cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάκης Σινόπουλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αγουλινίτσα και ήταν πρωτότοκος γιος του φιλολόγου Γιώργου Σινόπουλου και της Ρούσας-Βενέτας Αργυροπούλου. Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών και αποφοίτησε το 1944. Το 1934 δημοσίευσε το ποίημα «Προδοσία» και το διήγημα «Η εκδίκηση ενός ταπεινού» στην Πυργιώτικη εφημερίδα «Νέα Ημέρα» με το ψευδώνυμο Αργυρός Ρουμπάνης. Το 1941 επιστρατεύτηκε ως λοχίας υγειονομικού στο Λουτράκι, ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής δημοσίευσε μεταφράσεις Γάλλων ποιητών καθώς και μερικά δοκίμια για την ποίηση. Το 1942 φυλακίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα από τους Ιταλούς ως αντιστασιακός ενώ την περίοδο του εμφυλίου ήταν γιατρός σε τάγμα πεζικού. Με το τέλος του εμφυλίου άρχισε να εργάζεται ως γιατρός παθολόγος στην πρωτεύουσα. Το 1951 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Μεταίχμιο». Ανήκε στην εκδοτική ομάδα των «Δεκαοχτώ Κειμένων», των «Νέων Κειμένων» 1-2, της «Κατάθεσης '73» και του περιοδικού «Η Συνέχεια». Ακόμη, συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά («Νέα Εστία», «Φιλολογικά Χρονικά», «Οδυσσέας» (Πύργου), «Κοχλίας», «Πειραϊκά Γράμματα», «Αγγλοελληνική Επιθεώρηση», «Καινούρια Εποχή», «Ζυγός», «Εποχές», «Τραμ», «Ο Ταχυδρόμος» κ.ά. Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τους Τ.Σ. Έλιοτ, Σεφέρη και Έζρα Πάουντ. Γενικά η ποίηση του είναι λυρική, επιγραμματική και κυριαρχείται από τραγική αυτογνωσία και απαισιοδοξία. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του παρατηρήθηκε μια μεταστροφή στη χρήση του γλωσσικού υλικού προς έναν αντιποιητικό, επιθετικό και συχνά ειρωνικό λόγο. Μεγάλο μέρος της βιβλιοθήκης του το είχε δωρίσει στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Έγραψε επίσης τις ποιητικές συλλογές «Το άσμα της Ιωάννας και του Κωνσταντίνου», που τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης το 1961, «Γνωριμία με τον Μαξ», «Νύχτα και αντίστιξη», καθώς και διάφορες μελέτες και δοκίμια όπως την «Στροφή» για το έργο του Σεφέρη. Του απονεμήθηκε το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης για «Το άσμα της Ιωάννας και του Κωνσταντίνου» το 1962.
Απεβίωσε στον Πύργο στις 25 Απριλίου 1981 (παραμονή του Πάσχα του 1981). Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Ντότα, η οποία το 1995 δώρισε το σπίτι που έμενε στον δήμο Νέας Ιωνίας με σκοπό την στέγαση του ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος». Προτομή του ποιητή υπάρχει στην πλατεία, έξω από το σπίτι του, στην οδό Τάκη Σινόπουλου στον Περισσό.
Ανθρακοφόρος λεκάνη του Νορ-Πα-ντε-Καλέ
Η Ανθρακοφόρος λεκάνη του Νορ-Πα-ντε-Καλέ (Γαλλικά: Le bassin minier du Nord-Pas-de-Calais) είναι περιοχή στη βορειοανατολική Γαλλία, στους νομούς Νορ και Πα-ντε-Καλέ της περιοχής Ω-ντε-Φρανς, που χαρακτηρίζεται οικονομικά, κοινωνικά, οικολογικά και πολιτιστικά από την εντατική εκμετάλλευση, από το τέλος του 17ου έως το τέλος του 20ού αιώνα, του λιθάνθρακα που υπάρχει στο υπέδαφος. Πρόκειται για το δυτικό τμήμα μεγάλης περιοχής ορυχείων που εκτείνεται και πέρα ​​από τα γαλλο-βελγικά σύνορα.
Η περιοχή έχει καταχωρηθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 2012 και παρουσιάζει μια σημαντική περίοδο στην ιστορία της εκβιομηχάνισης στην Ευρώπη.
Η περιοχή
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Η περιοχή των ανθρακορυχείων Η περιοχή εξόρυξης καλύπτει 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα στους νομούς Νορ και Πα-ντε-Καλαί, ή 9,5% της επιφάνειας της παλιάς γαλλικής περιοχής Νορ-Πα-ντε-Καλαί (σήμερα, τμήμα της περιοχής Ω-ντε-Φρανς).
Καταλαμβάνει τις ευρύτερες περιοχές των κοινοτήτων Βαλανσιέν, Ντουαί, Λανς και Μπετύν και περιλαμβάνει 87 κοινότητες. Στο τέλος του 19ου αιώνα, όταν η ανθρακοφόρος λεκάνη έφτασε στο αποκορύφωμά της, εκτείνονταν σε μήκος 120 χιλιομέτρων και πλάτος 12 χιλιομέτρων.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο πληθυσμός της περιοχής ανέρχονταν σε 1,2 εκατομμύρια κατοίκους, ή 31% του περιφερειακού πληθυσμού. Σε διάστημα τριακοσίων ετών, στην περιοχή δημιουργήθηκαν 100.000 χιλιόμετρα στοές, περισσότερο από δύο φορές η περιφέρεια της Γης, και 885 πηγάδια.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Ορυχείο Ντελουά Γύρω στο 1660, ανακαλύφθηκαν τα πρώτα κοιτάσματα άνθρακα στο Μπουλοναί, την περιοχή ανάμεσα στη Βουλώνη και το Καλαί. Από το 1720 άρχισαν να ανακαλύπτονται κοιτάσματα και στις γειτονικές περιοχές και να δημιουργούνται τα ορυχεία. Η Εταιρεία Ορυχείων του Ανζέν ιδρύθηκε το 1757 και γρήγορα κέρδισε δυναμική. Ταυτόχρονα, κατά τον 18ο αιώνα δημιουργήθηκαν ερευνητικές εταιρείες.
Οι αρχές του 19ου αιώνα χαρακτηρίστηκαν από τεχνολογικές εξελίξεις. Στις δεκαετίες του 1830 και του 1840 κατά τη βιομηχανική επανάσταση, οι νέες βιομηχανίες είχαν τεράστια ζήτηση για άνθρακα, γεγονός που δημιούργησε μια περίοδο αύξησης των τιμών άνθρακα στο βορρά της Γαλλίας και τη δημιουργία μεγάλου αριθμού εταιρειών εξόρυξης και έρευνας. Κατά συνέπεια, η περιοχή αναπτύχθηκε θεαματικά: Τα ορυχεία άνοιγαν το ένα μετά το άλλο, οι σωροί σκωρίας υψώνονταν και εμφανίστηκαν οι οικισμοί ανθρακωρύχων. Αυτή η εξέλιξη πραγματοποιήθηκε καθ 'όλη τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα και την πρώτη δεκαετία του 1900. Το έτος 1906 σηματοδοτήθηκε από την καταστροφική έκρηξη στα ορυχεία της Κουριέρ που έγινε στις 10 Μαρτίου και είχε 1.099 θύματα. Ακολούθησαν μακρές απεργίες και η ασφάλεια στα ορυχεία βελτιώθηκε.
Οι εταιρείες εθνικοποιήθηκαν στις 17 Μαΐου 1946 με τη δημιουργία των Ανθρακορυχείων της Γαλλίας με ένα τεράστιο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού. Η ύφεση ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και τα ορυχεία άρχισαν να κλείνουν. Πολλές απεργίες ξέσπασαν στην περιοχή εξόρυξης αλλά η κατάσταση δεν είχε επιστροφή. Το τελευταίο ορυχείο έκλεισε το 1990.
Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Το 2012, η UNESCO αναγνώρισε έκταση 120.000 εκταρίων ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Περιλαμβάνει 109 διαφορετικά κτήρια μεταξύ των οποίων βρίσκονται ορυχεία, πύργοι εξόρυξης, σωροί σκωρίας, υποδομές μεταφοράς άνθρακα, σιδηροδρομικοί σταθμοί και χωριά όπου κατοικούσαν οι ανθρακωρύχοι, με σπίτια, σχολεία, εκκλησίες, διοικητικά κτήρια εταιρειών, δημαρχεία, νοσοκομεία και αθλητικές εγκαταστάσεις. Ο χώρος παρουσιάζει την προσπάθεια δημιουργίας πρότυπων πόλεων των εργαζομένων από τα μέσα του 19ου αιώνα έως τη δεκαετία του 1960 και αναδεικνύει περαιτέρω μια σημαντική περίοδο στην ιστορία της βιομηχανικής Ευρώπης, τεκμηριώνοντας τις συνθήκες διαβίωσης των εργαζομένων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Χοϊνίκι
Το Χοϊνίκι (λευκορωσικά: Хойнікі, λευκορωσική προφορά: ˈxɔɪniki, ρωσικά: Хойники, πολωνικά: Chojniki) είναι μια πόλη στην Περιφέρεια Χόμελ της Λευκορωσίας. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε γραπτά του 1504 ως οικισμός του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Ο οικισμός προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά τη δεύτερη κατάτμηση της Πολωνίας το 1793. Από το 1927 - ως μέλος του SSR της Λευκορωσίας. Από το 1938 - ένα αστικό χωριό. Από τις 25 Αυγούστου 1941 έως τις 23 Νοεμβρίου 1943, ήταν υπό γερμανική κατοχή. Το Hojnik και η γύρω περιοχή επηρεάστηκαν σημαντικά από την πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ στις 26 Απριλίου 1986. Το 1986, η περιοχή γύρω από το Χοϊνίκι χτυπήθηκε από έντονη ραδιενεργή ακτινοβολοία από το ατύχημα του Τσερνομπίλ, ωστόσο η ίδια η πόλη δεν επηρέαστηκε σημαντικά, αλλά επηρεάστηκαν αρκετά οι άνθρωποι. Σήμερα η έδρα του Κρατικού Ραδιοοικολογικού Καταφυγίου Πολέσιε βρίσκεται στην πόλη και απασχολεί πάνω από 700 άτομα. Το καταφύγιο βρίσκεται στα νότια της πόλης, σε βαριά μολυσμένη περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκορωσίας γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Ζιτκαβίτσι
Το Ζιτκαβίτσι (λευκορωσικά: Жыткавічы, ρωσικά: Житковичи Zhitkovichi, πολωνικά: Żydkowicze) είναι μια πόλη στην Περιφέρεια Χόμελ της Λευκορωσίας. Επίσης, είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Ζιτκαβίτσι. Ο πληθυσμός της είναι κοντά στα 16.600 άτομα.
Ιστορία
Το Ζιτκαβίτσι αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1500.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Σιδεράς Κοζάνης
Ο Σιδεράς είναι ορεινό χωριό της Κοζάνης σε υψόμετρο 920 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Σιδεράς βρίσκεται στο κέντρο του νομού και είναι κτισμένος στις νότιες πλαγιές του όρους Αετοβούνι (με υψόμετρο 1.256 μ.), άμεσα στη Κοζάνη και Πτολεμαΐδα σε απόσταση 18 χλμ. ΒΔ. και 18 χλμ. Ν.-ΝΑ. αντίστοιχα. Από το χωριό ξεκινά η πεζοπορική διαδρομή Σιδεράς - Αετοβούνι - Κτενάς μήκους 8 χλμ. και διάρκειας περίπου 3 ώρες. Η παλιά ονομασία του χωριού από την τουρκοκρατία ήταν Δεμιρτζιλέρ και έτσι αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Μετονομάστηκε σε Σιδεράς το 1927 με το ΦΕΚ 18Α-01/02/1927. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923, εγκαταστάθηκαν 69 οικογένειες (257 άτομα) προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Κτενά αποτελούν την τοπική κοινότητα Σιδερά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δημητρίου Υψηλάντη του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει πληθυσμό 118 κατοίκους. Στα βουνά του οικισμού αυτοφυούν αρωματικά και φαρμακευτικά φυτά όπως το Φασκόμηλο, το Τσάι του Βουνού, το Αγριοθύμαρο και άλλα. Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια καλλιέργειας αρωματικών φυτών. Πρωτοστατεί η αγροτική οικοτεχνία Αρωματικά Σιδερών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Άσπρο Πέλλας
Γεωγραφία
Το Άσπρο είναι πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Πέλλας, αρκετά κοντά στα όρια με τον νομό Ημαθίας. Βρίσκεται στον κάμπο της Σκύδρας και στις ανατολικές όχθες του ποταμού Μαγλενίτσα, πάνω στην επαρχιακή οδό Σκύδρας-Κρύας Βρύσης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 21 χλμ. περίπου ΝΑ. της Έδεσσας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 6,809 χμ² (2011).
Ιστορικά και γενικά στοιχεία
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 στο χωριό, που τότε ονομαζόταν Πράχνιανη, σημειώθηκαν συμπλοκές με τους Οθωμανούς, καθώς οι επαναστάτες Τσέρνο-Πέτρης με 80 άντρες και οι Μιχάλης Στογιάνος, Δεληγιάννης και Μιχαήλ Πετσάβας με 110 άντρες έλεγχαν τις διαβάσεις του ποταμού Λουδία.
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την παραγωγή και εμπορία οπωροκηπευτικών. Το χωριό διαθέτει ολοήμερο νηπιαγωγείο, πενταθέσιο δημοτικό σχολείο, χορευτικό σύλλογο και τοπικές ομάδες ποδοσφαίρου και καλαθοσφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Σκύδρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας
Μητρόδωρος της Στρατονικείας
Ο Μητρόδωρος της Στρατονικείας (τέλη 2ου αιώνα π.Χ.) ήταν Έλληνας φιλόσοφος από την πόλη Στρατονίκεια της Καρίας, στη Μικρά Ασία. Αρχικώς ήταν μαθητής της επικούρειας σχολής, αλλά στη συνέχεια ακολούθησε τον πλατωνικό φιλόσοφο Καρνεάδη. Η αποσκίρτησή του από την επικούρεια σχολή είναι σχεδόν μοναδική. Ο Κικέρων ερμηνεύει αυτή την αποστασία ως οφειλόμενη στην άποψη του Μητρόδωρου ότι ο φιλοσοφικός σκεπτικισμός του Καρνεάδη ήταν απλώς ένα μεσο για να επιτίθεται στους Στωικούς στο δικό τους έδαφος. Ο Μητρόδωρος υπεστήριζε ότι ο Καρνεάδης ήταν στην πραγματικότητα πιστός ακόλουθος του Πλάτωνα. Ο Κικέρων περιγράφει επίσης τον Μητρόδωρο ως ικανό ρήτορα, που είχε μεγάλη θέρμη και ρέοντα λόγο. .
Πηγές
Μητροδωρος Στρατ
Π.Ο. Πατρών
Ο τίτλος '''Π.Ο. Πατρών''' μπορεί να αφορά τα παρακάτω :
Τοξότης (τορπιλάκατος)
Ο Τοξότης Ρ-26, Ρ-228 ήταν τορπιλάκατος τύπου ‘NASTY’
Αγοράσθηκε από τη Νορβηγία – δαπάνη Ελληνικού Δημοσίου. Ναυπηγήθηκε το 1966-1967 στα ναυπηγεία ‘MANDAL – Norway’. Ένα από τα 6 ομοίου τύπου πλοία : Ανδρομέδα ΙΙ, ‘Ηνίοχος’, ‘Κάστωρ ΙΙ’, ‘Κύκνος’, ‘ΠΗΓΑΣΟΣ ΙΙ’ και ‘Τοξότης’. Εκτόπισμα : 69/76 ΤΝ. – Διαστάσεις : 80Χ24,6Χ6,9 πόδια. – Πρόωση : 4 Ντίζελ 3100 ΒΗR. – Ταχύτητα : 41 κόμβοι. – Οπλισμός 4 πυροβόλα 40 χιλιοστών, 4 Τ/Σ 21’’. Αυτά τα πλοία αποτέλεσαν τον πρώτο Στολίσκο τορπιλακάτων του Ναυτικού. Ήταν τα πρώτα μεταπολεμικά σκάφη που κατασκευάστηκαν μετά από παραγγελία του Πολεμικού Ναυτικού και με δαπάνη της Ελληνικής Κυβέρνησης. Τα ‘ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ ΙΙ’ και ‘ΗΝΙΟΧΟΣ’ απέπλευσαν από τη Νορβηγία στις 21/12/1966 και έφθασαν στον Ναύσταθμο στις 06/02/1967 μετά από επιπλέον ταξίδι 47 ημερών. Τα υπόλοιπα 4 Τ/Α μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα με το ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ. Παρελήφθη στις 31 Μαΐου 1967.
Πολεμικές τέχνες
right|thumb|Η καρατέκα Mirna Šenjug κατά την εκτέλεση μιας kata Οι πολεμικές τέχνες είναι μέθοδοι αυτοάμυνας και επιβολής επί του αντιπάλου, χρησιμοποιώντας το σώμα μας ή και όπλα, όπως ξίφος, τόξο, δόρυ ή ακόμα και ένα απλό ξύλο. Ευδοκίμησαν ιδιαίτερα στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ασίας, αν και υπάρχουν τέχνες ινδικής, ή και γαλλικής καταγωγής, όπως το Σαβάτε. Σημαντική παράδοση στις πολεμικές τέχνες έχουν και οι Έλληνες με το παγκράτιο ή πάμμαχον, την πάλη και την πυγμαχία. Ένα από τα πιο δημοφιλή σήμερα μαχητικά αθλήματα και πολεμικές τέχνες που θεωρείται και εξαιρετική αυτοάμυνα είναι το μουάι τάι που είναι το παραδοσιακό άθλημα της Ταϊλάνδης. Παρόμοια αθλήματα με το μουάι τάι ή αλλιώς τάι μπόξινγκ, το Σάντα από την Κίνα και το Σαβάτε από τη Γαλλία. Σημαντικό μέσο για την διάδοση των πολεμικών τεχνών υπήρξε και ο κινηματογράφος ο οποίος μέσα από μια πληθώρα κινηματογραφικών αστέρων όπως ο Μπρους Λι, ο Τσακ Νόρις, ο Τζάκι Τσαν, ο Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ, ο Τζετ Λι, ο Στίβεν Σιγκάλ, ο Ντολφ Λούντγκρεν, ο Σάμμο Χανγκ και ο Μαρκ Ντακάσκος, κατόρθωσε να συναρπάσει το κοινό με τις εντυπωσιακές τεχνικές που χρησιμοποιούσαν.
Οι σημαντικότερες χώρες προέλευσης τους είναι:
Μεικτές πολεμικές τέχνες
Στην οικογένεια των πολεμικών τεχνών ανήκουν και οι μεικτές πολεμικές τέχνες (Mixed Martial Arts - MMA). Οι μεικτές πολεμικές τέχνες είναι ένα μαχητικό άθλημα πλήρους επαφής (full contact) που επιτρέπει τη χρήση τόσο των χτυπημάτων όσο και των λαβών, είτε από όρθια θέση είτε από το έδαφος. Συμπεριλαμβάνει πολλά μαχητικά αθλήματα και πολεμικές τέχνες όπως την πυγμαχία, την πάλη, το μουάι τάι, το βραζιλιάνικο ζίου ζίτσου, το κικ μπόξινγκ, το τάε κβον ντο, το καράτε, το τζούντο και άλλα. Το 1993 ιδρύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής το λεγόμενο UFC (Ultimate Fighting Championship) όπου αυτό είναι το επαγγελματικό πρωτάθλημα για τους αθλητές του MMA. Είναι ένα επίπεδο πιο ψηλό από το κλασικό MMA και είναι πιο επικίνδυνο και βάναυσο.
2025
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2025 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το 2025 (MMXXV) θα αρχίσει την Τετάρτη κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Θα είναι το 2025ο έτος της Χριστιανικής Χρονολογίας, το 25ο έτος της 3ης χιλιετίας, το 25ο έτος του 21ου αιώνα και το 6ο έτος της δεκαετίας του 2020.
Ημερομηνία άγνωστη
==Ηλιακές και Σεληνιακές Εκλείψεις το 2025 ==
Παραπομπές
Κατηγορία:2025 Κατηγορία:Έτη Κατηγορία:21ος αιώνας
Ορέστης Μανούσος
Ο Ορέστης Μανούσος (15 Μαΐου 1931 - 21 Ιουνίου 2021) ήταν Έλληνας γαστρεντερολόγος και καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Διετέλεσε Διευθυντής της Α’ Γαστρεντερολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» (1977-1985), πρόεδρος της Ελληνικής Γαστρεντερολογικής Εταιρείας (1981- 1982), ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος της Μεσογειακής Ιατρικής Εταιρείας (1989), ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης του Ελικοβακτηριδίου του Πυλωρού (1996).
Ο Ορέστης Μανούσος δημοσίευσε πληθώρα κλινικών και ερευνητικών εργασιών σχετικά με τις παθήσεις του πεπτικού συστήματος σε διεθνή ιατρικά περιοδικά. Έγραψε επίσης τρία ιατρικά συγγράμματα, το Εισαγωγή στην Κλινική Ιατρική με τον καθηγητή Θεόδωρο Μουντοκαλάκη, Η ανοσολογία των εντεροπαθειών με την καθηγήτρια Ιωάννα Οικονομίδου, καθώς και το Κολίτιδες και... "Κολίτιδες", το οποίο είχε σημαντική επίδραση στην ελληνική γαστρεντερολογική κοινότητα. Μετά τη συνταξιοδότησή του το 1998, έγραψε αρκετά βιβλία για την κρητική ιστορία και λαογραφία, εστιάζοντας κυρίως στα ήθη και τα έθιμα των Ανωγείων, καθώς και ένα ιστορικό μυθιστόρημα.
Καταγωγή και Εκπαίδευση
Ο Ορέστης Μανούσος γεννήθηκε το 1931 στα Ανώγεια Μυλοποτάμου της Κρήτης. Πατέρας του ήταν ο Νικόλαος Μανούσος, τοπικός γιατρός με σημαντική δραστηριότητα και αναγνώριση κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και μητέρα του η Ειρήνη Κεφαλογιάννη, αδελφή του Κώστα Κεφαλογιάννη, οπλαρχηγού της Εθνικής Αντίσταση ς. Είχε μια μεγαλύτερη αδελφή, την Αλίκη, και ένα μικρότερο αδελφό, τον Ιάσονα.
Ο Ορέστης Μανούσος φοίτησε στο Γυμνάσιο Ηρακλείου και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το 1959, μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας στην Αεροπορία, έφυγε για την Αγγλία για μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο (Central Middlesex and St Marks Hospitals) και στην Οξφόρδη (Radcliffe Infirmary). Έμεινε στο Ηνωμένο Βασίλειο για τα επόμενα έξι χρόνια αποκτώντας ειδικότητα στην Παθολογία (1961) και στη Γαστρεντερολογία (1965). Το 1964 η έρευνά του στην εκκολπωματική νόσο επισφραγίστηκε με τον τίτλο του Διδάκτορος της Φιλοσοφίας (Ph.D.) του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Καθηγητές του ήταν οι Sidney Truelove, Sir Francis Avery Jones, Leslie Witts και John Lennard-Jones.
Καριέρα
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, εργάστηκε αρχικά στον Ευαγγελισμό και στην Πανεπιστημιακή Κλινική του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Γεώργιου Μερίκα. Τα επόμενα χρόνια ανέλαβε υπεύθυνος του τομέα Παθολογίας στην Κλινική Κολούμπια του Ευαγγελισμού με πρόεδρο τον Cushman Haagensen, καθηγητή του Columbia University College της Νέας Υόρκης.
Το 1973 εξελέγη Υφηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και από το 1977 έως το 1985 διετέλεσε Διευθυντής της πρώτης Γαστρεντερολογικής Κλινικής του νοσοκομείου Ευαγγελισμός.
Σημαντικό ήταν το έργο που έκανε πάνω στην Ανοσολογία του Πεπτικού σε συνεργασία με την καθηγήτρια Ιωάννα Οικονομίδου. Ιδιαίτερα οι εργασίες τους στην νόσο α-βαρέων αλύσεων (α-heavy chain disease) και το Μεσογειακό Λέμφωμα ήταν παγκόσμιας απήχησης.
Οργάνωσε σημαντικό και μοναδικό για την εποχή του ενδοσκοπικό τμήμα στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», ενώ είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ελληνική Γαστρεντερολογική Εταιρεία της οποίας ήταν Πρόεδρος κατά τα έτη 1981 και 1982. Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος του 8ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Γαστρεντερολογίας που έγινε με μεγάλη επιτυχία στο Ηράκλειο Κρήτης.
Το 1985 εξελέγη Καθηγητής Γαστρεντερολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και κατά την περίοδο 1990-1998 ήταν Διευθυντής της Γαστρεντερολογικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου. Ήταν από τους σημαντικότερους πρωτεργάτες και στυλοβάτης στην οργάνωση στα πρώτα δύσκολα βήματα τόσο της Ιατρικής Κρήτης όσο και του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου. Το 2003 ανακυρήχθηκε ομότιμος καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Προσωπική Ζωή
Στον ελεύθερο χρόνο του ο Ορέστης Μανούσος αγαπούσε να παίζει σκάκι, να διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα, να κάνει περίπατους στους πρόποδες του Υμηττού και να ασχολείται με την οικογένειά του. Από το 1955 ήταν παντρεμένος με τη Μαίρη Παπαστεφανάκη. Στα 66 χρόνια του γάμου τους απέκτησαν πέντε παιδιά και τέσσερα εγγόνια.
Το 2015 διαγνώστηκε με νόσο Αλτσχάιμερ. Πέθανε το 2021. Τον Νοέμβριο του 2022, τιμώντας το έργο και την προσφορά του, το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ηρακλείου μετονόμασε τη Γαστρεντερολογική Κλινική του νοσοκομείου σε "Γαστρεντερολογική Κλινική Ορέστης Μανούσος".
Αιολίδα
thumb|260 px|right|Ιστορικός χάρτης της Μ. Ασίας Αιολίδα ή Αιολία (η αρχαία Αιολίς) είναι η περιοχή στην οποία εγκαταστάθηκαν Αιολείς κατά τον πρώτο ελληνικό αποικισμό. Η περιοχή περιλάμβανε τα βορειοδυτικά παράλια της Μικράς Ασίας και εκτεινόταν από την Τρωάδα μέχρι τον Έρμο ποταμό, ο οποίος τη χώριζε από την Ιωνία. Αργότερα απετέλεσε το παράλιο τμήμα της αρχαίας Μυσίας. Ως τμήμα της Αιολίδας θεωρούνταν και οι απέναντι νήσοι του Αιγαίου όπως η Λέσβος, η Τένεδος και τα Μοσχονήσια που είχαν αποικιστεί και αυτές από Αιολείς. Πληροφορίες για την έκταση και τα όρια της της από τους αρχαίους συγγραφείς και ποιητές δεν είναι σύμφωνες.
Αιολικός αποικισμός
Στην περιοχή της Αιολίδας μετανάστευσαν μαζικά Αιολείς, αρχαίο Ελληνικό φύλο που κατοικούσε κυρίως στην περιοχή της Θεσσαλίας και της βορειοανατολικής Στερεάς Ελλάδας. Οι Αιολείς ήταν το πρώτο ελληνικό φύλο που μετανάστευσε στη Μικρά Ασία, μετακίνηση που πρέπει να ξεκίνησε στα τέλη του 12ου αιώνα π.Χ. όταν άρχισαν οι μεγάλες μετακινήσεις φυλών στον Ελλαδικό χώρο. Ο αποικισμός φαίνεται πως ολοκληρώθηκε στα τέλη του 9ου αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις αμέσως μετά το Τρωικό πόλεμο άρχισε η εγκατάσταση των Ελληνικών φυλών στις παρά την Τροία χώρες. Στις περισσότερες αρχαίες παραδόσεις παρουσιάζεται ως αρχηγός της επιχείρησης του αποικισμού ο Ορέστης ο γιος του Αγαμέμνονα. Άλλη παράδοση αναφέρει πως οι Αθηναίοι υπό τον Μενεσθέα έκτισαν την πόλη Ελαία. Μετά δε την κάθοδο των Δωριέων, Αιολείς υπό τον Πένθιλο, γιο του Ορέστη Βασιλέα του Άργους εγκαταστάθηκαν στη Λέσβο η οποία και θεωρήθηκε πρωτεύουσα των Αιολικών πόλεων, στη Τένεδο και στις Εκατόνησους (Μοσχονήσια). Αργότερα άλλοι Αιολείς, υπό τον εγγονό του Πένθιλου εγκαταστάθηκαν στην απέναντι ακτή της Μικράς Ασίας, τη Μυσία τα παράλια της οποίας ονομάσθηκαν (Αιολίς) Αιολίδα.
Πόλεις της Αιολίδας
Ο Στράβων διαχωρίζει τις πόλεις της Αιολίδας σε βόρειες και νότιες. Οι παραπάνω Δωδεκάπολη αντιστοιχεί στις νότιες πόλεις που βρίσκονταν μεταξύ των ποταμών Κάικου και Έρμου. Βορειότερα στην περιοχή της Τρωάδες οι Αιολείς είχαν ιδρύσει τις πόλεις Γάργαρα, Άσσος, Άνταδρος, Κεβρήν, Σκήψις, Νεάνδρεια και Πιτύεια. Στη Λέσβο που αποικίστηκε από Αιολείς πιθανόν πριν ακόμα περάσουν στη Μικρά Ασία ιδρύθηκαν οι πόλεις Μυτιλήνη, Μήθυμνα, Ερεσός, Πυρρά, Αρίσβη και Άντισσα και στην Τένεδο η πόλη Αιολίς.
Ιστορία
Οι Αιολείς υποτάχτηκαν στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. στους Λυδούς και στη συνέχεια υποτάχθηκαν στους Πέρσες. Η εκούσια υποταγή των Αιολέων έσωσε αυτούς από καταστροφή που υπέστησαν άλλες πόλεις. Μετά τη κατάλυση του Περσικού κράτους η Αιολίδα πέρασε στους Επιγόνους και υποτάχθηκε στον Αντίοχο, αργότερα προστέθηκε στο Βασίλειο της Περγάμου με το οποίο και περιήλθε στους Ρωμαίους το 133 π.Χ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Γαζέτα Επτανήσου Πολιτείας
Η γαζέτα υπήρξε νόμισμα της Επτανήσου Πολιτείας, που κόπηκε το 1801, κατά την περίοδο της Ρωσσικής και Οθωμανικής κατοχής (Ρωσσοτουρκική Συμμαχία). Αντικατέστησε τη Λίρα Βενετίας με ισοτιμία 1 γαζέτα προς 2 σολδία. Μετά την απελευθέρωση των Ιονίων Νήσων από τους Βρετανούς, η γαζέτα αντικαταστάθηκε από τον Οβολό Ιονίου, που καθιερώθηκε το 1819.
Δεν πρέπει να συγχέεται με την γαζέτα ιονίων νήσων η οποία κόπηκε για πρώτη φορά το 1730, περίοδο όπου τα νησιά του Ιονίου ήταν υπό τον έλεγχο της Βενετίας. Από εκείνο το νόμισμα πιθανολογείται ότι η γαζέτα της Επτανήσου πολιτείας δανείσθηκε το όνομά της.
Κόπηκαν μόνο χάλκινα νομίσματα σε νομισματοκοπείο το οποίο λειτουργούσε στη Γαρίτσα της Κέρκυρας. Η γαζέτα εκδόθηκε σε κέρματα των 1, 5 και 10 γαζετών, πολλά από τα οποία φέρουν τη λανθασμένη χρονολογία 1081. Η μία τους όψη αναγράφει την αξία του νομίσματος συνοδευόμενη από τη χρονολογία, ενώ η άλλη όψη φέρει τη φράση "ΕΠΤΑΝΗΣΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ" και μία φιγούρα που κρατά ασπίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Ιόνιος Πολιτεία Κατηγορία:Νομισματική ιστορία της Ελλάδας
Ταλάντωση πλοίου
Έχοντας υπόψη τον ορισμό της ταλάντωσης δια της οποίας χαρακτηρίζεται η οποιαδήποτε παλινδρομική κίνηση ενός σώματος γύρω από τη θέση ισορροπίας του, κατ΄ επέκταση προσδιορίζεται ότι με τον όρο ταλάντωση πλοίου χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους οι διάφορες παλινδρομικές κινήσεις που απαντώνται (παρατηρούνται) στο πλοίο συνήθως σε κυματισμό.
Στη ταλάντωση πλοίου περιλαμβάνονται τρεις παλινδρομικές κινήσεις, οι οποίες και είναι:
Οι δύο πρώτες παραπάνω μορφές ταλάντωσης αφορούν κλίση πλοίου, ενώ η τρίτη είναι ταλάντωση κατακόρυφη, χωρίς απαραίτητα να δημιουργεί γωνία κλίσης. Στο σχεδιάγραμμα που παρατίθεται διαφαίνονται οι άξονες χ, y και z, των τριών ταλαντώσεων που παρουσιάζει το πλοίο (και όχι οι διευθύνσεις κλίσεων). Ο άξονας χ είναι ο άξονας του διατοιχισμού, ο άξονας y είναι ο άξονας του προνευστασμού και z ο άξονας της ανάπαλσης. Έτσι 1 είναι η διεύθυνση της ανάλπασης ως προς τη θέση ισσοροπίας, 2 ομοίως του προνευστασμού και 3 της διατοίχισης. Επ΄ αυτών 4 είναι η ταλάντωση της ανάλπασης κατά κάθετη διεύθυνση και στροφή δεξιά αριστερά του διαμήκους άξονα του πλοίου, 5 η ταλάντωση του προνευστασμού, εγκάρσια ταλάντωση του πλοίου κατά πλώρη - πρύμνη και 6 η ταλάντωση της διατοίχισης, διαμήκης ταλάντωση του πλοίου δεξιά - αριστερά,.
Γενικά όμως στη πράξη, σε θαλασσοταραχή, παρατηρείται ταυτόχρονος συνδυασμός και των τριών παραπάνω μορφών ταλάντωσης, δίνοντας την εντύπωση ότι το πλοίο εκτελεί μια σύνθετη κίνηση μορφής του αριθμού "οκτώ", (εξ ου και λαογραφικά "οκτάρι" ονομάζεται στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό, εκ μέρους των ναυτών, ο υψηλόβαθμος αξιωματικός, ως μέσον διευκόλυνσης).
Ως κέντρο ταλάντωσης πλοίου (center of oscillation) προσδιορίζεται το κέντρο πλευστότητας γύρω από το οποίο ταλαντεύεται το πλοίο από εξωτερικές δυνάμεις.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ευστάθεια πλοίου
Πρωτεΐνη
thumb|225px|Αναπαράσταση της τριδιάστατης δομής της [[μυοσφαιρίνης, που παρουσιάζεται με χρωματισμένες τις άλφα έλικες. Αυτή ήταν η πρώτη πρωτεΐνη, η δομή της οποίας προσδιορίστηκε με κρυσταλλογραφία ακτίνων X. ]]
Οι πρωτεΐνες αποτελούν τα πιο διαδεδομένα και πολυδιάστατα, τόσο στη μορφή όσο και στη λειτουργία τους, μακρομόρια.
Όλες οι πρωτεΐνες περιέχουν άνθρακα, οξυγόνο και άζωτο και οι περισσότερες εξ αυτών και θείο και υδρογόνο, αφού τα αμινοξέα περιέχονται από αυτό.
Η ακολουθία αμινοξέων σε μια πρωτεΐνη καθορίζεται από ένα γονίδιο και κωδικοποιείται κατά τον γενετικό κώδικα DNA. Παρόλο που ο γενετικός κώδικας κωδικοποιεί 20 αμινοξέα, τα αμινοξέα που συνιστούν την πρωτεΐνη συχνά υφίστανται χημικές αλλαγές κατά τη μετα-μεταγραφική τροποποίηση: προτού η πρωτεΐνη να μπορέσει να λειτουργήσει είτε στο κύτταρο, είτε ως τμήμα των μηχανισμών ελέγχου.
Επίπεδα οργάνωσης
Οι πρωτεΐνες παράγονται από τα ριβοσώματα που βρίσκονται μέσα στο κυτταρόπλασμα και αρχικά εμφανίζονται ως απλές μη διακλαδωμένες αλληλουχίες αμινοξέων, δηλαδή πεπτιδίων ή πολυπεπτιδίων, σχηματίζοντας την " πρωτοταγή δομή ", για την οποία καθοριστικοί παράγοντες είναι τα νουκλεϊκά οξέα, τα οποία και φέρονται να ελέγχουν όλες τις λειτουργίες αλλά και τα κληρονομικά γνωρίσματα των οργανισμών.
Στη συνέχεια όλα τα πολυπεπτίδια υφίστανται μια φυσική διαμόρφωση προκειμένου να αποκτήσουν μια " δευτεροταγή δομή " η οποία προκαλείται από δεσμούς υδρογόνου που αναπτύσσονται μεταξύ των καρβοξυλομάδων και των αμινομάδων των αμινοξέων. Ο πλέον διαδεδομένος τύπος τέτοιας μορφής πολυπεπτιδίου είναι η λεγόμενη "α-έλικα", δεξιόστροφη, όπου οι σπείρες διατηρούνται στη θέση τους με δεσμούς υδρογόνου μεταξύ των καρβοξυλομάδων και των αμινομάδων των αμινοξέων. Μια άλλη δευτεροταγής δομή είναι η λεγόμενη "β-πτυχωτή επιφάνεια" όπου στη περίπτωση αυτή διασταυρώνονται παράλληλες αλυσίδες πολυπεπτιδίων που ενώνονται στις διασταυρώσεις με δεσμούς υδρογόνου σχηματίζοντας έτσι μια εξαιρετικά σφιχτή δομή, όπως στο μετάξι. Οι πρωτεΐνες με τέτοιες σχετικά απλές δισδιάστατες δευτερογενείς δομές ονομάζονται γενικά ινώδεις πρωτεΐνες.
Στη συνέχεια τα πολυπεπτίδια υφίστανται ακόμα πιο περίπλοκο δίπλωμα (πτύχωση) το οποίο καλείται "τριτοταγής δομή". Με τον όρο τριτοταγή δομή, εννοούμε το τελικό και λειτουργικό σχήμα που αποκτά το πολυπεπτίδιο, οπότε ονομάζεται πλέον πρωτεΐνη. Αυτή η αναδίπλωση πραγματοποιείται από την αλληλεπίδραση των πλευρικών ομάδων των αμινοξέων (π.χ. σχηματισμός δισουλφιδικών δεσμών μεταξύ δύο κυστεϊνικών καταλοίπων).
Τέλος, υπάρχουν και πρωτεΐνες που αποτελούνται από πολλές πολυπεπτιδικές αλυσίδες που είναι χαλαρά ενωμένες και αυτό αποτελεί τη λεγόμενη "τεταρτοταγή δομή". Παράδειγμα είναι η αιμοσφαιρίνη.
Επίσης στις πρωτεΐνες ανακαλύφθηκε και άλλο ένα επίπεδο οργάνωσης. Πρόκειται για τη πρωτεϊνική επικράτεια - ή περιοχή - (protein domain), η οποία μπορεί να διπλωθεί ανεξάρτητα σε μια συμπαγή, σταθερή δομή. Μια περιοχή αποτελείται από 100 με 250 αμινοξέα και αποτελεί μονάδα από την οποία δομούνται πολύ μεγαλύτερες πρωτεΐνες. Οι διαφορετικές περιοχές σχετίζονται με διαφορετική λειτουργία.
Κατάταξη πρωτεϊνών
Γενικά οι πρωτεΐνες ανάλογα της μορφής τους διακρίνονται σε ινώδεις πρωτεΐνες και σε σφαιρικές πρωτεΐνες.
Με κριτήριο τη σύνθεσή τους διακρίνονται σε απλές (όταν αποτελούνται μόνο από αμινοξέα) και σε σύνθετες (όταν στο μόριό τους περιλαμβάνονται και μη πρωτεϊνικά τμήματα όπως μέταλλα, σάκχαρα, λίπη κ.λπ.).
Επίσης με κριτήριο ακόμη τη λειτουργία τους διακρίνονται σε δομικές (όταν αποτελούν τα δομικά υλικά του κυττάρου), και λειτουργικές (όταν συμβάλλουν σε κάποιες λειτουργίες).
Βιολογικός ρόλος
Οι διάφορες λειτουργίες που παρατηρούνται στους οργανισμούς γίνονται χάρη στις πρωτεΐνες. Ο δε βιολογικός τους ρόλος καθορίζεται κάθε φορά από την τρισδιάστατη δομή τους που είναι συνέπεια της αλληλουχίας των αμινοξέων, η οποία και ξεκινά από την πρωτοταγή δομή.
Όπως άλλα βιολογικά μακρομόρια (π.χ. οι πολυσακχαρίτες, τα λιπίδια, και νουκλεϊκά οξέα) έτσι και οι πρωτεΐνες είναι απαραίτητες για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς και συμμετέχουν σε κάθε διαδικασία μέσα στα κύτταρα. Πολλές πρωτεΐνες δρουν ως ένζυμα που καταλύουν τις βιοχημικές αντιδράσεις, και είναι ζωτικής σημασίας στο μεταβολισμό. Άλλες πρωτεΐνες έχουν δομικές ή μηχανικές λειτουργίες, όπως οι πρωτεΐνες του κυτταρικού σκελετού, οι οποίες συμβάλλουν στη διατήρηση της μορφής των κυττάρων. Οι πρωτεΐνες είναι επίσης σημαντικές στη διακυτταρική επικοινωνία, τη δράση του ανοσοποιητικού συστήματος, τον σχηματισμό κυτταρικών ιστών, και τον κυτταρικό κύκλο.
Μπαίηκερ
Η Νήσος Μπαίηκερ είναι μια ακατοίκητη ατόλλη που βρίσκεται μόλις βόρεια του ισημερινού στον Κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό περίπου 3.100 χμ νοτιοδυτικά της Χονολουλού. Το νησί είναι περίπου στο μισό της απόστασης Χαβάη - Αυστραλία. Το κοντινότερο νησί είναι η Νήσος Χάουλαντ 68 χμ προς τα βόρεια, και μαζί αποτελούν τα βόρεια εξωτερικά νησιά της συστάδας των Νήσων Φοίνικα.
Πρωτεΐνη
Βιολογικός ρόλος
Οι πρωτεΐνες είναι απαραίτητα συστατικά στη διατροφή μας, δεδομένου ότι o άνθρωπος (όπως και τα ζώα) δεν μπορεί να συνθέσει όλα τα αμινοξέα, αλλά πρέπει να τα λάβει από τα τρόφιμα. Μέσω της διαδικασίας της πέψης, αποικοδομείται η πρωτεΐνη στα ελεύθερα αμινοξέα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την πρωτεϊνική σύνθεση
Μελέτη πρωτεϊνών
Υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία πρωτεϊνών, η κάθε μία με ξεχωριστή διαμόρφωση στο χώρο, η οποία οφείλεται στη διαφορετική αλληλουχία αμινοξέων τους, και ξεχωριστές ιδιότητες και τρόπο με τον οποίο δρουν. Για να γίνει η μελέτη τους, οι πρωτεΐνες πρέπει να απομονωθούν από το κυτταρικό διάλυμα στο οποίο βρίσκονται, κάτι που επιτυγχάνεται με ποικίλες διαδικασίες που καθαρίζουν τις πρωτεΐνες ώστε να μην έχουν προσμίξεις. Στη συνέχεια μπορεί να βρεθεί η αλληλουχία της πρωτεΐνης με τη μέθοδο Edman, αλλά πρόσφατα σε αυτό το τομέα η χρήση τεχνικών του ανασυνδυασμένου DNA έχει προσφέρει νέες πληροφορίες. Στο προσδιορισμό της δομής μιας πρωτεΐνης πολύ χρήσιμη έχει αποδειχθεί η χρήση της φασματοσκοπίας πυρηνικού συντονισμού (NMR) και η κρυσταλλογραφία με ακτίνες Χ. Τέλος, σημαντική για τη κατανόηση της φυσιολογικής δράσης μιας πρωτεΐνης είναι ο εντοπισμός της στον οργανισμό.
Καθαρισμός
Η μελέτη μιας πρωτεΐνης πρέπει να γίνει σε καθαρή πρωτεΐνη ώστε να προκύψουν σαφή συμπεράσματα. Έτσι η πρωτεΐνη πρέπει να απομονωθεί από το αρχικό υλικό, το οποίο μπορεί να είναι καλλιέργεια κυττάρων από φυτικούς η ζωικούς οργανισμούς. Ο καθαρισμός γίνεται με βάση πρωτόκολλα καθαρισμού.
Για να γίνει σωστά η απομόνωση πρέπει να υπάρχει μια δοκιμασία (essay) ώστε να επιβεβαιωθεί η παρουσία της πρωτεΐνης στο διάλυμα. Η δοκιμασία αυτή πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο εξειδικευμένη για τη πρωτεΐνη που ψάχνουμε ώστε ο καθαρισμός να γίνει αποτελεσματικότερος. Αν η πρωτεΐνη είναι ένζυμο, τότε αυτή η δοκιμασία βασίζεται συνήθως στην αντίδραση που καταλύει. Επίσης χρήσιμη στο καθαρισμό είναι η γνώση της συγκέντρωσης της πρωτεΐνης που μπορεί να γίνει εύκολα και με ακρίβεια. Με βάση αυτά τα δύο μεγέθη μπορεί να υπολογιστεί η ειδική δραστικότητα, η οποία είναι ο λόγος της ενζυμικής δραστηριότητας προς τη συγκέντρωση όλων των πρωτεϊνών του διαλύματος. Όσο ο καθαρισμός προχωρά, η ενζυμική δραστηριότητα αυξάνεται.
Το κλάσμα που προέκυψε από τη φυγοκέντρηση περιέχει χιλιάδες διαφορετικές πρωτεΐνες. Για να γίνει απομόνωση της ζητούμενης πρωτεΐνης χρησιμοποιούνται τεχνικές που βασίζονται στα διακριτά χαρακτηριστικά των πρωτεϊνών, όπως είναι η διαλυτότητα, το φορτίο, το μέγεθος και η αλληλεπίδραση με άλλες ουσίες λόγω χημικής συγγένειας. Σε κάθε στάδιο, το διάλυμα ελέγχεται για τη παρουσία της πρωτεΐνης. Μια πρώτη διαδικασία που χρησιμοποιείται είναι η εξαλάτωση. Οι περισσότερες πρωτεΐνες παρουσιάζουν μικρή διαλυτότητα σε υψηλή συγκέντρωση άλατος, αλλά η ποσότητα άλατος που απαιτείται για τη απομάκρυνση της πρωτεΐνης από το διάλυμα, με αποτέλεσμα η εξαλάτωση να χρησιμεύει για τη κλασμάτωση των πρωτεϊνών. Το περιττό άλας στη συνέχεια μπορεί να απομακρυνθεί με τη μέθοδο της διαπήδησης. Ο διαχωρισμός με βάση το μέγεθος γίνεται με χρωματογραφία διήθησης σε πηκτή. Το μίγμα πρωτεϊνών διέρχεται μέσα από μια στήλη που περιέχει πορώδες πολυμερές. Μια μικρή πρωτεΐνη χρειάζεται περισσότερο χρόνο να διέλθει από το διάλυμα από μια μεγαλύτερη και έτσι οι πρωτεΐνες με διαφορετικό μέγεθος θα εκλουστούν σε διαφορετικούς χρόνους. Ο διαχωρισμός με βάση το φορτίο γίνεται με βάση το φορτίο γίνεται με χρωματογραφία ιοντοανταλλαγής. Το μίγμα πρωτεϊνών διέρχεται από μια στήλη με φορτισμένα ιόντα (είτε θετικά είτε αρνητικά), ενώ βρίσκεται σε pH 7. Οι πρωτεΐνες φορτισμένες αντίθετα με τα ιόντα θα παραμείνουν μέσα στη στήλη, ενώ οι υπόλοιπες θα διέλθουν. Τέλος, η χρωματογραφία συγγένειας βασίζεται στην υψηλή συγγένεια με μία χημική ουσία, με αποτέλεσμα όταν διέλθουν από μια στήλη που τη περιέχει, η πρωτεΐνη να παραμείνει σε αυτή.
Για να καθοριστεί πόσο αποτελεσματικό είναι ένα πρωτόκολλο καθαρισμού υπάρχουν δύο τρόποι. Ο πρώτος είναι με τη συνεχή εξέταση της ειδικής δραστικότητας, η οποία αυξάνει όσο προχωρά ο καθαρισμός, και ο δεύτερος είναι με τη εξέταση των πρωτεϊνών που εμφανίζονται σε κάθε στάδιο του καθαρισμού. Το δεύτερο είναι δυνατό μια ηλεκτροφόρηση δύο διαστάσεων, η οποία χωρίζει τις πρωτεΐνες με βάση του ισοηλεκτρικό σημείο και το μέγεθός τους.
Προσδιορισμός αλληλουχίας αμινοξέων
Η γνώση της πρωτοταγούς δομής μιας πρωτεΐνης, δηλαδή η αλληλουχία των αμινοξέων, παρέχει χρήσιμα στοιχεία για τη λειτουργία και την εξέλιξη μιας πρωτεΐνης. Ο προσδιορισμός της αλληλουχίας των αμινοξέων αρχίζει με το προσδιορισμός της σύστασης των αμινοξέων του πεπτιδίου. Η πρωτεΐνη υδρολύεται με θέρμανση σε διάλυμα υδροχλωρίου στους 110 βαθμούς Κελσίου για μια ημέρα. Τα υδρολυμένα αμινοξέα στη συνέχεια διαχωρίζονται με χρωματογραφία ιοντοανταλλαγής και η ταυτότητα του αμινοξέως προσδιορίζεται από τον όγκο ρυθμιστικού διαλύματος που απαιτείται για την απομάκρυνσή του από τη στήλη. Στη συνέχεια, η ποσότητα του αμινοξέως προσδιορίζεται με αντίδραση νινυδρίνης. Το αμινοξύ θερμαίνεται μαζί με τη νινυδρίνη και με φασματοφωτομετρία μετράται η απορρόφησή του. Η απορρόφηση είναι ανάλογη με τη συγκέντρωση του αμινοξέως. Άλλες μέθοδοι είναι πιο ευαίσθητες, όπως η χρήση φθορεσκαμίνης, η οποία φωσφορίζει όταν αντιδρά με τις αμινικές ομάδες.
Μια άλλη μέθοδος αφορά τη χρήση του DNA για το προσδιορισμό της αλληλουχία της πρωτεΐνης. Το γονίδιο που κωδικοποιεί την πρωτεΐνη κλωνοποιείται και έτσι μπορεί να βρεθεί η αλληλουχία νουκλεοτιδίων του. Στη συνέχεια, η αλληλουχία νουκλεοτιδίων αποκαλύπτει αμέσως την αλληλουχία αμινοξέων της πρωτεΐνης που κωδικοποιείται από το γονίδιο. Το μειονέκτημα αυτής της μεθόδου είναι ότι πολλές πρωτεΐνες τροποποιούνται μετά τη σύνθεσή τους στα ριβωσώματα, με αποτέλεσμα να εξακολουθεί να απαραίτητη η απομόνωση της πρωτεΐνης.
Προσδιορισμός δομής
Οι δύο σημαντικότερες τεχνικές προσδιορισμού της δομής μιας πρωτεΐνης είναι η φασματοσκοπία πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού και η κρυσταλλογραφία με ακτίνες Χ.
Εντόπιση στον οργανισμό
Υπάρχουν αρκετές τεχνικές που χρησιμοποιούν μονοκλωνικά αντισώματα για να εντοπιστεί μια συγκεκριμένη πρωτεΐνη. Όταν η πρωτεΐνη βρίσκεται σε ένα διάλυμα, όπως για παράδειγμα ο ορός του αίματος, χρησιμοποιείται η ενζυμοσύνδετη ανοσοπροσροφητική μέτρηση (γνωστή εν συντομία ως ELISA). Μια διαφορετική μέθοδος για την ανίχνευση πρωτεϊνών στο κύτταρο ή σε ένα κυτταρικό υγρό είναι η ανοσοαποτύπωση ή αποτύπωση Ουέστερν (Western blotting). Σε αυτή τη τεχνική το διάλυμα ηλεκτροφορείται σε πηκτή SDS-πολυακρυλαμιδίου και για να αντιδράσουν πιο εύκολα με το αντίσωμα μεταφέρονται σε μια άλλη επιφάνεια. Έπειτα, ένα δεύτερο ιχνηθετημένο αντίσωμα συνδέεται με το πρώτο και βοηθά στον εντοπισμό του. Για την παρατήρηση πρωτεϊνών μέσα στο κύτταρα χρησιμοποιείται ο ανοσοφθορισμός. Φθορίζοντα αντισώματα προσδένονται στη πρωτεΐνη στόχο και στη συνέχεια ένα μικροσκόπιο φθορισμού αποκαλύπτει τη θέση τους (άρα και τη θέση της πρωτεΐνης) μέσα στο κύτταρο.
Ιστορία
Το όνομα πρωτεΐνη προέρχεται από το ελληνικό "πρώτα", το οποίο σημαίνει "πρωταρχικής σημασίας" και περιγράφηκε αρχικά και ονομάστηκε από τον Γιονς Γιάκομπ Μπερτσέλιους το 1838. Εντούτοις, ο κεντρικός ρόλος τους στους ζωντανούς οργανισμούς δεν εκτιμήθηκε πλήρως έως το 1926, όταν ο Τζέιμς Σάμερ (James B. Sumner) έδειξε ότι το ένζυμο ουρεάση ήταν μια πρωτεΐνη. Η πρώτη πρωτεϊνική δομή, αυτή της μυοσφαιρίνης, βρέθηκε από τους Μαξ Πέρουτζ (Max Perutz) και Τζον Κέντριου (John Kendrew) το 1958, η οποία τους χάρισε το βραβείο Νόμπελ στη Χημεία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μοριακή Βιολογία Κατηγορία:Βιοχημεία *
Μπαίηκερ
Η άμυνα του είναι αρμοδιότητα των Ηνωμένων Πολιτειών, αν και ακατοίκητο, το επισκέφτεται ετήσια η Αμερικανική Υπηρεσία Αλιευμάτων και Άγριας Ζωής. Για στατιστικούς λόγους, κάποιες φορές ομαδοποιείται με τα Μικρά Εξωτερικά Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ιστορία
Το Μπαίηκερ ανακαλύφθηκε το 1818 από την Καπετάνιο Ελίσα Φόλγκερ του φαλαινοθηρικού πλοίου Ισημερινός από το Ναντάκετ, που το ονόμασε "Νέο Ναντάκετ". Τον Αύγουστο του 1825 το ξαναείδε ο Καπετάνιος Όμπεντ Στάρμπακ με το Λόπερ, επίσης φαλαινοθηρικό πλοίο από το Ναντάκετ. Το όνομα του οφείλεται στον Μάικλ Μπαίηκερ, που το επισκέπτηκε το 1834.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες πήραν την ιδιοκτησία του νησιού το 1857, αφού το διεκδίκησαν υπό την Πράξη Νήσων με Γκουανό του 1856. Το Ηνωμένο Βασίλειο ακολούθως προέβαλε διεκδικήσεις στο νησί, αλλά ήταν άκυρες λόγω των πρωιμότερων διεκδικήσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα αποθέματα γκουανό εξορύχθηκαν από Αμερικανικές και Βρετανικές εταιρείες κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Το 1935, άρχισε μια μικρή προσπάθεια αποίκισης του νησιού, όπως και στην διπλανή Νήσο Χάουλαντ. Ο οικισμός Μέγιερτον είχε έναν πληθυσμό 4 Αμερικανών που το εκκένωσαν το 1942 μετά τις Ιαπωνικές επιθέσεις από αέρα και θάλασσα. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το κατείχε ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών.
240px|thumb|right|Εναέρια φωτογραφία της Μπαίηκερ Νήσου Από τον πόλεμο και μετά, το Μπαίηκερ είναι ακατοίκητο. Οι άγριες γάτες εξολοθρεύτηκαν το 1964. Η δημόσια είσοδος απαιτεί ειδική άδεια από την Υπηρεσία Αλιευμάτων και Άγριας Ζωής των Η.Π.Α. και γενικά περιορίζεται σε επιστήμονες και εκπαιδευτικούς.
Γεωγραφία
Το νησί βρίσκεται στον βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό και είναι μικρό, με έκταση μόλις 1,64 χμ² και ακτογραμμή 4,8 χμ. Το κλίμα είναι ισημερινό, με μικρή βροχόπτωση, επίμονους ανέμους και δυνατή ηλιοφάνεια. Το έδαφος είναι χαμηλό και αμμώδες: είναι ένα κοραλλιογενές νησί που περιτριγυρίζεται από έναν περιβάλλοντα ύφαλο και έχει μια χαμηλωμένη κεντρική περιοχή. Το ψηλότερο του σημείο είναι 8 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διεκδικούν μια αποκλειστική οικονομική ζώνη 370 χμ (200 ναυτικά μίλια) και χωρικά ύδατα 22 χμ (12 ναυτικά μίλια).
Κατά την περίοδο της προσπάθειας αποίκησης του νησιού (1935 - 1942) το νησί πιθανόν ήταν στην ζώνη ώρας Χαβάης, που τότε ήταν 10,5 ώρες πίσω από την ώρα UTC. Καθώς τώρα είναι ακατοίκητο η ζώνη ώρας του είναι απροσδιόριστη, αλλά βρίσκεται σε νερά που η ναυτική ζώνη ώρας τους είναι 12 ώρες πίσω από την ώρα UTC.
Μεταφορές
Δεν υπάρχουν λιμάνια, και η αγκυροβόληση είναι δυνατή μονόν μεσοπέλαγα. Υπάρχει ένα σημείο αποβίβασης με βάρκα στο μέσο της δυτικής ακτής. Υπάρχει ένας εγκαταλελειμμένος αεροδιάδρομος από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μήκους 1.665 μέτρων, που καλύπτεται εντελώς με βλάστηση και δεν χρησιμοποιείται.
Φυσικοί κίνδυνοι: Ο στενός περιβάλλοντας ύφαλος που περιβάλλει το νησί αποτελεί θαλάσσιο κίνδυνο και υπάρχει ένας ημερήσιος ραδιοφάρος στο μέσο της δυτικής ακτής.
Κυβέρνηση
Όνομα Χώρας:
Καθεστώς εξαρτημένης περιοχής:
Σημαία:
Αυτό το άρθρο περιέχει υλικό από το CIA World Factbook, που ως δημοσίευση της κυβέρνησης των Η.Π.Α., καθίσταται κοινό κτήμα (public domain).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά Φοίνικα Κατηγορία:Μικρά Εξωτερικά Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Μπαιηκερ Μ
Μαρία Άννα της Αυστρίας (1610-1665)
Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna von Habsburg, 13 Ιανουαρίου 1610 - 25 Σεπτεμβρίου 1665) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Φερδινάνδου Β΄, αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας, και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Γουλιέλμου Ε΄ της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1635 τον Μαξιμιλιανό Α΄ της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Σμαλιαβίτσι
Το Σμαλιαβίτσι (λευκορωσικά: Смалявічы Smalavičy, ρωσικά: Смолевичи, Smolevichi, γίντις: סמאלביטש, Smalevich, πολωνικά: Smolewicze, λιθουανικά: Smaliavičai) είναι μια πόλη στην περιφέρεια Μινσκ της Λευκορωσίας. Είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Σμαλιαβίτσι. Βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Πλίτσα. Έχει πληθυσμό 16.594 κατοίκων σύμφωνα με στοιχεία του 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λευκορωσίας γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας
Παπαδάκης (ιατρός)
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Μάνη και ήταν από το χωριό Λάγεια, γι' αυτό και λεγόταν Λαγειάτης. Διέπρεψε εξασκώντας την ιατρική τέχνη από το 1715 ως το 1768, θεραπεύοντας τους τραυματίες στους τοπικούς εμφύλιους πολέμους της εποχής και καταγράφοντας τις εμπειρίες του σε προσωπικό σημειωματάριο που φυλάγεται στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της Βονωνίας (Μπολόνια). Η ειδικότητά του ήταν να θεραπεύει τραύματα, αλλά όχι αρρώστιες. Άλλους θεράπευσε από μπαλωθιά, από πετριά, σπαθιά, στιλετιά και από πέσιμο από άλογο. Η αμοιβή του ήταν σε σιτάρι, βαμβάκι, καυσόξυλα και άλλα παρόμοια είδη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί
Πέδρο Πασκάλ
Ο Πέδρο Πασκάλ (José Pedro Balmaceda Pascal, 2 Απριλίου 1975) είναι Χιλιανός-Αμερικανός ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1975 στο Σαντιάγο της Χιλής. Σπούδασε υποκριτική στη Σχολή Τεχνών της Κομητείας Όριντζ και στη Σχολή Τεχνών Τις της Νέας Υόρκης.
Έγινε γνωστός από τον ρόλο του Όμπερυν Μαρτέλ στην τηλεοπτική σειρά Game of Thrones και τον ρόλο του Χαβιέρ Πένια στη σειρά Narcos. Επίσης, έχει εμφανιστεί στις σειρές The Mentalist και Homeland. Υποδύεται τον Ντιν Τζάριν (πρωταγωνιστικός ρόλος) στην σειρά The Mandalorian.
Στον κινηματογράφο, έχει παίξει στις ταινίες: Kingsman: Ο Χρυσός Κύκλος, The Equalizer 2 και Αν η Οδός Μπιλ Μπορούσε να Μιλήσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιλιανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Sex (βιβλίο)
Το Sex είναι ένα coffee table βιβλίο που γράφτηκε απ' την Μαντόνα με φωτογραφίες τραβηγμένες από τον Steven Meisel και μερικές σκηνές γυρισμένες από τον Fabien Baron. Το βιβλίο το επιμελήθηκε ο Glenn O'Brien και κυκλοφόρησε στις 21 Οκτωβρίου 1992 από τις Warner Books, Maverick και Callaway Books. Η Μαντόνα είχε μια ιδέα για ένα βιβλίο με ερωτικές φωτογραφίες, ωσπού τελικά αποφάσισε να συμμετέχει και η ίδια σε αυτό. Γυρίστηκε στις αρχές του 1992 στην Νέα Υόρκη και το Μαϊάμι, από ξενοδοχεία και θέατρα μπουρλέσκ μέχρι δρόμους, πεζοδρόμια και παραλίες του Μαϊάμι.
Το βιβλίο έχει πανκ - ροκ επιρροές από σχεδιαστές μόδας όπως ο Guy Bourdin με τον σουρεαλισμό του, και τον Helmut Newton με το σαδομαζοχιστικό του στυλ. Το περιεχόμενο και οι φωτογραφίες του βιβλίου απευθύνονται σε ενήλικους καθώς περιέχει ελαφρύ πορνογραφικό υλικό και προσομοιώσεις σεξουαλικών πράξεων, συμπεριλαμβανομένων τον σαδομαζοχισμό. Η Μαντόνα έγραψε το βιβλίο ως ένας χαρακτήρας, τον οποίο ονόμασε Mistress Dita και είναι εμπνευσμένος από 30's ταινίες της ηθοποιού Dita Parlo. Έπισης, περιλαμβάνει στιγμιότυπα με την ηθοποιό Isabella Rossellini, τον ράπερ Big Daddy Kane και Vanilla Ice, το μοντέλο Naomi Campbell, τον γκέι πορνοστάρ Joey Stefano, τον ηθοποιό Udo Kier και τον Ingrid Casares, ιδιοκτήτη νυχτερινών κέντρων διασκέδασης.
Γενικά
Είναι σπιράλ βιβλίο ενώ η συσκευασία του είναι κατασκευασμένη από αλουμίνιο. Λόγω της σκανδαλώδους φύσης των φωτογραφιών και το χάος που δημιουργήθηκε με τα μέσα ενημέρωσης γύρω από αυτό, η Μαντόνα δεν προώθησε το Sex όπως είχε προγραμματίσει, εκτός από ένα πάρτυ πριν την κυκλοφορία του και ορισμένες τηλεοπτικές εμφανίσεις. Οι εκδότες του βιβλίου ήταν εξαιρετικά ανήσυχοι για την κυκλοφορία του, καθώς πίστευαν ότι δεν θα πουλούσε. Κυκλοφόρησε μια μέρα μετά από την κυκλοφορία του πέμπτου στούντιο άλμπουμ της Erotica.
Ήταν μια στιγμιαία εμπορική επιτυχία, καταφέρνοντας να πουλήσει πάνω από 150.000 αντίτυπα την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του και 500,000 την πρώτη εβδομάδα μόνο στην Αμερική, φτάνοντας την κορυφή της λίστας New York Times Best Seller,πούλησε όλα τα αντίτυπα που κυκλοφόρησαν στην αγόρα δηλαδή 1,500,000 και έγινε το εμπορικότερο coffe-table βιβλίο ολών των εποχών. Αυτό προκάλεσε αντίδραση από κριτικούς και οπαδούς της τραγουδίστριας, οι οποίοι θεωρούσαν ότι το είχε παρατραβήξει. Με το πέρασμα των χρόνων, οι κριτικές του βιβλίου έγιναν πιο θετικές, κρίνοντας ότι ήταν μια καθοριστική φάση στην καριέρα της. Είναι γνωστό για τον αντίκτυπο που είχε στην κοινωνία και τον πολιτισμό, αλλά και για την ίδια την Μαντόνα. Θεωρείται ένα τολμηρό, μετα-φεμινιστικό έργο τέχνης ενώ έχει γίνει ένα από τα πιο περιζήτητα βιβλία που κυκλοφόρησαν ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία εικονογραφημένα Κατηγορία:Μαντόνα (καλλιτέχνιδα)
MBC (Νότια Κορέα)
Η MBC ιδρύθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1961 και είναι ένας επίγειος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Κορέας, ο οποίος διαθέτει ένα εθνικό δίκτυο 17 περιφερειακών σταθμών. Παρόλο που δραστηριοποιείται στη διαφήμιση, το MBC είναι δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός, καθώς ο μεγαλύτερος μέτοχος της είναι δημόσιος οργανισμός, το Ίδρυμα του Broadcast Culture. Σήμερα, είναι μια ομάδα πολυμέσων με ένα επίγειο τηλεοπτικό κανάλι, τρία ραδιοφωνικά κανάλια, πέντε καλωδιακά κανάλια, πέντε δορυφορικά κανάλια και τέσσερα κανάλια DMB.
Η MBC έχει την έδρα της στο Digital Media City (DMC), στο Mapo-gu, στη Σεούλ και διαθέτει τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις παραγωγής εκπομπών στην Κορέα, όπως το ψηφιακό κέντρο παραγωγής Dream Center στο Ilsan, εσωτερικά και εξωτερικά σετ στο Yongin Daejanggeum Park.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης Κατηγορία:Επιχειρήσεις στη Νότια Κορέα
Καικιλία Ρενάτα της Αυστρίας
Η Καικιλία Ρενάτα (γερμ. Cäcillia Renata von Habsburg, 16 Ιουλίου 1611 - 24 Μαρτίου 1644) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Γουλιέλμου Ε΄ της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1637 τον Βλαδίσλαο Δ΄ της Πολωνίας, Μεγάλο Δούκα της Λιθουανίας και (πρώην) Αυτοκράτορα της Ρωσίας. Απέκτησαν: