής Top Chef Masters το οποίο έλαβε χώρα στο "Μαγικό Κάστρο". Ο Χάρις χρησιμοποίησε επίσης ταχυδακτυλουργικά κόλπα στην τηλεοπτική σειρά "Glee", για την οποία κέρδισε και το βραβείο Έμμυ.
Άλλα media
Το 2007, ο Χάρις δούλεψε με τον Μάικ Νέλσον πάνω σε ένα ηχητικό ρεπορτάζ σχολιασμού για το RiffTrax. Οι δυο τους "σχολίασαν" την ταινία Ο Γουίλι Γουόνκα και το Εργοστάσιο Σοκολάτας. Ο Χάρις είναι μεγάλος θαυμαστής των καλτ τηλεοπτικών σειρών που δούλεψε ο Νέλσον, Mystery Science Theater 3000 (ελλ. Μυστήριο Επιστημονικό Θέατρο 3000).
Το 2008, ο Χάρις είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαδικτυακή σειρά μιούζικαλ Dr. Horrible's Sing-Along Blog δίπλα στους Νέιθαν Φίλιον και Φελίσια Ντέι. Το πρώτο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 15 Ιουλίου 2008.
Το 2010 παρείχε τη φωνή του για τις οδηγίες/προειδοποιήσεις για το τρενάκι 'California Screaming' στο Πάρκο Περιπετειών της Disney στην Καλιφόρνια.
Στις 11 Δεκεμβρίου 2010, ο Χάρις παρουσίασε τα βραβεία Spike Video Game Awards.
Προσωπική ζωή
Ο Χάρις επιβεβαίωσε ότι είναι ομοφυλόφιλος τον Νοέμβριο του 2006 λέγοντας: "Είμαι χαρούμενος να σταματήσω τις όποιες φήμες ή λανθασμένες αντιλήψεις και πολύ περήφανος να ανακοινώσω ότι είμαι ένας πολύ ευχαριστημένος ομοφυλόφιλος που ζει τη ζωή του στο μέγιστο και νιώθω πολύ τυχερός που δουλεύω με υπέροχους ανθρώπους στο χώρο που αγαπώ."
Τον Σεπτέμβριο του 2007, ο Χάρις παρευρέθηκε στα βραβεία Έμμυ μαζί με τον αρραβωνιαστικό του Ντέιβιντ Μπούρτκα, επιβεβαιώνοντας αργότερα τη σχέση τους, η οποία όπως είπε ξεκίνησε το 2004, σε μια συνέντευξη στην εκπομπή της Έλλεν Ντε Τζένερες The Ellen DeGeneres Show. Στις 14 Αυγούστου 2010, ο Χάρις ανακοίνωσε ότι αυτός και ο Μπούρτκα περίμεναν δίδυμα μέσω μιας παρένθετης μητέρας. Τα διζυγωτικά δίδυμα Γκίντεον Σκοτ, αγόρι, και Χάρπερ Γκρέις, κορίτσι, γεννήθηκαν στις 12 Οκτωβρίου 2010.
Μετά το πέρασμα του νόμου για την ισότητα στο γάμο στη Νέα Υόρκη στις 24 Ιουνίου 2011, ο Χάρις και ο Μπούρτκα ανακοίνωσαν τον αρραβώνα τους μέσω Τουίτερ, δηλώνοντας ότι η πρόταση του ενός στον άλλο είχε γίνει πέντε χρόνια νωρίτερα αλλά θέλησαν να κρατήσουν τον αρραβώνα τους μυστικό μέχρι ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων να γίνει νόμιμος.
Στην ταινία A Very Harold & Kumar 3D Christmas, ένα αστείο αναφέρεται στον ίδιο και στο γεγονός της δημόσιας ανακοίνωσής του ότι είναι ομοφυλόφιλος. Καθώς ο χαρακτήρας του στην ταινία είναι ετεροφυλόφιλος και γυναικάς, παρουσιάζεται να προσποιείται ότι είναι ομοφυλόφιλος μόνο και μόνο ώστε οι γυναίκες να τον αντιμετωπίζουν λιγότερο τρομακτικά στην αρχή. Ο Μπούρτκα έπαιξε επίσης στην ταινία τον εαυτό του, ως ο υποτιθέμενος σύντροφος του Χάρις που στην πραγματικότητα ήταν ο μυστικός του έμπορος ναρκωτικών.
Ποταμός Κέρκυρας
Ο Ποταμός είναι περιοχή τού Δήμου Κερκυραίων. Πριν 40 χρόνια ήταν κοινότητα, η πρώτη που ενώθηκε με τον Δήμο Κερκυραίων. Είναι η περιοχή του Αγίου Βάρβαρου καθώς στην περιοχή αυτή ευρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Βάρβαρου. Η περιοχή εκτείνεται από τα όρια της περιοχής Κεφαλομάνδουκο, μέχρι τα όρια της πρώην κοινότητας Ευροπούλων και του Κοντοκαλίου. Περιλαμβάνει κυρίως αγροτική έκταση και τις Αλυκές Ποταμού.
Νιλ Πάτρικ Χάρις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί τηλεπαρουσιαστές Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί
Ποταμός Κέρκυρας
Το όνομα της περιοχής οφείλεται στον Ποταμό, το ποτάμι που διασχίζει την περιοχή αυτή και της έδωσε το όνομά του. Είναι το σπουδαιότερο ποτάμι της Κέρκυρας και το πιο αξιόλογο, με το περισσότερο νερό. Πηγάζει από τα υψώματα της κοινότητας τού Πέλεκα και διασχίζει κατά πλάτος το νησί, περνώντας μέσα από την περιοχή του Ποταμού και χύνεται στις Αλυκές του Ποταμού στη θάλασσα. Η περιοχή τελευταία έχει αναβαθμιστεί και διαθέτει κέντρα διασκέδασης, εστιατόρια και μικρές βιοτεχνίες. Εκτείνεται μέχρι την περιοχή Ασύρματος Ποταμού και πολλοί κάτοικοι είναι μέχρι σήμερα αγρότες. Η περιοχή Αλυκές Ποταμού είναι μία μοντέρνα εξυγχρονισμένη τουριστική περιοχή με αξιόλογες τουριστικές μονάδες, εστιατόρια, κέντρα διασκέδασης και πολλά νέα κτίρια.
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Βριτόμαρτις
Η Βριτόμαρτις ή Βριτάμαρπις ήταν θεότητα της ελληνικής μυθολογίας, προστάτιδα των ψαράδων, που λατρευόταν στην Κρήτη.
Η Βριτόμαρτις ήταν μια νέα και όμορφη κοπέλα από την αρχαία Γόρτυνα, κατά μία εκδοχή ήταν κόρη του Δία και της Κάρμης από την αρχαία πόλη Τάρρα. Πέφτοντας κάποια μέρα στη θάλασσα, σώθηκε από τα δίχτυα ψαράδων. Όταν πέθανε, θεοποιήθηκε και προστάτευε τους ψαράδες. Μια άλλη εκδοχή του μύθου λέει ότι ήταν νύμφη της Αρτέμιδας, καθώς μια μέρα κυνηγούσε την είδε ο Μίνωας και την ερωτεύτηκε. Επί 9 μήνες την κυνηγούσε, αλλά αυτή κρυβόταν και, στο τέλος, η Βριτομάρτις, για να γλιτώσει, έπεσε στη θάλασσα από το βουνό Δίκτη. Ψαράδες που βρίσκονταν εκεί την έσωσαν και από τότε τους προστάτευε. Από τότε ονομαζόταν και Δίκταιννα ή Δίκτυννα, από το όρος από το οποίο έπεσε στη θάλασσα. Στην Κρήτη υπήρχαν πολλά ιερά της, τα Δύκταιννα όπως λέγονταν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Κρήτες Κατηγορία:Θεότητες του κυνηγιού
Νικόλαος Λούβαρις
Ο Νικόλαος Λούβαρις (1887 - 1961) ήταν Έλληνας θεολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου του 20ού αιώνα, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ελευθεροτέκτονας και συνεργάτης των Ναζί κατά τη Γερμανική Κατοχή της Ελλάδας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην κοινότητα Αρνάδος της Τήνου στις 23 Οκτωβρίου του 1887. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην κοινότητα Κτικάδου όπου φοίτησε στο δημοτικό σχολέιο (1890-1894). Στη συνέχεια φοίτησε στο Σχολαρχείο της Τήνου (1894-1897) και στο Πρότυπο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών (1897-1900). Ακολούθως σπούδασε στη Ριζάρειο Σχολή (1900-1903) και στη Θεολογική Σχολή της Αθήνας (1904-1907). Μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του υποχρεώσεων διορίστηκε στο Σχολαρχείο της Ανάφης μέχρι το 1911, οπότε έλαβε υποτροφία του Ιερού Ιδρύματος Τήνου για τη συνέχιση των σπουδών του στη Γερμανία. Μεταξύ 1911 και 1914 σπούδασε Ερμηνευτική Θεολογία της Καινής Διαθήκης, Θρησκειολογία, Φιλοσοφία και Παιδαγωγική στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας.
Στις 31 Ιανουαρίου 1915 επέστρεψε στην Ελλάδα και υπηρέτησε ως καθηγητής των Παιδαγωγικών στο Αρσάκειο Διδασκαλείο Αθηνών, στο Διδασκαλείο Θηλέων Κέρκυρας και στο Διδασκαλείο Αρρένων Θεσσαλονίκης, στο οποίο διετέλεσε και διευθυντής μεταξύ 1918 και 1923. Στη Θεσσαλονίκη, επίσης πραγματοποίησε διαλέξεις στον Ιερατικό Σύνδεσμο, στον Επιστημονικό Σύλλογο, ενώ εξελέγη και πρόεδρος της Ενώσεως Λειτουργών Μέσης Παιδείας Μακεδονίας. Στα τέλη του 1919 ανέλαβε τη διεύθυνση του εκεί εκδιδόμενου περιόδικού «Γρηγόριος Παλαμάς». Στις 25 Οκτωβρίου 1921 αναγορεύθηκε διδάκτορας της Θεολογίας με θέμα «Η εις πνεύματα πίστις κατά τους περί Χριστού χρόνους». Το 1923, μετατέθηκε δυσμενώς για πολιτικούς λόγους στο Γυμνάσιο Πολυγύρου, υπέβαλε όμως την παραίτησή του και προσελήφθη ως Διευθυντής του ελληνικού τμήματος της Ιταλικής Σχολής Θεσσαλονίκης, μέχρι το 1925.
Στις 11 Νοεμβρίου 1925 εξελέγη παμψηφεί τακτικός καθηγητής της Εισαγωγής και της Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας δύο φορές τις περιόδους 1926-1928 και 1935-1936 και Υπουργός Παιδείας από 14 Μαρτίου 1936 έως 6 Αυγούστου 1936. Υπήρξε ακόμη πρόεδρος της επιτροπής αναθεωρήσεως του Αναλυτικού Προγράμματος του μαθήματος των θρησκευτικών (1933), μέλος της Εφορίας του Παιδαγωγικού Κέντρου Αθηνών (1937) και υπουργικός επίτροπός του Κολλεγίου Αθηνών (1941). Το 1931 ίδρυσε το περιοδικό «Κοσμοθεωρία».
Στις 29 Απριλίου του 1941 ήταν ένας από τους προτεινόμενους για υπουργοποίηση από τον Γεώργιο Τσολάκογλου. Όμως παραιτήθηκε αμέσως χωρίς να ορκιστεί, επικαλούμενος ως δικαιολογία την είσοδο των Ιταλών στην Αθήνα. Ο Λούβαρις, ο οποίος θεωρούνταν εγγυητής της διατήρησης μιας στάσης ανοχής της Εκκλησίας της Ελλάδος απέναντι στις Γερμανικές κατοχικές δυνάμεις, συνέβαλε στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού εκ μέρους των Γερμανών καθώς συνέταξε έκθεση που την υπέβαλε στη Γερμανική Πρεσβεία, η οποία διαβιβάστηκε στο Βερολίνο, και τελικά εγκρίθηκε η αντικατάσταση του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου. Στην τρίτη κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη από τις 7 Απριλίου 1943 έως τις 12 Οκτωβρίου 1944 έγινε υπουργός Θρησκευμάτων και Εθνικής παιδείας και υπουργός Εθνικής Προνοίας, κατόπιν έντονης πίεσης του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού κατά ισχυρισμό του καθηγητή Ρηγόπουλου.
Ο ίδιος στα Απομνημονεύματά του γράφει πως η συμμετοχή του στην τελευταία κατοχική κυβέρνηση υπαγορεύθηκε από το αίσθημα ευθύνης του ως πνευματικού ανθρώπου απέναντι στην πατρίδα του και των συνανθρώπων του απέναντι της μανίας του ναζιστικού τέρατος. ΜΝ
Ακαδημαϊκό έργο
Θεωρείται ως ο βασικός εισηγητής των θρησκειοφιλοσοφικών σπουδών στην Ελλάδα: το μελέτημά του «Η φιλοσοφία της θρησκείας εν τω παρόντι», το 1916 μπορεί να θεωρηθεί ως η «ληξιαρχική πράξη γεννήσεώς της» Πέτυχε, μάλιστα, με δική του εισήγηση την ίδρυση στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ειδικής έδρας της Φιλοσοφίας της Θρησκείας μετά στοιχείων της Ψυχολογίας της θρησκείας, όπου δίδαξε κατ' ανάθεση από το 1953 έως το 1955. Σε αυτόν οφείλεται, επίσης, η ίδρυση της έδρας φιλοσοφίας στην Πάντειο Ανώτατη Σχολή Πόλιτικών Επιστημών. Με δική του πρωτοβουλία εισηγήθηκε το θρησκειοφιλοσοφικό μάθημα στις παιδαγωγικές ακαδημίες και στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαιδεύσεως. Επίσης μερίμνησε για τη δημιουργία ενός φυτωρίου νεοελλήνων θρησκειοφιλοσόφων από όπου προήλθαν οι Ευάγγελος Θεοδώρου και Νίκος Νησιώτης Ιδιαίτερη απήχηση είχε στο λεγόμενο Κύκλο της Χαϊδελβέργης (Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος, Κωνσταντίνος Τσάτσος, Παναγιώτης Κανελλόπουλος), ενώ οι μαθητές του ονομάζονταν λουβαρισταί. Ασχολήθηκε με τις θρησκειοψυχολογικές σπουδές και πρώτος αυτός καθιέρωσε το όνομα ψυχολογία της θρησκείας ή θρησκειοψυχολογία.
Οι απόψεις του για τη θρησκεία έχουν δεχθεί επιδράσεις από τη θεωρία των αξιών, τη λεγόμενη αξιολογία των νεοκαντιανών της σχολής της Βάδης. Έτσι, σύμφωνα με τον Λούβαρι, ο πνευματικός βίος είναι ένα σύνολο αξιών με τη δική της καθεμιά περιοχή: για την αληθεία, π.χ., αντιστοιχεί η επιστήμη. Η θρησκεία έχει ως επίκεντρό της την αξία του αγίου ή του θείου. Επίσης ο Λούβαρις επηρεάστηκε από την φαινομενολογία του Έντμουντ Χούσερλ. Αντίθετος προς τον ιστορικό υλισμό, παρέμεινε σταθερός στη θετικιστική αντίληψη των δασκάλων του Βίλχελμ Ντίλταϋ και Έντουαρντ Σπράνγκερ και δι΄αυτών του Ιμμάνουελ Καντ. Στην Ιστορία της Φιλοσοφίας του, ο Λούβαρις ακολουθεί τη διαίρεση της αρχαίας φιλοσοφίας του Βίλχελμ Βίντελμπαντ (ιδρυτής της νεοκαντιανής σχολής της Βάδης), διακρίνοντας μία κοσμολογική, μία ανθρωπολογική και μία ηθικοθρησκευτική περίοδο στην εξέλιξή της. Παρόμοια, επίσης με τον Βίτελμπαντ, συγκροτεί το υλικό του με βάση την εξέλιξη των προβλημάτων στην αρχαία φιλοσοφία κι όχι τη χρονολογική σειρά που εμφανίζονται οι κυριότεροι εκπρόσωποί της. Ο Λούβαρις, θρέμμα της γερμανικής παράδοσης της ιστορίας του πνεύματος, έγραφε ευνοϊκά και εκτενώς για την ανοικοδομητική προσφορά  του Αδόλφου Χίτλερ, χαρακτήριζε τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες εχθρούς του κράτους, ενώ τον Χίτλερ παιδί του λαού και περιέγραφε τον εκφυλισμό του Τύπου και των πανεπιστημίων από τις υπερβολικά ευρείες ελευθερίες. Σε άλλο άρθρο του ο ίδιος επαινούσε την κατάργηση των ελευθεριών στη Γερμανία: οι Ναζί είχαν αποκαταστήσει την ελευθερία του κράτους και είχαν ενισχύσει την εθνική συνείδηση, μεταξύ άλλων με σημαίες και στολές, παρελάσεις και στρατιωτικό πνεύμα. Δεν έλειπαν και οι θετικές εκτιμήσεις του για τον ιταλικό φασισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Λ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Πρόνοιας‎
Νιου Μάλντεν
Ιστορία
thumb|Ηρώο για τα θύματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στο Νιου Μάλντεν. Η πόλη ιδρύθηκε εξ ολοκλήρου ως αποτέλεσμα της έλευσης του σιδηρόδρομου, με τα εγκαίνια του σιδηροδρομικού σταθμού Coombe for Malden την 1η Δεκεμβρίου του 1846, στην κύρια γραμμή από το Ουότερλου. Σταδιακά, η γραμμή επεκτάθηκε.
Τρία χιλιόμετρα νότια του Νιου Μάλντεν βρίσκεται το πρώην χωριό 'Παλαιό Μάλντεν (Old Malden) του οποίου η καταγωγή ανάγεται στα Αγγλοσαξονικά χρόνια. Το όνομα είναι σαξονικό και προέρχεται από τις λέξεις Mael + duna = σταυρός πάνω σε λόφο.
Το 1895 απέκτησε ειδικό επαρχιακό συμβούλιο και το 1936 δικό του Δήμαρχο. Το 1965 με την εφαρμογή της Πράξης της Κυβέρνησης του Λονδίνου του 1963, τα διαμερίσματα του Malden & Coombe και του Surbiton συγχωνεύτηκαν με το Kingston-upon-Thames και συστάθηκε το βασιλικό διαμέρισμα (σημερινή αστική περιοχή) του Κίνγκστον επί του Τάμεση (Borough of Kingston upon Thames).
Περιγραφή
Στα βόρεια του Νιου Μάλντεν βρίσκεται το Κουμπ Χιλ (Coombe Hill) και στα νότια και ανατολικά τα Ρέινς Παρκ (Raynes Park), Ουόρσεστερ Παρκ (Worcester Park) και Τόλουορθ (Tolworth). Το Νιου Μάλντεν συμπεριλαμβάνει το Μότσπερ Παρκ (Motspur Park), που αποτελεί έδρα του προπονητικού γηπέδου της Φούλαμ, γνωστής ποδοσφαιρικής ομάδας.
Μέρος της πόλης διασχίζεται από την οδική αρτηρία A3. Στα ανατολικά διαρρέεται από τον Μπέβερλι Μπρουκ, παραπόταμο του Τάμεση και στα δυτικά από το Χόγκσμιλ, επίσης παραπόταμο του Τάμεση.
Κουλτούρα και πολιτισμός της Κορέας
Το Νιου Μάλντεν έχει τη μεγαλύτερη κοινότητα αποδήμων Κορεατών στην Ευρώπη. Πρόκειται για την πλέον πυκνοκατοικημένη περιοχή των Κορεατών εκτός της Νότιας Κορέας. Σύμφωνα με διαφορετικές πηγές, ο πληθυσμός των Κορεατών στο Κίνγκστοουν επί του Τάμεση είναι γύρω στους 20.000 ανθρώπους, εκ των οποίων περί τους 8.000 κατοικούν στο μέρος του διαμερίσματος του Κίνγκστοουν που βρίσκεται στο Νιου Μάλντεν. Στην οδό Μπάρλινγκτον βρίσκεται και το Πολιτιστικό Ινστιτούτο των Κορεατών της Αγγλίας.
Εγκαταστάσεις
Το 1913 ιδρύθηκε η αλυσίδα καταστημάτων Tudor Williams Ltd, στην High Street. Υπάρχουν επίσης πολλά καταστήματα όπως η επιχείρηση Sandy's με ανδρικά ρούχα, που χρονολογείται από το 1955.
Στην περιοχή εκδίδεται η μηνιαία τοπική εφημερίδα The Village Voice.
Κάθε χρόνο διεξάγονται εκδηλώσεις με την ονομασία Malden Fortnight που περιλαμβάνουν παρελάσεις από σχολεία και τοπικές κοινότητες, καθώς επίσης και πολλές άλλες δραστηριότητες. Υπάρχει επίσης Θέατρο Νέων, με την ονομασία Green Theatre Company, που ιδρύθηκε το 1986 στην Μπάρτον Γκριν.
Συγκοινωνίες
Ο σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης διαθέτει υπηρεσίες που παρέχονται από τη South West Trains και καλύπτει το Ουότερλου, το Χάμπτον Κορτ, το Κίνγκστοουν επί του Τάμεση, Ρίτσμοντ και Σέπερτον. Επίσης, πολλές γραμμές λεωφορείων διέρχονται από το Νιου Μάλντεν.
Διάσημοι κάτοικοι
Από τους διασημότερους κατοίκους της πόλης είναι ο παίκτης του κρίκετ Άλεκ Στιούαρτ, ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός Τζον Μάρτιν, ο γλύπτης Άντονι Κάρο, ο ηθοποιός Μαξ Γουόλ και ο τραγουδιστής Έρικ Κλάπτον, ο οποίος έγινε μέλος του συγκροτήματος the Roosters τον Ιανουάριο του 1963 αφότου τους είδε να παίζουν ζωντανά στην παμπ «Πρίγκιπας της Ουαλίας» στο Κίνγκστον Ρόουντ. Ο καλλιτέχνης ζούσε κοντά και ο πρώτος του δίσκος I Wish You Would με το συγκρότημα the Yardbirds ηχογραφήθηκε στο Νιου Μάλντεν το 1964.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
New Malden Is Bananas For Fruit And Veg (από το Surrey Comet)
Κατηγορία:Γεωγραφία του Λονδίνου
Καθεδρικός Ναός του Μονρεάλε
Ο καθεδρικός ναός του Μονρεάλε, ιταλ. duomo di Monreale είναι ένας ναός στο Μονρεάλε της μητροπολιτικής πόλης του Παλέρμο στη Σικελία. Το κτήριο είναι ένα από τα μεγαλύτερα δείγματα Νορμανδικής αρχιτεκτονικής, που υπάρχουν. Ξεκίνησε το 1174 από τον Γουλιέλμο Β΄ της Σικελίας και το 1182 ο ναός αφιερώθηκε στο Γενέθλιο της Παρθένου Μαρίας· τότε ο Πάπας Λούκιος Γ΄ τον αναβάθμισε σε μητροπολιτικό καθεδρικό ναό. Ανήκει στα σημεία Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ ως μέλος του "Αραβο-Νορμανδικού Παλέρμου και των καθεδρικών ναών της Τσεφαλού και του Μονρεάλε".
Το κτήριο είναι εθνικό μνημείο της Ιταλίας και ένα από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της Σικελίας. Οι διαστάσεις του είναι 102 μ. Χ 40 μ.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας, όταν κυνηγούσε στα δάση κοντά στο Μονρεάλε, κοιμήθηκε κάτω απo μία χαρουπιά. Στο όνειρό του εμφανίστηκε η Παναγία και του υπέδειξε να κτίσε έναν ναό εκεί. Έτσι το δέντρο βγήκε· στις ρίζες του βρέθηκε ένας θησαυρός, του οποίου τα χρυσά νομίσματα χρησιμοποιήθηκαν για το κτίσιμο του ναού. Είναι πιθανό, ότι ο ναός έγινε, όπως και άλλες κατασκευές, κατά τον ανταγωνισμό με τον επίσκοπο του Παλέρμο Βάλτερ Οφάμιλ, όταν αυτός άρχισε τον καθεδρικό του Παλέρμο. Η κατασκευή του ναού στο Μονρεάλε ξεκίνησε το 1172 και επικυρώθηκε δύο έτη μετά με απόφαση (bulla) του πάπα Αλεξάνδρου Γ΄. Οι εργασίες, που περιελάμβαναν και ένα γειτονικό αββαείο, ολοκληρώθηκαν μόλις το 1267· τότε ο ναός εγκαινιάστηκε με την παρουσία του πάπα Κλήμη Δ΄. Το 1178 ο Πάπας Λούκιος Γ΄ ίδρυσε την αρχιεπισκοπή του Μονρεάλε και ο ναός του αββαείου αναβαθμίστηκε σε καθεδρικό. Οι αρχιεπίσκοποι απέκτησαν από τους βασιλείς της Σικελίας ένα ευρύ σύνολο προνομίων και γαιών σε όλη την Ιταλική χερσόνησο.