cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος ΙΔ΄ Ιωάννης της Σουηδίας
Στρατάρχης της Γαλλικής Αυτοκρατορίας
Μετά τη Συνθήκη του Τιλσίτ το 1808 ο Μπερναντότ, ως δημοφιλής κυβερνήτης των Χανσεατικών πόλεων, όπου απέδειξε για άλλη μια φορά τις διοικητικές και διπλωματικές του ικανότητες, επρόκειτο να διευθύνει την εκστρατεία εναντίον της Σουηδίας, μέσω των νησιών της Δανίας, αλλά το σχέδιο δεν τελεσφόρησε λόγω της έλλειψης μεταφορών και της αποσκίρτησης του ισπανικού σώματος, που επέστρεψε στην Ισπανία για να πολεμήσει ενάντια στον Ναπολέοντα όταν άρχισε ο Πόλεμος της Ιβηρικής Χερσονήσου. Σύμφωνα με την προβλεπόμενη εισβολή στη Σουηδία, και λόγω του ότι η Δανία έγινε σύμμαχος της Γαλλίας το 1808, ο Μπερναντότ βρέθηκε de facto επικεφαλής της γαλλικής κατοχής στη Δανία. Ωστόσο διατήρησε αυστηρή πειθαρχία μεταξύ των στρατευμάτων του και η καλή μεταχείριση των Δανών τον έκανε δημοφιλή στον λαό και στη Δανική βασιλική οικογένεια. Κατά την αναχώρησή του από τη Δανία ήταν ένας από τους λίγους Γάλλους της εποχής που του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Τάγματος του Ελέφαντα.
Το διάστημα που ο Μπερναντότ ήταν κυβερνήτης των Χανσεατικών πόλεων, σημειώθηκαν οι Παραιτήσεις της Μπαγιόν, ένα γεγονός που πυροδότησε τον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου, που θα έπαιζε πολύ μεγάλο ρόλο στην ήττα του Ναπολέοντα. Κάποια στιγμή ο Ναπολέων εξέτασε την ιδέα της τοποθέτησης του Μπερναντότ στον ισπανικό θρόνο, τόσο μέχρι που να το υπαινιχθεί σε μια επιστολή προς αυτόν. Ωστόσο ο Μπερναντότ έκανε γνωστό στον Ναπολέοντα ότι δεν ήθελε το Ισπανικό στέμμα. Επιλέχθηκε αντ 'αυτού ο Ιωσήφ Βοναπάρτης, φίλος και κουνιάδος του. Δεν ήταν η πρώτη ή τελευταία φορά που ο Ναπολέων σκέφτηκε να τοποθετήσει τον Μπερναντότ σε ξένο θρόνο. Πράγματι ο Ναπολέων σε αρκετές περιπτώσεις, τόσο κατά ως Πρώτος Υπατος όσο και ως Αυτοκράτορας, σκέφτηκε να τον ονομάσει (όπως επίσης σκέφτηκε και για τον Μυρά) διάδοχό του υιοθετώντας τον. Παρά την αντιπαλότητα τους ο Ναπολέων θεωρούσε ότι μόνο ο Μπερναντότ είχε τη δημοτικότητα και τη διοικητική και στρατιωτική ικανότητα να προστατέψει την αυτοκρατορία που είχε οικοδομήσει. Ωστόσο η γέννηση του Ναπολέοντα, Βασιλιά της Ρώμης, έβαλε τέλος στην ανάγκη του Ναπολέοντα για κληρονόμο. Κατά ειρωνικό τρόπο ο Μπερναντότ τελικά φόρεσε ένα στέμμα, όχι υπό την αιγίδα του Ναπολέοντα, αλλά ως εχθρός της Γαλλίας.
Ενώ ο Μπερναντότ είχε επιστρέψει στο Παρίσι, η Εκστρατεία του Βάλχερεν (Ιούλιος 1809) έκανε τη Γαλλική κυβέρνηση, εν απουσία του Αυτοκράτορα, να του εμπιστευτεί την υπεράσπιση της Αμβέρσας τόσο με τακτικά γαλλικά όσο και ολλανδικά στρατεύματα, μαζί με την Εθνική Φρουρά. Ο Μπερναντότ, με τη συνήθη ικανότητά του, παρέλαβε μια χαοτική κατάσταση όπου στρατεύματα από όλη την Αυτοκρατορία και τα υποτελή της κράτη, καθώς και άπειροι νεοσύλλεκτοι, στάλθηκαν στην Ολλανδία υπό ξεχωριστές διοικήσεις. Αναδιοργάνωσε και εκπαίδευσε τις δυνάμεις του, που ονομάστηκαν από τον Αυτοκράτορα Στρατός της Αμβέρσας, ενσταλάζοντας πειθαρχία στους παλιούς στρατιώτες που ήταν χρόνια στον πόλεμο και διδάσκοντας τους άπειρους νεοσύλλεκτους τα καθήκοντά τους. Παντού ενέπνευσε ένα μαχητικό πνεύμα, δημιουργώντας στρατό από ένα συρφετό, φέρνοντας έτσι γρήγορα την άμυνα της Αμβέρσας σε υψηλό βαθμό ετοιμότητας. Με την Αμβέρσα να ενισχύεται με κανόνια και πολλούς υπερασπιστές και με τον Στρατό της Αμβέρσας οργανωμένο σε σχήμα μάχης, οι Βρετανοί, με ανεπαρκή ηγεσία και με τον μισό στρατό ακινητοποιημένο από πυρετό λόγω των ανθυγιεινών νησιών, όπου είχαν καταλύσει, συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν πλέον δυνατό να αποκλείσουν τον ποταμό Σκάλδη ή να πάρουν την Αμβέρσα και απέσυραν τις δυνάμεις τους. Ο Μπερναντότ σε μια προκήρυξη που εκδόθηκε προς τα στρατεύματά του στην Αμβέρσα κατηγορούσε έμμεσα τον Ναπολέοντα ότι είχε αμελήσει να προετοιμάσει τα κατάλληλα μέσα για την άμυνα των βελγικών ακτών. Ο Ναπολέων δυσαρεστημένος απάλλαξε τον Μπερναντότ από τη διοίκηση του ad hoc στρατού του και τον διέταξε να επιστρέψει στο Παρίσι για να πάει στην Καταλονία και να αναλάβει τη διοίκηση του στρατού εκεί. Αρνούμενος να συμμορφωθεί με τη διαταγή κλήθηκε στη Βιέννη και μετά από συνάντηση με τον Ναπολέοντα στα Ανάκτορα Σενμπρούν αποδέχθηκε τη γενική κυβέρνηση των Παπικών Κρατών.
Προσφορά του θρόνου της Σουηδίας
Το 1810 ο Μπερναντότ επρόκειτο να αναλάβει τη νέα του θέση ως κυβερνήτης της Ρώμης, όταν εξελέγη απροσδόκητα υποψήφιος διάδοχος του Κάρολου ΙΓ΄ της Σουηδίας. Το πρόβλημα του διαδόχου του Καρόλου ήταν έντονο σχεδόν από τη στιγμή που ανέβηκε στον θρόνο ένα χρόνο νωρίτερα. Ήταν 61 ετών και με κακή υγεία. Ήταν επίσης άτεκνος. Η βασίλισσα Καρλόττα είχε γεννήσει δύο παιδιά που είχαν πεθάνει νήπια και δεν υπήρχε πιθανότητα να γεννήσει άλλο παιδί. Ήταν προφανές αμέσως μόλις στέφθηκε ο Κάρολος ΙΓ΄ ότι ο Σουηδικός κλάδος του Οίκου του Χόλσταϊν-Γκόττορπ θα εξέλιπε μαζί του. Ο Βασιλιάς είχε υιοθετήσει έναν Δανό πρίγκιπα, τον Κάρολο Αύγουστο, αμέσως μετά τη στέψη του, αλλά αυτός πέθανε λίγους μήνες μετά την άφιξή του. Παρά το γεγονός ότι ο Ναπολέων ευνοούσε τον σύμμαχό του Φρειδερίκο ΣΤ΄ της Δανίας, ο Δανός πρίγκιπας Φρειδερίκος Χριστιανός είχε αρχικά τη μεγαλύτερη υποστήριξη για να γίνει Πρίγκιπας του Στέμματος της Σουηδίας.
Η Σουηδική αυλή βολιδοσκόπησε αρχικά τον αυτοκράτορα για τις προτιμήσεις του για υποψηφίους για πρίγκιπα του στέμματος, οπότε ο Ναπολέων κατέστησε σαφές ότι προτιμούσε τον Εζέν ντε Μπωαρναί, γιο της πρώτης συζύγου του Ιωσηφίνας, έναν από τους ανιψιούς του ή έναν από τους αδελφούς του. Ωστόσο ο Εζέν, που υπηρετούσε ως αντιβασιλέας στην Ιταλία, δεν ήθελε να ασπασθεί τον Λουθηρανισμό, προϋπόθεση για την αποδοχή της σουηδικής προσφοράς. Επιπλέον κανένας από τους αδελφούς του Ναπολέοντα δεν ενδιαφερόταν να πάει στη Σουηδία και οι ανιψιοί του ήταν πολύ νέοι, καθώς οι Σουηδοί δεν ήθελαν τους κινδύνους της βασιλείας ενός ανηλίκου σε περίπτωση που ο Βασιλιάς Κάρολος πέθαινε πρόωρα. Η απόφαση ελήφθη από ένα σκιώδη Σουηδό αυλικό, τον γιο του κόμη Γκούσταβ Μέρνερ, διοικητή της Σουηδικής δύναμης που αιχμαλωτίστηκε από τον Μπερναντότ στο Λύμπεκ, Βαρόνο Καρλ Οτο Μέρνερ, που, εξ ολοκλήρου με δική του πρωτοβουλία, προσέφερε τη διαδοχή του σουηδικού στέμματος στον Μπερναντότ. Ο τελευταίος κοινοποίησε την προσφορά του Μέρνερ στον Ναπολέοντα, που στην αρχή αντιμετώπισε την κατάσταση ως παραλογισμό, αλλά στη συνέχεια συμφώνησε και υποστήριξε διπλωματικά και οικονομικά την υποψηφιότητα του Μπερναντότ.
Παρόλο που η Σουηδική κυβέρνηση, εκπλαγείσα από το θράσος του Μέρνερ, τον έθεσε αμέσως υπό κράτηση κατά την επιστροφή του στη Σουηδία, η υποψηφιότητα του Μπερναντότ σταδιακά κέρδισε έδαφος και στις 21 Αυγούστου 1810 εκλέχτηκε από τη Συνέλευση των Τάξεων στο Ερεμπρού ο νέος πρίγκιπας του στέμματος  και στη συνέχεια έγινε από τον βασιλιά Αρχηγός των Σουηδικών Ενόπλων Δυνάμεων. Ο Μπερναντότ εξελέγη εν μέρει επειδή μεγάλο μέρος του Σουηδικού στρατού, ενόψει μελλοντικών προβλημάτων με τη Ρωσία, ήταν υπέρ της εκλογής ενός στρατιωτικού και εν μέρει επειδή ήταν προσωπικά δημοφιλής, λόγω της καλοσύνης που είχε δείξει στους Σουηδούς κρατούμενους στο Λύμπεκ. Ένας άλλος παράγοντας που ευνόησε την εκλογή του ήταν οι (υποτιθέμενοι) στενοί δεσμοί του με τον Γάλλο Αυτοκράτορα, που είχε νικήσει πρόσφατα τη Σουηδία στον Γαλλοσουηδικό πόλεμο.
Πριν αποδεσμεύσει τον Μπερναντότ από την πίστη του στη Γαλλία, ο Ναπολέων του ζήτησε να συμφωνήσει να μην σηκώσει ποτέ όπλα εναντίον της Γαλλίας. Ο Μπερναντότ αρνήθηκε να συνάψει τέτοια συμφωνία, με την αιτιολογία ότι οι υποχρεώσεις του προς τη Σουηδία δεν θα το επέτρεπαν. Ο Ναπολέων αναφώνησε «Πήγαινε και ας εκπληρωθούν τα πεπρωμένα μας» και υπέγραψε την πράξη της αποδέσμευσης άνευ όρων. Πολλοί ήταν επίσης αισιόδοξοι ότι η Σουηδία θα καταλάμβανε τη Φινλανδία υπό τον Κάρολο Ιωάννη. Ο πρίγκιπας του Σουηδικού στέμματος επεδίωξε ακόμη ανεπιτυχώς την υποστήριξη του Ναπολέοντα να βοηθήσει τη Σουηδία να καταλάβει τη Νορβηγία.
Πρίγκιπας του Στέμματος και Αντιβασιλέας
Στις 2 Νοεμβρίου 1810 ο Μπερναντότ έκανε την επίσημη είσοδό του στη Στοκχόλμη και στις 5 Νοεμβρίου έλαβε τη δήλωση υπακοής της Συνέλευσης των Τάξεων και υιοθετήθηκε από τον Κάρολο ΙΓ΄ με το όνομα "Κάρολος Ιωάννης" (Karl Johan). Ταυτόχρονα μετεστράφη από τον Καθολικισμό στον Λουθηρανισμό της Σουηδικής αυλής, καθώς η Σουηδική νομοθεσία απαιτούσε ο μονάρχης να είναι Λουθηρανός.
Ο νέος πρίγκιπας έγινε σύντομα ο δημοφιλέστερος και ισχυρότερος άντρας στη Σουηδία και εντυπωσίασε γρήγορα τον θετό πατέρα του. Μετά την πρώτη του συνάντηση με τον νέο του διάδοχο ο Κάρολος ΙΓ΄ (που είχε αρχικά αντιταχθεί στην υποψηφιότητα του Μπερναντότ) σχολίασε στον βοηθό του Σαρλ ντε Συρμέν "Αγαπητέ μου Συρμέν, ρίσκαρα πολύ και πιστεύω ότι τελικά έχω κερδίσει" Έγινε επίσης πολύ αγαπητός στη Βασίλισσα Καρλόττα, που τον θεωρούσε «κύριο με όλη τη σημασία της λέξης» και δημιούργησε ένα δίκτυο επαφών στη Σουηδική αριστοκρατία, συνάπτοντας ιδιαίτερα φιλία με την οικογένεια Μπράχε μέσω του ευνοούμενού του Μάγκνους Μπράχε και της κόμισσας Αουρόρα Βιλελμίνα Μπράχε, της οποίας η εξαδέλφη Μαριάνα Κόσκουλ έγινε ερωμένη του.
Η αδυναμία του ηλικιωμένου Βασιλιά και οι διαφωνίες στο Συμβούλιο του Στέμματος της Σουηδίας έθεσαν την κυβέρνηση, και ιδίως τον έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής, αποκλειστικά στα χέρια του. Το βασικό στοιχείο όλης της πολιτικής του ήταν η απόκτηση της Νορβηγίας ως αποζημίωση για την απώλεια της Φινλανδίας και ο Μπερναντότ αποδείχθηκε κάθε άλλο παρά ανδρείκελο της Γαλλίας. Πολλοί Σουηδοί περίμεναν να ανακτήσει τη Φινλανδία, που είχε παραχωρηθεί στη Ρωσία. Ωστόσο ο Πρίγκιπας του Στέμματος γνώριζε πόσο δύσκολο ήταν αυτό λόγω της απελπιστικής κατάστασης των οικονομικών του κράτους και της απροθυμίας του φινλανδικού λαού να επανυπαχθεί στη Σουηδία. Ακόμα κι αν η Φινλανδία ανακτηθεί, σκέφτηκε, αυτό θα έβαζε τη Σουηδία σε ένα νέο κύκλο συγκρούσεων με έναν ισχυρό γείτονα, επειδή δεν υπήρχε εγγύηση ότι η Ρωσία θα δεχόταν την απώλεια ως οριστική. Ως εκ τούτου αποφάσισε να δημιουργήσει μια ενωμένη Σκανδιναβική χερσόνησο, που ήταν ευκολότερο να την υπερασπιστεί, παίρνοντας από τη Δανία τη Νορβηγία (σκόπιμα χωρίς τις παλιές και απομακρυσμένες επαρχίες της Γροιλανδίας, της Ισλανδίας και των Νήσων Φερόες) και να την ενώσει με τη Σουηδία. Προσπάθησε να εκτρέψει την κοινή γνώμη από τη Φινλανδία στη Νορβηγία, υποστηρίζοντας ότι η δημιουργία μιας συμπαγούς χερσονήσου, με τη θάλασσα για φυσικό της όριο, θα εγκαινίαζε μια εποχή ειρήνης και ότι η διεξαγωγή πολέμου με τη Ρωσία θα είχε καταστροφικές συνέπειες.
Λίγο μετά την άφιξη του Κάρολου Ιωάννη στη Σουηδία ο Ναπολέων τον ανάγκασε να προσχωρήσει στο Ηπειρωτικό Σύστημα και να κηρύξει τον πόλεμο στη Μεγάλη Βρετανία, διαφορετικά η Σουηδία θα αντιμετώπιζε την αποφασιστικότητα της Γαλλίας, της Δανίας και της Ρωσίας. Αυτή η απαίτηση θα συνεπαγόταν σκληρό πλήγμα για την εθνική οικονομία και τον σουηδικό λαό. Η Σουηδία κήρυξε απρόθυμα τον πόλεμο στη Μεγάλης Βρετανία, αλλά αντιμετωπίστηκε και από τις δύο χώρες ως μόνο κατ' όνομα, αν και οι σουηδικές εισαγωγές βρετανικών αγαθών μειώθηκαν από 4.871 το 1810 σε 523 εκατομμύρια λίρες το επόμενο έτος.
Τον Ιανουάριο του 1812 τα Γαλλικά στρατεύματα εισέβαλαν ξαφνικά στη Σουηδική Πομερανία και στο νησί Ρύγκεν. Ο καθοριστικός λόγος ήταν ότι ο Ναπολέων, πριν βαδίσει κατά της Μόσχας, έπρεπε να ασφαλίσει τα νώτα του και δεν τολμούσε να εμπιστευτεί μια σουηδική ηπειρωτική βάση πίσω του. Για να το καταστήσει πιο προσβλητικό ο Ναπολέων το προγραμμάτισε για τα γενέθλια του Πρίγκιπα του Στέμματος. Η αρχικά φιλική σχέση που είχε ο Κάρολος Ιωάννης με τον Ναπολέοντα άλλαξε σύντομα εξαιτίας αυτής της εισβολής. Η εισβολή ήταν μια σαφής παραβίαση του διεθνούς δικαίου καθώς και μια πράξη πολέμου, έτσι η κοινή γνώμη στη Σουηδία δικαιολογημένα εξοργίστηκε. Επιπλέον ανταγωνίστηκε τη φιλογαλλική μερίδα στη Σουηδική αυλή. Στη συνέχεια ο Πρίγκιπας διακήρυξε την ουδετερότητα της Σουηδίας και ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τη Μεγάλη Βρετανία και τη Ρωσία.
Το 1813 έκανε συμμαχία της Σουηδίας με τους εχθρούς του Ναπολέοντα, συμπεριλαμβανομένης της Μεγάλης Βρετανίας, της Ρωσίας και της Πρωσίας, στον Έκτο Συνασπισμό, ελπίζοντας να εξασφαλίσει τη Νορβηγία. Μετά τις ήττες στο Λύτσεν (2 Μαΐου 1813) και στο Μπάουτσεν (21 Μαΐου 1813) ο Σουηδός Πρίγκιπας ήταν εκείνος που ενέπνευσε νέο μαχητικό πνεύμα στους Συμμάχους και στη διάσκεψη του Τράχενμπεργκ συνέταξε το γενικό σχέδιο για την εκστρατεία που ξεκίνησε μετά τη λήξη της Εκεχειρίας του Πλαίσβιτς.
Μετά τη Μάχη της Λειψίας ενέργησε για λογαριασμό του, αποφασισμένος πάση θυσία να κολοβώσει τη Δανία και να εξασφαλίσει τη Νορβηγία, νικώντας τους Δανούς στη Μάχη του Μπόρνχαιβεντ. Οι προσπάθειές του κορυφώθηκαν με την ευνοϊκή Συνθήκη του Κιέλου, που έθεσε τη Νορβηγία υπό τον έλεγχο της Σουηδίας.
Ωστόσο οι Νορβηγοί δεν ήταν πρόθυμοι να αποδεχθούν τον σουηδικό έλεγχο. Διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους, υιοθέτησαν ένα φιλελεύθερο σύνταγμα και εξέλεξαν στον θρόνο τον Δανό πρίγκιπα του στέμματος Χριστιανό Φρειδερίκο. Τον πόλεμο που ακολούθησε κέρδισε γρήγορα η Σουηδία με τον Κάρολο Ιωάννη. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις το 1814 ήταν ο τελευταίος πόλεμος της Σουηδίας μέχρι σήμερα. Ο Κάρολος Ιωάννης μπορούσε να υπαγορεύσει τους όρους του στη Νορβηγία, αλλά σε κίνηση καλής θέλησης αποδέχθηκε το νορβηγικό σύνταγμα και την πολιτική της αυτονομία. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για να εισέλθει η Νορβηγία σε προσωπική ένωση με τη Σουηδία αργότερα εκείνο το έτος.
Κατά την εισβολή των Συμμάχων στη Γαλλία τον χειμώνα και την άνοιξη του 1814, όταν δεν ήταν σαφές ποιος θα κυβερνούσε τη Γαλλία μετά τον πόλεμο, ο Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας φλέρταρε με την ιδέα να τοποθετήσει τον Κάρολο Ιωάννη στον γαλλικό θρόνο στη θέση του Ναπολέοντα. Τελικά οι Βρετανοί και οι Αυστριακοί άσκησαν βέτο και οι Σύμμαχοι συμφώνησαν ότι αν εκθρονιζόταν ο Ναπολέων η μόνη αποδεκτή εναλλακτική λύση ήταν η παλινόρθωση του Οίκου των Βουρβόνων.
Βασιλιάς Σουηδίας και Νορβηγίας
Ο Κάρολος Ιωάννης ήταν αντιβασιλέας και de facto αρχηγός του κράτους από την άφιξή του και ανέλαβε έναν αυξανόμενο ρόλο στην κυβέρνηση από το 1812 και μετά, με τον Κάρολο ΙΓ΄ να περιορίζεται σε σιωπηλό μάρτυρα στα κυβερνητικά συμβούλια μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Μετά τον θάνατο του Καρόλου στις 5 Φεβρουαρίου 1818 ο Κάρολος Ιωάννης ανέβηκε στον θρόνο. Αρχικά ήταν δημοφιλής και στις δύο χώρες. Οι δημοκρατικές διαδικασίες ωρίμασαν σταθερά υπό την περιορισμένη εκτελεστική εξουσία του Βασιλιά.
Η εξωτερική πολιτική που εφάρμοσε ο Κάρολος Ιωάννης τη μετα-ναπολέοντεια εποχή χαρακτηρίστηκε από τη διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων και τη μη ανάμειξη σε συγκρούσεις που λάβαιναν χώρα έξω από τη Σκανδιναβική χερσόνησο. Αυτό αποτέλεσε σαφή αντίθεση με τον προηγούμενο ηγεμονικό επεκτατισμό της Σουηδίας, που είχε ως αποτέλεσμα αδιάλειπτους πολέμους με γειτονικές χώρες για αιώνες, και διατήρησε με επιτυχία τα βασίλειά του σε κατάσταση ειρήνης από το 1814 μέχρι τον θάνατό του. Ανησυχούσε ιδιαίτερα για τη σύγκρουση μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Ρωσίας. Το 1834, όταν η σχέση μεταξύ των δύο χωρών ήταν τεταμένη σχετικά με το Ανατολικό Ζήτημα, έστειλε μνημόνια στη βρετανική και τη ρωσική κυβέρνηση και διακήρυξε την ουδετερότητά του εκ των προτέρων, γεγονός που επισημαίνεται ως αρχή της σουηδικής ουδετερότητας.
Η εσωτερική του πολιτική επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στην προώθηση της οικονομίας και των επενδύσεων σε κοινωνικό κεφάλαιο και η μακρά ειρήνη από το 1814 οδήγησε σε αυξημένη ευημερία για τη χώρα. Κατά τη μακρά βασιλεία του των 26 ετών ο πληθυσμός του Βασιλείου αυξήθηκε τόσο πολύ που ο πληθυσμός της Σουηδίας έγινε ίσος με εκείνο της Σουηδίας και της Φινλανδίας πριν η δεύτερη αποσχιστεί από την πρώτη, το εθνικό χρέος εξοφλήθηκε, εισήχθησαν αστικός και ποινικός κώδικας, προωθήθηκε η εκπαίδευση, άκμασαν η γεωργία, το εμπόριο και η βιομηχανία και αυξήθηκαν τα μέσα εσωτερικής επικοινωνίας.
Από την άλλη αν και ριζοσπαστικός στα νιάτα του, οι απόψεις του είχαν στραφεί σταθερά προς τα δεξιά με την πάροδο των ετών, και από τη στιγμή που ανέβηκε στον θρόνο ήταν υπερσυντηρητικός. Οι αυταρχικές του μέθοδοι, ιδίως η λογοκρισία του τύπου, ήταν πολύ αντιδημοφιλείς, ειδικά μετά το 1823. Ωστόσο η δυναστεία του δεν αντιμετώπισε ποτέ σοβαρό κίνδυνο, καθώς και οι Σουηδοί και οι Νορβηγοί ήταν περήφανοι για ένα μονάρχη με καλή ευρωπαϊκή φήμη. Αντιμετώπισε επίσης προκλήσεις στη Νορβηγία. Το νορβηγικό σύνταγμα έδωσε στο Νορβηγικό κοινοβούλιο, το Storting, περισσότερη δύναμη από οποιοδήποτε νομοθετικό σώμα στην Ευρώπη. Ενώ ο Κάρολος Ιωάννης είχε την εξουσία του απόλυτου βέτο στη Σουηδία, είχε μόνο ανασταλτικό βέτο στη Νορβηγία. Απαίτησε από το Storting να του δώσει την εξουσία του απόλυτου βέτο, αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Η δύσκολη σχέση του με τη Νορβηγία αποδείχθηκε επίσης από την απροθυμία του Storting να χορηγήσει κεφάλαια για την κατασκευή Βασιλικών Ανακτόρων στη νορβηγική πρωτεύουσα Όσλο. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1825 αλλά το Storting διέκοψε τη χρηματοδότηση μετά τη δαπανηρή θεμελίωση και ζήτησε από τον διορισμένο αρχιτέκτονα Χανς Λίνστοβ, να κατασκευάσει ένα απλούστερο ανάκτορο. Αυτό θεωρήθηκε από πολλούς ως διαμαρτυρία ενάντια στις περιττές δαπάνες και την εξουσία του βασιλιά. Το ανάκτορο δεν ολοκληρώθηκε παρά το 1849, πολύ μετά τον θάνατο του Κάρολου Ιωάννη και εγκαινιάστηκε από τον Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας. Ο κεντρικός δρόμος του Όσλο, η Slottsgaten, αργότερα μετονομάστηκε Karl Johans gate παίρνοντας το όνομά του.
Η δημοτικότητά του μειώθηκε κάποια στιγμή τη δεκαετία του 1830, με αποκορύφωμα τις Ραβουλιστικές (Ριζοσπαστικές) ταραχές μετά την καταδίκη για προσβολή του μονάρχη του δημοσιογράφου Μάγκνους Γιάκομπ Κρουσενστόλπε και εκκλήσεις να παραιτηθεί. Ο Κάρολος Ιωάννης επιβίωσε της διαμάχης για την παραίτησή του και συνέχισε μέχρι το ιωβηλαίο (25ετία) του, που γιορτάστηκε ενθουσιωδώς στις 18 Φεβρουαρίου 1843. Βασίλευσε ως Βασιλιάς της Σουηδίας και της Νορβηγίας από τις 5 Φεβρουαρίου 1818 μέχρι τον θάνατό του το 1844.
Το τέλος του
Στις 26 Ιανουαρίου 1844, στα 81α γενέθλιά του, ο Κάρολος Ιωάννης βρέθηκε αναίσθητος στα δωμάτιά του, έχοντας υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο. Ενώ ανέκτησε τις αισθήσεις του, ποτέ δεν ανέκαμψε πλήρως και πέθανε το απόγευμα της 8ης Μαρτίου. Στην επιθανάτια κλίνη του ακούστηκε να λέει: "Κανείς δεν είχε ζωή σαν τη δική μου. Ίσως θα μπορούσα να συμφωνήσω να γίνω σύμμαχος του Ναπολέοντα, αλλά όταν επιτέθηκε στη χώρα που είχε εναποθέσει τη μοίρα της στα χέρια μου, δεν μπορούσε παρά να βρει στο πρόσωπό μου μόνο έναν αντίπαλο. Είναι γνωστά τα γεγονότα που συγκλόνισαν την Ευρώπη και της επέστρεψαν την ελευθερία της. Είναι επίσης γνωστό ποιο ρόλο έπαιξα σε αυτό."
Το λείψανό του ετάφη μετά την επίσημη κηδεία στην εκκλησία Ρινταρχόλμεν της Στοκχόλμης. Τον διαδέχθηκε ο μοναδικός γιος του Όσκαρ Α΄.
Μυθιστορηματικές εμφανίσεις
Το θεατρικό έργο των Λουί-Εμίλ Βάντερμπουρχ και Φερντινάν Λανγκλέ του 1833 Le Camarade de lit ("Ο ομόκλινος") παρουσιάζει το Μπερναντότ ως Βασιλιά της Σουηδίας: ένας παλιός γρεναδιέρος ισχυρίζεται ότι, ως νεαρός, ο Μπερναντότ έκανε ένα τατουάζ του σκανδαλώδους δημοκρατικού συνθήματος: είτε Mort aux Rois ("Θάνατος στους βασιλιάδες"), είτε Mort aux tyrans ("Θάνατος στους τυράννους"), ή Mort au Roi ( "Θάνατος στον βασιλιά"). Το τατουάζ αποκαλύπτεται τελικά ότι είναι το Vive la république ("Ζήτω η Δημοκρατία") και ένας φρυγικός σκούφος: μια εξαιρετικά ειρωνική εικόνα και κείμενο για ένα βασιλιά. Αυτό το έργο ήταν τόσο δημοφιλές που η ιδέα ότι ο Κάρολος ΙΔ΄ Ιωάννης είχε ένα τατουάζ "Θάνατος στους βασιλιάδες" επαναλαμβάνεται συχνά ως γεγονός, αν και δεν υπάρχει βάση σε αυτό. Ωστόσο είναι αλήθεια ότι ο Μπερναντότ έγραψε το 1797 "Όντας δημοκρατικός τόσο από αρχή όσο και από πεποίθηση, θέλω να πολεμήσω όλους τους βασιλικούς μέχρι τον θάνατό μου."
Το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ του Ναπολέοντα, του Μπερναντότ και της Ντεζιρέ Κλαρύ ήταν το θέμα του μυθιστορήματος Ντεζιρέ της Ανεμαρίε Σελίνκο.
Το μυθιστόρημα γυρίστηκε ταινία το 1954, με τον Μάρλον Μπράντο ως Ναπολέοντα, τη Τζην Σίμμονς ως Ντεζιρέ και τον Μάικλ Ρέννι ως Μπερναντότ.
Ο Μπερναντότ είναι βασικός ήρωας στο ιστορικό μυθιστόρημα της Αμερικανίδας Άλλισον Πατάκι Η Τύχη μιας Βασίλισσας: Ένα Μυθιστόρημα για τη Ντεζιρέ, τον Ναπολέοντα και τη Δυναστεία, που επέζησε της Αυτοκρατορίας, που αφηγείται την ιστορία της συζύγου του (και Βασίλισσας της Σουηδίας και της Νορβηγίας) Ντεζιρέ Κλαρύ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1796 την Ντεζιρέ Κλαρύ (μετέπειτα Ντεζιντέρια), κόρη του Φρανσουά Κλαρύ, πλούσιου κατασκευαστή μεταξωτών και εμπόρου, και είχε τέκνο:
Πηγές
}
7004 Μαρκθίμενς
Ο Μαρκθίμενς (Markthiemens) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,0. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Αμερικανό αστρονόμο Σελτ Μπας, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Σάιντινγκ Σπρινγκ και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού χημικού Μαρκ Χ. Θίμενς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μαρκθίμενς εκτιμάται σε 4,388 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι S, ενώ το άλβεδό του είναι 0,253.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρκθιμενς
Τεκές Ποσπός
Ο τεκές του Ποσπός ή τεκές του Πος Πος Μπαµπά (τουρκικά: Pos-pos ή Puş-puş ή Poşpoş Tekkesi ) ήταν αλεβίτικος τεκές ο οποίος ανεγέρθηκε το 14ο αιώνα και βρισκόταν στην περιοχή της Νέας Μοσυνούπολης, στην ομώνυμη συνοικία Ποσπός, στην Κομοτηνή. Κατεδαφίστηκε το 1989.
Περιγραφή
Το κτίριο αποτελούνταν από ένα λιθόκτιστο κτίσμα μεγέθους 12x5 μέτρα και είχε κεραμοσκεπή και βρισκόταν μέσα σε προαύλιο χώρο διαστάσεων 25x30 μέτρα. Το κτίριο αποτελούνταν από τρία δωμάτια με ξεχωριστές εισόδους. Ο πρώτος χώρος ήταν ο τουρμπές (μαυσωλείο-τάφος), στο δεύτερο χώρο υπήρχε τζάκι και ο τρίτος χώρος χρησιμοποιούνταν ως αποθήκη.
Ιστορία του κτηρίου
Σχετικά με το όνομα ο Ζεγκίνης αναφέρει ότι το όνομα Ποσπός πιθανόν να οφείλεται στον δερβίση Ποστινπούς Μπαμπά. Αυτός ο δερβίσης με εντολή του Μουράτ Α΄ είχε ιδρύσει τεκέ την περιοχή της Προύσας και επί οθωμανικής αυτοκρατορίας πολλοί τεκέδες είχαν αυτό το όνομα. Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία το όνομα προέρχεται από την φράση «ποστού μπος» που μεταφράζεται ότι «η θέση (post) του ηγούμενου ήταν συνήθως άδεια (bos)».
Ο τεκές λειτούργησε μέχρι την δεκαετία του 1980 και κατεδαφίστηκε από το Δήμο Κομοτηνής το 1989 με την δικαιολογία ότι ήταν ετοιμόρροπος και επικίνδυνος. Με την απόφαση 198/2012 του Δήμου Κομοτηνής τον Ιούλιο 2012 αποφασίστηκε η αποκατάσταση του τεκέ στην μορφή που είχε όταν κατεδαφίστηκε.
Σάμοκοβ
Το Σάμοκοβ (βουλγαρικά: Самоков) είναι πόλη στην Επαρχία της Σόφιας στα νοτιοδυτικά της Βουλγαρίας. Βρίσκεται σε ένα λεκανοπέδιο ανάμεσα στις οροσειρές Ρίλα και Βίτοσα, 55 χλμ. από την πρωτεύουσα Σόφια. Λόγω των ευνοϊκών συνθηκών για τα χειμερινά αθλήματα το Σάμοκοβ μαζί με το γειτονικό Μπόροβετς είναι μεγάλο τουριστικό κέντρο. Έχει πληθυσμό 26.061 κατοίκους (2012).
Κατά το παρελθόν το Σάμοκοβ ήταν κέντρο χειροτεχνίας και τεχνών, με επιφανείς προσωπικότητες όπως οι Ζαχάρι Ζογκράφ (1810-1853), Χρίστο Ντιμιτρόφ και Νικόλα Ομπραζόπισοφ. Το όνομα της πόλης είναι σύνθετη λέξη από το "σάμο" και το "κοβ", που το πρώτο σημαίνει "αυτό" και το δεύτερο είναι η ρίζα του ρήματος "σφυρηλατώ", και προέρχεται από το σάμοκοβ, μηχανικό σιδηρουργείο, κινούμενο με νερό, καθώς η πόλη του Σάμοκοβ ήταν μεγάλο κέντρο σιδηρουργίας κατά το Μεσαίωνα.
Ιστορία
Πιστεύεται ότι το Σάμοκοβ ιδρύθηκε το 14ο αιώνα ως οικισμός μεταλλωρύχων με τη βοήθεια "Σαξόνων" μεταλλωρύχων. Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1455 και σε Οθωμανικά αρχεία το 1477 ως Βλάιτσοβ Σάμοκοβ. Μερικοί από τους καλύτερους τεχνίτες, μάστορες ξυλογλυπτικής και χτίστες προέρχονταν από το Σάμοκοβ και αναγνωρίζονταν για τις ικανότητές τους στη δημιουργία λεπτομερών και εντυπωσιακών ξυλόγλυπτων, στη ζωγραφική ωραίων εικόνων και σε κτίρια μοναδικής αρχιτεκτονικής. Το Σάμοκοβ ήταν μια από τις τρεις τότε σχολές ξυλογλυπτικής στην περιοχή, οι άλλες δύο ήταν της Δίβρης και του Μπάνσκο. Τα έργα τους υπάρχουν σε πολλές εκκλησίες και πολιτιστικά κτίρια σε όλη τη Βαλκανική Χερσόνησο.
Αθλητισμός
Στις 8 Μαρτίου 2008 άνοιξε ένα μεγάλο σύγχρονο αθλητικό κέντρο για μπάσκετ, βόλλεϊ, πυγμαχία, πάλη, τζούντο και άλλα. Υπάρχει επίσης στο Σάμοκοβ χιονοδρομικό κέντρο για κρος-κάντρι σκι, ένας μικρός αλπικός λόφος και πάρκο για σνόουμπορντ. Ο μοναδικός λόφος για άλματα σκι της Βουλγαρίας, "Τσέρνια κος", βρίσκεται στο Σάμοκοβ. Είναι ένας αρκετά μικρός λόφος για άλμα 45 μέτρων, πολύ παλιός και χρειάζεται ανακαίνιση.
Κλίμα
Το Σάμοκοβ έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν) με μέση ετήσια θερμοκρασία περίπου 9 °C. Το υψόμετρο των 950 μέτρων, στους πρόποδες της οροσειράς Ρίλα, και η μετριαστική γειτνίαση με την ηπειρωτική ζώνη μεσογειακού κλίματος αποτελούν σημαντικούς παράγοντες για το σχηματισμό του κλίματος.
Τα καλοκαίρια ποικίλλουν από ζεστά,ξηρά και με ήλιο έως λιγότερο ζεστά και υγρά, ενω οι χειμώνες μπορεί να είναι σχετικά ήπιοι και υγροί με πολύ χιόνι, αλλά επίσης ψυχρότεροι και ξηρότεροι. Η άνοιξη μπορεί να είναι δροσερή και υγρή, ενώ το φθινόπωρο μπορεί να υπάρχουν αρκετές ηλιόλουστες και ζεστές μέρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Έρμιν Σίλιακ
Ο Έρμιν Σίλιακ (Ermin Šiljak) (γεν. 1973) είναι παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής από τη Σλοβενία. Εκτός από τη χώρα του αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες σε πολλές χώρες: Γαλλία, Ελβετία, Σουηδία, Βέλγιο και Κίνα. Έπαιξε δυο σεζόν και στην Ελλάδα στην Α΄ Εθνική με τoν Πανιώνιο. Αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και αποτελεί έναν από τους καλύτερους σκόρερ στη μικρή ποδοσφαιρική ιστορία της ανεξάρτητης Σλοβενίας.
Βιογραφικό
Ο Έρμιν Σίλιακ γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1973 στη Λιουμπλιάνα. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1992 στη Σβόμποντα. Το 1993 πήγε στην Ολύμπια Λιουμπλιάνα, με την οποία κατέκτησε δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα (1993-94, 1994-95) και ένα Κύπελλο Σλοβενίας (1995-96). Παράλληλα, το 1996 αναδείχθηκε πρώτος σκορερ του πρωταθλήματος με 25 γκολ.
Από το 1996 άρχισε μια περιπλάνηση σε διάφορα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, παντού με επιτυχία. Ξεκίνησε στη γαλλική Μπαστιά, με την οποία το 1997 πήρε το Κύπελλο Ιντερτότο. Το 1998 πήγε στην ελβετική Σερβέτ Γενεύης, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1999 και το Κύπελλο Ελβετίας το 2001. Το καλοκαίρι του 2001 συνέχισε στη σουηδική Χάμαρμπι, με την οποία πήρε το πρωτάθλημα Σουηδίας.
Στο τέλος της σεζόν σε ηλικία 30 ετών αποφάσισε να ταξιδέψει στην Άπω Ανατολή, υπογράφοντας συμβόλαιο με την Ντάλιαν Σιντέ (Dalian Haichang International Football Team Shide FC), κορυφαία ομάδα της Κίνας, με την οποία έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου 2003 και συμμετείχε στο Ασιατικό Τσάμπιονς Λιγκ 2004, στο οποίο αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ.
Το 2005 επέστρεψε στην Ευρώπη, στη βελγική Μουσκρόν, με την οποία ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Βελγίου το 2006 και έπειτα σταμάτησε το ποδόσφαιρο.
Στην εθνική ομάδα
Ο Σίλιακ υπήρξε βασικό στέλεχος και κύριος σκόρερ της εθνικής Σλοβενίας από το 1994 ως το 2003. Έπαιξε σε 48 ματς και πέτυχε 14 γκολ. Με τη Σλοβενία έλαβε μέρος στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 2000. Επίσης, πέτυχε 8 γκολ στην προκριματική φάση του Ευρώ 2004, μεταξύ των οποίων και το γκολ στο ισόπαλο 1-1 εκτός έδρας στον πρώτο αγώνα των πλέιοφ κατά της Κροατίας, το οποίο όμως δεν ήταν αρκετό για την πρόκριση στην τελική φάση, αφού η ομάδα του ηττήθηκε με 0-1 στην έδρα της στη ρεβάνς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβένοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σερβέτ Γενεύης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάμαρμπυ ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νταλιάν Σιντέ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Σβομπόντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα (1911-2004) Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα (2005) Κατηγορία:Σλοβένοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας Κ21 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Άνω Παννονία
Η Άνω Παννονία, λατιν.: Pannonia Superior, ήταν επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Πρωτεύουσά του ήταν το Καρνούντον (Carnuntum). Βρισκόταν στις συνοριακές επαρχίες στον Δούναβη. Δημιουργήθηκε το έτος 103 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Τραϊανό, ο οποίος χώρισε την πρώην επαρχία της Παννονίας σε δύο μέρη: την Άνω Παννονία και την Κάτω Παννονία. Η επαρχία περιλάμβανε τμήματα των σημερινών κρατών της Αυστρίας, της Κροατίας, της Ουγγαρίας, της Σλοβακίας και της Σλοβενίας.
Ιστορία
Ήταν που ως κυβερνήτης της επαρχίας, ο Σεπτίμιος Σεβήρος έθεσε την υποψηφιότητά του για τον Ρωμαϊκό Αυτοκρατορικό θρόνο τον Απρίλιο του 193.
Το 308 ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός προήδρευσε σε μία ιστορική συνάντηση με τους συναυτοκράτορες Μαξιμιανό και Γαλέριο στο Καρνούντον, για να λύσουν τις αυξανόμενες εντάσεις εντός της Τετραρχίας. Ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός ήταν και οι δύο παρόντες στις 11 Νοεμβρίου 308, για να δουν τον Γαλέριο να διορίζει τον Λικίνιο ως τον Αύγουστο στη θέση του Βαλέριου Σεβήρου, ο οποίος είχε αποβιώσει στα χέρια του Μαξέντιου. Ο Γαλέριος διέταξε τον Μαξιμιανό, ο οποίος είχε προσπαθήσει να επιστρέψει στην εξουσία μετά τη δική του απόσυρση, να παραιτηθεί οριστικά. Στο Καρνούντον οι άνθρωποι παρακαλούσαν τον Διοκλητιανό να επιστρέψει στον θρόνο, για να επιλύσει τις συγκρούσεις, που είχαν προκύψει από την άνοδο του Κωνσταντίνου Α΄ στην εξουσία και τον σφετερισμό του Μαξέντιου. Η απάντηση του Διοκλητιανού ήταν: «αν μπορούσες να δείξεις το λάχανο που φύτεψα με τα χέρια μου στον αυτοκράτορά σου, σίγουρα δεν θα τολμούσε να μου προτείνει, να αντικαταστήσω την ειρήνη και την ευτυχία αυτού του τόπου, με τις καταιγίδες μίας απληστίας που δεν χορταίνει ποτέ».
Πόλεις
Μερικές από τις σημαντικές πόλεις της Άνω Παννονίας ήταν:
Μεταγενέστερη χρήση
Το βόρειο τμήμα της Φραγκικής μαρκιωνίας της Παννονίας του 8ου αι. ονομαζόταν επίσης Άνω Παννονία. Το όνομα μπορεί να βρεθεί ακόμη και πολύ αργότερα με παρόμοια, αλλά ευρύτερη έννοια, π.χ ο Όθων του Φράιζινγκ (Χρον. 6, 15) το χρησιμοποιεί για να αναφερθεί στην Αυστρία (δηλ. Austria Proper) τον 12ο αι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Μαργαρίτα της Βαυαρίας, μαρκησία της Μάντουα
Η Μαργαρίτα, (γερμανικά: Margaret von Wittelsbach, 1442 - 1479) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν η κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε μαρκησία της Μάντουα.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και της Άννας των Γουέλφων, κόρης του Έρικ, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1463 τον Φρειδερίκο Α΄ δούκα της Μάντουα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ντέμιρ Κάπιγια
Το Ντέμιρ Κάπιγια (Демир Капија· προφέρεται ως μια, προπαροξύτονη λέξη, Ντεμιρκάπιγια· ελληνικά: Σιδηρές Πύλες) είναι πόλη της Βόρειας Μακεδονίας και πρωτεύουσα του Δήμου Ντέμιρ Κάπιγια.
Ιστορία
Κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1896 - 1897 σημειώθηκαν στην περιοχή πολλές μάχες των Ελληνικών σωμάτων των επαναστατών υπό τον Αθανάσιο Μπρούφα με Οθωμανικά στρατεύματα. Στα τέλη Ιουλίου του 1896 σκοτώθηκε εδώ ο Δημήτριος Κανναβός. Κατά το Μακεδονικό Αγώνα στην περιοχή δρούσε το σώμα του Ιωάννη Ραδιναλή.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Περιφέρεια Βάρνταρ Κατηγορία:Δήμος Ντέμιρ Κάπιγια
Πολεμικό Μουσείο (Χανιά)
Το Πολεμικό Μουσείο Χανίων είναι ένα τοπικό μουσείο πολεμικής ιστορίας. Στεγάζεται σε ένα πρώην ιταλικό στρατώνα που κτίστηκε το 1870 σε σχέδια του ιταλού αρχιτέκτονα Μακούζο. Τα ιστορικά κειμήλια και το φωτογραφικό υλικό εξέθεταν τη συμμετοχή των Κρητών Μακεδονομάχων (1903 – 1922) στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912 – 13), στην Μικρασιατική Εκστρατεία (1919 – 1922), στον Α' και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη διάρκεια της Κατοχής (1941 – 45).
Βρίσκεται στην συμβολή των οδών Ι. Σφακιανάκη και Τζανακάκη δίπλα στον Δημοτικό Κήπο.
Το Μουσείο καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά στις 22 Ιουλίου 2018.
Παραπομπές
Χανια Κατηγορία:Μουσεία στα Χανιά
GL
Το GL (τζι-ελ) μπορεί να αναφέρεται στις εξής έννοιες:
3 Φεβρουαρίου
Δεκέμβριος | Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος
2 Φεβρουαρίου | 3 Φεβρουαρίου | 4 Φεβρουαρίου
Η 3η Φεβρουαρίου είναι η 34η μέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 332 μέρες (333 σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Σούμπα
Η Σούμπα (Sumba) είναι νησί της Ινδονησίας. Είναι μία από τις μικρές Σούνδες και ανήκει στην επαρχία Ανατολική Νούσα Τενγκάρα. Βρίσκεται νότια της Φλόρες, με την οποία χωρίζεται με το στενό της Σούμπα, νοτιοανατολικά της Σουμπάουα, ανατολικά το Τιμόρ, με το οποίο χωρίζεται με τη θάλασσα Σάβου και νότια η Αυστραλία. Έχει έκταση 11.153 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι δηλαδή το 73ο μεγαλύτερο στη Γη. Η μεγαλύτερη πόλη και κύριο λιμάνι του νησιού είναι η Γουαϊνγκάπου, η οποία έχει περίπου 11.000 κατοίκους.
Το νησί σχηματίστηκε από τη μερική ανάδυση μιας νότιας αλυσίδας του μεγάλου τόξου της Σούνδης. Αποτελείται κυρίως από ασβεστολιθικά πετρώματα, ενώ έχει λίγα ηφαιστειακά συγκροτήματα, σε σύγκριση με τα υπόλοιπα νησιά του αρχιπελάγους. Το δυτικό μισό του νησιού δέχεται περισσότερες βροχοπτώσεις και γι'αυτό είναι πιο γόνιμο και φιλοξένει μεγαλύτερο αριθμό κατοίκων, ενώ το ανατολικό είναι πιο ξηρό και ορεινό. Εκεί βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή του νησιού, το Γουάνγκα Μέττι, το οποίο έχει ύψος 1.225 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ινδονησίας
Άννα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν-Άινμπεκ
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Έρικ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και της Ελισάβετ των Γουέλφων, κόρης του Όθωνα Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκέτινγκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα (πριν το 1437) τον Αλβέρτο Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Το 1460 απεβίωσε ο Αλβέρτος Γ΄ και η Άννα έκανε δεύτερο γάμο με τον Φρειδερίκο Γ΄ των Γουέλφων δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Κάλενμπεργκ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας
Ρόττενμπουργκ αμ Νέκαρ
Το Ρόττενμπουργκ αμ  Νέκαρ (γερμ.: Rottenburg am Neckar) είναι πόλη που βρίσκεται στη νοτιοδυτική Γερμανία, στο κρατίδιο της Βάδης Βυρττεμβέργης, περίπου 50 χμ. νότια της Στουτγκάρδης. Είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Νέκαρ (γερμ. Neckar).
Το Ρόττενμπουργκ είναι έδρα της Ρωμαϊκής Καθολικής Επισκοπής του Ρόττενμπουργκ-Στουτγκάρδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης
Νεφέλωμα του Κρανίου
Το νεφέλωμα NGC 246, επίσης γνωστό και ως το Νεφέλωμα του Κρανίου (αγγλικά: Skull Nebula), είναι ένα πλανητικό νεφέλωμα στον αστερισμό Κήτος. Το νεφέλωμα και οι αστέρες του υπάρχουν σε διάφορους αστρονομικούς καταλόγους, και είναι διαθέσιμα και στη βάση δεδομένων SIMBAD. Η απόστασή του από τη Γη είναι περίπου 1.600 έτη φωτός και ο κεντρικός αστέρας του νεφελώματος είναι ο λευκός νάνος HIP 3678, με φαινόμενο μέγεθος 12. Σε αυτήν την απόσταση, η διάμετρός του υπολογίζεται σε περίπου 1 έτος φωτός.
Μία δημοφιλής εναλλακτική ονομασία ανάμεσα στους ερασιτέχνες αστρονόμους είναι και ο τίτλος Νεφέλωμα του Πάκμαν (από το παιχνίδι του Πάκμαν), λόγω της διάταξης των κεντρικών άστρων του νεφελώματος σε σχέση με τα υπόλοιπα άστρα της περιοχής.
Αναφορές
0246 Κατηγορία:Πλανητικά νεφελώματα Νεφελωμα του Κρανιου 056
Εβραϊκή Κοινότητα της Βιέννης
μικρογραφία| Το κεντρικό κτίριο του IKG στο Σαϊτενστετενγκάσε μικρογραφία| Η κύρια είσοδος Η Εβραϊκή Κοινότητα της Βιέννης (Israelitische Kultusgemeinde Wien ή IKG) είναι το σώμα που εκπροσωπεί την Ορθόδοξη Εβραϊκή κοινότητα της Βιέννης. Σήμερα, το IKG έχει περίπου 10.000 μέλη. Καθ 'όλη τη διάρκεια της ιστορίας, εκπροσώπησε σχεδόν όλους τους Εβραίους της Αυστρίας, των οποίων οι αριθμοί επαρκούν για να σχηματίσουν κοινότητες σε λίγες μόνο άλλες πόλεις της Αυστρίας.
Οργάνωση
Το IKG παρέχει στα μέλη του μια σειρά υπηρεσιών σε κοινωνικές, θρησκευτικές και εκπαιδευτικές υποθέσεις. Εκδίδει μια επίσημη εφημερίδα «Η Κοινότητα» (Die Gemeinde) δύο φορές το μήνα. Το Σημείο επαφής για τα εβραϊκά θύματα των εθνικοσοσιαλιστικών διώξεων στην Αυστρία και από την Αυστρία υποστηρίζει και συμβουλεύει τα θιγόμενα άτομα και τις οικογένειές τους σχετικά με τις επανορθώσεις  και την αποζημίωση. Ο νυν πρόεδρος του IKG είναι ο Όσκαρ Ντόιτς. Την 1η Ιουλίου 2016, ο Άρι Φόλγκερ (Arie Folger) διαδέχθηκε τον Πάουλ Χάιμ Άιζενμπεργκ (Paul Chaim Eisenberg) ως Αρχηγός Ραβίνος της Βιέννης. Ο Άρι Φόλγκερ παραιτήθηκε το 2019 και τον Φεβρουάριο του 2020 ο Γιάρον Ενγκελμάγιερ διορίστηκε ως διάδοχός του. Από τον Αύγουστο του 2020 εκτελεί τα καθήκοντά του ως Αρχηγός Ραβίνος της Βιέννης.
Ιστορία
Η ιστορία του εβραϊκού πληθυσμού της Βιέννης ανάγεται στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι Εβραίοι της Βιέννης εμποδίστηκαν να σχηματίσουν έναν οργανισμό, για να εκπροσωπούνται, ως αποτέλεσμα νομικών και κοινωνικών διακρίσεων. Αυτή η κατάσταση άρχισε να αλλάζει για πρώτη φορά με το Διάταγμα Ανοχής του 1782 του αυτοκράτορα Ιωσήφ Β '.
Η εβραϊκή κοινότητα της Βιέννης είχε περίπου 185.000 μέλη την εποχή της Προσάρτησης της Αυστρίας (Anschluss)  με το "Τρίτο Ράιχ" το 1938. Την ίδια χρονιά, οι Ναζί έκλεισαν το IKG. Άνοιξε εκ νέου τον Μάιο του 1938 ως «Εβραϊκή Κοινότητα της Βιέννης», με το καθήκον να ενεργεί ως μεσολαβητικός οργανισμός μεταξύ των Ναζί και του Εβραϊκού πληθυσμού της Βιέννης. Αυτό το σώμα αναγκάστηκε επίσης να οργανώσει τη μετανάστευση, και αργότερα την απέλαση, των Εβραίων της Βιέννης για το Κεντρικό Γραφείο της Εβραϊκής Μετανάστευσης. Ο τίτλος Ισραηλιτική Πολιτιστική Κοινότητα της Βιέννης (Israelitische Kultusgemeinde Wien) χρησιμοποιείται ξανά από το 1945.
Το αρχείο του IKG
Το αρχείο του IKG είναι το μοναδικό αρχείο μιας εβραϊκής κοινότητας, που είναι γνωστό ότι διατηρήθηκε στο σύνολό της από την ίδρυση της κοινότητας έως την περίοδο μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και ως εκ τούτου είναι ένα από τα πιο σημαντικά αρχεία στη γερμανόφωνη Ευρώπη. Περιέχει πρακτικά συνεδριάσεων, διατάγματα, πρωτόκολλα, εκθέσεις, επιστολές, έγγραφα μετανάστευσης και χρηματοδότησης, λίστες απελαθέντων, ευρετήρια, βιβλία, φωτογραφίες, σχέδια και αφίσες, που μαρτυρούν την ιστορία του IKG και των μελών του. Τα παλαιότερα έγγραφα χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Το αρχείο υπάρχει από το 1816. Ήταν όλο και πιο επαγγελματικό από τα μέσα του 19ου αιώνα.
Το 1995, ανακαλύφθηκαν αρχειακά στοιχεία για τη σφαγή του Deutsch Schützen του 1945, η οποία οδήγησε σε δίωξη το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αυστρίας Κατηγορία:Εβραϊκή ιστορία Κατηγορία:Εβραϊκή διασπορά Κατηγορία:Εβραϊκή κοινότητα της Αυστρίας
Βιβλιοθήκη της Πολιτείας της Βικτώρια
Η Κρατική Βιβλιοθήκη της Βικτώριας είναι η κύρια βιβλιοθήκη της αυστραλιανής πολιτείας της Βικτώριας. Βρίσκεται στη Μελβούρνη και ιδρύθηκε το 1854 ως Δημόσια Βιβλιοθήκη της Μελβούρνης, γεγονός που την καθιστά την παλαιότερη δημόσια βιβλιοθήκη της Αυστραλίας και μία από τις πρώτες δωρεάν βιβλιοθήκες στον κόσμο. Επίσης είναι η πιο πολυσύχναστη βιβλιοθήκη της Αυστραλίας και, από το 2018, η τέταρτη βιβλιοθήκη με τις περισσότερες επισκέψεις στον κόσμο.
Ιστορία
Το 1853, βγήκε η απόφαση να φτιαχτεί μια βιβλιοθήκη της πολιτείας, υπό την παρακίνηση του Υποκυβερνήτη Τσαρλς Λα Τρομπ και του Δικαστή και Σύμβουλου της Βασίλισσας Redmond Barry (Σερ Redmond από το 1860). Υπήρξε ανταγωνισμός για το ποιος θα σχεδιάσει το νέο κτίριο και ο Τζόζεφ Ριντ, που αργότερα σχεδίασε το Δημαρχείο της Μελβούρνης, το Κολέγιο του Ormond και το Βασιλικό Κτήριο Έκθεσης, κέρδισε το διαγωνισμό.
Στις 3 Ιουλίου του 1854, ο πρόσφατα εκλεγμένος Κυβερνήτης Σερ Τσαρλς Χόθαμ έβαλε τη θεμέλια λίθο και για τη νέα βιβλιοθήκη και για το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης. Η βιβλιοθήκη άνοιξε το 1856, με μια συλλογή 3.800 βιβλίων που είχαν επιλεγεί από το Δικαστή Barry και τον Πρόεδρο των Επιμελητών. Ο Augustus H. Tulk, ήταν ο πρώτος βιβλιοθηκάριος και διορίστηκε 3 μήνες μετά το άνοιγμα της βιβλιοθήκης. Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Μελβούρνης, όπως ονομαζόταν τότε, ήταν μία από τις πρώτες δωρεάν δημόσιες βιβλιοθήκες στον κόσμο, ανοιχτή σε όλους τους πολίτες άνω των 14 ετών, με την προϋπόθεση ότι είχαν καθαρά χέρια.
Οι αρχικοί φεγγίτες του θόλου τροποποιήθηκαν και καλλύφθηκαν με φύλλα χαλκού το 1959, λόγο διαρροής νερού.
Το συγκρότημα της βιβλιοθήκης φιλοξένησε επίσης και το Μουσείο και την Έκθεση, μέχρι που η Εθνική Έκθεση της Βικτώρια μετακόμισε στην οδό St Kilda στα τέλη του ’60 και το Μουσείο της Μελβούρνης χτίστηκε στους Κήπυος του Κάρλτον τη δεκαετία του ’90.
Η βιβλιοθήκη υποβλήθηκε σε ριζικές ανακαινήσεις μεταξύ 1990 και 2004, που σχεδιάστηκαν από τους αρχιτέκτονες Ancher Mortlock και Woolley. Το πρόγραμμα κόστισε περίπου 200 εκατομμύρια δολάρια Αυστραλίας. Το αναγνωστήριο έκλεισε το 1999 με σκοπό να γίνει η ανακαίνηση, κατά τη διάρκεια της οποίας επέστρεψε ο φυσικός φωτισμός. Η αίθοσα μετονομάστηκε σε Αίθουσα La Trobe και ξανάνοιξε το 2003.
Η ανάπλαση περιελάμβανε την κατασκευή ενός αριθμού εκθεσιακών χώρων οι οποίοι χρησιμοποιούνταν για να φιλοξενούν τις μόνιμες εκθέσεις Ο Καθρέφτης του Κόσμου: Βιβλία και Ιδέες κα το Μεταβαλλόμενο Πρόσωπο της Βικτώρια όπως επίσης και μια έκθεση από τη Συλλογή Φωτογραφιών της Έκθεσης Cowen. Ως αποτέλεσμα αυτής της ανάπλασης, η Βιβλιοθήκη της Πολιτείας της Βικτώρια μπορεί πλέον να θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες εκθεσιακές βιβλιοθήκες στον κόσμο.
Το Φεβρουάριο του 2010, η νότια πτέρυγα της βιβλιοθήκης, στην οδό Little Lonsdale ξανάνοιξε με την ονομασία Wheeler Centre, μέρος της πρωτοβουλίας της Μελβούρνης ως πόλης της λογοτεχνίας.
Τον Απρίλιο του 2015 ο Υπουργός Δημιουργικών βιομηχανιών Martin Foley, ανακοίνωσε ότι ο Κρατικός Προϋπολογισμός 2015-16 θα δώσει 55,4 εκατομμύρια δολάρια για την ανάπλαση της Βιβλιοθήκης της Πολιτείας της Βικτώρια, συμπεριλαμβανομένης της αναπαλαίωσης της Αίθουσας της Βασίλισσας, βεράντας με κήπο στην οροφή, ένα χώρο αφιερωμένο σε παιδιά και νέους και το άνοιγμα 40 τοις εκατό επιπλέον χώρου του κτηρίου για το κοινό.
Προαύλιο, γκαζόν και αγάλματα
Η πρασινάδα μπροστά από την κύρια είσοδο της βιβλιοθήκης στην οδό Swanston είναι δημοφιλής μέρος για κολατσιό, για τους εργαζόμενους και τους μαθητές της πόλης του γειτονικού Πανεπιστημίου RMIT. Ο αρχικά περιφραγμένος από ένα ξύλινο φράχτη, μετά από φράχτη και πύλες κατεργασμένου σιδήρου το 1870μ ο χώρος άνοιξε με τη μετακίνηση του φράχτη το 1939.
Στην είσοδο, υπάρχει ένας αριθμός αγαλμάτων. Ένα ζευγάρι από μπρούντζινα λιοντάρια κοσμούν το πάρκο από το 1860 μέχρι το 1937. Υπάρχουν τα αγάλματα του Δικαστή Σερ Redmond Barry και Συμβούλου της Βασίλισσας, σχεδιασμένα από τον James Gilbert και κατασκευασμένα από τον Percival Ball, τα οποία τοποθετήθηκαν το 1887. Το άγαλμα του Αγίου Γεωργίου και του Δράκου, από τον Άγγλο γλύπτη Σερ Joseph Edgar Boehm, που τοποθετήθηκε το 1889. Το άγαλμα της Ιωάννας της Λωραίνης, μια ρέπλικα του αγάλματος του Γάλλου γλύπτη Emmanuel Fremiet, που τοποθετήθηκε το 1907 και το άγαλμα του Charles La Trobe, από τον Αυστραλό γλύπτη Peter Corlett, που τοποθετήθηκε το 2006.
Τις Κυριακές, μεταξύ 2:30μμ και 5:30μμ, το προαύλιο της βιβλιοθήκης γίνεται χώρος δημόσιων συζητήσεων, όπου ρήτορες, ο ένας μετά τον άλλο μιλούν για διάφορα θέματα.
Dome Gallery & La Trobe Reading Room
Το επιβλητικό θολωτό αναγνωστήριο λειτούργησε το 1913. Ο οκταγωνικός του χώρος σχεδιάστηκε για να χωράει πάνω από ένα εκατομμύριο βιβλία και έως 600 αναγνώστες. Έχει διάμετρο και ύψος 34,75 μέτρα και ο οφθαλμός του έχει πλάτος σχεδόν 5 μέτρα. Ο θόλος του ήταν ο μεγαλύτερος στον κόσμο όταν ολοκληρώθηκε.
Το 2003 ο χώρος κάτω από το θόλο ανασκευάστηκε και μετανομάστηκε σε «Αναγνωστήριο La Trobe» αφού μεταφέρθηκαν εκεί τα βιβλία που μέχρι τότε βρίσκονταν στο κτίριο La Trobe, βοηθητικό κτίριο της βιβλιοθήκης. Η στοά του θόλου στον 4ο όροφο φιλοξενεί την μόνιμη έκθεση «Ο κόσμος του βιβλίου», ενώ και οι στοές των υπολοίπων ορόφων χρησιμοποιούνται κατά καιρούς για σχετικές εκθέσεις.
Αναγνωστήριο & Αίθουσα Εκδηλώσεων «Ian Potter Queen's Hall»
Το κεντρικό τμήμα της αίθουσας Ian Potter Queen's Hall άνοιξε το 1856 ως το αρχικό κεντρικό αναγνωστήριο της Βιβλιοθήκης, πάνω από τις αίθουσες του ισογείου. Μετά τη διαμόρφωση του θολωτού αναγνωστηρίου το 1913, ο χώρος άλλαξε χρήση, φιλοξενώντας από το 1915 ως το 1969 το «Βιομηχανικό και Τεχνολογικό Μουσείο» της Πολιτείας. Από το 1970 ως το 2003 διασκευάστηκε και πάλι για αναγνωστήριο. Από το 2003 ως το 2019 έμενε κλειστό λόγω εκτεταμένων ανακαινίσεων και από το 2019 και μετά, χρησιμοποιείται ως χώρος μικτής χρήσης. Αναγνωστήριο με βιβλία νεανικής βικτωριανής λογοτεχνίας τις ώρες λειτουργίας, χώρος ειδικών εκδηλώσεων μετά το κλείσιμο της βιβλιοθήκης.
Αναγνωστήριο «Redmond Barry»
Η αίθουσα του αναγνωστηρίου κατασκευάστηκε το 1893 και από το 1899 ως το 1997 στέγαζε το  Εθνικό Μουσείο της Βικτώριας (σημ. Μουσείο Μελβούρνης).
Το Αναγνωστήριο «Redmond Barry» βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της βιβλιοθήκης και φιλοξενεί τη σύγχρονη συλλογή μη μυθιοστορηματικών βιβλίων και περιοδικών. Ο ημιώροφος του αναγνωστηρίου χώρους μελέτης με πρόσβαση στο internet.
Αναγνωστήριο Συλλογής Πολιτιστικής Κληρονομιάς
Το αναγνωστήριο περιέχει και εκθέτει τεκμήρια πολιτιστικής κληρονομιάς της Αυστραλίας. Η συλλογή παλαιών χαρτών της μητροπολιτικής περιφέρειας της Μελβούρνης μεταξύ 1800 - 1900 είναι η μόνη συλλογή την οποία μπορεί να επισκεφθεί κανείς ελεύθερα. Οι υπόλοιπες συλλογές είναι διαθέσιμες για μελέτη μόνο κατόπιν ραντεβού.
Αναγνωστήριο για τις Τέχνες
Η βιβλιοθήκη διατηρεί μια εκτεταμένη, παγκόσμιας κλάσης συλλογή βιβλίων, περιοδικών, ηχογραφήσεων και άλλων υλικών που αφορούν τις εικαστικές, τις παραστατικές τέχνες και τη μουσική. Το Αναγνωστήριο Τεχνών περιλαμβάνει χώρους εργασίας και εξοπλισμό για την παροχή πρόσβασης στην τεράστια ποικιλία οπτικο-ακουστικών πηγών της βιβλιοθήκης.