cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντεμπρτς
Ιστορία
Η Ντέμπρτς δημιουργήθηκε στα τέλη του 13ου αιώνα όταν κι έγινε η πρωτεύουσα του Βασιλείου της Σίρμιας από το 1276 έως το 1283. Έπειτα έγινε πάλι μέρος του βασιλείου της Ουγγαρίας, του Βασιλείου της Σερβίας και αργότερα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Στη θέση Γκραντουζίνε της Ντεμπρτς, 17 χλμ δυτικά από την Ομπρενόβτσκα, υπήρχε μεσαιωνικό κάστρο που χρησιμοποιούσε ως θερινή κατοικία ο βασιλιάς της Σίρμιας Στέφαν Ντραγκούτιν από το οποίο δημιουργήθηκε ο οικισμός και πήρε το όνομα του το χωριό. Στο Ουγγρικό βασίλειο ήταν γνωστό σαν Ντέμπρετσεν. Τον 15ο αιώνα το κάστρο ανήκε στον Ράντιτς Ποστουπόβιτς και έπειτα στον δεσπότη Τζούρατζ Μπράνκοβιτς.
Δημογραφικά
Ο οικισμός Ντέμπρτς έχει 797 κάτοικους και ο μέσος όρος ηλικίας είναι 40,7 χρόνια (39,7 για τους άνδρες και 41,7 για τις γυναίκες). Το χωριό έχει 280 νοικοκυριά, ενώ ο συνολικός αριθμός των κατοικιών είναι 493, Ο μέσος αριθμός των ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 2,84. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, ο αριθμός των ατόμων που ζουν μετανάστες στο εξωτερικό είναι 38.
Το χωριό σε μεγάλο βαθμό κατοικείται από Σέρβους (σύμφωνα με την απογραφή του 2002), και τις τελευταίες τρεις απογραφές, παρατηρήθηκε μείωση του πληθυσμού. Τα ακόλουθα στατιστικά στοιχεία είναι από το 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σερβίας
Αδάμ
Με το όνομα Αδάμ φέρεται ο πρώτος άνθρωπος, τόσο στην Παλαιά Διαθήκη, κυρίως στο βιβλίο της Γένεσης όσο και στη Καινή Διαθήκη.
Η περιγραφή της δημιουργίας του, μαζί με εκείνη του Βασίλη, από τον Γιαχβέ περιλαμβάνεται σε δύο διαφορετικές διηγήσεις της Γενέσεως, όπου η δεύτερη αναφορά κρίνεται σήμερα προγενέστερη της πρώτης. Συγκεκριμένα οι αναφορές αυτές βρίσκονται η μεν πρώτη στα κεφάλαια: 1,1 - 2,4 και η δεύτερη στα κεφάλαια 2,4 - 3,24 όπου συμπεριλαμβάνονται το προπατορικό αμάρτημα και η έξωσή τους από τον «Κήπο της Εδέμ».
Ονομασία
Η ονομασία Αδάμ είναι μία από τις διάφορες εβραϊκές λέξεις που δηλώνουν την έννοια του "ανθρώπου" και με την έννοια αυτή αναφέρεται στα παραπάνω κεφάλαια της Γενέσεως, και όχι ως κύριο όνομα. Η δε αναφορά ως κύριο όνομα που παρατηρείται στο σύγχρονο εβραϊκό κείμενο της Γενέσεως 2, 20 και 3, 13 οφείλεται σε μεταγενέστερο φωνηεντισμό του εβραϊκού κειμένου και όχι στο ίδιο το κείμενο. Το αρχαίο κείμενο έφερε μόνο σύμφωνα. Καθιερώθηκε όμως ως κύριο όνομα από τις μεταγενέστερες ιουδαϊκές ερμηνείες των τελευταίων π.Χ αιώνων.
Σημειώνεται ότι στην εβραϊκή η λέξη Αδάμ παρουσιάζει παρήχηση που σημαίνει "έδαφος", θυμίζοντας την ελληνική λέξη "χώμα" (adhama).
Η πτώση και τα αίτια
Ο Αδάμ και η Εύα ήταν απόλυτα ελεύθεροι ηθικοί παράγοντες, με τον όρο να υπακούν στην εντολή του Θεού και να μην δοκιμάσουν από τους καρπούς του δένδρου της γνώσης του καλού και του κακού. Εντούτοις, παρακινούμενοι από τον «όφι τον αρχαίο», τον Σατανά, δεν υπάκουσαν και συνεπώς εκδιώχθηκαν από τον παράδεισο λόγω της αμαρτωλής τους κατάστασης. Ο ίδιος ο Θεός εξήγγειλε βαριές κατάρες οι οποίες θα επέρχονταν στον Αδάμ, την Εύα αλλά και κατ' επέκταση στους απογόνους τους. Έτσι, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, με αυτή την πορεία ενέργειας —γνωστότερη ως «προπατορικό αμάρτημα»— ο Αδάμ διέσπειρε την αμαρτία και τον θάνατο σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Ο Δημιουργός, είχε δώσει στον Αδάμ ότι αυτός χρειαζόταν ώστε να διάγει μια άνετη και ικανοποιητική ζωή. Μάλιστα η προοπτική του Αδάμ ήταν να ζει για πάντα στον παράδεισο και στη γη, εφόσον αποδεικνυόταν υπάκουος στον Πλάστη του. Εκείνος μαζί με την σύζυγό του, την Εύα, εσκεμμένα επέλεξαν να απορρίψουν την καθοδηγία του Δημιουργού τους. 17
Η λύτρωση
Απο τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου στην Επιστολή προς Ρωμαίους βλέπουμε την φράση "ὃν προέθετο ὁ Θεὸς ἱλαστήριον διὰ τῆς πίστεως ἐν τῷ αὐτοῦ αἵματι, εἰς ἔνδειξιν τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ διὰ τὴν πάρεσιν τῶν προγεγονότων ἁμαρτημάτων ἐν τῇ ἀνοχῇ τοῦ Θεοῦ, πρὸς ἔνδειξιν τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ ἐν τῷ νῦν καιρῷ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν δίκαιον καὶ δικαιοῦντα τὸν ἐκ πίστεως Ἰησού". Εν ολίγοις ότι ο Θεός λόγω της σταύρωσης του Ιησού Χριστού έδειξε ανοχή στα αμαρτήματα πριν την έλευση του υιού του στον κόσμο εφόσον υπήρχε μετάνοια. Όλη η ζωή του Αδάμ και της Εύας, πού (κατά την Παλαιά Διαθήκη) συμπλήρωσαν εκατοντάδες χρόνια πάνω στην γη, ήταν ζωή μετανοίας. Με τα λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου, με την μετάνοιά τους οι πρωτόπλαστοι, πέτυχαν να αποσπάσουν το έλεος του Θεού.
Εορτασμός
Απο τον Χριστιανισμό η μνήμη του εορτάζεται, μαζί με αυτήν της Εύας, κάθε χρόνο την Κυριακή των Προπατόρων (Κινητή εορτή)
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Προφήτες του Ισλάμ Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Θρυλικοί προγεννήτορες Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Intel 8085
Εκδόσεις & Κλώνοι
Ο 8085 στη μακρόχρονη παρουσία του στην αγορά κυκλοφόρησε από την Intel στις παρακάτω εκδόσεις : Επίσης ο 8085 κυκλοφόρησε και ως πιστό αντίγραφο (κλώνος) από τις παρακάτω εταιρείες:
Χρήση σε υπολογιστές
Χρησιμοποιήθηκε σε 40 υπολογιστές,, σαφώς λιγότερους από τον ανταγωνιστή του, τον Z80 της Zilog. Κανένας υπολογιστής με 8085 δεν γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, εκτός του Tandy TRS 80, με δεδομένη την επικράτηση των 8086-8088 (επίσης της Intel) στην επαγγελματική αγορά και του Z80 στην αγορά των μικρoϋπολογιστών. Οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικροεπεξεργαστές Intel
Greatest Purple
Greatest Purple είναι ο τίτλος της διπλής συλλογής τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε ως δίσκος βινυλίου τον Φεβρουάριο του 1985.
Στη συγκεκριμένη κυκλοφορία περιλαμβάνονται τραγούδια από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο "Shades of Deep Purple" μέχρι και το "Stormbringer" του 1974, όπως και μία ζωντανή εκτέλεση του τραγουδιού "Strange Kind of Woman" η οποία προέρχεται από το δίσκο "Made in Japan".
Η συλλογή κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην κεντρική Ευρώπη, καταφέρνοντας να γνωρίσει εμπορική επιτυχία στη Γερμανία, όπου ανέβηκε στο # 14 των τσαρτ, και την Αυστρία όπου μπήκε στο Top-30.
Τραγούδια
1. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:20
2. Strange Kind of Woman (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:48
3. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 10:16
4. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:45
5. Soldier of Fortune (Blackmore, Coverdale) - 3:13
7. Demon's Eye (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:17
8. Into the Fire (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:30
9. Hush (South) - 4:22
10. April (Blackmore, Lord) - 12:12
11. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:39
12. Speed King (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:50
13. Never Before (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:58
14. Stormbringer (Blackmore, Coverdale) - 4:03
16. Burn (Blackmore, Lord, Paice, Coverdale) - 6:00
18. Highway Star (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 6:08
19. Space Truckin (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 4:33
20. Might Just Take Your Life (Blackmore, Coverdale, Lord, Paice) - 4:37
Θέσεις τσαρτ
Greatest Purple (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Φεβρουάριος 1985
Τα μέλη των Deep Purple
Οι μουσικοί οι οποίοι έχουν παίξει σε τραγούδια που περιλαμβάνονται στο "Greatest Purple" προέρχονται από τέσσερις διαφορετικές εποχές του συγκροτήματος, την Mark I (1968-1969), την Mark II (1969-1973, 1984-1989) και την Mark III (1974-1975) και είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Αρχαία ελληνική στοά (αρχιτεκτονική)
right|300px|thumb|Κάτοψη του αρχιτεκτονικού τύπου της αρχαίας ελληνικής στοάς στη βασική του μορφή Στοά στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική ονομάζεται το μακρόστενο, ευρυμέτωπο κτήριο, του οποίου η μία μακρά πλευρά, η πρόσοψη, είναι ανοικτή και καλύπτεται με κιονοστοιχία αντί για τοίχο. Αυτό το τελευταίο στοιχείο διακρίνει τη στοά από άλλα επιμήκη ευρυμέτωπα κτήρια με είσοδο στη μακρά πλευρά, όπως οι σκευοθήκες και οι λέσχες. Στοές χτίζονταν σε δημόσιους χώρους συγκέντρωσης, πλατείες, αγορές, ιερά, θέατρα κ.λπ., σπανιότερα στις παρυφές δρόμων. Η πρωιμότερη λιθόκτιστη στοά της ελληνικής αρχιτεκτονικής είναι η λεγόμενη Νότια Στοά στο Ηραίο της Σάμου, χτισμένη τον 7ο αι. π.Χ. στη νότια παρυφή του ιερού.
Η πρωταρχική λειτουργία της στοάς είναι να προστατεύει τους παριστάμενους από τις καιρικές συνθήκες (ήλιο, βροχή, κ.λπ.) χωρίς να τους κλείνει σε μια αίθουσα. Γι' αυτό και η στοά είναι απόλυτα συνυφασμένη με τις κλιματικές συνθήκες που επικρατούν στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Στοές χρησιμοποιήθηκαν δευτερευόντως για να στεγάσουν τις έδρες αξιωματούχων (π.χ. η Βασίλειος Στοά και η Νότια Στοά Ι στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας), καταστήματα, οικονομικές συναλλαγές ή αφιερώματα (π.χ. η Στοά των Αναθημάτων στη Σαμοθράκη). Η βασική αρχιτεκτονική μορφή της στοάς μπορούσε να επεκταθεί και να γίνει πιο περίπλοκη, ανάλογα με τις ανάγκες και την αισθητική που προοριζόταν να εξυπηρετήσει. Συχνή είναι π.χ. η ύπαρξη δεύτερης, εσωτερικής κιονοστοιχίας στον κεντρικό άξονα του κτηρίου, που το χώριζε σε δύο κλίτη. Η εσωτερική κιονοστοιχία είναι συνήθως πιο αραιή, καθώς τα μετακιόνια διαστήματά της είναι διπλάσια σε μήκος απ' ό,τι της εξωτερικής κιονοστοιχίας. Σ' αυτή την περίπτωση η εξωτερική κιονοστοιχία είναι συνήθως δωρική και η εσωτερική ιωνική. Τέτοιες δίκλιτες στοές απαντούν συνήθως από τα ελληνιστικά χρόνια.
Το δεύτερο κλίτος σε μεγάλες στοές καταλαμβάνεται συχνά από σειρά ομοιόμορφων, μικρών, ορθογώνιων δωματίων, που είναι ανοιχτά προς το εξωτερικό κλίτος. Σε μια περίπτωση, στη στοά του Ιερού του Ηρακλή στη Θάσο του 5ου αι. π.Χ., τα δωμάτια είναι αρκετά μεγάλα ώστε να χωρούν κλίνες περιμετρικά δίπλα στους τοίχους για την τέλεση συμποσίων. Τα δωμάτια αυτά ονομάζονται οίκοι. Πραγματικά τρίκλιτες στοές, δηλ. στοές με δύο εσωτερικές κιονοστοιχίες χωρίς σειρά δωματίων, υπάρχουν ελάχιστες (π.χ. η Στοά του Φιλίππου στην αγορά της Μεγαλόπολης).
Η στοά είναι ένας ασταθής αρχιτεκτονικός τύπος, χωρίς αποκρυσταλλωμένες αναλογίες. Προσαρμόζεται στις εκάστοτε ανάγκες του χώρου και στην επιθυμία προβολής και την αισθητική του χρηματοδότη της. Στις περισσότερες στοές ο τοίχος της πίσω μακράς πλευράς επεκτείνεται στις στενές πλευρές και φτάνει μέχρι την πρόσοψη με την κιονοστοιχία. Τότε η στοά χαρακτηρίζεται εν παραστάσι. Από την Ύστερη Κλασική Περίοδο όμως απαντούν και πρόστυλες στοές, στις οποίες οι κίονες της πρόσοψης φτάνουν μέχρι τις γωνίες. Οι πλευρικοί τοίχοι σταματούν τότε λίγο πριν το μέτωπο του κτηρίου. Σε άλλες στοές η κιονοστοιχία απλώνεται και στις στενές πλευρές, αυτή η διαμόρφωση όμως έβλαπτε την προστατευτική λειτουργία του κτηρίου και τελικά δεν επικράτησε. Οι στοές είναι συνήθως αυτόνομες και συνδέονται με τον υπαίθριο χώρο μπροστά από την κιονοστοιχία τους. Όταν καλύπτουν τις τέσσερις πλευρές μιας αυλής ή μιας πλατείας σε ένα ενιαίο αρχιτεκτόνημα, τότε σχηματίζεται ένα περιστύλιο. Σε ελάχιστες περιπτώσεις απαντούν γωνιακές στοές ή διπλές στοές (Μεγαλόπολη, Δήλος, Τήνος), δηλ. δύο στοές κολλημένες πλάτη με πλάτη. Εξέλιξη αυτού του τελευταίου τύπου αποτελεί η Μέση Στοά στην Αρχαία Αγορά των Αθηνών, ουσιαστικά ένα περίπτερο κτήριο με θωρακείο ανάμεσα στους κίονες της κεντρικής κιονοστοιχίας.
Η εξέλιξη της στοάς συνδέεται άμεσα με την εξέλιξη της αρχαίας αγοράς. Από την Κλασική Περίοδο εμφανίστηκε και στα ελληνιστικά χρόνια επικράτησε η τάση ανέγερσης ορθογώνιων αγορών. Τότε άρχισαν να χτίζονται στοές σχήματος Π περιβάλλοντας την κεντρική πλατεία μιας πόλης (π.χ. στη Μαγνησία στο Μαίανδρο) ή ενός ιερού (π.χ. στο Ασκληπιείο της Κω, στο Ιερό της Άρτεμης στη Βραυρώνα ήδη από το τελευταίο τέταρτο του 5ου αι. π.Χ.). Η επικράτηση της νέας τάσης για ορθογώνιες αγορές με στοές σχήματος Π φαίνεται πολύ καθαρά στη Νότια Πλατεία της Αρχαίας Αγοράς των Αθηνών από το 2ο αι. π.Χ. Τότε εγκαταλείπεται η κλασική Νότια Στοά Ι και στη θέση της χτίζονται η Νότια Στοά ΙΙ, το Ανατολικό Κτήριο και η Μέση Στοά δημιουργώντας ένα Π. Το επόμενο βήμα προς την κλειστή αγορά με τετραπλή στοά (περιστύλιο) θα πραγματοποιήσουν οι Ρωμαίοι υιοθετώντας από την ελληνιστική αρχιτεκτονική την τάση θεατρικής διαμόρφωσης των δημόσιων χώρων.
Σαπουνοθήκη
Παραπομπές
Σαπουνοθηκ
Γιώργος Γκαντίνας
Ο Γιώργος Γκαντίνας (6 Μαΐου 1944 ) είναι Έλληνας παλαίμαχος τερματοφύλακας. Θεωρούνταν ένας από τους καλύτερους της Ελλάδας στην εποχή του, αλλά αγωνιζόταν κυρίως ως αναπληρωτής του Νίκου Χρηστίδη. Προήλθε από τα τμήματα νέων του Άρη. Αγωνίστηκε στην κύρια ομάδα του Άρη από το 1966 έως το 1973, ενώ την προηγούμενη σεζόν (1965-66) έπαιξε ως δανεικός στην Φλώρινα. Το 1973 πήρε μετεγγραφή στον Πανσερραϊκό.
Ήταν μικρότερος αδελφός του τερματοφύλακα του Άρη Ηρακλή Γκαντίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης
Γιάννης Κεσκελίδης
Ο Γιάννης Κεσκελίδης ή Κεσκιλίδης (5 Ιουνίου 1929 – 25 Μαΐου 2019 ), ή γνωστός με το προσωνύμιο «Σαμψών», ήταν Έλληνας πρωτοπαλαιστής και μασίστας.
Την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014 διοργανώθηκε στη γειτονιά του, τη Νέα Ιωνία ο λαϊκός αγώνας δρόμου "Ολύμπιος Σαμψών" προς τιμή του. Ο Γιάννης Κεσκελίδης ήταν παρών, παραδίδοντας τα βραβεία στους νικητές.
Έφυγε από τη ζωή ξημερώματα Σαββάτου 25 Μαΐου 2019, μετά από σύντομη νοσηλεία στο "Αγία Όλγα" λόγω πνευμονίας. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 28 Μαΐου στη Νέα Ιωνία.
Παραπομπές
Κεσκελιδης Γιαννης Κατηγορία:Έλληνες μασίστες
Κλωντ Λορραίν
Ο Κλωντ Λορραίν (Claude Lorrain, Σαμάν, Λωρραίνη, 1600 - Ρώμη, 23 Νοεμβρίου 1682, γεννημένος Κλωντ Ζελέ) ήταν Γάλλος ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης του μπαρόκ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ως έτος γέννησης στον τάφο του Κλωντ Λορραίν αναφέρεται το 1600, αλλά οι σύγχρονες πηγές αναφέρουν μια μεταγενέστερη ημερομηνία, περίπου το 1604 ή το 1605. Γεννήθηκε στο μικρό χωριό Σαμάν, Vosges, τότε μέρος του δουκάτου της Λωρραίνης. Προέρχονταν από φτωχή οικογένεια και το επώνυμό του ήταν Ζελέ.
Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Ιταλία και είναι ένας από τους πρώτους σημαντικούς ζωγράφους, εκτός από αυτούς της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής, που ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με την τοπιογραφία. Τα τοπία του συχνά μετατρέπονταν σε έξοχες σκηνές καθημερινού βίου ή ιστορικές-μυθολογικές, με την προσθήκη λίγων μικρών μορφών.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1630 ήταν ο πιο ονομαστός τοπιογράφος στην Ιταλία, αμειβόμενος γενναία για τα έργα του, που βαθμηδόν γίνονταν μεγαλύτερου μεγέθους, με λιγότερες μορφές, λεπτομερέστερα δουλεμένα και λιγότερα. Παρά το ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ανανεωτής της τοπιογραφίας, ήταν αυτός που εισήγαγε τον ήλιο σε πολλούς πίνακές του, πράγμα σπάνιο μέχρι τότε.
Η επικρατέστερη εκδοχή για τις απαρχές της σταδιοδρομίας του Λορραίν ήταν ότι έφτασε στην Ρώμη με μια ομάδα ζαχαροπλαστών (η Λορραίνη είχε από τότε μεγάλη φήμη στην ζαχαροπλαστική) και ότι προσελήφθη γι’ αυτήν την δουλειά στο εργαστήριο του ζωγράφου Αγκοστίνο Τάσσι. Κάποια στιγμή βρέθηκε μαθητευόμενος του Τάσσι στην ζωγραφική και εκτός από σύντομα ταξίδια στην Λορραίνη, τη Νάπολη, την Γένοβα και την Βενετία, έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην Ρώμη. (για τον Τάσσι βλ. το λήμμα Αρτεμίζια Τζεντιλέσκι).
Η εξέλιξή του υπήρξε εντυπωσιακή. Παρήγαγε πλήθος έργων για τους μεγιστάνες της εποχής και φρόντισε να τα καταλογογραφήσει όλα, σχεδιάζοντάς τα μάλιστα σε ένα τόμο με τίτλο Liber Veritatis (Βιβλίο της Αλήθειας). Δεν παντρεύτηκε ποτέ και ζούσε με τους ανεψιούς του και μια ορφανή που υιοθέτησε, κόρη του ενδεχομένως από μιαν υπηρέτριά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Κωτίλιο όρος
Το Κωτίλιο όρος είναι βουνό της Ηλείας, παρυφάδα του Λυκαίου. Είναι γνωστό από την αρχαιότητα, οπότε ανήκε στην αρχαία Αρκαδία και από τον ναό του Επικούριου Απόλλωνα που βρίσκεται κοντά στην κορυφή του.
Την εποχή που το επισκέφθηκε ο Παυσανίας αναφέρει το Κωτίλιο και το χωριό Βάσσες στους πρόποδες του όπου και ο ναός του Απόλλωνα. Από το Κωτίλιο, αναφέρει, όπως και σήμερα πήγαζε ο Λύμαξ από πηγή που λεγόταν Κωτιλία. Στην κορυφή του όρους υπήρχε και ναός της Αφροδίτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Ηλείας Κατηγορία:Αρχαία Αρκαδία
Τεχνολογική εκπαίδευση στην Ελλάδα
Ο προγραμματισμός της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, αλλά και ειδικότερα η ίδρυση και λειτουργία νέων Τμημάτων (ή και Σχολών) Ειδικότητας στο δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό επίπεδο δεν πραγματοποιήθηκε, σχεδόν ποτέ, με βάση τυχόν μελέτες αγοράς εργασίας ή γενικότερα μελέτες αναγκών σε επίπεδο οικονομίας ή κοινωνίας.
Αντίθετα, η πρακτική δείχνει, ότι η ίδρυση νέων Τμημάτων ή Σχολών, ανεξαρτήτως επιπέδου, πραγματοποιείται με βάση μία κατά περίπτωση κυρίαρχη άποψη, η οποία δημιουργείται στο επίπεδο λήψης αποφάσεων, είτε από καθαρό μιμητισμό, είτε από υπαρκτές εμπειρίες που αντλούνται όμως από περιορισμένο πεδίο δραστηριοτήτων ή έχουν προσωπικό χαρακτήρα.
Η ίδια πρακτική, βασικά, ακολουθείται και στην περίπτωση αλλαγών περιεχομένου σπουδών ή περιγραμμάτων διαφόρων μαθημάτων, τόσο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση όσο και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση οι οποίες, όπως λέγεται, εκσυγχρονίζονται κατά περιόδους.
Κατά το πρόσφατο παρελθόν υπήρξαν, βέβαια, διάφορες προσπάθειες σύνδεσης της εκπαίδευσης με τις ανάγκες της οικονομίας και κοινωνίας και εκπονήθηκαν μελέτες που είχαν αντικείμενο τον εκπαιδευτικό προγραμματισμό και τη διαπίστωση ζήτησης διαφόρων κατά περίπτωση ειδικοτήτων κλπ. στην αγορά εργασίας, όμως οι μελέτες αυτές ήταν αποσπασματικές και δεν εντάχθηκαν σε ένα γενικότερο πρόγραμμα-πλαίσιο παρακολούθησης των αναγκών της οικονομίας και κοινωνίας. Οι μελέτες αυτές βελτίωσαν, βέβαια, τη διαδικασία λήψης αποφάσεων χωρίς όμως να μεταβάλλουν ουσιαστικά τη μέχρι σήμερα πρακτική, όπως αυτή περιγράφηκε προηγουμένως.
Ιστορική αναδρομή
Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 και κάτω από την πίεση της εισαγωγής νέων (τότε) επιστημονικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων στην παραγωγική διαδικασία, αλλά και των απαρχών ενός διεθνούς ανταγωνισμού, έγινε έντονη και στην Ελλάδα η ανάγκη μεταρρυθμίσεων στην εκπαίδευση. Ήδη, υπήρχαν διάφορες σποραδικές προσπάθειες βελτίωσης, τουλάχιστον ποσοτικά, του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος και χαρακτηριστικό είναι ότι το 1956 άρχισε τη λειτουργία της η Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Για να αντιμετωπισθεί συστηματικά, όμως, το συνολικό πρόβλημα της εκπαίδευσης, συγκροτήθηκε από την τότε κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή το έτος 1957 μία «Επιτροπή Παιδείας», σκοπός της οποίας ήταν να μελετήσει όλο το εκπαιδευτικό πρόβλημα της χώρας και να υποβάλει σχετικές απόψεις-προτάσεις. Αυτή η Επιτροπή, μετά από μελέτη, διετύπωσε τις απόψεις και προτάσεις της για μια ευρύτερη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, που κατά τη γνώμη της αποτελούσε επείγουσα ανάγκη για τη χώρα. Η Επιτροπή ανέφερε, ότι η ελληνική οικονομία, η οποία βρισκόταν σε φ'αση ανάπτυξης, χρειαζόταν συνεχώς και σε μεγαλύτερη κλίμακα τεχνικούς όλων των βαθμίδων.
Οι θέσεις που ανέπτυξε η Επιτροπή Παιδείας του 1957, άνοιξαν νέες προοπτικές για την τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση στην Ελλάδα, περιλαμβανομένης και αυτής που σήμερα ονομάζουμε τεχνολογική εκπαίδευση. Ειδικότερα, την εποχή εκείνη λειτουργούσαν οι ιδρυμένες, πριν από το β' Παγκόσμιο Πόλεμο, Μέσες Σχολές Υπομηχανικών, οι οποίες μεταπολεμικά λειτούργησαν κυρίως στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Οι σχολές αυτές καταργήθηκαν με το νομοθετικό διάταγμα (Ν.Δ.) 3422/1955.
Με την υπ’αριθ. 1035/20.12.58 Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (ΦΕΚ 2/Α’/ 3.1.1959) «Περί εγκρίσεως ιδρύσεως εις Αθήνας και Θεσσαλονίκη Τεχνικών Σχολών προσαρτημένων εις το Εθνικόν Μετσόβιον Πολυτεχνείον» ιδρύθηκαν τεχνικές σχολές, οι οποίες με το Ν.Δ. 3971/4.9.1959 (ΦΕΚ 187/Α’/7.9.59) ορίσθηκαν ως τετραετούς διάρκειας, χωρίς, και αυτό είναι χαρακτηριστικό, να αναφέρεται η ένταξή τους σε κάποια από τις βαθμίδες εκπαίδευσης.
Οσον αφορά τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων των παραπάνω σχολών, πέραν του δικαιώματος συνέχισης των σπουδών (με εισιτήριες εξετάσεις) στις ανώτατες σχολές του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), αλλά και στην ιδρυόμενη τότε Σχολή Εκπαιδευτικών Λειτουργών Επαγγελματικής Τεχνικής Εκπαίδευσης (ΣΕΛΕΤΕ), για να τύχουν την κατάλληλη επιμόρφωση και παιδαγωγική κατάρτιση και να αποκτήσουν προσόντα διορισμού στη μέση (δευτεροβάθμια) τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, οι απόφοιτοι των σχολών αυτών μπορούσαν να καταλαμβάνουν θέσεις στις δημόσιες υπηρεσίες, οργανισμούς ή επιχειρήσεις ή να ασκήσουν ελεύθερο επάγγελμα.
Οσον αφορά την άσκηση ελευθέρου επαγγέλματος, το σχετικό διάταγμα προέβλεπε επί λέξει «να εξασκώσι το ελεύθερον επάγγελμα της εν τω πτυχίω των αναγραφο- μένης ειδικότητος επί δημοσίων και ιδιωτικών κατασκευών ή εγκαταστάσεων, εν τη περιπτώσει δε ταύτη άνευ δικαιώματος αυτοδυνάμου υπογραφής, μελέτης ή αυτοδυνάμου ασκήσεως επιβλέψεως».
Με το Ν.Δ. 3971/1959, που προαναφέρθηκε, είχε ήδη ιδρυθεί στην κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, Γενική Διεύθυνση Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, η οποία είχε επικεφαλής Γενικό Διευθυντή, που μπορούσε να είναι καθηγητής Ανωτάτης Σχολής ή μέλος του Ανωτάτου Εκπαιδευτικού Συμβουλίου (ΑΕΣ), η ίδρυση της οποίας αποτελεί την πρώτη συγκροτημένη προσπάθεια συντονισμού της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων.
Αργότερα, το 1964, η τότε κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου κατήργησε με το Ν.Δ. 4379/64 τη νομοθεσία του 1959, που αφορούσε τη τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση, στα πλαίσια της προετοιμασίας της γνωστής για την εποχή εκείνη εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Ετσι, το Μάϊο 1965, η τότε κυβέρνηση (Πρωθυπουργός & Υπουργός Παιδείας ο Γεώργιος Παπανδρέου) εισήγαγε στη Βουλή νομοσχέδιο, που θα αποτελούσε (εφόσον ψηφιζόταν) για την Ελλάδα τον πρώτο καταστατικό χάρτη για τη διάρθρωση και ανάπτυξη της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα.
Το παραπάνω νομοσχέδιο προέβλεπε τη διάρθρωση της τεχνικής εκπαίδευσης σε τρεις βαθμίδες:
Το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί την πρώτη συγκεκριμένη προσπάθεια να καθιερωθεί νομοθετικά η λεγόμενη ανώτερη βαθμίδα στην τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση και περιέγραφε, μεταξύ άλλων, το ρόλο του υπομηχανικού τονίζοντας τα επαγγελματικά του δικαιώματα. Συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο ανέφερε ότι «ο υπομηχανικός ίσταται υψηλότερον εις την κλίμακα της ιεραρχίας από τον τεχνικό εφαρμογής της προηγούμενης μέσης βαθμίδας ΤΕΕ. Είναι ο άμεσος βοηθός του μηχανικού, μελετά και κατασκευάζει μικρά τεχνικά έργα, έχει ηυξημένας ευθύνας εις της εφαρμογήν των μελετών και αναλαμβάνει λεπτοτέρας και σοβαρωτέρας εργασίας απαιτούσας περισσοτέραν ενημέρωσιν εις τα τεχνικά προβλήματα και μεγαλυτέρας πρωτοβουλίας».
Στην εισηγητική έκθεση που συνόδευε το παραπάνω νομοσχέδιο διαφαίνεται έντονα η προσπάθεια καθησυχασμού των τυχόν ανησυχιών και αποτροπής τυχόν αντιδράσεων, από πλευράς των διπλωματούχων μηχανικών, για ενδεχόμενη απώλεια κεκτημένων δικαιωμάτων. Ετσι, η έκθεση αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «η μεταξύ των υπομηχανικών και μηχανικών απόστασις θα εξακολουθήσει υφισταμένη εφ’όσον διάφορον θα είναι και το επίπεδον σπουδών και το έργον, δια το οποίον καθορίζεται έκαστη κατηγορία». Στους υπομηχανικούς, στα πλαίσια πάντα του νομοσχεδίου, δινόταν ακόμα και η δυνατότητα να συνεχίσουν τις σπουδές τους, στο δεύτερο έτος σπουδών, αντιστοίχων προς την ειδικότητά τους σχολών του Πολυτεχνείου, μετά από κατατακτήριες εξετάσεις.
Παρόλο που το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, που προαναφέρθηκε, ρύθμιζε μεγάλο φάσμα προβλημάτων των σπουδαστών και αποφοίτων της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης, περιλαμβανομένης ακόμη και της επαγγελματικής τους αποκατάστασης, τελικά δεν ψηφίσθηκε εξ αιτίας των γνωστών γεγονότων (Ιουλιανά - βασιλικό πραξικόπημα) του Ιουλίου 1965. Χαρακτηριστικό πάντως είναι, ότι καθόλο το χρονικό διάστημα που καλύπτουν τα παραπάνω δρώμενα, δεν υπάρχουν συγκεκριμένες έρευνες ή μελέτες που θα τεκμηρίωναν επιστημονικά, από πλευράς αγοράς εργασίας, την καθιέρωση της αποκαλούμενης ανώτερης, τουλάχιστον, βαθμίδας της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης.
Η εισηγητική έκθεση του νομοσχεδίου, που προαναφέρθηκε, αντλούσε, όσον αφορά την αναγκαιότητα της ίδρυσης των ανωτέρων τεχνικών επαγγελματικών σχολών, επιχειρήματα, κυρίως, από παραδείγματα άλλων, περισσότερο ανεπτυγμένων από την Ελλάδα χωρών, οι οποίες από χρόνια είχαν καθιερώσει, στα πλαίσια της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης, ανώτερη βαθμίδα και συγκεκριμένα, όπως η Γερμανία (Höhere Technische Lehranstalten), η Αγγλία (Technical Colleges), η Γαλλία (Diplome des Etudes Superieures Techniques), η Ολλανδία και Δανία (Technikum Ingenieur), η πρώην Σοβιετική Ένωση (Technikum), οι ΗΠΑ (Technical Institutes).
Παραπομπές
Τεχνολογικη Εκπαιδευση Κατηγορία:Έρευνα στην Ελλάδα
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου
μικρογραφία|Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1978: Ο αρχηγός της Αργεντινής Ντανιέλ Πασαρέλα με το τρόπαιο
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου (αγγλικά: FIFA World Cup) είναι μία ποδοσφαιρική διοργάνωση, η οποία πραγματοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΦΙΦΑ). Σε αυτήν παίρνουν μέρος οι εθνικές ομάδες των χωρών μελών της ομοσπονδίας, οι οποίες κατάφεραν να προκριθούν ύστερα από προκριματικούς αγώνες. Θεωρείται η κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση, η οποία καταφέρνει να προσελκύσει πλήθος θεατών, τηλεθεατών και χορηγών. Από το 1978 και τη διοργάνωση της Αργεντινής, ο όρος «Μουντιάλ» (Mundial) απαντάται συχνά στην καθομιλουμένη.
Για το έτος 2022, το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου διεξήχθη στη χώρα του Κατάρ με τη συμμετοχή 32 εθνικών ομάδων και από τις πέντε ηπείρους. Νικήτρια ανακηρύχθηκε η εθνική ομάδα της Αργεντινής, νικώντας στον τελικό της διοργάνωσης την εθνική ομάδα της Γαλλίας.
Πολυνίκης του θεσμού είναι η Βραζιλία με πέντε κατακτήσεις και ακολουθούν η Γερμανία και η Ιταλία με τέσσερα τρόπαια, η Αργεντινή με τρία, η Ουρουγουάη και η Γαλλία με δύο, και η Αγγλία και η Ισπανία με ένα.
Ιστορία
Αν και η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα στον κόσμο δημιουργήθηκε το 1857 στη Μεγάλη Βρετανία (Σέφιλντ ΦΚ, Sheffield Football Club), μόλις το 1905 έγινε η πρώτη συζήτηση για τη δημιουργία ενός παγκόσμιου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος από τη FIFA (Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία).
Το ποδόσφαιρο έκανε την πρώτη παγκόσμια εμφάνισή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 στο Λονδίνο, αγώνες οι οποίοι δεν στέφθηκαν με επιτυχία. Όμως 13 χρόνια αργότερα ο Ζυλ Ριμέ εκλέχθηκε πρόεδρος της FIFA και ονειρεύτηκε όλος ο πλανήτης να ενωθεί με μία ποδοσφαιρική μπάλα, επιδιώκοντας να μιλήσουν όλοι τη γλώσσα του ποδοσφαίρου. Η πρόταση συνάντησε εμπόδια αρχικά και ο Ριμέ ήρθε σε σύγκρουση με τον πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Πιερ ντε Κουμπερτέν, αλλά και με την Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, που είχαν εξ' αρχής αντιταχθεί στην ιδέα του Γάλλου για τη δημιουργία μιας τέτοιας διοργάνωσης. Κατά τη δεκαετία του 1920, η ιδέα για μια παγκόσμια ποδοσφαιρική διοργάνωση, βρήκε πολλούς υποστηρικτές, και έτσι το 1928, στο Άμστερνταμ, 30 μέλη της FIFA ψήφισαν υπέρ της έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το οποίο θα τελούταν ανά τετραετία. Έτσι το 1928, υπό την εποπτεία και προεδρία του Ριμέ, μία πενταμελής επιτροπή (Μπονέ, Μέισλ, Ντελονέ, Φερετί και Λίνεμαν) σχεδίασε τη δημιουργία του Πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι προτάσεις, που διαδέχονταν η μία μετά την άλλη, εγκρίθηκαν και ο Μπονέ έγινε ο πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η χώρα στην οποία αποφασίστηκε τελικά να διοργανωθεί το πρώτο παγκόσμιο κύπελλο ήταν η Ουρουγουάη, παρά τις αντιρρήσεις πολλών ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες απείλησαν με αποχή τους από τη διοργάνωση εάν αυτή διεξαγόταν σε χώρα της Λατινικής Αμερικής.
Τελικά, στις 7 Ιουλίου 1930 έγινε η πρώτη κλήρωση για τους τέσσερις ομίλους του Παγκοσμίου Κυπέλλου με μόνο 13 ομάδες να συμμετέχουν, ενώ 6 μέρες αργότερα το σφύριγμα του διαιτητή Ντομίνγκο Λομπάρντι ξεκίνησε τον αγώνα μεταξύ Μεξικού και Γαλλίας. Στο 19ο λεπτό ο Γάλλος Λοράν άνοιξε το σκορ και έγινε ο πρώτος παίκτης που σκόραρε σε παγκόσμιο κύπελλο, σε έναν αγώνα όπου οι Γάλλοι επικράτησαν τελικά με 4-1. Η ιστορία αρχίζει να γράφεται.
Τρόπαιο
Από το 1930 μέχρι το 1970, στους νικητές απονεμόταν το τρόπαιο Ζυλ Ριμέ (φωτό). Αρχικά ήταν γνωστό ως Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά το 1946 μετονομάστηκε σε "Ζυλ Ριμέ" προς τιμήν του ανθρώπου που διοργάνωσε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1970, η ποδοσφαιρική ομάδα της Βραζιλίας κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο για τρίτη φορά και αποφασίστηκε το τρόπαιο να της παραχωρηθεί μόνιμα, δυστυχώς όμως το 1983 εκλάπη από το μουσείο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας και δεν βρέθηκε ποτέ.
Μετά το 1970, σχεδιάστηκε ένα νέο τρόπαιο, γνωστό ως Τρόπαιο του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Μετά την κλοπή του "Ζυλ Ριμέ", αποφασίστηκε να μη δοθεί ξανά σε κανέναν μόνιμα, όσες φορές και αν το κατακτήσει μια ομάδα. Η Αργεντινή, η Γερμανία (ως Δυτική Γερμανία), η Ιταλία κι η Βραζιλία, έχουν κερδίσει το δεύτερο τρόπαιο δύο φορές. Το τρόπαιο δεν θα αντικατασταθεί μέχρι το 2038, οπότε και θα συμπληρωθεί ο χώρος στο κύπελλο, όπου αναγράφονται τα ονόματα των τροπαιούχων.
Το τρόπαιο είναι από χρυσό 18 καρατίων, έχει ύψος 36,8 εκατοστά, βάρος 4,97 κιλά το ίδιο και 6,175 κιλά μαζί με τη βάση του, η οποία αποτελείται από δύο στρώματα ημιπολύτιμου μαλαχίτη. Σε αυτήν αναγράφονται οι χρονιές και οι νικητές του κυπέλλου από το 1974 και έπειτα.
Οι νικητές κρατούν το κύπελλο για τέσσερα χρόνια, μέχρι την επόμενη διοργάνωση και ύστερα παίρνουν ένα επιχρυσωμένο ακριβές αντίγραφο.
Προκριματική φάση
Από το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934, θεσπίστηκε η προκριματική φάση για να ορίζονται οι ομάδες που θα μετέχουν στην τελική φάση. Η προκριματική φάση γίνεται σε κάθε ηπειρωτική ζώνη (Αφρική, Ασία, Βόρεια και Κεντρική Αμερική και Καραϊβική, Νότια Αμερική, Ωκεανία, Ευρώπη) που επιτηρούνται από τις αντίστοιχες συνομοσπονδίες τους. Η FIFA ορίζει εκ των προτέρων τον αριθμό των θέσεων για κάθε ζώνη, που οδηγεί στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο αριθμός αυτός προκύπτει τόσο από τη σχετική δυναμική των εθνικών ομάδων που μετέχουν στην εκάστοτε συνομοσπονδία, όσο και από την πίεση που ασκούν οι τελευταίες στην FIFA.
Η διαδικασία των προκριματικών ξεκινά δύο χρόνια πριν από την έναρξη της τελικής φάσης. Οι δομές των προκριματικών τουρνουά διαφέρουν ανάμεσα στις ηπειρωτικές ζώνες. Συνήθως, μία ή δύο θέσεις αποδίδονται στους νικητές διηπειρωτικών πλέι οφ. Για παράδειγμα, ο νικητής της ζώνης της Ωκεανίας παίζει διπλό αγώνα (play off) με τον πέμπτο της ζώνης της Νοτίου Αμερικής, για να προκύψει η ομάδα που θα πάρει το εισιτήριο για τα τελικά (αποτελέσματα διηπειρωτικού 2006).
Από το 1938 και ύστερα, οι διοργανώτριες χώρες παίρνουν αυτόματα μια θέση για τα τελικά, χωρίς να αγωνίζονται στην προκριματική φάση. Αυτό το προνόμιο είχαν κι οι νικήτριες χώρες για να υπερασπιστούν τον τίτλο τους στην επόμενη διοργάνωση, αλλά από το 2006 καταργήθηκε. Πλέον κι οι νικήτριες χώρες αγωνίζονται κανονικά στα προκριματικά της αντίστοιχης ηπειρωτικής τους ζώνης.
Τελική φάση
Στη σημερινή τελική φάση του Μουντιάλ μετέχουν 32 εθνικές ομάδες που αγωνίζονται για έναν περίπου μήνα στα γήπεδα της διοργανώτριας χώρας (ή χωρών, αν πρόκειται για συνδιοργάνωση). Η τελική φάση, με τη σειρά της, χωρίζεται σε δυο επιμέρους φάσεις, σε αυτή των ομίλων και των νοκ άουτ αγώνων.
Στη φάση των ομίλων, οι ομάδες χωρίζονται σε οκτώ ομίλους των τεσσάρων ομάδων. Οι οκτώ καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης (που προκύπτουν με βάση τη βαθμολογία της FIFA αλλά και την απόδοσή τους στα προηγούμενα Παγκόσμια Κύπελλα) μπαίνουν επικεφαλής σε κάθε όμιλο. Οι υπόλοιπες ομάδες κατανέμονται τυχαία. Από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, έχουν θεσπιστεί περιορισμοί για να διασφαλίσουν ότι κανένας όμιλος δεν θα περιέχει δύο ευρωπαϊκές ομάδες, ή περισσότερες από μία ομάδα από κάθε άλλη συνομοσπονδία. Έτσι, η κάθε ομάδα δίνει τρεις αγώνες στον όμιλό της, ενώ στον τελευταίο γύρο (τρίτος αγώνας) οι αγώνες του ομίλου γίνονται ταυτόχρονα ώστε να είναι δίκαιο για όλες τις ομάδες.
Οι δύο πρώτες ομάδες του κάθε ομίλου προκρίνονται για τη φάση των νοκ άουτ αγώνων. Η βαθμολογία των ομάδων στους ομίλους γίνεται με πόντους. Από το 1994, η νίκη ισούται με τρεις πόντους, η ισοπαλία ισούται με έναν πόντο και η ήττα δεν δίνει πόντο (προηγουμένως η νίκη έδινε δύο πόντους αντί για τρεις). Αν δυο ή περισσότερες ομάδες ισοβαθμήσουν, χρησιμοποιούνται ως κριτήρια κατάταξης πρώτα η διαφορά τερμάτων, μετά το σύνολο των τερμάτων που πέτυχε κάθε ομάδα, ακολούθως τα αποτελέσματα των μεταξύ των ισοβαθμούντων ομάδων αγώνων και τέλος ο αριθμός των ισοπαλιών.
Η φάση των αγώνων νοκ άουτ διεξάγεται με μονούς αγώνες, από τους οποίους προκύπτει ένας νικητής. Αν υπάρξει ισοπαλία, τότε ακολουθεί παράταση του αγώνα και αν χρειαστεί εκτελούνται και πέναλτι. Η φάση των νοκ άουτ ξεκινά από τον "γύρο των 16", στον οποίο ο νικητής του κάθε ομίλου αντιμετωπίζει τον δεύτερο άλλου ομίλου. Μετά ακολουθούν τα προημιτελικά, τα ημιτελικά και ο μεγάλος τελικός. Οι ομάδες που ηττώνται στα ημιτελικά αγωνίζονται στον μικρό τελικό για την τρίτη θέση.
Επιλογή διοργανωτών
Η διοργάνωση των πρώτων μουντιάλ δίνονταν στις χώρες κατά τη διάρκεια των συναντήσεων της συνέλευσης της FIFA. Η επιλογή της τοποθεσίας διεξαγωγής των αγώνων υπήρξε τότε πεδίο αντιπαράθεσης, ιδιαίτερα ανάμεσα στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης, τα δύο ποδοσφαιρικά κέντρα της εποχής, αλλά και του σήμερα. Κι αυτό γιατί τις δύο ηπείρους χώριζε ταξίδι τριών εβδομάδων με πλοίο. Για παράδειγμα, η επιλογή της Ουρουγουάης ως τη χώρα που θα διοργάνωνε το πρώτο μουντιάλ, οδήγησε στη συμμετοχή μόνο τεσσάρων ευρωπαϊκών εθνικών ομάδων στο τουρνουά. Τα δύο επόμενα Παγκόσμια Κύπελλα διεξήχθησαν στην Ευρώπη και ιδιαίτερα η απόφαση για το δεύτερο συνεχόμενο μουντιάλ στην Ευρώπη το 1938, αποτέλεσε πεδίο διαμάχης, καθώς οι αμερικάνικες ομάδες ήθελαν το μουντιάλ να εναλλάσσεται διαδοχικά ανάμεσα στις δύο ηπείρους. Το αποτέλεσμα ήταν οι εθνικές ομάδες της Αργεντινής και της Ουρουγουάης να μποϊκοτάρουν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938, στη Γαλλία.
Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958, για να αποφευχθούν μελλοντικές αντιπαραθέσεις και μποϊκοτάζ, η FIFA αποφάσισε την εναλλάξ διοργάνωση από χώρες των δύο ηπείρων, μέχρι και το μουντιάλ της Γαλλίας του 1998. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, το οποίο συνδιοργανώθηκε από την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, ήταν το πρώτο που διεξήχθη στην Ασία (και γενικότερα το πρώτο σε χώρα εκτός Ευρώπης και Αμερικής), ενώ το μουντιάλ του 2010 στη Νότια Αφρική ήταν το πρώτο που διοργανώθηκε από αφρικάνικο κράτος.
Το 2003, προσδιορίστηκε η Νότια Αμερική ως η ήπειρος όπου θα διεξαχθεί το μουντιάλ του 2014 και εκλήθησαν να τοποθετηθούν τα μέλη της νοτιοαμερικανικής συνομοσπονδίας (CONMEBOL) για την πρόταση της FIFA. Πολύ σύντομα όλα τα κράτη υποστήριξαν την υποψηφιότητα της Βραζιλίας για να αναλάβει τη διοργάνωση και (έστω και ανεπίσημα) είχε επί της ουσίας καθοριστεί ο διοργανωτής του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 2014, με τη Βραζιλία να αναλαμβάνει τελικά και επισήμως τη διοργάνωση.
Παγκόσμιο Κύπελλο και τηλεόραση
Το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που καλύφθηκε από την τηλεόραση ήταν του 1954. Σήμερα το μουντιάλ αποτελεί το αθλητικό γεγονός που έχει τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στον κόσμο, ξεπερνώντας ακόμα και τους Ολυμπιακούς αγώνες. Οι τηλεθεατές που παρακολούθησαν το παγκόσμιο κύπελλο του 2002 έφτασαν τα 2,82 δισεκατομμύρια, ενώ τον τελικό παρακολούθησαν 1,1 δις άνθρωποι. Την κλήρωση των ομίλων εκείνου του μουντιάλ παρακολούθησαν 300 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Κάθε μουντιάλ συνήθως έχει τη δική του μασκότ. Ο Γουΐλι, στη διοργάνωση του 1966, ήταν η πρώτη μασκότ σε μουντιάλ. Οι μασκότ του 2006 ήταν ο Γκολέο το λιοντάρι κι ο Πίλε η μπάλα.
Αναλυτικά αποτελέσματα (1η - 4η θέση)
Σημειώσεις
Επιτυχημένες εθνικές ομάδες
Συνολικά, 207 ομάδες έχουν συμμετάσχει σε προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου και 78 από αυτές έχουν προκριθεί τουλάχιστον μία φορά στα τελικά. Όμως μόνο 8 ομάδες έχουν κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο και 13 συνολικά έχουν φτάσει στον τελικό. Οι οχτώ εθνικές ομάδες που έχουν στεφθεί πρωταθλήτριες κόσμου έχουν προσθέσει αστέρια στις φανέλες τους, τόσα όσες και οι κατακτήσεις του κυπέλλου.
Η Βραζιλία είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα της διοργάνωσης με 5 Παγκόσμια Κύπελλα, ενώ είναι και η μόνη ομάδα που έχει συμμετάσχει σε όλες τις διοργανώσεις ανεξαιρέτως. Ακολουθούν η Ιταλία και η Γερμανία με 4 κατακτήσεις η καθεμία, ενώ σε ηπειρωτικό επίπεδο η Ευρώπη προηγείται με 12 τρόπαια έναντι 10 της Νοτίου Αμερικής.
* = Διοργανώτριες ^ = Περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα της Δυτικής Γερμανίας μεταξύ του 1954 και του 1990 # = Χώρες οι οποίες έχουν διασπαστεί σε δύο ή περισσότερα ανεξάρτητα κράτη
Έξι από τους οχτώ πρωταθλητές έχουν κατακτήσει τουλάχιστον έναν από τους τίτλους ως διοργανωτές. Εξαίρεση αποτελούν η Βραζιλία, η οποία καμία από τις δύο φορές που διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο δεν το κατέκτησε (το 1950 έχασε στον τελικό από την Ουρουγουάη και το 2014 τερμάτισε στην τέταρτη θέση) και η Ισπανία (το 1982 αποκλείστηκε στη δεύτερη φάση των ομίλων). Η Αγγλία το 1966 έχει κερδίσει τον μοναδικό τίτλο της ως διοργανώτρια. Η Ουρουγουάη, η Ιταλία, η Γαλλία κι η Αργεντινή κατέκτησαν τα πρώτα τους τρόπαια ως διοργανωτές αλλά έχουν αναδειχθεί παγκόσμιοι πρωταθλητές κι άλλες φορές. Η Γερμανία κέρδισε το δεύτερό της μουντιάλ ως διοργανώτρια. Τα περισσότερα έθνη είχαν αρκετά καλές πορείες όταν το κύπελλο διεξήχθη στις χώρες τους. Η Σουηδία αγωνίστηκε στον τελικό του 1958 κι η Νότια Κορέα προχώρησε μέχρι τους ημιτελικούς του 2002 ως συνδιοργανώτρια, παρά το γεγονός ότι μέχρι τότε δεν είχε προκριθεί ποτέ από τον πρώτο γύρο. Το Μεξικό έφτασε μέχρι τα προημιτελικά δυο φορές και τις δύο ως διοργανώτρια χώρα. Η επιτυχία σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο αποτελεί έναν από τους λόγους που τα κράτη πασχίζουν και πιέζουν προς κάθε κατεύθυνση για να αναλάβουν τη διοργάνωση του, καθώς σε μια τέτοια περίπτωση η υποστήριξη των φιλάθλων αποτελεί τον 12ο παίκτη. Όλα τα Παγκόσμια Κύπελλα που έχουν διεξαχθεί στην Ευρώπη τα έχουν κερδίσει ευρωπαϊκές ομάδες, με εξαίρεση το παγκόσμιο κύπελλο του 1958, το οποίο κατακτήθηκε από τη Βραζιλία. Το ίδιο συμβαίνει και με τις ομάδες της Λατινικής Αμερικής για τις διοργανώσεις που έχουν διεξαχθεί στην αμερικάνικη ήπειρο, με εξαίρεση το 2014, το οποίο κατέκτησε η Γερμανία. Το 2002 στα γήπεδα της Ν. Κορέας και της Ιαπωνίας το τρόπαιο κατέκτησε η Βραζιλία, ενώ το 2010, όταν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου διεξήχθη στη Νότια Αφρική, νικήτρια ομάδα αναδείχθηκε η Ισπανία.
Αήττητες εθνικές ομάδες
* Αποκλεισμός στα πέναλτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια
Τεστ Ρόρσαχ
thumb|Η πρώτη από τις 10 κάρτες του τεστ Το τεστ κηλίδων μελάνης Ρόρσαχ (Rorschach ) είναι μία μέθοδος ψυχολογικής διάγνωσης που σχετίζεται με την εικόνα. Οι ψυχολόγοι χρησιμοποιούν το τεστ για να προσπαθήσουν να εξετάσουν τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και τη συναισθηματική λειτουργία των ασθενών τους.
Χρήσεις
Το τεστ επινόησε αρχικά ο Χέρμαν Ρόρσαχ το 1921, μαθητής του Όιγκεν Μπλέλερ, αλλά το σύστημα βαθμολόγησης βελτιώθηκε μετά από το θάνατό του από αρκετούς ψυχολόγους, ανάμεσα στους οποίους και ο Μπρούνο Κλόπφερ (Bruno Klopfer). Ο Τζον Έξνερ (John E. Exner) συνόψισε τις πλέον πρόσφατες εξελίξεις σε ένα περιεκτικό σύστημα το σύστημα Έξνερ (Exner System), δίνοντας έμφαση σε ένα αυστηρό στατιστικό σύστημα.
Οι μέθοδοι ερμηνείας
Χρησιμοποιώντας τα αποτελέσματα όλων των κατηγοριών, ο αναλυτής εκτελεί έπειτα μια σειρά μαθηματικών υπολογισμών, παράγοντας μια δομική περίληψη των στοιχείων του τεστ. Τα αποτελέσματα αυτής της δομικής περίληψης ερμηνεύονται χρησιμοποιώντας τα υπάρχοντα εμπειρικά ερευνητικά στοιχεία, όσον αφορά στα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας που συνδέονται στο συγκεκριμένο τεστ με τα διαφορετικά είδη απαντήσεων. Οι υπολογισμοί των αποτελεσμάτων γίνονται συχνά με ηλεκτρονικό τρόπο.
Κοινότοπη παρερμηνεία του τεστ Ρόρσαχ είναι η άποψη ότι η ερμηνεία του βασίζεται πρώτιστα στο περιεχόμενο της απάντησης – δηλαδή στο τι βλέπει ο ασθενής στην κηλίδα μελάνης. Στην πραγματικότητα, το περιεχόμενο της απάντησης είναι συγκριτικά μόνο ένα μικρό μέρος ενός ευρύτερου συνόλου μεταβλητών που χρησιμοποιούνται για την ερμηνεία των δεδομένων του τεστ.
Ιστορία
Ο Ρόρσαχ το 1911 πειραματιζόταν με έναν φίλο δάσκαλο, τον Κ. Γιουνγκ, με τις κηλίδες μελάνης και συνειρμικό τεστ του Γιουνγκ σε μαθητές και ασθενείς του. Περιέγραψε αυτά τα πειράματα το 1911, αν και μη συστηματικά. Το αυξανόμενο ενδιαφέρον του για την ψυχανάλυση ήταν πιθανώς ο λόγος για τον οποίο έβαλε κατά μέρος τούτο το διαγνωστικό έργο. Επηρεασμένος από τον Γιουνγκ άρχισε να ενδιαφέρεται κυρίως για την ερμηνεία των έργων τέχνης από τους ψυχωτικούς και νευρωτικούς, καθώς και τη δυνατότητά τους να ζωγραφίζουν. Η ικανότητα ζωγραφικής εικόνων (ανάμεσα στις οποίες περιλαμβάνονται οι μαντάλα) τόσο για τον Γιουνγκ, όσο και για τον Ρόρσαχ, μπορεί να εφαρμοστεί στην ψυχοθεραπεία για τη δημιουργία ενός προστατευμένου ψυχολογικού χώρου, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως διάμεσο και για τη θεραπευτική διαδικασία, εκτός της διάγνωσης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μέθοδοι ψυχολογικής διάγνωσης
Πωλ Φουκάρ
Ο Πωλ-Φρανσουά Φουκάρ (Paul-François Foucart, 15 Μαρτίου 1836 – 19 Μαΐου 1926) ήταν Γάλλος αρχαιολόγος με ειδίκευση στην επιγραφολογία, γνωστός για τις έρευνές του αναφορικά με τα Ελευσίνια Μυστήρια. Υπήρξε πατέρας του αιγυπτιολόγου Ζωρζ Φουκάρ.
Ο Φουκάρ γεννήθηκε στο Παρίσι και από το 1855 σπούδασε στην École Normale Supérieure, αποφοιτώντας το 1858. Στη συνέχεια δίδαξε στο Λύκειο Καρλομάγνου και στο Λύκειο Μποναπάρτ. Το 1874 έγινε λέκτορας στο Collège de France, όπου το 1877 διορίστηκε καθηγητής της επιγραφολογίας και της ελληνικής αρχαιολογίας. Το 1878 εκλέχθηκε μέλος της Académie des Inscriptions et Belles Lettres, αντικαθιστώντας τον Ζοζέφ Νωντέ, και το ίδιο έτος διορίστηκε διευθυντής της Γαλλικής Σχολής Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι ελληνιστές Κατηγορία:Ελληνιστές επιγραφολόγοι
Κώστας Παπαϊωάννου (ποδοσφαιριστής)
Καριέρα
Ο Παπαϊωάννου μεταγράφηκε στον Άρη από τον ΠΑΟΔ το καλοκαίρι του 1967 και είναι ένας από τους πρώτους σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου. Αγωνίστηκε σαν αριστερός εξτρέμ και την πρώτη του σεζόν με τους "κίτρινους" πέτυχε συνολικά δεκαεπτά γκολ σε όλες τις διοργανώσεις, σκοράροντας δύο φορές χατ-τρικ σε διάστημα τριών ημερών, στις 17 Μαρτίου 1968 εναντίον του Πανιωνίου για το πρωτάθλημα και τρεις ημέρες αργότερα εναντίον του Μέγα Αλέξανδρου για το κύπελλο.
Τον Ιούνιο του 1968, αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα Ενόπλων στην Τεχεράνη, η οποία κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο νικώντας την Τουρκία με 4-1, με τον Παπαϊωάννου να πετυχαίνει το τέταρτο τέρμα της ομάδας.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1968, πέτυχε χατ-τρικ σε ευρωπαϊκό παιχνίδι, εναντίον της Χιμπέρνιαν από τη Μάλτα, όπου οι "κίτρινοι" κέρδισαν με 0-6. Εκείνη την σεζόν, πέτυχε εννέα γκολ στο πρωτάθλημα της Α' εθνικής κατηγορίας, βοηθώντας την ομάδα του να γίνει η πρώτη εκτός Π.Ο.Κ. που θα τερματίσει στην πρώτη τριάδα του ελληνικού πρωταθλήματος.
Την επόμενη χρονιά, ο Παπαϊωάννου υπήρξε θεμέλιος λίθος για την κατάκτηση της τέταρτης θέσης στο ελληνικό πρωτάθλημα, αφού σε τριάντα συμμετοχές πέτυχε εννέα γκολ. Στις 21 Ιουνίου 1970, πέτυχε το νικητήριο γκολ της ομάδας του μέσα στο στάδιο Καραϊσκάκη, στον ημιτελικό του κυπέλλου, το οποίο ο Άρης κατέκτησε κερδίζοντας τον ΠΑΟΚ στον τελικό με 1-0.
Με την εθνική ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά στις 12 Μαρτίου 1969 στο Τελ Αβίβ, στον φιλικό αγώνα Ισραήλ-Ελλάδα 3-3 και για τρίτη και τελευταία στον φιλικό αγώνα Ελλάδα-Iταλία 2-1 στις 4 Μαρτίου 1972.
Το 1970-71, ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς, με χειρότερο αυτόν στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ, όπου πέτυχε το νικητήριο γκολ της ομάδας του αλλά έπαθε κάταγμα δεξιάς κλείδας. Όταν επανήλθε, ο Μιχάλης Μπαλτατζής τον χρησιμοποίησε στον χώρο του κέντρου. Την επόμενη χρονιά, πέτυχε το νικητήριο γκολ του Άρη στον εκτός έδρας αγώνα κυπέλλου με τον Ολυμπιακό, ενώ σκόραρε επτά γκολ σε 34 αγώνες πρωταθλήματος.
Τις σεζόν 1972-73 και 1973-74, σκόραρε συνολικά δεκαπέντε φορές σε αγώνες πρωταθλήματος, αλλά την πρώτη εκ των δύο η απουσία σημαντικών παικτών της ομάδας λόγω τιμωρίας άφησε τον Άρη ένατο, ενώ τη δεύτερη οι "κίτρινοι" τερμάτισαν για δεύτερη φορά στην ιστορία τους στην πρώτη τριάδα της Α' εθνικής.
Έκλεισε την αγωνιστική του καριέρα στον Παναιτωλικό, αγωνιζόμενος 27 παιχνίδια πρωταθλήματος και σκοράροντας έξι φορές.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Αλικάντε
Το Αλικάντε ή Αλακάντ (βαλενθιανά: Alacant, ισπανικά: Alicante), είναι ισπανική πόλη, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, στο νότιο τμήμα της Βαλενθιανικής Κοινότητας. Είναι ένα από τα ιστορικότερα λιμάνια της Ισπανίας στη Μεσόγειο και υπήρξε κατά το Μεσαίωνα και την Αναγέννηση σημαντικό οικονομικό και εμπορικό κέντρο. Σήμερα ο πληθυσμός της ανέρχεται στις 331.750 κατοίκους. Κύρια πηγή εισοδήματος είναι ο τουρισμός, ενώ παράλληλα υπάρχει σημαντική παραγωγή κρασιού και ελαφρά βιομηχανία επεξεργασίας τροφίμων και διαμετακομιστικό εμπόριο. Στο Αλικάντε εδρεύει και το Γραφείο Εναρμόνισης για την Εσωτερική Αγορά (OHIM), θεσμός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στον οποίο καταχωρούνται τα κοινοτικά σήματα και τα κοινοτικά βιομηχανικά σχέδια ή υποδείγματα.
Η πόλη από του 718 μέχρι το 1304 ήταν στη κατοχή των Αράβων. Κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1936-1939) το Αλικάντε στις 25 Μαΐου 1938 ήταν η πρώτη πόλη που δέχθηκε συστηματική αεροπορική επιδρομή των δυνάμεων του Φρανθίσκο Φράνκο με πρωτοφανή βομβαρδισμό, που άφησε 250 νεκρούς και υπέρ τους 1000 τραυματίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου Κατηγορία:Κοινότητα της Βαλένθια
Μαρία Κοσμά
Με το ελληνικό ονοματεπώνυμο Μαρία Κοσμά μπορεί να αναφέρονται τα παρακάτω πρόσωπα: