cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βούλτεψης
Το ελληνικό επίθετο Βούλτεψης ή Βούλτεψη μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Με το επώνυμο Βούλτεψης:
Με το επώνυμο Βούλτεψη:
Περγαμίνο
Το Περγαμίνο (Pergamino) είναι πόλη της Αργεντινής στην επαρχία του Μπουένος Άιρες. Έχει 91.399 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010 και είναι η διοικητική έδρα της ομώνυμης κομητείας (παρτίδο).
Ιστορία
Η περιοχή, η οποία για καιρό θεωρούνταν πολύτιμη για τις πολλές πηγές της και την εύφορη γη της, αποτελούσε την πατρίδα των ανθρώπων Τσαρούα και Αραούκα, όταν έγινε για πρώτη φορά αντιληπτή από τους Ισπανούς αποίκους γύρω στο 1620. Ο οικισμός, που έγινε ποσάδα κατά μήκος της εμπορικής διαδρομής μεταξύ του αποικιακού Μπουένος Άιρες και της Κόρδοβα, πήρε το όνομά του στις 3 Ιανουαρίου 1626, από το χαρτί περγαμηνής (έγγραφο που χάθηκε από μια ομάδα Ισπανών) που βρέθηκε εκεί και συμφωνούσε με έναν όρο των Αραουκανών που σήμαινε «κόκκινο χώμα».
Οι πρώτες επιχειρήσεις του οικισμού ιδρύθηκαν το 1700 και το 1749, οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις από εκτοπισμένους ιθαγενείς οδήγησαν στην κατασκευή ενός οχυρού. Οι επιθέσεις αυτές δεν σταμάτησαν, ωστόσο, και στις 8 Αυγούστου 1751 ο οικισμός καταστράφηκε. Η τοποθεσία συνέχισε να παρουσιάζει ενδιαφέρον και ο διοικητής Χουάν Γκονζάλες διέταξε την ανοικοδόμηση του χωριού με εντολή της αποικιακής κυβέρνησης του Μπουένος Άιρες το 1769. Ο εφημέριος του κοντινού Αρεσίφες καθόρισε μια ενορία στο Περγαμίνο το 1779 και η νέα Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα ανέθεσε στην περιοχή ένα παρτίδο (κομητεία) το 1784. Το φρούριο διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο κατά τη διάρκεια των πρώτων μαχών του πολέμου για την ανεξαρτησία και, το 1815, ήταν ο τόπος μιας ανταρσίας υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Ιγνάσιο Αλβάρες Τόμας εναντίον του αρχηγού του νεοσύστατου έθνους, του διοικητή Κάρλος Μαρία ντε Αλβεάρ. Το πραξικόπημα του συνταγματάρχη Αλβάρες Τόμας κατά της σύντομης, αν και άκρως διχαστικής απολυταρχίας του διοικητή ντε Αλβεάρ απέτρεψε τη διάλυση των Ηνωμένων Επαρχιών του Ρίο ντε λα Πλάτα, της συνομοσπονδίας που αργότερα έγινε η Αργεντινή. μικρογραφία|Πλατεία Μερσέδ μικρογραφία|Εκκλησία της Παναγίας της Ελεούσας Μετά τον αγώνα για την ανεξαρτησία, ο προοδευτικός νέος κυβερνήτης του Μπουένος Άιρες, Μαρτίν Ροντρίγκες, τοποθέτησε στο Περγαμίνο έναν ειρηνοδίκη το 1822 και το πρώτο σχολείο άνοιξε το 1828. Σύντομα η πόλη έγινε έδρα πολλών σφαγείων και μετά την άνοδο του κυβερνήτη Χουάν Μανουέλ ντε Ρόσας (του οποίου τα οικογενειακά συμφέροντα επικεντρώνονταν στην κτηνοτροφία) το 1829 αναπτύχθηκε μια στενή συμμαχία μεταξύ του κυβερνήτη και των πιο επιφανών οικογενειών του Περγαμίνο, των Ασεβέντος και των Ανκορένας- το κατασταλτικό καθεστώς του Ρόσας, ωστόσο, είχε ως αποτέλεσμα το κλείσιμο του μοναδικού σχολείου το 1838. Μετά την ανατροπή του κυβερνήτη Ρόσας το 1852, η τοπική αριστοκρατία συμμάχησε με τον Μπαρτολομέ Μίτρε, εξέχοντα υποστηρικτή της μεγαλύτερης αυτονομίας της επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Ο Μίτρε εξελέγη κυβερνήτης το 1860 και πρόεδρος της Αργεντινής το 1862. Η ίδρυση από τον πρόεδρο Μίτρε το 1862 του πρώτου Ινστιτούτου Γεωπονίας της Αργεντινής συνέβαλε στην ανάπτυξη μιας νέας οικονομικής δραστηριότητας στην περιοχή γύρω από το Περγαμίνο: της εντατικής γεωργίας. Το πρώτο φορτίο σιτηρών από την Αργεντινή που έφτασε ανέπαφο στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1875 πυροδότησε μια γεωργική έκρηξη που για το Περγαμίνο είχε ως αποτέλεσμα τη μαζική καλλιέργεια του καλαμποκιού. Η ανάπτυξη της πόλης επιταχύνθηκε περαιτέρω με την άφιξη του Κεντρικού Σιδηροδρόμου της Αργεντινής το 1882, στη διαδρομή του προς το Ροσάριο. Το Περγαμίνο, ο πληθυσμός του οποίου ξεπερνούσε τότε τις 10.000 και φιλοξενούσε πάνω από 90 καταγεγραμμένες επιχειρήσεις, ανακηρύχθηκε επίσημα πόλη στις 23 Οκτωβρίου 1895.
Συνεχίζοντας να βασίζονται οικονομικά στον αραβόσιτο, οι τοπικοί γαιοκτήμονες χρηματοδότησαν τη δημιουργία ενός γεωργικού εργαστηρίου το 1912. Ο πληθυσμός του Περγαμίνο, πλέον κυρίως Ευρωπαίοι μετανάστες και τα παιδιά τους, σχεδόν τριπλασιάστηκε σε σχεδόν 30.000 μεταξύ 1895 και 1914- την εποχή αυτή ιδρύθηκαν σημαντικές κοινότητες Βάσκων, Πιεμοντέζων, Προβηγκιανών και Λιβανέζων, καθώς και το 1913 εγκαινιάστηκε το Hotel Roma, ένα από τα πιο γνωστά αρ νουβό κτίρια της περιοχής. Ένας μετανάστης από το Πεδεμόντιο, ο Ενρίκε Βενίνι, ίδρυσε την πρώτη εφημερίδα του Περγαμίνο, τη La Opinión, το 1917. Οι αυξανόμενες μεταναστευτικές κοινότητες της πόλης περιλάμβαναν επίσης ένα σημαντικό ποσοστό Βρετανών σιδηροδρομικών μηχανικών και άλλων τεχνικών που σχετίζονταν με τους ταχέως αναπτυσσόμενους σιδηροδρόμους. Ορισμένοι από αυτούς τους υπαλλήλους και ο διευθυντής του Κεντρικού Σιδηροδρόμου της Αργεντινής, Ρόναλντ Λέσλι, οργάνωσαν την πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα του Περγαμίνο στις 18 Νοεμβρίου 1918, βαφτίζοντάς την προς τιμήν ενός Βρετανού στρατάρχη, γνωστού για τον ρόλο του στον πόλεμο των Μπόερς και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, του στρατηγού Ντάγκλας Χέιγκ. Η Κλουμπ Ατλέτικο Ντάγκλας Χέιγκ είχε περιφερειακή διάκριση στο πρωτάθλημα της Β΄ Αργεντινής.
Η κύρια εκκλησία και το δημαρχείο του Περγαμίνο ολοκληρώθηκαν το 1930. Μετά από μια δεκαετία ευημερίας, ωστόσο, η μεγάλη ύφεση οδήγησε στην καταστροφή της πλειονότητας των μικροϊδιοκτητών της περιοχής. Σύντομα η πόλη άρχισε να ανακάμπτει και, για παράδειγμα, γιόρτασε τα εγκαίνια του Δημοτικού Μουσείου Καλών Τεχνών το 1936. Μια καταστροφική πλημμύρα το 1939 οδήγησε στην κατασκευή αναχωμάτων και καναλιών κατά μήκος του ποταμού Περγάμινο. Φτάνοντας σε σχεδόν 50.000 κατοίκους μέχρι το 1947, οι πρώτες μεγάλες μεταποιητικές εγκαταστάσεις της πόλης άρχισαν να λειτουργούν εκείνη την εποχή. Ωστόσο, ο γεωργικός τομέας του Περγαμίνο επιβαρύνθηκε από τη δημιουργία ενός εθνικού εξαγωγικού αγοραστή σιτηρών, του IAPI, από τον πρόεδρο Χουάν Περόν το 1946- αν και το Περγαμίνο επωφελήθηκε από τις επενδύσεις του IAPI σε αρδευτικά και άλλα έργα υποδομής, οι χαμηλές τιμές που κατέβαλε ο οργανισμός στους τοπικούς παραγωγούς οδήγησαν επίσης στη χρεοκοπία ορισμένων. Η διάλυση της IAPI μετά την ανατροπή του Περόν το 1955 και η ίδρυση του Εθνικού Γεωργικού Εργαστηρίου (INTA) στο Περγαμίνο το 1956 συνέβαλαν στην αναζωογόνηση του τομέα στην περιοχή και σε εθνικό επίπεδο.
Οι εκλογές του 1963 ανέδειξαν στην προεδρία έναν ντόπιο κάτοικο του Περγαμίνο, τον Δρ. Αρτούρο Ιλία. Ο πρόεδρος Ιλία έθεσε ως προτεραιότητα την οικονομική ανάπτυξη, διατηρώντας παράλληλα τους εθνικούς προϋπολογισμούς σχεδόν ισοσκελισμένους, ο συνδυασμός των οποίων συνέβαλε στην άνευ προηγουμένου ανάπτυξη του Περγαμίνο. Χτίστηκαν οι πρώτες πολυκατοικίες της πόλης, καθώς και η βιομηχανική περιοχή. Ο Πρόεδρος Ιλία τίμησε τη γενέτειρά του με πολυάριθμες επισκέψεις κατά τη διάρκεια της θητείας του. Ένας άλλος κάτοικος του Περγαμίνο, ο Έκτορ Τσαβέρο, έγινε γνωστός σε εθνικό επίπεδο εκείνη την εποχή, αφού κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με λαϊκές μπαλάντες και αφηγήσεις, το El payador perseguido («Ο διωκόμενος τροβαδούρος»)- μέχρι τότε, ήταν γνωστός με το ψευδώνυμό του, Αταουάλπα Γιουπάνκι και παρέμεινε, πολύ μετά τον θάνατό του το 1992, αναμφισβήτητα ο πιο επιδραστικός μουσικός του είδους του στην Αργεντινή.
Ένας από τους Λιβανέζους μετανάστες του Περγαμίνο, ο Ισαάκ Ανάν, ίδρυσε το πρώτο εργοστάσιο ενδυμάτων της πόλης στα τέλη της δεκαετίας του 1940, δημιουργώντας τα Far West Jeans και Manhattan Shirts, δύο από τις πιο γνωστές εγχώριες φίρμες ένδυσης της Αργεντινής. Μέχρι το 1970, η Wrangler Jeans, η Fiorucci, η Levi's, η Lee Jeans και μια σειρά από επιχειρήσεις της περιοχής, είχαν δημιουργήσει μεγάλα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας, απασχολώντας περίπου 6.000 άτομα. Ο Ρομπέρτο Ζενού, γιος Γάλλων μεταναστών, ίδρυσε το μεγαλύτερο εργοστάσιο ξυλείας και επίπλων της περιοχής. Το Περγαμίνο συνέχισε να αναπτύσσεται, φθάνοντας σε πληθυσμό 70.000 κατοίκων το 1980, και έγινε το βιομηχανικό κέντρο της βόρειας επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Ωστόσο, η οικονομική αστάθεια σε εθνικό επίπεδο άρχισε να πλήττει τον τομέα αυτό μετά το 1975, και μέχρι το 1985 αρκετοί τοπικοί κατασκευαστές υφασμάτων είχαν κλείσει ή είχαν αντικατασταθεί από μικρότερους συνεταιρισμούς. Η πόλη επιλέχθηκε ως τόπος εγκατάστασης του διάσημου Εθνικού Ινστιτούτου Έρευνας για τους Ιούς (INEVH) το 1978, και φιλοξένησε έναν από τους πρώτους καλωδιακούς τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας το 1985. Η κύρια ημερήσια εφημερίδα της πόλης, η La Opinión, έκλεισε το 1989 εν μέσω εθνικής οικονομικής κρίσης. Σε οικονομική δυσπραγία, οι ιδρυτές της εφημερίδας, οι Βενίνι, πούλησαν την εταιρεία στον τοπικό επιχειρηματία καλωδιακής τηλεόρασης Ούγο Απεστέγκια, τον σημερινό ιδιοκτήτη.
Σοβαρές πλημμύρες το 1939, το 1975, το 1984 και το 1995 υπογράμμισαν την ανάγκη για περισσότερες επενδύσεις σε υποδομές και μέχρι το 2002, οι συνδυασμένες επιπτώσεις ενός κύματος εισαγωγών και μιας οξείας οικονομικής κρίσης οδήγησαν στο κλείσιμο των περισσότερων βιομηχανιών του Περγαμίνο και πολλών καταστημάτων λιανικής πώλησης. Η κλωστοϋφαντουργία, ειδικότερα, μειώθηκε σε περίπου 600 εργαζόμενους. Εν μέσω της αυξανόμενης ανεργίας, των ποσοστών εγκληματικότητας και της γενικής απαισιοδοξίας, ένα από τα πιο αξιοσημείωτα επιτεύγματα σε εκείνη τη δύσκολη εποχή ήταν η ίδρυση του Περιφερειακού Πανεπιστημίου του Περγαμίνο, του πρώτου ιδρύματος τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της πόλης, το 1993. H σχολή απορροφήθηκε από το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Βορειοδυτικού Μπουένος Άιρες κατά τη δημιουργία του τελευταίου το 2002, και στην πανεπιστημιούπολη του Περγαμίνο εγγράφονται σήμερα περίπου 500 φοιτητές ετησίως.
Κλίμα
μικρογραφία|[[Χιόνι το 2007, το πρώτο του Περγαμίνο από το 1975.]] Το Περγαμίνο έχει υγρό υποτροπικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Cfa) με ζεστά, υγρά καλοκαίρια και ήπιους έως δροσερούς χειμώνες. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν 41,9 °C στις 9 Ιανουαρίου 2012, ενώ η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν -10,8 °C στις 14 Ιουνίου 1967.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Κυματαριθμός
Ο κυματάριθμος (\mathbf{k}) είναι η χωρική συχνότητα, ο ρυθμός των επαναλήψεων στη μονάδα του μήκους. Μας δείχνει πόσες φορές επαναλαμβάνει κάτι τον εαυτό του μέσα στη μονάδα του μονοδιάστατου χώρου. Για ένα κύμα ο κυματάριθμος ισούται με το πόσα μήκη κύματος ξεδιπλώνονται στο χώρο όταν το κύμα έχει διανύσει απόσταση ίση με ένα μέτρο (ή όποια άλλη μονάδα μήκους ορίσουμε ως μοναδιαία). Κατ' αναλογία με το πώς σχετίζεται η συχνότητα με την έννοια της περιόδου σε μια επανάληψη στο χρόνο, όμοια αντιστοιχίζεται στον κυματάριθμο το μήκος κύματος.
Ο κυματάριθμος \mathbf{k}, το μέτρο του κυματανύσματος ενός κύματος, δίνεται από τη σχέση: όπου το ν είναι η συχνότητα, ω = 2πν η γωνιακή συχνότητα και up η φασική ταχύτητα του κύματος.
Κατηγορία:Κυματική
Σταυρινός
Το ελληνικό επίθετο Σταυρινός μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Καίσαρ του Βαντόμ
Ο Καίσαρ, γαλλ. César (3 Ιουνίου 1594 - 22 Οκτωβρίου 1665) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν 1ος δούκας του Βαντόμ, 2ος δούκας του Μπωφόρ και 2ος δούκας του Ετάμπ. Απόγονος τής κόρης του Ελισάβετ είναι ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας και της ερωμένης του Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ, κόρης του Αντουάν ντ'Εστρέ μαρκησίου του Κεβρ. Γεννήθηκε στο Σατώ ντε Κουσύ στην Πικαρδία της βόρειας Γαλλίας. Η σχέση των γονέων του άρχισε το 1591 και ήταν το πρώτο παιδί τους. Το 1595 αναγνωρίστηκε από τον Ερρίκο Δ΄ και το 1598 έγινε δούκας του Βαντόμ. Το ίδιο έτος μνηστεύθηκε τη Φραγκίσκη της Λωρραίνης, "την πλουσιότερη κληρονόμο της Γαλλίας".
Το επόμενο έτος κληρονόμησε τους τίτλους του δούκα του Μπωφόρ και του δούκα του Ετάμπ από τη μητέρα του, που απεβίωσε έπειτα από μία γέννα στο Παρίσι. Αν και ήταν ο πρωτότοκος γιος του βασιλιά, δεν μπορούσε να τον διαδεχθεί λόγω του ότι ήταν νόθος. Το 1601 γεννήθηκε ο νόμιμος γιος Λουδοβίκος ΙΓ΄ προς μεγάλη χαρά τού Ερρίκου Δ΄.
Το 1608 στο Σατώ ντε Φονταινεμπλώ ο Καίσαρ νυμφεύτηκε τη Φραγκίσκη της Λωρραίνης, την πλούσια κληρονόμο του Φιλίππου-Εμμανουήλ δούκα του Μερκέρ. Αυτή ήταν η κληρονόμος στα εκτενή δουκάτα του Μερκέρ και του Πεντιέβρ. Το 1610 ο πατέρας του τού χορήγησε μία θέση υψηλότερη από τους ευγενείς του βασιλείου, αλλά χαμηλότερη από τους πρίγκιπες εξ αίματος.
Ο Καίσαρ συμμετείχε σε πολλές μηχανορραφίες των ευγενών κατά τη βασιλεία του ετεροθαλούς αδελφού του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας. Ενοχοποιήθηκε στη συνωμοσία του κόμη του Σαλαί εναντίον του καρδινάλιου Ρισελιέ, αυτός και ο αδελφός του Αλέξανδρος, ιππότης του Βαντόμ. Φυλακίστηκαν στο Σατώ ντε Βινσέν το 1626· ελευθερώθηκαν το 1630.
Το 1632 επέστρεψε στη Γαλλία, αλλά σύντομα κατηγορήθηκε ότι σχεδίαζε το τέλος του Ρισελιέ και εξορίστηκε πάλι, πρώτα στην Ολλανδία και μετά στην Αγγλία. Δεν επέστρεψε παρά το 1642. Σύντομα μετά την επάνοδό του έλαβε μέρος στο μυστικό σχέδιο των Σημαινόντων εναντίον του καρδινάλιου Μαζαρέν, μαζί με τον γιο του Φραγκίσκο. Αυτό οδήγησε σε μία άλλη εξορία, ως το 1650. Ο γάμος τού γιου του Λουδοβίκου με τη Λάουρα Μαντσίνι, ανιψιά του καρδινάλιου, έφερε τη συμφιλίωσή του με τον Μαζαρέν. Υποστήριξε τη βασίλισσα Άννα την Αυστριακή καθ' όλη τη διάρκεια της εξέγερσης της Σφενδόνης.
Στις αρχές του 1665 ο Καίσαρ έγινε μεγάλος μάγιστρος της Ναυσιπλοΐας. Απεβίωσε μετά, το ίδιο έτος στο Παρίσι και τάφηκε στο παρεκκλήσιο του Αγ. Γεωργίου στο Σατώ του Βαντόμ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Φραγκίσκη της Λωραίνης, κόρη του Φιλίππου-Εμμανουήλ δούκα του Μερκέρ και του Πεντιέβρ και είχε τέκνα:
Μαγκάζα
Η Μαγκάζα (ιταλικά: Magasa) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Οίκος του Κουρτεναί
Ο Οίκος του Κουρτεναί, Γαλλική γλώσσα : Maison de Courtenay ήταν ένας Μεσαιωνικός Οίκος ευγενών με παρακλάδια στη Γαλλία, την Αγγλία και τους Αγίους Τόπους. Γενάρχης του Οίκου ήταν ο Ατόν που καταγράφεται ως ο πρώτος λόρδος του Κουρτεναί. Ο Ατόν εκμεταλλεύτηκε τη σύγκρουση που ξέσπασε στο Δουκάτο της Βουργουνδίας ανάμεσα στον Όθων-Γουλιέλμο της Βουργουνδίας και τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας, κατέλαβε ένα τμήμα γης και έγινε κύριος του Κουρτεναί. Το όνομα του Οίκου πάρθηκε, από την πόλη που ίδρυσε και οχύρωσε, τον Ατόν διαδέχτηκε ο γιος του Ζοσλέν Α΄ του Κουρτεναί. Οι γιοι του Ζοσλέν Α΄ του Κουρτεναί ήταν ο Μιλές που έγινε επίσης λόρδος του Κουρτεναί, ο Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας που συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία και έγινε κόμης της Έδεσσας και ο Γοδεφρείδος που πολέμησε επίσης στους Αγίους Τόπους και πέθανε εκεί.
Οι Οίκοι των Κουρτεναί
Τον 12ο αιώνα ο γιος του Μιλό του Κουρτεναί (πέθανε το 1127) Ρεζινάλ του Κουρτεναί (πέθανε το 1190) βρέθηκε σε σύγκρουση με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο τον Νεώτερο και δραπέτευσε στην Αγγλία. Τα Γαλλικά εδάφη του Ρεζινάλ κατασχέθηκαν, τα πήρε ο μικρότερος αδελφός του Γάλλου βασιλιά Πέτρος του Κουρτεναί που παντρεύτηκε την κόρη του Ρεζινάλ Ελισσάβετ του Κουρτεναί. Ο Ζοσλέν Α΄ του Κουρτεναί έφτασε στους Αγίους Τόπους με τη Σταυροφορία του 1101, στο τρίτο κύμα και αποδείχτηκε εξαιρετικά ικανός, έγινε πρίγκιπας της Γαλιλαίας (1118) και Κόμης την Έδεσσας. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ζοσλέν Β΄ της Έδεσσας (1131) αλλά η κομητεία χάθηκε (1144), ο Ζοσλέν Β΄ πέθανε στη φυλακή (1159). Ο γιος του Ζοσλέν Γ΄ της Έδεσσας είχε τον τίτλο του τιτλούχου κόμη αλλά η αδελφή του Αγνή του Κουρτεναί παντρεύτηκε τον Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ και έγινε βασίλισσα της Ιερουσαλήμ, παιδιά τους ήταν ο Βαλδουίνος Δ΄ της Ιερουσαλήμ και η Σιβύλλα της Ιερουσαλήμ.
Ο Ζοσλέν Γ΄ πέθανε τη δεκαετία του 1190 και τον διαδέχθηκαν στους τίτλους οι δυο κόρες του, την περιουσία του τελικά απέκτησε το Τευτονικό Τάγμα. Ο εγγονός του Ρεζινάλ του Κουρτεναί Ροβέρτος του Κουρτεναί (πέθανε το 1242) έγινε φεουδαρχικός βαρόνος του Ντέβον χάρη στα δικαιώματα της μητέρας του, παντρεύτηκε την κόρη του Γουλιέλμου του Ρέντβερς, 5ου κόμη του Ντέβον. Ο εγγονός του Ροβέρτου Ούγος του Κουρτεναί, 5ος κόμης του Ντέβον (πέθανε το 1340) κληρονόμησε την Κομητεία του Ντέβον (1335) όταν ξεκληρίστηκε ο αρσενικός κλάδος της οικογένειας του Ρέντβερς. Ο τίτλος πέρασε στη συνέχεια στον Ούγο του Κουρτεναί, ανεψιό του πρεσβύτερου Ντεσπένσερ. Η οικογένεια είναι από τις αρχαιότερες στην Αγγλία, σημερινός της εκπρόσωπος είναι ο Κάρολος Κουρτεναί, 19ος κόμης του Ντέβον. Η κόρη του Ρεζινάλ Ελισσάβετ πήρε τα εδάφη που κατασχέθηκαν από τον πατέρα της αφού παντρεύτηκε τον Πέτρο της Γαλλίας, μικρότερο αδελφό του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου του Νεώτερου, έμεινε γνωστός ως Πέτρος Α΄ του Κουρτεναί. Οι απόγονοι του Πέτρου και της Ελισσάβετ έμειναν γνωστοί σαν Οίκος των Καπετιδών του Κουρτεναί, πλάγιος κλάδος του Οίκου των Καπετιδών. Οι Καπέτιδες του Κουρτεναί απέκτησαν αργότερα με γάμους την Κομητεία του Ναμύρ και τη Λατινική Αυτοκρατορία, η αρσενική του γραμμή ξεκληρίστηκε το 1733.
Διεκδικήσεις στον Γαλλικό θρόνο
Ο Οίκος των Βουρβόνων ένας άλλος πλάγιος κλάδος του Οίκου των Καπετιδών με πρώτο βασιλιά τον Ερρίκο Δ΄ (1589). Ο Σαλικός νόμος απαγόρευε σε οποιονδήποτε θηλυκό κλάδο των Καπετιδών να κληρονομήσει τον θρόνο, οποιοσδήποτε κλάδος και αν ξεκληριζόταν προπάτορας του επόμενου βασιλιά θα έπρεπε να ήταν ο Ούγος Καπέτος. Ο Οίκος των Καπετιδών του Κουρτεναί σαν αρσενικοί απόγονοι του Ούγου Καπέτου την εποχή του Λουδοβίκου ΣΤ΄ της Γαλλίας είχαν τους τίτλους "βασιλικά ξαδέλφια" και "πρίγκιπες του αίματος", είχαν συμμετοχή πάντοτε στο Βασιλικό Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο των Παρισίων. Τον 17ο αιώνα οι κλάδοι της μεγάλης δυναστείας είχαν αδυναμία να επιβιώσουν, οι αρχαιότεροι εκείνη την εποχή ήταν οι Βουρβόνοι και οι Καπέτιδες των Κουρτεναί που είχαν μεγάλες ελπίδες να ανέβουν στον Γαλλικό θρόνο αν ο κλάδος των Βουρβόνων ξεκληριζόταν. Τρεις Γάλλοι βασιλείς από τον Οίκο των Βουρβόνων ο Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας, ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας και ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας απέρριψαν τα αιτήματα του Κουρτεναί να τους διαδεχθούν στον Γαλλικό θρόνο επειδή δεν ήταν απόγονοι του Λουδοβίκου του Αγίου. Με τη "Συνθήκη της Μονμάρτης" (1662) ορίστηκε ότι σε περίπτωση που ξεκληριστεί ο Οίκος των Βουρβόνων θα τους διαδεχθεί στον θρόνο της Γαλλίας ο Οίκος της Λωρραίνης, ξένος απέναντι στη μεγάλη Οικογένεια των Καπετιδών. Τα αιτήματα των Κουρτεναί να οριστούν οι ίδιοι διάδοχοι δεν έγιναν δεκτά ποτέ από τα βασιλικά Συμβούλια των Παρισίων.
Άγιος Ματθαίος Κέρκυρας
Ο Άγιος Ματθαίος είναι οικισμός της Κέρκυρας. Είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελιτειέων, του δήμου Νότιας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Στη δημοτική κοινότητα Αγίου Ματθαίου ανήκουν και οι οικισμοί Σκάλα και Χαλικούνας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ματθαίος είναι μικρή κωμόπολη στη νοτιοδυτική Κέρκυρα. Βρίσκεται στις ανατολικές υπώρειες της κορυφής «Άγιος Ματθαίος» (463 μ.) του βουνού Γαμήλιου, πάνω στην επαρχιακή οδό Παϊπέτη-Μεσογγής και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 140. Απέχει 22 χλμ. περίπου Ν. ΝΔ. της πόλης της Κέρκυρας. Η δημοτική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 22,159 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)
Μυθολογία
Στο Γαμήλιο όρος (κορυφή «Άγιος Ματθαίος») όπου βρίσκεται ο οικισμός, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, νυμφεύτηκε ο Αλκίνοος, βασιλιάς των Φαιάκων της Σχερίας (Κέρκυρας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎ Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαυροβουνίου
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά: Fudbalski savez Crne Gore, FSCG) αποτελεί το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο Μαυροβούνιο. Εδρεύει στην Ποντγκόριτσα και είναι μέλος της UEFA και της FIFA. Διοργανώνει εθνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Μαυροβουνίου.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 8 Μαρτίου του 1931, με την ονομασία «Υποομοσπονδία Ποδοσφαίρου Τσέτινιε» (Cetinjski fudbalski podsavez), ως τμήμα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Γιουγκοσλαβίας.
Πριν από τις 28 Ιουνίου του 2006, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαυροβουνίου ήταν μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Γιουγκοσλαβίας και έπειτα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Σερβίας και Μαυροβουνίου. Μετά από αυτή την ημερομηνία, η ομοσπονδία έγινε ανεξάρτητη. Στις 30 Ιουνίου του 2006, υπέβαλε αίτηση συμμετοχής στην UEFA και τη FIFA. Η Ένωση προσχώρησε στην UEFA στις 26 Ιανουαρίου του 2007 και συμμετείχε στη FIFA στις 31 Μαΐου του 2007.
Στις 21 Μαΐου του 2016, εγκαινιάστηκε ο «Οίκος του Ποδοσφάιρου» (Kuća fudbala), στον οποίο εγκαταστάθηκε η έδρα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Μαυροβουνίου.
Εγκαταστάσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Μαυροβουνίου και House of Football
Από το 2008, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Μαυροβουνίου διαθέτει ένα από τα πιο προηγμένα προπονητικά κέντρα στη Βαλκανική χερσόνησο. Το κέντρο έχει έκταση 54.000 τετραγωνικά μέτρα και χτίστηκε το 2007. Βρίσκεται σε, μια πεδιάδα στα περίχωρα της Ποντγκόριτσα, μεταξύ των κοινοτήτων Στάρι Αεροντρόμ και Κονίκ. Αποτελείται από έξι γήπεδα με κερκίδες και προβολείς, καθώς και τον Οίκο του Ποδοσφαίρου, το οποίο λειτουργεί ως έδρα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Μαυροβουνίου.
οι εγκαταστάσεις είναι επί του παρόντος ένα πολύτιμο αγαθό για το ποδοσφαιρικό σύστημα του Μαυροβουνίου στο σύνολό του. Στους χώρους του φιλοξενούνται όλες οι εθνικές ομάδες του Μαυροβουνίου (ανδρών και γυναικών) καθώς και αρκετές ομάδες της Ποντγκόριτσα. Το Φίλντς ικανοποιεί τις απαιτήσεις για τους αγώνες της Πρώτης Λίγκας του Μαυροβουνίου και τα τουρνουά νέων της UEFA.
Μέγαρο ποδοσφαίρου
Το House of Football (Kua fudbala) είναι η έδρα της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου του Μαυροβουνίου. Το κτίριο εγκαινιάστηκε στις 21 Μαΐου 2016.
Το κτίριο διαθέτει σύγχρονες ανέσεις όπως ρεσεψιόν, μουσείο και αίθουσα τύπου σε 3.240 τετραγωνικά μέτρα.
Γήπεδα εκπαίδευσης για το FSCG
Δύο γήπεδα ποδοσφαίρου FSCG βρίσκονται πίσω από το House of Football. Και τα δύο διαθέτουν κερκίδες 1.000 θέσεων και το κεντρικό γήπεδο έχει προβολείς. Πριν από κάθε παιχνίδι, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μαυροβουνίου προπονείται και στα δύο γήπεδα.
Το κύριο γήπεδο χρησιμοποιείται συχνά για την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών του Μαυροβουνίου, την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κάτω των 19 ετών και την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κάτω των 17 ετών του Μαυροβουνίου, καθώς πληροί τους κανονισμούς της UEFA. Πέρα από αυτό, οι σύλλογοι από την Πρώτη και τη Δεύτερη Κατηγορία του Μαυροβουνίου μπορούν πάντα να χρησιμοποιούν το βασικό γήπεδο για τους αγώνες τους, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό κατά τις βροχερές μέρες που τα γήπεδά τους είναι σε άθλια κατάσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μαυροβούνιο Μαυροβουνιο
Χαμιλτονιανή
Η χαμιλτονιανή είναι ο τελεστής που αντιστοιχεί στη συνολική ενέργεια ενός κβαντομηχανικού συστήματος. Συνήθως συμβολίζεται με Η ή Ȟ ή Ĥ. Οι ιδιοτιμές της χαμιλτονιανής ενός συστήματος (ή πιο γενικά το «φάσμα» της όταν ο τελεστής δρα σε απειροδιάστατο χώρο Χίλμπερτ, δηλαδή όταν έχουμε πρόβλημα πολλών σωμάτων ή πρόβλημα κβαντικού πεδίου) αποτελούν το σύνολο των πιθανών αποτελεσμάτων μέτρησης της ενέργειας του συστήματος. Λόγω της στενής σχέσης της με τη χρονική εξέλιξη ενός συστήματος, η χαμιλτονιανή είναι θεμελιώδους σημασίας στους περισσότερους από τους υπάρχοντες μαθηματικούς φορμαλισμούς της κβαντικής θεωρίας.
Η χαμιλτονιανή στην εξίσωση του Σρέντιγκερ
Κατά αναλογία με την κλασική μηχανική ο τελεστής Χάμιλτον (χαμιλτονιανή) αντιστοιχεί στο άθροισμα των τελεστών της κινητικής και της δυναμικής ενέργειας του συστήματος:
όπου ο τελεστής της δυναμικής ενέργειας με το διάνυσμα της θέσης και \, t τον χρόνο, ο τελεστής της κινητικής ενέργειας, με m την μάζα του σωματιδίου και τον τελεστή της ορμής με ∇ τον τελεστή ανάδελτα.
Οπότε μια πολύ συνηθισμένη μορφή που λαμβάνει η χαμιλτονιανή συνδυάζοντας τα παραπάνω στην εξίσωση του Σρέντιγκερ (αν και δεν αποτελεί τον ακριβή ορισμό της χαμιλτόνιας μηχανικής) είναι η εξής:
που μας επιτρέπει να χρησιμοποιήσουμε τη χαμιλτονιανή σε συστήματα που περιγράφονται από την κυματοσυνάρτηση Ψ(r, t).
Πηγές
Κατηγορία:Κβαντική μηχανική Κατηγορία:Θεωρία τελεστών Κατηγορία:Θεωρητική χημεία Κατηγορία:Κβαντική χημεία
Άτλας Τελλ
μικρογραφία|Τοποθεσία της οροσειράς του Άτλαντα σε όλη τη Βόρεια Αφρική Ο Άτλας Τελλ (الاطلس التلي) είναι οροσειρά μήκους πάνω από 1.500 χιλιόμετρα και αποτελεί τμήμα της οροσειράς του Άτλαντα στη Βόρεια Αφρική, που εκτείνεται από το Μαρόκο μέχρι την Τυνησία.
Οι οροσειρές αυτού του συστήματος έχουν μέσο υψόμετρο περίπου 1.500 μέτρων και σχηματίζουν ένα φυσικό φράγμα μεταξύ της Μεσογείου και της Σαχάρας. Η υψηλότερη κορυφή του είναι η κορυφή Λαλλά Χεντιτζά, με υψόμετρο 2.308 μ. στην οροσειρά Τζουρτζουρά.
Αρκετές μεγάλες πόλεις όπως η πρωτεύουσα της Αλγερίας, το Αλγέρι, και το Οράν βρίσκονται στη βάση του Άτλαντα Τελλ. Η Κωνσταντίνη βρίσκεται 80 χιλιόμετρα στην ενδοχώρα σε υψόμετρο 650 μέτρων.
Γεωγραφία
Ο Άτλας Τελλ εκτείνεται παράλληλα με τις ακτές της Μεσογείου. Μαζί με τον Σαχαριανό Άτλαντα στα νότια, σχηματίζει το βορειότερο από δύο περισσότερο ή λιγότερο παράλληλες οροσειρές που συγκλίνουν η μία προς την άλλη προς τα ανατολικά, παραμένοντας αρκετά διακριτές στη Δυτική Αλγερία και συγχωνεύονται στην Ανατολική Αλγερία. Στο δυτικό άκρο, καταλήγει στις οροσειρές Ριφ και Μέσου Άτλαντα στο Μαρόκο. Ο Άτλας Τελλ είναι επίσης ένα ξεχωριστό φυσιογραφικό τμήμα της μεγαλύτερης περιοχής του Άτλαντα, το οποίο με τη σειρά του είναι μέρος του ευρύτερου φυσιογραφικού αφρικανικού αλπικού συστήματος.
Ο Άτλας Τελλ και ο Σαχαριανός Άτλαντας σχηματίζουν δύο φυσικά εμπόδια, ο πρώτος προς τη Μεσόγειο και ο δεύτερος προς τη Σαχάρα. Ανάμεσά τους βρίσκεται η κοιλάδα του Σελίφ και διάφορων μικρότερων ποταμών.
Νότια του Άτλαντα Τελλ βρίσκεται το υψηλό οροπέδιο των Ωτ Πλαιν (~ 1000 μ. σε υψόμετρο) με επίπεδο έδαφος όπου συλλέγεται νερό κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου, σχηματίζοντας μεγάλες ρηχές αλμυρές λίμνες που λαμβάνουν μορφή αλυκής καθώς στεγνώνουν. Στη γεωργία της περιοχής περιλαμβάνεται η βοσκή προβάτων και αιγών στις καλύτερα αρδευόμενες καθώς και διάφορες εκτροφές. Στην περιοχή καλλιεργείται ξηρό κριθάρι.
Ο Σελίφ είναι ένα ποτάμι μήκους 725 χιλιομέτρων με τις πηγές του στον Άτλαντα Τελλ και εκβάλλει στη Μεσόγειο. Ο Σελίφ χαρακτηρίζεται από μια εξαιρετικά εύφορη κοιλάδα. Άλλα σημαντικά ποτάμια που έχουν τις πηγές τους στην οροσειρά είναι οι ποταμοί Μετζερντά και Σεϊμπούς. Μόνο εποχιακά ρεύματα ρέουν νότια από τον Άτλαντα Τελλ.
Κλίμα και βλάστηση
Ο Άτλας Τελλ χαρακτηρίζεται από τυπικό μεσογειακό κλίμα, ζεστό με ξηρά καλοκαίρια και ήπιους, βροχερούς χειμώνες με χιόνι στα ανώτερα υψόμετρα. Κατά συνέπεια, οι βόρειες πλαγιές του Άτλαντα Τελλ καλύπτονται από το ενδημικό Abies numidica και επίσης κέδρο του Άτλαντα, πεύκα και φελλόδενδρα. Το καλοκαίρι ζεστός, ξηρός άνεμος, ο Σιρόκος, φυσά βόρεια από τη Σαχάρα απέναντι από τον Άτλαντα Τελλ, προκαλώντας θαμπές, ξηρές συνθήκες κατά μήκος της βόρειας ακτής της Αφρικής.
Παρά το ξηρό κλίμα, εξασκείται καλλιέργεια κριθαρίου και σιταριού στην περιοχή του Άτλαντα Τελλ. Το φαράγγι Σιφά βρίσκεται εντός του Άτλαντα Τελλ. Αυτή η τοποθεσία είναι ένας από τους λίγους εναπομείναντες βιότοπους του απειλούμενο πρωτεύοντος, Μακάκου της Μπαρμπαριάς (Macaca sylvanus).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αλγερίας Κατηγορία:Μαγκρέμπ
Κωνσταντίνος Κουκάς
μικρογραφία|Ο Δήμαρχος Μυκόνου Κωνσταντίνος Κουκάς. Ο Κωνσταντίνος Κουκάς είναι Έλληνας πολιτικός.
Εκπαίδευση
Το 2010 ολοκλήρωσε την πρακτική του άσκηση -με υποτροφία- στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, ενώ προηγουμένως, επί δύο έτη εργάστηκε στο γραφείο του Υπουργού Εσωτερικών, με κύριες διοικητικές και πολιτικές αρμοδιότητες στον τομέα της δημόσιας τάξης, αλλά και στη δημόσια διοίκηση.
Σήμερα είναι δικηγόρος παρ’ εφέταις, με δικό του γραφείο στη Μύκονο και μέλος στο Δικηγορικό Σύλλογο Σύρου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στα κοινά δραστηριοποιήθηκε ενεργά το 2010 όπου εκλέχτηκε Περιφερειακός Σύμβουλος Νοτίου Αιγαίου, πρώτος σε αριθμό σταυρών προτίμησης σε όλες τις Κυκλάδες και ένας από τους νεότερους πανελλαδικά, ενώ από τον Ιανουάριο του 2012 εκλέχθηκε Αντιπρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου Νοτίου Αιγαίου.
Το 2014, σε ηλικία 32 ετών εκλέχθηκε Δήμαρχος Μυκόνου, και αμέσως μετά μέλος του Δ.Σ. της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Νοτίου Αιγαίου.
Με απόφαση του Δ.Σ. της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος επιλέχθηκε μέλος της μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Ισότητας της Κ.Ε.Δ.Ε. και τακτικό μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ινστιτούτου Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ι.Τ.Α), ως μοναδικός αιρετός που προέρχονταν από τη νησιωτική Ελλάδα σε αυτά τα δύο όργανα.
Το 2019 επανεκλέχθηκε Δήμαρχος Μυκόνου, ενώ παράλληλα εξελέγη τέταρτος σε αριθμό ψήφων πανελλαδικά στο Διοικητικό Συμβούλιο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (Κ.Ε.Δ.Ε.).
Τον Ιανουάριο του 2020 επιλέχθηκε ομόφωνα από την Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος (Κ.Ε.Δ.Ε.) ως επικεφαλής της Αντιπροσωπείας στο Κογκρέσο Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης που εδρεύει στο Στρασβούργο.
Τον Ιούνιο του 2020 με διυπουργική απόφαση ορίστηκε μέλος της Εθνικής Συντονιστικής Επιτροπής Κρουαζιέρας και τον Αύγουστο του ίδιου έτους μέλος του Συμβουλίου Νησιωτικής Πολιτικής (ΣΥ.ΝΗ.ΠΟ) του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής.
==  Παραπομπές ==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.kkoukas.gr/
https://kedke.gr/
https://www.congressdatabase.coe.int/DefaultPublic.aspx
Σχετικά άρθρα
https://www.in.gr/2020/08/04/plus/interviews/o-dimarxos-mykonou-k-koukas-mila-sto-gr-gia-ola-osa-symvainoun-sto-nisi/
https://www.epixeiro.gr/article/75681
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Μονφλέρ
Το Μονφλέρ (γαλλικά: Montfleur) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φλοριμονταί (γαλλικά: Florimontais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μαϊράνο
Το Μαϊράνο (ιταλικά: Mairano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)
Ιστορία του δίσκου
Το 1972, ο Αλ Κούπερ των Blood, Sweat & Tears ανακάλυψε τους Lynyrd Skynyrd, έχοντας παρακολουθήσει την συναυλία του συγκροτήματος στο κλαμπ "Funocchio's" της Ατλάντα. Το σχήμα υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την δισκογραφική εταιρεία του Κούπερ η οποία έφερε την ονομασία "Sounds of the South" και διανέμονταν μέσω της "MCA".
left|thumb|190px|Οι Lynyrd Skynyrd το 1973 Ο Κούπερ ανέλαβε την παραγωγή του ντεμπούτου-άλμπουμ των Lynyrd Skynyrd, ενώ ο μπασίστας Λέον Γουίλκισον αποχώρησε προσωρινά από το σχήμα κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων, παίζοντας μόνο σε δύο κομμάτια του δίσκου. Ο μουσικός επανήλθε στο συγκρότημα μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, μετά από πρόταση του τραγουδιστή Ρόνι Βαν Ζαντ. Το μπάσο του δίσκου ανέλαβε ο Εντ Κινγκ, κιθαρίστας των Strawberry Alarm Clock, ο οποίος παρέιμεινε στο συγκρότημα, συνεχίζοντας ως κιθαρίστας.
Το "(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)" κυκλοφόρησε στα μέσα Αυγούστου του 1973, περιλαμβάνοντας το κομμάτι "Free Bird", ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του συγκροτήματος, το οποίο έναν χρόνο αργότερα σκαρφάλωσε στο Top-20 του Billboard. Παράλληλα, ο δίσκος έφθασε στο # 27 των αμερικάνικων τσαρτ και βραβεύθηκε ως διπλά πλατινένιος. Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα περιόδευσε μαζί με τους The Who κατά την περιοδεία τους για το άλμπουμ "Quadrophenia".
Το εξώφυλλο του δίσκου παρουσιάζει το συγκρότημα σε κεντρικό δρόμο του Τζόουνσμπορο της Τζόρτζια. Οι μουσικοί που φαίνονται είναι οι Λέον Γουίλκισον, Μπίλι Πάουελ, Ρόνι Βαν Ζαντ, Γκάρι Ρόζιγκτον, Μπομπ Μπερνς, Άλεν Κόλινς και Εντ Κινγκ.
Το "(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd)" έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές, με το περιοδικό "Rolling Stone" να το τοποθετεί 403ο στην λίστα με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών. Παράλληλα, το "Allmusic" του έδωσε την άριστη βαθμολογία των πέντε αστέρων, το "Ultimate Guitar" 9,1 / 10 και το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,4 / 5.
Βραβεία
(Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Lynyrd Skynyrd Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Σφαγή στο Κοντομαρί
Η Σφαγή στο Κοντομαρί αφορά στην εκτέλεση των αρρένων χωρικών, στο Κοντομαρί, στην Κρήτη από ένα εκτελεστικό απόσπασμα Γερμανών αλεξιπτωτιστών, που είχε δημιουργηθεί για αυτόν το σκοπό, στις 2 Ιουνίου 1941, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η εκτέλεση αποτελούσε την πρώτη από μια σειρά αντιποίνων στην Κρήτη. Ενορχηστρώθηκε από τον Πτέραρχο Κουρτ Στουντέντ σε αντίποινα για την συμμετοχή των Κρητών στη Μάχη της Κρήτης, που είχε καταλήξει με την παράδοση της νήσου, δύο ημέρες νωρίτερα. Η σφαγή καταγράφηκε από τον φωτογραφικό φακό του πολεμικού ανταποκριτή που συνόδευε το απόσπασμα για λογαριασμό της προπαγάνδας του Γερμανικού στρατού. Τα αρνητικά των φωτογραφιών ανακαλύφθηκαν μετά από 39 χρόνια στα Ομοσπονδιακά Γερμανικά Αρχεία από Έλληνα δημοσιογράφο.
Παρασκήνιο
μικρογραφία|Χωρικοί και ηλικιωμένοι αντιμέτωποι με τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, λίγο πριν την εκτέλεσή τους στο Κοντομαρί, Κρήτη, 1941 (φωτ. Φραντς Πέτερ Βάιξλερ) εναλλ.=Οι όμηροι του Κοντομαρί, Κρήτη, 1941 (φωτ. Φραντς Πέτερ Βάιξλερ)|μικρογραφία|Οι όμηροι του Κοντομαρί, Κρήτη, 1941 (φωτ. Φραντς Πέτερ Βάιξλερ) μικρογραφία|Ο υπολοχαγός Χορστ Τρέμπες δίνει στο εκτελεστικό απόσπασμα των αλεξιπτωτιστών το παράγγελμα: «Σκοπεύσατε» μικρογραφία|Το εκτελεστικό απόσπασμα σε θέση βολής στους ελαιώνες έξω από το Κοντομαρί. Ο στρατιώτης που μειδιά στο προσκήνιο, εντοπίστηκε μετά από πολλά χρόνια κατά τις διακοπές του στην Κρήτη από ξενοδόχο που τον αναγνώρισε. Όταν του έδειξε τις φωτογραφίες, παραδέχτηκε ότι ήταν αυτός και κυνικά απάντησε ότι εκτελούσε εντολές και έκτοτε δεν εθεάθη ξανά από τον Έλληνα ξενοδόχο στην περιοχή. μικρογραφία|Η εκτέλεση των αντρών στο Κοντομαρί. Στο βάθος διακρίνονται ο Γαλάνης και ο Βλαζάκης που κατορθώνουν να ξεφύγουν από τον καταιγισμό πυρών. μικρογραφία|Οι εκτελεσθέντες στα λιόφυτα στο Κοντομαρί
Γεωγραφία
Το χωριό Κοντομαρί ανήκει στο δήμο του Πλατανιά και βρίσκεται κοντά στη βόρεια ακτή της Κρήτης, 18 χιλιόμετρα δυτικά των Χανίων και 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικού του αεροδιαδρόμου του Μάλεμε.
Μάχη της Κρήτης
Η Μάχη της Κρήτης ξεκίνησε στις 20 Μαΐου 1941 με μία μεγάλης κλίμακας αεραπόβαση αλεξιπτωτιστών που είχε ως στόχο την κατάληψη των στρατηγικών θέσεων του νησιού. Όπως φάνηκε στην πράξη μια από τις πιο σημαντικές τοποθεσίες του νησιού ήταν ο αεροδιάδρομος του Μάλεμε και η περιβάλλουσα περιοχή. Η κατάληψή του επέτρεψε στην Λούφτβαφφε να φέρει μέσω αέρος ενισχύσεις στρατιωτών, εξοπλισμού και πολεμοφοδίων σε μεγάλη κλίμακα, γεγονός που τελικά καθόρισε την έκβαση της μάχης.
Το πρωινό της 20ης Μαΐου 1941 Γερμανοί αλεξιπτωτιστές του 3ου Τάγματος του 1ου Αερομεταφερόμενου Συντάγματος έπεσαν νοτιοανατολικά του Μάλεμε. Η ζώνη ρίψης επεκτεινόταν μέχρι τον Πλατανιά και συμπεριλάμβανε το Κοντομαρί. Οι Γερμανοί εισβολείς βρέθηκαν αντιμέτωποι με άντρες του 21ου και 22ου Τάγματος Πεζικού της Νεοζηλανδικής συμμαχικής δύναμης, στο πλευρό των οποίων βρισκόταν πλημελλώς εξοπλισμένοι ντόπιοι πολίτες που έφεραν πρωτόγονα για την εποχή όπλα. Οι αλεξιπτωτιστές αντιμετώπισαν σθεναρή αντίσταση και υπέστησαν βαριές απώλειες. Έχασαν 400 άντρες σε σύνολο 600, συμπεριλαμβανομένου και του διοικητού τους, Ταγματάρχη Όττο Σέρμπερ. Ο Όιγκεν Μάιντλ, ο διοικητής του συντάγματος, δέχθηκε κατάστηθα πυροβολισμούς κατά την πτώση του με το αλεξίπτωτο στη γέφυρα του Πλατανιά αλλά επιβίωσε. Αντικαταστάθηκε από το Συνταγματάρχη Χέρμαν-Μπέρναρντ Ράμκε.
Οι διαταγές του Στουντέντ για αντίποινα
Κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης, οι Συμμαχικές δυνάμεις και οι Κρητικοί είχαν επιφέρει βαριές απώλειες στους στρατιώτες της Βέρμαχτ. Η αντίσταση του τοπικού πληθυσμού ήταν άνευ προηγουμένου και δεν αναμενόταν από τους Γερμανούς. Οι αναφορές του Στρατηγού Γιούλιους Ρίγκελ, διοικητή της 5ης Ορεινής Μεραρχίας, έκαναν λόγο για επίθεση με μαχαίρια, τσεκούρια και δρεπάνια εναντίον των αλεξιπτωτιστών. Ακόμη και πριν τη λήξη της μάχης κυκλοφορούσαν αναπόδεικτες και υπερβολικές ιστορίες από το μέτωπο, οι οποίες απέδιδαν τον υψηλό φόρο αίματος των Γερμανών αλεξιπτωτιστών στα βασανιστήρια και τους ακρωτηριασμούς που τους υπέβαλλαν οι Κρητικοί.
Στον αντίλογο, τα εκτενή τραύματα προκαλούσαν οι «γκράδες» (τα τυφέκια του προηγούμενου αιώνα), τα μολύβδινα βλήματα των οποίων δεν έφεραν μεταλλική επικάλυψη, ενώ οι βαρείς τραυματισμοί οφείλοταν και στα γεωργικά εργαλεία των Κρητών. Οι περιορισμένοι ακρωτηριασμοί αυτιών, δε συνάδουν με την ιδιοσυγκρασία των Κρητών, αλλά όπως και οι ακρωτηριασμοί γεννητικών οργάνων και η τοποθέτησή των στα στόματα νεκρών Γερμανών, ήταν μέρος του φρικώδους τελετουργικού των Μαορί, που πολέμησαν στη Μάχη της Κρήτης ως επίλεκτες μονάδες των Αυστραλιανών και Νεοζηλανδικών δυνάμεων. Μία ακόμη ερμηνεία της παραμόρφωσης των πτωμάτων των Γερμάνων έχει να κάνει με τα όρνεα και την αποσύνθεσή τους, εξαιτίας του έντονου καύσωνα της περιόδου και των άταφων πτωμάτων. Την τελευταία ερμηνεία υποστηρίζει και ιατροδικαστική έκθεση της εγκληματολογικής υπηρεσίας του Βερολίνου. Όταν αυτές οι αναφορές έφτασαν στην Ανώτατη Διοίκηση της Λούφτβαφφε στο Βερολίνο, ο ίδιος ο Γκαίρινγκ διέταξε τον προσωρινό Γενικό Διοικητή της Μάχης της Κρήτης Πτέραρχο Κουρτ Στουντέντ να διερευνήσει το ζήτημα και να προβεί σε αντίποινα. Έτσι, προκειμένου να καταπνίξει αντιδράσεις αλλά και την όποια διάθεση για αντίσταση, ο Στουντέντ πριν ακόμη ολοκληρωθούν οι έρευνες, διέταξε μια σειρά κτηνωδών αντιποίνων ενάντια στον τοπικό πληθυσμό, αμέσως μετά την επίσημη παράδοση της Κρήτης στις 31 Μαΐου. Τα αντίποινα θα διενεργούνταν χωρίς να τηρηθούν οι δέουσες διαδικασίες, χωρίς δίκες και από τις ίδιες τις στρατιωτικές μονάδες των Γερμανών που είχαν δεχθεί τις απώλειες από τους ντόπιους.
Η σφαγή
Μετά τις διαταγές του Στουντέντ οι κάτοικοι του Κοντομαρί κατηγορήθηκαν για το θάνατο μερικών Γερμανών στρατιωτών, των οποίων τα πτώματα είχαν βρεθεί κοντά στο χωριό. Στις 2 Ιουνίου 1941 τέσσερα φορτηγά γεμάτα με Γερμανούς αλεξιπτωτιστές από το 3ο Τάγμα του 1ου Πρώτου Αερομεταφερόμενου Συντάγματος της Λούφτβαφφε, υπό τις διαταγές του υπολοχαγού Χόρστ Τρέμπες περικύκλωσαν το Κοντομαρί. Ο Τρέμπες, πρώην μέλος της Χιτλερικής Νεολαίας, ήταν ο ανώτερος αξιωματικός του Τάγματος που είχε επιβιώσει της μάχης αλώβητος. Οι στρατιώτες διεξήγαγαν εξονυχιστικούς ελέγχους στα σπίτια του χωριού. Όταν μάλιστα εντοπίστηκε σε ένα σπίτι, το τρυπημένο από σφαίρα χιτώνιο Γερμανού αλεξιπτωτιστή, τα πνεύματα οξύνθηκαν και το σπίτι πυρπολήθηκε κατόπιν διαταγής του Τρέμπες. Άντρες, γυναίκες και παιδιά συγκεντρώθηκαν δια της βίας στην πλατεία του χωριού. Μετά επιλέχθηκαν μερικοί από τους άντρες, ενώ τα γυναικόπαιδα αφέθηκαν ελεύθερα.
Οι όμηροι οδηγήθηκαν στους παρακείμενους ελαιώνες, όπου οι Γερμανοί έστησαν τη γραμμή του θανάτου και ακολουθώντας το πρόσταγμα του Υπολοχαγού Τρέμπες σκόπευσαν και εκτέλεσαν τους άντρες που είχαν απέναντί τους. Ο σαδισμός και ο κυνισμός του Τρέμπες αποτυπώνονται στα τελευταία του λόγια προς τους μελλοθάνατους, πριν δώσει το πρόσταγμα για την εκτέλεσή τους: «Όποιος θέλει τώρα μπορεί να φύγει».
Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων δεν είναι ξεκάθαρος. Σύμφωνα με τα γερμανικά αρχεία, 23 άντρες εκτελέστηκαν, αλλά σύμφωνα με άλλες πηγές ο τελικός φόρος αίματος ανήλθε στους 60. Η όλη επιχείρηση αποτυπώθηκε από το φωτογραφικό φακό του Φραντς Πέτερ Βάιξλερ, που συνόδευε τη Βέρμαχτ ως πολεμικός ανταποκριτής για τις ανάγκες της Γερμανικής πολεμικής προπαγάνδας.
Ο Γαλάνης και ο Βλαζάκης ήταν οι μόνοι που κατόρθωσαν να ξεφύγουν από τον καταιγισμό πυρών. Ο Γαλάνης παρά το διαμπερές τραύμα στον πνεύμονα άντεξε κρυμμένος σε παρακείμενα στάρια όλη τη νύχτα και τελικώς διέφυγε. Ο Βλαζάκης, έχοντας ακατάσχετη αιμορραγία από βαρύτερα τραύματα, κατέφυγε στο σπίτι του για να τα δέσει, αλλά οι Γερμανοί ακολουθώντας τα ίχνη του αίματος τον καταδίωξαν, τον εντόπισαν και τον εκτέλεσαν, ενώ προσπαθούσε να διαφύγει στο σπίτι του αδερφού του.
Επίλογος
Την επόμενη μέρα της Σφαγής του Κοντομαρί, οι δυνάμεις του 1ου Αερομεταφερόμενου Τάγματος Εφόδου προχώρησε στην εκθεμελίωση της Κανδάνου και την εκτέλεση των περισσότερων κατοίκων της.
Τον Ιούλιο του 1941 ο Χόρστ Τρέμπες παρασημοφορήθηκε με το Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού για την ηγεσία του κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης. Τρία χρόνια αργότερα (το 1944) σκοτώθηκε σε κάποια φάση της απόβασης της Νορμανδίας.
Μετά το καλοκαίρι του 1941 ο Φραντς Πέτερ Βάιξλερ απαλλάχτηκε από τη Βέρμαχτ για πολιτικούς λόγους. Αργότερα κατηγορήθηκε για προδοσία ενάντια στο Τρίτο Ράιχ, αφού διέρρευσε λογοκριμένο υλικό σχετικά με τη δράση των αλεξιπτωτιστών στην Κρήτη, συμπεριλαμβανομένων φωτογραφιών στο Κοντομαρί και γιατί είχε βοηθήσει μερικούς Κρητικούς να διαφύγουν. Ο Βάιξλερ συνελήφθη από τη Γκεστάπο, δικάστηκε από στρατοδικείο και φυλακίστηκε στις αρχές του 1944.
Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Νοέμβριο του 1945, κατά τη διάρκεια της δίκης του Γκαίρινγκ στη Νυρεμβέργη, ο Βάιξλερ έδωσε γραπτή κατάθεση όσων είδε στη σφαγή του Κοντομαρί.
Μετά την παράδοση της Γερμανίας ο Κουρτ Στουντέντ αιχμαλωτίστηκε από τους Βρετανούς. Το Μάιο του 1947 κλήθηκε σε στρατοδικείο για να λογοδοτήσει για τις βιαιοπραγίες και τις δολοφονίες αιχμάλωτων πολέμου από στρατιώτες υπό τις διαταγές του στην Κρήτη. Το αίτημα της Ελλάδας για έκδοση του Στουντέντ εκεί απερρίφθη. Ο Στουντέντ κρίθηκε ένοχος για τις τρεις από τις οκτώ κατηγορίες που αντιμετώπιζε και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης. Παρόλα αυτά εκτέλεσε μόλις ένα χρόνο της ποινής του και απαλλάχθηκε του υπόλοιπου της ποινής του το 1948 για ιατρικούς λόγους. Ο Στουντέντ δε δικάστηκε ποτέ για τα εγκλήματα ενάντια σε πολίτες.
Σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ «Κοντομαρί Χανίων - Η πρώτη εκτέλεση αμάχων στην Ευρώπη» για την εκπομπή «Μηχανή του Χρόνου», ο Βάιξλερ επέστρεψε στο Κοντομαρί το 1955, όπου οι χωρικοί τον δέχθηκαν σύμφωνα με τα έθιμα της φιλοξενίας. Σε κάποια χρονική στιγμή, όταν ψυχολόγησε ότι το κλίμα δεν ήταν εχθρικό απέναντί του, τους φανέρωσε ποιος ήταν και ότι εκτελούσε εντολές. Τότε ορισμένοι από τους επιζήσαντες είπαν ότι είχαν τηρήσει τα ήθη της φιλοξενίας και είχε έρθει η ώρα να φύγουν, οπότε και άδειασαν την ταβέρνα, αφήνοντας τον Βάιξλερ μόνο του.
Τα αρνητικά του Βάιξλερ από την εκτέλεση στο Κοντομαρί ανακαλύφθηκαν το 1980, στα Ομοσπονδιακά Γερμανικά Αρχεία από το δημοσιογράφο Βάσο Μαθιόπουλο. Κανείς δε γνώριζε την ακριβή τοποθεσία που είχαν λάβει χώρα οι εκτελέσεις των φωτογραφιών. Ακολούθησε μια εξονυχιστική έρευνα από το δημοσιογράφο Κώστα Παπαπέτρου στα χωριά της Κρήτης, ώσπου τις αναγνώρισαν οι ίδιοι οι κάτοικοι και οι απόγονοι των εκτελεσθέντων στο Κοντομαρί και επιβεβαιώθηκε ο τόπος που απεικόνιζαν οι φωτογραφίες. Μετά από αυτήν την έρευνα, οι φωτογραφίες έγιναν ευρέως γνωστές.
Μοντολιέ
Το Μοντολιέ (γαλλικά: Montholier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπαρουσέν (γαλλικά: Barouchins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μαλένιο
Το Μαλένιο (ιταλικά: Malegno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μονμαρλόν
Το Μονμαρλόν (γαλλικά: Montmarlon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μαλόννο
Το Μαλόννο (ιταλικά: Malonno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Αντς Λαϊκμάα
δεξιά|μικρογραφία|Αυτοπορτραίτο του Αντς Λαϊκμάα, το 1920. δεξιά|μικρογραφία|Το σπίτι του Λαϊκμάα στο Κανταρπίκου, σχεδιασμένο από τον ίδιο. Σήμερα είναι ένα μουσείο. Ο Αντς Λαϊκμάα (εσθονικά: Ants Laikmaa, γεννηθείς στις 5 Μαΐου 1866 στο αγρόκτημα Πάιμπα, στο χωριό Αράστε, στην κοινότητα Βιγκάλα - 19 Νοεμβρίου 1942 στο χωριό Κανταρπίκου, στην κοινότητα Ταέμπλα) ήταν Εσθονός ζωγράφος.
Ζωή
Ο Αντς Λαϊκμάα (μέχρι το 1935 ονομαζόταν Χανς Λάιπμαν) ήταν το 13ο παιδί μιας φτωχής εσθονικής οικογένειας. Παρακολούθησε σχολεία στο Βέλισε, στο Χααπσάλου και τη Λιχούλα. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν παιδί. Ο Λαϊκμάα ανακάλυψε νωρίς το ενδιαφέρον του για τη ζωγραφική. Σπούδασε από το 1891 έως το 1893 και το 1896/97 στην Ακαδημία Τέχνης του Ντίσελντορφ. Από το 1897 έως το 1899 δούλευε στο Ντίσελντορφ. Συνδέεται με τη σχολή ζωγραφικής του Ντίσελντορφ. Το φθινόπωρο του 1899 επέστρεψε στο Τάλιν. Από το 1900 έως το 1907 ο Λαϊκμάα εργάστηκε ως καλλιτέχνης στο Τάλιν και το Χααπσάλου. Η μελέτη τον οδήγησε στο Βέλγιο, τη Γαλλία, την Αυστρία, τη Φινλανδία και τις Κάτω Χώρες. Το 1901 οργάνωσε την πρώτη καλλιτεχνική έκθεση τέχνης της Εσθονίας στο Τάλιν. Το 1906 αυτό ακολουθήθηκε από την πρώτη έκθεση τέχνης στο Τάρτου. Το 1903 ίδρυσε ένα στούντιο στο Τάλιν. Το 1907 ίδρυσε την Εσθονική Ένωση Τέχνης (Eesti Kunstiselts).
Το 1904 ο 38χρονος Λαϊκμάα γνώρισε τη μεγάλη αγάπη της ζωής του, την 21χρονη Μαρί Χάκερ, που αργότερα άλλαξε το όνομά της στη Μάριε Ούντερ, μιας από τους πιο γνωστούς ποιητές της εποχής. Την ίδια χρονιά ζωγράφισε δύο πορτρέτα της, τα οποία θεωρούνται ως οι πιο διάσημοι από τους πίνακες του. Από το 1907 έως το 1909 βρισκόταν κυρίως στη Φινλανδία. Από το 1909 έως το 1913 ταξίδεψε στις μεγάλες πόλεις της τέχνης στην Ευρώπη. Από το 1910 έως το 1912 ζούσε στο Κάπρι και την Τυνησία. Από το 1913 έως το 1931 ο Λαϊκμάα εργάστηκε ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης και δάσκαλος τέχνης στο Τάλιν. Μεταξύ άλλων, οι μαθητές του συμπεριελάμβαναν τον νεαρό Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ. Το 1927 γεννήθηκε η μοναδική του κόρη Άινο Μάριε (αργότερα Άνου Κιλπιέ, πέθανε το 1969), ένα παιδί του μοντέλου του με το παρατσούκλι "Μίκου". Το 1932 ο Λαϊκμάα εγκαταστάθηκε στην περιοχή Ταέμπλα στην κομητεία Λέενε, στο αγρόκτημα του στο χωριό Κανταρπίκου με ένα πάρκο 7 εκταρίων, όπου παρέμεινε και εργάστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Αντς Λαϊκμάα πέθανε τον Νοέμβριο του 1942 στο Κανταρπίκου, όπου και θάφτηκε. Η Λαϊκμάα παρέμεινε άγαμος σε όλη του τη ζωή. Το αγρόκτημά του άνοιξε το 1960 ως μουσείο για τη ζωή και τη δουλειά του.
Έργο
Ο Αντς Λαϊκμάα είναι γνωστός για τη ζωγραφική του με ακουαρέλες. Έφερε τον ιμπρεσιονισμό στην Εσθονία και συχνά ζωγράφιζε τοπία, κυρίως με έντονα χρώματα. Τα πορτραίτα της πνευματικής και καλλιτεχνικής ελίτ της Εσθονίας είναι επίσης γνωστά. Ήταν επίσης πολιτικά ενεργός. Πάνω απ 'όλα, προήγαγε την εκπαίδευση και την προώθηση της εσθονικής τέχνης και ήταν ένας από τους ιδρυτές του Εθνικού Μουσείου της Εσθονίας (Muzeul Eesti Rahva) στο Τάρτου.