cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Δ. Καποδίστριας
Εργογραφία
Στο βιβλίο "Ερμηνεία του Εργατικού Δικαίου", που συνέγραψε ο Καποδίστριας το 1937, έγινε συστηματική ερμηνευτική ανάλυση όλης της ύλης του ατομικού εργατικού δικαίου, όπως ίσχυε τότε στην Ελλάδα, συγκριτικά με τα ισχύοντα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως στη Γερμανία και τη Γαλλία, στις οποίες οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για την ανάπτυξη του εργατικού δικαίου. Η "Ερμηνεία του Εργατικού Δικαίου" ήταν το πρώτο βιβλίο στο χώρο του και έθεσε τα θεμέλια του Ελληνικού Εργατικού Δικαίου. Είχε πρωτοφανή απήχηση στη νομολογία των δικαστηρίων και έγινε η θρυαλλίδα της μετέπειτα επιστημονικής έρευνας και μελέτης της προστασίας της εργασίας. Για το βιβλίο αυτό, ο Καποδίστριας τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.
Το 1940 εξέδωσε το τρίτο βιβλίο του, "Η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και το Δίκαιο των Σωματείων" στο οποίο ανέλυσε συστηματικά και εξαντλητικά την ύλη του συλλογικού εργατικού δικαίου, που τότε είχε πάρει διαστάσεις στην πρακτική εφαρμογή των αναγκαστικών νόμων του Νοεμβρίου 1935.
Το 1941 ο Καποδίστριας προβλέποντας τα δεινά της εργατικής τάξης από την ιταλογερμανική κατοχή και την ανάγκη της διεύρυνσης της εργατικής προστασίας, βοήθησε τον Τάσο Τσιμπούκη, ο οποίος ως γραμματέας του τμήματος εργατικών υποθέσεων του Ειρηνοδικείου Αθηνών ήταν ενήμερος της πρακτικής και της νομολογίας, στην έκδοση του 15θήμερου νομικού εργατικού περιοδικού "Επιθεώρησις Εργατικού Δικαίου", του οποίου έγινε τακτικός επιστημονικός συνεργάτης, μέχρι τα τελευταία χρόνια των γηρατειών του. Σε εκατοντάδες ανέρχονται τα άρθρα του, οι μελέτες του και οι κριτικές των δικαστικών αποφάσεων που δημοσιεύθηκαν.
Μετά την εισαγωγή του Αστικού Κώδικα (Α.Κ.) συνεργάσθηκε στην έκδοση της Ερμηνείας του Α.Κ., συγγράψας το κεφάλαιο "Μίσθωσις Εργασίας" (άρθρα 648-680). Πρόκειται για μια εξαιρετικά επιμελημένη και άρτια εργασία, η οποία πέραν της ερμηνείας των σχετικών άρθρων του Α.Κ. σε συνδυασμό με το προϊσχύσαν βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο, αναφέρεται και στην κείμενη εργατική νομοθεσία, έτσι ώστε να εξαντλούνται όλα τα θέματα του εργατικού δικαίου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Διοικητές του ΙΚΑ Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Κάζολα ιν Λουνιτζάνα
Το Κάζολα ιν Λουνιτζάνα (ιταλικά: Casola in Lunigiana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Παναγία Τρικάλων
Με το όνομα Παναγία αναφέρονται τρεις οικισμοί του νομού Τρικάλων
Σιμπούγια
right|thumb|340px|Η Διάβαση Χατσικόο right|thumb|340px|Το πολυκατάστημα Shibuya109 right|thumb|340px|Είσοδος στον εμπορικό πεζόδρομο της Σιμπούγια Η Σιμπούγια (渋谷区), Shibuya-ku) είναι ένα από τα 23 Ειδικά Διαμερίσματα (=δήμους) του Τόκιο.
Στην καρδιά της Σιμπούγια βρίσκεται ο σιδηροδρομικός σταθμός Σιμπούγια, σημείο συνάντησης 9 γραμμών μετρό και ένας από τους πιο πολυσύχναστους της Ιαπωνίας. Εδώ γίνεται η επιβίβαση για τα νοτιοδυτικά προάστια του Τόκιο, το Καβασάκι, τη Γιοκοχάμα και αλλού. Σε μία από τις κύριες εξόδους του σταθμού φιλοξενείται άγαλμα του "πιστού σκύλου Χάτσικο", αγαπημένου συμβόλου της Σιμπούγια, που δανείζει το όνομά του στην αντίστοιχη πλατεία αλλά και στην πιο διάσημη διαγώνια διάβαση πεζών του Τόκιο.
Η συνοικία της Σιμπούγια, γύρω από το σταθμό, αποτελεί κέντρο επιχειρήσεων αλλά και το κατ' εξοχήν σημείο συνάντησης των εφήβων και νεολαίων του Τόκιο. Εδώ βρίσκονται δεκάδες πολυκαταστήματα νεανικής μόδας, εστιατόρια και κέντρα διασκέδασης.
Άλλη συνοικία της Σιμπούγια είναι το Χαράτζουκου, επίσης τόπος συνάντησης των νέων, από τους δρόμους του οποίου προέρχεται η εκκεντρική μόδα με την παγκόσμια ακτινοβολία. Επίσης το Ομότεσάνντοο, με τις μπουτίκ διεθνών οίκων και τα ακριβά εστιατόρια.
Στα αξιοθέατα της Σιμπούγια περιλαμβάνεται το Ιερό Μέιτζι καθώς και το Πάρκο Γιογιόγκι, που στεγάζει τις εγκαταστάσεις των Ολυμπιακών Αγώνων του 1964.
Κατηγορία:Τόκιο
Πράσο Μυκόνου
Το Πράσο είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα στη νοτιοδυτική πλευρά της Μυκόνου και ανατολικά της Δήλου. Μαζί με τις βραχονησίδες Κρομμύδι και Σφοντήλι αποτελούν το σύμπλεγμα νησιών με την ονομασία Πρασονήσια. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μυκονίων, η οποία υπάγεται στον Δήμο Μυκόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Μυκόνου
Κομάνο (Ιταλία)
Το Κομάνο (ιταλικά: Comano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Κορνέλις φαν Έιστερεν
Ο Κορνέλις φαν Έιστερεν (Cornelis van Eesteren, 4 Ιουλίου 1987 Αλμπλάσερνταμ-21 Φεβρουαρίου Άμστερνταμ) ήταν ένας διακεκριμένος Ολλανδός αρχιτέκτονας. Ήταν μέρος του κινήματος Νεοπλαστικισμός.
Καριέρα
Ο Κορνέλις φαν Έιστερεν εργάστηκε από το 1927 έως το 1959 στο τμήμα πολεοδομίας του Άμστερνταμ και στη συνέχεια εργάστηκε ως σύμβουλος. Μετά τον Β 'παγκόσμιο πόλεμο διορίστηκε καθηγητής πολεοδομίας στο Τεχνολογικό πανεπιστήμιο του Ντελφτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί αρχιτέκτονες
Εθνοτικές μειονότητες στην Πολωνία
δεξιά|μικρογραφία|Αναλογία μη Πολωνών: Όσο πιο ανοιχτό μπλε είναι ένα [[Βοεβοδάτα της Πολωνίας|βοεβοδάτο, τόσο περισσότεροι από τους κατοίκους του δεν είναι Πολωνοί.]] Ο πληθυσμός της Πολωνίας μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε σχεδόν εντελώς εθνοτικά ομοιογενής ως αποτέλεσμα του ναζιστικού Ολοκαυτώματος, των ριζικά αλλαγμένων συνόρων και των απελάσεων που διέταξαν οι σοβιετικές αρχές, οι οποίες επιθυμούσαν να απομακρύνουν τις μεγάλες πολωνικές μειονότητες από τη Βαλτική (Λιθουανία) και την Ανατολική Ευρώπη (δυτική Λευκορωσία και δυτική Ουκρανία).
Μειονότητες στο Βασίλειο της Πολωνίας και στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία
Αν και η έννοια της εθνοτικής μειονότητας χρησιμοποιείται κυρίως σε σχέση με τη σύγχρονη περίοδο, ιστορικά, η Πολωνία ήταν μια ευρέως πολυεθνική χώρα. Νωρίς, η εισροή Τσέχων, Ούγγρων, Σλοβάκων, Εβραίων και Γερμανών εποίκων ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτη, αποτελώντας σημαντικές μειονότητες ή και πλειοψηφίες στα αστικά κέντρα. Μετά την Πολωνική-Λιθουανική Ένωση στα μέσα του 14ου αιώνα και την Ένωση του Λούμπλιν που ίδρυσε επίσημα την Κοινοπολιτεία το 1569, οι Λιθουανοί και οι Ρουθήνιοι αποτελούσαν σημαντικό μέρος του πληθυσμού της Κοινοπολιτείας.
Μια εκτίμηση για το 1493 δίνει τον συνδυασμένο πληθυσμό της Πολωνίας και της Λιθουανίας σε 7,5 εκατομμύρια, κατανέμοντάς τους ανά εθνικότητα σε
Το 1618, μετά την Ανακωχή του Ντεουλίνο ο πληθυσμός της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας αυξήθηκε μαζί με την επικράτειά της, φτάνοντας τα 12 εκατομμύρια. Οι κάτοικοί του χωρίζονταν χονδρικά σε:
Εκείνη την εποχή η σλάχτα, ή Πολωνοί ευγενείς, αποτελούσαν το 10% και οι μπουρζουαζία το 15%.
Με τις πληθυσμιακές και εδαφικές απώλειες στα μέσα και στα τέλη του 17ου αιώνα, το 1717 ο πληθυσμός της Κοινοπολιτείας είχε μειωθεί σε μόλις 9 εκατομμύρια, ο οποίος χωρίζεται στις ακόλουθες εθνοτικές ομάδες:
Μειονότητες στη Δεύτερη Δημοκρατία
Η Πολωνία ήταν επίσης ένα έθνος πολλών θρησκειών. Το 1921, 16.057.229 Πολωνοί (περίπου 62,5%) ήταν Ρωμαιοκαθολικοί, 3.031.057 πολίτες της Πολωνίας (περίπου 11,8%) ήταν Ανατολικοί Καθολικοί (κυρίως Ουκρανοί Ελληνοκαθολικοί και Αρμένιοι Καθολικοί), 2.815.817 (περίπου 10,95%) ήταν Ορθόδοξοι, 2.771.949 (περίπου 10,8%) ήταν Εβραίοι και 940.232 (περίπου 3,7%) ήταν Προτεστάντες (κυρίως Λουθηρανοί). Μέχρι το 1931 η Πολωνία είχε τον δεύτερο μεγαλύτερο εβραϊκό πληθυσμό στον κόσμο, με το ένα πέμπτο του συνόλου των Εβραίων του κόσμου να μένει εντός των συνόρων της (περίπου 3.136.000).
Μειονότητες στη Λαϊκή Δημοκρατία
Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ένα τρίτο του πληθυσμού της Πολωνίας αποτελούνταν από εθνικές μειονότητες. Μετά τον πόλεμο, ωστόσο, οι μειονότητες της Πολωνίας είχαν εξαφανιστεί, κυρίως λόγω της αναθεώρησης των συνόρων το 1945 και του Ολοκαυτώματος. Υπό το Εθνικό Γραφείο Επαναπατρισμού (Państwowy Urząd Repatriacyjny), εκατομμύρια Πολωνοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στην ανατολική περιοχή Κρέσι και να εγκατασταθούν στα δυτικά πρώην γερμανικά εδάφη. Ταυτόχρονα, περίπου 5 εκατομμύρια Γερμανοί που είχαν απομείνει (περίπου 8 εκατομμύρια είχαν ήδη διαφύγει ή είχαν εκδιωχθεί και περίπου 1 εκατομμύριο είχαν σκοτωθεί το 1944-46) εκδιώχθηκαν παρομοίως από αυτά τα εδάφη στις ζώνες κατοχής των Συμμάχων. Οι μειονότητες της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας βρέθηκαν πλέον κυρίως εντός των συνόρων της Σοβιετικής Ένωσης. Όσοι αντιτάχθηκαν σε αυτή τη νέα πολιτική (όπως ο Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός στην περιοχή των Όρεων Μπιεστσάντι) καταπνίγηκαν στα τέλη του 1947 στην Επιχείρηση Βιστούλας.
Ο πληθυσμός των Εβραίων στην Πολωνία, που αποτελούσε τη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα στην προπολεμική Ευρώπη με περίπου 3,3 εκατομμύρια ανθρώπους, εξαφανίστηκε σχεδόν ολοσχερώς μέχρι το 1945. Περίπου 3 εκατομμύρια Εβραίοι πέθαναν από την πείνα σε γκέτο και στρατόπεδα εργασίας, σφαγιάστηκαν στα γερμανικά ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης ή από τα τάγματα θανάτου Einsatzgruppen. Μεταξύ 40.000 και 100.000 Πολωνοεβραίοι επέζησαν από το Ολοκαύτωμα στην Πολωνία και άλλοι 50.000 έως 170.000 επαναπατρίστηκαν από τη Σοβιετική Ένωση και 20.000 έως 40.000 από τη Γερμανία και άλλες χώρες. Στη μεταπολεμική ακμή της, υπήρχαν 180.000 έως 240.000 Εβραίοι στην Πολωνία, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Βαρσοβία, στο Λοτζ, στην Κρακοβία και στο Βρότσουαφ.
Δικαιώματα των μειονοτήτων στην Τρίτη Δημοκρατία
Ο Νόμος για τις Εθνικές και Εθνοτικές Μειονότητες και την Περιφερειακή Γλώσσα της 6ης Ιανουαρίου 2005 (Ustawa o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym) ορίζει ότι για να αναγνωριστεί ως εθνική ή εθνοτική μειονότητα μια συγκεκριμένη ομάδα πρέπει να διαμένει στην Πολωνία για τουλάχιστον 100 χρόνια, πράγμα που αποκλείει τις μειονότητες που είχαν προηγουμένως αναγνωριστεί ως τέτοιες υπό τα κομμουνιστικά καθεστώτα, όπως οι Έλληνες. Υπάρχουν επί του παρόντος τρεις κατηγορίες αναγνωρισμένων μειονοτήτων στην Πολωνία: 9 εθνικές μειονότητες (Λευορώσοι, Τσέχοι, Λιθουανοί, Γερμανοί, Αρμένιοι, Ρώσοι, Σλοβάκοι, Ουκρανοί, Εβραίοι), 4 εθνοτικές μειονότητες (Καραΐτες, Λέμκοι, Ρομά και Τάταροι) και μια περιφερειακή γλωσσική μειονότητα (Κασούβιοι).
Η Πολωνία επικύρωσε τον Ευρωπαϊκό Χάρτη των Περιφερειακών ή Μειονοτικών Γλωσσών στις 12 Φεβρουαρίου 2009:
Οι μειονότητες απολαμβάνουν διάφορα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος για σήμανση στους δρόμους και εκπαίδευση στη μητρική γλώσσα, ανάπτυξη του πολιτισμού, μη αφομοίωση, κ.λπ. Ειδικότερα, στους δήμους (γκμίνα) όπου αποτελούν πάνω από το 20% του πληθυσμού έχουν δικαίωμα επίσημης επικοινωνίας στη μητρική γλώσσα. Αυτοί οι δήμοι πρέπει να περιλαμβάνονται στο Επίσημο Μητρώο Δήμων όπου χρησιμοποιείται μια επιπλέον γλώσσα. Υπάρχουν κίνητρα για τους υπαλλήλους τέτοιων δήμων να μάθουν την περιφερειακή γλώσσα.
Δημογραφία
Στην πολωνική απογραφή του 2002, το 96,7% του πληθυσμού της Πολωνίας δήλωσε την πολωνική υπηκοότητα και το 97,8% δήλωσε ότι μιλάει πολωνικά στο σπίτι. Στην απογραφή του 2011, το 1,44% των 39 εκατομμυρίων κατοίκων της Πολωνίας δήλωσε ότι ήταν απόγονοι άλλης καταγωγής από την πολωνική. Αυτός ο αριθμός περιλαμβάνει 418.000 που δήλωσαν ότι είναι Σιλεσιανοί ως εθνική-εθνοτική ταυτότητα (362.000 ως ενιαία εθνότητα και 391.000 ως δεύτερη εθνότητα) και 17.000 Κασούβιοι (16.000 ως μοναδική εθνότητα). Οι αναγνωρισμένες μειονότητες αριθμούσαν το 0,3% του πληθυσμού: 49.000 Γερμανοί (26.000 μονής εθνότητας), 36.000 Ουκρανοί (26.000 μονής εθνότητας), 7.000 Λέμκοι (5.000 μονής εθνότητας), 37.000 Λευκορώσοι (31.000 μονής εθνότητας), 12.000 Ρομά (9.000 μονής εθνότητας) και 8.000 Ρώσοι (5.000 μονής εθνότητας). Το 0,2% του πληθυσμού είναι αλλοδαποί πολίτες.
Πολωνική απογραφή του 2002:
Πολωνική απογραφή του 2011:
Αρμένιοι
Περίπου 50.000 Αρμένιοι εγκαταστάθηκαν στην Πολωνία τον 14ο αιώνα, και μια αρμενική αποικία σχηματίστηκε σταδιακά μέσω διαδοχικών μεταναστεύσεων. Σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 2002, υπάρχουν 1.082 Αρμένιοι στην Πολωνία, αν και οι αρμενικές πηγές αναφέρουν εκτιμήσεις έως και 92.000. Η αρμενική-ορθόδοξη κοινότητα ασπάστηκε τον καθολικισμό τον 17ο αιώνα. Τα απομεινάρια των προπολεμικών αρμενικών εκκλησιαστικών οργανώσεων εξυπηρετούν την κοινότητα
Βιετναμέζοι
Περίπου 30.000 Βιετναμέζοι ζουν στην Πολωνία, κυρίως σε μεγάλες πόλεις. Εκδίδουν μια σειρά από εφημερίδες, τόσο υπέρ όσο και αντικομμουνιστικές. Οι πρώτοι μετανάστες ήταν Βιετναμέζοι φοιτητές σε πολωνικά πανεπιστήμια στη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εποχή. Αυτοί οι αριθμοί αυξήθηκαν ελαφρώς κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, όταν οι συμφωνίες μεταξύ των κομμουνιστικών κυβερνήσεων του Βιετνάμ και της Πολωνίας επέτρεψαν στους Βιετναμέζους φιλοξενούμενους εργάτες να λάβουν βιομηχανική εκπαίδευση στην Πολωνία. Ένας μεγάλος αριθμός Βιετναμέζων μεταναστών έφτασε επίσης μετά το 1989.
Γερμανοί
Οι Γερμανοί παραμένουν στη Σιλεσία, στην Πομερανία, στη Βαρμία-Μαζουρία και στη Γη του Λούμπους. Οι τρέχουσες εκτιμήσεις που βασίζονται στην απογραφή του 2002 δίνουν 147.094 Γερμανούς που ζουν κυρίως στο Οπόλε, στο Κατοβίτσε και στην Τσενστοχόβα (νοτιοδυτικό τμήμα της Πολωνίας). Οι Γερμανοί ήρθαν για πρώτη φορά στη Σιλεσία κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα και εκδιώχθηκαν μαζικά από περιοχές της σημερινής Πολωνίας που ήταν μέρος των γερμανόφωνων εδαφών για αιώνες.
Γκουράλοι
Οι Πολωνοί Γκουράλοι («Ορεσίβιοι») είναι μια εθνογραφική ομάδα στη νότια Πολωνία που μιλά μια διάλεκτο της πολωνικής που έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τα σλοβακικά. Ορισμένοι αστικοί Πολωνοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν αυτήν την πολύ ξεχωριστή διάλεκτο. Οι Πολωνοί Γκουράλοι ζουν κυρίως στην περιοχή του Ποντχάλε και χωρίζονται από τους Σλοβάκους Γκουράλους από τα Υψηλά Τάτρα, τα οποία, μαζί με την αρχιτεκτονική του στυλ του Ζακοπάνε, αποτελούν σημαντικό μέρος της γκουραλικής ταυτότητας και αποτελούν μέρος της αιτίας που το Ζακοπάνε είναι πλέον δημοφιλής τουριστικός προορισμός και χειμερινό θέρετρο. Η δράση Γκοράλενφολκ (Goralenvolk), η οποία ήταν μια προσπάθεια της ναζιστικής Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου να γερμανοποιήσει τους Πολωνούς Γκουράλους, απέτυχε λόγω έλλειψης υποστήριξης από τον πληθυσμό των Γκουράλων.
Δανοί
5.204 Δανοί ζουν στην Πολωνία. Ζουν κυρίως στο Γκντανσκ, στη Γκντίνια, στην Κρακοβία, στο Λοτζ, στο Πόζναν, στο Στσέτσιν και το Βρότσουαφ. Έχουν και προξενεία.
Εβραίοι
Για πολλούς αιώνες, η Πολωνία είχε τον μεγαλύτερο πληθυσμό Εβραίων παγκοσμίως και οι Εβραίοι αποτελούσαν την πρώτη μειονοτική ομάδα της Πολωνίας. Ωστόσο, η κοινότητα δεν επέζησε του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πριν από τον πόλεμο, υπήρχαν 3.474.000 Εβραίοι στην Πολωνία. Όσοι κατάφεραν να διαφύγουν, τα κατέφυγαν κυρίως με προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, τη Μεγάλη Βρετανία ή τη Λατινική Αμερική.
Σύμφωνα με το Πολωνικό Υπουργείο Εσωτερικών και Διοίκησης, κατά την απογραφή του 2002, υπήρχαν 1.055 Εβραίοι στην Πολωνία. Στην απογραφή του 2011, ωστόσο, είχε αυξηθεί σε 7.353. Ζουν κυρίως σε μεγάλες πόλεις όπως η Βαρσοβία, το Βρότσουαφ, η Κρακοβία και το Λούμπλιν.
Έλληνες
Περίπου 4-5.000 Έλληνες ζουν στην κεντρική και νοτιοανατολική Πολωνία, οι περισσότεροι από τους οποίους ήρθαν το 1949, μετά τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο. Υπολογίζεται ότι μετά από αυτή τη σύγκρουση, περίπου 14.000 Έλληνες ήρθαν στην Πολωνία, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν κυρίως στην πόλη Ζγκοζέλετς της Κάτω Σιλεσίας. Στην πορεία οι περισσότεροι επέστρεψαν στην πατρίδα τους ή μετακόμισαν στη Γερμανία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, υπάρχουν 3.600 άτομα που ισχυρίζονται κάποια μορφή ελληνικής ταυτότητας που ζουν στην Πολωνία. Μεταξύ των διάσημων Πολωνών ελληνικής καταγωγής είναι η δημοφιλής ποπ τραγουδίστρια Ελένη Τζόκα, ο ντράμερ Μίλο Κούρτις (που έπαιζε σε μπάντες όπως οι Maanam και Voo Voo) και ο βιρτουόζος κιθαρίστας Αποστόλης Άνθιμος από το progressive rock συγκρότημα SBB.
Καραΐτες
Στην απογραφή του 2002, υπήρχαν 45 Κριμαίοι Καραΐτες, 43 από αυτούς Πολωνοί πολίτες.
Κασούβιοι
Στην πολωνική απογραφή του 2002, μόνο 5.100 άτομα δήλωσαν την εθνότητα των Κασούβιων, αν και 52.665 δήλωσαν τα κασουβικά ως μητρική τους γλώσσα. Σε δέκα γκμίνα, περισσότερο από το 20% του πληθυσμού μιλούσε κασουβικά σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία απογραφής: Γκμίνα Πσοντκόβο (49,0%), Γκμίνα Σουλεντσίνο (48,6%), Γκμίνα Στενζίτσα (43,2%), Γκμίνα Σιερακοβίτσε (39,9%), Γκμίνα Λίνια (35,5%), Γκμίνα Χμιέλνο (34,8%), Πουτσκ (30,9%), Γκμίνα Σομονίνο (30,8%), Γκμίνα Σέμουντ (26,3%) και Γκμίνα Παρχόβο (22,6%). Στην απογραφή του 2011, ωστόσο, ο αριθμός των ατόμων που δήλωναν «Κασούβιοι» ως την πρώτη τους μεμονωμένη εθνότητα αυξήθηκε σε 17.000 και 229.000 συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δήλωσαν Κασούβιοι ως πρώτη ή δεύτερη εθνότητα. Ο Ντόναλντ Τουσκ, ο πρώην πρωθυπουργός της Πολωνίας, είναι Κασούβιος.
Κουρσενιέκοι
Ενώ σήμερα οι Κουρσενιέκοι είναι μια σχεδόν εξαφανισμένη βαλτική εθνοτική ομάδα που ζει κατά μήκος της Κουρονίας, το 1649 ο οικισμός Κουρσινίκαϊ εκτεινόταν από το Μέμελ (Κλάιπεντα) έως το Ντάντσιχ (Γκντανσκ). Οι Κουρσενιέκοι τελικά αφομοιώθηκαν από τους Γερμανούς, εκτός από την Curonian Spit όπου μερικοί εξακολουθούν να ζουν. Οι Κουρσενιέκοι θεωρούνταν Λετονοί μέχρι μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Λετονία κέρδισε την ανεξαρτησία της από τη Ρωσική Αυτοκρατορία, μια θεώρηση βασισμένη σε γλωσσικά επιχειρήματα. Αυτό ήταν το σκεπτικό για τις διεκδικήσεις της Λετονίας σχετικά με την Κουρονία, το Μέμελ και άλλα εδάφη της Ανατολικής Πρωσίας που αργότερα θα απορρίπτονταν.
Λέμκοι
Στην απογραφή του 2002 υπήρχαν 5.863 άτομα που δήλωναν Λέμκοι (5.850) και Ρουθήνιοι (62), όλοι Πολωνοί πολίτες. Στην απογραφή του 2011, υπήρχαν 7.000 Λέμκοι (πρώτη δηλωμένη εθνότητα) και 10.000 συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δήλωσαν Λέμκοι ως δεύτερη εθνότητα.
Λευκορώσοι
Στην πολωνική απογραφή του 2002, 48.700 άτομα δήλωσαν ότι ανήκουν σε αυτήν την ομάδα. Αυτός ο αριθμός μειώθηκε σε 46.800 στην απογραφή του 2011.
Ζουν σε κοντινές συγκεντρώσεις στη νότια και ανατολική περιοχή του Μπιαουίστοκ, κοντά και σε περιοχές που γειτνιάζουν με τα σύνορα με τη Λευκορωσία.
Λιθουανοί
Υπήρχαν 5.846 Λιθουανοί στην Πολωνία (5.639 Πολωνοί πολίτες), σύμφωνα με την απογραφή του 2002. Ζουν σε κοντινές συγκεντρώσεις, στο Σουβάουκι στα βορειοανατολικά της Πολωνίας και στην επικράτεια της Γκμίνα Πουνσκ, όπου αποτελούσαν το 74,4% των κατοίκων το 2002 (3.312 από 4.454).
Ουκρανοί
Οι Ουκρανοί είναι διάσπαρτοι σε διάφορες ανατολικές και βόρειες περιοχές. Στην πολωνική απογραφή του 2002 27.172 άτομα δήλωσαν ότι ανήκουν σε αυτή την ομάδα.
Ρομά
Υπάρχουν 12.731 Ρομά στην Πολωνία, σύμφωνα με την απογραφή του 2002. Είναι διασκορπισμένοι και ζουν σε ολόκληρη τη χώρα, αν και είναι περισσότεροι στη νότια Πολωνία.
Ρώσοι
Οι Ρώσοι είναι διάσπαρτοι στην επικράτεια της Πολωνίας, αλλά κυρίως κατοικούν στην ανατολική Πολωνία. Υπάρχουν 3.244 Ρώσοι στην Πολωνία, σύμφωνα με την απογραφή του 2002. Το HFHR εκτιμά ότι περίπου 13.000-15.000 Ρώσοι βρίσκονται στην Πολωνία. Αυτή η κοινωνία περιλαμβάνει επίσης Παλαιούς Πιστούς που είναι μέλη της Εκκλησίας των Παλαιών Πιστών της Ανατολής και αντιπροσωπεύουν 2.000–3.000 άτομα που ζουν στα βορειοανατολικά της Πολωνίας.
Σιλέσιοι
Η INTERREG υπολογίζει ότι υπάρχουν έως και 2.000.000 Σιλέσιοι στην Πολωνία. Στην πολωνική απογραφή του 2002, ωστόσο, 173.153 άτομα δήλωσαν επίσημα τη σιλεσική εθνότητα, αν και μόνο περίπου 60.000 δήλωσαν τη σιλεσική ως μητρική τους γλώσσα. Στην πολωνική απογραφή του 2011, η σιλεσική εθνικότητα δηλώθηκε από 809.000 ερωτηθέντες από τα 5 εκατομμύρια στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων 362 χιλιάδων που τη δήλωσαν ως μοναδική τους εθνότητα, 418 χιλιάδων που τη δήλωσαν ως πρώτη τους εθνότητα και 415 χιλιάδων που τη δήλωσαν από κοινού με πολωνική εθνότητα.
Σκωτσέζοι
Οι Σκωτσέζοι μετανάστευσαν στην Πολωνία σε μεγάλους αριθμούς στα μέσα του 16ου αιώνα. Κυρίως από τα Υψίπεδα της Σκωτίας, και κυρίως Καθολικοί και Επισκοπικοί, διέφυγαν από τις θρησκευτικές διώξεις και τις σκληρές οικονομικές συνθήκες. Υπήρχε επίσης ένα εκτεταμένο εμπόριο μεταξύ των λιμανιών της ανατολικής ακτής της Σκωτίας όπως το Νταντί, το Λιθ και το Αμπερντίν και πόλεων όπως το Ντάντσιχ (Γκντανσκ) και την Καινιξβέργη (σύγχρονο Καλίνινγκραντ). Ο Ουίλιαμ Λίθγκοου, ο οποίος επισκέφτηκε την Πολωνία το 1616, ανέφερε ότι υπήρχαν περίπου 30.000 οικογένειες από τη Σκωτία που ζούσαν στη χώρα. Πολλοί προέρχονταν από το Νταντί και το Αμπερντίν και μπορούσαν να βρεθούν σε πόλεις στις όχθες του Βιστούλα, νότια ως την Κρακοβία. Μέχρι σήμερα πιστεύεται ότι πολλοί Πολωνοί έχουν σκωτσέζικη καταγωγή. Στην απογραφή του 2011, υπήρχαν 26 Σκωτσέζοι (συμπεριλαμβανομένων 13 Πολωνών πολιτών).
Σλαβομακεδόνες
Υπήρχαν 286 Σλαβομακεδόνες στην Πολωνία στην απογραφή του 2002, συμπεριλαμβανομένων 187 Πολωνών πολιτών. Υπάρχει μια αναφορά για 5.000 σλαβομακεδονόφωνους το 1970.
Σλοβάκοι
Οι Σλοβάκοι ζουν σε ορισμένες περιοχές στη νότια Πολωνία, με τον αριθμό των 1.710 σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 2002. Οι Πολωνοί Σλοβάκοι κατοικούν σε δύο μικρές παραμεθόριες περιοχές στο Σπις και στην Οράβα (νότια της Πολωνίας, κοντά στα σύνορα Πολωνίας-Σλοβακίας). Μεγαλύτερες ομάδες Σλοβάκων βρίσκονται στην Κρακοβία και στην περιοχή της Σιλεσίας.
Τάταροι
Μικροί πληθυσμοί Πολωνών Λιπκάνων Τάταρων εξακολουθούν να υπάρχουν και εξακολουθούν να ασκούν το Ισλάμ. Ορισμένες πολωνικές πόλεις, κυρίως στη βορειοανατολική Πολωνία (στο Βοεβοδάτο Ποντλάσκιε) έχουν τζαμιά. Οι Τάταροι έφτασαν ως μισθοφόροι στρατιώτες από τα τέλη του 14ου αιώνα. Ο πληθυσμός των Τάταρων έφτασε περίπου τις 100.000 το 1630, αλλά η απογραφή του 2002 έδειξε μόνο 447 άτομα που δήλωσαν αυτή την εθνότητα.
Τσέχοι
Σύμφωνα με την πολωνική απογραφή του 2002, 386 Τσέχοι ζουν στην Πολωνία, πολλοί από αυτούς στο Ζέλουφ ή κοντά στα τσεχικά σύνορα, όπως στην Τσέχικη Γωνιά. Αναμφισβήτητα, ο πιο διάσημος Πολωνός με τσέχικες ρίζες είναι ο ζωγράφος Γιαν Ματέικο.
Φρίσιοι
Στην απογραφή του 2002, υπήρχαν 109 αυτοαποκαλούμενοι Φρίσιοι, συμπεριλαμβανομένων 36 Πολωνών πολιτών.
Άλλοι
Υπάρχουν επίσης ομάδες εθνικοτήτων Αμερικανών (το 2002: 1.541, εκ των οποίων οι 992 είχαν πολωνική υπηκοότητα), Ούγγρων (579, συμπεριλαμβανομένων 228 Πολωνών πολιτών), Γάλλων (2002: 1.633, συμπεριλαμβανομένων 1.068 Πολωνών πολιτών), Ιταλών (1.367, εκ των οποίων 835 Πολωνοί πολίτες), Σέρβων, Κροατών, Βούλγαρων (1.112, συμπεριλαμβανομένων 404 Πολωνών πολιτών), Ρουμάνων, Γεωργιανών, Σκανδιναβών, οι οποίοι αποτελούν μικρές εθνοτικές κοινότητες σε μεγάλες πόλεις όπως η Βαρσοβία, η Κρακοβία και το Γκντανσκ.
Ανδρουτσέλλης-Θεοτόκης
Οι Θεοτόκη-Ανδρουτσέλλη αποτελούν τον κλάδο της Βυζαντινής οικογένειας των Θεοτόκη, που αφού εγκαταστάθηκαν στην Κέρκυρα, πολέμησαν τους Τούρκους σε όλη την Ελλάδα.
Από την Κέρκυρα, μερικοί μετακόμισαν στην Ιταλία, ενώ κάποιοι άλλοι προωθήθηκαν στην Κρήτη, όπου σύμφωνα με τις τοπικές συνήθειες τροποποίησαν το όνομά τους σε Θεοτοκόπουλος.
Στην Κέρκυρα η οικογένεια αναπτύχθηκε πολύ και κατά τον 16ο αιώνα δημιουργήθηκαν οι εξής κλάδοι:
Εκτός Κέρκυρας υπήρχαν οι Θεοτόκη των Αθηνών και οι Θεοτοκόπουλοι της Κρήτης.
Κατηγορία:Οικογένεια Θεοτόκη
Γιοζίμπο
Το Γιοζίμπο (ιαπωνικά: 用心棒 "σωματοφύλακας") είναι μια ιαπωνική ταινία σαμουράι του 1961 σε σκηνοθεσία του Ακίρα Κουροσάβα, ο οποίος έκανε τη συμπαραγωγή της ταινίας μαζί με τον Τομογιούκι Τανάκα και τον Ριούζο Κικουσίμα. Ο Κουροσάβα έγραψε το σενάριο μαζί με τον Κικουσίμα και τον Χιντέο Ογκούνι με βάση μια ιδέα του Κουροσάβα. Ο Κουροσάβα έκανε επίσης το μοντάζ. Η ταινία ασχολείται με έναν ρονίν, τον οποίο ερμηνεύει ο Τοσίρο Μιφούνε, που φτάνει σε μια κωμόπολη όπου οι δύο τοπικοί γκάνγκστερ παλεύουν για την εξουσία. Και οι δυο τους προσπαθούν να προσλάβουν τον νεοφερμένο ως σωματοφύλακα.
Πλοκή
Το 1860, κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών της περιόδου Έντο, ένας ρονίν περιπλανιέται στην ερημική ιαπωνική ύπαιθρο. Όταν σταματάει σε μια αγροικία για νερό, κρυφακούει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να θρηνεί ότι ο μονάκριβος γιος τους, μη θέλοντας να σπαταλήσει τη ζωή του ως αγρότης, έφυγε τρέχοντας για να ενωθεί με τους «τζογαδόρους» που έχουν κατέβει σε μια κοντινή πόλη κατακλυσμένη από εγκληματίες, η οποία διχάζεται ανάμεσα σε δύο αντίπαλα αφεντικά. Ο ξένος κατευθύνεται στην πόλη όπου συναντά τον Γκόντζι, τον ιδιοκτήτη ενός μικρού ιζακάγια που τον συμβουλεύει να φύγει. Λέει στον ρονίν ότι τα δύο αντιμαχόμενα αφεντικά, ο Ουσιτόρα και ο Σεϊμπέι, τσακώνονται για τον έλεγχο των επικερδών τυχερών παιχνιδιών που διευθύνει ο Σεϊμπέι. Ο Ουσιτόρα ήταν το δεξί χέρι του Σεϊμπέι, αλλά επαναστάτησε όταν ο Σεϊμπέι αποφάσισε ότι ο διάδοχός του θα ήταν ο γιος του Γιοϊτσίρο, ένας άχρηστος νεαρός. Ο δήμαρχος της πόλης, ένας έμπορος μεταξιού που ονομάζεται Ταζαεμόν, πληρώνεται από καιρό από τον Σεϊμπέι, τον οποίο ανακηρύσσει νέο δήμαρχο. Αφού ζυγίζει την κατάσταση και αναγνωρίζει ότι κανείς στην πόλη δεν ενδιαφέρεται για τον τερματισμό της βίας, ο άγνωστος λέει ότι σκοπεύει να μείνει, καθώς η πόλη θα ωφεληθεί από τον θάνατο και των δύο αφεντικών.
Ο Σεϊμπέι αποφασίζει ότι με τις ικανότητες του ρονίν στην ξιφομαχία, είναι η κατάλληλη στιγμή να ασχοληθεί με τον Ουσιτόρα. Ωστόσο, ο Σαντζούρο κρυφακούει τη γυναίκα του Σεϊμπέι, η οποία διατάζει τον Γιοϊτσίρο να αποδείξει ότι είναι ικανός του σκοτώνοντας αυτός τον ρονίν μετά την επερχόμενη επιδρομή ώστε να μην αναγκαστούν να τον πληρώσουν. Ο Σαντζούρο ηγείται της επίθεσης στην άλλη φατρία, αλλά στη συνέχεια παραιτείται λόγω της προδοσίας του Σεϊμπέι, περιμένοντας και από τις δύο πλευρές να σφαγιαστούν μεταξύ τους. Το σχέδιό του ματαιώνεται λόγω της απροσδόκητης άφιξης ενός κυβερνητικού αξιωματούχου, που δίνει τόσο στον Σεϊμπέι όσο και στον Ουσιτόρα την ευκαιρία να κάνουν μια αναίμακτη υποχώρηση και να σταματήσουν τον πόλεμό τους.
Ο αξιωματούχος φεύγει αμέσως μετά για να ερευνήσει τη δολοφονία ενός συναδέλφου του σε μια άλλη πόλη. Ο Σαντζούρο συνειδητοποιεί σύντομα ότι ο Ουσιτόρα έστειλε δύο άνδρες να διαπράξουν τον φόνο όταν τους ακούει να συζητούν στην ταβέρνα του Γκόντζι. Με αυτή τη γνώση, ο Σαντζούρο συλλαμβάνει τους δολοφόνους και τους πουλά στον Σεϊμπέι, αλλά στη συνέχεια λέει στον Ουσιτόρα ότι οι άνδρες του Σεϊμπέι τους έπιασαν. Ο Ουσιτόρα, ανήσυχος, τον ανταμείβει γενναιόδωρα για τη βοήθειά του και διατάζει την απαγωγή του Γιοϊτσίρο, τον οποίο προσφέρει σε αντάλλαγμα για τους δύο κρατούμενους. Ωστόσο, ο Ουσιτόρα προδίδει τον Σεϊμπέι στην ανταλλαγή όταν ο αδερφός του, Ουνοσούκε, πυροβολεί τους δολοφόνους. Έχοντας προβλέψει τότι θα γίνει αυτό, ο Σεϊμπέι αποκαλύπτει ότι είχε διατάξει την απαγωγή της ερωμένης του Ουσιτόρα. Το επόμενο πρωί, ανταλλάσσεται με τον Γιοϊτσίρο.
Ο Σαντζούρο μαθαίνει ότι η γυναίκα, η Nui, είναι η σύζυγος ενός τοπικού αγρότη που την έχασε από τον Ουσιτόρα στον τζόγο. Ο Σαντζούρο ξεγελάει τον Ουσιτόρα για να αποκαλύψει πού είναι κρυμμένη η Νούι, στη συνέχεια σκοτώνει τους φρουρούς που είναι τοποθετημένοι εκεί και επανενώνει τη γυναίκα με τον σύζυγο και τον γιο της, διατάζοντάς τους να φύγουν αμέσως από την πόλη. Προσποιούμενος ότι είναι στο πλευρό του Ουσιτόρα, ο Σαντζούρο καταφέρνει να πείσει τον Ουσιτόρα ότι ο Σεϊμπέι είναι υπεύθυνος για τη δολοφονία των ανδρών του. Ο πόλεμος των συμμοριών κλιμακώνεται, με τον Ουσιτόρα να καίει την αποθήκη μεταξιού του Ταζάεμον και τον Σεϊμπέι να αντεπιτίθεται καταστρέφοντας το ζυθοποιείο του Τοκούεμον. Μετά από λίγο, ο Ουνοσούκε υποψιάζεται τον Σαντζούρο για τη φυγή της Νούι, ανακαλύπτοντας τελικά στοιχεία για την προδοσία του Ρονίν. Ο Σαντζούρο ξυλοκοπείται άγρια και φυλακίζεται από τους μπράβους του Ουσιτόρα, οι οποίοι τον βασανίζουν για να μάθουν πού βρίσκεται η Νούι.
Ο Σαντζούρο καταφέρνει να δραπετεύσει όταν ο Ουσιτόρα αποφασίζει να εξαλείψει τον Σεϊμπέι μια για πάντα. Καθώς μεταφέρεται κρυφά έξω από την πόλη σε ένα φέρετρο από τον Γκόντζι, γίνεται μάρτυρας του βάναυσου τέλους του Σεϊμπέι και της οικογένειάς του καθώς το σπίτι τους πυρπολείται και όλοι τους σφαγιάζονται ενώ προσπαθούν να παραδοθούν. Ο Σαντζούρο καταφεύγει σε έναν μικρό ναό κοντά σε ένα νεκροταφείο. Ωστόσο, όταν μαθαίνει ότι ο Γκόντζι έχει αιχμαλωτιστεί από τον Ουσιτόρα, επιστρέφει στην πόλη. Ο Σαντζούρο έρχεται αντιμέτωπος με τον Ουσιτόρα, τον Ουνοσούκε και τη συμμορία τους, παλεύοντας με όλους τους σε μονομαχίες και σκοτώνοντάς τους εύκολα. Γλιτώνει μόνο έναν τρομοκρατημένο νεαρό, που αποδεικνύεται ότι είναι ο νεαρός που συνάντησε στο δρόμο για την πόλη, και τον στέλνει πίσω στους γονείς του. Ο Ταζάεμον βγαίνει από το σπίτι του με στολή σαμουράι και χτυπά ένα τύμπανο προσευχής. Σαν τρελός, τριγυρνά στην πόλη και μετά κυνηγά τον Τοκουεμόν, σκοτώνοντάς τον με μαχαίρι. Ο Σαντζούρο ελευθερώνει τον Γκόντζι, ανακοινώνει ότι η πόλη θα είναι πλέον ειρηνική και φεύγει.
Κυκλοφορία
Η ταινία κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 25 Απριλίου 1961. Κυκλοφόρησε επίσης από την εταιρεία Seneca International με υπότιτλους και μεταγλωττισμένη στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Σεπτέμβριο του 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Τομογιούκι Τανάκα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Toho Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Jidaigeki ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιαπωνία <references group="lower-greek" />
Σουκούμπα
thumb| Το Τσουμάγκο-τζούκου του Νακασέντο Οι Shukuba(宿場) ήταν ταχυδρομικοί σταθμοί κατα την περίοδο Έντο στην Ιαπωνία, γενικά βρίσκονταν πάνω σε κάποια από τους  Πέντε Δρόμους του Έντο ή σε κάποια διακλάδωσή τους. Καλούνταν, επίσης, και shuku-eki (宿駅). Αυτοί οι ταχυδρομικοί σταθμοί (ή "ταχυδρομικές πόλεις") ήταν τοποθεσίες, όπου ταξιδιώτες μπορούσαν να σταματήσουν για να ξεκουραστούν κατά το ταξίδι του σε όλη την επικράτεια. Δημιουργήθηκαν, σύμφωνα με τις πολιτικές για την μεταφορά αγαθών με χρήση αλόγου, που αναπτύχθηκαν κατά τις περιόδους Νάρα και Χεϊάν.
Ιστορία
Αυτοί οι ταχυδρομικοί σταθμοί πρωτοδημιουργήθηκαν από τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου αμέσως μετά το τέλος της  Μάχης της Σεκιγκαχάρα. Οι πρώτοι ταχυδρομικοί σταθμοί αναπτύχθηκαν καθόλο το μήκος του δρόμου Τοκάιντο (και στη συνέχεια ακολούθησε η δημιουργία σταθμών πάνω στον Νακασέντο και τους υπόλοιπους δρόμους ). Το 1601, χτίζεται ο πρώτος σταθμός του Τοκάιντο από τους συνολικά πενήντα τρεις σταθμούς, όπου απλωνόταν από το Σινιγκάβα-τζούκου στο Έντο μέχρι το Ότσου-τζούκου στην Επαρχία Όμι. Δεν χτίστηκαν όλοι οι ταχυδρομικοί σταθμοί την ίδια περίοδο, αλλά ο τελευταίος χτίστηκε το 1624.
Τα καταλύματα των ταχυδρομικών σταθμών δημιουργήθηκαν για χρήση από τις δημόσιες αρχές, και όταν δεν υπήρχαν αρκετά καταλύματα, χρησιμοποιήθηκαν και οι κοντικές πόλεις. Οι  τόγια, τα χοντζίν και τα υπό-χοντζίν των ταχυδρομικών σταθμών κρατούνταν όλα για τις δημόσιες αρχές. Ήταν δύσκολο να λάβει κανένας κέρδος ως ιδιοκτήτης αυτών των χώρων, αλλά ο Σόγκουν παρείχε βοήθεια με τη μορφή διαφόρων αδειών, όπως συλλογής ρυζιού και απλού δανεισμού χρημάτων, επιτρέποντας στα καταστήματα να παραμείνουν ανοιχτά. Τα  χατάγκο, τα καταστήματα λιανικής πώλησης, τα τσαγερία, κ.α., που σχεδιάστηκαν για τους γενικούς ταξιδευτές, μπορούσαν να αποφέρουν κέρδη. Τα  Άι νο Σούκου ήταν ενδιάμεσοι ταχυδρομικοί σταθμοί, και παρόλο που ήταν ανεπίσημοι σταθμοί ανάπαυσης, είχαν πολλές από τις εγκαταστάσεις των σουκούμπα.
Γενικά, με την έναρξη της Μεϊτζί περιόδου, ήρθε και η εξάπλωση του σιδηρόδρομου ως μεταφορικό μέσο, με αποτέλεσμα ο αριθμός των ταξιδευτών που επισκέπτονταν αυτούς τους ταχυδρομικούς σταθμούς να μειωθεί αρκετά, καθώς επίσης και η ευπορία των σταθμών.
Πολιτιστική κληρονομιά
Πολλά σουκούμπα διατηρούνται ως μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς. Συχνά είναι θέμα της τέχνης Ουκίοέ, όπως στο Οι Πενήντα Τρεις Σταθμοί του Τοκάιντο του Χιροσίτζε.
Φιλαττιέρα
Το Φιλαττιέρα (ιταλικά: Filattiera) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Κουτσούφλιανη
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σεραφείμ
thumb|200px|Απεικόνιση ενός σεράφ στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βλαδίμηρου στο [[Κίεβο, Ουκρανία. Έργο του Βίκτορ Μιχαΐλοβιτς Βαστνέτσοφ, του 1848. ]] Η λέξη σεραφείμ ή σεραφίμ (, σεράφ στον ενικό) προέρχεται από την εβραϊκή λέξη σαράφ, που σημαίνει «καίω, καθαρίζω με φωτιά».
Απεικόνιση των Σεραφείμ έχουμε στα εξαπτέρυγα των Ορθόδοξων ναών, που είναι μεταλλικοί δίσκοι, στηριγμένοι σε κοντάρια.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Ασώματα
Κανάλι μετάδοσης
To επικοινωνιακό κανάλι ή κανάλι μετάδοσης είναι όρος των τηλεπικοινωνιών που αναφέρεται στην σύνδεση μεταξύ μιας πηγής και ενός προορισμού. Το κανάλι μπορεί να είναι ένα ζευγάρι σύρματα, το τηλεφωνικό καλώδιο ο αέρας ή το κενό, όπου διαδίδεται το ακτινοβολούμενο σήμα που μεταφέρει την πληροφορία.
Εξ αιτίας φυσικών περιορισμών το κανάλι δεν έχει την ίδια συμπεριφορά σε όλες τις συχνότητες και έτσι το σήμα υφίσταται κατά την διέλευση του από το κανάλι αλλοιώσεις - παραμορφώσεις. Επίσης υφίσταται εξασθένιση και λερώνεται από την ύπαρξη παρασιτικών σημάτων (θόρυβος)
Κατηγορία:Μετάδοση δεδομένων Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες
Φιβιτσάνο
Το Φιβιτσάνο (ιταλικά: Fivizzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1974
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1974 διοργανώθηκε στην λίμνη της κυρά Φροσύνης στα Γιάννινα. Διεξήχθησαν (μαζί με την οκτάκωπο πόλεων) 17 αγωνίσματα. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ν.Ο. Ιωαννίνων.
Φιβιτσάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κωπηλασίας 1974
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κωπηλασίας Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1974 Κατηγορία:Αθλητισμός στα Ιωάννινα
Σφοντήλι Μυκόνου
Το Σφοντήλι είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα στη νοτιοδυτική πλευρά της Μυκόνου και ανατολικά της Δήλου. Μαζί με τις βραχονησίδες Κρομμύδι και Πράσο αποτελούν το σύμπλεγμα νησιών με την ονομασία Πρασονήσια. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μυκονίων, η οποία υπάγεται στον Δήμο Μυκόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Μυκόνου
Φοσντινόβο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Δήμος Βιλίων
Ο Δήμος Βιλίων ήταν δήμος της Δυτικής Αττικής ο οποίος λειτούργησε στο διάστημα 1946-2010 οπότε και καταργήθηκε με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Βρισκόταν ανάμεσα στους δήμους Μεγαρέων, Μάνδρας και Ερυθρών και εκτεινόταν ανάμεσα στα όρη Κιθαιρώνας και Πατέρας και κατά μήκος των ακτών του Κορινθιακού κόλπου. Καταλάμβανε έκταση 205,8 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του ήταν 3.215 κάτοικοι. Έδρα του δήμου ήταν τα Βίλια.
Διαίρεση
Αναλυτικά οι οικισμοί του δήμου (σε παρένθεση ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Ιστορική εξέλιξη του δήμου
Ο δήμος Βιλίων δημιουργήθηκε το 1946 με την αναγνώριση της προηγούμενης κοινότητας Βιλίων σε δήμο. Η κοινότητα είχε συσταθεί το 1912 και είχε προέλθει από τον παλαιότερο δήμο Ειδυλλίας. Περιλάμβανε τα Βίλια ως έδρα της και τους οικισμούς Πόρτο Γερμενό, Ψάθα και Αλεποχώρι. Το 1946 η κοινότητα αναγνωρίστηκε σε δήμο και τα επόμενα χρόνια αναγνωρίστηκαν μέσα στα όριά του νέου δήμου οι οικισμοί Άγιος Νεκτάριος, Βένιζα, Κρύο Πηγάδι, Αγιος Κωνσταντίνος, Αγία Παρασκευή και Λούμπα. Ο δήμος Βιλίων στη συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητος μέχρι τα τέλη του 2010, οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης καταργήθηκε και συνενώθηκε στον δήμο Μάνδρας - Ειδυλλίας.
Διατελέσαντες δήμαρχοι
...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βίλια
Εμιράτο της Γρανάδας
Το Βασίλειο της Γρανάδας ήταν το τελευταίο μουσουλμανικό Βασίλειο στην Ιβηρική χερσόνησο. Ιδρύθηκε κατά τον 8ο αιώνα ως ηγεμονία των Χαλιφών της Καρδούης του οποίου η έκταση ήταν η αυτή του σημερινού νομού της Γρανάδας και με πρωτεύουσα την ομώνυμη πόλη Γρανάδα που όμως κατά τον 9ο αιώνα καταλάμβανε πλέον και τους σημερινούς όμορους επίσης νομούς την Αλμερία και την Μάλαγα φθάνοντας σε πληθυσμό τους 1.350.000 κατοίκους. Ως Βασίλειο ονομάσθηκε το έτος 1238 από τον βασιλιά Μωάμεθ Α΄, η δυναστεία του οποίου διατήρησε το θρόνο μέχρι το 1492 όταν ο τελευταίος βασιλιάς (εμίρης) της, εκδιώχθηκε μετά από σκληρό και χρόνιο αγώνα από τον Ισπανό βασιλέα Φερδινάνδο τον Καθολικό που προηγουμένως είχε καθυποτάξει όλους τους άλλους Άραβες ηγεμόνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαλιφάτο των Ομεϋαδών Κατηγορία:Ανδαλουσία
Χορός στην αρχαία Ελλάδα
Σύμφωνα με τον Βέρνερ Γαίγκερ, στο έργο του Παιδεία, «Τo τραγούδι και ο χορός χρησιμοποιούνταν στη μουσική εκπαίδευση της πρώιμης Ελλάδας. Τούτη τη λειτουργία τους την έχασαν στον νέο, διανοητικό κόσμο, και επιβίωσαν (ιδιαίτερα στην Αθήνα) μόνο ως υψηλά εκλεπτυσμένες μορφές τέχνης. Ωστόσο, όταν ο Πλάτων ασχολήθηκε με τη διαμόρφωση του ήθους στη διάρκεια της πρώτης νεότητας, διαισθάνθηκε πως δεν υπήρχε τίποτα στη σύγχρονη εκπαίδευση που μπορούσε να τα αντικαταστήσει. Στους Νόμους του, λοιπόν, διακήρυξε πως ο αρχαίος ελληνικός κυκλικός χορός έπρεπε να αναγεννηθεί και να καταστεί ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία της εκπαίδευσης». Πιο συγκεκριμένα έγραψε τα εξής: «Οφείλουμε να περάσουμε όλη τη ζωή μας «παίζοντας» ορισμένα παιχνίδια -θυσία, τραγούδι και χορό- για να κερδίσουμε την εύνοια των θεών, να προστατευτούμε από τους εχθρούς μας και να τους νικήσουμε στη μάχη». Με αυτόν τον τρόπο ο Πλάτωνας επικεντρώνεται στα κύρια τελετουργικά καθήκοντα του ευσεβούς πολίτη. Στην πραγματικότητα η λέξη νόμος διαθέτει ένα μουσικό νόημα (μελωδία) και ο Πλάτωνας αναφέρεται στη μουσική έννοια της λέξης σε σχέση με τον κιθαρωδικό νόμο, που συνδέεται με τον Τέρπανδρο και τη δωρική Σπάρτη. Οι παραδοσιακές μουσικές συνθέσεις της Σπάρτης χρησίμευσαν ως πρότυπα για την πόλη του Πλάτωνα. Όπως ο πολιτικός νόμος είναι βάση για την κοινωνική τάξη, έτσι και ο μουσικός νόμος είναι η βάση του χορού και της ηθικής τάξης στο πολιτικό σώμα.
Η Φύση του Ελληνικού Χορού
Τρία είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του ελληνικού χορού. Αρχικά, ένας συνδυασμός προφορικών και μη όψεων, κατόπιν η μιμητική του διάσταση και τέλος η ιδιαίτερα παιχνιδιάρικη φύση τούτης της πιο σοβαρής μορφής τελετουργικής επικοινωνίας. Η χορεία, ο όρος που χρησιμοποιείται διαρκώς από τον Πλάτωνα για τη χορική δραστηριότητα στην πόλη, αντιπροσωπεύει τις συνδυασμένες δραστηριότητες του τραγουδιού και του χορού. Οι ουσιαστικοί δεσμοί ανάμεσα στο τραγούδι και το χορό είναι ο ρυθμός και η κίνησις. Όπως υπάρχει φωνητική κίνηση, όταν η φωνή υψώνεται ή πέφτει ανάλογα με τον τόνο, (μέλος), έτσι και το σώμα ανταποκρίνεται με κινήσεις και χειρονομίες στο ρυθμό. Στη χορική εκτέλεση το σώμα και η φωνή βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία, στο δε συνδυασμό του προφορικού και μη προφορικού βρίσκεται η ουσία της λέξης μουσική.
Στο έργο του Η Μίμηση στην Αρχαιότητα, ο Χέρμαν Κόλερ υποθέτει ότι πριν από τον Πλάτωνα ο όρος αποδιδόταν στη δυνατότητα της μουσικής και του χορού να απεικονίζουν με δραματικό τρόπο την εμφάνιση, τη συμπεριφορά και την έκφραση των ανθρώπων και των ζώων. Ο Πλάτωνας ήταν εκείνος που μετατόπισε την ιδέα από την έννοια της «αναπαράστασης» στην πιο αφηρημένη έννοια της «ομοιότητας ή προσομοίωσης». Οι μιμητικές ικανότητες του χορού οδηγούν στο τρίτο και και πιθανώς δυναμικότερο χαρακτηριστικό του χορού, την παιχνιδιάρικη φύση του και την ευχαρίστηση που παρέχει Ο Πλάτωνας αποκαλεί το ανθρώπινο πλάσμα παίγνιον των θεών. Η ικανότητα για παιχνίδι είναι, σύμφωνα με την άποψη του μεγάλου φιλόσοφου, το καλύτερο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης, αφού οδηγεί στις πιο κατάλληλες μορφές λατρείας. Επίσης, δίνει έμφαση στις ευχάριστες και παιχνιδιάρικες όψεις του χορού με ετυμολογικούς όρους. Οι θεοί εφηύραν τη λέξη χορός εξαιτίας της χαράς που προσφέρει. Τοποθετώντας τη χορεία στο πλαίσιο της ηθικής εκπαίδευσης, ο φιλόσοφος μας δίνει τη δυνατότητα και για ένα άλλο ετυμολογικό συνδυασμό ανάμεσα στις λέξεις παιδεία και παιδιά, οι οποίες συνδέονται με το ρήμα παίζω.
Το μεγαλύτερο κοινωνικό και θρησκευτικό πλαίσιο για το παιχνίδι και το συναγωνισμό είναι η συγκέντρωση της κοινότητας. Πρόκειται για μια συνάθροιση που έχει ως χαρακτηριστικό της τον όρο αγών, (από τη ρίζα «aγ-», που σημαίνει συγκεντρώνω). Ο αγών είτε είναι ο ίδιος ο συναγωνισμός, ή περιέχεται μέσα στα γεγονότα ενός εορτασμού. Για παράδειγμα, τα Δήλια περιελάμβαναν αγώνες τραγουδιού και χορού. Επίσης, τα Παναθήναια ή άλλοι εορτασμοί των Αθηνών της κλασικής περιόδου είχαν το χαρακτήρα των αγώνων, με κεντρικό θέμα τους τους χορικούς διαγωνισμούς. Οι Ολυμπιακοί αγώνες, που έμειναν στην ιστορία για τα φυσικά τους αθλήματα, ήταν μια ευκαιρία για χορικούς διαγωνισμούς σε πανελλαδική βάση. Συνεπώς, ο χορός ως ιδέα διαθέτει μια ανταγωνιστική φύση, η οποία βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με την ομαδική μορφή του. Είναι η ευκαιρία του κύκλου για ομαδική λατρεία και του ατόμου για παράθεση των καλύτερων ικανοτήτων του.
Η Παρουσία των Θεών
Υπάρχει διάχυτη η πεποίθηση στην αρχαία Ελλάδα πως ο χορός είναι μια ευκαιρία για παρεμβολή της θεϊκής θέλησης στα ανθρώπινα πράγματα. Τούτη η διασταύρωση των θεϊκών αρχετύπων και των ανθρώπινων πραγματώσεων μέσω του χορού είναι δυνατόν να γίνει κατανοητή, αν συνειδητοποιήσουμε το σκοπό της γιορτής ως θεμέλιου για τη θρησκευτική εμπειρία. Όπως και ο Πλάτωνας, έτσι και ο Αριστοτέλης συνδέει τον εορτασμό με την παιδιά και τα δύο μαζί με το γέλιο. Αναφέρει πως στα πρώιμα χρόνια οι θυσίες και οι εορταστικές εκδηλώσεις ξεκινούσαν μετά το θερισμό, όταν οι άνθρωποι ήταν κουρασμένοι από τις αγροτικές εργασίες και ήθελαν να ξεφαντώσουν. Ο Θουκυδίδης δίνει έμφαση στο γεγονός ότι οι γιορτές ήταν κοινωνικοί μηχανισμοί που βοηθούσαν στην εξισορρόπηση περιόδων παραγωγικής δραστηριότητας.
Όμως, το νόημα του παιχνιδιού των ανθρώπων θα μπορούσε να χαθεί, δίχως το θεϊκό ακροατήριο προς το οποίο απευθύνεται. Για τους λυρικούς ποιητές, τον Ηρόδοτο και τον Αριστοφάνη η εορτή είναι γιορτασμός προς τιμήν κάποιου θεού, όπως, για παράδειγμα, τα αττικά Βραυρώνια ή τα αθηναϊκά Ανθεστήρια. Ο Πλάτωνας συνδυάζει την κοινωνική και τη θρησκευτική άποψη. Για αυτόν το παιχνίδι είναι μια σοβαρή θρησκευτική δραστηριότητα, που αντανακλά το κοσμικό παιχνίδι των θεών. Άλλωστε η θρησκευτική εστίαση των ελληνικών εορτασμών φαίνεται στην εστίασή τους σε συγκεκριμένα γεγονότα, στην κεντρική τελετή προς τιμήν του θεού, δηλαδή στη θυσία ή τα ιερά, στον αγώνα, στην πομπή ή το χορό.
Η ερμηνεία του θεϊκού και του ανθρώπινου στο χορό είναι εμφανής στην ουσία της λέξης χορός και του σχετικού ρήματος χορεύω, που σημαίνει χορεύω χορικό ή κυκλικό χορό. Ο χορός και τα παράγωγά του συνήθως χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τη χορογραφική δραστηριότητα θεοτήτων όπως ο Διόνυσος, ο Απόλλων ή η Άρτεμις. Στο ανθρώπινο πλαίσιο περιγράφουν έναν ιδιαίτερο τύπο συλλογικών χορών που συνήθως εκτελούνται σε κύκλο. Ενώ η γενική λέξη για το χορό στα αρχαία Ελληνικά είναι ορχούμαι και περιλαμβάνει όλους τους τύπους του χορού, δραματικούς, λατρευτικούς κ.λπ., το ρήμα χορεύω έχει μια περιορισμένη έννοια σύμφωνα με τον Μ. Βέγκνερ, στο έργο του Μουσική και Χορός. Ο Πίνδαρος περιορίζει ακόμη περισσότερο τη λέξη και την απευθύνει μόνο σε θεϊκά αρχέτυπα, όπως ο Απόλλων ή οι Μούσες. Όταν αναφέρεται σε ανθρώπινα επιτεύγματα, προτιμά τη λέξη κώμος. Επιπλέον, στην Αθήνα του 5ου αιώνα ο κυκλικός χορός ονομάζεται ιερά, ενώ οι συμμετέχοντες αναφέρονται ως όσιοι.
Ο Χορός του Πολέμου και η Τελετή της Ενηλικίωσης
Ο χορός είναι τόσο παλιός όσο και ο πόλεμος. Από αρχαιοτάτων χρόνων υπήρξε μια αμοιβαία επιρροή ανάμεσα σε αυτές τις δύο σφαίρες δραστηριότητας. Υπάρχουν πολλοί τύποι πολεμικών χορών σε όλο τον κόσμο για όλων των ειδών τις δραστηριότητες. Ο χορός στην προκειμένη περίπτωση μπορεί να είναι μια φυσική και ψυχολογική προετοιμασία για τον πόλεμο. Μπορεί να είναι ευχαριστία για τη νίκη, μυητική τελετή ενηλικίωσης των εφήβων, αποτροπαϊκός ή μαγικός. Πολλές από αυτές τις ιδέες ενυπάρχουν στους ελληνικούς πολεμικούς χορούς. Οι Κουρήτες με το χορό τους έκρυβαν τα κλάματα του νήπιου Δία, αποτρέποντας το θάνατό του. Ο πυρρίχειος με τη σειρά του ήταν μια έκφραση της πολεμικής δραστηριότητας και έπαιζε σημαντικό ρόλο στην πολεμική εκπαίδευση ή τη λατρεία πολεμικών θεοτήτων.
Σε όλο τον ελληνικό κόσμο η αποφασιστική μετάβαση από την παιδική ηλικία στον ανδρισμό γινόταν μέσω της πολεμικής εκπαίδευσης. Ωστόσο, οι μουσικές ασκήσεις ήταν σημαντικές για την εκπαίδευση ενός στρατιώτη από την αρχαϊκή ακόμη περίοδο. Ο Έκτωρ στην Ιλιάδα καυχάται για τον τρόπο που χειρίζεται τα όπλα αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο πλέκει τα μέτρα για τον Άρη στη μισητή μάχη. Η λέξη που χρησιμοποιεί είναι μέλπεσθαι, από τη μολπή, το χορικό τραγούδι και το χορό. Με τη σειρά του ο Τυρταίος στη Σπάρτη και άλλοι ποιητές της αρχαϊκής περιόδου έγραψαν ελεγειακά ποιήματα με στίχους που βοηθούσαν στην εξύψωση του μαχητικού πνεύματος των στρατιωτών στο πεδίο της μάχης.
Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, η απόδοση των όπλων στους έφηβους ήταν μια ιεροφάνεια. Τα όπλα ήταν ιερά και ανήκαν στην πολιτεία, η οποία αποδίδοντάς τα τελετουργικά στους έφηβους, τους αναγνώριζε πλέον ως ενήλικες με όλα τα δικαίωματα και τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από μια τέτοια διαδικασία. Ανάμεσα στις υποχρεώσεις των νεαρών εφήβων ήταν η εκτέλεση του πυρρίχειου, ενός πολεμικού χορού με όπλα, κατά τη διάρκεια του οποίου ο έφηβος κρινόταν για την ικανότητά του στο χειρισμό των όπλων που του πρόσφερε η πολιτεία. Αφέντρα του πυρρίχειου ήταν η θεά Αθηνά, εκείνη που γεννήθηκε αρματωμένη. Βέβαια όπλα δεν έφερε μόνον η Αθηνά. Οι Κύκλωπες παρείχαν στο Δία τα όπλα για την πρώτη πολεμική του πράξη. Η Γαία έδωσε στον Κρόνος το δρεπάνι, ενώ ο Άρης και η Άρτεμις εμφανίζονται κατά κανόνα αρματωμένοι. Συνεπώς, τα όπλα και η μάχη εμπλέκονται στον κοσμογονικό μύθο των Ελλήνων, γεγονός που ερμηνεύει τη θρησκευτική τους ένδυση σε τελετουργικά χορικά δρώμενα. Τα όπλα είναι τα μέσα για την προστασία του ιερού τόπου στον οποίο διεξάγεται ο χορός. Ωστόσο, αυτός ο ιερός τόπος είναι μεταφορικά η ίδια η πόλις ως ιδέα και ως πραγματικός τόπος.
Οι έφηβοι είναι γεννήματα της πόλης και ως τέτοια χρειάζεται να μυηθούν στα μυστικά της εύρυθμης λειτουργίας της. Ένα από τα μυστικά είναι το γεγονός ότι είναι χτισμένη με βάση κάποια μουσικά μέτρα που θεμελιώνουν τις λειτουργίες της. Ένα άλλο μυστικό είναι η προάσπιση –με κάθε θυσία- της ύπαρξής της. Και ένα τελευταίο ότι συνδέεται θρησκευτικά με μια προστάτιδα θεότητα. Σημαντικό κομμάτι της λατρείας αυτής της θεότητας είναι ο χορός. Στον πυρρίχειο, λοιπόν, που ξεδιπλώνει την τελετουργία της ενηλικίωσης, ο έφηβος δεν έχει μόνον την υποχρέωση να επιδείξει τις φυσικές του ικανότητες, αλλά και τη λατρευτική του πρόθεση.