cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δικτατορία του Φρανθίσκο Φράνκο
Έρευνα και ακαδημαϊκός κόσμος
Το νέο καθεστώς ίδρυσε στη θέση του Συμβουλίου το Ανώτατο Εθνικό Συμβούλιο Επιστημονικών Ερευνών. Ο άμεσος έλεγχος του καθεστώτος στον νέο οργανισμό, η έλλειψη ενδιαφέροντος και στελεχών χαρακτήρισαν τις πρώτες δεκαετίες ζωής του συμβουλίου. Αναλυτικά, στον τομέα της κλασικής φιλολογίας η μοναδική αξιόλογη μορφή υπήρξε ο Αντόνιο Τοβάρ ο οποίος με τη σειρά του απομακρύνθηκε σταδιακά από το Συμβούλιο και αυτοεξορίστηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 1965 ως αντίδραση στο διωγμό ακαδημαϊκών όπως ο Αγουστίν Γκαρθία Κάλβο και Ενρίκε Τιέρνο Γκαλβάν. Στον χώρο της ισπανικής φιλολογίας, ο Ντάμασο Αλόνσο, επικεφαλής του αντίστοιχου τομέα στο Συμβούλιο, προώθησε με μικρά βήματα τις έρευνες που αναγεννήθηκαν σταδιακά μόνο από τη δεκαετία του 1950 κι έπειτα με πρωταγωνιστές γλωσσολόγους όπως ο Μανουέλ Αλβάρ ή ο Αντόνιο Κίλις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Εθνικισμός στην Ισπανία
Αγία Μαρίνα Μαρμαρίου Εύβοιας
Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Μαρμαρίου, του δήμου Καρύστου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ευβοίας, στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καρυστίας του νομού Ευβοίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα είναι παραθαλάσσιος οικισμός στη νότια Εύβοια. Βρίσκεται στο νότιο μυχό του όρμου Μαρμαρίου, σε τοποθεσία που βλέπει στον κόλπο Πεταλιών και απέναντι στα φερώνυμα νησιά, νότια του Μαρμαρίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 25. Απέχει περίπου 114 χλμ. Ν. της Χαλκίδας.
Εκδηλώσεις
Το πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας στις 17 Ιουλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Αψέντι
thumb|250px|Ποτήρι με φυσικά χρωματισμένο πράσινο αψέντι και κουτάλι για αψέντι Το αψέντι είναι αποσταγμένο ποτό με υψηλή περιεκτικότητα σε οινόπνευμα (45-74% ABV). Προέρχεται από την απόσταξη διαφόρων φυτών, όπως των ανθών και των φύλλων του είδους Αρτεμισία το αψίνθιο (ή αψινθιά), γλυκανίσου, μαράθου και άλλων βοτάνων. Το αψέντι έχει παραδοσιακά φυσικό πράσινο χρώμα, αλλά μπορεί να είναι άχρωμο. Συχνά αναφέρεται ως «η πράσινη νεράιδα». Αν και μερικές φορές αναφέρεται λανθασμένα ως λικέρ, το αψέντι δεν συσκευάζεται παραδοσιακά με προστιθέμενη ζάχαρη και έτσι χαρακτηρίζεται ως απόσταγμα. Το αψέντι συσκευάζεται έχοντας υψηλή περιεκτικότητα σε οινόπνευμα, αλλά συνήθως αραιώνεται με νερό πριν καταναλωθεί.
Το αψέντι προέρχεται από το καντόνι του Νεσατέλ στην Ελβετία και παρασκευάστηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 18ου αιώνα. Έγινε δημοφιλές ως αλκοολούχο ποτό στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα στη Γαλλία, ιδιαίτερα ανάμεσα στους Παριζιάνους καλλιτέχνες και συγγραφείς. Εξαιτίας εν μέρει τις συσχέτισής του με την μποέμικη κουλτούρα και το Παρακμιακό Κίνημα, η κατανάλωση αψεντιού βρήκε ενάντιους τους κοινωνικούς συντηρητικούς, καθώς και τους υποστηρικτές της ποτοαπαγόρευσης. Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Σαρλ Μπωντλαίρ, ο Πολ Βερλαίν, ο Αρθούρος Ρεμπώ, ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ, ο Αμεντέο Μοντιλιάνι, ο Πικάσο, ο Βίνσεντ βαν Γκογκ, Όσκαρ Γουάιλντ, ο Άλιστερ Κρόουλι, ο Ερίκ Σατί και ο Αλφρέ Ζαρί ήταν γνωστοί πότες αψεντιού.
Το αψέντι συχνά απεικονίζεται ως επικίνδυνα εθιστική και ψυχοδραστική ουσία. Η χημική ένωση θυϊόνη, αν και παρούσα στο απόσταγμα σε πολύ μικρές ποσότητες, έχει κατηγορηθεί για αυτές τις υποτιθέμενες βλαβερές επιδράσεις. Μέχρι το 1915, το αψέντι είχε απαγορευτεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου, της Ελβετίας και της Αυστροουγγαρίας. Αν και το αψέντι έχει ιστορικά δυσφημιστεί, δεν έχει αποδειχθεί ότι είναι πιο επικίνδυνο από τα άλλα αποστάγματα. Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η ψυχοτρόπος δράση του αψεντίου (πέρα από αυτή του οινοπνεύματος) είχε υπερεκτιμηθεί. Η αναβίωση του αψεντιού ξεκίνησε τη δεκαετία του 1990, ακολουθώντας την υιοθέτηση σύγχρονων ευρωπαϊκών νόμων για τα ποτά και τα τρόφιμα, οι οποίοι απομάκρυναν τους φραγμούς στην παραγωγή και πώλησή του.
Ετυμολογία
Η ονομασία αψέντι προέρχεται από την ονομασία του φυτού Artemisia absinthium ή Αρτεμισία το αψίνθιο. Η ονομασία Αρτεμισία προέρχεται από την Άρτεμη, την αρχαία ελληνική θεά του κυνηγιού. Η λέξη αψέντι προέρχεται από τη λατινική absinthium, η οποία με τη σειρά της είναι η λατινοποίησή της αρχαίας ελληνικής ἀψίνθιον.[9] Η χρήση της αψινθιάς σε ένα ποτό μαρτυρείται από το έργο του Λουκρητίου «De Rerum Natura» (Ι 936-950), όπου ο Λουκρήτιος δείχνει ότι ένα ποτό που περιέχει αρτεμισία δίνεται ως φάρμακο για τα παιδιά σε ένα φλιτζάνι με μέλι στο χείλος για να γίνει πόσιμο. Αυτή ήταν μια αλληγορία για την παρουσίαση των πολύπλοκων ιδεών σε ποιητική μορφή.
Ιστορία
Η πρώτη σαφής ένδειξη ύπαρξης του αψεντιού με τη σύγχρονη έννοια του αποσταγμένου αλκοολούχου που περιέχει πράσινο γλυκάνισο και μάραθο, ωστόσο, χρονολογείται στον 18ο αιώνα. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, το αψέντι ξεκίνησε ως μία για κάθε χρήση ιατρική ευρεσιτεχνία που δημιουργήθηκε από τον Δρ Πιέρ Ορντιναίρ, ένα Γάλλο γιατρό που ζούσε στο Κουβέ, Ελβετία, περίπου το 1792 (η ακριβής ημερομηνία διαφέρει ανάλογα με τις καταγραφές). Η συνταγή του Ορντιναίρ δόθηκε στις αδελφές Ανριόντ από το Κουβέ, που πουλούσαν το αψέντι ως φαρμακευτικό ελιξήριο. Με άλλες εκδοχές, οι αδελφές Ανριόντ μπορεί να είχαν φτιάξει το ελιξίριο πριν από την άφιξη του Ορντιναίρ. Σε κάθε περίπτωση, ο Μαζόρ Ντυμπιέ απέκτησε τη συνταγή από τις αδελφές και το 1797, και με το γιο του Μαρσελέν και το γαμπρό του Ανρί-Λουί Περνό, άνοιξε το πρώτο αποστακτήριο αψέντι, το Dubied Père et Fils, στο Κουβέ. Το 1805, έχτισαν ένα δεύτερο αποστακτήριο στο Πονταρλιέ, Γαλλία, με νέο όνομα εταιρείας Maison Pernod Fils. Η Pernod Fils παραμείνει ένα από τα πιο δημοφιλή εμπορικά σήματα του αψεντίου μέχρι που το ποτό απαγορεύτηκε στη Γαλλία το 1914.
Γρήγορη αύξηση κατανάλωσης στη Γαλλία
Η δημοτικότητά του αυξήθηκε σταθερά από τη δεκαετία του 1840, όταν το αψέντι δόθηκε στα γαλλικά στρατεύματα ως πρόληψη της ελονοσίας. Όταν οι στρατιώτες επέστρεψαν στα σπίτια τους, μετέφεραν την προτίμησή τους για το αψέντι στο σπίτι μαζί τους. Το έθιμο του πόσιμου αψεντιού σταδιακά έγινε τόσο δημοφιλές σε μπαρ, μπιστρό, καφέ και καμπαρέ που, από τη δεκαετία του 1860, η ώρα 17:00 αποκλήθηκε "l'heure verte" («η πράσινη ώρα»). Το αψέντι προτιμήθηκε από όλες τις κοινωνικές τάξεις, από την πλούσια αστική τάξη, τους φτωχούς καλλιτέχνες και τους απλούς ανθρώπους της εργατικής τάξης. Από τη δεκαετία του 1880, η μαζική παραγωγή προκάλεσε απότομη πτώση των τιμών του αψεντιού. Μέχρι το 1910, οι Γάλλοι έπιναν 36 εκατομμύρια λίτρα αψέντι ανά έτος, σε σύγκριση με ετήσια κατανάλωση περίπου 5 δισεκατομμυρίων λίτρων κρασιού.
Διεθνής κατανάλωση
Το αψέντι εξήχθη ευρέως από τη Γαλλία και την Ελβετία, και επέτυχε κάποιο βαθμό δημοτικότητας σε άλλες χώρες, όπως η Ισπανία, η Μεγάλη Βρετανία, οι ΗΠΑ και η Τσεχία. Το αψέντι δεν απαγορεύτηκε ποτέ στην Ισπανία ή στην Πορτογαλία, και η παραγωγή και η κατανάλωσή του δεν έπαψαν ποτέ. Απέκτησε μια προσωρινή κορυφή στη δημοτικότητα εκεί κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, που αντιστοιχεί με τις γαλλικές επιρροές του Αρ Νουβώ και του Μοντερνισμού.
Η Νέα Ορλεάνη έχει βαθιά πολιτιστική συσχέτιση με το αψέντι, και πιστώνεται ως η γενέτειρα του Sazerac, ίσως το πρώτο κοκτέιλ αψέντι. Το μπαρ Old Absinthe House, που βρίσκεται στην οδό Bourbon, χρησιμεύει ως εξέχον ιστορικό ορόσημο. Αρχικά ονομαζόμενο The Absinthe Room, άνοιξε το 1874 από ένα Καταλανό μπάρμαν που ονομαζόταν Καγιετάνο Φερρέρ. Το κτίριο επισκέπτονταν συχνά πολλοί διάσημοι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου των Μαρκ Τουέιν, Όσκαρ Γουάιλντ, Φραγκλίνο Ρούσβελτ, Άλιστερ Κρόουλι και Φρανκ Σινάτρα.
Απαγορεύσεις
Ωθούμενο από το κίνημα για την εγκράτεια και τις ενώσεις των οινοποιών, το αψέντι συνδέθηκε δημοσίως με τα βίαια εγκλήματα και την κοινωνική αναταραχή.
Ένας κριτικός υποστήριξε:
"Το αψέντι σας κάνει τρελούς και εγκληματίες, προκαλεί επιληψία και φυματίωση, και έχει σκοτώσει χιλιάδες Γάλλων. Κάνει ένα άγριο θηρίο από έναν άνθρωπο, ένα μάρτυρα από μια γυναίκα και έναν εκφυλισμένο από ένα βρέφος, αποδιοργανώνει και καταστρέφει την οικογένεια και απειλεί το μέλλον της χώρας."
thumb|210px|left|«Το αψέντι», πίνακας του [[Εντγκάρ Ντεγκά, 1876]] Ο πίνακας του 1876 του Εντγκάρ Ντεγκά «Το Αψέντι» (L'Absinthe), ο οποίος βρίσκεται στο Μουσείο Ορσέ, συνοψίζει τη δημοφιλή άποψη των εθισμένων στο αψέντι ως μουσκεμένους και μουδιασμένους. Αν και ο Εμίλ Ζολά, το ανέφερε με το όνομά του, αψέντι, μόνο μια φορά, περιέγραψε τις επιδράσεις του στο μυθιστόρημά του Η Ταβέρνα (L'Assommoir).
Το 1905, αναφέρθηκε ότι ο Ζαν Λανφραΐ, ένας Ελβετός αγρότης, δολοφόνησε την οικογένειά του και προσπάθησε να αυτοκτονήσει, μετά την κατανάλωση αψεντιού. Το γεγονός ότι ο Λανφραΐ ήταν ένας αλκοολικός που είχε καταναλώσει μεγάλες ποσότητες κρασιού και κονιάκ πριν καταναλώσει δύο ποτήρια αψέντι, παραβλέφθηκε ή αγνοήθηκε βολικά, ως εκ τούτου, τοποθετώντας το φταίξιμο για τις δολοφονίες αποκλειστικά στο αψέντι. Οι δολοφονίες του Λανφραΐ ήταν το σημείο καμπής σε αυτό το πολυσυζητημένο θέμα και μια επακόλουθη αίτηση για την απαγόρευση του αψεντιού στην Ελβετία συγκέντρωσε πάνω από 82.000 υπογραφές. Ένα δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στη συνέχεια, σχετικά με την απαγόρευση του ποτού στις 5 Ιουλίου 1908. Αφού εγκρίθηκε από τους ψηφοφόρους, η απαγόρευση στη συνέχεια γράφτηκε στο ελβετικό σύνταγμα.
Το 1906, τόσο το Βέλγιο όσο και η Βραζιλία, απαγόρευσαν την πώληση και διανομή αψεντιού, αν και αυτές δεν ήταν οι πρώτες χώρες που προέβησαν σε τέτοιες ενέργειες. Το αψέντι είχε απαγορευτεί ήδη από το 1898 στην αποικία του Ελεύθερου Κράτους του Κονγκό. Η Ολλανδία απαγόρευσε το αψέντι το 1909, η Ελβετία το 1910, οι Ηνωμένες Πολιτείες το 1912 και η Γαλλία το 1914.
Η απαγόρευση του αψεντίου στη Γαλλία οδήγησε τελικά στην αύξηση της δημοτικότητας του παστίς, και σε μικρότερο βαθμό, του ούζου, και άλλων αλκοολούχων ποτών με γλυκάνισο, που δεν περιέχουν αψιθιά. Μετά την ολοκλήρωση του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η παραγωγή της μάρκας Pernod Fils, συνέχισε στο αποστακτήριο Banus στην Καταλονία της Ισπανίας (όπου το αψέντι ήταν ακόμη νόμιμο), αλλά η βαθμιαία μείωση των πωλήσεων, οδήγησε στην παύση της παραγωγής τη δεκαετία του 1960.
Σύγχρονη αναβίωση
thumb|250px|Σύγχρονες μάρκες αψέντι, πράσινο και λευκό Στη δεκαετία του 1990, συνειδητοποιώντας ότι το Ηνωμένο Βασίλειο δεν είχε απαγορεύσει ποτέ επίσημα το αψέντι, ο Βρετανός εισαγωγέας "BBH Spirits" άρχισε να εισάγει το "Hill's Absinth" από την Τσεχική Δημοκρατία, γεγονός που πυροδότησε μια σύγχρονη αναβίωση της δημοτικότητας του ποτού. Σε αυτές τις χώρες, όπου ποτέ δεν ήταν απαγορευμένο ή πραγματικά δημοφιλές, το αψέντι άρχισε να επανεμφανίζεται κατά την αναβίωση της δεκαετίας του 1990. Το αψέντι διαθέσιμο εκείνη την περίοδο, αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από τσεχικές, ισπανικές ή πορτογαλικές μάρκες, με μικρό χρόνο ζωής και συνήθως παρήγαγαν προϊόντα μποέμικου στυλ. Οι γνώστες τα θεωρούσαν κατώτερης ποιότητας και μη-αντιπροσωπευτικά του ποτού του 19ου αιώνα.
Το 2000, η La Fée Absinthe, έγινε το πρώτο εμπορικό αποστακτήριο αψεντιού στη Γαλλία, μετά την απαγόρευση του 1914. Το 2007, η γαλλική μάρκα Lucid έγινε η πρώτη πραγματική παραγωγός αψεντιού που έλαβε το COLA (Πιστοποιητικό Έγκρισης Μάρκας - Certificate of Label Approval) για εισαγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1912, μετά από ανεξάρτητες προσπάθειες από εκπροσώπους της Lucid και της Kübler ώστε να αρθεί η απαγόρευση. Το Δεκέμβριο του 2007, το St. George Absinthe Verte, που παράγεται από την St. George Spirits στην Αλαμίντα, Καλιφόρνια, έγινε το πρώτο εμπορικό σήμα αψεντιού αμερικανικής παραγωγής, μετά από την απαγόρευση του ποτού στις ΗΠΑ.
Ο 21ος αιώνας έχει δει νέους τρόπους κατανάλωσης, συμπεριλαμβανομένων των διαφόρων κατεψυγμένων παρασκευασμάτων, τα οποία γίνονται όλο και πιο δημοφιλή.
Τον Μάιο του 2011 η απαγόρευση του 1915 στη Γαλλία, καταργήθηκε μετά από αιτήσεις από την Γαλλική Ομοσπονδία Αποσταγματοποιών (Fédération Française des Spiritueux), που αντιπροσωπεύει τους Γάλλους αποσταγματοποιούς.
Παραγωγή
Οι περισσότερες χώρες δεν έχουν νομικό ορισμό για το αψέντι, ενώ η μέθοδος της παραγωγής και του περιεχομένου των αλκοολούχων ποτών, όπως το ουίσκι, το κονιάκ και το τζιν, ορίζονται και ρυθμίζονται παγκοσμίως. Οι παραγωγοί νόμιμου αψεντιού χρησιμοποιούν μίας από τις δύο, ιστορικά καθορισμένες διαδικασίες για τη δημιουργία του τελικού ποτού: απόσταξη ή ψυχρή ανάμιξη. Στη μοναδική χώρα που έχει νομικό ορισμό του αψεντιού, την Ελβετία, η απόσταξη είναι η μόνη επιτρεπόμενη μέθοδος παραγωγής.
Το αψέντι παραδοσιακά παρασκευάζεται από την απόσταξη ουδέτερης αλκοόλης, διάφορων βοτάνων, μπαχαρικών και νερού. Το παραδοσιακό αψέντι, προέρχεται από επαναπόσταξη λευκών σταφυλιών, ενώ άλλες ποικιλίες πιο συχνά προέρχονται από το αλκοόλ σιτηρών, τεύτλων ή πατατών. Τα κύρια βότανα είναι η αρτεμισία το αψίνθιο, ο πράσινος γλυκάνισος και το μάραθο, που συχνά αποκαλούνται «η αγία τριάδα». Πολλά άλλα βότανα μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν, όπως η αρτεμισία η ποντιακή (Artemisia pontica), ο ύσσωπος, το μελισσόχορτο, ο αστεροειδής γλυκάνισος, η αγγέλικα, η μέντα, το κόλιανδρο και η βερόνικα.
Προετοιμασία
Η Μποέμικη Μέθοδος, η οποία περιλαμβάνει φωτιά, είναι μία σύγχρονη εφεύρεση και δεν γινόταν την εποχή της μέγιστης δημοφιλίας του ποτού κατά την Μπελ Επόκ. Όπως και στη γαλλική μέθοδο, ένας κύβος ζάχαρης τοποθετείται πάνω σε ένα τρυπητό κουτάλι, πάνω από ένα ποτήρι αψέντι. Η ζάχαρη έχει βραχεί προηγουμένως με αλκοόλ (συνήθως και άλλο αψέντι), και στη συνέχεια της βάζουν φωτιά. Ο φλεγόμενος κύβος ζάχαρης στη συνέχεια πέφτει μέσα στο ποτήρι, με αποτέλεσμα το αψέντι να πάρει φωτιά. Τέλος, στο ποτό προστίθεται νερό, ώστε να σβήσει η φωτιά. Αυτή η μέθοδος έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή δυνατότερου ποτού απ' ό,τι της γαλλικής μεθόδου. Οι πιο έμπειροι πότες αψεντιού δεν συνιστούν τη Μποέμικη Μέθοδο και τη θεωρούν ένα σύγχρονο τέχνασμα, καθώς μπορεί να καταστρέψει τη γεύση του αψεντιού και δημιουργεί κίνδυνο πυρκαγιάς εξ' αιτίας της μεγάλης περιεκτικότητας του αψεντιού σε αλκοόλ.
Επίδραση στον οργανισμό
Το αψέντι στο παρελθόν θεωρήθηκε ότι είχε διαφορετικές επιδράσεις απ' ό,τι άλλα αλκοολούχα ποτά και ότι μπορεί να βελτιώσει τη λειτουργία του εγκεφάλου, να βοηθήσει στην έμπνευση και στη φαντασία και ότι είναι αφροδισιακό. Θεωρούνταν μάλιστα ότι η υπέρμετρη κατανάλωση αψεντιού, μπορούσε να προκαλέσει διαφορετικές επιδράσεις από αυτές των άλλων αλκοολούχων ποτών, με αποτέλεσμα τη δημιουργία του όρου «αψεντισμός». Πολλές φορές, το αψέντι περιγράφεται ως παραισθησιογόνο. Δύο διάσημοι καλλιτέχνες που βοήθησαν στη δημοσιότητα της άποψης ότι το αψέντι είναι ισχυρό ψυχοδραστικό, ήταν ο Τουλούζ-Λωτρέκ και ο Βίνσεντ βαν Γκογκ. Ο Όσκαρ Ουάιλντ περιέγραψε μια αίσθηση-φάντασμα, ότι νιώθει τουλίπες στα πόδια όταν έφευγε από το μπαρ αφότου είχε καταναλώσει αψέντι. Σήμερα είναι γνωστό ότι το αψέντι δεν προκαλεί παραισθήσεις.
Θυϊόνη
thumb|100px|Χημική δομή της θυϊόνης Η ουσία που κατηγορήθηκε για την τοξικότητα του αψεντιού (πέραν από αυτήν του οινοπνεύματος) ήταν η θυϊόνη ή θυϊόνη. Η θυϊόνη είναι κύριο συστατικό του αιθέριου ελαίου της αψινθιάς, το οποίο χρησιμοποιείται, μεταξύ άλλων, στην παρασκευή του αψεντιού. Η θυϊόνη είναι μια νευροτοξίνη, η οποία σε μεγάλες δόσεις μπορεί να προκαλέσει σύγχυση, μυϊκούς σπασμούς και επιληπτικές κρίσεις, όπως δείχθηκε σε πειράματα σε αρουραίους. Γι' αυτόν τον λόγο η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θεσπίσει από το 2008 ανώτερο όριο για την θυϊόνη α και β που δεν παράγονται από αρτεμισία, τα 35 mg/kg σε αλκοολούχα ποτά που παράγονται από αρτεμισία, 10 mg/kg στα υπόλοιπα και 0,5 mg/kg σε μη αλκοολούχα ποτά που παράγονται από αρτεμισία, σε αντικατάσταση παλαιότερης οδηγίας του 1988.
Η παρατηρούμενη, όπως βρέθηκε σε ζωικά πειράματα του 19ου αιώνα, επιληπτική δράση της θυϊόνης οφείλεται στην αναστολή των υποδοχέων GABA A και την απευαισθητοποίηση των υποδοχέων σεροτονίνης 5-ΗΤ3. Επίσης είχε προταθεί ότι η θυϊόνη μπορεί να δρα στους υποδοχείς των κανναβιδοειδών, θεωρία όμως η οποία στη συνέχεια απορρίφθηκε. Η LD50 της θυϊόνης, όταν αυτή εισέλθει στον οργανισμό από το στόμα, είναι περίπου 45 mg/kg. Παρ' όλα αυτά, αμφισβητείται ότι το αψέντι περιέχει θυϊόνη σε τόσο μεγάλες ποσότητες και αν καταναλωθούν τέτοιες ποσότητες του ποτού είναι πιο πιθανό ο θάνατος να προέλθει ταχύτερα εξ' αιτίας των μεγαλύτερων ποσοτήτων οινοπνεύματος που περιέχει το αψέντι. Οι μόνες περιπτώσεις δηλητηριάσεως από θυϊόνη από χορήγηση από το στόμα, δεν αφορούν την κατανάλωση αψεντιού, αλλά άλλων προϊόντων, όπως αιθέριο έλαιο της αψινθιάς, το οποίο περιέχει πολύ μεγαλύτερες συγκεντρώσεις θυϊόνης.
Παρά τις αναφορές του 19ου αιώνα ότι το αψέντι μπορεί να έχει μέχρι και 350 mg/kg θυϊόνης, στην πραγματικότητα η περιεκτικότητα θυϊόνης σε αυτά τα ποτά δεν ξεπερνούσε τα σημερινά ευρωπαϊκά όρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αψεντι
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1969-70
Η Β΄ κατηγορία Κύπρου 1969-70 αποτέλεσε το 15ο πρωτάθλημα στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κατέκτησε ο Διγενής Ακρίτας Μόρφου για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 1969-70 συμμετείχαν 17 ομάδες. Για πρώτη φορά το πρωτάθλημα δεν διεξήχθη σε ομίλους αλλά ως μια ενιαία κατηγορία. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1970-71. Οι 4 τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 1970-71.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς, η ισοπαλία με 2 βαθμούς και η ήττα με ένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1968-69
Ομάδες που προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1969-70:
Ομάδες που εντάχθηκαν στη δύναμη της ΚΟΠ:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από τη Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1968-69:
Επίσης, επέστρεψε ο Κεραυνός Στροβόλου μετά από απουσία μιας περιόδου.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχε και ο Εθνικός Αστέρας Λεμεσού αλλά τιμωρήθηκε στα μέσα της περιόδου με αποκλεισμό και υποβιβασμό στη Γ΄ κατηγορία 1970-71 επειδή δεν προσήλθε σε ένα αγώνα. Επιπλέον, με αποκλεισμό και υποβιβασμό τιμωρήθηκε στα μέσα της περιόδου ο Εθνικός Άχνας λόγω σοβαρών επεισοδίων που προκλήθηκαν στην έδρα του εις βάρος των διαιτητών του αγώνα.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος θα διαβαθμίζονταν εφτά ομάδας ώστε να μειωθούν σε 12 οι ομάδες της Β΄ κατηγορίας. Ωστόσο, επειδή ο Αρίων Λεμεσού συγχωνεύθηκε με τον Απόλλων Λεμεσού διαβαθμίστηκαν μόνο 6 ομάδες (14η-17η και οι Εθνικός Αστέρας Λεμεσού και Εθνικός Άχνας που είχαν τιμωρηθεί).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1969-1970 Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Ξενοφών
Ο Ξενοφών (Ερχία, 430 π.Χ. - Κόρινθος, 355 π.Χ.) ήταν Αθηναίος ιστορικός συγγραφέας και σωκρατικός φιλόσοφος. Γιος του Γρύλλου από τον αρχαίο δήμο της Ερχίας (σήμερα τα Σπάτα), ανήκε κοινωνικά στην τάξη των ιππέων, και έδρασε πολιτικά ως ολιγαρχικός και φιλολάκων. Μετά το 410 π.Χ. γνωρίστηκε με τον Σωκράτη, και μπήκε στον κύκλο των μαθητών του. Έζησε τις περιπέτειες της Αθήνας στα ταραγμένα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου ως την ήττα του 404 π.Χ., την άνοδο των τριάκοντα τυράννων στην εξουσία και την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 403 π.Χ.
Παιδικά χρόνια
Ο Διογένης ο Λαέρτιος μας εξιστορεί ότι κάποτε, όταν ήταν ακόμη νέος, ο Ξενοφών συνάντησε σε ένα στενό δρόμο τον Σωκράτη, ο οποίος, με τη ράβδο του, τον εμπόδισε να προχωρήσει και τον ρώτησε μεταξύ άλλων: «Πού οι άνθρωποι γίνονται καλοί και αγαθοί;». Ο Ξενοφών βρέθηκε σε αμηχανία και ο Σωκράτης του απάντησε «Έπου και μάνθανε!». Από τότε ο Ξενοφών έγινε μαθητής του Σωκράτη και τον θεωρούσε πρότυπο.
Ο Ξενοφών ανδρώθηκε συναναστρεφόμενος ευγενείς νέους της Αθήνας που είχαν ως κύρια ασχολία τον αθλητισμό και παρέμεινε σε όλη τη ζωή του λάτρης της πάλης και των ελευθέρων αγώνων - από δε τα έργα του διαφαίνεται ότι υπήρξε άριστος ιππέας. Επίσης, μέσα από τα έργα του φαίνεται και η μεγάλη αγάπη του για τα άλογα. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον φιλολακωνισμό του. Αγαπούσε τον τρόπο ζωής των Σπαρτιατών και συνδέθηκε με τον βασιλιά της Σπάρτης Αγησίλαο, στο πλευρό του οποίου πολέμησε το 394 π.Χ. στην μάχη της Κορωνείας εναντίον του αντισπαρτιατικού συνασπισμού, μέλος του οποίου ήταν και η ίδια η πατρίδα του, η Αθήνα. Όπως ήταν φυσικό, για την πράξη του αυτή τιμωρήθηκε με εξορία από την Αθήνα.
Εκστρατεία
Το 401 π.Χ. ο Ξενοφών καλείται από τον φίλο του Πρόξενο τον Βοιώτιο, που διέτριβε στις Σάρδεις, να συμμετάσχει στην εκστρατεία του Πέρση, γιου του βασιλιά Δαρείου Β' και διεκδικητή του θρόνου, Κύρου εναντίον του αδελφού αυτού Βασιλέως Αρταξέρξη Β'. Ο ενθουσιασμός του Ξενοφώντα για την πρόσκληση φαίνεται από το γεγονός ότι σε προτροπή του Σωκράτη να πάρει χρησμό από το Μαντείο των Δελφών καταφέρνει να αποσπάσει θετική απάντηση κάνοντας πλάγια ερώτηση (αντί της ορθής ερώτησης, δηλαδή να πάει ή όχι) που ήταν η εξής: «Σε ποιόν Θεό θα πρέπει να κάνω θυσία ώστε να πετύχει το ταξίδι μου και να επιστρέψω σώος;». Και βέβαια η σοφία του Μαντείου του Απόλλωνα, που αντιλήφθηκε το σκοπό, του απάντησε να θυσιάσει σε μια σειρά από θεούς «επ΄ αγαθώ και μη» (ακριβώς αυτό που μέχρι σήμερα λέμε «για καλό και για κακό»). Έτσι ο Ξενοφών βρέθηκε στην Ασία στο πλευρό του Κύρου, τον οποίο και άρχισε να θαυμάζει λόγω του θαυμασμού που έτρεφε ο τελευταίος για τους Έλληνες. Συγκεκριμένα έλεγε ο Κύρος ότι «θέλει τους Έλληνες συμμάχους του, όχι γιατί δεν είχε στρατό αλλά γιατί τους θεωρούσε ανώτερους από όλους τους άλλους λαούς» (Κύρ. Αναβ. Ι 7,3). Ακόμη μακάριζε τους Έλληνες για την μόνιμα κυριαρχούσα ελευθερία τους, που εκείνος θα προτιμούσε αντί πάντων (την ελευθερίαν ελοίμην αν αντί ων έχω πάντων και άλλων πολλαπλασίων, Ανάβασις, βιβλίο 1.7.4), και θεωρούσε ως προϊόν αυτής της ελευθερίας την πολεμική και ηθική υπεροχή των Ελλήνων. Αυτός ήταν και ο λόγος που ουδέποτε οι Πέρσες έκαναν πόλεμο, είτε μεταξύ τους είτε ακόμη και με τους Έλληνες, χωρίς την βοήθεια Ελλήνων (Κυρ. Παιδ VIII 8,26). Δεν είναι γνωστό με τι βαθμό ή αξίωμα ο Ξενοφών συμμετείχε στον Περσικό στρατό και στην αυλή του Κύρου, το σίγουρο πάντως είναι ότι ήταν συνδαιτυμόνας του και εκ των στενότερων συνομιλητών του.
Οπωσδήποτε, όμως, μετά τον θάνατο του φίλου του Κύρου στην μάχη στα Κούναξα και την δόλια εξόντωση των Ελλήνων στρατηγών από τον Τισσαφέρνη, και αφού εκλέχθηκε στρατηγός (5ος κατά σειρά) από τους «μυρίους» (=10.000) Έλληνες μισθοφόρους, οδήγησε αυτούς επιτυχώς, αντιμετωπίζοντας πολλούς κινδύνους, από τα υψώματα της Αρμενίας προς την Τραπεζούντα στις ακτές του Ευξείνου Πόντου και μετά διά θαλάσσης προς τα δυτικά πίσω στην Ελλάδα. Στη Θράκη, με την υποστήριξη των Ελλήνων αυτών, ο Σεύθης Β' μπόρεσε να γίνει βασιλιάς. Η καταγραφή της εκστρατείας και του ταξιδιού της επιστροφής από τον Ξενοφώντα, ονομάστηκε Κύρου Ανάβασις.
Κρίσεις
Η ιστορική καταγραφή του Ξενοφώντα στην Ανάβαση είναι ένα από τα πρώτα γραπτά κείμενα όπου αναλύεται ο χαρακτήρας ενός ηγέτη και αποτελεί παράδειγμα ανάλυσης τέτοιου τύπου, κάτι που σήμερα καλείται θεωρία «Μεγάλων Ανδρών». Στο έργο αυτό, ο Ξενοφών περιέγραψε τον χαρακτήρα του Κύρου του νεότερου, λέγοντας ότι «από όλους τους Πέρσες που έζησαν μετά τον Κύρο τον Μέγα, ήταν ο πιο κατάλληλος για βασιλιάς και για διοικητής μιας αυτοκρατορίας» (σελ. 91). Το κεφάλαιο 6 συνιστάται για ανάγνωση, διότι περιγράφει τους χαρακτήρες πέντε ηττημένων στρατηγών που παραδόθηκαν στον εχθρό. Ο Κλέαρχος, όπως αναφέρεται, πίστευε πως «ένας στρατιώτης θα πρέπει να φοβάται περισσότερο τον ίδιο το διοικητή του, από τον εχθρό» [2.6.9]. Ο Μένων περιγράφεται ως άνδρας του οποίου η κυρίαρχη φιλοδοξία ήταν να γίνει πλούσιος [2.6.21]. Σχετικά με τον Αγία τον Αρκά και τον Σωκράτη τον Αχαιό, γίνεται αναφορά στο θάρρος τους και στην εκτίμηση των φίλων τους [2.6.3
Η Δύση
Ο Ξενοφών αργότερα εξορίστηκε από την Αθήνα, πιθανώς διότι πολέμησε υπό τον Σπαρτιάτη βασιλιά Αγησίλαο εναντίον των Αθηναίων στην Κορώνεια. Είναι πιθανό, ωστόσο, ότι είχε εξοριστεί νωρίτερα, λόγω του συνδέσμου του με τον Κύρο. Οι Σπαρτιάτες τού έδωσαν περιουσία στη Σκιλλούντα, κοντά στην Ολυμπία στην Ήλιδα, όπου συνέγραψε την Ανάβαση. Ο γιος του πολέμησε για την Αθήνα στη Μαντίνεια, ενώ ο Ξενοφών ακόμη ζούσε· έτσι η εξορία του ανεκλήθη. Ο Ξενοφών πέθανε στην Κόρινθο (ή ίσως στην Αθήνα) και η ημερομηνία θανάτου του είναι αβέβαιη. Είναι γνωστό ότι έσωσε τον προστάτη του Αγησίλαο, για τον οποίο έγραψε ένα εγκώμιο.
Ο Διογένης Λαέρτιος ονόμαζε τον Ξενοφώντα «Αττική Μούσα» λόγω της γλυκύτητας της γραφής του. Λίγοι ήταν οι ποιητές που έγραψαν στην Αττική διάλεκτο.
Συγγραφικό έργο
Ο Ξενοφών ανέπτυξε πλούσια και πολυμερή δραστηριότητα, φαινόμενο που βέβαια δεν αποτελεί ιδιαίτερο γνώρισμα της προσωπικότητάς του, αλλά γενικότερο χαρακτηριστικό των λογίων της εποχής του.
Στον τομέα της ιστοριογραφίας με τα «Ελληνικά» του, που διαιρούνται σε 7 βιβλία, συνεχίζει συνειδητά το έργο του Θουκυδίδη και καλύπτει την περίοδο από το 411 π.Χ. ως 361 π.Χ..
Γενικότερη σημασία για την πολιτική φιλοσοφία έχει η «Κύρου παιδεία», σε 8 βιβλία, όπου, στο πνεύμα της σοφιστικής και της σωκρατικής ιδεολογίας και με πρότυπο την λίγο ιστορική και πολύ μυθιστορηματική προσωπογραφία του ιδρυτή της περσικής αυτοκρατορίας Κύρου Β΄, συνθέτει την προσφιλή του εικόνα του ιδανικού μονάρχη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μισθοφόροι Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Μαθητές του Σωκράτη Κατηγορία:Περσικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Ιππασία
Γκόγιανγκ
Η πόλη Γκόγιανγκ (Goyang, Χάνγκουλ: 고양) είναι μία πόλη της Επαρχίας Γκιόνγκι, δηλαδή το Γκιόνγκι-ντο της Νότιας Κορέας. Η πόλη έχει 1.028.237 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Η έκτασή της είναι 267,29 χλμ2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας
Βιομόριο
thumb|right|Τρισδιάστατη αναπαράσταση της [[μυοσφαιρίνη|μυοσφαιρίνης, ενός από τα πιο μελετημένα βιομόρια]] Ως βιομόριο χαρακτηρίζεται κάθε χημικό μόριο που αποτελεί δομικό ή λειτουργικό συστατικό των οργανισμών, το οποίο παράγεται από αυτούς μέσω του μεταβολισμού.
Γενικά
Τα βιομόρια ανάλογα του μοριακού βάρους τους μπορούν να ιεραρχηθούν σε κλίμακα αυξανόμενης πολυπλοκότητας στην οποία κάθε βαθμίδα προκύπτει από την προηγούμενη ανάλογα της αντίδρασης του μεταβολισμού. Στη βάση αυτής της κλίμακας φέρονται οι ενώσεις με το μικρότερο βάρος, καλούμενες και "πρόδρομες ενώσεις", τις οποίες οι οργανισμοί παραλαμβάνουν από το περιβάλλον τους.
Οι πρόδρομες αυτές ενώσεις δια του μεταβολισμού των οργανισμών μετασχηματίζονται σε ενώσεις μεγαλύτερου μοριακού βάρους και πολυπλοκότητας όπως τα "ενδιάμεσα υλικά" και οι "δομικοί λίθοι". Οι δομικοί λίθοι με τη σειρά τους συνδέονται μεταξύ τους με ομοιοπολικούς δεσμούς δημιουργώντας μακρομόρια των οποίων το μοριακό βάρος κυμαίνεται από 103 έως 109.
Σταθερότητα βιομορίων
Τα βιομόρια προκειμένου να συμμετέχουν στη δημιουργία των απαραίτητων σταθερών δομών των οργανισμών θα πρέπει και αυτά να χαρακτηρίζονται ομοίως για τη σταθερότητά τους. Τέσσερα είναι τα χημικά στοιχεία που μετέχουν σε σημαντικό βαθμό στη σύνθεση των βιομορίων: ο άνθρακας, το υδρογόνο, το οξυγόνο και το άζωτο.
Εξετάζοντας τα παραπάνω στοιχεία από χημικής άποψης και βιολογικής καταλληλότητας διαπιστώνεται πως τα άτομα καθενός των παραπάνω στοιχείων παρουσιάζουν ως κοινή ιδιότητα τη μεγάλη ευκολία σχηματισμού ομοιοπολικών δεσμών με αμοιβαία συνεισφορά ηλεκτρονίων.
Με δεδομένο λοιπόν ότι η "σταθερότητα ενός ομοιοπολικού δεσμού είναι αντιστρόφως ανάλογη προς το ατομικό βάρος των στοιχείων", που συμμετέχουν σ΄ αυτόν, συμπεραίνεται τελικά πως οι ζωντανοί οργανισμοί έχουν επιλέξει τα ικανότερα στοιχεία για τους αναγκαίους ισχυρούς ομοιοπολικούς δεσμούς τους.
Ποικιλομορφία βιομορίων
Επίσης τα βιομόρια προκειμένου ν΄ ανταποκριθούν στη μεγάλη ποικιλία των λειτουργιών και μορφολογικών χαρακτηριστικών, των συνυφασμένων με το φαινόμενο της ζωής θα πρέπει και αυτά να χαρακτηρίζονται από ποικιλομορφία.
Εξετάζοντας τα τέσσερα βασικά στοιχεία των βιομορίων από χημικής και βιολογικής καταλληλότητας ως προς την εξασφάλιση της ποικιλομορφίας διαπιστώνονται τα ακόλουθα: Εξαιρουμένου του υδρογόνου τα υπόλοιπα τρία στοιχεία (C, N και O) μπορούν να μοιραστούν ένα ή δύο ζεύγη ηλεκτρονιων προκειμένου να δημιουργήσουν απλούς ή διπλούς δεσμούς αντίστοιχα. Η ιδιότητα όμως των τριών αυτών συγκεκριμένων στοιχείων παρουσιάζει μεγάλη ευελιξία στη δημιουργία χημικών δεσμών.
Ειδικότερα ο άνθρακας μπορεί να σχηματίσει και τριπλούς δεσμούς με άλλα άτομα άνθρακα και αζώτου (αν και αυτός ο τύπος δεσμών παρατηρείται σπάνια). Ιδιαίτερη όμως σημασία έχει η δυνατότητα των ατόμων του άνθρακα ν΄ αντιδρούν μεταξύ τους στο σχηματισμό σταθερών ομοιοπολικών δεσμών, (ο.δ.), άνθρακα - άνθρακα. Είναι καταφανές ότι αφού τα άτομα του C μπορούν να δώσουν ή να δεχθούν 4 ηλεκτρόνια για να συμπληρώσουν την εξωτερική στοιβάδα τους, κάθε άτομο του C μπορεί να σχηματίσει ομοιοπολικούς δεσμούς με 4 άλλα άτομα άνθρακα. Έτσι με τον τρόπο αυτό ενωμένα άτομα του άνθρακα με παρόμοιο δεσμό μπορούν ν΄ αποτελέσουν το σκελετό σε μια μεγάλη ποικιλία ανθρακικών αλυσίδων.
Λαμβάνοντας επίσης υπόψη ότι τα άτομα του άνθρακα μπορούν και σχηματίζουν άμεσα ο.δ. με οξυγόνο, υδρογόνο και άζωτο, καθώς και με θείο, προκύπτει εξ αυτού ένας μεγάλος αριθμός λειτουργικών ομάδων που μπορούν και αυτές να συμμετάσχουν τη δομή των οργανικών μορίων.
* Κατηγορία:Βιοχημεία Κατηγορία:Μοριακή Βιολογία
Μιθριδάτης της Κολχίδας
Ο Μιθριδάτης (άκμασε το 83 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών ήταν πρίγκιπας τού Πόντου, που ο πατέρας του τον έκανε ηγεμόνα της Κολχίδος.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου και της αδελφής του Λαοδίκης, η οποία εκτελέστηκε για απιστία από αυτόν.
Ο Μιθριδάτης ο νεότερος υπηρέτησε πιστά τον πατέρα του κατά τον Α΄ Μιθριδατικό Πόλεμο εναντίον της Ρώμης και ηττήθηκε από τον Ρωμαίο Γ. Φ. Φιμβρία στον Ρύνδακο της Μ. Ασίας το 85 π.Χ.. Διέφυγε στην Πέργαμο, όπου συνάντησε τον πατέρα του. Και εκεί τους καταδίωξε ο Φιμβρίας, οπότε έφυγαν μέσω της θάλασσας.
Έπειτα από τον πόλεμο ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ έπρεπε να ασχοληθεί με τις αναστατώσεις των μακρινών υποτελών του, όπως αυτών της Κολχίδας στα ανατολικά τού Εύξεινου Πόντου. Για το βασίλειο η Κολχίδα κατείχε θέση κλειδί και παρείχε άνδρες και πρώτες ύλες. Οι Κόλχιοι, δυσαρεστημένοι με την πρότερη διοίκηση, ζήτησαν από τον βασιλιά να τους στείλει τον πρωτότοκο γιο του ως ηγεμόνα. Όταν ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ συγκατένευσε, οι Κόλχιοι επέστρεψαν στη συμμαχία τους. Η τοποθέτηση τού Μιθριδάτη τού νεότερου μάλλον έγινε ταυτόχρονα με τον διορισμό τού Μαχάρη, άλλου γιού τού βασιλιά, ως αντιβασιλιά στον Κιμμέριο Βόσπορο. Τα 119 μπρούτζινα νομίσματα που βρέθηκαν σε θησαυρό στο Βάνι της Γεωργίας, ίσως τα έκοψε ο Μιθριδάτης της Κολχίδας.
Η βασιλεία του στην Κολίδα έγινε με τόση επίδειξη εύνοιας από τους υπηκόους του, που ο πατέρας του ζήλεψε. Σύμφωνα με τον ιστορικό Αππιανό τον Αλεξανδρέα ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ υποπτεύθηκε, ότι η ανάπτυξη της Κολχίδας θα έκανε φιλόδοξο τον γιο του, ώστε να επιδιώξει τη βασιλεία. Έτσι τον κάλεσε, τον έθεσε σε περιορισμό με χρυσά δεσμά και αργότερα τον εκτέλεσε. Ο βασιλιάς έστειλε έπειτα έναν έμπιστό του από την Αμάσεια, τον Μοαφέρνη, μεγάλο θείο τού Στράβωνα, να διοικήσει την Κολχίδα.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών
Σουμάδα
Η σουμάδα είναι λευκό αναψυκτικό ποτό, που προέρχεται από γαλάκτωμα αμυγδάλου. Λέγεται επίσης αμυγδαλόπομα. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστό ως θιάσιον ή θιάσον (από τα αθάσια, που είναι τα αμύγδαλα) και στους βυζαντινούς χρόνους ως θασόρροφον.
Για την παρασκευή της σουμάδας τα ξεφλουδισμένα αμύγδαλα αφού αλεστούν ή κοπανηθούν αφήνονται για κάποιο χρονικό διάστημα μέσα σε νερό το οποίο απορροφά το χυμό τους. Μετά τον αποστραγγισμό τους, το νερό βράζεται με προσθήκη ζάχαρης μέχρι να "δέσει" το σιρόπι. Στη συνέχεια το σιρόπι αυτό διαλύεται σε νερό όπως η βυσσινάδα και προσφέρεται κρύο ως αναψυκτικό.
Στην Ελλάδα η σουμάδα θεωρείται λόγω χρώματος ως γαμήλιο ποτό και για τούτο προσφέρεται κυρίως σε γάμους, εξ ου και η ευχή: "και στις σουμάδες σου!" που είναι ανάλογη με την ευχή "και στα δικά σου!".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναψυκτικά Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα
2363 Κεβριόνης
Ο Κεβριόνης (Cebriones) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Τρωικής Ομάδας του Δία (επόμενο μέλος), με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,972. Ανακαλύφθηκε το 1977 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από τον νόθο γιο του Πριάμου Κεβριόνη, που σκοτώθηκε στον Τρωικό Πόλεμο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κεβριόνη εκτιμάται σε 81,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι D, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0599. Ο Κεβριόνης περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 15 ως 25 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κεβριονης
Μπαϊμπάρς
Ο Μπαϊμπάρς (αλ-Μαλίκ αλ Ζαχίρ Ρουκν αλ-ντιν Μπαϊμπάρς αλ Μπουντουγκνταρί, 19 Ιουλίου 1223 - 2 Μαΐου 1277), με καταγωγή από το τουρκικό φύλο των Κιπτσάκων και με το προσωνύμιο Αμπού αλ-Φουτούχ, ήταν ο τέταρτος Μαμελούκος σουλτάνος της Αιγύπτου. Το όνομά του προέρχεται από το κιπτσακικό τουρκικό bay (μπάη, μπέη=αρχηγός) + bars (μπαρς=πάνθηρας).
Αρχικά πωλήθηκε ως σκλάβος στους Μογγόλους. Ο εμίρης της Χάμα ήταν καχύποπτος απέναντι στον Μπαϊμπάρ, λόγω της ασυνήθιστης εξωτερικής του εμφάνισης: πολύ ψηλός, μελαχροινός, με καταρράκτη στο ένα του μάτι. Πουλήθηκε σε έναν Αιγύπτιο απεσταλμένο και στάλθηκε στην Αίγυπτο, όπου έγινε σωματοφύλακας του Αγιουβίδη κυβερνήτη Ας Σαλίχ Αγιούμπ.
Ήταν στρατιωτικός διοικητής των Μαμελούκων (1250), όταν ηττήθηκε στη Ζ' Σταυροφορία από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Θ' τον Άγιο, και στρατιωτικός διοικητής υπό τον σουλτάνο Κουτούζ στην μάχη του Άιν Τζαλούτ. Μετά τη μάχη, ο σουλτάνος δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού και τον διαδέχθηκε ο ίδιος ο Μπαϊμπάρ, που λέγεται ότι ήταν αναμεμειγμένος στη δολοφονία του, γιατί ο Κουτούζ δεν του ανέθετε υψηλές διοικητικές θέσεις λόγω φόβου.
Μαμελούκος σουλτάνος της Αιγύπτου
Επιτέθηκε (1266) στους Αρμένιους στην Κιλικία, τους μόνους συμμάχους της Αντιόχειας, πολιόρκησε την Αντιόχεια και την κατέλαβε στις 18 Μαΐου 1268, σφάζοντας τους κατοίκους, αν και είχε υποσχεθεί να τους χαρίσει τις ζωές. Ο πρίγκηπας της πόλης Βοϊμόνδος κατάφερε να δραπετεύσει, ενώ λίγο αργότερα κατέφτασαν οι δυνάμεις της Η' Σταυροφορίας (1271) υπό τον βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδο Α', που συμμάχησε αμέσως με τους Μογγόλους εναντίον του.
Ο Εδουάρδος δεν κατάφερε να κάνει τίποτα το σημαντικό για να τον απειλήσει, επιστρέφοντας άπρακτος πίσω στην Αγγλία (1272), αφού λίγο πριν είχε αποτύχει προσπάθεια του Μπαϊμπάρς να τον δολοφονήσει. Παίρνοντας θάρρος, ο Μπαϊμπάρς προχώρησε ακόμα περισσότερο: επιτέθηκε στο Σουλτανάτο του Ρουμ των Σελτζούκων. Εκεί νίκησε τους Μογγόλους στη μάχη του Ελμπιστάν (1277) και αποσύρθηκε στη Συρία. Παντρεύτηκε πολλές γυναίκες, αφήνοντας συνολικά 7 κόρες και 3 γιους, δύο από τους οποίους (αλ Σαΐντ Μπαρακάχ και Σολαμίς) έγιναν σουλτάνοι.
Παραπομπές
Ιμπραήμ Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Παλαιστίνη
Μητροπολίτης Πατρών Νικηφόρος Καλογεράς
Ο Νικηφόρος Καλογεράς, (1835 - 1896) ήταν Έλληνας θεολόγος καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα και Αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας.
Γεννήθηκε το 1835 στις Σπέτσες και σε μικρή ηλικία μετέβη στο Άγιο Όρος όπου έλαβε την εγκύκλια εκπαίδευση του. Στη συνέχεια σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, και πριν ακόμα αποφοιτήσει εξάσκησε το διδασκαλικό επάγγελμα στην Πατριαρχική Σχολή του Καΐρου για δύο χρόνια. Κατόπιν σπούδασε σε Πανεπιστήμια της Γερμανίας..
Διετέλεσε υφηγητής Πατρολογίας στη Θεολογική Σχολή Αθηνών από το 1868, και τακτικός καθηγητής από το 1879. Την ίδια περίοδο υπήρξε και α΄ γραμματέας της Ιεράς Συνόδου. Δίδαξε Ποιμαντική και εκκλησιαστική αρχαιολογία. Διετέλεσε τρεις φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής κατά τα έτη 1874-1875, 1879-1880 και 1882-1883. Το 1883 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Πατρών και Ηλείας και παρέμεινε επίτιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο. Παραιτήθηκε το 1885 και την περίοδο 1889-1895 διετέλεσε πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας. Πέθανε εκεί στις 17 Οκτωβρίου 1896.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νικηφορος Ν Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Αντονέλο Ρίβα
Ο Αντονέλο Ρίβα (Antonello Riva, 28 Φεβρουαρίου 1962) είναι Ιταλός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Ένας από τους καλύτερους Ιταλούς όλων των εποχών και τους Ευρωπαίους της εποχής του, επιλέχθηκε στους 50 καλύτερους παίκτες της FIBA όλων των εποχών το 1991. Το 2008, ονομάστηκε ένας από τους 50 μεγαλύτερους συνεισφέροντες της Ευρωλίγκας.
Βιογραφία
Άρχισε την καλαθοσφαίριση τη σεζόν 1977—78 αγωνιζόμενος με την Παλακανέστρο Καντού. Αυτό που τράβηξε περισσότερο την προσοχή ήταν οι φυσικές του δυνατότητες (ύψος 1,94 μέτρα και ιδιαίτερα αθλητικός) και το εξαιρετικό σουτ του. Τον αποκαλούσαν Νέμπο Κιντ (καουμπόι) γι'αυτούς τους λόγους. Αυτό του επέτρεψε να αγωνιστεί τόσο όσο σούτινγκ γκαρντ (συνηθέστερα), όσο και ως σμολ φόργουορντ. Όπως όλοι οι μεγάλοι σκόρερ, χρειαζόταν ένα καλό πλέι μέικερ στο πλευρό του και το είχε στον Πιερλουίτζι Μαρτζοράτι, σχηματίζοντας ένα σχεδόν αψεγάδιαστο δίδυμο, που ήταν το κυριότερο στοιχείο επιτυχίας της ομάδας εκείνα τα χρόνια. Η πρώτη του σπουδαία σεζόν με την ιταλική ομάδα ήταν το 1980—81, τη χρονιά δηλαδή που η Καντού κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, με τον ίδιο να έχει 16 πόντου στον τελικό, ενώ λίγους μήνες αργότερα ο Ρίβα και η ομάδα του κατέκτησαν και το πρωτάθλημα. Στις 20 Απριλίου εκείνης της σεζόν έκανε το επίσημο ντεμπούτο του και με την Εθνική. Έπαιξε μεγάλο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Καντού (έως το 1989), με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης δύο φορές, το 1982 και το 1983.
Έχει παίξει επίσης για την Φίλιπς Μιλάνο / Ρεκοάρο Μιλάνο (πιο ακριβή μεταγραφή στην ιστορία του ιταλικού μπάσκετ μέχρι τότε, 1989—94), με την οποία κέρδισε το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1993, την Σκαβολίνι Πεζάρο (1994—96), την Ντινάμικα Γκόριτζα (A2 Κατηγορία Ιταλίας, 1996—98), την Πολτί Καντού / Καντουρίνα Καντού / Πολιφόρμ Καντού / Όρεγκον Καντού (1998—2002) και την Σεμπαστιάνι Ριέτι στην A2 Κατηγορία της Ιταλίας, όπου και έκλεισε την καριέρα του στα 43 του χρόνια. Έχει σημειώσει 14.397 πόντους και είναι ο κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών στο Ιταλικό πρωτάθλημα, τρίτος σε όλα τα ευρωπαϊκά και δεύτερος Ευρωπαίος πίσω από τον Ντράζεν Νταλιπάγκιτς. Εκτός αυτών, έκανε και άλλα ρεκόρ και μερικά από αυτά παραμένουν ακόμη και σήμερα. Για παράδειγμα, τόσο τα 797 παιχνίδια του στο Ιταλικό πρωτάθλημα όσο και τα 23.269 λεπτά του είναι ρεκόρ. Είναι επίσης στην κορυφή της κατάταξης για κλεψίματα με περισσότερα από 1.000 και αυτή των ασίστ με περισσότερες από 600.
Είναι ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία της εθνικής Ιταλίας ανδρών με 3.785 πόντους, σε 213 παιχνίδια, με μέσο όρο καριέρας 17,6 πόντους ανά παιχνίδι. Ήταν μέλος της ομάδας που αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1983 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Γαλλίας, με την Ιταλία να επικρατεί στον τελικό με 105—96 της Ισπανίας συμπληρώνοντας επτά νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Ήταν στην καλύτερη πεντάδα των Ολυμπιακών του Λος Άντζελες, έχοντας μέσο όρο πόντων 23,4 ανά αγώνα και την Ιταλία στην πέμπτη θέση της διοργάνωσης. Πολύ καλές εμφανίσεις έκανε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1989, όπου είχε μέσο όρο 23,3 πόντους η Ιταλία όμως έχασε το μικρό τελικό από τη Σοβιετική Ένωση και έμεινε εκτός βάθρου. Ξεχωριστή διοργάνωση γι'αυτόν ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1990, όπου η μεν Ιταλία τελείωσε 9η αλλά ο ίδιος τελείωσε τη διοργάνωση με 242 πόντους (30,2 μέσο όρο ανά αγώνα) και ήταν δεύτερος σκόρερ του τουρνουά. Τη σεζόν 2014—15 επέστρεψε, στα 52 του χρόνια, στην ενεργό δράση παίζοντας με την Leopandrillo Cantu για μία αγωνιστική περίοδο, ομάδα στο τοπικό πρωτάθλημα της Λομβαρδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σεμπαστιάνι Μπάσκετ Κλαμπ Ριέτι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Καντού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1983 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1987 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1989 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1991 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1986 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1990 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984
Ευφροσύνη Δούκαινα Καματηρά
Η Ευφροσύνη Δούκαινα Καματηρά ή Καματερίνα (περί το 1155 - 1211) ήταν σύζυγος του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλεξίου Γ´ Αγγέλου.
Βίος
Η Ευφροσύνη ήταν κόρη του Ανδρόνικου Δούκα Καματηρού, ενός υψηλά ιστάμενου αξιωματούχου που κατείχε τους τίτλους του Μεγάλου Δρουγγάριου και Πανσέβαστου και ο οποίος απεβίωσε το 1176. Ήταν συγγενής του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ι΄ Δούκα και της Ειρήνης Δούκαινας, συζύγου του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού. Και τα δύο αδέλφια της είχαν επαναστατήσει κατά του Ανδρονίκου Α΄ Κομνηνού: ο ένας φυλακίστηκε και ο άλλος τυφλώθηκε.
Το 1203, αντιμέτωπος με την Δ΄ Σταυροφορία και την επιστροφή του ανιψιού του, Αλέξιου Δ΄ Αγγέλου, ο Αλέξιος Γ΄ δραπέτευσε από την Κωνσταντινούπολη με ένα μεγάλο θησαυρό και κάποιες γυναίκες συγγενείς, συμπεριλαμβανομένης της κόρης του Ειρήνης. Η Ευφροσύνη έμεινε πίσω και φυλακίστηκε αμέσως από το νέο καθεστώς. Ο Αλέξιος Δ΄ όμως σύντομα στραγγαλίστηκε από τον Αλέξιο Δούκα το λεγόμενο Μούρτζουφλο, εραστή της κόρης της Ευφροσύνης, Ευδοκίας, ο οποίος στη συνέχεια αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας ως Αλέξιος Ε΄. Τον Απρίλιο του 1204 η Ευφροσύνη εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη μαζί με την κόρη της και τον Αλέξιο Ε΄ και πήγαν στη Μοσυνούπολη, όπου είχε καταφύγει ο σύζυγός της Αλέξιος Γ΄. Ο Αλέξιος Γ΄ τύφλωσε τον Αλέξιο Ε΄ και τον εγκατέλειψε στους Σταυροφόρους, οι οποίοι τον εκτέλεσαν.
Η Ευφροσύνη και ο Αλέξιος Γ΄ διέφυγαν στην Ελλάδα προς τη Θεσσαλονίκη και την Κόρινθο, αλλά τελικά συνελήφθησαν από τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό και φυλακίστηκαν. Το 1209 ή το 1210 ο εξάδελφός τους Μιχαήλ Α' Άγγελος πλήρωσε λύτρα και η Ευφροσύνη πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της στην Άρτα. Πέθανε το 1210 ή το 1211.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της, Αλέξιο Γ΄ Άγγελο, η Ευφροσύνη απέκτησε τρεις κόρες:
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Καματηρών Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Ελληνικές προεδρικές εκλογές 2010
Στις 3 Φεβρουαρίου 2010 πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα έμμεσες προεδρικές εκλογές. Ο πρόεδρος Κάρολος Παπούλιας εξελέγη από το κυβερνών κόμμα του ΠΑΣΟΚ (160 έδρες) και εξασφάλισε την υποστήριξη του βασικού κόμματος της αντιπολίτευσης Νέας Δημοκρατίας (91 έδρες) και του ΛΑΟΣ (15 έδρες). Ο Παπούλιας στάθηκε απρόσμενος και εξελέγη στην πρώτη ψηφοφορία με 266 ψήφους.
Κατηγορία:Ελληνικές προεδρικές εκλογές
2364 Σεϊγιέ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σεϊγιέ εκτιμάται σε 18,4 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,275 ± 0,081. Ο Σεϊγιέ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ως 8,5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σειγιε
Ερύθριος
Στην ελληνική μυθολογία ο Ερύθριος ήταν ένας Θεσσαλός πρίγκηπας, γιος του Αθάμαντα και της τρίτης του συζύγου Θεμιστούς, η οποία ήταν θυγατέρα του Υψέως, βασιλιά των Λαπιθών. Ομοθαλή αδέλφια του Ερυθρίου κατά τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Α΄ 9, 2) ήταν οι Λεύκωνας (Λεύκων), Σχοινέας (Σχοινεύς) και Πτώος. Ετεροθαλή αδέλφια του ήταν ο Φρίξος και η Έλλη.
Παραπομπές
Ερυθριος
Αιγιαλέας του Ινάχου
Ο Παυσανίας πάλι παραθέτει μία παράδοση των Σικυωνίων κατά την οποία ο Αιγιαλέας ήταν αυτόχθονας και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της χώρας τους. Σύμφωνα με αυτή την παραλλαγή, είχε και παιδί, τον Εύρωπα, ο οποίος με τη σειρά του υπήρξε παππούς του Απίου, από τον οποίο ονομάσθηκε Απία ολόκληρη πλέον η Πελοπόννησος (Παυσ. Β, 5,6) πριν προσλάβει το σημερινό της όνομα από τον Πέλοπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αχαΐας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σικυώνας
Γκίτι ουντ Έρικα
Οι Γκίτι ουντ Έρικα (γερμ. Gitti und Erika ή Gitti und Erica) είναι ντουέτο της Γερμανικής ελαφράς μουσικής. Ιδρύθηκαν στη δεκαετία του 1970 και λόγω ανασύνθεσης έχουν δύο ονόματα.
Ιστορική αναδρομή
Η πρώτη σύνθεση του ντουέτου αποτελείτο από τις αδελφές Γκίττι (βαφτιστικό Μπριγκίττε Γκέτς, γερμ. Brigitte Goetz, γενν. 17 Ιανουαρίου 1958) και Έρικα (γερμ. Erica Bruhn, γενν. 17 Ιουλίου 1956). Το 1972 πήραν μέρος σε ραδιοφωνικό μουσικό διαγωνισμό, όπου και ανακαλύφθηκε το ταλέντο τους. Το 1975 άρχισαν να κυκλοφορούν δίσκους. Γνώρισαν μεγάλη επιτυχία και τιμήθηκαν με διάφορα σημαντικά βραβεία.
Το ντουέτο άλλαξε σύνθεση το 1990, και η Έρικα Μπρουν αντικαταστάθηκε από την Έρικα (Γιανίν Όλσεν, γερμ. Janine Ohlsen). Ένα χρόνο αργότερα, το ντουέτο αποκαταστάθηκε και έκτοτε εμφανίζεται στην αρχική του σύσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά μουσικά συγκροτήματα
Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων
Το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων (Κ.Σ.Ν.Μ) αποτελεί συμβούλιο το οποίο υπάγεται στο ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Αποτελεί το ένα από τα δύο μεγάλα συμβούλια του υπουργείου όπου το άλλο αποτελεί το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (Κ.Α.Σ).
Αρμοδιότητα
Το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων εκφράζει την κρίση του για σημαντικά θέματα καθώς και για προβλήματα που του παραπέμπει ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού, με ισχυρές θεσμικές εγγυήσεις αυτονομίας και ανεξαρτησίας.
Οι αρμόδιες Διευθύνσεις της Κεντρικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού εισηγούνται τα θέματα προς γνωμοδότηση στο Συμβούλιο. Στα πλαίσια αυτά, η ημερήσια διάταξη, η οποία καταρτίζεται από τη γραμματειακή υπηρεσία του συμβουλίου κατόπιν συμβουλής των αρμόδιων διευθύνσεων και υπογράφεται από τον πρόεδρο του συμβουλίου και τον γενικό γραμματέα πολιτισμού του υπουργείου πολιτισμού και αθλητισμού, αποτελεί τη βάση για τη συζήτηση των θεμάτων.