cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγιούμπ Ελ Κάαμπι
Εθνική ομάδα
Μετά τις εμφανίσεις του με την Εθνική Μαρόκου Α΄ για δύο χρόνια, κατακτώντας δύο τίτλους Πρωταθλήματος Εθνών Αφρικής, ο νέος προπονητής, ο Βόσνιος Βάχιντ Χαλίλχοντζιτς, εντυπωσιάστηκε και αποφάσισε να τον καλέσει να εκπροσωπήσει την Εθνική Μαρόκου για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022. Στους πρώτους 6 αγώνες του με την ομάδα, κατάφερε να σκοράρει 5 γκολ και έγινε ο κορυφαίος σκόρερ του Μαρόκου στη φάση, με την ομάδα να κερδίζει εύκολα την πρόκριση από το δεύτερο γύρο.
Διακρίσεις
ΡΣ Μπερκάν
Ουιντάντ Καζαμπλάνκα
Μαρόκο
Σύμη (μυθολογία)
Ο Διόδωρος Σικελιώτης, ωστόσο, γράφει για τη Σύμη ότι ήταν μητέρα του Χθόνιου από τον Ποσειδώνα, και αναφέρει ότι ο Χθόνιος ονόμασε το νησί από εκείνη.
Πηγές
Συμη Συμη
Αγιούμπ Ελ Κάαμπι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μαρόκου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Εθνών Αφρικής 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Εθνών Αφρικής 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Μαρόκου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χεμπέι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Κίνας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κίνα Κατηγορία:Μαροκινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουιντάντ Καζαμπλάνκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαταϊσπόρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Σαντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Τζενέτ ΜακΚέρντι
Η Τζενέτ Μισέλ Φέι ΜακΚέρντι (Jennette Michelle Faye McCurdy, 26 Ιουνίου 1992) είναι Αμερικανίδα συγγραφέας, σκηνοθέτης, podcaster, παραγωγός ταινιών, τραγουδίστρια και πρώην ηθοποιός. Είναι κυρίως γνωστή για την συμμετοχή της στην σειρά iCarly ως Sam Puckett.
Προσωπική ζωή
Η μητέρα της, Ντέμπρα, απεβίωσε στις 20 Σεπτεμβρίου του 2013, ούσα αντιμέτωπη με τον καρκίνο του μαστού επί 17 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί ιταλικής καταγωγής
Σπιζίδες
Οι σπιζίδες, γνωστοί και ως σπίζες, είναι γνωστά ωδικά πτηνά, τα οποία είναι κυρίως διαδεδομένα σε όλο το Βόρειο ημισφαίριο και ανήκουν στην οικογένεια Σπιζίδες. Η οικογένεια περιλαμβάνει πολλά γένη και είδη που απαντούν σχεδόν σε όλο τον κόσμο εκτός από την Αυστραλία. Ένα από τα πιο διαδεδομένα είδη είναι ο Φρυγίλλος ο άγαμος (Fringillia coelebs) κοινώς σπίνος, γνωστός και με τα ονόματα σπιγγάρι και τσόνης. Το ράμφος του είναι κοντό, ισχυρό και χοντρό στη βάση του. Η διαμόρφωση αυτή του επιτρέπει να σπάζει τα σκληρά περιβλήματα των σπόρων που αποτελούν την τροφή του. Τα είδη της οικογένειας αυτής, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, παρουσιάζουν φυλετικό διμορφισμό. Ορισμένα είδη της οικογένειας, όπως το καναρίνι κελαηδούν πολύ ωραία. Λέγεται ότι με το επίμονο κελάηδημά του μας προειδοποιεί για τον ερχομό του χιονιού. Θεωρείται χρήσιμο πουλί επειδή τρώει διάφορα έντομα από τα οποία κινδυνεύουν οι καλλιέργειες. Το τραγούδι του διαφέρει από περιοχή σε περιοχή και μπορεί να ακουστεί από το Φεβρουάριο έως το Σεπτέμβριο. Ένα άλλο κοινό είδος είναι ο ορόσπιζος (Fringilla montifringillia).
Τα μεγέθη τους δεν ξεπερνούν τα 23 εκατοστά. Διαθέτει κομψό παράστημα και όμορφο φτέρωμα με λαμπερά, εντυπωσιακά χρώματα. Η διαμόρφωση του φύλου είναι εμφανής. Τρέφεται με σπόρους, έντομα αλλά προτιμά και τα φρούτα και τα λαχανικά. Συνήθως σχηματίζει σμήνη με πουλιά του είδους του αλλά και μικτά. Κινείται με ευκολία είτε στο έδαφος για τροφή, είτε πετώντας.
Αναπαράγεται συνήθως την άνοιξη και γεννά 2 φορές τον χρόνο 3 έως 5 αυγά. Χτίζει τη φωλιά του σε σημείο τέτοιο ώστε να μην είναι ορατή προς τους εχθρούς του. Οι φωλιές χτίζονται από τα μέσα Απριλίου έως και τον Ιούλιο. Δείχνει προτίμηση σε μέρη με φυλλοβόλα δένδρα, κωνοφόρα και μικτά δάση, σε πάρκα, σε χώρους στάθμευσης και σε κήπους για την αναπαραγωγή του.
Πηγές
Κατηγορία:Σπιζίδες
Έθνη της Ευρώπης, υπερασπιστείτε τα ιερότερα αγαθά σας
Περιγραφή
Εικονίζεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ως προστάτης των Γερμανών, ενώ συνοδεύεται από Βαλκυρίες που συμβολίζουν τα έθνη της Ευρώπης. Μαύρα σύννεφα σκεπάζουν απειλητικά τον ουρανό από την Ανατολή, όπου βλέπουμε έναν Βούδα καθισμένο. Πυρκαγιά και κεραυνοί ολοκληρώνουν την απειλητική εικόνα. Στην Δύση όμως, το σύμβολο του χριστιανικού σταυρού λάμπει σαν ήλιος στον ουρανό, εκπέμποντας τις ακτίνες του. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ με τη ρομφαία στο δεξί χέρι στέκει στο ακρωτήρι ενός γκρεμού και δείχνει με το αριστερό προς την πεδιάδα, όπου είναι κτισμένη μια πόλη.
Ερμηνεία
Ο πίνακας είναι αλληγορική εικόνα με σκοπό να ενώσει τα χριστιανικά έθνη εν όψη του κίτρινου κινδύνου. Οι Βαλκυρίες ερμηνεύονται ως Μαριάννα της Γαλλίας, Γερμάνια, προσωποποίηση της Ρωσίας, Αυστρίας, Βρετανίας, καθώς και μια ανώνυμη γυναίκα.
Ιστορική τοποθέτηση
Ο Αυτοκράτορας Βίλχελμ Β' έστειλε τον πίνακα στον Τσάρο της Ρωσίας με την έκκληση, να περιορίσει τις επιδράσεις της Ανατολής, και ιδιαίτερα την αναστολή του κινδύνου που θα ενέκυπτε από την εξέγερση του Κινέζικου λαού υποκινούμενου από τους Ιάπωνες. Ο Τσάρος έδειξε ικανοποιημένος με τον πίνακα. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Βίλχελμ Β' έβγαλε τον περίφημο λόγο του (Να μην υπάρξει ίκτος!, Pardon wird nicht gegeben!) για την Εξέγερση των Μπόξερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικοί πίνακες
Ντεσούκ
Ντεσούκ (αραβικά دسوق) είναι πόλη της Αιγύπτου, με πληθυσμό περίπου 129604 κατοίκων (2009) στο Κυβερνείο Καφρ ελ Σεΐχ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Μτσχέτα-Μτιανέτι
Η Μτσχέτα-Μτιανέτι (γεωργιανά: მცხეთა-მთიანეთი) είναι περιφέρεια (μχάρε) στην ανατολική Γεωργία που περιλαμβάνει την πόλη Μτσχέτα, η οποία χρησιμεύει ως περιφερειακή πρωτεύουσα, μαζί με την επαρχία της και τις παρακείμενες ορεινές περιοχές. Το δυτικό τμήμα ελέγχεται από την αποσχισθείσα Δημοκρατία της Νότιας Οσετίας από το 1992, λίγο μετά την ανεξαρτησία της Γεωργίας. Έχει έκταση 6.786 τ.χλμ. και πληθυσμό 94.573 κατοίκων στην απογραφή του 2014.
Δήμοι
Η περιφέρεια περιλαμβάνει πέντε δήμους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες της Γεωργίας (χώρας)
Πιέρ-Ναρσίς Γκερέν
Ο Πιέρ-Ναρσίς Γκερέν (γαλλικά: Pierre-Narcisse Guérin), βαρόνος Γκερέν από το 1829, γεννήθηκε το 1774 στο Παρίσι και πέθανε το 1833 στη Ρώμη, ήταν Γάλλος νεοκλασικός ζωγράφος. Διετέλεσε μέλος της Ακαδημίας των Καλών Τεχνών και διευθυντής της βίλας Μέντιτσι στη Ρώμη.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η επιστροφή του Μάρκου Σέξτου ([[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο), 1799]] Ο Πιέρ-Ναρσίς Γκερέν γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1774 στο Παρίσι. Γιος εμπόρου, έγινε δεκτός από την ηλικία των 11 ετών στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής. Υπήρξε μαθητής του Ζαν-Μπατίστ Ρενιώ και επηρεάστηκε από το έργο του Νταβίντ. Το 1796, απέσπασε ένα από τα τρία μεγάλα βραβεία της Ρώμης που προσφέρθηκαν εκείνη τη χρονιά, καθώς ο διαγωνισμός δεν είχε πραγματοποιηθεί από το 1793.
Το 1799, ο πίνακας του Η επιστροφή του Μάρκου Σέξτου (Λούβρο) εκτέθηκε στο Σαλόν και είχε τεράστια επιτυχία, κυρίως λόγω του θέματος - παρουσίαζε θύμα των προγραφών του Σύλλα που επιστρέφοντας στη Ρώμη βρίσκει τη γυναίκα του νεκρή και το σπίτι του σε πένθος - το οποίο ερμηνεύθηκε ως αναφορά στην επιστροφή αυτών που είχαν μεταναστεύσει κατά τις αναταραχές της Γαλλικής Επανάστασης.
Ο Γκερέν με την ευκαιρία αυτή επαινέθηκε δημόσια από τον πρόεδρο του Ινστιτούτου και πήγε στη Ρώμη για να σπουδάσει. Το 1800, μη μπορώντας να παραμείνει στη Ρώμη λόγω προβλημάτων υγείας, πήγε στη Νάπολη, όπου ζωγράφισε τον πίνακα Βοσκοί στον τάφο του Αμύντα. Το 1802 φιλοτέχνησε το Φαίδρα και Ιππόλυτος (Λούβρο).
Το 1810, μετά την επιστροφή του στο Παρίσι, σημείωσε και πάλι μεγάλη επιτυχία με το Ανδρομάχη και Πύρρος (Λούβρο). Την ίδια χρονιά εξέθεσε επίσης τα έργα Αουρόρα και Κέφαλος (Μουσείο Πούσκιν) και Ο Βοναπάρτης συγχωρεί τους εξεγερμένους του Καΐρου (Βερσαλλίες). Αυτοί οι πίνακες ταίριαζαν στο λαϊκό γούστο της Πρώτης Αυτοκρατορίας, όντας άκρως μελοδραματικοί και πομπώδεις. αριστερά|μικρογραφία|[[Μορφέας και Ίρις, Μουσείο Ερμιτάζ,1811]] Την ίδια χρονιά, ο Γκερέν άνοιξε εργαστήριο στο Παρίσι, από το οποίο βγήκαν οι πιο αξιόλογοι ρομαντικοί ζωγράφοι: Τεοντόρ Ζερικώ, Άρι Σέφερ και ο αδελφός του Ανρί Σέφερ, Λεόν Κονιέ, Βικτόρ Ορσέλ, Πωλ Υέ και Ευγένιος Ντελακρουά. Δεν ήταν παντρεμένος και δεν είχε παιδιά και έτσι αφοσιώθηκε στο εργαστήριό του και στους μαθητές του, με τους οποίους ήταν πολύ δεμένος. μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Αινείας διηγείται στη Διδώ την πτώση της Τροίας, 1815]] Η παλινόρθωση των Βουρβόνων έφερε στον Γκερέν νέες τιμές. Το 1803 του είχαν απονείμει τον σταυρό της Λεγεώνας της Τιμής και το 1815 έγινε δεκτός ως μέλος στην Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Η τεχνοτροπία του άλλαξε σύμφωνα με το λαϊκό γούστο. Στον πίνακα Ο Αινείας διηγείται στη Διδώ την πτώση της Τροίας, 1815 (Λούβρο), ο Γκερέν υιοθέτησε ένα πιο αισθησιακό και γραφικό στυλ.
Το 1822 δέχτηκε τη θέση του διευθυντή της Γαλλικής Ακαδημίας στη Ρώμη, την οποία είχε αρνηθεί το 1816. Επιστρέφοντας στο Παρίσι το 1828, ο Γκερέν, ο οποίος προηγουμένως είχε χριστεί ιππότης του τάγματος του Αγίου Μιχαήλ, έλαβε τον τίτλο ευγενείας του βαρόνου. Αυτή την εποχή, προσπάθησε να ολοκληρώσει τον πίνακα Πύρρος και Πρίαμος, ένα έργο που είχε αρχίσει στη Ρώμη, αλλά μάταια. Η υγεία του είχε καταρρεύσει και με την ελπίδα βελτίωσης επέστρεψε στην Ιταλία με τον Οράς Βερνέ. Λίγο μετά την άφιξή του στη Ρώμη, ο βαρόνος Γκερέν πέθανε, στις 6 Ιουλίου 1833. Ενταφιάστηκε στην εκκλησία Τρινιτά ντεϊ Μόντι στο πλευρό του Κλωντ Λορραίν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Νεοκλασικοί ζωγράφοι
Μαργαρίτα Τσαντ-Παπανδρέου
Η Μαργαρίτα Τσαντ-Παπανδρέου (Όουκ Παρκ Ιλλινόις, 30 Σεπτεμβρίου 1923) είναι Ελληνοαμερικανίδα ακτιβίστρια, δεύτερη σύζυγος του Ανδρέα Παπανδρέου (1951-89) και μητέρα του Γιώργου Α. Παπανδρέου.
Έχει να επιδείξει σημαντικό έργο σε ότι αφορά τον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών, καθώς πρωταγωνίστησε στη δημιουργία, επεξεργασία και προώθηση νόμων που βελτίωσαν πολύ τη νομική και κοινωνική θέση των Ελληνίδων, όπως η κατάργηση του θεσμού της προίκας (1982), η νομιμοποίηση των εκτρώσεων (1986), η θέσπιση του πολιτικού γάμου (1982), η νομιμοποίηση διαζυγίων με αμοιβαία συναίνεση, η δυνατότητα διατήρησης του επωνύμου των γυναικών μετά από το γάμο τους και η απόκτηση ίσων δικαιωμάτων με το σύζυγο στην κηδεμονία των παιδιών τους.
Σελεστίνο Ρότσα ντα Κόστα
Ο Σελεστίνο Ρότσα ντα Κόστα (Celestino Rocha da Costa, 1938-2010) ήταν πρωθυπουργός του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε. Γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου 1938. Κατείχε το αξίωμα από τις 8 Ιανουαρίου 1988 έως τις 7 Φεβρουαρίου 1991. Ήταν ο τελευταίος αρχηγός της μονοκομματικής κυβέρνησης του Κινήματος για την Απελευθέρωση του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε (Movimento de Libertação de São Tomé e Príncipe, MLSTP).
Απεβίωσε στις 23 Δεκεμβρίου 2010.
Μαργαρίτα Τσαντ-Παπανδρέου
Βιογραφικά στοιχεία
Με τον Ανδρέα Παπανδρέου απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τον Γιώργο, τη Σοφία, τον Νίκο και τον Αντρίκο Παπανδρέου.
Σελεστίνο Ρότσα ντα Κόστα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Σάο Τομέ και Πρίνσιπε
Μαργαρίτα Τσαντ-Παπανδρέου
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά τη μόνιμη εγκατάστασή τους στην Ελλάδα το 1961, η σχέση τους πέρασε κρίση καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ερωτική σχέση με την Έπη Σκιαδαρέση, τη νεαρή σύζυγο του γνωστού μηχανικού και εργολάβου Γιώργου Σκιαδαρέση, που ήταν παλιός συμμαθητής του στο Κολλέγιο Αθηνών. Το θέμα πήρε και μεγάλες πολιτικές διαστάσεις όταν το 1964 η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου ανέθεσε το καινούριο σχέδιο πόλεως της Πάτρας στον Γιώργο Σκιαδαρέση. Παρόλα αυτά, μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών η Μαργαρίτα Παπανδρέου κινητοποιήθηκε αποτελεσματικά για να μπορέσει να εξασφαλίσει την απελευθέρωση του συζύγου της τον Δεκέμβριο του 1967, με τον οποίο στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν αρχικά στη Στοκχόλμη της Σουηδίας και μετέπειτα στο Τορόντο του Καναδά.
Στη Στοκχόλμη ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε ερωτική σχέση με τη Σουηδέζα ηθοποιό και τηλεπαρουσιάστρια Ragna Nyblom, με την οποία μάλιστα απέκτησε και μία κόρη εκτός γάμου, αλλά συνέχισε να είναι επίσημα παντρεμένος με τη Μαργαρίτα.
Μεταπολιτευτικά, η σχέση του ζεύγους συνέχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε αρχικά ερωμένη την ανιψιά του Αριστοτέλη Ωνάση Μαριλένα Πατρονικόλα και στη συνέχεια την αεροσυνοδό του πρωθυπουργικού αεροσκάφους Δήμητρα Λιάνη.
Τελικά η Μαργαρίτα Παπανδρέου συμφώνησε να δώσει διαζύγιο ώστε να παντρευτεί ο Ανδρέας Παπανδρέου τη Δήμητρα Λιάνη.
Ίδρυσε και διετέλεσε για οχτώ χρόνια πρόεδρος της Ένωσης Γυναικών Ελλάδας (Ε.Γ.Ε.). Έλαβε ενεργό μέρος σε γυναικεία θέματα και θέματα ειρήνης. Είναι επίσης συγγραφέας πολλών άρθρων και βιβλίων.
Λίστα Λαγκάρντ
Το Δεκέμβριο του 2012 οι εφημερίδες Το Βήμα και Πρώτο Θέμα ισχυρίστηκαν σε δημοσιεύματά τους ότι στη Μαργαρίτα Παπανδρέου ανήκε ένας από τους λογαριασμούς της λίστας Λαγκάρντ.
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Μαργαριτα Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες
Citroën C5 Aircross
Το Citroën C5 Aircross είναι ένα μεσαίο crossover SUV αυτοκίνητο, που παράγεται από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Σεπτέμβριο του 2017 στην Κίνα και από τον Φεβρουάριο του 2019 και στη Γαλλία. Αντικατέστησε το λίγο μικρότερων διαστάσεων Citroën C4 Aircross του 2012 - 2017. Το C5 Aircross κυκλοφόρησε αρχικά μόνο στην Κίνα, από τον Οκτώβριο του 2017, ενώ η εκδοχή του C5 Αircross για την Ευρώπη μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Φεβρουάριο του 2019 και κυκλοφόρησε στην ήπειρο αυτή σχεδόν ταυτόχρονα.
Εισαγωγή
Ο λίγο μικρότερος προκάτοχος Citroën C4 Aircross (μήκους 4,34 μέτρων), καθώς και το στενά συγγενικό Peugeot 4008, είχαν βασιστεί στο Mitsubishi ASX, αν και η εξωτερική εμφάνιση των τριών μοντέλων ήταν εντελώς διαφορετική. Τελικώς όμως, η παραγωγή του C4 Aircross έληξε σύντομα, τον Απρίλιο του 2017, μετά από 5 ακριβώς έτη παραγωγής, λόγω χαμηλών πωλήσεων, καθώς η στενή συγγένεια του μοντέλου με το Mitsubishi ASX μάλλον δεν ενθουσίασε ιδιαίτερα τους υποψήφιους αγοραστές της κατηγορίας των crossover SUV.
Αντιθέτως, ο διάδοχός του βασίστηκε στην πλατφόρμα PSA EMP2 platform και ήταν ένα εντελώς νέο και μεγαλύτερο σε διαστάσεις crossover SUV, το Citroën C5 Αircross, που ήταν το αποτέλεσμα μιας σχετικής επένδυσης 100 εκατομμυρίων ευρώ του τότε Ομίλου PSA. Το μοντέλο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Σαγκάης στις 18 Απριλίου 2017 και η παραγωγή της κινεζικής εκδοχής ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2017 από την κοινοπραξία Dongfeng Peugeot-Citroën και κυκλοφόρησε στην αγορά της Κίνας τον Οκτώβριο.
Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Ευρωπαϊκή εκδοχή
thumb|left|Το σαλόνι του C5 Aircross της απέναντι λεζάντας.
Η εκδοχή για την Ευρώπη παρουσιάστηκε πρώτα, όπως είχε εκ των προτέρων ανακοινωθεί, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Γενεύης του 2018, το οποίο διήρκεσε από τις 8 έως τις 18 Μαρτίου 2018, και στη συνέχεια στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού που διήρκεσε από τις 4 έως τις 14 Οκτωβρίου 2018. Αν και κάποια πιλοτικά μοντέλα προ-παραγωγής άρχισαν να κατασκευάζονται ήδη από τον Ιανουάριο του 2019, τελικώς το αυτοκίνητο μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Φεβρουάριο του 2019 και σύντομα κυκλοφόρησε σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες σχεδόν ταυτόχρονα.
Γενικότερα, σε όλες τις αγορές όπου διατίθεται, το Citroën C5 Αircross γνώρισε πολύ θετική υποδοχή από τον Τύπο και το κοινό και σημείωσε πολύ μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία από τον προκάτοχό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Citroën Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Υβριδικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα
Αλκαδιενυλοαλογονίδια
Τα αλκαδιενυλαλογονίδια ή αλοαλκαδιένια είναι οργανικές ενώσεις που αποτελούν ιδιαίτερη χημική ομόλογη σειρά Πρόκειται για άκυκλες μονοακόρεστες ενώσεις με τρεις (3) χαρακτηριστικές ομάδες: την παρουσία δύο διπλών δεσμών, που θεωρείται ιεραρχικά ανώτερη, και ενός ατόμου αλογόνου. όπου n = 3,4,5... και Χ: φθορίου (F), χλωρίου (Cl), βρωμίου (Br) και ιωδίου (I).
* Κατηγορία:Χημικές ομόλογες σειρές
Βουλγαρία του Βόλγα
Ιστορική διαδρομή
Η οριστική ηγεμονία των Βουλγάρων στην περιοχή φαίνεται πως εγκαθιδρύθηκε στα τέλη του 9ου αιώνα, όταν έπαυσε η επεκτατικότητα του Χαζαρικού Χαγανάτου από τα νότια (είχε μπει σε φάση παρακμής, εμπλεκόμενο σε σειρά πολέμων με τους Ρως). Την ίδια περίοδο ίδρυσαν την πρωτεύουσά τους Μπολγάρ στις όχθες του Βόλγα και θεμελίωσαν μια σειρά φρουρίων κατά μήκος του ποταμού που εξελίχθηκαν σε ιστορικές πόλεις, όπως το Καζάν. Λίγες δεκαετίες αργότερα (922/3) ασπάσθηκαν τον ισλαμισμό μέσω του Πέρση λόγιου Αχμάντ ιμπν Φαντλάν.
Το τέλος της Βουλγαρίας του Βόλγα ήλθε στο ξεκίνημα του 13ου αι. όταν μια νέα υπερδύναμη, η Μογγολική Αυτοκρατορία του Τζενγκίς Χαν, πέρασε τις στέπες του Καζακστάν και ξεχύθηκε στην ανατολική Ευρώπη. Η πρώτη απόπειρα των Μογγόλων έγινε το 1223 και αποκρούσθηκε - ήταν ίσως η πρώτη ήττα του Τζενγκίς Χαν. Οι διάδοχοί του όμως επέστρεψαν το 1236 και μέσα σε μια πενταετία κατέκτησαν ολόκληρη τη χώρα, διαμοιράζοντας τα εδάφη της σε διάφορα ημιαυτόνομα χανάτα υπαγόμενα στη Χρυσή Ορδή.
Πρωθυπουργός της Γαλλίας
Σημερινή πρωθυπουργός είναι, από τον Ιούλιο του 2022, η Ελιζαμπέτ Μπορν.
Ορολογία
Σε παλαιότερες περιόδους της ιστορίας, ο αρχηγός της κυβέρνησης της Γαλλίας ήταν γνωστός με διαφορετικούς τίτλους. Όπως ήταν σύνηθες στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες της περιόδου 1815–1958 (Αποκατάσταση των Βουρβόνων και μοναρχία του Ιουλίου, Δεύτερη Δημοκρατία, Τρίτη και Τέταρτη Δημοκρατία, καθώς και καθεστώς του Βισύ), ο αρχηγός της κυβέρνησης ονομαζόταν Πρόεδρος του Συμβουλίου Υπουργών (Président du Conseil des Ministres), που γενικά συντομεύεται σε Πρόεδρος του Συμβουλίου (Président du Conseil). Αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με το εκλεγμένο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος διορίζει τον Πρωθυπουργό ως αρχηγός του κράτους.
Διορισμός
Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σύμφωνα με το γαλλικό σύνταγμα η θητεία του δεν είναι σταθερή καθώς η παύση από τα καθήκοντά του εξαρτάται από την κρίση του εκάστοτε προέδρου. Μέχρι σήμερα η συγκεκριμένη διάταξη έχει εφαρμοστεί λίγες φόρες αφού σε ελάχιστες περιπτώσεις πρωθυπουργός παύθηκε από τα καθήκοντα του μετά από απόφαση του προέδρου. Ο πρωθυπουργός επίσης μπορεί επίσης να απομακρυνθεί από την θέση του και στην περίπτωση που ασκηθεί και γίνει δεκτή πρόταση μομφής από την Εθνοσυνέλευση εναντίον του. Τα λοιπά μέλη του υπουργικού συμβουλίου διορίζονται από τον πρόεδρο μετά από πρόταση του πρωθυπουργού.
Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία (1792-1804)
Κύριο λήμμα: Γαλλική Επανάσταση και Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία
Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Δημοκρατίας, οι ρυθμίσεις για τη διακυβέρνηση άλλαζαν συχνά:
Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία (1804-1814)
Ως Αυτοκράτορας, ο Ναπολέων ήταν και αρχηγός του κράτους και αρχηγός της κυβέρνησης
Πόλεμος του Έβδομου Συνασπισμού (1815)
Κύριο λήμμα: Πόλεμος του Έβδομου Συνασπισμού
Παλινόρθωση των Βουρβόνων (1815-1830)
Κύριο λήμμα: Παλινόρθωση των Βουρβόνων
Ιουλιανή Μοναρχία (1830-1848)
Κύριο λήμμα: Ιουλιανή Μοναρχία
Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία (1848-1852)
Κύριο Λήμμα: Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία
Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία (1852-1870)
Κύριο λήμμα: Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία
Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία (1870-1940)
Κύριο λήμμα: Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία
Γαλλική Πολιτεία (1940-1944)
Κύριο λήμμα: Γαλλία του Βισύ
Προσωρινή Κυβέρνηση της Γαλλικής Δημοκρατίας (1944-1946)
Κύριο λήμμα: Προσωρινή κυβέρνηση της Γαλλικής Δημοκρατίας
Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία (1947-1958)
Κύριο λήμμα: Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία
Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία (1958-σήμερα)
Κύριο λήμμα: Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Γαλλίας Γαλλια
Μοχάμεντ Ναμπούς
Ο Μοχάμεντ Ναμπούς ( محمد النبوس - Mohammed "Mo" Nabbous) ήταν Λίβυος μπλόγκερ και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στη Βεγγάζη το 1983, αποφοίτησε από το Garyounis University και σπούδασε στην Οξφόρδη. Δολοφονήθηκε στις 19 Μαρτίου του 2011 στη Βεγγάζη. Ήταν παντρεμένος και η γυναίκα του είναι έγκυος στο πρώτο τους παιδί.
Μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης στη Λιβύη ο Ναμπούς ίδρυσε, στην περιοχή που ελέγχεται από το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο (National Transitional Council), τη Libya Alhurra TV και μέσω του Livestream.com (χρησιμοποιώντας μια παράνομη δορυφορική σύνδεση και παρακάμπτοντας το μπλοκαρισμα του ίντερνετ από το καθεστώς) κατόρθωσε να μεταδίδει εικόνες, από τη Βεγγάζη, στον υπόλοιπο κόσμο. Το Libya Alhurra TV από τη δημιουργία του στις 17 Φεβρουαρίου του 2011, ενημέρωνε για την κατάσταση στην πόλη, καθόλο το 24ωρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίβυοι Κατηγορία:Δημοσιογράφοι
Τάιτους Ο'Νιλ
Ο Θάντιους Μάικλ Μπουλάρντ (γεν. 29 Απριλίου 1977) είναι Αμερικάνος επαγγελματίας παλαιστής και πρώην παίχτης του Αμερικάνικου ποδοσφαίρου. Αυτή τη περίοδο αγωνίζεται στην εταιρία πάλης WWE και εμφανίζεται στα ρινγκ ως ο «Τάιτους Ο'Νιλ».
Πρώτα Χρόνια
Ο Μπουλάρντ υπέγραψε συμφωνία με την World Wrestling Entertainment το 2009 και ξεκίνησε την προπόνηση του στο εκπαιδευτήριο FCW. Εκεί κατείχε τους ομαδικούς τίτλους για ένα τρίμηνο.
NXT & Κύριο Ρόστερ
Ως Τάιτους Ο' Νιλ, συμμετείχε στη δεύτερη σεζόν του NXT, με δάσκαλο τον Ζακ Ράιντερ. Ο Ο' Νιλ ήταν ο πρώτος που αποκλείστηκε απο το σόου. Τον Μάρτιο του 2011, πήρε μέρος στη πέμπτη σεζόν του NXT, με δάσκαλο τον Χορνσουάγκλ. Ο Τάιτους Ο' Νιλ είχε ορισμένες αντιπαλότητες και τον Ιανουάριο του 2012 άλλαξε ρόλο, με στόχο να γίνει αντιπαθής στο κοινό.
Καριέρα στο ποδόσφαιρο
Ο Μπουλάρντ πήρε υποτροφία σε αθλητικό κολέγιο της Φλόριντα, για να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Αργότερα, ασχολήθηκε επαγγελματικά, παίζοντας στην Arena Football League. Το 2007 αποσύρθηκε από το άθλημα.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του WWE
Αθανάσιος Διάκος
Ο Αθανάσιος Διάκος (Άνω Μουσουνίτσα Φωκίδας ή Αρτοτίνα Φωκίδας ,4 Ιανουαρίου 1788, - Λαμία, 24 Απριλίου 1821) ήταν Έλληνας οπλαρχηγός εκ των πρωταγωνιστών ηρώων του πρώτου έτους της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ο οποίος έδρασε στη Στερεά Ελλάδα. Καταγόταν από την ορεινή Φωκίδα και σύμφωνα με μια εκδοχή, το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Γραμματικός   ή κατά άλλους Αθανάσιος Μασσαβέτας. Στα οθωμανικά müsvedde ~ مسوده σημαίνει: σχέδιο και γραμματέας/γραμματικός καταγραφής φορολογικών στοιχείων και επομένως είτε Μασσαβέτας από τα Οθωμανικά, είτε Γραμματικός στα Ελληνικά, το επώνυμό του ήταν το ίδιο και το αυτό, προφανώς προερχόμενο εξ ιδιότητος που είχαν οι πρόγονοί του. Ο ίδιος επέλεξε ως επώνυμο το "Διάκος" και μάλιστα με αυτό υπέγραφε, ως τιμητικό στην πρώην ιδιότητά του. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1818 και το 1820 έγινε αρματολός στη Λιβαδειά. Τον Απρίλιο του 1821 σε συνεργασία με άλλους οπλαρχηγούς κατέλαβε το φρούριο της Λιβαδειάς και χρησιμοποιώντας το ως ορμητήριο, έδωσε πολλές νικηφόρες μάχες. Κατέλαβε τη γέφυρα της Αλαμάνας και στις 23 Απριλίου 1821 έδωσε μάχη με τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη. Στη μάχη αυτή συνελήφθη και αφού μεταφέρθηκε στη Λαμία, δολοφονήθηκε έπειτα από βασανιστήρια, με ανασκολοπισμό (λογοτεχνικά αναφέρεται ότι "σουβλίστηκε") από τους Τούρκους στις 24 Απριλίου 1821.
Ο Ελληνικός Στρατός του απένειμε τιμητικά τον βαθμό του Στρατηγού.
Πρώτα χρόνια
250px|μικρογραφία|αριστερά|Αθανάσιος Διάκος. Λάδι σε χαρτόνι, έργο του [[Θεόφιλος Κεφαλάς - Χατζημιχαήλ|Θεόφιλου.]] Εγγονός ενός ντόπιου κλέφτη, αλλά το πραγματικό οικογενειακό του όνομα δεν είναι με ασφάλεια γνωστό. Είναι γνωστό ότι ο πατέρας του ονομαζόταν Νικόλαος Γραμματικός και ήταν γιος του κλέφτη Αθανασίου Γραμματικού. . Γεννήθηκε είτε στην Άνω Μουσουνίτσα (σήμερα Αθανάσιος Διάκος) είτε στην Αρτοτίνα. Την εκδοχή ότι γεννήθηκε στην Αρτοτίνα υποστηρίζει η πρώτη βιογραφία του Αθανασίου Διάκου που γράφτηκε από τον Ρόδιο το έτος 1835, τα "Ελληνικά" του Ιακ. Ραγκαβή (1853), το γενεαλογικό δένδρο του Διάκου όπως το κατέγραψε το 1883 ο ιστορικός Κρέμος, το πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης του Αθανασίου Διάκου που είχε εκδοθεί το έτος 1865 από τον Δήμο Κροκυλείου στον οποίο υπαγόταν η Αρτοτίνα, την επίσημη αναφορά προς το Υπουργείο Παιδείας του Ηπειρώτη δασκάλου Φ. Παπαδόπουλου (1858), τις μαρτυρίες του γιατρού Κώστα Κούστα (1858-1946), εγγονού της αδελφής του Ήρωα, Σοφίας - ο οποίος μάλιστα, ως απόγονος του Αθανασίου Διάκου, προσκλήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε με δαπάνη του Κράτους ενώ του άλλαξαν το επώνυμο σε Διάκος προς διάσωση του ηρωικού επωνύμου. Την εκδοχή ότι γεννήθηκε στην Άνω Μουσουνίτσα υποστηρίζουν μαρτυρίες του Γκούρα, του Φιλήμονος, του Περραιβού και ξένων όπως του Finley και του Bartholdy αλλά και του Hertsberg. Υπάρχει μακροχρόνια φιλονικία ανάμεσα στα δύο χωριά σχετικά με το ποια είναι η γενέτειρά του. Είχε έφεση στη θρησκεία και σε ηλικία 12 ετών στάλθηκε από τη μητέρα του στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Αρτοτίνα Φωκίδας για την εκπαίδευσή του. Έγινε μοναχός σε ηλικία 17 ετών και, λόγω της αφοσίωσής του στη χριστιανική πίστη και της ιδιοσυγκρασίας του, έγινε πολύ γρήγορα διάκος.
Η λαϊκή παράδοση αναφέρει πως όταν ο Αθανάσιος Διάκος ήταν μοναχός, ένας Τούρκος πασάς πήγε στο μοναστήρι του Προδρόμου στην Αρτοτίνα με τα στρατεύματά του και εντυπωσιάστηκε απ' την εμφάνιση του νεαρού μοναχού. Ο Διάκος προσβλήθηκε απ' τα λεγόμενα του Τούρκου (και την μετέπειτα πρόταση) και μετά από καβγά τον σκότωσε. Έτσι αναγκάστηκε να φύγει στα κοντινά βουνά και να γίνει κλέφτης. Κατά μια άλλη εκδοχή, σε ένα γάμο στην Αρτοτίνα, όπου γλεντούσαν και πυροβολούσαν όπως συνηθιζόταν, είχε πάρει μέρος και ο Διάκος. Μια αδέσποτη σφαίρα βρήκε και σκότωσε τον γιο της Κοντογιάννενας, που ήταν από μεγάλο σόι της Κοσταρίτσας (ενός γειτονικού χωριού της Αρτοτίνας). Ο φόνος καταλογίστηκε από όλους, Χριστιανούς και Τούρκους, στον Διάκο και ας μην ήταν καθόλου βέβαιο πως εκείνος, άθελά του, ήταν ο φονιάς. Αναγκάστηκε έτσι να κρυφτεί στα περίχωρα γιατί τον αναζητούσαν τα τουρκικά αποσπάσματα. Αργότερα τον Δεκαπενταύγουστο, στο πανηγύρι της Παναγίας, ο Διάκος κατέβηκε στο χωριό. Οι Τούρκοι, που παραμόνευαν, τον συνέλαβαν μαζί με κάποιον Καφέτζο που κυνηγούσαν και τους οδήγησαν δεμένους στον Φεράτ-εφέντη, διοικητή του Λιδωρικίου, ο οποίος τους φυλάκισε. Ο Διάκος κατάφερε να αποδράσει μαζί με τον Καφέτζο και να φύγουν στα βουνά. Μαζί έφτασαν στο λημέρι του ξακουστού κλέφτη της Δωρίδας Τσαμ Καλόγερου.
Κλέφτης και Αρματολός
μικρογραφία|αριστερά|Η σημαία του Αθανασίου Διάκου που εικονίζει τον Άγιο Γεώργιο Αρχικά κλέφτης υπό την εξουσία διαφόρων καπετάνιων της Ρούμελης, διακρίνεται σε διάφορες συγκρούσεις με τους Τούρκους. Ο Καπετάνιος Τσαμ Καλόγερος, σε μια συμπλοκή με τους Τούρκους, πληγώθηκε βαριά στο πόδι και θα έπεφτε στα χέρια τους αν ο Διάκος δεν έμενε να τον υπερασπιστεί. Με το σπαθί στο χέρι, τον σήκωσε και τον μετέφερε ως την Γραμμένη Οξυά, μια ψηλή ράχη, δύο ώρες από την Αρτοτίνα. Εκεί έφτασαν και οι άλλοι Κλέφτες και μπροστά τους είπε ο Τσαμ Καλόγερος: «Αν πεθάνω, αυτός πρέπει να γίνει καπετάνιος σας».
Αργότερα οι Κλέφτες χωρίστηκαν σε μπουλούκια (μικρές ομάδες), κατατρεγμένοι από το κυνήγι των Τούρκων. Ένα μπουλούκι έγινε από τον Διάκο, τον Γούλα και τον Σκαλτσοδήμο. Εκείνο τον καιρό, έμαθε ο Διάκος ότι πέθαναν ο πατέρας του κι ένας από τους αδερφούς του, ο Απόστολος. Ο Διάκος είχε δύο αδερφούς, τον Απόστολο και τον Κωνσταντίνο, που τον έλεγαν και Μασσαβέτα και δύο αδερφές, την Καλομοίρα και την Σοφία. Ο πατέρας του με τον Απόστολο και τον Κωνσταντίνο, είχαν προτιμήσει την τσοπάνικη ζωή και τότε ήταν με τα κοπάδια τους στα χειμαδιά. Ένα Τούρκικο απόσπασμα που έφτασε στην καλύβα τους, συνέλαβε πατέρα και γιό επειδή βοήθησαν και πρόσφεραν φαγητό σε κλέφτες και τους πήγαν δεμένους στον Πατρατσίκι (Υπάτη). Ο Κωνσταντίνος δεν βρισκόταν εκεί και έτσι γλύτωσε. Οι άλλοι δύο όμως βρήκαν τον θάνατο στη φυλακή την ίδια νύχτα.Μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός ο Διάκος, ορκίστηκε να εκδικηθεί. Τουρκικό απόσπασμα δεν προλάβαινε να ξεμυτίσει και το αποδεκάτιζε με τα παλικάρια του. Από τότε άρχισαν να αναζητούν και το αρματολίκι της περιοχής. Έτσι μια μέρα, οι κλέφτες, ορμώντας στα Μπαϊρια (θέση κοντά στην Αρτοτίνα), απήγαγαν την Κρουστάλλω, κόρη του Μπαμπαλή, κοτζαμπάση της Δωρίδας. Οι κλέφτες την πήγαν στην Καρυά, στο λημέρι τους. Ζήτησαν από τον Μπαμπαλή, αν θέλει το κορίτσι του, να πάει στο Λιδωρίκι και να ενεργήσει, ώστε να τους δώσουν οι Τούρκοι το αρματολίκι. Και το πέτυχαν.
Εκείνη την περίοδο, ο Αλή πασάς, στα Γιάννενα, έκανε σχέδια εναντίον του Σουλτάνου και κάλεσε στην έδρα του όλους τους καπετάνιους, Αρβανίτες και Χριστιανούς. Ανάμεσα τους και τον Σκαλτσοδήμο (σαν αντιπρόσωπο των αρματολών του Λιδωρικίου). Εκείνος όμως έστειλε τον Διάκο στη θέση του. Ο Αθανάσιος Διάκος υπήρξε αρματολός για δύο χρόνια (1814-1816) στο στρατό του Αλή πασά τον ίδιο καιρό με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.
Όταν ο Ανδρούτσος έγινε καπετάνιος μιας μονάδας αρματολών στη Λιβαδειά, ο Διάκος ήταν για ένα χρόνο πρωτοπαλίκαρο του. Στα χρόνια που ακολουθούν και που καταλήγουν στην Επανάσταση του 1821, ο Διάκος είχε φτιάξει τη δική του ομάδα κλεφτών και όπως πολλοί άλλοι καπετάνιοι κλεφτών και αρματολών γίνεται μέλος της Φιλικής Εταιρίας.
Επανάσταση
250px|thumb|Ο Α. Διάκος, πίνακας του Εσς, στη Στοά του Μονάχου Σύντομα μετά από το ξέσπασμα των εχθροπραξιών, ο Διάκος κι ένας ντόπιος καπετάνιος και φίλος, ο Βασίλης Μπούσγος, οδήγησαν ένα απόσπασμα μαχητών στη Λιβαδειά με σκοπό την κατάληψή της. Στις 1 Απριλίου του 1821, μετά από τρεις ημέρες άγριας μάχης από σπίτι σε σπίτι, το κάψιμο του σπιτιού του Μιρ Αγά (συμπεριλαμβανομένου του χαρεμιού) και την κατάληψη του κάστρου, η πόλη έπεσε στους Έλληνες. Η Λιβαδειά, ελεύθερη πλέον, σήκωσε την ελληνική σημαία στις 4 Απριλίου στο κάστρο και τη θέση Ώρα.
Μάχη της Αλαμάνας
Ο Χουρσίτ πασάς, εντεταλμένος από τον Σουλτάνο, έστειλε δύο από τους ικανότερους διοικητές του απ' τη Θεσσαλία, τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσέ-Μεχμέτ πασά, επικεφαλής 8.000 πεζών και 1.000 ιππέων Τούρκων με διαταγή να καταστείλουν την επανάσταση στη Ρούμελη και μετά να προχωρήσουν στην Πελοπόννησο και να σταματήσουν την πολιορκία της Τριπολιτσάς. Ο Χουρσίτ στηριζόταν στις ικανότητες του Ομέρ Βρυώνη. Ο Βρυώνης, αλβανικής καταγωγής και πασάς του Βερατίου, ήταν ικανότατος στρατηγός και γνώριζε πολύ καλά τα εδάφη και τους Έλληνες οπλαρχηγούς, τους περισσότερους εκ των οποίων είχε γνωρίσει στην αυλή του Αλή πασά. Μαζί τους ήταν και οι Αρβανίτες αρχηγοί Τελεχά-βέης, Χασάν Τομαρίτσας, και Μεχμέτ Τσαπάρας.
Ο Διάκος και το απόσπασμά του, που ενισχύθηκαν από τους μαχητές Πανουργιά και Δυοβουνιώτη, αποφάσισαν να αποκόψουν την τούρκικη προέλαση στη Ρούμελη με την λήψη αμυντικών θέσεων κοντά στις Θερμοπύλες. Η ελληνική δύναμη των 1.500 ανδρών χωρίστηκε σε τρία τμήματα: ο Δυοβουνιώτης θα υπερασπιζόταν τη γέφυρα του Γοργοποτάμου, ο Πανουργιάς τα ύψη της Χαλκωμάτας και ο Διάκος τη γέφυρα της Αλαμάνας, στον ποταμό Σπερχειό.
Στρατοπεδεύοντας στο Λιανοκλάδι, κοντά στη Λαμία, οι Τούρκοι διαίρεσαν γρήγορα τη δύναμή τους. Η κύρια τούρκικη δύναμη επιτέθηκε στο Διάκο. Η άλλη επιτέθηκε στο Δυοβουνιώτη, του οποίου το απόσπασμα γρήγορα οδηγήθηκε σε οπισθοχώρηση, και η υπόλοιπη στον Πανουργιά, οι άντρες του οποίου υποχώρησαν όταν πληγώθηκε σοβαρά, ενώ βρήκαν ηρωικό θάνατο, μεταξύ των άλλων ανδρών, και ο επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας με τον αδερφό του Παπαγιάννη. Έχοντας η πλειονότητα των Ελλήνων υποχωρήσει, οι Τούρκοι συγκέντρωσαν την επιθετική τους ισχύ ενάντια στη θέση του Διάκου στη γέφυρα της Αλαμάνας. Βλέποντας ότι ήταν θέμα χρόνου προτού κατακλυστούν απ' τον εχθρό, ο Μπούσγος, που πολεμούσε παράλληλα με τον Διάκο, του πρότεινε να υποχωρήσουν. Ο Διάκος επέλεξε να μείνει και να παλέψει μαζί με όσους συμπολεμιστές του θέλουν να μείνουν σε μία απελπισμένη μάχη σώμα με σώμα, λίγες ώρες πριν συντριβούν. "Ο Διάκος δεν φεύγει, ούτε εγκαταλείπει τους συντρόφους του" ήταν η απάντηση και έμεινε με 48 παλικάρια.
Σύμφωνα με τον Ιω. Φιλήμονα πάνω από 200 Έλληνες ήταν νεκροί (ο Χρ. Περραιβός αναφέρει 87 νεκρούς, ο Ν. Σπηλιάδης 100, οι Σπ. Τρικούπης και Δ. Κόκκινος 300). Οι τουρκικές απώλειες περιορίζονταν σε 150 νεκρούς σύμφωνα με τον Φιλήμονα, 600 κατά τον Πουκεβίλ ή 500 κατά τον Μακρυγιάννη.
Η μάχη της Αλαμάνας, αποτελεί σταθμό για την επανάσταση και τον νεότερο ελληνισμό. Διεξαγόμενη στην τοποθεσία της αρχαίας μάχης των Θερμοπυλών, υπήρξε, όπως κι εκείνη, ένα άφθαστο παράδειγμα ηρωισμού και αυτοθυσίας. Ίσως και μεγαλύτερο από αυτό του Λεωνίδα, αν αναλογιστούμε πως οι Σπαρτιάτες θα φονεύονταν, σύμφωνα με τους νόμους της πόλης, αν γυρνούσαν πίσω ηττημένοι. Ο Διάκος όμως είχε επιλογές και χρόνο να διαφύγει. Προτίμησε να θυσιαστεί στον βωμό του χρέους και απέδειξε πως δεν έπαψαν να γεννιούνται ήρωες στην ελληνική γη.
Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος δεν παρουσιάζεται εκείνες τις μέρες του αγώνα, ενώ θα ήταν σημαντική η βοήθεια του. Κάνει την εμφάνισή του μετά τη μάχη της Αλαμάνας ίσως γιατί δεν πρόλαβε τα γεγονότα ή υπήρχε κάποιος άλλος λόγος, αν αναλογιστούμε και την ρήξη του με τον Διάκο παλιότερα, αλλά και την κακή σχέση του με τον Πανουργιά όταν, τον καιρό που ο Ανδρούτσος ήταν στις προσταγές του Αλή πασά, τον μετέφερε δέσμιο στα Γιάννενα ζητώντας όμως από τον Αλή να του χαρίσει τη ζωή. Η έχθρα μεταξύ τους φαίνεται να έσβησε, μετά τη μάχη της Αλαμάνας, ώστε να συμπράξουν και να αντισταθούν με θάρρος για μια ολόκληρη μέρα, στο χάνι της Γραβιάς, ενισχύοντας την καθυστέρηση της προέλασης του Ομέρ Βρυώνη στην Πελοπόννησο.
Θάνατος και απόηχος
thumb|260px|Η Μάχη της Αλαμάνας Ο σοβαρά πληγωμένος στον δεξί ώμο ο Διάκος συνελήφθη από πέντε Τσάμηδες. Οι συναγωνιστές του Καλύβας και Μπακογιάννης που όρμησαν ξιφήρεις, προκειμένου να τον σώσουν σκοτώθηκαν κοντά στον αρχηγό τους. Ο Διάκος μεταφέρθηκε από τους Τούρκους στη Λαμία μπροστά στον Ομέρ Βρυώνη, ο οποίος τον γνώριζε από την κοινή θητεία τους παλιότερα στην αυλή του Αλή πασά, τον εκτιμούσε πολύ και προσφέρθηκε να τον κάνει ανώτερο αξιωματικό στον οθωμανικό στρατό, αν αλλαξοπιστούσε και ασπαζόταν το Ισλάμ. Ο Διάκος αρνήθηκε απαντώντας χαρακτηριστικά «Εγώ Γραικός εγεννήθηκα, Γραικός θε να αποθάνω!». Ο Ομέρ πασάς έδειξε συμπάθεια προς τον Διάκο, αλλά ο Χαλήλ μπέης από την πόλη ικέτευσε για την άμεση και παραδειγματική θανάτωσή του, επηρεάζοντας και τον Κιοσέ-Μεχμέτ, που ιεραρχικά ήταν ανώτερος του Ομέρ Βρυώνη. Έτσι την επόμενη μέρα ανασκολοπίστηκε. Ο Διάκος αντιμετώπισε το μαρτυρικό του θάνατο με περίσσιο θάρρος, υπέστη φρικτά βασανιστήρια, ενώ μόνο ένα παράπονο βγήκε απ' τα χείλη του, προβλέποντας την ήδη επερχόμενη ανάσταση του Ελληνισμού: «Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει, τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι». Κατά τον Φιλήμονα ο Διάκος στράφηκε προς τους Αλβανούς και είπε «Δεν βρίσκεται από σας κανένα παλληκάρι να με σκοτώσει με πιστόλα και να με γλυτώσει από τους Χαλδούπιδες;" . Η φοβερή αυτή θανατική ποινή εκτελέστηκε στο Ζητούνι (Λαμία) στις 24 Απριλίου, την επομένη της μάχης στην Αλαμάνα. Μετά τον θάνατό του, οι Τούρκοι πέταξαν το λείψανό του σε κοντινό χαντάκι. Οι Χριστιανοί, όμως, βγήκαν κρυφά τη νύχτα και έθαψαν το σώμα του, στον χώρο που αρχίζει σήμερα η οδός Ησαΐα . Ο χώρος της ταφής του είχε λησμονηθεί και ανακαλύφθηκε από τον αντισυνταγματάρχη Ρούβαλη, το 1881. Το 1886 έγινε το πρώτο μνημόσυνό του και τοποθετήθηκε η σημερινή προτομή. Η επιτροπή εκδουλεύσεων, προηγουμένως, τον αναγνώρισε ως ανώτατο αξιωματικό πρώτης τάξης και επεδίκασε μηνιαία σύνταξη στην αδερφή του έως τον θάνατό της, το 1873.
Λαογραφία και τέχνη
Η μνήμη του Αθ. Διάκου πέρασε στο θρύλο και έγινε περισσότερο κτήμα του λαού παρά της ιστορίας. Ενέπνευσε πολλούς λαϊκούς και έντεχνους εικαστικούς καλλιτέχνες και συγγραφείς ακόμα και εκτός Ελλάδος. Συνήθη θέματα είναι η προσωπογραφία του, η μάχη της Αλαμάνας και κυρίως η σκηνή της σύλληψής του. Η πρώτη απεικόνισή του που σώζεται είναι από τον Ε. Δημίδη (Παρίσι, 1841), η οποία και καθόρισε τα μετέπειτα έργα. Προσωπογραφία του ζωγράφισε και ο επτανήσιος καλλιτέχνης Δ. Τσόκος το 1861 με παραγγελία της κυβέρνησης. Στις δύο αυτές προσωπογραφίες βασίστηκαν πολλές μεταγενέστερες απεικονίσεις (λιθογραφίες, ξυλογραφίες κ.ά.) που έγιναν τον 19ο και τον 20ο αιώνα. Η μάχη της Αλαμάνας ζωγραφίστηκε από τον Δημ. Ζωγράφο σύμφωνα με οδηγίες του Ι. Μακρυγιάννη στα 1836-39. Στον πίνακα αυτό βασίστηκαν και έγχρωμες λιθογραφίες του Αλ. Ησαΐα που χαράκτηκαν στην Ιταλία το 1839. Ο Διάκος με ιερατική ενδυμασία εικονίζεται στον πίνακα του Peter Hess "Ο Διάκος οδηγεί τους Δερβενοχωρίτας εις την μάχην" (Εθν. Ιστ. Μουσείο) και στον πίνακα του Βρυζάκη "Η Ελλάς συνάγουσα τα τέκνα της" (1858, Εθν. Πινακοθήκη). Το 1860 εκδόθηκε στη Ζάκυνθο από τον Ζαμπέλιο η τραγωδία "Αθανάσιος Διάκος". Στις αρχές του 20ου αιώνα στήθηκε ο μαρμάρινος ανδριάντας του στη Λαμία, έργο του γλύπτη Ιωάννη Καρακατσάνη, και αργότερα προτομές του στην Αθήνα και τη Μουσουνίτσα (Αθ. Διάκος). Ζωγραφικές παραστάσεις του έγιναν από τον Θεόφιλο Χατζημιχαήλ, τον Παρθένη, τον Φώτη Κόντογλου και τον Μποστ. Ο Κόντογλου το 1943 έκανε μια πρωτότυπη απόδοση του ήρωα με μορφή που θυμίζει βυζαντινό Χριστό ή Ιωάννη Πρόδρομο και κίνηση αρχαγγέλου, ως διαχρονικού εκφραστή των ιδεών "θρησκεία - ελευθερία - πατρίδα". Η τοιχογραφία αυτή βρίσκεται στο Δημαρχείο Αθηνών. Σαν λαϊκός ήρωας εμφανίζεται και στο θέατρο σκιών ("Καραγκιόζη") και αρκετοί καραγκιοζοπαίχτες φιλοτέχνησαν φιγούρες του, όπως ο Σπ. Κούζαρος (1944, 1950), ο Βασίλαρος (Βασ. Ανδρικόπουλος) και ο Ευγένιος Σπαθάρης (υδατογραφία, 1972). Στο μεσοπόλεμο φιλοτεχνήθηκαν συνθέσεις από χαράκτες όπως ο Σωτ. Χρηστίδης, ο Νείρος κ.ά. Κατά την κατοχή, σύμφωνα με πληροφορίες του χαράκτη Τάσου, το Υπ. Παιδείας κάλεσε γνωστούς χαράκτες της εποχής να παράγουν εικόνες των ηρώων του '21 για τη διακόσμηση των σχολείων. Μεταξύ αυτών που απεικονίστηκαν ήταν και ο Διάκος, μια παράδοση που συνεχίστηκε στη διακόσμηση των σχολείων και μετέπειτα. Το 1945 δημοσιεύτηκε και η ξυλογραφία της Λουκίας Μαγγιώρου στο τεύχος "Πρωτομαγιά, Θυσιαστήριο της λευτεριάς" (εκδ. "Ο Ρήγας"). Σε διάφορα λαϊκά έργα ο Διάκος εμφανίζεται μαζί με φανταστικές ηρωίδες όπως η "Ελένη" (Θεόφιλος) ή μαζί με άλλους γνωστούς ήρωες του '21. Ο Κ. Παρθένης ζωγράφισε δύο συμβολικές συνθέσεις με θέμα την Αποθέωση του Αθ. Διάκου, το 1931 και το 1944-46. Επίσης εικονίζεται σε μετάλλια, γραμματόσημα, νομίσματα, όπλα και λαϊκά σκεύη.
Η λαϊκή μούσα, μέσα από τη δημοτική μας ποίηση αλλά και διαπρεπείς ποιητές, όπως ο Ιωάννης Ζαμπέλιος, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ο Κωστής Παλαμάς κ. ά, εμπνεύστηκαν από την ηρωική και συνάμα μαρτυρική μορφή του "Αγωνιστή της Λευτεριάς".
Ο θρύλος του καταγράφηκε και σε δημοτικά τραγούδια όπως αυτό: <poem style="font-style:italic;margin-left:1.5em"> "Καρδιά, παιδιά μου, φώναξε, παιδιά, μη φοβηθείτε Ανδρεία, ωσάν Έλληνες, ωσάν Γραικοί σταθείτε". Εκείνοι εφοβήθησαν κι εσκόρπισαν στους λόγκους. Έμειν΄ ο Διάκος στη φωτιά με δεκαοχτώ λεβέντες, Τρεις ώρες επολέμαε με δεκαοχτώ χιλιάδες, Σχίστηκε το τουφέκι του κι εγίνηκε κομμάτια και το σπαθί του έσυρε και στη φωτιά εμβήκεν. Έκοψε Τούρκους άπειρους, κι εφτά Μπουλουκμπασήδες*, Πλην το σπαδί του έσπασεν απάν΄ από τη χούφταν. Κ΄ έπεσ΄ ο Διάκος ζωντανός εις των εχθρών τα χέρια. Χίλιοι τον πήραν απ΄ εμπρός και δυο χιλιάδες πίσω. Κι Ομέρ Βρυώνης μυστικά στον δρόμο τον ερώτα: - "Γίνεσαι Τούρκος Διάκο μου, τη πίστι σου ν΄ αλλάξεις; Να προσκυνάς εις το τζαμί, την εκκλησιά ν΄ αφήσεις": Κ΄ εκείνος τ΄ αποκρίθηκε και με θυμόν του λέγει: - "Πάτε κι εσείς κ΄ η πίστις σας μουρτάτες να χαθείτε. Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θέλ΄ αποθάνω.... Αν θέλετε χίλια φλωριά και χίλιους μαχμουτιέδες*, Μόνον πέντ΄ έξι ημερών ζωήν να μου χαρίστε. Όσον να φθάσ΄ ο Οδυσσεύς και ο Θανάσης Βάγιας" Σαν τ΄ άκουσ΄ ο Χαλήλμπεης* με δάκρυα φωνάζει: -"Χίλια πουγγιά σας δίνω ΄γω, κι ακόμα πεντακόσια, τον Διάκο να χαλάσετε, τον φοβερό τον κλέφτη, ότι θα σβύση τη Τουρκιά κι όλο το Δοβλέτι*". Τον Διάκο τότε πήρανε και στο σουβλί τον βάλαν. Ολόρθο τον εστήσανε κι αυτός χαμογελούσε.
"Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει τώρα π΄ ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζ΄ η γη χορτάρι".
Την πίστι τους, τους ύβριζε, τους έλεγε μουρτάτες "Εμέν΄ αν εσουβλίσετε, ένας Γραικός εχάθη, Ας είν΄ καλά ο Οδυσσεύς κι ο καπετάν Νικήτας*. Αυτοί θα κάψουν την Τουρκιά κι όλο σας το Δοβλέτι." (*) Μπουλουκμπασήδες: Ομαδάρχες στρατολογημένων, διοικητές μπουλουκιών, Μαχμουτιέδες: χρυσά νομίσματα επί Σουλτάνου Μαχμούτ Α΄, Χαλήλμπεης, ή Χαλίλ Μπέης: Τούρκος έμπορος της Λαμίας, Δοβλέτι, ή Ντοβλέτι: Κράτος, κυβέρνηση (εκ της αραβικής), Καπετάν Νικήτας: Ο Νικηταράς, εκ του στίχου αυτού διαφαίνεται ότι το τραγούδι συντάχθηκε τουλάχιστον μετά από δύο μήνες όπου πράγματι ο Νικηταράς πέρασε ηγούμενος Πελοποννησίων στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Αρματολοί Κατηγορία:Κλέφτες Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Μικρό Καβουρονήσι Μυκόνου
Το Μικρό Καβουρονήσι είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα στο δυτικό τμήμα του νησιού της Μυκόνου.
Βρίσκεται απέναντι από τη Χώρα της Μυκόνου, ενώ δίπλα της υπάρχουν οι βραχονησίδες Κάβουρας και Άγιος Γεώργιος. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μυκονίων, η οποία υπάγεται στον Δήμο Μυκόνου. Έχει υψόμετρο 0 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και πετρώδες έδαφος χωρίς καθόλου βλάστηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Μυκόνου
Νικόλαος Κριεζώτης
Βιογραφία
Ο Νικόλαος Κριεζώτης γεννήθηκε το 1785 στο ορεινό χωριό Βίρα (σημερινό Αργυρό) της επαρχίας Καρυστίας στην Εύβοια, και πέθανε το 1853 στη Σμύρνη, όπου κηδεύτηκε στο ναό της Αγίας Φωτεινής.
Γονείς του ήταν ο Ισίδωρος και η Χρυσή Χαραχλιάνη και το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος Χαραχλιάνης. Κατά την Επανάσταση πήρε το όνομα Κριεζώτης, από το χωριό Κριεζά της Εύβοιας, όπου διέμενε με την οικογένειά του όταν ήταν παιδί. Υπέγραφε πάντα ως Γκριτζιώτης.
Καταγόταν από φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν βοσκός. Η μάνα του καταγόταν από τα Κριεζά.
Η οικογένεια είχε πέντε παιδιά, κατά σειρά τους Κωνσταντίνο, Γρηγόριο, Νικόλαο, Σοφία και Καλή. Κατά την παιδική ηλικία του Νικολάου η οικογένεια μετακόμισε στα Κριεζά. Ο Νίκος από μικρός έγινε τσοπάνος. Αργότερα πήγε στον παππού του, Νίκο Χαραχλιάνη, κοντά στον οποίο εξακολούθησε να δουλεύει ως βοσκός. Δεν έτυχε καμιάς μορφώσεως. Στην παιδική ηλικία στάλθηκε στη Μονή Λευκών για να μάθει γράμματα, αλλά έχοντας μία ατίθαση προσωπικότητα δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στο περιβάλλον του μοναστηριού.
Επαναστατική δράση
Στην Εύβοια κατατάχτηκε στο σώμα του Αγγελή Γοβιού και πήρε το βάπτισμα του πυρός στην περιοχή Βρυσάκια το καλοκαίρι του 1821, όπου κατά τη διάρκεια της μάχης έδειξε τόση ανδρεία, ώστε ο Αλέξανδρος Κριεζής τον έκανε οπλαρχηγό με 300 στρατιώτες. Λίγο αργότερα πήρε το βαθμό του πεντακοσιάρχου και έθεσε στόχο του την απελευθέρωση της Καρύστου, με τη συνεργασία του οπλαρχηγού της Κύμης και στενού του φίλου Βάσου Μαυροβουνιώτη.
Τον Ιανουάριο του 1822 έδωσαν την πρώτη μεγάλη μάχη ενάντια στον Ομέρ Μπέη της Καρύστου στον Ανεμόμυλο Στύρων και στις 22 Φεβρουαρίου μόνος ο Κριεζώτης διέσπασε τον τουρκικό στρατό, ο οποίος υποχώρησε προς το φρούριο της Καρύστου. Η άφιξη όμως στη Χαλκίδα του Τσερχατζή Αλή Πασά με 500 άντρες που έστειλε ο Δράμαλης από τη Θήβα, κατά την κάθοδό του στην Πελοπόννησο, δυσχέραναν τα σχέδιά του.
Όταν ο Κριεζώτης βρισκόταν στο Κουτουρλομετόχι, τον Ιούλιο του 1822, στρατολογώντας άντρες για να ενισχύσει τις ολιγάριθμες δυνάμεις του, εξεστράτευσαν εναντίον του ο Τσερχατζή Αλή Πασάς και ο Ομέρ Μπέης με 5.000 στρατό, ιππικό και πεζικό. Παρά, όμως, τις επί τρεις μέρες αλλεπάλληλες εφόδους τους, δε μπόρεσαν να ανατρέψουν την άμυνα της φυσικά οχυρής περιοχής, καθώς μάλιστα οι Έλληνες εξαπέστειλαν εναντίον τους σμήνη από μέλισσες, αναγκάζοντάς τους να γυρίσουν στη Χαλκίδα με σημαντικές απώλειες.
Μετά τη νίκη αυτή στο Κουτουρλομετόχι ο Κριεζώτης πήρε και επίσημα τον τίτλο του αρχηγού της Καρυστίας και φρόντισε να οργανώσει την περιοχή, στρατιωτικά και πολιτικά, στηριζόμενος σε ντόπια στοιχεία. Έτσι, κατάφερε το Μάιο του 1823 να αντιμετωπίσει τον Ομέρ Μπέη στο Βατίτσι, αναγκάζοντάς τον να οχυρωθεί στο φρούριο της Καρύστου, το οποίο ο Κριεζώτης πλησίαζε και πολιορκούσε συνεχώς, μέχρι την άφιξη του οθωμανικού στόλου. Τότε διαλύθηκε το ελληνικό στρατόπεδο και ο Κριεζώτης μάταια αγωνίστηκε να συγκρατήσει τους έντρομους χωρικούς που έτρεχαν κοντά στις οικογένειές τους. Μένοντας με 150 άντρες αναγκάστηκε ν' αποσυρθεί στη Σκόπελο.
Το 1824, ενώ η κυβέρνηση συμφώνησε με το στόλο των Ψαριανών να ενισχύσουν τον αγώνα στην Εύβοια, ο Κριεζώτης επανέλαβε την πολιορκία του φρουρίου της Καρύστου στις αρχές Μαρτίου στρατοπεδεύοντας στο Λυκόρεμα, όπου συγκέντρωσε μεγάλες ποσότητες τροφίμων για τους άντρες του και τα πληρώματα των πλοίων, κατορθώνοντας να κρατήσει την πολιορκία έως τις αρχές Μαΐου. Τότε, λόγω του μεγάλου κινδύνου, «στενάζων και δακρύων», τη διέλυσε και έφυγε από την πατρίδα του, την Εύβοια.
Στον εμφύλιο πόλεμο τάχθηκε με το μέρος των κυβερνητικών και πήρε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις. Το 1825 πολέμησε στις σημαντικότερες μάχες της Ανατολικής Στερεάς υπό την ηγεσία του Καραϊσκάκη. Στα τέλη της χρονιάς αυτής μαζί με άλλους οπλαρχηγούς οργάνωσαν εκστρατεία στο Λίβανο για να βοηθήσουν τον εμίρη Μπεσίρ και να παρακινήσουν τους χριστιανούς της Συρίας να επαναστατήσουν κατά των Τούρκων.
Από τότε που αποφασίστηκε η δημιουργία ισχυρού στρατοπέδου στην Ανατολική Στερεά στρατοπέδευσε στην Ελευσίνα και υπό την αρχηγία του Καραϊσκάκη πήρε μέρος σε όλες σχεδόν τις μάχες που έγιναν στην Αττική από τον Ιούνιο του 1826. Μετά το θάνατο του Γκούρα, ύστερα από πρόταση του Καραϊσκάκη, ανέλαβε την οργάνωση της άμυνας της Ακρόπολης, στην οποία παρέμεινε μέχρι την αναγκαστική παράδοσή της, εξαιτίας της αποτυχημένης προσπάθειας του Φαβιέρου να λύσει την πολιορκία, και του θανάτου του Καραϊσκάκη.