cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θαλάσσια ενυδρίδα
Αναζήτηση τροφής
Κάτω από κάθε μπροστινό πόδι, η θαλάσσια ενυδρίδα έχει έναν χαλαρό σάκο δέρματος που εκτείνεται μέχρι τον θώρακα. Σε αυτό τον σάκο (κατά προτίμηση τον αριστερό), το ζώο αποθηκεύει την τροφή που συνέλεξε για να τη φέρει στην επιφάνεια. Αυτός ο σάκος επίσης έχει ένα βράχο, μοναδικό στις ενυδρίδες, που χρησιμοποιείται για να ανοίγει τα διάφορα θαλασσινά και τις αχιβάδες. Όταν ανέβει στην επιφάνεια, η θαλάσσια ενυδρίδα τρώει ενώ επιπλέει ανάσκελα, χρησιμοποιώντας τα μπροστινά πόδια της για να σχίζει την τροφή και να τη φέρνει στο στόμα της. Μπορεί να μασάει και να καταπίνει μικρά μύδια με τα κελύφη τους. Χρησιμοποιεί τους κάτω κοπτήρες για να φτάσει το κρέας της λείας της. Για να φάει μεγάλους αχινούς, οι οποίοι καλύπτονται στο μεγαλύτερο μέρος τους από αγκάθια, η θαλάσσια ενυδρίδα δαγκώνει στην κάτω πλευρά όπου τα αγκάθια είναι πιο κοντά, και γλείφει το μαλακό περιεχόμενο του κελύφους του αχινού.
Κοινωνική δομή
thumb|left|Κοιμώμενες θαλάσσιες ενυδρίδες κρατώντας η μία το πόδι της άλλης, φωτογραφισμένες στο[[Ενυδρείο του Βανκούβερ (Βανκούβερ, Βρετανική Κολομβία, Καναδάς). Προσέξτε την υψηλή πλευστότητα των σωμάτων των ζώων.|300x300εσ]] Μολονότι κάθε ενήλικο και ανεξάρτητο νεαρό άτομο ψάχνει για τροφή μόνο του, οι θαλάσσιες ενυδρίδες έχουν την τάση να ξεκουράζονται μαζί σε ομάδες του ίδιου φύλου που καλούνται σχεδίες. Μία σχεδία συνήθως περιλαμβάνει 10 έως 100 ζώα, με τις σχεδίες αρσενικών να είναι μεγαλύτερες από αυτές των θηλυκών. Η μεγαλύτερη σχεδία που έχει παρατηρηθεί ποτέ περιελάμβανε πάνω από 2000 θαλάσσιες ενυδρίδες. Για να μην παρασύρονται στα ανοιχτά όταν ξεκουράζονται ή τρώνε, οι θαλάσσιες ενυδρίδες τυλίγονται στις κέλπιες.
Μία αρσενική θαλάσσια ενυδρίδα έχει περισσότερες πιθανότητες να ζευγαρώσει αν διατηρεί επικράτεια αναπαραγωγής σε μία έκταση η οποία προτιμάται επίσης από θηλυκά. καθώς το φθινόπωρο αποτελεί την αιχμή της περιόδου αναπαραγωγής στις περισσότερες περιοχές, τα αρσενικά κατά κανόνα υπερασπίζονται την επικράτειά τους μόνο από την άνοιξη έως το φθινόπωρο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ​​τα αρσενικά περιπολούν τα σύνορα των εδαφών τους για να αποκλείσουν άλλα αρσενικά, μολονότι οι πραγματικές μάχες είναι σπάνιες. Τα ενήλικα θηλυκά κυκλοφορούν ελεύθερα μεταξύ των περιοχών των αρσενικών, όπου υπερτερούν αριθμητικά των ενήλικων αρσενικών κατά μέσο όρο με αναλογία πέντε προς ένα. Τα αρσενικά που δεν έχουν επικράτειες τείνουν να συναθροίζονται σε μεγάλες, αποτελούμενες μόνο από αρσενικά, ομάδες, και και κολυμπούν μέσα στις περιοχές των θηλυκών όταν όταν αναζητούν σύντροφο.
Τα είδη επιδεικνύουν μία ποικιλία φωνητικών συμπεριφορών. Το κλάμα ενός κουταβιού συχνά συγκρίνεται με αυτό ενός γλάρου. Τα θηλυκά κουκουρίζουν όταν είναι προφανώς ικανοποιημένοι· τα αρσενικά αντίθετα γρυλλίζουν. Θλιμμένα ή φοβισμένα ενήλικα άτομα σφυρίζουν ή σε ακραίες περιστάσεις, ουρλιάζουν.
Παρ' όλο που οι θαλάσσιες ενυδρίδες μπορούν να γίνουν παιχνιδιάρικες και κοινωνικές, δεν θεωρούνται πραγματικά κοινωνικά ζώα. Ξοδεύουν πολύ χρόνο μόνες τους, και κάθε ενήλικο άτομο μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του που σχετίζονται με το κυνήγι, την περιποίηση και την άμυνα.
Αναπαραγωγή και κύκλος ζωής
thumb|right|Κατά τη διάρκεια του ζευγαρώματος, το αρσενικό δαγκώνει τη μύτη του θηλυκού, συχνά ματώνοντάς και σημαδεύοντας την. Οι θαλάσσιες ενυδρίδες είναι πολύγυνες: τα αρσενικά έχουν πολλαπλούς θηλυκούς συντρόφους. Ωστόσο, η προσωρινή σύνδεση ζεύγους γίνεται για λίγες ημέρες ανάμεσα σε ένα θηλυκό που βρίσκεται σε οίστρο και τον σύντροφό του. Το ζευγάρωμα λαμβάνει χώρα μέσα στο νερό και μπορεί να είναι σκληρό, καθώς το αρσενικό δαγκώνει το θηλυκό στο ρύγχος – πράγμα που συχνά αφήνει ουλές στη μύτη – και μερικές φορές κρατά το κεφάλι του κάτω από το νερό.
Η γέννηση συνήθως λαμβάνει χώρα στο νερό και συνήθως γεννιέται μόνο ένα κουτάβι που ζυγίζει 1,4 με 2,3 χιλιόγραμμα. Τα δίδυμα αποτελούν ένα ποσοστό 2% των γεννήσεων· ωστόσο, μόνο ένα κουτάβι επιζεί. Στη γέννηση, τα μάτια είναι ανοιχτά, δέκα δόντια είναι ορατά και το κουτάβι έχει ένα λεπτό στρώμα βρεφικής γούνας. Έχει παρατηρηθεί ότι οι μητέρες γλείφουν και φουσκώνουν τη γούνα του νεογέννητου για ώρες· μετά την περιποίηση, η γούνα του κουταβιού συγκρατεί τόσο πολύ αέρα, που το κουτάβι επιπλέει σαν φελλός και αδυνατεί να καταδυθεί. Η αφράτη βρεφική γούνα αντικαθίσταται από την ενήλικη γούνα μετά από περίπου 13 εβδομάδες. thumb|left|Μία μητέρα επιπλέει με το κουτάβι της στο στήθος της. Ο [[Γεώργιος Στέλλερ έγραψε, "Αγκαλιάζουν τα μικρά τους με μία στοργή που μόλις και μετά βίας γίνεται πιστευτή." |350x350εσ]] Ο θηλασμός διαρκεί έξι με οκτώ μήνες στους πληθυσμούς της Καλιφόρνιας και τέσσερις με δώδεκα μήνες στην Αλάσκα, με τη μητέρα να αρχίζει να προσφέρει κομμάτια λείας στον πρώτο με δεύτερο μήνα. Το γάλα από τις δύο κοιλιακές θηλές της θαλάσσιας ενυδρίδας είναι πλούσιο σε λίπη και μοιάζει περισσότερο με το γάλα άλλων θαλάσσιων θηλαστικών παρά με αυτό των άλλων ικτίδων. Ένα κουτάβι, με την καθοδήγηση της μητέρας του, εξασκείται στην κολύμβηση και στις καταδύσεις για αρκετές εβδομάδες πριν καταφέρει να φτάσει στο βυθό της θάλασσας. Αρχικά, τα αντικείμενα που ανασύρει έχουν μικρή διατροφική αξία, όπως έντονα χρωματισμένοι αστερίες και βότσαλα. Τα νεαρά άτομα συνήθως ανεξαρτητοποιούνται σε έξι με οκτώ μήνες, αλλά η μητέρα μπορεί να αναγκαστεί να εγκαταλείψει το κουτάβι της, αν δεν μπορεί να βρει αρκετή τροφή για αυτό από την άλλη, ένα κουτάβι μπορεί να θηλάζει μέχρι να φτάσει σχεδόν το μέγεθος ενηλίκου. Η θνησιμότητα των κουταβιών είναι υψηλή, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του πρώτου χειμώνα του ατόμου – κατ᾽εκτίμηση, μόνο το 25% των κουταβιών επιζούν στον πρώτο χρόνο. Τα κουτάβια που γεννήθηκαν από έμπειρες μητέρες έχουν τα υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης.
Αγορά του Τραϊανού
Η Αγορά του Τραϊανού, λατιν. Forum Traiani, ιταλ. Foro di Traiano, ήταν η τελευταία των Αυτοκρατορικών Αγορών, που κατασκευάστηκε στην αρχαία Ρώμη. Την οικοδόμησή της επέβλεψε ο αρχιτέκτονας Απολλόδωρος ο Δαμασκηνός.
Θαλάσσια ενυδρίδα
Αναπαραγωγή και κύκλος ζωής
Τα θηλυκά εκτελούν όλα τα καθήκοντα της σιτίσεως και της ανατροφής των μικρών και έχει παρατηρηθεί περιστασιακά να φροντίζουν και ορφανά κουτάβια. Περισσότερα έχουν γραφεί γύρω από το επίπεδο της αφοσιώσεως των μητέρων θαλάσσιων ενυδρίδων προς τα κουτάβια τους – μία μητέρα δίνει στο βρέφος της σχεδόν συνεχή προσοχή, λικνίζοντάς το στο στήθος της μακριά από το παγωμένο νερό και περιποιούμενη προσεκτικά τη γούνα του. Όταν αναζητεί τροφή, αφήνει το κουτάβι της να επιπλέει στο νερό, κάποιες φορές τυλιγμένο σε κέλπιες για να αποφευχθεί ο κίνδυνος να παρασυρθεί· αν το κουτάβι δεν κοιμάται, κλαίει δυνατά ωσότου αυτή επιστρέψει. Είναι γνωστό ότι μητέρες μεταφέρουν τα κουτάβια τους για μέρες μετά τον θάνατό τους. thumb|Θαλάσσια ενυδρίδα που επιπλέει στο [[Μόρο Μπέυ, Καλιφόρνια|300x300εσ]]Τα θηλυκά γίνονται σεξουαλικώς ώριμα περίπου στον τρίτο ή τέταρτο χρόνο και τα αρσενικά γύρω στον πέμπτο· ωστόσο, τα αρσενικά συχνά δεν ζευγαρώνουν επιτυχώς μέχρι και λίγα χρόνια αργότερα. Ένα αιχμάλωτο αρσενικό αποκτά απογόνους σε ηλικία 19 ετών. Στη φύση, οι θαλάσσιες ενυδρίδες ζουν με ανώτατο όριο ηλικίας τα 23 έτη, με μέση διάρκεια ζωής 10-15 χρόνια για τα αρσενικά και 15-20 έτη για τα θηλυκά. Αρκετά αιχμάλωτα άτομα έχουν ζήσει πάνω από 20 έτη και ένα θηλυκό στο Ενυδρείο του Σιάτλ πέθανε σε ηλικία 28 χρονών. Οι θαλάσσιες ενυδρίδες στη φύση συχνά φθείρουν τα δόντια τους, τα οποία μπορεί να ευθύνονται για τη φαινομενικά μικρότερη διάρκεια ζωής τους.
Αγορά του Τραϊανού
Ιστορία
Η Αγορά κτίστηκε με διαταγή ου Αυτοκράτορα Τραϊανού με τα λάφυρα των πολέμων από τη Δακία, οι οποίοι έληξαν το 106. Οι Εορτές της Όστια αναφέρουν, ότι η Αγορά εγκαινιάστηκε το 112 και η Στήλη του Τραϊανού εγέρθηκε και εγκαινιάστηκε το 113.
Θαλάσσια ενυδρίδα
Αναπαραγωγή και κύκλος ζωής
Υπάρχουν αρκετές τεκμηριωμένες περιπτώσεις στις οποίες αρσενικές θαλάσσιες ενυδρίδες έχουν βιαίως συνουσιασθεί με νεαρές κοινές φώκιες, κάποιες φορές έχοντας ως αποτέλεσμα τον θάνατο.
Αγορά του Τραϊανού
Ιστορία
Για να κτιστεί αυτό το μνημειώδες σύνολο, χρειαζόταν εκτεταμένες σκαπτικές εργασίες: οι εργάτες εξάλειψαν πλευρές του Κυριναλίου και του Καπιτωλίνου λόφου, οι οποίοι έκλειναν την κοιλάδα των Αγορών προς την κατεύθυνση του Πεδίου του Άρεως.
Θαλάσσια ενυδρίδα
Πληθυσμός και κατανομή
Οι θαλάσσιες ενυδρίδες ζουν σε παράκτια ύδατα με 15 - 23 μέτρα βάθος, και συχνά σε απόσταση ενός χιλιομέτρου. Απαντούν συνήθως σε περιοχές προστατευμένες από τους ισχυρούς ανέμους των ωκεανών, όπως βραχώδεις ακτές, πυκνά δάση κελπιών και κοραλλιογενείς υφάλους.
Αγορά του Τραϊανού
Ιστορία
Ίσως οι εκσκαφές να ξεκίνησαν από τον Αυτοκράτορα Δομιτιανό· πάντως το σχέδιο της Αγοράς αποδίδεται εξ ολοκλήρου στον αριτέκτονα Απολλόδωρο από τη Δαμασκό, που συνόδευσε επίσης τον Τραϊανό στην εκστρατεία εναντίων των Δακών.
Θαλάσσια ενυδρίδα
Πληθυσμός και κατανομή
<!--Although they are most strongly associated with rocky substrates, sea otters can also live in areas where the sea floor consists primarily of mud, sand, or silt. Their northern range is limited by ice, as sea otters can survive amidst drift ice but not land-fast ice. Individuals generally occupy a home range a few kilometers long, and remain there year-round.
Αγορά του Τραϊανού
Ιστορία
Κατά την εποχή της κατασκευής του, αρκετά άλλα σχέδια εκτελούντο, όπως η κατασκευή του Μερκάτους Τραϊάνι και η ανακαίνιση της Αγοράς του Καίσαρα, όπου κτίστηκε η Βασιλική Αργκεντάρια και ο Ναός της Αφροδίτης Γκενέτριξ.
Θαλάσσια ενυδρίδα
Πληθυσμός και κατανομή
The sea otter population is thought to have once been 150,000 to 300,000, stretching in an arc across the North Pacific from northern Japan to the central Baja California Peninsula in Mexico. The fur trade that began in the 1740s reduced the sea otter's numbers to an estimated 1,000 to 2,000 members in 13 colonies. In about two-thirds of its former range, the species is at varying levels of recovery, with high population densities in some areas and threatened populations in others. Sea otters currently have stable populations in parts of the Russian east coast, Alaska, British Columbia, Washington, and California, with reports of recolonizations in Mexico and Japan. Population estimates made between 2004 and 2007 give a worldwide total of approximately 107,000 sea otters.
Αγορά του Τραϊανού
Δομή
H Αγορά αποτελείται από μία αχανή πλατεία 300 μ. Χ 185 μ., που περιβάλλεται από κιονοστοιχία, με ημικυκλικές προεξοχές (exedrae) στην ανατολική και τη δυτική πλευρά. Στις εξέδρες υπήρχαν πολυόροφα Καταστήματα και έχει σωθεί το βόρειο σκέλος τους. Η πλατεία είναι στρωμένη με λευκά μάρμαρα και έναν μεγάλο έφιππο ανδριάντα του Τραϊανού στο κέντρο· η κύρια είσοδος είναι στα βόρεια.
Θαλάσσια ενυδρίδα
Russia
Currently, the most stable and secure part of the sea otter's range is Russia. Before the 19th century, around 20,000 to 25,000 sea otters lived near the Kuril Islands, with more near Kamchatka and the Commander Islands. After the years of the Great Hunt, the population in these areas, currently part of Russia, was only 750. As of 2004, sea otters have repopulated all of their former habitat in these areas, with an estimated total population of about 27,000. Of these, about 19,000 are at the Kurils, 2,000 to 3,500 at Kamchatka and another 5,000 to 5,500 at the Commander Islands. Growth has slowed slightly, suggesting the numbers are reaching carrying capacity.
Αγορά του Τραϊανού
Δομή
Προς τα βόρεια υπάρχει άλλη, μικρότερη, πλατεία με έναν ναό αφιερωμένο στον θεοποιημένο Τραϊανό με πρόσοψη στα ανατολικά. Η ακριβής θέση και η αληθινή ύπαρξη του ναού είναι μεταξύ των αρχαιολόγων αντικείμενο διαφωνίας, που συνεχίζεται από τους Τζέιμς Πάκερ και Ρομπέρτο Μενεγκίνι. Μεταξύ των δύο πλατειών υπήρχε η Βιβλιοθήκη, που αποτελείτο από δύο κτίρια, εκατέρωθεν της στήλη του Τραϊανού. Το ένα κτήριο είχε Λατινικά και το άλλο Ελληνικά χειρόγραφα· η στήλη έχει ύψος 38 μ.
Ο Κωνστάντιος Β΄ επισκέφθηκε τη Ρώμη το 357 και εντυπωσιάστηκε από τον μεγάλο έφιππο ανδριάντα του Τραϊανού και τα τριγύρω κτήρια. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος γράφει: «Όταν ο Αυτοκράτορας ήλθε στην Αγορά του Τραϊανού, που ήταν μία μοναδική κατασκευή κάτω από τον ουρανό, όπως πιστεύουμε και αξιοθαύμαστη με την ομόθυμη γνώμη των θεών, στάθηκε με θαυμασμό, στρέφοντας την προσοχή του στο γιγαντιαίο σύμπλεγμα καταστημάτων γύρω του και προσπαθώντας να περιγράψει, αυτό που δεν μπορεί να ξαναγίνει από θνητό. Τελικά είπε, πως θα ήθελε να μιμηθεί το γλυπτό άλογο με τον αναβάτη του. Τότε ο πρίγκιπας Ορμίσδας που στεκόταν πίσω του, απάντησε με χαριτωμένο πνεύμα: "Πρώτα Αυτοκράτορα διάταξε την κατασκευή ενός "σταύλου" σαν αυτόν εδώ, ώστε το άλογο που επιθυμείς να φτιάξεις, να βρει ένα τόσο κατάλληλο μέρος, όσο αυτό που έχεις μπροστά στα μάτια σου".» (Ιστορίες ΧVΙ.10.15-16).
Θαλάσσια ενυδρίδα
Alaska
Alaska is the heartland of the sea otter's range. In 1973, the population in Alaska was estimated at between 100,000 and 125,000 animals. By 2006, though, the Alaska population had fallen to an estimated 73,000 animals. A massive decline in sea otter populations in the Aleutian Islands accounts for most of the change; the cause of this decline is not known, although orca predation is suspected. The sea otter population in Prince William Sound was also hit hard by the Exxon Valdez oil spill, which killed thousands of sea otters in 1989.
British Columbia
Along the North American coast south of Alaska, the sea otter's range is discontinuous. A remnant population survived off Vancouver Island into the 20th century, but it died out despite the 1911 international protection treaty, with the last sea otter taken near Kyuquot in 1929. From 1969 to 1972, 89 sea otters were flown or shipped from Alaska to the west coast of Vancouver Island. This population expanded to over 3,200 as of 2004, and their range on the island's west coast expanded from Cape Scott in the north to Barkley Sound to the south. In 1989, a separate colony was discovered in the central British Columbia coast. It is not known if this colony, which numbered about 300 animals in 2004, was founded by transplanted otters or by survivors of the fur trade.
Αγορά του Τραϊανού
Πηγές
Κατηγορία:Τοπογραφία της Ρώμης
Θαλάσσια ενυδρίδα
British Columbia
The status of the sea otters has improved since 2004 with a report of 4,700 in 2008 that improved their status to "special concern" in Canada. They currently occupy much of the exposed west coast of Vancouver Island and parts of the central mainland BC coast.
Washington
In 1969 and 1970, 59 sea otters were translocated from Amchitka Island to Washington. Annual surveys between 2000 and 2004 have recorded between 504 and 743 individuals, and their range is in the Olympic Peninsula from just south of Destruction Island to Pillar Point. In Washington, sea otters are found almost exclusively on the outer coasts. They can swim as close as six feet off shore along the Olympic coast. Reported sightings of sea otters in the San Juan Islands and Puget Sound almost always turn out to be North American river otters, which are commonly seen along the seashore. However, biologists have confirmed isolated sightings of sea otters in these areas since the mid-1990s.
California
The 2013 United States Geological Survey (USGS) found 2,941 California sea otters, a slight increase from 2012 but a portion of the increase is artificial because the count includes, for the first time, the San Nicolas Island population which has recovered to 59 individuals. The California sea otter census in 2012 was 2,792, down from the peak spring 2007 census of 3,026 sea otters, but up from the recent low of 2,711 in 2010. The historic population is estimated at 16,000 before the fur trade began. California's sea otters are the descendants of a single colony of about 50 southern sea otters discovered near Bixby Bridge in Big Sur in 1938. Their principal range has gradually expanded and extends from Pigeon Point in San Mateo County to Santa Barbara County. In the late 1980s, the U.S. Fish and Wildlife Service (USFWS) relocated about 140 Californian sea otters to San Nicolas Island in southern California, in the hope of establishing a reserve population should the mainland be struck by an oil spill. To the surprise of biologists, the San Nicolas sea otters mostly swam back to the mainland. As of 2005, only 30 sea otters remained at San Nicolas, although they are slowly increasing as they thrive on the abundant prey around the island. The plan that authorized the translocation program had predicted the carrying capacity would be reached within five to 10 years. However, as of 2012 the San Nicolas Island population had increased only to about 50 individuals.
When the FWS implemented the translocation program, it also attempted to implement "zonal management" of the Californian population. To manage the competition between sea otters and fisheries, it declared an "otter-free zone" stretching from Point Conception to the Mexican border. In this zone, only San Nicolas Island was designated as sea otter habitat, and sea otters found elsewhere in the area were supposed to be captured and relocated. These plans were abandoned after many translocated otters died and also as it proved impractical to capture the hundreds of otters which ignored regulations and swam into the zone. However, after engaging in a period of public commentary in 2005, the Fish and Wildlife Service failed to release a formal decision on the issue. Then, in response to lawsuits filed by lthe Santa Barbara-based Environmental Defense Center and the Otter Project, on December 19, 2012 the USFWS declared that the "no otter zone" experiment was a failure, and will protect the otters re-colonizing the coast south of Point Conception as threatened species.
Sea otters were once numerous in San Francisco Bay. Historical records revealed the Russian-American Company sneaked Aleuts into San Francisco Bay multiple times, despite the Spanish capturing or shooting them while hunting sea otters in the estuaries of San Jose, San Mateo, San Bruno and around Angel Island. The founder of Fort Ross, Ivan Kuskov, finding otters scarce on his second voyage to Bodega Bay in 1812, sent a party of Aleuts to San Francisco Bay, where they met another Russian party and an American party, and caught 1,160 sea otters in three months. By 1817, sea otters in the area were practically eliminated and the Russians sought permission from the Spanish and the Mexican governments to hunt further and further south of San Francisco. Remnant sea otter populations may have survived in the bay until 1840, when the Rancho Punta de Quentin was granted to Captain John B. R. Cooper, a sea captain from Boston, by Mexican Governor Juan Bautista Alvarado along with a license to hunt sea otters, reportedly then prevalent at the mouth of Corte Madera Creek.
Although the southern sea otter's range has continuously expanded from the remnant population of about 50 individuals in Big Sur since protection in 1911, however from 2007 to 2010, the otter population and its range contracted and since 2010 are only slowly recovering. As of spring 2010, the northern boundary has moved from about Tunitas Creek to a point 2 km southeast of Pigeon Point, and the southern boundary has moved from approximately Coal Oil Point to Gaviota State Park. Recently, a toxin called microcystin, produced by a type of cyanobacteria (Microcystis), seems to be concentrated in the shellfish the otters eat, poisoning them. Cyanobacteria are found in stagnant freshwater enriched with nitrogen and phosphorus from septic tank and agricultural fertilizer runoff, and may be flushed into the ocean when streamflows are high in the rainy season. A record number of sea otter carcasses were found on California's coastline in 2010, with increased shark attacks an increasing component of the mortality. Great white sharks (Carcharodon carcharias) do not consume relatively fat-poor sea otters but shark-bitten carcasses have increased from 8% in the 1980s to 15% in the 1990s and to 30% in 2010 and 2011.
Otters were observed twice in Southern California in 2011, once near Laguna Beach and once at Zuniga Point Jetty, near San Diego. These are the first documented sightings of otters this far south in 30 years.
Oregon
The last native sea otter in Oregon was probably shot and killed in 1906. In 1970 and 1971, a total of 95 sea otters were transplanted from Amchitka Island, Alaska to the Southern Oregon coast. However, this translocation effort failed and otters soon again disappeared from the state.
In 2004, a lone male sea otter took up residence at Simpson Reef off of Cape Arago for six months. This male is thought to have originated from a colony in Washington, but disappeared after a coastal storm.
The most recent sighting of a sea otter off the Oregon coast took place on 18 February 2009, in Depoe Bay, Oregon. The lone male sea otter could have traveled from either California or Washington. -->
Γρηγόριος Ζευγώλης
210px|right|thumb|Γρηγόριος Ζευγώλης, Εύα Ο Γρηγόριος Ζευγώλης (Αθήνα, 1886 - Αθήνα, 20 Φεβρουαρίου 1950) ήταν Έλληνας γλύπτης και ζωγράφος, με καταγωγή από τη Νάξο.
Βίος
Το 1911, με την επιστροφή του στην Αθήνα, άνοιξε εργαστήριο με το Νικόλαο Λύτρα επί της οδού Ηπείρου 21, κοντά στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Μαζί με τον τελευταίο, ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Ομάδας «Τέχνη». Συμμετείχε σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις όπως του Συλλόγου Ελλήνων Καλλιτεχνών και της Ομάδας Τέχνη. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Τεχνοτροπία και αγαλματοποιία
Ο Ζευγώλης επηρεάστηκε βαθύτατα από τη γλυπτική του Ροντέν και τα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα που επικρατούσαν κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη γαλλική πρωτεύουσα. Όπως σημειώνει ο Στέλιος Λυδάκης, ο Ζευγώλης είναι από τους ακραιφνέστερους αντιπροσώπους της ροντενικής και μεταροντενικής γλυπτικής στην Ελλάδα, που αξιοποιεί δεδομένα της γλυπτικής του Ροντέν με συμβολικό ρεαλισμό.
Ο Ζευγώλης ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς Έλληνες γλύπτες της εποχής του Μεσοπολέμου. Μεταξύ άλλων, φιλοτέχνησε τα Ηρώα Κερατέας (1916), Μυτιλήνης (1919) και Γιαννιτσών (1925). Επίσης, ως εκπρόσωπος της υπαίθριας γλυπτικής, κατασκεύασε τις προτομές του "Νικηταρά" (1937), από μάρμαρο, στο Πεδίον του Άρεως στην Αθήνα, του ζωγράφου "Περικλή Βυζάντιου" στην Πλάκα επί της οδού Διογένους, του ποιητή Λάμπρου Πορφύρα στη Χίο, της Ασπασίας Μάνου κ. ά.
Ένα από τα επιφανέστερα έργα του Ζευγώλη είναι η ολόσωμη από μάρμαρο γυμνή "Εύα", που έχει στηθεί από το 1995 στη θέση που βρίσκεται σήμερα στην Πλατεία Νικολοπούλου (πρώην πλατεία Ροστάν) στην αθηναϊκή συνοικία Κυπριάδου στα Άνω Πατήσια. Άλλο ένα γνωστό έργο του είναι το Άγαλμα της Ελευθερίας στη Μυτιλήνη.
Ο Ζευγώλης παρουσίασε το έργο του σε ατομικές εκθέσεις (Αθήνα, 1919), ενώ πήρε μέρος σε πανελλήνιες και ομαδικές εκθέσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών (1915, 1917).
Το μαύρο άγαλμα στα Γιαννιτσά
thumb|left|300px|Σύνθεση των πεσόντων στους Βαλκανικούς πολέμους Το "Μαύρο Άγαλμα", όπως καθιερώθηκε ν΄ αποκαλείται, είναι το Ηρώο της πόλης των Γιαννιτσών, ένα έργο του γλύπτη Γρηγόριου Ζευγώλη που τοποθετήθηκε εκεί κατά το 1926 στη μνήμη των πολεμιστών που έδωσαν τη ζωή τους για την απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους κατά τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913. Το άγαλμα αυτό αναπαριστάνει τον φτερωτό χρόνο, και στα πόδια του η μάνα Ελλάδα, έχοντας αγκαλιάσει τον γιο της, σκοτωμένο στρατιώτη. Η πρόσβαση βρίσκεται στην είσοδο της πόλης ερχόμενοι από τη Θεσσαλονίκη κατά την είσοδο μας στην πόλη είναι ορατό στα αριστερά του δρόμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Ρούμπεν Ντίας
Ο Ρούμπεν Ντίας (14 Μαΐου 1997) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για λογαριασμό της Μάντσεστερ Σίτι και της Εθνικής Πορτογαλίας.
Προέρχεται από τις ακαδημίες της Μπενφίκα. Ξεκίνησε να αγωνίζεται από τη δεύτερη ομάδα της Μπενφίκα το 2015 και με την πρώτη ομάδα το 2017, όταν και ονομάστηκε νέος παίκτης της χρονιάς στο πρωτάθλημα. Την επόμενη σεζόν βοήθησε την Μπενφίκα να κερδίσει το πρωτάθλημα την περίοδο 2018–19 και το Σούπερ Καπ Πορτογαλίας την περίοδο 2019–20. Επίσης, τη σεζόν 2019–20 ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς στο πρωτάθλημα. Αποκτήθηκε από τη Μάντσεστερ Σίτι το Σεπτέμβριο του 2020 έναντι 68 εκατομμυρίων ευρώ. Αναδείχθηκε σε βασικό στέλεχος της αμυντικής γραμμής της Σίτι και ψηφίστηκε ως ο παίκτης της χρονιάς για τη Μάντσεστερ Σίτι. Λίγο αργότερα, ψηφίστηκε, επίσης, και κορυφαίος παίκτης της χρονιάς για το πρωτάθλημα.
Ο Ντίας ήταν διεθνής με τις νεανικές ομάδες της Πορτογαλίας, στα επίπεδα Κ-16, Κ-17, Κ-19, Κ-20 και Κ-21. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα αντρών το 2018 και ήταν μέλος της εθνικής ομάδας που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 και στον τελικό του Πρωταθλήματος Εθνών της ΟΥΕΦΑ το 2019, κατακτώντας το δεύτερο, όπου και ανακηρύχθηκε παίκτης του αγώνα στον τελικό, καθώς, επίσης, και στην καλύτερη ενδεκάδα της διοργάνωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Καίτη Πάνου
Η Καίτη Πάνου (Κατερίνα Παναγιώτου) (Πύργος Βουλγαρίας, 28 Αυγούστου 1927 - Αθήνα, 17 Μαΐου 2008) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Στον κινηματογράφο έγινε γνωστή ως παρτενέρ του Λάμπρου Κωνσταντάρα.
Βιογραφία
Σε μικρή ηλικία ήρθε στην Αθήνα. Σπούδασε κλασικό μπαλέτο και υποκριτική στην Σχολή Ηθοποιών Κινηματογράφου του Γιώργου Θεοδοσιάδη ενώ όταν ήταν μικρή ασχολήθηκε με το θέατρο ως παιδί θαύμα. Το 1962 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο με τον θίασο του Μίμη Φωτόπουλου. Σε νεαρή ηλικία έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην ταινία Η φωνή της καρδιάς.
Απεβίωσε στο διαμέρισμά της ύστερα από ανακοπή καρδιάς. Κηδεύτηκε στις 20 Μαΐου του 2008 στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες της Βουλγαρίας
Γαλήνη (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Γαλήνη ή Γαληνή μπορεί να αναφέρονται:
Διάφορα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Αγάπη
thumb|200px|Κινέζικο [[ιδεόγραμμα για την αγάπη. Μια καρδιά (μέση) ανάμεσα στους χαρακτήρες για την αποδοχή, το συναίσθημα και την αντίληψη (πάνω και κάτω), που συμβολίζουν ένα ανώτερο συναίσθημα.]]Η αγάπη είναι συναίσθημα έντονης στοργής και προσωπικής αφοσίωσης. Στη φιλοσοφία, η αγάπη είναι αρετή που εκπροσωπεί την ανθρώπινη ευγένεια, συμπόνια και στοργή. Η αγάπη βρίσκεται στο κέντρο πολλών θρησκειών, (σύμφωνα με τη χριστιανική φράση, « ὁ θεòς ἀγάπη ἐστίν ») ή επίσης οι Αγάπες, κοινές εστιάσεις των πρώτων Χριστιανών. Η αγάπη μπορεί επίσης να περιγραφεί ως δράση προς άλλους, υποκινούμενες από συμπόνια. Ή, και ενέργειες προς άλλους βασισμένες στην στοργή.
Η λέξη αγάπη μπορεί να αναφέρεται σε μία πληθώρα διαφορετικών συναισθημάτων, καταστάσεων και συμπεριφορών. Τα συναισθήματα αυτά μπορούν να ποικίλουν από την επιθυμία για ρομαντική αγάπη (έρωτας), την πλατωνική αγάπη που ορίζει τη φιλία, την οικογενειακή αγάπη μεταξύ ατόμων με συγγενικούς δεσμούς έως και τη θρησκευτική αγάπη και αφοσίωση. Η μεγάλη αυτή ποικιλία των χρήσεων και εννοιών της λέξης, σε συνδυασμό με την πολυπλοκότητα των συναισθημάτων που περιλαμβάνει, καθιστά δύσκολο τον ορισμό της αγάπης συγκριτικά με άλλες συναισθηματικές καταστάσεις.
Η αγάπη, στις διάφορες μορφές της, αποτελεί κίνητρο σύναψης διαπροσωπικών σχέσεων, και λόγω της μεγάλης ψυχολογικής σημασίας της, είναι ένα από τα πιο συχνά θέματα έμπνευσης στις τέχνες.
Έως σήμερα, δεν βρήκα στα λεξικά ορισμό της έννοιας «αγάπη». Όπως την αντιλαμβάνομαι, συνέταξα έναν ορισμό, ο οποίος θεωρώ πως την αποδίδει ορθά:
αγάπη είναι η συναίσθηση της - υπέρ άνω γήινων αξιών - μέγιστης Αρχής, που διέπει σύσσωμη την Πλάση… ο τεθείς, υπό του Δημιουργού, αέναος σύνδεσμος - γνώμων - κανών της… Μιχαήλ Εμμ. Πυρουνάκης, 24 Δεκεμβρίου 2010
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναισθήματα
Αγρίππας Κάστωρ
Ο Αγρίππας Κάστωρ ήταν χριστιανός θεολόγος και έζησε τον 2ο αιώνα.
Ήκμασε επί Μάρκου Αυρηλίου ή τουλάχιστον στο τέλος της βασιλείας του Αντωνίνου. Ήταν ο αρχαιότερος χριστιανός θεολόγος που έγραψε κατά του συστήματος του Βασιλείδη. Το έργο του είχε τον τίτλο Έλεγχος. Ο Έλεγχος του Αγρίππα ήταν γνωστός στα χρόνια του Ευσέβειου Καισαρείας,αλλά μετά χάθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεολόγοι
Πρωτόκολλο της Κέρκυρας
thumb|right|250px| Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας υπογράφτηκε στις 17 (4) Μαΐου 1914, μεταξύ της αλβανικής κυβέρνησης, που επικεφαλής της ήταν ο πρίγκιπας Βηντ και του προέδρου της «Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου» Γεωργίου Χρηστάκη-Ζωγράφου. Με την υπογραφή του, τερματίστηκαν οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αλβανικής χωροφυλακής-ατάκτων και Βορειοηπειρωτών (Ιερών Λόχων) και αναγνωρίστηκε η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου μαζί με μια σειρά δικαιωμάτων για τον τοπικό πληθυσμό.
Οι όροι
Προβλέπονταν επίσης, η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία, αν και στις τρεις πρώτες τάξεις η αλβανική θα διδάσκονταν παράλληλα με την ελληνική. Η θρησκευτική διδασκαλία, όμως, θα γίνονταν μόνο στα ελληνικά.
Η θέση της ελληνικής κυβέρνησης
Στις 17 Μαϊου και ενώ ξέσπασε στην κεντρική Αλβανία επανάσταση, η ελληνική κυβέρνηση, που ως τότε δεν είχε αναμειχθεί στις διαπραγματεύσεις, ανέλαβε ουσιαστικό ρόλο. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος παρακίνησε τον Ζωγράφο να επικυρώσει όσο το δυνατόν ταχύτερα τους όρους του Πρωτοκόλλου χωρίς να προβάλλει επιπλέον αξιώσεις.
Η κυβέρνηση της Β. Ηπείρου αξίωνε να εγκριθούν και να εγγυηθούν για το πρωτόκολλο οι Μεγάλες Δυνάμεις. Τελικά στις 1 Ιουνίου το επικύρωσαν και λίγες μέρες αργότερα η αλβανική κυβέρνηση αποδέχτηκε τελικά την συμφωνία και απέδωσε το επίσημο έγγραφο του πρωτοκόλλου στις 23 Ιουνίου 1914 στην αυτόνομη κυβέρνηση.
Τελική επικύρωση του Πρωτοκόλλου
Η επιμονή του Ε. Βενιζέλου έπεισε τους Βορειοηπειρώτες εκπροσώπους να υποχωρήσουν και να επικυρώσουν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, κατά την Πανηπειρωτική Συνδιάσκεψη στο Δέλβινο. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι εκπρόσωποι της Χειμάρρας, που επέμεναν υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα (Ένωσις ή θάνατος).
Λίγες μέρες αργότερα η αποδοχή της συμφωνίας ανακοινώθηκε στην Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου. Όμως, προτού τεθεί το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας σε εφαρμογή, κηρύχθηκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Παρόλο που το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας δεν αναιρέθηκε ποτέ από κάποια μεταγενέστερη συνθήκη, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ιστορία της Κέρκυρας Κατηγορία:Συνθήκες Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Συνθήκες της Αλβανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Σύνορα Αλβανίας-Ελλάδας
Πυργί Εύβοιας
Το Πυργί είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 224 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 50 μ. στο ανατολικό τμήμα της κοιλάδας του Νηλέα και περίπου 2 χιλιόμετρα βόρεια από το Αυλωνάρι. Η οικονομία του χωριού βασίζεται κυρίως στη γεωργία, με κύρια προϊόντα τα κηπευτικά, τα σιτηρά, το λάδι και το κρασί.
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση όπου βρίσκεται το νεκροταφείο υπήρχε κατά το παρελθόν μικρός οχυρός πύργος, από τον οποίο πήρε το χωριό το όνομά του. Ο πύργος αυτός δεν είναι γνωστό πότε κτίστηκε. Ο P. Girard θεωρεί ότι πρόκειται για κτίριο της κλασσικής εποχής ενώ ο C. Friedrich τον αναγνωρίζει ως κυκλικό πύργο του 4ου αιώνα π.Χ. ο οποίος πιθανόν να είχε ρόλο φρυκτωρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Βρανδεμβούργο
Το Βρανδεμβούργο (γερμανικά: Brandenburg, προφέρεται Μπράντενμπουργκ, κάτω σορβικά: Bramborska) είναι ένα από τα 16 κρατίδια της Γερμανίας. Η κρατιδιακή πρωτεύουσα είναι το Πότσδαμ.
Έιζα Τζένινγκς
Ο Έιζα Τζένινγκς (Asa Kent Jennings, γεν. 1877 σε Upstate, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ – απεβ. 1933) ήταν Αμερικανός μεθοδιστής πάστορας και μέλος της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων (Y.M.C.A. – Young Men’s Christian Association). Παρά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε από πολύ νέος, καθώς στα 28 του χρόνια προσβλήθηκε από μια σπανιότατη νόσο (Νόσος του Pott: φυματίωση στη σπονδυλική στήλη) που του άφησε μόνιμα σωματικά προβλήματα, υπήρξε δραστήριος άνθρωπος με πολλαπλή κοινωνική δράση.
Βρανδεμβούργο
Γεωγραφία
Συνορεύει με το Μεκλεμβούργο-Προπομερανία στο βορρά, τη Σαξονία στο νότο, την Κάτω Σαξονία στα βορειοδυτικά και την Πολωνία στα ανατολικά, ενώ περικλείει εξ ολοκλήρου το κρατίδιο του Βερολίνου. Ο ποταμός Όντερ αποτελεί ένα μέρος των ανατολικών συνόρων, ο ποταμός Έλβας ένα μέρος των δυτικών συνόρων. Οι κύριοι ποταμοί του ίδιου του κράτος είναι οι Σπρέε και Χάβελ. Οι περιοχές Σπρέεβαλντ και Κάτω Λάουζιτς (Λουσετία) είναι δίγλωσσες, δηλ. ομιλούνται γερμανικά και σλαβικά, και κατοικούνται από αρκετούς Σόρβους ή Βένδους.
Έιζα Τζένινγκς
Για το επίτευγμά του αυτό τιμήθηκε με τις κορυφαίες διακρίσεις του Ελληνικού Κράτους, το Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος και το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας, που είναι το χαμηλότερο στρατιωτικό παράσημο.
Βρανδεμβούργο
Γεωγραφία
Το Βρανδεμβούργο διαιρείται σε δεκατέσσερις περιοχές (Landkreise):
Τενγκρισμός
Ο τενγκρισμός είναι μια αρχαία τουρκομογγολική θρησκεία που προέρχεται από την Κεντρική Ασία και την Ευρασιατική στέπα, βασισμένη στον σαμανισμό, μονοθεϊστική σε αυτοκρατορική εκδοχή. Γενικά είναι επικεντρωμένη γύρω από τον θεό του ουρανού Τενγκρί. Ο όρος επίσης περιγράφει διάφορα εγγενή τουρκομογγολικά θρησκευτικά κινήματα και διδασκαλίες. Όλοι οι σύγχρονοι ακόλουθοι του "πολιτικού" Τενγκρισμού είναι μονοθεϊστές.
Βρανδεμβούργο
Γεωγραφία
και τέσσερις ανεξάρτητες πόλεις (kreisfreie Städte),
Έιζα Τζένινγκς
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί
Τενγκρισμός
Ήταν η κύρια θρησκεία των Τούρκων, των Μογγόλων, των Βουλγάρων, των Σιονγκνού, των Ούννων και ίσως των Μαγυάρων. Ήταν η κρατική θρησκεία πολλών μεσαιωνικών κρατών: του Χαγανάτου των Γκιοκτούρκων, του Δυτικού Τουρκικού Χαγανάτου, του Ανατολικού Τουρκικού Χαγανάτου, της Παλαιάς Μεγάλης Βουλγαρίας, της Βουλγαρίας του Δούναβη, της Βουλγαρίας του Βόλγα και της ανατολικής Τουρκίας (Χαζαρία). Στο Ιρκ Μπιτίγκ, ένα χειρόγραφο του ένατου αιώνα, ο Τενγκρί αναφέρεται ως Τουρούκ Τενγκρισί (Θεός των Τούρκων). Σύμφωνα με πολλούς ακαδημαϊκούς, ο Τενγκρισμός ήταν μια κατά κύριο λόγο πολυθεϊστική θρησκεία βασισμένη στον ανιμισμό, ενώ κατά την διάρκεια του 12ου με 13ου αιώνα, στην αυτοκρατορική εποχή είχε γίνει κατά κύριο λόγο μονοθεϊστική. μικρογραφία|Η κορυφή του [[Χαν Τενγκρί στο ηλιοβασίλεμα.]] Ο τενγκρισμός προωθείται από πνευματικούς κύκλους των Τουρκικών εθνών της Κεντρικής Ασίας (Κιργιστάν και Καζακστάν) και της Ρωσίας (Ταταρστάν και Μπασκορτοστάν) μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης την δεκαετία του 1990. Έχει πιστούς μέχρι σήμερα και υφίσταται μια οργανωμένη αναβίωση στη Μπουργιατία, στη Γιακουτία, τη Χακασία, την Τιβά και άλλα τουρκογενή έθνη στη Σιβηρία. Ο αλταϊκός μπουρχανισμός και το Βατισέν Γιαλί των Τσουβάς είναι κινήματα παρόμοια με τον τενγκρισμό.
Ο Τενγκρί ως όρος αναφέρεται τόσο στην ουράνια θεότητα αλλά και σε άλλες θεότητες (σύγκρινε το με την έννοια των κάμι στον σιντοϊσμό).
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκείες Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν Κατηγορία:Πολιτισμός της Κιργιζίας Κατηγορία:Τουρκικά φύλα
Βρανδεμβούργο
Γεωγραφία
300px
Διακυβέρνηση
thumb|Ο πρώην πρωθυπουργός του Βρανδεμβούργου, Ματίας Πλάτσεκ. Στις εκλογές του 2014 οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) κέρδισαν 32% και θα παραμείνουν στην εξουσία σε συνεργασία με το αριστερό Die Linke, που πήρε 18,9%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Πιερία (σύζυγος του Δαναού)
Στην ελληνική μυθολογία, η Πιερία ήταν η σύζυγος του Δαναού. Σύμφωνα με τη βιβλιοθήκη του Απολλοδώρου, ο Δαναός και η Πιερία είχαν πενήντα κόρες, τις Δαναΐδες, που παντρεύτηκαν τους πενήντα γιους του Αιγύπτου. Ο Δαναός, ωστόσο, έδωσε εντολή στις κόρες του να σκοτώσουν τους συζύγους τους κατά την πρώτη νύχτα του γάμου. Όλες τους υπακούσαν, αλλά η Υπερμνήστρα αρνήθηκε. Η θρυλική τιμωρία των σαράντα εννέα Δαναΐδων ήταν να προσπαθούν να γεμίσουν νερό σε ένα πιθάρι με τρύπες στον Τάρταρο.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πιερική μυθολογία
Ανθηρό Καρδίτσας
Με το όνομα Ανθηρό συναντώνται δύο χωριά του νομού Καρδίτσας:
Ανθηρό
Με το όνομα Ανθηρό συναντώνται τέσσερις οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Οφθαλμωτή κύλιξ
thumb|right|250px|Χαλκιδική μελανόμορφη οφθαλμωτή κύλιξ, περ. 530 π.Χ. Η οφθαλμωτή κύλιξ ήταν ιδιαίτερος τύπος κύλικος που χρησιμοποιούνταν για ποτήρι και ήταν διακοσμημένη με μάτια με σκοπό να προστατεύουν τους πότες που τα χρησιμοποιούσαν. Ήταν διαδεδομένες κυρίως στην Αθήνα και την Χαλκίδα στα χρόνια του δεύτερου μισού του 6ου αιώνα π.Χ.
Μελισσοχώρι
Με το όνομα Μελισσοχώρι συναντώνται μία κωμόπολη και τρεις οικισμοί της Ελλάδας:
798 Ρουθ
Η Ρουθ (Ruth) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,45. Ανακαλύφθηκε το 1914 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρουθ εκτιμάται σε 43,24 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,158. Η Ρουθ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 32 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρουθ
Σύλβια Πλαθ
Η Σύλβια Πλαθ (Sylvia Plath, 27 Οκτωβρίου 1932 – 11 Φεβρουαρίου 1963) ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια, μυθιστοριογράφος και διηγηματογράφος.
Ζωή
Γεννημένη στο Τζαμάικα Πλέιν της Μασαχουσέτης (τμήμα της Βοστώνης), η Πλαθ έδειξε από νεαρή ηλικία την κλίση της, όταν εξέδωσε το πρώτο της ποίημα σε ηλικία 8 ετών. Ο πατέρας της, Όττο, καθηγητής κολεγίου και σημαίνουσα αυθεντία σε ό,τι αφορά τις μέλισσες, πέθανε περίπου την ίδια εποχή, στις 5 Οκτωβρίου 1940. Η Πλαθ συνέχισε την προσπάθεια έκδοσης ποιημάτων και σύντομων ιστοριών σε Αμερικανικά περιοδικά, και πέτυχε κάποια μικρή αναγνώριση.
Υπέφερε από σοβαρή διπολική διαταραχή κατά τη διάρκεια της ενηλίκου ζωής της. Στο προτελευταίο έτος των σπουδών της στο Κολέγιο Σμιθ, η Πλαθ έκανε την πρώτη της απόπειρα αυτοκτονίας. Αργότερα απεικόνισε την κατάρρευσή της στο ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Ο Γυάλινος Κώδων (The Bell Jar). Κλείστηκε σε ένα ψυχικό ίδρυμα (Νοσοκομείο ΜακΛίν), και άρχισε να φαίνεται πως πέτυχε μια ευπρόσδεκτη ανάνηψη, αποφοιτώντας από το Σμιθ με διακρίσεις το 1955.
Κέρδισε μια υποτροφία Φουλμπράιτ για το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, όπου συνέχισε να γράφει ποίηση, περιστασιακά εκδίδοντας τη δουλειά της στην φοιτητική εφημερίδα Varsity. Στο Κέμπριτζ γνώρισε τον Άγγλο ποιητή Τεντ Χιούζ. Παντρεύτηκαν στις 16 Ιουνίου 1956. Η Πλαθ και ο Χιούζ πέρασαν την περίοδο από τον Ιούλιο του 1957 μέχρι τον Οκτώβριο του 1959 ζώντας και δουλεύοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Πλαθ δίδασκε στο Σμιθ. Έπειτα μετακόμισαν στη Βοστώνη, όπου η Πλαθ παρακολούθησε σεμινάρια με τον Ρόμπερτ Λόουελλ. Η σειρά αυτή σεμιναρίων επρόκειτο να έχει σημαντική επίδραση στην δουλειά της. Τα σεμινάρια παρακολουθούσε και η Ανν Σέξτον. Εκείνη την περίοδο επίσης οι Πλαθ και Χιούζ συνάντησαν για πρώτη φορά τον W. S. Merwin, ο οποίος θαύμασε τη δουλειά τους και παρέμεινε δια βίου φίλος. Όταν το ζευγάρι διαπίστωσε πως η Πλαθ ήταν έγκυος, μετακόμισαν πίσω στη Μεγάλη Βρετανία.
Έζησαν για λίγο στο Λονδίνο και έπειτα εγκαταστάθηκαν στο North Tawton, μια μικρή πόλη στο Ντέβον. Εξέδωσε τη πρώτη ποιητική συλλογή της, Ο Κολοσσός (The Colossus), στην Αγγλία το 1960. Τον Φεβρουάριο του 1961 απέβαλε. Ένας αριθμός από ποιήματα αναφέρονται στο γεγονός αυτό. Ο γάμος της άρχισε να συναντά δυσκολίες και χώρισαν λιγότερο από δύο χρόνια μετά τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού. Ο χωρισμός του οφειλόταν κυρίως στη σχέση που είχε ο Χιούζ με την ποιήτρια Άσια Γουέβιλλ. thumb|165px|Ο τάφος της Σύλβια Πλαθ στο νεκροταφείο στο Χεπτονστάλ, στο Γουέστ Γιορκσάιρ Η Πλαθ επέστρεψε στο Λονδίνο με τα παιδιά τους, την Φρίντα και τον Νίκολας (αυτοκτόνησε στις 16 Μαρτίου του 2009 καθώς έπασχε από κατάθλιψη). Νοίκιασε ένα διαμέρισμα στο σπίτι όπου κάποτε έμενε ο Γέιτς. Ήταν πολύ ευχαριστημένη γι’ αυτό και το θεώρησε καλό οιωνό καθώς ξεκίνησε τις διαδικασίες νόμιμου χωρισμού. Ο χειμώνας 1962/1963 ήταν πολύ σκληρός. Στις 11 Φεβρουαρίου 1963, άρρωστη και με λίγα λεφτά, η Πλαθ αυτοκτόνησε εισπνέοντας φυσικό αέριο από τον φούρνο. Προτού πεθάνει, η Πλαθ τοποθέτησε φαγητό και γάλα στα παιδιά της. Είναι θαμμένη στο νεκροταφείο στο Χεπτονστάλλ, στο Γουέστ Γιορκσάιρ.
Έργο
Ως χήρος της, ο Χιουζ έγινε ο εκτελεστής της διαθήκης της και διαχειριστής της προσωπικής και λογοτεχνικής περιουσίας της Πλαθ. Επόπτευσε και προετοίμασε την έκδοση των χειρογράφων της. Επίσης κατέστρεψε τον τελευταίο τόμο του ημερολογίου της Πλαθ, όπου εξιστορούσε με λεπτομέρειες τον καιρό που πέρασαν μαζί. Το 1982, η Πλαθ έγινε η πρώτη ποιήτρια που κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ μετά θάνατον. (Για Τα Συλλογικά Ποιήματα)
Πολλοί κριτικοί, συχνά φεμινιστές, έχουν κατηγορήσει τον Χιούζ πως προσπάθησε να ελέγξει τις εκδόσεις για δικούς του σκοπούς. Ο Χιούζ, από τη μεριά του, αρνήθηκε έντονα τις κατηγορίες αυτές. Στην τελευταία συλλογή του, Γράμματα Γενεθλίων (Birthday Letters), ο Χιούζ έσπασε τη σιωπή του για την Πλαθ. Σ’ αυτή, δεν απολογείται για τη συμπεριφορά του, αλλά παρόλ' αυτά είναι εξαιρετικά ειλικρινής. Το καλλιτεχνικό έργο στο εξώφυλλο ήταν δημιουργία της Φρίντα.
Αν και οι κριτικοί αντέδρασαν ευνοϊκά στο πρώτο βιβλίο της Πλαθ, τον Κολοσσό, έχει επίσης περιγραφεί ως συνηθισμένη και με έλλειψη δράματος στις μεταγενέστερες δουλειές της. Θέμα μεγάλης συζήτησης είναι και η έκταση της επιρροής του Χιούζ στο γράψιμό της. Είναι ξεκάθαρο, από τα ημερολόγια και τα γράμματά της, πως σεβόταν πολύ το ταλέντο του Χιούζ και μιλούσε με σεβασμό γι’ αυτό ακόμα και μετά το χωρισμό τους. Τα ποιήματα της Πλαθ, ωστόσο, είναι ξεκάθαρα γραμμένα στη δική της φωνή και οι ομοιότητες μεταξύ των έργων των δύο ποιητών είναι, στην επιφάνεια, ασήμαντες.
Τα ποιήματά της στην Άριελ οριοθετούν μια φυγή από την πρότερη δουλειά της σε μια πιο εξομολογητική περιοχή ποίησης. Είναι πιθανό οι διδασκαλίες του Λόουελλ, που έδιναν έμφαση στον εξομολογητικό και εμπιστευτικό χαρακτήρα, να διαδραμάτισαν μεγάλο ρόλο σ’ αυτή την αλλαγή. Ο αντίκτυπος της έκδοσης της Άριελ ήταν αρκετά δραματικός, με τις ειλικρινείς περιγραφές του μιας πτώσης προς την ψυχική ασθένεια και δριμεία αυτοβιογραφικά ποιήματα όπως το Daddy. Η ποίηση της Πλαθ έχει επίσης συνδεθεί με αυτή της Σέξτον. Και οι δύο έπασχαν από ψυχική ασθένεια και επίσης και οι δύο αυτοκτόνησαν, άρα οι συγκρίσεις είναι, ίσως, αναπόφευκτες.
Παρά το τεράστιο ποσό κριτικών και βιογραφιών που εκδόθηκαν μετά το θάνατό της, η συζήτηση γύρω από το έργο της Πλαθ μοιάζει συχνά με πάλη μεταξύ των αναγνωστών που παίρνουν το μέρος της και αναγνωστών που παίρνουν το μέρος του Χιούζ. Μια ένδειξη του επιπέδου της πικρίας που κάποιοι είχαν για τον Χιούζ είναι το γεγονός πως πολλοί άνθρωποι κατά καιρούς σκάλιζαν για να σβήσουν το όνομα Hughes από την επιτύμβιά της στήλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Φόρουμ Μποάριουμ
H Αγορά του Βοός (λατιν.: Forum Boarium) ήταν η εμπορική αγορά βοοειδών της Αρχαίας Ρώμης. Βρισκόταν σε μια επίπεδη περιοχή, δυτικά του Τίβερη, ανάμεσα στους Καπιτωλίνο, Αβεντίνο και Παλατίνο λόφο.
Το Φόρουμ Μποάριουμ ήταν το σημείο, όπου έγιναν οι πρώτοι αγώνες μονομάχων το 264 π.Χ., όταν οι Μάρκος και Δέκιμος Ιούνιος Βρούτος Σκαέβα, προκήρυξαν αγώνες μονομαχίας, προς τιμή του πατέρα τους, στα πλαίσια της τελετής της κηδείας του.
Η περιοχή ήταν και θρησκευτικό κέντρο, καθώς εκεί ήταν ο κυκλικός ναός του Νικητήριου Ηρακλή, ο ναός του Πορτούνους και ο ογκώδης Μεγάλος Βωμός του Ηρακλή του 6ου ή 5ου αι. π.Χ..
Διάταξη του χώρου
Η περιοχή βρίσκεται ανατολικά του Τίβερι, στο ύψος της γέφυρας πόντε Παλατίνο. Βόρεια είναι ο ναός του Ηρακλή Νικηφόρου, στη μέση ο κυκλικός Ναός του Πορτούνους (της ανδρικής τύχης) και νότια η εκκλησία Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν, στην κρύπτη της οποίας μία βάση από τόφφο θεωρείται ο Μεγάλος Βωμός του Ηρακλή. Η εκκλησία είναι γνωστή από τον νάρθηκά της με το Στόμα της Αλήθειας. Μπροστά από την εκκλησία υπάρχει το αναβρυτήριο των Τριτόνων. Ανατολικά βρίσκεται η Αψίδα του Ιανού, η μόνη τετράγωνη, τεσσάρων προσόψεων αψίδα. Νοτιοανατολικά είναι ο Μέγας Ιππόδρομος.
Αρχιτεκτονική
Ο ναός του Ηρακλή Νικηφόρου ή Ηρακλή Ελαιουργού (προστάτη του εμπορίου του ελαιολάδου) είναι κυκλικό, περίστυλο κτήριο, που χρονολογείται τον 2ο αι. π.Χ.. Περιλαμβάνει μία κιονοστοιχία κορινθιακών κιόνων σε ομόκεντρη διάταξη γύρω από έναν κυκλικό σηκό. Η βάση είναι από τόφφο. Η κίονες συγκρατούσαν θριγκό και στέγη, που δεν υπάρχουν πια. Είναι ο πιο πρώιμος από τους σωζόμενους μαρμάρινους ναούς της Ρώμης. Λόγω του κυκλικού του σχήματος, πιστευόταν για αιώνες εσφαλμένα, ότι είναι ναός της Εστίας.
Ο ναός του Πορτούνους είναι κτίσμα του 100-80 π.Χ.. Έχει 4 Χ 7 ιονικούς κίονες με πρόναο 4 Χ 2 κίονες, ενώ οι υπόλοιποι είναι ημικίονες, που εφάπτονται στους τοίχους, δηλ. ο ναός είναι ψευδοπερίπτερος. Υπάρχει μία σκάλα για την άνοδο στον ναό. Το υλικό της κατασκευής είναι τόφφος και τραβερτίνης, με γύψινες τις επιφάνειες. Από την Αναγέννηση ο ναός είναι γνωστός και ως ναός της Ανδρικής Τύχης (Fortuna Virilis). Είναι από τους πιο καλά διατηρημένους ναούς της αρχαιότητας.
Τον 5ο αι. η περιοχή γέμισε με καταστήματα· οι δύο ναοί μετατράπηκαν σε Χριστιανικές εκκλησίες, έτσι σώθηκαν. Κοντά στον ναό του Ηρακλή υπάρχει το αναβρυτήριο των Τριτόνων και στην απέναντι μεριά της οδού είναι η εκκλησία της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν, που στον νάρθηκά της έχει ένα γλυπτό πρόσωπο με το Στόμα της Αλήθειας.
Αποκατάσταση
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 η Ειδική Επιμελητεία για την Αρχαιολογική Κληρονομιά της Ρώμης συνεργάστηκε με το "Ταμείο Παγκόσμιων Μνημείων" για τη συντήρηση των ναών και της Αγοράς. Το σχέδιο περιέλαβε έναν νέο σχεδιασμό του περιβάλλοντος χώρου. Πάντως η Αψίδα του Ιανού δεν έχει ακόμη αποκατασταθεί.
Wasted Sunsets
Το Wasted Sunsets είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το έβδομο κομμάτι του δίσκου "Perfect Strangers", ο οποίος χαρακτήρισε την επανένωση του συγκροτήματος και κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1984. Το συγκεκριμένο άλμπουμ περιείχε το μουσικό ύφος που έκανε γνωστούς τους Deep Purple κατά την δεκαετία του '70 σε συνδυασμό με μελωδικά ρεφρέν και το βαρύτερο ύφος της δεκαετίας του '80.
Σύνθεση
140px|thumb|Ο Ρίτσι Μπλάκμορ το 1985 Το "Wasted Sunsets" είναι η μοναδική μπαλάντα του άλμπουμ και ξεκινάει με ένα μελαγχολικό και μελωδικό ριφ της κιθάρας του Ρίτσι Μπλάκμορ, o οποίος παίζει ένα εξαιρετικό σόλο στην μέση του κομματιού, ενώ οι στίχοι του Ίαν Γκίλαν μιλούν για τον χωρισμό και την μελαγχολία που ακολουθεί.
Σινγκλ κυκλοφορίες
Το "Wasted Sunsets" κυκλοφόρησε σε μορφή σινγκλ το 1985 όταν συμπεριλήφθηκε στο ΕΡ του "Perfect Strangers", μαζί με το ομώνυμο κομμάτι, το "A Gypsy's Kiss" και το "Hungry Daze", το οποίο εκδόθηκε στην Μεγάλη Βρετανία.
Τα μέλη των Deep Purple
Η ηχογράφηση του "Wasted Sunsets" πραγματοποιήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1984