cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νοησιαρχία
Ως νοησιαρχία αποδίδεται στα ελληνικά ο λατινικός όρος intellectualismus (από το intellectus = νους). Ο όρος γενικά σημαίνει την κυριαρχία ή προτεραιότητα του νου, της νόησης έναντι των άλλων αρχών ή στοιχείων που καθορίζουν στην ουσία τους τον κόσμο, την γνώση, τον ψυχικό και πρακτικό βίο.
Ειδικότερα στην περιοχή της οντολογίας, ως νοησιαρχική χαρακτηρίζεται κάθε φιλοσοφική στάση που θεωρεί τον νου ως ουσία και πρώτη αρχή των όντων και κατά συνέπεια υποστηρίζει ότι ο υλικός κόσμος είναι αναγώγιμος σε νοητικά στοιχεία (ιδέες, απόλυτες αλήθειες).
Η νοησιαρχία, δίδοντας προτεραιότητα στον νου, βρίσκεται σε ριζική αντίθεση προς τον βολουνταρισμό, ο οποίος θεωρεί την βούληση κυρίαρχο στοιχείο της πραγματικότητας.
Στην ακραία εκδοχή της - όπως αυτή, για παράδειγμα, που υποστηρίχθηκε από τον Λάιμπνιτς και αργότερα από τους εκπροσώπους του γερμανικού ιδεαλισμού - η θέση αυτή ταυτίζει απολύτως το είναι με το νοείν. Σε μία μετριοπαθέστερη εκδοχή της - όπως αυτή, για παράδειγμα, που διατυπώθηκε από τον Καρτέσιο - η νόηση (res cogitans) διαφέρει ως προς την ουσία της από τον υλικό κόσμο (res extensa) αλλά η res cogitans νοεί την res extensa) και έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει πλήρη και ακριβή εικόνα της. Στην ριζική της αντίθεση προς τον βολουνταρισμό, η νοησιαρχία υποστηρίζει ότι η πραγματικότητα ως προς το βαθύτερο είναι της και αιτία της είναι νους ή λόγος και όχι βούληση.
Στην περιοχή της ψυχολογίας, η νοησιαρχία υποστηρίζει την προτεραιότητα της νόησης έναντι των άλλων ψυχικών ιδιοτήτων είτε από την άποψη ότι αυτή καθορίζει την ουσία της ευδαιμονίας (Αριστοτέλης, Θωμάς ο Ακινάτης) είτε από την εσφαλμένη άποψη ότι οι ψυχικές λειτουργίες - βούληση, συναίσθημα κ.α. - μπορούν να αναχθούν σε νοητικές γιατί είναι συγκεχυμένα νοητικά φαινόμενα ή αποτελέσματα νοητικών φαινομένων είτε γιατί είναι μεν μη αναγώγιμα αλλά δευτερεύουσας σημασίας.
Κατηγορία:Έννοιες στην επιστημολογία Κατηγορία:Έννοιες στη μεταφυσική Κατηγορία:Ιστορία των ιδεών Κατηγορία:Φιλοσοφία της εκπαίδευσης
Περιφέρειες της Αγγλίας
Στην Αγγλία η περιφέρεια αποτελεί το ανώτερο επίπεδο υποεθνικής διαίρεσης, που χρησιμοποιείται από την κεντρική κυβέρνηση. Μεταξύ 1994 και 2011 εννέα περιφέρειες είχαν επισήμως μεταβιβασμένες λειτουργίες μέσα στην Κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου. Παρότι σήμερα δεν εκπληρώνουν αυτό το ρόλο, συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται για ορισμένους διοικητικούς σκοπούς. Τα όρια αυτών των περιφερειών έχουν καθιερωθεί από την δεκαετία του 1940.
Λίστα των περιφερειών
thumb|250px|Χάρτης των περιφερειών
2809 Βερνάντσκι
Ο Βερνάντσκι (Vernadskij) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,6. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου ορυκτολόγου και γεωχημικού Βλαντίμιρ Βερνάντσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Βερναντσκι
Βακάι Χαϊριγιέ
Με την τουρκική ονομασία «Βακάι Χαϊριγιέ» (Vaka-i Hayriye) που σημαίνει κατά λέξη γεγονός ευνοϊκό ή ευτυχές (ευτυχές γεγονός) φέρεται στην ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η διάλυση των Γενιτσάρων που συνέβη τον Ιούνιο του 1826 κατόπιν διαταγής του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄.
Συγκεκριμένα όταν την εποχή εκείνη ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ αποφάσισε την ανασυγκρότηση του οθωμανικού στρατού κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα που θα είχε ως συνέπεια τη διάλυση των Γενιτσάρων, οι τελευταίοι θεωρώντας δεδομένο ότι θα έχαναν όλες τις απολαβές που είχαν μέχρι τότε προκάλεσαν επανάσταση κατά του Σουλτάνου περικυκλώνοντας τα ανάκτορα. Ο Σουλτάνος όμως που περίμενε μια τέτοια εξέλιξη είχε καλέσει γύρω από την Κωνσταντινούπολη μεγάλες στρατιωτικές μονάδες και πυροβολικό τις οποίες και διέταξε να διαλύσουν τους επαναστάτες και να καταστρέψουν το στρατόπεδό τους.
Κατά τη μάχη που ακολούθησε περικυκλώθηκαν οι Γενίτσαροι όπου και ακολούθησε ο όλεθρος αυτών. Περίπου 4.000 φονεύτηκαν μέσα σε μία ημέρα ενώ οι εκκαθαρίσεις συνεχίστηκαν εντός και γύρω από την Κωνσταντινούπολη τις επόμενες ημέρες όπου εκατοντάδες συνελήφθησαν και εξορίστηκαν και εκτελέστηκαν είτε δι΄ αποκεφαλισμού είτε δια στραγγαλισμού. Οι δε περιουσίες των Γενιτσάρων δημεύτηκαν και όσοι επέζησαν της καταστροφής διέφυγαν στη Βαλκανική. Κάποιοι ελάχιστοι μόνο που δήλωσαν υποταγή φέρονταν να σώθηκαν.
Ήταν γεγονός ότι τελευταία οι Γενίτσαροι από άλλοτε αυτοκρατορικά τάγματα (ελίτ) είχαν μεταβληθεί σε φόβο και τρόμο των Σουλτάνων σε κάθε διοικητική αλλαγή προς εκσυγχρονισμό που προέβαιναν σε σημείο που να φαίνεται αυτοί να διοικούσαν φθάνοντας στο σημείο άλλους Σουλτάνους να καθαιρούν και άλλους ακόμα και να φονεύουν. Παράλληλα την ίδια εποχή υπήρχε ενα γενικότερο αντι-γενιτσαρικό κλίμα σ΄ όλη τη δυτική αυτοκρατορία που και αυτό βοήθησε την ολοκληρωτική καταστροφή τους.
Οι στρατιωτικές δυνάμεις που έλαβαν τότε μέρος στο «βακάι χαϊρίγιε» αποτέλεσαν την αρχή του νέου σουλτανικού στρατού που έλαβε το όνομα «Ασκέρι Μανσούρι Μωχαμεντιγιέ» (= Νικηφόρος στρατός του Μωχάμεντ) (Asakir-i Mansure-i Muhammediye).
Σημειώσεις
Στη τουρκική γλώσσα το αντίθετο του «Βακάι Χαϊριγιέ» είναι το Βακάι Σεριϊγιέ (= ατυχές γεγονός – (Vaka-i Şerriyye).
Κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Μεταρρυθμίσεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Οι Θησαυροί του Σολομώντος (ταινία, 1950)
Η ταινία Οι Θησαυροί του Σολομώντος (Πρωτότυπος Τίτλος King Solomon's Mines) είναι περιπέτεια παραγωγής 1950, σε σκηνοθεσία Κόμπτον Μπένετ και Άντριου Μάρτον. Η ταινία είναι ελεύθερη μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Χένρυ Ράιντερ Χάγκαρντ το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη η Χέλεν Ντόιτς. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Ντέμπορα Κερ, ο Στιούαρτ Γκρέιντζερ κι ο Ρίτσαρντ Κάρλσον. Η ταινία προτάθηκε για τρία βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και κέρδισε δυο.
Πλοκή
Ο Άλαν Κουάτερμεϊν (Στιούαρτ Γκρέιντζερ) ένας έμπειρος κυνηγός σαφάρι αποφασίζει παρά τις αρχικούς του δισταγμούς να βοηθήσει την Ελίζαμπεθ Κέρτις (Ντέμπορα Κερ) και τον αδελφό της Τζον Γουντ (Ρίτσαρντ Κάρλσον) να βρει το χαμένο της σύζυγο, του οποίου τα ίχνη αγνοούνται από τη στιγμή που ξεκίνησε την αναζήτηση των θησαυρών του βασιλιά Σολομώντα σε μια ανεξερεύνητη περιοχή της αφρικανικής ηπείρου. Ο Άλαν, η Ελίζαμπεθ κι ο Τζον ξεκινούν την αναζήτηση του χαμένου συζύγου με τη βοήθεια ενός αντίγραφου του χάρτη που χρησιμοποίησε. Στην ομάδα των τριών προστίθενται, ένας μυστηριώδης ντόπιος, ο Ουμπόπα (Σιριάκ). Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού η Ελίζαμπεθ κι ο Άλαν ερωτεύονται.
Πληροφορίες Παραγωγής
Όπως κι όλες οι υπόλοιπες μεταφορές του διάσημου μυθιστορήματος του Χάγκαρντ έτσι και σε αυτή γίνεται αλλαγή όσον αφορά τα γεγονότα προκειμένου να συμπεριληφθεί και πρωταγωνιστικός γυναικείος ρόλος στην υπόθεση. Επιπλέον η ταινία ξεφεύγει από το μυθιστόρημα σε μεγαλύτερο βαθμό από την εκτέλεση του 1937, με κύρια διαφορά την αφαίρεση πολλών από των Αφρικανών ηρώων του βιβλίου καθώς και τη μείωση της σημαντικότητας του χαρακτήρα του Ουμπόπα.
Σύμφωνα με τον ιστορικό κινηματογράφου Ρόμπερτ Όσμπορν, ο πρώτος ηθοποιός που προσεγγίστηκε για το ρόλο του Κουάτερμεϊν ήταν ο Έρολ Φλιν, που αναγκάστηκε να τον απορρίψει προτιμώντας να συμμετάσχει στη μεταφορά του μυθιστορήματος του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ Κιμ (Kim, 1950). Η απόρριψη του Φλιν είχε ως αποτέλεσμα την ανάθεση του ρόλου στον άσημο μέχρι τότε Στιούαρτ Γκρέιντζερ, ο οποίος μετά την επιτυχία της ταινίας έγινε αστέρι πρώτου μεγέθους.
Τα γυρίσματα έγιναν στην Ουγκάντα, στο Βελγικό Κόνγκο, στην Τανζανία και στην Κένυα.
Υποδοχή
Η ταινία ήταν η τρίτη δημοφιλέστερη ταινία στο αγγλικό Box-Office το 1951. Έκανε εισπράξεις 5.050.000 δολαρίων στις Η.Π.Α. και 10.000.000 εισπράξεις παγκοσμίως.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για τρία βραβεία Όσκαρ. Έχασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από την ταινία Όλα για την Εύα (All About Eve) του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς, αλλά βραβεύτηκε με όσκαρ για το μοντάζ και την έγχρωμη φωτογραφία της.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Συνέχειες και επανεκτελέσεις
Το 1959 γυρίστηκε συνέχεια της ταινίας με τίτλο Μαύροι Γίγαντες (Watusi), ενώ το 1985 το μυθιστόρημα του Χάγκαρντ διασκευάστηκε ξανά για τη μεγάλη οθόνη, με πρωταγωνιστές τους Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν και τη Σάρον Στόουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1950 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κένυα Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουγκάντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα
2810 Λεβ Τολστόι
Ο Λεβ Τολστόι (Lev Tolstoj) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,6. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου συγγραφέα Λέοντος Τολστόι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Λεβ Τολστόι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Λεβ Τολστοι
Ιγκόρ Γιαροσλάβιτς
Ο Ιγκόρ Γιαροσλάβιτς, ρωσ. Игорь Ярославич (1036 - 1060) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας του Βολίν (1054-57) και μετά του Σμολένσκ (1057-60).
Βιογραφία
Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι γεννήθηκε μεταξύ των ετών 1034-35, ενώ άλλοι ότι γεννήθηκε μετά από το μετακίνηση τού Γιαροσλάβ Α΄ στο Κίεβο το 1036. Όταν το 1054 ο πατέρας του απεβίωσε, ο Ιζιασλάβ Α΄, μεγαλύτερος αδελφός του Ιγκόρ, τον όρισε πρίγκιπα του Βολίν. Το 1059 απεβίωσε ο Βιατσεσλάβ πρίγκιπας του Σμολένσκ, άλλος αδελφός του Ιγκόρ, υπό αδιευκρίνηστες συνθήκες και ο Ιγκόρ μεταφέρθηκε στο Σμολένσκ. Περίπου την ίδια εποχή ο Ροστισλάβ, ανιψιός του Ιγκόρ, του άφησε να κυβερνήσει το πριγκιπάτο του Τμουταρακάν.
Όπως και ο Βιατσεσλάβ, ο Ιγκόρ απεβίωσε νέος, στα 24 έτη του, αφήνοντας πίσω δύο τέκνα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την κόμισσα του Ορλαμύνντε, όπως είχε ο πατέρας του σχεδιάσει όσο ζούσε και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
1827 Άτκινσον
Ο Άτκινσον (Atkinson) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,39. Ανακαλύφθηκε το 1962 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βρετανού αστρονόμου Ρόμπερτ Άτκινσον (Robert d'Escourt Atkinson, 1898-1982).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Άτκινσον είναι DU ή T.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ατκινσον
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1968 – Άλμα εις τριπλούν ανδρών
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Γκεόργκι Στοϊκόφσκι από τη Βουλγαρία για τρίτη φορά. Το αργυρό μετάλλιο κατέκτησε ο Βασίλε Ντουμιτρέσκου από τη Ρουμανία και το χάλκινο ο Ευάγγελος Βλάσσης από την Ελλάδα. Έλαβαν μέρος 9 αθλητές από 5 χώρες.
Τελικός
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου.
Μετέχουσες χώρες
Στο αγώνισμα συμμετείχαν 9 αθλητές από 5 χώρες.
• 4
Πίνακας μεταλλίων (1929—1968)
Το συνολικό υπόλοιπο μεταλλίων στο άλμα εις τριπλούν ανδρών μετά τους Βαλκανικούς Αγώνες 1968. Οι Βαλκανικοί Αγώνες του 1946 και οι Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες του 1947 δεν συμπεριλαμβάνονται στον πίνακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίσματα στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου 1968 1968
Καζούλ-ντ'Ερώ
Το Καζούλ-ντ'Ερώ (γαλλικά: Cazouls-d'Hérault, οξιτανικά: Càsols d'Erau) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καζουλέν (γαλλικά: Cazoulins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Μνημείο πρώτης Σερβικής εξέγερσης
Το μνημείο της πρώτης σερβικής εξέγερσης είναι ένα ιστορικό συγκρότημα που περιλαμβάνει ένα σύνολο κτιρίων και μνημείων που συνδέονται με την πρώτη σερβική εξέγερση στην Ορασάκ. 250px|μικρογραφία|δεξιά|Το κτίριο του μουσείου 250px|μικρογραφία|δεξιά|Η πηγή και το μνημείο της 250px|μικρογραφία|δεξιά|Ο ανδριάντας του Καραγιώργη Η Αραχίδα όπου βρίσκεται είναι ένα χωριό που απέχει από το Βελιγράδι περίπου 70 χλμ., εκεί έγινε η Συνέλευση του Ορασάκ στις 15 Φεβρουάριου 1804. Ήταν μια συνάντηση επιφανών Σέρβων στην οποία αποφασίστηκε να γίνει εξέγερση εναντίον της τουρκικής κυβέρνησης. Κατά τη συνεδρίαση αυτή ο Καραγιώργης Πέτροβιτς επιλεγεί αρχηγός της.
Εκκλησία του Ορασάκ
Η εκκλησία χτίστηκε στο Ορασάκ μεταξύ του 1868 και 1870, ο αρχιτέκτονας του ναού παραμένει σήμερα άγνωστος. Καλλιτεχνικής αξίας είναι το τέμπλο του ναού που φιλοτεχνήθηκε από τον Στεφάν Τοντόροβιτς. Το τέμπλο είναι ζωγραφισμένο με 24 αγιογραφίες που δείχνουν άγιους και σκηνές από την ιστορία της Καινής Διαθήκης.
Πηγές
Η πηγή βρίσκεται όχι πολύ μακριά από την εκκλησία, στην ρεματιά του Maricevica. Το μνημείο αυτό χτίστηκε το 1954 προς ανάμνηση της πρώτης σερβικής εξέγερσης. Στο κεντρικό τμήμα του μνημείου είναι τρεις τοξωτές μαρμάρινες πλάκες. Στη μέση είναι χαραγμένες οι λέξεις "Σε αυτό το μέρος στις 15 Φεβρουαρίου 1804 ξεκίνησε η πρώτη σερβική εξέγερση"
Μνημείο Καραγιώργη
Ο ανδριάντας του Καραγιώργη στήθηκε στην επέτειο της διακοσαετίας της πρώτης σερβικής εξέγερσης. Το μνημείο είναι 3.4 μέτρα ύψος και το έργο του γλύπτη Ραντοβάνοβιτς. Κατασκευάστηκε από λευκό μάρμαρο με χρηματοδότηση από το δήμο Aranđelovac.
Αναφορές
Κατηγορία:Πρώτη Σερβική εξέγερση Κατηγορία:Μνημεία στη Σερβία
2811 Στρέμτσοβι
Ο Στρέμτσοβι (Stremchovi) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Τσέχο αστρονόμο Αντονίν Μρκος στο Αστεροσκοπείο Κλετ, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο χωριό της επαρχίας του Μπρνο, στο οποίο γεννήθηκε ο Μρκος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Στρεμτσοβι
Βασίλ Απρίλοφ
Ο Βασίλ Απρίλοφ (βουλγαρικά:Васил Априлов, 1789 - 1847) ήταν Βούλγαρος ευεργέτης, παιδαγωγός και από τους πρωτοπόρους της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης και του βουλγαρικού εθνικισμού.
Ο Απρίλοφ έγραψε έργα για το πώς έπρεπε να οργανωθεί η παιδεία στη Βουλγαρία και για την ιστορία του βουλγαρικού λαού, ενώ με δικές του παροτρύνσεις άρχισε να γίνεται η καταγραφή των δημοτικών τραγουδιών της Βουλγαρίας. Συνέβαλε έτσι σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση της νέας εθνικής ταυτότητας των Βουλγάρων. Ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «Αναγέννηση» για τη βουλγαρική εθνική κίνηση του 19ου αιώνα σε ένα φυλλάδιο που δημοσίευσε το 1842 στα ρώσικα στην Αγία Πετρούπολη, στο οποίο μιλούσε για την αναγέννηση της βουλγαρικής λογοτεχνίας και εκπαίδευσης αλλά και του βουλγαρικού λαού.
Πέθανε στο Γκαλάτσι στις 2 Οκτωβρίου 1847. Το σχολείο που είχε ιδρύσει στο Γκάμπροβο φέρει από το 1889 το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι παιδαγωγοί Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς
Δημήτριος Μιαούλης
Με το ονοματεπώνυμο Δημήτριος Μιαούλης μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Πτολεμαίος ο Αλωρίτης
Ο Πτολεμαίος ο Αλωρίτης ήταν αντιβασιλέας της Μακεδονίας και μετέπειτα βασιλέας με την δολοφονία του Αλέξανδρου Β΄.
Ιστορικό
Ο Πτολεμαίος επί βασιλείας Αμύντα Γ΄ υπηρετούσε ως απεσταλμένος των Μακεδόνων στην Αθήνα την περίοδο 375 - 373 π.Χ.
Μετά τον θάνατο του Αμύντα Γ΄ το 370 π.Χ. σύναψε σχέσεις με την χήρα του, την Ευρυδίκη και κατά την απουσία του διαδόχου βασιλιά Αλέξανδρου Β΄ στην Θεσσαλία, επαναστάτησε εναντίον του για να καταλάβει τον θρόνο, με την βοήθεια της Ευρυδίκης, η οποία ήταν η μητέρα του Αλεξάνδρου. Αυτό προκάλεσε μεγάλη αναταραχή στις αριστοκρατικές οικογένειες της Μακεδονίας, οι οποίες κάλεσαν τον Πελοπίδα από την Θήβα ως διαμεσολαβητή για την επικράτηση της σταθερότητας και ειρήνης. Σύμφωνα με την ειρηνευτική συμφωνία, ο Αλέξανδρος παρέμεινε βασιλιάς και ο Πτολεμαίος ανέλαβε την θέση του αντιβασιλέα και ο Φίλιππος Β΄, ο μικρότερος αδελφός του Αλέξανδρου, δόθηκε ως όμηρος στην Θήβα για τήρηση των εγγυήσεων από τον Αλέξανδρο και ασφάλεια του Πτολεμαίου. Το 368 π.Χ. όμως, ο Πτολεμαίος δολοφόνησε τον Αλέξανδρο και έγινε ο ίδιος βασιλιάς.
Με την σειρά του όμως, ο Πτολεμαίος δολοφονήθηκε τρία χρόνια αργότερα το 365 π.Χ. από τον Περδίκκα Γ΄, τον άλλο αδελφό του Αλέξανδρου, ο οποίος έγινε και ο επόμενος βασιλιάς.
Θεωρείται πως ο Πτολεμαίος καταγόταν από τον αδελφό του Αμύντα, Μενέλαο, θείο του Αλέξανδρου, του Περδίκκα και του Φιλίππου, κάτι που χρησιμοποίησε στις αξιώσεις του για την αρπαγή της βασιλείας.
Κατηγορία:Δυναστεία των Αργεαδών Κατηγορία:Μακεδόνες μονάρχες
Σκάλδης
Ο Σκάλδης (αγγλικά: Scheldt, γαλλικά: Escaut (Εσκώ), φλαμανδ. και ολλανδ. Schelde (Σχέλντε)) είναι ποταμός της δυτικής Ευρώπης, με μήκος 435 χιλιόμετρα. Πηγάζει από τη βόρεια Γαλλία, ρέει κυρίως μέσα από το Βέλγιο και καταλήγει στη Βόρεια Θάλασσα διασχίζοντας ολλανδικό έδαφος. Μαζί με τον Κάτω Ρήνο και τον Μεύση αποστραγγίζει μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στον κόσμο, ενώ ως υδάτινη αρτηρία, με τις πολλές διώρυγες που τον τέμνουν και τους πλωτούς παραποτάμους του, εξυπηρετεί μία περιοχή που περιλαμβάνει τη γεωργικά ανεπτυγμένη Πεδιάδα της Φλάνδρας, τα υφαντουργικά κέντρα του Βελγίου, τα ανθρακωρυχεία της βόρειας Γαλλίας και το βιομηχανικό σύμπλεγμα Λιλ - Ρουμπαί-Τουρκουέν. Κύριοι παραπόταμοί του είναι οι Σκαρπ, Λυς, Ντέντερ (ή, στα γαλλικά, Νταντρ) και Ρύπελ.
Τον ποταμόκολπό του αποτελούσαν άλλοτε δύο δίαυλοι, ο Ανατολικός και ο Δυτικός Σκάλδης (Όοστερσχελντε και Βέστερσχελντε). Το 1866, όμως, ο Ανατολικός Σκάλδης αναχωματώθηκε, αλλά ένας βραχίονας του Δυτικού Σκάλδη με ελάχιστο βάθος 7 μέτρα επιτρέπει στα πλοία να προσεγγίζουν στην Αμβέρσα. Με τον άνω ρου του εγκιβωτισμένο, ο ποταμός είναι πλωτός επί 200 περίπου χιλιόμετρα στο Βέλγιο και επι 48 στη Γαλλία. Στις γνωστές πόλεις που βρίσκονται στις όχθες του ανήκουν οι Καμπραί και Βαλανσιέν στη Γαλλία και Τουρναί, Οντενάρντ, Γάνδη και Αμβέρσα στο Βέλγιο. Το πιο πολυσύχναστο τμήμα του Σκάλδη εκτείνεται μεταξύ Αμβέρσας και Γάνδης. Η Διώρυγα Σαιν-Καντέν τον συνδέει με το ποτάμιο σύστημα Σάμπρ-Μεύση. Από τη Γάνδη, η Διώρυγα Γάνδης-Τέρνεζεν συνδέεται άμεσα με τον Δυτικό Σκάλδη, ενώ η μικρή Διώρυγα Γάνδης-Οστένδης καταλήγει στη Βόρεια Θάλασσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας Κατηγορία:Ποταμοί του Βελγίου Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης
Καμπύλη
thumbnail|Κλειστή (Α) και ανοιχτή (Β) καμπύλη|300px Ως καμπύλη γραμμή στη γεωμετρία χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε γραμμή της οποίας κανένα τμήμα της δεν είναι ευθύγραμμο. Επίσης ορίζεται και ως γραμμή που μεταβάλλει κατεύθυνση χωρίς να σχηματίζει καμία γωνία.
Κάθε επιμέρους τμήμα μιας καμπύλης λέγεται καμπύλο τμήμα ή τόξο της καμπύλης. Μια καμπύλη γραμμή λέγεται κλειστή όταν τα άκρα της συμπίπτουν. Το αντίθετο λέγεται ανοικτή.
Επίσης, τόσο στη γεωμετρία όσο και στη φυσική, ως καμπύλη ορίζεται η γραμμή που παριστά τις διαδοχικές θέσεις ενός σημείου που κινείται όχι ευθύγραμμα, σύμφωνα με κάποιο καθορισμένο νόμο. Έτσι, η περιφέρεια κύκλου είναι κλειστή καμπύλη της οποίας όλα τα σημεία απέχουν ίση απόσταση από κάποιο άλλο εκτός σημείο (κέντρο). Στις γραφικές παραστάσεις η καμπύλη παριστά μεταβολές κατάστασης ή εκφράζει νόμους ενός φαινομένου (συντεταγμένες), π.χ. βαρομετρική καμπύλη, μεταβολής θερμοκρασίας κ.λπ).
Στην αρχαία ελληνική υπονοώντας τη λέξη βακτηρία, ως καμπύλες χαρακτηρίζονταν οι ράβδοι που κρατούσαν οι χωρικοί, οι ζητιάνοι, οι ταξιδιώτες, οι παιδαγωγοί κ.λπ σε αντίθεση με τους πλούσιους που κρατούσαν τις ορθές (βακτηρίες).
Κλειστή καμπύλη
Στη γεωμετρία, μία καμπύλη λέγεται κλειστή όταν δεν έχει άκρα και μη κλειστή ή ανοιχτή στην αντίθετη περίπτωση.
Στην ευκλείδεια γεωμετρία, ο κύκλος είναι μία κλειστή καμπύλη από αξίωμα. Κλειστή καμπύλη είναι επίσης κάθε ευθεία, από τη στιγμή που δεν έχει άκρα, πράγμα που δικαιολογείται και διαισθητικά, αν θεωρήσουμε την ευθεία κύκλο άπειρης ακτίνας. Ωστόσο μία ημιευθεία δεν είναι κλειστή εφόσον έχει άκρο.
Ένας κάπως πιο αυστηρός ορισμός της κλειστής καμπύλης θα περιλάμβανε τα άκρα. Δηλαδή στην κλειστή τα δύο άκρα συμπίπτουν στο ίδιο σημείο, στην ανοικτή τα δύο άκρα είναι διαφορετικά σημεία.
Πηγές
Κατηγορία:Γραμμές Κατηγορία:Γενική τοπολογία Κατηγορία:Τοπολογία
Περικλής Διαμαντής
Ο Περικλής Διαμαντής ήταν διάσημος Έλληνας αριθμομνήμων του 19ου και 20ού αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί
1828 Κασίρινα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κασίρινα εκτιμάται σε 27,85 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0995. Η Κασίρινα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 50 λεπτά.
Minarelli
Η Motori Minarelli είναι ιταλικό εργοστάσιο κατασκευής κινητήρων (μοτέρ) μοτοσυκλετών. Στη Minarelli κατασκευάζονται και οι κινητήρες της μοτοσικλέτας XT 660 R και αποστέλλονται στη Γαλλία στο εκεί εργοστάσιο της MBK. Το 2002 αγοράστηκε από την ιαπωνική Yamaha, και είναι πλέον μέλος του ομίλου εταιρειών της μητρικής εταιρείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστές μοτοσικλετών της Ιταλίας
2812 Σκαλτρίτι
Ο Σκαλτρίτι (Scaltriti) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ιταλού αστρονόμου Φράνκο Σκαλτρίτι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σκαλτρίτι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σκαλτριτι
Βιατσεσλάβ Γιαροσλάβιτς
Ο Βιατσεσλάβ Γιαροσλάβιτς, ρωσ. Вячеслав Ярославич (απεβ. 1059) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Σμολένσκ (1054-59).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Γιαροσλάβ Α΄ τού σοφού μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου και της Ίνγκεγκερντ (βαπτίστηκε Ειρήνη) των Μούνσο, κόρης τού Όλαφ Σκότκονουνγκ της Σουηδίας.
Αδέλφια του ήταν ο Βλαντίμιρ του Νόβγκοροντ, ο Ιζιασλάβ Α΄ του Κιέβου, ο Σβιατοσλάβ Β΄ του Κιέβου, ο Βσέβολοντ Α΄ του Κιέβου και ο Ιγκόρ Γιαροσλάβιτς. Δεν έχουμε πολλές πληροφορίες γι' αυτόν. Απεβίωσε υπό αδιευκρίνηστες συνθήκες και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιγκόρ, που έγινε πρίγκιπας τού Σμολένσκ.
Οικογένεια
Μερικά έγγραφα υποδεικύουν, ότι είχε έναν γιο:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης 1987-88
Το κύπελλο πρωταθλητριών της περιόδου 1987-88 ήταν το τριακοστό τρίτο από την καθιέρωση του θεσμού. Το κατέκτησε η ΠΣΦ Αϊντχόφεν για πρώτη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη Μπενφίκα στην διαδικασία των πέναλτι με 6-5. Ο κανονικός αγώνας είχε λήξει ισόπαλος 0-0.. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαΐου, στη Στουτγάρδη και τον παρακολούθησαν 68.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Νίκος Πουλαντζάς
Ο Νίκος Πουλαντζάς (21 Σεπτεμβρίου 1936 - 3 Οκτωβρίου 1979) ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος και φιλόσοφος, θεωρητικός της πολιτικής κοινωνιολογίας.
Βιογραφία
Ο Νίκος Πουλαντζάς γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1936 στην Αθήνα, και κατοικούσε με τους γονείς του στην οδό Βερανζέρου στην Πλατεία Βάθης. Ο πατέρας του, Αριστείδης, ο οποίος καταγόταν από την Μάνη, ήταν δικηγόρος. Η μητέρα του λεγόταν Αγγελική, το γένος Καρυοφύλλη. Μετά την αποφοίτησή του από το Δημοτικό σχολείο ο Νίκος Πουλαντζάς φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αθηνών και παράλληλα στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Το 1953 απέκτησε το Γαλλικό δίπλωμα μέσης εκπαίδευσης, γνωστό ως ΄΄baccalauréat΄΄ και στις εξετάσεις φιλοσοφίας απέκτησε το σχετικό βραβείο. Από τα χρόνια σπουδών του στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών αρχίζει να γνωρίζει τον Μαρξισμό.
Το 1955 έλαβε και το απολυτήριό του από το Πειραματικό Σχολείο αλλά ήταν ήδη φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αυτό οφείλεται σε μια μορφωτική συμφωνία ανάμεσα στο Γαλλικό κράτος και στην Ελλάδα κατά την οποία αναγνωριζόταν ως ισότιμο το γαλλικό ΄΄baccalauréat΄΄ με το απολυτήριο του γυμνασίου. Το πτυχίο της Νομικής το έλαβε το 1957 με το βαθμό ΄΄Άριστα΄΄. Θα υπηρετήσει τη θητεία του στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό. Το 1960 θα αποκτήσει την άδεια ασκήσεως του δικηγορικού επαγγέλματος χωρίς όμως να το ασκήσει ποτέ. Την ίδια χρονιά θα φύγει για την Δυτική Γερμανία όπου θα παρακολουθήσει δύο εξάμηνα σεμινάρια φιλοσοφίας και φιλοσοφίας του δικαίου στα πανεπιστήμια του Μονάχου και της Χαϊδελβέργης. Αποτέλεσμα αυτής της σπουδής θα είναι η μεταπτυχιακή του εργασία με θέμα την ΄΄Αναγέννηση του φυσικού δικαίου στη Γερμανία΄΄. Από το 1961 μέχρι το 1964 προετοιμάζει τη διδακτορική του διατριβή στη Σχολή Δικαίου και Οικονομικών Επιστημών του Παρισιού με θέμα, ΄΄Φύση πραγμάτων και δίκαιο΄΄. Από το 1962 ως το 1965 εργάστηκε ως βοηθός στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Το 1966 παντρεύτηκε την Γαλλίδα φεμινίστρια Αννί Λεκλέρ. Το 1971 απέκτησαν μαζί μία κόρη, την Αριάδνη. Από τον Δεκέμβριο του 1968 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν κοινωνιολογία.
Στη μεταπολίτευση συμμετείχε σε σχέδιο νόμου για τα πανεπιστήμια, έχοντας δεχτεί ανάλογη πρόσκληση από την κυβέρνηση Καραμανλή.
Την δεκαετία του 1970 ο Πουλαντζάς ήταν γνωστός μαζί με τον Λουί Αλτουσέρ ως ηγετική μορφή του δομικού μαρξισμού. Υπερασπίστηκε τις θεωρητικές θέσεις του λενινισμού, αλλά υποστήριξε την στρατηγική του ευρωκομμουνισμού, χωρίς να εγκαταλείψει την αριστερή κριτική στην πολιτική των δυτικών ΚΚ. Είναι περισσότερο γνωστός για το θεωρητικό έργο περί το κράτος. Προσέφερε επίσης μαρξιστικές συνεισφορές στην ανάλυση του φασισμού, των κοινωνικών τάξεων στον σύγχρονο κόσμο και την κατάρρευση των δικτατοριών στην νότια Ευρώπη (Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα) κατά την δεκαετία του 1970. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο VIII του Παρισιού, όπου και αυτοκτόνησε στις 3 Οκτωβρίου του 1979.
Πολιτική στράτευση και θεωρία
Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό κίνημα μέσα από την Νεολαία της ΕΔΑ, υπήρξε μέλος του παράνομου ΚΚΕ και μετά την διάσπαση του κόμματος το 1968 τάχθηκε με το ΚΚΕ Εσωτερικού, τοποθετημένος στην αριστερή του πτέρυγα. Μετά το 1974, ο Πουλαντζάς, μαζί με τον στενό του φίλο Κωνσταντίνο Τσουκαλά, αποτέλεσαν τους κύριους εκφραστές της φιλοΠΑΣΟΚικής τάσης στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Ο Πουλαντζάς πίστευε ότι το ΠΑΣΟΚ «διαθέτει ένα αυθεντικό Αριστερό στρατηγικό πρόγραμμα αντιμονοπωλιακών και αντιιμπεριαλιστικών αλλαγών», καθώς και μια «βαθιά διάρθρωση μέσα στους οικονομικό-κοινωνικούς μαζικούς χώρους.» Έτσι, ήρθε σε σύγκρουση με άλλους αριστερούς διανοούμενους που χαρακτήριζαν το ΠΑΣΟΚ «λαϊκιστικό», «βοναπαρτικό» ή ακόμα και «εθνικιστικό» κίνημα.
Ο Πουλαντζάς δεν αποδέχεται την κλασική μαρξιστική θεωρία ότι το κράτος συνιστά όργανο ταξικής κυριαρχίας και επιβολής. Απ' εναντίας, ουσιαστικά το θεωρεί εν μέρει όργανο εξισορρόπησης των ταξικών ανταγωνισμών («η σχετική αυτονομία του πολιτικού»). Στόχος του σοσιαλισμού, τονίζει, δεν είναι η επαναστατική ήττα του κεφαλαιοκρατικού κράτους, αλλά η «ριζική μεταβολή» του. Για αυτό το λόγο, υποβλήθηκε σε αυστηρή κριτική από τους θεωρητικούς της μαρξιστικής-λενινιστικής κατεύθυνσης, οι οποίοι τον επέκριναν για ρεφορμισμό.
Το 1980, έναν χρόνο μετά την αυτοκτονία του Πουλαντζά, ο Θάνος Μικρούτσικος και ο Άλκης Αλκαίος αφιέρωσαν το τραγούδι τους Κακόηθες Μελάνωμα στην μνήμη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Έλληνες κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής
Πλέι-Οφ NBA 1960
Τα πλέι-οφ του 1960 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στη σεζόν 1959-60 του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Μπόστον Σέλτικς να κερδίζουν τους Σαιντ Λούις Χοκς με 4-3 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή.
Αυτός ήταν ο δεύτερος συνεχόμενος και ο τρίτος συνολικά τίτλος στην ιστορία των Σέλτικς, οι οποίοι πήραν ρεβάνς από τους Χοκς για το χαμένο πρωτάθλημα του 1958. Οι Σέλτικς και οι Χοκς συναντήθηκαν σε τέσσερις από τους πέντε τελικούς το διάστημα 1957-1961, με τους Σέλτικς να κερδίζουν τους τρεις (1957, 1960, 1961) και τους Χοκς τον ένα (1958).
Ημιτελικοί Δυτικής κατηγορίας
(2) Ντιτρόιτ Πίστονς vs. (3) Μινεάπολις Λέικερς:
Ημιτελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(2) Φιλαδέλφεια Ουόριορς vs. (3) Σίρακιουζ Νάσιοναλς:
Τελικοί Δυτικής κατηγορίας
(1) Σαιντ Λούις Χοκς vs. (3) Μινεάπολις Λέικερς:
Τελικοί Ανατολικής κατηγορίας
(1) Μπόστον Σέλτικς vs. (2) Φιλαδέλφεια Ουόριορς:
Τελικοί NBA
(Α1) Μπόστον Σέλτικς vs. (Δ1) Σαιντ Λούις Χοκς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1960 Πλει-Οφ
Τσαμικάλ
Το Τσαμικάλ (Chamical) είναι μικρή πόλη και έδρα του νομού Τσαμικάλ, στα νότια της επαρχίας Λα Ριόχα της Αργεντινής. Με πληθυσμό 12.919 μόνιμους κατοίκους κατά την απογραφή του 2010, είναι ο τρίτος πολυπληθέστερος οικισμός στην επαρχία Λα Ριόχα μετά το Τσιλεσίτο. Στην πόλη βρίσκεται το κέντρο αεροδιαστημικών δοκιμών CELPA, το οποίο ιδρύθηκε το 1961 και λειτουργεί από την Πολεμική Αεροπορία της Αργεντινής. Η πόλη απέχει περίπου 140 χλμ. από τη Λα Ριόχα και περίπου 300 χλμ. από την Κόρδοβα. Στην πόλη βρίσκεται το αεροδρόμιο Γκομπερναδόρ Γκορντίλιο.
Προέλευση ονόματος
Το Τσαμικάλ πήρε το όνομά του από τα πολλά είδη του φαρμακευτικού βοτάνου chamico (στραμώνιο) που βρέθηκαν να φυτρώνουν άγρια στην περιοχή.
Γεωγραφία και κλίμα
Το Τσαμικάλ βρίσκεται στην ξηρή περιοχή Llanos Riojanos («πεδιάδες της Ριόχα» στα ισπανικά) και έχει τέσσερις καθορισμένες εποχές, δίνοντάς του ένα θερμό ημίξηρο κλίμα (BSh σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν). Η ξηρή περίοδος από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο είναι ήπια έως δροσερή, με την κανονική μέση μηνιαία θερμοκρασία να φτάνει στη χαμηλότερη τιμή της τον Ιούλιο, στους 11,7 °C. Η βροχερή περίοδος Νοεμβρίου-Μαρτίου είναι θερμή έως καυτή, με την κανονική μέση μηνιαία θερμοκρασία να κορυφώνεται τον Ιανουάριο στους 26,4 °C. Δεν έχει υπάρξει σχεδόν ποτέ χιόνι ή παγετός, αλλά συχνά έχει σημειωθεί χαλάζι.
Οι συνολικές ετήσιες βροχοπτώσεις είναι κατά μέσο όρο 448,8 χιλιοστά με αρκετές ηλιόλουστες ημέρες, ενώ οι βροχοπτώσεις επικεντρώνονται το καλοκαίρι. Ο υγρότερος μήνας είναι ο Ιανουάριος, κατά τη διάρκεια του οποίου το Τσαμικάλ δέχεται κατά μέσο όρο 94,1 χιλιοστά.
Η υψηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ποτέ ήταν 45,5 °C στις 25 Δεκεμβρίου 2013, ενώ η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί ήταν -7,7 °C στις 31 Ιουλίου 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Alitalia
Η Alitalia (, επίσημα: Società Aerea Italiana S.p.A.) ήταν ο εθνικός αερομεταφορέας της Ιταλίας. Τα κεντρικά της γραφεία βρίσκονται στη Ρώμη και εκτελούσε πτήσεις τόσο στο εσωτερικό της Ιταλίας όσο και στο εξωτερικό. Η κύρια βάση της ήταν το Διεθνές Αεροδρόμιο Φιουμιτσίνο της Ρώμης, ενώ μικρότερη βάση της το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαλπένσα, στο Μιλάνο. Το όνομά της προέρχεται από την έκφραση «Ali d' Italia», που σημαίνει «Φτερά της Ιταλίας».
Ιστορία της Alitalia
Η Alitalia ιδρύθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1946 με όνομα Aerolinee Italiane Internazionali (Διεθνείς Ιταλικές Αερογραμμές), έμεινε όμως γνωστή ως Alitalia. Ξεκίνησε τις δραστηριότητές της στις 5 Μαΐου 1947, χρονιά κατά την οποία μετέφερε 10.000 επιβάτες. Η πρώτη πτήση της, έγινε με αεροσκάφος Fiat G-12 Alcione, μεταξύ Τορίνο και Ρώμης. Η πρώτη πτήση εξωτερικού έγινε ένα χρόνο αργότερα, μεταξύ Μιλάνου και πόλεων της Νότιας Αμερικής. Στις 31 Οκτωβρίου 1957 η Alitalia συγχωνεύθηκε με την Linee Aeree Italiane (Ιταλικές Αερογραμμές) και μετονομάσθηκε σε Alitalia Linee Aeree Italiane.
Μέχρι την δεκαετία του 1990, η ΑΖ μετέφερε ήδη 25 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Το 1997 ίδρυσε την θυγατρική της Alitalia Express, ενώ το 2001 έγινε ιδρυτικό μέλος της αεροπορικής συμμαχίας SkyTeam. Το Νοέμβριο του 2003 η εταιρεία ανακοίνωσε την απόλυση 2700 εργαζομένων μέσα στα επόμενα τρία χρόνια για να προετοιμαστεί η εταιρεία για συγχώνευση με την Air France και KLM. Τον Απρίλιο του 2004 η εταιρεία απέκτησε την πτωχευμένη εταιρεία Gandalf Airlines ώστε να αποκτήσει επιπλέον δικαιώματα προσγείωσης/απογείωσης κυρίως στο αεροδρόμιο του Μιλάνου και του Παρισιού.
Τον Σεπτέμβριο του 2004, η εταιρεία βρέθηκε σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση και οι διοίκηση αποφάσισε την απόλυση 5000 εργαζομένων και την απόσχιση των εταιρειών σε δύο καινούριες, μία που θα ασχολείται με το πτητικό έργο και μία που θα ασχολείται με την επίγεια εξυπηρέτηση. Επιπλέον, αποφασίστηκε να μην προχωρήσει η συγχώνευση με την Air France, ενώ συνεχίστηκαν οι συζητήσεις με τα εργατικά σωματεία για μειώσεις μισθών και περαιτέρω απολύσεις, ώστε να αποφευχθεί η πτώχευση και πιθανή διάλυση της εταιρείας.
Πρόσφατα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να ξεκινήσει έρευνα για τα σχέδια της Ιταλικής Κυβέρνησης να αναδιοργανώσει την ΑΖ, ώστε να διασφαλίσει ότι δεν θα δίδονταν παράνομες κρατικές επιχορηγήσεις. Η αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και το σχέδιο διάσωσης της Alitalia αναμένεται να ξεκινήσουν την άνοιξη του 2006.
Η Alitalia ανήκει κατά 49% στο Ιταλικό Υπουργείο Οικονομίας, κατά 49% στους εργαζομένους και κατά 2% στην Air France - KLM. Τον Νοέμβριο του 2005, είχε 20.653 εργαζομένους.
Το πρόγραμμα συχνών επιβατών της Alitalia ονομάζεται «MilleMiglia» και προσφέρει στα μέλη την δυνατότητα να εξαργυρώνουν τα μίλια τους σε δωρεάν εισιτήρια για πτήσεις της ΑΖ.
Ιδιωτικοποίηση
Παρότι κατά την προεκλογική περίοδο του 2008 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είχε ταχθεί κατά της ιδιωτικοποίησης της εταιρείας, τον Ιανουάριο του 2009 προχώρησε στην πραγματοποίησή της εξαιτίας των μεγάλων χρεών. Έτσι η Alitalia συνενώνεται με την ιδιωτική εταιρεία Air One, ενώ ως ξένος εταίρος επελέγη τελικά ο όμιλος Air France-KLM που είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον αρκετό καιρό πριν.
Η εταιρεία οδεύει προς πλήρη κρατικοποίηση από τον Ιούνιο του 2020
Στόλος της Alitalia
μικρογραφία|Airbus A320 μικρογραφία|Airbus A321 μικρογραφία|Airbus A330 μικρογραφία|220x220εσ|Boeing 747-243B (αεροσκάφος εκτός χρήσης) Ο στόλος της Alitalia αποτελείται από τα παρακάτω αεροσκάφη:
Νότια Αμερική
Ωκεανία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα
Ιωάννης Βαλαωρίτης
Ο Ιωάννης Βαλαωρίτης ήταν πολιτικός και έμπορος.
Ήταν γιος του Χαράλαμπου Βαλαωρίτη και καταγόταν από την Οικογένεια Βαλαωρίτη. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη γερουσιαστής το 1852 και βουλευτής. Ήταν παντρεμένος με την Αναστασία Τυπάλδου-Φορέστη και γιος του ήταν ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης.
Σταύρωση
thumb|424x424px|Η Σταύρωση 1711,Ιωάννης Μόσκος "ΠΟΙΗΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΟΣΚΟΥ ΑΨΙΑ΄, Μνήσθητί μου Κύριε εν τη Βασιλεία σου" Σταύρωση είναι η μέθοδος εκτέλεσης επί σταυρού μέσω κρεμάσματος ή καθήλωσης. Με κεφαλαίο Σ (Σταύρωση) αναφέρεται στην εκτέλεση του Ιησού Χριστού μέσω καθήλωσης σε σταυρό πάνω στον λόφο του Γολγοθά στην Ιερουσαλήμ (βλ. λήμμα: Ο Σταυρός του Ιησού Χριστού).
Επίσης, στους αρχαίους χρόνους, σταύρωση σήμαινε και τοποθέτηση πασσάλων σε μορφή περίφραξης (Θουκ. 7.25.7).
Ετυμολογία
Σταύρ-ωση, από το σταυρό-ω, από το ί-στημι, στήνω, τοποθετώ κάτι όρθιο.
Η Σταύρωση ως μέθοδος εκτέλεσης
Ως Σταύρωση ορίζεται η μέθοδος εκτέλεσης θανατικής ποινής με κάρφωμα ή και δέσιμο του θύματος επάνω σε πάσσαλο, δένδρο ή σε σταυρό σχήματος T. Αν και ο Ηρόδοτος χρησιμοποιεί τους όρους ανασκολοπίζειν για την τοποθέτηση των θυμάτων εν ζωή και ανασταυρούν για την καθήλωση των πτωμάτων τους, μετά από εκείνον, τα δύο ρήματα γίνονται συνώνυμα και εκφράζονται με τον όρο Σταύρωση-Σταυρώνω.
Η σταύρωση, εφαρμοζόταν από αρκετούς λαούς όπως οι Πέρσες, οι Ιουδαίοι, οι Καρχηδόνιοι οι Ρωμαίοι κ.ά., από τον 6ο π.Χ. αιώνα έως τον 4ο μ.Χ. αιώνα.
Αυτή η μέθοδος εκτέλεσης θανατικής ποινής καταργήθηκε από τον αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνο το 337 σε ολόκληρη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, από σεβασμό προς το σταυρικό μαρτύριο του Ιησού Χριστού.
Οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν την σταύρωση ως μέθοδο εκτέλεσης και ίσως την εφηύραν κιόλας, ήταν οι Πέρσες. Ο λόγος για τον οποίο την χρησιμοποιούσαν ήταν πιθανόν για να μην έρχεται σε επαφή το σώμα του καταδικασμένου με τη γη και την μολύνει, καθώς ήταν αφιερωμένη στην αρχαία ιρανική θεότητα του Ζωροαστρισμού, τον Αχούρα Μάζντα. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, το 519 π.X. ο Δαρείος ο Α', βασιλιάς των Περσών, σταύρωσε 3.000 πολιτικούς αντίπαλους του στην Βαβυλώνα.
Άλλες αρχαίες πηγές αναφέρουν τη χρήση της σταύρωσης από τους Ινδούς (Διόδ. Σικ. 2.18.1), τους Ασσυρίους (Διόδ. Σικ. 2.1.10), τους Σκύθες (Διόδ. Σικ. 2.44.2), τους Θράκες (Διόδ. Σικ. 33.15.1). Ο Τάκιτος αναφέρει ότι οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν τη σταύρωση (Χρονικά 1.61.4) όπως και οι Κέλτες (Χρονικά 14.33.2) ενώ ο Σαλλούστιος αναφέρει ότι και οι Νουμίδες χρησιμοποιούσαν αυτόν τον τρόπο εκτέλεσης (Ιουγουρθικός πόλεμος 14.15). Επίσης, σύμφωνα με αρκετές πηγές, οι Καρχηδόνιοι εφάρμοζαν τη σταύρωση (Πολύβ. 1.11.5, 24.6, 86.4 / Διόδ. Σικ. 25.5.2, 26.23.1 / Λίβιος 22.13.9 κ.ά.). Από τους Καρχηδόνιους, η σταύρωση πέρασε και στους Ρωμαίους οι οποίοι ονόμαζαν το εκτελεστικό όργανο, crux.
Στον ελληνιστικό κόσμο, οι εγκληματίες συχνά τοποθετούνταν επάνω σε σανίδα όπου γινόταν η διαπόμπευση, ο βασανισμός και η δημόσια εκτέλεσή τους. Η τιμωρία αυτή έμοιαζε με μία μορφή σταύρωσης, αυτή όπου καρφωνόταν το θύμα σε πάσσαλο. Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, ο Διονύσιος Α', τύραννος των Συρακουσών, συνέλαβε και σταύρωσε Έλληνες μισθοφόρους που είχαν στη δούλεψή τους οι Καρχηδόνιοι (14.53.4).
Επίσης, ο Μέγας Αλέξανδρος εφάρμοσε επανειλημμένα τη σταύρωση. Σε κάποια περίπτωση σταύρωσε συνολικά 2.000 επιζώντες από την πολιορκία της Τύρου (Κούρτιος Ρούφος 4.4.17) ενώ είναι χαρακτηριστικό αυτό που αναφέρει ο Αρριανός, πως ο Αλέξανδρος όταν πέθανε ο Ηφαιστίων, διέταξε να σταυρώσουν τον Γλαυκία (τον γιατρό του Ηφαιστίωνα), επειδή τον θεώρησε υπαίτιο για τον θάνατο του φίλου του.
Η εφαρμογή της σταύρωσης μαρτυρείται στην Ελλάδα και μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου. Στα 314 π.Χ. ένας διοικητής του βασιλείου του Αλεξάνδρου, κατέστειλε εξέγερση στην πόλη Συκιώνα κοντά στην Κόρινθο, όπου σταύρωσε 30 από τους κατοίκους (Διόδ. Σικ. 19.67.2). Κατόπιν, στα 303 π.Χ. όταν η Συκιώνα έπεσε στα χέρια του Δημητρίου του Πολιορκητή, σταυρώθηκαν 80 αντίπαλοι στρατιώτες μαζί με τον διοικητή τους (Διόδ. Σικ. 20.103.6).
Στους προρωμαϊκούς χρόνους, στην ελληνόφωνη ανατολή η σταύρωση εφαρμόσθηκε στα πλαίσια του πολέμου ή για τις πράξεις υψίστης προδοσίας. Το 267 π.Χ., στην Ιουδαία που βρισκόταν κάτω από τις διαταγές του Αντιόχου Δ' του Επιφανούς, ο οποίος προσπάθησε να εξαλείψει την ιουδαϊκή θρησκεία, σταυρώνονταν όσοι παρέμεναν πιστοί στον εβραϊκό νόμο (Ιώσηπ. Ιουδ. Αρχ. 12.256). Μετά την εφαρμογή του ρωμαϊκού δικαίου, η σταύρωση χρησιμοποιήθηκε επίσης ως τιμωρία για τους σκλάβους και τους βίαιους εγκληματίες.
Σύμφωνα με τον εβραϊκό νόμο, τα πτώματα των εκτελεσμένων ειδωλολατρών και των βλάσφημων, τα κρεμούσαν σε ένα δέντρο για να δείξουν ότι ήταν καταραμένοι από τον Θεό (Δευτ. 21:22-23). Στην προχριστιανική Παλαιστίνη αυτό το κείμενο του Δευτερονομίου εφαρμόστηκε και σε εκείνους που πέθαναν κατά τη σταύρωση όπως μαρτυρά το απόσπασμα από το υπόμνημα στον Ναούμ που βρέθηκε στη σπηλιά #4 στο Κουμράν. Ένα άλλο κουμρανικό κείμενο που βρέθηκε στο σπήλαιο #11 επίσης συνδέει το χωρίο αυτό του Δευτερονομίου με τη σταύρωση, η οποία ήταν προφανώς μια τιμωρία των Εσσαίων για κάποιες πολύ σοβαρές παραβάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέθοδοι εκτέλεσης
Ντάμπιρ
Στη Νότια Σλαβική λαογραφία, ντάμπιρ είναι ένα πλάσμα, το οποίο είναι αποτέλεσμα της ένωσης ενός βαμπίρ και ενός ανθρώπου. Αυτή η ένωση γίνονταν συνήθως ανάμεσα σε άνδρες βαμπίρ και γυναίκες ανθρώπους, και σπανιότερες να είναι οι ιστορίες με γυναίκες βαμπίρ και άνδρες ανθρώπους.
Ορολογία
Η λέξη "dhampir" συνδέεται με τη Βαλκανική λαογραφία, όπως περιγράφεται από τον Τ. Π. Βουκάνοβιτς. Στις υπόλοιπες περιοχές, όροι όπως οι σερβικές λέξεις vampirović, vampijerović, vampirić (συνεπώς στα βοσνιακά lampijerović, κτλ.) κυριολεκτικά σημαίνουν "ο γιος του βαμπίρ", συχνά χρησιμοποιούνται.
Σε άλλες περιοχές το παιδί ονομάζεται "Vampir" αν είναι αγόρι και "Vampirica" αν είναι κορίτσι, ή "Dhampir" αν είναι αγόρι και "Dhampirica" αν είναι κορίτσι. Στη βουλγαρική λαογραφία, πολυάριθμοι όροι όπως glog (δηλ. κράταιγος), vampirdzhiya, vampirar, dzhadadzhiya και svetocher, χρησιμοποιούνται στην αναφορά βαμπιρικών παιδιών και απογόνων, καθώς και σε άλλους εξειδικευμένους κυνηγούς βαμπίρ. Το επίθετο Dhampiraj είναι αλβανικής προέλευσης.
Προέλευση
Στα Βαλκάνια πιστεύονταν ότι τα αρσενικά βαμπίρ έχουν τεράστια επιθυμία για γυναίκες, οπότε ένα βαμπίρ θα επιστρέψει για να συνουσιασθεί με τη γυναίκα του ή με μια γυναίκα που το έλκει. Πράγματι, σε μια καταγεγραμμένη περίπτωση, μια Σέρβα χήρα προσπάθησε να αποδώσει την εγκυμοσύνη της στον νεκρό της σύζυγο, ο οποίος υποτίθεται ότι έγινε βαμπίρ, και υπήρξαν περιπτώσεις Σέρβων ανδρών που προσποιούνταν ότι είναι βαμπίρ για να επικοινωνήσουν με τις γυναίκες που επιθυμούσαν. Στη βουλγαρική λαογραφία, λέγεται ότι τα βαμπίρ ξεπαρθένιαζαν παρθένες. Η σεξουαλική δραστηριότητα των βαμπίρ φαίνεται να είναι μια ιδιαιτερότητα της νότιας σλαβικής βαμπιρικής πίστης, σε αντίθεση με άλλους Σλάβους, αν και παρόμοιο μοτίβο εμφανίζεται και στους θρύλους της Λευκορωσίας.
Δυνάμεις
Οι μύθοι δηλώνουν ότι τα Ντάμπιρ ήταν κανονικά μέλη της κοινότητας. Αλλά οι άνδρες Ντάμπιρ των πατρικών βαμπιρικών απογόνων, μπορούσαν να δουν αόρατους βρικόλακες και πρακτική μαγεία. Συχνά αρχίζουν καριέρες ως κυνηγοί βαμπίρ. Που θα ασκούνταν για γενιές από πατέρα σε γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαμπίρ Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Σερβίας Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Βουλγαρίας Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Αλβανίας Κατηγορία:Μυθολογικά όντα
Σον
Η Σον ή Άραρ (γαλλ.Saône, λατιν. Arar) είναι ποταμός της ανατολικής Γαλλίας, δεξιός παραπόταμος του Ροδανού. Πηγάζει ανάμεσα στο Οροπέδιο Λανγκρ και στα Βόσγια Όρη, διασχίζει τις πόλεις Γκραι, Σαλόν και Μακόν και καταλήγει στον Ροδανό στην περιοχή της Λυών. Μέσω διωρύγων συνδέεται με τα ποτάμια συστήματα του Λίγηρα, του Σηκουάνα και του Ρήνου. Έχει μήκος 784 χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας Κατηγορία:Πλεύσιμοι ποταμοί της Γαλλίας
Καζιμίρ Μαλέβιτς
Ο Καζιμίρ Μαλέβιτς (Ρωσικά: Казимир Северинович Малевич, πολωνικά Kazimierz Malewicz, 23 Φεβρουαρίου 1879 – 15 Μαΐου 1935) ήταν Ρώσος ζωγράφος και θεωρητικός, που γεννήθηκε από γονείς πολωνικής καταγωγής. Υπήρξε πρωτοπόρος της γεωμετρικής αφηρημένης τέχνης και ο δημιουργός των Avant-garde κινημάτων του Σουπρεματισμού και του Κονστρουκτιβισμού.
2813 Τζάππαλα
Ο Τζάππαλα (Zappalà) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,00. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ιταλού αστρονόμου Βιντσέντζο Τζάππαλα (γενν. 1945).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τζάππαλα εκτιμάται σε 32,57 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι T, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0663.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τζαππαλα
Καζιμίρ Μαλέβιτς
Ημερομηνία γέννησης
Πρόσφατα Ουκρανοί ιστορικοί τέχνης προσδιόρισαν με ακρίβεια την ημερομηνία γέννησης του καλλιτέχνη: 23 Φεβρουαρίου, 1879. Ο καθηγητής D. Gorbachev, στο βιβλίο που εξέδωσε το 2006 Malevich and Ukraine, (δημοσιεύτηκε στο Κίεβο) αποκαλύπτει πλήθος από νέες βιογραφικές λεπτομέρειες. Ο Γάλλος ιστορικός τέχνης Αντρέι Νάκοφ επαναπροσδιόρισε το έτος γέννησης του Μάλεβιτς ως το  1879 (και όχι 1878), και επιχειρηματολόγησε για την επαναφορά της Πολωνικής προφοράς του ονόματός του.
Το έργο του
Από το 1896 έως το 1904 ο Κάζιμιρ Μάλεβιτς έζησε στο Κουρσκ. Το 1904, μετά τον θάνατο του πατέρα του, μετακόμισε στη Μόσχα. Σπούδασε στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας από το 1904 έως το 1910 και στο στούντιο του Φεντόρ Ρερμπέργκ στη Μόσχα (το ίδιο διάστημα). Το 1911 συμμετείχε στη δεύτερη έκθεση της ομάδας Σογιούζ Μαλαντόζι (Ένωση των Νέων) στην  Αγία Πετρούπολη, μαζί με τον  Βλαντιμίρ Τάτλιν και, το 1912, η ομάδα πραγματοποίησε την τρίτη της έκθεση, η οποία περιελάμβανε έργα της Αλεξάντρας Έκστερ, του Τάτλιν και άλλων. Το ίδιο έτος συμμετείχε σε μια έκθεση της κολλεκτίβας Ουρά του γαϊδάρου στη Μόσχα. Την εποχή εκείνη τα έργα του είχαν επηρεαστεί από τη Ναταλία Γκοντσαρόβα και τον Μιχαήλ Λαριόνοφ, Ρώσους αβάν γκαρντ ζωγράφους που ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για τη ρωσική λαϊκή τέχνη που ονομαζόταν  λούμποκ. Τον Μάρτιο του 1913 μια μεγάλη έκθεση με τους πίνακες του Αριστάρκ Λεντούλοφ άνοιξε στη Μόσχα. Ο αντίκτυπος αυτής της έκθεσης μπορούσε να συγκριθεί με αυτή του Πωλ Σεζάν στο Παρίσι το 1907, καθώς όλοι οι βασικοί Ρώσοι καλλιτέχνες της αβάν γκαρντ της εποχής εκείνης (περιλαμβανομένου και του Μάλεβιτς) αμέσως απορρόφησαν τις αρχές του Κυβισμού και άρχισαν να τις χρησιμοποιούν στα έργα τους. Ήδη τον ίδιο χρόνο η φουτουριστική όπερα Νίκη Πάνω από τον Ήλιο με σκηνικά του Μάλεβιτς έγινε μια μεγάλη επιτυχία. Το 1914 ο Μάλεβιτς παρουσίασε τα έργα του στο Salon des Independants στο Παρίσι μαζί με τους Αλεξάντερ Αρχιπένκο, Σόνια Ντελονιέ, Αλεξάντρα Έκστερ και Βαντίμ Μέλλερ, μεταξύ άλλων. Ο Μάλεβιτς επίσης εικονογράφησε μαζί με τον Πάβελ Φιλόνοφ, τα Επιλεγμένα Ποιήματα με Υστερόγραφο, 1907-1914 του Βέλιμιρ Χλεμπνίκοφ και ένα άλλο έργο του Χλεμπνίκοφ το 1914 με τίτλο ''Βοή! Γάντια, 1908-1914'', με τον Βλαντιμίρ Μπουρλιούκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαλέβιτς Κατηγορία:Ρωσική πρωτοπορία
Μπόρις Βιατσεσλάβιτς
Ο Μπόρις Βιατσεσλάβιτς, ρωσ. Борис Вячеславич (απεβ. 3 Οκτωβρίου 1078) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας τού Τσέρνιγοβ για οκτώ ημέρες (1077).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Βιατσεσλάβ πρίγκιπα τού Σμολένσκ.
Το 1057 απεβίωσε ο πατέρας του νέος και ο Μπόρις, που -σύμφωνα με τον ιστορικό Μάρτιν Ντιμνίκ- ήταν παιδί, απορρίφθηκε από την κληρονομία. Ο πατέρας του δεν είχε προλάβει να γίνει μέγας πρίγκιπας τού Κιέβου και έτσι οι απόγονοί του ήταν izgoi (εξαιρετέοι της διαδοχής). Ο θείος του Ιγκόρ έγινε ο νέος πρίγκιπας τού Σμολένσκ. Ο Μπόρις είχε καλές σχέσεις με τα εξαδέλφια του, τους γιους τού Σβιατοσλάβ Β΄ του Κιέβου και αυτό -κατά τον Ντιμνίκ- υποδηλώνει ότι ο θείος του θα τον κατεύναζε, δίνοντάς του μία πόλη.