cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναυπηγική
Ναυπ. μονάδες μέτρησης
Ευρέως χρησιμοποιούμενο υποπολλαπλάσιο του δακτύλου είναι το 1/8 αυτού, 1/8΄΄= 3,175 mm. Για τη ταχύτερη εύρεση των πολλαπλάσιων του 1/8΄΄ σε mm μετατρέπουμε αυτά σε όγδοα, έτσι το 1/4΄΄=2/8΄΄, 3/8΄΄, 1/2΄΄=4/8΄΄, 5/8΄΄, 3/4΄΄=6/8΄΄ και τέλος 7/8΄΄ αρκεί να πολλαπλασιάσουμε τα 3,175mm επί 2,3,4,5,6 και 7 αντίστοιχα.
Δείγμα γραφής μήκους στο σχέδιο κατά το αγγλοσαξονικό σύστημα: 54'-5 5/8΄΄. Αυτό σημαίνει 54 πόδες (54'Χ304,8=16459,2mm) συν 5 δάκτυλοι (5Χ25,4=127,0mm) συν 5/8 δακτύλου (5Χ3,175=15,9mm). Ήτοι 54'-5 5/8΄΄= 16602,01 mm ή 16,602μ.
Ιδιαίτερη προσοχή: παύλα μεταξύ ποδών και δακτύλων δεν είναι σημείο αφαίρεσης, επίσης ως η ελληνική υποδιαστολή, στο αγγλικό σχέδιο είναι η τελεία.
Σε πολλά σχέδια αναγράφονται ενδείξεις όπως 0,24΄΄ ή .24΄΄. Αμφότεροι οι τρόποι σημαίνουν το αυτό δηλ. 24 εκατοστά της ίντσας. Για σύντομη προσεγγιτική μετατροπή αυτών σε mm διαιρούμε το 24 διά του 4 (δηλ. διά του λόγου 100/25,4=3,94 κατά προσέγγιση 4).
Οι Αμερικανοί για το πάχος των ελασμάτων αναγράφουν το βάρος αυτών σε λίβρες (Pounds) ανά τετραγωνικό πόδι και το συμβολίζουν με την ένδειξη #.
Μονάδα Βάρους (Weight):
1 gton = 1016,05 Kg (=2240 lbs).
1 nton = 907,185 Kg (= 2000 lbs = 0,89286 ton).
Σημ: Όταν αναφέρεται η λέξη τόνος χωρίς άλλη διευκρίνιση νοείται ο μετρικός τόνος, όταν διευκρινίζεται αγγλικός τόνος χωρίς επί μέρους διευκρίνιση νοείται ο μακρύς τόνος (2240lbs)
Διαγωγή και Ευστάθεια
Δείτε σχετικά άρθρα:
Αντοχή
Η αντοχή της κατασκευής του πλοίου συνίσταται στη διερεύνηση της συμπεριφοράς του πλοίου ως δοκού στην επιφάνεια της θάλασσας καθώς και στη συμπεριφορά των επιμέρους κατασκευαστικών στοιχείων υπό τις συνθήκες φόρτισης που προδιαγράφονται από τις λειτουργικές και επιχειρησιακές ανάγκες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστήμες Μηχανικών
Μαρσασλόκκ ΦΚ
Η Μαρσασλόκκ ΦΚ (μαλτέζικα: Marsaxlokk FC) είναι μια μαλτέζικη ποδοσφαιρική ομάδα από το Μαρσασλόκκ. Ιδρύθηκε το 1949. Έχει κερδίσει το πρωτάθλημα Μάλτας μία φορά, την περίοδο 2006-07. Επιπρόσθετα ήταν φιναλίστ του κυπέλλου την περίοδο 2003-04.
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
Η Μαρσαξλόκ ΦΚ έχει συμμετάσχει 4 περιόδους σε ευρωπαϊκή διοργάνωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαρσασλόκκ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μάλτας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1949 Κατηγορία:Μαρσασλόκκ
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Δυτικής Αυστραλίας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Δυτικής Αυστραλίας (αγγλικά: Football West) είναι διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στην πολιτεία Δυτική Αυστραλία της Αυστραλίας. Η έδρα της βρίσκεται στο Περθ και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της πολιτείας, των πρωταθλημάτων όπως και του θεσμού του κυπέλλου.
Ιστορία
Ο φορέας ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2004 για να αντιπροσωπεύσει όλα τα επίπεδα ποδοσφαιρικών διοργανώσεων στο Περθ και στη Δυτική Αυστραλία. Ο οργανισμός δημιουργήθηκε μετά από μια περίοδο εθνικής και πολιτειακής επανεξέτασης και μεταρρύθμισης, η οποία διεξήχθη από τις ομοσπονδιακές και τις πολιτειακές κυβερνήσεις και διευκολύνθηκε από το DRS (WA) με στόχο τη δημιουργία ενός ενιαίου ποδοσφαιρικού πολιτειακού εκπροσώπου.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Αυστραλία
Λατίνοι
Θεωρίες καταγωγής
Οι Λατίνοι ανήκαν στις Ιταλικές φυλές που μιλούσαν τις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες με επίκεντρο την κεντρική Ιταλία, όταν ξεκίνησε η Εποχή του Σιδήρου (900 π.Χ.). Η πιο αποδεκτή θεωρία είναι ότι οι Λατίνοι και οι πρώτο-Ιταλικές φυλές εγκαταστάθηκαν στην μετέπειτα Εποχή του Χαλκού σαν Πολιτισμός της Πρώτο-Βιλανόβα, τμήμα του πανευρωπαικού πολιτισμού των Τεφροδόχων. Σημαντικοί ιστορικοί όπως η Μαρίγια Γκιμπούτας είδαν μεγάλες ομοιότητες των πρώτο-Βιλανόβα με τους Τεφροδόχους σε άλλες Ευρωπαϊκές περιοχές την Βαυαρία, την Άνω Αυστρία και την μέση κοιλάδα του Δούναβη. Ο Ντέιβιντ Άντονυ θεωρεί ότι οι πρώτο-Λατίνοι κατάγονταν από την ανατολική Ουγγαρία την ίδια εποχή που βρισκόταν σε ακμή ο Πολιτισμός Γιαμνάγια (3100 π.Χ.). Ο Κρίστιαν Κρίστιανσεν σχετίζει με την σειρά του τους πρώτο-Βιλανόβα με αντίστοιχους πολιτισμούς στην Μοραβία και την Αυστρία. Τους πρώτο-Βιλανόβα θα ακολουθήσουν ο Πολιτισμός του Λατίου, ο Πολιτισμός της Έστε και ο Πολιτισμός της Βιλανόβα. Οι νεότεροι πολιτισμοί θα εισάγουν την χρήση του σιδήρου στην Ιταλική χερσόνησο από την Κεντρική Ευρώπη όπου βρισκόταν ο Πολιτισμός των Τεφροδόχων (1300-750 π.Χ.) και ο διάδοχος του Πολιτισμός Χάλστατ.
Ο σύγχρονος Πολιτισμός του Κανεγκράτε, στην Κόμο την βορειότερη Ιταλία που αναμείχθηκε με τους Λίγυρες είναι τυπικό παράδειγμα του Πολιτισμού του Χάλστατ σε λαούς που μιλούσαν Κέλτικες γλώσσες. Πολλοί συγγραφείς διαβεβαιώνουν ότι ο πανευρωπαικός Πολιτισμός του Λάγυνου είναι η κοιτίδα των δυτικών Ινδο-Ευρωπαικών φυλών που χωρίστηκαν κατόπιν σε Κέλτες, Γερμανούς, Ιταλούς και Σλάβους. Οι πληθυσμοί αυτοί κατάγονταν από τους προ-πρώτο-Ινδοευρωπαίους των Γιαμνάγια που χωρίστηκαν σε προ-Κέλτες, προ-Γερμανούς, προ-Ιταλούς και πρώτο-Ινδοευρωπαίους. Πέρα από τις αρχαιολογικές ενδείξεις οι μεταναστεύσεις πληθυσμών στην χερσόνησο περιλαμβάνουν πολλούς λαούς με διαφορετικά χαρακτηριστικά και γλώσσες. Το πρώτο κύμα ήταν οι "δυτικές ανατολικές ομάδες", ακολούθησαν οι ανατολικές ομάδες που ήταν οι Ομβρικοί και οι Οσκικοί.
Το ζήτημα των Ετρούσκων
Οι δυτικές διάλεκτοι ήταν σε ακμή σε μεμονωμένες περιοχές, αντίθετα οι ανατολικές σε μεγάλα τμήματα στην κεντρική και νότια Ιταλία. Δεν είναι γνωστές οι χρονολογίες μετανάστευσης, οι Ετρούσκοι μη Ίνδο-Ευρωπαίοι σχετίζονταν με πληθυσμούς που μιλούσαν την Ραιτική γλώσσα στις Άλπεις. Άλλα παραδείγματα μη Ινδο-Ευρωπαίων στην Ιταλία ήταν όσοι μιλούσαν την Καμουνική γλώσσα και την Παλαιοσαρδηνική γλώσσα. Άλλοι ιστορικοί θεωρούν ότι η Ετρουσκική γλώσσα ήταν παλιότερη πριν την άφιξη των πρώτο-Ινδοευρωπαίων και άλλοι ότι εισήχθη αργότερα από Έλληνες μετανάστες. Ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος έγραψε ότι οι Ετρούσκοι ήρθαν στην κεντρική Ιταλία από την Λυδία στην Μικρά Ασία, οι Λυδοί ωστόσο μιλούσαν μια διαφορετική διάλεκτο. Περισσότερες ενδείξεις για την καταγωγή των Ετρούσκων από την Μικρά Ασία βρέθηκαν σε μια στήλη που προέρχεται από την νήσο Λήμνος στο Αιγαίο Πέλαγος, γραμμένη στην Λημνιακή γλώσσα. Η Λημνιακή γλώσσα έφτασε στο νησί την μετέπειτα Εποχή του Χαλκού όταν Μυκηναίοι ηγεμόνες χρησιμοποιούσαν μισθοφόρους από την Σικελία, την Σαρδηνία και άλλες περιοχές της Ιταλικής χερσονήσου. Μερικοί ιστορικοί θεωρούν ότι η ύπαρξη της Ετρουσκικής γλώσσας στην Λήμνο οφείλεται σε Ετρούσκους τυχοδιώκτες που έφτασαν στο νησί από την Δύση πριν το 700 π.Χ.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν έχουν παρουσιάσει εισβολή ή μαζική μετανάστευση από την Ανατολή στην κεντρική Ιταλική χερσόνησο σε βαθμό που θα επιβάλει μια νέα γλώσσα. Στα τέλη της Εποχής του Χαλκού και στις αρχές της Εποχής του Σιδήρου πολλές Ευρωπαϊκές περιοχές του Πολιτισμού των Τεφροδόχων και των διαδόχων τους Χάλστατ είχαν ασπαστεί την Ελληνική τέχνη όπως οι Ετρούσκοι, αυτό οφειλόταν στο εμπόριο και όχι την μετανάστευση. Οι γενετικές μελέτες στο DNA των Ετρούσκων δεν έδειξαν γενετική καταγωγές από τα ανατολικά αλλά αυτόχθονη. Μια μελέτη του Στάνφορντ (2019) που ανέλυσε το γενετικό υλικό των κατοίκων γύρω από την Ρώμη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Ετρούσκοι έχουν όμοιο γενετικό υλικό με τους Λατίνους. Ο Βρετανός αρχαιολόγος Φιλ Πέρκινς κατέληξε "όλες οι γενετικές μελέτες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι Ετρούσκοι είναι αυτόχθονες στην κεντρική Ιταλία".
Υλικός πολιτισμός
Η αρχαιότερη επιγραφή η οποία καταγράφεται στην Λατινική γλώσσα φαίνεται ότι ήταν η "μελανή λίθος" που ανακαλύφθηκε στο Ρωμαϊκό Φόρουμ (1899), χρονολογείται γύρω στο 600 π.Χ. Το κείμενο γραμμένο σε Αρχαϊκά Λατινικά δείχνει ότι οι Ρωμαίοι παρέμειναν Λατινόφωνοι τόσο στην γλώσσα όσο και στον πολιτισμό. Οι βασιλείς της Ρώμης που καταγράφονται εκείνη την εποχή δεν ήταν μυθικοί αλλά ιστορικά πρόσωπα. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι το Λάτιο φιλοξενούσε μόνιμους οικισμούς στην Εποχή του Χαλκού, σύμφωνα με τις επιγραφές ωστόσο ζούσαν στην περιοχή κτηνοτρόφοι. Οι Λατίνοι κατέλαβαν αρχικά το Παλαιό Λάτιο, πιθανότατα μετά το 1000 π.Χ. Οι πρώτοι Λατίνοι μετανάστες συγκεντρώθηκαν στους χαμηλούς λόφους που επεκτείνονταν από την κεντρική οροσειρά των Απεννίνων μέχρι την παραθαλάσσια πεδιάδα. Η τοποθεσία που εγκαταστάθηκαν πήρε το όνομα Αλβανοί Λόφοι, ένα οροπέδιο περίπου 20 χιλιόμετρα από την Ρώμη που περιείχε ηφαίστεια και 5 λίμνες, είχαν τον ρόλο μιας υδροδοτούμενης βάσης. Οι λόφοι που βρίσκονταν στην πλευρά της Ρώμης όπως ο Παλατίνος λόφος, ο Καπιτωλίνος λόφος και ο Κυρινάλιος λόφος φιλοξενούσαν οικισμούς από τα αρχικά στάδια. Οι Λατίνοι μετά το 1000 π.Χ. διαφοροποιήθηκαν από τους υπόλοιπους Οσκο-Ουμβρικούς πληθυσμούς. Οι Λατίνοι ασπάστηκαν τον Λατινικό πολιτισμό στην Κοιλάδα του Πάδου, οι Οσκο-Ούμβριοι αντίθετα ακολούθησαν τους Ετρούσκους. Η σημαντικότερη διαφορά του Λατινικού πολιτισμού ήταν οι τεφροδόχοι με το σχήμα καλύβας.
Στην Α΄ φάση του Λατινικού πολιτισμού (1000 π.Χ.-900 π.Χ.) οι τεφροδόχοι με την μορφή καλύβας εμφανίστηκαν σποραδικά, στην Β΄ φάση (900-770 π.Χ.) έγιναν μόνιμοι. Οι τεφροδόχοι παριστάνουν τις καλύβες που ζούσαν οι απλοί αγρότες της εποχής, τείχη με βέργες και λάσπη και ψάθινες στέγες στηριγμένες σε ξύλινους στύλους. Οι καλύβες αυτές παρέμειναν η βασική μορφή της Λατινικής αγροτικής κατοικίας μέχρι το 650 π.Χ. Το πιο διάσημο παράδειγμα ήταν η "κατοικία του Ρωμύλου" στην νότια πλαγιά του Παλατίνου Λόφου που υποτίθεται ότι οικοδόμησε ο μυθικός ιδρυτής της Ρώμης Ρωμύλος, η καλύβα αυτή είχε επιζήσει και την εποχή που έγινε αυτοκράτορας ο Οκταβιανός Αύγουστος. Από το 650 π.Χ. ξεκίνησε μια μορφή αστικοποίησης και δημιουργήθηκαν οι Λατινικές πόλεις-κράτη. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η Ρώμη, διάσπαρτοι αγροτικοί οικισμοί που κατόπιν γίνονται ενιαία πόλη με την ίδρυση του Φόρουμ (625 π.Χ.)
Θρησκεία
Σύμφωνα με την θεωρία του Κουργκάν οι πρώτοι Ινδο-Ευρωπαίοι κατάγονται από την Ευρασιατική στέπα, η διαβίωση τους στηρίχτηκε στα άλογα και την κτηνοτροφία. Στις ιστορικές περιόδους διατήρησαν την ίδια μορφή, έμειναν γνωστοί με εθνοτικά ονόματα όπως Σκύθες, Σαρμάτες και Αλανοί, λαοί που η γλώσσα τους προερχόταν από τον Ινδο-Ευρωπαικό κλάδο. Η κοινωνία ήταν αυστηρά πατρογονική, η καταγωγή οριζόταν από την οικογένεια του πατέρα, η γυναίκα δεν υπολογιζόταν στην καταγωγή της οικογένειας, την ίδια κατάσταση βρίσκουμε και στην Ρωμαϊκή κοινωνία. Ο υπέρτατος θεός ήταν ο "Θεός-ήλιος" ή "πατέρας-ήλιος", από αυτόν προερχόταν ο ύπατος Λατίνος θεός Γιούπιτερ, λατρευόταν σαν θεός της βροντής και του κεραυνού. Η διαβίωση τους συνδέθηκε με την οικογενειακή εστία που συμβολίστηκε με την φωτιά, από αυτή προήλθε η κορυφαία πανάρχαια θρησκεία ο Ζωροαστρισμός. Οι Ρωμαίοι λάτρευαν την ιερή φωτιά στον ναό της Βέστας, ήταν συμβολικά ο μόνος ναός που ήταν στρογγυλός και όχι τετράγωνος όπως οι υπόλοιποι. Η νομαδική ζωή επικεντρώθηκε στα άλογα, η θυσία του αλόγου γινόταν μόνο στην στέψη των βασιλέων σαν ευλογία. Μετά την θυσία ακολουθούσε μια συμβολική ένωση του νεκρού ζώου με την βασίλισσα, στην συνέχεια τεμαχιζόταν και μοιραζόταν στο πλήθος. Οι Ρωμαίοι ακολούθησαν την ίδια τακτική, ένα από τα άλογα των νικητών των αγώνων θυσιαζόταν στον θεό του πολέμου Μαρς, το κεφάλι του κοβόταν και η ουρά του κρεμόταν στα παλιά Ρωμαϊκά βασιλικά ανάκτορα. Το σύμβολο της Σβάστικας ή ο Αγγυλωτός Σταυρός χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από τους Ινδο-Ευρωπαικούς πληθυσμούς. Η προέλευση του συμβόλου εντοπίζεται στον Πολιτισμό του Βίντσα που είχε ακμάσει την Εποχή του Λίθου (5500 π.Χ.-4500 π.Χ.) στα Βαλκάνια. Το σύμβολο που χρησιμοποιούσαν σίγουρα οι προ-Ινδοευρωπαίοι μεταδόθηκε και στους Ινδο-Ευρωπαίους, συμβόλιζε τον υπέρτατο Θεό-ήλιο ή τον Θεό Ουρανό. Οι Ρωμαίοι μόνο περιστασιακά τον ταύτιζαν με τον Γιούπιτερ, το έκαναν ωστόσο έντονα οι Γαλάτες που ζούσαν στην Γαλλία με αμέτρητες επιγραφές. Όταν ο Χριστιανισμός αντικατέστησε τον Παγανισμό (4ος αιώνα μ.Χ.) έγινε το σύμβολο του Σύμπαντος και της αιώνιας ζωής.
Λατρεία
Οι Λατινικές πόλεις-κράτη παρά τους σκληρούς εμφύλιους πολέμους διατήρησαν κλειστές λατρευτικές σχέσεις σε όλη την διάρκεια της ιστορίας τους. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν το "Λατινικό Φεστιβάλ", εορταζόταν κάθε χειμώνα στο ηφαίστειο που βρισκόταν στο λατρευτικό Όρος Άλβανον. Οι εορτές κλιμακώνονταν με μιά σειρά από θυσίες στον "Γιούπιτερ του Λατίου", το κρέας των θυσιασμένων ζώων μοιραζόταν στο πλήθος. Οι τελετές έπρεπε να γίνουν με μεγάλη ακρίβεια, σε περίπτωση λάθους η τελετή επαναλαμβανόταν από την αρχή. Οι τελετές συνεχίστηκαν με ευλάβεια και στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορική ηγεμονία. Ο ιστορικός Τίτος Λίβιος έγραψε (20 μ.Χ.) ότι η καταστροφική ήττα από τον Αννίβα στην Μάχη της λίμνης Τρασιμένης (217 π.Χ.) χρεώνεται στην απροθυμία των Λατίνων να ενωθούν με τον στρατό του Υπάτου Γάιου Φλαμίνιου στο Αρέτσο επειδή δεν παραβρέθηκε στο "Λατινικό φεστιβάλ". Οι τελετές λατρείας ήταν δημόσιες και γινόντουσαν στο ιερό της Ντιάνας στην Αρίτσια. Σε ένα χαμένο θραύσμα από το έργο "Καταγωγές του Κάτωνα" αναφέρεται ότι την εορτή την καθιέρωσαν Λατινικές φυλές περί το 500 π.Χ. υπό την ηγεσία του δικτάτορα του Τούσκουλου. Ο Κορνέλ με την σειρά του εγγυάται ότι τον ναό της Ντιάνας ίδρυσε ο Ρωμαίος βασιλιάς Σέρβιος Τύλλιος στον Αβεντίνο Λόφο της Ρώμης, έγινε Λατινικό ιερό έξω από τα όρια της πόλης. Υπήρχε άλλο ένα ιερό στο Λαβίνιο αφιερωμένο στους πανάρχαιους οικιακούς θεούς Πενάτες. Ο Κορνέλ καταγράφει ότι "το ιερό των 13 βωμών" που ανακάλυψαν την δεκαετία του 1960 στο Λαβίνιο ήταν αφιερωμένο στους Πενάτες. Οι βωμοί διαφέρουν σε στυλ και ημερομηνία, αυτό δείχνει ότι οικοδομήθηκαν από διαφορετικές πόλεις-κράτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ιταλίας Κατηγορία:Λάτιο
Έριχ φον Μάνσταϊν
Ο Έριχ φον Μάνσταϊν (Erich von Manstein, 24 Νοεμβρίου 1887 - 10 Ιουνίου 1973) ήταν Γερμανός στρατάρχης κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες της Βέρμαχτ. Θεωρήθηκε ένας από τους ευφυέστερους ηγέτες της εποχής σύμφωνα με τους συναδέλφους του.
Βιογραφικό
Ανάμεσα στις δύο οικογένειες είχε συναφθεί η εξής συμφωνία: Οι Λεβίνσκι, με τη γέννηση του μικρού, αποκτούσαν το 10ο παιδί τους. Αντίθετα, οι Μάνσταϊν ήταν άτεκνοι. Είχε, λοιπόν, συμφωνηθεί ότι μόλις γεννηθεί το 10ο παιδί των Λεβίνσκι, αυτοί θα το έδιναν προς υιοθεσία στο άτεκνο ζευγάρι, πράγμα το οποίο και έγινε.
Ο μικρός Έριχ είχε, έτσι, όχι μόνο το φυσικό και το θετό του πατέρα Πρώσους στρατιωτικούς, αλλά και οι πάπποι του - και από τις δύο οικογένειες - υπήρξαν επίσης στρατηγοί, ενώ ο Στρατάρχης και μετέπειτα Πρόεδρος της Γερμανίας Πάουλ φον Χίντενμπουργκ ήταν θείος του.
Έτσι, η στρατιωτική του καριέρα ήταν εξασφαλισμένη εκ γενετής. Ο μικρός Έριχ φοίτησε κατά την περίοδο 1894 - 1899 στο Λύκειο του Στρασβούργου, το οποίο είχε προσαρτηθεί στη Γερμανία ύστερα από το Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1871 και το 1900 φοίτησε για έξι χρόνια (ως το 1906) στο Σώμα Ευελπίδων στο Πλεν (Plön) και στο Γκρος-Λιχτερφέλντε (Groß-Lichterfelde). Στη συνέχεια τοποθετήθηκε στο 3ο Σύνταγμα Πεζικού της Φρουράς (Garde zu Fuß) με το βαθμό του σημαιοφόρου. Τον Ιανουάριο του 1907 προήχθη σε ανθυπολοχαγό και τον Οκτώβριο του 1913 εισήχθη στην Πρωσική Στρατιωτική Ακαδημία στο Βερολίνο.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μάνσταϊν στάλθηκε αρχικά στο Ανατολικό μέτωπο: Το 1914 υπηρέτησε στην Πολωνία, όπου τραυματίστηκε σοβαρά το Νοέμβριο. Επανήλθε στην ενεργή δράση το 1915, προαγόμενος σε λοχαγό, τοποθετήθηκε ως αξιωματικός του επιτελείου (σε επιτελική θέση παρέμεινε ως το τέλος του πολέμου) και στάλθηκε στη Σερβία το 1915-16. Στη συνέχεια μετατέθηκε στο Δυτικό μέτωπο (Γαλλία - Βέλγιο) και έλαβε μέρος στην επίθεση του Βερντέν (1916) και στις επιχειρήσεις στην Καμπανία (1917-18). Το 1918 προσφέρθηκε εθελοντικά για τη θέση στο επιτελείο της Αμυντικής Δύναμης των Συνόρων στο Μπρεσλάου (σημ. Βρότσλαβ, Πολωνία). Στη θέση αυτή παρέμεινε ως το 1919.
Περίοδος Μεσοπολέμου
Μετά τη λήξη του Πολέμου, ο Μάνσταϊν παρέμεινε στη Ράιχσβερ (ο Γερμανικός Στρατός των 100.000 ανδρών που είχε επιτραπεί στη Γερμανία να διατηρεί) και συνέβαλε σημαντικά στην οργάνωσή της. Το 1920 γνώρισε και νυμφεύτηκε την - δεκαεννιάχρονη τότε - Γιούτα Σίμπιλε φον Λόες (Jutta Sibylle von Loesch), θυγατέρα γαιοκτήμονα από τη Σιλεσία, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: Την Γκιζέλα (1921), τον Γκέρο (Gero, 31/12/1922) και τον Ρούντιγκερ (1929). Ο Γκέρο, ο οποίος υπηρετούσε ως υπολοχαγός στη Βέρμαχτ, σκοτώθηκε στο βόρειο τομέα του Ανατολικού μετώπου στις 29 Οκτωβρίου του 1942.
Το 1920 ο Μάνσταϊν προάχθηκε σε διοικητή λόχου, ενώ το 1922 του ανατέθηκε η διοίκηση συντάγματος. Το 1927 προάχθηκε σε ταγματάρχη, τοποθετήθηκε ως αξιωματικός του Επιτελείου και άρχισε να επισκέπτεται άλλες χώρες προκειμένου να πληροφορείται για τη συγκρότηση και τις εγκαταστάσεις των στρατευμάτων τους. Τις δραστηριότητες αυτές συνέχισε μέχρι το 1935. Ήδη από το 1933 οι Ναζί, έχοντας καταλάβει την εξουσία, περιφρόνησαν τη Συνθήκη των Βερσαλλιών και άρχισαν την αναδιοργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων κατά σαφή παράβασή της, μετονομάζοντάς τες σε Βέρμαχτ. Το 1934 η καριέρα του Μάνσταϊν κινδύνευσε σοβαρά: Οι φυλετικοί νόμοι, που το ναζιστικό καθεστώς θέσπιζε τον ένα μετά τον άλλο, καθόριζαν ότι οι στρατιώτες εβραϊκής καταγωγής δεν επιτρεπόταν να φέρουν τα διακριτικά τους, ενώ όσοι στρατιωτικοί είχαν εβραϊκή καταγωγή έπρεπε να εγκαταλείψουν την (τότε) Ράιχσβερ. Ένας από τους συναδέλφους του ανακάλυψε ότι η μητέρα του Μάνσταϊν είχε εβραϊκή καταγωγή (κατά το ήμισυ) και αυτό σήμαινε ότι ο Μάνσταϊν έπρεπε να εγκαταλείψει το στράτευμα. Ως συνέπεια, ο Μάνσταϊν έστειλε επιστολή στον Βάλτερ φον Ράιχεναου με την οποία ζητούσε - επιχειρηματολογώντας υπέρ των εκκαθαρίσεων - να εξαιρεθούν οι στρατιωτικοί που ήδη υπηρετούσαν στη Ράιχσβερ και είχαν τον ένα γονέα κατά το ήμισυ Εβραίο. Το θέμα αποσιωπήθηκε, ωστόσο ο Μάνσταϊν έσφαλλε νομίζοντας ότι λόγω του υψηλού βαθμού του και των πολύ υψηλόβαθμων συγγενών του θα έμενε αλώβητος. Μετα βίας γλίτωσε τη σταδιοδρομία του, πείθοντας τον Ράιχενάου, κυρίως λόγω των υπέρ των εκκαθαρίσεων των Εβραίων δηλώσεών του.
Το 1935 (1η Ιουλίου) ο Μάνσταϊν ορίζεται επικεφαλής του κλάδου επιχειρήσεων στο Γενικό Επιτελείο Στρατού (Generalstab des Heeres), τμήματος της Ανωτάτης Στρατιωτικής Διοίκησης (Oberkommando des Heeres). Από αυτή τη θέση πρότεινε την κατασκευή αυτοκινούμενων πυροβόλων (Sturmgeschütze), με στόχο την άμεση υποστήριξη του Πεζικού από πυροβολικό, ώστε να αποκτήσουν μεγαλύτερη ευελιξία οι ταχυκίνητες μονάδες και να απαλλαγούν από αυτού του είδους την υποστήριξη τα άρματα μάχης.
Το 1936 ο Μάνσταϊν προάγεται σε υποστράτηγο και τοποθετείται ως αναπληρωτής επικεφαλής στο Επιτελείο του Στρατηγού Λούντβιχ Μπεκ. Ο Μάνσταϊν είναι αρχηγός του Επιτελείου του Βίλχελμ φον Λέεμπ κατά την προσάρτηση της Σουδητίας από τα στρατεύματά του. Ο ίδιος πίστευε ότι ο γερμανικός στρατός δε θα είχε τη δυνατότητα να νικήσει το στρατό της Τσεχοσλοβακίας, αν αυτός αποφάσιζε να υπερασπιστεί με τα όπλα το έδαφος της χώρας, κάνοντας χρήση των παραμεθόριων οχυρώσεών της. "Δεν θα έχουμε τα μέσα να τα διασπάσουμε" είχε πει τότε.
Αρχικά ο Μάνσταϊν από τη θέση του υποστήριζε τις θέσεις του προϊσταμένου του Μπεκ, ότι ο Στρατός πρέπει να παραμένει ανεπηρέαστος από τις επιρροές του Ναζιστικού Κόμματος. Τη θέση αυτή μετέβαλε αργότερα, ισχυριζόμενος ότι η Στρατιωτική Διοίκηση όφειλε να απέχει από πολιτικούς σχεδιασμούς, ακόμη και από ζητήματα υψηλής στρατηγικής, καθώς αυτά ήταν θέματα για τα οποία μόνος αρμόδιος ήταν ο Φύρερ. Το μόνο καθήκον της Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης θα έπρεπε να είναι ο επιχειρησιακός σχεδιασμός που ήταν απαραίτητος για την επίτευξη των στόχων που έθετε ο Φύρερ. Όπως ήταν φυσικό, ο Μπεκ (ισχυρά αντιχιτλερικός) δε ευχαριστήθηκε καθόλου με τις θέσεις του Μάνσταϊν, τον οποίο και απέπεμψε, λέγοντας γι' αυτόν: "... δεν είναι άνθρωπος κακού χαρακτήρα, αντίθετα, είναι άνθρωπος χωρίς καθόλου χαρακτήρα".
Πιερ Μεσαίν
Ο Πιερ Φρανσουά Αντρέ Μεσαίν (Pierre François André Méchain, 16 Αυγούστου 1744 – 20 Σεπτεμβρίου 1804) ήταν Γάλλος αστρονόμος, γεωδαίτης και χαρτογράφος, ο οποίος, μαζί με τον Σαρλ Μεσιέ, είχε σημαντική συνεισφορά στην πρωτογενή τηλεσκοπική μελέτη των ουράνιων σωμάτων πέρα από το Ηλιακό Σύστημα καθώς και των κομητών.
Έριχ φον Μάνσταϊν
Περίοδος Μεσοπολέμου
Το 1938 ξεσπά η κρίση - σκάνδαλο στα ανώτατα στρατιωτικά κλιμάκια, δημιουργημένη από τον Χίτλερ, με στόχο να απαλλαγεί από τους αξιωματικούς που στελέχωναν τα ανώτατα κλιμάκια της Βέρμαχτ. Έτσι, αποπέμπονται οι Βέρνερ φον Φριτς, Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ και, αργότερα, και ο Λούντβιχ Μπεκ. Ο Μάνσταϊν ελπίζει ότι θα γίνει Αρχηγός του Επιτελείου, ωστόσο ο Χίτλερ τον απογοητεύει, θεωρώντας τον "μη συνεργάσιμο" και στέλνοντάς τον Διοικητή της 18ης Μεραρχίας Πεζικού στη Σιλεσία (4 Φεβρουαρίου 1938), προάγοντάς τον ταυτόχρονα σε Αντιστράτηγο.
Εισβολή στην Πολωνία
Το 1939 ο Μάνσταϊν πληροφορείται το "Λευκό σχέδιο" (Fall weiss), όπως είχε ονομαστεί η επιχείρηση για την εισβολή στην Πολωνία. Πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών, στις 18 Αυγούστου 1939, ο Μάνσταϊν αποσπάται από τη διοίκηση της Μεραρχίας του και τοποθετείται αρχηγός του Επιτελείου της Ομάδας Στρατιών "Süd" (νότου), τη διοίκηση της οποίας είχε ο Γκερντ φον Ρούντστεντ. Από τη θέση αυτή συνεργάζεται με τον επικεφαλής των Επιχειρήσεων της στρατιάς, συνταγματάρχη Γκίντερ Μπλούμεντριτ (Günther Blumentritt) για την ανάπτυξη του σχεδίου επιχειρήσεων της Ομάδας "Sud". Ο σχεδιασμός προβλέπει τη συγκέντρωση του μεγαλύτερου μέρους των θωρακισμένων μονάδων της Ομάδας στη 10η Στρατιά του Βάλτερ φον Ράιχεναου, με στόχο την επίτευξη διάσπασης του μετώπου των Πολωνών και την περικύκλωση των στρατευμάτων τους. Σύμφωνα με το σχέδιο του Μάνσταϊν, οι άλλες δύο στρατιές της Ομάδας νότου, η 14η του Βίλχελμ Λιστ και η 8η του Γιοχάνες Μπλάσκοβιτς θα στήριζαν τα πλευρά του Ράιχεναου καθώς η στρατιά του θα εφορμούσε εναντίον της Βαρσοβίας. Το σχέδιο έτυχε της αποδοχής του Ρούντστεντ και εφαρμόστηκε με απόλυτη επιτυχία: Το πολωνικό μέτωπο διασπάστηκε, η 10η Στατιά καταδίωξε τους Πολωνούς εμποδίζοντάς τους να αναδιοργανωθούν, ενώ η 8η παρεμπόδισε την ανασυγκρότηση των ημιδιαλυμένων πολωνικών στρατευμάτων στο Λοτζ, το Πόζναν και το Ράντομ. Παρεκκλίνοντας από το αρχικό του σχέδιο, ο Μάνσταϊν υπέδειξε στον Ρούντστεντ να κυκλώσει τους Πολωνούς στο Ράντομ, πράγμα που έγινε και οδήγησε στην αποκοπή των Πολωνών από το νότιο τμήμα της Βαρσοβίας, τομέα που έμεινε ανυπεράσπιστος.
Ο ίδιος ο Μάνσταϊν, παρά την εκπόνηση των σχεδίων που πραγματοποίησε και που υλοποιήθηκαν με απόλυτη επιτυχία, δεν ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Λευκού Σχεδίου, θεωρώντας ότι η Πολωνία έπρεπε να παραμείνει ανεξάρτητη, παίζοντας το ρόλο "μαξιλαριού" ανάμεσα στη Γερμανία και την Σοβιετική Ένωση. Τον απασχολούσε, επίσης, έντονα το ενδεχόμενο οι Σύμμαχοι να επιτεθούν κατά της Γερμανίας από δυτικά, οδηγώντας τη σε σύρραξη με δύο μέτωπα. Η διαίσθηση του Χίτλερ, ωστόσο, αποδείχτηκε ισχυρότερη από τους φόβους του Μάνσταϊν: Οι Γάλλοι και οι Βρετανοί δεν επιτέθηκαν από τα δυτικά, όπως είχε προβλέψει ο Φύρερ. Η Βαρσοβία παραδόθηκε και τυπικά στις 27 Σεπτεμβρίου 1939 (αν και παρέμειναν μερικοί θύλακες αντίστασης). Η προσοχή του Χίτλερ στρέφεται πλέον δυτικά.
Εισβολή στη Γαλλία
Την ημέρα παράδοσης της Βαρσοβίας ο Χίτλερ δίνει εντολή στον Φραντς Χάλντερ, επικεφαλής της Ανώτατης Διοίκησης του Στρατού (Oberkommando des Heeres, OKH) να ετοιμάσει ένα σχέδιο εισβολής στις Κάτω Χώρες και τη Γαλλία, με την επωνυμία "Fall Gelb" (Κίτρινο Σχέδιο). Ο Χάλντερ και το επιτελείο του ετοιμάζουν διάφορα σχέδια, τα οποία, καθ' υπόδειξη και παραίνεση του φον Ρούντστεντ παραδίδονται στο Μάνσταϊν. Τα σχέδια που παραδίδονται στον Χίτλερ δεν τον ικανοποιούν: "Φόρεσαν τις μπότες του Σλίφεν" εξομολογείται στους στενούς συνεργάτες του Το σχέδιο του Μάνσταϊν τραβά τελικά την προσοχή του Χίτλερ: Ο Μάνσταϊν, σε άτυπη συνεργασία με τον Χάιντς Γκουντέριαν είχε προτείνει την επίθεση μέσω Αρδεννών και ως κέντρο βάρους την κωμόπολη του Σεντάν. Με τον τρόπο αυτό παρακάμπτεται η Γραμμή Μαζινό. Το σχέδιο που τελικά χρησιμοποιήθηκε δεν ήταν το αρχικό σχέδιο του Μάνσταϊν: Η πατρότητα του σχεδίου, κατά πολλούς ερευνητές, αποδίδεται στον Μάνσταϊν, ωστόσο σύμφωνα με το περιβάλλον του Χίτλερ, οι εισηγήσεις του Μάνσταϊν "δεν έφτασαν ποτέ στο γραφείο του Φύρερ". Φαίνεται ότι το σχέδιο του Μάνσταϊν μπλοκαρίστηκε από τον επικεφαλής του ΟΚΗ Φραντς Χάλντερ, αν και το συνυπέγραφε ο φον Ρούντστεντ, ο ο οποίος υποστήριζε θερμά τον επιτελάρχη του, μολονότι αυτό δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο. Ο Χίτλερ τελικά πληροφορήθηκε την ύπαρξη του σχεδίου Μάνσταϊν από τον Χένινγκ φον Τρέσκοβ, ο οποίος είχε πολύ φιλικές σχέσεις με τον υπασπιστή του Σμουντ, και κάλεσε τον Μάνσταϊν σε ακρόαση και αυτός τον ενημέρωσε σχετικά με το σχέδιό του Επιπλέον, η απόσπαση του Μάνσταϊν σε επιτελική θέση έληξε πριν την εισβολή και ο ίδιος τοποθετήθηκε επικεφαλής μιας νέας μονάδας, την οποία όφειλε να συγκροτήσει στη Σιλεσία. Ο Χίτλερ υιοθέτησε το "σχέδιο Μάνσταϊν", επέλεξε όμως να το καταστρώσει με λεπτομέρειες μόνος του, καθώς "μελετούσε με το φακό κάθε ξέφωτο στις Αρδέννες". Από το σχέδιο του Χίτλερ έλειπε το δεύτερο κύμα επίθεσης, που προέβλεπε το σχέδιο Μάνσταϊν. Ο Μάνσταϊν συγκρότησε τη μονάδα που του είχε ανατεθεί και στάλθηκε στη Γαλλία, επικεφαλής του 38ου Σώματος Πεζικού (υπό τον Γκίντερ φον Κλούγκε και την 4η Στρατιά του), όχι με το πρώτο κύμα επίθεσης, αλλά καταδιώκοντας τους Γάλλους που υποχωρούσαν από τον ποταμό Σομ ως τον Λίγηρα ("Κόκκινο Σχέδιο", Fall Rot, η δεύτερη φάση επίθεσης κατά της Γαλλίας). Ο Μάνσταϊν προήχθη σε Αντιστράτηγο και τιμήθηκε με το Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού.
Εισβολή στη Σοβιετική Ένωση
Το Φεβρουάριο του 1941 ο Μάνσταϊν αναλαμβάνει τη διοίκηση του 56ου Σώματος Τεθωρακισμένων (LXVI. Panzerkorps), υπό τις διαταγές του Έριχ Χέπνερ στο βόρειο τμήμα του μετώπου. Εκεί επιτίθεται στις 22 Ιουνίου 1941 και καταφέρνει να προελάσει 100 μίλια μέσα σε δύο ημέρες, καταλαμβάνοντας δύο ζωτικής σημασίας γέφυρες στον ποταμό Ντβίνα. Η μονάδα του κυκλώνεται από Ρώσους, οι οποίοι μάλιστα σπεύδουν να θριαμβολογήσουν ότι παγίδευσαν μια γερμανική στρατιά. Ο Μάνσταϊν, όμως, καταφέρνει τελικά να διαφύγει από τον κλοιό χωρίς απώλειες, εκτός από μερικά επιτελικά έγγραφα, τα οποία "έθεσαν σε κίνδυνο τη θέση που κατείχε".
Στις αρχές Σεπτεμβρίου ο επικεφαλής της 11ης Στρατιάς στην ομάδα του Νότου (Süd) Όιγκεν Ρίττερ φον Σόμπερτ (Eugen Ritter von Schobert) προσγειώνεται με το αεροσκάφος που τον μετέφερε πάνω σε ρωσικό ναρκοπέδιο και φονεύεται. Ο Μάνσταϊν μετατίθεται στη θέση του Σόμπερτ και στη Στρατιά του ανατίθεται η αποστολή της εισβολής στην Κριμαία και η κατάληψη της Σεβαστουπόλεως, ώστε να απελευθερωθούν οι πλευρές της Ομάδας Νότου για να μπορέσει να προχωρήσει βαθύτερα στη Σοβιετική Ένωση.
Πιερ Μεσαίν
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1777 ο Μεσαίν νυμφεύτηκε την Barbe-Thérèse Marjou, με την οποία απέκτησαν δύο γιους και μία θυγατέρα. Το 1782 έγινε δεκτός στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών και υπήρξε ο συντάκτης του περιοδικού της Connaissance des Temps από το 1785 μέχρι το 1792. Αυτό είναι το περιοδικό που μεταξύ άλλων δημοσίευσε για πρώτη φορά τον Κατάλογο του Μεσιέ.
Με τις χαρτογραφικές του ικανότητες, ο Μεσαίν εργάσθηκε σε χάρτες της βόρειας Ιταλίας και της Γερμανίας, αλλά σημαντικότερο ήταν το γεωδαιτικό έργο του: μέτρησε το νότιο τμήμα ενός τόξου μεσημβρινού της Γης ανάμεσα στη Δουνκέρκη και τη Βαρκελώνη, αρχίζοντας το 1791. Αυτή η μέτρηση έγινε η βάση της μονάδας μήκους (ένα από τα θεμελιώδη μεγέθη) του Μετρικού Συστήματος, του μέτρου. Ο Μεσαίν και ο Ζαν-Μπατίστ Ντελάμπρ συνάντησαν πολλές δυσκολίες στα ταξίδια τους, κυρίως επειδή αυτά πραγματοποιήθηκαν στην πιο ταραγμένη περίοδο της Γαλλικής Επαναστάσεως. Συνέλαβαν τον Μεσαίν γιατί υποπτεύθηκαν ότι τα επιστημονικά του όργανα ήταν όπλα, αργότερα τον φυλάκισαν στη Βαρκελώνη μετά την κήρυξη πολέμου μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας, και η περιουσία του στο Παρίσι δημεύθηκε κατά την εποχή της Τρομοκρατίας. Μετά την απελευθέρωσή του από την Ισπανία, ο Μεσαίν έζησε στην Ιταλία και επέστρεψε στην πατρίδα του το 1795.
Έριχ φον Μάνσταϊν
Εισβολή στη Σοβιετική Ένωση
Η κατάσταση στην Κριμαία, ωστόσο, εξακολουθεί να παραμένει κρίσιμη. Σταθεροποιείται μόνο στα τέλη Απριλίου του 1942 και ο Μάνσταϊν, αποφασισμένος να τελειώνει με τη Σεβαστούπολη, οργανώνει την επιχείρηση "Trappenjagd", την εφαρμογή της οποίας αρχίζει στις 8 Μαϊου 1942: Με έξυπνο αντιπερισπασμό στα βόρεια, ο Μάνσταϊν επιτίθεται από το νότο εκμηδενίζοντας την 44η, την 47η και την 51η Στρατιά των Σοβιετικών: Οι απώλειές τους φθάνουν τις 21 μεραρχίες, 176.000 άνδρες, 347 άρματα μάχης και 3.500 πυροβόλα. Η επιχείρηση, που ολοκληρώνεται με απόλυτη επιτυχία στις 18 Μαϊου, στοιχίζει στους Γερμανούς μόνο 3.500 άνδρες και οκτώ άρματα μάχης.
Η προσοχή του Μάνσταϊν στρέφεται για μια ακόμη φορά στη Σεβαστούπολη: Ο Μάνσταϊν "μετατρέπεται σε στρατηγό του Πυροβολικού" και αναζητά στο γερμανικό οπλοστάσιο κανόνια με περίεργα διαμετρήματα. Ανάμεσα στα άλλα φέρνει υπερβαρείς όλμους (όπως ο "Θωρ", διαμετρήματος 600 mm) και ίσως το μεγαλύτερο πυροβόλο που κατασκευάστηκε ποτέ, τον θηριώδη "Gustav", κατασκευής Κρουπ και διαμετρήματος 80 cm. Στηρίζεται σε σιδηροτροχιές, ρίχνει μόνο 3 οβίδες την ώρα και για τη χρήση και συντήρησή του απασχολεί 4.000 άνδρες. Κάθε οβίδα του, όμως, μπορεί να διαπεράσει οχυρώσεις από μπετόν πάχους 2 μ σε βάθος 30 μ. Ο Βόλφραμ φον Ρίχτχοφεν, διοικητής του 4ου αεροπορικού στόλου της Λουφτβάφε συμμετέχει στην επιχείρηση με τα βαριά βομβαρδιστικά του. Το μπαράζ βομβαρδισμού της πόλης αρχίζει στις 7 Ιουνίου 1942 και διαρκεί πέντε ολόκληρες ημέρες. Ακολουθεί έφοδος των χερσαίων δυνάμεων και, στις 16 Ιουνίου η εξωτερική ζώνη άμυνας διασπάται. Η πόλη περιέρχεται εξ ολοκλήρου στη γερμανική κατοχή στις 4 Ιουλίου 1942. Ο Χίτλερ ενθουσιάζεται στο άκουσμα της πτώσης της Σεβαστουπόλεως, τηλεφωνεί αμέσως στον Μάνσταϊν και τον αποκαλεί "κατακτητή της Σεβαστουπόλεως". Παράλληλα του ανακοινώνει ότι του αποστέλλει τη στραταρχική του ράβδο.
Πιερ Μεσαίν
Βιογραφικά στοιχεία
Προσωπικές του αμφιβολίες σχετικά με τις μετρήσεις του μεσημβρινού Δουνκέρκης-Βαρκελώνης οδήγησαν τον Μεσαίν να επιστρέψει στο έργο αυτό και να ξαναταξιδέψει στην Ισπανία το 1804, όπου κόλλησε κίτρινο πυρετό και πέθανε στο Castellon de la Plana.
Έριχ φον Μάνσταϊν
Η πολιορκία του Λένινγκραντ
Το Λένινγκραντ πολιορκείται ήδη από το 1941 αλλά λόγω της φυσικής θέσης του οι Γερμανοί δεν είναι σε θέση να το καταλάβουν. Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση αποφασίζει να στείλει εκεί τον Μάνσταϊν, με στόχο την κατάκτηση της πόλης. Οι μονάδες που διαθέτει είναι μικρές (οι πολιορκητές έχουν αποδυναμωθεί καθώς οι άλλοι, πιο ενεργοί τομείς του μετώπου απαιτούν όλο και μεγαλύτερες δυνάμεις) ενώ παράλληλα οι Σοβιετικοί, θέλοντας να προασπίσουν μια πόλη - σύμβολο, διαθέτουν εκεί μεγάλες δυνάμεις και εξαπολύουν σφοδρές αντεπιθέσεις. Ο Μάνσταϊν δεν καταφέρνει να κυριεύσει την πόλη με τις ανεπαρκείς δυνάμεις που διαθέτει. Ο Χίτλερ πιστεύει ότι με τα νέα άρματα τύπου "Τίγρης" (Panzer "Tiger") και τις δυνάμεις πυροβολικού που διαθέτει η Βέρμαχτ, μπορεί να επιτευχθεί η κατάληψη. Ο Μάνσταϊν αντιτείνει ότι για να έχει επιτυχία κάτι τέτοιο, χρειάζεται και ταυτόχρονη επίθεση των Φινλανδών από το Βορρά, πράγμα που οι Φινλανδοί δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν. Ωστόσο αποδεικνύει για μια ακόμη φορά τη στρατηγική μεγαλοφυϊα του, καθώς καταφέρνει να αποκρούσει όλες τις σοβιετικές αντεπιθέσεις - με δυνάμεις που ξεπερνούν κατά πολύ τις δικές του - και να αποτρέψει τη λύση της πολιορκίας: Στις 27 Αυγούστου οι Σοβιετικοί εξαπολύουν σφοδρή αντεπίθεση κατά της 18ης Στρατιάς του Γκέοργκ Λίντεμαν στη λίμνη Λάντογκα. Ο Μάνσταϊν αντιδρά αποφασιστικά, εκτρέπει τις δικές του δυνάμεις και καταφέρνει να απεγκλωβίσει την παγιδευμένη Στρατιά και σταθεροποιώντας ξανά το μέτωπο της πολιορκίας. Αποφασίζεται, έτσι, η πολιορκία να συνεχιστεί και το 1943.
Στάλινγκραντ
Στις 21 Νοεμβρίου 1942 και ενώ μαίνεται η μάχη του Στάλινγκραντ, με τις προοπτικές να διαγράφονται ιδιαίτερα ζοφερές για τις γερμανικές δυνάμεις, ο Χίτλερ καταφεύγει για μια ακόμη φορά στις στρατηγικές ικανότητες του Μάνσταϊν: Τον τοποθετεί επικεφαλής της νεοσυσταθείσης Στρατιάς του Ντον (Heeresgruppe Don), ενός σχηματισμού αποτελούμενου από καταπονημένες μονάδες, ημιδιαλυμένο εξοπλισμό και μονάδες από Ρουμάνους, Ούγγρους και Ιταλούς. Η εντολή που δίνεται στον Μάνσταϊν είναι να οργανώσει την επιχείρηση "Wintergewitter" ("Χειμερινή Θύελλα") και, σε συνεργασία με τα θωρακισμένα του Χέρμαν Χοτ να απελευθερώσει την παγιδευμένη μέσα στην πόλη 6η Στρατιά του Στρατηγού Φρίντριχ Πάουλους. Η επίθεση εξαπολύεται στις 12 Δεκεμβρίου 1942 και οι θωρακισμένες μονάδες βρίσκονται μόλις 30 μίλια από το Στάλινγκραντ στις 20 του ίδιου μήνα. Οι Σοβιετικοί, όμως, εξαπολύουν σφοδρή αντεπίθεση, αρχικά αναχαιτίζουν και στο τέλος απωθούν τις προωθημένες γερμανικές δυνάμεις. Ο Μάνσταϊν ζητά από τον Χίτλερ να διατάξει τη διάσπαση του κλοιού από τον Πάουλους, εκείνος όμως αρνείται πεισματικά. Επικοινωνεί και με τον Πάουλους και του συνιστά να προσπαθήσει να διασπάσει τον κλοιό, ώστε οι Σοβιετικοί να βρεθούν ανάμεσα σε δύο πυρά. Ο Πάουλους αρνείται, δηλώνοντας ότι έχει δικαίωμα να περιμένει την απελευθέρωση της Στρατιάς του από τους συναδέλφους του, όπως, άλλωστε, έχει διατάξει ο Φύρερ. Ο Μάνσταϊν δεν τολμά να τον διατάξει (όπως είχε δικαίωμα να κάνει, ως ανώτερός του) να διασπάσει τον κλοιό, φοβούμενος την αντίδραση του Χίτλερ. Συνεχίζει τις προσπάθειες προώθησης των δικών του δυνάμεων, αλλά, εκτός από τις αντεπιθέσεις των Σοβιετικών, ανακύπτει νέο, σοβαρότατο πρόβλημα που απειλεί με κατάρρευση ολόκληρο το μέτωπο της Ουκρανίας: Οι Σοβιετικοί έχουν οργανώσει την "επιχείρηση Κρόνος" και πραγματοποιούν σφοδρή αντεπίθεση στο νοτιότερο άκρο του μετώπου, με στόχο την ανακατάληψη του Ροστόβ επί του Ντον. Η Ομάδα Στρατιών "Α" αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα που απειλεί με κατάρρευση το μέτωπο της Ουκρανίας και την αποκοπή όλων των γερμανικών στρατευμάτων του Καυκάσου. Ο Μάνσταϊν αναγκάζεται να διχοτομήσει τις δυνάμεις του, στέλνοντας σημαντικές μονάδες ως ενίσχυση του μετώπου που κινδυνεύει. Ως αποτέλεσμα, η επιχείρηση απεγκλωβισμού του Πάουλους από το Στάλινγκραντ εγκαταλείπεται και οι δυνάμεις του Μάνσταϊν υποχωρούν έως και 200 χιλμ. μακριά από την πόλη.
Πιερ Μεσαίν
Ανακαλύψεις
Στον Μεσαίν αποδίδεται η ανακάλυψη 26 ή 27 νεφελωμάτων, αστρικών σμηνών και γαλαξιών, αναλόγως αν συγκαταλεχθεί ο γαλαξίας M102. Οι εξής 18 από αυτές τις ανακαλύψεις συγκαταλέχθηκαν στον Κατάλογο του Μεσιέ:
Έριχ φον Μάνσταϊν
Ομάδα Στρατιών "Νότος"
Το Φεβρουάριο του 1943 ο Μάνσταϊν ορίζεται διοικητής της ομάδας στρατιών "Νότου", μετονομασία των συγχωνευμένων σχηματισμών της Στρατιάς του Ντον και της Ομάδας Στρατιών "Α". Ο Μάνσταϊν κατορθώνει να ανακαταλάβει το Χάρκοβο στις 15 Μαρτίου 1943 και στη συνέχεια το Μπέλγκοροντ (21 Μαρτίου) σε μια από τις πλέον επιτυχημένες επιθέσεις των Γερμανών στο Σοβιετικό μέτωπο: 23.000 Σοβιετικοί στρατιώτες νεκροί, 9.000 αιχμάλωτοι, κυριεύονται ή καταστρέφονται πολλά άρματα μάχης και μεγάλος αριθμός πυροβόλων. Αυτές του οι δραστηριότητες του φέρνουν τα φύλλα δρυός στο Σιδηρό Σταυρό που ήδη διαθέτει. Ο Μάνσταϊν υποβάλλει το δικό του σχέδιο επίθεσης στη Στρατιωτική διοίκηση (δηλαδή στον ίδιο τον Χίτλερ), αλλά αυτό απορρίπτεται. Αντ' αυτού ο Χίτλερ διατάσσει την εφαρμογή του σχεδίου "Zitadelle" (Unternehmen Zitadelle) για την ανακατάληψη του Κουρσκ. Ο Μάνσταϊν δημιουργεί με τις δυνάμεις του μια λαβίδα, αλλά το βόρειο σκέλος της, υπό τον φον Κλούγκε, δεν καταφέρνει να επιτύχει τους αντικειμενικούς στόχους, με συνέπεια την καθυστέρηση της επιχείρησης. Ο Γκεόργκι Ζούκοφ που υπερασπίζεται το Κουρσκ αρπάζει την ευκαιρία και εξαπολύει σφοδρές αντεπιθέσεις. Ο Χίτλερ εκτιμά ότι η συνέχιση της επιχείρησης δεν είναι δυνατή και αποφασίζει τη ματαίωσή της. Ο Μάνσταϊν διαμαρτύρεται έντονα, λέγει στον Φύρερ ότι τον σταματά ένα βήμα πριν την τελική επιτυχία, αλλά ο Χίτλερ έχει πλέον άλλο πρόβλημα να επιλύσει: Έχει ξεκινήσει η "Επιχείρηση Χάσκι" (Operation Husky), η απόβαση των Συμμάχων στη Σικελία. Ο Μάνσταϊν υποχρεώνεται να υποχωρήσει δυτικά του ποταμού Δνείπερου, όχι όμως πριν εξαπολύσει τη δική του σφοδρή αντεπίθεση, που προκαλεί μεγάλες απώλειες στους Σοβιετικούς.
Πιερ Μεσαίν
Ανακαλύψεις
Ακόμα ένα «αντικείμενο Μεσιέ» μπορεί ίσως να πιστωθεί στον Μεσαίν, ο γαλαξίας M102. Αλλά ο ίδιος ο Μεσαίν αποκήρυξε επανειλημμένα την παρατήρησή του από το 1783 και μετά ως μια λανθασμένη επανα-παρατήρηση του M101. Από τότε, πολλοί έχουν προτείνει ότι στην πραγματικότητα είχε δει άλλο ουράνιο σώμα (ούτε το 101, ούτε το 102) και έχουν κάνει υποθέσεις σχετικά με το ποιο ήταν. Για περισσότερα, υπάρχει ολόκληρη συζήτηση για το θέμα στη διεύθυνση The M102 Controversy.
Έριχ φον Μάνσταϊν
Ομάδα Στρατιών "Νότος"
Ο Μάνσταϊν υποχρεώνεται πλέον να σταθεροποιήσει τις θέσεις του στο Ανατολικό μέτωπο, αν και δεν πιστεύει πλέον ότι η Γερμανία έχει δυνατότητες επιτυχίας σε αυτό το θέατρο επιχειρήσεων. Από τον Οκτώβριο του 1943 έως τα μέσα Ιανουαρίου 1944 σταθεροποιεί το μέτωπο, παρά το ότι οι Σοβιετικοί εγκαθιστούν μια προεξοχή προς το Κίεβο, η οποία απειλεί άμεσα τη στρατηγικής θέσης μικρή πόλη του Ζιτομίρ. Η αντεπίθεση του Μάνσταϊν απωθεί τους Ρώσους και ο Στρατηγός Μπαλκ εισηγείται την άμεση επίθεση για τον εκμηδενισμό της προεξοχής και την προέλαση προς Κίεβο, αλλά δεν εισακούεται. Στα μέσα Φεβρουαρίου οι Σοβιετικοί αντεπιτίθενται και ο Μάνσταϊν υποχωρεί ακόμη περισσότερο.
Πιερ Μεσαίν
Ανακαλύψεις
Συνολικά ανακάλυψε εννέα κομήτες, τους παρακάτω 8 μόνος του και έναν από κοινού με τον Μεσιέ:
Έριχ φον Μάνσταϊν
Ομάδα Στρατιών "Νότος"
Στο λεγόμενο "θύλακα του Κορσούν" παγιδεύονται έξι γερμανικές μεραρχίες και ο Μάνσταϊν κάνει αυτό που δεν τόλμησε να κάνει στο Στάλινγκραντ: Δίνει εντολή διάσπασης του κλοιού, χωρίς να ζητήσει την έγκριση του Χίτλερ, η οποία και πραγματοποιείται τη νύκτα της 16ης προς 17η Φεβρουαρίου. Οι 56.000 άνδρες διαφεύγουν από το θύλακα με σχετικά μικρές απώλειες.Κατά τον ίδιο τον φον Μανστάιν, 30.000 κατορθώνουν να ξεφύγουν.Κατά τον EDDY BAYER ,25.000, άοπλοι επιστρέφουν στιν γερμανικές γραμμές, ο δε διοικητής τους στρατηγός Στέμερμαν, σκοτώνεται. Ο Χίτλερ επιδοκιμάζει τη διαταγή του Στρατάρχη του και δίνει την ίδια εντολή, κατόπιν όμως εορτής.
Πιερ Μεσαίν
Ανακαλύψεις
Σύμφωνα με κάποιες πηγές, ο Μεσαίν ανεκάλυψε 11 κομήτες. Αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο δικαιολογημένο, καθώς απέδειξε μαθηματικώς ότι ο Κομήτης του 1532 και ο Κομήτης του 1661 δεν ήταν ένα και το αυτό σώμα.
Έριχ φον Μάνσταϊν
Η απομάκρυνση
Οι διαφωνίες Μάνσταϊν - Χίτλερ συνεχίζονται. Ο Φύρερ επιμένει στη στατική άμυνα, ο Μάνσταϊν είναι υπέρ μιας αρχικής υποχώρησης με στόχο την πολυδιάσπαση των Σοβιετικών δυνάμεων και το αδυνάτισμα των πλευρών τους, ώστε να είναι δυνατή μια επιτυχημένη αντεπίθεση και εκμηδενισμός τους. Ο Μάνσταϊν δεν αντέχει και συνιστά δημόσια στον Χίτλερ να ασχοληθεί με τις πολιτικές διαστάσεις του πολέμου και να αφήσει τη στρατηγική στους επαγγελματίες. Ο Χίτλερ, φυσικά, αρνείται πεισματωδώς ανταπαντώντας "... και φαντάζεσθε ότι εσείς, ο Μάνσταϊν, γνωρίζετε καλύτερα από εμένα, τον Χίτλερ;...". Οι παραινέσεις του Μάνσταϊν ανησυχούν επίσης συνεργάτες του Φύρερ, όπως ο Χάινριχ Χίμλερ και ο Χέρμαν Γκέρινγκ. Ο πρώτος αρχίζει να τον κατηγορεί ανοικτά ως ηττοπαθή και να λέγει ότι είναι πλέον ολοσχερώς ακατάλληλος για να διοικεί στρατεύματα ενώ αμφισβητεί και την εμπιστοσύνη του προς το πρόσωπο του Φύρερ. Όλα αυτά οδηγούν αναπόφευκτα στην απαλλαγή του Μάνσταϊν από τη διοίκηση. Ο Χίτλερ τον ανακαλεί και τον αντικαθιστά με τον Βάλτερ Μόντελ, απονέμοντάς του παράλληλα και τα ξίφη επί των φύλλων δρυός (που ήδη κατείχε), την τρίτη υψηλότερη διάκριση στην τότε Γερμανία. Ο Μάνσταϊν επιστρέφει στη Γερμανία, αρχικά εισάγεται σε μια οφθαλμολογική κλινική στο Μπρέσλαου και στη συνέχεια επιστρέφει στο Βερολίνο όπου αποσύρεται επίσημα.
Ο Μάνσταϊν γνώριζε τη συνωμοσία για την απόπειρα της 20ής Ιουλίου κατά του Χίτλερ. Ο Χένινγκ φον Τρέσκοβ είχε έλθει σε επαφή μαζί του και τον πληροφόρησε σχετικά. Ο Μάνσταϊν συμφώνησε με την αναγκαιότητα της πράξης, ωστόσο αρνήθηκε να συμμετάσχει, λέγοντας "Preussische Feldmarschälle meutern nicht" (Οι Πρώσοι Στρατάρχες δεν στασιάζουν). Εξέφρασε, επίσης, φόβους για πιθανό εμφύλιο πόλεμο, αν η απόπειρα επιτύγχανε. Αν και ο Μάνσταϊν δε συμμετείχε στη συνωμοσία των υπολοίπων και γνώριζε τα σχέδιά τους, κράτησε κλειστό το στόμα του και δεν τους κατέδωσε.
Στα τέλη Ιανουαρίου του 1945 ο Μάνσταϊν μάζεψε όλα τα μέλη της οικογένειάς του και κατέφυγαν στο δυτικό τμήμα της χώρας. Στις 23 Αυγούστου 1945 παραδόθηκε επισήμως στο Βρετανό Στρατάρχη Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ.
Η δίκη
Στη Δίκη της Νυρεμβέργης ο Μάνσταϊν κλήθηκε για να καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισης. Στη συνέχεια κρατήθηκε ως αιχμάλωτος πολέμου από τους Βρετανούς στο "ειδικό στρατόπεδο" στο Μπρίτζεντ (Bridgend). Οι Σοβιετικοί πίεζαν ισχυρά τους Βρετανούς να τον εκδώσουν για να δικαστεί στην ΕΣΣΔ. Αντ' αυτού, υποκύπτοντας μερικά στις σοβιετικές πιέσεις, οι Βρετανοί αποφάσισαν να τον δικάσουν οι ίδιοι, σε ειδικό Στρατοδικείο που συγκροτήθηκε στο Αμβούργο τον Αύγουστο του 1949. Ορισμένοι Βρετανοί, τόσο επειδή εκτιμούσαν τις στρατιωτικές ικανότητες του Γερμανού Στρατάρχη όσο και λόγω του αναπτυσσόμενου ψυχροπολεμικού κλίματος, εκφράστηκαν με έντονη συμπάθεια προς το πρόσωπό του: Ο Στρατάρχης Μοντγκόμερυ και ο Μπέιζιλ Λίντελ Χαρτ (Sir Basil Henry Liddell Hart), μεταξύ άλλων, έφθασαν στο σημείο να συμβάλουν οικονομικά προκειμένου να εξασφαλίσουν στον Μάνσταϊν ένα καλό συνήγορο υπεράσπισης. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, επίσης, εκφράστηκε υπέρ του Μάνσταϊν, καθώς διέβλεπε ότι η κυβέρνηση του Κλέμεντ Άττλη επιχειρούσε, με αυτή της την ενέργεια, να κατευνάσει τους Σοβιετικούς.
Στο δικαστήριο ο Μάνσταϊν εκπροσωπήθηκε από το διακεκριμένο δικηγόρο Ρέτζιναλντ Τόμας Πέιτζετ (Reginald Thomas Paget). Εκεί υποστήριξε ότι είχε πλήρη άγνοια της γενοκτονίας που διέπρατταν οι Γερμανοί στις περιοχές που κατείχαν τα στρατεύματά του. Σύμφωνα με την κατάθεσή του στη δίκη της Νυρεμβέργης έλαβε τη διαταγή του Χίτλερ περί εκτέλεσης των πολιτικών κομισάριων του Κόκκινου στρατού, (η επονείδιστη Komissarbefehl), αλλά αρνήθηκε να την εφαρμόσει. Κατέθεσε, μάλιστα, ότι ο τότε ανώτερός του Στρατάρχης Βίλχελμ φον Λέεμπ επέδειξε ανοχή και σιωπηρά αποδέχτηκε την απόφασή του και έτσι η διαταγή αυτή ουδέποτε εκτελέστηκε στην πράξη.
Η υπερασπιστική γραμμή του Πέιτζετ, με την οποία είχε συνταχθεί και ο ίδιος ο Μάνσταϊν, τον απάλλαξε από τις περισσότερες από τις δεκαεπτά συνολικά κατηγορίες για τις οποίες διωκόταν. Ωστόσο, το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο για δύο αδικήματα και υπόλογο για επτά άλλα, κυρίως επειδή υιοθέτησε την τακτική της "καμένης γης" και επειδή απέτυχε να προστατεύσει τον άμαχο πληθυσμό. Η αρχική καταδικαστική απόφαση, που εκδόθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1949, προέβλεπε 18 ετών φυλάκιση. Οι υποστηρικτές του Μάνσταϊν, όμως, ξεσήκωσαν τόσο μεγάλο θόρυβο, που η ποινή μειώθηκε στα 12 έτη. Ο Μάνσταϊν αποφυλακίστηκε στις 6 Μαϊου 1953 για λόγους υγείας.
Μετά την αποφυλάκιση
Ο Μάνσταϊν, μετά την αποφυλάκισή του, κλήθηκε από τον τότε Δυτικογερμανό Καγκελάριο Κόνραντ Αντενάουερ και τοποθετήθηκε ως Σύμβουλος Εθνικής Άμυνας και πρόεδρος μιας υποεπιτροπής συμβουλευτικής προς το Κοινοβούλιο σχετικά με την οργάνωση της Μπούντεσβερ (ο γερμανικός Στρατός ύστερα από τον Πόλεμο) και της ένταξής της στο ΝΑΤΟ.
Αργότερα μετακόμισε με την οικογένειά του στη Βαυαρία και αποφάσισε να γράψει τα απομνημονεύματά του. Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1955 με τον τίτλο Verlorene Siege (= Χαμένες Νίκες) και μεταφράστηκε στα αγγλικά το 1958. Σε αυτό διατυπώνει την από μακρού παγιωμένη θέση του ότι, αν οι στρατηγοί, και όχι ο Χίτλερ, είχαν την απόλυτη ευθύνη διεξαγωγής των επιχειρήσεων και της στρατηγικής τους, ο πόλεμος στο ανατολικό μέτωπο θα είχε κερδηθεί.
Καθώς ουδέποτε υπήρξε μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, ο Μάνσταϊν δεν αντιμετώπισε προβλήματα όπως οι συμπαθούντες τον Εθνικοσοσιαλισμό συνάδελφοί του. Έχοντας μεγάλη επιρροή στην Μπούντεσβερ, εθεωρείτο, κατά τα πρώτα χρόνια ύπαρξής της, ως ο "ανεπίσημος" Αρχηγός του Επιτελείου της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατάρχες της Γερμανίας Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού
Γκουστσεβίνα
Η Γκουστσεβίνα (πολωνικά: Guszczewina) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Ναρέφκα, στο Πόβιατ Χαϊνούφκα του Βοεβοδάτου Ποντλάσκιε, στη βορειοανατολική Πολωνία, κοντά στα σύνορα με τη Λευκορωσία. Απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα ανατολικά της Ναρέφκα, 19 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Χαϊνούφκα και 53 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Μπιαουίστοκ. Το χωριό έχει 61 κατοίκους.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), το Γερμανικό Αστυνομικό Τάγμα 322 εκδίωξε ολόκληρο τον πληθυσμό (και δολοφόνησε δύο Πολωνούς κατοίκους) και στη συνέχεια λεηλάτησε και κατέστρεψε το χωριό (βλ. Ναζιστικά εγκλήματα κατά του πολωνικού έθνους). Μετά τον πόλεμο το χωριό ξαναχτίστηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος
Ο Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος ήταν έλληνας νομικός, μελετητής και δοκιμιογράφος. Είχε σημαντική συμβολή στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β.
Βιογραφικό
Ο Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος, Κωστής για τους φίλους, του γεννήθηκε το 1891 στο Αιτωλικό. Από μικρός είχε μια ιδιαίτερη έφεση στα γράμματα και τη γνώση στην ευρύτερη δυνατή της έννοια. Διετέλεσε οικονομικός αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και του Λιμενικού Σώματος από το 1910 μέχρι το 1926. Κατά το Κίνημα της Εθνικής Άμυνας του 1916, φιλελεύθερος αυτός, βρέθηκε ανάμεσα στα στελέχη της ιστορικής «Τριανδρίας» στη Θεσσαλονίκη. Ταυτόχρονα φοίτησε και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου το 1923 πήρε το πτυχίο του.
Στη διάρκεια των ετών 1926-28 κατείχε τη θέση του Γραμματέα του Προέδρου της Δημοκρατίας ναύαρχου Παύλου Κουντουριώτη. Από το 1928 μέχρι το 1953 υπηρέτησε ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδας. Υπήρξε πατριώτης: κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής του προσφέρθηκε προαγωγή στη Τράπεζα την οποία δεν αποδέχθηκε επειδή η χώρα πέρναγε ημέρες δουλείας, όπως δήλωσε, γραπτά μάλιστα. Αργότερα χρησιμοποίησε τις διεθνείς γνωριμίες του για την προώθηση των ελληνικών θέσεων στο Κυπριακό.
Μετέφρασε την «Ιστορία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου» του Ουίνστον Τσόρτσιλ, τους «Μεγάλους Μύστες» του Schure (εκδόσεις Ελευθερουδάκη),  και το «Σοσιαλισμός και Κοινωνία» του MacDonald για τις ίδιες εκδόσεις. Υπήρξε μόνιμος συνεργάτης για πολλά χρόνια του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», έγραψε μελέτες και άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και την Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη.
Ασχολήθηκε με τη μελέτη των ανατολικών γλωσσών, ενώ από το 1928 με προτροπή του γλωσσολόγου Μιχαήλ Δέφνερ άρχισε να μελετάει τις κρητομυκηναϊκές γραφές. Για το θέμα αυτό έγραψε πολλά άρθρα σε μεγάλα ξένα επιστημονικά περιοδικά. Το πρώτο άρθρο του 1945 έτυχε πολλών και ευμενών κριτικών, όπως και τα επόμενα 1949 - 1951 – 1953 – 1955 κλπ. Οι εργασίες του Κτιστόπουλου, όπου είναι φανερή η γνώση του των μαθηματικών, συνίστατο στο να παρουσιάζει τα δεδομένα των αναλύσεών του χωρίς κανενός είδους εξωεπιστημονικές προκαταλήψεις. Ο Κτιστόπουλος συμμετείχε από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 στη συντακτική ομάδα έκδοσης του εγκυρότατου περιοδικού «Kadmos» το οποίο ειδικεύεται στην προελληνική και πρώιμη ελληνική επιγραφική. Η διεύθυνση του περιοδικού το 1971, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των ογδόντα χρόνων του, εξέδωσε προς τιμή του το ευρετήριο των πρώτων δέκα τόμων του.
Επίσης ο Κτιστόπουλος διετέλεσε για πάνω από μία εικοσαετία μέλος του Δ.Σ. της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών, τον κανονισμό της οποίας ως νομικός είχε ανασυντάξει. Υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου καθώς και μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου προς διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων. Έγραψε ποιήματα και ένα θεατρικό έργο το οποίο βραβεύτηκε.
Πέθανε γαλήνιος και το 1977.