cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρόδρομος Αιτωλοακαρνανίας
Ιστορία
Μετά την απελευθέρωση και την Επανάσταση του 1821 αναφέρεται επίσημα το 1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μαραθιάς. Την περίοδο της κατοχής, στις 8 Μάιου 1943, ως αντίποινα για τη "μάχη της Τσαπουρνιάς", μαζί με τη Χρυσοβίτσα, τα Αγράμπελα και τον Μαχαιρά το χωριό κάηκε από τους Ιταλούς οι οποίοι σκότωσαν και 3 κατοίκους του.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Προδρόμου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 321 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αστακού Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Μιράντα Μαρτίνο
μικρογραφία|180px|Μιράντα Μαρτίνο ([[1962)]] Η Μιράντα Μαρτίνο (ιτ.: Miranda Martino) (γεννημένη στις 29 Οκτωβρίου 1933) είναι Ιταλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η Μιράντα Μαρτίνο στο Discogs
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλίδες τραγουδίστριες
Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος της Βαυαρίας
Ο Κάρολος Δ΄ Θεόδωρος (Karl Theodor, 11 Δεκεμβρίου 1724 - 16 Φεβρουαρίου 1799) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν εκλέκτορας του Παλατινάτου, δούκας του Γύλιχ-Μπεργκ (1742-1777) και εκλέκτορας της Βαυαρίας (1777-1799).
Βιογραφία
Ο Κάρολος Φίλιππος Θεόδωρος γεννήθηκε στο Ντρόγκενμπος και ήταν ο μόνος γιος του Ιωάννη Χριστιανού του Ζούλτσμπαχ και της Μαρί Ανριέτ ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, κόρης του Φρανσουά Εγκόν ντε Λα Τουρ ντ'Ωβέρν. Εκπαιδεύτηκε στο Μάνχαϊμ.
Το 1733 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Το 1742 απεβίωσε ο δεύτερος εξάδελφος του πατέρα του Κάρολος Γ΄ Φίλιππος του Παλατινάτου, Δούκας του Γύλιχ-Μπεργκ, και αυτός τον διαδέχθηκε. Λίγους μήνες πιο πριν ο Κάρολος Γ΄ Φίλιππος είχε παντρέψει τις τρεις εγγονές του με μέλη του Οίκου του, των Βίττελσμπαχ· τότε η Ελισάβετ Αυγούστα παντρεύτηκε τον Κάρολο Δ΄ Θεόδωρο. Κέρδισε τη συμπάθεια των υπηκόων του ιδρύοντας Ακαδημία Επιστημών, υποστηρίζοντας τις τέχνες και προμηθεύοντας τις συλλογές των μουσείων.
Το 1777 απεβίωσε ο 14ος εξάδελφος του πατέρα του Μαξιμιλιανός Γ΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας και τον διαδέχθηκε. Μετακίνησε την έδρα του στο Μόναχο. Το επόμενο έτος συμφώνησε με τον Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να ανταλλάξει τη βόρειο Βαυαρία με ένα μέρος των Αυστριακών Κάτω Χωρών, αλλά διαφώνησαν πολλοί Γερμανοί πρίγκιπες, όπως ο πέμπτος εξάδελφος και διάδοχός του (μια και ο Κάρολος Δ΄ δεν είχε νόμιμα τέκνα) και ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας. Αυτό προκάλεσε τον Πόλεμο της Βαυαρικής Διαδοχής (1778-79). Στο τέλος ο Κάρολος Δ΄ και η σύμμαχός του Αυστρία συμφώνησαν στην ειρήνη του Τέσσεν.
Δεν ήταν δημοφιλής στη Βαυαρία και διαφώνησε με το δημοτικό συμβούλιο του Μονάχου. Έκανε καγκελάριό του τον Μπέντζαμιν Τόμπσον, ο οποίος αναμόρφωσε το στρατό και το κράτος. Απέλυσε τον φιλόσοφο Άνταμ Βάισχαουπτ, ιδρυτή της μυστικής εταιρείας των Πεφωτισμένων (Illuminati). Όταν το 1794-96 ο Επαναστατικός στρατός της Γαλλίας εισέβαλε στο Γύλιχ, μετά στο Παλατινάτο και αργότερα στη Βαυαρία, ο Κάρολος Δ΄ ζήτησε τη βοήθεια του Φραγκίσκου Β΄. Ήταν μάλλον δεσποτικός και δαπανούσε πολλά· όταν το 1795 απεβίωσε, οι κάτοικοι του Μονάχου το εόρτασαν. Τάφηκε στην κρύπτη του Ναού των Θεατίνων της πόλης.
Χαρακτήρας
Του άρεσε η φιλοσοφία και η τέχνη· επαινέθηκε από τον Βολταίρο. Ο ιστορικός Τόμας Κάρλαϊλ τον περιγράφει ως "εγωϊστή, βυθισμένο στα θεατρικά και στα νόθα του τέκνα". Ο υπουργός εξωτερικών της Γαλλίας Σαρλ Γκραβιέ τον περιγράφει ως "έξυπνο, αλλά ευεπίφορο στη σύζυγό του και στον ιερέα-πνευματικό του. Απαθής, του άρεσε το κυνήγι και οι κρυφές σχέσεις"
Ο Κάρολος Δ΄ απέκτησε έναν διάσημο γραμματέα, όταν πρότεινε σε αυτόν του Βολταίρου, τον Κόζιμο Αλεσσάντρο Κολλίνι, να γίνει δικός του γραμματέας, πράγμα που έγινε δεκτό.
Πολιτιστική προσφορά
Του άρεσε η μουσική και η ορχήστρα του στο Μάνχαϊμ θεωρούνταν η τελειότερη της εποχής του. Η Σχολή του Μάνχαϊμ έκανε πρωτοποριακή δουλειά και επάνω της στηρίχθηκε μετέπειτα η Βιενέζικη κλασική. Ο Μότσαρτ έγραψε "η μουσική εκεί μου έκανε εντύπωση όσο πουθενά αλλού. Είναι υπέροχη" και αιτήθηκε θέση εκεί· ο Κάρολος Δ΄ του ανέθεσε την όπερα Ιδομενέας. Είχε μία ομάδα Ιταλών για να παίζουν όπερες και μία ομάδα Γάλλων για θέατρο, η καθεμία στη γλώσσα της. Ίδρυσε το Εθνικό Θέατρο, ένα από τα πρώτα με χρήση της γερμανικής γλώσσας. Εκεί πρωτοπαίχθηκαν οι Ληστές του Φρίντριχ Σίλερ το 1782.
Συγκέντρωσε γύψινα εκμαγεία γλυπτών στο Μάνχαϊμ. Μετέφερε τη συλλογή πινάκων του Ρούμπενς από το Ντύσσελντορφ στην Παλαιά Πινακοθήκη του Μονάχου. Οι ζωγράφοι που απασχολούσε δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί στην εποχή μας, όμως οι γλύπτες του ήταν πολύ ταλαντούχοι, όπως ο Λινκ που επίσης διακρίθηκε σε αγαλματίδια πορσελάνης.
Αποκαλούσε τον εαυτό του πρίγκιπα της ειρήνης, ως αντίθεση προς τον μεγάλο αντίπαλό του Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας. Σύμβολό του ήταν η Αθηνά της σοφίας και των τεχνών. Τον εκφράζει αυτό που χάραξε σε ένα μνημείο: "Στις Τέχνες της ειρήνης, που είναι οι μόνες χαρές της ζωής του, ο εκλέκτορας Κάρολος Θεόδωρος αφιερώνει το μνημείο αυτό το 1768".
Οικογένεια
Το 1742 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Αυγούστα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Ιωσήφ Καρόλου του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ· απέκτησαν:
Το 1794 απεβίωσε η σύζυγός του και το επόμενο έτος ο Κάρολος Δ΄ έκανε τον δεύτερο γάμο του με τη Μαρία Λεοπολδίνα της Αυστρίας-Έστε, κόρη του Φερδινάνδου Καρόλου, τιτουλάριου Δούκα της Μόντενα. Δεν είχαν τέκνα.
Από την ηθοποιό Φρανσουάζ Ντεσπρέ-Βερνέιγ απέκτησε την:
Από τη σχέση του με τη Μαρία Γιοζέφα Ζάιφερτ, Κόμισσα του Χάιντεκ, απέκτησε τέκνα:
Από τη σχέση του με την Μαρία Άννα, Κόμισσα του Λάινινγκεν, απέκτησε τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκες του Μπεργκ Κατηγορία:Δούκες του Γύλιχ
Πρωθυπουργός του Ισραήλ
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ ( Εβραϊκά : רֹאשׁ הַמֶּמְשָׁלָה, Ρος ΧαΜεμσάλα = επικεφαλής της κυβέρνησης, αραβικά : رئيس الحكومة , Ράις αλ-Χουκούμα) είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης του Ισραήλ.
Το Ισραήλ είναι μια Προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Οι εξουσίες του Προέδρου είναι σε μεγάλο βαθμό τελετουργικές και ο πρωθυπουργός κατέχει την πραγματική εξουσία. Ο σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Μετά από τις εκλογές, ο Πρόεδρος ορίζει ένα μέλος της Κνεσέτ για πρωθυπουργό. Ο υποψήφιος έχει 42 ημέρες για να σχηματίσει έναν βιώσιμο συνασπισμό. Στη συνέχεια παρουσιάζει μια κυβερνητική πλατφόρμα και πρέπει να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από την Κνεσέτ για να γίνει πρωθυπουργός. Στην πράξη, ο πρωθυπουργός είναι συνήθως ο ηγέτης του μεγαλύτερου κόμματος στο κυβερνητικό συνασπισμό. Μεταξύ του 1996 και του 2001, ο πρωθυπουργός εκλεγόταν άμεσα, χωριστά από την Κνεσέτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ισραήλ
Αντράνζ
Το Αντράνζ (Έντρινγκεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Οσβάλδο Παγιά
Ο Οσβάλδο Παγιά (πλήρες όνομα Oswaldo José Payá Sardiñas) (1952-2012) ήταν κουβανός αντιφρονών, περισσότερο γνωστός ως ιδρυτής του (Proyecto Varela), μιας εκστρατείας υπέρ της διενέργειας δημοψηφίσματος, προκειμένου να κατατεθεί νομοσχέδιο που θα εγγυάται τα πολιτικά δικαιώματα, τις ελεύθερες πολυκομματικές εκλογές, την αποφυλάκιση όλων των πολιτικών κρατουμένων και τις οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις στην Κούβα.
Ενεργός μεταρρυθμιστής από νεαρή ηλικία, υπέστη επανειλημμένες διώξεις και καταδίκες λόγω της κριτικής που ασκούσε κατά των πολιτικών και των αδικιών του Φιντέλ Κάστρο, ωστόσο αυτό δεν τον εμπόδισε να ιδρύσει το 1988 το (Movimiento Cristiano Liberación - MCL), το οποίο αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα αντιπολιτευτικά κινήματα στην Κούβα.
Το 1997 εκπόνησε το φιλόδοξο σχέδιο Βαρέλα, το οποίο περιλάμβανε τα πρώτα νομικά βήματα προς την ελεύθερη συμμετοχή των πολιτών στην πολιτική και οικονομική ζωή της Κούβας, μέσω της ελευθερίας του λόγου και του συνέρχεσθαι και της απελευθέρωσης όλων των πολιτικών κρατουμένων. Παρόλο που υποστηρίχθηκε από χιλιάδες Κουβανούς, το σχέδιο Βαρέλα του Παγιά παρεμποδίστηκε από μια αντίθετη πρωτοβουλία των κουβανικών αρχών που μονιμοποιούσε τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα του κουβανικού κράτους, μια πρωτοβουλία για την οποία οι αρχές ισχυρίστηκαν ότι εγκρίθηκε από δημοψήφισμα. Πολλοί από όσους έκαναν εκστρατεία υπέρ του σχεδίου Βαρέλα φυλακίστηκαν κατά τη, αλλά ο Παγιά δεν απογοητεύτηκε. Το 2008 κατέθεσε στην Εθνική Συνέλευση νομοσχέδιο για την αμνήστευση των πολιτικών κρατουμένων και το 2010 ξεκίνησε το φόρουμ Foro Todos Cubanos.
Ο Παγιά δεν φυλακίστηκε ποτέ, αλλά η οικογένειά του αναφέρει ότι δέχτηκε πολλές απειλές για τη ζωή του. Στις 22 Ιουλίου 2012 έχασε τη ζωή του σε ένα αμφιλεγόμενο αυτοκινητικό δυστύχημα στην Κούβα. Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, αποτείνοντας φόρο τιμής, εξέφρασε την πεποίθησή του ότι «οι ιδέες του Οσβάλδο Παγιά θα επιζήσουν, καθώς το έργο και η αφοσίωσή του ενέπνευσαν μια γενιά κουβανών ακτιβιστών που ακολουθούν το παράδειγμά του στον αγώνα για την προώθηση της πολιτικής ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».
Το 2013 η οικογένεια του Παγιά μετακόμισε, προσωρινά κατά τα λεγόμενά της, στις ΗΠΑ. Η κόρη του τον εκπροσώπησε το 2013 στη διάσκεψη της 25ης επετείου του Βραβείου Ζαχάρωφ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η τελική διακήρυξη της οποίας ζητούσε «να διενεργηθεί έρευνα σχετικά με τον θάνατο του Οσβάλδο Παγιά, βραβευθέντος με το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2002».
Οτρύνη
Η Οτρύνη ή Οτρυνή ή Οτρύνα (Ὀτρύνη), (ο δήμος: Οτρύνης) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιγηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Οσβάλδο Παγιά
Αναφορές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎ Κατηγορία:Κουβανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αντιφρονούντες
Οτρύνη
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Οτρύνης, ήταν δήμος του Άστεως ή της Παραλίας. Η ακριβής θέση του δήμου δεν είναι γνωστή και δεν έχει ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σύγχρονη γνωστή περιοχή. Λόγω της αναφοράς στο ψάρι Χρύσκος (επιστημονική ονομασία: Gobius ή Gobio -onis, άλλες ονομασίες: κωβιός, κοινή: χωβιός), το οποίο αλιευόταν εκεί, οι ερευνητές πιστεύουν ότι βρισκόταν στο απέναντι της Σαλαμίνας έδαφος στις αττικές ακτές. Μερικοί μελετητές προτείνουν τοποθεσία κοντά στην Ελευσίνα, πιθανώς και τον Σκαραμαγκά Αττικής, στη παραλία του Σκαραμαγκά (από τη Λίμνη Κουμουνδούρου μέχρι το Πέραμα).
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, τοποθετούσε την Οτρύνη, ως «κειμένη άνωθεν του Χαλανδρίου», στην περιοχή ΜαγερίναΔιονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 70-71: [...] "Οτρύνη ή και Οτρύνα• ο δημότης Οτρυνεύς. Και του δήμου τούτου το όνομα απωλέσθη. Περί της ανευρέσεως τούτου εφρόντισα πολύ, πλην βοήθημα δεν εύρον, ειμή ότι εν ταις επιγραφαίς συμπεριφέρεται μετά των δήμων του Πεντελικού, ως οι προηγούμενοι. Εκ τούτου αφ' ενός, ως και εκ της θέσεως του χωρίου Μαγερίνα αφ' ετέρου, προήχθην και επείσθην ότι η Οτρύνα είνε η νυν λεγομένη Μαγερίνα δια τους εξής λόγους. Κάτωθεν της Πεντέλης προς την δυτικήν αύτης πλευράν κείται χωρίον με νερόν ρέον ικανόν προς χρήσιν και των κατοίκων, και προς πότισιν αγρών. Ενταύθα φαίνεται αδιστάκτως ότι ήτον κώμη κατοικημένη ποτέ, όπου υπάρχει και Εκκλησία φέρουσα όνομα Μαρίνα• στοχάζομαι ότι ο κτίτωρ της εκκλησίας ωνόμασεν αυτήν επ' ονόματι της αγίας Μαρίνης δια να αντικαταστήση την Οτρύνην. Και αφ' ότου εγένετο η εκκλησία το χωρίον εκαλείτο Μαρίνα• προοδευούσης της απαιδευσίας ο χυδαΐσμός παίζων παραπροέφερε την Μαρίναν Μαγερίναν, ως ο αυτός έπαιξε και εις το «υπέρ της άνωθεν Ειρήνης και της κάτω Κατερίνης». Ότι η Μαρίνα εγένετο Μαγερίνα, τούτο είνε υπερβέβαιον διότι η εκκλησία σώζεται υπό το όνομα Μαρίνα• ώστε η Οτρύνα Μαρίνα, και η Μαρίνα Μαγερίνα. Απέχει δε της Μονής Πεντέλης είκοσι ή και επέκεινα λεπτά της ώρας, και κειμένη άνωθεν του Χαλανδρίου απέχει ώραν μίαν απ' αυτού. Όταν η Αττική αραιώθη από κατοίκους, οι ολίγοι της Οτρύνης και οι ολίγοι της Χολαργίας συνήλθον ως γείτονες, και συνοίκησαν εις την κώμην Χόλαργον ήτοι Χαλάνδριον, διότι οι κάτοικοι τούτου νέμονται και τας γαίας της Οτρύνης και το ύδωρ αυτής• έχει δε γαίας αυτόθι και η Μονή της Πεντέλης..". [...] (η Αγία Μαρίνα στα Μελίσσια Αττικής, τα οποία υπάγονται στον Δήμο Πεντέλης).
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Οτρύνης
Ο δημότης της αρχαίας Οτρύνης ονομαζόταν Οτρυνεύς.
Προσωπικότητες από την Οτρύνη
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Οτρύνης, όπως ο Αρχιάδης ο Οτρυνεύς, ο Βίος ο Οτρυνεύς, ο Δαμόνομος ο Οτρυνεύς, ο Δημοκράτης ο Οτρυνεύς, ο Διόδωρος ο Οτρυνεύς, ο Δρομοκλής ο Οτρυνεύς κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Επίνγκ (Μοζέλ)
Το Επίνγκ (Έπινγκεν, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Έπινγκε) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Το χωριό ανήκει στο Παιύ ντε Μπιτς και στο Βόρειο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο Βοζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ελεδιώ
Η Ελεδιώ είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Ελεδιώ βρίσκεται σε απόσταση 23 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 300 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει με την Πιταρκού στα βόρεια, την Αμαργέτη στα ανατολικά, τη Νατά στα νότια και την Αξύλου στα δυτικά.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Ελεδιού έφτασε στο αποκορύφωμα του το 1946. Στην επόμενη απογραφή του 1960, ο πληθυσμός γνώρισε μεγάλη μείωση, κυρίως λόγω της μετακίνησης των Τουρκοκυπρίων κατοίκων της στη γειτονική Αξύλου, όπως έχει προαναφερθεί. Στις επόμενες δεκαετίες η μείωση συνεχίστηκε με αποτέλεσμα να καταγραφούν μόλις 22 κάτοικοι το 2001. Στην τελευταία απογραφή του 2011 ο πληθυσμός παρουσίασε αύξηση.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Νομική Κύρωση του 1713
μικρογραφία|Το κείμενο της [[Νομική κύρωση (Pragmatica sanctio)|Κύρωσης πράξη του Καρόλου ΣΤ΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και αυτοκράτορα της Γερμανίας.]]
Η Νομική Κύρωση του 1713 (λατινικά:Pragmatica sanctio, Pragmatische Sanktion) ήταν διάταγμα που εκδόθηκε από τον Κάρολο ΣΤ΄, αυτοκράτορα της Γερμανίας, στις 19 Απριλίου 1713, για να διασφαλιστεί ότι οι κληρονομικές κτήσεις των Αψβούργων, θα μπορούσαν να κληρονομηθούν από μια κόρη.
Τον Κάρολο ΣΤ' διαδέχθηκε τελικά η μεγαλύτερη κόρη του, Μαρία-Θηρεσία (γεννημένη το 1717) η οποία κληρονόμησε τις κτήσεις των Αψβούργων, δηλαδή το το αρχιδουκάτο της Αυστρίας, το βασίλειο της Ουγγαρίας, το βασίλειο της Κροατίας, το βασίλειο της Βοημίας, το δουκάτο της Το Μιλάνο, το βασίλειο της Νάπολης, το βασίλειο της Σαρδηνίας και τις Αυστριακές Κάτω Χώρες.
Ο Κάρολος ΣΤ΄ και η σύζυγός του Ελισάβετ-Χριστίνα των Γουέλφων δεν είχαν αποκτήσει παιδιά και από το 1711, ο Κάρολος ΣΤ΄ ήταν ο μόνος επιζών άνδρας του Οίκου των Αψβούργων. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Καρόλου, Ιωσήφ Α΄, είχε αποβιώσει χωρίς άρρενα τέκνα, αφήνοντας την κόρη του Ιωσήφ, Μαρία-Ιωσηφίνα, ως διάδοχο. Αυτό παρουσίαζε δύο προβλήματα.: Πρώτον, σε μια προηγούμενη συμφωνία με τον αδελφό του, γνωστή ως Αμοιβαίο Σύμφωνο της Διαδοχής (1703), είχε συμφωνήσει ότι ελλείψει αρρένων κληρονόμων, οι κόρες του Ιωσήφ θα είχαν προτεραιότητα έναντι των κορών του Καρόλου ΣΤ΄ σε όλες τις χώρες των Αψβούργων. Αν και ο Κάρολος ΣΤ΄ δεν είχε τότε παιδιά, αν αποκτούσε μόνο κόρες, αυτές θα αποκόπτοντο από τη διαδοχή. Δεύτερον, επειδή το Σαλικό δίκαιο απαγόρευε τη διαδοχή σε γυναίκα, ο Κάρολος ΣΤ΄ χρειαζόταν να λάβει έκτακτα μέτρα, για να αποφύγει μια παρατεταμένη διαμάχη διαδοχής, καθώς άλλοι διεκδικητές, θα αμφισβητούσαν σίγουρα μια διαδοχή σε γυναίκα. Η Νομική Κύρωση αναιρούσε όλα αυτά και εξασφάλιζε τη διαδοχή στην κόρη του/
Ωστόσο, παρά τη δημοσίευση της Νομικής Κύρωσης, η ανάρρησή της Μαρίας-Θηρεσίας το 1740 είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής, καθώς ο Κάρολος-Αλβέρτος δούκας της Βαυαρίας, υποστηριζόμενος από τη Γαλλία, αμφισβήτησε (και διεκδίκησε) τη διαδοχή της. Μετά τον πόλεμο, η κληρονομιά της Μαρίας-Θηρεσίας στα εδάφη των Αψβούργων επιβεβαιώθηκε από τη Συνθήκη της Αιξ-λα-Σαπέλ και η εκλογή του συζύγου της, Φραγκίσκου Α΄, ως αυτοκράτορα της Γερμανίας εξασφαλίστηκε με τη Συνθήκη του Φύσεν.
Ιστορικό
Το 1700 ο πρεσβύτερος κλάδος του Οίκου των Αψβούργων εξαφανίστηκε με το τέλος του Καρόλου Β΄ της Ισπανίας. Ακολούθησε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής, με τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας να διεκδικεί το στέμμα της Ισπανίας για τον εγγονό του Φίλιππο (Ε΄) και τον Λεοπόλδο Α΄ αυτοκράτορα της Γερμανίας να το διεκδικεί για τον γιο του Κάρολο (ΣΤ΄). Το 1703, ο Κάρολος και ο Ιωσήφ, οι γιοι του Λεοπόλδου Α΄, υπέγραψαν το Αμοιβαίο Σύμφωνο της Διαδοχής, παραχωρώντας δικαιώματα διαδοχής στις κόρες τού Ιωσήφ και τού Καρόλου σε περίπτωση πλήρους εξάλειψης της εξ αρρενογονίας γραμμής, αλλά ευνοώντας τις κόρες του Ιωσήφ έναντι αυτών του Καρόλου, καθώς ο Ιωσήφ. ήταν μεγαλύτερος.
Ωστόσο, ο Κάρολος ΣΤ΄ αποφάσισε να τροποποιήσει το Σύμφωνο, για να δώσει στις δικές του μελλοντικές κόρες το προβάδισμα έναντι των ανιψιών του. Στις 19 Απριλίου 1713, ανακοίνωσε τις αλλαγές σε μια μυστική συνεδρίαση του συμβουλίου.
Η εξασφάλιση του δικαιώματος διαδοχής για τις δικές του κόρες, που δεν είχαν καν γεννηθεί ακόμη, έγινε εμμονή του Καρόλου ΣΤ΄. Οι προηγούμενοι νόμοι της διαδοχής είχαν επίσης απαγορεύσει τη διχοτόμηση των κυριαρχιών των Αψβούργων και προέβλεπαν τη διαδοχή από γυναίκες, αλλά αυτό ήταν ως επί το πλείστον υποθετικό. Η πραγματική κύρωση ήταν το πρώτο τέτοιο έγγραφο, που ανακοινώθηκε δημόσια και έτσι απαιτούσε επίσημη αποδοχή από τις κυβερνήσεις των περιοχών που επηρεάζοντο.
Αναγνώριση από άλλες Βασιλικές Αυλές
Για 10 χρόνια, ο Κάρολος ΣΤ΄ προσπαθούσε, με την υποστήριξη του στενότερου συμβούλου του Γιόχαν-Κρίστοφ φον Μπάρτενσταϊν, για να γίνει αποδεκτή η Κύρωσή του από τις ευρωπαϊκές Αυλές. Μόνο το εκλογικό σώμα της Σαξονίας και το εκλογικό σώμα της Βαυαρίας δεν το δέχτηκαν, διότι ήταν επιζήμιο για τα κληρονομικά τους δικαιώματα. (Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄, εκλέκτορας της Σαξονίας είχε νυμφευτεί με τη Μαρία-Ιωσηφίνα της Αυστρίας και ο Κάρολος Ζ΄, εκλέκτορας της Βαυαρίας με τη Μαρία-Αμαλία της Αυστρίας, και οι δύο κόρες του αποθανόντος μεγαλύτερου αδελφού του Καρόλου ΣΤ΄, Ιωσήφ Α΄.)
Ο Κάρολος ΣΤ΄ ανέλαβε δεσμεύσεις με τη Ρωσία και τον Αύγουστο της Σαξονίας, βασιλιά της Πολωνίας, που προκάλεσαν δύο πολέμους: τον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής κατά της Γαλλίας και της Ισπανίας, που του κόστισε τη Νάπολη και τη Σικελία και τον Αυστρο-Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο, που του στοίχισε τη μικρή Βλαχία και βόρεια Σερβία, συμπεριλαμβανομένου του φρουρίου του Βελιγραδίου.
Εσωτερική αναγνώριση
Η Ουγγαρία, η οποία εξέλεγε τον βασιλιά της, είχε αποδεχτεί τον Οίκο των Αψβούργων ως κληρονομικούς βασιλείς στην ανδρική γραμμή, χωρίς εκλογή το 1687, αλλά όχι ημι-Σαλική κληρονομιά. Ο αυτοκράτορας-βασιλιάς είχε συμφωνήσει, ότι εάν η ανδρική γραμμή των Αψβούργων εξαφανιζόταν, η Ουγγαρία θα είχε και πάλι εκλογική μοναρχία και το ίδιο ίσχυε και στο βασίλειο της Βοημίας.
Η Μαρία-Θρεσία, ωστόσο, απέκτησε τον θρόνο της Ουγγαρίας. Το Ουγγρικό κοινοβούλιο ψήφισε τη δική του Πραγματική κύρωση του 1723, στην οποία το βασίλειο της Ουγγαρίας αποδέχτηκε τη διαδοχή σε γυναίκα, υποστηρίζοντάς την να γίνει βασίλισσα της Ουγγαρίας. μικρογραφία| Το [[Βασίλειο της Κροατίας (Αψβούργοι)|βασίλειο της Κροατίας και άλλα κροατικά εδάφη την εποχή της Νομικής Κύρωσης.]] Η Κροατία ήταν μία από τις χώρες του στέμματος, που υποστήριξαν την Νομική Κύρωση του αυτοκράτορα Καρόλου ΣΤ΄ το 1713 και υποστήριξαν την αυτοκράτειρα Μαρία-Θηρεσία στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής του 1741–48. Το Κροατικό Κοινοβούλιο υπέγραψε τη δική του Κύρωση ήδη από το 1712. Στη συνέχεια, η αυτοκράτειρα συνέβαλε σημαντικά στα κροατικά ζητήματα, κάνοντας αρκετές αλλαγές στον διοικητικό έλεγχο των Στρατιωτικών Συνόρων, στο φεουδαρχικό και φορολογικό σύστημα. Έδωσε επίσης το ανεξάρτητο λιμάνι της Ριέκα στην Κροατία το 1776.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία του Δικαίου της Αυστρίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας υπό αψβουργική κυριαρχία Κατηγορία:18ος αιώνας στη Μοναρχία των Αψβούργων Κατηγορία:Νομική Κύρωση (Pragmatica sanctio)
Ερσίνγκ
Το Ερσίνγκ (Έρχινγκεν, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Έρσινγκε) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Το χωριό ανήκει στο Παιύ ντε Μπιτς και στο Βόρειο Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο Βοζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Ερνεστβιλέρ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Εκλογές στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Στο γερμανικό κρατίδιο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν διεξάγονται εκλογές για την ανάδειξη των μελών του Κοινοβουλίου του κρατιδίου (Landtag).
2012
Οι εκλογές του 2012 διεξήχθησαν στις 6 Μαΐου. Landtag, 6 Μαΐου 2012 !style="background-color:#E9E9E9" align=left colspan="2" rowspan="2" width=400 |Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan="3" |Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan="3" |Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=60|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=40|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=50|+/– !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=30|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right width=30|+/–
Παραπομπές
Εκλογες
Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας
Η Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας (ΕΤΟ, Національний банк України) είναι η κεντρική τράπεζα της Ουκρανίας – ένα κυβερνητικό όργανο υπεύθυνο για την ενιαία κρατική πολιτική στον τομέα της νομισματικής κυκλοφορίας της χώρας, συμπεριλαμβανομένης της ενίσχυσης της εθνικής νομισματικής μονάδας, του εθνικού νομίσματος (χρίβνια). Η Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας απασχολεί πάνω από 12.000 άτομα. Ρυθμίζει και εποπτεύει τις δραστηριότητες, τις λειτουργίες και το νομικό καθεστώς της κυβέρνησης και των εμπορικών τραπεζών με βάση τις αρχές του Συντάγματος της Ουκρανίας και το δίκαιο της Ουκρανίας.
Ιστορία
μικρογραφία| Αργυρή [[χρίβνια του 11ου-13ου αιώνα]] Το τραπεζικό σύστημα στην Ουκρανία έχει την ιστορία της πίσω στο 1918, όταν στις 22 Δεκεμβρίου 1917, το Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανίας υιοθέτησε νόμο «Περί μετατροπής του γραφείου του Κίεβου της Ρωσικής Κρατικής Τράπεζας σε Ουκρανική Κρατική Τράπεζα». Ο νόμος ένωσε όλα τα γραφεία της πρώην κρατικής τράπεζας, της Noble Land Bank και της Peasant Land Bank. Ταυτόχρονα, υπήρχε ένα διάταγμα της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής της Ουκρανίας για την εθνικοποίηση των τραπεζών από τις 14 Δεκεμβρίου 1917. Στις 5 Ιανουαρίου 1918, η κρατική τράπεζα της Ουκρανίας άρχισε να εκδίδει δικά της χρήματα. Στις 10 Αυγούστου 1918, υπεγράφη καταστατικό για την Ουκρανική Κρατική Τράπεζα. Στις 23 Αυγούστου 1918 ιδρύθηκε η Κρατική Τράπεζα Γης.
Στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ουκρανία καταλήφθηκε από ένα νέο ρωσικό καθεστώς - τους Μπολσεβίκους. Η μπολσεβικική Ρωσία υιοθέτησε νόμο του πολεμικού κομμουνισμού που διέκοψε τη χρήση οποιωνδήποτε χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Ωστόσο, το 1921 σε όλη την Ουκρανία άρχισαν να ιδρύονται Κρατικές Τράπεζες της Ρωσικής ΣΟΣΔ, οι οποίες αργότερα μετατράπηκαν σε Κεντρική Τράπεζα της ΕΣΣΔ.
Πριν από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης κατά την περίοδο της ανοικοδόμησης, η Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας ήταν ένα δημοκρατικό υποκατάστημα της Κεντρικής Τράπεζας της ΕΣΣΔ, ενώ υπήρχε καταγεγραμμένος αριθμός τραπεζών με διάφορα καθεστώτα. Υπήρχαν περισσότερες από 15 τράπεζες υπουργικού καθεστώτος, πάνω από 20 τράπεζες κρατικών/συνεταιριστικών ιδρυμάτων, τράπεζες της Μόσχας στην Ουκρανία, τράπεζες με κρατικό καθεστώς. Επίσημα, η Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας ενεργούσε ως Κεντρική Τράπεζα της Ουκρανίας από τις αρχές του 1991. Όπως και τα ιδρύματα πολλών νέων ανεξάρτητων εθνών, αντιμετώπισε τρομερή οικονομική στενότητα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, που οδήγησε σε μια παρατεταμένη περίοδο υπερπληθωρισμού.
Ο πρώην πρόεδρος της Ουκρανίας Βίκτορ Γιούστσενκο ήταν Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας από τον Ιανουάριο του 1993 έως τον Δεκέμβριο του 1999, πριν γίνει πρωθυπουργός. Αργότερα, ο Σέρχι Αρμπούζοβ έγινε Πρωθυπουργός της Ουκρανίας για σύντομη θητεία το 2014, αφού ήταν διοικητής της Εθνικής Τράπεζας.
Στα τέλη Φεβρουαρίου/αρχές Μαρτίου 2022, μετά την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου στις 24 Φεβρουαρίου 2022, η Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας έκανε το εξαιρετικό βήμα δημιουργίας και προώθησης δύο ξεχωριστών λογαριασμών για τη λήψη δωρεών (εγχώριων και διεθνών) ως απάντηση στη ρωσική εισβολή της Ουκρανίας: ο ένας λογαριασμός είναι για την υποστήριξη του ουκρανικού στρατού,  και ο άλλος λογαριασμός είναι για την υποστήριξη του γενικού πληθυσμού με ανθρωπιστική βοήθεια. Στις 5 Μαρτίου, η ΕΤΟ ανέφερε ότι συγκέντρωσε «περισσότερα από 10 δισεκατομμύρια χρίβνια» (περίπου 350 εκατομμύρια δολάρια) για στρατιωτική και ανθρωπιστική βοήθεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουκρανιας Εθνικη Τραπεζα Κατηγορία:Τράπεζες της Ουκρανίας
Θέρμα Καρδίτσας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Εσεράνζ
Το Εσεράνζ (Εσερίνγκεν) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Τοποθεσίες της κοινότητας: Μολβάνζ (γερμανικά: Μόλβινγκεν).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Κώστας Ζαχαριάδης
Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2023.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1985 στο Χαλάνδρι. Ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές του στο λύκειο Μελισσίων και συνέχισε τις σπουδές του στην Αθήνα και το Μάντσεστερ.
Υπήρξε μέλος του Συνασπισμού από το 2003 και στη συνέχεια μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Την περίοδο 2005-2010 ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού, ενώ από το 2013 είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και από το 2022 μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει διατελέσει, επίσης, διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος από το 2015 έως το 2019.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών. Εκλέχθηκε δεύτερος με 22.701 ψήφους, εξασφαλίζοντας την εκλογή του στο Κοινοβούλιο. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 δεν κατάφερε να επανεκλεγεί.
Με απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., ο Κώστας Ζαχαριάδης θα διεκδικήσει το δημαρχιακό αξίωμα της Αθήνας ως επικεφαλής της παράταξης «Ανοιχτή Πόλη» στις αυτοδιοικητικές εκλογές τογ 2023.
Ερστρόφ
Το Ερστρόφ (Έρσντορφ) είναι κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Βλάντισλαβ ο Γραμματικός
Ο Βλάντισλαβ ο Γραμματικός (βουλγαρικά και σερβικά: Владислав Граматик) ήταν ένας Βούλγαρος Ορθόδοξος χριστιανός μοναχός, γραφέας (άτομο που λειτουργεί ως επαγγελματίας αντιγράφος), ιστορικός και θεολόγος που δραστηριοποιήθηκε στη μεσαιωνική Βουλγαρία και τη Σερβία, που θεωρείται μέρος τόσο του βουλγαρικού όσο και του σερβικού λογοτεχνικού σώματος. Οι συλλογές χειρόγραφών του αποτελούν μια συλλογή από μεταφράσεις και αυθεντικά βουλγαρικά και σερβικά κείμενα που δημιουργήθηκαν μεταξύ του 13ου και του 15ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Βλάντισλαβ γεννήθηκε κοντά στο 1420 στο χωριό Νόβο Μπρντο (σημερινό Κοσσυφοπέδιο), στο Σερβικό Δεσποτάτο. Το Νόβο Μπρντο έπεσε στα χέρια των Οθωμανών το 1455 και το Δεσποτάτο έπεσε το 1459. Οι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι έλαβε την εκπαίδευσή του στη σχολή του Κωνσταντίνου του Κοστένετς. Το 1455 μετακόμισε στο χωριό Μλάντο Ναγκοριτσάνε, βόρεια του Κουμανόβου. Ο Βλάντισλαβ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε ένα μοναστήρι στους πρόποδες του βουνού Σκόπσκα Κρνα Γκόρα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι έμεινε και στο μοναστήρι της Ρίλα. Εκεί, έγραψε το «Για τα Λείψανα του Αγίου Ιωάννη» (On St. John's Relics) και άλλα έργα για τον βούλγαρο προστάτη Άγιο Ιωάννη της Ρίλα.
Ο Κλάους Τροτ παρατηρεί ότι ο τρόπος γραφής του φέρει χαρακτηριστικά της σερβικής ομιλίας από την περιοχή του Νόβο Μπρντο. Η γλώσσα που χρησιμοποίησε, αν και αντικατοπτρίζει φωνητικά χαρακτηριστικά της Σερβίας, αντικατοπτρίζει επίσης τα βουλγαρικά μορφολογικά και συντακτικά χαρακτηριστικά.
Κληρονομιά
Θεωρείται μέρος του λογοτεχνικού σώματος της Σερβίας και της Βουλγαρίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σέρβοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Σέρβοι μεσαιωνικοί συγγραφείς Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορία του Κοσσυφοπεδίου
Δρυνιά
Η Δρυνιά είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Δρυνιά βρίσκεται σε απόσταση 26 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 545 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει με τη Δρύμου και τη Λάσα στα βόρεια, τη Μηλιά στα ανατολικά και νότια, το Πολέμι στα νότια και το Στρουμπί στα δυτικά.
Ονομασία
Η ονομασία της κοινότητας συνδέεται με την ονομασία της γειτονικής Δρύμου. Η ονομασία Δρύμου προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη δρυμός. Δρυμός σημαίνει τόπος με πολλούς δρύες. Η ονομασία της Δρυνιάς προέρχεται από τη λέξη δρυμιά, η οποία σημαίνει μικρό δάσος από δρύες.
Σε κάποιες πηγές η ονομασία της κοινότητας αναφέρεται ως Θρηνιά.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Δρούσια
Η Δρούσια, ή Δρούσεια, είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο. Παλιά ήταν το κεφαλοχώρι της περιοχής της Λαόνας, με Αστυνομικό Σταθμό μέχρι το 1983, και μεχρί σήμερα Δασικό Σταθμό και περιφερειακό Σχολείο. Αν και είναι, όπως και τα άλλα χωριά της περιχής, αμπελοχώρια, μεγάλο μέρος του είναι στο Δάσος Ακάμα. Σήμερα υφίστατε ως τουριστικό χωριό λόγο του δροσερού της Κλίματος και της Πανοραμικής της Θέας, και σε αυτό λειτουργούν αρκετά Ξενοδοχεία και Εστιατόρια.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της κοινότητας έφτασε στο αποκορύφωμα του το 1946 με σχεδον 1000 κατοικους, αποτελουντας απο τις αρχες της Αγγλοκρατιας μεχρί τοτε το 2ο μεγαλύτερο χωριο της Επαρχιας Παφου μετα την Πεγεια. Στη συνέχεια παρουσίαζε μείωση. Ωστόσο, στην τελευταία απογραφή πληθυσμού παρουσίασε αύξηση.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της κοινότητας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Εθνικό Μουσείο Οργανωμένου Εγκλήματος και Επιβολής του Νόμου
Το Εθνικό Μουσείο Οργανωμένου Εγκλήματος και Επιβολής του Νόμου ή ΕΜΟΕΕΝ (αγγλικά: National Museum of Organized Crime and Law Enforcement, γνωστό και ως Mob Museum) είναι μουσείο στο Λας Βέγκας της Νεβάδα που έχει ως στόχο την "διατήρηση αντικειμένων, ιστοριών που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα, καθώς και να διερευνήσει την ιστορία του εγκλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον ρόλο του στην διαμόρφωση των Ηνωμένων Πολιτειών και την οποία συνεισφορά του". Είναι το μεγαλύτερο και πληρέστερο μουσείο οργανωμένου εγκλήματος στις ΗΠΑ.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2012. Το κτίριο του μουσείου ήταν παλαιότερα δικαστήριο, στο οποίο είχαν λάβει χώρα καταθέσεις μπροστά από την Επιτροπή Κεφόβερ.
Εκθέματα
Το μουσείο διαθέτει διάφορα εκθέματα, όπως μέρος του τοίχου του γκαράζ, στο οποίο συνέβη η Σφαγή της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου, το κτίριο δικαστηρίου στο Λας Βέγκας, στο οποίο έλαβαν χώρα καταθέσεις μπροστά από την Επιτροπή Κεφόβερ, και πολλά άλλα.
Επιφανή ονόματα
Το μουσείο επίσης έχει "ξεχωρίσει" κάποια επιφανή άτομα που συσχετίζονται με το οργανωμένο έγκλημα (είτε στην αντιμετώπιση του, είτε στο ίδιο το οργανωμένο έγκλημα). Υπάρχουν εκθέματα που συσχετίζονται προσωπικά με αυτά τα άτομα. Αυτοί είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Μαφία Κατηγορία:Αμερικανική Μαφία
Το σύμπλεγμα Baader Meinhof
Το σύμπλεγμα Baader Meinhof (πρωτότυπος τίτλος: Der Baader Meinhof Komplex) είναι γερμανική ταινία του 2008 σε σκηνοθεσία του Ούλι Έντελ.
Αναφέρεται στη δράση της οργάνωσης RAF και βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Στέφαν Άουστ.
Η ταινία ήταν υποψήφια για το βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, όμως το βραβείο το πήρε το έργο Αναχωρήσεις.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά από το 1967 και δείχνει τη συγκρότηση της οργάνωσης, τις επιθέσεις της ενάντια σε πρόσωπα και δημόσια κτίρια και την ανησυχία των πολιτικών για τη δράση της. Τα μέλη της συλλαμβάνονται, δικάζονται και φυλακίζονται. Τότε αρχίζει η δεύτερη γενιά της RAF, της οποίας οι δράσεις δυσαρεστούν τα φυλακισμένα μέλη, τα οποία ένα-ένα βρίσκονται νεκρά ή τραυματισμένα στα κελιά τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Τσεχικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σουηδόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Πολιτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γερμανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μαρόκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς
O Αλίγια (ή Αλία) Ιζετμπέγκοβιτς (Alija Izetbegović, 8 Αυγούστου 1925 - 19 Οκτωβρίου 2003) ήταν Βόσνιος πολιτικός, ακτιβιστής, συγγραφέας και φιλόσοφος, ο οποίος το 1992 έγινε ο πρώτος Πρόεδρος της ανεξάρτητης Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1996. Από το 1996 μέχρι το 2000 ήταν μέλος του προεδρείου της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Έχει γράψει αρκετά βιβλία, με πιο αξιοσημείωτα το Ισλάμ ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση και την Ισλαμική Διακήρυξη.
Ο Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1925 στη πόλη Μποσάνσκι Σάματς, στη βόρεια Βοσνία. Κατάγεται από τον Ιζέτ Μπέη του Βελιγραδίου. Το 1928 η οικογένειά του μετακόμισε στο Σαράγιεβο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ, ο Ιζετμπέγκοβιτς συμμετείχε στην οργάνωση «Νεαροί Μουσουλμάνοι», ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στα Waffen-SS. Το 1946 καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση, αλλά είχε προλάβει να λάβει το πτυχίο νομικής από το πανεπιστήμιο του Σαράγεβο. Το 1970, δημοσίευσε ένα μανιφέστο με τον τίτλο Ισλαμική Διακήρυξη, στο οποίο εξέφραζε την άποψή του για τις σχέσεις Ισλάμ, κράτους και κοινωνίας. Οι αρχές απαγόρευσαν τη δημοσίευσή του, καθώς το θεωρούσαν ως κάλεσμα για την εφαρμογή της σαρίας στη Βοσνία. Το 1983 φυλακίστηκε για προώθηση εχθρικής προπαγάνδας, αλλά του δόθηκε χάρη το 1988. Το 1989 ίδρυσε το Κόμμα για Δημοκρατική Δράση, με το οποίο κέρδισε τη πλειοψηφία στις εκλογές του 1990 και εκλέχθηκε στο προεδρείο.
Αρχικά είχε συμφωνήσει να παραμείνει η Βοσνία ενωμένη με τη Γιουγκοσλαβία, και αργότερα, ενώ αρχικά είχε συμφωνήσει, εγκατέλειψε τη συμφωνία της Λισαβόνας σύμφωνα με την οποία η Βοσνία θα γινόταν ένα τριεθνικό κράτος με καντόνια, αντιτιθέμενος σε οποιοδήποτε σχέδιο διαχωρισμού της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Το 1992 διοργάνωσε δημοψήφισμα ανεξαρτησίας, παρά τις αντιδράσεις των Σέρβων, το οποίο υπερψηφίστηκε με 99,4 %. Στη συνέχεια το τεταμένο κλίμα οδήγησε στον Πόλεμο της Βοσνίας, ενώ χειροτέρευσαν και οι σχέσεις Βοσνίων-Κροατών με αποτέλεσμα την ένοπλη σύγκρουση μεταξύ τους. Το 1994, υπέγραψε τη συμφωνία της Ουάσινγκτον με τον Κροάτη πρόεδρο Φράνιο Τούτζμαν και το 1995 τη συμφωνία του Ντέιτον, με την οποία έληξε ο πόλεμος της Βοσνίας και οδήγησε στη δημιουργία της ομοσπονδίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και τη Σερβική Δημοκρατία. Η έρευνα του ICTY που ήταν σε εξέλιξη διακόπηκε με το θάνατό του το 2003.
Ο γιος του, Μπακίρ Ιζετμπέγκοβιτς (γ. 1956), είναι επίσης πολιτικός και έχει εκλεγεί στο προεδρείο της χώρας.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Βόσνιοι συγγραφείς
Επαρχία Μπολσεουκόφσκι
Η Επαρχία Μπολσεουκόφσκι (ρωσικά: Большеуко́вский райо́н) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις 32 στην Περιφέρεια Ομσκ της Ρωσίας. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της περιφέρειας. Η επαρχία καλύπτει έκταση 9.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το διοικητικό κέντρο είναι το Μπολσίγιε Ούκι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η επαρχία είχε πληθυσμό 8.174 κατοίκων. Στην απογραφή του 2002 η επαρχία είχε πληθυσμό 9.707 κατοίκων, ενώ στην Σοβιετική απογραφή του 1989 η επαρχία είχε πληθυσμό 11.130 κατοίκων. Ο πληθυσμός του Μπολσίγιε Ούκι αντιστοιχεί στο 50,9% του πληθυσμού της επαρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όμπλαστ του Ομσκ
Πλειόκαινος εποχή
Το Πλειόκαινο ή Πλειόκαινος Εποχή (σύμβολο PO ) είναι η γεωλογική εποχή η οποία εκτείνεται από τα 5,333 μέχρι τα 2,58 εκατομμύρια χρόνια πριν το σήμερα. Είναι η δεύτερη και νεότερη εποχή της Νεογενούς περιόδου της Καινοζωικής εποχής. Η Πλειόκαινος εποχή ακολουθεί τη Μειόκαινο και την ακολουθεί η Πλειστόκαινος. Πριν την αναθεώρηση του 2009, το Πλειόκαινο περιλάμβανε και το γελασιάνο στάδιο (2,588 με 1,806 εκατομμύρια χρόνια πριν), αλλά μετακινήθηκε στο πλειστόκαινο, όπου πλέον βρίσκονται όλες οι πρόσφατες μείζονες εποχές των παγετώνων. Επισήμως, το Πλειόκαινο χωρίζεται σε δύο στάδια, το Πιατσέντζιο (3,600-2,58 εκατομμύρια χρόνια πριν) και Ζάγκλιο (5,333-3,600 εκατομμύρια χρόνια πριν).
Σε αυτή τη γεωλογική εποχή, η Νότια Αμερική συνδέθηκε με τη Βόρεια Αμερική με το ισθμό του Παναμά, καθιστώντας δυνατή την ανταλλαγή ειδών ζώων ανάμεσα στις δύο ηπείρους, τερματίζοντας την απομόνωση της Νότιας Αμερικής. Η δημιουργία του ισθμού επηρέασε την παγκόσμια θερμοκρασία, καθώς τα ζεστά ισημερινά ωκεάνια ρεύματα αποκόπηκαν και άρχισε ο κύκλος ψύξης του Ατλαντικού από τα νερά του Αρκτικού και του Ανταρκτικού ωκεανού. Επίσης, η σύγκρουση της Αφρικής με την Ευρώπη δημιούργησε τη Μεσόγειο, αποκόπτοντας τα υπολείμματα της Τηθύως. Το όριο ανάμεσα σε Μειόκαινο και Πλειστόκαινο είναι και η χρονική στιγμή της κρίσης αλατότητας της Μεσσίνας. Η θερμοκρασία στο μέσο πλειόκαινο ήταν 2-3°C ψηλότερα από τη σημερινή και η στάθμη των ωκεανών 25 μέτρα ψηλότερα. Η δημιουργία του παγετωνικού καλύμματος Γροιλανδίας άρχισε πριν 3 εκατομμύρια έτη.
Στο ύστερο Πλειόκαινο εμφανίστηκαν οι πρώτοι αυστραλοπίθηκοι.
Κάρπη Καρδίτσας
Η Κάρπη είναι πολύ μικρός οικισμός του Αηδονοχωρίου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 32 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τους Σοφάδες (έδρα του δήμου) και 37 χλμ. Ν.-ΝΑ. από την Καρδίτσα και είναι κτισμένο στις πλαγιές του όρους Βουλγάρα σε υψόμετρο 850 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1961, με την παλιά της ονομασία Μαυρονέρια, όταν προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αηδονοχωρίου. Το 1962 μετονομάστηκε σε Κάρπη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με το Αηδονοχώρι και τα Θέρμα αποτελούν την κοινότητα Αηδονοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μενελαΐδας του δήμου Καρδίτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 2 κάτοικοι ενώ το 1981 και το 1991 ήταν 33 και 23 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Λεζ Ετάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Η μεγάλη σκακιέρα
Η μεγάλη σκακιέρα (The Grand Chessboard: American Primacy and Its Geostrategic Imperatives) είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι το οποίο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1997 και αναφέρεται στην Γεωστρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών που θα πρέπει να ακολουθήσουν στην Κεντρική Ασία.
Ο Μπρζεζίνσκι αποφοίτησε με διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ το 1953 και έγινε καθηγητής Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Τζον Χόπκινς. Αργότερα διετέλεσε Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1977 έως το 1981, υπό τη διοίκηση του Προέδρου Τζίμι Κάρτερ.
Μεγάλο μέρος της ανάλυσης του Μπρζεζίνσκι ασχολείται με τη γεωστρατηγική στην Κεντρική Ασία, εστιάζοντας στην άσκηση εξουσίας στην ευρασιατική περιοχή σε ένα μετασοβιετικό περιβάλλον. Στο κεφάλαιό του αφιερωμένο σε αυτό που αναφέρεται ως «Ευρασιατικά Βαλκάνια», χρησιμοποιεί τη Θεωρία Χάρτλαντ του Χάλφορντ Τζ. Μακίντερ.
Περιεχόμενο
thumb|340px|Η [[Ευρασία.]] Ο Μπρζεζίνσκι, μεταχειρίζεται τον χάρτη της Ευρασίας ως μία ζωντανή σκακιέρα, με τα κράτη να αποτελούν τα πιόνια του, ενώ η γεωπολιτική και η γεωστρατηγική, με την έννοια της στρατηγικής διαχείρισης γεωπολιτικών συμφερόντων, είναι τα μεθοδολογικά εργαλεία του με τα οποία επιχειρεί μέσα από ένα πλέγμα υποθέσεων όχι μόνο να αναλύσει την δικαιολογητική βάση των επιχειρημάτων του, αλλά και να προβλέψει το μέλλον.
Για να αναπαραστήσει ακριβέστερα το παιχνίδι που έχει στηθεί πάνω στον χάρτη της Ευρασίας, ο Μπρζεζίνσκι διαχωρίζει τα κράτη σε «γεωστρατηγικούς παίκτες» και σε «γεωπολιτικούς άξονες» ή αλλιώς κράτη – κλειδιά.
Κατά τον Μπρεζίνσκι, Γεωστρατηγικοί παίκτες θεωρούνται η Γαλλία, η Γερμανία, η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία ενώ αποκλείονται η Μεγάλη Βρετανία, η Ιαπωνία και η Ινδονησία, ενώ Γεωπολιτικοί άξονες θεωρούνται η Ουκρανία, το Αζερμπαϊτζάν, η Νότια Κορέα, η Τουρκία και το Ιράν.
Υποδοχή
Το βιβλίο έλαβε κριτική από τους The New York Times, Kirkus Reviews, Foreign Affairs, και άλλες εκδόσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικά βιβλία
Θεοδόσιος Παυλίδης
Ο Θεοδόσιος Παυλίδης (Theodosios Pavlidis, γενν. 8 Σεπτεμβρίου 1934) είναι Ελληνοαμερικανός επιστήμονας υπολογιστών, σήμερα Διακεκριμένος Ομότιμος Καθηγητής της επιστήμης υπολογιστών του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης στο Στόνυ Μπρουκ.
Σπουδές
Ο Θ. Παυλίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, από όπου το 1957 πήρε πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ, από όπου πήρε μεταπτυχιακό τίτλο Master of Science το 1962 και διδακτορικό το 1964.
Σταδιοδρομία
Ο Παυλίδης δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, προσληφθείς ως επίκουρος καθηγητής το 1964, και προαχθείς σε αναπληρωτή καθηγητή το 1968 και σε καθηγητή α΄ βαθμίδας το 1975. Το 1980 έγινε μέλος του τεχνικού προσωπικού των Εργαστηρίων AT&T Bell στο Μάρεϊ Χιλ του Νιου Τζέρσεϊ. Το 1982 έγινε αρχισυντάκτης του ερευνητικού περιοδικού IEEE Transactions on Pattern Analysis and Machine Intelligence (PAMI) και παρέμεινε σε αυτή τη θέση ως το 1986. Ο Παυλίδης επέστρεψε στη διδασκαλία το 1986 και το 1995 έγινε Διακεκριμένος Καθηγητής, μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2001.
Ο Παυλίδης έχει συγγράψει αρκετά βιβλία και πολλά άρθρα και ερευνητικές εργασίες σε κορυφαία περιοδικά της ειδικότητάς του. Επιπλέον, το όνομά του εμφανίζεται σε 15 θεμελιωμένα διπλώματα ευρεσιτεχνίας στις ΗΠΑ.
Θηλυκόντας Εύβοιας
Ο Θηλυκόντας είναι τοποθεσία και ακατοίκητος οικισμός στην κεντρική Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας κοντά στην Νεροτριβιά, ο οποίος αναφέρεται για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στο Δήμο Διρφύων-Μεσσαπίων. Μαζί με την Νεροτριβιά, τη Δάφνη, την Θεοτόκο και το Κακοπέρατο αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεροτριβιάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μεσσαπίων.
Φιλ Φόντεν
Ο Φοντέν αποφοίτησε από τις ακαδημίες της Μάντσεστερ Σίτι και αγωνίστηκε για πρώτη φορά επαγγελματικά το 2016. Το 2017 κέρδισε το χρυσό παπούτσι στο παγκόσμιο κύπελλο Κ-17 με την εθνική Αγγλίας Κ-17. Επίσης το 2017 κέρδισε το βραβείο Νεαρής Προσωπικότητας του έτους για τον αθλητισμού του BBC. Έκτοτε, ο Φόντεν έχει πραγματοποιήσει πάνω από 100 εμφανίσεις με το σύλλογο, κερδίζοντας 8 τρόπαια, ενώ έγινε και ο νεαρότερος παίκτης που έχει κερδίσει τη Πρέμιερ Λιγκ. Το 2019 κέρδισε το δεύτερό του πρωτάθλημα και έγινε ο νεαρότερος σκόρερ του συλλόγου στο Τσάμπιονς Λιγκ και ο νεαρότερος Άγγλος παίκτης που ήταν βασικός και σκόραρε στη φάση των αποκλεισμών της διοργάνωσης.
Ο Φόντεν έχει εκπροσωπήσει την Αγγλία σε πολλά επίπεδα νέων, σκοράροντας 19 γκολ σε 51 συμμετοχές. Η πρώτη του κλήση στην εθνική Αντρών έγινε τις 25 Αυγούστου 2020 και ακολούθησε η πρώτη του συμμετοχή στις 5 Σεπτεμβρίου 2020, σε αγώνα εναντίον της Ισλανδίας για το Κύπελλο των Εθνών.
Στις 5 Ιουνίου 2021, στην ανακοίνωση των ετήσιων βραβείων που δίνουν μετά το τέλος της σεζόν, δηλαδή για τη σεζόν 2020–21, αναδείχθηκε κορυφαίος νέος ποδοσφαιριστής της σεζόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Αγία Τριάδα Μαγνησίας
Η Αγία Τριάδα Μαγνησίας αναφέρεται στα εξής χωριά:
Ετίνγκ
Το Ετίνγκ (Έτινγκεν, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Έτινγκε) είναι μία κοινότητα στο Νομό Μοζέλ της Διοικητικής Περιοχής Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Το χωριό ανήκει στο Παιύ ντε Μπιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Αγγειοσάρκωμα
Το αγγειοσάρκωμα είναι σπάνιος και επιθετικός καρκίνος, ο οποίος ξεκινά από τα ενδοθηλιακά κύτταρα που επενδύουν τα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων ή των λεμφικών αγγείων. Δεδομένου ότι είναι κατασκευασμένα από αγγειακή επένδυση, μπορούν να εμφανιστούν οπουδήποτε και σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά οι ηλικιωμένοι επηρεάζονται συχνότερα και το δέρμα είναι η πιο προσβεβλημένη περιοχή, με περίπου το 60% των περιπτώσεων να είναι δερματική. Συγκεκριμένα, το τριχωτό της κεφαλής αποτελεί το ~50% των περιπτώσεων αγγειοσαρκώματος, αλλά αυτό εξακολουθεί να είναι <0,1% όλων των όγκων της κεφαλής και του τραχήλου. Δεδομένου ότι το αγγειοσάρκωμα είναι ένας γενικός όρος για πολλούς τύπους όγκων που ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό ως προς την προέλευση και τη θέση, μπορεί να εμφανιστούν πολλά συμπτώματα, από εντελώς ασυμπτωματικά έως μη ειδικά συμπτώματα όπως δερματικές βλάβες, έλκος, δύσπνοια και κοιλιακό άλγος. Η προσβολή πολλαπλών οργάνων κατά τη στιγμή της διάγνωσης είναι συχνή και καθιστά δύσκολη την εξακρίβωση της προέλευσης και τον τρόπο αντιμετώπισής του.