cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καρλομάγνος
Αυτοκρατορική στέψη
Επομένως με τη στέψη του Καρλομάγνου, "η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία παρέμενε, όσον αφορούσε τον Καρλομάγνο και τον Λέοντα, μία και αδιαίρετη, με τον Κάρολο ως Αυτοκράτορά της", αν και υπήρχε "ελάχιστη αμφιβολία ότι η στέψη, με ότι συνεπαγόταν, θα καταδικαζόταν σφόδρα στην Κωνσταντινούπολη".
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσο το αισθάνονταν ως ρεαλιστικό ο Καρλομάγνος και ο Πάπας να αποδεχθεί ποτέ ο λαός της Κωνσταντινούπολης τον Βασιλιά των Φράγκων ως Αυτοκράτορα του. Ο Αλκουίν μιλάει στις επιστολές του ευελπιστώντας για ένα Imperium Christianum ("Χριστιανική Αυτοκρατορία"), μέσα στο οποίο, "ακριβώς όπως οι κάτοικοι [της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας] είχαν ενωθεί με την κοινή ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη" πιθανότατα αυτή η νέα αυτοκρατορία θα ενωνόταν από μια κοινή Χριστιανική πίστη. Αυτή είναι η άποψη του Πιρέν όταν λέει "ο Κάρολος ήταν ο Αυτοκράτορας της ecclesia, όπως ο Πάπας τη σχεδίαζε, της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, θεωρούμενης ως της παγκόσμιας Εκκλησίας". Το Imperium Christianum υποστηρίχθηκε επίσης σε σειρά συνόδων σε όλη την Ευρώπη από τον Παυλίνο της Ακυληίας.
Όπως γνωρίζουμε από το Βυζαντινό χρονικογράφο Θεοφάνη, η αντίδραση του Καρλομάγνου μετά τη στέψη του ήταν να κάνει το πρώτο βήμα προς την εξασφάλιση του θρόνου της Κωνσταντινούπολης στέλνοντας πρέσβεις για γάμο στην Ειρήνη και ότι η Ειρήνη ανταποκρίθηκε κάπως ευνοϊκά.
Σύμφωνα με τον Βέρνερ Ονσοργκε, ήταν επί μακρόν έθιμο του Βυζαντίου να ονομάζει τους Γερμανούς πρίγκιπες πνευματικά "τέκνα" των Βυζαντινών. Ότι μπορεί να ήταν αποδεκτό τον πέμπτο αιώνα, ήταν προκλητικό και προσβλητικό για την περηφάνια των Φράγκων τον όγδοο αιώνα. Ο Κάρολος κατέληξε στη διαπίστωση ότι ο μεγάλος Ρωμαίος αυτοκράτορας, που διεκδικούσε να είναι επικεφαλής της παγκόσμιας ιεραρχίας των κρατών, στην πραγματικότητα δεν ήταν σπουδαιότερος από τον ίδιο τον Κάρολο, βασιλιά όπως άλλοι βασιλιάδες, καθώς από το 629 είχε αυτοονομασθεί "Βασιλεύς". Ο Ονσοργκε βρίσκει σημαντικό ότι η κύρια κέρινη σφραγίδα του Καρόλου, που έφερε μόνο την επιγραφή: "Christe, protege Carolum regem Francorum" [Χριστέ, προστάτευε τον Κάρολο, βασιλιά των Φράγκων] χρησιμοποιείτο από το 772 έως το 813, ακόμη και κατά την αυτοκρατορική περίοδο, και δεν αντικαταστάθηκε από ιδιαίτερη αυτοκρατορική σφραγίδα, δείχνοντας ότι ο Κάρολος αισθανόταν βασιλιάς των Φράγκων και ενδιαφερόταν μόνο για το μεγαλείο του λαού αυτού. Ο Ονσοργκε επισημαίνει ότι την άνοιξη του 813 στο Άαχεν ο Κάρολος έστεψε τον νεότερο, και μόνο επιζώντα, γιο του, Λουδοβίκο, αυτοκράτορα χωρίς αναφορά στη Ρώμη και μόνο υπό τις επευφημίες των Φράγκων του, ενώ και η μορφή υπό την οποία δόθηκε αυτή η δια βοής συναίνεση δεν ήταν Ρωμαϊκή αλλά Φραγκοχριστιανική, καταδεικνύοντας τόσο ανεξαρτησία από τη Ρώμη, όσο και μια Φραγκική αντίληψη της αυτοκρατορίας, διαφορετική από εκείνη της Ρώμης.
Ο τίτλος του αυτοκράτορα όμως παρέμεινε στην οικογένειά του τα επόμενα χρόνια, καθώς τα αδέλφια πάλευαν για το ποιος είχε την υπεροχή στο Φραγκικό κράτος. Οι ίδιοι οι πάπες ποτέ δεν ξέχασαν τον τίτλο, ούτε απεμπόλησαν το δικαίωμα να τον απονέμουν. Όταν η οικογένεια του Καρόλου έπαψε να παρέχει άξιους κληρονόμους, ο πάπας έστεφε μετά χαράς οποιονδήποτε Ιταλό άρχοντα μπορούσε να τον προστατέψει καλύτερα από τους τοπικούς εχθρούς του.
Αυτή η τακτική οδήγησε, όπως έπρεπε να αναμενόταν, στην αδράνεια του τίτλου για σχεδόν σαράντα χρόνια (924-962). Τελικά το 962, σε μια Ευρώπη ριζικά διαφορετική από εκείνη του Καρλομάγνου, στέφθηκε στη Ρώμη ένας νέος Ρωμαίος Αυτοκράτορας από έναν ευγνώμονα πάπα. Ο αυτοκράτορας αυτός, Όθων ο Μέγας, έφερε τον τίτλο στα χέρια των βασιλιάδων της Γερμανίας για μια σχεδόν χιλιετία, γιατί επρόκειτο να γίνει η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αληθινή αυτοκρατορική διάδοχος εκείνης του Καρόλου, αν όχι του Αυγούστου.
Διαιρεμένο βασίλειο
Αυτή η διαίρεση μπορεί να λειτουργούσε αλλά δεν δοκιμάστηκε ποτέ. Ο Πεπίνος πέθανε το 810 και ο Κάρολος το 811. Ο Κάρολος τότε επανεξέτασε το θέμα και, το 813, έστεψε τον νεότερο γιο του Λουδοβίκο συναυτοκράτορα και συμβασιλέα των Φράγκων, παραχωρώντας του το μισό μερίδιο της αυτοκρατορίας και το μισό μετά τον θάνατο του ίδιου του Καρλομάγνου. Το μόνο τμήμα της Αυτοκρατορίας που δεν υποσχέθηκε στον Λουδοβίκο ήταν η Ιταλία, που ο Καρλομάγνος παραχώρησε στον νόθο γιο του Πεπίνου Βερνάρδο.
Γλώσσα
Την εποχή του Καρλομάγνου η λαϊκή Γαλλική γλώσσα είχε ήδη σημαντικά διαφοροποιηθεί από τα Λατινικά. Αυτό αποδεικνύεται από έναν από τους κανονισμούς της Συνόδου της Τουρ (813), που απαιτούσε οι ιερείς των ενοριών να κηρύττουν είτε στη "rusticam Romanam linguam" (Ρομανική) είτε στη "Theotiscam" (Γερμανική λαϊκή γλώσσα) μάλλον παρά στα Λατινικά. Ο σκοπός ήταν να κάνουν τα κηρύγματα κατανοητά στους απλούς ανθρώπους, που κατά συνέπεια έπρεπε να μιλούσαν είτε τη Ρομανική είτε τη Γερμανική. Ο ίδιος ο Καρλομάγνος μιλούσε πιθανότατα μια Φραγκονιακή του Ρήνου διάλεκτο της Παλαιάς Άνω Γερμανικής.
Εκτός από τη μητρική του γλώσσα μιλούσε επίσης Λατινικά και καταλάβαινε λίγο Ελληνικά, σύμφωνα με τον βιογράφο του Άινχαρντ (''Grecam vero melius intellegere quam pronuntiare poterat, "μπορούσε να καταλάβει Ελληνικά καλύτερα από όσο μπορούσε να τα μιλήσει").
Η σε μεγάλο βαθμό μυθιστορηματική περιγραφή των Ιβηρικών εκστρατειών του Καρλομάγνου από τον Ψευδο-Τουρπίν, γραμμένη κάπου τρεις αιώνες μετά τον θάνατό του έδωσε λαβή για τον θρύλο ότι ο βασιλιάς μιλούσε επίσης Αραβικά.
Εμφάνιση
Η προσωπική εμφάνιση του Καρλομάγνου είναι γνωστή από μια καλή περιγραφή ενός προσωπικού του συνεργάτη, του Άινχαρντ, συγγραφέα κατά τον θάνατό του της βιογραφίας Vita Karoli Magni. Ο Άινχαρντ αναφέρει στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιό του:
"Ηταν χοντροκαμωμένος, εύρωστος, σημαντικού αναστήματος, αλλά όχι και τόσο, καθώς το ύψος του ήταν εφτά φορές το ύψος του ποδιού του. Είχε στρογγυλό κεφάλι, μεγάλα και ζωηρά μάτια, μύτη λίγο μεγαλύτερη από το κανονικό, άσπρα αλλά ακόμη ελκυστικά μαλλιά, φωτεινή και χαρούμενη έκφραση, κοντό και χοντρό λαιμό και καλή υγεία, εκτός από τους πυρετούς που τον επηρέασαν τα λίγα τελευταία χρόνια της ζωής του. Προς το τέλος κούτσαινε από το ένα πόδι. Ακόμη και τότε έκανε πεισματικά ότι ήθελε και αρνιόταν να υπακούει στους γιατρούς, στην πραγματικότητα τους απεχθανόταν γιατί ήθελαν να τον πείσουν να σταματήσει να τρώει ψητό κρέας, όπως συνήθιζε, και να αρκεστεί στο βραστό".
Το φυσικό πορτρέτο, που μας δίνει ο Άινχαρντ, επιβεβαιώνεται από σύγχρονες του απεικονίσεις του αυτοκράτορα, όπως σε νομίσματα και το 20 εκ. χάλκινο άγαλμα του που φυλάσσεται στο Μουσείο του Λούβρου. Το 1861 ο τάφος του Καρλομάγνου ανοίχθηκε από επιστήμονες, που ανασχημάτισαν τον σκελετό του και τον εκτίμησαν μήκους 1,90 μ. Μία εκτίμηση του ύψους του από ακτινογραφία και αξονική τομογραφία της κνήμης του, που έγινε το 2010 είναι 1,84 μ. Αυτό τον κατατάσσει στο 1% των ψηλότερων ανθρώπων της εποχής του, δεδομένου ότι το μέσο ύψος των τότε ανδρών ήταν 1,69 μ. Το πλάτος του οστού δείχνει ότι ήταν λεπτοκαμωμένος αλλά όχι εύρωστος ως προς τη σωματοδομή.
Ενδυμασία
Ο Καρλομάγνος φορούσε το παραδοσιακό ρούχο των Φράγκων, που περιγράφεται ως εξής από τον Άινχαρντ:
"Συνήθιζε να φοράει το εθνικό, δηλαδή το Φραγκικό, ένδυμα - από μέσα λινό πουκάμισο και λινό παντελόνι μέχρι το γόνατο και πάνω από αυτά ένα χιτώνα πλαισιωμένο με μετάξι, με πατζάκια που κλείνουν με ταινίες και καλύπτουν τα κάτω άκρα του, και προστάτευε τους ώμους και το στέρνο του τον χειμώνα με ένα φαρδύ παλτό από δέρμα από κουνάβι".
Φορούσε ένα μαύρο μανδύα και έφερε πάντα μαζί του ένα ξίφος. Το τυπικό ξίφος είχε χρυσή ή ασημένια λαβή. Έφερε ξίφη με φανταχτερά κοσμήματα σε συμπόσια ή δεξιώσεις πρέσβεων. Ωστόσο:
Μπορούσε να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, αν ήταν αναγκαίο. Στις μεγάλες γιορτές φορούσε ρούχα και παπούτσια με κεντήματα και κοσμήματα. Είχε μια χρυσή πόρπη για τον μανδύα του για τέτοιες περιπτώσεις και εμφανιζόταν με το μεγάλο του στέμμα, αλλά απεχθανόταν τέτοια αμφίεση, σύμφωνα με τον Άινχαρντ, και συνήθως ντυνόταν όπως οι απλοί άνθρωποι.
Γάμοι και απόγονοι
Ο Καρλομάγνος απέκτησε δέκα οκτώ παιδιά σε όλη τη διάρκεια της ζωής του με οκτώ από τις δέκα γνωστές συζύγους ή παλλακίδες του. Παρ' όλ' αυτά απέκτησε μόνο τέσσερις νόμιμους εγγονούς, τους τέσσερις γιους του τέταρτου γιου του, Λουδοβίκου. Είχε ακόμη έναν εγγονό (τον Βερνάρδο της Ιταλίας, μοναδικό γιο του τρίτου γιου του, Πεπίνου της Ιταλίας), που γεννήθηκε εκτός γάμου αλλά συμπεριλήφθηκε στη σειρά της κληρονομιάς. Έτσι, παρά τα δέκα οκτώ παιδιά, οι έχοντες δικαίωμα στην κληρονομική του διαδοχή ήταν λίγοι.
Όνομα
thumb|Προτομή του Καρλομάγνου, που βρίσκεται στο θησαυροφυλάκιο του καθεδρικού ναού του Άαχεν Ονομαζόταν Κάρολος (Charles στα Γαλλικά και Αγγλικά, Carolus  στα Λατινικά) από τον παππού του, Κάρολο Μαρτέλο. Αργότερα Γάλλοι ιστορικοί τον ονόμασαν Charles le Magne (Κάρολος ο Μέγας), που έγινε Charlemagne στα Αγγλικά, μετά τη Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας. Το επίθετο Carolus Magnus χρησιμοποιείτο ευρέως, με αποτέλεσμα μεταφράσεις σε πολλές Ευρωπαϊκές γλώσσες. Έγινε γνωστός στα Γερμανικά ως Karl der Grosse, στα Ολλανδικά ως Karel de Grote, στα Δανικά ως Karl den Store, στα Ιταλικά ως Carlo Magno, στα Καταλανικά ως Carlemany, στα Σερβοκροατικά ως Serbo-Croatian, στα Ισπανικά ως Carlomagno, κ.λπ.
Τα επιτεύγματα του Καρόλου προσέδωσαν νέα σημασία στο όνομά του. Σε πολλές Ευρωπαϊκές γλώσσες η ίδια η λέξη για το "βασιλιάς" προέρχεται από το όνομά του. Π.χ. Πολωνικά: król, Ουκρανικά: король (κόρολ), Τσέχικα: král, Σλοβακικά: kráľ, Ουγγρικά: király, Λιθουανικά: karalius, Λετονικά: karalis, Ρωσικά: король, Βουλγαρικά: крал, Ρουμανικά: crai, Βοσνιακά: kralj, Σερβικά: краљ/kralj, Κροατικά: kralj, Τουρκικά: kral. Αυτή η εξέλιξη συμβαδίζει με εκείνη του ονόματος των Καισάρων στην αρχική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που έγινε μεταξύ άλλων κάιζερ και τσάρος.
Πολιτιστική κληρονομιά
Ο Καρλομάγνος, όντας πρότυπο ιππότη ως ένας από τους Εννέα Αριστείς (εννέα ιστορικές, βιβλικές και μυθικές προσωπικότητες, που προσωποποιούν τα ιδεώδη του ιπποτισμού, όπως καθιερώθηκαν τον Μεσαίωνα και περιελάμβαναν τρεις ειδωλολάτρες (Έκτορας, Αλέξανδρος ο Μέγας και Ιούλιος Καίσαρ), τρεις Εβραίους (Ιησούς του Ναυή, Δαβίδ και Ιούδας ο Μακκαβαίος) και τρεις Χριστιανούς (Βασιλιάς Αρθούρος, Καρλομάγνος και Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν), έτυχε σημαντικής μεταθανάτιας ζωής στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ένας από τους μεγάλους μεσαιωνικούς λογοτεχνικούς κύκλους, ο κύκλος του Καρλομάγνου ή Γαλλικός Κύκλος, επικεντρώνεται στα έργα του Καρλομάγνου - του Αυτοκράτορα με τη Ρέουσα Γενειάδα της φήμης του Ρολάνδου - και του ιστορικού του διοικητή των συνόρων με τη Βρετάνη Ρολάνδου και των παλαδίνων (ιπποτών), που είναι ανάλογοι με τους ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης της αυλής του Βασιλιά Αρθούρου. Οι ιστορίες τους αποτελούν τα πρώτα chansons de geste (ηρωικές ωδές).
Ο ίδιος ο Καρλομάγνος είχε αναγνωρισθεί άγιος μέσα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετά τον δωδέκατο αιώνα. Η αγιοποίησή του από τον Αντίπαπα Πασχάλη Γ΄, για να κερδίσει τη εύνοια του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα το 1165, δεν αναγνωρίσθηκε ποτέ από την Αγία Έδρα, που ακύρωσε όλα τα διατάγματα του Πασχάλη στην Τρίτη Σύνοδο του Λατερανού το 1179. Το όνομά του δεν εμφανίζεται μεταξύ των 28 αγίων με το όνομα Κάρολος, που καταγράφονται στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο (το επίσημο μαρτυρολόγιο της Καθολικής Εκκλησίας). Έχει αναγνωρισθεί η ευλογιοποίησή του (ένα στάδιο πριν την αγιοποίηση) και εορτάζεται στις 28 Ιανουαρίου. Στη Θεία Κωμωδία το πνεύμα του Καρλομάγνου εμφανίζεται στον Δάντη στον Ουρανό του Άρη, μεταξύ των άλλων "αγωνιστών της πίστης".
Το 809-810 ο Καρλομάγνος συγκάλεσε μια εκκλησιαστική σύνοδο στο Άαχεν, που επιβεβαίωσε την ομόφωνη πεποίθηση στη Δύση ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και τον Υιό (ex Patre Filioque) και επέβαλε την προσθήκη στο Σύμβολο της Πίστεως της φράσης Filioque (και εκ του Υιού). Για αυτό ο Καρλομάγνος επεδίωξε την έγκριση του Πάπα Λέοντος Γ΄. Ο Πάπας, ενώ συμφωνούσε με το δόγμα και ενέκρινε τη χρήση του στην κατήχηση, διαφωνούσε με την προσθήκη του στο κείμενο του Συμβόλου της Πίστεως, όπως είχε υιοθετηθεί στην Πρώτη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381, Αυτό αναφερόταν στην εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος από τον Πατέρα, χωρίς την προσθήκη φράσεων όπως "και τον Υιό", "μέσω του Υιού" ή "μόνο". Τονίζοντας την αντίθεσή του ο Πάπας έβαλε να χαράξουν το αρχικό κείμενο στα Ελληνικά και στα Λατινικά σε δύο βαρειά θωράκια, που τοποθετήθηκαν στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου.
Το 1867 ένας έφιππος ανδριάντας του Καρλομάγνου κατασκευάσθηκε από τον Λουί Ζεότ και εγκαινιάσθηκε το 1868 στη Λεωφόρο ντ' Αβρουά στη Λιέγη. Στις κόγχες του νεορωμανικού βάθρου είναι τα έξι αγάλματα των προγόνων του Καρλομάγνου (Αγια Μπέγκα, Πεπίνος του Χέρσταλ, Κάρολος Μαρτέλος, Μπερτράντα, Πεπίνος του Λάντεν και Πιπίνος ο Βραχύς).
Η πόλη του Άαχεν έχει καθιερώσει από το 1949 ένα διεθνές βραβείο (που λέγεται Karlspreis der Stadt Aachen) προς τιμή του Καρλομάγνου. Απονέμεται κάθε χρόνο σε "άξιες προσωπικότητες που έχουν προωθήσει την ιδέα της δυτικής μέσω των πολιτικών, οικονομικών και λογοτεχνικών έργων τους. Μεταξύ των παραληπτών του βραβείου είναι ο Κόμης Ρίχαρντ Κουντενχόβε-Καλέργκι, ιδρυτής του Πανευρωπαϊκού κονήματος, ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Στον εθνικό του ύμνο, El Gran Carlemany, το κράτος της Ανδόρρας αποδίδει στον Καρλομάγνο την ανεξαρτησία του.
Ο Καρλομάγνος αναφέρεται από τον Δρ. Χένρι Τζόουνς Σρ. (που τον υποδύεται ο Σον Κόνερι) στο Ο Ιντιάνα Τζόουνς και Η Τελευταία Σταυροφορία. Αφού χρησιμοποιήσει την ομπρέλα του για να κάνει ένα σμήνος από γλάρους να συνθλίψει το γυάλινο πιλοτήριο ενός Γερμανικού μαχητικού αεροσκάφους, ο Χένρι Τζόουνς σχολιάζει "Ξαφνικά θυμήθηκα τον Καρλομάγνο: "είθε οι στρατιές μου να είναι οι βράχοι και τα δέντρα και τα πουλιά στον ουρανό".". Παρά τη δημοτικότητα της φράσης μετά την ταινία, δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι πράγματι το είπε ο Καρλομάγνος.
Ο Economist, η εβδομαδιαία εφημερίδα ειδήσεων και διεθνών θεμάτων, διαθέτει κάθε βδομάδα ένα ολοσέλιδο άρθρο με τίτλο "Καρλομάγνος", που εστιάζει γενικά σε Ευρωπαϊκά θέματα και, συνηθέστερα και ειδικότερα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις πολιτικές της.
Υπάρχει ένα θεατρικό έργο ονόματι Carelman Charitham στην Ινδική θεατρική μορφή Τσαβιτού Ναντακάμ, που βασίζεται στη ζωή του Καρλομάγνου.
Το θεματικό άλμπουμ Συμφωνικής Μέταλ Καρλομάγνος: Με το Σπαθί και τον Σταυρό του ηθοποιού και τραγουδιστή Κρίστοφερ Λη και η Χέβι Μέταλ συνέχειά του Καρλομάγνος: Οι Οιωνοί του Θανάτου παρουσιάζουν τα γεγονότα της ζωής του Καρλομάγνου.
Ένα επεισόδιο του 2010 του QI (Βρετανικό κωμικό τηλεοπτικό παιχνίδι) είχε ως θέμα τις μαθηματικές θεωρίες του Μαρκ Χάμφρεϊς, που υπολόγιζαν ότι όλοι οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι είναι πολύ πιθανό να μοιράζονται ως κοινό πρόγονο τον Καρλομάγνο.
Το βίντεο γκέιμ επιβίωσης-τρόμου του 2002 Αιώνιο Σκοτάδι: Το Ρέκβιεμ της Λογικής περιέχει ένα απόσπασμα, όπου ο παίκτης αναλαμβάνει τον έλεγχο ενός από τους πιστούς αγγελιοφόρους του Καρλομάγνου. Σκοπός του παίκτη είναι να προστατεύσει τον αυτοκράτορα από μια ύπουλη λατρεία που επιδιώκει να δολοφονήσει τον Καρλομάγνο για να καταπνίξει τις πολιτικές και θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις.
Τον Απρίλιο του 2014, με την ευκαιρία της 1200ης επετείου του θανάτου του Καρλομάγνου υπήρχε μια δημόσια εγκατάσταση τέχνης 2 εβδομάδων Mάιν Καρλ από τον Οτμαν Χερλ στο Κάτσχοφ, μεταξύ του δημαρχείου και του καθεδρικού του Άαχεν, με έκθεση 500 αγαλμάτων του Καρλομάγνου.
Βιβλία και βιβλιοθήκες
Ο Καρλομάγνος ήταν λάτρης των βιβλίων. Έβαλε κληρικούς να μεταφράσουν Χριστιανικά κείμενα και προσευχές στις αντίστοιχες λαϊκές γλώσσες. Η παραγωγή βιβλίων ολοκληρωνόταν αργά με το χέρι και γινόταν κυρίως σε μεγάλες μοναστηριακές βιβλιοθήκες. Τα βιβλία ήταν τόσο περιζήτητα την εποχή του Καρλομάγνου, ώστε οι βιβλιοθήκες των μοναστηριών νοίκιαζαν μερικά βιβλία, αλλά μόνο αν ο δανειζόμενος κατέθετε πολύτιμο ενέχυρο. Μια αυλική βιβλιοθήκη ιδρύθηκε επίσης στην αυλή του Καρλομάγνου τον ένατο αιώνα. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η αγάπη του Καρλομάγνου για τα βιβλία περιελάμβανε την ανάγνωση δυνατά βιβλίων για τον ίδιο κατά τη διάρκεια γευμάτων και ότι του άρεσαν τα βιβλία του Αγίου Αυγουστίνου. Είχε επίσης στην αυλή του τον Αλκουίν, που, αν και προερχόταν από τη Νορθούμπρια στη σύγχρονη Αγγλία, ήταν υπέρμαχος της εκπαίδευσης και έγραψε στοχαστικά για τη χριστιανική θρησκεία. Στη βιβλιοθήκη της αυλής, που δημιουργήθηκε από τον Καρλομάγνο, παρήγοντο μερικά αντίγραφα βιβλίων, για να μοιραστούν όμως από τον Καρλομάγνο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Φράγκων Κατηγορία:Βασιλείς της Λομβαρδίας Κατηγορία:Βασιλείς της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Βίρτους Ρόμα
Η Βίρτους Ρόμα (ιταλικά: Virtus Roma), γνωστή και λόγω χορηγού ως Ατσέα Βίρτους Ρόμα (Acea Virtus Roma) και παλαιότερα ως Λοττομάτικα Ρόμα (η Lottomatica είναι ιταλική εταιρεία που δραστηριοποιείται στον κλάδο των τυχερών παιχνιδιών). Αποτελεί την επιφανέστερη ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ρώμης και μια από τις σημαντικότερες ολόκληρης της Ιταλίας. Έχοντας ιδρυθεί το 1960, αγωνίζεται στο ιταλικό πρωτάθλημα της Λέγκα Μπάσκετ.
Ονομασίες
Οι ονομασίες της ομάδας, λόγω χορηγού, άλλαξαν τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες αρκετές φορές μέσα στο χρόνο.
Εικόνες
600px|thumb|center|Τα λάβαρα με τους τίτλους που κατέκτησε η Βίρτους Ρόμα στην οροφή της έδρας της ομάδας, PalaLottomatica.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λατίου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1960 Κατηγορία:Ιταλικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1960
IL-2 Sturmovik (βιντεοπαιχνίδι)
Το IL-2 Sturmovik (Ил-2 Штурмовик) είναι βιντεοπαιχνίδι προσομοίωσης μάχιμης πτήσης του Β' ΠΠ, επικεντρωμένο στις εναέριες μάχες στο Ανατολικό Μέτωπο. Το όνομά του προέρχεται από το Σοβιετικό Ilyushin Il-2 μαχητικό επίθεσης εδάφους, το οποίο έπαιξε ένα σημαίνοντα ρόλο σε αυτό το θέατρο και είναι ο μοναδικός πιο παραχθείς σχεδιασμός στρατιωτικού αεροσκάφους μέχρι σήμερα. Μαζί με τις συνέχειές του, το IL-2 Sturmovik θεωρείται ένας από τους ηγετικούς εξομοιωτές πτήσης του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Την πρωτότυπη έκδοση του παιχνιδιού χαρακτήριζαν 31 πτήσιμα Σοβιετικά, Γερμανικά, Αμερικανικά, Βρετανικά, Γαλλικά και Πολωνικά αεροπλάνα και 40 πρόσθετα μη πτήσιμα αεροπλάνα (διαθέσιμα ως αντίπαλοι).
Το παιχνίδι αναπτύχθηκε από την 1C: Maddox Games και κυκλοφόρησε από την 1C στη Ρωσία και από την Ubisoft στον υπόλοιπο κόσμο, για PCs στις 18 Νοεμβρίου 2001. Η τελευταία έκδοση που περιλαμβάνει όλες τις συνέχειες και τα patches είναι η έκδοση 4.11. Το παιχνίδι έχει ενημερωθεί συχνά, και είναι το βιντεοπαιχνίδι εξομοίωσης πτήσης που έχει υποστηριχθεί τον περισσότερο καιρό από τον δημιουργό του με το demo να κυκλοφορεί το 2001 και το τελευταίο patch συμπεριλαμβανομένου νέων αεροπλάνων και χαρτών να κυκλοφορεί το 2011.
Το IL-2 Sturmovik και οι συνέχειες Forgotten Battles, Forgotten Battles Ace Expansion Pack, Pacific Fighters, Pe-2 add-on, Manchuria και 1946 τώρα περιέχουν 347 αεροσκάφη, με τα 256 από αυτά πτήσιμα. Τα χαρακτηριστικά αεροσκάφη καλύπτουν τα περισσότερα κύρια αεροσκάφη που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στο πεδίο της μάχης καθώς και μερικά τα οποία δεν έφυγαν από το στάδιο του πρωτότυπου.
Το παιχνίδι περιλαμβάνει ένα multi-player χαρακτηριστικό το οποίο υποστηρίζει μέχρι και 100 παίκτες συνδεδεμένους πάνω στην ελεύθερη υπηρεσία internet matching Hyperlobby. Το The All-Seeing Eye επίσης προηγουμένως επέτρεπε σε μέλη να κάνουν host multiplayer παιχνίδια. Στις 4 Σεπτεμβρίου 2009, το πιο πρόσφατο μέρος της σειράς, το IL-2 Sturmovik: Birds of Prey, κυκλοφόρησε.
Συνέχειες
Μια συνέχεια κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2003, τιτλοφορούμενη IL-2 Sturmovik: Forgotten Battles, η οποία επέκτεινε πάρα πολύ τον αριθμό των εξομοιούμενων αεροπλάνων και πεδίων μάχης. Το Forgotten Battles Ace Expansion Pack ακολούθησε τον Μάρτιο του 2004.
Τον Οκτώβριο του 2004 το Pacific Fighters κυκλοφόρησε, το οποίο μπορεί να εγκατασταθεί πάνω από προγενέστερες κυκλοφορίες ή ως αυτόνομο παιχνίδι. Επεκτείνει τη δράση στον Ειρηνικό, προσθέτοντας πολλά Γιαπωνέζικα και Αμερικανικά αεροπλάνα καθώς και αεροπλανοφόρα και θωρηκτά.
Πολλοί χρήστες των τριών πρώτων παιχνιδιών στη σειρά IL-2 επέλεξαν να τα συγχωνεύσουν στο υλικό τους. Αυτό ήταν απαραίτητο για την πρόσβαση στην πλειονότητα των εξυπηρετητών IL-2 για online gaming. Αργότερα μια Complete Edition κυκλοφόρησε, συνδυάζοντας τα τρία σε μία εγκατάσταση.
Τον Μάϊο του 2006, το PE-2 add-on κυκλοφόρησε στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Αυτό πρόσθεσε 95 εκστρατείες, πέντε μονές αποστολές και πέντε multi-player συνεργατικές αποστολές. Δύο νέα πτήσιμα αεροσκάδη, το Petlyakov Pe-2 (τέσσερις παραλλαγές) και το Petlyakov Pe-3 (δύο παραλλαγές), καθώς και ένας μεγάλος αριθμός νέων οχημάτων εδάφους και πυροβολικού επίσης συμπεριλήφθηκαν. Όταν εγκαθίσταται, το PE-2 συγχωνεύεται με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς.
Η Ubisoft κυκλοφόρησε το πακέτο συλλογής IL-2 Sturmovik: 1946 στα καταστήματα το Δεκέμβριο του 2006 στην Ευρώπη και την Αυστραλία. Η κυκλοφορία στη Βόρεια Αμερική έγινε στις 13 Μαρτίου 2007. Επιπρόσθετα από όλα τα παραπάνω παιχνίδια, αυτο περιλάμβανε δύο νέα παιχνίδια: τα Sturmoviks over Manchuria και 1946. Αυτό ανέβασε τον συνολικό αριθμό αεροσκαφών σε πάνω από 300 με 32 νέα πτήσιμα αεροσκάφη, όπως Σοβιετικά και Γιαπωνέζικα αεροσκάφη τα οποία υπηρέτησαν κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εισβολής στη Μαντζουρία το 1945, καθώς και μερικά τα οποία δεν πέρασαν ποτέ από το στάδιο του σχεδιασμού στην πραγματικότητα. Μεταξύ άλλων, το πακέτο εισήγαγε τα Yak-15, MiG-9, Focke-Wulf Ta-183, MiG-13, Arado Ar-234, Kawanishi N1K-J, Mitsubishi J2M, Mitsubishi Ki-21, Douglas A-20C, Ilyushin Il-10 και πολλά άλλα. Επίσης χαρακτηριζόταν από κοντά 200 νέες αποστολές και νέους χάρτες οι οποίοι περιείχαν την περιοχή του Κιέβου, νέα μέρη της ΕΣΣΔ, της Κίνας, της Κορέας και της Μπούρμα. Το πακέτο είναι τώρα patched μέχρι την έκδοση 4.09.
Το επόμενο παιχνίδι από τον Oleg Maddox, το Storm of War: Battle of Britain είναι μια συνέχεια στη σειρά IL-2.
Παιχνίδια στη σειρά
Τα ακόλουθα παιχνίδια έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα:
Αεροσκάφη
Οι λίστες περιλαμβάνουν μόνο πτήσιμα αεροσκάφη. Λόγω θεμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, πολλά σημαντικά αεροπλάνα των ΗΠΑ – όπως το TBF Avenger – δεν μπορούσαν να συμπεριληφθούν στο παιχνίδι ως πτήσιμα. Αυτή η λίστα είναι σωστή για την έκδοση 4.09 του IL-2 1946. Πολλές παραλλαγές μοντέλων των αεροσκαφών στη λίστα δεν περιλαμβάνονται (όπως όλες οι πτήσιμες παραλλαγές του Supermarine Spitfire).
Το τελευταίο patch (4.09) περιλαμβάνει νέα πτήσιμα αεροσκάφη και νέους multiplayer χάρτες. Μια έκδοση αυτού του patch είναι επίσης διαθέσιμη, η οποία επιτρέπει στον παίκτη την πρόσβαση σε mods από το AllAircraftArcade όπως διαφορετικούς ήχους, γραφικά, χάρτες και έξτρα αεροπλάνα.
Περιοχές μάχης («χάρτες»)
250px|thumb|Μια εξωτερική θέαση ενός Bf-109K στον χάρτη Crimea. Το πρωτότυπο «IL-2 Sturmovik» ήρθε με πολλούς χάρτες που απεικονίζουν τις κύριες περιοχές μάχης στο Ανατολικό Μέτωπο, περιλαμβανομένου:
Το πρώτο add-on «Forgotten Battles» παρείχε μερικούς επιπλέον χάρτες:
Το «Pacific Fighters» ήρθε με μια πληθώρα χαρτών για το Θέατρο Επιχειρήσεων του Ειρηνικού, όπως:
Το τελευταίο add-on «1946» έφερε δύο ακόμη χάρτες,
Ανεπίσημες επεκτάσεις
Κατά τη διάρκεια των ετών πολλά addons από τρίτα μέρη εμφανίστηκαν από πολλούς εκδότες. Οι πιο γνωστές εταιρίες είναι οι:
Μαζί με μια άλλη ομάδα εταιριών κυκλοφόρησαν μια τεράστια λίστα επεκτάσεων για το παιχνίδι. Προσθέτοντας πολλές εκστρατείες και αποστολές single player και skins.
Ένας αριθμός addons προς αναφορά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2001 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Ubisoft Κατηγορία:Προσομοιωτές μάχιμης πτήσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Σοβιετική Ένωση
Μακεδονική επανάσταση του 1896 - 1897
Η Επανάσταση των Μακεδόνων το 1896 ήταν ένα αντάρτικο κίνημα που έλαβε χώρα στη Μακεδονία με σκοπό τη διατήρηση του φρονήματος και του ετοιμοπόλεμου των ελληνικών πληθυσμών, τη δημιουργία αντίπαλου δέους κατά των Βουλγάρων που είχαν εισβάλει στη Μακεδονία από το 1895 μέσω αντάρτικων σωμάτων της ΕΜΕΟ, την οριοθέτηση των ελληνικών εδαφικών διεκδικήσεων στον οθωμανικό χώρο και τη δημιουργία αντιπερισπασμού για τα γεγονότα της Κρήτης. Το κίνημα είχε μακεδονικό χαρακτήρα, καθώς τα σώματα που εισέβαλαν στη Μακεδονία από τη Θεσσαλία απαρτίζονταν κατά κύριο λόγο από Μακεδόνες οπλαρχηγούς και μαχητές, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν από τη Βορειοδυτική Μακεδονία. Η αρχική ώθηση δόθηκε από την Εθνική Εταιρεία αλλά στη συνέχεια συμμετείχαν στα γεγονότα αυθόρμητα και χωρίς μεγάλο συντονισμό αρκετοί Μακεδόνες οπλαρχηγοί, ενώ σε ορισμένες περιοχές της Μακεδονίας τα γεγονότα έλαβαν χαρακτήρα μαζικών εξεγέρσεων. Οι κυριότερες επαναστατικές εστίες της Μακεδονικής επανάστασης του 1896, ήταν οι περιοχές Γρεβενών, Κοζάνης, Καστοριάς, Φλώρινας, Πελαγονίας, Πιερίας, Ημαθίας, Πέλλας, Τικφών και Άνω Νευροκοπίου. thumb|αριστερά|Ο Αρχηγός των επαναστατικών δυνάμεων [[Αθανάσιος Μπρούφας.]]
Ήδη από τη Μακεδονική επανάσταση του 1878 γύρω στους 1.000 βετεράνους της επανάστασης βρίσκονταν στη Θεσσαλία, ενώ υπολογίζονταν άλλοι 2.000 έως 2.500 χιλιάδες Μακεδόνες που είχαν εκπατριστεί λόγω τις έκρυθμης κατάστασης στις πατρίδες τους. Συν τοις άλλοις, πολλοί οπλαρχηγοί της Μακεδονικής επανάστασης του 1878 είχαν παραμείνει στη Μακεδονία και συνέχισαν την κλέφτικη δράση. Συνήθιζαν να λημεριάζουν το χειμώνα και από την άνοιξη προέβαιναν σε καταστροφές κυρίως οθωμανικών στόχων. Η Εθνική Εταιρεία κάλεσε σε σύσκεψη τους οπλαρχηγούς που βρίσκονταν στην ελεύθερη Ελλάδα προκειμένου να οργανώσει και να συντονίσει τη δράση τους. Οι οπλαρχηγοί που μετείχαν ήταν οι Ζέρμας, Μακρής, Αλαμάνος, Ναούμ Κωνσταντινίδης, Βλαχάβας, Αθανάσιος Μπρούφας, Τάκης Νάτσιος (Περήφανος) από το Μεγάροβο Πελαγονίας, Λ. Βερβέρας και Χ. Βερβέρας. Παράλληλα και χωρίς συνεννόηση, ο Νικόλαος Τσάπανος από την Πελαγονία που ζούσε στη Θεσσαλία αγόρασε 500 όπλα για τους αντάρτες. Αρχηγός των επαναστατικών δυνάμεων ανακηρύχτηκε ο Αθανάσιος Μπρούφας. Συνολικά μπήκαν από τη Θεσσαλία στη Μακεδονία γύρω στους 400 αντάρτες, των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία ήταν από τη Βορειοδυτική Μακεδονία. Συμμετείχαν επίσης, Ηπειρώτες, ακουθούσαν οι Θεσσαλοί και οι Στερεοελλαδίτες και σε μικρότερο βαθμό Κρητικοί, Έλληνες της Ρωσίας και Ανατολικορωμυλιώτες.
Το πρώτο σώμα υπό τον Αθανάσιο Μπρούφα 90 ανδρών συνολικά και με υπαρχηγούς τους Μακεδόνες Δημήτριο Κανναβό, Τάκη Νάτσιο (Περήφανο), Ιωάννη Γεωργαντά, Ιωάννη Τσάμη από το Πισοδέρι, Βασίλειο Οικονόμου και Λάζαρο Βαρζή αποβιβάστηκε στις αρχές Ιουλίου του 1896 στη Σκάλα Ελευθεροχωρίου και μετά από νικηφόρες μάχες με τους Οθωμανούς στο Βέρμιο διασπάστηκε σε δύο ομάδες. Η μία με τους Τάκη Νάτσιο (Περήφανο), Ιωάννη Τσάμη και Λάζαρο Βαρζή κατευθύνθηκε προς τη Φλώρινα, ενώ η δεύτερη με τους Αθανάσιο Μπρούφα, Ιωάννη Γεωργαντά και Βασίλειο Οικονόμου κατευθύνθηκε προς Βέροια, Νάουσα, Όστροβο, Μορίχοβο και Καφαντάρι. Το σώμα Μπρούφα διασπάστηκε σε μικρότερα και κινήθηκε προς Εορδαία και Κοζάνη όπου έδωσε αρκετές μάχες με οθωμανικά στρατιωτικά αποσπάσματα. Επίσης, μεγάλες μάχες δόθηκαν στο Βλάδοβο και στο Πόζαρ της Πέλλας. Στα τέλη Ιουλίου του 1896 ο Αθανάσιος Μπρούφας με τους άνδρες τους έδωσαν πολύωρη μάχη με τους Οθωμανούς στις Σιδηρές Πύλες Αξιού (Ντεμίρ Καπού) στις Τίκφες. Εκεί έχασε τη ζωή του ο ίδιος και ο Δημήτριος Κανναβός. Το σώμα του Τάκη Νάτσιου (Περήφανου) από το Περιστέρι όπου βρίσκονταν κατευθύνθηκε στις 15 Αυγούστου στη Μονή της Παναγίας της Σλήμνιτσας, στο Λουμπόινο της Πελαγονίας, όπου συναντήθηκε με τους οπλαρχηγούς Λάζαρο Βαρζή (Ζαρκάδα), Μακρή, Ιωάννη Τσάμη, Γεώργιο Καταρραχιά, Μήτσο και Νταβέλη. Εκεί συνέταξαν από κοινού επαναστατική διακήρυξη προς τους κατοίκους της Μακεδονίας, τις Οθωμανικές αρχές και τους Ευρωπαίους προξένους, όπου εξηγούσαν τα αίτια της επανάστασης και τους σκοπούς της. Στη συνέχεια χωρίστηκαν και έδρασαν ξεχωριστά σε Καστοριά, Νεστόριο, Φλώρινα και Εορδαία.
Αρχικά ο στρατιωτικός διοικητής του βιλαετίου Μοναστηρίου υποτίμησε την επανάσταση και διαβεβαίωσε το βαλή Αβδούλ Κερήμ πασά ότι ελέγχει την κατάσταση και ότι θα πατάξει τους αντάρτες. Η αποδοχή του κινήματος από τον τοπικό Ελληνικό πληθυσμό εξέλαβε μεγάλες διαστάσεις όμως, πολλοί Έλληνες από την Αχρίδα και το Μορίχοβο προσπαθούσαν να ενταχθούν στα αντάρτικα σώματα. Στο Μπούφι στρατολογήθηκαν 120 μαχητές. Η κατάσταση αυτή εξαγρίωσε τον βαλή Αβδούλ Κερήμ πασά και ανέλαβε ο ίδιος δράση. Οθωμανικά αντίποινα έλαβαν χώρα στο Τρέμπενο Εορδαίας όπου εξαγριωμένος όχλος δολοφόνησε τους Εμμανουήλ Τσιότσια και Νικόλαο Γεωργίου. Στην Κοζάνη ο όχλος προκάλεσε μεγάλες καταστροφές σε ελληνικές περιουσίες και απειλούσε με γενική σφαγή των Ελλήνων. Στους Σαρακηνούς Πέλλας οι Οθωμανοί έκαψαν πολλές οικίες, βασάνισαν τους κατοίκους, βίασαν τις γυναίκες και κρέμασαν τον ιερέα του χωριού. Τελικά αποφασίστηκε η σύσταση ενός ειδικού σώματος 800 ανδρών που θα καταδίωκε τους επαναστάτες.
Εξέλιξη της επανάστασης έως το 1897
Ακολούθησαν στη συνέχεια και άλλα σώματα που εισήλθαν στη Μακεδονία και έδρασαν στο Μορίχοβο, την Αλμωπία και έως το Άνω Νευροκόπι. Η επανάσταση κράτησε έως το φθινόπωρο του 1896 στις περιοχές Γρεβενών και Κοζάνης, όταν αποφασίστηκε η απόσυρσή τους για το χειμώνα, λόγω έλλειψης πολεμοφοδίων αλλά και λόγω του φόβου των οθωμανικών αντιποίνων στα χωριά που συμμετείχαν. Την άνοιξη του 1897 ορισμένοι οπλαρχηγοί που είχαν παραμείνει στη Μακεδονία συνέχισαν τη δράση τους αλλά η ατυχής για την ελληνική πλευρά έκβαση του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897 έσβησε οριστικά την επανάσταση.
Συνέπειες
Η επανάσταση διασώθηκε στην προφορική παράδοση πλήθος δημοτικών τραγουδιών:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Μακεδονίας Κατηγορία:Επαναστάσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Ανατολικό Ζήτημα Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση 1896
Ρίτσαρντ Γουέλς
Ο Ρίτσαρντ Γουέλς (Richard Welch, 14 Δεκεμβρίου 1929 – 23 Δεκεμβρίου 1975) ήταν ανώτερο στέλεχος της αμερικανικής υπηρεσίας πληροφoριών CIA που δολοφονήθηκε από την 17 Νοέμβρη.
Τον Ιούλιο του 1975 τοποθετήθηκε για δεύτερη φορά στην Αθήνα, ως επικεφαλής του σταθμού της υπηρεσίας πληροφοριών. Ήταν μια εποχή που η χώρα είχε μόλις βγει από την ταραχώδη περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών, για την οποία πολλοί στην Ελλάδα κατηγορούσαν την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και τη δράση της CIA. Ο Γουέλς διέμενε σε ένα σπίτι το οποίο στο παρελθόν είχε χρησιμοποιηθεί ως κατοικία προκατόχων του. Το όνομα του και ο τόπος κατοικίας του δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες Athens News και Ελευθεροτυπία.
Η Δολοφονία του από την 17Ν
Την νύχτα της 23 Δεκεμβρίου μια ομάδα πέντε ατόμων που επέβαιναν σε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο μάρκας Σίμκα, τον ακολούθησε στο σπίτι του ενώ επέστρεφε από ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι. Ένας από αυτούς τον πυροβόλησε με ένα πιστόλι διαμετρήματος 0,45 ιντσών, σχεδόν εξ επαφής, σκοτώνοντάς τον, ενώ δύο άλλα άτομα ακινητοποίησαν την γυναίκα και τον οδηγό του. Αργότερα η 17 Νοέμβρη έστειλε μία σύντομη προκήρυξη στη γαλλική εφημερίδα Libération η οποία έγραφε ότι παρακολουθούσαν τις κινήσεις του από το καλοκαίρι του 1975.
Επακόλουθα
Το 2002, την εποχή της εξάρθρωσης της 17 Νοέμβρη, ένας νοσοκομειακός υπάλληλος ονόματι Παύλος Σερίφης ομολόγησε ότι είχε συμμετάσχει στη δολοφονία του Γουέλς μαζί με τον φερόμενο ως εγκέφαλο της οργάνωσης, Αλέξανδρο Γιωτόπουλο.
Κανείς δεν δικάστηκε για τη δολοφονία του Γουέλς, καθώς είχαν περάσει παραπάνω από 20 χρόνια από την τέλεση του εγκλήματος και είχε παραγραφεί. Ο Γιωτόπουλος καταδικάστηκε το 2003 σε ισόβια φυλάκιση ως ηθικός αυτουργός σε σειρά από δολοφονίες, βομβιστικές επιθέσεις και ληστείες τραπεζών από το 1983 έως το 2000. Ο Παύλος Σερίφης φυλακίστηκε για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση αλλά αποφυλακίστηκε το 2007 για λόγους υγείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ελλάδα Κατηγορία:Αμερικανοί θύματα τρομοκρατικών ενεργειών Κατηγορία:Θύματα της Ε.Ο. 17Ν
Κρενάν
Το Κρενάν (γαλλικά: Crenans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κρεναντέν (γαλλικά: Crenantins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αθανάσιος Χαλκιόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο πατέρας του ονομαζόταν Φίλιππος. Νεαρός χειροτονήθηκε ιερομόναχος στη μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους. Παραβρέθηκε στη Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας, συνοδεύοντας τον ηγούμενο της μονής Βατοπεδίου Δωρόθεο που τελικά υπέγραψε την ενωτική διακήρυξη στις 6 Ιουλίου 1439. Εκεί γνώρισε το Βησσαρίωνα τον Τραπεζούντιο και κέρδισε την εμπιστοσύνη του. Έπειτα πήγε στη Ρώμη όπου εργάστηκε κοντά στο Βησσαρίωνα αντιγράφοντας ελληνικά έργα κι έμαθε λατινικά. Συνεργάστηκε με το Μιχαήλο Αποστόλη.
Στις αρχές του 1448 ο Βησσαρίων τον πρότεινε στον Πάπα Νικόλαο Ε για αρχιμανδρίτη της Santa Maria del Patire κοντά στην Κοζέντσα της Καλαβρίας, πρόταση που έγινε δεκτή στις 3 Απριλίου 1448. Το 1457 του ανατέθηκε η αποστολή από τον Πάπα Κάλλιστο Γ να επιθεωρήσει και να ανοικοδομήσει τα εγκαταλειμμένα μοναστήρια της γύρω περιοχής σε Καμπανία και Καλαβρία, πολλά από τα οποία τηρούσαν ακόμη ορθόδοξο τυπικό, τα λεγόμενα βασιλειανά, αφού οι μοναχοί ακολουθούσαν τους ασκητικούς κανόνες του Μ.Βασιλείου. Ο Χαλκιόπουλος ανέλαβε το έργο με όρεξη και ζήλο.
Το 1458 τοποθετήθηκε από το νέο πάπα Πίο Β' ηγούμενος του μοναστηριού των Κιστερσιανών της Σάντα Μαρία του Άρκο. Απο εκεί έστειλε επιστολή στο Νικόλαο Κουζάνο με μετάφραση γράμματος που αποδίδεται στον αρχαίο Πυθαγόρειο Λύσι προς τον Ίππαρχο.
Στις 21 Οκτωβρίου 1461 τοποθετήθηκε επίσκοπος του Γερακίου (Gerace) της νότιας Ιταλίας, την πόλη στην οποία έζησε παλιότερα ο Βαρλαάμ ο Καλαβρός. Για λίγους μήνες τον επισκέφτηκε στο Γεράκι ο Θεόδωρος Γαζής, σύμφωνα με μαρτυρία του λόγιου Κωνσταντίνου Λάσκαρι που ζούσε στη Μεσσήνη της Σικελίας.
Μετά το θάνατο του Βησσαρίωνα (18 Νοεμβρίου 1472) ο Χαλκιόπουλος έχασε τον προστάτη του κι οι αναφορές που έχουμε πια για αυτόν είναι πολύ αραιές. Συνέχισε να περιοδεύει στα μοναστήρια του νότου στηρίζοντας τη λειτουργία τους. Τη δεκαετία 1472-1482 μοίραζε το χρόνο διαμονής του ανάμεσα στην Καλαβρία και τη Ρώμη, όπου μετέφραζε στα λατινικά έγγραφα (βούλες), κάποιες από την εποχή των νορμανδών ηγεμόνων(11ος αιώνας), που προστάτευαν τα δικαιώματα των μοναστηριών. Πέθανε στις 4 Νοεμβρίου 1497, σε ηλικία άνω των 80, κατά τη διάρκεια επίσκεψης στην ενορία Oppido.
Έργο
Έκανε μεταφράσεις κι ερμηνείες ελληνικών έργων στα λατινικά ειδικά όσο έζησε κοντά στο Βησσαρίωνα στη Ρώμη. Αντέγραψε πληθώρα ελληνικών χειρογράφων. Ακόμη παρέφρασε στα ιταλικά την Αινειάδα του Βιργίλιου και ερμήνευσε στα λατινικά τις Επιστολές του Κράτη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι Γερακίου Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
83 Βεατρίκη
Η Βεατρίκη (Beatrix) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,66. Ανακαλύφθηκε το 1865 από τον Ιταλό αστρονόμο Ανιμπάλε ντε Γκάσπαρις, που παρατηρούσε από τη Νάπολη, και πήρε το όνομα της από τη Βεατρίκη Πορτινάρι, η οποία ήταν αγαπημένη του Δάντη Αλιγκέρι και κεντρικός χαρακτήρας στα έργα του Θεία Κωμωδία και Νέα ζωή. Η Βεατρίκη υπήρξε ο τελευταίος από τους εννέα αστεροειδείς που ανεκάλυψε συνολικά ο ντε Γκάσπαρις.
Μία επιπρόσθηση αστέρα από τη Βεατρίκη, που παρατηρήθηκε στις 15 Ιουνίου 1983, επέτρεψε να προσδιορισθεί ότι η ελάχιστη διάμετρός της ήταν τουλάχιστον 68 χιλιόμετρα.
Βεατρικη
Λουίζα του Τουρν και Τάξις
Η Λουίζα του Τουρν και Τάξις (Luisa von Thurn und Taxis, 1 Ιουνίου 1859 - 30 Ιουνίου 1948) ήταν κόρη του Μαξιμιλιανού Αντώνιου του Τουρν και Τάξις.
Στις 21 Ιουνίου 1879 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Χοεντσόλλερν-Ζίγκμαρινγκεν στο Ρέγκενσμπουργκ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Πέθανε στις 30 Ιουνίου 1948 στο Σιγκμαρίνγκεν σε ηλικία 89 ετών. Είναι θαμμένη στη Μονή Χέντιγκεν στο Σιγκμαρίνγκεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τουρν και Τάξις Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ρικν Πατέλ
Ο Ρικν Πατέλ (Ricken Patel) είναι ο Καναδο-Βρετανός ιδρυτικός Πρόεδρος και Εκτελεστικός Διευθυντής της Avaaz, ένας σημαντικός παγκόσμιος οργανισμός πολιτών με τη μεγαλύτερη παγκόσμια κοινότητα ακτιβιστών παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων 43 εκατομμυρίων συνδρομητών. Ο Patel κατατάχθηκε στους κορυφαίους 100 στοχαστές του κόσμου από το περιοδικό Foreign Policy. Ονομάστηκε επίσης  ο Νέος Παγκόσμιος Ηγέτης από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και ως "Ο παγκόσμιος ηγέτης της διαδικτυακής διαμαρτυρίας" από το περιοδικό '' The Guardian. ''
Βίος
Ο Πατέλ, Βρετανός πολίτης σήμερα, γεννήθηκε στο Έντμοντον της Αλμπέρτα του Καναδά, από πατέρα Ινδό και μητέρα ρωσο-αγγλικής καταγωγής με εβραϊκές καταβολές. Ως αγόρι, ο Patel σπούδασε σε ένα σπουδαστήριο Πρώτων Εθνών( ιθαγενείς φυλές του Καναδά που παλαιότερα αποκαλούνταν «Ινδιάνοι»), όπου υπέστη bullying. Είπε στους  The Times  : "Έχω πάντα την αίσθηση της αλληλεγγύης με τους ανθρώπους που υποφέρουν από αδικία. Η θεωρία μου είναι ότι η μαμά μου μου έδωσε τόσο πολύ αγάπη που είχα πάντα για να δώσω."Ο Patel σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτική και Οικονομία (PPE) στο Balliol College της Οξφόρδης. Αποφοίτησε πρώτα στην πανεπιστημιακή του τάξη και διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο στην πολιτική και ακτιβιστική δράση των σπουδαστών. Έχει Δίπλωμα ως Διδάκτορας στη Δημόσια Πολιτική από τη Σχολή Κυβέρνησης του John F. Kennedy του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Πριν από την ίδρυση του Avaaz.org, ταξίδεψε σε διάφορα μέρη του κόσμου που θεωρούνται «επικίνδυνα».
Επιτεύγματα - Προσφορά
Το 2007, η Patel ίδρυσε τον online οργανισμό εκστρατείας Avaaz - με τον επιδιωκόμενο στόχο να «κλείσει το χάσμα μεταξύ του κόσμου που έχουμε και του κόσμου που οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν παντού». Η Avaaz οργανώνει εκστρατείες µε ηλεκτρονικά και λοιπά μέσα, για τα δικαιώματα του ανθρώπου, την κοινωνική δικαιοσύνη, το περιβάλλον, την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και τα θέματα της ειρήνης και της ασφάλειας. Η συμμετοχή του Avaaz έχει εξαπλωθεί σε όλες τις χώρες του κόσμου με πολλά εκατομμύρια μέλη. Ο Patel αναφέρεται στο Avaaz ως κοινότητα και τεχνολογική πλατφόρμα που «απλώς έδωσε φωνή στην παγκόσμια πείνα για μεγαλύτερη δημοκρατία».
Το Avaaz έχει αναδειχθεί ως ένα ισχυρό εργαλείο που δίνει φωνή σε εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο και τους επιτρέπει να στέκονται μαζί και να αγωνίζονται για την αλήθεια. Εκστρατείες σε 15 γλώσσες και προσφέρεται εθελοντικά από χιλιάδες άτομα με κίνητρο από όλες τις ηπείρους. Στο Avaaz, μπορεί κανείς να αναλάβει δράση υπογράφοντας συνεχιζόμενες αναφορές ή ξεκινώντας μία, να χρηματοδοτήσει εκστρατείες ενημέρωσης, να στείλει ηλεκτρονικό μήνυμα στα μέλη της κοινότητας, να επικοινωνήσει με κυβερνητικούς οργανισμούς / λόμπι και να οργανώσει διαδηλώσεις και εκδηλώσεις «εκτός σύνδεσης». Σε λιγότερο από 5 χρόνια, έχει αναδειχθεί ως το μεγαλύτερο παγκόσμιο κίνημα ιστού με πάνω από 14 εκατομμύρια συνδρομητές σε 193 χώρες. Ο Ricken Patel λέει για την αποστολή της οργάνωσής του: "Δεν έχουμε καθόλου ιδεολογία. Η αποστολή μας είναι να κλείσουμε το χάσμα μεταξύ του κόσμου που έχουμε και του κόσμου που οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν παντού. Οι ιδεαλιστές του κόσμου ενώνουν! "
Κρεσιά
Το Κρεσιά (γαλλικά: Cressia) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Τατιάνα Μασλάνι
Η Τατιάνα Γκαμπριέλ Μασλάνι (αγγλικά: Tatiana Gabriele Maslany) γεννημένη στις 22 Σεπτεμβρίου 1985, είναι Καναδή ηθοποιός, υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα και νικήτρια των Καναδικών Βραβείων Οθόνης. Κέρδισε βραβείο ACTRA για το ρόλο της στο έργο Picture Day καθώς και το Philip Borsos Award για το έργο Cas & Dylan και τα Critics' Choice Television Award και TCA Award το 2013, και το Canadian Screen Award το 2014 για τη συμμετοχή της στο σήριαλ επιστημονικής φαντασίας Orphan Black.
Α.Π.Ε. Λαγκαδά
Η Αθλητική Ποδοσφαιρική Ένωση Λαγκαδά (Α.Π.Ε.Λ.) είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο που εδρεύει στον Λαγκαδά του Νομού Θεσσαλονίκης. Ιδρύθηκε το 1949 και έμβλημα της ομάδας είναι ο δικέφαλος αετός, ενώ τα χρώματά της μπλε και λευκό. Αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο Λαγκαδά.
Τατιάνα Μασλάνι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος) Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί φωνής
Α.Π.Ε. Λαγκαδά
Ιστορία
130px|μικρογραφία|Πρώην λογότυπο της ομάδας. Το 1982 η ΑΠΕΛ ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Β' Εθνική κατηγορία και υποβιβάστηκε παρόλο που κατέκτησε την 11η θέση της κατάταξης, διότι λόγω αναδιάρθρωσης του επαγγελματικού ποδοσφαίρου τη χρονιά εκείνη, από τις 20 ομάδες που συμμετείχαν υποβιβάζονταν οι 11 τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας. Ακολούθως έπειτα τον υποβιβασμό, αγωνίστηκε στη Γ' Εθνική για τέσσερις συνεχείς αγωνιστικές περιόδους (από 1983-84 μέχρι 1986-87) όταν και υποβιβάστηκε. Κατόπιν, αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική όπου υποβιβάστηκε αμέσως. Η παρουσία της ΑΠΕΛ στον Βόρειο όμιλο της Γ' εθνικής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1949 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1949
Το μπλόκο
Το μπλόκο είναι μια ελληνική αντιστασιακή ταινία του Άδωνι Κύρου που αναφέρεται στο μπλόκο της Κοκκινιάς. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μάνος Κατράκης, Κώστας Καζάκος, Κώστας Μπακοδήμος, Ξένια Καλογεροπούλου, Αλεξάνδρα Λαδικού και Γιάννης Φέρτης.
Παραγωγή
Η μουσική της ταινίας είναι του Μίκη Θεοδωράκη, ενώ ανάμεσα στους συντελεστές της ταινίας βρίσκονταν και οι Γιώργος Πανουσόπουλος και Σταύρος Τορνές, που στη συνέχεια έγιναν σκηνοθέτες.
Το μπλόκο κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1965-1966 και, κόβοντας 165.426 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 36η θέση ανάμεσα σε 101 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Η ταινία προβλήθηκε στην «Εβδομάδα κριτικής» του Φεστιβάλ Καννών 1966. Επανακυκλοφόρησε με αφορμή τα 45 της χρόνια, τον Αύγουστο του 2011, με προβολή της στο φυσικό χώρο που έγιναν οι εκτελέσεις, στη «Μάνδρα» - Μουσείο Εθνικής Αντίστασης της Νίκαιας, αλλά και σε διάφορους θερινούς κινηματογράφους, επανέκδοση που συμπληρώθηκε και με την κυκλοφορία της ταινίας σε DVD.
Γράφει για την ταινία ο Μανώλης Κρανάκης:"Στο «Μπλόκο» δεν υπάρχουν γκρίζες γραμμές, υπάρχουν μόνο δύο πλευρές. Και αν αυτό δεν ενοχλεί στην σχεδόν αγιοποιημένη απεικόνιση των αντιστασιακών, μοιάζει γραφικό στην περίπτωση των Γερμανών και απλοϊκό στην περίπτωση του κεντρικού χαρακτήρα (Κώστα Καζάκου). Η αδυναμία του Κύρου να εμβαθύνει στην τραγικότητα που φέρει ο νιόπαντρος μαυραγορίτης που πρέπει να αποφασίσει αν θα γίνει καταδότης, είναι έκδηλη ακόμη και στη μεγάλη του τελική σκηνή. Εκεί όπου κανονικά αυτός ο άνθρωπος θα έπρεπε να εξωτερικεύσει την εσωτερική του πάλη και ακολουθώντας αντίστροφη πορεία να γίνει από ένας μικρός «άνθρωπος της διπλανής πόρτας» ένας λαϊκός ήρωας - σύμβολο."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκη Θεοδωράκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες
Δημήτριος Κόκκος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δημήτριος Κόκκος διέπρεψε ως ποιητής με ισχυρή φαντασία και καλλιτεχνικό αίσθημα.
Σκοτώθηκε νεώτατος (36 χρονών) στην Αθήνα το 1891. Ένας παράφρονας δολοφόνος τον πυροβόλησε την ώρα που έβγαινε από το θερινό θέατρο «Ομόνοια», στο οποίο παιζόταν το έργο του «Η Λύρα του Γερο-Νικόλα».
Συγγράμματα
Η συλλογή των ποιημάτων του εκδόθηκαν εν ζωή.
Έγραψε επίσης και ένα δράμα, τον «Καπετάν Λάζαρο», τον οποίο δεν πρόλαβε να ανεβάσει στην σκηνή.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ιωάννης του Σεβέριν
Ο Ιωάννης ο Νεότερος, ουγγρ. János Hunyadi (π. 1419 - 1440/41) από τον Οίκο του Ουνυάδη ήταν ευγενής της Ουγγαρίας και ιππότης σημαιοφόρος, νεότερος αδελφός του Ιωάννη του Πρεσβύτερου, αντιβασιλιά της Ουγγαρίας. Έγινε μπάνος του Σεβέριν.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βόυκ και της Ελισάβετ Μορσίνα.
Τάφηκε στο Gyulafehérvár (σημερινό Άλμπα Γιούλια της Ρουμανίας). Ο αδελφός του έγραψε γι' αυτόν ότι "ήταν ο ανδρειότερος των γενναίων", δέιχνοντας ότιο Ιωάννης ο Νεότερος εθεωρείτο ένας ανδρείος στρατιωτικός.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ουνυάδη
Μητροπολιτική Πόλη της Μπολόνια
Πρωτεύουσα είναι η πόλη της Μπολόνια. Αντικαθιατώντας την επαρχία Μπολόνια, πρωτοδημιουργήθηκε από την μεταρρύθμιση των τοπικών αρχών (νόμος 142/1990) και μετά ιδρύθηκε από το νόμο 56/2014. Είναι λειτουργική από τη 1η Ιανουαρίου 2015.
Επικεφαλής της Μητροπολιτικής πόλης είναι ο Μητροπολιτικός δήμαρχος (Sindaco metropolitano) και το μητροπολιτικό συμβούλιο (Consiglio metropolitano).
Γεωγραφία
Η μητροπολιτική πόλη της Μπολόνια είναι μέρος της Εμίλια-Ρομάνια στη βορειοδυτική Ιταλία. Βρίσκεται στο κέντρο της περιφέρειας Εμίλια-Ρομάνια και οριοθετείται ανατολικά από την επαρχία της Ραβέννας, ενώ η επαρχία της Φερράρα βρίσκεται στα βόρεια και η επαρχία Μόντενα βρίσκεται στα δυτικά. Στα νότια βρίσκεται η Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας, η επαρχία Πράτο και η επαρχία Πιστόια στην περιοχή της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπολόνια
Ομάλ
Το Ομάλ είναι ένας ποντιακός χορός που χορεύεται σε ρυθμό 4/4 (τέσσερα τέταρτα). Ο χορός είναι ο πιο απλός ποντιακός χορος και έχει 6 βήματα.
Σύντομη περιγραφή βημάτων με λέξεις
(Τα δύο πόδια είναι δίπλα παράλληλα στραμμένα προς το κέντρο του κύκλου)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποντιακοί χοροί
Παρτίνικο
Το Παρτίνικο (Partinico, Partinicu στα Σιτσιλιάνικα και Παρθενικόν στα Αρχαία Ελληνικά) είναι η τέταρτη πόλη της Μητροπολιτικής πόλης της Παλέρμο στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία του Παλέρμο με διοικητική μεταρρύθμιση (15 Αυγούστου 2015). Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Παλέρμο και 71 χιλιόμετρα από το Τράπανι.
Ο πατέρας του διάσημου μουσικού Φρανκ Ζάπα γεννήθηκε στο Παρτίνικο σε οικογενειακή κατοικία στην οδό Βία Ζαμμάτα, ο γιος του Ντιουίζιλ Ζάπα έδωσε σε ένα Άλμπουμ το όνομα "Βία Ζαμμάτα". Ο Ιταλός πρωθυπουργός Βιτόριο Ιμανουέλε Ορλάντο (1860 - 1952) αντιπροσώπευσε το Παρτίνικο στο Ιταλικό Κοινοβούλιο (1897 - 1925). Στο Παρτίνικο έχει την έδρα του ο τοπικός τηλεοπτικός σταθμός "Τελεζάτο", λειτούργησε για πρώτη φορά το 1989 με προγράμματα ενάντια στην Σικελική μαφία.