cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελιάν ντε Μεζ
Βιογραφία
Η γνώμη κάποιου L.J. o oποίος θεωρεί ότι πρέπει να τοποθετήσουμε: ''«…Éliane de Meuse au nombre de peintres les plus sensibles, dans la lignée d'Édouard Manet et de Marcel Jefferys, parmi les praticiens d'une peinture sapide et voluptueuse où tout s'innerve de ce qui déclenche instantanément de dociles réflexes. Tout y est exprimé, en apparence, du premier coup, à la façon de ces exécutants privilégiés qui, les outils aux doigts, sans jamais insister, formulent brillamment ce qu'ils ont à dire sous l'inspiration de la nature…» ("...την Ελιάν ντε Μεζ (Éliane de Meuse) μαζί με τους ζωγράφους τους πιο ευαίσθητους, στην ίδια γραμμή με τον Εντουάρ Μανέ (Édouard Manet) και τον  Marcel Jefferys, μεταξύ αυτών που ασκούν  μια ζωγραφική εύγευστη και ηδονική που προκαλεί ανεξέλεγκτες συγκινήσεις. Όλα εκφράζονται πάνω στο καμβά με τη πρώτη ματιά, όπως αυτοί οι εκτελεστές που, με τα εργαλεία στο χέρι, χωρίς να επιμένουν, διατυπώνουν με φινέτσα αυτό που θέλουν να πουν υπό την έμπνευση της φύσης...") .
Αναφορές στην Τηλεόραση
Personnalité à domicile (Μια προσωπικότητα στο χώρο της): Eliane de Meuse, Télé-Bruxelles, 1991 (Συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε από τον Eric Russon)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ζωγράφοι
Γιώργος Βασιλείου (ηθοποιός)
Ο Γιώργος Βασιλείου (Λαμία, 21 Ιουνίου 1950 – Αθήνα, 2 Νοεμβρίου 2016) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Υπήρξε βουλευτής στη Β' περιφέρεια Πειραιά, με τη Νέα Δημοκρατία, την περίοδο 2004–2007 και επίτιμος πρόεδρος του Φιλανθρωπικού Τμήματος του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λάρνακας.
Βίος
Εργάστηκε δίπλα σε μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάτρου, όπως οι Θανάσης Βέγγος, Ρένα Βλαχοπούλου, Στάθης Ψάλτης, κ.ά.. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και ύστερα από πολλές συμμετοχές σε θεατρικές παραστάσεις, ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, γνώρισε τον Νίκο Φώσκολο, τον οποίο συνήθιζε να αποκαλεί από τότε δάσκαλο και πατέρα. Εκείνος του εμπιστεύτηκε σπουδαίους ρόλους, με κυριότερο αυτόν του Στάθη Θεοχάρη στην καθημερινή σειρά Καλημέρα ζωή, όπου έγινε ιδιαίτερα γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό.
Είχε συμμετάσχει και πρωταγωνιστήσει σε πολλά θεατρικά έργα, τηλεοπτικές παραγωγές και ταινίες. Επίσης, είχε δώσει τη φωνή του σε πολλές μεταγλωττίσεις και παιδικές παραγωγές, ενώ είχε διδάξει και στη Δραματική Σχολή της Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα.
Πολιτική
Στις εκλογές του 2004, εξελέγη βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Από το 2007, μετά το πέρας της βουλευτικής του ιδιότητας, συνέχισε να εργάζεται κατά καιρούς σε θέατρο και τηλεόραση. Το Νοέμβριο του 2011, ανακοίνωσε την προσχώρηση του στο κίνημα της Δημοκρατικής Συμμαχίας και την απόφασή του να πολιτευτεί στην εκλογική περιφέρεια της Β' Πειραιώς. Τα τελευταία 12 χρόνια της ζωής του διέμενε μόνιμα στη Σαλαμίνα με τη σύζυγό του.
Θάνατος
Τους τελευταίους μήνες ο ηθοποιός αντιμετώπιζε τον καρκίνο του πνεύμονα. Στο πλευρό του ήταν η οικογένειά του, φίλοι και συνάδελφοι. Ο Γιώργος Βασιλείου πέθανε τα ξημερώματα της Τετάρτης στις 2 Νοεμβρίου 2016 σε ηλικία 66 ετών, Ο ηθοποιός κηδεύτηκε στις 3 Νοεμβρίου 2016, στο Νεκροταφείο (κοιμητήριο) Ζωγράφου.
== Εργογραφία ==
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Πειραιά Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ντάνι Αμπουναούμ
Ο Ντάνι Αμπουναούμ γεννημένος στις 23 Οκτωβρίου 1969, ήταν Λιβανέζος αθλητής των χιονοδρομιών-σκιέρ.
Ο Αμπουναούμ εκπροσώπησε τον Λίβανο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Αλμπερβίλ της Γαλλίας. Συμμετείχε στο γιγάντιο σλάλομ όπου κατέλαβε την 88η θέση και στο σλάλομ όπου τερμάτισε 62ος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιβανέζοι αθλητές των χιονοδρομιών
Εργασιακές σχέσεις
Με τον όρο εργασιακές σχέσεις ή εργατικές σχέσεις χαρακτηρίζονται γενικά οι σχέσεις μεταξύ των εργοδοτών και των εργαζομένων, είτε απευθείας επί προσωπικού επιπέδου, δηλαδή μεταξύ διευθυντών και των προσώπων που παρέχουν την εργασία τους, είτε συλλογικά, μεταξύ των εργοδοτών ή εργοδοτικών οργανώσεων και των εργατικών ενώσεων ή σωματείων.
Οι εργασιακές σχέσεις, αν και αποτελούν κύριο αντικείμενο του Εργατικού Δικαίου, εντούτοις αποτελούν ένα πολυεπιστημονικό πεδίο μελέτης της εργατικής απασχόλησης, όπως των πολιτικών επιστημών, της οικονομίας, της κοινωνιολογίας ακόμα και της "ηθικής τάξης".
Οι εργασιακές σχέσεις διακρίνονται, είτε ανάλογα με το είδος της εργασίας και της μερικής διαφορετικότητας αυτών, σε βιομηχανικές, βιοτεχνικές, ναυτικές κλπ, είτε με την εκπροσώπηση των εργαζομένων που μετέχουν σε εργατικές ενώσεις, δηλαδή σε εργασιακές σχέσεις συνδικαλισμένων και μη συνδικαλισμένων.
Σημειώνεται ότι διεθνώς έχει επικρατήσει ο όρος «βιομηχανικές σχέσεις» (εργατικές) από το γεγονός ότι αυτές άρχισαν να παρακολουθούνται από τη λεγόμενη βιομηχανική επανάσταση.
Τις εργασιακές σχέσεις επιμελούνται οι διατάξεις του Εργατικού Δικαίου και προσδιορίζονται από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
Στην Ελλάδα, την καθ΄ ύλη αρμοδιότητα ελέγχου της ορθής τήρησης των εργατικών διατάξεων και των συμβάσεων εργασίας καθώς και τους όρους υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους εργασίας και με αρμοδιότητα κολασμού κάθε βεβαιωμένης παρεκτροπής ή έλλειψης, ασκεί το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας με τα κατά τόπους κλιμάκιά του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εργατικό Δίκαιο Κατηγορία:Εμπορικό Δίκαιο Κατηγορία:Κοινωνιολογία
Ελένη Οικονομοπούλου
Η Ελένη Οικονομοπούλου (1912 – 1999) ήταν Ελληνίδα συνθέτρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και καταγόταν από οικογένεια οπλαρχηγών του 1821. Φοίτησε στο Σχολείο των Ουρσουλινών Ναυπλίου και έπειτα στο Αρσάκειο Πατρών. Μουσική σπούδασε στο Ωδείο Πατρών και μετά στο Ωδείο Αθηνών. Υπήρξε μαθήτρια του Κωνσταντίνου Κυδωνιάτη. Δίδαξε για λίγα χρόνια στα Ωδεία Πατρών και Αιγίου. Ταυτόχρονα ωστόσο μεγάλωνε η επιθυμία της να αφοσιωθεί στο Θεό. Εντάχθηκε έτσι στη γυναικεία Αδελφότητα «Ευσέβεια» σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυσή της το 1938. Στον ελληνοϊταλικό πόλεμο υπηρέτησε ως εθελόντρια νοσοκόμος, ενώ κατά τα Δεκεμβριανά τραυματίστηκε από θραύσμα όλμου.
Το 1946 κλήθηκε να καλύψει τη μουσική σελίδα στο νεοεκδοθέν τότε περιοδικό «Η Ζωή του Παιδιού». Κάπως έτσι άρχισε η μουσική της δημιουργία, με παιδικά τραγούδια που αργότερα εκδόθηκαν σε 3 συλλογές και ηχογραφήθηκαν σε δίσκους και κασέτες. Μετά αποφάσισε να συνθέσει ένα ορατόριο, είδος παρθένο ως τότε για τους `Ελληνες συνθέτες. Το αποτέλεσμα ήταν το ορατόριο «Ο Κοινωνικός» (1949), σε στίχους του ποιητή Γ. Βερίτη. Στην υπόλοιπη ζωή της, η Οικονομοπούλου θα επιστρέψει στο είδος συνθέτοντας δύο ακόμα ορατόρια: «Θεοφάνεια» (1963) σε στίχους Πόπης Μανωλοπούλου και «`Αγιος Ανδρέας» ή «Ανδρέας ο Πρωτόκλητος» (1974) σε στίχους Φανής Παπαγεωργίου, ενώ το ορατόριο «Γολγοθάς» έμεινε ημιτελές. Τα τρία ολοκληρωμένα ορατόρια έχουν ενορχηστρωθεί από τον Κ. Κυδωνιάτη. Συνέθεσε επίσης τραγούδια και πλήθος έργων για χορωδία και πιάνο. Η Οικονομοπούλου ίδρυσε (1943) και οργάνωσε και γυναικεία χορωδία, που έφθασε να έχει 80 μέλη. Με τη χορωδία αυτή εμφανίσθηκε όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, από την Πάτρα μέχρι και τη Θεσσαλονίκη.
Πέθανε στην Αθήνα το 1999.
Η μουσική της είναι συντηρητική δυτικότροπη. Για το έργο της ο μαέστρος Αντώνης Κοντογεωργίου γράφει: «Η μελωδική της ευρηματικότητα είναι αξιοσημείωτη στην καθαρότητά της, η αρμονική γλώσσα ντύνει αβίαστα και πολύ άδολα το μελωδικό υλικό.» Και η Σοφία Σπανούδη σημειώνει: «κάποιες στιγμές διακατέχεται από μπετοβενικής συλλήψεως έμπνευση».
Ως προς τον άνθρωπο Ελένη Οικονομοπούλου, αξιοσημείωτα είναι τα λόγια του Κωστή Στεφανόπουλου, οικογενειακού φίλου των Οικονομοπουλαίων: ''«Τι να πω εγώ για την Ελένη, που αγαπούσα τόσο πολύ! Είχε μια γλυκύτητα που νομίζω ότι την έχουν όλοι οι άνθρωποι που ζουν πνευματική ζωή.»''
Μόντε Ρόζα
Το Μόντε Ρόζα (ιταλικά: Monte Rosa) είναι ψηλό βουνό των Άλπεων στα σύνορα Ιταλίας και Ελβετίας. Είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό των Άλπεων και τις δυτικής Ευρώπης. Η κύρια κορυφή του είναι γνωστή ως Ντιφουρσπίτζε (Dufourspitze) και έχει ύψος 4.634 μέτρα. Στην δυτική πλαγιά του βουνού βρίσκεται ο παγετώνας Γκόρνερ, που κατεβαίνει ομαλά τη πλαγία προς το Ζερμάτ. Στα ανατολικά, το βουνό παρουσιάζει ένα μέτωπο ύψους 2.400 μέτρων πάνω από το χωριό Macugnaga. Η πρώτη επιτυχημένη ανάβαση του Μόντε Ρόσα έγινε το 1855 από τη μεριά του Ζερμάτ από μια ομάδα 3 οδηγών και 8 ορειβατών. Το Μόντε Ρόζα αποτελεί ένα ορεινό όγκο που πέρα από τη Ντιφουρσπίζε, έχει τις κορυφές Nordend (4609 μέτρα), Zumsteinspitze (4563 μέτρα) και Signalkuppe (4554 μέτρα). Στη περιοχή γύρω από το Μόντε Ρόζα βρίσκονται και άλλες ψηλές κορυφές, όπως το Μάττερχορν, το Βάισχορν και το Ντομ.
Κατηγορία:Άλπεις Κατηγορία:Βουνά της Ιταλίας Κατηγορία:Βουνά της Ελβετίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1948
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1948 διεξήχθη στις 14 Μαρτίου στη Φιλοθέη υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ. Τις προηγούμενες εβδομάδες είχαν διεξαχθεί τα περιφερειακά πρωταθλήματα.
Το περιφερειακό Αττικής-Ευβοίας
Το περιφερειακό πρωτάθλημα Αττικοβοιωτίας-Εύβοιας διεξήχθη την Κυριακή 29 Φεβρουαρίου στη Χαλκίδα, σε διαδρομή μήκους 6 χλμ, με διοργανώτρια την ΑΕ Χαλκίδος, ενώπιον 3.000 θεατών που παρακολούθησαν με ενθουσιασμό τον αγώνα. Μετείχαν 36 αθλητές και στον ομαδικό αγώνα 5 σύλλογοι με πλήρεις ομάδες. Οι δρομείς από την πρωτεύουσα μεταφέρθηκαν στη Χαλκίδα με το τρένο, με πρωτοβουλία του ΣΕΓΑΣ. Νικητής ήταν ο Βασίλης Μαυραπόστολος του Παλ. Φαλήρου.
Αποτελέσματα
* Στη βαθμολογία υπολογίστηκαν οι βαθμοί των θέσεων μόνο των αθλητών από πλήρεις ομάδες. Έτσι η θέση κατάταξης στο ατομικό δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τη βαθμολογική εισφορά κάθε αθλητή στο ομαδικό.
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου ανδρών διεξήχθη την Κυριακή 14 Μαρτίου σε διαδρομή μήκους 9 χλμ, η οποία είχε ως αφετηρία το Σχολείο της Φιλοθέης. Οι αθλητές διέσχισαν τρεις φορές διαδρομή 3.000μ μέσα στη συνοικία και τερμάτισαν στο σημείο εκκίνησης. Μετείχαν 26 δρομείς από το κέντρο και την επαρχία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά ο Αθανάσιος Ραγάζος του Αλμυρού Βόλου και στο ομαδικό για τρίτη συνεχόμενη ο Πειραϊκός Σύνδεσμος. Αξιοσημείωτο είναι πως ο ΓΣ Αλμυρού με δρομείς τους τρεις αδερφούς Ραγάζους, στον ομαδικό αγώνα ισοβάθμησε με τον Πειραϊκό αλλά ο Πειραϊκός πήρε τον τίτλο, διότι ο τρίτος αθλητής του τερμάτισε σε υψηλότερη θέση από τον τρίτο του Αλμυρού. Παρομοίως πήρε την 3η θέση ο Πανελλήνιος από τον Παναθηναϊκό.
Ομαδικός αγώνας
* Στη βαθμολογία υπολογίστηκαν οι βαθμοί των θέσεων μόνο των αθλητών από πλήρεις ομάδες. Έτσι η θέση κατάταξης στο ατομικό δεν ταυτίζεται με τη βαθμολογική εισφορά κάθε αθλητή στο ομαδικό. ** Στις ισοβαθμίες στην 1η-2η και 3η-4η θέση υπερίσχυσε ο σύλλογος του οποίου ο τρίτος κατά σειρά αθλητής τερμάτισε σε υψηλότερη θέση.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1948 Κατηγορία:Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού
Χρήστος Γιατζιτζόπουλος
Ο Χρήστος Γιατζιτζόπουλος (γεν. στη Νάουσα) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής.
Αγωνίσθηκε επί πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα στα πρωταθλήματα της Β΄Εθνικής, με τα χρώματα δυο, κυρίως ομάδων, της Νάουσας και της Βέροιας.
Για το επίτευγμά του αυτό, έχει τιμηθεί επανειλημμένα από τοπικούς και άλλους φορείς.
Vogue
Το Vogue είναι lifestyle περιοδικό μόδας που πρωτοεκδόθηκε στην Αμερική το 1892 ως εβδομαδιαίο. Το 1909 πουλήθηκε στον Condé Nast και άρχισε να εκδίδεται κάθε δεκαπενθήμερο το 1910. Η Βρετανική Vogue προστέθηκε το 1916 και ακολούθησαν η γαλλική, η αυστραλιανή, η ισπανική και η γερμανική. Η ισπανική Vogue εκδόθηκε μόνο για δύο χρόνια (1918-1920) ενώ η γερμανική μόνο για μερικά τεύχη το 1928. Ο Nast μετέτρεψε το Vogue από ένα μικρό εβδομαδιαίο περιοδικό σε ένα μοντέρνο περιοδικό μόδας που ανταποκρινόταν στις ανάγκες του εικοστού αιώνα.
Η ελληνική έκδοση της Vogue κυκλοφορούσε από τις εκδόσεις Λυμπέρη, αλλά η κυκλοφορία του περιοδικού ανεστάλη όταν η εταιρία έκλεισε, στις 12 Νοεμβρίου 2012  και τον Αύγουστο του 2013 κήρυξε πτώχευση. Ο κ. Λυμπέρης διαμένει κυρίως στη Βραζιλία, κάνοντας σύμφωνα με δημοσιεύματα, επαφές για την επανεκκίνηση της εκδοτικής του δραστηριότητας και επανακυκλοφορία της ελληνικής Vogue από άλλη εταιρεία.
Από τον Μάρτιο του 2019 το περιοδικό ξαναεκδίδεται μαζί με την εφημερίδα Η Καθημερινή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά μόδας Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες
Σία Αναγνωστοπούλου
Βιογραφία
Η Σία Αναγνωστόπουλου γεννήθηκε στις 22 Μαρτίου του 1959 στην Πάτρα και είναι παντρεμένη με τον επιστήμονα Παναγιώτη Γιαννακόπουλο. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και πτυχιούχος του Τμήματος Τουρκικών Σπουδών του Εθνικού Ινστιτούτου Ανατολικών Γλωσσών της Γαλλίας. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στη Σορβόνη Paris-I και κατέχει διδακτορικό στο τομέα της Ιστορίας από την Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (EHESS) στο Παρίσι.Διατέλεσε ως καθηγήτρια στο Τμήμα Τούρκικων και Μεσανατολικών Σπουδών  του Πανεπιστημίου Κύπρου για 9 χρόνια (1995-2004) και από το 2004 και μετά  διδάσκει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.Ως επισκέπτρια καθηγήτρια έχει διδάξει σε πανεπιστήμια στην Αμερική και στην Ευρώπη. Είναι μέλος της Πανευρωπαϊκής Επιτροπής της Ακαδημίας για την Ευρωπαϊκή Ιστορία που έχει συγκροτηθεί στο Παρίσι από το Transform! Europe. Επιπλέον αποτελεί μέλος του διοικητικού συμβουλίου της «Αυγής», του Ινστιτούτου Ν. Πουλαντζάς, των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, και του ραδιοφώνου «στο Κόκκινο».Τέλος είναι αρθρογράφος στις εφημερίδες «Αυγή» και «Εποχή» Γνωρίζει τρεις γλώσσες αγγλικά, γαλλικά και τουρκικά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ καθώς και Αναπληρώτρια Τομεάρχης Εξωτερικών για τα Ευρωπαϊκά Θέματα.Εξελέγη βουλευτής Αχαΐας με τον ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015, καθώς και τον Ιούλιο του 2019. Διατέλεσε αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων για την περίοδο 23 Σεπτεμβρίου 2015 - 5 Νοεμβρίου 2016 και αναπληρώτρια υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Ελλάδας από τις 15 Φεβρουαρίου 2019 μέχρι τις 9 Ιουλίου 2019.
ΙΗ' Κοινοβουλευτική περίοδος
Στην ΙΗ΄ κοινοβουλευτική περίοδο η Σία Αναγνωστόπουλου είναι μέλος:
Κριτική
Έντονη κριτική δέχτηκε το 2015 η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Σία Αναγνωστοπούλου από τον εκκλησιαστικό χώρο και συγκεκριμένα από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Αίτιο ήταν η δήλωση της που αφορούσε την διευκόλυνση της απαλλακτικής διαδικασίας των μαθητών από το μάθημα των θρησκευτικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Έλληνες τουρκολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Βασίλ Στους
Ο Βασίλ Σεμένοβιτς Στους (ουκρ. Васи́ль Семе́нович Стус, 6 Ιανουαρίου 1938 – 4 Σεπτεμβρίου 1985) ήταν Ουκρανός Σοβιετικός ποιητής, μεταφραστής, κριτικός της λογοτεχνίας, δημοσιογράφος και ενεργός αντιφρονών στο σοβιετικό καθεστώς. Εξαιτίας των πολιτικών πεποιθήσεών του, τα έργα του απαγορεύθηκαν από το καθεστώς και πέρασε 13 χρόνια κρατούμενος, μέχρι τον θάνατό του στο Περμ-36, ένα στρατόπεδο εργασίας πολιτικών κρατουμένων στη Ρωσία (και σήμερα μουσείο). Το 2005 ο τότε Πρόεδρος της Ουκρανίας Βίκτορ Γιούστσενκο του απένειμε μεταθανατίως την υψηλότερη εθνική τιμητική διάκριση: τον τίτλο του «Ήρωος της Ουκρανίας». Ο Στους θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους καλύτερους Ουκρανούς ποιητές του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βασίλ Στους γεννήθηκε από γονείς αγρότες στο χωριό Ραχνίβκα, στην Περιφέρεια της Βινίτσια της τότε Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Το επόμενο έτος οι γονείς του μετεγκαταστάθηκαν στην πόλη Σταλίνο, το σημερινό Ντονέτσκ, με τα παιδιά τους να πηγαίνουν να μείνουν μαζί τους ένα έτος αργότερα. Ο Βασίλ έμαθε την ουκρανική γλώσσα και ποίηση από τη μητέρα του, η οποία τού τραγουδούσε ουκρανικά δημοτικά τραγούδια.
Μετά τις γυμνασιακές σπουδές του, ο Στους εισάχθηκε στο Τμήμα Ιστορίας και Φιλολογίας του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου του Σταλίνο, του σημερινού Πανεπιστημίου του Ντονέτσκ. Αποφοιτώντας το 1959, ο Στους εργάσθηκε για λίγο ως καθηγητής της ουκρανικής φιλολογίας σε γυμνάσιο στο χωριό Ταουζνία της Περιφέρειας Κιροβοχράντ και μετά υπηρέτησε τη θητεία του στον σοβιετικό στρατό επί δύο έτη. Ως φοιτητής ήδη, αλλά και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας του στα Ουράλια, είχε αρχίσει να γράφει ποίηση και μετέφρασε στην ουκρανική πάνω από εκατό στίχους του Γκαίτε και του Ρίλκε. Τα πρωτότυπα χειρόγραφα αυτών των μεταφράσεων κατασχέθηκαν αργότερα από την KGB και χάθηκαν.
Μετά τη θητεία του, ο Στυς εργάσθηκε (1960-1963) ως συντάκτης στην εφημερίδα Sotsialistychnyi Donbas (= «Σοσιαλιστικό Ντονμπάς»). Το 1963 άρχισε να μελετά για διδακτορικό στο Ινστιτούτο Λογοτεχνίας «Σεβτσένκο» της Ουκρανικής Ακαδημίας Επιστημών στο Κίεβο, ενώ την ίδια περίοδο δημοσίευσε επιλεγμένα ποιήματά του.
Το 1965 νυμφεύθηκε τη Βαλεντίνα Πόπελιουχ, με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Ντμίτρο, το 1966.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1965, κατά την πρεμιέρα της ταινίας του Σεργκέι Παρατζάνωφ Στις σκιές των ξεχασμένων προγόνων στον κινηματογράφο «Ουκρανία» του Κιέβου, ο Στους έλαβε μέρος σε μια διαμαρτυρία κατά των συλλήψεων μελών της ουκρανικής ιντελιγκέντσιας. Ως αποτέλεσμα εκδιώχθηκε από το Ινστιτούτο στις 30 Σεπτεμβρίου και αργότερα έχασε τη δουλειά του στο Κρατικό Ιστορικό Αρχείο. Αργότερα εργάσθηκε ως οικοδόμος, πυροσβέστης και μηχανικός, συνεχίζοντας όμως να γράφει ποίηση. Το ίδιο έτος υπέβαλε το πρώτο βιβλίο του με τίτλο Κυκλοφορία (Круговерть) σε έναν εκδότη, αλλά απορρίφθηκε εξαιτίας της αποκλίσεώς του από τη σοβιετική ιδεολογία και το επίσημο καλλιτεχνικό ύφος. Η επόμενη ποιητική συλλογή του, με τίτλο Χειμωνιάτικα δέντρα (Зимові дерева) απορρίφθηκε επίσης, παρότι είχε θετικές κριτικές από τον ποιητή Ιβάν Ντρατς και από τον κριτικό Εβγκέν Αντελγκέιμ. Το 1970 η συλλογή αυτή εκδόθηκε στο Βέλγιο.
Στις 12 Ιανουαρίου 1972 ο Στους συνελήφθη για «αντισοβιετική αγκιτατορική και προπαγανδιστική δράση». Εξέτισε ποινή πέντε ετών σε στρατόπεδο εργασίας και επιπλέον δύο έτη εξορίας στο Όμπλαστ του Μαγκαντάν.
thumb|155px|left|Μνημείο του Βασίλ Στους στην ομώνυμη πλατεία, η οποία δημιουργήθηκε στη θέση του κτηρίου της οδού Περεμόγκα 119 του Κιέβου, όπου διέμενε ο Στους από το 1965 έως το 1972. thumb|155px|Φωτογραφία του Στους από την KGB (1980) thumb|155px|Η πόρτα του κελιού στο [[Περμ-36, όπου πέθανε ο Στους στις 4 Σεπτεμβρίου 1985.]] Κατόπιν αυτών, τον Αύγουστο του 1979, ο ποιητής επέστρεψε στο Κίεβο και εργάσθηκε σε ένα χυτήριο. Σύντομα ωστόσο μίλησε ανοικτά προς υπεράσπιση μελών της Ουκρανικής Ομάδας του Ελσίνκι (UHG) και τον Οκτώβριο του 1979 εντάχθηκε σε αυτή.
Στις 14 Μαΐου 1980, πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας, συνελήφθη και καταδικάσθηκε σε δεκαετή φυλάκιση για «αντισοβιετική δραστηριότητα». Ο μετέπειτα γνωστός ως πολιτικός της ανεξάρτητης Ουκρανίας Βίκτωρ Μεντβεντσούκ υπερασπίσθηκε ως δικηγόρος τον Στους κατά τη δίκη του το έτος εκείνο. Κλείνοντας την αγόρευσή του, ο Μεντβεντσούκ δέχθηκε ότι όλα τα παραπτώματα του Στους άξιζαν τιμωρίας, αλλά, τόνισε στο δικαστήριο, ο κατηγορούμενος εκπλήρωνε την ημερήσια ποσότητα παραγωγής στο εργοστάσιο όπου εργαζόταν τότε, παρά το ότι αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα με το στομάχι του. Η αίτηση του Στους να του ορισθεί άλλος συνήγορος απορρίφθηκε από το δικαστήριο. Σε μια συνέντευξή του το 2018 στον Independent, ο Μεντβεντσούκ ισχυρίσθηκε ότι δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά: «Ο Στους κατήγγειλε τη σοβιετική κυβέρνηση και δεν τη θεωρούσε νόμιμη. Όλοι αποφασίζουν τη δική τους μοίρα. Ο Στους παραδέχθηκε ότι πάλευε ενάντια στη σοβιετική κυβέρνηση. Κρίθηκε ένοχος από τους νόμους της εποχής. Όταν άλλαξαν οι νόμοι, η υπόθεση απορρίφθηκε. Δυστυχώς, πέθανε.»
Τον Αύγουστο του 1990 το Ανώτατο Δικαστήριο της Σοβιετικής Ενώσεως ακύρωσε την καταδίκη του Στους και έκλεισε την υπόθεση του θανάτου του εξαιτίας ελλείψεως αποδεικτικών στοιχείων.
Μνήμη
thumb|Αναμνηστικό [[γραμματόσημο του 2008 με αφορμή την 70ή επέτειο από τη γέννηση του Βασίλ Στους ]] Το έτος του θανάτου του το 1985, μια διεθνής επιτροπή διανοουμένων, συγγραφέων και ποιητών πρότεινε τον Στους για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1986, αλλά ο Στους πέθανε προτού κατατεθεί η υποψηφιότητά του.
Στις 19 Νοεμβρίου 1989 οι σοροί των Στους, Ολέκσα (Αλέξη) Τίχι και Γιούρι Λιτβίν μεταφέρθηκαν στο Κίεβο και τάφηκαν στο Κοιμητήριο Μπάικοβε με κοινή τελετή που παρακολούθησαν περισσότεροι από 30 χιλιάδες άνθρωποι.
Τον Ιανουάριο του 1989 απονεμήθηκαν τα πρώτα «βραβεία Βασίλ Στους», μια διάκριση που θεσπίσθηκε από τη (μη κρατική) «Ουκρανική Ένωση της Ανεξάρτητης Δημιουργικής Διανοήσεως» για επίδειξη «ταλέντου και θάρρους». Απονέμονται από τότε κάθε χρόνο την ημερομηνία γενεθλίων του ποιητή στο Λβιβ. Στον ίδιο τον Στους απονεμήθηκε μεταθανατίως το 1993 το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας «Ταράς Σεβτσένκο».
Τον Ιανουάριο του 2008 η Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας κυκλοφόρησε αναμνηστικό κέρμα αφιερωμένο στον Βασίλ Στους και παράλληλα τα Ουκρανικά Ταχυδρομεία (Ukrposhta) κυκλοφόρησαν ένα αναμνηστικό γραμματόσημο στη μνήμη του ποιητή.
Τον Δεκέμβριο του 2008 μια ομάδα τότε και πρώην φοιτητών του Πανεπιστημίου του Ντονέτσκ ζήτησε με έγγραφο προς τον υπουργό Παιδείας, τον φυσικό Ιβάν Βακαρτσούκ, να μετονομασθεί το ίδρυμα σε «Πανεπιστήμιο Βασίλ Στους», με δεδομένο ότι ο Στους υπήρξε απόφοιτός του. Ο υπουργός υπεστήριξε την πρωτοβουλία και είπε στον πρύτανη να συζητήσει το θέμα με τη σύγκλητο και στο ακαδημαϊκό Συμβούλιο. Αλλά στις 17 Φεβρουαρίου 2009 τα 62 από τα 63 μέλη του Συμβουλίου ψήφισαν κατά της μετονομασίας του πανεπιστημίου, κατόπιν παρόμοιας ψήφου των αντιπροσώπων των φοιτητών 4 ημέρες νωρίτερα. Ωστόσο το Πανεπιστήμιο προσέθεσε στην ονομασία του το όνομα του ποιητή στις 10 Ιουνίου 2016, όταν πλέον το ίδρυμα είχε μετεγκατασταθεί στην πόλη Βίνιτσα εξαιτίας του Πολέμου στο Ντονμπάς. Αυτή τη φορά η νέα ονομασία εγκρίθηκε με συντριπτική πλειοψηφία (75 από τις 105 συνολικά ψήφους του Συμβουλίου).
Σήμερα πλέον δεκάδες οδοί σε οικισμούς σε όλη την Ουκρανία φέρουν το όνομα του ποιητή, ενώ ο σταθμός του Μετρό Κιέβου «Πλόστσα Λβα Τολστόο» (δηλ. «Σταθμός Λέοντος Τολστόι») ψηφίσθηκε να μετονομασθεί σε «Βασίλ Στους» σε γκάλοπ που έγινε κατά την Εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ποιητές Κατηγορία:Ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κατηγορία:Ουκρανοί δημοσιογράφοι
Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος
Ο Κωνσταντίνος (Κωστής) Στεφανόπουλος (Πάτρα, 15 Αυγούστου 1926 – Αθήνα, 20 Νοεμβρίου 2016) ήταν δικηγόρος και πολιτικός που διετέλεσε μεταπολιτευτικά πέμπτος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, από το 1995 έως το 2005. Εξελέγη στις 8 Μαρτίου 1995 με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και της Πολιτικής Άνοιξης, και κατά τη διάρκεια της προεδρικής θητείας του έχαιρε υψηλής δημοφιλίας.
Νεανικά χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1926 και ήταν γιος του Δημήτριου Στεφανόπουλου, δικηγόρου και πολιτικού, και της Βρισηίδας Φιλοπούλου, κόρης του δημοσιογράφου Κωνσταντίνου Φιλόπουλου. Ο παππούς του, από την πλευρά του πατέρα του, καταγόταν από τη Δρόβιανη της Βορείου Ηπείρου. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την παλαιά πατρινή οικογένεια Πράτσικα και ήταν ανιψιός του Χρήστου και της Κούλας Πράτσικα, καθώς και του Διονυσίου Τσερώνη, δημάρχου Πατρέων. Στα νεανικά του χρόνια ήταν αθλητής της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης, αρχικά στον ανεξάρτητο σύλλογο Κολυμβητικό Όμιλο Γλυφάδας και από το 1949 στον Αχιλλέα Πατρών.
Φοίτησε στο Γυμνάσιο Πατρών, στη συνέχεια σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1954 μέχρι το 1975 άσκησε ενεργό δικηγορία ως μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών.
Ήταν έγγαμος με την Τζένη Στεφανοπούλου και απέκτησαν δύο γιους και μία κόρη.
Πολιτικός βίος
Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1958 με την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ) και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας στις εκλογές του 1964. Μετά την πτώση της δικτατορίας συμμετείχε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως Υφυπουργός Εμπορίου. Εντάχθηκε στο νεοσύστατο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και εξελέγη βουλευτής Αχαΐας με τη ΝΔ στις εκλογές του 1974. Στις κυβερνήσεις που σχηματίστηκαν τα επόμενα χρόνια ανέλαβε Υπουργός Εσωτερικών (Νοέμβριος 1974 – Σεπτέμβριος 1976) και Υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (Σεπτέμβριος 1976 – Νοέμβριος 1977).
Στις εκλογές του 1977 επανεξελέγη βουλευτής Αχαΐας και ανέλαβε Υπουργός Προεδρίας της κυβέρνησης από το 1977 έως το 1981, αρχικά υπό τον Καραμανλή και στη συνέχεια υπό τον Γεώργιο Ράλλη. Στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση του 1981, ο Στεφανόπουλος επανεξελέγη βουλευτής Αχαΐας, αλλά το κόμμα του έχασε τις εκλογές από το ανερχόμενο ΠΑΣΟΚ. Η ήττα οδήγησε στην παραίτηση του Ράλλη από την αρχηγία του κόμματος. Στη Βουλή που σχηματίστηκε από τις εκλογές διετέλεσε Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής ομάδας και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Ήταν υποψήφιος στις εσωκομματικές εκλογές για την προεδρία της ΝΔ αλλά ηττήθηκε από τον Ευάγγελο Αβέρωφ.
Ο Αβέρωφ παραιτήθηκε τον Αύγουστο του 1984, ως συνέπεια της ήττας της Νέας Δημοκρατίας στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 1984, και στις εσωκομματικές εκλογές που ακολούθησαν ο Στεφανόπουλος διεκδίκησε για άλλη μια φορά χωρίς επιτυχία την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, ηττημένος αυτή τη φορά από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Ύστερα από τις βουλευτικές εκλογές του 1985 και την επανεκλογή του ως βουλευτής Αχαΐας αποχώρησε από το κόμμα μαζί με 9 άλλους βουλευτές και στις 6 Σεπτεμβρίου 1985 ίδρυσε τη Δημοκρατική Ανανέωση (ΔΗΑΝΑ). Ο Στεφανόπουλος εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές του Ιουνίου 1989, ενώ παρέμεινε πρόεδρος του κόμματος αυτού μέχρι τον Ιούνιο του 1994, όταν και η ΔΗΑΝΑ ανέστειλε τη δράση της καθώς δεν κατόρθωσε να εκπροσωπηθεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Προεδρία της Δημοκρατίας
Η ανάδειξή του στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα ήταν αποτέλεσμα συμφωνίας του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου με τον τότε πρόεδρο της Πολιτικής Άνοιξης, Αντώνη Σαμαρά, για στήριξη κοινής υποψηφιότητας με στόχο την αποφυγή εκλογών, τις οποίες ζητούσε ο τότε πρόεδρος της ΝΔ, Μιλτιάδης Έβερτ. Ο Στεφανόπουλος προτάθηκε αρχικά ως υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την Πολιτική Άνοιξη. Με τη στήριξη και του ΠΑΣΟΚ εξελέγη στις 8 Μαρτίου 1995, κατά την τρίτη ψηφοφορία, με 181 ψήφους.
Τον Σεπτέμβριο του 2000 η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε με πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου τη συλλογή υπογραφών, αιτούμενη τη διενέργεια δημοψηφίσματος για το θέμα της αναγραφής του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, καθώς η κυβέρνηση είχε αποφασίσει την αφαίρεσή του. Μετά από έναν περίπου χρόνο, στις 29 Αυγούστου 2001, ο Αρχιεπίσκοπος παρέδωσε τις περίπου 3 εκατομμύρια υπογραφές, κατά τα στοιχεία της Εκκλησίας, στον Στεφανόπουλο, ο οποίος δεν έκανε δεκτό το αίτημα για δημοψήφισμα. Ο Πρόεδρος απάντησε στον Αρχιεπίσκοπο πως δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το θέμα των ταυτοτήτων και οι πάντες έχουν υποχρέωση συμμόρφωσης προς τους κανόνες του ισχύοντος δικαίου. Η αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, ακόμα και σε εθελοντική βάση, όπως ζήτησε τελικά ο Αρχιεπίσκοπος, κρίθηκε αντισυνταγματική από τα ελληνικά δικαστήρια.
Επί των ημερών της προεδρίας υπέγραψε την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος.
Τον Ιανουάριο του 2001 επισκέφθηκε ως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας το Βατικανό και προσκάλεσε επισήμως τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ να ανταποδώσει την επίσκεψη. Στις 4 Μαΐου 2001 έλαβε χώρα η επίσημη επίσκεψη του Πάπα, που αποτέλεσε έτσι τον πρώτο Πάπα που επισκέφθηκε την Ελλάδα μετά το Σχίσμα του 1054. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ευχήθηκε κατά την προσφώνησή του το πνεύμα αγάπης και χριστιανικής συνεννοήσεως να οδηγήσει και τις περαιτέρω προσπάθειες των δύο Εκκλησιών (Ορθόδοξης και Καθολικής).
Έχαιρε υψηλής δημοφιλίας, απόρροια του τρόπου άσκησης των καθηκόντων του. Έτυχε διαφόρων τιμητικών διακρίσεων και των ανωτάτων παρασήμων ξένων κρατών και ήταν επίτιμος δημότης πολλών Δήμων και Κοινοτήτων της Ελλάδας.
Τελευταία χρόνια
Διατήρησε τον σεβασμό πολλών πολιτών και μετά το τέλος της Προεδρίας του. Έκανε επανεμφάνιση στο πολιτικό προσκήνιο το Δεκέμβριο του 2011, ύστερα από πολλά έτη αποχής, με δηλώσεις στήριξης του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, όταν υπεραμύνθηκε της ανάγκης εξάντλησης της τετραετίας και της μη διενέργειας εκλογών.
Απεβίωσε λόγω επιπλοκών πνευμονίας στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν» στις 20 Νοεμβρίου 2016 σε ηλικία 90 ετών. Είχε εισαχθεί 3 μέρες νωρίτερα με εμπύρετο και σοβαρή αναπνευστική δυσχέρεια. Διαπιστώθηκε ότι έπασχε από «αμφοτερόπλευρη πνευμονία εξ εισροφήσεως» και παρά την εντατική θεραπευτική αγωγή, ο οργανισμός του δεν ανταποκρίθηκε παρουσιάζοντας ανεπάρκεια πολλαπλών οργανικών συστημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ελληνικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη ΔΗΑΝΑ Κατηγορία:Οικογένεια Πράτσικα Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες πολιτικοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα
Τσέζαρ Οουάτου
Ο Φλορίν Τσέζαρ Οουάτου (γεννημένος στις 18 Φεβρουαρίου 1980) είναι ρουμάνος τενόρος, τραγουδιστής και πιανίστας γνωστός μερικές φορές από τα σκηνικά ψευδώνυμα "Cezar The Voice" ή απλά "Cezar".
Ο γιος του τέως φλαουτίστας και πρώην καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Mozarteum του Σάλτσμπουργκ, Florin Ouatu, γεννήθηκε σε οικογένεια μουσικών στο Ploieşti. Ο Cezar άρχισε να παίζει πιάνο σε ηλικία έξι ετών. Αποφοίτησε από τη Σχολή Τεχνών "Carmen Sylva" στην πατρίδα του και στο Ωδείο του Μιλάνου. Στην Ιταλία, ο Cezar βαθμολόγησε το κλασικό τμήμα τραγουδιού του bel canto με μέγιστη βαθμολογία. [5] Σπούδασε επίσης μπαρόκ μουσική. Το 2001, ο Ouatu έγινε δεκτός στη Μουσική Ακαδημία Giuseppe Verdi στο Μιλάνο και αποφοίτησε το 2004. Στον Διεθνή Διαγωνισμό Τραγουδιού του 2003 Francisco Viñas και στο διεθνή φωνητικό διαγωνισμό του 2005 που διοργανώθηκε από το Ίδρυμα Renata Tebaldi στο Σαν Μαρίνο κέρδισε το «Best Countertenor " βραβείο. Ο Cezar έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του σε όπερα το 2007 στο La Fenice της Βενετίας. Έχει εμφανιστεί από τότε σε άλλες παραστάσεις όπερας σε μπαρόκ ρόλους όπερας.
Ο Ouatu κυκλοφόρησε την πρώτη του pop-opera ενιαία "Cinema Paradiso" την παραμονή των Χριστουγέννων 2012. Τον Μάιο του 2013, ο Cezar εκπροσώπησε τη Ρουμανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2013 με το τραγούδι "It's My Life" και τερμάτισε στην 13η θέση με 65 πόντους στο τέλος του διαγωνισμού. Μια εβδομάδα αργότερα, στις 25 Μαΐου 2013, ερμήνευσε μαζί με τους Andrea Bocelli και Angela Gheorghiu στη συναυλία του Bocelli στη Ρουμανία στη Romexpo, η οποία οδήγησε σε συνεργασία με τον Βαγγέλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2013 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Ρουμανία
Τσαρλς Τέιτ Ρέγκαν
Ο Τσαρλς Τέιτ Ρέγκαν (αγγλ. Charles Tate Regan, 1 Φεβρουαρίου 1878 – 12 Ιανουαρίου 1943) ήταν Βρετανός ιχθυολόγος, με εκτεταμένη συνεισφορά πάνω στα ταξινομικά σχήματα των ιχθύων (ψαριών).
Γεννήθηκε στο Σέρμπορν του Ντόρσετ της Αγγλίας και τελείωσε το ιστορικό σχολείο Derby School. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και το 1901 εντάχθηκε στο προσωπικό του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου ως έφορος της Ζωολογίας, καταλήγοντας να γίνει διευθυντής ολόκληρου του Μουσείου, θέση στην οποία παρέμεινε από το 1927 μέχρι το 1938.
Το 1917 ο Ρέγκαν εκλέχθηκε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας.
Περιέγραψε για πρώτη φορά επιστημονικώς και ονόμασε περισσότερα από 250 είδη ή γένη ζωντανών οργανισμών, όπως π.χ. το σιαμέζικο ψάρι μονομάχος (Betta splendens) ή το Salvelinus inframundus (ψάρι ενδημικό των θαλασσών της Σκωτίας).
Ατλέτικο ντε Ραφαέλα
Η Ατλέτικο ντε Ραφαέλα είναι αργεντίνικος, κοινωνικός σύλλογος από την πόλη Rafaela. Είναι περισσότερο γνωστός για την ποδοσφαιρική του ομάδα, η οποία συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Αργεντινής. Διαθέτει ακόμη τμήματα για Καλαθοσφαίριση, Χόκεϊ επί χόρτου, Γυμναστική, roller skating, Αντισφαίριση και Πετοσφαίριση. Ιδρύθηκε στις 13 Ιανουαρίου 1907. Έδρα της ποδοσφαιρικιής ομάδας είναι το Estadio Nuevo Monumental, χωρητικότητας 16000 θεατών.
Τσαρλς Τέιτ Ρέγκαν
Ο Ρέγκαν έγινε ο μέντορας μιας ομάδας νεότερων επιστημόνων, μεταξύ των οποίων ήταν η Έθελγουιν Τρεγουάβας, που συνέχισε το έργο του στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
Αρκετά είδη ψαριών φέρουν στην επιστημονική ονομασία τους το επίθετο regani(us) από το επώνυμο του Ρέγκαν προς τιμή του. Είναι τα:
Ατλέτικο ντε Ραφαέλα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1907 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αργεντινής Κατηγορία:Ατλέτικο ντε Ραφαέλα
Τσαρλς Τέιτ Ρέγκαν
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
thumb|right|Το είδος ψαριού Julidochromis regani ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Τ.Τ. Ρέγκαν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιχθυολόγοι Κατηγορία:Άγγλοι βιολόγοι Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ
Τύπος δεδομένων
Στον προγραμματισμό υπολογιστών, ένας τύπος δεδομένων (data type) είναι μία κατηγοριοποίηση που προσδιορίζει διαφορετικούς τύπους από δεδομένα, όπως κινητής υποδιαστολής (floating-point), ακεραίους (integer), ή τύπους δεδομένων αλήθειας (Boolean), η οποία καθορίζει τις πιθανές τιμές για αυτόν τον τύπο, τις λειτουργίες που μπορούν να επιτελεστούν σε τιμές αυτού του τύπου, την σημασία των δεδομένων και τον τρόπο που οι τιμές αυτού του τύπου μπορούν να αποθηκευτούν. Οι τύποι δεδομένων χρησιμοποιούνται μέσα σε συστήματα τύπων (type systems), τα οποία προσφέρουν διάφορους τρόπους για τον ορισμό, την υλοποίηση και την χρήση τους. Διαφορετικά συστήματα τύπων εξασφαλίζουν διαφορετικούς βαθμούς ασφάλειας τύπων (type safety). Τυπικά, ένας τύπος μπορεί να οριστεί ως "οποιαδήποτε ιδιότητα ενός προγράμματος την οποία μπορούμε να προσδιορίσουμε πριν την εκτέλεση του προγράμματος".
Επισκόπηση
Σχεδόν όλες οι γλώσσες προγραμματισμού περιλαμβάνουν ρητά την έννοια του τύπου δεδομένων, παρόλο που διαφορετικές γλώσσες μπορεί να χρησιμοποιούν διαφορετική ορολογία. Οι συνήθεις τύποι δεδομένων είναι:
Για παράδειγμα, στην γλώσσα προγραμματισμού Java, ο τύπος "int" αναπαριστά το σύνολο των 32-bit ακεραίων του οποίου οι τιμές ανήκουν στο διάστημα από -2,147,483,648 έως 2,147,483,647, όπως και τις λειτουργίες που μπορούν να εφαρμοστούν πάνω σε ακέραιους, όπως η πρόσθεση, η αφαίρεση και ο πολλαπλασιασμός. Τα χρώματα αφετέρου αναπαρίστανται από τρία bytes που υποδηλώνουν την ποσότητα από κόκκινο, πράσινο και μπλε, και μία συμβολοσειρά που αναπαριστά το όνομα του χρώματος. Οι επιτρεπτές λειτουργίες περιλαμβάνουν πρόσθεση και αφαίρεση, αλλά όχι πολλαπλασιασμό.
Οι περισσότερες γλώσσες προγραμματισμού επιτρέπουν επίσης στον προγραμματιστή να ορίσει επιπλέον τύπους δεδομένων, συνήθως συνδυάζοντας πολλαπλά στοιχεία από άλλους τύπους και ορίζοντας τις έγκυρες λειτουργίες του νέου τύπου δεδομένων. Για παράδειγμα, ένας προγραμματιστής μπορεί να δημιουργήσει έναν καινούργιο τύπο δεδομένων που θα ονομάζεται "μιγαδικός αριθμός", ο οποίος θα περιλάμβανε πραγματικά και φανταστικά μέρη.
Ένας τύπος δεδομένων αναπαριστά επίσης έναν περιορισμό στην ερμηνεία των δεδομένων σε ένα σύστημα τύπων, περιγράφοντας την αναπαράσταση, την ερμηνεία και την δομή των τιμών ή αντικειμένων που αποθηκεύονται στην μνήμη του υπολογιστή. Το σύστημα τύπων χρησιμοποιεί την πληροφορία του τύπου δεδομένων για να ελέγξει την ορθότητα των προγραμμάτων τα οποία έχουν πρόσβαση ή χειρίζονται τα δεδομένα.
Τύποι δεδομένων μηχανής
Όλα τα δεδομένα στους υπολογιστές που βασίζονται σε ψηφιακά ηλεκτρονικά κυκλώματα αναπαρίστανται ως bit (εναλλακτικές 0 και 1) στο πιο χαμηλό επίπεδο. Η μικρότερη μονάδα δεδομένων που μπορεί να διευθυνσιοδοτηθεί είναι συνήθως μια ομάδα από bit που αποκαλούνται byte (συνήθως μία οκτάδα (octet), που είναι 8 bit). Η μονάδα που μπορεί να επεξεργαστεί από εντολές γλώσσας μηχανής ονομάζεται λέξη (word) (η οποία από το 2011 είναι τυπικά 32 ή 64 bit). Οι περισσότερες εντολές ερμηνεύουν την λέξη ως έναν δυαδικό αριθμό, έτσι ώστε ένας 32 bit αριθμός να μπορεί να αναπαραστήσει μη προσημασμένες ακέραιες τιμές από 0 έως 2^{32}-1 ή προσημασμένες ακέραιες τιμές από -2^{31} έως 2^{31}-1. Λόγω του συμπληρώματος ως προς 2, η μηχανή και η γλώσσα μηχανής ως επί το πλείστον δεν χρειάζεται να διακρίνουν τους μη προσημασμένους από τους προσημασμένους τύπους δεδομένων.
Υπάρχει ένα συγκεκριμένο σύνολο εντολών αριθμητικών πράξεων, οι οποίες χρησιμοποιούν διαφορετική ερμηνεία των bit μίας λέξης σαν έναν αριθμό κινητής υποδιαστολής.
Οι τύποι δεδομένων μηχανής είναι αναγκαίο να εκτίθενται ή είναι διαθέσιμοι σε συστήματα ή χαμηλού επιπέδου γλώσσες προγραμματισμού ώστε να επιτρέπουν τον ευέλικτο έλεγχο του υλικού (hardware). Η γλώσσα προγραμματισμού C για παράδειγμα είναι εφοδιασμένη με τύπους δεδομένων διαφόρων μεγεθών, όπως ο  και ο. Αν ένας αντίστοιχος εγγενής (native) τύπος δεν υπάρχει στην πλατφόρμα στόχο, ο μεταγλωττιστής θα τον "σπάσει" σε κώδικα που χρησιμοποιεί τύπους που υπάρχουν. Για παράδειγμα, αν ζητείται ένας ακέραιος των 32 bit σε μία πλατφόρμα των 16 bit, ο μεταγλωττιστής θα τον αντιμετωπίσει σιωπηρά ως έναν πίνακα από δύο ακεραίους των 16 bit.
Πολλές γλώσσες επιτρέπουν δυαδικά και δεκαεξαδικά λεκτικά (literals), για τον εύκολο χειρισμό δεδομένων μηχανής.
Σε υψηλότερου επιπέδου προγραμματισμό, οι τύποι δεδομένων μηχανής είναι συνήθως κρυμμένοι ή αφηρημένοι (abstracted) ως μία λεπτομέρεια της υλοποίησης που θα καθιστούσε τον κώδικα λιγότερο μεταφέρσιμο αν ήταν φανερή στον χρήστη. Για παράδειγμα, μπορεί να παρέχεται ένας γενικευμένος αριθμητικός τύπος αντί ενός τύπου συγκεκριμένου μεγέθους.
Ο τύπος δεδομένων αληθείας
Ο τύπος δεδομένων αληθείας αναπαριστά τις τιμές: αληθές και ψευδές. Παρότι μόνο δύο τιμές είναι πιθανές, σπάνια αναπαρίστανται στους υπολογιστές με ένα μόνο δυαδικό ψηφίο για λόγους αποδοτικότητας. Πολλές γλώσσες προγραμματισμού δεν είναι εφοδιασμένες με ρητό τύπο αληθείας. Αντί αυτού ερμηνεύουν το 0 (για παράδειγμα) ως ψευδές και τις υπόλοιπες τιμές ως αληθείς.
Αριθμητικοί τύποι δεδομένων
Κάποια παραδείγματα αριθμητικών τύπων δεδομένων είναι:
Συμβολοσειρές και τύποι δεδομένων κειμένου
Όπως:
Οι τύποι των χαρακτήρων και των συμβολοσειρών μπορεί να έχουν διαφορετικούς υποτύπους σύμφωνα με το απαιτούμενο "μέγεθος" του χαρακτήρα. Ο αρχικός κώδικας ASCII μεγέθους 7-bit αποδείχθηκε ανεπαρκής και αντικαταστάθηκε από 8 και 16-bit σύνολα χαρακτήρων, τα οποία μπορούν να κωδικοποιήσουν ένα ευρύ φάσμα από μη λατινικά αλφάβητα (Εβραϊκά, Κινέζικα) και άλλα σύμβολα.
Οι συμβολοσειρές μπορεί να είναι σταθερού είτε επεκτατού μεγέθους, ακόμα και μέσα στην ίδια γλώσσα. Μπορεί να έχουν υποτύπους ανάλογα με το μέγιστο μέγεθός τους.
Σημείωση: οι συμβολοσειρές δεν είναι πρωταρχικοί τύποι σε όλες τις γλώσσες. Για παράδειγμα στην C αποτελούνται από πίνακες (arrays) χαρακτήρων.
Επαγόμενοι Τύποι
Οι επαγόμενοι τύποι μπορούν να βασίζονται, ή να προέρχονται από τους βασικούς τύπους που εξηγήθηκαν παραπάνω.
Σε κάποια γλώσσα σαν την C, οι συναρτήσεις (functions) έχουν τύπο που προέρχεται από τον τύπο της τιμής επιστροφής (return value) τους.
Δείκτες και Αναφορές
Ο βασικότερος μη σύνθετος επαγόμενος τύπος είναι ο δείκτης, ένας τύπος δεδομένων του οποίου η τιμή αναφέρεται ευθέως σε (ή "δείχνει σε") μία άλλη τιμή η οποία είναι αποθηκευμένη κάπου αλλού στην μνήμη του υπολογιστή χρησιμοποιώντας την διεύθυνση μνήμης της. Είναι μία πρωταρχική μορφή αναφοράς. (Σε καθημερινή ορολογία, ένας αριθμός σελίδας σε ένα βιβλίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα κομμάτι δεδομένων που αναφέρεται σε ένα άλλο). Οι δείκτες αποθηκεύονται συχνά σε μία μορφή παρόμοια με έναν ακέραιο. Ωστόσο, στην προσπάθειά μας να δούμε τα περιεχόμενα που δείχνει ένας δείκτης (dereference) του οποίου η τιμή δεν είναι κάποια έγκυρη διεύθυνση μνήμης το πρόγραμμα θα μπορούσε να τερματιστεί βίαια (crash). Για την βελτίωση αυτού του πιθανού προβλήματος, οι δείκτες θεωρούνται διαφορετικού τύπου από τον τύπο των δεδομένων που δείχνουν, ακόμα και αν η υποκείμενη αναπαράσταση είναι η ίδια.
Σύνθετοι τύποι
Οι σύνθετοι τύποι παράγονται από περισσότερους από έναν πρωταρχικούς τύπους. Αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους. Οι διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να τους συνδυάσουμε ονομάζονται δομές δεδομένων. Η κατασκευή ενός σύνθετου τύπου από πρωταρχικούς τύπους οδηγεί στη δημιουργία ενός νέου τύπου, για παράδειγμα ο τύπος πίνακας-ακεραίων είναι διαφορετικός τύπος από τον τύπο ακέραιος.
Πολλοί άλλοι σύνθετοι τύποι είναι δυνατοί, αλλά τείνουν να είναι περαιτέρω παραλλαγές και συνθέσεις των παραπάνω.
Αφηρημένοι τύποι
Κάθε τύπος που δεν περιλαμβάνει κάποια υλοποίηση είναι ένας αφηρημένος τύπος δεδομένων. Για παράδειγμα, μία στοίβα (η οποία είναι ένας αφηρημένος τύπος δεδομένων) μπορεί να υλοποιηθεί με έναν πίνακα (ένα συνεχές κομμάτι μνήμης που περιέχει πολλαπλές τιμές), ή με μία συνδεδεμένη λίστα (ένα σύνολο από μη συνεχόμενα κομμάτια μνήμης που συνδέονται με δείκτες).
Οι αφηρημένοι τύποι δεδομένων μπορούν να χειριστούν από κώδικα που δεν γνωρίζει ή "ενδιαφέρεται" για τους τύπους που περιέχονται σε αυτούς. Ο προγραμματισμός που δεν γνωρίζει τους υποκείμενους συγκεκριμένους τύπους που θα χρησιμοποιηθούν ονομάζεται γενικευμένος προγραμματισμός. Οι πίνακες και οι εγγραφές μπορεί να περιέχουν επίσης υποκείμενους τύπους, αλλά θεωρούνται συγκεκριμένοι επειδή προσδιορίζουν το πως τα περιεχόμενα ή τα στοιχεία τους αποθηκεύονται στην μνήμη.
Βοηθητικοί τύποι
Για ευκολία, πολλές γλώσσες προγραμματισμού υψηλού επιπέδου είναι εφοδιασμένες με χρήσιμους στην πράξη τύπους, όπως για παράδειγμα χρονικές, ημερολογιακές και νομισματικές τιμές, ακόμα και στις περιπτώσεις που η γλώσσα επιτρέπει την κατασκευή τους από πρωταρχικούς τύπους.
Συστήματα τύπων
Ένα σύστημα τύπων συσχετίζει τύπους με κάθε υπολογισμένη τιμή. Εξετάζοντας την ροή αυτών των τιμών, ένα σύστημα τύπων προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν μπορούν να συμβούν σφάλματα τύπων. Το εν λόγω σύστημα τύπων καθορίζει τι αποτελεί ένα σφάλμα τύπου, αλλά τα συστήματα τύπων προσπαθούν γενικά να εγγυηθούν ότι λειτουργίες που αναμένουν ένα συγκεκριμένο είδος τιμών δεν χρησιμοποιούνται σε τιμές για τις οποίες αυτές δεν έχουν νόημα.
Το βάθος των περιορισμών των τύπων και ο τρόπος αποτίμησής τους επηρεάζουν την τυποποίηση (typing) της γλώσσας. Μία γλώσσα προγραμματισμού μπορεί να συσχετίσει περαιτέρω μία λειτουργία με διαφορετικούς συγκεκριμένους αλγορίθμους για κάθε τύπο στην περίπτωση του πολυμορφισμού υποτύπων. Θεωρία τύπων είναι η μελέτη των συστημάτων τύπων, μολονότι τα συγκεκριμένα (concrete) συστήματα τύπων γλωσσών προγραμματισμού προέρχονται από πρακτικά θέματα αρχιτεκτονικής υπολογιστών, υλοποίησης μεταγλωττιστών και σχεδιασμού γλωσσών.
Τα συστήματα τύπων μπορεί να είναι στατικά ή δυναμικά, αυστηρά ή ασθενή κτλ.
Περαιτέρω διάβασμα
* Τυπος δεδομενων
Μεθόδιος Φούγιας
Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Πρώην Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας κυρός Μεθόδιος Φούγιας (14 Σεπτεμβρίου 1924 - 7 Ιουλίου 2006) ήταν Μητροπολίτης Πισιδίας, υπέρτιμος και έξαρχος Σίδης, Μυρέων και Ατταλείας και πρώην Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κατά Κόσμον Ιωάννης Φούγιας, γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Καλύβια Φενεού στις 13 Σεπτεμβρίου του 1924. Την εγκύκλια παιδεία του την έλαβε στο Δημοτικό σχολείο του χωριού του και στο γυμνάσιο Λεβιδίου. Το 1943 μπήκε με εξετάσεις στη Νομική Σχολή Αθηνών αλλά δεν φοίτησε λόγω των δύσκολων συνθηκών της Γερμανικής κατοχής. Το 1945 χάρις στο προσωπικό ενδιαφέρον του Αρχιεπισκόπου και αντιβασιλέα Δαμασκηνού έγινε δεκτός στην Ιερά Μονή Πεντέλης εκάρη μοναχός με το όνομα Μεθόδιος. Το 1946 εισήλθε μετά από επιτυχείς εξετάσεις στην Θεολογική Σχολή Αθηνών και το 1947 χειροτονήθηκε διάκονος. Μετά από υπόδειξη του Αρχιεπισκόπου και αντιβασιλέα Δαμασκηνού και τη συγκατάθεση του πατριάρχη Αλεξανδρείας Χριστοφόρου κατατάχθηκε στις τάξεις του κλήρου του πατριαρχείου Αλεξανδρείας, χωρίς να φύγει από την Ελλάδα. Παράλληλα υπηρετούσε τη θητεία του στον Ελληνικό στρατό, από το 1946 έως το 1950. Το 1950 χειροτονήθηκε ιερέας και το 1951 διορίστηκε Ιερατικός προϊστάμενος στην Ελληνική κοινότητα του Μονάχου της τότε Δυτικής Γερμανίας. Θα παρακολουθήσει μαθήματα ιστορίας από τους Βυζαντινολόγους F. Dοlger και H.G. Beck. To 1954 θα διοριστεί αρχιγραμματέας της Ιεράς Συνόδου του πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Από το 1968 μέχρι το 1960 είναι Πρωτοσύγκελλος του μητροπολίτη Αξώμης Νικολάου και καθηγητής του Ελληνικού σχολείου της Αμπέμπα στην Αιθιοπία. Θα κληθεί από τον Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων Αθηναγόρα για να γίνει βοηθός του στην περιοχή Δυτικής Γερμανίας. Αρνήθηκε την προαγωγή του σε Επίσκοπο, ενώ θα παρακολουθήσει στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ μαθήματα Εκκλησιαστικής Ιστορίας και θα ανακηρυχθεί Διδάκτωρας της Φιλοσοφίας στο ίδιο πανεπιστήμιο. Μέχρι το 1966 θα έχει την επιστασία των ορθόδοξων ενοριών της Βόρειας Αγγλίας κάτι που του επέτρεψε να δημιουργήσει νέες Ελληνικές κοινότητες και σχολεία. Θα επιστρέψει στην Ελλάδα και θα διοριστεί Α Γραματέας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος μέχρι το φθινόπωρο του 1967. Από τον Οκτώβρη του 1966 μέχρι τον Φλεβάρη του 1967 θα υπηρετήσει επίσης στον Ιερό Ναό Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού.
Στις 29 Νοεμβρίου 1968 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Αξώμης από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Νικόλαο τον ΣΤ΄. Η ενθρόνισή του θα γίνει στον καθεδρικό ναό του Αγίου Φρουμεντίου της Αντίς Αμπέμπα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έκανε την έδρα του διορθόδοξο και διεκκλησιαστικό κέντρο.
Στις 9 Οκτωβρίου 1979 πέρασε στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας παραμένοντας μέχρι το 1989.
Στις 12 Μαρτίου 1991 εξελέγη Μητροπολίτης Πισιδίας, υπέρτιμος και έξαρχος Σίδης, Μυρέων και Ατταλείας.
Απεβίωσε στις 6 Ιουλίου 2006. Υπήρξε συγγραφέας πλείστων εκκλησιαστικών και Θεολογικών βιβλίων.