cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σίτκα
Ιστορία
Μετά την αγορά της Αλάσκας από τις ΗΠΑ, η Σίτκα ως πρωτεύουσα ήταν η τοποθεσία της επίσημης τελετής της εξαγοράς, που έλαβε χώρα στις 18 Οκτωβρίου 1867. Πρώτη φορά αναφέρθηκε σε απογραφή των ΗΠΑ το 1880 ως «χωριό» με 916 κατοίκους, εκ των οποίων οι 540 δήλωσαν ιθαγενείς Τλίνγκιτ. Η Σίτκα συνέχισε ωστόσο να αποτελεί την πρωτεύουσα του Διαμερίσματος της Αλάσκας (δεν είχε ακόμα ιδρυθεί η πολιτεία της Αλάσκας), έως και το 1906. Το έτος εκείνο η πρωτεύουσα της Αλάσκας μεταφέρθηκε στην πόλη Τζούνο, εξαιτίας της μειούμενης οικονομικής σημασίας της Σίτκα.
Κάποια ανάπτυξη της οικονομίας εμφανίσθηκε μόνο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: η «Εταιρεία Χαρτοπολτού Αλάσκας» στη Σίτκα υπήρξε η πρώτη ιαπωνική επένδυση στις ΗΠΑ μετά τον πόλεμο και στο αποκορύφωμα των δραστηριοτήτων της έδινε δουλειά σε 450 ανθρώπους, προτού κλείσει το 1993. Η εξόρυξη χρυσού και η αλιεία με την κονσερβοποιία ψαριών είχαν ήδη προστεθεί στην οικονομία της πόλεως.
Παραπομπές
Σιτκα
Αναστασόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Αναστασόπουλος, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Αναστασίου», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ιντούνο Ολόνα
Το Ιντούνο Ολόνα (ιταλικά: Induno Olona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Ίσπρα
Η Ίσπρα (ιταλικά: Ispra) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Τα Γενέθλια του Μπομπ Σφουγγαράκη
Η τηλεοπτική σειρά ακολουθεί τις περιπέτειες του ομότιτλου χαρακτήρα στην υποβρύχια πόλη του Βυθού του Μπικίνι. Στο σπέσιαλ, οι κάτοικοι του Βυθού του Μπικίνι προετοιμάζουν ένα πάρτι έκπληξη για τον Σφουγγαράκη, ενώ αυτός και ο Πάτρικ κάνουν ένα ταξίδι στον κόσμο της επιφάνειας και συναντούν τους ανθρώπινους εαυτούς τους. Οι σκηνές live-action του σπέσιαλ περιλαμβάνουν επίσης πολλές έκτακτες εμφανίσεις, όπως αυτές των Κελ Μίτσελ, Τζακ Γκρίφο, Ντανιέλα Πέρκινς, και Ντέιβιντ Χέισελχοφ. Το επεισόδιο αφιερώνεται στην μνήμη του δημιουργού της σειράς Στίβεν Χίλενμπεργκ, που απεβίωσε λόγω επιπλοκών της ALS το 2018. Το επεισόδιο έλαβε θετικές κριτικές.
Αναμετάδοση
Το Τα Γενέθλια του Μπομπ Σφουγγαράκη έκανε πρεμιέρα στις 12 Ιουλίου 2019 ταυτόχρονα στο Nickelodeon, το Nicktoons, και το TeenNick. Η τριπλή αυτή πρεμιέρα παρακολουθήθηκε καθολικά από 2.2 εκατομμύρια ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ημερομηνία πρώτης προβολής του σπέσιαλ, αξιοσημείωτα λαμβάνει μέρος πέντε ημέρες πριν την 20η επέτειο της επίσημης πρεμιέρας της σειράς, στις 17 Ιουλίου 1999.
Σε διεθνείς περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, έκανε πρεμιέρα στις 12 και 13 Ιουλίου 2019,   τα 57α γενέθλια του Τομ Κένι.
Αποδοχή
Το Τα Γενέθλια του Μπομπ Σφουγγαράκη έλαβε γενικά θετικές κριτικές. Το επεισόδιο έχει μέχρι νεοτέρας σκορ 9.1/10 στο Internet Movie Database (IMDB), ως το υψηλότερο σκορ έπειτα του "Κλαμπ Μπομπ Σφουγγαράκης/Ο Όμορφος Ιππόκαμπος", που πρωτοπροβλήθηκε ακριβώς 17 χρόνια πριν το επεισόδιο στις 12 Ιουλίου 2002. Το Common Sense Media έδωσε στο επεισόδιο σκορ 3/5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπομπ Σφουγγαράκης Κατηγορία:Επεισόδια Μπομπ Σφουγγαράκης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Σουρεαλιστικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες
Γιεράγκο κον Οράγκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Λε Πεκ
Το Λε Πεκ (γαλλικά: Le Pecq) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλπικουά (γαλλικά: Alpicois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Λαβένα Πόντε Τρέζα
Η Λαβένα Πόντε Τρέζα (ιταλικά: Lavena Ponte Tresa) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Λαβένο-Μομπέλλο
Το Λαβένο-Μομπέλλο (ιταλικά: Laveno-Mombello) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Χιλντεράλντο Μπελίνι
Ο Χιλντεράλντο Λουίζ Μπελίνι (πορτογαλικά: Hilderaldo Luiz Bellini) (7 Ιουνίου 1930 – 20 Μαρτίου 2014) ήταν Βραζιλιάνος ιταλικής καταγωγής, ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Ήταν γνωστός στη Βραζιλία ως ένας από τους πιο σκληρούς κεντρικούς αμυντικούς της χώρας.
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του έπαιξε για τις Βάσκο ντα Γκάμα, Σάο Πάολο και Ατλέτικο Παραναένσε, και ήταν ο πρώτος Βραζιλιάνος που σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1958. Κέρδισε άλλο ένα Παγκόσμιο Κύπελλο το 1962 και συμμετείχε επίσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966, ξανά ως αρχηγός της ομάδας. αριστερά|μικρογραφία|177x177εσ| Άγαλμα του Μπελίνι στην είσοδο του [[Στάδιο Μαρακανά|Μαρακανά.]] Έχει τιμηθεί με ένα άγαλμα στην είσοδο του Σταδίου Μαρακανά, το οποίο τον απεικονίζει να σηκώνει το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1958. Στο τέλος της διεθνούς καριέρας του με τη Βραζιλία, που διήρκεσε από το 1957 έως το 1966, έκανε συνολικά 51 συμμετοχές.
Ο Μπελίνι πιστώνεται ότι ξεκίνησε την παράδοση της άρσης του τροπαίου στον αέρα στο ποδόσφαιρο. Αρχικά το έκανε έτσι ώστε οι φωτογράφοι να έχουν καλύτερη οπτική του τροπαίου και, καθώς οι φωτογραφίες δημοσιεύονταν σε όλο τον κόσμο, η χειρονομία συνδέθηκε με τη νίκη.
Ο Μπελίνι απεβίωσε στις 20 Μαρτίου 2014, σε ηλικία 83 ετών, στο Σάο Πάολο, λόγω επιπλοκών που προκλήθηκαν από τη Νόσο Αλτσχάιμερ, που κορυφώθηκαν με καρδιακή ανακοπή.
Λίγο μετά τον θάνατό του το 2014, διαγνώστηκε μετά θάνατον με χρόνια τραυματική εγκεφαλοπάθεια. Ο Μπελίνι, μαζί με τους Πελέ, Ντίντι και Γκαρίντσα, Νίλτον Σάντος, Ντζάλμα Σάντος, οδήγησαν τη Βραζιλία στις κατακτήσεις των Παγκοσμίων Κυπέλλων το 1958 και το 1962.
Σοβιέτσκ
Το Σοβιέτσκ (ρωσικά: Советск) είναι πόλη στο όμπλαστ του Καλίνινγκραντ της Ρωσίας, η οποία βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Νέμουνα που σχηματίζει τα σύνορα με τη Λιθουανία. Πριν το 1946, η πόλη ονομαζόταν Τίλσιτ στα γερμανικά (λιθουανικά: Tilžė· πολωνικά: Tylża) που ευρίσκοντο στην Ανατολική Πρωσία.
Η πόλη βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Τίλσε και Νέμουνα. Το Πανεμούνε στη Λιθουανία ήταν παλαιότερα προάστιο της πόλης· μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, το προάστιο από την άλλη άκρη του Μέμελ αποσπάστηκε από το Τίλσιτ (με την υπόλοιπη περιοχή Κλάιπεντα, που δημιουργήθηκε από την επαρχία της Ανατολικής Πρωσίας) το 1920.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Λετζούνο
Το Λετζούνο (ιταλικά: Leggiuno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Μποντισάτβα
μικρογραφία | 250 px|Mahasthamaprapta,Amitabha,Avalokitesvara
Μποντισάτβα (Bodhisattva) στον Μαχαγιάνα Βουδδισμό ονομάζεται εκείνος ο οποίος θα ακολουθήσει το μονοπάτι που οδηγεί σε δύο βασικούς σκοπούς: α) να κατέχεται από συμπόνια προς όλα τα όντα και β) να θέλει να τα βοηθήσει να σωθούν. Η οριοθέτηση αυτών των δύο στόχων αποτελεί το ιδανικό στο Μαχαγιάνα Βουδδισμό. Ο Μποντισάτβα μετά από άπειρες ζωές κατορθώνει κάποτε στο σημείο να μπει στην πολυπόθητη νιρβάνα (λύτρωση, απελευθέρωση), που στο Μαχαγιάνα Βουδδισμό σημαίνει ένωση με το «Απόλυτο». Αυτός όμως, αναβάλλει την ένωση αυτή και παραμένει σε κάποιον ουράνιο κόσμο, με σκοπό να σώσει όλα τα όντα. Αυτοί οι Μποντισάτβα ονομάζονται Βούδες.
Ετυμολογική προέλευση
Η λέξη Μποντισάτβα προέρχεται από το σανσκριτικό Bodhi=φώτιση και το satva=ον ολοκληρωμένο, υπομονετικό και γαλήνιο σε πορεία προς τη φώτιση.
Αμιντά
Ένας δημοφιλής Βούδας είναι ο Αμιντά ή Amitābha ή Amideva με εκατομμύρια πιστούς στον βουδδιστικό κόσμο. Το όνομά του σημαίνει «άπειρο φως», «απροσμέτρητη ζωή». Πιστεύεται ότι γεμίζει όλο το Σύμπαν με την παρουσία, τη δύναμη και την καλοσύνη του. Έχει άπειρα πλεονεκτήματα, που προκύπτουν από τις καλές πράξεις στις αμέτρητες προηγούμενες ζωές του ως μποντισάτβα με το όνομα Dharmakāra.
Γκουάν-Γιν
Αρχικά ήταν μια ανδρική μορφή του Μποτισάτβα Αβαλοκιτεσβάρα, προσωποποίηση της ατέλειωτης συμπόνιας, μέχρι τον 12ο αιώνα που μορφοποιήθηκε σε θηλυκή μορφή. Η Γκουάν-Γιν (ιαπ.Κάννον) είναι η Θεά της Χάρης, της Συμπόνιας, της απελευθέρωσης από βάσανα και μεταφράζεται σαν «αυτή που βλέπει και ακούει την κραυγή του ανθρώπινου κόσμου». Η δράση της απλώνεται σ' όλο τον ασιατικό χώρο και τώρα επίσης και στον υπόλοιπο κόσμο. Το σύμβολό της είναι ένα λευκό άνθος λωτού με το οποίο φέρνει καλοσύνη, συμπόνια και σοφία. Το όνομά της σημαίνει «εκείνη που εισακούει τις προσευχές». Εκτός από πνευματική δασκάλα είναι και μποντισάτβα. Επέλεξε να παραμείνει σε ανθρώπινη μορφή, έως ότου καθένας από τους πιστούς να φωτιστεί επίσης. Είναι αφοσιωμένη στο να βοηθήσει να ξεδιπλώσει ο πιστός πλήρως τα πνευματικά του δώρα, να επιτύχει βαθιά επίπεδα γνώσης και φώτισης και να περιορίσει τον ανθρώπινο πόνο. Λέγεται ότι και μόνο η εκφορά του ονόματός της εγγυάται προστασία από κάθε κακό.
Αβαλοκιτεσβάρα
Ένας από τους κυριότερους, κατά πολλούς, Μποντισάτβα θεωρείται ο «θεός της ευσπλαχνίας», ο Αβαλοκιτεσβάρα. Το όνομα Αβαλοκιτεσβάρα ετυμολογικά αποτελείται από τα ακόλουθα μέρη: το λεκτικό πρόθεμα Ava, που σημαίνει «κάτω» lokita, μια παθητική μετοχή του ρήματος Lok («το να παρατηρείς»), και, τέλος, īśvara, «Κύριος», «άρχοντας», «κυρίαρχος» ή «κύριος». Ο συνδυασμός των δύο μερών σημαίνει: «άρχοντας που κοιτάζει προς τα κάτω (στο κόσμο)». Eίναι η γήινη εκδήλωση του αυτογέννητου  αιώνιου Βούδα  Αμιτάμπα, η μορφή του οποίου  εκπροσωπείται στην κόμμωσή του και φρουρεί τον κόσμο κατά το διάστημα μεταξύ της αναχώρησης του ιστορικού Βούδα, Σιντάρτα και της εμφάνισης  του κατοπινού  Βούδα, του Μαϊτρέγια. Προστατεύει από ναυάγιο, φωτιά, δολοφόνους, ληστές και άγρια θηρία. Είναι ο δημιουργός του τέταρτου κόσμου, που είναι το πραγματικό σύμπαν. Ως Παντμαπάνι (βλ.φωτο), απεικονίζεται ντυμένος με ηγεμονικά στολίδια και κρατώντας ένα άνθος λωτού.
Manjusri
Ένας ακόμη σπουδαίος Μποντισάτβα είναι ο Manjusri, εκπρόσωπος της γοητευτικής ωραιότητας, της σοφίας και της λογοτεχνίας. Ο Manjusri είναι ένας Μποντισάτβα που σχετίζεται με την υπερβατική σοφία και το διαλογισμό. Το σανσκριτικό όνομα Manjusri μπορεί να μεταφραστεί ως «Ευγενής Δόξα». Οι μελετητές από βιβλιογραφίες έχουν εντοπίσει τον Manjusri ως τον παλαιότερο και πιο σημαντικό Μποντισάτβα στο Μαχαγιάνα Βουδδισμό. Συχνά απεικονίζεται ως ένας νεαρός άνδρας κρατώντας ένα σπαθί στο δεξί του χέρι και το Πράτζνα Παραμίτα (Τελειοποίηση της Σοφίας) Σούτρα στο αριστερό του χέρι. Μερικές φορές ο ίδιος ιππεύει ένα λιοντάρι, στοιχείο το οποίο αναδεικνύει τον πριγκιπικό και ατρόμητο χαρακτήρα του.
Κσιτιγκάρμπα (Kṣitigarbha)
Ο Κσιτιγκάρμπα (Ksitigarbha) (地藏菩薩), γνωστός με το ιαπωνικό όνομα Τζίζο (Jizō) (地蔵) ή με το κινέζικο όνομα Ντίτσανγκ (Dizang) (地藏 Dìzàng), είναι ένας δημοφιλής Μοντισάτβα, που απεικονίζεται συνήθως ως μοναχός. Έχει συνήθως ένα φωτοστέφανο στο κεφάλι του και κρατάει ένα κοντάρι, για να εξαναγκάσει να ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως καθώς και ένα κόσμημα, που λάμπει, για να φωτίζει μέσα στο σκοτάδι. Το όνομά του μπορεί να μεταφραστεί ως «μήτρα της Γης». Έχει ορκιστεί να έχει υπό την αρμοδιότητά του την καθοδήγηση όλων των όντων στους έξι κόσμους ανάμεσα στο θάνατο του Γκαουτάμα Βούδα και την εμφάνιση του Μαϊτρέγια. Επίσης, έχει ορκιστεί να μην φτάσει στη Βουδότητα μέχρις ότου η κόλαση αδειάσει από όλα τα όντα.
Λούντβιχ Μύλιους-Έρικσεν
Ο Λούντβιχ Μύλιους-Έρικσεν (Ludvig Mylius-Erichsen, 15 Ιανουαρίου 1872 – 25 Νοεμβρίου 1907) ήταν Δανός εξερευνητής, συγγραφέας και εθνολόγος από το Ringkøbing. Διακρίθηκε, και έχασε τη ζωή του, στην εξερεύνηση της Γροιλανδίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μύλιους-Έρικσεν, μαζί με τον κόμη Χάραλντ Μόλτκε και τον Κνουντ Ράσμουσεν οργάνωσε τη δανική αποστολή στη δυτική Γροιλανδία (1902–1904), με σκοπό τη μελέτη της γλώσσας, των ηθών και των εθίμων των Εσκιμώων. Στην πρώτη φάση της (1902) ανεκάλυψαν κοντά στο φιορδ Έβιγκχεντς δύο ελεύθερες από πάγο οροσειρές. Αργότερα προχώρησαν μέχρι το ακρωτήριο Γιορκ και επί 10 μήνες έζησαν με τους Εσκιμώους τον δικό τους τρόπο ζωής. Το ταξίδι της επιστροφής τους ως το Ουπέρναβικ πάνω στον πάγο του Κόλπου Μέλβιλ υπήρξε η πρώτη διάσχισή του με έλκηθρα.
Το 1906 ο Μύλιους-Έρικσεν, ως αρχηγός της εξερευνητικής αποστολής του Danmark (1906–1908), ανέλαβε και έφερε σε πέρας το έργο της εξερευνήσεως και χαρτογραφήσεως ολόκληρης της ακτογραμμής της άγνωστης βορειοανατολικής Γροιλανδίας μέσα σε τρεις μήνες. Η αποστολή κάλυψε σε ταξίδια με έλκηθρο συνολική απόσταση άνω των 6400 χλμ., περισσότερο από κάθε άλλη μεμονωμένη αρκτική αποστολή. Εξαιρώντας τις επαναλήψεις της ίδιας διαδρομής, το ταξίδι του Γιόχαν Πέτερ Κοχ ήταν κάπου 2000 χλμ., ενώ αυτό του Μύλιους-Έρικσεν πρέπει να ξεπέρασε τα χίλια μίλια (1609 χλμ.). Οι εξερευνήσεις της αποστολής έδειξαν ότι ο χάρτης του Ρόμπερτ Πήρυ, κατά τον οποίο η ακτή εκτεινόταν προς τα νοτιοανατολικά από το Νέιβυ Κλιφ ήταν λανθασμένος: η ακτή συνέχιζε προς τα βορειοανατολικά, άρα η Γροιλανδία ήταν κατά 260.000 τ.χλμ.) μεγαλύτερη, εκτεινόμενη βόρεια μέχρι το Αρχιπέλαγος της Σπιτσβέργης. Αποκαλύφθηκε η ανυπαρξία του «Πορθμού του Πήρυ» και η συνέχεια της Γροιλανδίας από το νοτιότατο άκρο της, το Ακρωτήριο Φέργουελ (πλάτος 60° Β), μέχρι τη βορειότερη ξηρά που είχε φθάσει ποτέ άνθρωπος ως τότε (83°39΄ Β). Ο Μύλιους-Έρικσεν ανεκάλυψε επίσης και εξερεύνησε τα μεγάλα φιορδ Ντανμαρκσχάβν και Μπρένλουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί εξερευνητές Κατηγορία:Δανοί συγγραφείς
La passione (ταινία)
Το La passione είναι μια ταινία του 2010 σε σκηνοθεσία του Κάρλο Ματσακουράτι. Η ταινία παραγωγής της εταιρείας Fandango, παρουσιάστηκε στο 67ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας, και κυκλοφόρησε στις ιταλικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 24 Σεπτεμβρίου του 2010. Διηγείται τις περιπέτειες ενός σεναριογράφου και σκηνοθέτη σε δημιουργική κρίση, τον οποίο υποδύεται ο Σίλβιο Ορλάντο, ο οποίος πρέπει χωρίς τη θέλησή του να σκηνοθετήσει μια αναπαράσταση των παθών του Ιησού σε ένα μικρό χωριό της Τοσκάνης.
Υπόθεση
Ρώμη. Ο Τζιάνι Ντιμπουά είναι σκηνοθέτης σε δημιουργική κρίση εδώ και πέντε χρόνια, ο οποίος ενώ βρίσκεται στο σπίτι του στην Πιάτσα Ανιμπαλιάνο, καλείται επειγόντως στην Τοσκάνη, όπου ανακαλύπτει ότι οι παλιές σωλήνες του σπιτιού του (η ταινία γυρίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου στο Καζάλε Μαρίτιμο, αλλά και στο Μοντεκατίνι Βαλ ντι Τσετσίνα και τις γειτονικές περιοχές), έχουν καταστρέψει τον τοίχο του διπλανού κτιρίου, μιας εκκλησίας, υπέροχα διακοσμημένης με μια τοιχογραφία του 16ου αιώνα. Ο δήμος της περιοχής του προτείνει έναν τρόπο για να αποφύγει την καταγγελία στην Επιτροπή Πολιτιστικής Κληρονομιάς: να σκηνοθετήσει την παραδοσιακή αναπαράσταση των Παθών του Ιησού. Την ίδια στιγμή,ο Ντιμπουά βρίσκει την ευκαιρία για εκδίκηση: η στάρλετ της τηλεόρασης, Φλιαμίνια Σμπαρμπάτο, έχει την πρόθεση να γυρίσει μια ταινία μαζί του, αλλά ο ίδιος δεν έχει ακόμα στο μυαλό του καμιά ιδέα.
Ενώ είναι αναγκασμένος να παραμείνει στο χωριό, συναντιέται με τον Ραμίρο, έναν πρώην κατάδικο που αποδεικνύεται ικανότατος ως βοηθός σκηνοθέτη, και καταφέρνει να οργανώσει όλη την παράσταση. Μένει μόνο ένας ρόλος κενός, αυτός του Ιησού, και η μόνη λύση είναι ο Αμπρουσκάτι, μια τοπική διασημότητα, ερασιτέχνης μετεωρολόγος και τόσο ανίκανος ηθοποιός όσο και ιδιόρρυθμος. Ενώ ο Ραμίρο καταζητείται από την αστυνομία και αναγκάζεται να δραπετεύσει από το χωριό, ο αγχωμένος Ντιμπουά καταλήγει να μαλώσει τόσο με τον Αμπρουσκάτι, από τον οποίο αναγκάζεται από τους διοργανωτές να ζητήσει συγγνώμη για το καλό της παράστασης, όσο με την Φλαμίνια, η οποία δεν έχει αποδεχθεί το θέμα που αυτοσχεδίασε ο σκηνοθέτης, όσο και με τον παραγωγό, ο οποίος διακόπτει τις σχέσεις μαζί του.
Το βράδυ της παράστασης φαίνονται όλα εντάξει, αλλά ο Αμπρουσκάτι έχει χτυπήσει και δεν είναι σε θέση να παίξει και ο Ντιμπουά φαίνεται να έχει παραιτηθεί μπροστά σε αυτή την νέα αποτυχία. Αλλά όταν ανάβουν τα φώτα, στο κέντρο της σκηνής εμφανίζεται ο εύσωμος Ραμίρο, ένας Ιησούς, που παρόλο που το κοινό αρχίζει να κοροϊδεύει, χάρη στις συμβουλές του Ντιμπουά, καταφέρνει να προσφέρει μια ερμηνεία γνήσια, συγκινητική και καταχειροκροτούμενη, φέρνοντας την επιτυχία, ακόμη και αν στο τέλος των Παθών, μια βίαιη καταιγίδα σκορπίζει το κοινό και τους ηθοποιούς, αφήνοντας μόνους στον σταυρό τον Ραμίρο και τους δύο μετανάστες στον ρόλο των ληστών. Ο Ντιμπουά στο τέλος γυρίζει πίσω στο σπίτι και καθώς έχει σταματήσει σε μια ψησταριά στον αυτοκινητόδρομο, παίρνει στιλό και χαρτί και αρχίζει να αναπτύσσει το θέμα της νέας του ταινίας.
Νότια ζώνη (Μπουτάν)
Η Νότια ζώνη του Μπουτάν είναι μία από τις 4 ζώνες του Μπουτάν. Πρωτεύουσα είναι η Γκελεφού.
Πληθυσμός
Η ζώνη έχει πληθυσμό περίπου 260.000 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία του Μπουτάν
Περντρωβίλ
Το Περντρωβίλ (γαλλικά: Perdreauville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ιβλίν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περντρωβιλουά (γαλλικά: Perdreauvillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ιβλίν
Μπλάνκο (τραγουδιστής)
Ο Ρικάρντο Φαμπρικόνι (στα Ιταλικά: Riccardo Fabbriconi, γεννημένος στις 10 Φεβρουαρίου 2003), γνωστός επαγγελματικά ως Blanco (κοινώς στυλιζαρισμένο με όλα τα κεφαλαία ως BLANCO), είναι Ιταλός τραγουδιστής και ράπερ. Το 2022 κέρδισε το Φεστιβάλ Μουσικής του Σαν Ρέμο 2022 μαζί με τον Mahmood με το τραγούδι "Brividi" και θα εκπροσωπήσει την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 στο Τορίνο.
Πρώιμη ζωή
Ο Ρικάρντο Φαμπρικόνι γεννήθηκε στη Μπρέσκια στις 10 Φεβρουαρίου 2003, από πατέρα από τη Ρώμη και μητέρα από τη Λομβαρδία, και μεγάλωσε στο Calvagese della Riviera, μια μικρή πόλη στη λίμνη Garda. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας μεταξύ της γενέτειράς του, Μπρέσκια και Desenzano del Garda, όπου παρακολούθησε το σχολείο.
Καριέρα
Στις 9 Ιουνίου 2020, κυκλοφόρησε το EP του, Quarantine Paranoid, στο SoundCloud. Μετά την υπογραφή του από τη Universal, έκανε το ντεμπούτο του με το στούντιο άλμπουμ Blu celeste στις 10 Σεπτεμβρίου 2021, το οποίο έφτασε στο νούμερο ένα του τσαρτ άλμπουμ της FIMI και πιστοποιήθηκε ως τετραπλά πλατινένιο. Το πιο επιτυχημένο τραγούδι του μέχρι σήμερα, "Mi fai impazzire" με τον Sfera Ebbasta, ήταν στην κορυφή του ιταλικού τσαρτ σινγκλ για οκτώ εβδομάδες και πιστοποιήθηκε εξαπλά πλατινένιο στην Ιταλία.
Βησσαρίων Μακρής
Ο Βησσαρίων Μακρής ( περ. 1635 - 1699 ) ήταν Έλληνας λόγιος και ιερομόναχος του 17ου αιώνα.
Μπλάνκο (τραγουδιστής)
Καριέρα
Τον Φεβρουάριο του 2022 κέρδισε το Μουσικό Φεστιβάλ του Σαν Ρέμο 2022 μαζί με τον Mahmood με το τραγούδι "Brividi". Θα εκπροσωπήσουν την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 στο Τορίνο.
Βησσαρίων Μακρής
Βιογραφία
Ο Βησσαρίων Μακρής γεννήθηκε στα Ιωάννινα γύρω στο 1635. Σύμφωνα με τον Φιλητά, ο Μακρής διδάχτηκε αρχικά στην πατρίδα του έχοντας ως δασκάλους τους Επτανήσιους λογίους Νικόλαο Κούρσουλα και Τριανταφύλλου. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του, χειροτονήθηκε ιερομόναχος και μετέβη στην Κωνσταντινούπολη όπου μαθήτευσε στην Πατριαρχική Ακαδημία υπό την επίβλεψη του Ιωάννη Καρυοφύλλη και του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Γύρω στο 1675 επέστρεψε στα Ιωάννινα και έγινε διδάσκαλος στη νεοσύστατη Σχολής του Γκιούμα, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1683 όταν και αποσύρθηκε σε μοναστήρι των Λυγκιάδων, αφήνοντας ως διάδοχό του τον Σουγδουρή.
Μπλάνκο (τραγουδιστής)
Διαμάχη
Τον Δεκέμβριο του 2021, ο Ιταλός ράπερ και παραγωγός Tha Supreme έκανε μια ανάρτηση στον λογαριασμό του στο Instagram που κατηγορούσε έναν από τους συνομηλίκους του ότι αντέγραψε τη μουσική του (σε ποπ έκδοση) και προσποιήθηκε ότι δεν ήξερε γι' αυτόν όταν ρωτήθηκε σε συνεντεύξεις. Αν και ποτέ δεν δήλωσε απευθείας το όνομα του Μπλάνκο, υπονοήθηκε έντονα ότι αναφερόταν στον Μπλάνκο. Η ανάρτηση στο Instagram διαγράφηκε λίγες μέρες αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία
Βησσαρίων Μακρής
Βιογραφία
Απεβίωσε το 1699.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα
Το Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα (αγγλικά: A Fish Called Wanda) είναι μια αστυνομική κωμωδία 1988 σε σκηνοθεσία του Τσαρλς Κράιτον (στην τελευταία του ταινία) και σε σενάριο των Κράιτον και Τζον Κλιζ. Πρωταγωνιστούν οι Κλιζ, Τζέιμι Λι Κέρτις, Κέβιν Κλάιν και Μάικλ Πέιλιν. Η ταινία επικεντρώνεται γύρω από μια συμμορία κλεφτών διαμαντιών που αλληλοανακρίνονται για να βρουν τα κλεμμένα διαμάντια που κρύβει ο αρχηγός της συμμορίας. Ένας δικηγόρος γίνεται κεντρική φιγούρα καθώς η μοιραία γυναίκα Γουάντα τον χρησιμοποιεί για να εντοπίσει τα κλοπιμαία.
Το Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα έκανε πρεμιέρα στο Λος Άντζελες στις 15 Ιουλίου 1988 και κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 29 Ιουλίου, από τη Metro-Goldwyn-Mayer με κριτική και εμπορική επιτυχία, συγκεντρώνοντας πάνω από 177 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, ενώ έγινε η έβδομη ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις το 1988. Η ταινία έλαβε τρεις υποψηφιότητες στα 61α Όσκαρ: Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου και, με τον Κλάιν να κερδίζει, Β' Ανδρικού Ρόλου. Ένα σίκουελ, το Τρομερά πλάσματα, κυκλοφόρησε το 1997. Το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε το να ψάρι που το έλεγαν Γουάντα ως την 39η καλύτερη βρετανική ταινία του 20ού αιώνα.
Πλοκή
Ο γκάνγκστερ Τζορτζ Τόμασον, με έδρα το Λονδίνο, σχεδιάζει μια ληστεία πολύτιμων λίθων με το δεξί του χέρι, τον Κεν Πάιλ, έναν φιλόζωο με τραυλισμό. Συνεργάζονται με δύο Αμερικανούς: την απατεώνισσα Γουάντα Γκέρσουιτζ και τον ειδικό στα όπλα Ότο Γουέστ, έναν αδαή και κακόβουλο αγγλόφοβο. Η Γουάντα και ο Ότο είναι εραστές, αλλά το κρύβουν από τον Τζορτζ και τον Κεν, προσποιούμενοι ότι είναι αδέρφια, ώστε η Γουάντα να μπορεί να τους κάνει τα γλυκά μάτια. Η ληστεία είναι επιτυχής και η συμμορία δραπετεύει με ένα μεγάλο ποσό σε διαμάντια, τα οποία κρύβουν σε ένα παλιό χρηματοκιβώτιο. Λίγο αργότερα, η Γουάντα και ο Ότο καταδίδουν τον Τζορτζ στην αστυνομία και αυτός συλλαμβάνεται. Επιστρέφουν για να συλλέξουν τα διαμάντια, με τη Γουάντα να σχεδιάζει να προδώσει και τον Ότο, αλλά βρίσκουν το χρηματοκιβώτιο άδειο. Στο ενυδρείο του Κεν, η Γουάντα ανακαλύπτει το κλειδί μιας θυρίδας, όπου ο Τζορτζ έχει μεταφέρει τα διαμάντια, και το κρύβει στο μενταγιόν της.
Η Γουάντα αποφασίζει να αποπλανήσει τον δικηγόρο του Τζορτζ, Άρτσι Λιτς, με την ελπίδα να μάθει την κρυψώνα των διαμαντιών. Ο Άρτσι είναι σε έναν γάμο χωρίς έρωτα και ερωτεύεται γρήγορα τη Γουάντα. Ο Ότο ζηλεύει και η παρέμβασή του κάνει τα ραντεβού της Γουάντα και του Άρτσι καταστροφικά. Η Γουάντα ξεχνάει το μενταγιόν της στο σπίτι του Άρτσι και η γυναίκα του, Γουέντι, το θεωρεί δώρο για την ίδια, υποθέτοντας ότι το W που έχει πάνω σημαίνει Γουέντι. Η Γουάντα απαιτεί από τον Άρτσι να πάρει το μενταγιόν και εκείνος, αφού δεν καταφέρνει να πείσει τη Γουέντι να το αφήσει, καταλήγει να σκηνοθετήσει μια ληστεία στο σπίτι του για να εξηγήσει την εξαφάνισή του μενταγιόν. Ο Ότο φτάνει στο σπίτι για να ζητήσει συγγνώμη από τον Άρτσι για τις προηγούμενες προσβολές και διακόπτει τη ληστεία, αναγκάζοντας τον υποτιθέμενο διαρρήκτη να χάσει τις αισθήσεις του, πριν καταλάβει ότι ο Άρτσι είναι αυτός που ληστεύει το ίδιο του το σπίτι. Ο Άρτσι επιστρέφει το μενταγιόν στη Γουάντα στο επόμενο ραντεβού τους, αλλά διακόπτεται και στη συνέχεια της τηλεφωνεί για να διακόψει τη σχέση τους. Ο Ότο φτάνει ξανά στο σπίτι για να ζητήσει συγγνώμη. Η Γουέντι κρυφακούει την επόμενη συνομιλία τους και ανακαλύπτει ότι ο Άρτσι την απατά.
Ο Τζορτζ ζητά από τον Κεν να σκοτώσει τη μοναδική αυτόπτη μάρτυρα της ληστείας, την ηλικιωμένη Αϊλίν Κόντι, η οποία έχει τρία μικρά σκυλιά. Ο Κεν προσπαθεί επανειλημμένα να τη σκοτώσει, αλλά κάθε φορά σκοτώνει κατά λάθος ένα από τα σκυλιά, προς μεγάλη του συντριβή. Ο θάνατος του τελευταίου σκυλιού προκαλεί στην ηλικιωμένη θανατηφόρα καρδιακή προσβολή, κάνοντας επιτέλους τον Κεν να πετύχει τον στόχο του. Χωρίς μάρτυρα, ο Τζορτζ φαίνεται έτοιμος να αφεθεί ελεύθερος. Δίνει οδηγίες στον Κεν, αποκαλύπτοντας τη θέση των διαμαντιών. Όταν ο Ότο μαθαίνει ότι ο Κεν γνωρίζει την κρυψώνα, προσπαθεί να αναγκάσει τον Κεν να την αποκαλύψει τρώγοντας τα διάφορα κατοικίδια ψάρια του Κεν, αφήνοντας το αγαπημένο του Κεν, που ονομάζεται Γουάντα, για το τέλος. Ο Κεν αποκαλύπτει ότι τα διαμάντια βρίσκονται στο ξενοδοχείο Cathcart Towers κοντά στο αεροδρόμιο Heathrow, αλλά δεν ξέρει ότι η Γουάντα έχει ήδη πάρει το κλειδί μέχρι που αυτή ενημερώνει τον Ότο.
Ο Ότο και η Γουάντα βρίσκουν τα διαμάντια, αλλά η Γουάντα προδίδει τον Ότο και τον αφήνει αναίσθητο σε ένα ντουλάπι με καθαριστικά στο Χίθροου. Επιβιβάζεται απρόθυμα στην πτήση της για Ρίο ντε Τζανέιρο χωρίς τον Άρτσι. Ο Ότο ανακτά τις αισθήσεις του, κλέβει μια κάρτα επιβίβασης και παίρνει το δρόμο προς τον αεροδριάδρομο, όπου έρχεται αντιμέτωπος με τον Άρτσι. Ο Ότο ετοιμάζεται να σκοτώσει τον Άρτσι, αλλά ο Άρτσι τον σταματάει χλευάζοντας τον Ότο για την ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Τότε, φτάνει ο Κεν, οδηγώντας έναν οδοστρωτήρα και αναζητώντας εκδίκηση για τα ψάρια του. Ο Ότο διαπιστώνει ότι έχει μπει σε υγρό σκυρόδεμα και δεν μπορεί να κινηθεί. Ο Ότο περνά από πάνω του με τον οδοστρωτήρα, αλλά εκείνος επιζεί. Ο Άρτσι και η Γουάντα επιβιβάζονται στο αεροπλάνο ενώ ο Ότο, κολλημένος έξω από το παράθυρο, τους βρίζει μέχρι να εκσφενδονιστεί στον αέρα κατά την απογείωση.
Παραγωγή
Ο Κλιζ και ο Κράιτον είχαν προσπαθήσει να κάνουν μια ταινία μαζί το 1969. Αν και το έργο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλον ότι τελικά θα συνεργαστούν σε μια ταινία. Τον Ιούνιο του 1983, οι δυο τους άρχισαν να γράφουν το σενάριο για τη Γουάντα και, για τα επόμενα δυόμισι χρόνια, συναντιόντουσαν τρεις φορές το μήνα για να δουλέψουν πάνω στο σενάριο. Σύμφωνα με τον Κράιτον «Είχαμε μια εβδομάδα με πρόβες και στη συνέχεια ένα κενό δύο εβδομάδων για να ενσωματώσουμε όποιες νέες ιδέες είχαν προκύψει και να επιμεληθούμε το σενάριο». Σύμφωνα με τον Μάικλ Πέιλιν, ο αρχικός τίτλος της ταινίας ήταν "Ένα χρυσόψαρο που το έλεγαν Γουάντα".
Ο Κλιζ είπε σε μια συνέντευξη ότι ο χαρακτήρας του Άρτσι Λιτς ονομάστηκε έτσι από το πραγματικό όνομα του αείμνηστου ηθοποιού Κάρι Γκραντ, επειδή «Νιώθω ότι αυτή η ταινία είναι όσο κοντά θα φτάσω ποτέ στο να γίνω Κάρι Γκραντ». Ενώ υποδυόταν τον Άρτσι Λιτς, ο Κλιζ απήγγειλε ένα μεγαλύτερο απόσπασμα από το ποίημα Молитва ("Προσευχή") του Μιχαήλ Λέρμοντοφ.
Ο Κλιζ, παραδεχόμενος σε συνεντεύξεις τύπου ότι δεν ήξερε να σκηνοθετήσει μια ταινία, υπηρέτησε ως συν-σκηνοθέτης, καθώς τα στελέχη του στούντιο της MGM ανησυχούσαν για την ηλικία του Κράιτον - ήταν 78 ετών εκείνη την εποχή. Στο γύρισμα, ο Κράιτον φορούσε ένα μπλουζάκι που του χάρισε ο Κλιζ και έγραφε «Η ηλικία και η προδοσία θα ξεπερνούν πάντα τη νεότητα και την ικανότητα».
Η ταινία γυρίστηκε στο Λονδίνο, το καλοκαίρι του 1987.
Υποδοχή
Στο Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία αποδοχής 96%, βασισμένη σε 67 κριτικές, με μέση βαθμολογία 8,1/10. Η κριτική του ιστότοπου αναφέρει: "Έξυπνα γραμμένο, ομαλά σκηνοθετημένο και με συμπαγές καστ, το Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα προσφέρει ένα κλασικό παράδειγμα έξυπνης κωμωδίας με ευρεία απήχηση". Στο Metacritic, η ταινία έχει βαθμολογία 80 στα 100, με βάση 17 κριτικούς, υποδεικνύοντας «γενικά ευνοϊκές κριτικές».
Η Κατερίνα Ανδρεάκου, 32 χρόνια μετά την κυκλοφορία του Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα, γράφει ότι η ταινία είναι:"...εκτός από ένα άκρως ξεκαρδιστικό φιλμ με γερές δόσεις μπουφόνικου χιούμορ, μία από τις πιο εύστοχες και οξυδερκείς σάτιρες της βρετανικής κοινωνίας, έστω κι αν ορισμένες στερεοτυπικές απεικονίσεις χαρακτήρων σήμερα ενδέχεται να μοιάζουν κάπως απαρχαιωμένες. Οι κοινωνικές ανισότητες αλλά και η φλεγματική, συναισθηματικά καταπιεσμένη φύση του μέσου Βρετανού παραμένουν «αναλλοίωτες αξίες» ακόμη και στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, με απολαυστικά αποτελέσματα όταν διακωμωδούνται τόσο έξυπνα σε ένα έργο που δείχνει ικανό να αψηφήσει τον χρόνο."
Θάνατος
Κατά την αρχική προβολή της ταινίας, ένας Δανός ακοολόγος ονόματι Όλε Μπέντζεν πέθανε γελώντας κατά τη διάρκεια μιας προβολής, γεγονός που οδήγησε τις εφημερίδες να αναφέρουν ότι πέθανε από τα γέλια. Η επίσημη αιτία θανάτου ήταν καρδιακή μαρμαρυγή, η οποία μπορεί να προκλήθηκε από αυξημένο καρδιακό ρυθμό λόγω παρατεταμένου γέλιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λονδίνο
Ιωάννης Α΄ του Ζιενμπίτσε
Ο Ιωάννης Α΄, πολων. Jan I książę Ziębicki (π. 1380 - 27 Αυγούστου 1428) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Ζιενμπίτσε ήταν δούκας του Ζιενμπίτσε/Μύνστερμπεργκ (από το 1410, μαζί με τον αδελφό του ως συγκυβερνήτη ως το 1420).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Ζιενμπίτσε/Μύνστερμπαργκ και της Ευφημίας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Μπολέσλαφ δούκα του Μπύτομ.
Έγινε ο τελευταίος άρρην του κλάδου των Πιαστ-Σιλεσίας-Ζιενμπίτσε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1408 την Ελισάβετ Λάκφι, κόρη του Εμέρικ Α΄ διοικητή (starost) της Ρουθηνίας και μπάνου της Δαλματίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Λονάτε Τσεππίνο
Το Λονάτε Τσεππίνο (ιταλικά: Lonate Ceppino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Μαρωνία Λασιθίου
H Μαρωνία ή Μαρωνιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, της περιφερειακής ενότητος Λασιθίου, στην ανατολική Κρήτη. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 120 μέτρων και απέχει 9 χιλιόμετρα από την Σητεία.
Ιστορικά στοιχεία
Σύμφωνα με την παράδοση ο πρώτος οικιστής του χωριού είχε έρθει από την Μαρώνεια στη Θράκη. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Marones στην επαρχία Σητείας. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Marunea με 96 κατοίκους. Σε συμβόλαιο του 1591 αναφέρεται ως Μαρουνέα. Ο Βασιλικάτα το αναφέρει το 1630 ως Marunea. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Maruta με 9 χαράτσα.
Το χωριό αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 ως Maronia με 8 χριστιανικές οικογένειες. Το 1881 αναφέρεται ως Μαρωνιά με 165 κατοίκους, όλοι χριστιανοί, και ανήκε στο δήμο Λιμένος Σητείας.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο χωριό βρίσκονται οι ναοί της Αγίας Τριάδας και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Κοντά στο χωριό βρίσκονται τα σπήλαια Σπηλιάρα και Αγιόνερο.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Μαρωνίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σητείαςτου δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 152 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Μαρωνίας
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου κατηγορία:Δήμος Σητείας
Μάχη του Τουρτούρ
μικρογραφία|307x307εσ|[[Γουλιέλμος Α΄ της Προβηγκίας, ο επιλεγόμενος Απελευθερωτής]] Η μάχη του Τουρτούρ (γαλλικά: La bataille de Tourtour) ήταν μια σημαντική νίκη για τις χριστιανικές δυνάμεις του κόμη Γουλιέλμου Α΄ της Προβηγκίας κατά Σαρακηνών πειρατών που λυμαίνονταν την περιοχή για 80 περίπου χρόνια. Έλαβε χώρα το 973 στο Φραξινέτ, στη νότια Γαλλία και σηματοδοτεί την καταστροφή του μουσουλμανικού προπυργίου και την οριστική απομάκρυνσή τους από την περιοχή.
Ιστορικό
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Μαγιέλ, ηγούμενος του [[Αββαείο του Κλυνύ|Κλυνύ, δεξιά, μικρογραφία του 13ου αιώνα]] Γύρω στο 890, ένα μικρό σαρακηνό πλοίο προερχόμενο από τη μουσουλμανική Ισπανία ρίχτηκε από τους ανέμους στην ακτή της Προβηγκίας, στον κόλπο του Σαιν-Τροπέ. Μετέφερε 20 μουσουλμάνους τυχοδιώκτες, οι οποίοι τη νύχτα βγήκαν και λεηλάτησαν ένα γειτονικό χωριό. Οχυρώθηκαν στην παρακείμενη ορεινή περιοχή, στην οροσειρά ντε Μωρ, και όταν βεβαιώθηκαν για τη σταθερότητα της εγκατάστασής τους, προσέλκυσαν ενισχύσεις από την πατρίδα τους.
Για αρκετές δεκαετίες, οι Σαρακηνοί εγκαταστάθηκαν οριστικά στην Προβηγκία όπου έκτισαν αρκετά φρούρια, το μεγαλύτερο από τα οποία βρίσκονταν στο Φραξινέτ, στο σημερινό Γκαρντ-Φρενέ. Από αυτές τις βάσεις πραγματοποιούσαν επιδρομές, εισέβαλαν και λεηλατούσαν, συλλαμβάνοντας και ανθρώπους που αντάλλασσαν με λύτρα ή πωλούσαν σε απομακρυσμένους μουσουλμανικούς λιμένες. Αρχικά, οι Προβηγκιανοί άρχοντες παρέμειναν παθητικοί.
Ωστόσο, το καλοκαίρι του 972, οι Σαρακηνοί έκαναν ένα λάθος και αιχμαλώτισαν σε ενέδρα ένα σημαντικότατο πρόσωπο, τον Μαγιέλ, ηγούμενο του αββαείου του Κλυνύ, και τη συνοδεία του που διέσχιζαν τις Άλπεις επιστρέφοντας από τη Ρώμη προς τη Βουργουνδία. Οι Σαρακηνοί νόμιζαν ότι με την απαγωγή του θα μπορούσαν να πάρουν σημαντικά λύτρα, τα οποία και έλαβαν πράγματι από τους μοναχούς του. Όμως ο Μαγιέλ, αναστηλωτής πολλών μονών, ήταν ο τιμώμενος φίλος και πνευματικός πατέρας πολλών αρχόντων της Προβηγκίας, μεταξύ των οποίων του κόμη της Προβηγκίας Γουλιέλμου.
Η μάχη
μικρογραφία|250x250εσ|Σταυρός στα ερείπια του κάστρου του Φρενέ Ο Γουλιέλμος της Προβηγκίας αποφάσισε να επιτεθεί στους Σαρακηνούς στο Φραξινέτ, το προπύργιό τους, με όλη τη δύναμή του. Εάν επιτύγχανε, το υπόλοιπο των μουσουλμανικών δυνάμεων της Προβηγκίας, με πολύ μικρότερες οχυρώσεις, δεν θα είχε καμία πιθανότητα να αντέξει σε οποιαδήποτε επίθεση από τον στρατό της Προβηγκίας.
Όταν πληροφορήθηκαν τις κινήσεις της Προβηγκίας, οι Σαρακηνοί κατέβηκαν από το Φρεξινέτ για να δώσουν μάχη σε ανοικτό πεδίο. Πέντε πρώτες μάχες έλαβαν χώρα στις σημερινές κοινότητες Αμπράν, Γκαπ, Ριές, Αμπύς και Καμπάς. Οι Σαρακηνοί υπέστησαν βαρειές απώλειες σε όλες αυτές τις συγκρούσεις και ανασυντάχθηκαν σε μια ανοιχτή πεδιάδα που ονομάζεται Τουρτούρ, όχι μακριά από το Φραξινέτ. Ο Γουλιέλμος δεν άργησε να τους συναντήσει και εκεί διεξήχθη η έκτη και σημαντικότερη μάχη. Οι Σαρακηνοί νικήθηκαν για ακόμη μια φορά και κατέφυγαν πίσω στο κάστρο τους στο Φρενέ.
Μετά από μια σύντομη διακοπή για να ξεκουραστούν τα στρατεύματά του, ο Γουλιέλμος εξαπέλυσε επίθεση στο οχυρό, το οποίο υπέκυψε. Οι Σαρακηνοί που σώθηκαν βρήκαν τελευταίο καταφύγιο σε ένα κοντινό δάσος, αλλά γρήγορα εξουδετερώθηκαν, είτε σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. Το κάστρο στη συνέχεια κατεδαφίστηκε εκ θεμελίων και μερικά από τα τελευταία μουσουλμανικά στρατεύματα εγκατέλειψαν την Προβηγκία.
Αποτελέσματα
Με αυτή την αποφασιστική επίθεση του 972 και τις μάχες που ακολούθησαν, οι Σαρακηνοί εκδιώχθηκαν οριστικά από τις οχυρωμένες βάσεις τους. Για αυτή την εκστρατεία και την επιτυχία της στην απομάκρυνση όλων των Σαρακηνών από την Προβηγκία, ο Γουλιέλμος ονομάστηκε «Απελευθερωτής» και «Pater Patriae».
Ένα σημαντικό μέρος της κοινότητας των Σαρακηνών χάθηκαν στις μάχες, ορισμένοι μόνο επιζώντες παρέμειναν στην περιοχή και μεταστράφηκαν στη χριστιανική θρησκεία.
Λονάτε Ποτσόλο
Το Λονάτε Ποτσόλο (ιταλικά: Lonate Pozzolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Λότσα
Η Λότσα (ιταλικά: Lozza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Λουίνο
Το Λουίνο (ιταλικά: Luino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Λουβινάτε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Aston Martin Rapide
Η Aston Martin Rapide ήταν μεγάλο υπερπολυτελές 5-πορτο liftback σπορ αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που παρήχθη από τη βρετανική εταιρεία σπορ αυτοκινήτων Aston Martin, από τον Μάιο του 2010 έως το 2020. Αντικαταστάθηκε επίσημα από την Aston Martin DBX, που μπήκε στην παραγωγή στις 9 Ιουλίου 2020 και είναι το πρώτο SUV στην ιστορία της εταιρείας.
Ονομασία
Η Rapide ήταν ο πολυαναμενόμενος διάδοχος του προηγούμενου σεντάν της εταιρείας, της Aston Martin Lagonda, η παραγωγή της οποίας είχε λήξει τον Ιανουάριο του 1990, δηλαδή 20 χρόνια πριν την εμπορική εισαγωγή της Rapide στην αγορά. Το όνομα «Rapide» («Ραπίντ») επελέγη ως αναφορά στην Lagonda Rapide, ένα πολυτελές σεντάν της εταιρείας Lagonda, η οποία είναι σήμερα μέρος της Aston Martin. Η σύγχρονη Aston Martin Rapide βασίστηκε στο σασί της Aston Martin DB9, αλλά με μακρύτερο κατά 30 εκατοστά μεταξόνιο.
Rapide E
Τον Απρίλιο του 2019, η Aston Martin παρουσίασε στην έκθεση της Σαγκάης, Κίνα, την Rapide E. Κατά την παρουσίασή της, είχε ανακοινώσει ότι θα ήταν το πρώτο αμιγώς ηλεκτρικό μοντέλο στην ιστορία της, καθώς και ότι η Rapide E θα παραγόταν σε μόλις 155 αντίτυπα, με την Aston Martin να συνεργάζεται με την Williams Advanced Engineering για τη δημιουργία του μοντέλου. Τελικώς όμως, σύμφωνα με πληροφορίες του βρετανικού τύπου, με βάση μια σχετική πηγή στις αρχές Ιανουαρίου του 2020, η Rapide E δεν θα βγει ποτέ στην παραγωγή. Η συγκεκριμένη πηγή, ανέφερε ότι η Aston Martin αποφάσισε να μην προχωρήσει στην παραγωγή αυτής της έκδοσης και, αντί για αυτό, να μετατρέψει το πρότζεκτ σε ένα ερευνητικό προϊόν για να βοηθήσει την εταιρεία να αναπτύξει την ατζέντα της για την ηλεκτροκίνηση. Επίσημα, ωστόσο, δεν υπήρξε σχετική ανακοίνωση από την Aston Martin.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Rapide Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα
Ζερεμί Τουλαλάν
Ο Τουλαλάν ξεκίνησε την καριέρα του από τη Νάντη, όπου πραγματοποίησε το ντεμπούτο του τον Μάρτιο του 2002. Η πολύ καλή του απόδοση τη σαιζόν 2004-05 του έδωσε το βραβείο του παίκτη της χρονιάς για τη Λιγκ 1 και ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς. Το 2006 ο Τουλαλάν αποκτήθηκε από την Ολιμπίκ Λιόν με τετραετές συμβόλαιο και βοήθησε την ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα το 2007 και το 2008. Τον Ιούνιο του 2011 αποκτήθηκε από τη Μάλαγα, όπου έμεινε δύο χρόνια, και στη συνέχεια από τη Μονακό και την Μπορντό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλαγα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζιροντέν Μπορντό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010
Πυθαγόρειο Γυμνάσιο Σάμου
Το Πυθαγόρειο Γυμνάσιο Σάμου ήταν εκπαιδευτικό ίδρυμα που ιδρύθηκε και λειτούργησε στη Σάμο από τα μέσα του 19ου αι.
Ίδρυση
Το 1852 η Συνέλευση αποφάσισε την ίδρυση ανώτερου από τα Σχολαρχεία εκπαιδευτικού ιδρύματος. Στα χρόνια της ηγεμονίας του Ιωάννη Γκίκα, το 1855 με διάταγμα αποφασίστηκε η ίδρυση του Πυθαγόρειου Γυμνασίου προς τιμήν του φιλοσόφου της Σάμου Πυθαγόρα. Οι πρώτοι δάσκαλοι που διορίστηκαν ήταν οι Λεόντιος Κληρίδης, Κύπριος, για τα ελληνικά μαθήματα, ο Γεράσιμος Ραζής για τα μαθηματικά, τη γεωγραφία και την ιστορία και ο Ιωάννης Ρωμανός από την Ιταλία διδάσκοντας Γαλλικά και Ιταλικά. Το σχολείο άρχισε να λειτουργεί στις 5 Σεπτεμβρίου 1855. Από τα πρώτα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ήταν ο περιορισμένος αριθμός των μαθητών που φυλοροούσε λόγω βιοποριστηκών αναγκών και η ανισότητα του επιπέδου τους. Επίσης η έλλειψη χρηματικών πόρων ήταν ένα ακόμα σημαντικό πρόβλημα. όπως και η κινητικότητα του εκπαιδευτικού προσωπικού (παραιτήσεις, σπουδές στο εξωτερικό κλπ) Από το 1860 αρχίσει να να οργανώνεται η βιβλιοθήκη του Γυμνασίου με συνεισφορές ντόπιων και ξένων. Επί Ηγεμόνα Μιλτιάδη Αριστάρχη αναλαμβάνει διευθυντής ο φιλόλογος Κωνσταντίνος Κόντος. Επί Ηγεμόνα Κωνσταντίνου Φωτιάδη τα γαλλικά και τα τουρκικά καθίστανται γλώσσες υποχρεωτικές, διότι όπως πίστευε ο Φωτιάδης θα συνέβαλε η εκμάθησή τους στην καλύτερη σταδιοδρομία τους μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1875 έγινε πρόταση για σύσταση οικοτροφείου για τα άπορα αγόρια και κορίτσια που κατάγονταν από χωριά και φοιτούσαν στο Παρθεναγωγείο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1890 εντάσσονται νέα μαθήματα: γυμναστική, εμπορικά μαθήματα. Το 1896 το Γυμνάσιο αναγνωρίστηκε ως ομοιόβαθμο με τα γυμνάσια της Ελλάδας και οι απόφοιτοί του είχαν τη δυνατότητα εγγραφής άνευ εξετάσεων στο Πανεπιστήμιο.
Το κτίριο του Γυμνασίου
Επί ηγεμόνα Στέφανου Βογορίδη και αντιπρόσωπος αυτού ήταν ο Γαβριήλ Χριστίδης, οικοδομήθηκε κτίριο στο βόρειο μέρος των φυλακών προορισμένο για την τότε Κεντρική Σχολή και το οποίο αργότερα στέγασε το Πυθαγόρειο Γυμνάσιο. Το 1882 αποφασίστηκε η θεμελίωση άλλου κτιρίου για τη στέγαση του γυμνασίου επειδή το προηγούμενο είχε κριθεί ακατάλληλο λόγω διαρρύθμισης και γειτνίασής του με το νεκροταφείο της πόλης. Σε οικόπεδο βόρεια του σημερινού Μουσείου της Σάμου χτίστηκε και λειτούργησε έως το 1934. Τη χρονιά εκείνη μετεγκαταστάθηκε σε νέο κτίριο στην περιοχή Γεφυράκι
Μαθητική εφημερίδα
Από το σχολικό έτος 1950-1951 άρχισε να εκδίδεται η μαθητική εφημερίδα Η Φωνή του Πυθαγορείου. Αν και φιλοδοξούσε να είναι δεκαπενθήμερη έκδοση τελικά η έκδοσή της ήταν ακανόνιστη. Τελευταίο φύλλο έχει εντοπιστεί στα 1963, χωρίς να ξέρουμε πως σταμάτησε τότε η έκδοσή της. Η θεματολογία της εφημερίδας ήταν χρονογραφήματα από τη ζωή του σχολείου, μικρά δοκίμια, ιστορικές σελίδες, βιογραφίες μεγάλων προσωπικοτήτων, αθλητικά, ειδήσεις επιστημονικού ενδιαφέροντος, ανέκδοτα, γρίφοι.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία Κατηγορία:Ιστορία της Σάμου Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Ηγεμονία της Σάμου
Ουιλιάμ Γκαλάς
Ο Γκαλάς ξεκίνησε την καριέρα του από την Καέν και τη Μαρσέιγ και το 2001 αποκτήθηκε από την Τσέλσι. Το 2006 πήρε μεταγραφή για την Άρσεναλ σε ανταλλαγή με τον Άσλεϊ Κόουλ. Μετά από έναν χρόνο παρουσίας στην ομάδα, πήρε το περιβραχιόνιο του αρχηγού στην Άρσεναλ. Του αφαιρέθηκε τον Νοέμβριο του 2008, καθώς μίλησε με υποτιμητικά λόγια για τους συμπαίκτες του. Το 2010 πήρε μεταγραφή για την Τότεναμ. Αν και η καριέρα του ήταν επιτυχημένη, συμπεριλαμβανομένων δύο πρωταθλημάτων το 2005 και το 2006, ήταν αμφιλεγόμενος λόγω της συμπεριφοράς του στο γήπεδο και τις προστριβές με το προσωπικό. Το 2007 ορίστηκε αρχηγός της Άρσεναλ, αλλά καθαιρέθηκε το 2008, μετά από τις αρνητικές κριτικές που άσκησε σε συμπαίκτες του σε συνέντευξη.
Σε διεθνές επίπεδο, ο Γκαλάς πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Γαλλίας το 2002. Ήταν μέλος της αποστολής στα Euro 2004 και 2008 και στα παγκόσμια κύπελλα 2006 και 2010. Έχει 84 συμμετοχές και 5 τέρματα με το εθνόσημο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜ Καέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τότεναμ Χότσπερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Περθ Γκλόρι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Χέραρντ Τόμας
Ο Χέραρντ Τόμας (φλαμανδικά: Gerard Thomas (1663–1721) ) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της τεχνοτροπίας μπαρόκ, ο οποίος ειδικευόταν σε εσωτερικούς χώρους εργαστηρίων ζωγράφων και πινακοθηκών. Γεννήθηκε στην Αμβέρσα το 1663 και έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης το 1688 - 89, διατελώντας κοσμήτοράς της δύο φορές. Πολλά από τα έργα του αντανακλούν την τάση στη ζωγραφική της Αμβέρσας περί το 1700 να απεικονίζονται στους πίνακες καλλιτέχνες - συχνά παλαιότεροι μεγάλοι "Δάσκαλοι", όπως οι Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, Άντονι βαν Ντάικ και Γιάκομπ Γιόρντενς - στα εργαστήριά τους, περιβαλλόμενοι από πίνακες και γλυπτά, και διδάσκοντας την τέχνη σε νέους μαθητευόμενους. Συχνά για τους "Δασκάλους" γίνονται απλοί υπαινιγμοί, μέσω των απεικονιζόμενων στο έργο πινάκων τους.
Τζον Μπέικον Σώρι Μόριτ
Νεανικά χρόνια
μικρογραφία|Πορτρέτο του Τζον Μπέικον Σόφρεϊ Μόρριτ (John Bacon Sawrey Morritt). Ο Τζον Μπέικον Σόφρεϊ Μόρριτ (αγγλικά: John Bacon Sawrey Morritt) γεννήθηκε περίπου το 1772. Ήταν γιος και κληρονόμος του John Sawrey Morritt, ο οποίος πέθανε στο Πάρκο Rokeby στο Γιορκσάιρ (αγγλικά: Yorkshire) στις 3 Αυγούστου 1791, από τη σύζυγό του Anne (πέθανε το 1809), κόρη του Henry Peirse του Bedale. Και οι δύο γονείς του θάφτηκαν στην εκκλησία Rokeby, όπου ο γιος τους έστησε στη μνήμη τους ένα μνημείο με ποιητική επιγραφή.
Χέραρντ Τόμας
Ο Τόμας απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1720 ή το 1721.
Πηγές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Τζον Μπέικον Σώρι Μόριτ
Νεανικά χρόνια
Ο Μόρριτ (αγγλικά: Morritt) ήταν στο Παρίσι κατά τη διάρκεια του 1789 και εκπαιδεύτηκε στο St John's College του Κέιμπριτζ, όπου εισήχθη εκείνο το έτος. Αποφοίτησε το 1794. Κληρονόμησε μια μεγάλη περιουσία, συμπεριλαμβανομένης της περιουσίας του Ρόκεμπι, την οποία ο πατέρας του είχε αγοράσει από τον Σερ Τόμας Ρόμπινσον, τον 1ο Βαρόνο το 1769.
Ταξίδια
Στις αρχές του 1794, ο Μόρριτ (αγγλικά: Morritt) ξεκίνησε το ταξίδι του στην Ελλάδα και τη Μικρά Ασία. Ένας στόχος του ταξιδιού του ήταν η ευρεία υιοθέτηση στα αγγλικά του όρου Βαλκανική Όρη από τους αγγλόφωνους, αντί του κλασικού ονόματος Haemus Mons. Η χρήση του όρου Βαλκανική Χερσόνησος για τη νοτιοανατολική Ευρώπη ήρθε λίγο αργότερα, με τον August Zeune (1808).
Ο Μόρριτ (αγγλικά: Morritt) ταξίδεψε από τη Βιέννη στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Ρόμπερτ Λίστον διαπίστωσε ότι η βρετανική πρεσβεία δεν ήταν σε θέση να τον δεχτεί. Στην αναζήτησή του για την Τροία, έφθασε, μαζί με τον Τζέιμς Ντάλλαουεϊ (James Dallaway) και με άλλους Άγγλους, από τη Λέσβο στις 6 Νοεμβρίου 1794 στο Sinus Adramyttenus,  περίπου είκοσι μίλια κάτω από ακρωτήριο Lectum,. Εκεί έκανε μια έρευνα για μια υποτιθέμενη σκηνή της Ιλιάδας.
Πολιτική
Συντηρητικός στην πολιτική, ο Μόρριτ (αγγλικά: Morritt) επέστρεψε στο κοινοβούλιο από το Δήμο του Μπέβερλι στις εκλογές του 1799. Εκεί είχε την υποστήριξη του Λόρδου Γιάρμπροου και του Σερ Κρίστοφερ Σάικς. Ηττήθηκε το 1802.
Το 1806, υπηρέτησε ως ανώτατος διοικητής του Yorkshire και το 1807 έκανε μια ομιλία στο διορισμό του William Wilberforce για το Yorkshire. Το 1814 εξελέγη στην εκλογική περιφέρεια του Νorthallerton, την οποία αντιπροσώπευσε μέχρι το 1818, ενώ παρέμεινε στο Shaftesbury  του Ντόρσετ από το 1818 ως το 1820.
Συνεργασίες
Ο Μόρριτ επισκέφτηκε τον Σερ Γουόλτερ Σκοτ το καλοκαίρι του 1808. Επίσης, ήταν πάλι καλεσμένος του το 1816 και τον Ιανουάριο του 1829. Η φιλία τους δεν διαλύθηκε ποτέ. Ο Σκοτ, κατά την επιστροφή του από το Λονδίνο το 1809, πέρασε ένα δεκαπενθήμερο στο Ρόκεμπι, το οποίο θαύμαζε. Τον Δεκέμβριο του 1811 είπε στον Morritt την πρόθεσή του να το κάνει σκηνή ενός ποιήματος και έλαβε σε απάντηση μια επιστολή για την ιστορία του. Η δεύτερη παραμονή του Scott το φθινόπωρο του 1812 είχε ως αποτέλεσμα το ποίημα Rokeby, που επαινέθηκε για τις τοπικές περιγραφές του. Ήταν αφιερωμένο στον Morritt, στον οποίο ανατέθηκε το μυστικό της συγγραφής των μυθιστορημάτων του Waverley. Οι επισκέψεις του Σκοτ συνεχίστηκαν το 1815, το 1826, το 1828 και τον Σεπτέμβριο του 1831 στο τελευταίο του ταξίδι στο Λονδίνο και την Ιταλία.