cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντιοχίς της Κομμαγηνής
Οικογένεια
Παντρεύτηκε έναν αγνώστου -σε εμάς- ονόματος άνδρα και είχε τέκνο:
Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα
Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Party of European Socialists-PES) είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό και προοδευτικό ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα. Απαρτίζεται από μια ομάδα σοσιαλδημοκρατικών, σοσιαλιστικών και εργατικών κομμάτων, χωρών-μελών της Ε.Ε. συν τη Νορβηγία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Εκπροσωπείται ή συνεταιρίζεται από 48 κόμματα 41 Κρατών της Ευρώπης, ενώ πλήρη μέλη του είναι 32 κόμματα από τις 28 χώρες της Ε.Ε..
Ευρωπαϊκό Συμβούλιο
Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα εκπροσωπείται στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο από πέντε αρχηγούς κυβερνήσεων:
Ευρωπαϊκή Επιτροπή
Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα συμμετέχει με εννιά επιτρόπους στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή:
Διατελέσαντες πρόεδροι
Οι διατελέσαντες πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλιστική Διεθνής
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1994
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1994 ήταν ο 39ος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision και πραγματοποιήθηκε στις 30 Απριλίου 1994 στο Θέατρο Πόιντ στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Μέχρι το 2019, ήταν η τελευταία φορά που πραγματοποιήθηκε ο διαγωνισμός τον Απρίλιο. Οι παρουσιαστές ήταν οι Σίνθια Νι Εμχέρτσου και Τζέρι Ράιαν. Το ζευγάρι παρουσίασε όλη τη βραδιά στα Γαλλικά, στα Αγγλικά και στα Ιρλανδικά. Η Ιρλανδία κέρδισε το διαγωνισμό για τρίτη συνεχόμενη φορά, όταν οι Πωλ Χάρρινγκτον και Τσάρλι ΜακΓκέττιγκαν ήταν οι νικητές με ένα τραγούδι γραμμένο από τον Μπρένταν Γκράχαμ, το "Rock 'n' Roll Kids". Αυτή ήταν η έκτη νίκη -ρεκόρ- για την Ιρλανδία, δίνοντάς της τον αριθμό ρεκόρ για νίκες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, καθώς επίσης ήταν και τη δεύτερη φορά που η Ιρλανδία κέρδισε στην έδρα της. Ήταν επίσης η πρώτη φορά - και μέχρι σήμερα η μόνη φορά - που ο διαγωνισμός είχε κερδηθεί από την ίδια χώρα σε τρία συνεχόμενα χρόνια.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της Eurovision, η ψηφοφορία έγινε μέσω δορυφόρου αντί μέσω τηλεφώνου και, ως αποτέλεσμα, οι θεατές μπορούσαν να δουν τους εκπροσώπους βαθμών στην οθόνη.
Η ενδιάμεση διαλλειματική πράξη-παράσταση ήταν η πρώτη παράσταση του εντυπωσιακού ιρλανδικού χορού Riverdance, με τους Γιαν Μπάτλερ, Μάικλ Φλάτλεϊ.
Τοποθεσία
Η Ιρλανδία φιλοξένησε τον διαγωνισμό για πέμπτη φορά αφού κέρδισε το στο Μίλστριτ. Το Δουβλίνο επιλέχθηκε να είναι η διοργανώτρια πόλη, καθιστώντας την τέταρτη φορά που διοργανώθηκε ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision στην πρωτεύουσα της Ιρλανδίας. Για πρώτη φορά, ο χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού ήταν το Θέατρο Πόιντ που βρίσκεται στο North Wall Quay του ποταμού Liffey, ανάμεσα στο Dublin Docklands.
Επισκόπηση διαγωνισμού
Ο διαγωνισμός ξεκίνησε με μια σύντομη ταινία με αστέρια που επιπλέουν στο νερό, πυροτεχνήματα και καρικατούρες να χορεύουν γύρω τριγύρω, πίνοντας καφέ και κάνοντας ποδήλατο. Στη συνέχεια, οι κάμερες ξεκίνησαν τη ζωντανή μετάδοση μέσα από το χώρο διεξαγωγής, όπου χορευτές ντυμένοι με λευκά και φορώντας καρικατούρα κεφάλια γνωστών Ιρλανδών μορφών, έφτασαν στη σκηνή με σημαίες ευρωπαϊκών χωρών. Οι παρουσιαστές μπήκαν στη σκηνή θεαματικά από μια γέφυρα που κατέβαινε από την οροφή του θεάτρου. Οι φετινές βιντεοκάρτες είχαν λογοτεχνικό θέμα, όπου οι διαγωνιζόμενοι διαβάζουν, αλιεύουν και κάνουν άλλες δραστηριότητες σε όλη την Ιρλανδία. Η σκηνή, η οποία κατασκευάστηκε από την Πόλα Φάρελ, ήταν τέσσερις φορές μεγαλύτερη από αυτή του Μίλστριτ, και ο σχεδιασμός της που περιλάμβανε μια σκηνή πόλης με ουρανοξύστες και οθόνες για βίντεο, καθώς και ένα σκηνικό ενός συνεχώς μεταβαλλόμενου νυχτερινού ουρανού, βασίστηκε στην ιδέα του πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένα φουτουριστικό Δουβλίνο με ένα υπόλοιπο να είναι ο ποταμός Liffey. Το πάτωμα ήταν βαμμένο με σκούρο μπλε αντανακλαστικό χρώμα για να δώσει ένα υδατώδες αποτέλεσμα.
Για να αντιμετωπίσει τον αυξανόμενο αριθμό χωρών που επιθυμούν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό, για το 1994 η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση αποφάσισε ότι οι επτά χώρες με τη χαμηλότερη θέση από το διαγωνισμό του προηγούμενου έτους δεν θα συμμετάσχουν. Επειδή η Ιταλία και το Λουξεμβούργο δεν συμμετείχαν, οι τελευταίοι 5 του διαγωνισμού του 1993 υποβιβάστηκαν. Αυτό σήμαινε ότι το Βέλγιο, η Δανία, το Ισραήλ, η Σλοβενία ​​και η Τουρκία δεν συμμετείχαν φέτος, ανοίγοντας χώρους για τις νέες χώρες.
Η Πολωνία έλαβε μέρος για πρώτη φορά και προκάλεσε σκάνδαλο όταν η Εντίτα Γκόρνιακ παραβίασε τους κανόνες τραγουδώντας το τραγούδι της στα αγγλικά κατά τη διάρκεια της πρόβας τζενεράλε (η συγκεκριμένη πρόβα ήταν αυτή που παρακολουθούσαν οι επιτροπές και ψήφιζαν το νικητή μέχρι το 1997). Μόνο έξι χώρες ζήτησαν από την Πολωνία να αποκλειστεί, αν και οι κανόνες απαιτούσαν 13 χώρες να διαμαρτυρηθούν ώστε να αποχωρήσει η Πολωνία από τον διαγωνισμό. Η προτεινόμενη απομάκρυνση δεν πραγματοποιήθηκε και η Πολωνία έφτασε στη 2η θέση στο διαγωνισμό, η υψηλότερη θέση που είχε επιτύχει το ντεμπούτο τραγουδιού κάποιας χώρας μέχρι το (ο νικητής το 1956 ήταν το δεύτερο τραγούδι της Ελβετίας εκείνη τη βραδιά).
Όταν ξεκίνησε η ψηφοφορία, η Ουγγαρία πήρε το προβάδισμα από τις πρώτες έξι επιτροπές και ήταν πολύ μπροστά από όλες τις άλλες χώρες. Ωστόσο, η Ιρλανδία προχώρησε στον πίνακα βαθμολογίας καταλήγοντας στους νικητές με προβάδισμα 60 πόντων έναντι της δεύτερης Πολωνίας.
Διευθυντές ορχηστρών
Για κάθε τραγούδι ένας μαέστρος διηύθυνε την ορχήστρα. Ο βετεράνος της Eurovision, ο Ιρλανδός Νόελ Κέλιαν (που ήταν ο μουσικός διευθυντής), διεύθυνε τα τραγούδια από τρεις χώρες, αλλά όχι από την ίδια του τη χώρα.
Αποτελέσματα
Στις χώρες με έντονους χαρακτήρες επετράπη η συμμετοχή στον .
Δομή ψηφοφορίας
Κάθε χώρα είχε μια κριτική επιτροπή που απένειμε 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 πόντους για τα δέκα κορυφαία τραγούδια τους.
Με την πρόοδο στην τεχνολογία, αυτός ήταν ο πρώτος διαγωνισμός στον οποίο ο εκπρόσωπος κάθε εθνικής επιτροπής εμφανίστηκε στην οθόνη, ζωντανά από τις χώρες τους.
Στα πρώτα στάδια της ψηφοφορίας φαινόταν ότι η Ουγγαρία θα πετύχαινε τη νίκη στην πρώτη της εμφάνιση στην Eurovision, κερδίζοντας τους μέγιστους δώδεκα πόντους από τις τρεις πρώτες επιτροπές. Ωστόσο, αυτό αποδείχθηκε εντελώς παραπλανητικό, καθώς από εκεί και πέρα ​​ήταν ουσιαστικά μονόδρομη κίνηση από την Ιρλανδία, η οποία έγινε η πρώτη χώρα που κέρδισε τον διαγωνισμό για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.
Μη συμμετέχουσες χώρες
Παρότι η Γιουγκοσλαβία δεν έλαβε μέρος, ο διαγωνισμός μεταδόθηκε τηλεοπτικά από το τρίτο κανάλι της Σερβικής Ραδιοτηλεόρασης.
Ραδιόφωνο
Μερικές από τις συμμετέχουσες χώρες δεν εξασφάλισαν ραδιοφωνική κάλυψη του διαγωνισμού. Όσες το έκαναν παρατίθενται στη συνέχεια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1994
Πόιγ
Το Πόιγ (γαλλικά: Poilhes, οξιτανικά: Pòlhas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πογιαί (γαλλικά: Poilhais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σιδηροδρομικός σταθμός Ροδολίβους
Ο Σιδηροδρομικός σταθμός του Ροδολίβους ήταν ένας σταθμός της Γραμμής Λευκοθέας-Λιμένα Αμφίπολης. Βρίσκεται λίγο πιο έξω από πόλη του νομού. Ο σταθμός άνοιξε το 1896 και εξυπηρετούσε τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα στην Λευκοθέα και την Αμφίπολη.
Επαναλειτουργία
Ο Σταθμός μαζί και όλη η γραμμή, πρόκειται να επαναλειτουργήσουν με νέα επέκταση προς Καβάλα.
Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα
Ο Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα (Álvaro Marcelo García Linera) είναι πολιτικός από τη Βολιβία, αντιπρόεδρος της χώρας από το 2006. Εξελέγη μαζί με τον πρόεδρο Έβο Μοράλες. Αμφότεροι ανήκουν στο κόμμα Κίνημα για το Σοσιαλισμό.
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1962 στην Κοτσαμπάμπα. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Αγίου Αυγουστίνου και στη συνέχεια ξεκίνησε σπουδές στα μαθηματικά στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού, τις οποίες όμως δεν ολοκλήρωσε. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του έγινε μέλος μιας σειράς πειραματικών κοινοτήτων από Μαρξιστές αυτόχθονες, με την ονομασία "Ayllus Rojos", που δραστηριοποιούνταν στα βορειοδυτικά της Βολιβίας. Όταν οι προσπάθειές του αυτές απέτυχαν, ο Γκαρσία Λινέρα στράφηκε προς την οργάνωση ενός αντάρτικου στρατού, με το όνομα Τούπακ Κατάρι (ισπ. Túpac Katari). Συνελήφθη ενώ έκανε ζημίες σε πύργους διανομής ηλεκτρικού ρεύματος σε αγροτική περιοχή της Λα Πας και φυλακίστηκε, ενώ του απαγγέλθηκαν και κατηγορίες για πρόκληση ταραχών και τρομοκρατία. Ενώ ήταν έγκλειστος στη φυλακή, σπούδασε Κοινωνιολογία. Έπειτα από την αποφυλάκισή του εργάστηκε ως καθηγητής πανεπιστημίου και έγινε γνωστός για την υποστήριξη των αριστερών πολιτικών κινημάτων στη Νότια Αμερική και των κινημάτων υπέρ των αυτοχθόνων (παρότι ο ίδιος είναι λευκός και προέρχεται από ανώτερη κοινωνική τάξη). Εξελέγη αντιπρόεδρος στις προεδρικές εκλογές του 2005. Ανέλαβε καθήκοντα στις 22 Ιανουαρίου του 2006, διαδεχόμενος τον Κάρλος Μέσα. Υποστήριξε θερμά την κρατικοποίηση της βιομηχανίας υδρογονάνθρακα της χώρας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Βολιβιανοί πολιτικοί
Γκασπάρ Β΄ ντε Κολινί
Ο Γκασπάρ ντε Κολινί (γαλλικά: Gaspard de Coligny)(16 Φεβρουαρίου 1519 - 24 Αυγούστου 1572), ήταν Γάλλος ευγενής και Ναύαρχος της Γαλλίας, ηγέτης των Ουγενότων κατά τους Θρησκευτικούς πολέμους της Γαλλίας και στενός φίλος και σύμβουλος του Γάλλου βασιλιά Καρόλου Θ΄.
Καταγωγή
Ο Γκασπάρ ντε Κολινί κατάγονταν από παλιά οικογένεια ευγενών της Βουργουνδίας, που από τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΑ΄ ήταν στην υπηρεσία του βασιλιά της Γαλλίας. Ο πατέρας του, Γκασπάρ Α΄ ντε Κολινί γνωστός ως «στρατάρχης του Σατιγιόν», υπηρέτησε στους Ιταλικούς πολέμους από το 1494 έως το 1516, παντρεύτηκε το 1514 και ανήλθε στο αξίωμα του Στρατάρχη της Γαλλίας το 1516. Με τη σύζυγό του, Λουίζ ντε Μονμορανσί, αδερφή του Αν του Μονμορανσύ, απέκτησε τρεις γιους, όλοι τους έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πρώτη περίοδο των Θρησκευτικών πολέμων και υπήρξαν από τους πιο ενθουσιώδεις αριστοκράτες υποστηρικτές του Προτεσταντισμού στη Γαλλία του 16ου αιώνα.
Καριέρα
Ο Γκασπάρ ντε Κολινί γεννήθηκε στο Σατιγιόν (Λουαρέ) το 1519 και ήρθε στη βασιλική αυλή σε ηλικία 22 ετών όπου απέκτησε φιλικές σχέσεις με τον Φραγκίσκο του Γκιζ. Έλαβε μέρος στους Ιταλικούς πολέμους από το 1544 υπό τον κόμη του Ανγκιάν και τον Φραγκίσκο Α΄, διακρίθηκε, τραυματίστηκε και χρίσθηκε ιππότης στο πεδίο μάχης. Επιστρέφοντας στη Γαλλία, στην υπηρεσία του Ερρίκου Β΄ αναδείχθηκε ταχύτατα. Συμμετείχε σε διάφορες στρατιωτικές επιχειρήσεις και αφού έγινε Γενικός διοικητής του πεζικού το 1547, επέδειξε μεγάλη ικανότητα και ευφυΐα ως στρατιωτικός μεταρρυθμιστής.
Το 1547 νυμφεύτηκε την Καρλόττα του Λαβάλ (απεβ. 1568). Το 1552 αναδείχθηκε σε ναύαρχο. Ως διοικητής της Πικαρδίας από το 1555, το 1557 υπερασπίσθηκε το Σαιν-Κεντέν που πολιορκούνταν από τους Ισπανούς οι οποίοι τον συνέλαβαν αιχμάλωτο. Με την πληρωμή λύτρων 50.000 κορόνων ελευθερώθηκε.
Μέχρι το 1559, ασπάσθηκε τον Καλβινισμό, μέσω της επιρροής του αδερφού του Φρανσουά. Η πρώτη γνωστή επιστολή που του απηύθυνε ο Καλβίνος χρονολογείται από τις 4 Σεπτεμβρίου 1558.
Ο Γκασπάρ ντε Κολινί επικεντρώθηκε κρυφά στην προστασία των ομοϊδεατών του, προσπαθώντας να ιδρύσει αποικίες στο εξωτερικό, στις οποίες οι Ουγενότοι θα μπορούσαν να βρουν καταφύγιο. Οργάνωσε την αποστολή αποικίας Ουγενότων στη Βραζιλία, υπό την ηγεσία του φίλου του Αντιναύαρχου Νικολά Ντυράν ντε Βιλγκαινιόν, ο οποίος ίδρυσε την αποικία της Γαλλικής Ανταρκτικής στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 1555, που καταστράφηκε από τους Πορτογάλους το 1567.
Θρησκευτικοί πόλεμοι
μικρογραφία|Ο θάνατος του Γκασπάρ ντε Κολινί, πίνακας του 1887 Μετά το θάνατο του Ερρίκου Β΄, τάχθηκε με τον Λουδοβίκο Α΄ του Κοντέ και ζήτησε θρησκευτική ανοχή και άλλες μεταρρυθμίσεις υπέρ των Ουγενότων. Το 1561 προσχώρησε στην πολιτική συμφιλίωσης της βασιλομήτορος Αικατερίνης των Μεδίκων και ήταν μέλος του ιδιαίτερου γραφείου του βασιλιά. Τον Απρίλιο του 1562, όταν άρχισε ο πρώτος Θρησκευτικός πόλεμος, προσχώρησε στον προτεσταντικό στρατό που είχε συγκεντρωθεί στην Ορλεάνη υπό τον Κοντέ. Έλαβε μέρος στις μάχες του Ντρε (1562) και του Σαιν-Ντενί (1567) αν και παρέμεινε πάντα έτοιμος να διαπραγματευτεί. Σε κανέναν από αυτούς τους πολέμους δεν έδειξε ανώτερη ικανότητα, αλλά ενήργησε με μεγάλη σύνεση και εξαιρετική επιμονή.
Το 1569, η ήττα και ο θάνατος του Λουδοβίκου Α΄ του Κοντέ στη μάχη του Ζαρνάκ άφησαν τον Κολινί αναμφισβήτητο ηγέτη των  προτεσταντικών στρατευμάτων. Μετά την ήττα των Ουγενότων στο Μονκοντούρ το 1569, κατόρθωσε να ανασυγκροτήσει προτεσταντικό στρατό στο Λανγκεντόκ και τον οδήγησε σε νίκη στη μάχη του Αρλαί-λε-Ντυκ το 1570. Μετά την ειρήνη του Σαιν-Ζερμαίν (1570), στις διαπραγματεύσεις της οποίας συμμετείχε, ανακλήθηκε στη βασιλική αυλή.
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Ζακλίν ντε Μονμπέλ ντ'Αντρεμόν και επέστρεψε στη βασιλική αυλή το 1571, επανερχόμενος στο ιδιαίτερο συμβούλιο του βασιλιά, και έγινε στενός συνεργάτης και μέντορας του βασιλιά Καρόλου Θ΄.
Επειδή ήθελε να στρέψει τον πόλεμο προς το εξωτερικό για να ειρηνεύσει το βασίλειο και να συμφιλιώσει Ρωμαιοκαθολικούς και Ουγενότους, πίεσε τον βασιλιά να παρέμβει στις Κάτω Χώρες το 1572. Όμως, η μεγάλη επιρροή που ασκούσε ο Κολινί στον βασιλιά Κάρολο Θ΄, ο σεβασμός του βασιλιά για τον ναύαρχο και τα όλο και πιο τολμηρά αιτήματα των Ουγενότων ανησυχούσαν την Αικατερίνη των Μεδίκων, τα άλλα μέλη του ιδιαίτερου Συμβουλίου και τους Ρωμαιοκαθολικούς ηγέτες, οι οποίοι αντιτάχθηκαν στην παρέμβαση αυτή που θα οδηγούσε σε πόλεμο εναντίον της Ισπανίας.
Ιωάννης Καλβίνος
Ο Ιωάννης Καλβίνος (γαλλικά: Jean Calvin, Ζαν Καλβέν, πραγματικό όνομα Jehan Cauvin, 10 Ιουλίου 1509 – 27 Μαΐου 1564) ήταν Γάλλος θεολόγος, πάστορας και μεταρρυθμιστής στη Γενεύη κατά την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Ήταν η κύρια φυσιογνωμία της ανάπτυξης του συστήματος της χριστιανικής θεολογίας που αργότερα ονομάστηκε Καλβινισμός, συμπεριλαμβανομένων των δογμάτων του περί προορισμού και της απόλυτης κυριαρχίας του Θεού στη σωτηρία της ανθρώπινης ψυχής από τον θάνατο και την αιώνια καταδίκη. Τα καλβινιστικά δόγματα επηρεάστηκαν και εκπονήθηκαν από την Αυγουστινική και άλλες χριστιανικές παραδόσεις. Διάφορες προτεσταντικές εκκλησίες, που αναφέρονται στον Καλβίνο ως τον κύριο εκφραστή των πεποιθήσεών τους, έχουν εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο.
Γκασπάρ Β΄ ντε Κολινί
Θρησκευτικοί πόλεμοι
Στις 22 Αυγούστου, έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον του, που πιθανόν είχε εξυφανθεί από τη βασιλομήτορα και τον οίκο των Γκιζ, από την οποία διέφυγε τραυματισμένος ελαφρά. Στις 24 Αυγούστου 1572 όμως, ο Κολινί και οι προτεστάντες ηγέτες, που είχαν προσκληθεί για να παρευρεθούν στο γάμο του μελλοντικού βασιλιά Ερρίκου Δ΄ και της Μαργαρίτας του Βαλουά στο Παρίσι, δολοφονήθηκαν κατά τις σφαγές της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου.
Ιωάννης Καλβίνος
Ο Καλβίνος ήταν ένας ακούραστος μαχητικός και απολογητής συγγραφέας που προκάλεσε πολλές διαμάχες. Αντάλλαξε επίσης εγκάρδιες και υποστηρικτικές επιστολές με πολλούς μεταρρυθμιστές, όπως ο Φίλιππος Μελάγχθων και ο Χάινριχ Μπούλινγκερ. Εκτός από το θεμελιώδες Θεσμοί της Χριστιανικής Θρησκείας, ο Καλβίνος έγραψε σχόλια για τα περισσότερα βιβλία της Βίβλου, ομολογιακά έργα και διάφορες άλλες θεολογικές πραγματείες.
Γκασπάρ Β΄ ντε Κολινί
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γάλλοι στρατηγοί
Ιωάννης Καλβίνος
Ο Καλβίνος εκπαιδεύτηκε αρχικά ως ουμανιστής δικηγόρος. Αποχώρησε από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία γύρω στο 1530. Οταν ξέσπασαν θρησκευτικές εντάσεις με εκτεταμένη θανατηφόρα βία κατά των Προτεσταντών Χριστιανών στη Γαλλία, ο Καλβίνος κατέφυγε στη Βασιλεία της Ελβετίας, όπου το 1536 δημοσίευσε την πρώτη έκδοση των Θεσμών. Την ίδια χρονιά στρατολογήθηκε από τον Γάλλο Γκιγιώμ Φαρέλ για να ενταχθεί στη Μεταρρύθμιση στη Γενεύη, όπου έκανε κηρύγματα τακτικά όλη την εβδομάδα. Ωστόσο το διοικητικό συμβούλιο της πόλης αντιστάθηκε στην υλοποίηση των ιδεών τους και οι δύο άνδρες εκδιώχθηκαν. Μετά από πρόσκληση του Μάρτιν Μπούτσερ ο Καλβίνος πήγε στο Στρασβούργο, όπου έγινε ιερέας μιας εκκλησίας Γάλλων προσφύγων. Συνέχισε να υποστηρίζει το μεταρρυθμιστικό κίνημα στη Γενεύη και το 1541 προσκλήθηκε για να ηγηθεί της εκκλησίας της πόλης.
Μετά την επιστροφή του ο Καλβίνος εισήγαγε νέες μορφές εκκλησιαστικής διακυβέρνησης και λειτουργίας, παρά την αντίθεση πολλών ισχυρών οικογενειών της πόλης, που προσπάθησαν να περιορίσουν την εξουσία του. Την περίοδο αυτή ο Μιχαήλ Σερβέτος, Ισπανός που τόσο οι Ρωμαιοκαθολικοί όσο και οι Προτεστάντες θεωρούσαν ότι είχε αιρετική άποψη για την Αγία Τριάδα, έφτασε στη Γενεύη. Καταγγέλθηκε από τον Καλβίνο και κάηκε στην πυρά για αίρεση από το δημοτικό συμβούλιο. Μετά από μια εισροή υποστηρικτών του προσφύγων και νέες εκλογές για το δημοτικό συμβούλιο οι αντίπαλοι του Καλβίνου αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Ο Καλβίνος πέρασε τα τελευταία του χρόνια προωθώντας τη Μεταρρύθμιση τόσο στη Γενεύη όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Το 1531 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Μέχρι εκείνη την εποχή δεν είχε ακόμα δείξει καμία εχθρότητα ή διαφωνία προς τον Παπισμό. Αλλά το επόμενο έτος συνέβη μια μεγάλη εσωτερική μεταστροφή. Κατά τον ίδιο: "ο Θεός με μια ξαφνική μετατροπή δάμασε τον νου μου και τον έφερε σε μια πιο διδάξιμη κατάσταση, που ήταν πιο αυστηρή σε τέτοια θέματα απ' όσο μπορεί να αναμενόταν στην πρωτύτερη ζωή μου". Η αποκάλυψη αυτή σηματοδότησε τη ρήξη του με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Συμμετείχε στο κίνημα της Μεταρρύθμισης, που αποτέλεσε απαρχή του Προτεσταντισμού. Το 1536 εξέδωσε τον πρώτο τόμο του κριτικού δογματικού έργου του Θεσμοί της Χριστιανικής Θρησκείας, που συνέχισε να επεκτείνει και να ανανεώνει για την υπόλοιπη ζωή του. Οι διδασκαλίες που παρέδωσε στο έργο αυτό, καθώς και αυτές στην Académie Publica που ίδρυσε στη Γενεύη το 1559 και αργότερα έγινε το Πανεπιστήμιο της Γενεύης, είναι γνωστές με τον όρο Καλβινισμός. Ο Καλβίνος πέθανε το 1564 σε ηλικία 55 ετών.
Πρώτα χρόνια (1509–1535)
Ο Ιωάννης Καλβίνος γεννήθηκε ως Jehan Cauvin στις 10 Ιουλίου 1509 στο Noυαγιόν, πόλη στην Πικαρδία, επαρχία του Βασιλείου της Γαλλίας. Ήταν ο δεύτερος από τους τρεις γιους που επέζησαν μετά τη βρεφική ηλικία. Η μητέρα του Jeanne le Franc ήταν κόρη ενός πανδοχέα από το Καμπραί. Πέθανε από άγνωστη αιτία όταν ο Καλβίνος ήταν παιδί, αφού είχε αποκτήσει άλλα τέσσερα παιδιά. Ο πατέρας του Καλβίνου Ζεράρ είχε πετυχημένη καριέρα ως συμβολαιογράφος του καθεδρικού ναού και γραμματέας του εκκλησιαστικού δικαστηρίου. Ο Ζεράρ προόριζε τους τρεις γιους του—Κάρολο, Ιωάννη και Αντώνιο—για την ιεροσύνη.
Ο νεαρός Καλβίνος είχε ιδιαίτερα ταχεία πρόοδο. Σε ηλικία 12 ετών προσλήφθηκε από τον επίσκοπο ως υπάλληλος και εκάρη για να συμβολίσει την αφοσίωσή του στην Εκκλησία. Κέρδισε επίσης την προστασία μιας οικογένειας με επιρροή, των Μοντμόρ. Με τη βοήθειά της μπόρεσε να παρακολουθήσει το Κολλέγιο ντε λα Μαρς στο Παρίσι, όπου έμαθε λατινικά από έναν από τους μεγαλύτερους δασκάλους του, τον Ματυρέν Κορντιέ. Μόλις ολοκλήρωσε τα μαθήματα μπήκε στο Κολλέγιο ντε Μονταιγκύ ως φοιτητής φιλοσοφίας.
Το 1525 ή το 1526 ο Ζεράρ απέσυρε τον γιο του από το Κολλέγιο ντε Μονταιγκύ και τον έγραψε στο Πανεπιστήμιο της Ορλεάνης για να σπουδάσει νομικά. Σύμφωνα με τους σύγχρονούς του βιογράφουςΤεοντόρ Μπεζ και Νικολά Κολαντόν ο Ζεράρ πίστευε ότι ο Καλβίνος θα κέρδιζε περισσότερα χρήματα ως δικηγόρος παρά ως ιερέας. Εκείνο τον καιρό επίσης, πρωτοπαρουσίασε και τις ενοχλήσεις στο στομάχι του, που αργότερα –προκαλώντας του αρκετές ασθένειες- θα ήταν και η αιτία του θανάτου του. Μετά από μερικά χρόνια αθόρυβης μελέτης ο Καλβίνος μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Μπουρζ το 1529. Του κέντρισε το ενδιαφέρον ο Αντρέα Αλτσιάτο, ουμανιστής δικηγόρος. Ο ουμανισμός ήταν ένα ευρωπαϊκό πνευματικό κίνημα που έδινε έμφαση στις κλασικές σπουδές. Κατά τη 18μηνη παραμονή του στο Μπουρζ ο Καλβίνος έμαθε την Ελληνιστική Κοινή, αναγκαία για τη μελέτη της Καινής Διαθήκης.
Έχουν υποστηριχθεί διάφορες θεωρίες σχετικά με τον χρόνο της θρησκευτικής μεταστροφής του Καλβίνου. Κάποιοι τον έχουν τοποθετήσει γύρω στο 1533, λίγο πριν παραιτηθεί από την ιεροσύνη του. Από αυτή την άποψη η παραίτησή του είναι η άμεση απόδειξη για τη μεταστροφή του στην ευαγγελική πίστη. Ωστόσο ο T. Χ. Λ. Πάρκερ υποστηρίζει ότι, αν και αυτό είναι το τέρμα για τη μεταστροφή του, το πιθανότερο είναι τα τέλη του 1529 ή οι αρχές του 1530. Τα κύρια στοιχεία για τη μεταστροφή του περιέχονται σε δύο σημαντικά διαφορετικές σχετικές αφηγήσεις Στο πρώτο που βρίσκεται στο Σχόλιο για το Βιβλίο των Ψαλμών ο Καλβίνος απεικόνισε τη μεταστροφή του ως μια ξαφνική αλλαγή της άποψής του, που προκλήθηκε από τον Θεό:
''Ο Θεός με μια ξαφνική μεταστροφή υπέταξε και έφερε τον νου μου σε ένα διδακτικό πλαίσιο, που ήταν πιο σκληρό σε τέτοια θέματα από ό,τι θα περίμενε κανείς από κάποιον στην πρώιμη περίοδο της ζωής μου. Έχοντας λάβει έτσι κάποια γεύση και γνώση της αληθινής ευσέβειας, φούντωσα αμέσως με τόσο έντονη επιθυμία να σημειώσω πρόοδο σε αυτήν, που αν και δεν άφησα εντελώς άλλες σπουδές, ωστόσο τις ακολούθησα με λιγότερη όρεξη.
Στη δεύτερη αφήγηση ο Καλβίνος έγραψε για μια μακρά διαδικασία εσωτερικού αναβρασμού, ακολουθούμενο από πνευματική και ψυχολογική αγωνία:
''Όντας υπερβολικά ανήσυχος για τη δυστυχία στην οποία είχα περιέλθει, και πολύ περισσότερο για αυτό που με απειλούσε ενόψει του αιώνιου θανάτου, εγώ, δεσμευμένος στο καθήκον, έκανα πρώτη μου έννοια να φέρω τον εαυτό μου στον δρόμο σας, καταδικάζοντας την προηγούμενη ζωή μου, όχι χωρίς στεναγμούς και δάκρυα. Και τώρα Κύριε, τι μένει σε έναν άθλιο σαν εμένα, παρά αντί για άμυνα, να σε παρακαλέσω ειλικρινά να μην κρίνεις εκείνη τη φοβερή εγκατάλειψη του Λόγου σου σύμφωνα με τις ερήμους του, από την οποία με τη θαυμαστή σου καλοσύνη επιτέλους με λύτρωσες.
Οι μελετητές έχουν διαφωνήσει σχετικά με την ακριβή ερμηνεία αυτών των αφηγήσεων, αλλά οι περισσότεροι συμφωνούν ότι η μεταστροφή του συνέπιπτε με την απόσχισή του από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο βιογράφος του Μπρους Γκόρντον έχει τονίσει ότι «οι δύο αφηγήσεις δεν είναι αντίθετες, αποκαλύπτοντας κάποια ασυνέπεια στη μνήμη του Calvin, αλλά μάλλον [είναι] δύο διαφορετικοί τρόποι έκφρασης της ίδιας πραγματικότητας».Bruce Gordon, Calvin, New Haven; London 2009, p. 34.
Το 1532 ο Καλβίνος έλαβε το δίπλωμά του της νομικής και δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, ένα σχόλιο στο De Clementia του Σενέκα. Μετά από ήσυχα ταξίδια στην Ορλεάνη και τη γενέτειρά του τη Noυαγιόν ο Καλβίνος επέστρεψε στο Παρίσι τον Οκτώβριο του 1533. Την περίοδο αυτή αυξήθηκαν οι εντάσεις στο Βασιλικό Κολλέγιο (αργότερα έγινε Κολλέγιο της Γαλλίας) μεταξύ των ουμανιστών/μεταρρυθμιστών και των συντηρητικών ανώτερων μελών της σχολής. Ένας από τους μεταρρυθμιστές, ο Nικολά Κοπ, ήταν πρύτανης του πανεπιστημίου. Την 1η Νοεμβρίου 1533 αφιέρωσε την εναρκτήρια ομιλία του στην ανάγκη για μεταρρύθμιση και ανανέωση στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η ομιλία προκάλεσε την έντονη αντίδραση της σχολής, που την κατήγγειλε ως αιρετική, αναγκάζοντας τον Κοπ να καταφύγει στη Βασιλεία. Ο Καλβίνος, στενός φίλος του Κοπ, ενεπλάκη στην υπόθεση και για τον επόμενο χρόνο αναγκάστηκε να κρυφτεί. Μετακινιόταν συνεχώς, καταφεύγοντας με τον φίλο του Λουί ντυ Τιλέτ στην Ανγκουλέμ και στο Νουαγιόν και την Ορλεάνη. Τελικά αναγκάστηκε να φύγει από τη Γαλλία κατά την Υπόθεση των Αφισών στα μέσα Οκτωβρίου 1534. Σε εκείνο το περιστατικό άγνωστοι μεταρρυθμιστές είχαν αναρτήσει αφίσες σε διάφορες πόλεις που επέκριναν τη ρωμαιοκαθολική θεία ευχαριστία, στην οποία οι οπαδοί της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας απάντησαν με βία κατά των επίδοξων μεταρρυθμιστών και των συμπαθούντων τους. Τον Ιανουάριο του 1535 ο Καλβίνος πήγε στον Κοπ στη Βασιλεία, μια πόλη υπό τη διαρκή επιρροή του αείμνηστου μεταρρυθμιστή Ιωάννη Οικολαμπάδιου.
Αρχή του μεταρρυθμιστικού έργου (1536–1538)
Τον Μάρτιο του 1536 ο Καλβίνος δημοσίευσε την πρώτη έκδοση των Institutio Christianae Religionis ή Θεσμών της Χριστιανικής Θρησκείας. Το έργο ήταν μια απολογία ή υπεράσπιση της πίστης του και μια δήλωση της δογματικής θέσης των μεταρρυθμιστών. Σκόπευε επίσης να χρησιμεύσει ως στοιχειώδες βιβλίο οδηγιών για όποιον ενδιαφερόταν για τη χριστιανική πίστη. Το βιβλίο ήταν η πρώτη έκφραση της θεολογίας του. Ο Καλβίνος ενημέρωνε το έργο και δημοσίευε νέες εκδόσεις σε όλη του τη ζωή. Λίγο μετά τη δημοσίευσή του έφυγε από τη Βασιλεία για τη Φερράρα της Ιταλίας, όπου υπηρέτησε για λίγο ως γραμματέας της Πριγκίπισσας Ρενέ της Γαλλίας. Τον Ιούνιο επέστρεψε στο Παρίσι με τον αδερφό του Αντώνιο, που ασχολείτο με τις υποθέσεις του πατέρα τους. Μετά το Διάταγμα του Κουσύ, που έδωσε προθεσμία έξι μηνών στους αιρετικούς για να συμφιλιωθούν με την Καθολική πίστη, ο Καλβίνος αποφάσισε ότι δεν υπήρχε μέλλον γι'αυτόν στη Γαλλία. Τον Αύγουστο ξεκίνησε για το Στρασβούργο, ελεύθερη αυτοκρατορική πόλη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και καταφύγιο των μεταρρυθμιστών. Λόγω των συγκρούσεων των αυτοκρατορικών και των γαλλικών δυνάμεων αναγκάστηκε να κάνει μια παράκαμψη προς τα νότια, που τον έφερε στη Γενεύη. Ο Καλβίνος είχε σκοπό να μείνει μόνο μια νύχτα, αλλά ο Γκιγιώμ Φωρέλ, σύντροφος Γάλλος μεταρρυθμιστής που κατοικούσε στην πόλη, τον παρακάλεσε να μείνει και να τον βοηθήσει στο έργο του για τη μεταρρύθμιση της εκκλησίας εκεί. Ο Καλβίνος αποδέχθηκε τον νέο του ρόλο χωρίς καμία προϋπόθεση για το έργο ή τα καθήκοντά του. Η θέση στην οποία αρχικά τοποθετήθηκε είναι άγνωστη. Τελικά του δόθηκε ο τίτλος του «αναγνώστη», που πιθανότατα σήμαινε ότι μπορούσε να δίνει επεξηγηματικές διαλέξεις για την Αγία Γραφή. Κάποια στιγμή το 1537 επιλέχθηκε ως «ποιμένας» αν και ποτέ δεν χειροτονήθηκε. Για πρώτη φορά ο δικηγόρος-θεολόγος ανέλαβε ποιμαντικά καθήκοντα όπως βαπτίσεις, γάμους και εκκλησιαστικές λειτουργίες.
Στα τέλη του 1536 ο Φωρέλ συνέταξε μια ομολογία πίστης και ο Καλβίνος έγραψε διάφορα άρθρα για την αναδιοργάνωση της εκκλησίας της Γενεύης. Στις 16 Ιανουαρίου 1537 ο Φωρέλ και ο Καλβίνος παρουσίασαν στο δημοτικό συμβούλιο τα Articles concernant l'organisation de l'église et du culte à Genève  (Αρθρα σχετικά με την οργάνωση της εκκλησίας και της λατρείας της στη Γενεύη). Το έγγραφο περιέγραφε τον τρόπο και τη συχνότητα των εορτασμών της Θείας Ευχαριστίας, την αιτία και τη μέθοδο της αφορισμού, την απαίτηση προσυπογραφής της ομολογίας της πίστης, τη χρήση των εκκλησιαστικών ασμάτων στη λειτουργία και την αναθεώρηση των νόμων του γάμου. Το συμβούλιο αποδέχθηκε το έγγραφο την ίδια ημέρα.
Καθώς προχωρούσε η χρονιά η αποδοχή του Καλβίνου και του Φωρέλ στο συμβούλιο άρχισε να μειώνεται. Το συμβούλιο ήταν απρόθυμο να επιβάλει την απαίτηση προσυπογραφής, καθώς μόνο λίγοι πολίτες είχαν προσυπογράψει την ομολογία της πίστης. Στις 26 Νοεμβρίου οι δύο ιερώμενοι συζήτησαν έντονα στο συμβούλιο για το θέμα. Επιπλέον η Γαλλία ενδιαφέρθηκε να σχηματίσει συμμαχία με τη Γενεύη και, καθώς οι δύο ιερώμενοι ήταν Γάλλοι, οι σύμβουλοι είχαν αρχίσει να αμφισβητούν την πίστη τους. Τέλος μια μεγάλη εκκλησιαστική-πολιτική διαμάχη προέκυψε όταν η πόλη της Βέρνης, σύμμαχος της Γενεύης στην αναμόρφωση των ελβετικών εκκλησιών, πρότεινε να εισαχθεί ομοιομορφία στις εκκλησιαστικές τελετές. Μια από τις προτάσεις απαιτούσε τη χρήση άζυμου άρτου για τη Θεία Ευχαριστία. Οι δύο ιερώμενοι ήταν απρόθυμοι να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Βέρνης και καθυστέρησαν τη χρήση του άζυμου άρτου μέχρι να συγκληθεί σύνοδος στη Ζυρίχη για να ληφθεί η τελική απόφαση. Το συμβούλιο διέταξε τον Καλβίνο και τον Φωρέλ να χρησιμοποιήσουν άζυμο άρτο για την Ευχαριστία του Πάσχα. Αυτοί, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αρνήθηκαν να κοινωνήσουν κατά τη λειτουργία του Πάσχα, γεγονός που προκάλεσε αναταραχή κατά τη διάρκεια της λειτουργίας. Την επόμενη μέρα το συμβούλιο κάλεσε τον Φωρέλ και τον Καλβίνο να φύγουν από τη Γενεύη.
Στη συνέχεια ο Φωρέλ και ο Καλβίνος πήγαν στη Βέρνη και τη Ζυρίχη για να διεκδικήσουν την υπόθεσή τους. Η σύνοδος που συνήλθε στη Ζυρίχη έριξε το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης στον Καλβίνο επειδή δεν ήταν αρκετά συμπαθής προς τον λαό της Γενεύης. Ζήτησε από τη Βέρνη να μεσολαβήσει με στόχο την αποκατάσταση των δύο ιερώμενων. Το συμβούλιο της Γενεύης αρνήθηκε να ξαναδεχτεί τους δύο άνδρες, που μετά από αυτό κατέφυγαν στη Βασιλεία. Στη συνέχεια ο Φωρέλ έλαβε πρόσκληση να ηγηθεί της εκκλησίας στο Νεσατέλ. Ο Καλβίνος προσκλήθηκε να ηγηθεί μιας εκκλησίας Γάλλων προσφύγων στο Στρασβούργο από τους κορυφαίους μεταρρυθμιστές αυτής της πόλης, τον Μάρτιν Μπούτσερ και τον Βόλφγκανγκ Καπίτο. Αρχικά ο Καλβίνος αρνήθηκε επειδή ο Φωρέλ δεν περιλαμβανόταν στην πρόσκληση, αλλά υποχώρησε όταν ο Μπούτσερ τον παρακάλεσε. Τον Σεπτέμβριο του 1538 ο Καλβίνος είχε αναλάβει τη νέα του θέση στο Στρασβούργο, πεπεισμένος πλέον ότι αυτή τη φορά θα ήταν μόνιμη. Λίγους μήνες αργότερα έκανε αίτηση και έγινε δημότης της πόλης.
Ιερέας στο Στρασβούργο (1538-1541)
Κατά την παραμονή του στο Στρασβούργο ο Καλβίνος δεν ήταν προσκολλημένος σε μια συγκεκριμένη εκκλησία, αλλά κατείχε το αξίωμά του διαδοχικά στις εκκλησίες του Αγίου Νικολάου, της Αγίας Μαγδαληνής και στην πρώην Δομινικανή εκκλησία, που μετονομάστηκε σε Ταμπλ Νεφ. (Όλες αυτές οι εκκλησίες εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά καμία δεν βρίσκεται στην αρχιτεκτονική κατάσταση των ημερών του Καλβίνου.) Ο Καλβίνος διακονούσε 400–500 μέλη στην εκκλησία του. Κήρυττε ή διάβαζε κάθε μέρα, με δύο κηρύγματα την Κυριακή. Η Θεία Ευχαριστία τελείτο κάθε μήνα και ενθαρρυνόταν το συλλογικό τραγούδισμα των ψαλμών. Εργάστηκε επίσης για τη δεύτερη έκδοση των Θεσμών. Ο Καλβίνος δεν ήταν ικανοποιημένος με την αρχική τους δομή ως κατήχηση, αλφαβητάρι για νέους Χριστιανούς.
Οι φίλοι του Καλβίνου τον προέτρεπαν να παντρευτεί. Ο Καλβίνος είχε μια πεζή άποψη, γράφοντας σε μια επιστολή:
''Εγώ, που είμαι τόσο εχθρικός προς την αγαμία, δεν έχω ακόμα παντρευτεί και δεν ξέρω αν θα το κάνω ποτέ. Αν πάρω σύζυγο, θα είναι επειδή, όντας καλύτερα απαλλαγμένος από πολλές ανησυχίες, μπορώ να αφοσιωθώ στον Κύριο.''
Του παρουσιάστηκαν αρκετές υποψήφιες, συμπεριλαμβανομένης μιας νεαρής γυναίκας από ευγενή οικογένεια. Απρόθυμα ο Καλβίνος συμφώνησε στον γάμο, με την προϋπόθεση ότι η νύφη θα μάθαινε γαλλικά. Αν και είχε προγραμματιστεί ημερομηνία γάμου για τον Μάρτιο του 1540, παρέμεινε απρόθυμος και ο γάμος δεν έγινε ποτέ. Αργότερα έγραψε ότι δεν θα σκεφτόταν ποτέ να παντρευτεί, «εκτός αν ο Κύριος μου είχε στερήσει τελείως το μυαλό μου». Παρολαυτά τον Αύγουστο του ίδιου έτους παντρεύτηκε την Ιντελέτ ντε Μπυρ, τη χήρα κάποιου αναβαπτιστή που είχε δύο παιδιά από τον πρώτο της γάμο, μια γυναίκα που οι βιογράφοι του θεωρούν ιδανική για αυτόν, διαλεγμένη με τις ίδιες αυστηρές ασκητικές προδιαγραφές όπως και όλα τα πράγματα στη ζωή του. Είναι σεμνή, δεν είναι γκρινιάρα και ιδιότροπη, είναι οικονόμα και υπομονετική και πάντα παρούσα στα προβλήματα της υγείας του. ‘’Πιστή συνεργάτιδα της διακονίας του’’, ‘’και την καλύτερη συντροφιά της ζωής μου’’ την περιγράφει ο ίδιος στην αλληλογραφία του. . Θα περάσουν μαζί εννέα χρόνια προτού πεθάνει το 1549. Ήδη από το 1542 είχε πεθάνει και ο γιος του Καλβίνου και της Ιντελέτ, ένα αγοράκι, που γεννημένο πρόωρα, δεν έζησε παρά λίγες εβδομάδες.
Η Γενεύη επανεξέτασε την απέλαση του Καλβίνου. Η προσέλευση στην εκκλησία είχε μειωθεί και το πολιτικό κλίμα είχε αλλάξει. Καθώς η Βέρνη και η Γενεύη είχαν εδαφικές διαφορές η συμμαχία τους διαλύθηκε. Όταν ο Καρδινάλιος Τζάκοπο Σαντολέτο έγραψε μια επιστολή στο δημοτικό συμβούλιο καλώντας τη Γενεύη να επιστρέψει στην καθολική πίστη, το συμβούλιο αναζήτησε μια εκκλησιαστική αρχή για να του απαντήσει. Αρχικά συμβουλεύτηκε τον Πιερ Βιρέ, αλλά όταν αυτός αρνήθηκε, το συμβούλιο απευθύνθηκε στον Καλβίνο. Εκείνος συμφώνησε και στη Responsio ad Sadoletum (Επιστολή στον Σαντολέτο) υπερασπίστηκε σθεναρά τη θέση της Γενεύης σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις στην εκκλησία. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1540 το συμβούλιο ανέθεσε σε ένα από τα μέλη του, τον Αμί Περέν, να βρει έναν τρόπο να ξανακαλέσει τον Καλβίνο. Μια αντιπροσωπεία έφτασε στον Καλβίνο ενώ βρισκόταν σε μια συνδιάσκεψη για την επίλυση θρησκευτικών διαφορών στη Βορμς. Η αντίδρασή του στην πρόταση ήταν οξύτατη, όπου έγραψε: «Θα προτιμούσα να πεθάνω εκατό φορές παρά να υποβάλλομαι σε εκείνη τη σταύρωση χίλιες φορές καθημερινά».
Ο Καλβίνος έγραψε επίσης ότι ήταν έτοιμος να ακολουθήσει την κλήση του Κυρίου. Καταρτίστηκε ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο ο Βιρέ θα διοριζόταν ως προσωρινός υπεύθυνος στη Γενεύη για έξι μήνες, ενώ ο Μπούτσερ και ο Καλβίνος θα επισκέπτονταν την πόλη για να καθορίσουν τα επόμενα βήματα. Το δημοτικό συμβούλιο πίεσε για τον άμεσο διορισμό του Καλβίνου στη Γενεύη. Στα μέσα του 1541 το Στρασβούργο αποφάσισε να δανείσει τον Καλβίνο στη Γενεύη για έξι μήνες. Ο Καλβίνος επέστρεψε στις 13 Σεπτεμβρίου 1541 με επίσημη συνοδεία και ένα βαγόνι για την οικογένειά του.
Μεταρρύθμιση στη Γενεύη (1541-1549)
Υποστηρίζοντας τις προτάσεις του Καλβίνου για μεταρρυθμίσεις, το συμβούλιο της Γενεύης ψήφισε τις Ordonnances ecclésiastiques (Εκκλησιαστικές Διατάξεις) στις 20 Νοεμβρίου 1541. Οι διατάξεις καθόρισαν τέσσερις τάξεις ιερατικής λειτουργίας: οι πάστορες να κηρύττουν και να διαχειρίζονται τα μυστήρια. οι ιατροί να καθοδηγούν τους πιστούς στην πίστη, οι πρεσβύτεροι να διασφαλίζουν την πειθαρχία και οι διάκονοι να φροντίζουν τους φτωχούς και τους άπορους. Προέβλεπαν επίσης τη δημιουργία του Consistoire (Εκκλησιαστικό Δικαστήριο), που θα αποτελείτο από τους πρεσβυτέρους και τους ιερωμένους. Η κυβέρνηση της πόλης διατήρησε την εξουσία να καλεί πρόσωπα ενώπιον του δικαστηρίου και το Εκκλησιαστικό Δικαστήριο μπορούσε να κρίνει μόνο εκκλησιαστικά ζητήματα που δεν ήταν αστικής δικαιοδοσίας. Αρχικά το δικαστήριο είχε την εξουσία να επιβάλλει ποινές, με τον αφορισμό ως την πιο αυστηρή ποινή του. Η κυβέρνηση αμφισβήτησε αυτή την εξουσία και στις 19 Μαρτίου 1543 το συμβούλιο αποφάσισε ότι όλες οι ποινές θα επιβάλλονταν από την κυβέρνηση. Το 1542 ο Καλβίνος προσάρμοσε ένα λειτουργικό βιβλίο που χρησιμοποιείτο στο Στρασβούργο, δημοσιεύοντας το La Forme des Prières et Chants Ecclésiastiques (Η Μορφή των Προσευχών και των Εκκλησιαστικών Ύμνων). Ο Καλβίνος αναγνώριζε τη δύναμη της μουσικής και σκόπευε να χρησιμοποιηθεί για να υποστηρίξει την ανάγνωση των γραφών. Το αρχικό ψαλτήρι του Στρασβούργου περιείχε δώδεκα ψαλμούς του Κλεμάν Μαρό και ο Καλβίνος πρόσθεσε αρκετούς ακόμη ύμνους δικής του σύνθεσης στην έκδοση της Γενεύης. Στα τέλη του 1542 ο Μαρό πήγε πρόσφυγας στη Γενεύη και πρόσφερε δεκαεννέα ακόμη ψαλμούς. Ο Λουί Μπουρζουά, επίσης πρόσφυγας, έζησε και δίδαξε μουσική στη Γενεύη για δεκαέξι χρόνια και ο Καλβίνος βρήκε την ευκαιρία να προσθέσει τους ύμνους του, με πιο διάσημο τον Παλαιό Εκατοστό.
Το ίδιο έτος (1542) ο Καλβίνος δημοσίευσε το Catéchisme de l'Eglise de Genève (Κατήχηση της Εκκλησίας της Γενεύης), που ήταν εμπνευσμένο από το Kurze Schrifftliche Erklärung του Μπούτσερ του 1534. Ο Καλβίνος είχε γράψει μια προηγούμενη κατήχηση κατά την πρώτη του παραμονή στη Γενεύη, βασισμένη σε μεγάλο βαθμό στη Μεγάλη Κατήχηση του Μαρτίνου Λούθηρου. Η πρώτη εκδοχή λειτούργησε παιδαγωγικά, περιγράφοντας τον Νόμο, την Πίστη και την Προσευχή. Η έκδοση του 1542 αναδιατάχθηκε για θεολογικούς λόγους, καλύπτοντας πρώτα την Πίστη και μετά τον Νόμο και την Προσευχή.
Οι ιστορικοί συζητούν τον βαθμό στον οποίο η Γενεύη αποτελούσε θεοκρατία. Από τη μία πλευρά η θεολογία του Καλβίνου απαιτούσε ξεκάθαρα διαχωρισμό μεταξύ εκκλησίας και κράτους. Άλλοι ιστορικοί έχουν τονίσει την τεράστια πολιτική δύναμη που ασκούσαν σε καθημερινή βάση οι κληρικοί. .
Κατά τη διακονία του στη Γενεύη ο Καλβίνος έκανε πάνω από δύο χιλιάδες κηρύγματα. Αρχικά κήρυττε δύο φορές την Κυριακή και τρεις φορές την εβδομάδα. Αυτό αποδείχτηκε πολύ βαρύ φορτίο και στα τέλη του 1542 το συμβούλιο του επέτρεψε να κηρύττει μόνο μία φορά την Κυριακή. Τον Οκτώβριο του 1549 του ζητήθηκε και πάλι να κηρύττει δύο φορές τις Κυριακές και επιπλέον τις καθημερινές βδομάδα παρά βδομάδα. Τα κηρύγματά του κρατούσαν περισσότερο από μία ώρα και δεν χρησιμοποιούσε σημειώσεις. Ένας περιστασιακός γραμματέας προσπαθούσε να καταγράψει τα κηρύγματά του, αλλά πολύ λίγα από αυτά διατηρήθηκαν πριν από το 1549. Εκείνο το έτος ανατέθηκε να καταγράψει όλα τα κηρύγματα του Καλβίνου στον επαγγελματία γραμματέας Ντενί Ραγκενιέ, που είχε μάθει ή αναπτύξει ένα σύστημα στενογραφίας. Μια ανάλυση των κηρυγμάτων του από τον T. Χ. Λ. Πάρκερ υποδηλώνει ότι ο Καλβίνος ήταν ένας συνεπής ιεροκήρυκας και το ύφος του άλλαξε πολύ λίγο με τα χρόνια. Ο Ιωάννης Καλβίνος ήταν επίσης γνωστός για τον ενδελεχή τρόπο που διέδιδε την Αγία Γραφή σε διαδοχικά κηρύγματα. Από τον Μάρτιο του 1555 ως τον Ιούλιο του 1556 ο Καλβίνος έκανε διακόσια κηρύγματα για το Δευτερονόμιο.
Ο Βολταίρος έγραψε για τον Καλβίνο, τον Λούθηρο και τον Ζβίγγλιο, "Αν καταδίκαζαν την αγαμία στους ιερείς και άνοιγαν τις πύλες των μοναστηριών, ήταν μόνο για να μετατρέψουν όλη την κοινωνία σε μοναστήρι. Τα θεάματα και οι διασκεδάσεις απαγορεύονταν ρητά από τη θρησκεία τους και για πάνω από διακόσια χρόνια δεν επιτρεπόταν ούτε ένα μουσικό όργανο στην πόλη της Γενεύης. Καταδίκασαν τη μυστική εξομολόγηση, αλλά επέβαλαν τη δημόσια και στην Ελβετία, τη Σκωτία και τη Γενεύη γινόταν όπως η μετάνοια».
''Έχω λυπηθεί για τον καλύτερο φίλο της ζωής μου, που, αν είχε οριστεί έτσι, θα μοιραζόταν πρόθυμα όχι μόνο τη φτώχεια αλλά και τον θάνατό μου. Κατά τη διάρκεια της ζωής της ήταν η πιστή βοηθός της διακονίας μου. Από αυτήν δεν βίωσα ποτέ το παραμικρό εμπόδιο.''
Σε όλη την υπόλοιπη ζωή του στη Γενεύη διατήρησε αρκετές φιλίες από τα πρώτα του χρόνια, όπως οι Μοντμόρ, Κορντιέ, Κοπ, Φωρέλ, Μελάγχθων και Μπούλινγκερ.
Πειθαρχία και εναντίωση (1546-1553)
Ο Καλβίνος συνάντησε σφοδρή αντίδραση στο έργο του στη Γενεύη. Γύρω στο 1546 οι ασυντόνιστες δυνάμεις συγκεντρώθηκαν σε μια αναγνωρίσιμη ομάδα την οποία ανέφερε ως ελευθεριάζοντες, αλλά που προτιμούσαν να ονομάζονται Πνευματικοί ή Πατριώτες. Σύμφωνα με τον Καλβίνο επρόκειτο για ανθρώπους που ένιωθαν ότι αφού ελευθερώθηκαν μέσω της χάρης, εξαιρούνταν τόσο από το εκκλησιαστικό όσο και από το αστικό δίκαιο. Η ομάδα αποτελείτο από πλούσιες, πολιτικά ισχυρές και αλληλένδετες οικογένειες της Γενεύης. Στα τέλη Ιανουαρίου 1546 ο Πιερ Αμώ, ένας κατασκευαστής τραπουλόχαρτων που είχε ήδη έρθει σε σύγκρουση με το Εκκλησιαστικό Δικαστήριο, επιτέθηκε στον Καλβίνο αποκαλώντας τον "Πικάρδιο", ένα επίθετο που υποδήλωνε αντιγαλλικά αισθήματα, και τον κατηγόρησε για ψεύτικο δόγμα. Ο Αμώ τιμωρήθηκε από το συμβούλιο και αναγκάστηκε να εξιλεωθεί παρελαύνοντας στην πόλη και παρακαλώντας τον Θεό για συγχώρεση. Λίγους μήνες αργότερα ο Αμί Περέν, ο άνθρωπος που είχε φέρει τον Καλβίνο στη Γενεύη, στράφηκε ανοιχτά σε αντιπολίτευση. Ο Περέν είχε παντρευτεί τη Φρανσουάζ Φαβρ, κόρη του Φρανσουά Φαβρ, καταξιωμένου εμπόρου της Γενεύης. Τόσο η σύζυγος όσο και ο πεθερός του Περέν είχαν προηγούμενες συγκρούσεις με τους Εκκλησιαστικό Δικαστήριο. Το δικαστήριο επισήμανε ότι πολλοί από τους επώνυμους της Γενεύης, συμπεριλαμβανομένου του Περέν, είχαν παραβιάσει νόμο κατά του χορού. Αρχικά ο Περέν αγνόησε το δικαστήριο όταν κλήθηκε, αλλά όταν έλαβε μια επιστολή από τον Καλβίνο εμφανίστηκε ενώπιόν του.
Το 1547 η αντίθεση στον Καλβίνο και άλλους Γάλλους ιερωμένους πρόσφυγες είχε αυξηθεί και αποτελούσε την πλειοψηφία των συνδίκων, των αστικών δικαστών της Γενεύης. Στις 27 Ιουνίου μια ανυπόγραφη απειλητική επιστολή στη διάλεκτο της Γενεύης βρέθηκε στον άμβωνα του καθεδρικού ναού του Αγίου Πέτρου όπου κήρυττε ο Καλβίνος. Υποψιαζόμενος συνωμοσία εναντίον της εκκλησίας και του κράτους, το συμβούλιο διόρισε μια επιτροπή για τη διερεύνηση. Ο Ζακ Γκρουέ, μέλος της ομάδας του Φαβρ από τη Γενεύη, συνελήφθη και εντοπίστηκαν ενοχοποιητικά στοιχεία όταν έγινε έρευνα στο σπίτι του. Μετά από βασανιστήρια ομολόγησε πολλά εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένης της συγγραφής της επιστολής που έμεινε στον άμβωνα και απειλούσε τους ηγέτες της εκκλησίας. Ένα πολιτικό δικαστήριο καταδίκασε σε θάνατο τον Γκρουέ, που αποκεφαλίστηκε στις 26 Ιουλίου. Ο Καλβίνος δεν ήταν αντίθετος στην απόφαση του πολιτικού δικαστηρίου.
Οι ελευθεριάζοντες συνέχισαν να οργανώνουν αντιπολίτευση, να προσβάλλουν τους διορισμένους ιερωμένους και να αμφισβητούν την εξουσία του Δικαστηρίου. Το συμβούλιο κράτησε αμφοτεροβαρή στάση, άλλοτε νουθετώντας και άλλοτε υποστηρίζοντας τον Καλβίνο. Όταν ο Περέν εξελέγη πρώτος σύνδικος τον Φεβρουάριο του 155, η εξουσία του Καλβίνου φαινόταν να βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο της. Μετά από κάποιες απώλειες ενώπιον του συμβουλίου ο Καλβίνος πίστεψε ότι ηττήθηκε. στις 24 Ιουλίου 1553 ζήτησε από το συμβούλιο να του επιτρέψει να παραιτηθεί. Αν και οι ελευθεριάζοντες έλεγχαν το συμβούλιο, το αίτημά του απορρίφθηκε. Η αντιπολίτευση συνειδητοποίησε ότι μπορούσαν να περιορίσουν την εξουσία του Καλβίνου, αλλά δεν είχαν αρκετή δύναμη για να τον διώξουν.
Μιχαήλ Σερβέτος (1553)
Σημείο καμπής στη μοίρα του Καλβίνου ήταν η εμφάνιση στη Γενεύη στις 13 Αυγούστου 1553 του Μιχαήλ Σερβέτου, λαμπρού πολυμαθή Ισπανού και φυγά από τις εκκλησιαστικές αρχές, που εισήγαγε στην Ευρώπη την ισλαμική ιδέα[54] της πνευμονικής κυκλοφορίας. Ο Σερβέτος κατέστη φυγάς μετά τη δημοσίευσή του της Αποκατάστασης του Χριστιανισμού (1553). Ο μελετητής του Καλβίνου Μπρους Γκόρντον σχολίασε «Μεταξύ των αδικημάτων του ήταν η άρνηση του προπατορικού αμαρτήματος και μια παράξενη και δυσνόητη άποψη για την Αγία Τριάδα».
Δεκαετίες νωρίτερα, τον Ιούλιο του 1530 είχε διαφωνήσει με τον Ιωάννη Οικολαμπάδιο στη Βασιλεία και τελικά εκδιώχθηκε. Πήγε στο Στρασβούργο, όπου εξέδωσε ένα φυλλάδιο κατά της Τριάδας. Ο Μπούτσερ το αντέκρουσε δημόσια και του ζήτησε να φύγει. Οταν επέστρεψε στη Βασιλεία ο Σερβέτος δημοσίευσε Δύο Βιβλία Διαλόγων για την Αγία Τριάδα (Λατινικά: Dialogorum de Trinitate libri duo) που προκάλεσαν αίσθηση μεταξύ τόσο των μεταρρυθμιστών όσο και των καθολικών. Όταν ο Ιωάννης Καλβίνος ενημέρωσε την Ισπανική Ιερά Εξέταση για αυτή τη δημοσίευση, εκδόθηκε εντολή για τη σύλληψη του Σερβέτου.
Ο Καλβίνος και ο Σερβέτος ήρθαν σε επαφή για πρώτη φορά το 1546 μέσω ενός κοινού γνωστού, του Ζαν Φρελόν της Λυών. Αντάλλαξαν επιστολές συζητώντας το δόγμα. Ο Καλβίνος χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Charles d' Espeville και ο Σερβέτος το Michel de Villeneuve. Τελικά ο Καλβίνος έχασε την υπομονή του και αρνήθηκε να απαντήσει. Μέχρι τότε ο Σερβέτος είχε γράψει περίπου τριάντα επιστολές στον Καλβίνο. Ο Καλβίνος εξοργίστηκε ιδιαίτερα όταν ο Σερβέτος του έστειλε ένα αντίγραφο των Θεσμών της Χριστιανικής Θρησκείας με έντονο σχολιασμό με επιχειρήματα που επεσήμαιναν λάθη στο βιβλίο. Όταν ο Σερβέτος ανέφερε ότι θα ερχόταν στη Γενεύη ο "Espeville" (Καλβίνος) έγραψε μια επιστολή στον Φωρέλ στις 13 Φεβρουαρίου 1546 σημειώνοντας ότι αν ερχόταν ο Σερβέτος δεν θα ήταν ασφαλής: "γιατί αν ερχόταν, όσο φτάνει η εξουσία μου, δεν θα τον άφηνα να φύγει ζωντανός».
Το 1553 ο Σερβέτος δημοσίευσε το Christianismi Restitutio (Η Αποκατάσταση του Χριστιανισμού), όπου απέρριπτε το χριστιανικό δόγμα της Αγίας Τριάδας και την έννοια του προορισμού. Την ίδια χρονιά ο εκπρόσωπος του Καλβίνου, Γκιγιόμ ντε Τρι, έστειλε επιστολές ενημερώνοντας τη Γαλλική Ιερά Εξέταση για τον Σερβέτο. Αποκαλώντας τον "Ισπανοπορτογάλο", υποπτευόμενος και κατηγορώντας τον για την πρόσφατα αποδεδειγμένη εβραϊκή καταγωγή του. Ο ντε Τρι έγραψε ότι "το πραγματικό του όνομα είναι Μιχαήλ Σερβέτος, αλλά επί του παρόντος αποκαλεί τον εαυτό του Villeneuve, ασκώντας την ιατρική. Έμεινε για κάποιο διάστημα στη Λυών και τώρα ζει στη Βιέννη." Όταν ο γενικός ιεροεξεταστής της Γαλλίας έμαθε ότι ο Σερβέτος κρυβόταν στη Βιέννη, σύμφωνα με τον Καλβίνο με ψευδώνυμο, επικοινώνησε με τον Καρδινάλιο Φρανσουά ντε Τουρνόν, γραμματέα του αρχιεπισκόπου της Λυών, για να ασχοληθεί με το θέμα. Ο Σερβέτος συνελήφθη και οδηγήθηκε για ανάκριση. Οι επιστολές του προς τον Καλβίνο παρουσιάστηκαν ως απόδειξη αίρεσης, αλλά αρνήθηκε ότι τις έγραψε και αργότερα είπε ότι δεν ήταν σίγουρος ότι ήταν ο γραφικός χαρακτήρας του. Είπε, αφού ορκίστηκε ενώπιον του ιερού ευαγγελίου, ότι «ήταν ο Michel De Villeneuve Δόκτωρ της Ιατρικής, περίπου 42 ετών, καταγόμενος από την Tουντέλα του Βασιλείου της Ναβάρρας, μια πόλη υπήκοο του Αυτοκράτορα». Την επόμενη μέρα είπε: «.. αν και δεν ήταν Σερβέτος, υποδύθηκε το πρόσωπό του για να συζητήσει με τον Καλβίνο». Κατάφερε να δραπετεύσει από τη φυλακή και οι καθολικές αρχές τον καταδίκασαν ερήμην σε αργό θάνατο στην πυρά.
Καθ' οδόν προς την Ιταλία ο Σερβέτος σταμάτησε για να επισκεφθεί τον «d'Espeville» στη Γενεύη, όπου αναγνωρίστηκε και συνελήφθη. Ο γραμματέας του Καλβίνου Νικολά ντε λα Φοντέν συνέταξε έναν κατάλογο κατηγοριών που υποβλήθηκε ενώπιον του δικαστηρίου. Εισαγγελέας ήταν ο Φιλιμπέρ Μπερτελιέ, μέλος μιας οικογένειας ελευθεριαζόντων και γιος ενός διάσημου πατριώτη της Γενεύης, και τις συνεδριάσεις διεύθυνε ο Πιερ Τοσό, κουνιάδος του Περέν. Οι ελευθεριάζοντες επέτρεψαν να διαρκέσει η δίκη σε μια προσπάθεια να πλήξουν τον Καλβίνο. Η δυσκολία στη χρήση του Σερβέτου ως όπλου κατά του Καλβίνου ήταν ότι η αιρετική φήμη του Σερβέτου ήταν ευρέως διαδεδομένη και οι περισσότερες πόλεις της Ευρώπης παρακολουθούσαν και περίμεναν το αποτέλεσμα της δίκης. Αυτό έθεσε ένα δίλημμα για τους ελευθεριάζοντες έτσι στις 21 Αυγούστου το συμβούλιο αποφάσισε να γράψει σε άλλες ελβετικές πόλεις για τις απόψεις τους, μετριάζοντας έτσι τη δική τους ευθύνη για την τελική απόφαση. Εν αναμονή των απαντήσεων το συμβούλιο ρώτησε επίσης τον Σερβέτο αν προτιμούσε να δικαστεί στη Βιέννη ή στη Γενεύη. Παρακάλεσε να μείνει στη Γενεύη. Στις 20 Οκτωβρίου διαβάστηκαν οι απαντήσεις από τη Ζυρίχη, τη Βασιλεία, τη Βέρνη και το Σαφχάουζεν και το συμβούλιο καταδίκασε τον Σερβέτο ως αιρετικό. Την επόμενη μέρα καταδικάστηκε να καεί στην πυρά, την ίδια ποινή όπως και στη Βιέννη. Μερικοί μελετητές υποστηρίζουν ότι ο Καλβίνος και άλλοι ιερωμένοι ζήτησαν να τον αποκεφαλίσουν αντί να τον κάψουν, γνωρίζοντας ότι το κάψιμο στην πυρά ήταν η μόνη νομική λύση. Αυτή η έκκληση απορρίφθηκε και στις 27 Οκτωβρίου ο Σερβέτος κάηκε ζωντανός στο Οροπέδιο του Σαμπέλ έξω από τη Γενεύη.