cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικονομία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Επισκόπηση
Η Πρεσβεία των ΗΠΑ στο Σαράγεβο προετοιμάζει τον Εμπορικό Οδηγό της Χώρας κάθε χρόνο. Είναι μια ετήσια αναφορά η οποία δίνει μια πλήρη πληροφόρηση για το οικονομικό και εμπορικό περιβάλλον της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, κάνοντας οικονομική, πολιτική και αγοραστική ανάλυση.
Παραπομπές
Βοσνια και Ερζεγοβινη
Φιλιππινέζικη Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Η Φιλιππινέζικη Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (φιλιπινεζικά: Pilipinas Basketbol, PB) αποτέλεσε όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στις Φιλιππίνες, αναγνωρισμένο από την Ολυμπιακή Επιτροπή Φιλιππίνων (POC) από το Μάρτιο του 2006 έως τον Φεβρουάριο του 2007. Συστάθηκε με σκοπό να αντικαταστήσει τη «Φιλιππινέζικη Καλαθοσφαιρική Ομοσπονδία» (PBFI), η οποία με τη σειρά της είχε δημιουργηθεί για να αντικαταστήσει το Σύνδεσμο Καλαθοσφαίρισης Φιλιππίνων (BAP), ο οποίος ήταν αναγνωρισμένος από τη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA).
Η BAP αποβλήθηκε από την POC το 2005, έπειτα από μια σειρά διαφωνιών. Η POC τότε σχημάτισε την «Ομοσπονδία Φιλιππινέζικης Καλαθοσφαίρισης» στα μέσα του 2005, αλλά δεν κατάφερε να πάρει την αναγνώριση της FIBA. Η χώρα είχε αποβληθεί από τη συμμετοχή σε διοργανώσεις της FIBA, ​​αμέσως μετά. Η POC προσπάθησε να σχηματίσει μια νέα ομοσπονδία και πάλι το 2006, αυτή τη φορά με τη συμμετοχή όλων των κύριων ενδιαφερομένων της καλαθοσφαίρισης της χώρας. Τότε δημιουργήθηκε η «Φιλιππινέζικη Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης».
Η δομή της ομοσπονδίας αποτελούνταν από τέσσερις βασικούς ενδιαφερόμενους της καλαθοσφαίρισης των Φιλιππίνων, το Σύνδεσμο Φιλιππινέζικης Καλαθοσφαίρισης (PBA), το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Φιλιππίνων (PBL), τον Εθνικό Κολλεγιακό Αθλητικό Σύνδεσμο (NCAA) και τον Πανεπιστημιακό Αθλητικό Σύνδεσμο Φιλιππίνων (UAAP), καθώς και τον Γιοέι Λίνα, τότε πρόεδρο της BAP, που εκπροσωπούσε τον εν λόγω σύνδεσμο.
Τελικά, το 2006, έπειτα από συμφωνία, η Φιλιππινέζικη Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης συγχωνεύθηκε με το Σύνδεσμο Καλαθοσφαίρισης Φιλιππίνων, για να δημιουργηθεί η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Φιλιππίνων (SBP).
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στις Φιλιππίνες
Άγιοι Απόστολοι Μεσσηνίας
Οι Άγιοι Απόστολοι είναι μικρός ημιορεινός οικισμός κοντά στο Βλαχόπουλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Οι Άγιοι Απόστολοι βρίσκονται βορειοανατολικά από το Βλαχόπουλο από το οποίο απέχουν 7 περίπου χιλιόμετρα και επίσης βορειοανατολικά από τη Χώρα από την οποία απέχουν περίπου 12 χιλιόμετρα. Έχουν υψόμετρο 440 μέτρα και απέχουν από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους περίπου 18 χιλιόμετρα. Κοντά στους Αγίους Αποστόλους βρίσκονται, προς τα νοτιοδυτικά τους το Τουλούπα Χάνι σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βορειοδυτικά τους το Κοντογόνι σε απόσταση περίπου 3 χιλιομέτρων, προς τα ανατολικά τους το Μηλιώτι σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιανατολικά τους ο Βλάσης, σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία του οικισμού
Η περιοχή του οικισμού, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Οι Άγιοι Απόστολοι αναγνωρίσθηκαν και προσαρτήθηκαν, το 1991, στην Κοινότητα Παπαφλέσσα. με έδρα τον Παπαφλέσσα. Παρέμειναν ως οικισμός της Κοινότητας Παπαφλέσσα, από το 1991 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», οι Άγιοι Απόστολοι υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Παπαφλέσσα, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» οι Άγιοι Απόστολοι ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Οι Άγιοι Απόστολοι σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Παπαφλέσσα του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Το Κοντογόνιον και ο Παπαφλέσσας (έδρα).
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 15 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, ενώ παλαιότερα η κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Θέατρο Ateneum (Βαρσοβία)
Το Θέατρο Ateneum στη Βαρσοβία, με πλήρη ονομασία Θέατρο Ateneum «Στέφαν Γιάρατς» (Teatr Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie), είναι πολωνικό δραματικό θέατρο που ιδρύθηκε το 1928. Βρίσκεται σε ένα κτίριο που ανεγέρθηκε ένα χρόνο νωρίτερα στην μεσοπολεμική Πολωνία ως έδρα της Επαγγελματικής Ένωσης Σιδηροδρομικών Υπαλλήλων του PKP (Πολωνικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι), με γραφεία στον ανώτερο όροφο. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η δομή που είχε υποστεί σοβαρές ζημιές αποκαταστάθηκε στην παλιά της αίγλη με δημόσιους πόρους. Το κρατικό θέατρο άνοιξε ξανά το 1951. Πήρε το όνομά του από τον πρώτο και ήδη διάσημο προπολεμικό σκηνοθέτη του, Στέφαν Γιάρατς.
Ιστορία
Το Θέατρο Ateneum ξεκίνησε ως μια πειραματική σκηνή με ισχυρό κοινωνικοπολιτικό προφίλ, με ένα όνομα εμπνευσμένο από την Αβάν-γκαρντ, Το Φυλάκιο του Προφορικού Λόγου (Placówka Żywego Słowa). Το καλλιτεχνικό μανιφέστο του επηρεάστηκε από την κυρίως προλεταριακή συνοικία Ποβίσλε της Βαρσοβίας, στην οποία ιδρύθηκε. αριστερά|μικρογραφία|166x166εσ| Σκηνοθέτης Στέφαν Γιάρατς Δύο χρόνια μετά την ύπαρξή του, την καλλιτεχνική διεύθυνση του Ateneum ανέλαβε ο δημοφιλής ηθοποιός Στέφαν Γιάρατς (1930). Εργάστηκε εκεί μέχρι τη ναζιστική-σοβιετική εισβολή στην Πολωνία, μοιράζοντας τις ευθύνες του με τον Λέον Σίλερ την περίοδο 1932–33, και με τον Κάρολ Αντφεντόβιτς (1934). Μαζί, αύξησαν τη φήμη του θεάτρου ως μία από τις κορυφαίες φωνές για τη νέα ιντελιγκέντσια της Πολωνίας. Οι ρηξικέλευθες παραστάσεις περιελάμβαναν τις Σκηνή του δρόμου του Έλμερ Ράις (1930), Θάνατος του Ντάντον του Γκέοργκ Μπύχνερ (1931), Senat Szaleńców του θύματος του Ολοκαυτώματος Γιάνους Κόρτσακ (1931), Τσάρος Λένιν του Φρανσουά Πορσέ (1932), Στρατηγός του Κύπενικ του Καρλ Τσούκμαϊερ (1932) και Βρυχώμενη Κίνα του Σεργκέι Τρετιακόφ (1933). Επίσης, τα δημοφιλή Κυρίες και Ουσάροι (Damy i Huzary) του Αλεξάντερ Φρέντρο (1932) και Το Ανοιχτό Σπίτι του Μίχαου Μπαουούτσκι.
Η γειτονιά του Ποβίσλε καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τους βομβαρδισμούς των Ναζί κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944. Το θέατρο καταστράφηκε από φωτιά. Πρακτικά ξαναχτίστηκε μετά την απελευθέρωση, με βάση το σχέδιο του Βίκτορ Μπάλογκ, με τη δέουσα προσοχή για την αρχική του εμφάνιση. Η μεγάλη επαναλειτουργία έγινε στις 22 Ιουλίου 1951, με την πρεμιέρα της Παρέμβασης από τον Λεβ Σλάβιν στο πνεύμα του σοσιαλιστικού-ρεαλιστικού δόγματος που επιβλήθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα στη σταλινική Πολωνία. Για τα επόμενα σαράντα χρόνια το θέατρο ήταν υπό τη διεύθυνση του Γιάνους Βαρμίνσκι (1922–1996), ο οποίος κατάφερε να επιβιώσει και να ξεπεράσει το σοβιετικό σύστημα πέρα από τις επαναστάσεις του 1989. Σχεδόν όλοι οι εξέχοντες Πολωνοί ηθοποιοί έπαιξαν στο Ateneum καθ΄ όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του, συμπεριλαμβανομένων των Γιαντβίγκα Αντζεγέφσκα, Αλεξάντερ Μπαρντίνι, Χένρικ Μπίστα, Ζμπίγκνιεφ Τσιμπούλκι, Έντβαρντ Ντζιεβόνσκι, Γέζι Ντουσίνσκι, Ταντέους Φιγέφσκι, Άνταμ Χανουσκιέβιτς, Ρόμαν Βιλχέλμι, Γκούσταφ Χολοούμπεκ, Μπογκούμιου Κομπιέλα, Γιαν Κοτσίνιακ, Έμιλ Καρέβιτς, Αγκνιέσκα Οσιέτσκα και Αλεξάντρα Σλόνσκα, μεταξύ άλλων.
Βετσάνο σουλ Κρόστολο
Το Βετσάνο σουλ Κρόστολο (ιταλικά: Vezzano sul Crostolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Βιάνο
Το Βιάνο (ιταλικά: Viano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Πρωθυπουργός της Ιορδανίας
Ο Πρωθυπουργός της Ιορδανίας είναι ο επικεφαλής της κυβέρνησης του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας.
Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Βασιλιά της Ιορδανίας, ο οποίος είναι ελεύθερος να σχηματίσει το δικό του Υπουργικό Συμβούλιο. Το Κοινοβούλιο της Ιορδανίας στη συνέχεια εγκρίνει τα προγράμματα της νέας κυβέρνησης, πριν η νέα κυβέρνηση αναλάβει επίσημα τα καθήκοντά της. Δεν υπάρχουν συνταγματικά όρια στη θητεία του Πρωθυπουργού, και αρκετοί από αυτούς υπηρέτησαν πολλές μη συνεχόμενες θητείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ιορδανίας Κατηγορία:Πολιτική της Ιορδανίας
Λουδοβίκος Γ΄ του Μπλουά
Ο Λουδοβίκος Γ΄ του Μπλουά (Louis II de Blois-Châtillon, ... - 1372) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Μπλουά & κύριος του Αβέν (1346 - 1372) και κόμης του Σουασόν (1346 - 1367).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Β΄ του Σατιγιόν και της Ιωάννας του Αβέν.
Το 1346 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Μετά την μάχη του Κρεκί έστειλε τον τρίτο αδελφό του Γκυ Β΄ ως όμηρο στο Λονδίνο. Έπειτα αναγκάστηκε να πωλήσει το Σουασόν στον Ενγκερράνδο/Ανγκεράντ Ζ΄ του Κουσί, προκειμένου να αποκτήσει τα λύτρα για να τον ελευθερώσει.
Τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Ιωάννης Β΄ ως κόμης του Μπλουά & κύριος του Αβέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόμητες του Μπλουά Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν
Φίρμος Καισαρείας Καππαδοκίας
Ο Φιρμος Καισαρείας Καππαδοκίας (-μετά το 439) ήταν Καππαδόκης εκκλησιαστικός συγγραφέας.
Βίος
Ο Φίρμος Καισαρείας Καππαδοκίας έζησε στο α' μισό του 5ου αιώνα μ.Χ. Από τα παραθέματά του κλασικών συγγραφέων φαίνεται πως είχε επιμελημένη παιδεία. Συμμετείχε στις εργασίες της Πρώτης Συνόδου της Εφέσου. Συνεργάστηκε με τον Κύριλλο Αλεξανδρείας και συμμετείχε στην καταδίκη του Νεστόριου. Ήταν ένας εκ των επτά αντιπροσώπων της συνόδου οι οποίοι μετέβησαν στον αυτοκρότορα Θεοδόσιο Β´ για να τον ενημερώσουν σχετικά με τα πεπραγμένα της συνόδου.Οι Αντιοχείς τον κήρυξαν έκπτωτο το 432 με σύνοδό τους στην Ταρσό.
Συγγραφικό έργο
Μας έχει σωθεί μια ομιλία του, στην αιθιοπική γλώσσα, σε μια σειρά χριστολογικών κειμένων. Επίσης μας έχουν σωθεί 45 επιστολές απευθυνόμενες σε διάφορα πρόσωπα εκκλησιαστικά, πολιτικά ή λαϊκά. Σύντομης έκτασης, επικεντρώνονται σε θεολογικά θέματα.
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Βίλλα Μινότσο
Η Βίλλα Μινότσο (ιταλικά: Villa Minozzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ρέτζο νελλ'Εμίλια, στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ρέτζο νελλ'Εμίλια
Αγκαίος της Αρκαδίας
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Αγκαίος ήταν ένας από τους Αργοναύτες που συμμετείχε στο κυνήγι του Καλυδωνίου κάπρου όπου βρήκε τον θάνατο. Ο Αγκαίος ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκούργου με έδρα την Τεγέα και της Κλεοφύλης ή της Ευρυνόμης ή της Αντίνοης. Ο γιος του με την σύζυηο του Ιοτίς ήταν ο Αγαπήνορας που ηγήθηκε των Αρκάδων όταν ξέσπασε ο Τρωικός Πόλεμος. Έμεινε γνωστός για το ένδυμα του, ένα δέρμα από αρκούδα και κρατούσε ένα τσεκούρι με διπλό πελέκυ.
Πηγές
Κατηγορία:Αργοναύτες
Γκίνες (αποσαφήνιση)
Το όνομα Γκίνες  μπορεί να αναφέρεται:
Αμπελάκια Καρδίτσας
Γεωγραφία
Τα Αμπελάκια είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Καρδίτσας. Βρίσκονται στις βορειοανατολικές υπώρειες της κορυφής «Κοπροβούνι» (1.447 μ.) των Θεσσαλικών Αγράφων, στις όχθες του ποταμού Καλέντζη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 260. Ο οικισμός απέχει 20 χλμ. περίπου Ν. της Καρδίτσας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Απιδέας του νομού Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απιδέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Καλλιφωνίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καλλιφωνίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καρδίτσας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Ερμάννος Λούντζης
Ο '''Ερμάννος Αναστ. Λούντζης''' (1806-1868) υπήρξε πνευματική, κοινωνική και πολιτική φυσιογνωμία του 19ου αιώνα με καταγωγή από τη Ζάκυνθο.Τα αξιόλογα ιστορικά του έργα για τα Ιόνια Νησιά που αναφέρονται κυρίως στην Ενετοκρατία, την πρώτη Γαλλοκρατία και την Επτάνησο Πολιτεία, τον καθιέρωσαν ως έναν από τους σημαντικότερους ιστοριογράφους των Επτανήσων.
Βιογραφία
Εργογραφία
Nyxeis tines epi tou Dantou Aligierou kai epi tēs Theias kōmōdias / [Ermanno Lunzi] -- Apomnēmoneumata peri tou viou Phrankiskou Petrarchē haper autos
Σαρακίνα Ζακύνθου
Οι σεισμοί του 1953 δεν γκρέμισαν το κτήριο αλλά το κατέστησαν ακατοίκητο με σοβαρές ζημιές, καθιστώντας δυνατή την απομάκρυνση των έργων τέχνης του. Η αδυναμία της οικογένειας να το επισκευάσει αλλά και η αδιαφορία του Κράτους, όπου η οικογένεια ήταν πρόθυμη να το δωρίσει με όρο να ανακαινισθεί, κατέστησαν τόσο την έπαυλη όσο και το περιβάλλον κτήμα έρημα και απροσπέλαστα, με το κτήριο να καταρρέει συνεχώς μη μπορώντας να αντέξει τη συνεχή φθορά των καιρικών φαινομένων και των σεισμών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Ριζοσπαστών
Ολυμπιακή Επιτροπή Φιλιππίνων
Η Ολυμπιακή Επιτροπή Φιλιππίνων (αγγλικά: Philippine Olympic Committee, POC) είναι η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή των Φιλιππίνων. Είναι ιδιωτική, μη κυβερνητική οργάνωση που αποτελείται από και χρησιμεύει ως μητρική οργάνωση όλων των εθνικών αθλητικών ομοσπονδιών στις Φιλιππίνες. Είναι αναγνωρισμένη από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) έχοντας την αποκλειστική εξουσία για την εκπροσώπηση των Φιλιππίνων στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στους Ασιατικούς Αγώνες, στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας και άλλες εκδηλώσεις.
Η POC είναι οικονομικά ανεξάρτητη και δεν λαμβάνει καμία επιχορήγηση από την κυβέρνηση, αν και οι ομοσπονδίες μέλη της λαμβάνουν κάποια οικονομική βοήθεια από την Επιτροπή Αθλητισμού Φιλιππίνων. Αντ 'αυτού, η POC υποστηρίζει τις δικές της δραστηριότητες με κεφάλαια που προέρχονται από χορηγίες, τέλη αδειοδότησης για τη χρήση των Ολυμπιακών σημάτων, επιδότηση της ΔΟΕ και τα έσοδα από ειδικά προγράμματα και δωρεές.
Ιστορία
Ο οργανωμένος αθλητισμός εγκαθιδρύθηκε για πρώτη φορά στις Φιλιππίνες κατά τη διάρκεια της αμερικανικής διοίκησης των νήσων, με τη σύσταση της Ερασιτεχνικής Ομοσπονδία Αθλητισμού Φιλιππίνων (PAAF) τον Ιανουάριο του 1911. Η PAAF διοργάνωσε το πρώτο Πρωτάθλημα Αγώνων Άπω Ανατολής το 1913 όπου συμμετείχαν η Κίνα, η Ιαπωνία και η διοργανώτρια χώρα, οι Φιλιππίνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλιππινων Κατηγορία:Αθλητισμός στις Φιλιππίνες
Μακριά Μαλλιά Φωκίδας
Τα Μακριά Μαλλιά είναι οικισμός της Παρνασσίδας στον νομό Φωκίδας, βρίσκεται Ν.-ΝΑ. της Δεσφίνας, σε απόσταση 28 χλμ. από αυτήν και ΝΔ. της Αντίκυρας (17,5 χλμ.). Στο χωριό υπάρχουν περίπου 10 κατοικίες Δεσφινιωτών και απέχει από την θάλασσα 20 λεπτά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Δεσφίνας που υπάγεται στο Δήμο Δελφών και έχει πληθυσμό 4 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Δεσφίνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Μακρια Μαλλια
Ιωάννης Β΄ του Μπλουά
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Λουδοβίκου Α΄ του Σατιγιόν και της Ιωάννας του Αβέν. Διαδέχθηκε στην κομητεία του Μπλουά τον μεγαλύτερο αδελφό του Λουδοβίκο Γ΄ του Σατιγιόν.
Νυμφεύτηκε τη Ματθίλδη, διάδοχο του κόμη του Χέλρε. Δαπάνησε το μεγαλύτερο διάστημα της εξουσίας του προκειμένου να ανακαταλάβει το Χέλρε από τον ανιψιό της Ματθίλδης Γουλιέλμο Α΄ κόμη του Χέλρε. Απεβίωσε στο Βαλανσιέν.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Μπλουά Κατηγορία:Οίκος του Σατιγιόν
Αμεδαίος Λουδοβίκος, Δούκας των Αβρουζίων
Ήταν ο τρίτος γιος του Αμεδαίου βασιλιά της Ισπανίας και της Μαρίας-Βικτωρίας, κόρης του Καρόλου-Εμμανουήλ νταλ Πότσο, πρίγκιπα ντελα Τσιστέρνα.
Εκ των σημαντικότερων εξερευνητικών αποστολών του θεωρείται μία στον Αρκτικό Ωκεανό το 1900, στην οποία μία περίπολος με επικεφαλής τον Ουμπέρτο Κάνι, έφτασε σε βόρ. πλάτος 86034΄49΄΄, το οποίο έως εκείνη την εποχή ήταν το μεγαλύτερο που είχε πατήσει άνθρωπος. Η εξερεύνηση αυτή είχε ξεκινήσει από το 1894, με το πλοίο Πολικό αστέρι. Στις πολικές περιοχές έκανε πλούσιες παρατηρήσεις, συγκεντρώνοντας άφθονο επιστημονικό υλικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ναύαρχοι Κατηγορία:Ιταλοί εξερευνητές Κατηγορία:Ιταλοί ορειβάτες
Λόνγκγιαρμπιεν
Το Λόνγκγιαρμπιεν (νορβηγικά: Longyearbyen, ΔΦΑ: ˈlɔŋjiːrbyːən, Πόλη Λόνγκγιαρ), είναι ο μεγαλύτερος οικισμός και διοικητικό κέντρο του αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ στη Νορβηγία. Τον Δεκέμβριο του 2015 είχε 2.144 κατοίκους. Βρίσκεται στην κοιλάδα Λόνγκγιαρ και στην ακτή του Αντβεντφιόρντεν, στον κόλπο του Ισφιόρντεν στη δυτική ακτή της Σπιτσβέργης. Από το 2002 το κοινοτικό συμβούλιο έχει πολλές από τις αρμοδιότητες ενός δήμου, όπως εγκαταστάσεις εκπαίδευσης, πολιτιστικές εγκαταστάσεις, πυροσβεστική, δρόμους και λιμάνια. Το χωριό είναι η έδρα του κυβερνήτη του Σβάλμπαρντ. Είναι ο βορειότερος οικισμός οποιουδήποτε είδους με περισσότερους από 1.000 μόνιμους κατοίκους.
Ήταν γνωστή ως πόλη Λόνγκγιαρ μέχρι το 1926, προς τιμήν του ιδρυτή της Τζον Μόνρο Λόνγκγιαρ το 1906, όταν η εταιρεία Άνθρακα της Αρκτικής ξεκίνησε διαδικασίες εξόρυξης άνθρακα. Οι εξορύξεις αργότερα -μετά το 1916- γίνονταν από τη Store Norske Spitsbergen Kulkompani (SNSK) και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η πόλη καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από το γερμανικό πολεμικό ναυτικό στις 8 Αυγούστου 1943, αλλά ξαναχτίστηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Παραδοσιακά ήταν μια πόλη εταιρείας, αλλά οι πιο πολλές διαδικασίες εξορύξεων έχουν μετακινηθεί στη Σβεαγκρούβα από τη δεκαετία του 1990, ενώ η πόλη έχει δει μεγάλη άνοδο στον τουρισμό και έρευνα. Έχει κτήρια όπως το κέντρο του πανεπιστημίου στο Σβάλμπαρντ και τον δορυφορικό σταθμό του Σβάλμπαρντ. Εξυπηρετείται επίσης από το αεροδρόμιο των Σβάλμπαρντ και την εκκλησία των Σβάλμπαρντ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η πόλη Λόνγκγιαρ το 1908 αριστερά|μικρογραφία|Το καλοκαίρι του 1925 στο Λόνγκγιαρμπιεν. Το 1896 το Vesteraalens Dampskibsselskab ξεκίνησε περιοδείες στο Χοτελλνεσέτ. Για να φιλοξενήσει τους τουρίστες έχτισε ένα προκατασκευασμένο ξενοδοχείο, ωστόσο δεν ήταν κερδοφόρο και έκλεισε μετά τη σεζόν του 1897, αλλά δύο οικογένειες ξεχείμασαν την περίοδο 1898-99  Ο ταχυδρομικός φορέας της Νορβηγίας είχε ένα ταχυδρομείο στο Χοτελλνεσέτ την περίοδο 1897-99. Η πρώτη εμπορικά βιώσιμη εξόρυξη στο Σβάλμπαρντ έγινε από τον Σόρεν Ζακαριάσσεν το 1899. Το 1901, η εταιρεία Μπέργκεν-Σπιτσμπέργκεν-Κουλγκρούμπε ξεκίνησε εξόρυξη άνθρακα στο Αντβεντόπεν.
Ο αμερικανός βιομήχανος Τζον Μόνρο Λόνγκγιαρ επισκέφθηκε την περιοχή ως τουρίστας το 1901, με εκδήλωση ενδιαφέροντος για τον άνθρακα στην περιοχή. Επέστρεψε στη Σπιτσβέργη το 1903, όπου συνάντησε τον Χένρικ Μπ. Νάες που του έδωσε πληροφορίες και δείγματα στα εργοστάσια του άνθρακα. Μαζί με τον συνάδελφό του Φρέντερικ Άγιερ, αγόρασε τις νορβηγικές διεκδικήσεις στο δυτικό Αντβεντφιόρδεν και τον επόμενο χρόνο αυξήθηκαν αρκετά οι διεκδικήσεις. Το 1906 η εταιρεία άνθρακα της Αρκτικής με έδρα τη Βοστόνη, με τον Άγιερ και τον Λόνγκγιαρ ως τους κύριους μετόχους, ξεκίνησε εργασίες στο ορυχείο 1a, με ενσωματωμένες αποβάθρες και στέγαση. Η εταιρεία είχε αμερικανική διοίκηση, αλλά κυρίως νορβηγούς εργάτες και η πόλη ονομαζόταν πόλη Λόνγκγιαρ. Ο άνθρακας μεταφερόταν από το ορυχείο στο λιμάνι μέσω τελεφερίκ. Το 1913 η εταιρεία ξεκίνησε τις προκαταρκτικές εργασίες για να ανοίξει το ορυχείο 2a. αριστερά|μικρογραφία|Το ορυχείο 2b ήταν εξορύσσεται από το 1938 έως το 1969 και σήμερα είναι μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς Ακολουθώντας οικονομικές δυσκολίες κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι εργασίες εξόρυξης αγοράστηκαν από τη Στόρε Νόρσκε, η οποία ενσωματώθηκε στο Όσλο στις 30 Νοεμβρίου 1916. Αυτό το έτος η SNSK έχτισε 5 νέους στρατώνες και ο ένας έγινε νοσοκομείο. Το SNSK εισήγαγε δικά του χαρτονομίσματα με έγκριση από τη Norges Bank, που αποτελείται εξ ολοκλήρου από τα τραπεζογραμμάτια στο ίδιο επίπεδο με τη νορβηγική κορώνα. Οι Αμερικάνοι έθαψαν τους νεκρούς τους στο Χοτελλνεσέτ. Το 1918 έντεκα άνθρωποι σκοτώθηκαν από την ισπανική γρίπη και ένα κοιμητήριο ιδρύθηκε στην πόλη. Δύο χρόνια αργότερα 26 άτομα σκοτώθηκαν σε έκρηξη σκόνης άνθρακα στο Ορυχείο 1, όπου μετά σταμάτησαν οι εξορύξεις σε αυτό το ορυχείο. Μετά η ηλεκτρική λειτουργία ξεκίνησε στο ορυχείο 2. Το ίδιο έτος το πρώτο φορτηγό παραδόθηκε για να χρησιμοποιηθεί στις εξορυκτικές εργασίας.
Η Εκκλησία της Νορβηγίας διόρισε τον Θόρλεϊφ Έστενσταντ ως πρώτο εφήμερο και δάσκαλο το 1920. Ένα σχολείο ιδρύθηκε από συνεργασία της εκκλησίας και του SNSK και είχε αρχικά οχτώ μαθητές. Η πρώτη εκκλησία των Σβάλμπαρντ άνοιξε στις 28 Αυγούστου 1921 και η εκκλησία και ο χώρος διαβάσματος της εκκλησίας χρησιμοποιήθηκε ως σχολείο. Η πόλη Λόνγκγιαρ μετονομάστηκε σε Λόνγκγιαρμπιεν το 1926.
Η νορβηγική Υπηρεσία Τηλεπικοινωνιών ίδρυσε παράκτιο ραδιοφωνικό σταθμό, τον ραδιοφωνικό σταθμό των Σβάλμπαρντ στο Φίνεσετ το 1911 και μετακινήθηκε στο Λόνγκγιαρμπιεν το 1930. Η πόλη ξεκίνησε τουριστική βιομηχανία ξεκίνησε το 1935, όταν το ΣΣ Λύνγκεν άρχισε να εκτελεί ταξίδια συχνά τη θερινή περίοδο. Το 1937 το SNSK ίδρυσε το Σβέρντρουπμπιεν για να στεγάσει τους εργαζομένους του Ορυχείου 1b που ξεκίνησε τη λειτουργία του 1939. Το 1938 ολοκληρώθηκε ο πρώτος δρόμος της πόλης ανάμεσα στο κέντρο της πόλης και το Σβέρντρουπμπιεν. Οι εργασίες στο Ορυχείο 2b, μια διαφορετική είσοδος στο Ορυχείο 2a, ξεκίνησαν το 1939. μικρογραφία|Ο παλιός σταθμός παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, κτήριο που επιβίωσε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το καλωδιακό κέντρο Το Σβάλμπαρντ έμεινε ανεπηρέαστο από τη γερμανική κατοχή της Νορβηγίας το 1940. Ωστόσο από το 1941 το αρχιπέλαγος απέκτησε στρατηγική σημασία στην προμήθεια των Συμμάχων και πηγή τους απολύτως αναγκαίου άνθρακα. Η εξόριστη νορβηγική κυβέρνηση απέρριψε μια Σοβιετο-Βρετανική κατοχή. Αντίθετα ο βρετανικός στρατός ξεκίνησε την επιχείρηση Πρόκληση για να εκκενώσει τη Σπιτσβέργη. Στις 29 Αυγούστου 1941 όλος ο πληθυσμός του Νι-Έλεσουντ εκκενώθηκε στο Λόνγκγιαρμπιεν και στις 3 Σεπτεμβρίου 765 άνθρωποι εκκένωσαν το Λόνγκγιαρμπιεν προς τη Σκωτία. Αργότερα και οι τελευταίοι 150 άνθρωποι εγκατέλειψαν την περιοχή. Καθώς η περιοχή είχε ερημώσει, μια μικρή γερμανική φρουρά εγκατάσταθηκε στο Αντβεντάλεν, κυρίως για να παρέχει μετεωρολογικά δεδομένα. Μετά τη βρετανική επιχείριση Φρίτχαμ, όπου επανέκτησαν τον έλεγχο του Μπάρεντσμπουργκ, οι γερμανικές δυνάμεις εγκατέλειψαν την περιοχή χωρίς μάχη.
Ιωάννης Παλαιολόγος (Ιππότης)
Ο Ιωάννης Παλαιολόγος, ήταν στραντιότι-μισθοφόρος στην υπηρεσία της Δημοκρατίας του Αγίου Μάρκου με καταγωγή την οικογένεια των Παλαιολόγων.
Λόνγκγιαρμπιεν
Ιστορία
Τον Σεπτέμβριο του 1943 η Kriegsmarine έστειλε δύο θωρηκτά, το Τίρπιτς και το Σάρνχορστ και εννέα αντιτορπιλικά να βομβαρδίσουν το Λόνγκγιαρμπιεν, το Μπάρεντσμπουργκ και το Γκρούμαντ. Μόνο τέσσερα κτήρια στο Λόνγκγιαρμπιεν διασώθηκαν: το νοσοκομείο, ο σταθμός ηλεκτρικού ρεύματος, ένα κτήριο γραφείου και μία οικία, συμπεριλαμβάνοντας το Σβέρντρουπμπιεν. Έμεινε ακατοίκητο μέχρι το τέλος του πολέμου και το πρώτο πλοίο από την ηπειρωτική χώρα έφυγε στις 27 Ιουνίου 1945.
Ιωάννης Παλαιολόγος (Ιππότης)
Ο Ιωάννης γεννήθηκε το 1498 στην Πελοπόννησο κι είχε στρατευτεί στους στρατιότι, αλλά μετά παράδοση του Ναυπλίου το 1540, όπου πολέμησε, από τους Ενετούς στους Οθωμανούς μετοίκησε με την οικογένεια του στην Κύπρο συνεχίζοντας να προσφέρει υπηρεσίες στους Ενετούς. Είχε αδελφό τον, επίσης μισθοφόρο, Ανδρόνικο, εγγόνια και οι δύο του Ανδρόνικου Παλαιολόγου
Λόνγκγιαρμπιεν
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Τα σχέδια που έγιναν κατά τη διάρκεια του πολέμου οδήγησαν σε επανακατασκευή και στην επιστροφή της εξόρυξης. Το 1948 η παραγωγή έφτασε το προπολεμικό επίπεδο των 480.000 τόνων το χρόνο. Το Νίμπγιεν ιδρύθηκε το 1946 και είχε πέντε στρατώνες, με τον καθένα να στεγάζει 72 ανθρώπους. Το πρώτο τεύχος της Svalbardposten δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο 1948 και μέχρι τότε είχαν δημοσιευτεί παράνομα αρκετές εφημερίδες τοίχου. Το νησί απέκτησε τηλεφωνική σύνδεση με την ηπειρωτική χώρα με μια ραδιοφωνική σύνδεση μεταξύ του ραδιοφωνικού σταθμού του Σβάλμπαρντ και του Χάρσταντ. Το 1949 ένα αγρόκτημα χτίστηκε στο Λόνγκγιαρμπιεν για να κρατήσει τα βοοειδή, τα γουρούνια και τις όρνιθες. Ένας τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός άρχισε να εκπέμπει το 1950. Το νεκροταφείο παρέμεινε σε χρήση μέχρι το 1950 και είχαν ταφεί εκεί 44 άνθρωποι. Ωστόσο ανακαλύφθηκε ότι τα πτώματα απέτυχαν να αποσυντεθούν με αιτία το μόνιμα παγωμένο έδαφος. Από τότε τα πτώματα στέλνονται για ταφή στην ηπειρωτική χώρα. Το κοινοτικό κέντρο Χουσέτ άνοιξε το 1951.
Ιωάννης Παλαιολόγος (Ιππότης)
Ο Ιωάννης αναφέρεται ότι κατείχε μετέπειτα τον ευγενή τίτλο του Καβαλιέρ, δηλαδή ήταν ιππότης της (Ενετικής) Στρατιάς της Κύπρου. Το 1560 αναφέρεται διοικητής λόχου 60 ιππέων που του είχε ανατεθεί η φύλαξη των Αλυκών της Λεμεσού. Ο Ιωάννης έπεσε μαχόμενος το 1570, σε ηλικία 72 ετών, στην πολιορκία της Λευκωσίας από τους Οθωμανούς.
Λόνγκγιαρμπιεν
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Η εξόρυξη στο Ορυχείο 1β τερματίστηκε το 1958, αλλά η εργασία στο Ορυχείο 5 ξεκίνησε τον επόμενο χρόνο. Προκαταρκτική εργασία ξεκίνησε στο Ορυχείο 4 το 1954 και από το 1960 χρησιμοποιούνταν ως αποθεματικό ορυχείο. Η νορβηγική αεροπορία άρχισε να κάνει πτήσεις που εξυπηρετούσαν την περιοχή από τη δεκαετία του 1950. Το 1959 ένας άνθρωπος αρρώστησε σοβαρά, με αποτέλεσμα να φτιαχτεί ένας διάδρομος προσγείωσης στο Αντβεντάλεν. Τον ίδιο χρόνο η Braathens SAFE ξεκίνησε να εξυπηρετεί το αεροδρόμιο τούνδρας σε πτήσεις τον χειμώνα. Το 1957 ένας διευθυντής προσελήφθη στο δημοτικό σχολείο της περιοχής και ένας νέος ναός άνοιξε στις 24 Αυγούστου 1958. Από το 1961 το δημοτικό σχολείο συμπληρώθηκε με ένα ιδιωτικό γυμνάσιο. Ένα υποκατάστημα της Tromsø Sparebank άνοιξε το 1959.
Ιωάννης Παλαιολόγος (Ιππότης)
Ήταν παντρεμένος με άγνωστη γυναίκα και μαζί της απέκτησε τον Εμμανουήλ, τον Δημήτριο και την Σπεράντζα.
Λόνγκγιαρμπιεν
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Στη δεκαετία του 1960 η φάρμα της πόλης έκλεισε και ξεκίνησε βιομηχανική παραγωγή γάλακτος σε σκόνη. Η πρώτη φορά που κατασκευάστηκε ένα σνόουμομπαϊλ και χρησιμοποιήθηκε ήταν το 1961. Από το 1969 υπήρχαν 140 εγγεγραμμένα σνόουμομπαϊλ και 33 εγγεγραμμένα αυτοκίνητα. Από το 1962 έως το 1984 ένα ψυχαγωγικό κέντρο λειτουργούσε στο Σβέρντρουπμπιεν. Η κανονική λειτουργία του στο Ορυχείο 4 ξεκίνησε το 1966, αλλά τερματίστηκε το 1970, δύο χρόνια μετά το κλείσιμο του Ορυχείου 2b. Οι εργασίες στο Ορυχείο 6 ξεκίνησαν το 1969. Οι τηλεοπτικές μεταδόσεις ξεκίνησαν το 1969, με το πρόγραμμα του Norwegian Broadcasting Corporation που βγήκε στον αέρα με καθυστέρηση δύο εβδομάδων.
Ιωάννης Παλαιολόγος (Ιππότης)
Παραπομπές
Ιωαννης Κατηγορία:Στραντιότι Κατηγορία:Ιππότες
Λόνγκγιαρμπιεν
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Το 1971 ένα νέο σχολικό κτήριο, με ένα δημοτικό σχολείο και ένα γυμνάσιο, άνοιξε με ένα νέο γυμναστήριο και μια πισίνα 12,5 μέτρων. Το συμβούλιο των Σβάλμπαρντ ιδρύθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1971. Αποτελούνταν από 17 υπαλλήλους που εκλέγονταν ή διορίζονταν σε 3 διαφορετικές ομάδες, υπαλλήλους της SNSK, κρατικούς υπαλλήλους και άλλους, αλλά η αναλογία άλλαζε αρκετές φορές. Οι εργασίες στο Ορυχείο 3 ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 1971 και οι εργασίες στο Ορυχείο 7 ξεκίνησαν το επόμενο έτος. Το 1973 το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας αγόρασε το ένα τρίτο της SNSK. Συνέχισε την αγορά επιπλέον μετοχών μέχρι την επίτευξη του ποσοστού ιδιοικτησίας 99.94% το 1976. Το αεροδρόμιο άνοιξε το 1975 και αρχικά παρείχε 4 εβδομαδιαίες συνδέσεις με την ηπειρωτική Νορβηγία και ημι-εβδομαδιαίες συνδέσεις με τη Ρωσία. Το 1978 η κοινότητα ξεκίνησε δορυφορικές επικοινωνίες με την ηπειρωτική χώρα. Το ίδιο έτος ένα πρόγραμμα ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης εισήχθη στο δημόσιο σχολείο. Από το 1984 τα τηλεοπτικά προγράμματα μεταδίδονταν ζωντανά μέσω δορυφόρου.
μικρογραφία|Πανεπιστημιακό Κέντρο στο Σβάλμπαρντ Το Στόρε Νόρσκε υπέστη μεγάλη αλλαγή στη δεκαετία του 1980. Από το 1980 τα χρήματα της Σπιτσβέργης βγήκαν εκτός κυκλοφορίας και αντικαταστάθηκαν από τη νορβηγική κορώνα. Το ορυχείο 6 έκλεισε τον επόμενο χρόνο. Από το 1982 η SNSK επιτρέπει στους ιδιώτες να κατέχουν και να χρησιμοποιούν αυτοκίνητα. Το 1990 υπήρχαν 353 εγγεγραμμένα αυτοκίνητα και 883 σνόουσκουτερ. Την 1η Ιουλίου 1983 η SNSK μετέφερε την έδρα της από το Μπέργκεν στο Λόνγκγιαρμπιεν. Η Svalbard Samfunnsdrift (SSD), ανώνυμη εταιρεία που ήταν υπεύθυνη για τη δημόσια υποδομή και υπηρεσίες, ιδρύθηκε από την SNSK την 1η Ιανουαρίου του 1989. Οι ευθύνες περιλάμβαναν την υγεία, την πυροσβεστική, τον παιδικό σταθμό, τους δρόμους, τη διάθεση των απορριμμάτων, την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, το σύστημα ύδρευσης-αποχέτευσης, τον κινηματογράφο, τις πολιτιστικές δραστηριότητες και τη βιβλιοθήκη. Η ιδιοκτησία πέρασε στο Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας την 1η Ιανουαρίου του 1993.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 οι αρχές ξεκίνησαν διαδικασία να καταργήσουν τη μορφή της "εταιρικής πόλης" εισάγοντας ένα φάσμα υπηρεσιών, ποίκιλη οικονομία και τοπική δημοκρατία. Οι εμπορικές επιχειρήσεις ξεκίνησαν με τη δημιουργία εμπορικού κέντρου που αντικατέστησε το κατάστημα παροχών της SNSK το 1992. Ομοίως η Esso άνοιξε ένα πρατήριο καυσίμων το 1994. Το συμβούλιο των Σβάλμπαρντ άλλαξε τον κανονισμό του το 1993 και πλέον μπορούν να συμμετέχουν και πολιτικά κόμματα στις εκλογές. Ως βήμα για την ανάπτυξη του τουρισμού ιδρύθηκε το πολικό ξενοδοχείο των Σβάλμπαρντ και ένα χρόνο μετά η εξόρυξη στο Ορυχείο 3 τερματίστηκε. Το κοινοτικό συμβούλιο του Λόνγκγιαρμπιεν ιδρύθηκε το 2002, αντικαθιστώντας το συμβούλιο των Σβάλμπαρντ και αφομοιώνοντας το SSD και πήρε πολλές από τις αρμοδιότητες και την δομή ενός δήμου.
Η περίοδος αυτή είδε μία άνοδο των επιστημονικών εγκαταστάσεων. Το γεωπονικό Πανεπιστήμιο της Νορβηγίας ίδρυσε μια τράπεζα το 1984. Το πανεπιστημιακό Κέντρο στο Σβάλμπαρντ άνοιξε στις 6 Σεπτεμβρίου 1993 και είχε 30 μαθητές στο εναρκτήριο εξάμηνο. Η Telenor Mobil ίδρυσε κάλυψη GSM το 1995  και το Υποθαλάσσιο Καλωδιακό σύστημα των Σβάλμπαρντ εγκαινιάστηκε παρέχοντας σύνδεση οπτικών ινών με τη χώρα το 2004. Ο οργανισμός EISCAT άνοιξε ένα ραντάρ το 1996, ακολουθούμενο από τον δορυφορικό σταθμό του Σβάλμπαρντ το 1999 και την παγκόσμια τράπεζα σπόρων Σβάλμπαρντ το 2008.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Άποψη του κεντρικού μέρος του Λόνγκγιαρμπιεν από το Πλατάμπεργκετ. Το σώμα του νερού του Αντβεντφιόρδεν είναι η κοιλάδα πάνω δεξιά στο Αντβεντάλεν. μικρογραφία|Το Λόνγκγιαρμπιεν από την κορυφή του λόφου Το Λόνγκγιαρμπιεν, ο μεγαλύτερος οικισμός των Σβάλμπαρντ, βρίσκεται στο χαμηλότερο κομμάτι της κοιλάδας Λόνγκγιαρ κοντά στον ομώνυμο ποταμό. Τα χαμηλότερα μέρη βρίσκονται στη νοτιοδυτική ακτή του κόλπου του Αντβεντφιόρδεν, ένας 7 επί 4 χιλιόμετρα μεγάλος κλάδος του Ισφιόρδεν. Βρίσκεται στη γη Νορντενσκιέλντ της Σπιτσβέργης, το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους. Είναι η βορειότερη πόλη του κόσμου, καθώς οι οικισμοί που βρίσκονται ακόμη πιο βόρεια είναι αποκλειστικά ερευνητικοί ή μετεωρολογικοί σταθμοί. Απέναντι από τον κόλπο βρίσκονται οι πόλεις-φαντάσματα Αντβέντ και Χιόρθχαμν.
Η πόλη χωρίζεται σε αρκετές γειτονιές. Στο δυτικό μέρος του ποταμού κοντά στο κόλπο βρίσκεται το λιμάνι, με εγκαταστάσεις και βιομηχανικές υπηρεσίες. Το δυτικό μέρος της περιοχής λέγεται Μπικάια και το ανατολικό λέγεται Σιέμροντετ. Κοντά βρίσκεται η Σκιερίνγκα, όπου βρίσκονται τα κυβερνητικά γραφεία. Ελαφρώς ψηλότερα στην κοιλάδα και στη δυτική πλευρά βρίσκεται το Γκάμλε Λόνγκγιαρμπιεν (παλιό Λόνγκγιαρμπιεν) και η εκκλησία. Πιο μακριά βρίσκεται το νεκροταφείο, μετά το Χουσέτ και ο κινηματογράφος και τέλος το Σβέρντρουπμπιεν. Οι περισσότερες εμπορικές, οικιακές και πολιτιστικές εγκαταστάσεις βρίσκονται στην ανατολική πλευρά του ποταμού. Κοντά στον ποταμό υπάρχει και η περιοχή Σιεσκρέντεν. Βορειότερα βρίσκονται το πανεπιστημιακό κέντρο και το Γκρουβεντάλεν, η μεγαλύτερη σε πληθυσμό περιοχή. Νοτιότερα από εκεί υπάρχει η κύρια εμπορική περιοχή και το δημαρχεία. Στα ανατολικά βρίσκεται η περιοχή κατοικιών Λία και πάνω το Χάουγκεν, που είναι επίσης η τοποθεσία του σχολείου. Επίσης στην κοιλάδα βρίσκεται το ορυχείο 2b και το Νίμπιεν, που χρησιμοποιείται κυρίως για τη στέγαση των φοιτητών. Δυτικά από την πόλη βρίσκεται το Χοτελλνεσέτ, όπως επίσης το αεροδρόμιο και το Ορυχείο 3. Τα ορυχεία που χρησιμοποιούνται ακόμα βρίσκονται στο Αντβεντάλεν, ανατολικά της πόλης.
Το κλίμα
Το κλίμα των Σβάλμπαρντ είναι συνδυασμός του αρκτικού κλίματος (Köppen: ET) που μετριάζεται από το βόρειο Ατλαντικό ρεύμα. Η γη Νορντενσκιέλντ είναι το θερμότερο και υγρότερο μέρος του αρχιπελάγους, που προκαλείται από τη σύγκλιση ήπιου και υγρού αέρα από τα νότια και κρύου αέρα από τα βόρεια. Οι μέσες καλοκαιρινές θερμοκρασίας είναι συνήθως 3 ως 7°C και τον χειμώνα -11 ως -13°C. Το Λόνγκγιαρμπιεν παρουσιάζει ήλιο του μεσονυχτίου από τις 19 Απριλίου μέχρι τις 23 Αυγούστου (123 ημέρες, δηλ. 4 μήνες και 3 ημέρες) και πολική νύχτα από τις 27 Οκτωβρίου έως τις 14 Φεβρουαρίου (108 ημέρες, δηλ. 3 μήνες και 18 ημέρες). Ωστόσο λόγω της σκίασης από τα βουνά ο ήλιος δεν είναι ορατός στο χωριό μέχρι τις 8 Μαρτίου. Χιόνι καλύπτει την πόλη από τον Νοέμβριο έως τον Μάρτιο. Η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί είναι 21,7°C τον Ιούλιο του 2020 και η χαμηλότερη είναι -46,3°C τον Μάρτιο του 1986. Το Λόνγκγιαρμπιεν και γενικά το Σβάλμπαρντ είναι από τα μέρη του κόσμου που έχουν θερμανθεί ταχύτερα κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Οι μέσες θερμοκρασίες στον παρακάτω πίνακα βασίζονται στην περίοδο 1961-90. Στην πιο πρόσφατη περίοδο 1981-2010 ο χειμώνας έγινε θερμότερος κατά 3,4°C και το καλοκαίρι κατά 1°C σε σύγκριση με την περίοδο 1961-90.
Δημογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Ομάδα τουριστών στον κεντρικό δρόμο, με ένα εμπορικό κέντρο κοντά και το δημαρχείο πιο κάτω Το 2015 το Λόνγκγιαρμπιεν είχε πληθυσμό 2.144 κατοίκων. Η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα της περιοχής είναι Νορβηγοί από τη βόρεια Νορβηγία, κυρίως από τη Νορδλάνδη και το Τρομς και αποτελούν περισσότερο από το 40% του πληθυσμού. Περίπου 300 άτομα (16%) είναι μη Νορβηγοί πολίτες, κυρίως από την Ταϊλάνδη, τη Σουηδία, τη Ρωσία και την Ουκρανία. Εξαιτίας της επικράτησης της εξορυκτικής βιομηχανίας, η κατανομή των φύλων είναι ασύμμετρη με πάνω από το 60 τοις εκατό των ενηλίκων να είναι άνδρες. Το ποσοστό κατοίκων ηλικίας 25-44 είναι μεγαλύτερο από τον μέσο όρο, αντιθέτως δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου κάτοικοι με ηλικία άνω των 66. Ο αριθμός των παιδιών σε σχέση με τον πληθυσμό είναι στον εθνικό μέσο όρο, αλλά έχει σημαντικά κατώτερο από τον μέσο εθνικό όρο ποσοστό εφήβων.
Το Λόνγκγιαρμπιεν παρουσιάζει μεγάλη πληθυσμιακή κινητικότητα: το 2008 έφυγαν 427 άνθρωποι (23%) από την πόλη. Ο μέσος κάτοικος ζει στο χωριό επί 6,3 χρόνια κατά μέσο όρο, με τους Νορβηγούς να μένουν περίπου 6,6 χρόνια και τους αλλοδαπούς περίπου 4,3 χρόνια. Το 2009 περίπου το 1/4 του πληθυσμού ζούσε στην πόλη πριν από το 2000 και μπορεί να θεωρηθεί ως μόνιμος πληθυσμός. Οι άνθρωποι που ζουν περισσότερο τείνουν να εργαστούν στην εξορυκτική βιομηχανία, ακολουθούμενοι από τους τοπικούς κυβερνητικούς υπαλλήλους. Οι μικρότεροι χρόνοι διαμονής αφορούν τους φοιτητές και τους εργαζόμενους στην ανώτερη εκπαίδευση, τον τουρισμό και το κράτος.
Το 70% των νοικοκυριών ζουν σε σπίτι με έναν κάτοικο, που συγκρίνεται με το 41% στην ηπειρωτική χώρα και δίνει μέσο όρο 1,6 άτομα ανά νοικοκυριό. Η διαφορά είναι κυρίως γιατί ορισμένοι άνθρωποι εργάζονται στα Σβάλμπαρντ, ενώ η οικογένεια τους ζει στην ηπειρωτική χώρα. Ο πληθυσμός της πόλης είναι ανώτερα εκπαιδευμένος από τον εθνικό μέσο όρο, καθώς το 54% σε σύγκριση με το 43% έχουν δευτεροβάθμια εκπαίδευση και το 30% σε σύγκριση με το 26% έχουν τριτοβάθμια εκπαίδευση. Από τις γυναίκες το 40% έχει ανώτερη εκπαίδευση.
Πολιτική και κυβέρνηση
μικρογραφία|Το Λόνγκγιαρμπιεν όπως φαίνεται από τον κόλπο Το Κοινοτικό συμβούλιο του Λόνγκγιαρμπιεν έχει πολλές από τις αρμοδιότητες ενός δήμου. Είναι οργανωμένο με ένα 15μελές συμβούλιο και από το 2011 αρχηγός είναι η δήμαρχος Κρίστιν Κριστόφερσεν από το Εργατικό Κόμμα. Οι κύριες αρμοδιότητες του συμβουλίου είναι οι εγκαταστάσεις και οι κατασκευές, όπως η παραγωγή του ηλεκτρισμού, χρήση της γης και σχέδια της κοινότητας, όπως και την εκπαίδευση από τον παιδικό σταθμό μέχρι την ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και την ευημερία των παιδιών. Λειτουργεί 3 παιδικούς σταθμούς και το δεκατριών τάξεων σχολείο του Λόνγκγιαρμπιεν.
Στην περιοχή δεν είναι διαθέσιμη καμία νοσηλευτική υπηρεσία. Οι Νορβηγοί κάτοικοι διατηρούν τα συνταξιοδοτικά και ιατρικά δικαιώματά τους από τους δήμους της ηπειρωτικής χώρας Το Πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Βόρειας Νορβηγίας λειτουργεί μια κλινική, το νοσοκομείο του Λόνγκγιαρμπιεν. Άλλα δημόσια γραφεία με παρουσία στην πόλη είναι η Νορβηγική Διεύθυνση Ορυχείων, το Νορβηγικό Πολικό Ινστιτούτο, τη Νορβηγική Φορολογική Διαχείρηση και την εκκλησία της Νορβηγίας. Το Λόνγκγιαρμπιεν είναι υφιστάμενο στο επαρχιακό δικαστήριο Νορντ-Τρομς και το εφετείο Χαλογκαλάντ, που βρίσκονται στο Τρόμσε.
Η συνθήκη των Σβάλμπαρντ το 1920 εγκαθίδρυσε την πλήρη νορβηγική κυριαρχία πάνω από το αρχιπέλαγος. Η συνθήκη τέθηκε σε ισχύ το 1925, ακολουθώντας τον νόμο των Σβάλμπαρντ που θέσπισε τη θέση του κυβερνήτη των Σβάλμπαρντ, που έχει την αρμοδιότητα του αρχηγού της αστυνομίας και του κυβερνήτη της κομητείας, καθώς και κάποιες άλλες αρμοδιότητες που χορηγούνται από την εκτελεστική εξουσία. Τα καθήκοντα περιλαμβάνουν την περιβαλλοντική πολιτική, το οικογενειακό δίκαιο, την υπακοή στους νόμους, την έρευνα και διάσωση, τη διαχείριση του τουρισμού, τις υπηρεσίες πληροφοριών, επικοινωνία με ξένους οικισμούς και δικαστήρια σε μερικές περιοχές καθώς και θαλάσσιων ερευνών και τη δικαστική εξέταση αν και ποτέ σε αυτές τις περιπτώσεις δεν δρα σαν αστυνομία. Η Κιέρστιν Άσκχολτ είναι κυβερνήτης από το 2015  και επικουρείται από προσωπικό 26 υπαλλήλων. Το ίδρυμα υπάγεται στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Αστυνομίας, αλλά δίνει αναφορά και σε άλλα υπουργεία σε θέματα εντός των χαρτοφυλακίων τους. αριστερά|μικρογραφία|Το πάνω μέρος της κοιλάδας Λόνγκγιαρ, με τα κτήρια του Σβέρντρουπμπιεν στα αριστερά, το Χουσέτ στα δεξιά και ένα τελεφερίκ στο παρασκήνιο
Λόγω του ειδικού καθεστώτος των Σβάλμπαρντ, το Λόνγκγιαρμπιεν υπόκειται στη νορβηγική νομοθεσία, αλλά οι πολίτες οποιαδήποτε συμβαλλόμενης χώρας μπορούν να κάνουν εμπορικές δραστηριότητες. Ωστόσο οι άνθρωποι χωρίς κάποια πηγή εισοδήματος μπορεί να απορριφθούν από τον κυβερνήτη. Η συνθήκη περιορίζει τη Νορβηγία στο δικαίωμα να συλλέγει φόρους για τη χρηματοδότηση υπηρεσιών στο Σβάλμπαρντ. Ως εκ τούτου η πόλη έχει χαμηλότερο φόρο εισοδήματος από την ηπειρωτική Νορβηγία και δεν υπάρχει ΦΠΑ. Η συνθήκη έχει κάνει το Λόνγκγιαρμπιεν αποστρατικοποιημένη ζώνη, που δεν είναι μέρος του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, ούτε του χώρου Σένγκεν όπως και το υπόλοιπο της Νορβηγίας.
Οικονομία
Το μόνο ορυχείο που λειτουργεί ακόμα στην πόλη είναι το Ορυχείο 7, που βρίσκεται 15 χιλιόμετρα πάνω από το Αντβεντάλεν. Παράγει 70.000 τόνους άνθρακα ετησίως και οι 25.000 τόνοι χρησιμοποιούνται για την τροφοδότηση του εργοστασίου ηλεκτρικού ρεύματος Λόνγκγιαρ, του μόνου εργοστασίου στη χώρα που τροφοδοτείται με αυτόν τον τύπο ενέργειας. Η περισσότερη παραγωγή της Στόρε Νόρσκε γίνεται στη Σβεαγκρούβα, που βρίσκεται στο Βαν Μιγιενφιόρδεν, 60 χιλιόμετρα νότια του Λόνγκγιαρμπιεν. Δεν υπάρχει δρόμος που να συνδέει τις κοινότητες, αντίθετα οι εργαζόμενοι ζουν σε κοιτώνες στη Σβεαγκρούβα. Λόγω του ότι η παραγωγή δεν είναι κερδοφόρα, η Στόρε Νόρσκε στηρίζεται στην κρατική χρηματοδότηση για να συνεχίσει την παραγωγή.
Το Πανεπιστημιακό Κέντρο στο Σβάλμπαρντ (UNIS) έχει 350 φοιτητές και προσωπικό 40 καθηγητών και βοηθών και 120 επισκέπτες καθηγητές. Δεν προσφέρει πτυχία, αλλά προσφέρει εξαμηνιαία μαθήματα στη βιολογία, φυσική και γεωλογία. Η φοιτητική κατοικία βρίσκεται στο Νίμπγιεν. Το κολλέγιο είναι μέρος του επιστημονικού κέντρου του Σβάλμπαρντ, με έκταση 12.000 τ.μ., που διαθέτει το νορβηγικό Πολικό Ινστιτούτο, το EISCAT και το επιστημονικό Φόρουμ των Σβάλμπαρντ. Το 2006 περίπου 9.000 μέρες ερευνών διεξήχθησαν στην πόλη, περισσότερο από Νορβηγούς. Αυτό έκανε το Λόνγκγιαρμπιεν το δεύτερο μεγαλύτερο μέρος ερευνών στο Σβάλμπαρντ, οριακά κάτω από το Νι-Έλεσουντ. Σε αντίθεση το Λόνγκγιαρμπιεν έχει σχεδόν μόνο νορβηγική έρευνα, ενώ το Νι-Έλεσουντ έχει ομοιόμορφη κατανομή μεταξύ Νορβηγών και ξένων. αριστερά|μικρογραφία|Το ραντάρ του EISCAT Ο δορυφορικός σταθμός των Σβάλμπαρντ χτίστηκε λόγω της τέλειας τοποθεσίας της πόλης για να κατεβούν δεδομένα από δορυφόρους σε πολική τροχιά. Βρίσκεται στο Πλατάμπεργκετ πάνω από το Χοτελλνεσέτ και χτίστηκε σε συνεργασία της NASA με το νορβηγικό διαστημικό Κέντρο, αλλά από το 2001 το διαχειρίζεται η εταιρεία δορυφορικών υπηρεσιών Κόνγκσμπεργκ. Το EISCAT λειτουργεί ένα ασυνάρτητο ραντάρ για να μελετήσει το βόρειο σέλας. Η παγκόσμια τράπεζα σπόρων Σβάλμπαρντ είναι μια ασφαλής υπόγεια εγκατάσταση σπόρων, που μπορεί να αποθηκεύσει με ασφάλεια εκατομμύρια σπόρους φυτών. Η εγκατάσταση δημιουργήθηκε για την προστασία από φυσικές και ανθρώπινες καταστροφές, όπως την παγκόσμια υπερθέρμανση, πλημμύρες, φωτιές και πυρηνικό ολοκαύτωμα. Η τοποθεσία επιλέχθηκε για λόγους όπως την απομόνωση και τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, λόγω του μόνιμα παγωμένου εδάφους.
Η πόλη είναι το κέντρο του τουρισμού στο αρχιπέλαγος και ο περισσότερος τουρισμός που γίνεται βασίζεται σε φυσικές εμπειρίες από την επίσκεψη μόνο της πόλης. Ωστόσο η πόλη παρέχει προμήθειες, εγκαταστάσεις και αρκετά μουσεία. Το 2008 η πόλη κατέγραψε 89.000 νύχτες φιλοξενίας, από 30.000 το 1995. Ο μέσος φιλοξενούμενος έμεινε 2,2 νύχτες και το 60% της χωρητικότητας χρησιμοποιήθηκε από τουρίστες. Περίπου 40.000 τουρίστες πέταξαν στην πόλη, με τα 2/3 να είναι από τη Νορβηγία. Το 2007 τα έσοδα από τον τουρισμό ήταν 291.000.000 νορβηγικές κορώνες.
Μεταφορές
μικρογραφία|Μέχρι το 1987 μια σειρά από [[Τελεφερίκ|εναέρια τραμ χρησιμοποιούνταν για να μεταφέρουν τον άνθρακα από τα ορυχεία στο λιμάνι]] Το Λόνγκγιαρμπιεν έχει οδικό δίκτυο 50 χλμ., αλλά δεν επεκτείνεται σε κάποια άλλη κοινότητα. Το 2008 ήταν εγγεγραμμένα συνολικά 1.481 αυτοκίνητα και το 49% των νοικοκυριών είχε αυτοκίνητο. Τα αυτοκίνητα έχουν καταχωρηθεί με τον κωδικό ZN στις πινακίδες κυκλοφορίας. Υπάρχει μόνο ένα συνεργείο, το Svalbard Auto, το οποίο είναι επίσης έμπορος της Toyota.
Τα σνόουμομπαϊλ είναι δημοφιλής τρόπος μεταφοράς και υπάρχουν περισσότερα σνόουμομπαϊλ σε σχέση με τους κατοίκους. Το 2008 ήταν εγγεγραμμένα 2,672 σνόουμομπαϊλ και το 69% διέθετε τουλάχιστον ένα. Η μεταφορά εκτός δρόμου στο γυμνό έδαφος απαγορεύεται, αλλά τα σνοουμόμπαϊλ χρησιμοποιούνται ευρέως τον χειμώνα για εμπορικούς και ψυχαγωγικούς σκοπούς. Η μεταφορά από την πόλη στο Μπάρεντσμπουργκ (45 χλμ.) και το Πιράμιντεν (100 χλμ.) είναι δυνατή με σνόουμομπαϊλ τον χειμώνα ή με πλοίο όλο τον χρόνο.
Το αεροδρόμιο των Σβάλμπαρντ βρίσκεται στο Χοτελλνεσέτ, 3 χλμ. βορειοδυτικά από την πόλη. Έχει ένα διάδρομο 2.483 μέτρων και είναι το μόνο αεροδρόμιο που επιτρέπει τη μεταφορά αεροσκάφων στο αρχιπέλαγος. Οι Σκανδιναβικές Αερογραμμές εξυπηρετούν καθημερινές πτήσεις στο Όσλο και το Τρόμσε,, ενώ υπάρχουν παράτυπες πτήσεις προς τη Ρωσία. Η Lufttransport λειτουργεί τακτικές πτήσεις στα αεροδρόμια Σβέα και Νι-Ελέσουντ στο Χαμνεράμπεν. Η Αρκτικουγκόλ λειτουργεί ελικόπτερα στο Μπάρεντσμπουργκ και το Πιράμιντεν. Υπάρχουν δύο αποβάθρες στο λιμάνι, μία για τον άνθρακα και η άλλη για γενικά αγαθά. Από το 1907 έως το 1987 οι εταιρείες εξόρυξης λειτουργούσαν ένα δίκτυο εναέριων τραμ για τη μεταφορά άνθρακα από τα ορυχεία προς το λιμάνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ
Ελένη Σαραντίτη
Η Ελένη Σαραντίτη είναι Ελληνίδα συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νεάπολη Λακωνίας και ζει μόνιμα στην Αθήνα. Έμαθε Βιβλιοθηκονομία στην Εθνική Βιβλιοθήκη και αγγλικά στο κολέγιο Sain Godrigs (Λονδίνο). Εργάστηκε στο δημόσιο (ΟΑΕΔ).
Ήταν τακτική συνεργάτρια της Ελευθεροτυπίας, στη σελίδα του βιβλίου, επί είκοσι οκτώ χρόνια, μέχρι την ημέρα που έπαψε να εκδίδεται. Έχει συνεργαστεί με το ραδιόφωνο και με την τηλεόραση σε εκπομπές βιβλίου. Δίδαξε παιδική λογοτεχνία στη Λεόντειο Σχολή και επί σειρά ετών ήταν αναγνώστρια σε γνωστό εκδοτικό οίκο.
Κείμενά της έχουν περιληφθεί σε σχολικά βιβλία, όπως στο Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων της Ε/ και ΣΤ/ Δημοτικού, στα Κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας της Α/ Γυμνασίου και στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Α/ τάξης των ΕΠΑΛ. Έχει δημοσιεύσει σε εφημερίδες και στο Press Publica διηγήματα, άρθρα, ταξιδιωτικά και πορτρέτα συγγραφέων. Ακόμη, συνεργάζεται τακτικά με το diastixo.gr όπως επίσης κείμενά της δημοσιεύονται και στο bookbar.gr. Τρία από τα βιβλία της έχουν γίνει σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση: Ο κήπος με τα αγάλματα' (Σενάριο και σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης, ΕΡΤ 1981), Αχ οι φίλοι μου (Σκηνοθεσία: Δημήτρης Δημογεροντάκης, ΕΡΤ 1983) και Ιόλη (Σκηνοθεσία: Μάχη Λιδωρικιώτη, ΕΡΤ 1986). Διηγήματά της έχουν μεταφραστεί σε τέσσερις γλώσσες (γερμανικά, δανέζικα, αγγλικά, σουηδικά).
Διακρίσεις
Οι διακρίσεις της είναι οι εξής έξι:
- Πρώτος Έπαινος της ΟΥΝΕΣΚΟ στον παγκόσμιο διαγωνισμό νεανικής λογοτεχνίας το έτος 1997 με θέμα την Ανοχή και την Κατανόηση ανάμεσα στους λαούς. Η συγγραφέας ταξίδεψε στη Μπολόνια για να της επιδοθεί ο Έπαινος όπου και μίλησε ενώπιον της Επιτροπής της ΟΥΝΕΣΚΟ και πλήθους κόσμου. Πρόκειται για το νεανικό μυθιστόρημα «Κάποτε ο Κυνηγός».
- Το ίδιο μυθιστόρημα «Κάποτε ο Κυνηγός» έλαβε το βραβείο της Ελληνικής Εφηβικής Λογοτεχνίας, Παράρτημα της ΙΒΒΥ, (1997).
- Το «Κάποτε ο Κυνηγός» απέσπασε και το Κρατικό Βραβείο (Υπουργείο Πολιτισμού).
- Το ιστορικό μυθιστόρημα της «Ποθητή, Χρόνια σαν τη φωτιά» τιμήθηκε με το βραβείο μυθιστορήματος της Ελληνικής Εταιρείας Χριστιανικών Γραμμάτων (2002).
- Το έτος 2011 τιμήθηκε με το βραβείο «Πηνελόπη Δέλτα» για την προσφορά της στο παιδικό βιβλίο από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίο (Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ).
- Το νεανικό μυθιστόρημά της «Η Χαρούλα στους Εφτά Ουρανούς» τιμήθηκε το 2014 με το βραβείο Εφηβικής Λογοτεχνίας του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (ΙΒΒΥ).
Το ιστορικό μυθιστόρημά της «Ο Κάβος του Αγίου Αγγέλου» ήταν στη Short List των Κρατικών Βραβείων του Υπουργείου Πολιτισμού το έτος 2000.
Το νεανικό μυθιστόρημά της «Η Χαρούλα στους Εφτά Ουρανούς», ήταν επίσης στη Short List του περιοδικού «Ο Αναγνώστης» το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Αλύπιος ο πρεσβύτερος
Ο Αλύπιος ο πρεσβύτερος ήταν ιεράρχης, υποστηρικτής του Κύριλλου Αλεξανδρείας.
Βίος
Ο Αλύπιος ήταν πρεσβύτερος στον ναό των Αγίων Αποστόλων Κωνσταντινουπόλεως. Ήταν συμπαραστάτης του Κύριλλου Αλεξανδρείας στις εργασίες της συνόδου της Εφέσου. Κατά την περίοδο οπότε ήταν κρατούμενος ο Κύριλλος στην Έφεσο, ο Αλύπιος του έστειλε επιστολή συμπαράστασης,διά του διακόνου Κανδιδιανού, με την οποία παρομοιάζε τα πάθη του με εκείνα του Μεγάλου Αθανασίου. Ο Αλύπιος μαζί με άλλους κληρικούς της βυζαντινής πρωτεύουσας υπέγραψε υπόμνημα ικετήριο προς τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β´ και την αδελφή του Πουλχερία υπέρ της συνόδου της Εφέσου και κατά του Ιωάννη Αντιοχείας που είχε καθαιρέσει τον Κύριλλο Αλεξανδρείας. Ο Κύριλλος Α΄ Αλεξανδρείας απέστειλε επιστολή προς τον Αλύπιο με σκοπό την ενισχυση της επιρροής του στον κλήρο της βυζαντινής πρωτεύουσας.(Mansi, 1464) Θεωρείται ως ένα από τα πιο εξέχοντα μέλη της τοπικής εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης τα οποίο διακρίθηκε στην πρώτη γραμμή των γεγονότων εκείνης της περιόδου.