cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοικητική διαίρεση της Ουκρανίας
Άλλες διοικήσεις
Σήμερα, η Ουκρανία έχει τα ακόλουθα 3 ενκλάβια:
Μητροπολιτικές περιοχές
Η Ουκρανία έχει πέντε μεγάλες συναθροισμένες μητροπολιτικές περιοχές (αστικά συγκροτήματα). Αυτές οι περιοχές αστικών συγκροτημάτων δεν αναγνωρίζονται επίσημα και παραμένουν προς διαχείριση σύμφωνα με το επίσημο σύστημα υποδιαίρεσης περιφέρειας-ραγιόν.
Άλλες διαιρέσεις
thumb|Γεωγραφική διαίρεση της Ουκρανίας που χρησιμοποιείται στις δημοσκοπήσεις του Διεθνούς Ινστιτούτου Κοινωνιολογίας του Κιέβου. Εκτός από τις διοικητικές διαιρέσεις, οι γεωγραφικές διαιρέσεις χρησιμοποιούνται ενίοτε για λόγους αναφοράς ή στατιστικούς. Η διαίρεση αυτή χωρίζει την Ουκρανία σε 4 έως 6 γεωγραφικές περιοχές: Δυτική Ουκρανία, Ανατολική Ουκρανία, Νότια Ουκρανία, Κεντρική Ουκρανία, Βόρεια Ουκρανία (χρησιμοποιείται περιστασιακά).
Οι γειτονικές χώρες όπως η Ρωσία, η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Ρουμανία μερικές φορές ταυτοποιούν ορισμένα τμήματα της Ουκρανίας ως δικά τους. Για παράδειγμα, η Ρωσία έχει εδαφικές αξιώσεις στην Ουκρανία, δηλώνοντας ότι η Νοτιοανατολική Ουκρανία είναι μέρος της Ρωσίας. Επίσης ορισμένα πολιτικά ή δημόσια πρόσωπα στην Πολωνία θέτουν εδαφικούς ισχυρισμούς στη δυτική Ουκρανία που τα χαρακτηρίζουν ως συνοριακές περιοχές ή Κράις (Κρέσι), και το ίδιο ισχύει για την Ουγγαρία που ονομάζει την περιφέρεια Ζακαρπατίας ως Kárpátalja. Η περιοχή της νοτιοανατολικής Ουκρανίας εμφανίστηκε μετά την Πορτοκαλί Επανάσταση ως πολιτικό σχέδιο του Κόμματος των Περιφερειών για τη δημιουργία ενός ρωσικού αυτόνομου εδάφους γνωστού ως Αυτόνομη Δημοκρατία της Νότιας Ουκρανίας.
4η Συμφωνία (Μπετόβεν)
250px|thumb|Πορτρέτο του Μπετόβεν το 1804, δηλαδή τρία χρόνια πριν την πρώτη εκτέλεση της συμφωνίας. Η 4η Συμφωνία σε Σι ύφεση μείζονα, Op. 60 (γερμανικά: 4. Sinfonie in B-Dur Op. 60) είναι μία συμφωνία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, αποτελούμενη από τέσσερα μέρη και γραμμένη το καλοκαίρι του 1806. Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε ένα χρόνο αργότερα σε προσωπικό κονσέρτο στο σπίτι του πρίγκιπα Φραντς Γιόζεφ φον Λόμπκοβιτς.
Φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως
Η Φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως είναι θαλάσσιο πελαγικό πτηνό της οικογενείας των Φρεγατιδών, που αναπαράγεται μόνον στην νησίδα Μπότσουεϊνμπερντ (Boatswain Bird Island), κοντά στην Νήσο της Αναλήψεως του Ατλαντικού Ωκεανού. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Fregata aquila και δεν περιλαμβάνει υποείδη (μονοτυπικό).
4η Συμφωνία (Μπετόβεν)
Υπόβαθρο
Το έργο αφιερώθηκε στον Κόντε Φραντς φον Όπερσντορφ, έναν συγγενή του Πρίγκιπα Λιχνόβσκι. Ο Κόντες είχε συναντήσει τον Μπετόβεν, όταν ταξίδεψε στην καλοκαιρινή οικεία του Λιχνόβσκι, όπου διέμενε ο Μπετόβεν. Ο Όπερσντορφ άκουσε εκεί τη 2η Συμφωνία σε Ρε μείζονα και του άρεσε τόσο πολύ, ώστε του προσέφερε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για να γράψει για αυτόν τη νέα του συμφωνία. Ο Μπετόβεν ανέλαβε το έργο αυτό το καλοκαίρι του 1806 και το ολοκλήρωσε σχεδόν μέσα σε ένα μήνα, ενώ παράλληλα δούλευε στο Κονσέρτο για πιάνο No. 4 και αναθεωρούσε την όπερά του Φιντέλιο, η οποία έως τότε ήταν γνωστή ως Leonore. Η αφιέρωση έγραφε: «Στον Σιλέσια Ευγενή Κόντε Φραντς φον Όπερσαντορφ».
Ο Εκτόρ Μπερλιόζ είχε τόσο συγκλονιστεί από το δεύτερο μέρος της συμφωνίας, ώστε υποστήριξε ότι αυτή η δουλειά ανήκε στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, και ότι είναι αδύνατο να το δημιούργησε κάποιο ανθρώπινο ον. Ο Ρόμπερτ Σούμαν, αποκάλεσε αυτό το σπουδαίο έργο του Μπετόβεν «μία καλλίγραμμη Ελληνίδα κυρά, ανάμεσα σε δύο Σκανδιναβούς γίγαντες» (παραλληλίζοντας ως Ελληνίδα κυρά τούτη τη Συμφωνία και ως γίγαντες την 3η και την 5η).
Φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως
Ονοματολογία
Ο Χριστόφορος Κολόμβος πρωτοείδε φρεγάτες όταν περνούσε από τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου στο πρώτο ταξίδι του στον Ατλαντικό Ωκεανό, το 1492. Σε ημερολογιακή καταχώρηση καταστρώματος (29 Σεπτεμβρίου) χρησιμοποίησε την λέξη rabiforçado , που σημαίνει forktail  «[πουλί] με ψαλιδωτή ουρά».
4η Συμφωνία (Μπετόβεν)
Δομή
Η συμφωνία αποτελείται από τέσσερα μέρη:
Φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως
Ονοματολογία
Ωστόσο, ο επιστημονικός όρος fregata που παρέμεινε και ως λαϊκή ονομασία σε όλες τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες, οφείλεται σε Γάλλους ναυτικούς οι οποίοι αποκάλεσαν έτσι το πουλί έχοντας κατά νου το ομώνυμο πολεμικό πλοίο. Μάλιστα, η συγκεκριμένη προέλευση αναφέρεται από τον Γάλλο φυσιοδίφη Ζ. Μ. ντυ Τερτρ (Jean-Baptiste du Tertre, 1610-1687) όταν περιγράφει το πτηνό, το 1667. Πάντως, η ονομασία καθιερώθηκε το 1738, από τον Άγγλο φυσιοδίφη και εικονογράφο Ε. Άλμπιν (Eleazar Albin, 1690-1742) στο έργο του Φυσική Ιστορία των Πτηνών (Natural History of Birds), όπου περιλαμβάνεται και εικόνα του αρσενικού με τον κόκκινο λαρυγγικό σάκο του.
4η Συμφωνία (Μπετόβεν)
Δομή
Μία τυπική εκτέλεση της συμφωνίας διαρκεί περίπου 33 λεπτά.
Φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως
Ονοματολογία
Η ετυμολογία της ίδιας της λέξης φρεγάτα είναι άγνωστη, αν και μπορεί να ξεκίνησε ως παραφθορά του aphractus, λατινικής απόδοσης ελληνική λέξη (άφρακτος [ναυς]), που σημαίνει «ανοικτό σκάφος χωρίς κατώτερο κατάστρωμα». Επίσης, ο Κικέρων στις Επιστολές του στον Αττικό 5,13.1 αναφέρει: Navigavimus tardius propter aphractorum Rhodiorum imbecillitatem («απέπλευσε χωρίς φόβο και χωρίς ναυτία, αλλά πιο αργά λόγω της αδυναμίας της Ροδιακής αφράκτου) και, παρακάτω: detraxit viginti ipsos dies aphractus Rhodiorum και aphracta Rhodiorum habebam. Οι Άγγλοι ναυτικοί συνηθίζουν να αποκαλούν την φρεγάτα με την -ευρύτατα διαδεδομένη- ονομασία Man-of-War «άνθρωπος-του-πολέμου/πολεμιστής», ιδιαίτερα στα νερά της Καραϊβικής.
4η Συμφωνία (Μπετόβεν)
Δομή
Γενικά η συμφωνία είναι ευχάριστη και διασκεδαστική, με ενορχήστρωση που θυμίζει τους τρόπους του Γιόζεφ Χάυντν, με τον οποίο ο Μπετόβεν μελετούσε μία δεκαετία πριν. Η τέταρτη συμφωνία έρχεσαι σε αντιπαράθεση με τις αλλαγές που έγιναν στον τρόπο σύνθεσης του στην Ηρωική Συμφωνία, ενώ πολλές φορές επισκιάζεται από τον διάδοχό της, την 5η Συμφωνία, την οποία την είχε αφήσει έως ότου ολοκληρωνόταν η 4η.
Παρόλο που η συμφωνία αυτή ταιριάζει πιο πολύ με τον τρόπο σύνθεσης των πρώτων δύο συμφωνιών, στην Τέταρτη διαφαίνεται η αυξημένη δυναμικότητα του συνθέτη, περισσότερο στο πρώτο μέρος, το οποίο ο Λέοναρντ Μπέρνσταϊν το είχε περιγράψει ως «μία μυστηριώδης εισαγωγή, η οποία τριγυρνά ανάμεσα από ελάσσονες κλίμακες, άσχετες με τον οπλισμό, και απρόθυμες να καταλήξουν στη Σι ύφεση μείζονα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συμφωνίες του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι ύφεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1806 Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε αριστοκράτες
Φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως
Ονοματολογία
Παρά την αγγλική -και την αντίστοιχη ελληνική- λαϊκή της ονομασία, η συγκεκριμένη φρεγάτα δεν αναπαράγεται στο ίδιο το νησί της Αναλήψεως, αλλά σε μια παράκτια νησίδα στα ΒΑ, το Μπότσουεϊνμπερντ (Boatswain Bird Island) που, στην κυριολεξία, σημαίνει «νησί του πτηνού του λοστρόμου». Τα «πτηνά του λοστρόμου» δεν είναι παρά οι φαέθοντες που ζουν στην περιοχή.
Συστηματική ταξινομική
Η φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως είχε, αρχικά, ταξινομηθεί από τον Λινναίο ως Pelecanus aquilus - τύπος (type species) του γένους Fregata- (Νήσος της Αναλήψεως, 1758). Το 1914 ο Αυστραλός ορνιθολόγος Γ. Μάθιους (Gregory Macalister Mathews, 1876 – 1949) πρότεινε ότι, θα πρέπει να ταξινομηθεί στο νέο γένος Fregata. Γενετική ανάλυση για την φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως έδειξε ότι, συνδέεται φυλογενετικά περισσότερο με την μεγαλόπρεπη φρεγάτα.
Γεωγραφική εξάπλωση
Η φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως αναπαράγεται αποκλειστικά στο Μπότσουεϊνμπερντ (Boatswain Bird Island), μιαν απότομη, πολύ μικρή κρημνώδη νησίδα, μόλις 250 μ. έξω από τις ΒΑ. ακτές τηςΝήσου της Αναλήψεως, στον Ατλαντικό Ωκεανό. Ωστόσο περιπλανιέται, όπως είναι φυσικό, στην ίδια την κύρια νήσο, όπως και στα γειτονικά νησιά της Αγίας Ελένης και Τριστάν ντα Κούνια αλλά, τα περισσότερα άτομα, σπάνια απομακρύνονται περισσότερο από 150 χλμ. από την αποικία φωλιάσματος.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από το Ηνωμένο Βασίλειο και στην Δ. ακτή της Αφρικής από τον Κόλπο της Γουινέας στις εκβολές του ποταμού Κονγκό. Πηγές:
Μορφολογία
Τα αρσενικά που, κατά την αναπαραγωγική περίοδο, «φουσκώνουν» τον χαρακτηριστικό κόκκινο λαρυγγικό σάκο τους, έχουν μαύρο πτέρωμα, με έντονα «γυαλιστερή», πρασινωπή απόχρωση στο κεφάλι, την άνω επιφάνεια του σώματος και τα άνω καλυπτήρια φτερά των πτερύγων και πιο ανοικτόχρωμη μπάρα στην εσωτερική επιφάνεια του πάνω μέρους των πτερύγων. Η κάτω επιφάνεια των πτερύγων είναι μαυριδερή. Γενικά, η εμφάνισή του αρσενικού θυμίζει πολύ την αρσενική μεγαλόπρεπη φρεγάτα.
Τα θηλυκά είναι λίγο μεγαλύτερα από τα αρσενικά, αλλά στερούνται λαρυγγικού σάκου. Αποτελούν τις μοναδικές θηλυκές φρεγάτες, με σκούρο ολόκληρο το πτέρωμά τους. Υπάρχει λίγο καφέ στον τράχηλο, που συνεχίζει μέχρι το πάνω μέρος του στήθους, όπου σχηματίζεται αδιόρατη λωρίδα στήθους. Υπάρχει ωχρή μπάρα στο εσωτερικό του πάνω μέρους της πτέρυγας, ενώ το κάτω μέρος του σώματος δεν υπάρχει καθόλου λευκό.
Τα νεαρά άτομα έχουν λευκό κεφάλι και κάτω μέρος του σώματος, ενώ ο μανδύας και η ράχη είναι μαυριδερή-καφέ.
Τροφή
Η φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως τρέφεται κυρίως με ιπτάμενα ψάρια της οικογενείας Exocoetidae, όπως τα Cypselurus, Exocoetus και Hirundichthyes, με πρόσφατα εκκολαφθείσες χελώνες Chelonia mydas, καθώς και με τους νεοσσούς της δρεπανίδας Onychoprion fuscatus. Αρκετά συχνά παρατηρείται το φαινόμενο του κλεπτοπαρασιτισμού (kleptoparasitism), αν και αυτή η συμπεριφορά αποτελεί μικρή πηγή ενέργειας. .
Φωλιά
thumb|right|300px|Νεοσσός φρεγάτας της Νήσου της Αναλήψεως Η αναπαραγωγή του πτηνού πραγματοποιείται σε 4 χαλαρές αποικίες, της νησίδας Μπότσουεϊνμπερντ, κυρίως στο πλατώ της κορυφής, ιδιαίτερα στις τραχύτερες θέσεις, με κάποιες ομάδες πουλιών να καταλαμβάνουν προεξοχές στις πλευρές του πλατώ. Η αναπαραγωγή συμβαίνει, πιθανόν, όλο το έτος, αλλά υπάρχουν ενδείξεις κάποιας εποχικότητας, με αρχή από τον Μάιο και κορύφωση τον Οκτώβριο, ενώ στη συνέχεια ο ρυθμός μειώνεται στο ελάχιστο τον Φεβρουάριο-Απρίλιο. Γενικά, το μέγεθος ωοτοκίας -1 μόνον αβγό- και η αναπαραγωγική επιτυχία κυμαίνονται σε χαμηλά ποσοστά.
Απειλές
Ιστορικά, η φρεγάτα της Νήσου της Αναλήψεως έχει υποστεί σημαντικές απώλειες λόγω της θήρευσης από τον άνθρωπο, των εισηγμένων μαύρων αρουραίων (Rattus Rattus) και -ιδιαίτερα- από τις άγριες γάτες, με τον τελευταίο κίνδυνο να εξακολουθεί να υφίσταται, καθώς οι γάτες φθάνουν στην νησίδα αναπαραγωγής (Boatswainbird) από την νήσο της Αναλήψεως. Παρά το πρόγραμμα εξάλειψης της γάτας που βρίσκεται σε εξέλιξη στο κύριο νησί, το είδος έχει αποτύχει να το επαναποικίσει, σε αντίθεση με πολλά άλλα είδη θαλασσοπουλιών. Από το 1988, γιαπωνέζικα αλιευτικά με παραγάδια δραστηριοποιούνται στην περιοχή και θα μπορούσαν να προκαλέσουν σημαντική θνησιμότητα, αν και δεν υπάρχει άμεση απόδειξη γι' αυτό προς το παρόν. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι πολλά άτομα «πιάνονται» σε δολωμένα αγκίστρια της τοπικής αθλητικής αλιείας, κάτι που εγκυμονεί κινδύνους για παράπλευρες απώλειες από το σπορ. Επίσης, πιθανή υπεραλίευση του τόνου της περιοχής θα μπορούσε να είναι έμμεση απειλή, διότι τα συγκεκριμένα ψάρια, ωθούν την λεία τους προς την επιφάνεια του νερού, κάτι απαραίτητο για την θήρευσή της από τις φρεγάτες.
Ιστορικό και κατάσταση πληθυσμού
Από τις αρχές του 1800, όταν το πτηνό αναπαραγόταν ακόμη στην ίδια την Νήσο της Αναλήψεως, ο πληθυσμός έχει υποστεί σοβαρές μειώσεις και, το 1997, υπολογιζόταν μεταξύ 5.000-10.000 ατόμων. Οι τρέχουσες εκτιμήσεις για τα αναπαραγωγικά και ώριμα θηλυκά είναι 6.250 και 9.341 άτομα (95% CI: 8,587-10,113), αντίστοιχα, με βάση τα στοιχεία της απογραφής 2001-2002, οπότε δεχόμενοι ίση αναλογία φύλων, υπολογίζονται 18.682 ώριμα άτομα, περίπου. Ο προσδιορισμός των τάσεων του πληθυσμού για το είδος αυτό είναι προβληματικός, λόγω των δυσκολιών στην εκτέλεση των εργασιών απογραφής, την κακή βασική ενημέρωση και τον υψηλό αριθμό ώριμων, αλλά μη-αναπαραγομένων ατόμων εντός του πληθυσμού. Ωστόσο, κάποιο μοντέλο 'virtual ecologist', σε πρόσφατα δεδομένα απογραφής παράλληλα με τα ιστορικά δεδομένα, οδηγούν σε σταθερό πληθυσμό. . Βέβαια, το είδος αναπαράγεται αποκλειστικά σε ένα (1) μικρό νησί, όπου η εισβολή από άγριες γάτες αποτελεί διαρκή απειλή και ανησυχία. Η καταγραφή του πληθυσμού και η εξακρίβωση των τάσεών του είναι ιδιαίτερα προβληματική, γι’ αυτό, εάν περαιτέρω στοιχεία δείξουν πτώση, ίσως λόγω των αλιευτικών δραστηριοτήτων, μπορεί να χρειαστεί μεταφορά του είδους σε υψηλότερη κατηγορία επικινδυνότητας.
Προς το παρόν αξιολογείται ως Τρωτό (VU, D2) από την IUCN.
Χόλτσμαρκτ (Βερολίνο)
πλαίσιο|μικρογραφία|Κοιτώντας το Χόλτσμαρκτ από τον ποταμό Σπρέε. Στο ανατολικό Βερολίνο, στη δημοτική περιφέρεια Φρίντριχσχαϊν και στις όχθες του ποταμού Σπρέε λαμβάνει χώρα το μεγαλύτερο έργο οικιστικής ανάπτυξης της πόλης, το Χόλτσμαρκτ. Το Holzmarkt είναι γνωστό για την νυχτερινή του ζωή (γερμανικά: Holzmarkt), αλλά πλέον προσφέρεται και για πρωινές επισκέψεις λειτουργώντας ως πολυχώρος πολιτισμού και αναψυχής.
Παρουσίαση
Το Χόλτσμαρκτ καλύπτει μια έκταση περίπου 20 στρεμμάτων και είναι ένας δημιουργικός και  κοσμοπολίτικος αστικός χώρος. . Ουσιαστικά πρόκειται για χώρο του Bar 25, ενός διεθνούς φήμης techno club, τον οποίο το  2013, οι ιδιοκτήτες του χώρου κατάφεραν να μετατρέψουν σε συνεταιρισμό, προκειμένου να μπορούν να ενεργούν ανεξάρτητα από τις συνήθεις πιέσεις της αγοράς. Η οργανωμένη από κάτω προς τα πάνω αστική ανάπτυξη, με γνώμονα τον χρήστη, το εντάσσει στα αστικά κοινά. Στο Χόλτσμαρκτ, εργάζονται περίπου 250 άνθρωποι ενώ δέχεται περίπου μισό εκατομμύριο επισκέπτες το χρόνο προκειμένου να χαρούν πέρα από το techno club<mapframe latitude="52.510997" longitude="13.412933" zoom="12" width="300" height="200" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 13.427232742833441,         52.51106534888095        ]      }    }  ] }
Το αστικό κοινό Χόλτσμαρκ
Για τη διαχείριση της περιοχής αλληλοεπιδρούν δυο συνεταιρισμοί και μια μη κερδοσκοπική οργάνωση πολιτών. Ο Χόλτσμαρκ 25 (γερμανικά: Holzmarkt 25 ΕG ) και ο Συνεταιρισμός για αστική δημιουργικότητα (γερμανικά: Genossenschaft für Urbane Kreativität, αγγλικά:GuK – Cooperative for urban creativity) και η μη κερδοσκοπική ένωση  Mörchenpark e.V είναι οι διαχειριστές του αστικού χώρου Χόλτσμαρκτ όπου ουσιαστικά επικρατούν 2 βασικοί κανόνες διαχείρισης και λήψης αποφάσεων:
Το κοινό Χόλτσμαρκτ με τους κοινωνούς του (τους συνεταιρισμούς και τα μέλη τους, την ένωση πολιτών μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και οι επισκέπτες τους) και με τους σαφείς και ρητούς κανόνες του αποτελεί ένα κοινό  αγαθό. Επιπλέον, το Χόλτσμαρκ βρίσκεται στον αστικό ιστό του Βερολίνου όχι απλώς ως μια δημόσια πλατεία αλλά ως αστικό κοινό απαντά στα ερωτήματα της εξάντλησης, περίφραξης, της ανταγωνιστικής χρήσης με δημοκρατικά ορισμένους και συγκεκριμένους κανόνες διαχείρισης.
Προκλήσεις
Η δημιουργία του συνεταιρισμού βρήκε δυσκολίες από τους ιδιώτες επενδυτές που ήθελαν να καρπωθούν τη χρήση της έκτασης του Holzmarkt. Το 2008, ωστόσο πραγματοποιήθηκε ένα επιτυχημένο αλλά μη δεσμευτικό δημοψήφισμα που ονομάζεται Spreeufer für Alle ή Mediaspree versenken, που επέτρεψε τη δημιουργία του αστικού κοινού. Ωστόσο χρειάστηκε να αναπτυχθεί μια ιδέα ικανή να πείσει το ελβετικό Abendrot foundation να αγοράσει τη γη, χορηγώντας την στους κοινωνούς με μακροχρόνια μίσθωση.
Το δυσκολότερο κομμάτι των χρηματοδοτήσεων, ωστόσο, προκύπτει από το γεγονός ότι οι κατασκευές κτιρίων και δομών στο Holzmarkt ουσιαστικά δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν με κάποιον άλλο τρόπο σε περίπτωση που το έργο αποτύχει. Δηλαδή οι φυσικές δομές δεν μπορούν να νοικιαστούν ή να πουληθούν σε κάποιον ώστε να εξασφαλιστεί ο χρηματοδότης. Έτσι οι κοινωνοί προσπαθούν να εξασφαλίσουν τις απαραίτητες άδειες για την νομιμοποίηση των δομών. Το αισιόδοξο κομμάτι το εγχειρήματος είναι το γεγονός ότι στην Χόλτσμαρκτ δεν παρατηρήθηκε ούτε αστικός μαρασμός ούτε χρειάστηκε να εφαρμοστεί εξευγενισμός, φαινόμενα με μεγάλες διαστάσεις στις σύγχρονες πόλεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνιολογία Κατηγορία:Ιδιοκτησία Κατηγορία:Κοινά Κατηγορία:Τουρισμός στη Γερμανία
Ελληνικό τόξο
thumb|250px|Το ελληνικό τόξο, στο νότιο τμήμα της Ελλάδας Το Ελληνικό τόξο ή το Αιγιακό τόξο είναι μια τοξοειδής οροσειρά του νότιου Αιγαίου Πελάγους που βρίσκεται στο νότιο όριο της πλάκας του Αιγαίου. Γεωλογικά προκύπτει από την βύθιση της αφρικανικής πλάκας πιάτου κάτω από αυτό. Η ζώνη βύθισης, που ονομάζεται Ελληνική τάφρος, τρέχει παράλληλα προς τη νότια πλευρά του. Η πλάκα του Αιγαίου, μια μικροπλάκα, θεωρείται συχνά μέρος της Ευρασιατικής Πλάκας από την οποία βρίσκεται στη διαδικασία απόκλισης. Το ίδιο το τόξο είναι κυρίως θαλάσσιο, οι βουνοκορφές εμφανίζονται ως τα νησιά στο Ιόνιο Πέλαγος, την Κρήτη, ή στην ομάδα των Δωδεκανήσων. Περιλαμβάνει σε ηπειρωτικό έδαφος την Πελοπόννησο, στην Κρήτη, στη Ρόδο, και στη νότια ακτή της Ανατολίας, περιλαμβάνοντας έτσι τόσο την Ελλάδα όσο και την Τουρκία.
Η κατεύθυνση της καταβύθισης είναι βόρεια. Οι θέσεις στο τόξο ή κοντά σε αυτήν στη βόρεια πλευρά ονομάζονται επομένως «εξωτερικές» καθώς βρίσκονται στο εξωτερικό περιθώριο της πλάκας. Οι τοποθεσίες πιο βόρεια είναι "εσωτερικές". Γενικά η κίνηση της καταβύθισης είναι από το εξωτερικό στο εσωτερικό. Αυτό συμβαίνει ότι, λόγω της επέκτασης του τόξου, το Ελληνικό τόξο και η τάφρος κινούνται προς την αντίστροφη κατεύθυνση, από το εσωτερικό στο εξωτερικό, προκαλώντας το σχήμα του τόξου. Στην ουσία υπάρχουν δύο στρώματα στη ζώνη καταβύθισης, ένα κάτω που κινείται από εξωτερικό προς εσωτερικό και ένα πάνω που κινείται από εσωτερικό σε εξωτερικό.
Το ελληνικό τόξο εκτείνεται από τα νησιά του Ιονίου στα δυτικά έως ανατολικά του νησιού της Ρόδου στα ανατολικά, όπου συνδέεται με το κυπριακό τόξο.
Ανάπτυξη
Η τρέχουσα γεωμετρία του ελληνικού τόξου είναι αποτέλεσμα της νότιας μετανάστευσης της ζώνης καταβύθισης. Αυτό οδήγησε σε επέκταση τόσο κατά μήκος της γραμμής του τόξου όσο επεκτεινόταν προς τα έξω και επέκταση κάθετα προς το τόξο, που είναι η τρέχουσα τεκτονική κατάσταση.
Σεισμικότητα
Το Ελληνικό τόξο είναι μια από τις πιο ενεργές σεισμικές ζώνες στη δυτική Ευρασία. Ήταν τακτικά η πηγή σεισμών μεγέθους 7 τα τελευταία εκατό χρόνια της οργανοληπτικής καταγραφής και η τοποθεσία όπου έλαβαν χώρα τουλάχιστον δύο ιστορικά γεγονότα που ήταν πιθανώς περίπου μεγέθους 8 ή περισσότερο, ο σεισμός της Κρήτης του 365, ο σεισμός της Κρήτης το 1303 και ο σεισμός στη Ρόδο το 1856.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωλογία της Ελλάδας Κατηγορία:Γεωγραφία της Μεσογείου
Ανδρέας Χριστοφίδης
Ο Ανδρέας Χριστοφίδης ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός, εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Χριστοφίδης γεννήθηκε στην Λευκωσία στις 20 Αυγούστου 1937. Φοίτησε στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Στη συνέχεια σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1954 έως το 1958. Το 1958 επέστρεψε στην Κύπρο και ξεκίνησε να εργάζεται ως φιλόλογος καθηγητής στο Παγκύπριο Γυμνάσιο έως το 1963. Παράλληλα, διετέλεσε γενικός γραμματέας της ΟΕΛΜΕΚ. Την περίοδο 1963-1964 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, με ειδικεύσεις στα παιδαγωγικά και στα μέσα μαζικής επικοινωνίας.
Γενικός διευθυντής ΡΙΚ
Το 1964 διορίστηκε διευθυντής των ελληνικών προγραμμάτων του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου (ΡΙΚ). Το 1967 ανέλαβε γενικός διευθυντής του ΡΙΚ. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως το 1983. Προώθησε τον εκπολιτιστικό και πνευματικό ρόλο του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, με την προώθηση ανάλογων προγραμμάτων αλλά επίσης το ΡΙΚ ανέπτυξε παράλληλα κι άλλες πρωτοβουλίες. Ιδρύθηκε θέατρο, ορχήστρα κλασσικής μουσικής, κυκλοφόρησαν μουσικοί δίσκου, δημοσιεύθηκαν εκδόσεις, συνδιοργανώθηκε το ετήσιο Φεστιβάλ Λευκωσίας κ.ά.. Οι θεατρικές παραστάσεις του Θεάτρου ΡΙΚ (πρόδρομος του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου) μεταφέρονταν στην τηλεόραση γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία σε Κύπρο και Ελλάδα. Επιπλέον, το ΡΙΚ παρήγαγε ντοκιμαντέρ τα οποία απέσπασαν πανελλήνιες και διεθνείς διακρίσεις.
Τορρίτα ντι Σιένα
Η Τορρίτα ντι Σιένα (ιταλικά: Torrita di Siena) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Ανδρέας Χριστοφίδης
Γενικός διευθυντής ΡΙΚ
Την περίοδο του πραξικοπήματος του 1974 παύθηκε από γενικός διευθυντής του ΡΙΚ. Επανήλθε στη θέση του λίγες μέρες αργότερα μετά την αποτυχία των πραξικοπηματιών. Επιπλέον, ήταν γενικός διευθυντής του ΡΙΚ τη δύσκολη περίοδο μετά την τουρκική εισβολή, κατά την οποία ο ρόλος του ΡΙΚ εντός και εκτός Κύπρο ήταν πολύ σημαντικός.
Τορρίτα ντι Σιένα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Ανδρέας Χριστοφίδης
Γενικός διευθυντής ΡΙΚ
Επιπρόσθετα, προώθησε τη συνεργασία του ΡΙΚ με ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Ενέταξε το ΡΙΚ στην Ευρωπαϊκή Ένωση Ραδιοφωνίας (EBU), της οποίας αποτέλεσε και μέλος του διοικητικού συμβουλίου. Επιπρόσθετα, διετέλεσε μέλος διοικητικού συμβουλίου του Διεθνούς Ινστιτούτου Επικοινωνίας. Αντιπροσώπευσε το ΡΙΚ και την Κύπρο σε διεθνή συνέδρια της EBU και της ΟΥΝΕΣΚΟ σε διάφορες χώρες.
Κακή τράπεζα
Κακή τράπεζα (αναφέρεται επίσης ως Εταιρεία διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων) ονομάζεται η εταιρική δομή που απομονώνει τα ρευστά διαθέσιμα και τα περιουσιακά στοιχεία υψηλού κινδύνου (συνήθως μη εξυπηρετούμενα δάνεια) που κατέχονται από έναν χρηματοπιστωτικό οργανισμό. Η κακή τράπεζα μπορεί να συσσωρεύει έναν μεγάλο αριθμό χρεών που απροσδόκητα διατρέχουν κίνδυνο μερικούς ή πλήρους αθέτησης. Ένας μεγάλος όγκος μη εξυπηρετούμενων περιουσιακών στοιχείων δυσκολεύει συνήθως την τράπεζα να συγκεντρώσει κεφάλαια, για παράδειγμα μέσω πωλήσεων ομολόγων. Υπό αυτές τις συνθήκες, η τράπεζα μπορεί να διαχωρίσει τα «καλά» περιουσιακά της στοιχεία από τα «κακά», αλλιώς τοξικά, περιουσιακά στοιχεία της μέσω της δημιουργίας μιας κακής τράπεζας. Ο στόχος του διαχωρισμού είναι να επιτρέψει στους επενδυτές να εκτιμήσουν την οικονομική κατάσταση της τράπεζας με μεγαλύτερη βεβαιότητα. Μια κακή τράπεζα μπορεί να δημιουργηθεί από μία τράπεζα ή χρηματοπιστωτικό ίδρυμα ως μέρος μιας στρατηγικής για την αντιμετώπιση μιας δύσκολης οικονομικής κατάστασης, ή από την κυβέρνηση.
Ανδρέας Χριστοφίδης
Γενικός διευθυντής ΡΙΚ
Αποχώρησε από το ΡΙΚ το 1983 όταν διορίστηκε κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Κακή τράπεζα
Εκτός από τον διαχωρισμό ή την διαγραφή των τοξικών προϊόντων από τους ισολογισμούς των μητρικών τραπεζών, μία κακή τραπεζική δομή επιτρέπει στην εξειδικευμένη διαχείριση να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των επισφαλών απαιτήσεων. Η προσέγγιση επιτρέπει στις καλές τράπεζες να επικεντρώνονται στις βασικές τους δραστηριότητες δανεισμού, ενώ η κακή τράπεζα μπορεί να ειδικεύεται στη μεγιστοποίηση της αξίας από τα περιουσιακά στοιχεία υψηλού κινδύνου.
Ανδρέας Χριστοφίδης
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε σύμβουλος των προέδρων Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ και Σπύρου Κυπριανού. Τους συνόδευε σε αποστολές στην έδρα του ΟΗΕ, σε διεθνή συνέδρια και σε επισκέψεις σε πολλές χώρες. Ακόμη, διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Διεθνούς Ιδρύματος News Concern (με έδρα το Λονδίνο) που έχει την ευθύνη και εποπτεία για το διεθνές δημοσιογραφικό πρακτορείο Gemini Press. Επιπλέον, υπήρξε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου.
Κακή τράπεζα
Η οικονομική ύφεση του 2008 είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία κακών τραπεζών σε πολλές χώρες. Στην Ιρλανδία, μια κακή τράπεζα, ο Εθνικός Οργανισμός Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων ιδρύθηκε το 2009, ως απάντηση στην οικονομική κρίση.
Ανδρέας Χριστοφίδης
Πολιτική διαδρομή
Στις 22 Ιουλίου 1983 διορίστηκε κυβερνητικός εκπρόσωπος στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983. Στις 7 Ιανουαρίου 1985 διορίστηκε Υπουργός Παιδείας στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως τις 27 Φεβρουαρίου 1988 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.
Κακή τράπεζα
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματοπιστωτικές κρίσεις
Ανδρέας Χριστοφίδης
Μετέπειτα πορεία
Μετά το τέλος της υπουργικής του θητείας έζησε για μικρό χρονικό διάστημα στην Αθήνα όπου και δίδαξε στο παράρτημα του Πανεπιστημίου της Ινδιανάπολης. Παράλληλα είχε διευθυντική θέση στην πρώτη πολυεθνική συνδρομητική τηλεόραση της Ελλάδας. Επιπλέον, συνεργάστηκε με διάφορα έντυπα και κυρίως με την εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος, δημοσιεύοντας πολλά άρθρα, πολιτικού και πολιτιστικού περιεχομένου.
Αργότερα ο Ανδρέας Χριστοφίδης ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, ενώ δίδαξε και σε σχολή δημοσιογραφίας. Αργότερα ανέλαβε ως διευθυντής του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων.
Απεβίωσε στις 22 Ιουνίου 1998. Είχε 1 υιό και 1 κόρη.
Συγγραφικό έργο
Ο Ανδρέας Χριστοφίδης ασχολήθηκε με την κριτική βιβλίου και θεάτρου, με το χρονογράφημα και με το δοκίμιο. Δημοσίευσε πολλά κείμενα στον τύπο. Έγραψε σενάρια για ντοκιμαντέρ και άλλα κείμενα τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών. Επιπλέον, υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας του λογοτεχνικού περιοδικού Πνευματική Κύπρος. Ακόμη, εργάστηκε ως ανθολόγος. Επιπρόσθετα, ασχολήθηκε με την ποίηση και το ταξιδιωτικό κείμενο.
Έχει εκδώσει τα βιβλία:
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Ανδρέας Χριστοφίδης τιμήθηκε τρεις φορές με το κρατικό βραβείο λογοτεχνίας: δυο φορές με το βραβείο δοκιμίου για τα βιβλία του Θέματα καί Ἀπόψεις Β' και Γ' και με το βραβείο ποίησης για το βιβλίο του Ὁμιλίες τῆς Νύχτας. Επιπλέον, έχει τιμηθεί με:
Ανακηρύχθηκε επίσης επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βιογραφία
Για τη ζωή και το έργο του Ανδρέα Χριστοφίδη έχουν γραφτεί τα εξής βιβλία από την Ρήνα Χαραλαμπίδου-Κατσελλή:
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Παιδείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι συγγραφείς Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι Κύπρου Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983
Ραδιοϊστός της Βαρσοβίας
μικρογραφία| Ο Ραδιοϊστός της Βαρσοβίας (κέντρο) από απόσταση μικρογραφία| Ο Ραδιοϊστός της Βαρσοβίας σε σύγκριση με κάποιες άλλες ψηλές κατασκευές Ο Ραδιοϊστός της Βαρσοβίας (πολωνικά: Maszt radiowy β Konstantynowie) ήταν ραδιοφωνική κεραία που βρισκόταν στο χωριό Κονσταντίνουφ, κοντά στο Γκόμπιν, στο Βοεβοδάτο Μασοβίας στην Πολωνία, και η πιο ψηλή δομή παγκοσμίως, με ύψος 646,38 μέτρα, από το 1974 μέχρι την κατάρρευσή του στις 8 Αυγούστου 1991. Σχεδιάστηκε από τον Γιαν Πόλακ και ήταν ένας από τους τελευταίους ραδιοϊστούς που κατασκευάστηκαν υπό την κομμουνιστική κυριαρχία, ο οποίος σχεδιάστηκε για το ύψος και την ικανότητα να μεταδίδει την «προπαγάνδα των επιτυχιών» σε απομακρυσμένες περιοχές όπως η Ανταρκτική. Είναι το δεύτερο ψηλότερο κτίσμα που κατασκευάστηκε ποτέ, το οποίο ξεπεράστηκε ως το ψηλότερο από τον ουρανοξύστη Μπουρτζ Χαλίφα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που ολοκληρώθηκε το 2009.
Η κατασκευή του ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1970, ολοκληρώθηκε στις 18 Μαΐου 1974 και ο πομπός του τέθηκε σε κανονική λειτουργία στις 22 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς. Τα εγκαίνια του ραδιοϊστού έγιναν δεκτά με εκτενή πανηγυρισμό και ειδησεογραφική κάλυψη από το Πολωνικό Κινηματογραφικό Χρονικό (Polska Kronika Filmowa). Ο πύργος χρησιμοποιήθηκε από τη Ραδιοτηλεόραση της Βαρσοβίας (Centrum Radiowo-Telewizyjne) για ραδιοφωνικές εκπομπές ακραίων κυμάτων σε ραδιοσυχνότητα AM-LW (ακραίο κύμα) 227 χερτζ πριν από την 1η Φεβρουαρίου 1988 και 225 χερτζ μετά από αυτή την ημερομηνία. Η βάση του ήταν 115,2 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Επειδή μια διαφορά δυναμικού 120 kV υπήρχε μεταξύ του ιστού και του εδάφους, ήταν βασισμένο σε μονωτικό ύψους 2 μέτρων. Λειτουργούσε ως διπολική κεραία, επομένως το ύψος του επιλέχθηκε για να λειτουργεί ως κεραία μισού μήκους κύματος στη συχνότητα εκπομπής του. Τα σήματα από των 2 Βατ πομπό μπορούσαν να ληφθούν ουσιαστικά σε ολόκληρη την υδρόγειο. Το βάρος του Ραδιοϊστού της Βαρσοβίας ήταν θέμα συζήτησης. Οι πολωνικές πηγές ισχυρίστηκαν πως ήταν 420 τόνοι.
Ο ιστός σχεδιάστηκε για εθνική υπερηφάνεια, κυρίως λόγω του ύψους του ιστού, που τον έκανε την ψηλότερη κατασκευή στον κόσμο, ξεπερνώντας τον Ιστό KVLY-TV στο Μπλάντσαρντ της Βόρειας Ντακότα. Σχεδιάστηκε επίσης για να μεταδίδει την «προπαγάνδα των επιτυχιών». Ωστόσο, μια ακούσια επίδραση του ύψους του ιστού ήταν ότι οι «επισήμως ανύπαρκτοι Πολωνοί της Ανατολής» μπορούσαν να συντονιστούν σε πολωνικές ραδιοφωνικές εκπομπές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων σε απομακρυσμένα μέρη όπως η Ανταρκτική. Ο ιστός ήταν τόσο ισχυρός που τα κύματα του Πολωνικού Ραδιοφωνικού Προγράμματος 1 έφταναν σε περιοχές μακριά από την ηπειρωτική Πολωνία, όπως ο Καναδάς και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Κατασκευή
Η τοποθεσία του ραδιοϊστού, η οποία οριστικοποιήθηκε να είναι στην περιοχή του Γκόμπιν, επιλέχθηκε λόγω της υψηλής αγωγιμότητας του εδάφους και της ανάγκης για μια θέση στο κέντρο της Πολωνίας. Χρησιμοποιήθηκε μεγάλος όγκος έρευνας για να αποφασιστεί πού θα κατασκευαστεί ο ραδιοϊστός, η οποία περιελάμβανε παράγοντες όπως η αντοχή του εδάφους, η ιδιοκτησία γης και η ποιότητα των υποδομών (ειδικά των δρόμων). Η κατασκευή ξεκίνησε το 1969. μικρογραφία| Χάρτης της εγκατάστασης και της τοποθεσίας
Ανελκυστήρας
αριστερά|μικρογραφία| Πύργος αναμετάδοσης ραδιοφώνου που χρησιμοποιείται για σύνδεση ραδιοφωνικής αναμετάδοσης με στούντιο στη Βαρσοβία αριστερά|μικρογραφία| Άποψη του ιστού από ένα από τα χαλύβδινα καλώδια
Προσωπικό
Ο ιστός είχε συνολικά 30 μηχανικούς και τεχνικούς. Είχε επίσης 15 άτομα διοικητικό προσωπικό. Επειδή ένα μεγάλο μέρος του προσωπικού προσλήφθηκε από όλη την Πολωνία, μια νέα πολυκατοικία χτίστηκε 30 χιλιόμετρα μακριά, στο Σοχάτσεφ, για να φιλοξενήσει το προσωπικό. Πιο εξειδικευμένο προσωπικό φιλοξενούνταν στους ξενώνες του κτιρίου μετάδοσης. Η εγκατάσταση είχε επίσης ένα πλήρωμα φρουρών, που προσλήφθηκαν απευθείας από το Υπουργείο Εσωτερικών, κυρίως από τον ντόπιο πληθυσμό του χωριού Κονσταντίνουφ.
Κατάρρευση
μικρογραφία| Στις 8 Αυγούστου 1991 στις 4 μ.μ, ο ιστός κατέρρευσε. Απεικονίζεται εδώ τον Ιανουάριο του 1992. Στις 16:00 UTC στις 8 Αυγούστου 1991 μια καταστροφική αποτυχία οδήγησε στην κατάρρευση του ιστού. Κατά τη διάρκεια μιας από τις ανακαινίσεις που αφορούσαν την αντικατάσταση φθαρμένων συρμάτων, ήταν απαραίτητο να αντικατασταθεί ένα από τα κύρια καλώδια με δύο προσωρινά. Όταν οι εργάτες τα άλλαζαν μεταξύ τους, μια ριπή ανέμου έπιασε τον προσωρινά αδέσμευτο πύργο, στρίβοντας τον και τραβώντας τα άλλα σύρματα. Ο ιστός πρώτα λύγισε και μετά έσπασε στο μισό περίπου ύψος του. Το κτίριο αναμετάδοσης και το κτίριο πομπού (συμπεριλαμβανομένων των συσκευών πομπού σε αυτό) δεν υπέστησαν ζημιές. Η γραμμή μεταφοράς έμεινε επίσης ανεπηρέαστη, αλλά αποσυναρμολογήθηκε λίγο μετά την κατάρρευση του πύργου και μόνο οι κολώνες στήριξης παρέμειναν στη θέση τους. Επίσης, ένας κινητός γερανός, που ανήκε στην Mostostal Zabrze, καταστράφηκε όταν ο πύργος κατέρρευσε. Λόγω της απουσίας καταγραφής εργασιών από τον εργοδηγό, ήταν δύσκολο να προσδιοριστούν τα ακριβή γεγονότα που οδήγησαν στην καταστροφή. Ο συντονιστής κατασκευής και ο επικεφαλής του τμήματος της εταιρείας που κατασκεύασε και συντήρησε τον ιστό κρίθηκαν υπεύθυνοι για την κατάρρευση, και αμφότεροι καταδικάστηκαν σε 2,5 χρόνια φυλάκιση, ενώ η ποινή του διευθυντή κατασκευής μειώθηκε τελικά σε 6 μήνες.
Από την κατάρρευση του Ραδιοϊστού της Βαρσοβίας, η ψηλότερη κατασκευή στην Πολωνία είναι ο ιστός ραδιοτηλεόρασης Όλστιν-Πιετσέβο, με ύψος 360 μέτρων, περίπου 280 μέτρα κοντύτερος σε σύγκριση με το Ραδιοϊστό της Βαρσοβίας, ο οποίο είχε ύψος περισσότερο από 640 μέτρα.
Αντικατάσταση
Μετά την κατάρρευση, η πολωνική ραδιοτηλεοπτική εταιρεία χρησιμοποίησε τον παλιό Ραδιοπομπό του Ράσιν με τον 335 μέτρων ιστό κοντά στη Βαρσοβία, ο οποίος είχε χρησιμοποιηθεί από το 1978 για ημερήσιες εκπομπές ενός δεύτερου πολωνικού προγράμματος υπηρεσίας εκπομπής στην περιοχή μακρών κυμάτων στη συχνότητα AM-LW 198 kHz, για μεταδόσεις σε AM-LW 225 kHz με ισχύ 500 kW. Δεν είναι δυνατή η μετάδοση από το Ράσιν σε AM-LW (μακρύ κύμα) 198 kHz/1515 μέτρα και 225 kHz/1333 μέτρα ταυτόχρονα, άρα οι εκπομπές στη δεύτερη συχνότητα μακρών κυμάτων AM-LW (μακρύ κύμα) 198 kHz έπρεπε να διακοπούν έως ότου είτε να κατασκευαστεί μια δεύτερη εγκατάσταση εκπομπής μακρών κυμάτων στην Πολωνία είτε ένας ειδικός διακόπτης συχνότητας, ο οποίος θα επέτρεπε τις εκπομπές και στις δύο συχνότητες, να εγκατασταθεί στον Ραδιοπομπό του Ράσιν. Η τελευταία, απλούστερη λύση θα είχε μειώσει την αποτελεσματικότητα και την αξιοπιστία και των δύο πομπών και ως εκ τούτου απορρίφθηκε.
Λόγω της σημασίας των πολωνικών πομπών μεγάλων κυμάτων στους Πολωνούς στο εξωτερικό, ήδη από τον Απρίλιο του 1992 η πολωνική κυβέρνηση σχεδίαζε να ανοικοδομήσει τον ιστό στο Κονσταντίνουφ. Τον Σεπτέμβριο του 1995, η πολωνική κυβέρνηση επρόκειτο να ανοικοδομήσει τον ιστό. Αν και η ανακαίνιση των παλαιών θεμελίων, που μπορούσαν να επαναχρησιμοποιηθούν, είχε ήδη ξεκινήσει, η ανοικοδόμηση του ιστού ακυρώθηκε λόγω διαμαρτυριών των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι η ακτινοβολία από τον ιστό ήταν επικίνδυνη για την υγεία. Αν και η ακρίβεια αυτών των ισχυρισμών δεν έχει επαληθευτεί, αναζητήθηκε μια νέα τοποθεσία για τον πομπό. Αρκετές άλλες τοποθεσίες εξετάστηκαν, αλλά λόγω της συνεχιζόμενης αντίστασης των κοντινών κατοίκων (υποστηριζόμενοι από το συνδικάτο Αλληλεγγύη), το προγραμματισμένο ύψος ιστού και η εμβέλεια του πομπού μειώθηκαν σημαντικά και επιλέχθηκε μια παλιά στρατιωτική τοποθεσία ακριβώς νοτιοανατολικά του Σόλετς Κουγιάφσκι. Υπήρξαν και πάλι διαμαρτυρίες σε αυτήν την τοποθεσία, αλλά οι εντάσεις μειώθηκαν όταν το Πολωνικό Ραδιόφωνο δώρισε 3,5 εκατομμύρια ζλότι για την ανάπτυξη της τοπικής κοινότητας. Τα έτη 1998-99, δημιουργήθηκε μια νέα εγκατάσταση μετάδοσης μακρών κυμάτων, με πομπό ισχύς εξόδου 1200 kW για τη συχνότητα AM-LW (μακρύ κύμα) 225 kHz. Η εγκατάσταση αυτή, η οποία εγκαινιάστηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1999, χρησιμοποιεί έναν 330 μέτρων και έναν 289 μέτρων γειωμένο ιστό κορυφής ως κεραίες.
Μετά τα εγκαίνια του πομπού στο Σόλετς Κουγιάφσκι, ο πομπός στο Ράσιν χρησιμοποιήθηκε ξανά για μετάδοση στη συχνότητα AM-LW (μακρύ κύμα) 198 kHz για το πρόγραμμα Ράδιο Κοινοβουλίου.
Από το 2001-2012, τη διαχείριση της εγκατάστασης είχε το τμήμα Real Estate της TP Α.Ε. Λόγω της συγχώνευσης της TP και της Orange Polska το 2012, η διαχείριση της εγκατάστασης γίνεται πλέον από το Γραφείο Πωλήσεων Ακινήτων Orange Polska SA. Η εγκατάσταση προστατεύεται από μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση, καθώς αξίζει περίπου 3.650.000 ζλότι (περίπου 1 εκατομμύριο δολάρια).
Τρέχουσα κατάσταση (1991–σήμερα)
Εκτός από τον ιστό και τη γραμμή μετάδοσης ραδιοσυχνοτήτων που οδηγούνταν σε αυτόν, σχεδόν όλα τα εξαρτήματα της εγκατάστασης παραμένουν στη θέση τους, αχρησιμοποίητα και σε σταδιακή αχρήστευση. Μερικοί ντόπιοι έχουν επισκεφθεί τα ερείπια του ιστού σε επετείους, όπως την 20η επέτειο το 2011.
Το 2018, ο ελβετικός πομπός ραδιοφώνου Brown, Boveri & Cie 2 τεμαχίων (Brown Boveri SL 61 B3) δωρήθηκε από την Orange Polska, έναν πολωνικό πάροχο τηλεπικοινωνιών, στην Ένωση Πολιτιστικού Πάρκου Διατλαντικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Μπαμπίτσε. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στη Βαρσοβία για ανακαίνιση. Υπάρχουν σχέδια για επαναφορά του πομπού για ενεργή χρήση σε μουσείο.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου 2021, ο ηλεκτρονομικός πύργος παροπλίστηκε και κατεδαφίστηκε.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Ο Ραδιοϊστός της Βαρσοβίας είχε προστεθεί στο Βιβλίο Γκίνες. Το ρεκόρ δόθηκε για το ύψος του ιστού, το οποίο αργότερα ξεπέρασε ο ουρανοξύστης Μπουρτζ Χαλίφα.
Ο διάδοχος και ο προκάτοχος του Ραδιοϊστού της Βαρσοβίας, ο Ραδιοπομπός του Ράσιν, εμφανίστηκε σε πολλά γραμματόσημα που εκδόθηκαν από την πολωνική κυβέρνηση.
Το Πολωνικό Κινηματογραφικό Χρονικό (Polska Kronika Filmowa), ένα πολωνικό κλιπ ειδήσεων που παιζόταν στον κινηματογράφο, συνήθως πριν από την ταινία, παρουσίαζε τον Ραδιοϊστό της Βαρσοβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαρσοβια Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βοεβοδάτο Μασοβίας Κατηγορία:Πόβιατ Πουότσκ Κατηγορία:Πολωνική Ραδιοφωνία
Τρεκουάντα
Η Τρεκουάντα (ιταλικά: Trequanda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Σιένα, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Σιένα
Βίγγλα Κέρκυρας
Η Βίγγλα είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 54 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎ Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Ντεμιρτάς Προύσας
Το Ντεμιρτάς (τουρκ: Demirtaş, γνωστό στην ελληνική βιβλιογραφία ως Δεμιρδέσι ή Δεμήρδεσι ή Δεμιρδέσιο) είναι χωριό της Τουρκίας που υπάγεται στην περιφέρεια Οσμανγαζί της επαρχίας Προύσας, κτισμένο 10 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης της Προύσας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 1093 κατοίκους.
Ιστορικά στοιχεία
Το Ντεμιρτάς οφείλει την ονομασία του στον στρατηγό του Μωάμεθ Β΄ του Πορθητή, Ντεμιρντάς πασά, ο οποίος είχε την ευρύτερη περιοχή υπό την κυριότητά του. Ο οικισμός φέρεται να δημιουργήθηκε κατά τα μέσα του 17ου αιώνα από 32 ελληνικές οικογένειες που μεταφέρθηκαν από την περιοχή των Αγράφων. Οι κάτοικοί του διακρίνονταν για τον σκληρό και μαχητικό και γενναίο χαρακτήρα τους και για αυτό το λόγο χρησιμοποιήθηκαν από το οθωμανικό κράτος για την καταστολή των εξεγέρσεων διάφορων τοπικών μουσουλμάνων δερβεναγάδων από τα τέλη του 17ου ως τις αρχές του 19ου αιώνα. Αυτή η δραστηριότητα είχε ως αποτέλεσμα την εξασφάλιση προνομίων όπως η προστασία του Ντεμιρτάς και των γειτονικών ελληνικών χωριών από τις αυθαιρεσίες των κρατικών λειτουργών και τις λεηλασίες των ατάκτων στρατευμάτων, η παροχή άδειας οπλοφορίας και οπλοχρησίας και η απονομή μερίδιου από τα λάφυρα που προέκυπταν από τις λεηλασίες κατά τη διάρκεια καταστολής εξεγέρσεων. Στο Ντεμιρτάς ήταν συχνό το φαινόμενο της βεντέτας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του μητροπολίτη Προύσας Κωνστάντιου, κάποιοι κάτοικοι, λόγω διαφωνιών με τον μητροπολίτη προσήλθαν προσωρινά στον προτεσταντισμό. Η Αμερικανική Ιεραποστολή της Προύσας επεδίωξε να κτίσει και μια προτεσταντική εκκλησία στο χωριό, αλλά επαναστάτησαν οι Έλληνες κάτοικοι και τους εκδίωξαν.
Το χωριό ήταν μεγάλο και πλούσιο, χωριζόταν σε 11 μαχαλάδες και δύο πλατείες (Αλάν,Μισοχώρ). Υπαγόταν στην Μητρόπολη Προύσης και διέθετε ναό αφιερωμένο στην Παναγία (Κοίμηση της Θεοτόκου) καθώς και πέντε αγιάσματα (Αγίου Βασιλείου, Αγίας Κυριακής, Αγίου Θεόδωρου, Παναγίας, Αγιασματούδι).
Oι Ντεμιρτεσιώτες ήταν οι σπουδαιότεροι μεταξοσκωληκοτρόφοι της περιοχής. Ο Κυβερνήτης της Ελλάδος Ιωάννης Καποδίστριας, προσκάλεσε στην Ελλάδα τρεις ελληνικές οικογένειες από το χωριό για να διαδώσουν τη σηροτροφία. Κάτι αντίστοιχο είχε πράξει παλιότερα και η Οθωμανική κυβέρνηση, στέλνοντας Ντεμιρτεσιώτες σε όλη την επικράτεια, εκτιμώντας τις γνώσεις τους στην παραγωγή κουκουλιών.
Τα τελευταία χρόνια πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών, το Ντερμιτάς είχε 1300 κατοίκους οι οποίοι ήταν όλοι Έλληνες και ασχολούνταν κατά κύριο λόγο με την εκτροφή μεταξοσκώληκων και με την καλλιέργεια αμπελιών και ελαιόδεντρων. Ο οικισμός διέθετε δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα, τη δημοτική σχολή (η Αστική Σχολή Δεμιρδεσίου Προύσης ) και το Παρθεναγωγείο, στα οποία φοιτούσαν συνολικά 300 μαθητές και μαθήτριες. Κατά την αποχώρησή τους από το Ντεμιρτάς, τον Αύγουστο του 1922, οι κάτοικοι πυρπόλησαν τα σπίτια τους. thumb|170px|Ο Μικρασιάτης δημοδιδάσκαλος και αντιστασιακός [[Κωνσταντίνος Καζάνας (1910-1982).]] Στον οικισμό γεννήθηκαν ο συγγραφέας και λαογράφος Σάββας Ιωαννίδης (1829-1910), ο εκπαιδευτικός Κλεάνθης Χουρμούζης και ο δημοδιδάσκαλος και αντιστασιακός Κωνσταντίνος Καζάνας (1910-1982). Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή οι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στη Μακεδονία και συγκεκριμένα στην Προσοτσάνη Δράμας, στο Μακρυχώρι, στην Ελευθερούπολη Καβάλας, στην Αριδαία Πέλλας, στην Αλιστράτη Σερρών κ.α.
Στη Νέα Ιωνία Αττικής υπάρχει κεντρική οδός που φέρει το όνομα του Δεμιρδεσίου και φτάνει έως το Γαλάτσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία της Προύσας
Κρίστιαν Γουάιτχεντ
Ο Κρίστιαν Γουάιτχεντ (Christian Whitehead), επίσης γνωστός με το ψευδώνυμό του Ο Τάξμαν (The Taxman), είναι Αυστραλός προγραμματιστής και σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών. Είναι περισσότερο αναγνωρισμένος για τη δουλειά του στη δημιουργία ports πρώιμων παιχνιδιών στη σειρά Σόνικ ο Σκαντζόχοιρος (Sonic the Hedgehog) της Sega, καθώς και ως ο κύριος προγραμματιστής ενός πρωτότυπου παιχνιδιού της σειράς, του Sonic Mania. Έχει επίσης αναπτύξει πολλά remakes κλασικών παιχνιδιών Sonic και πιο πρόσφατα, τα remasters στο Σόνικ Origins.
Κεκροπίδα φυλή
Με την ονομασία Κεκροπίς (αρχαία ελληνικά: Κεκροπίς) ή Κεκροπίδα φυλή (σύγχρονα ελληνικά) για την φυλή και Κεκροπίδα (γενική: Κεκροπίδος) για την περιοχή και με το όνομα (άρθρο: ο) Κεκροπίδης (αρχαία ελληνικά: Κεκροπίδης), ή (άρθρο πληθυντικού: οι) Κεκροπίδες (αρχαία ελληνικά:  Κεκροπίδαι), για τα μέλη της φυλής και τους κατοίκους της περιοχής αυτής, αναφέρεται μια από τις φυλές της Αρχαίας Ελλάδας και μία από τις 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας, οι οποίοι κατοικούσαν στην ομώνυμη περιοχή της  Κεκροπίδας, η οποία περιλάμβανε μια σειρά από δήμους της περιοχής της σύγχρονης Ελλάδας που είναι γνωστή ως Αττική.
Οι 10 φυλές της Αρχαίας Αθήνας
Η φυλή και η περιοχή των Κεκροπιδών δήμων ήταν μέρος της μεγάλης πόλης-κράτους της αρχαίας Αθήνας, η οποία διοικούταν από εκπροσώπους των 10 φυλών της Αττικής, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, οι οποίες ήταν οι εξής:
Οι δήμοι Κεκροπίδος
Η φυλή Κεκροπίς, με βάση τη διαίρεση του Κλεισθένη, είχε κατανεμηθεί σε διάφορες περιοχές, που καταλάμβαναν οι δήμοι, που ανήκαν σε αυτήν και έφεραν τις ονομασίες:
Ιστορικές ασάφειες
Υπάρχουν μερικές ιστορικές ασάφειες σχετικά με την ταύτιση ή τα ονόματα μερικών δήμων αυτής της φυλής, σε σχέση με άλλες:
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Η αντιπροσωπευτική ποσόστωση των εκπροσώπων - βουλευτών των δήμων της Κεκροπίδας (στον παρακάτω πίνακα) αποδεικνύει και τη σημαντική συμμετοχή της φυλής αυτής, κατά την πρώτη (508 π.Χ. - 306 π.Χ.) και τη δεύτερη περίοδο (306 π.Χ. - 223 π.Χ.) της διακυβέρνησής της, μέσω της αρχαίας αθηναϊκής Βουλής και της Εκκλησίας του δήμου, ειδικότερα την περίοδο μεταξύ των ετών 343 π.Χ. - 253 π.Χ..
Προσωπικότητες από την Κεκροπίδα
Με καταγωγή από τον αρχαίο δήμο Αιξωνής, αναφέρονται οι εξής:
Αρχαίες πηγές
Κατηγορία:Φυλές της αρχαίας Αθήνας
Απολυσοί Κέρκυρας
Οι Απολυσοί είναι οικισμός της Κέρκυρας. Διοικητικά υπάγετατ στην τοπική κοινότητα Νησακίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κασσωπαίων, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Κερκύρας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Γεωγραφία
Οι Απολυσοί είναι οικισμός της Β. ΒΑ. Κέρκυρας, στις νοτιοανατολικές παρυφές του Παντοκράτορα, λίγο βορειότερα από το Νησάκι, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 210. Ο οικισμός απέχει 24 χλμ. περίπου Β. της πόλης της Κέρκυρας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1930 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νησακίου της Κέρκυρας. Το 1994 προσαρτήθηκε στον δήμο Κασσοπαίων (Κασσωπαίων). Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κασσωπαίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Κερκυραίων. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Κερκυραίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόρειας Κέρκυρας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Εύη Αδάμ
Η Εύη Αδάμ (γεν. Ευαγγελία Αδάμ, 14 Μαρτίου 1973) είναι Ελληνίδα πρώην μοντέλο και παρουσιάστρια.
Το 1994 έλαβε μέρος στο Διαγωνισμό Ομορφιάς του ANT1 όπου κατέκτησε τον τίτλο Μις Ελλάς. Πέρα από τη καριέρα της ως μοντέλο, ασχολήθηκε και με τη παρουσίαση αναλαμβάνοντας τη μουσική εκπομπή Mega Star από το 2003 μέχρι το 2007.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1973 στη Βιέννη, από Έλληνες γονείς, ενώ πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη Γερμανία. Σε ηλικία 18 ετών εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα ξεκινώντας τις σπουδές της στο Τμήμα Γερμανικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1994, αποφάσισε να δηλώσει συμμετοχή στα εθνικά καλλιστεία. Από τη συμμετοχή της εκεί απέσπασε τον τίτλο Miss Hellas 1994 ξεκινώντας την πορεία της ως μοντέλο τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδος.
Αμέσως μετά τη συμμετοχή και στο διαγωνισμό Miss World, το καλοκαίρι του 1994, δέχτηκε πρόταση από την ΕΡΤ για την παρουσίαση πρωινής ψυχαγωγικής εκπομπής στην ΕΤ1. Έτσι τις σεζόν 1994-1995 και 1995-1996 παρουσίασε μαζί με τον ηθοποιό Βασίλη Τσιβιλίκα την εκπομπή Πρωινή Δροσιά. Το 1996 ασχολήθηκε περιστασιακά και με την υποκριτική. Αρχικά έκανε μία guest εμφάνιση σε ένα επεισόδιο της κωμικής σειράς του ANT1 Cheek to Cheek υποδυόμενη τον εαυτό της. Την ίδια χρονιά ακολούθησε μία guest εμφάνιση, στο πλευρό του Γιάννη Μπέζου στην κωμική σειρά Εκείνες κι εγώ. Το 1997 εμφανίστηκε και πάλι στην ίδια σειρά, κρατώντας διαφορετικό ρόλο αυτή τη φορά.
Μετά από αρκετά χρόνια τηλεοπτικής αποχής επέστρεψε τηλεοπτικά το 2003 αναλαμβάνοντας την παρουσίαση της 15ης σεζόν της μουσικής εκπομπής του MEGA, Mega Star. Η συνεργασία της με το MEGA και την εκπομπή συνεχίστηκε και τις επόμενες τέσσερις σεζόν. Τη σεζόν 2007-2008, παρόλο που το κανάλι επιθυμούσε τη συνέχιση της συνεργασίας του μαζί της, η ίδια αποφάσισε να μην παραμείνει στην εκπομπή για πέμπτη χρονιά. Επέστρεψε τηλεοπτικά τη σεζόν 2010-2011 ως διαγωνιζόμενη στο μουσικό talent show του Mega Just the 2 Of Us. Εκεί διαγωνίστηκε ως ντουέτο μαζί με τον Λευτέρη Πανταζή κατακτώντας την 11η θέση στην τελική κατάταξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Σόλνταου
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Σόλνταου ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης για Πολωνούς και Εβραίους κρατούμενους, το οποίο ιδρύθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Βρισκόταν στο Ντζιαουντόβο (πολωνικά: Działdowo, Soldau), μια πόλη στη βορειοανατολική Πολωνία, η οποία μετά τη ναζιστική-σοβιετική εισβολή στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939, προσαρτήθηκε στην Επαρχία Ανατολικής Πρωσίας.
Το στρατόπεδο ιδρύθηκε στους πρώην στρατώνες του Πολωνικού Στρατού από τον Ταξιάρχη των SS, Ότο Ρας, με την έγκριση του Ράινχαρντ Χάιντριχ. Οι πρώτοι κρατούμενοι προσήχθησαν στα τέλη Σεπτεμβρίου 1939. Ήταν οι υπερασπιστές του Πολωνικού Στρατού του Φρουρίου του Μόντλιν, οι οποίοι αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν λόγω έλλειψης πυρομαχικών και τροφίμων. Το στρατόπεδο εξυπηρετούσε διαφορετικούς σκοπούς καθ΄ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του. Πολωνοί ιντελιγκέντσια, ιερείς και πολιτικοί κρατούμενοι εκτελέστηκαν κρυφά εκεί, επιπροσθέτως των 1.558 ασθενών από όλα τα ψυχιατρεία της περιοχής. Χρησίμευε επίσης ως κέντρο διέλευσης για εκτοπίσεις από την Ανατολική Πρωσία στο ημι-αποικιακό Γενικό Κυβερνείο και για καταναγκαστική εργασία στο Ράιχ. Αρχικά προοριζόταν να είναι προσωρινό, για τους αρχικούς 1.000 κρατούμενους, όμως το στρατόπεδο σύντομα έγινε μόνιμο και επαναχαρακτηρίστηκε ως Arbeitserziehungslager για τους αμάχους που εισήχθησαν από όλη τη νέα γερμανική περιοχή Σίχεναου. Περίπου 10.000–13.000 κρατούμενοι πέθαναν εκεί, σε σύνολο 30.000. Μετά τον πόλεμο, η Διεθνής Υπηρεσία Εντοπισμού (ΔΥΕ) αρχικά κατέταξε το στρατόπεδο ως Vernichtungslager (στρατόπεδο εξόντωσης), λόγω του τεράστιου αριθμού των θυμάτων.