cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλίας Κόκκινος
Η ζωή του μεταπολεμικά
Στις 18 Οκτωβρίου 1979 (γιορτή του Αγίου Ευαγγελιστή Λουκά), μετά από ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου επί δημαρχίας Αντώνη Φίλη ,τιμήθηκε με το Αργυρό μετάλλιο τιμής της Λαμίας, για την προσφορά του στον τόπο. Με αφορμή την επέτειο των 50 χρόνων του ΕΑΜ, βραβεύτηκε και επισήμως από την Π.Ε.Α.Ε.Α, με μετάλλιο και δίπλωμα, για την προσφορά του (1991).
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, έδωσε πολλές συνεντεύξεις σε ραδιοφωνικές εκπομπές και σε εφημερίδες. Πλήθος άρθρων έχουν γραφτεί γύρω από το όνομά του, με θέμα την προσφορά του.
Την παραμονή της εορτής του Αγ. Λουκά, μετά από πρόσκληση μετέβαινε σε δημοτικά σχολεία της Πόλης, για να μιλήσει για το έργο και τη δράση του.
Την 18η  Οκτωβρίου, ανήμερα της εορτής του Αγίου Ευαγγελιστού Λουκά, πολιούχου της Λαμίας ήταν επίσημος προσκεκλημένος.
Ο Ηλίας Κόκκινος απεβίωσε στις 23/09/1995, στη Λαμία. Έζησε μακριά από την δημόσια προβολή. Όταν τον ρωτούσαν, για τη δράση του, απλώς έλεγε '''«Δεν θέλω τίποτα, δεν ζητάω τίποτα. Γράψτε πως είμαι Έλληνας δημοκράτης… τίποτα άλλο»'''.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλέλληνες
Τυπογραφία
μικρογραφία|300x300εσ|Τυπογραφείο του 18ού αιώνα Τυπογραφία είναι μια τέχνη της αποτύπωσης γραπτού λόγου και εικόνων σε χαρτί, ύφασμα, μέταλλο ή άλλο υλικό με τη βοήθεια τεχνικών μέσων και συνήθως σε μαζική κλίμακα.
Στη σύγχρονη στοιχειοθεσία, οι φωτογραφικές διαφάνειες και η λιθογραφία σε μεταλλικά φύλλα (όφσετ) αντικατέστησαν τους σελιδοθέτες, ενώ τα κινητά στοιχεία αντικαταστάθηκαν από ηλεκτρονικές γραμματοσειρές με μεγάλη ποικιλία χαρακτήρων και απεριόριστα μεγέθη. Πάντως κύριο μηχάνημα της τυπογραφίας — παραδοσιακής και σύγχρονης — παραμένει το πιεστήριο, που επιτρέπει τη γρήγορη αναπαραγωγή πολλών αντιγράφων.
Οι πρώτες τυπογραφικές αναπαραγωγές
thumb|225px|right|Κορεατικός σελιδοθέτης του 1447 με κινητά μεταλλικά στοιχεία. Μουσείο Τυπογραφίας του Τόκιο. Η τυπογραφία όπως την γνωρίζουμε σήμερα, αποτελεί ουσιαστικά ανακάλυψη των Κινέζων. Στην εμφάνιση της τυπογραφίας στην Κίνα συνέβαλαν τόσο η ανακάλυψη του χαρτιού την περίοδο της Δυναστείας Χαν (206 π.Χ. – 220 μ.Χ.), όσο και η εξάπλωση του Βουδισμού (2ος αι. μ.Χ.). Από τη μια, το χαρτί ήταν το πλέον κατάλληλο υλικό λόγω της αντοχής και του χαμηλού κόστους του. Από την άλλη, η πρακτική των βουδιστών να κάνουν πολλά αντίγραφα των προσευχών και άλλων ιερών κειμένων τούς ώθησε στην ανακάλυψη νέων μηχανικών μέσων αναπαραγωγής τους. Τα αρχαιότερα δείγματα της κινεζικής τυπογραφίας είναι ανάγλυφα τυπωμένα γράμματα και ζωγραφιές σε ξύλινη επιφάνεια και χρονολογούνται στο 200 μ.Χ.
Τον 11ο αι. μ.Χ., ο κινέζος Μπι Σενγκ (Bi Sheng: 990–1051 μ.Χ.) ανακάλυψε πως μπορούσε να αναπαράγει κείμενα τοποθετώντας κεραμικές σφραγίδες με τα κατάλληλα γράμματα την μία δίπλα στην άλλη και πιέζοντάς τες όλες μαζί ταυτοχρόνως στο χαρτί. Τον 12ο αι., οι Κινέζοι ανακάλυψαν πως οι ξύλινες σφραγίδες–στοιχεία ήταν πιο ανθεκτικές από τις κεραμικές. Τον 13ο αι., η τυπογραφία επεκτάθηκε και στην Κορέα, όπου εμφανίστηκαν και τα πρώτα μεταλλικά στοιχεία, αλλά η χρήση της τυπογραφίας στην περιοχή της Άπω Ανατολής έμεινε σχετικά περιορισμένη.
Η τυπογραφία στην Ευρώπη
225px|μικρογραφία|δεξιά|Η λατινική Βίβλος του Γουτεμβέργιου τυπώθηκε στο Μάιντς της σημερινής Γερμανίας γύρω στο 1455 σε περίπου 180 αντίτυπα. Από αυτά, σώζονται περίπου 48. Το συγκεκριμένο αντίτυπο φυλάσσεται στην Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης. Η τυπογραφία εμφανίστηκε στην Ευρώπη τον 15ο αι. Η εφεύρεσή της έγινε στη Μαγεντία (σημερινό Μάιντς της Γερμανίας) από τον Ιωάννη Γουτεμβέργιο, ο οποίος κατασκεύασε τα πρώτα κινητά τυπογραφικά στοιχεία από κράμα μολύβδου–κασσίτερου–αντιμονίου. Το πρώτο βιβλίο που τύπωσε ο Γουτεμβέργιος ήταν η Βίβλος στην λατινική της μετάφραση (Βουλγάτα), σε σελίδες των 42 αράδων (1455). Τύπωσε επίσης διάφορα θρησκευτικά φυλλάδια, πιθανώς μία λατινική γραμματική γύρω στο 1455, και μία άλλη λατινική Βίβλο σε σελίδες των 36 αράδων μεταξύ του 1458 και του 1460.
Η ευκολία με την οποία μπορούσαν να παραχθούν βιβλία επέτρεψε να τυπωθούν συγγράμματα αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων συγγραφέων, που έως τότε αναπαράγονταν μόνο από αντιγραφείς σε μοναστήρια, και υπήρξε έτσι μια στροφή στην κλασική αρχαιότητα. Το επόμενο μισό του 15ου αι. τυπώθηκαν περισσότερα από 6.000 έργα σε 10 εκατομμύρια αντίτυπα (τα λεγόμενα αρχέτυπα ), καθώς ο αριθμός των τυπογράφων σε όλη την Ευρώπη αυξανόταν συνεχώς. Η τυπογραφία επίσης επέτρεψε τη γοργή μετάδοση και ανταλλαγή απόψεων, ιδεών και πληροφοριών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη ραγδαία μετάδοση της γνώσης και τη διεύρυνση της πνευματικής καλλιέργειας, που ως τότε ήταν προνόμιο μόνο του κλήρου και των αριστοκρατών, οδηγώντας στην περίοδο της Αναγέννησης.
Μπέροβο
Το Μπέροβο (Берово ) είναι μια μικρή πόλη δίπλα από το Μάλεσι, 161 χιλιόμετρα από τα Σκόπια, 47 χιλιόμετρα από τη Στρώμνιτσα και 52 χιλιόμετρα την Κότσανη, στη  Βόρεια Μακεδονία. Στην πόλη βρίσκεται η έδρα του Δήμου Μπερόβου.
Τυπογραφία
Η τυπογραφία στην Ευρώπη
Η τυπογραφία διαδόθηκε πολύ γρήγορα στη Δυτική Ευρώπη. Τα βιβλία που τυπώθηκαν κατά τον 16ο αι. (αυτά που σήμερα αποκαλούνται παλαιότυπα) ξεπέρασαν τα 200 εκατομμύρια αντίτυπα. Όμως η τεχνική της τυπογραφίας με το χέρι συνεχίστηκε χωρίς σημαντικές αλλαγές μέχρι τα τέλη του 18ου αι. Πάντως, κατά την ίδια περίοδο (1500–1800), υπήρξε σημαντική πρόοδος στην εμφάνιση του βιβλίου, και ειδικά στο σχεδιασμό στοιχείων (γραμματοσειρές).
Από τη λιθογραφία στο όφσετ
Στα τέλη του 18ου αι., εμφανίστηκε στη Βαυαρία η τεχνική της λιθογραφίας και γύρω στο 1840 εμφανίστηκε η χρωμολιθογραφία· δύο τεχνικές που επιτρέπουν την αναπαραγωγή εικόνων και σχεδίων μεγάλων διαστάσεων. Οι λιθογραφικές εικόνες ήταν πολύ διαδεδομένες στην Ευρώπη καθ' όλον τον 19ο αι.· σήμερα αποτελούν συλλεκτικά αντικείμενα.
Μπέροβο
Δημογραφία
Στο Μπέροβο κατοικούν 7002 πολίτες.
Τυπογραφία
Από τη λιθογραφία στο όφσετ
Το 1886 ο γερμανός εφευρέτης Ότμαρ Μεργκεντάλερ (Ottmar Mergenthaler, 1854–1899) παρουσίασε στις ΗΠΑ τη λινοτυπία, μια μηχανή με πληκτρολόγιο και αυτόματο χυτήριο για να φτιάχνει συμπαγείς μεταλλικές αράδες αντί για μεμονωμένα μεταλλικά στοιχεία. Λόγω της ταχύτητάς της, η λινοτυπική μηχανή βρήκε πολύ γρήγορα μεγάλη απήχηση στη στοιχειοθεσία εφημερίδων.
Σχεδόν ταυτόχρονα (1887), ο αμερικανός Τόμπερτ Λάνστον (Tolbert Lanston, 1844–1913) παρουσίασε τη μονοτυπία, ένα σύστημα με πληκτρολόγιο και αυτόματο χυτήριο για να φτιάχνει αράδες από μεμονωμένα μεταλλικά στοιχεία. Χάρη στην ποιότητα των στοιχείων που παρήγαγε και επειδή έμοιαζε πολύ με τη στοιχειοθεσία με το χέρι, η μονοτυπία χρησιμοποιήθηκε πολύ στη στοιχειοθεσία βιβλίων.
Μπέροβο
History
Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα, το Μπέροβο ήταν μέρος του Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ως αποτέλεσμα των Βαλκανικών πολέμων, η πόλη περιλαμβανόταν στην περιοχή που παραχωρήθηκε το 1913 στο Βασίλειο της Σερβίας, το οποίο το 1918 εντάχθηκε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Από το 1929 έως το 1941 το Μπέροβο ήταν μέρος της Μπανόβινας του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Τυπογραφία
Από τη λιθογραφία στο όφσετ
Η λινοτυπία, η μονοτυπία και το επίπεδο πιεστήριο επικράτησαν επί σχεδόν ογδόντα χρόνια, μέχρι που εμφανίστηκε η ηλεκτρονική γραφομηχανή και η φωτολιθογραφία, το γνωστό όφσετ (offset). Ακολούθησε η φωτοσύνθεση (ή φωτοστοιχειοθεσία — αγγλ., phototypesetting) με τη βοήθεια ηλεκτρονικού υπολογιστή. Με την εμφάνιση του Macintosh (1983), των εκτυπωτών laser και ειδικού λογισμικού (PageMaker, QuarkXPress, κ.ά.ό.), επικράτησε η επιτραπέζια τυπογραφία (αγγλ., desktop publishing ή DTP). Ειδικό κεφάλαιο στη σύγχρονη ηλεκτρονική τυπογραφία αποτελεί το ελεύθερο πρόγραμμα TeX (1978), το οποίο βοήθησε στην επανασύνδεση της σύγχρονης στοιχειοθεσίας με τις αισθητικές αρχές της δημιουργίας βιβλίων με κινητά μεταλλικά στοιχεία.
Η ελληνική τυπογραφία
Τα πρώτα ελληνικά βιβλία τυπώθηκαν στην Ιταλία λίγο μετά την εμφάνιση της τυπογραφίας με τη βοήθεια ελλήνων λογίων που διέφυγαν από την Κωνσταντινούπολη ή άλλες βυζαντινές περιοχές, όταν αυτές έπεσαν στα χέρια των Οθωμανών. Έτσι, το πρώτο χρονολογημένο και εξ ολοκλήρου ελληνικό έντυπο βιβλίο ήταν Ἐπιτομὴ τῶν ὀκτὼ τοῦ λόγου μερῶν του Κωνσταντίνου Λάσκαρι, που τυπώθηκε στο Μιλάνο το 1476. Αμέσως σχεδόν άρχισε η παραγωγή και άλλων ελληνικών βιβλίων. Στα τέλη του 15ου αι., ο ιταλός ουμανιστής Άλδος Μανούτιος αποφάσισε να τυπώσει πολλά έργα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, αφού πρώτα εξασφάλισε ορισμένα εκδοτικά προνόμια από τη Βενετία.
Μπέροβο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Δήμος Μπερόβου Κατηγορία:Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Τυπογραφία
Η ελληνική τυπογραφία
Πριν περάσουν πολλά χρόνια, ελληνικά βιβλία — κυρίως κλασικές εκδόσεις, γραμματικές και θρησκευτικά έντυπα — άρχισαν να τυπώνονται σε όλη τη Δυτική Ευρώπη: στο Παρίσι, στο Πανεπιστήμιο Αλκαλά της Ισπανίας (1514), στη Βασιλεία της Ελβετίας (1516), στην Αγγλία (1543) και αλλού. Μερικές απ' αυτές τις εκδόσεις βγήκαν από τα χέρια ξενιτεμένων Ελλήνων. Ξενιτεμένοι Έλληνες ήταν και οι Νικόλαος Γλυκύς, Νικόλαος Σάρος και Δημήτριος Θεοδοσίου, που τύπωναν ελληνικά βιβλία στη Βενετία επί δύο αιώνες (1650–1850).
Στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, το πρώτο ελληνικό τυπογραφείο λειτούργησε το 1627 στην Κωνσταντινούπολη με τη φροντίδα του Πατριάρχη Κύριλλου Λούκαρι, ο οποίος προσπάθησε κατ' αυτόν τον τρόπο να αντιμετωπίσει την εισροή των εντύπων της παπικής προπαγάνδας. Κατά τον 18ο και 19ο αι., ελληνικά βιβλία τυπώθηκαν σε όλα τα Βαλκάνια (Μολδαβία, Ιάσιο, Μοσχόπολη, Κυδωνίες, κ.ά.), καθώς και σε γερμανόφωνα μέρη (Βιέννη, Λειψία, κ.ά.). Έτσι η τυπογραφία έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στη διάδοση των φιλελεύθερων ιδεών του Διαφωτισμού μεταξύ των Ελλήνων και λίγο αργότερα στη διάδοση της Επανάστασης του 1821.
Την περίοδο της Επανάστασης του 1821, μερικά τυπογραφεία στήθηκαν από Έλληνες επαναστάτες με τη βοήθεια Φιλελλήνων. Ένας απ' αυτούς τους Φιλέλληνες ήταν ο Γάλλος μαθητής του Κοραή Αμβρόσιος-Φιρμίνος Διδότος (γαλλ., Ambroise-Firmin Didot, 1790–1876), ο οποίος δώρισε στην επαναστατημένη Ελλάδα ένα πλήρες τυπογραφείο. Η οικογένεια των ελληνικών στοιχείων που σχεδίασε ο Φιρμίνος Διδότος (γαλλ., Fermin Didot, 1764–1836), πατέρας του Αμβρόσιου-Φιρμίνου, χρησιμοποιήθηκε για δύο αιώνες και είναι ακόμα γνωστή με την ονομασία τα απλά.
Πριν ακόμα δημιουργηθεί το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος, οι επαναστατημένοι Έλληνες δημιούργησαν την «Τυπογραφία της Διοικήσεως», ένα τυπογραφείο για τις ανάγκες της διοίκησης. Μετά από αρκετές μετακομίσεις και αλλαγές ονομασίας, το 1862 το τυπογραφείο αυτό ονομάστηκε «Εθνικό Τυπογραφείο». Στο Εθνικό Τυπογραφείο τυπώνονται ακόμα και σήμερα η Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και άλλα κρατικά έντυπα.
Αμέσως μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ελλάδας, εμφανίστηκαν και τα πρώτα ιδιόκτητα τυπογραφεία στον ελλαδικό χώρο. Γρήγορα τα ελλαδικά τυπογραφεία, και κυρίως τα αθηναϊκά, άρχισαν να αναπτύσσονται πολύ. Μερικά απ' αυτά, όπως το Τυπογραφείο «Ο Κάδμος» των Κωνσταντίνου Τόμπρα και Κωνσταντίνου Ιωαννίδη στο Ναύπλιο (1829–1879), το τυπογραφείο του Ανδρέα Κορομηλά στην Αίγινα και στην Αθήνα (1834–1884) και το τυπογραφείο του Κωνσταντίνου Γκαρμπολά στην Αθήνα (1838–1844) άφησαν εποχή. Κατά τον 20ό δημιουργήθηκαν στην Αθήνα μεγάλοι τυπογραφικοί και εκδοτικοί οίκοι, εκ των οποίων ορισμένοι εξελίχθηκαν σε βιομηχανικές μονάδες με πολυάριθμο προσωπικό (όπως π.χ., το τυπογραφείο του Συγκροτήματος Λαμπράκη).
Στην δεκαετία του 1980, η χειρονακτική αλλά και η μηχανική τυπογραφία άρχισε να εγκαταλείπεται στην Ελλάδα. Την αρχή έκαναν το 1980 οι ημερήσιες εφημερίδες που άφησαν τη λινοτυπία για τη φωτοσύνθεση. Μέσα σε λίγα χρόνια εγκαταλείφθηκε επίσης η στοιχειοθεσία με το χέρι και η μονοτυπία, για να μπει στη θέση τους η επιτραπέζια τυπογραφία. Η ραγδαία εισβολή της ηλεκτρονικής τυπογραφίας είχε ως αποτέλεσμα να εξαφανιστεί η μακραίωνη παράδοση για την αισθητική του ελληνικού βιβλίου.
Η στοιχειοθεσία με το χέρι
thumb|right|250px|Αίθουσα στοιχειοθετών σε ελληνικό εκδοτικό οίκο του 19ου αιώνα. Η στοιχειοθεσία με το χέρι είναι η πιο παλιά τεχνική της τυπογραφίας. Οι στοιχειοθέτες είχαν τα στοιχεία τους σε ειδικά συρτάρια, τις κάσες, που ήταν χωρισμένες σε ξεχωριστές θήκες για κάθε τύπο γράμματος. Σχημάτιζαν τις αράδες που ήθελαν παίρνοντας ένα-ένα τα στοιχεία από την κάσα (γράμματα, σημεία στίξης, διαστήματα, κ.λπ.) και τοποθετώντας τα μαζί σε έναν μεταλλικό κανόνα, το συνθετήριο. Όταν σχημάτιζαν μερικές αράδες, τις μετέφεραν σε ένα άλλο πλαίσιο, τον σελιδοθέτη. Το υλικό της κάθε σελίδας για εκτύπωση συμπληρώνονταν με τα κλισέ (εικόνες και κοσμήματα), καθώς και με λωρίδες και σφήνες ξύλινες ή μεταλλικές, για να συγκρατείται σταθερά στη θέση του. Μετά το τοποθετούσαν στο πιεστήριο, τα στοιχεία μελανώνονταν και ένα φύλλο χαρτιού πιεζόταν επάνω.
Μηχανική στοιχειοθεσία
Στα τέλη του 19ου αι., εμφανίστηκαν δύο μηχανές που επιτάχυναν πάρα πολύ το έργο της στοιχειοθεσίας: η λινοτυπία και η μονοτυπία.
250px|μικρογραφία|δεξιά|Συμπαγείς αράδες της λινοτυπίας με παλιά ελληνικά στοιχεία Nebiolo Ellade των 10 στιγμών. Η λινοτυπία είναι μια ογκώδης μηχανή με πληκτρολόγιο (ή κλαβιέ) και αυτόματο χυτήριο. Ο λινοτύπης δακτυλογραφεί το κείμενο στο πληκτρολόγιο και το χυτήριο τοποθετεί καλούπια χαρακτήρων (μήτρες) σε σειρές και βγάζει ενιαίες συμπαγείς αράδες. Η λινοτυπία χρησιμοποιήθηκε πάρα πολύ στην εκτύπωση εφημερίδων. Χρησιμοποιήθηκε επίσης στην εκτύπωση βιβλίων, αλλά η ποιότητα των εκτυπώσεων δεν ήταν τόσο καλή. Επιπλέον, κάθε διόρθωση απαιτούσε τη δακτυλογράφηση όλης της αράδας εκ νέου.
Η μονοτυπία αποτελείται από δύο ανεξάρτητες μηχανές: το πληκτρολόγιο και το χυτήριο. Ο μονοτύπης χτυπάει στο πληκτρολόγιο το κείμενο προς εκτύπωση και το πληκτρολόγιο δημιουργεί μια διάτρητη χάρτινη ταινία. Η ταινία μεταφέρεται στο χυτήριο, το οποίο την διαβάζει και δημιουργεί μεμονωμένα μεταλλικά στοιχεία. Τα στοιχεία αυτά μεταφέρονται στον σελιδοθέτη. Για κάθε διόρθωση, ο τυπογράφος μπορεί να αφαιρέσει με το τσιμπιδάκι το λανθασμένο στοιχείο και να το αντικαταστήσει με το σωστό.
Η λιθογραφία
250px|μικρογραφία|δεξιά|Λιθογραφικές πλάκες και λιθογραφικό πιεστήριο κατασκευής 1946. Μουσείο Λιθογραφίας του Χούντιγκε, Σουηδία. Το μέσο εκτύπωσης στην λιθογραφία είναι μια πλάκα πορώδους ασβεστόλιθου. Επάνω στην πλάκα αυτή σχεδιάζεται, με μια υδρόφοβη ουσία (λιπαρό μολύβι, κ.ά), το είδωλο της εικόνας προς εκτύπωση. Κατόπιν η πλάκα προσβάλλεται (στερεώνεται) με ένα υδατικό διάλυμα αραβικής γόμας και νιτρικού οξέος για μερικές ώρες. Το υδατικό διάλυμα διαβρώνει την πλάκα μόνο στα σημεία που δεν είναι σχεδιασμένα, επειδή τα άλλα σημεία προστατεύονται από την υδρόφοβη ουσία. Κατόπιν, η πλάκα πλένεται με νερό και νέφτι και, όπως είναι ακόμα υγρή, μελανώνεται με υδρόφοβο μελάνι. Τέλος, η πλάκα τοποθετείται σε επίπεδο χειροκίνητο πιεστήριο και πάνω σ' αυτήν συμπιέζεται το χαρτί για να γίνει η εκτύπωση.
Παραλλαγή της λιθογραφίας είναι η τσιγκογραφία, όπου αντί για την ογκώδη πέτρινη πλάκα, χρησιμοποιείται φύλλο τσίγκου (ψευδάργυρος). Με την τσιγκογραφία παράγονται και τα κλισέ για την στοιχειοθεσία με το χέρι και την μηχανική στοιχειοθεσία. Επίσης, εξέλιξη της λιθογραφίας ήταν η χρωμολιθογραφία, όπου για κάθε χρώμα χρησιμοποιούνται διαφορετικές πλάκες.
Η λιθογραφία χρησιμοποιήθηκε πολύ κατά τον 19ο αι. για την εκτύπωση χαρτών, σχεδίων και εικόνων σε μεγάλο μέγεθος. Σήμερα χρησιμοποιείται μόνον για την παραγωγή καλλιτεχνικών εικόνων σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.
Η φωτολιθογραφία
Η φωτολιθογραφία ή όφσετ έκανε την εμφάνισή της κατά την δεκαετία του 1960. Πρόκειται για μια πολύπλοκη, αλλά πολύ παραγωγική τυπογραφική διαδικασία, που αντικατέστησε την στοιχειοθεσία με μεταλλικά στοιχεία.
Οι διαφάνειες κατόπιν τοποθετούνται σε τυπογραφικά φύλλα αλουμινίου τα οποία είναι επικαλυμμένα με στρώμα ψευδαργύρου. Κάθε τυπογραφικό φύλλο, καλυμμένο από μια διαφάνεια, προσβάλλεται με φως. Όσα μέρη καλύπτονται από τα μαύρα τμήματα του φιλμ, δεν παθαίνουν τίποτα· τα υπόλοιπα αλλοιώνονται από το φως και όταν πλυθούν με αραιό οξύ διαλύονται. Κατά τον τρόπο αυτό, το φύλλο γίνεται ανάγλυφο με εξοχές τα τμήματα εκείνα που πρέπει να εκτυπωθούν.
Η φωτοσύνθεση
(προς συμπλήρωση)
Η εκτύπωση στο πιεστήριο
thumb|225px|right|Στην παραδοσιακή τυπογραφία με το χέρι, ο στοιχειοθέτης παίρνει μεταλλικά στοιχεία από την κάσα, σχηματίζει αράδες στο συνθετήριο και μετά τοποθετεί τις αράδες σε ένα άλλο μεταλλικό πλαίσιο που ονομάζεται σελιδοθέτης (ο σελιδοθέτης δεν φαίνεται στην φωτογραφία).
Η άμεση εκτύπωση
Τα παραδοσιακά τυπογραφικά πιεστήρια είναι είτε όρθια, είτε επίπεδα, δηλ. οριζόντια. Στο παραδοσιακό όρθιο πιεστήριο, η τυπογραφική φόρμα τοποθετείται σε μια κατακόρυφη σταθερή πλάκα. Με κάθε κίνηση του πιεστηρίου, μια άλλη μεταλλική πλάκα πιέζει ένα φύλλο χαρτί επάνω στην φόρμα και έτσι τυπώνεται μια σελίδα. Λόγω της μικρής του παραγωγικότητας, το όρθιο πιεστήριο συνήθως χρησιμοποιούνταν μόνον για μικρές εκτυπωτικές εργασίες: κάρτες, προσκλητήρια, φεϊγβολάν, κ.ά.ό.
Το παραδοσιακό επίπεδο πιεστήριο ή πιεστήριο πλάκας–κυλίνδρου είναι μεγαλύτερο και πιο κατάλληλο για σύνθετες τυπογραφικές εργασίες. Μία ή περισσότερες φόρμες στερεώνονται σε μια οριζόντια πλάκα. Ένας μεταλλικός κύλινδρος κατόπιν πιέζει το χαρτί επάνω στις σταθερές φόρμες και γίνεται η εκτύπωση. Έτσι, για παράδειγμα, σε ένα επίπεδο πιεστήριο, ο τυπογράφος μπορεί να τοποθετήσει οκτώ σελίδες μαζί και να τυπώσει δεκαεξασέλιδα για βιβλία (ένα βιβλίο αποτελείται συνήθως από δεκαεξασέλιδα τεύχη ραμμένα και κολλημένα στην ράχη).
Η έμμεση εκτύπωση (όφσετ)
Τα σύγχρονα τυπογραφικά πιεστήρια της φωτοσύνθεσης είναι περιστροφικά. Στα πιεστήρια αυτά, η εκτύπωση γίνεται καθώς το χαρτί συμπιέζεται μεταξύ δύο κυλίνδρων, ο ένας εκ των οποίων είναι καλυμμένος με το ανάγλυφο τυπογραφικό φύλλο. Η εκτύπωση γίνεται με μεγάλη ταχύτητα. Επιπλέον, με τέσσερα τυπογραφικά φύλλα, το περιστροφικό πιεστήριο μπορεί να βγάλει τετραχρωμία, δηλαδή έγχρωμη εκτύπωση με συνδυασμό τεσσάρων βασικών χρωμάτων: μαύρο, κυανό, ματζέντα και κίτρινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυπογραφία
Ελέφαντας της Σουμάτρας
Ο ελέφαντας της Σουμάτρας (Elephas maximus sumatranus) είναι ένα εκ των τριών αναγνωρισμένων υποειδων του ασιατικού ελέφαντα, ιθαγενές στην νήσο Σουμάτρα της Ινδονησίας. Το 2011, η IUCN κατέταξε τον ελέφαντα της Σουμάτρας από κινδυνεύον είδος σε κρισίμως κινδυνεύον, καθώς ο πληθυσμός του έχει μειωθεί κατά 80% τις τελευταίες τρεις γενιές. Για αυτό ευθύνεται η έλλειψη βιότοπου και η λαθροθηρία (το 69% του βιότοπου του ελέφαντα έχει μειωθεί τα τελευταία 25 έτη).
Οι ελέφαντες της Σουμάτρας φθάνουν σε ύψος ώμου μεταξύ 2 και 3,2 μέτρων, ζυγίζουν μεταξύ 2,000 και 4,000 κιλών και έχουν 20 ζεύγη νευρώσεων. Το χρώμα του δέρματος τους είναι ελαφρύτερο από το μέγιστο και τους δείκτες με ελάχιστο αποχρωματισμό.
Κατηγορία:Πανίδα της Ασίας
Αιθιοπικό υψίπεδο
thumb|right|250px Το Αιθιοπικό (Αβησσυνιακό) υψίπεδο είναι ορεινό σύστημα στα βορειοανατολικά της Αφρικής στην Αιθιοπία, Ερυθραία και στα βορειά της Σομαλίας. Το μέσο ύψος είναι 2.000-3.000 μέτρα. Η υψηλότερη κορυφή είναι το Ρας Ντασέν που έχει ύψος 4.550 μέτρα και αποτελεί την τέταρτη κατά ύψος μεγαλύτερη κορυφή στην Αφρική. Το υψίπεδο καμιά φορά ονομάζεται «Η στέγη της Αφρικής».
Το Αιθιοπικό υψίπεδο είναι ο τόπος της καταγωγής του καφεόδεντρου. Τα ορυκτά του υψιπέδου είναι χρυσός, λευκόχρυσος, θείο, σίδηρος, λιγνίτης, γύψος, ασβεστόλιθος και χαλκός.
Κατηγορία:Βουνά της Αιθιοπίας
Κώστας Αθάνατος
Έργα
Μερικά από τα έργα του :
Μεταφράσεις
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Βλαχομογλενίτες
Οι Βλαχομογλενίτες, γνωστοί και ως Μογλενίτες (Βλαχομογλενίτικα: Miglinits), Μογλενίτες Βλάχοι ή απλώς Βλάχοι (Βλαχομογλενίτικα: Vlaș), είναι μικρός ανατολικός ρομανικός λαός, που κατοικούσε αρχικά σε επτά χωριά στην περιοχή της Αλμωπίας, η οποία εκτείνεται στις περιφερειακές ενότητες Πέλλας και Κιλκίς της Κεντρικής Μακεδονίας της Ελλάδας, και στο χωριό Χούμα, πέρα από τα σύνορα στη Βόρεια Μακεδονία. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν σε μια περιοχή περίπου 300 χλμ2 σε μέγεθος. Σε αντίθεση με τους Αρωμάνους, τον άλλο ρομανόφωνο πληθυσμό στην ίδια ιστορική περιοχή, οι Βλαχομογλενίτες είναι παραδοσιακά καθιστικοί γεωργοί και όχι παραδοσιακά εποχιακοί νομάδες. Μερικές φορές, οι Βλαχομογλενίτες αναφέρονται ως «Μακεδορουμάνοι» μαζί με τους Αρωμάνους.
Μιλούν μια ρομανική γλώσσα που συνήθως αποκαλείται από τους γλωσσολόγους βλαχομογλενίτικα ή μογλενίτικα. Οι ίδιοι οι άνθρωποι αποκαλούν τη γλώσσα τους vlahește, αλλά η βλαχομογλενίτικη διασπορά στη Ρουμανία χρησιμοποιεί επίσης τον όρο meglenoromână.
Σε αντίθεση με τους άλλους ρομανικούς πληθυσμούς των Βαλκανίων, με το πέρασμα του χρόνου οι Βλαχομογλενίτες έχουν θέσει κατά μέρος ένα όνομα για τον εαυτό τους το οποίο προέρχεται από το λατινικό Romanus, και αντ΄ αυτού έχουν υιοθετήσει τον όρο Vlasi ή Vlashi, που προέρχεται από το «Βλάχοι», ένας γενικός όρος με τον οποίο, στο Μεσαίωνα, οι μη ρομανικοί λαοί ονόμασαν τους ρομανικούς λαούς και τους βοσκούς. Ο όρος Βλαχομογλενίτες τους δόθηκε τον 19ο αιώνα από τους μελετητές που μελέτησαν τη γλώσσα και τα έθιμά τους, με βάση την περιοχή στην οποία ζουν.
Ο αριθμός τους υπολογίζεται μεταξύ 5.213 (Π. Ατανάσοφ, πιο πρόσφατη εκτίμηση) και 20.000 (Π. Παπαχατζή, c. 1900). Υπάρχει μια μεγαλύτερη βλαχομογλενίτικη διασπορά στη Ρουμανία (c. 1.500 άτομα), μια μικρότερη στην Τουρκία ( c.  500 άτομα) και μια ακόμη μικρότερη στη Σερβία. Η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει τις εθνικές μειονότητες, επομένως αυτή η κοινότητα των περίπου 4.000 ατόμων δεν έχει καμία επίσημη αναγνώριση από την Ελλάδα. Άλλοι 1.000 Βλαχομογλενίτες ζουν στη Βόρεια Μακεδονία. Πιστεύεται, ωστόσο, ότι υπάρχουν έως και 20.000 άνθρωποι βλαχομογλενίτικης καταγωγής σε όλο τον κόσμο (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχουν αφομοιωθεί στους βασικούς πληθυσμούς αυτών των χωρών).
Προέλευση
Η Αλμωπία (τουρκικά: Karacaova) βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της Ελλάδας, στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Οριοθετείται κατά προσέγγιση από τον ποταμό Αξιό στα ανατολικά, από τα Όρη Τζένα και Βόρας στα δυτικά, από τις πεδιάδες των Γιαννιτσών και την Έδεσσα στα νότια και από τα Όρη Μαριάντσα στα βόρεια.
Οι ιστορικοί Οβίντ Ντενσουσιάνου και Κονστάντιν Γίρετσεκ θεώρησαν ότι οι Βλαχομογλενίτες κατάγονταν από ένα μείγμα Ρουμάνων με Πετσενέγους, που εγκαταστάθηκαν στην Αλμωπία από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό το 1091. Το υποστήριξαν αυτό με βάση εν μέρει την ασιατική εμφάνιση του προσώπου (πιο εμφανή κόκκαλα στα μάγουλα) των Βλαχομογλενίτων. Αντίθετα, ο Γκούσταβ Βέιγκαντ και ο Τζόρτζε Μούρνου πίστευαν ότι οι Βλαχομογλενίτες ήταν απόγονοι της Ρουμανο-Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας που υποχώρησαν στην Αλμωπία. Η άποψη αυτή αντιτάχθηκε από τον Γίρετσεκ. Ο Περίκλε Παπαχάτζη υποστήριξε μια άλλη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία οι Βλαχομογλενίτες είναι απόγονοι μιας ομάδας Ρουμάνων που λανθασμένα αποκαλούνταν Βλάχοι και που ήρθαν στην περιοχή της Αλμωπίας την εποχή του Ντόμπρομιρ Χρύσου. Ο Στρεζ, ένα άλλο βλάχικο μέλος της οικογένειας Ασάν, ενίσχυσε τα εδάφη του Χρύσου προσθέτοντας μακεδονικά εδάφη για το πριγκιπάτο του.
Οι Βλαχομογλενίτες συνήθιζαν να έχουν ένα παραδοσιακό έθιμο, το Bondic, όπου ο αρχηγός του νοικοκυριού έπαιρνε ένα κούτσουρο βελανιδιάς και το έβαζε στην εστία λίγο πριν τα Χριστούγεννα και το έκαιγε λίγο-λίγο μέχρι τα Θεοφάνεια. Το κάρβουνο που θα προέκυπτε θα τοποθετούταν κάτω από τα οπωροφόρα δέντρα για να γίνουν γόνιμα. Ένα παρόμοιο έθιμο που ονομαζόταν bavnic, αλλά με συγκεκριμένες παραλλαγές, υπήρχε και μεταξύ Αρμάνων, μερικών Ρουμάνων και Λετονών. Αυτό το έθιμο απαντάται στους ορθόδοξους νοτιοσλαβικούς πολιτισμούς (σερβικά: badnjak, βουλγαρικά: budnik, σλαβομακεδονικά: badnik). Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτά τα έθιμα και άλλα πολιτιστικά αρχέτυπα που ανακάλυψαν οι επιστήμονες είναι απόδειξη ότι οι Βλαχομογλενίτες προέρχονται από μια παραδοσιακή ορεινή περιοχή.
Ο Τεοντόρ Καπιντάν, μελετώντας την ομοιότητα της βλαχομογλενίτικης γλώσσας με τη ρουμανική και άλλες γλώσσες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Βλαχομογλενίτες πρέπει να πέρασαν κάποιο χρόνο στην οροσειρά Ροδόπη προτού μεταβούν στην Αλμωπία (λόγω της παρουσίας στοιχείων παρόμοιων με αυτά που βρέθηκαν στο γλώσσα των Βουλγάρων στη Ροδόπη). Τόσο ο Παπαχάτζη όσο και ο Καπιντάν παρατήρησαν ότι η αρμάνικη και η βλαχομογλενίτικη στερούνται σλαβικής επιρροής, αλλά αντίθετα εμφανίζουν ελληνική επιρροή. Η μελέτη της βλαχομογλενίτικης και άλλων βαλκανικών ρομανικών ποικιλιών οδήγησε τον Καπιντάν να πιστέψει ότι κατά την καθιέρωση της ρουμανικής γλώσσας στον Πρώιμο Μεσαίωνα, υπήρχε μια εθνική ρουμανική συνέχεια και στις δύο όχθες του Δούναβη (βόρεια και νότια).
Από τη μεσαιωνική και σύγχρονη περίοδο είναι γνωστό ότι οι Βλαχομογλενίτες είχαν δική τους διοίκηση. Σε κάθε χωριό οδηγούσε ένας αρχηγός. Το οικονομικό και κοινωνικό τους κέντρο ήταν η πόλη Nânta (Νάντα). Μετά τις επιδρομές των Πομάκων της Αλμωπίας εναντίον των Οθωμανών, οι τελευταίοι ξεκίνησαν εκστρατεία διώξεων κατά χωριών της περιοχής, μεταξύ των οποίων και των Βλαχομογλενίτων. Τα περισσότερα χωριά τέθηκαν υπό τη διοίκηση ενός Οθωμανού μπέη, ο οποίος τα εκμεταλλεύτηκε στα άκρα με αντάλλαγμα την ασφάλειά τους. Το χωριό Αρχάγγελος (Oșani) όμως αντιστάθηκε πολύ περισσότερο πριν υποταχθεί από τους Οθωμανούς, γιατί ο αρχηγός του ήταν πιο επιδέξιος στρατιωτικά.
Δημογραφική ιστορία
Ο αριθμός των Βλαχομογλενίτων υπολογίστηκε από διαφορετικούς συγγραφείς ως εξής: δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ρουμανικά σχολεία για Αρμάνους και Βλαχομογλενίτες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (1886)
Το 1900, η τότε επαρχία της Γευγελής, το οποίο περιείχε τους περισσότερους από τους βλαχομογλενίτικους οικισμούς, είχε πληθυσμό 49.315 κατοίκων, εκ των οποίων 20.643 Σλάβοι, 14.900 Τούρκοι, 9.400 Χριστιανοί Αρμάνοι και Βλαχομογλενίτες, 3.500 Μουσουλμάνοι Βλαχομογλενίτες, 655 Τσιγγάνοι και 187 Κιρκάσιοι. Τα χωριά των Βλαχομογλενίτων είχαν το 1900 τους εξής πληθυσμούς: μικρογραφία|287x287εσ| Οικισμοί Βλαχομογλενίτων στην Ελλάδα και τη Βόρεια Μακεδονία σε χάρτη του 1925.
20ός αιώνας
Οι περισσότεροι Βλαχομογλενίτες είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά ο πληθυσμός του χωριού Νότια, το οποίο το 1900 είχε πληθυσμό 3.660 κατοίκων, εκ των οποίων 3.500 Βλαχομογλενίτες, προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ τον 17ο ή 18ο αιώνα. Είναι η μόνη περίπτωση μεταξύ των ανατολικών ρομανικών πληθυσμών μιας ολόκληρης κοινότητας που ασπάστηκε το Ισλάμ. Ολόκληρος ο πληθυσμός αυτού του χωριού εκδιώχθηκε δια της βίας στην Τουρκία το 1923, ως μέρος της ελληνοτουρκικής ανταλλαγής πληθυσμών, όπου εγκαταστάθηκαν ως επί το πλείστον στο Κιρκλάρελι και στο Σάρκιοϊ, και έγιναν γνωστοί ως Καρατζοβαλίδες (Karacaovalılar), από το τουρκικό όνομα της Αλμωπίας (Karacaova).
Από το 1913, μετά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, υπήρχε μια γενική πολιτική των βαλκανικών κρατών να επιτύχουν μεγαλύτερη εθνοτική ομοιομορφία μέσω της ανταλλαγής πληθυσμών. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1913, υπογράφηκε μια πρώτη τέτοια συνθήκη μεταξύ Τουρκίας και Βουλγαρίας σχετικά με την ανταλλαγή πληθυσμού έως και 15 χλμ από τα σύνορά τους. Η Συνθήκη του Νεϊγύ (27 Νοεμβρίου 1919) οδήγησε σε ανταλλαγή 40.000 Ελλήνων για 80.000 Βούλγαρους μεταξύ των δύο χωρών. Μετά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο, με τη Συνθήκη της Λωζάνης, 500.000 Τούρκοι και άλλοι Μουσουλμάνοι ανταλλάχθηκαν με συγκρίσιμο αριθμό Μικρασιατών Ελλήνων. Οι Μουσουλμάνοι Βλαχομογλενίτες, παρ΄ όλες τις διαμαρτυρίες τους, απελάθηκαν με τη βία στην Τουρκία λόγω της θρησκείας τους. Ένας σημαντικός αριθμός εισερχόμενων Ελλήνων εγκαταστάθηκε στη Μακεδονία και τη Θράκη, συμπεριλαμβανομένων των παραδοσιακών αρμάνικων και βλαχομογλενίτων περιοχών. Σύντομα ακολούθησαν οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες και εμφανίστηκαν τοπικές συγκρούσεις μεταξύ Αρμάνων και Ελλήνων. Πράξεις εκφοβισμού από τις ελληνικές αρχές οδήγησαν στη συγκρότηση το 1921-1923 ενός εθνικού κινήματος μεταξύ Αρμάνων και Βλαχομογλενίτων ευνοϊκών για την ιδέα της μετανάστευσης στη Ρουμανία, ιδίως από την Αλμωπία, τη Βέροια και την Έδεσσα.
Το 1926, περίπου 450 οικογένειες Βλαχομογλενίτων της Ελλάδας μετακόμισαν στη Ρουμανία και εγκαταστάθηκαν στη Νότια Δοβρουτσά, μια περιοχή που έγινε ρουμανική το 1913. Κατάγονταν από τα χωριά Αρχάγγελος, Σκρα, Κούπα, Περίκλεια, Λιβάδια και εγκαταστάθηκαν σε χωριά γύρω από τη Σιλίστρα.
Το 1947-1948, οι νέες κομμουνιστικές αρχές απέλασαν 40 βλαχομογλενίτικες οικογένειες από την Τσέρνα στους νομούς Ιαλομίτσα και Βραΐλα, και στο Βανάτο. Μόνο λίγοι από αυτούς επέστρεψαν στην Τσέρνα, όπου περίπου 1.200 συνεχίζουν να μιλούν βλαχομογλενίτικα.
Ένα άλλο κύμα Βλαχομογλενίτων μετανάστευσε στη Ρουμανία και σε άλλες χώρες κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου, λόγω των σφοδρών μαχών στην Αλμωπία.
Γεωγραφική κατανομή
μικρογραφία|400x400εσ| Χάρτης βλαχομογλενίτικων οικισμών στην Ελλάδα και τη Βόρεια Μακεδονία. Ακολουθεί κατάλογος των βλαχομογλενίτικων οικισμών.
Ελλάδα
Σε επτά χωριά (συμπεριλαμβανομένου ενός ήδη αφομοιωμένου από Έλληνες) και στο χωριό Νότια, περίπου 4.000 Βλαχομογλενίτες μιλούν ακόμη και σήμερα τη γλώσσα τους, ενώ αρκετές χιλιάδες άλλοι έχουν ήδη αφομοιωθεί:
Βόρεια Μακεδονία
Λιγότεροι από 1.000 κάτοικοι βλαχομογλενίτικης καταγωγής, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι ήδη σλαβικοποιημένοι, ζουν σε ένα χωριό και στην Γευγελή. Περίπου 200, κυρίως ηλικιωμένοι, εξακολουθούν να μιλούν τα βλαχομογλενίτικα:
Τουρκία
Το 1923, ολόκληρος ο πληθυσμός του χωριού Νότια, η μοναδική περίπτωση μεταξύ των ανατολικών ρομανικών πληθυσμών με μια ολόκληρη κοινότητα να ασπάζεται το Ισλάμ, εκδιώχθηκε δια της βίας στην Τουρκία, ως μέρος της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
🇹🇷 Κιρκλάρελι, κοντά στην Αδριανούπολη
Σήμερα αριθμούν μόνο 500 άτομα, συγκεντρωμένοι στο Κιρκλάρελι και πολιτιστικά αφομοιωμένοι με τους Τούρκους (οι περισσότεροι μιλούν κυρίως την τουρκική γλώσσα).
Ρουμανία
Υιοθέτησαν το βλαχομογλενίτικο εξώνυμο που προωθούσαν οι ρουμανικές αρχές. Το 1996, σε ολόκληρη τη Ρουμανία υπήρχαν περίπου 820 οικογένειες που ισχυρίζονταν βλαχομογλενίτικη καταγωγή.
🇷🇴 Τσέρνα
Το χωριό Τσέρνα βρίσκεται σε λοφώδη τοποθεσία, 55 χλμ. από την Τούλτσεα και 25 χλμ. από το Ματσίν και κατά την απογραφή της Ρουμανίας του 2002 είχε πληθυσμό 2.427 κατοίκων και μαζί με τρία μικρότερα χωριά ο πληθυσμός ολόκληρης της κοινότητας ήταν 4.227 κάτοικοι. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των Βλαχομογλενίτων σε αυτό το χωριό ποικίλλουν από 1.200 έως 2.000. Σε αυτή την περιοχή, οι Βλαχομογλενίτες έχουν εγκατασταθεί σύμφωνα με τα χωριά που προέρχονται από την Αλμωπία: lumnicianii, εκείνοι που προέρχονται από τη Lumniţa στα νοτιοανατολικά, lunzaneţii, εκείνοι που προέρχονται από τη Lugunţa στο βορρά, usineţii, εκείνοι που προέρχονται από το Ossiani στο κέντρο, βόρεια και βόρεια-ανατολικά και cupineţii, εκείνοι από την Κούπα στα δυτικά, ενώ Ρουμάνοι και Βούλγαροι που ζούσαν στο χωριό πριν από αυτούς συγκεντρώνονται στο δυτικό τμήμα του χωριού. Οι Αρμάνοι προσαρμόστηκαν στη ρουμανική κοινωνία λόγω των γλωσσικών ομοιοτήτων μεταξύ των δύο γλωσσών, καθώς και της λατινικής ταυτότητας των Αρμάνων.
Οι Βλαχομογλενίτες σε αυτό το χωριό διατήρησαν πολύ καλά τη βλαχομογλενίτη γλώσσα τους. Περίπου 1.200 άνθρωποι μιλούν τη γλώσσα σήμερα.
Ωστόσο, ο μικρός συνολικός αριθμός τους σήμαινε ότι μετά το 1950 οι μικτοί γάμοι με Ρουμάνους έγιναν πιο συχνοί, σε αντίθεση με τους Αρμάνους που από τη φύση των παραδοσιακών τους ασχολιών έχουν αναπτύξει μια ιδιαίτερη ψυχολογία, αποκτώντας σημασία στη ρουμανική κοινωνία και διατηρώντας την ταυτότητα του λαού τους (πολύ σπάνια συμβαίνουν μικτοί γάμοι με Ρουμάνους). Ωστόσο, λόγω των κακουχιών που έχει υποστεί αυτή η μικρή κοινότητα, οι Βλαχομογλενίτες στη Ρουμανία παραμένουν πολύ ενωμένοι, με μια πολύ έντονη αίσθηση του έθνους. Κατά τη διάρκεια των γάμων τους χρησιμοποιούν το ρουμανικό τρίχρωμο ως furgliţa (σημαία του γάμου) και πολύ σπάνια τα παραδοσιακά λευκά-κόκκινα χρώματα. Αυτό δείχνει το γεγονός ότι παρά τη διακριτή (αν και ανατολική ρομανική) γλώσσα τους, οι Βλαχομογλενίτες στη Ρουμανία αυτοπροσδιορίζονται ως Ρουμάνοι. Σύμφωνα με έναν παρατηρητή, θεωρούν τους εαυτούς τους «πιο Ρουμάνους από τους Ρουμάνους».
Σερβία
Μια πολύ μικρή κοινότητα Βλαχομογλενίτων ζει επίσης στη Σερβία, πιο συγκεκριμένα στο χωριό Γκουντουρίτσα στη Βοϊβοντίνα. Αρχικά ένας εθνοτικά γερμανικός οικισμός, οι Γερμανοί του χωριού εκδιώχθηκαν μετά την κατάληψη της Γκουντουρίτσα από τους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους. Ο επανοικισμός του οικισμού άρχισε τον Σεπτέμβριο του 1945 και Σλοβένοι, Κροάτες, Βόσνιοι, Σέρβοι, Αλβανοί και Σλαβομακεδόνες στάλθηκαν για να αποικίσουν την Γκουντουρίτσα. Μεταξύ των Σλαβομακεδόνων ήταν και κάποιοι με αρμάνικη και βλαχομογλενίτη εθνότητα. Και οι δύο εθνοτικές ομάδες δεν αναγνωρίστηκαν ως ξεχωριστές από τη γιουγκοσλαβική κυβέρνηση εκείνη την εποχή, επομένως αγνοήθηκαν όχι μόνο σε αυτό που είναι σήμερα Βόρεια Μακεδονία, αλλά και στη Γκουντουρίτσα. Αυτοί οι Αρμάνοι και οι Βλαχομογλενίτες δεν είχαν πολύ ισχυρή εθνοτική ταυτότητα, οπότε πολλοί αφομοιώθηκαν γρήγορα. Μερικοί Βλαχομογλενίτες εγκαταστάθηκαν και σε άλλα χωριά της Βοϊβοντίνας, αλλά μόνο εκείνοι στη Γκουντουρίτσα παραμένουν σήμερα. Ωστόσο, αντιπροσωπεύουν μια πολύ μικρή κοινότητα. Το 2014, μόνο 3 άτομα μιλούσαν βλαχομογλενίτα στη Γκουντουρίτσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βλάχοι Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ρουμανίας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Τουρκία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στα Βαλκάνια Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες χωρισμένες από διεθνή σύνορα
Κήποι του Λικίνιου
μικρογραφία|Κήποι της αρχαίας Ρώμης. μικρογραφία|Χάρτης των ανασκαφών του 1901 από τον Λαντσιάνι.
Οι Κήποι του Λικίνιου, λατιν.: Horti Liciniani ήταν ένα πολυτελές συγκρότημα αρχαίας ρωμαϊκής βίλας με μεγάλους κήπους και υπαίθρια δωμάτια, που αρχικά ανήκαν στο γένος των Λικινίων. Βρισκόταν στη Ρώμη στον Εσκουιλίνο λόφο, μεταξύ της Βία Λαβικάνα και της Βία Πραινεστίνα, κοντά στα Αυρηλιανά Τείχη. Συνόρευαν με τον Κήπο του Ταύρου στα βόρεια και με τον Κήπο του Παλλάδιου και τον Κήπο του Επαφρόδιτου στα δυτικά.
Ιστορία
Ο Λούκουλλος ξεκίνησε τη συνήθεια να κτίζεται μία πολυτελής έπαυλη με γύρω της κήπους τον 1ο αι. π.Χ., με την κατασκευή των ομώνυμων Κήπων του στον Πίντσιο λόφο, που ακολουθήθηκαν σύντομα από τους Κήπους του Σαλλούστιου μεταξύ των λόφων Κυρινάλιου, Βιμινάλιου και Πεδίου του Άρεως, οι οποίοι ήταν οι μεγαλύτεροι και πλουσιότεροι στον Ρωμαϊκό κόσμο. Τον 3ο αι. μ.Χ. ο συνολικός αριθμός των Κήπων καταλάμβανε περίπου το ένα δέκατο της Ρώμης και σχημάτιζε μία πράσινη ζώνη γύρω από το κέντρο. Οι Κήποι ήταν ένα μέρος ευχαρίστησης, σχεδόν ένα μικρό παλάτι και πρόσφεραν στον πλούσιο ιδιοκτήτη και την αυλή του τη δυνατότητα να ζήσουν απομονωμένα, μακριά από την ταραχώδη ζωή του κέντρου, αλλά κοντά στην πόλη. Βασικό χαρακτηριστικό των κήπων ήταν η μεγάλη ποσότητα νερού, που ήταν απαραίτητη για την πλούσια βλάστηση και για τη λειτουργία των πολυάριθμων κρηνών και νυμφαίων. Η περιοχή του Eσκοιυιλίνου ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη γι' αυτές τις κατοικίες, καθώς σε αυτήν έφταναν 8 από τα 11 μεγάλα υδραγωγεία της πόλης.
Οι Κήποι του Λικίνιου πήραν το όνομά τους από την οικογένεια (το γένος) των γένος ΛικινίωνΛικινίων, που τους ανήκε. Τον 3ο αι. οι Κήποι του Λικίνιου ανήκαν στον Αυτοκράτορα Λικίνιο Γαλλιηνό, ο ίδιος μέλος του γένους αυτού. Οι Λατίνοι ιστορικοί λένε ότι ο Αυτοκράτορας αγαπούσε να κατοικεί εδώ με ολόκληρη την αυλή του, γεγονός που δείχνει ότι πρέπει να ήταν ένα πολύ μεγάλο και πλούσιο συγκρότημα.
Στην κορυφή του Εσκουιλίνου λόφου ο Γαλλιηνός σχεδίαζε να στήσει ένα κολοσσιαίο άγαλμα, που θα απεικόνιζε τον εαυτό του με τη μορφή του ανίκητου Θεού Ήλιου, αλλά το έργο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η Αψίδα του Γαλλιηνού στέκεται ακόμη στην Πόρτα Εσκουιλίνα. Το Ανάκτορο του Λικινίου (Palatium Licinianum) βρισκόταν κοντά στη θέση της σημερινής εκκλησίας Σάντα Μπαλμπίνα.
Το θολωτό νυμφαίο του 4ου αι. το οποίο σώζεται, που από καιρό αποκαλούνταν λανθασμένα ναός της Αθηνάς Ιατρού (Minerva Medica), πιστεύεται ότι ήταν μέρος των κήπων.
Ανασκαφές
Διάφορα καλλιτεχνικά ευρήματα και αγάλματα έχουν βρεθεί στην περιοχή, ξεκινώντας από τον 16ο αιώ., επιβεβαιώνοντας την τεράστια καλλιτεχνική συλλογή των Κήπων του Λικίνιου. Αυτά περιλάμβαναν την Αφροδίτη, τον Ασκληπιό και ένα της Αθηνάς (που πιστεύεται ότι ήταν η Μινέρβα) με το φίδι (σύμβολο της ιατρικής), από το οποίο προέρχεται το όνομα του γλυπτού.
Μεταξύ 1875 και 1878 η πυρετώδης μετά την ένωση ανάπτυξη της Ρώμης σε αστική πρωτεύουσα και της νέας συνοικίας Εσκουιλίνου αποκάλυψε αρχαία κτίρια, που ίσως ανήκαν στο ανάκτορο, κοντά στο νυμφαίο, όπως καταγράφει ο Ροντόλφο Λαντσιάνι. Διάφορα αξιόλογα γλυπτά νωρίτερα από το νυμφαίο είχαν βρεθεί επαναχρησιμοποιημένα μέσα και γύρω από αυτό, αξιοσημείωτα από τα οποία είναι τα αγάλματα δύο αξιωματούχων, που ξεκινούσαν τους αγώνες του Ιπποδρόμου, ίσως του Κόιντου Αυρήλιου Σύμμαχου και του γιου του Μέμιου Σύμμαχου (στο Παλάτσο ντεϊ Κονσερβατόρι), που ήταν σημαντικοί άνδρες στα τέλη του 4ου αι. στη Ρώμη. Άλλα είναι η προτομή της Mανλίας Σκαντίλλας, συζύγου του Αυτοκράτορα Δίδιου Ιουλιανού, μερικά κιονόκρανα με κίονες και βακχικά ανάγλυφα και ένα ανάγλυφο με τον «σιδηρουργείο του Βουλκάνου».
Νέα αστικοποίηση
230px|thumb|right|Εφαρμογή της Νέας Αστικοποίησης στο Celebration της [[Φλόριντα. Είναι εμφανή τα νεοπαραδοσιακά στοιχεία και το ανθρωποκεντρικό στίγμα.]]
Η Νέα Αστικοποίηση (αγγλικά: New Urbanism) είναι αμερικανικό πολεοδομικό κίνημα που γεννήθηκε στις αρχές του 1980. Σκοπός του ήταν να δώσει νέα μορφή σε ποικίλες πτυχές της οικοδομικής ανάπτυξης και του πολεοδομικού σχεδιασμού για τη μετακίνηση από τη φιλοσοφία της παραδοσιακής αστικοποίησης στην "προαστιοποίηση". Γειτονιές που δημιουργούνται βασισμένες στο κίνημα σχεδιάζονται με τέτοιο τρόπο ώστε να περιλαμβάνουν μια ισορροπημένη μίξη οικιστικών και εργασιακών ζωνών και να βασίζονται σε ένα ανθρωποκεντρικό σχήμα. Η Νέα Αστικοποίηση μπορεί να περιλαμβάνει και "νεοπαραδοσιακά" σχέδια, καθώς και ανάπτυξη φιλική προς τις μετακινήσεις (transit-oriented development).
To 1991, η Τοπική Κυβερνητική Επιτροπή των ΗΠΑ, ένας ιδιωτικός, μη κερδοσκοπικός οργανισμός στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια, κάλεσε αρχιτέκτονες όπως τον Peter Carthorpe, τον Michael Corbett, Andres Duany, Elizabeth Moule, Elizabeth Plater-Zyberk, Στέφανο Πολυζωίδη και τον Daniel Solomon να αναπτύξουν ένα σύνολο αρχών για το καθορισμό των χρήσεων γης. Οι αρχές αυτές που ονομάσθηκαν "Ahwahnee Principles" (από το Ahwahnee Hotel στο Εθνικό πάρκο Γιοσέμιτι), παρουσιάστηκαν από την επιτροπή σε σχεδόν ένα εκατομμύριο κυβερνητικούς επισήμους το φθινόπωρο του 1991, κατά το πρώτο συνέδριο "Yosemite Conference for Local Elected Officials".
Οι Calthrope, Duany, Moule, Plater-Zyberk, Πολυζωίδης και Solomon ίδρυσαν το "Congress for the New Urbanism" στο Σικάγο το 1993. Το CNU αναπτύχθηκε με περισσότερα από 3.000 μέλη και είναι ο κύριος διεθνής οργανισμός που προωθεί τις αρχές σχεδιασμού της νέας αστικοποίησης. Κάθε χρόνο πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα της συγκλήτου συνέδρια σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ.
Ιστορικό Πλαίσιο
Γύρω στο 1925, οι πόλεις στις ΗΠΑ αναπτύσσονταν υπό τη μορφή συμπαγών, μικτής χρήσεως γειτονιών. Το μοντέλο αυτό άρχισε να αλλάζει όταν τα προσιτά μέσα μετακίνησης σταθερής τροχιάς ώθησαν την ανάπτυξη των απομακρυσμένων προαστίων, τη μοντέρνα αρχιτεκτονική, το διαχωρισμό στις χρήσεις γης και τη διείσδυση των ΙΧ.
Ένα νέο σύστημα ανάπτυξης με ευδιάκριτο το διαχωρισμό στις χρήσεις γης, γνωστό ως προαστιακή ανάπτυξη (υπό ένα άλλο πρίσμα αποκαλούμενο ως αστική εξάπλωση) εμφανίστηκε μετά το Β' παγκόσμιο πόλεμο. Η πλειοψηφία των πολιτών των ΗΠΑ σήμερα κατοικεί στις προάστιες κοινότητες που οικοδομήθηκαν μέσα στα τελευταία πενήντα χρόνια. Η προαστιακή ανάπτυξη καταναλώνει μεγάλα αποθέματα γης στην εξοχή, ενώ η αναλογία αυτοκινήτων ανά κεφαλή λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις.
Η νέα αστικοποίηση αντιτίθεται στην αστική εξάπλωση, βασισμένη στο σχεδιασμό και τις αρχιτεκτονικές αρχές που συνδυάζονται για τη δημιουργία ανθρωποκεντρικών και προσβάσιμων κοινοτήτων. Βασίζεται δε στη δουλειά αρχιτεκτόνων, πολεοδόμων και θεωρητικών που πιστεύουν ότι η συμβατική χωροθέτηση απέτυχε.
Ο κοινωνικός φιλόσοφος και ιστορικός Lewis Mumford άσκησε κριτική και αποκάλεσε "αντι-αστική" την ανάπτυξη της μεταπολεμικής Αμερικής. Το έργο "Death and Life of Great American Cities", γραμμένο από τον Jane Jacobs στις αρχές του 1960, αποτελούσε ένα κάλεσμα προς τους σχεδιαστές να επαναθεωρήσουν τα οικιστικά προγράμματα μίας χρήσης, που χαρακτηρίζονται από μεγάλες εκτάσεις δρόμων ταχείας προσπέλασης και απομονωμένα εμπορικά κέντρα που είχαν γίνει η συνήθης πρακτική.
Στις αρχές του 1970 και 1980, η νέα αστικοποίηση εμφανίστηκε στο προσκήνιο με τα αστικά οράματα και τα θεωρητικά μοντέλα που στόχευαν στην επανοικοδόμηση μιας "ευρωπαϊκής" πόλης, όπως προτάθηκε από τον αρχιτέκτοτα Leon Krier και τις θεωρίες του Christofer Alexander. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν στη συγκρότηση μιας συμπαγούς ομάδας το 1990.
Το κίνημα περιλαμβάνει παραδοσιακή αρχιτεκτονική αλλά και στοιχεία μοντερνισμού. Ορισμένοι προσανατολίζονται σε προγράμματα στοχευμένα στον τρόπο οικιστικής κάλυψης, άλλοι σε ανάπτυξη προσανατολισμένη στις μετακινήσεις, άλλοι αποπειρώνται να αλλάξουν τη μορφή των προαστίων και άλλοι εργάζονται σε όλα αυτά τα πεδία. Όλοι πιστεύουν στην ισχύ και τη χρηστικότητα της παραδοσιακής γειτονιάς, ώστε να επαναφέρουν στη σημερινή πρακτική λειτουργικά και διατηρήσιμα σχήματα κοινοτήτων.
Οι κατοικίες που διαπνέονται από το κίνημα κατάφεραν να κινήσουν το ενδιαφέρον συγκεκριμένων αγοραστών, όχι όμως και να καταλάβουν σημαντικό μερίδιο στην αγορά κατοικίας. Οι κατασκευαστές συνεχίζουν να εφαρμόζουν συμβατικά προαστιακά σχέδια, καθώς είναι πιο εξοικειωμένοι με το παραδοσιακό μοντέλο ανάπτυξης προάστιας εμπορικής χρήσης, ιδίως όσον αφορά τη μορφή strip malls (γραμμικά συγκροτήματα καταστημάτων).
Καθοριστικά Στοιχεία
Σύμφωνα με το καταστατικό του CNU:
"Συνηγορούμε στην αναδιάρθρωση της δημόσιας πολιτικής και αναπτυξιακής πρακτικής με σκοπό την υποστήριξη των παρακάτω αρχών: οι γειτονιές θα πρέπει να ποικίλουν σε χρήσεις και πληθυσμό' οι κοινότητες θα πρέπει να σχεδιάζονται έτσι ώστε να είναι φιλικές τόσο τους πεζούς, όσο και στις μετακινήσεις με το ΙΧ' οι πόλεις και οι κωμοπόλεις θα πρέπει να σχεδιαστούν με τρόπο που να υποστηρίζουν φυσικά καθορισμένους χώρους και κτίρια κοινής ωφελείας προσβάσιμα σε όλους' οι αστικοί χώροι θα πρέπει να διαπνέονται από αρχιτεκτονικά και φυσιολατρικά στοιχεία που να αναδεικνύουν τα τοπικά χαρακτηριστικά, το κλίμα, την οικολογία και την οικοδομική πρακτική."
Οι υποστηρικτές του κινήματος συνηγορούν στο χωροταξικό σχεδιασμό των ανοικτών χώρων, την αρχιτεκτονική και το σχεδιασμό που δένουν με την περιοχή και μια ισορροπημένη ανάπτυξη χώρων εργασίας και κατοικίας. Πιστεύουν ότι οι στρατηγικές αυτές μπορούν να περιορίσουν την κυκλοφοριακή κίνηση, να αυξήσουν το απόθεμα στέγασης στο ευρύ κοινό και να φρενάρουν την αστική εξάπλωση. Ο καταστατικός χάρτης επίσης αναλύει ζητήματα όπως ιστορική διατήρηση, ασφαλείς δρόμοι, οικολογικά κτίρια και επανασχεδιασμός της αποβιομηχανοποιημένης γης.
ΗΠΑ
Η νέα αστικοποίηση έχει τεράστια επιρροή στο πώς και πού οι μητροπολιτικής περιοχές επιλέγουν να αναπτυχθούν. Τουλάχιστον δεκατέσσερις μεγάλης κλίμακας πρωτοβουλίες σχεδιασμού βασίζονται στις αρχές προσβασιμότητας των συγκοινωνιών και στις χρήσεις γης, καθώς και χρήση της γειτονιάς ως το λειτουργικό κέντρο μιας περιοχής.
Περισσότερες από εξακόσιες νέες πόλεις, χωριά και γειτονιές στις ΗΠΑ που ακολουθούν τις αρχές του κινήματος, σχεδιάζονται ή βρίσκονται σε φάση κατασκευής. Εκατοντάδες νέων, μικρής κλίμακας αστικών και προαστιακών προγραμμάτων επανακαθιστούν την αστική δομή των πόλεων και των κωμοπόλεων, με τον επανακαθορισμό προσβάσιμων δρόμων και πεζοδρόμων. Στο Μέριλαντ και πολλές άλλες αμερικανικές πολιτείες, οι αρχές της νέας αστικοποίησης αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι μιας φιλοσοφίας "ευφυούς επέκτασης".
Στα μέσα του 1990, το Αμερικανικό Τμήμα Οικιστικής και Αστικής Ανάπτυξης (HUD) υιοθέτησε τις αρχές της νέας αστικοποίησης σε ένα πολυδάπανο πρόγραμμα με στόχο να επανακατασκευαστούν δημόσια κτίρια δημόσιας κατοικίας σε εθνικό επίπεδο. Οι οπαδοί της νέας αστικοποίησης έχουν σχεδιάσει και αναπτύξει εκατοντάδες τέτοια προγράμματα σε οικοδομήσιμες εκτάσεις. Τα περισσότερα προωθήθηκαν από τον ιδιωτικό τομέα, αλλά πολλά, συμπεριλαμβανομένου του προγράμματος του HUD, χρησιμοποίησαν δημόσιο χρήμα.
Σισάιντ
Στο Σισάιντ (Seaside) της Φλόριντα, η πρώτη νεοαστικοποιηθείσα πόλη οικοδομήθηκε το 1981 σε έκταση 324.000 μ2 στην παραλιακή της Panhdandle της Φλόριντα. Το έργο φιλοξενήθηκε στις σελίδες του Atlantic Monthly του 1988, όταν μόλις μερικοί δρόμοι είχαν ολοκληρωθεί και κατέστη παγκοσμίως διάσημο για την αρχιτεκτονική του, αλλά και την ποιότητα των δρόμων και των ελεύθερων χώρων.
Το Σισάιντ σήμερα αποτελεί διάσημο τουριστικό προορισμό και εμφανίσθηκε στην ταινία The Truman Show. Τα διαμερίσματα πωλούνταν προς $15.000 στις αρχές του 1980 και σε λιγότερο από μία δεκαετία αργότερα η τιμή είχε ανέλθει σε περίπου $200.000. Σήμερα, τα περισσότερα από τα σπίτια αξίζουν περισσότερο από ένα εκατομμύριο δολάρια και ορισμένες κατοικίες αγγίζουν μέχρι και τα $5.000.000.
Κατηγορία:Πολεοδομία Κατηγορία:Βιώσιμη κινητικότητα
Λανσοπραζόλη
Η λανσοπραζόλη, που πωλείται με την επωνυμία Prevacid μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που μειώνει το οξύ του στομάχου. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της νόσου του πεπτικού έλκους, της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης και του συνδρόμου Zollinger-Ellison. Η αποτελεσματικότητα είναι παρόμοια με άλλους αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPIs). Λαμβάνεται από το στόμα. Η έναρξη δράσης χρειάζεται από μερικές ώρες και τη δράση της διαρκεί έως και δύο ημέρες.
Η λανσοπραζόλη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1984 και τέθηκε σε ιατρική χρήση το 1992. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν η 188η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με πάνω από τρία εκατομμύρια συνταγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυριδίνες Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Αζόλες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με θείο Κατηγορία:Αντιόξινα φάρμακα
Κυβερνείο Καλγιούμπια
To Κυβερνείο Καλγιούμπια (αραβικά :محافظة القليوبية el-Alyobeyya) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Μπένχα. Έχει πληθυσμό 4.237.003 κατοίκους κι έκταση 1001 τ.χλμ..
Γεωγραφία
Βρίσκεται στο Δέλτα του Νείλου, δίπλα στο Κάιρο και μεγάλο μέρος του κυβερνείου είναι τμήμα του Μητροπολιτικού Καΐρου. Συνορεύει με το Κυβερνείο Γαρμπία, στα ανατολικά με το Κυβερνείο Σαρκία, στα νότια με το Κυβερνείο Καΐρου και δυτικά με το Κυβερνείο Μενούφια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Ρούμπι (σειρά, 2020)
Η Ρούμπι (Ισπανικά: Rubí) είναι μίνι-σειρά μεξικάνικης παραγωγής του 2020. Είναι βασισμένη στην ομώνυμη Μεξικάνικη τηλενουβέλα του 2004, Rubí και η τρίτη παραγωγή του franchise "Fábrica de sueños".
Πρωταγωνιστούν Καμίλα Σόντι, Χοσέ Ρον, Ροδρίγο Γκιράο και Κίμπερλι Ντος Ράμος.