cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση
Διακηρύξεις - Βίος της ΠΔΚ
Οι γενικές διακηρύξεις της ΠΔΚ δε διέφεραν από τις αντιλήψεις του ΕΑΜ για τη λαϊκή εξουσία. Το πρότυπο της εαμικής «Λαοκρατίας» υπήρξε πρότυπο για την ΠΔΚ. Οι καταστατικές διατάξεις για την Ελεύθερη Ελλάδα, η πράξη 1 για την οργάνωση της λαϊκής εξουσίας, η πράξη 2 για τη λαϊκή δικαιοσύνη, η πράξη 3 για τους αγρότες και την αγροτική ιδιοκτησία, η πράξη 4 για την κτηνοτροφία και τα δάση, η πράξη 5 για την εκπαίδευση ταυτίζονταν με τη γενική φιλοσοφία διακυβέρνησης του ΕΑΜ. Η μόνη σαφής πολιτική διαφοροποίηση σε σχέση με την εαμική παράδοση ήταν η πολιτική για τις μειονότητες. Η ΠΔΚ υιοθέτησε απέναντι στις μειονότητες και ειδικότερα απέναντι στους Τσάμηδες, τους Σλαβόφωνους και τους Πομάκους μια στάση προστασίας και επιθετικής προβολής των δικαιωμάτων τους. Η στάση αυτή καταγράφηκε θεσμικά με την τοποθέτηση του Σλαβομακεδόνα Σταύρου Κωτσόπουλου στη θέση του γενικού διευθυντή των Εθνικών Μειονοτήτων του υπουργείου Εσωτερικών. Η στάση αυτή σχετιζόταν φυσικά με τη σημασία αυτών των πληθυσμών στη στελέχωση του αντάρτικου.
Η ίδια η ΠΔΚ, με υπόμνημά της στον ΟΗΕ, προσδιόριζε το χαρακτήρα της εξουσίας της ως «λαϊκό καθεστώς [...] Όλη η εξουσία πηγάζει από τον λαό, υπάρχει για τον λαό και ασκείται από τον λαό [...] Καμιά αυθαιρεσία δεν επιτρέπεται, όλες οι ατομικές και ομαδικές ελευθερίες είναι σεβαστές». Η ηγεσία του ΚΚΕ ήθελε να δείξει προς τα έξω πως στα όρια της εξουσίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) υπήρχε ένα κράτος δικαίου, όπου τα βασικά ατομικά και πολιτικά δικαιώματα ήταν αναγνωρισμένα και σεβαστά. Αυτό ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο για την προπαγάνδα του νέου «λαϊκού κράτους» τόσο στον ελληνικό χώρο όσο και σε διεθνές επίπεδο.
Η δομή της εκτελεστικής εξουσίας αποτελούταν από μια κυβέρνηση στην κορυφή και λαϊκά συμβούλια με τοπικές αρμοδιότητες στη βάση. Η ΠΔΚ επόπτευε τη λειτουργία του λαϊκού κράτους στις περιοχές υπό τον έλεγχο του ΔΣΕ (μέχρι το 1948, εκτός των περιοχών της Β. Πίνδου, ο ΔΣΕ έλεγχε το 73% της Πελοποννήσου πλην των 38 κυρίων πολέων και κωμοπόλεων), είχε την ευθύνη της εκπαιδευτικής διαδικασίας (έκδοση βιβλίων, διορισμό δασκάλων και εκπαίδευσή τους), υπέγραφε τις διάφορες επιστολές και εκθέσεις που απευθύνονταν στο εξωτερικό ή στο εσωτερικό της χώρας και στους διεθνείς οργανισμούς και είχε την αρμοδιότητα των προαγωγών, της απονομής τιμητικών μεταλλείων και της απονομής χάριτος.
Την άνοιξη του 1949, μετά την αποπομπή του Βαφειάδη από την ηγεσία του ΔΣΕ και της ΠΔΚ, πρόεδρος της ΠΔΚ ανέλαβε ο Μήτσος Παρτσαλίδης, μέχρι την οριστική ήττα του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949, οπότε και τερματίστηκε ο βίος της ΠΔΚ.
Πηγές
Κ Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Πολιτική της Ελλάδας 1948 Κατηγορία:1947 Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
334
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 334 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 334 (CCCXXXIV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Οπτάτου και Καισονίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1087 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 334 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βαλκανικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου 2003
Κορυφαίος αθλητής
Το έπαθλο μοιράστηκαν δύο αθλητές
Κατάταξη
* Δεν ανακοινώθηκε βαθμολογία.
Κορυφαία αθλήτρια
Το έπαθλο μοιράστηκαν δύο αθλήτριες
Αναφορές
2003 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Παιανία Κατηγορία:Στίβος το 2003
Δύναμη των πολιτικών κομμάτων στην Οκλαχόμα
Ο επόμενος πίνακας υποδεικνύει το κόμμα στο οποίο ανήκουν οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι στην πολιτεία της Οκλαχόμα των Η.Π.Α.:
Ο πίνακας δείχνει επίσης την ιστορική κομματική σύνθεση στο:
Για έτη κατά τα οποία πραγματοποιήθηκαν οι προεδρικές εκλογές, ο πίνακας δείχνει ποιες υποψηφιότητες κόμματος έλαβαν τις εκλογικές ψήφους της πολιτείας.
Τα κόμματα είναι ως εξής: (Δ),  (Ρ), και.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Οκλαχόμα Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Μπαρμπαρέλλα (ταινία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Διαστημική περιπέτεια (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη γυναίκα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ροζέ Βαντίμ Κατηγορία:Ταινίες διαστημικής όπερας‎ Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσινετσιτά
ΣΚ Κάμπουρ
Η Κάμπουρ (ολλανδικά: Cambuur, ) είναι μια ολλανδική ομάδα ποδοσφαίρου που αγωνίζεται στην 1η εθνική κατηγορία της Ολλανδίας. Ιδρύθηκε στις 19 Ιουνίου 1964. Έδρα της η πόλη Λέουβαρντεν. Αγωνίζεται στο Κάμπουρ Στάντιον που έχει χωρητικότητα 10.500 θεατών. Οι εμφανίσεις της Καμπούρ έχουν γαλάζιο και κίτρινο χρώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964
Πορτ Ματουρέν
thumb|350px|right|Το Πορτ Ματουρέν, όπως φαίνεται από το όρος Φανάλ. Το χωριό Πορτ Ματουρέν (περίπου 6.000 κάτοικοι το 2006) είναι η πρωτεύουσα του νησιού Ροντρίγκες, που είναι εξαρτημένη κτήση του Μαυρίκιου. Η θέση του είναι στις βόρειες ακτές του νησιού στον Ινδικό Ωκεανό και αποτελεί ταυτόχρονα το διοικητικό, δικαστικό και εμπορικό κέντρο του Ροντρίγκες. Όπως φαίνεται και από την ονομασία του, είναι και το κυριότερο λιμάνι.
Στο χωριό έφτασαν για πρώτη φορά οι Γάλλοι το 1691 και έγινε αποικία το 1735. Κάποιος παλιός εξερευνητής και έποικος του χωριού, έδωσε σε αυτό και το όνομά του: Mathurin Bréhinier ή Mathurin Morlaix.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροντρίγκες Κατηγορία:Γεωγραφία του Μαυρικίου
Ρούμπεν Ζάκρας
Ο Ρούμπεν Ζάκρας (Ruben R. Zackhras, 4 Δεκεμβρίου 1947 - 1 Ιανουαρίου 2019 ) ήταν ο υπηρεσιακός Πρόεδρος των Νήσων Μάρσαλ από τον Οκτώβριο του 2009 ως τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Προηγουμένως υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών από το 1989 ως το 1997.
Σταδιοδρομία
Ο Ζάκρας αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Γκουάμ το 1971 και απέκτησε διδακτορικό στη Δημόσια Διοίκηση. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στην Nitijela το 1979. Το 2007 εξελέγη αντιπρόσωπος της ατόλλης Αϊλινγκλάπλαπ. Η αρχική πολιτική του σταδιοδρομία συνέπεσε με την επαγγελματική του δραστηριότητα ως εκπαιδευτικού. Υπηρέτησε ως υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών το 1979. Το 1982 ο Ζάκρας διορίστηκε υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών, Εσωτερικών και Ζητημάτων Απώτερων Νήσων, Δικαιοσύνης και Υγείας-Περιβάλλοντος ως τον διορισμό του το 1989 ως υπουργού Οικονομικών. Το 2000 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της βουλής υπηρετώντας ως το 2007.
Ο Ζάκρας ήταν βοηθός υπουργός επί προεδρίας Τομέινγκ. Ο Τομέινγκ ανατράπηκε με πρόταση μομφής για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας στις 21 Οκτωβρίου 2009. Ο πρόεδρος της Nitijela, Τζουρελάνγκ Ζεντκάια, διόρισε τον Ζάκρας ως υπηρεσιακό πρόεδρο των Νήσων Μάρσαλ μέχρι τη διεξαγωγή νέων προεδρικών εκλογών. Ο Ζάκρας παρέμεινε πρόεδρος υπηρεσιακά ως τις 26 Οκτωβρίου 2009,όταν εξελέγη πρόεδρος ο Ζεντκάια από την Nitijela.
Ο Ζάκρας διορίστηκε ως πρεσβευτής στα Φίτζι και απεβίωσε εν ενεργεία στη Χαβάη την 1η Ιανουαρίου 2019.
Παραπομπές
Ζακρας
Κοκκινιάς Ευβοίας
Ο Κοκκινιάς είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός του νομού Ευβοίας, του Δήμου Ιστιαίας - Αιδηψού όπως αυτός συστάθηκε σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έχει υψόμετρο 36 μέτρα και βρίσκεται σε απόσταση 131 χιλιομέτρων ΒΔ. της Χαλκίδας, 40 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. της Ιστιαίας (έδρα δήμου) και 6 χιλιόμετρα ΝΑ. της Λιχάδας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 6 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Νότια του οικισμού βρίσκεται το βουνό Πριόνια. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στην κοινότητα Λιχάδος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Λορέτα Γιανγκ
Η ηθοποιός ξεκίνησε την καριέρα της στο χώρο του κινηματογράφου στην ηλικία των 3 ετών κάνοντας το ντεμπούτο της στη βωβή ταινία The Primrose Ring (1916). Συνέχισε τις εμφανίσεις της σε βωβές ταινίες κατά τη δεκαετία του '20 και πέρασε στον ομιλούντα κινηματογράφο με επιτυχία κατά τη δεκαετία του '30. Σημαντική θέση στη φιλμογραφία της έχουν οι ταινίες Ξανθός Πειρασμός (Platinum Blonde, 1931), Αι Σταυροφορίαι (The Crusades, 1935), Ο Άγνωστος (The Stranger, 1946), Ένας Άγγελος στη Γη (The Bishop's Wife, 1947), Η Ραχήλ και ο Ξένος (Rachel and the Stranger, 1948) και Η Δύναμη της Καρδιάς (Come to the Stable, 1949).
Προσωπική ζωή
μικρογραφία|Η Λορέτα Γιανγκ το 1938 Η Λορέτα Γιανγκ παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτηκε τρία παιδιά. Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον ηθοποιό Γκραντ Βίτερς το 1930. Ο γάμος τους ακυρώθηκε τον επόμενο χρόνο.
Από τον Σεπτέμβριο του 1933 έως τον Ιούνιο του 1934, είχε έναν καλά δημοσιοποιημένο δεσμό με τον ηθοποιό Σπένσερ Τρέισι (που ήταν παντρεμένος με τη Λουίζ Τρέισι), συμπρωταγωνιστής της στην ταινία Man's Castle.
Το 1940 παντρεύτηκε τον παραγωγό Τομ Λιούις. Απέκτησαν δύο παιδιά, την Τζούντι Λιούις και τον Κρίστοφερ Λιούις. Οι δυο τους, χώρισαν το 1969.
Το 1993 η Λορέτα Γιανγκ παντρεύτηκε, για τρίτη και τελευταία φορά, με τον σχεδιαστή μόδας Ζαν Λουί. Ο γάμος τους διήρκεσε έως τον θάνατό του, τον Απρίλιο του 1997. Η Λορέτα Γιανγκ ήταν νονά της Αμερικανίδας ηθοποιού Μάρλο Τόμας, κόρης του τηλεοπτικού σταρ Ντάνυ Τόμας
Φιλμογραφία
μικρογραφία|Η [[Λορέτα Γιανγκ και ο Ντέιβιντ Νίβεν στην ταινία Αιώνια Δική σου (1939)]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος)
Πιάτσα ντέλλα Τρανσαλπίνα
Η Πιάτσα ντέλλα Τρανσαλπίνα (ιταλικά: Piazza della Transalpina, σλοβενικά: Evropski Trg) είναι πλατεία ανάμεσα στην ιταλική πόλη της Γκορίτσια και τη Νόβα Γκόριτσα της Σλοβενίας. Από το κέντρο της πλατείας διέρχεται η συνοριακή γραμμή Ιταλίας - Σλοβενίας.
Ιστορία
thumb|right|300px|Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Νόβα Γκόριτσα στην Πιάτσα ντέλλα Τρανσαλπίνα. Η Πιάτσα ντέλλα Τρανσαλπίνα πήρε το όνομα της από τη σιδηροδρομική γραμμή «Τρανσαλπίνα», η οποία συνδέει την Τεργέστη με τη Γεσένιτσε της Σλοβενίας για να εισέλθει στη συνέχεια, στην Κεντρική Ευρώπη. Η πλατεία εγκαινιάστηκε από τον αρχιδούκα Φραγκίσκο Φερδινάνδο της Αυστρίας το 1906. Μετά τη συνθήκη του Παρισιού, η πλατεία, με την κατασκευή ενός τείχους περίπου 2 μέτρων, χωρίστηκε σε δύο τμήματα ανάμεσα στην Ιταλία και και τη Γιουγκοσλαβία και αποτέλεσε σύμβολο του πολιτικού και ιδεολογικού διαχωρισμού ανάμεσα στη Δυτική και Ανατολική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.
Στις 30 Απριλίου 2004, ο πρώην Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι είχε επιλέξει την πλατεία ως κέντρο των εορτασμών για τη διεύρυνση της Ευρωπαικής Ένωσης. thumb|right|300px|Ο Ρομάνο Πρόντι, το 2004 στην Πιάτσα ντέλλα Τρανσαλπίνα. Μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου 2007, η ελεύθερη κυκλοφορία ανάμεσα στις δύο χώρες ήταν δυνατή μόνο διαμέσου της πλατείας διότι στα υπόλοιπα σημεία διέλευσης ήταν απαραίτητα τα ταξιδιωτικά έγγραφα. Με την είσοδο της Σλοβενίας στη Συμφωνία Σένγκεν, οι συνοριακοί έλεγχοι εξαλείφθηκαν και τέθηκε η πρόταση για μία κοινή ονομασία της πλατείας από τις δύο πλευρές. Το όνομα που δόθηκε στην πλατεία από την Ιταλική πλευρά, δε βρήκε συναίνεση από τους Σλοβένους, οι οποίοι πρότειναν το «Πλατεία της Ενωμένης Ευρώπης» ως πιο κατάλληλο όνομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιταλία Κατηγορία:Πλατείες Κατηγορία:Σλοβενία
Εθνικό Κόμμα (Ουρουγουάη)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Ουρουγουάης Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα
Ροντρίγκες (νησί)
thumb|Χάρτης του νησιού Το νησί Ροντρίγκες (γαλλικά: Île Rodrigues) είναι, με έκταση 108 τ.χλμ., το μικρότερο από τα νησιά Μασκαρέν και βρίσκεται 560 χιλιόμετρα στα ανατολικά του νησιού Μαυρίκιος, στη μέση του Ινδικού ωκεανού. Έλαβε την ονομασία του (Ilha Rodriguez) από τον Ντιόγκο Ροντρίγκες, Πορτογάλο εξερευνητή, το 1528. Το 2017 το νησί είχε 42.818 κατοίκους, σε συντριπτική πλειοψηφία Κρεολούς, απογόνους Αφρικανών σκλάβων. Η πρωτεύουσά του ονομάζεται Πορτ Ματουρέν. Στις μέρες μας είναι εξαρτημένη κτήση του νησιού Μαυρίκιος. Έγινε αυτόνομο στις 12 Οκτωβρίου 2002.
Φυσικό τοπίο
Το νησί είναι ηφαιστειογενές και σύμφωνα με υπολογισμούς γεννήθηκε πριν από 1-4 εκατομμύρια χρόνια.
Το καφεόδεντρο Ramosmania rodriguesii πιστευόταν ότι είχε εξαφανιστεί, μέχρι που ανακαλύφθηκε ξανά το 1979.
Ιστορικά στοιχεία
Από το 10ο αιώνα οι Άραβες ήταν γνωστό ότι επισκέφθηκαν τα νησιά Μασκαρέν. Το νησί ονομάστηκε από τον Πορτογάλο θαλασσοπόρο Ντιόγκο Ροντρίγκες το 1528. Το 1661 το επισκέφθηκαν οι Ολλανδοί.
Το 18ο αιώνα η Γαλλία έκανε πολλές απόπειρες να αναπτύξει το Ροντρίγκες. Για το σκοπό αυτό στο νησί μεταφέρθηκαν σκλάβοι από την Αφρική, ώστε να εργαστούν ως γεωργοί. Το 1809 έπειτα από σύντομη πολεμική αναμέτρηση με τους Γάλλους, οι Άγγλοι κατέλαβαν το νησί και κατήργησαν τη δουλεία (1867).
Το 1968 το νησάκι προσαρτήθηκε στο νησί Μαυρίκιος. Το 2001 η τοπική Βουλή ψήφισε υπέρ της αυτονομίας, η οποία τελικά παραχωρήθηκε στο Ροντρίγκες στις 12 Οκτωβρίου 2002. Σήμερα είναι επαρχία του και επιζητά να γίνει κυρίαρχο κράτος.
Ανώτατος αρμοστής (Chief Commissioner) έγινε ο Τζόνσον Ρουσέτι, από το Κίνημα για το Ροντρίγκες (RM), από τις 5 Μαρτίου 2022 και για δύο έτη (θα τον διαδεχθεί για μία τριετία ο Φρανκό Γκρανκούρ), ενώ από τις 21 Μαρτίου 2022, αρχηγός κυβέρνησης (Chief executive) είναι ο Ζαν Κλοντ Πιερ Λουί, ανεξάρτητος.
2017
Στις βουλευτικές εκλογές στις 12 Φεβρουαρίου 2017 η Λαϊκή Οργάνωση του Λαού της Ροντρίγκες κέρδισε 59,9% των ψήφων (10 από τις συνολικά 17 έδρες) και το Κίνημα Ροντρίγκες 40,1% (7). Η συμμετοχή ήταν 80,2%.
2022
Η Λαϊκή Οργάνωση του Λαού της Ροντρίγκες κέρδισε 8 από τις συνολικά 17 έδρες της Βουλής στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 27 Φεβρουαρίου 2022, ενώ η Συμμαχία Ροντρίγκες κέρδισε 5 και η Φιλελεύθερη Συμμαχία 4 έδρες. Η προσέλευση στις κάλπες ήταν της τάξης του 77,2%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρ  Κατηγορία:Πρώην γαλλικές αποικίες
Η χρονιά με τα 13 φεγγάρια
Η χρονιά με τα 13 φεγγάρια (πρωτότυπος τίτλος: In einem Jahr mit 13 Monden) είναι δυτικογερμανική δραματική ταινία του 1978 σε σκηνοθεσία Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και με πρωταγωνιστή τον Φόλκερ Σπρένγκλερ. Η ταινία είναι μια απόκριση στην αυτοκτονία του εραστή του Φασμπίντερ εκείνη την εποχή, Άρμιν Μάιερ. Σε μια λίστα με το τοπ τεν των δικών του ταινιών, ο Φασμπίντερ κατέταξε την ταινία στη δεύτερη θέση, μετά το Να φοβάστε την αγία πουτάνα.
Πλοκή
Η ταινία αναφέρεται στις τελευταίες πέντε μέρες της ζωή μιας τρανσέξουαλ, της Ελβίρα Βαϊσχάουπτ, η οποία δεν τα έχει βρει ούτε με τον εαυτό της ούτε με τους άλλους. Έγινε γυναίκα από έρωτα για έναν άντρα. Η αγάπη ήταν μονόπλευρη, όπως συμβαίνει συχνά στις ταινίες του Φασμπίντερ, και έτσι η Ελβίρα δεν βρίσκει την ευτυχία στην καινούρια ύπαρξή της. Επιδιώκει να βρει καταφύγιο σε άλλοτε έμπιστους ανθρώπους. Όταν συναντά μόνο την απόρριψη, τη γελοιοποίηση και την περιφρόνηση, η ζωή της τελειώνει τραγικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ Κατηγορία:Ταινίες του 1978 Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Ευρωπαϊκό κύπελλο θριάμβου χειροσφαίρισης
Μπορεί να αφορά τα άρθρα:
Άρης Καλαϊζής
Ο Άρης Καλαϊτζής (Aris Kalaizis, 1966) είναι Γερμανός ζωγράφος ελληνικής καταγωγής. Γεννήθηκε στη Λειψία της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ο Άρης Καλαϊτζής, γιος Ελλήνων πολιτικών μεταναστών (Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος 1946-1949), μεγάλωσε στη Λειψία της Γερμανίας. Αφού πρώτα διδάχτηκε την τυπογραφική μέθοδο όφσετ και μετεκπαιδεύτηκε στην εκτύπωση φωτογραφίας, το 1992 άρχισε τις σπουδές του στη ζωγραφική στο Πανεπιστήμιο Γραφικών Τεχνών και Τέχνης Βιβλίου της Λειψίας (Hochschule für Grafik und Buchkunst Leipzig). Από εκεί αποφοίτησε με διακρίσεις το 1997. Την ίδια χρονιά έλαβε υποτροφία από το Κρατίδιο της Σαξωνίας και ξεκίνησε τις μεταπτυχιακές του σπουδές (1997-2000) υπό την εποπτεία του Καθηγητή Άρνο Ρίνκ (Arno Rink).
To 2002 τιμήθηκε με το γερμανικό καλλιτεχνικό βραβείο των Τραπεζών Φόλκς και Ράιφφαϊσεν (Volksbank and Raiffeisenbank). Το 2005 στο Καλλιτεχνικό Εκθεσιακό Κέντρο του Μάρμπουργκ (Marburg) πραγματοποιήθηκε η κυριότερη ατομική του έκθεση, αναδρομική δέκα ετών καλλιτεχνικής πορείας. Το ίδιο έτος το έργο του έτυχε αναγνώρισης και στις ΗΠΑ (Award from the Ministry of Arts - The Greater Columbus Art Council). Το 2007 σήμανε για τον καλλιτέχνη την πρώτη του ατομική έκθεση στη Νέα Υόρκη. Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστός το 2010 με τη συμμετοχή του στην Μπιενάλε της Βενετίας (Mostra Internazionale di Architettura) και το 2011 με αυτή στην 4η Τριεννάλε της Γκουαντζού στην Κίνα στο Γκουανγκντόνγκ - Μουσείο Τέχνης. Την πιο ιδιαίτερη έκθεση με τίτλο «The Double View» παρουσίασε στο Ανακτορικό Μουσείο της πόλης Γκράιτζ (Greiz) της Γερμανίας (2011). Εκεί ο Άρης Καλαϊζής ενέταξε σε ένα σύγχρονο πλαίσιο τους ιστορικούς χώρους που συνάντησε.
Οι πίνακές του βρίσκονται σε διάφορες συλλογές σε όλο τον κόσμο. Ο Άρης Καλαϊτζής σχετίζεται κατά κάποιον τρόπο με τη Νέα Σχολή της Λειψίας (New Leipzig School), αν και δηλώνει ότι δε θεωρεί τον εαυτό του εκπρόσωπό της. Από το 2000 ζει και εργάζεται ως ζωγράφος στη Λειψία.
Έργο
thumb|right|390px|Make Believe, ελαιογραφία σε ξύλο, 59x80cm, 2009 Ο Άρης Καλαϊτζής, στα πρώτα στάδια της καλλιτεχνικής του πορείας επηρεάστηκε από τον καθηγητή του Άρνο Ρινκ, τον Ισπανό ζωγράφο του Μπαρόκ Χοσέ Ριμπέρα και το Βρετανό ζωγράφο Φράνσις Μπέικον.
Γενικότερα, οι πίνακές του, οι οποίοι είναι εμπνευσμένοι ως επί το πλείστον από τα όνειρα, σχεδιάζονται με τη βοήθεια διαφόρων φωτογραφιών. Αμέσως μετά την αρχική σύλληψη, ο Καλαϊτζής χτίζει ένα πραγματικό σκηνικό, το οποίο να μπορεί όσο το δυνατόν καλύτερα να εκφράσει αυτό που μέχρι τότε κινούνταν στη σφαίρα του φανταστικού, και κατόπιν το φωτογραφίζει. Η συγκεκριμένη φωτογραφία λειτουργεί ως βάση για το στήσιμο της σύνθεσης. Κάθε περιττό στοιχείο της παραλείπεται αργότερα στο στούντιο ώστε οι επιφάνειες και οι μορφές να είναι, στο βαθμό του δυνατού, αφηρημένες. Ο καλλιτέχνης, όπως έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις του, στη συνέχεια καρφιτσώνει τη φωτογραφία πάνω από το κρεβάτι του και επιδίδεται σε ένα είδος ευλαβικού διαλογισμού. Σκοπός του διαλογισμού είναι να καταλήξει στον τρόπο διαχείρισης του υλικού - σκηνικού. Κατά αυτή τη φάση παραγωγής της εικόνας ο καλλιτέχνης απέχει εντελώς από το σχέδιο, από τη ζωγραφική καθεαυτή. Δε ζωγραφίζει, αλλά γράφει ένα σενάριο στο οποίο συμπεριλαμβάνονται όλες οι απαραίτητες παράμετροι (κουστούμια, στάση μορφών, δραματουργία κτλ). Στη συνέχεια, αφού ολοκληρώσει τη συγγραφή του σεναρίου, τραβά επιπλέον απαραίτητες φωτογραφίες.
Οι χαρακτήρες του, ως επί το πλείστον φίλοι ή απλοί γνώριμοι του καλλιτέχνη, καλούνται στο στούντιο για φωτογράφιση. Κατόπιν ο καλλιτέχνης καρφιτσώνει τις κατά μέσω όρο 6 με 12 φωτογραφίες στο καβαλέτο του. Αυτό σηματοδοτεί το πέρασμα στο στάδιο της ζωγραφικής. Μια τέτοιου είδους προσέγγιση διακρίνει τον καλλιτέχνη από πολλούς φωτορεαλιστές, καθώς οι δεύτεροι δεν εκβιάζουν μια νέα πραγματικότητα, όπως κάνει ο Άρης Καλαϊτζής.
Το έργο του Καλαϊτζή περιέχει το στοιχείο της βίας. To αντιφατικό και συνάμα σαγηνευτικό στοιχείο του έργου του είναι το ότι, παρ όλη τη διαύγειά του, είναι ανοιχτό σε πολλές ερμηνείες και δεν αποχωρίζεται το πέπλο του μυστηρίου. Μερικά αντικείμενα και φιγούρες (η κόρη, η γυναίκα, οι φίλοι) συχνά επαναλαμβάνονται ακόμη και στον ίδιο πίνακα, και συμπλέκονται δημιουργώντας μία ιστορία. Ο καλλιτέχνης, όταν ρωτάται για τη διάσταση πραγματικότητας και φαντασίας, συχνά επικαλείται τα λόγια του σουρεαλιστή Αντρέ Μασόν: «δεν υπάρχει τίποτα πιο φανταστικό από την ίδια την πραγματικότητα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος
Ο Ευρωπαϊκός Οικονομικός Χώρος (ΕΟΧ) δημιουργήθηκε την 1 Ιανουαρίου 1994 μετά από συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών (ΕΖΕΣ) και της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Σχεδιάστηκε ώστε να επιτρέψει στις χώρες της ΕΖΕΣ να συμμετάσχουν στην Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά χωρίς να χρειαστεί να γίνουν μέλη της ΕΟΚ.
Μέλη
Σε υποχρεωτικό δημοψήφισμα, οι πολίτες της Ελβετίας επέλεξαν να μη συμμετάσχουν στον ΕΟΧ. Αντίθετα οι Ελβετοί συνδέονται με την Ευρωπαϊκή Ένωση με διμερείς συμφωνίες, με διαφορετικό περιεχόμενο από την συμφωνία του ΕΟΧ.
Επομένως τα συμμετέχοντα μέλη είναι τα τρία από τα τέσσερα κράτη-μέλη της ΕΖΕΣ - Ισλανδία, Λίχτενσταϊν και Νορβηγία, χωρίς την Ελβετία - η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα 27 κράτη-μέλη της.
Ελευθερίες του ΕΟΧ
Ο ΕΟΧ βασίζεται σε τέσσερις «ελευθερίες»· την ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων, προσώπων, υπηρεσιών και κεφαλαίων μεταξύ των χωρών του ΕΟΧ.
Νομοθεσία του ΕΟΧ
Τα κράτη-μέλη του ΕΟΧ που δεν είναι μέλη της ΕΕ έχουν συμφωνήσει να εφαρμόσουν νομοθεσία παρόμοια με αυτή της ΕΕ στους τομείς της κοινωνικής πολιτικής, προστασίας του καταναλωτή, περιβάλλοντος, εμπορικού δίκαιου και στατιστικής.
Όργανα
Μια Μικτή Επιτροπή αποτελούμενη από τα μέλη εκτός ΕΕ και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (που αντιπροσωπεύει την ΕΕ) έχει την αρμοδιότητα επέκτασης των σχετικών νόμων της ΕΕ στα μέλη εκτός ΕΕ.
Ένα Συμβούλιο του ΕΟΧ συγκροτείται δύο φορές τον χρόνο για την διαχείριση των σχέσεων μεταξύ των μελών του ΕΟΧ.
Αντί της ίδρυσης οργανισμών για το σύνολο του ΕΟΧ, οι δραστηριότητες των μελών εκτός ΕΕ του ΕΟΧ κανονίζονται από την Αρχή Παρατήρησης της ΕΖΕΣ και το Δικαστήριο της ΕΖΕΣ, που εργάζονται παράλληλα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κατηγορία:Οικονομία Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Δίκαιο  Κατηγορία:Ηνωμένο Βασίλειο και Ευρωπαϊκή Ένωση
338
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 338 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 338 (CCCXXXVIII ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Ούρσου και Πολεμίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1091 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 338 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χάρης Γραμμός
Αγωνιζόταν στη θέση του ακραίου επιθετικού. Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Αχιλλέα Μυτιλήνης όπου αγωνίστηκε από το 1959 έως το 1961 και εν συνεχεία στον Αχιλλέα Μυτιλήνης από το 1962 έως το 1966. Κατόπιν αγωνίστηκε για δέκα χρόνια στον Παναθηναϊκό, συμμετέχοντας σε 215 αγώνες της Α΄ Εθνικής σκοράροντας 45 γκολ στο πρωτάθλημα και 11 στο Κύπελλο. Με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε 3 πρωταθλήματα (1969, 1970, 1972) και 2 κύπελλα (1967, 1969).
Ο Χάρης Γραμμός συμμετείχε σε 23 ευρωπαϊκά παιχνίδια του Παναθηναϊκού και ήταν μέλος της ομάδας που έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1971 στο Στάδιο Γουέμπλεϊ.Το 1976 αγωνίστηκε για ένα χρόνο στον Ολυμπιακό και το 1977-78 στην Β΄ Εθνική με την Γ.Σ. Καλλιθέα.
Έχει αγωνιστεί στις Εθνικές Νέων (1966: 2 ματς-1 γκολ) και Ελπίδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γραμμος Χαρης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Γραμμος Χαρης Γραμμος Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
ΕΟΧ Τσάμπιονς Λιγκ
Το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων (αγγλικά: EHF Champions League) το οποίο ονομάζεται και Τσάμπιονς Λιγκ ή Τσάμπιονς Καπ, στη χειροσφαίριση, αποτελεί μία ετήσια οργάνωση της χειροσφαίρισης, σε επίπεδο Ευρώπης. Η εν λόγω διοργάνωση ξεκίνησε ως Κύπελλο Πρωταθλητριών και στη συνέχεια μετονομάσθηκε σε Τσάμπιονς Λιγκ. Επίσης, από την περίοδο 2010-2011 αναφέρεται και ως VELUX EHF Champions League για εμπορικούς λόγους.
Η ισπανική Μπαρτσελόνα είναι η πλέον πετυχημένη ομάδα στην ιστορία της διοργάνωσης με συνολικά 8 κατακτήσεις από το 1991 έως το 2011.
Ο τελευταίος χρονικά τελικός της διοργάνωσης διεξήχθη στις 1 Ιουνίου 2014 στη Lanxess Arena της Κολωνίας, με νικήτρια τη γερμανική ΣΓ Φλένσμπουργκ-Χάντεβιτ απέναντι στην, επίσης γερμανική, ΤΧΒ Κίελ.
Ιστορία
Η διοργάνωση έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της τη σεζόν 1956-1957, ενώ, έκτοτε, και καθ'όλη τη διάρκεια της ιστορίας της γνώρισε διαφορετικούς τρόπους διεξαγωγής. Αρχικά, περιελάμβανε όσες ομάδες είχαν τερματίσει στην πρώτη θέση των εθνικών τους πρωταθλημάτων. Η διοργάνωση αυτή, της οποίας υπεύθυνη είναι η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Χάντμπολ, φιλοξενεί, πλέον, τις σημαντικότερες ομάδες των ευρωπαϊκών εθνικών πρωταθλημάτων.
1957-1990 : κυριαρχία των χωρών του ανατολικού μπλοκ και της Γερμανίας
Από το 1957 κι έπειτα ξεκίνησε περίοδος κυριαρχίας των ομάδων προερχόμενων από τις χώρες του ανατολικού μπλοκ, καθώς και τη Γερμανία. Οι Ελβετοί της Ότμαρ Ζανκτ-Γκάλεν αποτέλεσαν την πρώτη εξαίρεση στην κυριαρχία στη διάρκεια αυτής της περιόδου κυριαρχίας, φτάνοντας ανεπιτυχώς ωστόσο, ως τον τελικό της διοργάνωσης το 1983. Η Ατλέτικο Μαδρίτης δεν κατάφερε να ξεπεράσει την επιτυχία των Ελβετών, ηττώμενη, με τη σειρά της, από τη γιουγκοσλάβικη Μεταλοπλάστικα Σάμπατς. Το 1990, η πορεία ως τον τελικό της διοργάνωσης της Μπαρτσελόνα, παρά την ήττα της απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μινσκ, προετοίμασε το έδαφος για τη λήξη της διάρκειας τριάντα ετών κυριαρχίας των ομάδων του ανατολικού μπλοκ και της Γερμανίας στη διοργάνωση.
1990-2001 : κυριαρχία των ισπανικών ομάδων και της ΦΚ Μπαρτσελόνα
Έναν χρόνο μετά την ήττα της απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μινσκ, η ΦΚ Μπαρτσελόνα επανήλθε δριμύτερη επικρατώντας των Γιουγκοσλάβων της ΡΚ Πρόλετερ Ζρένγιανιν. Χρειάστηκε, ωστόσο, να περάσουν άλλα πέντε χρόνια προτού οι Καταλανοί κυριαρχήσουν στο ευρωπαϊκό χάντμπολ. Ενδιάμεσα, η ΡΚ Ζάγκρεμπ, πλέον συμμετέχουσα ως κροατική ομάδα, κατέκτησε δύο διαδοχικές χρονιές το Τσάμπιονς Λιγκ το 1992 και το 1993, προτού τη διαδεχτεί η ΚΜ Καντάμπρια της οποίας η Ζάγκρεμπ είχε επικρατήσει δύο χρόνια νωρίτερα, με τους Ισπανούς να επικρατούν στον τελικό της διοργάνωσης της μοναδικής πορτογαλικής ομάδας που να έχει φτάσει στην ιστορία της στον τελικό της διοργάνωσης αυτής, την ΑΜΚ Μπράγκα.
Η ΚΝ Μπιντασόα Ιρούν διαδέχτηκε, το 1995, την Καντάμπρια στο ιστορικό των κατακτήσεων, προτού ηττηθεί την αμέσως επόμενη σεζόν από την ΦΚ Μπαρτσελόνα, η οποία και κατέκτησε τις επόμενες τέσσερις χρονιές τη διοργάνωση, επικρατώντας, μεταξύ άλλων, της ΡΚ Ζάγκρεμπ στον τελικό τρεις συνεχόμενες χρονιές (1997 με 1999), ενώ στη συνέχεια της ΤΧΒ Κίελ, της οποίας ήταν η πρώτη συμμετοχή σε τελικό της συγκεκριμένης διοργάνωσης. Ήταν η ΠΣΑ Παμπλόνα, κατά την πρώτη της συμμετοχή σε τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2001, που πέτυχε το επίτευγμα να επικρατήσει για πρώτη φορά έπειτα από έξι χρόνια των Καταλανών στον τελικό.
2002-2004 : μεταβατική περίοδος
Το 2002, η ΣΚ Μάγκντεμπουργκ έγινε η πρώτη γερμανική ομάδα, έπειτα από διάστημα 19 ετών, και τη νίκη της ΒφΛ Γκούμερσμπαχ που να κατακτά τη διοργάνωση (με σκορ τελικού 23 - 21 και 30 - 25). Το 2003, ήταν η σειρά της Μονπελιέ ΧΜ να κατακτήσει, για πρώτη φορά στην ιστορία του γαλλικού χάντμπολ, το Τσάμπιονς Λιγκ, επικρατώντας της ΠΣΑ Παμπλόνα, νικήτριας της διοργάνωσης δύο χρόνια νωρίτερα, χάρη σε μία ευρεία νίκη με σκορ 31 - 19 κατά τον επαναληπτικό τελικό, καλύπτοντας με αυτό τον τρόπο το μειονέκτημα των 8 τερμάτων που είχε κατά τον πρώτο τελικό (19 - 27). Τέλος, το 2004, η σλοβένικη Τσέλιγιε Πιβόβαρνα Λάσκο ήρθε να προστεθεί στο ιστορικό των νικητών της διοργάνωσης για πρώτη φορά στην ιστορία της (με σκορ τελικού 34 - 28 και 30 - 28).
2005-2012 : κυριαρχία των ΦΚ Μπαρτσελόνα, Κίελ και Θιουδάδ Ρεάλ
Τα χρόνια πέρασαν και το 2005 έλαβε χώρα η άφιξη της ΜΜ Θιουδάδ Ρεάλ στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Ηττώμενη με ένα τέρμα διαφορά στους διπλούς τελικούς απέναντι στην ΦΚ Μπαρτσελόνα, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, κατέκτησε τη διοργάνωση για έβδομη φορά στην ιστορία της, η ομάδα κατέκτησε με σχετική ευκολία το τρόπαιο την επόμενη σεζόν, επικρατώντας της ΠΣΑ Παμπλόνα με διαφορά 15 τερμάτων. Το 2007, η ΤΧΒ Κίελ, η οποία είχε ηττηθεί επτά χρόνια νωρίτερα στον τελικό της διοργάνωσης από την Μπαρτσελόνα, επικράτησε με διαφορά δύο τερμάτων της ΣΓ Φλένσμπουργκ-Χάντεβιτ.
Έκτοτε, μία περίοδος κυριαρχίας των Μπαρτσελόνα, ΜΜ Θιουδάδ Ρεάλ και ΤΧΒ Κίελ έλαβε χώρα, με τις παραπάνω ομάδες να δίνουν όλες τους το παρόν στον τελικό: η Θιουδάδ Ρεάλ επικράτησε δύο διαδοχικές χρονιές στον της Κίελ στον τελικό, με τους Γερμανούς να ηττώνται με ένα τέρμα διαφορά στην τελευταία χρονιά διεξαγωγής του τελικού υπό τη μορφή διπλών αναμετρήσεων. Με έτος εκκίνησης το 2010 έκανε την εμφάνισή της η φάση του Final 4, η οποία λαμβάνει χώρα στη Lanxess Arena της Κολωνίας, όπου η Κίελ επικράτησε της Μπαρτσελόνα με διαφορά δύο τερμάτων, δέκα χρόνια μετά την ήττα της απέναντι στους Καταλανούς με δύο τέρματα διαφορά. Οι τελευταίοι, επανήλθαν δριμύτεροι την αμέσως επόμενη σεζόν επικρατώντας της Θιουδάδ Ρεάλ. Το 2012, η Θιουδάδ Ρεάλ, η οποία είχε πλέον μετονομαστεί σε ΜΜ Ατλέτικο Μαδρίτης, ηττήθηκε εκ νέου απέναντι στην ΤΧΒ Κίελ, η οποία κατάφερε να επικρατήσει έπειτα από τους χαμένους τελικούς του 2008 και του 2009.
Από το 2012 : τα γερμανικά αουτσάιντερ και τα οικονομικά προβλήματα
150px|μικρογραφία|Παλαιότερο λογότυπο της διοργάνωσης, σε χρήση έως το 2020. Τις σεζόν που ακολούθησαν, ένα αντίστοιχο σκηνικό επαναλήφθηκε στη διάρκεια του Final-Four. Πράγματι, τα δύο κύρια φαβορί που ήταν οι ΤΧΒ Κίελ και Μπαρτσελόνα ηττήθηκαν διαδοχικά από μια δεύτερη γερμανική ομάδα που πραγματοποίησε την έκπληξη, την ΧΣΦ Αμβούργο το 2013 κι έπειτα την ΣΓ Φλένσμπουργκ-Χάντεβιτ το 2014. Με αυτό τον τρόπο, με ηγέτη της τον Κροάτη πλέι μέικερ της, Ντομαγκόι Ντούβνιακ, ο οποίος στη συνέχεια ανακηρύχτηκε καλύτερος αθλητής του χάντμπολ για το 2013, το Αμβούργο επικράτησε της Κίελ, κατόχου του τροπαίου, με σκορ 39 - 33 στον ημιτελικό κι έπειτα της Μπαρτσελόνα με σκορ 30 - 29 μετά από διαδικασία παράτασης. Την επόμενη σεζόν, η Φλένσμπουργκ χρειάστηκε να φτάσει στη διαδικασία των πέναλτι για να επικρατήσει της Μπαρτσελόνα (36-36, 5-3 στα πέναλτι) κι έπειτα επικράτησε της Κίελ με σκορ 30 - 28.
Ταυτόχρονα, η οικονομική κρίση χτύπησε αριθμό ευρωπαϊκών συλλόγων, σε βαθμό, μάλιστα, ορισμένοι εξ'αυτών να υποχρεωθούν να ακυρώσουν τη συμμετοχή τους στη διοργάνωση (Μεντβέντι Τσέχοφ τη σεζόν 2013-14, ΧΣΦ Αμβούργο, η οποία, έναν χρόνο μετά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου, βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρά οικονομικά προβλήματα), ενώ άλλοι υποχρεώθηκαν στη διάλυση (Ατλέτικο Μαδρίτης, ΑΓ Κιόμπενχαβν, ΡΚ Τσίμος Κόπερ). Έτσι, για τη σεζόν 2014/2015, η EHF επανεξέτασε τον τρόπο διεξαγωγής των συλλογικών διοργανώσεων που βρίσκονται υπό τη σκέπη της, μεταξύ αυτών και το Τσάμπιονς Λιγκ: τμήμα των ομάδων οι οποίες θα συμμετάσχουν στη διοργάνωση, συνεπώς, θα υποβάλλονται σε οικονομικό έλεγχο, ο οποίος και θα τους χορηγεί ή όχι άδεια συμμετοχής έπειτα από εξέταση φακέλων αναφορικά με την οικονομική ευμάρεια των συλλόγων, τα τηλεοπτικά δικαιώματα, την προσέλευση στις αναμετρήσεις, την προϊστορία των συλλόγων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, κτλ. Επιπλέον, ενόψει της σεζόν 2014/2015, η EHF αποφάσισε να βάλει σε εφαρμογή σχέδιο διαβάθμισης της διοργάνωσης σε δύο επίπεδα.
Ιστορικό
thumb|300x300px|Η [[Lanxess Arena της Κολωνίας η οποία φιλοξενεί το Final Four της διοργάνωσης από το 2010.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειροσφαίριση στον κόσμο Κατηγορία:Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα
Ιαπωνική Βουδιστική αρχιτεκτονική
Δείγματα Βουδιστικής αρχιτεκτονικής στην Ιαπωνία Η ιαπωνική βουδιστική αρχιτεκτονική είναι η αρχιτεκτονική των βουδιστικών ναών στην Ιαπωνία, που αποτελείται από τοπικά αναπτυγμένες παραλλαγές αρχιτεκτονικών στυλ, που δημιουργήθηκαν στην Κίνα. Αφού ο Βουδισμός έφτασε στην Ιαπωνία μέσω των Τριών Βασιλείων της Κορέας τον 6ο αιώνα, αρχικά έγινε προσπάθεια να αναπαραχθούν όσο το δυνατόν πιο πιστά αυθεντικά κτήρια, αλλά σταδιακά αναπτύχθηκαν τοπικές παραλλαγές ηπειρωτικών στυλ τόσο για να ανταποκρίνονται στα ιαπωνικά γούστα όσο και στην επίλυση προβλημάτων, που τίθενται από τον καιρό στην Ιαπωνία, ο οποίος είναι πιο βροχερός και υγρός από ό,τι στην Κίνα. Οι πρώτες βουδιστικές αιρέσεις ήταν οι έξι Νάντο Ροκουσού της Νάρα (南都六宗, οι έξι σέκτες της Νάρα), που ακολουθήθηκαν κατά τη διάρκεια της περιόδου Χεϊάν από την Σίνγκον του Κιότο και την Τεντάι. Αργότερα, κατά την περίοδο Καμακούρα, στην Καμακούρα γεννήθηκαν οι Τζόντο και η ιθαγενής ιαπωνική αίρεση Νιτσιρέν-σου. Την ίδια περίπου εποχή ο Ζεν Βουδισμός έφτασε από την Κίνα, επηρεάζοντας έντονα όλες τις άλλες αιρέσεις με πολλούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της αρχιτεκτονικής. Η κοινωνική σύνθεση των οπαδών του Βουδισμού άλλαξε επίσης ριζικά με την πάροδο του χρόνου. Στην αρχή ήταν η θρησκεία της ελίτ, αλλά σιγά-σιγά εξαπλώθηκε από τους ευγενείς στους πολεμιστές, τους εμπόρους και τελικά στον πληθυσμό γενικότερα. Από τεχνικής πλευράς, νέα εργαλεία επεξεργασίας ξύλου όπως το πλαισιωμένο πριόνι λάκκου και η πλάνη επέτρεψαν νέες αρχιτεκτονικές λύσεις.
Οι βουδιστικοί ναοί και τα ιερά του Σιντοϊσμού μοιράζονται τα βασικά χαρακτηριστικά τους και συχνά διαφέρουν μόνο σε λεπτομέρειες, που μπορεί να μην παρατηρήσει ο μη ειδικός. Αυτή η ομοιότητα οφείλεται στο ότι ο απότομος διαχωρισμός μεταξύ βουδιστικών ναών και σιντοϊστικών ιερών είναι πρόσφατος και χρονολογείται στην πολιτική διαχωρισμού του Βουδισμού από τον Σιντοϊσμό της περιόδου Μεϊτζί (Σινμπούτσου μπούνρι) το 1868. Πριν από την αποκατάσταση του Μεϊτζί ήταν σύνηθες να χτίζεται ένας βουδιστικός ναός μέσα ή δίπλα σε ένα ιερό ή για ένα ιερό να περιλαμβάνει βουδιστικούς υπο-ναούς. Εάν σε ένα ιερό στεγαζόταν ένας βουδιστικός ναός, ονομαζόταν τζίνγκου-τζι (神宮寺, κυριολεκτικά: ιερό). Αντίστοιχα, οι ναοί σε όλη την Ιαπωνία συνήθιζαν να υιοθετούν προστάτες κάμι (鎮守/鎮主, τσίντζου) και έχτιζαν ιερά μέσα στον περίβολό τους, για να τα στεγάσουν. Μετά τον βίαιο διαχωρισμό των ναών και των ιερών, που διέταξε η νέα κυβέρνηση, η σύνδεση μεταξύ των δύο θρησκειών διακόπηκε επίσημα, αλλά συνεχίστηκε στην πράξη και είναι ακόμη ορατή σήμερα.
Η βουδιστική αρχιτεκτονική στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια ολόκληρης της ιστορίας της χώρας έχει απορροφήσει μεγάλο μέρος από τους καλύτερους διαθέσιμους φυσικούς και ανθρώπινους πόρους. Ιδιαίτερα μεταξύ του 8ου και του 16ου αιώνα, οδήγησε στην ανάπτυξη νέων κατασκευαστικών και διακοσμητικών χαρακτηριστικών. Για αυτούς τους λόγους, η ιστορία του είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση όχι μόνο της ίδιας της βουδιστικής αρχιτεκτονικής, αλλά και της ιαπωνικής τέχνης γενικότερα.
Γενικά χαρακτηριστικά
αριστερά|μικρογραφία| Η στέγη είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό ενός βουδιστικού ναού. Η βουδιστική αρχιτεκτονική στην Ιαπωνία δεν είναι εγγενής, αλλά εισήχθη από την Κίνα και άλλους ασιατικούς πολιτισμούς κατά τη διάρκεια των αιώνων με τέτοια σταθερότητα, ώστε να αντιπροσωπεύονται οι τρόποι δόμησης και των Έξι Δυναστειών. Η ιστορία της κατά συνέπεια κυριαρχείται από κινεζικές και άλλες ασιατικές τεχνικές και στυλ (παρούσες ακόμη και στο Ιερό της Ίσε, που θεωρείται η πεμπτουσία της ιαπωνικής αρχιτεκτονικής) από τη μια πλευρά και από ιαπωνικές πρωτότυπες παραλλαγές σε αυτά τα θέματα από την άλλη.
Εν μέρει επίσης λόγω της ποικιλίας των κλιματικών συνθηκών στην Ιαπωνία και της χιλιετίας, που περιλαμβάνεται μεταξύ της πρώτης πολιτιστικής εισαγωγής και της τελευταίας, το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικά ετερογενές, αλλά μπορούν ωστόσο να βρεθούν αρκετά πρακτικά καθολικά χαρακτηριστικά. Πρώτα από όλα είναι η επιλογή των υλικών, πάντα ξύλο σε διάφορες μορφές (σανίδες, άχυρο, φλοιός δέντρων κ.λπ.) για όλες σχεδόν τις κατασκευές. Σε αντίθεση τόσο με τη δυτική όσο και με κάποια κινεζική αρχιτεκτονική, η χρήση της πέτρας αποφεύγεται εκτός από ορισμένες συγκεκριμένες χρήσεις, για παράδειγμα οι εξέδρες των ναών και τα θεμέλια των παγόδων.
Η γενική δομή είναι σχεδόν πάντα η ίδια: οι κολώνες και τα υπέρθυρα στηρίζουν μια μεγάλη και απαλά καμπυλωτή οροφή, ενώ οι τοίχοι είναι λεπτοί σαν χαρτί, συχνά κινητοί και σε κάθε περίπτωση δεν μεταφέρονται. Οι καμάρες και οι κυλινδρικές οροφές απουσιάζουν εντελώς. Οι καμπύλες του αετώματος και της μαρκίζας είναι πιο ήπιες από ό,τι στην Κίνα και η ένταση των κιόνων (κυρτότητα στο κέντρο) είναι περιορισμένη.
Η οροφή είναι το πιο εντυπωσιακό οπτικά στοιχείο, που συχνά αποτελεί το μισό μέγεθος ολόκληρου του κτηρίου. Οι ελαφρώς καμπυλωτές μαρκίζες εκτείνονται πολύ πέρα από τους τοίχους, καλύπτοντας τις βεράντες και το βάρος τους πρέπει επομένως να υποστηρίζεται από πολύπλοκα συστήματα βραχιόνων, που ονομάζονται τοκιό (tokyō). Αυτές οι μεγάλες μαρκίζες δίνουν στο εσωτερικό μια χαρακτηριστική θαμπάδα, η οποία συμβάλλει στην ατμόσφαιρα του ναού. Το εσωτερικό του κτηρίου αποτελείται συνήθως από ένα ενιαίο δωμάτιο στο κέντρο, που ονομάζεται μόγια (moya), με το οποίο μερικές φορές συνδέονται άλλοι λιγότερο σημαντικοί χώροι, για παράδειγμα οι διάδρομοι που ονομάζονται χισάσι(hisashi).
Οι διαιρέσεις του εσωτερικού χώρου είναι ρευστές και το μέγεθος του δωματίου μπορεί να τροποποιηθεί με τη χρήση παραπετασμάτων ή κινητών τοίχων από χαρτί. Ο μεγάλος, ενιαίος χώρος, που προσφέρει η κύρια αίθουσα μπορεί επομένως να τροποποιηθεί ανάλογα με τις ανάγκες. Ο διαχωρισμός μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού χώρου δεν είναι από μόνος του σε κάποιο βαθμό απόλυτος, καθώς ολόκληροι τοίχοι μπορούν να αφαιρεθούν, ανοίγοντας τον ναό στους επισκέπτες. Οι βεράντες φαίνονται να είναι μέρος του κτηρίου για έναν ξένο, αλλά μέρος του εξωτερικού κόσμου για εκείνους, που βρίσκονται στο ναό. Ως εκ τούτου, οι κατασκευές γίνονται ως ένα βαθμό μέρος του περιβάλλοντός τους. Η χρήση δομικών μονάδων διατηρεί σταθερές τις αναλογίες μεταξύ των διαφορετικών τμημάτων του κτηρίου, διατηρώντας τη συνολική του αρμονία.
Ακόμη και σε περιπτώσεις όπως αυτή του Νίκκο Τοσο-γκού, όπου κάθε διαθέσιμος χώρος είναι έντονα διακοσμημένος, η διακόσμηση τείνει να ακολουθεί, και επομένως να τονίζει παρά να κρύβει, τις βασικές δομές.
Αυτά τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά, τα οποία μοιράζονται τόσο η ιερή όσο και η βέβηλη αρχιτεκτονική, καθιστούσαν εύκολη τη μετατροπή ενός λαϊκού κτηρίου σε ναό. Αυτό συνέβη, για παράδειγμα, στο Χοριού-τζι (Hōryū-ji), όπου η έπαυλη ενός ευγενούς μετατράπηκε σε θρησκευτικό κτήριο.
Ιστορία
μικρογραφία| Μια ανακατασκευή της αρχικής διάταξης της Ασούκα-ντερα
Απαρχές – Περίοδοι Ασούκα και Νάρα
Ο Βουδισμός δεν είναι μία ιαπωνική ιθαγενής θρησκεία, και η αρχιτεκτονική του ήρθε από την ήπειρο μέσω της Κορέας μαζί με τους πρώτους Βουδιστές τον 6ο αιώνα. Επισήμως υιοθετήθηκε μετά από τη Μάχη του Σιγκισάν το 587. Μετά από εκείνη την ημερομηνία άρχισαν να κατασκευάζονται βουδιστικοί ναοί. Λόγω της εχθρότητας των υποστηρικτών των τοπικών πεποιθήσεων κάμι προς τον Βουδισμό, κανένας ναός εκείνης της περιόδου δεν σώζεται, επομένως δεν γνωρίζουμε πώς ήταν. Χάρη στο Νιχόν Σόκι, ωστόσο, γνωρίζουμε ότι ένας αρχιτέκτονας, έξι βουδιστές ιερείς και ένας δημιουργός εικόνων από το κορεατικό βασίλειο Πάκτσε ήρθαν στην Ιαπωνία το 577, για να συμβουλεύσουν τους Ιάπωνες σχετικά με τη διάταξη των μοναστηριακών κτηρίων. Η διάταξη του Σιτέννο-τζι (Shitennō-ji) της Οσάκα (βλ. παρακάτω) αντανακλά το σχέδιο του ναού Τσονγκιίμσα στο Μπούγιο, πρωτεύουσα του Πάκτσε από το 538 έως το 663. Γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι ο Σόγκα νο Ουμάκο έχτισε τον Χόκο-τζι (Hōkō-ji), τον πρώτο ναό στην Ιαπωνία, μεταξύ 588 και 596. Αργότερα μετονομάστηκε σε Ασούκα-ντέρα (Asuka-dera) εξαιτίας της Ασούκα, το όνομα της πρωτεύουσας, όπου βρισκόταν. Ο πρίγκιπας Σότοκου προώθησε ενεργά τον Βουδισμό και διέταξε την κατασκευή του Σιτέννο-τζι (Shitennō-ji) στην Οσάκα (593) και του Χοριού-τζι (Hōryū-ji) κοντά στο παλάτι του στην Ικαρούγκα (ολοκληρώθηκε το 603). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η διάταξη του ναού ήταν αυστηρά προδιαγεγραμμένη και ακολουθούσε τα ηπειρωτικά στυλ, με μια κύρια πύλη να βλέπει νότια και την πιο ιερή περιοχή να περιβάλλεται από έναν ημίκλειστο στεγασμένο διάδρομο (καϊρό, kairō) προσβάσιμο μέσω μιας μεσαίας πύλης (τσούμον, chūmon). Ο ιερός περίβολος περιείχε μια παγόδα, η οποία λειτουργούσε ως λειψανοθήκη για ιερά αντικείμενα, και μια κύρια αίθουσα ( κον-ντό, kon-dō). Το συγκρότημα μπορεί να έχει άλλες κατασκευές, όπως αίθουσα διαλέξεων (κο-ντό, kō-dō), ένα καμπαναριό (σόρο, shōrō), μια αποθήκη σούτρα (κιόζο, kyōzō), κατοικίες ιερέων και μοναχών και λουτρά. Ο ιδανικός ναός είχε μια καρδιά, που σχηματιζόταν από επτά δομές, που ονομάζονταν σιτσιντό γκάραν (shichidō garan), ή «ναός επτά αιθουσών». Ο Βουδισμός, και η κατασκευή ναών, εξαπλώθηκαν από την πρωτεύουσα σε απομακρυσμένες περιοχές στην περίοδο Χακουχό από το 645 έως το 710. Επιπλέον, πολλοί ναοί χτίστηκαν σε τοποθεσίες, που ευνοούνταν από τις αρχές της κινεζικής γεωμαντείας. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι διαρρυθμίσεις όχι μόνο των κτηρίων, των ομάδων δέντρων και των λιμνών του συγκροτήματος, αλλά και των βουνών και άλλων γεωγραφικών χαρακτηριστικών σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις γύρω από το ναό.
Η κινεζική σχολή σκέψης των πέντε στοιχείων πίστευε ότι πολλά φυσικά φαινόμενα εμπίπτουν φυσικά σε πέντε κατηγορίες. Για την οικοδόμηση οικοδομημάτων καθιερώθηκαν κατά κανόνα έξι ομάδες των πέντε κατηγοριών. Ένα παλάτι για έναν νέο πρίγκιπα θα τοποθετηθεί για παράδειγμα ανατολικά για να συμβολίσει τη γέννηση, και κίτρινα πλακάκια θα χρησιμοποιηθούν για το αυτοκρατορικό παλάτι, για να συμβολίσουν την εξουσία.
Η θεωρία των πέντε στοιχείων είναι επίσης η βάση του γκορίντο (gorintō), μιας εξαιρετικά κοινής πέτρινης στούπας, της οποίας η εφεύρεση αποδίδεται στον Κουκάι (Kūkai). Τα πέντε τμήματά της (ένας κύβος, μια σφαίρα, μια πυραμίδα, ένα μισοφέγγαρο και ένα άκρο σε σχήμα λωτού) αντιστοιχούν σε ένα από τα πέντε στοιχεία.
Η κινεζική αριθμολογία έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο. Σύμφωνα με τη σχολή Γιν-Γιανγκ, η οποία ξεκίνησε περίπου το 305 π.Χ., το Γιανγκ αντιπροσώπευε τον ήλιο, τη ζεστασιά, το αρσενικό και τους περιττούς αριθμούς, ενώ το Γιν αντιπροσώπευε τα αντίθετά τους. Σε ομάδες κτηρίων, επομένως, οι αίθουσες εμφανίζονταν σε μονούς αριθμούς, επειδή οι ίδιες οι αίθουσες πιστεύεται ότι ήταν το Γιανγκ. Όντας Γιανγκ, οι περιττοί αριθμοί γενικά θεωρούνται θετικοί και τυχεροί και ο Βουδισμός δείχνει προτίμηση στους περιττούς αριθμούς. Στην περίπτωση των πολυώροφων παγόδων, είτε από πέτρα είτε από ξύλο, ο αριθμός των ορόφων είναι σχεδόν πάντα περιττός. Πρακτικά όλες οι ξύλινες παγόδες έχουν τρεις ή πέντε ορόφους. Υπήρχε παλαιότερα δείγμα με διαφορετικό αριθμό ορόφων, αλλά καμία δεν σώθηκε.
Στα τέλη του ίδιου αιώνα, σε αυτό που θεωρείται το δεύτερο στάδιο της συγχώνευσης, το κάμι Χατσίμαν ανακηρύχθηκε προστάτης-θεότητα του Ντάρμα και λίγο αργότερα μποντισάτβα. Τα ιερά του άρχισαν να χτίζονται σε ναούς, σηματοδοτώντας ένα σημαντικό βήμα μπροστά στη διαδικασία συγχώνευσης της λατρείας των κάμι και της βουδιστικής λατρείας. Όταν χτίστηκε ο μεγάλος Βούδας στο Τοντάι-τζι στη Νάρα, μέσα στους χώρους του ναού ανεγέρθηκε επίσης ένα ιερό για τον Χατσίμαν, σύμφωνα με το θρύλο λόγω μιας επιθυμίας, που εξέφρασε το ίδιο το Κάμι. Αυτή η συνύπαρξη του βουδισμού και της λατρείας των κάμι, στη θρησκεία καθώς και στην αρχιτεκτονική, συνεχίστηκε μέχρι το διάταγμα διαχωρισμού των κάμι και του Βούδα (神仏判然令, shinbutsu hanzen-rei, σινμπούτσου χάνζεν-ρέϊ) το 1868.
Περίοδος Χεϊάν
αριστερά|μικρογραφία| Το [[ταχότο (tahōtō) είναι μια εφεύρεση της περιόδου Χεϊάν (Ισιγιάμα-ντερα)]] Κατά την περίοδο Χεϊάν, ο Βουδισμός εμποτίστηκε ακόμη περισσότερο με ιαπωνικά στοιχεία: γνώρισε και αφομοίωσε τοπικές πεποιθήσεις σχετικά με φαντάσματα και πνεύματα (τα λεγόμενα ονρέι και μιτάμα), αναπτύσσοντας χαρακτηριστικά κοντά στη μαγεία, που του επέτρεψαν να διεισδύσει σε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών τάξεων. Η συγχώνευσή του με τις ιθαγενείς θρησκευτικές πεποιθήσεις επιταχύνθηκε στη συνέχεια από τη συστηματοποίηση του συγκρητισμού του Βουδισμού και των τοπικών θρησκευτικών πεποιθήσεων (βλ. το άρθρο για τη θεωρία χόντζι σουιτζάκου, η οποία ισχυριζόταν ότι τα Ιαπωνικά κάμι ήταν απλώς βουδιστικοί θεοί με διαφορετικό όνομα). Ήταν σε αυτό το είδος περιβάλλοντος, που ο Φουτζιβάρα νο Μιτσινάγκα και ο συνταξιούχος αυτοκράτορας Σιρακάβα συναγωνίστηκαν στην ανέγερση νέων ναών, στη διαδικασία γέννησης της αρχιτεκτονικής Τζόντο-κιο και του νέου αρχιτεκτονικού στυλ βαγιό (wayō).
Η πρώιμη περίοδος Χεϊάν (9ος–10ος αιώνας) είδε μια εξέλιξη των στυλ βασισμένων στις εσωτερικές αιρέσεις Τεντάι και Σίνγκον. Αυτές οι δύο αιρέσεις ακολούθησαν πιστά την αρχιτεκτονική παράδοση Νάντο Ροκουσού στις πεδινές περιοχές, αλλά στις ορεινές περιοχές ανέπτυξαν ένα πρωτότυπο στυλ. Αυτή η εξέλιξη διευκολύνθηκε από τη συγκριτική συγχώνευση του ξένου Βουδισμού με τις τοπικές ορεινές λατρείες. Ονομάστηκε βαγιό (和様, wayō), για να το ξεχωρίσει από τα εισαγόμενα κινέζικα στυλ, χαρακτηριζόταν από απλότητα, αποχή από στολίδια, χρήση φυσικής ξυλείας και γενικά απλών υλικών. Δομικά, ξεχώριζε από μια κύρια αίθουσα χωρισμένη σε δύο μέρη. Μία εξωτερική περιοχή ήταν για αρχάριους και μια εσωτερική περιοχή για τους μυημένους. Μία τετράριχτη στέγη με αέτωμα καλύπτει και τις δύο περιοχές. Υπάρχει ένα υπερυψωμένο ξύλινο πάτωμα αντί για τα πλακάκια ή τα πέτρινα δάπεδα παλαιότερων ναών. Εκτεταμένες μαρκίζες χρησιμοποιούνται για την κάλυψη των μπροστινών σκαλοπατιών. Σανίδες ή φλοιός δέντρων τοποθετούνται αντί για κεραμοσκεπές. Επίσης, υπάρχει και μια τάση του γκάραν, που προσαρμόζεται στο φυσικό περιβάλλον, και δεν ακολουθεί τις παραδοσιακές συμμετρικές διατάξεις. Το ταχότο (tahōtō), ένας διώροφος πύργος με κάποια ομοιότητα με τις ινδικές στούπες, εισήχθη επίσης από αυτές τις αιρέσεις κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Σύμφωνα με μια αρχαία βουδιστική προφητεία, ο κόσμος θα έμπαινε σε μια σκοτεινή περίοδο, που ονομάζεται Μαππό το 1051. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η αίρεση Τεντάι πίστευε ότι η φώτιση ήταν δυνατή μόνο μέσω της λατρείας του Αμίντα Βούδα. Κατά συνέπεια, χτίστηκαν πολλές λεγόμενες Αίθουσες Παραδείσου (ή Αίθουσες Αμίντα) —όπως η Αίθουσα Φοίνιξ στο Μπιοντό-ιν (Byōdō-in) (1053), η Κεντρική Αίθουσα του Τζόρουρι-τζι (Jōruri-ji) (1157) και η Χρυσή Αίθουσα στο Τσούσον-τζι (Chūson-ji) (1124) από την Αυτοκρατορική Οικογένεια ή μέλη της αριστοκρατίας, για να αναδημιουργήσουν τον επίγειο δυτικό παράδεισο του Αμίντα. Οι Αίθουσες Αμίντα, που περιείχαν τα εννέα αγάλματα του Αμίντα ήταν δημοφιλείς κατά τον 12ο αιώνα (ύστερη περίοδο Χεϊάν). Η Κεντρική Αίθουσα το Τζόρουρι-τζι (Jōruri-ji) είναι ωστόσο το μόνο παράδειγμα τέτοιας αίθουσας που σώζεται ακόμα.