cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Ζάμπιας
Ανεξαρτησία
Πρώτος πρόεδρος του ανεξάρτητου κράτους εξελέγη με μεγάλη πλειοψηφία ο εθνικιστής Κένεθ Καούντα, αρχηγός του Ενωμένου Εθνικού Κόμματος της Ανεξαρτησίας, ο οποίος εγκαθίδρυσε μονοκομματικό καθεστώς. Η κυβέρνησή του κρατικοποίησε τις ξένες εταιρείες και το 1972 ψήφισε Σύνταγμα, νομιμοποιώντας το καθεστώς του. Επίσης, υποστήριξε το κίνημα ανεξαρτησίας στη γειτονική Ζιμπάμπουε. Το 1980 η δυσαρέσκεια εναντίον του καθεστώτος εκδηλώθηκε με αποτυχημένο πραξικόπημα, ενώ τα επόμενα χρόνια αυξήθηκαν τα οικονομικά προβλήματα και οι βίαιες διαδηλώσεις. Ο Καούντα υποχρεώθηκε να προβεί σε διοικητικές μεταρρυθμίσεις και το 1990 η χώρα έγινε πολυκομματική δημοκρατία. Τον επόμενο χρόνο διεξήχθησαν οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές, με συμμετοχή όλων των κομμάτων και πρόεδρος εξελέγη ο Φρέντερικ Τσιλούμπα, συνδικαλιστής και αρχηγός του Κινήματος για την Πολυκομματική Δημοκρατία. Η Αντιπολίτευση κατηγόρησε τον Τσιλούμπα για αντιδημοκρατικές μεθόδους διοίκησης, ωστόσο ο τελευταίος κέρδισε και τις εκλογές του 1996. Το Νοέμβριο του 1996 ο πρόεδρος κήρυξε τη χώρα σε εθνική επιφυλακή, εξαιτίας φόβων για νέες απόπειρες ανατροπής της κυβέρνησης. Τον Οκτώβριο του 1997 εκδηλώθηκε νέα απόπειρα πραξικοπήματος, για την οποία θεωρήθηκε υπαίτιος ο Καούντα. Ο πρώτος πρόεδρος της χώρας τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό ως το 1998. Η Αντιπολίτευση συγκρότησε συνασπισμό κατά του κυβερνώντος κόμματος και κατήλθε στις εκλογές του 2001. Διάδοχος του Τσιλούμπα έγινε ο Λεβί Μουαναουάσα, έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών το Δεκέμβριο του 2001. Ο νέος πρόεδρος ζήτησε την άρση ασυλίας του Τσιλούμπα και ο τελευταίος παραπέμφθηκε σε δίκη για διαφθορά, το 2003. Ο Μουαναουάσα κέρδισε και τις προεδρικές εκλογές στις 28 Σεπτεμβρίου του 2006, με 43% των ψήφων έναντι 29,4% για το Μάικλ Σάτα. Στις 9 Οκτωβρίου του 2006 διόρισε αντιπρόεδρο το Ρουπία Μπάντα. Μετά τον αδόκητο θάνατο του Μουαναουάσα, έπειτα από εγκεφαλικό επεισόδιο, στις 19 Αυγούστου του 2008, ανέλαβε προσωρινός πρόεδρος ο Μπάντα, ο οποίος κέρδισε στις προεδρικές εκλογές στα τέλη Οκτωβρίου του ιδίου έτους τον υποψήφιο της Αντιπολίτευσης, Μάικλ Σάτα.
Βιβλιογραφία
*
Βαρβασιακός Α.Ο.
Ο Βαρβασιακός Αθλητικός Όμιλος είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος της Χίου και συγκεκριμένα από το Βαρβάσι, την προσφυγική γειτονιά της πόλης της Χίου. Ιδρύθηκε το 1958 και διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου αλλά και καλαθοσφαίρισης, ενώ τα χρώματα του συλλόγου είναι το μπλε και το κίτρινο.
Την περίοδο 1993-1994, ο Βαρβασιακός αναδείχθηκε πρωταθλητής του 2ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής, αγωνιζόμενος στη Γ΄ Εθνική για την περίοδο 1994-1995 ως Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρία (Π.Α.Ε.) πλέον και αγωνίστηκε σ΄ αυτήν την κατηγορία συνολικά για τρεις συνεχόμενες χρονιές. Από τους γνωστότερους ποδοσφαιριστές που αγωνίσθηκαν εκείνη τη χρονική περίοδο με την ομάδα, ήταν ο Στέφανος Παπαθεοδώρου.
Την αγωνιστική περίοδο 2010-2011, το ποδοσφαιρικό τμήμα αγωνίζεται στη Β΄ Κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χίου, έπειτα από τον υποβιβασμό της από την Α΄ κατηγορία.
Το ποδοσφαιρικό τμήμα αγωνίζεται στο Δημοτικό Γήπεδο Χίου και το τμήμα καλαθοσφαίρισης στο Κλειστό Γυμναστήριο Χίου.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Χίου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Χίου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1958 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Βάλτα Αχαΐας
Η Βάλτα είναι ορεινό χωριό της πρώην επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας που αποτελεί σήμερα Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καλαβρύτων του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε την Κοινότητα Βάλτας ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Καλαβρύτων. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 82 κάτοικοι.
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η εξής: Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 922 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Σκεπαστό, βόρεια των Καλαβρύτων και 25 χιλιομέτρων σε απόσταση από αυτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
NGC 1547
Ο NGC 1547 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ηριδανό. Απέχει περίπου 445 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει έκταση 170.000 ετών φωτός. Τον ανακάλυψε ο Φράνσις Πρηζέρβντ Λήβενγουορθ (Francis Preserved Leavenworth) στις 17 Οκτωβρίου 1885.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1547 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ηριδανός (αστερισμός)
Κ. Πορφύρης
'''Κ. Πορφύρης ήταν το φιλολογικό ψευδώνυμο του Πορφύρη Κονίδη'''. Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο τον Νοέμβριο του 1910 και πέθανε στην Αθήνα τον Μάιο του 1967.
Κατά τη δεκαετία του 1930 σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Ήταν τακτικός αρθρογράφος στην "Αυγή" (από το 1953), καθώς και αρχισυντάκτης στο περιοδικό "Επιθεώρηση Τέχνης" (από το 1959). Η γενικότερη συγγραφική παρουσία του ανέδειξε σπουδαία ζητήματα της νεοελληνικής ιστορίας και της τοπικής ιστορίας των Επτανήσων, αλλά και αγωνίστηκε με συνέπεια για την ιδεολογική και πολιτική ανανέωση του αριστερού κινήματος.
Σημαντικότερα έργα του: Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου "Αυτοβιογραφία" (εισαγωγή- σχόλια Κ. Πορφύρη), εκδ. Διγενής, Αθήνα 1956, "Διονύσιος Σολωμός: ένας ποιητής, ένας άνθρωπος, μια εποχή", εκδ. Μίνωας, Αθήνα 1958, "Καλβικά διάφορα" (ανάτυπο από την "Επιθεώρηση Τέχνης"), 1960, "Ανδρέας Κάλβος, ο αγέλαστος: μυθιστορηματική βιογραφία", εκδ. 20ός αιώνας, Αθήνα 1962, "Λασκαράτος, ο αντιφατικός, ο ποιητής, ο πεζογράφος", εκδ. Δίφρος, Αθήνα 1962, Άγγελος Σουμάκης, "Το ρεμπελιό των ποπολάρων" (εισαγωγή Κ. Πορφύρη), εκδ. Επικαιρότητα, Αθήνα 1973, "Ο Ανδρέας Κάλβος καρμπονάρος: η μυστική δίκη των καρμπονάρων της Τοσκάνης", εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 1975, "Ενθυμήματα: όσα έζησα, όσα είδα, όσα άκουσα", εκδ. Περίπλους, Αθήνα 2000.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Παρχάρι Σερρών
Το Παρχάρι, έως το 1927 γνωστό ως Τζουμά Μαχαλέ, είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Βισαλτίας της Κεντρικής Μακεδονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Οδός Αράμ
Η Οδός Αράμ (Արամի Փողոց), βρίσκεται στην επαρχία Κέντρον της αρμενικής πρωτεύουσας Ερεβάν. Ονομάστηκε προς τιμήν του Αράμ Μανουκιάν, ηγέτη της Αντίστασης του Βαν του 1915 και ένας από τους ιδρυτές της Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας. Είναι ένας από τους παλαιότερους δρόμους στο σύγχρονο Γερεβάν.
Η οδός πηγαίνει από την οδό Χανιτζάν στα νοτιοανατολικά προς την λεωφόρο Μαστότς στα βορειοδυτικά, κατά μήκος της αγοράς του Βερνισάζ του Ερεβάν, της Εθνικής Πινακοθήκης της Αρμενίας και το πάρκο Μισάκ Μανουσιάν.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη της οδού (2015) Η οδός εγκαινιάστηκε το 1837, και ονομάστηκε Οδός Τσάρσκαγια προς τιμήν του τσάρου Νικολάου Α΄ που επισκέφθηκε την πόλη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το 1919, μετά το θάνατο του πρώτου υπουργού εσωτερικών της Πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας, του Αράμ Μανουκιάν, η οδός μετονομάστηκε επίσημα προς τιμήν του. Μετά την σοβιετοποίηση της Αρμενίας, οι κομμουνιστές μετονόμασαν την οδό προς τιμήν του μπολσεβικικού ακτιβιστή Σουρέν Σπανταριάν το 1921. Με την ανεξαρτησία της Αρμενίας το 1991, το όνομα Αράμ Μανουκιάν αποκαταστάθηκε και η οδός μετονομάστηκε επίσημα ως Οδός Αράμ (αρμενικά: Arami Poghots). Ανάμεσα στο 1917 και το 1919 ο Μανουκιάν έζησε στο κτίριο που βρίσκεται στην Οδο Αράμ 9. Το κτίριο που άνηκε στον Φέιντι Καλανταριάν, χρονολογείται από το 1910 και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Μπόρις Μεχραμπιάν. μικρογραφία|Η οδός Αράμ 2014 Στην οδό Αράμ βρίσκονταν παλιά και παραδοσιακά κτίρια του Ερεβάν. Ωστόσο, μετά την ανεξαρτησία της Αρμενίας, η πλειοψηφία των ιστορικών κτιρίων της οδού καταστράφηκαν εντελώς ή μετασχηματίστηκαν σε σύγχρονες πολυκατοικίες με την προσθήκη προσθετων ορόφων. Διατηρήθηκαν μόνο λίγα κτίρια, κυρίως στο τμήμα που εκτείνεται από την οδό Αμποβιαν προς την οδό Μαστότς.
Έργο «Παλαιό Ερεβάν»
Το 2005, το δημοτικό συμβούλιο του Ερεβάν πρότεινε ένα σχέδιο για να επαναφέρει τα παλιά κτίρια στην Οδό Αράμ, μέσα στα πλαίσια του έργου «Παλαιό Ερεβάν». Το αρχικό σχέδιο πρότεινε την επανακατασκευή στο τμήμα μεταξυ της οδού Αμποβιάν και του πάρκου Μαστότς, με μήκος 320 μέτρων.
Ωστόσο, το σχέδιο αναβλήθηκε για πολλά χρόνια λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων. Το προϋπολογισθέν ποσό για την επένδυση σε αυτό το έργο είναι περίπου 150 εκατομμύρια δολάρια, με διάρκεια μεταξύ 3 και 5 ετών.
Τον Απρίλιο του 2013, το έργο αναβίωσε καθώς ξεκίνησε η διαδικασία ανασυγκρότησης μερικών παλαιών κτιρίων. Με βάση το αναθεωρημένο σχέδιο, το «Παλαιό Ερεβάν» θα υλοποιηθεί σύμφωνα με το κύριο σχέδιο του Ερεβάν. Έτσι, η αποκατεστημενη επικράτεια θα δημιουργήσει ένα αστικό περιβάλλον που θα χαρακτηρίζει την ιστορική σκηνή του Ερεβάν, ενσωματωμένο εμπορικά και πολιτιστικά στην σύγχρονη ζωή της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δρόμοι στην Αρμενία
ΛΑ
Η λέξη ΛΑ ή Λα μπορεί να αναφέρεται:
Κβαντικός αριθμός
Οι κβαντικοί αριθμοί είναι κάποιοι αριθμοί που αντιστοιχούν σε φυσικές ποσότητες (όπως η ενέργεια, η στροφορμή και το σπιν), οι οποίες διατηρούνται σε ένα κβαντικό σύστημα με την πάροδο του χρόνου, και οι οποίοι περιγράφουν τις τιμές που λαμβάνουν οι αντίστοιχες αυτές φυσικές ποσότητες. Από τη στιγμή που οποιοδήποτε κβαντικό σύστημα μπορεί να έχει έναν ή περισσότερους κβαντικούς αριθμούς, δεν έχει νόημα η παράθεση μιας λίστας με όλους τους κβαντικούς αριθμούς που υπάρχουν.
Μονοηλεκτρονικό άτομο
Το σύνολο κβαντικών αριθμών που έχει μελετηθεί περισσότερο, είναι αυτό για ένα απλό ηλεκτρόνιο σε ένα άτομο: όχι μόνο επειδή είναι χρήσιμο στη χημεία, αλλά επειδή είναι ένα επιλύσιμο και ρεαλιστικό πρόβλημα, και, ως τέτοιο, βρίσκει ευρεία χρήση σε επιστημονικά βιβλία.
Στη μη σχετικιστική κβαντική μηχανική, η Χαμιλτονιανή του συστήματος αυτού αποτελείται από την κινητική ενέργεια του ηλεκτρονίου και τη δυναμική ενέργεια που υπάρχει εξ' αιτίας της δύναμης Κουλόμπ ανάμεσα στα νουκλεόνια και το ηλεκτρόνιο. Η κινητική ενέργεια μπορεί να χωριστεί σε δύο κομμάτια, το πρώτο από τα οποία οφείλεται στη στροφορμή, J, του ηλεκτρονίου γύρω από τον ατομικό πυρήνα. Από τη στιγμή που το δυναμικό Κουλόμπ είναι σφαιρικά συμμετρικό, η Χαμιλτονιανή μετατίθεται με την ποσότητα J2. Η ίδια η J2 μετατίθεται με οποιαδήποτε από τις συνιστώσες του διανύσματος της στροφορμής, που για λόγους σύμβασης επιλέγεται να είναι η Jz. Αυτοί είναι και οι μόνοι τελεστές του προβλήματος οι οποίοι μετατίθενται, οπότε και έχουμε τρεις κβαντικούς αριθμούς.
Αυτοί είναι γνωστοί ως:
Κβαντικοί αριθμοί με αλληλεπίδραση σπιν-τροχιάς
Όταν κάποιος λάβει υπ' όψιν του την αλληλεπίδραση σπιν-τροχιάς, οι l, m και s δεν μετατίθενται πλέον με τη Χαμιλτονιανή, και η τιμή τους αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου. Οπότε, πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένα νέο σύνολο κβαντικών αριθμών. Αυτό το σύνολο περιλαμβάνει
Για παράδειγμα, έστω ότι έχουμε τις ακόλουθες οκτώ καταστάσεις, που ορίζονται από τους κβαντικούς αριθμούς:
Η κβαντική κατάσταση του συστήματος μπορεί να περιγραφεί ως γραμμικός συνδυασμός αυτών των οκτώ καταστάσεων. Όμως, παρουσία της αλληλεπίδρασης σπιν-τροχιάς, εάν θέλει κάποιος να περιγράψει το ίδιο σύστημα με οκτώ καταστάσεις που είναι ιδιοδιανύσματα της Χαμιλτονιανής, θα έπρεπε να πάρει τις παρακάτω οκτώ καταστάσεις:
Στοιχειώδη σωματίδια
Τα στοιχειώδη σωματίδια περιέχουν αρκετούς εσωτερικούς κβαντικούς αριθμούς. Όμως, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα στοιχειώδη σωματίδια είναι κβαντικές καταστάσεις του καθιερωμένου μοντέλου της σωματιδιακής φυσικής, οπότε οι κβαντικοί αριθμοί αυτών των σωματιδίων υπακούν στην ίδια σχέση με τη Χαμιλτονιανή αυτού του μοντέλου, όπως οι κβαντικοί αριθμοί του μοντέλου του Μπορ για τη Χαμιλτονιανή του. Με άλλα λόγια, κάθε κβαντικός αριθμός αντικατοπτρίζει και μια συμμετρία του προβλήματος.
Τυπικοί κβαντικοί αριθμοί που σχετίζονται με συμμετρίες του χωροχρόνου είναι το σπιν (που σχετίζεται με τη συμμετρία στροφής), η αρτιότητα, η C-αρτιότητα και η Τ-αρτιότητα (που σχετίζεται με τη συμμετρία Πουανκαρέ του χωροχρόνου). Τυπικές εσωτερικές συμμετρίες είναι οι λεπτονικοί και οι βαρυονικοί αριθμοί ή το ηλεκτρικό φορτίο.
Σωματιδιακή φυσική
Κατηγορία:Κβαντική μηχανική Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής Κατηγορία:Αδιάστατοι αριθμοί
Ζούλιο Σέζαρ Σοάρες ντε Εσπίντολα
Ο Ζούλιο Σέζαρ Σοάρες ντε Εσπίντολα (πορτογαλικά: Júlio César Soares Espíndola, Ντουκί ντε Κάσιας, 3 Σεπτεμβρίου 1979), γνωστός ως Ζούλιο Σέζαρ, είναι Βραζιλιάνος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Εκτός από τη βραζιλιάνικη έχει και την ιταλική υπηκοότητα.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Ζούλιο Σέζαρ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως τερματοφύλακας στις παιδικές ομάδες της Φλαμένγκο στο Ρίο ντε Τζανέιρο, την ιδιαίτερη του πατρίδα. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα του συλλούγου το 1997 σε ηλικία 17 ετών και μέχρι το 2000 είχε γίνει βασικός.
Ύστερα από το Κόπα Αμέρικα του 2004 πήγε στην Ιταλία και τη Σέριε Α. Αρχικά έπαιξε για μισό χρόνο δανεικός στην Κιέβο Βερόνα και από τον Αύγουστο του 2005 μέχρι το Μάιο του 2012 ήταν ο βασικός τερματοφύλακας της Ίντερ. Με την Ίντερ κατέκτησε τρία κύπελλα Ιταλίας (2006, 2010, 2011), τέσσερα Σούπερ Καπ Ιταλίας (2005, 2006, 2008, 2010), πέντε συνεχόμενα πρωταθλήματα (2006-2010), το Τσάμπιονς Λίγκ του 2010 και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της ίδιας χρονιάς.
Το καλοκαίρι του 2012 η Ίντερ θέλησε να μειώσει το ύψος των απολαβών του. Ο Σέζαρ δεν δέχτηκε καμία μείωση του μισθού του, οδηγώντας τους Μιλανέζους στην αγορά του Σαμίρ Χαντάνοβιτς από την Ουντινέζε για τη θέση του βασικού τερματοφύλακα και τη λύση του συμβολαίου του Σέζαρ με αμοιβαία συμφωνία στις 29 Αυγούστου. Την επόμενη ημέρα μεταγράφηκε στην Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, υπογράφοντας 4ετές συμβόλαιο. Ύστερα όμως από τον υποβιβασμό της Ρέιντζερς στη Φούτμπολ Λίγκ ο Σέζαρ δεν αγωνίστηκε ξανά για την ομάδα.
Στις 15 Φεβρουαρίου του 2014 ο Σέζαρ δόθηκε δανεικός στην Τορόντο ΦΚ. Με την καναδέζικη ομάδα έπαιξε επτά αγώνες προτού αποχωρήσει για να συμμετάσχει στην προετοιμασία της Εθνικής Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Εθνική ομάδα
Αρχικά ο Σέζαρ έπαιξε με τις παιδικές και εφηβικές ομάδες της Βραζιλίας. Με την Κ17 το 1997 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής Κ17.
Στο Κόπα Αμέρικα του 2004 ο Σέζαρ ήταν πλέον ο βασικός τερματοφύλακας της εθνικής ανδρών. Η βραζιλιάνικη ομάδα με ηγέτη τον Αντριάνο έμοιαζε με Β΄ ομάδα, λόγω της έλλειψης μεγάλων αστεριών όπως ο Ρονάλντο, ο Ροναλντίνιο, ο Κακά και ο Ρομπέρτο Κάρλος και φαινόταν δύσκολο να καταφέρει να κατακτήσει το κύπελλο. Στον ημιτελικό ενάντια στην Ουρουγουάη το παιχνίδι πήγε στα πέναλτι όπου ο Σέζαρ έγινε ήρωας σώζοντας το τέταρτο και το πέμπτο πέναλτι. Στα πέναλτι κατέληξε και ο τελικός ενάντια στην Αργεντινή και ο Σέζαρ απέκρουσε ξανά ένα πέναλτι, βοηθώντας καθοριστικά την επικράτηση της ομάδας του με 4-2. Παρά τη συμβολή του στην κατάκτηση του τίτλου ο Σέζαρ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 ήταν μόλις τρίτος τερματοφύλακας, πίσω από τους Ντίντα και Ροζέριο Σένι.
Ύστερα από την απόσυρση του Ντίντα ο Σέζαρ έγινε ο βασικός τερματοφύλακας της Βραζιλίας και ήταν κάτω από τα δοκάρια της ομάδας του το 2009 στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών το οποίο και κέρδισε νικώντας τις ΗΠΑ 3-2 στον τελικό. Τον Ιούνιο του 2010 ήταν στη λίστα των ποδοσφαιριστών της Βραζιλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής. Συμμετείχε και τους πέντε αγώνες της Βραζιλίας μέχρι τον αποκλεισμό της μόλις στα προημιτελικά, εν μέρει με δικό του λάθος. Ένα χρόνο ύστερα από την απογοήτευση της Νοτίου Αφρικής τον επέλεξε και πάλι ο Μάνο Μενέζες, νέος προπονητής στην ομάδα για το Κόπα Αμέρικα του 2011 στην Αργεντινή. Στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2013 υπερασπίστηκε ξανά το τέρμα της Βραζιλίας. Η ομάδα του κέρδισε τον τίτλο επικρατώντας 3:0 της Ισπανίας στον τελικό και ο Σέζαρ ψηφίστηκε ως ο καλύτερος τερματοφύλακας της διοργάνωσης. Ο Φελίπε Σκολάρι, που διαδέχτηκε τον Μενέζες, τον διατήρησε στη θέση του βασικού τερματοφύλακα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιέβο Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορόντο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στον Καναδά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία
Δυτική Γερμανία
Δυτική Γερμανία (Westdeutschland) ήταν η ονομασία στην καθομιλουμένη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (γερμανικά: Bundesrepublik Deutschland) από από τη σύστασή της στις 23 Μαΐου 1949 μέχρι τη Γερμανική επανένωση, μέσω της ενσωμάτωσης της Ανατολικής Γερμανίας (Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας) στις 3 Οκτωβρίου 1990. Η Δυτική Γερμανία συνόρευε βόρεια με τη Δανία, ανατολικά με την Ανατολική Γερμανία και την Τσεχοσλοβακία, νότια με την Ελβετία και την Αυστρία και δυτικά με Γαλλία, Βέλγιο και Ολλανδία. Κατείχε το δυτικό και νοτιοανατολικό τμήμα της σημερινής Γερμανίας· προσωρινή πρωτεύουσά της υπήρξε η Βόννη και μεγαλύτερη πόλη το Αμβούργο. Με τη Δυτική Γερμανία συσχετιζόταν και το έδαφος του Δυτικού Βερολίνου.
Ιστορία
Μετά την ήττα και τη συνθηκολόγηση της Ναζιστικής Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σοβιετική Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής άρχισαν την κατοχή της Γερμανίας. Η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες ίδρυσαν τη Δυτική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση ίδρυσε σοσιαλιστικό κράτος στην περιοχή, τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Ο πρώτος καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ο Κόνραντ Αντενάουερ, έθεσε ως προτεραιότητά του την ενσωμάτωση της χώρας στη Δυτική Ευρώπη. Χάρη στη βοήθεια από το Σχέδιο Μάρσαλ, η οικονομία ανέκαμψε γρήγορα.
Η Γερμανική επανένωση επιτεύχθηκε στο πλαίσιο γενικότερων πολιτικών, που σημειώθηκαν ιδιαίτερα στην Ανατολική Ευρώπη. Στις 9 Νοεμβρίου 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου και η χώρα επανενώθηκε επίσημα στις 3 Οκτωβρίου 1990.
Οικονομία
Η Δυτική Γερμανία ήταν από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου και είχε πολλά ορυκτά, όπως τον γαιάνθρακα (143.615.000 τόνοι τον χρόνο). Παρήγαγε αυτοκίνητα, τηλεοράσεις και είχε πάνω από 50.000 επιχειρήσεις, εργοδοτώντας πάνω από 8 εκατομμύρια Γερμανούς ή από άλλες χώρες και Έλληνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
NGC 1530
thumb|right|250px|Ο NGC 1530 από το Αστεροσκοπείο του όρους Λέμον Ο NGC 1530 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Καμηλοπάρδαλις. Ο γαλαξίας αυτός απέχει 115 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη και έχει διάμετρο 155.000 ετών φωτός. Ο αστρονόμος Ερνστ Βίλχελμ Λέμπερεχτ Τέμπελ (Ernst Wilhelm Leberecht Tempel) ανακάλυψε τον NGC 1530 το 1877. Ο γαλαξίας χαρακτηρίζεται από την έντονη ράβδο του, από τα άκρα της οποίας ξεκινούν δύο βραχίονες. Στον πυρήνα βρίσκονται μεγάλες ποσότητες μονοξειδίου του άνθρακα και ουδέτερου ατομικού υδρογόνου, και παρουσιάζει την εικόνα ενός μικρού σπειροειδή γαλαξία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1530 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Καμηλοπάρδαλις (αστερισμός)
Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ
Ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ (Anders Behring Breivik, νορβηγική προφορά : [ˈɑnːəʂ ˈbeːrɪŋ ˈbrɛiviːk] γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1979), επίσημα Φιότολφ Χάνσεν από το 2017 και επίσης γνωστός με το ψευδώνυμό του Andrew Berwick, είναι Νορβηγός εθνικοσοσιαλιστής τρομοκράτης που διέπραξε τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νορβηγία το 2011. Στις 22 Ιουλίου 2011 σκότωσε οκτώ άτομα με την έκρηξη μιας βόμβας σε φορτηγό μέσα στο Regjeringskvartalet (κυβερνητικό συγκρότημα) στο Όσλο και στη συνέχεια σκότωσε με πυροβολισμούς 69 συμμετέχοντες σε μια θερινή κατασκήνωση της Νεολαίας του Εργατικού Κόμματος (AUF) στο νησί Ουτόγια. . Τον Ιούλιο του 2012 καταδικάστηκε για μαζικές δολοφονίες, πρόκληση φονικής έκρηξης και τρομοκρατία.
Ενώ ήταν νεαρός συνελήφθη και για το λόγο αυτό αποβλήθηκε από τις Νορβηγικές Ενοπλες Δυνάμεις. Σε ηλικία 20 ετών προσχώρησε στο αντιμεταναστευτικό / δεξιό Κόμμα Προόδου και ήταν πρόεδρος στο τοπικό τμήμα του Δυτκού Οσλο της οργάνωσης νεολαίας του κόμματος κατά το 2002. Αποχώρησε από το Κόμμα Προόδου το 2006 και συμμετείχε σε μια λέσχη όπλων, ενώ ίδρυσε επίσης μια εταιρεία την οποία χρησιμοποιούσε για να χρηματοδοτήσει τις προγραμματισμένες τρομοκρατικές επιθέσεις του.
Την ημέρα των επιθέσεων ο Μπρέιβικ ανέβασε ηλεκτρονικά μια συλλογή κειμένων με τίτλο 2083: Μια Ευρωπαϊκή Διακήρυξη Ανεξαρτησίας, που περιέγραφε τη μαχητική ιδεολογία του. Σε αυτά δήλωνε την αντίθεσή του στο Ισλάμ και κατηγορούσε το φεμινισμό για ευρωπαϊκή «πολιτιστική αυτοκτονία». Το κείμενο έκανε έκκληση για την απέλαση όλων των Μουσουλμάνων από την Ευρώπη και ο Μπρέιβικ έγραψε ότι το κύριο κίνητρό του για τις επιθέσεις ήταν να δημοσιοποιήσει το μανιφέστο του.
Δύο ομάδες δικαστικών ψυχιάτρων ορισμένων από το δικαστήριο εξέτασαν τον Μπρέιβικ πριν από τη δίκη του. Η πρώτη ομάδα διέγνωσε τον Μπρέιβικ με παρανοϊκή σχιζοφρένεια, αλλά μετά από αυτό το αρχικό εύρημα επικρίθηκε, και μια δεύτερη αξιολόγηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν ψυχωτικός κατά τη διάρκεια των επιθέσεων, αλλά είχε ναρκισσιστική διαταραχή και αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας.
Η δίκη του ξεκίνησε στις 16 Απριλίου 2012 με τελευταία συνεδρίαση στις 22 Ιουνίου 2012. Στις 24 Αυγούστου 2012 το Περιφερειακό Δικαστήριο του Όσλο εξέδωσε την απόφασή του, κρίνοντας ότι ο Μπρέιβικ ήταν ψυχικά υγιής και ένοχος για τη δολοφονία 77 ανθρώπων. Καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 21 ετών, υπό μορφή προληπτικής κράτησης που απαιτούσε τουλάχιστον 10 χρόνια φυλάκιση και τη δυνατότητα μιας ή περισσότερων παρατάσεων για όσο διάστημα θεωρείται ότι αποτελεί κίνδυνο για την κοινωνία. Αυτή είναι η μέγιστη ποινή στη Νορβηγία. Ο Μπρέιβικ ανακοίνωσε ότι δεν αναγνώριζε τη νομιμότητα του δικαστηρίου και ως εκ τούτου δεν αποδέχθηκε την απόφασή του - αποφάσισε να μην ασκήσει έφεση, διότι αυτό θα νομιμοποιούσε την εξουσία του Περιφερειακού Δικαστηρίου του Όσλο. Το 2016 ο Μπρέιβικ μήνυσε την αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Ασφάλειας, ισχυριζόμενος ότι η απομόνωσή του παραβίασε τα ανθρώπινα δικαιώματά του. Η δικαστική απόφαση που ακολούθησε διαπίστωσε ότι τα δικαιώματά του δεν είχαν παραβιαστεί, σε αντίθεση με μια προηγούμενη, και τον Ιούνιο του 2017 ο Μπρέιβικ υπέβαλε καταγγελία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΔΑ), που του την απέρριψε τον Ιούνιο του 2018.
Οι πράξεις του Μπρέιβικ αποτέλεσαν «έμπνευση» για τον εκτελεστή της τρομοκρατικής επίθεσης κατά μουσουλμάνων της 15ης Μαρτίου του 2019 στο Κράιστσερτς, Μπρέντον Τάραντ.
Ονόματα και πρώτα χρόνια
Το οικογενειακό του όνομα είναι Breivik, ενώ το Behring, το πατρικό όνομα της μητέρας του, είναι το μεσαίο του όνομα και όχι μέρος του οικογενειακού ονόματος. Το οικογενειακό του όνομα προέρχεται από το Breivika στο Χάντσελ και επί λέξει σημαίνει "φαρδύ vik" ή "φαρδύς κόλπος". Στις 9 Ιουνίου 2017 η νορβηγική εφημερίδα Verdens Gang ανέφερε ότι ο Μπρέιβικ άλλαξε το νόμιμο όνομά του σε Φιότλοφ Χάνσεν. Ο Μπρέιβικ γεννήθηκε στο Όσλο στις 13 Φεβρουαρίου 1979, γιος της Βένχε Μπέρινγκ (1946-2013), νοσοκόμας, και του Γενς Ντάβιντ Μπρέιβικ (γεννημένου το 1935), πολιτικού οικονομολόγου, που εργάστηκε ως διπλωμάτης στη Νορβηγική Πρεσβεία στο Λονδίνο και αργότερα στο Παρίσι. Πέρασε τον πρώτο χρόνο της ζωής του στο Λονδίνο ως ότου οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν ενός έτους. Ο πατέρας του, που αργότερα παντρεύτηκε μια διπλωμάτι, αγωνίστηκε, αλλά απέτυχε να κερδίσει την επιμέλειά του. Όταν ο Μπρέιβικ ήταν τεσσάρων ετών, ζούσε στην οδό Φρίτζνερς στο Όσλο, κατατέθηκαν δύο αναφορές που εξέφραζαν ανησυχία για την ψυχική του υγεία, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο Άντερς έπρεπε να απομακρυνθεί από τη γονική μέριμνα. Ένας ψυχολόγος σε μία από τις αναφορές σημείωσε το περίεργο χαμόγελο του αγοριού, υποδηλώνοντας ότι δεν εδραζόταν στα συναισθήματά του, αλλά μάλλον ήταν σκόπιμη απόκριση στο περιβάλλον του. Σε μια άλλη έκθεση ψυχολόγων του κέντρου ψυχιατρικής παιδιών και νέων της Νορβηγίας (SSBU) διατυπώθηκαν ανησυχίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η μητέρα του τον αντιμετώπιζε: «Σεξουαλικοποιούσε» το νεαρό Μπρέιβικ, τον χτυπούσε και συχνά του έλεγε ότι επιθυμούσε ότι ήταν νεκρός. " Στην έκθεση η Βένχε Μπέρινγκ περιγράφεται ως "μια γυναίκα με εξαιρετικά δύσκολη ανατροφή, οριακή διαταραχή της προσωπικότητας και καθολική, αν και μόνο εν μέρει ορατή, κατάθλιψη", που "προβάλλει τις πρωτόγονες επιθετικές και σεξουαλικές της φαντασιώσεις σε αυτόν [τον Μπρέιβικ]". Στον ψυχολόγο που έγραψε την έκθεση αργότερα απαγορεύτηκε από την Κα Μπέρινγκ να δώσει αποδεικτικά στοιχεία στο δικαστήριο, όπου η ίδια απαλλάχθηκε από το να καταθέσει για λόγους υγείας.
Ο Μπρέιβικ παρακολούθησε το Γυμνάσιο Σμέσταντ, το Λύκειο Χάρτβιγκ Νίσενς και την Εμπορική Σχολή του Όσλο (1995–98). Ένας πρώην συμμαθητής του θυμάται ότι ήταν έξυπνος μαθητής, σωματικά ισχυρότερος από άλλους της ίδιας ηλικίας, που συχνά φρόντιζε τους ανθρώπους που εκφοβίζονταν.
Ο Μπρέιβικ ζούσε με τη μητέρα του και την αδερφή του στο Δυτικό Όσλο και επισκέπτονταν τακτικά τον πατέρα και τη μητριά του στη Γαλλία, ως ότου χώρισαν όταν ήταν 12 ετών. Η μητέρα του επίσης ξαναπαντρεύτηκε, έναν αξιωματικό του Νορβηγικού Στρατού.
Ο Μπρέιβικ επέλεξε να γίνει μέλος της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Νορβηγίας σε ηλικία 15 ετών.
Στην εφηβεία του η συμπεριφορά του περιγραφόταν ως επαναστατική. Στα πρώτα εφηβικά του χρόνια ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης γκράφιτι, μέλος της χιπ χοπ κοινότητας του Δυτικού Όσλο. Επαιρνε τα γκράφιτι του πολύ πιο σοβαρά από ότι οι σύντροφοί του και συνελήφθη από την αστυνομία αρκετές φορές. Οι υπηρεσίες παιδικής πρόνοιας ενημερώθηκαν μία φορά και του επιβλήθηκε πρόστιμο δύο φορές. . Σύμφωνα με τη μητέρα του Μπρέιβικ αφότου πιάστηκε να ψεκάζει γκράφιτι στους τοίχους το 1995 σε ηλικία 16 ετών και του επιβλήθηκε πρόστιμο, ο πατέρας του σταμάτησε να έρχεται σε επαφή μαζί του. και δεν έχουν έρθει σε επαφή από τότε. Το αντίθετο υποστηρίζεται από τον πατέρα του Μπρέιβικ, ότι δηλαδή ο γιος του διέκοψε την επαφή μαζί του και ότι πάντα θα τον υποδεχόταν παρά τις αξιόποινές του δραστηριότητες. Σε αυτήν την ηλικία διέκοψε επίσης την επαφή με την κοινότητα του χιπ χοπ, αφότου τσακώθηκε με τον καλύτερο φίλο του.
Αποτυχία των κοινωνικών υπηρεσιών να απομακρύνουν τον Μπρέιβικ από την καταπιεστική μητέρα του
Το 1983 και το 1984 μερικοί από τους κορυφαίους ψυχολόγους της Νορβηγίας ήθελαν να απομακρύνουν τον Μπρέιβικ από τη μητέρα του, Bένχε Μπέρνγκ. Αυτοί οι ψυχολόγοι εργάζονταν στο Εθνικό Κέντρο Ψυχιατρικής για Παιδιά και Εφήβους, το Statens Senter for Barne- og Ungdomspsykiatri (SSBU). Είχαν υποβάλει εντολή φροντίδας για το αγόρι, αλλά αυτή δεν υλοποιήθηκε από τη Barnevernet, την κρατική Υπηρεσία Παιδικής Πρόνοιας της Νορβηγίας. Μετά τις επιθέσεις στις 22 Ιουλίου 2011 ένας από τους ψυχολόγους που είχε παρατηρήσει το Μπρέιβικ ως παιδί δήλωσε ότι "Αν ο  Άντερς είχε απομακρυνθεί από το καταπιεστικό σπίτι του, θα είχε αναπτυχθεί εντελώς διαφορετικά. Οι ενέργειές του είναι ουσιαστικά μια ακραία έκφραση του τιμήματος που πρέπει να πληρώνει η κοινωνία για την ανεπάρκεια των Υπηρεσιών Παιδικής Πρόνοιας. "
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εφαρμόστηκε η υπόθεση τριών γενεών για να εξηγήσει γιατί ορισμένα παιδιά αναπτύσσουν σοβαρά ψυχικά προβλήματα. Αυτή η υπόθεση αναφέρει ότι εάν οι γονείς είχαν μια δύσκολη παιδική ηλικία και μια κακή σχέση με τους παππούδες και λόγω αυτού αποτυχία να αναπτύξουν έναν υγιή δεσμό με τα παιδιά τους, η τρίτη γενιά αναπτύσσει σοβαρά προβλήματα. Η μητέρα του Μπρέιβικ έπρεπε να φροντίσει τη μητέρα της με αναπηρία από την ηλικία των 8 ετών. Η γιαγιά είχε προσβληθεί από πολιομυελίτιδα και είχε παραλύσει και δεν είχε αναπηρικό αμαξίδιο. Η Bένχε έχασε επίσης τον πατέρα της καθώς πέθανε όταν ήταν οκτώ ετών. Οι άνθρωποι που περιέβαλλαν την οικογένεια και οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν κατάφεραν να παράσχουν βοήθεια στην οικογένεια, έτσι ώστε η Bένχε ήταν σε συνεχή υπερένταση, αναγκασμένη να παρακολουθεί την αναπηρία της μητέρας της ενώ η ίδια ήταν ακόμη παιδί. Εκτός από αυτό το μειονέκτημά της η γιαγιά ανέπτυξε ψύχωση και κατηγορούσε συνεχώς την κόρη της για την ασθένειά της. Έκανε τη Bένχε να θυσιάσει εντελώς τη ζωή της γι 'αυτήν, ώστε να μην της επιτρέπεται να αναπτυχθεί καθόλου ως κανονικό παιδί και να μην παρακολουθεί τακτικά το σχολείο ούτε να δημιουργήσει μια σταθερή ομάδα φίλων. Έφυγε από το καταπιεστικό σπίτι της σε ηλικία 17 ετών και αμέσως μετά έγινε έφηβη μητέρα. Λίγο αργότερα γνώρισε το Γενς Μπρέιβικ, που αργότερα έγινε πατέρας του Άντερς.
Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της η μητέρα του Μπρέιβικ ανέπτυξε ήδη περιφρόνηση για αυτόν. Ισχυριζόταν ότι ήταν «άσχημο παιδί» και ότι «την κλωτσούσε σκόπιμα». Ήθελε να τον αποβάλει με έκτρωση, αλλά τη στιγμή που επέστρεψε στη Νορβηγία από το Ηνωμένο Βασίλειο, είχε ήδη περάσει το όριο των τριών μηνών για άμβλωση. Σύμφωνα με αναφορές ψυχολόγων πίστευε ότι ο Μπρέιβικ ήταν «βασικά άσχημο και κακό παιδί και αποφασισμένος να την καταστρέψει» Σταμάτησε να θηλάζει το γιο της πολύ νωρίς επειδή «της απομυζούσε τη ζωή».
Η μητέρα του Μπρέιβικ επέστρεψε στο Όσλο στο αρ. 18, Fritznersgate, όπου ο Γενς Μπρέιβικ είχε ένα διαμέρισμα. Οι γείτονες ισχυρίζονταν ότι άκουγαν θόρυβους από καυγάδες και ότι η μητέρα άφηνε τα παιδιά της εντελώς μόνα για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ εργαζόταν ως νοσοκόμα. Το 1981 η μητέρα του Μπρέιβικ υπέβαλε αίτηση για οικονομική βοήθεια και το 1982 υπέβαλε αίτηση για γονική άδεια για το γιο της. Λέει ότι ήταν συγκλονισμένη με το αγόρι και δεν μπορούσε να το φροντίσει. Τον περιέγραψε ότι είναι «κολλημένος και απαιτητικός». Ο Μπρέιβικ στη συνέχεια ανατέθηκε σε ένα νεαρό ζευγάρι. Αυτό το ζευγάρι είπε αργότερα στην αστυνομία ότι η μητέρα, όταν έφερε το δίχρονο Μπρέιβικ στο σπίτι, είχε ζητήσει να του επιτραπεί να αγγίξει το πέος του άνδρα, επειδή δεν είχε κανέναν να συγκρίνει τον εαυτό του ως προς την εμφάνιση. «Το μόνο που είχε δει ήταν μέρη κοριτσιών. Αυτό δείχνει ότι ο Μπρέιβικ είχε ήδη κακοποιηθεί σεξουαλικά από την ηλικία των δύο ετών.
Το Φεβρουάριο του 1983, μετά από συμβουλή των γειτόνων της, η μητέρα του Μπρέιβικ ζήτησε βοήθεια από το Εθνικό Κέντρο Ψυχιατρικής Παιδιών και Εφήβων (SSBU) στο Όσλο. Εκεί η μητέρα έμενε κατά τη διάρκεια της ημέρας με τον Μπρέιβικ και παρατηρείτο από ψυχίατρους για περίπου ένα μήνα. Το συμπέρασμα των ψυχιάτρων από την παραμονή ήταν ότι ο Μπρέιβικ έπρεπε να τοποθετηθεί στο σύστημα ανάδοχης φροντίδας και να απομακρυνθεί από τη μητέρα του για να αναπτυχθεί κανονικά. Η αιτιολόγηση για αυτό ήταν αρκετές παρατηρήσεις. Ο Μπρέιβικ ήταν σχεδόν εντελώς άδειος από οποιαδήποτε συναισθηματική δέσμευση. Δεν έδειχνε χαρά. Δεν έκλαιγε όταν τραυματιζόταν. Δεν έκανε καμία προσπάθεια να παίξει με άλλα παιδιά. Ήταν επίσης εξαιρετικά καθαρός και ανήσυχος όταν τα παιχνίδια του δεν ήταν καλά. Οι ψυχολόγοι πίστευαν ότι είχε γίνει έτσι λόγω των αρνητικών αντιδράσεων της μητέρας του σε κάθε συναίσθημα που έδειχνε. Σκέφτηκαν ότι τον τιμωρούσε και αντιδρούσε πολύ αρνητικά σε κάθε εμφάνιση συναισθημάτων του, πράγμα που τον είχε οδηγήσει να στερείται ορατών συναισθημάτων. Η μητέρα του είχε επίσης ισχυριστεί ότι ήταν ακάθαρτος και ότι έπρεπε συνεχώς να τον φροντίζει και να τον κυνηγά. Οι ψυχολόγοι πίστευαν ότι ο Μπρέιβικ είχε γίνει τόσο καθαρός λόγω του φόβου τιμωρίας από τη μητέρα του. Δεν έδειξε το φυσιολογικό επίπεδο ακαθαρσίας ενός τετράχρονου. Ο Μπρέιβικ φαινόταν εξαιρετικά προσεκτικός και ελεγχόμενος. Δεν είχε τρόπους για το πώς να εκφράζει τα συναισθήματά του κανονικά. Κατά τη διάρκεια μεγάλων φάσεων συναισθηματικής κενότητας σπάνια ξεσπούσε και εμφάνιζε ακραία ανεξέλεγκτα συναισθήματα.
Οι αναφορές του προσωπικού ανέφεραν ότι η μητέρα του είχε πει στον Μπρέιβικ, ενώ γνώριζε ότι παρατηρείτο από το υγειονομικό προσωπικό ότι «επιθυμούσε να είναι νεκρός». Ταυτόχρονα τον έδενε πάνω της και άλλαζε από πολύ στοργική σε εξαιρετικά σκληρή από τη μια στιγμή στην άλλη. Αυτή ήταν μια απαράδεκτη κατάσταση για ένα τετράχρονο, σύμφωνα με τους ψυχίατρους. Η έκθεση του 1983 ανέφερε ότι «Ο Άντερς είναι θύμα των προβολών της μητέρας του από παρανοϊκούς-επιθετικούς και σεξουαλικούς φόβους απέναντι στους άντρες γενικά», και «του προβάλλει τις δικές τις πρωτόγονες, επιθετικές και σεξουαλικές φαντασιώσεις, όλες τις ιδιότητες στους άνδρες που θεωρεί ως επικίνδυνες και επιθετικές. " Ο Μπρέιβικ αντιδρούσε πολύ αρνητικά προς τη μητέρα του. Εναλλασσότηταν μεταξύ της προσκόλλησης, της μικρής επιθετικότητας και της ακραίας παιδικότητας. Το τελικό συμπέρασμα της παρατήρησης ήταν ότι «Η οικογένεια χρειάζεται απόλυτη βοήθεια. Ο Άντερς πρέπει να απομακρυνθεί από την οικογένεια και να του δοθεί ένα καλύτερο επίπεδο φροντίδας. Η μητέρα ερεθίζεται από αυτόν και παραμένει σε αμφίσημη θέση που τον εμποδίζει να αναπτυχθεί με τους δικούς του όρους. Ο Άντερς έχει γίνει ένα ανήσυχο, παθητικό παιδί που αποτρέπει την επαφή. Εμφανίζει ένα μανιακό αμυντικό μηχανισμό ανήσυχης δραστηριότητας και ένα παραποιημένο, παραμορφωμένο χαμόγελο. Λαμβάνοντας υπόψη τη βαθιά παθολογική σχέση μεταξύ του Άντερς και της μητέρας του, είναι ζωτικής σημασίας να γίνει έγκαιρη προσπάθεια για να αποτραπεί μια σοβαρά στρεβλή εξέλιξη του αγοριού. " Ωστόσο οι Υπηρεσίες Παιδικής Πρόνοιας δεν ακολούθησαν αυτή τη σύσταση. Δεν κατάλαβαν πόσο επιβλαβής ήταν η μεταχείριση της μητέρας του για τον Μπρέιβικ. Αντ 'αυτού της αφαιρέθηκε η φροντίδα του μόνο τα σαββατοκύριακα. Ο SSBU ήλπιζε ότι τελικά θα ενταχθεί πλήρως σε ανάδοχη οικογένεια.
Ωστόσο όταν ο πατέρας του Μπρέιβικ Γενς Μπρέιβικ έμαθε για την κατάσταση υπέβαλε αίτημα να αναλάβει την επιμέλειά του. Αν και η μητέρα του Μπρέιβικ είχε συμφωνήσει να ανατεθεί σε ανάδοχη οικογένεια, όταν ο Γενς υπέβαλε αίτηση να αναλάβει την επιμέλειά του ζήτησε ο Μπρέιβικ να τεθεί υπό την πλήρη επιμέλειά της. Τόσο η μητέρα όσο και ο πατέρας παρέστησαν με δικηγόρους. Τελικά, η υπόθεση απορρίφθηκε επειδή οι Υπηρεσίες Πρόνοιας πίστευαν ότι δεν θα μπορούσαν να παράσχουν αρκετά αποδεικτικά στοιχεία στο δικαστήριο για να δικαιολογήσουν την ανάθεση του Μπρέιβικ σε ανάδοχη οικογένεια,. Ένας από τους κύριους λόγους για αυτό ήταν η μαρτυρία του προσωπικού του νηπιαγωγείου Vigelandsparken, στο οποίο ο Μπρέιβικ πήγαινε από το 1981. Τον περιέγραψαν ως χαρούμενο παιδί και ισχυρίστηκαν ότι τίποτα δεν πήγε στραβά όσο ήταν εκεί. Ολο αυτό το διάστημα η SSBU διατήρησε τη στάση της και είπε ότι "απαιτείται επείγουσα δράση για να αποφευχθεί μια σοβαρά στρεβλή ανάπτυξη του αγοριού". Η SSBU έγραψε στις Υπηρεσίες Παιδικής Πρόνοιας μια επιστολή όπου ισχυριζόταν ότι θα έπρεπε να δοθεί εντολή για τη βίαιη απομάκρυνση του Μπρέιβικ. Το 1984 έγινε ακρόαση ενώπιον του Barnevernsnemnda (δημοτική επιτροπή παιδικής πρόνοιας) σχετικά με το αν η μητέρα του Μπρέιβικ έπρεπε να χάσει την επιμέλεια του. Κατά τη διάρκεια της ακρόασης, ένας νεαρός κοινωνικός λειτουργός που δεν είχε ποτέ εκπροσωπήσει μια υπόθεση στο δικαστήριο αντιμετώπισε τον έμπειρο δικηγόρο που είχε προσλάβει η μητέρα του Μπρέιβικ και που φυσικά κέρδισε την υπόθεση. Αποφασίστηκε ότι η οικογένεια πρέπει να επιβλέπεται. Ωστόσο μετά από τρεις μόνο επισκέψεις η επίβλεψη διακόπηκε. Ο Μπρέιβικ δεν τέθηκε ποτέ ξανά σε αναδοχή.
Ενήλικας
Ο Μπρέιβικ εξαιρέθηκε από την εκπλήρωση στρατιωτικής θητείας στο Νορβηγικό Στρατό και δεν έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση. Το Νορβηγικό Τμήμα Αμυντικής Ασφάλειας, που διεξάγει τη διαδικασία ελέγχου, αναφέρει ότι θεωρήθηκε "ακατάλληλος για υπηρεσία" κατά την υποχρεωτική αξιολόγηση των στρατευσίμων.
Μετά την ηλικία των 21 ετών ο Μπρέιβικ βρισκόταν στο τμήμα εξυπηρέτησης πελατών μιας ανώνυμης εταιρείας, συνεργαζόμενος με "ανθρώπους από όλες τις χώρες" και "ευγενικός με όλους". Ένας πρώην συνάδελφος τον περιέγραψε ως "εξαιρετικό συνάδελφο", ενώ ένας στενός φίλος του είπε ότι είχε συνήθως μεγάλο εγώ και εκνευριζόταν εύκολα από ανθρώπους αραβικής ή νοτιοασιατικής καταγωγής.
Σύμφωνα με το Μιχαήλ Ρεσέτνικοφ της αντιπολίτευσης της Λευκορωσίας ο Άντερς Μπρέιβικ υποβλήθηκε σε παραστρατιωτική εκπαίδευση σε ένα στρατόπεδο που διοργανώθηκε από το συνταξιούχο συνταγματάρχη της Κα Γκε Μπε Βαλέρι Λούνεφ. Σύμφωνα με τον Ρεσέτνικοφ ο Μπρέιβικ επισκέφθηκε τη Λευκορωσία τρεις φορές και είχε μόνιμες σχέσεις με τη χώρα. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία ο Μπρέιβικ επισκέφθηκε τη Λευκορωσία μόνο μία φορά, ως τουρίστας το 2005. Οι νορβηγικές εισαγγελικές αρχές ισχυρίζονται ότι ο Μπρέιβικ πήγε στη Λευκορωσία για να συναντήσει μια γυναίκα που είχε γνωρίσει σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών. Αυτή η γυναίκα τον επισκέφτηκε αργότερα στο Όσλο.
Σύμφωνα με φίλους του ο Μπρέιβικ είχε κάνει αισθητική χειρουργική επέμβαση στο πηγούνι, τη μύτη και το μέτωπό του σε ηλικία 20 ετών και ήταν πολύ ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα.
Τρομοκρατικές επιθέσεις του 2011
Το Μάιο του 2009 ίδρυσε μια αγροτική εταιρεία με το όνομα "Breivik Geofarm", που περιγράφεται ως αποκλειστική ιδιοκτησία γεωργικής εκμετάλλευσης που δημιουργήθηκε για την καλλιέργεια λαχανικών, πεπονιών, ριζών και βολβών. .
Ο Μπρέιβικ δεν είχε δηλώσει εισόδημα το 2009 και τα περιουσιακά του στοιχεία ήταν 390.000 κορώνες (72.063 $ ), σύμφωνα με τα στοιχεία της Νορβηγικής φορολογικής αρχής. Δήλωσε ότι τον Ιανουάριο του 2010 τα χρήματά του «εξαντλούντο σταδιακά». Στις 23 Ιουνίου 2011, ένα μήνα πριν από τις επιθέσεις, πλήρωσε το οφειλόμενο ποσό στις εννέα πιστωτικές κάρτες του, ώστε να μπορεί να έχει πρόσβαση σε κεφάλαια κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών του.
Στα τέλη Ιουνίου ή στις αρχές Ιουλίου 2011 μετακόμισε σε μια αγροτική περιοχή νότια του Οστα στο Ομοτ, της περιφέρειας Χέντμαρκ, περίπου 140 χλμ. βορειοανατολικά του Όσλο, την τοποθεσία του αγροκτήματός του. Όπως παραδέχεται στο μανιφέστο του χρησιμοποίησε την εταιρεία ως κάλυμμα για την απόκτηση νόμιμων μεγάλων ποσοτήτων λιπασμάτων και άλλων χημικών ουσιών για την κατασκευή εκρηκτικών. Ένας προμηθευτής αγροεφοδίων πούλησε στην εταιρεία του Μπρέιβικ έξι τόνους λιπάσματος το Μάιο. Η εφημερίδα Verdens Gang ανέφερε ότι μετά από την αγορά από τον Μπρέιβικ μικρής ποσότητας εκρηκτικής γόμωσης από ένα ηλεκτρονικό κατάστημα στην Πολωνία, το όνομά του ήταν μεταξύ των 60 που διαβιβάστηκαν στην Υπηρεσία Ασφάλειας της Αστυνομίας (PST) από τη Νορβηγική Τελωνειακή Υπηρεσία, καθώς είχε χρησιμοποιήσει το κατάστημα για να αγοράσει προϊόντα. Μιλώντας στην εφημερίδα, ο Γον Φίτγε της PST είπε ότι οι πληροφορίες που βρήκαν δεν έδειξαν τίποτα ύποπτο. Υπολογίζει το κόστος των προετοιμασιών για τις επιθέσεις σε 317.000 ευρώ - "130.000 από την τσέπη του και 187.500 ευρώ σε χαμένα έσοδα για τρία χρόνια."
Ο γείτονας του αγροκτήματος του Μπρέιβικ τον περιέγραψε ότι έμοιαζε με «κάτοικο της πόλης, που φορούσε ακριβά πουκάμισα και δεν γνώριζε τίποτα για την αγροτική ζωή». Ο Μπρέιβικ είχε επίσης καλύψει τα παράθυρα του σπιτιού του. Ο ιδιοκτήτης ενός τοπικού μπαρ, που κάποτε εργαζόταν ως εκτιμητής της γλώσσας του σώματος των επιβατών στο αεροδρόμιο του Όσλο, είπε ότι δεν υπήρχε κάτι ασυνήθιστο για τον Μπρέιβικ, που ήταν περιστασιακός πελάτης στο μπαρ.
Οι επιθέσεις
Στις 22 Ιουλίου 2011 ο Μπρέιβικ πυροδότησε μια βόμβα λιπασμάτων έξω από το τετράγωνο που στέγαζε το γραφείο του Πρωθυπουργού Γενς Στόλτενμπεργκ στο Όσλο, με αποτέλεσμα οκτώ θανάτους.
Μέσα σε λίγες ώρες από την έκρηξη ταξίδεψε στο νησί Ουτίγια, στο χώρο μιας κατασκήνωσης της Νεολαίας του Εργατικού Κόμματος, όπου παρουσιάστηκε ως αστυνομικός για να πάρει το πλοίο για το νησί και στη συνέχεια πυροβολούσε διαλειπόμενα για περισσότερο από μία ώρα, σκοτώνοντας 69 άτομα με το νεότερο θύμα 14 ετών.
Σύλληψη
Όταν η αστυνομική τακτική μονάδα Delta (με έδρα το Όσλο) έφτασε στο νησί και τον αντιμετώπισε ο Μπρέιβικ παραδόθηκε χωρίς αντίσταση. Μετά τη σύλληψή του κρατήθηκε από ένοπλους αστυνομικούς στο νησί και ανακρίθηκε καθ 'όλη τη διάρκεια της νύχτας, προτού μεταφερθεί σε κελί κράτησης στο Όσλο.
Μετά τη σύλληψή του ο Μπρέιβικ αναφέρθηκε στον εαυτό του ως «το μεγαλύτερο τέρας μετά τον Κουίσλιγκ».
Κράτηση και προετοιμασία της δίκης
Καθ' οδόν κατά την πρώτη του προσαγωγή στη φυλακή η αστυνομική συνοδεία του Μπρέιβικ αντιμετώπισε ένα οργισμένο πλήθος, μερικοί από το οποίο φώναζαν «να καεί στην κόλαση» ή «προδότη», ενώ άλλοι χρησιμοποιούσαν χειρότερες εκφράσεις.
Στις 25 Ιουλίου 2011 ο Μπρέιβικ κατηγορήθηκε για παράβαση της παραγράφου 147α του νορβηγικού ποινικού κώδικα, ήτοι «αποσταθεροποίηση ή καταστροφή βασικών λειτουργιών της κοινωνίας» και «πρόκληση μεγάλου φόβου στον πληθυσμό», και οι δύο τρομοκρατικές πράξεις βάσει του νορβηγικού δικαίου. Διατάχθηκε η κράτησή του για οκτώ εβδομάδες, οι πρώτες τέσσερις σε απομόνωση, εν αναμονή περαιτέρω δικαστικής διαδικασίας. Η κράτηση παρατάθηκε με επόμενες ακροάσεις. Το κατηγορητήριο ήταν έτοιμο στις αρχές Μαρτίου 2012. Ο Διευθυντής της Εισαγγελίας είχε αρχικά αποφασίσει να λογοκρίνει τα έγγραφα από το κοινό, αφαιρώντας τα ονόματα των θυμάτων καθώς και λεπτομέρειες σχετικά με τους θανάτους τους. Λόγω της αντίδρασης του κοινού αυτή η απόφαση αναιρέθηκε πριν από την έκδοσή της. Στις 30 Μαρτίου το Εφετείο του Οσλο ανακοίνωσε ότι είχε προγραμματίσει την αναμενόμενη δίκη για τις 15 Ιανουαρίου 2013, που θα διεξαγόταν στην ίδια ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα όπου δικάστηκε η αρχική ποινική υπόθεση.
Ο Μπρέιβικ κρατήθηκε μετά τη σύλληψή του στη Φυλακή Ιλα. Εκεί είχε στη διάθεσή του τρία κελιά: ένα όπου μπορούσε να ξεκουραστεί, να κοιμηθεί και να παρακολουθεί ταινίες DVD ή τηλεόραση, ένα δεύτερο που είχε δημιουργηθεί για να χρησιμοποιεί υπολογιστή χωρίς σύνδεση στο Διαδίκτυο και ένα τρίτο με εξοπλισμό γυμναστικής. Μόνο επιλεγμένοι υπάλληλοι φυλακών με ειδικά προσόντα επετράπη να εργαστούν γύρω του και η διοίκηση της φυλακής στόχευε να μην επιτραπεί η παρουσία του ως φυλακισμένου υψηλής ασφάλειας να επηρεάσει οποιονδήποτε άλλο από τους άλλους κρατουμένους. Μετά την άρση της απαγόρευσης επιστολών και επισκεπτών για τον Μπρέιβικ τον Ιανουάριο του 2012 έλαβε αρκετές αιτήσεις από ιδιώτες και αφιέρωσε το χρόνο του απαντώντας γραπτά σε ομοϊδεάτες του. Σύμφωνα με έναν από τους δικηγόρους του ο Μπρέιβικ ήταν περίεργος να μάθει αν το μανιφέστο του είχε αρχίσει να αποκτά ρίζες στην κοινωνία. Οι δικηγόροι του Μπρέιβικ, σε συνεννόηση με τον ίδιο, εξέτασαν το ενδεχόμενο να κληθούν μερικοί από τους συνομιλητές του ως μάρτυρες κατά τη δίκη. Αρκετά μέσα ενημέρωσης, τόσο νορβηγικά όσο και διεθνή, ζήτησαν συνεντεύξεις από τον Μπρέιβικ. Η πρώτη από αυτές ματαιώθηκε από τη διοίκηση των φυλακών μετά τον έλεγχο του βιογραφικού του δημοσιογράφου. Μια δεύτερη συμφωνήθηκε από τον Μπρέιβικ και η φυλακή ζήτησε να γίνει έλεγχος του βιογραφικού από την αστυνομία της χώρας προέλευσης του δημοσιογράφου. Δεν έχουν δοθεί πληροφορίες σχετικά με τα εν λόγω μέσα ενημέρωσης.
Ψυχιατρική αξιολόγηση
Σύμφωνα με την έκθεση ο Μπρέιβικ επέδειξε ακατάλληλη και αμβλεία επίδραση και σοβαρή έλλειψη ενσυναίσθησης. Μιλούσε ασυνάρτητα με νεολογισμούς και είχε ενεργήσει καταναγκαστικά με βάση ένα σύμπαν παράξενων, μεγαλειωδών και παραληρηματικών σκέψεων. Ο Μπρέιβικ αναφερόταν στον εαυτό του ως το μελλοντικό αντιβασιλέα της Νορβηγίας, κύριο της ζωής και του θανάτου, ενώ αποκαλούσε τον εαυτό του «υπερβολικά στοργικό» και «τον τελειότερο ιππότη της Ευρώπης από το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο». Ήταν πεπεισμένος ότι ήταν πολεμιστής σε έναν «εμφύλιο πόλεμο χαμηλής έντασης» και είχε επιλεγεί για να σώσει το λαό του. Ο Μπρέιβικ περιέγραφε σχέδια για την πραγματοποίηση περαιτέρω "εκτελέσεων προδοτών κατηγοριών Α, Β και Γ" κατά χιλιάδες, συμπεριλαμβανομένων των ψυχιάτρων και για την οργάνωση των Νορβηγών σε περιοχές-καταφύγια με σκοπό την επιλεκτική αναπαραγωγή. Ο Μπρέιβικ πίστευε ότι ήταν ο «μεγάλος άρχοντας ιππότης Τζουστίσιαρ» μιας οργάνωσης Ναΐτών Ιπποτών. Θεωρήθηκε από τους ψυχίατρους ότι ήταν αυτοκτονικός και ανθρωποκτονικός. Σύμφωνα με το συνήγορο υπεράσπισής του ο Μπρέιβικ αρχικά εξέφρασε έκπληξη και αισθάνθηκε προσβεβλημένος από τα συμπεράσματα της έκθεσης. Αργότερα είπε «αυτό παρέχει νέες ευκαιρίες».
Το αποτέλεσμα της πρώτης αξιολόγησης ικανοτήτων του Μπρέιβικ συζητήθηκε έντονα στη Νορβηγία από ειδικούς της ψυχικής υγείας, σχετικά με τη γνώμη των ψυχιάτρων που διορίστηκαν από το δικαστήριο και για τον ορισμό της χώρας για το εγκληματικό ακαταλόγιστο. Μια διευρυμένη ομάδα ειδικών από το Νορβηγικό Συμβούλιο Ιατροδικαστικής εξέτασε την υποβληθείσα έκθεση και την ενέκρινε "χωρίς σημαντικές παρατηρήσεις". Στο μεταξύ προέκυψαν πληροφορίες ότι το ψυχιατρικό ιατρικό προσωπικό που ήταν υπεύθυνο για τη θεραπεία φυλακισμένων στη φυλακή κράτησης και ασφάλειας Ιλα δεν έκανε καμία παρατήρηση που να υποδηλώνει ότι υπέφερε από ψύχωση, κατάθλιψη ΄΄η αυτοκτονικές τάσεις. Σύμφωνα με τον ανώτερο ψυχίατρο Ράντι Ρόσενκβιστ, που ορίστηκε από τη φυλακή να εξετάσει τον Μπρέιβικ, μάλλον φαίνεται ότι είχε διαταραχές προσωπικότητας. Οι δικηγόροι που εκπροσωπούσαν οικογένειες και θύματα υπέβαλαν αιτήματα στο δικαστήριο να διατάξει μια δεύτερη γνωμάτευση, ενώ η εισαγγελία και ο δικηγόρος του Μπρέιβικ δεν ήθελαν αρχικά να οριστούν νέοι εμπειρογνώμονες. Στις 13 Ιανουαρίου 2012, μετά από πολλή δημόσια πίεση, το Περιφερειακό Δικαστήριο του Όσλο διέταξε μια δεύτερη ομάδα εμπειρογνωμόνων να αξιολογήσει την ψυχική κατάσταση του Μπρέιβικ. He initially refused to cooperate with new psychiatrists. Αρχικά αρνήθηκε να συνεργαστεί με τους νέους ψυχίατρους, αλλά [107] αργότερα άλλαξε γνώμη και στα τέλη Φεβρουαρίου ξεκίνησε μια νέα περίοδος ψυχιατρικής παρατήρησης, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας διαφορετικές μεθόδους από την πρώτη.