cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Passengers (ταινία, 2016)
Μουσική
Ο Τόμας Νιούμαν συνέθεσε τη μουσική επένδυση του Passengers. Ο Σπάιτς είπε πως έγραψε το Passengers ενώ άκουγε τις συνθέσεις που είχε συνθέσει ο Νιούμαν σε προηγούμενες ταινίες. Επίσης, οι Imagine Dragons ηχογράφησαν ένα τραγούδι για το soundtrack της ταινίας, το «Levitate», το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Νοεμβρίου 2016.
Λίστα κομματιών
Το soundtrack της ταινίας κυκλοφόρησε στις 30 Δεκεμβρίου 2016. 250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Κυκλοφορία
Τον Αύγουστο του 2015, η Sony Pictures Entertainment όρισε ως ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας τις 21 Δεκεμβρίου 2016 για το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Η ταινία κυκλοφόρησε ταυτόχρονα και σε 3D και RealD 3D μορφές, με τη διεθνή κυκλοφορία να πραγματοποιείται από τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά μέχρι τις 12 Ιανουαρίου 2017.
Προώθηση
Στη CinemaCon του 2016, το Passengers αντιπροσωπεύτηκε από τον Πρόεδρο της Sony Pictures, Τόμας Ρόθμαν, μαζί με τη Λόρενς και τον Πρατ κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της Sony, ενώ αργότερα παρουσιάστηκε ένα τρέιλερ με ημιτελή πλάνα. Οι πρώτες επίσημες εικόνες από την ταινία κυκλοφόρησαν στις 12 Αυγούστου 2016.
Home media
Το Passengers κυκλοφόρησε σε DVD και Blu-ray στις 14 Μαρτίου 2017, ενώ έγινε διαθέσιμο σε ψηφιακή HD μορφή από Amazon και iTunes στις 7 Μαρτίου 2017.
Box office
Το Passengers κυκλοφόρησε την ίδια εβδομάδα με τις ταινίες Τραγούδα! και Assassin's Creed και αναμενόταν αρχικά να έχει έσοδα $50 εκατομμύρια περίπου από 3478 αίθουσες κατά τις πρώτες έξι μέρες προβολής, ωστόσο το στούντιο ανέμενε ένα πιο συντηρητικό ντεμπούτο γύρω στα $35 εκατομμύρια. Έπειτα από τα $1.2 εκατομμύρια έσοδα από τις ανεπίσημες προβολές της Τρίτης και τα $4.1 εκατομμύρια της πρώτης μέρας προβολής, οι προβλέψεις των εσόδων από τις πρώτες έξι μέρες έπεσαν στα $27 εκατομμύρια. Το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής είχε έσοδα $15.1 εκατομμύρια (συνολικά $30 εκατομμύρια τις πρώτες έξι μέρες), κατακτώντας την τρίτη θέση στο box office πίσω από τις ταινίες Rogue One: A Star Wars Story και Τραγούδα!. Έγινε η τρίτη αυθεντική live action εγχώρια κυκλοφορία του 2016 με τα περισσότερα έσοδα, πίσω από τις ταινίες Κέντρο Ευφυίας ($126 εκατομμύρια) και La La Land ($149 εκατομμύρια).
Κριτικές
Η ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία ποσοστό αποδοχής 30% βασισμένο σε 254 κριτικές, με μέσο όρο 5/10. Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Το Passengers αποδεικνύει πως ο Κρις Πρατ και η Τζένιφερ Λόρενς δουλεύουν καλά μαζί – και πως ακόμα και η χημεία τους δεν είναι αρκετή για να υπερισχύσει μιας μοιραίας ελαττωματικής ιστορίας». Το Metacritic δίνει στην ταινία ποσοστό 41% βασισμένο σε 48 κριτικές, με την ένδειξη «μικτές προς μέτριες κριτικές». Σε ψηφοφορία κοινού, το CinemaScore έδωσε στην ταινία ένα «Β», με κλίμακα από το Α+ μέχρι το F, ενώ το PostTrak ανέφερε πως το κοινό έδωσε ένα ποσοστό 77% στην ταινία.
Ο Μικ ΛαΣαλ από την εφημερίδα San Francisco Chronicle βαθμολόγησε την ταινία με 3/4 δηλώνοντας: «παρά το περιορισμένο καστ, το Passengers έχει στιγμές έντονου δράματος που οδηγούν τους ηθοποιούς σε ακραία συναισθήματα». Ο Τζέιμς Ντάιερ από το περιοδικό Empire έδωσε στην ταινία 4/5, δηλώνοντας πως η ταινία είναι «τόσο εκπληκτικά παραδοσιακή όσο και αναμφισβήτητα αποτελεσματική». Περιέγραψε την ταινία ως τον «Τιτανικό ανάμεσα στα αστέρια» και «μια συγκινητική, ειλικρινή ιστορία απώλειας και αγάπης για τη γενιά του Gravity». Ο Πίτερ Κίουχ από την εφημερίδα The Boston Globe έδωσε στην ταινία 2,5/4 λέγοντας: «ίσως ως ένα καλογραμμένο θεατρικό έργο για καστ τριών ατόμων, το Passengers να ήταν κορυφαίο. Αντί αυτού, είναι απλά μια ακόμα μέτρια συγκινητική ιστορία». Ο Πίτερ Μπράντσοου από την εφημερίδα The Guardian απεκάλεσε την ταινία ένα «ελκυστικό ρομάντζο επιστημονικής φαντασίας» αλλά κατέκρινε την τελευταία πράξη ως «αντι-κλιμάκωση», δίνοντας στην ταινία βαθμολογία 3/5.
Η Ρεμπέκα Χοκς από την εφημερίδα The Telegraph περιέγραψε την ταινία ως μη ρομαντική αλλά «μια ανατριχιαστική ωδή στη χειραγώγηση» και τη δράση της ως μια «κεντρική μορφή βίας» η οποία ωραιοποιείται και δικαιολογείται. Ο Άντριου Πούλβερ από την εφημερίδα The Guardian την απεκάλεσε μια «διαστρική έκδοση της καταδίωξης που παρατηρείται στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης» με «ένα φανταστικό ανατριχιαστικό ξεκίνημα» το οποίο, σε αντίθεση με τις ρομαντικές κωμωδίες που καταφέρνουν να «μετριάσουν» την αθλιότητα των τακτικών καταδίωξης, τις παρουσιάζει με έναν τρόπο όπου «είναι φρικιαστικά αναπόφευκτος». Η Αλίσα Γουίλκινσον από την ιστοσελίδα Vox απεκάλεσε την ταινία «μια φαντασίωση του Συνδρόμου της Στοκχόλμης, όπου ο αιχμάλωτος τελικά αναγνωρίζει και, ακόμα, αγαπάει αυτόν που τον αιχμαλώτισε» και «μια πραγματικά ανησυχητική επιθυμία εκπλήρωσης της φαντασίωσης».
638 Μοίρα
Η Μοίρα (Moira) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,892. Ανακαλύφθηκε το 1907 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά της από τις Μοίρες της ελληνικής μυθολογίας, προσωποποιήσεις του πεπρωμένου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μοίρας εκτιμάται σε 65,44 ± 1,4 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Ch, ενώ το άλβεδό της είναι 0,0496. Η Μοίρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 52,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μοιρα
Γούβα (συνοικία)
Η Γούβα είναι πυκνοδομημένη συνοικία της Αθήνας που βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του δήμου Αθηναίων. Στα νότια συνορεύει με τον Νέο Κόσμο και τη Δάφνη, στα βόρεια με το Παγκράτι και τον Βύρωνα, στα ανατολικά με τον Υμηττό και στα δυτικά με την περιοχή του Μετς. Στην περιοχή της βρίσκονται η πλατεία Αμβροσίου Πλυτά, η εκκλησία του Αγίου Αρτεμίου και ο Άγιος Δημήτριος, τα δημοτικά σχολεία 123ο και 91ο Αθηνών και μετά τη μεταστέγασή του το 13ο Γυμνάσιο και Λύκειο Αθηνών. Η τοπική ομάδα της περιοχής είναι ο Αρίων Γούβας. Οι μεγαλύτερες τοπικές οδοί της είναι η Φιλολάου, η Ιλιάδος και στα σύνορά της είναι: η λεωφόρος Υμηττού στα δυτικά της, η λεωφόρος Ηλιουπόλεως στα νότιά της και η οδός Εμπεδοκλέους στα βόρειά της. Παλαιότερα η περιοχή Κάτω Γούβας θεωρούνταν η περιοχή γύρω από τον Άγιο Αρτέμιο και Άνω Γούβας η περιοχή γύρω από την λεοφώρο Εμπεδοκλέους.
Ιστορία
Η ονομασία της οφείλεται στη σχετικά χαμηλή θέση της, ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα της. Παλαιότερα ήταν έλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Αιμορραγία
thumb|right|250px|Αιμορραγία από τη μύτη (ρινορραγία) Αιμορραγία είναι η διαφυγή αίματος από τις αρτηρίες, τις φλέβες ή τα τριχοειδή αγγεία. Η αιμορραγία αρχικά προκαλεί αδυναμία και τελικά, αν δεν τεθεί υπό έλεγχο, καταπληξία (shock) με κίνδυνο θανάτου.
Η ταχύτητα της αιμορραγίας έχει πολύ μεγάλη σημασία. Ένας μέσος ενήλικας άνθρωπος μπορεί να ανεχθεί την απώλεια μιας μονάδας αίματος που γίνεται σε διάστημα 15-20 λεπτών της ώρας, όπως π.χ. κατά την εθελοντική αιμοδοσία. Καθώς το αίμα χάνεται, ο οργανισμός μπορεί να αντιρροπήσει την ελάττωση του όγκου του πολύ καλά. Εάν χαθούν μεγαλύτερες ποσότητες, ιδιαίτερα γρήγορα, πιθανόν ο άρρωστος να παρουσιάσει σημεία και συμπτώματα καταπληξίας ή μπορεί ακόμα και να πεθάνει.
Διάκριση αιμορραγιών
Τα αγγεία διακρίνονται στις αρτηρίες, στις φλέβες και στα τριχοειδή αγγεία. Επομένως, ανάλογα διακρίνονται και οι αιμορραγίες: αρτηριακές, φλεβικές, τριχοειδικές ή και μεικτές, αν έχουν καταστραφεί μαζί αρτηρίες και φλέβες. Επίσης, η αναγνώριση των αιμορραγιών γίνεται και παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο το αίμα βγαίνει από το αγγείο. Αναλυτικά:
Φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού στην αιμορραγία
Οι παρακάτω αντιδράσεις σημειώνονται αυτόματα από τον οργανισμό.
Συμπτώματα αιμορραγίας σε ανθρώπινο οργανισμό
Σε μεγάλη εξωτερική ή εσωτερική αιμορραγία ο πάσχων:
Τα παραπάνω συμπτώματα είναι ενδεικτικά και δεν είναι απαραίτητο να παρουσιάζονται με τη σειρά που γράφονται. Επίσης, δεν είναι απαραίτητο να παρουσιάζονται όλα.
Εσωτερικές αιμορραγίες
Στις εσωτερικές αιμορραγίες κατατάσσονται οι ακόλουθες:
Φίλια πυρά
Φίλια πυρά ονομάζεται η επίθεση από μια στρατιωτική δύναμη σε φίλια ή ουδέτερα στρατεύματα κατά την προσπάθεια επίθεσης στον εχθρό. Αυτό μπορεί να συμβεί κυρίως από εσφαλμένη αναγνώριση του στόχου ως εχθρικού. Η χρήση του αγγλικού όρου ξεκίνησε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. ,με τον Paul R. Syms να ισχυρίζεται ότι αυτό το φαινόμενο υπάρχει από την αρχαιότητα. Αρκετοί αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ αναφέρονται ως blue on blue, μπλε εναντίον μπλε. Στην Επιχείρηση ΝΙΚΗ κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο υπήρξε ανταλλαγή φιλικών πυρών μεταξύ Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων, οδηγώντας στον θάνατο τριάντα τρεις Έλληνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτική ορολογίαΚατηγορία:Στρατιωτικές επιχειρήσεις ανά είδοςΚατηγορία:Στρατιωτικά σκάνδαλα
Βαβυλώνα
right|thumb|300px|Η Βαβυλώνα την εποχή του [[Χαμουραμπί]] thumb|300px|Ανακατασκευή των τειχών της αρχαίας Βαβυλώνας thumb|300px|Τα ερείπια της Βαβυλώνας όπως φωτογραφήθηκαν το 1932 thumb|300px|Η θεά [[Ιστάρ ]] thumb|300px|Αναπαράσταση του πύργου της Βαβέλ - [[Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος (1563) ]] thumb|300px|Η ερμηνεία του ονείρου του [[Ναβουχοδονόσωρ Β´|Ναβουχοδονόσορα από τον προφήτη Δανιήλ]]
Η Βαβυλώνα, ήταν αρχαία περίφημη πόλη που για ολόκληρους αιώνες ήταν η πρωτεύουσα του Βαβυλωνιακού κράτους. Ήταν κτισμένη πάνω στις δύο όχθες του ποταμού Ευφράτη, στην επαρχία της Βαβυλωνίας του σημερινού Ιράκ περίπου 85 χιλιόμετρα νότια της σημερινής πρωτεύουσας της χώρας Βαγδάτης στην πόλη Χιλάχ.
Περιτριγυρισμένη από ένα τεράστιο τείχος, που είχε συνολικό μήκος 85χλμ., ύψος που έφθανε τα 50 μ. και κάπου τριακόσιους εξήντα πύργους σε απόσταση πενήντα μέτρων ο ένας από τον άλλον, υπήρξε η μεγαλύτερη οχυρωμένη πόλη ολόκληρης της Ανατολής.
Θρησκεία της Βαβυλώνας
Το όνομα Βαβυλώνα προέρχεται από το Ακκαδικό Μπαμπ-Ιλάνι που σημαίνει "πύλη των θεών". Μέγιστη θεότητα της Βαβυλώνας ήταν ο Μαρδούκ ο οποίος καθιερώθηκε τον 18ο αιώνα π.Χ. την εποχή του Χαμουραμπί. Βασικά όλες οι θεότητες τους ήταν αντιγραφές των θεών του Σουμερικού πάνθεου ή Ανουνάκι επειδή οι Σημίτες δεν είχαν δικούς τους θεούς. Ο Σάμας προερχόμενος από τον Ούτου θεό του ηλίου των Σουμερίων πιθανότατα ήταν η κορυφαία θεότητα για τους Βαβυλωνίους πριν τον Χαμουραμπί όπως φαίνεται από την στήλη του μεγάλου βασιλιά στον οποίο παραδίδει τους νόμους, ο Σάμας στους Ασσύριους συγγενείς φυλετικά με τους Βαβυλώνιους και απογόνους των Ακκάδιων έγινε ο κορυφαίος θεός τους Ασσούρ. Ο Μαρδούκ γιος του Ένκι θεού των υδάτων των Σουμερίων έγινε ο μέγιστος θεός από τους Σημίτες Ακκάδιους τον 23ο αιώνα την εποχή του Σαργών του Μέγα επειδή σύμφωνα με την παράδοση βοήθησε τον ίδιο τον Σαργών να γίνει αυτοκράτορας σε ολόκληρη την Ασία. Από τους Ακκάδιους μεταφέρθηκε στους απογόνους τους Βαβυλώνιους. Άλλες δευτερεύουσες θεότητες ήταν ο Ναμπού γιος του Μαρδούκ θεός της σοφίας και της γραφής, και η Ιστάρ θεά του έρωτα προερχόμενη από την Ινάννα των Σουμερίων κοινοί σε Ασσύριους και Βαβυλώνιους.
Ο μεγάλος ναός του Βήλου (Μπελ Μαρντούκ) υψωνόταν στο δυτικό μέρος της πόλης πάνω σε τεράστιες ταράτσες που ήταν εφτά στον αριθμό, ο περίφημος πύργος της Βαβέλ. Μπορούμε με τη φαντασία μας να δούμε το ασύγκριτο αυτό κατασκεύασμα που για να χτιστεί χρειάστηκαν ογδόντα πέντε εκατομμύρια τούβλα, που είχε ύψος ενενήντα μέτρων και τα θεμέλιά του είχαν πλάτος πενήντα μέτρα. Τριάντα έξι μέτρα ήταν το ύψος του πρώτου πατώματος, δεκαοχτώ του δεύτερου, έξι μέτρα του τρίτου, του τέταρτου, του πέμπτου και του έκτου και δεκαπέντε μέτρα ο ναός του Μαρντούκ, του θεού της Βαβυλώνας, στην κορφή, σκεπασμένος με χρυσάφι και στολισμένος από γαλανά τούβλα, λάμποντας πέρα, μακριά και χαιρετώντας τους ταξιδιώτες. Τα βασιλικά ανάκτορα ήταν χτισμένα στο ανατολικό τμήμα της πόλης, όπου βρίσκονταν και οι περίφημοι κρεμαστοί κήποι, ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, που ποτίζονταν με έναν ειδικό τρόπο και ήταν πάντα ανθισμένοι.
Πρώτη δυναστεία της Βαβυλώνας
Σύμφωνα με την Βίβλο ιδρυτής της Βαβυλώνας ήταν ο Νεμρώδ εγγονός του Χαμ δισέγγονος του Νώε ο οποίος είχε μεταναστεύσει στην περιοχή της Μεσοποταμίας από την κοιτίδα των απογόνων του Χαμ την Αιθιοπία στην Αφρική. Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα ιδρυτής της Βαβυλώνας ήταν ο Σουμού Αμπούμ (1894 π.Χ.) πρώτος βασιλιάς της πρώτης δυναστείας της Βαβυλώνας Αμορρίτης Σημιτικής καταγωγής από τους απογόνους του νότιου τμήματος της παλιότερης μεγάλης Σημίτικης αυτοκρατορίας των Ακκάδων του Σαργών του Μέγα την 3η χιλιετία π.Χ. Άμεσος απόγονος του Σουμού Αμπούμ ήταν ο έκτος βασιλιάς της πρώτης δυναστείας Χαμουραμπί ένας από τους κορυφαίους βασιλείς της Βαβυλώνας στην αρχαιότητα και ένας από τους κορυφαίους βασιλείς την 2η χιλιετία π.Χ., βασίλευσε 42 χρόνια δείχνοντας εκπληκτικές στρατιωτικές και διοικητικές ικανότητες μετατρέποντας την Βαβυλώνα στην κοσμοκρατορία της εποχής του. Κατέκτησε ολόκληρη την Μεσοποταμία, τη Συρία, την Παλαιστίνη, την Ασσυρία και το Ελάμ, κατέγραψε την πρώτη νομοθεσία της αρχαιότητας τον γνωστό Κώδικα του Χαμουραμπί ο οποίος περιείχε πολύ σκληρούς νόμους και αυστηρότατες ποινές, ήταν το πρότυπο του Μωσαϊκού νόμου των Εβραίων. Η ολοκλήρωση της κατάκτησης της Μεσοποταμίας έγινε με την κατάληψη της Λάρσα (1763) π.Χ. καθιερώνοντας τον Χαμουραμπί ως κοσμοκράτορα τον 18ο αιώνα π.Χ. ήταν πολύ σκληρός απέναντι στις επαναστάσεις με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την ισοπέδωση της πρώην συμμάχου του πόλη της Μαρί (1759 π.Χ.). Την εποχή του Χαμουραμπί ο Μαρδούκ γιος του Ένκι καθιερώθηκε σαν ο μέγιστος θεός στην Βαβυλώνα ξεπερνώντας όλους τους προηγούμενους οι οποίοι ανήκαν στο πανάρχαιο Σουμερικό πάνθεον. Οι κατακτήσεις του Χαμουραμπί όμως ήταν πολύ εύθραυστες επειδή αδιαφόρησε να τις εξασφαλίσει για τους απογόνους του διατηρήθηκαν μονάχα όσο ζούσε, με τον θάνατο του η αυτοκρατορία αμέσως κατέρρευσε ο γιος του Σαμσού Ιλουνά αν και εξαιρετικά δυναμικός έχασε όλες τις κατακτήσεις του πατέρα του η παρακμή συνεχίστηκε και με τους επόμενους η δυναστεία έδειχνε ότι πλησιάζει στο τέλος της.
Οι Κασσίτες κυρίαρχοι της Βαβυλώνας
μικρογραφία|320px|Η Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας των Κασσιτών στη Βαβυλώνα
Τρίτη δυναστεία της Βαβυλώνας
Τελευταίος βασιλιάς της αρχαίας αυτοκρατορίας της Βαβυλώνας ήταν ο Σαμσού Ντιτάνα ενδέκατος βασιλιάς της πρώτης δυναστείας. Στα τέλη της βασιλείας του (1595 π.Χ.) περίπου 150 χρόνια μετά τον θάνατο του Χαμουραμπί οι Χετταίοι με τον βασιλιά Μουρσίλις Α΄ κατέκτησαν τη Βαβυλώνα και την παρέδωσαν στους υποτελείς τους Κασσίτες. Οι Κασσίτες ήταν μια φυλή προερχόμενη από τα βουνά του Ζάγρος στο Ιράν. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 18ο αιώνα π.Χ. από την εποχή του διαδόχου του Χαμουραμπί Σαμσού Ιλουνά έκαναν σποραδικές επιθέσεις στην Βαβυλώνα τελικά την κατέκτησαν έναν αιώνα αργότερα με την βοήθεια των Χετταίων. Μιλούσαν μια μορφή γλώσσας συγγενή με την Χουρρίτικη οι γλωσσολόγοι την κατατάσσουν στις Ινδοευρωπαικές όπως φαίνεται δεν ήταν συγγενείς με τους προηγούμενους κατοίκους της Βαβυλώνας που ήταν κατά βάση Σημίτες. Οι Κασσίτες αν και θεωρητικά κατακτητές αποτελούν την τρίτη δυναστεία της Βαβυλώνας. Η Βαβυλώνα παρέμεινε υπό την διοίκηση των Κασσιτών περίπου 450 χρόνια ώς τα μέσα του 12ου αιώνα π.Χ. Τότε το κράτος τους καταλύθηκε ύστερα από επιθέσεις των Ελαμιτών, αν και η Βαβυλώνα ήταν πολυφυλετική πόλη οι Κασσίτες δεν κατόρθωσαν να προσαρμοστούν παρέμειναν πάντα στην ιστορία της πόλης ως κατακτητές. Τελευταίος Κασσίτης βασιλιάς ήταν ο Ενλί ναντίν αχέ. Η δυναστεία των Κασσιτών καταγράφεται ως η τρίτη δυναστεία της Βαβυλώνας. Διαλύθηκαν από τις σκληρές επιδρομές των Ελαμιτών που λεηλάτησαν άγρια την πόλη αναγκάζοντας τους Κασσίτες να αποχωρήσουν αν και δεν φαίνεται οι ίδιοι οι Ελαμίτες να κατέκτησαν ολοκληρωτικά την πόλη. Ταυτόχρονα οι Ελαμίτες λεηλάτησαν πολλά πολύτιμα αντικείμενα από τη Βαβυλώνα όπως τον θρόνο του Μαρδούκ από τον ναό του στην Εσαγκίλα, τη στήλη του Χαμουραμπί τα μετέφεραν όλα στην πρωτεύουσα τους στα Σούσα.
Τέταρτη δυναστεία της Βαβυλώνας
Μια νέα τοπική δυναστεία από την Ίσιν αναδείχθηκε μετά την πτώση των Κασσιτών η τέταρτη δυναστεία της Βαβυλώνας ή δεύτερη δυναστείας της Ισίν (1157 π.Χ.) με πρώτο βασιλιά τον Μαρδούκ καμπίτ αχεσού με την πόλη να παραμένει υπό τον έλεγχο των Ελαμιτών. Ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ Α΄ τέταρτος βασιλιάς της Βαβυλώνας από την τέταρτη δυναστεία αποδείχθηκε η μεγάλη μορφή της Βαβυλώνας τον 12ο αιώνα π.Χ. κατάφερε να συντρίψει τους Ελαμίτες, να απελευθερώσει την Βαβυλώνα από κάθε κυριαρχία τους ταυτόχρονα λεηλάτησε την πρωτεύουσα τους Σούσα μεταφέροντας πίσω όλα τα κλεμμένα από την Βαβυλώνα ιερά αντικείμενα. Στην συνέχεια δύο νέες φυλές αναδείχθηκαν στην νότια Μεσοποταμία κοντά τις ακτές του Περσικού κόλπου οι Αραμαίοι και οι Χαλδαίοι Σημιτικής καταγωγής απόγονοι των νότιων Ακκάδων αλλά ξένοι με τον προηγούμενο πληθυσμό της Βαβυλώνας. Οι Αραμαίοι ξεκίνησαν τον 11ο αιώνα μετά τον Ναβουχοδονόρα Α' με σκληρές επιδρομές που έφεραν μεγάλη σύγχυση στο βασίλειο της Βαβυλώνας οδήγησαν στην πτώση της τέταρτης δυναστείας με τελευταίο βασιλιά τον ενδέκατο βασιλιά της δυναστείας Ναβού σουμ λιμπούρ.
Πέμπτη δυναστεία της Βαβυλώνας
Η πέμπτη δυναστεία της Βαβυλώνας ξεκίνησε με τον Σιμπάρ Σιπάκ (1025 π.Χ.) αλλά και αυτή κατέρρευσε σύντομα ανεβάζοντας στην εξουσία μονάχα τρεις βασιλείς.
Έκτη δυναστεία της Βαβυλώνας
Τις ταραχές από τις επιδρομές των Αραμαίων εκμεταλλεύτηκε στην συνέχεια ένας απόγονος των Κασσιτών ο Εουλμάς σακίν σουμί για να ιδρύσει την έκτη δυναστεία της Βαβυλώνας αλλά και αυτή κράτησε λίγο ανεβάζοντας επίσης μόνο τρεις βασιλείς στην εξουσία όπως η πέμπτη.
Έβδομη δυναστεία της Βαβυλώνας
Μοναδικός βασιλιάς της έβδομης δυναστείας ήταν ο Μαρ μπιτί απλά ουσούρ απόγονος Ελαμιτών την ίδια εποχή εκτός από τις επιδρομές των Αραμαίων που έφτασαν στο αποκορύφωμα τους ξεκίνησαν τις επιδρομές και οι Χαλδαίοι που εγκαταστάθηκαν στην Βαβυλώνα και θα πάρουν σύντομα το πάνω χέρι.
Όγδοη δυναστεία της Βαβυλώνας
Ιδρυτής της όγδοης δυναστείας ο βασιλιάς Ναβού μουκίν απλί, την εποχή των Σαμάς μουνταμίκ, Ναβού σουμά ουκίν Α΄ τετάρτου και πέμπτου βασιλιά αντίστοιχα της ίδιας δυναστείας οι Ασσύριοι με επικεφαλής τον βασιλιά Αντάντ Νιραρί Β΄ πραγματοποίησαν πολλές επιδρομές στην πόλη. Τα προβλήματα με την Ασσυρία λύθηκαν προσωρινά την εποχή του Μαρδούκ ζακίρ σουμί Α΄ εβδόμου βασιλιά της όγδοης δυναστείας ο οποίος συμμάχησε με τον ισχυρότατο Ασσύριο βασιλιά Σαλμανασέρ Γ΄ δίνοντας την κόρη του Σεμιραμάτ στον γιό του Σαλμανασέρ και διάδοχο του Ασσυριακού θρόνου Σαμσί Αντάντ Ε΄. Ακολούθησε περίοδος προσωρινής ευημερίας για την Βαβυλώνα αφού οι επιδρομές των Αραμαίων είχαν λήξει και οι Χαλδαίοι οι οποίοι εγκαταστάθηκαν μόνιμα ενσωματώθηκαν στον πληθυσμό της Βαβυλώνας τα επόμενα χρόνια μάλιστα θα γίνουν οι πρωταγωνιστές στην ζωή της πόλης με αποκορύφωμα την βασιλεία του Ναβουχοδονόσορα. Την εποχή του Μαρδούκ βαλασσού ικμπί όγδοου βασιλιά της όγδοης δυναστείας της Βαβυλώνας γιου και διαδόχου Μαρδούκ ζακίρ σουμί Α΄ ο Ασσύριος βασιλιάς Σαμσί Αντάντ Ε΄ παραβιάζοντας την συνθήκη ειρήνης του πατέρα του αν και ο Βαβυλώνιος βασιλιάς ήταν γαμπρός του ξεκίνησε νέες σκληρότερες επιδρομές στην πόλη. Ο Σαμσί Αντάντ Ε' πραγματοποίησε συνολικά επτά επιδρομές στην Βαβυλώνα με αποτέλεσμα να υπάρξει ένα διάστημα 12 ετών (812 - 810 π.Χ.) χωρίς καθόλου πηγές γι'αυτήν, η δυναστεία συνεχίστηκε στην συνέχεια με τον Νινουρτά απλά Χ, ο Σαμσί Αντάντ Ε' τότε έκανε την έβδομη εκστρατεία στην συνέχεια πέθανε χωρίς να την καταλάβει. Στην συνέχεια η δυναστεία συνεχίστηκε ως τον Ναβονάσσαρο με διαφορετικές οικογένειες και έντονη συμμετοχή των Χαλδαίων οι οποίοι πήραν το πάνω χέρι στην ζωή της πόλης.
Ένατη δυναστεία της Βαβυλώνας, οι Ασσύριοι
Τελευταία αναλαμπή τον 8ο αιώνα π.Χ. για την Βαβυλώνα ήταν η βασιλεία του Χαλδαίου Ναβονάσσαρου του βασιλιά που θεμελίωσε την αστρονομία στην αρχαία Βαβυλώνα αλλά την εποχή του ξεκίνησε η στρατιωτική παρακμή με τον βασιλιά της Ασσυρίας Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄ ο οποίος έβαλε στόχο την κατάκτηση της να λεηλατεί τις επαρχίες του κράτους. Μετά τον θάνατο του Ναβονάσσαρου ξέσπασαν εμφύλιες συγκρούσεις ανάμεσα στους Χαλδαίους και τους Αραμαίους που εξασθένησαν σημαντικά την Βαβυλώνα, ανέβαιναν στον θρόνο σφετεριστές βασιλείς ανίκανοι να προστατέψουν αμυντικά την πόλη. Ο Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' της Ασσυρίας βρήκε την ευκαιρία να καταλάβει την Βαβυλώνα (729 π.Χ.) τον τρίτο χρόνο μετά τον θάνατο του Ναβονάσσαρου όταν βασιλιάς της ήταν ο Χαλδαίος σφετεριστής Ναβού μουκίν ζερί μετατρέποντας την σε Ασσυριακή επαρχία, ο ίδιος ορκίστηκε βασιλιάς της Βαβυλώνας εκτός από βασιλιάς της Ασσυρίας. Με την άνοδο τον θρόνο της Ασσυρίας του βασιλιά Σαργών Β΄ (722 π.Χ.) ένας Χαλδαίος σφετεριστής ο Μαρδούκ απλά Ιντινά Β΄ επαναστάτησε και ανακηρύχθηκε βασιλιάς, ο Σαργών της Ασσυρίας ύστερα από σκληρούς αγώνες που κράτησαν περισσότερο από 10 χρόνια κατάφερε να την ανακαταλάβει (710 π.Χ.). Μετά τον θάνατο του Σαργών ο ίδιος Χαλδαίος σφετεριστής ανακατέλαβε τον θρόνο (703 π.Χ.) αλλά σε έναν χρόνο ο γιος και διάδοχος του Σαργών Σενναχειρείμ κατέπνιξε με βία την επανάσταση, στην συνέχεια τοποθέτησε στον θρόνο της πόλης υποτελείς βασιλείς ένας από τους οποίους ήταν ο ίδιος ο γιος του Ασούρ ναδίν σουμί. Το 694 π.Χ. οι Ελαμίτες κατέλαβαν την πόλη από την Ασσυρία σε συνεργασία με τους Χαλδαίους, σκότωσαν τον Ασούρ ναδίν σουμί τοποθετώντας στην συνέχεια δικούς τους υποτελείς βασιλείς, ο Σεναχειρίμπ ύστερα από πολιορκία που κράτησε 5 χρόνια την ανακατέλαβε (689 π.Χ.) από τον βασιλιά Μουσεζίμπ Μαρδούκ, εξοργισμένος για τον φόνο του γιου του κατέστρεψε εκ θεμελίων την πόλη και λεηλάτησε όλα τα ιερά. Ο γιος και διάδοχος του Σεναχειρίμπ Εσαραδδών κράτησε για τον εαυτό του την βασιλεία της Βαβυλώνας, αποκατέστησε τις καταστροφές του ναού του Μαρδούκ στην Εσαγκίλα που είχε προκαλέσει ο πατέρας του, πριν τον θάνατο του παρέδωσε την βασιλεία της πόλης στον δεύτερο γιό του Σαμάς σουμ ουκίν. Ο Σαμάς σουμ ουκίν πιθανώς ενοχλημένος επειδή αν και μεγαλύτερος αδελφός έχασε τον θρόνο της Ασσυρίας από τον Σαρδανάπαλο επαναστάτησε (652 π.Χ.) με την υποστήριξη των παραδοσιακών εχθρών της Ασσυρίας Χαλδαίων και Ελαμιτών, ο Σαρδανάπαλος αν και μικρότερος αδελφός δεν του χαρίστηκε καταπνίγοντας την εξέγερση με πρωτοφανή βιαιότητα (648 π.Χ.). Ο Σαρδανάπαλος τοποθέτησε νέο υποτελή βασιλιά της Βαβυλώνας τον Κανδαλανού, ο Χαλδαίος στρατηγός Ναβοπολάσσαρ μετά τον θάνατο του Κανδαλανού ανακήρυξε εύκολα την ανεξαρτησία της Βαβυλώνας από την Ασσυρία που είχε εξασθενήσει σημαντικά μετά τον θάνατο του Σαρδανάπαλου.
Δέκατη δυναστεία της Βαβυλώνας
Ο Χαλδαίος στρατηγός Ναβοπολάσσαρ σταδιακά κατέλαβε όλες τις επαρχίες της Ασσυρίας που εξασθενούσε συνεχώς, τελευταία επαρχία που παρέμεινε ήταν η Χαρράν η οποία καταλήφθηκε από τον Ναβοπολάσσαρ την εποχή του τελευταίου βασιλιά Ασούρ Ουμπαλίτ Β΄ εγγονού του Σαρδανάπαλου, η Ασσυρία τότε διαλύθηκε έγινε επαρχία της Βαβυλώνας. Τον Ναβοπολάσσαρ διαδέχθηκε ο γιος του Ναβουχοδονόσορας ο μεγαλύτερος βασιλιάς της Βαβυλωνιακής ιστορίας και ένας από τους πιο ένδοξους αρχαίους βασιλείς της Ασίας μεγάλος στρατηγός και διπλωμάτης γνωστός περισσότερο από την Βίβλο. Κατέκτησε την Φοινίκη, την Συρία, την Παλαιστίνη, και προπαντώς το βασίλειο του Ιούδα των απογόνων του Δαβίδ το οποίο δεν είχαν κατορθώσει ποτέ να καταλάβουν οι Ασσύριοι, πολιόρκησε δύο φορές ταΙεροσόλυμα (597, 586 π.Χ.) την δεύτερη φορά τα κατέστρεψε μεταφέροντας ολόκληρο τον πληθυσμό τους στην Βαβυλώνα. Τα γεγονότα της βασιλείας του Ναβουχοδονόσορα περιγράφονται αναλυτικά από την Βίβλο στα πρώτα Κεφάλαια του Δανιήλ σαν ο βασιλιάς που κατέστρεψε τα Ιεροσόλυμα, όπως λένε αναλυτικά οι προφητείες του Ιερεμία στον βασιλιά του Ιούδα Σεδεκία.. Ο Ναβουχοδονόσορας εκτός από μεγάλος στρατιωτικός αρχηγός ήταν και μεγάλος κτίστης, ολοκλήρωσε και επέκτεινε όλα τα έργα του πατέρα του σημαντικότερο έργο του ήταν οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας χάρη της συζύγου του Αμυίτις από την Μηδία όπως περιγράφει ο Βηρωσσός ώστε να της θυμίζει η Βαβυλώνα την πατρίδα της. Μετά τον θάνατο του Ναβουχοδονόσορα εξασθένησε σημαντικά η Βαβυλώνα, τελευταίος βασιλιάς ο Ναβονίδης Ασσύριος στην καταγωγή λάτρης του σεληνιακού θεού Νάνα ο οποίος στράφηκε στους Ασσυριακούς θεούς, παραμέλησε τον Μαρδούκ με αποτέλεσμα ο ντόπιος πληθυσμός της Βαβυλώνας να στραφεί εναντίον του. Ο μεγάλος κατακτητής βασιλιάς των Μήδων και των Περσών Κύρος ο μέγας κατάφερε εύκολα να καταλάβει την Βαβυλώνα στην μάχη του Ώπις (539 π.Χ.) χωρίς να συναντήσει σοβαρή αντίσταση από τον ντόπιο πληθυσμό επειδή ήταν έντονα δυσαρεστημένος με την βασιλεία του Ασσύριου Ναβονίδη.
Η Βαβυλώνα την εποχή των Αχαιμενιδών
μικρογραφία|Η πτώση της Βαβυλώνας από τον [[Κύρος ο Μέγας|Κύρο τον Μέγα / Τζον Μάρτιν, 1819]] Ο Κύρος ο Μέγας κατέκτησε την Βαβυλώνα για λογαριασμό των Περσών στη μάχη του Ώπις (539 π.Χ.) είναι άγνωστη η τύχη του τελευταίου βασιλιά Ναβονίδη πιθανότατα του χαρίστηκε η ζωή όπως φαίνεται από ιστορίες άλλων βασιλέων που κατέκτησε ο Κύρος. Μετά την ολοκλήρωση της κατάκτησης της Ασίας από τον Κύρο ο μεγάλος Πέρσης κατακτητής επέτρεψε σε όλους τους υποδουλωμένους λαούς να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και να λατρέψουν ελεύθερα τον θεό τους, το ίδιο συνέβη και με τους Ιουδαίους που επέστρεψαν στα Ιεροσόλυμα όπως περιγράφεται και από την Βίβλο.
Οι Πέρσες βασιλείς μετά τον Κύρο με πρώτο τον Δαρείο τον Μέγα καθιέρωσαν την Βαβυλώνα σαν πρωτεύουσα της 9ης σατραπείας και στο μεγαλύτερο επιστημονικό κέντρο της αυτοκρατορίας λαμβάνοντας υπόψη τους την έντονη αρχαία παρουσία στην πόλη των επιστημών ειδικά των μαθηματικών και της αστρονομίας την εποχή της 5ης δυναστείας των Χαλδαίων (9ος - 8ος αιώνας π.Χ.). Οι αστρονομικές μελέτες του βασιλιά Ναβονάσσαρου τελειοποιήθηκαν όπως επίσης η μελέτης της αστρολογίας και των ζωδιακών κύκλων, οι Αχαιμενίδες βασιλείς επέτρεψαν στους Βαβυλώνιους να λατρεύουν ελεύθερα τον Μαρδούκ η λατρεία του οποίου συνεχίστηκε ώς τον 7ο αιώνα μ.χ. που καταλήφθηκε η περιοχή από τους Άραβες. Η υπερφορολόγηση από τον Πέρση βασιλιά Δαρείου Γ' τον Κοδομανό προκειμένου να καλύψει τα έξοδα για τους πολέμους του με τους Έλληνες δημιούργησαν έντονη δυσαρέσκεια στους Βαβυλώνιους, την εποχή του τα περισσότερα ιερά της πόλης εγκαταλείφθηκαν.
Ελληνιστική περίοδος
Όταν την κατέλαβε, πολλά χρόνια αργότερα, ο Μέγας Αλέξανδρος, αποφάσισε να την ανοικοδομήσει, αλλά τον πρόλαβε ο θάνατος και έτσι, εγκαταλελειμμένη η παλιά ένδοξη πρωτεύουσα, χάθηκε εντελώς, μέχρι που, από τις ανασκαφές που άρχισαν το 1942, ήρθαν στο φως τα ερείπιά της και αποκαλύφθηκε ένα μεγάλο μέρος της. Οι Έλληνες ίδρυσαν θέατρο από οπτόπλινθα που σώζεται σε άριστη κατάσταση και ανακαινίστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος αναφέρει ότι μετονομάστηκε σε Σελεύκεια από την δυναστεία των Σελευκιδών.
Snuff (τραγούδι)
Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip, το οποίο τοποθετήθηκε 6ο στη λίστα με τα καλύτερα vido clips της Roadrunner Records. Το single, επίσης, υπήρξε υποψήφιο για Καλύτερο Single, στα Kerrang! Awards, το 2010. Το εν λόγω single είναι το τελευταίο του Πολ Γκρέι, πριν πεθάνει, καθώς και του Τζόι Τζόρντισον, πριν αποχωρήσει από το συγκρότημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2008 Κατηγορία:Singles του 2009 Κατηγορία:Τραγούδια των Slipknot Κατηγορία:Singles της Roadrunner Records
Κοινωνία των Εθνών
Η Κοινωνία των Εθνών (συντομογραφικά ΚτΕ, Κ.τ.Ε. και στα αγγλικά League of Nations) ήταν Διεθνής Οργανισμός - Σύνδεσμος που ιδρύθηκε το 1920, αμέσως μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Παρίσι. Ιδρύθηκε ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Βερσαλλιών κατόπιν αμερικανικής πρωτοβουλίας και σημείωσε σταθμό στην εξέλιξη των διεθνών σχέσεων, καθώς υπήρξε η πρώτη προσπάθεια για συνεννόηση όλων των κρατών πάνω στα προβλήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα. Στο απόγειό της, μεταξύ 28 Σεπτεμβρίου 1934 και 23 Φεβρουαρίου 1935, είχε 58 χώρες-μέλη.
Οι στόχοι του Συνδέσμου περιλάμβαναν τον αφοπλισμό, την πρόληψη του πολέμου μέσω της συλλογικής ασφάλειας, τη διευθέτηση των διαφορών μεταξύ των χωρών μέσω των διαπραγματεύσεων και της διπλωματίας και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής παγκόσμια. Η φιλοσοφία του, της διπλωματίας, αποτέλεσε θεμελιώδη αλλαγή στη σκέψη σε σχέση με αυτή που επικρατούσε τα προηγούμενα εκατό χρόνια. Ο Σύνδεσμος δε διέθετε δική του στρατιωτική δύναμη και έτσι εξαρτιόταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις για την παροχή αυτής, όταν χρειαζόταν, αλλά και για να επιβάλει τα ψηφίσματά του και τις οικονομικές κυρώσεις που αποφάσιζε. Ωστόσο, οι Μεγάλες Δυνάμεις ήταν συχνά απρόθυμες να διαθέσουν στρατεύματα για αυτούς τους σκοπούς. Η επιβολή των κυρώσεων του Συνδέσμου μπορούσε να βλάψει τα συμφέροντα των μελών που αναλάμβαναν την τήρησή τους και με δεδομένη τη φιλειρηνική ψυχολογία που ακολούθησε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι χώρες ήταν απρόθυμες να αναλάβουν στρατιωτική δράση. Ο Μπενίτο Μουσολίνι, ηγέτης της Ιταλίας, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «Ο Σύνδεσμος είναι πολύ καλός στο να επιβάλλεται όταν οι σπουργίτες φωνάζουν, αλλά εντελώς αδύνατος όταν κυνηγούν οι αετοί».
Μετά από μια σειρά από αξιοσημείωτες επιτυχίες αλλά και ορισμένες αποτυχίες στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ο Σύνδεσμος τελικά αποδείχθηκε ανίκανος να εμποδίσει την επιθετικότητα των Δυνάμεων του Άξονα κατά τη δεκαετία του 1930. Η έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου απέδειξε ότι είχε αποτύχει στον πρωταρχικό σκοπό του, που ήταν η αποφυγή κάθε Παγκόσμιου Πολέμου στο μέλλον. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) θα αντικαταστήσει το Σύνδεσμο της Κοινωνίας των Εθνών, που καταργήθηκε επίσημα το 1946, και θα κληρονομήσει μια σειρά από φορείς και οργανισμούς που ιδρύθηκαν από αυτόν.
Ιστορία
thumb|left|150px|Ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Έντουαρντ Γκρέι, από τους εμπνευστές της ΚτΕ Η έννοια μίας ειρηνικής Κοινότητας των Εθνών είχε περιγραφεί ήδη από το 1795, όταν ο Εμμάνουελ Καντ στο έργο του Διαρκής Ειρήνη: Ένα φιλοσοφικό Σχέδιο υπογραμμίζει την ιδέα μιας Κοινωνίας [Συνδέσμου] Εθνών που θα ελέγχει τις συγκρούσεις και θα προωθεί την ειρήνη μεταξύ των κρατών. Επίσης η Διεθνής συνεργασία για την προώθηση της συλλογικής ασφάλειας άρει την καταγωγή της από τη Συναυλία της Ευρώπης και αναπτύχθηκε μετά τους Ναπολεόντιους Πολέμους του 19ου αιώνα, σε μια προσπάθεια να διατηρηθεί το “status quo” μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και έτσι να αποφεύγονται οι πόλεμοι. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε επίσης από την ανάπτυξη του διεθνούς δικαίου με το πρώτο Συνέδριο της Γενεύης για τη θέσπιση νόμων σχετικά με την ανθρωπιστική βοήθεια κατά τη διάρκεια του πολέμου και τις διεθνείς συμβάσεις της Χάγης του 1899 και 1907 που διέπουν τους κανόνες του πολέμου και την ειρηνική διευθέτηση των διεθνών διενέξεων. Πρόδρομος του Συνδέσμου της Κοινωνίας των Εθνών, υπήρξε η Διακοινοβουλευτική Ένωση (ΔΚΕ/IPU), που έχει σχηματιστεί από τους ακτιβιστές της ειρήνης Ουίλιαμ Ράνταλ Κρέμερ και Φρεντερίκ Πασσί το 1889. Ο οργανισμός αυτός είχε διεθνή δραστηριότητα, με το ένα τρίτο των μελών των κοινοβουλίων, στις 24 χώρες που είχαν κοινοβούλια, να υπηρετούν ως μέλη του ΔΚΕ/IPU μέχρι το 1914. Οι στόχοι του ήταν να ενθαρρύνει τις κυβερνήσεις να επιλύσουν διεθνείς διενέξεις με ειρηνικά μέσα και τη διαιτησία, καθώς και η διοργάνωση ετήσιων συνεδρίων για να βοηθήσουν τις κυβερνήσεις να βελτιώσουν τις διαδικασίες της διεθνούς διαιτησίας. Στη δομή του ΔΚΕ/IPU υπήρχε ένα Συμβούλιο με επικεφαλής έναν Πρόεδρο, κάτι που αργότερα θα αντικατοπτρίζονταν στη δομή του Συνδέσμου.
Στο ξεκίνημα του εικοστού αιώνα δυο μπλοκ εξουσίας εμφανίστηκαν μέσω συμμαχιών μεταξύ των Ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων. Αυτές οι συμμαχίες, που τέθηκαν σε ισχύ με την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, ήταν αυτές που ενέπλεξαν όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις στον πόλεμο. Αυτός ήταν ο πρώτος μεγάλος πόλεμος μεταξύ των βιομηχανικών χωρών και η πρώτη φορά που τα επιτεύγματα της εκβιομηχάνισης (για παράδειγμα η μαζική παραγωγή) χρησιμοποιήθηκαν για πόλεμο. Το αποτέλεσμα αυτής της βιομηχανικής πολεμικής σύγκρουσης είχε έναν άνευ προηγουμένου αριθμό θυμάτων, με οκτώμισι εκατομμύρια μέλη των ενόπλων δυνάμεων νεκρούς, περίπου 21 εκατομμύρια τραυματίες και περίπου 10 εκατομμύρια θανάτους αμάχων. Κατά τον χρόνο που οι εχθροπραξίες τελείωσαν, το Νοέμβριο 1918, ο πόλεμος είχε σοβαρές επιπτώσεις, επηρεάζοντας τα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά συστήματα της Ευρώπης και προκαλώντας υλικές και ψυχολογικές βλάβες στην ήπειρο. Το αντιπολεμικό συναίσθημα αυξήθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο: ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος χαρακτηρίσθηκε ως «ο πόλεμος που θα τερματίσει όλους τους πολέμους» και τα πιθανά αίτιά του διερευνήθηκαν επισταμένως. Ως αίτια εντοπίστηκαν και περιλαμβάνονται ο ανταγωνισμός εξοπλισμών, οι συμμαχίες, η μυστική διπλωματία και η ελευθερία των κυρίαρχων κρατών να κηρύττουν πόλεμο για ίδιον όφελος. Ως αντιληπτά διορθωτικά μέτρα για τα αίτια αυτά θεωρήθηκαν, η δημιουργία μιας διεθνούς οργάνωσης της οποίας στόχος θα ήταν να αποφευχθούν μελλοντικά πόλεμοι μέσω του αφοπλισμού, της ανοιχτής διπλωματίας, της διεθνούς συνεργασίας, των περιορισμών στο δικαίωμα κηρύξεων πολέμων και κυρώσεις που έκαναν τον πόλεμο κακή επιλογή για τους λαούς.
Ενώ ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος μαίνονταν, μια σειρά από κυβερνήσεις και ομάδες είχαν ήδη αρχίσει να αναπτύσσουν σχέδια αλλαγής του τρόπου με τον οποίο οι διεθνείς σχέσεις πραγματοποιούνταν, προκειμένου να προληφθεί η επανάληψη πολέμων. Η ιδέα για την ίδια την Κοινωνία των Εθνών φαίνεται να έχει δημιουργηθεί από τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών Έντουαρντ Γκρέι (Edward Grey). Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Γούντροου Ουίλσον και ο σύμβουλός του Συνταγματάρχης Έντουαρντ Χάουζ (Edward M. House) υιοθέτησαν με ενθουσιασμό την ιδέα ως μέσο για την αποφυγή τυχόν επανάληψης της αιματοχυσίας που είδε ο κόσμος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η δημιουργία της Κοινωνίας των Εθνών ήταν το κεντρικό θέμα των Δεκατεσσάρων Σημείων για την Ειρήνη του Ουίλσον, ειδικά το τελευταίο σημείο:
thumb|right|200px|Ο αμερικανός Πρόεδρος [[Γούντροου Ουίλσον, που έπαιξε βασικό ρόλο στη συγκρότηση της ΚτΕ.]] Η Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, η οποία επιδίωξε μια μόνιμη ειρήνη μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενέκρινε την πρόταση της δημιουργίας της Κοινωνίας των Εθνών (γαλλικά: Société des Nations, γερμανικά: Völkerbund) στις 25 Ιανουαρίου 1919. Το Σύμφωνο της Κοινωνίας των Εθνών συντάχθηκε από ειδική επιτροπή, και ο Σύνδεσμος συστήθηκε από το Μέρος Ι της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Στις 28 Ιουνίου 1919, το Σύμφωνο υπεγράφη από 44 κράτη, συμπεριλαμβανομένων και των 31 κρατών τα οποία είχαν λάβει μέρος στον πόλεμο στο πλευρό της Τριπλής Αντάντ ή εντάχθηκαν σε αυτή κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Παρά τις προσπάθειες του Ουίλσον να καθορίσει και να προωθήσει τον Σύνδεσμο της Κοινωνίας των Εθνών, για τον οποίο του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1919, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν εντάχθηκαν στον Σύνδεσμο. Η Αντιπολίτευση στην αμερικανική Γερουσία, κυρίως από τους ρεπουμπλικάνους πολιτικούς Χένρι Κάμποτ Λοτζ (Henry Cabot Lodge) και Ουίλιαμ Μπόρα (William E. Borah), μαζί με την άρνηση του Ουίλσον για συμβιβασμό, είχε ως αποτέλεσμα οι Ηνωμένες Πολιτείες να μην επικυρώσουν τη Σύμβαση.
Ο Σύνδεσμος διεξήγαγε το πρώτο Συμβούλιο που συνήλθε στο Παρίσι στις 16 Ιανουαρίου 1920, έξι ημέρες μετά από την ημέρα που η Συνθήκη των Βερσαλλιών τέθηκε σε ισχύ. Τον Νοέμβριο η έδρα του Συνδέσμου μεταφέρθηκε στη Γενεύη, όπου την πρώτη Γενική Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1920 παρακολούθησαν εκπρόσωποι 41 εθνών.
Γλώσσα και Σύμβολα
Οι επίσημες γλώσσες της Κοινωνίας των Εθνών ήταν η γαλλική, η αγγλική και τα ισπανικά (από το 1920). Ο Σύνδεσμος έλαβε σοβαρά υπόψη την υιοθέτηση της Εσπεράντο ως γλώσσας των εργασιών του και ενθάρρυνε δραστήρια τη χρήση της, αλλά η επιλογή αυτή δεν υιοθετήθηκε ποτέ. Το 1921 υπήρξε μια πρόταση από τον Λόρδο Ρόμπερτ Σέσιλ (Robert Cecil) για την εισαγωγή της Εσπεράντο στα δημόσια σχολεία των κρατών-μελών και μια έκθεση προς εξέταση του θέματος αυτού. Όταν η έκθεση αυτή παρουσιάστηκε δύο χρόνια αργότερα, πρότεινε τη διδασκαλία της Εσπεράντο στα σχολεία, μια πρόταση που έγινε αποδεκτή από 11 αντιπροσωπείες. Η ισχυρότερη αντίδραση ήρθε από τη γαλλική αντιπροσωπεία, τον Γκαμπριέλ Ανοτό (Gabriel Hanotaux), εν μέρει προκειμένου να προστατευθεί η γαλλική γλώσσα η οποία, ισχυριζόταν, ήταν ήδη η διεθνής γλώσσα. Η επιφύλαξη της γαλλικής αντιπροσωπείας έγινε δεκτή, εκτός από το τμήμα που αφορούσε τη διδασκαλία της Εσπεράντο στα σχολεία.
Η Κοινωνία των Εθνών δεν διέθετε ούτε επίσημη σημαία ούτε λογότυπο. Προτάσεις για τη θέσπιση ενός επίσημου συμβόλου έγιναν κατά τη διάρκεια της σύστασης της Κοινωνίας το 1920, αλλά τα κράτη μέλη δεν κατέληξαν σε συμφωνία. Ωστόσο, επί μέρους οργανισμοί της Κοινωνίας των Εθνών χρησιμοποίησαν ποικίλα λογότυπα και σημαίες (ή τίποτα από αυτά) στις δικές τους εργασίες. Το 1929 πραγματοποιήθηκε διεθνής διαγωνισμός για να ορισθεί ένα σύμβολο, χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα. Ένας από τους λόγους για την αποτυχία αυτή μπορεί να είναι ο φόβος των κρατών - μελών ότι η δύναμη αυτής της υπερεθνικής οργάνωσης θα μπορούσε να αντικαταστήσει τις δικές τους. Τέλος, το 1939, προέκυψε ένα ημιεπίσημο έμβλημα: δύο πεντάκτινα αστέρια εντός μπλε πενταγώνου. Το Πεντάγωνο και τα αστέρια σημειώνεται πως συμβολίζουν τις πέντε ηπείρους και τις πέντε φυλές της ανθρωπότητας. Σε ένα τόξο της κορυφής και του κάτω μέρους της σημαίας είχε τα ονόματα στα αγγλικά League of Nations και τα γαλλικά Société des Nations. Η σημαία αυτή χρησιμοποιήθηκε στο κτίριο που πραγματοποιήθηκε η Παγκόσμια Έκθεση της Νέας Υόρκης του 1939 και 1940.
Κύρια Όργανα
thumb|right|Ο Πολ Ιμάν, πρώτος Πρόεδρος της Συνέλευσης της ΚτΕ Η Κοινωνία των Εθνών είχε τέσσερα κύρια όργανα, μια Γραμματεία (με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα και έδρα της τη Γενεύη), ένα Συμβούλιο, μια Εθνοσυνέλευση και το Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου. Η Κοινωνία είχε επίσης πολλές υπηρεσίες και επιτροπές. Έγκριση για κάθε δράση απαιτείται τόσο με ομοφωνία του Συμβουλίου όσο και της πλειοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση.
Γραμματεία και Εθνοσυνέλευση
Το προσωπικό της Γραμματείας του Συνδέσμου ήταν υπεύθυνο για την προετοιμασία της ημερήσιας διάταξης της Εθνοσυνέλευσης και του Συμβουλίου και τη δημοσίευση των εκθέσεων των συνεδριάσεων και λοιπών συνήθων θεμάτων, αποτελεσματικά, ενεργώντας ως δημόσια υπηρεσία για το Σύνδεσμο. Η Εθνοσυνέλευση της Κοινωνίας των Εθνών ήταν μια συνάντηση όλων των κρατών μελών, με κάθε κράτος - μέλος να εκπροσωπείται από τρεις αντιπροσώπους (μέγιστος αριθμός) και μία ψήφο. Η Εθνοσυνέλευση συνήλθε στη Γενεύη και, μετά τις εργασίες της πρώτης συνόδου το 1920, οι επόμενες συνεδριάσεις πραγματοποιούνταν μία φορά το χρόνο, το Σεπτέμβριο.
Συμβούλιο
Το Συμβούλιο του Συνδέσμου ενεργούσε ως ένα είδος εκτελεστικού οργάνου κατευθύνοντας τις εργασίες της Εθνοσυνέλευσης. Το Συμβούλιο ξεκίνησε με τέσσερα μόνιμα μέλη (τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ιαπωνία) και τέσσερα μη μόνιμα μέλη τα οποία εκλέγονται από τη Εθνοσυνέλευση με τριετή θητεία. Τα πρώτα τέσσερα μη μόνιμα μέλη ήταν το Βέλγιο, η Βραζιλία, η Ελλάδα και η Ισπανία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έμελλε να είναι το πέμπτο μόνιμο μέλος, αλλά η αμερικανική Γερουσία ψήφισε στις 19 Μαρτίου 1920 κατά της κύρωσης της Συνθήκης των Βερσαλλιών, εμποδίζοντας έτσι την αμερικανική συμμετοχή στον Σύνδεσμο.
Η σύνθεση του Συμβουλίου άλλαξε αρκετές φορές στη συνέχεια. Ο αριθμός των μη μονίμων μελών αυξήθηκε για πρώτη φορά σε έξι στις 22 Σεπτεμβρίου 1922 και κατόπιν σε εννέα στις 8 Σεπτεμβρίου 1926. Η Γερμανία εντάχθηκε επίσης στον Σύνδεσμο και έγινε το πέμπτο μόνιμο μέλος του Συμβουλίου αργότερα, ανεβάζοντας τα μέλη του Συμβουλίου σε δεκαπέντε μέλη. Αργότερα, μετά την αποχώρηση της Γερμανίας και της Ιαπωνίας από τον Σύνδεσμο, ο αριθμός των μη μόνιμων θέσεων αυξήθηκε από εννέα σε έντεκα.
Το Συμβούλιο συνεδρίαζε, κατά μέσο όρο, πέντε φορές το χρόνο και σε έκτακτες συνεδρίες όταν αυτό χρειάζονταν. Συνολικά, πραγματοποιήθηκαν 107 δημόσιες συνεδριάσεις μεταξύ 1920 και 1939.
Άλλα Όργανα
Ο Σύνδεσμος επόπτευε τη λειτουργία του Διαρκούς Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου και αρκετών άλλων υπηρεσιών και Επιτροπών που δημιουργήθηκαν για την αντιμετώπιση των πιεστικών διεθνών προβλημάτων. Σε αυτά περιλαμβάνονταν η Επιτροπή Αφοπλισμού, ο Οργανισμός Υγείας, ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, η Επιτροπή Εντολών, η Διεθνής Επιτροπή για τα Δικαιώματα Πνευματικής Συνεργασίας (προάγγελος της UNESCO), το Μόνιμο Κεντρικό Συμβούλιο Οπίου, η Επιτροπή Προσφύγων, και η Επιτροπή Δουλείας. Πολλά από αυτά τα ιδρύματα μεταβιβάσθηκαν στα Ηνωμένα Έθνη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο - Ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, το Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου (που έγινε Διεθνές Δικαστήριο) και ο Οργανισμός Υγείας (όπως αναδιαρθρώθηκε σε Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (World Health Organization)), έγιναν όργανα του ΟΗΕ.
Οργανισμός Υγείας
Ο Οργανισμός Υγείας του Συνδέσμου είχε τρεις φορείς, το Γραφείο Υγείας, που αποτελούνταν από μόνιμους υπαλλήλους του Συνδέσμου, ένα εκτελεστικό τμήμα του Γενικού Συμβουλευτικού Συμβουλίου ή Διάσκεψης που αποτελούνταν από εμπειρογνώμονες ιατρούς και μια επιτροπή Υγείας. Ο σκοπός της επιτροπής ήταν να διενεργεί έρευνες, να επιβλέπει τη λειτουργία του τομέα υγείας του Συνδέσμου και να προετοιμάζει εργασίες που θα παρουσιάζονταν στο Συμβούλιο. Ο φορέας αυτός επικεντρώθηκε στον τερματισμό της λέπρας, της ελονοσίας και του κίτρινου πυρετού, ειδικά για τα δύο τελευταία ξεκινώντας μια διεθνή εκστρατεία για την εξόντωση των κουνουπιών. Ο Οργανισμός Υγείας, επίσης, εργάστηκε με επιτυχία με την κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης για την πρόληψη επιδημιών τύφου συμπεριλαμβανομένης της διοργάνωσης μιας μεγάλης εκπαιδευτικής εκστρατείας σχετικής με την ασθένεια.
Διεθνής Οργανισμός Εργασίας
thumb|left|[[Παιδική εργασία στο Καμερούν στα 1919]] Το 1919, ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ΔΟΕ) ιδρύθηκε ως μέρος της Συνθήκης των Βερσαλλιών και έγινε λειτουργικό όργανο της ΚτΕ. Ο πρώτος Διευθυντής του υπήρξε ο Άλμπερτ Τόμας. Ο ΔΟΕ με επιτυχία περιόρισε την προσθήκη του μολύβδου στις βαφές και έπεισε πολλές χώρες να υιοθετήσουν την οκτάωρη εργασία ανά ημέρα και την εργασία σαράντα οκτώ ωρών την εβδομάδα. Επίσης, εργάστηκε για τον τερματισμό της παιδικής εργασίας, την αύξηση των εργασιακών δικαιωμάτων των γυναικών και καθιστούσε τους εφοπλιστές υπεύθυνους για τα ατυχήματα στα οποία εμπλέκονται οι ναυτικοί. Ο οργανισμός συνέχισε να υφίσταται μετά το τέλος της ΚτΕ, καθιστάμενος οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών το 1946.
Διαρκής Κεντρική Επιτροπή Οπίου
Η ΚτΕ ήθελε να ρυθμίσει το εμπόριο ναρκωτικών και δημιούργησε το Διαρκές Κεντρικό Συμβούλιο Οπίου με σκοπό να επιβλέπει το σύστημα στατιστικού ελέγχου που θεσπίστηκε με το δεύτερο Διεθνές Συνέδριο Οπίου και συντόνιζε την παραγωγή, κατασκευή, εμπορία και λιανική πώληση οπίου και των υποπροϊόντων αυτού. Το Κεντρικό Συμβούλιο καθόρισε επίσης ένα σύστημα εισαγωγής πιστοποιητικών και εξαγωγής αδειών για τη νόμιμη διεθνή εμπορία των ναρκωτικών.
Επιτροπή Δουλείας
Η Επιτροπή Δουλείας επιδίωξε να εξαλείψει τη δουλεία και την εμπορία σκλάβων σε ολόκληρο τον κόσμο και αγωνίστηκε εναντίον της καταναγκαστικής πορνείας. Η σημαντικότερη επιτυχία της ήταν ο, μέσω πιέσεων κυβερνήσεων που διαχειρίζονταν υποτελείς χώρες, τερματισμός της δουλείας στις χώρες αυτές. Η ΚτΕ εξασφάλισε τη δέσμευση της Αιθιοπίας για τον τερματισμό της δουλείας ως προϋπόθεση για την ένταξή της το 1926 και συνεργάσθηκε με τη Λιβερία για την κατάργηση της καταναγκαστικής εργασίας και της δια-φυλετικής δουλείας. Κατάφερε να εξασφαλίσει τη χειραφέτηση 200.000 σκλάβων στη Σιέρα Λεόνε και οργάνωσε επιδρομές κατά των δουλεμπόρων στην προσπάθειά της να σταματήσει την πρακτική της καταναγκαστικής εργασίας στην Αφρική. Κατάφερε επίσης να μειώσει το ποσοστό θνησιμότητας των εργαζομένων στην κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής της Τανγκανίκα από 55% σε 4%. Διατηρήθηκαν αρχεία ελέγχου της δουλείας, της πορνείας και της εμπορίας γυναικών και παιδιών.
Επιτροπή Προσφύγων
thumb|left|Φρίντγιοφ Νάνσεν Υπό την ηγεσία του Φρίντγιοφ Νάνσεν η Επιτροπή Προσφύγων φρόντισε τα συμφέροντα των προσφύγων, συμπεριλαμβανομένης της επίβλεψης του επαναπατρισμού τους και -όταν χρειαζόταν- της επανεγκατάστασής τους. Στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχαν δύο έως τρία εκατομμύρια πρώην αιχμαλώτων πολέμου διάσπαρτα σε όλη τη Ρωσία, και εντός δύο ετών από την ίδρυση της το 1920, η Επιτροπή βοήθησε 425.000 από αυτούς να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Εγκατάστησε κατασκηνώσεις στην Τουρκία το 1922 για να ασχοληθεί με την προσφυγική κρίση στη χώρα αυτή και να συμβάλλει στην πρόληψη των ασθενειών και της πείνας. Θέσπισε το διαβατήριο Νάνσεν ως μέσο αναγνώρισης για τους λαούς χωρίς πατρίδα.
Επιτροπή Μελέτης του Νομικού Καθεστώτος των Γυναικών
Η Επιτροπή Μελέτης του Νομικού Καθεστώτος των Γυναικών θέλησε να κάνει μια έρευνα για την κατάσταση των γυναικών σε όλο τον κόσμο. Σχηματίστηκε τον Απρίλιο του 1938 και διαλύθηκε στις αρχές του 1939. Στα μέλη της επιτροπής συμπεριλαμβάνονταν η Π. Μπαστίντ (Γαλλία), η M. Ντε Ρουέλλ (Βέλγιο), η Άνκα Γκότζεβατς (Γιουγκοσλαβία), ο Χ. Γκάττεριτζ (Μεγάλη Βρετανία), η Κέρστιν Χέσσελγκρεν (Σουηδία), η Δωροθέα Κένυον (Ηνωμένες Πολιτείες), ο M. Πώλ Σεμπάστυεν (Ουγγαρία) και ο Γραμματέας Χιού Μακ Κίννον Γουντ (Μεγάλη Βρετανία).
Μέλη
Από τα 42 ιδρυτικά μέλη, 23 (ή 24, μετρώντας την Ελεύθερη Γαλλία) παρέμειναν μέλη μέχρι τη διάλυση της Κοινωνίας των Εθνών το 1946. Στο έτος ιδρύσεως προσχώρησαν άλλα έξι μέλη, εκ των οποίων μόνο δύο παρέμειναν μέλη σε όλη την ύπαρξή της. Επιπλέον 15 χώρες εντάχθηκαν κατά τα επόμενα έτη.
Ο μεγαλύτερος αριθμός των κρατών-μελών ήταν 58 μεταξύ 28 Σεπτεμβρίου 1934 όταν εντάχθηκε ο Ισημερινός και 23 Φεβρουαρίου 1935 όταν αποσύρθηκε η Παραγουάη. Μέχρι εκείνη την ώρα, μόνο η Κόστα Ρίκα (22 Ιανουαρίου 1925), η Βραζιλία (14 Ιουνίου 1926), η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας (27 Μαρτίου 1933) και η Γερμανία (19 Σεπτεμβρίου 1933) αποσύρθηκαν και έμεινε μόνο η Αίγυπτος, να ενταχθεί (στις 26 Μαΐου 1937 ).
Η Σοβιετική Ένωση έγινε μέλος μόλις στις 18 Σεπτεμβρίου 1934, όταν εντάχθηκε για να ανταγωνισθεί τη Γερμανία (η οποία είχε εγκαταλείψει το προηγούμενο έτος), και εκδιώχθηκε από την ΚτΕ στις 14 Δεκεμβρίου 1939, για την επίθεση κατά της Φινλανδίας. Για την αποβολή της Σοβιετικής Ενώσεως η ΚτΕ παραβίασε τους κανόνες της, αφού μόνο 7 από τα 15 μέλη του Συμβουλίου ψήφισαν υπέρ της απομάκρυνσης (η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Βολιβία, η Αίγυπτος, η Νότια Αφρικανική Ένωση και η Δομινικανή Δημοκρατία), χωρίς να έχουν την πλειοψηφία των ψήφων που απαιτούνταν από το Χάρτη για να το πράξει. Τρία από αυτά τα μέλη επιλέχθηκαν ως μέλη του Συμβουλίου την προηγούμενη ημέρα της ψηφοφορίας (η Νoτιοαφρικανική Ένωση, η Βολιβία και η Αίγυπτος). Αυτή ήταν μία από τις τελευταίες πράξεις της ΚτΕ πριν από την παύση της λειτουργίας της λόγω της έναρξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Αίγυπτος ήταν η τελευταία χώρα που εντάχθηκε (στις 26 Μαΐου 1937). Το πρώτο μέλος που αποσύρθηκε ή έφυγε από την ΚτΕ μετά την ίδρυσή της ήταν η Κόστα Ρίκα, στις 22 Ιανουαρίου 1925, η οποία εντάχθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1920. Αυτό την καθιστά επίσης το ταχύτερα αποσυρθέν μέλος μετά την ένταξή του. Το τελευταίο μέλος που αποσύρθηκε ή έφυγε από την ΚτΕ πριν από τη διάλυσή της ήταν το Λουξεμβούργο στις 30 Αυγούστου 1942. Η Βραζιλία ήταν το πρώτο ιδρυτικό μέλος που έφυγε (14 Ιουνίου 1926) και η Αϊτή ήταν η τελευταία χώρα – μέλος (Απρίλιος 1942).
Το Ιράκ, το οποίο προσχώρησε το 1932, ήταν το πρώτο μέλος της συμμαχίας που ήταν στο παρελθόν μέλος της Κοινωνίας των Εθνών κατ’ εντολή.
Ελάσσων στρογγύλος μυς
Ο ελάσσων στρογγύλος μυς είναι ένας στενός, επιμήκης μυς του στροφικού πετάλου. Εκφύεται από το μασχαλιαίο χείλος της ωμοπλάτης και καταφύεται με μορφή τένοντα στο κάτω μέρος του μείζονος βραχιονίου ογκώματος. Με ενέργειά του προκαλεί στροφή του βραχίονα προς τα έξω και πίσω.
Κοινωνία των Εθνών
Εντολές
Οι Εντολές «Α» (εφαρμόσθηκαν κυρίως σε τμήματα της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) ήταν τα εδάφη που είχαν
Οι Εντολές «Β» ίσχυσαν για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας, των οποίων την ευθύνη ανέλαβε η ΚτΕ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτές ήταν εδάφη που η ΚτΕ όρισε ότι ήταν