cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαλακοπή Πυλαίας
Τοπωνύμιο
Οι πρώτοι κάτοικοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, ήταν Μικρασιάτες πρόσφυγες από την Μαλακοπή Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας, μετά την Ανταλλαγή Πληθυσμών, την περίοδο 1923-1924. Σε ανάμνηση της πατρίδας τους, ονόμασαν τον συνοικισμό Μαλακοπή.
Γεωγραφία
ΣΒρίσκεται στα νοτιοανατολικά του κέντρου και καταλαμβάνει μικρό τμήμα στα ανατολικά της Τούμπας. . υνορεύει στα βορειοανατολικά με το συνοικισμό Κωνσταντινοπολιτών και το δάσος του Σέιχ Σου, στα Νότια με τον κεντρικό συνοικισμό της Πυλαίας, τμήματα της Κάτω Τούμπας και της Χαριλάου. Την περιοχή διασχίζουν δυο ρέματα, το ρέμα Σταγειρίτη και η περιφερειακή τάφρος. Παράλληλα στην περιφερειακή τάφρο βρίσκεται το λεγόμενο "ανάχωμα", που χρησιμεύει ως πεζόδρομος και τόπος αναψυχής, λόγω της βλάστησης. Η περιοχή νότια του αναχώματος αναφέρεται και ως "Κάτω Μαλακοπή"
Μεταφορές
Η περιοχή της Μαλακοπής συγκοινωνιακά εξυπηρετείται από τις λεωφορειακές γραμμές 14 και 12 (προς Κέντρο) και 30 (προς Χαριλάου, Ντεπό και Τριανδρία), καθώς και από τα τοπικά λεωφορεία του Δήμου Πυλαίας.
Εκπαίδευση
Λειτουργούν 3 Δημοτικά Σχολεία (105ο, 21ο και 109ο Δημοτικό Θεσσαλονίκης), 2 Γυμνάσια (1ο και 2ο Γυμνάσιο Μαλακοπής) και 2 Λύκεια (10ο και 12ο Γενικό Λύκειο Θεσσαλονίκης).
Αθλητισμός
Βορειοανατολικά του κτιριακού συγκροτήματος του 105ου Δημοτικού Σχολείου βρίσκεται το γήπεδο του «Ποδοσφαιρικoύ Ομίλου Μαλακοπής». Το γήπεδο είναι του Δήμου Θεσσαλονίκης και δίνεται άδεια σε όποια τοπική ομάδα ποδοσφαίρου θέλει να κάνει προπόνηση. Οι ομάδες που προπονούνται είναι η ΑΕΕΤ(Ελπίδα Τούμπας), τα Λιονταράκια, τα Αετόπουλα, κ.α.
Θρησκεία
Επίσης επί της οδού Σταγειρίτη βρίσκεται ο Ιερός Ναός Αγίου Χριστοφόρου.
Ύδρευση
Η περιοχή της Μαλακοπής υδροδοτούνταν από περιφερειακό δίκτυο υδροδότησης μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου 2008, οπότε και συνδέθηκε απευθείας με το ενιαίο δίκτυο της Ε.Υ.Α.Θ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Θεσσαλονίκης
Jeep Gladiator (JT)
Το Jeep Gladiator είναι ένα αγροτικό pick-up φορτηγάκι που παράγεται από την Jeep / Chrysler από το 2019 μέχρι σήμερα. Το φορτηγό είναι αρκετά δημοφιλές και φτιάχνεται στο ίδιο σασί με το Jeep Wrangler. Πλέον έχει πουλήσει 15.000 αντίτυπα και συνεχίζει να πουλάει καλά. Το αγροτικό είναι ο διάδοχος του Jeep Comanche, το οποίο σταμάτησε να παράγεται παγκοσμίως το 1992 / 1993.
Ραφίκ Χαρίρι
Ο Ραφίκ Χαρίρι (1 Νοεμβρίου 1944 – 14 Φεβρουαρίου 2005, αραβικά: رفيق بهاء الدين الحريري, αγγλικά: Rafiq Hariri) ήταν επιχειρηματίας και πρωθυπουργός του Λιβάνου από το 1992 έως το 1998 και ξανά από το 2000 μέχρι την παραίτησή του στις 20 Οκτωβρίου 2004.
Jeep Gladiator (JT)
Το Gladiator κυκλοφορεί σαν ένα «ημι-πολυτελές αγροτικό» σε σχέση με το πιο πολύ «φορτηγίσιο» Comanche. Το φορτηγάκι πουλιέται σαν διπλοκάμπινο μέχρι τώρα, αν και μια μονοκάμπινη αρχίζει να σχεδιάζεται από τον Όμιλο της Stellantis.
Ραφίκ Χαρίρι
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χαρίρι γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1944 στην πόλη Σιδώνα (αραβικά: Σάιντα) του Λιβάνου και καταγόταν από ταπεινή οικογένεια Σουνιτών Μουσουλμάνων. Τα μαθητικά και γυμνασιακά του χρόνια τα πέρασε στη γενέθλια πόλη του, ενώ σπούδασε αργότερα διοίκηση επιχειρήσεων στο Αραβικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού.
Jeep Gladiator (JT)
Το φορτηγό συνεχίζει να κρατάει την παράδοση της Jeep με τα αγροτικά pick-up να φτιάχνονται στην πλατφόρμα από τα SUV της εταιρείας αντί να γίνεται το αντίστροφο.
Αναφορές
Gladiator (JT) Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Φορτηγό
Ραφίκ Χαρίρι
Επιχειρηματική δράση
Οι επιχειρηματικές δραστηριότητές του στη Σαουδική Αραβία και η στενή συνεργασία του με τον Σαουδάραβα βασιλιά Χαλίντ (Khalid, 1913 – 1982) κατέστησαν τον Χαρίρι αποκλειστικό ανάδοχο όλων των κατασκευστικών έργων της σαουδικής βασιλικής οικογένειας.
Ο Χαρίρι ίδρυσε πολυκλαδική κατασκευαστική εταιρεία στη Σαουδική Αραβία, ενώ η επιχειρηματική σταδιοδρομία του ως κατασκευαστή μεγάλων έργων απογειώθηκε κατά την περίοδο της ραγδαίας πετρελαϊκής ανάπτυξης και της ανόδου της τιμής του πετρελαίου. Οι συνθήκες αυτές απέφεραν στον Χαρίρι σημαντικά οικονομικά οφέλη, έτσι ώστε να αναδειχθεί σε λίγα χρόνια σε ένα από τους μεγαλύτερους δισεκατομμυριούχους του κόσμου.
Δολοφονία του Χαρίρι
left|thumb|200px|Μνημείο στο σημείο της δολοφονίας του Ραφίκ Χαρίρι στη Βηρυτό, 2010 Στις 14 Φεβρουαρίου 2005, ώρα 12.56 μ.μ., ενώ ο Χαρίρι κατευθυνόταν από τη Βουλή στην κατοικία του, δολοφονήθηκε στη Βηρυτό, όταν η αυτοκινητοπομπή του, αποτελούμενη από πέντε θωρακισμένες Mercedes, ανατινάχτηκε απέναντι από το παραλιακό ξενοδοχείο Σαιν Τζωρτζ (Saint George Hotel) της λιβανικής πρωτεύουσας. Ως εκρηκτική ύλη χρησιμοποιήθηκαν 1.200 κιλά μίγματος τροτύλης (ΤΝΤ), που σχημάτισε στο οδόστρωμα άνοιγμα τριών μέτρων βάθους και δέκα μέτρων πλάτους.
Μαζί με τον Χαρίρι σκοτώθηκαν άλλα είκοσι-δύο άτομα, φρικτά διαμελισμένα και απανθρακωμένα, μεταξύ των οποίων ο στενός φίλος του και πρώην Υπουργός Εθνικής Οικονομίας Bassel Fleihan (ο οποίος επέζησε για άλλες 64 ημέρες, νοσηλευόμενος με βαριά εγκαύματα σε νοσοκομείο του Παρισιού), οι επτά σωματοφύλακές του και δεκατέσσερις περαστικοί πολίτες.
Οι έρευνες για τη δολοφονία του πρώην πρωθυπουργού του Λιβάνου Ραφίκ Χαρίρι συνεχίζονται μέχρι και σήμερα από «Ειδικό Δικαστήριο του Λιβάνου» (Special Tribunal for Lebanon), το οποίο στις πρώτες δύο εκθέσεις του αναφέρεται ότι η κυβέρνηση και οι μυστικές υπηρεσίες της Συρίας ενδέχεται να συνδέονται με τη δολοφονία του.
Ο θάνατος του Χαρίρι είχε ως συνέπεια δραματικές πολιτικές αλλαγές στο Λίβανο, που οδήγησαν στη λεγόμενη «Επανάσταση των Κέδρων» (και την απόσυρση των συριακών στρατευμάτων από το Λίβανο. right|thumb|250px|Ο τάφος του Ραφίκ Χαρίρι στη Βηρυτό, 2010 Ο Ραφίκ Χαρίρι ετάφη μαζί με τους σωματοφύλακές του σε ένα απέριττο χώρο δίπλα στο νεόκτιστο Τζαμί Μουχάμαντ Αλ-Αμίν (Muhammad Al-Amin Mosque) στην ιστορική Πλατεία των Μαρτύρων της Βηρυτού, το οποίο οικοδομήθηκε με κεφάλαια του ίδιου και εγκαινιάστηκε στις 17 Οκτωβρίου 2008 από το γιο του και μετέπειτα πρωθυπουργό του Λιβάνου Σαάντ Χαρίρι.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Λιβάνου Κατηγορία:Λιβανέζοι επιχειρηματίες
Επαρχία Γκαραμπεκεβούλ
Η επαρχία Γκαραμπεκεβούλ είναι επαρχία στην περιφέρεια Λεμπάπ στο νοτιοανατολικό Τουρκμενιστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Γκαραμπεκεβούλ.
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1997-1998
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1997-1998 κατακτήθηκε από την Ίντερ Μιλάνου, που κέρδισε στον ιταλικό τελικό την ομάδα της Ρώμης Σ.Σ. Λάτσιο.
Επαρχία Γκαραμπεκεβούλ
Γκαραμπεκεβουλ
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1997-1998
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2012-2013
Το πρωτάθλημα Ελλάδας χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2012−13 ήταν το 20ο από την καθιέρωση της Α1 και διεξήχθη με την συμμετοχή οκτώ ομάδων. Στην κανονική περίοδο αγωνίστηκαν σε δύο γύρους των επτά αγώνων. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες της τελικής βαθμολογίας προκρίθηκαν στα πλέι οφ για τον τίτλο του πρωταθλητή. Ο ΠΑΟΚ επικράτησε στους τελικούς επί της Ορμής και κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία του.
Αποτελέσματα
* Οι Ελπίδες Δράμας συμπλήρωσαν δύο μηδενισμούς την 8η αγωνιστική και αποβλήθηκαν από το πρωτάθλημα (με κόκκινους χαρακτήρες οι αγώνες που κατοχυρώθηκαν στα χαρτιά).
* Ο Γ.Α.Σ. Καματερού, ελλείψει ενδιαφέροντος, δεν μετέβη στην Άρτα για τον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής ενάντια στην τοπική Αναγέννηση και μηδενίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2012 2013 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2012 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2013
Οτάκου
Οτάκου (おたくή オタク, Χέπμπορν Otaku) αποκαλούνται στην Ιαπωνία οι φανατικοί οπαδοί των άνιμε, των μάνγκα και των βιντεοπαιχνιδιών. Στα ιαπωνικά, ο όρος οτάκου έχει αρνητικές υποδηλώσεις, ενώ στα αγγλικά και άλλες γλώσσες, ο όρος έχει μεγαλύτερη ελαστικότητα. Μερικοί οπαδοί πιστεύουν ότι έχει θετικές ενώ άλλοι πιστεύουν ότι έχει αρνητικές υποδηλώσεις, ειδικά στα φόρουμ του Ίντερνετ. Ο όρος Ιαπωνόφιλος χρησιμοποιείται συχνά για να περιγραφεί ο οτάκου. Συχνά, ο όρος οτάκου χρησιμοποιείται ως αυτοπεριγραφή από τους οπαδούς των άνιμε.
Οτάκου και Weeaboos
Weeaboo ή Wapanese (Wannabe Japanese) είναι ένας αρνητικός χαρακτηρισμός που περιγράφει όλους τους Οτάκου χωρίς Ιαπωνική προέλευση, κατά κανόνα Καυκάσιους. Πολλοί από αυτούς τελικά φτάνουν σε σημείο να απαρνηθούν την εθνική τους ταυτότητα και να παριστάνουν τους Ιάπωνες ενώ δεν είναι. Η κύρια διαφορά των Οτάκου και των Weeaboos είναι ότι οι Ιάπωνες δεν γίνεται να είναι Weeaboos (εφόσον είναι ήδη Ιάπωνες).
Παραπομπές
Κατηγορία:Fandom Κατηγορία:Κοινωνία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ορολογία anime και manga Κατηγορία:Επανοικειοποιημένες λέξεις
No One Like You (Live)
Το "No One Like You" (Live) είναι η ζωντανή ηχογράφηση του No One Like You  στο World Wide Live. Είναι το μόνο single του άλμουμ. Όλα τα κομμάτια του single είναι απο τη συναυλία.
Κομμάτια
Maxi Single
Προσωπικό
Κατηγορία:Τραγούδια των Scorpions
Πίτερ Άρνο
Ο Πίτερ Άρνο (Peter Arno, γεννημένος Curtis Arnoux Peters, Jr., Νέα Υόρκη, ΗΠΑ, 8 Ιανουαρίου 1904 – 22 Φεβρουαρίου 1968) ήταν Αμερικανός δημιουργός κόμικς και μουσικός. Απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Yale, εργάσθηκε αρχικά ως σχεδιαστής για μία κινηματογραφική εταιρεία πριν αναλάβει να φιλοτεχνεί εικονογραφημένες ιστορίες στο πολύ-περιοδικό «The New Yorker» δημιουργώντας συνολικά 99 εξώφυλλα από το 1925 έως το θάνατό του, καθορίζοντας, εν πολλοίς ο ίδιος, τη φυσιογνωμία του περιοδικού και επηρεάζοντας, μέσω αυτού, την κουλτούρα των αναγνωστών της Νέας Υόρκης. Ήταν νυμφευμένος από το 1927 με Lois Long, δημοφιλή συντάκτρια υπεύθυνη για θέματα μόδας, με την οποία απέκτησε μία κόρη (1928). Χώρισαν, ωστόσο, δύο χρόνια μετά (1930) κι ο Άρνο έκανε δεύτερο γάμο στα 1935, αυτή τη φορά με τη Mary Livingston Lansing, όμως και αυτός ο γάμος του τερματίσθηκε στα 1939. Τότε ο Άρνο αποσύρθηκε σε μία φάρμα έξω από τη Νέα Υόρκη, ασχολούμενος με διάφορα χόμπι. Πέθανε από εμφύσημα σε ηλικία 64 ετών και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Kensisco της Valhalla, προαστίου της Ν. Υόρκης. Το 2015 ο εκπρόσωπος του περιοδικού, Roger Angell, χαρακτήρισε τον Άρνο σαν την πρώτη ιδιοφυΐα του εντύπου. Τον Απρίλιο του 2016 ο εικονογράφος του New Yorker, Michael Maslin, εξέδωσε τη βιογραφία του Άρνο, με τίτλο: «Peter Arno: The Mad Mad World of The New Yorker's Greatest Cartoonist » που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Regan Arts».
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί δημιουργοί κόμικς
Τρεμετουσιά
Η Τρεμετουσιά είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Νίκος Βαβούδης
Ο Νίκος Βαβούδης ή Ράικο (1906-1951) ήταν ηγετικό στέλεχος του κομμουνιστικού κινήματος. Ήταν γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, μαχητής των Διεθνών Ταξιαρχιών στον Ισπανικό Εμφύλιο, σύνδεσμος στον ΕΛΑΣ στην τελευταία περίοδο της Κατοχής και ασυρματιστής στην Αθήνα του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και αμέσως μετά τη λήξη του, όπου και αυτοκτόνησε το 1951 για να μην πιαστεί ζωντανός από τις αρχές.
Νεανικά Χρόνια - Ένταξη στο ΚΚΕ
Ο Νίκος Βαβούδης γεννήθηκε το 1906 (ή το 1903) στη Ρωσία. Ο πατέρας του καταγόταν από το Μανταμάδο της Λέσβου και η μητέρα του ήταν Ρωσίδα. Στα πρώτα του χρόνια εγκαταστάθηκε στο Μανταμάδο και όταν ενηλικιώθηκε πήγε στον Πειραιά. Δούλευε ως βυρσοδέψης. Στο Πειραιά έγινε στέλεχος του εργατικού κινήματος όπου εκλέχτηκε γραμματέας του Ενωτικού Εργατικού Κέντρου Πειραιά.
Απόδραση από τις φυλακές της Αίγινας και φυγή στη Σοβιετική Ένωση
Συνελήφθη το 1933 βάση του Ιδιώνυμου, καταδικάστηκε σε 4 χρόνια φυλάκιση και κλείστηκε στις φυλακές της Αίγινας. Τον Μάιο του 1934 απέδρασε από τις φυλακές της Αίγινας μαζί με άλλα εφτά μέλη του ΚΚΕ. Οι άλλοι εφτά δραπέτες ήταν οι: Απόστολος Κλειδωνάρης, πρώην βουλευτής του Ενιαίου Μετώπου Εργατών Αγροτών το 1932, Δημήτρης Σακαρέλος, συνδικαλιστής, Ε. Θωμάζος, ναυτεργάτης, Τζανής Φλαράκος, τσαγκάρης, Μόσχος Δουλγέρης, Αβραάμ Δερβίσογλου και Κώστας Σαρίκας.
Οι οχτώ δραπέτες των φυλακών της Αίγινας φυγαδεύτηκαν με πλοίο στη Σοβιετική Ένωση με τη βοήθεια του ΚΚΕ και της Σοβιετικής πρεσβείας. Ο Βαβούδης στη Μόσχα φοίτησε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής (ΚΟΥΤΒ).
Ισπανικός εμφύλιος
Πήρε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας, ως αξιωματικός του Ελληνικού λόχου "Νίκος Ζαχαριάδης" στο Βαλκανικό Τάγμα «Δημητρώφ» των Διεθνών Ταξιαρχιών (μαζί με τους Σακαρέλο, Δεληγιάννη κ.α) στο πλευρό του «Δημοκρατικού Στρατού Ισπανίας». Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού Ισπανίας πέρασε στη Γαλλία και από εκεί τελικά στην ΕΣΣΔ.
2ος Παγκόσμιος Πόλεμος
Στη Σοβιετική Ένωση εντάχθηκε στο μηχανισμό της Κομμουνιστικής Διεθνούς και αργότερα στάλθηκε για να βοηθήσει την Αντίσταση της Γιουγκοσλαβίας και τον παρτιζάνικο στρατό του Τίτο. Τον Ιούλιο του 1944 ήρθε στην Έλεύθερη Ελλάδα ως μέλος της Σοβιετικής αποστολής στον ΕΛΑΣ. Χρησιμοποιήθηκε από το ΚΚΕ στον κεντρικό μηχανισμό παράνομης ραδιοσύνδεσης στη Σόφια.
Ασυρματιστής στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ
Ο Νίκος Βαβούδης δούλεψε στο μηχανισμό των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ στην Αθήνα ως ασυρματιστής, εξασφαλίζοντας την επικοινωνία των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ με την έδρα της ΚΕ που βρισκόταν εκτός Ελλάδας. Ο Βαβούδης εντοπίστηκε από την Ασφάλεια τον Νοέμβρη του 1951 σε σπίτι στην Καλλιθέα, όπου σε κρύπτη είχε εγκαταστήσει ασύρματο. Αυτοκτόνησε για να αποφύγει τη σύλληψη του αφού πρώτα κατέστρεψε σημαντικά έγγραφα και τον ασύρματο. Εκείνη την εποχή διεξαγόταν στην Αθήνα η δίκη του Μπελογιάννη και των συντρόφων του για κατασκοπεία.
Υστεροφημία
Ο τότε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης τον κατάγγειλε ως πράκτορα και την αυτοκτονία του ως εικονική σε μια λογική και αυτοπροστασίας του παράνομου μηχανισμού. Ο Ζαχαριάδης και άλλα στελέχη του ΚΚΕ όπως η Έλλη Παππά πίστευαν μέχρι και το θάνατο τους ότι ήταν χαφιές. Αν και δεν υπάρχει απόφαση διαγραφής του από το ΚΚΕ, με απόφαση του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ στις 25 Ιουλίου του 1952 ο Βαβούδης χαρακτηρίστηκε ως χαφιές. Η 7η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (18-24 Φεβρουαρίου 1957) καθώς και αποφάσεις του Π.Γ του ΚΚΕ το 1958 αναίρεσαν τους προηγούμενους χαρακτηρισμούς και το 2011 αποκαταστήθηκε πλήρως με εκδηλώσεις μνήμης και στη γενέτειρα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος
Επαρχία Γκόκντεπε
Η επαρχία Γκόκντεπε (Gökdepe etraby, Гɵкдепе этрабы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Αχάλ του Τουρκμενιστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Γκόκντεπε.
Παραπομπές
Γκοκντεπε
Γενέθλιον της Κωνσταντινούπολης
Με το όνομα Γενέθλιον της Κωνσταντινούπολης εορτάζεται κατ΄ έτος από τους Χριστιανούς στις 11 Μαΐου η ανάμνηση των εγκαινίων "της θεοφυλάκτου και θεομεγαλύντου Κωνσταντινουπόλεως, εξαιρέτως ανακειμένης την προστασία της Παναχράντου και Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας και παρ΄ Αυτής διασωζομένης".
Είναι γνωστό, πως όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο πρώτος χριστιανός Αυτοκράτορας, επέλεξε την πόλη του Βυζαντίου ως νέα πρωτεύουσα, έκτισε σε αυτή πολύ μεγαλύτερη πόλη, ονομάζοντάς την Νέα Ρώμη· οι επόμενοι την ονόμασαν Κωνσταντινούπολη. Όταν τελείωσε την περιτείχιση και καθόρισε τους χώρους των δημοσίων κτιρίων και εκκλησιών, αφιέρωσε την πόλη στην Θεοτόκο. Κατά τη χριστιανική παράδοση ο Αυτοκράτορας, θέλοντας να ευχαριστήσει τον Θεό που τον αξίωσε σ΄ αυτό το έργο, στις 11 Μαΐου του 330 τέλεσε λιτανεία με προεξάρχοντα τον τότε επίσκοπο Αλέξανδρο και με την πάνδημη συμμετοχή του λαού. Ακολούθησαν επίσημες τελετές και αγώνες και ο λαός έφθασε στον Φόρο, όπου εκεί έστησε τον ανδριάντα του Αυτοκράτορα. Στο βάθρο του ανδριάντα τοποθέτησαν 12 καλάθια, εντός των οποίων υπήρχαν τεμάχια άρτου από αρτοκλασία.
Έκτοτε καθιέρωσε η Εκκλησία να εορτάζει κατ΄ έτος την ημέρα αυτή την ανάμνηση εκείνης της εορτής.
Στις 12 Μαΐου του 2010 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ευρισκόμενος στην Κοινότητα Ποτηρά Αντιφωνητού, όπου χοροστάτησε κατά τη Θεία Λειτουργία που τελέσθηκε στο Ναό του Αγίου Γεωργίου, αναφερόμενος στην επέτειο των εγκαινίων της Κωνσταντινουπόλεως, δήλωσε μεταξύ άλλων.
Υμνολογία
Κατηγορία:Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Μέγας Κωνσταντίνoς
Σοφοκλής
μικρογραφία|398x398εσ|Οιδίπους επί Κωλωνώ - (Giroust) Ο Σοφοκλής (496 π.Χ.- 406 π.Χ.) (Αρχαία Ελληνικά: Σοφοκλῆς ὁ Σοφίλλου ὁ ἐκ Κολωνοῦ) ήταν αρχαίος Έλληνας τραγωδός της κλασικής εποχής από την Αθήνα. Μαζί με τον Αισχύλο και τον Ευριπίδη, αποτελούν τους μόνους τραγικούς ποιητές των οποίων έχουν σωθεί ολοκληρωμένα έργα. Σύμφωνα με αρχαίες μαρτυρίες, φαίνεται ότι συνέγραψε περίπου 123 έργα από τα οποία παραδίδονται ολοκληρωμένες μόνο επτά τραγωδίες.
Βίος
Γεννήθηκε στον Ίππιο Κολωνό της Αθήνας. Ήταν γιος του Σοφίλλου, εύπορου Αθηναίου που είχε εργοστάσιο μαχαιροποιίας, και διαπαιδαγωγήθηκε ανάλογα με την οικονομική του άνεση. Έλαβε επιμελημένη αγωγή και παιδεία. Διδάχθηκε μουσική από τον περίφημο μουσικοδιδάσκαλο Λάμπρο και ανέπτυξε αρμονικά τις σωματικές και ψυχικές του δυνάμεις. Δεκαπενταετής, ήταν ο κορυφαίος του χορού των εφήβων που πήρε μέρος στον εορτασμό της νίκης για τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Συνδέθηκε στενά με πολιτικές και πνευματικές προσωπικότητες της εποχής, όπως με τον Περικλή, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και κατέλαβε διάφορα υψηλά αξιώματα στην πολιτική, στις θρησκευτικές λατρείες και στις τέχνες.
Τα έτη 443-442 π.Χ. ήταν ταμίας της αττικής ναυτικής συμμαχίας. Και από το 441 έως το 440 π.Χ. διοικούσε μαζί με τον Περικλή το στόλο στην επίθεση κατά της Σάμου, όπου εσφάγησαν όλοι οι άνδρες του νησιού. Το 428 ήταν πάλι στρατηγός με τον Θουκυδίδη και το 413 ήταν μέλος της ολιγαρχικής κυβέρνησης της Αθήνας. Είχε ένα γιο με τη Νικοστάτη, ο οποίος έγινε επίσης ποιητής, αλλά και ένα εξώγαμο γιο, που τον ονόμασαν κι αυτόν Σοφοκλή, ο οποίος απεδείχθη σημαντικότερος συγγραφέας από τον έτερο γιο του. Ο μεγάλος τραγικός ποιητής εισήγαγε στην Αθήνα τη λατρεία του Ασκληπιού και τιμήθηκε με το προσωνύμιο Δεξίων, επειδή δεξιώθηκε τον θεό στο σπίτι του. Η πρώτη γιορτή πριν τελειώσει το Ασκληπιείο κάτω απ' την Ακρόπολη των Αθηνών, έγινε στον περίβολο της οικίας του. Γράφει μάλιστα έναν παιάνα για τον Ασκληπιό [1].
Έργο
Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε το 468 π.Χ. σε δραματικό αγώνα όπου ο Σοφοκλής αντιμετώπισε τον κατά 30 χρόνια μεγαλύτερό του τραγωδό Αισχύλο, τον οποίο ο Σοφοκλής εκτιμούσε και σεβόταν, και πήρε την πρώτη του νίκη. Εκτιμάται ότι παρουσίασε σε διαγωνισμούς περί τις 30 τετραλογίες, με περίπου 20 από τις οποίες απέσπασε την πρώτη θέση και σύμφωνα με μαρτυρίες, δεν πήρε ποτέ την τρίτη θέση σε διαγωνισμό. Πρέπει όμως να συνεκτιμηθεί ότι ο Σοφοκλής ήταν στους Αθηναίους πολύ δημοφιλής, λόγω και των πολιτικών και θρησκευτικών δραστηριοτήτων του, σε αντίθεση με τον νεώτερο φίλο του, τον Ευριπίδη, ο οποίος ήταν μάλλον αντιπαθής λόγω του απομονωμένου τρόπου ζωής του.
Ο Σοφοκλής συνέγραψε 123 τραγωδίες, είναι όμως γνωστές κατ' όνομα οι 114, από τις οποίες έχουν διασωθεί μόνο 7 ολοκληρωμένες, ανάμεσά τους η Αντιγόνη (περί το 442) και Ηλέκτρα (περί το 413). Άλλα έργα του που έχουν διασωθεί είναι Τραχίνιαι, Οιδίπους Τύραννος, Αίας, Φιλοκτήτης, Οιδίπους επί Κολωνώ. Στο επίκεντρο των έργων τού Σοφοκλή βρίσκεται το άτομο, το οποίο έρχεται σε αναπόφευκτη, τραγική και ένοχη σύγκρουση με την τάξη που εκπροσωπούν οι θεοί. Αν και ιδιαίτερα ευσεβής στη ζωή του ο Σοφοκλής, πράγμα που επηρεάζει τα έργα του, δίνει μεγαλύτερο βάρος στην ανθρώπινη στάση έναντι αυτής των θεών, παρότι το πεπρωμένο των ανθρώπων είναι αναπόδραστα προδιαγεγραμμένο από τις βουλές των θεών, οι οποίες δεν είναι όμως πια αυθαίρετες και τυχαίες, όπως σε παλαιότερους τραγικούς, αλλά σκόπιμες και μελετημένες.
Από τα αποσπάσματα που έχουν σωθεί, σημαντικός είναι ένας πάπυρος που διασώζει μεγάλο τμήμα από το σατυρικό δράμα Ιχνευταί, το οποίο αναφέρεται στην ιστορία της κλοπής των βοδιών του Απόλλωνα από τον Ερμή. Άλλες τραγωδίες από τις οποίες έχουν σωθεί κάποια αποσπάσματα είναι ο Ευρύπυλος, η Νιόβη, οι Σκύριοι, η Πολυξένη, ο Θησέας, η Φαίδρα, οι Λήμνιαι και ο Τηρεύς.
Κατάλογος έργων
μικρογραφία|400x400εσ|Προτομή του Σοφοκλή έξω από τον [[Εθνικός Κήπος|Εθνικό Κήπο]] Οι σωζόμενοι τίτλοι των έργων του είναι οι :
Άργος και Μυκήναι
(Ίναχος)
Διάφορα
Υπάρχουν επίσης τμήματα από τα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί ποιητές
Πόλη του Μεξικού
Η Πόλη του Μεξικού (ισπανικά: Ciudad de México, CDMX ή απλά México) είναι η πρωτεύουσα του Μεξικού. Είναι το σημαντικότερο οικονομικό, βιομηχανικό και πολιτιστικό κέντρο στη χώρα και, με 8.851.080 κατοίκους το 2010, η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της χώρας. Εντούτοις, η μητροπολιτική περιοχή του Μεξικού (Zona Metropolitana del valle de México) ενσωματώνει 58 παρακείμενους δήμους του κρατιδίου Μεξικο και έναν δήμο του κρατιδίου Ιδάλγο. Tο 2005 η μητροπολιτική περιοχή του Μεξικού είχε πληθυσμό 19,2 εκατομμυρίων, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στο δυτικό ημισφαίριο και τη δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο. Το 2005 αυτή ταξινομήθηκε ως η πλουσιότερη αστική συσσώρευση ΑΕΠ στον κόσμο. Επίσης, η Πόλη του Μεξικού ήταν η ομοσπονδιακή περιοχή (Distrito Federal στα ισπανικά συντομ. "D.F.", που ακολουθούσε επίσημα στο όνομα της μητροπολιτικής περιοχής). Τα ηφαίστεια Ποποκατέπετλ (Popocatépetl) και Ιστακσίουατλ (Iztaccíhuatl) περιβάλλουν την πόλη.
Ιστορία
thumb|Η μητροπολιτική περιοχή Για την ιστορία πριν από την ισπανική κατοχή βλέπε και Τενοτστιτλάν
Η Πόλη του Μεξικού βρίσκεται στην κοιλάδα του Μεξικού αποκαλούμενη επίσης Κοιλάδα Ανάουακ (Anáhuac), μια μεγάλη κοιλάδα στα υψηλά οροπέδια στο κέντρο του Μεξικού, σε ένα ύψος 2.240 μέτρων. Στηρίχτηκε αρχικά από τους Αζτέκους το 1325 σε ένα νησί της λίμνης Τέξκοκο (Texcoco). Η πόλη καταστράφηκε σχεδόν εντελώς στην πολιορκία το 1521, ξανασχεδιάστηκε και επανοικοδομήθηκε στα επόμενα έτη μετά από ισπανικά αστικά πρότυπα.
Το 1524 καθιερώθηκε ο δήμος της Πόλης του Μεξικού, γνωστός τότε ως Μέξικο-Τενοτστιτλάν, και από 1585 είναι επίσημα γνωστός ως Ciudad de México. Η μητροπολιτική περιοχή δημιουργήθηκε το 1824 και ενσωμάτωσε διάφορους δήμους, ένας από τους οποίους ήταν ο δήμος της Πόλης του Μεξικού. Δεδομένο ότι η πόλη άρχισε να αυξάνεται, κατάπιε όλους τους άλλους δήμους σε μια μεγάλη αστική περιοχή. Το 1928 όλοι οι δήμοι μέσα στην ομοσπονδιακή περιοχή καταργήθηκαν, μια δράση που άφησε ένα κενό στο νομικό καθεστώς της Πόλης του Μεξικού έναντι της ομοσπονδιακής περιοχής, ακόμα κι αν για τους περισσότερους πρακτικούς λόγους θεωρήθηκε παραδοσιακά η ίδια οντότητα. Το 1968 η πόλη φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Αδελφοποίηση πόλεων
Η Πόλη του Μεξικού έχει συνεργασίες με τις ακόλουθες πόλεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Βόρειας Αμερικής Μεξικου Πολη
Γιάνγκι-Μιρισκόρ
Το Γιάνγκι-Μιρισκόρ (Yangi Mirishkor/Янги Миришкор, Янги Миришкор) είναι αστικού τύπου οικισμός στην περιφέρεια Κασκαντάργιο στο Ουζμπεκιστάν. Είναι το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Μιρισκόρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Ουζμπεκιστάν
Κωνσταντίνος Κομνηνός Άγγελος
Ο Κωνσταντίνος Κομνηνός Άγγελος (1151 - μετά το 1199), Βυζαντινός αριστοκράτης και στρατηγός ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός των αυτοκρατόρων Ισαάκιου Β΄ Άγγελου και Αλέξιου Γ΄ Άγγελου. Ο Κωνσταντίνος Κομνηνός Άγγελος ήταν μεγαλύτερος γιος του Ανδρόνικου Άγγελου Βυζαντινού στρατιωτικού ηγέτη στη Μικρά Ασία και της Ευφροσύνης Κασταμονίτισσας (1125 - 1195). Ο πατέρας του Ανδρόνικος Άγγελος ήταν μικρότερος γιος του Κωνσταντίνου Αγγέλου γενάρχη του Οίκου των Αγγέλων με καταγωγή από τη Φιλαδέλφεια και της Θεοδώρας Κομνηνής της κόρης του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού του πρώτου Βυζαντινού αυτοκράτορα από τη Δυναστεία των Κομνηνών.
Ο ξάδελφος του σφετεριστής αυτοκράτορας Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός τον τύφλωσε αλλά όταν ο αδελφός του Ισαάκιος Β΄ τον ανέτρεψε και ανέβηκε στον θρόνο (1185) του έδωσε τον τίτλο του Σεβαστοκράτωρ. Παντρεύτηκε τη διετία 1169 - 1170 αλλά το όνομα και η οικογένεια της συζύγου του είναι άγνωστα, απέκτησε τουλάχιστον έναν γιο για τον οποίο η μόνη γνωστή πληροφορία που υπάρχει είναι ότι ήταν ένας από τους υποψηφίους για τον θρόνο (1199). Ο αυλικός ποιητής και Δρουγγάριος της Βίγλας Γρηγόριος Αντίοχος γράφει ότι την εποχή που κυβερνούσαν οι Μανουήλ Α΄ Κομνηνός και Αλέξιος Β΄ Κομνηνός είχε έντονη στρατιωτική δράση εναντίον των Σελτζούκων που κυβερνούσαν το Σουλτανάτο του Ρουμ.
Υποστήριξη στον Ανδρόνικο Α΄ Κομνηνό
Την άνοιξη του 1182 η αυτοκράτειρα Μαρία της Αντιόχειας και ο πρωθυπουργός της Αλέξιος Κομνηνός έστειλαν τον πατέρα του Κωνσταντίνου να αντιμετωπίσει τον Ανδρόνικο έναν αντάρτη ξάδελφο του συζύγου της. Ο Ανδρόνικος Άγγελος έφτασε στη Νικομήδεια και τον υποστήριξε ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού της πόλης. Ο Ανδρόνικος Άγγελος ηττήθηκε από τον επαναστατικό στρατό στον Χάραξ παρά το γεγονός ότι οι επαναστάτες ήταν "ένα ασύντακτο πλήθος χωρικών ανίκανοι να πολεμήσουν και Παφλαγόνες στρατιώτες με αρχηγό έναν ευνούχο χωρίς στρατιωτική εμπειρία" όπως περιγράφει ο Νικήτας Χωνιάτης. Μετά την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη ο Ανδρόνικος κατηγορήθηκε για δωροδοκία και με τη συμβουλή των έξι γιων του όλοι σύμφωνα με τον Χωνιάτη "νέοι στην καρδιά και γενναίοι" κλείστηκε στα ανάκτορα του στα Τείχη της Κωνσταντινούπολης. Ο Ανδρόνικος με ολόκληρη την οικογένεια του δραπέτευσε για τη Βιθυνία όπου ενώθηκε με τον Ανδρόνικο Κομνηνό. Ο Ανδρόνικος Κομνηνός ενισχυμένος με την υποστήριξη του ξαδέλφου του μετέβη στη Χαλκηδόνα και από εκεί έφτασε μέσω του Βόσπορου στην Κωνσταντινούπολη. Ο Μέγας Δουξ διοικητής του Βυζαντινού ναυτικού Ανδρόνικος Κοντοστέφανος και οι οπαδοί του Ανδρόνικου Κομνηνού άνοιξαν τις πύλες και τον όρισαν αντιβασιλιά του ανήλικου Αλέξιου Β΄.
Εξορία και τύφλωση
Οι ίδιοι ευγενείς που βοήθησαν στην άνοδο του Ανδρόνικου Κομνηνού στην εξουσία στράφηκαν πολύ γρήγορα εναντίον του επειδή ο νέος αυτοκράτορας από την αρχή έδειξε τις προθέσεις του να μην τηρήσει τις υποσχέσεις του. Ο Ανδρόνικος Κομνηνός και η οικογένεια του έχασαν όλα τα προνόμια που είχαν επί Μανουήλ A΄ και αποφάσισαν να τον ανατρέψουν. Η συνωμοσία αποκαλύφτηκε γρήγορα, ο Ανδρόνικος Κοντοστέφανος και τέσσερις γιοι του, ο πρωθυπουργός Βασίλειος Δούκας Καματηρός και πολλοί άλλοι ευγενείς συνελήφθησαν και τυφλώθηκαν αλλά ο Ανδρόνικος Κομνηνός δραπέτευσε με την οικογένεια του. Ο Χωνιάτης περιγράφει ότι ο Ανδρόνικος και οι γιοι του βρήκαν μια βάρκα γεμάτη αμφορείς, την ανέτρεψαν, ανέβηκαν πάνω και δραπέτευσαν για την Άκρα. Ο Κωνσταντίνος εξαντλήθηκε σύντομα από την εξορία, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και έκλεισε ειρήνη με τον Ανδρόνικο Κομνηνό. Ο Ανδρόνικος αποφάσισε στη συνέχεια να εξοντώσει όλους τους διεκδικητές, αρχικά θανατώθηκε η αντιβασίλισσα Μαρία της Αντιόχειας και στη συνέχεια ο ίδιος ο μικρός Αλέξιος Β΄. Όταν έγιναν γνωστά τα γεγονότα οι μικρότεροι αδελφοί του Κωνσταντίνου Θεόδωρος και Ισαάκιος επαναστάτησαν αντίστοιχα στην Προύσα και τη Νίκαια. Ο Κωνσταντίνος συμμετείχε και ο ίδιος σε κάποια εξέγερση και τυφλώθηκε υπό τις διαταγές του αυτοκράτορα.
Τελευταία χρόνια
Με την άνοδο του αδελφού του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου πήρε τον τίτλο του Σεβαστοκράτορα. Ο ποιητής Γρηγόριος Αντίοχος έγραψε έναν ύμνο για το πρόσωπο του με στόχο τον διορισμό του σε κάποιο ψηλό αξίωμα αλλά μέχρι το τέλος της ζωής του ασχολήθηκε μόνο με φιλανθρωπίες. Η αντίδραση του όταν ανατράπηκε ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος από τον άλλο τους αδελφό Αλέξιο Γ΄ είναι άγνωστη. Ο Αλέξιος Γ΄ αρρώστησε την άνοιξη του 1199 από ουρική αρθρίτιδα και προέκυψε σοβαρό θέμα διαδοχής αφού ο ίδιος ο Αλέξιος δεν είχε γιους. Ο Κωνσταντίνος σαν μεγαλύτερος αδελφός είχε τα περισσότερα δικαιώματα αλλά ο ίδιος και δυο ακόμα αδελφοί του όπως περιγράφει ο Χωνιάτης είχαν τυφλωθεί και συνεπώς αποκλειστεί από τη διαδοχή. Τα επόμενα χρόνια της ζωής του Κωνσταντίνου και η ημερομηνία θανάτου του παραμένουν άγνωστα. Σε κάποια στιγμή έκανε δωρεά ένα πλούσιο αφιέρωμα με ένα ύφασμα που είχε παράσταση των Αρχαγγέλων, το αφιέρωμα λεηλατήθηκε στην Δ΄ Σταυροφορία και μεταφέρθηκε στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου στη Δημοκρατία της Βενετίας. Μια σφραγίδα του Κωνσταντίνου με τα σύμβολα του Σεβαστοκράτορα υπάρχει στο Μουσείο Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.
Βάνδαλοι
thumb|right|300px|Γερμανικές φυλές στα μέσα του 1ου αιώνα μ.Χ. Σε πράσινο χρώμα, η περιοχή των Βανδάλων. Οι Βάνδαλοι ήταν ανατολικογερμανική φυλή ή ομάδα φυλών, η οποία συναντάται για πρώτη φορά στη νότια Πολωνία, αλλά αργότερα μετακινήθηκε σε όλη την Ευρώπη ιδρύοντας βασίλεια στην Ισπανία και αργότερα στη Βόρεια Αφρική κατά τον 5ο αιώνα.
Πιστεύεται ότι κατά τη διάρκεια του 2ου αιώνα π.Χ. οι Βάνδαλοι μετανάστευσαν από τη νότια Σκανδιναβία στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Όντερ και Βιστούλα και γύρω στο 120 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στη Σιλεσία. Γύρω στο 330 μ.Χ. περιορίστηκαν από τους Γότθους στην Παννονία, όπου έλαβαν την άδεια να εγκατασταθούν από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Περίπου το 400 οι Βάνδαλοι εκδιώθηκαν και πάλι προς τα δυτικά, αυτή τη φορά από τους Ούννους, διασχίζοντας τον Ρήνο προς τη Γαλατία, μαζί με άλλες φυλές το 406.
Ιστορία
Βάνδαλοι ονομάστηκαν στους πρώτους χριστιανικούς χρόνους διάφορες γερμανικές φυλές και ιδιαίτερα οι Ασδίγοι και οι Σιλιγγοί. Στα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ. οι Βάνδαλοι μαζί με τους Αλανούς, νομαδική φυλή ιρανικής καταγωγής, ανέβηκαν τον ποταμό Δούναβη μέχρι τις πηγές του και τελικά ξεχύθηκαν στη Γαλατία και την λεηλάτησαν.
Το 439 μ.Χ. μετά από πολλούς αγώνες, κατέλαβαν την Καρχηδόνα και την έκαναν πρωτεύουσά τους. Δημιούργησαν στόλο και άρχισαν πειρατικές επιδρομές που έφτασαν έως και την Ελλάδα, όπου και προσπάθησαν να εισβάλουν στην Πελοπόννησο, αλλά ηττήθηκαν στην μάχη της Καινίπολης από τους κατοίκους της και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους. Η Κωνσταντινούπολη έστειλε εναντίον τους τον στρατηγό Άσπαρ με στρατό, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο Γιζέριχος, το 455, με ισχυρό πειρατικό στόλο, ήρθε στην Ιταλία και κατέλαβε τη Ρώμη. Οι στρατιώτες του λεηλάτησαν την πόλη επί δύο εβδομάδες και κατέστρεψαν με αγριότητα όλα τα έργα τέχνης: οικοδομήματα, αγάλματα, κομψοτεχνήματα κλπ. Η πράξη τους αυτή έμεινε στην ιστορία με το όνομα «βανδαλισμός» και από τότε έτσι ονομάζεται κάθε καταστροφή μνημείων πολιτισμού. Αρκετοί ασπάστηκαν τον Αρειανισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Τυνησίας Κατηγορία:Ύστερη Αρχαιότητα Κατηγορία:Ιστορία της Σαρδηνίας
DJ Shadow
Ο Τζος Ντέιβις (Joshua Paul "Josh" Davis, 29 Ιουνίου 1972), γνωστός ως DJ Shadow, είναι παραγωγός ηλεκτρονικής μουσικής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Hayward, Καλιφόρνια στις ΗΠΑ. Για πολλούς ο DJ Shadow θεωρείται ότι έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της instrumental hip hop μουσικής. Είχε κυκλοφορήσει μερικά κομμάτια με την Hollywood Records αλλά έγινε γνωστός το 1991 όταν κυκλοφόρησε κομμάτια με την Mo' Wax Records του James Lavelle. Το πρώτο του άλμπουμ, 'Endtroducing.....'(1996), έμεινε στο Guinness World Records σαν το πρώτο άλμπουμ φτιαγμένο ολόκληρο από samples ("First Completely Sampled Album").
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί
Χυτοσίδηρος
250px|right|thumb|Η περιοχή των χυτοσιδήρων στο μετασταθές διάγραμμα φάσεων Fe–C. Ο χυτοσίδηρος (κοινώς μαντέμι) είναι κράμα σιδήρου με άνθρακα σε περιεκτικότητα μεγαλύτερη από 2,1% κατά βάρος. Στην πραγματικότητα με τον όρο «χυτοσίδηρος» εννοείται μία οικογένεια κραμάτων τα οποία εκτός από άνθρακα, μπορεί να περιέχουν και άλλα στοιχεία όπως πυρίτιο, κ.λπ. Οι χυτοσίδηροι είναι εύθραυστοι σε σύγκριση με τον χάλυβα, αλλά παρουσιάζουν πιο καλή αντίσταση στην τριβή και την διάβρωση.
Παραγωγή
Ο πρωτογενής χυτοσίδηρος παράγεται με αναγωγή σιδηρομεταλλευμάτων σε υψικάμινο και χύνεται στην μορφή μικρών πλινθωμάτων, που αποκαλούνται «χελώνες» (αγγλ., pig iron). Με την ανάτηξη πρωτογενούς χυτοσιδήρου και την προσθήκη κραματικών στοιχείων παράγονται διάφορες ποιότητες χυτοσιδήρου που προορίζονται για διαφορετικές χρήσεις. Οι δευτερογενείς χυτοσίδηροι διακρίνονται συνήθως σε φαιούς (γκρίζους) και λευκούς, ανάλογα με το χρώμα που παρουσιάζουν οι επιφάνειες θραύσης τους και ανάλογα με την μορφή του άνθρακα που περιέχουν.
Ιδιότητες
right|200px|thumb|Υψικάμινοι της Bethlehem Steel στις ΗΠΑ. Στις υψικαμίνους παράγεται χυτοσίδηρος με την αναγωγή σιδηρομεταλλευμάτων. Η περιεκτικότητα του χυτοσιδήρου σε άνθρακα μπορεί να φτάσει και το 6,67% (σημείο δημιουργίας καθαρού σεμεντίτη: Fe3C), αλλά σπανίως ξεπερνά το 4,3% (ευτηκτικό σημείο του διαγράμματος φάσεων Fe–C). Εκτός από άνθρακα, οι κοινοί χυτοσίδηροι περιέχουν πυρίτιο (1–3%) και μαγγάνιο (~0,5%), ενώ υπάρχουν και ισχυρά κραματωμένοι χυτοσίδηροι με υψηλή περιεκτικότητα σε νικέλιο (4–20%) και χρώμιο (~3%).
Γενικά, οι χυτοσίδηροι παρουσιάζουν τα εξής χαρακτηριστικά :
Φαιός χυτοσίδηρος
200px|right|thumb|Ο φαιός χυτοσίδηρος αποτελεί ιδανικό υλικό για μερικά μαγειρικά σκεύη σαν την ρηχή κατσαρόλα της φωτογραφίας (διάμ. 26 cm). Ο φαιός ή γκρίζος χυτοσίδηρος (αγγλ., grey cast iron) παράγεται με την ανάτηξη πρωτογενούς χυτοσιδήρου, την προσθήκη πυριτίου και την αργή ψύξη του τήγματος. Η προσθήκη πυριτίου και η αργή ψύξη του τήγματος ευνοούν τον σχηματισμό γραφίτη, που είναι και η πλέον σταθερή φάση στο διάγραμμα Fe–C. Ένα άλλο κραματικό στοιχείο που ευνοεί τον σχηματισμό γραφίτη είναι το δημήτριο. Ο γραφίτης παίρνει την μορφή φύλλων μεταξύ των κόκκων του ευτηκτοειδούς περλίτη (εναλλασσόμενα φύλλα ή «λαμέλες» φερρίτη (α-Fe) – σεμεντίτη (Fe3C)). Όταν ο γραφίτης σπάει ,τρίβεται και γίνεται στερεό λιπαντικό. Για αυτόν τον λόγο λέγεται αυτολιπαινόμενος χυτοσίδηρος. Επιπλέον, το πυρίτιο και ο φώσφορος ταπεινώνουν το σημείο τήξης του χυτοσιδήρου και γι' αυτό συνυπολογίζονται στο λεγόμενο περιεχόμενο ισοδύναμου άνθρακα.
Ο γραφίτης κάνει τον χυτοσίδηρο πιο εύθραυστο, αλλά ταυτοχρόνως αυξάνει την ευκολία μηχανικής κατεργασίας (δρα ως λιπαντικό), την αντίσταση στην διάβρωση και την ικανότητα απορρόφησης κραδασμών. Οι φαιοί χυτοσίδηροι παρουσιάζουν επίσης υψηλή θερμική αγωγιμότητα και γι' αυτό χρησιμοποιούνται για την κατασκευή σκευών κουζίνας και φρένων.
Όλκιμος χυτοσίδηρος
200px|left|thumb|Ο όλκιμος χυτοσίδηρος παρουσιάζει χαρακτηριστική μικροδομή με τον γραφίτη να σχηματίζει σφαιροειδείς κόκκους. Ένας τυπικός όλκιμος χυτοσίδηρος περιέχει περίπου 3,3% C, 2,5% Si, 0,3% Mn και 0,03–0,05% Mg. Εκτός από τους απλούς όλκιμους χυτοσιδήρους, υπάρχουν και οι κραματωμένοι όλκιμοι χυτοσίδηροι, που περιέχουν υψηλά ποσοστά άλλων κραματικών στοιχείων όπως Ni, Cr, κ.ά. . Οι κραματωμένοι όλκιμοι χυτοσίδηροι υπόκεινται σε θερμική κατεργασία και διακρίνονται ανάλογα με την κύρια φάση τους (ωστενιτικοί, μπαινιτικοί, κ.λπ.). Ορισμένοι κραματωμένοι όλκιμοι χυτοσίδηροι παρουσιάζουν πολύ υψηλή εφελκυστική αντοχή που φτάνει και τα 1600 MPa (π.χ. ωστενιτικός όλκιμος χυτοσίδηρος ASTM A897 Grade 1600/1300/-).
Λευκοί χυτοσίδηροι
Ο λευκός χυτοσίδηρος (αγγλ., white cast iron) παράγεται με την ανάτηξη πρωτογενούς χυτοσιδήρου και την γρήγορη ψύξη του τήγματος. Η ταχεία ψύξη του τήγματος προκαλεί τον σχηματισμό μετασταθούς σεμεντίτη (Fe3C) στα όρια των κόκκων περλίτη. Η προσθήκη χρωμίου ευνοεί επίσης τον σχηματισμό μετασταθούς σεμεντίτη.
Ο σεμεντίτης, που είναι λευκός, σπάζει εύκολα και γι' αυτό ο λευκός χυτοσίδηρος είναι πολύ ψαθουρός. Ωστόσο, εξαιτίας του σεμεντίτη, ο λευκός χυτοσίδηρος είναι πιο σκληρός σε σύγκριση με τον φαιό χυτοσίδηρο. Ο λευκός χυτοσίδηρος χρησιμοποιείται σε εφαρμογές που απαιτούν φθηνό και σκληρό υλικό, όπως π.χ. στην κατασκευή εξαρτημάτων για αντλίες, στην κατασκευή σφαιρών για σφαιρόμυλους λειοτρίβησης υλικών, κ.λπ. Λευκοί χυτοσίδηροι κραματωμένοι με χρώμιο χρησιμοποιούνται για την χύτευση αντικειμένων πολύ μεγάλων διαστάσεων, όπως π.χ. γιγαντιαίες προπέλες βάρους 10 τόνων.
Η ταχεία ψύξη τήγματος πρωτογενούς χυτοσιδήρου είναι δύσκολη όταν το καλούπι έχει μεγάλες διαστάσεις. Έτσι, συμβαίνει ορισμένα αντικείμενα φτιαγμένα από χυτοσίδηρο να έχουν σκληρή επιφάνεια από λευκό χυτοσίδηρο και εσωτερικό από πιο μαλακό φαιό χυτοσίδηρο.
Ελατός ή μαλακτός χυτοσίδηρος
200px|right|thumb|Παλιό θερμαντικό σώμα («[[καλοριφέρ») φτιαγμένο από χυτοσίδηρο («μαντέμι»).]] Μια ειδική κατηγορία λευκού χυτοσιδήρου είναι ο ελατός ή μαλακτός χυτοσίδηρος (αγγλ., malleable iron), ο οποίος παράγεται με ανόπτηση κοινού λευκού χυτοσιδήρου στους 900°C. Κατά την διάρκεια της ανόπτησης, ο σεμεντίτης διασπάται σε γραφίτη, που σχηματίζει σφαιρίδια. Σε σύγκριση με τους όλκιμους χυτοσιδήρους, τα σφαιρίδια γραφίτη στον ελατό χυτοσίδηρο είναι πιο μικρά και πιο διάσπαρτα. Ο ελατός χυτοσίδηρος βρίσκει εφαρμογές στην παραγωγή μικρών χυτών αντικειμένων.
Γκι του Μονφόρ-Καστρ
O Γκυ, γαλλ. Guy (απεβ. 31 Ιανουαρίου 1228) από τον Οίκο του Μονφόρ λ'Αμωρί ήταν κύριος τού Καστρ και της Σιδώνας.
Συμμετοχή στη Γ΄ και Δ΄ Σταυροφορία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Σίμωνα Δ΄ κόμη του Μονφόρ και της Αμισί των Μπωμόν, κόρης και κληρονόμου τού Ροβέρτου 4ου κόμη τού Λέστερ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Σίμων Ε΄ κύριος τού Μονφόρ & κόμης τού Λέστερ.
Το 1189 έλαβε μέρος στην Γ΄ Σταυροφορία και μάλλον παρέμεινε στους Αγίους Τόπους ως το 1192, όταν ο Ριχάρδος Α΄ επέστρεψε στην Αγγλία. Από το 1220/1201 δρούσε μαζί με τον Σίμωνα Ε΄. Από το 1202 κατείχε τις κυριότητες τού Φερτέ-Αλαί, Κάστρ-αν-Αλμπιζουά & Μπρετενκούρ. Το έτος αυτό ο Γκυ και ο αδελφός του έφυγαν για την Δ΄ Σταυροφορία, αλλά διαφώνησαν με τους υπόλοιπους για την πολιορκία της Ζάρα (ήταν μία επίθεση σε Χριστιανική πόλη) και αρνήθηκαν να λάβουν μέρος στο σχέδιο αποκατάστασης τού Ισαακίου Β΄ Αγγέλου στον θρόνο της Κωνσταντινούπολης με αντάλλαγμα χρήματα και στρατό από τον γιο εκείνου Αλέξιο Δ΄.
Μετέβησαν στον Εμέρικ της Ουγγαρίας, όπου διαφώνησαν και με αυτόν· τελικά συνέχισαν οι δύο τους προς την Παλαιστίνη. Όταν έφθασαν στη Γιάφφα, έλαβαν μέρος στην εκστρατεία τού Αμαλρίκ Β΄ της Ιερουσαλήμ στη Γαλιλαία. Ο βασιλιάς αντάμειψε τις υπηρεσίες τού Γκυ, κανονίζοντας τον γάμο του με την Ελβίς του Ιμπελέν κυρία της Σιδώνος, χήρα τού Ρεζινάλ/Ρενώ κυρίου της Σιδώνας (η πόλη στα Γαλλικά ονομαζόταν Σαγκέτ/Σαέτ). Έγινε επίτροπος της Σιδώνας κατά την ανηλικιότητα τού Μπαλιάν Γκρενιέ, γιού τού Ρεζινάλ και της Ελβίς ως το 1210, οπότε μάλλον ο Μπαλάν ενηλικιώθηκε. Ο Γκυ συνέδραμε στη στέψη τού Ιωάννη κόμη τού Μπριέν ως βασιλιά της Ιερουσαλήμ το ίδιο έτος.
Σταυροφορία κατά των Αλβιγηνών
Το 1224 ο Αμωρί παραχώρησε τα εδάφη του στον Λουδοβίκο Η΄ της Γαλλίας, που σύντομα ήρθε να τα διεκδικήσει. Ο Γκυ τον συνέδραμε στην πολιορκία της Αβινιόν, μετά από την οποία ο βασιλιάς απεβίωσε κατά την επιστροφή. Αργότερα στη Σταυροφορία, στη μάχη τού Βαρίλ κοντά στο Παμιέ το 1228, ο Γκυ σκοτώθηκε. Η σορός του μεταφέρθηκε στο αββαείο τού Ωτ-Μπρυγιέρ για ταφή και στον κατάλογο των ενταφιασμένων εκεί αναφέρεται ο Γκυ κόμης τού Σαγκέτ (της Σιδώνας).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Ελβίς του Ιμπελέν κυρία της Σιδώνας, κόρη τού Μπαλιάν κυρίου του Ιμπελέν, Ναμπλούς & Καϋμόν και της Μαρίας Κομνηνής. Είχε τέκνα:
Έπειτα ο Γκυ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπριάν ντε Μπεν, χήρα τού Λάμμπερτ ντε Τυρύ κυρίου τού Λομμπέρ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μονφόρ-λ'Αμωρί
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1977-1978
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 1977-78 ξεκίνησε με τους αγώνες της πρώτης φάσης, στους οποίους μετείχαν εκατοντάδες σύλλογοι των τοπικών πρωταθλημάτων και τους διοργάνωσαν οι τοπικές ενώσεις. Η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ανέλαβε τη διοργάνωση από τη Β΄ φάση, στην οποία εντάχθηκαν και οι ομάδες της Β΄ Εθνικής, αλλά έγινε ξεχωριστή κλήρωση για τις ομάδες του βόρειου και του νότιου ομίλου. Από την Γ΄ φάση (των 32), που μετείχαν και οι ομάδες της Α΄ Εθνικής, η κλήρωση έγινε πανελλήνια. Ο τελικός διεξήχθη στις 5 Ιουνίου 1978 στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με αντιπάλους την ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε ο Ολυμπιακός για τρίτη συνεχόμενη σεζόν.
Πηγές
1978 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1977 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1978
Νικόλαος Καλλικούνης
Ο Νικόλαος Καλλικούνης (1862-1922) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου και ιατρός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Νησί της Μεσσηνίας στις 4 Δεκεμβρίου 1862. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1885. Μετέβη στη Γαλλία όπου συνέχισε τις σπουδές του επί τετραετία στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ και στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε επιμελητής της Παθολογικής Κλινικής, υπό τον καθηγητή Γεώργιο Καραμήτσα. Έγινε υφηγητής το 1896. Το 1901 διορίστηκε καθηγητής της Πειραματικής Φαρμακολογίας και διευθυντής του φαρμακολογικού εργαστηρίου. Την ακαδημαϊκή χρονιά 1906-1907 ήταν Κοσμήτωρ της Ιατρικής Σχολής. Διετέλεσε, επίσης, διευθυντής της «Αστυκλινικής».
Ο Νικόλαος Καλλικούνης ήταν εξάδελφος του εργοστασιάρχη Γεωργίου Καλλικούνη, ιδρυτή της ομώνυμης ιστορικής ποτοποιίας της Καλαμάτας. Αξιοποιώντας τις γνώσεις που είχε γύρω από τα φαρμακευτικά φυτά, ο Ν. Καλλικούνης φέρεται να βοήθησε το έργο του εξαδέλφου του, εισηγούμενος τη χρήση διαφόρων βοτάνων στη διαδικασία παρασκευής των ποτών.
Απεβίωσε στις 17 Οκτωβρίου 1922 στην Αθήνα. από καρκίνο του μεσαυλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες παθολόγοι Κατηγορία:Έλληνες φαρμακολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Οίκος του Όλντενμπουργκ
Ο Οίκος βρέθηκε σε εξέχουσα θέση όταν ο Κόμης Χριστιανός Α΄ του Όλντεντμπουγκ εξελέγη Βασιλιάς της Δανίας το 1448, της Νορβηγίας το 1450 και της Σουηδίας το 1457. Οι απόγονοί του συνεχίζουν την διακυβέρνηση της Δανίας από τότε έως σήμερα.
Ιστορία
Ιδρυτής του Οίκου ήταν ο πρώτος Κόμης του Όλντενμπουργκ Έγκιλμαρ Α΄. Ο απόγονος του Έγκιλμαρ, Κόμης Χριστιανός Α΄ στις 1 Σεπτεμβρίου 1448 έγινε Βασιλιάς της Δανίας. Ο Χριστιανός Α' είχε μακρινή συγγένεια με τον πρώην Βασιλιά Ερρίκο Ε΄ της Δανίας. Κλάδοι του Οίκου βρέθηκαν αργότερα στην εξουσία διαφόρων χωρών.
Επικεφαλής του Οίκου του Όλντενμπουργκ από το 1980 είναι ο Χριστόφορος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυλές μοναρχών και ευγενών
Αμμώνιος (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Δημήτριος Μουτζόπουλος
Ο Δημήτριος Μουτζόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός και βιομήχανος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Στεμνίτσα Αρκαδίας και εγκαταστάθηκε αργότερα στον Πειραιά. Αδερφός του ήταν ο Τρύφων Μουτζόπουλος. Υπήρξε ένας εκ των σημαντικότερων εμπόρων και βιομηχάνων του Πειραιά.
Ασχολήθηκε με την πολιτική εκλεγόμενος δημοτικός σύμβουλος και δήμαρχος Πειραιά (1866 - 1874). Κατά τη διάρκεια της θητείας του θεμελιώθηκε το «Ρολόι του Πειραιά», προκειμένου να στεγαστεί εκεί το Χρηματιστήριο Πειραιώς, όπου με δική του δαπάνη στην κορυφή του κτιρίου τοποθέτησε το ωρολόγιο. Μετά την λήξη της θητείας του μετοίκησε στην Αθήνα.
Στις εκλογές του 1881 εξελέγη βουλευτής Αττικής.
Γιος του ήταν ο Αθανάσιος Μουτζόπουλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Πειραιά
Πάνουκο
thumb|Ποταμός Πάνουκο γνωστός και ως Ρίο δε Κανόας Ο Πάνουκο (ισπανικά: Río Pánuco) είναι ποταμός στο Μεξικό, παρακλάδι του ποταμού Μοκτεσούμα στην κοιλάδα του Μεξικού και εκβάλει στο Κόλπο του Μεξικού.
Οι απαρχές του ποταμού χρησιμοποιούνται ως αποχετευτικό-υδρευτικό κανάλι για την Πόλη του Μεξικού. Από εκεί ορίζονται τα πολιτειακά σύνορα μεταξύ Ιδάλγο και Κερέταρο, καθώς κινείται προς το Σαν Λουίς Ποτοσί. Παίρνει το όνομα Πάνουκο όταν φτάσει στη Βερακρούς. Εκβάλλει στον Κόλπο στο Ταμπίκο και στη Σιουδάδ Μαδέρο στα σύνορα μεταξύ των Πολιτειών του Ταμαουλίπας και Βερακρούς
Έχει μήκος περίπου 500 χλμ, από τα οποία μόνο τα τελευταία 15 είναι πλωτά για μεγαλύτερα πλοία.
Ο Πάνουκο και οι παραπόταμοί του αποστραγγίζουν τμήματα των πολιτειών του Ταμαουλίπας, Σαν Λουίς Ποτοσί, Γκουαναχουάτο, Κερέταρο, Ιδάλγο, Μεξικό, Πουέμπλα, και το Βερακρούς
Σύμφωνα με τον Άτλαντα του Μεξικού, ο ποταμός Πάνουκο είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος ποταμός στο Μεξικό σε όγκο υδάτων και διαθέτει την έκτη μεγαλύτερη λεκάνη απορροής στο Μεξικό.
Αλέξανδρος Δουμάς (πατέρας)
Ο Αλέξανδρος Δουμάς (γαλλικά: Alexandre Dumas) ο πρεσβύτερος (24 Ιουλίου 1802 - 5 Δεκεμβρίου 1870) ήταν Γάλλος συγγραφέας, γνωστός κυρίως από τα ιστορικά του μυθιστορήματα τα οποία τον κατέστησαν έναν από τους πιο πολυδιαβασμένους Γάλλους συγγραφείς στον κόσμο. Πολλά από τα μυθιστορήματά του, όπως Ο Κόμης Μοντεχρήστος, Οι Τρεις Σωματοφύλακες, Μετά Είκοσι Έτη, κ.α., αρχικά είχαν δημοσιευθεί σε σειρές. Έγραψε επίσης θεατρικά έργα και άρθρα σε περιοδικά.
Βιογραφία
Το 1830 ο Δουμάς πήρε ενεργά μέρος στην Επανάσταση του Ιουλίου που ανέβασε στο θρόνο της Γαλλίας τον Δούκα της Ορλεάνης. Όσο κρατούσαν οι πολιτικές διαμάχες που προκάλεσε η άνοδος του Λουδοβίκου Φιλίππου, ο Δουμάς συμμετείχε ενεργά στον αγώνα. Καθώς το Παρίσι είχε ανάγκη από πυρομαχικά, προσφέρθηκε να πάει στο Σουασόν και να φέρει. Επρόκειτο για εξαιρετικά εμπιστευτική αποστολή, την οποία έβγαλε εις πέρας.
Στο μεταξύ, καθώς τα θεατρικά έργα άρχισαν να χάνουν την αγάπη του κοινού, ο Δουμάς στράφηκε προς το μυθιστόρημα. Οι Τρεις Σωματοφύλακες (1844) σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Και τότε καταπιάστηκε και με άλλα μυθιστορήματα: Μετά Είκοσι Έτη (1845), Βασίλισσα Μαργκό (1845), Οι Κορσικανοί Αδελφοί (1845), Ο Κόμης Μοντεχρήστος (1845-1846), Ο Ιππότης του Κόκκινου Σπιτιού (1845-1846), Ο Υποκόμης της Βραζελόνης (που περιλαμβάνει το διάσημο Το Σιδηρούν Προσωπείον) (1848), Η μαύρη τουλίπα (1850) κ.α. Οι φιλολογικές του επιτυχίες, που του έφεραν και μεγάλα κέρδη, παρέσυραν τον Δουμά σε μία σπάταλη και εξωφρενική ζωή, που του δημιούργησε πολλές δυσκολίες και ενοχλήσεις.
Τον Σεπτέμβριο του 1870, μετά από ένα ατύχημα που τον άφησε σχεδόν παράλυτο, ο Αλέξανδρος Δουμάς εγκαταστάθηκε στο σπίτι του γιου του, Αλέξανδρου Δουμά του νεώτερου, στο Πουί όπου και απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Το 2002 ο τάφος του μεταφέρθηκε στο Πάνθεον του Παρισιού, το μαυσωλείο όπου είναι θαμμένες λαμπρές προσωπικότητες της Γαλλίας.
Προσωπική ζωή
Την 1η Φεβρουαρίου 1840 ο Αλέξανδρος Δουμάς παντρεύτηκε την ηθοποιό Ιντά Φεριέ αλλά συνέχισε να συνάπτει σχέσεις και με άλλες γυναίκες, αποκτώντας περισσότερα από τέσσερα παιδιά. Ένα από αυτά τα παιδιά ήταν ο Αλέξανδρος Δουμάς ο νεώτερος, καρπός της σχέσης του με την Κατρίν Λεμπέ.
Κλοντ Σοτέ
Ο Κλοντ Σοτέ (γαλλικά: Claude Sautet) (23 Φεβρουαρίου 1924 - 22 Ιουλίου 2000) ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Γεννημένος στο Μοντρούζ της Γαλλίας, Ο Σοτέ σπούδασε αρχικά ζωγραφική και γλυπτική πριν παρακολουθήσει μαθήματα κινηματογράφου στο πανεπιστήμιο στο Παρίσι όπου ξεκίνησε την καριέρα του και αργότερα έγινε τηλεοπτικός παραγωγός.