cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασικάγκα Γκακκό
μικρογραφία| Πορτραίτο άγαλμα του Ουεσούγκι Νοριζάνε. Χρονολογείται στα 1535. Ξύλο με κρυστάλλινα μάτια. Ύψος 78 cm. Ασικάγκα Γκακκό, Ιαπωνία Το Ασικάγκα Γκακκό (Ashikaga Gakkō) (足利学校, "Σχολή Ασικάγκα") είναι το παλαιότερο ιαπωνικό ακαδημαϊκό κτήριο, που υπάρχει σήμερα. Βρίσκεται στην πόλη Ασικάγκα, στο νομό Τοτσίγκι, περίπου 70 χιλιόμετρα βόρεια από το Τόκιο. Έχει ανακηρυχθεί ως εθνικός ιστορικός τόπος της Ιαπωνίας το 1928.
Ιστορία
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες και διαφωνίες σχετικά με το πότε ιδρύθηκε το Ασικάγκα Γκακκό, που κυμαίνονται από την πρώιμη περίοδο Χεϊάν έως την περίοδο Καμακούρα, με κάποια στιγμή γύρω στο έτος 839 ή 842 να είναι η πιο πιθανή βασισμένη σε τεκμηριωμένα στοιχεία. Το σχολείο είχε παρακμάσει στο πρώτο μισό της περιόδου Μουρομάτσι, αλλά αναβίωσε από τον Ουεσούγκι Νοριζάνε το 1432, όταν έγινε κύριος της γύρω επαρχίας Σιμοτσούκε. Ο Ουτζιζάνε κάλεσε τον ιερέα από το Ενγκάκου-τζι στην Καμακούρα και δώρισε βιβλία από τη δική του συλλογή, για να αναζωογονήσει τα σχολεία και ως αποτέλεσμα το Ασικάγκα Γκακκό προσέλκυσε ξανά μαθητές από όλη τη χώρα. Καθόρισε επίσης το πρόγραμμα σπουδών γύρω από την κινεζική κλασική λογοτεχνία, τον Κομφουκιανισμό, το Liezi, το Ζουάνγκζι, το Σίτζι, το I Τσινγκ και την κινεζική ιατρική. Αν και οι δάσκαλοι ήταν ως επί το πλείστον μοναχοί Ζεν, το σχολείο ήταν κέντρο για τον Κομφουκιανισμό και την κοσμική μάθηση, με τη διδασκαλία της βουδιστικής θεολογίας και των δογμάτων να αποκλείονται ρητά. Κατά τη διάρκεια της περιόδου Σενγκόκου, οι σπουδές περιλάμβαναν επίσης πρακτικές επιστήμες και επινοήθηκε ένα εναλλακτικό «ελαφρύ πρόγραμμα σπουδών» για τους γιους των στρατιωτικών διοικητών και όχι για τους μελετητές πλήρους απασχόλησης. Τα δίδακτρα ήταν δωρεάν και οι μαθητές αναμενόταν να βρουν κατάλυμα σε τοπικά ιδιωτικά σπίτια. Το σχολείο είχε έναν κήπο, για να καλλιεργήσουν τη δική τους τροφή και έναν κήπο με βότανα, για να καλλιεργήσουν φαρμακευτικά βότανα.
Το Ασικάγκα Γκακκό υπέστη πυρκαγιά το 1530, αλλά ξαναχτίστηκε υπό την αιγίδα του Χότζο Ουτζιμάσα και ο αριθμός των μαθητών του περίπου εκείνη την εποχή υπολογίστηκε σε 3000. Ο Ιησουίτης ιεραπόστολος Φραντσίσκο Ξαβιέρ περιέγραψε το σχολείο στις αναφορές του στη Ρώμη ως «τη μεγαλύτερη και πιο διάσημη ακαδημία στο Μπάντο» και τη μεγαλύτερη από τα έντεκα πανεπιστήμια και ακαδημίες της Ιαπωνίας. Ωστόσο, με την άνοδο στην εξουσία του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, η Ύστερη φυλή του Χότζο καταστράφηκε το 1590 και η φυλή Ασικάγκα δεν είχε πλέον καμία δύναμη ή επιρροή. Το Ασικάγκα Γκακκό έχασε τα κτήματα, που του παρείχαν οικονομική υποστήριξη και ένα μέρος της συλλογής του λεηλατήθηκε από τον Χιντεγιόσι και μεταφέρθηκε στο Κιότο. Κάτω από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα, οι περιουσίες του Ασικάγκα Γκακκό αναβίωσαν, αλλά ελάχιστα. Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου παραχώρησε στο σχολείο ένα φέουδο 100 koku για τη συντήρησή του, και το σχολείο προστατεύτηκε επίσης από το νταϊμιό της περιφέρειας Ασικάγκα. Ωστόσο, από τα μέσα έως το τέλος της περιόδου Έντο, οι διδασκαλίες του θεωρούνταν όλο και περισσότερο ως παρωχημένες, καθώς ο νεοκομφουκιανισμός της σχολής Τσενγκ-τσου έγινε ορθοδοξία. Μέχρι το τέλος της περιόδου Έντο, το Ασικάγκα Γκακκό θεωρούνταν από κορυφαίους μελετητές ως κάτι περισσότερο από μια βιβλιοθήκη.
Μετά την αποκατάσταση του Μεϊτζί, ο ίδιος ο Κομφουκιανισμός δεν ευνοήθηκε. Το Ασικάγκα Γκακκό έκλεισε και ο μισός χώρος μετατράπηκε σε τοπικό δημοτικό σχολείο. Πολλά από τα κτήριά του αφαιρέθηκαν ή καταστράφηκαν. Επιπλέον, η νέα Νομαρχία Τοτσίγκι επιχείρησε να οικειοποιηθεί τη βιβλιοθήκη της. Το 1903, η τοπική κυβέρνηση ίδρυσε την πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη στο νομό Τοτσίγκι, στο έδαφος του Ασικάγκα Γκακκό, για να διατηρήσει τις παλιές συλλογές και να συλλέξει γενικού ενδιαφέροντος βιβλία. Το 1928, η τοποθεσία του Ασικάγκα Γκακκό και τα υπάρχοντα κτήρια όπως ο Ναός του Κομφούκιου και η πύλη έλαβαν προστασία ως Εθνικός Ιστορικός Χώρος. Ο ναός του Κομφούκιου, που χρονολογείται στα 1668, θεωρείται ότι είναι ο αρχαιότερος ναός του Κομφούκιου στην Ιαπωνία, που διατηρείται ακόμα και φιλοξενεί εικόνες του Κομφούκιου. Το Χότζο είναι ένα μεγάλο κτήριο με αχυροσκεπή και βρίσκεται δίπλα στο ναό του Κομφούκιου. Το Χότζο ήταν το κύριο κτήριο της σχολής. Ένα μεγάλης κλίμακας έργο αποκατάστασης ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, το οποίο περιελάμβανε την απομάκρυνση του δημοτικού σχολείου και την αποκατάσταση των κτηρίων και των κήπων για την αποκατάσταση του Ασικάγκα Γκακκό, όπως ήταν στα μέσα της περιόδου Έντο.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία
Χιράδες Αρκαδίας
Οι Χιράδες (τοπικά γνωστοί ως Κυράδες) είναι ορεινό χωριό στη νοτιοδυτική Αρκαδία,μέρος του Δήμου Μεγαλόπολης. Βρίσκεται στα βουνά στα σύνορα με τη Μεσσηνία, σε υψόμετρο περίπου 800 μέτρων. Βρίσκεται 2 χλμ. ανατολικά του Σουλίου, 4 χλμ. νότια των Παραδεισίων, 6 χλμ. βορειοδυτικά του Τουρκολέκα και 14 χλμ. νοτιοδυτικά της Μεγαλόπολης. Το 2011 οι Χιράδες είχαν πληθυσμό 80 ατόμων. Υπέστησαν ζημιές από τις δασικές πυρκαγιές του 2007.Το 2021 εκτιμάται ότι ο πληθυσμός είναι 42 άτομα
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Αλφάβητο Όγαμ
Το αλφάβητο Όγαμ (/ˈoː(ə)mˠ/), παλαιά Ιρλανδικά, ogam [ˈɔɣamˠ]) είναι πρώιμο μεσαιωνικό αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε για τη γραφή της πρώιμης ιρλανδικής γλώσσας. Υπάρχουν περίπου 400 επιγραφές σε λίθους σε όλη την Ιρλανδία και τη δυτική Βρετανία, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων βρίσκεται στο νότιο Μίνστερ . Ο μεγαλύτερος αριθμός επιγραφών εκτός της Ιρλανδίας βρίσκεται στο Πέμπροκσιρ της Ουαλίας.
Σύμφωνα με το μεσαιωνικό Bríatharogam, ονόματα διαφόρων δέντρων αποδίδονται σε ατομικούς χαρακτήρες. Η ετυμολογία του ονόματος όγκαμ ή Όγαμ σημαίνει ασαφής. Πιθανό έτυμο είναι το og-úaim 'ουλή', αυτή που προκαλείται από αιχμηρό όπλο. Το κελτικό έτος διαιρείται σε 12 σεληνιακούς μήνες με την παρεμβολή ενός πρόσθετου σεληνιακού μήνα κάθε 21/2 χρόνια. Είναι σύνθεση προχριστιανικών κελτικών ημερολογιακών στα οποία περιλαμβάνονται ημερολόγιο Κολινύ, που χρησιμοποιείτο από τους Κέλτες για να καθορίσουν την χρονική έκταση της ημέρας, της εβδομάδας, του μήνα, των εποχών και των εορτασμών.
Κάθε μήνας συνδέεται με ένα ιερό δέντρο στην παράδοση των Δρυίδων. Οι Δρυίδες πίστευαν πως η ανθρώπινη φυλή προήλθε αρχικά από τα δέντρα και κάθε δέντρο κατείχε ιδιαίτερες μαγικές ιδιότητες. Κωδικοποίησαν αυτά τα μυστήρια σε ένα μυστικό σαμανικό αλφάβητο, γνωστό ως Όγαμ, (Ogham προφέρεται και 'oh-um'), και ογαμικό κατά τους έλληνες μεταφραστές του όρου, η προέλευση του οποίου αποδίδεται στον Όγκμα, τον Κελτικό θεό της Ποίησης. Ο Όγκμα είναι επίσης θεός της ευγλωττίας και της μάθησης. Είναι ο γιος της θεάς Ντάνου και του θεού Ντάγκντα και ένα από τα κύρια μέλη των Τουάθα ντε Ντανάν, ενώ το αλφάβητο που του αποδίδεται χρησιμοποιήθηκε από τους πρώιμους Ιρλανδούς συγγραφείς. Οι 13 μήνες του κελτικού σεληνιακού ημερολογίου έχουν ως σύμβολά τους γράμματα του αλφάβητου του Όγαμ, ένα ιερό δένδρο, έναν τοτεμικό φύλακα του ζωικού βασιλείου και έναν Κελτικό θεό.
Η προέλευση του κελτικού Όγαμ
Σε πρώτη εμφάνιση, το Όγαμ φαίνεται να είναι φαινόμενο των κελτικών νήσων: τα ονόματα είναι στην ιρλανδική γλώσσα -και πολλά είναι ακόμα σε χρήση για τα ίδια δέντρα- και ουσιαστικά όλες οι επιγραφές Όγαμ έχουν βρεθεί στην Ιρλανδία ή τη Βρετανία. Υπάρχουν δύο κύριες σχολές σκέψης μεταξύ των μελετητών ως προς τα κίνητρα για τη δημιουργία του αλφάβητου. Μελετητές όπως ο Carney και ο MacNeill θεωρούν ότι το Όγαμ δημιουργήθηκε για πρώτη φορά ως κρυπτικό αλφάβητο, που σχεδιάστηκε από την Ιρλανδική, έτσι ώστε να μη γίνεται κατανοητό από εκείνους που έχουν γνώση του λατινικού αλφαβήτου μόνον. Δεδομένου, όμως, ότι υπάρχουν δίγλωσσες επιγραφές σε αλφάβητο όγκαμ και λατινικό αλφάβητο στην Ουαλία, άλλοι ερευνητές θεωρούν ότι το αλφάβητο όγκαμ θα μπορούσε να αποκρυπτογραφηθεί εύκολα από οποιονδήποτε στον μεταρωμαϊκό κόσμο. Υφίσταται, επίσης, η άποψη του McManus,ότι το όγκαμ επινοήθηκε από τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες της Ιρλανδίας, για τη συγγραφή σύντομων μηνυμάτων.
Σε ό,τι αφορά στις γλωσσολογικές μαρτυρίες, υπάρχουν τρία συνώνυμα μεταξύ των ονομάτων Όγαμ και των αγγλικών ονομάτων για τα ίδια δέντρα: beith, birch, (σημύδα), sail, sallow (αρχαϊκό όνομα για την ιτιά) και iodhadh, yew, (τάξος). Τα επιστημονικά ονόματα βασίστηκαν στα αρχαία ρωμαϊκά ονόματα αυτών των δέντρων, δίνοντας κάποια συνώνυμα ακόμη: beith-Betula, sail-Salix, coll-Corylus και úr-Erica. Δύο επίσης από τα δέντρα Όγαμ βρίσκονται στο γερμανικό ρουνικό αλφάβητο: Η σημύδα, birch (berkana) και το γκι, yew (eihwaz). Πολλά από αυτά τα ονόματα των δέντρων μπορούν επίσης να επισημανθούν σε άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Ο Πάουλ Φρήντριχ (P. Friedrich) (1970) συζητά τα ινδοευρωπαϊκά ονόματα των δέντρων με μεγάλη λεπτομέρεια. Έτσι, υποδηλώνεται πως αρχικά το αλφάβητο Όγαμ είναι πιθανώς ινδοευρωπαϊκής προέλευσης.
Σε ό,τι αφορά στη βοτανική μαρτυρία, δηλαδή την παρουσία αυτών των δέντρων στο μέγεθος της διασποράς που υποδεικνύουν οι ερευνητές τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι αρχαιολογικές μαρτυρίες δείχνουν πως οι Ινδοευρωπαίοι ήλθαν από τις στέπες βόρεια της Κασπίας και της Μαύρης Θάλασσας, περιοχές δηλαδή στις οποίες τα δέντρα και ιδιαίτερα τα δέντρα του αλφάβητου Όγαμ δεν ήταν συνηθισμένα. Ο Tutin και άλλοι, (1964), ταξινόμησαν την ευρωπαϊκή χλωρίδα σε γεωγραφικές περιοχές, που αντιστοιχούν στις χώρες της Ευρώπης κατά το 1960. (Αυτό κατά τους συγγραφείς είναι συμβατικά ορθό, δεδομένου ότι η χλωρίδα δεν υπακούει σε εθνικά όρια). Αν εξετάσει κανείς τον πλήρη κατάλογο των είκοσι δέντρων Όγαμ, μαζί με το κοινό γκι, ανακαλύπτει πως υπάρχουν σε τέσσερεις χώρες, εκείνες στις οποίες αναπτύχθηκε η δρυϊδική παράδοση: Η Γαλλία, η Γερμανία, η Ελβετία και η Ιταλία. Η Βρετανία στερείται του ασημένιου έλατου και του σταφυλιού (αν και το τελευταίο είναι καλλιεργημένο), και η Ιρλανδία στερείται, επιπλέον, του γκι. Αν θεωρήσουμε το Quercus ilex αντί του Ilex aquifolia ως ελαιόπρινο, και το Loranthus europaeus αντί του Viscum album ως γκι, η Ιταλία είναι η μόνη χώρα με όλα τα είδη, ενώ η Βρετανία και η Ιρλανδία έχουν ακόμη λιγότερα. Έτσι, το παραδοσιακό σύνολο των δέντρων Όγαμ φαίνεται να είναι αποκλειστικά Κελτικό, αν και όχι απαραιτήτως κληρονομιά των πρωτο-Ινδοευρωπαίων.
Κείμενα και δομή του αλφάβητου
Οι περίπου 400 επιγραφές Όγαμ που βρέθηκαν στην Ιρλανδία, τη Σκωτία, την Ουαλλία και την Αγγλία χρονολογούνται στον 4ο έως τον 7ο αιώνα μ.Χ. Υπάρχουν επιγραφές σε αρχαϊκές μορφές της Γαελικής και της Πικτικής γλώσσας, οι οποίες ωστόσο δεν έχουν αποκρυπτογραφηθεί. Επίσης έχουν ανακαλυφθεί στήλες με παράλληλα στοιχεία γραφής Όγαμ και λατινικού αλφάβητου.
Παρόλο που οι υπάρχουσες ενδείξεις αυτής της γραφής βρίσκονται μόνο χαραγμένες σε λίθους σήμερα, το πιθανότερο είναι ότι εκείνη την εποχή χαράσσονταν σε ράβδους και δένδρα. Στις επιγραφές απαντώνται συνήθως ονόματα και τοπωνύμια και είναι πιθανό πως χρησιμοποιούνταν ως ορόσημα. Αξιοσημείωτα στοιχεία της γραφής Όγαμ είναι τα εξής:
Το αλφάβητο Όγαμ
center|frame|Αλφάβητο Όγαμ
Μπέιθ Σημύδα (24 Δεκεμβρίου - 20 Ιανουαρίου): Για τους Δρυΐδες, η Σημύδα συμβόλιζε την ανανέωση και την αναγέννηση καθώς είναι το πρώτο δέντρο που γεμίζει φύλλα μέσα στην καρδιά του χειμώνα. Ο Κέλτης πολεμιστής θεός Λουγ, εφευρέτης όλων των τεχνών, κυβερνά το σημείο. Τοτεμικό δρυιδικό ζώο το λευκό αρσενικό ελάφι.
Νίον, Μελία (18 Φεβρουαρίου - 17 Μαρτίου): Η Μελία ήταν το ιερό δέντρο της λάμψης και ήταν αφιερωμένη στην αστραπή. Το ξύλο της θεωρείτο γητεμένο και χρησιμοποιείτο για τις ράβδους και τις λόγχες των Δρυΐδων. Ο Μάγος, παραμυθάς και Κατεργάρης Γκύντιον κυβερνά αυτό το σημείο του αλφάβητου. Τοτεμικό δρυϊδικό Ζώο εδώ είναι η Έχιδνα.
Φερν, Κλήθρα ή Σκλήθρο (18 Μαρτίου - 14 Απριλίου): Η Σκλήθρα είναι ανθεκτική στο νερό και χρησιμοποιείτο στη γεφυροποιΐα, τη ναυπηγική και την κατασκευή υδροδοχείων και γαλακτοδοχείων. Ήταν έγκλημα το κόψιμο της σκλήθρας, δεδομένου ότι το θυμωμένο πνεύμα του δέντρου θα έκαιγε κατοικίες. Ο Θεός του κόσμου των πνευμάτων, ο Μπραν, κυβερνά το συγκεκριμένο γράμμα και τοτεμικό δρυϊδικό ζώο είναι η Αλεπού.
Σάιλ, Ιτιά, (15 Απριλίου - 12 Μαΐου): Η Ιτιά ήταν ιερό δέντρο, αφιερωμένο στη Σελήνη και στον κελτικό μύθο ο κόσμος εκκολάφθηκε από δύο αυγά κρυμμένα στα μεγάλα κλαδιά της ιτιάς. Η κελτική θεά της Σελήνης Κέριντγουεν κυβερνά αυτό το σημείο και τοτεμικός φύλακας είναι ο Λαγός.
Ουάθ, Κράταιγος (Μουμουτζελιά), (13 Μαΐου - 9 Ιουνίου): Ο Κράταιγος, ήταν ένα σύμβολο της ψυχικής προστασίας εξαιτίας των αιχμηρών αγκαθιών του. Τα ξωτικά λέγεται πως ζούσαν σε φράκτες καμωμένους από κράταιγους, που φυτεύονταν ως προστατευτικές ασπίδες γύρω από χωράφια, σπίτια και αυλές εκκλησιών. Η κυρά των καλοκαιρινών λουλουδιών Όλβεν προΐσταται στο συγκεκριμένο γράμμα και τοτεμικό ζώο είναι η κουκουβάγια.
Ντάιρ, Δρυς (Βελανιδιά), (10 Ιουνίου - 7 Ιουλίου): Η Βελανιδιά ήταν ιερό δέντρο για τους Δρυίδες και συμβόλιζε την αλήθεια και την ακλόνητη γνώση. Οι πόρτες καμωμένες από βελανιδιά θεωρείτο ότι απομάκρυναν το κακό. Στο γράμμα προΐσταται ο πατέρας όλων των θεών, ο Ντάγκντα. Τοτεμικό ζώο είναι ο Τρυποκάρυδος, ο κελτικός βασιλιάς των πουλιών.
Τίννε, Ελαιόπρινος (8 Ιουλίου - 4 Αυγούστου): Όταν οι Κέλτες αρχηγοί διάλεγαν διάδοχο, τον στεφάνωναν με στέφανο ελαιόπρινου. Ο αιειθαλής Ελαιόπρινος θεωρείτο ότι απωθούσε τους εχθρούς, και οι πολεμιστές έφεραν ιερά ξύλινα ρόπαλα, καμωμένα από το ξύλο του. Ο σιδηρουργός θεός Γκόβανον κυβερνά το σημείο και δρυιδικό ζώο είναι ο Μονόκερως.
Γκορτ, Κισσός (30 Σεπτεμβρίου - 27 Οκτωβρίου): Η δύναμη του Κισσού να αναρριχάται και να υφαίνει το φύλλωμά του, τον έκαναν ένα ισχυρό σύμβολο του πεπρωμένου και της μαγικής δύναμης. Ο κισσός μπορεί να αφαιρέσει τη ζωή από κάποιο δέντρο και έμεινε γνωστός ως οιωνός θανάτου και της πνευματικής αναγέννησης. Η νεράιδα Γκουΐνιβερ προΐσταται σε αυτό το γράμμα, ενώ τοτεμικό δρυιδικό ζώο είναι η Πεταλούδα.
νΓκέταλ, Κάλαμος (28 Οκτωβρίου - 24 Νοεμβρίου): Οι Δρυίδες πίστευαν ότι ο Κάλαμος ήταν δέντρο εξαιτίας του πυκνού ριζικού του συστήματος. Κομμένα καλάμια χρησιμοποιούνται ως γραφίδες και συμβόλιζαν τη σοφία και την έρευνα. Ο Κελτικός θεός του κάτω κόσμου, ο Πβυλ προΐσταται εδώ και τοτεμικός φύλακας είναι ο σκύλος.
Ρουΐς, Κουφοξυλιά ( Σαμπούκος ), (25 Νοεμβρίου - 23 Δεκεμβρίου): Ο Σαμπούκος ήταν αφιερωμένος στα ξωτικά και τα κλαδιά του κρέμονταν στους σταύλους ως προστασία των αλόγων από τα κακά πνεύματα. Θεωρείτο ατυχία το κάψιμο του Σαμπούκου και η είσοδός του στο σπίτι θεωρείτο οιωνός θανάτου. Η εστεμμένη και φυλετική μητέρα των Κέλτών Κάλιαχ Βερ συνδέεται με αυτό το γράμμα, που έχει ως τοτεμικό φύλακα το Κοράκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κελτικός πολιτισμός Κατηγορία:Κελτική μυθολογία Κατηγορία:Αλφάβητο
Σαβόγιας Ρούσμελης
Ο Σαβόγιας Ρούσμελης ( ή Σουρμελής ή Σουμερλής) ήταν ένας από τους πρώτους δραματουργούς της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς γεννήθηκε ούτε πότε πέθανε, είναι γνωστό όμως ότι ανέπτυξε λογοτεχνική και θεατρική δραστηριότητα στη Ζάκυνθο τον 18ο αιώνα. Καταγόταν από οικογένεια που απαντά στο νησί το 1632 και προέρχεται από την Κρήτη. Στα έργα του εμπνεύστηκε από την κοινωνική ζωή του νησιού και χρησιμοποίησε τη δημοτική γλώσσα με πολλούς ζακυνθινούς ιδιωματισμούς.
Σωζόμενα κείμενα
που αποτελείται από 455 τροχαϊκούς οκτασύλλαβους και επτασύλλαβους στίχους σε πεντάστιχες στροφές και έχει ηθικοδιδακτικό χαρακτήρα. Περιγράφει την αποτυχημένη προσπάθεια της προαγωγού Κυρά Λιας να παρασύρει στην αμαρτία την νεαρή παρθένα Μηλιά. Ορισμένοι στίχοι παρουσιάζουν αντιστοιχία με το βουκολικό δράμα Γύπαρις ή Πανώρια.
Το χειρόγραφο της κωμωδίας το είχε στη κατοχή του ένας απόγονος του Ρούσμελη, ο Ιωάννης Λιογαράς και κατόπιν πέρασε στα χέρια του ζακυνθινού ιερέα, Περδίκη Σακκελάριου. Το ανακάλυψε και το τύπωσε ο παλιός ερευνητής Λ.Χ.Ζώης.
Στο τέλος του χειρόγραφου βρίσκουμε τη πληροφορία:
''Ετελειώθη 'ς τους 1745, Μαρτίου 9, παρ'εμού Σαβόγια Ρούσμελη. Είναι βέρσα 706.''
που σημαίνει ότι είναι 706 δίστιχοι ομοιοκατάληκτοι στίχοι, δηλαδή 1412 στίχοι, εκτός από τους 66 στίχους του Πρόλογου, Σύνολο 1.478 ιαμβικοί ομοικατάληκτοι δεκαπεντασύλλαβοι στίχοι.
Το έργο χωρίζεται σε 5 πράξεις και 24 σκηνές. Διακωμωδεί εμπειρικούς γιατρούς, τους κομπογιαννίτες που λυμαίνονταν την εποχή εκείνη τον ελληνικό χώρο και καυτηριάζει τη ζακυνθινή κοινωνία, την αμάθεια, την ξενομανία, την ανηθικότητα γυναικών του νησιού και τη γενικότερη διαφθορά των ηθών. Συγχρόνως όμως στο έργο αυτό ο Ρούσμελης κάνει αναφορά σε διαπρεπείς επιστήμονες της Ζακύνθου που σεβόταν. Η Κωμωδία των ψευτογιατρών ανέβηκε στη Ζάκυνθο το 1982 από το θέατρο τση Ζάκυνθος με τον τίτλο οι Γιαννιώτες. Το έργο έχει 17 κύρια πρόσωπα, 3 βοηθητικά και τον Πρόλογο. Αναλυτικά: 4 Γιαννιώτες ψευτογιατροί, 12 Ζακυνθινοί εκ των οποίων οι 5 γυναίκες και 4 Κεφαλλωνίτες καμπούρηδες(σγόμποι).
Υπόθεση του έργου: Οι ψευτογιατροί έρχονται στη Ζάκυνθο και βρίσκοντας εύπιστους και αφελείς τους ζακυνθινούς αποφασίζουν να τους εξαπατήσουν μοιράζοντας παντού ψευτοβοτάνια και μαγγανείες. Θύματά τους ο Μενέγος, ο «τιχτικιασμένος» σύζυγος της Μπάρμπαρα, ο Σπήλιος, ο «σπασμένος» που γυρεύει γιατριά γιατί «επέσα τ'άντερά του», ο Βασίλης ο τυφλός, άντρας της Λουίζας που πιστεύει ότι μπορεί να ξαναβρεί το φως του. Ο Βιττόρος, όμως, ένας καμπούρης από τη Κεφαλλονιά, ενώ πηγαίνει στους γιατρούς για να του ισιώσουν τη καμπούρα, τους ακούει να κοροϊδεύουν τους ζακυνθινούς και να ετοιμάζονται να μοιραστούν τη λεία τους και να το σκάσουν. Έτσι και αυτός, μαζεύοντας τους άλλους 3 συντοπίτες του, επιτίθενται και τρομοκρατούν τους γιατρούς και τους αναγκάζουν να φύγουν κακήν κακώς από το νησί, κλέβοντάς τους και τη λεία τους. Στο τέλος, ο Βιττόρος, ξεγελάει και τους τρεις άλλους Κεφαλλονίτες, παίρνει αυτός όλα «τ'αρπαγμένα» και γυρίζει στο νησί του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Μοναζίτης
Ο μοναζίτης είναι φωσφορικό ορυκτό των σπανίων γαιών (λανθανιδών). Τα κύρια μέταλλα που περιέχονται είναι το δημήτριο, το λανθάνιο, το πρασεοδύμιο, το νεοδύμιο, το ύττριο και το θόριο, του οποίου αποτελεί και ένα από τα κυριότερα μεταλλεύματα. Μπορεί, επίσης, να περιέχονται και (μικρές) ποσότητες άλλων λανθανιδών, όπως όλμιο (του οποίου αποτελεί και μετάλλευμα), ορισμένες φορές ουράνιο αλλά και, ορισμένες φορές, ευρώπιο (μέχρι ποσοστού 0,1%).
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Η ονομασία «μοναζίτης» προέρχεται από την ελληνική λέξη «μονάζειν», λόγω της εμφάνισής του σε απομονωμένους κρυστάλλους. Αποτελεί σημαντικό μετάλλευμα των σπανίων γαιών αλλά και σημαντικό ορυκτό ραδιοχρονολόγησης, αν περιέχει θόριο ή ουράνιο. Ο ραδιενεργός μοναζίτης περιέχει έγκλειστες φυσαλίδες ηλίου, το οποίο παράγεται κατά τη διάσπαση των ραδιενεργών συστατικών του.
Είναι συνοδό ορυκτό γρανιτών, συηνιτών και των πηγματιτών τους. Απαντά, επίσης, σε ηφαιστειοκλαστικά πετρώματα, σε φλέβες διεισδύσεως και μεταμορφωσιγενή ζωνών ισχυρής μεταμόρφωσης. Ανευρίσκεται υπό μορφή άμμου σε παράλιες ή ποτάμιες αποθέσεις και, σπανιότερα, σε ζώνες ισχυρής αποσάθρωσης.
Απαντά σε πολλά σημεία του πλανήτη, σπάνια όμως σε μεγάλους κρυστάλλους. Σημαντικά κοιτάσματά του βρίσκονται στα Ουράλια όρη, τα όρη Ίλμεν (Ρωσία), στη Νορβηγία (περιοχή Arendal), σε ορισμένα σημεία των ΗΠΑ, στη Βραζιλία, στην Ινδία, στη Μαδαγασκάρη (Ινδία - Μαδαγασκάρη υπό μορφή μοναζιτούχων άμμων) και στη Σρι Λάνκα.
Σημειώσεις
Μοναζίτης Κατηγορία:Φωσφορικά ορυκτά
Σκιάθος
Η Σκιάθος είναι νησί της Ελλάδας που βρίσκεται στο Αιγαίο πέλαγος και ανήκει στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Σποράδων. Έχει έκταση περίπου 47 τετρ. χλμ. και ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 6.610 κατοίκους.
Απέχει μόλις 2,4 ναυτικά μίλια από τις ακτές του νοτίου Πηλίου και έχει ανατολικά τη Σκόπελο σε απόσταση 6 ν.μ., προς νότο την Εύβοια σε απόσταση 16 ν.μ και προς βορρά τον Θερμαϊκό κόλπο και τη Θεσσαλονίκη από την οποία απέχει 95 ν.μ. .
Αρχαιότητα
Η Σκιάθος κατοικείται ήδη από τα προϊστορικά χρόνια, κατά πάσα πιθανότητα από Πελασγούς και αργότερα πιθανόν και από Κρήτες. Από τα αρχαιότατα χρόνια μέχρι σήμερα ονομαζόταν πάντοτε Σκιάθος. Το 480 π.Χ., ο στόλος του βασιλιά Ξέρξη χτυπήθηκε από μία θύελλα και προσέκρουσε στις ξέρες της Σκιάθου. Η πόλη της Σκιάθου ήταν σταθερά σύμμαχος των Αθηναίων, τόσο στην Α' όσο και στη Β' Αθηναϊκή Συμμαχία.
Το 338 π.Χ. η Σκιάθος περιήλθε στην κυριαρχία των Μακεδόνων και έτσι το νησί έζησε ανενόχλητο για πολλά χρόνια. Ιστορικά εμφανίζεται πάλι από την εποχή του Μακεδόνα βασιλέα Φιλίππου Ε΄, την περίοδο που βρισκόταν σε πόλεμο με τους Ρωμαίους (200-199 π.Χ.), οπότε και το νησί καταστρέφεται κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις αλλά και τη δράση του Ρωμαϊκού στόλου.
Βυζάντιο-Ενετοκρατία
Για τη Βυζαντινή περίοδο δεν έχουμε πολλές πληροφορίες. Το 758 μ.Χ. επί αυτοκράτορος Κωνσταντίνου του Κοπρώνυμου, στο λιμάνι της Σκιάθου ήταν αγκυροβολημένος ο Βυζαντινός στόλος οποίος έσπευσε να βοηθήσει τη Θεσσαλονίκη που επρόκειτο να της επιτεθούν οι Βούλγαροι και οι Σλάβοι. Είναι γνωστό πάντως πως το νησί υπέφερε πολύ από επιδρομές πειρατών. Το φαινόμενο της πειρατείας συνεχίστηκε τόσο κατά τη διάρκεια της σύντομης Ενετοκρατίας, όσο και στην Τουρκοκρατία. Το 1207 οι αδελφοί Γκίζι κατέλαβαν το νησί και έχτισαν το Μπούρτζι, ένα μικρό ενετικό φρούριο σε ένα νησάκι ακριβώς έξω από την πόλη της Σκιάθου, για να προστατεύσουν την πρωτεύουσα από τους πειρατές. Οι κατακτητές αδελφοί Γκίζι και οι διάδοχοί τους εξουσίαζαν τα νησιά την περίοδο 1204-1276, έως ότου ο Βυζαντινός στόλος τους έδιωξε από τις Βόρειες Σποράδες και επανέφερε τα νησιά στην Αυτοκρατορία. Το φρούριο Μπούρτζι απεδείχθη αναποτελεσματικό για την προστασία του πληθυσμού από τις πειρατικές επιδρομές και, στα μέσα του 14ου αιώνα, οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τη βυζαντινή πολίχνη και εγκαταστάθηκαν σε ένα φυσικό οχυρό στο βόρειο τμήμα του νησιού, που το τείχισαν. Το Κάστρο αυτό ιδρύθηκε περί τα μέσα του 14ου αι.
Επανάσταση και 19ος αι.
Η Σκιάθος είχε σημαντική συνεισφορά με το ναυτικό της στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και αποτέλεσε τμήμα του πρώτου ελληνικού κράτους. Επίσης το 1807 στη Μονή Ευαγγελίστριας φτιάχτηκε η πρώτη ελληνική σημαία (η οποία αρχικά διέθετε έναν σταυρό στο κέντρο με μπλέ βάθος) παρουσία μεγάλων οπλαρχηγών όπως ο Νικοτσάρας, ο Γιάννης Σταθάς και ο όσιος Νήφωνας ο ηγούμενος. Η σημαία ευλογήθηκε το 1807 όπου παρέστη και ο Θεοδώρος Κολοκοτρώνης. Το 1829 οι Σκιαθίτες εγκατέλειψαν το Κάστρο και επέστρεψαν στην παλαιά βυζαντινή πολίχνη, τη σημερινή πόλη της Σκιάθου.
Στη Σκιάθο εξορίστηκε διωκόμενος για τις ιδέες του ο κορυφαίος Νεοέλληνας διαφωτιστής, φιλόσοφος και διδάσκαλος του Γένους Θεόφιλος Καΐρης. Εξορίστηκε με βασιλικό διάταγμα και τέθηκε υπό περιορισμό στη μονή Ευαγγελισμού σε σκληρές συνθήκες διαβίωσης από τον Νοέμβριο του 1839 έως τον Μάρτιο του 1840.
Παραλίες και νησίδες
right|200px|thumb|Η Μικρή Ασέληνος στο βόρειο τμήμα του νησιού Η Σκιάθος διαθέτει πλούσια βλάστηση και πολλές παραλίες όπως οι παρακάτω:
Μπροστά στην είσοδο του λιμανιού υπάρχουν μικρά νησιά, κυριότερα των οποίων είναι: Μικρός Τσουγκριάς (85 στρέμματα), Μεγάλος Τσουγκριάς (1225 στρ.), Μαραγκός (85στρ.), Άρκος (450 στρ.), Ασπρόνησο (190 στρ.). Το νησί έχει δύο μικρές λίμνες, του Αγίου Γεωργίου με έκταση 120 στρέμματα και τη Στροφυλιά με έκταση 95 στρέμματα, κοντά στην παραλία Κουκουναριές.
Μνημεία και κτίρια
Στην πόλη της Σκιάθου βρίσκεται διατηρημένο το σπίτι του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που γεννήθηκε και έζησε στο νησί. Στο λιμάνι της πόλης, σε μια μικρή χερσόνησο υπάρχει το ενετικό φρούριο (Μπούρτζι) όπου σήμερα λειτουργεί το Ναυτικό Μουσείο. Μέσα στο φρούριο κτίσθηκε με μέριμνα και δαπάνη του Ανδρέα Συγγρού το Δημοτικό σχολείο του νησιού στο οποίο στεγάζεται πλέον το πολιτιστικό κέντρο της Σκιάθου.
Ναοί και Μονές
right|200px|thumb|Ο ιστορικός Ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου (Παναγιά Λιμνιά), που κτίσθηκε το 1837. Στην πόλη της Σκιάθου υπάρχουν δύο ιστορικές εκκλησίες :
Ακόμη στην πόλη της Σκιάθου, στην περιοχή της Αγίας Τριάδας, σώζονται τα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής, που πιθανώς κτίσθηκε μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα μ.Χ.
Τα ερείπια της Παλαιοχριστιανικής βασιλικής της Αγίας Σοφίας και ο παρακείμενος στρόγγυλος πύργος στην περιοχή Τρούλλος αποτελούν διατηρητέα μνημεία του νησιού.
Οι εκκλησίες που βρίσκονται μέσα στο Κάστρο της Σκιάθου είναι εννιά (Χριστός, Άγιος Νικόλαος, Αγία Μαρίνα, Παναγία η Πρέκλα, Άγιος Βασίλειος, Παναγία η Μεγαλομάτα, Αγία Κυριακή, Άγιοι Απόστολοι και Άγιος Δημήτριος). Επίσης, σε διάφορα μέρη του νησιού υπάρχουν διάσπαρτες περισσότερες από πενήντα εκκλησίες και εξωκλήσια. Αναφέρονται επτά μοναστήρια : του Ευαγγελισμού εκτός Κάστρου, του Αγίου Ιωάννη του Κρυφού (Πασχαλαίοι), της Παναγίας της Εικονίστριας (Κουνίστρας), της Παναγίας της Κεχριάς, του Αγίου Ιωάννου του Κρυφού (Παρθένη) και του Αγίου Χαραλάμπους.
Στην ιστορική Μονή του Ευαγγελισμού, το 1807 ελήφθη η απόφαση για τη δημιουργία της πρώτης ελληνικής σημαίας με λευκό σταυρό σε κυανό φόντο. Σήμερα αποτελεί το μοναδικό μοναστήρι του νησιού που βρίσκεται σε λειτουργία και εκεί στεγάζεται μουσείο εκκλησιαστικών κειμηλίων, λαογραφική συλλογή και έκθεση αφιερωμένη στους Βαλκανικούς Πολέμους. .
Δήμος Σκιάθου
Ο δήμος Σκιάθου είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Σποράδων (Σχέδιο Καλλικράτης) με έδρα τη Σκιάθο. Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 τα διοικητικά όρια του δήμου και η έδρα του δε μεταβλήθηκαν. Περιλαμβάνει τη Σκιάθο και τις γύρω νησίδες. Αναλυτικά οι οικισμοί και οι νησίδες που αποτελούν το Δήμο Σκιάθου είναι:
Ο αρχικός δήμος καταργήθηκε το 1912, οπότε λειτούργησε η Κοινότητα Σκιάθου νομού Ευβοίας, η οποία το 1942 υπήχθη στον νομό Μαγνησίας. Στις 30 Οκτωβρίου 1964 η Κοινότητα αναγνωρίστηκε σε Δήμο.
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τη Σκιάθο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός, 3ος Τόμος, και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-331 που καλύπτει όλες τις Βόρειες Σποράδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκιάθου
Παναγία η Κρίνα
Η Παναγία Κρήνα είναι βυζαντινός ναός που βρίσκεται στη Χίο. μικρογραφία|Ναός Παναγίας Κρήνας, Βάβυλοι μικρογραφία|Ναός Παναγίας Κρήνας, Βάβυλοι
Τοποθεσία
Η Παναγία Κρήνα βρίσκεται στον δρόμο με κατεύθυνση τον οικισμό Σκλαβιά και ένα χιλιόμετρο μετά τους Βαβύλους, από ένα μονοπάτι δεξιά μέσα από ελαιώνες και χωράφια. Είναι από τα λίγα μεμονωμένα τοπικά αντίγραφα του καθολικού της Νέας Μονής Χίου.
Χρονολόγηση της Κρίνας
Είναι προβληματική η χρονολογική τοποθέτηση ανέγερσης του ναού. Η απώλεια της γραπτής χρονολογίας 1287 στο νότιο αρκοσόλιο ίσως αφορούσε την ανέγερση του ναού. Οι αρχές του 13ου ή τα τέλη του12ου αι. ίσως αποτελούν τις πιθανές περιόδους κατασκευής του ναού. Επιγραφή στο τέμπλο νήσου Πάρου Μαου(ή)λ ο κ [...]+έτους, στφ[..] ίσως αναφερεται στον ηγούμενο της ονόματι Μανουήλ αλλά μας είναι άγνωστη η σχέση του με την Πάρο. Τα δύο πρώτα γράμματα του αριθμού των ετών από κτίσεως κόσμου είναι στ και φ.Αυτό σημαίνει ότι η χρονολογία μπορεί να κυμανθεί μεταξύ των ετών 6500 και 6599, δηλαδή από 992 έως 1091 από Χριστού. Άρα καθώς η Κρίνα είναι αντιγραφή του καθολικού της Νέας Μονής, θα τοποθετούσαμε την κατασκευή του τέμπλου και την ανέγερση της εκκλησίας στην τεσσαρακονταπενταετία 1056-1091. Στον εξωνάρθηκα έχουμε επιγραφή Ι διά κόπου κυρού 'Ιωα.κειμ μονα(χου) Ι κ(αι)ηγουμένου ιδ ι 1ΖΜΖ΄. Πιθανώς αναγινώσκεται ως 1747, πράγμα που σημαίνει ότι τότε τοποθετείται χρονολογικά η ανέγερση του κατοπινού εξωνάρθηκα και πως έως τότε η Κρίνα ήταν ένα μοναστήρι που λειτουργούσε.
Ομοιότητες και διαφορές αρχιτεκτονικές Παναγίας Κρίνας με Νέα Μονή
Υπάρχει διαφορά στον τρόπο στήριξης του τρούλλου στην ανατολική πλευρά, όπου η καμάρα του ιερού ανυψώνεται όσο και τα επτά άλλα τόξα των κογχών. Ο τρούλλος όπως και στη Νέα Μονή είναι σχετικά μεγάλος με αρμονικές τις αναλογικές σχέσεις του ναού. Η μόνη προσθήκη είναι ο εξωνάρθηκας. Η τοιχοποιία είναι ακανόνιστη, με ενσωματωμένα παλαιότερα αρχιτεκτονικά μέλη. Υπάρχουν τυφλά διπλά αψιδώματα, λοξότμητα γείσα, παραστάδες καμπύλα αετώματα, οι τοιχοποιία με οριζόντια τούβλα εναλλάξ με υποχώρηση μέσα στο λευκό συνδετικό τους κονίαμα. Ο τρούλλος στερείται της αρχικής του διάπλασης μετά την πτώσης του σφαιρικού του κελύφους από τον σεισμό του 1881. Στις γωνίες του δωδεκάπλευρου τρούλλου υπήρχαν διπλοί διακοσμητικοί κιονίσκοι και ψηλότερα από τη ζώνη των παραθύρων του ζώνη με κεραμεικά κοσμήματα. Δύο αρκοσόλια στον νάρθηκα ίσως έγιναν για σημαντικά πρόσωπα που ζούσαν στα γειτονικά Σκλαβιά.Σημαντικά είναι τα επιμήκη επιθήματα κιονίσκων του τριλόβου παραθύρου του ιερού. Θραύσματα του παλιού μαρμάρινου τέμπλου διασώζονται ενσωματωμένα σε νέα χρήση: ο στυλοβάτης στο δάπεδο, το επιστύλιο στα ανοίγματα του εξωνάρθηκος, τα θωράκια στους τάφους, τα κιονόκρανα πάνω από την κεντρική είσοδο. Στο δάπεδο διατηρείται το αρχικό μαρμάρινο ομφάλιο με το γεωμετρικό θέμα των πέντε άρτων. Στον εξωνάρθηκα βρίσκουμε εντοιχισμένη ρωμαϊκής εποχής σαρκοφάγο με βουκράνια και γιρλάντες.
Όλα τα μέλη του τέμπλου είναι φτιαγμένα σε λευκό χονδρόκοκκο μάρμαρο, πιθανώς εισαγμένο στο νησί.
Ζωγραφικός διάκοσμος του ναού
Ο ζωγραφικός διάκοσμος παρουσιάζει έξι διαφορετικών εποχών έργα σε δυο τουλάχιστον στρώματα. Από την πρώτη, τυ 13ου αι. εικονογράφηση σώζονται σκηνές και πορτραίτα αγίων στον νάρθηκα απέναντι στον εισερχόμενο και στον κυρίως ναό, στα ελάχιστα μέρη όπου το κατοπινό στρώμα της Τουρκοκρατίας έχει πέσει: σφαιρικά τρίγωνα βόρειας πλευράς, νότιος πεσσός ιερού. Μια δεύτερη βυζαντινής εποχής διακόσμηση διακριτής τεχνοτροπίας, βρίσκεται στο νάρθηκα, στο βόρειο και στο νότιο τοίχο του με πολυπρόσωπες παραστάσεις. Εδώ έχουμε τη σκηνή του δωρητού που προσφέρει το ομοίωμα της εκκλησίας στην Παναγία. Το πορτραίτο του δωρητού δεν σώζεται πια. Η τρίτη σειρά βυζαντινών αγιογραφιών είναι επιζωγραφισμένη, αφορά δώδεκα προφήτες στο τύμπανο του τρούλλου Στα εσωράχια των τόξων του ιερού και στην πρόθεση, έχουμε την πρώτη μεταβυζαντινή εικονογράφηση (ιεράρχες ολόσωμοι ή σε κυκλικά στηθάρια) Η κλίμακα των παραστάσεων είναι μικρή, τα χρώματα ζωηρά. Χρονολογικά ακολουθεί πρόσθετο στρώμα τοιχογραφίας, αρχικά χρωματισμένο με σκούρο μπλε χρώμα. Ο τύπος των γραμμάτων αναφέρει τη χρονολογία ΑΨΛΑΔ΄,1734 και τον καλλιτέχνη Μιχαήλ Χωματζά.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στο Βόρειο Αιγαίο Κρηνα Κατηγορία:Χίος
Αλεμαννική γλώσσα
Τα Αλεμαννικά (Alemannisch) είναι η γλώσσα των Αλεμάννων και αποτελούν μια διάλεκτο των Γερμανικών. Ομιλούνται σήμερα από περίπου 10 εκατομμύρια ανθρώπους σε έξι διαφορετικές χώρες: στην Ελβετία, την Αυστρία, το Λίχτενσταϊν, τη Γαλλία, την Ιταλία και τη νότια Γερμανία (οι Γερμανοί του βορρά δεν καταλαβαίνουν τα Αλεμαννικά σχεδόν καθόλου). Παρουσιάζουν αρκετές τοπικές διαφορές, ενώ πλησιάζουν περισσότερο τα χαρακτηριστικά της γερμανική γλώσσας στις πιο βόρειες περιοχές όπου χρησιμοποιούνται. Στην Ελβετία, η Αλεμαννική διάλεκτος που ομιλείται ονομάζεται Schwyzerdütsch (Ελβετο-γερμανικά) και εμφανίζει μεγάλη ομοιότητα με τις αντίστοιχες διαλέκτους της Γερμανίας Schwäbisch (Σουαβικά), της Γαλλίας, της Αυστρίας ή του Λίχτενσταϊν, αλλά διαφέρουν στο γεγονός πως χρησιμοποιούνται χωρίς περιορισμούς στην καθημερινότητα. Αντίθετα, στη Γερμανία, την Αυστρία και τη Γαλλία τα αλεμαννικά δεν χαίρουν επίσημης στήριξης. Στη Γαλλία η χρήση ορισμένων διαλέκτων απαγορευόταν στο παρελθόν στα σχολεία, ενώ σήμερα είναι αισθητά περιορισμένη και ρυθμίζεται από τον γαλλικό νόμο 94-665 (1994), γνωστό ως νόμο Τουμπόν.
Παράδειγμα
Η διαφορά ανάμεσα στα γραφόμενα Γερμανικά και τα Αλεμαννικά.
Γεώργιος Ρουσιάδης
Ο Γεώργιος Ρουσιάδης (1783-1852) ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρίας και λόγιος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κοζάνη στα τέλη του 18ου αιώνα και σπούδασε στη Σχολή της Κοζάνης. Υπήρξε μαθητής του Αμφιλόχιου Παρασκευά. Εργάστηκε αρχικά ως οικοδιδάσκαλος και στη συνέχεια ως δάσκαλος στις ελληνικές κοινότητες της Βιέννης και της Πέστης. Πέθανε στην Αθήνα, όπου διέμενε από το 1848, το 1852.
Έργα του
Επίσης μετέφρασε πολλά ξένα έργα.
Τάμεσις
Γλυπτά της Τάμεσις και της Ίσιδας από την Αν Σέιμουρ Ντάμερ μπορούμε να βρούμε στη γέφυρα του Henley-on-Thames, στην Oxfordshire.
Γιαν Χέντρικ Ρότερινγκ
Ο Γιαν Χέντρικ Ρότερινγκ (Jan-Hendrik Rootering, 18 Μαρτίου 1950) είναι Γερμανός βαθύφωνος και βαρύτονος τραγουδιστής της όπερας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βέντινγκφελντ (Wedingfeld) κοντά στο Φλένσμπουργκ (Flensburg) της Γερμανίας. Διδάχτηκε φωνητική από τον Ολλανδό πατέρα του και τενόρο Χεντρίκους Ρότερινγκ (Hendrikus Rootering). Σπούδασε επίσης στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Μουσικής και Θεάτρου του Αμβούργου. Την πρώτη του εμφάνιση έκανε το 1983. Έκτοτε ανεβαίνει σε όλες τις διάσημες όπερες του κόσμου, του Λονδίνου, της Βιέννης, του Άμστερνταμ, του Βερολίνου, του Παρισιού, των Βρυξελλών, της Γενεύης, της Δρέσδης, του Αμβούργου, του Μιλάνου, της Νέας Υόρκης, του Σαν Φρανσίσκο, του Σικάγο. Κατέχει επίσης την έδρα καθηγητού Φωνητικής στο Πανεπιστήμιο Φόλκβανγκ της Έσσης (Γερμανία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαρύτονοι Κατηγορία:Βαθύφωνοι Κατηγορία:Γερμανοί τραγουδιστές όπερας
Korn
Ο πρώτος τους δίσκος, ο οποίος ήταν ντέμο, κυκλοφόρησε το 1993 και έχει τον τίτλο Neidermeyer's Mind. Τον Οκτώβριο του 1994 έβγαλαν τον πρώτο τους επίσημο δίσκο με τίτλο Korn. Το 1996 κυκλοφόρησαν το Life is Peachy και το 1998 το τρίτο τους άλμπουμ, Follow the Leader. Το τρίτο άλμπουμ τους εντάχθηκε ως το νούμερο 1 δίσκο του Billboard 200. Κυκλοφόρησαν άλλα δυο άλμπουμ τα οποία ήρθαν το 2000 και 2002 (Τα Issues και Untouchables, αντίστοιχα). Στη συνέχεια, ακολούθησαν και άλλα, ενώ το τελευταίο τους βγήκε το φθινόπωρο του 2019.
Συνολικά, έχουν πουληθεί 19 εκατομμύρια κομμάτια στην Αμερική, και παγκοσμίως περίπου 35. Επίσης, έχουν κερδίσει δύο βραβεία Γκράμι και μέσα στους διεκδικητές των βραβείων είχαν συμμετάσχει εφτά φορές. Από τα 41 βίντεο κλιπ που έχουν γυρίσει, τα 28 έχουν μπει στο Billboard 200.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές Kerrang! Awards Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Nu metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Alternative metal συγκροτήματα Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια
Πορφύριο Ρουμπιρόζα
Ο Πορφύριο Ρουμπιρόζα (αγγλικά: Porfirio Rubirosa Arisa) (5 Ιουλίου 1909 - 22 Ιανουαρίου 1965) ήταν Δομινικανός διπλωμάτης, οδηγός αγώνων αυτοκινήτου, στρατιωτικός και παίχτης του πόλο. Ο Ρουμπιρόζα υπήρξε ένας από τους πιο διάσημους playboy των δεκαετιών του '50 και του '60.
Βιογραφία
Ο Πορφύριο Ρουμπιρόζα γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο ντε Μακόρις της Δομινικανής Δημοκρατίας και ήταν ο νεότερος από τα τρία παιδιά του Πέντρο Μαρία Ρουμπιρόζα και της Άννας Αρίζα Αλμανζάρ. Η μεγαλύτερη αδερφή του ήταν η Άννα και ο άλλος αδερφός του ο Καίσαρ. Ο Ντον Πέντρο υπήρξε επικεφαλής μιας ένοπλης ομάδας του καθεστώτος του Σιμπάο και συνεργάστηκε στενά με την κυβέρνηση. Το 1915 ανέλαβε επικεφαλής της Πρεσβείας της Δομινικανής Δημοκρατίας στο Παρίσι, κι έτσι ο Πορφύριο μεγάλωσε στο Παρίσι μέχρι και την ηλικία των 17 ετών, οπότε επέστρεψε στην πατρίδα του για να σπουδάσει νομικά. Σύντομα, όμως, άλλαξε γνώμη και κατετάγη στον στρατό.
Διπλωματική Καριέρα
Το 1931 ο Ρουμπιρόζα γνώρισε τον Ραφαέλ Τρουχίγιο σε ένα κλαμπ της πόλης. Ο Τρουχίγιο του ζήτησε να τον συναντήσει το επόμενο πρωί, οπότε και τον έχρισε Ταγματάρχη της Προεδρικής Φρουράς. Οι σχέσεις των δύο αντρών είχαν πάντα σκαμπανεβάσματα και δεν ήταν ποτέ χωρίς επεισόδια και κινδύνους για τον Ρουμπιρόζα, καθορίζοντας και τη μετέπειτα επαγγελματική καριέρα του, που ξεκίνησε ως Διπλωμάτης το 1936. Στην καριέρα του υπηρέτησε σε διάφορες χώρες, ξεκινώντας από το Βερολίνο το 1936. Ακολούθως στο Παρίσι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. Επίσης, είχε πάει στο Μπουένος Άιρες, στη Ρώμη, στην Αβάνα (ως παρατηρητής της Κουβανικής Επαναστάσης). Επισκεπτόταν συχνά τη Νέα Υόρκη, την Ουάσινγκτον, τη Φλόριντα και την Καλιφόρνια.
Προσωπική Ζωή
Ο Ρουμπιρόζα ήταν από τους μεγαλύτερους playboy του διεθνούς τζετ σετ. Έκανε πέντε γάμους, εκ των όποιων οι δύο ήταν με τις δύο πλουσιότερες γυναίκες του πλανήτη. Δεν άφησε απογόνους με καμία από τις πέντε συζύγους.
Κοσμική Ζωή
Ο Πορφύριο Ρουμπιρόζα είχε πολλές επιτυχίες στο γυναικείο φύλο του διεθνούς τζετ σετ. Ενδεικτικά, σύντροφοί του υπήρξαν η Έρθα Κιτ, η Ρίτα Χέιγουορθ, η Μέριλιν Μονρόε, η Κιμ Νόβακ, η Τζόαν Κρόφορντ, η Βερόνικα Λέικ και η Άβα Γκάρντνερ,
Πόλο και Αγώνες αυτοκινήτων
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ρουμπιρόζα άρχισε να ασχολείται με δύο μεγάλα του πάθη, το πόλο και τα αγωνιστικά αυτοκίνητα, και τα δύο ακριβά αθλήματα που θα τα υποστήριζε τα επόμενα χρόνια από τις συζύγους του.
Οργάνωσε και προπονούσε τη δική του ομάδα πόλο "Cibao- La Pampa" που ήταν μια πολύ επιτυχημένη και υποψήφια για το Coupe de France. Ο Ρουμπιρόζα έπαιξε πόλο μέχρι το τέλος της ζωής του.
Παράλληλα την ίδια περίοδο, άρχισε  να αποκτά γρήγορα αυτοκίνητα και να σχηματίζει φιλίες με τους οδηγούς αυτοκινήτων. Ήταν κάτοχος αρκετών Φερράρι. Ο πρώτος αγώνας του στο Λε Μαν 24 ώρες πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1950 με τον συνεργάτη Pierre Leygonie και ο δεύτερος αγώνας του, με τον Innocente Baggio, που ήταν  τέσσερα χρόνια αργότερα, και στους δύο αγώνες το αυτοκίνητό του δεν τερμάτισε. Ο Ρουμπιρόζα συμμετείχε σε αρκετούς αγώνες στο Σέμπρινγκ, όλες ως οδηγός, εκτός από μία φορά που ήταν ως καλεσμένος. Ο Ρουμπιρόζα πήρε μέρος σε έναν αγώνα το 1955 της Φόρμουλα Ένα στο Γκραν Πρι του Μπορντώ στις 25 Απριλίου. Προγραμμάτισε να οδηγήσει το δικό του Φερράρι 500, που ήταν ίδιο με αυτό που έφερε τον Αλμπέρτο Ασκάρι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα οδηγών 1952 και 1953. Ωστόσο, αρρώστησε πριν από τον αγώνα και δεν οδήγησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δομινικανοί Κατηγορία:Διπλωμάτες
Μαύρες εκατονταρχίες
Πριν τον σχηματισμό τους
Η "Σβασέναγια ντρουζίνα" (Священнaя дружинa ή Ιερή Ταξιαρχία) και η "Ρουσκόγια σομπράνιε" (Русское собрание ή Ρωσική Συνέλευση) στην Αγία Πετρούπολη θεωρούνται ότι είναι οι πρόγονοι των Μαύρων Εκατονταρχιών. Αρχίζοντας το 1900, οι δύο οργανώσεις ενσωμάτωσαν εκπροσώπους των συντηρητικών διανοουμένων, των κυβερνητικών αξιωματούχων, του κλήρου και των γαιοκτημόνων. Ένας αριθμός Μαυρο-εκατονταρχίτικων οργανώσεων δημιουργήθηκε στη διάρκεια και μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1905, όπως:
Οι προκάτοχοι
Τα μέλη των οργανώσεων των Μαύρων Εκατονταρχιών προέρχονταν από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα - τέτοια όπως γαιοκτήμονες, κληρικοί, ανώτερη αστική τάξη και μικροαστοί, έμποροι, τεχνίτες, εργάτες και τα λεγόμενα "ξεπεσμένα στοιχεία". Το Σοβέτ ομπγιεντινιόνογκο ντβοριάνστβα (Ενωμένο Κεντρικό Συμβούλιο) καθοδηγούσε τις δραστηριότητες των μαυρο-εκατονταρχιτών, ενώ το τσαρικό καθεστώς παρείχε ηθική και οικονομική στήριξη στο κίνημα. Οι Μαύρες Εκατονταρχίες που ιδρύθηκαν με αφοσίωση στον Τσάρο, την εκκλησία και την πατρίδα, εκφράζονταν αρχικά από το σύνθημα του Τσάρου Νικολάου Α΄: Ορθοδοξία, Απόλυτη Μοναρχία και Εθνικό Φρόνημα (Πραβοσλάβιε, Σαμοντερζάβιε ι Ναρόντνοστ). Παρά τις κάποιες προγραμματικές διαφορές, όλες οι μαυρο-εκατονταρχίτικες οργανώσεις είχαν έναν κοινό στόχο, τον αγώνα τους δηλαδή κατά του επαναστατικού κινήματος. Οι μαυρο-εκατονταρχίτες έκαναν προφορική προπαγάνδα: στις εκκλησίες κάνοντας ειδικές λειτουργίες, και με συγκεντρώσεις, διαλέξεις και διαδηλώσεις. Αυτού του είδους η προπαγάνδα προκαλούσε αντισημιτικά συναισθήματα και μοναρχική "ανάταση" και προξενούσε πολυάριθμα πογκρόμ και τρομοκρατικές ενέργειες κατά επαναστατών και συγκεκριμένων δημοσίων προσώπων, που εκτελούνταν από τις παραστρατιωτικές ομάδες των Μαύρων Εκατονταρχιών, μερικές φορές γνωστών σαν "Κίτρινα Πουκάμισα".
Υποκίνηση στη βία
Όταν δύο εκπρόσωποι της Δούμας, ο Γκριγκόρι Μπορίσοβιτς Ιόλος (επαρχία Πολτάβα) και ο Μιχαήλ Χερζενστάιν (γεννηθείς το 1859, αποβιώσας το 1906 στο Τεριγιόκι), και οι δύο του Συνταγματικού Δημοκρατικού Κόμματος, δολοφονήθηκαν από μέλη των Μαύρων Εκατονταρχιών, το δημοσιογραφικό τους όργανο Ρουσκόγιε Ζνάμια δήλωσε ανοιχτά ότι ''Πραγματικοί Ρώσοι δολοφόνησαν τον Χερζεστάιν και τον Ιόλος εν γνώσει των στελεχών, και εκφράζει τη λύπη της που μόνο δύο Εβραίοι χάθηκαν στη σταυροφορία κατά των επαναστατών".
Οι Μαύρες Εκατονταρχίες και το Ουκρανικό ζήτημα
Οι Μαύρες Εκατονταρχίες αρνούνταν την ύπαρξη του Ουκρανικού έθνους, δεν παραδέχονταν τους Ουκρανούς σαν Ρώσους, και προσήλκυσαν τη στήριξη των εθνικά Ουκρανών Ρωσόφιλων που θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ρώσους. Το κίνημα των Μαύρων Εκατονταρχιών έκανε καμπάνια ενεργά κατά αυτού που θεωρούσε ότι είναι Ουκρανική αυτονόμιση, καθώς επίσης και κατά της Ουκρανικής κουλτούρας και γλώσσας γενικά, και κατά του έργου του Ουκρανού ποιητή Τάρας Σεβτσένκο ειδικά. Στην Οδησσό, οι Μαύρες Εκατονταρχίες έκλεισαν το τοπικό παράρτημα του Ουκρανικού Συλλόγου Προσβίτα, μιας οργάνωσης που ήταν αφοσιωμένη στη διάδοση μόρφωσης στην Ουκρανική γλώσσα και την Ουκρανική πολιτιστική συνείδηση.
Πανρωσικά συνέδρια
Οι Μαυρο-εκατονταρχίτες οργάνωσαν τέσσερα πανρωσικά συνέδρια με σκοπό την ένωση των δυνάμεών τους. Τον Οκτώβριο του 1906, εξέλεξαν τη λεγόμενη γκλαβνάγια ουπράβα (ένα είδος διοικητικού συμβουλίου) της νέας Πανρωσικής μαυρο-εκατονταρχίτικης οργάνωσης "Ομπγιεντίνονι ρούσκι ναρόντ" (Объединённый русский народ, ή Ενωμένος Ρωσικός Λαός). Μετά το 1907, ωστόσο, αυτή η οργάνωση και ολόκληρο το κίνημα των Μαύρων Εκατονταρχιών έγινε ασθενέστερο με το ποσοστό εγγραφής μελών να μειώνεται. Κατά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, οι οργανώσεις των μαυρο-εκατονταρχιτών που απέμεναν ήταν επίσημα καταργημένες. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, πολλοί ηγέτες και απλά μέλη αυτών των οργανώσεων πολέμησαν κατά των Σοβιετικών αρχών, αν και συνολικά η συμμετοχή τους ήταν πολύ μικρότερη από αυτή των περισσότερο μετριοπαθών δυνάμεων του Λευκού κινήματος.
Αφού διέφυγαν στο εξωτερικό, οι μαυρο-εκατονταρχίτες έγιναν οι βασικοί δεξιοί επικριτές του Λευκού κινήματος. Κατηγορούσαν το κίνημα ότι δεν έδωσε έμφαση στον μοναρχισμό σαν το κύριο ιδεολογικό του θεμέλιο, και ότι κατευθυνόταν από την επίδραση των φιλελευθέρων και των Ελευθεροτεκτόνων. Ένα πρώην μέλος των Μαύρων Εκατονταρχιών, ο Μπορίς Μπράσολ (18851963), αργότερα μετανάστευσε στις ΗΠΑ και παραστάθηκε στον Χένρυ Φορντ, ο οποίος έδωσε στον Μπράσολ δουλειά στην εφημερίδα The Dearborn Independent. Ο Μπράσολ βοήθησε επίσης στην παραγωγή του The International Jew (Ο Διεθνής Εβραίος).
Κοινότητα Λεοντίου
Η Κοινότητα Λεοντίου υπήρξε κοινότητα και διοικητική διαίρεση του Νομού Αχαΐας που συστάθηκε με το σχέδιο «Καποδίστριας» το 1997. Γεωγραφικά, η έκτασή της εκτεινόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2001 ήταν 514 μόνιμοι κάτοικοι.
Έδρα της κοινότητας υπήρξε ο ομώνυμος οικισμός.
Κοινοτικά διαμερίσματα
Η κοινότητα αποτελείται από τρία κοινοτικά διαμερίσματα στα οποία ανήκουν οι οικισμοί :
Δημοτική Ενότητα Λεοντίου
Από το 2010 κ.εξ., η έκταση της Κοινότητας Λεοντίου, βάσει του σχεδίου «Καλλικράτης», αποτελεί τμήμα του νεοπαγούς Δήμου Ερυμάνθου ως δημοτική ενότητα αυτού. Κατά την εθνική απογραφή του 2011 η Δημοτική Ενότητα Λεοντίου του Δήμου Ερυμάνθου βρέθηκε να έχει πληθυσμό 335 κάτοικους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεοντίου Κατηγορία:Κοινότητα Λεοντίου Κ
Επαρχίες της Αργεντινής
Η Αργεντινή υποδιαιρείται σε είκοσι τρεις ομόσπονδες πολιτείες που ονομάζονται επαρχίες (provincias, ενικός provincia) και σε μία που ονομάζεται αυτόνομη πόλη (ciudad autónoma) του Μπουένος Άιρες, η οποία είναι η ομοσπονδιακή πρωτεύουσα της δημοκρατίας (ισπανικά: Capital Federal), όπως αποφασίστηκε από το Κογκρέσο της Αργεντινής. Οι επαρχίες και η πρωτεύουσα έχουν τα δικά τους συντάγματα και υφίστανται στο πλαίσιο ενός ομοσπονδιακού συστήματος.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας, οι κύριες πόλεις και οι γύρω από αυτές περιοχές έγιναν επαρχίες με την παρέμβαση των cabildo τους. Η Αναρχία του Έτους 20 ολοκλήρωσε αυτή τη διαδικασία, διαμορφώνοντας τις πρώτες δεκατρείς επαρχίες. Η Χουχούι αποσχίστηκε από τη Σάλτα το 1834 και οι δεκατρείς επαρχίες έγιναν δεκατέσσερις. Αφού αποσχίστηκε για μια δεκαετία, η επαρχία του Μπουένος Άιρες αποδέχθηκε το Σύνταγμα της Αργεντινής του 1853 το 1861, και η πρωτεύουσά της έγινε ομοσπονδιακό έδαφος το 1880.
Ένας νόμος του 1862 όρισε ως εθνικά εδάφη τα εδάφη που βρίσκονταν υπό ομοσπονδιακό έλεγχο αλλά εκτός των συνόρων των επαρχιών. Το 1884 χρησίμευσαν ως βάση για τη δημιουργία των κυβερνείων Μισιόνες, Φορμόσα, Τσάκο, Λα Πάμπα, Νεουκέν, Ρίο Νέγρο, Τσουμπούτ, Σάντα Κρους και Τέρα δελ Φουέγο. Η συμφωνία για μια συνοριακή διαμάχη με τη Χιλή το 1900 δημιούργησε την Εθνική Επικράτεια Λος Άνδες- τα εδάφη της ενσωματώθηκαν στο Χουχούι, τη Σάλτα και την Καταμάρκα το 1943. Η Λα Πάμπα και το Τσάκο έγιναν επαρχίες το 1951. Η Μισιόνες ενσωματώθηκε το 1953 και η Φορμόσα, η Νεουκέν, το Ρίο Νέγρο, η Τσουμπούτ και η Σάντα Κρους το 1955. Το τελευταίο εθνικό έδαφος, η Γη του Πυρός, έγινε η επαρχία Τιέρα δελ Φουέγο, Ανταρτίδα ε Ίσλας δελ Ατλάντικο Σουρ το 1990.
Πολιτική οργάνωση
Η Αργεντινή είναι μια ομοσπονδία είκοσι τριών επαρχιών και μιας αυτόνομης πόλης, του Μπουένος Άιρες. Οι επαρχίες χωρίζονται για διοικητικούς σκοπούς σε διαμερίσματα και δήμους, εκτός από την επαρχία του Μπουένος Άιρες, η οποία χωρίζεται σε partidos και localidades. Η ίδια η πόλη του Μπουένος Άιρες χωρίζεται σε κοινότητες (comuna) και ανεπίσημες συνοικίες (barrios). μικρογραφία|Επαρχίες της Αργεντινής. μικρογραφία|Οι επαρχίες της Αργεντινής, οι αντίστοιχες σημαίες τους, οι πρωτεύουσες των επαρχιών τους και οι μεγαλύτερες πόλεις τους. Οι επαρχίες κατέχουν όλες τις εξουσίες που επέλεξαν να μην εκχωρήσουν στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Πρέπει να είναι αντιπροσωπευτικές κοινοπολιτείες και να μην έρχονται σε αντίθεση με το Σύνταγμα. Πέραν αυτού, είναι πλήρως αυτόνομες: θεσπίζουν τα δικά τους συντάγματα, οργανώνουν ελεύθερα τις τοπικές τους κυβερνήσεις και κατέχουν και διαχειρίζονται τους φυσικούς και οικονομικούς τους πόρους. Έτσι, κάθε επαρχία έχει το δικό της σύνολο επαρχιακών νόμων και το δικό της σύστημα δικαιοσύνης, ένα ανώτατο δικαστήριο, έναν κυβερνήτη, μια αυτόνομη αστυνομία και ένα κοινοβούλιο- σε οκτώ επαρχίες, αυτό το νομοθετικό σώμα είναι διθάλαμο, αποτελούμενο από ένα ανώτερο σώμα (τη Γερουσία) και ένα κατώτερο σώμα (τη Βουλή των Αντιπροσώπων), ενώ στις υπόλοιπες δεκαπέντε επαρχίες και στην πόλη του Μπουένος Άιρες είναι μονοθάλαμο.
Σε περίπτωση εξέγερσης, ανταρσίας, εδαφικής εισβολής ή οποιασδήποτε άλλης ενέργειας κατά των νόμων του Έθνους σε οποιαδήποτε επαρχία ή στην ομοσπονδιακή πρωτεύουσα, το Κογκρέσο έχει την εξουσία να κηρύξει ομοσπονδιακή επέμβαση στην πληγείσα περιοχή, ακόμη και αν δεν υπάρχει επίσημο αίτημα από την πληγείσα περιοχή. Όταν το Κογκρέσο βρίσκεται σε διακοπή και συνεπώς αδυνατεί να αποφασίσει, ο Πρόεδρος δικαιούται να διατάξει την εν λόγω επέμβαση, αλλά η εκτελεστική αυτή εντολή υπόκειται σε υπερψήφιση από το Κογκρέσο κατά την άμεση επανασυγκρότηση των σωμάτων. Μόλις κηρυχθεί η παρέμβαση, η κυβέρνηση της συμβιβασθείσας περιφέρειας διαλύεται αμέσως -εν όλω ή εν μέρει ανάλογα με την απόφαση του Κογκρέσου- και ο Πρόεδρος διορίζει έναν αντιπρόσωπο ή μεσολαβητή, ο οποίος θα υπηρετήσει για σύντομο χρονικό διάστημα έως ότου επιλυθεί η κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Από το 1983 έγιναν παρεμβάσεις σε τέσσερις επαρχίες: Καταμάρκα, Κοριέντες (δύο φορές), Σαντιάγο δελ Εστέρο (δύο φορές) και Τουκουμάν.