cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχαία Λοκρίδα
Οζολίδα Λοκρίδα
Ορεινή περιοχή, με τα βουνά Κόραξ (σημερινά Βαρδούσια), Ασέληνον όρος (σημερινή Γκιώνα) και Παρνασσό και τον ποταμό Ύλαιθο (σημερινός Μόρνος).
Άλλες σημαντικές πόλεις της Οζολίδας Λοκρίδας ήταν η Τριταία, η Μεσσαπία, το Τείχιο, το Κροκύλειο, η Ποτιδάνεια, ο Τολοφώνας, η Αντίκυρα και οι Ερυθραί.
Οπουντία Λοκρίδα
Η Οπουντία Λοκρίδα αποτελούσε το ανατολικό τμήμα της Λοκρίδας βόρεια της Φωκίδας και βορειοδυτικά της Βοιωτίας, κατά μήκος του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου, από τις Θερμοπύλες κοντά στον Μαλιακό κόλπο μέχρι την πόλη Αλαί (σημερινός Θεολόγος) που αποτελούσε το σύνορο με την Βοιωτία. Ουσιαστικά είναι περίπου η σημερινή περιοχή της επαρχίας Λοκρίδας του νομού Φθιώτιδας.
Πρωτεύουσα ήταν ο Οπούς (σημερινή Αταλάντη) που άκμασε κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. και από αυτήν οι κάτοικοι ολόκληρης της Ανατολικής Λοκρίδας ονομάζονταν Οπούντιοι Λοκροί. Επίνειο της πρωτεύουσας αποτελούσε ο Κύνος (σημερινές Λιβανάτες), απέναντι από την Αιδηψό όπου τελείωνε ο Οπούντιος Κόλπος. Μεταξύ του Οπούντα και του Κύνου υπήρχε εύφορη πεδιάδα. Στον Κύνο λέγεται ότι έζησε ο Δευκαλίων και εκεί υπάρχει ο τάφος της γυναίκας του Πύρρας. Ο Όμηρος αναφέρει ότι ο Πάτροκλος ήταν από τον Οπούντα ενώ ο βασιλιάς Αίας ο Λοκρός ήταν από την πόλη Νάρυξ. Κοντά στον Μαλιακό κόλπο ήταν η Αλωπή (συνώνυμη με αυτή της Οζολίδας Λοκρίδας), η Δαφνούς (σημερινός Άγιος Κωνσταντίνος) που αργότερα κατεδαφίστηκε και η Ελάτεια. Μετά την Δαφνούντα υπήρχε το όρος Κνημίς όπου οι Λοκροί εκεί ονομάζονταν Επικνημίδειοι.
Γνωστός ήταν ο ποταμός Βοάγριος ή Μάνης όπως αναφέρει ο Στράβων, ο οποίος πήγαζε από το όρος Κνημίς και κατέληγε στον Ευβοϊκό μεταξύ των πόλεων Σκάρφεια και Θρόνιο πιο πάνω από τις οποίες βρίσκονταν η Νίκαια και η Ηράκλεια κοντά στις οποίες βρισκόταν το βουνό Οίτη, ενώ μικρότερος ποταμός ήταν ο Πλατάνιος.
Άλλες σημαντικές πόλεις της Οπουντίας Λοκρίδας ήταν η Βουμελιταία (σημερινό Μαρτίνο), ο Κάλιαρος, η Βέσα, οι Αυγείαι, η Λάρυμνα και η Τάρφη, Αβαί, Κορσεία, Αλπήνοι, Βουμελιταία και Κυρτώνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Φθιώτιδας
Γεώργιος του Καχέτι (απεβ. 1605)
Ο Γεώργιος, გიორგი, Γκιόργκι, (π. 1570 – 12 Μαρτίου 1605), τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ήταν διάδοχος του θρόνου (batonishvili) του Kαχέτι, ενός βασιλείου στην ανατολική Γεωργία.
Ο Γεώργιος ήταν γιος του Αλέξανδρου Β΄, βασιλιά τού Καχέτι (1574-1605), ο οποίος είχε εκτοπιστεί προσωρινά από τον θρόνο από τον μεγαλύτερο γιο του Δαβίδ Α΄ το 1601. Ο Γεώργιος επαναστάτησε εναντίον τού Δαβίδ Α΄, ο οποίος κατάφερε να ειρηνεύσει τον προκλητικό αδελφό του δίνοντάς του μία μεγάλη περιουσία. Παρόλα αυτά, ο Γεώργιος συνωμότησε με μερικούς από τους αντιπολιτευόμενους ευγενείς το 1602, για να δολοφονήσουν τον Δαβίδ, αλλά η συνωμοσία κατέρρευσε και ο πρίγκιπας κατέφυγε στον γειτονικό γεωργιανό ηγεμόνα, Γεώργιο Ι΄ του Κάρτλι, ο οποίος όμως τον παρέδωσε στον Δαβίδ. Ο Γεώργιος μπήκε στη φυλακή και αφέθηκε ελεύθερος, όταν ο πατέρας του Αλέξανδρος Β΄ μπόρεσε να ξαναρχίσει τη βασιλεία του μετά το τέλος τού Δαβίδ. Χρημάτισε ως αντιβασιλιάς κατά την απουσία τού πατέρα του στην ιρανική αυλή των Σαφαβιδών από τις αρχές τού 1604 έως τον Μάρτιο τού 1605. Τον Αύγουστο τού 1604 δέχθηκε Ρώσους πρεσβευτές και τον Οκτώβριο χρησιμοποίησε την ένοπλη συνοδεία τους από 40 σωματοφύλακες, για να νικήσει την εκστρατεία των κυβερνητών της Γκάνγια και της Σεμάχα ενάντια στη συνοριακή πόλη Zάγκεμ. Την 1η Ιανουαρίου 1605 ο Γεώργιος ορκίστηκε πίστη στον Τσάρο της Ρωσίας. Δολοφονήθηκε, μαζί με τον Αλέξανδρο Β΄, από τον εξισλαμισμένο αδελφό του Κωνσταντίνο Χαν στις 12 Μαρτίου 1605. Επέζησαν αυτού δύο γιοί, ο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Βσέβολοντ Ιβάνοβιτς της Ρωσίας
Ο Βσέβολοντ Ιβάνοβιτς, ρωσικά Всеволод Иванович (20 Ιανουαρίου 1914 - 18 Ιουνίου 1973) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ιβάν Κωνσταντίνοβιτς πρίγκιπα της Ρωσίας και της Ελένης των Καρατζόρτζεβιτς, κόρης του Πέτρου Α΄ της Σερβίας.
Στην Επανάσταση του 1918 στη Ρωσία ο πατέρας του και δύο θείοι του εκτελέστηκαν. Μαζί με τη μάμμη του διέφυγε στη Σουηδία, όπου συνάντησε τη μητέρα του. Έζησαν στο Παρίσι, στο Βελιγράδι και τελικά στη Βρετανία, όπου σπούδασε στο Ήτον και στην Οξφόρδη. Απεβίωσε το 1973 στο Λονδίνο σε ηλικία 59 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1939 τη λαίδη Μέρυ Λάιγκον, κόρη του Γουίλιαμ Λαίγκον 7ου κόμη του Μπήτσαμ (Beauchamp), αλλά διαζεύχθηκαν το 1959.
Έκανε δεύτερο γάμο με την Αιμιλία ντε Γκοσζτόνυι και έπειτα τρίτο με τη Βάλλι Κνούστ. Δεν απέκτησε απογόνους από κανέναν γάμο του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Λιστέρια η μονοκυτταρογόνος
Η Λιστέρια η μονοκυτταρογόνος (επιστ. ονομ.: Listeria monocytogenes) είναι θετικό κατά Γκραμ βακτήριο, το οποίο ανήκει στο γένος της Λιστέριας. Υπάρχουν 13 ορότυποι, οι οποίοι καθορίζονται απο 2 τοιχωματικά αντιγόνα. Μεταδίδεται στον άνθρωπο από τροφές (τυρί, φρούτα και λαχανικά). Μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρα λοίμωξη για το έμβρυο κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, ή κατα τις πρώτες εβδομάδες της ζωής. Σε υγιείς ενήλικες, η κατανάλωση μολυσμένων τροφών μπορεί να προκαλέσει ήπια γαστρεντερίτιδα – σε ανοσοκοατασταλμένους ασθενείς όμως, μπορεί να προκληθεί μηνιγγίτιδα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βακτήρια Κατηγορία:Θετικά κατά Gram βακτήρια
Σέρο Σόλο
Το Σέρο Σόλο (Cerro Solo) είναι μεγάλο στρωματοηφαίστειο στα σύνορα μεταξύ Αργεντινής και Χιλής, δυτικά του Όχος ντελ Σαλάδο με υψόμετρο 6.215 μέτρα. Αποτελείται από εννέα κέντρα εκρήξεων και καλύπτεται από ανοιχτόχρωμες αποθέσεις πυροκλαστικών ροών ρυοδακίτη.
Το έδαφος του βρίσκεται εντός της περιοχής προστασίας της Αργεντινής, της περιοχής Ραμσάρ των Υψηλών Άνδεων της Καταμάρκα και των λιμνών Πούνα. Βρίσκεται στην επικράτεια της επαρχίας Καταμάρκα της Αργεντινής (κοινότητα Φιαμπαλά) και της επαρχίας Κοπιαπό της Χιλής (κοινότητα Κοπιαπό).
Πρώτη ανάβαση
Το Σόλο αναρριχήθηκε για πρώτη φορά από τους Λουίς Αλβαράδο, Χόρχε Μπαλαστίνο, Κάρλος και Όσκαρ Αλβάρες (Χιλή) στις 21 Φεβρουαρίου 1950.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αργεντινής Κατηγορία:Βουνά της Χιλής Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αργεντινής
Μπερντ Σούστερ
Ο Μπερντ Σούστερ (Bernd Schuster, γεννήθηκε 22 Δεκεμβρίου 1959) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής, από τους καλύτερους μέσους της δεκαετίας του 1980, ο οποίος αγωνίστηκε κυρίως σε μεγάλους ισπανικούς συλλόγους και με την εθνική ομάδα της χώρας του στις αρχές της δεκαετίας.
Βιογραφία
Ο Σούστερ ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα της Κολωνίας και γρήγορα το ταλέντο του τον οδήγησε στην εθνικές ομάδες νέων της Δυτικής Γερμανίας και τη μεταγραφή του στη Μπαρτσελόνα το 1980 σε ηλικία 21 ετών. Αγωνιζόταν ως μέσος και είχε το προσωνύμιο der Blonde Engel (ο ξανθός άγγελος). Η εξαιρετική του ικανότητα στο μοίρασμα του παιχνιδιού τον οδήγησαν στην αναγνώριση: πανέξυπνος και με πολύ καλή τεχνική, έδινε τον ρυθμό που χρειαζόταν, είτε με κοντινές πάσες, είτε με μακρινές μπαλιές, είτε με πολύ επικίνδυνες κάθετες. Αυτό πάντως για το οποίο θαυμάστηκε περισσότερο, ήταν ο τρόπος με τον οποίο χτυπούσε τη μπάλα. Τα στημένα του, φάουλ, κόρνερ, πέναλτι, ήταν αψαιγάδιαστα.
Το 1988 μεταγράφηκε στην Ρεάλ Μαδρίτης με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο Ισπανίας και ένα Σούπερ Κύπελλο σε διάστημα τριών ετών. Μετά από τρία χρόνια στην Ατλέτικο Μαδρίτης με την οποία είχε επιτυχημένες εμφανίσεις και δύο Κύπελλα Ισπανίας, επέστρεψε το 1993 στη Γερμανία αγωνιζόμενος με τη Μπάγερ Λεβερκούζεν με ιδιαίτερη επιτυχία, με την διατυπωθείσα συχνά άποψη της επιστροφή του στην εθνική Γερμανίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο 1994 να μην πραγματοποιείται τελικά. Έκλεισε την καριέρα του στο Μεξικό, όπου αγωνίστηκε για ένα χρόνο.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση το 1997 ακολούθησε προπονητική καριέρα. Εργάστηκε σε πολλά ευρωπαϊκά σωματεία, κυρίως της Γερμανίας (αρχικά) και της Ισπανίας με αξιομνημόνευτη την παρουσία του στη Ρεάλ Μαδρίτης, οδηγώντας την στον τίτλο του πρωταθλήματος και το Σούπερ Κύπελλο Ισπανίας τη σεζόν 2007–08, ενώ κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας με τη Χετάφε το 2006–07, κερδίζοντας και τον τίτλο του καλύτερου προπονητή της χρονιάς στην Ισπανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ουνιβερσιδάδ Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Χετάφε ΚΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπεσίκτας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Σαχτάρ Ντονέτσκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μάλαγα ΚΦ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβάντε ΟΝ Κατηγορία:Δυτικογερμανοί ποδοσφαιριστές
We Wish You a Merry Christmas
thumb|Ορχηστρική εκδοχή από τον [[Κέβιν Μακλόουντ]] Το «We Wish You a Merry Christmas» είναι παραδοσιακό αγγλικό χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Η σήμερα διάσημη εκδοχή του προέρχεται από τη νοτιοδυτική Αγγλία, αλλά ήδη προτού εμφανισθεί αυτή, το τραγούδι λεγόταν τον 19ο αιώνα από mummers, δηλαδή παιδιά που γύριζαν τραγουδώντας από πόρτα σε πόρτα για να ζητήσουν δώρα, σε παραλλαγές της σημερινής γνωστής μουσικής και με διάφορους στίχους. Εξαιτίας αυτού και του ευχετηριακού περιεχομένου του μπορεί να καταταχθεί (και κατατάσσεται) στα κάλαντα.
Η σήμερα γνωστή εκδοχή
Ο συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας και οργανοπαίκτης Άρθουρ Σ. Γουόρελ (Arthur Sydney Warrell, 1883-1939) από το Μπρίστολ ευθύνεται για τη δημοφιλία του τραγουδιού. Ο Γουόρελ, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ από το 1909, προσάρμοσε τη μουσική για τη δική του πανεπιστημιακή χορωδία «Madrigal Singers» σε μια περίτεχνη δομή τεσσάρων μερών. Την εκτέλεσαν σε συναυλία στις 6 Δεκεμβρίου 1935 και τη δημοσίευσαν υπό τον τίτλο «A Merry Christmas: West Country traditional song» το ίδιο έτος.
Η εκδοχή του Γουόρελ έχει την αξιοσημείωτη διαφορά με τη σύγχρονη ότι χρησιμοποιεί στον πρώτο στίχο το «I» αντί του «we»: «I wish you a Merry Christmas». Αργότερα αναδημοσιεύθηκε στη συλλογή Carols for Choirs (= «Κάλαντα για χορωδίες», 1961) και από τότε παραμένει ένα από τα περισσότερο ερμηνευόμενα τραγούδια των Χριστουγέννων.
Οι σημερινοί συνηθισμένοι στίχοι αρχίζουν με την εξής στροφή:
We wish you a merry Christmas
We wish you a merry Christmas and a happy new year
Good tidings we bring to you and your kin
Σε ελληνική μετάφραση:
Σας ευχόμαστε χαρούμενα Χριστούγεννα
Σας ευχόμαστε χαρούμενα Χριστούγεννα και ευτυχές το νέο έτος
Καλά μαντάτα φέρνουμε σε σας και στους δικούς σας
Σας ευχόμαστε χαρούμενα Χριστούγεννα και ευτυχές το νέο έτος.
Ιστορία
Η ευχή για «χαρούμενα Χριστούγεννα και ευτυχές το νέο έτος» καταγράφεται από τις αρχές του 18ου αιώνα, ωστόσο η ιστορία του τραγουδιού καθεαυτού δεν είναι καλά γνωστή. Οι απαρχές του ίσως βρίσκονται στην αγγλική παράδοση κατά την οποία τα εύπορα μέλη της κοινότητας έδιναν χριστουγεννιάτικα κεράσματα σε όσους έλεγαν τα κάλαντα το βράδυ της Παραμονής των Χριστουγέννων, όπως «figgy pudding» που έμοιαζε πολύ με τη σύγχρονη χριστουγεννιάτικη πουτίγκα  Ειδικότερα στη νοτιοδυτική Αγγλία «figgy pudding» ήταν μια πουτίγκα με σταφίδα ή δαμάσκηνο (η ονομασία «figgy», που σημαίνει «με σύκα» αντανακλά απλώς την προσθήκη σύκων κατά τον μακρινό Μεσαίωνα).
Το τραγούδι απουσιάζει από τη συλλογή του Ντέιβις Γκίλμπερτ (1822 και 1823), από εκείνη (1833) του Γουίλιαμ Σάντς (William Sandys, 1792-1874) και από τις μεγάλες ανθολογίες των Συλβέστερ (1861) και Χασκ (1864) , καθώς και από το The Oxford Book of Carols (1928). Υπάρχει στο New Oxford Book of Carols (1992), με τους επιμελητές Hugh Keyte και Άντριου Πάροτ να το χαρακτηρίζουν «αγγλικό παραδοσιακό», χωρίς να δίνουν πηγές ή χρονολόγηση. Η γνωστότερη εκδοχή του τραγουδιού ήταν τελείως άγνωστη έξω από τη νοτιοδυτική Αγγλία προτού την καταστήσει δημοφιλή ο Άρθουρ Σ. Γουόρελ.
Πορτογαλικό άνοιγμα
Το Πορτογαλικό άνοιγμα (Portuguese Opening) είναι ένα σκακιστικό άνοιγμα που αρχίζει με τις ακόλουθες χαρακτηριστικές κινήσεις (σε αλγεβρική σκακιστική γραφή):
We Wish You a Merry Christmas
Η παραλλαγή με την μπίρα
Μια πολύ παρόμοια παραλλαγή των στίχων, που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1830, είναι η ακόλουθη:
Βελίκα Μεσσηνίας
Η Βελίκα είναι χωριό του Δήμου Μεσσήνης, ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας και έχει 239 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
We Wish You a Merry Christmas
Η παραλλαγή με την μπίρα
"We wish you a merry Christmas And a happy new year; A pocket full of money, And a cellar full of beer."
Πορτογαλικό άνοιγμα
Το Πορτογαλικό άνοιγμα είναι ένα ασυνήθιστο ανοικτό άνοιγμα. Σε αντιδιαστολή με την Ισπανική παρτίδα (1. ε4 ε5, 2. Ιζ3 Ιγ6, 3. Αβ5), καθυστερώντας την κίνηση Ιζ3, ο Λευκός αφήνει το πιόνι-"ζ" ελεύθερο να κινηθεί και διατηρεί τη δυνατότητα της κίνησης ζ4. Σε αντάλλαγμα όμως ο Λευκός δεν απειλεί άμεσα το μαύρο πιόνι στο ε5 και αυτό αφήνει ένα βαθμό ελευθερίας στο Μαύρο, που δεν πιέζεται να υποστηρίξει άμεσα το ακάλυπτο πιόνι του.
Βελίκα Μεσσηνίας
Πληροφορίες
Η Βελίκα ανήκει στην Κοινότητα Βελίκας, υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μεσσήνης, του Δήμου Μεσσήνης και βρίσκεται σε υψόμετρο 19 μέτρων. Το όνομά της το οφείλει στον Βελίκ Αγά, που έμενε εκεί επί Τουρκοκρατίας. Απέχει 20 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα και 2,5 χιλιόμετρα από την Παραλία Βελίκας.
We Wish You a Merry Christmas
Η παραλλαγή με την μπίρα
Σε ελληνική μετάφραση: "Σας ευχόμαστε χαρούμενα Χριστούγεννα και ευτυχές το νέο έτος, μια τσέπη γεμάτη λεφτά, και ένα κελάρι γεμάτο μπίρα."
Πορτογαλικό άνοιγμα
Αν ο Μαύρος απαντήσει με 2...Ιζ6, ο Λευκός μπορεί να προσπαθήσει ένα γκαμπί, με 3. δ4. Μια άλλη απάντηση του Μαύρου είναι 2...Ιγ6, πιθανώς προβλέποντας ότι ο Λευκός θα μεταβάλλει την παρτίδα σε Ισπανική, με 3. Ιζ3, αλλά πιο δημοφιλής είναι απόπειρα απώθησης του λευκού αξιωματικού με 2...γ6. Στην τελευταία περίπτωση, η παρτίδα μπορεί να συνεχιστεί ως εξής: 3. Αα4, Ιζ6 και πλέον ο Λευκός μπορεί να παίξει 4. Ιγ3 ή 4. Βε2.
Βελίκα Μεσσηνίας
Κάστρο Βελίκας
Βορειότερα από τη Βελίκα υπάρχει το Κάστρο Βελίκας, το οποίο ανακαλύφθηκε από την Αρχαιολογική Υπηρεσία το 2007, αλλά δεν έχει μελετηθεί και δεν υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες.
We Wish You a Merry Christmas
Η παραλλαγή με την μπίρα
Αυτή η παραλλαγή τραγουδιόταν από από mummers, δηλαδή παιδιά που γύριζαν τραγουδώντας από πόρτα σε πόρτα για να ζητήσουν δώρα. Στο διήγημα The Christmas Mummers (1858) της Σαρλότ Μαίρυ Γιονγκ δίνεται ένα σχετικό παράδειγμα, στο οποίο, αφού ο κτηματίας αφήνει τα παιδιά να μπουν μέσα και να παίξουν ένα αυτοσχέδιο θεατρικό σκετς (Mummers play), η υπηρέτρια τους σερβίρει μπίρα.
Βελίκα Μεσσηνίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
We Wish You a Merry Christmas
Η παραλλαγή με την μπίρα
Διαφορετικές πηγές τοποθετούν αυτή την εκδοχή σε διαφορετικά μέρη της Αγγλίας, πάντοτε κατά τον 19ο αιώνα. Αρκετές παραλλαγές επεβίωσαν στον 20ό αιώνα και έχουν καταγραφεί από συλλέκτες παραδοσιακών τραγουδιών στην Αγγλία, όπως από τον Τζωρτζ Νταν και τη Μαίρυ Έβανς στο Στάφορντσιρ (αμφότερα καταγράφηκαν το 1971), ή από την Τζ. Χάουμαν στο Στόου-ον-δε-Γουόλντ του Γκλόστερσιρ (1966). Σήμερα όλα αυτά είναι διαθέσιμα online χάρη στη Βιβλιοθήκη Βων Γουίλιαμς (Vaughan Williams Memorial Library) της Αγγλικής Εταιρείας Δημοτικών Χορών και Τραγουδιών, στο Λονδίνο. Αυτές οι εκδοχές έχουν τελείως διαφορετικές μελωδίες από τη διάσημη σήμερα παραλλαγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάλαντα Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα τραγούδια Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια Κατηγορία:19ος αιώνας στην Αγγλία
Λέσια Ουκραΐνκα
Η Λαρίσα Πέτριβνα Κόσαχ-Κβίτκα (Лариса Петрівна Косач-Квітка, 25 Φεβρουαρίου [Π.Η. 13 Φεβρουαρίου] 1871 – 1 Αυγούστου [Π.Η. 19 Ιουλίου] 1913), γνωστή με το λογοτεχνικό ψευδώνυμό της Λέσια Ουκραΐνκα (Леся Украї́нка), ήταν Ουκρανή ποιήτρια και συγγραφέας και η πιο επιφανής γυναίκα συγγραφέας στην Ουκρανική λογοτεχνία, καθώς και κύρια μορφή στο κίνημα του μοντερνισμού.
Βιογραφία
Η Ουκραΐνκα γεννήθηκε το 1871 στη πόλη Νόβοχραντ-Βολίνσκι της Ουκρανίας και ήταν το δεύτερο παιδί της Ουκρανής συγγραφέως Όλια Ντραχομάνοβα-Κόσαχ, γνωστή με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Ολένα Πτσίλκα, και του Πέτρο Αντόνοβιτς Κόσαχ. Τα παιδικά της χρόνια τα πέρασε σε διάφορες πόλεις της Βολινίας, όπως το Λουτσκ, όπου μετακόμισε με την οικογένειά της το 1879. Η Λέσια είχε μάθει τις κύριες ευρωπαϊκές και σλαβικές γλώσσες, δηλαδή αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, ελληνικά, λατινικά, πολωνικά, ρωσικά, βουλγαρικά και τη μητρική της γλώσσα, τα ουκρανικά. Το 1881 διαγνώστηκε με φυματίωση και από τότε ταξίδευε συχνά για να θεραπευτεί.
Σε ηλικία δεκατριών ετών δημοσιεύτηκε το πρώτο της ποίημα, «το Κρίνο της Κοιλάδας», στην εφημερίδα Ζόρια στο Λβιβ. Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποίησε το ψευδώνυμό της, το οποίο το πρότεινε η μητέρα της, επειδή η Ρωσική Αυτοκρατορία απαγόρευε τις εκδόσεις στα ουκρανικά. Η πρώτη ποιητική συλλογή της Ουκραΐνκα δημοσιεύθηκε μυστικά στη δυτική Ουκρανία και μετά δημοσιεύθηκε στο Κίεβο με ψευδώνυμο.
Τα ποιήματα και τα θεατρικά έργα της Ουκραΐνκα συνδέονται με τη θέλησή της για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Η έμπνευση για τα πρώτα ποιήματά της ήταν τα έργα των Ταράς Σεβτσένκο και Ιβάν Φράνκο και είχαν ως θέμα τη μοναξιά του ποιητή, την κοινωνική απομόνωση και την αγάπη για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Ανάμεσα στο 1895 και 1897 έγινε μέλος της Λογοτεχνικής και Καλλιτεχνικής Κοινότητας του Κιέβου, η οποία απαγορεύτηκε το 1905 λόγω της συσχέτισής της με επαναστάτες ακτιβιστές. Το 1888, όταν ήταν 17, ίδρυσε μαζί με τον αδελφό της ένα λογοτεχνικό κύκλο γνωστό ως «Πλειάδες», με στόχο να προωθήσουν την ανάπτυξη της ουκρανικής λογοτεχνίας και τη μετάφραση ξένων κλασσικών συγγραφέων στα ουκρανικά. Στις συναντήσεις του κύκλου, οι οποίες λάμβαναν χώρα σε διαφορετικά σπίτια, λάμβαναν μέρος επίσης οι Μικόλα Λίσενκο, Π. Κόσαχ, Κοστιαντίν Μιχάλτσουκ, Μιχαΐλο Σταρίτσκι κ.ά. Ανάμεσα στα έργα που μετέφρασε ήταν το Απόγευμα σε μια φάρμα κοντά στη Ντικάνκα του Νικολάι Γκόγκολ και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο (το 1902).
Η Ουκραΐνκα έγραψε επικά ποιήματα, δράματα, πρόζα, αρκετά άρθρα λογοτεχνικής κριτικής και κοινωνικοπολιτικά δοκίμια. Τα πιο γνωστά έργα της είναι το θεατρικό έργο Μπογιαρίνια (1914), μια ψυχολογική τραγωδία με επίκεντρο την ουκρανική οικογένεια του 17ου αιώνα με αναφορές στην ουκρανική ιστορία, και το τραγούδι του Δάσους (1912), με χαρακτήρες που περιλαμβάνουν πλάσματα από την ουκρανική λαογραφία.
Η Λέσια Ουκραΐνκα πέθανε την 1η Αυγούστου 1913 σε ένα κέντρο υγείας στο Σουράμι, στην κεντρική Γεωργία.
Παραπομπές
κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ουκρανοί ποιητές
PS (αποσαφήνιση)
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων PS ή Ps ή ps μπορεί να αναφέρεται:
Αργυροπούλι Λάρισας
Το Αργυροπούλι (παλιότερες ονομασίες Ηλώνη και Καρατζόλι ) είναι χωριό του Δήμου Τυρνάβου, χτισμένο σε υψόμετρο 130 μέτρων. Απέχει 13 χλμ από τον Τύρναβο και 29 χλμ από τη Λάρισα. Έχει πληθυσμό 1.670 άτομα (απογραφή 2011 ) και οι κύριες ασχολίες των κατοίκων είναι η γεωργία, η κτηνοτροφία και η ξυλεία. Στο Αργυροπούλι ανήκουν, επίσης, οι οικισμοί Άνω Αργυροπούλι και Βοτανοχώρι.
Γεωγραφία
Στα 2,5 χλμ ΝΔ του χωριού, στους πρόποδες του Κάτω Ολύμπου βρίσκεται το ποτάμι Μάτι με τη λίμνη του, γνωστή ως Γυαλί Αργυροπουλίου. Μοναδική φυσική πηγή εναπομείνασα στη Θεσσαλία, με βάθος γύρω στα 6-10 μέτρα να αναβλύζει συνέχεια στον πυθμένα και με τον μύθο ότι μέσα υπάρχει ολόκληρη πόλη με το Ιερό του Πλούτωνα να το φυλάσσουν δράκοντες που σκάβουν και αναταράσσουν το νερό και επί δεκαετίες κυριαρχούσε ο φόβος στον καθένα που θα επιχειρούσε να κολυμπήσει σ αυτό.
Ιστορία
Η ομηρική πόλη Ηλώνη, που αναφέρεται για τη συμμετοχή της στον Τρωικό πόλεμο, πιθανότατα είναι η Λειμώνη των κλασικών χρόνων, πόλη με εύφορα λιβάδια, που ποτιζόταν από τα νερά της πηγής Μάτι. Τα ερείπια της αρχαίας ακρόπολης σώζονται στο ύψωμα Καστρί βόρεια του Αργυροπουλίου. Η τοπική παράδοση θέλει την προέλευση της τούρκικης ονομασίας «Καρατζόλι» (kara göl= μαύρη λίμνη) να αναφέρεται στη δράση του Νικοτσάρα στην περιοχή. Η κοντινή λίμνη, φιλοξενούσε στο οικοσύστημά της την σπάνια στο είδος ασημένια πάπια, το αργυρό πουλί εκ της οποίας έλαβε το σύγχρονο όνομα το χωριό και η οποία αποτελεί το έμβλημα του χωριού.
Στα τέλη του 19ου αιώνα εγκαταστάθηκαν μόνιμα στον οικισμό αρκετές οικογένειες Αρβανιτόβλαχων. Το 1897, στη διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου, διεξήχθησαν στην περιοχή συγκρούσεις ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές. Κατά την περίοδο της Κατοχής, εμφανίστηκε στο β΄ μισό του 1942 στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ Αργυροπουλίου και Τυρνάβου μια από τις πρώτες αντάρτικες ομάδες του ΕΛΑΣ στη Θεσσαλία.
Από το Αργυροπούλι κατάγεται ο δημοσιογράφος και παρουσιαστής Γιώργος Λιάγκας.
Αξιοθέατα
Η παλιά κοίτη του ποταμού, Μάτι, προσφέρεται για περιπάτους και ερασιτεχνικό ψάρεμα καραβίδας. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκκλησίες της Ζωοδόχου Πηγής (πολιούχος) στην πλατεία του χωριού, χτισμένη το 1884, της Ανάληψης 2 χλμ από το Αργυροπούλι στις όχθες του ποταμού, του Αγίου Δημητρίου στο Νεκροταφείο και της Αγίας Παρασκευής (19ος αι., στον τύπο της βασιλικής) σε λόφο πάνω από τον οικισμό Μωραΐτη, πάνω από το χωριό στις Γελαδαρές δεσπόζει ο προφήτης Ηλίας. Το πέτρινο γεφυράκι Μωραΐτη κατασκευασμένο το 1908 συνδέει το χωριό με την ομώνυμη περιοχή. Κάτω από το γεφυράκι στην παλαιά εποχή όπου ο Καναράς είχε νερό, με τη διάνοιξη κατάλληλης στέρνας, σχημάτισαν υπό μορφήν πισίνας, το πρώτο φυσικό κολυμβητήριο και μετά στη Δέση άλλο σημείο πιο πάνω στην περιοχή Κεραμίδα. Από την εποχή της Τουρκοκρατίας διατηρείται τζαμί στην περιοχή Γκουτσιασμέ με μιναρέ, όπου υπάρχει και πέτρινη βρύση.
Πολιτιστικοί-αθλητικοί σύλλογοι
Στο χωριό εδρεύει ο Αθλητικός Σύλλογος «Δόξα Αργυροπουλίου» και ο «Πολιτιστικός Σύλλογος Αρβανιτοβλάχων Αργυροπουλίου» με σύμβολο την ασημένια πάπια.
Σέιντι Σίνκ
Η Σινκ έγινε διάσημη υποδυόμενη την Μαξ Μέιφιλντ στη σειρά επιστημονικής φαντασίας του Netflix Stranger Things (2017–σήμερα). Το 2021, εμφανίστηκε στην τριλογία ταινιών τρόμου Fear Street και έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη μικρού μήκους ταινία της Τέιλορ Σουίφτ All Too Well. Η Σινκ έκτοτε πρωταγωνίστησε στο ψυχολογικό δράμα του Ντάρεν Αρονόφσκι Η Φάλαινα (2022), για το οποίο έλαβε υποψήφια για το Βραβείο Ταινίας Επιλογής Κριτικών για την Καλύτερη Νεαρή Ερμηνεύτρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ντίνος Σιώτης
Βιογραφία
Ο Ντίνος Σιώτης γεννήθηκε στην Τήνο. Είναι δημοσιογράφος στο Υπουργείο Τύπου. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Συγκριτική Λογοτεχνία στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο (San Francisco State University). Στην Αμερική και τον Καναδά, όπου έζησε από το 1971 έως το 1989 και από το 1997 έως το 2004, εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά και στο ραδιόφωνο και ως Σύμβουλος Τύπου στην πρεσβεία της Ελλάδας στην Οτάβα και στα Προξενεία της Ελλάδος του Σαν Φρανσίσκο, της Νέας Υόρκης και της Βοστόνης. Σήμερα εργάζεται ως δημοσιογράφος για το ελληνικό δημόσιο. Από το 1976 έως το 2004 ήταν και διευθυντής του εκδοτικού οίκου Wire Press. Έχει δώσει διαλέξεις και έχει οργανώσει και λάβει μέρος σε ημερίδες, συνέδρια και συμπόσια για την ελληνική λογοτεχνία και τον πολιτισμό στην Ευρώπη και την Βόρειο Αμερική. Από το 1971 έως σήμερα, στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ελλάδα, έχει οργανώσει γύρω στις 600 εκδηλώσεις για τα ελληνικά γράμματα και τον ελληνικό πολιτισμό εν γένει.
Για τριάντα χρόνια, από το 1979 έως το 2009, συνεργάζονταν τακτικά με Το Βήμα της Κυριακής με κριτικές και άρθρα για το βιβλίο και την επικοινωνία. Έχει εκδώσει, στα ελληνικά και στα αγγλικά 13 πολιτικά και λογοτεχνικά περιοδικά, 26 συλλογές ποίησης (τρεις στα αγγλικά και μία στα γαλλικά), ένα μυθιστόρημα, μία νουβέλα και μία συλλογή με αφηγήματα. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε οκτώ γλώσσες. Από την άνοιξη του 2005 το σωματείο, "Κοινωνία των (δε)κάτων" εκδίδει το περιοδικό (δε)κατα και από τον Μάρτιο του 2009 και το περιοδικό Poetix. Το 2007 η συλλογή του Αυτοβιογραφία ενός στόχου τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Είναι πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού σωματείου "Κοινωνία των (δε)κάτων" και του άλλου νέου σωματείου "Κύκλος Ποιητών" καθώς και του πρώην Διεθνούς Φεστιβάλ Τήνου (2010-2012), αλλά και υπεύθυνος επικοινωνίας του "World Poetry Movement", με έδρα το Μεδεγίν της Κολομβίας.
Εργογραφία
Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες με πόλεις έκδοσης την Βοστόνη, Νέα Υόρκη, Οτάβα, Μινεαπόλη, Λευκωσία, Κάννες, Βρυξέλλες, Δουβλίνο, Αθήνα και Τήνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Ιεσσαί του Καχέτι (γιος του Γεωργίου)
Ο Ιεσσαί, იესე, Γιεσσέ, ή Iσά Χαν,, ისა-ხანი, (απεβ. στις 15 Σεπτεμβρίου 1615), τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, ήταν κυβερνήτης τού Καχέτι στην ανατολική Γεωργία, που διορίστηκε από τους Σαφαβίδες από το 1614 έως το 1615.
Ο Ιεσσαί ήταν γιος τού πρίγκιπα Γεωργίου (γιου τού βασιλιά Αλέξανδρου Β΄ τού Καχέτι). Κρατήθηκε ως πολιτικός όμηρος από τον Αμπάς Α΄ της Περσίας, ασπάστηκε το Ισλάμ και ανατράφηκε στην αυλή τού σάχη στο Ισπαχάν. Το 1614, όταν οι στρατοί του Αμπάς Α΄ κατέλαβαν το Καχέτι, ο βασιλιάς Τεϊμουράζ Α΄ έπρεπε να καταφύγει στη δυτική Γεωργία (βασίλειο τού Ιμερέτι). Ο Αμπάς Α΄ διόρισε τον πιστό του υποτελή, Ισά Χαν, ως κυβερνήτη της περιοχής, αλλά δεν κατάφερε να κερδίσει μία βάση εκεί. Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μίας εξέγερσης ενάντια στην κυριαρχία του.
Ο Ιεσσαί δεν πρέπει να συγχέεται με τον μεγάλο θείο του Ιεσσαί πρίγκιπα τού Καχέτι, γνωστό και ως Iσά Χαν.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Ιωάννα Παπαθεοδώρου
Η Ιωάννα Παπαθεοδώρου (27 Νοεμβρίου 2003) είναι Ελληνίδα επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια που αγωνίζεται ως επιθετικός για το γυναικείο ποδόσφαιρο των Washington Huskies στο Pac-12 Conference του NCAA Division I και την Εθνική Γυναικών Ελλάδος. Στο παρελθόν έπαιξε στον Ατρόμητο Αθηνών και στο UMass Lowell.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνίδες ποδοσφαιρίστριες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς
Ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς ή Αλεξανδρινός ήταν Έλληνας γραμματικός και λεξικογράφος που άκμασε κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. και συνέγραψε το γνωστό «Λεξικό Ησυχίου» ή Συναγωγή Πασῶν Λέξων κατά Στοιχεῖον έκ των Άριστάρχου και Άπίωνος και Ηλιοδώρου, που θεωρείται απ' όλα τα σωζόμενα λεξικά της αρχαιότητας το πλουσιότερο και σπουδαιότερο.
Λεξικό Ησυχίου
Το λεξικό που δημιούργησε, περιέχει λέξεις περίεργες ή σπάνιες που συναντώνται σε αρχαία κείμενα και τύπους ασυνήθεις σε διάφορες τοπικές διαλέκτους καθώς και πάρα πολλές λέξεις ή εκφράσεις τόσο από διαφορετικούς συγγραφείς όσο και διαφορετικούς τομείς (ποίηση, ιατρική, διοίκηση, κ.ά.), πολλές από τις οποίες δεν σώζονται πουθενά στην αρχαιοελληνική γραμματεία. Ο Ησύχιος για τη σύνταξη αυτού του λεξικού μεταχειρίσθηκε ως πηγές τον Απίωνα, τον Αρίσταρχο, τον Ηλιόδωρο και τη «Διογενική συλλογή», τους λεγόμενους «Περιεργοπένητες». Αναφέρεται μια επιστολή του Ησύχιου με την οποία χαρίζει κάτι στον φίλο του Ευλόγιο και η οποία φαίνεται ότι σκέπτονταν να δημιουργήσει μια νέα διογενική συλλογή συμπληρωμένη με ομηρικές λέξεις. Παραμένει άγνωστο όμως αν ο σκοπός επετεύχθηκε. Ατυχώς, από το λεξικό του Ησύχιου έφθασε στους χρόνους μας μόνο ένα χειρόγραφο του 15ου αιώνα (Codex Venetus Graec. 851).
Την περίοδο των βυζαντινών χρόνων, στο αρχικό λεξικό προστέθηκαν και χριστιανικές λέξεις από το γλωσσάριο του Κυρίλλου Πατριάρχου Αλεξανδρείας. Έχει όμως αποδειχθεί πως και ολόκληρο αυτό το γλωσσάριο συγχωνεύθηκε σε κάποιες εκδόσεις του λεξικού, ενώ σε άλλες προστέθηκαν λέξεις που ερμηνεύτηκαν από τον Μέγα Αθανάσιο ως παραλλαγή του γλωσσάριου του Κυρίλλου.
Πρώτη φορά εκδόθηκε το Λεξικό του Ησύχιου σε τόμο στη Βενετία το 1514 από τον Μάρκο Μουσούρο. Από τότε ακολούθησαν και άλλες εκδόσεις στο Λούγδουνο το 1766 δίτομο και στην Ιένα το 1857 τετράτομο. Ακολούθησαν και άλλες εκδόσεις το 1864 και 1867.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λεξικογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου
Ουρουγουανοί
Οι Ουρουγουανοί (uruguayos) είναι τα άτομα που ταυτίζονται με την Ουρουγουάη μέσω της υπηκοότητας ή της καταγωγής. Η Ουρουγουάη είναι η πατρίδα ατόμων με διάφορες εθνικές καταγωγές. Λόγω αυτού, πολλοί Ουρογουανοί δεν εξισώνουν την εθνικότητα τους με την εθνότητά τους αλλά με την αφοσίωση στην Κολομβία. Στην καθομιλουμένη, κυρίως μεταξύ άλλων ισπανόφωνων χωρών της λατινικής Αμερικής, οι Ουρουγουανοί είναι γνωστοί και ως "οι ανατολικοί" (orientales).
Η Ουρουγουάη, όπως και οι περισσότερες χώρες της Αμερικής, είναι ένα ποτ πουρί διαφορετικών λαών, με την διαφορά ότι έχει διατηρήσει παραδοσιακά ένα μοντέλο που προωθεί την πολιτιστική αφομοίωση, δηλαδή ότι οι διαφορετικοί λαοί έχουν απορροφηθεί από τον κύριο.
Η Ουρουγουάη είναι ένα από τα πιο ομοιογενή κράτη της Νότιας Αμερικής. Με μεγάλη διαφορά οι δύο κύριες χώρες καταγωγής των κατοίκων της χώρας είναι η Ισπανία και η Ιταλία (δείτε επίσης: Ισπανοουρουγουανοί και Ιταλοουρουγουανοί).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρουγουανοί Κατηγορία:Δημογραφία της Ουρουγουάης
Τρομπόνι
thumb|right|200px
Το τρομπόνι είναι χάλκινο πνευστό μουσικό όργανο. Είναι ιδιόμορφη παραλλαγή της τρομπέτας. Δημιουργήθηκε πιθανόν περίπου το 1450 στην περιοχή της Βουργουνδίας. Αρχικά εμφανίστηκε σε στρατιωτικές ορχήστρες και κατά το 16ο αιώνα χρησιμοποιήθηκε στις συμφωνικές ορχήστρες. Στη μακραίωνη ιστορία του δέχτηκε πολλές μεταβολές στη μορφή του. Σήμερα αποτελείται από ένα σωλήνα με σταθερό μήκος και από άλλους τρεις κυλίνδρους εφοδιασμένους με «κλειδιά». Η ηχητικότητα του είναι πολύ πλούσια, δεν αλλάζει όμως η τονικότητά του.
Τα είδη του τρομπονιού και η χρήση του
Από το τέλος του 18ου αιώνα καθιερώθηκαν στη συμφωνική ορχήστρα τα τρία είδη του: ένα οξύτονο, ένα βαρύτονο και ένα μπάσο τρομπόνι. Πολλοί κλασικοί συνθέτες χρησιμοποίησαν το τρομπόνι στις ορχήστρες τους, όπως ο Ιγκόρ Στραβίνσκι, ο Βάγκνερ, ο Πουλένκ κ.ά. Το τρομπόνι είναι ίσως το μοναδικό όργανο που υπέστη από την πρώτη εμφάνισή του ελάχιστες τροποποιήσεις, κυρίως στη διάτρηση και στην καμπάνα. Σε μερικές χώρες χρησιμοποιούνται τρομπόνια με βαλβίδες, κυρίως όμως σε στρατιωτικές μπάντες. Άλλοι τύποι τρομπονιού που χρησιμοποιούνται σπάνια στην ορχήστρα, είναι το πίκολο τρομπόνι και το κόντρα μπάσο τρομπόνι. Ως μπάσο τρομπόνι χρησιμοποίησε ο Βέρντι σε μερικές όπερες ένα όργανο που ονομάζεται στα ιταλικά cimbasso. Μουσικολογικά όμως αυτό το όργανο είναι μπάσο κόρνο. Το τρομπόνι έχει μία σημαντική έκταση ήχων η οποία βέβαια μόνο κατά ένα μέρος είναι δυνατόν να αξιοποιηθεί στη συμφωνική μουσική. Στο τρομπόνι μπορεί να χρησιμοποιηθεί σουρντίνα, όπως και στα υπόλοιπα χάλκινα πνευστά, η οποία αλλοιώνει το ύψος και συχνά το ηχόχρωμα του οργάνου. Στο τέταρτο μέρος του Requiem του Μότσαρτ, tuba mirum, συνοδεύει το σόλο τρομπόνι τον τραγουδιστή. Το σημείο αυτό του έργου, κατά τη δημιουργία του οποίου πέθανε ο μεγάλος συνθέτης, αποτελεί αντικείμενο μελετών, σε ποιο βαθμό ο μαθητής του Μότσαρτ και ολοκληρωτής του Requiem, Ζυσμάγερ, ακολούθησε πιστά τις εντολές του δασκάλου του ή έδρασε αυτόβουλα. Ο ήχος του τρίο των τρομπονιών δίνει στη συμφωνική ορχήστρα ένα θριαμβευτικό και μεγαλοπρεπή τόνο - εδώ στο allegro energico της 9ης συμφωνίας του Μπετόβεν συνοδεύουν τρομπόνια τη χορωδία και στη Mazurka από μουσική για μπαλέτο του Ντελίμπ. Στην εισαγωγή της όπερας του Τζοακίνο Ροσίνι, Γουλιέλμος Τέλλος, συμμετέχουν τα τρομπόνια στη δημιουργία της ατμόσφαιρας καταιγίδας. Ο ήχος αυτού του οργάνου δεν θα μπορούσε να λείψει και από τα μυθολογικά θέματα του Βάγκνερ (Τανχόυζερ, Λόενγκριν). Στο έργο Βαλκυρία του ίδιου συνθέτη παίζει το τρομπόνι ως εξής: Όλα μαζί τα τρομπόνια δίνουν με την ορχήστρα στο έργο το γνωστό θριαμβευτικό ύφος. Στην πρώτη συμφωνία του Τσαϊκόφσκυ ακούγεται ένα σόλο του τρομπονιού. Στο Αυτοκρατορικό βαλς του Γιόχαν Στράους παίζουν τρομπόνια και τρομπέτες με στρατιωτικό ύφος. Στο Μεγάλο Ρωσικό Πάσχα του Ρίμσκυ-Κορσάκοφ παίζει το τρομπόνι σε διάφορα σημεία του έργου το κύριο θέμα. Το τρομπόνι παίζει με σύντομα glissandi τη δεύτερη μελωδία του θέματος στο Bolero του Ραβέλ, ενώ στο Χορό των Σπαθιών του Χατσατουριάν κλείνουν τα glissandi τις μουσικές φράσεις στους ταχείς ρυθμούς του χορού. Ο Ντεφαί χρησιμοποιεί το τρομπόνι επίσης σε μουσική για χορευτικό θέμα. Ακόμα ακούμε τρομπόνια, μεταξύ άλλων, στη 2η Ουγγρική Ραψωδία του Λιστ, στο έργο Espana του Σαμπριέ, στο Πουλί της φωτιάς του Στραβίνσκυ και στην κατάληξη της πρώτης συμφωνίας του Μάλερ. Στο έργο Οι πλανήτες - Ουρανός του Χολστ κυριαρχούν τα τρομπόνια με τον ήχο τους. Στη μουσική Jazz το τρομπόνι κράταγε αρχικά το μπάσο. Αργότερα ανατέθηκαν σ' αυτό το όργανο μελωδίες παράλληλα με το κλαρινέτο και την τρομπέτα, αλλά και δεξιοτεχνικά σόλο. Σε μερικές ορχήστρες της Jazz (big band) υπάρχει ομάδα τρομπονιών.
Μουσική για τρομπόνι
Κοντσέρτα για τρομπόνι έχουν συνθέσει οι Βάγκενζάιλ, 'Αλμπρεχτσμπέργκερ, Λέοπολντ Μότσαρτ, Μίχαελ Χάυντν, Ράιχα, Ρίμσκυ-Κορσάκοφ. Ο Μπετόβεν έχει συνθέσει 3 equal για 4 τρομπόνια, ο Σαιν-Σανς μία καβατίνα, ο Χίντεμιτ μία σονάτα, οι Τομάζι και Ρότα από ένα κοντσέρτο, ο Γκάρετ Γουντ ένα κοντσερτίνο κλπ.
Φράγμα του Μεγρί
Το Φράγμα Μεγρί (επίσης γνωστό ως το Φράγμα Αράς ή Φράγμα Απορροής του Αράς) είναι φράγμα για παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, που βρίσκεται επί του παρόντος υπό κατασκευή στην Ποταμό Αράς κοντά στην νότια αρμενική πόλη Μεγρί στα σύνορα Αρμενίας–Ιράν.
Το κοινό αρμενοϊρανικό έργο προτάθηκε τη δεκαετία του 1990 και συζητήθηκε μεταξύ των αρχών της Αρμενίας και του Ιράν. Οι διακυβερνητικές συμφωνίες μεταξύ της Αρμενίας και του Ιράν υπεγράφησαν το 2007 και το 2008. Στις 14 Απριλίου 2009, τα υπουργεία ενέργειας της Αρμενίας και Ιράν υπέγραψαν ένα μνημόνιο για τη χρηματοδότηση της κατασκευής του σταθμού ηλεκτρικής ενέργειας Μεγρί στην αρμενική πλευρά. Η σύμβαση κατασκευής των σταθμών ενέργειας και του φράγματος υπογράφηκε στις 16 Οκτωβρίου 2010 με την εταιρεία Φαράμπ Σεπασάντ. Μια τελετή στις 17 Νοεμβρίου 2012, παρουσία του Υπουργού Ενέργειας του Ιράν και του Αρμένιου Προέδρου ξεκίνησε επίσημα την κατασκευή.
Το έργο αναμένεται να κοστίσει περίπου 400 εκατομμύρια δολάρια.
Σταθμοί παραγωγής ενέργειας
Το συγκρότημα θα αποτελείται από δύο υδροηλεκτρικούς σταθμούς 130 μεγκαβάτ, τους Γκάρε Τσιλέρ (επίσης μεταγράφεται ως Γκαρατσιλάρ ή Καρατσινάρ) στην Ιρανική πλευρά και τον Μεγρί στην Αρμενία πλευρά. Λόγω της υψομετρικής διαφοράς και η παρουσία του φράγματος Αράς στο άνω ρεύμα, οι σταθμοί παραγωγής ενέργειας θα είναι τύπου ροής του ποταμού. Και οι δύο σταθμοί θα έχουν δύο στροβίλους με χωρητικότητα 65 μεγκαβάτ ο καθένας.
Ιβάν Λεονίντοφ
Ο Ιβάν Λεονίντοφ (9 Φεβρουαρίου 1902 – 6 Νοεμβρίου 1959) ήταν Ρώσος αρχιτέκτονας, μια από τις πιο ιδιαίτερες φιγούρες στο κίνημα της ρώσικης πρωτοπορίας και του κονστρουκτιβισμού.
Βιογραφία
Ο Λεονίντοβ γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1902 σε ένα μικρό χωριό ονόματος Babino στη δυτική Ρωσία. Από τον πατέρα του, που ήταν δασοκόμος, επηρεάστηκε όσον αφορά την άμεση σχέση με τη φύση, την εφευρετικότητα, τη δημιουργικότητα, την αυτάρκεια και τη χειρωνακτική εργασία. Απ’ το 1915 ως το 1921 δούλεψε στην Αγία Πετρούπολη ως βοηθός ξυλουργού, επέστρεψε στο χωριό του για να εκπαιδευτεί ως εικονογράφος και σπούδασε επί ένα χρόνο στην Ελεύθερη Καλλιτεχνική Σχολή στο Tver. Το 1921 γράφεται στην τεχνική σχολή VChUTEMAS της Μόσχας οπού αρχικά σπουδάζει Ζωγραφική κι ύστερα Αρχιτεκτονική ως μαθητής του Alexander Vesnin, ο οποίος και τον προτρέπει να συμμετάσχει σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Το πρώτο του βραβείο έρχεται το 1924 για ένα έργο που σήμερα παραμένει άγνωστο, ενώ ευρέως διάσημος γίνεται με τη διπλωματική του εργασία, το Ινστιτούτο Λένιν στη Μόσχα (1927). Παράλληλα γίνεται ενεργό μέλος της OSA (Organizacia Sovremennych Architektorov), μιας ομάδας Κονστρουκτιβιστών αρχιτεκτόνων, και συντάκτης στο περιοδικό της, SA (Sovremennaja Architektura). Με το τέλος των σπουδών του ο Λεονίντοβ συνεχίζει να παίρνει μέρος σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς ενώ αναλαμβάνει και διδακτικό έργο στην VChUTEMAS, απ’ την οποία όμως θ’ απομακρυνθεί λίγα χρόνια αργότερα, ως αποτέλεσμα των θεωρητικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων μεταξύ διαφόρων ομάδων αρχιτεκτόνων. Το 1931 εργάζεται στο Κρατικό Ινστιτούτο Πολεοδομίας υπό τον Moisei Ginzburg (εκδότη της SA), το 1932 στην Πολεοδομική Υπηρεσία της Μόσχας, το 1934 στην Επιτροπή Βαριάς Βιομηχανίας Narkomtiazhprom. Το 1941 επιστρατεύεται στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά από έναν τραυματισμό απολύεται δύο χρόνια αργότερα κι από τότε ασχολείται κυρίως με το σχεδιασμό εκθέσεων και τα προσωπικά του σχέδια για μια ουτοπική πόλη, την Πόλη του Ηλίου. Πεθαίνει στις 6 Νοεμβρίου 1959 στη Μόσχα.
Ιδεολογικό υπόβαθρο
Ταυτόχρονα, σημαντικός είναι και ο ρόλος της τεχνολογίας στο έργο του. Επηρεασμένος απ΄το πνεύμα τεχνολογικής ευφορίας και ενθουσιασμού του Κονστρουκτιβισμού, ενσωματώνει τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής στο σχεδιασμό του μ' έναν τρόπο πρωτίστως συμβολικό κι έπειτα λειτουργικό. Στο σχεδιασμό για τις Εργατικές Λέσχες (1928) προτείνεται, για παράδειγμα, ένα οπτικοακουστικό σύστημα που λειτουργεί ως «ζωντανή εφημερίδα».
Την μεγαλύτερη όμως επιρροή στον Λεονίντοβ άσκησε η ίδια η φύση: η ευελιξία της, η ικανότητα προσαρμογής της στις αλλαγές των συνθηκών, η ποικιλομορφία της. Αναπτύσσει μαζί της μια σχέση αρμονικής και ευγενούς συν-ύπαρξης και εν-ύπαρξης, μια σχέση έμπνευσης αλλά και ευθύνης. Η φύση είναι η πηγή κάθε ζωής και γι' αυτό ο άνθρωπος δε θα 'πρεπε να προσπαθεί να την υποτάξει, αλλά να προσαρμοστεί σ' αυτή (βλ. διαμόρφωση συστήματος υπαίθριων κλιμάκων και αμφιθεάτρου στο Kislovodsk, 1937-1938, το μόνο υλοποιημένο έργο του αρχιτέκτονα. Ο σχεδιασμός προσαρμόζεται στην έντονη κλίση του φυσικού τοπίου, βρίσκεται σε οργανική σχέση με το έδαφος). Παράλληλα, υποστήριζε πως η περίσσια άνεση αντιβαίνει στον «φυσικό» τρόπο ζωής, «νεκρώνει» την ενεργητικότητα και τη δημιουργικότητα του ανθρώπου και τον ωθεί στη νωθρότητα, την αλλοτρίωση και τη φιλαρέσκεια. Γι' αυτό και στις αρχιτεκτονικές και πολεοδομικές του προτάσεις περιορίζει τις ανέσεις και διευκολύνσεις στο μέτρο του απολύτως αναγκαίου. Στα πρότυπα αυτής της ηθικής, για την σοσιαλιστική πόλη Magnitogorsk, αν και ο πολεοδομικός σχεδιασμός πρότεινε τη γραμμική ανάπτυξή της πάνω σ' έναν κεντρικό άξονα, δεν προβλέπονταν μέσα μεταφοράς: ήταν μια πόλη σχεδιασμένη για τους πεζούς.
Στιλιστικές περίοδοι
Το έργο του Λεονίντοβ μπορεί να διακριθεί σε τρεις στιλιστικές περιόδους:
Γραφιστικές τεχνικές
Ο Λεονίντοβ έμεινε στην ιστορία και για το ιδιαίτερο γραφιστικό του ταλέντο και την πρωτοτυπία του. Τα σχέδια του, τόσο οι κατόψεις και οι όψεις, όσο και τα προοπτικά, είναι συχνά πιο αναγνωρίσιμα απ΄τα ίδια τα κτήρια που αναπαριστούν. Στα πρώτα δημιουργικά του χρόνια παρατηρείται μια παραδειγματική μετάφραση των αρχών του Σουπρεματισμού με όρους Γραφιστικής. Τα ίδια τα κτήρια φαίνονται να πλέουν σ’ ένα σύμπαν αβαθές, αλλά ταυτόχρονα διάφορες σχεδιαστικές λεπτομέρειες, όπως κύκλοι διαφορετικής ακτίνας στο φόντο, προσδίδουν ένα μεταφυσικό βάθος στην εικόνα και μια κοσμική ατμόσφαιρα. Σ’ αυτό συντελούν κι άλλες τεχνικές, όπως η αντιστροφή των χρωμάτων: λευκές γραμμές σε μαύρο φόντο.
Από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 παρατηρείται μια στροφή στον τρόπο απεικόνισης της αρχιτεκτονικής του. Τα σχέδια γίνονται πιο ζωντανά, ρεαλιστικά και πολύχρωμα. Τα κτήρια εμφανίζονται μέσα στον περιβάλλοντα χώρο τους. Ακόμα και η γωνία της προοπτικής είναι πιο ρεαλιστική. Επίσης, τα υλικά πάνω στα οποία πραγματοποιούνται τα σχέδια αποκτούν σημασία, π.χ. σχέδια για τις νότιες ακτές της Κριμαίας σε ξύλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Ουρανοπίθηκος ο μακεδονικός
Ο ουρανοπίθηκος ο μακεδονικός (Ouranopithecus macedoniensis), είναι το αρχαιότερο γνωστό ανθρωποειδές που έζησε στον ελλαδικό χώρο πριν περίπου 10 εκατομμύρια χρόνια.
Ετυμολογία
Το συγκεκριμένο επίθετο macedoniensis οφείλεται στην ανακάλυψη των απολιθωμάτων του παρόντος ανθρωποειδούς, στην Μακεδονία.
Κατοικία - φυσικό περιβάλλον
Η εξέταση των οδοντικών υπολειμμάτων του ουρανοπίθηκου του μακεδονικού, αλλά και άλλων συναφών ευρημάτων από διάφορα άλλα ζωικά είδη στην περιοχή (όπως βοοειδών) δείχνουν ότι ο ουρανοπίθηκος ο μακεδονικός ζούσε σε βιότοπο με χαμηλή κάλυψη σε δέντρα και με πλούσια ποώδη στρώματα.
Μορφολογία
Ο ουρανοπίθηκος ο μακεδονικός είχε μεγάλο, ευρύ πρόσωπο με εμφανή υπερκόγχια σπείρα. Είχε, επίσης, τετράγωνου σχήματος κοίλωμα οφθαλμού. Πιθανόν επίσης να είχε σχετικά μεγάλου μεγέθους σώμα. Τα υπάρχοντα κρανιακά αποδεικτικά στοιχεία είναι λίγα, αλλά η οδοντοφυΐα του πιθανόν να δείχνει ακραία σεξουαλικό διμορφισμό, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό, τι εκείνον που παρατηρήθηκε σε οποιαδήποτε άλλα υφιστάμενα αποδεικτικά στοιχεία μεγάλων πιθήκων. Επίσης, ήταν μάλλον τετράποδος. Δεν είναι δυνατόν να υποθέσουμε με σιγουριά αν χρησιμοποιούσε τα δέντρα για μεταφορά ή διαμονή, αλλά φαίνεται πιθανό ότι το έκανε. Η στρώση αδαμαντίνης των γομφίων του ήταν αρκετά παχιά και είχε χαμηλές ακμές. Ο αρσενικός ουρανοπίθηκος ο μακεδονικός είχε μεγάλους κυνόδοντες με διάτμηση των κάτω προγομφίων.
Διατροφή
Με βάση την βαριά σκαμμένη επιφάνεια του δεύτερου γομφίου, οι ερευνητές υποθέτουν ότι η διατροφή του ουρανοπίθηκου του μακεδονικού, αποτελούνταν από κάπως σκληρότερα τρόφιμα, όπως τα καρύδια ή τους κονδύλους.
Συμπεριφορά
Η συμπεριφορά του ανθρωποειδούς αυτού ζώου, είναι πολύ δύσκολο να αναφερθεί για είδη που έχουν μικρή ποικιλία σε ευρήματα. Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι μπορεί να ήταν είτε μοναχικό, είτε ζούσε μαζί με μια μεγαλύτερη ομάδα διαβίωσης. Το μεγάλο μέγεθος του σώματος μπορεί να έκανε τη αναρρίχησή του σε δέντρα δυσκολότερη, ώστε να τον καθιστά επίγειο τροφοσυλλέκτη, αλλά όλα αυτά μπορεί να είναι απλές λογοτεχνικές εικασίες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνική προϊστορία Κατηγορία:Ανθρωπίδες Κατηγορία:Προϊστορικά θηλαστικά
Ησύχιος ο Μιλήσιος
Ο Ησύχιος ο Μιλήσιος, επονομαζόμενος και Ιλλούστριος, ήταν συγγραφέας ιστορικών και φιλολογικών έργων που έζησε περί τον 6ο αιώνα μ.Χ. Το ένα από τα ιστορικά του έργα περιγραφόταν «Σύνοψις κοσμικής ιστορίας» ή «Χρονική Ιστορία» που άρχιζε από τον Βασιλέα των Ασσυρίων Βήλο μέχρι τον Αυτοκράτορα Αναστάσιο, της εποχής του. Ένα μεγάλο μέρος από το έργο αυτό φέρει τον τίτλο «Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως» το οποίο και έχει διασωθεί. Το άλλο ιστορικό του έργο, στο οποίο εκθέτει τα της βασιλείας του Ιουστίνου και λίγα από τα πρώτα έτη του Ιουστινιανού δεν ολοκλήρωσε ο συγγραφέας διότι όπως παραδίδει ο Φώτιος διέκοψε τη συγγραφή λόγω βαρύ πόνου από τον θάνατο του γιου του Ιωάννη. Από το ημιτελές εκείνο έργο τίποτε δεν σώθηκε ή δεν βρέθηκε μέχρι σήμερα. Το έργο όμως του οποίου η σημασία είναι σπουδαία για την ιστορία των ελληνικών γραμμάτων ήταν το Λεξικό του, που ονομαζόταν «Ονοματολόγος» (ή «Ονοματολόγιο) ή «Πίναξ των εν Παιδεία ονομαστών», το οποίο δεν σώθηκε, αλλά επιτομή του αποτελεί το Λεξικό του Σουΐδα όπως ομολογεί και ο ίδιος. Στη συγγραφή αυτού ο Ησύχιος είχε υπ΄ όψη του και έργα αρχαιότερων συγγραφέων.
Κατηγορία:Μίλητος Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Ιλλούστριοι Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Αμφίπλωρο
Αμφίπλωρο ή αμφίπρωρο ονομάζεται το πλοίο ή σκάφος που η ναυπηγική μορφή της πλώρης είναι όμοια με της πρύμνης. Τέτοια πλοία στην αρχαιότητα ήταν οι Διήρεις και οι Τριήρεις. Πολύ μεταγενέστερα στην εποχή του ατμού αμφίπλωρα πλοία ήταν τα πρώτα ατμοκίνητα τα τροχήλατα και συγκεκριμένα τα επί το έγκάρσιο φέροντα τους δίδυμους ατμοτροχούς. Έτσι μπορούσαν να κυβερνηθούν το ίδιο καλά και με αντίθετη διεύθυνση χωρίς να χρειάζεται να κάνουν στροφές ιδιαίτερα σε ποταμούς, (ποταμόπλοια) και λίμνες, (λιμνόπλοια).
Κατηγορία:Επιβατηγά πλοία
Πράια
μικρογραφία|δεξιά|250px|Η νησίδα Σάντα Μαρία, όπως φαίνεται από το Miradouro Diogo Gomes. Η Πράγια (πορτογαλικά: Praia, προφορά IPA: /'pɾajɐ/; σημαίνει “παραλία” τόσο στα πορτογαλικά όσο και στα κρεολικά του Πράσινου Ακρωτηρίου) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της νησιωτικής χώρας Πράσινο Ακρωτήριο. Είναι η έδρα του Δήμου Πράια. Αριθμεί 115.000 κατοίκους και η θέση της είναι στο νησί Σαντιάγο, του συμπλέγματος Σοταβέντο (Sotavento). Αποτελεί πορθμείο, λιμάνι, εμπορικό κέντρο και έδρα ενός από τα τρία διεθνή αεροδρόμια του αφρικανικού κράτους. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται σε οροπέδιο.
Από το λιμάνι της πόλης διακινούνται καφές, ζαχαροκάλαμο και τροπικά φρούτα. Διαθέτει επίσης αλιευτική βιομηχανία.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|250px|Η Achada Grande όπως φαίνεται από το κέντρο της πόλης Η πόλη Praia de Santa Maria εμφανίστηκε το 1615 όταν εποικίστηκε το υψίπεδο κοντά στην ακτή του νησιού Σάντα Μαρία. Στην αρχή χρησιμοποιήθηκε ως παράνομο λιμάνι με σκοπό να καταβάλλονται οι τελωνειακοί δασμοί στην τότε πρωτεύουσα Ριμπέιρα Γκράντε, σήμερα Σιδάδε Βέλια. Σταδιακά ο οικισμός απέκτησε χαρακτήρα πόλης και η Ριμπέιρα Γκράντε παρήκμασε, με αποτέλεσμα να την εγκαταλείψουν οι κάτοικοί της. Ως αποτέλεσμα αυτού, η Πράια έγινε επίσημα πρωτεύουσα το 1770.
Ανά τους αιώνες, έγιναν πολλές προτάσεις για μεταφορά της πρωτεύουσας από την Πράια σε άλλο μέρος. Τελευταία από τις προτάσεις ήταν στα τέλη του 19ου αιώνα η πρόταση για μεταφορά της πρωτεύουσας στο Μιντέλο. Με επίσημο διάταγμα το 1858 η Πράια ανέλαβε πολιτικούς, οικονομικούς και θρησκευτικούς ρόλους και ορίστηκε να παραμείνει πρωτεύουσα.
Έπειτα από την ανεξαρτησία, το 1975, ο πληθυσμός παρουσίασε αλματώδη αύξηση και τετραπλασιάστηκε μέσα σε 30 χρόνια.
Γεωγραφία
Από γεωγραφική άποψη η Πράια περιγράφεται ως σειρά υψιπέδων και των γύρω κοιλάδων τους. Αυτά τα οροπέδια γενικά φέρουν το όνομα achada (Achada de Santo António, Achada de São Filipe, Achada Eugénio Lima, Achada Grande, Achadinha κλπ. —achada είναι πορτογαλική λέξη που σημαίνει ηφαιστειακό οροπέδιο). Η νησίδα Σάντα Μαρία κείται μπροστά από την ακτή με το ίδιο όνομα (σήμερα είναι περισσότερο γνωστή ως Gamboa).
Για πολύ καιρό, μόνο το Plateau (Υψίπεδο, στο κέντρο της πόλης) θεωρούνταν η πόλη, με τις υπόλοιπες περιοχές να έχουν υποβαθμιστεί σε περιφερειακά προάστια. Μόνο μετά την ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε η Πράια μαζί με τις γύρω περιοχές ως πρωτεύουσα. Αργότερα έγιναν προσπάθειες για αποκέντρωση.
Οικονομία
Η οικονομία βασίζεται στον τομέα των δημοσίων υπηρεσιών και της βιομηχανίας. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αλιεία, τα τουριστικά επαγγέλματα και το εμπόριο, ενώ υπάρχουν και βιομηχανίες γεωργικών προϊόντων και δομικών υλικών.