cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Άλμα εις μήκος
Εννέα αθλητές από πέντε χώρες πήραν μέρος στον αγώνα, όπου ο κάθε ένας είχε δικαίωμα για τρεις προσπάθειες.
Τα πρώτα δύο άλματα του Έλερι Κλαρκ ήταν άκυρα, καθώς οι κριτές (με επικεφαλής τον ο διάδοχο Κωνσταντίνο) του ζήτησαν να αφαιρέσει το καπέλο που είχε τοποθετήσει, λέγοντας ότι αυτό ήταν μια πρακτική των επαγγελματιών αθλητών που απαγορεύονταν η συμμετοχή τους στους Αγώνες. Το τρίτο άλμα του, ωστόσο, ήταν μακράν το καλύτερο από αυτά των υπόλοιπων συμμετεχόντων και του χάρισε την πρώτη θέση. Τις υπόλοιπες δύο θέσεις των μεταλλίων συμπλήρωσαν αθλητές επίσης από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Άλμα εις τριπλούν
thumb|right|150px|Ο [[Τζέιμς Κόνολι]]
Ημερομηνία: 6 Απριλίου 1896, 15:40 μ.μ.
Το αγώνισμα διεξήχθη την πρώτη ημέρα των Αγώνων, αμέσως μετά τους προκριματικούς γύρους των 100 μέτρων. Είναι έτσι ο πρώτος χρονολογικά τελικός των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων και ο νικητής Τζέιμς Κόνολι θεωρείται ο πρώτος σύγχρονος Ολυμπιονίκης. Η επίδοσή του ήταν κατά ένα μέτρο μεγαλύτερη από αυτή του δεύτερου Αλέξανδρου Τουφερή και κατέκτησε με άνεση την πρωτιά.
Συνολικά, επτά αθλητές από πέντε χώρες πήραν μέρος στον αγώνα, ενώ διέφεραν οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν. Την τρίτη θέση κατέκτησε ο Έλληνας Ιωάννης Περσάκης με επίδοση στα 12,52 μέτρα και την τέταρτη ο Λάγιος Σόκολι από την Ουγγαρία με 11,26 μέτρα.
Σφαιροβολία
Ημερομηνία: 7 Απριλίου 1896, 15:40 μ.μ.
Επτά αθλητές από τέσσερις χώρες πήραν μέρος στον αγώνα. Ωστόσο, έλειπαν οι δύο καλύτεροι σφαιροβόλοι της εποχής: ο Καναδός Τζορτζ Γκρέι και ο Ιρλανδός Ντένις Χόργκαν, οι ρίψεις των οποίων ξεπερνούσαν σταθερά τα 13,50 μέτρα. Οι συμμετέχοντας είχαν δικαίωμα για τρεις ρίψεις και στη συνέχεια οι τέσσερις πρώτοι για τρεις ακόμα προσπάθειες. Οι ρίψεις πραγματοποιούνταν από μία τετράγωνη περιοχή πλάτους 2,13 μέτρων.
Νικητής αναδείχτηκε ο Ρόμπερτ Γκάρετ από τις Ηνωμένες Πολιτείες με την πρώτη του προσπάθεια να είναι και η καλύτερη του αγωνίσματος (11,22 μέτρα). Η τελευταία ρίψη του Μιλτιάδη Γκούσκου έφτασε τόσο κοντά σε αυτή του Γκάρετ, που οι έλληνες θεατές πανηγύρισαν νομίζοντας πως είχε κερδίσει τον αγώνα. Τελικά, μετρήθηκε στα 11,20 μέτρα και του έδωσε τη δεύτερη θέση.
Δισκοβολία
thumb|right|200px|Ο [[Ρόμπερτ Γκάρετ]]
Ημερομηνία: 6 Απριλίου 1896, 16:25 μ.μ.
Οι έλληνες αθλητές προετοιμάζονταν από χρόνια για τη δισκοβολία που τη θεωρούσαν εθνική τους κληρονομιά, ακολουθώντας τις οδηγίες του ιστορικού Φιλόστρατου. Οι αμερικανοί αθλητές είδαν για πρώτη φορά δίσκο όταν έφτασαν στην Αθήνα και στην προπόνηση χρησιμοποιούσαν ένα αντίγραφο που ζύγιζε 10 κιλά και ήταν πολύ βαρύ. Όταν όμως ο Ρόμπερτ Γκάρετ έμαθε ότι στον αγώνα θα χρησιμοποιηθεί δίσκος που ζύγιζε μόλις 2 κιλά, αφοσιώθηκε πολύ σε αυτό το όργανο και το συνήθισε γρήγορα.
Οι συμμετέχοντας είχαν δικαίωμα για τρεις ρίψεις και στη συνέχεια οι τέσσερις πρώτοι για δύο ακόμα προσπάθειες. Ο Γκάρετ βγήκε πρώτος με ρίψη στα 29,15 μέτρα, νικώντας τον Παναγιώτη Παρασκευόπουλο προς μεγάλη απογοήτευση των ελλήνων θεατών. Την τρίτη θέση κατέκτησε ο Σωτήρης Βερσής, ο οποίος πήρε την ίδια θέση και την επόμενη ημέρα στην άρση βαρών με δύο χέρια.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|right|200px|Ο [[Σπύρος Λούης]]
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αλβανίας
To Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αλβανίας (Αλβανικά: Kategoria Superiore) είναι η πρώτη ποδοσφαιρική βαθμίδα της Αλβανίας και πρωτοξεκίνησε το 1930 με την ονομασία Α΄ Κατηγορία (Kategoria e Parë) η οποία χρησιμοποιείται πλέον για την πρώην Β΄ Κατηγορία. Τη χρονιά 1998–99 πήρε την τελική της ονομασία Κατεγκορία Σουπεριόρε (Ανώτερη Κατηγορία). Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Αλβανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου.
Έως σήμερα έχουν συμμετάσχει συνολικά 45 ομάδας στο πρωτάθλημα και 9 εξ αυτών έχουν καταφέρει να στεφθούν πρωταθλήτριες. Τα περισσότερα πρωταθλήματα έχει η ΚΦ Τίρανα με 26 τίτλους και ακολουθούν η Ντιναμό Τιράνων και η Παρτιζάνι με 18 και 17 τρόπαια αντίστοιχα.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα από την αγωνιστική περίοδο 2014–15 συμμετέχουν 10 ομάδες και η κάθε ομάδα αγωνίζεται από 4 αγώνες με την κάθε αντίπαλο της για το πρωτάθλημα. Οι τρόποι βαθμολόγησης είναι με βάση τους κανονισμούς της FIFA (τρεις πόντοι η νίκη, έναν η ισοπαλία, κανέναν η ήττα). Σε περίπτωση ισοβαθμίας υπερνικά η ομάδα η οποία έχει την καλύτερη διαφορά τερμάτων και την καλύτερη επίθεση.
Μπουρίτο
μικρογραφία|burrito Το μπουρίτο είναι φαγητό που προέρχεται από το Μεξικό. Πρόκειται για μια τορτίγια από αλεύρι, που μέσα της περιέχει κιμά, μαρούλι, τυρί, σάλτσα και ξινή κρέμα. Βέβαια το μέγεθος και το περιεχόμενο της ποικίλλει.
Ετυμολογία
Άγνωστος ο λόγος για τον οποίο ονομάστηκαν έτσι. Υπάρχουν ωστόσο πολλές θεωρίες για την προέλευση του ονόματος. Η πιο γνωστή αναφέρεται στην ομοιότητα του φαγητού με το φορτίο που κουβαλούν τα γαϊδούρια, καθώς η μετάφραση του από τα ισπανικά σημαίνει "μικρός γάιδαρος". Άλλη μία θεωρία είναι ότι ένας άνδρας, ονόματι Χουάν Μέντεζ, περιφερόταν στο Μεξικό μαζί με το γαϊδούρι του και πουλούσε τα μπουρίτο.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αλβανίας
Λογότυπο
Το λογότυπο του πρωταθλήματος έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Αλβανίας Αλβανιας
Μπουρίτο
Αμερική
Στις Η.Π.Α. τα μπουρίτος αποτελούν ένα πολύ συνηθισμένο έδεσμα. Μάλιστα πρόκειται για ένα από τα τελευταία μεξικανικά φαγητά που μπορεί κανείς να βρει στην Αμερική. Η ιστορία τους ξεκινά τη δεκαετία του 1950. Συγκεκριμένα έφτασαν στην Αμερική λόγω κάποιων εργατών μεταναστών. Πολύ γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλη την ήπειρο.
Σαν Ντιέγκο
Στο Σαν Ντιέγκο υπάρχουν τα μπουρίτο της Καλιφόρνιας ("California burritos"). Αυτό το είδος μοιάζει με το Mission burrito, παρουσιάζει όμως διαφορά στο μέγεθος της πίτας, η οποία σε αυτή την περίπτωση περιέχει μάλιστα και περισσότερα υλικά.
Ευρώπη
Στην Ευρώπη τα μπουρίτο έφτασαν πολύ αργότερα και έγιναν και σε αυτή την περίπτωση ιδιαίτερα δημοφιλή. Μάλιστα αναφέρεται ότι στην Μεγάλη Βρετανία τα Μεξικανικά εστιατόρια αυξήθηκαν κατά 71% τα τελευταία δύο χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικάνικη κουζίνα Κατηγορία:Φαγητό δρόμου
Τουρκικές δραματικές σειρές
Οι Τουρκικές δραματικές σειρές (televizyon dizileri) είναι πολύ δημοφιλείς στην Τουρκία και είναι ένα από τα πιο δυναμικά εξαγωγικά προϊόντα της χώρας, τόσο σε όρους κέρδους όσο και δημοσίων σχέσεων. Η βιομηχανία των δραματικών σειρών έχει παίξει έναν κεντρικό ρόλο στην αύξηση της δημοφιλίας της Τουρκίας στον Αραβικό κόσμο. Σε μια έρευνα που διενεργήθηκε σε 16 χώρες της Μέσης Ανατολής από το  Τουρκικό Ίδρυμα Οικονομικών και Κοινωνικών Σπουδών, τρεις από τους τέσσερις που συμμετείχαν στην έρευνα  είπαν ότι έβλεπαν κάποια από τις Τουρκικές σειρές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Girl (ταινία)
Το Girl είναι βελγική-ολλανδική ταινία του 2018 σε σκηνοθεσία του Λούκας Ντοντ.
Πλοκή
Η Λάρα, ένα 15χρονο τρανς κορίτσι, σπουδάζει σε μία βελγική ακαδημία χορού με κύρος. Οι δυσκολίες της εκπαίδευσης της ως μπαλαρίνα γίνονται πιο περίπλοκες, καθώς προετοιμάζεται για την εγχείρηση επαναπροσδιορισμού φύλου.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στο 71ο φεστιβάλ των Καννών, η ταινία κέρδισε τον Queer Φοίνικα, το FIPRESCI, ενώ ήταν υποψήφια στην κατηγορία Ένα Κάποιο Βλέμμα.
Ήταν η πρόταση του Βελγίου για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία στα 91α Βραβεία Όσκαρ. Επίσης, ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ολλανδικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Βελγικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βελγικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ολλανδόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2018
Τσεμπίνια
Η Τσεμπίνια (πολωνικά: Trzebinia, γίντις: טשעבין‎) είναι πόλη του Πόβιατ Χσάνουφ στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας στην Πολωνία. Στην πόλη υπάρχει διυλιστήριο πετρελαίου της PKN Orlen και ένας σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος της γραμμής Κρακοβία-Κατοβίτσε, με συνδέσεις με το Οσφιέντσιμ και το Σπιτκοβίτσε. Τα έτη 1975-1998, η πόλη ήταν μέρος του πρώην Βοεβοδάτου Κατοβίτσε. Με πληθυσμό 20.175 κατοίκων (31 Δεκεμβρίου 2010), η Τσεμπίνια είναι ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Η πόλη βρίσκεται στο Υψίπεδο Κρακοβίας-Τσενστοχόβα, 269 με 407 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η Τσεμπίνια είναι σιδηροδρομικός και οδικός κόμβος και βρίσκεται σε κόμβο του Αυτοκινητόδρομου Α4 και της Εθνικής Οδού 79. Η απόσταση από το Διεθνές Αεροδρόμιο Κρακοβίας «Ιωάννης Παύλος Β΄» είναι 30 χιλιόμετρα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Παλαιό μοναστήρι στις αρχές του 20ου αιώνα Η ιστορία της Τσεμπίνια χρονολογείται στα τέλη του Μεσαίωνα. Το 1325, ο οικισμός είχε ήδη μια εκκλησία, η οποία αναφέρθηκε το 1470 από τον Γιαν Ντουούγκος. Μέχρι τις αρχές του 15ου αιώνα, η Τσεμπίνια ήταν βασιλικό χωριό και στη συνέχεια πέρασε στα χέρια τοπικών αριστοκρατικών οικογενειών. Εκείνη την εποχή, ανακαλύφθηκαν αποθέματα ψευδαργύρου και μολύβδου. Η Τσεμπίνια, ωστόσο, παρέμεινε ακόμα ένα χωριό, ή μάλλον ένας οικισμός εξόρυξης, ο οποίος από το 1569 έως το 1802 ανήκε στην οικογένεια Σχίλχρα Τσεμπίνσκι, του οικόσημου Άμπντανκ. Διοικητικά, η Τσεμπίνια βρισκόταν στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας στην Επαρχία Ελάσσονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Το 1772, στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, προσαρτήθηκε από την Μοναρχία των Αψβούργων και έγινε μέρος της Γαλικίας. Ανακτήθηκε από τους Πολωνούς στον Αυστροπολωνικό Πόλεμο του 1809 και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο πολωνικό Δουκάτο της Βαρσοβίας. Μετά τη διάλυση του Δουκάτου, η πόλη ήταν μέρος της Ελεύθερης Πόλης της Κρακοβίας από το 1815 έως το 1846 και στη συνέχεια επαναπροσαρτήθηκε από την Αυστριακή Αυτοκρατορία. Τον 19ο αιώνα η περιοχή της Τσεμπίνια πέρασε από την περίοδο της εκβιομηχάνισης. Το 1804-1843, πέντε ορυχεία άνθρακα, δύο μύλοι ψευδαργύρου και ένα εργοστάσιο γυαλιού άνοιξαν εδώ. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1817, το χωριό έλαβε τον χάρτη πόλης του, και στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, εδώ άνοιξαν άλλα ανθρακωρυχεία, καθώς και ένα ορυχείο καλαμίνας. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Τσεμπίνια είχε διυλιστήριο πετρελαίου, εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και μύλο τσιμέντου. Το 1903 εγκαταστάθηκαν εδώ οι Σαλβατοριανοί, οι οποίοι το 1908 ξεκίνησαν την κατασκευή μιας εκκλησίας.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Τον Αύγουστο του 1944, το δευτερεύων υποστρατόπεδο E738 του Stalag VIII-B/344 αντικαταστάθηκε από ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Οι Γερμανοί έστειλαν τους Βρετανούς αιχμαλώτους πολέμου πίσω στο Stalag VIII-B/344, και τους αντικατέστησαν με εκατοντάδες νέους κρατούμενους, κυρίως από τις γερμανοκρατούμενες Πολωνία και Ουγγαρία. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα υποστρατόπεδα του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μονόβιτς και παρείχε άτομα για καταναγκαστική εργασία για ένα κοντινό διυλιστήριο πετρελαίου. Τον Αύγουστο του 1944, το διυλιστήριο στην Τσεμπίνια βομβαρδίστηκε από την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία. Λόγω του υψηλού ποσοστού θανάτου μεταξύ των κρατουμένων, η Σούτσσταφφελ δημιούργησε ένα κρεματόριο στο υποστρατόπεδο. Τον Ιανουάριο του 1945, καθώς ο Κόκκινος Στρατός επανέλαβε την επίθεσή του και προέλασε από τα ανατολικά, οι κρατούμενοι πόρευσαν στο Ρίμπνικ, την λεγόμενη Πορεία Θανάτου. Πολλοί από αυτούς πέθαναν από το δριμύ κρύο και την εξάντληση. Από το Ρίμπνικ οι Γερμανοί τους απέλασαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Ζάξενχαουζεν και του Μπέργκεν-Μπέλζεν. Στις 23 Ιανουαρίου 1945, οι Γερμανοί υποχώρησαν.
Πρόσφατη ιστορία
Μέχρι το 1975, η πόλη παρέμεινε στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας. Το 1961, ο οικισμός Βόντνα ενσωματώθηκε στην Τσεμπίνια, και το 1969, μετά την συγχώνευση της με τον οικισμό Σιέρσα, η πόλη ονομάστηκε Τσεμπίνια-Σιέρσα. Το 1977, το όνομα άλλαξε σε Τσεμπίνια. Το όνομα Σιέρσα Βόντνα επιβιώνει ως το όνομα ενός σιδηροδρομικού σταθμού εμπορευματικών μεταφορών.
Οικονομία
μικρογραφία| Σταθμός παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στη Σιέρσα Η Τσεμπίνια είναι ο τόπος του σταθμού παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στη Σιέρσα, ένα μεγάλο διυλιστήριο πετρελαίου, το Rafineria Trzebinia, το οποίο ανήκει στην PKN Orlen και το εργοστάσιο τσιμέντου Gorka Cement (μέρος της Mapei). Το 1957-1958 ιδρύθηκε η εταιρεία εξόρυξης Trzebionka και το 1962 άρχισε να λειτουργεί η μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος Σιέρσα II.
Αθλητισμός
Ο αθλητικός σύλλογος της πόλης είναι ο ΜΚΣ Τσεμπίνια-Σιέρσα, ο οποίος ιδρύθηκε το 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Θηριωδίες στην Πολωνία Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία Κατηγορία:Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία
Σουαλοκίν
Με το ιδιαίτερο όνομα Σουαλοκίν είναι γνωστός ο δεύτερος σε φωτεινότητα, όπως φαίνεται από τη Γη, αστέρας στον αστερισμό Δελφίνα, ο α (άλφα) Δελφίνος (Alpha Delphini, συντομογραφικά α Del). Είναι επίσης γνωστός ως 9 Δελφίνος (ονομασία κατά Φλάμστηντ).
Στην πραγματικότητα είναι ένας πολλαπλός αστέρας: Αποτελείται από επτά διαφορετικούς αστέρες, οι δύο από τους οποίους συνιστούν διπλό σύστημα, δηλαδή δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας και είναι οι α Del Aa και α Del Ab. Υπάρχουν επιπλέον πέντε αμυδρότεροι αστέρες, γνωστοί ως α Del B, C, D, E και F.
Ονομασίες και ιστορία
Οι α και β Δελφίνος δεν είχαν δικό τους όνομα, ώσπου τα μυστηριώδη ονόματα «Sualocin» και «Rotanev» αντιστοίχως εμφανίσθηκαν αιφνιδίως στον «Κατάλογο του Παλέρμο» το 1814. Ο Βρετανός αστρονόμος Τζέιμς Γουέμπ ερμήνευσε την προέλευσή τους το 1859, διαβάζοντάς τα ανάποδα ως Nicolaus Venator, που είναι η λατινική μετάφραση του ονόματος του Ιταλού αστρονόμου Νικκολό Κατσιατόρε (Niccolo Cacciatore), βοηθού και διαδόχου του Τζουζέπε Πιάτσι στο Αστεροσκοπείο του Παλέρμο (η ιταλική λέξη cacciatore και η λατινική venator σημαίνουν στα ελληνικά «κυνηγός»). Κι όμως, αυτή η εντελώς προσωπική ονοματοδοσία επεκράτησε και στις 12 Σεπτεμβρίου 2016 η ομάδα εργασίας επί των ονομάτων αστέρων της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως ενέκρινε επισήμως το όνομα «Σουαλοκίν» (Sualocin) για το κύριο μέλος του συστήματος, τον αστέρα α Δελφίνος Aa.
Στην παραδοσιακή κινεζική αστρονομία ο όρος 瓠瓜 (Hù Guā), που σημαίνει «καλή κολοκύθα», αναφέρεται σε μια μικρή ομάδα αστέρων αποτελούμενη από τους α Δελφίνος, γ2, δ, β και ζ Δελφίνος. Ο ίδιος ο α Δελφίνος ήταν γνωστός ως 瓠瓜一 (Hù Guā yī), δηλαδή «ο Πρώτος (αστέρας) της Καλής Κολοκύθας».
Στην ινδική αστρονομία ο αστέρας αντιστοιχούσε στον εικοστό τρίτο σεληνιακό οίκο (nakṣatra), τον Ντανίστα (Dhanishta).
Αστροφυσικά δεδομένα
Ο α Δελφίνος A είναι φασματοσκοπικώς διπλός αστέρας, που σήμερα έχει γίνει και απευθείας ορατός ως διπλός με συμβολομετρία κηλίδων. Οι αστέρες-μέλη του συστήματος έχουν γωνιακό διαχωρισμό 0,2 δευτερόλεπτο της μοίρας (΄΄) και περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους μία φορά κάθε 17 γήινα έτη, σε τροχιά με εκκεντρότητα 0,47. Ο α Del Aa έχει φασματικό τύπο B9 IV, είναι δηλαδή γαλανόλευκος υπογίγαντας, που έχει αρχίσει να φεύγει από την Κύρια ακολουθία. Ο φασματικός τύπος του α Del Ab δεν μπορεί να προσδιορισθεί με κάποια ακρίβεια, καθώς εκπέμπει πολύ λιγότερο φως από τον κύριο αστέρα και είναι υπερβολικά κοντά του. Αλλά και οι άλλες παράμετροί του είναι άγνωστες. Ο α Del Aa έχει μάζα 2,82 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή μάζα και σχεδόν διπλάσια επιφανειακή θερμοκρασία από τον Ήλιο (11.643 βαθμούς K), με δείκτη χρώματος (B−V) = −0,061. Το απόλυτο μέγεθος του Aa είναι περίπου −0,4, δηλαδή στην πραγματικότητα είναι περίπου 120 φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο. Η διάμετρός του είναι 3,92 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Η ηλικία του εκτιμάται σε 227 εκατομμύρια έτη περίπου.Το σύστημα του α Δελφίνος A πλησιάζει τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 3,40 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (12.240 χιλιόμετρα την ώρα).
Οι πέντε αμυδροί συνοδοί αστέρες του άλφα Δελφίνος έχουν φαινόμενα μεγέθη από 11 έως 13,5 και απέχουν από τον α Del A από 35΄΄ έως 72΄΄. Παρουσιάζουν όλοι τους διαφορές στην ιδία κίνηση σε σχέση με τον α Del A.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπογίγαντες αστέρες τύπου B Κατηγορία:Πολλαπλά αστρικά συστήματα Κατηγορία:Δελφίν (αστερισμός)
Κούριον Επισκοπής
To Κούριον Επισκοπής είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την κοινότητα Επισκοπή της επαρχίας Λεμεσού. Η ομάδα έχει τέσσερις συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου Κύπρου.
Ιστορία
150px|left Το Κούριον Επισκοπής ιδρύθηκε το 1948. Το όνομα του σωματείου προέρχεται απο την αρχαία πόλη Κούριο, η οποία βρίσκεται κοντά στην Επισκοπή. Αρχικά συμμετείχε στις διοργανώσεις της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Λεμεσού (ΕΠΟΛ), στην οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το 1986 εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Στην πρώτη του συμμετοχή, την περίοδο 1986-87, τερμάτισε στην 4η θέση του ομίλου του. Παρέμεινε στη Δ΄ κατηγορία ως την περίοδο 1989-90 που τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου του και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΛ. Το 2003 ενοποιήθηκε με τον Απόλλωνα Επισκοπής δημιουργώντας την ομάδα FC Επισκοπής.Το 2016 η ομάδα επαναδραστηριοποιήθηκε και συμμετέχει στις διοργανώσεις της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Λεμεσού (ΕΠΟΛ).
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Το Κούριο Επισκοπής συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Το Κούριο Επισκοπής συμμετείχε στον Γ΄ όμιλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948 Κατηγορία:Επισκοπή Λεμεσού (κοινότητα)
Ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση
Ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση είναι η κίνηση που κάνει κάποιο σώμα στην οποία η τροχιά της είναι ευθύγραμμη και η επιτάχυνση της μένει σταθερή και διαφορετική από τη μηδενική. Κατ'αυτόν τον τρόπο το σώμα επιταχύνεται με σταθερή επιτάχυνση, επομένως η ταχύτητα του αυξάνεται με σταθερό ρυθμό, αφού η επιτάχυνση είναι ουσιαστικά ο ρυθμός μεταβολής της ταχύτητας ως προς το χρόνο. Παραδείγματα ευθύγραμμης ομαλά επιταχυνόμενης κίνησης είναι η κίνηση ενός πυραύλου καθώς εκτοξεύεται προς το διάστημα, η ελεύθερη πτώση ενός σώματος στο κενό (δηλαδή χωρίς την αντίσταση του αέρα), η κίνηση ενός ηλεκτρoνίoυ μέσα σε ένα ηλεκτρικό πεδίo (αρκεί να είναι παράλληλη με την ένταση τoυ πεδίoυ) και η κίνηση ενός σώματος που αφήνεται να ολισθήσει σε κεκλιμένο επίπεδο (ράμπα) με σταθερή τριβή ή χωρίς τριβή.
Φυσικά μεγέθη
thumb|right|350px|Η μετατόπιση, η ταχύτητα και η επιτάχυνση, συναρτήσει του χρόνου στην ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση. Η ευθύγραμμη oμαλά επιταχυνόμενη κίνηση χαρακτηρίζεται από τα τέσσερα φυσικά μεγέθη της κίνησης: μετατόπιση, την ταχύτητα, την επιτάχυνση και το χρόνο.
Ειδικότερα:
Η φoρά της είναι ίδια με την φoρά της κίνησης (για την ακρίβεια της ταχύτητας) αν η κίνηση είναι επιταχυνόμενη και είναι αντίθετη με τη φορά της κίνησης (ακριβέστερα της ταχύτητας), αν η κίνηση είναι επιβραδυνόμενη.
Νόμoς επιτάχυνσης
Ο νόμος της επιτάχυνσης δίνει τη μεταβολή της επιτάχυνσης (και όχι την ίδια την επιτάχυνση) στην ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση. Η φυσική έκφραση του νόμου της επιτάχυνσης δίνεται παρακάτω:
Η μεταβoλή \Delta της επιτάχυνσης a ενός σώματος, που εκτελεί ευθύγραμμη oμαλά επιταχυνόμενη κίνηση, μεταξύ δύο τυχαίων θέσεων (μιας παλαιάς και της τρέχουσας), ισoύται με τo μηδέν (ακριβέστερα με το μηδενικό διάνυσμα \vec 0).
Η επιτάχυνση (a) παραμένει σταθερή (κατά μέτρo, διεύθυνση και φoρά), δηλαδή δεν μεταβάλλεται χρoνικά, ή αλλιώς δεν αλλάζει από την μια χρoνική στιγμή στην άλλη, για όλη τη διάρκεια της κίνησης.
Η μαθηματική έκφραση του νόμου είναι η εξής:
Σημειώνεται ότι ο παραπάνω νόμoς της επιτάχυνσης χρησιμoπoιείται και ως ορισμός της ευθύγραμμης oμαλά επιταχυνομένης κίνησης.
Νόμoς ταχύτητας
Ο νόμος της ταχύτητας σχετίζει την ταχύτητα στην ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση, με την επιτάχυνση και τη χρονική στιγμή στην οποία θέλει κάποιος να μελετήσει την ταχύτητα. Η φυσική του έκφραση είναι:
Η μεταβoλή \Delta της ταχύτητας v ενός σώματος, που εκτελεί ευθύγραμμη oμαλά επιταχυνομένη κίνηση, μεταξύ δύo τυχαίων θέσεων (μιας παλαιάς και της τρέχουσας) ισoύται με τo γινόμενo της επιτάχυνσης a της κίνησης του σώματος επί τo χρονικό διάστημα \Delta t της μεταβoλής αυτής.
Η μαθηματική έκφραση του νόμου δίνεται ως εξής:
Νόμoς μετατόπισης
Ο νόμος της μετατόπισης σχετίζει τη μετατόπιση ενός σώματος που εκτελεί ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση, με την επιτάχυνση και τη χρονική στιγμή στην οποία θέλει κάποιος να μελετήσει την ταχύτητα. Η φυσική του έκφραση είναι:
Η μετατόπιση (x) ενός σώματος, που εκτελεί ευθύγραμμη oμαλά επιταχυνομένη κίνηση, μεταξύ της αρχικής θέσης και μιας τυχαίας θέσης, ισoύται με τo ημιγινόμενo της επιτάχυνσης (a) της κίνησης τoυ σώματoς επί τo τετράγωνo τoυ "χρόνου" (t) της διάρκειάς της.
Η μαθηματική έκφραση του νόμου είναι η κάτωθι:
Παρατηρήσεις
Από τους παραπάνω νόμους παρατηρείται ότι από την έκφραση της μετατόπισης, μπορεί να προκύψει η σταθερή επιτάχυνση με παραγώγιση δύο φορές επί της έκφρασης αυτής. Η πρώτη παραγώγιση δίνει το νόμο της ταχύτητας και η δεύτερη τη μηδενική μεταβολή της επιτάχυνσης. Κατά συνέπεια με ολοκλήρωση της έκφρασης του νόμου της επιτάχυνσης δίδεται ο νόμος της ταχύτητας (εφόσον δεν υπάρχει αρχική ταχύτητα στην κίνηση), ενώ με τη δεύτερη ολοκλήρωση δίνεται ο νόμος της μετατόπισης (εφόσον δεν υπάρχει αρχική ταχύτητα και μετατόπιση).
Κατηγορία:Κινηματική
Σίντνεϊ Πουατιέ
μικρογραφία|260x260εσ|Με τον [[Τόνι Κέρτις (αριστερά) στην ταινία Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες (1958)]] Ο Σερ Σίντνεϊ Πουατιέ (αγγλικά: Sidney Poitier, 20 Φεβρουαρίου 1927 - 6 Ιανουαρίου 2022) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1963 Κάτω από το βλέμμα του Θεού (Lillies of the Field). Ήταν ο πρώτος Αφροαμερικανός ηθοποιός που έλαβε αυτή την τιμή (24 χρόνια μετά τη νίκη της Χάτι ΜακΝτάνιελ που είχε βραβευτεί με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Όσα Παίρνει ο Άνεμος του 1939). Ο Πουατιέ ήταν επίσης σκηνοθέτης, συγγραφέας και διπλωμάτης. Η επιτυχία του ηθοποιού συνεχίστηκε κατά τη δεκαετία του 1960 και το 1967 είχε τρεις επιτυχημένες ταινίες στο αμερικανικό Box-Office : Ιστορία ενός εγκλήματος (In the Heat of the Night), Μάντεψε ποιος θα 'ρθει το βράδυ (Guess Who's Coming to Dinner) και Στον κύριό μας με αγάπη (To Sir, with Love), οι οποίες πραγματεύονταν το θέμα του ρατσισμού. Ο ηθοποιός είναι επίσης γνωστός για τη συμμετοχή του στις ταινίες: Η ζούγκλα του μαυροπίνακα (Blackboard Jungle, 1955), Έσπασα τα δεσμά μου (Edge of the City, 1957), Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες (The Defiant Ones, 1958), Ένα σταφύλι στον ήλιο (A Raisin in the Sun, 1960) και Τυφλός άγγελος (A Patch of Blue). Το 1972 έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία Οι δυο συνένοχοι (Buck and the Preacher). Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει στην 22η θέση στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών.
Το 2002 ο ηθοποιός βραβεύτηκε με Τιμητικό Όσκαρ από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών, για τα επιτεύγματά του ως καλλιτέχνης, αλλά και ως άνθρωπος και το 2009 τιμήθηκε με το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας από τον πρόεδρο των Η.Π.Α. Μπαράκ Ομπάμα. Από το 1997 ήταν πρέσβης για λογαριασμό των νησιών Μπαχάμες (απ' όπου κατάγεται και έζησε τα παιδικά του χρόνια), στην Ιαπωνία.
Βιογραφία
Ο Σίντνεϊ Πουατιέ γεννήθηκε στο Μαϊάμι της Φλόριντα, όπου οι Μπαχαμέζοι γονείς του βρίσκονταν για επίσκεψη. Ο Πουατιέ μεγάλωσε στο Νησί Κατ της Καραϊβικής και έπειτα διέμεινε στο Μαϊάμι, όπου οι γονείς του, Ρέτζιναλντ Τζέιμς Πουατιέ και Έβελυν Άουτεν, ταξίδευαν για να πουλήσουν ντομάτες κι άλλα προϊόντα της φάρμας τους στο Νησί Κατ. Ο Πουατιέ γεννήθηκε δυο μήνες πρόωρα και οι ελπίδες επιβίωσης του βρέφους ήταν ελάχιστες, γι' αυτόν το λόγο οι γονείς του διέμειναν τρεις μήνες στις Η.Π.Α. για να τον φροντίσουν. Έτσι ο ηθοποιός έλαβε αυτομάτως την αμερικανική ιθαγένεια. Στα 10 του χρόνια οι γονείς του μετακόμισαν στην πόλη Νασσάου στις Μπαχάμες και στα 15 του χρόνια οι γονείς του τον έστειλαν στο Μαϊάμι για να ζήσει με τον αδελφό του. . Στα 17 του μετακόμισε στη Νέα Υόρκη όπου εργάστηκε ως λαντζιέρης. Με τη βοήθεια ενός Εβραίου σερβιτόρου που καθόταν μαζί του κάθε βράδυ έμαθε να διαβάζει εφημερίδα. Αργότερα αποφάσισε να καταταγεί στον Αμερικανικό Στρατό κι όταν απολύθηκε πέρασε από επιτυχημένη ακρόαση, μέσω της οποίας έλαβε δουλειά στο Αμερικανικό Θέατρο Νέγρων.
Καριέρα ως ηθοποιός
Ο Πουατιέ ξεκίνησε τις εμφανίσεις του στο Αμερικανικό Θέατρο Νέγρων, αλλά το κοινό τον αποδοκίμασε. Οι περισσότεροι μαύροι ηθοποιοί της εποχής ήταν καλλίφωνοι, αλλά ο Πουατιέ δεν διέθετε μουσικό αυτί, πράγμα που τον καθιστούσε μη ικανό να τραγουδήσει. . Αποφασισμένος να βελτιώσει τις υποκριτικές του δυνατότητες και να ξεφορτωθεί την προφορά που υποδήλωνε την καταγωγή του από τις Μπαχάμες, πέρασε έξι μήνες μελετώντας ώστε να έχει επιτυχία στο θέατρο. Η δεύτερή του απόπειρα στο θέατρο ήταν επιτυχημένη και τον οδήγησε στον πρωταγωνιστικό ρόλο στην θεατρική παράσταση Λυσιστράτη (βασισμένη στην ομώνυμη κωμωδία του Αριστοφάνη) στο Μπρόντγουεϊ, που του χάρισε καλές κριτικές. Εκεί τον πρόσεξε και ο διευθυντής της 20th Century Fox, Ντάριλ Φ. Ζάνουκ, που τον προσέλαβε για να συμμετάσχει στην ταινία του Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς Το μίσος προστάζει (No Way Out, 1949) στον ρόλο ενός γιατρού που απειλείται από έναν λευκό άνδρα τον οποίο υποδύθηκε ο Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ. Η ερμηνεία του τον οδήγησε σε περισσότερους ρόλους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν αξιοσημείωτοι, σε σχέση με εκείνους που προσέφεραν σε άλλους Αφροαμερικανούς ηθοποιούς της περιόδου. Καθιερώθηκε με τη συμμετοχή του στην ταινία Η ζούγκλα του μαυροπίνακα (Blackboard Jungle, 1955), όπου εμφανίστηκε στο ρόλο μαθητή μιας ανεπίδεκτης τάξης πλάι στον Γκλεν Φορντ.
Ο Πουατιέ ήταν ο πρώτος Αφροαμερικανός ηθοποιός που έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1958 Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες (The Defiant Ones). Ήταν επίσης ο πρώτος ηθοποιός που κέρδισε το βραβείο (για την ταινία Κάτω από το βλέμμα του Θεού (Lillies of the Field) το 1963). (Είχαν προηγηθεί οι βραβεύσεις της Χάτι ΜακΝτάνιελ που βραβεύτηκε με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Όσα παίρνει ο άνεμος (Gone With the Wind, 1939) κι του Τζέιμς Μπάσκετ που έλαβε τιμητικό βραβείο όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία της Ντίσνεϊ Τραγούδι του Νότου (Song of the South)). Παρά τη νίκη του, ο Πουατιέ φοβόταν ότι η Κινηματογραφική Βιομηχανία του παραχώρησε το βραβείο μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσει τα πλήθη και για να του απαγορεύσει μεγαλύτερες και σημαντικότερες απαιτήσεις στο μέλλον. Την επόμενη χρονιά της νίκης του δούλεψε ελάχιστα και παρέμεινε ο μοναδικός Αφροαμερικανός ηθοποιός του Χόλυγουντ με επιτυχία, αλλά οι ρόλοι που του προσέφεραν ήταν αδιάφοροι.
Το 1959 ηθοποιός εμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ στη θεατρική παράσταση Ένα Σταφύλι στον Ήλιο, έργο το οποίο μεταφέρθηκε έπειτα με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη με πρωταγωνιστή τον ίδιο. Το 1965 έδωσε αξιομνημόνευτες ερμηνείες στις ταινίες Βυθίσατε το υποβρύχιο U-128 (The Bedford Incident) και Τυφλός άγγελος (A Patch of Blue) πλάι στις Ελίζαμπεθ Χάρτμαν και Σέλλεϊ Γουίντερς. Το 1967 απεδείχθη η εμπορικότερή του χρονιά με τρεις ταινίες του να είναι οι δημοφιλέστερες της χρονιάς: Ιστορία ενός εγκλήματος (In the Heat of the Night), Μάντεψε ποιος θα έρθει το βράδυ (Guess Who's Coming to Dinner) και Στον κύριό μας με αγάπη (To Sir, with Love). Στην ταινία Η ιστορία ενός εγκλήματος έλαβε έναν από τους δημοφιλέστερους του ρόλους, ως αστυνομικός Βέρτζιλ Τιμπς. Ο χαρακτήρας του Τιμπς εμφανίστηκε σε άλλες δυο ταινίες με πρωταγωνιστή τον Πουατιέ Με λένε κύριο Τιμπς (They Call Me MISTER Tibbs!, 1970) και Η οργάνωση (The Organization, 1971) που δεν είχαν την επιτυχία του πρωτότυπου. Το 1968 έγραψε το σενάριο της ταινίας Για την αγάπη της Άιβι (For Love of Ivy), όπου ανέλαβε επίσης τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ο τύπος άρχισε να κατηγορεί τον Πουατιέ ότι είχε τυποποιηθεί σε εξιδανικευμένους ρόλους Αφροαμερικανών, στους οποίους δεν επιτρεπόταν να έχουν σεξουαλικά η προσωπικά πάθη κι ελαττώματα, όπως συνέβαινε για παράδειγμα με το χαρακτήρα που ερμήνευσε στην ταινία Μάντεψε ποιος θα 'ρθει το βράδυ. Ο Πουατιέ είχε αντιληφθεί αυτό που συνέβαινε, αλλά αμφιταλαντευόταν πάνω στο θέμα: ήθελε μεγαλύτερη ποικιλία ρόλων αφενός, αφετέρου ήθελε να αποτινάξει το στερεότυπο με το οποίο παρουσίαζε η κινηματογραφική βιομηχανία τους μαύρους. Αυτός ήταν κι ένας από τους λόγους που απέρριψε το ρόλο του Οθέλλου στην ομώνυμη τηλεοπτική μεταφορά του θεατρικού του Σαίξπηρ από το κανάλι NBC. To 2002 ο Πουατιέ έλαβε Τιμητικό Όσκαρ για τη συνεισφορά του στην 7η τέχνη. Μετά το θάνατο του Έρνεστ Μποργκνάιν το 2012 είναι ο γηραιότερος εν ζωή κάτοχος Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. .
Καριέρα ως σκηνοθέτης
Ο Πουατιέ σκηνοθέτησε αρκετές ταινίες. Έκανε το ντεμπούτο του στο σκηνοθετικό τιμόνι το 1972 με την ταινία Οι δυο συνένοχοι (Buck and the Preacher), όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Χάρι Μπελαφόντε. Η εμπορικότερη ταινία που σκηνοθέτησε ήταν το Τώρα... δεν μας σταματάει τίποτα (Stir Crazy, 1980) που θεωρούταν για πολλά χρόνια η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία από Αφροαμερικανό σκηνοθέτη. . Πρωταγωνιστές της ήταν ο Ρίτσαρντ Πράιορ και ο Τζιν Γουάιλντερ. Το 1974 σκηνοθέτησε ξανά τον Χάρι Μπελαφόντε, μαζί με τον φίλο του Μπιλ Κόσμπι στην ταινία Uptown Saturday Night. Το 1975 σκηνοθέτησε ξανά τον Μπιλ Κόσμπι στην ταινία Οι κατεργάρηδες (Let`s Do It Again). Η ταινία του 1977 A Piece of Action σηματοδότησε την αρχή της αποχής του από την υποκριτική προκειμένου να αφοσιωθεί στη σκηνοθεσία. Επέστρεψε στην υποκριτική το 1988 με τη συμμετοχή του στην ταινία Φονική καταδίωξη (Shoot to Kill).
Προσωπική ζωή
Ο ηθοποιός υπήρξε παντρεμένος με την Χουανίτα Χάρντι από το 1950 μέχρι και το 1965, το ζευγάρι απέκτησε 4 κόρες. Παντρεύτηκε για δεύτερη φορά το 1976 με την ηθοποιό Τζοάννα Σίμκους, με την οποία ήταν παντρεμένος έως τον θάνατό του και με την οποία είχε αποκτήσει 2 κόρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Πάπας Λέων Ι΄
Ο Πάπας Λέων Ι΄ (Papa Leone X, 11 Δεκεμβρίου 1475 – 1 Δεκεμβρίου 1521), γεννημένος ως Τζοβάννι ντι Λορέντσο ντε Μέντιτσι (Giovanni di Lorenzo de’ Medici), ήταν Πάπας από τις 9 Μαρτίου του 1513 έως το θάνατό του το 1521. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Πάπες που ήταν πάτρονες των τεχνών.
Ο Τζιοβάννι, ο οποίος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λορέντσο των Μεδίκων και της Κλαρίσε Ορσίνι, έφερε στην παπική αυλή τη μεγαλοπρέπεια και τη λαμπρότητα της αναγεννησιακής κουλτούρας.
Παιδική ηλικία και Νεότητα
Από την αρχή ο Τζιοβάννι προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Προτού γίνει 13 χρονών γίνονταν διαπραγματεύσεις προκειμένου να γίνει καρδινάλιος. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ είχε καλές σχέσεις αλλά και κοινά πολιτικά συμφέροντα με τον Λαυρέντιο τον Μεγαλοπρεπή και ούτως τον Οκτώβριο του 1488 ο Τζιοβάννι χρίσθηκε καρδινάλιος με τον όρο ότι δεν θα αναγνωριζόταν δημοσίως ως τέτοιος επί μια τριετία. Στο χρονικό διάστημα από το 1488 έως το 1491 στάλθηκε στην Πίζα για να μελετήσει θεολογία και Κανονικό Δίκαιο. Εκεί βρισκόταν εκείνη την περίοδο και ο Ροντρίγκο Μποργκία. Οι υποχρεώσεις των θεολογικών του σπουδών φαίνεται ότι ήταν λιγότερο ευχάριστες στο νεαρό πρίγκιπα από την ενασχόληση με τη λογοτεχνία, την οποία είχε μάθει να αγαπά από τον πατέρα του, και στην οποία είχε κάνει μεγάλη πρόοδο υπό την επίβλεψη του Πολιτσιάνο και του Μπιμπιένα.
Στις 9 Μαρτίου 1492 έλαβε το αξίωμα του καρδιναλίου στην εκκλησία Μπαντία Φιεζολάνα και στις 22 Μαρτίου έφθασε στη Ρώμη, ενώ την επόμενη ημέρα έγινε δεκτός σε ακρόαση από τον πάπα. Για αυτή την περίσταση έλαβε ένα γράμμα με συμβουλές από τον πατέρα του, το οποίο θεωρείται ως σήμερα αξιόλογο κείμενο για το είδος του. Μετά από ένα μήνα επέστρεψε στη Φλωρεντία λόγω του θανάτου του πατέρα του, αλλά λίγες εβδομάδες αργότερα γύρισε πάλι στη Ρώμη για να συμμετάσχει στο κονκλάβιο που θα επέλεγε τον διάδοχο του Ιννοκέντιου Η΄. Καθαυτόν τον τρόπο μέσα σε λίγους μήνες ανατράπηκαν όλα τα σχέδια του. Αυτή η διπλή απώλεια τερμάτισε στην Ιταλία μια περίοδο ειρήνης που είχε διασφαλίσει η συνετή πολιτική του Λορέντσο, και άρχιζε μια εποχή ξένων εισβολών και εσωτερικών αναμετρήσεων. Με το σύντομο κονκλάβιο του 1492 εκλέχθηκε πάπας ο Ροντρίγκο Μποργκία, με τον οποίο δεν ήταν στενά συνδεδεμένος και ούτως αποφάσισε να επιστρέψει στη Φλωρεντία.
1494-1513
Μία από τις πρώτες συνέπειες με την κατάρρευση αυτών των εύθραυστων πολιτικών ισορροπιών ήταν η γαλλική εισβολή στην Ιταλία, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα, την εκδίωξη των Μεδίκων από τη Φλωρεντία το Νοέμβριο του 1494. Η πτώση τους ευνοήθηκε και από τον Δομινικανό μοναχό Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα, ο οποίος προσεγγίζοντας τον Κάρολο Η' της Γαλλίας κήρυσσε εναντίον του Πιέρο των Μεδίκων, μεγαλύτερου αδελφού του Τζιοβάννι. Πιθανόν ο νέος ακόμα καρδινάλιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη ινκόγκνιτο μεταμφιεσμένος σε μοναχό. Στη Φλωρεντία εγκαθιδρύθηκε μια δημοκρατία, ενώ ο καρδινάλιος με τον μεγαλύτερο του αδελφό και τον εξάδερφο τους Τζούλιο (μελλοντικός Πάπας Κλήμης Ζ΄) βρήκαν άσυλο στην αυλή του Ουρμπίνο. Έπειτα ο καρδινάλιος βρήκε άσυλο στη Μπολόνια και στερούμενος πολιτικής δύναμης και δεδομένης της αντιπάθειας εκ μέρους του Αλέξανδρου ΣΤ΄, αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι με μερικούς του φίλους στη Γερμανία, τις Κάτω Χώρες και τη Γαλλία. Εκεί γνώρισε σημαντικές προσωπικότητες αλλά στη Ρουέν και στις Κάτω Χώρες όπου συνελήφθη και εκδιώχθηκε. Επέστρεψε στην Ιταλία το 1500 και αποφάσισε να κατοικήσει στο παλάτι του στη Ρώμη, το διάσημο σημερινό Παλάτσο Μαντάμα, διαφεύγοντας όσο το δυνατόν περισσότερο της προσοχής και αφοσιωμένος στην μελέτη της λογοτεχνίας, προσελκύοντας κοντά του πολλούς ποιητές και λογοτέχνες.
Το 1503 με το θάνατο του αδελφού του Πιέρο έγινε αρχηγός της οικογένειας των Μεδίκων. Την ίδια περίοδο, μετά το θάνατο του πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄, και μια σύντομη περίοδο κατά το ποντιφικάτο του Πίου Γ΄, εκλέχθηκε νέος πάπας ο Ιούλιος Β΄, άνθρωπος με σημαντικές πολιτικές και στρατιωτικές ικανότητες. Όμως οι σχέσεις του Τζιοβάννι δεν ήταν πολύ φιλικές ούτε με εκείνον. Όταν τον Αύγουστο του 1511 ο Ιούλιος αρρώστησε βαριά, ο Τζιοβάννι ήταν από τους πρώτους καρδινάλιους που κινήθηκαν προς την κατεύθυνση ενός πιθανού κονκλάβιου. Ο Ιούλιος μετά την ανάρρωσή του τον έστειλε στη Μπολόνια ως απεσταλμένο του τον Οκτώβριο του 1511.
thumb|300px|[[Μπάτσο Μπαντινέλλι, Λέων Ι΄, Σαλόνι των πεντακοσσίων, Παλάτσο Βέκιο, Φλωρεντία]] Στο μεταξύ τα στρατεύματα προετοιμάζονταν για τη σύγκρουση. Ο Ιούλιος Β΄ για να αντισταθεί τους Γάλλους του Λουδοβίκου ΙΒ΄ συγκρότησε την Ιερή Συμμαχία στην οποία το 1511 προσχώρησαν η Αγγλία, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Ισπανία και η Δημοκρατία της Βενετίας. Μια μάχη διαξάχθηκε στις 11 Απριλίου 1512 στην Ραβέννα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Τζιοβάννι των Μεδίκων, ο οποίος βρισκόταν εκεί, αιχμαλωτίστηκε. Οι Γάλλοι, παρότι είχαν πολλές απώλειες, είχαν καταφέρει ούτως να πάρουν ότι καλύτερο μπορούσαν και κατευθύνθηκαν προς το Μιλάνο. Όμως μαθαίνοντας ότι πλησίαζε ο αυτοκρατορικός στρατός από την Ελβετία αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Λομβαρδία. Αποφασίστηκε λοιπόν να μεταφέρουν τον καρδινάλιο Τζιοβάννι ως όμηρο στη Γαλλία, αλλά εκείνος κατόρθωσε, ενώ διέσχιζαν τον ποταμό Πάδο, να δραπετεύσει και να επιστρέψει στη Ραβέννα.
Ο Ιούλιος Β΄ συνειδητοποίησε πως για να εκδιώξει τους Γάλλους από την Ιταλία έπρεπε πρώτα να τους στερήσει από έναν από τους συμμάχους τους, δηλαδή την Φλωρεντινή Δημοκρατία. Έτσι αποφάσισε να διευκολύνει την επιστροφή των Μεδίκων στη Φλωρεντία, οι οποίοι είχαν αναγκαστεί να φύγουν από την πόλη μετά το θάνατο του Λορέντσο του Μεγαλοπρεπούς, δίνοντας κάποια στρατεύματα στον καρδινάλιο Τζιοβάννι υπό την διοίκηση του Καρντόνα. Με την είσοδό τους στην Τοσκάνη εκείνοι πολιόρκησαν την πόλη του Πράτο. Την υποχώρηση του Πράτο ακολούθησε άγρια καταστροφή της πόλης επί τρεις εβδομάδες. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1512 ο Τζιοβάννι κατάφερε να επιστρέψει στη Φλωρεντία χωρίς περαιτέρω αιματοχυσία, αφού η φατρία των Μεδίκων είχε πάρει τον έλεγχο της διακυβέρνησης. Αυτός και ο μικρότερος αδελφός του Τζουλιάνο προσπάθησαν πολύ να κατευνάσουν τις εντάσεις και τα μίση και να συμφιλιώσουν τις φατρίες. Αλλά στην πόλη το δημοκρατικό πνεύμα ήταν ακόμη πολύ έντονο και αποκαλύφθηκε μια συνωμοσία εναντίον των Μεδίκων ακριβώς τη στιγμή που έφτανε από τη Ρώμη η είδηση του θανάτου του πάπα Ιουλίου Β΄ στις 23 Φεβρουαρίου 1513. Ο Τζοβάννι μην έχοντας σημαντικούς αντιπάλους πήγε κατευθείαν στη Ρώμη για το κονκλάβιο το οποίο ξεκίνησε στις 9 Μαρτίου. Ο ικανός του γραμματέας Μπιμπιένα κατάφερε να πείσει πολλούς καρδιναλίους με δικαίωμα ψήφου ότι ήταν μεγάλη ευκαιρία να έχουν έναν πάπα από την οικογένεια των Μεδίκων. Την 11 Μαρτίου εκλέχτηκε πάπας, όντας όμως απλός διάκονος έπρεπε να χειροτονηθεί πρώτα ιερέας και μετά επίσκοπος (13 Μαρτίου 1513). Λίγο αργότερα, στις 19 Μαρτίου 1519 έγινε η στέψη του με τον πλέον επίσημο και μεγαλοπρεπή τρόπο που είχε συμβεί ποτέ στη Ρώμη.
Πάπας
Ο Λέων Ι΄ ήταν ένας πάπας καλλιεργημένος και μορφωμένος, μα μέσα σε μία Ευρώπη όπου με την αντιπαράθεση της Μεταρρύθμισης φούντωνε ο θρησκευτικός φανατισμός και οι θεολογικοί πόλεμοι, συχνά αποδοκιμάστηκε εξαιτίας των κοσμικών χαρακτηριστικών της διακυβέρνησής του και λόγω έλλειψης μεταρρυθμιστικού ζήλου. Ο Έρασμος του Ρότερνταμ του αφιέρωσε τη νέα έκδοση της Καινής Διαθήκης από τα ελληνικά. Οι αντίπαλοι του διηγούνταν πως όταν έγινε πάπας είπε στον ξάδερφό του Ιούλιο: “Αφού ο Θεός μας έδωσε τον παπικό θρόνο, ας τον απολαύσουμε”.
Από τις πρώτες του ενέργειες ήταν να ενεργοποιήσει ξανά τη σύνοδο στο Λατερανό, που είχε ξεκινήσει από τον προκάτοχό του, επουλώνοντας τις διαφορές που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ένα σχίσμα. Ακόμα αξίωσε με ένα λίβελο να γίνεται η λειτουργία στην καθομιλουμένη (volgare), καθώς και τη μετάφραση της Βίβλου, αποφάσεις που ακυρώθηκαν όμως αργότερα με τη Σύνοδο του Τρέντο η οποία επανέφερε τα λατινικά.
Η τάση του για συμφιλίωση φάνηκε κατευθείαν μετά την εκλογή του. Έδωσε συγχώρεση στου καρδιναλίους που είχαν προσχωρήσει στο κογκλάβιο της Πίζας, όπου είχαν αποπειραθεί να εκλέξουν έναν αντιπάπα, αλλά και στον Πομπέο Κολόννα που είχε προσπαθήσει να προκαλέσει μία λαϊκή εξέγερση προκειμένου να δημιουργήσει μια δημοκρατία στη Ρώμη. Ακόμη συγχώρεσε τους συνωμότες Μπόσκολι και Καππόνι για τις δολοπλοκίες τους εναντίον του, σώζοντας τη ζωή του Μακιαβέλλι. Σε πολιτικό επίπεδο δεν είχε σταθερές θέσεις αφού ανάλογα με την περίσταση παρατασσόταν πρώτα ενάντια στη Γαλλία, και αργότερα γινόταν σύμμαχος της προκειμένου να αντιταχθεί στον αυτοκράτορα. Στο εσωτερικό του παπικού κράτους συνέχισε συνήθειες νεποτισμού, έκανε καρδινάλιο τον ξάδερφό του Ιούλιο, που αργότερα θα γίνει πάπας με το όνομα Κλήμης Ζ΄, και τον ανιψιό του Ιννοτσέντσο Τσίμπο.
Με το τέλος της μάχης του Μαρινιάνο, ο Λέων Ι΄ αποφάσισε να τιμωρήσει τον Φραντσέσκο Μαρία Α΄ ντελλα Ρόβερε, ο οποίος αν και είχε φιλοξενήσει τους Μεδίκους στο Ουρμπίνο κατά την εξορία τους από τη Φλωρεντία, αυτή τη φορά δεν υποστήριξε τον πάπα όπως είχαν συμφωνήσει. Έτσι ο πάπας εκδίωξε τον Ντέλλα Ρόβερε από το Ουρμπίνο και έκανε δούκα της πόλης τον ανιψιό του Λαυρέντιο, που ήταν ήδη ηγεμόνας της Φλωρεντίας.
Ο Λούθηρος κατέκρινε τον Λέοντα Ι΄ για την πολιτική του με τα συγχωροχάρτια. Την 31 Οκτωβρίου 1517, ο Λούθηρος τοιχοκόλλησε τις 95 θέσεις του στην εξώπορτα του ναού της Βιτεμβέργης, και έτσι η Μεταρρύθμιση με μία πρωτοφανή ορμή, έγινε το μεγαλύτερο πλήγμα κατά της αίγλης της παπικής αυλής κατά την αναγέννηση, της οποίας ο Λέων Ι΄ ήταν ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους.
Την 15 Ιουνίου 1520 ο Λέων Ι΄ έκδοσε τη βούλα Exsurge Domine με την οποία αναθεμάτιζε 41 από τις 95 θέσεις του Λούθηρου, και με την οποία απειλούσε το Λούθηρο ότι θα τον αφορίσει εάν μέσα σε 60 μέρες δεν ανακαλούσε τις θέσεις του. Ο Λούθηρος αγνόησε την εγκύκλιο και αργότερα, εφόσον ο Λέων Ι' είχε δώσει διαταγή να καούν όλα τα βιβλία του, έκαψε τη βούλα στην πλατεία της Βιτεμβέργης. Στις 3 Ιανουαρίου 1521, ο πάπας αφόρισε τον Λούθηρο με τη βούλα Decet Romanum Pontificem, ενώ στις 1 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους ο Λέων Ι΄ πέθανε και θάφτηκε στην βασιλική της Santa Maria sopra Minerva της Ρώμης.
Φιλελληνισμός του Πάπα Λέοντα Ι΄
Ο Πάπας Λέων Ι΄ θεωρείται από τους σημαντικότερους ελληνολάτρες Πάπες. Συγκεκριμένα επί εποχής του ο Ιανός Λάσκαρις, ο κυριότερος και σπουδαιότερος εκπρόσωπος της Βυζαντινής λογιοσύνης την εποχή εκείνη και ένα από τα λαμπρότερα πνεύματα της Ιταλικής Αναγέννησης κατόρθωσε υπό την εύνοια του Πάπα Λέοντος Ι΄ την ίδρυση του ιστορικού Ελληνικού Γυμνασίου στη Ρώμη το 1513 το οποίο και τέθηκε υπό την αιγίδα του. Στο Γυμνάσιο αυτό, το οποίο λειτούργησε στον Κυρίνο λόφο, φοιτούσαν αριστούχοι βυζαντινοί, Έλληνες και Ιταλοί, και ήταν στελεχωμένο με Έλληνες δασκάλους με προεξάρχοντα τον Ζαχαρία Καλλιέργη και αργότερα με τον Αρσένιο Αποστόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 16ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Αμάλφι
Ισότοπα του φθορίου
Το φθόριο (F) έχει αρκετά ισότοπα αλλά ένα μόνο σταθερό το 19F. Το ραδιονουκλίδιο 18F έχει το μεγαλύτερο χρόνο ημιζωής (περίπου 110 λεπτά) και αποτελεί σημαντική πηγή ποζιτρονίων στην τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων.
Σημειώσεις
φθοριο Κατηγορία:Φθόριο
Αναγέννηση Δερύνειας (πετοσφαίριση)
Με την ονομασία Αναγέννηση Δερύνειας (πετοσφαίριση) αυτή είναι γνωστά τα εξής:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Χίλντα Γκάιρινγκερ
Η Χίλντα Γκάιρινγκερ φον Μίζες, πρώην Χίλντα Πόλλατσεκ (Hilda Pollaczek) και Χίλντα Πόλατσεκ (Hilda Polatschek ) (Δημοσίευε με τα ονόματα Χίλντα Πόλατσεκ, Χίλντα Γκάιρινγκερ ή Χίλντα Πόλατσεκ-Γκάιρινγκερ) σύζυγος φον Μίζες, (28 Σεπτεμβρίου 1893 στη Βιέννη, Αυστροουγγαρία, 22 Μαρτίου 1973 στη Σάντα Μπάρμπαρα (Καλιφόρνια)) ήταν Αυστροαμερικανίδα μαθηματικός και η πρώτη γυναίκα που δίδαξε εφαρμοσμένα μαθηματικά στη Γερμανία. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλάμβαναν τη θεωρία της ελαστικότητας και τη στατιστική, καθώς και την εφαρμογή και ανάπτυξη στατιστικών μεθόδων στη γενετική.
Βιογραφία
Η Χίλντα Γκάιρινγκερ καταγόταν από την οικογένεια του Ούγγρου κλωστοϋφαντουργού Λούντβιχ Γκάιρινγκερ και της συζύγου του Μάρθας, το γένος Βερτχάιμερ. Τα αδέλφια της ήταν ο Έρνστ Γκάιρινγκερ, ο οποίος έγινε γιατρός, ο Πέτερ Γκάιρινγκερ, ο οποίος έγινε μηχανικός, και ο Καρλ Γκάιρινγκερ (1899-1989), ο οποίος αργότερα ασχολήθηκε με τη μουσική. Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δραστηριοποιήθηκε στα κινήματα νεολαίας, ιδιαίτερα στο εκπαιδευτικό πείραμα του "Νηπιαγωγείου Baumgarten". Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου έλαβε το διδακτορικό της το 1917 υπό την επίβλεψη του Βίλχελμ Βίρτινγκερ με θέμα τις σειρές Φουριέ σε δύο μεταβλητές. Στη συνέχεια εργάστηκε το 1918/19 ως συντάκτρια της "Επετηρίδας Μαθηματικής Προόδου" υπό τη διεύθυνση του Λέον Λιχτενστάιν, επέστρεψε για λίγο στη Βιέννη το 1919 για να εργαστεί ως εκπαιδεύτρια και λέκτορας δημόσιων πανεπιστημίων και στη συνέχεια εντάχθηκε στο δυναμικό του Ρίχαρντ φον Μίζες στο Βερολίνο το 1921 ως βοηθός στο Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Μαθηματικών. Εκεί, το 1921, παντρεύτηκε τον στατιστικολόγο Φέλιξ Πόλατσεκ, επίσης από τη Βιέννη, ο οποίος είχε λάβει το διδακτορικό του στο Βερολίνο υπό την επίβλεψη του Ισάι Σουρ. Ο γάμος έληξε το 1925 (με διαζύγιο το 1932) και η Χίλντα Γκάιρινγκερ μεγάλωσε μόνη της την κόρη τους Μάγκντα (γεννημένη το 1922). Ως βοηθός του Μίζες, εργάστηκε στον τομέα της στατιστικής και της θεωρίας της πλαστικότητας. Το 1928, έλαβε τη χειραφέτησή της στο Βερολίνο και έγινε λέκτορας και Επικουρη Καθηγητρια. Ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής της Zeitschrift für Angewandte Mathematik und Mechanik, που ίδρυσε ο Μίζες. Όταν οι εθνικοσοσιαλιστές ανέβηκαν στην εξουσία το 1933, οι ελπίδες της να λάβει τη θέση έκτακτης καθηγήτριας, για την οποία είχε ήδη υποβάλει αίτηση, έπεσαν στο κενό. Ως Εβραία, απολύθηκε από το πανεπιστήμιο το 1933 και τελικά ακολούθησε τον Ρίχαρντ φον Μίζες (μετά από μια σύντομη περίοδο στο Ινστιτούτο Μηχανικής των Βρυξελλών) στην Κωνσταντινούπολη το 1934, όπου ίδρυσε ένα νέο ινστιτούτο μαθηματικών, όπου έγινε καθηγήτρια (αρχικά διδάσκοντας στα γαλλικά, στη συνέχεια στα τουρκικά).
Εν τέλει, και οι δύο τους εγκαταστάθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, εν μέρει επειδή η πολιτική κατάσταση στην Τουρκία ήταν πολύ αβέβαιη γι' αυτούς (ο Κεμάλ Ατατούρκ πέθανε το 1938). Ο φον Μίζες έφυγε πρώτος, και στη συνέχεια η Χίλντα Γκάιρινγκερ το 1939, αφού δεν ανανεώθηκε η θέση της στην Τουρκία. Η Χίλντα Γκάιρινγκερ δίδαξε πρώτα στο Κολέγιο Bryn Mawr. Το 1942, ενώ εκτελούσε μυστικές εργασίες για την κυβέρνηση των ΗΠΑ, έδωσε διαλέξεις για τη γεωμετρία της μηχανικής στο Πανεπιστήμιο Μπράουν, οι σημειώσεις των οποίων κυκλοφόρησαν ευρέως. Το 1943 παντρεύτηκε τον φον Μίζες και έγινε καθηγήτρια στο Κολλέγιο Γουίτον στο Νόρτον της Μασαχουσέτης, προκειμένου να βρίσκεται πιο κοντά στον Μίζες στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Το 1953, δημοσίευσε το σύνολο των εργασιών του Μίζες μετά τον θάνατό του (ως ερευνήτρια στο Χάρβαρντ), καθώς και το μεταθανάτιο έργο του "Μαθηματική θεωρία των πιθανοτήτων και της στατιστικής" (1964) και τη "Μαθηματική θεωρία της ροής συμπιεζόμενων ρευστών" (1958). Το 1959 αποσύρθηκε από τη διδασκαλία στο Κολλέγιο Wheaton, αφού το 1956 είχε διοριστεί έκτακτη ομότιμη καθηγήτρια στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, με πλήρη συνταξιοδότηση. Το 1951/52, συνόδευσε τον Ρίτσαρντ φον Μίζες σε ένα ταξίδι στην Ευρώπη και, όπως και εκείνος, έδωσε διαλέξεις, κυρίως στη Βιέννη και την Κωνσταντινούπολη (Διεθνές Συνέδριο Εφαρμοσμένης Μηχανικής).
Το 1930 ανέπτυξε τις "εξισώσεις Γκάιρινγκερ" για επίπεδες πλαστικές παραμορφώσεις. Το 1958, το άρθρο ανασκόπησης της για τη θεωρία της πλαστικότητας με τον Άλφρεντ Μ. Φρόιντενταλ ("The mathematical theory of the inelastic continuum" - Η μαθηματική θεωρία του ανελαστικού συνεχούς) δημοσιεύθηκε στο "Handbuch der Physik" (επιμέλεια Ζίγκφριντ Φλουγκ). Ενδιαφέρθηκε επίσης για τη γενετική. Συνολικά, δημοσίευσε περίπου 80 επιστημονικά έργα.
Η Γκάιρινγκερ ήταν μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (1955). Το 1960, της απονεμήθηκε τιμητικός διδακτορικός τίτλος από το κολλέγιο Wheaton. Το 1967, το Πανεπιστήμιο της Βιέννης διοργάνωσε μια τελετή για την 50ή επέτειο του διδακτορικού της τίτλου (Goldene Promotion). Το 2016, η οδός Χίλντα-Γκάιρινγκερ-Γκάσε (Hilda-Geiringer-Gasse) ονομάστηκε προς τιμήν της στη Βιέννη-Φαβόριτεν (10ο διαμέρισμα). Το 2017, ο δρόμος Χίλντα-Γκάιρινγκερ-Βεγκ στο Χουμπολντχάφεν στο Βερολίνο-Moabit ονομάστηκε επίσης προς τιμήν της.