cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρομπέρτο Μπάτζο
Καριέρα
Ακολούθησαν δύο χρόνια (1995–97) στη Μίλαν, ένας χρόνος στην Μπολόνια και δύο ακόμα αγωνιστικές περιόδους στην Ίντερ. Έκλεισε την καριέρα του στην Μπρέσια Κάλτσιο το 2004, όπου στις 16 Μαΐου του 2004 στο τελευταίο του παιχνίδι με αντίπαλο τη Μίλαν στο Στάδιο Τζουζέπε Μεάτσα καταχειροκροτήθηκε από 80.000 θεατές. Συνολικά αγωνίστηκε σε 452 αγώνες πρωταθλήματος στη Σέριε Α σημειώνοντας 205 τέρματα, ένας από τους δέκα κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών.
Ο Ρομπέρτο Μπάτζο έγινε ευρέως γνωστός από τις σπουδαίες εμφανίσεις του σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα του 1990, του 1994 και του 1998. Το 1990 το ένα από τα δύο του γκολ που σημείωσε στη διοργάνωση (απέναντι στην Τσεχοσλοβακία) ψηφίστηκε ως το καλύτερο του τουρνουά και παραμένει ένα από τα θεαματικότερα στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Η Ιταλία έφτασε μέχρι τα ημιτελικά όπου αποκλείστηκε στα πέναλτι από την Αργεντινή του Ντιέγκο Μαραντόνα. Το 1994 ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της Ιταλίας και την οδήγησε στον τελικό απέναντι στη Βραζιλία σημειώνοντας πέντε γκολ, όλα στη φάση των νοκ άουτ (δύο στους '16' απέναντι στη Νιγηρία, ένα στα προημιτελικά απέναντι στην Ισπανία και δύο στα ημιτελικά απέναντι στη Βουλγαρία). Στον τελικό ο Μπάτζο αγωνίστηκε τραυματισμένος και η Ιταλία έχασε το Κύπελλο στα πέναλτι. Η στιγμή που ο Μπάτζο αστόχησε στο δικό του έχει μείνει χαραγμένη σε εκατομμύρια κόσμο και θεωρείται μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές όλων των εποχών στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων. Το 1998 ο Μπάτζο σημείωσε δύο γκολ αλλά η Ιταλία αποκλείστηκε πάλι στα πέναλτι αυτή τη φορά στα προημιτελικά από τη μετέπειτα τροπαιούχο Γαλλία.
Στυλ παιχνιδιού
Από πολύ μικρή ηλικία τον συνέκριναν με τον κορυφαίο Ιταλό Τζιουζέπε Μεάτσα. Ο Μπάτζο ήταν ένας πολυμήχανος παίκτης, δυνατότητα που του επέτρεπε να αναλάβει περισσότερες αρμοδιότητες μέσα στο παιχνίδι: πέρα από επιθετικός και δεκάρι,   αγωνίστηκε αρκετές φορές ως κεντρικός μέσος αλλά και ως ακραίος επιθετικός.
Ο Μισέλ Πλατινί τον χαρακτήρισε ως έναν παίκτη τύπου nove e mezzo, επειδή κινούταν μεταξύ του επιθετικού και του οργανωτή παιχνιδιού. Αυτό το χαρακτηριστικό καθιστούσε αρκετά συχνά δύσκολο τον εναρμονισμό του με την τακτική της ομάδας.
Είχε την ικανότητα να αναπτύξει μαεστρικά το παιχνίδι της ομάδας του και να δώσει ασίστ στους συμπαίκτες του, χάρις στον εξαιρετικό τρόπο αντίληψης του παιχνιδιού. Το εγγενές χάρισμα του να στέλνει την μπάλα, εκεί που ήθελε, και να σκοράρει εύκολα γκολ ήταν οι ποδοσφαιρικές αρετές που «συνέβαλαν» στη γιγάντωση της καριέρας του, που όμως στιγματίστηκε από αρκετούς σοβαρούς τραυματισμούς.
Άριστος από τεχνικής άποψης, μπορούσε να χειρίζεται την μπάλα και με τα δύο πόδια. Κατά κύριο λόγο χρησιμοποιούσε το δεξί του πόδι, όμως συνέβαλε και το αριστερό για τις ντρίμπλες του, στις οποίες θεωρείτο σπεσιαλίστας. Η ευκινησία, «κομψότητα» της τεχνικής του, η γρηγοράδα και η ποδοσφαιρική του οξυδέρκεια  ήταν χαρακτηριστικά που δεν συμβάδιζαν με τη φύση του ιταλικού ποδοσφαίρου, όντας πιο «φυσικό» και τακτικό. Ο ίδιος επιβεβαίωσε ότι ποτέ δεν έλαβε κάποια τακτική οδηγία. Από μικρός είχε την ελευθερία να κινείται στον αγωνιστικό κατά βούλησιν.
Πέρα από τις ντρίμπλες, ήταν σπεσιαλίστας και των στημένων φάσεων: βρίσκεται στη δεύτερη θέση των σκόρερ από εκτελέσεις πέναλτι (68) και στην τέταρτη θέση αυτών από εκτελέσεις φάουλ.
Ο Μπάτζο ήρθε σε σύγκρουση με πολλούς προπονητές του. Μερικές περιπτώσεις είναι οι ακόλουθες: στη Φιορεντίνα, ήρθε σε σύγκρουση με τον Σουηδό Σβεν Γκόραν Έρικσον, καθώς ήθελε να τον παραχωρήσει δανεικό στην Τσεζένα. Ο προπονητής του στη Γιουβέντους και στην Εθνική Ιταλίας, Τζιοβάνι Τραπατόνι, συνήθιζε να του σφυρίζει κάθε φορά, που δεν γύριζε στην άμυνα, και υποστήριζε ότι ήταν ένας παίκτης, που δεν έπαιζε για την ομάδα. Με τον Μαρσέλο Λίπι (Γιουβέντους, Ίντερ) και τον Φάμπιο Καπέλλο (Μίλαν) ανέπτυξε μία πιο αμφιλεγόμενη σχέση. Τον πρώτο, τον κατηγόρησε ότι του έκανε διάφορα «καψώνια», πράγμα που αρνήθηκε ο ιταλός τεχνικός, ακολουθώντας μάλιστα και τη δικαστική οδό. Για τον δεύτερο έκανε εξίσου καυστικά σχόλια.
Τίτλοι
Βιτσέντσα
Γιουβέντους
Μίλαν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέσια Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βιτσέντσα Κάλτσιο Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Νικητές του Παίκτη της Χρονιάς της FIFA Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας
Γιάνκο Τζούρτζεβιτς
Ο Γιάνκο Τζούρτζεβιτς (σερβικά: Јанко Ђурђевић) (Μιχαΐλοβατς, άγνωστο πότε - Χότιν, Ρωσική Αυτοκρατορία, 1828), ήταν σέρβος πολιτικός κατά την Πρώτη Σερβική εξέγερση.
Ο Γιάνκο ήταν σύμβουλος στο Ναχαγιέ Σμεντέρεβο την περίοδο 1805-1813. Αναφέρεται ότι ήταν ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος και βοηθούσε τους φτωχούς και συχνά αποκαλούνταν η «μητέρα του φτωχού». Ήταν πολλές φορές εκπρόσωπος του ναχαγιέ στο Διοικητικό συμβούλιο των Σέρβων την κυβέρνηση των Σέρβων επαναστατών.
Το 1812 κατέφυγε στη Ρωσία όπου και πέθανε το 1828. Ο γιος του εκπαιδεύτηκε στη Ρωσία κι έπειτα επέστρεψε στη Σερβία όπου διορίστηκε σε κυβερνητική θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Βαρβάρα (γλυκό)
thumb|right|300px|Παραδοσιακό γλυκό βαρβάρα (οι μουσουλμάνοι το αποκαλούν ασουρέ) στην Κομοτηνή κατά την διάρκεια της ισλαμικής εορτής του Ασουρέ τον Δεκέμβριο 2011. thumb|right|300px|Ασουρές στην [[Τουρκία.]]
Ο ασουρές (αρσ. ουσ., τουρκικά: Aşure) ή βαρβάρα (θηλ. ουσ.) είναι ένα γλυκό, γνωστό στους Τούρκους και ως το γλυκό του Νώε, το οποίο παραδοσιακά υπάρχει στην Ελλάδα και στην Τουρκία, αλλά είναι διαδεδομένο και στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Το γλυκό εμφανίζεται στην παράδοση τόσο των χριστιανών όσο και των μουσουλμάνων των περιοχών αυτών. Περιέχει ένα μείγμα από σπόρους, όσπρια, όπως φασόλια και ρεβίθια, σιτάρι, ξηρούς καρπούς και φρούτα και σερβίρεται ζεστό, πασπαλισμένο με κανέλα και γαρνιρισμένο με ξηρούς καρπούς, ρόδι, σταφίδες κλπ.
Μουσουλμανικός Κόσμος
Οι μουσουλμάνοι το σερβίρουν τον πρώτο μήνα του Ισλαμικού ημερολογίου Μουχαρέμ και συγκεκριμένα στις 10 του μήνα όταν γιορτάζεται η Ημέρα του Ασουρέ (Τουρκικά: Aşure Günü).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα
Κατάλογος πόλεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανά πληθυσμό
Αυτός ο κατάλογος αναφέρει τις ενημερωμένες απογραφές που αφορούν τις μεγαλύτερες σε πληθυσμό πόλεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι πληροφορίες συλλέγονται από διάφορους εθνικούς και τοπικούς οργανισμούς, καθώς η Eurostat δεν κάνει απογραφή κατοίκων. Πρώτη πόλη σε πληθυσμό είναι το Βερολίνο.
Οι μεγαλύτερες σε πληθυσμό πόλεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Οι πόλεις με έντονο χρώμα, είναι οι πρωτεύουσες της κάθε χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Γεωγραφία της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1927-28
Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1927-28 ήταν επεισοδιακό, αφού δεν ελαβαν μέρος οι τρεις καλύτερες ομάδες των προηγουμένων σεζόν: Παναθηναϊκός, Απόλλων Αθηνών, ΑΕΚ. Μετείχαν πέντε (5) ομάδες. Έτσι νικητής αναδείχθηκε απροσδόκητα ο Ατρόμητος Αθηνών για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του, ο οποίος στη συνέχεια μετείχε ως εκπρόσωπος της ΕΠΣΑ στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα της ΕΠΟ. Η διοργάνωση ξεκίνησε τυπικά το Φεβρουάριο του 1928 και στις 20 Μαΐου 1928 διεξήχθη ο τελικός. Ακολούθησαν αγώνες κατάταξης και διαβάθμισης. Εκτός από την Α΄ κατηγορία, διεξήχθησαν πρωταθλήματα Β΄ και Γ΄ κατηγορίας.
Η αποχώρηση των "μεγάλων"
Η μη συμμετοχή των συλλόγων αυτών αποδυνάμωσε το αθηναϊκό πρωτάθλημα, αφού οι φίλαθλοι προτιμούσαν τα διεθνή φιλικά των δυνατών συλλόγων και τα τουρνουά που καθιερώθηκαν από τότε την περίοδο των εορτών, όπως το "Κύπελλο Χριστουγέννων" και το "Κύπελλο Πάσχα". Η απαξίωση των πρωταθλημάτων ανάγκασε την ΕΠΟ τον επόμενο Ιούλιο 1928 να ανακαλέσει τις διαγραφές τους και από τη σεζόν 1928-29 οι σύλλογοι επανήλθαν κανονικά στα πρωταθλήματα.
Σύστημα διεξαγωγής
Μετά την αποχώρηση των ΠΑΟ και ΑΕΚ, η ΕΠΣΑ είχε αποφασίσει το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας να διεξαχθεί με τις υπόλοιπες έξι ομάδες. Τελικά, στην προκήρυξη συμπεριέλαβε και τους δύο συλλόγους του ΠΟΚ και χώρισε τις ομάδες σε δυο ομίλους των τεσσάρων: Α) ΠΑΟ, Ατρόμητος, Αρμενική, Γουδί και Β) ΑΕΚ, Απόλλων, Αθηναϊκός, Αίας. Ως ημερομηνία έναρξης ορίστηκε η 26η Φεβρουαρίου αλλά σε μια επίδειξη δύναμης οι ομάδες του ΠΟΚ προχώρησαν στη διοργάνωση τουρνουά με τη συμμετοχή ΠΑΟ, ΑΕΚ, Απόλλωνα, Αθηναϊκού, απαιτώντας την παραίτηση του Δ.Σ. της ΕΠΣΑ. Έτσι, το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας αναβλήθηκε και συνεχίστηκαν μόνο τα πρωταθλήματα Β΄ και Γ΄ κατηγορίας. Στην Α΄ κατηγορία μετείχαν μόνο πέντε σύλλογοι, οι οποίοι έδωσαν προκριματικούς και τελικούς αγώνες, χωρίς να είναι ξεκάθαρο ακριβώς το σύστημα που εφαρμόστηκε, δηλαδή αν ήταν νοκ-άουτ, αν έπαιξαν μονά ή διπλά ματς κλπ. Το μόνο σίγουρο είναι πως μετά τους προκριματικούς προκρίθηκαν στον τελικό το Γουδί και ο Ατρόμητος, ενώ οδηγήθηκαν σε αγώνα κατάταξης για την αποφυγή της τελευταίας θέσης και τη διαβάθμιση η Αρμενική και ο Αίας. Τελικά, υποβιβάστηκαν και οι δύο λόγω της επανόδου των τριών (ΠΑΟ, ΑΕΚ, Απόλλωνα) στο επόμενο πρωτάθλημα και αγώνα διαβάθμισης για την παραμονή έδωσε ο Αθηναϊκός.
Τελική κατάταξη
* Στην αρχή της επόμενης σεζόν ο Αίας αποκλείστηκε από το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας, αφού δεν έδωσε "σημεία ζωής", σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΠΣΑ: "Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Αίας λόγω του ότι δεν έδωσε σημεία ζωής τελευταίως και κυρίως λόγω του ότι δεν απήντησε εις τα προς αυτόν αλλεπάλληλα έγγραφα της ΕΠΣΑ απεκλείσθη από το πρωτάθλημα της τρεχούσης περιόδου".
Αγώνες διαβάθμισης
Στο τέλος της σεζόν συμφωνήθηκε να σταθεροποιηθεί ο αριθμός των συλλόγων της Α΄ κατηγορίας σε έξι (6). Με δεδομένο την επιστροφή των τριών διαγραμμένων συλλόγων και την αυτονόητη συμμετοχή των δύο φιναλίστ της προηγούμενης σεζόν, την έκτη θέση διεκδίκησαν ο Αθηναϊκός με την πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας "ΑΕ Εμποροϋπαλλήλων" σε διπλούς αγώνες. Αυτοί οι αγώνες ονομάστηκαν αγώνες διαβάθμισης. Έκτοτε και για πολλά χρόνια -ως τη σεζόν 1958-59- ο θεσμός της διαβάθμισης καθιερώθηκε. Η τελευταία ομάδα κάθε κατηγορίας δεν υποβιβαζόταν αλλά έδινε μονό ή διπλό αγώνα διαβάθμισης με την πρωταθλήτρια της αμέσως χαμηλότερης, από το αποτέλεσμα των οποίων κρινόταν σε ποια κατηγορία θα μετείχαν οι δυο ομάδες την επόμενη σεζόν.
Β΄ κατηγορία
Είναι γνωστό πως μετείχαν, συνταχθείσες με την ΕΠΣΑ, οι ομάδες: ΑΕ Εμποροϋπαλλήλων, Γ.Σ. Ολύμπια Πατησίων, Πανιώνιος, Α.Π.Ο. Αττικός, Ελληνορωσικός καθώς και οι Β΄ Ατρομήτου και Β΄ Γουδί.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1927-1928
Κατάλογος πόλεων της Ιταλίας
thumb|305px|Χάρτης της Ιταλίας Ο κατάλογος αυτός περιλαμβάνει τους δήμους-πόλεις της Ιταλίας με πληθυσμό μεγαλύτερο των 50.000 μόνιμων κατοίκων, σύμφωνα με τα στοιχεία της 31ης Δεκεμβρίου 2018 της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας της Ιταλίας (ISTAT). Σε παρένθεση αναφέρεται η επαρχία στην οποία ο κάθε δήμος ανήκει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιταλιας Πολε
Δωδώνη Ιωαννίνων
Σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων, από τον οικισμό βρίσκεται η αρχαία Δωδώνη, λατρευτικό κέντρο του Δία, με το γνωστό μαντείο.
Σφαγή του Λίντιτσε
μικρογραφία|341x341εσ|Μνημείο για τα παιδιά του Λίντιτσε μικρογραφία|261x261εσ|μουσείο του Λίντιτσε Η σφαγή του Λίντιτσε ήταν η πλήρης καταστροφή του χωριού Λίντιτσε, στο προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας (τώρα Τσεχική Δημοκρατία), τον Ιούνιο του 1942 κατόπιν εντολών του Αδόλφου Χίτλερ και του Χάινριχ Χίμλερ στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Σε αντίποινα για τη δολοφονία του Ράινχαρτ Χάιντριχ, Προστάτη του Ράιχ (Reichproteκtor) στην Τσεχοσλοβακία, στα τέλη της άνοιξης του 1942, και οι 173 άνδρες του χωριού που ήταν άνω των 15 ετών εκτελέστηκαν στις 10 Ιουνίου 1942. Άλλοι 11 άντρες από το χωριό που δεν ήταν παρόντες, συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν σύντομα αργότερα, μαζί με αρκετούς άλλους που είχαν ήδη τεθεί υπό κράτηση. Οι 184 γυναίκες και 88 παιδιά απελάθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Λίγα παιδιά ,που θεωρήθηκαν φυλετικά κατάλληλα και ως εκ τούτου επιλέξιμα για γερμανικοποίηση, παραδόθηκαν σε οικογένειες των SS και τα υπόλοιπα στάλθηκαν στο Στρατόπεδο εξόντωσης του Κέλμνο όπου θανατώθηκαν στους θαλάμους αερίων.
Το Associated Press στη Νέα Υόρκη αναμεταδίδοντας τις γερμανικές ραδιοφωνικές μεταδόσεις δήλωσε: «Όλοι οι ενήλικες άντρες της πόλης πυροβολήθηκαν, ενώ οι γυναίκες μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και τα παιδιά ανατέθηκαν σε κατάλληλα εκπαιδευτικά ιδρύματα». Περίπου 340 άτομα από το Λίντιτσε πέθαναν λόγω της γερμανικής αντεκδίκησης (192 άνδρες, 60 γυναίκες και 88 παιδιά) και μετά το τέλος του πολέμου, μόνο 153 γυναίκες και 17 παιδιά επέστρεψαν.
Δολοφονία του Χάιντριχ
Από τις 27 Σεπτεμβρίου 1941, ο SS-Obergruppenführer (Αντιστράτηγος) Ράινχαρντ Χάιντριχ ενεργούσε ως Προστάτης του Ράιχ του ναζιστικού προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας. Αυτή η περιοχή είχε καταληφθεί από τη ναζιστική Γερμανία στις 5 Απριλίου 1939.
Το πρωί της 27ης Μαΐου 1942, ο Χάιντριχ οδηγούσε από την εξοχική του βίλα στο γραφείο του στο Κάστρο της Πράγας. Όταν έφτασε στην περιοχή Κομπύλισυ (Kobylisy) της Πράγας, το αυτοκίνητό του δέχθηκε επίθεση (εκ μέρους της τσεχοσλοβακικής κυβέρνησης στην εξορία) από τους Τσεχοσλοβάκους στρατιώτες Γιόζεφ Γκάμπτσικ και Γιαν Κούμπις. Αυτοί οι άνδρες, που ήταν μέλη μιας αντιστασιακής ομάδας που είχε εκπαιδευτεί στη Μεγάλη Βρετανία, με αλεξίπτωτο προσγειώθηκαν στη Βοημία τον Δεκέμβριο του 1941 για την πραγματοποίηση της Επιχείρησης Ανθρωποειδές.
Αφού μπλόκαρε το όπλο του Γκάμπτσικ, ο Χάιντριχ διέταξε τον οδηγό του, SS-Oberscharführer Kλάιν, να σταματήσει το αυτοκίνητο. Όταν ο Χάιντριχ σηκώθηκε για να πυροβολήσει τον Γκάμπτσικ, ο Κούμπις έριξε μια τροποποιημένη αντιαρματική χειροβομβίδα στο αυτοκίνητο του Χάιντριχ. Η έκρηξη τραυμάτισε τόσο τον Χάιντριχ όσο και τον Κούμπις. Ο Χάιντριχ έστειλε τον Κλάιν για να κυνηγήσει τον Γκάμπτσικ και τελικά ο Γκάμπτσικ τον πυροβόλησε στο πόδι κάτω από το γόνατο. Οι Τσεχοσλοβάκοι κατάφεραν να ξεφύγουν. Στις 4 Ιουνίου, ο Χάιντριχ, αφού αρνήθηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση από μη Γερμανούς γιατρούς, πέθανε στο νοσοκομείο Μπούλοβκα της Πράγας από σηψαιμία που προκλήθηκε από κομμάτια υφάσματος από την στολή του που εισήλθαν στο σώμα του όταν εξερράγη η χειροβομβίδα.
Αντίποινα
Αργά το απόγευμα της 27ης Μαΐου, ο SS-Gruppenführer Καρλ Χέρμαν Φρανκ κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και έθεσε απαγόρευση κυκλοφορίας στην Πράγα. Όποιος βοηθούσε τους αναζητούμενους Γκάμπτσικ και Κούμπις θα εκτελείτο μαζί με την οικογένειά του. Ξεκίνησε μια έρευνα στην οποία ανακρίθηκαν 21.000 άντρες και ελέγχθηκαν 36.000 σπίτια. Μέχρι τις 4 Ιουνίου, 157 άτομα είχαν εκτελεστεί ως αποτέλεσμα των αντιποίνων, αλλά οι δολοφόνοι δεν είχαν βρεθεί και δεν υπήρχαν πληροφορίες.
Οι ομιλίες πένθους στην κηδεία του Χάιντριχ στο Βερολίνο δεν είχαν τελειώσει όταν, στις 9 Ιουνίου, αποφασίστηκε να παρθεί εκδίκηση για το θάνατο του. Ο Φρανκ, υφυπουργός για το ναζιστικό προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας, ανέφερε από το Βερολίνο ότι ο Φύρερ είχε διατάξει τα ακόλουθα σχετικά με οποιοδήποτε χωριό που βρέθηκε να φιλοξενεί τους δολοφόνους του Χάιντριχ:
Άνδρες
Ο Χορστ Μπέμε, επικεφαλής της αστυνομίας Ασφαλείας για το προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας, ενήργησε αμέσως σύμφωνα με τις εντολές που έλαβε. Μέλη της αστυνομίας της τάξης (Ordnungspolizei) και της SD (Sicherheitsdienst) περικύκλωσαν το χωριό Λίντιτσε, εμποδίζοντας όλες τις οδούς διαφυγής. Το ναζιστικό καθεστώς επέλεξε αυτό το χωριό, επειδή οι κάτοικοί του ήταν ύποπτοι ότι φιλοξένησαν τοπικούς αντιστασιακούς που συνδέονταν ψευδώς με μέλη της ομάδας της Επιχείρησης Ανθρωποειδές.
Γυναικόπαιδα
Συνολικά 203 γυναίκες και 105 παιδιά μεταφέρθηκαν αρχικά στο σχολείο του χωριού του Λίντιτσε, ύστερα στη γειτονική πόλη του Κλάντνο και κρατήθηκαν σε σχολείο για τρεις ημέρες. Τα παιδιά χωρίστηκαν από τις μητέρες τους και τέσσερις έγκυες γυναίκες στάλθηκαν στο ίδιο νοσοκομείο όπου πέθανε ο Χάιντριχ, τις ανάγκασαν να υποβληθούν σε άμβλωση και έπειτα στάλθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στις 12 Ιουνίου 1942, 184 γυναίκες του Λίντιτσε μεταφέρθηκαν με φορτηγά στο σιδηροδρομικό σταθμό του Κλάντνο όπου αναγκάστηκαν να επιβιβαστούν σε μια ειδική επιβατική αμαξοστοιχία που φρουρούσε ένας συνοδός. Το πρωί της 14ης Ιουνίου, η αμαξοστοιχία σταμάτησε σε παράπλευρη σιδηροδρομική γραμμή στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Ράβενσμπρικ. Οι αρχές του στρατοπέδου προσπάθησαν να τις κρατήσουν απομονωμένες, αλλά αυτό δε μπορούσε να γίνει λόγω της παρέμβασης των άλλων κρατουμένων. Οι γυναίκες αναγκάστηκαν να εργαστούν στην επεξεργασία δερμάτων, στην κατασκευή δρόμων, στην κλωστοϋφαντουργία και στα πυρομαχικά.
Ογδόντα οκτώ παιδιά του Λίντιτσε μεταφέρθηκαν στην περιοχή του πρώην εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας στην οδό Gneisenau στο Λοτζ. Η άφιξή τους ανακοινώθηκε από ένα τηλεγράφημα από το γραφείο του Χορστ Μπέμε στην Πράγα, το οποίο τελείωνε με τα εξής:«...τα παιδιά έφτασαν μόνο με αυτά που φορούν. Δεν απαιτείται ειδική φροντίδα.» Η φροντίδα ήταν ελάχιστη και υπέφεραν από έλλειψη υγιεινής και από ασθένειες. Με εντολή της διοίκησης του καταυλισμού, δεν δόθηκε ιατρική περίθαλψη στα παιδιά. Λίγο μετά την άφιξή τους στο Λοτζ, αξιωματούχοι του τμήματος RuSHA επέλεξαν επτά παιδιά για γερμανικοποίηση. Τα λίγα παιδιά που θεωρήθηκαν φυλετικά κατάλληλα για γερμανικοποίηση παραδόθηκαν σε οικογένειες των SS. μικρογραφία|Το Λίντιτσε μετά την καταστροφή του Η κατακραυγή για τη σφαγή στο Λίντιτσε προκάλεσε δισταγμό για την τύχη των υπόλοιπων παιδιών, αλλά στα τέλη Ιουνίου ο Άντολφ Άιχμαν διέταξε τη σφαγή των υπόλοιπων παιδιών. Ωστόσο, δεν καταδικάστηκε για αυτό το έγκλημα στη δίκη του στην Ιερουσαλήμ, καθώς οι δικαστές θεώρησαν ότι «... δεν έχει αποδειχθεί πέρα ​​από εύλογη αμφιβολία, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε ενώπιον μας, ότι δολοφονήθηκαν». Στις 2 Ιουλίου, όλα τα υπόλοιπα 82 παιδιά του Λίντιτσε παραδόθηκαν στο γραφείο της Γκεστάπο στο Λοτζ, το οποίο τα έστειλε στο στρατόπεδο εξόντωσης του Κέλμνο ,70 χιλιόμετρα μακριά, όπου θανατώθηκαν με αέριο σε φορτηγά αερίου. Από τα 105 παιδιά του Λίντιτσε, 82 πέθαναν στο Κέλμνο, έξι πέθαναν στα γερμανικά ορφανοτροφεία Λέμπενσμπορν και 17 επέστρεψαν στην πατρίδα τους.
Λίντιτσε
Το χωριό πυρπολήθηκε και τα ερείπια των κτιρίων καταστράφηκαν με εκρηκτικά. Όλα τα ζώα του χωριού - κατοικίδια ζώα και ζώα εκτροφής - σφαγιάστηκαν επίσης. Ακόμα και εκείνοι που ήταν θαμμένοι στο νεκροταφείο δεν γλίτωσαν. Οι τάφοι εκταφίστηκαν, λεηλατήθηκαν για εύρεση χρυσού και κοσμημάτων και τα λείψανα καταστράφηκαν. Στη συνέχεια εστάλη μια γερμανική ομάδα εργασίας 100 ατόμων για να αφαιρέσει όλα τα ορατά ερείπια του χωριού και κάλυψε ολόκληρη την περιοχή, που κάποτε καταλάμβανε το χωριό, με χώμα και φυτεύοντας καλλιέργειες.
Περαιτέρω αντίποινα
Το μικρό τσεχικό χωριό Λεζάκυ καταστράφηκε δύο εβδομάδες μετά το Λίντιτσε, όταν οι πράκτορες της Γκεστάπο βρήκαν εκεί έναν πομπό ραδιοφώνου που ανήκε σε μέλος της αντιστασιακής ομάδας αλεξιπτωτιστών που ανήκαν ο Κούμπις και ο Γκάμπτσικ. Και οι 33 ενήλικες (άνδρες και γυναίκες) από το χωριό πυροβολήθηκαν. Τα παιδιά στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή για γερμανικοίηση. Ο αριθμός των νεκρών που προκύπτει από την εκδίκηση για το θάνατο του Χάιντριχ εκτιμάται σε περισσότερους από 1.300 ανθρώπους. Αυτή η μέτρηση περιλαμβάνει συγγενείς των αντιστασιακών, τους υποστηρικτές τους, άτομα της τσεχικής ελίτ που ήταν ύποπτοι για αντιστασιακές δράσεις και τυχαία θύματα, όπως εκείνοι από το Λίντιτσε.
Διεθνής απάντηση
Η ναζιστική προπαγάνδα είχε ανακοινώσει ανοιχτά και υπερήφανα τα γεγονότα στο Λίντιτσε, σε αντίθεση με άλλες σφαγές στην κατεχόμενη Ευρώπη που κρατήθηκαν κρυφές. Οι πληροφορίες συλλέχθηκαν αμέσως από τα μέσα των συμμάχων. Τον Σεπτέμβριο του 1942, ανθρακωρύχοι στο Stoke-on-Trent, στο Στράτφορντσαιρ της Μεγάλης Βρετανίας με επικεφαλής τον Μπάρνεττ Στροςς (Barnett Stross), έναν γιατρό, ο οποίος το 1945 έγινε τοπικός βουλευτής, ίδρυσε τον οργανισμό Lidice Shall Live για να συγκεντρώσει κεφάλαια για την ανοικοδόμηση του χωριού μετά το πόλεμο.
Λίγο μετά την καταστροφή του χωριού, πόλεις σε διάφορες χώρες μετονομάστηκαν όπως η συνοικία San Jerónimo Lízyj στην Πόλη του Μεξικού, ώστε το όνομα να ζει για πάντα παρά τις προθέσεις του Χίτλερ. Μια γειτονιά στο Crest Hill, στο Ιλλινόις των ΗΠΑ, μετονομάστηκε σε Λίντιτσε. Ένας δρόμος στη Σόφια της Βουλγαρίας, μετονομάστηκε για να τιμήσει τα θύματα της σφαγής.
Υπάρχει ένα γλυπτό για τη μνήμη της σφαγής στο Πάρκο Wallanlagen στη Βρέμη της Γερμανίας.
Το νέο Λίντιτσε
Γυναίκες από το Λίντιτσε που επέζησαν από το στρατόπεδο Ράβενσμπρικ επέστρεψαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και επανεγκαταστάθηκαν στο νέο χωριό Λίντιτσε που χτίστηκε με θέα στην αρχική τοποθεσία. Το πρώτο μέρος του νέου χωριού ολοκληρώθηκε το 1949. Δύο άνδρες από το Λίντιτσε βρίσκονταν στο Ηνωμένο Βασίλειο και υπηρετούσαν στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία τη στιγμή της σφαγής. Μετά το 1945, ο πιλότος αξιωματικός Γιόζεφ Χόρακ {Josef Horák) και ο ιπτάμενος υπολοχαγός Γιόζεφ Στρίμπρνυ (Josef Stříbrný) επέστρεψαν στην Τσεχοσλοβακία για να υπηρετήσουν στην Τσεχοσλοβακική Πολεμική Αεροπορία.
Μετά το τσεχοσλοβακικό πραξικόπημα του 1948, η νέα κομμουνιστική κυβέρνηση δεν θα τους επέτρεπε να υποβάλουν αίτηση για μείνουν στο νέο Λίντιτσε, επειδή είχαν υπηρετήσει στις τάξεις μιας δυτικής δύναμης. Ο Χόρακ και η οικογένειά του επέστρεψαν στη Βρετανία και στη βασιλική πολεμική αεροπορία. Πέθανε σε αεροπορικό ατύχημα τον Δεκέμβριο του 1948.
Ένα γλυπτό από τη δεκαετία του 1990 της Marie Uchytilová, έχει θέα στην τοποθεσία του παλιού χωριού του Λίντιτσε. Με τίτλο «Το Μνημείο για τα παιδιά-θύματα του Πολέμου» αποτελείται από 82 χάλκινα αγάλματα παιδιών (42 κορίτσια και 40 αγόρια) ηλικίας 1 έως 16 ετών, για να τιμήσουν τα παιδιά που δολοφονήθηκαν στο Κέλμνο το καλοκαίρι του 1942. Ένας σταυρός με αγκαθωτό στεφάνι συμβολίζει το μαζικό τάφο των ανδρών του Λίντιτσε. Στην τοποθεσία του παλιού Λίντιτσε έχει διαμορφωθεί ένας χώρος μνήμης που πλαισιώνεται από ένα μουσείο και μια μικρή αίθουσα εκθέσεων. Η περιοχή του μνημείου συνδέεται με το νέο χωριό με μια λεωφόρο από φίλυρα δέντρα. Το 2001 διαμορφώθηκε ένα νέος κήπος με 21.000 θάμνους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ταρν-ε-Γκαρόν
Ο Ταρν-ε-Γκαρόν (γαλλικά: Tarn-et-Garonne, οξιτανικά: Tarn e Garona ) είναι νομός στη διοικητική περιοχή Οξιτανία, στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας. Διαρρέεται από τους ποταμούς Ταρν και Γκαρόν, από τους οποίους έλαβε το όνομά του. Τα εδάφη του νομού αποτελούσαν τμήμα των ιστορικών επαρχιών Κερσί και Λανγκεντόκ.
Ο πληθυσμός του νομού ανέρχεται σε 256.897 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Έχει έκταση 3.718 τετραγωνικά χιλιόμετρα και διοικητικά αποτελείται από 2 διαμερίσματα. Η INSEE και το ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 82.
Έως το 2016 ανήκε στην περιοχή Μιντί-Πυρηναία, η οποία συνενώθηκε με το Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Ταρν-ε-Γκαροναί.
Γεωγραφία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|380x380εσ|Ο νομός Ταρν-ε-Γκαρόν μικρογραφία|380x380εσ|Θέση του νομού Ταρν-ε-Γκαρόν στην [[Οξιτανία (διοικητική περιοχή)|Οξιτανία]] Ο νομός Ταρν-ε-Γκαρόν αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής Οξιτανία, στη νότια Γαλλία. Συνορεύει με τους νομούς: Λοτ προς τα βόρεια, Αβερόν στα βορειοανατολικά, Ταρν προς τα ανατολικά, Ωτ-Γκαρόν προς τα νότια και Ζερς και Λοτ-ε-Γκαρόν προς τα δυτικά.
Ο πληθυσμός του νομού ανέρχεται σε 256.897 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Έχει έκταση 3.718 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η πρωτεύουσα του νομού είναι το Μοντωμπάν που βρίσκεται 50 χιλιόμετρα βόρεια της Τουλούζ και 544 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Παρισιού.
Το Μοντωμπάν είναι χτισμένο στη δεξιά όχθη του ποταμού Ταρν, στη συμβολή του με τον ποταμό Τεσκού. Ο Ταρν διασχίζει την πρωτεύουσα και συμβάλλει με τον Αβερόν περίπου 10 χιλιόμετρα πιο κάτω. Η δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα στο νομό είναι η Καστελσαραζέν, η οποία βρίσκεται κοντά στη συμβολή του Ταρν και του ποταμού Γκαρόν. Το Μοντωμπάν συνδέεται με τον Γκαρόν μέσω του καναλιού του Μοντές, μήκους 11 χιλιομέτρων.
Το κεντρικό τμήμα του νομού είναι μια ευρεία κοιλάδα που σε υψόμετρο δεν υπερβαίνει τα 150 μέτρα, αλλά κοντά στην κοινότητα Βαλάνς-νρ'Αζάν, στη δυτική άκρη του νομού, η κοιλάδα στενεύει από τους πρόποδες των ημιορεινών περιοχών του Κάτω-Κερσί στα βόρεια και της Λομάνι στα νότια. Στα βορειοανατολικά του νομού υπάρχουν υψώματα με τη μορφή ασβεστολιθικών οροπεδίων γνωστών ως Κως, τμήμα του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ). Τα φαράγγια του Aβερόν στην περιοχή Σαιντ-Αντουάν-Νομπλ-Βαλ προσελκύουν πολλούς τουρίστες για το τοπίο και τις προτεινόμενες δραστηριότητες (κανό, πεζοπορία κ.λπ.).
Το υψηλότερο σημείο του νομού, στα 510 μέτρα, είναι το Πες Μωρέλ και βρίσκεται στην κοινότητα Καστανέ.
Ιστορία της περιοχής
Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής εποχής, το Κερσί αποτελούσε τμήμα της επαρχίας Ακουιτανίας Πρίμα και ο Χριστιανισμός εισήχθη κατά τον 4ο αιώνα. Στις αρχές του 6ου αιώνα η περιοχή κατελήφθη από τους Φράγκους και τον 7ο αιώνα έγινε μέρος του αυτόνομου δουκάτου της Ακουιτανίας. Στα τέλη του 10ου αιώνα ηγέτες της ήταν οι ισχυροί κόμητες της Τουλούζης. Κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας κατά την βασιλεία του Ερρίκου Β' της Αγγλίας, οι Άγγλοι έθεσαν φρουρές στο νομό, και με τη Συνθήκη του Παρισιού το 1259, το κάτω Κερσί περιήλθε στον έλεγχο της Αγγλίας. Οι βασιλιάδες τόσο της Αγγλίας όσο και της Γαλλίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου προσπάθησαν να προσεταιρισθούν την εύνοια της περιοχής επαυξάνοντας τα προνόμια των πόλεων. Το 1360 με τη Συνθήκη του Μπρετινί ολόκληρη η επαρχία Κερσί έγινε αγγλική κτήση. Ωστόσο, στη δεκαετία του 1440 οι Άγγλοι εκδιώχθηκαν τελικά από τα στρατελυματα του Κάρολου Ζ' της Γαλλίας. Τον 16ο αιώνα το Κερσί έγινε προπύργιο των Ουγενότων και σκηνικό άγριων συγκρούσεων κατά τους Θρησκευτικούς πολέμους. Οι εμφύλιοι πόλεμοι της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ' πραγματοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό γύρω από το Μοντωμπάν.
Μετά την ήττα του Ναπολέοντα το 1815, η μοναρχία αποκαταστάθηκε στη Γαλλία, αλλά η δυναστεία των Βουρβόνων ανατράπηκε στην επανάσταση του Ιουλίου του 1830, η οποία καθιέρωσε τη συνταγματική μοναρχία του Ιούλη, που διήρκεσε μέχρι το 1848. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το χάσμα μεταξύ των πλουσίων αυξήθηκε, στο Μοντωμπάν, εκατοντάδες γύρισαν στην επαιτεία επειδή οι μισθοί έπεσαν, τα εργοστάσια έκλεισαν και οι τιμές των τροφίμων αυξήθηκαν. οι ταραχές ήταν ευρέως διαδεδομένες και η κατοικία του δημάρχου λιθοβολήθηκε από οικοδόμους το 1847.
Ιστορία του νομού
Πριν τη δημιουργία των νομών στη Γαλλία το 1790, το βόρειο μισό του νομού αποτελούσε τμήμα της παλιάς επαρχίας Κερσί και το νότιο τμήμα, μέρος του Λανγκεντόκ. Ο νομός δεν δημιουργήθηκε μαζί με τους αρχικά 83 γαλλικούς νομούς της 4 Μαρτίου 1790. Δημιουργήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1808, κατά την Α' γαλλική αυτοκρατορία, με απόφαση του Ναπολέοντα. Ο αυτοκράτορας είχε προσκληθεί να επισκεφθεί την πόλη Μοντωμπάν, σημαντικό βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο την εποχή εκείνη, του οποίου ο πληθυσμός θεωρούσε ότι η πόλη ήταν αρκετά κεντρική και αρκετά σημαντική για να είναι η πρωτεύουσα ενός νέου νομού. Εντυπωσιάστηκε από την πίστη τους και ικανοποίησε το αίτημά τους.
Ο νομός σχηματίστηκε από εδάφη που είχαν προηγουμένως ενταχθεί σε γειτονικούς νομούς. Περισσότερο από το μισό του νομού ελήφθη από το νομό Λοτ (με το Μοντωμπάν και το Μουασάκ), το ένα τρίτο προήλθε από το νομό Ωτ-Γκαρόν (με την Καστελσαρασέν) και το υπόλοιπο από τους νομούς Λοτ-ε-Γκαρόν, Ζερς και Αβερόν.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|Τα διαμερίσματα του Ταρν-ε-Γκαρόν Ο νομός Ταρν-ε-Γκαρόν αποτελείται από 2 διοικητικά διαμερίσματα, 15 καντόνια και 195 κοινότητες.
Οικονομία
Η οικονομία του νομού βασίζεται κυρίως στη γεωργία. Η περιβάλλουσα ύπαιθρος υποστηρίζει την αγροτική παραγωγή σε θερμοκήπια, την οινοποιία και την καλλιέργεια αραβοσίτου, ελαιών και φρούτων. Το Μουασάκ με το 29% της χρησιμοποιήσιμης γεωργικής έκτασης στραμμένο στην παραγωγή φρούτων, κατατάσσεται στην πρώτη θέση περιοχών οπωροφόρων καλλιεργειών.
Η εμπορική σημασία του Moντωμπάν οφείλεται κυρίως στο εμπόριο αγροτικών προϊόντων, αλόγων, θηραμάτων και πουλερικών. Υπάρχουν επίσης βιομηχανικές μονάδες, οι οποίες κατασκευάζουν υφάσματα, ενδύματα, καπέλα, αλλά και αλευροβιομηχανίες, πριονιστήρια και εργοστάσια επίπλων.
Λόγω της ευνοϊκής γεωγραφικής του θέσης (οδικό δίκτυο - A20-A62-RN 20 - σιδηροδρομικές συνδέσεις-Τουλούζ- Μπλανιάκ- αεροδρόμιο) και της εγγύτητάς του με την Τουλούζ, ο νομός προσελκύει πολλές εταιρείες ειδικά στον τομέα της εφοδιαστικής (zone Grand Sud Logistique) στην αεροναυπηγική, αλλά και στον κλάδο του εμπορίου και των υπηρεσιών.
Τουρισμός
Με τα τρία μεγάλα ποτάμια, τον Αβερόν, τον Ταρν και τον Γκαρόν να διασχίζουν την περιοχή, ο νομός Ταρν-ε-Γκαρόν προσφέρει μια ποικιλία από τοπία, εναλλασσόμενα ανάμεσα σε πεδιάδες και λόφους κατάφυτους με αμπελώνες και οπωρώνες, άγρια φαράγγια και ασβεστολιθικά οροπέδια. Η εξοχή, προσκαλεί τους θαυμαστές της φύσης να την εξερευνήσουν με πεζοπορία, βόλτα με άλογα, ποδηλασία ή ποδηλασία βουνού, κανό και άλλες δραστηριότητες.
Εκτός από αυτά τα φυσικά αξιοθέατα υπάρχουν κτίσματα πολιτιστικής κληρονομιάς, με μεσαιωνικές πόλεις όπως οι Μπρυνικέλ, Καϊλύς και Σαιντ-Αντονέν-Νομπλ-Βαλ, το αβαείο του Μουασάκ, καταχωρημένο ως «Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO» και το Μοντωμπάν, χαρακτηρισμένη «Πόλη τέχνης και ιστορίας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νομαρχία του νομού Ταρν-ε-Γκαρόν
Υπηρεσία Τουρισμού του νομού
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομοί της Περιοχής της Οξιτανίας Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Studebaker Champ
Το Studebaker Champ ήταν ένα φορτηγό που παράχθηκε από την Studebaker Motor Corporation από το 1961 μέχρι το 1964. Το φορτηγό αντικατέστησε το Studebaker E-Series το οποίο είχε σταματήσει να παράγεται μερικούς μήνες πριν.
To Champ χρησιμοποίησε το ίδιο σασί με το προηγούμενο μοντέλο, το οποίο χρονολογούνταν από το 1949. Όταν κυκλοφόρησε, ήταν το φθηνότερο αυτοκίνητο της κατηγορίας του, αλλά οι πωλήσεις δεν ήταν ικανοποιητικές, καθώς μέσα στο 1961 πωλήθηκαν 6.592 αυτοκίνητα. Η παραγωγή του αυτοκινήτου συνέχισε μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου του 1963.
Το φορτηγάκι χρησιμοποίησε την καμπίνα από τα επιβατικά μοντέλα της Studebaker και ήταν πιο άνετο και πολυτελές στον δρόμο, κάνοντας το αρκετά δημοφιλές παγκοσμίως. Προσφέρθηκε σε πολλά αμαξώματα και στυλ, όπως είχε γίνει και με τον προκάτοχό του. Ήταν το πρώτο πικ-απ με συρόμενο πίσω παράθυρο.
Αναφορές
Κατηγορία:Φορτηγό champ Κατηγορία:Αγροτικά
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1975
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1975 (αγγλικά: 1975 10m European Shooting Championships) ήταν η 5η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 6 αγωνίσματα, 2 ανδρών, 2 γυναικών και 2 εφήβων. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Σοβιετική Ένωση κατακτώντας 3 χρυσά, 3 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Γαλλία με 1 χρυσό και 1 χάλκινο και την τρίτη η Πολωνία με 1 ασημένιο και 1 χάλκινο μετάλλιο.
Ανδρών
1973 | 1974 | 1975 | 1976 | 1977
Γυναικών
1973 | 1974 | 1975 | 1976 | 1977
Εν ψυχρώ (ταινία)
Το Εν ψυχρώ (In Cold Blood) είναι αμερικανική νεο-νουάρ αστυνομική ταινία του 1967 σε σενάριο, παραγωγή και σκηνοθεσία του Ρίτσαρντ Μπρουκς, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Τρούμαν Καπότε που εκδόθηκε το 1966. Πρωταγωνιστούν ο Ρόμπερτ Μπλέικ ως Πέρι Σμιθ και ο Σκοτ Γουίλσον ως Ρίτσαρντ "Ντικ" Χίκοκ, δύο άνδρες που δολοφόνησαν μια τετραμελή οικογένεια στο Χόλκομπ του Κάνσας. Αν και η ταινία είναι εν μέρει πιστή στο βιβλίο, ο Μπρουκς έκανε κάποιες μικρές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της συμπερίληψης ενός φανταστικού χαρακτήρα, του "ρεπόρτερ" (που υποδύεται ο Πολ Στιούαρτ).
Η ταινία γυρίστηκε σε τοποθεσίες όπου συνέβησαν τα εγκλήματα των Σμιθ και Χίκοκ, συμπεριλαμβανομένου του πραγματικού σπιτιού των Κλάτερ όπου λήστεψαν και δολοφόνησαν και τα τέσσερα μέλη της οικογένειας. Η ταινία ήταν υποψήφια για τέσσερα Βραβεία Όσκαρ: Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής, Καλύτερης Φωτογραφίας και Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου.
Το 2008, το Εν ψυχρώ επιλέχθηκε για διατήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική».
Πλοκή
Ξεκινώντας μέσω αναδρομών, οι πρώην κατάδικοι Πέρι Σμιθ και Ντικ Χίκοκ συναντιούνται στην επαρχία του Κάνσας το φθινόπωρο του 1959. Μαζί, καταστρώνουν ένα σχέδιο για να εισβάλουν στο αγρόκτημα της πλούσιας οικογένειας Κλάτερ, καθώς ο πατριάρχης Χέρμπερτ Κλάτερ υποτίθεται ότι κρατά ένα μεγάλο απόθεμα μετρητών σε ένα χρηματοκιβώτιο τοίχου. Οι δύο εγκληματίες εισβάλλουν στο σπίτι στη μέση της νύχτας, αλλά δεν μπορούν να βρουν κάποιο χρηματοκιβώτιο, καθώς ο Χέρμπερτ χρησιμοποιεί επιταγές για την προσωπική του επιχείρηση και τις εργασίες της φάρμας του. Για να μην αφήσουν μάρτυρες στην απόπειρα ληστείας τους, οι Σμιθ και Χίκοκ σκοτώνουν τον Χέρμπερτ κόβοντάς του τον λαιμό και προχωρούν στη δολοφονία της γυναίκας του, Μπόνι, και των δύο έφηβων παιδιών τους, Νάνσυ, 16 ετών και Κένιον, 14 ετών αντίστοιχα, με κυνηγετικό όπλο. Τα πτώματά τους ανακαλύπτονται την επόμενη μέρα και ξεκινά αμέσως έρευνα του σερίφη της κομητείας Φίνει και του Γραφείου Ερευνών του Κάνσας (KBI), με επικεφαλής τον ντετέκτιβ Άλβιν Ντιούι.
Βασισμένοι σε μια πληροφορία από έναν πρώην συγκρατούμενο του Χίκοκ, οι δύο άνδρες γίνονται οι κύριοι ύποπτοι για τις δολοφονίες της οικογένειας Κλάτερ. Οι φυγάδες ξεφεύγουν από την επιβολή του νόμου κατευθύνοντας στη Φλόριντα, ταξιδεύοντας νοτιοδυτικά σε όλη τη χώρα και τελικά διασχίζοντας τα σύνορα με το Μεξικό. Μετά από δύο εβδομάδες στο Μεξικό, οι δυο τους επιστρέφουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και αποφασίζουν να ταξιδέψουν στο Λας Βέγκας της Νεβάδα, ελπίζοντας να κερδίσουν χρήματα από τα κέρδη του τζόγου. Λίγο μετά την άφιξή τους στο Λας Βέγκας, οι Σμιθ και Χίκοκ συλλαμβάνονται επειδή οδηγούσαν ένα κλεμμένο αυτοκίνητο, καθώς παραβίασαν την αποφυλάκιση υπό όρους και περνούσαν ελέγχους.
Το αστυνομικό τμήμα του Λας Βέγκας και το KBI ανακρίνουν αργότερα χωριστά τους δύο άνδρες για τις δολοφονίες Κλάτερ. Τόσο ο Σμιθ όσο και ο Χίκοκ παραδέχονται ότι πέρασαν κακούς ελέγχους, αλλά και οι δύο αρνούνται ότι γνώριζαν οτιδήποτε για τους φόνους. Το KBI προσπαθεί να τρομάξει τους άνδρες να ομολογήσουν, υποστηρίζοντας ότι άφησαν πίσω τους έναν μάρτυρα που μπορεί να καταθέσει εναντίον τους. Η ανάκριση του KBI, ωστόσο, επιβραδύνεται από την άρνηση του Σμιθ να δώσει απαντήσεις. Στη συνέχεια, η KBI αντιμετωπίζει τους δύο με στοιχεία, όπως ένα αποτύπωμα με αίμα που ταιριάζει με τις μπότες που φορούσε ο Σμιθ. Τελικά, ο Χίκοκ υποχωρεί, ομολογώντας ότι ήταν παρών, αλλά ότι ο Σμιθ έκανε τους φόνους. Εκλιπαρεί για απαλλαγή από τη θανατική ποινή. Όταν ο Σμιθ μαθαίνει ότι ο Χίκοκ ομολόγησε, αφηγείται πώς στην πραγματικότητα ήταν αυτός, όχι ο Χίκοκ, που κρατούσε το μαχαίρι και πάτησε τη σκανδάλη και στις τέσσερις δολοφονίες, αλλά υποστηρίζει ότι ο Χίκοκ ήταν παρών ως ενεργός συνεργός.
Τόσο ο Σμιθ όσο και ο Χίκοκ κατηγορούνται για φόνο πρώτου βαθμού, όπου κρίθηκαν ένοχοι για όλες τις κατηγορίες και καταδικάστηκαν ο καθένας σε θάνατο με απαγχονισμό. Μετά την απώλεια πολλαπλών προσφυγών, και οι δύο άνδρες απαγχονίζονται για τα εγκλήματά τους, ενώ παρευρίσκονται αξιωματούχοι επιβολής του νόμου και εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης.
Ανάπτυξη
Ο Μπρουκς, γνωστός του Τρούμαν Καπότε, έλαβε τα πρώτα προσχέδια του βιβλίου του Καπότε Εν Ψυχρώ πριν ολοκληρωθεί, καθώς ο Καπότε σκεφτόταν να επιλέξει μια κινηματογραφική εκδοχή. Ο Ότο Πρέμινγκερ είχε αρχικά εκφράσει ενδιαφέρον για τη σκηνοθεσία μιας προσαρμογής του βιβλίου, αλλά ο Μπρουκς συμφώνησε στο έργο και αγόρασε τα δικαιώματα από τον Καπότε. για περίπου 400.000 $.
Το σενάριο του Μπρουκς ακολούθησε στενά τη δομή του βιβλίου, μετατοπίζοντας μεταξύ τους Σμιθ και Χίκοκ και της οικογένειας Κλάτερ, αν και περιλήφθηκαν μικρές λεπτομέρειες που δεν υπήρχαν στο υλικό του βιβλίου. Στη διασκευή του, ο Μπρουκς σκόπευε να αποδείξει την «αξιοπρέπεια» της θανατικής ποινής μέσω μιας ανταλλαγής μεταξύ του Σμιθ και ενός δεσμοφύλακα που συμβαίνει στο τέλος της ταινίας, στην οποία ο Σμιθ ζητά να χρησιμοποιήσει το μπάνιο πριν την εκτέλεσή του, φοβούμενος ότι θα «μπλέξει τον εαυτό του» μπροστά στους θεατές. Ο Μπρουκς είχε προσωπικές πεποιθήσεις κατά της θανατικής ποινής και σχετικά με τα εγκλήματα, σχολίασε: ''Νομίζω ότι το έγκλημα χωρίς κίνητρο είναι πραγματικά αυτό που πρόκειται. Το ίδιο το έγκλημα ήταν παράλογο, οι ζωές των αγοριών πριν από αυτό ήταν παράλογες και το τέλος είναι παράλογο γιατί δεν λύνει τίποτα.'' Ο Μπρουκς συμπεριέλαβε επίσης έναν χαρακτήρα του ρεπόρτερ στην ταινία που λειτουργεί ως "ελληνική χορωδία" στη διαδικασία, που δεν υπήρχε στο βιβλίο του Καπότε. Ο Καπότε θα παραδεχόταν αργότερα ότι ένιωθε ότι η συμπερίληψη του χαρακτήρα "δεν είχε νόημα". Όσοι είχαν επιζήσει φέρεται να ήταν «αναστατωμένοι» από το βιβλίο και αναστατωμένοι με την προοπτική μιας ταινίας, έτσι ο Μπρουκς επέλεξε να τους εξαλείψει ως χαρακτήρες.
Επιλογή ηθοποιών
Φιλοδοξώντας να αναδημιουργήσει μια [αισθητική ντοκιμαντέργια την ταινία, ο Μπρουκς σκόπιμα βρήκε ηθοποιούς που ήταν σχετικά άγνωστοι. Η Columbia Pictures ήθελε αρχικά τον Πωλ Νιούμαν και τον Στηβ ΜακΚουήν ως Ρίτσαρντ Χίκοκ και Πέρι Σμιθ, αντίστοιχα, αλλά ο Μπρουκς αρνήθηκε καθώς ένιωθε ότι η δημοφιλία τους θα καθιστούσαν τις ερμηνείες τους λιγότερο πιστευτές στο κοινό. Περίπου 500 υποψήφιοι ηθοποιοί εξετάστηκαν για τους ρόλους. Ο Ρόμπερτ Μπλέικ επιλέχθηκε τελικά ως Σμιθ τον Νοέμβριο του 1966 και ο Σκοτ Γουίλσον ως Χίκοκ τον Ιανουάριο του 1967. Ο Μπλέικ ήταν παιδί ηθοποιός και εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες στο παρελθόν, αλλά δεν ήταν πολύ γνωστός ως ενήλικας. Η ταινία σηματοδότησε τον δεύτερο μεγάλου μήκους και τον πρώτο μεγάλο ρόλο του Γουίλσον. Ο Γουίλσον προτάθηκε προσωπικά για τον ρόλο από τον Σίντνεϊ Πουατιέ και τον Κουίνσι Τζόουνς (ο πρώτος από τους οποίους συμπρωταγωνίστησε στο Ιστορία ενός Εγκλήματος, με την μουσική που έγραψε ο Τζόουνς).
Γυρίσματα
Η κύρια κινηματογράφιση του ''Εν ψυχρώ' έγινε για 129 ημέρες την άνοιξη του 1967. Σύμφωνα με την επιθυμία του Μπρουκς να επιτύχει όσο το δυνατόν περισσότερο ρεαλισμό, μερικές σκηνές γυρίστηκαν στο Γκάρντεν Σίτυ και στο Χόλκομπ του Κάνσας στις τοποθεσίες των αρχικών γεγονότων, συμπεριλαμβανομένης της φάρμας της οικογένειας Κλάτερ όπου έγιναν οι δολοφονίες. Η οικογένεια που είχε το σπίτι των Κλάτερ πληρώθηκε 15.000 δολάρια ως αποζημίωση για τις τέσσερις εβδομάδες γυρισμάτων του συνεργείου. Η σκηνή του σταθμού λεωφορείων γυρίστηκε στον τερματικό σταθμό λεωφορείων της Ένωσης στο Κάνσας Σίτι. Σκηνές γυρίστηκαν επίσης στο κέντρο του Κάνσας Σίτι και στη λεωφόρο Μινεσότα. Τα γύρυσματα στο Κάνσας καλύφθηκε εκτενώς από δημοσιογράφους τόσο από το Λος Άντζελες όσο και από τη Νέα Υόρκη που επισκέφτηκαν τα πλατό. Οι τοπικές αρχές αρνήθηκαν να δώσουν άδεια για να κινηματογραφηθεί στο κρατικό σωφρονιστικό ίδρυμα του Κάνσας, έτσι οι εσωτερικοί χώροι των θαλάμων εκτελέσεων αντιγράφηκαν σε σκηνικά του Χόλιγουντ. Από το σωφρονιστικό ίδρυμα αγοράστηκαν δερμάτινα λουριά για τη σκηνή της εκτέλεσης, καθώς και στολές αξιωματικών. Οι πραγματικές τουαλέτες στα κελιά των Σμιθ και Χίκοκ αγοράστηκαν επίσης από την παραγωγή και εφαρμόστηκαν στο πλατό.
Η συμπεριφορά του Μπρουκς στο πλατό σημειώθηκε ως καταιγιστική από το καστ και τα μέλη του συνεργείου, με τον Γουίλσον να θυμάται ότι ήταν συγκεντρωμένος και εμπνευσμένος αλλά απρόβλεπτος... ένα ηφαίστειο που επρόκειτο να εκραγεί κάποια στιγμή".   Ο Γουίλσον δήλωσε ότι τον φώναζαν συχνά και κάποια στιγμή σχεδόν έφευγε από το πλατό και τρελάθηκε και άρχισε να ουρλιάζει στους ανθρώπους, αν και οι άνθρωποι νόμιζαν ότι ήταν επειδή ήταν μαλάκας. Δεν ήταν αυτό, ήταν απλώς απογοητευμένος. Δεν ήξερε πώς να πάρει αυτό που ήθελε. Αλλά όταν καθόταν μόνος του σε μια γραφομηχανή, αυτό ήταν το καλύτερο μέρος για αυτόν.
Στη σκηνή όπου ο χαρακτήρας του Μπλέικ συζητά για τον πατέρα του τη νύχτα της εκτέλεσης, πέφτει βροχή στο παράθυρο του κελιού του στη φυλακή. Στις πρόβες, ο διευθυντής φωτογραφίας Κόνραντ Χολ παρατήρησε ότι η βροχή που γλιστρούσε κάτω από το γυαλί έριχνε σκιές στο πρόσωπο του Μπλέικ, δημιουργώντας ένα οπτικό εφέ που έκανε να φαίνεται ότι ο Μπλέικ έκλαιγε. Ο Χολ το υπέδειξε στον Μπρουκς για τον χαρακτήρα του Μπλέικ, και άλλαξε έτσι ώστε τα «δάκρυα» να παραμένουν στο πρόσωπό του σε όλη τη σκηνή. Ο Χολ, ο οποίος ήταν υποψήφιος για Όσκαρ για τη δουλειά του στην ταινία, χαρακτήρισε αυτό το εφέ καθαρά οπτικό ατύχημα.
Μουσική
Η μουσική για την ταινία συντέθηκε από τον Κουίνσι Τζόουνς, ο οποίος εκείνη την εποχή είχε μικρή εμπειρία με μουσικές ταινιών. Κατά τη διάρκεια της περιόδου, λίγοι μαύροι μουσικοί προσλήφθηκαν για να συνθέσουν μουσικές για ταινίες μεγάλου μήκους και η Columbia Pictures πίεσε αρχικά τον Λέοναρντ Μπερνστάιν να συνθέσει τη μουσική, αλλά ο Μπρουκς επέμεινε στον Τζόουνς.
Κατά την προετοιμασία της μουσικής σύνθεσης, ο Τζόουνς συνόδευσε τον Μπρουκς σε μια επίσκεψη στο σωφρονιστικό ίδρυμα όπου οι Σμιθ και Χίκοκ ήταν έγκλειστοι, και εμπνεύστηκε να χρησιμοποιήσει δύο ακουστικά μπάσα σε όλη τη μουσική για να αναπαραστήσει τα «παρανοημένα μυαλά» των δύο δολοφόνων. Η μουσική ολοκληρώθηκε σε όλο το γύρισμα, με τον Τζόουνς να γράφει νέα μουσική για να συνοδεύει τις καθημερινές εφημερίδες.
Εισπράξεις
Κατά τη στιγμή της κυκλοφορίας της, βαθμολογήθηκε ως "Για ώριμο κοινό", που σήμαινε ότι δεν επιτρέπεται σε παιδιά κάτω των 17 ετών να δουν την ταινία χωρίς γονείς ή νόμιμους κηδεμόνες. Σήμερα η MPAA βαθμολογεί την ταινία με την ένδειξη "R", λόγω της βίας και της ώριμης φύσης της.
Κριτικές
Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times χαρακτήρισε την ταινία ένα εξαιρετικό οιονεί ντοκιμαντέρ, που προκαλεί ρίγη στη σπονδυλική στήλη ενώ ωθεί τον θεατή να προβληματιστεί. Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε στην ταινία 4 στα 4 αστέρια, γράφοντας: Κατά καιρούς νιώθεις ότι δεν πρόκειται για ταινία αλλά για ένα ντοκιμαντέρ όπου τα γεγονότα διαδραματίζονται τώρα. Ο Τσαρλς Τσάμπλιν των Los Angeles Times το έβαλε στη λίστα του με τις δέκα καλύτερες ταινίες του 1967, χαρακτηρίζοντάς το ''μια ειλικρινή, νηφάλια, αποκαλυπτική ταινία, σοβαρή και αυθεντική, με μόνο μικρά κενά στη θεατρικότητα. Ως δολοφόνοι, ο Σκοτ Γουίλσον και ο Ρόμπερτ Μπλέικ ήταν επιτακτικά πειστικοί''. Το Variety το χαρακτήρισε ένα διερευνητικό, ευαίσθητο, καλόγουστο, ισορροπημένο και σασπένς ντοκιμαντέρ-δράμα. Ο Μπρένταν Γκιλ του New Yorker έγραψε ότι ''η νότα που ακούστηκε σε όλη τη διάρκεια δεν είναι αυτή του Χόλιγουντ αλλά ενός σχολαστικού ντοκιμαντέρ. Αυτό το εφέ ντοκιμαντέρ ενισχύεται πολύ από τους δύο νεαρούς άνδρες που υποδύονται τους δολοφόνους - τον Ρόμπερτ Μπλέικ ως Πέρι Σμιθ και τον Σκοτ Γουίλσον ως Ντικ Χίκοκ. Ο καθένας με τον τρόπο του είναι εξαιρετικά ανόητος και απειλητικός''. Το Μηνιαίο Κινηματογραφικό Δελτίο ήταν λιγότερο θετικό, γράφοντας ότι αφού ο Μπρουκς δίνει τόση έμφαση αποκλειστικά στους δολοφόνους, παραλείποντας το θέαμα των πραγματικών δολοφονιών ενώ επιμένει λογοκριτικά πάνω από τους απαγχονισμούς, δεν μπορεί κανείς να εκτιμήσει την πραγματική ειρωνεία -την απόλυτη αυθαιρεσία- των θάνατοι των Κλάτερς: είναι πολύ ωμά οριοθετημένοι για να εμπνεύσουν πολλή συμπάθεια, και κατά συνέπεια η συμπάθεια που δημιουργεί ο Μπρουκς για τους δολοφόνους φαίνεται ανισόρροπη και άστοχη.
Στο Rotten Tomatoes, το "Εν ψυχρώ" έχει βαθμολογία αποδοχής 83% από 41 κριτικές με μέσο όρο 8,3/10. Η συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: ''Το "Εν ψυχρώ" είναι ένα κλασικό ντοκιμαντέρ με φαντασία θρίλερ -- και ένα ζευγάρι καταπληκτικών πρωταγωνιστικών ερμηνειών από τους Ρόμπερτ Μπλέικ και Σκοτ Γουίλσον".
Βραβεία και υποψηφιότητες
Κατάλογοι του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου :
Κριτική ανάλυση
Το Εν ψυχρώ έχει σημειωθεί ως παράδειγμα του νέου ρεαλισμού του Χόλιγουντ από κριτικούς όπως ο Κρις Φουτζιγιάρα. Ο βιογράφος του Καπότε, Tison Pugh, χαρακτηρίζει την ταινία ως μια άσκηση σε μια αδυσώπητη αναζήτηση της αυθεντικότητας και προσθέτει: Βάζοντας τους χαρακτήρες του στα πραγματικά σκηνικά των αντιστοίχων τους στην πραγματική ζωή, ο Μπρουκς διαπότισε την ταινία του με μια πραγματικότητα τόσο εγκόσμια όσο και αφόρητη. Ο μελετητής Τζόελ Μπλακ θεωρεί την ταινία και την αναπαράστασή της για βίαια περιστατικά της πραγματικής ζωής μια μορφή ψυχολογικού ή κοινωνικού ντοκιμαντέρ.
Ριμέικ
Μια μίνι σειρά του 1996 έγινε επίσης βασισμένη στο βιβλίο, σε σκηνοθεσία Τζόναθαν Κάπλαν και σενάριο του Μπένεντικτ Φιτζέραλντ. Σε αυτή τη μεταφορά, ο Άντονι Έντουαρντς υποδύθηκε τον Ντικ Χίκοκ, ο Έρικ Ρόμπερτς τον Πέρι Σμιθ και ο Σαμ Νιλ τον ντετέκτιβ Άλβιν Ντιούι του Γραφείου Έρευνας του Κάνσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νεβάδα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Κάνσας Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λας Βέγκας Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κουίνσι Τζόουνς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιβλία Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες
Πράσινος Φάκελος του Γκέρινγκ
Ο Πράσινος Φάκελος του Γκέρινγκ (γερμανικά: Grüne Mappe) αναφέρεται σε ένα έγγραφο που ανήκει στον Στρατάρχη Χέρμαν Γκέρινγκ και παρουσιάστηκε στις δίκες της Νυρεμβέργης. Αυτό το έγγραφο ήταν η κύρια οδηγία για την οικονομική εκμετάλλευση της κατακτηθείσας Σοβιετικής Ένωσης. Οι συνέπειες αυτού του εγγράφου ήταν οι θάνατοι από την πείνα εκατομμυρίων ανθρώπων, κάτι που έγινε εν μέρει στο Ολοκαύτωμα, η κακομεταχείρηση των σοβιετικών στρατιωτών που συνελήφθησαν από τους Ναζί και που οδήγησε σε τεράστια ποσοστά θνησιμότητας και τη γενική απαλλοτρίωση τροφίμων από τις κατεχόμενες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης. Αναφέρεται επίσης ως έγγραφο της σοβιετικής δίωξης, (έκθεμα ΕΣΣΔ 10).
Σχέδιο Όλντενμπουργκ
Μετά την έγκριση του σχεδίου της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, ο Αδόλφος Χίτλερ ανέθεσε στον Γκέρινγκ να αναπτύξει ένα σχέδιο για την οικονομική εκμετάλλευση των εδαφών που κατακτήθηκαν στα ανατολικά (άνοιξη 1941 / καλοκαίρι του 1944).