cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιούζεφ Σφιάτουο
Επακόλουθα
Η αποστασία του Σφιάτουο αποκαλύφθηκε στην Πολωνία από το Πολωνικό Πρακτορείο Τύπου στις 25 Οκτωβρίου 1954, με τον Σφιάτουο να χαρακτηρίζεται ως προδότης και προβοκάτορας. Ωστόσο, δημοσιοποιήθηκε ευρέως στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη από τις αρχές των ΗΠΑ, καθώς και στην Πολωνία μέσω του Radio Free Europe, φέρνοντας σε δύσκολη θέση τις κομμουνιστικές αρχές της Βαρσοβίας - η πρώτη διεθνής συνέντευξη Τύπου με τον Σφιάτουο έλαβε χώρα στις 28 Σεπτεμβρίου 1954. Ο Σφιάτουο γνώριζε πολύ καλά την εσωτερική πολιτική της πολωνικής κυβέρνησης, ιδιαίτερα τις δραστηριότητες των διαφόρων μυστικών υπηρεσιών. Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών, οι αμερικανικές εφημερίδες και το Radio Free Europe (στον κύκλο «Πίσω από τις σκηνές της μυστικής υπηρεσίας και του κόμματος») ανέφεραν εκτενώς την πολιτική καταστολή στην Πολωνία με βάση τις αποκαλύψεις του Σφιάτουο.
Αξιοποιώντας τις, σε αυτό που ήταν γνωστό ως «Επιχείρηση Προβολέας», το RFE μετέδωσε περίπου 140 συνεντεύξεις του Σφιάτουο και 30 εκπομπές για αυτόν. Οι εκπομπές RFE του Σφιάτουο όχι μόνο μεταδόθηκαν σε σειρά, αλλά ακόμη και διανεμήθηκαν στην Πολωνία με ειδικά μπαλόνια. Ο Σφιάτουο περιέγραψε τα βασανιστήρια των κρατουμένων υπό ανάκριση και τις εκτελέσεις και τους αγώνες με πολιτικά κίνητρα μέσα στο Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας. Καμία από τις υπηρεσίες πληροφοριών, αντικατασκοπείας και δημόσιας ασφάλειας των πολωνικών κομμουνιστών δεν έμεινε αλώβητη και χωρίς να αποκαλυφθούν κάποια από τα μυστικά τους.
Strategies for engineered negligible senescence
Το Strategies for Engineered Negligible Senescence ( SENS ) είναι μια σειρά προτεινόμενων αναγεννητικών ιατρικών θεραπειών, είτε σχεδιάζονται είτε βρίσκονται σε εξέλιξη, για την περιοδική αποκατάσταση όλων των βλαβών που σχετίζονται με την ηλικία στον ανθρώπινο ιστό. Αυτές οι θεραπείες έχουν απώτερο σκοπό τη διατήρηση μιας κατάστασης αμελητέας γήρανσης στους ασθενείς και την αναβολή της νόσου που σχετίζεται με την ηλικία. Το SENS ορίστηκε για πρώτη φορά από τον Βρετανό βιογεροντολόγο Aubrey de Gray.
Ενώ ορισμένοι βιογεροντολόγοι υποστηρίζουν το πρόγραμμα SENS, πολλοί υποστηρίζουν ότι οι απώτεροι στόχοι του προγράμματος του de Grey είναι πολύ εικαστικοί δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης της τεχνολογίας και το αναφέρουν ως «φαντασία και όχι επιστήμη».
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιμήκυνση ζωής Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες Κατηγορία:Αθανασία Κατηγορία:Γήρας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γιούζεφ Σφιάτουο
Σημειώσεις
έναΟι πηγές ποικίλλουν ως προς το αρχικό επώνυμό του. Το Ινστιτούτο Εθνικής Μνήμης το αναφέρει ως Φλάισφαρμπ, σημειώνοντας ότι αυτό το όνομα χρησιμοποιήθηκε από τον ίδιο τον Σφιάτουο σε ορισμένα έγγραφα. αυτό το όνομα χρησιμοποιείται πιο συχνά στις πηγές. Αρκετές πηγές, όπως ο Γκουουχόφσκι, χρησιμοποιούν μια εναλλακτική ορθογραφία - Φλάιχφαρμπ. Ο Πιοτρόφσκι και πολλές άλλες πηγές αναφέρουν επίσης μία ή δύο άλλες παραλλαγές ονομάτων, δηλαδή: Λιχτ και Λίχτσταϊν.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εβραίοι της Ουκρανίας Κατηγορία:Εβραίοι από τη Γαλικία (Ανατολική Ευρώπη) Κατηγορία:Εβραίοι σοσιαλιστές Κατηγορία:Πολωνοί αποστάτες Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Κρίστιαν Έικμαν
Ο Κρίστιαν Έικμαν (ολλανδ. Christiaan Eijkman, 11 Αυγούστου 1858 – 5 Νοεμβρίου 1930) ήταν Ολλανδός ιατρός και καθηγητής της φυσιολογίας, του οποίου η απόδειξη ότι η ασθένεια μπέρι-μπέρι οφείλεται σε αβιταμίνωση οδήγησε στην ανακάλυψη της θειαμίνης. Μαζί με τον Φρέντερικ Χόπκινς, ο Έικμαν βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής του 1929 για την ανακάλυψη βιταμινών.
Γεννήθηκε στην πόλη Νέικερκ της Ολλανδίας. Σπούδασε στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Άμστερνταμ και ως στρατιωτικός ιατρός υπηρέτησε στις Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες. Αργότερα έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης, πόλη στην οποία απεβίωσε σε ηλικία 72 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ιατροί Κατηγορία:Φυσιολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών της Ολλανδίας
Καστελάν
Το Καστελάν (γαλλικά: Castellane) είναι κοινότητα στο νομό Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς, στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή, στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας. Με πληθυσμό περίπου 1.600 κατοίκους, η κοινότητα έχει την ιδιαιτερότητα να είναι η μικρότερη υπονομαρχία της Γαλλίας.
Οι κάτοικοί του αναφέρονται ως Καστελαναί (ζ).
Τοπωνυμία - Γλώσσα
Το Καστελάν εμφανίζεται για πρώτη φορά στα κείμενα το 965 και το 977 ως Petra Castellana, ένα όνομα κοντά στη σύγχρονη ονομασία της κοινότητας. Το όνομα προέρχεται από οξιτανικούς όρους, το Pèira και το επίθεμα -ana, που σημαίνουν βράχος και οχυρωμένος χώρος, το οποίο μπορεί να μεταφραστεί σε Βράχο Καστελάν, δηλαδή στον Βράχο με τον οχυρωμένο χώρο ή απλά το οχυρό, το φρούριο.
Το Καστελάν στα προβηγκιανά, την παραδοσιακή γλώσσα της περιοχής, ονομάζεται Castelana ή Castelano.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η λίμνη Σωντάν Το Καστελάν βρίσκεται στα νότια του νομού Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς, στα όρη της Άνω Προβηγκίας. Είναι μία από τις 3 υπονομαρχίες του νομού και έχει πληθυσμό 1.547 κατοίκους (2016). Είναι χτισμένο σε μέσο υψόμετρο 731 μέτρων στις όχθες του ποταμού Βερντόν και στην αρχή των φαραγγιών του ποταμού.
Απέχει περίπου 80 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από τις Κάννες.
Ο Βράχος, δεσπόζει στην πόλη με 184 μέτρα ύψος. Οι Προάλπεις του Καστελάν καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο τμήμα της περιοχής. Η κοινότητα βρίσκεται πάνω στη Διαδρομή του Ναπολέοντα και διασχίζεται από το μονοπάτι μεγάλων αποστάσεων πεζοπορίας GR 4.
Στο έδαφος του Καστελάν βρίσκονται δύο τεχνητές λίμνες:
Η κοινότητα ανήκει στο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο του Βερντόν. Την καλύπτει επίσης η προστατευτική περιοχή του Γεωλογικού Καταφυγίου της Άνω Προβηγκίας.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Βράχος του Καστελάν μικρογραφία|250x250εσ|Η γέφυρα του Βράχου μικρογραφία|Ο πύργος του Ρολογιού Το έδαφος του Καστελάν κατοικήθηκε από την Προϊστορία. Ορισμένες ανακαλύψεις εκτείνονται από την Παλαιολιθική έως την Εποχή του Χαλκού. Το ντολμέν που βρίσκεται στην περιοχή χρονολογείται από το 2500 π.Χ. Έχουν ανακαλυφθεί επίσης ένα σπήλαιο με ζωγραφική στα τοιχώματα και τάφου της εποχής του Χαλκού. Η έρευνα δείχνει ότι υπήρχε μια μόνιμα εγκατεστημένη φυλή που εξαρτιόταν από την εκτροφή αιγοπροβάτων και ασκούσε μια ακόμη πρωτόγονη γεωργία.
Το χωριό Καστελάν δεν βρισκόταν πάντοτε στον ίδιο τόπο και δεν είχε το ίδιο όνομα. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τον τόπο του πρώτου οικισμού της πόλης που στη συνέχεια ονομάστηκε Δουκέλια, πρωτεύουσα της φυλής των Λιγύρων Σουέτριων που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, αλλά βρισκόταν κοντά στον Βράχο. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση το 14 π.Χ., η πόλη αυτή πήρε το όνομα Civitas Saliniensum (η πόλη των εμπόρων του αλατιού), από μια πηγή αλμυρού νερού που εκμεταλλεύονταν, καθώς το αλάτι ήταν σημαντικό εμπόρευμα τόσο για τα ζώα όσο και για τους ανθρώπους. Πολλοί ρωμαϊκοί δρόμοι περνούσαν από την περιοχή, τα πολλά οδόσημα αποτελούν μαρτυρία συχνής χρήσης.
Τσβιμπελκούχεν
μικρογραφία|Τσβιμπελκούχεν Το Τσβιμπελκούχεν (γερμανικά για το "κέικ κρεμμυδιού") είναι νόστιμο γερμανικό κέικ κρεμμυδιού μιας κρούστας. Το τρόφιμο παρασκευάζεται από ατμισμένα κρεμμύδια, κομμένα σε κύβους μπέικον, κρέμα, και σπόρους κυμίνου είτε ζύμη ή ζύμη με προζύμι.
Καστελάν
Ιστορία
Μετά τη Ρωμαϊκή περίοδο, όταν η περιοχή εκχριστιανίσθηκε, η πόλη έγινε έδρα επισκοπής, αλλά όχι για πολύ. Από τον 6ο αιώνα η έδρα της επισκοπής μεταφέρθηκε στο Σενέζ.
Τσβιμπελκούχεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα Κατηγορία:Ελβετική κουζίνα
Καστελάν
Ιστορία
Η περιοχή καταστράφηκε από τους Σαρακηνούς τον 9ο αιώνα και ο πληθυσμός κατέφυγε στην κορυφή του Βράχου, που εκείνη την εποχή ήταν οχυρωμένο (αναφέρεται το 977). Ήταν το λίκνο των βαρόνων του Καστελάν, οικογένειας που προέρχονταν από το Μακοναί και εγκαταστάθηκαν στην Προβηγκία. Η πόλη ξαναχτίστηκε λίγο κάτω από τον Βράχο και πήρε το όνομα Πέτρα Καστελάνα. Τείχη την προστάτευαν και η ενοριακή εκκλησία που ήταν αφιερωμένη στον Σαιντ-Αντρέ, χρονολογείται από τις αρχές του 13ου αιώνα.
Ο Μαύρος Θάνατος έφτασε στο Καστελάν το 1348, ακολουθούμενος από μια καταστροφική πλημμύρα του ποταμού Βερντόν. Κατασκευάστηκε ένα πρώιμο κρηπίδωμα για την προστασία της πόλης από τις πλημμύρες του Βερντόν. Υπάρχει ακόμα σήμερα και έχει υποστεί πολλαπλές ανακατασκευές. Αποτελείται από τμήματα που προστέθηκαν διαδοχικά.
Το 1483, όλη η Προβηγκία προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Γαλλίας και το Καστελάν αποτελούσε ένα στρατηγικό μέρος. Ο Λουδοβίκος ΙΑ' κατέστρεψε τις οχυρώσεις του Βράχου, σύμβολο της εξουσίας των βαρόνων του Καστελάν.
Η ειρήνη βασίλεψε μέχρι το 1536, έτος εισβολής στην Προβηγκία του Κάρολου-Κουίντου. Το Καστελάν σώθηκε αλλά τα τείχη και όλες οι καλλιέργειες, καθώς και πολλά κτίρια καταστράφηκαν.
Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, το 1560, ο Αντουάν ντε Μωβάν, Προτεστάντης αρχηγός, και ο στρατός του κατέστρεψαν εκκλησίες και μοναστήρια της περιοχής.
Το Καστελάν είχε μεγάλες απώλειες κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά από ρεύμα φυγής προς αστικές περιοχές, η περιοχή προσπάθησε να ανακάμψει. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Αντίσταση απελευθέρωσε την κοινότητα τον Αύγουστο του 1945, πολλές αναμνηστικές πλάκες ορατές στην πόλη θυμίζουν αυτές τις στιγμές στην ιστορία.
Από το 1945, είναι η αρχή των μεγάλων έργων ανάπτυξης της κοιλάδας του Βερντόν με την κατασκευή του φράγματος Καστιγιόν, στη συνέχεια του Σωντάν το 1952. Αυτά τα έργα σηματοδοτούν το τέλος μιας εποχής και έναν τρόπο ζωής που σχετίζονταν περισσότερο με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Με την ανάπτυξη του ποταμού, τις λίμνες Καστιγιόν και Σωντάν, την ανακάλυψη των φαραγγιών του Βερντόν και την ανάπτυξη υπαίθριων δραστηριοτήτων, ολόκληρη η περιοχή προοδευτικά έχει στραφεί προς τον τουρισμό.
Αξιοθέατα-Τουρισμός
μικρογραφία|Ο Βράχος του Καστελάν|243x243εσ Η όμορφη μικρή κοινότητα Καστελάν στις όχθες του ποταμού Βερντόν ήταν ένα σημείο στάσης στη Διαδρομή του Ναπολέοντα και περιβάλλεται από όμορφα, άγρια ​​βουνά. Η παλιά πόλη της Προβηγκίας, που κυριαρχείται από το περίφημο βράχο στον οποίο βρίσκεται το παρεκκλήσι της Παναγίας του Βράχου, είναι ένας λαβύρινθος με γραφικά στενά δρομάκια, ερείπια οχυρώσεων όπως ο Πενταγωνικός πύργος και η Πύλη του ρολογιού, καθώς και η κεντρική πλατεία Μαρσέλ Σωβαίρ - το κέντρο του Καστελάν.
Στον αριθμό 34 της οδού Νασιονάλ βρίσκεται το σπίτι όπου ο Ναπολέοντας σταμάτησε για γεύμα στις 3 Μαρτίου 1815 όταν επέστρεφε από το νησί Έλβα. Ανοιχτό στο κοινό, σήμερα είναι μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης.
Το Καστελάν, που βρίσκεται στο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο του Βερντόν, αποτελεί εξαιρετική βάση για πεζοπορία κατά μήκος των πολυάριθμων μονοπατιών του πάρκου, καθώς και για δραστηριότητες όπως κανό, καγιάκ και ράφτινγκ στα καθαρά νερά του ποταμού Βερντόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Όθων Β΄ της Πομερανίας-Στεττίν
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σβάντιμπορ Γ΄ δούκα της Πομερανίας-Στεττίν και της Άννας των Χοεντσόλερν, κόρης τού Αλβέρτου μπουργκράβου της Νυρεμβέργης (γιου τού Φρειδερίκου Δ΄).
Ήταν 20 ετών όταν ο πατέρας του προσπάθησε να τον κάνει αρχιεπίσκοπο της Ρίγκα, ενάντια στη θέληση των Τευτόνων Ιπποτών, που προτιμούσαν τον Ιωάννη τού Βάλλενροντε ως ιεράρχη. Η εκλογή τού Όθωνα Β΄ επικυρώθηκε από τον Βεγκέσλαο Δ΄ της Βοημίας & Γερμανίας. Ο Όθων Β΄ μετέβη στο Ντόρπατ, όπου έκανε συμφωνία με τον Βυτάουτας μεγάλο δούκα της Λιθουανίας. Όμως κατά τα επόμενα έτη υπερίσχυσε το Τευτονικό Τάγμα και ο Όθων επέστρεψε στην Πομερανία, χωρίς έτσι η εκλογή του να έχει αποτελέσματα.
Ο πατέρας του ήταν από το 1409 κυβερνήτης τού Μίττελμαρκ, μέρους τού Βρανδεμβούργου. Το 1417 ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας όρισε τον Φρειδερίκο ΣΤ΄ μπουργκράβο της Νυρεμβέργης ως (Φρειδερίκο Α΄) εκλέκτορα τού Βρανδεμβούργου· επήλθε σύγκρουση με τον Όθωνα Β΄. Το 1412 έγινε η μάχη τού φράγματος Κρέμμερ εναντίον τού Βρανδεμβούργου.
Ο Όθων Β΄ το 1413 διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τον νεότερο αδελφό του Καζιμίρ Ε΄· οι δύο αδελφοί συνέχισαν τον πόλεμο. Το 1415 κατέληξαν σε συμφωνία με τον Φρειδερίκο Α΄, όπου τού παραχώρησαν περιοχές έναντι αποζημίωσης. Το Βρανδεμβούργο υποστήριξε ότι η Πομερανία ήταν φέουδό του· η Πομερανία θεωρούσε πως υπάγεται άμεσα στον βασιλιά της Γερμανίας. Το 1427 στο Τεμπλίν υπογράφτηκε συνθήκη των δύο αδελφών δουκών με τον πρωτότοκο γιο τού Φρειδερίκου Α΄, τον Ιωάννη.
Ο Όθων Β΄ απεβίωσε το 1428 άτεκνος και ο Καζιμίρ Ε΄ έμεινε μόνος δούκας τού Στεττίν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή, κόρη τού Ιωάννη Β΄ δούκα τού Μεκλεμβούργου-Στάργκαρτ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Αϊμουρές
Το Αϊμουρές (πορτογ. Aimorés, παλαιότερη ορθογραφία Aymorés ) είναι πόλη και δήμος στην πολιτεία Minas Gerais της Βραζιλίας, με πληθυσμό 25.141 κατοίκους το έτος 2020. Το Αϊμουρές είναι κτισμένο στην κοιλάδα του Ρίου Ντόσε, 440 χιλιόμετρα ανατολικώς από την πρωτεύουσα της πολιτείας, τη μεγαλούπολη Μπέλο Οριζόντε. Ο δήμος έχει έκταση 1.348,91 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία μόλις τα 8,2 τετρ. χιλιόμετρα αντιστοιχούν στην αστική έκταση της πόλεως.
Η πόλη ιδρύθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1925. Στο Αϊμουρές γεννήθηκε ο φωτογράφος Σεμπαστιάο Σαλγκάδο. Η ονομασία προέρχεται, όπως και της γειτονικής χαμηλής οροσειράς Σέρα ντος Αϊμουρές, από την παλαιά τοπική φυλή Ινδιάνων, τους Αϊμόρους ή Μποτοκούντος.
Πηγές
Αιμουρες
Γέναγρα
Τα Γέναγρα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Τοποθεσία
Τα Γέναγρα βρίσκονται στη γεωγραφική περιφέρεια της Μεσαορίας. Στα βόρεια συνορεύουν με τον Ψυλλάτο, στα βορειοανατολικά με το Λευκόνοικο, στα νοτιοανατολικά με την Περιστερώνα Αμμοχώστου, στα νότια με τα Πυργά Αμμοχώστου και τη Σίντα, στα νοτιοδυτικά με τη Βατυλή, στα δυτικά με τον Μαραθόβουνο και στα βορειοδυτικά με τη Βιτσάδα.
Ιστορία
Την περίοδο της Φραγκοκρατίας τα Γέναγρα ήταν φέουδο. Είναι γνωστό ότι παραχωρήθηκαν από τον βασιλιά Ιάκωβο Α΄ σε ένα ευνοούμενο του με την ονομασία Rinaldo Milmarz. Ένα αιώνα αργότερα, το 1460, ο βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ παραχώρησε τα Γέναγρα σε ένα ευνοούμενο του με την ονομασία Ρίτζο ντι Μαρίνο (Rizzo de Marino), ο οποίος καταγόταν από τη Νάπολη της Ιταλίας.
Στις 8 Νοεμβρίου 1529 τα Γέναγρα πωλήθηκαν στον Πέτρο Φλάτρο. Διατήρησε το φέουδο των Γενάγρων ως το 1559. Οι απόγονοι της οικογένειας του Πέτρο Φλάτρο κατέφυγαν ως πρόσφυγες στην Ιταλία. Διατήρησαν την ανάμνηση των Γενάγρων και μάλιστα ένας απόγονος του Πέτρο Φλάτρο, ο Φαβρίκιος Φλάτρος, θέλησε να χαραχθεί στην επιτύμβια πλάκα του η επιγραφή Dominus castri Ienegra, δηλαδή ο ιδιοκτήτης των Γενάγρων.
Πληθυσμός
Τα Γέναγρα ήταν μεικτό χωριό, δηλαδή ζούσαν σε αυτό και Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Ο πληθυσμός των δύο κοινοτήτων ήταν περίπου ο ίδιος. Την περίοδο των δικοινοτικών διαταραχών (1963-1964) δεν υπήρχε κάποια μετακίνηση πληθυσμού όπως συνέβηκε σε άλλα μέρη της Κύπρου. Ωστόσο, στα Γέναγρα εγκαταστάθηκε το 1964 η Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο (UNFICYP). Παρέμεινε στο χωριό έως το 1974.
Τα επόμενα χρονιά μετά το 1974, το μέρος του χωριού το οποίο ελεγχόταν από τους Τουρκοκύπριους λειτούργησε σαν κέντρο υποδοχής Τουρκοκυπρίων από γειτονικά χωριά. Το μέρος αυτό αποτελούσε κομμάτι του τουρκοκυπριακού θύλακα του Τζιάος.
Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του χωριού αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στο νότιο μέρος της Κύπρου. Στα Γέναγρα παρέμειναν οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του χωριού ενώ εγκαταστάθηκαν σε αυτό και Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες από το νότιο μέρος της Κύπρου.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Ιστορία της Αμοργού
Η ιστορία του νησιού της Αμοργού ξεκινάει από την αρχαιότητα, σχεδόν από την 4η χιλιετία π.Χ.
Αρχαίοι Χρόνοι
Από τα τέλη της 4ης χιλιετίας π.Χ υπάρχουν ίχνη ανθρώπινης παρουσίας στην Αμοργό. Κατά την αρχαιότητα, το νησί γίνεται ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Κυκλαδικού πολιτισμού.
Αργότερα, κατά τη μινωική εποχή, καταφθάνουν στο νησί πολλοί Μινωίτες ιδρύοντας μία από τις πρώτες πόλεις του νησιού, τη Μινώα. Αργότερα, Ναξιώτες ιδρύουν την Αρκεσίνη στη σημερινή περιοχή Καστρί και την ίδια εποχή Μιλήσιοι εγκαθίστανται στην Αιγιάλη, κοντά στο σημερινό χωριό Θολάρια. Αυτές ήταν κατά την αρχαιότητα οι σπουδαιότερες πόλεις του νησιού.
Η Αμοργός ήταν γνωστή με τα ονόματα Υπερία, Πλαταγία, Παγκάλη και Ψυχία. Εκείνα τα χρόνια στο νησί φτιάχνονταν υφάσματα και ενδύματα, τα οποία μάλιστα ήταν περιζήτητα λόγω της ποιότητάς τους (αμοργίδες, αμοργίς ).
Μεταξύ των θεών που τιμούσαν οι Αμοργιανοί ήταν η Πολιάς Αθηνά, ο Πάνας, ο Ζευς, η Ήρα, η Ουρανία Αφροδίτη, ο Κισσοκόμας Διόνυσος και ο Αποτρόπαιος Απόλλων. Γνωστές εορτές, οι οποίες λάμβαναν χώρα, ήταν τα Ηραία, Εκατόμβαια και τα Διονύσια.
Στους Ρωμαϊκούς χρόνους θα είναι τόπος εξορίας: επί Τιβερίου, το 23 μ.Χ. θα εξοριστεί ο Βέβιος Σειρήνος, ανθύπατος της Ισπανίας
Βυζαντινή Περίοδος
Τον 9ο αιώνα χτίζεται η μονή της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας και το 1088 ανακαινίστηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό. Αφορμή για την ίδρυση της στάθηκε η εύρεση μιας εικόνας της Παναγίας, που έφτασε από το Χόζοβο ή Χόζοβα της Παλαιστίνης.
Λατινοκρατία
Το 1207 ξεκινάει η Λατινοκρατία (1206-1537) με την κατάληψη του νησιού από τον Μάρκο Σανούδο και την υπαγωγή του στο Δουκάτο της Νάξου. Τότε οχυρώνεται ο φυσικός βράχος το 1207 από τους αδελφούς Ιερεμία και Ανδρέα Γκύζη και ο οικισμός της χώρας επεκτείνεται στη νότια πλευρά του Κάστρου. Επίσης δημιουργούνται οι εσωτερικές πλακόστρωτες πλατείες που φέρουν ακόμα το λατινογενές όνομα "Λόζα", καθώς και ο κεντρικός δρόμος, η σημερινή "μέση" (οδός), που διατρέχει όλον τον οικισμό.
Από τα λίγα αρχιτεκτονικά λείψανα της Ενετοκρατίας συγκαταλέγονται ο "Πύργος του Γαβρά" και ο "Κάτω Λάκκος".
Τουρκοκρατία
Σύμφωνα με τον Sauger, τον 15ο αιώνα είχε 4000 άτομα, από τους οποίους οι 900 ήταν ικανοί για οπλοφορία. Το έτος 1537 ο Χαιρεντίν Μπαρμπαρόσα καταλαμβάνει το νησί και το θέτει υπό Οθωμανική κυριαρχία (1537-1824). Ο περιηγητής Κορνάρο λέει ότι οι κάτοικοι κατέφυγαν στην Κρήτη για να σωθούν και ότι έπειτα από το έτος αυτό είχε ερημωθεί ή φαινόταν έρημη. Παρόλ' αυτά, οι κάτοικοι πρέπει να επανήλθαν, αφού επώνυμα που υπάρχουν σε μοναστηριακά κείμενα από το Μεσαίωνα συνεχίζουν να υπάρχουν και έπειτα. Ο περιηγητής Μίλο το 1580 την αναφέρει κατοικημένη με τρία κάστρα ενώ ως κατοικημένη την αναφέρει και ο ιστορικός Crusius ο οποίος επικαλείται πηγή Σαντορίνης του 1577.
Τα χρόνια της Τουρκοκρατίας γνώρισε ημέρες οικονομικής ακμής και "εκκλησιαστικής αναγέννησης", πολλές εκκλησίες ανακαινίστηκαν ενώ κατασκευάστηκαν και καινούριες, γεγονός το οποίο οφείλεται και στην παντελή απουσία Τούρκων στο νησί.
Οι Αμοργιανοί ασκούσαν την πειρατεία συστηματικά και εφορμούσαν ιδιαίτερα προς τις ακτές της Μικράς Ασίας. Κατά το έτος 1696, σύμφωνα με τον Κορονέλι, υπήρχαν στο νησί 6000 άτομα. Το έτος 1797 έχει καταγραφεί μία επιδρομή Μανιατών πειρατών με επικεφαλής τον καπετάν Στεκούλη με καταγωγή από τα Επτάνησα. Αυτοί σκότωσαν πολλούς νησιώτες και κατέκλεψαν τα πάντα από τα σπίτια, αφού δεν άφησαν ούτε καν ρούχα στους κατοίκους, οι οποίοι τα είχαν εγκαταλείψει προκειμένου να κρυφτούν στα βουνά. Το μέγεθος της καταστροφής πρέπει να ήταν πολύ μεγάλο, καθώς ζητήθηκε από τους Τούρκους να μην πληρώσουν φόρους για τρία χρόνια, αίτημα το οποίο δεν έγινε δεκτό.
Στο νησί φαίνεται να μην υπήρχε καδής και βοεβόδας, καθώς οι κάτοικοι πήγαιναν για την εκδίκαση των υποθέσεων τους στη Νάξο ή την Αστυπάλαια.
Βυζαντινά Επώνυμα
Στο νησί παρατηρείται η ύπαρξη μεγάλου πλήθους επιφανών βυζαντινών επωνύμων. Έχει προταθεί από τον ακαδημαϊκό Ι. Βογιατζίδη ότι πολλά προέρχονται από Βυζαντινούς εξόριστους, οι οποίοι βρέθηκαν εκεί έπειτα από μία αποτυχημένη εξέγερση εναντίον του αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη, ενώ άλλα (π.χ. Θεολογίτης ) θεωρούνται αυτόχθονα του νησιού. Κάποια ίσως να είναι παλαιότερα της εποχής του Βατάτζη, αφού ο βυζαντινολόγος Σ. Βρυώνης αναφέρει ότι ο αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός λόγω πίεσης από τους Τούρκους μετέφερε οικογένειες από τα ενδότερα στα παράλια της Μικράς Ασίας και σε άλλες περιοχές. Ανάμεσα στις οικογένειες που αναφέρονται είναι οι Συνοδινοί. Κάποια επώνυμα, που δεν υπάρχουν πλέον στο νησί, είναι Ψαροβράκης και Κουτσοδόντης. Άξιο αναφοράς είναι και τα γυναικεία ονόματα του νησιού όπως Δουκαινώ από Δούκισσα, Καλλιώ από Καλλιόπη κ.τ.λ. όπως επίσης και ορισμένα αρχαιοπρεπή όπως Ερατώ, Κλειώ κ.τ.λ.
Νεότερα Χρόνια
Μετά την επανάσταση του 1821 ενσωματώθηκε στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος, ενώ λίγα χρόνια αργότερα η Αμοργός χρησιμοποιήθηκε πάλι ως τόπος εξορίας.
Στο κτήριο του σημερινού ΕΠΑ.Λ Αμοργού βρίσκεται μια επιγραφή, που αναφέρει ότι το σχολείο ιδρύθηκε στις 21 Ιουνίου 1826 με χρήματα της Ιεράς μονής Χοζοβιωτίσης, γεγονός που αποδεικνύει ότι στην Αμοργό λειτούργησε ένα από τα πρώτα σχολεία της ελεύθερης Ελλάδας.
Ανάμεσα στους εξόριστους πολιτικούς βρέθηκε και ο πρώην υπουργός της Ένωσης Κέντρου, Γεώργιος Μυλωνάς, ο οποίος σχεδίασε την απόδραση του και κατέφυγε στο εξωτερικό. Για την επιτυχημένη αυτή απόδραση γράφτηκαν βιβλία («Η Συνωμοσία της Αμοργού», «Απόδραση από την Αμοργό» ) και γυρίστηκε η ταινία «Απόδραση από την Αμοργό» του Σ. Κούλογλου.
Η φήμη του νησιού εκτοξεύτηκε με την προβολή της ταινίας "Tο Απέραντο Γαλάζιο" σε σκηνοθεσία του Λυκ Μπεσόν, η οποία γυρίστηκε κατά μεγάλο μέρος στην Αμοργό.
Πηγές
*
Κουκκαίικα Καρδίτσας
Τα Κουκκαίικα  ή Κουκκέικα είναι μικρός οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, ο οποίος βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας. Απέχει 44 χλμ. ΝΔ. από την Καρδίτσα και είναι κτισμένος στις πλαγιές του όρους Παπαδημήτρη των Ανατολικών Αγράφων, σε υψόμετρο 700 μέτρα ενώ ανατολικά τους περνάει ο Ταυρωπός ποταμός. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με την Αγία Αγάθη, το Ανθηρό, τα Γιαννουσαίικα και το Καροπλέσι αποτελούν την κοινότητα Καροπλεσίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιτάμου του δήμου Καρδίτσας. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 18 κατοίκων ενώ το το 1981 και το 1991 είχε 19 και 45 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Γκριγκόρι Γιαβλίνσκι
μικρογραφία|250px|Γκριγκόρι Γιαβλίνσκι (2017) Ο Γκριγκόρι Αλεξέγιεβιτς Γιαβλίνσκι (Григо́рий Алексе́евич Явли́нский, γεν. 10 Απριλίου 1952) είναι Ρώσος οικονομολόγος και πολιτικός.
Είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του ως συγγραφέα του προγράμματος των 500 ημερών, ένα σχέδιο για την μεταφορά του Σοβιετικού καθεστώτος σε μια οικονομία της ελεύθερης αγοράς, καθώς και για την ηγεσία του κοινωνικού φιλελεύθερου κόμματος Γιάμπλοκο. Ήταν δύο φορές υποψήφιος για την προεδρία της Ρωσίας – το 1996, εναντίον του τρέχοντος προέδρου Μπόρις Γέλτσιν, τερματίζοντας τέταρτος λαμβάνοντας το 7.3% του συνολικού αριθμού των ψήφων, αλλά και το 2000, εναντίον του Βλαντίμιρ Πούτιν, τερματίζοντας τρίτος με ποσοστό 5.8%. Δεν συμμετείχε στις εκλογές του 2004 ή του 2008, καθώς το κόμμα του απέτυχε να φτάσει το όριο του 5% στις εκλογές του 2003. Στις προεδρικές εκλογές του 2012 οι ρωσικές αρχές δεν του επέτρεψαν να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές, παρότι είχε ήδη συλλέξει δύο εκατομμύρια υπογραφές από Ρώσους πολίτες υπέρ της εκστρατείας του, όπως απαιτούσε ο νόμος. Ο Γιαβλίνσκι ήταν υποψήφιος για το Γιάμπλοκο για την προεδρία της Ρωσίας στις Ρωσικές προεδρικές εκλογές του 2018.
Ο Γιαβλίνσκι έχει διδακτορικό δίπλωμα από το Κεντρικό Οικονομικό και Μαθηματικό Ινστιτούτο της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Η διατριβή του είχε τίτλο "Το κοινωνικοοικονομικό σύστημα της Ρωσίας και το ζήτημα του εκσυγχρονισμού του." Είναι καθηγητής στην Ανώτερη Σχολή Οικονομικών του Εθνικού Ερευνητικού Πανεπιστημίου της Ρωσίας. Πέρα από τα ρωσικά ο Γιαβλίνσκι γνωρίζει επίσης ουκρανικά και αγγλικά.
Athens 2004 (βιντεοπαιχνίδι)
Athens 2004 είναι το επίσημο βιντεοπαιχνίδι των Αγώνων της 28ης Ολυμπιάδας, που φιλοξενήθηκε από την Αθήνα το 2004. Αναπτύχθηκε από την Eurocom και κυκλοφόρησε από τη Sony Computer Entertainment (Eidos Interactive για PC) για το PlayStation 2 και τα Microsoft Windows.
Επιλέξιμα έθνη
μικρογραφία| Επιλέξιμα έθνη Ένα ρεκόρ 64 χωρών μπόρεσαν να παιχτούν στο παιχνίδι. Αυτές είναι:
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1928
Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1928 (Φεβρουάριος - Ιούλιος 1928) ήταν η τελευταία κυβέρνηση συνεργασίας αυτής της περιόδου, καθώς και η τελευταία πρωθυπουργία του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Η συνεργασία των κομμάτων συνεχίστηκε, αν και ακόμα περισσότερο συρρικνωμένη, με τη συμμετοχή στην κυβέρνηση των Φιλελευθέρων και των Ελευθεροφρόνων. Η ψήφος εμπιστοσύνης της Βουλής δόθηκε στις 20 Φεβρουαρίου, με 154 ψήφους υπέρ.
Τον Απρίλιο του 1927, ο Βενιζέλος επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο σπίτι του στη Χαλέπα Χανίων. Αν και δήλωνε ότι δε διεκδικούσε κανένα αξίωμα, η ανάμειξή του στην πολιτική, ώθησε το Γεώργιο Καφαντάρη να παραιτηθεί από αρχηγός των Φιλελευθέρων. Έτσι, ο Βενιζέλος ανέλαβε και πάλι πρόεδρος του κόμματος, φροντίζοντας για συσπείρωση των δυνάμεων του. Ο Καφαντάρης (που ίδρυσε το δικό του, «Προοδευτικό Κόμμα», αρνούμενος να συνεργαστεί με το Βενιζέλο), παρέμενε υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης, μέχρι τη στιγμή που η κριτική που άσκησε εναντίον του ο πρόεδρος των Φιλελευθέρων, κυρίως για το χειρισμό των ζητημάτων της Τράπεζας της Ελλάδος, τον οδήγησε σε παραίτηση. Ο Ζαΐμης τότε υπέβαλλε την παραίτηση όλου του υπουργικού συμβουλίου.
Athens 2004 (βιντεοπαιχνίδι)
Αποδοχή
Η έκδοση για PlayStation 2 του Athens 2004 έλαβε «ανάμεικτες» κριτικές, ενώ η έκδοση για PC έλαβε «μη ευνοϊκές» κριτικές, σύμφωνα με τον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Metacritic. Στην Ιαπωνία, όπου η έκδοση για PS2 μεταφέρθηκε για κυκλοφορία στις 29 Ιουλίου 2004, το Famitsu του έδωσε βαθμολογία ένα 7, δύο 6 και ένα 7 για συνολικά 26 στα 40.
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1928
Στις 3 Ιουλίου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ανέθεσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Ελευθέριο Βενιζέλο, ως αρχηγό του πρώτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος. Σχεδόν ταυτόχρονα, δημοσιεύεται (όπως επεδίωκε ο Βενιζέλος) το διάταγμα της διάλυσης της Βουλής (η νέα κυβέρνηση δεν εμφανίστηκε μπροστά στο Σώμα για να λάβει ή όχι ψήφο εμπιστοσύνης) και της προκήρυξης Εθνικών εκλογών, στις 19 Αυγούστου 1928. Στις 11 Ιουλίου, ο Κουντουριώτης παραχώρησε στο Βενιζέλο την επαναφορά του εκλογικού νόμου του 1923, καταργώντας το σύστημα της απλής αναλογικής και επαναφέροντας αυτό της στενο-ευρείας περιφέρειας. Η αλλαγή αυτή (πραξικοπηματική, την χαρακτηρίζει ο ιστορικός Γεώργιος Μαυρογορδάτος) έγινε με νομοθετικό διάταγμα και όχι με νόμο, όπως συνταγματικά προβλέπεται.
Αναφορές
1928 02 1 Κατηγορία:1928
Athens 2004 (βιντεοπαιχνίδι)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2004 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Ολυμπιακών Αγώνων Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2004 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 2004 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ελλάδα Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Eurocom Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Sony Interactive Entertainment Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Eidos Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια για πολλούς παίκτες και για έναν παίκτη
Παναργειακός (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Παναργειακός μπορεί να αναφέρεται:
Κίνδυνος μακροζωίας
Κίνδυνος μακροζωίας είναι οποιοσδήποτε δυνητικός κίνδυνος ο οποίος συνδέεται με το αυξανόμενο προσδόκιμο ζωής των συνταξιούχων και των αντισυμβαλλομένων, το οποίο μπορεί τελικά να οδηγήσει σε υψηλότερους δείκτες αποδοχών από τους αναμενόμενους για πολλά συνταξιοδοτικά ταμεία και ασφαλιστικές εταιρείες.
Ένας σημαντικός κίνδυνος για τα άτομα που ξοδεύουν τις αποταμιεύσεις τους είναι ότι θα ζήσουν περισσότερο από το αναμενόμενο, και έτσι θα εξαντλήσουν τις οικονομίες τους, θα πεθάνουν στη φτώχεια ή θα επιβαρύνουν τους συγγενείς τους. Αυτό αναφέρεται επίσης ως «ξεβίωση των αποταμιεύσεών του» ή «υπερβίωση των περιουσιακών στοιχείων».
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αναλογιστική επιστήμη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ταχύτητα διαφυγής μακροζωίας
δεξιά|μικρογραφία|380x380εσ| «Ο πρώτος 1000χρονος είναι πιθανώς μόνο ~ 10 χρόνια νεότερος από τον πρώτο 150χρονο» – Aubrey de Gray Στο κίνημα παράτασης ζωής, η ταχύτητα διαφυγής μακροζωίας ( LEV ) ή η αναλογιστική ταχύτητα διαφυγής είναι μια υποθετική κατάσταση στην οποία το προσδόκιμο ζωής παρατείνεται περισσότερο από το χρόνο ο οποίος περνά. Για παράδειγμα, σε ένα δεδομένο έτος κατά το οποίο θα διατηρούνταν η ταχύτητα διαφυγής μακροζωίας, οι τεχνολογικές εξελίξεις θα αύξαναν το προσδόκιμο ζωής περισσότερο από το έτος το οποίο μόλις έφυγε.
Για πολλά χρόνια στο παρελθόν, το προσδόκιμο ζωής σε κάθε ηλικία αυξανόταν ελαφρώς κάθε χρόνο γιατί βελτιώνονταν οι στρατηγικές και οι τεχνολογίες θεραπείας. Προς το παρόν, απαιτείται περισσότερο από ένα έτος έρευνας για κάθε επιπλέον έτος αναμενόμενης ζωής. Η ταχύτητα διαφυγής μακροζωίας ουσιαστικά συμβαίνει όταν αυτή η αναλογία αντιστρέφεται, το οποίο έχει σαν αποτέλεσμα το προσδόκιμο ζωής να αυξάνεται ταχύτερα από ένα έτος ανά έτος έρευνας, υπό την προϋπόθεση ότι αυτός ο ρυθμός προόδου είναι βιώσιμος.
Η έρευνα για τη διάρκεια ζωής σε ποντίκια συνέβαλε περισσότερο σε οριστικά στοιχεία σχετικά με το θέμα, καθώς τα ποντίκια χρειάζονται μόνο λίγα χρόνια για να καταλήξουν τα αποτελέσματα της έρευνας.
Ο όρος "ταχύτητα διαφυγής μακροζωίας" επινοήθηκε από τον βιογεροντολόγο Aubrey de Gray σε μια εργασία του 2004, αλλά η έννοια ήταν παρούσα στην κοινότητα επέκτασης ζωής τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1970, όπως στο δοκίμιο του Robert Anton Wilson Next Stop. , Αθανασία. Η ιδέα είναι επίσης μέρος της φανταστικής ιστορίας που οδηγεί σε νεανικές ζωές πολλών αιώνων στη σειρά επιστημονικής φαντασίας The Mars Trilogy του Kim Stanley Robinson. Οι πιο πρόσφατοι υποστηρικτές περιλαμβάνουν τον David Gobel, συνιδρυτή του Ιδρύματος Methuselah και μελλοντολόγο, και τον τεχνολόγο Ray Kurzweil, που ονόμασε ένα από τα βιβλία του, Fantastic Voyage: Live Long Enough to Live Forever, από την ιδέα. Οι δύο τελευταίοι ισχυρίζονται ότι ασκώντας περαιτέρω πίεση στην επιστήμη και την ιατρική να εστιάσουν την έρευνα στα αυξανόμενα όρια γήρανσης, αντί να συνεχίσουν με τον τρέχοντα ρυθμό της, θα σωθούν περισσότερες ζωές στο μέλλον, ακόμα κι αν το όφελος δεν είναι άμεσα εμφανές.
Το επόμενο βήμα στη διάδοση της ιδέας και του ίδιου του όρου ήταν η συγγραφή του Aubrey de Gray και του Michael Ray του βιβλίου Ending Aging, το 2007.
Ο Kurzweil προβλέπει ότι η ταχύτητα διαφυγής της μακροζωίας θα επιτευχθεί προτού η ανθρωπότητα το συνειδητοποιήσει. Σύμφωνα με τον ίδιο, από το 2018 θα επιτευχθεί σε 10-12 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρανσουμανισμός Κατηγορία:Γεροντολογία Κατηγορία:Επιμήκυνση ζωής Κατηγορία:Γήρανση Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πανεπιστήμιο της Εγγύς Ανατολής
Το Πανεπιστήμιο της Εγγύς Ανατολής (αγγλικά: Near East University, τουρκικά:Yakın Doğu Üniversitesi) είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο με έδρα την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου. Ιδρύθηκε στη Βόρεια Λευκωσία το 1988 από τον Σουάτ Γκιουνσέλ, τουρκοκυπριακής καταγωγής ο οποίος και παραμένει αποκλειστικός ιδιοκτήτης του. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο υιός του, Ιρφάν Γκιουνσέλ.
Το Πανεπιστήμιο Νήαρ Ηστ διαθέτει 16 σχολές και 98 τμήματα, 4 επαγγελματικές σχολές , 2 λύκεια και 4 μεταπτυχιακά προγράμματα που προσφέρουν προγράμματα σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο. Με περισσότερους από 25,000 φοιτητές, είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στην Βόρεια Κύπρο.
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο Νήαρ Ηστ ιδρύθηκε από τον Günsel το 1988. Ξεκίνησε την λειτουργία των ανώτατων σπουδών με δυο σχολές και συνεπώς ίδρυσε 14 ακόμα σχολές, τέσσερις μεταπτυχιακές σχολές και 15 ερευνητικά κέντρα. Η Ιατρική Σχολή ιδρύθηκε το 2008.
Πανεπιστημιούπολη
Όλες οι εγκαταστάσεις και οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί του πανεπιστημίου βρίσκονται στην πανεπιστημιούπολη, μαζί με το Κολέγιο Νήαρ Ηστ (δευτεροβάθμια εκπαίδευση), το δημοτικό σχολείο Νήαρ Ηστ και τον παιδικό σταθμό Νήαρ Ηστ. Η πανεπιστημιούπολη απέχει λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πόλη της Λευκωσίας και είναι προσβάσιμη από την Λεωφόρο Νήαρ Ηστ. Η μετάβαση από την πανεπιστημιούπολη έως την πόλη πραγματοποιείται μέσω της αστικής συγκοινωνίας και περνάει μέσα από την πόλη.
Η πανεπιστημιούπολη φιλοξενεί το Πολιτιστικό και Συνεδριακό Κέντρο Ατατούρκ, τον μεγαλύτερο χώρο στην Βόρεια Λευκωσία, με μια μεγάλη αίθουσα που έχει χωρητικότητα 700 άτομα και καλύπτει μια έκταση 163.85 τετρ. μέτρων. Το Κέντρο φιλοξενεί πολλά συνέδρια, συναυλίες, χορευτικά σόου και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως το ετήσιο διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου της Κύπρου. Φιλοξενεί επίσης τέσσερεις, μικρότερες αίθουσες. Η πανεπιστημιούπολη περιλαμβάνει επιπλέον τρία μεγάλα αμφιθέατρα, μικρά αμφιθέατρα που βρίσκονται στην ακαδημαϊκή βιβλιοθήκη και τρία μουσεία : το Μουσείο Επικοινωνιών, το Μουσείο Τέχνης και το Μουσείο Κλασικών Αυτοκινήτων.
Το Μουσείο Κλασικών Αυτοκινήτων στο Πανεπιστήμιο Νήαρ Ηστ ιδρύθηκε το 2007 και έχει πάνω από 140 οχήματα. Μια εφαρμογή για κινητά είναι διαθέσιμη τόσο στα αγγλικά όσο και στα τουρκικά για τους επισκέπτες προκειμένου να μάθουν τα χαρακτηριστικά των εκθεσιακών αυτοκινήτων.
Οργάνωση
Το πανεπιστήμιο έχει 16 σχολές και 90 τμήματα. Ακολουθεί η λίστα με τις σχολές :
Δίδακτρα
Το 2016-17 τα ετήσια δίδακτρα για την ιατρική και την οδοντιατρική σχολή ανέρχονταν στα €12,500 ενώ για τα υπόλοιπα τμήματα ανερχόταν στα €5,600, με επιπλέον €105 για την εγγραφή, €200 για τις ετήσιες κοινωνικές εκδηλώσεις και €50 για την ασφάλεια υγείας.
Σβεν Ριντέλ
Ο Σβεν Έκε Άλμπερτ Ριντέλ (Sven Åke Albert Rydell, 14 Ιανουαρίου 1905 – 4 Απριλίου 1975) ήταν Σουηδός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Ήταν πρώτος σκόρερ όλων των εποχών για την εθνική ομάδα της Σουηδίας για 82 χρόνια,
Βιογραφία
Ο Ριντέλ ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο σε συλλογικό επίπεδο από την ηλικία των 15 ετών και από το 1924 έως το 1933 αγωνίστηκε με την Έργκριτε ΙΣ. Με το σύλλογο ήταν πρωταθλητής το 1926 και το 1928 - ο τίτλος του σουηδικού πρωταθλήματος δεν απονέμονταν επίσημα εκείνη την εποχή. Με την Έργκριτε συμμετείχε σε 168 αγώνες πρωταθλήματος και σημείωσε 146 τέρματα. Από το 1930 έως το 1931 έπαιξε για την Ρεντμπέργκλιτς ΙΚ, γνωστή κυρίως για το τμήμα χάντμπολ της και εκείνη τη χρονιά ήταν η μοναδική της παρουσία στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος Σουηδίας. Συνολικά, ο Ριντέλ σημείωσε 156 γκολ στην κορυφαία κατηγορία του εγχώριου πρωταθλήματος.
Στην εθνική ομάδα της Σουηδίας, ο ιδιαίτερα παραγωγικός επιθετικός συμπλήρωσε συνολικά 43 αγώνες μεταξύ 1923 και 1932 και πέτυχε 49 γκολ, που αντιστοιχεί σε μέσο όρο 1,14 γκολ ανά αγώνα. Ανάμεσα σε αυτά είναι και 9 χατ-τρικ, επίδοση ρεκόρ κόσμου που καταρρίφθηκε το 2021. Στη μοναδική του σημαντική διεθνή διοργάνωση, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924, κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο με τη Σουηδία. Σημείωσε τρία γκολ στην πρεμιέρα με το Βέλγιο (8–1), άλλο ένα με αντίπαλο την Αίγυπτο (5–0) και δύο στον επαναληπτικό αγώνα με την Ολλανδία (3–1). Με συνολικά έξι γκολ ήταν στη δεύτερη θέση του πίνακα των σκόρερ πίσω από τον Πέδρο Πετρόνε.
Ήταν το πρώτο μεγάλο αστέρι του ποδοσφαίρου της σκανδιναβικής χώρας και ο πρώτος Σουηδός ποδοσφαιριστής που κέρδισε σοβαρή διεθνή φήμη. Έγινε γνωστός για το γρήγορο παιχνίδι και τη δημιουργική του ντρίμπλα, αλλά κυρίως για την ικανότητά του να σκοράρει. Η μεγάλη δημοτικότητά του εκείνη την εποχή συνέβαλε σημαντικά στην επέκταση της δημοφιλίας του ποδοσφαίρου στη Σουηδία, που ήταν ελάχιστα γνωστό και ερασιτεχνικό. Τον Μάιο του 1926, επαινέθηκε ευρέως στις εφημερίδες και χαρακτηρίστηκε ως «καλλιτέχνης της μπάλας» όταν ο σύλλογος του, μετά από τρεις εμφανίσεις και ένα γκολ του Ριντέλ, νίκησε απρόσμενα τους Άγγλους φιλοξενούμενους της Άστον Βίλα με 5–2.
Για τα επιτεύγματά του μετά από τα δύο γκολ με αντίπαλο τη Δανία ο Ριντέλ τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο Svenska Dagbladet το 1931. Ένας τραυματισμός στο γόνατο έβαλε τέλος στην καριέρα του παίκτη σε ηλικία 29 ετών. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε αθλητικός δημοσιογράφος με την υπογραφή Dribbler. Η κόρη Έβα Ριντέλ ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης στην καλλιτεχνική γυμναστική. Το 2003 ήταν ένας από τους 11 πρώτους που εισήχθησαν Hall Of Fame του σουηδικού ποδοσφαίρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έργκριτε ΙΣ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924 Κατηγορία:Σουηδοί προπονητές
Ουντερλάιναχ
Το Ουντερλάιναχ (γερμανικά: Unterleinach) είναι ένα χωριό που βρίσκεται έξω από το Βύρτσμπουργκ στη Βαυαρία της Γερμανίας. Είναι μέρος του δήμου Λάιναχ. Βρίσκεται νότια του Ομπερλάιναχ. Το 1976 το Ουμπερλάιναχ γιόρτασε την 1200η επέτειό του.
Τα γειτονικά χωριά Ουντερλάιναχ και Ομπερλάιναχ έχουν αντίπαλες ομάδες ποδοσφαίρου.
Κάποιοι τάφοι αναχωμάτων έχουν ανακαλυφθεί στο δάσος που περιβάλλει το χωριό και ένας πύργος που έχει αποδοθεί στους Ούννους είναι ακόμα άθικτος. Κατηγορία:Γεωγραφία της Βαυαρίας
Lithospermum officinale
Το Λιθόσπερμο το φαρμακευτικό (Lithospermum officinale) είναι ένα είδος φυτού που ανήκει στην οικογένεια των Boraginaceae.
Περιγραφή
Ίσιο, διακλαδιζόμενο, φύλλα στην κορυφή, οι βλαστοί συνήθως κλίνουν από το βάρος του φυλλώματος, τραχύ, πολυετές και φτάνει σε ύψος το 1 m. Τα άνθη βρίσκονται στις ακραίες συστάδες, ανάμεσα στα φύλλα, δεν υπάρχουν πολλά ανοιχτά, είναι κιτρινωπά άσπρα, με διάμετρο 4 χιλιοστών στη στεφάνη του άνθους, σχηματίζεται από 5 πέταλα συνδεδεμένα σε ένα σωλήνα μήκους 4-5 χιλιοστών, οι στήμονες δε φαίνονται. Κάλυκας με 5 λεπτά και πολύ τριχωτά σέπαλα, μήκους 7–10 mm. Ανάμεσα στα σέπαλα σχηματίζονται οι καρποί, 1, 2, 3 ή 4 κόκκοι, μήκους 3 mm, πολύ σκληροί, με παρόμοια σπέρματα, λευκά, λαμπερά όπως το φίλντισι. Φύλλα εναλλασσόμενα, λογχοειδή, καθήμενα, μήκους έως 6 cm και πλάτους 14 mm, με σχεδόν αμβλεία άκρη, πολύ βαθιά νεύρα, που προεξέχουν στην κάτω πλευρά, άφθονο χνούδι, λεπτότερα και μεγαλύτερα στην κάτω επιφάνεια. Οι ξυλώδεις βλαστοί στο μεγαλύτερο μήκος του, με διαμήκη καφέ κηλίδες, χάνουν τα φύλλα τους. Ισχυρή και βαθιά ρίζα, από το στέλεχος εκφύονται αρκετοί πρωτογενείς βλαστοί.
Κατανομή και ενδιαίτημα
Το φυτό είναι διαδεδομένο στην Ευρώπη, εκτός από την Ισλανδία, και στην Ασία. Το συναντάμε κυρίως σε λιβάδια, σε θαμνώδεις και σε ανοικτές δασώδεις εκτάσεις, συνήθως σε εδάφη πλούσια σε βάσεις και ασβεστούχα. Ανθίζει την άνοιξη και το καλοκαίρι.
Χρήσεις
Τα μέρη του φυτού έχουν παραδοσιακές χρήσεις ως φυσική φαρμακευτική θεραπεία για διάφορες παθήσεις. Στην Ινδία, για παράδειγμα, τα φύλλα χρησιμοποιήθηκαν κάποτε ως ηρεμιστικό, ενώ οι σπόροι χορηγήθηκαν ως διουρητικό, λιθοτριπτικό, επίσης κατά της ουρικής αρθρίτιδας, ως αντιφλεγμονώδες για παθήσεις του ουροποιητικού συστήματος και για τη βοήθηση της πέψης. Ένα τσάι από βότανα φτιαγμένο από τη ρίζα και το στέλεχος, ή ένα αφέψημα από τις ρίζες και τα κλαδιά δόθηκε κάποτε με τη μορφή σιροπιού για τη θεραπεία της ευλογιάς και της ιλαράς.
Αρχαιολογικά ευρήματα στην Πολωνία ανακάλυψαν ένα κατάπλασμα που περιείχε τις μικρές κάψες του L. officinale. Το φυτό έχει βρεθεί πώς είναι ισχυρό φυσικός αντιφλεγμονώδες και με αποτελεσματική δράση για την επούλωση πληγών εγκαυμάτων, όταν εφαρμόζεται τοπικά, γεγονός που εξηγεί την παρουσία αυτού του είδους στο κατάπλασμα που ανακαλύφθηκε. Το φυτό, επίσης, μάλλον είχε σημαντική αξία ως καλλυντικό και διακοσμητικό. Για παράδειγμα, οι ρίζες του χρησιμοποιήθηκαν κάποτε για το χρωματισμό ινών και για την παραγωγή βαφής μακιγιάζ. Αλλού, οι καλά διατηρημένοι, άθικτοι καρποί του βρέθηκαν κολλημένοι σε δύο ξύλινες μπανιέρες που ανακαλύφθηκαν στους τάφους Yanghai του Xinjiang της Κίνας, πριν από περίπου 2.500 χρόνια. Αυτοί πιθανότατα είχαν διακοσμητική αξία. Η γυαλιστερή, πορσελάνινη εμφάνισή τους καθώς και η σκληρότητά τους τα έκαναν επίσης κατάλληλα και δημοφιλή για χρήση ως χάντρες στη Βουλγαρία και την κεντρική Ευρώπη, ήδη από τη νεολιθική εποχή.
Ταξινόμηση
Το Lithospermum officinale περιγράφηκε από τον Κάρολο Λινναίο και δημοσιεύτηκε στο Species Plantarum 1: 132. 1753.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Φυτά που περιγράφηκαν από το Λινναίο Κατηγορία:Βαφικά φυτά
Νέργκισλι
Το Νέργκισλι είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Γέναγρα. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Σέξτος Βάριος Μάρκελλος
Ο Σέξτος Βάριος Μάρκελλος, λατιν.: Sextus Varius Marcellus (π. 165 – 215 ) ήταν Ρωμαίος ευγενής και πολιτικός από την επαρχία της Συρίας.
Οικογένεια και καριέρα
Λίγα είναι γνωστά για την προέλευση του Μάρκελλου· γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη της Απάμειας στη Συρία. Ο Μάρκελλος ήταν Ρωμαίος πολίτης της τάξης των ιππέων.
Ο Μάρκελλος είχε μία μακρά, διακεκριμένη πολιτική σταδιοδρομία, στην οποία είχε αναλάβει διάφορα υπεύθυνα καθήκοντα. Ήταν παρών στους Κοσμικούς Αγώνες στη Ρώμη το 204. Από το 200 έως το 205, όπως και ο πεθερός του Γάιος Ιούλιος Άβιος Αλεξιανός, ο Μάρκελλος δεν υπηρέτησε σε Ρωμαϊκή στρατιωτική ή πολιτική θέση, πιθανώς λόγω της εχθρότητας του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Λεύκιου Σεπτίμιου Σεβήρου, που οφειλόταν στον έπαρχο του πραιτωρίου Γάιο Φούλβιο Πλαυτιανό. Όταν ο Πλαυτιανός σκοτώθηκε το 205, η εξέλιξη του Σ. Β. Μάρκελλου άλλαξε
Από το 205 τουλάχιστον έως το 207, ο Μάρκελλος προήχθη σε procurator (επιμελητή) των Ρωμαϊκών υδραγωγείων στη Ρώμη, καθώς αυτή η θέση δινόταν συνήθως σε Ρωμαίους συγκλητικούς και όχι σε άτομα από την τάξη των ιππέων. Ως αρχάριος σε μία ρωμαϊκή πολιτική σταδιοδρομία, ο Μάρκελλος πληρωνόταν περίπου 100.000 σηστέρτιους ετησίως.
Ο Mάρκελλος απέδειξε την αξία και τις ικανότητές του στη θέση αυτή στον Λ .Σεπτίμιο Σεβήρο και την οικογένειά του. Ο Αυτοκράτορας το 208 τον προήγαγε σε procurator της Ρωμαϊκής Βρετανίας και σε αυτή τη θέση ήταν υπεύθυνος για τη συλλογή φόρων για τη Ρώμη. Κέρδιζε 200.000 σηστέρτιους σε αυτή τη θέση. Προήχθη και πάλι, από τον Αυτοκράτορα στη γενική διαχείριση των οικονομικών της Ρωμαϊκής Βρετανίας. Ήταν τώρα υπεύθυνος για τα ιδιωτικά οικονομικά του Αυτοκράτορα και κέρδιζε 300.000 σηστέρτιους.
Το 211, μετά το τέλος του Σεπτίμιου Σεβήρου, οι γιοι του Καρακάλλας και Πόπλιος Σεπτίμιος Γέτας διαδέχτηκαν τον πατέρα τους στον Ρωμαϊκό θρόνο. Ο Καρακάλλας ανακάλεσε τον Μάρκελλο από τη Βρετανία στη Ρώμη και τον προήγαγε στις θέσεις του επάρχου της πόλης και του επάρχου του πραιτωρίου, τις οποίες ανέλαβε σύντομα. Αργότερα έγινε δεκτός στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο με τον βαθμό του πρώην πραίτωρα και σχεδόν αμέσως, ο Μάρκελλος έγινε praefectus (κυβερνήτης) του aerarium militare (στρατιωτικού θησαυροφυλακίου). Αργότερα έγινε κυβερνήτης της Nουμιδίας· απεβίωσε στη Nουμιδία, είτε αμέσως μετά την επιστροφή του στη Ρώμη. Ο Μάρκελλος είχε πλησιάσει στο να υπηρετήσει ως ύπατος. Στην πολιτική του σταδιοδρομία υπηρέτησε σε μερικές πολύ σημαντικές θέσεις, αλλά δυστυχώς απεβίωσε πριν ανταμειφθούν τα προσόντα του.
Οικογένεια
Ο Μάρκελλος νυμφεύτηκε τη Ρωμαία ευγενή της Συρίας Ιουλία Σοαμιάδα Βασιανή, που ήταν η πρώτη κόρη του Γ. Ιουλίου Αβίτου Αλεξιανού και της ισχυρής Σύριας ευγενούς Ιουλίας Μαίσας Αδελφή της Ι. Μαίσας ήταν η Ιουλία Δόμνα, σύζυγος του Σεπτιμίου Σεβήρου. Έτσι εξαδέλφια της Ι. Σοαιμιάδας ήταν οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Καρακάλλας και Π. Σ. Γέτας. Ανιψιός της ήταν ο Αλέξανδρος Σεβήρος. Μέσω της πεθεράς του, ο Μάρκελλος συσχετίστηκε με τη βασιλική οικογένεια της Έμεσας της Συρίας, η οποία είχε επιγαμία με τη δυναστεία των Σεβήρων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο γάμος τους μπορεί να πραγματοποιήθηκε το 192 ή το 194, ή ακόμη και περί το 200. Ο γάμος του Μάρκελλου και της Σοαιμιάδας μπορεί να συνέβη, για να ενισχύσει τη θέση του Σεπτίμιου Σεβήρου στη Ρωμαϊκή Ανατολή· οφείλει την πολιτική του σταδιοδρομία στη σύζυγό του.
Οι δύο τους είχαν τα ακόλουθα παιδιά, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Ρώμη:
Αρχαιολογικά στοιχεία
Έχουν επιζήσει επιγραφικά στοιχεία για τον Μάρκελλο. Μετά το θάνατό του περί το 215 η σύζυγός του Ιουλία Σοαιμιάς Βασιανή και οι δύο γιοι τους, αφιέρωσαν σε αυτόν μία επιτύμβια πλάκα, που βρέθηκε στο Βελλέτρι, όχι μακριά από τη Ρώμη. Η επιτύμβια πλάκα έχει δύο διατηρημένες δίγλωσσες επιγραφές στα Λατινικά και στα Ελληνικά, οι οποίες δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στη Ρώμη το 1765. Οι επιγραφές αποκαλύπτουν την πολιτική του σταδιοδρομία, τους διάφορους τίτλους, τις ονομασίες και τις διακρίσεις που είχε λάβει. Η επιτύμβια πλάκα του Μάρκελλου είναι γνωστή στους μελετητές ως CIL X, 6569 και βρίσκεται στην Οκταγωνική Αυλή στα Μουσεία Βατικανού και γράφει:
Sex(to) Vario Marcello / proc(uratori) aquar(um) c(entenario) proc(uratori) prov(inciae) Brit(anniae) CC proc(uratori) rationis / privat(ae) CCC vice praeff(ectis) pr(aetorio) et urbi functo / c(larissimo) v(iro) praef(ecto) aerari(i) militaris leg(ato) leg(ionis) III Aug(ustae) / praesidi provinc(iae) Numidiae / Iulia Soaemias Bassiana c(larissima) f(emina) cum fili(i)s / marito et patri amantissimo.
Ο Μάρκελλος είναι γνωστός από την αφιέρωση μίας επιγραφής στον Βήλο στο Vasio (νυν Vaison-la-Romaine) στη Γαλατία. Η δίγλωσση -στα ελληνικά και στα λατινικά- επιγραφή σε έναν βωμό, αφιερωμένο από αυτόν, τιμά τον Βήλο σε ανάμνηση των χρησμών που του δόθηκαν στην Απάμεια.
Υστεροφημία
Οι Thermae Varianae (Βαριαναί Θέρμαι) επίσης γνωστές ως Λουτρά του Βάριου, που βρίσκονται στη Ρώμη, ονομάστηκαν προς τιμήν του Μάρκελλου και του δεύτερου γιου του. Η έκταση για τα λουτρά παραχωρήθηκε από τη Λεγεώνα XIII "Gemina".
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία της Έμεσας