cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α΄ Σινοϊαπωνικός Πόλεμος
Κίνα
Ο στρατός φαίνεται πως ήταν κατά πολύ μεγαλύτερος του ιαπωνικού, ενώ ήταν και πολύ καλά εξοπλισμένος. Παρόλα αυτά, το ηθικό των Κινέζων στρατιωτών ήταν ιδιαιτέρως χαμηλό, εξαιτίας της έλλειψης μισθών, της χρήσης οπίου και της ανικανότητας των αξιωματικών.
Αν και ο κινεζικός στόλος ήταν ο ισχυρότερος της ανατολικής Ασίας πριν τον πόλεμο, τα ευρωπαϊκής κατασκευής πλοία ήταν κακοδιατηρημένα. Οι αξιωματικοί δεν είχαν τις απαραίτητες γνώσεις και η ανυπακοή των ναυτών ήταν συχνή.
Πόλεμος
thumb|right|Οι κινήσεις των στρατευμάτων και οι κυριότερες μάχες του πολέμου
Ναυμαχία του Πουνγκντό
Στις 25 Ιουλίου 1894, πριν την επίσημη κήρυξη του πολέμου, ιαπωνικά καταδρομικά και κανονιοφόροι βύθισαν κινεζικά σκάφη στα ανοιχτά του κόλπου Ασάν, στη σημερινή Νότια Κορέα. Ανάμεσα σε αυτά όμως υπήρχε το πλοίο Κόου-σινγκ, που ανήκε σε βρετανική εταιρεία και είχε εκμισθωθεί στην κινεζική κυβέρνηση για να μεταφέρει στρατεύματα στην Κορέα. Το συγκεκριμένο πλοίο διοικούσε ένας Βρετανός αξιωματικός μαζί με ένα πλήρωμα 64 ανδρών. Τελικά, 1.100 από τους 1.200 Κινέζους στρατιώτες πνίγηκαν όπως και τα περισσότερα μέλη του πληρώματος. Το γεγονός αυτό παραλίγο να δημιουργήσει εντάσεις στις σχέσεις Ιαπωνίας και Βρετανίας.
Συγκρούσεις στην Κορέα
Ο υποστράτηγος Όσιμα Γιοσιμάσα οδήγησε τις ιαπωνικές δυνάμεις σθένους 4.000 ανδρών ενάντια σε κινεζική δύναμη που είχε στρατοπεδεύσει έξω από την πόλη Τσόναν, στη νοτιοδυτική Κορέα. Οι Κινέζοι στρατιώτες είχαν οχυρωθεί και περίμεναν ενισχύσεις, που όμως δεν έφτασαν ποτές λόγω της ναυμαχίας του Πουνγκντό. Οι δυο στρατοί συγκρούστηκαν στις 28 Ιουλίου του 1894 και μάχη κράτησε μέχρι το επόμενο πρωί. Τελικά, οι αμυνόμενοι δεν μπόρεσαν να νικήσουν τις ανώτερες ιαπωνικές δυνάμεις και υποχώρησαν στην πόλη Πιονγιάνγκ. Εκεί ενώθηκαν με ενισχύσεις από την Κίνα, σχηματίζοντας μια δύναμη 13.000 με 15.000 στρατιωτών.
Ο ιαπωνικός στρατός επιτέθηκε στην πόλη στις 15 Σεπτεμβρίου. Οι υπερασπιστές της πόλης πολέμησαν γενναία, αλλά παραδόθηκαν ύστερα από μια επίθεση στα νώτα τους. Εκμεταλλευόμενοι ωστόσο το σκοτάδι και τη βαριά βροχή, διέφυγαν προς τη σημερινή βορειοδυτική Βόρεια Κορέα. Οι απώλειες των Κινέζων έφτασαν τους 2.000 νεκρούς και 4.000 τραυματίες, ενώ οι Ιάπωνες έχασαν μόλις 102 άνδρες.
Ναυμαχία του ποταμού Γιαλού
thumb|right|[[Ουκίγιο-ε που απεικονίζει τη ναυμαχία στον ποταμό Γιαλού]] Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1894 ο ιαπωνικός στόλος και ο Στόλος Μπέιγιανγκ συγκρούστηκαν στο δέλτα του ποταμού Γιαλού, σε μια ναυμαχία που κράτησε σχεδόν όλη μέρα. Τα οκτώ από τα δέκα πλοία των Κινέζων καταστράφηκαν. Με τη νίκη τη αυτή η Ιαπωνία απέκτησε τον έλεγχο των θαλασσών, αλλά οι Κινέζοι κατάφεραν να αποβιβάσουν 4.500 άντρες, κοντά στο δέλτα του ποταμού.
Εισβολή στην Μαντζουρία
Μετά την πτώση της πόλης Πιονγιάνγκ, τα κινεζικά στρατεύματα οχυρώθηκαν κατά μήκος του ποταμού Γιαλού, κοντά στην πόλη Τζουλιαντσένγκ. Στις 24 Οκτωβρίου, το Πρώτο Σώμα, υπό τις διαταγές του Γιαμαγκάτα Αριτόμο, επιχείρησε να σχηματίσει πλωτή γέφυρα, ακριβώς μπροστά από τις κινεζικές οχυρώσεις. Πέρασαν απαρατήρητοι και το απόγευμα της επομένης, επιτέθηκαν στην ανατολική προφυλακή του εχθρού. Οι Κινέζοι εγκατέλειψαν τις θέσεις τους το βράδυ και μέχρι το επόμενο πρωί είχαν υποχωρήσει πλήρως. Ακολούθως, οι Ιάπωνες κατέλαβαν την πόλη Άντουνγκ (σημερινό Ντάντονγκ). Οι απώλειες του ιαπωνικού στρατού ήταν μόλις τέσσερις νεκροί και 140 τραυματίες, ενώ οι Κινέζοι νεκροί έφτασαν τους 2.000.
Στη συνέχεια, το Πρώτο Σώμα χωρίσθηκε σε δύο τμήματα, υπό τους Νόζου Μιτσιτσούρα και Κατσούρα Ταρό. Ο πρώτος βάδισε προς την πόλη του Μούκντεν υπό αντίξοες καιρικές συνθήκες, ενώ ο άλλος στάλθηκε προς καταδίωξη κινεζικών δυνάμεων, που κατευθύνονταν προς τη χερσόνησο Λιαοτούνγκ, μια νότια προέκταση της Μαντζουρίας. Μέχρι το Δεκέμβριο, ο Κατσούρα Ταρό είχε καταλάβει μέρος της βορειοανατολικής Κίνας, περίπου στη σημερινή επαρχία Λιαονίνγκ.
Μάχη του Λιουσούνκου
Ένα μέρος του Δεύτερου Σώματος, υπό τον Ογιάμα Ιβάο, αποβιβάσθηκε στη νότια ακτή της χερσονήσου Λιαοτούνγκ, στις 24 Οκτωβρίου του 1894. Κινήθηκε γρήγορα και κατέλαβε τις πόλεις Κιν-τσόου και Ταλιεγούαν, στις 6-7 Νοεμβρίου. Στη συνέχεια, πολιόρκησε το στρατηγικό λιμάνι του Πορτ Άρθουρ, το οποίο και κατέλαβε στις 21 Νοεμβρίου. Ακολούθησε η φόνευση χιλιάδων Κινέζων κατοίκων και η θηριωδία αυτή έγινε γνωστή ως η Σφαγή του Πορτ Άρθουρ.
Μάχες του Γουεϊχάι και του Γινγκού
thumb|right|[[Ουκίγιο-ε με σκηνή από την πολιορκία του Γουεϊχάι]] Μετά την ήττα στο Πορτ Άρθουρ, ο Κινεζικός στρατός και στόλος υποχώρησε στην οχυρωμένη πόλη Γουεϊχάι. Οι Ιάπωνες πολιόρκησαν την πόλη από ξηρά και θάλασσα, από τις 20 Ιανουαρίου ως τις 12 Φεβρουαρίου του 1895. Η σύγκρουση εκτυλίχθηκε υπό αντίξοες καιρικές συνθήκες και για τις δύο πλευρές, αφού οι δυο στρατοί πολεμούσαν μέσα στο χιόνι και τις ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες. Τελικά όμως, ο στρατός των Ιαπώνων υπερκέρασε τις άμυνες της πόλης, κατακτώντας την από στην στεριά.
Μετά την πτώση του Γουεϊχάι και την καλυτέρευση των καιρικών συνθηκών, οι ιαπωνικές δυνάμεις προχώρησαν κι άλλο στη νότια Μαντζουρία και την βόρεια Κίνα. Μέχρι το Μάρτιο του 1895, οι Ιάπωνες διέθεταν οχυρώσεις που έλεγχαν την πρόσβαση στο Πεκίνο, μέσω της θάλασσας. Ακολούθησε η νικηφόρα για του Ιάπωνες μάχη του Γινγκού, στις 5 Μαρτίου. Αυτή η σύγκρουση ήταν και η τελευταία σημαντική μάχη του πολέμου, αν και ακολούθησαν πολλές αψιμαχίες.
Επίθεση στα Νησιά Πεσκαδόρες
Το Μάρτιο του 1895, ιαπωνικές δυνάμεις εισέβαλαν στις νήσους Πεσκαδόρες, κοντά στην ακτή της Ταϊβάν. Ύστερα από μια σύντομη και σχεδόν αναίμακτη εκστρατεία, οι Ιάπωνες νίκησαν την κινεζική φρουρά και κατέλαβαν την κύρια πόλη Μακούνγκ. Η κίνηση αυτή, ουσιαστικά επέτρεψε στου Ιάπωνες να απαιτήσουν στην επικείμενη συνθήκη του Σιμονοσέκι, την Ταϊβάν.
Συνθήκη Σιμονοσέκι και επακόλουθα
Μετά από τη σύγκρουση αυτή, το ιαπωνικό έθνος καταλήφθηκε από έναν πατριωτικό πυρετό. Μπροστά στην ευφορία της νίκης, σίγησαν οι φωνές μετριοπάθειας στο κοινοβούλιο. Σύμφωνα με τον υπουργό εξωτερικών, Μούτσου Μουνεμίτσου, ο λαός «ενδιαφερόταν μόνο για το πότε η ιαπωνική σημαία θα περνούσε τις πύλες του Πεκίνου». Χαρακτηρισική είναι η επιρροή του πολέμου στην ιαπωνική τέχνη: οι νίκες επί της Κίνας υμνήθηκαν κατά δυναμικό τρόπο από τους Ιάπωνες καλλιτέχνες του ουκίγιο-ε, το ύφος των οποίων επηρέασε την ανάπτυξη της γραφιστικής τέχνης του 20ού αιώνα. thumb|left|Η Συνθήκη του Σιμονοσέκι Στη Συνθήκη του Σιμονοσέκι, που υπογράφηκε στις 17 Απριλίου 1895, η Ιαπωνία δε ζήτησε το Πεκίνο, αλλά απέσπασε πολεμική αποζημίωση, ύψους 200.000.000 τάελ αργύρου. Επίσης, η Κίνα συμφώνησε να σεβαστεί την ανεξαρτησία της Κορέας και να παραχωρήσει το νησί της Φορμόζας στην Ιαπωνία. Το μεγαλύτερο όμως κέρδος της Ιαπωνίας ήταν η στρατηγικής σημασίας χερσόνησος Λιαοτούνγκ. Στο άκρο της βρισκόταν το Πορτ Άρθουρ, ναυτική βάση που έλεγχε την προσπέλαση στη βόρεια ακτή της Κίνας.
Οι γιορτές της νίκης δεν κράτησαν πολύ για τους Ιάπωνες. Μία μόλις εβδομάδα μετά την επικύρωση της συνθήκης, η Ρωσία, η Γερμανία και η Γαλλία (ή Τριπλή Παρέμβαση όπως έγινε γνωστή) «συμβούλεψαν» την Ιαπωνία να εγκαταλείψει την χερσόνησο Λιαοτούνγκ, με αντάλλαγμα 30.000.000 επιπλέον τάελ αργύρου από την Κίνα. Δυο μέρες αργότερα, η Ρωσία διατύπωσε αυτή τη συμβουλή σαφώς ως απειλή. Σύμφωνα με τη Ρωσία ο έλεγχος της Ιαπωνίας στη χερσόνησο Λιαοτούνγκ θα αποτελούσε μόνιμο εμπόδιο για την ειρήνη στην Άπω Ανατολή. Αντιλαμβανόμενοι ότι μια διπλωματική γλώσσα σαν κι αυτή σήμαινε σχεδόν κήρυξη πολέμου, οι ηγέτες της Ιαπωνίας εγκατέλειψαν την διεκδίκηση της χερσονήσου.
Σημειώσεις
thumb|right|Σκίτσο από το βρετανικό περιοδικό [[Punch (29 Σεπτεμβρίου 1894) που σατιρίζει τη νίκη της μικρής Ιαπωνίας επί της μεγάλης Κίνας]] <div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> i. Μπέιγιανγκ (北洋軍 Běiyáng) κατά λέξη σημαίνει Βόρειος Ωκεανός. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε γιατί από τις βόρειες περιοχές της Κίνας προέρχονταν οι φόροι που χρηματοδότησαν τον Στόλο Μπέιγιανγκ και αργότερα τον Στρατό Μπέιγιανγκ.
ii. Επίσημα ο πόλεμος κηρύχθηκε την 1 Αυγούστου του ίδιου έτους.
iii. Το τάελ αποτελούσε μονάδα βάρους στην Κίνα. Ένα τάελ αντιστοιχεί σε 40 γραμμάρια. Επομένως, τα 200.000.000 τάελ είναι 8.000 τόνοι. Τα ετήσια έσοδα των Τσινγκ ήταν 89.000.000 τάελ αργύρου. </i>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Ιστορία της Μαντζουρίας
Μπερνάρ Παλισί
Είναι γνωστός για τα λεγόμενα «ρουστίκ κεραμικά» του, συνήθως μεγάλες οβάλ πιατέλες διακοσμημένες με μικρά ανάγλυφα ζώα, ένας τύπος πήλινων σκευών καλυμμένων με έγχρωμα μολυβδούχα υαλώματα. Απομιμήσεις και αναπαραγωγές του στυλ του συνέχισαν να γίνονται στη Γαλλία μέχρι το 1800 περίπου, και στη συνέχεια αναβίωσαν τον 19ο αιώνα.
Ο Παλισί είναι επίσης γνωστός για τη συνεισφορά του στις φυσικές επιστήμες και είναι διάσημος για την ανακάλυψη αρχών γεωλογίας, υδρολογίας και απολιθωμάτων. Καταδιώχθηκε ως Ουγενότος, φυλακίστηκε για την πίστη του κατά τη διάρκεια των ταραχών των Γαλλικών Θρησκευτικών Πολέμων και καταδικάστηκε σε θάνατο. Πέθανε από κακομεταχείριση στη Βαστίλη το 1589 ή το1590.
Βιογραφία
μικρογραφία|Πήλινο σκεύος, 1580-1600,[[Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου, Λονδίνο]] αριστερά|μικρογραφία|Έργο του Μπερνάρ Παλισί, 1550 Ο Μπερνάρ Παλισί γεννήθηκε πιθανότατα στο Αζέν (Λοτ-ε-Γκαρόν) γύρω στο 1510. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Σαιντόνζ. Κατάγονταν από φτωχή οικογένεια, ο πατέρας του ήταν υαλογράφος, και αν και η εκπαίδευσή του δεν περιλάμβανε ελληνικά ή λατινικά, μυήθηκε στις πρακτικές επιστήμες, την γεωμετρία και την έρευνα.
Το 1539, αφού έμαθε την τέχνη της υαλογραφίας από τον πατέρα του και ταξίδεψε σε πολλά μέρη της Γαλλίας και στις Κάτω Χώρες αποκτώντας νέες γνώσεις, εγκαταστάθηκε ως αγρονόμος και αγγειοπλάστης στη Σαιντ, κοντά στη Λα Ροσέλ, παντρεύτηκε και απέκτησε παιδιά. Άρχισε την έρευνα για το λευκό σμάλτο, το οποίο κατάφερε να αναπτύξει σταδιακά από το 1545. Οι πρώιμες έρευνές του περιγράφονται στο έργο Περί της Τέχνης της γης.
Το 1559 φυλακίσθηκε για θρησκευτικούς λόγους στη Σαιντ. Η φυλάκισή του προκάλεσε κύμα διαμαρτυριών μεταξύ των οποίων και του Λουδοβίκου Α΄ του Κοντέ, έτσι, το 1563 μεταφέρθηκε στο Μπορντώ αλλά το εργαστήριό του καταστράφηκε. Σώθηκε από τη φυλακή με τη μεσολάβηση του προστάτη του Αν του Μονμορανσύ, ο οποίος υπέβαλε αναφορά στη βασιλομήτορα και έλαβε από τον βασιλιά την εντολή να τον απελευθερώσει. Την ίδια χρονιά, εκτύπωσε το έργο Αληθινή Συνταγή στη Λα Ροσέλ.
Το 1572, προστατευόμενος της Αικατερίνης των Μεδίκων, επέζησε της νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου καταφεύγοντας στο Σεντάν. Το 1575, επιστρέφοντας στο Παρίσι, έδωσε δημόσιες διαλέξεις με θέμα τη φυσική ιστορία, που δημοσίευσε ως Θαυμαστοί Λόγοι το 1580, οι οποίες ήταν πολύ δημοφιλείς, αποκαλύπτοντας το συγγραφικό ταλέντο του και τις επιστημονικές του γνώσεις. Έτσι, αναδείχθηκε ως δημιουργός της νεότερης αγρονομίας και πρωτοπόρος της πειραματικής μεθόδου.
Τον Δεκέμβριο του 1586 συνελήφθη πάλι ως Ουγενότος, με εντολή της Καθολικής Ένωσης και τον Ιούνιο του 1587 καταδικάστηκε σε εξορία, αλλά παρέμεινε στο Παρίσι. Συνελήφθη και πάλι τον Μάιο του 1588, καταδικάστηκε σε θάνατο, άσκησε έφεση και είδε την ποινή του να μετατρέπεται σε ισόβια κάθειρξη. Φυλακίστηκε αρχικά στην Κονσιερζερί και πέθανε στη Βαστίλη το 1589 (ή το 1590), «από πείνα, κρύο και κακομεταχείριση».
Τέχνη
μικρογραφία|Πιατέλα ρουστίκ, 1575–1600 Τα κεραμεικά του Παλισί είναι ωοειδή ή στρογγυλά πιάτα, κανάτες, σαλτσιέρες, διακοσμημένα με φυτά και ζώα (κυρίως φίδια, σαύρες βατράχους) και αλληγορικές και μυθολογικές σκηνές. Μερικά έργα του απομιμούνται τα νερά του μαρμάρου. Μερικά κομμάτια ήταν αναπαραγωγές αντικειμένων από κορυφαίους Γάλλους μεταλοτεχνίτες του 16ου αιώνα όπως ο Φρανσουά Μπριό.
Ο Παλισί μάλλον δεν χρησιμοποιούσε τον κεραμικό τροχό του αγγειοπλάστη. Τα πιο γνωστά του έργα φαίνεται πως πιέζονταν σε καλούπι και το φινίρισμα γινόταν με πλάσιμο ή ο επίθετος διάκοσμος χυνόταν σε ανάγλυφο. Οι αυθεντικές του παραγωγές δεν φέρουν καμία υπογραφή ή σήμα.
Αργότερα, τον 17ο αιώνα οι μήτρες του χρησιμοποιήθηκαν πάλι και κατασκευάστηκαν πήλινα αγαλματίδια με μολυβδούχο υάλωμα. Τον 19ο αιώνα, μεταξύ 1840 και 1870 κατασκευάστηκαν αντίγραφα.
Δήμος Βογδάντσας
Ο Δήμος Βογδάντσας (Богданци ) είναι δήμος στο νότιο μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Νοτιοανατολικής περιφέρειας. Βογδάντσα ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Βογδάντσας.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Βογδάντσας συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Νοτιοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Ροντρίγκο Μπεντανκούρ
Σε συλλόγους
Η επαγγελματκή του καριέρα ξεκίνησε το 2015 από την Μπόκα Τζούνιορς, με την οποία κέρδισε δύο πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο Αργεντινής. Από τον Ιούλιο του 2017 είναι παίκτης της Γιουβέντους και έχει κατακτήσει ένα πρωτάθλημα και ένα Κύπελλο Ιταλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κ20 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Μπρετνάκ
Το Μπρετνάκ (γερμανικά: Brettnach, Μπρέττναχ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Φαμπιάν Ρουίθ
Ο Φαμπιάν Ρουίθ Πένια (3 Απριλίου 1996) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για λογαριασμός της Παρί Σεν Ζερμέν και της εθνικής ομάδας της Ισπανίας.
Ο Ρουίθ προέρχεται από τις ακαδημίες της Ρεάλ Μπέτις και αγωνίστηκε επαγγελματικά για την δεύτερη ομάδα το 2014 και αργότερα τον ίδιο χρόνο με την πρώτη ομάδα, με την οποία κέρδισε την άνοδο στη Λα Λίγκα. Το 2016 δόθηκε δανεικός στην Έλτσε, αλλά την επόμενη σαιζόν επέστρεψε στην Μπέτις, αποκτώντας θέση βασικού. Το 2018 η Νάπολι εξαγόρασε τη ρήτρα ύψους 30 εκατομμυρίων ευρώ και απέκτησε τον παίκτη.
Ο Ρουίθ εκπροσώπησε την Ισπανία με τις ομάδες Κ-19 και Κ-21 και πραγματοποίησε το ντεμπούτο με την εθνική αντρών τον Ιούνιο του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έλτσε ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Φαίδιμος
Η αρχαία ελληνική λέξη Φαίδιμος (με χρήση από τα χρόνια του Ομήρου μέχρι τον 3ο αιώνα μ.Χ.) ήταν αφενός και αφετέρου
και το:
Αναφορές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γκαράζ
Η λέξη γκαράζ, προέρχεται από τη γαλλική λέξη garer, που σημαίνει καταφύγιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικία Κατηγορία:Αυτοκίνητο
Έλσα Βεργή
Η Έλσα Βεργή (23 Μαΐου ή 22 Μαΐου 1921 - 25 Ιουνίου 1989) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, πρωταγωνίστρια, θιασάρχης και θεατρική επιχειρηματίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1921, με καταγωγή από Αιδηψό. Σε ηλικία 15 ετών συμμετείχε υπό την πρωθιέρεια Κούλα Πράτσικα, στον χορό, στην πρώτη αφή της Ολυμπιακής φλόγας, στους 11ους Ολυμπιακούς Αγώνες, στην αρχαία Ολυμπία, στις 28 Ιουλίου του 1936. Το γεγονός αυτό ίσως να της ανέδειξε θεατρική κλίση. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στο Ωδείο Αθηνών. Πρωτοεμφανίσθηκε στο θέατρο σε ηλικία 19 ετών, το 1940, στο έργο "Παπαφλέσσας" του Σπύρου Μελά, στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, αναλαμβάνοντας στη συνέχεια πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα κυρίως κλασσικού δραματολογίου.
Μετά την απελευθέρωση, το 1947, απεστάλη από το Εθνικό Θέατρο στις ΗΠΑ για τη μελέτη του σύγχρονου αμερικανικού θεάτρου. Με την επιστροφή της συνέχισε τη συνεργασία της με το Εθνικό Θέατρο ως πρωταγωνίστρια και το 1953 έδωσε ρεσιτάλ αρχαίου δράματος στην Αγγλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία.
Το 1959 δημιούργησε δικό της θίασο, αποκτώντας και δική της θεατρική σκηνή, το "Θέατρο Βεργή" (1970), στην οδό Βουκουρεστίου - Αθήνα, όπου και πρωταγωνίστησε σε δεκάδες έργα του διεθνούς δραματολογίου. Λίγο αργότερα συνέχισε τις διεθνείς εμφανίσεις της στην Αίγυπτο, την Κύπρο και χώρες της Ευρώπης. Μέχρι το 1960 έλαβε δύο φορές μέρος στο Φεστιβάλ Αθηνών καθώς και στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Το 1966 συνεργάστηκε έκτακτα και με το "Πειραϊκό Θέατρο" του Δημήτρη Ροντήρη όπου πρωταγωνίστησε στην "Ηλέκτρα" του Σοφοκλή και τη "Μήδεια" του Ευριπίδη. Μετά το 1980 έλαβε συχνά μέρος με το θίασό της στις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών. Συνεργάστηκε με όλους σχεδόν τους ηθοποιούς του δραματικού ρεπερτορίου όπως με τον Μάνο Κατράκη, Θάνο Κωτσόπουλο, Αλέκο Αλεξανδράκη, Δημήτρη Χορν, Λυκούργο Καλλέργη, Βάσω Μανωλίδου, Αντιγόνη Βαλάκου, Τζένη Ρουσσέα, Μαίρη Αρώνη κ.ά., καθώς επίσης με την ΕΙΡ σε ραδιοφωνικές μεταφορές θεατρικών έργων και ως αφηγήτρια στο Ήχος και Φως του Δήμου Ρόδου. Από τους κατά καιρούς συμμετέχοντες στο θίασό της αναδείχθηκαν πολλοί νέοι ηθοποιοί. Από τις διάφορες ερμηνείες της ξεχώρισαν οι παραστάσεις της στα έργα "Ιφιγένεια εν Ταύροις", "Οιδίπους τύραννος", "Φάουστ", "Μήδεια", "Εκάβη", "Καινούργια ζωή", "Χαραυγή", "Ορέστεια". "Χοηφόροι", "Ευμενίδες", υποδυόμενη την Ηλέκτρα, "Όνειρο θερινής νυκτός", υποδυόμενη την Ιππολύτη, "Ιππόλυτος", ως Φαίδρα, "Αυτοκράτειρα Θεοφανώ", ως Θεοφανώ, του Άγγελου Τερζάκη κ.ά. Η Έλσα Βεργή υπήρξε σπουδαία ηθοποιός με μεγάλη υποκριτική τέχνη, ειδικότερα στην τραγωδία και με πολύ καλή γνώση των όρων και των ορίων του θεάτρου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1986 αναμίχθηκε στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας με τον συνδυασμό "Νέα Εποχή" του Μιλτιάδη Έβερτ όπου στον 2ο γύρο έλαβε 2.691 ψήφους καταλαμβάνοντας την 20ή θέση του συνδυασμού.
Η Έλσα Βεργή τιμήθηκε από τον βασιλέα Παύλο Α΄, τον βασιλέα Κωνσταντίνο Β΄, από πολλούς καλλιτεχνικούς φορείς, καθώς και με ξένες διακρίσεις. Πέθανε στην Αθήνα το 1989 και κηδεύτηκε στα Σπάτα.
Θεατρικές Παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Μπρονβώ
Το Μπρονβώ (Μπρούνβαλς) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Αστυνομικό τμήμα
250px|μικρογραφία|Η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής Αστυνομικό τμήμα, Αστυνομική Διεύθυνση ή Σταθμός Χωροφυλακής ονομάζεται το κτίριο που στεγάζει τις υπηρεσίες του νόμιμου σώματος επιβολής του νόμου και της τάξης. Υπάρχουν 1.024 αστυνομικά τμήματα και διευθύνσεις στην ελληνική επικράτεια, καθένα από αυτά είναι υπεύθυνο για την ασφάλεια των πολιτών στην περιοχή του. Συνήθως διαθέτουν χώρους στάθμευσης για τα οχήματα, χώρους ανάκρισης και κελιά προσωρινής κράτησης.
Τα αστυνομικά τμήματα διαθέτουν συνήθως: Τμήμα Εκπαίδευσης Τμήμα Πολιτικού Προσωπικού Τμήμα Γενικής Αστυνόμευσης Τμήμα Επιχειρήσεων Τμήμα Ασφαλείας και Αλλοδαπών Τμήμα Πολιτικού Σχεδιασμού Εκτάκτου Ανάγκης Τμήμα Διοικητικής Υποστήριξης Διεύθυνση Τροχαίας Διεύθυνση Δημόσιας Ασφάλειας Διεύθυνση διαβατηρίων κ.α..
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστυνομία
Ναυμαχία της Σάμου
Η Ναυμαχία της Σάμου ήταν μια ιστορική ναυμαχία που έλαβε χώρα στη θαλάσσια περιοχή της Σάμου εξ ου και η ονομασία της, μεταξύ των δύο συνασπισμένων στόλων των ελληνικών νήσων Ύδρας και Σπετσών, κατά του Οθωμανικού στόλου στις 5 Αυγούστου του 1824, κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, με περιφανή νίκη του τότε Ελληνικού Ναυτικού.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Μετά την καταστροφή των Ψαρών ο οθωμανικός στόλος υπό τον Χοσρέφ Πασά είχε αποσυρθεί στη Μυτιλήνη και διέμεινε περίπου ένα μήνα. Τότε ο Χοσρεφ Πασάς ειδοποίησε τους Σαμίους με κάποιον Άγγλο υπήκοο πλοίαρχο του στόλου του να δηλώσουν υποταγή και δεν θα έχουν να φοβηθούν τίποτα. Οι Σάμιοι στη συνέλευσή τους απέκρουσαν την πρόταση του Χοσρέφ έτσι ο φόβος των Ελλήνων ήταν μεγάλος, ότι μετά από αυτό και η Σάμος θα κινδύνευε. Την ίδια εκείνη εποχή οι Σάμιοι άρχισαν να αποκρούουν με επιτυχία διάφορες αποβατικές επιχειρήσεις των Τούρκων στη περιοχή του Καρλοβασίου και στο ακρωτήριο Κότσικα κοντά στο Βαθύ. Ακολούθως ο Ελληνικός στόλος παίρνοντας δάνειο περί τις 90 χιλιάδες δίστηλα ετοιμάστηκε η μεν πρώτη μοίρα υπό τον Γ. Σαχτούρη με είκοσι επτά Υδραίικα και οκτώ Πετζώτικα πλοία, υπό τον Γ. Ανδρούτζο, η δε δεύτερη μοίρα υπό τον Α. Μιαούλη.
Πηγές
Σάμου Κατηγορία:Ιστορία της Σάμου
Λαπίθης
Ο Λαπίθης ήταν πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας.
Ο Λαπίθης ήταν επώνυμος, γενάρχης και 1ος μυθικός βασιλιάς των Λαπίθων αρχαίου ελληνικού φύλλου της Θεσσαλίας. Ήταν γιος της Στίλβης και του Απόλλωνα, ανηψιός του Υψέα, εγγονός του Πηνειού, επώνυμου του ποταμού, και της νύμφης Κρέουσας, αδελφός του ήταν ο Κένταυρος. Ήταν πατέρας της Διομήδης συζύγου του Αμύκλα και των Αυγεία και Άκτωρα.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Λαπίθων
Κώστας Περατικός
Ο Κωστής Περατικός (1955 - 1997) ήταν Έλληνας εφοπλιστής. Δολοφονήθηκε στις 28 Μαΐου του 1997 από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη.
Ήταν γιος του εφοπλιστή Μιχάλη Περατικού (1918-2008). Καταγόταν από οικογένεια που ασχολείτο με την ναυτιλία για περισσότερα από εκατό χρόνια. Εργάστηκε από μικρός στις επιχειρήσεις του πατέρα του. Το 1992 απέκτησε τα ναυπηγεία Ελευσίνας, αναλαμβάνοντας παράλληλα τη διεύθυνσή τους. Το 1995, λόγω οικονομικών προβλημάτων, αποφάσισε να κλείσει τα ναυπηγεία. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει 2 παιδιά.
Η δολοφονία του από την 17 Νοέμβρη
Το απόγευμα της 28ης Μαΐου 1997 βρισκόταν στην οδό Φίλωνος στον Πειραιά και καθώς πήγαινε να πάρει το αυτοκίνητό του από το πάρκινγκ της εταιρίας του, δέχθηκε 7 σφαίρες από μέλη της οργάνωσης 17 Νοέμβρη. Αργότερα μεταφέρθηκε στο Τζάνειο, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες θύματα τρομοκρατικών ενεργειών Κατηγορία:Θύματα της Ε.Ο. 17Ν
Βισάνθη
Η Βισάνθη (Αρχαία Ελληνικά: Βισάνθη) ήταν μεγάλη πόλη στην αρχαία Θράκη, στην ακτή της Προποντίδος, η οποία ιδρύθηκε από Σαμιώτες. Περί το 400 ΠΚΕ η Βισάνθη ανήκε στο βασίλειο του Θράκα βασιλέα Σεύθη Β΄. Σε μεταγενέστερη περίοδο -άγνωστο πότε- το όνομά της άλλαξε σε Ραίδεστον ή Ραίδεστος. Τον 6ο αιώνα ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκανε πολλά για να αποκαταστήσει την πόλη, η οποία φαίνεται ότι είχε περιπέσει σε· παρακμή, αλλά στη συνέχεια καταστράφηκε δύο φορές από τους Βούλγαρους, πρώτα το 813 και για δεύτερη φορά το 1206. Η περαιτέρω ιστορία αυτής της πόλης, η οποία είχε μεγάλη σημασία για το Βυζάντιο, καλύφθηκε από τους βυζαντινούς ιστορικούς Γεώργιο Παχυμέρη και Καντακουζηνό. Αν και πιστεύεται γενικά ότι η πόλη Ρησιστός, που αναφέρεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και το Οδοιπορικόν του Αντωνίνου είναι η ίδια με τη Βισάνθη, ο Πλίνιος αναφέρει τις δύο ως διακριτές πόλεις. Υφίσταται επίσης αρχαιολογική μαρτυρία για νομίσματα που κόπηκαν από την πόλη. Με το όνομα Ραιδεστός παραμένει επισκοπική έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Η αρχαιολογική θέση της Βισάνθης βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη πόλη Ραιδεστός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Θράκη Κατηγορία:Αποικίες της Σάμου
Δημοσθένης Ρούσσος
Ο Δημοσθένης Ρούσσος (1869-1938) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός του 19ου και 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1869 στην Περίσταση της Ανατολικής Θράκης. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και έπειτα σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου της Λειψίας. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και το 1896 εγκαταστάθηκε στη Ρουμανία ως καθηγητής ελληνικών, λατινικών και γερμανικών στο «Ελληνικόν Εκπαιδευτήριον» του Αναστασίου Βενιέρη στο Γαλάτσι. Το 1900 εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι όπου δίδαξε ως καθηγητής στο γαλλικό γυμνάσιο της πόλης και διορίστηκε διερμηνέας των ελληνικών στο Υπουργείο Εξωτερικού της Ρουμανίας. Το 1915 εξελέγη τακτικός καθηγητής βυζαντινολογίας και νεότερης ελληνικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου, θέση που διατήρησε σχεδόν μέχρι το τέλος της ζωής του. Κατά την παραμονή του στη Ρουμανία συνεργάστηκε με επιστημονικά περιοδικά της χώρας και υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη του σημαντικού ιστορικού περιοδικού «Revista Istorika Romana». Ο Ρούσσος έγραψε σχεδόν όλα του τα έργα στη ρουμανική γλώσσα. Στα ελληνικά δημοσίευσε την φιλοσοφικού περιεχομένου διδακτορική του διατριβή καθώς και μια μελέτη που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Ελεύθερον Βήμα. Απεβίωσε στις 5 Οκτωβρίου του 1938 στο Βουκουρέστι.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Έλληνες της Ρουμανίας Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Νυμφαία Ροδόπης
Η Νυμφαία (τουρκικά: Yanıköy - Γιανίκιοϊ ) είναι ένα μειονοτικό χωριό 16 χλμ. βόρεια (οδικώς) από την Κομοτηνή. Μέχρι το 1992 η πρόσβαση στο χωριό γινόταν με ειδική άδεια της αστυνομίας για τους μη μόνιμους κατοίκους.
NGC 315
Ο NGC 315 είναι ελλειπτικός γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 204 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Ιχθύες. Είναι γνωστός ως ασυνήθιστα σχηματισμένος ραδιογαλαξίας.
Βασίλης Μιχαηλίδης
Ο Βασίλης Μιχαηλίδης (1849-1917) ήταν Κύπριος ποιητής. Θεωρείται ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της Κυπριακής λογοτεχνίας.
NGC 315
Τον ανακάλυψε στις 11 Σεπτεμβρίου 1784 ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (Frederick William Herschel).
Νυμφαία Ροδόπης
Περιγραφή
Τα σπίτια του χωριού είναι εγκαταλειμμένα και παλιά. Η Νυμφαία είναι χτισμένη στη νότια έξοδο του φυσικού περάσματος της Ροδόπης που ενώνει την πεδιάδα της Κομοτηνής νότια, με την κοιλάδα του Άρδα και τη Φιλιππούπολη στο βορρά. Δυτικά του χωριού (1,5χλμ) υπάρχουν δύο παλιοί νερόμυλοι. Η Νυμφαία χωρίζεται σε τέσσερεις γειτονιές που οριοθετούνται από το ανάγλυφο και τις κλίσεις του εδάφους. Αυτές είναι ο Ορτά Μαχαλάς (μεσαία γειτονιά) στο κέντρο, ο Γιουκαρκί Μαχαλάς (πέρα γειτονιά) ανατολικά, ο Καρσί Μαχαλάς (απέναντι γειτονιά) στα νότια και ο Πρίνκα Μαχαλάς στα δυτικά. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται το χτιστό βάθρο του ιμάμη. Είναι μια μοναδική κατασκευή για το νομό Ροδόπης και χρησιμοποιείται για να υποκαταστήσει το μιναρέ. Δίπλα από το χωριό, περνάει ο νέος δρόμος που συνδέει την Κομοτηνή με την πόλη Κάρτζαλι της Βουλγαρίας.
Βασίλης Μιχαηλίδης
Παιδικά Χρόνια
Ο Βασίλης Μιχαηλίδης γεννήθηκε στο Λευκόνοικο το 1849 (ή 1853). Γονείς του ήταν ο Χατζής Μιχαήλ Χαραλάμπους και η Αννέττα Κονόμου. Το επίθετο "Μιχαηλίδης" υιοθετήθηκε αργότερα από τον ποιητή.
NGC 315
Αναφορές
0315 Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Ραδιογαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός) 03455 00597
Νυμφαία Ροδόπης
Οχυρό Νυμφαίας
Το χωριό είναι διάσημο για το ομώνυμο οχυρό (βορειοδυτικά του χωριού) όπου 6-7 Απριλίου 1941 έγινε μάχη μεταξύ των δυνάμεων των Γερμανών και του Ελληνικού στρατού. . Στο Οχυρό Νυμφαίας υπάρχει στρατιωτικό μουσείο το οποίο λειτουργεί από το 2000.
Βασίλης Μιχαηλίδης
Παιδικά Χρόνια
Έμαθε τα πρώτα του γράμματα από το θείο του Χρύσανθο Παπακονόμου, ποιητή και ζωγράφο, στο Δάλι. Σε νεαρή ηλικία (δέκα ή δώδεκα χρονών) ο Μιχαηλίδης έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη ζωγραφική και ο πατέρας του αποφάσισε να τον στείλει στη Λευκωσία για να παρακολουθήσει μαθήματα αγιογραφίας. Εκεί ο νεαρός Μιχαηλίδης έζησε υπό την προστασία του θείου του, Γιάννη Οικονομίδη, αργότερα μητροπολίτη Κιτίου.
Νυμφαία Ροδόπης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής Νυμφαια
Βασίλης Μιχαηλίδης
Εφηβικά Χρόνια
Κατά την παραμονή του στην Αρχιεπισκοπή της Λευκωσίας ο Μιχαηλίδης απέτυχε στην απόκτηση ανώτερης σχολικής μόρφωσης. Παράλληλα, η αγιογραφία που διδάχθηκε ο Μιχαηλίδης δεν τον οδήγησαν σε σημείο που θα μπορούσε να ασχοληθεί βιοποριστικά με την τέχνη. Ωστόσο, στην Αρχιεπισκοπή ο Μιχαηλίδης ενδέχεται να γνωρίστηκε με τον Γεώργιο Βιζυηνό, που βρισκόταν στην Κύπρο για να παρακολουθήσει μαθήματα στην Ελληνική Σχολή.
Με τη χειροτόνησή του ως Μητροπολίτη Κιτίου το 1868 ο θείος έφυγε για τη Λάρνακα παίρνοντας μαζί του τον έφηβο Μιχαηλίδη. Ο κοσμοπολίτικος χαρακτήρας της Λάρνακας και οι επιρροές από τους λόγιους της περιοχής έστρεψαν το ενδιαφέρον του Μιχαηλίδη προς την ποίηση. Με παρότρυνση του ποιητή και θεατρικού συγγραφέα Θεόδουλου Κωνσταντινίδη ο Μιχαηλίδης δημοσίευσε τα πρώτα του έμμετρα κείμενα στον Πυθαγόρα της Σμύρνης το 1873.
Ενήλικη Ζωή
Ο Βασίλης Μιχαηλίδης πήγε στην Ιταλία ανάμεσα στο 1875-1877, ο Λεύκης πιστεύει ότι πήγε το 1875, ο Αλιθέρσης το 1876 και ο Ιντιάνος στα τέλη του 1877 ή στις αρχές του 1877. Ο Μιχαηλίδης το 1878 εγκαταλέιπει την Ιταλία και πηγαίνει στην Ελλάδα, όπου κατατάσσεται ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό και παίρνει μέρος  στην απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους. Επέστρεψε στην Κύπρο το 1878, με τη λήξη της Τουρκοκρατίας και την αρχή της Αγγλοκρατίας.
Το βάρος των αποτυχημένων του σπουδών κράτησαν τον Μιχαηλίδη μακρυά από τους φιλικούς του κύκλους στη Λευκωσία και στη Λάρνακα. Εγκαταστάθηκε στη Λεμεσό όπου, άνεργος και άστεγος, υποχρεώθηκε να αναζητήσει στέγη στη Μητρόπολη της Λεμεσού. Την ίδια χρονιά και μέχρι το 1884 εργάστηκε ως υπάλληλος στη φαρμακευτική του Δημοτικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Παράλληλα άρχισε να ασχολείται συστηματικότερα με την ποίηση. Η πρώτη του ποιητική συλλογή, Η Ασθενής Λύρα, εκδόθηκε το 1882, ενώ συνάμα ο Μιχαηλίδης δημοσίευε διάφορα πατριωτικά και σατιρικά ποιήματα στην εφημερίδα Αλήθεια.
Το 1884 ο Μιχαηλίδης έγινε επιστάτης του νοσοκομείου στο Δήμο Λεμεσού. Συνάμα άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα στην εφημερίδα Σάλπιγξ. Το 1888 δημιούργησε ένα έμμετρο παράρτημα της Σάλπιγγας, τον Διάβολο. Ωστόσο η προχειρότητα και ο επικαιρισμός του εγχειρήματος εμπόδισαν την επιβίωσή του.
Τελευταία Χρόνια
Η κατάσταση της υγείας του Μιχαηλίδη επιδεινώθηκε κατά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής του. Το 1904 και το 1906 υποχρεώθηκε να ταξιδέψει στο εξωτερικό για λόγους υγείας. Παράλληλα, ο αλκοολισμός του και οι προστριβές με συνεργάτες του στο νοσοκομείο οδήγησαν στη μείωση του μισθού του.
Το 1910, λόγω προβλημάτων με το αλκοόλ, έχασε τη δουλειά του ως νοσοκόμος. Παρ' ολ' αυτά του δόθηκε στέγη στο Δημαρχείο της Λεμεσού και διορίστηκε στο Υγειονομείο. Παρόλη τη σωματική και ψυχική του εξαθλίωση, ο Μιχαηλίδης δεν σταμάτησε να γράφει. Το 1911 εξέδωσε τη συλλογή Ποιήματα, ενώ το 1915 ο αλκοολισμός του ποιητή ήταν πια σε προχωρημένη κατάσταση και ο Μιχαηλίδης εγκαταστάθηκε στο Πτωχοκομείο της Λεμεσού.
Με την πνευματική του διαύγεια ανέπαφη, ο Μιχαηλίδης έγραφε μέχρι την τελευταία του στιγμή. Προσπάθησε μάλιστα να συνθέσει ένα εκτενές ποίημα σχετικά με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ωστόσο τελικά το ποίημα έμεινε ατελές· ο Μιχαηλίδης πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου του 1917.
Έργα
Ο Βασίλης Μιχαηλίδης έγραψε τα έργα του στην κυπριακή διάλεκτο, αλλά και στη δημοτική και την καθαρεύουσα. Τα πιο γνωστά του έργα είναι τα «Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου», «Η Χιώτισσα» και «Η Ανεράδα». Η συλλογή του «Ποιήματα» κυκλοφόρησε το 1911, ενώ τελευταίο του έργο θεωρείται το «Όρομαν του Ρωμιού».
Γνωστά παραθέματα
Το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού, φιλοξενεί 29 αποσπάσματα από τα ποιήματα του Βασίλη Μιχαηλίδη:
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές
Όλαφ Α΄ της Δανίας
thumb|right|250px|Νόμισμα με απεικόνιση του βασιλιά της Δανίας Όλαφ Α΄. Ο Όλαφ Α΄ της Δανίας ή Όλαφ της πείνας (δανικά: Oluf Hunger, γύρω στο 1050 - 18 Αυγούστου 1095) βασιλιάς της Δανίας (1086 - 1095) ήταν γιος του βασιλιά Σβεν Β΄ της Δανίας και ο τρίτος από τους γιους του που ανέβηκε στο θρόνο.
Διαδέχθηκε τον αμέσως μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του Άγιο Κνούτο, στη διάρκεια της αντιβασιλείας του οποίου έγινε δούκας του Σλέσβιχ. Ο Όλαφ κλήθηκε να συμμετέχει σε εκστρατεία εναντίον της Αγγλίας, αλλά ο Κνούτος τελικά δεν κατάφερε να την πραγματοποιήσει. Ο Κνούτος είχε έντονη ανησυχία για την υποστήριξη των ευγενών στον Όλαφ κι από την άλλη ο Όλαφ ανησυχούσε για τη δύναμη του Κνούτου, αφού ο γιος του, Κάρολος ο Καλός, που ήταν κληρονόμος της κομητείας της Φλάνδρας, είχε μεγάλες φιλοδοξίες. Ο Όλαφ τελικά εξορίστηκε στη Φλάνδρα υπο την επίβλεψη του κόμη Ροβέρτου της Φριζίας, πεθερού του Κνούτου.
Βασιλιάς της Δανίας σε άσχημες συνθήκες
Ο Κνούτος δολοφονήθηκε μέσα στο ιερό του Αγίου Αλβανού τον Ιούλιο του 1086 κατά τη διάρκεια μιας αγροτικής επανάστασης στη βόρεια Γιουτλάνδη και ο Όλαφ ανακηρύχθηκε νέος βασιλιάς στο Κοινοβούλιο του Βίμποργκ, ενώ βρισκόταν ακόμα στη Φλάνδρα. Ο Όλαφ έκανε τότε συμφωνία με τον νεότερο αδελφό του, Νιλς της Δανίας, σύμφωνα με την οποία του επιτρεπόταν να επιστρέψει στη Δανία. Με την επιστροφή του Όλαφ, ο Έρικ δραπέτευσε στη Σκάνια.
Στη διάρκεια της βασιλείας του Όλαφ η πείνα θέριζε τη Δανία, η άνοιξη ήταν τόσο ξηρή που είχαν καταστραφεί όλοι οι καρποί, ενώ το φθινόπωρο η βροχή ήταν τόσο συχνή που σκότωνε τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα οι πλούσιοι να γίνουν φτωχοί και οι φτωχοί να πεθάνουν από την πείνα. Γι' αυτό, απέκτησε το ψευδώνυμο «Όλαφ της πείνας». Σταδιακά οι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν ότι οι συγκεκριμένες καιρικές συνθήκες ήταν θεϊκή τιμωρία για τη δολοφονία του προηγούμενου βασιλιά Κνούτου, την οποία υποστήριξε και ο ίδιος ο Όλαφ.
Ο χρονικογράφος Σάξων ο Γραμματικός είχε περιγράψει ότι το φαινόμενο αφορούσε αποκλειστικά τη Δανία, αλλά αποδείχτηκε σύντομα Ευρωπαϊκό. Ο Όλαφ κατάργησε τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες του Αγίου Κνούτου. Πολλοί νόμοι του, που είχαν σκοπό να περιορίσουν τη δύναμη των ευγενών, καταργήθηκαν, οι ευγενείς μπόρεσαν να φέρουν ξανά υπό την εξουσία τους την εκκλησία και ο ευγενής από τη Γιουτλάνδη Άσσεν Σβέντσεν διορίστηκε από τον Όλαφ αρχιεπίσκοπος του Λουντ (1089).
Άδοξο τέλος
Ο Όλαφ πέθανε στις 18 Αυγούστου 1095 υπό περίεργες συνθήκες, οι οποίες δεν έμοιαζαν με φυσιολογικό θάνατο. Ο εθνικός ιστορικός των Δανών Σάξων ο Γραμματικός αναφέρει ότι θυσίασε τον εαυτό του για χάρη του λαού του από τύψεις για τα δεινά που έφερε σε αυτόν η βασιλεία του. Είναι ο μοναδικός Δανός μονάρχης για τον οποίο δεν είναι γνωστός ο τάφος του, αφού ακούγεται ότι οι Δανοί διασκόρπισαν τα μέλη του για να εξιλεωθούν για τις αμαρτίες του την εποχή που κυβερνούσε.
Παντρεύτηκε την Ινγκεγκέρδη της Νορβηγίας, κόρη του Χάραλντ Σίγκουρντσον, χωρίς να αποκτήσει γιους· απέκτησε μόνο μία κόρη, την Ούλβχιλντ Ολαφσντότερ. Διάδοχός του έγινε ο αμέσως μικρότερος, ετεροθαλής αδελφός του Ερρίκος Α΄ της Δανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε περί το 1067 την Ίνγκεκερντ των Χάρντραντα, κόρη του Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν
Τζοβάνι ντι Μπαλντούτσο
Ο Τζοβάνι ντι Μπαλντούτσο (ιταλικά: Giovanni di Balduccio, καταγεγραμμένα έργα 1317-1349) ήταν Ιταλός γλύπτης και αρχιτέκτων του γοτθικού ρυθμού. Η δραστηριότητά του ανιχνεύεται αρχικά στην ευρύτερη περιοχή της Τοσκάνης και ακολούθως στο Μιλάνο. Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για το βιο του, ενώ τα υπογεγραμμένα έργα του ανέρχονται σε τέσσερα. Τα τελευταία βοηθούν τους μελετητές να ανασυνθέσουν τον κατάλογο των έργων του και να τον αξιολογήσουν.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννημένος κατά πάσα πιθανότητα στην Πίζα, μαθήτευσε στο εργοτάξιο του Καθεδρικού Ναού της πόλης, όπου και διαμορφώθηκε παρατηρώντας το έργο των Τζοβάνι Πιζάνο (περ. 1250 - περ. 1314) και Τίνο ντι Καμάινο (περ. 1280 - 1337). Δεν είναι εξακριβωμένο κατά πόσο κάποιος από αυτούς ήταν άμεσος διδάσκαλός του, ωστόσο κατά την επικρατέστερη εκδοχή πραγματοποίησε τη μαθητεία του στο συνεργείο του διαδόχου τους, Λούπο ντι Φραντσέσκο.
left|300px|thumb|«Η Αψίδα του Μάρτυρα Αγίου Πέτρου» (1339), Ναός του Αγίου Ευστόργιου, Μιλάνο, Ιταλία.thumb|240px|«Ο Άγιος Πέτρος και Τρεις Δωρητές», περ. 1340, Μητροπολιτικό Μουσείο, Νέα Υόρκη, Ηνωμένες Πολιτείες.Γύρω στο 1324 φιλοτέχνησε το ταφικό μνημείο του Γκουαμέριο ντέλι Αντελμινέλλι (περ. 1327-28), γιου του Καστρούτσο Καστρακάνι, στο Ναό του Αγίου Φραγκίσκου στη Σαρτσάνα της Λιγουρίας. Ακολούθως λάξευσε τον άμβωνα της Σάντα Μαρία ντελ Πράτο, που βρίσκεται στο Σαν Κασιάνο στο Βαλ ντι Πέζα, και τον κυρίως βωμό του Ναού του Αγίου Δομήνικου στη Μπολόνια.
Το 1334, έχοντας λάβει πρόσκληση από τον Ατζόνε Βισκόντι (1302-1339), Δούκα του Μιλάνου, ο Μπαλντούτσο μετέφερε την έδρα του στην πόλη αυτή, όπου και η παρουσία του καταγράφεται μέχρι το 1349. Εκεί άφησε πολυάριθμα και σημαντικά έργα: το ταφικό μνημείο των Βισκόντι στην Αγία Θέκλα (αποσπάσματα στο Καστέλλο Σφορτσέσκο), την αψίδα του μάρτυρα Αγίου Πέτρου στον Άγιο Ευστόργιο (1339), το ταφικό μνημείο του Ατζόνε Βισκόντι στον Άγιο Γκοττάρντο, την κεντρική πύλη της Σάντα Μαρία στη Μπρέρα (1347, αποσπάσματα φιλοξενούνται στο Καστέλλο Σφορτσέσκο).
Η τελευταία χρονικά αναφορά που διαθέτουμε για το Τζοβάνι ντι Μπαλντούτσο ανήκει στο 1349 οπότε και έλαβε την πρόταση να αποχωρήσει από το Μιλάνο για να αναλάβει τη γενική επίβλεψη των εργασιών του Καθεδρικού Ναού της Πίζα. Τελικά δεν ανέλαβε ποτέ τη θέση αυτή και ίσως πέθανε ελάχιστα αργότερα.
Μέσω του έργου του και των πολυάριθμων μαθητών του, ο Τζοβάνι ντι Μπαλντούτσο συνετέλεσε στην εξάπλωση στη Λομβαρδία της μεγάλης γλυπτικής παράδοσης της Πίζα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γλύπτες γοτθικού ρυθμού Κατηγορία:Αρχιτέκτονες γοτθικού ρυθμού
Νικόλαος Θων
thumb|right|350px|Ο Νικόλαος Θων σε φωτογραφία της διοργανωτικής επιτροπής των [[Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1906|Ολυμπιακών αγώνων του 1906: Μιλτιάδης Νεγρεπόντης, Αλέξανδρος Μερκάτης, Σπυρίδων Στάης, Σπυρίδων Λάμπρος, Γεώργιος Στρέιτ, Διάδοχος Κωνσταντίνος, Πέτρος Καλλιγάς, Παύλος Σκουζές, Μ. Στελλάκης, Νικόλαος Θων, Κωνσταντίνος Μηλιώτης Κομνηνός.]]Ο Νικόλαος Θων (1850 - 1906) ήταν Έλληνας αυλικός και επιχειρηματίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1850. Ο γερμανικής καταγωγής πατέρας του, Κάρολος Θων (γερμ.: Karl Thon), ήταν υπασπιστής του βασιλιά Όθωνα. Η μητέρα του ονομαζόταν Μαριγώ Βογιατζή.
Υπήρξε επιμελητής της βασιλικής περιουσίας επί Γεωργίου Α', διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, ιδιοκτήτης μεταλλείων στις Κυκλάδες και κάτοχος τεράστιας ακίνητης περιουσίας. Είχε στην ιδιοκτησία του την ομώνυμη έπαυλη στους Αμπελόκηπους, η οποία πωλήθηκε από τα μέλη της οικογένειας το 1921, μια πολυκατοικία στην οδό Ιπποκράτους, η οποία διατηρείται ακόμα και σήμερα, το Παλατάκι στο Χαϊδάρι, καθώς και το οικόπεδο όπου κατασκευάστηκε το Εθνικό Θέατρο. Συνέβαλε στην χρηματοδότηση της εκκλησίας Αγίου Νικολάου στα Πευκάκια Αθήνας, όπου βρισκόταν και η αρχική του κατοικία, καθώς και του Αγίου Γεωργίου του Λυκαβηττού. Διετέλεσε μέλος της οργανωτικής επιτροπής των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1906, πρόεδρος του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου και ιδρυτικό μέλος του Ομίλου Ερετών.
Απεβίωσε το 1906. Ήταν παντρεμένος με την Σοφία Τριανταφύλλου και είχε αποκτήσει έξι παιδιά: τον Κάρολο, την Αγγελική, την Μαρία, την Ιουλία, τον Αγαμέμνονα και τον Μιλτιάδη, ζωγράφο.
Πρωθυπουργός του Μοντσερράτ
Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Ίστον Τέιλορ-Φάρελ του Κινήματος για Αλλαγή και Ευημερία. Ο Πρωθυπουργός διορίζεται από τον Κυβερνήτη μεταξύ των μελών του Νομοθετικού Συμβουλίου, το οποίο αποτελείται από εννέα αιρετά μέλη.
Στις 13 Οκτωβρίου 2010, η βασίλισσα ενέκρινε το Σύνταγμα του Μοντσερράτ με τη Διαταγή του 2010. Έτσι αντικαταστάθηκε το αξίωμα του Επικεφαλής υπουργού (Chief Minister), με εκείνο του Πρωθυπουργού (Premier). Πρώτος πρωθυπουργός ήταν ο Ρούμπεν Μιντ, που ήταν και ο τελευταίος επικεφαλής υπουργός.
Το Υπουργικό Συμβούλιο αντικατέστησε το Εκτελεστικό Συμβούλιο και αποτελείται από τον Πρωθυπουργό, τον Εισαγγελέα, τον Δημοσιονομικό Γραμματέα και άλλους τρεις υπουργούς. Ένα από τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, εκτός από την Premier πρέπει να ορισθεί αναπληρωτής του.
Παραπομπές
Πρωθυπουργοί του Μοντσερράτ Κατηγορία:Πολιτική του Μοντσερράτ
Μπρουκ (Μοζέλ)
Το Μπρουκ (Μπρούχεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ
Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ (Rabîndranâth Tagore, Μπενγκάλι γλώσσα:রবীন্দ্রনাথ ঠাকুর) (7 Μαΐου 1861 - 7 Αυγούστου 1941), ήταν Ινδός συνθέτης, ζωγράφος, συγγραφέας και φιλόσοφος, του οποίου το έργο είχε σημαντική επίδραση στη λογοτεχνία και τη μουσική της Βεγγάλης στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα και στον οποίο απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1913.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Καλκούτα, στη δυτική Βεγγάλη. Ήταν το δέκατο τέταρτο παιδί του Ντεμπεντρανάθ Ταγκόρ, ενός εκ των ιδρυτών του κινήματος Μπράχμο Σαμαζ (Brahmo Samaj), και εγγονός του Ντβαρκανάθ Ταγκόρ. Ο πατέρας του ήταν συγγραφέας, θρησκευτικός ηγέτης. Μεγάλωσε σε οικογένεια καλλιτεχνών και κοινωνικών και θρησκευτικών μεταρρυθμιστών, που αντιτίθεντo στο σύστημα των καστών και προωθούσαν βελτιώσεις στη θέση της Ινδής γυναίκας. Ο Ραμπιντρανάθ ήταν επίσης χορτοφάγος.
Ο Ταγκόρ σπούδασε στην Καλκούτα και την Αγγλία. Είναι γνωστός τόσο ως ποιητής όσο και ως φιλόσοφος, αν και οι δύο αυτές τέχνες είναι συχνά συνεκτικά δεμένες στον ινδικό πολιτισμό, και ενυπάρχει μία υπονοούμενη φιλοσοφία εντός της ποίησης του Ταγκόρ. Επίσης ενδιαφέρθηκε για την εκπαίδευση και την παιδαγωγική και, το 1921, αποκατέστησε το πανεπιστήμιο Vishbabharati στη Σαντινικετάν, όπου παραδίδεται εκπαίδευση πάνω στον ινδικό πολιτισμό τόσο σε Ινδούς όσο και σε ξένους.
Ο Ταγκόρ υπήρξε ο πρώτος συγγραφέας από την Ασία στον οποίο απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1913 "για τον βαθιά ευαίσθητο, φρέσκο και όμορφο στίχο του, με τον οποίο, με μεγάλη ικανότητα, έχει καταστήσει την ποιητική του σκέψη, εκφρασμένη στις δικές του Αγγλικές λέξεις, μέρος της λογοτεχνίας της Δύσης".
Μετά το 1912 ταξίδεψε στην Ευρώπη, Αμερική και την Ασία και έδινε διαλέξεις και διάβαζε τα έργα του. Ήταν ένθερμος υποστηρικτής της ανεξαρτησίας της Ινδίας. Το 1915 του απονεμήθηκε ο τίτλος του ιππότη, αλλά αποκήρυξε τον τίτλο το 1919 μετά τη σφαγή στο Άμριτσαρ. Είχε επηρεαστεί από τις Ουπανισάντ, τις οποίες θεωρούσε ως πηγή της αληθινής σοφίας. Στο έργο του εκδηλώνει σεβασμό και αγάπη προς τη φύση και τον συνάνθρωπο. Στη δεκαετία του 1920 άρχισε να ζωγραφίζει. Επίσης, έγραψε περίπου 2230 τραγούδια. Πολλά από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν.
Επιλεγμένη εργογραφία
thumb|right|240px|Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και ο [[Μαχάτμα Γκάντι το 1940]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ινδοί συγγραφείς Κατηγορία:Ινδοί ποιητές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου
Ελιά Ηρακλείου
Η Ελιά (επίσημο: Ελαία ) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος.
Γενικά στοιχεία
Η Ελιά είναι κτισμένη σε λόφο με πανοραμική θέα, σε υψόμετρο 226 μέτρων ενώ απέχει 12 χλμ. ΝΑ. από το Ηράκλειο και περίπου 12 χλμ. ΝΔ. (μέσω Καρτερού) από τις Γούρνες (έδρα του δήμου). Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία και ειδικότερα η ελαιοκομία αλλά και η κτηνοτροφία. Παράγονται επίσης κρασί, σταφίδα και είναι επίσης ανεπτυγμένη η ορνιθοκομία. Συνδέεται με το Ηράκλειο  με ασφαλτόστρωτο δρόμο, που είναι   15   χιλιόμετρα. Λειτουργούν νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Επιπλέον στο παραδοσιακό χωριό λειτουργούν καφενεία και δύο ταβέρνες. Στην Ελιά υπάρχουν δύο εκκλησίες που βρίσκονται στην πλατεία του χωριού, ο Άγιος Παντελεήμονας και η Παναγία, όπως και πολλά εκκλησάκια περιφερειακά του χωριού.
Στο χωριό Ελιά Ηρακλείου είχε εγκατασταθεί μετά την απόσυρση του από την ενεργό δράση ο Ευγένιος Γκέραρντ, ιστορικός προπονητής του Ο.Φ.Η. Έκτοτε, υπήρξε μόνιμος κάτοικος του χωριού μέχρι το θάνατο του.
Επιπλέον σε αυτό το χωριό υπάρχει ένα ελαιουργείο, φροντιστήριο ξένων γλωσσών και ωδείο.
Ιστορικά στοιχεία
Αναφέρεται  το    1583 ως  Elia και Glia  με   346   κατοίκους .Κατά   την  Τουρκοκρατία   κατοικούσαν   πολλοί  Τούρκοι. Δεν  έχει  εξακριβωθεί    αν   έχει   σχέση   με   την    αρχαία   κρητική   πόλη  Ελαία, την οποία τοποθετούν μερικοί στη Δυτική Κρήτη. Το  1866   ισχυρό   τουρκικό  σώμα  κατόρθωσε   να    εισχωρήσει   μέσα   στο   χωριό   και   να    πάρει   πολλά   πράγματα   των   κατοίκων. Όμως  πριν    αποκτήσουν   τη  λεία    τους   χτυπήθηκαν από επαναστάτες   και   σκοτώθηκαν    25   άτομα.
Στη θέση Αρτσά, μεταξύ Κάτω  Βάθειας και Ελιάς, ανακάλυψε ο  Ξανθουδίδης το  1903 ένα λαξευτό τάφο   που χρονολογείται από την Ύστερομινωική εποχή ο οποίος  περιείχε δύο πήλινες λάρνακες με  μήκος 1,20 μέτρα με τους    σκελετούς διατηρημένους σε καλή   κατάσταση στην αρχική θέση, με   συμπτυγμένους τους μηρούς και τις  κνήμες (sepoltura   accovachiata). Έτσι, αποδείχτηκε  ότι την εποχή εκείνη τους νεκρούς  τους έθαβαν σε συνεσταλμένη θέση  με κεκαμμένα τα κάτω άκρα.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925, γραμμένη ως Εληά, να ορίζεται έδρα ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Ελαία. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Επάνω Βαθείας και προσαρτήθηκε στο τοτε δήμο Γουβών.
Κοινότητα Ελαίας
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Ελαίας περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Ρωμανός, Καρτερός και Σταυρωμένο, καθώς και το νησί Δία. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 1.930 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Ιωάννη Σημαιάκη.
Κοινοτάρχες Ελαίας
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Ελαίας.
Αθλητισμός
Ο Αθλητικός Όμιλος Ελιάς «ο Ρωμανός» εκπροσωπεί το χωριό στο ποδόσφαιρο. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1980 και αποτελεί τη συνέχεια του πρώτου ποδοσφαιρικού συλλόγου της Ελιάς, «Αλκιμέδων Ελιάς», που ιδρύθηκε το 1959 και αναγνωρίστηκε επίσημα από την ΕΠΟ το 1960 με Αριθμό Μητρώου ΕΠΟ 850. Συμμετέχει στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου και έδρα του αποτελεί το ποδοσφαιρικό γήπεδο του χωριού, το Δημοτικό Γήπεδο Ελιάς.
Παραπομπές
Ελια Ελια Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Λατομείο
Το λατομείο αποτελεί  εκσκαφή  ή σύστημα εκσκαφών που πραγματοποιείται με σκοπό τη λήψη λατομικών ορυκτών (είτε στη φυσική τους κατάσταση είτε σε κατάσταση διάλυσης ή εναιώρησης) ή προϊόντα λατομικών ορυκτών, και δεν είναι ούτε μεταλλείο ούτε φρέαρ ή γεώτρηση ή συνδυασμός των δύο. Από νομική άποψη λατομικοί χώροι ή λατομεία είναι οι ενιαίοι χώροι από όπου εξορύσσονται τα λατομικά ορυκτά και στους οποίους έχουν χορηγηθεί και βρίσκονται σε ισχύ οι προβλεπόμενες από την κείμενη νομοθεσία :
α) εγκρίσεις διενέργειας ερευνητικών εργασιών που αφορούν λατομικά ορυκτά ή
β) άδειες εκμετάλλευσης λατομικών ορυκτών.
Ως δημόσια λατομεία νοούνται οι λατομικοί χώροι επί δημοσίων εκτάσεων ενώ ιδιωτικά ή δημοτικά λατομεία νοούνται οι λατομικοί χώροι επί ιδιωτικών ή δημοτικών εκτάσεων αντίστοιχα.