cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συμμετοχή της Βόρειας Μακεδονίας στη Eurovision
Η Βόρεια Μακεδονία, που προηγουμένως είχε παρουσιαστεί στον διαγωνισμό ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (F.Y.R. Macedonia), έχει συμμετάσχει στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 21 φορές από το επίσημο ντεμπούτο της το. Η χώρα είχε προσπαθήσει να συμμετάσχει το, αλλά δεν κατάφερε να προκριθεί από τον ηχητικό προκριματικό γύρο. Η τωρινή επικεφαλής της αντιπροσωπείας είναι η Μέρι Πόποβα.
Πριν από το 2019, το καλύτερο αποτέλεσμα της Βόρειας Μακεδονίας ήταν η 12η θέση με την Έλενα Ριστέσκα το. Έχοντας προκριθεί στον ημιτελικό γύρο μόνο μία φορά στους δέκα από τους προηγούμενους έντεκα διαγωνισμούς (2008–18), η Βόρεια Μακεδονία πέτυχε το καλύτερο αποτέλεσμα μέχρι σήμερα το, όταν η Ταμάρα Τοντέβσκα προκρίθηκε και τερμάτισε στην έβδομη θέση στον τελικό αφού κέρδισε την ψήφο της κριτικής επιτροπής.
Ιστορία
Πριν από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας το 1991, ως συστατική χώρα της ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας, η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας συμμετείχε στη γιουγκοσλαβική προεπιλογή που πραγματοποιήθηκε μεταξύ των άλλων γιουγκοσλαβικών ομοσπονδιακών μονάδων. Επίσης, Σλαβομακεδόνες συνθέτες έγραψαν τραγούδια για υποψήφιους από άλλα μέρη της Γιουγκοσλαβίας. Ωστόσο, οι συμμετοχές της ΠΓΔΜ δεν κατάφεραν ποτέ να κερδίσουν, και η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας ήταν το μόνο ομοσπονδιακό κράτος που δεν έστειλε ποτέ γιουγκοσλαβική συμμετοχή στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Μια εξαίρεση συνέβη όταν η Μάγια Οντζακλιέβσκα κέρδισε τον Γιουγκοσλαβικό διαγωνισμό το 1979, αλλά δεν εμφανίστηκε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1979 λόγω της Γιουγκοσλαβικής απόφασης να μην συμμετάσχει εκείνη τη χρονιά.
Ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ), η χώρα υπέβαλε την πρώτη της συμμετοχή, "Samo ti" (Само ти) που τραγούδησε η Καλιόπι, για την. Ωστόσο, η χώρα απέτυχε να προκριθεί μέσω του γύρου προεπιλογής που δεν μεταδόθηκε. Οι προσπάθειές της να συμμετάσχει στον διαγωνισμό παρεμποδίστηκαν ξανά το 1997, όταν εισήχθη ένα άλλο νέο σύστημα όπου οι χώρες με τη χαμηλότερη μέση βαθμολογία τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια αποκλείστηκαν από τη συμμετοχή. Η χώρα έκανε το ντεμπούτο της το 1998, με το "Ne zori, zoro" του Βλάντο Γιάνεφσκι.
Το καλύτερο αποτέλεσμα της χώρας πριν από το 2019 (και το καλύτερο αποτέλεσμα με το παλιό της όνομα) ήταν το, όταν η Έλενα Ριστέσκα τραγούδησε το "Ninanajna" (Нинанајна) στην Αθήνα της Ελλάδας και ήρθε 12η. Είναι η μόνη χώρα που προκρίθηκε από κάθε ημιτελικό από το 2004 έως το 2007 (άλλες χώρες προκρίθηκαν σε κάθε τελικό, αλλά επειδή τερμάτισαν στην πρώτη 10άδα την προηγούμενη χρονιά, δεν χρειάστηκε να αγωνιστούν στον ημιτελικό). Παρά το γεγονός ότι δεν τερμάτισαν ποτέ στην πρώτη 10άδα, το ρεκόρ πρόκρισής τους σε κάθε τελικό καταρρίφθηκε το 2008, όταν η ψήφος της κριτικής επιτροπής που χρησιμοποιήθηκε στον ημιτελικό επέλεξε τη Σουηδία ως φιναλίστ, παρόλο που οι Ταμάρα, Βρτσακ και Αντριάν ήταν 10οι στην τηλεψηφοφορία.
Το MRT, το οποίο μεταδίδει την εκδήλωση, χρησιμοποιεί κατά διαστήματα το Skopje Fest για να επιλέξει την εθνική συμμετοχή από το ντεμπούτο της χώρας, αν και έκανε αρκετές αλλαγές στην εθνική τελική μορφή, έτσι διοργανώθηκαν οι εθνικοί τελικοί του 2004, 2005 και 2006 έξω από το Skopje Fest.
Για το, η χώρα διαγωνίστηκε για πρώτη φορά με το νέο της όνομα, Βόρεια Μακεδονία. Το MRT επέλεξε την Ταμάρα Τοντέβσκα ως πράξη της επιλογής τους, ερμηνεύοντας το τραγούδι "Proud". Το τραγούδι κατάφερε να προκριθεί στον δεύτερο ημιτελικό και έφτασε στην έβδομη θέση στον τελικό, κερδίζοντας την ψήφο της κριτικής επιτροπής. Αυτή είναι η πρώτη θέση στην πρώτη δεκάδα καθώς και η υψηλότερη θέση ποτέ για τη Βόρεια Μακεδονία στην ιστορία του διαγωνισμού. Μετά από δύο μη προκρίσεις το και το, το MRT επιβεβαίωσε την απουσία της στον , επικαλούμενη οικονομικούς περιορισμούς.
Ιστορικό ψηφοφορίας
Μέχρι το, το ιστορικό ψηφοφορίας της Βόρειας Μακεδονίας έχει ως εξής:
Οι μεγάλες βαθμολογίες που έδωσε η Βόρεια Μακεδονία
Στους τελικούς:
Κ.Ε. → Κριτική Επιτροπή T. → Τηλεψηφοφορία
Στους ημιτελικούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βόρεια Μακεδονία Eurovision
Μποξεράκι
μικρογραφία|281x281εσ|Μπόξερ σλιπ Το μπόξερ σλιπ (στα αγγλικά boxer briefs) ή απλά μποξεράκι είναι ένας υβριδικός τύπος ανδρικού εσωρούχου που είναι μακρύ στους μηρούς, παρόμοιο με το μπόξερ σορτς, αλλά σφιχτό στην εφαρμογή του, παρόμοιο με το σλιπ. Εμφανίστηκε ως στυλ τη δεκαετία του 1990 και φοριέται συχνά για αθλητισμό ή ως εσώρουχο καθημερινής χρήσης. Το μπόξερ σλιπ κατασκευάζεται συνήθως από συνδυασμό βαμβακιού και σπάντεξ ή πολυεστέρα. Ο σχεδιασμός του παρέχει συγκράτηση και στενή εφαρμογή στο σώμα από τη μέση έως τους μηρούς. Η ελαστική ταινία που εφαρμόζει στην μέση έχει συχνά τυπωμένο το όνομα του κατασκευαστή. Παλαιότερα είχε υποστηριχθεί πως η συμπίεση των γεννητικών οργάνων στο σώμα ίσως να επηρέαζε την ποιότητα της σπερματογένεσης, αν και σήμερα ο τύπος του εσωρούχου δεν θεωρείται σχετικός με την γονιμότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:εσώρουχα
Φουέντ Καντίρ
Ο Φουέντ Καντίρ είναι Γαλλο-Αλγερινός ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου 1983 στη Μαρτίγκ. Αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού μέσου για λογαριασμό της Ρεάλ Μπέτις, υπό τη μορφή δανεικού από την Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Βιογραφία
Τον Αύγουστο του 2007, εντάχθηκε στην Αμιάν ΣΚ (L2) και αποχώρησε από την ομάδα τον Ιούλιο του 2009, καθώς αυτή υποβιβάστηκε στη Νασιονάλ. Τότε, αποκτήθηκε από τη Βαλανσιέν ΦΚ για χρονική διάρκεια δύο ετών.
Βαλανσιέν ΦΚ
Έχοντας γίνει αδιαμφισβήτητο βασικό στέλεχος της ομάδας, ήταν μεταξύ της λίστας των 30 Αλγερινών ποδοσφαιριστών που θα καλούνταν για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, κι έπειτα στις 5 Ιουνίου 2010, ήταν μέλος της τελικής 23άδας των Αλγερινών που συμμετείχε στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής.
Ο Φουέντ Καντίρ αγωνίστηκε ως βασικός στους τρεις πρώτους αγώνες της Αλγερίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο, απέναντι στη Σλοβενία, την Αγγλία και τις ΗΠΑ, αφήνοντας καλές εντυπώσεις με τις εμφανίσεις του. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα απέναντι στην Κεντρική Αφρική στις 9 Οκτωβρίου 2011 (νίκη με 2-0 των fennecs) έπειτα από μια σέντρα του Καρίμ Ματμούρ. Πέτυχε το δεύτερό του τέρμα απέναντι στην Γκάμπια το οποίο θα είναι και το πιο γρήγορο τέρμα στην ιστορία της Αλγερίας.
Στη διάρκεια ενός εντός έδρας αγώνα για τη δεύτερη αγωνιστική της Λιγκ 1 της σεζόν 2010-2011, ο Φουέντ τραυματίστηκε στους χιαστούς συνδέσμους και υποχρεώθηκε να μείνει εκτός αγωνιστικών χώρων για διάρκεια το λιγότερο έξι μηνών.
Στη διάρκεια της 32ης αγωνιστικής της Λιγκ 1, ο Φουέντ Καντίρ πέτυχε το πρώτο του τέρμα για τη σεζόν απέναντι στη Σοσό με μια κεφαλιά που δεν άφησε κανένα περιθώριο αντίδρασης στον Τεντί Ρισέρ.
Στη διάρκεια της 7ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της σεζόν 2012-13, ο Φουέντ Καντίρ αγωνιζόμενος ως βασικός για δεύτερη φορά στη διάρκεια της σεζόν διακρίθηκε απέναντι στη Μαρσέιγ, στην επικράτηση με σκορ 4-1 της Βαλανσιέν. Πέτυχε ένα τέρμα και έδωσε μια ασίστ. Πέτυχε και πάλι τέρμα στη διάρκεια της επόμενης αναμέτρησης απέναντι στην Τουλούζ. Στη διάρκεια της 11ης αγωνιστικής, είχε έναν γεμάτο αγώνα πετυχαίνοντας ένα τέρμα και δίνοντας δύο ασίστ, αποτελώντας εκ των πρωταγωνιστών της νίκης της ομάδας του επί της Σοσό. Συνέχισε την καλή του απόδοση και την επόμενη αγωνιστική, πετυχαίνοντας δύο τέρματα απέναντι στην Μπαστιά. Έχοντας πετύχει 6 τέρματα και έχοντας δώσει 4 ασίστ σε διάστημα 18 αγώνων, στους οποίους είχε αγωνιστεί, ο Καντίρ πραγματοποίησε το καλύτερο ξεκίνημα στην καριέρα του.
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Στις 2 Ιανουαρίου 2013, κι ενώ βρισκόταν στον τελευταίο χρόνο συμβολαίου του με τη Βαλανσιέν, υπέγραψε στη Μαρσέιγ συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας 3,5 ετών έναντι ποσού ύψους 500.000 €. Με λίγο χρόνο συμμετοχής, η εμπειρία του στη Μαρσέιγ δεν φαινόταν να εξελίσσεται ομαλά. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που στις 31 Αυγούστου 2013, παραχωρήθηκε ως δανεικός με οψιόν αγοράς στη Σταντ Ρενναί. Στις 1 Σεπτεμβρίου 2014, στη διάρκεια των τελευταίων ωρών της θερινής μεταγραφικής περιόδου, παραχωρήθηκε ως δανεικός από την ΟΜ για έναν χρόνο στη Ρεάλ Μπέτις, η οποία βρισκόταν, τότε, στη δεύτερη κατηγορία του ισπανικού ποδοσφαίρου, με αυτόματη οψιόν αγοράς του παίκτη σε περίπτωση ανόδου της ομάδας της Ανδαλουσίας στην Πριμέρα Ντιβιζιόν.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αλγερινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Κάννες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλανσιέν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμιάν ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλγερίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1
Επαρχίες του Μπουρούντι
thumb|right|250px|Οι επαρχίες του Μπουρούντι
Το Μπουρούντι διαιρείται σε 17 επαρχίες, οι οποίες υποδιαιρούνται σε 117 κοινότητες και 2.638 δήμους.
Οι επαρχίες:
Burundi
Βίλι Πούχνερ
Ο Βίλι Πούχνερ {γερμ. Willy Puchner , γενν. 15 Μαρτίου 1952 στο Μίστελμπαχ, Αυστρία) είναι Αυστριακός φωτογράφος, καλλιτέχνης, ζωγράφος και συγγραφέας.
Βιογραφία
Ο Βίλι Πούχνερ μεγάλωσε στο Mistelbach an der Zaya της Κάτω Αυστρίας. Ήταν γιος ενός ζευγαριού φωτογράφων. Από το 1967 μέχρι το 1974 επισκέφτηκε τα ΤΕΙ για γραφικές τέχνες της Βιέννης, το τμήμα της φωτογραφίας. Κατόπιν δίδαξε για δύο χρόνια στην ίδια σχολή. Από το 1978 εργάστηκε σαν φωτογράφος, ζωγράφος, καλλιτέχνης και συγγραφέας. Από το 1983 μέχρι το 1988 σπούδασε φιλοσοφία, δημοσιογραφία, ιστορία και κοινωνιολογία. Το 1988 τελείωσε τις σπουδές του με  τη διπλωματική του στην κοινωνική φιλοσοφία με τον τίτλο «Προσωπικές φωτογραφίες». Από το 1989 συνεργάζεται με την εφημερίδα Wiener Zeitung.
Ο Πούχνερ έγινε διάσημος με το έργο του «Η νοσταλγία των Πιγκουίνων». Ταξίδεψε για τέσσερα χρόνια με ένα ζευγάρι πιγκουίνων από πολυέστερ τον Τζόε και τη Σάλλυ, στις πόλεις της δικής του και της δικής μας νοσταλγίας, στη θάλασσα και στην έρημο, στη Νέα Υόρκη, στο Σίδνεϊ, στο Πεκίνο και το Παρίσι, στη Βενετία, το Τόκιο, τη Χονολουλού και το Κάιρο, για να τους φωτογραφήσει εκεί.
Στα μάτια των πιγκουίνων, γίνεται το γνωστό και χίλιες φορές φωτογραφημένο πάλι ξένο και καινούριο. Ο Freddy Langer έγραψε για αυτό το έργο στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine: «''Τους άφησε να ποζάρουν μπροστά σε γνωστά αξιοθέατα σαν να ήσαν τουρίστες και τους φωτογράφιζε. Έτσι δημιούργησε το πιο όμορφο ταξιδιωτικό άλμπουμ του εικοστού αιώνα: Η νοσταλγία των Πιγκουίνων''.» (FAZ στις 8 Μαρτίου 2001 ).
Ο Βίλι Πούχνερ εργάζεται πολύ με ηλικιωμένους ανθρώπους, έτσι δημιούργησε το έργο του «Οι 90 ντάρηδες», «Διάλογος με την ηλικία», «Οι 100 χρόνοι», «Ιστορία της ζωής και φωτογραφία», «Αγάπη στα γεράματα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί συγγραφείς Κατηγορία:Αυστριακοί ζωγράφοι Κατηγορία:Εικονογράφοι Κατηγορία:Φωτογράφοι
Βαλανίτιδα
μικρογραφία|303x303εσ| Βαλανίτιδα που προκαλείται από [[σμήγμα]] Η βαλανίτιδα είναι φλεγμονή της βαλάνου του πέους. Όταν προσβάλλεται και η ακροποσθία, ο σωστός όρος είναι βαλανοποσθίτιδα. Η βαλανίτιδα στα αγόρια που ακόμη φορούν πάνες πρέπει να διακρίνεται από την ερυθρότητα που προκαλείται από την αμμωνιακή δερματίτιδα. Η λέξη προέρχεται από το βάλανος, που κυριολεκτικά σημαίνει «βελανίδι», που χρησιμοποιείται λόγω της ομοιότητας στο σχήμα με τη βάλανο του πέους.
Επιπλοκές
Οι επαναλαμβανόμενες κρίσεις βαλανίτιδας μπορεί να προκαλέσουν ουλές στην ακροποσθία και η μειωμένη ελαστικότητα μπορεί να οδηγήσει σε παθολογική φίμωση. Περαιτέρω επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν:
Αιτίες
Η φλεγμονή έχει πολλές πιθανές αιτίες, συμπεριλαμβανομένου του ερεθισμού από περιβαλλοντικές ουσίες, ορισμένα φάρμακα, σωματικό τραύμα και λοίμωξη όπως βακτηριακή, ιογενής ή μυκητιακή. Μερικές από αυτές τις λοιμώξεις είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα.
Είναι λιγότερο συχνό μεταξύ των ατόμων που κάνουν περιτομή, καθώς σε πολλές περιπτώσεις, μια δυσλειτουργία της ακροποσθίας είναι αιτιολογικός ή συμβάλλων παράγοντας. Τόσο ο ανεπαρκής καθαρισμός όσο και ο υπερβολικός καθαρισμός μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα. Ο διαβήτης μπορεί να κάνει πιο πιθανή τη βαλανίτιδα, ειδικά εάν το σάκχαρο του αίματος δεν ελέγχεται καλά.
Είναι σημαντικό να αποκλειστούν άλλες αιτίες παρόμοιων συμπτωμάτων, όπως ο καρκίνος του πέους.
Διάγνωση
Η διάγνωση μπορεί να περιλαμβάνει προσεκτική αναγνώριση της αιτίας με τη βοήθεια ενός καλού ιστορικού ασθενούς, επιχρισμάτων και καλλιέργειες και παθολογική εξέταση βιοψίας.
Θεραπεία
Η αρχική θεραπεία στους ενήλικες συχνά περιλαμβάνει απλώς το τράβηγμα της ακροποσθίας προς τα πίσω και τον καθαρισμό του πέους. Ωστόσο, ορισμένες τοπικές αντιβιοτικές και μυκητιασικές αλοιφές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία ήπιων περιπτώσεων. Ανάλογα με τη σοβαρότητα, υδροκορτιζόνη και άλλες στεροειδείς κρέμες μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατόπιν συνεννόησης.
Επιδημιολογία
Η βαλανίτιδα «είναι μια κοινή πάθηση που επηρεάζει το 11% των ενηλίκων ανδρών που εμφανίζονται σε ουρολογικές κλινικές και το 3% των παιδιών» στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παγκοσμίως, η βαλανίτιδα «μπορεί να εμφανιστεί σε έως και 3% των αντρών που δεν έχουν κάνει περιτομή».
Άλλα ζώα
Στους σκύλους, η βαλανοποσθίτιδα προκαλείται από διαταραχή στο καλυπτήριο σύστημα, όπως πληγή ή εισβολή ξένου σώματος. Ένας σκύλος με αυτή την πάθηση συμπεριφέρεται κανονικά, με εξαίρεση το υπερβολικό γλείψιμο στην ακροβυστία, και συνήθως υπάρχει μια κίτρινη πράσινη, πυώδης έκκριση.
Στα πρόβατα, η ελκώδης ενζωοτική βαλανοποσθίτιδα προκαλείται από την ομάδα Corynebacterium renale (C. renale, C. pilosum & C. cystidis ).
Για την πάθηση στους ταύρους, που προκαλείται από έναν ιό, βλέπε βόειος ερπητοϊός τύπου 1.
Η βαλανοποσθίτιδα πιστεύεται ότι συνέβαλε στην παρακμή του σχεδόν υπό εξαφάνιση του ποτόρους του Γκίλμπερτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλεγμονές Κατηγορία:Παθήσεις του πέους
Νορίλσκ
To Νορίλσκ (Нори́льск) είναι μια ρωσική βιομηχανική πόλη, ευρισκόμενη πάνω από τον Αρκτικό κύκλο και δυτικά του ποταμού Γενισέι. Σύμφωνα με την ρωσική απογραφή του 2010 το Νορίλσκ έχει 175,365 μόνιμους κατοίκους, αλλά προσθέτοντας και προσωρινούς ξεπερνάει τους 200,000. Επιπλέον είναι η πιο βόρεια πόλη του κόσμου που ξεπερνά τους 100.000 κατοίκους και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Αρκτικού κύκλου.
Ιστορία
Το Νορίλσκ ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920, αλλά η επίσημη ημερομηνία ίδρυσης είναι κατά παράδοση το 1935, όταν επεκτάθηκε ως οικισμός για το ορυχείο μεταλλουργίας Νορίλσκ και έγινε το κέντρο του συστήματος Νόριλαγκ των στρατοπέδων εργασίας Γκουλάγκ. Χορηγήθηκε καθεστώς αστικής εγκατάστασης το 1939 και το χορηγήθηκε το καθεστώς της πόλης το 1953.
μικρογραφία|Πέτρωμα πλούσιο σε Νικέλιο εξορυγμένο από το Νορίλσκ|alt=|αριστερά Το Νόρλισκ είναι το κέντρο μιας περιοχής όπου εξορύσσεται το νικέλιο, ο χαλκός, το κοβάλτιο, η πλατίνα, το παλλάδιο και ο άνθρακας. Η ύπαρξη ορυκτών στην Σιβηρική περιοχή ήταν γνωστές για δύο αιώνες πριν από την ίδρυση του Νορίλσκ, αλλά η επίσημη εξόρυξη άρχισε μόνο το 1939. Για να στηριχτεί η νέα πόλη, δημιουργήθηκε σιδηροδρομική γραμμή προς το λιμάνι της Ντουντίνκα στον ποταμό Γενισέι, πρώτα ως γραμμή στενού διαμετρήματος (1935-1936) και αργότερα ως κανονική σιδηροδρομική γραμμή (αρχές της δεκαετίας του 1950). Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, κατασκευάστηκε ένας άλλος σιδηροδρομικός σταθμός από την πόλη εξόρυξης κάρβουνου Βαρκουτά (που βρίσκεται στην ευρωπαϊκή Ρωσία) μέσω του Σαλεχάρντ/ποταμού Ομπ και το Νόρλισκ απέκτησε έναν ευρύχωρο σιδηροδρομικό σταθμό που χτίστηκε με την προσδοκία της σιδηροδρομικής σύνδεσης της πόλης με την πρωτεύουσα της Σοβιετικής Ένωσης, τη Μόσχα, αλλά η κατασκευή σταμάτησε μετά το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν.
Σύμφωνα με τα αρχεία της Νόριλαγκ, 16.806 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους στο Νορίλσκ υπό συνθήκες καταναγκαστικής εργασίας, λιμοκτονίας και έντονου ψύχους κατά την ύπαρξη στο στρατόπεδο (1935-1956). Οι μοιραίες καταστάσεις ήταν ιδιαίτερα υψηλές κατά τη διάρκεια των πολεμικών χρόνων του 1942-1944, όταν οι προμήθειες τροφίμων ήταν ιδιαίτερα αραιές, με αποτέλεσμα οι φυλακισμένοι να οργανώσουν τη μη βίαιη εξέγερση του Νορίλσκ το 1953. Ένας άγνωστος, αλλά σημαντικός αριθμός κρατουμένων συνέχισαν να υπηρετούν και να πεθαίνουν στα ορυχεία μέχρι το 1979. Το ορυχείο Νορίλσκ εξακολουθεί να είναι ένα επικίνδυνο ορυχείο για να εργαστεί οποιοσδήποτε ακόμα και σήμερα.
Δημογραφικά
Ο πληθυσμός του Νορίλσκ είναι 175.365 κάτοικοι (απογραφή του 2010). Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε κατά 40.000 άτομα, αλλά το νούμερο επανήλθε στα επίπεδα της δεκαετίας του 1980 με την ένωση του Νορίλσκ με την πόλη Καγιερκάν και Ταλνάχ, διατηρώντας έναν μόνιμο πληθυσμό 175.000 κατοίκων. Συμπεριλαμβανομένων των προσωρινών κατοίκων, ο πληθυσμός φθάνει τα 220.000 άτομα. μικρογραφία| Το πιο βόρειο [[Ισλάμ|Ισλαμικό τζαμί στον κόσμο βρίσκεται στο Νορίλσκ]]
Θρησκείες
Ο Χριστιανισμός είναι η κύρια θρησκεία στο Νορίλσκ. Υπάρχει ένας ρωσικός ορθόδοξος καθεδρικός ναός, αρκετές ρωσικές ορθόδοξες εκκλησίες και μια ουκρανική ορθόδοξη εκκλησία. Υπάρχει ένα τζαμί στο Νορίλσκ. Χτίστηκε το 1998 και ανήκει στην τοπική κοινότητα των Τατάρων, θεωρείται ως το βορειότερο μουσουλμανικό σπίτι προσευχής στον κόσμο.
Κουλτούρα
Το Νορίλσκ διαθέτει ένα μουσείο ιστορίας και μια γκαλερί τέχνης, ένα ζωολογικό κήπο, ένα δραματικό θέατρο, ένα πολιτιστικό κέντρο και πολλά μνημεία και ιστορικά κτίρια.
Κλίμα
Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στο εσωτερικό του αρκτικού κύκλου, το Νορίλσκ έχει υποαρκτικό κλίμα με πολύ μεγάλους, έντονους και κρύους χειμώνες και πολύ σύντομα και ήπια καλοκαίρια. Το Νορίλσκ καλύπτεται με χιόνι για περίπου 250-270 ημέρες το χρόνο, ενώ σε μια περίοδο περίπου 110-130 ημερών σημειώνονται χιονοθύελλες. Ο "Ήλιος του μεσονυχτίου" βρίσκεται πάνω από τον ορίζοντα από τις 21 Μαΐου έως τις 24 Ιουλίου (65 ημέρες), ενώ η περίοδος που ο ήλιος δεν ανεβαίνει, η πολική νύχτα, είναι από τις 30 Νοεμβρίου έως τις 13 Ιανουαρίου (45 ημέρες). Μερικές φορές τον Ιούλιο η θερμοκρασία μπορεί να ξεπεράσει τους 25 ° C. Μεγάλο μέρος των γύρω περιοχών καλύπτεται από φυσική άδενδρη τούνδρα. Το Νορίλσκ δεν έχει πολλά δέντρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Τζέιμς Μάντισον (ποδοσφαιριστής)
Για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, δείτε Τζέιμς Μάντισον.
Ο Τζέιμς Ντάνιελ Μάντισον (αγγλικά: James Daniel Maddison, γενν. στις 23 Νοεμβρίου 1996) είναι Άγγλος διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για τη Τότεναμ.
Πρώιμη ζωή
Ο Μάντισον γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κόβεντρι του Γουεστ Μίντλαντς. Είναι ιρλανδικής καταγωγής μέσω ενός εκ των παππούδων του.
Κόβεντρι Σίτι
Ο Μάντισον έγινε μέλος της ομάδας νέων της Κόβεντρι Σίτι και συμπεριλήφθηκε στην πρώτη ομάδα τη σεζόν 2013–14, αν και δεν αγωνίστηκε. Έκανε το ντεμπούτο του τον Αύγουστο του 2014, ως αλλαγή, στην ήττα με 2-1 για το Λιγκ Καπ Αγγλίας εναντίον της Κάρντιφ Σίτι. Ο Μάντισον έκανε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα, και πάλι ως αλλαγή, στην εντός έδρας ήττα με 3-1 εναντίον της Μπρίστολ Σίτι και έπαιξε τον πρώτο του αγώνα πρωταθλήματος ως βασικός την επόμενη αγωνιστική, εναντίον της Όλνταμ Αθλέτικ. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στον αγώνα, με ελεύθερο λάκτισμα στο πρώτο ημίχρονο, καθώς η ομάδα έχασε με 4-1.
Τον Νοέμβριο του 2014, ο Μάντισον υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, διάρκειας τρεισήμισι ετών, αλλά έχασε μεγάλο μέρος της υπόλοιπης σεζόν 2014-15 μετά την αποβολή του κατά τη διάρκεια μιας ήττας της Boxing Day από τη Ντόνκαστερ Ρόβερς και στη συνέχεια απέκτησε έναν τραυματισμό στην πλάτη.
Νόριτς Σίτι
Ο Μάντισον υπέγραψε με την ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ Νόριτς Σίτι την 1η Φεβρουαρίου 2016 με συμβόλαιο τρεισήμισι ετών, αλλά δανείστηκε αμέσως στην Κόβεντρι για το υπόλοιπο της σεζόν 2015–16.
Στις 31 Αυγούστου 2016, ο Μάντισον δανείστηκε στην Αμπερντίν της Πρέμιερσιπ Σκωτίας για το πρώτο μέρος της σεζόν 2016-17. Έκανε το ντεμπούτο του ως αλλαγή εναντίον της Ινβερνές Καλεντόνιαν Θιστλ και στη συνέχεια ξεκίνησε και σκόραρε στον επόμενο αγώνα, στη νίκη με 3-1 εναντίον της Νταντί. Ακολούθησε το νικητήριο γκολ στα τελευταία λεπτά εναντίον της Ρέιντζερς στις 25 Σεπτεμβρίου 2016.
Αφού επέστρεψε από τον δανεισμό του στην Αμπερντίν, ο Μάντισον έκανε το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα για τον Νόριτς στις 17 Απριλίου 2017, ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο και σκόραρε στη νίκη με 3-1 εναντίον της Πρέστον Νορθ Εντ στο Ντίπντεϊλ. Ο Μάντισον υπέγραψε ένα νέο τετραετές συμβόλαιο τον Ιούνιο του 2017. Με την άφιξη του νέου προπονητή Ντάνιελ Φάρκε, ο Μάντισον έλαβε τακτικές εκκινήσεις στην ομάδα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2017–18 και ανακηρύχθηκε Παίκτης της Σεζόν της Νόριτς Σίτι στο τέλος της σεζόν, καθώς και έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο Νέος Παίκτης της Χρονιάς της Τσάμπιονσιπ.
Λέστερ Σίτι
Ο Μάντισον υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τη Λέστερ Σίτι στις 20 Ιουνίου 2018, με μη γνωστό τέλος που πιστεύεται ότι ήταν περίπου 20 εκατομμύρια λίρες. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στην Πρέμιερ Λιγκ στις 18 Αυγούστου, στη νίκη με 2-0 εναντίον της Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς. Στη συνέχεια, σκόραρε σε με ελεύθερο λάκτισμα σε δύο συνεχόμενους αγώνες στην Πρέμιερ Λιγκ, εναντίον της Μπόρνμουθ και της Χάντερσφιλντ Τάουν. Στις 29 Ιουλίου 2020, αναφέρθηκε ότι συμφώνησε σε νέο τετραετές συμβόλαιο με τη Λέστερ Σίτι.
Εθνική ομάδα
Ο Μάντισον συμπεριλήφθηκε στην Αγγλία U21 τον Μάρτιο του 2016, αλλά δεν μπόρεσε να παίξει λόγω τραυματισμού. Έλαβε την πρώτη του κλήση στην Αγγλία U21 το Νοέμβριο του 2017 και έκανε το ντεμπούτο του εναντίον της Ουκρανίας σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U21 του 2019. Έλαβε την πρώτη του πρόσκληση στην Εθνική Αγγλίας ανδρών τον Οκτώβριο του 2018 για τους αγώνες του Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ εναντίον της Κροατίας και της Ισπανίας.
Στις 27 Μαΐου 2019, ο Μάντισον συμπεριλήφθηκε στην 23αδα της Αγγλίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U21 του 2019 και σημείωσε το πρώτο του γκολ για την Αγγλία κατά τη διάρκεια της ισοπαλίας με 3–3 εναντίον της Κροατίας στο Στάδιο Ολίμικο του Σαν Μαρίνο στις 24 Ιουνίου 2019.
Ο Μάντισον αποχώρησε από την ομάδα τον Οκτώβριο του 2019 λόγω ασθένειας. Αργότερα εμφανίστηκε να επισκέπτεται ένα καζίνο, αν και ο προπονητής του συλλόγου του Μπρένταν Ρότζερς υπερασπίστηκε τη συμπεριφορά του. Ο Μάντισον έκανε το ντεμπούτο του για την Αγγλία όταν μπήκε ως αλλαγή στη θέση του Άλεξ Όξλεϊντ-Τσάμπερλεϊν στο 56ο λεπτό της νίκης με 7-0 επί του Μαυροβουνίου στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020.
Διακρίσεις
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Άγγλοι ιρλανδικής καταγωγής Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόβεντρι Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νόριτς Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμπερντίν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερσιπ Σκωτίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Στυλιανός Πιστολάκης
Ο Στυλιανός Πιστολάκης (1897 – 3 Νοεμβρίου 1971) ήταν Έλληνας δικηγόρος από τα Χανιά και βενιζελικός βουλευτής.
Βιογραφία
Καταγόταν από σημαντική οικογένεια αγωνιστών της Κρητικής Επανάστασης (1897, 1905) από το Ακρωτήρι Χανίων και έκανε νομικές σπουδές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εξελέγη βουλευτής Χανίων με το Κόμμα Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1932 και του 1933. Το 1928 διορίστηκε Νομάρχης Σερρών και υπηρέτησε επίσης στη θέση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Γεωργίας. Υπήρξε ένας εκ των συμβούλων του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Έπειτα από το κίνημα του 1935 συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια. Εξελέγη ξανά βουλευτής στις εκλογές του 1936 και μετά πήγε στις ΗΠΑ. Έζησε εκεί για μερικά χρόνια.
Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1952 και μετά τη λήξη της θητείας του, το 1956 δεν ασχολήθηκε ξανά με την πολιτική και αποσύρθηκε στην ιδιωτική ζωή στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Η ρήξη με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη
Στις αρχές Σεπτεμβρίου 1958 εκδικάστηκε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Ηρακλείου η μήνυση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για συκοφαντική, διά του τύπου δυσφήμηση. Στις 6 Ιανουαρίου 1957 από τις στήλες της εφημερίδας Παρατηρητής, με τίτλο Η καίουσα αλήθεια υπαινισσόταν πως ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πλούτισε με αθέμιτα μέσα. Παράλληλα τον κατηγορούσε για τον επιλήψιμο τρόπο διαχείρισης της υπόθεσης της ΤΑΕ που επιβάρυνε το δημόσιο. Ο Πιστολάκης με τον Μητσοτάκη, συγγενείς εξ αγχιστείας αλληλομηνύθηκαν και μετά την μη εκλογή του Πιστολάκη, και την αυτόματη απώλεια της βουλευτικής ασυλίας του, ξεκίνησε η δικαστική του δίωξη. Τελικά ο Πιστολάκης ανακάλεσε το κατηγορητήριο εναντίον του Μητσοτάκη, λόγω των καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας και της μη προσέλευσης αρκετών μαρτύρων υπεράσπισης, γεγονός που επιτάχυνε τη λήξη της δίκης.
Θάνατος
Απεβίωσε από συγκοπή καρδιάς το 1970 και κηδεύτηκε στα Χανιά, στις 5 Νοεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Νομάρχες Σερρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Ρόμαν του Τσέρνιγοβ
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Μιχαήλ τού μάρτυρα πρίγκιπα τού Τσέρνιγοβ & τού Κιέβου και της Ελένας (Μαρίας), κόρης τού Ρόμαν τού μεγάλου πρίγκιπα της Γαλικίας. Όταν ο αδελφός του Ροστισλάβ αποφάσισε να μείνει στην Ουγγαρία, ο πατέρας του τον απέκλεισε από την κληρονομία.
Το 1246 ο πατέρας του Μιχαήλ εκτελέστηκε από τους Τατάρους. Το μερίδιο τού Ρόμαν ήταν το Μπριάνσκ, που ήλεγχε τις ροές των ποταμών από το Τσέρνιχιβ προς το Σμολένσκ και τα όρη Βιατίτσι της Σουζνταλίας. Το Χρονικό Λιουμπέτσκι τον αναφέρει ως πρίγκιπα τού Τσέρνιχιβ. Όταν ο Μπατού χαν διέταξε να λάβουν έγγραφο άδειας είσπραξης φόρων (yarlik), μόνο όσοι πρίγκιπες είχαν υποβάλλει υποτέλεια σε αυτόν, ο Ρόμαν -μετά την εκτέλεση τού πατέρα του- θα το έλαβε εκείνος. Τα χρονικά δεν το αναφέρουν, το υποδηλώνει όμως ο Τζοβάννι ντι Πλάνο Καρπίνι στην Ιστορία των Μογγόλων, των λεγομένων Τατάρων: "Όταν φύγαμε από τη χώρα των Κουμάνων, συναντήσαμε τον Ρόμαν πρίγκιπα των Ρώσων με την ακολουθία του, που πήγαινε στους Τατάρους".
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Τιτανόσαυρος
Οι Τιτανόσαυροι (μέλος της συνομοταξίας των Τιτανοσαυροειδών) αποτελούν μια ποικίλλη ομάδα σαυρόποδων δεινοσαύρων, που περιλάμβανε τον Σαλτάσαυρο και τον Ισίσαυρο. Ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά το 1877 από τον Ρίτσαρντ Λύντεκερ. Περιλαμβάνει επίσης κάποια από τα βαρύτερα πλάσματα που περπάτησαν ποτέ στη Γη, όπως ο Αργεντινόσαυρος και ο Πουερτόσαυρος, που ζύγιζαν έως και περίπου 90 τόνους. Η ονομασία της συνομοταξίας αναφέρεται στην πρωθύστερη ανακάλυψη του Τιτανόσαυρου, γένος που τώρα αμφισβητείται. Μαζί με τα Βραχιοσαυροειδή και τα συγγενικά γένη, αποτελούν τον κλάδο των Τιτανοσαυρόμορφων (Titanosauriformes) ή Μακρύρυγχων (Macronaria).
Κατηγορία:Σαυρίσχια
Μπόξερ σορτς
μικρογραφία|259x259εσ|Μπόξερ σορτς Το μπόξερ σορτς (στα αγγλικά boxer shorts) ή απλά μπόξερ είναι είδος ανδρικού εσωρούχου, το οποίο σε αντίθεση με το μπόξερ σλιπ ή μποξεράκι χαρακτηρίζεται από την χαλαρή εφαρμογή του στο σώμα. Το όνομα χρησιμοποιείται στα αγγλικά από την δεκαετία του 1940 για ελαστικά σορτς παντελόνια. Το εσώρουχο έλαβε το όνομά του από τα σορτς που φορούν οι πυγμάχοι (μποξέρ), τα οποία τους παρέχουν άνεση και ανεμπόδιστη κίνηση των ποδιών. Αργότερα τα μπόξερ άρχισαν να γίνονται δημοφιλή μεταξύ των νέων, οι οποίοι τα φορούσαν με διάφορα χρώματα και στάμπες.
Λιμήν Χερσονήσου Ηρακλείου
Ο Λιμένας Χερσονήσου (επίσημο: Λιμήν Χερσονήσου) είναι παραθαλάσσια κωμόπολη και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Είχε 2.968 κατοίκους το 2011. Βρίσκεται επί της παλαίας Εθνικής Οδού Ηρακλείου - Αγίου Νικολάου, και απέχει 25 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο καθώς και 2 χιλιόμετρα από τον Χερσόνησο.
Ωστόσο η ευρύτερη περιοχή περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό συνεχόμενων, ανεπτυγμένων οικισμών δημιουργώντας ένα δυναμικό αστικό σύνολο στο οποίο κυριαρχεί ο Λιμένας Χερσονήσου μαζί με τον Χερσόνησο.
Στο Λιμένα Χερσονήσου, ο οποίος είναι τουριστικά ανεπτυγμένος, λειτουργούν μεταξύ άλλων ΚΕΠ, Δημοτικό σχολείο, 2 Νηπιαγωγεία, Γυμνάσιο και Λύκειο, ταχυδρομείο, ΟΤΕ, καθώς επίσης περιφερειακό ιατρείο. Κύριες ασχολίες είναι ο τουρισμός, η ελαιοκομία, η αμπελοκαλλιέργεια και η καλλιέργεια πρώιμων κηπευτικών. Στον οικισμό συναντάμε τις εκκλησίες του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και την παλαιά της Αγίας Παρασκευής στο Καστρί.
Αρχαιολογία
Στη θέση του σημερινοί οικισμού του Λιμένος Χερσονήσου υπήρχε κατά την αρχαιότητα η πόλη Χερρόνησος ή Χερσόνησος. Η ύπαρξή της χρονολογείται από τα μινωικά χρόνια και έφτασε σε ακμή κατά τη ρωμαϊκή και στην πρώτη βυζαντινή περίοδο. Στο Λιμένα της μινωικής Χερσονήσου οδηγήθηκαν οι απόγονοι των Τυρρηνών από κάποιον Λακεδαιμόνιο με το όνομα Πόλλις. Οι απόγονοι των Τυρρηνών έφεραν μαζί τους το ξόανο της θεάς Αρτέμιδας, το οποίο είχαν κληρονομήσει από τους προγόνους τους. Το βράδυ άκουσαν τρομακτικούς θορύβους και τρόμαξαν, μπήκαν στα καράβια και έφυγαν αφού άφησαν στην ξηρά το ξόανο της θεάς του κυνηγιού. Σύμφωνα με κάποιον χρησμό, έπρεπε να εγκατασταθούν στο μέρος όπου θα έχαναν το ξόανο της Αρτέμιδας και την άγκυρα του πλοίου. Ο Πόλλις παρατήρησε ότι έλειπε και το άκρο της άγκυρας. Αποβιβάστηκαν ξανά στη Χερσόνησο, νίκησαν τους κατοίκους και εγκαταστάθηκαν εκεί. Στον ίδιο τόπο έκτισαν ναό προς τιμήν της Βριτομάρτιος Αρτέμιδος, που αναφέρει ο Στράβων. Τα ερείπια του ναού αυτού ανακαλύφθηκαν στη θέση Ελληνικό Λιβάδι. Στο εξωκλήσιο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε δίστιχη επιγραφή, που ανάγεται στον 1ο αιώνα π.Χ. και που αναφέρεται στην Άρτεμη.
Στη συνέχεια κατέλαβαν επίσης τη Λύττο και την αποίκισαν. Στη θέση Πόλη ανακαλύφθηκε επίσης πολύστιχη επιγραφή, που περιγράφει τους όρους κάποιας συνθήκης μεταξύ Γορτυνίων και Κνωσίων.
Ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια
Στα ρωμαϊκά χρόνια η Χερσόνησος είχε λιμένα με προβλήτες και στεγασμένα νεώρεια. Επίσης, στην πόλη βρίσκονταν σιντριβάνια με ψηφιδωτά και μικρούς καταρράκτες. Το νερό μεταφερόταν από επιβλητικό υδραγωγείο που βρισκόταν στη Λύττο και του οποίου σώζονται ερείπια στη θέση Ξεροκαμάρες, κοντά στον οικισμό Ποταμιές. Είχε επίσης θέατρο, από το οποίο επίσης σώθηκαν ερείπια. Η πόλη διέθετε δικά της νομίσματα, στα οποία απεικονιζόταν η Άρτεμη, η Αθηνά ή ο Απόλλων και ο αετός με τα φτερά ανοικτά, όπως στα νομίσματα της Λύττου. Επίσης, αναγραφόταν η λέξη ΧΕΡΣΟΝΑΣΙΟΝ.
Κατά τα βυζαντινά χρόνια αποτέλεσε έδρα επισκοπής, ιδρυθείσα από τον Τίτο. Στο ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου, ο Αναστάσιος Ορλάνδος αποκάλυψε το 1955 παλαιοχριστιανική βασιλική που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα και κοσμείται με ψηφιδωτά. Ο ίδιος καθηγητής έφερε στο φως ακόμα μία μεγάλη παλαιοχριστιανική βασιλική στην κορυφή του λόφου Καστρί.
Νεότερα χρόνια
Ο σημερινός οικισμός δεν αναφέρεται στην απογραφή του 1881. Για πρώτη φορά το βρίσκουμε στην απογραφή του 1900 με 133 κατοίκους. Την περίοδο εκείνη ιδρύθηκε σταθμός Χωροφυλακής και υποτελωνείο. Όταν έγινε κοινότητα, υπήχθησαν σε αυτήν οι οικισμοί Κουτουλουφάρι και Πισκοπιανό.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Χερσονήσου. Το 1933 με το ΦΕΚ 412Α - 30/12/1933 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Χερσονήσου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κουτουλουφαρίου ενώ ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Ανισσαράς, Δράπανος, Κουτουλουφάρι και Πισκοπιανό αποτελούν την κοινότητα Λιμένος Χερσονήσου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Χερσονήσου του δήμου Χερσονήσου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 2.968 κατοίκους.
Σημειώσεις
Λιμ Λιμ
Αρμένιοι της Κύπρου
Οι Αρμένιοι της Κύπρου ή Αρμενοκύπριοι (Αρμενικά: Կիպրահայեր, Τουρκικά: Kıbrıs Ermenileri) είναι αρμενική εθνοτική μειονότητα με παρουσία στην Κύπρο.
Η σχέση των Αρμενίων με την Κύπρο και η παρουσία τους στο νησί είναι πολύ παλιά και έχει υπάρξει μια αμοιβαία οικονομική και πολιτιστική συνάφεια για πολλούς αιώνες. Οι Αρμένιοι της Κύπρου είναι μια δομημένη κοινότητα με μακρά ιστορία και η παρουσία τους έχει εμπλουτίσει το νησί με αρκετούς τρόπους· αποτελούν αναγνωρισμένη μειονότητα με τη δική της γλώσσα, σχολεία, εκκλησίες, κοιμητήρια, μνημεία, μέσα ενημέρωσης, κοινωνικούς φορείς, έθιμα, παραδόσεις και πολιτιστική ζωή. Κατά τα τελευταία 55-60 χρόνια, ο αριθμός των Αρμενίων της Κύπρου έχει μειωθεί λόγω μεταναστεύσεων σε άλλες χώρες και ενσωμάτωση στην ευρύτερη κυπριακή κοινωνία, συμπεριλαμβανομένων μεικτών γάμων· ο αριθμός της σήμερα είναι μικρότερος απ' ό,τι ήταν πριν από 80 ή 90 χρόνια πριν. Από οικονομική άποψη, οι Αρμενοκύπριοι έχουν την τάση να είναι αυτοεργοδοτούμενοι επιχειρηματίες/έμποροι, επαγγελματίες και τεχνίτες.
Παρά το σχετικά μικρό αριθμό Αρμενίων που ζουν στην Κύπρο, η αρμενοκυπριακή κοινότητα είχε σημαντικό αντίκτυπο στην Αρμενική Διασπορά και το αρμενικό έθνος γενικότερα: κατά το Μεσαίωνα, η Κύπρος είχε μια εκτεταμένη σύνδεση με το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας, ενώ η Μονή του Καντσβώρ είχε σημαντική παρουσία στην Αμμόχωστο· κατά την Τουρκοκρατία, η Εκκλησία της Παρθένου Μαρίας και το Αρμενομονάστηρο ήσαν πολύ διαπρεπή. Σε πιο πρόσφατες εποχές, το βραχύβιο Εθνικό Εκπαιδευτήριο-Ορφανοτροφείο και το Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο Μελκονιάν άσκησαν μεγάλη επιρροή, όπως ήταν και η παρουσία της Αρμενικής Λεγεώνας στην Κύπρο, ενώ η μετανάστευση μεγάλου αριθμού Αρμενοκυπρίων στο Ηνωμένο Βασίλειο ουσιαστικά διαμόρφωσε τη σημερινή αρμενική παροικία της Βρετανίας. Ορισμένοι Αρμενοκύπριοι υπήρξαν ή είναι πολύ εξέχοντες σε παναρμενικό ή διεθνές επίπεδο και το γεγονός ότι, για σχεδόν μισό αιώνα, οι επιζώντες της Αρμενικής Γενοκτονίας συνεργάζονταν και συνυπήρχαν μαζί με τους Τουρκοκύπριους, ίσως ένα μοναδικό φαινόμενο σε ολόκληρη την Αρμενική Διασπορά. Επιπρόσθετα, η ιστορία και οι διάφορες άλλες πτυχές της αρμενικής κοινότητας της Κύπρου είναι εξαιρετικά καλά τεκμηριωμένες. Τέλος, η Κύπρος υπήρξε η πρώτη χώρα που έφερε το ζήτημα της αναγνώρισης της Αρμενικής Γενοκτονίας στην ολομέλεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 1965 και η δεύτερη χώρα στον κόσμο που αναγνώρισε την Αρμενική Γενοκτονία το 1975.
Σήμερα, οι Αρμένιοι της Κύπρου διατηρούν μια αξιοσημείωτη παρουσία περίπου 3.500 ατόμων στο νησί (συμπεριλαμβανομένων περίπου 1.000 μη Κυπρίων Αρμενίων, κυρίως από την Αρμενία, τη Γεωργία, το Λίβανο, τη Ρωσσία και τη Συρία), επικεντρωμένοι κυρίως γύρω από την πρωτεύουσα Λευκωσία, αλλά και με κοινότητες στη Λάρνακα και τη Λεμεσό, όπου διαθέτουν εκκλησίες, σχολεία, συλλόγους, κοιμητήρια και μνημεία• υπάρχει, επίσης, μια μικρή μη δομημένη αρμενική κοινότητα στην Πάφο (ουσιαστικά όλα τα μέλη της προέρχονται από την Αρμενία). Η Αρμενική Μητρόπολη Κύπρου βρίσκεται στη Λευκωσία. Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1960, μαζί με τους Μαρωνίτες και τους Λατίνους, αναγνωρίζονται ως «θρησκευτική ομάδα» και έχουν επιλέξει να ανήκουν στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Η αρμενοκυπριακή κοινότητα στηρίζεται ισχυρά, οικονομικά και ηθικά, από την Κυπριακή Δημοκρατία και οι Αρμενοκύπριοι εκπροσωπούνται από έναν εκλελεγμένο Εκπρόσωπο στη Βουλή των Αντιπροσώπων• από το Μάιο του 2006, ο Εκπρόσωπος είναι ο Βαρτκές Μαχτεσιάν, επιχειρηματίας από τη Λευκωσία, ο οποίος επανεκλέγηκε το Μάιο του 2011 για μια νέα θητεία στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ο θρησκευτικός ηγέτης της κοινότητας, από τον Αύγουστο του 1997, είναι ο Πατριαρχικός Βικάριος Αρχιεπίσκοπος Βαρουζάν Χεργκελιάν, υπόλογος στον Καθολικό (Πατριάρχη) του Μεγάλου Οίκου της Κιλικίας.
Ιστορία
Από τις τρεις θρησκευτικές ομάδες, οι Αρμένιοι είναι οι αρχαιότεροι στην Κύπρο, αφού η πρώτη επιβεβαιωμένη παρουσία Αρμενίων στο νησί ανάγεται στο 578 μ.Χ., κατά τη βασιλεία του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ιουστίνου Β’, ενώ οι Μαρωνίτες και οι Λατίνοι εμφανίστηκαν στο νησί το 686 και το 1126, αντίστοιχα.
Βυζαντινή περίοδος (578–1191)
Υπάρχει ένας μακρύς δεσμός ανάμεσα στους Αρμένιους και την Κύπρο, που πιθανώς ανάγεται στον 5ο αιώνα π.Χ.. Ωστόσο, οι Αρμένιοι έχουν συνεχή τεκμηριωμένη παρουσία στην Κύπρο από το 578 μ.Χ.: σύμφωνα με τον ιστορικό Θεοφύλακτο Σιμοκάττη, κατά την εκστρατεία του εναντίον του Πέρση Βασιλιά Χοσρόη Α’, ο Βυζαντινός Στρατηγός (και μελλοντικός Αυτοκράτορας) Μαυρίκιος ο Καππαδόκης συνέλαβε 10.090 Αρμένιους ως αιχμάλωτους στην Αρζανηνή (Αγτζνίκ), εκ των οποίων περίπου 3.350 μεταφέρθηκαν στην Κύπρο. Κρίνοντας από τη στρατηγική θέση των αποικιών που ίδρυσαν (Αρμενοχώρι, Αρμίνου, Κορνόκηπος, Πατρίκι, Πλατάνι, Σπαθαρικό και ίσως το Μούσερε), είναι πολύ πιθανόν αυτοί οι Αρμένιοι να υπηρέτησαν το Βυζάντιο ως μισθοφόροι στρατιώτες και ακρίτες.
Οι πολυάριθμοι Αρμένιοι απαιτούσαν και την ανάλογη πνευματική ποιμαντορία, γι' αυτό και το 973 ο Καθόλικος (Πατριάρχης) Χατσίκ Α’ ίδρυσε την Αρμενική Επισκοπή στη Λευκωσία. Οι σχέσεις ανάμεσα στην Κύπρο και τους Αρμένιους έγιναν εντονότερες όταν ιδρύθηκε το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας. Το Βασίλειο, στην ακτή της Κιλικίας, στα βόρεια του νησιού, ιδρύθηκε γύρω στο 1080 μ.Χ. από Αρμένιους πρόσφυγες που διέφυγαν από την εισβολή των Σελτζούκων στο βορρά και παρέμεινε σύμμαχος του Βυζαντίου. Μεταξύ 1136-1138, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Ιωάννης Β΄ Κομνηνός μετακίνησε ολόκληρο τον πληθυσμό της αρμενικής πόλης Τελ Χαμντούν στην Κύπρο. Μετά το γάμο του Ισαάκιου Κομνηνού με την κόρη του Αρμένιου πρίγκηπα Τορός Β’ το 1185, ήρθαν μαζί του στην Κύπρο Αρμένιοι ευγενείς και πολεμιστές, πολλοί από τους οποίους υπερασπίστηκαν το νησί εναντίον του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου (Μάιος 1191), όταν αποβιβάστηκε στη Λεμεσό με κατακτητικές διαθέσεις, και των Ναϊτών Ιπποτών (Απρίλιος 1192), που είχαν αγοράσει την Κύπρο από το Ριχάρδο και κυβερνούσαν με ιδιαίτερη σκληρότητα. Τελικά οι Ναΐτες επέστρεψαν το νησί στο Ριχάρδο, ο οποίος με τη σειρά του το πούλησε στον Γκυ ντε Λουζινιάν.
Λατινοκρατία (1191–1570)
Μετά την αγορά της Κύπρου από τον τιτουλάριο Φράγκο Βασιλιά της Ιερουσαλήμ Γκυ ντε Λουζινιάν το 1192, στην προσπάθειά του να ιδρύσει ένα φεουδαρχικό βασίλειο δυτικού τύπου, ο τελευταίος έστειλε απεσταλμένους στην Ευρώπη, την Κιλικία και το Λεβάντε, με αποτέλεσμα να λάβει χώρα μια μαζική μετανάστευση Αρμενίων και άλλων λαών (Φράγκοι, Λατίνοι, Μαρωνίτες, καθώς επίσης Αιθίοπες, Γεωργιανοί, Εβραίοι, Ιακωβίτες, Κόπτες, Μελκίτες, Νεστοριανοί και άλλοι). Σε αυτούς τους πολυάριθμους αστούς, ευγενείς, ιππότες και πολεμιστές, παραχωρήθηκαν απλόχερα αξιώματα, γαίες, τιμάρια, φέουδα και διάφορα προνόμια. Λόγω της εγγύτητάς τους, των εμπορικών τους δεσμών και μιας σειράς βασιλικών και αριστοκρατικών γάμων, το Βασίλειο της Κύπρου και το Βασίλειο της Κιλικίας αλληλοσυνδέθηκαν αναπόσπαστα. Στους μετέπειτα αιώνες, χιλιάδες Κιλικιοαρμένιοι αναζήτησαν καταφύγιο στην Κύπρο διαφεύγοντας από τις μουσουλμανικές επιθέσεις: την Πτώση της Αντιόχειας (1268), την Κατάκτηση της Άκρας (1291), την επίθεση των Σαρακηνών (1322), τις επιθέσεις των Μαμελούκων (1335 και 1346) και την οθωμανική κατάκτηση της Κιλικίας (1403 και 1421). Η Κύπρος κατέστη τώρα το ανατολικότερο προπύργιο του Χριστιανισμού• το 1441 οι αρχές της Αμμοχώστου προσκάλεσαν Αρμένιους από την Κιλικία να εγκατασταθούν εκεί.
Η Πτώση της Σις τον Απρίλιο του 1375 έθεσε τέρμα στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας• στον τελευταίο του Βασιλιά, Λέοντα Ε’, παραχωρήθηκε ασφαλής διέλευση στην Κύπρο και πέθανε σε εξορία στο Παρίσι το 1393, αφού αξίωσε μάταια άλλη μια Σταυροφορία. Το 1396 ο τίτλος του και τα προνόμιά του μεταφέρθηκαν στον εξάδελφό του, Βασιλιά Ιάκωβο Α’ Λουζινιανό, στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας• στη συνέχεια, ο βασιλικός θυρεός της δυναστείας των Λουζινιανών έφερε επίσης το λέοντα της Αρμενίας. Έτσι τέλειωσε η τελευταία πλήρως ανεξάρτητη αρμενική οντότητα του Μεσαίωνα, μετά από σχεδόν τρεις αιώνες κυριαρχίας και άνθισης• τον τίτλο του «Βασιλιά της Αρμενίας» διατηρούσε διαμέσου των αιώνων μέχρι τη σύγχρονη εποχή ο Οίκος της Σαβοΐας, μέσω του γάμου της Βασίλισσας Καρλόττας της Κύπρου με το Λουδοβίκο της Σαβοΐας. Παρόλον ότι οι Αιγύπτιοι Μαμελούκοι είχαν καταλάβει την Κιλικία, δεν ήταν σε θέση να συνεχίσουν να την κρατούν• εν τέλει τουρκικά φύλα κινήθηκαν προς την περιοχή και εγκαταστάθηκαν εκεί, οδηγώντας στην κατάκτηση της Κιλικίας από τον Ταμερλάνο. Ως αποτέλεσμα, 30.000 Αρμένιοι έφυγαν από την Κιλικία το 1403 και εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο, που συνέχισε να κυβερνάται από τη δυναστεία των Λουζινιανών μέχρι το 1489.
Κατά τη Φραγκοκρατία και την Ενετοκρατία (1192-1489 και 1489-1570, αντίστοιχα), υπήρχαν αρμενικές εκκλησίες στη Λευκωσία, την Αμμόχωστο, το Σπαθαρικό (Σουρπ Σαρκίς [Άγιος Σέργιος] και Σουρπ Βαρβαρέ [Αγία Βαρβάρα]), τον Κορνόκηπο (Σουρπ Χρεσνταγκαμπέτκ [Άγιοι Αρχάγγελοι]), το Πλατάνι (Σουρπ Κεβόρκ [Άγιος Γεώργιος]), το Μπέλα-Πάις και αλλού (Σουρπ Παρσέγ [Άγιος Βασίλειος]). Οι Αρμένιοι συγκαταλέγονταν ανάμεσα στις εφτά σημαντικότερες θρησκευτικές ομάδες στην Κύπρο, κατείχαν δε αποθήκες και καταστήματα στα λιμάνια της Αμμοχώστου, της Λεμεσού και της Πάφου, καθώς επίσης και στην πρωτεύουσα Λευκωσία, ελέγχοντας έτσι ένα μεγάλο τμήμα του εμπορίου. Επιπρόσθετα, η αρμενική ήταν ανάμεσα στις έντεκα επίσημες γλώσσες του Βασιλείου της Κύπρου και μια από τις πέντε επίσημες γλώσσες της ενετικής αποικιακής διοίκησης της Κύπρου.
Σύμφωνα με τους χρονικογράφους Λεόντιο Μαχαιρά (1369-1458), Γεώργιο Βουστρώνιο (1430-1501) και Φλώριο Βουστρώνιο (1500-1570), οι Αρμένιοι της Λευκωσίας είχαν τη δική τους Μητρόπολη και ζούσαν στη δική τους συνοικία, που ονομαζόταν Αρμενία ή Αρμενογειτονιά. Αρχικά είχαν τρεις εκκλησίες: Σουρπ Κεβόρκ, Σουρπ Μπογός-Πετρός (Άγιοι Παύλος και Πέτρος) και Σουρπ Χατς (Τίμιος Σταυρός) - που πιστεύεται ότι είναι το σημερινό τζαμί Αραπλάρ ή Σταυρός του Μισσιρίκου. Στην Αμμόχωστο ιδρύθηκε Επισκοπή στα τέλη του 12ου αιώνα και οι Αρμένιοι ζούσαν γύρω από τη συριακή ενορία. Ιστορικά έγγραφα υποδηλώνουν την παρουσία ενός σημαντικού μοναστικού και θεολογικού κέντρου εκεί, όπου λέγεται ότι είχε σπουδάσει ο Άγιος Νερσής ο Λαμπροναίος (1153-1198)• από τις τρεις αρμενικές εκκλησίες της περιτειχισμένης Αμμοχώστου [Σουρπ Αστβατζατζίν (Παναγίας), Σουρπ Σαρκίς και Σουρπ Χατς - που πιστεύεται ότι είναι η αταύτιστη εκκλησία ανάμεσα στην εκκλησία των Καρμελιτών και της Αγίας Άννας], μόνο η εκκλησία του Καντσβώρ διασώζεται, κτισμένη το 1346.
Η ευημερία των κατοίκων της Κύπρου ανακόπηκε από τη σκληρή και διεφθαρμένη βενετική διοίκηση και τους υπέρογκους φόρους που επέβαλλαν. Η τυραννική τους διακυβέρνηση, σε συνδυασμό με αντίξοες συνθήκες (ανομβρίες, επιδημίες, λιμούς, πλημμύρες, σεισμούς κτλ), προκάλεσαν αξιοσημείωτη μείωση στον πληθυσμό του νησιού. Σύμφωνα με τον ιστορικό Στέφανο Λουζινιανό, μέχρι τα τέλη της Ενετοκρατίας, οι Αρμένιοι ζούσαν κυρίως στην Αμμόχωστο και τη Λευκωσία και, σε μικρούς αριθμούς, σε τρία “αρμενικά χωριά”: το Πλατάνι, τον Κορνόκηπο και το Σπαθαρικό.
Τουρκοκρατία (1570-1878)
Κατά την οσμανική κατάληψη της νήσου (1570-1571), στρατολογήθηκαν περίπου 40.000 Οθωμανοαρμένιοι τεχνίτες (κυρίως σκαπανείς). Η νέα τάξη πραγμάτων επηρέασε και την αρμενική κοινότητα: πολλοί από τους Οθωμανοαρμένιους που επέζησαν της κατάκτησης εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Λευκωσία, αυξάνοντας τον αρμενικό της πληθυσμό, ενώ η Αρμενική Μητρόπολη Κύπρου αναγνωρίστηκε ως Εθναρχία (Ազգային Իշխանութիւն, Αζκαΐν Ισχανουτιούν), μέσω του θεσμού των μιλλέτ. Ωστόσο, η Επισκοπή στην Αμμόχωστο καταργήθηκε, καθώς ο χριστιανικός πληθυσμός σφαγιάστηκε ή εκδιώχθηκε και ολόκληρη η περιτειχισμένη πόλη κατέστη απαγορευμένη για μη Μουσουλμάνους μέχρι τα πρώτα χρόνια της Αγγλοκρατίας. Ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους κατά την κατάκτηση (την ακριβή φύση των οποίων μπορούμε μόνο να υποθέσουμε), παραχωρήθηκε στους Αρμένιους της Λευκωσίας το δικαίωμα να φυλάσσουν την Πύλη Πάφου (το προνόμιο αυτό χρησιμοποιήθηκε μόνο για μικρό χρονικό διάστημα, εξαιτίας των μεγάλων δαπανών που απαιτούνταν) και, με φιρμάνι του Μαΐου του 1571, τους επιστράφηκε η εκκλησία της Παναγίας της Τύρου (γνωστή και ως Τορτόζα), την οποία οι Οθωμανοί είχαν μετατρέψει σε αποθήκη άλατος. Επιπρόσθετα, το μοναστήρι του Αγίου Μακαρίου είχε αποκτήσει την εύνοια των Οθωμανών και κατέστη σημαντικός ενδιάμεσος σταθμός για Αρμένιους και άλλους προσκυνητές καθοδόν προς τους Αγίους Τόπους, καθώς και χώρος ανάπαυσης για περιηγητές και Καθόλικους (Πατριάρχες) και άλλους κληρικούς από την Κιλικία και την Ιερουσαλήμ.
Σε αντίθεση με τους Λατίνους και τους Μαρωνίτες, οι Αρμένιοι - όντας Ορθόδοξοι - δεν καταδιώκονταν λόγω της θρησκείας τους από τους Οθωμανούς. Παρόλον ότι ζούσαν περίπου 20.000 Αρμένιοι στην Κύπρο κατά τα πρώτα-πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας, μέχρι το 1630 είχαν παραμείνει μόνο 2.000 Αρμένιοι, σε σύνολο 56.350 κατοίκων. Στο Μπετεστάν (την καλυμμένη αγορά της Λευκωσίας), υπήρχαν πολλοί Αρμένιοι έμποροι και στα τέλη του 18ου αιώνα/αρχές του 19ου αιώνα ο κορυφαίος πολίτης της Λευκωσίας ήταν ένας Αρμένιος έμπορας ονόματι Σαρκίς, που ήταν “μπερατλής” (κάτοχος βερατίου ή χάρτας που παραχωρούσε προνόμια) και ήταν αρχικά ο δραγομάνος για το Γάλλο Πρόξενο, πριν γίνει ο δραγομάνος για τον Άγγλο Πρόξενο. Αργότερα, στις αρχές μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, οι περιηγητές και τα κατάστιχα αναφέρουν έναν άλλο πλούσιο Αρμένιο έμπορο, το Χατζή Συμεών Αγά της Κριμέας, που είχε νωρίτερα χρηματοδοτήσει μια πλήρη επιδιόρθωση του Αρμενομονάστηρου και ήταν ο γαμπρός του Σαρκίς. Ένας τρίτος Αρμένιος προύχοντας ήταν ο Μαρτυρός Φουγκάς, δραγομάνος για το Γάλλο Πρόξενο και γνωστός έμπορας, που συνελήφθηκε και αποκεφαλίστηκε από τους Οθωμανούς γύρω στο 1825. Οι Αρμένιοι εξασκούσαν επικερδή επαγγέλματα και στις αρχές του 17ου αιώνα εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο Περσοαρμένιοι ως έμποροι μεταξιού, όπως και κάποιοι εύποροι Οθωμανοαρμένιοι το 18ο και 19ο αιώνα, όπως ο Μπογός-Μπερτζ Αγάς Εραμιάν. Ωστόσο, με τη νέα τάξη πραγμάτων, ο αριθμός των Αρμενίων και των άλλων Χριστιανών μειώθηκε δραματικά λόγω της δυσβάστακτης φορολογίας και της σκληρότητας της οθωμανικής διοίκησης, εξαναγκάζοντας πολλούς Χριστιανούς να γίνουν Λινοβάμβακοι (Κρυπτοχριστιανοί) ή να ασπαστούν το Ισλάμ, που εξηγεί γιατί πρώην αρμενικά χωριά (Άγιος Ιάκωβος, Άγιος Χαρίτων, Αρμενοχώρι, Άρτεμη, Κορνόκηπος, Μελούντα, Πλατάνι και 'Σπαθαρικό) κατοικούνταν από Τουρκοκύπριους στα τέλη του 19ου αιώνα• μικρός αριθμός Αρμενοκυπρίων έγιναν Καθολικοί μέσω γάμου με εύπορες λατινικές οικογένειες.