cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παραλία Κύμης Εύβοιας
Σημεία ενδιαφέροντος
Η Παραλία της Κύμης διαθέτει ψαροταβέρνες, καφέ μπαρ και εργαστήρια ζαχαροπλαστικής. Κοντά στην Παραλία βρίσκεται η παραλία Σουτσίνι. Η παραλία είναι αμμώδης ενώ πίσω από αυτήν βρίσκεται πλαγιά με πεύκα. Στην διαδρομή προς την παραλία παρουσιάζουν ενδιαφέρον οι σχιστόλιθοι, οι οποίοι καταλήγουν μέσα στη θάλασσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Κύμη
Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας
μικρογραφία|320x320εσ| Εδαφικές αλλαγές του βασιλείου το 1772-1918. Το Βασίλειο της Γαλικίας και της Λοδομερίας με το Μεγάλο Δουκάτο της Κρακοβίας και των δουκάτων του Οσβιέτσιμ και του Ζατόρ ( Regnum Galiciae et Lodomeriae Regnum Galiciae και Lodomeriae, Königreich Galizien und Lodomerien mit dem Großherzogtum Krakau und den Herzogtümern Auschwitz und Zator  Königreich Galizien und Lodomerien mit dem Großherzogtum της Κρακοβίας και του Βασιλείου του Άουσβιτς και Ζατόρ . Królestwo Galicji i Lodomerii wraz z Wielkim Księstwem Krakowskim i Księstwami Oświęcimia i Zatoru  Η Κροατική Γαληνοί και οι Λιδομερινοί της Βιελκίμ Κισσούμ Κρακοβσκίμ και Κσιενστάμι Οσβιέτιμιαα Ζατόρου . Королівство Галичини та Володимирії з Великим князіством Краківським і князівствами Освенцима і Затору   ) ήταν βασίλειο στην πρώην ανατολική Αψβούργικη Μοναρχία. Πρωτεύουσα είχε τη Λεμβέργη (Λβιβ), ενώ σχηματίστηκε μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνολιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1772. Περιλάμβανε τη Γαλικία και τη περιοχή της μικρής Πολωνίας. Η περιοχή κάλυπτε τις ουκρανικές περιφέρειες Ιβάνο-Φρανκίβσκ, Λβιβ και Τερνοπόλ (εκτός από τις βόρειες περιοχές) της Ουκρανίας καθώς και δύο βοϊβοδάτα της Πολωνίας: το βοϊβοδάτο Υποκαρπαθίας καθώς και τους περισσότερους δήμους του βοϊβοδάτου Μικρής Πολωνίας της Πολωνίας. Στα δυτικά του βασιλείου ζούσαν Πολωνοί και στα ανατολικά Ουκρανοί. Ωστόσο ζούσαν και μειονότητες άλλων εθνών
Ιστορία
Το όνομα του βασιλείου χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 13ου αιώνα, το 1205. Πρώτος βασιλιάς της Γαλικίας ήταν ο Ρόμαν ο Μέγας, ο οποίος σκοτώθηκε το 1205. Οι απόγονοι του κυβέρνησαν το βασίλειο μέχρι το 1340.
Στο αρχαίο ρωσικό κράτος της Γαλικίας-Βολχινίας, κυβέρνησαν μεταξύ άλλων ο Γιέζι Β΄ 'Μπολεσλάβ, γιος του Τροϊντέν Α΄ της Μαζαβίας και η Μαρία Γιουρέβνι, κόρη του βασιλιά Γιούρι Α΄. Το 1340 ξέσπασαν πόλεμοι για την κληρονομιά της Γαλικίας-Βολχινίας, με αποτέλεσμα η Γαλικία να προσαρτηθεί στην Πολωνία ενώ η Βολχινία πέρασε στους Γκεντιμινίδες. Το 1372, ο βασιλιάς της Ουγγαρίας Λουδοβίκος Α΄, περιέλαβε τη Γαλικία στην Ουγγαρία, αλλά το 1387 η κόρη του Γιαντβίγκα την περιέλαβε στο Βασίλειο της Πολωνίας. Στον 15ο αιώνα η περιοχή πέρασε στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία.
Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, τα εδάφη του βασιλείου ενσωματώθηκαν στην Αυστριακή Αυτοκρατορία η οποία μετασχηματίστηκε σε Αυστροουγγαρία το 1867. Το 1775 η Μπουκοβίνα προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Γαλικίας-Λοδομερίας, αλλά το 1849 αποσπάστηκε από το βασίλειο. Στο βασίλειο υπήρξε ένας συνεχής πολιτικός αγώνας μεταξύ Πολωνών και Ουκρανών.
Συνολικά, σύμφωνα με την απογραφή του 1910, ζούσαν 8 εκατομμύρια άτομα στο βασίλειο. Ζούσαν κυρίως Πολωνοί και Ουκρανοί, αλλά επίσης μεγάλες κοινότητες Εβραίων (περίπου 870.000), Γερμανών και άλλων. Από αυτούς, 5.300.000 άτομα δήλωσαν ως μητρική τους την πολωνική, κάτι που υπονοεί σοβαρές υποψίες για την αξιοπιστία των στατιστικών για την μητρική γλώσσα, καθώς για παράδειγμα Εβραίοι συμπεριλήφθησαν στους πολωνόφωνους.
Μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας, στην επικράτεια του βασιλείου δημιουργήθηκαν βραχύβια κρατίδια όπως η Ρωσική Λαϊκή Δημοκρατία των Λέμκο, η Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας και η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Γαλικίας. Επίσης έλαβαν χώρα ο σοβιετικοπολωνικός πόλεμος και ο ουκρανοπολωνικός πόλεμος. Όλη η επικράτεια του βασιλείου πέρασε στην Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία.
Διοικητική διαίρεση της Γαλικίας και της Λοδομερίας
μικρογραφία|320x320εσ| Η διοικητική διαίρεση της Γαλικίας το 1914. Μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, τα αυστριακά εδάφη της διαμελισμένης Κοινοπολιτείας προσαρτήθηκαν στο νεοδημιούργητο Βασίλειο της Γαλικίας και της Λοδομερίας. Υπήρξαν τρεις προτάσεις για την πρωτεύουσα της περιοχής: το Γιαροσλάβ (πόλη στο κέντρο του βασιλείου). Εξετάστηκε και η υποψηφιότητα του Πσέμυσλ, ωστόσο οι αρχές αποφάσισαν να ονομάσουν πρωτεύουσα το Λβιβ, τη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας.
Το 1774 το βασίλειο διαιρέθηκε σε 6 περιφέρειες και 59 επαρχίες. Το 1777 οι επαρχίες μειώθηκαν σε 19 και το 1782 η διοικητική οργάνωση του βασιλείου μεταρρυθμίστηκε και καθιερώθηκαν 19 περιφέρειες.
Τα τελικά σύνορα του βασιλείου καθορίστηκαν στο συνέδριο της Βιέννης.
Εθνοτική σύνθεση
Σύμφωνα με το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Μπορκχάους και Έφρον, ο πληθυσμός της Γαλικίας στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν σε μεγάλο βαθμό σλαβικός. Ζούσαν σε περίπου ίσες αναλογίες Ρουθηνοί (Ουκρανοί) και Πολωνοί (σε συνδυασμένο μερίδιο 86%, ενώ οι Πολωνοί και οι Ουκρανοί κατείχαν το 43% του πληθυσμού έκαστος).
Λογοτεχνία
Κατηγορία:Γαλικία (Ανατολική Ευρώπη) Κατηγορία:Υποδιαιρέσεις της Μοναρχίας των Αψβούργων Κατηγορία:Ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας  Κατηγορία:Διαμελισμοί της Πολωνίας
Γκέλερτ Γκρίντελβαλντ
δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Τζόνι Ντεπ σε προώθηση της ταινίας Φανταστικά Ζώα: Τα Εγκλήματα του Γκρίντελβαλντ το 2018.]] Ο Γκέλερτ Γκρίντελβαλντ είναι σκοτεινός μάγος στη σειρά Χάρι Πότερ. Σύμφωνα με τον κατάλογο για τους «πιο επικίνδυνους σκοτεινούς μάγους όλων των εποχών» είναι δεύτερος και τον περνάει μόνο ο Βόλντεμορτ, σύμφωνα με το βιβλίο The Life and Lies of Albus Dumbledore της Ρίτα Σκίτερ. Το όνομά του αναφέρεται για πρώτη φορά στην Φιλοσοφική λίθο σε μια κάρτα σοκολατένιου βατράχου που σημειώνει ότι ο Ντάμπλντορ κέρδισε τον Γκρίντελβαλντ το 1945.
Τον ρόλο του νεαρού Γκρίντελβαλντ ενσαρκώνει ο Τζέιμι Κάμπελ Μπάουερ ενώ τον ρόλο του μεγαλύτερου Γκρίντελβαλντ ενσαρκώνει ο Μάικλ Μπιρν.
Στη ταινία Φανταστικά Ζώα: Τα Εγκλήματα του Γκρίντελβαλντ (2018), ο Ντεπ παίζει τον ρόλο του Γκρίντελβαλντ ενώ ο Τζέιμι Κάμπελ Μπάουερ παίζει το ρόλο του νεαρού Γκρίντελβαλντ.
Απογραφή Πληθυσμού 1982 (Κύπρος)
Η Απογραφή Πληθυσμού 1982 ήταν η 11η απογραφή πληθυσμού της Κύπρου. Διενεργήθηκε στην Κύπρο την 1η Οκτωβρίου 1982, από τη Στατιστική Υπηρεσία του Υπουργείου Οικονομικών. Η απογραφή κάλυψε τις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου, δηλαδή δεν απογράφηκαν οι κατεχόμενες περιοχές. Η προηγούμενη απογραφή ήταν του 1976.
Συνοπτικά, το αποτέλεσμα της απογραφής ήταν η καταγραφή πληθυσμού 512098 κατοίκων, 253525 ανδρών και 256072 γυναικών.
Επαρχίες
Ο πιο κάτω πίνακας συγκρίνει τα αποτελέσματα των απογραφών κάθε επαρχίας του 1976 και του 1982:
Πηγές
Κατηγορία:Απογραφές πληθυσμού (Κύπρος)
Ζήτα
Το γράμμα ζήτα (κεφαλαίο Ζ, πεζό ζ) είναι το έκτο γράμμα του νεότερου ελληνικού αλφαβήτου. Στα νέα ελληνικά αντιστοιχεί με το ηχηρό φατνιακό τριβόμενο σύμφωνο /z/ που πραγματώνεται με τον αντίστοιχο φθόγγο [z]. Επίσης συμμετέχει στο διπλό γράμμα <τζ> που συμβολίζει τον παρόμοιο προστριβόμενο φώνημα /d͡z/ και φθόγγο. Δεν είναι ξεκάθαρο το πώς προφερόταν στα αρχαία ελληνικά με τις πιθανότερες εκδοχές να είναι αυτές του προστριβόμενου [d͡z] και της ακολουθίας [zd].
Προέρχεται από το φοινικικό γράμμα ζαγίν <15x15εσ> και χρησιμοποιήθηκε ως βάση για το λατινικό <Z> και το κυριλικό <З>.
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία ζ´ = 7 ενώ στα μαθηματικά συμβολίζει τη συνάρτηση ζήτα.
Παραπομπές
ζ
Άγιος Φίλων (εκκλησία)
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κύπρο Κατηγορία:Ριζοκάρπασο
Γεώργιος Έξαρχος
Ο Γεώργιος Έξαρχος ήταν Έλληνας πράκτορας της Sicherheitsdienst (SD) στη διάρκεια της Κατοχής. Δρούσε στο χώρο του Πανεπιστημίου της Αθήνας όπου παρακολουθούσε φοιτητές, μέλη αντιστασιακών οργανώσεων, τους οποίους κατέδιδε στις γερμανικές αρχές ενώ συμμετείχε και σε βασανιστήρια στο Αρχηγείο της Γκεστάπο στην Αθήνα. Μετά την απελευθέρωση καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε.
Τα πρώτα χρόνια και η δράση του στη διάρκεια της Κατοχής
Γεννήθηκε το 1926 και προπολεμικά είχε καταταγεί στα Τάγματα Εργασίας. Μετά το τραυματισμό του, στη διάρκεια του βομβαρδισμού του Πειραιά από τη γερμανική αεροπορία, το 1941, απέκτησε μια μικρή μόνιμη αναπηρία και έπαιρνε αναπηρική σύνταξη. Στις αρχές του 1943 ο πατέρας του, που υποστήριζε τη ναζιστική ιδεολογία έφυγε για τη Σερβία, όπου συμμετείχε στις γερμανικές επιχειρήσεις κατά των παρτιζάνων ως μέλος ενός παραστρατιωτικού αντικομμουνιστικού σώματος Ρώσων. Την ίδια χρονιά διακόπηκε η αναπηρική σύνταξη που λάμβανε ο Έξαρχος με αποτέλεσμα να βρεθεί, μαζί με τη μητέρα του και τις αδερφές του, αντιμέτωπος με σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τον αντικομμουνισμό και τις φιλοφασιστικές του πεποιθήσεις, που του έχει καλλιεργήσει ο πατέρας του και είχαν ενταθεί κατά τη συμμετοχή του στα Τάγματα Εργασίας, τον οδήγησαν στη συνεργασία με τις κατοχικές δυνάμεις. Μέσω ενός φίλου του που υπηρετούσε στην Ειδική Ασφάλεια ήρθε σε επαφή με δύο Έλληνες πράκτορες της SD. Έλαβε κάρτα φοιτητή του Πολυτεχνείου και κυκλοφορούσε στη φοιτητική λέσχη και τη βιβλιοθήκη για να εντοπίζει φοιτητές που συμμετείχαν στην αντίσταση και να τους καταδίδει στους Γερμανούς.
Η σύλληψη, η δίκη και η καταδίκη του σε θάνατο
Η δίκη του ξεκίνησε στις 8 Μαρτίου 1945 στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων στην Αθήνα. Σύμφωνα με τους μάρτυρες κατηγορίας στη διάρκεια της Κατοχής ο Έξαρχος είχε καταδώσει φοιτητές στις αρχές κατοχής και συμμετείχε σε βασανιστήρια στο Αρχηγείο της Γκεστάπο, στην οδό Μέρλιν. Μάρτυρες κατέθεσαν ότι τον είχαν δει σε μπλόκα να υποδεικνύει στους Γερμανούς ποια άτομα να συλλάβουν. Ο φοιτητής Εμμανουήλ Φθενάκης κατέθεσε ότι ο Έξαρχος τον χτύπησε με γροθιές και το κοντάκι του όπλου στη φοιτητική λέσχη. Ο έμπορος Χρήστος Δημόπουλος κατέθεσε ότι ο Έξαρχος μαζί με έναν άλλο πράκτορα της SD του ζήτησαν 110 λίρες για να μεσολαβήσουν στους Γερμανούς για την απελευθέρωσή του γιου του που είχε συλληφθεί επειδή είχε βγάλει λόγο σε συμφοιτητές του, στην Ανωτάτη Εμπορική αλλά μολονότι έδωσε τα χρήματα ο γιος του εκτελέστηκε. Επίσης ο Έξαρχος κάποιο διάστημα στη διάρκεια της Κατοχής είχε βρεθεί ως κρατούμενος στο στρατόπεδο στο Χαϊδάρι δήθεν ως μέλος της Αντίστασης προκειμένου να κατασκοπεύει τους κρατούμενους αντιστασιακούς.
Στην απολογία του ο Έξαρχος, απόλυτα ψύχραιμος και απαθής, υποστήριξε ότι είχε συλληφθεί από Ιταλούς καραμπινιέρους, το 1942, επειδή είχε ρίξει προκηρύξεις στο κέντρο της Αθήνας, με το Σύνδεσμο Αναπήρων αλλά λίγο αργότερα αφέθηκε ελεύθερος και στη συνέχεια κατατάχθηκε στα Τάγματα Ασφαλείας καθώς αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα. Ισχυρίστηκε ότι έπαιρνε εντολές μόνο από τα Τάγματα Ασφαλείας και ότι οι επαφές του με τη φιλοναζιστική «Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος» και την SD ήταν μόνο για να αποδείξει την αντικομμουνιστική του δράση. Αρνήθηκε ότι ευθυνόταν για το θάνατο του φοιτητή Ευγένιου Πασιανίδη και ισχυρίστηκε ότι η οικογένειά του ήθελε να τον εκδικηθεί επειδή είχε διακόψει τη σχέση του με την αδερφή του φοιτητή. Επίσης υποστήριξε ότι μετά τη σύλληψή του από την αστυνομία παραδόθηκε στους Άγγλους και μεταφέρθηκε μαζί με δωσίλογους υπουργούς στην Ερυθραία.
Ο συνήγορός του ζήτησε την επιείκεια του δικαστηρίου λόγω του νεαρού της ηλικίας του κατηγορουμένου. Αντίθετα ο εισαγγελέας του δικαστηρίου, Κωνσταντίνος Κόλλιας, ζήτησε τη καταδίκη του σε θάνατο. Ο αντιβασιλέας Δαμασκηνός απέρριψε την αίτηση χάριτος που υπέβαλε ο συνήγορος του και στις 19 Απριλίου 1945 ο Έξαρχος εκτελέστηκε στο Σκοπευτήριο Καισαριανής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας
Λοιμικό
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής
Τανάσιε Ντίνιτς
Ήταν απόφοιτος της βασιλικής στρατιωτικής ακαδημίας του γιουγκοσλαβικού στρατού. Το 1942 μετά την κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας από τον Γερμανικό στρατό ήταν υπουργός εσωτερικών και υπουργός κοινωνικών υποθέσεων της Σερβία από το 1942 μέχρι το 1943 και μέλος της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δικάστηκε στο Βελιγράδι, κρίθηκε ένοχος για συνεργασία με τους Γερμανούς και εκτελέστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
NGC 7006
Το NGC 7006 ή Caldwell 42 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Δελφίν. Βρίσκεται στις παρυφές του Γαλαξία μας και απέχει περίπου 135.000 έτη φωτός από την Γη. Το φαινόμενο μέγεθος του είναι 10,6.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
7006 Κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Δελφίν (αστερισμός)
Νεφεριρκαρέ
Ο Νεφεριρκαρέ ήταν αρχαίος Αιγύπτιος φαραώ της Όγδοης Δυναστείας κατά τη διάρκεια της πρώιμης Πρώτης Μεταβατικής Περιόδου (2181–2055 π.Χ.). Σύμφωνα με τους αιγυπτολόγους Κιμ Ράιχολτ, Τζόργκεν βον Μπεκέραθ και Ντάρελ Μπέικερ ήταν ο 17ος και τελευταίος βασιλιάς της Όγδοης Δυναστείας. Πολλοί μελετητές θεωρούν τον Νεφεριρκαρέ ως τον τελευταίο φαραώ του Παλαιού Βασιλείου, το οποίο έληξε με την 8η Δυναστεία.
Βεβαιώσεις
Το όνομα του Νεφεριρκαρέ εμαφανίζεται ξεκάθαρα στην 56η καταχώρηση του καταλόγου βασιλέων της Αβύδου, ένας κατάλογος βασιλιάδων που συντάχθηκε περίπου 900 χρόνια μετά την Πρώτη Ενδιάμεση Περίοδο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σέτι Α'. Η τελευταία ανακατασκευή του κανόνα του Τορίνο, ένας άλλος κατάλογος βασιλέων που συντάχθηκε κατά την 19η δυναστεία Φαραώ, ο Νεφεριρκαρέ εμφανίζεται στη στήλη 5, γραμμή 13.
Ταυτότητα
Ο Φαρούκ Γκομά, ο Ουίλιαμ Χαίηζ και ο Baker συσχετίζουν το Νεφεριρκαρέ με το όνομα του ώρου Ντεμεντιτζμπνταγί ( «Αυτός που ενώνει την καρδιά των δύο εδαφών») που εμφανίζεται σε ένα μόνο διάταγμα, το Κόπτος R, τώρα στο Αιγυπτιακό Μουσείο, JE 41894. Το διάταγμα αφορά τον ναό του Μιν στην Κόπτη, απαλλάσσοντάς τον από τέλη και δασμούς. Αυτή η ταύτιση απορρίπτεται από τον Τζόργκεν βον Μπεκέραθ.
Μια άλλη προτεινόμενη ταύτιση αφορά το προνόμιο Γουανττζκάρε ("Η άνθηση είναι το Κα του Ρα"), το οποίο εμφανίζεται επίσης στο διάταγμα του Κόπτος R. Ο Κουρτ Χέινριχ, ο Γκομά, ο Χαίηζ και ο Μπέικερ βλέπουν τον Γουανττζκάρε ως διαφορετικό από Ντεμεντιτζμπνταγί, αλλά ο βον Μπεκέραθ πιστεύει ότι ο Γουανττζκάρε μπορεί να ήταν το προνόμιο του Νεφεριρκαρέ και το ίδιο πρόσωπο με τον Ντεμεντιτζμπνταγί. Στον αντίποδα, η Γκομά και ο Χαίηζ εξισώνουν τον Γουανττζκάρε με έναν σκοτεινό κυβερνήτη που ονομάζεται Χορ-Καμπιάγ. Εναλλακτικά, ο Χανς Γκέντικε πρότεινε ότι ο Γουανττζκάρε είναι ο προκάτοχος του Γουανττζκάρε και τοποθετεί και τους δύο ηγεμόνες χρονολογικά στην 9η Δυναστεία. Ο Τόμας Σνάιντερ αφήνει το πρόβλημα ανοιχτό και συσχετίζει το Γουανττζκάρε εξίσου είτε με τον Νεφέρκαρε είτε με τον Νεφεριρκαρέ χωρίς περαιτέρω αναφορά στον Ντεμεντιτζμπνταγί.
Τέλος, τόσο ο Ντεμεντιτζμπνταγί όσο και ο Γουανττζκάρε δεν είναι γνωστοί από καμία άλλη σύγχρονη βεβαίωση εκτός από το διάταγμα και, εκτός εάν πρόκειται να ταυτιστούν με τον Νεφεριρκαρέ ή τον Νεφέρκαρε, απουσιάζουν και από τον κατάλογο των βασιλέων της Αβύδου και από τον κανόνα του Τορίνο.
Το 2014 ο Μάχα Φαρίντ Μοστάφα δημοσίευσε μια επιγραφή, που βρέθηκε στον τάφο του Σέμεϊ. Η επιγραφή ανήκει πιθανότατα στον Ίντυ, γιο του Σέμεϊ, αν και το όνομα του Ίντυ δεν σώζεται. Το κείμενο χρονολογείται υπό βασιλιά με το όνομα Πέπυ και με όνομα θρόνου Νεφέρ-κα-Ρα. Ο Μάχα Φαρίντ Μοστάφα ανακατασκεύασε αυτό το όνομα του θρόνου σε Νεφεριρκαρέ. Η επιγραφή χρονολογείται σίγουρα στην 8η Δυναστεία. Εάν αυτή η ανακατασκευή είναι σωστή, ο Νεφεριρικαρέ είναι πιθανότατα ταυτόσημο με τον Ντεμεντιτζμπνταγί. Η Ίντυ αναφέρεται σε ένα από τα κοπτικά διατάγματα μαζί με τον Ντεμεντιτζμπνταγί.
Βασιλεία
Ο κανόνας του Τορίνο πιστώνει τον Νεφεριρκαρέ με ενάμιση χρόνο βασιλείας. Τόσο ο κανόνας του Τορίνο όσο και ο κατάλογος των βασιλέων της Αβύδου καταγράφουν τον Νεφεριρκαρέ ως τον τελευταίο κυβερνήτη του συνδυασμένου 7ου/8ου. Ανατράπηκε πιθανώς από τον πρώτο βασιλιά της διαδοχικής Ηρακλείου 9ης Δυναστείας, Μερίγιμπρε Κέτι. Άλλοι εκτιμούν ότι το αιγυπτιακό κράτος μπορεί να κατέρρευσε πλήρως με την έναρξη των πλημμυρών του χαμηλού Νείλου, του μαζικού λιμού και του χάους που κατέκλυσαν την Αίγυπτο στην αρχή της Πρώτης Ενδιάμεσης Περιόδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της 8ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Ιβάν Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας
Ο Ιβάν Κωνσταντίνοβιτς, ρωσικά Иоанн Константинович (5 Ιουλίου 1886 - 18 Ιουλίου 1918) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Κωνσταντίνου Κωνσταντίνοβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Μαυρικίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Εκτελέστηκε το 1918 μαζί με τους αδελφούς του Κωνσταντίνο και Ιγκόρ και τον 2ο εξάδελφό του Βλαδίμηρο Παύλοβιτς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1911 την Ελένη Καρατζόρτζεβιτς, κόρη του Πέτρου Α΄ της Σερβίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1955-56
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1955-56 ήταν η 19η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η ΑΕΛ για 4η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1955-56 συμμετείχαν 9 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία 1956-57.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1954-55, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1955-56 συμμετείχε η πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας 1954-55 Νέα Σαλαμίνα. Δεν συμμετείχε ο Άρης, ο οποίος είχε υποβιβαστεί στη Β΄ κατηγορία 1955-56. Επιπλέον, δεν συμμετείχε η Τσετίν Καγιά η οποία αποχώρησε από την Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Αναλογία τερμάτων (Η αναλογία τερμάτων προέκυπτε από το γινόμενο γκολ κατά x 100 διαιρεμένου με τον αριθμό των γκολ υπέρ. Η ομάδα με το μικρότερο αποτέλεσμα είχε την καλύτερη αναλογία τερμάτων οπόταν καταλάμβανε υψηλότερη θέση στη βαθμολογία).
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1955-1956
Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Σαντινίστας
Το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης Σαντινίστας (ισπανικά: Frente Sandinista de Liberación Nacional, FSLN) είναι ένα σοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα της Νικαράγουας. Τα μέλη του είναι περισσότερο γνωστά ως Σαντινίστας. Πήρε το όνομά του από τον Αουγούστο Σέσαρ Σαντίνο που ηγήθηκε της Νικαραγουανής επανάστασης έναντι της Αμερικανικής κατοχής κατά τη δεκαετία του 1930.
Οι Σαντινίστας ανέτρεψαν τον δικτάτορα της χώρας Αναστάσιο Σομόσα Ντεμπάιλε το 1979 και εγκαθίδρυσαν μια επαναστατική κυβέρνηση. Μετά την ανάληψη της κυβέρνησης, οι Σαντινίστας κυβέρνησαν τη Νικαράγουα από το 1979 έως το 1990, στα πλαίσια μιας Δικτατορίας Εθνικής Ανασυγκρότησης. Μετά την παραίτηση ορισμένων κεντρώων μελών, οι Σαντινίστας κέρδισαν την απόλυτη εξουσία τον Μάρτιο του 1981. Εισήγαν μία πολιτική πλήρους αλφαβητισμού των κατοίκων της χώρας, βελτίωση του συστήματος υγείας και προήγαν την ισότητα των δύο φύλων. Το 1981 δημιουργήθηκαν οργανώσεις που αντιτίθενταν στους Σαντινίστας, οι λεγόμενοι κόντρας, που στηρίζονταν από τη CIA. Οι εκλογές του 1984, στις οποίες κέρδισαν οι Σαντινίστας και περιγράφηκαν από ξένους παρατηρητές ως δίκαιες και ελεύθερες, αμφισβητήθηκαν από τους κόντρας και συνέχισαν τις βίαιες επιθέσεις τους έναντι του κράτους και των πολιτών μέχρι το 1989. Οι Σαντινίστας έχασαν τις εκλογές του 1990 από τη Βιολέτα Τσαμόρρο της Εθνικής Ένωσης Αντιπολίτευσης, διατηρώντας, ωστόσο, την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.
Οι Σαντινίστας αποτελούν ένα από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της χώρας, μαζί με το Συνταγματικό Φιλελεύθερο Κόμμα, ενώ είναι αυτή τη στιγμή το κυβερνών κόμμα της χώρας από το 2006, όταν ο Ντανιέλ Ορτέγα εξελέγη πρόεδρος της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Νικαράγουας Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα Κατηγορία:Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα
Ιώτα
Το γράμμα ιώτα (επίσης γιώτα) (κεφαλαίο Ι, πεζό ι) είναι το ένατο γράμμα του κλασικού Ελληνικού αλφαβήτου.
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία ι´ = 10.
Προέλευση
Προήλθε από το φοινικικό γράμμα γιοδ, που στα φοινικικά σήμαινε χέρι.
Σε αρχαιότερο ελληνικό σύστημα αρίθμησης που ονομάζονταν ακροφωνικό είχε αριθμητική αξία I = 1.
Στο πολυτονικό σύστημα το συναντάμε και ως υπογεγραμμένη στις καταχρηστικές διφθόγγους π.χ. Αι (ᾼ ) ως ᾳ, Ηι ως ῃ (ῌ ) και Ωι (ῼ ) ως ῳ.
Προφορά
Το ι χαρακτηρίζεται δίχρονο φωνήεν. (Δηλαδή άλλοτε μακρόχρονο και άλλοτε βραχύχρονο, χαρακτηρισμός κυρίως της αρχαίας προφοράς)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ι
Θεόδωρος Καράμπελας
Ο '''Θεόδωρος Δημ. Καράμπελας''' (19..- 2004) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως νομάρχης.
Το 1989 διορίστηκε Νομάρχης Ηλείας και παρέμεινε στη θέση αυτή έως τον Μάιο του 1990. Πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 2004 στην Αθήνα και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης του Νεκροταφείου Ζωγράφου. Ήταν παντρεμένος με τη Φρόσω Καράμπελα και είχαν δύο κόρες.
Παραπομπές
Καραμπελας
Νίκολας Χουλτ
Ο Χουλτ από παιδί έπαιρνε μέρος σε τοπικές θεατρικές παραγωγές. Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στο Intimate Relations, στην ηλικία των πέντε ετών και αργότερα εμφανίστηκε σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές μεταξύ του 1998 και του 2001. Ο ρόλος που τον έκανε γνωστό είναι το Για Ένα Αγόρι (2002). Η μεταβολή του σε ενήλικους ρόλους ξεκίνησε με την δραματική ταινία του 2009, Ένας άντρας μόνος, για το οποίο κέρδισε υποψηφιότητα για Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Ανερχόμενου Αστέρα, και την ταινία φαντασίας του 2010, Τιτανομαχία. Υποδύθηκε τον μεταλλαγμένο Χανκ Μακκόι στο X-Men: Η Πρώτη Γενιά (2011), έναν ρόλο που επανέλαβε στα X-Men: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος (2014), X-Men: Apocalypse (2016), Deadpool 2 (2018), και X-Men: Ο Μαύρος Φοίνικας (2019).
Ο Χουλτ αργότερα πρωταγωνίστησε στα Τζακ ο Κυνηγός Γιγάντων (2013) και Αγάπησα ένα Ζόμπι (2013). Είχε έναν δεύτερο ρόλο στο Mad Max: Ο δρόμος της οργής (2015), και υποδύθηκε διάφορα ιστορικά πρόσωπα όπως ο Ρόμπερτ Χάρλει στο Η Ευνοούμενη (2018), ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν στο Τόλκιν (2019), και ο Πέτρος Γ΄ της Ρωσίας στο The Great (2020-σήμερα). Για το τελευταίο έλαβε υποψηφιότητες για δύο Χρυσές Σφαίρες και ένα Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης. Από τότε, έχει πρωταγωνιστήσει στα Το Μενού (2022) και Ρένφιλντ (2023).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής
Καλήτορας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Καλήτορας (Καλήτωρ, δηλ. αυτός που καλεί, επίθετο των κηρύκων) είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγή
Καλητορας
Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας
Πιο συγκεκριμένα:
Εξαίρεση σε όλα τα παραπάνω αποτελεί το Άγιο Όρος, το οποίο αποτελεί μεν ελληνικό έδαφος, αλλά αυτοδιοικείται αποκλειστικά με τους δικούς του θεσμούς βάσει του Καταστατικού Χάρτη του Αγίου Όρους του 1924. Έδρα (και μεγαλύτερος οικισμός, πληθυσμιακά), είναι οι Καρυές, ενώ βάσει της σημερινής Διοικητικής διαίρεσης της Ελλάδας, ονομάζεται επίσημα Ιερά Κοινότητα Αγίου Όρους, και διοικείται μονάχα από Διορισμένο Διοικητή, που τον διορίζει το κράτος (σε αντίθεση με τις υπόλοιπες περιοχές της χώρας, που διοικούνται από Περιφερειάρχη και Αντιπεριφερειάρχες, οι οποίοι εκλέγονται από τις Αυτοδιοικητικές Εκλογές, κάθε 4 χρόνια, και αναφέρονται παραπάνω).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση νομών Ελλάδας Κατηγορία:Πολιτειακοί Θεσμοί της Ελλάδας
Νίκος Βορριάς
Ο Νίκος Βορριάς (γεν. Ιτέα Φωκίδας, 24 Ιουλίου 1974) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, πρωταθλητής Β΄Εθνικής και κυπελλούχος ερασιτεχνών Ελλάδας, που αγωνίζονταν στη θέση του σέντερ-φορ.
Αγωνίσθηκε για 5 συνεχόμενες χρονιές στη Χαλκηδόνα, με την οποία ανέβηκε τρεις κατηγορίες, φτάνοντας από τη Δ΄Εθνική (1998-99) στην Α΄Εθνική (2003).
Η πορεία του
Ξεκίνησε τον αθλητισμό από τον Αστέρα Ιτέας, με τον οποίο έλαβε μέρος σε δυο διοργανώσεις Δ΄Εθνικής (1995-96 και 1997-98), αναδεικνυόμενος σε κορυφαίο σκόρερ της ομάδας του. Μάλιστα το 1998 σημείωσε 17 τέρματα στο πρωτάθλημα.
Οι εμφανίσεις του κίνησαν το ενδιαφέρον της Χαλκηδόνας, όπου υπέγραψε το καλοκαίρι του 1998 και της οποίας αποτέλεσε βασικό στέλεχος για την επόμενη πενταετία. Το 1999 αναδείχθηκε πρωταθλητής Δ΄Εθνικής και δυο χρόνια αργότερα ([2001) ήταν δευτεραθλητής στη Γ΄Εθνική, κερδίζοντας την άνοδο στη Β΄Εθνική. Το 2003 ήταν πρωταθλητής στη Β΄Εθνική.
Το καλοκαίρι του 2003 ο Βορριάς μεταγράφηκε στον ΠΑΟ Ρουφ, σύλλογο Δ΄Εθνικής, και τον Ιανουάριο του 2004 συνέχισε για 6 μήνες στην Α.Ε. Κρανιδίου που επίσης μετείχε στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα. Ακολούθησαν ο Ηρακλής Ψαχνών (2004-2005, Δ΄Εθνικής) και ξανά ο Αστέρας Ιτέας (2005-2006), όπου και ολοκλήρωσε την αγωνιστική του σταδιοδρομία.
Το 1999 ήταν Κυπελλούχος Ελλάδας Ερασιτεχνών, με τη Χαλκηδόνα.
Παραπομπές
Βορριας Νικος Βορριας Νικος Βορριας Νικος
Άνω Καλύβια Κλείτορος Αρκαδίας
Τα Άνω Καλύβια Κλείτορος ή Κερπινής είναι πολύ μικρό ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας. Πρόκειται για ποιμενικό οικισμό ο οποίος βρίσκεται ανατολικά του Λάδωνα και της τεχνητής λίμνης, στις νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Δρακοβούνι σε υψόμετρο 591 μέτρα. Απέχει 5 χλμ. ΒΔ. από την Κερπινή, 33 χλμ. Β. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου) και 64 χλμ. ΒΔ. από την Τρίπολη. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μονάστρας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με την Κερπινή και τα Κάτω Καλύβια αποτελούν την τοπική κοινότητα Κερπινής που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Κλείτορος του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την την απογραφή του 2011 απογράφησαν 3 κάτοικοι.
Σημείωση
Στον ίδιο δήμο υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Άνω Καλύβια Τρικολώνων.
Γιάννης Παθιακάκης
Ο Γιάννης Παθιακάκης (21 Νοεμβρίου 1953 - 8 Φεβρουαρίου 2002) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνίστηκε ως μεσοεπιθετικός σε διάφορες ομάδες της Α΄ Εθνικής τις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων. Ως προπονητής εργάστηκε σε πολλές ομάδες και όταν πέθανε δόθηκε το όνομά του στο γήπεδο του Ακράτητου Άνω Λιοσίων, του οποίου ήταν προπονητής.
Ποδοσφαιριστής
Ο Γιάννης Παθιακάκης γεννήθηκε στις 21 Νοεμβρίου 1953 στη Νέα Ιωνία. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στον Απόλλωνα Αθηνών, όπου έπαιξε από το 1971 μέχρι το 1977. Στη συνέχεια αγωνίσθηκε για μια χρονιά στον ΠΑΟΚ και το 1978 μεταγράφηκε στη Νέα Σμύρνη, στον Πανιώνιο, με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1979.
Στα τρία χρόνια που έπαιξε στον Πανιώνιο ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός. Το 1978-79 με 12 γκολ και το 1979-80 με 7 γκολ ήταν ο καλύτερος σκόρερ το συλλόγου. Υπήρξε βασικός συντελεστής στην πορεία του συλλόγου της Νέας Σμύρνης ως την κατάκτηση του τροπαίου. Σκόραρε και στα δύο ματς κατά του Άρη στον προημιτελικό: στο 2-5 της Θεσσαλονίκης και στο 5-1, τη μεγάλη ανατροπή στη Νέα Σμύρνη. Παρομοίως επί του Ολυμπιακού στον ημιτελικό πέτυχε: ένα γκολ στο νικηφόρο 2-1 στη Νέα Σμύρνη και τα δύο γκολ στη γλυκιά ήττα με 2-3 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, που έδωσαν την πρόκριση στον τελικό. Στον τελικό πέτυχε το δεύτερο από τα τρία γκολ της ομάδας του στο 3-1 επί της ΑΕΚ. Επίσης, την επόμενη σεζόν πέτυχε ένα γκολ στην ιστορική νίκη με 4-0 επί της ολλανδικής Τβέντε για τον α΄ γύρο στο Κύπελλο Κυπελλούχων.
Έκλεισε την καριέρα του το 1985 στον Απόλλωνα, έπειτα από ένα σύντομο πέρασμα από την Κόρινθο και τον Εθνικό.
Προπονητής
Ως προπονητής ξεκίνησε από τον ΑΟ Μελισσίων, όπου ήταν ταυτόχρονα και ποδοσφαιριστής κι έπειτα εργάστηκε στο Μεσολόγγι, στον Παναυπλιακό και στον Εθνικό.
Το 1994 κάθισε στον πάγκο του Απόλλωνα και συνέδεσε το όνομά του με την πιο πετυχημένη περίοδο στην ιστορία του συλλόγου. Υπό την καθοδήγησή του, ο Απόλλων δημιουργεί ένα νεανικό σύνολο με εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές που με την ενίσχυση ορισμένων εμπείρων παίζει ποιοτικό ποδόσφαιρο. Οι Ντέμης Νικολαΐδης, Θεόφιλος Καρασαββίδης, Μπλένταρ Κόλα και οι παλιότεροι Αντώνης Μήνου, Φρανκ Κλόπας, Τάσος Μητρόπουλος δίνουν προσωπικότητα στην ομάδα. Την πρώτη του σεζόν (1994-95) τον οδήγησε στην 4η θέση και στην έξοδο στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και την επόμενη χρονιά έφθασε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, όπου ηττήθηκε από την ΑΕΚ.
Θάνατος
Ο Παθιακάκης πέθανε από καρδιακό επεισόδιο πέντε μέρες μετά την επιστροφή του στον Ακράτητο. Ξεψύχησε στο γήπεδο των Άνω Λιοσίων την ώρα της προπόνησης στις 8 Φεβρουαρίου 2002 σε ηλικία 49 ετών. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε πάθει ξανά έμφραγμα στο ίδιο γήπεδο και είχε υποβληθεί σε διπλό μπαϊπάς, αλλά παρά τις συστάσεις των γιατρών να αποφύγει τις συγκινήσεις, ο ίδιος επέλεξε να συνεχίσει να «ζει επικινδύνως» ως προπονητής. Παράλληλα δεν έκοψε το κάπνισμα.
Όλα έγιναν τόσο γρήγορα που κανείς δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Η προπόνηση είχε σχεδόν τελειώσει και ο Παθιακάκης έπαιζε στοίχημα με τον τερματοφύλακα Στάουτσε, κάνοντάς του σουτ έξω από την περιοχή. Eίχε κερδίσει την πρώτη παρτίδα και όταν ο Λιθουανός τερματοφύλακας ζήτησε ρεβάνς, ο προπονητής έπεσε κάτω ξαφνικά. Έτρεξαν κοντά του για τις πρώτες βοήθειες αλλά σύντομα επήλθε το μοιραίο πριν φτάσει το ασθενοφόρο. Στο νοσοκομείο απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Η διοίκηση του Ακράτητου αποφάσισε το γήπεδο να ονομαστεί "Γήπεδο Γιάννης Παθιακάκης" ως ένδειξη μνήμης στον προπονητή που σφράγισε με το θάνατό του το σωματείο, το οποίο από τις αλάνες των τοπικών κατηγοριών της ΕΠΣ Αθήνας το ανέβασε ως τη Β΄ Εθνική.
Η ποδοσφαιρική ομάδα Α.Ο. Γιάννης Παθιακάκης από τον Διόνυσο φέρει το όνομά του και αγωνίζεται στη Β κατηγορία της Ε.Π.Σ.ΑΝ.Α.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Μεσολογγίου Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Θείο Βρέφος
thumb|Το άγαλμα του [[Θείο Βρέφος της Πράγας|Θείου Βρέφους της Πράγας, που δόθηκε από την Πριγκίπισσα Πολυξένη στους Ανυπόδητους Καρμηλίτες το 1628.]] Το Θείο Βρέφος ή ο Παις Ιησούς είναι προσωνυμίες που δίνονται στον Ιησού Χριστό από τους Χριστιανούς για να χαρακτηρίσουν τη βρεφική και τη νηπιακή ηλικία του, από τη Γέννησή του μέχρι την ηλικία των 6 ή των 12 ετών.
Στο εορτολόγιο
Εορτές που σχετίζονται με τη βρεφική και τη νηπιακή ηλικία του Χριστού είναι:
Αναπαραστάσεις στην τέχνη
thumb|255px|[[Μιχαήλ Δαμασκηνός|Μιχαήλ Δαμασκηνού: Παναγία η Οδηγήτρια (16ος αι.)]] thumb|left|upright|«Ο Άγιος [[Αντώνιος της Πάδοβας με το Θείο Βρέφος», ελαιογραφία του 1622 από τον Αντόνιο δε Περέδα]] Από τον 3ο ή τον 4ο αιώνα και μετά, το Θείο Βρέφος απεικονίζεται συχνά σε εικόνες και γλυπτά. Η συνηθέστερη απεικόνιση είναι στη σκηνή της Γεννήσεως του Χριστού, οπότε πάντοτε συνοδεύεται από την Παναγία και τον Μνήστορα Ιωσήφ.
Ο Μνήστωρ Ιωσήφ, ο Άγιος Χριστόφορος και, στη ρωμαιοκαθολική παράδοση, ο Άγιος Αντώνιος της Πάδοβας, αναπαρίστανται συχνά να κρατούν ή να φέρουν τον Χριστό ως Βρέφος ή Νήπιο. Γυναίκες στη μυστικιστική παράδοση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, όπως η Αγία Θηρεσία της Άβιλα και η Αγία Θηρεσία του Λιζιέ, ισχυρίζονταν ότι είχαν οράματα στα οποία ο Χριστός εμφανίσθηκε μπροστά τους ως νήπιο 2 ή 3 ετών.
thumb|Η Παναγία διδάσκουσα ανάγνωση τον Χριστό, πίνακας του [[Pinturicchio, περ. 1500]] Μετά το 1300 περίπου, το Θείο Βρέφος έγινε δημοφιλές θέμα στην δυτικοευρωπαϊκή ξυλογλυπτική.
Η δημοφιλία του Χριστού ως Νηπίου γνώρισε τη μέγιστη ίσως ακμή της με τον Ισπανό γλύπτη Χουάν Μαρτίνεθ Μοντανιές, τον λεγόμενο και «Θεό του Ξύλου», με το στιλ που έγινε γνωστό ως Montanesino (από το επώνυμο του καλλιτέχνη) και το μιμήθηκαν αργότερα άλλοι. Αυτά τα ξύλινα αγαλματίδια του Ιησού τον εμφανίζουν συχνά σε στάση κοντραπόστο, κατά τις αρχαίες κλασικές αναπαραστάσεις, π.χ. του Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Αποδείχθηκαν ιδιαιτέρως δημοφιλή στην τάξη των ευγενών της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Στη μετέπειτα αποικιακή περίοδο, ο Χριστός-Νήπιο αρχίζει να αναπαρίσταται με βαρύτιμα άμφια, μια ευσεβιστική συνήθεια, φέρων και σταυροφόρο σφαίρα ή ένα πτηνό που συμβόλιζε την ψυχή ή το Άγιο Πνεύμα, αλλά και άλλα αντικείμενα, σχετιζόμενα με τον ιδιαίτερο τόπο ή περιοχή.
Στις άλλες ρωμαιοκαθολικές χώρες, η παρουσία του Θείου Βρέφους στην Αναγεννησιακή τέχνη επικεντρώνεται στο μοτίβο της Αγίας Οικογενείας, ένα κεντρικό θέμα στα έργα του Λεονάρντο ντα Βίντσι και πολλών άλλων ζωγράφων.
Στα απόκρυφα κείμενα
Σε κάποια βιβλικά Απόκρυφα αναφέρονται πολλά θρυλούμενα περιστατικά από την ενδιάμεση παιδική ηλικία του Χριστού. Οι περισσότερες από αυτές τις ιστοριούλες έχουν σκοπό να αναδείξουν ότι ο Θεάνθρωπος είχε ασυνήθιστες θαυματουργικές δυνάμεις ή γνώσεις ήδη από την πρώτη παιδική του ηλικία. Μια συνηθισμένη αφήγηση είναι πως ο Ιησούς ως παιδάκι μεταμόρφωνε σε ζωντανά τα πήλινα σπουργιτάκια που έφτιαχναν ο ίδιος και άλλα παιδάκια ως παιχνίδια. Σε μια προσθήκη σε αυτή, ο μετέπειτα προδότης Ιούδας ως παιδάκι προσπαθεί να κάνει το ίδιο με τα δικά του πήλινα πουλάκια, αλλά αποτυγχάνει. Σε άλλη παραλλαγή, όταν μαλώνουν τον μικρό Ιησού επειδή ζωντανεύει τα πουλάκια κατά την αργία του Σαββάτου, εκείνος τα κάνει να πετάξουν και να φύγουν μακριά.
Εταιρεία του Χριστού Παιδιού
Η «Εταιρεία του Χριστού Παιδιού» (Christ Child Society) ιδρύθηκε το 1885 στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσιγκτον από τη Μαίρη Βιρτζίνια Μέρικ, ως ένας μικρός φιλανθρωπικός σύλλογος για τη βοήθεια σε φτωχά παιδιά της περιοχής. Πρόσθετα παραρτήματα της οργανώσεως ιδρύθηκαν σε άλλες πόλεις και σήμερα αριθμεί 43 παραρτήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θειο Βρεφος
Κάππα
Το γράμμα κάππα (επίσης κάπα) (κεφαλαίο Κ, πεζό κ ή ϰ) είναι το δέκατο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Στα αρχαία και νέα ελληνικά αντιστοιχεί με το άηχο υπερωικό κλειστό σύμφωνο /k/ που, στην περίπτωση των νέων ελληνικών, πραγματώνεται είτε με τον αντίστοιχο φθόγγο [k] είτε ως ουρανικός [c] έναντι εμπρόσθιων φωνηέντων. Αναφορικά με την αρχαία μέχρι τον 6ο αι. π.Χ. το <Κ, κ> συμβόλιζε το ουρανικό με τις υπερωικές προφορές να αντιστοιχούν στο γράφημα κόππα <Ϙ, ϙ>. Ανάγεται στο φοινικικό καφ <18x18εσ> («παλάμη») και αποτέλεσε τη βάση για το ομόγραφα λατινικό και κυριλικό.
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία κ´ =20
Παραπομπές
κ
Νεοαριστοτελισμός
Ο νεοαριστοτελισμός, κυρίαρχο φιλοσοφικό ρεύμα του 17ου αιώνα στον ελληνικό χώρο είχε ως επίκεντρό του τη διδασκαλία, τον υπομνηματισμό και την ερμηνεία του Αριστοτέλη από τον Θεόφιλο τον Κορυδαλλέα, ο οποίος με την υποστήριξη του πατριάρχη Κύριλλου Λούκαρι (1572-1638) εισηγήθηκε και καθιέρωσε εκπαιδευτικό σύστημα, που στόχευε στην αναγωγή των ποικίλων ειδικών γνώσεων, της κυκλοπαιδείας έως την τελειοτάτην ευδαιμονίαν της φιλοσοφικής θεώρησης των όντων.
Το νεοαριστοτελικό ρεύμα στην κορυδαλλική και μετακορυδαλλική περίοδο
Ο Κορυδαλλέας διαμόρφωσε και εφάρμοσε νεωτερικές αντιλήψεις για τη φιλοσοφία, στα σημαντικότερα σχολεία της εποχής του. Επιπλέον, καθόρισε ένα νέο εκπαιδευτικό σύστημα φορέα της πολιτικής του Πατριαρχείου, στην προσπάθειά του να αποφύγει τη διείσδυση των ιησουιτών και του καθολικισμού στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου.
Η προσπάθεια διαμόρφωσης αυτής της νέας εκπαιδευτικής πολιτικής στην περίοδο από το 1600 έως το 1821 είχε ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ενός νέου επιστημονικού λόγου, τόσο μέσα από την έντονη εκπαιδευτική δραστηριότητα όσο και μέσα από τη συγγραφή φιλοσοφικών και επιστημονικών έργων. Οι νεοαριστοτελικοί φιλόσοφοι αντιλαμβάνονταν τα έργα του Αριστοτέλη ως βάση για ένα πλήρες και συνεκτικό σύστημα φυσικής φιλοσοφίας, βασισμένο σε φυσικά φαινόμενα αντιληπτά από τις αισθήσεις. Στην ίδια περίοδο με τον Θεόφιλο Κορυδαλλέα εντάσσονται και άλλοι υπομνηματιστές, που δεν ακολούθησαν την κορυδαλλική ερμηνεία, όπως ο Γεράσιμος Βλάχος και ο Γεώργιος Σουγδουρής, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Νικόλαο Κούρσουλα, που τόνιζε την ανάγκη υπαγωγής της φιλοσοφίας στην υπεράσπιση της πίστης.
Αναπόσπαστο τμήμα των διεργασιών και των ιδεολογικών ζυμώσεων που συνέβησαν σε αυτή την περίοδο είναι ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, αξιωματούχος της οθωμανικής αυτοκρατορίας και της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Υπομνηματιστής ο ίδιος του κορυδαλλικού νεοαριστοτελισμού, φέρεται ως ο «πρώτος εισηγητής αντιλήψεων της Σχολής του Φυσικού Δικαίου» στον ελληνικό χώρο και ρεαλιστικών πολιτικών τοποθετήσεων που απηχούσαν πιθανώς τις απόψεις των Νικολό Μακιαβέλι και Φρανσουά Ντε Λα Ροσφουκό.
Η νεοαριστοτελική προσέγγιση στην κορυδαλλική περίοδο, ξεφεύγοντας από την παλαιότερη πολεμική των πλατωνιστών και των αριστοτελιστών, εισήγαγε την ανεξαρτητοποίηση της μελέτης της φιλοσοφίας από τη σπουδή της θεολογίας, ωστόσο παγιώθηκε ως επίσημη δογματική διδασκαλία της εκκλησίας. Παρόλα αυτά, παραμένει γεγονός πως ο φιλοσοφικός στοχασμός από τον 17ο αι. διευρύνθηκε, περιλαμβάνοντας πιθανώς τις γνωστικές απαιτήσεις νέων κοινωνικών στρωμάτων που αναδείχθηκαν στη διάρκεια του δέκατου έβδομου, αλλά και του δέκατου όγδοου αιώνα.
Η μετακορυδαλλική περίοδος διακρίθηκε για τις τάσεις αμφισβήτησης των δογμάτων του παρελθόντος, αλλά και τη σταδιακή εξάπλωση ιδεών που έρχονταν από τη Δύση. Ήταν, επίσης, περίοδος κατά την οποία διαμορφώθηκε μια συνολική πνευματική στάση στραμμένη προς τη νεωτερική μάλλον, παρά την παραδοσιακή φιλοσοφία.
Η πρόσληψη του κορυδαλλικού έργου
Ο Κορυδαλλέας και το σύστημα της φιλοσοφικής παιδείας που ανέπτυξε, δεν αμφισβητήθηκε σοβαρά έως τις αρχές του 18ου αιώνα, μια μακρά περίοδο κατά την οποία έγινε αναπαραγωγή των σχολίων του στα αριστοτελικά κείμενα. Έτσι, η κορυδαλλική διδασκαλία περίπου για ενάμισι αιώνα παρέμεινε ο κεντρικός κορμός της πνευματικής δραστηριότητας των Ελλήνων λογίων. Ωστόσο, η προετοιμασία για την αναίρεση της αριστοτελικής αυθεντίας είναι σε ένα βαθμό συνυφασμένη με τα νέα δεδομένα της αριστοτελικής φυσικής σκέψης που εισήγαγε ο κληρικός-φιλόσοφος.
Παρά το γεγονός ότι ο Χρύσανθος Νοταράς περί το 1716 παρήγαγε το δικό του ολοκληρωμένο έργο με επαρκή επιχειρηματολογία γύρω από τα φυσικά φαινόμενα, διατήρησε μετά την ανάρρησή του στον πατριαρχικό θρόνο το κορυδαλλικό πρότυπο στη διδασκαλία της φιλοσοφίας, αλλά και στο έργο του Εισαγωγή εις τα Γεωγραφικά και τα Σφαιρικά, όπου υπερασπίστηκε το γεωκεντρικό σύστημα, χρησιμοποιώντας τη «νεοαριστοτελική» εμπειριοκρατία, ως κύρια πηγή γνώσης και απόδειξης του άτοπου της ακινησίας του ήλιου.
Από τις πρώτες διαφοροποιήσεις του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου αλλά και του γιου του Νικόλαου, που εισήγαγε διστακτικά στοιχεία του πρώιμου διαφωτισμού, σημαντικό παράδειγμα παρέκκλισης από την αριστοτελική διδασκαλία ήταν ο ιερομόναχος Μεθόδιος Ανθρακίτης. Ο Ανθρακίτης, διδάσκαλος της φυσικής, της ευκλείδειας γεωμετρίας και της αριθμητικής στα Σιάτιστα και την Καστοριά καταδικάστηκε από το συνοδικό δικαστήριο του πατριαρχείου και αφορίστηκε ως αιρετικός, γιατί παρέκκλινε από την αριστοτελική διδασκαλία, και είχε ασκήσει σε έργο της νεότητάς του κριτική κατά της διαφθοράς στον κλήρο.
Η αναγκαιότητα της αυτονόμησης της φιλοσοφίας και της επιστήμης από τα θεολογικά δόγματα που πρόβαλε ο Ανθρακίτης ακολουθήθηκε από απόπειρες διαμόρφωσης νέων μεθοδολογικών εργαλείων για τη φιλοσοφία, εμπνευσμένων από τις αρχές της δυτικής σκέψης, μετουσιώνοντας σταδιακά και χωρίς ιδιαίτερες εσωτερικές εντάσεις ανάμεσα στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη και την ανάπτυξη των φιλοσοφικών συζητήσεων τον «θρησκευτικό ουμανισμό» του Κύριλλου Λούκαρι σε κοσμοπολιτικό ανθρωπισμό.
Ως πρώτος στοχαστής του 18ου αιώνα που οικοδόμησε συστηματικά τον νέο φιλοσοφικό λόγο, προκειμένου να εναρμονιστεί η κοινωνία της περιόδου με τις επιτεύξεις της ευρωπαϊκής διανόησης φέρεται ο Ευγένιος Βούλγαρης. Χειραφέτησε τη νεότερη σκέψη από τον σχολαστικό αριστοτελισμό. Επίσης, υιοθέτησε έναν νέο φιλοσοφικό λόγο περί της φύσης, χωρίς να έλθει σε ρήξη με την κορυδαλλική σκέψη. Η κορυδαλλική διδασκαλία τού χάρισε την ελευθερία «να ενσωματώσει στο σύστημά του θεμελιώδεις αρχές της αριστοτελικής φυσικής», παράγοντας πιθανώς μια συμβατότητα ανάμεσα στον νεοαριστοτελισμό και τη νεότερη φυσική. Είναι διακριτή εδώ η πρόσληψη και η αξιοποίηση στοιχείων της κορυδαλλικής σκέψης.
Η φιλοσοφία του Βούλγαρη είχε τρεις θεμελιώδεις αρχές. Η μία ήταν η ελευθερία της σκέψης, η δεύτερη ο ορθολογισμός και η τρίτη ήταν η πίστη στη νεότερη επιστήμη. Όσον αφορά στις κύριες πηγές του έργου του φαίνεται πως ήταν τα φιλοσοφικά συστήματα του Καρτέσιου, του Λοκ -ιδιαίτερα στο ζήτημα της παρουσίασης των ιδεών ως αλλοιώσεις της ψυχής προερχόμενες από τον στοχασμό της ψυχής και το σώμα - του Λάιμπνιτς και άλλων.
Παρά τις νεωτερικές ιδέες που εισήγαγε, ο Βούλγαρης δεν αμφισβήτησε σε καμία περίπτωση την αυθεντία των Γραφών. Υιοθέτησε το τυχώνειο σύστημα, που αποτελούσε μια συμβιβαστική ουσιαστικά λύση ανάμεσα στο κοπερνίκειο και το πτολεμαϊκό σύστημα, εξαιτίας του πρόσθετου κυρίως πλεονεκτήματός του ότι συμφωνούσε με τις Γραφές, αλλά και με τις αστρονομικές παρατηρήσεις.
Αντίθετα, από τον Βούλγαρη, ο Ιώσηπος Μοισιόδακας ήλθε σε πλήρη ρήξη με την παράδοση. Χρησιμοποίησε το «απλούν» και όχι το «ελληνικόν ύφος» στις διδακτικές μεθόδους μιας «υγιούς» φιλοσοφίας –«ολικής θεωρίας» όπως την αποκάλεσε- που διέκρινε ως προς το ηθικό, το μεταφυσικό και το λογικό-κριτικό τμήμα της. Η υγιής φιλοσοφία για τον Μοισιόδακα βρισκόταν σε αντιπαράθεση με τον αριστοτελισμό και σε συμφωνία με τον λόγο, την εμπειρία, τη φυσική. Αναγνώρισε κατηγορηματικά την υπεροχή των νεότερων στοχαστών έναντι των παλαιότερων φιλοσόφων, θεωρώντας τον Λάιμπνιτς, τον Καρτέσιο, τον Νεύτωνα και τον Γαλιλαίο ως κύριες μορφές του φιλοσοφικού στοχασμού.
Ο Ιώσηπος Μοισιόδακας έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη φυσική φιλοσοφία του 17ου αιώνα με έμφαση στον Νεύτωνα. Άσκησε κριτική στην αριστοτελική κοσμολογία βασισμένη σε μαθηματικές και πειραματικές μεθόδους, κατανοώντας τη σημασία που είχε για τη νεότερη φιλοσοφία η αποδόμηση της αριστοτελικής κοσμολογίας. Έδωσε προτεραιότητα στον αισθητό κόσμο ορίζοντας ως ορθή φιλοσοφική προπαιδεία τα μαθηματικά σε συνδυασμό με την πειραματική φυσική και όχι τη λογική. Στο γενικότερο έργο του εντάσσονται οι εκσυγχρονιστικές αλλαγές στο περιεχόμενο της φιλοσοφίας, στο οποίο απέδωσε πρακτικό χαρακτήρα, αναδεικνύοντας ηθικά, πρακτικά και κοινωνικά προβλήματα παρά μεταφυσικούς προβληματισμούς. Η φιλοσοφία είχε για τον Μοισιόδακα ωφελιμιστικό και ανθρωπιστικό προσανατολισμό, ξεφεύγοντας από το παραδοσιακό της πλαίσιο.
Τόσο ο Δημήτριος Καταρτζής και ο Χριστόδουλος Παμπλέκης όσο και ο Αθανάσιος Ψαλίδας με τις ριζοσπαστικές θέσεις και νεωτεριστικές αντιλήψεις τους σε ζητήματα παιδαγωγικών και γλωσσικών αντιλήψεων, όπως επίσης και η απορριπτική στάση του τελευταίου απέναντι στον Βούλγαρη εκτός της ολοκληρωτικής ρήξης με τον νεοαριστοτελισμό, φαίνεται πως προκάλεσαν άμεσες αντιδράσεις τοπικών πολιτικών φορέων ή παραδοσιακών κέντρων θεολογικής αυθεντίας, τα οποία ωστόσο δεν κατόρθωσαν να αναστρέψουν το ρεύμα της ανάπτυξης του νέου φιλοσοφικού στοχασμού. Ο νέος επιστημονικός λόγος που καθιερώθηκε επηρέασε και μια δεύτερη γενιά διανοητών, όπως ο Γρηγόριος Κωνσταντάς, ο Δανιήλ Φιλιππίδης, ο Ρήγας Βελεστινλής, ο Βενιαμίν ο Λέσβιος και ο Κωνσταντίνος Κούμας, τους τελευταίους ουσιαστικά πριν από την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους.
Επιπτώσεις του νεοαριστοτελικού κινήματος
Μία από τις σημαντικότερες πιθανώς επιπτώσεις του κυρίαρχου ρεύματος του νεοαριστοτελισμού, εκτός από απομάκρυνση από τον σχολαστικισμό του καθολικισμού και την πλατωνική φιλοσοφία, βασικά ζητούμενα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του Κύριλλου Λούκαρι, ήταν η αναζωογόνηση της επαφής της φιλοσοφίας με το νήμα της αρχαιότητας. Με τον «θρησκευτικό ουμανισμό» του ο Κύριλλος Λούκαρις για πρώτη φορά από την εποχή της άλωσης συνέδεσε τον χριστιανικό πολιτισμό με την αρχαία Ελλάδα, κάτι πρωτοφανές, καθώς έως τότε αρκούσε η παράδοση του Βυζαντίου για την ερμηνεία του χριστιανικού πολιτισμού.
Με αυτόν τον τρόπο η αναγέννηση της φυσικής φιλοσοφίας φαίνεται πως ήταν σημείο προσδιορισμού μιας νέας συλλογικής ταυτότητας των ορθοδόξων πληθυσμών των Βαλκανίων, ένας ενοποιητικός παράγοντας για τη συγκρότηση του ελληνικού επιστημονικού λόγου, που δεν μπορούσε εκ των πραγμάτων να αντλήσει στοιχεία από τη βυζαντινή φιλοσοφική παράδοση, ταλαιπωρημένη ήδη από τις διαμάχες των πλατωνιστών και των αριστοτελιστών και υποταγμένη απόλυτα στο θρησκευτικό δόγμα.
Ο Κορυδαλλέας αντλούσε από την παράδοση των αρχαιότερων σχολιαστών του Αριστοτέλη, όπως ο Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς, ο Θεμίστιος, ο Ιωάννης ο Φιλόπονος και ο Σιμπλίκιος, νομιμοποιώντας στο βαθμό που τού αντιστοιχούσε την αρχαία φιλοσοφική παράδοση. Εκπροσωπούσε, ουσιαστικά, την αρχαία παράδοση, αναζωογονημένη στο εννοιολογικό πλαίσιο του νεοαριστοτελισμού.
Ο Κύριλλος Λούκαρις με τη σειρά του εκπροσωπούσε την ορθοδοξία. Στον βαθμό που η συνύπαρξή τους θεωρείται πολιτικό και όχι ιδεολογικό ζήτημα, προορισμένο για την άμυνα της ορθοδοξίας ερμηνεύει εν μέρει την έλλειψη αναφοράς στο Βυζάντιο. Το νέο γνωστικό εργαλείο δεν είχε ρίζες στη βυζαντινή φιλοσοφική παράδοση, αλλά μπορούσε να γίνει συνεκτικό σώμα ερμηνείας του φυσικού κόσμου, και όχημα εκπαίδευσης για τον ελληνισμό, χωρίς να έρχεται σε ορατή αντίθεση με το χριστιανικό δόγμα. Από την άλλη η συνειδητοποίηση από μέρους του ελληνισμού μιας ευρύτερης ιστορικής συνέχειας από εκείνη του Βυζαντίου είναι το έναυσμα μιας πνευματικής αναγέννησης.