cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χαρμάδας
Ο Χαρμάδας ή Χαρμίδης (168/7 – 103/91 π.Χ.)) ήταν πλατωνιστής φιλόσοφος και επικεφαλής της ακαδημίας του Πλάτωνα στην Αθήνα μαζί με τον Αισχίνη τον Νεαπολίτη και τον Κλειτόμαχο τον Καρχηδόνιο. Αρχικά, υπήρξε μαθητής του φιλοσόφου Καρνεάδη του Κυρηναίου για 7 χρόνια (145-138), και κατόπιν ίδρυσε την δική του σχολή -γυμνάσιο- στην περιοχή του Πτολεμαίου. Έζησε για κάποιο διάστημα στην Αλεξάνδρεια, πριν μετακομίσει στην Αθήνα κατά το 145 π.Χ., έχοντας φήμη εξαίρετου ρήτορα καθώς και πως είχε εκπληκτική μνήμη καθώς ήταν σε θέση να απομνημονεύει ολόκληρα βιβλία και να τα απαγγέλει μετέπειτα. Όπως και ο σύγχρονος του φιλόσοφος Φίλων ο Λαρισαίος, ο Χαρμάδας φαίνεται πως επιδίωξε μια πιο ήπια μορφή του σκεπτικισμού. Διάσημοι μαθητές του υπήρξαν ο Ρωμαίος πολιτικός Λούκιος Λικίνιος Κράσσος και ο Ρωμαίος ρήτορας Μάρκος Αντώνιος. Άλλα ονόματα μαθητών του Χαρμάδα που διασώζονται μέσω αναφορών του Φιλοδήμου του Επικούρειου είναι ο Διόδωρος ο Αδραμυττινός, Απολλόδωρος ο Ταρσεύς, Ηλιόδωρος ο Μαλλός, Φανόστρατος ο Τραλλιανός, και κάποιος Απολλώνιος.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι
Άντερσον Πάκερς
Οι Άντερσον Πάκερς (αγγλικά: Anderson Packers) ήταν ομάδα καλαθοσφαίρισης του NBA. Ο σύλλογος είχε έδρα το Άντερσον της Ιντιάνα και χρησιμοποίησε ως γήπεδο το Anderson High School Wigwam.
Ιστορία
Τα δύο αδέρφια, Άικ και Τζον Ντάφι, ήταν ιδρυτές της εταιρείας συσκευασμένων κρεάτων Duffey's Incorporated, η οποία είχε αγοράσει την Hughes-Curry Packing Co. με έδρα την πόλη Άντερσον το 1946. Την ίδια χρονιά, οι Ντάφι αποφασίζουν να δημιουργήσουν τους Άντερσον Πάκερς στην πόλη. Ο Τζον ανέλαβε πρόεδρος του συλλόγου και ο Άικ τις θέσεις του γραμματέα και του ταμία. Τρία χρόνια αργότερα, τα αδέρφια πούλησαν κερδοφόρα το εργοστάσιο στο Άντερσον, αλλά διατήρησαν την κυριότητα της ομάδας μέχρι το τέλος.
Οι Πάκερς αγωνίστηκαν αρχικά στο πρωτάθλημα του NBL από το 1946 έως το 1949. Την τελευταία σεζόν μάλιστα, έκαναν μία εξαιρετική πορεία και κατέκτησαν τον τίτλο.
Αμέσως μετά τη συνένωση με το BAA, έξι ομάδες -μεταξύ των οποίων και οι Πάκερς- μετακινήθηκαν από το NBL και έλαβαν μέρος στο νεοσύστατο πρωτάθλημα του NBA. Στην εναρκτήρια σεζόν, οι Πάκερς έκαναν μία ακόμα εντυπωσιακή πορεία, κερδίζοντας αρχικά στους τελικούς της κατηγορίας τους Ιντιανάπολις Ολύμπιανς και χάνοντας στη συνέχεια στα ημιτελικά της διοργάνωσης από τους μετέπειτα πρωταθλητές Μινεάπολις Λέικερς.
Παρ'όλα αυτά, η ομάδα αποσύρθηκε από το NBA στις 11 Απριλίου 1950 και μετακόμισε για τη σεζόν 1950-51 στο National Professional Basketball League (NPBL). Μετά το τέλος της περιόδου, το εν λόγω πρωτάθλημα διαλύθηκε, ενώ την ίδια τύχη είχε τελικά και ο σύλλογος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανενεργές ομάδες του NBA Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1946 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1946
Δυστυχώς επτωχεύσαμεν
Αν και θεωρείται πως η φράση λέχθηκε από το βήμα της Βουλής, αμφισβητείται πως χρησιμοποιήθηκε από τον Τρικούπη στην ομιλία του, καθώς από τα πρακτικά της Βουλής δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Διάφορες άλλες μαρτυρίες, (όπως η μαρτυρία του Ανδρέα Συγγρού στα Απομνημονεύματά του, που αναφέρει πως άκουσε εκείνη την μέρα τον Τρικούπη να προφέρει την φράση στην ομιλία του), αναφέρουν πως η φράση ελέχθη κανονικά από αυτόν, αλλά χωρίς να είναι ξεκάθαρο αν ειπώθηκε στη Βουλή ή εκτός αυτής.
Στη πραγματικότητα η φράση αυτή λέχθηκε από τον Χ. Τρικούπη την παραπάνω ημερομηνία από του βήματος της Βουλής (Παλαιά Βουλή), όχι όμως απευθυνόμενος προς το Σώμα της Βουλής ως επίσημη διακήρυξη, αλλά "εν τη ρύμη του λόγου" του, αναφέροντας "εν παρόδω" στις αναγκαίες προς τους δανειστές διαπραγματεύσεις, που πίεζαν απροκάλυπτα τον οικονομικό έλεγχο της Ελλάδας, "''ότι πρέπει να λαλήσωμεν προς αυτούς επτωχεύσαμεν δυστυχώς κ.λπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική οικονομία Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Οικογένεια Τρικούπη
Δημήτρης Βενιέρης - Βελόπουλος
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ραδιοφωνικοί παραγωγοί Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Καμίλο Μπένσο, Κόμης του Καβούρ
Ο Καμίλο Πάολο Φιλίπο Τζούλιο Μπένσο, Κόμης του Καβούρ (ιταλικά: Camillo Paolo Filippo Giulio Benso, 10 Αυγούστου 1810 - 6 Ιουνίου 1861), ευρύτερα γνωστός ως Καβούρ, ήταν ένας Ιταλός πολιτικός και ηγετική φιγούρα του αγώνα για την ιταλική ενοποίηση. Ήταν ο ιδρυτής του αρχικού Φιλελεύθερου Κόμματος και Πρωθυπουργός του Βασιλείου του Πεδεμόντιου-Σαρδηνίας, μια θέση που διατήρησε (εκτός μιας περιόδου έξι μηνών) κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Ιταλικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας και τους αγώνες του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι να ενώσει την Ιταλία. Μετά την ανακήρυξη του ενωμένου Βασιλείου της Ιταλίας, ο Καβούρ ανέλαβε το αξίωμα του Πρωθυπουργού της Ιταλίας. Απεβίωσε τρεις μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, χωρίς να προλάβει να δει την ενσωμάτωση της Βενετίας και της Ρώμης στο νεοσύστατο κράτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ιταλίας
Συμβιβασμός του Λουξεμβούργου
Ο συμβιβασμός του Λουξεμβούργου (Luxembourg compromise) είναι μία συμφωνία που επιτεύχθηκε τον Ιανουάριο του 1966, η οποία έλυσε την κρίση του "κενού εδράνου" στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Ιστορικό
Στις 14 Ιανουαρίου του 1962 οι έξι χώρες-μέλη της ΕΟΚ (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο) αποφάσισαν τη σταδιακή δημιουργία μίας Κοινής Αγοράς για τα αγροτικά τους προϊόντα -πράγμα που σήμαινε βαθμιαία κατάργηση των τελωνειακών δεσμών και καθιέρωση ενιαίων τιμών μεταξύ των Έξι. Αποφασίστηκε, επίσης, η κατάργηση των επιδοτήσεων αγροτικών προϊόντων από τις εθνικές κυβερνήσεις και η αντικατάστασή τους από ενιαίες, κοινοτικές επιδοτήσεις. Για τη στήριξη της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής στη μεταβατική περίοδο δημιουργήθηκε ειδικό ταμείο (FEOGA), το οποίο τροφοδοτείτο αφ' ενός από τους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών, αφ' ετέρου από τους δασμούς στα εισαγόμενα προϊόντα τρίτων χωρών, μη μελών της Κοινότητας. Όμως η συμφωνία του 1962, καρπός πολύμηνων, σκληρών διαπραγματεύσεων, προέβλεπε τα της χρηματοδότησης του FEOGA μόνο μέχρι τις 30 Ιουνίου του 1965, παραπέμποντας σε νέα συμφωνία για τη μετέπειτα τύχη του.
Η δυστοκία αυτή οφείλετο εν πολλοίς στα αντιτιθέμενα συμφέροντα των δύο μεγάλων "ατμομηχανών" της ΕΟΚ, Γαλλίας και Γερμανίας. Η Γαλλία, ο κατ' εξοχήν εξαγωγέας αγροτικών προϊόντων των Έξι, δεχόταν άμεσα πλήγμα από την κατάργηση των εθνικών επιδοτήσεων και ενδιαφερόταν ζωηρά για την αναπλήρωσή τους από το FEOGA. Το αντίθετο συνέβαινε με τη Γερμανία, που κυρίως εισήγαγε αγροτικά προϊόντα και υποχρεωνόταν να καταβάλει περίπου διπλάσιες εισφορές στο FEOGA από τη Γαλλία, αν και το μερίδιο της γεωργίας στην οικονομία της ήταν πολύ μικρότερο. Επιπλέον, οι εθνικές επιδοτήσεις που κατέβαλαν στους αγρότες τους οι Γερμανοί ήταν διπλάσιες από εκείνες των Γάλλων, ενώ η εναρμόνιση ήταν εξαιρετικά δύσκολη.
Το μεν Παρίσι αρνήθηκε να διπλασιάσει τις επιδοτήσεις, φοβούμενο έντονες πληθωριστικές πιέσεις στη γαλλική οικονομία, η δε Βόννη δεν ήθελε να μειώσει τις επιδοτήσεις, τρέμοντας το εκλογικό κόστος από μία τέτοια αντιδημοφιλή ενέργεια.
Έπειτα από τρία χρόνια κοπιαστικών παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων, το Συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών κατέληξε, στις 15 Δεκεμβρίου του 1964, σε κατ' αρχήν συμφωνία, που προέβλεπε κοινές τιμές για τα δημητριακά από 1ης Ιουλίου του 1967 και βαθμιαία επέκταση στα άλλα αγροτικά προϊόντα, ενώ ταυτόχρονα ζήτησε από την Επιτροπή ολοκληρωμένες προτάσεις για τη μελλοντική χρηματοδότηση της ΚΑΠ, θέτοντας ως χρονικό όριο την 1η Απριλίου του 1965.
Η υπό τον Γερμανό πρόεδρο Βάλτερ Χάλσταϊν Επιτροπή της Κοινότητας, συνεπής προς το χρονοδιάγραμμα που της τέθηκε, παρέδωσε πράγματι τις προτάσεις της την 1η Απριλίου. Εναρμονισμένη απολύτως με τις γερμανικές θέσεις, η Επιτροπή χρησιμοποίησε το πρόβλημα της χρηματοδότησης της ΚΑΠ για να προτείνει μία πραγματική επανάσταση στους κόλπους της ΕΟΚ που θα μεταμόρφωνε, από κοινή αγορά αγροτικών και βιομηχανικών προϊόντων, περίπου σε ομοσπονδιακό κράτος. Ένας μεγάλος προϋπολογισμός, ύψους 20 δισεκατομμυρίων φράγκων, θα συγκεντρωνόταν στα χέρια της Κοινότητας. Και επειδή -έλεγε η Επιτροπή- μία τέτοια οικονομική δύναμη δεν μπορούσε να αφεθεί στα χέρια των τεχνοκρατών της Επιτροπής, αλλά όφειλε να υπόκειται σε δημοκρατικό έλεγχο, πρότεινε να μετατραπεί το περίπου διακοσμητικό Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο των διορισμένων αντιπροσώπων σε κανονική υπερεθνική Βουλή, με αποφασιστικές αρμοδιότητες και με βουλευτές που θα εκλέγονται ύστερα από καθολική ψηφοφορία. Για να γίνουν όλα αυτά, θα έπρεπε να αναθεωρηθεί εκ βάθρων η Συνθήκη της Ρώμης, δηλαδή η "ληξιαρχική πράξη γέννησης" της ΕΟΚ, που υπογράφτηκε στις 25 Μαρτίου του 1957.
Η λογική των Γερμανών ήταν απλούστατη, στην ουσία της: "Δεν μπορούμε να είμαστε οι βασικοί χρηματοδότες της ΕΟΚ και η ψήφος μας να έχει ίδιο βάρος με εκείνη του Λουξεμβούργου", έλεγαν οι εκπρόσωποι της Βόννης. Αλλά στο Παρίσι, η προοπτική μίας ΕΟΚ που θα αποφασίζει σύμφωνα με την αρχή της πλειοψηφίας, θεωρήθηκε ως βήμα για γερμανικό έλεγχο της Κοινότητας και απώλεια της εθνικής ταυτότητας. Ο πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ είπε σε μία ομιλία του στις 9 Σεπτεμβρίου:
"Ξέρουμε, όμως -κι ένας Θεός ξέρει πόσο καλά το ξέρουμε- ότι υπάρχει και μια διαφορετική σύλληψη για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Σύμφωνα με τους εμπνευστές της, τα κράτη-μέλη θα χάσουν τις εθνικές τους ταυτότητες και -απουσία ενός στιβαρού χεριού που θα τα ολοκληρώσει, όπως το προσπάθησαν ο Καίσαρας, ο Καρλομάγνος, οι αυτοκράτορες Ότο και Κάρολος Ε', ο Ναπολέων και η Χίτλερ στη Δύση και με τον δικό του τρόπο ο Στάλιν στην Ανατολή- θα κυβερνώνται από κάποιο μελλοντικό σώμα απάτριδων και ανεύθυνων Αρεοπαγιτών".
Κάστρο του Λίχτενσταϊν (Αυστρία)
Το κάστρο του Λίχτενσταϊν είναι ένα κάστρο που βρίσκεται στην Κάτω Αυστρία κοντά στο Μαρία Έντζερσντορφ, στα νότια της Βιέννης. Το κτίσμα, στην άκρη του δάσους της Βιέννης (το Βίενερβαλντ), χτίστηκε αρχικά τον 12ο αιώνα προτού καταστραφεί δύο φορές από τους Οθωμανούς το 1529 και το 1683. Το κάστρο παρέμεινε σε ερείπια ως το 1884, ημερομηνία κατά την οποία ανακατασκευάστηκε.
Συμβιβασμός του Λουξεμβούργου
Ιστορικό
Η από καιρό αναμενόμενη σύγκρουση άρχισε μόλις έκλεισαν οι πόρτες στην αίθουσα συνεδριάσεων του Συμβουλίου, στις 28 Ιουνίου. Έπειτα από μία σύντομη εισαγωγή ο Ζακ Μορίς Κουβ ντε Μιρβίλ μπήκε κατ' ευθείαν στην ουσία του θέματος: "'Οι πολιτικές προτάσεις της Επιτροπής" είπε ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, "είναι στο σύνολό τους εντελώς απαράδεκτες για τη χώρα μου και το μόνο θέμα που μπορούμε να συζητήσουμε είναι η ανανέωση της συμφωνίας για τη χρηματοδότηση του Αγροτικού Ταμείου μετά την 30η Ιουνίου''".
Κάστρο του Λίχτενσταϊν (Αυστρία)
Το κάστρο του Λίχτενσταϊν ("λαμπερή πέτρα") έδωσε το όνομά του στην οικογένεια η οποία έγινε ιδιοκτήτης του, και που αργότερα θα ιδρούσε (το 1719) το Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν. Το κάστρο δεν βρίσκεται λοιπόν στα εδάφη του πριγκιπάτου.
Συμβιβασμός του Λουξεμβούργου
Ιστορικό
Στον Κουβ ντε Μιρβίλ απάντησε αμέσως όχι ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, αλλά ο Ολλανδός ομόλογός του, Γιόζεφ Λουνς. Έχοντας στο χαρτοφυλάκιό του πρόσφατη απόφαση του Ολλανδικού Κοινοβουλίου, ψηφισμένη με συντριπτική πλειοψηφία, ο Λουνς υποστήριξε ανεπιφύλακτα τις προτάσεις της Επιτροπής Χάλσταϊν, επιμένοντας ιδιαίτερα στην ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Ευρωκοινοβουλίου και στο πέρασμα στην αρχή της πλειοψηφίας. Στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκαν οι υπουργοί Εξωτερικών της Γερμανίας και της Ιταλίας, Σρέντερ και Αμιντόρε Φανφάνι αντίστοιχα, και μόνον ο Βέλγος Σπάακ συμφώνησε με τις γαλλικές θέσεις -αποδυναμωμένος, όμως, λόγω της κυβερνητικής αστάθειας που τάραζε εκείνες τις μέρες τη δημόσια ζωή της χώρας του.
Κάστρο του Λίχτενσταϊν (Αυστρία)
Η οικογένεια των Λίχτενσταϊν ήταν αρχικά ιδιοκτήτης του κάστρου την περίοδο από το 1140 ως τον 13ο αιώνα, πριν το ξαναπάρει πίσω οριστικά το 1807.
Συμβιβασμός του Λουξεμβούργου
Ιστορικό
Η γερμανική αντιπροσωπεία δήλωσε ότι δεν εννοεί να συζητήσει το θέμα του Αγροτικού Ταμείου, παρά μόνο ως "πακέτο" με τα άλλα δύο μεγάλα ζητήματα που θίχτηκαν στις προτάσεις της Επιτροπής, δηλαδή με τον κοινοτικό προϋπολογισμό και τη θεσμική μεταρρύθμιση. Ο Ντε Μιρβίλ απάντησε σε τόνο τελεσίγραφου: "Αν μέχρι απόψε τα μεσάνυχτα δεν υπάρξει συμφωνία για τη χρηματοδότηση της ΚΑΠ, η Γαλλία θα θεωρήσει ότι άλλες χώρες δεν εκπληρώνουν τις δεσμεύσεις που έχουν ήδη αναλάβει, γεγονός που δεν μπορεί παρά να έχει σοβαρές συνέπειες".
Ίσως κάποιοι νόμισαν ότι ο Ντε Μιρβίλ μπλόφαρε. Αλλά με την όξυνση που πήρε η αναμέτρηση, μία γαλλική υποχώρηση δεν θα έθιγε καίρια μόνο τον εθνικό εγωισμό των συμπατριωτών του, αλλά και το προφίλ του στρατηγού Ντε Γκωλ, λίγους μήνες πριν από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές. Έτσι, λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, η γαλλογερμανική ρήξη ήταν πλέον στο προσκήνιο: ο προεδρεύων του Συμβουλίου, Κουβ ντε Μιρβίλ, ανακοίνωσε ότι ελλείψει συμφωνίας για το Αγροτικό, η συνεδρίαση κηρύσσεται λήξασα, χωρίς συμφωνία, και άρχισε να μαζεύει τα πράγματά του. Μάταια οι συνάδελφοί του πρότειναν "να σταματήσει το ρολόι" και να κληθεί η Επιτροπή να καταθέσει νέες, συμβιβαστικές προτάσεις, μέσα σε λίγες ώρες, με προοπτική να συνεχιστεί η μαραθώνια συνεδρίαση έως ότου υπάρξει κάποια λύση. Η εντολή του Ντε Γκωλ ήταν σαφής: "Μάζεψέ τα κι έλα πίσω!".
Κάστρο του Λίχτενσταϊν (Αυστρία)
Δείτε επίσης
Λιχτενσταιν
Συμβιβασμός του Λουξεμβούργου
Ιστορικό
Η πραγματική περιπέτεια της ΕΟΚ μόλις άρχιζε. Στις 6 Ιουλίου η Γαλλία ανακοίνωσε επίσημα τη γραμμή που έμεινε στην ιστορία ως η πολιτική του "κενού εδράνου" (la chaise vide) : ο Γάλλος αντιπρόσωπος στο COREPER (συμβούλιο μονίμων αντιπροσώπων) ανακλήθηκε στο Παρίσι, όπως και ο συμπατριώτης του Επίτροπος, ενώ η Γαλλία απείχε συστηματικά από όλα τα συμβούλια υπουργών και τις ομάδες εργασίας της Κοινότητας. Σε μία ΕΟΚ που λειτουργούσε ακόμα με βάση την αρχή της ομοφωνίας, η πρακτική αυτή ισοδυναμούσε με πάγωμα όλων των διαδικασιών -αν και στις 27 Ιουλίου το Παρίσι άφησε μία χαραμάδα ανοικτή, συμφωνώντας να παίρνονται ορισμένες κατεπείγουσες αποφάσεις δια περιφοράς εγγράφων ανάμεσα στις πρωτεύουσες των Έξι.
Με την ΕΟΚ να βρίσκεται επί δύο μήνες σε νεκρό σημείο και με τις σχέσεις του Παρισιού με Ουάσινγκτον και Βόννη στο ναδίρ τους, στις 9 Σεπτεμβρίου ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ, έχοντας δίπλα του τον πρωθυπουργό Ζωρζ Πομπιντού, τον υπουργό Εξωτερικών Κουβ ντε Μιρβίλ και τον υπουργό Πολιτισμού Αντρέ Μαλρώ, ανακοίνωσε: "Το αργότερο μέχρι το 1969, η Γαλλία θα τερματίσει την ιδιόρρυθμη υποταγή της στο συνασπισμό του ΝΑΤΟ, ο οποίος είχε θέσει τις τύχες και τα πεπρωμένα της χώρας μας σε ξένα χέρια". Επιμένοντας στην ανεξάρτητη πολιτική "που επιτρέπει τη Γαλλία να διατηρεί την ταυτότητά της, παρά τις ηγεμονικές διαθέσεις και ιδεολογίες των υπερδυνάμεων, ως προπύργιο της διεθνούς συνεργασίας", ο Γάλλος πρόεδρος όχι μόνο επιβεβαίωσε την πολιτική του "κενού εδράνου", αλλά πήγε και πιο μακριά: βγάζοντας τα συμπεράσματά της από την πρόσφατη κρίση, η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να αρνηθεί να εφαρμοσθούν εκείνες οι προβλέψεις της συνθήκης της Ρώμης που προέβλεπαν τη λήψη αποφάσεων με πλειοψηφία και θα απαιτούσε το σεβασμό του βέτο κάθε χώρας-μέλους, ως προϋπόθεση για την επιστροφή της στα όργανα της Κοινότητας.
Η Βόννη είχε να διαλέξει: θα προχωρούσε χωρίς τον Ντε Γκωλ ή θα αναζητούσε έναν ευπρόσωπο συμβιβασμό, μετά τις γαλλικές προεδρικές εκλογές, οπότε ο στρατηγός θα είχε ευρύτερα περιθώρια ελιγμών. Επιλέχθηκε ο δεύτερος δρόμος. Στις 26 Οκτωβρίου, το Συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών των Πέντε -το "κενό έδρανο" παρέμενε από την 1η Ιουλίου και ύστερα- κάλεσε το Παρίσι να αποδεχθεί μία έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου στο Λουξεμβούργο, με μόνο θέμα την αναζήτηση συμβιβαστικής λύσης για το ξεπέρασμα της κρίσης. Η Γαλλία δέχθηκε την πρόταση, δίνοντας το πράσινο φως για τη σύνοδο του Λουξεμβούργου, στις 28-29 Ιανουαρίου του 1966, αλλά ο τελικός συμβιβασμός αποδείχθηκε πολύ επώδυνος για τους εμπνευστές της Ομοσπονδιακής Ευρώπης: το βέτο κατοχυρώθηκε, βάζοντας στο ψυγείο τις προωθημένες ιδέες των Γερμανών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης
UTC±00:00
Ώρα δυτικής Eυρώπης (χειμώνας Βόρειου Ημισφαιρίου)
Κύριες πόλεις: Λονδίνο, Καζαμπλάνκα, Δουβλίνο, Πόρτο και Λισαβόνα
Σημειώσεις:
Θερινή ώρα (καλοκαίρι Βόρειου Ημισφαιρίου)
Κύριες πόλεις: Πόντα Ντελγάδα, Ιττοκορτοορμίιτ
Ως χειμερινή ώρα (όλο το χρόνο)
Κύριες πόλεις: Άκκρα, Ρέικιαβικ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC
Αεροπειρατεία στην Πτήση 73 της Pan Am
Η πτήση 73 της Pan Am (Pan Am Flight 73) ήταν μια πτήση της Pan American World Airways από τη Βομβάη της Ινδίας προς την Νέα Υόρκη των Ηνωμένων Πολιτειών με προγραμματισμένες στάσεις στο Καράτσι του Πακιστάν και στη Φραγκφούρτη της τότε Δυτικής Γερμανίας.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1986, το Boeing 747-121 που εξυπηρετούσε την πτήση υπέστη αεροπειρατεία ενώ βρισκόταν στο έδαφος στο Καράτσι από τέσσερις ένοπλους Παλαιστίνιους άνδρες της Οργάνωσης Αμπού Νιντάλ. Το αεροσκάφος, με 360 επιβάτες, είχε μόλις φτάσει από τη Βομβάη. Ένα δικαστήριο αργότερα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ένοπλοι σχεδίαζαν να χρησιμοποιήσουν την αεροπειρατεία για να παραλάβουν Παλαιστίνιους κρατούμενους τόσο στην Κύπρο όσο και στο Ισραήλ.
Περισσότεροι από είκοσι επιβάτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της αεροπειρατείας, συμπεριλαμβανομένων υπηκόων από την Ινδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Πακιστάν και το Μεξικό. Όλοι οι αεροπειρατές συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο στο Πακιστάν. Ωστόσο, οι ποινές μετατράπηκαν αργότερα σε ισόβια κάθειρξη. Η Νήρτζα Μπάνοτ, επικεφαλής αεροσυνοδός στην πτήση, πυροβολήθηκε και έλαβε μεταθανάτια το υψηλότερο πολιτικό βραβείο Tamgha-e-Pakistan από το Πακιστάν καθώς και το υψηλότερο βραβείο γενναιότητας σε καιρό ειρήνης της Ινδίας, το βραβείο Ashok Chakra, για τις προσπάθειές της να σώσει τις ζωές των επιβατών.
Έναρξη αεροπειρατίας στο Καράτσι
Η πτήση 73 της Pan Am ξεκίνησε από τη Βομβάη και σταμάτησε στο αεροδρόμιο του Καράτσι για προγραμματισμένη ενδιάμεση στάση στις 4:30 μεταφέροντας 394 επιβάτες και 9 βρέφη, ένα Αμερικανικό πλήρωμα πτήσης και 13 Ινδοί αεροσυνοδοί. Συνολικά 109 επιβάτες αποβιβάστηκαν στο Καράτσι. Το πρώτο λεωφορείο με φρέσκους επιβάτες από το Καράτσι μόλις είχε φτάσει στο αεροσκάφος που στεκόταν στην άσφαλτο όταν άρχισε να εκτυλίσσεται η αεροπειρατεία.
Δύο αεροπειρατές ντυμένοι με τις γαλάζιες στολές των δυνάμεων ασφαλείας του αεροδρομίου του Πακιστάν μπήκαν στο αεροσκάφος με ένα φορτηγό εξοπλισμένο με σειρήνα και φώτα που αναβοσβήνουν. Ανέβηκαν ορμητικά στη ράμπα, πυροβολώντας στον αέρα. Άλλοι δύο αεροπειρατές ενώθηκαν με τους δύο πρώτους άνδρες, ο ένας από τους οποίους κρατούσε έναν χαρτοφύλακα γεμάτο χειροβομβίδες. Υπήρξαν επίσης πυροβολισμοί έξω από το αεροσκάφος που αναφέρθηκαν εκείνη την ώρα, που σκότωσαν δύο μέλη του προσωπικού της Kuwait Airlines που εργάζονταν σε ένα αεροσκάφος κοντά. Οι αεροπειρατές πυροβόλησαν στα πόδια ενός αεροσυνοδού αναγκάζοντάς τον να κλείσει την πόρτα. Μια άλλη αεροσυνοδός, η Νήρτζα Μπάνοτ, δεν ήταν ορατή από τους αεροπειρατές, μετέδωσε τον κωδικό αεροπειρατείας στο πλήρωμα του πιλοτηρίου, το οποίο στη συνέχεια βγήκε από το αεροσκάφος μέσω της εναέριας καταπακτής έκτακτης ανάγκης, μέσω της συσκευής διαφυγής αδρανούς τροχού. Μετά από περίπου 40 λεπτά από την προσγείωση της πτήσης 73, το αεροσκάφος τέθηκε υπό τον έλεγχο των αεροπειρατών. Η έξοδος των πιλότων ακινητοποίησε το αεροσκάφος.
Οι τέσσερις αεροπειρατές ήταν ντυμένοι ως φρουροί ασφαλείας του αεροδρομίου του Καράτσι και ήταν οπλισμένοι με τουφέκια, πιστόλια, χειροβομβίδες και πλαστικές ζώνες εκρηκτικών. Οι αεροπειρατές οδήγησαν ένα φορτηγό που είχε τροποποιηθεί ώστε να μοιάζει με όχημα ασφαλείας αεροδρομίου μέσω ενός σημείου ελέγχου ασφαλείας μέχρι μια από τις σκάλες επιβίβασης στην πτήση 73 της Pan Am
Επιχείρηση διάσωσης
Η πακιστανική μονάδα που ήταν υπεύθυνη για τη λήψη του αεροπλάνου ήταν η Ομάδα Ειδικών Υπηρεσιών (SSG) της οποίας ηγούνταν ο Ταξίαρχος Ταρίκ Μαχμούντ. Η ομάδα μπήκε στο αεροσκάφος, αλλά δεν άρχισε να εισβάλλει στο αεροπλάνο μέχρι να ακούσει πυροβολισμούς μέσα από το αεροπλάνο. Όταν οι καταδρομείς έφτασαν στο αεροπλάνο, πολλοί επιβάτες είχαν ήδη αρχίσει να διαφεύγουν.
Υπάρχουν ορισμένες ασυνέπειες σχετικά με την αναφερόμενη απάντηση του πακιστανικού στρατού σχετικά με τους θανάτους. Αυτή η σύγχυση αποδόθηκε αργότερα στη βιασύνη των αξιωματούχων να αναλάβουν τα εύσημα για την επιτυχή επίθεση στους αεροπειρατές που ακολούθησε αναδρομή των δηλώσεων μόλις έγινε σαφής ο αριθμός των νεκρών της τραγωδίας.
Επιβάτες
Οι 365 συνολικά επιβάτες συν το πλήρωμα της Pan Am 73 ήταν πολίτες 14 διαφορετικών χωρών. Οι πολίτες της Ινδίας αντιπροσώπευαν περίπου το 27% των ανθρώπων που επέβαιναν στην πτήση και το 24% των νεκρών. Πολίτες τριών χωρών, της  Ινδίας, της Ιταλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου μαζί αντιπροσώπευαν το μεγαλύτερο μέρος (71%) των νεκρών.
Δίκη και καταδίκη
Στις 6 Ιουλίου 1988, οι πέντε Παλαιστίνιοι άνδρες δικάστηκαν στο Πακιστάν για το ρόλο τους στην αεροπειρατεία και τις δολοφονίες και καταδικάστηκαν σε θάνατο: Zayd Hassan Abd al-Latif Safarini, Wadoud Muhammad Hafiz al-Turki, Jamal Saeed Abdul Rahim, Muhammad Abdullah Khalil. Hussain ar-Rahayyal και Muhammad Ahmed al-Munawar. Οι ποινές μετατράπηκαν αργότερα σε ισόβια κάθειρξη.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του CNN, ο Σαφαρίνι παραδόθηκε στο FBI από μια φυλακή στο Πακιστάν τον Σεπτέμβριο του 2001. Μεταφέρθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου στις 13 Μαΐου 2005 καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 160 ετών. Στη διαδικασία ένστασης, ο Σαφαρίνι παραδέχτηκε ότι αυτός και οι συνάδελφοί του αεροπειρατές διέπραξαν τα αδικήματα ως μέλη της οργάνωσης Αμπού Νιντάλ, που ονομάζεται επίσης ANO, μια χαρακτηρισμένη τρομοκρατική οργάνωση.
Οι άλλοι τέσσερις κρατούμενοι απελάθηκαν από τις πακιστανικές αρχές στην Παλαιστίνη το 2008
Συμμετοχή της Λιβύης και νομική δράση
Η Λιβύη έχει κατηγορηθεί για υποστήριξη της αεροπειρατείας, καθώς και για την πραγματοποίηση των βομβαρδισμών στην πτήση 103 της Pan Am το 1988 και στην πτήση 772 της UTA το 1989.
Τον Αύγουστο του 2003, η Λιβύη ανέλαβε την ευθύνη για «τις ενέργειες των αξιωματούχων της» για τον βομβαρδισμό της πτήσης 103 της Pan Am, αλλά έμεινε σιωπηλή σχετικά με το ζήτημα της αεροπειρατείας της πτήσης 73 της Pan Am. Η Λιβύη προσέφερε 2,7 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ σε αποζημίωση στις οικογένειες των 270 θυμάτων της πτήσης 103 της Pan Am και, τον Ιανουάριο του 2004 και συμφώνησε να πληρώσει 170 εκατομμύρια δολάρια στις οικογένειες των 170 θυμάτων της πτήσης UTA 772. Οι επτά οικογένειες των Αμερικανών θυμάτων της UTA αρνήθηκαν την προσφορά και αντ' αυτού υπέβαλαν αξίωση για $2,2 δισεκατομμύρια εναντίον της Λιβύης. Από το 2004 έως το 2006 οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο άνοιξαν από κοινού σχέσεις με τη Λιβύη, οδηγώντας στην άρση των κυρώσεων που επιβλήθηκαν και στη συμπερίληψη της Λιβύης στον κατάλογο των χωρών που υποστηρίζουν την τρομοκρατία.
Τον Ιούνιο του 2004, μια εθελοντική ομάδα οικογενειών και θυμάτων από το περιστατικό, η Families from Pan Am Flight 73, δημιουργήθηκε για να εργαστεί για όσους σκοτώθηκαν στο περιστατικό και για να αναζητήσει την αλήθεια πίσω από αυτήν την τρομοκρατική επίθεση και να δείξει τους υπεύθυνους. Στις 5 Απριλίου 2006, η δικηγορική εταιρεία Crowell & Moring LLP, που εκπροσωπούσε τους επιζώντες επιβάτες και τα μέλη της οικογένειας των θυμάτων της αεροπειρατείας, ανακοίνωσε ότι κατέθεσε πολιτική αγωγή στο Περιφερειακό Δικαστήριο των ΗΠΑ για την Περιφέρεια της Κολούμπια ζητώντας 10 δισεκατομμύρια σε αποζημιώσεις, συν απροσδιόριστες τιμωρητικές ζημίες, από τον Λίβυο ηγέτη, Μουαμάρ Καντάφι και τους πέντε καταδικασμένους αεροπειρατές. Η μήνυση ισχυριζόταν ότι η Λιβύη παρείχε υλική υποστήριξη στον Οργανισμό Abu Nidal και διέταξε επίσης την επίθεση στο πλαίσιο μιας τρομοκρατικής εκστρατείας που χρηματοδοτείται από τη Λιβύη κατά των αμερικανικών, ευρωπαϊκών και ισραηλινών συμφερόντων.
Τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης που επέκριναν την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Καντάφι και Δύσης ανέφεραν τον Μάρτιο του 2004 (μέρες μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ στην Τρίπολη) ότι η Λιβύη βρισκόταν πίσω από την αεροπειρατεία.
Από τον Σεπτέμβριο του 2015 περίπου 700 εκατομμύρια δολάρια σε κονδύλια που έδωσε η Λιβύη στις ΗΠΑ για τη διευθέτηση αξιώσεων που σχετίζονται με την υποστηριζόμενη από τη Λιβύη τρομοκρατία δεν έχουν διανεμηθεί σε οικογένειες θυμάτων που ήταν κάτοχοι ινδικών διαβατηρίων.
Επιβράβευση και αναφορά φόνου κατηγορουμένων
Ο Zayd Hassan Abd al-Latif Safarini εκδόθηκε στις ΗΠΑ από την κυβέρνηση του Πακιστάν. Εκτίει την ποινή του 160 ετών στο Ομοσπονδιακό Σωφρονιστικό συγκρότημα στο Terre Haute της Ιντιάνα.
Ένας από τους τέσσερις, ο Jamal Saeed Abdul Rahim, φέρεται να σκοτώθηκε σε επίθεση με drone στο Πακιστάν στις 9 Ιανουαρίου 2010 Ο θάνατός του δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ και παραμένει στη λίστα με τους πιο καταζητούμενους τρομοκράτες του FBI και στη λίστα Ανταμοιβών για Δικαιοσύνη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Με την ελπίδα να δημιουργηθούν νέα στοιχεία για τους φερόμενους αεροπειρατές, το FBI κυκλοφόρησε νέες εικόνες στις 11 Ιανουαρίου 2018. Η υπόθεση βρίσκεται ακόμη υπό διερεύνηση από του Γραφείου της Ουάσιγκτον.
Αεροσκάφος
Το αεροσκάφος ήταν ένα τετρακινητήριο Boeing 747-121 που παραδόθηκε στην Pan Am στις 18 Ιουνίου 1971, με κωδικό ταξινόμησης N656PA και ονομάστηκε Clipper Live Yankee από την αεροπορική εταιρεία. Αργότερα μετονομάστηκε και την εποχή του συμβάντος ονομάστηκε Clipper Empress of the Seas. Μετά το περιστατικό το αεροσκάφος μετονομάστηκε σε Clipper New Horizons. Η Pan Am πούλησε το αεροσκάφος στην Evergreen International το 1988 και στη συνέχεια το μίσθωσε ξανά. Το αεροσκάφος επέστρεψε από την Pan Am στην Evergreen τον Απρίλιο του 1991. Η Evergreen διέλυσε το αεροσκάφος τον επόμενο μήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπειρατεία Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα
Airlines for Europe
Ο Airlines for Europe (A4E) είναι ο μεγαλύτερος αεροπορικός όμιλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντιπροσωπεύοντας το 70% της ευρωπαϊκής εναέριας κυκλοφορίας.
Ιστορικά στοιχεία
Ο A4E ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2016 από τους πέντε μεγαλύτερους αερομεταφορείς της Ευρώπης: Air France–KLM Group, easyJet, International Airlines Group, Lufthansa Group και Ryanair Holdings. Σκοπός του είναι να χρησιμεύει ως ένα ενιαίο όργανο εκπροσώπησης των ευρωπαϊκών αεροπορικών εταιρειών στις Βρυξέλλες.
Ο A4E αριθμεί σήμερα 16 κορυφαίες αεροπορικές εταιρείες ως μέλη του. Σε αυτές περιλαμβάνονται νέοι αερομεταφορείς, μεγαλύτεροι και μικρότεροι, εταιρείες χαμηλού κόστους και εταιρείες μεταφοράς εμπορευμάτων. Πέρα από τις εταιρείες αεροπορικών μεταφορών, στην A4E είναι μέλη και οι παγκόσμιοι κατασκευαστές όπως η Airbus, η Boeing, η Embraer, η GE και η Thales.
Αεροπορικές εταιρείες
Το έτος 2020, οι ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες αποτελούσαν μέλη του A4E: A Ιδρυτικά Μέλη B Συμπεριλαμβανομένων των θυγατρικών τους C Εταιρείες μεταφοράς εμπορευμάτων
Κατασκευάστριες εταιρείες
Υπάρχουν επίσης 5 διεθνείς βιομηχανίες κατασκευής αεροσκαφών που συμμετέχουν σε αυτόν τον οργανισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες
Ναυτιλιακή Οικονομική
Η Ναυτιλιακή Οικονομική, ή  Οικονομική των Ναυτιλιακών Επιχειρήσεων, (Shipping Economics), είναι ιδιαίτερος κλάδος της Οικονομικής Επιστήμης(*), και ειδικότερα της Ιδιωτικής Οικονομίας, που έχει ως κύριο αντικείμενο την έρευνα των φαινομένων που παρουσιάζει η Ναυτιλιακή οικονομία τόσο κατά πραγματική όσο και κατά δεοντολογική άποψη, μέσα σ΄ ένα εύρος χρόνου, κατ΄ εφαρμογή θεμελιωδών οικονομικών αρχών.
Έτσι η Ναυτιλιακή Οικονομική διακρίνεται σε μακροοικονομική και σε μικροοικονομική.
(*) Η Οικονομική Επιστήμη διακρίνεται βασικά στη Πολιτική Οικονομία και την Ιδιωτική Οικονομία.
Οικονομικη
Ρομάν Σιρόκοφ
Ο Ρομάν Νικολάεβιτς Σιρόκοφ (ρωσικά: Роман Николаевич Широков) γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1981 και είναι Ρώσος διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής.
Αρχή της καριέρας
Πριν υπογράψει στην Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, ο Σιρόκοφ έπαιξε στην ΦΚ Χίμκι, στην Ρουμπίν Καζάν, στην ΦΚ Σατούρν, στην ΦΚ Βίτνοε, στην ΦΚ Ίστρα, στην Τορπέντο-ΖΙΛ και στην ΤΣΣΚΑ-2.
Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Ο Σιρόκοφ άρχισε την πρώτη του χρονιά στην Ζενίτ ως κεντρικός μπακ, καθώς ο τότε-προπονητής της ομάδας, Ντικ Άντβοκατ, προσπαθούσε να καλύψει τα κενά στο κέντρο της άμυνας μετά την μετακόμιση του Μάρτιν Σκρτελ στην Λίβερπουλ και τον τραυματισμό του Νίκολα Λόμπερτς. Ως κεντρικός μπακ, ο Σιρόκοφ κατέκτησε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2007-08.
Διεθνής καριέρα
thumb|left|170px|Ο Σιρόκοφ σε προπόνηση της εθνικής Ρωσίας το 2010
Ο Σιρόκοφ έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Ρωσίας σε φιλικό αγώνα απέναντι στην εθνική Ρουμανίας, στις 28 Μαρτίου 2008.
Μετά από σειρά εμφανίσεων στη μεσαία γραμμή της Ζενίτ, ο Σιρόκοφ έλαβε ξανά πρόσκληση στην εθνική Ρωσίας, το 2010, για φιλικό αγώνα απέναντι στην εθνική Βουλγαρίας, στον οποίο πέτυχε το πρώτο του τέρμα για την εθνική Ρωσίας. Στις 25 Μαϊου 2012, ο Ρομάν συμπεριλήφθη στην 23μελη σύνθεση της εθνικής Ρωσίας για το Euro 2012. Πέτυχε το δεύτερο τέρμα της εθνικής Ρωσίας στον πρώτο αγώνα της διοργάνωσης απέναντι στην εθνική Τσεχίας - ο αγώνας έληξε με σκορ 4:1 υπέρ των Ρώσων.
Διακρίσεις
Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Εθνική Ρωσίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χίμκι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουμπίν Καζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σατούρν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κρασνοντάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπαρτάκ Μόσχας
Χαρμίδης
Ο Χαρμίδης, υιός του Γλαύκωνα, ήταν Αθηναίος πολιτικός ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά την διάρκεια του 5ου αιώνα π.Χ. Θείος του Πλάτωνα, ο Χαρμίδης εμφανίζεται στον πλατωνικό διάλογο που φέρει το όνομά του (Χαρμίδης), στον Πρωταγόρα, καθώς και το Συμπόσιο, ενώ, επίσης, εμφανίζεται στο Συμποσίο, στα Απομνημονεύματα, καθώς και τα Ελληνικά του Ξενοφώντα. Ευκατάστατο ορφανό τέκνο το οποίο ανετράφη από τον πρώτο του εξάδελφο Κριτία, η περιουσία του δημεύτηκε κατόπιν της ανάμειξής του στην ιεροσυλία των Ελευσινίων Μυστηρίων το 415 π.Χ. Κατατάσσεται, συνήθως, ως ένας εκ των Τριάκοντα Τυράννων οι οποίοι διακυβέρνησαν την Αθήνα μετά την ήττα της στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ωστόσο τα ανευρεθέντα μέχρις στιγμής ευρήματα επιτρέπουν μόνον να του αποδοθεί το γεγονός πως επρόκειτο για ένα εκ των δέκα προσώπων τα οποία είχαν οριστεί από τους Τριάκοντα για την διακυβέρνηση του Πειραιά. Σκοτώθηκε κατά την διάρκεια της Μάχης της Μουνιχίας το 403 π.Χ., όταν οι Δημοκρατικοί επέστρεψαν στην Αθήνα.
Ο συγκεκριμένος Χαρμίδης πιθανώς να μην επρόκειτο για το ίδιο πρόσωπο με τον πατέρα του σημαντικού Αθηναίου γλύπτη Φειδία, ο οποίος ονομαζόταν, επίσης, Χαρμίδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τριάκοντα Τύραννοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες
Το μεγάλο φαγοπότι
Το μεγάλο φαγοπότι (La grande abbuffata και The Grand Bouffe) είναι σατιρική ταινία του 1973 σε σκηνοθεσία Μάρκο Φερέρι. Πρωταγωνιστούν οι Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, Ούγκο Τονιάτσι, Μισέλ Πικολί, Φιλίπ Νουαρέ και Αντρέα Φερεόλ. Η ταινία επικεντρώνεται σε μια ομάδα φίλων που σχεδιάζουν να φάνε μέχρι θανάτου. Σατιρίζει τον καταναλωτισμό και την παρακμή της αστικής τάξης και ως εκ τούτου ήταν αμφιλεγόμενο κατά την κυκλοφορία της. Έχει γίνει καλτ ταινία.
Πλοκή
Η ταινία αφηγείται την ιστορία τεσσάρων φίλων που συγκεντρώνονται σε μια βίλα για το Σαββατοκύριακο, με σκοπό να φάνε μέχρι θανάτου.
Πρώτος χαρακτήρας είναι ο Ούγκο, ιδιοκτήτης και σεφ ενός εστιατορίου, «The Biscuit Soup». Ο δεύτερος είναι ο Φιλίπ, ένας κάπως σημαντικός δικαστής που ζει ακόμα με την παιδική του νταντά, τη Νικόλ, η οποία είναι υπερπροστατευτική απέναντί του σε σημείο που προσπαθεί να τον εμποδίσει να έχει σχέσεις με άλλες γυναίκες και που εκπληρώνει τις δικές της σεξουαλικές ανάγκες μαζί του. Ο τρίτος χαρακτήρας είναι ο Μαρτσέλο, ένας πιλότος και γυναικείος της Alitalia. Ο τέταρτος και τελευταίος κεντρικός χαρακτήρας είναι ο Μισέλ, ο οποίος είναι  τηλεοπτικός παραγωγός. Οι τέσσερις φίλοι έρχονται μαζί με το αυτοκίνητο στην όμορφα επιπλωμένη αλλά αχρησιμοποίητη βίλα που ανήκει στον Φιλίπ. Εκεί βρίσκουν τον γέρο επιστάτη, τον Έκτορ, που έχει προετοιμάσει αθώα τα πάντα για τη μεγάλη γιορτή, και έναν Κινέζο επισκέπτη που είναι εκεί για να προσφέρει δουλειά στον δικαστή στη μακρινή Κίνα, τον οποίο ο Φιλίπ απορρίπτει ευγενικά με τη φράση "Timeo Danaos et dona ferentes" ("Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας"), παραθέτοντας τον Βιργίλιο.
Τρομαγμένες και αηδιασμένες από την εξέλιξη των γεγονότων, οι ιερόδουλες φεύγουν τα ξημερώματα και αφήνουν μόνο την Αντρέα. Φαίνεται να αισθάνεται τον σκοπό των πρωταγωνιστών και αποφασίζει να τους βοηθήσει στις προσπάθειές τους, συνάπτοντας μια σιωπηρή συμφωνία και παραμένοντας μαζί τους μέχρι το θάνατο και των τεσσάρων. Επιδίδεται σε σεξ με όλους τους άντρες μετά την αποχώρηση των ιερόδουλων, ενώ τους ενώνει και στο φαγοπότι τους.
Η ταινία τελειώνει παράξενα με μια σκηνή στον κήπο γεμάτο σκυλιά που αρχίζουν να κυνηγούν και να τρώνε πάνω στα κουφάρια πουλερικών και κρέατος.
Κριτικές
Ο Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun-Times έδωσε στην ταινία 2/4 από τα αστέρια του σε μια αρνητική κριτική που δημοσιεύθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1973 αναφέροντας: "Αυτά θα ήταν τα πράγματα για τα οποία θα διαφωνούσαν οι Γάλλοι διανοούμενοι, αλλά για μένα η ταινία ήταν περισσότερο εμπειρία παρά πραγματεία...[] Είναι παρακμιακή, απεχθές για τον εαυτό της, κυνική και συχνά άσεμνη. Αλλά υπάρχει ένα πράγμα που μπορείτε να πείτε γι' αυτό (και ο συνάδελφός μου Τέρι Κέρτις Φοξ έκανε, καθώς έφευγε από την αίθουσα): «Αυτή η ταινία επιβεβαιώνει την πίστη μου ότι είναι ακόμα δυνατό να με προσβάλει μια ταινία".
Βραβεία
Ο Μάρκο Φερέρι κέρδισε το Βραβείο FIPRESCI που δόθηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ των Καννών το 1973. Αργότερα προβλήθηκε ως μέρος του τμήματος Κλασικών Καννών του Φεστιβάλ Καννών 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάρκο Φερρέρι Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία Κατηγορία:Ταινίες περί βρώσης και πόσης Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν τη μαγειρική Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Σατιρικές ταινίες
Κέμνιτσερ ΦΚ
Η Κέμνιτσερ ΦΚ είναι γερμανική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κέμνιτς. Συμμετέχει στη 3η Λίγκα. Έδρα της ομάδας είναι το Stadion an der Gellertstraße, χωρητικότητας 16.061 θεατών. Έχει συμμετάσχει στην Ομπερλίγκα από την περίοδο 1962-63 έως την επανένωση της Γερμανίας που εντάχθηκε στη 2η Μπούντεσλιγκα. Ήταν πρωταθλήτρια Ανατολικής Γερμανίας το 1967. Ήταν φιναλίστ στο Κύπελλο Λ.Δ. Γερμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών) το 1969, το 1983 και το 1989.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κέμνιτσερ ΦΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920
Γιατί δεν με αφήνεις
Γιατί δεν με αφήνεις (Ισπανικά: A que no me dejas) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2015. Είναι ριμέικ της Μεξικάνικης τηλενουβέλας του 1988, Amor en silencio.
Πρωταγωνιστούν Καμίλα Σόντι, Οσβάλντο Μπεναβίδες, Λετίσια Καλντερόν και Αρτούρο Πενίτσε.
Υπόθεση
Μια ιστορία όπου παρά τα εμπόδια και τις προδοσίες, η αγάπη πετυχαίνει, αν όχι στο παρόν, τουλάχιστον στο μέλλον. Αυτή είναι μια θλιβερή ιστορία όπου η δύναμη, ο φθόνος, ο εγωισμός και η επιθυμία κατοχής σηματοδοτούν τραγικά τη βαθιά αγάπη μεταξύ της Παουλίνα και του Αδριάν, η οποία ωστόσο καταφέρνει να διαιωνίσει την αγάπη τους και να την μεταβιβάσει στην κόρη τους Βαλεντίνα και στον υιοθετημένο γιο της Παουλίνα, Μαουρίσιο. Σε καθένα από αυτά είναι τα εμπόδια όπου η αγάπη, πρώτα από την Παουλίνα και τον Αδριάν και αργότερα από τη Βαλεντίνα και τον Μαουρίσιο, θριαμβεύει.
Κάστ
1ο μέρος
Πάνος Γαβαλάς
Ο Πάνος Γαβαλάς (Βατραχονήσι, 26 Νοεμβρίου 1926 – 3 Δεκεμβρίου 1988) ήταν σπουδαίος Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής, συνθέτης και μουσικός.
Γιατί δεν με αφήνεις
Κάστ
2ο μέρος
Πάνος Γαβαλάς
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Βατραχονήσι, που είναι γνωστό σήμερα ως τη συνοικία της Αθήνας Μετς. Ο πατέρας του ήταν από τη Φολέγανδρο και η μητέρα του από την Ικαρία. Σε παιδική ηλικία πρωτοασχολήθηκε με τη φυσαρμόνικα στους προσκόπους και αργότερα με τις χαβάγιες με τις οποίες έκανε καντάδες. Στη διάρκεια της κατοχής εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ.
Γιατί δεν με αφήνεις
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Πάνος Γαβαλάς
Βιογραφικά στοιχεία
Ερμήνευσε γνωστά τραγούδια όπως: «Σήκω πάνω κάτσε κάτω», «Στο σταυροδρόμι», «Δε με πονάς», «Φύγε κι άσε με», «Πήρε φωτιά μια καρδιά», «Άσε με πια», «Λαϊκό τσα-τσα», «Κάθε λιμάνι και καημός», «Όνειρο δεμένο», «Οι Γλάροι», «Άμα θες να φύγεις φύγε», «Γλυκέ μου τύραννε», «Εγώ είμαι ένα παλιόπαιδο». Το 1966, ίδρυσε μαζί με την Πόλυ Πάνου τη δισκογραφική εταιρεία "Βεντέτα", ενώ δύο χρόνια αργότερα αποχώρησε από αυτήν ιδρύοντας την εταιρεία "Σονάτα".
Γιατί δεν με αφήνεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Πάνος Γαβαλάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Συλβάνα Ράπτη
Η Συλβάνα Ράπτη είναι Ελληνιδα οικονομολόγος, δημοσιογράφος, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, πρώην ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ (S&D) και ιδρυτικό μέλος της ΕΛΙΑΣ - Δημοκρατικής Παράταξης.
Βιογραφικά Στοιχεία
Η Συλβάνα Ράπτη γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 10 Νοεμβρίου 1958. Στην Κέρκυρα τέλειωσε τις εγκύκλιες σπουδές της. Σπούδασε Οικονομικά στο Τμήμα Οικονομικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εργάτηκε για αρκετά χρόνια ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες, ως αρχισυντάκτρια ένθετου περιοδικού εφημερίδας και παρουσιάστρια ειδήσεων της Ελληνικής Τηλεόρασης 2. Μάλιστα το 1998 έλαβε βραβείο Μπότση από το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Βασιλείου Μπότση για την προσφορά της στα θέματα παιδείας και έρευνας.
Το 2004 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Α' Αθηνών. Κατά την περίοδο 2004 έως 2006 διετέλεσε συντονίστρια του Κοινοβουλευτικού Τομέα Παιδείας, Υπεύθυνη Υγείας του Κοινοβουλευτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, υπεύθυνη του Τομέα Γυναικών του Κινήματος και υπεύθυνη της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Από το 2004 έως και σήμερα είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του "Ινστιτούτου Πολιτικής Επιμόρφωσης". Το 2007 επανεξελέγη βουλευτής στην Α' Περιφέρεια της Αθήνας. Το 2009 παραιτείται από την έδρα της για να συμμετέχει στη 2η θέση του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ για τις Ευρωεκλογές του 2009.
Το 2009 εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής. Από τότε μετέχει στην Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων, ενώ είναι αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Εσωτερικής Αγοράς και Προστασίας των Καταναλωτών καθώς και της Επιτροπής Αναφορών.
Το 2014, τοποθετήθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο της Ελιάς - Δημοκρατικής Παράταξης, στην οποία εντάχηκε μαζί με το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί ευρωβουλευτής λαμβάνοντας 100.241 σταυρούς προτίμησης.
Μαριάνο Ραχόι
Ο Μαριάνο Ραχόι Μπρέι (Mariano Rajoy Brey, 27 Μαρτίου 1955-) είναι Ισπανός πολιτικός, επικεφαλής του κεντροδεξιού Λαϊκού Κόμματος από το 2004. Κατείχε την θέση του Πρωθυπουργού της Ισπανίας από τον Δεκέμβριο του 2011, όταν αναδείχθηκε νικητής των ισπανικών βουλευτικών εκλογών με απόλυτη πλειοψηφία, ως το 2018, οπότε η κυβέρνησή του ανατράπηκε με πρόταση μομφής. Ακολουθώντας τις βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 2015 διατέλεσε υπηρεσιακός πρωθυπουργός της χώρας, θέση που διατήρησε και με το πέρας των επαναληπτικών εκλογών του Ιουνίου του 2016. Την υπηρεσιακότητα ανέτρεψε η υποστήριξη που του παρείχε στις 29 Νοεμβρίου 2016 το Κοινοβούλιο της Ισπανίας, με την υποστήριξη του Κόμματος των Πολιτών και την αποχή της πλειοψηφίας των βουλευτών από το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα.
Κατά τη θητεία του αντιμετώπισε την οικονομική κρίση και προώθησε μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση ενώ ήταν μάρτυρας της κατάρρευσης του δικομματισμού και της ανάδειξης των δύο νέων κομμάτων, "Μαζί Μπορούμε" (Unidos Podemos) και "Πολίτες" (Ciudadanos). Παράλληλα είχε να διαχειριστεί πολιτικά σκάνδαλα διαφθοράς που επηρέασαν το κόμμα του και την ανάφλεξη των αποσχιστικών τάσεων στην Καταλονία.
Η κυβέρνησή του κατέρρευσε έπειτα από πρόταση δυσπιστίας που υπερψηφίστηκε την 1η Ιουνίου 2018 από 180 βουλευτές του ισπανικού κοινοβουλίου.
Προσωπικά στοιχεία
Γόνος αστικής οικογένειας της Γαλικίας, στη βορειοδυτική Ισπανία, γεννήθηκε το 1955 στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα. Ο παππούς του, συντηρητικός δημοκρατικός, ήταν δικηγόρος και ο αυστηρών αρχών πατέρας του, δικαστής. Ακολουθώντας την παράδοση της οικογένειας, ο Ραχόι σπούδασε νομικά. Σε νεαρή ηλικία υπέφερε από σοβαρό τραυματισμό σε τροχαίο ατύχημα που του άφησε ανεξίτηλα σημάδια στο πρόσωπο. Στις 28 Δεκεμβρίου 1996 παντρεύτηκε την Ελβίρα Φερνάντες Μπαλμπόα, με την οποία έχει δύο γιους.
Γαλικία
Από το κόμμα "Unión Nacional Española" ("Ισπανική Εθνική Ένωση" (εν συντομία UNE) και αργότερα "Alianza Popular" ("Λαϊκή Συμμαχία") (εν συντομία AP), εξελέγη στις πρώτες περιφερειακές εκλογές στη Γαλικία, που πραγματοποιήθηκαν στις 20 Οκτωβρίου 1981.
Το 1982 διορίστηκε Γενικός Διευθυντής Θεσμικών Σχέσεων του Κυβερνητικού Γραφείου "Junta de Galicia". Στις δημοτικές εκλογές της 8ης Μαΐου 1983 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος της Ποντεβέδρα (επαρχία της Ισπανίας κατά μήκος της Ατλαντικής ακτής στην νοτιοδυτική Ευρώπη). Στο έκτακτο συνέδριο του Μαΐου του 1988, διορίστηκε γενικός γραμματέας του AP στη Γαλικία. Το 1983 και το 1984, Ραχόι δημοσίευσε άρθρα στα οποία υπερασπίστηκε την ανισότητα ως κάτι έμφυτο στον άνθρωπο.
Στις 11 Ιουνίου 1983 διορίστηκε πρόεδρος του επαρχιακού συμβουλίου της Ποντεβέδρα, θέση που κατείχε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1986. Στις γενικές εκλογές της 22ας Ιουνίου 1986, κέρδισε μια θέση στο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, αν και παραιτήθηκε τον Νοέμβριο για να γίνει αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Γαλικίας, μετά την παραίτηση του Jose Luis Barreiro.
Τον Ιανουάριο του 1989, το κόμμα ΑΡ μετατράπηκε σ' ένα ενιαίο κόμμα, το οποίο ονομάστηκε Partido Popular ("Λαϊκό Κόμμα") (εν συντομία PP), με πρόεδρο τον Μανουέλ Φράγα Ιριβάρνε. Ο Ραχόι διορίστηκε μέλος της Εθνικής Εκτελεστικής Επιτροπής του Λαϊκού Κόμματος και πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελέγχου του RTVE (η κρατική ραδιοτηλεόραση της Ισπανίας).
Στις 4 Σεπτεμβρίου, 1989, ο Ραχόι εξελέγη μέλος του Εθνικού Συμβουλίου και αναπληρωτής γενικός γραμματέας του PP. Στις εκλογές της 6ης Ιουνίου 1993, το Λαϊκό Κόμμα ανακηρύχθηκε πρώτο κόμμα της αντιπολίτευσης.
Υπουργός (1996-2003)
Στις 3 Μαρτίου 1996, το Λαϊκό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές με 9.716.006 ψήφους, με πρόεδρο τον Χοσέ Μαρία Αθνάρ ο οποίος ανέλαβε την πρωθυπουργία με την υποστήριξη 3 κομμάτων: του Βασκικού Εθνικιστικού Κόμματος PNV, του CiU και του Συνασπισμού Καναρίων Νήσων και ο Ραχόι εκλέχτηκε για τρίτη φορά βουλευτής στο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων.
Στις 5 Μαΐου 1996 ορκίστηκε Υπουργός Δημόσιας Διοίκησης της Ισπανίας.
Τον Ιανουάριο του 1999, ο Ραχόι άφησε τη θέση του στον Acebes για να αντικαταστήσει τον Esperanza Aguirre, ο οποίος είχε επικριθεί έντονα για τη διαχείριση του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού και την έγκριση νέων σχεδίων σπουδών για την επαγγελματική κατάρτιση. Αυτό το μήνα επανεκλέχθηκε αναπληρωτής γενικός γραμματέας του κόμματος. αριστερά|250x250εσ Στις γενικές εκλογές του 2000, το Λαϊκό Κόμμα κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία κατά του Σοσιαλιστικού - Εργατικού Κόμματος, PSOE του Joaquin Almunia κι έλαβε το μεγαλύτερο αριθμό των ψήφων μέχρι σήμερα. Ο Ραχόι τέθηκε πρώτος αντιπρόεδρος και Υπουργός Προεδρίας αντικαθιστώντας τον Francisco Álvarez-Cascos.
Το Φεβρουάριο του 2001, μετά την εμφάνιση της τρομοκρατικής οργάνωσης ΕΤΑ, έπαψε να είναι υπουργός Προεδρίας και ορκίστηκε Υπουργός Εσωτερικών αντικαθιστώντας τον Jaime Mayor Oreja, ο οποίος έβαλε υποψηφιότητα στις εκλογές στη Χώρα των Βάσκων. Ως υπεύθυνος για αυτό το υπουργείο, ο Ραχόι πέτυχε πολλές επιτυχίες στον αγώνα κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης Euskadi Ta Askatasuna, ETA.
Η κυβέρνηση ενέκρινε το σχέδιο Νόμου για τα Συνδικάτα (Ιούνιος 2001), ενέκρινε το μεταναστευτικό νόμο (Ιούλιος 2001) και το σχέδιο νόμου για την πρόληψη της παράνομης κατανάλωσης οινοπνευματωδών ποτών (Μάιος 2002).
Τον Ιανουάριο του 2002 εξελέγη αναπληρωτής γενικός γραμματέας του κόμματος στο συνέδριο XIV και τον Ιούλιο ο Ραχόι παραιτήθηκε από υπουργός Εσωτερικών και αντικαταστάθηκε από τον Acebes, για να αναλάβει Κυβερνητικός Εκπρόσωπος και το υπουργείο Προεδρίας.
Εκείνο το διάστημα είχε να αντιμετωπίσει δύο μεγάλες διαμάχες της κυβέρνησης του Αθνάρ: το ναυάγιο του Prestige - την οικολογική καταστροφή που προκλήθηκε από τη διαρροή του πετρελαίου - και την υποστήριξη του Αθνάρ προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους, κατά τη διάρκεια της εισβολής στο Ιράκ το 2003.
Αρχηγός του κόμματος, εκλογές 2004
Στο 14ο Συνέδριο του Λαϊκού Κόμματος που πραγματοποιήθηκε στη Μαδρίτη το διάστημα 25 - 27 Ιανουαρίου 2002, ο πρωθυπουργός της Ισπανίας και πρόεδρος του κόμματος, Χοσέ Μαρία Αθνάρ, κράτησε το λόγο του να μην είναι πάνω από οκτώ χρόνια στο τιμόνι της προεδρίας της χώρας κι έτσι έγινε ο πρώτος ισπανός πρωθυπουργός που παραιτήθηκε οικειοθελώς παρά τις πιέσεις από το κόμμα του για να συνεχίσει.
αριστερά|256x256εσ Στις 31 Αυγούστου του 2003, ο, τότε πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος, Αθνάρ πρότεινε τον Μαριάνο Ραχόι για διάδοχό του. Στις 16 Νοεμβρίου 2012, ο Αθνάρ αποκάλυψε ότι ήθελε να προτείνει για τη διαδοχή του τον Ροντρίγκο Ράτο, αλλά ο Ράτο απορρίφθηκε δύο φορές. Στις 3 Σεπτεμβρίου, ο Ραχόι εξελέγη από το Εθνικό Συμβούλιο του Λαϊκού Κόμματος, ως ο υποψήφιος για την προεδρία της κυβέρνησης.
Στις 14 Μαρτίου 2004 θα πραγματοποιηθούν γενικές εκλογές στην Ισπανία, με τον Ραχόι να κατεβαίνει για πρώτη φορά ως πρόεδρος του Λαϊκού Κόμματος. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας το PP υπερηφανεύονταν για την επιτυχία της στα οικονομικά επιτεύγματα κατά τη διάρκεια των οκτώ ετών του Αθνάρ (αύξηση του ΑΕΠ, ισορροπημένο προϋπολογισμό, δημιουργία θέσεων εργασίας και μείωση της ανεργίας). Προεκλογικό σύνθημα του ήταν «Μαζί πάμε για περισσότερα».