cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αικατερίνη Γατελούζου
Η Αικατερίνη Γατελούζου (απεβ. Αύγουστος 1442) από τον Οίκο των Γκαττιλούζι ήταν η δεύτερη σύζυγος του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου, του τελευταίου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων, ενώ ήταν ακόμα ο Δεσπότης του Μορέως.
Στανίσουαφ Κάνια
Βιογραφία
Ο Κάνια εντάχθηκε στο Πολωνικό Εργατικό Κόμμα τον Απρίλιο του 1945, όταν οι Γερμανοί εκδιώχθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό και οι Πολωνοί κομμουνιστές άρχισαν να παίρνουν τον έλεγχο της χώρας. Συμμετείχε σε εκστρατείες που οργάνωσε το κόμμα, όπως η Εφεδρεία Εθελοντών της Πολιτοφυλακής και το εθνικό δημοψήφισμα το 1946. Έγινε αναπληρωτής εκπρόσωπος της εκλογικής περιφέρειας για τον Γιασιέλσκι. Τον Φεβρουάριο του 1947 εξελέγη πρόεδρος του συμβουλίου της Ένωσης Νέων Αγωνιστών στο Γιάσουο. Στη συνέχεια, τον Δεκέμβριο διορίστηκε επικεφαλής του τμήματος αγροτικής νεολαίας στο Ζέσουφ. Το 1948, σε ηλικία 21 ετών, εξελέγη εκπρόσωπος στο ενωτικό συνέδριο του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών. Αφού ο Έντβαρντ Γκιέρεκ αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του Γενικού Γραμματέα εν μέσω πολλών κοινωνικών και οικονομικών αναταραχών, ο Κάνια εξελέγη διάδοχός του στις 6 Σεπτεμβρίου 1980. Παραδέχτηκε ότι το κόμμα είχε κάνει πολλά οικονομικά λάθη και υποστήριξε τη συνεργασία με καθολικές και συνδικαλιστικές ομάδες αντιπολίτευσης. Συναντήθηκε με τον αρχηγό της Αλληλεγγύης, Λεχ Βαλέσα και άλλους επικριτές του κόμματος.
Αικατερίνη Γατελούζου
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ντορίνου Α΄ ηγεμόνα της Λέσβου και της Ωρριέττας Ντόρια. Το 1440, η Αικατερίνη αρραβωνιάστηκε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.
Στανίσουαφ Κάνια
Βιογραφία
Αφού ένας κοριός της Κα Γκε Μπε έπιασε τον Κάνια να ασκεί κριτική στο Κρεμλίνο, οι Σοβιετικοί τον ανάγκασαν να παραιτηθεί το 1981. Τον διαδέχθηκε ο πρωθυπουργός Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι. Το 2012, δικάστηκε για τον ρόλο του στην καταστολή του στρατιωτικού νόμου το 1981, αλλά αθωώθηκε.
Αικατερίνη Γατελούζου
Βιογραφία
Την επόμενη χρονιά, ο Κωνσταντίνος κατέπλευσε στη Λέσβο με τους Σφραντζήδες και τον Λουκά Νοταρά, και τον Αύγουστο έγινε ο γάμος του στη Μυτιλήνη. Το 1442 επέστρεψε στα καθήκοντά του στον Μορέα. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, εξαιτίας πραξικοπήματος από τον αδελφό του Δημήτριο, αναγκάστηκε να αναχωρήσει εσπευσμένα για την Κωνσταντινούπολη. Καθ' οδόν, παρέλαβε από τη Λέσβο την έγκυο Αικατερίνη. Στα ανοικτά της Λήμνου, συνάντησαν τον οθωμανικό στόλο, οπότε αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε κάστρο του νησιού για προστασία. Κατά τον Σφραντζή, αυτό ήταν το Παλαιόκαστρο (το κάστρο της Μύρινας Λήμνου), ενώ κατά τον Χαλκοκονδύλη το κάστρο του Κότζινου. Οι Οθωμανοί προσπάθησαν μάταια να το καταλάβουν και τελικά αποχώρησαν έπειτα από 27 μέρες. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, η Αικατερίνη απέβαλε από την ταραχή της και πέθανε. Ο Κωνσταντίνος δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ, παρά τις προσπάθειες του φίλου του, διπλωμάτη Σφραντζή. Στο κάστρο της Μύρινας, στο ΒΑ μέρος του φρουρίου, υπάρχει κτίσμα που υποστηρίζεται πως είναι το μαυσωλείο της Αικατερίνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου του Μορέως Αικατερινη
Στανίσουαφ Κάνια
Βιογραφία
Ο Κάνια πέθανε στις 3 Μαρτίου 2020 από πνευμονία και καρδιακή ανεπάρκεια, πέντε ημέρες πριν από τα 93α γενέθλιά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1972-1976) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1976-1980) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1980-1985) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Τζον Τζόζεφ Μοντγκόμερι
μικρογραφία|Ο Τζον Μοντγκόμερι με το αεροπλάνο του. Ο Τζον Τζόζεφ Μοντγκόμερι (John Joseph Montgomery, Γιούμπα Σίτι, 15 Φεβρουαρίου 1858 – 31 Οκτωβρίου 1911), ήταν Αμερικανός μηχανικός, πρωτοπόρος της αεροπορίας και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα.
Βιογραφικά στοιχεία
Στις 28 Αυγούστου 1883 ο Τζον Τζόζεφ Μοντγκόμερι πραγματοποίησε την πρώτη ελεγχόμενη πτήση με ανεμόπτερο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στην επαρχία Οτάι Μέσα του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια. Νωρίτερα είχαν πραγματοποιηθεί πτήσεις με ανεμόπτερα στην Ευρώπη από τους Τζορτζ Κέιλι (1853) και Ζαν-Μαρί Λε Μπρι (1856). Αργότερα, το 1905 ο πιλότος του Μοντγκόμερι, Ντάνιελ Μαλόνεϊ πραγματοποίησε σειρά πτήσεων στις επαρχίες Άπτος και Σάντα Κλάρα, πραγματοποιώντας άλματα από αερόστατα χρησιμοποιώντας τις πτέρυγες του ανεμοπτέρου. Οι πτήσεις αυτές κατέδειξαν πως το αεροσκάφος του Μοντγκόμερι ήταν ελεγχόμενο. Την περίοδο αυτή, οι πτήσεις αυτές έφτασαν στο μεγαλύτερο υψόμετρο που είχε καταγραφεί έως τότε. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το αεροσκάφος αυτό κατοχυρώθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1906 με αριθμό 831.173.
Ο Μοντγκόμερι έγινε μέλος της αερολέσχης του Ιλινόι το 1910 και μέλος της επιτροπής ερευνών του Τεχνικού Συμβουλίου της Αεροναυτικής Εταιρείας της Νέας Υόρκης το 1911.
Ο Μοντγκόμερι απεβίωσε στις 31 Οκτωβρίου 1911 όταν το ανεμόπτερό του The Evergreen κατέπεσε. Τάφηκε στο κοιμητήριο Χόλι Κρος στην πόλη Κόλμα της Καλιφόρνια στις 3 Νοεμβρίου 1911. μικρογραφία|Ο Τζον Μοντγκόμερι με το ανεμόπτερο του Evergreen το 1911. Το 1946 η ζωή του Τζον Μοντγκόμερι αποτέλεσε το περιεχόμενο της ταινίας Gallant Journey με πρωταγωνιστές τους Γκλεν Φορντ και Τζάνετ Μπλαιρ, σε σκηνοθεσία του Ουίλιαμ Γουέλμαν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Αμερικανοί πιλότοι Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Ορδόνιο Γ΄ του Λεόν
Ο Ορδόνιο Γ΄, ισπαν.: Ordoño III, ( c. 926 – 956) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν ο βασιλιάς του Λεόν από το 951 έως το 956, γιος και διάδοχος του Ραμίρο Β’ (931 – 951). Αντιμετώπισε τη Ναβάρρα και την Καστίλη, οι ηγεμόνες των οποίων υποστήριξαν τον ετεροθαλή αδελφό του Σάντσο Α΄ τον Παχύ αμφισβητώντας την αξίωση του Ορδόνιο Γ΄ για τον θρόνο.
Βιογραφία
Έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσει την εσωτερική εξέγερση, τις επιθέσεις από τους μουσουλμάνους της αλ-Ανταλούς και την εξέγερση της Γαλικίας. Σε απάντηση στους Μουσουλμάνους, ο Oρδόνιο Γ΄ οδήγησε μία επιδρομή μέχρι τη Λισαβόνα (955), επιστρέφοντας βόρεια με μία πολύ προσοδοφόρα λεία. Αντιμέτωπος με αυτή τη μεγάλη επίδειξη δύναμης, ο Αμπντ-αλ-Ραχμάν Γ΄ (912 – 961) ωθήθηκε να διαπραγματευτεί και να συνάψει μία συνθήκη ειρήνης με τον βασιλιά του Λεόν.
Προσπάθησε να συνεχίσει τις ενέργειες τού πατέρα του στην οχύρωση της γης και της βασιλικής εξουσίας απέναντι στον αφανή και αποσχιστικό Φερνλαν Γκονθάλεθ της Καστίλης. Νυμφεύτηκε ακόμη και την κόρη του Φερνάν, Ουρράκα και αργότερα την απέρριψε για τη συμμαχία του πατέρα της με τον Σάντσo.
Οικογένεια
Η Ουρράκα του γέννησε τουλάχιστον δύο παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Surface Hub
Το Surface Hub είναι ένα εμπορικό σήμα διαδραστικού πίνακα που αναπτύχθηκε και διατέθηκε στο εμπόριο από τη Microsoft, ως μέρος της οικογένειας Microsoft Surface. Ο επιφανειακός διανομέας είναι μια συσκευή τοποθέτησης στον τοίχο ή σε ρολό, η οποία διαθέτει είτε μια οθόνη αφής μήκους 10 ιντσών (140 cm) 1080p είτε μια οθόνη αφής 4K 120 Hz 84 ιντσών (210 cm) με δυνατότητα πολλαπλής αφής και πολλαπλών στυλό, το λειτουργικό σύστημα των Windows 10. [3] Οι συσκευές προορίζονται για επιχειρήσεις [4] για χρήση ενώ συνεργάζονται και τηλεδιάσκεψη.
Κατηγορία:Microsoft Κατηγορία:Windows 10
Παγκύπριο Διασωματειακό Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών 2013–14
Το Παγκύπριο Διασωματειακό Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών 2013–14 διοργανώθηκε από την Παγκύπρια Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Π.Ο.ΕΠ.Α) με τη συμμετοχή 10 ομάδων. Διεξήχθη σε δύο φάσεις, την κανονική περίοδο και τα πλέι οφ/άουτ. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Ε.Σ. Μαυρομμάτης Αγίου Παύλου. Στη Β΄ Κατηγορία υποβιβάστηκε η Α.Σ. Ανατολή Λατσιών και ο Α.Π.Ο.Π. Παλαιχωρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκύπριο Διασωματειακό Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 2013 Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 2014
Αγιασσός Νάξου
Η Αγιασσός είναι παραλιακός οικισμός στην νοτιοανατολική Νάξο με 83 κατοίκους (απογραφή 2011). Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος και υπάγεται στο Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Βουρβουριά ( 11 κ.), Δαμαλάς ( 32 κ.), Δαμαριώνα ( 333 κ.) και Πυργάκι ( 48 κ.) την Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος ( 507 κ.). Η τ.κ. Δαμαριώνος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Χοσέ δε Αμέθολα
Ο Χοσέ δε Αμέθολα (9 Ιανουαρίου 1874 - 1922) ήταν Ισπανός παίκτης πελότας. Συμμετείχε στην 2η Θερινή Ολυμπιάδα, οπού κέρδισε το αγώνισμα της βασκικής πελότας μαζί με τον συμπαίκτη του, Φρανσίσκο Βιγιότα.
Δημήτριος Χωματηνός
Ο Δημήτριος Χωματηνός ή Χωματιανός καταγόταν από την Κέα και ήταν Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Πρώτης Ιουστινιανής, Αχριδών και πάσης Βουλγαρίας από το 1216 έως το 1236, βυζαντινός ιερωμένος και δικαστής.
Η μεγάλη νομική του παιδεία του επέτρεψε να ασκήσει σημαντική επιρροή ως δικαστής, μεσολαβητής, εξομολόγος και σύμβουλος της βυζαντινής αυτοκρατορικής αυλής. Αυτό τον καθιστά χαρακτηριστικό εκπρόσωπο μιας εποχής όπου η δικαστική εξουσία μεταβιβάστηκε από τις αποδυναμωμένες κοσμικές αρχές στην Εκκλησία, και επίσης ένας από τους τελευταίους νομικούς που είχαν πλήρη γνώση των νόμων του Ιουστινιανού στην εποχή της νομικής αναγέννησης την εποχή της Μακεδονικής Δυναστείας.
Σύμφωνα με τον περίφημο Βυζαντινολόγο Ντόναλντ Νίκολ, το δικαστήριο του Χωματηνού στην Οχρίδα ήταν ένα σπάνιο κέντρο σταθερότητας και νόμου σε μια αβέβαιη και ταραχώδη εποχή. «Από την Κέρκυρα στα δυτικά μέχρι τη Δράμα στα ανατολικά, από το Δυρράχιο στα βόρεια μέχρι τα Ιωάννινα και την Άρτα στα νότια, ενάγοντες και κατηγορούμενοι έφερναν τα προβλήματά τους στον ανθρώπινο και μορφωμένο Αρχιεπίσκοπο». Σώζονται περί τα 150 αρχεία υποθέσεων που χειρίστηκε ο Χωματηνός, πράγμα που επέτρεψε στους ιστορικούς να αναπλάσουν μια σχετικά πλήρη εικόνα του νομικού και θεσμικού πλαισίου της ύστερης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Μια σημαντική εκκλησιαστική διαμάχη δικαιοδοσίας ανέκυψε αμέσως μετά την άφιξή του στην Οχρίδα (1216). Εκείνη την εποχή, οι Ανατολικές Ορθόδοξες επαρχίες στη Σερβία (Raška, Lipljan και Prizren) ήταν ακόμη υπό τη δικαιοδοσία του Αρχιεπισκόπου της Οχρίδας. Αυτό άλλαξε το 1219, όταν ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μανουήλ Σαραντηνός, που τότε έδρευε στη Νίκαια, δημιούργησε μια νέα Αρχιεπισκοπή για τη Σερβία, διορίζοντας τον Σάββα Νεμάνιτς ως τον πρώτο Σέρβο Αρχιεπίσκοπο. Ο Δημήτριος Χωματηνός διαμαρτυρήθηκε και την άνοιξη του 1220 έστειλε τον επίσκοπο Ιωάννη των Σκοπίων ως απεσταλμένο στον Αρχιεπίσκοπο Σάββα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η Σερβία αποσπάστηκε από τη δικαιοδοσία του, και οι μετέπειτα προσπάθειές του να διορθώσει την κατάσταση το 1233 απέβησαν όλες άκαρπες.
Ο Δημήτριος Χωματηνός έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο στην αντιπαλότητα των δύο κύριων διαδόχων κρατών μετά την Δ΄ Σταυροφορία, της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας και του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Μαζί με τον Ιωάννη Απόκαυκο και τον Γεώργιο Βαρδάνη, ο Χωματηνός υπερασπίστηκε το αίτημα των Ηπειρωτών για πολιτική και εκκλησιαστική ανεξαρτησία από τη Νίκαια (όπου είχε εγκατασταθεί το εξόριστο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως), και το 1225 ή 1227, ήταν αυτός που έστεψε τον Ηπειρώτη μονάρχη Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα ως Βυζαντινό Αυτοκράτορα στη Θεσσαλονίκη. Αυτό προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Πατριάρχη Γερμανού Β΄, ο οποίος του έγραψε σε έντονο ύφος για το ζήτημα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου της Ηπείρου Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αχρίδος Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι επίσκοποι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί νομικοί
I Won't Break
Το «I Won't Break» είναι ένα τραγούδι ερμηνευμένο από τη Ρωσίδα τραγουδίστρια Γιούλια Σαμοΐλοβα. Το τραγούδι ήταν η συμμετοχή της Ρωσίας για τον Διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018 στη Λισαβόνα και τραγουδήθηκε στον ημιτελικό, χωρίς να επιτύχει την πρόκριση στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Τραγούδια του 2018 Κατηγορία:Singles του 2018 Κατηγορία:Singles της Sony Music
Βερμούδο Γ΄ του Λεόν
Ο Βερμούδο Γ΄, ισπαν.: Bermudo/Vermudo III (π. 1015 – 4 Σεπτεμβρίου 1037) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν ο βασιλιάς του Λεόν από το 1028 μέχρι το τέλος του. Ήταν γιος του Αλφόνσου Ε' του Λεόν από την πρώτη του σύζυγο Ελβίρα Μενέντεθ και ήταν ο τελευταίος γόνος του Πέτρου της Κανταβρίας, που κυβέρνησε το βασίλειο του Λεόν Όπως αρκετοί από τους προκατόχους του, μερικές φορές έφερε τον αυτοκρατορικό τίτλο: το 1030 εμφανίζεται ως regni imperii Ueremundo principis, το 1029/1032 ως imperator domnus Veremudius στην Gallecia, και το 1034 ως regni imperii Veremundus rex Legionensis. Ήταν παιδί, όταν διαδέχθηκε τον πατέρα του. Το 1034 διώχθηκε από τον θρόνο του από τον βασιλιά Σάντσο Γ' της Παμπλόνα και αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γαλικία. Επέστρεψε στην εξουσία, αλλά ηττήθηκε και σκοτώθηκε πολεμώντας ενάντια στον κουνιάδο του, Φερδινάνδο κόμη της Καστίλης, στη μάχη του Tαμαρόν.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Υπογραφή του Bερμούδου Γ΄.
Ο Βερμούδο Γ' ήταν γιος του Αλφόνσου Ε' του Λεόν από την πρώτη του σύζυγο Ελβίρα Μενέντεθ. Τον διαδέχτηκε στον θρόνο του Λεόν το 1027. Ο Βερμούδο παντρεύτηκε τη Χιμένα Σάντσεθ, η οποία ήταν κόρη του βασιλιά Σάντσο Γ' της Παμπλόνα.
Το 1029 ο Γκαρσία Σάντσεθ κόμης της Καστίλης επρόκειτο να νυμφευτεί τη Σάντσα του Λεόν, τη μεγαλύτερη αδελφή των Βερμούδου, μία συμφωνία που προφανώς ενέκρινε ο βασιλιάς της Ναβάρρας, όταν ο κόμης δολοφονήθηκε στην πόλη Λεόν από τους Βέλας, μία μερίδα. των Καστιλιανών ευγενών εξόριστων από τη χώρα τους, οι οποίοι είχαν καταφύγει στο Λεόν. Το Λεόν και η Ναβάρρα αμφισβήτησαν τη διαδοχή στην κομητεία της Καστίλης, και έτσι έμεινε κενή.
Ο Σάντσο Γ΄ της Παμπλόνας ήταν νυμφευμένος με τη Μουνιαδόνα, κόρη του Σάντσο Γκαρθία της Καστίλης και αδελφή του δολοφονηθέντος κόμη. Ο Σάντσο διεκδίκησε την κομητεία της Καστίλης στο όνομα της συζύγου του και εγκατέστησε σε αυτήν τον γιο τους, Φερδινάνδο, ως νέο κόμη της Καστίλης. Κατέλαβε τα σύνορα μεταξύ των ποταμών Σέα και Πισουέργα, ακριβώς επάνω από την πρωτεύουσα του Λεόν, για πολύ καιρό σημείο έριδας μεταξύ Λεόν και Καστίλης. Το 1032 ο Σάντσο της Παμπλόνα ανάγκασε έναν γάμο μεταξύ του γιου του, Φερνάντο της Καστίλης, και της Σάντσας του Λεόν, έτσι αυτά τα εδάφη πήγαν στην Καστίλη ως μέρος της προίκας της.
Το 1034 ο Σάντσo απέσπασε την ίδια την πόλη Λεόν από τον γαμπρό του, Bερμούδo, ο οποίος υποχώρησε στη Γαλικία. Όταν ο Σάντσo απεβίωσε το 1035, η Mεσέτα βόρεια του Δούρου (Duero) κυριαρχούνταν από το βασίλειο των Πυρηναίων της Ναβάρρας. Μετά το t;elow του Σάντσο, ο Bερμούδο Γ' παραλήφθηκε αμέσως πίσω στο Λεόν και σύντομα ξεκίνησε μία εκστρατεία για την ανάκτηση της αμφισβητούμενης περιοχής μεταξύ της Σέα και της Πισουέργα από την Καστίλη και τον κουνιάδο του Φερδινάνδο. Ο Βερμούδο Γ' σκοτώθηκε στη μάχη του Ταμαρόν στις 4 Σεπτεμβρίου 1037. Η αυτοψία των λειψάνων του δείχνει ότι μπορεί να απεβίωσε από δόρατα πεζικού ή ακόντια, αφού έπεσε από το άλογό του.
Εφόσον ο τελευταίος απεβίωσε χωρίς κληρονόμο, το βασίλειο του Λεόν αναγνώρισε πλέον τη Σάντσα και τον σύζυγό της ως ηγεμόνες του και ο Φερδινάνδος Α΄ χρίστηκε βασιλιάς στη βασιλική πόλη στις 22 Ιουνίου 1038. Το ενιαίο βασίλειο της Λεόν και της Καστίλλης, με τις περιφέρειες της Αστούριας και της Γαλικίας, θα γινόταν το πολιτικό κέντρο της βόρειας ιβηρικής χριστιανικής κοινωνίας.
Οικογένεια
μικρογραφία| Ο τάφος του Bερμούδου Γ΄ του Λεόν στη Nάχερα. Από τη σύζυγό του Χιμένα, κόρη του Σάντσο Γ΄ της Παμπλόνα, ο Βερμούδο Γ΄ απέκτησε ένα παιδί, έναν γιο που ονομαζόταν
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Ρομπέρτο Μαντσίνι
Ο Ρομπέρτο Μαντσίνι (ιταλικά: Roberto Mancini) είναι Ιταλός προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αυτή την περίοδο προπονεί τη Εθνική Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας αγωνίστηκε για τρεις ιταλικές ομάδες (Μπολόνια, Σαμπντόρια και Λάτσιο), καθώς και στην Εθνική Ιταλίας, πριν ολοκληρώσει την καριέρα του στην αγγλική Λέστερ Σίτι τη χρονιά 2000-2001. Ως προπονητής εργάστηκε σε τρεις ιταλικές ομάδες (Φιορεντίνα, Λάτσιο και δύο φορές στην Ίντερ), στην αγγλική Μάντσεστερ Σίτι και στην τουρκική Γαλατασαράι, ενώ πρόσφατα (Ιούνιος 2017) υπέγραψε συμβόλαιο με την ρωσική Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης διάρκειας 3 ετών, με πιθανή επέκταση του για ακόμα 2 χρονιές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λάτσιο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φιορεντίνα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ίντερ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γαλατασαράι Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Προπονητές της Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Βαλτινό Τρικάλων
Το χωριό Βαλτινό βρίσκεται 13 χιλιόμετρα Β.Δ. είναι χωριό της πόλης των Τρικάλων σε υψόμετρο 120 μέτρα, έχει επιφάνεια 4.975 τ.μ. και σύμφωνα με την τελευταία απογραφή 671 μόνιμους κατοίκους.
Η ονομασία του χωριού οφείλεται στη μορφολογία του εδάφους, καθότι στην περιοχή, παλαιότερα υπήρχαν τέλματα (βαλτότοποι, βάλτοι).
Ο προσδιορισμός της αρχαιότητας του χωριού, σύμφωνα με ιστορικές πηγές, ανάγεται στην μετά - Βυζαντινή εποχή.
Παλαιότερα το χωριό ήταν κτισμένο βορειότερα, στη θέση «Παλιοχώρι», αλλά λόγω κάποιας αρρώστιας που έπληξε τους κατοίκους ανάγκασε την μετοίκιση τους στην σημερινή τοποθεσία.
Το 1998, με το σχέδιο «Ι. Καποδίστριας», το Βαλτινό αποτέλεσε την έδρα του Δήμου Καλλιδέδρου. Ο Δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010 με έδρα το Βαλτινό.
Σήμερα διοικητικά το Βαλτινό υπάγεται στην δημοτική ενότητα Καλλιδένδρου του Δήμου Τρικαίων. Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Δήμος) Καλλιδένδρου καταλαμβάνει έκταση 21,8 τ.χλμ. και έχει συνολικό πληθυσμό 2.193 κατοίκους.
Περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές κοινότητες και οικισμούς:
ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΛΛΙΔΕΝΔΡΟΥ: 2.193 κατοίκους
Τοπική Κοινότητα Βαλτινού: 671 κατοίκους
Δενδροχώρι: 532 κατοίκους
Ματσουκιώτικα: 127
Τοπική Κοινότητα Κάτω Ελάτης: 345 κατοίκους
Αμμουδιά: 75 κατοίκους
Κάτω Ελάτη: 142 κατοίκους
Μέλιγος: 128 κατοίκους
Τοπική Κοινότητα Φωτάδας: 378 κατοίκους
Στο Βαλτινό υπάρχουν όλες οι υποδομές της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και λειτουργούν: Παιδικός Σταθμός, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο.
Έχει καλή ρυμοτομία, μεγάλους και φαρδιούς ασφαλτοστρωμένους δρόμους, πλατείες και πάρκα και δάσος αναψυχής.
Το 1964 ιδρύθηκε ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού.
Το 1976 ιδρύθηκε ο Αθλητικός Όμιλος Βαλτινού.
Από το 1994 έως σήμερα εκδίδεται στην αρχή έντυπη, σήμερα ψηφιακά, η τοπική εφημερίδα «Το Βαλτινό».
Επίσης ψηφιακά λειτουργούν: «Ψηφιακό Λαογραφικό Μουσείο Βαλτινού», «Τα γενεαλογικά δέντρα του Βαλτινού».
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο Ιερός ναός του Αγίου Αθανασίου.
Λίγο έξω από το χωριό σε ένα δάσος δρυός υπάρχει το εξωκλήσι της Παναγίας (Κοίμηση της Θεοτόκου) στην μνήμη της οποίας πανηγυρίζει το χωριό τον Δεκαπενταύγουστο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Κατάλογος αρχηγών κράτους του Παναμά
Ο Πρόεδρος του Παναμά είναι ο αρχηγός κράτους του Παναμά. Εκλέγεται από τον λαό με θητεία πέντε ετών και δεν μπορεί να ανανεωθεί για συνεχή θητεία. Αναπληρωτής του Προέδρου είναι ο Αντιπρόεδρος του Παναμά.
Το άρθρο παραθέτει έναν κατάλογο με τους αρχηγούς κράτους του Παναμά από την βραχύβια πρώτη ανεξαρτησία από τη Δημοκρατίας της Νέας Γρανάδας το 1840 και την τελική απόσπαση από την Κολομβία το 1903.
Στρατιωτικοί (ντε φάκτο) ηγέτες του Παναμά (1968–1989)
Ο Παναμάς ήταν κατά την περίοδο 1968–1989 ντε φάκτο υπό τον έλεγχο μιας στρατιωτικής χούντας, η οποία διόρισε τον κατ' όνομα πρόεδρο, με τον ίδιο να ασκεί ελάχιστη εξουσία, ενώ η χούντα και οι ηγέτες της, παρότι δεν ήταν επίσημα αρχηγοί κράτους, ασκούσαν στην πραγματικότητα τον έλεγχο στη χώρα. Ο τίτλος των αρχηγών της χούντας ήταν "Υπέρτατος Ηγέτης της Παναμέζικης Επανάστασης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παναμας *
Φρειδερίκη της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ
H Φρειδερίκη (γερμ. Friederike von Sachsen-Gotta-Altenburg von Wettin, 17 Ιουλίου 1715 - 2 Μαΐου 1775) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Βάισενφελς.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και της Μαγδαληνής-Αυγούστας, κόρης του Καρόλου του Άνχαλτ-Τσερμπστ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1734 τον Ιωάννη Αδόλφο Β΄ της Σαξονίας-Βάισενφελς και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Κοινότητα Μαρωνίας
Η Κοινότητα Μαρωνίας είναι κοινότητα του Δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 202Α - 01/10/1928 με έδρα τον οικισμό Μαρωνία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 152 κατοίκους. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Πολυχρόνη Ζερβό. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας: μικρογραφία|415x415εσ|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο Σητείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Βερμούδο Β΄ του Λεόν
Ο Βερμούδο Β΄, ισπαν.: Bermudo/Vermudo II, που ονομάζεται o Aρθριτικός (el Gotoso), (π. 953 – Σεπτέμβριος 999) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν ήταν αρχικά αντίπαλος βασιλιάς στη Γαλικία (982–984) και στη συνέχεια βασιλιάς ολόκληρου του βασιλείου του Λεόν (984–999). Η βασιλεία του συνοψίζεται στην περιγραφή του Χούστο Πέρεθ ντε Ουρβέλ ως «ο φτωχός βασιλιάς, που βασανίστηκε στη ζωή από το σπαθί του Aλμάνθορ και μετά το θάνατο από την εκδικητική πένα ενός επισκόπου», του Πελάγιου του Οβιέδo (απεβ. 1153), του οποίου το ήμισυ Χρονικό καλύπτει τη βασιλεία του Βερμούδου Β΄ και ασκεί έντονη κριτική στον βασιλιά. Κατηγορεί τον Βερμούδο Β΄ ότι φυλάκισε τον επίσκοπο Γκουδέστεους του Οβιέδο τη δεκαετία του 990 και θεωρεί τις επιθέσεις του Aλμανθόρ ότι έγιναν ένεκα των αμαρτιών του Bερμούδoυ Β΄.
Η βασιλεία του
Το 982 οι ευγενείς της Γαλικίας ανακήρυξαν τον Βερμούδο Β΄, έναν γιο του πρώην βασιλιά Oρδόνιο Γ΄ του Λεόν, βασιλιά, σε αντίθεση με τον εξάδελφό του Ραμίρο Γ΄. Αυτός ο σφετερισμός συνήθως θεωρείται ως η επέκταση των συνεχιζόμενων κρίσεων διαδοχής, που ξεκίνησαν τη δεκαετία του 950. Την εποχή του σφετερισμού, η φατρία του Βερμούδου Β' ηγήθηκε από τον Γκονθάλο Μενέντες και εκείνη του Ραμίρο Γ' από τον Ροδρίγο Βελάθκεθ. Ο Βερμούδο Β΄ στέφθηκε στον καθεδρικό ναό του Αγ. Ιακώβου στην Κομποστέλα στις 15 Οκτωβρίου 982. Είναι πιθανό ότι δύο επισκοπικοί αντίπαλοι της στέψης του -ο γιος του Ροδρίγo Πελάγιoς, τότε επίσκοπος του Σαντιάγο, και ο Aρίας Πελάεθ, επίσκοπος του Moνδονιέδo- εξορίστηκαν από τις έδρες τους στα μοναστήρια Σελανόβα και Σαν Μαρτίν δε Λαλίν, αντίστοιχα.
Επειδή η υποστήριξή του ήταν περιορισμένη και ισχνή, τα Βερμούδο Β΄ χρειάστηκε την προστασία του χαλιφάτου της Κόρδοβας. Υπήρχε μεγάλη αναταραχή στην Καστίλη στα πρώτα του χρόνια, έτσι οι -από την Κόρδοβα- στρατοί του Αλμανθόρ ήρθαν, όχι ως σύμμαχοι, αλλά ως κατακτητές. Μεταξύ Νοεμβρίου 991 και Σεπτεμβρίου 992 ο Βερμούδο Β΄ εκδιώχθηκε από το βασίλειο από μία εξέγερση, που ηγήθηκε από τους μεγιστάνες Γκονθάλο Βερμούδεθ, Mούνιo Φερνάντεθ και τον κόμη Πελάγιο Ροδρίγεθ. Σύντομα αποκαταστάθηκε και συμφιλιώθηκε με τους δυσαρεστημένους. Στις 8 Αυγούστου 994 ο Βερμούδο παραχώρησε το χωριό Βέιγα στο μοναστήρι Σελανόβα, το χωριό που είχε κτιστεί από τον Σουάριο Γκουνδεμάρεθ, σε γη που ιδιοποιήθηκε παράνομα από το μοναστήρι. Ο Σουάριο κατέφυγε εκεί κατά τη διάρκεια της μετέπειτα εξέγερσής του. Στις 23 Αυγούστου του ίδιου έτους το χωριό Mορέλλα παραχωρήθηκε στον ηγούμενο Σαλβάτo της Σελανόβα, αφού κατασχέθηκε, επειδή εκεί είχε γίνει ο φόνος του Φορτούν Βελάθκεθ.
Ο Βερμούδο Β΄ επέτυχε τελικά να ανακτήσει τη Θαμόρα από τους Μουσουλμάνους, αλλά δεν κατόρθωσε να τους εκδιώξει εντελώς μέχρι το 987. Αυτό έφερε αντίποινα από τον Aλμανθόρ, ο οποίος ξεκίνησε να καταστρέψει την Κοΐμπρα. Αφού ο Aλμανθόρ πολιόρκησε και ισοπέδωσε την πόλη Λεόν, ο Bερμούδο Β΄ κατέφυγε στη Θαμόρα. Οι Μουσουλμάνοι συνέχισαν τις κατακτήσεις τους, καταλαμβάνοντας την Αστόργα (996) και λεηλατώντας το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα (997).
Το 999 η ποδάγρα (ουρική αρθρίτιδα) από την οποία έπασχε, επιδεινώθηκε και του έγινε αδύνατο να ιππεύσει. Ως στρατιωτικός ηγέτης των Χριστιανών της βορειοδυτικής Ισπανίας, στη συνέχεια ταξίδεψε επάνω σε φορείο. Αργότερα την ίδια χρονιά απεβίωσε στο Βιλλανέβα ντελ Μπιέρθo και τάφηκε στο μοναστήρι του Καρρασέδο. Αργότερα, το λείψανό του μεταφέρθηκε στη βασιλική του Σαν Ισίδορο.
Η καταγωγή του
Τόσο η πατρική όσο και η μητρική καταγωγή του Bερμούδου Β΄ έχουν αποτελέσει αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης. Από την πατρική πλευρά, οι πρωτογενείς πηγές του χρονικού τον αποκαλούν απλώς γιο του βασιλιά Oρδόνιo, χωρίς να διευκρινίζουν, ποιος ήταν ο πρώην βασιλιάς με αυτό το όνομα. Παραδοσιακά ο πατέρας του έχει αναγνωριστεί ως Oρδόνιo Γ΄ και η σύγχρονη σύμβαση συμφωνεί με αυτήν την ανάθεση· όμως τουλάχιστον ένας εξέχων σύγχρονος -από το Λεόν- ιστορικός, ο Mανουέλ Καρριέδο Τεχέδo, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν γιος του Oρδόνιο Δ΄. Το ερώτημα φαίνεται ότι επιλύεται από ένα καταστατικό του αρχείου καταστατικών χαρτών της Σάντα Μαρία δε Καρρασέδo, στο οποίο ο Bερμούδo ονομάζει τον πατέρα του Oρδόνιo και τον πάππο του Ραμίρo, κάνοντας πατέρα του τον Oρδόνιο Γ΄ και όχι τον Oρδόνιο Δ΄, γιο του Aλφόνσo.
Διαμάχη υπάρχει και για την ταυτότητα της μητέρας του. Παραδοσιακά εθεωρείτο γιος της συζύγου τού Oρδόνιο Γ΄, Ουρράκας Φερνάντεθ. Ο επίσκοπος Πελάγιος αναφέρει ότι ο Bερμούδo Β΄ γεννήθηκε από μία δεύτερη σύζυγο τού Oρδόνιο, που ονομαζόταν Eλβίρα, αλλά επειδή καμία τέτοια βασίλισσα δεν εμφανίζεται σε καταστατικά ή σε οποιοδήποτε άλλο αρχείο, εκτός από την αναφορά του επισκόπου, πιθανότατα αυτή δεν υπήρχε. Σε ένα βασιλικό καταστατικό με ημερομηνία 5 Ιανουαρίου 999 ο Βερμούδο Β΄ αναφέρεται στον avο (πάππο ή -κατ' επέκταση- πρόγονό του), τον Γκονθάλο Μπετότεθ κόμη της Ντέθα. Καθώς η παραδοσιακή γενεαλογία του Βερμούδο Β΄ δεν παρείχε τέτοια σχέση, ο Χούστο Πέρεθ δε Ουρβέλ πρότεινε ότι ήταν νόθος γιος του Oρδόνιο Γ΄, με τη σχέση να προέρχεται από τη μητέρα του. Βασισμένος σε πολιτικούς προβληματισμούς και σε μία δεύτερη, ασαφώς τεκμηριωμένη συγγένεια, προσδιόρισε προσωρινά τη μητέρα είτε ως Αραγόντα ή Γκουντρόδα, κόρες του Πελάγιο Γκονθάλεθ, κόμη της Ντέζα, ο οποίος ήταν γιος του κόμη Γκονθάλο. Τον ακολούθησαν αρκετοί ιστορικοί, αλλά άλλοι βρίσκουν ότι τα στοιχεία λείπουν, και έτσι διατηρούν την παραδοσιακή άποψη για τη μητέρα του. Ο προσδιορισμός της πρώτης βασίλισσας του Βερμούδο Β΄ Βελασκίτα Ραμίρεθ ως εγγονής του κόμη Πελάγιo, επιτρέπει την πιθανότητα ότι ο Bερμούδo Β΄ αναφερόταν στον Γκονθάλo ως πρόγονο της συζύγου του και όχι ως πρόγονο από το αίμα του· ωστόσο είχε ήδη χωρίσει τη Βελασκίτα, την εποχή που έγραψε τον εν λόγω καταστατικό.
Οικογένεια
Από την πρώτη του σύζυγο, Βελασκίτα Ραμίρεθ, ο Bερμούδo άφησε μία κόρη:
Ο Βερμούδο Β΄ έπειτα έκανε δεύτερο γάμο, με την Ελβίρα Γκαρσία, κόρη του -από την Καστίλη- κόμη Γκαρσία Φερνάντεθ, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά:
Είχε επίσης τρία νόθα:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Ειρήνη Γατελούζου Παλαιολογίνα
Η Ευγενία Γατελούζου μετά τον γάμο της Ειρήνη Παλαιολογίνα (απεβ. 1 Ιουνίου 1440) από τον Οίκο των Γκαττιλούζι ήταν Ρωμαία Αυτοκράτειρα, σύζυγος του Ιωάννη Ζ΄ Παλαιολόγου. Ήταν κόρη του Φραντσέσκο της Λέσβου (εγγονού του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου) και της Βαλεντίνας Ντόρια.
Κάποια στιγμή πριν από τον Αύγουστο του 1397, η Ευγενία παντρεύτηκε τον δεύτερο εξάδελφό της, Ιωάννη Ζ΄ Παλαιολόγο, που ήταν επίσης δισέγγονος του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου. Όταν ο Μανουήλ Β΄ έχρισε αντιβασιλέα τον Ιωάννη, η Ευγενία είχε ήδη παντρευτεί με τον Ιωάννη. Ο Ιωάννης κυβερνούσε την Κωνσταντινούπουλη μέχρι την επιστροφή του Μανουήλ. Ο σύζυγος της Ευγενίας εκδιώχθηκε από το παλάτι, αλλά αυτή και ο Ιωάννης διατήρησαν τους αυτοκρατορικούς τους τίτλους και εγκατέστησαν την αυλή τους στη Θεσσαλονίκη. Ο Ιωάννης πέθανε στις 22 Σεπτεμβρίου 1408.
Η Ευγενία μετά τον θάνατό του αποσύρθηκε στη Λήμνο. Έγινε καλόγρια και πήρε το μοναστικό όνομα Ειρήνη. Το χρονικό του Γεώργιου Σφραντζή καταγράφει την ημερομηνία του θανάτου και της ταφής της στην Εκκλησία του Παντοκράτορα. Το μόνο γνωστό παιδί της Ευγενίας και του Ιωάννη ήταν ο Ανδρόνικος Ε´ Παλαιολόγος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Ε
Ακρατική κοινωνία
μικρογραφία|Χάρτης του κόσμου το 1000 π.Χ. με χρωματική κωδικοποίηση ανά τύπο κοινωνίας. Εκείνη την εποχή, οι κοινωνίες χωρίς κράτος ήταν ο κανόνας. Ακρατική κοινωνία είναι μια κοινωνία που δεν κυβερνάται από κράτος. Στις ακρατικές κοινωνίες, υπάρχει μικρή συγκέντρωση εξουσίας. Οι περισσότερες θέσεις εξουσίας που υπάρχουν είναι πολύ περιορισμένες σε ισχύ και γενικά δεν κατέχουν μόνιμα θέσεις. και τα κοινωνικά όργανα που επιλύουν διαφορές μέσω προκαθορισμένων κανόνων τείνουν να είναι μικρά. Οι ακρατικές κοινωνίες παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία ως προς την οικονομική οργάνωση και τις πολιτιστικές πρακτικές.
Ενώ οι ακρατικές κοινωνίες ήταν ο κανόνας στην ανθρώπινη προϊστορία, λίγες κοινωνίες χωρίς κράτος υπάρχουν σήμερα. σχεδόν ολόκληρος ο παγκόσμιος πληθυσμός βρίσκεται στη δικαιοδοσία ενός κυρίαρχου κράτους, αν και σε ορισμένες περιοχές οι ονομαστικές κρατικές αρχές μπορεί να είναι πολύ αδύναμες και να διαθέτουν μικρή ή καθόλου πραγματική εξουσία. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας οι περισσότεροι άκρατοι λαοί έχουν ενσωματωθεί στις κοινωνίες που βασίζονται στο κράτος γύρω τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία Κατηγορία:Απατρία Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ευδοκία (αυτοκράτειρα)
Η Ευδοκία ήταν βυζαντινή αυτοκράτειρα, σύζυγος του Ιουστινιανού Β΄.
Ζωή
Το μόνο που είναι γνωστό από την πρώτη σύζυγο του Ιουστινιανού Β΄ (685-95, 705-11) είναι πως ονομαζόταν Ευδοκία, και το γεγονός ότι είχε μια κόρη, (που ονομαζόταν Αναστασία από την πατρική γιαγιά της) η οποία το 705 ήταν αρκετά μεγάλη ώστε να υποσχεθεί ως νύφη στον Βούλγαρο Χαν Τέρβελ, μαζί με άφθονα δώρα, σε αντάλλαγμα που βοήθησε τον Ιουστινιανό να ξανακερδίσει το θρόνο του. Ο Τέρβελ έλαβε το βαθμό του Καίσαρα ως ανταμοιβή για τη βοήθειά του και πιθανότατα, αν και δεν αναφέρεται στις πηγές, να παντρεύτηκε ταυτόχρονα την κόρη του Ιουστινιανού. Για να έχει μια γαμήλια κόρη το 705, γεννήθηκε πιθανώς το 670 και πρέπει να πέθανε πριν από το 695, όταν ο Ιουστινιανός ακρωτηριάστηκε και στάλθηκε εξόριστος στη Χερσώνα, γιατί δεν θάφτηκε στη Χερσώνα αλλά στην πρωτεύουσα, σε έναν τριανταφυλλένιο στο χρώμα τάφο στο μαυσωλείο του Ιουστινιανού Α΄ , στον ναό των Αγίων Αποστόλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Πυργάκι Νάξου
Το Πυργάκι είναι παραλιακός οικισμός στην νοτιοανατολική Νάξο με 48 κατοίκους (απογραφή 2011). Ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος και υπάγεται στο Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιασσό ( 83 κ.), Βουρβουριά ( 11 κ.), Δαμαλάς ( 32 κ.) και Δαμαριώνα ( 333 κ.) την Τοπική Κοινότητα Δαμαριώνος ( 507 κ.). Η τ.κ. Δαμαριώνος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Κοινότητα Αβρακόντε
μικρογραφία|400x400εσ Η Κοινότητα Αβρακόντε είναι κοινότητα του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1931 με την απόσπαση των οικισμών της από την Κοινότητα Αγίου Γεωργίου και έδρα τον Αβρακόντε. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Κουδουμαλιά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 194 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται τον Πρόεδρο κ. Αδάμ Φουκαράκη.
Κοινοτάρχες Αβρακόντε
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αβρακόντε.
Ερμής του Πραξιτέλη
Ο Ερμής του Πραξιτέλους είναι ένα μαρμάρινο σύμπλεγμα που απεικονίζει τον Θεό Ερμή, να κρατά τον μικρό Διόνυσο.
Ιστορικά στοιχεία
Το άγαλμα αποδίδεται στον Πραξιτέλη, ενώ ο Πλίνιος αναφέρει ότι μία παρόμοια σύνθεση είχε φιλοτεχνηθεί από τον πατέρα του, Κηφισόδοτο. Χρονολογείται γύρω στο 340 π.Χ., στη μετάβαση από την ύστερη κλασική στην πρώιμη ελληνιστική γλυπτική. Το άγαλμα λόγω του κάλλους του αποτελεί την ιδανική εικόνα της κλασικής ομορφιάς και γλυπτικής και γι΄ αυτό μέσα σε λίγα χρόνια από την ανεύρεσή του έγινε περίφημο σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ο Ερμής της Ολυμπίας εμφανίζει τα κύρια χαρακτηριστικά της πραξιτέλειας τεχνοτροπίας. Αναλυτικότερα, εικονίζει τον Θεό Ερμή ως έναν νεαρό, όρθιο, γυμνό άνδρα χωρίς γένια, ο οποίος στηρίζεται στο δεξί πόδι και λυγίζει προς τα πίσω το αριστερό, ακουμπώντας στο έδαφος μόνο τα ακροδάχτυλα. Στο αριστερό χέρι ο Θεός κρατά τον Διόνυσο σε βρεφική ηλικία, ενώ στο δεξί, το οποίο δε σώζεται ολόκληρο, υποτίθεται ότι κρατούσε σταφύλι, το οποίο προέτεινε με παιγνιώδη διάθεση προς το βρέφος. Η στάση του Ερμή καθιστά απαραίτητη την προσθήκη στηρίγματος, το οποίο έχει τη μορφή κορμού και καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από ιμάτιο
Ανασκαφή
Ανακαλύφθηκε στις 8 Μαΐου του 1877 στον σηκό του ναού της Ήρας στην Ολυμπία από Γερμανούς αρχαιολόγους και εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας. Η ανασκαφή ξεκίνησε το 1875 μετά από σύμβαση ανάμεσα στο ελληνικό και γερμανικό Κράτος η οποία έγινε ένα χρόνο νωρίτερα. Για πρώτη φορά στην αρχαιολογία δεν επιτράπηκε η παραχώρηση των ευρημάτων αλλά αντιθέτως, αυτά θα αποτελούσαν ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους. Έτσι σκοπός της ανασκαφής αποτέλεσε η επιστημονική γνώση και όχι η απόκτηση μουσειακών ευρημάτων.
Αυθεντικότητα του αγάλματος
Ο Ερμής του Πραξιτέλους αν και θεωρείται σήμερα αυθεντικό έργο του Αθηναίου γλύπτη, στο παρελθόν αμφισβητήθηκε έντονα. Οι αμφιβολίες των ειδικών εστιάζονται σε ορισμένες τεχνικές ατέλειες του έργου αλλά και σε ίχνη εργαλείων που ενδεχομένως φανερώνουν μεταγενέστερη μεταποίηση. Το 1927 ο Γερμανός Αρχαιολόγος Karl Blüme ο οποίος διατυπώνει απορίες και αμφιβολίες για την αυθεντικότητα του συμπλέγματος. Θεωρεί ότι είναι αντίγραφο των ρωμαϊκών χρόνων και τους ισχυρισμούς του φροντίζει να τους γνωστοποιήσει δημοσιεύοντας, μάλιστα, μελέτη σχετική με την τεχνική της αρχαίας γλυπτικής, όπου παραθέτει τις παρατηρήσεις του, όλες σχετικές με την κατασκευή του αγάλματος. Δημιουργείται σχετικός σάλος, ωστόσο, στις απορίες που διατυπώνει τότε ο Γερμανός Αρχαιολόγος δεν δίνεται καμία απάντηση και η περιπέτεια του Ερμή, αναφορικά με την πρωτοτυπία του, παραμένει σε εκκρεμότητα για αρκετά χρόνια, μέχρι να επιχειρήσει να δώσει απαντήσεις ο Oscar Antonsson, το 1937. Ο Antonsson συμπεραίνει ότι το άγαλμα, ναι μεν είναι πρωτότυπο, ναι μεν δημιουργήθηκε από τον Πραξιτέλη, ωστόσο δεν αναπαριστά τον Θεό Ερμή, αλλά τον Πάνα που μεταφέρει τον μικρό Διόνυσο. Η θεωρία αυτή προκαλεί νέο κύκλο αντιδράσεων του αρχαιολόγου που άνοιξε αυτή την συζήτηση, αναζητώντας απαντήσεις, ο οποίος επανέρχεται 11 ολόκληρα χρόνια μετά με μία ολοκαίνουρια αυτή τη φορά προσέγγιση: ότι πρόκειται περί πρωτότυπου αγάλματος, αλλά δεν πρέπει να αποδίδεται στον Πραξιτέλη, μα σε κάποιον συνονόματο του γλύπτη των ελληνιστικών χρόνων. Τελικά αν και υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για μεταγενέστερη χρονολόγηση, μετά από πολλά αρχαιολογικά συμπόσια και βαθύτερη μελέτη φαίνεται ότι το εξαίσιο άγαλμα ανήκει στην πραξιτέλεια παράδοση και τον 4ο αι. π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ηλεία
Μεγαθήριο
300px|μικρογραφία|Αναπαράσταση
Μεγαθήριο (από τις λέξεις «μέγας» και «θηρίο») ονομάζεται ένα γένος γιγαντιαίων εδαφόβιων βραδυπόδων, που κατοικούσε στην νότια Αμερική, και έζησε από τον Πλειόκαινο έως Πλειστόκαινο. Ελάχιστα είδη χερσαίων ζώων ξεπερνούσαν σε μέγεθος τα ζώα αυτό.
Το γένος ανακαλύφθηκε το 1788 στην Αργεντινή. Ο Ζωρζ Κυβιέ μελέτησε τα μεγαθήρια και απέδειξε ότι επρόκειτο για βραδύποδες.
Ταξινόμηση
Το πρώτο δείγμα απολιθωμάτων του Megatherium ανακαλύφθηκε το 1788 από τον Μάνουελ Τόρες, στην όχθη του ποταμού Λουχάν στην Αργεντινή. Το απολίθωμα μεταφέρθηκε στο Εθνικό Μουσείο Φυσικών Επιστημών της Ισπανίας (Museo Nacional de Ciencias Naturales) στη Μαδρίτη το επόμενο έτος, όπου παραμένει. Ανασυγκροτήθηκε από τον εικονογράφο και φυσιοδίφη Juan Bautista Bru, ο οποίος επίσης εφάρμοσε στον σκελετό και μερικά μεμονωμένα οστά.
Με βάση τις εικονογραφήσεις του Bru, ο Ζωρζ Κυβιέ καθόρισε την εμφάνιση του Μεγαθηρίου. Δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο για το εν λόγο θέμα το 1796, ένα αντίγραφο προηγούμενης διάλεξης στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών. Δημοσιεύτηκε ξανά το 1804. αυτό το έγγραφο αναδημοσιεύθηκε στο βιβλίο του Recherches sur les ossemens fossiles de quadrupèdes. Στο γραπτό του του 1796, ο Cuvier έδωσε στο απολιθωμένο το επιστημονικό όνομα Megatherium americanum. Ο Κυβιέ διαπίστωσε ότι το Μεγαθήριο ήταν λεία για άλλα αρπαχτικά και αρχικά πίστευε ότι χρησιμοποίησε τα μεγάλα νύχια του για αναρρίχηση δέντρων, παρόλο που αργότερα άλλαξε την υπόθεσή του για να υποστηρίξει έναν υπόγειο τρόπο ζωής, με τα νύχια που χρησιμοποιούσαν για να σκάψουν τούνελ.
Περιγραφή
Το μεγαθήριο είναι ένα από τα μεγαλύτερα χερσαία ζώα που υπήρξαν ποτέ, με μάζα 4 τόνους και ύψος έως 6 μέτρα. Ήταν ο μεγαλύτερος γνωστός βραδύποδας, με μέγεθος όπως οι σημερινοί ελέφαντες. Το γένος αυτό είναι κυρίως γνωστό από το μεγαλύτερό του είδος, το Megatherium Americanum. Τα συγκεκριμένα ζώα ανήκουν στην μεγαπανίδα του Πλειστόκαινου, δηλαδή ανάμεσα στα μεγαλύτερα είδη που έζησαν κατά τον Πλειστόκαινο.
Κατηγορία:Βραδυποδόμορφα
Αυστραλιανά σωφρονιστικά ιδρύματα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Τα Αυστραλιανά σωφρονιστικά ιδρύματα είναι μια ομάδα από 11 φυλακές που δημιουργήθηκαν από τη Βρετανική Αυτοκρατορία κατά τον 18ο και 19ο αιώνα σε εύφορες αυστραλιανές παράκτιες λωρίδες στο Σίδνεϊ, την Τασμανία, το νησί Νόρφολκ και το Φρίμαντλ της Δυτικής Αυστραλίας, τα οποία πλέον ανήκουν στα Μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, καθώς αντιπροσωπεύουν «...τα καλύτερα σωζόμενα δείγματα μεταφοράς καταδίκων σε μεγάλη κλίμακα και της αποικιακής επέκτασης των ευρωπαϊκών δυνάμεων μέσω της παρουσίας και της εργασίας καταδίκων». Οι προετοιμασίες για την ένταξή τους στη λίστα της UNESCO ξεκίνησαν το 1995 και η υποψηφιότητα τέθηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 2008. Αυτή η πρώτη προσπάθεια απέτυχε και η υποψηφιότητα στη συνέχεια επαναδιατυπώθηκε και έγινε αποδεκτή το 2010.
Ιστορία
Από το 1788 έως το 1868 μεταφέρθηκαν 162.000 περίπου κατάδικοι από την Βρετανία και την Ιρλανδία σε διάφορες σωφρονιστικές αποικίες στην Αυστραλία. Η μεταφορά καταδίκων στην Αμερική, που είχε ξεκινήσει από τις αρχές του 18ου αιώνα, διακόπηκε με την έναρξη της Αμερικανικής επανάστασης. Ήταν λοιπόν αναγκαίο να βρεθεί μια άλλη τοποθεσία για να ανακουφιστούν οι υπερπλήρεις βρετανικές φυλακές και τα κάτεργα. Από το 1770 ο Τζέημς Κουκ είχε διεκδικήσει για λογαριασμό της Βρετανίας την ανατολική ακτή της Αυστραλίας. Στις 13 Μαΐου 1787 ο Πρώτος Στόλος απαρτιζόμενος από 2 πλοία του Βασιλικού Ναυτικού, 3 φορτηγά πλοία και 6 πλοία μεταφοράς καταδίκων, μεταφέροντας συνολικά 1400 άτομα (κατάδικους, φρουρούς, ναυτικούς, κρατικούς λειτουργούς και ελεύθερους άποικους) απέπλευσε από το Πόρτσμουθ για τον κόλπο Μπότανυ, φτάνοντας στις 20 Ιανουαρίου 1788 για να ιδρύσει το Σίδνεϊ, στη Νέα Νότια Ουαλία, τον πρώτο ευρωπαϊκό οικισμό στη νέα ήπειρο. Άλλες ποινικές αποικίες ιδρύθηκαν στη Τασμανία το 1803 ενώ η Δυτική Αυστραλία άρχισε να δέχεται καταδίκους το 1850.
Οι μεταφορές ποινικών κρατούμενων στην Αυστραλία κορυφώθηκαν τη δεκαετία του 1830 και μειώθηκαν σημαντικά την επόμενη δεκαετία, καθώς οι διαμαρτυρίες ενάντια στο σύστημα μεταφοράς καταδίκων εντάθηκαν σε όλες τις αποικίες. Το 1868, σχεδόν δύο δεκαετίες αφότου είχαν σταματήσει οι μεταφορές στις ανατολικές αποικίες, το τελευταίο πλοίο κατάδικων έφτασε στη Δυτική Αυστραλία. Σώζονται στις ημέρες μας περισσότερα από 3.000 σωφρονιστικά ιδρύματα από την πρώτη περίοδο της αποικιοκρατίας στην Αυστραλία, 11 από αυτά θεωρήθηκαν ως τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα και εντάχθηκαν στον Κατάλογο των Μνημείων της UNESCO.
Κατάλογος μνημείων
Τα 11 σωφρονιστικά ιδρύματα που ανήκουν στα Μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO είναι:
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αυστραλία
Συμμετοχή της Ελλάδας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Η Ελλάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, που πραγματοποιήθηκαν στο Ρίο ντε Τζανέιρο, εκπροσωπήθηκε  από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ). Συνολικά έλαβαν μέρος 93 αθλητές σε 15 αθλήματα.
Μετάλλια
Η Ελλάδα κατάφερε να κατακτήσει συνολικά 6 μετάλλια σε 5 διαφορετικά αγωνίσματα, καταλαμβάνοντας έτσι την 26η θέση της κατάταξης στον πίνακα μεταλλίων των Αγώνων. Με 3 χρυσά, 1 αργυρό και 2 χάλκινα η συμμετοχή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, αποτελεί την 5η πιο επιτυχημένη της Ελλάδας σε ολόκληρη την ιστορία των Αγώνων.
Συμμετέχοντες
Στην παρακάτω λίστα, παρουσιάζεται ο αριθμός των συμμετεχόντων σε κάθε άθλημα:
Ιστιοπλοΐα
M = Αγώνας Μεταλλίου; EL = Δεν Προκρίθηκε
Πάλη
undefined
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελλάδα 2016
Εκκλησία του Γκαντιάντι
Η εκκλησία του Γκαντιάντι (განთიადის ეკლესია, Γκαντ'ιάντις εκλέσια) είναι βασιλική τριών αψίδων του 6ου αιώνα, στον οικισμό Γκαντιάντι (επαρχία Γκάγκρα). Χτίστηκε το 543 μ.Χ. και μεταφέρθηκε σε άλλη τοποθεσία αρκετές φορές μεταξύ8ου και 10ου αιώνα. Το 1576 υπέστη ζημιές από εισβολή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι ένας από τους παλαιότερους χριστιανικούς ναούς στη Γεωργία. Σήμερα μόνο τα ερείπια της βασιλικής έχουν μείνει όρθια.
Ιστορική-Αρχιτεκτονική περιγραφή
Οι εμπειρογνώμονες στην εκκλησιολογία προτείνουν ότι η εκκλησία χτίστηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό για τις φυλές Αμπάζγκ οι οποίες εκχριστιανίστηκαν. Στα ερείπια της Βασιλικής βρέθηκε μνήμα με μεγαλογράμματη επιγραφή στα ελληνικά. Φαίνεται πιθανότερο ότι η επιγραφή ανήκε σε τάφο αξιωματούχου ή κληρικού της Αμπχαζίας. Το όνομα του θαμμένου έχει χαθεί. Η επιγραφή χρονολογείται από τον 6ο αιώνα. Η εκκλησία είναι τρίκλιτη βασιλική.
Τρέχουσα κατάσταση
Η περιοχή έχει καταληφθεί από ένα ντε φάκτο ανεξάρτητο κρατίδιο, την Αμπχαζία, η οποία δημιουργήθηκε καθώς οι κάτοικοι ήθελαν να παραμείνουν στην Σοβιετική Ένωση (όπως και η Νότια Οσσετία) και όχι να αποσχιστούν από αυτή μαζί με τη Γεωργία. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, η μελέτη της εκκλησίας και η διεξαγωγή των αντίστοιχων έργων είναι αδύνατη. Η εκκλησία είναι σε άσχημη κατάσταση και χρειάζεται επειγόντως συντήρηση και αποκατάσταση έργων.
Η εκκλησία Τσαντρίπσι έχει το καθεστώς του μνημείου εθνικής σημασίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εκκλησίες του 6ου αιώνα Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Πάτρικ Λη Φέρμορ
Ο σερ Πάτρικ "Πάντι" Μάικλ Λη Φέρμορ, (11 Φεβρουαρίου 1915 – 10 Ιουνίου 2011) ήταν Βρετανός συγγραφέας, λόγιος στρατιώτης και φιλέλληνας, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντίσταση στην Κρήτη κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π. Όσο ζούσε, θεωρείτο ως ένας "από τους μεγαλύτερους εν ζωή Βρετανούς περιηγητές" , ενώ περιγράφτηκε κάποτε από το BBC ως "κράμα ανάμεσα σε Ιντιάνα Τζόουνς, Τζέιμς Μποντ και Γράχαμ Γκριν".
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε στο Λονδίνο και ήταν γιος του Λιούις Λη Φέρμορ διακεκριμένου γεωλόγου και της Μούριελ Αϊλήν. Λίγο μετά τη γέννησή του η μητέρα του έφυγε, προκειμένου να συναντήσει τον πατέρα του στις Ινδίες, αφήνοντάς τον πίσω στην Αγγλία με μια άλλη οικογένεια. Ως παιδί ο Λη Φέρμορ είχε προβλήματα με τη δομή και τους περιορισμούς της ακαδημαϊκής πειθαρχίας. Για αυτό τον έστειλαν σε σχολείο για "δύσκολα παιδιά". Αργότερα αποβλήθηκε από το Κινγκς Σκουλ, του Καντέρμπουρι. Συνέχισε τη μάθησή του διαβάζοντας κείμενα στην Ελληνική και τα Λατινικά, έργα του Σαίξπηρ και ιστορία, με απώτερο στόχο τη Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχερστ.
Πρώτα ταξίδια
Στην ηλικία των 18, ο Λη Φέρμορ αποφάσισε να ταξιδέψει στην Ευρώπη, από το Χουκ της Ολλανδίας έως την Κωνσταντινούπολη Ξεκίνησε στις 8 Δεκεμβρίου 1933, λίγο μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία στη Γερμανία, με λίγα ρούχα, το Βιβλίο Αγγλικών Στίχων της Οξφόρδης και ένα τόμο των Ωδών του Οράτιου. Κοιμόταν όπου εύρισκε, είτε σε αχυρώνες και καλύβες βοσκών, είτε σε σπίτια της αριστοκρατίας της Κεντρικής Ευρώπης, ακόμη και σε μοναστήρια. Δύο από τα περιηγητικά του έργα, Η εποχή της Δωρεάς (1977) και το Ανάμεσα στα Δάση και τα Νερά (1986), περιγράφουν με λεπτομέρειες το ταξίδι του.
Ο Λη Φέρμορ έφθασε στην Κωνσταντινούπολη την 1η Ιανουαρίου 1935, και συνέχισε το ταξίδι του κατά μήκος της ελληνικής χερσονήσου. Τον Μάρτιο, ενεπλάκη με την εκστρατεία των βασιλικών δυνάμεων στη Μακεδονία ενάντια στη δημοκρατική εξέγερση του 1935. Στην Αθήνα, συνάντησε την Μπαλάσα Καντακουζηνού (Bălaşa Cantacuzino), Ρουμάνα ευγενή της οικογένειας των Καντακουζηνών, την οποία και ερωτεύτηκε. Έζησαν σε έναν παλαιό νερόμυλο, έξω από την πόλη, που έβλεπε προς τον Πόρο. Εκείνος έγραφε και εκείνη ζωγράφιζε. Αργότερα μετακόμισαν στο Μπάλενι Băleni, τον οίκο της οικογένειας των Καντακουζηνών στη Μολδαβία, έως το ξέσπασμα του Β' Π.Π. .