cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάδος
Εκβολές
Οι εκβολές του Πάδου δημιουργούν ένα τεράστιο δέλτα, που αρχίζει από το Φικαρόλο και διακλαδίζεται με πολλούς βραχίονες, κυριότεροι των οποίων είναι νοτιότερα ο Πο ντε Πριμάρο και ο Πο ντε Βολάνο, οι οποίοι και περιβάλλουν τη μεγάλη λιμνοθάλασσα του Καμμάκιο. Βορειότερα είναι ο Πο ντε Γκάρο και ο Πο ντελλα Μαέστρα και μεγαλύτερος αυτών ο βορειότερος Πο ντε Λεβάντε, που με μια διώρυγα συνδέεται με τον Αδίγη ποταμό.
Έχει αναφερθεί ότι το δέλτα του ποταμού Πάδου δημιουργεί ετησίως προσχώσεις που φθάνουν τα 30 μέτρα. Στις εκβολές του Πάδου κατά την αρχαιότητα ήταν η πόλη Αδρίας (η σημερινή Άντρια), η οποία σήμερα λόγω αυτών ακριβώς των συνεχιζομένων προσχώσεων βρίσκεται σε απόσταση περί τα 20 χιλιόμετρα από την παραλία, στην ενδοχώρα.
Κατά μήκος του Πάδου υπάρχουν πολλές πόλεις της Βόρειας Ιταλίας, κυριότερες των οποίων είναι το Τορίνο, η Πιατσέντσα, η Κρεμόνα, η Φερράρα, κ.ά..
Ο Πάδος χαρακτηρίζεται ως ο μεγάλος θησαυρός της Βόρειας Ιταλίας, αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή πλούτου της περιοχής και ειδικότερα στην ομώνυμη πεδιάδα του Πάδου, λεγόμενη και Παδονία ή Παδανία.
Διώρυγες και καταστροφές
Οι διώρυγες του είναι συγκρίσιμες στην τελειότητα και τον μεγάλο αριθμό τους με τις ολλανδικές. Σπουδαιότερη εξ αυτών είναι εκείνη που συνδέει το Μιλάνο με τον Πάδο. Κατασκευάστηκε τον 12ο αιώνα και θεωρείται η αρχαιότερη διώρυγα σε χρήση σε όλη την Ευρώπη.
Τα πρώτα αντιπλημμυρικά έργα του Πάδου χρονολογούνται από την εποχή των Ετρούσκων. Τον Μεσαίωνα είχαν κυριολεκτικά εξαφανιστεί, γεγονός που επέφερε μεγάλες καταστροφές. Από τον 15ο αιώνα ξεκίνησαν να φτιάχνονται νέα έργα, που συνεχίστηκαν στους νεότερους χρόνους.
Το 1872 σημειώθηκε μια πολύ μεγάλη πλημμύρα, που κατέστρεψε όλη την αγροτική περιοχή της Βόρειας Ιταλίας.
Παραπομπές
Παδος
Pocket PC 2000
Η μόνη ανάλυση που υποστηρίζεται είναι η QVGA (320×240), ενώ οι αφαιρούμενες κάρτες αποθήκευσης που υποστηρίζονται είναι τα CompactFlash και MultiMediaCard. Επειδή τα Pocket PCs δεν είχαν ακόμα τυποποιηθεί με μια συγκεκριμένη αρχιτεκτονική ΚΜΕ, τα Pocket PC 2000 έπρεπε να κυκλοφορήσουν διάφορες αρχιτεκτονικές ΚΜΕ, όπως τα SH-3, MIPS και ARM. Ένα από τα χαρακτηριστικά των Pocket PC 2000 ήταν η δυνατότητα υπέρυθρης ακτινοβολίας αρχείων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Microsoft Windows
1605 Μιλάνκοβιτς
Ο Μιλάνκοβιτς (Milankovitch) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,16. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Σέρβο αστρονόμο Πέταρ Τζούρκοβιτς που παρατηρούσε από την πόλη Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σέρβου αστρονόμου Μιλουτίν Μιλάνκοβιτς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μιλάνκοβιτς εκτιμάται σε 32,47 χλμ., ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1529. Ο Μιλάνκοβιτς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 10 ως 13 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιλάνκοβιτς
Χετταίοι
Οι Χετταίοι ή Χιττίτες ήταν αρχαίος λαός ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην Ανατολία (Ανατολία είναι η περιοχή της σημερινής Τουρκίας) και την υπόλοιπη Εγγύς Ανατολή. Μιλούσαν μια γλώσσα, καλούμενη χεττιτική γλώσσα, η οποία κατατάσσεται στις ινδοευρωπαϊκές. Ο πολιτισμός τους ανήκει στους μεγαλύτερους αρχαίους πολιτισμούς. Το απόγειό του έφτασε τη 2η χιλιετία π.Χ., ειδικά στο δεύτερο μισό αυτής της περιόδου. Η παρουσία των προ-Χετταίων (αλλιώς Χάττι) στη Μικρασιατική Χερσόνησο ξεκινά από την 5η χιλιετία π.Χ. Οι προ-Χετταίοι δεν ήταν ούτε ινδοευρωπαϊκός ούτε σημιτικός λαός, αλλά μιλούσαν μια γλώσσα η οποία ονομάστηκε χαττική. Στις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ. οι Χετταίοι εγκαταστάθηκαν στην Ανατολία. Η αρχική τους κοιτίδα μας είναι άγνωστη, το βέβαιο είναι ότι δεν ήταν Σημίτες και ότι αναμείχθηκαν με τους παλιότερους κατοίκους, απ' τους οποίους δανείστηκαν πολλά έθιμα, λατρείες θεών, μύθους, τεχνοτροπίες, κ.τ.λ., δημιουργώντας τον γνωστό σε μας λαό των Χετταίων. Οι νεότεροι έποικοι των Χετταίων αποτελούσαν την άρχουσα τάξη γύρω από το περιβάλλον του βασιλιά. Για να γράψουν τη γλώσσα τους χρησιμοποίησαν αρχικά τη σφηνοειδή γραφή (που χρησιμοποιούνταν στην Εγγύς Ανατολή για την ακκαδική, τη γλώσσα με τη μεγαλύτερη διάδοση και επιρροή εκείνη την εποχή), δημιούργησαν όμως και δική τους γραφή, η οποία χρησιμοποιήθηκε και από τους υποτελείς λαούς της Μικράς Ασίας για την καταγραφή των δικών τους γλωσσών. Με τη σταδιακή πάροδο του χρόνου η χαττική γλώσσα των προ-Χετταίων χρησιμοποιούνταν μόνο στις θρησκευτικές τελετές, ενώ η χεττιτική γλώσσα υπερίσχυσε ως η καθομιλουμένη στους πληθυσμούς της Αυτοκρατορίας.
Οι Χετταίοι ίδρυσαν αυτοκρατορία και πολιτισμό στην κεντρική Μικρά Ασία, σημερινή Τουρκία, Αρμενία, Συρία, Ιράν, Κουρδιστάν, περί το 1500 π.Χ. Στους επόμενους δύο αιώνες φαίνεται πως κυβερνούσαν και μέρος της σημερινής Συρίας. Η Αυτοκρατορία των Χετταίων είναι πιθανό ότι καταστράφηκε από βόρειους επιδρομείς, τους Κάσκα, ή τους «Λαούς της θάλασσας», περί το 1200 π.Χ. Μετά την καταστροφή της αυτοκρατορίας τους στη Μικρά Ασία ένα μέρος του λαού μετανάστευσε στη βόρεια Συρία, όπου και κυριάρχησαν σε πολλές πόλεις, μεταξύ των οποίων ήταν το Καρχεμίς στην Κιλικία. Οι λαοί αυτοί, καλούμενοι πλέον «Νεοχετταίοι» ή «Συροχετταίοι» είναι εκείνοι που αναφέρονται στην περίοδο των «Βασιλέων» του «Ισραήλ», σε θρησκευτικά ισραηλιτικά κείμενα.
Χρονολόγηση
Οι εποχές κυριαρχίας των Χετταίων βασιλέων δεν είναι εύκολο να προσδιοριστούν με τα λίγα στοιχεία που έχουμε σήμερα. Λίγα κείμενα που υπάρχουν, ιδίως επιστολές βασιλέων δίνουν μια πολύ αποσπασματική εικόνα.
Προϊστορία
Την 3η χιλιετία π.Χ. η φυλή των πρωτο-Χετταίων εγκαταστάθηκε στην κεντρική Μικρά Ασία. Η φυλή αυτή ήταν μάλλον αυτόχθονη. Το δεύτερο ήμισυ της 3ης χιλιετίας π.Χ. οι πρωτο-Χετταίοι ίσως αναμείχθηκαν με τους Χετταίους που μάλλον ήρθαν από τον Καύκασο και έφεραν μαζί τους τη δική τους γλώσσα. Τόσο η κάθοδος όσο και η ανάμειξη πρέπει να έγιναν αφενός μεν ειρηνικά και χωρίς επιδρομές και πράξεις βίας, αφετέρου δε σταδιακά έτσι ώστε η ακριβής χρονολογία δεν είναι δυνατόν να εξακριβωθεί, αφού η κάθοδος αυτή δεν άφησε σημάδια. Οι Λούβιοι στα νότια και δυτικά, και οι Παλαϊοί στα βόρεια και τα βορειοδυτικά της Μικράς Ασίας διατήρησαν την ιδιαιτερότητα και τη γλώσσα τους. Οι Χετταίοι, αφού ανέλαβαν την κυριαρχία, άκμασαν τη 2η χιλιετία π.Χ., χτίζοντας το μεγάλο βασίλειο των Χετταίων. Η χώρα ονομάστηκε Χάττι όπως έλεγαν και τους πρωτο-Χετταίους. Τη γλώσσα τους όμως την ονόμαζαν Νεσίλι κατά την πόλη Kaneš ή Νέσα. Ο Πιτχάνας ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Χετταίων με παλάτι στη Χαττούσα και καταγόταν από την πόλη Κουσάρ, της οποίας η τοποθεσία παραμένει ακόμα άγνωστη. Ο δεύτερος βασιλιάς είχε το όνομα Ανίτας και καταγόταν επίσης από την άγνωστη πόλη Κουσάρ.
Οι Χετταίοι έφεραν μαζί τους ή ανέπτυξαν επί τόπου και κάτι σημαντικό: την τέχνη επεξεργασίας του σιδήρου. Ήταν οι πρώτοι και οι μοναδικοί στην εποχή τους που γνώριζαν να επεξεργάζονται τον σίδηρο. Αυτό τους έδινε ισχυρή υπεροχή, αφού οι άλλες σύγχρονές τους φυλές πολιτισμικά βρίσκονταν ακόμα στην εποχή του χαλκού. Οι Χετταίοι μπόρεσαν και κράτησαν την τέχνη της επεξεργασίας του σιδήρου για εύλογους λόγους μυστική και γι' αυτό είχαν το μονοπώλιο της τέχνης και των προϊόντων του σιδήρου.
Το βασίλειο των Χετταίων
Το βασίλειο των Χετταίων χωρίζεται σε δύο μεγάλες ιστορικές περιόδους :
μικρογραφία|250px|Η Μέση Ανατολή και η αυτοκρατορία των Χετταίων τον 14ο αιώνα π.Χ., πριν την κατάκτηση του Μιτάννι.
Την εποχή του Παλαιού Βασιλείου οι Χετταίοι ήταν ένα τυπικό βασίλειο της εποχής του γύρω από την πρωτεύουσα Χαττούσα. Από την εποχή του βασιλιά Τουδαλίγια Α΄ έως την καταστροφή του το βασίλειο των Χετταίων εισέρχεται στην περίοδο του Νέου ή Μεγάλου Βασιλείου, οπότε από τυπικό βασίλειο μετατρέπεται σε κοσμοκρατορία. Το Μέγα Βασίλειο των Χετταίων είχε μεγάλη έκταση και περιλάμβανε μεγάλες εκτάσεις της Μικράς Ασίας, κατά καιρούς δε και τη μισή σημερινή Συρία. Πρωτεύουσα ήταν η Χαττούσα στον βορρά, κάπου 150 χλμ. ανατολικά της σημερινής Άγκυρας. Σήμερα η Χαττούσα είναι γνωστή από τα αρχαιολογικά ευρήματα των 30.000 πινακίδων σφηνοειδούς γραφής που ανακαλύφθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι Χετταίοι βασιλιάδες είχαν μεγάλη φήμη, αφού οι Φαραώ της Αιγύπτου και οι αυτοκράτορες της Βαβυλώνας τους αναγνώριζαν ως ισάξιούς τους και διατηρούσαν διπλωματικές αλλά και εμπορικές σχέσεις μαζί τους. Το Μέγα Βασίλειο των Χετταίων περιλάμβανε και μια σειρά μικρότερων, υποταγμένων και συνορευόντων φιλικών κρατών, π.χ. την Ταρχουντάσσα και το Καρχεμίς. Την περίοδο της μεγάλης δόξας του (13ος αιώνας π.Χ.) το βασίλειο των Χετταίων είχε υπό την κατοχή του σχεδόν ολόκληρη τη Μικρά Ασία. Οι σχέσεις των Χετταίων με την Τροία, τις Μυκήνες και με τα άλλα κράτη (Αρζάβα, Μίλητο) δεν έχουν ακόμα εξερευνηθεί. Η Τροία εμφανίζεται, εικάζουν μερικοί ερευνητές, στις χεττιτικές επιγραφές με το όνομα Βιλούσα. Οι Αχαιοί, οι οποίοι κατοικούσαν δυτικά του Αιγαίου και είχαν πολλές σχέσεις με τα παράλια της Μικράς Ασίας, εμφανίζονται με το όνομα Αχιγιάβα. Υπάρχουν ευρήματα μυκηναϊκών αμφορέων στη σημερινή ανατολική Καππαδοκία, που τότε ήταν χετιτική επαρχιακή πρωτεύουσα. Επίσης έχουν βρεθεί στη Χαττούσα επιστολές μεταξύ του βασιλιά των Χετταίων και του βασιλιά των Αχιγιάβα στις οποίες οι δύο ηγεμόνες αποκαλούνται μεταξύ τους αδελφοί, δηλαδή ισότιμοι. Το τέλος του βασιλείου των Χετταίων σημαδεύει και τον τερματισμό του μονοπωλίου της επεξεργασίας του σιδήρου, το οποίο οι Χετταίοι κατείχαν από τον 17ο π.Χ. αιώνα. Από τον 12ο π.Χ. αιώνα και μετά η τέχνη αυτή διαδόθηκε σε όλη την Ανατολή και στη Μεσόγειο. Μετά την καταστροφή του βασιλείου των Χετταίων από τις επιδρομές των «Λαών της θάλασσας» ή φυσικές καταστροφές, οι απόγονοί τους μεταναστεύουν στις περιοχές της Συρίας και της Καππαδοκίας ιδρύοντας τα νεοχεττιτικά βασίλεια, τα οποία θα υποταχθούν από τον 8ο αιώνα π.Χ. στους Ασσύριους, και στη συνέχεια σε Βαβυλώνιους, Πέρσες και Σελευκίδες.
Μεγάλο βασίλειο των Χετταίων
thumb|150px|right|Χάρτης της Αυτοκρατορίας των Χετταίων, την περίοδο της [[μάχη του Καντές|μάχης του Καντές]]
Τα Νεοχεττιτικά βασίλεια
Μετά την κατάλυση του βασιλείου των Χετταίων από τις επιδρομές των Λαών της Θάλασσας οι απόγονοι των Χετταίων εγκαταστάθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Συρίας, στην Καππαδοκία και την Κιλικία, δημιουργώντας τα νεοχεττιτικά βασίλεια. Οι νεότεροι απόγονοι των Χετταίων αναφέρονται από τη Βίβλο, ενώ είναι ιστορικά γνωστοί ως Νεοχετταίοι ή Συροχετταίοι. Τα νεοχεττιτικά βασίλεια καταλύθηκαν από τους Ασσυρίους σταδιακά (9ο-8ο αιώνα π.Χ.). Οι ασσυριακές κατακτήσεις ξεκίνησαν στις αρχές του 9ου αιώνα π.Χ. με τον βασιλιά Ασουρνασιρπάλ Β΄, ο οποίος κατέλαβε το βασίλειο του Παττίν στα παράλια της βόρειας Συρίας στη θέση που αργότερα ο Σέλευκος έχτισε την πρωτεύουσα του βασιλείου του Αντιόχεια. Ο γιος και διάδοχος του Σαλμανασέρ Γ΄ αντιμετώπισε ένα συνασπισμό εναντίον του από Αιγυπτίους, Ισραηλίτες και Αμμωνίτες, υπό την ηγεσία του Νεοχιττίτη βασιλιά της Δαμασκού Ανταντεζέρ, τους συνέτριψε στη μάχη του Καρκάρ (853 π.Χ.), και μετά τον θρίαμβό του κατέλαβε τα περισσότερα από τα νεοχεττιτικά βασίλεια όπως το Ταμπάλ (Καππαδοκία), το Κουί (Κιλικία), και τα δύο μεγαλύτερα του Αμάθ και του Χαταρίκα Πουχούτι στη Συρία. Ο Ασσύριος βασιλιάς Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄ κατέλαβε το βασίλειο του Αρπάντ στο Χαλέπι (740 π.Χ.) ύστερα από τρία χρόνια πολιορκίας. Τελευταίο παρέμεινε το μεγαλύτερο βασίλειο, του Καρχεμίς, που καταλήφθηκε από τον Ασσύριο βασιλιά Σαργών Β΄ το 717 π.Χ. Μετά την κατάληψη όλων των νεοχεττιτικών βασιλείων από τους Ασσυρίους, οι απόγονοί τους ενσωματώθηκαν στους γηγενείς πληθυσμούς.
Η θρησκεία των Χετταίων
Οι Χετταίοι ήταν γνωστοί σαν ο λαός με τους χίλιους θεούς. Ήταν πολύ ανεκτικοί απέναντι στις ξένες θρησκείες των κατακτημένων λαών, ενσωμάτωναν τους ξένους θεούς σαν δικούς τους, με αποτέλεσμα σταδιακά να αποκτήσουν εκατοντάδες θεότητες που δεν είχαν καμιά σχέση μεταξύ τους. Κάθε πόλη και κάθε περιοχή είχε ξεχωριστές θεότητες, λατρείες, ναούς που πολλές φορές δεν είχαν καμιά σχέση με τις κεντρικές θεότητες στη Χαττούσα. Ο βασιλιάς ήταν ο αρχηγός της θρησκείας, του στρατού, της δικαιοσύνης, όπως και νομοθέτης. Οι νόμοι των Χετταίων ήταν επίσης πολύ προοδευτικοί για την εποχή τους: απαγορεύονταν τα βασανιστήρια, ενώ η ποινή του θανάτου εφαρμοζόταν μόνο σε ακραίες περιπτώσεις. Οι δύο κορυφαίες θεότητες των Χετταίων ήταν η Αρίνα, θεότητα του ηλίου, και ο σύζυγος της Τεσούμπ, θεός των καιρικών φαινομένων. Ο Τεσούμπ απεικονίζεται πάντα κρατώντας έναν τριπλό κεραυνό και ένα όπλο, συνήθως τσεκούρι. Υπήρχε, όπως και στο ελληνικό πάνθεο, η παράδοση μέχρι τον Τεσούμπ, που καθιερώθηκε τελικά, κάθε γιος να εκθρονίζει τον πατέρα θεό. Ο Τεσούμπ και η Αρίνα είχαν πολλά παιδιά, με σημαντικότερα τον Σαρούνα, που απεικονίζεται καβάλα σε μια τίγρη με ένα τσεκούρι, και την Ιράνα, θεά των αγρίων ζώων.
Η ανακάλυψη των Χετταίων
Μέχρι τον 19ο αιώνα οι Χετταίοι ήταν άγνωστοι. Μόνο από μερικές αναφορές στην Παλαιά Διαθήκη τους γνωρίζαμε. Ακόμα και οι αρχαίοι Έλληνες τους είχαν ήδη ξεχάσει, αφού δεν τους ανέφεραν ούτε στα αρχαία κείμενα. Τα ερείπια του πολιτισμού τους νομιζόταν ότι ήταν αιγυπτιακής προέλευσης. Ο Ηρόδοτος, ο μόνος που αναφέρει κάτι, υποθέτει ότι το ανάγλυφο της Karabel απεικονίζει τον Αιγύπτιο φαραώ Σέσοστρι. Σήμερα ξέρουμε ότι η απεικόνιση αυτή παριστάνει τον Ταρκασνάβα, βασιλιά του κράτους Μίρα στο βασίλειο των Χετταίων.
Η αρχαιότερη αρχαιολογική αναφορά περί των Χετταίων βρίσκεται στην ασσυριακή εμπορική αποικία Κανές, όπου αναφέρεται η εμπορική σχέση των Ασσυρίων με τη «Χαττούσα», πρωτεύουσα των Χετταίων. Μερικά όμως από τα ονόματα που αναφέρονταν ίσως δεν ήταν ούτε ανατολικής ούτε ασσυριακής προέλευσης.
Το 1884 ο Γουίλιαμ Ράιτ ανακάλυψε μια επιγραφή στο Μπογάζκαλε (Boğazkale) της σημερινής Τουρκίας, που είχε ιερογλυφικά όμοια με εκείνα που σώθηκαν στις πόλεις Χαλέπι και Χαμάθ στη βόρεια Συρία. Το 1887 βρέθηκαν αρχεία στο Τελ-ελ-Αμάρνα που περιείχαν τη διπλωματική αλληλογραφία του Φαραώ Αμενχοτέπ Γ΄ και του γιου του, του Ακενατόν. Δύο από τις επιστολές προέρχονταν από το «Βασίλειο Χέτα» που βρισκόταν στη Χαττούσα και ήταν γραμμένα με την Ακκαδική σφηνοειδή γραφή, αλλά σε γλώσσα άγνωστη. Οι αρχαιολόγοι διάβαζαν τα γράμματα αλλά δεν καταλάβαιναν τις λέξεις. Ο Archibald Sayce, αρχαιολόγος και ασσυριολόγος της Οξφόρδης πρότεινε τότε να ταυτίσουν τον αρχαίο πολιτισμό στη Χαττούσα με τη φυλή των Χετταίων που ανέφερε η Παλαιά Διαθήκη. Η πρότασή του αυτή έγινε αποδεκτή στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ανασκαφές που άρχισαν το 1905 έφεραν στο φως ένα βασιλικό αρχείο με περίπου 10.000 πινακίδες με σφηνοειδή γραφή της ίδιας άγνωστης γλώσσας. Η άγνωστη γλώσσα τελικά αποκρυπτογραφήθηκε από τον Τσέχο γλωσσολόγο Bedřich Hrozný (1879–1952), ο οποίος παρουσίασε την εργασία του το 1915.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαοί της Βίβλου Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Βίβλος Κατηγορία:Αρχαία Συρία  Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Ιστορία της Μεσογείου
Ιόν Λούκα Καρατζιάλε
Ο Ιόν Λούκα Καρατζιάλε (Ion Luca Caragiale, 13 Φεβρουαρίου 1852 – 9 Ιουνίου 1912) ήταν Ρουμάνος θεατρικός συγγραφέας ελληνικής καταγωγής, που γεννήθηκε στην τότε ηγεμονία της Βλαχίας.
Ο Καρατζιάλε υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς της χώρας του, χαρακτηριζόμενος ως «ο Μολιέρος της Ρουμανίας» και «ο ιδρυτής του ρουμανικού θεάτρου». Δευτερευόντως, υπήρξε διηγηματογράφος, ποιητής, δημοσιογράφος και πολιτικός σχολιαστής. Θεωρείται από τους κυριότερους εκπροσώπους του ρουμανικού χιούμορ.
Το έργο του Καρατζιάλε, που εκτείνεται σε 4 δεκαετίες, καλύπτει το έδαφος ανάμεσα στον νεοκλασικισμό, τον ρεαλισμό και τον νατουραλισμό, κτίζοντας πάνω σε μία πρωτότυπη σύνθεση ξένων και τοπικών επιρροών. Τα θεατρικά έργα του υπήρξαν σημαντική πηγή κριτικής της ρουμανικής κοινωνίας του β΄ μισού του 19ου αιώνα, ενώ στα ύστερα έργα του στράφηκε προς τη φαντασία και την ιστορική λογοτεχνία.
Ο Καρατζιάλε ταλαντευόταν ανάμεσα στο φιλελεύθερο ρεύμα και τον συντηρητισμό. Τα περισσότερα από τα σατιρικά έργα του στόχευαν το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα. Συγκρούσθηκε με τους τότε ηγέτες του Στούρτζα και Χασντέου, ενώ ήταν αντίπαλος του συμβολιστή ποιητή Αλεξάντρου Ματσεντόνσκι. Ως αποτέλεσμα αυτών των συγκρούσεων, η πρόσβασή του στο πολιτιστικό καταστημένο ήταν απαγορευμένη επί δεκαετίες. Αργότερα ο Καρατζιάλε πολιτεύθηκε με το ριζοσπαστικό κίνημα του Γκεόργκε Πάνου, πριν συνδεθεί με το Συντηρητικό Κόμμα. Στο τέλος εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο, όπου και απεβίωσε.
Ο Ιόν Λούκα ήταν ανεψιός των Κοστάτσε Καρατζιάλε και Ιόργκου Κρατζιάλε, σημαντικών μορφών του ρουμανικού θεάτρου των μέσων του 19ου αιώνα. Οι γιοι του, Ματέιου και Λούκα, υπήρξαν αμφότεροι συγγραφείς του μοντερνισμού.
Βιογραφία
thumb|250px| Ο `Ιόν Λ. Καρατζιάλε
Καταγωγή και όνομα
Ο Ιόν Λούκα Καρατζιάλε γεννήθηκε σε μία οικογένεια ελληνικής καταγωγής, της οποίας τα μέλη έφθασαν στη Βλαχία λίγο μετά το 1812, όταν στην εξουσία βρισκόταν ο πρίγκιπας Ιωάννης-Γεώργιος Καραγκέα (Καρατζάς). Το ζήτημα της καταγωγής του παππού του συγγραφέα ήταν μέχρι τον 21ο αιώνα ένα από τα πιο περίπλοκα της ρουμανικής φιλολογικοϊστορικής έρευνας. Αλλά το 2002, με την ευκαιρία της ανακηρύξεώς του ως «έτους Καρατζιάλε», έφερε και τη λύση του ζητήματος. Συγκεκριμένα, ήρθαν στο φως στοιχεία (χάρη στον διευθυντή του Κέντρου Μελέτης Ελληνικού Θεάτρου στην Αθήνα, Κώστα Ασημακόπουλο) κατά τα οποία ο παππούς του Ιόνα Λούκα, ονόματι Στέφανος Καραγιάλης, καταγόταν από την Κεφαλονιά και ήρθε στη Βλαχία από την Κωνσταντινούπολη ως μάγειρας του ηγεμόνα Καρατζά. Το επώνυμό του άλλαξε μετά από απαίτηση του ηγεμόνα. Σύμφωνα με άλλους ερευνητές, οι πρόγονοι του συγγραφέα ήταν Αρμάνοι.
Ο πατέρας του Ιόνα Λούκα, ο Λουκάς, εγκαταστάθηκε στην Πράχοβα ως ο έφορος της Μονής Μαρτζινένι (η οποία τότε ανήκε στην ελληνορθόδοξη Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά). Αργότερα, απέκτησε φήμη ως δικηγόρος και δικαστής στο Πλοέστι, και πήρε ως σύζυγό του την Εκατερίνα, κόρη εμπόρου από το Μπρασόβ της Τρανσυλβανίας Το οικογενειακό όνομά της αναφέρεται ως Alexovici (Alexevici) ή ως Karaboa (Caraboa) και η ίδια ως ελληνικής επίσης καταγωγής. Σύμφωνα με τον ιστορικό Lucian Nastasă, κάποιοι συγγενείς της ήταν μέλη της ουγγρικής οικογένειας Tabay. Απέκτησαν δύο τέκνα, τον Ιόνα Λούκα και τη Λέντσι.
Ο πατέρας και οι θείοι του Ιόνα Λούκα είχαν επικριθεί για το ότι δεν έλαβαν μέρος στην Επανάσταση της Βλαχίας του 1848, και υπερασπίσθηκαν τους εαυτούς τους με ένα φυλλάδιο που τυπώθηκε το 1848. Οι «αδελφοί Καρατζιάλι», όπως ονομάζονταν, είχαν δύο αδελφές, την Αικατερίνη και την Αναστασία.
Ιδιαίτερα στην τελευταία περίοδο της ζωής του, ο συγγραφέας έδινε έμφαση στην ταπεινή κατάσταση της πατρικής οικογένειάς του και τη συνακόλουθη ιδιότητά του ως αυτοδημιούργητου άνδρα. Παρότι ζήτησε από τον βιογράφο του, τον Κονσταντίν Ντομπροτζεάνου-Γκερέα, να τον χαρακτηρίσει ως «προλετάριο», η εκδοχή του Καρατζιάλε έχει αμφισβητηθεί από αρκετούς ερευνητές, που σημειώνουν ότι η οικογένεια είχε μία καλή κοινωνική θέση.
Ο Ιόν Λούκα Καρατζιάλε διατηρούσε χαμηλούς τόνους σχετικά με την εθνική του καταγωγή για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Παράλληλα, οι μη ρουμανικές του ρίζες, ως ανθρώπου που αναμιγνυόταν στα πολιτικά πράγματα, τράβηξαν την προσοχή των αντιπάλων του, που τις χρησιμοποίησαν ως επιχειρήματα σε διάφορες πολεμικές. Π.χ. καθώς οι σχέσεις του με τον Καρατζιάλε χειροτέρευσαν μέχρι σημείου εχθρότητας, ο Μιχαήλ Εμινέσκου είχε αναφερθεί στον πρώην φίλο του ως «αυτός ο `Ελληνας απατεώνας». Μπροστά σε τέτοια στάση, ο Καρατζιάλε σε πολλές περιπτώσεις προτιμούσε να αναφέρει την καταγωγή του ως «ασαφή».
thumb|255px|Ο Ιόν Λ. Καρατζιάλε με βαλκανική παραδοσιακή ενδυμασία, σε φωτογραφία γύρω στο 1900 Παρόλα αυτά, όπως σημειώνει ο λογοτεχνικός κριτικός ακαδημαϊκός Τουντόρ Βιάνου, η άποψη του Καρατζιάλε για τη ζωή ήταν καθαρά βαλκανική και αντιδυτική. Μία παρόμοια γνώμη εκφράσθηκε από τον Παύλο Ζαριφόπουλο, που είκασε ότι η συντηρητική νοοτροπία του οφειλόταν πιθανώς στην «οκνηρία ενός αληθινού Ανατολίτη». Στο κύριο έργο του για την ιστορία της ρουμανικής λογοτεχνίας, ο ακαδημαϊκός Γκεόργκε Καλινέσκου εντάσσει τον Καρατζιάλε σε μία διακριτή ομάδα «Βαλκάνιων» συγγραφέων, των οποίων η μεσοαστική τάξη και ξενική καταγωγή τους ξεχώριζε ανεξάρτητα από τη χρονική τους περίοδο: σε αυτή την κατηγορία ενέτασσε, μεταξύ άλλων, τους Αντόν Παν, Τουντόρ Αργκέζι, Ιόν Μινουλέσκου, Ουρμούζ και Ιόν Μπάρμπου.
Αρχικώς ο Ιόν Λούκα ήταν γνωστός ως Ioanne L. Caragiali. Η Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τον αναφέρει με το όνομα Ιωάννης Λουκάς Καρατζιάλε. Η οικογένεια και οι φίλοι του τον ήξεραν ως Ιάνκου ή, σπάνια, Ιανκούτου, αμφότερα απαρχαιωμένα υποκοριστικά του `Ιόν.
Τα πρώτα χρόνια
thumb|200px|Ο Καρατζιάλε στα τέλη της εφηβείας του Ο Καρατζιάλε γεννήθηκε στο χωριό Χαϊμανάλε του νομού Πράχοβα, που σήμερα φέρει το όνομά του (I.L. Caragiale), κοντά στο Πλοέστι, όπου και πήγε σχολείο. Στα πρώτα χρόνια του πάντως, όπως υπεδείκνυε αργότερα, έμαθε ανάγνωση και γραφή με ένα δάσκαλο στην ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Mîndra, σ. 272 . Λίγο αργότερα διδάχθηκε ρουμανικά από τον Τρανσυλβανό Μπαζίλιε Ντραγκοσέσκου (του οποίου την επίδραση στη χρήση της γλώσσας ανεγνώρισε σε ένα από τα ύστερα έργα του). Σε ηλικία 7 ετών (Ιανουάριος 1859) έγινε μάρτυρας των πανηγυρισμών της εκλογής του Αλεξάνδρου Ιωάννου Κούζα ως ηγεμόνα της Βλαχίας. Οι μετέπειτα μεταρρυθμίσεις του Κούζα θα επιδρούσαν στις πολιτικές επιλογές του Καρατζιάλε σε μεγάλη ηλικία. Ο νέος ηγεμόνας είχε επισκεφθεί το δημοτικό σχολείο του μελλοντικού συγγραφέα αργότερα το 1859 και είχε γίνει δεκτός με ενθουσιασμό από τον Ντραγκοσέσκου και τους μαθητές του.
Ο Καρατζιάλε ολοκλήρωσε το γυμνάσιο στο Πλοέστι (καθηγητής του μάλιστα στην Ιστορία ήταν ο Κονστ. Ιενέσκου, μετέπειτα δήμαρχος της πόλης) και ποτέ δεν επεδίωξε κάποια μορφή πανεπιστημιακής εκπαιδεύσεως. Ωστόσο, μετά το γυμνάσιο παρακολούθησε μαθήματα απαγγελίας και ηθοποιίας στο Ωδείο του Βουκουρεστίου, όπου καθηγητής ήταν ο θείος του, Κοστάτσε (= «Κωστάκης») Καρατζιάλε, θέλοντας να ακολουθήσει τα βήματα των θείων του. Δεν μπόρεσε όμως να βρει πλήρη απασχόληση σε αυτό το επάγγελμα και εργάσθηκε για λίγο ως αντιγραφέας στο δικαστήριο της Πράχοβα.
Τη δεκαετία του 1860 ο Καρατζιάλε είδε την ανατροπή του Κούζα από ένα συνασπισμό συντηρητικών και φιλελευθέρων: καθώς παραδέχθηκε αργότερα σε ένα έργο του, εκείνος και οι φίλοι του συμφώνησαν να υποστηρίξουν εκ των υστέρων το κίνημα ψηφίζοντας «ναι» σε δημοψήφισμα που ακολούθησε. Σε ηλικία 18 ετών ήταν ήδη ενθουσιώδης υποστηρικτής του φιλελεύθερου ρεύματος.
Επέστρεψε στο Βουκουρέστι όταν ο διευθυντής Μιχαήλ Πασκάλυ τον προσέλαβε ως έναν από τους υποβολείς στο Εθνικό Θέατρο, μία περίοδο που ο Καρατζιάλε ανακαλεί στο έργο του Din carnetul unui vechi sufleur. Ο Μιχαήλ Εμινέσκου είχε προηγουμένως εργασθεί στην ίδια θέση. Εκτός από την αυξανόμενη εξοικείωση με το θεατρικό ρεπερτόριο, ο νεαρός Καρατζιάλε αυτομορφώθηκε διαβάζοντας τα φιλοσοφικά έργα φιλοσόφων του Διαφωτισμού. Την ίδια εποχή εργαζόταν επίσης ως διορθωτής και επιμελητής εκδόσεων.
Λογοτεχνικό ξεκίνημα
thumb|180px|Ο Καρατζιάλε στα νιάτα του Ο Ιόν Λούκα πραγματοποίησε το λογοτεχνικό ντεμπούτο του το 1873, σε ηλικία 21 ετών, με ποιήματα και χιουμοριστικά χρονικά που δημοσιεύθηκαν στο φιλελεύθερο σατιρικό περιοδικό του G. Dem. Teodorescu Ghimpele. Δημοσίευσε και λίγα σχετικώς άρθρα με διάφορα ψευδώνυμα — ανάμεσά τους το Car., η σύντμηση του επωνύμου του, και το λιγότερο κοινότυπο Palicar. Κυρίως επιτελούσε βασικές εργασίες για τους συντάκτες και τη μηχανή του τυπογραφείου, αφού μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1870 ήταν ο μόνος που συντηρούσε οικονομικά τη μητέρα του και την αδελφή του. Στο Βουκουρέστι ενώθηκε με τη ριζοσπαστική-ρεπουμπλικανική πτέρυγα των φιλελευθέρων, τους λεγόμενους «Κόκκινους». Καθώς ομολόγησε αργότερα, παρακολουθούσε συχνά τα κομματικά συνέδρια και τους λόγους του ηγέτη της πτέρυγας C.A. Rosetti (ιταλικής και Φαναριώτικης καταγωγής), γνωρίζοντας έτσι από πολύ κοντά τον λαϊκιστικό λόγο, τον οποίο αργότερα παρώδησε στα έργα του.
Ο τόνος πολλών εκ των άρθρων του για το Ghimpele ήταν σαρκαστικός και είχε ως στόχο του διάφορες λογοτεχνικές ή παραλογοτεχνικές μορφές της εποχής. Τον Ιούνιο 1874 για παράδειγμα ο Καρατζιάλε διασκέδασε σε βάρος του N.D. Popescu-Popnedea, συγγραφέα λαϊκών αλμανάκ των οποίων το γούστο κατεκρινε, ενώ λίγο μετά σατίρισε τον ανερχόμενο και μετέπειτα σημαντικό Ρουμάνο ποιητή Αλεξάντρου Ματσεντόνσκι, ο οποίος είχε δημοσιοποιήσει τον ισχυρισμό του ότι ήταν ο πολωνικής καταγωγής «Κόμης Γκεναντιέφσκι». Το άρθρο αυτό υπήρξε η πρώτη πράξη μιας μακράς πολεμικής ανάμεσα στις δύο λογοτεχνικές αυτές προσωπικότητες.
Τα ποιήματα του Καρατζιάλε στο Ghimpele περιλαμβάνουν δύο σονέτα και μία σειρά επιγραμμάτων (ένα απο τα οποία ήταν μία ακόμα επίθεση κατά του Ματσεντόνσκι). Το πρώτο ποίημα, ένα σονέτο του 1873 αφιερωμένο στον βαρύτονο Αγκοστίνο Ματσόλι, πιστεύεται ότι υπήρξε η πρώτη του συνεισφορά στη λογοτεχνία, σε αντιδιαστολή με τη δημοσιογραφία.
Το 1896 ο Ματσεντόνσκι θα έγραφε: "«Από το 1872, οι πελάτες κάποιων υπαίθριων μπιραριών της πρωτεύουσας είχαν την ευκαιρία να καλωσορίσουν ανάμεσά τους ένα θορυβώδη νεαρό, ένα αλλόκοτο πνεύμα που έμοιαζε προορισμένο, αν είχε αφοσιωθεί στα γράμματα ή στις τέχνες, να είναι απόλυτα πρωτότυπο. Η εμφάνιση αυτού του νέου, οι χειρονομίες του, το σαρκαστικό του χαμόγελο [...], η πάντα εκνευρισμένη και κοροϊδευτική του φωνή, καθώς και οι σοφιστείες του, προσείλκυαν εύκολα την προσοχή.»"
Τα επόμενα χρόνια ο Καρατζιάλε συνεργάσθηκε με διάφορα φερέφωνα του αρτισύστατου Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος της Ρουμανίας και, τον Μάιο του 1877, δημιούργησε το σατιρικό περιοδικό Claponul. Την ίδια χρονιά μετέφρασε μία σειρά γαλλικών θεατρικών έργων για το Εθνικό Θέατρο, όπως το L'Hetman του Πωλ Ντερουλέντ και το Une camaraderie του Εζέν Σκριμπ.
Εκείνη την εποχή συνεισέφερε μία επισκόπηση του ρουμανικού θεάτρου σε συνέχειες στην εφημερίδα România Liberă, όπου επιτέθηκε κατά της «κατωτερότητας» της ρουμανικής δραματουργίας και την ευρεία καταφυγή στη λογοκλοπή. Σύμφωνα με τον ιστορικό της λογοτεχνίας Περπεσίκιους (Ντουμίτρου Παναϊτέσκου), η σειρά ήταν «μία από τις στερεότερες κριτικές συνεισφορές στην ιστορία του θεάτρου μας».
Timpul και Claponul
thumb|325px|Ο Ρωσικός στρατός στο Βουκουρέστι, σε σχέδιο στο The Illustrated London News (1877) Ο νεαρός Καρατζιάλε άρχισε να απομακρύνεται από τις πολιτικές του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος σύντομα μετά την άνοδό του στην εξουσία το 1876, με τον Ιόν Μπρατιάνου ως πρωθυπουργό. Σύμφωνα με πολλές πηγές, ο Εμινέσκου, ως συντάκτης της κυριότερης συντηρητικής εφημερίδας, της Timpul, ζήτησε να συνεργάζεται στη σύνταξη με τον Καρατζιάλε και τον Τρανσυλβανό πεζογράφο Ιοάν Σλαβίτσι.
Ο Σλαβίτσι έγραψε αργότερα ότι οι τρεις τους είχαν μακρές συζητήσεις στα γραφεία της Timpul και στο σπίτι του Εμινέσκου, όπου προγραμμάτισαν να συγγράψουν από κοινού ένα μεγάλο έργο για τη ρουμανική γραμματική.
Τότε η Ρουμανία πήρε μέρος στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο. Εκείνη την περίοδο ο Καρατζιάλε φαίνεται ότι έγραψε στην εφημερίδα αρκετά ανυπόγραφα κείμενα που κάλυπταν εξωτερικά νέα, όπως και δύο διασκευές διηγημάτων του Έντγκαρ Άλλαν Πόε που δημοσιεύθηκαν στην Timpul την άνοιξη και το θέρος του 1878. Ωστόσο, επικεντρώθηκε στo σατιρικό περιοδικό του, το Claponul, το οποίο συνέτασσε και έγραφε μόνος του καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Αξισημείωτο έργο του εκείνης της περιόδου είναι το Pohod la şosea, ένα έμμετρο ρεπορτάζ που κατέγραφε την είσοδο του ρωσικού στρατού στο Βουκουρέστι και την υποδοχή που έτυχε στους δρόμους. Το Claponul σταμάτησε να εκδίδεται την άνοιξη του 1878.
Μέλος της Junimea
Ο Καρατζιάλε συνέχισε να συνεισφέρει στο όργανο της Junimea, το Convorbiri Literare, ακόμα και μετά το 1885, όταν η εταιρεία είχε αρχίσει να παρακμάζει. Σε αυτό το έντυπο πρωτοδημοσιεύθηκαν όλες οι σημαντικές κωμωδίες του. Ωστόσο, δεν ακολούθησε την κίνηση του Πέτρε Καρπ, που στόχευε να καταστήσει τη Junimea την τρίτη δύναμη στη ρουμανική πολιτική σκηνή, και παρέμεινε ανεξάρτητος κομματικά όλα τα επόμενα χρόνια.
Στις αρχές Ιανουαρίου του 1879 το Ο noapte furtunoasă πρωτοανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο της Ρουμανίας. Το ανέβασμα αυτό υπήρξε η πρώτη συνεργασία του Καρατζιάλε με τον κωμικό Μιχαήλ Ματεέσκου, που συνεχίστηκε με τους πιο δημοφιλείς ήρωες του συγγραφέα. Οι παραστάσεις σημείωσαν επιτυχία και η φήμη έφθασε στον Καρατζιάλε, παρά το γεγονός ότι είχε αρνηθεί να τυπωθεί το όνομά του στις αφίσες του έργου. Σύντομα, ο Καρατζιάλε έγινε έξω φρενών όταν ανακάλυψε πως, από τη δεύτερη παράσταση, το κείμενό του είχε «στρογγυλευθεί» από τον διορισμένο από την κυβέρνηση «επίτροπο θεάτρων» εθνικοφιλελεύθερο Ιόνα Γκίκα. `Οταν ζήτησε μία επίσημη εξήγηση, το Ο noapte furtunoasă αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα της περιόδου. Τα επόμενα έτη, ανεξάρτητοι θίασοι ανέβασαν το έργο. Αποκαταστάθηκε στο ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου το 1883 και ήταν τόσο επιτυχημένο ώστε κρατικά θέατρα σε πόλεις όπως η Κραϊόβα και το Ιάσιο έκαναν προσπάθειες για να το συμπεριλάβουν στα δικά τους προγράμματα.
Στη συνέχεια ο Καρατζιάλε συμμετέσχε στη σκηνοθεσία των έργων του στο Εθνικό Θέατρο, όπου ο κυριότερος συνεργάτης του ήταν ο ηθοποιός και μάνατζερ Κονσταντίν Νοταρά.
Γενικός επιθεωρητής
Το 1880 ο Καρατζιάλε ΄τύπωσε το Conu Leonida faţă cu reacţiunea, ένα θεατρικό έργο με ήρωες έναν αμόρφωτο «Κόκκινο» συνταξιούχο και την αφελή σύζυγό του, που, ακούγοντας έναν καυγά κάτω στον δρόμο, πιστεύουν ότι επίκειται επανάσταση. Δημοσιεύει επίσης τις πρώτες σημειώσεις του από τον κόσμο του θεάτρου, ταυτόχρονα με την έκδοση του αντίστοιχου τόμου απομνημνευμάτων από τον Κρεάνγκα, του Amintiri din copilărie.
Συνοδευόμενος από τον Μαγιορέσκου, ο Καρατζιάλε μεταβαίνει στη Βιέννη, όπου παρακολουθούν την παράσταση του έργου Όνειρο Θερινής Νυκτός. Μετά την επιστροφή του μένει πρακτικά άνεργος, παραχωρώντας τη θέση του στο Timpul το 1881. Ωστόσο, εκείνο το φθινόπωρο ο Βασίλε Ουρεκέα, υπουργός παιδείας στην κυβέρνηση Μπρατιάνου τον διορίζει «γενικό επιθεωρητή» των Μολδαβικών νομών Σουτσεάβα και Νέαμτς. Επωφελούμενος από την εγγύτητα της νέας του θέσεως με το Ιάσιο, ο Καρατζιάλε συμμετείχε τακτικά στις δραστηριότητες της Junimea'.
thumb|180px|Ο Ιόν Λ. Καρατζιάλε με τον γιο του, μετέπειτα ποιητή και πεζογράφο [[Ματέι Καρατζιάλε, περί το 1890]] Το 1882 ο Καρατζιάλε μετακομίζει πάλι στη Βλαχία, καθώς μετατίθεται ως ο γενικός επιθεωρητής στους νομούς `Αρτζες και Βίλτσεα. Τελικά αποπέμφθηκε από αυτή τη θέση το 1884, οπότε βρέθηκε στο χείλος της χρεωκοπίας. Αποδέχθηκε έτσι την ταπεινή θέση του ταμία στο ληξιαρχείο. Πιθανώς σε αυτή την περίοδο γράφτηκε το μελόδραμά του Ο soacră (ο συγγραφέας, που ήξερε τις ατέλειές του, υπαινισσόταν ότι ήταν έργο της νιότης του, χρονολογώντας το στα 1876, ωστόσο αυτό αναιρείται από πολλές λεπτομέρειες του κειμένου.
Αυτά τα χρόνια, ο Καρατζιάλε εμπλέκεται σε διαμάχες μεταξύ μελών της Junimea: αντιτίθεται στο ύφος του γηραιού ποιητή Βασίλε Αλεκσάντρι, ο οποίος γελοιοποιούσε τον Εμινέσκου, και τον επικρίνει δημόσια σε συνάντηση της εταιρείας τον Μάρτιο 1884.
Η εύπορη συγγενής του Καρατζιάλε, Κατίνκα Μομούλο Καρντίνι, χήρα εξαδέλφη της μητέρας του, πέθανε το 1885, οπότε ο συγγραφέας είχε την προοπτική να κληρονομήσει μία μεγάλη περιουσία. Ωστόσο, εμπλέκεται σε μία δικαστική διαμάχη με τους άλλους συγγενείς της «Μομουλοάγια» (όπως ήταν γνωστή), που κράτησε μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα.
Οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες
Το 1885 η νέα κωμωδία του Καρατζιάλε, η Ο scrisoare pierdută (= `Ενα χαμένο γράμμα), ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή. Μία τοιχογραφία των συγκρουόμενων πολιτικών μηχανισμών, πολιτικής διαφθοράς στην επαρχία, μικροφιλοδοξιών και δημαγωγίας, έγινε αμέσως λαϊκή επιτυχία και ένα από τα γνωστότερα έργα του είδους του στη ρουμανική λογοτεχνία. Ο Μαγιορέσκου χάρηκε για την επιτυχία του και πίστευε ότι συνιστούσε σημάδι ωριμότητας για τη ρουμανική κοινωνία, η οποία, όπως το έθεσε, «άρχιζε να γελά» με την εθνικοφιλελεύθερη ρητορική.
Ο Καρατζιάλε είχε τότε μία ρομαντική σχέση με μία ανύπαντρη κοπέλα, τη Μαρία Κονσταντινέσκου, η οποία εργαζόταν στο Δημαρχείο του Βουκουρεστίου και το 1885 γέννησε τον Ματέι, τον οποίο ο Καρατζιάλε αναγνώρισε ως γιο του.
thumb|220px|Η πρώτη εκτύπωση του D-ale carnavalului, στο περιοδικό Convorbiri Literare (Μάιος 1885) Το ίδιο έτος, το έργο του D-ale carnavalului, μία ελαφρότερη σάτιρα των ηθών των προαστίων και ερώτων, έγινε δεκτό με γιουχαΐσματα από μέρος του κοινού, ενώ κριτικοί το απεκάλεσαν «ανήθικο» εξαιτίας του ότι περιέγραφε μία μοιχεία που έμεινε ατιμώρητη. Υπερασπιζόμενος τον φίλο του, ο Μαγιορέσκου δημοσίευσε ένα δοκίμιο πολύ επικριτικό των εθνικοφιλελεύθερων απόψεων, το Comediile domnului Caragiale, που επανεκδόθηκε το 1889 ως πρόλογος στην έκδοση όλων των θεατρικών έργων του Καρατζιάλε. Σε αυτό, ο κριτικός, επηρεασμένος από τις ιδέες του Άρθουρ Σοπενχάουερ, υποστηρίζει ότι ο Καρατζιάλε ανύψωνε το ανθρώπινο πνεύμα, ακριβώς επειδή είχε υπερβεί τον διδακτισμό και τον εγωισμό. Απαντώντας σε επικρίσεις ότι το έργο δεν ήταν «πατριωτικό», ο Μαγιορέσκου έγραψε: ''«Ακόμα και ο πατριωτισμός, η σημαντικότερη έννοια για τον πολίτη ενός κράτους ως προς τις δράσεις του ως πολίτη, δεν έχει θέση στην τέχνη ως μία ad-hoc μορφή πατριωτισμού [...]. Υπάρχει μήπως έστω και ένας στίχος γαλλικού πατριωτισμού στον Κορνήλιο; Υπάρχει κάποιο εθνικό σκίρτημα στον Ρακίνα; Υπάρχει στον Μολιέρο; Στον Σαίξπηρ; Στον Γκαίτε;»''.
Το άρθρο αυτό διεδραμάτισε ένα σημαντικό ρόλο στο να επανασυμφιλιώσει τον Καρατζιάλε με το γενικό κοινό, αλλά οδήγησε και σε μία πολεμική ανάμεσα στον Μαγιορέσκου και τον μαρξιστή φιλόσοφο Κονσταντίν Ντομπροτζεάνου-Γκερέα. Ο Γκερέα επιχειρηματολόγησε υπέρ του Καρατζιάλε, αλλά θεώρησε το D-ale carnavalului το πιο αδύναμο έργο του.
Θέατρο και γάμος
Παρά τις συγκρούσεις του με τους Εθνικούς Φιλελεύθερους, ο Καρατζιάλε, που ακόμα είχε προβλήματα βιοπορισμού, συμφώνησε να γράφει κομμάτια για τον κομματικό τύπο, όπως το περιοδικό Voinţa Naţională υπό το ψευδώνυμο Luca. Παράλληλα, δίδασκε στο ιδιωτικό γυμνάσιο Sfântul Gheorghe στο Βουκουρέστι. Αυτή η περίοδος στη σταδιοδρομία του έληξε το 1888, όταν ο Μαγιορέσκου έγινε Υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση του Τεοντόρ Ροσέτι. Ο Καρατζιάλε του ζήτησε να διορισθεί υπεύθυνος των θεάτρων, θέση που περιελάμβανε την ηγεσία του Εθνικού Θεάτρου της Ρουμανίας. Παρότι ο Μαγιορέσκου αρχικώς αντιτέθηκε, στο τέλος ο Καρατζιάλε εξασφάλισε τη θέση.
thumb|180px|Η Αλεξανδρίνα Μπουρέλυ Ο διορισμός προκάλεσε κάποια αντίδραση. Καθώς οι Εθνοφιλελεύθεροι ενέτειναν την εκστρατεία τους εναντίον του, ο συγγραφέας έστειλε μία ανοικτή επιστολή στον τύπο της πρωτεύουσας, όπου διατύπωνε τις προθέσεις του και εξηγούσε τις συνθήκες του διορισμού του. Αποδίδει την άνοδό του στο ενδιαφέρον της Junimea για το έργο του. Ως προς τις διοικητικές του ικανότητες, περιέγραψε και αργότερα εφάρμοσε ένα πρόγραμμα κρατικών θεάτρων. Παρόλα αυτά, παραιτήθηκε στο τέλος της θεατρικής περιόδου και επέστρεψε στις λογοτεχνικές του δραστηριότητες.
Τον Ιανουάριο του 1889 ο Καρατζιάλε νυμφεύθηκε την Αλεξανδρίνα, κόρη του αρχιτέκτονα Γκαετάνο Μπουρέλυ. Εκείνη ήταν μέλος της ελίτ του Βουκουρεστίου, πράγμα που βελτίωσε την κοινωνική θέση του συγγραφέα. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον ποιητή, μυθιστοριογράφο και μεταφραστή Λούκα (γνωστό ως Luky, γενν. το 1893) και την Εκατερίνα (ή Tuşchi, γενν. το 1894). Αρκετά χρόνια αργότερα, η οικογένεια έφερε και τον Ματέι στο σπίτι και ο Καρατζιάλε τον ενέγραψε στο Κολέγιο Sfântul Gheorghe.
Σύγκρουση με την Ακαδημία
Οι Χασντέου και Στούρτζα συνέκριναν τον δραματουργό με συγγραφείς με αλλοεθνείς ρίζες, όπως η Γερμανίδα Μίτε Κρέμνιτς και ο Εβραίος Γιόσεφ Brociner. Για τους δύο φιλελεύθερους, οι Κρέμνιτς και Brociner, που είχαν συγγράψει έργα επικριτικά του ρουμανικού κατεστημένου, βοηθούσαν να κατασκευασθεί μία αρνητική εικόνα του ρουμανικού έθνους». Ο Χασντέου επέμεινε ότι ο ίδιος ο Καρατζιάλε δημιουργούσε προβλήματα για τη χώρα, ενώ ο Στούρτζα ότι τα έργα του είχαν αποτύχει στον να δείξουν «αγάπη για το αληθινό, το όμορφο και το καλό». Τόνισε: ''«ο κ. Καρατζιάλε θα έπρεπε να μάθει πώς να σέβεται τη χώρα του, και όχι να τη γελοιοποιεί»''.
Τα παραπάνω, και ιδίως η στάση του Στούρτζα, προκάλεσαν την αρνητική ψήφο της Ακαδημίας (20 ψήφοι κατά και μόλις τρεις υπέρ), εξαγριώνοντας τον Καρατζιάλε.
Σύγκρουση με τη Junimea
thumb|right|285px|Το κτήριο στο [[Μπουζάου απέναντι από τον σιδηροδρομικό σταθμό, στο οποίο ο Καρατζιάλε μίσθωσε ένα εστιατόριο το 1895.]] Την ίδια εποχή, ο Καρατζιάλε δημοσίευσε δύο απομνημονεύματα του Εμινέσκου (ο ποιητής είχε πεθάνει το 1889 . Σιγά-σιγά, άρχισε να στρέφεται εναντίον και του Μαγιορέσκου, ίσως εξαιτίας τού ότι πίστευε πως η Junimea είχε αποτύχει να τον υπερασπισθεί στο θέμα της Ακαδημίας . Τον Μάιο του 1892 χρησιμοποίησε ένα δημόσιο συνέδριο στο Romanian Athenaeum του Βουκουρεστίου ως βήμα για να γνωστοποιήσει τις απόψεις του ενάντια στον πρώην υπουργό Παιδείας και τους ανθρώπους του, πράγμα που προκάλεσε οριστικό ρήγμα μεταξύ τους . Ο Καρατζιάλε έγραψε επίσης το Două note («Δϋο σημειώσεις»), ένα άρθρο που κατηγορούσε τον Μαγιορέσκου ότι είχε τροποποιήσει και λογοκρίνει ποιήματα του Εμινέσκου, καθώς και ότι είχε εκμεταλλευθεί τον ποιητή για να κερδίσει χρήματα . Την ίδια περίπου εποχή έπαψε να συνεισφέρει και στο περιοδικό Convorbiri Literare.
Στα τέλη του 1892, ο Καρατζιάλε δημοσίευσε δύο τόμους πεζογραφίας, με τις νέες του νουβέλες Păcat, Ο făclie de Paşte (= «Μια πασχαλινή λαμπάδα») και Om cu noroc. Το 1893 άρχισε να συχνάζει σε σοσιαλιστικούς κύκλους και σύντομα έγινε φίλος με τον μαρξιστή διανοητή Κονσταντίν Ντομπροτζεάνου-Γκερέα. Οικονομικοί λόγοι υποχρέωσαν τον Καρατζιάλε να ανοίξει μία υπαίθρια μπιραρία στο προάστιο Lipscani του Βουκουρεστίου. Μετά, αγόρασε μία παμπ σε γειτονικό δρόμο. Ωστόσο, σε επιστολή του της ίδιας εποχής δείχνει να σχεδιάζει να μετακομίσει στην Τρανσυλβανία και να αρχίσει νέα σταδιοδρομία ως δάσκαλος.
Το 1894 εκμίσθωσε το εστιατόριο του σιδηροδρομικού σταθμού του Μπουζάου (το ίδιο είχε κάνει ο Ντομπροτζεάνου-Γκερέα στο Πλοέστι). Οι διαδοχικές αυτές επιχειρήσεις έβγαζαν με δυσκολία τα έξοδά τους και ο καρατζιάλε βρισκόταν συχνά στα όρια της χρεοκοπίας, παρότι θυσίαζε χρόνο και κόπο. Τελικώς απεφάσισε να μην ανανεώσει το συμβόλαιό του στο τέλος του έτους.
Moftul Român και Vatra
Μαζί με τον σοσιαλιστή ακτιβιστή «Τόνυ» (Αντόν Κοστάκε) Μπακαλμπάσα και τον εικονογράφο C. Jiquidi, ο Καρατζιάλε ίδρυσε το σατιρικό περιοδικό Moftul Român, που έπαψε να εκδίδεται μετά από λίγους μήνες, προτού ξαναβγεί το 1901 και καταστεί σημαντικό βήμα κοινωνικής κριτικής. Ο τίτλος του, μεταφράσιμος ως είτε «η ρουμάνικη ασημαντότητα», είτε «η ρουμάνικη ανοησία», υπονοούσε τον κυνισμό και τον ναρκισσισμό της σύγχρονης ρουμανικής κοινωνίας.
Την ίδια εποχή συνέγραψε ένα κείμενο για τον διάδοχο του ρουμανικού θρόνου πρίγκιπα Φερδινάνδο, που είχε ασθενήσει σοβαρά, ένα κείμενο που αναδεικνύει τον Καρατζιάλε ως παθιασμένο υποστηρικτή της ρουμανικής μοναρχίας, να προσεύχεται για την υγεία του Φερδινάνδου. Το 1898 έγραψε ένα μακροσκελές δοκίμιο για την κατάσταση του ρουμανικού θεάτρου (στο οποίο εξυμνεί τον ηθοποιό Ιόν Μπρεζεάνου, που έγινε διάσημος παίζοντας στα εργα του) και τη νουβέλα În vreme de război, φαντασία με φόντο τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877–1878.
Στο Ριζοσπαστικό Κόμμα
Το 1895, σε ηλικία 43 ετών, ο Καρατζιάλε αποφάσισε να ενταχθεί στο Ριζοσπαστικό Κόμμα, που εκείνη την εποχή είχε ως αρχηγό τον πρώην οπαδό της Junimea Γκεόρκε Πάνου, κι ένα χρόνο αργότερα άρχισε να αρθρογραφεί στο όργανό του, την εφημερίδα Ziua (= «Ημέρα»). Παρόλα αυτά, συνέχισε να δημοσιεύει και στην Gazeta Poporului, την εφημερίδα των Εθνοφιλελευθέρων, με νέες επιθέσεις κατά της Junimea υπό τα ψευδώνυμα i και Ion.
Epoca
thumb|205px|Ο Καρατζιάλε ως ανατολίτης ταξιδευτής, με το Epoca υπό μάλης (σκίτσο της δεκαετίας του 1890 από τον C. Jiquidi). Το 1895 ο συγγραφέας ακολούθησε τους Ριζοσπάστες στην ασυνήθιστη συγχώνευσή τους με το Συντηρητικό Κόμμα. Ο Καρατζιάλε ταυτίσθηκε με τις πολιτικές μιας νέας ηγετικής ομάδας των Συντηρητικών, που περιελάμβανε τους Νικολάε Φιλιπέσκου και Αλεξάντρου. Αναστατώθηκε όταν ο αριστοκράτης Λαχοβάρι πέθανε πρόωρα λίγο αργότερα, και συνέγραψε τη νεκρολογία του.
Ο Καρατζιάλε έγινε συνεργάτης του περιοδικού του Φιλιπέσκου Epoca και συντάκτης του λογοτεχνικού του ενθέτου. Σε κείμενό του εκεί συζήτησε τα φιλοσοφικά κείμενα του Ντομπροτζεάνου-Γκερέα: παρότι κατανοεί τα συμπεράσματά του, ο Καρατζιάλε δηλώνει καθαρά ότι δεν ενδιαφερόταν για τη σοσιαλιστική ιδεολογία ή για οποιαδήποτε άλλη («Κάθε ιδέα, γνώμη ή σύστημα είναι απολύτως ξένη προς εμένα, με τον πιο απόλυτο τρόπο»). Επίσης, δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο επέκρινε τον Ντιμίτριε Στούρτζα: ο τίτλος του, Ο lichea (περίπου μεταφράζεται ως «ο παλιάνθρωπος»), έγινε με δυσκολία αποδεκτός από το περιοδικό Epoca, μόνο όταν ο Καρατζιάλε ισχυρίσθηκε ότι υπονοούσε την αρχική σημασία της λέξεως lichea (= «κηλίδα»).
Universul
Την ίδια περίοδο ο Καρατζιάλε άρχισε να συνεργάζεται με τον παλαιό γνωστό του από τη Junimea, Μιχαήλ Ντραγκομιρέσκου. Πιεζόμενος και πάλι από οικονομικά προβλήματα, επέστρεψε σε μία διοικητική θέση: Αυτή τη φορά διορίσθηκε στη διοίκηση των κρατικών μονοπωλίων από την κυβέρνηση των Συντηρητικών του Καντακουζηνού τον Ιούνιο του 1899. Το 1901 η θέση αυτή καταργήθηκε εξαιτίας περικοπών στον προϋπολογισμό από την τρίτη πρωθυπουργία του Στούρτζα, κάτι που αναζωογόνησε τη σύγκρουση μεταξύ των δύο ανδρών. Ταυτόχρονα, ο Καρατζιάλε συνεισέφερε στη νέα ημερήσια εφημερίδα του Λουίτζι Cazzavillan Universul, όπου είχε τη στήλη των «Κριτικών σημειωμάτων. Αυτό το υλικό σχημάτισε τον κύριο όγκο του τόμου του Momente şi schiţe.
Ο Καρατζιάλε συνέχισε να επιδιώκει μία επιχειρηματική σταδιοδρομία και το 1901 εγκαινίασε τη δική του εταιρεία Berăria cooperativă, που απέκτησε την παμπ Gambrinus μπροστά από το Εθνικό Θέατρο. Αυτή η παμπ έγινε γρήγορα «στέκι» ενός λογοτεχνικού κύκλου που περιελάμβανε μεταξύ άλλων τους Μπακαλμπάσα και Μπρεζεάνου, τον σατιρικό συγγραφέα Ντουμίτρου Κονσταντινέσκου-Τελεορμανεάνου (γνωστού ως «Teleor»), αλλά και τον ακαδημαϊκό I. Σουτσιάνου. Εκεί, την ίδια χρονιά οι φίλοι του διοργάνωσαν προς τιμή του δεξίωση για τα 25 χρόνια λογοτεχνικής προσφοράς του, όπου λόγο έβγαλε μεταξύ άλλων ο πολιτικός των Συντηρητικών και διηγηματογράφος Τάκε Ιονέσκου, μετέπειτα για λίγο πρωθυπουργός της Ρουμανίας. Ακόμα και ο Χασντέου παραμέρισε για λίγο τις διαφορές τους και του έστειλε μία συγχαρητήρια επιστολή. Σε αυτή, αξιολόγησε τον δραματουργό ως τον «Μολιέρο της Ρουμανίας».
Το «σκάνδαλο Καϊόν»
thumb|185px|Ο Καρατζιάλε το 1899 Λίγο αργότερα ο Καρατζιάλε εμπλέχθηκε σε ένα μεγάλο λογοτεχνικό σκάνδαλο. Ο Κονσταντίν Αλ. Ιονέσκου-Καϊόν, ένας δημοσιογράφος και φοιτητής τον οποίο ο Βιάνου περιγράφει ως «γνήσια ψυχοπαθολογικό χαρακτήρα», ισχυρίσθηκε ότι στο έργο του Năpasta ο Καρατζιάλε είχε αντιγράψει το έργο ενός Ούγγρου συγγραφέα, του Ιστβάν Κεμένυ. Ο Καϊόν έγραψε λεπτομερώς σχετικά σε άρθρα του στη Revista Literară, όπου προσέφερε και απευθείας συγκρίσεις ανάμεσα στα δύο κείμενα. Αυτό έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τον παλαιό αντίπαλο του Καρατζιάλε, τον Αλεξάντρου Ματσεντόνσκι, ο οποίος δημοσιοποίησε την υπόθεση μέσα από το περιοδικό του Forţa Morală. Αρχικά έκπληκτος και ο ίδιος από την ομοιότητα ανάμεσα στα δύο κείμενα, ο Καρατζιάλε έκανε τις δικές του έρευνες σχετικά και στο τέλος ανεκάλυψε ότι ούτε το κείμενο, ούτε ο Κεμένυ είχαν υπάρξει ποτέ. Προσλαμβάνοντας τον Ştefănescu Delavrancea ως δικηγόρο του, έφερε τον Καϊόν στα δικαστήρια: Σε πρώτο βαθμό, ο Καϊόν καταδικάστηκε για δυσφήμηση, αλλά αθωώθηκε μετά από έφεση τον Ιούνιο του 1902. Αρκετοί σχολιαστές πιστεύουν ότι αυτό οφειλόταν σε ισχυρή παρουσία Εθνικοφιλελευθέρων ανάμεσα στους ενόρκους. Κατά τη νέα δίκη ο Καϊόν αναίρεσε όλους τους προηγούμενους ισχυρισμούς του και είπε ότι το Năpasta ήταν λογοκλοπή από το πεντάπρακτο δράμα του Τολστόι Η δύναμη του σκότους (1886).
Ο Ματσεντόνσκι υπεστήριξε τον Καϊόν μέχρι τέλους και αρνήθηκε να πάρει τις αποστάσεις του ακόμα και όταν ο Καϊόν ομολόγησε στο δικαστήριο ότι είχε επινοήσει την ιστορία. Το περιοδικό του κατηγόρησε επίσης τον Καρατζιάλε ότι είχε λογοκλέψει το Rabagas του Βικτοριέν Σαρντού στο Ο scrisoare pierdută, καθώς και το Le Carnaval d'un Merle Blanc των Σιβό και Ντυρύ στο D-ale carnavalului. Το Εθνικό Θέατρο προσέφερε στον Καρατζιάλε μια ηθική ικανοποίηση όταν αποφάσισε να ανεβάσει το Rabagas, αφήνοντας στο κοινό να διαπιστώσει ότι μόνο απόμακρα θύμιζε το έργο του Καρατζιάλε.
Αποδημία στο Βερολίνο
Κερδίζοντας τελικά την κληρονομιά της Μομούλο Καρντίνι, ο Καρατζιάλε έγινε ένας αρκετά εύπορος άνθρωπος. Σύμφωνα με τον Cioculescu, έδωσε το μεγαλύτερο μέρος της κληρονομιάς στον Ματέι Καρατζιάλε και στη μητέρα του, αλλά πλούτισε και πάλι με τον θάνατο της αδελφής του Lenci το φθινόπωρο του 1905, καθώς αυτή του άφησε τη διαχείριση 160.000 λέι.
Από τότε γοητεύθηκε με την ιδέα να πάει να ζήσει στη δυτική ή την κεντρική Ευρώπη, όπου πίστευε ότι θα μπορούσε να ζήσει πιο άνετα και να βρίσκεται εγγύτερα στα κέντρα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για πρόσβαση σε συναυλίες κλασικής μουσικής, καθώς με τα χρόνια είχε αγαπήσει τις συνθέσεις του Μπετόβεν.
Το 1903-1904 οι Καρατζιάλε ταξίδεψαν σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Τελικώς μετακόμισαν στην αυτοκρατορική γερμανική πρωτεύουσα, το Βερολίνο, την άνοιξη του 1905. Η επιλογή θεωρήθηκε ασυνήθιστη, αφού ο συγγραφέας γνώριζε ελάχιστα γερμανικά. Αυτό οδήγησε κάποιους να υποθέσουν ότι η μετανάστευση είχε πολιτικά κίνητρα. Το 1992 η ιστορικός Georgeta Ene διατύπωσε την άποψη ότι ο Καρατζιάλε δρούσε ως κατάσκοπος της Ρουμανίας στη Γερμανία.
Η οικογένεια ζούσε σε ένα διαμέρισμα στο Βίλμερσντορφ και αργότερα σε μία βίλα στο Σένεμπεργκ. Παραφράζοντας μία ρουμανική έκφραση για το «μαύρο ψωμί της εξορίας», ο συγγραφέας αναφερόταν χαριτολογώντας στην μετοικεσία του ως «η άσπρη φραντζόλα» (franzela albă a surghiunului). Ωστόσο δεν απομονώθηκε τελείως, αφού ήταν κοντά στην ομάδα των Ρουμάνων φοιτητών του Πανεπιστημίου του Βερολίνου και άλλων νέων συμπατριωτών του, όπως ήταν ο ποιητής και συγγραφέας Παναΐτ Τσέρνα, ο κοινωνιολόγος Ντιμίτριε Γκούστι, η μουσικοπαιδαγωγός και πιανίστρια Φλορίκα Μουζικέσκου κ.ά.. Ο Καρατζιάλε γνωρίστηκε επίσης με τον Γερμανό γλωσσολόγο Γκούσταφ Βάιγκαντ, ειδικό στις βαλκανικές γλώσσες. Το 1906 επισκέφθηκε το σπίτι του Μπετόβεν στη Βόννη.
Ταξίδευε και στη Ρουμανία κατά διαστήματα. Το 1906 δημοσίευσε ένα ποίημα που σατίριζε τον βασιλιά της Ρουμανίας Κάρολο Α΄ με αφορμή τα 40 χρόνια του στην εξουσία. Συνέχισε να δημοσιεύει διάφορα έργα σε αρκετές εφημερίδες και περιοδικά.