cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απολλωνία Θεσσαλονίκης
Η Απολλωνία είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μαδύτου, του δήμου Βόλβης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσσαλονίκης, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λαγκαδά του νομού Θεσσαλονίκης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Απολλωνία είναι πεδινό χωριό στο ανατολικό τμήμα του νομού Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στις νότιες όχθες της λίμνης Βόλβης και πάνω στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Καβάλας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 55. Απέχει περίπου 59 χλμ Α. της Θεσσαλονίκης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Απολλωνίας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 32,117 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Κοκκαλού.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Παζαρούδα και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Θεσσαλονίκης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Απολλωνία και εντάχθηκε στον νομό Χαλκιδικής. Το 1942 υπήχθη οριστικά στον νομό Θεσσαλονίκης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απολλωνίας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαδύτου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μαδύτου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλβης.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Βόλβης Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Πράσινη στέγη
thumb|200px|Πράσινη στέγη στο δημαρχείο του Σικάγο thumb|200px| Οι πράσινες στέγες είναι κυριολεκτικά παλιές όσο κι άνθρωπος και χρησιμοποιούνταν πολύ πριν τη σύλληψη της ιδέας της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής. Ήδη από την αυγή της ανάπτυξης της αγροτικής κοινωνίας, στο πρώτο στάδιο του Πολιτισμού, γύρω στο 8.000 π.Χ., οι άνθρωποι άρχισαν να εγκαταλείπουν τις σπηλιές και τα πρόχειρα καταφύγια και να εγκαθίστανται σε οικισμούς, οργανωμένοι σε ομάδες που είχαν ως βάση την εκτεταμένη οικογένεια.
Οι οικισμοί αυτοί, που είχαν το μέγεθος και τη δομή των σύγχρονων χωριών, χτίζονταν από υλικά που βρίσκονταν σε αφθονία στο φυσικό περιβάλλον, όπως το χώμα με τη μορφή πηλού και φυτικές ύλες. Ιδιαίτερα οι φυτικές ύλες, είτε στη ζωντανή είτε στην αποξηραμένη μορφή τους (φυτά και άχυρο) αποτελούσαν κυρίαρχα υλικά δόμησης καθώς πρόσφεραν πολλαπλά οφέλη στη θερμομόνωση, τη στεγανοποίηση, τη σταθερότητα και την αισθητική αυτών των πρώτων κατοικιών.
Από την αυγή του πολιτισμού
Η ανάπτυξη και οι άνθηση των αγροτικών κοινωνιών μεταμόρφωσε τα πρώτα χωριά σε κωμοπόλεις πολλών χιλιάδων κατοίκων, όπου η φύτευση των στεγών συνέχισε να είναι δημοφιλής με εξαιρετικά αποτελέσματα. Ένα από αυτά είναι οι Κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας, οι οποίοι μνημονεύονται μέχρι σήμερα ανάμεσα στα Επτά θαύματα του κόσμου.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οι άνθρωποι εξακολούθησαν τις ίδιες πρακτικές δόμησης. Τα δείγματα κελτικής αρχιτεκτονικής που βλέπουμε στα Χάιλαντς της Σκωτίας, την Ουαλία και την Ιρλανδία, μας δίνουν μια καλή εικόνα για τη χρήση του φυτεμένου δώματος μέχρι και μετά την Αναγέννηση.
Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα της χρήσης φυτικών υλικών στις στέγες κατά τη διάρκεια της Ελισαβετιανής εποχής είναι οι κατοικίες του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και της συζύγου του, Αν Χάθαγουεϊ, στο Στράτφορντ. Και τα δύο κτήρια, που χρονολογούνται από τα μέσα του 1.500 μ.Χ. και βρίσκονται σε άψογη κατάσταση, είναι επισκέψιμα προσφέροντάς μας μια καθαρή εικόνα της αρχιτεκτονικής της εκείνης της περιόδου.
Στη σύγχρονη εποχή
Η βιομηχανική επανάσταση και όλο το δεύτερο στάδιο της εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού επέφεραν θεμελιώδεις αλλαγές στον τρόπο ζωής σε όλον τον πλανήτη. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές αλλαγές ανάμεσα τους ήταν η ανάπτυξη των μεγάλων πόλεων που εξυπηρετούσαν τον αστικοποιημένο νέο τρόπο ζωής και ειδικότερα τη διαμόρφωση μονάδων παραγωγής (εργοστασίων) και αγορών για την πώληση των προϊόντων της βιομηχανίας.
Τα εργοστάσια και οι αγορές χρειάζονταν εργάτες και καταναλωτές, οι οποίοι συγκεντρώνονταν σε αστικά κέντρα τα οποία είχαν τη μορφή σύγχρονων πόλεων. Η μαζική παραγωγή και η ευρεία κατανάλωση έφεραν μαζί τους την δυνατότητα και την αναγκαιότητα για την ανάπτυξη των μεγάλων αστικών κέντρων σε ευρεία κλίμακα.
Νέα υλικά-νέα προβλήματα
Συνεπώς, οι παραδοσιακές μέθοδοι δόμησης και τα παραδοσιακά υλικά αντικαταστάθηκαν από βιομηχανικές μεθόδους και υλικά. Η επεξεργασία των υλικών έγινε εφικτή και θεμιτή κι έτσι τα φυσικά δομικά υλικά εγκαταλείφθηκαν και αντικαταστάθηκαν από τούβλα, κεραμίδια, τσιμέντο και ατσάλι. Το αποτέλεσμα είναι εμφανές από τη Νέα Υόρκη μέχρι την Καλκούτα κι από το Ρέικιαβικ μέχρι το Γιοχάνεσμπουργκ.
Παράλληλα, η ανάπτυξη των σύγχρονων αστικών κέντρων έφερε μαζί της ένα πλήθος σοβαρών προβλημάτων. Τα νέα υλικά και οι νέες μέθοδοι δόμησης σε συνδυασμό με την βιομηχανική και καταναλωτική δραστηριότητα για την εξυπηρέτηση των βιομηχανικών και καταναλωτικών αναγκών συγκρούονται με τις ανάγκες ισορροπίας της βιόσφαιρας σε πολλά επίπεδα. Έτσι, οι βιομηχανικές δραστηριότητες, ο υλικός καταναλωτισμός, τα υλικά και οι μέθοδοι δόμησης έχουν φέρει πλέον την ανθρωπότητα του 21ου αιώνα αντιμέτωπη με την υποβάθμιση τόσο της βιόσφαιρας, όσο και πολλών από τους μηχανισμούς υποστήριξης της ζωής από τους οποίους εξαρτιόμαστε και οι οποίοι απειλούνται.
Επιστροφή στις φυσικές λύσεις
Το πρόβλημα έγινε ιδιαίτερα επιτακτικό για τους πολεοδόμους του Δυτικού πολιτισμού στη δεκαετία του '60, με αποτέλεσμα την ανανέωση του ενδιαφέροντος για τις παραδοσιακές οικιστικές μεθόδους και υλικά. Η αναγκαιότητα για την εύρεση μιας βιώσιμης λύσης στον σχεδιασμό και την κατασκευή των κτιρίων οδήγησε στη δημιουργία της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής.
Οι πολεοδόμοι που ανταποκρίθηκαν πρώτοι προέρχονταν από τη Γερμανία και την Ελβετία. Αποτέλεσμα ήταν η αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τις φυτεμένες στέγες και στις δύο χώρες. Οι αρχικές προσπάθειες για πράσινες στέγες στη Γερμανία απέτυχαν για ένα πλήθος λόγων. Ένας από αυτούς ήταν η ακατάλληλη στεγανοποίηση, που δημιούργησε μια επιφύλαξη για τις φυτεμένες στέγες. Οι Γερμανοί πολεοδόμοι αντιμετώπισαν την πρόκληση με την εγκαθίδρυση της της Εταιρείας Έρευνας, Ανάπτυξης και Κατασκευής Γερμανικών Τοπίων το 1975 (German Landscape Research, Development and Construction Society - FLL).
Η FLL είναι ένας ανεξάρτητος μη-κερδοσκοπικός οργανισμός. Ιδρύθηκε από οκτώ επαγγελματικές ενώσεις για "την βελτίωση των περιβαλλοντικών συνθηκών μέσω της προώθησης και της διάδοσης της έρευνας πάνω στα φυτά και της μεθοδευμένης εφαρμογής της". Είναι μόνο μία από τις σαράντα επιτροπές που έχουν δημοσιεύσει μια εκτεταμένη λίστα οδηγιών και συμβουλών κατασκευής. Η συγκεκριμένη εταιρεία εργάζεται πάνω στις προδιαγραφές της τεχνολογίας των πράσινων στεγών για 25 χρόνια. Οι "Οδηγίες για τον Σχεδιασμό, την Εκτέλεση και τη Συντήρηση των Κτηρίων με Πράσινες Στέγες", που εξέδωσαν (γνωστών και ως FLL guidelines) αντανακλά τις τελευταίες εξελίξεις στην αναγνωρισμένη ως κορυφαία, γερμανική τεχνολογία. Παρότι οι Οδηγίες δεν προσφέρουν λύσεις σε όλα τα προβλήματα των φυτεμένων δωμάτων, είναι ένα βασικό εργαλείο για την κατασκευή αξιόπιστων πράσινων στεγών υψηλής ποιότητας.
Άμεσο αποτέλεσμα της δημιουργίας της FLL ήταν η ανάπτυξη της δημοτικότητας των πράσινων στεγών στη Γερμανία. Μέχρι στιγμής, εκτιμάται ότι το 10% των γερμανικών στεγών (35.000.000 τ.μ.) έχουν πρασινίσει. Στη Γερμανία η φύτευση δωμάτων χρησιμοποιείται κυρίως ως μέθοδος για την αντιμετώπιση της υπερχείλισης των ομβρίων υδάτων, γι' αυτό και έχουν εφαρμοστεί νόμοι που προσφέρουν κίνητρα, αλλά και ποινές για να ενθαρρύνουν την φύτευση των στεγών σε μεγάλη κλίμακα.
Νέο Αγρίδιο Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε το λήμμα αποσαφήνισης: Αγρίδι
Το Νέο Αγρίδι είναι ημιορεινό χωριό του Νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 340 μέτρων. Διοικητικά, με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Δρομίτσα και την Κάμινο συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Αγριδίου που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ίναχου του Δήμου Αμφιλοχίας και έχει πληθυσμό 85 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Νέο Αγρίδι βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Ίναχου, που είναι παραπόταμος του Αχελώου, Β. - ΒΔ. του Αγρινίου σε απόσταση 60 χλμ. από αυτήν. Είναι κτισμένο κοντά στην επαρχιακή οδό Πατιοπούλου - Χαλκιόπουλου, ανάμεσα στα χωριά Άγιος Νικόλαος, Γραμματσούλι και Σκατζόκαμπος. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην ήδη υπάρχουσα κοινότητα Αγριδίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Πέραμα Ιωαννίνων
Το Πέραμα είναι ένα μικρό προάστιο της πόλης των Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται 3 χλμ έξω από αυτή. Ανήκει στον διευρυμένο Δήμο Ιωαννιτών και έχει 4.768 κατοίκους.
Ιστορική αναφορά
Βάσει προφορικών ιστοριών των ντόπιων, γίνεται γνωστό ότι οι πρώτοι που έφτασαν στην περιοχή, γύρω στον 8ο αιώνα, κατοίκησαν στην περιοχή «Σαϊτό», δεξιά του χώρου όπου βρίσκεται τώρα το στρατόπεδο Κατσιμήτρου, η οποία φέρει ως σήμερα αυτό το όνομα. Τότε τα νερά της λίμνης έφθαναν ως εκεί και οι άνθρωποι αυτοί ασχολήθηκαν με το ψάρεμα και τη μεταφορά ανθρώπων και αγαθών με τα καΐκια τους στην πόλη των Ιωαννίνων. Αποτελούσε δηλαδή ‘’πέρασμα’’, από το οποίο περνούσαν για να πάνε στην πόλη και έτσι πήρε και το χωριό αυτή την ονομασία που έχει μέχρι και σήμερα.
Όσο τα νερά της λίμνης «έπεφταν», τόσο μεταφέρονταν και οι κάτοικοι προς τον πρώτο οικισμό της σημερινής περιοχής, ο οποίος, συναντάται με το όνομα Πέραμα το 1378 για πρώτη φορά και λέγεται ότι υπήρχε από τον 10ο ή 11ο αιώνα. Σύμφωνα με τον Παναγιώτη Αραβαντινό, το Πέραμα αυτή τη χρονολογία ήταν χωριό, όταν έγινε επίθεση στο κάστρο της πόλης των Ιωαννίνων, όπου δεσπότης της ήταν ο Σέρβος Θωμάς Πρεάλουμπος ή Πρελούμποβιτς, από τριακόσιους Μαλακασίους πολεμιστές, οι οποίοι βρίσκονταν στην περιοχή της Δραμπάτοβας και έψαχναν πλεούμενο να τους μεταφέρει, μέσω της λίμνης, για να επιτεθούν στο κάστρο.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, το Πέραμα ανήκε στην ιδιοκτησία Τούρκων μπέηδων και αγάδων, γνώρισε πολλά δεινά, και αυτό γιατί Τούρκοι και Αλβανοί αξιωματούχοι εκμεταλλεύονταν άγρια τους κατοίκους του. Ο Γάλλος Πρόξενος στα Γιάννενα (επί Αλή πασά) και περιηγητής Φ. Πουκεβίλ αναφέρει:
Στο πιο κεντρικό σημείο του χωριού, ο Αλή πασάς είχε κτίσει τα θερινά ανάκτορά του, τα ερείπια των οποίων με το όνομα «Κονάκι» διασώζονταν μέχρι το 1960 περίπου. Ο λόφος του ονομάζεται «Γορίτσα», σημείο στο οποίο βρίσκεται το Σπήλαιο, όπου οι Τούρκοι είχαν στήσει αμυντικό μηχανισμό, για την προστασία των Ιωαννίνων, με πολυβολεία ή «Στικάμια», όπως είναι γνωστά και σήμερα.
Οι κάτοικοι του, όσες φορές χρειάστηκε, πολέμησαν με κάθε τρόπο τους κατακτητές και συνέβαλαν στον απελευθερωτικό αγώνα του 1912-13, μεταφέροντας με τα καΐκια τους άλλους ανθρώπους και πυρομαχικά από τη μονή Ντουραχάνης προς τη λίμνη Λαψίστας διαμέσου της πυκνής υδρόφιλης βλάστησης, τα κατατόπια της οποίας γνώριζαν πολύ καλά. Παράλληλα διακρίνονταν για τη φιλοπατρία και την αγωνιστικότητά τους. Πολλοί κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν στους μετέπειτα εθνικούς αγώνες, τόσο στη Μικρά Ασία, όσο και στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, όπου άλλοι τραυματίσθηκαν κι άλλοι έπεσαν για την πατρίδα.
Το σπήλαιο και ο τουρισμός που ακολούθησε
Το σπήλαιο αποτελούσε επίσης καταφύγιο για τους κατοίκους στην προσπάθεια τους να γλιτώσουν από της βόμβες κατά τη διάρκεια του πολέμου με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς.
Ζώντας κοντά στη λίμνη και στην πόλη των Ιωαννίνων, οι κάτοικοι του Περάματος δραστηριοποιήθηκαν στην αλιεία, στη γεωργία και στην κτηνοτροφία, χωρίς όμως το χωριό να γνωρίσει μεγάλη ανάπτυξη. Αντίθετα, λόγω της φτώχειας που επικρατούσε, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό από πολύ παλιά. Μαζική όμως φυγή παρατηρήθηκε τη δεκαετία τον 1950 προς την Αυστραλία, όπου σήμερα ζουν περίπου εξακόσιους Περάτες, μετανάστες πρώτης δεύτερης και τρίτης γενιάς. Όσοι έφυγαν από το Πέραμα, αναζητώντας καλύτερους πόρους και πρόκοψαν στα ξένα, ευεργέτησαν τον τόπο τους, όπως παλιά οι αδελφοί Φίλιππος και Γεώργιος Περάτης (το πραγματικό τους επώνυμο ήταν Γούσιας), οι οποίοι με διαθήκη τους άφησαν πολλά χρήματα για αγαθοεργούς σκοπούς.
Ο Οργανισμός Σπηλαίου Περάματος με παρεμβάσεις του έδρασε αποτελεσματικά στη διάσωση του περιβάλλοντος του Σπηλαίου και στη δημιουργία υποδομών για παροχή υπηρεσιών υψηλού επιπέδου στους δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες του Σπηλαίου και του Περάματος.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Αλεξάνδρου νήσος
Νήσος που αναφέρει ο Έλληνας γεωγράφος Μαρκιανός από την Ποντοηράκλεια, εις το «Περίπλους της έξω θαλάσσης» (Γ,24) κείμενης απέναντι της Ινδικής ακτής μεταξύ των εκβολών των ποταμών Ραγομάνιος και Βρυσάνα. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος την αναφέρει Αρακία ή Αλεξάνδρου νήσο (Περσίδος θέσις: VI,5,8) και ο Αμμιανός Μαρκελλίνος ως Αλεξάνδρεια. Πράγματι το 325 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος έστειλε τον Νέαρχο να εξερευνήσει τον Περσικό κόλπο. Σε ένα από τα ταξίδια του αναφέρει και την νήσο Αράκατα που την μετονόμασε σε Αλεξάνδρεια προς τιμήν του κυρίου του. Η νήσος λόγω της στρατηγικής τοποθεσίας υπέφερε κατά καιρούς από τις επιθέσεις διαφόρων κατακτητών (Ελαμιτών, Αράβων κ.ο.κ.). Κατά την διάρκεια της σασσανιδικής περιόδου ήταν γνωστή ως Abarkawan.
Πρόκειται για την σημερινή Qeshm στο στενό του Hormuz.
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας Κατηγορία:Εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Πάπας Βενέδικτος Β΄
Ο Πάπας Βενέδικτος Β΄ (Papa Benedetto II, 635 – 8 Μαΐου 685) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από τις 26 Ιουνίου του 684, έως τις 8 Μαΐου του 685.
Διαδέχθηκε τον Πάπα Λέοντα Β΄. Αν και εξελέγη το 683, δεν ενθρονίστηκε πριν το 684, καθώς η έγκριση της εκλογής του από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Δ' έφτασε λίγους μήνες μετά την εκλογή. Με βάση το Liber Diurnus Romanorum Pontificum, απέκτησε ένα διάταγμα από τον αυτοκράτορα, το οποίο είτε καταργούσε τις εγκρίσεις των εκλεγμένων Πάπων, είτε καθιστούσε δυνατόν να γίνονται από τον έξαρχο της Ραβέννα. Αυτό έδωσε την εξουσία επικύρωσης των παπικών εκλογών απευθείας την Εκκλησία και το λαό της Ρώμης. Ο Βενέδικτος συμβολικά υιοθέτησε τους δύο γιους του αυτοκράτορα, τον Κωνσταντίνο και τον Ηράκλειο.
Για να συνδράμει στην αντιμετώπιση του Μονοθελητισμού, προσπάθησε να εξασφαλίσει τις εκλογές των επισκόπων της Χισπάνια με βάση τις διατάξεις της Τρίτης Σύνοδου της Κωνσταντινούπολης, το 678, και να προκαλέσει την υποβολή των διαταγμάτων του Μακαρίου, επισκόπου της Αντιόχειας, που είχε καθαιρεθεί.
Ανακινήσεις πολυάριθμων εκκλησιών της Ρώμης έχουν καταγραφεί την περίοδο της Παποσύνης του Βενέδικτου, η οποία διήρκεσε λιγότερο από ένα χρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 7ου αιώνα Βενέδικτος Β΄ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Βόλφγκανγκ Σταρκ
Ο Βόλφγκανγκ Στάρκ (γερμανικά: Wolfgang Stark) (γενν. 20 Νοεμβρίου 1969) είναι Γερμανός πρώην διαιτητής ποδοσφαίρου. Διαιτήτευε για την ΝΓΚ Άλτντορφ της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Βαυαρίας.
Σταδιοδρομία διαιτητή
Εκτός από τους γερμανικές εγχώριες διοργανώσεις, ο Σταρκ διαιτήτευσε πολλούς αγώνες στο UEFA Champions League και στο UEFA Europa League. Επιλέχθηκε επίσης ως διαιτητής για διάφορες διεθνής διοργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008, του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010 και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2012.
Το 2007, διαιτήτευσε πέντε αγώνες στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2007, συμπεριλαμβανομένου του ημιτελικού μεταξύ Χιλής και Αργεντινής. Ο αγώνας τελείωσε με νίκη 3-0 για την Αργεντινή, με τον Σταρκ να δείχνει επτά κίτρινες κάρτες (από τις εννέα) και δύο κόκκινες κάρτες εναντίον της ομάδας της Χιλής. Μετά τον αγώνα, οι παίκτες της Χιλής συγκρατήθηκαν από μέλη της αστυνομίας του Τορόντο όταν πλησίασαν για να συναντήσουν οπαδούς εκτός της αρένας, καθώς η αστυνομία παρερμήνευσε τις αρχικές προθέσεις των παικτών. Η παρεξήγηση οδήγησε την αστυνομία να συγκρατήσει επιθετικά παίκτες της Χιλής που υπερασπίστηκαν σθεναρά τους εαυτούς τους, προκαλώντας τη χρήση ηλεκτροσόκ και σπρέι πιπεριού από την αστυνομία. Μερικοί παίκτες κρατήθηκαν για αρκετές ώρες πριν απελευθερωθούν. Ο Σταρκ έφυγε από το γήπεδο υπό συνοδεία, αν και δεν συμμετείχε στη σύγκρουση.
Ο Σταρτ ήταν ο διαιτητής του τελικού του UEFA Europa League 2011-12, μεταξύ των Ατλέτικο Μαδρίτης και Αθλέτικ Μπιλμπάο (νίκη με 3-0 για την πρώτη).
Ο Σταρκ αποσύρθηκε από τη διαιτησία το 2017 επειδή έφτασε το όριο ηλικίας για τους Γερμανούς διαιτητές, που είναι τα 47 έτη. Ο τελευταίος αγώνας του στη Μπούντεσλιγκα ήταν μεταξύ των Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ και Ντάρμστατ 98.
Κοκκαλού Θεσσαλονίκης
Η Κοκκαλού είναι οικισμός του δήμου Βόλβης της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης στη Μακεδονία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 174 κατοίκους και ανήκει στην τοπική κοινότητα Απολλωνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Προσομοιωτής SPIM
Ο SPIM είναι ένα λογισμικό προσομοίωσης που εκτελεί προγράμματα συμβολικής γλώσσας γραμμένα για επεξεργαστές που υλοποιούν την αρχιτεκτονική MIPS-32, και συγκεκριμένα την έκδοση (release) 1 αυτής της αρχιτεκτονικής με μία σταθερή απεικόνιση μνήμης, χωρίς κρυφές μνήμες, και μόνο τους συνεπεξεργαστές 0 και 1. Το όνομα του SPIM είναι απλώς το MIPS γραμμένο ανάποδα. Ο SPIM μπορεί να διαβάσει και να εκτελέσει αμέσως αρχεία συμβολικής γλώσσας. Ο SPIM είναι ένα αυτόνομο σύστημα για την εκτέλεση προγραμμάτων του MIPS. Περιέχει έναν αποσφαλματωτή και παρέχει μερικές υπηρεσίες παρόμοιες με αυτές ενός λειτουργικού συστήματος. Ο SPIM είναι πολύ πιο αργός από έναν πραγματικό υπολογιστή. Όμως το πραγματικό υλικό δεν μπορεί να συναγωνιστεί το χαμηλό του κόστος και την ευρεία διαθεσιμότητα του.
Μία προφανής ερώτηση είναι «Γιατί να χρησιμοποιήσουμε έναν προσομοιωτή όταν οι περισσότεροι χρήστες διαθέτουν PC με επεξεργαστές που λειτουργούν σημαντικά ταχύτερα από τον SPIM;» Ένας λόγος είναι ότι οι επεξεργαστές των PC είναι Intel 80x86, των οποίων η αρχιτεκτονική διαθέτει πολύ λιγότερη κανονικότητα και είναι πολύ πιο σύνθετη ώστε να γίνει κατανοητή και να προγραμματιστεί, από ότι αυτή των επεξεργαστών MIPS. Η αρχιτεκτονική του MIPS ίσως είναι η επιτομή μιας απλής καθαρής μηχανής RISC.
Εκτός από αυτό, οι προσομοιωτές ίσως παρέχουν ένα καλύτερο περιβάλλον για προγραμματισμό συμβολικής γλώσσας από μία πραγματική μηχανή, επειδή μπορούν να ανακαλύψουν περισσότερα σφάλματα και να παρέχουν καλύτερη διασύνδεση από έναν πραγματικό υπολογιστή. Τέλος, οι προσομοιωτές είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για την μελέτη υπολογιστών και προγραμμάτων που εκτελούνται σε αυτούς. Επειδή υλοποιούνται σε λογισμικό και όχι σε πυρίτιο, μπορούμε να τους εξετάσουμε και να τους τροποποιήσουμε εύκολα με σκοπό την προσθήκη νέων εντολών, την κατασκευή νέων συστημάτων όπως οι πολυεπεξεργαστές, ή απλώς τη συλλογή δεδομένων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λογισμικό προσομοίωσης
Κώστας Αλεξανδρίδης
Ο Κώστας Αλεξανδρίδης (1945 - 2013) ήταν Έλληνας δικηγόρος και διαιτητής ποδοσφαίρου, που διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΕΠΟ), της Ομοσπονδίας Διαιτητών Ποδοσφαίρου Ελλάδας (ΟΔΠΕ), καθώς και του Συμβουλίου Επιλογής Διαιτητών Επαγγελματικών Πρωταθλημάτων (ΣΕΔΕΠ).
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1945 στην Κω, όπου και μεγάλωσε. Ήταν διαιτητής ποδοσφαίρου για πολλά χρόνια, ενώ αποφοίτησε και από τη Νομική Σχολή Αθηνών, ασκώντας στη συνέχεια τη δικηγορία. Δραστηριοποιήθηκε πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ ως μέλος του Τομέα Αθλητισμού (ήταν στενός φίλος με τον συντοπίτη του υπουργό Κώστα Σκανδαλίδη).
Από το 1976 έως το 1986 ο Κώστας Αλεξανδρίδης διετέλεσε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Διαιτητών Ποδοσφαίρου Ελλάδας (ΟΔΠΕ). Το 1986 ο τότε υφυπουργός Αθλητισμού Σήφης Βαλυράκης τον όρισε πρόεδρο του Συμβουλίου Επιλογής Διαιτητών Επαγγελματικών Πρωταθλημάτων (ΣΕΔΕΠ), θέση στην οποία παρέμεινε για έξι χρόνια, μέχρι το 1992.
Από το 2009 ήταν ξανά πρόεδρος της ΟΔΠΕ, θέση που διατήρησε μέχρι το θάνατό του τον Ιανουάριο του 2013, σε ηλικία 68 ετών. Υπέφερε από προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια της ζωής του, και τελικά απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς.
Αδόλφος ΦιτςΚλάρενς
Ο Αδόλφος ΦιτςΚλάρενς, αγγλ. Adolphus FitzClarens (18 Φεβρουαρίου 1802 - 17 Μαΐου 1856) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν υποναύαρχος του Βρετανικού Ναυτικού.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος από τους νόθους γιους του Γουλιέλμου Δ΄ της Βρετανίας και της ερωμένης του Δωροθέας Τζόρνταν, ηθοποιού, κόρης του Φράνσις Μπλάνντ, εργαζόμενου σε θέατρο.
Γεννήθηκε στο μέγαρο Μπούσυ Χάουζ του Μίντλεσεξ και ήταν οικότροφος σε σχολείο του Σάνμπουρυ επί του Τάμεση. Σε ηλικία 11 ετών εστάλη για Ναυτική σταδιοδρομία στο πλοίο Νιούκαστλ, που ταξίδευε στη Βόρεια Αμερική και στη Μεσόγειο. Το 1821 έγινε υποπλοίαρχος στο πλοίο Ευρύαλος και δύο έτη μετά έγινε πλωτάρχης. Υπηρέτησε τα πλοία Μπρισκ και Ρέντγουϊνγκ στη Βόρειο Θάλασσα. Όταν προήχθη το 1824 σε πλοίαρχο, ανέλαβε το Αριάδνη, το Τσάλεντζερ και το Παλλάς.
Με την άνοδο του πατέρα του στο θρόνο το 1830 έγινε διοικητής της β. θαλαμηγού ''β. Γεώργιος''. Ο πατέρας του απένεμε σε αυτόν και τους αδελφούς του το 1831 τον τίτλο τού λόρδου και τη θέση τού "νεότερου γιου τού μαρκησίου" στη σειρά Προτεραιότητας· έγινε ιππότης το επόμενο έτος. Έγινε υπεύθυνος τού β. Βεστιαρίου (1830) και άρχων τού β. Κοιτώνος (1833).
Το 1837 τον πατέρα του, που δεν είχε νόμιμους γιους, τον διαδέχθηκε η ανιψιά του Βικτώρια της Βρετανίας και ο Αδόλφος διατήρησε τη θέση του στη β. θαλαμηγό, ώσπου προήχθη σε υποναύαρχο το 1853, Τη νέα θέση δεν την ήλπιζε ως νόθος γιος και συγκινήθηκε που την έλαβε. Το 1848 έγινε βοηθός τού στρατοπέδου. Το 1856 απεβίωσε στο Νιούμπουργκ Πράιορυ, άγαμος. Τάφηκε μέσα στο ιερό του ναού του Αγ. Μιχαήλ στο Κόξγουολντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου
Οικία Λέλας Καραγιάννη
Η Οικία Λέλας Καραγιάννη βρίσκεται στη συμβολή των οδών Λέλας Καραγιάννη αριθ. 1 και Σταυροπούλου στην Αθήνα, κοντά στην Πλατεία Αμερικής.
Τον Ιούλιο το 1944, η Λέλα Καραγιάννη συνελήφθη από την Γκεστάπο μαζί με τα πέντε από τα παιδιά της, βασανίστηκε στα μπουντρούμια των Ες-Ες στην οδό Μέρλιν, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου Αττικής και τελικά, άκαμπτη στις ανακρίσεις και τα βασανιστήρια, εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές, μαζί με άλλους 27 αγωνιστές της Αντίστασης, στις 8 Σεπτεμβρίου 1944 στο 'Αλσος Χαϊδαρίου, κοντά στη μονή Δαφνίου, ένα μήνα περίπου πριν από την Απελευθέρωση. Το 1947 η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας.
Η Οικία Λέλας Καραγιάννη, κατασκευή του 1923, ανήκει στην ιδιοκτησία του Δήμου Αθηναίων και έχει κηρυχθεί από το 1995 ιστορικό διατηρητέο μνημείο που χρειάζεται ειδική προστασία, ως "αξιόλογο δείγμα κτιρίου της ύστερης εκλεκτικιστικής περιόδου".
Μια μαρμάρινη αναμνηστική πλάκα είναι τοποθετημένη (1987) από το Δήμο Αθηναίων στην πρόσοψη της οικίας, η οποία αναγράφει: right|thumb|250px|Αναμνηστική πλάκα στην oικία της Λέλας Καραγιάννη "Σ' αυτό το σπίτι έζησε και το χρησιμοποίησε σαν αρχηγείο της η ηρωίδα της Κατοχής Λέλα Καραγιάννη, "Μπουμπουλίνα". Εκτελέστηκε στις 8.9.1944. Τιμής Ένεκεν, ο Δήμος Αθηναίων, 8-9-1987". Στη μνήμη της, η πρότερη οδός Λήμνου μετωνομάσθη σε Λέλας Καραγιάννη (από τη Σταυροπούλου έως την Φωκίωνος Νέγρη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα
Ο Ρωμανός ο Μελωδός και το Θείο Δράμα
Ο Ρωμανός ο Μελωδός και το Θείο Δράμα είναι ο τίτλος μίας πασχαλινής τηλεοπτικής εκπομπής της κρατικής τηλεόρασης ΕΡΤ, του 1977, σε σκηνοθεσία και παραγωγή Γιώργου Σγουράκη. Το έργο πραγματεύεται με εμβρίθεια και επιστημοσύνη, τη ζωή και το πνευματικό έργο του μεγάλου ποιητή και υμνογράφου της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, του Ρωμανού του Μελωδού. Η διασκευή, η επιλογή των ύμνων και το μεταφραστικό τους σχεδίασμα πραγματοποιήθηκε από τον ποιητή Νίκο Καρούζο. Η αφήγησή τους έγινε από τον ηθοποιό Πέτρο Φυσσούν, τα σκηνικά από την Λίλη Ναζίρογλου, με τον Χριστόδουλο Χάλαρη να αναλαμβάνει την ενορχήστρωση με ορχήστρα βυζαντινής προέλευσης οργάνων (έγχορδα και πνευστά). Τους ύμνους ερμήνευσαν οι Νίκος Ξυλούρης, Μανώλης Μητσιάς και Δήμητρα Γαλάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρωμανος Μελωδος
Χάμπο Γκέρχαρντ Λόλλινγκ
Ο Χάμπο Γκέρχαρντ Λόλλινγκ (γερμ. Habbo Gerhard Lolling, 1848-1894) υπήρξε Γερμανός κλασικός αρχαιολόγος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Απεβίωσε στις 22 Φεβρουαρίου 1894 στην Αθήνα από χρόνια υπερκόπωση και από τις στερήσεις. Η εργασία του τιμήθηκε μετά θάνατο, ενώ το χειρόγραφό του που είχε συνθέσει ως ταξιδιωτικό οδηγό ξανά ανακαλύφθηκε και εκδόθηκε το 1989.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Αντικειμενοστρεφής προγραμματισμός
Στην πληροφορική αντικειμενοστρεφή προγραμματισμό (object-oriented programming) ή ΑΠ, ονομάζουμε ένα προγραμματιστικό υπόδειγμα το οποίο εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και καθιερώθηκε κατά τη δεκαετία του 1990, αντικαθιστώντας σε μεγάλο βαθμό το παραδοσιακό υπόδειγμα του δομημένου προγραμματισμού. Πρόκειται για μία μεθοδολογία ανάπτυξης προγραμμάτων, υποστηριζόμενη από κατάλληλες γλώσσες προγραμματισμού, όπου ο χειρισμός σχετιζόμενων δεδομένων και των διαδικασιών που επενεργούν σε αυτά γίνεται από κοινού, μέσω μίας δομής δεδομένων που τα περιβάλλει ως αυτόνομη οντότητα με ταυτότητα και δικά της χαρακτηριστικά. Αυτή η δομή δεδομένων καλείται αντικείμενο και αποτελεί πραγματικό στιγμιότυπο στη μνήμη ενός σύνθετου, και πιθανώς οριζόμενου από τον χρήστη, τύπου δεδομένων που ονομάζεται κλάση (class). Η κλάση προδιαγράφει τόσο δεδομένα όσο και τις διαδικασίες οι οποίες επιδρουζν επάνω τους· αυτή υπήρξε η πρωταρχική καινοτομία του ΑΠ.
Έτσι μπορεί να οριστεί μία προδιαγραφή δομής αποθήκευσης (π.χ. μία κλάση «τηλεόραση») η οποία να περιέχει τόσο ιδιότητες (π.χ. μία μεταβλητή (variable) «τρέχον κανάλι») όσο και πράξεις ή χειρισμούς επί αυτών των ιδιοτήτων (π.χ. μία διαδικασία (method/function) «άνοιγμα της τηλεόρασης»). Στο εν λόγω παράδειγμα κάθε υλική τηλεόραση (κάθε αντικείμενο αποθηκευμένο πραγματικά στη μνήμη) αναπαρίσταται ως ξεχωριστό, «φυσικό» στιγμιότυπο αυτής της πρότυπης, ιδεατής κλάσης. Επομένως μόνο τα αντικείμενα καταλαμβάνουν χώρο στη μνήμη του υπολογιστή ενώ οι κλάσεις αποτελούν απλώς «καλούπια». Οι αιτίες που ώθησαν στην ανάπτυξη του ΑΠ ήταν οι ίδιες με αυτές που οδήγησαν στην ανάπτυξη του δομημένου προγραμματισμού (ευκολία συντήρησης, οργάνωσης, χειρισμού και επαναχρησιμοποίησης κώδικα μεγάλων και πολύπλοκων εφαρμογών), όμως τελικώς η αντικειμενοστρέφεια επικράτησε καθώς μπορούσε να ανταπεξέλθει σε προγράμματα πολύ μεγαλύτερου όγκου και πολυπλοκότητας.
Ιστορικό
Οι περισσότερες αντικειμενοστρεφείς έννοιες εμφανίστηκαν αρχικά στη γλώσσα προγραμματισμού Simula 67, η οποία ήταν προσανατολισμένη στην εκτέλεση προσομοιώσεων του πραγματικού κόσμου. Οι ιδέες της Simula 67 επηρέασαν κατά τη δεκαετία του '70 την ανάπτυξη της Smalltalk, της γλώσσας που εισήγαγε τον όρο αντικειμενοστρεφής προγραμματισμός. Η Smalltalk αναπτύχθηκε από τον Άλαν Κέι (Alan Key) της εταιρείας Xerox στο πλαίσιο μίας εργασίας με στόχο τη δημιουργία ενός χρήσιμου, αλλά και εύχρηστου, προσωπικού υπολογιστή. Όταν η τελική έκδοση της Smalltalk έγινε διαθέσιμη το 1980 η έρευνα για την αντικατάσταση του δομημένου προγραμματισμού με ένα πιο σύγχρονο υπόδειγμα ήταν ήδη εν εξελίξει. Στη γλώσσα αυτή όλοι οι τύποι δεδομένων ήταν κλάσεις (δεν υπήρχαν δηλαδή πια παραδοσιακές δομές δεδομένων παρά μόνο αντικείμενα).
Την ίδια περίπου εποχή, και επίσης με επιρροές από τη Simula, ολοκληρωνόταν η ανάπτυξη της C++ ως μίας ισχυρής επέκτασης της δημοφιλούς γλώσσας προγραμματισμού C στην οποία είχαν "μεταμοσχευθεί" αντικειμενοστρεφή χαρακτηριστικά. Η επιρροή της C++ καθ' όλη της δεκαετία του '80 ήταν καταλυτική με αποτέλεσμα τη σταδιακή κυκλοφορία αντικειμενοστρεφών εκδόσεων πολλών γνωστών διαδικαστικών γλωσσών προγραμματισμού. Κατά το πρώτο ήμισυ της δεκαετίας του '90 η βαθμιαία καθιέρωση στους μικροϋπολογιστές των γραφικών διασυνδέσεων χρήστη (GUI), για την ανάπτυξη των οποίων ο ΑΠ φαινόταν ιδιαιτέρως κατάλληλος, και η επίδραση της C++ οδήγησαν στην επικράτηση της αντικειμενοστρέφειας ως βασικού προγραμματιστικού υποδείγματος.
Το 1995 η εμφάνιση της Java, μίας ιδιαίτερα επιτυχημένης, πλήρως αντικειμενοστρεφούς γλώσσας που έμοιαζε συντακτικώς με τη C/C++ και προσέφερε πρωτοποριακές για την εποχή δυνατότητες, έδωσε νέα ώθηση στον ΑΠ. Παράλληλα εμφανίστηκαν ποικίλες άτυπες βελτιώσεις στο βασικό προγραμματιστικό υπόδειγμα, όπως οι αντικειμενοστρεφείς γλώσσες μοντελοποίησης λογισμικού, τα σχεδιαστικά πρότυπα κ.λπ. Το 2001 η Microsoft εστίασε την προσοχή της στην πλατφόρμα .NET, μία ανταγωνιστική της Java πλατφόρμα ανάπτυξης και εκτέλεσης λογισμικού, η οποία ήταν εξ ολοκλήρου προσανατολισμένη στην αντικειμενοστρέφεια.
Έννοιες
Κεντρική ιδέα στον αντικειμενοστρεφή προγραμματισμό είναι η κλάση (class), μία αυτοτελής και αφαιρετική αναπαράσταση κάποιας κατηγορίας αντικειμένων, είτε φυσικών αντικειμένων του πραγματικού κόσμου είτε νοητών, εννοιολογικών αντικειμένων, σε ένα περιβάλλον προγραμματισμού. Πρακτικώς είναι ένας τύπος δεδομένων, ή αλλιώς το προσχέδιο μιας δομής δεδομένων με δικά της περιεχόμενα, τόσο μεταβλητές όσο και διαδικασίες. Τα περιεχόμενα αυτά δηλώνονται είτε ως δημόσια (public) είτε ως ιδιωτικά (private), με τα ιδιωτικά να μην είναι προσπελάσιμα από κώδικα εκτός της κλάσης. Οι διαδικασίες των κλάσεων συνήθως καλούνται μέθοδοι (methods) και οι μεταβλητές τους γνωρίσματα (attributes) ή πεδία (fields). Μία κλάση πρέπει ιδανικά να είναι εννοιολογικά αυτοτελής, να περιέχει δηλαδή μόνο πεδία τα οποία περιγράφουν μία κατηγορία αντικειμένων και δημόσιες μεθόδους οι οποίες επενεργούν σε αυτά όταν καλούνται από το εξωτερικό πρόγραμμα, χωρίς να εξαρτώνται από άλλα δεδομένα ή κώδικα εκτός της κλάσης, και επαναχρησιμοποιήσιμη, να αποτελεί δηλαδή μαύρο κουτί δυνάμενο να λειτουργήσει χωρίς τροποποιήσεις ως τμήμα διαφορετικών προγραμμάτων.
Αντικείμενο (object) είναι το στιγμιότυπο μίας κλάσης, δηλαδή αυτή καθαυτή η δομή δεδομένων (με αποκλειστικά δεσμευμένο χώρο στη μνήμη) βασισμένη στο «καλούπι» που προσφέρει η κλάση. Παραδείγματος χάριν, σε μία αντικειμενοστρεφή γλώσσα προγραμματισμού θα μπορούσαμε να ορίσουμε κάποια κλάση ονόματι BankAccount, η οποία αναπαριστά έναν τραπεζικό λογαριασμό, και να δηλώσουμε ένα αντικείμενο της με όνομα MyAccount. Το αντικείμενο αυτό θα έχει δεσμεύσει χώρο στη μνήμη με βάση τις μεταβλητές και τις μεθόδους που περιγράψαμε όταν δηλώσαμε την κλάση. Έτσι, στο αντικείμενο θα μπορούσε να περιέχεται ένα γνώρισμα Balance (=υπόλοιπο) και μία μέθοδος GetBalance (=επίστρεψε το υπόλοιπο). Ακολούθως, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ακόμα ένα ή περισσότερα αντικείμενα της ίδιας κλάσης, τα οποία θα είναι διαφορετικές δομές δεδομένων (διαφορετικοί τραπεζικοί λογαριασμοί στο παράδειγμα). Τα αντικείμενα μιας κλάσης μπορούν να προσπελάσουν τα ιδιωτικά περιεχόμενα άλλων αντικειμένων της ίδιας κλάσης.
Ενθυλάκωση δεδομένων (data encapsulation) καλείται η ιδιότητα που προσφέρουν οι κλάσεις να «κρύβουν» τα ιδιωτικά δεδομένα τους από το υπόλοιπο πρόγραμμα και να εξασφαλίζουν πως μόνο μέσω των δημόσιων μεθόδων τους θα μπορούν αυτά να προσπελαστούν. Αυτή η τακτική παρουσιάζει μόνο οφέλη καθώς εξαναγκάζει κάθε εξωτερικό πρόγραμμα να φιλτράρει το χειρισμό που επιθυμεί να κάνει στα πεδία μίας κλάσης μέσω των ελέγχων που μπορούν να περιέχονται στις δημόσιες μεθόδους της κλάσης.
Αφαίρεση δεδομένων καλείται η ιδιότητα των κλάσεων να αναπαριστούν αφαιρετικά πολύπλοκες οντότητες στο προγραμματιστικό περιβάλλον. Μία κλάση αποτελεί ένα αφαιρετικό μοντέλο κάποιας κατηγορίας αντικειμένων. Επίσης, οι κλάσεις προσφέρουν και αφαίρεση ως προς τον υπολογιστή, εφόσον η καθεμία μπορεί να θεωρηθεί ένας μικρός και αυτάρκης υπολογιστής (με δική του κατάσταση, μεθόδους και μεταβλητές).
Υπερφόρτωση μεθόδου (method overloading) είναι η κατάσταση κατά την οποία υπάρχουν, στην ίδια ή σε διαφορετικές κλάσεις, μέθοδοι με το ίδιο όνομα και πιθανώς διαφορετικά ορίσματα. Αν πρόκειται για μεθόδους της ίδιας κλάσης διαφοροποιούνται μόνο από τις διαφορές τους στα ορίσματα και στον τύπο επιστροφής.
Υποσκέλιση μεθόδου (method overriding) είναι η κατάσταση κατά την οποία μία θυγατρική κλάση και η γονική της έχουν μία μέθοδο ομώνυμη και με τα ίδια ορίσματα. Χάρη στη δυνατότητα του πολυμορφισμού ο μεταγλωττιστής «ξέρει» πότε να καλέσει ποια μέθοδο, βασισμένος στον τύπο του τρέχοντος αντικειμένου. Δηλαδή πολυμορφισμός είναι η δυνατότητα των αντικειμενοστρεφών μεταγλωττιστών να αποφασίζουν δυναμικά ποια είναι η κατάλληλη να κληθεί μέθοδος σε συνθήκες υποσκέλισης.
Αφηρημένη κλάση (abstract class) είναι μία κλάση που ορίζεται μόνο για να κληρονομηθεί σε θυγατρικές υποκλάσεις και δεν υπάρχουν δικά της στιγμιότυπα (αντικείμενα). Η αφηρημένη κλάση ορίζει απλώς ένα "συμβόλαιο" το οποίο θα πρέπει να ακολουθούν οι υποκλάσεις της όσον αφορά τις υπογραφές των μεθόδων τους (όπου ως υπογραφή ορίζεται το όνομα, τα ορίσματα και η τιμή επιστροφής μίας διαδικασίας). Μία αφηρημένη κλάση μπορεί να έχει και μη αφηρημένες μεθόδους οι οποίες υλοποιούνται στην ίδια την κλάση (αν και φυσικά μπορούν να υποσκελίζονται σε υποκλάσεις). Αντιθέτως, οι αφηρημένες μέθοδοί της είναι απλώς ένας ορισμός της υπογραφής τους και εναπόκειται στις υποκλάσεις να τις υλοποιήσουν. Μία αφηρημένη κλάση που δεν έχει γνωρίσματα και όλες οι μέθοδοί της είναι αφηρημένες και δημόσιες καλείται διασύνδεση (interface). Οι κλάσεις που κληρονομούν από μία διασύνδεση λέγεται ότι την "υλοποιούν".
Ακολουθεί ένα απλό παράδειγμα σε γλώσσα προγραμματισμού Java:
Στο παραπάνω παράδειγμα ορίζουμε μία διασύνδεση Logger η οποία παρέχει την υπογραφή μίας μεθόδου log, που υποθέτουμε πως πρέπει να καταγράφει κάπου πληροφορίες για τα σφάλματα που συναντά η εφαρμογή όταν εκτελείται (οι πληροφορίες αυτές τής μεταβιβάζονται με το αλφαριθμητικό όρισμα msg). Η κλάση ConsoleLogger και η κλάση FileLogger είναι δύο διαφορετικές κλάσεις που υλοποιούν τη διασύνδεση Logger και υποσκελίζουν, η καθεμία με διαφορετικό τρόπο, τη μέθοδο log ώστε η μία να καταγράφει πληροφορίες στην οθόνη και η άλλη σε κάποιο αρχείο.
Το πρόγραμμα LogTest είναι ένα μικρό δοκιμαστικό πρόγραμμα το οποίο δέχεται ως όρισμα γραμμής εντολών το πού επιθυμεί ο χρήστης να γίνεται η καταγραφή και δημιουργεί ένα στιγμιότυπο της αντίστοιχης κλάσης: της ConsoleLogger ή της FileLogger. Το στιγμιότυπο αυτό δηλώνεται με τον γενικότερο τύπο Logger, τον τύπο δηλαδή της διασύνδεσης που υλοποιούν και οι δύο κλάσεις, αλλά χάρη στον πολυμορφισμό καλείται αυτομάτως η κατάλληλη εκδοχή της μεθόδου log.
Αρχές αντικειμενοστρεφούς σχεδίασης
Με το πέρασμα του χρόνου κωδικοποιήθηκαν κάποιες ανεπίσημες αρχές για την ορθή σχεδίαση αντικειμενοστρεφών συστημάτων λογισμικού. Οι αρχές αυτές παρουσιάστηκαν κατά καιρούς σε βιβλία και άρθρα ακαδημαϊκών και αναγνωρισμένων μηχανικών λογισμικού. Οι σπουδαιότερες αρχές είναι οι παρακάτω:
Όπως φαίνεται μόνη αλλαγή είναι η προσθήκη μίας ακόμα δήλωσης else if. Η εντολή μπορεί να λειτουργήσει και με αντικείμενα του νέου τύπου χωρίς καμία τροποποίηση. Μία συνηθισμένη τακτική για διασφάλιση της κλειστότητας του ολικού προγράμματος ως προς την υλοποίηση μίας κλάσης, είναι η συνειδητή προσπάθεια για δήλωση όλων των γνωρισμάτων της ως ιδιωτικών. Έτσι η προσπέλαση των πεδίων της κλάσης μπορεί να ελεγχθεί εξ ολοκλήρου μέσω ειδικών δημόσιων μεθόδων της, γεγονός που διευκολύνει κατά πολύ την αποσφαλμάτωση: στις μεθόδους αυτές συγκεντρώνονται οι έλεγχοι επιτρεπτών τιμών για τα πεδία, έλεγχοι κατάλληλων συνθηκών κλπ.
Μετρικές ποιότητας
Κατά καιρούς έχουν οριστεί κάποιες μετρικές για την εκτίμηση της περιπλοκότητας και της ποιότητας μίας αντικειμενοστρεφούς σχεδίασης λογισμικού. Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται και οι μετρικές έλλειψης συνοχής (LCOM). Ακολουθεί μία σύνοψη των σπουδαιότερων:
Weighted Methods per Class (WMC)
Το ακέραιο πλήθος των μεθόδων που ορίζονται σε μία κλάση. Δεν υπάρχει ένα καθιερωμένο εύρος βέλτιστου WMC αλλά είναι γενικώς αποδεκτό ότι υπερβολικά μεγάλο WMC οδηγεί σε μεγαλύτερη πιθανότητα σφαλμάτων και προβλημάτων συντήρησης.
Number of Children (NOC)
Το πλήθος των κλάσεων που κληρονομούν άμεσα από την τρέχουσα. Υψηλό NOC σημαίνει υψηλή επαναχρησιμοποίηση κώδικα αλλά πιθανόν να υποδεικνύει εννοιολογικά εσφαλμένη χρήση της κληρονομικότητας. Δεν υπάρχει κάποιο γενικώς αποδεκτό βέλτιστο NOC, αφού αυτό εξαρτάται από την εκάστοτε κλάση, αλλά εν γένει οι κλάσεις οι ευρισκόμενες υψηλότερα στην ιεραρχία κληρονομικότητας είναι θεμιτό να έχουν υψηλότερο NOC από όσες τοποθετούνται χαμηλότερα αφού είναι λιγότερο εξειδικευμένες.
Response for a Class (RFC και RFC’)
Η μετρική αυτή ισούται με το πλήθος των μεθόδων που μπορεί να εκτελεστούν ως απάντηση στη λήψη ενός μηνύματος / συμβάντος από την τρέχουσα κλάση (έστω Α), τόσο τοπικών της μεθόδων όσο και «απομακρυσμένων» μεθόδων άλλων κλάσεων οι οποίες καλούνται άμεσα από την Α. Η μετρική RFC’ συμπεριλαμβάνει επιπλέον και τις απομακρυσμένες μεθόδους που καλούνται εμμέσως (π. χ. από άμεσα καλούμενες απομακρυσμένες μεθόδους ή, αναδρομικά, από άλλες έμμεσα καλούμενες απομακρυσμένες μεθόδους). Κάθε μέθοδος μετράται μόνο μία φορά στον υπολογισμό του RFC, ανεξαρτήτως του πόσες φορές καλείται. Υψηλή τιμή RFC υποδεικνύει υψηλές πιθανότητες σφάλματος και δυσκολία συντήρησης.
LCOM1
Μετρική έλλειψης συνοχής. Ισχύει LCOM1 = P - Q αν P > Q, διαφορετικά LCOM1 = 0. Τα P, Q υπολογίζονται με τον ακόλουθο αλγόριθμο (σε ψευδοκώδικα):
P = 0; Q = 0; Για κάθε ζεύγος μεθόδων της κλάσης do { Αν τα σύνολα των πεδίων που χρησιμοποιούν οι δύο τρέχουσες μέθοδοι είναι ξένα μεταξύ τους P = P + 1; Διαφορετικά Q = Q + 1; }
LCOM2
Βελτιωμένη μετρική έλλειψης συνοχής. Ισχύει LCOM2 = 1 - sum(mA)/(m*a), όπου m το πλήθος των μεθόδων της κλάσης, a το πλήθος των πεδίων της, mA το πλήθος των μεθόδων που προσπελαύνουν ένα γνώρισμα και sum(mA) το άθροισμα των mA για όλα τα πεδία μίας κλάσης. Η μετρική LCOM2 αποτελεί τον μέσο όρο των ποσοστών των μεθόδων που δε χρησιμοποιούν κάθε γνώρισμα. LCOM2 = 0 (υψηλή συνοχή) σημαίνει πως όλες οι μέθοδοι της κλάσης χρησιμοποιούν όλα τα πεδία της, ενώ LCOM2 = 1 (καμία συνοχή) σημαίνει πως καμία μέθοδος δεν προσπελαύνει κανένα πεδίο.
LCOM3
Εναλλακτική μετρική έλλειψης συνοχής. Ισχύει LCOM3 = (m - sum(mA)/a) / (m-1). Η μετρική LCOM3 λαμβάνει τιμές από 0 (υψηλή συνοχή) έως 2 (καμία συνοχή). Τιμές μεγαλύτερες του 1 σημαίνουν πως με βεβαιότητα υπάρχει τουλάχιστον ένα "νεκρό γνώρισμα", δηλαδή γνώρισμα το οποίο δεν προσπελαύνεται από καμία μέθοδο της κλάσης.
UML
Μετά την ευρεία διάδοση του ΑΠ κατά τη δεκαετία του '90, το αντικειμενοστρεφές μοντέλο σχεδίασης (με κλάσεις, κληρονομικότητα, αντικείμενα και τυποποιημένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους) επικράτησε ακόμη και για μοντελοποίηση που δεν περιελάμβανε καν προγραμματισμό (π. χ. σχήματα βάσεων δεδομένων). Έτσι αναπτύχθηκαν διάφορες πρότυπες γλώσσες μοντελοποίησης λογισμικού οι οποίες τυποποιούσαν οπτικά σύμβολα και συμπεριφορές με στόχο την αφαιρετική περιγραφή της λειτουργίας και της δομής ενός υπολογιστικού συστήματος. Οι γλώσσες αυτές είχαν εξαρχής έναν εμφανή αντικειμενοστρεφή προσανατολισμό. Τελικά οι πιο δημοφιλείς από αυτές ενοποιήθηκαν στο κοινό πρότυπο UML που η πρώτη του έκδοση οριστικοποιήθηκε το 1997.
Η UML πλέον είναι η πρότυπη γλώσσα μοντελοποίησης στη μηχανική λογισμικού. Χρησιμοποιείται για τη γραφική απεικόνιση, προσδιορισμό, κατασκευή και τεκμηρίωση των στοιχείων ενός συστήματος λογισμικού. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε διάφορες φάσεις ανάπτυξης, από την ανάλυση απαιτήσεων ως τον έλεγχο ενός ολοκληρωμένου συστήματος, και αποτελείται από ένα σύνολο προσυμφωνημένων όρων, συμβόλων και διαγραμμάτων.
Σχεδιαστικά πρότυπα
Κατά τα τέλη της δεκαετίας του '70 ένας αρχιτέκτονας ονόματι Κρίστοφερ Αλεξάντερ επιχείρησε να βρει και να καταγράψει αποδεδειγμένα ποιοτικούς σχεδιασμούς στον τομέα των κατασκευών. Έτσι μελέτησε πολλές διαφορετικές κατασκευές που εξυπηρετούσαν τον ίδιο σκοπό και προσπάθησε να ανακαλύψει κοινά στοιχεία, τα οποία κατηγοριοποίησε σε σχεδιαστικά πρότυπα (design patterns). Το 1987 η ιδέα της εύρεσης σχεδιαστικών προτύπων εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στη μηχανική λογισμικού και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90 η εν λόγω έννοια είχε καθιερωθεί και εξαπλωθεί, στραμμένη πλέον στον κόσμο της αντικειμενοστρέφειας.
Ένα πρότυπο σχεδίασης ορίζεται ως μία αποδεδειγμένα καλή λύση που έχει εφαρμοστεί με επιτυχία στην επίλυση ενός επαναλαμβανόμενου προβλήματος σχεδίασης συστημάτων λογισμικού. Τα πρότυπα σχεδίασης ορίζονται τόσο σε επίπεδο μακροσκοπικής σχεδίασης όσο και σε επίπεδο υλοποίησης, ενώ με τη χρήση τους ένας προγραμματιστής αντικαθιστά πρακτικώς μεγάλα τμήματα του κώδικα του με μαύρα κουτιά. Πρόκειται για αφαιρέσεις υψηλού επιπέδου που αποτελούν πλήρη υποσυστήματα, κατάλληλα ρυθμισμένα για την επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων και έτοιμα για χρήση. Έχουν οριστεί διάφορες κατηγορίες προτύπων, για διαφορετικά προβλήματα, και κάθε κατηγορία περιλαμβάνει πολλαπλά στοιχεία. Έτσι υπάρχουν κατασκευαστικά πρότυπα, δομικά πρότυπα, συμπεριφορικά πρότυπα κλπ.
Βιβλιογραφία και Πηγές
Κατηγορία:Ιδεολογικές δομές προγραμματισμού
Κέννυ Νταλγκλίς
Ο Κένεθ Μάθιεσον Νταλγκλίς, γνωστός ως Κέννυ Νταλγκλίς (Kenneth Mathieson "Kenny" Dalglish, γεννήθηκε 4 Μαρτίου 1951) είναι Σκωτσέζος προπονητής και πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Σε 21 χρόνια σταδιοδρομίας του ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε μόνο σε δύο ομάδες: στη Σέλτικ Γλασκόβης, όπου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του, και στη Λίβερπουλ Φ.Κ..
Σέλτικ Γλασκώβης
Ο Κέννυ Νταλγκλίς αγωνιζόταν ως επιθετικός και στην πλούσια σταδιοδρομία του κατέκτησε πολλούς εγχώριους τίτλους. Στη Σκωτία ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του στο ποδόσφαιρο από τη Σέλτικ Γλασκώβης, έμεινε στην ομάδα εώς το 1977 και κατέκτησε με την ομάδα τέσσερις φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σκωτίας (το 1972, 1973, 1974 και 1977) και τέσσερις φορές το Κύπελλο Σκωτίας (το 1972, 1974, 1975 και 1977). Κατέκτησε επίσης με την ομάδα το Λιγκ καπ Σκωτίας το 1975. Στις 10 Αυγούστου 1977, μετά από 269 εμφανίσεις και 167 γκολ, κατά μέσο όρο ένα γκολ κάθε 1,6 παιχνίδια ο Νταλγκλίς μετακόμισε στο Λίβερπουλ για λογαριασμό της ομώνυμης ομάδας.
Λίβερπουλ Φ.Κ.
Στην Αγγλία στην αρχή υπήρχαν διαφωνίες για το αν θα καταφέρει να διαδεχθεί επάξια τον Κέβιν Κίγκαν αλλά αμέσως ο Σκωτσέζος άρχισε να γράφει τη δική του ιστορία με την φανέλα της Λίβερπουλ Φ.Κ., καθώς κατέκτησε με την ομάδα πολλούς τίτλους: 6 πρωταθλήματα Αγγλίας το 1979, 1980, 1982, 1983, 1984 και 1986. 1 Κύπελλο Αγγλίας το 1986 και 4 Λιγκ Καπ Αγγλίας το 1981, 1982, 1983, 1984 και 5 Τσάριτι Σίλντ. Βέβαια ξεχωρίζουν τα τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών που κατέκτησε με την ομάδα το 1978, το 1981 και το 1984. Για τις επιδόσεις του το αγγλικό περιοδικό Φορ-Φορ-Του τον έχει ανακηρύξει ως τον μεγαλύτερο μεταπολεμικό επιθετικό της Βρετανίας.
Εθνική Σκωτίας
Ο Νταλγκλίς είναι ο ποδοσφαιριστής με τις περισσότερες συμμετοχές, 102, στην ιστορία της Εθνικής Σκωτίας. Είναι επίσης συν-κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων με 30 (μαζί με τον Ντένις Λόου- Κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα).
Παίκτης-προπονητής στη Λίβερπουλ
Το 1985 ο Κέννυ Νταλγκλίς έγινε παίκτης προπονητής. Ο Νταλγκλίς ήταν ο πρώτος της προπονητής που ήταν και ταυτόχρονα παίκτης της. Η χρονιά αυτή ήταν επιτυχημένη καθώς η Λίβερπουλ κατέκτησε το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο στην Αγγλία. Η επόμενη χρονιά πάντως ήταν χωρίς κάποιον τίτλο, ενώ και το αστέρι της ομάδας, ο Ίαν Ρας πουλήθηκε στη Γιουβέντους. Το 1988 η Λίβερπουλ κατέκτησε το πρωτάθλημα, με τον αντικαταστάτη του Ρας, Τζον Άλντριτζ να είναι πρώτος σκόρερ της ομάδας. Όμως η χρονιά έκρυβε και μια δυσάρεστη για την Λίβερπουλ Φ.Κ. έκπληξη, καθώς έχασε στον τελικό του κυπέλλου Αγγλίας από την Γουίμπλετον, ομάδα της δεύτερης κατηγορίας, με 1-0. Το 1989 ο Ίαν Ρας επέστρεψε στη Λίβερπουλ. Τη χρονιά εκείνη η Λίβερπουλ κατέκτησε άλλο ένα Κύπελλο Αγγλίας πάντα με τον Κέννυ Νταλγκλίς ως προπονητή. Το 1989-1990 ήταν επίσης η τελευταία σεζόν ως ποδοσφαιριστή για τον 38χρονο πια Νταλγκλίς. Το 1990 κατέκτησε το τελευταίο πρωτάθλημα της Λίβερπουλ. Αν και η ποινή των αγγλικών ομάδων έληξε το 1990, στη Λίβερπουλ επιβλήθηκε άλλη μία χρονιά επιπλέον. Στις 22 Φεβρουαρίου 1991 ο Νταλγκλίς ανακοίνωσε την απόσυρσή του για λόγους υγείας από την ομάδα, έχοντας σημειώσει 381 γκολ σε 959 επίσημους αγώνες κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του.
Προπονητής
Οκτώ μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, έκπληξη προκαλεί η απόφαση του Νταλγκλίς να αναλάβει την τότε ομάδα της δεύτερης κατηγορίας Μπλάκμπερν Ρόβερς. Το 1992 επιστρέφει με την ομάδα στην Πρέμιερ Λιγκ για πρώτη φορά μετα το 1966. Το 1995 καταφέρνει μάλιστα να φτάσει με την Μπλάκμπερν Ρόβερς στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις του αγγλικού πρωταθλήματος. Ο Νταλγκλίς άφησε τον πάγκο της ομάδας στις 25 Ιουνίου 1995 και έγινε Διευθυντής ποδοσφαίρου της ομάδας. Οι συνεχόμενες αποτυχίες και η κακή πορεία στο Τσάμπιονς Λιγκ έχουν εγείρει ερωτηματικά για την ακριβή φύση της συμμετοχής του Νταλγκλίς στο σύλλογο. Σταμάτησε τη συνεργασία του με την Μπλάκμπερν Ρόβερς «κοινή συναινέσει». Στο τέλος της επόμενης σεζόν, σχεδόν αμέσως μετά την αποχώρηση του Άλαν Σίρερ, τον οποίο είχε συμβουλέψει να πάει στην Νιούκασλ Γιουνάιτεντ.
Στις 13 Ιανουαρίου 1997 ο Νταλγκλίς αναλαμβάνει την Νιούκασλ Γιουνάιτεντ αντικαθιστώντας τον Κέβιν Κίγκαν και οδηγεί την ομάδα στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, η κακή πορεία όμως την επόμενη σεζόν αρχίζει να φθείρει την είκονα του Νταλγκλίς στο Νιούκασλ, οπότε την αρχή της επόμενης σεζόν απόλυθηκε από τη Νιουκάστλ.
Τον Ιούνιο του 1999 διορίστηκε διευθυντής ποδοσφαίρου στην Σέλτικ Γλασκόβης, με τον Τζον Μπαρνς ως προπονητή. Ο Μπαρνς απολύθηκε το Φεβρουάριο του 2000 και ο Κέννυ Νταλγκλίς διορίστηκε προπονητής της ομάδας, την οδήγησε στην κατάκτηση του Λιγκ Καπ Σκωτίας όπου στον τελικό η Σέλτικ κέρδισε την Αμπερντίν με 2-0. Έφυγε από την ομάδα λίγο αργότερα, ανοίγοντας τον δρόμο στον Μάρτιν Ο'Νηλ.
Τον Απρίλιο του 2009 ο τότε προπονητής της Λίβερπουλ Φ.Κ. Ράφα Μπενίτεθ πλησίασε τον Νταλγκλίς σχετικά με τη δυνατότητα επιστροφής του στο σύλλογο, με ένα ρόλο στην ακαδημία της ομάδας γεγονός που υλοποιήθηκε τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Όταν ο Μπενίτεθ αποχώρησε από τη θέση του προπονητή, ο Νταλγκλίς κλήθηκε να βοηθήσει το σύλλογο να βρει αντικαταστάτη του, πρότεινε τον Ρόι Χόγκσον που την προηγούμενη χρονιά είχε οδηγήσει τη Φούλαμ Φ.Κ. στον τελικό του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Ωστόσο, μια μέτρια αρχή στη σεζόν 2010-11 οδήγησε τους οπαδούς της ομάδας σε συνθήματα επιστροφής του Νταλγκλίς στη θέση του προπονητή της ομάδας. Στις 8 Ιανουαρίου 2011, μετά την απόλυση του Χόγκσον, ο Νταλγκλίς ανέλαβε ως υπηρεσιακός προπονητής την ομάδα έως το τέλος της σεζόν.