cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρκίνος του στομάχου
Αίτια
Η μόλυνση από το ελικοβακτήριο του πυλωρού πιστεύεται ότι είναι η κυριότερη αιτία του καρκίνου του στομάχου ενώ η αυτοάνοση ατροφική γαστρίτιδα, η εντερική μεταπλασία και διάφοροι γενετικοί παράγοντες σχετίζονται με αυξημένα επίπεδα κινδύνου. Το Merck Manual υποστηρίζει ότι η διατροφή δεν παίζει κανέναν ρόλο στη δημιουργία του καρκίνου του στομάχου. Παρ' όλα αυτά, η αμερικανική αντικαρκινική εταιρία συνοψίζει τους ακόλουθους διατροφικούς κινδύνους, και προστατευτικούς παράγοντες για τον καρκίνο του στομάχου: «καπνιστά φαγητά, παστό ψάρι και κρέας, και τα λαχανικά τουρσί (εμφανίζονται να αυξάνουν τον κίνδυνο για καρκίνο του στομάχου). Τα νιτρικά και τα νιτρώδη είναι ουσίες που συναντώνται συχνά στα παστά κρέατα. Είναι δυνατό αυτές να μετατραπούν από συγκεκριμένα βακτήρια, όπως το ελικοβακτήριο του πυλωρού, σε συστατικά που έχει βρεθεί ότι προκαλούν καρκίνο του στομάχου σε ζώα. Από την άλλη πλευρά, η βρώση φρέσκων φρούτων και λαχανικών που περιέχουν αντιοξειδωτικές βιταμίνες (όπως η A και η C) φαίνεται να μειώνουν τον κίνδυνο του καρκίνου του στομάχου». Ένα άρθρο τον Δεκέμβριο του 2009 στο American Journal of Clinical Nutrition διαπίστωσε μια στατιστικώς σημαντική αντίστροφη συσχέτιση μεταξύ της υιοθέτησης μεσογειακής διατροφής και καρκίνου του στομάχου.
Αναλυτικότερα, το ελικοβακτήριο του πυλωρού είναι ο κυριότερος παράγοντας κινδύνου στο 65-80% τα των περιπτώσεων γαστρικού καρκίνου, αλλά μόνο για το 2% αυτών των μολύνσεων. Περίπου 10% των περιπτώσεων δείχνουν γενετική προδιάθεση. Κάποιες μελέτες δείχνουν ότι η κατανάλωση φτέρης και σπόρων συσχετίζεται με την εμφάνιση καρκίνου του στομάχου, αν και η αιτιολογία δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί.
Μια πολύ σημαντική και αποτρέψιμη αιτία καρκίνου του στομάχου είναι το κάπνισμα. Το κάπνισμα αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο ανάπτυξης γαστρικού καρκίνου, από 40% αύξηση κινδύνου για ήπιους καπνιστές μέχρι 82% αύξηση για χρόνιους καπνιστές, κίνδυνος που είναι διπλάσιος αυτού για τους μη καπνιστές. Οι καρκίνοι του στομάχου εξαιτίας του καπνίσματος συμβαίνουν κυρίως στο άνω τμήμα του στομάχου, κοντά στον οισοφάγο. Μια άλλη αιτία που έχει να κάνει με τον τρόπο ζωής είναι η κατανάλωση αλκοόλ. Το αλκοόλ ως αιτία καρκίνου μαζί με το κάπνισμα ως αιτία καρκίνου αυξάνουν παράλληλα και τον κίνδυνο ανάπτυξης και άλλων καρκίνων. Ο καρκίνος του στομάχου φαίνεται να δείχνει προτίμηση στους άρρενες, καθώς για κάθε ένα θήλυ προσβάλλονται τρία αρσενικά. Τα οιστρογόνα μπορούν να προστατεύσουν τις γυναίκες έναντι του καρκίνου αυτού. Ένα πολύ μικρό ποσοστό διάχυτου τύπου καρκίνων του στομάχου θεωρείται ότι έχει γενετικό υπόβαθρο. Ο κληρονομικός διάχυτος καρκίνος του εντέρου (HDGC) έχει πρόσφατα αναγνωριστεί και η έρευνα συνεχίζεται. Παρ' όλα αυτά, οι επιλογές γενετικού ελέγχου και θεραπείας είναι ήδη διαθέσιμες στις οικογένειες σε κίνδυνο. Κάποιοι ερευνητές διαπίστωσαν συσχέτιση μεταξύ ανεπάρκειας ιωδίου, βρογχοκήλης ανεπαρκούς σε ιώδιο και καρκίνου του στομάχου - αναφέρθηκε επίσης μείωση των περιστατικών θανάτου μετά από εφαρμογή αποτελεσματικής προφύλαξης. Ο προτεινόμενος μηχανισμός δράσης έχει ως εξής: ιόντα ιωδίου μπορεί να δράσουν στη γαστρική mucosa ως αντιοξειδωτικά μειώνοντας τα εγχύματα τα οποία αποτοξινώνουν τις δηλητηριώδεις δραστικές ρίζες οξυγόνου, όπως το υπεροξείδιο του υδρογόνου.
Διάγνωση
Για να βρει την αιτία των συμπτωμάτων, ο γιατρός ζητά το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς, κάνει μια σωματική εξέταση και μπορεί να παραγγείλει και εργαστηριακές μελέτες. Ο ασθενής μπορεί επίσης να υποβληθεί σε μια ή όλες τις ακόλουθες εξετάσεις:
Ο ανώμαλος ιστός που εντοπίζεται σε μια γαστροσκοπική εξέταση θα αναλυθεί από χειρουργό ή γαστρεντερολόγο. Αυτός ο ιστός στέλνεται έπειτα σε ένα παθολόγο για ιστολογική εξέταση με μικροσκόπιο για να ελέγξει την παρουσία καρκινωδών κυττάρων. Μια βιοψία, με την επόμενη ιστολογική ανάλυση, είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος να επιβεβαιωθεί η παρουσία κυττάρων καρκίνου.
Διάφορες γαστροσκοπικές μορφές έχουν αναπτυχθεί και ανιχνεύουν τον βλεννογόνο με μια χρωστική ουσία που τονίζει τη δομή κυττάρων και μπορεί να προσδιορίσει τους τομείς της δυσπλασίας. Η ενδοκυτταροσκοπία χρησιμοποιεί την υψηλή ενίσχυση για να απεικονίσει την κυτταρική δομή για να καθορίσει καλύτερα τους τομείς της δυσπλασίας. Άλλες γαστροσκοπικές μορφές όπως η οπτική τομογραφία συνοχής δοκιμάζονται επίσης για παρόμοιες εφαρμογές.
Διάφορες δερματικές καταστάσεις συνδέονται με το γαστρικό καρκίνο. Η υπερπλασία του δέρματος, συχνά της μασχάλης και του βουβώνα, γνωστής ως acanthosis nigricans, συνδέεται με τους ενδοκοιλιακούς καρκίνους όπως ο γαστρικός καρκίνος. Άλλες δερματικές εκδηλώσεις του γαστρικού καρκίνου είναι η tripe palms (μια σκουρόχρωμη υπερπλασία του δέρματος) και η leser-Trelat, η οποία είναι η γρήγορη ανάπτυξη των κακώσεων του δέρματος γνωστή ως σεβορεϊκή κεράτωση.
Διάφορες εξετάσεις αίματος μπορούν επίσης να γίνουν, όπως η πλήρης αρίθμηση αίματος (CBC) για τη διάγνωση αναιμίας.
right|thumb|Κακό έως μετρίως διαφοροποιημένο αδενοκαρκίνωμα του στομάχου
Ιστοπαθολογία
Το γαστρικό αδενοκαρκίνωμα είναι ένας κακοήθης επιθηλιακός όγκος, που προέρχεται από το επιθήλιο του γαστρικού mucosa. Οι καρκίνοι στομάχου είναι συντριπτικά αδενοκαρκινώματα (90%). Ιστολογικά, υπάρχουν δύο σημαντικοί τύποι γαστρικών αδενοκαρκινωμάτων (ταξινόμηση Lauren): εντερικός τύπος ή διάχυτος τύπος. Τα αδενοκαρκινώματα τείνουν να εισβάλουν επιθετικά στον γαστρικό τοίχο, διεισδύοντας στον μυϊκό βλεννογόνο και το υποβλεννογόνο. Τα εντερικά κύτταρα όγκων αδενοκαρκινωμάτων τύπων περιγράφουν τις ανώμαλες σωληνοειδείς δομές, τις πολλαπλάσιες μονάδες λούμεν και το μειωμένο stroma. Συχνά, συνδέει την εντερική μεταπλασία με τον γειτονικό βλεννογόνο. Ανάλογα με την αδενική αρχιτεκτονική, το αδενοκαρκίνωμα μπορεί να παρουσιάσει 3 βαθμούς διαφοροποίησης: καλά, μέτρια και κακώς διαφοροποιημένο. Τα διάχυτα κύτταρα αδενοκαρκινωμάτων είναι μη κολλώδη και εκκρίνουν τη βλέννα που παραδίδεται στον διάμεσο χώρο παράγοντας τις μεγάλες ομάδες βλέννας/κολλοειδούς (οπτικά «κενά» διαστήματα). Είναι κακώς διαφοροποιημένο. Εάν η βλέννα παραμένει μέσα στο καρκινικό κύτταρο, ωθεί τον πυρήνα στην περιφέρεια. Περίπου 5% των γαστρικών κακοηθιών είναι λεμφώματα (MALTomas, ή λέμφωμα MATL). Καρκινοειδείς και στρωματικοί όγκοι μπορεί επίσης να εμφανιστούν.
Στάδια
right|thumb|Γαστρικό καρκίνωμα τύπου σφραγιστικού δαχτυλιδιού
Εάν τα καρκινικά κύτταρα βρίσκονται στο δείγμα ιστού, το επόμενο βήμα είναι η εξακρίβωση της έκτασης της ασθένειας. Οι διάφορες εξετάσεις καθορίζουν εάν ο καρκίνος έχει διαδοθεί και, σε αυτή την περίπτωση, ποια μέρη του σώματος επηρεάζονται. Επειδή ο καρκίνος στομάχου μπορεί να διαδοθεί στο συκώτι, το πάγκρεας, και άλλα όργανα κοντά στο στομάχι καθώς επίσης και στους πνεύμονες, οι γιατροί μπορούν να διατάξουν ανίχνευση CT, ανίχνευση PET, ενδοσκοπικό έλεγχο υπερήχου ή άλλες εξετάσεις για να ελέγξουν αυτές τις περιοχές. Οι εξετάσεις αίματος για τους δείκτες όγκων, όπως το καρκινοεμβρυϊκό αντιγόνο (CEA) και το αντιγόνο υδατανθράκων (CA) μπορούν να πραγματοποιηθούν, καθώς τα επίπεδά τους συσχετίζουν στην έκταση της μετάστασης, ειδικά στο συκώτι, και το ποσοστό θεραπείας.
right|thumb|Απεικόνιση γαστρικού αδενοκαρκινώματος και εντερικής μεταπλασίας
Η διάγνωση μπορεί να μην είναι πλήρης μέχρι τη χειρουργική επέμβαση. Ο χειρουργός αφαιρεί τους κοντινούς λεμφαδένες και ενδεχομένως τα δείγματα του ιστού από άλλες περιοχές στην κοιλία για την εξέταση από παθολόγο.
Αντιμετώπιση
Όπως με κάθε καρκίνο, η θεραπεία είναι προσαρμοσμένη να ταιριάζει στις ανάγκες κάθε μεμονωμένου ατόμου και εξαρτάται από το μέγεθος, τη θέση και την έκταση του όγκου, το στάδιο της ασθένειας και τη γενική κατάσταση υγείας. Ο καρκίνος του στομάχου είναι δύσκολο να θεραπευτεί εκτός αν βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο (πριν αυτή αρχίσει να εξαπλώνεται). Δυστυχώς, λόγω του ότι ο πρώιμος καρκίνος του στομάχου προκαλεί λίγα συμπτώματα, η νόσος είναι συνήθως προχωρημένη όταν γίνει η διάγνωση. Η θεραπεία για τον καρκίνο του στομάχου μπορεί να περιλαμβάνει χειρουργική επέμβαση, χημειοθεραπεία και/ή ακτινοθεραπεία. Νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις, όπως η βιολογική θεραπεία και βελτιωμένες μέθοδοι χρήσης των τρεχουσών μεθόδων βρίσκονται υπό μελέτη σε κλινικές δοκιμές. Το συζευγμένο αντίσωμα-φάρμακο IMGN242 είναι στη φάση ΙΙ των κλινικών δοκιμών. Υπάρχει ένα γνωστό λαϊκό γιατροσόφι ότι, δηλαδή, η κατανάλωση πιπεριάς jalapeno καθημερινά μπορεί να μειώσει τον πόνο του καρκίνου του στομάχου. Ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μειώνει τα γαστρικά οξέα στο στομάχι και βοηθά στην εγκαθίδρυση τοπικής αναισθησίας στα τοιχώματα του στομαχικού βλεννογόνου.
Χειρουργική
Η χειρουργική επέμβαση είναι η πιο κοινή θεραπεία. Ο χειρουργός αφαιρεί μέρος ή το σύνολο του στομάχου, καθώς και τους γύρω λεμφαδένες, με βασικό στόχο την άρση όλου του καρκίνου και ένα μια μικρή μοίρα του παρακείμενου φυσιολογικού ιστού. Ανάλογα με την έκταση της εισβολής και την εντόπιση του όγκου, η χειρουργική επέμβαση μπορεί επίσης να περιλαμβάνει την αφαίρεση τμήματος του εντέρου ή του παγκρέατος. Οι όγκοι στο κάτω μέρος του στομάχου μπορεί να απαιτούν διαδικασία Billroth I ή II Billroth.
Η ενδοσκοπική χειρουργική εκτομή του βλεννογόνου (EMR) είναι μια θεραπεία για τον πρωτογενή καρκίνο του στομάχου (όγκων που περιλαμβάνουν μόνο τον βλεννογόνο), που έχει πρωτοπορήσει στην Ιαπωνία, αλλά είναι επίσης διαθέσιμη στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μερικά κέντρα. Στη διαδικασία αυτή, ο όγκος, σε συνδυασμό με την εσωτερική επένδυση του στομάχου (βλεννογόνος), αφαιρείται από το τοίχωμα του στομάχου χρησιμοποιώντας ένα ηλεκτρικό καλώδιο βρόχου μέσω του ενδοσκοπίου. Το πλεονέκτημα είναι ότι είναι πολύ μικρότερη επέμβαση από ό,τι είναι η αφαίρεση του στομάχου. Ενδοσκοπική υποβλεννογόνια ανατομή (ΕΑΑ) είναι μια παρόμοια τεχνική που πρωτοστάτησε στην Ιαπωνία, κατά την οποία γίνεται εκτομή τμήματος μιας μεγάλης περιοχής του βλεννογόνου. Αν η παθολογοανατομική εξέταση του δείγματος εκτομή δείχνει ατελή εκτομή ή βαθιά εισβολή από τον όγκο, ο ασθενής θα χρειαστεί επίσημη χειρουργική επέμβαση στο στομάχι.
Οι χειρουργικές επεμβάσεις είναι σήμερα θεραπευτικές σε λιγότερο από το 40% των περιπτώσεων, και, σε περιπτώσεις μεταστάσεων, μπορεί να εξυπηρετούν μόνο ανακουφιστικούς σκοπούς.
Χημειοθεραπεία
Η χρήση της χημειοθεραπείας για τη θεραπεία του καρκίνου του στομάχου δεν έχει σταθερά και προβλέψιμα αποτελέσματα. Δυστυχώς, ο καρκίνος του στομάχου δεν έχει ιδιαίτερη ευαισθησία σε αυτά τα φάρμακα, και η χημειοθεραπεία, όταν χρησιμοποιείται, στοχεύει στην παρηγορητική μείωση του μεγέθους του όγκου, την ανακούφιση των συμπτωμάτων της νόσου και την αύξηση του χρόνου επιβίωσης. Μερικά φάρμακα που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία του καρκίνου του στομάχου είναι τα εξής: 5-FU (φθοριοουρακίλη) ή αναλογική καπεσιταμπίνη της, BCNU (καρμουστίνη), μεθυλο-CCNU (Semustine), και δοξορουμπικίνη (αδριαμυκίνη), καθώς και Μιτομυκίνη C, και πιο πρόσφατα σισπλατίνη και TAXOTERE, τα οποία και χρησιμοποιούνται σε διάφορους συνδυασμούς. Τα σχετικά οφέλη αυτών των διαφορετικών φαρμάκων, αυτοτελή και σε συνδυασμό, δεν είναι σαφή. Κλινικοί ερευνητές έχουν εξετάσει τα οφέλη που δίνει η χρήση της χημειοθεραπείας πριν από τη χειρουργική επέμβαση για να συρρικνωθεί ο όγκος, ή ως συμπληρωματική θεραπεία μετά τη χειρουργική επέμβαση για την καταστροφή των καρκινικών κυττάρων που παραμένουν. Η συνδυασμένη θεραπεία με χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία έχει κάποια δραστηριότητα σε ορισμένα μετεγχειρητικά σενάρια. Για ασθενείς που υπερεκφράζουν το HER2 και έχουν μεταστατικό γαστρικό ή αδενοκαρκίνωμα της γαστροοισοφαγικής συμβολής, που δεν έχουν λάβει προηγούμενη θεραπεία για τη μεταστατική τους νόσο, ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ χορήγησε έγκριση (Οκτώβριος 2010) για την τραστουζουμάμπη (Herceptin, Genentech, Inc) στο συνδυασμό με σισπλατίνη και φθοριοπυριμιδίνη (καπεσιταμπίνη ή 5-φθοριοουρακίλη). Αυτό βασίζεται στη βελτίωση της διάμεση συνολικής επιβίωσης (OS) των 2,5 μηνών [36] με τραστουζουμάμπη και χημειοθεραπεία σε σύγκριση με σκέτη χημειοθεραπεία (BO18255 δοκιμή ToGA). Ο συνδυασμός του Herceptin με τη χημειοθεραπεία για τη θεραπεία του μεταστατικού καρκίνου του στομάχου επίσης εγκρίθηκε από τις ευρωπαϊκές ρυθμιστικές αρχές (Ιανουάριος 2010). Οι γιατροί έχουν επίσης δοκιμάσει την έγχυση των αντικαρκινικών φαρμάκων απευθείας στην κοιλιακή χώρα, συχνά με θερμά διαλύματα της φαρμακευτικής αγωγής (ενδοπεριτοναϊκή υπερθερμικής χημειοδιαπότιση).
Ακτινοβολία
Η θεραπεία με ακτινοβολία (ονομάζεται επίσης ακτινοθεραπεία) είναι η χρήση υψηλής ενέργειας ακτίνες για την καταστροφή των καρκινικών κυττάρων και να την αναχαίτιση της ανάπτυξής τους. Όταν χρησιμοποιείται, είναι γενικά σε συνδυασμό με χειρουργική επέμβαση και χημειοθεραπεία ή μόνο με χημειοθεραπεία σε περιπτώσεις όπου το άτομο δεν είναι σε θέση να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Η ακτινοθεραπεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανακούφιση από τον πόνο ή την απόφραξη με τη συρρίκνωση του όγκου και πρακτικά για την ανακούφιση από ανίατη ασθένεια.
Πολυτροπική θεραπεία
Ενώ οι προηγούμενες μελέτες της πολυτροπικής θεραπείας (συνδυασμός χειρουργικής επέμβασης, χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας) έδωσαν μικτά αποτελέσματα, η μελέτη της Διακομματικής Ομάδας 0116 (SWOG 9008) έδειξε όφελος επιβίωσης με συνδυασμό χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας σε ασθενείς με μη μεταστατικό, παντελώς αφαιρεθέντα γαστρικό καρκίνο. Οι ασθενείς τυχαιοποιήθηκαν μετά τη χειρουργική επέμβαση για την τυπική ομάδα των μαρτύρων και μόνο ή στην ομάδα μελέτης της συνδυασμένης χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας. Εκείνοι στην ομάδα μελέτης που έλαβαν χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία επέζησαν κατά μέσο όρο 36 μήνες, σε σύγκριση με 27 μήνες της ομάδας των μαρτύρων.
Επιδημιολογία
Ο καρκίνος του στομάχου είναι ο τέταρτος πιο συχνός καρκίνος παγκοσμίως, με 930.000 περιπτώσεις οι οποίες διαγνώστηκαν το 2002. Πρόκειται για μια ασθένεια με υψηλό ποσοστό θνησιμότητας (~ 800.000 ανά έτος) που την καθιστά τη δεύτερη πιο κοινή αιτία θανάτου από καρκίνο παγκοσμίως μετά τον καρκίνο του πνεύμονα. Είναι πιο συχνή στους άνδρες και στις αναπτυσσόμενες χώρες. Αντιπροσωπεύει περίπου το 2% (25.500 περιπτώσεις) του συνόλου των νέων περιστατικών καρκίνου ετησίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά είναι πιο συχνή σε άλλες χώρες. Είναι ο επικρατέστερος τύπος καρκίνου στην Κορέα, με το 20,8% των κακοήθων νεοπλασμάτων.
Μετάσταση εμφανίζεται στο 80-90% των ατόμων με καρκίνο του στομάχου, με ένα εξάμηνο ποσοστό επιβίωσης της τάξεως του 65% σε αυτούς που διαγνώστηκε σε πρώιμο στάδιο και λιγότερο από το 15% σε αυτούς που διαγνώστηκε σε προχωρημένα στάδια.
Ένας στους 50 ασθενείς όλων των ηλικιών που αναζητούν ιατρική βοήθεια για ρέψιμο και δυσπεψία έχουν διαγνωστεί με καρκίνο του στομάχου. Από τα 10 εκατομμύρια ανθρώπων στην Τσεχία, μόνο 3 νέες περιπτώσεις καρκίνου του στομάχου διαγνώστηκαν το 1999 σε άτομα κάτω των 30 ετών. Άλλες μελέτες δείχνουν ότι λιγότερο από το 5% των καρκίνων του στομάχου συμβαίνουν σε άτομα κάτω των 40 ετών με το 81,1% αυτού του 5% στην ηλικιακή ομάδα από 30 έως 39 και με το 18,9% στην ηλικιακή ομάδα των 20 - 29. Για την Ταϊβάν η θνησιμότητα ήταν 11,75 ανά 100.000 (1996).
Σε άλλα ζώα
Το στομάχι είναι ένα μυϊκό όργανο του γαστρεντερικού σωλήνα που κρατά τα τρόφιμα και ξεκινά τη διαδικασία της πέψης με έκκριση γαστρικού οξέος. Οι πιο κοινές μορφές καρκίνου του στομάχου είναι αδενοκαρκινώματα, αλλά έχουν αναφερθεί και άλλες ιστολογικές μορφές. Τα συμπτώματα ποικίλλουν, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν έμετο (ειδικά αν υπάρχει αίμα), απώλεια βάρους, αναιμία και ανορεξία. Οι κοπρανώδεις μάζες ενδέχεται να είναι σκούρες και πισσώδεις εκ φύσεως.
Προκειμένου να διαπιστωθεί αν ο καρκίνος είναι παρών στο στομάχι, ειδικές ακτίνες Χ και κοιλιακό υπερηχογράφημα μπορούν να γίνουν. Η γαστροσκόπηση, μια εξέταση που χρησιμοποιεί ένα όργανο που λέγεται ενδοσκόπιο για να εξετάσει το στομάχι, είναι ένα χρήσιμο διαγνωστικό εργαλείο που μπορεί επίσης να λαμβάνει δείγματα από την ύποπτη μάζα για ιστοπαθολογική ανάλυση για να επιβεβαιώσει ή να αποκλείσει τον καρκίνο.
Η πιο σαφής μέθοδος διάγνωσης του καρκίνου είναι μέσα από ανοικτή χειρουργική βιοψία. Οι περισσότεροι όγκοι του στομάχου είναι κακοήθεις με ενδείξεις μετάστασης στους λεμφαδένες ή το συκώτι, κάνοντας τη θεραπεία δύσκολη. Εκτός από το λέμφωμα, η χειρουργική επέμβαση είναι η πιο συχνή θεραπευτική επιλογή για τους καρκίνους του στομάχου, αλλά συνδέεται με σημαντικούς κινδύνους.
Πηγές
στομάχι Στομαχι Κατηγορία:Ασθένειες που σχετίζονται με τον ιό Επστάιν-Μπαρ Κατηγορία:Λοιμώδεις αιτίες του καρκίνου Κατηγορία:Στόμαχος
HMS Calypso (D61)
Το HMS Calypso (D61) ήταν ελαφρύ καταδρομικό κλάσης C που ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό στα 1916-1917. Ήταν επιχειρησιακό στον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και βυθίστηκε το 1940 από το ιταλικό υποβρύχιο Alpino Attilio Bagnolini.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Calypso συμμετείχε στη Δεύτερη Ναυμαχία της Ελιγολάνδης (17 Νοεμβρίου 1917), αναλαμβάνοντας μαζί με το αδελφό πλοίο HMS Caledon να καταδιώξει εχθρικά ναρκαλιευτικά κοντά στις εχθρικές ακτές. Ενώ ήταν εν εξελίξει η επιχείρηση βλήμα του αντιπάλου έπληξε την γέφυρα του Calypso με συνέπεια να χάσουν την ζωή τους όσοι βρίσκονταν εκεί, συμπεριλαμβανομένου του κυβερνήτη.
Το 1922 το Calypso ανέλαβε να μεταφέρει την ελληνική βασιλική οικογένεια, όταν ο βασιλιάς Κωνσταντίνος παραιτήθηκε. Ο αδελφός του βασιλιά πρίγκιπας Ανδρέας εξορίστηκε και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την χώρα μαζί με την οικογένεια του. Την εκκένωση ανέλαβε το Calypso που τους μετέφερε στο Μπρίντεζι από όπου και συνέχισαν το ταξίδι τους.
Στις 2 Νοεμβρίου 1924 το αντιτορπιλικό HMS Venomous ενώ έπλεε εντός του λιμένα της Βαλέτας από σφάλμα εμβόλισε και βύθισε μία από τις ακάτους του Calypso. Οι τέσσερις επιβαίνοντες διεσώθησαν από το αντιτορπιλικό HMS Umpire.
Στις αρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το Calypso ήταν ενταγμένο στην 7η Μοίρα Καταδρομικών με καθήκοντα ναυτικού αποκλεισμού στην Βόρεια Θάλασσα, μεταξύ Ισλανδίας και Σκωτίας. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1939 αναχαίτισε το γερμανικό εμπορικό πλοίο Minden νοτίως της Ισλανδίας. Το πλήρωμα του Minden βύθισε το σκάφος του πριν παραδοθεί. Στις 22 Νοεμβρίου αιχμαλώτισε ένα άλλο γερμανικό εμπορικό, το Konsul Hendrik Fisser.
Μετά από την βύθιση του HMS Rawalpindi στις 23 Νοεμβρίου, το Calypso συμμετείχε στην αναζήτηση των καταδρομικών μάχης Scharnhorst και Gneisenau.
Στις αρχές του 1940 το Calypso στάλθηκε στην Αλεξάνδρεια. Κατέχει δε την δυσάρεστη πρωτιά να είναι το πρώτο σκάφος του Βασιλικού Ναυτικού που βυθίστηκε από το Ιταλικό Ναυτικό στον Β΄ Παγκόσμιο, μάλιστα δύο μόλις ημέρες μετά από την είσοδο της Ιταλίας στην σύρραξη. Το τορπίλισε το ιταλικό υποβρύχιο Alpino Attilio Bagnolini ανοικτά της Κρήτης στις 12 Ιουνίου 1940. Ένας αξιωματικός και 38 ναύτες έχασαν την ζωή τους, ενώ το υπόλοιπο πλήρωμα διεσώθη από το αντιτορπιλικό HMS Dainty και μεταφέρθηκε στην Αλεξάνδρεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης C
Unicode
Η καθιέρωση του Unicode είναι ένα φιλόδοξο σχέδιο αφού σκοπεύει να αντικαταστήσει όλες τις υπάρχουσες κωδικοποιήσεις συνόλων χαρακτήρων, οι οποίες έχουν περιορισμούς που τις καθιστούν προβληματικές για χρήση σε πολυγλωσσικά υπολογιστικά συστήματα.
Παρά τα τεχνικά προβλήματα που έχουν παρουσιαστεί το Unicode έχει καθιερωθεί ως το πιο πλήρες σύνολο χαρακτήρων και ως η προτιμότερη κωδικοποίηση σε πολυγλωσσικό λογισμικό. Πολλά πρόσφατα πρότυπα όπως το XML, καθώς και λογισμικό συστήματος όπως λειτουργικά συστήματα, έχουν υιοθετήσει το Unicode για να αναπαριστούν εσωτερικά κείμενο.
Γέννηση και ανάπτυξη του προτύπου
Το πρότυπο Unicode είχε τον ρητό στόχο να ξεπεράσει τους περιορισμούς των παλαιότερων ("παραδοσιακών") προτύπων για κωδικοποίηση χαρακτήρων όπως για παράδειγμα το ISO 8859 πρότυπο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε πολλές χώρες στον κόσμο, αλλά παρουσίαζε προβλήματα ασυμβατότητας μεταξύ των διαφορετικών υλοποιήσεών του. Γενικά, πολλά παλαιότερα πρότυπα για κωδικοποίηση χαρακτήρων μοιράζονται ένα κοινό πρόβλημα: το ότι επιτρέπουν υποστήριξη μονο δύο αλφαβήτων σε ένα συγκεκριμένο υπολογιστή, συνήθως του Λατινικού και ενός τοπικού, δηλαδή δεν υποστηρίζουν πολλά αλφάβητα στον ίδιο υπολογιστή. Για παράδειγμα, οσον αφορά το πρότυπο ISO 8859, ένας υπολογιστής στην Ελλάδα είναι (συνήθως) ρυθμισμένος να υποστηρίζει μονο το Λατινικό και το Ελληνικό αλφάβητο για κείμενο κωδικοποιημένο κατά ISO 8859. Έτσι, η ανάγνωση κειμένου (κωδικοποιημένου κατά ISO 8859) που περιέχει κάποιο άλλο αλφάβητο (όπως για παράδειγμα Ρώσικο, Εβραϊκό κλπ) θα είναι προβληματική σε Ελληνικό υπολογιστή, αφού οι (Ρωσικοί, Εβραϊκοί κλπ) χαρακτήρες δεν θα εμφανίζονται σωστά. Αυτό συμβαίνει για το πρότυπο ISO 8859 χρησιμοποιεί μόνο 8 bit για να κωδικοποιήσει κάθε χαρακτήρα (δηλαδή, συνολικά μπορούμε να αναπαραστήσουμε μονο 256 διαφορετικούς χαρακτήρες). Οι πρώτες 128 θέσεις δεσμεύονται για το Λατινικό αλφάβητο και μερικά σύμβολα, ενώ οι υπόλοιπες 128 για το τοπικό μη-Λατινογενές αλφάβητο (όποιο και αν είναι αυτό Ελληνικό, Ρώσικο, Εβραϊκό κλπ). Έτσι πρακτικά, οι χαρακτήρες των μη-λατινογενών αλφάβητων "μοιράζονται" τις ίδιες θέσεις με τους χαρακτήρες κάποιου άλλου μη-λατινογενούς αλφαβήτου, και άρα δεν μπορούν να υποστηρίζονται ταυτόχρονα από το σύστημα (δεν είναι δυνατόν μια θέση να αντιστοιχεί σε πάνω από έναν χαρακτήρες).
Το Unicode μετατρέπει κάθε χαρακτήρα σε ένα κωδικό σημείο ("θέση/τιμή κώδικα"), χρησιμοποιώντας έως και 16 bit ανά χαρακτήρα το οποίο εξασφαλίζει ότι όλοι οι χαρακτήρες μπορούν να υποστηρίζονται από όλα τα υπολογιστικά συστήματα. Το unicode δεν κωδικοποιεί τη μορφοποίηση του κειμένου (στυλ/γραμματοσειρά/μέγεθος κλπ).Το πρότυπο Unicode αφήνει το ανάλογο λογισμικό (πλοηγός Διαδικτύου, επεξεργαστής κειμένου) να εφαρμόσει την οπτική αναπαράσταση (στυλ, μέγεθος, γραμματοσειρά) των χαρακτήρων.
Επίσης στο πρότυπο περιλαμβάνει και σχετικά θέματα όπως ιδιότητες χαρακτήρων, φόρμες κανονικοποίησης κειμένου,κατεύθυνση εμφάνισης(για γλώσσες που διαβάζονται και από τα δεξιά προς τα αριστερά όπως η Αραβική γλώσσα και τα Εβραϊκά.
Αλφάβητα που περιλαμβάνονται
Το Unicode περιλαμβάνει σχεδόν όλα τα συστήματα γραφής που είναι σε χρήση σήμερα. Αυτά είναι τα:
Το Unicode έχει προσθέσει και άλλα αλφάβητα όπως ιστορικά αλφάβητα και εξαφανισμένα αλφάβητα για ακαδημαϊκούς λόγους:
Επίσης περιλαμβάνει και άλλα σύμβολα που χρησιμοποιούνται στα μαθηματικά και την μουσική.
Διάφορα
Το 1997 Μίχαελ Έβερσον πρότεινε να κωδικοποιηθούν και οι χαρακτήρες της φανταστικής Κλίνγκον γλώσσας στο Επίπεδο 1 του ISO/IEC 10646-2. Αλλά η πρόταση αυτή απορρίφθηκε όπως και η πρόταση για συμπερίληψη γλωσσών του Τόλκιν.
Πρότυπα
Η κοινοπραξία Unicode με έδρα την Καλιφόρνια, αναπτύσσει το πρότυπο Unicode. Οποιαδήποτε οργάνωση ή ιδιώτης μπορεί να γίνει μέλος της εφόσον πληρώσει συνδρομή. Στα μέλη συμπεριλαμβάνονται σχεδόν όλες τις μεγάλες εταιρείες λογισμικού και υλικού που ενδιαφέρονται σχετικά όπως οι Apple, Microsoft, IBM, Xerox, HP, Adobe Systems και πολλές άλλες.
Όταν γράφουμε για κωδικά σημεία του Unicode είναι σύνηθες να χρησιμοποιούμε τη μορφή U+xxxx or U+xxxxxx όπου xxxx ή xxxxxx είναι το κωδικό σημείο στο δεκαεξαδικό σύστημα.
Αποθήκευση μεταφορά και επεξεργασία
Μέχρι τώρα το Unicode παρουσιάστηκε απλά ως μια απεικόνιση κάθε χαρακτήρα που χρησιμοποιείται σε κάποιο αλφάβητο στη Γη σε έναν μοναδικό αριθμό, το κωδικό σημείο. Όμως η αποθήκευση αυτών των αριθμών κατά την επεξεργασία κειμένου είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Προβλήματα ανακύπτουν από το γεγονός ότι το λογισμικό που γράφεται στον δυτικό κόσμο χειρίζεται μόνο κωδικοποιήσεις 8-bit με την unicode υποστήριξη να προστίθεται πολύ αργότερα.
Το Unicode ορίζει δύο τρόπους απεικόνισης: Αυτές οι κωδικοποιήσεις περιλαμβάνουν τις εξής κύριες: (Ο αριθμός υποδηλώνει τον αριθμό των μπιτς σε κάθε μονάδα (για UTF κωδικοποιήσεις) ή byter ανά μονάδα (για UCS κωδικοποιήσεις).)
Έτοιμοι και σύνθετοι χαρακτήρες
Τα ιδεογράμματα CJK (Κίνα, Ιαπωνία, Κορέα) έχουν επί του παρόντος κώδικες μόνο για την προσυντεθιμένη μορφή τους. Ακόμα όμως, τα περισσότερα από αυτά τα ιδεογραφήματα τελικώς αποτελούνται από απλούστερα στοιχεία, έτσι, κατ' αρχήν το Unicode μπορεί να τα αποσυνθέσει όπως συμβαίνει με τα Hangul. Αυτό θα μείωνε σε μεγάλο βαθμό τον αριθμό των απαιτούμενων κωδικών σημείων, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει την εμφάνιση στην πραγματικότητα κάθε νοητού ιδεογραφήματος (καταργώντας έτσι τα προβλήματα της Han unification) Μια παρόμοια ιδέα καλύπτει ορισμένες μεθόδους εισαγωγής όπως η μέθοδος Cangjie και Wubi. Ωστόσο, οι προσπάθειες να γίνει αυτό για κωδικοποίηση χαρακτήρων σκόνταψαν πάνω στο γεγονός ότι τα ιδεογραφήματα δεν αποσυντίθενται τόσο απλά ή τόσο κανονικά όσο δείχνουν.
Οι συνδυαζόμενοι χαρακτήρες, όπως η περίπλοκη μορφοποίηση του script που απαιτείται για να αποδώσει κανείς σωστά ένα Αραβικό κείμενο και πολλά άλλα scripts, συχνά εξαρτώνται από περίπλοκες τεχνολογίες γραμματοσειρών, όπως η Open Type (από την Adobe και τη Microsoft), την Graphite (από την SIL International) και την Apple Advanced Typography AAT (από την Apple Computer), μέσω της οποίας ο σχεδιαστής γραμματοσειράς περιλαμβάνει οδηγίες σε ένα λογισμικό δημιουργίας γραμματοσειρών για το πως θα παράγει διαφορετικές σειρές χαρακτήρων. Μια άλλη μέθοδος που χρησιμοποιείται σε γραμματοσειρές με σταθερό πλάτος είναι να τοποθετείται το σύμβολο του συνδυαζόμενου χαρακτήρα πριν τα δεξιά του (sidebearing). Αυτή η μέθοδος, ωστόσο, λειτουργεί μόνο για ορισμένα διακριτικά και η σώρρευση δεν θα γίνει σωστά.
Μέχρι και το 2004, τα περισότερα λογισμικά ακόμα δεν μπορούσαν να χειριστούν αξιόπιστα πολλά χαρακτηριστικά που δεν υποστηρίζονταν από παλαιότερες τυποποιήσεις γραμματοσειρών, έτσι το να συνδυάζει κανείς χαρακτήρες, γενικώς δεν λειτουργούσε σωστά. Υποθετικά, το (προσυντεθιμένο e με περισπωμένη και οξεία) και το  (e που ακολουθείται από συνδυαζόμενη περισπωμένη επάνω και συνδυαζόμενη οξεία επάνω) είναι πανομοιότυπα στην εμφάνιση, δίνοντας και τα δύο ένα e με περισπωμένη και οξεία, αλλά η εμφάνιση μπορεί να διαφοροποιείται σε μεγάλο βαθμό κατά την εφαρμογή εφαρμογών λογισμικού.
Επίσης, οι κάτω τελείες, οι οποίες χρειάζονται στα Ινδικά Romanization, συχνά θα τοποθετούνται λανθασμένα ή ακόμα χειρότερα. Παράδειγμα:
Βέβαια, αυτό δεν είναι στην πραγματικότητα μια αδυναμία του ίδιου του Unicode, αλλά απλώς αποκαλύπτει κενά της τεχνολογίας απόδοσης και των γραμματοσειρών.
Λειτουργικά συστήματα
Παρά τα τεχνικά προβλήματα τους περιορισμούς και την κριτική στη πορεία, το Unicode έχει επικρατήσει ως το κυρίαρχο σχήμα κωδικοποίησης χαρακτήρων. Τα Windows NT και οι απόγονοί του Windows 2000 και Windows XP κάνουν εκτεταμένη χρήση του σχήματος κωδικοποίησης UTF-16 για εσωτερική αναπαράσταση κειμένου. UNIX λειτουργικά συστήματα όπως GNU/Linux, Plan 9 από Bell Labs, BSD και  Mac OS X έχουν υιοθετήσει το σχήμα UTF-8, ως τη βάση για την αναπαράσταση  πολυγλωσσικό κείμενο.
Ηλεκτρονική αλληλογραφία
Το πρότυπο MIME ορίζει δύο διαφορετικούς μηχανισμούς για κωδικοποίηση όχι-ASCII χαρακτήρων στα μηνύματα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας,e-mails, ανάλογα με το αν οι χαρακτήρες είναι στις επικεφαλίδες του ηλ.μηνύματος όπως π.χ. η επικεφαλίδα "Θέμα:" ή βρίσκονται στο κυρίος κείμενο του ηλεκτρονικού μηνύματος. Και στις δυο περιπτώσεις, προσδιορίζεται το αρχικό σύνολο χαρακτήρων καθώς και η κωδικοποίηση μεταφοράς. Για ηλεκτρονική αλληλογραφία με Unicode χαρακτήρες προτείνονται το σχήμα κωδικοποίησης UTF-8 και η κωδικοποίηση μεταφοράς Base64. Οι λεπτομέρειες των δύο μηχανισμών καθορίζονται στο πρότυπο MIME και γενικά είναι κρυμμένοι από τον απλό χρήστη λογισμικού ηλ. αλληλογραφίας.
Η υιοθέτηση του Unicode στην Ηλεκτρονική αλληλογραφία είναι πολύ αργή. Τα περισσότερα κείμενα στην ανατολική Ασία κωδικοποιούνται άκομα σε τοπικές κωδικοποιήσεις όπως η Shift-JIS, και πολλά δημοφιλή προγράμματα ηλ.αλληλογραφίας ακόμα και αν έχουν κάποια unicode υποστήριξη εντούτοις δεν μπορούν να χειριστούν Unicode δεδομένα σωστά. Η κατάσταση αυτή δεν προβλέπεται να αλλάξει το προσεχές μέλλον.
Διαδίκτυο
Οι καινούργιοι πλοηγοί διαδικτύου μπορούν και απεικονίζουν σωστά ιστοσελίδες με Unicode χαρακτήρες εφόσον έχει εγκατασταθεί η ανάλογη γραμματοσειρά.
Γραμματοσειρές
Ελεύθερες και εμπορεύσιμες γραμματοσειρές που βασίζονται στο Unicode πρότυπο είναι κοινές, με πρώτες τις TrueType και τώρα τις OpenType γραμματοσειρές που υποστηρίζουν και οι δύο Unicode απεικονίζοντας κωδικά σημεία σε συγκεκριμένες εμφανίσεις χαρακτήρων.
Υπάρχουν χιλίαδες γραμματοσειρές στην αγορά,αλλά λιγότερες από δώδεκα προσπαθούν να υποστηρίξουν την πλειοψηφία του συνόλου χαρακτήρων του προτύπου Unicode. Αντίθετα οι βασισμένες στο Unicode γραμματοσειρές συνήθως υποστηρίζουν μόνο βασικό ASCII και κάποια συγκεκριμένα αλφάβητα. Αυτό γίνεται κυρίως για λόγους οικονομίας των δημιουργών γραμματοσειρών και απόδοσης των προγραμμάτων που μπορεί να γονατίσουν καθώς η απόδοση γραμματοσειρών είναι μια διαδικασία που καταναλώνει πολλούς πόρους ενός υπολογιστή. Χαρακτήρες Unicode που δεν μπορούν να αποδωθούν γραφικά απεικονίζονται με ένα λευκό τετράγωνο.
Μέθοδοι εισαγωγής
Οι επεξεργαστές κειμένου Microsoft Word επιτρέπουν την εισαγωγή χαρακτήρων Unicode με δυο τρόπους:
Το Gnome2 ακολουθεί το πρότυπο ISO 14755. Κράτησε πατημένα τα πλήκτρα Ctrl and Shift και εισήγαγε στο δεκαεξαδικό το κωδικό σημείο του unicode χαρακτήρα που θέλεις να εμφανιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωδικοποίηση χαρακτήρων
Σχέσεις Ουγγαρίας-Ρουμανίας
Οι σχέσεις Ουγγαρίας-Ρουμανίας είναι οι εξωτερικές σχέσεις μεταξύ Ουγγαρίας και Ρουμανίας. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα, συμπεριλαμβανομένης της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Οι σύγχρονες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών χρονολογούνται από τη δημιουργία της Ρουμανίας.
Διμερείς σχέσεις
Η Ρουμανία έχει αναπτύξει ισχυρές σχέσεις με την Ουγγαρία, με την τελευταία να παίζει βασικό ρόλο στη στήριξη της προσπάθειας της Ρουμανίας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το κίνημα "Δημοκρατική Συμμαχία Ούγγρων στη Ρουμανία" συμμετείχε επίσης σε όλους τους κυβερνητικούς συνασπισμούς μεταξύ 1996 και 2008 και από το 2009. Το 1996, η Ρουμανία υπέγραψε και επικύρωσε μια βασική διμερή συνθήκη με την Ουγγαρία που έλυσε εκκρεμείς διαφωνίες, θέτοντας τα θεμέλια για στενότερες, πιο συνεργατικές σχέσεις.
Συγκρούσεις
Παρά τη σχέση τους, πολλοί Ούγγροι πιστεύουν ότι η Ρουμανία δεν άξιζε το σημερινό έδαφος, επειδή η Τρανσυλβανία ήταν το αναπόσπαστο μέρος του Βασιλείου της Ουγγαρίας (1000-1526, 1848-1849, 1867-1920) και των περιοχών του Ουγγρικού Στέμματος (Ανατολικό Ουγγρικό Βασίλειο (1526-1570), Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας (1570-1867)) μέχρι τη Συνθήκη του Τριανόν.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, αρχικά το Βασίλειο της Ρουμανίας ήταν ουδέτερο έναντι των Κεντρικών Δυνάμεων, επομένως με την Αυστροουγγαρία. Τον Αύγουστο του 1916, η Ρουμανία μπήκε στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων και επιτέθηκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας, ωστόσο τον ώθησαν πίσω στα σύνορα τον Οκτώβριο και μέχρι τον Ιανουάριο του 1917, τα δύο τρίτα της Ρουμανίας καταλήφθηκαν από τις Κεντρικές Δυνάμεις. Οι Ρουμάνοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν στην ιστορική περιοχή της Μολδαβίας, αλλά μπόρεσαν να αποτρέψουν την πλήρη κατάρρευση το 1917 αναδιοργανώνοντας τον στρατό τους και αποκρούοντας την επίθεση των Κεντρικών Δυνάμεων στο Mărășești και στο Oituz. Παρόλα αυτά, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, η Ρωσία έπεσε σε εμφύλιο πόλεμο και η ρωσική κυβέρνηση υπέγραψε δύο συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός με τις Κεντρικές Δυνάμεις, ακολουθούμενες αργότερα (στις 15 Δεκεμβρίου) με πλήρη ανακωχή. Χωρίς τη ρωσική υποστήριξη, η ρουμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε στη συνέχεια να μηνύσει για ειρήνη, κλείνοντας τον Δεκέμβριο του 1917 την Ανακωχή της Φωξάνης.
Πόλεμος Ουγγαρίας-Ρουμανίας
Το 1918, η Ρουμανία μπήκε ξανά στον πόλεμο με παρόμοιους στόχους με αυτούς του 1916, στην Μάχη της Τρανσυλβανίας. Κατά τη διάρκεια του Ουγγρο-Ρουμανικού Πολέμου το 1919, η Ουγγαρία, με επικεφαλής τις κομμουνιστικές δυνάμεις, προσπάθησε να διασφαλίσει τα σύνορά της, ωστόσο σύντομα ηττήθηκε και αργότερα καταλήφθηκε από τις ρουμανικές δυνάμεις για χρόνο μερικών μηνών.
Μεσοπόλεμος και Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Συνθήκη του Τριανόν και οι συνέπειές της, κυριάρχησαν στη δημόσια ζωή και την πολιτική κουλτούρα της Ουγγαρίας στη μεσοπολεμική περίοδο. Επιπλέον, η ουγγρική κυβέρνηση στράφηκε όλο και περισσότερο προς τα δεξιά. Τελικά, υπό τον αντιβασιλέα Μίκλος Χόρτυ, η Ουγγαρία εγκατέστησε στενές σχέσεις με τη Φασιστική Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι και τη Ναζιστική Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ. Αυτές οι πολιτικές και το ζητούμενο για αναθεώρηση κατάφεραν να ανακτήσουν τα εδάφη της νότιας Τσεχοσλοβακίας με το πρώτο βραβείο της Βιέννης το 1938 και την προσάρτηση του υπολοίπου της Subcarpathia το 1939. Αυτά ήταν μόνο ένα κλάσμα των εδαφών που χάθηκαν από τη Συνθήκη του Τριανόν, έτσι κι αλλιώς η απώλεια που δυσαρέστησε τους Ούγγρους περισσότερο, ήταν αυτή της Τρανσυλβανίας που παραχωρήθηκε στους Ρουμάνους.
Το 1940, η σοβιετική κατοχή της Βεσσαραβίας και της Βόρειας Βουκοβίνας, ενέπνευσε την Ουγγαρία να κλιμακώσει τις προσπάθειές της για την επίλυση «του ζητήματος της Τρανσυλβανίας». Η Ουγγαρία ήλπιζε να κερδίσει όσο το δυνατόν περισσότερο την Τρανσυλβανία, αλλά οι Ρουμάνοι υπέβαλαν μόνο μια μικρή περιοχή προς εξέταση. Τελικά, οι διαπραγματεύσεις Ουγγαρίας-Ρουμανίας έπεσαν εντελώς. Μετά από αυτό, η ρουμανική κυβέρνηση ζήτησε από την Ιταλία και τη Γερμανία να επέμβουν.
Οι υπουργοί Εξωτερικών Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ της Γερμανίας και Γκαλεάτσο Τσιάνο της Ιταλίας, συναντήθηκαν στις 30 Αυγούστου 1940 στο παλάτι Belvedere στη Βιέννη και αποφάσισαν ότι η Ρουμανία πρέπει να παραχωρήσει τη Βόρεια Τρανσυλβανία, με έκταση 43.104 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 2.577.260, από τους οποίους, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ρουμανίας, 1.304.903 ήταν Ρουμάνοι (50,2%) και 978.074 (37,1%) Ούγγροι, ή σύμφωνα με την ουγγρική απογραφή του 1941, 53,5 % ήταν Ούγγροι και 39,1% Ρουμάνοι.
Το 1940, οι εθνοτικές ταραχές μεταξύ Ούγγρων και Ρουμάνων συνεχίστηκαν, μετά από μερικά επεισόδια με την κατάληψη της Βορείου Τρανσυλβανίας από το Ουγγρικό Στρατό, με αποκορύφωμα τις σφαγές στην Treznea και στο Ip. Αφού ορισμένες εθνοτικές ουγγρικές ομάδες που θεωρούνταν αναξιόπιστες ή ανασφαλείς, εκδιώχθηκαν από τη Νότια Τρανσυλβανία, οι Ούγγροι αξιωματούχοι έδιωξαν επίσης τακτικά ορισμένες ρουμανικές ομάδες από τη Βόρεια Τρανσυλβανία. Επίσης, πολλοί Ούγγροι και Ρουμάνοι έφυγαν ή επέλεξαν να διαφύγουν μεταξύ των δύο χωρών. Υπήρξε μαζική έξοδος. Μετεγκαταστάθηκαν πάνω από 100.000 άνθρωποι και στις δύο πλευρές των εθνικών και πολιτικών συνόρων.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ουγγαρία και η Ρουμανία έγιναν σύμμαχοι και συμμετείχαν στον πόλεμο εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά μετά το πραξικόπημα στις 23 Αυγούστου 1944, η Ρουμανία άλλαξε πλευρά και μάλιστα πολέμησε εναντίον της Ουγγαρίας. Κατά συνέπεια, σοβιετικά και ρουμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Ουγγαρία, κατέλαβαν τη Βόρεια Τρανσυλβανία μέχρι τον Οκτώβριο του 1944 και επανίδρυσαν τη ρουμανική διοίκηση στην περιοχή τον Μάρτιο του 1945. Η Συνθήκη του Παρισιού το 1947, επιβεβαίωσε τα σύνορα μεταξύ Ρουμανίας και Ουγγαρίας όπως ορίστηκε αρχικά στη Συνθήκη του Τριανόν για 27 χρόνια νωρίτερα, επιβεβαιώνοντας έτσι την επιστροφή της Βόρειας Τρανσυλβανίας στη Ρουμανία.
Ψυχρός πόλεμος
Λίγο μετά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία, τον Μάρτιο του 1990, οι βίαιες εθνοτικές συγκρούσεις στην Τρανσυλβανία, στην πόλη Τίργκου Μούρες έτειναν τη σχέση μεταξύ των δύο χωρών στο χείλος του πολέμου, για ακόμα μία φορά. Ως αποτέλεσμα, η πρώτη Συνθήκη για τους Ανοιχτούς Ουρανούς (Όπως ονομάστηκε) στον κόσμο, που αμοιβαία αξιολόγησε τη δύναμη και τη διάθεση των αντίπαλων στρατιωτικών δυνάμεων αναπτύχθηκε και τέθηκε σε ισχύ το 1992. Αυτό θεωρείται άμεσος πρόδρομος της πολυμερούς συνθήκης του 2002 για τους Ανοιχτούς Ουρανούς που περιελάμβανε κάποτε τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Από το 1999, η Ουγγαρία και η Ρουμανία είναι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και από το 2007 είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ωστόσο, η εθνικιστική ένταση παραμένει, μέχρι και σήμερα.
Αθλητισμός
Χαρακτηριστικό είναι ότι κάθε φορά που οι δύο χώρες συναντιούνται μεταξύ τους σε οποιοδήποτε άθλημα (Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, χάντμπολ, βόλεϊ, πόλο κλπ), πάντα υπάρχει σύγκρουση μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων, η οποία πολλές φορές ξεκινάει από ρατσιστικά συνθήματα και αποδοκιμασίες στους Εθνικούς Ύμνους των δύο χωρών και καταλήγει σε επεισόδια και τραυματισμούς των οπαδών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σχέσεις Ουγγαρίας-Ρουμανίας Ρουμανία Ουγγαρία
703 Νωεμίν
Η Νωεμίν (Noemi) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στο εσωτερικό μέρος της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,431. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από τη βαρόνη Βαλεντίνη Νοέμι φον Ρότσιλντ (1886-1969) με αφορμή τους αρραβώνες της με τον ευεργέτη της Αστρονομίας βαρόνο Σιγισμούνδο φον Σπρίνγκερ (1873-1927).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νωεμίν εκτιμάται σε 13 χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νωεμιν
Δύσπνοια
Η δύσπνοια είναι το αίσθημα δυσκολίας στην αναπνοή. Το σύμπτωμα αυτό μπορεί να αποτελείται από ποιοτικώς διαφορετικές συνιστώσες, όπως το σφίξιμο στο στήθος ή το αποπνικτικό αίσθημα (η αίσθηση ότι δεν υπάρχει αρκετό οξυγόνο).
Η δύσπνοια είναι συνηθισμένο σύμπτωμα μετά από έντονη δραστηριότητα, αλλά καθίσταται παθολογικό όταν συμβαίνει σε άλλες καταστάσεις. Στο 85% των παθολογικών περιπτώσεων, η δύσπνοια οφείλεται σε άσθμα, πνευμονία, καρδιακή ισχαιμία, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, διάμεση πνευμονοπάθεια ή ψυχογενή αίτια, όπως η διαταραχή πανικού και το άγχος.
Ορισμός
Η Αμερικανική Εταιρεία Θώρακα ορίζει τη δύσπνοια ως «μία υποκειμενική εμπειρία ανησυχίας (discomfort) στην αναπνοή που αποτελείται από ποιοτικώς διαφορετικά αισθήματα ποικίλης εντάσεως», ενώ άλλοι ορισμοί την περιγράφουν απλώς ως «δυσκολία στην αναπνοή», «άτακτη ή ανεπαρκή αναπνοή» και ως την «εμπειρία της ελλείψεως αναπνοής» (οξεία ή χρόνια).
Ειδικότερες μορφές δύσπνοιας είναι η ορθόπνοια, κατά την οποία η δύσπνοια εμφανίζεται όταν ο άνθρωπος είναι ξαπλωμένος και το αντίθετό της, η πλατύπνοια, δύσπνοια που εμφανίζεται μόνο στην όρθια στάση.
Διαφορική διάγνωση
Παρότι η δύσπνοια προκαλείται γενικώς από διαταραχές στο καρδιαγγειακό ή στο αναπνευστικό σύστημα και άλλα συστήματα όπως το νευρικό, το μυοσκελετικό, το ενδοκρινικό, καθώς και ψυχιατρικοί παράγοντες μπορεί να είναι η αιτία. Το ιατρικό έμπειρο σύστημα DiagnosisPro, περιείχε 497 διακριτές αιτίες τον Οκτώβριο του 2010. Οι συνηθέστερες καρδιαγγειακές αιτίες είναι το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και η καρδιακή ανεπάρκεια, ενώ συνήθη πνευμονικά αίτια είναι η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, το άσθμα, ο πνευμοθώρακας, το πνευμονικό οίδημα και η πνευμονία. Επί παθοφυσιολογικής βάσεως τα αίτια μπορούν να ταξινομηθούν σε: (1) αυξημένη συνειδητοποίηση της κανονικής αναπνοής, όπως κατά τη διάρκεια κρίσεων άγχους, (2) αύξηση του αναπνευστικού έργου και (3) ανωμαλία στο σύστημα αερισμού.
Οξύ στεφανιαίο σύνδρομο
Το οξύ στεφανιαίο σύνδρομο προκαλεί συχνά πόνο στο στήθος και δυσκολία στην αναπνοή, ωστόσο μπορεί να είναι ασυμπτωματικό, μόνο με λαχάνιασμα. Παράγοντες κινδύνου αποτελούν η μεγάλη ηλικία, το κάπνισμα, η υπέρταση, η υπερλιπιδαιμία και ο διαβήτης. Σημαντικά για τη διάγνωση και την αγωγή είναι το ηλεκτροκαρδιογράφημα και η μέτρηση των καρδιακών ενζύμων. Η αγωγή αποσκοπεί στο να μειώσει τις απαιτήσεις της καρδιάς σε οξυγόνο και να αυξήσει τη ροή του αίματος.
Καρδιακή ανεπάρκεια
Η καρδιακή ανεπάρκεια προκαλεί συχνά δύσπνοια με την άσκηση, ορθόπνοια και παροξυσμική νυκτερινή δύσπνοια. Προσβάλλει μεταξύ του 1 και του 2% του γενικού πληθυσμού στις ΗΠΑ και το 10% των άνω των 65 ετών. Παράγοντες κινδύνου αποτελούν η υπερβολική πρόσληψη αλατιού, η καρδιακή ισχαιμία, οι αρρυθμίες, η νεφρική ανεπάρκεια, η πνευμονική εμβολή, η υπέρταση και μολύνσεις.
Χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια
Ασθενείς με χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), εμφύσημα ή χρόνια βρογχίτιδα, εμφανίζουν συχνά χρόνια δύσπνοια και χρόνιο παραγωγικό βήχα. Μία οξεία επιδείνωση (παροξυσμός) προκαλεί αυξημένη δύσπνοια και παραγωγή πτυέλων. Η ΧΑΠ αποτελεί παράγοντα κινδύνου για πνευμονία. Η αγωγή κατά του παροξυσμού είναι χορήγηση συνδυασμού αντιχολινεργικών, μυοχαλαρωτικών, στεροειδών και πιθανώς ο αερισμός υπό θετική πίεση.
Άσθμα
Το άσθμα είναι το συχνότερο αίτιο εισόδου στο τμήμα επειγόντων περιστατικών με δύσπνοια. Αποτελεί τη συνηθέστερη πνευμονική ασθένεια, τόσο στις αναπτυσσόμενες όσο και στις ανεπτυγμένες χώρες, επηρεάζοντας περί το 5% του πληθυσμού. Συμπτώματα του άσθματος είναι και ο συριστικός ρόγχος, το σφίξιμο στο στήθος και ο μη παραγωγικός βήχας. Τα εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή αποτελούν την αγωγή εκλογής για τα παιδιά, παρότι μπορούν να μειώσουν την ανάπτυξη. Τα οξέα συμπτώματα ανακουφίζονται με βρογχοδιασταλτικά με άμεση δράση.
Πνευμονική εμβολή
Η κλασική πνευμονική εμβολή προκαλεί δύσπνοια με απότομη έναρξη. Τα άλλα συμπτώματά της περιλαμβάνουν πλευριτικό πόνο, βήχα, αιμόπτυση και πυρετό. Παράγοντες κινδύνου αποτελούν μεταξύ άλλων η θρόμβωση βαθείας φλέβας, η πρόσφατη εγχείρηση, ο καρκίνος και προηγούμενες θρομβοεμβολές. Πρέπει πάντα να την υποπτευόμαστε σε ασθενείς με δύσπνοια με απότομη έναρξη. Η διάγνωση ωστόσο μπορεί να είναι δύσκολη. Η θεραπευτική αγωγή είναι συνήθως η χορήγηση αντιθρομβωτικών.
Αναιμία
Η αναιμία χαμηλών επιπέδων αιμοσφαιρίνης αποτελεί συχνά αιτία δύσπνοιας. Η έντονη έμμηνη ρύση μπορεί να συνεισφέρει στην αναιμία και σε συνακόλουθη δύσπνοια. Οι πονοκέφαλοι είναι επίσης σύμπτωμα σε ασθενείς με αναιμία, ενώ μερικοί αναφέρουν μία αίσθηση μουδιάσματος στο κεφάλι ή θολή όραση από την υπόταση πίσω από το μάτι εξαιτίας ελλείψεως οξυγόνου και πιέσεως. Οι ίδιοι ασθενείς έχουν αναφέρει οξείς πονοκεφάλους, πολλοί από τους οποίους οδηγούν σε μόνιμη εγκεφαλική βλάβη.
Διάφορα άλλα
Αιτίες δύσπνοιας μπορεί να είναι επίσης η αναφυλαξία, η διάμεση πνευμονοπάθεια, οι κρίσεις πανικού και η πνευμονική υπέρταση. Η συσσώρευση υγρού στο περικάρδιο προκαλεί επίσης δύσπνοια και διαγνώσκεται με υπέρηχους. Η αναιμία που εμφανίζεται βαθμιαία συνήθως προκαλεί δύσπνοια κατά την άσκηση, κόπωση, αδυναμία και ταχυκαρδία. Μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή ανεπάρκεια. Η αναφυλαξία συνήθως αρχίζει μέσα σε λίγα λεπτά, σε άτομα με αντίστοιχη προϊστορία και συνοδεύεται από κνίδωση, οίδημα του λάρυγγα και γαστρεντερική αναστάτωση. Η διάμεση πνευμονοπάθεια προκαλεί βαθμαία εμφάνιση δύσπνοιας και συνήθως υπάρχει ιστορικό με προδιαθέτουσα περιβαλλοντική έκθεση. Η δύσπνοια αποτελεί συχνά το μοναδικό σύμπτωμα σε ασθενείς με ταχυαρρυθμίες. Οι κρίσεις πανικού προκαλούν υπεραερισμό, εφίδρωση και μούδιασμα. Περί τα 2/3 των εγκύων γυναικών εμφανίζουν δύσπνοια που θεωρείται φυσιολογική. Δύσπνοια μπορεί ακόμα να προκληθεί από νευρολογικές καταστάσεις όπως ο τραυματισμός της σπονδυλικής στήλης, τραυματισμοί των διαφραγματικών νεύρων, το σύνδρομο Guillain-Barre, η αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση, η σκλήρυνση κατά πλάκας και η μυική δυστροφία. Μία σχετικώς άγνωστη κατάσταση που προκαλεί δύσπνοια είναι το «σύνδρομο της άδειας μύτης».
Παθοφυσιολογία
Διαφορετικές φυσιολογικές οδοί μπορεί να οδηγήσουν σε δύσπνοια, όπως δια των χημικών, των μηχανικών και των πνευμονικών υποδοχέων.
Τα απαγωγά σήματα είναι τα κινητικά νευρικά σήματα που κατέρχονται από τον εγκέφαλο στους αναπνευστικούς μύες. Ο σημαντικότερος τέτοιος μυς είναι το διάφραγμα.
Καθώς ο εγκέφαλος δέχεται πολλαπλές προσαγωγικές πληροφορίες για τον αερισμό των πνευμόνων, είναι σε θέση να τις συγκρίνει με το τρέχον επίπεδο της αναπνοής όπως αυτό ρυθμίζεται με τα απαγωγά σήματα. Αν το επίπεδο της αναπνοής δεν είναι το κατάλληλο για την κατάσταση του σώματος, τότε μπορεί να γίνει αισθητή δύσπνοια. Υπάρχει όμως επιπλέον και μία ψυχολογική συνιστώσα στη δύσπνοια, καθώς μερικοί άνθρωποι μπορεί σε τέτοιες περιπτώσεις να έχουν μία αυξημένη συνειδητοποίηση της κανονικής αναπνοής, αλλά να μην έχουν την ανησυχία που είναι χαρακτηριστική της δύσπνοιας.
Αποτίμηση
Διάφορες κλίμακες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να ποσοτικοποιήσουν τον βαθμό της δύσπνοιας. Υποκειμενικά μπορεί να βαθμονομηθεί σε μία κλίμακα από το 1 έως το 10 με αντίστοιχες περιγραφές (Τροποποιημένη κλίμακα του Borg). Μία άλλη κλίμακα είναι η πεντάβαθμη «MRC breathlessness scale» (Κλίμακα δύσπνοιας MRC), που βασίζεται στις συνθήκες υπό τις οποίες εμφανίζεται η δύσπνοια και παρατίθεται στον πίνακα.
Στατιστική
Η δύσπνοια είναι ο κύριος λόγος για το 3,5% των επισκέψεων στα τμήματα επειγόντων περιστατικών των αμερικανικών νοσοκομείων. Από αυτούς τους ανθρώπους, το 51% εισάγονται τελικώς για νοσηλεία και το 13% είναι νεκροί μετά από ένα έτος. Μελέτες υποδεικνύουν ότι μέχρι και το 27% του γενικού πληθυσμού θα εμφανίσει κάποτε δύσπνοια. Η οξεία δύσπνοια είναι ο συνηθέστερος λόγος για τον οποίο άνθρωποι που χρειάζονται ανακουφιστική φροντίδα επισκέπτονται ένα τμήμα επειγόντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμπτώματα Κατηγορία:Αναπνευστικό σύστημα
Λουίτζι (νησί)
Η νήσος Λουίτζι (ρωσικά: Остров Луиджи) είναι ρωσικό νησί στον Αρκτικό ωκεανό και ειδικότερα νησί του αρχιπελάγους της γης του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Έχει έκταση 371 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το ψηλότερο σημείο του νησιού βρίσκεται σε ύψος 442 μέτρων. Η νήσος Λουίτζι βρίσκεται νοτιοδυτικά της νήσου Σόλσμπερι και βορειοανατολικά της νήσου Τσαμπ. Το νησί πήρε το όνομα του από τον Prince Luigi Amedeo, Duke of the Abruzzi και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια Αρχάγγελσκ.
Κατηγορία:Περιφέρεια Αρχάγγελσκ Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας
For Those About to Rock (We Salute You)
Το "For Those About to Rock (We Salute You)" είναι ένα τραγούδι του αυστραλιανού hard rock συγκροτήματος AC/DC, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον όγδοο δίσκο τους, ονόματι For Those About To Rock, του 1981. Το τραγούδι κυκλοφόρησε, έναν χρόνο αργότερα, και ως single. Το κομμάτι αργότερα συμπεριλήφθηκε και στο Who Made Who. Tο "salute" θυμίζει τον ρωμαϊκό αποχαιρετισμό, ωστόσο ο Άνγκους Γιανγκ, είπε ότι δεν ήταν αυτή η πηγή της έμπνευσής τους, για τα κανόνια που ακούγονται στα live.
Πρόκειται για έναν από τα πιο διάσημα τραγούδια του σχήματος, με το οποίο συνήθως κλείνουν τις συναυλίες τους, υπό το άκουσμα κανονιών να βαράν. Το κομμάτι με το πέρας των χρόνων έχει χρησιμοποιηθεί από πολλά Μέσα, καθώς και πολυάριθμα αθλητικά γεγονότα. Σε αρκετές λίστες έχει συμπεριληφθεί ένα από τα καλύτερα τραγούδια τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1981 Κατηγορία:Singles του 1982 Κατηγορία:Τραγούδια των AC/DC Κατηγορία:Singles της Atlantic Records