cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ράνταλ Κρέμερ
Ρόλος στο κίνημα διεθνούς διαιτησίας
Από την πρώτη του υποψηφιότητα για βουλευτής, το 1868, που υπήρξε αποτυχημένη, ο Κρέμερ είχε ταχθεί υπέρ της επεκτάσεως της διεθνούς διαιτησίας ως ειρηνικού εναλλακτικού τρόπου επιλύσεως των διαφορών αντί του πολέμου. Εκλέχθηκε ως βουλευτής της βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων με το Φιλελεύθερο Κόμμα στην εκλογική περιφέρεια του Χάγκερστον του δήμου Χάκνεϋ του Λονδίνου το 1885, και συνέχισε να εκλέγεται μέχρι το 1895 και μετά από το 1900 μέχρι τον θάνατό του από πνευμονία το 1908.
Ως βουλευτής, ο Κρέμερ καλλιέργησε συμμαχίες στην ηπειρωτική Ευρώπη και στις ΗΠΑ, ενδεικτικά με τους Φρεντερίκ Πασσύ, Γουίλιαμ Τζένινγκς Μπράιαν και Άντριου Κάρνετζι. Δια του δικτύου των επαφών του και με το οργανωτικό ταλέντο του, συνεισέφερε πολύ στη δημιουργία και την επέκταση θεσμών για τη διεθνή διαιτησία, τους οποίους πρόλαβε να δει πριν τον θάνατό του να επιτυγχάνουν στην ειρηνική επίλυση πολυάριθμων διεθνών διαφορών. Στις επιτυχίες του περιλαμβάνουνται η ίδρυση (με συνιδρυτή τον Πασσύ) της Διακοινοβουλευτικής Ενώσεως και της Διεθνούς Ενώσεως Διαιτησίας (International Arbitration League), η αποδοχή της συνάψεως της αγγλοαμερικανικής συμφωνίας διαιτησίας του 1897 και η προετοιμασία του εδάφους για τα Συνέδρια Ειρήνης της Χάγης του 1899 και του 1907.
Σε αναγνώριση της σχετικής προσφοράς του, ο Κρέμερ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1903, καθιστάμενος ο πρώτος που το έπαιρνε μόνος του.
Ο Κρέμερ είχε χρισθεί ιππότης του γαλλικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής και έγινε «σερ» το 1907. Το Δημοτικό Σχολείο «Randal Cremer» στο Χάγκερστον ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Βρετανοί νομπελίστες
Κατάλογος μυθικών βασιλέων της Αιγύπτου
Ο παρών κατάλογος μυθικών βασιλέων της Αιγύπτου είναι μια επισκόπηση όλων των μέχρι σήμερα γνωστών Μυθικών βασιλέων της Αιγύπτου. Περιέχει τους Αιγύπτιους βασιλείς από την μυθική εποχή με τα ονόματα τους να δίνονται στην ελληνική τους απόδοση.
Οι πληροφορίες αντλούνται κυρίως από τον αρχαίο Αιγύπτιο ιερέα - συγγραφέα Μανέθωνα του οποίου το έργο έχει διασωθεί μέσα από γραπτά των Αιλιανού, Απίωνα, Απολλόδωρου, Αφρικανού, Βάρβαρου, Διογένη, Βηρωσσού, Ιώσηπου, Ιωάννη, Μαλάλα, Πανόδωρου, Πλούταρχου, Διόδωρου, Ευσέβιου, Θεοδώρητου, Θεόφιλου, Πορφύριου, Σύγκελλου, Σωσάτη και του Ώρου. Μερικοί βασιλείς δεν δίνονται στη λίστα από όλους τους συγγραφείς ή αναφέρεται άλλος στη θέση τους, Επίσης πηγή του καταλόγου είναι και αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς. Η δε χρονολόγηση από τον Μανέθων πιθανολογείται ότι γίνεται σε σεληνιακά έτη, ένα σεληνιακό έτος ίσον 30 ημέρες.
Σύμφωνα με τον Μανέθωνα πρώτοι βασίλεψαν στην Αίγυπτο οι θεοί και μετά από αυτούς οι ήρωες. Επόμενοι 30 βασιλείς από την Μέμφιδα για 1790 έτη, εν συνέχεια μια νέα δυναστεία από την Θίνη 10 βασιλείς για 350 έτη. Στη συνέχεια βασίλεψαν πνεύματα θνητών για 5813 έτη και μετά ήρθε ο Κατακλυσμός τότε ήρθε και κατοίκησε στην Αίγυπτο, που εν τω μεταξύ είχε ερημώσει από ανθρώπους, ο Μεστράιμ. Πρώτος βασιλιάς μετά τον κατακλυσμό δίνεται ο Μήνης όπου με αυτόν ξεκινά η 1η δυναστεία και το παλαιό βασίλειο.
Πηγές
μυθικων βασιλεων της αιγυπτου
Αββαείο του Μυρμπάχ
Το Αββαείο του Μυρμπάχ βρίσκεται στην Αλσατία, στο βάθος της κοιλάδας των Βοσγίων του Γκεμπβιλέρ μετά το χωριό Μπυλ, όπου μια διακλάδωση οδηγεί στην κοιλάδα του Μυρμπάχ.
Από αυτό τον χώρο είναι ορατοί οι δύο ψηλοί πύργοι από ψαμμίτη, απομεινάρια ενός πασίγνωστου αββαείου ρωμανικού ρυθμού. Στο θεμέλιο λίθο στην πρόσταση της εισόδου βρίσκεται το οικόσημο του πρίγκηπα-αββά : το ασημένιο κυνηγετικό σκυλί, γνωστό παλιότερα και ως το « σκυλί του Μυρμπάχ » από τους κατοίκους της περιοχής. Το αββαείο συγκαταλεγόταν ανάμεσα στα πλουσιότερα και τα ισχυρότερα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Το αββαείο έχει κατηγοριοποιηθεί ως Ιστορικό Μνημείο από το γαλλικό κράτος από το 1841.
Οι καταβολές
Το αββαείο του Μυρμπάχ ιδρύθηκε το 727 από τον κόμη Εβεράρδο του Έγκισχαϊμ, ανιψιό της Αγίας Οδίλης και ισχυρό άρχοντα που είχε μόλις χάσει τον μοναδικό του κληρονόμο. Γι' αυτό τον λόγο κάλεσε τον Άγιο Πιρμίνο, ο οποίος είχε ήδη ιδρύσει ή οργανώσει διάφορα μοναστήρια με κυριότερο αυτό του Ράιχεναου. Σύμφωνα με το χρονικό του μοναχού και σοφού Ερμάνου, ο Πιρμίνος ήρθε στο Μυρμπάχ συνοδευόμενος από δώδεκα μοναχούς του Ράιχεναου. Φαίνεται παρ'όλα αυτά πως ο Πιρμίνος τελικά μάλλον βοήθησε στην οργάνωση στο Μυρμπάχ μιας μικρής μοναστικής κοινότητας, η οποία βρισκόταν ήδη εγκατεστημένη από τις αρχές του 7ου αιώνα στο Μπέργκχολτζ-Ζελ. Το αββαείο θα πάρει την ονομασία Vivarius Peregrinorum (κάτι που θα αποτελούσε απόδειξη, σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, της σκωτσέζικης ή ιρλανδικής καταγωγής των πρώτων μοναχών), ενώ κάποιος Ρωμανός θα τοποθετηθεί στην ηγεσία της μονής.
Στις 12 Ιουλίου 727, ο βασιλιάς των Φράγκων Θεοδώριχος Δ' θα παραχωρήσει στο μοναστήρι το προνόμιο του ασύλου, ενώ θα επικυρώσει τις δωρεές του Εβεράρδου. Στις 12 Μαΐου 728, ο επίσκοπος Βιντεγέρνος του Στρασβούργου δίνει την άδεια στους μοναχούς να εκλέγουν ελεύθερα τον αββά τους. Το αββαείο του Μυρμπάχ σύντομα θα γνωρίσει την άνθηση, εξαιτίας των επιβλητικών δωρεών και κληροδοτημάτων που έλαβε κατά καιρούς. Η βιβλιοθήκη του θα εντυπωσιάσει τους σοφούς της εποχής.
Στις 13 Ιανουαρίου 772, ο Καρλομάγνος θα επικυρώσει το άσυλο του αββαείου. Το 792, θα ανακαλέσει τον αββά του Μυρμπάχ Σιμβέρτο στον επισκοπικό θρόνο του Άουγκσμπουργκ. Ο ηγεμόνας θα γίνει από τότε και για διάστημα ενός έτους, λαϊκός αββάς του Μυρμπάχ (Pastor Murbacensis). Ο Καρλομάγνος θα διατηρήσει ταυτόχρονα για πολλά χρόνια τον τίτλο του ρέκτορα του Μυρμπάχ.
Στις 4 Ιουλίου 926, οι Ούγγροι θα λεηλατήσουν το αββαείο και θα δολοφονήσουν επτά μοναχούς, οι οποίοι και θα λατρεύονται ως μάρτυρες από την Εκκλησία της Αλσατίας μέχρι και την Γαλλική Επανάσταση.
Το αββαείο θα αναστηλωθεί τότε υπό την διεύθυνση του Αββαείου του Κλυνύ και χάρη σε γενναιόδωρες δωρεές της αυτοκράτειρας Αδελαΐδας της Βουργουνδίας. Μετά από αίτημα της συζύγου του Θεοφανούς, ο Αυτοκράτορας Όθωνας Β' θα επικυρώσει στο αββαείο στις 27 Απριλίου 977 όλες του τις κτήσεις, καθώς και τα προνόμιά του.
Στο μυθιστόρημά του με τίτλο Il nome della rosa, το οποίο μεταφράστηκε στα ελληνικά ως Το όνομα του ρόδου, στο τέταρτο κεφάλαιο της Πρώτης ημέρας, ο Ιταλός συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο αναφέρει το συγκεκριμένο μοναστήρι ως εργαστήριο παραγωγής αντιγράφων ακόμη ενεργό κατά τον 14ο αιώνα.
thumb|right|Το Πριγκιπάτο του Αββαείου thumb|right|Ο κήπος του αββαείου thumb|right|Το αββαείο του Μυρμπάχ
Πρόσκαιρη ισχύς
Κατά τον Μεσαίωνα, το αββαείο του Μυρμπάχ ήταν ιδιαίτερα πλούσιο, καθώς κατείχε εκτάσεις σε περίπου 350 τοποθεσίες, από το Παλατινάτο ως την Ελβετία, με κυριότερη αυτή της Λουκέρνης. Το αββαείο θα έχει στην κατοχή του όχι μόνο αγροτικές εκτάσεις και κάστρα αλλά και ιαματικά λουτρά, υαλοποιίες καθώς και ορυχεία.
Το 1228, ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β' δίνει στον αββά Ούγο του Ρότενμπουργκ τον τίτλο του Πρίγκηπα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στη πορεία, ο αββάς του Μυρμπάχ θα έχει το προνόμιο να μην λαμβάνει πλέον μέρος στο Συμβούλιο των κληρικών της Αυτοκρατορίας όπως η πλειονότητα των αββάδων της εποχής, αλλά να συμμετέχει στις αυτοκρατορικές Δίαιτες ως μέλος του Συμβουλίου των Πριγκήπων της Αυτοκρατορίας (όπου μονάχα μια δεκαριά ηγουμένων μοναστηριών είχαν δικαίωμα να παίρνουν μέρος). Παράλληλα, ο αββάς του Μυρμπάχ ήταν, μαζί με τους ομολόγους του του Φούλντα, του Κέμπτεν και του Βίσενμπουργκ, ήταν ισχυρότερος από πλευράς εξουσίας των υπόλοιπων αββάδων και ηγουμένων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος θα παραχωρήσει επιπλέον το 1544 στο αββαείο ένα νέο προνόμιο, αυτό της κοπής νομισμάτων εντός του μοναστηριού.
Ακόμα, το 1554, το αββαείο του Μυρμπάχ θα ενωθεί οριστικά με το αββαείο του Λυρ, το οποίο είχε ιδρυθεί τον 6ο αιώνα από τον Άγιο Δέσλιο.
Παρακμή και η περίοδος της απομακρυσμένης διοίκησης
Το 1570, ο Ιωάννης-Ούλριχ του Ράιτεναου ανακηρύσσεται πρίγκιπας-αββάς του Μυρμπάχ. Ονομάζει το 1576 τον ανιψιό του, Βολφ-Ντίτριχ του Ράιτεναου, ως βοηθό του, αν και ο τελευταίος δεν ήταν παρά μόνο 19 ετών τότε. Τον Φεβρουάριο του 1587, με τον θάνατο του θείου του, ο Βολφ-Ντίτριχ τον διαδέχεται, αλλά μόλις τον επόμενο μήνα, χρίζεται πρίγκιπας-επίσκοπος του Σάλτζμπουργκ και ως αποτέλεσμα παραιτείται από την θέση του αββά. Η μονή θα εκλέξει για την αντικατάστασή του τον Γκάμπριλε-Γκίελ του Γκίελσμπεργκ, αλλά σε αυτή την εκλογή θα αντιτεθεί ο Πάπας. Οι μοναχοί θα υποχρεωθούν να εκλέξουν ως αββά τον καρδινάλιο Ανδρέα της Αυστρίας. Αυτή θα είναι η απαρχή της απομακρυσμένης διοίκησης του μοναστηριού, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τα μισά του 18ου αιώνα και θα αποτελέσει πηγή συγκρούσεων ανάμεσα στο μοναστήρι, τον Πάπα και τον Ηγεμόνα (τον Αυτοκράτορα και μετέπειτα τον βασιλιά της Γαλλίας).
Το αββαείο, παράλληλα, θα λεηλατηθεί από το 1625 ως το 1640 από τις στρατιές του Βερνάρδου, δούκα του Σαξ-Βάιμαρ. Το 1648 παραχωρείται από το μεγαλύτερο μέρος της Αλσατίας από την Αυτοκρατορία στο Βασίλειο της Γαλλίας. Το αββαείο του Μυρμπάχ θα διατηρήσει το προνόμιό του να παίρνει μέρος στα αυτοκρατορικά συμβούλια, αλλά θα χάσει αυτό του να κόβει νόμισμα εντός των τειχών του.
Λαϊκοποίηση
Το 1704 και μετά από πολλούς αββάδες, εκ των οποίων μερικοί δεν ήρθαν ποτέ στο Μυρμπάχ, ένας βοηθός του αββά εκλέγεται εντός του μοναστηριού. Πρόκειται για τον Σελεστίνο του Μπερόλντινγκεν, ο οποίος θα διαδεχτεί το 1720 τον πρίγκιπα-αββά Φίλιππο-Εβεράρδο του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ροσφόρ. Εκείνη την περίοδο οι μοναχοί θα αποφασίσουν να εγκαταλείψουν την απομονωμένη κοιλάδα τους για να εγκατασταθούν στο Γκεμπβιλέρ, πρωτεύουσα του εκκλησιαστικού πριγκιπάτου, όπου κατοικούσε ήδη ο πρίγκηπας-αββάς. Το Αποστολικό Νούντσιο στην Ελβετία θα απαντήσει αρνητικά στο αίτημα για την συγκεκριμένη μετακίνηση εκ μέρους του μοναστηριού. Τελικά η πρόφαση θα βρεθεί με υποτιθέμενα έργα ανακατασκευής του αββαείου, που θα δώσουν τη δυνατότητα στους μοναχούς να εγκαταλείψουν το μοναστήρι (όπου δεν θα επιστρέψουν ποτέ).
Το 1736, ο Σελεστίνος θα αναγκαστεί να παραιτηθεί των αρμοδιοτήτων του για χάρη ενός νέου εξ αποστάσεως αββά, του Φραγκίσκου-Αρμάνδου-Αύγουστου του Ροάν Σουμπίζ, μελλοντικού καρδινάλιου και πρίγκηπα-επισκόπου του Στρασβούργου. Σε αντιστάθμισμα, η μονή έχει και πάλι την δυνατότητα να εκλέξει έναν βοηθό του αββά εντός των μοναχών. Αυτός θα είναι ο Λεζέ (Καζιμίρ) του Ρατσαμχάουζεν, ο οποίος θα γίνει πρίγκιπας-αββάς το 1756.
Τρία χρόνια αργότερα, ο Λεζέ θα καταφέρει να αποσπάσει από τον πάπα Κλήμη ΙΓ΄ την επίσημη άδεια για την μεταφορά της μονής στο Γκεμπβιλέρ και το 1764, το αββαείο, που δεν μετρούσε πλέον παρά 10 μοναχούς, σφραγίζεται από τον Πάπα. Το μοναστήρι θα γίνει ένα απλό μετόχι μοναχών με ευγενική καταγωγή, αλλά ο αββάς του θα παραμείνει πρίγκηπας της Αυτοκρατορίας και θα διατηρήσει όλα τα δικαιώματά του πάνω στο μετόχι του Ταν.
Το 1789, το μετόχι θα λεηλατηθεί και θα κλείσει οριστικά τον επόμενο χρόνο. Ο τελευταίος πρίγκηπας-αββάς, ο Βενέδικτος-Φρειδερίκος του Άντλαου-Χόμπουργκ, πεθαίνει το 1839 εξόριστος στο Άιχστετ.
Το καθολικό του Σαιν-Λεζέ
Το καθολικό του Μυρμπάχ θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα έργα τέχνης του ρηνανικού ρυθμού της ρωμανικής αρχιτεκτονικής. Χτίστηκε στο μισό του 12ου αιώνα και αφιερώθηκε το 1216 από τον επίσκοπο της Βασιλείας, Χάινριχ, προς τιμήν της Αγίας Τριάδος, του Τίμιου Σταυρού, της Παρθένου Μαρίας και του Αγίου Λεζέ.
Τα τρία κλίτη γκρεμίστηκαν το 1738, με στόχο να ελευθερώσουν χώρο για ένα κτίσμα μπαρόκ ρυθμού, το οποίο όμως δεν είδε ποτέ το φως της μέρας. Το καθολικό της μονής έγινε ενοριακή εκκλησία του Μυρμπάχ το 1760.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αββαεία Κατηγορία:Μοναστήρια Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία Κατηγορία:Μεσαιωνικά αββαεία
Alone in the Dark II (ταινία)
Το Alone in the Dark II γνωστό επίσης και ως Alone in the Dark: Fate Of Existence είναι ταινία τρόμου του 2009, με πρωταγωνιστές τους Ρικ Γιουν, Ράτσελ Σπέκτερ και Λαντς Χένρικσεν και σκηνοθεσία από τον Πέτερ Σέερερ και τον Μίχαελ Ρες. Είναι η συνέχεια του  Alone in the Dark (2005) του Ούβε Μπολλ. Η ταινία κυκλοφόρησε στη Γερμανία στις 25 Σεπτεμβρίου του 2008 και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 27 Ιουλίου του 2009.
Το Alone in the Dark II γυρίστηκε στην Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες. Προσαρμόζεται από την σειρά βιντεοπαιχνιδιών Alone in the Dark της Atari.
Πλοκή
Ο πρώην κυνηγός Άμπνερ Λούντμπεργκ (Λαντς Χένρικσεν) είναι αναγκασμένος να επιστρέψει για την καταπολέμηση της παλιάς του Νέμεσις, μία ένας αιώνας-παλιά και επικίνδυνη μάγισσα. Αυτή τη φορά, o Λούντμπεργκ ενώνει τις δυνάμεις του με τον Έντουαρντ Κάρνμπαη (Ρικ Γιουν), που θέλει να εντοπίσει την επικίνδυνη μάγισσα Ελισάβετ Ντέξτερ (Allison Lange).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ταινίες ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Ταινίες που κυκλοφόρησαν κατευθείαν σε βίντεο Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Υπερφυσικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιντεοπαιχνίδια
Τίτος Όουτς
Ο Τίτος Όουτς (Titus Oates, 15 Σεπτεμβρίου 1649 – 12/13 Ιουλίου 1705) ήταν Άγγλος προτεστάντης ιερέας που διέπραξε ψευδορκία «κατασκευάζοντας» συνωμοσία για δήθεν δολοφονία του βασιλιά από Καθολικούς.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Όουκαμ στις 15 Σεπτεμβρίου 1649. Ήταν γιος κληρικού, ο οποίος ήταν Αναβαπτιστής. Σπούδασε στο Κολέγιο του Κέιμπριτζ και έγινε Αγγλικανός ιερέας, αλλά αποπέμφθηκε κατηγορούμενος για μέθη και για σοδομισμό. Με τις ίδιες κατηγορίες έχασε και τη θέση του ως ιερέας στην ενορία Μπόμπινγκ του Σάσσεξ. Το 1677, όντας στρατιωτικός ιερέας στο πλοίο Adventurer συνελήφθη ξανά για σοδομισμό. Γλίτωσε την αυστηρότατη ποινή επειδή ήταν κληρικός. Στη συνέχεια έγινε μέλος του Τάγματος των Ιησουιτών και έγινε φίλος του αντικαθολικού ιερέα Ίσραελ Τονγκ.
Προειδοποιήσεις για συνωμοσίες
Το 1678 ένας γνωστός του βασιλιά Καρόλου Β΄ της Αγγλίας, ο Κρίστοφερ Κέρκμπι, προειδοποίησε τον ίδιο για συνωμοσία με σκοπό την ανατροπή του, χωρίς αποτέλεσμα. Ο Τονγκ πλησίασε τον βασιλιά και τον προειδοποίησε ξανά για φερόμενη συνωμοσία με σκοπό τη δολοφονία του, στην οποία εμπλέκονταν οι Ιησουίτες, οι Άγγλοι καθολικοί και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας. Ο βασιλιάς δεν εντυπωσιάστηκε αλλά διέπραξε το σφάλμα να εμπιστευτεί το μυστικό στον φανατικό εχθρό των καθολικών, κόμητα του Ντανμπάι. Ο Τόνγκε τον σύστησε με τον Όουτς.
Πλαστές συνωμοσίες
Στις 6 Σεπτεμβρίου του 1678 οι Όουτς και Τονγκ πλησίασαν τον εισαγγελέα σερ Έντμουντ Μπέρι Γκόντφρεϊ. Ο Όουτς του κατήγγειλε ότι είχε αποδείξεις ότι σχεδιαζόταν η δολοφονία του Βασιλιά και η αντικατάστασή του με τον αδελφό του, καθολικό, Ιάκωβο, δούκα της Υόρκης (μετέπειτα Ιάκωβο Β΄). Τότε όλοι οι ηγέτες των Προτεσταντών θα εκτελούνταν. Ο Όουτς ανακρίθηκε από το βασιλικό συμβούλιο και στις 28 Σεπτεμβρίου έκανε 43 καταγγελίες εναντίον πληθώρας καθολικών και 541 Ιησουιτών, ευγενών αλλά και άλλων. Στο στόχαστρό του βρέθηκαν ο γιατρός της βασίλισσας, Σερ Τζωρτζ Ουέικμαν και ο υπουργός του δούκα του Γιορκ, Έντουαρντ Κόουλμαν, οι οποίοι, κατά τον Όουτς, ήταν οι επίδοξοι δολοφόνοι του Βασιλέα. Παρ' όλη την τυχαία επιλογή των ονομάτων από τον Όουτς, λόγω της μισαλλοδοξίας του, ο Κόλμαν βρέθηκε να σχετίζεται με έναν Γάλλο Ιησουίτη. Έτσι, σε αντίθεση με τον γιατρό που αθωώθηκε, ο Κόλμαν καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 3 Δεκεμβρίου του 1678 για προδοσία. Λίγο πριν αποκεφαλιστεί, κρεμάστηκε μέχρι λιποθυμίας, ευνουχίστηκε, του έβγαλαν τα σπλάχνα και διαμελίστηκε. Ο γιατρός Ουίλιαμ Φόγκαρτι, τον οποίο ο Όουτς επίσης ενέπλεξε στη συνωμοσία ("Popish Plot"), πέθανε στη φυλακή το 1678.
Με στρατό που του δόθηκε, ο Όουτς άρχισε να συλλαμβάνει Ιησουίτες και μάλιστα αυτούς που τον είχαν βοηθήσει στο παρελθόν. Συνέλαβε περί τα 80 άτομα. Κατηγόρησε τους Ιησουίτες ακόμα και για την εξαφάνιση και το θάνατο, πέντε μέρες μετά, του Σερ Έντμουντ Μπέρι Γκόντφρεϊ (βρέθηκε στραγγαλισμένος και με περασμένο το ξίφος του στο σώμα του). Ο Κάρολος Β΄ επέστρεψε στο Λονδίνο και συγκάλεσε εκτάκτως το Κοινοβούλιο. Η υστερία συνεχίστηκε, με τις γυναίκες ευγενείς να βγαίνουν έξω το βράδυ κουβαλώντας όπλα και να γίνονται έλεγχοι για κρυμμένα όπλα σε σπίτια, χωρίς αποτέλεσμα. Έγινε έρευνα ακόμα και στη Βουλή των Λόρδων, προκειμένου να αποτραπεί μια δεύτερη "Συνωμοσία της Πυρίτιδας".
Ο Όουτς έγινε πιο θρασύς και κατηγόρησε 5 Καθολικούς λόρδους για ανάμειξη στη συνωμοσία. Ο Βασιλιάς δεν πίστεψε τίποτε από αυτά, αλλά ο κόμης του Σάφτσμπερι τους συνέλαβε και τους έκλεισε στον Πύργο του Λονδίνου, απαιτώντας δημόσια να αποκλειστεί από τη διαδοχή στο θρόνο ο αδελφός του βασιλιά.
Στο τέλος του έτους, η Βουλή ενέκρινε νομοσχέδιο που απέκλειε τους Καθολικούς τόσο από τη Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και από εκείνη των Λόρδων.
Έτσι, οποιοσδήποτε ήταν απλώς ύποπτος ότι ήταν Καθολικός, απελαυνόταν από το Λονδίνο και του απαγορευόταν η επιστροφή σε απόσταση εντός 10 μιλίων από την πόλη. Μέχρι και τράπουλα είχε φτιαχτεί με φιγούρες που παρίσταναν τους πρωταγωνιστές του σκανδάλου.
Ο Τίτος Όουτς έλαβε ως αμοιβή ένα διαμέρισμα στο Ουάιτχωλ (Whitehall) και ετήσιο επίδομα 1.200 λιρών. Δεν ήταν όμως έτοιμος να σταματήσει τις συκοφαντίες και σύντομα κατήγγειλε ξανά ότι κάποιο σκόπευαν να δολοφονήσουν τον βασιλιά με ασημένιες σφαίρες. Προκλήθηκε σάλος και η κοινή γνώμη έβγαλε τις δικές της ιστορίες.
Παρά την αρχική φήμη του, ο Όουτς γινόταν όλο και πιο μισητός. Ο δικαστής Σκρογκς άρχισε να αθωώνει ανθρώπους που ο κληρικός είχε κατηγορήσει, μετά την εκτέλεση 15 αθώων, με τελευταίο τον αρχιεπίσκοπο του Άρμαγκ (Armagh), Όλιβερ Πλάνκετ, που εκτελέστηκε την 1η Ιουλίου του 1681.
Καταδίκες και κατάρρευση της ψευδορκίας
Ο Βασιλιάς άρχισε να λαμβάνει αντίμετρα. Ο Όουτς διατάχτηκε να φύγει από το διαμέρισμά του στο Ουάιτχωλ, αρνήθηκε όμως και κατηγόρησε τον ίδιο τον βασιλιά, το δούκα του Γιορκ και όποιον θεωρούσε αντίπαλο, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για ανταρσία, να καταδικαστεί σε πρόστιμο 100.000 λιρών και να φυλακιστεί. Με τη άνοδο του Ιακώβου Β΄ στο θρόνο, ο Όουτς δικάστηκε ξανά και καταδικάστηκε για ψευδορκία σε ετήσια διαπόμπευση, στέρηση ασκήσεως του επαγγέλματος του ιερέα και ισόβια κάθειρξη. Τον έβγαλαν έξω από το κελί του φορώντας ένα καπέλο που έγραφε Τίτος Όουτς, καταδικάστηκε με αδιάσειστες αποδείξεις ότι διέπραξε δύο απαίσιες ψευδορκίες. Τον έδεσαν στο στύλο του εξευτελισμού και οι περαστικοί από την πύλη της Αίθουσας του Ουεστμίνστερ του έριχναν αυγά.
Την επόμενη ημέρα διαπομπεύτηκε στο Λονδίνο και την τρίτη τον έδεσαν γυμνό σε κάρο και τον μαστίγωσαν από το Αλντγκέιτ στο Νιουγκέιτ. Το μαστίγωμα επαναλήφθηκε την επομένη ημέρα.
Τελευταία χρόνια
Παρέμεινε στη φυλακή για 3 χρόνια και του δόθηκε χάρη το 1688 όταν ανέβηκαν στο θρόνο ο Γουλιέλμος της Οράγγης και η Μαρία. Του δόθηκε σύνταξη 5 λιρών την εβδομάδα αλλά διεκόπη από τη Μαρία και αυξήθηκε το 1698 σε 300 λίρες το χρόνο. Ο Όουτς απεβίωσε στις 12 ή 13 Ιουλίου του 1705.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οουτς Τιτος Κατηγορία:Ιησουίτες
Πεπλατυσμένος κύβος
Στη στερεομετρία, ο πεπλατυσμένος κύβος (ή πεπλατυσμένο εξάεδρο ή πεπλατυσμένο κυβοκτάεδρο) είναι ένα κυρτό ημικανονικό πολύεδρο, που ανήκει στα στερεά του Αρχιμήδη. Διαθέτει 38 έδρες: 32 ισόπλευρα τρίγωνα και 6 τετράγωνα. Έχει 24 κορυφές και 60 ακμές.
Γεωμετρικά χαρακτηριστικά πεπλατυσμένου κύβου
Αν θεωρήσουμε \alpha \,\! το μήκος της ακμής του στερεού, τότε ισχύουν τα εξής:
όπου η σταθερά tribonacci.
Κατασκευαστικά, ο πεπλατυσμένος κύβος μπορεί να προέλθει από τον κύβο, εάν απομακρύνουμε προς τα έξω (σε σχέση με το κέντρο του) όλες τις έδρες του κατά ορισμένη απόσταση και τις περιστρέψουμε ως προς το κέντρο τους (όλες αριστερόστροφα ή όλες δεξιόστροφα), έτσι ώστε τα κενά που δημιουργούνται να μπορούν να καλυφθούν από ισόπλευρα τρίγωνα.
Θερμότητα χημικής αντίδρασης
Ο όρος θερμότητα χημικής αντίδρασης, αναφέρεται στην θερμότητα που παρατηρείται (ή εκδηλώνεται) κατά το στάδιο μιας χημικής αντίδρασης, που συμβαίνει υπό δεδομένη θερμοκρασία και χωρίς να μεταβάλλονται ο όγκος και η πίεση, εντός του συστήματος, αλλά και να μη συντελείται εξ αυτής της θερμότητας εξωτερικό έργο.
Η Θερμότητα χημικής αντίδρασης, λεγόμενη και "βασική ενθαλπία χημικής αντίδρασης" γενικά, αποτελεί αντικείμενο έρευνας και μελέτης της Θερμοχημείας, ενώ ο προσδιορισμός της είναι αντικείμενο της Θερμιδομετρίας που επιχειρείται με ειδικά όργανα, τα λεγόμενα θερμιδόμετρα.
Βασικές συνθήκες
Δύο είναι οι βασικές συνθήκες υπό τις οποίες γίνονται οι σχετικές μετρήσεις: α) Υπό σταθερό όγκο και β) Υπό σταθερή πίεση. Ο προσδιορισμός των παραπάνω θερμοτήτων γίνεται σχετικά εύκολα από τη θερμιδομετρία. Όταν όμως αναπτύσσονται ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες, ή όταν συμβαίνουν παράλληλα δευτερεύουσες αντιδράσεις, προκειμένου να αποφευχθεί σύγχυση στον προσδιορισμό, ακολουθούνται ιδιαίτεροι υπολογισμοί που βασίζονται στις μεταβολές της ελεύθερης ενέργειας ή της ενθαλπίας.
Πηγές
Κατηγορία:Θερμοχημεία
Reaktionsenthalpie Standard enthalpy of reaction Entalpía estándar de reacción Enthalpie de réaction Standard reakcióentalpia Entalpia standard di reazione Standardowe molowe ciepło tworzenia
Στεφάν Ζαβέλ
Ο Στεφάν Ζαβέλ (Stéphane Javelle, Λυών, 16 Νοεμβρίου 1864 – 3 Αυγούστου 1917) ήταν Γάλλος αστρονόμος.
Από το 1888 εργάστηκε ως βοηθός του Ανρί Ζοζέφ Περροτέν στο Αστεροσκοπείο της Νίκαιας, όπου παρατήρησε 1431 ουράνια σώματα τα οποία καταγράφονται στον κατάλογο IC (Index Catalogue). Πριν το 1888 εργαζόταν ως λογιστής και η επαγγελματική του ενασχόληση με την Αστρονομία οφείλεται στον φίλο του εργοδότη του, Λουί Τολόν (Louis Thollon), που τον πρότεινε στον Περροτέν. Η Γαλλική Ακαδημία Επιστημών απένειμε στον Ζαβέλ το Βραβείο Βαλζ το 1910.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Blue Panorama Airlines
Ιστορία
Η Blue Panorama Airlines ιδρύθηκε στη Ρώμη το 1998 και είναι μέλος του IATA από το 2002. Η εταιρεία εδρεύει στο αεροδρόμιο Λεονάρντο ντα Βίντσι-Φουμιτσίνο της Ρώμης και το Αεροδρόμιο Μαλπένσα του Μιλάνου.
Από το 2005, ο στόλος των Boeing 737 που έχει φτιάξει η Blue Panorama Airlines πραγματοποιεί εθνικές και διεθνείς πτήσεις για λογαριασμό του τμήματος χαμηλού κόστους, του Blu-Express.
Στις 25 Νοεμβρίου 2013 η Blu-express ξεκίνησε τις πτήσεις από την Ιταλία προς το Διεθνές Αεροδρόμιο των Τιράνων έπειτα από τη διακοπή λειτουργίας της αεροπορικής εταιρίας Belle Air.
Συμφωνίες κοινού κωδικού
Η εταιρεία Blue Panorama Airlines έχει κοινό κωδικό με τις ακόλουθες αεροπορικές εταιρείες:
Στόλος
μικρογραφία|Blue Panorama [[Boeing 767|Boeing 767-300ER]] Από το Μάιο του 2018 ο στόλος της Blue Panorama αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές αεροπορικές εταιρείες
Καρτιέ Λατέν
thumb|250px|Η πρόσοψη της [[Σορβόννης.]] Το Καρτιέ Λατέν (γαλλικά: Quartier latin, κυριολεκτικά λατινική συνοικία) είναι περιοχή στο 5ο και 6ο διαμέρισμα του Παρισιού. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, γύρω από τη Σορβόννη και είναι γνωστό για την φοιτητική ζωή και τα μπιστρό του. Στο Καρτιέ Λατέν βρίσκονται τα πιο διάσημα πανεπιστημιακά κτίρια του Πανεπιστημίου του Παρισιού και των πανεπιστημίων που το διαδέχτηκαν μετά τον Μάη του '68, όπως το Πανεπιστήμιο Παντεόν-Σορμπόν και το Πανεπιστήμιο Παντεόν-Ασσάς, καθώς και άλλα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως το Κολλέγιο της Γαλλίας (Collège de France), το ψυχιατρικό νοσοκομείο Λανγκ-Μαρτινέζ, το École des Mines de Paris και η Schola Cantorum. Άλλα ιδρύματα, όπως η Εκόλ Πολιτεκνίκ (Πολυτεχνική Σχολή (Γαλλία)), μετακινήθηκαν πρόσφατα σε πιο ευρύχωρο περιβάλλον.
Η συνοικία πήρε το όνομά της από τα λατινικά, τα οποία στο παρελθόν ομιλούνταν μέσα και γύρω από το πανεπιστήμιο, καθώς τα λατινικά ήταν η γλώσσα της μάθησης κατά τον Μεσαίωνα στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Συνοικίες του Παρισιού
Αθλητική Ένωση Εσπερίδες Καλλιθέας
Η Αθλητική Ένωση Εσπερίδες Καλλιθέας (γνωστή και ως Ραβέννα Εσπερίδες) ήταν ελληνικός αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιούταν στην περιοχή της Καλλιθέας στην Αθήνα, όπου και βρισκόταν η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο «Έσπερος». Επίσημο έτος ίδρυσής του ήταν το 1995 και αγωνιζόταν με χρώματα το κίτρινο και το μπλε. Διατηρούσε τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες όλων των ηλικιών.
Ιστορικό συλλόγου
Ο σύλλογος ιδρύθηκε μετά από τη συγχώνευση των γυναικείων ομάδων του Εσπέρου Καλλιθέας, του Παντζιτζιφιακού Α.Ο., της Α.Ε. Καλλιθέας-Τζιτζιφιών και του τμήματος καλαθοσφαίρισης του Α.Ν.Ο. Γλυφάδας, η οποία διήρκεσε σταδιακά από το 1995 έως το 2003.
Κατά τη δεκαετία του 2000 αποτέλεσε έναν από τους ισχυρότερους συλλόγους της γυναικείας καλαθοσφαίρισης, έχοντας κατακτήσει δύο Πρωταθλήματα Ελλάδος (2006·2008), τέσσερα Κύπελλα Ελλάδος (2006·2007·2008·2009) και δύο Double (2006·2008).
Τον Ιούνιο του 2012 ανακοινώθηκε η μετονομασία-προσχώρηση των Εσπερίδων στο σύλλογο ανδρικής καλαθοσφαίρισης του δήμου τους, με την ονομασία Γ.Σ. Ίκαρος Καλλιθέας. Ο νέος σύλλογος εξακολούθησε να έχει αντικείμενο αποκλειστικά τη γυναικεία καλαθοσφαίριση, με το βασικό πυρήνα της διοίκησης να παραμένει ίδιος. Ο Ίκαρος αντικατέστησε τις Εσπερίδες στην Α1 Εθνική, εφόσον η υπόστασή του δεν άλλαξε ουσιαστικά.
Ευρωπαϊκή πορεία
Πριν την συγχώνευση των ομάδων που απαρτίζουν το σημερινό σύλλογο, στο Ronchetti Cup είχαν αγωνιστεί τόσο ο Α.Σ. Έσπερος (1998-99) όσο και ο Α.Ν.Ο. Γλυφάδα (2002-03). Οι Εσπερίδες Καλλιθέας έλαβαν μέρος στη διοργάνωση του EuroCup Women την περίοδο 2008-09.
Τόσο κατά την αγωνιστική περίοδο 2008-09 όσο και την 2009-10 ο σύλλογος κέρδισε το δικαίωμα συμμετοχής στο EuroCup Γυναικών κατά την επόμενη αγωνιστική περίοδο, αν και οι ιθύνοντες του συλλόγου αποφάσισαν την άρνηση της πρόσκλησης.
Ομάδα Νεανίδων
Η ομάδα νεανίδων (U19) των Εσπερίδων έχει κατακτήσει τέσσερα χρυσά μετάλλια σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα: το 1996 στην Καστοριά, το 2004 στα Πατήσια και το 2005 στην Κοζάνη. Επίσης δύο ασημένια στις διοργανώσεις του 2003 στην Καλλικράτεια και 2010 στο Ρέθυμνο. Τέλος, ένα χάλκινο το 2012 στην Κύμη.
Τμήμα γυναικείας πετοσφαίρισης
Το καλοκαίρι του 2011 τα σωματεία Γ.Σ. Ίκαρος Καλλιθέας και Εσπερίδες Καλλιθέας ανακοίνωσαν τη δημιουργία κοινού τμήματος γυναικείας πετοσφαίρισης, υπό το σύνθετο όνομα «Ίκαρος Εσπερίδες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2003 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2003
Τσερκοβίτσα
Τοποθεσία
Βρίσκεται ανατολικά των Αγίων Σαράντα, στην περιοχή "Θεολόγου" (Επαρχία Δίβρης). Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Αγιαντριάς, Γιαννιτσάτι, Δίβρη, Κουλουράτι, Λουψάτι και Μάλτσιανη. Βρίσκεται σε υψόμετρο 372 μέτρων, κτισμένο στους πρόποδες του Διβροβουνίου.
Ιστορικά στοιχεία
Στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε διοικητικά στον "Καζά του Δελβίνου" ενώ ο πληθυσμός του χωριού, σύμφωνα με την οθωμανική στατιστική του 1895, ήταν 135 κάτοικοι. Το 1913, στον "εθνογραφικό χάρτη της Βορείου Ηπείρου" που συνέταξε το Γενικό Στρατηγείο του Ελληνικού Στρατού, αναφέρεται ότι το χωριό κατοικείται από 194 Έλληνες. Σύμφωνα με έρευνα του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη το 1993, η Τσερκοβίτσα κατοικούταν από 580 Έλληνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Φοινίκη (Βόρεια Ήπειρος)
Ζέττα Μακρή
Η Ζέττα Μακρή (Θεσσαλονίκη, 8 Αυγούστου 1957) είναι Ελληνίδα δικηγόρος, πολιτικός και πρώην υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων. Είναι βουλευτής Μαγνησίας με τη Νέα Δημοκρατία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1957 στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε την Ελληνο-Γαλλική Σχολή Βόλου «Άγιος Ιωσήφ» και στη συνέχεια σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στο ευρωπαϊκό και κοινοτικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.
Από το 2000 έως το 2004 ήταν βουλευτής Μαγνησίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Από τον Απρίλιο του 2013 κατείχε έδρα της ΝΔ.
Τον Δεκέμβριο του 2009 ορίστηκε Αναπληρώτρια Γραμματέας του Αγροτικού Τομέα ΝΔ από τον Αντώνη Σαμαρά. Από τον Ιανουάριο του 2011 μέχρι τις εκλογές Μαΐου 2012 διετέλεσε Αναπληρώτρια Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές το Νοέμβριο του 2010 συμμετείχε στο Δήμο Βόλου ως επικεφαλής του Συνδυασμού ”Νέος Δήμος, Νέο Ξεκίνημα”. Είναι επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας στο δημοτικό συμβούλιο του Βόλου από την 1η Ιανουαρίου 2011. Τον Αύγουστο του 2012 διορίστηκε Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων θέση που κράτησε μέχρι την 1η Απριλίου 2013. Έχει αναπτύξει έντονη κοινωνική δράση.
Στις εκλογές Ιουλίου 2019 εξελέγη βουλευτής Μαγνησίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Στις 5 Ιανουαρίου 2021 ορίστηκε υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Κατά τη θητεία της, ανέλαβε τομείς του Υπουργείου Παιδείας όπως αρμοδιότητες της Γενικής Γραμματείας Πρωτοβάθμιας, Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και Ειδικής Αγωγής
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού
Place Vendome (συγκρότημα)
Οι Place Vendome είναι ένα γερμανικό χάρντ ροκ / AOR project το οποίο δημιουργήθηκε το 2004 από τον διευθυντή της δισκογραφικής εταιρίας Frontiers Records, Σεραφίνο Περουτζίνο.
Οι Place Vendome αποτελούνται από τον πρώην τραγουδιστή των Helloween, Μίκαελ Κίσκε, τον Ντένις Γουάρντ (μπάσο και παραγωγή), τον Κώστα Ζαφειρίου (τύμπανα) και τον Ούε Ρεΐτεναουερ (κιθάρα) από το συγκρότημα Pink Cream 69 και τον Γκάνθερ Γουέρνο (πλήκτρα) από τους Vanden Plas.
Το άλμπουμ Place Vendome (2004-2005)
Το 2004, Ο Σεραφίνο Περουτζίνο αποφάσισε να δημιουργήσει το πρότζεκτ Place Vendome και στην συνέχεια πρότεινε στους Μίκαελ Κίσκε και Ντένις Γουάρντ να ηχογραφήσουν ένα AOR δίσκο. Σύμφωνα με τον Κίσκε «''Το όλο πρότζεκτ ήταν μια ιδέα του Σεραφίνο Περουτζίνο…Πρώτα επικοινώνησε με τον Γουάρντ και τον προσέλαβε να επιβλέπει το πρότζεκτ…Εμένα μου πρότεινε την ιδέα του και αφού άκουσα τα τραγούδια δέχτηκα να κάνω τον δίσκο. Εντυπωσιάστηκα από την δύναμη που είχε το υλικό.» Στις 10 Οκτωβρίου του 2005 κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ με τίτλο Place Vendome''. Τα τραγούδια γράφτηκαν από τον Γουάρντ ο οποίος ανέλαβε και την παραγωγή. Ο Κίσκε δηλώνει «Ήμουν απογοητευμένος από πολλά πράγματα και δεν με ενδιέφερε και τόσο πολύ η μουσική...Ο Σεραφίνο μου έδωσε την ευκαιρία με τους Place Vendome να ξανατραγουδήσω και μάλιστα το είδος μουσικής που μου άρεσε κι έτσι με έκανε να νιώσω και ξανά άνετα με το ρόκ.»
Το άλμπουμ Thunder in the Distance (2013)
Την πρώτη Νοεμβρίου του 2013, οι Place Vendome κυκλοφορήσαν το τρίτο άλμπουμ τους με τίτλο Thunder In The Distance. Ένα μουσικό βίντεο γυρίστηκε για το τραγούδι "Talk To Me", ενώ ο Κώστας Ζαφειρίου αντικαταστάθηκε από τον Ντίρκ Μρούινενμπεργκ στα τύμπανα. Τα τραγούδια γράφτηκαν από οκτώ διαφορετικούς συνθέτες, με τον Τίμο Τόλκκι (ex-Stratovarius) και τον Μάγνο Κάρλσεν να είναι οι ποιο αναγνωρίσιμοι.
Το άλμπουμ Close to the Sun (2017)
Το 2017, οι Place Vendome κυκλοφορήσαν το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο Close To The Sun. Τα τραγούδια γράφτηκαν από οκτώ διαφορετικούς συνθέτες, με τους Jani Liimatainen (Cain's Offering, ex-Sonata Arctica), Olaf Thorsen (Vision Divine, Labyrinth), Fabio Lione (Vision Divine, ex-Rhapsody of Fire), Simone Mularoni (DGM) και τον Μάγνο Κάρλσεν να είναι οι ποιο αναγνωρίσιμοι. Για πρώτη φορά στην ιστορία του πρότζεκτ συμμετείχαν ως guest κιθαριστές οι Gus G (Firewind, Ozzy Osbourne), Κάι Χάνσεν (ex-Helloween, Gamma Ray, Unisonic), Alfred Koffler (Pink Cream 69), Μάντι Μέϊερ (ex-Krokus, ex-Asia, Unisonic), Μάγνο Κάρλσεν, Simone Mularoni και ο Michael Klein.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά hard rock συγκροτήματα
Νήσος Τιβερίνα
Η Τιμπερίνα συνδέεται με την Ρώμη με δύο γέφυρες, η μία είναι η πόντε Φαμπρίτσιο και την συνδέει με την συνοικία του Γκέτο και η άλλη πόντε Σέστιο που την συνδέει με την συνοικία Τραστεβέρε.
Πάνω στο νησί σήμερα βρίσκονται ένας ναός και ένα νοσοκομείο που βρίσκεται σε λειτουργία.
Παραπομπές
Τιβερινα Τιβερινα Τιβερινα
Χοακίν Σορόγια
Ο Χοακίν Σορόγια Μπαστίγια (Joaquín Sorolla, 27 Φεβρουαρίου 1863 – 10 Αυγούστου 1923) ή πιο γνωστός ως Χοακίν Σορόγια, ήταν Ισπανός ζωγράφος. Ακολουθούσε το «ρεύμα» του ιμπρεσιονισμού και ζωγράφιζε πορτρέτα, τοπία αλλά και καθημερινά ή ιστορικά γεγονότα. Αυτό που έκανε τα έργα του ξεχωριστά ήταν τα πολύ έντονα, ζωντανά και φωτεινά χρώματα που χρησιμοποιούσε.
Η ζωή του και η αρχή της σταδιοδρομίας του
Ο Χοακίν Σορόγια γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1863 στην πόλη Βαλένθια της Ισπανίας. Ο Χοακίν είχε μία αδελφή ένα χρόνο μικρότερη του, την Κόνχα. Ο πατέρας του, που ήταν έμπορος, ονομαζόταν επίσης Χοακίν και η μητέρα του Κονσεπθιόν. Τον Αύγουστο του 1865 οι γονείς του πέθαναν (πιθανότατα από χολέρα), και τον μεγάλωσαν αυτόν και την αδελφή του ο θείος και η θεία τους.
Ξεκίνησε μαθήματα ζωγραφικής από την ηλικία των 9 και αργότερα διδάχθηκε από τους Καγετάνο Καπούζ και Σαλουστιάνο Ασένχο. Στην ηλικία των 18 πήγε στην Μαδρίτη όπου περνούσε ατελείωτες ώρες ζωγραφίζοντας στο Μουσείο Πράδο. Μόλις τελείωσε την θητεία του στον στρατό και πλέον στα 22 του χρόνια, δέχθηκε μία δωρεά η οποία του επέτρεψε να σπουδάσει ζωγραφική στην Ρώμη. Το 1885 επισκέφθηκε το Παρίσι όπου και ήρθε σε επαφή για πρώτη φορά με την μοντέρνα τέχνη, οι δύο εκθέσεις που τον επηρέασαν πιο πολύ ήταν αυτές των Ζιλ Μπαστιέν Λεπάζ και Άντολφ φον Μέντσελ. Πίσω στην Ρώμη ζωγράφιζε στο πλευρό των Χοσέ Μπεργιούγιε, Εμίλιο Σάλα και Χοσέ Βιγέγας Κορντέρο.
Το 1888 επέστρεψε στην Βαλένθια για να νυμφευτεί την Κλοτίλντ Γκαρσία Ντελ Καστίγιο, που την είχε γνωρίσει το 1879, ενώ ήταν στο στούντιο του πατέρα της. Μέχρι το 1895 είχαν αποκτήσει μαζί τρία παιδιά, την Μαρία (1895), τον Χουακίν (1892) και την Ελένα (1895). Το 1890 μετακόμισαν στην Μαδρίτη. Για την επόμενη δεκαετία ο Σορόγια επικεντρωνόταν κυρίως στο να δημιουργεί μεγάλους πίνακες με ανατολίτικα, μυθολογικά, κοινωνικά και ιστορικά θέματα, για να τα εκθέτει σε σαλόνια και σε δημόσιες εκθέσεις στην Βενετία, Μόναχο, Βερολίνο, Παρίσι, Μαδρίτη και Σικάγο.
Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία σημειώθηκε μετά τον Πίνακα “Μια άλλη Μαργαρίτα” (1892), με τον οποίο κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην εθνική έκθεση στην Μαδρίτη και την πρώτη θέση στην διεθνή έκθεση στο Σικάγο, όπου και πωλήθηκε  και τελικά δόθηκε ως δωρεά στο μουσείο του πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον. Η φήμη του μεγάλωσε και έγινε από τους ποιο γνωστούς Ισπανούς ζωγράφους της νέας σχολής. Ο πίνακας του «Η επιστροφή από το ψάρεμα» (1894) αγαπήθηκε πολύ στο σαλόν του Παρισιού και αγοράστηκε από την πολιτεία για το Μουσείο του Λουξεμβούργου.
Το 1897 ζωγράφισε δύο πίνακες, συνδέοντας την τέχνη με την επιστήμη, ο πρώτος ήταν το “πορτρέτο του Δρ. Σιμάρο με το μικροσκόπιο” και το δεύτερο “Η έρευνα”. Οι δύο πίνακες εκτέθηκαν στην εθνική έκθεση της Μαδρίτης, όπου και βραβεύθηκε.
«Θλιβερή κληρονομιά»
Το 1889 ζωγράφισε τον πίνακα «Θλιβερή κληρονομιά», ο οποίος είναι 285εκ. x 210εκ. Ο Σορόγια δημιούργησε αυτό τον πίνακα για να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη.
Ο πίνακας απεικονίζει παιδιά με πολιομυελίτιδα να κάνουν μπάνιο στην θάλασσα της Βαλένθια, υπό την επίβλεψη ενός ιερέα. Εκείνα τα χρόνια τα κρούσματα της πολιομυελίτιδας είχαν αυξηθεί και ο προβληματισμός του Σορόγια για αυτήν την ασθένεια τον οδήγησε στην δημιουργία αυτού του πίνακα.
Με αυτόν τον πίνακα η φήμη του έφτασε στο απόγειο της, το 1900 κέρδισε ένα βραβείο και πήρε το μετάλλιο της τιμής στην διεθνή έκθεση του Παρισιού και το 1901 κέρδισε το βραβείο στην εθνική έκθεση της Μαδρίτης. Μετά από αυτόν τον πίνακα ο Σορόγια δεν ξαναδημιούργησε πίνακα παρόμοιου θέματος.
Η καταξίωση
Το 1900 κέρδισε το μετάλλιο της τιμής και ήταν υποψήφιος για ιππότης της λεγεώνας της τιμής. Μέσα στα επόμενα χρόνια έγινε μέλος της ακαδημίας του Παρισιού, της Λισαβόνας και της Βαλένθια, ακόμα βραβεύτηκε με τον τίτλο του "πιο αγαπημένου υιού της Βαλένθια".
Το 1906 έκανε μια έκθεση στο Παρίσι και βραβεύτηκε με τον τίτλο του  Αξιωματικού της λεγεώνας της Τιμής. Η έκθεση αποτελούνταν περίπου από 500 έργα τέχνης.
Το 1908 Ο Σορόγια γνώρισε τον Άρτσερ Μίλτον Χάντιγκτον, ενώ ήταν στη Αγγλία, τον έκανε μέλος της ισπανικής κοινότητας της Νέας Υόρκης, και τον κάλεσε να κάνει μία έκθεση το 1909 εκεί. Εκτέθηκαν 356 πίνακες, από τους οποίους πωλήθηκαν οι 195. Ο Σορόγια πέρασε πέντε μήνες στις Ηνωμένες Πολιτείες και ζωγράφισε πάνω από είκοσι πορτρέτα.
Στο τέλος της ζωής του
Το 1911, Ο  Σορόγια επισκέφθηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες, για δεύτερη φορά, και παρουσίασε 152 νέα έργα στο Μουσείο Τέχνης του Σεν Λούις  και 161 στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο λίγες εβδομάδες μετά. Αργότερα εκείνο το έτος ο Σορόγια γνώρισε τον Άρτι Χάντινγκτον στο Παρίσι και υπέγραψε συμβόλαιο για να ζωγραφίσει μια σειρά από πίνακες. Ο Χάντινγκτον περίμενε οι πίνακες να έχουν θέμα την “ιστορία της Ισπανίας”, αλλά ο Σορόγια προτίμησε σαν θέμα το “Όραμα της Ισπανίας”. Υπήρξε μεγάλη αντιπαράθεση περί του θέματος που θα είχαν οι πίνακες, τελικά αποφάσισαν το θέμα να είναι “Οι επαρχίες της Ισπανίας”, αλλά ο Σορόγια τούς έδωσε τον αρχικό τίτλο που ήθελε. Για να ζωγραφίσει αυτούς τους πίνακες, ο Σορόγια ταξίδεψε: στη Ναβάρρα, την Αραγονία, την Καταλονία, την Βαλένθια, την Έλτσε, την Σεβίλλη, την Ανδαλουσία, την Εστρεμαδούρα, την Γαλικία, την Γκιπούθκοα, της Καστίλη, την Λεόν και την Αγιαμόντε, σε κάθε επαρχία και πόλη τα μοντέλα φορούσαν τις τοπικές ενδυμασίες. Το 1917 ο Σορόγια είχε αποκαλύψει ότι πλέον είχε κουραστεί με τους πίνακες, αλλά τον Ιούλιο του 1919 ζωγράφισε και τον τελευταίο πίνακα. Ζωγράφισε δεκατέσσερις πίνακες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο κτήριο της Ισπανικής κοινότητας στο Μανχάταν, οι πίνακες έχουν εύρος ύψους από 3.5-4 μέτρα. Αυτοί οι πίνακες αποτέλεσαν ορόσημο για την υπόλοιπη καριέρα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Αλίφειρα Ηλείας
Η Αλίφειρα ή Αλιφείρα είναι ημιορεινό χωριό της Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.
Γεωγραφικά στοιχεία - Αξιοθέατα
Η Αλίφειρα βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του όρους Μίνθη σε υψόμετρο 405 μέτρα. Το χωριό απέχει 36 χλμ. Α.-ΝΑ. από τα Κρέστενα και 15 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Ανδρίτσαινα. Ανατολικά περνάει το Φαναρίτικο ρέμα ενώ δυτικά προς το Τσελεχοβίτικο ρέμα (αρχαίος Τρίτωνας) είναι η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σεπετού έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο που χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας και είναι κτισμένη σε βραχώδη πλαγιά πάνω από τον ποταμό Τρίτωνα, ιδρύθηκε την περίοδο 1150-1200, το καθολικό του χρονολογείται το 1920 και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην περιοχή τα χρόνια του Βυζαντίου, της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας.
Ιστορικά - Διοικητικά στοιχεία
Αναφορές για τον οικισμό με την ονομασία υπάρχουν πριν την περίοδο της Επανάστασης του 1821, με την ονομασία Ρογγοζιό ή Ρογανοζιό να συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των χωριών και οικισμών που υπάγονταν στην τότε επαρχία Φαναρίου. Μετά την απελευθέρωση, αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Ρογγοζιό το 1927 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αλιφείρας. Το 1912 με το ΦΕΚ 262Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Αλιφείρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το γειτονικό (βόρεια) Πευκί αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αλιφείρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αλιφείρας του Δήμου Ανδρίτσαινας - Κρεστένων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 96 κατοίκους ενώ ως οικισμός 82. Με την απογραφή του 2001 είχε 313. Η τοπική κοινότητα Αλιφείρας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 10,970 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ανδρίτσαινας - Κρεστένων
Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς
Ιστορία
Το Ευρωπαϊκό Κύπελλο (σημερινό Champions League) πρωτοξεκίνησε με αιτία την ευρωπαϊκή κυριαρχία των Γουλβς και των παιχνιδιών τους με κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες στη δεκαετία του '50.
Η Γούλβερχαμπτον Γουόντερερς ήταν ιδρυτικό μέλος της Αγγλικής ποδοσφαιρικής λίγκας και πριν από το ξέσπασμα του Α' Παγκόσμιου Πολέμου είχε κερδίσει το Κύπελλο Αγγλίας δύο φορές. Οι Λύκοι καθιερώθηκαν πραγματικά ως κορυφαία ομάδα με προπονητή τον Σταν Κούλις (αγγλ.: Stan Cullis) μετά από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεταξύ του 1949 και του 1960 βγήκαν τρεις φορές πρωταθλητές και δύο φορές κυπελλούχοι. Το 1972 έπαιξαν στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, ενώ το 1974 και το 1980 κέρδισαν το Λιγκ Καπ.
Η βασική ανταγωνίστρια ομάδα των Γούλβς είναι η Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον. Οι αγώνες μεταξύ των δύο ομάδων αποκαλούνται ντέρμπι του Μπλακ Κάντρυ.
Οικονομικά προβλήματα
Τον Αύγουστο του 1979 ο σύλλογος είχε κάνει τα αποκαλυπτήρια της νέας εξέδρας του Μολινό, την εξέδρα "Τζον Άιρλαντ", έργο που κόστισε εκατομμύρια λίρες και αποτέλεσε καταλύτη για την οικονομική καταστροφή του συλλόγου.
Όταν η ομάδα υποβιβάστηκε στην 2η κατηγορία το 1982, τα χρέη άρχιζαν να αυξάνονται σε επικίνδυνο βαθμό και ο σύλλογος σώθηκε από πτώχευση όταν αγοράστηκε από μια κοινοπραξία με μπροστάρη τον πρώην παίκτη, Ντέρεκ Ντάγκαν. Η εξαγορά αρχικά χρηματοδοτήθηκε από δύο Σαουδάραβες αδελφούς, τον Μαχμούντ και τον Μοχαμάντ Μπχάτι και οδήγησε στην άμεση επιστροφή της ομάδας στην πρώτη κατηγορία το 1983.
Η εποχή Χέιγουορντ
Το Μάιο του 1990 η Γουλβς αγοράστηκε από τον οπαδό της ομάδας Τζακ Χέιγουορντ. Με τη χρηματική βοήθεια που αυτός παρείχε το πεπαλαιωμένο γήπεδο της ομάδας σταδιακά ανοικοδομήθηκε έτσι ώστε να τηρεί τους νέους προβλεπόμενους όρους που είχε θεσπίσει η κυβέρνηση στην αρχή της δεκαετίας του 1990,με το ομοίωμα του Σταν Κούλις να ξηλώνεται απ´την πλευρά της «Νορθ Μπανκ» το 1992, και το ομοίωμα του Μπίλυ Ράιτ να αντικαθιστά το ομοίωμα το «Βατερλού Ρόουντ» τον Αύγουστο του 1993. Το Δεκέμβρη του έτους αυτού το ανακαινισμένο στάδιο άνοιξε και επισήμως, μετά την αντικατάσταση της «Σάουθ Μπάνκ» με το ομοίωμα του Τζακ Χάρις και την ανακατασκευή του ομοιώματος του Τζων Άιρλαντ (μετονομάστηκε ως ομοίωμα του Στηβ Μπουλ το καλοκαίρι του 2003).
Με την ολοκλήρωση της ανοικοδόμησης του σταδίου, ο Χέιγουορντ έκανε την πρώτη του σημαντική επένδυση όσο αφορά το έμψυχο δυναμικό της ομάδας κάτι που είχε να συμβεί σχεδόν απ΄το τέλος της δεκαετίας το 1970. Ενώ οι εργασίες για το στάδιο είχαν προτεραιότητα στην αρχή της δεκαετίας του 1990, ο σύλλογος κατά τη διάρκεια που ο Γκράχαμ Τέρνερ ήταν προπονητής του, τελείωσε τη σαιζόν στη μέση της βαθμολογίας αλλά δεν κατάφερε να διεκδικήσει την άνοδο η οποία και θα σήμαινε πολλά για την εποχή του Χέιγουορντ.
Χρώματα και έμβλημα
left|thumb|100px|Έμβλημα του δήμου του Γουλβερχάμπτον Οι Γουλβς έχουν μία από τις διασημότερες και πιο αναγνωρίσιμες εμφανίσεις στο Βρετανικό ποδόσφαιρο. Τα παραδοσιακά χρώματα τους είναι χρυσές φανέλες και μαύρα σορτς. Το παραδοσιακό εκτός έδρας χρώμα είναι το λευκό.
Το πρώτο έμβλημα που χρησιμοποιήθηκε στις εμφανίσεις των Λύκων ήταν ο Λόφος της πόλης του Γουλβερχάμπτον και φορέθηκε κυρίως σε ειδικές περιπτώσεις όπως τελικούς κυπέλλων. Προς το τέλος της δεκαετίας του '60, οι Γουλβς εισήγαγαν ένα έμβλημα που απεικόνιζε έναν λύκο σε άλμα, ενώ αργότερα ο αριθμός των λύκων αυξήθηκε σε τρεις. Το 1979, οι Γουλβς επέλεξαν το σημερινό διάσημο σήμα τους που απεικονίζει το κεφάλι ενός λύκου. Το απλό και όμορφο σχέδιό του το έχει κάνει ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα σήματα στο Βρετανικό ποδόσφαιρο.
Υποστηρικτές
Οι Γουλβς έχουν λέσχες υποστηρικτών (supporters clubs) σε Αυστραλία, ΗΠΑ, Σουηδία, Γερμανία, Ισλανδία και Νορβηγία, οι οποίες είναι συμβεβλημένες με το επίσημο Wolves Supporters club, καθώς επίσης και λέσχες σε ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο.
Το φανζίν των Λύκων ονομάζεται A Load Of Bull (ALOΒ). Ο τίτλος του έχει να κάνει με τον παίχτη των Λύκων, Στηβ Μπουλ. Πρωτοεκδόθηκε το 1989. Σήμερα ο εκδότης του είναι ο Τσάρλι Ρος και γράφεται από υποστηρικτές των Γουλβς. Το A Load Of Bull πωλείται έξω από Στάδιο Μολινό τις ημέρες των αγωνιστικών αναμετρήσεων.
Τίτλοι
thumb|300px|right|Η ομάδα που κατέκτησε το Κύπελλο το 1893
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αγγλίας  Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1877 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1877
Ρέιμερσβααλ (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ρέιμερσβααλ αναφέρονται τα εξής τοπωνύμια:
Απόθεση (χημεία)
Απόθεση ονομάζεται η μετατροπή ενός αερίου απευθείας σε στερεό. Το αντίθετο ονομάζεται εξάχνωση (sublimation). Παραδείγματα απόθεσης αποτελούν η συμπύκνωση των υδρατμών απευθείας σε πάγο, η δημιουργία χιονιού στα σύννεφα και η πάχνη στο έδαφος.
Κατηγορία:Κατάσταση της ύλης
Αδελφές Μιραμπάλ
μικρογραφία|Οι τρεις από τις αδελφές Μιραμπάλ. Οι αδελφές Μιραμπάλ ήταν Δομινικανές που πολέμησαν σθεναρά ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς του Ραφαέλ Τρουχίγιο. Οι τρεις από αυτές δολοφονήθηκαν από το δικτατορικό καθεστώς, ενώ η τέταρτη επέζησε. Οι δολοφονίες έκαναν τις αδελφές Μιραμπάλ "σύμβολα της λαϊκής και φεμινιστικής αντίστασης.
Μέλη
Οι αδελφές Μιραμπάλ ήταν:
Βιογραφία
Όλες οι αδελφές Μιραμπάλ ήταν κόρες ενός πλουσίου επιχειρηματία και έζησαν άνετα παιδικά χρόνια. Οι ίδιες παντρεύτηκαν και ζούσαν αξιοπρεπέστατη ζωή μέχρι την άνοδο του δικτάτορα Τρουχίγιο στην εξουσία. Τότε ολόκληρη σχεδόν η περιουσία τους χάθηκε και οι ίδιες εισήλθαν στον αντιδικτατορικό αγώνα, μέσω ενός θείου τους. Η Μινέρβα ήταν αυτή που ξεκίνησε πρώτη την αντιστασιακή δράση.
Κάθοδος στην αντίσταση
Τελικά, οι τρεις αδερφές σχημάτισαν το Κίνημα της 14ης Ιουνίου, ένα αντιστασιακό κίνημα, με στόχο την ανατροπή του δικτάτορα. Οι ίδιες έγιναν γνωστές ως "Πεταλούδες" (Las Mariposas). Οι σύζυγοί τους φυλακίστηκαν και οι ίδιες σε πολλές περιπτώσεις βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν.