cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χερμάνς Έγκλσκαλνς
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 2015 μεταπήδησε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού, με τον οποίο υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο μονοετούς διαρκείας.
Ο Έγκλσκαλνς παραμένει στην ομάδα του Πειραιά μέχρι και σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Χερμάνς Έγκλσκαλνς είναι εν ενεργεία διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Λετονίας, με την οποία έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από είκοσι συμμετοχές.
124 (αριθμός)
Το 124 (εκατόν είκοσι τέσσερα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 123 και πριν από το 125. Είναι άρτιος αριθμός, αφού 124:2 = 62, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 124 συμβολίζεται ως CXXIV στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΚΔ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Σεληνιακή θάλασσα
Η σεληνιακή θάλασσα (mare /ˈmɑːreɪ ) είναι μεγάλες, σκοτεινόχρωνες, βασαλτικές πεδιάδες της Σελήνης, που σχηματίστηκαν από αρχαίες ηφαιστειακές εκρήξεις. Ονομάστηκαν maria, λατινικά «θάλασσες», από πρώιμους αστρονόμους που τις εξέλαβαν ως πραγματικές θάλασσες. Αντανακλούν λιγότερο το ηλιακό φως εξαιτίας της υψηλής περιεκτικότητας των πετρωμάτων τους σε σίδηρο και συνεπώς φαίνονται σκοτεινότερες. Οι θάλασσες καλύπτουν το 16% της σεληνιακής επιφάνειας, κυρίως της ορατής πλευράς. Οι λιγοστές θάλασσες της αόρατης από τη Γη πλευράς, είναι πολύ μικρότερες και βρίσκονται κυρίως μέσα σε μεγάλους κρατήρες. Η παραδοσιακή ονοματολογία για τη Σελήνη περιέχει και έναν oceanus (ωκεανό), τον Ωκεανό των Καταιγίδων, όπως επίσης και χαρακτηριστικά όπως η lacus (λίμνη), palus (έλος) και sinus (κόλπος). Και τα τρία τελευταία είναι μικρότερα από τις συνήθεις θάλασσες, αλλά έχουν την ίδια φύση και χαρακτηριστικά.
Κομητείες της Σουηδίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας Σουηδια Κατηγορία:Γεωγραφία της Σουηδίας|Σουηδια
Αβραάμ του Άουγκσμπουργκ
Ο Αβραάμ του Άουγκσμπουργκ (αποβιώσας στις 21 Νοεμβρίου 1265) ήταν Γερμανός προσήλυτος στον Ιουδαϊσμό. Απεβίωσε με μαρτυρικό θάνατο.
Βίος
Ασπάστηκε με τέτοια πίστη τη νέα του θρησκεία που, επιστρέφοντας στο Άουγκσμπουργκ, προχώρησε σε δημόσιες επιθέσεις κατά του Χριστιανισμού και βεβήλωσε αναπαραστάσεις Αγίων, αποκόπτοντας, μεταξύ άλλων, την κεφαλή αναπαραστάσεων του Σταυρού, ενώ, επίσης, κατέστρεψε θρησκευτική αναπαράσταση η οποία ήταν χαραγμένη επάνω σε βράχο. Για το σύνολο των πράξεών του αυτών, ο ίδιος καταδικάστηκε σε βασανισμό και θάνατο στην πυρά.
Οι πηγές της εποχής αναφέρουν πως οι πράξεις του Αβραάμ προκάλεσαν οξεία αντιπαράθεση μεταξύ των Εβραίων και των Καθολικών του Σίντζιγκ, η οποία οδήγησε σε ένα τοπικής εμβέλειας πογκρόμ, στην διάρκεια του οποίου 61 άλλοι Εβραίοι σφαγιάστηκαν, μαζί με τον Αβραάμ. Το περιστατικό έλαβε ιδιαίτερη προσοχή, ενώ αποτελεί το αντικείμενο ύμνων γραμμένων από τον Μορντεκάι μπεν Χιλέλ (ο οποίος, επίσης, υπέστη μαρτυρικό θάνατο το 1298) και από τον λειτουργικό ποιητή Μοσές μπεν Γιακόμπ. Τα τελετουργικά του Σελιχότ κάνουν, επίσης, αναφορά στον Αβραάμ.
Βιβλιογραφία της Ιουδαϊκής Εγκυκλοπαίδειας
Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Ιουδαίοι μάρτυρες
Παλάτι του Χάμπτον Κορτ
Το παλάτι του Χάμπτον Κορτ (αγγλικά: Hampton Court Palace) είναι βασιλικό ανάκτορο στην περιοχή Ρίτσμοντ απόν Τέιμς, 19 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά και ανάντη του κέντρου του Λονδίνου, στον ποταμό Τάμεση. Η κατασκευή του παλατιού άρχισε το 1515 από τον καρδινάλιο Τόμας Γουόλσεϊ, ευνοούμενο του Ερρίκου Η΄ Τυδώρ. Το 1529, καθώς ο Γούλσεϊ εξέπεσε της χάρης, ο καρδινάλιος έδωσε το παλάτι στον βασιλιά για να αναιρέσει τη δυσαρέσκεια που του είχε ο βασιλιάς. Ο Ερρίκος Η΄ το επέκτεινε στη συνέχεια. Μαζί με το Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, είναι το μόνο από τα δύο παλάτια από τα πολλά ανήκαν στον βασιλιά Ερρίκο Η΄.
Τον επόμενο αιώνα, ο βασιλιάς Γουλιέλμος Γ΄ ξαναέκτισε και επέκτεινε το παλάτι, με στόχο να ανταγωνιστεί τις Βερσαλλίες, καταστρέφοντας μεγάλο τμήμα του παλατιού των Τυδώρ. Οι εργασίες σταμάτησαν το 1694, αφήνοντας το παλάτι με δύο ξεχωριστούς αρχιτεκτονικούς ρυθμούς, τον ρυθμό Τυδόρ και το μπαρόκ. Παρόλα αυτά υπάρχει ομοιομορφία, λόγω της χρήσης τούβλων και της συμμετρικής διάταξης των χαμηλών πτερύγων. Ο βασιλιάς Γεωργίου Β΄ ήταν ο τελευταίος μονάρχης που έζησε στο ανάκτορο.
Σήμερα το παλάτι είναι ανοικτό στο κοινό και σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο, εύκολα προσβάσιμο με τρένο από τον σταθμό Γουότερλου του κεντρικού Λονδίνου και έχει δικό του σταθμό. Επίσης εξυπηρετείται από τέσσερις γραμμές λεωφορείου, της 111, 216, 411 και R68. Τη φροντίδα του παλατιού έχει αναλάβει ο ανεξάρτητος οργανισμός Historic Royal Palaces, ο οποίος δεν χρηματοδοτείται ούτε από τη κυβέρνηση ούτε το Στέμμα. Επιπλέον στο ανάκτορο εκτίθεται μεγάλος αριθμός έργων τέχνης από τη βασιλική συλλογή.
Το παλάτι περιβάλλεται από κήπους, όπου έχει διαμορφωθεί λαβύρινθος, έναν εκτεταμένο αμπελώνα, τον μεγαλύτερο στο κόσμο όσον αφορά το 2005, καθώς και γήπεδο του τένις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στο Λονδίνο Χαμπτον Κορτ Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2012
Εκκοσμίκευση
Εκκοσμίκευση ονομάζεται η διαδικασία μετατροπής μιας κοινωνίας στηριγμένης σε μεγάλο βαθμό σε συγκεκριμένες θρησκευτικές αξίες και κανόνες σε μια κοινωνία άθρησκη, βασιζόμενη σε κοσμικές αξίες και θεσμούς. Η εν λόγω θέση υποστηρίζει πως, καθώς μετασχηματίζονται οι κοινωνίες μέσω του εκσυγχρονισμού και του εξορθολογισμού τους, η θρησκεία χάνει την αυθεντία της σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής και διακυβέρνησης. Κατά μία έννοια η εκκοσμίκευση μπορεί να θεωρηθεί ως η εφαρμογή του κοσμικισμού στην πράξη. Ο όρος εκκοσμίκευση χρησιμοποιείται επίσης στο πλαίσιο της άρσης των μοναστικών περιορισμών στα μέλη του κλήρου.
Η εκκοσμίκευση αναφέρεται στην ιστορική διαδικασία στην οποία η θρησκεία χάνει την κοινωνική και πολιτιστική της σημασία. Ως αποτέλεσμα της εκκοσμίκευσης ο ρόλος της θρησκείας στις σύγχρονες κοινωνίες περιορίζεται. Στις κοσμικές κοινωνίες η πίστη στερείται πολιτιστικής εξουσίας και οι θρησκευτικές οργανώσεις έχουν μικρή κοινωνική δύναμη.
Η εκκοσμίκευση έχει πολλά επίπεδα σημασίας, τόσο ως θεωρία όσο και ως ιστορική διαδικασία. Κοινωνικοί θεωρητικοί, όπως ο Καρλ Μαρξ, ο Σίγκμουντ Φρόυντ, ο Μαξ Βέμπερ και ο Εμίλ Ντιρκέμ, θεώρησαν ότι ο εκσυγχρονισμός της κοινωνίας θα περιελάμβανε μείωση των επιπέδων θρησκευτικότητας. Η μελέτη αυτής της διαδικασίας επιδιώκει να καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο, ή το βαθμό στον οποίο οι θρησκευτικές πίστες, πρακτικές και θεσμοί χάνουν κοινωνική σημασία. Μερικοί θεωρητικοί υποστηρίζουν ότι η εκκοσμίκευση του σύγχρονου πολιτισμού απορρέει εν μέρει από την αδυναμία μας να προσαρμόσουμε τις ευρείες ηθικές και πνευματικές ανάγκες της ανθρωπότητας στην ολοένα και πιο γρήγορη πρόοδο των φυσικών επιστημών.
Ο όρος έχει επίσης πρόσθετες έννοιες, κυρίως ιστορικές και θρησκευτικές. Εφαρμοσμένος στην εκκλησιαστική ιδιοκτησία, ιστορικά αναφέρεται στην κατάσχεση μοναστικών εκτάσεων και κτιρίων, όπως η Διάλυση των Μοναστηρίων στην Αγγλία του Ερρίκου Η΄ και οι μεταγενέστερες πράξεις κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης καθώς και οι διάφορες αντι-κληρικές πολιτικές ευρωπαϊκών κυβερνήσεων κατά τη διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα που είχαν ως αποτέλεσμα την απέλαση και καταστολή των θρησκευτικών κοινοτήτων που τις κατείχαν. Το Kulturkampf του 19ου αιώνα στη Γερμανία και παρόμοια γεγονότα σε πολλές άλλες χώρες ήταν επίσης εκφράσεις της εκκοσμίκευσης.
Στη δεκαετία του 1960 σημειώθηκε μια δραματική μεταστροφή προς την εκκοσμίκευση στη Δυτική Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική (ειδικά το Κεμπέκ), την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Αυτή η μεταμόρφωση ήταν αλληλένδετη με σημαντικούς κοινωνικούς παράγοντες: την οικονομική ευημερία, τη νεολαία που επαναστατεί ενάντια στους κανόνες και τις συμβάσεις της κοινωνίας, την απελευθέρωση των γυναικών, τη ριζοσπαστική θεολογία και τη ριζοσπαστική πολιτική.
Ιστορικό
Οι παλαιότεροι υποστηρικτές της θεωρίας της εκκοσμίκευσης πιστεύεται πως ήταν Βρετανοί της εποχής της Παλινόρθωσης περί το 1660, όταν οι επιθέσεις κατά της θρησκείας ήταν αρκετά δημοφιλείς μεταξύ των τότε μοντέρνων Λονδρέζων. Ο θεολόγος Thomas Woolston το 1710 πρώτος καθόρισε και την ακριβή χρονολογία κατά την οποία η νεωτερικότητα θα θριάμβευε επί της πίστης. Ήταν σίγουρος ότι ο Χριστιανισμός θα εκλείψει μέχρι το 1900. Μισόν αιώνα αργότερα, ο Βολταίρος εκτιμούσε ότι το τέλος της θρησκείας θα ερχόταν μέσα στα επόμενα 50 χρόνια. Ο Thomas Jefferson το 1822 προέβλεπε ότι μέσα σε μια γενεά δεν υπάρχουν Χριστιανοί Αμερικανοί. Αργότερα και άλλοι προέβλεψαν την επικράτηση της εκκοσμίκευσης, χωρίς να προτείνουν συγκεκριμένη χρονολογία. Μεταξύ αυτών ήταν οι Auguste Comte, Φρειδερίκος Έγκελς, Max Muller (1878), Α.Ε. Crawley (1905), Μαξ Βέμπερ, Σ. Φρόυντ, Anthony F. C. Wallace (1966) κ.ά.
Αντίθετες απόψεις
Αντίθετη τάση θεωρείται η αντι-εκκοσμίκευση (desecularization ή anti-secularization), όρος που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Peter Berger στη δεκαετία του 1990. Ο ίδιος στις δεκαετίες του 1950 και 1960 πίστευε στην εκκοσμίκευση των Δυτικών κοινωνιών, αλλά αργότερα διαπιστώνει ότι αυτό δεν συνέβη και ότι ο κόσμος "είναι τόσο έντονα θρησκευτικός όσο πάντα". Ο κοινωνιολόγος Rodney Sark υποστήριξε ότι ποτέ δεν συνέβη εκκοσμίκευση και πρότεινε να καταργηθεί ο όρος από το κοινωνιολογικό λεξιλόγιο. Ο Stark θεωρεί ότι ο πρώτος σύγχρονος κοινωνιολόγος που απέρριψε την υπόθεση της εκκοσμίκευσης ήταν ο David Mart το 1965. Ο Martin είχε προτείνει να εξαλειφθεί ο όρος από τον επιστημονικό λόγο, επειδή χρησίμευε μόνο για ιδεολογικές και πολεμικές χρήσεις και όχι θεωρητικές, καθώς και επειδή δεν υπήρχε ένδειξη ότι συμβαίνει εκκοσμίκευση. Πολύ ενωρίτερα, ο Alexis de Tocueville το 1840 είχε διαφωνήσει με τους διανοούμενους του 18ου αιώνα καθώς διαπίστωνε ότι τα γεγονότα δεν συμφωνούν με τη θεωρία της εκκοσμίκευσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμικές σπουδές Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Κοινωνιολογία της θρησκείας Κατηγορία:Θρησκεία και πολιτική
Κοιλάδα των Ρόδων
thumb|250px|Καλλιέργειες τριαντάφυλλων στην κοιλάδα Η Κοιλάδα των Ρόδων (βουλγαρικά: Розова долина) είναι περιοχή στην κεντρική Βουλγαρία στους νότιους πρόποδες του Αίμου. Γεωλογικά, αποτελείται από δύο ποτάμιες κοιλάδες, αυτή του Στριάμα στα δυτικά και του Τούντζα (ή Τόνζου) στα ανατολικά, και οι δύο αριστεροί παραπόταμοι του Έβρου.
Η περιοχή είναι διάσημη για την καλλιέργεια τριαντάφυλλων, και συγκεκριμένα της τριανταφυλλιάς Δαμασκού, από τα οποία παράγεται το ροδέλαιο. Το κέντρο της παραγωγής είναι η πόλη Καζανλάκ, ενώ άλλοι σημαντικοί οικισμοί είναι το Κάρλοβο, το Σόποτ, το Κάλοφερ και η Πάβελ Μπάνια. Η περίοδος συγκομιδής διαρκεί από τον Μάιο μέχρι τον Ιούνιο. Κατά τη διάρκειά της, μαζεύονται με το χέρι, παραδοσιακά από γυναίκες, τα άνθη και τοποθετούνται στα καλάθια και στη συνέχεια αποστέλλονται στα αποστακτήρια για να γίνει επεξεργασία τους εντός 10-15 ωρών. Στις πόλεις της κοιλάδας διοργανώνεται κάθε χρόνο φεστιβάλ για τα ρόδα.
Το 2014, το ροδέλαιο Βουλγαρίας ανακηρύχθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ).
Γεωγραφία και κλίμα
thumb|left|Τοπογραφικός χάρτης της κοιλάδας των Ρόδων Ο όρος κοιλάδα των Ρόδων δεν είναι γεωγραφικός, αλλά συσχετίζεται με τις περιοχές όπου καλλιεργούνται τα τριαντάφυλλα από τα οποία παράγεται το ροδέλαιο. Αυτές βρίσκονται στις κοιλάδες των ποταμών Στριάμα (στα δυτικά) και Τούντζα (στα ανατολικά), γνωστές αντίστοιχα σαν αγροί του Κάρλοβο και του Καζανλάκ. Οι κοιλάδες αυτές βρίσκονται νότια της οροσειρά του Αίμου (ή Βαλκάνια όρη) και βόρεια από τη μικρότερη οροσειρά Σρέντνα Γκόρα. Το υψόμετρο της κοιλάδας του Στριάμα είναι 710 μέτρα στην περιοχή Κλεισούρα, 450 στο Σόποτ και 375 νότια του Κάρλοβο. Η κοιλάδα του Τούντζα βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων στο Κάλοφερ και στο ανατολικό της τμήμα φτάνει μέχρι τα 300 μέτρα.
Το κλίμα της περιοχής χαρακτηρίζεται ως ηπειρωτικό μεταβατικό κλίμα. Οι άνεμοι είναι κυρίως δυτικοί, ενώ από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάρτιο πνέουν νότιοι άνεμοι, από το Αιγαίο. Οι βροχοπτώσεις στην περιοχή είναι εντονότερες την άνοιξη, όταν οι τριανταφυλλιές ανθίζουν, με μέγιστο τον Ιούνιο, όταν η μέση μηνιαία βροχόπτωση είναι 80-100 χιλιοστά. Ο καιρός αυτός παρατείνει την ανθοφορία και εμποδίζει την εξάτμιση του ελαίου.
Ιστορία
thumb|200px|Παραδοσιακή διαδικασία της συλλογής των ρόδων, περίπου το 1870. Θεωρείται ότι τα πρώτα τριαντάφυλλα στην κοιλάδα μεταφέρθηκαν από τους στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Περιηγητές του 13ου και του 17ου αιώνα αναφέρουν κήπους με τριαντάφυλλα κοντά στην Αδριανούπολη, τοπογραφικός προσδιορισμός ο οποίος θεωρείται ότι περιλαμβάνει και την κοιλάδα των Ρόδων, η οποία ανήκε στο βιλαέτι Αδριανούπολης. Τα τριαντάφυλλα της περιοχής θεωρείται ότι προέρχονται από το Κασάν της Περσίας και μεταφέρθηκαν στην περιοχή μέσω της Δαμασκού. Ο Βενελίν Τοπάλοβ υποστηρίζει ότι η καλλιέργεια του αρωματικού τριαντάφυλλου εισήχθη στην περιοχή του Καζανλάκ από τους Οθωμανούς.
Η παραγωγή ροδέλαιο στην κοιλάδα των Ρόδων χρονολογείται από τα μέσα του 17ου αιώνα. Ο εξοπλισμός απόσταξης (μεγάλα χάλκινα καζάνια) εισήχθη από την Τυνησία και το Ιράν, αλλά στη Βουλγαρία χρησιμοποιήθηκε πολλαπλή έναντι απλής απόσταξης για να παραχθεί καλύτερης ποιότητας αιθέριο έλαιο, το ροδέλαιο, το οποίο ήταν, και παραμένει, περιζήτητο. Το 1902 χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στην εξαγωγή του αιθέριου ελαίου αποστακτήριο ατμού. Το 1922, η κυβέρνηση της Βουλγαρίας άρχισε την προώθηση της βιομηχανίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία συνεταιρισμών με δικά τους αποστακτήρια και την επέκταση των εκτάσεων όπου καλλιεργούνταν τα τριαντάφυλλα. Η ποιότητα του ροδέλαιου υπόκειτο σε κρατικό έλεγχο. Μετά τον Β΄ΠΠ, το εμπόριο ροδέλαιου πέρασε σε κρατικό μονοπώλιο, ενώ στην κοιλάδα άρχισε η καλλιέργεια άλλων φυτών που παράγουν αιθέρια έλαια, όπως ο δυόσμος και η λεβάντα. Όσον αφορά το 2014, η Βουλγαρία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός αιθέριου ελαίου λεβάντας παγκοσμίως.
Γραμματικό Καρδίτσας
Το Γραμματικό είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Σοφάδων της Περιφέρειας Θεσσαλίας (πρόγραμμα Καλλικράτης). Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την  τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Ταμασίου Παλαιότερα  ανήκε στον  νομό Καρδίτσας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με το Νέο Ικόνιο αποτελούν την κοινότητα Γραμματικού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ταμασίου του δήμου Σοφάδων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 231 κατοίκους.
Η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και στον παλαιότερο οικισμό «Μικρό Γραμματικό» βρίσκεται η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης. Το χωριό πανηγυρίζει κάθε χρόνο κατά την κινητή γιορτή της Ζωοδόχου Πηγής με θρησκευτικές εκδηλώσεις στην ομώνυμη εκκλησία και στις 25 Νοεμβρίου στο Μικρό Γραμματικό γιορτάζει η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης.
Kάθε Αύγουστο στο Πνευματικό Κέντρο διοργανώνεται δεκαήμερο εκδηλώσεων, με χορευτικά συγκροτήματα, θέατρο, γλέντι και παιδικούς αγώνες (τσουβαλοδρομίες). Για τα διάφορα θέματα του χωριού και τις εκδηλώσεις φροντίζουν ο Σύλλογος Γυναικών και ο Πολιτιστικός Σύλλογος «Αχιλλέας Ιωαννίδης», που έχει και υποτυπώδες Λαογραφικό Μουσείο που στεγάζεται στο Πνευματικό Κέντρο. Υπάρχουν ακόμη Αγροτικός Σύλλογος, Αγροτικός Συνεταιρισμός και Αθλητικός Όμιλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Θερμικός εκτυπωτής
Πως λειτουργεί
Υπάρχουν διάφορα είδη μελανοταινιών και διαφέρουν ως προς το υλικό κατασκευής τους (ρητίνης, κεριού ή και συνδυασμός) και τις χρησιμοποιούμε ανάλογα την ετικέτα που θέλουμε να εκτυπώσουμε, εάν είναι χάρτινη ή πλαστική.
Πλεονεκτήματα
Συγκριτικά με άλλες εκτυπωτικές λύσεις, οι εκτυπώσεις με θερμικούς εκτυπωτές είναι πολύ οικονομικές. Δεν απαιτούνται μελάνια και αναλώσιμα και το κόστος κυμαίνεται περίπου 4 ευρώ ανά 1000 ετικέτες. Το κυριότερα πλεονεκτήματα είναι
Κωνσταντίνος Καράμαλλος (στρατηγός)
Ο Κωνσταντίνος ο Καράμαλλος ήταν βυζαντινός πατρίκιος και στρατηγός, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας, περίπου γύρω στο 902. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον εγγονό του, πρωτοσπαθάριο και στρατηγό Λογγοβαρδίας Κωνσταντίνο Καράμαλλο.
Ο Καράμμαλος ήταν ο διοικητής των πολιορκημένων στην Ταορμίνα, όταν η πόλη έπεσε στους Άραβες κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, εκεί καταδικάστηκε σε θάνατο αλλά του δόθηκε χάρη και αποσύρθηκε σε μοναστήρι. Σε κάστρο στη Μόλα της Ταορμίνας διασώζεται επιγραφή που αναφέρει τον Κωνσταντίνο στρατηγό της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί
Πειθώ (μυθιστόρημα)
Η Πειθώ είναι το τελευταίο ολοκληρωμένο μυθιστόρημα της Αγγλίδας συγγραφέως Τζέιν Όστεν. Εκδόθηκε στα τέλη του 1817, έξι μήνες μετά τον θάνατό της.
Πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος είναι η Ανν Έλλιοτ, μία εικοσιεπτάχρονη γυναίκα που ζει με τον πατέρα της, έναν βαρονέτο, και την αδελφή της. Στα δεκαεννιά της χρόνια η Ανν αρραβωνιάστηκε έναν νεαρό αξιωματικό του πολεμικού ναυτικού, τον Φρέντερικ Ουέντγουορθ· στη συνέχεια ωστόσο "πείστηκε" από μια οικογενειακή της φίλη να διαλύσει τον αρραβώνα, καθώς ο Ουέντγουορθ ήταν φτωχός και κοινωνικά κατώτερος. Οκτώ χρόνια αργότερα οι δυο τους ξανασυναντιούνται και έχουν μια δεύτερη ευκαιρία στην αγάπη.
Η Πειθώ εκδόθηκε μαζί με το Αββαείο του Νορθάνγκερ τον Δεκέμβριο του 1817, ωστόσο η χρονολογία που αναγράφεται στην πρώτη έκδοση είναι 1818. Ο τίτλος του μυθιστορήματος δεν είναι της ίδιας της Όστεν, αλλά τον επέλεξε ο αδελφός της Χένρι μετά τον πρόωρο θάνατό της. Δεν υπάρχει κάποια αξιόπιστη πηγή ως προς το πώς θα ονόμαζε η Όστεν το βιβλίο της, αν και, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, πάντοτε αναφερόταν σε αυτό ως Οι Έλλιοτ. Ο Χένρι Όστεν συμπεριέλαβε στην έκδοση ένα "Βιογραφικό Σημείωμα" της αδελφής του στο οποίο η ταυτότητά της αποκαλύπτεται για πρώτη φορά, καθώς όλα τα προηγούμενα μυθιστορήματά της είχαν κυκλοφορήσει ανώνυμα.
394 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
393 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αντρώνι Ηλείας
Το Αντρώνι είναι ιστορικό κεφαλοχώρι στο οροπέδιο Φολόης κοντά στην Αρχαία Ολυμπία του Νομού Ηλείας. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας.
Τοποθεσία
Το Αντρώνι βρίσκεται κοντά στην Αρχαία Ολυμπία στον κεντρικό δρόμο Πάτρας - Τρίπολης (γνωστού σαν «111»), 60 χλμ. από την Πάτρα, 45 χλμ. από τον Πύργο και 50 χλμ. από την Αμαλιάδα, σε υψόμετρο 620 μέτρα.
Ο δρόμος για το Αντρώνι, ξεκινώντας από την Πάτρα, περνά το δάσος της Κάπελης-Φολόης, το Πανόπουλο, τα Ζαχαρέικα, τη Σπαρτουλιά (που είναι καινούργιοι οικισμοί του Αντρωνίου) και φτάνει στην ένωση, όπου εκεί δεξιά στα 2,5 χλμ. βρίσκεται το χωριό.
Φολόη
Το Αντρώνι είναι χτισμένο στο οροπέδιο "Φολόη", το οποίο ονομάστηκε έτσι, γιατί εκεί ζούσε ο Κένταυρος Φόλος, πάνω σε μεγάλες απότομες χαράδρες, τις οποίες διασχίζουν από τη μια το Παλιοπόταμο με τα ρυάκια και τα πολλά πλατάνια, και από την άλλη το Κοκαλάκη ή Ομηρικός ποταμός Σελλήεις ή Πηνιακός Λάδωνας. Εκεί σχηματίζεται το φαράγγι γύρω από το Αντρώνι, που χαρακτηρίζεται ως οικότοπος μεγάλης ιστορικής και οικολογικής αξίας. Στο μέρος αυτό, ο Ηρακλής, κατά τη μυθολογία, έριξε δίχτυ για να πιάσει τον Ερυμάνθιο Κάπρο.
Ακρώρεια
Γεωγραφικά, το Αντρώνι βρίσκεται στην Ακρώρεια (άκρα-όρος), περιοχή της Ηλείας στα σύνορα Αρκαδίας – Αχαΐας. Εκτεινόταν στο οροπέδιο «Φολόη» ανατολικά της Κοίλης Ίλιδας και βορειοανατολικά της Πισάτιδας. Περιλάμβανε και το δυτικό τμήμα της Αρκαδικής οροσειράς του Ερύμανθου (στον σημερινό Αστρά). Ανατολικό σύνορο της Ακρώρειας ήταν ο ποταμός Ερύμανθος.
Λασιών
Η πιο ονομαστή και αξιόλογη πόλη της Ακρώρειας στην ιστορική ακμή της αρχαίας Ελλάδος ήταν ο Λασιών, απ' όπου έχει πάρει το όνομα ο νέος Δήμος Λασιώνος. Ο Λασιών ή, κατά τον Πολύβιο, Λασίων εκτεινόταν μεταξύ της Αγ. Παρασκευής, της Λακανάστας, της Κουμανέικης Γκούρας (θέση Κούτη), το Χάνι του Μπάμπη και το Καλιμάνι. Οι αρχαιότεροι κάτοικοι του ήταν οι Αχαιοί, οι οποίοι ήταν συγγενείς με τους Αρκάδες, τους Πελασγούς και τους Αιολείς. Ήταν αναμεμειγμένοι με τους Προέλληνες κατοίκους της περιοχής, καθώς και με άλλα ελληνικά φύλα. Αποτελούσαν τους Ομηρικούς Εποιούς.
Πιθανότατα, η πόλη έχει πάρει το όνομα της από ένα μνηστήρα της Ιποδάμειας, το Λάσιο. Ο Όμηρος, ο Πολύβιος, ο Στράβωνας, ο Παυσανίας, ο Κούρτιος, καθώς και άλλοι περιηγητές, την αναφέρουν ως πόλη ή κράτος. Η φαντασία των αρχαίων Ελλήνων συνέδεσε την περιοχή με τους άθλους του Ηρακλή (Ερυμάνθειος Κάπρος), με τη θεά Άρτεμη και τις Δρυάδες νύμφες, τους μυθικούς Κενταύρους και τη μητέρα τους, Νεφέλη.
Την πόλη την κατάστρεψε ο Φίλιππος Ε' το 219 π.Χ.. Πέρασε στην εξουσία των Αχαιών, ξαναχτίστηκε πάλι και το 397 τη λεηλάτησαν και την κατέστρεψαν οι Γότθοι με αρχηγό τον Αλάριχο. Αυτός κυνηγήθηκε αργότερα από τον στρατηγό Στηλίχωνα του δυτικού Ρωμαϊκού κράτους, όπου κρύφτηκε μαζί με τους στρατιώτες του στο δάσος και στις σπηλιές γύρω από το σημερινό Αντρώνι. Ο Θεοδόσιος Β' (408-450) μπροστά στις μεγάλες συμφορές και την εξαθλίωση αναγκάστηκε να τους απαλλάξει από μέρος των φόρων.
Η ολική καταστροφή ήλθε τον 6ο αιώνα (522), με το μεγάλο σεισμό που συγκλόνισε την Ηλεία και την Αχαΐα.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Σήμερα σώζονται ίχνη των τειχών στη θέση Κούτη (Μεγαλοπρεπές Παλιόκαστρο) μεταξύ Κούμανι και Αντρώνι, που ανακάλυψε πρώτος ο Welker το 1842. Ερείπια κτισμάτων, κομμάτια κιόνων, τάφοι, εκ των οποίων ένας λεγεται πως ήταν του Κένταυρου Φόλου, πήλινα αγγεία και ένα αρχαίο νεκροταφείο βρέθηκαν στην περιοχή. Η πόλη υδρευόταν από τις πηγές του Κροϊφύκου και το Καλιμάνι, όπου βρέθηκαν πήλινοι αγωγοί. Σε ολόκληρη την περιοχή βρίσκονται παντού αρχιτεκτονικά μέλη, θραύσματα επιγραφών, αγάλματα, αγγεία καθώς και μικρά ευρήματα. Επίσης, βρίσκονται διάσπαρτα νομίσματα από πολλές πόλεις της Ελλάδος και των Συρακουσών (Αλεξανδρινά, Ρωμαϊκά, Κωσταντινάτα κ.α.) λόγω των επισκεπτών, από όλον τον τότε γνωστό κόσμο, των Ολυμπιακών Αγώνων. Πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης χτίστηκε αργότερα ο Φράγκικος Πύργος. Θαμμένος υπάρχει ένας σημαντικός πολιτισμός με ιστορία, ωστόσο οι γεωγράφοι περιηγητές και οι νεότεροι ιστορικοί και αρχαιολόγοι έστρεψαν την προσοχή τους κυρίως στη γειτονική Ολυμπία και την Ήλιδα.
Ονομασία
Οι κάτοικοι του Αντρωνίου προέρχονται κυρίως από την αρχαία πόλη Λασιών, όπου μετακινήθηκαν μετά την καταστροφή της στη θέση που είναι τώρα, καθώς και από κυνηγημένους Έλληνες αγωνιστές από Φράγκους, Βυζαντινούς και Τούρκους κατακτητές. Η σημερινή του θέση επιλέχθηκε, γιατί εκεί ήταν ένα φυσικό Οχυρό (Άντρο), από όπου πιθανότατα πήρε και το όνομά του. Χτίστηκε ανάμεσα σε δύο απότομες δασώδεις χαράδρες με τρεις δύσκολες διαβάσεις και πολλές σπηλιές γύρω (του Κουταλιανού, του Στούπα, του Κλαπανάρη κ.ά.).
Δημιουργία του χωριού
Το ορεινό συγκρότημα της Ηλείας γύρω από το Αντρώνι καταλήφθηκε από Σλαβικά φύλα (Εζερίτες), που ήταν ποιμενικός και νομαδικός λαός, το 746-783 μ.Χ. Ο χρόνος ίδρυσης του Αντρωνίου δεν είναι γνωστός. Ωστόσο υπάρχουν στοιχεία από τα οποία προκύπτει ότι υπήρχε πριν το 1200 μ.Χ.
Τουρκοκρατία
Στη διάρκεια της πρώτης περιόδου από το 1204 έως το 1460 είναι υποταγμένο στα δύο ανταγωνιστικά κρατίδια του Φράγκικου Πριγκιπάτου και του Βυζαντινού Δεσποτάτου. Η δεύτερη φάση αρχίζει με την Οθωμανική κυριαρχία το 1460 που ονομάζουμε πρώτη Τουρκοκρατία και τελειώνει το 1685. Στην απογραφή που έκαναν το 1462 οι Τούρκοι μετά την κατάληψη της Πελοποννήσου, κατέγραψαν στο χωριό 12 ενήλικες.
Το Αντρώνι έγινε ευρύτερα γνωστό για τις μάχες που έδωσε με τους Τουρκαλβανούς του Λάλα. Στην τριακονταετή κατοχή από τους Ενετούς (1685-1715) και συγκεκριμένα στην απογραφή (GRIMANI) το 1700, αναφέρεται με λατινικά στοιχεία σαν "ANDRONI" με πληθυσμό 60 κατοίκους: 13 οικογένειες, 17 άντρες, 19 γυναίκες, 6 αγόρια και 18 κορίτσια έως δεκάξι χρόνων.
Σημειώνεται ότι στην απογραφή των Τούρκων το 1462 και των Ενετών το 1700, οι περισσότεροι κάτοικοι δεν απεγράφησαν.
Ελληνική επανάσταση
Το Αντρώνι λόγω της θέσης του ήταν ένα μικρό "Σούλι" με πολλά σπήλαια τριγύρω του. Ένα εξ’ αυτών, που κατέρρευσε το 1953 (σεισμός Κεφαλλονιάς), χωρούσε μέσα 1000 άτομα. Τα πέτρινα σπίτια ήταν φτιαγμένα φρούρια με φαρδιά τοιχία και πολεμίστρες: το τελευταίο κατεδαφίστηκε το 1982.
Στο χωριό φιλοξενήθηκαν ο πατέρας του Οδυσσέα Ανδρούτσου, Γεώργιος, κυνηγημένος από τη Μάνη, ο αρχικλέφτης Ζαχαριάς, ο Αρβανίτης αποστάτης των Τούρκων Αλί Φαρμάκης και πολλοί άλλοι.
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, στην περιοχή του Αντρωνίου, στρατοπέδευαν διάφορα σώματα Ελλήνων. Ένα εξ’ αυτών με αρχηγό τον Καπετάν Γιώργη Γιαννιά (Γιαννόπουλο) ακολουθούμενος από 100 παλικάρια συγκρούστηκε στις 27 Μαΐου 1821 με 1500 Τουρκολαλαίους στα στενά του Κατσαρού. Η φθορά που επέφερε στον εχθρό ήταν 120 Τούρκοι. Πολλά δημοτικά τραγούδια εξύμνησαν τον ηρωισμό του, ενώ κοντά στη θέση που έγινε η μάχη στο Αντρώνι (Σπαρτουλιά) έχει στηθεί μνημείο προς τιμήν του.
Ο Κανέλος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στο Αντρώνι το 1793 έλαβε μέρος με 40 παλικάρια στις μάχες του Πούσι, των Πατρών, του Μεσολογγίου, καθώς και σε άλλες, όπως επίσης και ο κλεφτοκαπετάνιος Νικόλαος Κλαπανάρης, που έλαβε μέρος στις μάχες του Πούσι, των Πατρών, του Μεσολογγίου, της Τριπολιτσάς, των Αθηνών κτλ. Ο Παναγιώτης Πανούτσος σκοτώθηκε στο Κούμανι το 1821 (πριν τη μάχη του Πούση) στη θέση Λακαντρωνιώτη, επίσης ο Λίβανος και άλλοι.
Στο Αντρώνι κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας δεν αναφέρονται άρχοντες, κοτσαμπάσηδες, δραγουμάνοι, προύχοντες. Η συνεισφορά του χωριού στον Αγώνα του 1821 ήταν πολύ σημαντική: Φούντωσε γρήγορα το κλέφτικο και οι κάτοικοι βγήκαν στα λαγκάδια, στις σπηλιές και στα βουνά. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης:
Α' Π.Π. - Μικρασιατική Εκστρατεία - Β' Π.Π.
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρά Ασία πολέμησαν και χάθηκαν πολλοί Αντρωναίοι. Κατά τη Μικρασιατική καταστροφή άλλοι σκοτώθηκαν, άλλοι αγνοούνται και άλλοι πιάστηκαν αιχμάλωτοι, με αποτέλεσμα να γυρίσουν στο τόπο τους μετά από 3-7 χρόνια.
Από τους πενήντα που πολέμησαν στα Αλβανικά βουνά, δέκα περίπου κάτοικοι του χωριού έχασαν τη ζωή τους και πολλοί τραυματίστηκαν στον Αγώνα του ’40. Άλλοι πενήντα πολέμησαν στο Ρούπελ.
Μεταπολεμικά χρόνια
Το Αντρώνι γύρω στο 1940 και κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της περιοχής με μεγάλη αφθονία σε σιτηρά, όταν οι γύρω περιοχές πεινούσαν. Καλλιεργούσαν τα χωράφια στα βουνά, των οποίων το πέτρωμα ήταν πλούσιο σε άλατα. Η παραγωγή ήταν μεγάλη, γι' αυτό ανέβαιναν από τον κάμπο πάνω από 150 άλογα για να βοηθήσουν στο αλώνισμα που διαρκούσε δεκαπέντε μέρες.
Το χωριό είχε πολλούς τεχνίτες: μαραγκούς, χτίστες, σαμαράδες, βαρελάδες, καλανζήδες, χαλικιάδες (γύφτους), αροτροποιούς, τσαγγαράδες, φραγκοράφτες. Είχε επίσης αγωγιάτες, γυρολόγους (με κρεμασμένη τη βαντάκα), δραγάτες (Σκούρκος, ο φόβος των παιδιών) και καλλιτέχνες με κλαρίνα, βιολιά, κιθάρες και λαούτα. Κάθε σπίτι είχε και τον ξύλινο αργαλειό, στον οποίο εργάζονταν οι γυναίκες. Ξεχωριστή θέση κατείχε και η πρακτική ιατρική, ενώ στις αρχές του 1900 εγκαταστάθηκε στο Αντρώνι ο πρώτος γιατρός της ορεινής Ηλείας, Κωνσταντίνος Κανελόπουλος.
Μετά το 1960 άρχισε η μεγάλη μετανάστευση των κατοίκων προς το εξωτερικό (Αμερική, Αυστραλία, Καναδά) και αργότερα στην Ευρώπη (Γερμανία) και στις πόλεις της Ελλάδας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Πύργος, Τρίπολη).
Ασχολίες των κατοίκων
Οι κάτοικοι του Αντρωνίου ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία (πρόβατα, γίδια και λίγα γουρούνια), πτηνοτροφία, λίγοι με τη μελισσοκομία, τις αγροτικές εργασίες κ.ά. Τελευταία, με την είσοδο του τρεχούμενου νερού από την Κρέσοβα αυξήθηκε και η καλλιέργεια ζαρζαβατικών. Ακόμα, η περιοχή φημίζεται για τα καλά κρέατα, τα κυνήγια, τα τυροκομικά προϊόντα και το κοκκινέλι. Από την Άνοιξη μέχρι και τον Οκτώβριο υπάρχει πλούσια βλάστηση των δέντρων και των άγριων φυτών. Ο ήλιος ανατέλλει από τα Γορτυνιακά βουνά, περνάει πάνω από την Κάπελη και καταδύεται στο Ιόνιο Πέλαγος.
Το Αντρώνι συνορεύει βόρεια με το Κακοτάρι, τα Τσίπιανα και την Αγία Κυριακή (Κερτίζα), ανατολικά με την Αμυγδαλή (Μπαρμπότα Δίβρης) του Δήμου Λαμπείας, νότια με τη Φολόη και το Κούμανι, δυτικά με την Αγ. Τριάδα και τα χωριά του Δήμου Πηνείας (Πρόδρομο, Άγναντα,Πρινάρι) και νοτιοδυτικά με την Καρυά.
Αξιοθέατα-Μνημεία
Τα ποτάμια, οι χαράδρες, οι πηγές, οι καταρράχτες, οι σπηλιές, το άφθονο πράσινο και οι αγραπιδιές, οι κερασιές, οι καστανιές και οι καρυδιές συνθέτουν το περιβάλλον του χωριού. Χαρακτηριστικά είναι τα πετρόχτιστα σπίτια, η πλατεία στο κέντρο του χωριού με τα παραδοσιακά καφενεία, το σχολείο φτιαγμένο από δωρεά του Αντρέα Συγγρού σε νεοκλασικό αρχιτεκτονικό ρυθμό, η πέτρινη εκκλησία του Αγ. Κωνσταντίνου, χτισμένη το 1895 και ο Βυζαντινός Ναός των Αγ. Αναργύρων με τις τοιχογραφίες του. Η νεότερη παράδοση αναφέρει πως ήταν ασκητής ενός μοναχός ονόματι Ανδρόνικος, από τον οποίο ίσως προέρχεται και το όνομα του χωριού.
Μια από τις τοιχογραφίες της εκκλησίας είναι και ο Άγιος Σκύλος Αντρωνίου (κυνοκέφαλος Άγιος Χριστόφορος). Αναπαριστά έναν Άγιο με κεφάλι κυνηγόσκυλου της περιοχής και σώμα ανθρώπου. Δίπλα του, επίσης, υπάρχει μία άγνωστη στην ορθόδοξη και την καθολική εκκλησία αγιογραφία με το τίτλο «Κυνο-βιάρχης». Φαίνεται ότι ο ναός ήταν αρχαίο εκτροφείο σκύλων, οι οποίοι εξασφαλίζοντας τροφή στους κατοίκους, τους αγιοποίησαν. Πιθανότατα όμως μπορεί να χτίστηκε πάνω σε προϋπάρχοντα ναό, σε αρχαίο νεκροταφείο. Περισσότερα δεν είναι γνωστά από την πανεπιστημιακή κοινότητα και το κράτος, ωστόσο το μνημείο έχει χαρακτηριστεί ως βυζαντινή αρχαιότητα.
Φαράγγι Αντρωνίου
Το Φαράγγι Αντρωνίου βρίσκεται 500 περίπου μέτρα χαμηλότερα από το επίπεδο του χωριού. Περικλείεται από τις δυο επιβλητικές και απότομες χαράδρες που τις διασχίζουν ο Ομηρικός Σελλήεις από τη μία και το Παλιοπόταμο από την άλλη. Κατά την πεζοπορία, παρατηρεί κανείς εγκαταλειμμένους νερόμυλους, το σπήλαιο με τους σταλακτίτες και διάφορα πλατύφυλλα και αειθαλή δένδρα.
Στην πλούσια πανίδα του Φαραγγιού ανήκουν πολλά είδη πουλιών και ζώων. Από ορνιθολογική άποψη, η περιοχή παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον κυρίως λόγω του χρυσαετού και του λευκονώτη. Τα περισσότερα είδη ζώων και πουλιών της περιοχής προστατεύονται από διεθνείς συνθήκες. Πριν 50 χρόνια υπήρχαν ακόμη αγριόχοιροι, ζαρκάδια και ελάφια. Εδώ κυνηγούσε ο Ξενοφώντας, όταν ήταν εξόριστος στο Σκιλλούντα.
Κάθε χρόνο τον Αύγουστο διοργανώνεται το πανελλήνιο πέρασμα στο φαράγγι με τη συμμετοχή εκατοντάδων ορειβατών και πεζοπόρων.
Σπαρτουλιά
Η Σπαρτουλιά ή και Χάνια Σπατουλιά είναι συνοικισμός του Αντρωνίου με 46 κατοίκους. Βρίσκεται πάνω στην Ε.Ο. 111 στη διασταύρωση προς τα ορεινά χωριά του Δήμου. Για να θυμίζει τη μάχη του Κατσαρού που έδωσε ο Καπετάν Γιώργης Γιαννιάς με τους Τουρκολαλαίους στις 27-05-1821 έχει στηθεί στη Σπαρτουλιά, μνημείο προς τιμήν του.
Κατσαρού
Βρίσκεται στις πηγές του Πηνειού μεταξύ Σπαρτουλιάς και Ζαχαρέικων. Εδώ έπεσε και ετάφη ο Γιώργης Γιανιάς με τα 12 παλικάρια του στη μεγάλη μάχη που έδωσε, με τους Τουρκαλβανούς του Λάλα. Από εδώ περνούσε και το Ολυμπιακό μονοπάτι που οδηγούσε στην Αρχαία Ολυμπία.
Ζαχαραίικα
Τα Ζαχαραίικα βρίσκονται μεταξύ Κατσαρού και Πανόπουλου κοντά στην Ε.Ο. 111. Επίσημα ονομάζεται Άγιος Γεώργιος. Στην απογραφή του 2011 είχε 37 κάτοικους.
Χάνι Πανόπουλου
Έχει 216 κατοίκους και είναι οικισμός της Κοινότητας Αντρωνίου. Με τη δημιουργία των νέων δήμων (σχέδιο Καποδίστρια) ανήκει στο Δ.Δ. Αντρωνίου που υπάγεται στο Δήμο Λασιώνος του Νομού Ηλείας. Έκτοτε έγινε έδρα του ομώνυμου Δήμου. Βρίσκεται μέσα στο κατάφυτο δάσος του οροπεδίου Φολόης επί της εθνικής οδού Πάτρας - Τρίπολης («111») και του δρόμου που οδηγεί στον Πύργο. Απέχει περίπου 60 χιλιόμετρα από την Πάτρα, 109 χιλιόμετρα από την Τρίπολη και 39 χιλιόμετρα από τον Πύργο και 41 χιλιόμετρα την Αρχαία Ολυμπία.
Αρχικά, η περιοχή χρησίμευε ως κατάλυμα για βοσκούς από κατοίκους του Αντρωνίου. Παράλληλα λειτουργούσε, ήδη πριν το 1821, το γνωστό χάνι Πανόπουλου για τη διευκόλυνση των διερχομένων. Αργότερα δημιουργήθηκε οικισμός, κυρίως από κατοίκους του Αντρωνίου και των γύρω χωριών.
Σήμερα το Πανόπουλο αναπτύσσεται σημαντικά με μεγάλα καταστήματα, δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής: (σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Σημείωση
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας Κατηγορία:Δήμος Λασιώνος
Ισπανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2006-07
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2006-07 ήταν το 76ο από την καθιέρωση της πρώτης κατηγορίας του Ισπανικού πρωταθλήματος. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ρεάλ Μαδρίτης για 30η φορά στην ιστορία της. Θέση στο Champions League εξασφάλισαν επίσης η Μπαρτσελόνα, η Σεβίλλη και η Βαλένθια ΚΦ.
Αναφορές
Κατηγορία:Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2006-2007
Αγίασμα Κοζάνης
Το Αγίασμα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Τσοτυλίου, του δήμου Βοΐου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βοΐου του νομό Κοζάνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Στην τοπική κοινότητα ανήκουν και οι οικισμοί Άγιος Θεόδωρος, Αχλαδέα και Κοιλάδιον.
Γεωγραφία
Το Αγίασμα βρίσκεται στο δυτικό άκρο του νομού Κοζάνης, στις ανατολικές κλιτύς του Βοΐου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 745. Απέχει 69 χλμ. περίπου Δ. της Κοζάνης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 22,120 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Λατόριστα
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Λατορίστης. Το 1927 μετονομάστηκε σε Αγίασμα
Ως Αγίασμα
Γενικά στοιχεία
Το Αγίασμα είναι ένα χωριό με χαρακτηριστικά που μοιάζουν περισσότερο στα Μαστοροχώρια. Κάθε χρόνο οι λιγοστοί κάτοικοι διοργανώνουν γιορτή κρασιού, την πρώτη Κυριακή του Οκτώβρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Γιώργος Πιλάλας
Με τη μουσική του ερμηνεία συνδυάζει την ελληνική μουσική με στοιχεία μπλουζ και ρεμπέτικου. Οι στίχοι του έχουν σατιρικό περιεχόμενο αλλά βαθιά φιλοσοφημένο. Τα Live του θεωρούνται επικά καθώς διηγείται ιστορίες, συνήθως από την Αμερική, μετα μουσικής ενώ το κοινό συμμετέχει ενεργά καθώς η διαδραστικότητα είναι χαρακτηριστικό του. Μπορεί από το πιο blues τραγούδι να γυρίσει σε καψούρικα λαΪκά ή σε σύντομα αποφθέγματα που κάνουν το κοινό να παραληρεί. Ο ίδιος αποθεώνει το κοινό του μετά το πέρας των χειροκροτημάτων. Σε πολλά live συνεργάζεται με το Δημήτρη Πουλικάκο ενώ συμμετέχει και σε συναυλίες διαμαρτυρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1952-53
Το Κύπελλο Κύπρου 1952-53 ήταν η 16η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικήτρια ήταν η ΕΠΑ για τέταρτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 1952-53 συμμετείχαν οι 8 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1952-53 και 6 ομάδες από το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1952-53 (στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 1952-53 συμμετείχαν και αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας 1952-53 οι οποίες δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής στο κύπελλο καθώς δεν επιτρεπόταν να εκπροσωπηθεί ένας σύλλογος στο κύπελλο με δύο ομάδες). Διεξήχθη σε 4 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Ημιτελικά
1Ο αγώνας έγινε στο παλιό ΓΣΖ. Πριν τη λήξη του έγιναν επεισόδια με τους φιλάθλους των δύο ομάδων να εισέρχονται στον αγωνιστικό χώρο. Ο αγώνας διακόπηκε (σκορ 1 - 1). Η ΚΟΠ αποφάσισε επανάληψη του αγώνα στο ίδιο στάδιο αλλά η Ανόρθωση δήλωσε ότι δεν θα παρευρεθεί θέτοντας θέμα ασφάλειας των ποδοσφαιριστών της μετά τα επεισόδια του πρώτου αγώνα. Προκρίθηκε η ΕΠΑ χωρίς επαναληπτικό αγώνα.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η ΕΠΑ και η Τσετίν Καγιά. Ο τελικός διεξήχθη στις 19 Απριλίου 1953 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα της Τσετίν Καγιά) στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η ΕΠΑ με σκορ 2-1.
Διαιτητής: Λίλλης Ιερωνυμίδης
ΕΠΑ: Νίκος Πύργος, Χαμπής Φιλίππου, Τάκης Χριστοδουλίδης, Αντώνης Πύργος, Κωστάκης Μάμας, Παναγιώτης Πανάτσος, Σαρκίς Μπετικιάν «Κκιλής», Αράμ Τερζιάν, Κόκος Χειμωνίδης, Ντικράν Μισιριάν, Οσκάν Ασαρντάγ
Σκόρερ: 17΄ 1-0 Σαρκίς Μπετικιάν «Κκιλής», 73΄ 2-0 Ντικράν Μισιριάν, 74΄ 2-1 Μουσταφά Δευτέραλη
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1952-1953
Άλφριντ Κρουπ
Ο Άλφριντ Κρουπ (γερμ. Alfried Krupp, πλήρες όνομα Alfried Felix Alwyn Krupp von Bolen und Halbach) ήταν Γερμανός βιομήχανος, ο οποίος, αρχικά συμμετέχοντας σε και από το 1943 αναλαμβάνοντας την εταιρεία "Friedrich Krupp AG" συνέβαλε σημαντικά στη βιομηχανική ανάπτυξη της Ναζιστικής Γερμανίας και στην ανάπτυξη της πολεμικής μηχανής της. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η παραγωγή στηρίχθηκε στη χρήση ως εργατών Εβραίων κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και Ρώσων και Πολωνών αιχμαλώτων πολέμου. Με τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συνελήφθη από τους Συμμάχους και δικάστηκε σε δίκη συνακόλουθη της Δίκης της Νυρεμβέργης, η οποία έλαβε το όνομά του (Δίκη του Κρουπ). Ήταν ο τελευταίος της δυναστείας των Κρουπ, καθώς η εταιρεία μετά τον Πόλεμο μετατράπηκε σε φιλανθρωπικό ίδρυμα, υπό την επωνυμία "Alfried Krupp von Bohlen und Halbach Foundation".
Σύνοπτική βιογραφία
Ο Άλφριντ Κρουπ γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1907 στο Έσσεν της Γερμανίας. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος της Μπέρτα Κρουπ (Bertha Krupp), κληρονόμου της δυναστείας, και του διπλωμάτη συζύγου της Γκούσταβ Κρουπ φον Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ. Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του εργάστηκε για ένα διάστημα στα εργαστήρια της οικογενειακής εταιρείας και στη συνέχεια σπούδασε Μεταλλουργία στα Πολυτεχνεία του Μονάχου, του Άαχεν και του Βερολίνου. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του με διατριβή επί "της τήξεως του χάλυβα στο κενό" και ονομάστηκε διπλωματούχος μηχανικός (Diplomingenieur) το 1934. Εργάστηκε, ως τμήμα της εκπαίδευσής του, στην "Dresdner Bank" επί διετία και, το 1936, εισήλθε στην πατρική εταιρεία. Το 1938 έγινε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και καθώς επρόκειτο να διαδεχτεί τον πατέρα του, κλήθηκε να συμμετάσχει σε εποπτικά συμβούλια άλλων εταιρειών και οργανισμών.
Η εταιρεία Κρουπ ήταν η μεγαλύτερη εταιρεία κατασκευής εξοπλιστικού υλικού για τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας της ήδη από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχικά τόσο ο πατέρας όσο και ο γιος Κρουπ δεν ήταν φιλικά διακείμενοι ούτε προς τον Χίτλερ ούτε προς το Εθνοσοσιαλιστικό Κόμμα. Το 1930, όμως, ο Χιάλμαρ Σαχτ, ύστερα από αρκετές συζητήσεις, κατάφερε να τους πείσει να δουν διαφορετικά την κατάσταση, υποσχόμενος ότι ο Χίτλερ θα διέλυε τόσο τις συνδικαλιστικές ενώσεις όσο και την πολιτική αριστερά στη Γερμανία. Ο Σαχτ υπέδειξε, επίσης, ότι αν ο Χίτλερ έπαιρνε την εξουσία, θα αυξάνονταν αλματωδώς οι εξοπλιστικές δαπάνες. Ο Άλφριντ έγινε μέλος της SS το 1933. Η εταιρεία των Κρουπ είχε υποστεί σημαντικό πλήγμα από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, που απαγόρευε τη χρήση πολλών σύγχρονων όπλων από τη Γερμανία και περιορίστηκε στην κατασκευή του επιτρεπόμενου εξοπλισμού για τη Ράιχσβερ (όπως επονομάστηκε ο γερμανικός στρατός κατά την περίοδο του μεσοπολέμου) και στην κατασκευή και εμπορία γεωργικών μηχανημάτων. Οι Κρουπ είδαν την πρόταση του Σαχτ ως διέξοδο από την κρίση της εταιρείας τους. Παράλληλα, οι έρευνες επί των εξοπλισμών δεν είχαν ποτέ σταματήσει στην εταιρεία: Κάποιοι τύποι αρμάτων δοκιμάζονταν υπό την κάλυψη της κατασκευής γεωργικών ελκυστήρων (τρακτέρ), σχέδιο του οποίου διέρρευσε αποκαλύπτοντας τρακτέρ εξοπλισμένο με πυροβόλο των 75 χιλιοστών. Σε άλλες περιπτώσεις οι προδιαγραφές ελκυστήρων περιλάμβαναν και χαρακτηριστικά όπως τη δυνατότητα εύκολης χρήσης του οδικού δικτύου του Βελγίου και της Γαλλίας. Σε μνημόνιο της εταιρείας που βρέθηκε πολλά χρόνια μετά τη λήξη του Πολέμου, αναγράφεται ότι ο βασικός σχεδιασμός των αρμάτων είχε ολοκληρωθεί ήδη από το 1933. Η εταιρεία σχεδίαζε, επίσης, και υποβρύχια (απαγορευμένα επίσης από τη Συνθήκη) σε υποκατάστημά της στην Ολλανδία και κάνοντας δοκιμές τους στη Σουηδία.
Το 1936 ο Άλφριντ, λάτρης της ιστιοπλοΐας, λαμβάνει μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου με σκάφος της κατηγορίας οκτώ μέτρων και κατακτά το χάλκινο μετάλλιο.
Ο Άλφριντ ήταν μοναχικός τύπος και ζούσε σε ένα σπίτι 15 δωματίων χτισμένο σε δάσος ιδιοκτησίας της οικογένειας, περιτριγυρισμένο από συρματόπλεγμα και με ένοπλη φρουρά. Είχε ελάχιστους φίλους, προερχόμενους από τα μαθητικά και φοιτητικά του χρόνια. Αν και ο ίδιος ήταν μέλος της SS δεν υιοθέτησε ποτέ τον τρόπο συμπεριφοράς και ένδυσης των αξιωματούχων της. Η μοναχικότητά του διακόπηκε το 1937, όταν αποφάσισε να νυμφευτεί την Ανελίζε Μπαρ (Anneliese Bahr), θυγατέρα ενός επιχειρηματία του Αμβούργου. Καθώς η Ανελίζε ήταν διαζευγμένη, η Μπέρτα και ολόκληρη η οικογένεια αντιτάχθηκε σε αυτόν τον γάμο. Ο Άλφριντ δεν τους άκουσε και ο γάμος έγινε. Απέκτησαν ένα γιο, τον Αρντ (Arndt) το 1938. Η οικογένεια εξακολούθησε όμως να αντιτίθεται στον γάμο, γεγονός που οδήγησε σε διαζύγιο το 1941 και μητέρα και γιος μετακόμισαν στη Βαυαρία. Ο Άλφριντ έγινε ξανά ο μοναχικός πάμπλουτος εργοστασιάρχης.
Το 1939 ο Άλφριντ αναλαμβάνει επικεφαλής του τμήματος Εξόρυξης και Εξοπλισμών της εταιρείας, για να εξασφαλίσει τον αδιάλειπτο εφοδιασμό της Βέρμαχτ με πολεμικό υλικό. Το ίδιο τμήμα αναλαμβάνει, επίσης, από το 1941, τη μεταφορά ολόκληρων εργοστασίων από κατακτημένες χώρες, όπως η Ουκρανία σε γερμανικό έδαφος: Το 1942 ολόκληρο το εργοστάσιο παραγωγής χάλυβα με ηλεκτρικές καμίνους της Μαριούπολης μεταφέρθηκε στο Μπρεσλάου στις εγκαταστάσεις της "Berthewerke". Εκεί προέκυψε το πρόβλημα των εργατικών χεριών και ο Κρουπ δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ως εργατικό δυναμικό τους κρατουμένους παρακειμένου στρατοπέδου συγκέντρωσης, το οποίο είχε επισκεφθεί σε μια προηγούμενη περιοδεία του. Αποδεικνύεται, επίσης, ιδιαίτερα ικανός στη μετατροπή κανονικών εργοστασίων σε εργοστάσια παραγωγής οπλισμού: Το 1940 η αλσατική υφαντουργία Alsacian Corporation for Mechanical Construction μετονομάζεται σε Elsaessische Maschinenfabrik AG (ELMAG), περνά υπό τον έλεγχο του συγκροτήματος Κρουπ και, αντί υφασμάτων, κατασκευάζει πλάκες θωράκισης αρμάτων και σκαφών. Στο ίδιο εργοστάσιο μεταφέρονται και οι εγκαταστάσεις της θυγατρικής Krupp Krawa, τον Μάρτιο του 1943, η οποία κατασκεύαζε στρατιωτικούς ελκυστήρες και αντιαεροπορικά πυροβόλα των 88 χιλ. Ο Άλφριντ έχει κατορθώσει, με αυτές τις μεθόδους, να ανεβάσει την αποτιμώμενη αξία του συγκροτήματός του στα 237.316.093 μάρκα, σχεδόν διπλάσια από αυτήν του 1933.
Ο Άλφριντ είναι ουσιαστικά αποκλειστικός ηγέτης της επιχείρησης, καθώς ο πατέρας του το 1941 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και αποσύρθηκε. Στις 12 Νοεμβρίου 1943, με τον αποκαλούμενο "Νόμο Κρουπ" που θέσπισε ο Χίτλερ, η εταιρεία διαλύεται και επανιδρύεται για να γίνει δυνατή η μεταβίβαση των μετοχών που κατείχε, σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα, η μητέρα του Μπέρτα. Ο Άλφριντ γίνεται με τον τρόπο αυτό και τυπικά ο ιδιοκτήτης και ηγέτης της εταιρείας, η οποία κατέχει μέσω θυγατρικών ορυχεία, χαλυβουργεία και εργοστάσια κατασκευής οπλισμού, ναυπηγεία και μηχανουργεία. Του δίνεται, επίσης, το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ολόκληρο το όνομα του πατέρα του, Krupp von Bolen und Halbach. Αναφέρεται επίσης ότι ο Χίτλερ τον διόρισε, το 1943, Υπουργό Πολεμικής Οικονομίας αλλά αυτό δεν επιβεβαιώνεται από άλλες πηγές.
Το συγκρότημα Κρουπ επεκτείνει την καταναγκαστική εργασία κρατουμένων. Τον Σεπτέμβριο του 1943 ο διευθυντής των εγκαταστάσεων Κρουπ στο Φουενφτάιχεν (Fuenfteichen) έφθασε επικεφαλής κλιμακίου στο Άουσβιτς - Μπίρκεναου προκειμένου να επιλέξει κατάλληλο "προσωπικό" από τους κρατουμένους. Οι πρακτικές αυτές θα οδηγήσουν αργότερα τον Άλφριντ σε παραπομπή σε δίκη.
Αντίθετα από τον πατέρα του, ο Άλφριντ δεν πίστευε ότι η Γερμανία είναι αήττητη. Όταν ανέλαβε επικεφαλής του τεράστιου συγκροτήματος Κρουπ, κατείχε ομόλογα του γερμανικού κράτους αξίας περίπου 200 εκατ. μάρκων. Από την πρώτη κιόλας ημέρα ανάληψης της ηγεσίας, άρχισε να ρευστοποιεί αυτά τα ομόλογα, με συνέπεια ως το τέλος του Πολέμου να έχει καταφέρει να ρευστοποιήσει ομόλογα ύψους 162 εκατ. μάρκων, τα οποία θα κατέληγαν άχρηστα χαρτιά με την κατάρρευση της Ναζιστικής Γερμανίας. Η ρευστοποίηση έγινε μέσω μυστικών διόδων, ώστε να μη κατηγορηθούν το συγκρότημα και ο ηγέτης του για ηττοπάθεια. Ο Άλφριντ δήλωνε ότι αν η Γερμανία χάσει τον πόλεμο, το συγκρότημα θα χρειαζόταν την απαραίτητη χρηματοδότηση για να μπορέσει η χώρα να συνεχίσει την ιστορική της πορεία.
Η καταναγκαστική εργασία κρατουμένων συνεχίστηκε. Το συγκρότημα Κρουπ δεν χρησιμοποίησε μόνον Εβραίους αλλά και Ρώσους και Πολωνούς αιχμαλώτους πολέμου ως εργατικό δυναμικό στα περίπου 78 εργοστάσια που διέθετε στην τότε γερμανική επικράτεια. Σε συνεργασία και ύστερα από σχετική συμφωνία με τον Υπουργό Εξοπλισμών Άλμπερτ Σπέερ χρησιμοποιήθηκαν 45.000 Ρώσοι πολίτες στις χαλυβουργίες του ομίλου, 120.000 αιχμάλωτοι πολέμου σε εργασίες εξόρυξης άνθρακα και μεταλλευμάτων και 6.000 πολίτες άλλων εθνικοτήτων επίσης σε εξορυκτικές εργασίες. Χάρη στη συνεργασία του με την SS εξασφαλίστηκε η περιφρούρηση όλων αυτών των καταναγκαστικά εργαζομένων, σε συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης κάτω του ανθρώπινα αποδεκτού. Κατασκεύασε επίσης ένα εργοστάσιο οβίδων στο Άουσβιτς και τα στελέχη του ομίλου το επισκέπτονταν συχνά, προκειμένου να στρατολογήσουν εργατικό δυναμικό για άλλες εγκαταστάσεις του ίδιου ομίλου Αυτό συνέβη όταν ο όμιλος αποφάσισε να κατασκευάσει μια νέα εγκατάσταση κατασκευής οβιδοβόλων στη Σιλεσία.
Το 1943 οι εγκαταστάσεις του ομίλου στο Έσσεν αλλά και σε άλλα σημεία υπέστησαν σοβαρές ζημίες από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς. Ο Άλφριντ ζήτησε την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από την κυβέρνηση, προκειμένου να τις αποκαταστήσει. Ήταν το πρώτο βήμα απαγκίστρωσης του μεγιστάνα από το καταρρέον καθεστώς.