cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γεώργιος Πυρουνάκης
Βίος
Ασχολήθηκε επίσης με τα πολιτιστικά και οργάνωσε εκδηλώσεις με γνωστούς καλλιτέχνες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης. Συχνά συνάντησε εμπόδια στο έργο του και αναγκάστηκε να μετακινηθεί προσωρινά (όπως το 1964 που μετατέθηκε στη Μητρόπολη Αττικής για λίγο καιρό). Το διάστημα της Χούντας παύθηκε από την ενορία της Ελευσίνας και τοποθετήθηκε ως βοηθός ιερέα στον Άγιο Στέφανο Αττικής. Ανακρίθηκε και διώχθηκε τα χρόνια εκείνα, αλλά δεν σταμάτησε να υπερασπίζεται έμπρακτα πολιτικούς κρατούμενους. Δήλωσε παρών σε πολλές δίκες της εποχής.
Επανήλθε και πάλι στην Ελευσίνα το 1974 και τότε ξεκίνησε αγώνα για την κάθαρση μέσα στην Εκκλησία. Ο αγώνας αυτός θα διαρκέσει έξι ολόκληρα χρόνια, ώσπου το 1980 θα οδηγηθεί σε δίκη κατηγορούμενος από αρχιερείς της εποχής για τη δράση του. «Μόνο για φόνο δεν τον κατηγορούν» δηλώνει ο Γεώργιος Μαύρος μέσα στο Κοινοβούλιο. Αθωώνεται και συνεχίζει το έργο του.
Το ζήτημα της Εκκλησιαστικής περιουσίας και τα γεγονότα του 1987
Διορίζεται από την κυβέρνηση στο διοικητικό συμβούλιο του Οργανισμού Διαχειρίσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας, το οποίο είχε συγκροτηθεί στο πλαίσιο του νόμου Τρίτση για αναδιάταξη των εκκλησιαστικών ζητημάτων, περιουσιακών και διοικητικών. Στις 18/19 Αυγούστου του 1987 η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας τού επέβαλε (όπως και σε άλλους έξι λαϊκούς) τον λεγόμενο "μικρό αφορισμό", δηλαδή απαγόρευση συμμετοχής στη θεία Ευχαριστία επί δύο έτη. Ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης ανταπαντά ότι αποδέχτηκε τη συμμετοχή του στον ΟΔΕΠ  «για να βοηθήσει την Εκκλησία να απεμπλακεί από ό,τι την καθηλώνει: από τον πλουτισμό και το έλλειμμα συνοδικότητας. Στον δε "αφορισμό" του απάντησε με μια καταγγελία για συμπαιγνία, τελικά, του εκκλησιαστικού και του πολιτικού κατεστημένου». Μετά από εξήμισι σχεδόν μήνες έντονων αντιδράσεων η Ιερά Σύνοδος ήρε τον "αφορισμό '' . Παρόλα αυτά συνέχισε να δραστηριοποιείται: εκδίδει περιοδικά, συμμετέχει σε κοινωνικούς αγώνες και προβαίνει σε διαβήματα αγωνίας για τα πυρηνικά και τη μόλυνση του περιβάλλοντος.
Ήρθε σε επαφή με το ποίμνιό του για τελευταία φορά τον Απρίλιο του 1988 (Κυριακή των Βαΐων), σε Θεία Λειτουργία στο Δαφνί. Πέθανε στις 16 Μαΐου του 1988.
Σύνδεσμος φίλων Πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Πυρουνάκη
Το 2019 δημιουργήθηκε Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία "Σύνδεσμος Φίλων του Πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Πυρουνάκη". Σκοπός του Συνδέσμου είναι η ψηφιοποίηση και η ανάδειξη του έργου του π. Γεωργίου Πυρουνάκη και στεγάζεται στο διαμέρισμα του Νίκου Κούρκουλου, το οποίο παραχώρησε το Ίδρυμα Λάτση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Φαθ Αλί Σαχ Κατζάρ
Ο Φαθ Αλί Σαχ Κατζάρ (Περσικά: فتحعلى شاه قاجار? Var Fath Αli Shah 25 Σεπτεμβρίου 1772 - 23 Οκτωβρίου 1834) ήταν ο δεύτερος μονάρχης (σάχης) της Περσίας από την Δυναστεία των Κατζάρων. Βασίλεψε από τις 17 Ιουνίου, 1797 μέχρι τον θάνατό του. Η μοναρχία του συνδέθηκε με την αναγκαστική και αμετάκλητη απόσπαση των βόρειων εδαφών του Ιράν (Καυκάσια εδάφη), τα οποία είχαν γίνει τμήμα της αυτοκρατορίας επί αιώνες, περιλαμβάνοντας ό,τι είναι σήμερα γνωστό ως Γεωργία, Δημοκρατία του Νταγκεστάν, Αζερμπαϊτζάν και Αρμενία από τη ρωσική αυτοκρατορία μετά τον Ρωσοπερσικό πόλεμο (1804-1813), τον Ρωσοπερσικό πόλεμο (1826-1828) και τις αντίστοιχες συνθήκες του Γκουλιστάν και του Τουρκμεντσάι. Ο ιστορικός Joseph M. Upton λέει ότι «είναι διάσημος μεταξύ των Περσών για τρία πράγματα, την εξαιρετικά μεγάλη γενειάδα του, τη λεπτή μέση του και τους απογόνους του».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Κατζάρων Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Ρωσοπερσικοί πόλεμοι
Δικαστική εξουσία
Η δικαστική εξουσία στην Ελλάδα διακρίνεται σε διοικητικά, πολιτικά (αστικά) και ποινικά δικαστήρια.
Στην ελληνική δικαιοσύνη υπάρχουν τρία ανώτατα δικαστήρια: το Συμβούλιο της Επικρατείας, ο Άρειος Πάγος και το Ελεγκτικό Συνέδριο. Τα δικαστήρια αυτά αποτελούνται από δικαστές, που έχουν αποφοιτήσει από την Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών. Οι πρόεδροι και αντιπρόεδροι των τριών ανώτατων δικαστηρίων επιλέγονται από το Υπουργικό Συμβούλιο μεταξύ των εν ενεργεία μελών του κάθε ανώτατου δικαστηρίου.
Πιτάνη
Η Πιτάνη ήταν αρχαία Ελληνική πόλη στα παράλια της μικράς Ασίας και συγκεκριμένα στην Αιολίδα.
Ιστορία
Οι ανασκαφές στη νεκρόπολη της Πιτάνης αποκάλυψαν κεραμικά ευρήματα από τον Μυκηναϊκό πολιτισμό και διάφορους λαούς της Αρχαϊκής εποχής.
Η Πιτάνη πιστεύεται ότι είναι το βορειότερο σημείο της μυκηναϊκής επιρροής στην Ανατολία.
Ένας κούρος που ανασκάφηκε στην Πιτάνη, που χρονολογείται στον 6ο αιώνα π.Χ., στεγάζεται τώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μπέργκαμα.
Κλασική εποχή
Τον 5ο αιώνα π.Χ. η Πιτάνη ήταν μέλος της Συμμαχίας της Δήλου και έχει καταγραφεί πως πλήρωσε 1000 δραχμές. Το 335 π.Χ. Ο στρατηγός Παρμενίων του Μεγάλου Αλεξάνδρου πολιορκούσε την πόλη ως μέρος μιας εκστρατείας κατά της Περσικής Αυτοκρατορίας, αλλά η πόλη σώθηκε από τον Περσικό στρατηγό Μέμνων της Ρόδου.
Ελληνιστική περίοδος
To 319 π.Χ. (περίπου) ο πολίτης Ηράκλειτος τιμήθηκε από τον λαό των Δελφών και κατά την περίοδο 325-275 π.Χ. οι κάτοικοι της Άβυδου τίμησαν έναν άλλο πολίτη, τον Χαρίδημο που έλαβε ένα άγαλμα από τον διάσημο αθηναϊκό γλύπτη Πραξιτέλη. Κατά τη βασιλεία του Αντιόχου Α΄ της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών (281-261 π.Χ), η Πιτάνη ήταν σε θέση να επεκτείνει την επικράτειά της πληρώνοντας τον βασιλιά 380 τάλαντα για να αγοράσει κάποια περιοχή. Η περιοχή αυτή αποτέλεσε αντικείμενο διαμάχης με την πόλη της Μυτιλήνης στη γειτονική Λέσβο στα μέσα του 2ου αιώνα π.Χ., την οποία σταμάτησε η Πέργαμος. Μαθαίνουμε επίσης από αυτό το έγγραφο ότι κατά την Ελληνιστική περίοδο η Πιτάνη ήταν μια ελεύθερη πόλη που δεν υπόκειται στην δυναστεία των Ατταλιδών και επίσης δεν χρησιμοποιούσαν πια την Αιολική διάλεκτο. Το 84 π.Χ., ο Μιθριδάτης ΣΤ΄, παρακάμπτοντας τον Ρωμαίο στρατηγό Γαίο Φλάβιο, κατέφυγε στην Πιτάνη, όπου πολιορκήθηκε από τον Ρωμαϊκό στρατό προτού διαφύγει στη Μυτιλήνη δια θαλάσσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γεωγραφία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Αιολίδα
Καμπουλιστάν
thumb|250px|right|Χάρτης του Βασιλείου της Καμπούλ Το Καμπουλιστάν είναι ιστορική περιοχή, η σημερινή επαρχία Καμπούλ του Αφγανιστάν. Περιλαμβάνει το έδαφος ώς την Πεσαβάρ του Πακιστάν. Ιστορικώς, νοτίως του Καμπουλιστάν, η περιοχή ονομαζόταν Αφγανιστάν (που κατόπιν επεκτάθηκε ως γεωγραφικός όρος), και στα βορειοδυτικά, Χορασάν.
Οι Ευρωπαίοι συγγραφείς κατά την περίοδο μεταξύ 18ου και 20ου αιώνα αναφέροντο κάποιες φορές στην Αυτοκρατορία των Ντουράνι ως Βασίλειο της Καμπούλ.
Οι αρχικοί κυβερνήτες του Καμπουλιστάν ήταν οι Σαχίγια της Καμπούλ, που κυβέρνησαν την περιοχή μεταξύ 565-879 μ.Χ. Είχαν χτίσει ένα αμυντικό τείχος γύρω από την πόλη της Καμπούλ για να την προστατεύσουν από εισβολείς, αλλά παρ'όλα αυτά, κατακτήθηκαν από τους Σαφαρίδες της Ζαράντζ. Τα ερείπια των τειχών είναι ακόμα ορατά πάνω από τα βουνά που περιβάλλουν την πόλη της Καμπούλ.
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Πακιστάν
Αιθένιο
Το αιθένιο (αγγλικά ethene) ή αιθυλένιο (αγγλικά ethylene)  είναι οργανική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με συντακτικό τύπο C2H4, αν και παριστάνεται συχνά πιο αναλυτικά με τον ημισυντακτικό τύπο του, CH2=CH2, ή και συντομογραφικά ως ViH. Πιο συγκεκριμένα, το αιθένιο είναι το απλούστερο αλκένιο, δηλαδή αλειφατικός ακόρεστος υδρογονάνθρακας με έναν διπλό δεσμό. Το χημικά καθαρό αιθένιο, στις «συνηθισμένες συνθήκες», δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο εύφλεκτο αέριο με μια απαλή «γλυκιά και μοσχοβολιστή» οσμή.
Στην Ευρώπη κσι στην Ασία το αιθένιο παράγεται βιομηχανικά με ατμοπυρόλυση αργού πετρελαίου ή και βενζίνης, αλλά στις ΗΠΑ και στον Καναδά προτιμάται η ατμοπυρόλυση αιθανίου, προπανίου ή και υγραερίου, γενικότερα.
Από τον καιρό που το πετρέλαιο έγινε η πλέον «στρατηγική» πρώτη ύλη του πλανήτη μας, το αιθένιο είναι η «κεντρική» οργανική πρόδρομη ένωση, αφού χρησιμοποιείται ευρύτατα από τη χημική βιομηχανία, αποτελώντας την κυριότερη βάση από την οποία παράγονται πλήθος πρωτογενών ή και δευτερογενών προϊόντων, όπως το πολυαιθυλένιο, το οξιράνιο, το στυρόλιο ή και άλλες α-ολεφίνες. Η ετήσια παγκόσμια παραγωγή του, που ήταν πάνω από 109 εκατομμύρια τόννοι το 2006, ξεπέρασε τελικά κάθε άλλη βιομηχανικά παραγώμενη οργανική ένωση.
Ονοματολογία
Η ονομασία «αιθένιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «αιθ-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-εν-» δείχνει την παρουσία ενός (1) διπλού δεσμού μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες με χαρακτηριστικές καταλήξεις, δηλαδή ότι είναι ένας υδρογονάνθρακας, αφού η ονομασία δεν αναφέρει χαρακτηριστικές ομάδες ούτε ως προθέματα.
Ιστορία
upright=1.2|thumb|left|100px|[[Γιόχαν Γιόαχιμ Μπέχερ (Johann Joachim Becher)]]
Στην αρχαία Αίγυπτο χρησιμοποιούσαν (μάλλον ασυνείδητα) αιθένιο, για την πρόωρη ωρίμανση μούρων και σύκων: Χάρασσαν μερικά άγουρα μούρα, τα οποία έτσι παρήγαγαν αιθένιο, για να επιταχύνουν την επούλωση των τραυμάτων τους, αλλά έτσι παράλληλα επιτάχυναν και την ωρίμανση των υπόλοιπων άγουρων φρούτων.
Πολλοί γεωλόγοι και μελετητές πιστεύουν ότι στο διάσημο Αρχαίο Ελληνικό Μαντείο των Δελφών, η Πυθία έμπαινε σε έκσταση αναπνέοντας αιθένιο που έβγαινε από σχισμές του εδάφους.
Η πρώτη αναφορά στο αιθένιο χρονολογείται στο 1669, όταν ο Γερμανός αλχημιστής Γιόχαν Γιόαχιμ Μπέχερ ανέφερε στο έργο του Actorum laboratorii Chymici Monacensis, seu Physicae subterraneae, ότι παρατήρησε έκλυση ενός αερίου όταν θέρμαινε αιθανόλη με θειικό οξύ.
Ο Τζόσεφ Πρίστλεϋ (Joseph Priestley) επίσης ανέφερε το ίδιο αέριο στο έργο του Experiments and observations, που είναι σχετικό με διάφορους κλάδους της φυσικής φιλοσοφίας, μαζί με μια συνέχεια παρατηρήσεων για τον ατμοσφαιρικό αέρα, το 1779, όπου ανέφερε ότι ο Ζαν Ίνγκενχαουσζ (Jan Ingenhousz) είδε το αιθένιο να συνθέτεται με τον ίδιο τρόπο (δηλαδή από αιθανόλη και θειικό οξύ) από το Mr. Enée στο Άμστερνταμ, το 1777, και ότι ακολούθως το σύνθεσε και ο ίδιος ο Ζαν Ίνγκενχαουσζ.
Το 1795, τέσσερεις (4) Ολλανδοί χημικοί, οι Γιόχαν Ρούντολφ Ντεϊμάν (Johan Rudolph Deiman), Αντριέν Πατς βαν Τρούστβικ (Adrien Pats van Troostwyck), Ανθονί Λαουβάρενμπουργκ (Anthoni Lauwerenburgh) και Νίκολας Μποντ (Nicolas Bondt) ανακάλυψαν τη χημική ιδιότητα του αιθενίου να σχηματίζει 1,2-διχλωραιθάνιο, που στις συνηθισμένες συνθήκες είναι ελαιώδες υγρό, όταν αντιδρά με (στοιχειακό) χλώριο. Εξαιτίας αυτής της ιδιότητάς του, οι χημικοί αυτοί ονόμασαν το αιθένιο με την ονομασία στα γαλλικά French gaz oléfiant, που μεταφράζεται στα ελληνικά ως «ελαιογόνο αέριο». Η ονομασία αυτή αποδώθηκε στα αγγλικά ως olefiant gas, και επικράτησε για κάποιο χρονικό διάσημα. Η ονομασία αυτή οδήγησε στο σχηματισμό του όρου «ολεφίνες», και που μεγάλο μέρος της βιβλιογραφίας ταυτίζει με τα αλκένια, αλλά αφού το σχετικό τεστ αξιοποιεί τον αποχρωματισμό (στοιχειακού) βρωμίου, είναι προφανές ότι επεκτείνεται στο ευρύτερο σύνολο των χημικών ενώσεων που έχουν αυτήν την ιδιότητα.
Εν τω μεταξύ, το 1807, ο Τζον Ντάλτον (John Dalton) επιχείρησε να προσδιορίσει τη μοριακή δομή του αιθενίου. Κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα επιτεύχθηκε η συνθετική παραγωγή φυτικών οξέων, όπως του ηλεκτρικού οξέος, από αιθένιο. Ακόμη, κατά την ίδια περίπου χρονική περίοδο έγινε συνήθεια η χρησιμοποίηση της ελληνικής προέλευσης κατάληξης «-ένη», που σημαίνει «θυγατέρα», ακριβώς με την έννοια της δήλωσης ότι μια ένωση είναι «θυγατρική», δηλαδή παράγωγη μιας άλλης. Θεωρήθηκε, έτσι, ότι το αιθένιο (C2H4) προέρχεται από τη ρίζα αιθύλιο (C2H5), οπότε το αιθένιο ονομάστηκε «αιθυλένιο», τουλάχιστον από το 1852.
Το 1979 η ονοματολογία κατά IUPAC έκανε μια εξαίρεση, επιτρέποντας τη μη συστηματική ονομασία «αιθυλένιο», αλλά αυτή η απόφαση αναιρέθηκε το 1993 , και από τότε ισχύει επίσημα η συστηματική ονομασία «αιθένιο».
Δομή
Αυτός ο υδρογονάνθρακας έχει μόριο που αποτελείται από τέσσερα (4) άτομα υδρογόνου ενωμένα με ένα ζεύγος ατόμων άνθρακα που συνδέονται μεταξύ τους με ένα διπλό δεσμό. Όλα αυτά τα έξι (6) συνολικά άτομα είναι ομοεπίπεδα. Η γωνία είναι 117,4°, δηλαδή πολύ κοντά στις 120° που προβλέπονται για τον sp² υβριδισμό των ατόμων άνθρακα, που συνδέονται με διπλό δεσμό. Η περιστροφή του δεσμού C=C απαιτεί (σχετικά) υψηλή ποσότητα ενέργειας, γιατί απαιτεί την (προσωρινή) διάσπαση του π-δεσμού.
Ο π-δεσμός στο μόριο του αιθενίου είναι υπεύθυνος για τη χρήσιμη δραστικότητά του. Η περιοχή του διπλού δεσμού χαρακτηρίζεται από (σχετικά) υψηλή ηλεκτρονιακή πυκνότητα, που επομένως είναι ευάλωτη σε επιδράσεις ηλεκτρονιόφιλων. Πολλές αντιδράσεις του αιθενίου καταλύνται από διάφορα μέταλλα μετάπτωσης, που σχηματίζουν προσωρινά σύμπλοκα με τα π και π* τροχιακά του αιθενίου.
Αφού είναι μια σχετικά απλή ένωση, το αιθένιο είναι επίσης φασματοσκοπικά σχετικά απλό. Το φάσμα του ορατού - υπεριώδους του χρησιμοποιείται ακόμη ως μια δοκιμή για τις θεωρητικές μεθόδους.
Βιομηχανικές μέθοδοι
Η παγκόσμια παραγωγή αιθενίου ήταν 107 εκατομμύρια τόννοι το 2005 και 109 εκατομμύρια τόννοι το 2006. Μέχρι το 2010 το αιθένιο παράγονταν από τουλάχιστον 117 εταιρίες σε 55 χώρες. Για να φθάσει την ακόμη μεγαλύτερη ζήτηση, υπάρχει απότομη αύξηση στην κατασκευή νέων εγκαταστάσεων παραγωγής σε παγκόσμιο επίπεδο, ιδιαίτερα στις χώρες του Περσικού Κόλπου και στην Κίνα.
Πυρόλυση αλκανίων
Με πυρόλυση αλκανίων παράγονται μίγματα που περιέχουν και αιθένιο. Π.χ. :
Με καταλυτική αφυδρογόνωση αιθανίου
Με καταλυτική αφυδρογόνωση αιθανίου, παράγεται αιθένιο :
Με οξειδωτικό «ζευγάρωμα» μεθανίου
Με οξειδωτικό «ζευγάρωμα» μεθανίου παράγεται αιθένιο :
Σύγχρονες πετροχημικές μονάδες παραγωγής αιθενίου
Το αιθένιο παράγεται γενικά από την πετροχημική βιομηχανία με πυρόλυση από ατμό. Σύμφωνα με τη διεργασία αυτή (ατμός και) αέριοι (προερχόμενοι από το φυσικό αέριο και τα υγραέρια) και ελαφριοί υγροί υδρογονάνθρακες (προερχόμενοι από το πετρέλαιο, συνήθως μέχρι και με επτά (7) άτομα άνθρακα) θερμαίνονται στους 750–950 °C, οπότε αρχίζουν να διασπούνται τυχαία σε διάφορες ελεύθερες ρίζες που, ως εξαιρετικά δραστικές, εμπλέκονται σε πολυάριθμες αντιδράσεις που (διακόπτονται) με ακαριαία ψύξη. Αυτή η διεργασία (σπότομης θέρμανσης-ψύξης) διασπά τους μεγαλύτερης μοριακής μάζας υδρογονάνθρακες σε μικρότερου μοριακού βάρους, σε ένα μίγμα που περιλαμβάνει τόσο αλκάνια, όσο και ακόρεστους υδρογονάνθρακες. Το αιθένιο διαχωρίζεται απ' αυτό το μίγμα με συνεχόμενη συμπίεση και απόσταξη. Με παρόμοιες διεργαίες τα διυλιστήρια πυρολύουν τους υψηλής μοριακής μάζας υδρογονάνθρακες σε μεσαίας και μικρής μοριακής μάζας, πάνω από ζεολίτες καταλύτες. Τα βαρύτερα κλάσματα, όπως η νάφθα και τα ορυκτέλαια χρειάζονται τουλάχιστον δύο ψυκτικούς πύργους σε συνδυασμό με καμίνους πυρόλυσης για να ανακυκλώνουν την παραγόμενη βενζίνη και το νερό. Όταν πυρολύεται ένα μίγμα από αιθάνιο και προπάνιο, μόνο ένας ψυκτικός πύργος νερού απαιτείται.
Οι περιοχές μιας μονάδας παραγωγής αιθενίου είναι οι ακόλουθες:
Με αφυδάτωση αιθανόλης
Με ενδομοριακή αφυδάτωση αιθανόλης παράγεται αιθένιο. Η αντίδραση ευνοείται σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες, >150 °C. Σε χαμηλότερες ευνοείται η διαμοριακή αφυδάτωση που δίνει διαιθυλαιθέρα, ενώ χωρίς καθόλου θέρμανση παράγεται ο όξινος θειικός αιθυλεστέρας (CH3CH2OSO3H), που αποτελεί την ενδιάμεση ένωση για τις αφυδατώσεις. :
Με απόσπαση αλογόνου από 1,2-διαλαιθάνιο
Με απόσπαση αλογόνου (X2) από 1,2-διαλαιθάνιο παράγεται αιθένιο :
Με μερική καταλυτική υδρογόνωση αιθινίου
Με μερική καταλυτική υδρογόνωση αιθινίου παράγεται αιθένιο
Με θέρμανση τεταρτοταγών αμμωνιοβάσεων
Με θέρμανση τεταρτοταγών αμμωνιοβάσεων (μέθοδος Hoffmann) παράγεται και αιθένιο. Π.χ. :
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίων σε καρβονυλικές ενώσεις
Με επίδραση φωσφοροϋλιδίων σε μεθανάλη (μέθοδος Wittig) παράγεται αιθένιο. Π.χ. :
Ενυδάτωση
1. Με επίδραση θειικού οξέος παράγεται αρχικά όξινος θειικός αιθυλεστέρας. Στη συνέχεια με επίδραση νερού (ενυδάτωση). Παράγεται αιθανόλη :
2. Υδροβορίωση και στη συνέχεια επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου. Αρχικά παράγεται τριαιθυλοβοράνιο και στη συνέχεια αιθανόλη :
3. Αντίδραση με οξικό υδράργυρο και έπειτα αναγωγή :
4. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα αλλυλικής υδροξυλίωσης κατά Prins με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε αιθένιο απουσία νερού. Π.χ. με μεθανάλη προκύπτει 2-προπεν-1-όλη  :
Προσθήκη υποαλογονώδους οξέως
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε αιθένιο παράγεται 2-αλαιθανόλη :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε αιθένιο παράγεται αιθυλαλογονίδιο :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε αιθένιο παράγεται προπανονιτρίλιο :
Καταλυτική αμμωνίωση
1. Προσθήκη αμμωνίας (NH3). Παράγεται αιθυλαμίνη. Π.χ. .:
3. Προσθήκη δευτεροταγούς αμίνης. Παράγεται τριτοταγής αιθαλαμίνη. Π.χ. με διμεθυλαμίνη παράγεται N,N-διμεθυλαιθαναμίνη:
Καταλυτική υδροφορμυλίωση
Με προσθήκη μεθανάλης (CO + H2) σε αιθένιο παράγεται προπανάλη. Π.χ. :
Προσθήκη αλδεΰδών ή κετονών κατά Prins
Με επίδραση περίσσειας αλδευδών ή κετονών σε αιθένιο απουσία νερού, σε χαμηλή θερμοκρασία παράγεται παράγωγο διοξανίου. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 1,3-διοξάνιο : 60 px
Διυδροξυλίωση
Η διυδροξυλίωση αιθενίου, αντιστοιχεί σε (έμμεση) προσθήκη H2O2 και παράγει 1,2-αιθανοδιόλη :
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου.: 2. Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου: 3. Μέθοδος Sharpless  : 4. Μέθοδος Woodwar : 5. Υπάρχει ακόμη δυνατότητα για 1,3-διυδροξυλίωση με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε αιθένιο, παρουσία νερού. Αντίδραση Prins. Π.χ. με μεθανάλη παράγεται 1,3-προπανοδιόλη :
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε αιθένιο, παράγεται ασταθές οζονίδιο, που τελικά διασπάται σε μεθανάλη :
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγεται τελικά διοξείδιο του άνθρακα :
Καταλυτική προσθήκη οξυγόνου
Κατά την καταλυτική προσθήκη οξυγόνου σε αιθένιο σχηματίζεται οξιράνιο. Π.χ. : 50 px
Αντίδραση Diels–Adler
Κατά την επίδραση «συζυγούς» αλκαδιενίου (διένιου) σε αιθένιο (διενόφιλο) έχουμε την ονομαζόμενη (αντίδραση Diels–Adler) που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοεξενίου. Π.χ. με 1,3-βουταδιένιο παίρνουμε κυκλοεξένιο : 40 px
Αντίδραση Pauson-Khand
Κατά την επίδραση αλκίνια και μονοξειδίου του άνθρακα σε αιθένιο έχουμε την ονομαζόμενη αντίδραση Pauson-Khand που στην περίπτωση αυτή οδηγεί σε παραγωγή παραγώγων κυκλοπεντενόνης. Π.χ. με αιθίνιο παράγεται 2-κυκλοπεντενόνη   : 60 px
Προσθήκη καρβενίων
Κατά την επίδραση μεθυλενίου σε αιθένιο σχηματίζονται προπένιο και κυκλοπροπάνιο : 60 px
Πολυμερισμός
Διακρίνονται τα ακόλουθα είδη πολυμερισμού αιθενίου, που όλα παράγουν πολυαιθυλένιο :
1. Κατιονικός. Π.χ.: 2.. Ελευθέρων ριζών. Π.χ.:
Φωτοχημικός διμερισμός
Κατά το φωτοχημικό διμερισμό αιθενίου σχηματίζεται κυκλοβουτάνιο. Π.χ. : 40px|κυκλοβουτάνιο
Φωτοχημική προσθήκη αλδεϋδών ή κετονών
Με επίδραση αλδευδών ή κετονών σε αιθένιο απουσία νερού σχηματίζονται και φωτοχημικά παράγωγα οξετανίου (Αντίδραση Paterno–Büchi). Π.χ. με μεθανάλη παράγεται οξετάνιο : 40 px
Αρυλίωση
Με επίδραση αρενίων (ArH) παράγεται παράγωγο γενικού τύπου ArCH2CH3. Π.χ. με βενζολίου, παρουσία καταλύτη, παράγεται αιθυλοβενζόλιο :
Δράση ως συναρμοτής
Το αιθένιο είναι ένας συναρμοτής στην οργανομεταλλική χημεία. Μια από τις πρώτες οργανομεταλλικές ενώσεις, το άλας Ζέισε είναι ένα σύμπλοκο του αιθενίου. Χρήσιμα αντιδραστήρια που περιέχουν αιθένιο περιλαμβάνουν το αιθενοδι(τριφαινυλοφωσφινο)λευκόχρυσο [Pt(PPh3)2(C2H4) και το διχλωροτετραιθενοδιρόδιο [Rh2Cl2(C2H4)4]. Το ρόδιο καταλύει την υδροφορμυλίωση του αιθενίου, που δίνει στη βιομηχανική κλίμακα προπανάλη (Δείτε την ενότητα §5.10.).
Σύνοψη
800 px Κύρια βιομηχανικά παράγωγα του αιθενίου: Δεξιόστροφα, από την πάνω δεξιά γωνία: εποξυαιθάνιο, που στη συνέχεια παράγει αιθανοδιόλη-1,2, αιθυλοβενζόλιο, που στη συνέχει παράγει στυρένιο, διάφορα είδη πολυαιθυλενίων, 1,2-διχλωροαιθάνιο που παράγει στη συνέχεια βινυλοχλωρίδιο.
Ιστορία της έρευνας του αιθενίου στη Βιολογία των Φυτών
Το αιθένιο είχε βρει πρακτική χρήση από τους αρχαίους Αιγυπτίους, που χάραζαν τα σύκα για να επιταχύνουν την ωρίμανσή τους (το τραύμα προκαλούσε ως ορμονική απάντηση τη σύνθεση αιθενίου για να σηματοδοτήσει την ανάπλαση των κατεστραμμένων, από το τραύμα, ιστών). Οι αρχαίοι Κινέζοι έκαιγαν θυμίαμα (οπότε παρήγαγαν και αιθένιο, ως προϊόν ατελούς καύσης) σε κλειστούς θαλάμους για να επιτύχουν την ωρίμανση των αχλαδιών. Το 1864 ανακαλύφθηκε ότι το αέριο που διέφευγε από τους φανοστάτες (που έκαιγαν φωταέριο, που περιείχε αιθένιο) οδηγούσε σε σε νανισμού της ανάπτυξης, συστροφή και ανώμαλη πάχυνση των βλαστών των γύρω φυτών. Το 1901 ένας Ρώσος επιστήμονας που ονομάζονταν Ντιμίτρυ Μελτζούμποβ έδειξε ότι το ενεργό συστατικό για το φαινόμενο αυτό είναι το αιθένιο. Ακόμη ο Doubt ανακάλυψε ότι το αιθένιο σηματοδοτούσε την απόρριψη των φύλλων, το 1917. Το 1934 ο Gane ανέφερε ότι τα φυτά συνθέτουν αιθένιο. Το 1935 ο Crocker πρότεινε ότι το αιθένιο είναι μια φυτική ορμόνη, υπεύθυνη για την ωρίμανση των καρπών, αλλά και τη γήρανση των φυτικών ιστών. .
Βιοσύνθεση αιθενίου στα φυτά
thumb|300px|Βιοσύνθεση αιθενίου στα φυτά. Το αιθένιο παράγεται ουσιαστικά από όλα τα μέρη των ανώτερων φυτών, περιλαμβάνοντας τα φύλλα, τους βλαστούς, τις ρίζες, τα άνθη, τους κονδύλους και τους σπόρους. "«Η παραγωγή του αιθενίου κανονίζεται από μια ποικιλία αναπτυξιακών και περιβαντολλογικών παραγόντων. Κατά τη διάρκεια της ζωής του φυτού, η παραγωγή αιθενίου σηματοδοτεί συγκεκριμένα στάδια της ανάπτυξής τους, όπως η βλάστηση και η ωρίμανη των καρπών, η απόρριψη των φύλλων και ο μαρασμός των ανθών. Η παραγωγή του αιθενίου μπορεί να προκληθεί ακόμη από μια ποικιλία εξωτερικών παρεμβάσεων όπως ο μηχανικός τραυματισμός, το περιβαντολλογικό στρες και η επίδραση διαφόρων χημικών ουσιών που περιλαμβάνουν τις αυξίνες και άλλους κανονιστές»."
Η βιοσύνθεση του αιθενίου αρχίζει από τη μετατροπή της μεθειονίνης (ενός αμινοξέος) σε S-αδενοσυλμεθειονίνη (που συμβολίζεται συντομογραφικά SAM, S-Adenosyl Methionine, ή Adomet, Adenosyl methionine) με το ένζυμο αδενοσυλομεθειονινοτρανσφεράση. Έπειτα, η SAM μετατρέπεται σε 1-αμινοκυκλοπροπυλομεθανικό οξύ (ACC, από το 1-Amino-1CarboxylCyclopropane, δηλαδή 1-αμινο-1-καρβοξυκυκλοπροπάνιο, μια εναλλακτική ονομασία) με το ένζυμο 1-αμινοκυκλοπροπυλοκαρβοξυσυνθετάση (ACS, AC(C) Synthetase). Η δράση του συγκεκριμένου ενζύμου καθορίζει το ρυθμό παραγωγής του αιθενίου και γι' αυτό ο έλεγχος αυτής της δράσης είναι το κομβικό σημείο της βιοσύνθεσης του αιθενίου. Το τελευταίο στάδιο απαιτεί την παρουσία οξυγόνου και περιλαμβάνει τη δράση του ενζύμου αμινοκυκλοπροπυλοκαρβοξυοξειδάση (ACO AC(C) Oxidase), γνωστού και ως «ένζυμο σχηματισμού αιθενίου» (EFE, Ethylene Forming Enzyme). Η βιοσύνθεση του αιθενίου επιρεάζεται από την ύπαρξη ενδογενούς ή εξωγενούς αιθενίου. Η ACS αυξάνεται από υψηλά επίπεδα αυξινών, ιδιαίτερα ινδολαιθανικού οξέος (IAA, Indole Acetic Acid) και κυτοκινίνες. Η ACS παρεμποδίζεται από το αμπσκισικο οξύ.
Πώς αντιλαμβάνονται την ύπαρξη του αιθενίου τα φυτά
Το αιθένιο μπορεί να γίνει να αντιληπτό από διαμεμβρανικές πρωτεΐνες διμερών συμπλόκων. Η γονιδιακή κωδικοποίηση ενός υποδοχέα αιθενίου μπορεί να είναι κλειστό στο Arabidopsis thaliana και μετά στη ντοματιά. Οι υποδοχείς αιθενίου κωδικοποιούνται από πολλαπλά γονίδια στο Arabidopsis και σε γονιδιώματα ντοματιάς. Η γονιδιακή οικογένεια περιλαμβάνει πέντε (5) υποδοχείς στο Arabidopsis και τουλάχιστον έξι (6) στην ντοματιά, τα περισσότερα από τα οποία αποδείχθηκε ότι δεσμεύουν (μόρια) αιθενίου. Η αλληλουχία DNA για τους υποδοχείς αιθενίου έχουν επίσης ταυτοποιηθεί σε πολλά άλλα είδη φυτών και μια πρωτεΐνη που δεσμεύει αιθένιο έχει ταυτοποιηθεί σε κυανοβακτήρια.
Περιβαντολογικοί και βιολογικοί σηματοδότες (της βιοσύνθεσης) αιθενίου (από τα φυτά)
Περιβαντολλογικοί (και άλλοι εξωτερικοί) παράγοντες μπορούν να προκαλέσουν τη βιοσύνθεση αιθενίου ως φυτικής ορμόνης. Πλημμύρα, ξηρασία, παγετός, τραυματισμός και επίθεση παθογόνων μπορούν να επηρεάσουν τη βιοσύνθεση αιθενίου στα φυτά. Σε περίπτωση πλημμύρας (π.χ.), η ρίζα (του φυτού) υποφέρει από έλλειψη οξυγόνου, που οδηγεί στη σύνθεση ACC (δείτε παραπάνω). Το ACC μεταφέρεται πάνω στα φύλλα του φυτού από όπου προμηθεύεται το οξυγόνο (που λείπει από τις ρίζες). Το παραγόμενο (έτσι) αιθένιο, προκαλεί επιναστία. Μια πρόσφατη σκέψη για την (ωφέλεια του φυτού από αυτήν) την επιναστία είναι ότι η προς τα κάτω κατεύθυνση των φυτών λειτουργεί ως αντλία που κατευθύνει τον άνεμο προς τα κάτω (δηλαδή προς τις ρίζες). Το αιθένιο ίσως μπορεί να προκαλέσει την ανάπτυξη μιας βαλβίδας στο ξύλημα, αλλά η ιδέα (είναι) ότι τα φυτά εκμεταλλεύονται τη δύναμη του ανέμου για να αποστραγγίσουν το επιπλέον νερό από τις ρίζες τους, κάτι που κανονικά θα συνέβαινε με τη διαπνοή τους.
Φυσιολογικές αντιδράσεις των φυτών στην παρουσία αιθενίου
Όπως και οι άλλες φυτικές ορμόνες, το αιθένιο θεωρείται ότι έχει πλειοτροπικές επιδράσεις. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι τουλάχιστον κάποιες από τις επιδράσεις της ορμόνης είναι ασύνδετες (μεταξύ τους). Το πραγματικό αποτέλεσμα της επίδρασης του αιθενίου εξαρτάται τόσο από τον ιστό που επηρεάζει, όσο και από τις περιβαντολλογικές συνθήκες. Στην εξέλιξη των φυτών, το αιθένιο μπορεί απλά να είναι ένα μήνυμα προσυμφωνημένο για άσχετες (μεταξύ τους) χρήσεις κατά τη διάρκεια διαφορετικών περιόδων της εξελικτικής τους ανάπτυξης.
Οικονομικές επιπτώσεις φαινομένου
Το αιθένιο συντομεύει το χρόνο που απαιτείται για την εμπορική εκμετάλλευση πολλών καρπών επιταχύνοντας το μαρασμό των ανθών και την ωρίμανση των καρπών αυτών. Οι ντομάτες, οι μπανάνες και τα μήλα ωριμάζουν ταχύτερα με την παρουσία αιθενίου. Οι μπανάνες που τοποθετούνται κοντά σε άλλα φρούτα, παράγουν αρκετό αιθένιο για να επιταχύνουν την ωρίμανη όλων. Το αιθένιο συντομεύει ακόμη τη διάρκεια ανθοφορίας, επισπεύδοντας το μαρασμό και την απόρριψη των ανθών. Άνθη και φυτά που υποβάλλονται σε περιβαλλοντικό στρες, π.χ. κατά τη διάρκεια μεταφοράς, επεξεργασίας ή αποθήκευσης παράγουν αιθένιο υποβαθμίζοντας σημαντικά την εξωτερική τους εμφάνιση. Το φαινόμενο αυτό επηρεάζει (μεταξύ άλλων) και τα ακόλουθα φυτά: γαρύφαλο, γεράνι, πετούνια και τριαντάφυλλο
Το αιθένιο, λοιπόν, ευθύνεται για σημαντικές οικονομικές ζημίες ανθοκόμων, ανθομεταφορέων και ανθοπωλών. Διάφοροι ερευνητές ανέπτυξαν αρκετούς τρόπους για να αποτρέψουν ή τουλάχιστον να παρεμποδίσουν τη σύνθεση αιθενίου από τα παραπάνω φυτά. Ανέπτυξαν διάφορους παρεμποδιστές της βιοσύνθεσης του αερίου, που περιλαμβάνουν την αμινοαιθοξυβινυλογλυκίνη (AVG, AminoethoxyVinylGlycine), το αμινοξυαιθανικό οξύ, (AOA, AminoOxyAcetic acid), ακόμη και ιόντα αργύρου (Ag+). Με την παρεμπόδιση της σύνθεσης του αιθενίου μειώνεται ο ρυθμός μαρασμού των παραπάνω φυτών κατά τη διάρκεια ανθυγιεινών (γι' αυτά), αλλά αναγκαίων για την εμπορία τους, συνθηκών. Ωστόσο, η παρεμπόδιση της σύνθεσης του αιθενίου από τα παραπάνω φυτά είναι λιγότερο αποτελεσματική για τις απώλειες μετά τη συγκομιδή, επειδή το εξωγενές αιθένιο έχει την ίδια σχεδόν επίδραση με το ενδογενές, του οποίου η παραγωγή αποτρέπεται με τις παραπάνω μεθόδους. Μια άλλη δυνατότητα είναι η παρεμπόδιση της αντίληψης της ύπαρξης αιθενίου από τα φυτά. Με τον τρόπο αυτό τα φυτά αυτά δεν αντιδρούν, ακόμη και με την παρουσία αιθενίου, αδιάφορο αν είναι ενδογενές ή εξωγενές. Οι παρεμποδιστές της αντίληψης του αιθενίου περιλαμβάνουν ενώσεις που έχουν παρόμοιο σχήμα (για να βουλώσουν κατά τα κάποιον τρόπο τους υποδοχείς αιθενίου), χωρίς όμως και να τους διεγείρουν όπως κάνει το αιθένιο. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το 1-μεθυλοκλυκλοπροπένιο (1-MCP, 1-MethylCycloPropene).
Αντίθετα, επαγγελματίες καλλιεργητές καρποφόρων, που περιλαμβάνουν αυτούς που έχουν φυτείες ανανά, χρησιμοποιούν οι ίδιοι αιθένιο για να επιταχύνουν την έναρξη της ανθοφορίας ή και της ωρίμανσης των καρπών των φυτών τους. Αυτό μπορεί να γίνει τόσο με την τεχνητή έκλυση του αερίου σε ένα θάλαμο, όσο και με την τοποθέτηση μπανανόφλουδων, κοντά, σε κλειστή περιοχή.
Εφαρμογές
Το 80% του παραγώμενου αιθενίου χρησιμοποιούνται στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη για την παραγωγή οξιρανίου, 1,2-διχλωροαιθάνιου και πολυαιθυλενίου. Σε μικρότερες ποσότητες το αιθένιο χρησιμοποιείται ως αναισθητικό (μίγμα 85% αιθενίου και 15% οξυγόνου) και στην πρόωρη ωρίμανση των φρούτων.
Στα χρησιμότερα παράγωγα του αιθενίου περιλαμβάνονται το οξιράνιο, το στυρόλιο (μέσω αιθυλοβενζόλιου) και τα ανώτερα γραμμικά αλκένια (μέσω ολιγομερισμού).
Το στυρόλιο χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή πολυστυρολίου και διαφόρων παραγώγων του. Τα ανώτερα γραμμικά αλκένια χρησιμοποιούνται ως πρώτες ύλες πολλών άλλων προϊόντων. Τέλος το αιθένιο είναι η κομβική πρώτη ύλη για την παραγωγή του αερίου μουστάρδας, ενός χημικού πολεμικού αερίου με εκτεταμένη χρήση κατά τον Α΄ ΠΠ.
Υγεία και ασφάλεια
Το αιθένιο δεν είναι τοξικό, αλλά μπορεί να αποβεί επικίνδυνο σε υψηλές συγκεντρώσεις, στις οποίες προκαλεί ασφυξία, καθώς μειώνει τη συγκέντρωση του οξυγόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλκένια Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών Κατηγορία:Ορμόνες Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Αναισθητικά
Ουταράχαντ
Η Ουταράχαντ είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας, στα σύνορα με το Θιβέτ και το Νεπάλ. Η συνολική της έκταση είναι 53.566 τ.χλμ., ενώ ο πληθυσμός της περίπου 8.479.600 κάτοικοι. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Ντεχράντουν, ή Ντεχρά Ντουν.
Βιβιογραφία
Alok Aswal,dehradun
Μυός Όρμος
Ο Μυός Όρμος (όρμος μυδιών) ήταν λιμάνι της Ερυθράς Θάλασσας που κατασκευάστηκε από τους Πτολεμαίους γύρω στον 3ο αιώνα π.Χ. Μετά από ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα από τον David Peacock και την Lucy Blue του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον, υπολογίζεται ότι βρισκόταν στην σημερινή Quseir al-Quadim (παλιά Quseir), οκτώ χιλιόμετρα βόρεια της σύγχρονης πόλης της Αλ Κουσαΐρ στην Αίγυπτο.
Ιστορία
Μετά την βασιλεία των Πτολεμαίων, ο Μυός Όρμος ήταν μαζί με την Βερενίκη (νοτιότερα στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας) ένα από τα δύο σημαντικότερα εμπορικά λιμάνια της ρωμαϊκής Αιγύπτου με την Ινδία, την Αφρική και ίσως και την Κίνα.
""
κέντρο|μικρογραφία|500x500εσ|Ο εμπορικός δρόμος Ρώμης - Ινδίας με την τοποθεσία του Μυός Όρμου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Αίγυπτο Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Πιερίας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Πιερίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πιερίας
Άρης Πολεμίου (πετοσφαίριση γυναικών)
Ο Άρης Πολεμίου είναι κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα γυναικών με έδρα το Πολέμι της επαρχίας Πάφου. Αποτελεί τμήμα του αθλητικού σωματείου Άρη Πολεμίου. Συμμετέχει στη Β΄ κατηγορία Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο. Έχει κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας.
Ιστορία
Ο Άρης Πολεμίου ιδρύθηκε το 1954. Το όνομα Άρης προέρχεται από τον θεό Άρη, λόγω του ότι ήταν ο θεός του πολέμου, μια λέξη που σχετιζόταν με το όνομα του χωριού Πολέμι. Αρχικά δημιούργησε ποδοσφαιρική ομάδα η οποία δεν είναι πλέον ενεργή. Λίγα χρόνια μετά την ίδρυση του ο Άρης δημιούργησε πετοσφαιρική ομάδα ανδρών. Τον Φεβρουάριο του 1978 ιδρύθηκε η Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) με τον Άρη να αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά της μέλη,.
Μερικά χρόνια μετά την ίδρυση της ανδρικής πετοσφαιρικής ομάδας, το σωματείο δημιούργησε και γυναικεία ομάδα. Την περίοδο 2013-14 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην 7η θέση, εξασφαλίζοντας την παραμονή του στην κατηγορία. Την περίοδο 2015-16 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Άρη στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ (για όσες περιόδους εντοπίστηκαν στοιχεία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες γυναικών Κύπρου  Κατηγορία:Πολέμι
Μακεδονία ξακουστή
Η Μακεδονία ξακουστή είναι πατριωτικό τραγούδι για τη Μακεδονία που ακούγεται σε εορτές και εθνικές επετείους και καθιερώθηκε ως ύμνος της Μακεδονίας.
Συνδέεται με τους Μακεδονομάχους στον Μακεδονικό Αγώνα.
Μέχρι την εισαγωγή του 24ωρου προγράμματος, σήμανε και το τέλος των ραδιοφωνικών εκπομπών στον τοπικό μακεδονικό σταθμό (Ράδιο Μακεδονία 102 FM), που παιζόταν πριν από τον ελληνικό εθνικό ύμνο.
Είναι γραμμένο σε ιαμβικό 15σύλλαβο. Η μουσική είναι 2/4.
Το τραγούδι συμπεριλαμβάνεται συνήθως σε παραστάσεις ή ανεπίσημες παρουσιάσεις μακεδονικών παραδοσιακών χορών στην περιοχή της Μακεδονίας ή ευρύτερα. Ενώ τοπικές κοινωνίες της ελληνικής Μακεδονίας του αποδίδουν κεντρική θέση στο τοπικό μουσικοχορευτικό σύνολο, δεν είναι λειτουργικά δεμένο με την κοινωνική ζωή, μη χρησιμοποιούμενο σε περιστάσεις που συνδέονται με τον κύκλο της ζωής, π.χ. γάμους.. Από μουσικολογική και κινησιολογική άποψη η μελωδία και τα βήματά του δεν αντιστοιχούν στην παραδοσιακή τοπική μουσική, ενώ οι στίχοι του από άποψη μορφής δεν αντιστοιχούν στα δημοτικά τραγούδια και από άποψη περιεχομένου αναπαράγουν αποκλειστικά την εθνική ιδεολογία.
Η ακριβής προέλευση του τραγουδιού δεν είναι γνωστή. Σύμφωνα με εθνογραφική έρευνα σε χωριά των Σερρών και της Δράμας, παλαιότερα το τραγούδι δεν ήταν γνωστό ούτε χορευόταν στην περιοχή. Γυναίκες από την την Άνω Ορεινή και την Πετρούσσα αποδίδουν τους ελληνικούς στίχους και τη διδασκαλία του χορού σε κάποιον ανώνυμο δάσκαλο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γυναίκες της Πετρούσσας, ισχυρίζονται πως η μελωδία του τραγουδιού αποτελεί διασκευή μιας δικής τους τοπικής μελωδίας, που έγινε «κάπου πιο κεντρικά», και χορεύουν μία συγγενή μελωδία με σλαβικούς στίχους και διαφορετικά βήματα, όμοια με εκείνα άλλων τοπικών παραδοσιακών χορών.
Ο μουσικολόγος Μάρκος Δραγούμης εντόπισε μία κασέτα με ισπανοεβραϊκά τραγούδια της Θεσσαλονίκης, στην οποία περιλαμβάνεται η μελωδία του τραγουδιού ως σύνθεση που πραγματοποιήθηκε για τα εγκαίνια της Schola de la Alianza, του πρώτου εβραϊκού σχολείου της Θεσσαλονίκης, το 1873. Ο Δραγούμης πιθανολογεί ότι είτε η μελωδία δημιουργήθηκε για τα εγκαίνια του εβραϊκού σχολείου και έπειτα μεταδόθηκε σε άλλους λαούς της περιοχής ή είχε δημιουργηθεί αρχικά στα μέσα του 19ου αιώνα από κάποιον Δυτικό συνθέτη για τον οθωμανό σουλτάνο και έπειτα χρησιμοποιήθηκε από τις εβραϊκές κοινότητες.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο χορός εντάχθηκε στον κατάλογο των ελληνικών εθνικών χορών, διδασκόταν σε σχολεία πολλών περιοχών της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων, και συνδέθηκε με εορτασμούς εθνικών επετείων. Δεν υπάρχουν λεπτομερείς πληροφορίες για το πώς έγινε μέρος του εκπαιδευτικού προγράμματος. Απουσιάζει η αναφορά σε αυτό στους Ελληνικούς Χορούς του χοροδιδάσκαλου Χαράλαμπου Σακελλαρίου, βιβλίου του 1940 που χρησιμοποιήθηκε από το Λύκειο Ελληνίδων, τις Γυμναστικές Ακαδημίες κ.ά φορείς. Στην ελληνική εθνική ιδεολογία το τραγούδι έχει γίνει σύμβολο της τοπικής ελληνικής μακεδονικής ταυτότητας εξυμνώντας μία άχρονη ελληνική Μακεδονία, συνδέοντας τη σύγχρονη ελληνική Μακεδονία με το μακεδονικό βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Από την εποχή του Μακεδονικού ονοματολογικού ζητήματος χρησιμοποιείται συχνά ως εμβατήριο σε στρατιωτικές παρελάσεις ανά την Ελλάδα. Η Μακεδονία ξακουστή τραγουδιέται σε εθνικές επετείους κυρίως στην βόρεια Ελλάδα συνήθως πριν τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Υπάρχει επίσης και μια σκωπτική παραλλαγή των στίχων, όχι ιδιαίτερα γνωστή, που θυμίζει τραγούδια που έσωσε η Δόμνα Σαμίου.
Η αρχική εκδοχή των στίχων, που χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα σε περιόδους εθνικιστικής έξαρσης, έκανε λόγο για "τους Βούλγαρους" που εκδιώχθηκαν, υπογραμμίζοντας την εθνική αντιπαλότητα των δύο κρατών και μεταφέροντας την υπερηφάνεια για τις νίκες της Ελλάδας εναντίον της Βουλγαρίας. Ο όρος "Βούλγαροι" χρησιμοποιούνταν μειωτικά για πολλές δεκαετίες για τους σλαβόφωνους κατοίκους της Μακεδονίας και κατ' επέκταση υβριστικά συνολικά για τους βορειοελλαδίτες, αμφισβητώντας την εθνικοφροσύνη τους. Η αρχική αυτή εκδοχή του τρίτου στίχου απαντάται περιστασιακά σε άτυπες εκδηλώσεις και έχει αντικατασταθεί από τη λιγότερο κατηγορηματική και θεωρούμενη πολιτικά ορθότερη φράση "τους βάρβαρους", η οποία χρησιμοποιείται πλέον σχεδόν αποκλειστικά και παραπέμπει σε ένα εθνικό σύνολο όχι βαρβαρικό, αλλά πολιτισμένο, που συμπεριλαμβάνει όλες τις πληθυσμιακές κατηγορίες των κατοίκων της περιοχής, ντόπιους και πρόσφυγες.
Στίχοι
𝄆 Μακεδονία ξακουστή, του Αλεξάνδρου η χώρα, 𝄇 𝄆 Που έδιωξες τον τύραννο κι ελεύθερη είσαι τώρα! 𝄇 𝄆 Ήσουν και είσαι ελληνική, Ελλήνων το καμάρι, 𝄇 𝄆 Κι εμείς θα σ'αντικρύζουμε, περήφανα και πάλι! 𝄇 𝄆 Οι Μακεδόνες δε μπορούν να ζούνε σκλαβωμένοι, 𝄇 𝄆 Όλα και αν τα χάσουνε η λευτεριά τους μένει! 𝄇
Εκτελέσεις
α) Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα
β) Η Μακεδονία ξακουστή ως «εμβατήριο του Ελληνικού Στρατού»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα) Κατηγορία:Εμβατήρια Κατηγορία:Μουσική στην Ελλάδα Κατηγορία:Πατριωτικά τραγούδια
Πάπας Γρηγόριος Η΄
Ο Γρηγόριος Η΄ (Papa Gregorio VIII, πραγματικό όνομα: Alberto di Morra, 1100 – 17 Δεκεμβρίου 1187) ήταν Πάπας από τις 21 Οκτωβρίου 1187 έως το θάνατό του στις 17 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Το κοσμικό του όνομα ήταν Αλμπέρτο ντι Μόρα (Alberto di Morra).
Πρώιμη ζωή του
Ο Αλμπέρτο ντι Μόρα γεννήθηκε περί το 1100 στο Μπενεβέντο της Ιταλίας. Πατέρας του ήταν ο ευγενής Σαρτόριους ντε Μόρα. Εκάρη μοναχός νέος, είτε ως Κιστερκιανός στο Λoν (Laon), ή Βενεδικτίνος στο Μόντε Κασίνο. Αργότερα, πιθανόν μεταξύ 20 και 30 ετών, ο Αλμπέρτο προσχώρησε σε ένα νέο θρησκευτικό τάγμα, το Προμονστρατενσιανό ή Νορμπερτίνων. Είχε επιτελική θέση στο Αββαείο του Αγίου Μαρτίνου στο Λoν. Αργότερα έγινε καθηγητής εκκλησιαστικού δικαίου στην Μπολόνια.
Καρδινάλιος
Το 1156 ο Πάπας Αδριανός Δ΄ τον χειροτόνησε καρδινάλιο-διάκονο του Sant'Adriano και στις 14 Μαρτίου 1158 έγινε καρδινάλιος-ιερέας του San Lorenzo του Lucina. Ως παπικός απεσταλμένος του Πάπα Αλέξανδρου Γ' εστάλη να διδάξει εκκλησιαστικό δίκαιο σε όλη την Ευρώπη την δεκαετία του 1160 και στην Πορτογαλία για να στέψει τον Αλφόνσο Β΄. Έκανε επίσης το 1163 μια προσφορά συμφιλίωσης στον Φρειδερίκο Α΄ Βαρβαρόσσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τον οποίο είχε αφορίσει ο Πάπας Αλέξανδρος Γ' το 1160. Ο Αλέξανδρος τον έστειλε επίσης στην Αγγλία για να ερευνήσει τη δολοφονία του Τόμας Μπέκετ, και αυτός απάλλαξε τον βασιλιά Ερρίκο Β΄ από την δολοφονία κατά τη διάρκεια Συνόδου στην Αβράνς. Από το 1177 ως το 1179, ο Αλμπέρτο υπηρέτησε επίσης ως απεσταλμένος στην Ιταλία και τον Φεβρουάριο του 1178 έγινε Καγκελάριος της Εκκλησίας της Ρώμης. Από αυτή τη θέση «... συνέταξε ένα Forma Dicendi, μια συλλογή επίσημων παπικών πράξεων, αλλά και ολοκλήρωσε την κωδικοποίηση του cursus, μια συλλογή πολύ αυστηρών κανόνων που διέπουν τις εύφωνες ρυθμίσεις, τις καταλήξεις των προτάσεων και τις διατυπώσεις των παπικών πράξεων. Προς τιμήν του, το cursus ονομαζόταν stylus gregorianus ». Τα δύο αυτά έγγραφα είχαν πολύ μεγάλη επιρροή στη διαμόρφωση της ρητορικής που χρησιμοποιείται στα παπικά έγγραφα. Λίγο πριν από την εκλογή του στον παπικό θρόνο, ο Αλμπέρτο ίδρυσε ένα μοναστήρι στη γενέτειρά του, το Μπενεβέντο.
Πάπας
Στις 21 Οκτωβρίου του 1187, μία ημέρα μετά το θάνατο του Πάπα Ουρβανού Γ΄, ο Αλμπέρτο ντι Μόρα εξελέγη Πάπας και πήρε το όνομα Γρηγόριος Η΄ προς τιμήν του Πάπα Γρηγορίου Ζ΄. Χειροτονήθηκε στις 25 Οκτωβρίου. Οι προηγούμενες επαφές του με τον Φρειδερίκο Βαρβαρόσσα έθεσαν την εκκλησία πάλι σε φιλική σχέση με τον αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ως απάντηση στην ήττα των σταυροφόρων του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ στη μάχη του Χαττίν, ο Γρηγόριος εξέδωσε την παπική βούλα audita tremendi, ζητώντας την Γ΄ Σταυροφορία. Ο Γρηγόριος ταξίδεψε στην Πίζα, προκειμένου να λήξει τις εχθροπραξίες μεταξύ Πίζας και Γένοβας, έτσι ώστε τα δύο λιμάνια και οι στόλοι τους να ενώσουν τις δυνάμεις τους για την σταυροφορία. Στο δρόμο προς την Πίζα, σταμάτησε στη Λούκα και διέταξε να βγάλουν από τον τάφο το σώμα του Αντίπαπα Βίκτορα Δ΄ και να τα πετάξουν έξω από την εκκλησία.
Θάνατος
Ο Γρηγόριος πέθανε στην Πίζα στις 17 Δεκεμβρίου του 1187 από πυρετό μετά από θητεία μόλις 57 ημερών στον παπικό θρόνο. Τάφηκε στο Duomo στην Πίζα. Τον διαδέχθηκε ο Πάπας Κλήμης Γ΄. Σύμφωνα με τον Joseph S. brusher, «η παπωσύνη του, αν και σύντομη, εντούτοις υπήρξε λαμπρή ».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 12ου αιώνα
Παράθυρο Τζοχάρι
thumb|300px|right|Παράθυρο Johari
Το παράθυρο Johari είναι ένα εργαλείο που επινόησαν οι Τζόζεφ Λούφτ (Joseph Luft, το πρώτο κομμάτι "Jo") και ο Χάρυ Ίνγκαμ (Harry Ingham,το δεύτερο κομμάτι της λέξης, "hari"). Χρησιμοποιείται για να διευκολύνει τους ανθρώπους να καταλάβουν τις ικανότητές τους στην διαπροσωπική επικοινωνία και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.
Στο πάνω αριστερά τεταρτημόριο, είναι η "ανοικτή περιοχή", που περιέχει χαρακτηριστικά μας που τα γνωρίζουμε και εμείς και οι άλλοι.
Στο πάνω δεξιά, είναι η "τυφλή περιοχή", με χαρακτηριστικά που βλέπουν οι άλλοι, αλλά δεν μπορούμε να δούμε εμείς. Η περιοχή αυτή μπορεί να γίνει μικρότερη, αν κάποιος μας μιλήσει με ειλικρίνεια για ότι βλέπει σε εμάς.
Κάτω αριστερά είναι η "κρυμμένη περιοχή" η οποία αφορά στοιχεία της προσωπικοτητάς μας και της διαπροσωπικής επικοινωνίας μας, τα οποία γνωριζουμε εμείς, αλλά δε γίνονται φανερά στους άλλους. Η περιοχή αυτή θα γίνει μικρότερη, αν "εξομολογηθούμε" στους "άλλους", για τα χαρακτηριστικά αυτά.
Κάτω δεξιά είναι η "άγνωστη περιοχή", με χαρακτηριστικά μας που δεν τα γνωρίζουμε ούτε εμείς ούτε οι άλλοι.
Σκοπός του εργαλείου αυτού είναι να βοηθήσει τους ανθρώπους να επεκτείνουν την "ανοικτή περιοχή", μικραίνοντας την τυφλή και την κρυμμένη περιοχή, επιτρέποντας την όσο το δυνατό καλύτερη και αποτελεσματικότερη την επικοινωνία τους με τους άλλους ανθρώπους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ψυχολογία
Απάμεια (Ευφράτου)
Η Απάμεια ήταν αρχαία Ελληνική πόλη στην αριστερή όχθη του ποταμού Ευφράτη απέναντι από την εξίσου Ελληνική πόλη Ζεύγμα, που αποτελούν σήμερα Τουρκικό έδαφος. Η πόλη ιδρύθηκε από τον Σέλευκο Α΄, έναν από τους διάδοχους του Μέγα Αλέξανδρου.
Ο αρχαιολογικός χώρος της πόλης βρίσκεται βυθισμένος στην τεχνητή λίμνη "Birecik Dam".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις
Νικόλαος Μακρής (στρατιωτικός)
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ήταν γιος του Δημητρίου Μακρή, οπλαρχηγού του 1821. Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1827. Κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό και με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού εστάλη για εκπαίδευση στη Γαλλία. Μετά την επιστροφή του ανέλαβε διάφορες επιτελικές και διοικητικές θέσεις στρατού μέχρι που αποσπάστηκε στη Βασιλική Χωροφυλακή και κατά την εκεί εξέλιξη ανέλαβε διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών και Αρχηγός της Χωροφυλακής.
Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 επανήλθε στο στρατό αναλαμβάνοντας αρχικά τη στρατηγία της Θεσσαλίας όπου και παρέδωσε στον αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο, διοριζόμενος στη συνέχεια διοικητής της 1ης Μεραρχίας. Στη συνέχεια του πολέμου, διακρίθηκε στην περιοχή του οικισμού Ταράτσα (σήμερα συνοικία της Λαμίας) διασώζοντας τη Λαμία από βεβαία κατάληψη.
Πολιτική πορεία
Μετά τον πόλεμο εκείνο, αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του υποστράτηγου. Εκλέχθηκε επίσης πολλές φορές βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας, καθώς και πρόεδρος της αναθεωρητικής Βουλής το 1911, κατά το χρόνο τον οποίον και πέθανε. Η σορός του μεταφέρθηκε και ετάφη με τιμές στο Μεσολόγγι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Μ Κατηγορία:Αρχηγοί Ελληνικής χωροφυλακής
Μώκισσος
Η Μώκισσος ή Μωκησός ήταν πόλη της αρχαίας Καππαδοκίας νοτιοανατολικά της Κολωνείας. Οι Ρωμαίοι ονόμαζαν την πόλη «Μοκίσους» ή «Μοκίσσους» και «Μοκίσιουμ», και μετά την ανοικοδόμηση της πόλης από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό (527-565), μετονομάστηκε σε «Ιουστινιανόπολη» (Ιουστινιανούπολις). Ο Ιουστινιανός έκανε την Μώκισσο πρωτεύουσα της επαρχίας της Καππαδοκίας Τερτίας, και ανέβασε την επισκοπή της στην τάξη της εκκλησιαστικής μητρόπολης, με δικαιοδοσία που εκτείνεται νότια του ποταμού Άλυος (Τουρκικά: Kızılırmak), ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Μικράς Ασίας. Το όνομα «Ιουστινιανόπολη» διατηρήθηκε μέχρι το τέλος της βυζαντινής κυριαρχίας. Ο Στέφανος ο Βυζάντιος αποκαλεί την πόλη ««Μούκισσος». Στο Synecdemus, το όνομα εμφανίζεται ως «Ρεγεμουκισός» (Rhegemoukisos) και «Ρεγεκουκισός» (Rhegekoukisos), το αργότερο προφανώς είναι λάθος. Η τοποθεσία βρίσκεται κοντά στο Βιρανσεχίρ, της Ασιατικής Τουρκίας. .
Μητρόπολη Μωκισσού
Η Μητρόπολη Μωκισσού, γνωστή κατά την πρώιμη Βυζαντινή περίοδο και ως μητρόπολη Ιουστινιανουπόλεως, και υπαγόταν στην επαρχία της Καππαδοκίας ΙΙ. Ιδρύθηκε γύρω στο 536 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α' (527-565), αποτελώντας βασικό τμήμα της εκκλησιαστικής περιφέρειας της Νέας Ιουστινιανής. Σήμερα είναι μια πλέον ανενεργή Επισκοπή της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο σημερινός Επίσκοπος Μωκίσσου είναι ο Δημήτριος, ο οποίος είναι πρωτοσύγκελλος της Ελληνικής Ορθόδοξης Μητρόπολης του Σικάγου.
9 Ιανουαρίου
8 Ιανουαρίου | 9 Ιανουαρίου | 10 Ιανουαρίου
Η 9η Ιανουαρίου είναι η 9η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 356 ημέρες (357 σε δίσεκτα έτη).
Ειρήνη Καρρά
Η Ειρήνη Καρρά (γενν. Καρδίτσα, 13 Δεκεμβρίου 1986) είναι Ελληνίδα πρώην μοντέλο, εστεμμένη Μις Ελλάς 2006.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου του 1986 στην Καρδίτσα. Τον Απρίλιο του 2006, κέρδισε τον τίτλο "Μις Ελλάς" στα καλλιστεία του ΑΝΤ1 και έπειτα εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διαγωνισμό Μις Κόσμος που έγινε στη Βαρσοβία στις 30 Σεπτεμβρίου του 2006. Έχει φωτογραφηθεί για τα περιοδικά Status, Maxim, Max, Life and Style, In style, Young, Nitro, Esquire και Shape.
Προσωπική ζωή
Τον Ιανουάριο του 2013, παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον πρώην ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ, Στέλιο Ηλιάδη. Τον Μάρτιο του 2014, απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, τον γιό τους, Άγγελο.
Jaijaidin
Η Jaijaidin (যায়যায়দিন Jaejaedin) είναι Βεγγαλόφωνη καθημερινή εφημερίδα που εκδίδεται από τη Ντάκα στο Μπαγκλαντές.
Συντάκτης
Στο Μπαγκλαντές, η Jaijaidin δημοσιευόταν και συντασσόταν από τον Σαφίκ Ραχμάν, αλλά έχασε την ιδιότητα αυτή το 2008 για τη στάση του ενάντια σε μια κυβέρνηση υποστηριζόμενη από το στρατό. Ο Καζί Ρουκανουντίν Αχμέτ είναι τώρα ο αναπληρωτής συντάκτης. Ο Σαΐντ Χοσσαΐν Τσοουντχουρί είναι τώρα ο Πρόεδρος του Διοικητικού συμβουλίου των Συντακτών. Παλαιότερα δημοσιευόταν ως εβδομαδιαία μέχρι τα μέσα του 2006, όταν έγινε καθημερινή. Έγινε γνωστή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, λόγω της σύγχρονης άποψης και της σθεναρής στάσης κατά του στρατιωτικού ηγέτη Μοχαμάντ Χοσσαΐν Ερσάντ. Σε ένα σημείο είχε απαγορευτεί από τον Ερσάντ. Ξεκίνησε τη δημοσίευση μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1991.
Τοποθεσία
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Το εξωτερικό της έδρας της εφημερίδας Βρίσκεται στο "HRC Media Bhaban" στη Βιομηχανική Περιοχή του Τετζγκαόν. Το συγκρότημα αποτελείται από δύο κτίρια.