cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακμή
Θεραπεία
Υπάρχουν πολλά προϊόντα που πωλούνται για την θεραπεία της ακμής, πολλά από αυτά χωρίς καμιά επιστημονική διακρίβωση. Γενικά οι περισσότερες θεραπείες προσφέρουν ελάχιστη βελτίωση στις πρώτες δύο εβδομάδες και η ακμή υποχωρεί σταδιακά μετά από 3 μήνες. Τα προϊόντα που υπόσχονται μεγάλη βελτίωση στις πρώτες δύο εβδομάδες το πιθανό είναι να απογοητεύσουν τον αγοραστή. Ωστόσο μικρές δόσεις κορτιζόνης μπορούν να δώσουν καλά και γρήγορα αποτελέσματα και άλλες θεραπείες να βελτιώσουν μερικές ενεργές περιοχές αλλά συνήθως όχι όλες τις ενεργές περιοχές. Να ληφθεί ωστόσο υπόψη ότι η κορτιζόνη μπορεί να προκαλέσει άλλες βλάβες. Επιστήμονες έχουν προτείνει τη χορήγηση ψευδαργύρου για την αντιμετώπιση της ακμής. Ο ψευδάργυρος επηρεάζει την ποσότητα της βιταμίνης Α, που αποθηκεύεται στους ιστούς, η οποία με τη σειρά της μπορεί να μειώσει την παραγωγή σμήγματος, άρα και τα συμπτώματα της ακμής.
Υπάρχουν πολλές διαφορετικές θεραπείες ακμής. Αυτά περιλαμβάνουν τα άλφα υδροξυοξέα, αντιανδρογόνα φάρμακα, αντιβιοτικά, αντισμηγματορροϊκά φάρμακα, αζελαϊκό οξύ, υπεροξείδιο του βενζολίου, ορμονικά φάρμακα, κερατολυτικό σαπούνι, νικοτιναμίδη, ρετινοειδή και σαλικυλικό οξύ. Οι θεραπείες ακμής λειτουργούν με τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένων των εξής: μείωση της φλεγμονής, ορμονικός χειρισμός, θανάτωση του C. acnes και ομαλοποίηση της απόρριψης των κυττάρων του δέρματος και της παραγωγής σμήγματος στους πόρους για την πρόληψη μπλοκαρίσματος. Οι τυπικές θεραπείες περιλαμβάνουν τοπικές θεραπείες όπως αντιβιοτικά, υπεροξείδιο του βενζολίου και ρετινοειδή, και συστηματικές θεραπείες, συμπεριλαμβανομένων αντιβιοτικών, ορμονικών φαρμάκων, φαρμάκων με κανναβιδιόλη και φαρμάμων από του στόματος με ρετινοειδή. Οι συνιστώμενες θεραπείες πρώτης γραμμής για την προχωρημένη ακμή περιλαμβάνουν τοπικά ρετινοειδή, υπεροξείδιο του βενζολίου και τοπικά ή από του στόματος αντιβιοτικά. Οι θεραπείες όπως η θεραπεία με φως και η θεραπεία με λέιζερ δεν είναι θεραπείες πρώτης γραμμής και συνήθως παίζουν μόνον πρόσθετο ρόλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Χαλκοπενία
Με τον όρο χαλκοπενία χαρακτηρίζεται η παθολογική κατάσταση του ανθρώπινου οργανισμού κατά την οποία παρατηρείται έλλειψη τπυ ιχνοστοιχείου χαλκού. Η κατάσταση αυτή οφείλεται σε ανεπαρκή πρόσληψη του στοιχείου αυτού που είναι σημαντικό, απαραίτητο στην οξείδωση και την απορρόφηση του σιδήρου, καθώς και της βιταμίνης C κατά τη διάρκεια της πέψης.
Ως γνωστό ο χαλκός δρα στον οργανισμό ως καταλύτης στη σύνθεση της αιμοσφαιρίνης στο αίμα. Συνέπεια της ανεπαρκούς πρόσληψής του είναι η «υπόχρωμη αναιμία», που σε παρατεταμένο χρονικό διάστημα προκαλεί δυσλειτουργία στην σύνθεση ντοπαμίνης, (με συνέπεια την εμφάνιση κατάθλιψης, στην σύνθεση μελανίνης από τα δερματικά κύτταρα, καθώς και δυσλειτουργίες στον μεταβολισμό των λιπών και των τριγλυκεριδίων.
Πηγές λήψεως χαλκού είναι το κρέας, ιδιαίτερα το συκώτι, τα καρύδια, τα οστρακόδερμα, τα ψάρια, τα λαχανικά και οι σπόροι (άλευρα ολικής άλεσης).
Πηγές
Κατηγορία:Παθήσεις του αίματος Κατηγορία:Χαλκός
Μανώλης Καλαϊτζάκης
Ο Μανώλης Καλαϊτζάκης (1940-1989) ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος και πολιτικός από το Ρέθυμνο. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Ρεθύμνου από το 1975 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1978.
Πρώτα χρόνια, σπουδές και σταδιοδρομία εκτός αυτοδιοίκησης
Γεννήθηκε στο Σπήλι Ρεθύμνου το 1940 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάστηκε ως δικηγόρος, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Ήταν αρθρογράφος στην εφημερίδα "Κρητική Επιθεώρηση", την αρχαιότερη της Κρήτης.
Δήμαρχος
Ο Καλαϊτζάκης κέρδισε τις εκλογές του 1975 συγκεντρώνοντας 2.940 ψήφους και ποσοστό 54%. Τον Μάιο του 1975 ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα ως ο πρώτος αιρετός δήμαρχος μετά την πτώση της χούντας. Kατά την περίοδο της δημαρχίας του άρχισε να λειτουργεί το Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Θάνατος
Ο Μανώλης Καλαϊτζάκης απεβίωσε από καρδιακό επεισόδιο σε ηλικία 48 ετών τα μεσάνυχτα της 25ης προς 26 Αυγούστου 1989 και κηδεύτηκε την επομένη (27 Αυγούστου) το πρωί στο Ρέθυμνο (η εξόδιος ακολουθία εψάλη στον ναό των Τεσσάρων Μαρτύρων). Κατέλιπε τη σύζυγό του, Ευαγγελία Αρκολάκη και τα παιδιά του, Ιωάννη και Μελχισεδέκ.
Παραπομπές
Καλαιτζακης Μανωλης Καλαιτζακης Μανωλης
Αντρέα Καμιλλέρι
Ο Αντρέα Καμιλλέρι (ιταλικά: Andrea Calogero Camilleri ; 6 Σεπτεμβρίου 1925 - 17 Ιουλίου 2019) ήταν Ιταλός συγγραφέας, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τα αστυνομικά μυθιστορήματά του, με κεντρικό ήρωα τον επιθεωρητή Μονταλμπάνο.
Βιογραφικό
Ο Αντρέα Καμιλλέρι γεννήθηκε στο Πόρτο Εμπέντοκλε, στη Σικελία, το 1925. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου φοίτησε για μικρό χρονικό διάστημα σε επισκοπικό κολέγιο απ' όπου αποβλήθηκε επειδή πέταξε ένα αυγό σε έναν σταυρό. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο κλασικό λύκειο Empedocle στο Αγκριτζέντο, από όπου πήρε απολυτήριο το 1943 χωρίς να δώσει εξετάσεις, λόγω της επέμβασης των συμμάχων στη Σικελία. Το 1944 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Λογοτεχνίας, αλλά δεν πήρε ποτέ πτυχίο. Την ίδια περίοδο έγινε μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και άρχισε να δημοσιεύει διηγήματα και ποιήματα.
Από το 1948 μέχρι το 1950 σπούδασε σκηνοθεσία στην Ακαδημία Δραματικής τέχνης Silvio d'Amico (Accademia di Arte drammatica Silvio d'Amico) και ξεκίνησε να εργάζεται ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Το 1954 συμμετείχε σε ένα διαγωνισμό για την πρόσληψη υπαλλήλων στη RAI αλλά δεν προσελήφθη επειδή ήταν κομμουνιστής. Το 1957 παντρεύτηκε την Rosetta Dello Siesto και απέκτησε τρία παιδιά. Ο Καμιλλέρι ήταν ο πρώτος που έφερε στην Ιταλία το θέατρο του παραλόγου του Σάμουελ Μπέκετ, ανεβάζοντας, το 1958, το έργο Το τέλος του παιχνιδιού στο Θέατρο dei Satiri στην Ρώμη και μετά (1970) στην τηλεόραση με τους Αντόλφο Τσέλι (Adolfo Celi) και Ρενάτο Ράσελ (Renato Rascel).
Ο Αντρέα Καμιλλέρι ξεκίνησε τη συγγραφική του καριέρα το 1978 με την έκδοση του μυθιστορήματος Η ροή των πραγμάτων (Il corso delle cose). Το 1980, εξέδωσε το μυθιστόρημα Καπνός στον ορίζοντα που είναι το πρώτο από τα μυθιστορήματά του στα οποία η υπόθεση τοποθετείται σε μια φανταστική πόλη στη Σικελίας, τη Βιγκάτα.
Βραβεία
Έλαβε τιμητικές διακρίσεις από ιταλικά πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων το Πανεπιστήμιο του Μιλάνου (2002), το Πανεπιστήμιο της Πίζας (2005), το Πανεπιστήμιο της L'Aquila (2007) και το Πανεπιστήμιο D'Annunzio University της Chieti–Pescara (2007). Το 2012 έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης.
Ο Καμιλλέρι έλαβε επίσης τιμητικές διακρίσεις από το Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου στις 5 Δεκεμβρίου 2011 και από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Ρώμης στις 30 Οκτωβρίου 2013.
Εργογραφία
(εξαιρούνται οι ιστορίες μικρού μήκους)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Ιταλοί σεναριογράφοι
Πτέρη Ευρυτανίας
Η Πτέρη  ή Φτέρη είναι ακατοίκητο ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας, σε απόσταση 30 χλμ. (οδηγικά) ανατολικά από τα Άγραφα. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 960 μέτρα στις ανατολικές πλαγιές της Φτέρης (της οροσειράς των δυτικών Αγράφων) στην οποία οφείλει το όνομά της. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1940 να προσαρτάται στον τότε κοινότητα Επινιανών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Επινιανά, την Ανηφόρα, το Ασπρόρρευμα και τη Δροσέλα αποτελούν την τοπική κοινότητα Επινιανών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αγράφων του Δήμου Αγράφων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Μπίλι Γκράχαμ
Ο Έλντριτζ Γουέιν Κόουλμαν ( 7 Ιουνίου 1943 -17 Μαΐου 2023) Αμερικανός πρώην επαγγελματίας παλαιστής. Είναι περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ "Μπίλι Γκράχαμ" με τον χαρακτηρισμό που το συνόδευε, "Σούπερσταρ".
Καριέρα
Στην καριέρα του ο Γκράχαμ έγινε μια φορά πρωταθλητής του τίτλου WWWF. Μάλιστα για να την κατακτήσει, νίκησε τον Μπρούνο Σαμαρτίνο, που τότε στην δεύτερη θητεία του ως πρωταθλητής, την κρατούσε για 1237 μέρες (περίπου τριάμισι χρόνια). Επίσης, ήταν πρωτοπόρος, καθώς σχεδίασε την ζώνη του τίτλου, όπως εκείνος ήθελε. Κάτι που κάνουν συχνά - πυκνά οι σύγχρονοι παλαιστές. Εκτός από το WWE, τότε WWWF, πέρασε και από άλλες εταιρείες πάλης, όπως η NWA. Πάλεψε από το 1969 και σταμάτησε το 1987, λόγω και τραυματισμών.
Απεβίωσε στις 17 Μαΐου 2023
Καταξίωση
Ο Μπίλι Γκράχαμ ενέπνευσε πολλούς νεότερους από εκείνον παλαιστές, για το στυλ, τις κινήσεις τους και την ενασχόλησή τους γενικά με τον χώρο της επαγγελματικής πάλης. Το 2004, εισήχθη στο τιμητικό για τους παλαιστές, Hall of Fame (WWE).
Προσωπική ζωή
Όπως έχει αναφέρει στην αυτοβιογραφία του, ο Γκράχαμ και η γυναίκα του Βάλερι, δεν μπόρεσαν ποτέ να κάνουν παιδιά, λόγω των στεροειδών που χρησιμοποιούσε στην καριέρα του και τον έκαναν στείρο. Ο ίδιος έχει αποκτήσει δύο παιδιά, με την πρώτη του γυναίκα. Τον γιο του, γεννηθέντα το 1975, τον λένε Τζόι και την κόρη του γεννηθείσα το 1972 την λένε Καπέλα. Στις 12 Μαρτίου του 2004, μια μέρα πριν εισαχθεί στο Hall of Fame (WWE), μπήκε στο νοσοκομείο λόγω μιας εντερικής πάθησης, ενώ πρόβλημα με το έντερό του, είχε και τον Μάιο του 2006 και τον Δεκέμβριο του 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1989–90
Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1989-90 ήταν το πέμπτο που διεξήχθη υπό την αιγίδα της Ένωσης. Τον τίτλο κατέκτησε ο Φωκικός, ο οποίος και ανήλθε στη Δ΄Εθνική κατηγορία.
Κυπελλούχος Φωκίδας, για το 1990 αναδείχθηκε επίσης ο Φωκικός, νικώντας στον Τελικό, με σκορ 1-0, τον Αστέρα Ιτέας. Έτσι, η ομάδα της Άμφισσας πραγματοποίησε το νταμπλ τίτλων.
Πρωταθλητές στους 2 ομίλους της Β΄τοπικής Κατηγορίας Φωκίδας αναδείχθησαν η Οιάνθη Γαλαξειδίου και ο Δωρικός Νοτιοδυτικής Δωρίδος.
Πηγές
ΕΠΣ Φωκίδας 1989-90 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1989-1990
Αλ Μαγάλ
Η Αλ Μαγάλ είναι χωριό στην Επαρχία της Μέκκας, στη δυτική Σαουδική Αραβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία της Μέκκας
Στάδιο Κόνινγκ Βίλεμ ΙΙ
Το Στάδιο Κόνινγκ Βίλεμ ΙΙ είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Τίλμπουρχ της Ολλανδίας και είναι έδρα της Βίλεμ ΙΙ.
Ιστορία
Το γήπεδο εγκαινιάστηκε στις 31 Μαΐου 1995, σαν Willem II Stadion (Βίλεμ ΙΙ Στάντιον). Το 2000 ανακαινίστηκε, ενώ προστέθηκαν ένα εστιατόριο, αίθουσες συνεδριάσεων, μία επιχειρηματική λέσχη και ένα μπαρ. Το 2009 μετονομάστηκε στο σημερινό όνομα. Η χωρητικότητα αγγίζει τις 14.637 θέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ολλανδία Κατηγορία:Βίλεμ ΙΙ
Νησίδα λιμνοθάλασσας Πάπα
Πρόκειται για μικρή νησίδα που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της λιμνοθάλασσας του Αράξου στη δυτική Αχαΐα.
Επικοινωνεί με το ύψωμα «Βάρδια», το οποίο βρίσκεται στην περιοχή του ακρωτηρίου του Αράξου, με μια μικρή ξύλινη γέφυρα. Είναι μη επισκέψιμη επειδή βρίσκεται στην απαγορευμένη ζώνη του Ναυτικού Οχυρού Αράξου.
Ιστορικά στοιχεία
Πάνω της βρίσκεται το πολύ παλιό εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και ήταν, όπως αναφέρει ο ιστορικός Κώστας Τριανταφύλλου, γεμάτη κουνέλια. Την πρώτη δεκαετία του 19ου αιώνα (1805) ο Έντουαρντ Ντόντουελ (Edward Dodwell) αναφέρει τη νησίδα και το εκκλησάκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αχαΐας Κατηγορία:Νησιά λιμνών της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας Κατηγορία:Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς
2128 Γουέδεριλ
Εξαιτίας της πολύ μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, κοντά στο περιήλιό του ο Γουέδεριλ εξέρχεται από το εσώτατο όριο της Κύριας Ζώνης και προσεγγίζει την τροχιά του `Αρη, ενώ αντίθετα κατά το αφήλιό του προσεγγίζει το εξωτερικό όριο της Κύριας Ζώνης, προς την πλευρά του Δία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γουέδεριλ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουεδεριλ
Γιώτα Γιάννα
Η Παναγιώτα Γιαννέλου (Αθήνα,1928 - Αθήνα, 5 Ιουλίου 2023), γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Γιώτα Γιάννα, ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια και δεξιοτέχνης της φυσαρμόνικας. Είχε παρουσία στα ελληνικά μουσικά δρώμενα περισσότερο από εξήντα χρόνια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1928 στην Αθήνα, στους Αμπελόκηπους. Ο πατέρας της είχε καταγωγή από τα Τρίκαλα Θεσσαλίας. Η μάνα της ήταν Μικρασιάτισσα και πέθανε σε νεαρή ηλικία και η Γιάννα μεγάλωσε με τον πατέρα της, ο οποίος ήταν αυτοκινητιστής. Ο ένας από τους δύο αδελφούς της, ο Δημήτρης, σκοτώθηκε το 1974 κατά τη διάρκεια της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο. Χρησιμοποιούσε για τις μετακινήσεις της, κυρίως το ποδήλατο, αλλά και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ενώ δεν έτρωγε κρέας παρά μόνο σαλάτες, λαδερά και τυρί.
Απεβίωσε στις 5 Ιουλίου 2023.
Σταδιοδρομία
Την χαρακτήρισαν «η Ελληνίδα Τζάνις Τζόπλιν», «η Πασιονάρια της Λαϊκής Πίστας» (κατά τον Μάνο Χατζιδάκ ι και όχι της «Εθνικής Οδού» όπως λανθασμένα έχει γραφτεί), ερμηνεύτρια που «αρπάζει το τραγούδι απʼ τα μαλλιά και το κάνει ολοδικό της» (σύμφωνα με τη Λένα Πλάτωνος).
Ξεκίνησε παίζοντας φυσαρμόνικα δίπλα στη Σοφία Βέμπο, συνοδεύοντάς την στο περίφημο τραγούδι «Ο άνθρωπός μου» στο θέατρο Κυβέλης.
Έχει πλούσια δισκογραφία, καθώς ηχογράφησε πολλούς δίσκους 45 στροφών στα χρόνια του '60, αλλά έγινε πολύ γνωστή, κυρίως στο αθηναϊκό κοινό, και από τις εμφανίσεις της σε νυχτερινά κέντρα της Πλάκας και της Εθνικής οδού.
Ο ποιητής Γιώργος Χρονάς την αναφέρει ως μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού χώρου. Μάλιστα την έκανε μία από τις εφτά ηρωίδες του στο βιβλίο «Το μονόπρακτο της Σεβάς Χανούμ», δίνοντας στο δικό της κεφάλαιο τον τίτλο «Το βελούδινο υπόγειο της Γιώτας Γιάννα».
Από το 2017, ξεκίνησε τις εμφανίσεις στην μπουάτ Απανεμιά, σε εβδομαδιαία βάση.
Το 2019 συνεργάστηκε με την Άννα Βίσση σε ένα τραγούδι με τίτλο «Όσοι αγαπάνε δεν πεθαίνουνε» καθώς και στην καλοκαιρινή περιοδεία της τραγουδίστριας.
Το 2020, συνέχισε τις εμφανίσεις της στην Απανεμιά.
Τον Νοέμβριο του 2022, κυκλοφόρησε ένα τραγούδι με τίτλο «Μετωπικά» σε μουσική και στίχους Νίκου Καρβέλα, με τη συμμετοχή του Μπάμπη Στόκα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες
Ελληνική αναβίωση (αρχιτεκτονική)
Η ελληνική αναβίωση (αγγλικά: Greek revival) είναι αρχιτεκτονικός ρυθμός που υπήρξε δημοφιλής κατά τον 18ο και 19ο αιώνα στην Μεγάλη Βρετανία και γενικότερα την Ευρώπη, καθώς και στις ΗΠΑ. Χαρακτηριστικό του είναι η μίμηση του αρχιτεκτονικού ρυθμού της ελληνικής κλασικής αρχαιότητας, και συνδυάζει αρχιτεκτονικά στοιχεία του 18ου και 19ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά ρεύματα
Πιερλουίτζι Μαρτζοράτι
Ο Πιερλουίτζι Μαρτζοράτι (Pierluigi Marzorati, γεννήθηκε 12 Σεπτεμβρίου 1952) είναι Ιταλός πρώην καλαθοσφαιριστής. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους πόιντ γκαρντ όλων των εποχών στην Ευρώπη και ονομάστηκε Mister Europa το 1976. Συμπεριλήφθηκε στους 50 μεγαλύτερους παίκτες της FIBA το 1991. Ήταν ο πρώτος Ιταλός που εισήχθη στο Hall of Fame της FIBA.
Βιογραφία
Ο Μαρτζοράτι ήταν ένας από τους βασικούς παίκτες της ομάδας του Καντού (στην οποία αγωνίστηκε από το 1969 έως το 1991), που ξεκινώντας από μία μικρή πόλη κατάφερε να γίνει μία από τις καλύτερες ευρωπαϊκές ομάδες. Πίσω απο το αδύνατο κορμί του, έκρυβε ηγετικές ικανότητες και μια μεγάλη καρδιά. Κέρδισε δύο πρωταθλήματα Ιταλίας (το 1975 και 1981), δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης, (1982 και 1983), τέσσερα Κύπελλα Κυπελλούχων (1977, 1978, 1979 και 1981), τέσσερα Κύπελλα Κόρατς (1973, 1974, 1975 και 1991) και δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα (1975 και 1982).
Συνολικά αγωνίστηκε σε 22 σεζόν (690 παιχνίδια) στον ίδιο σύλλογο, σκοράροντας  8.659 πόντους πρωταθλήματος. Η Παλακανέστρο απέσυρε τη φανέλα με το νούμερο 14 το 1991. Τον Ιούλιο του 2006, ο Μαρτζοράτι αποφάσισε να επιστρέψει σε ηλικία 54 ετών, σε αγώνες κορυφαίας κατηγορίας με την Καντού, για την 70η επέτειο της ομάδας. Στις 6 Οκτωβρίου 2006, εμφανίστηκε τελικά σε ένα επίσημο παιχνίδι, παίζοντας δύο λεπτά σε έναν αγώνα Ιταλικής Λίγκας. Με αυτόν τον τρόπο, έγινε ο πρώτος (και μοναδικός) μπασκετμπολίστας στην ιστορία που έπαιξε επίσημα παιχνίδια σε πέντε διαφορετικές δεκαετίες, καθώς και ο μεγαλύτερος σε ηλικία επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που έχει λάβει μέρος σε επίσημο παιχνίδι.
Αγωνίστηκε σε 278 παιχνίδια για την εθνική ομάδα μπάσκετ της Ιταλίας, σημειώνοντας 2.209 πόντους. Ο αριθμός των συμμετοχών του εξακολουθεί να παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ. Κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα, το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1983, συν τρία χάλκινα μετάλλια στα Ευρωμπάσκετ του 1971, 1975 και 1985. Συμμετείχε σε πέντε επιλογές της Μικτής Ευρώπης (FIBA All-Star).
Ουαντί αλ Τζαλίλ
Το Ουαντί αλ Τζαλίλ είναι χωριό στην Επαρχία της Μέκκας, στη δυτική Σαουδική Αραβία.
Citroën Type B12
Το Citroën Type Β12 ήταν ένα μεσαίο αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Οκτώβριο του 1925 έως τον Ιανουάριο του 1927. Συνολικά κατασκευάστηκαν 38.381 αντίτυπα.
Ουαντί αλ Τζαλίλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία της Μέκκας
Citroën Type B12
Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|left|Citroën Type B12 Cabriolet του 1926.
Το Type Β12 αντικατέστησε το Citroën Type B10, το οποίο ήταν το πρώτο, χρονολογικά, ευρωπαϊκό αυτοκίνητο με πλήρως ατσάλινο αμάξωμα και μάλιστα είχε διαφημιστεί και επίσημα ως «tout-acier» / «all-steel» / «εξ ολοκλήρου ατσάλινο». Μηχανολογικά, το Type Β12 ήταν ίδιο με το Type B10, αλλά με περαιτέρω ενισχύσεις στο αμάξωμα.
Έφερε τον ίδιο 4-κύλινδρο κινητήρα βενζίνης, κυβισμού 1.452 cm³, σε δύο διαφορετικές αποδόσεις ισχύος, 20 hp και 22 hp (και οι δύο στις 2.100 στροφές το λεπτό), ο οποίος συνδυαζόταν με το ίδιο 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, που όμως με τα τότε στάνταρ ήταν σχετικά προηγμένο, καθώς την τότε εποχή πολλά αυτοκίνητα είχαν ακόμα κιβώτια με μόλις 2 ταχύτητες. Η τελική ταχύτητα του Type Β12 κυμαινόταν από 70 - 75 km/h, ανάλογα με την εκδοχή αμαξώματος.
Εκδοχές αμαξώματος
Το μοντέλο ήταν διαθέσιμο σε αρκετές εκδοχές αμαξώματος:
Αντικατάσταση του Β12
Το Type B12 αντικαταστάθηκε τον Οκτώβριο του 1926 από το Citroën Type B14, το οποίο μάλιστα έφτασε μέγιστο ρυθμό παραγωγής 400 οχήματα την ημέρα εν έτει 1928, δηλαδή το ένα τρίτο της συνολικής γαλλικής παραγωγής αυτοκινήτων κατά την τότε εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Type B12 Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα
Πισπιλούντα Χίου
Η Πισπιλούντα είναι ένα χωριό της βόρειας Χίου. Ανήκει στο δήμο Χίου και αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Απέχει 49 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου και έχει 103 κατοίκους.
Η Πισπιλούντα είναι χτισμένη στους πρόποδες του όρους Αμανή. Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στους αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη και στις 21 Μαΐου, ημέρα μνήμης τους, πραγματοποιείται παραδοσιακό πανηγύρι.
Ιστορία
Αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν βρεθεί στην περιοχή υποδεικνύουν ότι η Πισπιλούντα έχει μακρόχρονη ιστορία. Δύο χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του χωριού βρίσκονται τα απομεινάρια ενός μεσαιωνικού οικισμού. Ο οικισμός αυτός είναι γνωστός με την ονομασία «Ταμάρκου», η οποία ερμηνεύεται ως «κτίρια που ανήκουν στον Μάρκο». Εκεί συναντά κανείς τα απομεινάρια ενός φρουρίου, ενός πύργου και μικρών κατοικιών. Υπάρχει επίσης ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στην Αγία Παρασκευή, χτισμένο από πέτρες του πύργου, και ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο οικισμός αυτός κατοικήθηκε μέχρι και το 1928, οπότε και εγκαταλείφθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πισπιλουντα Κατηγορία:Δήμος Χίου
2129 Κοζικόζι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κοζικόζι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοζικοζι
Στέλιος Βάσκος
Ο Στέλιος Βάσκος (1953 – ) είναι Έλληνας ποδηλάτης.
Γεννήθηκε στις Καρυές Τρικάλων στις 24 Ιουλίου 1953. Είναι παντρεμένος με την Παρασκευή Παπαδημητρίου και έχουν τρία παιδιά, τον Στέφανο, Τρύφωνα και τη Δήμητρα.
Αθλητική πορεία
ΟΤΑΝ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΞΕΠΕΡΝΑΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΟΧΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ
Για τους περισσότερους το ποδήλατο είναι ένα απλό μέσο μετακίνησης, για τον Στέλιο Βάσκο όμως αποτελεί μέσο βαθύτερης έκφρασης. Εκφράζει τα ιδανικά, τα πιστεύω του και τις αξίες μιας ολόκληρης ζωής.
Όλα τα παραπάνω αποδεικνύονται έμπρακτα ρίχνοντας μια ματιά στο παρελθόν του. Διετέλεσε βασικό στέλεχος στην εθνική ομάδα ποδηλασίας ενώ ανήκε στο δυναμικό της ΑΕΚ. Πρωταθλητής Ελλάδος επί σειρά ετών, Μεσογειονίκης, Βαλκανιονίκης αλλά και παγκόσμιος πρωταθλητής με την Εθνική Ομάδα της Πυροσβεστικής.
Το ερέθισμα να ασχοληθεί με την αγωνιστική ποδηλασία το είχε από μικρή ηλικία, βλέποντας τυχαία έναν λαϊκό ποδηλατικό αγώνα στα Τρίκαλα με την επωνυμία ‘Χατζηπέτρεια’. Αυτή η στιγμή αποτέλεσε το ερέθισμα και το πάθος να ασχοληθεί με την αγωνιστική ποδηλασία.
Δυστυχώς εκείνη την εποχή στα Τρίκαλα, δεν υπήρχε σύλλογος που να ασχολείται με την αγωνιστική ποδηλασία και γι’ αυτό το λόγο, τον Αύγουστο το 1969 πήρε την τολμηρή απόφαση να ταξιδέψει ποδηλατώντας στην Αθήνα, χωρίς να γνωρίζει τους κινδύνους που εγκυμονούν οι μεγάλες αποστάσεις. Έτσι ένα πρωινό τον Αύγουστο του 1969, με τα λιγοστά υπάρχοντά του και κρυφά απ’ την οικογένεια, πήρε το ποδήλατό του, το οποίο δεν ήταν καν αγωνιστικό, αλλά ένα διπλοσκέλετο βαρύ και ασήκωτο μάρκας Γκόρεκ. Ήταν τότε μόλις 16 ετών!
Το ταξίδι προς το όνειρο του μικρού Στέλιου διήρκεσε μιάμιση μέρα και κατά την διάρκεια της διαδρομής αντιμετώπισε πολλά προβλήματα. Ανεβαίνοντας το Δομοκό ήρθαν τα πρώτα σημάδια της κούρασης. Όμως συνέχισε! Πέρασε το χωριό Μεταλλεία και θεώρησε καλό να σταματήσει για ξεκούραση. Αποκοιμήθηκε και όταν μετά από λίγη ώρα ξύπνησε έχασε τον προσανατολισμό και αντί να πάει προς Λαμία, βρέθηκε ξανά στο Δομοκό. Όταν αντιλήφθηκε το λάθος του μπήκε το μεγάλο δίλλημα. Ή θα γυρίσει στα Τρίκαλα ή θα συνεχίσει στην Αθήνα. Πέρασε αρκετή ώρα για να αποφασίσει, τελικά συνέχισε για Αθήνα. Αφού πέρασε τη Λαμία και τα Καμμένα Βούρλα τον έπιασε η νύχτα και η κόπωση ήταν μεγάλη. Έτσι βρήκε ένα βενζινάδικο και κοιμήθηκε έξω στην ύπαιθρο. Αργά τη νύχτα ξύπνησε γιατί κρύωνε, ανέβηκε στο ποδήλατο και συνέχισε το ταξίδι του. Το σώμα του άρχισε να πονάει, να βαραίνουν τα πόδια του λόγω έλλειψης τροφής και νερού με συνέπεια να πάθει υπογλυκαιμία και αφυδάτωση. Τα εμπόδια ήταν παρά πολλά, όμως στο τέλος τα κατάφερε.
Η προσπάθεια και η υπομονή για να διακριθεί σαν αθλητής ήταν τεράστια. Και έτσι κατάφερε να δημιουργήσει ένα ανεπανάληπτο ρεκόρ προσφέροντας τα μέγιστα στην Εθνική Ομάδα Ποδηλασίας, στην Α.Ε.Κ (από το 1970 στο ποδηλατικό τμήμα Βυζαντίου ) καθώς και στα Τρίκαλα. μικρογραφία μικρογραφία
μικρογραφία
Διακρίσεις
Με την ομάδα ποδηλασίας της ΑΕΚ κέρδισε 10 πρωταθλήματα ατομικά και ομαδικά.
Με την Εθνική ομάδα ποδηλασίας ανδρών συμμετείχε σε:
Με την ομάδα ποδηλασίας της Πυροσβεστικής συμμετείχε σε 3 παγκόσμια πρωταθλήματα (Αυστρία, Σουηδία και Γαλλία).
Από τις διακρίσεις του ξεχωρίζουν οι ακόλουθες :
Επίσης στην κατηγορία Μάστερς Mountain bike έχει 1η θέση σε: Αθήνα, Μάνδρα Αττικής, Πάτρα, Σπάρτη, Ρόδο, Θεσσαλονίκη, Άρτα, Χαλκίδα, Λαμία, Φλώρινα, Κίσσαβο, Αγιά Λάρισας, Συκούριο Λάρισας, Αλκαζάρ Λάρισας, Κατσιμίδη Αθηνών. μικρογραφίαμικρογραφίαμικρογραφίαμικρογραφία μικρογραφία
Προπονητική και μεγάλες αποστάσεις
Ως διπλωματούχος προπονητής με εμπειρία πολλών ετών και με σπουδαίους αθλητές και αθλήτριες, δημιούργησε μία σχολή που στη πορεία κατέκτησε ανεπανάληπτες επιτυχίες, όχι μόνο στη Ελλάδα αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτή η προσπάθεια δεν θα είχε την ανάλογη επιτυχία εάν δεν είχε πλαισιωθεί από ικανούς παράγοντες.
Ο Στέλιος Βάσκος ασχολήθηκε τα επόμενα χρόνια με τις μεγάλες αποστάσεις, αψηφώντας τους κινδύνους, τη σωματική καταπόνηση και τις επιπτώσεις στην υγεία του και παρά τις προειδοποιήσεις από την επιστημονική κοινότητα αλλά και τις ενστάσεις από το οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον. Σκοπός αυτών των εγχειρημάτων ήταν να μεταδώσει μηνύματα για τον αθλητισμό αλλά και υλική προσφορά σε ασθενείς κοινωνικές ομάδες και ιδρύματα.
Οι σημαντικότερες διαδρομές μεγάλων αποστάσεων ήταν οι ακόλουθες:
Φυσικά εκτός από τις χορηγίες ήταν δίπλα του σε όλα τα εγχειρήματα ο Δήμος Τρικκαίων, η Περιφέρεια Θεσσαλίας, η Αστυνομική Διεύθυνση, η Πυροσβεστική Υπηρεσία, η Original 21, η Ελληνική Ομοσπονδία Ποδηλασίας, οι φίλοι και συγχωριανοί του από τις Καρυές και πολλοί εθελοντές.
Κοινωνική Προσφορά
Ο Στέλιος Βάσκος είναι ένας άνθρωπος με τεράστια προσφορά στην ποδηλασία και με μεγάλη διάρκεια στην αθλητική του σταδιοδρομία.
Με εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα στο ενεργητικό του με το ποδήλατο στο δρόμο, κάτι που πολύ λίγοι στον κόσμο έχουν κατορθώσει, αντιμετωπίζοντας όλων των ειδών τις καιρικές συνθήκες αλλά και την επικινδυνότητα στην έκθεση της κυκλοφορίας του δρόμου, όπου υπάρχει μεγάλος κίνδυνος. Ανήκει αποδεδειγμένα στην κατηγορία εκείνων που δεν φοβούνται να “θυσιαστούν” προκειμένου να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο και να αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση, θέτοντας τα υψηλά ιδανικά του και την ορμή του σώματος και της ψυχής του πάνω από όλα, ακόμα και από τον ίδιο του τον εαυτό.
Το 2010 τιμήθηκε με το μεγαλύτερο αξίωμα της πόλης με το χρυσό κλειδί του Δήμου Τρικκαίων.
Έχει βραβευτεί για τη δράση του από τη Σχολή ΤΕΦΑΑ Τρικάλων.
Είναι επίσης χαρακτήρας στο παιδικό παραμύθι «Παραμύθι σε δύο ρόδες» της Βάσως Μπουλογιώργου, το οποίο έχει παρουσιαστεί και σε ανάλογες δομές.
Τέλος, έχει αναπτύξει πλούσια και ενεργή παρουσία σε κοινωνικές και φιλανθρωπικές δραστηριότητες όπως επισκέψεις σε σχολεία, προώθηση δράσεων, στήριξη συλλόγων κ.τ.λ. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ποδηλασίας Κατηγορία:Έλληνες πυροσβέστες
Δήμος Βρατσάνος
Ο Δήμος Βρατσάνος (1873 - 1944) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός και κριτικός του ελληνικού κινηματογράφου. Ήταν τελειόφοιτος των Φυσικών Επιστημών.
Το 1904, ίδρυσε την πρώτη ελληνική κινηματογραφική εφημερίδα με τίτλο Εικονογραφημένη.
Το 1916-1917, ίδρυσε με τον Γιόζεφ Χεπ και τον Γεώργιο Προκοπίου την εταιρεία παραγωγής Asty Films.
== Φιλμογραφία ==
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Έρυξ (πόλη)
Ο Έρυξ (γένους αρσενικού)(Erice, Èrici στα σιτσιλιάνικα) είναι ιστορική αρχαία πόλη και κοινότητα στην Ιταλική επαρχία του Τράπανι στη Σικελία. Η σημερινή κοινότητα έχει έκταση 47.34 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό σύμφωνα με την Απογραφή του 2018 27.655 κατοίκους, η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 580 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Η κύρια πόλη του Έρυκος βρίσκεται στην κορυφή του Όρους Έρυκα σε υψόμετρο 750 μέτρα, επιβλέπει το Τράπανι, τις δυτικές ακτές της Σικελίας μέχρι τη Μαρσάλα και τις Αιγάδες Νήσους. Η κάτω πόλη του Έρυκος που ονομάζεται «Κάζα Σάντα» βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Έρυξ γειτονικά με το Τράπανι, η πάνω και η κάτω πόλη συνδέονται με ένα τελεφερίκ.
Ιστορία
Η ίδρυση του αρχαίου Έρυκος συνδέεται με τον ήρωα της Ελληνικής μυθολογίας Έρυκα, την εποχή που ιδρύθηκε από τους Φοίνικες δεν ήταν Ελληνική αποικία αλλά γρήγορα εξελληνίστηκε σε μεγάλο βαθμό. Ο Έρυξ καταστράφηκε από την Καρχηδόνα όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος, από τότε έπεσε σε παρακμή. Ο Έρυξ κατακτήθηκε από τους Αγλαβίδες και πήρε το όνομα "Κεμπέλ Χαμίντ" που μεταφράζεται στα αραβικά ως "Όρος του Χαμίντ", ακολούθησε η Νορμανδική κατάκτηση. Οι Νορμανδοί έδωσαν στην πόλη το όνομα "Όρος Σαν Ζουλιάνο" που διατηρήθηκε μέχρι το 1934. Στο βορειοανατολικό τμήμα της πόλης υπάρχουν ερείπια από τα αρχαία τείχη που οικοδόμησαν οι Έλυμοι και οι Φοίνικες, δείχνουν ότι η πόλη έχει κατοικηθεί από διαφορετικούς πολιτισμούς σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Στην πόλη υπάρχουν δύο κάστρα : το "Κάστρο του Πέπολι" που ίδρυσαν οι Σαρακηνοί και το "Κάστρο του Βένους" που ίδρυσαν οι Νορμανδοί στα ερείπια του αρχαίου ναού της Βένους που λατρευόταν η "Βένους η Ερισινή". Ο θρύλος λέει ότι ιδρυτής του ναού ήταν ο Αινείας και η λατρεία του ήταν διαδεδομένη σε μεγάλο βαθμό σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Ο Κλαύδιος Αιλιανός στο έργο του "Περί ζώων ιδιότητες" γράφει ότι τα ζώα που είχαν επιλεγεί για θυσία περπατούσαν οικειοθελώς μέχρι τον ναό για να θανατωθούν. Ένα τελεφερίκ μπήκε σε λειτουργία την περίοδο 2005 - 2017 για να ενώσει τις δύο πόλεις αλλά έκλεισε λόγω μεγάλης πυρκαγιάς που έκαψε όλη την περιοχή από τον Έρυκα μέχρι το Τράπανι, η λειτουργία του τελεφερίκ αποκαταστάθηκε το 2018.
Εόβα της Μερκίας
Ιστορικές αναφορές
Το Αγγλοσαξονικό χρονικό και ο Βέδας αργότερα δεν αναφέρουν τίποτα σχετικά με την συμμετοχή του Εόβα στην "μάχη του Μάσερφιλντ", το Χρονικό γράφει ωστόσο για τους άμεσους απογόνους του Έθελμπαλντ και Όφα και το γενεαλογικό τους δέντρο αναλυτικά. Ο ιστορικός Νίκολας Μπρούκς (1941 - 2014) θεωρεί ότι αν ο Εόβα ήταν βασιλιάς την περίοδο 635 - 642 το Μάσερφιλντ ήταν μια επιδρομή των Ουαλών στο βασίλειο της Μερκίας, στην επιδρομή αυτή δεν έδειξαν "κανένα έλεος σε μοναχούς που κρατούσαν βιβλία". Ο Μπρούκς συνεχίζει ότι ο Εόβα πολύ πιθανό να ήταν υποτελής του χριστιανού βασιλέως της Νορθουμβρίας που έκανε εκείνη την εποχή έντονες προσπάθειες να διαδώσει τον χριστιανισμό στην Μερκία, αυτό δείχνει η παρουσία ιερέων σε ένα παγανιστικό βασίλειο. Ο Πέντα είναι γνωστός όμως σαν μόνιμος σύμμαχος των Ουαλών οπότε μια τέτοια πολεμική επιχείρηση είναι αδύνατο να έγινε στην διάρκεια της βασιλείας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας Κατηγορία:Οίκος του Ικέλ
Σύμβαση για το καθεστώς των προσφύγων
μικρογραφία|Χάρτης των κρατών που ενέκριναν τη Σύμβαση για το καθεστώς των προσφύγων το 1951 Η Σύμβαση για το Καθεστώς των Προσφύγων, επίσης γνωστή ως Σύμβαση του 1951 για τους Πρόσφυγες, είναι πολυμερής συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών που ορίζει ποιος είναι πρόσφυγας, και καθορίζει τα δικαιώματα των ατόμων στους οποίους χορηγείται άσυλο, καθώς και τις αρμοδιότητες των εθνών που χορηγούν άσυλο. Η Σύμβαση προβλέπει επίσης ποιοι άνθρωποι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις ως πρόσφυγες, όπως εγκληματίες πολέμου. Η σύμβαση προβλέπει, επίσης, για κάποια ταξίδια χωρίς βίζα για τους κατόχους ταξιδιωτικών εγγράφων που εκδίδονται δυνάμει της σύμβασης.
Η Σύμβαση βασίζεται στο άρθρο 14 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του 1948, η οποία αναγνωρίζει το δικαίωμα των ατόμων να ζητήσουν άσυλο από διώξεις σε άλλες χώρες. Ένας πρόσφυγας μπορεί να απολαύσει δικαιώματα και παροχές σε μια κατάσταση πέραν εκείνων που προβλέπονται στη σύμβαση.
Ιστορικό
Η σύμβαση αυτή εγκρίθηκε σε ειδικό συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών στις 28 Ιουλίου 1951. Η Δανία ήταν η πρώτη χώρα που επικύρωσε τη συνθήκη στις 4 Δεκεμβρίου του 1952, η οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954. Αρχικά περιοριζόταν στην προστασία Ευρωπαίων προσφύγων πριν την 1η Ιανουαρίου 1951 (μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο), αν και τα κράτη θα μπορούσαν να κάνουν μια δήλωση ότι οι διατάξεις θα ισχύουν για πρόσφυγες από άλλα μέρη.
Το Πρωτόκολλο του 1967 αφαίρεσε τις προθεσμίες και την έφερε σε ισχύ για πρόσφυγες "χωρίς κανένα γεωγραφικό περιορισμό", αλλά προηγούμενες δηλώσεις που έγιναν από τα μέρη της Σύμβασης για τη γεωγραφική έκταση ίσχυσαν ως ιστορικά δικαιώματα. (Αν και, όπως πολλές διεθνείς συνθήκες, η Σύμβαση για τους Πρόσφυγες είχε συμφωνηθεί στη Γενεύη,  δεν είναι σωστό να αναφέρεται  ως «Σύμβαση της Γενεύης», επειδή υπάρχουν τέσσερις Συνθήκες που διέπουν τις ένοπλες συγκρούσεις γνωστές ως Συμβάσεις της Γενεύης.)
Ως προς το Νοέμβριο 2015 υπήρχαν 145 συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης, και 146 του Πρωτοκόλλου. Πιο πρόσφατα, ο Πρόεδρος του Ναουρού, Μάρκους Στίβεν, υπέγραψε τη Σύμβαση και το Πρωτόκολλο στις 17 Ιουνίου 2011, και προσχώρησε στις 28 Ιουνίου 2011. Η Μαδαγασκάρη και ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις είναι συμβαλλόμενα μέρη μόνο με τη Σύμβαση, ενώ το Πράσινο Ακρωτήριο, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Βενεζουέλα είναι μόνο μέρη του Πρωτοκόλλου.
Ορισμός του πρόσφυγα
Σύμφωνα με το άρθρο 1 της Σύμβασης, όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο του 1967, ως πρόσφυγας ορίζεται: Αρκετές ομάδες έχουν βασιστεί στη σύμβαση του 1951 για τη δημιουργία ενός πιο αντικειμενικού προσδιορισμού. Ενώ οι όροι τους διαφέρουν από αυτούς της Σύμβασης του 1951, η Σύμβαση έχει διαμορφώσει σημαντικά αυτούς τους νέους, πιο αντικειμενικούς ορισμούς. Αυτοί περιλαμβάνουν τη Σύμβαση για τα Ειδικά Θέματα των Προβλημάτων των Προσφύγων στην Αφρική, του 1969, από τον Οργανισμό Αφρικανικής Ενότητας (νυν Αφρικανική Ένωση) και την Διακήρυξη της Καρθαγένης του 1984, ενώ είναι μη δεσμευτική, καθορίζει επίσης περιφερειακά πρότυπα για τους πρόσφυγες στην Κεντρική Αμερική, το Μεξικό και τον Παναμά.
Ευθύνες των μερών της Σύμβασης για τους Πρόσφυγες
Υπάρχουν μια σειρά από διατάξεις που τα Κράτη που είναι συμβαλλόμενα μέρη της Σύμβασης για τους Πρόσφυγες και το Πρωτόκολλο του 1967 πρέπει να τηρούν. Μεταξύ αυτών είναι:
Αρχή της μη επαναπροώθησης
Το δικαίωμα του πρόσφυγα ότι πρέπει να προστατεύονται από την αναγκαστική επιστροφή, ή επαναπροώθηση, ορίζεται στη Σύμβαση του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων: "Κανένα Συμβαλλόμενο Κράτος θα απελάσει ή επιστρέψει (επαναπροωθήσει), πρόσφυγα με οποιονδήποτε τρόπο στα σύνορα εδαφών όπου η ζωή ή η ελευθερία του θα απειλούνταν λόγω της φυλής του, της θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ή πολιτική άποψη" (άρθρο 33 (1)). Είναι ευρέως αποδεκτό ότι η απαγόρευση της βίαιης επιστροφής αποτελεί μέρος του εθιμικού διεθνούς δικαίου. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και τα κράτη που δεν έχουν υπογράψει τη σύμβαση του 1951 για τους Πρόσφυγες πρέπει να σέβονται την αρχή της μη επαναπροώθησης. Ως εκ τούτου, τα κράτη είναι υποχρεωμένα βάσει της σύμβασης και σύμφωνα με το εθιμικό διεθνές δίκαιο να σέβονται την αρχή της μη επαναπροώθησης. Εάν και όταν απειλείται η αρχή αυτή, η Ύπατη Αρμοστεία μπορεί να ανταποκριθεί παρεμβαίνοντας στις αρμόδιες αρχές, και εφόσον το κρίνει απαραίτητο, να ενημερώνει το κοινό.
Εφαρμογή σήμερα
Τα δικαιώματα που ψηφίστηκε από τη σύμβαση σε γενικές γραμμές είναι δόκιμα ακόμα και σήμερα. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η περίπλοκη φύση των προσφύγων του 21ου αιώνα απαιτεί μια νέα συνθήκη, που αναγνωρίζει τον εξελικτικό χαρακτήρα του έθνους-κράτους και του σύγχρονου πολέμου. Παρ' όλα αυτά, ιδέες όπως η αρχή της μη επαναπροώθησης χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα, με τη Σύμβαση του 1951 να είναι το σήμα κατατεθέν των δικαιωμάτων αυτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Άσυλο Κατηγορία:Πρόσφυγες
Κώστας Νεστορίδης
Ο Κώστας Νεστορίδης (Δράμα, 15 Μαρτίου 1930) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής. Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους και πιο παραγωγικούς Έλληνες ποδοσφαιριστές, με σημαντική προσφορά στην ΑΕΚ και στην Εθνική Ελλάδος.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Κώστας Νεστορίδης γεννήθηκε στη Δράμα αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1945 αγωνιζόμενος σε ανεξάρτητα σωματεία της Καλλιθέας. Το 1946 πήγε στην Ελλάδα Μοσχάτου, με τη φανέλα της οποίας έκανε τα πρώτα του βήματα σε επίσημο πρωτάθλημα αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το 1948 έβγαλε δελτίο στον Πανιώνιο, όπου καθιερώθηκε και το 1951 κλήθηκε στην εθνική Ελλάδας.
Το 1955 πήγε στην ΑΕΚ, όπου έκανε πολύ μεγάλη καριέρα μέχρι το 1965 και κατέκτησε πέντε φορές τον τίτλο του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος.
Το 1967 επέστρεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Βύζαντα Μεγάρων, που αγωνιζόταν στην Α΄ εθνική, όπου και έκλεισε την καριέρα του στην Α΄ Εθνική.
Τη σεζόν 1967-68 αναζήτησε σύλλογο κι έκανε προπονήσεις διαδοχικά στο Αιγάλεω, στον Πανιώνιο και τον Ιωνικό Νικαίας. Τελικά, το Φεβρουάριο του 1968 υπέγραψε ως παίκτης-προπονητής στον Αίαντα Σαλαμίνας, με τον οποίο έπαιξε στη Β΄ Εθνική (Νότιος όμιλος). Πρώτη συμμετοχή του ήταν την 21η αγωνιστική στο ματς "ΠΑΣ Γιάννινα-Αίας 2-1" στις 3 Μαρτίου 1968 και πέτυχε το πρώτο του γκολ στο ματς "Αίας-ΑΕ Χανίων 2-1" στις 31 Μαρτίου 1968. Παρέμεινε ως τις 20 Απριλίου, οπότε παραιτήθηκε.
Στις εθνικές ομάδες
Το ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 1951, στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα εναντίον της Β' ομάδας της Γαλλίας, υπό τις οδηγίες του Γιάννη Χέλμη.
Υπήρξε επίσης δύο φορές διεθνής με την εθνική Ενόπλων το 1951.
Προπονητική σταδιοδρομία
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, υπήρξε προπονητής σε συλλόγους μικρότερων κατηγοριών, ενώ στς αρχές της δεκαετίας του 80' βρέθηκε περιστασιακά και στην τεχνική ηγεσία της ΑΕΚ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βύζαντα Μεγάρων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αίαντα Σαλαμίνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σάουθ Μέλμπουρν ΦΚ
Επίθεση Τρομπόφσκι
Η Επίθεση Τρομπόφσκι (Trompowsky Attack) είναι ένα δημοφιλές άνοιγμα στο σκάκι, το οποίο χαρακτηρίζεται από τις αρχικές κινήσεις 1.δ4 Ιζ6 2.Αη5 (σε αλγεβρική σημειογραφία).
Ο Τζούλιαν Χόντγκσον και η Αντοανέτα Στεφάνοβα είναι μεταξύ πολλών γκρανμαίτρ που εφάρμοσαν συχνά την επίθεση αυτή.
Η Επίθεση Τρομπόφσκι καταχωρήθηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Σκακιστικών Ανοιγμάτων υπό τον κωδικό A45, μαζί με άλλες άτυπες απαντήσεις στο 1.δ4 Ιζ6.
Ονομασία
Το άνοιγμα πήρε το όνομά του από τον Βραζιλιάνο πρωταθλητή σκακιού Οκτάβιο Τρομπόφσκι (Octávio Figueira Trompowsky de Almeida, 1897–1984), ο οποίος έπαιζε την επίθεση αυτή κατά τη δεκαετία του 1930 και του 1940.
Θεωρία
Τα λευκά με τη δεύτερη κίνησή τους έχουν πρόθεση να ανταλλάξουν τον αξιωματικό τους με τον ίππο των μαύρων, αφήνοντας με διπλό πιόνι τα μαύρα. Αυτό δεν θεωρείται θανάσιμη απειλή και τα μαύρα μπορεί τελικά να ακολουθήσουν το σχέδιο των λευκών.
Η Επίθεση Τρομπόφσκι είναι μια δημοφιλής εναλλακτική λύση για τις πιο κοινές συνέχειες μετά το 1.δ4 Ιζ6 που αρχίζουν με 2.γ4 ή 2.Ιζ3. Τα λευκά παίζοντας την κίνηση 2.Αη5 μπαίνουν εις βάθος, και με πλάγιο τρόπο, στα μονοπάτια της θεωρίας ανοιγμάτων από διάφορες Ινδικές άμυνες, όπως η Ινδική άμυνα του βασιλιά, η Ινδική άμυνα της βασίλισσας, η Νιμζοϊνδική άμυνα, καθώς και η Άμυνα Γκρίνφελντ.
Ψευδο-Τρομπόφσκι επίθεση
Στην Ολλανδική άμυνα, μετά από 1.δ4 ζ5, τα λευκά μπορούν και πάλι να παίξουν την κίνηση 2.Αη5, η οποία καταχωρείτε στον ECO κωδικό A80, και συχνά αποτελεί μια εναλλακτική λύση των λευκών αντί της 2.η3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Πέντα της Μερκίας
thumb|right|250px|Οι Βρετανικοί λαοί το 600 Ο Πέντα της Μερκίας (Penda, 606 - 15 Νοεμβρίου 655) βασιλιάς του Αγγλοσαξονικού βασιλείου της Μερκίας τον 7ο μ.Χ. αιώνα στην Αγγλική Μίντλαντς, μέλος του Οίκου του Ικέλ ήταν γιος του Πίμπα της Μερκίας. Ο Πέντα ήταν παγανιστής την εποχή που ο χριστιανισμός είχε κυριαρχήσει στην μεγάλη πλειοψηφία των Αγγλοσαξονικών βασιλείων, κατέλαβε την κοιλάδα του Σέβερν (628) μετά την μάχη του Σίρενκεστερ και συμμετείχε στην ήττα του ισχυρού βασιλιά Έντουιν της Νορθουμβρίας στην μάχη του Χάτφιλντ Τσέιζ (633). Εννέα χρόνια αργότερα ο Πέντα νίκησε και σκότωσε τον διάδοχο του Έντουιν Όσβαλντ της Νορθουμβρίας στην μάχη του Μάζερφιλντ (642), από τότε έγινε ο ισχυρότερος Αγγλοσάξονας βασιλιάς βάζοντας τα θεμέλια για την κυριαρχία της Μερκίας στην Αγγλική Επταρχία. Νίκησε πολλές φορές τους Ανατολικούς Άγγλους, οδήγησε στην εξορία τον Κένβαλ του Ουέσσεξ για τρία χρόνια και συνέχισε τους πολέμους εναντίον των Βερνικιανών της Νορθουμβρίας. Δεκατρία χρόνια μετά τον θρίαμβο στην μάχη του Μάζερφιλντ συνετρίβη από τον αδελφό και διάδοχο του Όσβαλντ Οσουί της Νορθουμβρίας και σκοτώθηκε στην μάχη του Βινβάεντ την εποχή που πραγματοποιούσε τις τελικές του αναμετρήσεις εναντίον των Βερνικιανών.
Αναφορές για την καταγωγή του
Η ετυμολογία του ονόματος του είναι άγνωστη, είναι ο μοναδικός Άγγλος μονάρχης με αυτό το όνομα αλλά ήταν συνηθισμένο στους ευγενείς της Μερκίας, οι ιστορικοί βρίσκονται σε σύγκρουση σχετικά με το αν το όνομα του είχε Κέλτικη ή Γερμανική προέλευση. Η λίστα των ονομάτων του αδελφού βασιλικού Οίκου της Νορθούμβριας του 9ου αιώνα καταγράφουν ότι το όνομα Πέντα είχε Κέλτικη καταγωγή. Ο Τζών Τός αναφέρει : "Τα ονόματα του Πέντα και των υπόλοιπα μελών από τον πρώιμο βασιλικό οίκο της Μερκίας εμφανίζονται περισσότερο ως Κέλτικα παρά ως Γερμανικά, παρ'όλα αυτά δεν είναι συνηθισμένα στα γνωστά Ουαλικά ονόματα". Τα ίδια ονόματα συμπεριλαμβάνουν τον πατέρα του Πέμπα Πίμπα και τον γιο του Πεάντα. Έχει προταθεί ότι η συμμαχία του Πέμπα με πολλούς άλλους Βρετανούς πρίγκιπες έγινε υπό μορφή "αδελφοποίησης". Γερμανικές αντίστοιχα πηγές αναφέρουν ότι το γυναικείο όνομα του 9ου αιώνα Πέντα και το τοπωνύμιο Πέντι-λίνγκεν σχετίζονται με τον ίδιο τον Πέντα. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει το γενεαλογικό δέντρο του Πέντα ως εξής :
"Ο Πέντα είναι απόγονος του Πίμπα, ο Πίμπα του Κρίντα, ο Κρίντα του Κινεβάλντ, ο Κινεβάλντ του Κνέμπα, ο Κνέμπα του Ικέλ, ο Ικέλ του Ομήρου, ο Όμηρος του Αγκέλθεου, ο Αγκέλθεος του Όφα, ο Όφα του Βέρμουνδ, ο Βερμούνδ του Γουίτλαγκ και ο Γουίτλαγκ του Όφα."
Η "Βρετανική Ιστορία" αναφέρει ότι ο Πίμπα είχε 12 γιους αλλά μονάχα οι δυο ήταν γνωστοί ο Πέμπα και ο Εόβα της Μερκίας οι υπόλοιποι αναφέρονται σε μετέπειτα γενεαλογικά δέντρα μόνο ονομαστικά. Πέρα των δύο γνωστών γιων αναφέρεται άλλος ένας γιος του Πίμπα ο Κοένβαλ από τον οποίο κατάγονται δύο μετέπειτα βασιλείς της Μερκίας και μια κόρη χωρίς όνομα η οποία παντρεύτηκε τον Κενβάλ του Ουέσσεξ. Ο χρόνος στον οποίο ο Πέντα ανέβηκε στον θρόνο της Μερκίας είναι άγνωστος, από τον Βέδα αναφέρεται ένας άλλος βασιλιάς ο Κερλ της Μερκίας ο οποίος βασίλευσε την ίδια εποχή στην Μερκία και ο Έθελφριθ που βασίλευσε στις αρχές του 7ου αιώνα στην Νορθούμβρια. Είναι άγνωστη η χρονιά στην οποία διαδέχτηκε τον Κερλ όπως επίσης είναι άγνωστες και οι σχέσεις του με τον Κερλ, ο συγγραφέας του 12ου αιώνα Χένρι Χιούντινγκτον αναφέρει ότι ο Κερλ ήταν ευγενής του Πίμπα. Είναι πολύ πιθανό επίσης ο Κερλ και ο Πέντα να ήταν δυναστικοί αντίπαλοι.
Ιστορικές διαφωνίες για την ηλικία του
Σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό ο Πέντα έγινε βασιλιάς το 626, βασίλευσε 30 χρόνια και ήταν 50 ετών την εποχή της ανόδου του στον θρόνο. Το γεγονός ότι βασίλευσε 30 χρόνια είναι ασαφές αφού οι πηγές αναφέρουν ότι πέθανε το 655 κάτι που δεν συμβαδίζει με τα 30 χρόνια. Το μεγαλύτερο σφάλμα του χρονικού ωστόσο βρίσκεται στην ηλικία την οποία ανέβηκε στον θρόνο ο Πέντα, το γεγονός ότι πέθανε 80 ετών είναι ασύμφορο με την ηλικία του γιου του Γούλφχερ ο οποίος τρία χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα του ήταν ακόμα ανήλικος όπως αναφέρει ο Βέδας. Η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι το χρονικό να παρέχει εσφαλμένα την ηλικία των 50 ετών για την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο (626), στην πραγματικότητα ήταν 50 ετών την εποχή του θανάτου του. Ο Βέδας στο έργο του "Εκκλησιαστική ιστορία της Αγγλίας" αναφέρει ότι ο Πέντα ήταν "εξαιρετικά πολεμοχαρής άντρας από την βασιλική οικογένεια των Μερκιανών", μετά την ήττα του Έντουι της Νορθουμβρίας (633) βασίλευσε στους Μερκιανούς 22 χρόνια. Ο ιστορικός Φρανκ Στέντον (1880 - 1967) αναφέρει "δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Πέντα προερχόταν από την βασιλική οικογένεια των Μερκιανών και έγινε βασιλιάς αμέσως μετά την ήττα του Έντουι". Η "Βρετανική Ιστορία" αντίθετα αναφέρει ότι ο Πέντα βασίλευσε μόνο 10 χρόνια ξεκινώντας την χρονολόγηση από την μάχη του Μάζερφιλντ (642) αλλά και πάλι πέφτει σε σφάλμα επειδή σε αυτή την περίπτωση η βασιλεία αθροίζεται σε 13 χρόνια. Οι τρεις διαφορετικές πηγές δηλαδή το Αγγλοσαξωνικό χρονικό, η Βρετανική Ιστορία και ο Βέδας δεν ταιριάζουν καθόλου μεταξύ τους και οι ιστορικοί έκαναν αποδεκτή την άποψη του Βέδα. Ο ιστορικός Νίκολας Μπρούκς (1941 - 2014) αναφέρει ότι οι τρεις διαφορετικές πηγές προέρχονται από διαφορετικούς λαούς καμιά από την ίδια την Μερκία και αντανακλούν τους διαφορετικούς χρόνους στους οποίους οι λαοί αυτοί βρέθηκαν σε συμπλοκή με την Μερκία.
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|250px|Χάρτης με τις εκστρατείες του Πέντα της Μερκίας Μεγάλη βοήθεια για την επίλυση της ασάφειας των ιστορικών πηγών παρέχει το χρονικό της μάχης του Σίρενκεστερ (628) στην οποία ο Πέντα πολέμησε με τους βασιλείς των δυτικών Σαξόνων Κινεγκίλς του Ουέσσεξ και Κουίκχελμ του Ουέσσεξ. Άν δεν ήταν τότε βασιλιάς το χρονικό θα τον ανέφερε απλά σαν πολέμαρχο σύμφωνα με τον Στέντον. Ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεται η συμμετοχή του στις διαπραγματεύσεις μετά το τέλος της μάχης αποδεικνύει ότι την εποχή της μάχης είχε γίνει η στέψη του. Έχει αναφερθεί ότι η συμφωνία ήταν μια μεγάλη νίκη για τον Πέντα ο οποίος ανέλαβε το Σίρενκεστερ και τις περιοχές νότια από τον ποταμό Σεβέρν. Τα εδάφη στα νοτιοδυτικά της Μερκίας είχαν καταληφθεί απο τους δυτικούς Σάξονες (577) και η περιοχή έγινε τμήμα του υποβασιλείου του Γούστερ. Είναι βέβαιο ότι το υποβασίλειο του Γούστερ δημιουργήθηκε από τον ίδιο και συνέχισε να υπάρχει σε όλη την διάρκεια του αιώνα. Στα τέλη της δεκαετίας του 620 και στις αρχές της δεκαετίας του 630 ο Καντβαλλόν-απ-Κάντφαν ο Ουαλός βασιλιάς του Γκουινέντ συγκρούστηκε με τον Έντουιν της Νορθουμβρίας τον πιο ισχυρό βασιλιά της Βρετανίας στην εποχή του. Ο Καντβαλλόν-απ-Κάντφαν αρχικά ηττήθηκε αλλά όταν συμμάχησε με τον Πέντα νίκησε τους Νορθουμβρίους τον Οκτώβριο του 633 στην μάχη του Χάτφιλντ Τσέιζ. Ο Πέντα πιθανότατα δεν είχε γίνει ακόμα βασιλιάς της Μερκίας αλλά έγινε αμέσως μετά, ο Έντουιν έπεσε στην μάχη και ένας από τους γιους του ο Έαντφριθ έπεσε στα χέρια του Πέντα. Ένα έγγραφο του Άγγλο-Σαξονικού χρονικού αναφέρει ότι μετά την νίκη του Χάτφιλντ Τσέιζ ο Καντβαλλόν και ο Πέντα άρχισαν να λεηλατούν την Νορθουμβρία. Ο Καντβαλλόν συνέχισε τον πόλεμο αλλά η συμμετοχή του Πέντα είναι αβέβαιη. Ο Βέδας αναφέρει ότι οι παγανιστές που σκότωσαν τον Έντουιν έκαψαν μια εκκλησία και μια πόλη στο Καμποντόνουμ αλλά ο χρόνος που έγινε αυτό είναι αβέβαιος. Ο Πέντα είχε αποσυρθεί από τον πόλεμο την εποχή που ηττήθηκε και σκοτώθηκε ο Καντβαλλόν στην μάχη του Χίβενφιλντ περίπου έναν χρόνο μετά την νίκη του Χάτφιλντ Τσέιζ από τον Όσβαλντ της Βερνικίας, ο Πέντα δεν ήταν παρών στην μάχη. Περισσότερες συμμετοχές του Πέντα στις μάχες δεν καταγράφονται από τον Βέδα, δεν ήταν παρόν ούτε στην μάχη στην οποία ο Οσρίκ του Ντέιρα ηττήθηκε και σκοτώθηκε. Η συμμετοχή και η νίκη του Πέντα στην μάχη του Χάτφιλντ Τσέιζ ανέβασε σημαντικά τις εξουσίες του στην Μερκία και του επέτρεψε αποσυρθεί πριν την ήττα του Χίβενφιλντ η οποία δεν του έκανε καμιά ζημιά σε προσωπικό επίπεδο. Ο Κίρμπι σχετικά με τις μεγάλες επιτυχίες του Πέντα απέναντι στους Δυτικούς Σάξονες και τους Νορθουμβρίους αναφέρει "ήταν ένας κορυφαίος στρατιωτικός αρχηγός που ξεπέρασε όλους τους προκατόχους του".