cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαλέρα
Ανατολική Μεσόγειος
Στην ανατολική Μεσόγειο, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία αγωνίστηκε με την εισβολή από την εισβολή Μουσουλμάνους Άραβες από τον 7ο αιώνα, που οδηγεί σε έντονο ανταγωνισμό, μια συγκέντρωση του στόλου, και τις γαλέρες στην αύξηση του μεγέθους. Σύντομα μετά την κατάκτηση της Αιγύπτου και της Ανατολής, του Αραβικού άρχοντες πλοία, ιδιαίτερα παρόμοια με το Βυζαντινό dromons με τη βοήθεια των τοπικών Κοπτική καραβομαραγκοί από πρώην Βυζαντινές ναυτικές βάσεις. Από τον 9ο αιώνα, ο αγώνας μεταξύ οι Βυζαντινοί και οι Άραβες είχαν μετατρέψει την Ανατολική Μεσόγειο σε μια no man's land εμπορικής δραστηριότητας. Στο 820s Κρήτη καταλήφθηκε από Ανδαλουσίας Μουσουλμάνων που εκτοπίστηκαν από μια αποτυχημένη εξέγερση εναντίον του το Εμιράτο της Κόρδοβας, μετατρέποντας το νησί σε βάση (μαγειρείο) επιθέσεις σε Χριστιανικές ναυτιλία μέχρι το νησί καταλήφθηκε από τους Βυζαντινούς το 960.
Δυτική Μεσόγειο
Στη δυτική Μεσόγειο και τον Ατλαντικό, τη διαίρεση της Καρολίγγεια Αυτοκρατορία στα τέλη του 9ου αιώνα, έφερε σε μια περίοδο αστάθειας, που σημαίνει αυξημένη πειρατεία και επιδρομές στη Μεσόγειο, ιδιαίτερα από τους νεοαφιχθέντες Μουσουλμάνους εισβολείς. Η κατάσταση επιδεινώθηκε από επιδρομές Σκανδιναβικές Βίκινγκς που χρησιμοποιούνται πλοία, σκάφη, που με πολλούς τρόπους, ήταν πολύ κοντά σε διορθώσεις στο σχεδιασμό και τη λειτουργικότητα και, επίσης, χρησιμοποιούνται για παρόμοια τακτική. Για να αντιμετωπίσει την απειλή, τοπικούς άρχοντες άρχισαν να χτίζουν μεγάλες oared σκάφη με έως και 30 ζεύγη κουπιών, που ήταν μεγαλύτερο, πιο γρήγορα και με μεγαλύτερη πλευρές από πλοία των Βίκινγκς. Σκανδιναβικές επέκτασης, συμπεριλαμβανομένων επιδρομές στη Μεσόγειο και επιθέσεις σε δύο Μουσουλμανικές Iberia και ακόμη και την ίδια την Κωνσταντινούπολη, υποχωρήσει από τα μέσα του 11ου αιώνα. Με αυτή τη φορά, μεγαλύτερη σταθερότητα στην εμπορική κίνηση που επιτυγχάνεται με την εμφάνιση των Χριστιανικών βασιλείων όπως αυτές της Γαλλίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας. Την ίδια ώρα, το ιταλικό λιμάνι πόλεις και πόλεις-κράτη, όπως η Βενετία, η Πίζα και το Αμάλφι, αυξήθηκε στις παρυφές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, καθώς αγωνίστηκε με την ανατολική απειλές.
Μετά την έλευση του Ισλάμ και τις Μουσουλμανικές κατακτήσεις του 7ου και 8ου αιώνα, το παλιό Μεσογειακή οικονομία κατέρρευσε και ο όγκος των συναλλαγών έπεσε δραστικά. Η Ανατολική Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) Αυτοκρατορία, αμέλησε να αναβιώσει χερσαίες διαδρομές του εμπορίου, αλλά εξαρτάται από τη διατήρηση των θαλάσσιων οδών άνοιγμα για να κρατήσει την αυτοκρατορία μαζί. Μαζικό εμπόριο μειώθηκε περίπου 600-750, ενώ η πολυτέλεια εμπόριο αυξήθηκε. Δοκίμια παρέμειναν στην υπηρεσία, αλλά ήταν επικερδείς, κυρίως στα πολυτελή εμπόριο που το υψηλό κόστος συντήρησης. το 10ο αιώνα, υπήρξε μια απότομη αύξηση της πειρατείας, η οποία οδήγησε σε μεγαλύτερα σκάφη με πολλά πληρώματα. Αυτά ήταν ως επί το πλείστον χτισμένο από την αναπτυσσόμενη πόλη-κράτη της Ιταλίας, που ήταν αναδεικνύεται ως το κυρίαρχο θάλασσα δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Βενετίας, της Γένοβας και της Πίζας. Κληρονομώντας τη Βυζαντινή πλοίο σχέδια, η νέα έμπορος γαλέρες ήταν παρόμοια dromons, αλλά χωρίς βαριά όπλα και τόσο ταχύτερη και ευρύτερη. Θα μπορούσαν να είναι επανδρωμένα με πληρώματα από 1.000 άνδρες και χρησιμοποιήθηκαν και στις δύο εμπόριο και τον πόλεμο. Μια περαιτέρω ώθηση στην ανάπτυξη της μεγάλης εμπορικής γαλέρες ήταν η ανάκαμψη της Δυτικής Ευρώπης προσκυνητών που ταξίδευαν προς τους Αγίους τόπους. μικρογραφία|320x320εσ|[[Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας|Ενετικό μεγάλη κουζίνα με τρία πανιά λαμβάνοντας προσκυνητές στην Ιερουσαλήμ (Κόνραντ Grünenberg 1486/7).]] Στη Βόρεια Ευρώπη, τα πολεμικά πλοία των Βίκινγκς και τους παράγωγα, knarrs, που κυριαρχείται συναλλαγών και τη ναυτιλία, αν και αναπτύχθηκε ξεχωριστά από τη Μεσόγειο μαγειρείο παράδοση. Στα Νότια γαλέρες συνέχισε να είναι χρήσιμο για το εμπόριο, ακόμη και ως ιστιοπλοϊκά σκάφη εξελιχθεί περισσότερα κύτη και συναρμολόγηση., δεδομένου ότι θα μπορούσε να αγκαλιάζουν την ακτογραμμή και να κάνει σταθερή πρόοδο, όταν οι άνεμοι απέτυχε, ήταν ιδιαίτερα αξιόπιστη. Από το ζενίθ στο σχεδιασμό της εμπορικής γαλέρες ήρθε με την κρατική μεγάλη γαλέρες της Ενετικής Δημοκρατίας, το πρώτο που χτίστηκε στο 1290s. Αυτά χρησιμοποιήθηκαν για να μεταφέρουν το επικερδές εμπόριο σε είδη πολυτελείας από την ανατολή, όπως μπαχαρικά, μετάξι και κοσμήματα. Ήταν από όλες τις απόψεις μεγαλύτερο από το σύγχρονο πόλεμο γαλέρες (έως 46 m) και είχε ένα βαθύτερο σχέδιο, με χώρο για το φορτίο (140-250 t). Με ένα πλήρες συμπλήρωμα των κωπηλάτες που κυμαίνονται από 150 έως 180 άνδρες, όλα τα διαθέσιμα για να υπερασπιστεί το πλοίο από την επίθεση, είχαν, επίσης, πολύ ασφαλείς τρόποι ταξιδιού. Αυτό προσέλκυσε μια επιχείρηση μεταφοράς εύποροι προσκυνητές προς τους Αγίους τόπους, ένα ταξίδι που θα μπορούσε να επιτευχθεί σε μόλις 29 ημέρες για την διαδρομή Βενετία-Jaffa, παρά landfalls για ξεκούραση και το πότισμα ή για ανάπαυλα από την κακοκαιρία.
Ανάπτυξη της πραγματικής γαλέρας
Ύστερη μεσαιωνική θαλάσσια πολέμου ήταν χωρισμένη σε δύο διακριτές περιοχές. Στη Μεσόγειο γαλέρες χρησιμοποιήθηκαν για τις επιδρομές τους κατά μήκος των ακτών, καθώς και στο συνεχή αγώνα για ναυτικές βάσεις. Στον Ατλαντικό και την Βαλτική υπήρχε μεγαλύτερη εστίαση σε ιστιοφόρα που χρησιμοποιούνται κυρίως για την μεταφορά των στρατευμάτων, με τις γαλέρες του, παρέχοντας την καταπολέμηση υποστήριξη. Γαλέρες ήταν ακόμα ευρέως στη βόρεια και είχαν τα πιο πολλά πολεμικά πλοία που χρησιμοποιούνται από Μεσογειακή δυνάμεις με συμφέροντα στο βορρά, κυρίως η γαλλική και η Ιβηρική βασίλεια.
Κατά τη διάρκεια του 13ου και 14ου αιώνα, το μαγειρείο εξελιχθεί σε σχέδιο που ήταν να παραμείνει ουσιαστικά η ίδια, μέχρι που σταδιακά στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο νέος τύπος κατέβηκε από τα πλοία που χρησιμοποιούνται από το Βυζαντινό και το Μουσουλμανικό στόλους, στις αρχές του Μεσαίωνα. Αυτά ήταν το στήριγμα όλων των Χριστιανικών δυνάμεων μέχρι τον 14ο αιώνα, καθώς και η μεγάλη ναυτικές δημοκρατίες της Γένοβας και της Βενετίας, του Πάπα, των Ιωαννιτών, της Αραγονίας και της Καστίλλης, καθώς και από διάφορους πειρατές και κουρσάροι. Η συνολική όρος που χρησιμοποιείται για αυτά τα είδη των σκαφών ήταν gallee sottili ("λεπτή γαλέρες"). Το μεταγενέστερο Οθωμανικό ναυτικό που χρησιμοποιείται παρόμοια σχέδια, αλλά ήταν γενικά πιο γρήγορα και με το πανί, και το μικρότερο, αλλά πιο αργά κάτω από τα κουπιά. Μαγειρείο σχέδια προορίζονται αποκλειστικά και μόνο για τη στενή δράση με φορητά όπλα και βλητικά όπλα όπως τόξα και βαλλίστρες. Τον 13ο αιώνα στην Ιβηρική βασίλειο της Αραγονίας κατασκευαστεί πολλά στόλο από τριήρεις με υψηλή κάστρα, επανδρωμένο με καταλανικά crossbowman, και τακτικά νίκησε ανώτερη Ανδεγαυική δυνάμεις.
Από το πρώτο μισό του 14ου αιώνα το Ενετικό galere da mercato ("εμπορικό γαλέρες") κατασκευάστηκαν στα ναυπηγεία από το κρατικό Οπλοστάσιο ως "ένας συνδυασμός και των κρατικών επιχειρήσεων και του ιδιωτικού σύνδεσης, το τελευταίο είναι ένα είδος κοινοπραξίας των εξαγωγών τους εμπόρους", όπως ο Fernand Braudel, που περιγράφεται. Τα πλοία έπλεαν σε φάλαγγα, υπερασπίστηκε από τοξότες και slingsmen (ballestieri) στο πλοίο, και αργότερα μεταφέρουν κανόνια. Στη Γένοβα, η άλλη μεγάλη ναυτική δύναμη της εποχής, μαγειρεία και τα πλοία σε γενικές γραμμές ήταν περισσότερα παράγονται από μικρότερες ιδιωτικές επιχειρήσεις. κέντρο|μικρογραφία|415x415εσ|Τρισδιάστατο μοντέλο της βασικής δομής του κύτους μιας βενετικής «Γαλέρας της Φλάνδρας», ενός μεγάλου εμπορικού πλοίου του 15ου αιώνα. Η αναπαράσταση από την αρχαιολόγο Κόρτνεϊ Χίγκινς βασίζεται σε μετρήσεις που δίνονται σε πραγματείες της εποχής για την κατασκευή πλοίων. δεξιά|μικρογραφία|Απεικόνιση εμπορικής γαλέρας του 15ου αιώνα από ένα χειρόγραφο του Μιχαήλ του Ρόδιου (1401-1445) που γράφτηκε το 1434. Τον 14ο και 15ο αιώνα έμπορος γαλέρες διαπραγματεύονται υψηλής αξίας αγαθά και μετέφερε επιβάτες. Σημαντικές διαδρομές στην εποχή των πρώτων Σταυροφοριών πραγματοποιηθεί η προσκυνητής της κυκλοφορίας στους Αγίους τόπους. Αργότερα διαδρομές που συνδέονται λιμάνια της Μεσογείου, μεταξύ της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας (εμπόριο σιτηρών σύντομα πιέζονται από την τουρκική άλωση της Κωνσταντινούπολης, 1453) και μεταξύ της Μεσογείου και Μπριζ— όπου το πρώτο Γενουάτες μαγειρείο έφτασε στο Sluys στο 1277, η πρώτη Ενετικό galere στο 1314— και Σαουθάμπτον. Παρόλο που κατά κύριο λόγο ιστιοπλοϊκά σκάφη, χρησιμοποιούσαν κουπιά για να εισέλθουν και να αφήσει πολλούς εμπορικούς λιμένες της κλήσης, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την είσοδο και έξοδο από την Λιμνοθάλασσα της Βενετίας. Η Ενετική γαλέρα, ξεκινώντας από 100 τόνους και κατασκευάστηκε όσο το 300, δεν ήταν το μεγαλύτερο εμπορικό της ημέρας, όταν οι Γενοβέζοι κάρακ του 15ου αιώνα μπορεί να υπερβαίνει τους 1000 τόνους. Σε 1447, για παράδειγμα, της Φλωρεντίας γαλέρες προγραμματιστεί να καλέσετε σε 14 λιμάνια στο δρόμο τους προς και από την Αλεξάνδρεια. Η διαθεσιμότητα κουπιά ενεργοποιημένη αυτά τα πλοία να περιηγηθείτε κοντά στην ακτή, όπου θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τη γη και θαλάσσιες αύρες και τα παράκτια ρεύματα, για να λειτουργήσει αξιόπιστα και συγκριτικά γρήγορα περάσματα κατά την επικρατούσα άνεμος. Τα μεγάλα πληρώματα επίσης, παρέχεται προστασία κατά της πειρατείας. Τα πλοία αυτά ήταν πολύ αξιόπλοο * Φλωρεντίας μεγάλη γαλέρα αριστερά Σαουθάμπτον στις 23 φεβρουαρίου 1430 και επέστρεψε στο λιμάνι της Πίζας σε 32 ημέρες. Ήταν τόσο ασφαλείς ότι τα εμπορεύματα συχνά δεν ήταν ασφαλισμένο. τα πλοία Αυτά αυξάνονται σε μέγεθος κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και ήταν το πρότυπο από το οποίο το galleass αναπτυχθεί.
Μετάβαση προς τα ιστιοφόρα
Κατά τις αρχές του 15ου αιώνα, τα ιστιοφόρα πλοία άρχισαν να κυριαρχούν στον ναυτικό πόλεμο στις βόρειες θάλασσες. Παρότι στη Μεσόγειο η γαλέρα εξακολουθούσε να παραμένει το κύριο πολεμικό πλοίο, μια παρόμοια μετάβαση είχε αρχίσει και εκεί. Μια Καστιλιάνικη ναυτική επιδρομή στο νησί Jersey το 1405, έγινε η πρώτη καταγεγραμμένη μάχη, όπου μια δύναμη της Μεσογείου χρησιμοποίησε στόλο κυρίως από ιστιοφόρα cogs ή nefs αντί για κωπήλατες γαλέρες. Άλλη σημαντική ένδειξη για τη μετάβαση ήταν η μάχη του Γιβραλτάρ το 1476, μεταξύ της Καστίλης και της Πορτογαλίας: ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη μάχη όπου τον κύριο ρόλο έπαιξαν τρικάταρτα ιστιοφόρα, προοϊωνίζοντας τη σταδιακή υποχώρηση της σημασίας των πολεμικών γαλερών.
Η μετάβαση από τη Μεσόγεια πολεμική γαλέρα στο ιστιοπλοϊκό σκάφος ως η προτιμώμενη μέθοδος του σκάφους στη Μεσόγειο συνδέεται άμεσα με τις τεχνολογικές εξελίξεις και τα εγγενή χαρακτηριστικά χειρισμού του κάθε σκάφους τύπων. Οι κύριοι παράγοντες αλλάζουν πανί σχεδιασμό, την εισαγωγή των κανονιών σε σκάφη, και τα χαρακτηριστικά χειρισμού των πλοίων.
Το σκάφος ήταν πάντα στο έλεος του ανέμου για πρόωση, και αυτοί που το έκαναν φέρουν κουπιά βρίσκονταν σε μειονεκτική θέση, επειδή δεν ήταν βελτιστοποιημένη για το κουπί χρήση. Η γαλέρα είχε μειονεκτήματα σε σύγκριση με το ιστιοπλοϊκό σκάφος. Τα μικρότερα σκαριά, δεν ήταν σε θέση να κρατήσουν όσο το φορτίο και αυτή η περιορισμένη γκάμα τους, όπως τα πληρώματα που απαιτούνται για την ανασύσταση τρόφιμα πιο συχνά. Το χαμηλό ύψος εξάλων της γαλέρας σήμαινε ότι σε στενή δράση με ένα ιστιοπλοϊκό σκάφος, το σκάφος θα διατηρήσει συνήθως ένα πλεονέκτημα ύψους. Το σκάφος θα μπορούσε επίσης να καταπολεμήσει πιο αποτελεσματικά μακρύτερα στη θάλασσα και στις πιο άγριες συνθήκες ανέμου, επειδή το ύψος τους, το ύψος εξάλων.
Με το πανί, ένα oared πολεμικό πλοίο είχε τοποθετηθεί σε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο, ως αποτέλεσμα της τρυπήματα για τα κουπιά που απαιτούνται για να είναι κοντά στην ίσαλο γραμμή και θα επιτρέψει στο νερό να εισέλθει μέσα εάν το σκάφος κουνιόταν πάρα πολύ προς τη μία πλευρά. Αυτά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα οδηγήσαν τις γαλέρες να είναι και να παραμένουν κυρίως παράκτια σκαφη. Η στροφή προς την ιστιοπλοΐα, τα σκάφη της Μεσογείου ήταν το αποτέλεσμα της άρνησης του μερικών πλεονεκτημάτων της γαλέρας, καθώς και της έγκρισης μπαρουτιού και όπλων σε πολύ μεγαλύτερη θεσμική κλίμακα. Το σκάφος κινούταν με διαφορετικό τρόπο από ό, τι η γαλέρα, αλλά η τακτική του ήταν συχνά η ίδια μέχρι τον 16ο αιώνα. Το real-estate που παρέχεται στο σκάφος για να τοποθετήσετε μεγαλύτερα κανόνια και άλλα εξοπλιστικά έχει σημασία, γιατί νωρίς το μπαρούτι και όπλα είχε περιορισμένο εύρος και ήταν ακριβά για την παραγωγή. Την ενδεχόμενη δημιουργία χυτοσίδηρο κανόνια επιτρέπεται πλοία και το στρατό του να είναι εφοδιασμένο πολύ πιο φτηνά. Το κόστος της πυρίτιδας μειώθηκε επίσης κατά την περίοδο αυτή.
Ο οπλισμός των δύο τύπων σκαφών κυμαίνονταν μεταξύ μεγαλύτερα όπλα όπως βομβαρδίζει και το μικρότερο στροφέων όπλα. Για υλικοτεχνικούς σκοπούς και έγινε κατάλληλο για εκείνους με τη μεγαλύτερη ακτή εγκαταστάσεις για την τυποποίηση κατά ένα δεδομένο μέγεθος του κανονιού. Παραδοσιακά, τα αγγλικά στα Βόρεια και οι Ενετοί της Μεσογείου θεωρούνται ως μερικοί από τους πρώτους που κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση. Η βελτίωση πανί εξέδρες της βόρειας σκάφη, επίσης, τους επέτρεψε να περιηγηθείτε στα παράκτια ύδατα της Μεσογείου, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι πριν. Εκτός από τα πολεμικά πλοία, η μείωση του κόστους μπαρούτι και όπλα, επίσης, οδήγησε τον εξοπλισμό των εμπόρων. Τα μεγαλύτερα σκάφη του βορρά συνέχισε να ωριμάσει, ενώ το μαγειρείο διατηρήσει τα κυριότερα χαρακτηριστικά τους. Έγιναν προσπάθειες να το αποφύγουμε αυτό, όπως η προσθήκη της μάχης κάστρα στην πλώρη, αλλά οι προσθήκες αυτές για την αντιμετώπιση των απειλών που ασκούνται από τα μεγαλύτερα ιστιοπλοϊκά σκάφη συχνά όφσετ τα πλεονεκτήματα της στοάς.
Εισαγωγή όπλα
Παρά τις τεράστιες απώλειες σε άνδρες και υλικό μετά την ήττα της ισπανικής Αρμάδας το 1588 η Ισπανία διατήρησε τέσσερις μόνιμες γαλερών μοίρες. Μαζί σχημάτισαν το μεγαλύτερο γαλέρα του ναυτικού στη Μεσόγειο στις αρχές του 17ου αιώνα. Αυτοί αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά του ισπανικού στόλου πολέμου και χρησιμοποιήθηκαν για μεταφέροντας στρατεύματα και εφόδια, τα άλογα και τα πυρομαχικά Ισπανίας, Ιταλίας και Αφρικανικές κτήσεις. Οι Οθωμανοί Τούρκοι προσπάθησαν να αμφισβητήσει την πορτογαλική άνοδο στην εξουσία του Ινδικού Ωκεανού, τον 16ο αιώνα, με Μεσογειακό στιλ γαλέρες, αλλά ήταν ματαιωμένη από τον τρομερό πορτογαλικά carracks. Παρόλο που η carracks τους ήταν σύντομα να ξεπεραστεί από άλλους τύπους ιστιοπλοϊκών σκαφών, για τη μεγαλύτερη σειρά, το μεγάλο μέγεθος και το υψηλό υπερκατασκευές, οπλισμένοι με πολλές επεξεργασμένου σιδήρου όπλα εύκολα να υπερβούμε το σύντομο χρονικό διάστημα, με χαμηλό ύψος εξάλων τουρκικές γαλέρες. Η ισπανική χρησιμοποιούνται δοκίμια για μεγαλύτερη επιτυχία στην κατοχή των αποικιών τους στην Καραϊβική και τις Φιλιππίνες για να κυνηγήσουν πειρατές και χρησιμοποιήθηκαν σποραδικά στις κάτω χώρες και στο Βισκαϊκό Κόλπο. μικρογραφία|Οθωμανικές γαλέρες στη μάχη με επιδρομές σκάφη στη Μαύρη Θάλασσα, ο Σλόαν 3584 χειρόγραφο, γ. 1636 Η γαλέρα ήταν συνώνυμη με πολεμικά πλοία στη Μεσόγειο για τουλάχιστον 2.000 χρόνια, και συνέχισε να εκπληρώνει αυτό το ρόλο με την εφεύρεση της πυρίτιδας και βαρύ πυροβολικό. Αν και από τις αρχές του 20ου αιώνα, οι ιστορικοί συχνά απέρριψε τις γαλέρες ως απελπιστικά ξεπεραστεί με την πρώτη εισαγωγή του ναυτικού πυροβολικού σε ιστιοφόρα, ήταν το μαγειρείο που ευνοήθηκε από την εισαγωγή βαριά πολεμικά όπλα. Γαλέρες ήταν μια πιο "ώριμη" την τεχνολογία με τη μακρόχρονη τακτική και τις παραδόσεις της στήριξης των κοινωνικών θεσμών και ναυτικές οργανώσεις. Σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση των συγκρούσεων αυτό οδήγησε σε σημαντική αύξηση του μεγέθους της στοάς στόλους από το c. 1520-80, κυρίως στη Μεσόγειο, αλλά και σε άλλα θέατρα της Ευρώπης. Γαλέρες και παρόμοια oared σκάφη παραμένουν μη αμφισβητούμενες ως το πιο αποτελεσματικό όπλο οπλισμένο πολεμικά πλοία στη θεωρία, μέχρι το 1560, και στην πράξη για μερικές δεκαετίες, και ήταν στην πραγματικότητα θεωρείται ένα σοβαρό κίνδυνο να πλέουν πολεμικά πλοία. Θα μπορούσαν να καταπολεμήσουν αποτελεσματικά άλλες γαλέρες, επίθεση που πλέουν πλοία σε ήρεμο καιρό ή σε δυσμενείς ανέμους (ή να αρνηθεί τους δράση, αν είναι απαραίτητο) και να λειτουργήσει ως πλωτό πολιορκία μπαταρίες. Είχαν, επίσης, απαράμιλλη σε αμφίβιες δυνατότητες, ακόμα και στις εκτεταμένες περιοχές, όπως αποδεικνύεται από τα γαλλικά παρεμβάσεις ως μακρινό βορρά ως τη Σκωτία στα μέσα του 16ου αιώνα.
Μεσόγειο μείωση
μικρογραφία|Η [[Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571)|Ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571, ναυτική εμπλοκή μεταξύ των συμμάχων Χριστιανικών δυνάμεων και των Οθωμανών Τούρκων.]] Atlantic-στυλ πολέμου με βάση βαριά οπλισμένοι πλέουν πλοία άρχισαν να αλλάζουν τη φύση του ναυτικού πολέμου της Μεσογείου τον 17ο αιώνα. Το 1616, μια μικρή ισπανική μοίρα των πέντε γαλέρες και patache χρησιμοποιήθηκε για την κρουαζιέρα στην ανατολική Μεσόγειο και νίκησε το στόλο 55 μαγειρεία στη μάχη του Πράσινου Celidonia. Από το 1650, πολεμικές γαλέρες χρησιμοποιούνται κυρίως στην πολέμων μεταξύ της Βενετίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον αγώνα τους για τη στρατηγική νησιωτικές και παράκτιες συναλλαγών βάσεις και μέχρι το 1720 τόσο από τη Γαλλία και την Ισπανία αλλά, σε μεγάλο βαθμό, αμφίβια και πλεύσης πράξεις του ή σε συνδυασμό με το βαρύ πλοία που πλέουν σε μια μεγάλη μάχη, όπου έπαιξαν εξειδικευμένους ρόλους. Ένα παράδειγμα ήταν όταν ένα ισπανικό στόλο χρησιμοποιούνται τα μαγειρεία σε μια μικτή ναυτική/αμφίβια μάχη στο δεύτερο 1641 μάχη της Tarragona, να σπάσει ένα γαλλικό ναυτικό αποκλεισμό και χερσαία στρατεύματα και εφόδια. Ακόμη και μια καθαρά Μεσογειακή δύναμη, όπως η Βενετία άρχισε να κατασκευάσει πανί μόνο πολεμικά πλοία στο τελευταίο μέρος του αιώνα. Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι κουρσάροι είχαν χρησιμοποιώντας γαλέρες στη θάλασσα περιπλάνησης και την υποστήριξη των μεγάλων δυνάμεων σε καιρό πολέμου, αλλά σε μεγάλο βαθμό αντικατασταθεί με xebecs, διάφορα πανιά/κουπί υβρίδια, και λίγα εναπομείναντα φως γαλέρες στις αρχές του 17ου αιώνα.
Όχι μεγάλες όλο το μαγειρείο μάχες έγιναν μετά την τεράστια σύγκρουση στο Ναυπάκτου το 1571, και γαλέρες ήταν ως επί το πλείστον χρησιμοποιείται ως καταδρομικά ή για την υποστήριξη που πλέουν πολεμικά πλοία ως οπισθοφυλακή στο στόλο δράσεις, παρόμοια με τα καθήκοντα που εκτελούνται από φρεγάτες έξω από τη Μεσόγειο. Που θα μπορούσε να βοηθήσει ταλαιπωρημένα πλοία της γραμμής, αλλά γενικά μόνο σε πολύ ήρεμο καιρό, όπως ήταν η περίπτωση κατά την Μάχη της Μάλαγα το 1704. Για μικρών κρατών και ηγεμονιών, καθώς και ομάδες ιδιωτών εμπόρων, γαλέρες ήταν πιο προσιτή από μεγάλες και περίπλοκες που πλέουν πολεμικά πλοία, και χρησιμοποιήθηκαν ως άμυνα κατά της πειρατείας. Γαλέρες απαιτείται λιγότερη ξυλεία για την κατασκευή, το σχέδιο ήταν σχετικά απλή και δεν εκτελούνται λιγότερα όπλα. Ήταν στρατηγικά ευέλικτο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη ναυτική ενέδρες, καθώς και αμφίβιες επιχειρήσεις. Επίσης, απαιτείται λίγοι ικανοί ναυτικοί, και ήταν δύσκολο για τα ιστιοφόρα για να πιάσει, αλλά ζωτικής σημασίας για το κυνήγι κάτω από τη σύλληψη άλλων γαλέρες και oared επιδρομείς.
Το μεγαλύτερο μαγειρείο στόλους τον 17ο αιώνα λειτουργούσαν από τα δύο μεγαλύτερα της Μεσογείου δυνάμεις, τη Γαλλία και την Ισπανία. Η γαλλία είχε από τις δεκαετίες του 1650 γίνει το πιο ισχυρό κράτος στην Ευρώπη, και επέκτεινε τη γαλέρα δυνάμεις κάτω από την εξουσία του απολυταρχικού "Βασιλιάς Ήλιος" Λουδοβίκος XIV. Το 1690, η γαλλική μαγειρείο σώμα (Corps des galères) έφθασε στο ανώτατο με περισσότερα από 50 σκάφη επανδρωμένα με πάνω από 15.000 άνδρες και αξιωματικούς, να γίνει η μεγαλύτερη μαγειρείο στόλο στον κόσμο. Αν και υπήρχε έντονη αντιπαλότητα μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας, δεν είναι μια ενιαία μαγειρείο μάχη έγινε μεταξύ των δύο μεγάλων δυνάμεων μετά, και σχεδόν καμία μάχες μεταξύ των άλλων εθνών. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της ισπανικής Διαδοχής, γαλλικές γαλέρες ήταν που εμπλέκονται σε ενέργειες κατά της Αμβέρσας και Harwich, αλλά λόγω της πολυπλοκότητας της συμμαχίας για την πολιτική δεν υπήρξαν ποτέ Γαλλο-ισπανική γαλέρα συγκρούσεις. Στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα, οι άλλες μεγάλες ναυτικές δυνάμεις στη Μεσόγειο Θάλασσα, το τάγμα του Αγίου Ιωάννη που βασίζεται στη Μάλτα και των Παπικών κρατών στην κεντρική Ιταλία, περιορίζει δραστικά στη γαλέρα τους δυνάμεις. Παρά την έλλειψη δράσης, το μαγειρείο σώμα έλαβε τεράστιους πόρους (25-50% του γαλλικού ναυτικού δαπάνες) κατά τη διάρκεια της 1660 αιώνες. και διατηρήθηκε ως λειτουργική καταπολέμηση ισχύ μέχρι την κατάργησή της το 1748, αν και η κύρια λειτουργία του ήταν περισσότερο ένα σύμβολο του Louis XIV είναι ηγεμών φιλοδοξίες.
Η τελευταία καταγεγραμμένη μάχη στη Μεσόγειο, όπου γαλέρες έπαιξε σημαντικό μέρος ήταν στο Ταίναρο το 1717, μεταξύ των Οθωμανών και τη Βενετία και τους συμμάχους της, αν και είχαν μικρή επιρροή στο τελικό αποτέλεσμα. Μερικές μεγάλες ναυτικές μάχες στη Μεσόγειο όλο το υπόλοιπο του 18ου αιώνα. Της Τοσκάνης μαγειρείο στόλου διαλύθηκε γύρω στο 1718, Νάπολη είχε μόνο τέσσερα παλαιά σκάφη από το 1734 και η γαλλική Μαγειρείο Σώμα έπαψε να υπάρχει ως ανεξάρτητο χέρι το 1748. Της βενετίας, του Πάπα και των Ιπποτών της Μάλτας ήταν το μόνο κράτος στόλους που διατήρησε γαλέρες, αν και τίποτα δεν είναι σαν τις προηγούμενες ποσότητες. Από το 1790, ήταν λιγότερο από το 50 γαλέρες στην υπηρεσία ανάμεσα σε όλες τις Μεσογειακές δυνάμεις, τα μισά από τα οποία ανήκαν στη Βενετία.
Χρήση σε βόρεια Ευρώπη
μικρογραφία|Ολλανδικά πλοία εμβολισμό ισπανικές γαλέρες στη Μάχη του Στενού Θάλασσες, Οκτωβρίου 1602. Oared σκάφη παρέμεινε σε χρήση στη βόρεια νερά για μεγάλο χρονικό διάστημα, αν και σε δευτερεύοντα ρόλο και σε ιδιαίτερες περιστάσεις. Στην ιταλική Πολέμους, γαλλικές γαλέρες από τη Μεσόγειο στον Ατλαντικό που θέτει μια σοβαρή απειλή για την έγκαιρη αγγλικά Tudor ναυτικό κατά τη διάρκεια παράκτιες δραστηριότητες. Η απάντηση ήρθε στο κτίριο από ένα μεγάλο στόλο από oared σκάφη, συμπεριλαμβανομένων υβριδίων με μια πλήρη τρία κατάρτια γεώτρησης, καθώς και ένα Μεσογειακό στυλ γαλέρες (που προσπάθησε ακόμα και να είναι επανδρωμένο με τους κατάδικους και τους σκλάβους). Κάτω από το Βασιλιά Henry VIII, το αγγλικό ναυτικό χρησιμοποιούνται διάφορα είδη των πλοίων που ήταν προσαρμοσμένα στις τοπικές ανάγκες. Αγγλικά galliasses (πολύ διαφορετική από τη Μεσόγειο, το σκάφος με το ίδιο όνομα) χρησιμοποιήθηκαν για να καλύψει τα πλευρά του τις μεγαλύτερες ναυτικές δυνάμεις, ενώ pinnaces και rowbarges χρησιμοποιήθηκαν για την ανίχνευση ή ακόμη και ως ένα αντίγραφο ασφαλείας για τις βάρκες και προσφορών για τα μεγαλύτερα ιστιοφόρα. Κατά τη διάρκεια της ολλανδικής επανάστασης (1566-1609) και την ολλανδική και ισπανική βρεθεί γαλέρες χρήσιμο για τις αμφίβιες επιχειρήσεις σε πολλές ρηχά νερά γύρω από το Χαμηλό Χώρες όπου το βαθύ σχέδιο που πλέουν τα σκάφη δεν μπορούσαν να εισέλθουν.
Ενώ η γαλέρα ήταν πολύ ευάλωτη για να χρησιμοποιηθεί σε μεγάλους αριθμούς στα ανοιχτά του Ατλαντικού, ήταν κατάλληλη για χρήση σε πολλά από τη Βαλτική Θάλασσα από τη Δανία, τη Σουηδία, τη Ρωσία και ορισμένες από τις Κεντρικές Ευρωπαϊκές δυνάμεις με τα λιμάνια της νότιας ακτής. Υπήρχαν δύο τύποι της ναυτικής μάχης στην περιοχή της Βαλτικής. Το ένα ήταν η ανοιχτή θάλασσα, κατάλληλο για μεγάλες ιστιοπλοΐα στόλους, οι παράκτιες περιοχές και ειδικά την αλυσίδα από μικρά νησιά και αρχιπελάγη που έτρεξε σχεδόν χωρίς διακοπή από Στοκχόλμη προς τον Κόλπο της Φινλανδίας. Σε αυτές τις περιοχές, οι συνθήκες ήταν συχνά πολύ ήρεμη, στενότητα και ρηχή για τα πλοία, αλλά ήταν εξαιρετική για τα μαγειρεία και άλλους oared σκάφη. Γαλέρες της Μεσογείου τύπου για πρώτη φορά στην Βαλτική Θάλασσα γύρω στα μέσα του 16ου αιώνα, καθώς ο ανταγωνισμός μεταξύ των Σκανδιναβικών μελών της Δανίας και της Σουηδίας ενταθεί. Η σουηδική γαλέρα του στόλου ήταν η μεγαλύτερη εκτός της Μεσογείου, και υπηρέτησε ως βοηθητικός κλάδος του στρατού. Πολύ λίγα είναι γνωστά σχετικά με το σχεδιασμό της Βαλτικής Θάλασσας γαλέρες, εκτός από το ότι ήταν συνολικά μικρότερο σε σύγκριση με τη Μεσόγειο και ήταν rowed από στρατιώτες και όχι κατάδικοι ή σκλάβοι.
Βαλτική αναβίωση και την παρακμή
αριστερά|μικρογραφία|Μια ζωγραφική της Μάχης της Grengam το 1720 από τον Φερδινάνδο Perrot (1808-41) δείχνει μια μεγάλη ρωσική μαγειρείο συμμετοχή σουηδική φρεγάτες σε κοντινή απόσταση. Σημείωση το γεμάτο καταπολέμηση πλατφόρμα (rambade) στην πλώρη. Γαλέρες εισήχθησαν στη Βαλτική Θάλασσα κατά τον 16ο αιώνα, αλλά οι λεπτομέρειες των σχεδίων τους είναι ανύπαρκτη, λόγω της απουσίας των εγγραφών. Μπορεί να έχουν κατασκευαστεί σε πιο περιφερειακό ύφος, αλλά η μοναδική γνωστή απεικόνιση από τη στιγμή που δείχνει ένα τυπικό Μεσογειακό σκάφος. Υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι η Δανία έγινε η πρώτη Βαλτική τη δύναμη να χτίσει κλασικό Μεσογειακό στιλ γαλέρες στο 1660, όμως, θα αποδειχθεί ότι είναι γενικά πολύ μεγάλη για να είναι χρήσιμη στα ρηχά νερά της Βαλτικής αρχιπελάγους. Η σουηδία και η Ρωσία άρχισαν να ξεκινήσει γαλέρες και διάφορα rowed πλοίων σε μεγάλους αριθμούς κατά τη διάρκεια του μεγάλου Βορείου Πολέμου κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 18ου αιώνα. η Σουηδία ήταν αργά στο παιχνίδι, όταν ήρθε στην οικοδόμηση μιας αποτελεσματικής oared πολεμικό στόλο, ενώ η ρωσική γαλέρα, τις δυνάμεις του Τσάρου Πέτρου α' αναπτυχθεί σε μια βραχίονας στήριξης για την ιστιοπλοΐα, το ναυτικό και την εύρυθμη λειτουργία βοηθητικοί του στρατού που διεισδύσει και να διεξαγάγει πολυάριθμες επιδρομές στην ανατολική ακτή της σουηδίας, στην 1710s.
Η Σουηδία και η Ρωσία έγινε τους δύο κύριους ανταγωνιστές της Βαλτικής κυριαρχία του 18ου αιώνα, και έχτισε το μεγαλύτερο μαγειρείο στόλους στον κόσμο. Είχαν χρησιμοποιηθεί για αμφίβιες επιχειρήσεις στην Ρωσο-σουηδικό πόλεμο του 1741-43 και 1788-90. Η τελευταία γαλέρα που κατασκευάστηκε ποτέ χτίστηκε το 1796 από τη Ρωσία, και παρέμεινε σε υπηρεσία μέσα του 19ου αιώνα, αλλά είδαμε λίγη δράση. Η τελευταία φορά που γαλέρες είχαν αναπτυχθεί σε δράση, είναι όταν το ρωσικό πολεμικό ναυτικό επιτέθηκε στο Åbo (Turku) το 1854 ως μέρος του Πολέμου της Κριμαίας. Κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, ο ρόλος της Βαλτικής γαλέρες των παράκτιων στόλων αντικαταστάθηκε πρώτα με υβριδική "αρχιπέλαγος φρεγάτες" (όπως το turuma ή pojama) και xebecs, και μετά την 1790s με διάφορους τύπους κανονιοφόρους.
Τόσο το ρωσικό όσο και το σουηδικό ναυτικό βασίστηκαν σε μια μορφή επιστράτευση, και οι δύο ναυτικές δυνάμεις χρησιμοποιούσαν κληρωτούς ως κωπηλάτες σε γαλέρα. Αυτό είχε αρκετά πλεονεκτήματα σε σχέση με κατάδικους ή σκλάβους: οι κωπηλάτες θα μπορούσαν να είναι οπλισμένοι για μάχη ως πεζοναύτες, θα μπορούσαν να είναι, επίσης, στρατιώτες και δυνάμεις εισβολής, και θα μπορούσαν να διδάσκονται καλύτερα και πιο εξειδικευμένο από ό,τι οι κατάδικοι ή σκλάβοι. Δεδομένου ότι οι περισσότεροι ναυτικοί κληρωτοί ήρθαν από τις παράκτιες κοινότητες και πόλεις, οι περισσότεροι ήταν ήδη έμπειροι ναυτικοί, όταν εισήλθαν στην υπηρεσία.
Κατασκευή
δεξιά|μικρογραφία|Εικονογράφηση του μια Αιγυπτιακή κωπηλασία το σκάφος της c. 1250 Π. χ. Λόγω έλλειψης κατάλληλης [[Τρόπιδα|καρίνα, το σκάφος έχει μια ζευκτόντων, ένα παχύ καλώδιο σε όλο το μήκος της, για να το αποτρέψει από το να χάσει το σχήμα του.]] Γαλέρες από την πρώτη τους εμφάνιση στην αρχαιότητα προορίζεται ως εξαιρετικά ευέλικτο σκάφη, ανεξάρτητα από ανέμους, με το να rowed, και συνήθως με έμφαση στην ταχύτητα κάτω από τα κουπιά. Το προφίλ έχει, επομένως, ότι σαφώς επίμηκες γάστρα με αναλογία πλάτους προς το μήκος στην ίσαλο γραμμή τουλάχιστον 1:5, και στην περίπτωση της αρχαίας Μεσογείου γαλέρες όσο το 1:10 με μικρό βύθισμα, η μέτρηση του πόσο πολύ του πλοίου δομή που είναι βυθισμένο κάτω από το νερό. Να καταστεί δυνατή η αποτελεσματική σειρά τα σκάφη, το ύψος εξάλων, το ύψος των κιγκλιδωμάτων στην επιφάνεια του νερού, δεν ήταν ανάγκη να διατηρείται σε χαμηλά επίπεδα. Αυτό έδωσε κωπηλάτες αρκετή δύναμη, ώστε με τη σειρά αποτελεσματικά, αλλά σε βάρος της αξιοπλοΐας. Αυτά τα χαρακτηριστικά σχεδιασμού που γίνεται στο μαγειρείο γρήγορο και ευέλικτο, αλλά και πιο ευάλωτο σε άσχημο καιρό.
Σχετικά με το ταφικό μνημείο του Αιγύπτιου βασιλιά Sahure (2487-2475 Π. χ.) στο Abusir, υπάρχουν εικόνες ανακούφιση των αγγείων με σημαντική καθαρή (ανοδική καμπυλότητα σε κάθε άκρο της γάστρας) και επτά ζεύγη κουπιών κατά μήκος την πλευρά του, έναν αριθμό που ήταν πιθανό να ήταν απλώς συμβολική, και το σύστημα διεύθυνσης κουπιά στην πρύμνη. Έχουν ένα κατάρτι, όλα μείωσε και κάθετες θέσεις στο πλώρης και της πρύμνης, με το μπροστά διακοσμημένο με ένα Μάτι του Ώρου, το πρώτο παράδειγμα μιας τέτοιας διακόσμηση. Αργότερα χρησιμοποιείται από άλλους πολιτισμούς της Μεσογείου για να διακοσμήσετε τα ποντοπόρα σκάφη, με την πεποίθηση ότι θα βοηθήσει να καθοδηγήσει το πλοίο με ασφάλεια στον προορισμό του. Αυτά τα πρώτα δοκίμια προφανώς δεν είχε καρίνα έννοια δεν είχαν την ακαμψία κατά μήκος. Ως εκ τούτου, είχαν μεγάλες καλώδια που συνδέουν πλώρης και της πρύμνης που στηρίζεται σε μαζική πατερίτσες στο κατάστρωμα. Έγιναν στην ένταση για να αποφύγετε hogging, ή κάμψη την κατασκευή του πλοίου προς τα πάνω, στη μέση, ενώ στη θάλασσα. τον 15ο αιώνα Π. χ. και Αιγυπτιακές γαλέρες ήταν ακόμα απεικονίζεται με την χαρακτηριστική ακραία καθαρή, αλλά είχε από τότε που αναπτύχθηκε το διακριτικό προς τα εμπρός-κάμπτοντας stern διακόσμηση με στολίδια σε σχήμα άνθη λωτού. Θα είχε ενδεχομένως αναπτυχθεί ένας πρωτόγονος τύπος της καρίνας, αλλά διατηρούνται ακόμα τα μεγάλα καλώδια που προορίζονται για την πρόληψη hogging. μικρογραφία|Μια σχηματική άποψη της εγκοπής και προεξοχής τεχνική για τη ναυπηγική βιομηχανία που κυριαρχείται από τη Μεσόγειο μέχρι τον 7ο αιώνα μ.χ. Ο σχεδιασμός του το νωρίτερο oared σκάφη είναι ως επί το πλείστον άγνωστη και άκρως εικαστική. Είναι πιθανό να χρησιμοποιηθεί ένα mortise κατασκευή, αλλά ήταν ραμμένα μαζί, αντί να καρφώθηκε μαζί με νύχια και με πείρους. Είναι εντελώς ανοιχτό, ήταν rowed (ή ακόμα και κωπηλάτησαν) από το ανοικτό κατάστρωμα, και πιθανότατα είχε "ram καταχωρήσεις", προβλέψεις από την πλώρη μείωσε την αντίσταση του κινείται μέσα από το νερό, που τους καθιστά λίγο πιο υδροδυναμική. Η πρώτη αλήθεια γαλέρες, το triaconters (κυριολεκτικά "τριάντα oarers") και penteconters ("πενήντα-oarers") αναπτύχθηκε από αυτά τα πρώτα σχέδια και να ρυθμίσετε το πρότυπο για τα μεγαλύτερα σχέδια που θα έρθει αργότερα. Ήταν rowed μόνο σε ένα επίπεδο, το οποίο τους έκανε αρκετά αργή, πιθανόν μόνο 5-5.5 κόμβους. Από τον 8ο αιώνα Π. χ. το πρώτο γαλέρες κωπηλάτησε σε δύο επίπεδα είχε αναπτυχθεί, ανάμεσα στα πρώτα είναι τα δύο-επίπεδο penteconters τα οποία ήταν σημαντικά μικρότερο από το ένα επίπεδο ισοδύναμα, και συνεπώς και πιο ευέλικτο. Είναι περίπου 25 m σε μήκος και των εκτοπισμένων 15 τόνων με 25 ζεύγη κουπιών. Αυτές θα μπορούσαν να έχουν φτάσει η εκτιμώμενη μέγιστη ταχύτητα έως 7,5 κόμβους, καθιστώντας τα την πρώτη γνήσια πολεμικά πλοία όταν είναι εφοδιασμένο με τόξο κριούς. Ήταν εξοπλισμένο με ένα ενιαίο τετραγωνικό πανί στο κατάρτι σύνολο περίπου στα μισά του δρόμου κατά μήκος του κύτους.
Ρωμαϊκή εποχή
Γαλέρες από τον 4ο αιώνα Π. χ. μέχρι την εποχή της πρώιμης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τον 1ο αιώνα μ. χ. έγινε διαδοχικά μεγαλύτερα. Τρία επίπεδα κουπιά ήταν το πρακτικό άνω όριο, αλλά ήταν βελτιωθεί, κάνοντας τα πλοία πλέον, ευρύτερη και πιο βαριά και διάθεση περισσότερο από ένα κωπηλάτης ανά κουπί. Ναυτική σύγκρουση έγινε πιο έντονη και εκτεταμένη, και από το 100 Π. χ. μαγειρεία με τέσσερις, πέντε ή έξι σειρές κωπηλάτες ήταν κοινός τόπος και μεταφέρονται μεγάλες συμπληρώνει στρατιώτες και τους καταπέλτες. Με το υψηλό ύψος εξάλων (μέχρι 3 μ.) και επιπλέον πύργος δομές από τις οποίες οι πύραυλοι θα μπορούσαν να καταρρίφθηκε πάνω εχθρό καταστρώματα, προορίζονταν να είναι πλωτά φρούρια. τα Σχέδια με τα πάντα, από οκτώ σειρές κωπηλάτες και προς τα πάνω χτίστηκαν, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς πιστεύεται ότι έχουν πρακτικό δείχνουν κομμάτια δεν χρησιμοποιούνται σε πραγματικό πόλεμο. ο Πτολεμαίος IV, η ελληνική φαραώ της Αιγύπτου 221-205 Π. χ., καταγράφεται ως κτίριο ένα γιγάντιο πλοίο με σαράντα σειρές κωπηλάτες, αν και δεν υπάρχει καμία προδιαγραφή για το σχέδιο παραμένει. Ένα προτεινόμενο σχέδιο ήταν ένα τεράστιο τριήρης καταμαράν με 14 άνδρες ανά κουπί και υποτίθεται ότι προοριζόταν ως μια παρωδία και όχι μια πρακτική πολεμικό πλοίο.
Με την εδραίωση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορικής εξουσίας, το μέγεθος και των δύο στόλων και δοκίμια μειώθηκε σημαντικά. Το τεράστιο polyremes εξαφανίστηκε και ο στόλος ήταν εξοπλισμένοι κυρίως με τριήρεις και liburnians, συμπαγές biremes με 25 ζεύγη κουπιών, που ήταν κατάλληλη για περιπολία και κυνηγώντας την επιδρομείς και πειρατές. Στις βόρειες επαρχίες oared περιπολικά σκάφη χρησιμοποιήθηκαν για να κρατήσει τις τοπικές φυλές ελέγχου κατά μήκος των ακτών των ποταμών σαν το Ρήνο και το Δούναβη. , Καθώς η ανάγκη για μεγάλες πολεμικά πλοία εξαφανίστηκαν, το σχέδιο της τριήρης, το αποκορύφωμα της αρχαίας πολέμου το σχέδιο του πλοίου, έπεσε στην αφάνεια και τελικά ξεχάστηκε. Η τελευταία γνωστή αναφορά τριήρεις στη μάχη χρονολογείται 324 στη μάχη του Ελλησπόντου. Στα τέλη του 5ου αιώνα ο Βυζαντινός ιστορικός Zosimus δήλωσε η γνώση του πώς να χτίσει τους να έχουν ξεχάσει από καιρό.
Η παλαιότερη μεσαιωνική γαλέρα προδιαγραφή προέρχεται από εντολή του Καρόλου α ' της Σικελίας, το 1275 ΑΓΓΕΛΊΑ. το Συνολικό μήκος 39.30 m, καρίνα μήκος 28.03 m, βάθος 2.08 μ. Hull πλάτος 3.67 μ. Πλάτος μεταξύ ζυγοστάτες 4.45 μ. 108 κουπιά, πιο 6.81 μ, κάποια 7.86 μ., 2 διευθύνουσα κουπιά 6.03 μ. Μπροστινο και το μεσαίο κατάρτι αντίστοιχα ύψη 16.08 m, 11.00 m * περιφέρεια και οι δύο 0.79 μ, αυλή μήκη 26.72 m, 17.29 μ. Συνολικά νεκρού βάρους χωρητικότητας περίπου 80 μετρικούς τόνους. Αυτό το είδος του σκάφους είχε δύο και αργότερα τρεις άντρες σε ένα παγκάκι, που εργάζονται για δικό του κουπί. Το σκάφος είχε πολύ περισσότερο κουπί από την Αθηναϊκή τριήρης που 4.41&#x20;μ & 4.66&#x20;μ. Αυτό το είδος της πολεμικό πλοίο ονομαζόταν galia sottil.
Το dromon και το galea
μικρογραφία|Τον 13ο αιώνα πόλεμο γαλέρα που απεικονίζεται σε μια [[Βυζαντινή τέχνη|Βυζαντινής τεχνοτροπίας τοιχογραφία.]] Η κύρια πολεμικό πλοίο από το Βυζαντινό ναυτικό, μέχρι τον 12ο αιώνα ήταν η dromon και άλλα παρόμοια είδη πλοίων. Θεωρείται εξέλιξη της Ρωμαϊκής liburnian, ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 5ου αιώνα, και ήταν συνήθως χρησιμοποιείται για ένα συγκεκριμένο είδος πολέμου-μαγειρείο από τον 6ο αιώνα. Ο όρος dromōn (κυριολεκτικά "runner") προέρχεται από την ελληνική ρίζα drom-(áō), "να τρέξει", και 6ο αιώνα, συγγραφείς όπως ο Προκόπιος είναι σαφείς αναφορές τους προς την ταχύτητα των σκαφών αυτών. Κατά τους επόμενους αιώνες, όπως το ναυτικό αγώνα με τους Άραβες ενταθεί, βαρύτερο εκδόσεις με δύο ή ακόμα και τρεις τράπεζες κουπιά εξελιχθεί.
Το dromons ότι ο Προκόπιος περιγράφεται ήταν single-κλίση πλοία πιθανώς 25 κουπιά σε κάθε πλευρά. Σε αντίθεση με τα αρχαία αγγεία, το οποίο χρησιμοποιείται ένα κανό, αυτά επεκταθεί άμεσα από το κύτος. αργότερα, bireme dromons του 9ου και του 10ου αιώνα, οι δύο κουπί τράπεζες χωρίζονται από το κατάστρωμα, με το πρώτο κουπί τράπεζα που βρίσκεται από κάτω, ενώ το δεύτερο κουπί τράπεζα που βρίσκεται πάνω από το κατάστρωμα * οι κωπηλάτες ήταν αναμενόμενο να πολεμήσουν στο πλευρό τους πεζοναύτες επιβίβαση εργασίες. Το συνολικό μήκος αυτών των πλοίων ήταν περίπου 32 μέτρα. Η πρύμνη (prymnē) είχε μια σκηνή που καλύπτει ο καπετάνιος του λιμένα * η πλώρη χαρακτήρισε μια υπερυψωμένη πλώρη που ενήργησε ως καταπολέμηση πλατφόρμα και θα μπορούσε να στεγάσει ένα ή περισσότερα σιφώνια για την απαλλαγή του ελληνικού φωτιά; και το μεγαλύτερο dromons, υπήρχαν ξύλινα κάστρα και στις δύο πλευρές μεταξύ των ιστών, παρέχοντας τοξότες με αυξημένα ψήσιμο πλατφόρμες. Το τόξο ώθηση που προορίζονται να οδηγούν πάνω από ένα εχθρικό πλοίο είναι κουπιά, σπάζοντας τους και τα καθιστά αβοήθητο εναντίον πυραύλων φωτιά και ενεργειών επιβίβασης.
Τυποποίηση
Στα μέσα του 17ου αιώνα, γαλέρες έφθασε ό, τι έχει περιγραφεί ως "τελική μορφή". Γαλέρες είχε έμοιαζε περισσότερο ή λιγότερο το ίδιο για πάνω από τέσσερις αιώνες και ένα αρκετά τυποποιημένο σύστημα ταξινόμησης για τα διαφορετικά μεγέθη των γαλέρες είχε αναπτυχθεί από τη Μεσόγειο γραφειοκρατίες, που βασίζεται κυρίως στον αριθμό των παγκάκια σε ένα σκάφος. Ένα Μεσογειακό μαγειρείο θα 25-26 ζεύγη κουπιών με πέντε άτομα ανά κουπί (γ. 250 κωπηλάτες), 50-100 ναύτες και 50-100 στρατιώτες για ένα σύνολο περίπου 500 άνδρες. Οι εξαιρέσεις ήταν σημαντικά μεγαλύτερο "ναυαρχίδες" (συχνά αποκαλούμενη lanternas, "φανάρι " γαλέρες") που είχε 30 ζεύγη κουπιών και μέχρι επτά κωπηλάτες ανά κουπί. Ο οπλισμός αποτελούνταν από ένα βαρύ 24 ή 36-πυροβόλο όπλο στην πλώρη, που πλαισιώνεται από δύο έως τέσσερις 4 - έως 12-λιβρών. Σειρές φως στροφέων όπλα ήταν συχνά τοποθετούνται σε όλο το μήκος του από το μαγειρείο στο κιγκλιδώματα για close-quarter άμυνα. Το μήκος / πλάτος αναλογία των πλοίων ήταν περίπου 8:1, με δύο βασικούς πυλώνες που μεταφέρουν ένα μεγάλο λατινικά πανί το καθένα. Στη Βαλτική, γαλέρες ήταν γενικά μικρότερη με μήκος-πλάτος αναλογία 5:1 7:1, μια προσαρμογή στις συνθήκες της Βαλτικής αρχιπελάγους.
Ένα μόνο κατάρτι ήταν το πρότυπο για τα περισσότερα πόλεμο μαγειρεία μέχρι c. 1600. Μια δεύτερη, μικρότερη ιστός θα μπορούσε να τεθεί προσωρινά στο τόξα, αλλά έγινε μόνιμο από τις αρχές του 17ου αιώνα. Είναι, πάτησε ελαφρά προς την πλευρά της να επιτρέψει την ανάκρουση από τα βαριά όπλα, που τοποθετείται περίπου στο κέντρο του πλοίου. Ένα τρίτο μικρότερο κατάρτι περαιτέρω πρύμνη, παρόμοια με μια μπούμα ιστών, εισήχθη επίσης στις μεγάλες γαλέρες, πιθανότατα στις αρχές του 17ου αιώνα, αλλά ήταν πρότυπο, τουλάχιστον από τις αρχές του 18ου αιώνα. Γαλέρες είχε μικρό δωμάτιο για διατάξεις και εξαρτάται από τη συχνή ότι θα έπρεπε να καλύπτουμε και συχνά παραλίες το βράδυ να ξεκουραστεί το πλήρωμα και μαγειρέψτε τα γεύματα σας. Όπου το μαγείρεμα περιοχές ήταν στην πραγματικότητα του παρόντος, αποτελείται από μια πήλινη επένδυση κουτί με μια εστία ή παρόμοιο εξοπλισμό για μαγείρεμα τοποθετηθεί επί του σκάφους στη θέση του ένα παγκάκι κωπηλασία, συνήθως στην αριστερή πλευρά.
Κωπηλασία
Η ταχύτερη ένα σκάφος που ταξιδεύει, η περισσότερη ενέργεια που χρησιμοποιεί. Επίτευξη υψηλής ταχύτητας απαιτεί ενέργεια, η οποία μια ανθρώπινη-powered σκάφος είναι ανίκανοι να παράγουν. Κουπί σύστημα παράγει πολύ χαμηλά ποσά ενέργειας για την πρόωση (μόνο περίπου 70 W ανά κωπηλάτης) και το ανώτερο όριο για κωπηλασία σε σταθερή θέση είναι περίπου 10 κόμβους. Αρχαίο πόλεμο γαλέρες του είδους που χρησιμοποιείται στην Κλασική Ελλάδα είναι από σύγχρονους ιστορικούς θεωρείται ότι είναι η πιο ενεργειακά αποδοτική και πιο γρήγορος από το μαγειρείο σχέδια σε όλη την ιστορία. Ένα πλήρες αντίγραφο κλίμακας του 5ου αιώνα Π. χ. τριήρης, η Ολυμπιάδα ήταν χτισμένο 1985-87 και είχε τεθεί μέσα από μια σειρά από δοκιμές για να ελέγξετε την απόδοσή του. Αποδείχθηκε ότι η ταχύτητα πλεύσης 7-8 κόμβους θα μπορούσε να διατηρηθεί για μια ολόκληρη ημέρα. Σπριντ ταχύτητες έως και 10 κόμβους ήταν δυνατόν, αλλά μόνο για λίγα λεπτά και θα λάστιχο το πλήρωμα γρήγορα. Αρχαία γαλέρες χτίστηκαν πολύ ελαφρύ και το αρχικό τριήρεις θεωρείται ότι δεν έχουν ξεπεράσει σε ταχύτητα. Μεσαιωνικές γαλέρες πιστεύεται ότι έχουν σημαντικά πιο αργή, ειδικά δεδομένου ότι δεν χτίστηκαν με εμβολισμό τακτική στο μυαλό. Ταχύτητα πλεύσης όχι περισσότερο από 2-3 κόμβους έχει υπολογιστεί. Ένα σπριντ ταχύτητα 7 κόμβων ήταν δυνατόν για 20-30 λεπτά, αλλά διακινδύνευσε την εξάντληση της κωπηλάτες εντελώς.
Κωπηλασία σε αντιξοότητες ή ακόμα και μέτρια σκληρό καιρός ήταν δύσκολη, καθώς και την εξάντληση. Στην ανοικτή θάλασσα, αρχαία γαλέρες θα αποπλεύσει για την εκτέλεση πριν από τον άνεμο. Ήταν ιδιαίτερα επιρρεπείς σε κύματα, και θα μπορούσε να γίνει ανεξέλεγκτη αν η κωπηλασία πλαίσιο (apostis) ήρθε awash. Αρχαία και μεσαιωνικά κάτεργα, ανέλαβε να έχουν πλεύσει μόνο με τον άνεμο περισσότερο ή λιγότερο πίσω με μια κορυφαία ταχύτητα των 8-9 κόμβους σε δίκαιους όρους.
Σκλαβοι
αριστερά|μικρογραφία|Το μοντέλο του Ενετικού τρεις-κλίση μαγειρείο rowed alla sensile, με τρεις κωπηλάτες που μοιράζονται ένα παγκάκι αλλά χειρισμό ένα κουπί κάθε Αντίθετα από τη δημοφιλή εικόνα της κωπηλάτες αλυσοδεμένος με τα κουπιά, μεταφέρεται με ταινίες όπως το Μπεν Χουρ, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι η αρχαία ναυτικό κάνει χρήση των καταδικασμένων εγκληματιών ή σκλάβοι, ως κωπηλάτες, με την πιθανή εξαίρεση των Πτολεμαίων της Αιγύπτου. Λογοτεχνικά στοιχεία δείχνουν ότι το ελληνικό και το Ρωμαϊκό ναυτικό που επικαλείται πληρωμένη εργασία ή απλοί στρατιώτες στον άνθρωπο γαλέρες τους. Σκλάβοι είχαν βάλει στα κουπιά μόνο σε περιόδους ακραίας κρίσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτοί οι άνθρωποι είχαν την ελευθερία στη συνέχεια, ενώ άλλοι άρχισαν την υπηρεσία τους στο πλοίο, όπως οι ελεύθεροι άνθρωποι. Ρωμαϊκά εμπορικά πλοία (συνήθως πλέουν σκάφη) ήταν επανδρωμένα με σκλάβους, μερικές φορές ακόμη και με σκλάβους ως καπετάνιος, αλλά ήταν σπάνια η περίπτωση έμπορος γαλέρες.
Ήταν μόλις στις αρχές του 16ου αιώνα, που η σύγχρονη ιδέα του σκλάβου σε γαλέρα έγινε κοινός τόπος. Μαγειρείο στόλων, καθώς και το μέγεθος των επιμέρους αγγεία αυξάνουν σε μέγεθος, η οποία απαιτούνται περισσότερα κωπηλάτες. Ο αριθμός των παγκάκια δεν θα μπορούσε να αυξηθεί χωρίς την επιμήκυνση κύτη πέρα από τα δομικά όρια, και περισσότερα από τρία κουπιά ανά πάγκο δεν ήταν εφικτό. Η ζήτηση για περισσότερα κωπηλάτες σήμαινε, επίσης, ότι το σχετικά περιορισμένο αριθμό ειδικευμένων κωπηλάτες δεν θα μπορούσε να συμβαδίσει με τη ζήτηση των μεγάλων μαγειρείων στόλους. Έγινε όλο και περισσότερο κοινό για τον άνθρωπο γαλέρες με κατάδικοι ή σκλάβοι, που απαιτείται μια πιο απλή μέθοδος για την κωπηλασία. Η παλαιότερη μέθοδος που απασχολούν την επαγγελματική κωπηλάτες χρησιμοποιώντας το alla sensile μέθοδο (ένα κουπί ανά άτομο, με δύο έως τρία μοιράζονται το ίδιο πάγκο) ήταν σταδιακά υπέρ της κωπηλασίας μια scaloccio, η οποία απαιτείται λιγότερο δεξιοτήτων. Ένα ενιαίο μεγάλο κουπί χρησιμοποιήθηκε για κάθε πάγκο, με πολλούς κωπηλάτες που εργάζονται μαζί και τον αριθμό των κωπηλάτες ανά κουπί αυξήθηκε από τρία έως πέντε. Σε ορισμένες πολύ μεγάλες εντολή γαλέρες, δεν θα μπορούσε να είναι όσο το επτά για να κουπί. κέντρο|μικρογραφία|600x600εσ|Μια εικόνα από το 1643 που δείχνει την διάταξη της κωπηλασίας παγκάκια, καθώς και την τοποθέτηση της κωπηλάτες σε γαλέρα με 16 ζεύγη κουπιών. Δείχνει, επίσης, ένα κωπηλάτης στην κορυφή της διαδρομής, χρησιμοποιώντας την όρθια κωπηλατική τεχνική τυπικά ένα scaloccio κωπηλασία. Όλα τα μεγάλα Μεσογειακά δυνάμεις καταδικάστηκε εγκληματίες να μαγειρείο υπηρεσία, αλλά αρχικά μόνο σε καιρό πολέμου. Χριστιανικές ναυτικές δυνάμεις όπως η Ισπανία που υιοθετείται συχνά Μουσουλμάνους αιχμαλώτους και τους αιχμαλώτους πολέμου. Το Οθωμανικό ναυτικό και της Βόρειας Αφρικής corsair συμμάχους συχνά Χριστιανική κρατουμένων στα κουπιά, αλλά και αναμιγνύεται εθελοντές. Η ισπανία επικαλείται ως επί το πλείστον δουλοπρεπείς κωπηλάτες, κατά ένα μεγάλο μέρος, λόγω της οργανωτικής της δομής, ήταν προσανατολισμένη προς απασχολούν τους σκλάβους και τους κατάδικους. η Βενετία ήταν μία από τις λίγες μεγάλες ναυτικές δυνάμεις που χρησιμοποιείται σχεδόν μόνο δωρεάν κωπηλάτες, με αποτέλεσμα την εξάρτησή τους από τη alla sensile κωπηλασίας που απαιτούνται εξειδικευμένοι επαγγελματίες κωπηλάτες. Οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη που χρησιμοποιούνται σκλάβοι εκτενώς, όπως και του Πάπα, της Φλωρεντίας και της Γένοβας. Της βόρειας Αφρικής γκάζι κουρσάροι στηρίχθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου Χριστιανική σκλάβοι κωπηλάτες.
Πανιά
Στην αρχαία γαλέρες με τα πανιά, τα περισσότερα από τα κινούμενα δύναμη προήλθε από ένα ενιαίο τετραγωνικό πανί. Ήταν στημένο πάνω σε ένα κατάρτι κάπως προς τα εμπρός από το κέντρο του πλοίο με ένα μικρότερο κατάρτι μεταφέρουν ένα κεφάλι sail στην πλώρη. Τριγωνικό λατινικά πανιά είναι μαρτυρείται ήδη από τον 2ο αιώνα μ. χ., και σταδιακά έγινε το πανί της επιλογής για τις γαλέρες. Από τον 9ο αιώνα λατίνια είχαν εδραιωθεί ως μέρος του προτύπου μαγειρείο γεώτρησης. Τα λατινικά γεώτρησης ήταν πιο περίπλοκο και απαιτείται ένα μεγαλύτερο πλήρωμα να χειριστεί από ένα τετραγωνικό πανί γεώτρησης, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα σε μεγάλο βαθμό επανδρωμένο γαλέρες. Βελισσαρίου " το Βυζαντινό στόλο εισβολής των 533 ήταν, τουλάχιστον εν μέρει, εξοπλισμένα με λατινικά πανιά, καθιστώντας πιθανό ότι από τη στιγμή που ο λατινικά είχε γίνει το πρότυπο για την εγκατάσταση γεώτρησης για την dromon, με το παραδοσιακό τετραγωνικό πανί βαθμιαία πτώση από τη χρήση στη μεσαιωνική ναυσιπλοΐας στη Μεσόγειο. σε Αντίθεση με ένα τετράγωνο πανί γεώτρησης, η spar ενός λατινικά πανί δεν περιστρέφονται γύρω από το κατάρτι. Για να αλλάξετε πρόκες, ολόκληρο το spar έπρεπε να αρθεί πάνω από το κατάρτι και από την άλλη πλευρά. Δεδομένου ότι η πυγμαχία ήταν συχνά πολύ περισσότερο από το κατάρτι το ίδιο, και δεν είναι πολύ μικρότερη από το ίδιο το πλοίο, ήταν πολύπλοκη και χρονοβόρα πορεία.
Οπλισμός και τακτικές
Στα πρώτα χρόνια του ναυτικού πολέμου επιβίβαση ήταν το μόνο μέσο να αποφασίσει ναυτική δέσμευση, αλλά τίποτα δεν είναι γνωστό σχετικά με την τακτική της. Στην πρώτη ναυμαχία στην ιστορία, η μάχη της Δέλτα, οι δυνάμεις της Αιγύπτου ο Φαραώ Ραμσής ΙΙΙ κέρδισε μια αποφασιστική νίκη πάνω από μια δύναμη που αποτελείται από την αινιγματική ομάδα γνωστή ως Λαοί της Θάλασσας. Όπως φαίνεται στο αναμνηστικό ανάγλυφα της μάχης, Αιγυπτιακό τοξότες στα πλοία και τις κοντινές ακτές του Νείλου βροχή κάτω βέλη για τα εχθρικά πλοία. Την ίδια στιγμή Αιγυπτιακές γαλέρες συμμετάσχουν στη δράση επιβίβαση και βουλιάζουν τα πλοία της Θάλασσας Λαών με σχοινιά που επισυνάπτεται γάντζους ρίχνονται στα ξάρτια.
Εισαγωγή της ram
μικρογραφία|Η ram πλώρη της [[Τριήρης|τριήρους Ολυμπιάς, ένα σύγχρονο πλήρους κλίμακας ανοικοδόμηση της κλασικής ελληνικής τριήρους.]] Γύρω στον 8ο αιώνα Π. χ., εμβολισμό άρχισε να εργάζεται ως πόλεμο γαλέρες ήταν εξοπλισμένοι με βαρύ χάλκινο κριούς. Αρχεία των περσικών Πολέμων στις αρχές του 5ου αιώνα Π. χ. ο Αρχαίος ιστορικός Ηρόδοτος (γ. 484-25 Π. χ.) δείχνουν ότι από αυτή τη φορά εμβολισμό τακτική είχε εξελιχθεί μεταξύ των Ελλήνων. Οι σχηματισμοί προσαρμοστεί για να προωθήσει επιτηδείως πολέμου θα μπορούσε να είναι είτε σε στήλες στη γραμμή μπροστά, το ένα πλοίο μετά το επόμενο, ή σε μια γραμμή ενήμεροι, με τα πλοία τους από την πλευρά του, ανάλογα με την τακτική κατάσταση και τις γύρω γεωγραφία. Οι κύριες μέθοδοι για την επίθεση ήταν είτε να σπάσει τον εχθρό σχηματισμό ή να παραπλανήσει. Εμβολισμό ίδια έκανε θραύση στο πίσω ή στο πλάι του ένα εχθρικό πλοίο, punching μια τρύπα στο σανίδωμα. Αυτό δεν έχει σχέση με το νεροχύτη μια αρχαία μαγειρείο, εκτός αν ήταν βαρυφορτωμένα με το φορτίο και καταστήματα. Με κανονικό φορτίο, ήταν αρκετά έντονη για να επιπλέουν ακόμη και με ένα παραβιάσει hull. Το σπάσιμο του εχθρού κουπιά ήταν ένας άλλος τρόπος της απόδοσης πλοίων ακίνητα, καθιστώντας τους πιο εύκολους στόχους. Αν εμβολισμού δεν είναι δυνατό ή είναι επιτυχής, το διοικητικό συμβούλιο συμπληρώνουν στρατιώτες προσπαθούν να επιβιβαστούν και να συλλάβει τον εχθρό σκάφος από την εξασφάλιση με γάντζους, που συνοδεύεται από εκτόξευση ρουκέτας με τα βέλη ή ακόντια. Προσπαθείτε να ορίσετε το εχθρικό πλοίο στις φλόγες από εκσφενδονίζοντας εμπρηστικά βλήματα ή από την έκχυση του περιεχομένου της φωτιάς γλάστρες που επισυνάπτεται μακριές λαβές που πιστεύεται ότι έχουν χρησιμοποιηθεί, ειδικά από τότε που καπνού κάτω από το κατάστρωμα θα μπορούσε εύκολα να απενεργοποιήσετε κωπηλάτες. η Ρόδος ήταν η πρώτη ναυτική δύναμη για να χρησιμοποιούν αυτό το όπλο, κάποια στιγμή τον 3ο αιώνα, και το χρησιμοποίησε για να πολεμήσει κατά μέτωπο επιθέσεις ή να φοβίσουν τους εχθρούς σε εκθέτοντας τις πλευρές τους για εμβολισμό επίθεση.
Επιβίβαση επικρατεί
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο Βυζαντινός στόλος απωθεί οι Ρως επιτίθενται στην Κωνσταντινούπολη το 941. Η Βυζαντινή [[Δρόμων|dromons τροχαίο πάνω από το Rus " πλοία σπάζοντας τα κουπιά τους με τους σπερς.]] Παρά τις προσπάθειες για την αντιμετώπιση όλο και πιο βαριά πλοία, χώνοντας την τακτική σταδιακά αντικαταστάθηκε κατά τους τελευταίους αιώνες Π. χ. από τους Μακεδόνες και τους Ρωμαίους, δύο κυρίως χερσαίες δυνάμεις. Χέρι-με-χέρι την καταπολέμηση της με μεγάλες συμπληρώνει βαρύ πεζικό που υποστηρίζονται από το πλοίο που μεταδίδονται με καταπέλτες που κυριαρχείται από το στυλ μάχης κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής εποχής, μια κίνηση που συνοδεύτηκε από τη μετατροπή σε βαρύτερα σκάφη με μεγαλύτερες κωπηλασία συμπληρώνει και περισσότεροι άνδρες ανά κουπί. Αν και αποτελεσματικά τη μείωση της κινητικότητας, σήμαινε ότι λιγότερο ικανότητες που απαιτούνται από τις επιμέρους κωπηλάτες. Στόλων έτσι έγινε λιγότερο εξαρτημένη από κωπηλάτες με την εμπειρία μιας ολόκληρης ζωής σε το κουπί.