cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αδίστακτος τιμωρός 2
Πλοκή
Για να σταματήσει ένας δολοφόνος χρειάζεται ένας αδίστακτος τιμωρός. Θα παραβεί όλους τους κανόνες για να υπηρετήσει το καλό. Όταν οι Ειδικές Δυνάμεις κάνουν ξαφνική επίθεση στη συγκέντρωση μιας ομάδας Τσετσένων αυτονομιστών, ο Ταγματάρχης Λις δεν έχει άλλη επιλογή από το να πυροβολήσει τον Γιούτζακ, τον μεγαλύτερο γιο του Στρατηγού Άντουεβ, ενός αποστάτη αξιωματικού που καταζητείται για εσχάτη προδοσία. Έμποροι ναρκωτικών, διεθνείς τρομοκράτες, πληροφοριοδότες της αστυνομίας και αρχηγοί τοπικής μαφίας κηρύσσουν τον πόλεμο στον Λις και τη συνεργάτιδά του, Ταγματάρχη Λιτβίνοφ, εξαιτίας της σύλληψης του Στρατηγού Άντουεβ.Σ’ ένα άγριο κυνηγητό από εκβιασμούς, βία, φόνους και απαγωγές, ο Γιούτζακ, αρχηγός της ομάδας των τρομοκρατών, καταφέρνει να κάνει αεροπειρατεία κατά την μεταφορά του πατέρα του και να βρεθεί αντιμέτωπος με τον Λις και τις Ειδικές Δυνάμεις.Ο Λις, σε μία άνιση μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό, θα πρέπει να σταματήσει τους τρομοκράτες και να σώσει τη ζωή της γυναίκας του...
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες δράσης
Παγωτό
Το νόημα της λέξης "παγωτό" διαφέρει από χώρα σε χώρα. Για να διαχωριστούν διαφορετικές ποικιλίες καί είδη παγωτού, χρησιμοποιούνται όροι όπως παγωμένο γιαούρτι, σορμπέ και τζελάτο.
Ιστορία
Για την ιστορική προέλευση του παγωτού οι πληροφορίες και δημοσιεύσεις είναι αντικρουόμενες. Δεδομένου ότι το παγωτό είναι παγωμένο γαλακτοκομικό προϊόν, η κατασκευή του προϋποθέτει ψύξη, άρα χιόνι ή πάγο, δεδομένης της ανυπαρξίας τεχνολογικής μεθόδου ψύξεως στα παλιά χρόνια. Η πλέον επικρατούσα άποψη σήμερα είναι αυτή της πολλαπλής εφεύρεσης: δηλαδή ότι το παγωτό εφευρέθηκε σε αρκετά μέρη του κόσμου όπου υπήρχε πρόσβαση σε χιόνι και πάγο. Έτσι, η πλέον διαδεδομένη άποψη είναι της κινεζικής προέλευσης, φτιαγμένο συγκεκριμένα από χιόνια των Ιμαλαΐων και κρέμα ρυζάλευρου, γάλα και μέλι. Άλλη άποψη αναφέρει ότι το παγωτό δημιουργήθηκε περί το 550 π.Χ. στην Περσία. Άλλη εκδοχή για την προέλευση του παγωτού είναι ότι δημιουργήθηκε τον 18ο αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία και την Αμερική. Μία άλλη πληροφορία αναφέρει ότι ο Ιταλός μετανάστης στις ΗΠΑ Μαρτσιόνι παρουσίασε το πρώτο παγωτό χωνάκι στον κόσμο με παραγωγή μέσω διοξειδίου του άνθρακα (ξηρός πάγος).
Σερβίρισμα
thumb|right|200px|Παγωτό σε σταγόνες. Πολλές φορές, τα παγωτά διακοσμούνται με διάφορα υλικά όπως σαντιγί, πουράκια, σοκολατένια ή χρωματιστή τρούφα, μπισκότα ή και σιρόπι -μπορεί να είναι σοκολάτα, φράουλα, καραμέλα και βύσσινο και άλλα.
Τα χύμα παγωτά, με τα οποία ο πελάτης μπορεί να κάνει συνδυασμούς γεύσεων σερβίρονται σε χωνάκι, κυπελάκι ή γυάλινο πλατύ ποτήρι, και καταναλώνονται με ειδικά κουτάλια παγωτού που έχουν μακρύ σώμα. Το παγωτό μπορεί να σερβιριστεί και σε μπάλες ως συνοδευτικό σε κρέπες, πίτες (κυρίως μηλόπιτα) αλλά και σε σιροπιαστά γλυκά (όπως μπακλαβά ή κανταΐφι). Επίσης, υπάρχουν τα συσκευασμένα παγωτά σε ξυλάκι και τα παγωτά σάντουιτς.
Τα παγωγά, συσκευασμένα και χύμα, παράγονται από διάφορες εταιρίες, γνωστότερες των οποίων είναι οι Nestlé, Αγνό, Δέλτα, ΕΒΓΑ, Algida, Κρι-Κρι και Δωδώνη.
Παγωτατζήδες
300px|thumb|Παγωτατζίδικο σε κιόσκι.
Γεύσεις
Οι πιο συνηθισμένες γεύσεις είναι:
Υπάρχουν και πολλές άλλες όπως:
Γραφήματα
Στις παρακάτω εικόνες υπάρχουν διάφορα γραφήματα που δείχνει την προτίμηση των Γερμανών σε κάθε γεύση (πάνω) και τις χώρες της Ευρώπης με την μεγαλύτερη κατανάλωση παγωτού (κάτω): thumb|left|330px|Η προτίμηση των Γερμανών στις γεύσεις του παγωτού thumb|left|330px|Χώρες της [[Ευρώπης με την μεγαλύτερη κατανάλωση παγωτού, μέχρι το 2007.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμια κουζίνα Κατηγορία:Τύποι φαγητού
Λέλος Βαμβακόπουλος
Ο Λεωνίδας (Λέλος) Βαμβακόπουλος ήταν Έλληνας διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Μεγάλωσε στη Νέα Ιωνία Αττικής και καταγράφεται ως ποδοσφαιριστής της γειτονικής ΑΕΚ, τουλάχιστον για το 1955. Επαγγελματικά, ανήκε στη δύναμη της Αστυνομίας Πόλεων.
Απεβίωσε με αιφνίδιο τρόπο περί τα τέλη του 1995 ή αρχές 1996. Στο μνήμα του αναγράφεται η διαιτητική ιδιότητα που έφερε εν ζωή.
Σε εγχώριο επίπεδο
Υπήρξε μέλος του Συνδέσμου Διαιτητών Ποδοσφαίρου Αθηνών και έλαβε το χρίσμα να διευθύνει αναμετρήσεις της ανώτατης κατηγορίας την αγωνιστική περίοδο 1960-61, δεύτερη της νεοσύστατης Α΄ Εθνικής. Στη συγκεκριμένη διοργάνωση, είχε τις εξής παρουσίες ανά χρονιά:
Τις 1965-66, 1969-70, 1974-75 και 1975-76 επιλέχθηκε περισσότερες φορές από κάθε άλλο συνάδελφό του (την τελευταία όσες και ο Νίκος Ζλατάνος), ενώ τρεις ακόμη βρέθηκε στην κορυφαία τριάδα σε πλήθος ορισμών. Το 1961 τιμωρήθηκε από την 24η αγωνιστική έως τη λήξη του πρωταθλήματος (30η), επειδή την 26η Μαρτίου δήλωσε κώλυμα λόγω απασχόλησης στην υπηρεσία του. Κατά το β΄ ημίχρονο της συνάντησης ΑΟ Αιγάλεω-Παναθηναϊκός το 1974, υπέστη διάσειση όταν δέχθηκε σουτ του Μίμη Δομάζου στο κεφάλι και τον αντικατέστησε ο α΄ επόπτης –σήμερα βοηθός– Καρυστινάκης, για το δεύτερο περιστατικό διαιτητικής αποχώρησης στα πλαίσια της Α΄ κατηγορίας έως τότε, έπειτα από το αντίστοιχο με τον ασθενή Χρήστο Μίχα στο 47' του Παναχαϊκή-Ολυμπιακός Πειραιώς (2-0) το 1971.
Εγκαταλείποντας την ενεργό δράση, κατείχε τη δεύτερη θέση σε αριθμό αγώνων για την υψηλότερη βαθμίδα του ελληνικού πρωταθλήματος, πίσω μόνο από τον –λιμενικό και επίσης διεθνή διαιτητή– Στάθη Παπαβασιλείου. Διεύθυναν 134 και 140 αντίστοιχα και καθώς χρονικά διέγραψαν παράλληλη ακριβώς πορεία την 16ετία 1960 με 1976, έγιναν οι πρώτοι που την περίοδο 1972-73 συμπλήρωσαν 100 διαιτησίες Α΄ Εθνικής. Ο Βαμβακόπουλος έχει στο ενεργητικό του και έναν τελικό κυπέλλου Ελλάδας, τον συναρπαστικό Ηρακλής Θεσσαλονίκης-Ολυμπιακός Πειραιώς 4-4 του 1976 που κρίθηκε στη διαδικασία των πέναλτι, πιθανότατα κατά την αποχαιρετιστήρια εμφάνισή του.
Σε διεθνές επίπεδο
και δύο σε φιλικές ή επίσημες αναμετρήσεις εθνικών ομάδων:
Οι 5 στις 11 εξόδους του Βαμβακόπουλου έλαβαν χώρα στα Βαλκάνια (τέσσερις σε ρουμανικό έδαφος) και άλλες δύο στην Πολωνία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Μονφωκόν (Ντου)
Το Μονφωκόν (γαλλικά: Montfaucon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ελισάβετ της Αυστρίας (1526-1545)
Η Ελισάβετ, γερμ. Elizabet (9 Ιουλίου 1526 - 15 Ιουνίου 1545) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Άννας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας & Βοημίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1538 τον Σιγισμούνδο Β΄ Αύγουστο των Γιαγκελλόνων βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Τάχα Χουσέιν
Ο Τάχα Χουσέιν (Αραβικά: طه حسين, Ṭāhā Ḥusayn · Maghagha, 14 Νοεμβρίου 1889 - Κάιρο, 28 Οκτωβρίου 1973) ήταν Αιγύπτιος συγγραφέας.
Ο Πλανήτης των Πιθήκων (τηλεοπτική σειρά)
Ο Πλανήτης των Πιθήκων είναι μια τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας, η οποία προβλήθηκε για πρώτη φορά στο αμερικανικό τηλεοπτικό κανάλι CBS το έτος 1974. Είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πιερ Μπουλ και στην ομότιτλη ταινία του 1968 και στις συνέχειες της, οι οποίες είναι σεναριακά εμπνευσμένες από το βιβλίο του Πιερ Μπουλ. Ωστόσο είναι μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας του Πιερ Μπουλ και δεν διαδραματίζεται στο ίδιο σύμπαν όπου διαδραματίζονται οι ταινίες γενικά.
Τάχα Χουσέιν
βιογραφία
Ο Τάχα Χουσέιν, ένας από τους κορυφαίους Αιγύπτιους συγγραφείς και διανοούμενους, είναι μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του κινήματος της λεγόμενης Αραβο-Ισλαμικής Μεταρρύθμισης ( Iσlāḥiyya ). Γεννήθηκε στο χωριό Ίζμπετ αλ-Κίλο ( عزبه الكيلو ) στο Κυβερνείο της Minya, στην κεντρική περιοχή της Άνω Αιγύπτου. Προσεβλήθη από μια λοίμωξη των ματιών όταν ήταν παιδί και η ανεπαρκής φροντίδα που είχε τον έκανε τελείως τυφλό σε ηλικία τριών ετών. Παρακολούθησε κορανικό σχολείο (κουτάμπ) και στη συνέχεια τον έστειλαν στην πλήρη τριτοβάθμια εκπαίδευση στο γνωστό πανεπιστήμιο Αλ-Αζάρ στο Κάιρο, όπου σπούδασε θρησκευτικές επιστήμες ( ulūd dīniyya ) και αραβική λογοτεχνία ( adab'arabiyya ).
Ο Πλανήτης των Πιθήκων (τηλεοπτική σειρά)
Παραγωγή
Συζητήσεις για μια τηλεοπτική σειρά του Πλανήτη των Πιθήκων γινόντουσαν από τον παραγωγό Άρθουρ Τζέικομπς ήδη από το 1971. Εξαιτίας της επιτυχίας των ταινιών μπήκαν <<στον πάγο>> με αποτέλεσμα να μην γίνουν ολοκλήρωση της ταινίας Μάχη για τον Πλανήτη των Πιθήκων στο πρώτο μισό του 1973.
Τάχα Χουσέιν
Ακαδημαϊκή και δημόσια Σταδιοδρομία
Όταν ιδρύθηκε το κοσμικό πανεπιστήμιο του Καΐρου, το 1908, (μέχρι τότε λεγόταν "Χεδδιβικό Πανεπιστήμιο"), θέλησε να γίνει δεκτός σε αυτό και παρόλο που ήταν τυφλός και φτωχός κέρδισε μια θέση. Το 1914 έγινε ο πρώτος πτυχιούχος που έλαβε διδακτορικό δίπλωμα με διατριβή που αφορούσε τον σκεπτικιστή ποιητή και φιλόσοφο που έζησε μεταξύ του 10ου και του 11ου αιώνα, τον Αμπού αλ-Αλά αλ-Μααρρί, διάσημος για την Επιστολή του για Συγχώρεση, η οποία για μεγαλο διάστημα βρισκόταν επάξια πλάι στη Θεία Κωμωδία (οι σχέσεις μεταξύ των δύο έργων κατόπιν έλαβαν νέες διαστάσεις), ο οποίος ήταν επίσης τυφλός Μεταξύ των καθηγητών του ήταν ο μεγάλος ιταλός Αραβιστής Carlo Alfonso Nallino (ο οποίος πραγματοποίησε εκεί τα τρία χρόνια 1909-10, 1910-11 και 1911-12, μαθήματα ισλαμικής αστρονομίας και αραβικής λογοτεχνίας με τον οποίο κατάφερε να συνάψει αργότερα μια εγκάρδια και άτυπη σχέση φιλίας, πέρα από αυτήν ως συναδέλφου, δεδομένου ότι είχε γίνει καθηγητής της αραβικής λογοτεχνίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο όπου είχε σπουδάσει.  Το 1919 διορίστηκε τότε καθηγητής Ιστορίας στο ίδιο Καϊρινό Πανεπιστήμιο.
Ο Πλανήτης των Πιθήκων (τηλεοπτική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ο Πλανήτης των Πιθήκων Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές τοποθετημένες στο μέλλον Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του CBS
Τάχα Χουσέιν
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι συγγραφείς Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Γενικές εκλογές στο Οντάριο (2018)
Οι γενικές εκλογές του Οντάριο του 2018 διενεργήθηκαν στις 7 Ιουνίου 2018, προκειμένου να εκλεγούν τα 124 μέλη του 42ου Κοινοβουλίου της επαρχίας Οντάριο του Καναδά. Το Προοδευτικό Συντηρητικό Κόμμα του Οντάριο, με αρχηγό τον Νταγκ Φορντ, κέρδισε τις εκλογές και σχημάτισε αυτοδύναμη κυβέρνηση, με 76 από τις συνολικά 124 έδρες της Βουλής. Το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα του Οντάριο, με αρχηγό την Άντρια Χόργουαθ, έγινε επίσημη αντιπολίτευση. Οι Φιλελεύθεροι της πρωθυπουργού Κάθλιν Γουάιν  είχαν την χειρότερη ήττα στην 161χρονη ιστορία τους και είχαν τα χαμηλότερα ποσοστά που κατέγραψε ένα κυβερνών κόμμα σε  εκλογές στην επαρχία του Οντάριο. Το Κόμμα Πρασίνων του Οντάριο μπήκε στη Βουλή, για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2018 Ονταριο 2018 εκλογες Ονταριο
Πρωτοβουλία των έξι
Η Κίνηση των έξι για την ειρήνη και το διεθνή αφοπλισμό υπήρξε μια διεθνής πολιτική κίνηση στην οποία πρωτοστάτησαν οι ηγέτες έξι χωρών της υφηλίου, με στόχο τον περιορισμό των εξοπλισμών και την προώθηση των ειρηνευτικών διαδικασιών μεταξύ εμπολέμων κρατών. Θεωρείται ότι η κίνηση σημειώθηκε ως αντιστάθμισμα κατά της πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης, που είχαν εμπλακεί σε μια διελκυνστίδα ανταγωνισμού μέσω του «προγράμματος του πολέμου των άστρων» και άλλων διαφορών τους, οι οποίες είχαν καταστήσει επισφαλή τη διεθνή σταθερότητα. Στην πρωτοβουλία μετείχαν οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου, της Σουηδίας Ούλοφ Πάλμε, της Ινδίας Ίντιρα Γκάντι και οι πρόεδροι του Μεξικού Μιγέλ ντε λα Μαδρίδ, της Αργεντινής Ραούλ Αλφονσίν και της Τανζανίας Τζούλιους Νυερέρε. Η πρωτοβουλία αναγγέλθηκε επίσημα στις 22 Μαΐου του 1984, αλλά πολύ σύντομα δέχθηκε δυο σοβαρά πλήγματα με την απώλεια αφενός της Ίντιρα Γκάντι που δολοφονήθηκε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς (αντικαταστάθηκε προσωρινά από το γιο της Ρατζίβ Γκάντι), αφετέρου του Πάλμε που δολοφονήθηκε τον Φεβρουάριο του 1986. Παρά το αγαθό των προθέσεών τους, οι έξι ηγέτες δεν κατάφεραν να πετύχουν πολλά στην κατεύθυνση του στόχου τους, αφού η κυριαρχία του ψυχρού πολέμου σε συνδυασμό με τα συμφέροντα και τις επιμέρους διεκδικήσεις που επικρατούσαν καθόλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 δεν επέτρεψαν τη δικαίωση των προσδοκιών τους.
Πηγή
Κατηγορία:Πολιτική Κατηγορία:Διπλωματία
Δίσκος του χόκεϊ
Με δίσκο παίζεται το χόκεϊ επί πάγου και το ινλάιν χόκεϊ, εξυπηρετεί τις ίδιες λειτουργίες όπως μια μπάλα σε παιχνίδια με μπάλα. Είναι κατασκευασμένος από βουλκανισμένο καουτσούκ. Είναι επίπεδος στο πάνω και το κάτω μέρος, με στρογγυλεμένα πλαϊνά.
χόκεϊ επί πάγου
thumb|Δίσκος χόκεϊ επί πάγου Στο χόκεϊ επί πάγου ο δίσκος είναι πάντα μαύρος και έχει της διαστάσεις μια επί τρεις ίντσες (2,54 cm x 7,62 cm). Εφευρέθηκε το 1877 από τον William Fleet Robertson κόβοντας από μια μπάλα το κάτω και το πάνω μέρος. Οι δίσκοι στην Ευρώπη κατασκευάζονται στην Τσεχία και στη Σλοβακία, ενώ υπάρχουν και κατασκευαστές τη βόρεια Αμερική και Κίνα. Για προπόνηση εκτός πάγου υπάρχουν και μικρότεροι δίσκοι από πλαστικό.
Η ταχύτητα του δίσκου μπορεί να φτάσει μέχρι 160 χιλιόμετρα.
Ινλάιν χόκεϊ
thumb|Δίσκος ρόλερ ινλάιν χόκεϊ „Franklin Commander“ Στο ινλάιν χόκεϊ ο δίσκος είναι ελάχιστα μικρότερος από το χόκεϊ επί πάγου. Σύμφωνα με τους Κανόνες Παιχνιδιού, ο δίσκος πρέπει να έχει κυλινδρικό σχήμα, πρέπει να μην ξεπερνά τα 120 γραμμάρια και να μην είναι λιγότερο από 100 γραμμάρια. Το υποχρεωτικό χρώμα περιγράφεται ως σκούρο (dark), αλλα συνήθως είναι κόκκινο στα περισσότερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ή μαύρο στα διεθνή πρωταθλήματα της IIHF. 6 κυκλικές υπερυψώσεις επιτρέπουν να κυλάει σε κατάλληλες επιφάνειες, όχι όμως σε κιονί άσφαλτο όπου συνήθως μια μπάλα είναι καταλληλότερη.
Το χωριό Στεπαντσίκοβο
Το χωριό Στεπαντσίκοβο, με πλήρη τίτλο Το χωριό Στεπαντσίκοβο και οι κάτοικοί του (ρωσικός τίτλος: Село Степанчиково и его обитатели) είναι μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι που εκδόθηκε το 1859.
Το θέμα του είναι ο αφόρητος ψυχολογικός εκφοβισμός που ασκεί ο υποκριτής και θρασύς Φομά Φόμιτς στον οικοδεσπότη του, τον ταγματάρχη Ροστάνεβ. Η πραότητα με την οποία ο ταγματάρχης υποτάσσεται και επιτρέπει σε όλους γύρω του, στους φίλους και τους υπηρέτες του, να εκφοβίζονται από τον Φομά, και η διεστραμμένη εφευρετικότητα του φιλοξενούμενου παράσιτου να επινοεί διάφορες ψυχολογικές ταπεινώσεις για τα θύματά του, δημιουργούν μια εντύπωση ανυπόφορου, σχεδόν σωματικού πόνου.
Παρά το σοβαρό θέμα του, το μυθιστόρημα είναι γραμμένο με τόνο διασκεδαστικό.
Το έργο
Το χωριό Στεπάντσικοβο σηματοδότησε, μαζί με Το όνειρο του θείου μου (1859), την επιστροφή του Ντοστογιέφσκι στη λογοτεχνική σκηνή, μετά από αναγκαστική διακοπή δέκα ετών λόγω της καταδίκης και εξορίας του το 1849.
Ο Ντοστογιέφσκι έγραψε το έργο μεταξύ 1857 και 1858, αρχικά θέλοντας να γράψει μια θεατρική κωμωδία. Το μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε σε περιοδικό το 1859 και εκδόθηκε για πρώτη φορά σε βιβλίο το 1860. Εκείνη την εποχή, το βιβλίο είχε μέτριες κριτικές και μόνο μετά τον θάνατο του Ντοστογιέφσκι ο χαρακτήρας του υποκριτή Φομά Φόμιτς έγινε εξαιρετικά δημοφιλής. Ορισμένοι τον σύγκριναν με τον Ταρτούφο του Μολιέρου ή με τον συγγραφέα Νικολάι Γκόγκολ.
Υπόθεση
Ο Γιεγκόρ Ιλίτς Ροστάνεβ, ένας 40χρονος απόστρατος ταγματάρχης, είναι χήρος με δύο παιδιά 8 και 15 ετών. Είναι ευκατάστατος γαιοκτήμονας, ζει στο κτήμα του στο χωριό Στεπαντσίκοβο και κοντά του πρόσφατα ήρθε να μείνει η μητέρα του, μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της στρατηγού Κρακότκιν. Η στρατηγίνα, εξουσιαστική και ιδιότροπη, ζει περιτριγυρισμένη από μια κουστωδία από παρατρεχάμενες κυρίες και μεγαλοκοπέλες με ειδίκευση στα κουτσομπολιά. Στη συνοδεία της βρίσκεται και ο Φομά Φόμιτς Οπίσκιν, ένα παράσιτο προικισμένο με απέραντη αυτοεκτίμηση. Όλοι ζουν πλουσιοπάροχα εις βάρος του ταγματάρχη.
Η δράση αρχίζει όταν ο αφηγητής, ο Σεργκέι Αλεξάντροβιτς ανιψιός του Ροστάνεβ, καλείται από την Αγία Πετρούπολη στο κτήμα του θείου του με σκοπό να παντρευτεί τη νεαρή γκουβερνάντα Νάστενκα. Καθ'οδόν, μαθαίνει ανησυχητικά νέα για το σπίτι του θείου του. Όταν φτάνει, γίνεται μάρτυρας της εξέγερσης της 15χρονης ξαδέρφης του Σάσα εναντίον του Φομά: «Υπερασπίζω τον μπαμπά, γιατί ο ίδιος δεν ξέρει πώς να υπερασπιστεί τον εαυτό του.» Ο Σεργκέι ανησυχεί για τον θείο του, ξέρει ότι είναι πολύ γενναίος αλλά όχι αρκετά δυνατός για να αντισταθεί στην καταδυνάστευση της μητέρας του και του Φομά.
Ο Φομά τυραννά τον Γιεγκόρ, τον ταπεινώνει συνεχώς, τον κατασκοπεύει τη νύχτα, του απαγορεύει να παντρευτεί τη φτωχή γκουβερνάντα Νάστενκα με την οποία ο θείος Γιεγκόρ είναι ερωτευμένος και θέλει να τον παντρέψει με τη μισότρελλη πλούσια Τατιάνα Ιβάνοβνα, απαιτεί να τον αποκαλούν «εξοχότατε», τρομοκρατεί τους υπηρέτες, τους υποχρεώνει να μάθουν γαλλικά και εξοργίζεται όταν πιάνει έναν νεαρό υπηρέτη να χορεύει, ζητάει συνεχώς την προσοχή στο πρόσωπό του και κάνει όλους να πιστεύουν ότι είναι ενάρετος παρά την εγωιστική και μοχθηρή συμπεριφορά του. Όταν ο Σεργκέι του επιτίθεται, του λέει ότι έχει μια αποστολή: «Είμαι σταλμένος από τον ίδιο τον Θεό για να ξεσκεπάσω την ατιμία όλου του κόσμου», όλο το σπίτι ζει σύμφωνα με τις ιδιοτροπίες του.
Η Τατιάνα Ιβάνοβνα έχει στο σπίτι κι άλλους ενδιαφερόμενους μνηστήρες, φιλοξενούμενους του θείου Γιεγκόρ: ο Μιζιντσίκοφ εκμυστηρεύεται στον Σεργκέι τα σχέδιά του να την κλέψει. Ωστόσο, το επόμενο πρωί τον προλαβαίνει ο Ομπνόσκιν και απαγάγει την Τατιάνα για να την παντρευτεί με το ζόρι με σκοπό να της πάρει την περιουσία. Μετά από καταδίωξη, η Τατιάνα επιστρέφει οικειοθελώς.
Εν τω μεταξύ, ο Φομά Φόμιτς είναι έξαλλος επειδή έπιασε τον θείο Γιεγκόρ τη νύχτα στον κήπο με τη Νάστενκα. Ο θείος κάνει πρόταση γάμου στη Νάστενκα μπροστά σε όλους, ο Φομά προσβάλλει τη νεαρή γυναίκα και ο Ροστάνεβ, επί τέλους, τον διώχνει από το σπίτι του. Ο Φομά φεύγει, αλλά η καρότσα του πέφτει σε ένα χαντάκι. Ο θείος μετανιωμένος τρέχει να τον φέρει πίσω, όταν τον φέρνει όλοι τον παρακαλούν να μείνει. Ακολουθεί μια γενική συμφιλίωση και ο Φομά, σε τελευταία ανατροπή και αντιλαμβανόμενος προς τα πού φυσάει ο άνεμος, δίνει την ευλογία του στον γάμο μεταξύ του θείου Γιεγκόρ και της Νάστενκας, ευλογία που ήταν απαραίτητη ώστε να συναινέσει και η μητέρα του - η θέληση της μητέρας του είναι για τον Γιεγκόρ ιερή - που επίσης ήταν αρνητική στον γάμο.
Επίλογος: Πέρασαν επτά χρόνια, η στρατηγίνα πέθανε, η Νάστενκα επιβλήθηκε ως κυρία του σπιτιού, η Σάσα παντρεύτηκε και ο Ηλιούσα σπουδάζει στην Πετρούπολη. Ο Φομά Φόμιτς έζησε μαζί τους και μόλις πέθανε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Δήμος Αρτέμιδας
Ο Δήμος Αρτέμιδας λειτούργησε σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας ως δήμος του  νομού Μαγνησίας από το 1999 έως το 2010 με έδρα τη Άνω Λεχώνια.
Βρισκόταν στο ανατολικό τμήμα του νομού, στις πλαγιές του Πηλίου. Ο δήμος αποτελείτο από 4 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβάνε έκταση 29 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.583 κατοίκους.
Με τη διοικητική διαίρεση του 2011 (Σχέδιο Καλλικράτης), από 1 Ιανουαρίου 2011 εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο  Δήμο Βόλου της  Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Α
Εβραϊκή Βικιπαίδεια
Η Εβραϊκή Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στην εβραϊκή γλώσσα. Δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2003 και σήμερα (Φεβρουάριος 2017) έχει πάνω από 201.600 άρθρα.
Μάχη του Κιέβου
Η Μάχη του Κιέβου διεξήχθη στο Κίεβο, στην Ουκρανία, από τις 7 Ιουλίου-26 Σεπτεμβρίου 1941. Με αυτήν τη νίκη, οι Γερμανοί κατάφεραν να νικήσουν το Νοτιο-δυτικό Μέτωπο της ΕΣΣΔ, ενώ οι Σοβιετικοί έχασαν μια, πολύ σημαντική για αυτούς, πόλη και χώρα.
Πριν τη μάχη
Μετά την κατάληψη του Σμολένσκ στα μέσα του Ιουλίου του 1941, η γερμανική διοίκηση αποφάσισε να συνεχίσει την επίθεση της κατά της ΕΣΣΔ. Στο διάταγμα Νο.33 της 19ης Ιουλίου 1941, ο Αδόλφος Χίτλερ άλλαξε τα πλάνα της επίθεσης με τέτοιο τρόπο, που ο κύριος στόχος της Βέρμαχτ ήταν να καταβάλουν στα νότια το Ντομπάς και την Κριμαία, ενώ από τα βόρεια το Λένινγκραντ, και να ενωθούν με τους Φινλανδούς. Τώρα, ο κύριος στόχος της Βέρμαχτ για το φθινόπωρο του 1941 δεν ήταν η κατάληψη της Μόσχας, αλλά η επιβεβαίωση ότι θα μπορούσαν να χτυπήσουν τη Μόσχα από τις πλευρές.
Σύμφωνα με το διάταγμα Νο.33 της 19ης Ιουλίου 1941 :
"Ο κύριος στόχος είναι η διάλυση των σοβιετικών μονάδων στην Ουκρανία και η πρόωθηση των Γερμανών στα εδάφη της ΕΣΣΔ. Ο άλλος στόχος είναι η διάλυση της 12ης και της 6ης στρατιάς του αντιπάλου, στα ανατολικά του Δνείπερου."
Οι δυνάμεις πριν τη μάχη
Μέχρι τα μέσα του Αυγούστου 1941, οι δυνάμεις της Ομάδας Στρατιών Νότος, κατάφεραν να φτάσουν από τον Δνείπερο στο Κίεβο. Η Ομάδα Στρατιών Κέντρο, η οποία επιτίθονταν από τα βόρεια, κατάφερε να φτάσει στο Σμολένσκ.
Στις 20 Αυγούστου 1941, οι δυνάμεις της 1ης Ομάδας Πάντσερ της Βέρμαχτ, κατάφεραν να καταβάλει το Ντνιεπροπετρόφσκ. Οι δυνάμεις της 17ης Στρατιάς της Βέρμαχτ, κατάφεραν να φτάσουν στο Τσερκάς, ενώ η 6η Στρατιά είχε φτάσει σε απόσταση αναπνοής από το Κίεβο.
Με αυτό τον τρόπο, οι Γερμανοί κατάφεραν να περικυκλώσουν το Νοτιο-Δυτικό Μέτωπο του αντιπάλου. Η σοβιετική διοίκηση έστειλε στο Κίεβο, μέσω του Δνείπερου, 5 στρατιές, τις 21η, 5η, 37η, 26η και 38η.
Η μάχη
Στις 24 Αυγούστου 1941, η 2η μονάδα αρμάτων μάχης του Γκουντεριάν, άρχισε την επίθεση κατά του Κόνοτολ. Μερικές μέρες αργότερα, στην περιοχή του Κρέμεντζιουκ, η 2η μονάδα αρμάτων μάχης του Γκουντεριάν ενώθηκε με την 1η μονάδα αρμάτων μάχης του Κλέιστ, η οποία συνέχιζε την επίθεση στην Πολτάβα, αλλά μετά όλες οι μονάδες της, στάλθηκαν στα βορειο-ανατολικά. Μέχρι το τέλος του Αυγούστου, η 2η μονάδα αρμάτων μάχης του Γκουντεριάν, κατάφερε να καταβάλει το Ντεσν, το Κόροπ και το Νόβγκοροντ, απειλώντας να επιτεθεί στο Νοτιο-δυτικό Μέτωπο. Στις αρχές του Σεπτεμβρίου του 1941, σε αυτά τα μέρη διεξάχθησαν σκληρές μάχες.
Στις 7 Σεπτεμβρί 1941, η 2η μονάδα αρμάτων μάχης του Γκουντεριάν, βγήκε στο Κόνοτοπ. Την ίδια ώρα, ο Στρατάρχης Σεμιόν Μπουντιένι, ζήτησε από την STAVKA να σταλθεί πίσω η 5η στρατιά, αλλά η STAVKA αρνήθηκε. Στις 10 Σεπτεμβίου, με στόχο να καταβάλει από τα βόρεια τη δεξιά πλευρά του Νοτιο-δυτικού Μετώπου και να περικυκλώσουν τις σοβιετικές μονάδες στο Κίεβο, η 2η μονάδα αρμάτων μάχης του Γκουντεριάν, προωθήθηκε από το Κοντόπ στο Ρόμι. Την ίδια ώρα, τα πολεμοφόδια του Νοτιο-δυτικού Μετώπου είχαν τελειώσει. Τη νύχτα μεταξύ 10ης και 11ης Σεπτεμβρίου, στο Κοντόπ στάλθηκαν 2 μονάδες της 26ης στρατιάς.
Οι Κίρπονος, Βασιλιέφσκι, Σαπόσνικοφ και Μπουντένι ζητούσαν από την STAVKA άδεια για να στείλουν πίσω τους στρατιώτες, αλλά ο Ιωσήφ Στάλιν αρνήθηκε. Διάταξε να συνεχίσουν οι επιθέσεις κατά των γερμανικών μονάδων στο Κοντόπ και η άμυνα του Κιέβου. Επίσης, ο Στάλιν απέλυσε από τη θέση του διοικητή του Νοτιο-δυτικού Μετώπου τον Σεμιόν Μπουντιένι, θεωρώντας ότι δεν τελούσε σωστά τα καθήκοντα του.
Μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου, η 3η μονάδα αρμάτων μάχης του Μόντελ και η 2η ομάδα αρμάτων μάχης κατέβαλαν το Λόχβετς από τα βόρεια. Την ίδια μέρα, ο Σεμιόν Τιμοσένκο, ο οποίος αντικατέστησε τον Μπουντένοφ, διαβεβαίωσε το Στάλιν ότι θα μπορούσαν να κρατήσουν το Κίεβο. Στις 14 Σεπτεμβρίου, οι μονάδες του Μόντελ και του Χουμπέ κατέβαλαν το Λοχβιτσέι και το Λουμπνάμ, αλλά λόγω της σθεναρής σοβιετικής αντίστασης, δεν κατάφεραν να ενωθούν. Αλλά, τις επόμενες μέρες οι σοβιετικές μονάδες περικυκλώθηκαν.
Στις 16 Σεπτεμβρίου, ο Ιβάν Μπαγκρατιάν, μέσω του Σεμιόν Τιμοσένκο, διάταξε τον Κιρπονός να στείλε μονάδες στη λίμνη Πσιόλ, χωρίς να ξεχάσει τη διαταγή του Στάλιν, στην οποία λεγόταν ότι δεν πρέπει να αφεθεί το Κίεβο. Αλλά, δεν υπήρχε έγγραφο, το οποίο θα μπορούσε να πιστωποιήσει τη διαταγή του Μπαγρατιάν. Οι Σοβιετικοί έχασαν πολύ καιρό. Τη νύχτα της 18ης Σεπτεμβρίου 1941, ο Μπορίς Σαπόσνικοφ, επιβεβαίωσε την άδεια της STAVKA για να φύγουν οι μονάδες της 37ης στρατιάς, αλλά δεν έλεγε για τη φυγή των σοβιετικών δυνάμεων από το Κίεβο. Αλλά, την προηγούμενη νύχτα, ο Κιρπονός πρόλαβε να δώσει διαταγή για προσπάθεια διάλυσης του κύκλου, στον οποίο μέσα βρίσκονταν οι Σοβιετικοί, από τα βόρεια. Αυτήν την προσπάθεια έπρεπε να υποστηρίξουν η 38η και η 40η στρατιά, οι οποίες δεν βρίσκονταν στον κύκλο, με χτύπημα στο Ρομν.
Τη νύχτα της 19ης Σεπτεμβρίου, οι Σοβιετικοί στρατιώτες άρχισαν να φεύγουν από το Κίεβο.
Στις 20 Σεπτεμβρίου, οι τελευταίες μονάδες της 5ης στρατιάς προσπάθησαν να κρατηθούν στο Ντριουκοβσιν, οπού και δέχθηκαν επίθεση από τις κύριες δυνάμεις της 3ης μονάδας αρμάτων μάχης. Αφού έχασε πολλά άρματα μάχης και όπλα, οι μονάδες κινήθηκαν προς το Σουμέικοβ. Μετά τη μάχη, στην 5η στρατιά έμειναν περίπου λιγότεροι από 1.000 στρατιώτες, συμπεριλαμβανόμενου 800 αξιωματικών. Στη μάχη πέθαναν ο Μιχαήλ Κιρπονός, ο Μιχαήλ Μπουρμιστένκο, ο Ρίκοφ, Βασίλι Τούπικοφ, ο Ντομπίκιν, ο Ντανίλοφ, ο Πανιούχοφ και άλλοι πολλοί.
Στις 26 Σεπτεμβρίου, η άμυνα των σοβιετικών στο Κίεβο σταμάτησε.
Αποτέλεσμα
Η ήττα στη Μάχη του Κιέβου ήταν μεγάλο χτύπημα για τον Κόκκινο Στρατό. Παρόλο αυτά, λόγω του ότι στο Κίεβο στάλθηκε η 2η μονάδα αρμάτων μάχης του Γκουντεριάν, η κατάληψη της Μόσχας έγινε πιο δύσκολη. Η νίκη στο Κίεβο έδωσε στου Γερμανούς τη δυνατότητα να προωθηθούν στην ανατολική Ουκρανία.
Συνέπειες
thumb|right|250px|Η προώθηση των Γερμανών κατά τον Αύγουστο-Δεκέμβρίο 1941.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Κίεβο
Μονφεράν-λε-Σατώ
Το Μονφεράν-λε-Σατώ (γαλλικά: Montferrand-le-Château) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Αικατερίνη της Αυστρίας, βασίλισσα της Πολωνίας
Η Αικατερίνη, γερμ. Catherine (15 Σεπτεμβρίου 1533 - 28 Φεβρουαρίου 1572) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Μάντουα και μετά βασίλισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1549 τον Φραγκίσκο Γ΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουα & μαρκήσιο του Μομφερράτου, γιο της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1550 απεβίωσε ο Φραγκίσκος Γ΄ και η Αικατερίνη έκανε το 1553 δεύτερο γάμο, με τον Σιγισμούνδο Β΄ Αϋγουστο των Γιαγγελόνων βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας.
Σέλευκος (γιος Αντίοχου Α΄)
Ο Σέλευκος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αντίοχου Α', του επονομαζόμενου "Σωτήρος", βασιλιά από τη Δυναστεία των Σελευκιδών κατά την περίοδο (281 – 261 π.Χ.). Μητέρα του ήταν η Στρατονίκη, κόρη του Μακεδόνα βασιλιά, Δημητρίου Α΄ του Πολιορκητή.
Υπήρξε κυβερνήτης εδαφών του πατέρα του στην ανατολή με την ιδιότητα του αντιβασιλιά και ως πρωτότοκος πιθανώς να διαδεχόταν και τον πατέρα του. Ωστόσο κατηγορήθηκε πως ετοίμαζε επανάσταση και τελικά θανατώθηκε με διαταγή του Αντίοχου Α΄ λίγο μετά το 268 π.Χ. Στο θρόνο ανέβηκε τελικά ο αδελφός του Αντίοχος Β΄. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει ότι ο Αντίοχος Β΄ (αδελφός του) άρχισε αυτές τις φήμες για να σκοτωθεί ο Σέλευκος και να είναι αυτός ο διάδοχος.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Μονφλοβέν
Το Μονφλοβέν (γαλλικά: Montflovin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Γρηγόρης Πολυχρονίδης
Ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης είναι Έλληνας παραολυμπιονίκης στο Παραολυμπιακό άθλημα μπότσια.
Γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου του 1981 στο Βατούμι της Γεωργίας και το 1989 ήρθε με την οικογένειά του στην Ελλάδα. Πάσχει από νωτιαία μυϊκή ατροφία (SMA III). Τελείωσε με άριστα το 12o Λύκειο Περιστερίου το 2001 και σπούδασε στο Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζεται στο Ελεγκτικό Συνέδριο.
Άρχισε να ασχολείται με το μπότσια το 2002. Προπονητής του ήταν ο Γεώργιος Τζήμας. Έχει κερδίσει δεκαεννέα χρυσά μετάλλια στην κατηγορία BC3 Ατομικό και οκτώ χρυσά και ένα αργυρό στην κατηγορία BC3 Ζεύγη στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μπότσια.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπότσια στη Βραζιλία το 2006 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία BC3 Ατομικό και δύο χρόνια αργότερα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου ήταν και πάλι δεύτερος στην ίδια κατηγορία. Το 2009 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2009 στην Πορτογαλία στην κατηγορία BC3 Ατομικό και το χάλκινο στην κατηγορία BC3 Ζεύγη. Στο Παγκόσμιο κύπελλο του 2011 στο Μπέλφαστ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία BC3 Ζεύγη. Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, το Σεπτέμβριο του 2012, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο μπότσια στην κατηγορία BC3 Ζεύγη, μαζί με την Ελένη Κορδαλή και το Νίκο Πανανό.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες το 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ήταν ο σημαιοφόρος της ελληνικής ομάδας. Στους εν λόγω αγώνες κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία BC3 Ατομικό και το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία BC3 Ζεύγη, μαζί με τον Νίκο Πανανό και την Άννα Ντέντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές Κατηγορία:Παραολυμπιονίκες
Βουλγαρική Βικιπαίδεια
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
Κόπα Λιμπερταδόρες 2014
Το Κόπα Λιμπερταδόρες 2014 είναι το 55ο πρωτάθλημα πρωταθλητριών ομάδων ποδοσφαίρου της Λατινικής Αμερικής. Ξεκίνησε στις 28 Ιανουαρίου 2014 και έληξε στις 13 Αυγούστου 2014. Η Σαν Λορένσο από την Αργεντινή αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Λατινικής Αμερικής για πρώτη φορά στην ιστορία της επικρατώντας σε διπλό τελικό της Νασιονάλ από την Παραγουάη ενώ κέρδισε αυτόματα και τη συμμετοχή της στο Κόπα Λιμπερταδόρες 2015.
Ομάδες
Η νικήτρια του Κόπα Σουδαμερικάνα 2013 δικαιούται μια θέση στη διοργάνωση. Ωστόσο, η χώρα της νικήτριας ομάδας του Κόπα Σουδαμερικάνα δεν εξασφαλίζει μια επιπλέον θέση. Η νικήτρια του Κόπα Σουδαμερικάνα εξασφαλίζει τη χαμηλότερη θέση που ήδη δικαιούται η χώρα της εάν δεν έχει προκριθεί στο Κόπα Λιμπερταδόρες μέσω του εθνικού πρωταθλήματος της χώρας.
Κλήρωση
Η κλήρωση της διοργάνωσης διεξήχθη την 12 Δεκεμβρίου στην πόλη Λούκε της Παραγουάης. Στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης, 12 ομάδες κληρώθηκαν σε έξι ζευγάρια, τα οποία περιλαμβάνουν μία ομάδα από τον όμιλο επιλογής 1 και μία από τον όμιλο επιλογής 2. Οι ομάδες που προέρχονται από τον δεύτερο όμιλο επιλογής φιλοξένησαν τον πρώτο αγώνα από σύνολο δύο αγώνων. Το πόσο μακριά έφτασαν οι ομάδες κάθε εθνικής ομοσπονδίας στην προηγούμενη διοργάνωση έπαιξε ρόλο στη σειρά της κλήρωσης.
Στο δεύτερο γύρο, 32 ομάδες κληρώθηκαν σε οκτώ ομίλους των τεσσάρων ομάδων ο καθένας περιλαμβάνοντας μία ομάδα από κάθε ένα από τα γκρουπ δυναμικότητας (όμιλοι επιλογής). Ομάδες προερχόμενες από τους ομίλους επιλογής 1 και 2 δεν μπορούν να κληρωθούν στον ίδιο όμιλο. Ωστόσο, μία νικήτρια ομάδα του πρώτου γύρου που δεν είχε ενταχθεί ακόμα, την ημέρα της κλήρωσης, σε κάποιο γκρουπ δυναμικότητας (όμιλο επιλογής) του δεύτερου γύρου, μπορεί δυνητικά να κληρωθεί στον ίδιο όμιλο με μια ομάδα προερχόμενη από την ίδια εθνική ομοσπονδία.
Πρόγραμμα Διοργάνωσης
Όλες οι αναγραφόμενες ημερομηνίες είναι αφορούν ημέρα Τετάρτη, αλλά θα γίνουν αγώνες ημέρες Τρίτη και Πέμπτη ωστόσο
Φάση των 16
Σε όλες τις περιπτώσεις, η πρώτη ομάδα που αναφέρεται για κάθε αγώνα έδωσε τον πρώτο αγώνα εντός έδρας.
Προημιτελικοί
Σε όλες τις περιπτώσεις, η πρώτη ομάδα που αναφέρεται για κάθε αγώνα έδωσε τον πρώτο αγώνα εντός έδρας.
Ημιτελικοί
Σε όλες τις περιπτώσεις, η πρώτη ομάδα που αναφέρεται για κάθε αγώνα έδωσε τον πρώτο αγώνα εντός έδρας.
Τελικοί
Οι τελικοί διεξάγονται σε δύο αγώνες, με την ομάδα που είχε την υψηλότερη θέση στην κατάταξη να δίνει το δεύτερο αγώνα ως γηπεδούχος. Αν υπάρξει ισοβαθμία στους βαθμούς και στη διαφορά τερμάτων στο τέλος του δεύτερου αγώνα, δεν εφαρμόζεται ο κανόνας του εκτός έδρας γκολ και οι δύο ομάδες παίζουν παράταση μισής ώρας. Αν και στο τέλος της παράτασης οι ομάδες είναι ισόπαλες, ο τίτλος κρίνεται στη διαδικασία των πέναλτι.
ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ 2014: Σαν Λορένσο (1ος τίτλος)
Αδίστακτος τιμωρός 3
Αδίστακτος Τιμωρός 3 (Ρωσικά: Антикиллер Д. К.), είναι ρωσική ταινία του 2009 στο είδος δράσης/εγκλήματος/θρίλερ/μυστηρίου, πρωταγωνιστεί ο Γκόσα Κουτσένκο και η Γεκατερίνα Κλίμοβα.
Πλοκή
Ο πρώην αστυνομικός Κορένεφ με το παρατσούκλι "Λις" μετά τα γεγονότα που σχετίζονται με την συμμορία εξακολουθεί να καταπολεμήσει το κακό με όλες τις έννοιες.
Ο "Λις" προσπαθεί να ξεφύγει από την περιβάλλουσα πραγματικότητα και γι'αυτό παραμένει στην κλινική. Η σύζυγός του τον άφησε, λόγω για όλες τις περιπέτειες που πέρασαν, και μόνο στην κλινική ο "Λις' αισθάνεται χαλαρά. Όταν στην πόλη γίνεται μια σειρά από επιθέσεις σε άτομα που συνδέονται με το παρελθόν του, ο "Λις" δεν μπορεί να μείνει μακριά. Ο Χοντάτσεφ, τραπεζίτης και ο βοηθός του, μια νεαρή γυναίκα που ονομάζεται Κάτια, παίρνουν τον "Λις" από τη κλινική, για να του ζητήσουν βοήθεια στην εύρεση ατόμων που είχε επιχειρήσει ένας τραπεζίτης και προφανώς απήγαγε ένα μεγάλο ποσό χρημάτων από την τράπεζά του. Ο "Λις" επειδή δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για το κορίτσι συμφωνεί, μη γνωρίζοντας σε τι θα μπλέξει. Η έρευνα του "Λις" για το παρελθόν του, την οποία θα ήθελε να ξεχάσει, και θα μετατρέψει τη ζωή του, θα του χαρίσει την αληθινή αγάπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Ρωσικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες
Love Is Here and Now You're Gone
thumb|right|200px|Εναλλακτικό εξώφυλλο του τραγουδιού
Το Love Is Here and Now You're Gone είναι τραγούδι των The Supremes, που κυκλοφόρησε η δισκογραφική εταιρεία Motown.
Το τραγούδι γράφτηκε από το τρίο Χόλλαντ-Ντοζιέρ-Χόλλαντ, έγινε το δεύτερο συνεχόμενο number-one pop single από το άλμπουμ των Supremes, The Supremes Sing Holland–Dozier–Holland και το ένατο chart-topper στο Billboard Hot 100 των ΗΠΑ, φθάνοντας στη κορυφή στον Μάρτιο του 1967.
Ιστορία
Το τραγούδι, που περιγράφει μια σχέση στις αρχικές σκηνές του χωρισμού (You persuaded me to love you/And I did/But instead of tenderness/I found heartache instead), περιέχει πολλές ομιλίες από την Νταϊάνα Ρος, που εκφράζει τον διάλογο της σε δραματική φωνή. Το τραγούδι έχει στοιχεία από ταινίες του Χόλιγουντ και από το «μπαρόκ ροκ» των The Left Banke.
Επανεκτελέσεις
Ο Μάικλ Τζάκσον αργότερα εκτέλεσε το Love Is Here, and Now You're Gone για το άλμπουμ Got to Be There. Στις 45 εκδοχές, ήταν το B-side του τραγουδιού Rockin' Robin. Ακούγεται στο επεισόδιο Jackson And The Beanstalk στη σειρά κινουμένων σχεδίων των Τζάκσον 5, το 1971.
Η Τάμι Λιν εκτέλεσε το κομμάτι με τον τίτλο Love Here and Now You're Gone στο πρώτο της άλμπουμ, Love Is Here and Now You're Gone το 1972.
Ο Φιλ Κόλλινς συμπεριέλαβε το τραγούδι στο άλμπουμ Going Back.
Παραπομπές
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1967 Κατηγορία:Singles του 1967 Κατηγορία:Singles της Motown Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Ο ελληνικός στρατός στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ο Ελληνικός στρατός στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε στο πλευρό των δυνάμεων της Αντάντ ("Τριπλή Συνεννόηση") Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας και των συμμάχων της Ιταλίας, Αλβανίας και Σερβίας εναντίον των "κεντρικών αυτοκρατοριών" (Γερμανία, Αυστροουγγαρία) και ειδικότερα των βαλκανικών συμμάχων τους Τουρκίας και Βουλγαρίας, στο λεγόμενο Μακεδονικό Μέτωπο. Ο Ελληνικός στρατός παρότι εισήλθε με καθυστέρηση στην παγκόσμια σύρραξη, λόγω της ασυμφωνίας μεταξύ βασιλέα και Πρωθυπουργού, εντούτοις παρουσίασε αξιόμαχο σύνολο, επιτυγχάνοντας να συνεισφέρει σημαντικά στην τελική νίκη των δυτικών συμμάχων. Οι σημαντικότερες στρατιωτικές επιτυχίες του σημειώθηκαν στη μάχη του Ραβινέ (1 Μαΐου 1917), στη μάχη του Σκρά (17 Μαΐου 1918), αλλά και στην τελική επίθεση που εκδηλώθηκε από τις δυτικές δυνάμεις καθόλο το μήκος του βαλκανικού μετώπου, το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς και οδήγησε στη διάσπαση των εχθρικών γραμμών και την τελική ήττα των Γερμανοβουλγαρικών στρατιωτικών τμημάτων.
Ιστορικό πλαίσιο
Μετά την επικράτηση στην Ελλάδα του κινήματος της Εθνικής Άμυνας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τους συνεργάτες του, η χώρα εγκατέλειψε την τακτική της αυστηρής ουδετερότητας που υποστήριζε σθεναρά ο έκπτωτος πλέον μονάρχης Κωνσταντίνος Α΄ και εξήλθε ολοκληρωτικά στην ευρωπαϊκή πολεμική σύρραξη που μαινόταν από τον Ιούλιο του 1914. Ο Βενιζέλος πίστευε ότι η Ελλάδα είχε συμφέρον να μη μείνει αμέτοχη στον πόλεμο, καθότι πεποίθησή του ήταν πως σε αυτόν θα επικρατούσαν οι δυτικοί σύμμαχοι. Αντιμετωπίζοντας πολλά προβλήματα με τις γειτονικές χώρες Τουρκία και Βουλγαρία, με τις οποίες υπήρχαν εκκρεμείς υποθέσεις μετά τη λήξη των βαλκανικών πολέμων λόγω των διεκδικήσεών τους, εκτιμούσε ότι θα υπήρχαν οι δυνατότητες να προωθηθούν με ευνοϊκό τρόπο τα εθνικά αλυτρωτικά θέματα. Οι σύμμαχοι από την άλλη είχαν ανάγκη τον ελληνικό στρατό προκειμένου να κυριαρχήσουν στη βαλκανική χερσόνησο, δημιουργώντας ένα τρίτο μέτωπο που θα τους βοηθούσε να χαλαρώσουν την πίεση που δέχονταν τόσο στο δυτικό μέτωπο όσο και στο ανατολικό μέτωπο, όπου η Ρωσία είχε υποστεί σοβαρότατες απώλειες.
Το βαλκανικό μέτωπο
Σε αυτό διακρίνονταν τρεις κύριοι τομείς: Ο δυτικός από την Εριγώνα μέχρι τα ελληνοαλβανικά σύνορα, ο κεντρικός από τον ποταμό Αξιό μέχρι το Μοναστήρι και ο ανατολικός που εκτεινόταν από τον ποταμό Αξιό έως τον κόλπο του Στρυμόνα. Οι δυτικοί σύμμαχοι είχαν συνολικά αναπτύξει σε αυτό 284 τάγματα, εκ των οποίων 63 ήσαν ελληνικά. Οι ελληνικές δυνάμεις την άνοιξη του 1917 αποτελούνταν από ένδεκα μεραρχίες (περίπου 130.000 άνδρες). Τρεις μεραρχίες είχαν ήδη συγκροτηθεί στη Μακεδονία από την Εθνική Άμυνα, ενώ οι υπόλοιπες οκτώ προήλθαν από επιστράτευση, συγκροτώντας τα Α΄ και Β΄ Σώματα Στρατού (μεραρχίες Ι, ΙΙ, ΧΙΙΙ, Κρήτης, ΙΙΙ, ΙV, Αρχιπελάγους και Σερρών).
Η μάχη στο Ραβινέ
Το Ραβινέ ήταν ένα οχυρωμένο ύψωμα επί του ελληνικού εδάφους στη δυτική πλευρά του Αξιού, το οποίο κατήχαν ισχυρές γερμανοβουλγαρικές δυνάμεις. Αποτελούσε ένα από τα βασικότερα ερείσματα της αμυντικής τους διάταξης και ως εκ τούτου η κατάληψή του κρινόταν απαραίτητη από το συμμαχικό επιτελείο. Από τις 23 έως τις 30 Απριλίου του 1917 το ύψωμα προσβλήθηκε με προπαρασκευαστικό βομβαρδισμό και επίθεση των ελληνικών τμημάτων, με προεξάρχοντα τα τάγματα των λοχαγών Κονδύλη και Τσάκαλου. Τα ξημερώματα της 1ης Μαΐου εκδηλώθηκε η κύρια επιθετική ενέργεια στην οποία πήραν μέρος τρεις ελληνικοί λόχοι του τάγματος Γουλιανού, που κατάφεραν να εκδιώξουν τους κύριους υπερασπιστές του υψώματος, δυο βουλγαρικούς λόχους, συλλαμβάνοντας και περίπου 60 αιχμαλώτους. Ωστόσο ο εχθρός αντεπιτέθηκε άμεσα με συνέπεια οι ελληνικές δυνάμεις να υποστούν βαριές απώλειες, αφού το σύνολο σχεδόν των ανδρών τους σκοτώθηκε ή τραυματίσθηκε με τον διοικητή λόχου υπολοχαγό Καρακουλάκη να περιλαμβάνεται στους νεκρούς. Όλα αυτά οδήγησαν σε προσωρινή εγκατάλειψη του υψώματος, έως ότου μια νέα ελληνική αντεπίθεση από τους λόχους Ντερτιλή, Χαιρέτη και μια διμοιρία υπό τον ανθυπαστιστή Γκέκα να καταλήξει σε επανάκτησή του.
Η μάχη στο Σκρα
Κύριο λήμμα: Μάχη του Σκρα
Το ύψωμα 1097 (Σκρα) βρίσκεται στα μέσα της συνοριακής γραμμής Βουλγαρίας-Ελλάδας που εκτείνεται από το όρος Μπέλες έως το όρος Καϊμακτσαλάν και εντός της ελληνικής επικράτειας. Ήταν μια οχυρωμένη θέση την οποία υπεράσπιζαν γερμανοβουλγαρικά τμήματα. Τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 17ης Μαΐου του 1918 άρχισε η ελληνική επίθεση από τη μεραρχία Αρχιπελάγους (υπό το στρατηγό Ιωάννου), ενός συντάγματος Κρητών υπό το στρατηγό Σπηλιάδη και τη μεραρχία Σερρών με επικεφαλής το στρατηγό Εμ. Ζυμβρακάκη. Στη μάχη διακρίθηκαν ιδιαιτέρως τα τμήματα του ταγματάρχη Νικ. Πλαστήρα και του αντισυνταγματάρχη Γ. Κονδύλη. Η μάχη έληξε με ελληνική νίκη, που απέφερε κατάληψη άφθονου πολεμικού υλικού και 1.800 αιχμαλώτους. Στις απώλειες του ελληνικού στρατού περιλαμβάνεται ο διοικητής τάγματος Β. Παπαγιάννης.
Η τελική επίθεση
Στις 5:30 το πρωΐ της 2 Σεπτεμβρίου του 1918 ξεκίνησε η τελική επίθεση των συμμάχων σε όλο το μήκος του βαλκανικού μετώπου, υπό την ηγεσία του γάλλου αρχιστράτηγου Φρανσέ Ντ΄Εσπερέ. Οι ελληνικές δυνάμεις μετείχαν στην προσβολή της περιοχής ανατολικά του Αξιού, με στόχο την κατάληψη των οχυρωματικών θέσεων Μπέλες και Ρούπελ. Δυο ελληνικές μεραρχίες ανέλαβαν την εκκαθάριση του όρους της Τζένας στην περιφέρεια Αριδαίας, στόχος που επιτεύχθηκε το απόγευμα της ίδιας ημέρας από το Σύνταγμα Γαργαλίδη. Στις 4 Σεπτεμβρίου άρχισε η καταδίωξη των ηττημένων βουλγαρικών μεραρχιών, στην οποία πήραν μέρος έξι αντίστοιχες ελληνικές (ΙΙΙ, ΙV, ΧΙV, Κρήτης, Αρχιπελάγους και Σερρών). Στις 10 Σεπτεμβρίου η XIV ελληνική μεραρχία κατέλαβε το Κοστουρίνο, αποκόπτωντας τους βουλγάρους. Τρεις μέρες μετά η ίδια μεραρχία εισήλθε και στη Στρώμνιτσα, ενώ η μεραρχία Κρήτης κατέλαβε το Μπέλες. Χάρις στην ελληνική διείσδυση βρετανικές, γαλλικές και σερβικές δυνάμεις πέτυχαν να εισέλθουν στα Σκόπια, εγκλωβίζοντας εκεί τη XI γερμανική στρατιά. Η προέλαση των συμμαχικών δυνάμεων είχε εμποδίσει έτσι τους βούλγαρους να αποτρέψουν την κατάληψη εδαφών τους που είχαν κερδίσει με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913).
Το ελληνικό Α' Σώμα Στρατού (Μεραρχίες II, III και XIII) υπό την ευθύνη του αντιστράτηγου Π. Δαγκλή επιχειρούσε στην ανατολική πλευρά του μετώπου, στην περιοχή που εκτείνεται από τον κόλπο του Ορφανού έως τη Λίμνη Κερκίνη. Παράλληλα η XIV Μεραρχία εισέδυσε βαθιά στη βουλγαρική επικράτεια, καταλαμβάνοντας τη θέση Νόβο Σέλο και το ομώνυμο χωριό. Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1918 η Βουλγαρία ζήτησε τη σύναψη ανακωχής, η οποία και πραγματοποιήθηκε την επομένη, 16 Σεπτεμβρίου. Προκειμένου όμως να διασφαλιστούν τα συμμαχικά συμφέροντα ο αρχιστράτηγος Φρανσέ Ντ'Εσπερέ διέταξε την προώθηση μονάδων στα αντίστοιχα εδάφη της ευρωπαϊκής Τουρκίας και την καταδίωξη των γερμανοαυστριακών από τη σερβική επικράτεια. Οι ελληνικές δυνάμεις πέτυχαν να απελευθερώσουν για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα χρόνια σχεδόν ολόκληρη την Ανατολική Μακεδονία (Δράμα, Καβάλα και Σέρρες). Στις 17 Οκτωβρίου η Υψηλή Πύλη υπέγραψε με την Βρετανία μονομερώς στο Μούδρο, δίχως να ενημερωθούν οι υπόλοιποι δυτικοί σύμμαχοι, ένα πρωτόκολλο ανακωχής. Στις 31 Οκτωβρίου μια συμμαχική ναυτική μοίρα στην οποία συμμετείχαν τα ελληνικά πλοία Κιλκίς και Αβέρωφ πέρασε από τα Δαρδανέλλια και κατέπλευσε στο λιμένα της Κωνσταντινούπολης, ενώ τμήμα Κρητών χωροφυλάκων εγκαταστάθηκε στο Φανάρι ως φρουρά του Πατριαρχείου.
Με ιδιαιτέρως κολακευτικά λόγια για την ελληνική συνεισφορά στην επιτυχή έκβαση του Α' Π.Π. εκφράσθηκαν μια πλειάδα από διοικητές στρατιωτικών σχηματισμών, όπως ο βρετανός στρατηγός Μιλν, ο γάλλος στρατηγός Ανρύ και ο γάλλος αρχιστράτηγος Φρανσέ Ντ'Εσπερέ. Ο τελευταίος στην ημερήσια διαταγή που εξέδωσε μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας ανέφερε: "Ιδιαιτέρως δια τον Ελληνικόν Στρατόν τονίζω τον ζήλον, την ανδρείαν και την παροιμιώδη ορμήν την οποίαν επέδειξε κατά τον υπ' αυτού διαδραματισθέντα ένδοξον ρόλον επί των οχθών του Εριγώνος και του Αξιού".
Πηγή
Κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού
Τρυπητή Ηλείας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Τρυπητή βρίσκεται προς τα νότια του πρώην νομού και τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας σε υψόμετρο 278 μέτρα. Απέχει 21 χλμ. Α. από τα Κρέστενα (έδρα δήμου), 27 χλμ. ΒΔ. από την Ανδρίτσαινα και 42 χλμ. Α.-ΝΑ. από τον Πύργο (μέσω Κρέστενα). Το χωριό είναι κτισμένο αμφιθεατρικά επάνω σε λόφο, έχει πολλές βρύσες με νερά από πηγές και θέα στα βόρεια την κοιλάδα του Αλφειού στο σημείο που συμβάλει ο Ερύμανθος ποταμός. Στην γύρω περιοχή υπάρχουν αρκετά ίχνη κατοίκησής της από την αρχαιότητα. Στην βορειοανατολική πλευρά του έχουν αποκαλυφθεί ίχνη  ακρόπολης των Κλασσικών και Ελληνιστικών χρόνων, ενώ στα ανατολικά έχουν βρεθεί υπολείμματα  οικισμού της εποχής του Χαλκού. Στους λόφους "Tραγανό" και "Kοριζόριζος" σώζονται τμήματα αρχαίου τείχους και ερείπια πόλης που σύμφωνα με τον MAYER ταυτίζεται με το αρχαίο Στυλλάγιο που αναφέρει ο Πολύβιος ενώ σύμφωνα άλλους ερευνητές με την πόλη Yπανα, που αναφέρει ο Στράβων.
Μονή Ίσοβας
Βορειοδυτικά του χωριού, στον συνοικισμό Λεκάνη, υπάρχουν τα ερείπια της φράγκικης μονής Παναγία της Ίσοβας που ιδρύθηκε περίπου το 1225 (το πρώτο μισό του 13ου αιώνα) και η οποία σύμφωνα με το Χρονικό του Μορέως κάηκε το 1263 κατά τη διάρκεια της μάχης της Πρινίτσας, από Τούρκους μισθοφόρους των Ελλήνων. Θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα γοτθικά εκκλησιαστικά μνημεία στην Ελλάδα και φαίνεται να χτίστηκε εξολοκλήρου από δυτικούς μοναχούς, σύμφωνα με ορισμένους ανήκε στο τάγμα των Βενεδικτίνων μοναχών ενώ άλλοι το αποδίδουν στο τάγμα των Κιστερκιανών. Νοτιοδυτικά της Παναγίας βρίσκεται ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος είναι τρίκλιτη ξυλοστεγής βασιλική που εξυπηρετούσε τις ανάγκες των λατίνων μοναχών και χρονολογείται τον 14ο αιώνα ή τον 15ο αιώνα.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφορές για τον οικισμό υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821, με την ονομασία Μπιτζιμπάρδι ή Μπιζιμπάδι να συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Φαναρίου. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται ως Μπιτζιμπάρδι να προσαρτάται στον τότε δήμο Ηπείου. Το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Τρυπητή και το 1930 με το ΦΕΚ 328Α - 27/09/1930 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Λεκάνη αποτελούν την τοπική κοινότητα Τρυπητής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σκιλλούντος του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 206 κατοίκους.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών κοινότητας Τρυπητής
Η Τρυπητή είχε αξιόλογες διοικητικές μεταβολές κατά τον 19ο, 20ό και 21ο αιώνα, που έχουν συνοπτικά ως εξής:
Μπιτζιμπάρδι (Μεσσηνίας)
Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Ηπείου
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Ηπείου και προσαρτάται στο δήμο Αλιφείρας
Μπιτζιμπάρδι (Τριφυλίας)
Ο οικισμός αποσπάται από το νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στο νομό Τριφυλίας
Μπιτζιμπάρδι (Μεσσηνίας)
Ο οικισμός αποσπάστηκε στο νομό Μεσσηνίας από το νομό Τριφυλίας
Ο οικισμός μετονομάζεται σε Τρυπητή
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Ζάχας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Τρυπητής
Τρυπητή (Ηλείας)
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Τρυπητής και προσαρτάται στο δήμο Σκιλλούντος
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Σκιλλούντος και προσαρτάται στο δήμο Ανδρίτσαινας-Κρεστένων
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας