cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ
Δραστηριότητα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία|Από το 1942 το γραφείο του Υπουργού για τα Κατεχόμενα Εδάφη της Ανατολικής Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ Το 1940 ο Ρόζενμπεργκ διορίστηκε επικεφαλής του Hohe Schule, του Κέντρου Εθνικοσοσιαλιστικών Ιδεολογικών και Εκπαιδευτικών Ερευνών. Από το αξίωμα αυτό δημιούργησε μια ειδική ομάδα με την ονομασία Sonderstab Musik και τη διέταξε να συλλεγούν τα καλύτερα μουσικά όργανα και οι αρτιότερες παρτιτούρες, για να χρησιμοποιηθούν στο μουσικό πανεπιστήμιο που σχεδίαζε να δημιουργήσει στο Λιντς της Αυστρίας. Προφανώς, πρώτα θύματα διαρπαγής ήταν και πάλι οι Εβραίοι, ανεξαρτήτως χώρας στην οποία βρίσκονταν. Τα προϊόντα συλλογής έπρεπε να αποστέλλονται αμέσως στο Βερολίνο.
Όταν η Γερμανία εισέβαλε στη Σοβιετική Ένωση, υπήρχε μια θεμελιώδης διαφορά από τις μέχρι τότε εκστρατείες στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες: Τα στρατεύματα της Βέρμαχτ ακολουθούσε μια στρατιά κομματικών οργάνων και αντίστοιχων μηχανισμών, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος που είχε τεθεί από τον Ρόζενμπεργκ (σε συνεργασία με τον Χίτλερ): Η εκδίωξη των Σοβιετικών και η μετατόπισή τους πέρα από τα Ουράλια, με σκοπό την απόκτηση «ζωτικού χώρου» (Lebensraum) από τους Αρίους Γερμανούς. Για τον καλύτερο συντονισμό όλων αυτών των ενεργειών, ο Ρόζενμπεργκ ανέλαβε τη θέση του Υπουργού Ανατολικών Εδαφών (Reichsministerium für die besetzten Ostgebiete). Η τακτική αυτή του «μισότρελου θεωρητικού» - όπως τον αποκαλεί ο Ρεϊμόν Καρτιέ είχε ως αποτέλεσμα να προκαλέσει την εχθρότητα των τοπικών πληθυσμών, ιδιαίτερα στην Ουκρανία, όπου το κλίμα ήταν σαφώς αντισταλινικό και οι Γερμανοί θα μπορούσαν ασφαλώς να το εκμεταλλευθούν. Αντίθετα, η αρχική φιλικότητα των Ουκρανών σύντομα μεταλλάχθηκε σε σφοδρό μίσος, από τις ενέργειες του υφισταμένου του Ρόζενμπεργκ, γκαουλάιτερ Έριχ Κοχ. Ο Ρόζενμπεργκ δήλωσε ότι «... οι Ρώσοι μας βλέπουν τώρα ως εχθρούς. Θα μας ευγνωμονούν, όμως, ύστερα από εκατό χρόνια, γιατί τους ξαναφέραμε στη φυσική τους κοιτίδα....» Ο Ρόζενμπεργκ, με την ανάληψη των νέων του καθηκόντων, αδυνατεί να λάβει μέρος αυτοπροσώπως στη Διάσκεψη της Βάνζεε, στην οποία τον εκπροσωπεί ο Άλφρεντ Μέιερ (Alfred Meyer). Αργότερα, στη Δίκη της Νυρεμβέργης, αρνήθηκε την ανάμιξή του στην Τελική Λύση του εβραϊκού ζητήματος.
Ο υπουργός καθόρισε τέσσερις περιοχές, στις οποίες θα κατανέμονταν οι κατακτημένες ανατολικές περιοχές και παρουσίασε το σχέδιο στον Χίτλερ. Θα δημιουργούνταν τέσσερις διοικητικές περιφέρειες (Reichskommissariats):
Από αυτές τις περιφέρειες δημιουργήθηκαν μόνον οι δύο πρώτες, στις οποίες τοποθετήθηκαν από τον υπουργό ως επικεφαλής οι Χάινριχ Λόζε (Heinrich Lohse) και Έριχ Κοχ (Erich Koch). Ο Ρόζενμπεργκ, εν τέλει, ήρθε σε ρήξη με την SS σχετικά με τον τρόπο μεταχείρισης των υπόδουλων στους Γερμανούς Σλάβων: Δεν επιδοκίμαζε ούτε τις εκτοπίσεις, ούτε την ωμή υποδούλωση ούτε τις γενοκτονίες που διέπρατταν οι SS, τις οποίες υποστήριζε ότι έπρεπε να επιφυλάσσουν μόνο στους Εβραίους. Όπως προαναφέρθηκε, θεωρούσε τους Σλάβους "σχεδόν Αρίους", που μπορούσαν να ενσωματωθούν στο Ράιχ.
Ως συνέπεια αυτών των αντιλήψεων, ο Ρόζενμπεργκ εξήγγειλε την κατάργηση των συλλογικών αγροκτημάτων (κολχόζ) και με νόμο του 1942 αποκατέστησε την καλλιέργεια σε «οικογενειακά αγροκτήματα», προσπαθώντας να πάρει τον πληθυσμό με το μέρος των Γερμανών. Η αποκολλεκτιβοποίηση αυτή, όμως, δεν συνεπαγόταν και απελευθέρωση των αγροτών, οι οποίοι θα έπρεπε να παραδίνουν στους Γερμανούς τις ίδιες ποσότητες αγαθών που παρέδιδαν και στα Σοβιέτ. Η παραγωγή υπό τις πολεμικές και νομικές συνθήκες προφανώς μειώθηκε, προκαλώντας τη μήνι του Χέρμαν Γκέρινγκ, που απαίτησε να παραμείνουν τα κολχόζ. Ο ίδιος ο Χίτλερ χαρακτήρισε «ηλίθια» την αναδιανομή της γης.
right|thumb|200px|Δίκη της Νυρεμβέργης: [[Άλφρεντ Γιοντλ (αριστερά), Χανς Φρανκ (κέντρο), Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ (δεξιά)]]
Τέλος του Πολέμου. Δίκη και καταδίκη
Με τη Σοβιετική προέλαση και ανακατάληψη των σοβιετικών εδαφών από τον Κόκκινο Στρατό, η θέση του Υπουργού Ανατολικών Εδαφών έπαυσε να υφίσταται. Ο Ρόζενμπεργκ επέστρεψε στη Γερμανία, αλλά συνελήφθη από τους Συμμάχους και παραπέμφθηκε να δικαστεί στη Δίκη της Νυρεμβέργης, με τις κατηγορίες της συνωμοσίας κατά της ειρήνης, του σχεδιασμού και εκτέλεσης επιθετικού πολέμου, των εγκλημάτων πολέμου και των εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας. Βρέθηκε ένοχος και για τις τέσσερις κατηγορίες και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό. Η ποινή εκτελέστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1946 στη Νυρεμβέργη, όπως και για όλους τους καταδικασμένους σε θάνατο σε αυτή τη δίκη. Ο άλλος εγκληματίας πολέμου, Έριχ Κοχ, κατάφερε να διαφύγει και τα ίχνη του χάθηκαν.
Προσωπική ζωή
Ο Ρόζενμπεργκ παντρεύτηκε το 1915 με την Εσθονή Χίλντα Λεέσμαν, με την οποία διαζεύκτηκε το 1923. Δύο χρόνια αργότερα δηλαδή το 1925 γνώρισε την Έντγουιγκ Κράμερ, την οποία παντρεύτηκε κατόπιν δικής του επιλογής. Απ' την Κράμερ απέκτησε 2 παιδιά, ένα γιο ο οποίος πέθανε μικρός και μια κόρη την Ιρένε η οποία γεννήθηκε το 1930 και αρνήθηκε να δίνει σε οποιονδήποτε πληροφορίες για τον πατέρα της.
Έγκλημα στο Κουβέιτ
Το έγκλημα στο Κουβέιτ υπάρχει σε χαμηλά ποσοστά. Τα περιστατικά βίαιων εγκλήματων κατά αλλοδαπών πολιτών είναι εξαιρετικά ασυνήθιστα. Η χώρα είναι σημείο προορισμού για άνδρες και γυναίκες που μεταναστεύουν νόμιμα από τη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία για οικιακή ή χαμηλής ειδίκευσης εργασία. Οι άνθρωποι από τις χώρες της Νότιας Ασίας, όπως το Μπανγκλαντές, η Ινδία, το Πακιστάν και η Σρι Λάνκα καθώς και χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας όπως είναι οι Φιλιππίνες διακινούνται συνεχώς στο Κουβέιτ. Το Κουβέιτ μαζί με το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία βρίσκονται στην κατάταξη της κατηγορίας 4 με τον μεγαλύτερο πλούτο, αλλά βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση σε ότι αφορά την εμπορία ανθρώπων.
Τρομοκρατία
Η απειλή τρομοκρατικής επίθεσης είναι σημαντικό θέμα ανησυχίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 70, η τρομοκρατική απειλή ήταν κατά κύριο λόγο εναντίον κυβερνητικών στόχων που διαπράχθηκαν από διάφορες παλαιστινιακές φατρίες. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης Ιράν - Ιράκ, η τρομοκρατία έγινε κυρίως από Ιρανούς πράκτορες και υποστηρικτές, όπου πραγματοποιήθηκαν αρκετές βομβιστικές επιθέσεις σε δημόσιους χώρους, συμπεριλαμβανομένης μιας απόπειρας αυτοκτονίας εναντίον του κυβερνήτη που ωστόσο απέτυχε. Επίσης κατά τη στρατιωτική κατοχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξε αυξημένη τρομοκρατική απειλή από εξτρεμιστές με αρκετές επιθέσεις που στοχεύαν αλλοδαπούς. Η κυβέρνηση καταπολέμησε πολύ σκληρά την εκκολαπτόμενη εξτρεμιστική απειλή και έλαβαν χώρα πολλές αντιπαραθέσεις υψηλού επιπέδου. Αυτό, μαζί με την έντονη δράση του σαουδαραβικού καθεστώτος, φαίνεται ότι έχει εξαλείψει ή μείωσε σημαντικά την απειλή και το Κουβέιτ δεν έχει κάποιο τρομοκρατικό συμβάν από το 2005. Αρκετοί άνδρες του Κουβέιτ που συνδέονται με εξτρεμιστικά στοιχεία είναι γνωστό ότι πήγαν στο Ιράκ για να πολεμήσουν τις δυνάμεις συνασπισμού, αλλά αυτό φαίνεται να έχει μειωθεί καθώς οι ντόπιοι Ιρακινοί μαχητές φαινόταν πρόθυμοι να χρησιμοποιήθοην ως «βομβιστές αυτοκτονίας» χωρίς τη γνώση ή τη συγκατάθεση των ατόμων. Το Υπουργείο Εξωτερικών και Εμπορίου της κυβέρνησης της Αυστραλίας ανέφερε ότι υπάρχει μεγάλη απειλή τρομοκρατικής επίθεσης στο Κουβέιτ. Η Αυστραλία ισχυρίστηκε ότι έλαβε αναφορές ότι οι τρομοκράτες διαπράττουν επιθέσεις εναντίον περιουσιακών στοιχείων που ανήκουν στην κυβέρνηση του Κουβέιτ, όπως ξενοδοχεία, εστιατόρια και δυτικά συμφέροντα. Το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών ανέφερε ότι τρομοκράτες στο παρελθόν επιτέθηκαν σε αλυσίδες ξενοδοχείων, οι οποίες πίστευαν ότι ανήκαν σε δυτικούς. Πολλά δυτικά συγκροτήματα κατοικιών ήταν στόχοι επίσης από τρομοκρατικές οργανώσεις. Η τρομοκρατία στο Κουβέιτ μπορεί να περιλαμβάνει βομβιστικές ενέργειες, αεροπειρατείες, ομηρίες, απαγωγές και δολοφονίες. Τόσο οι στρατιωτικοί όσο και οι πολίτες είναι οι πιθανοί στόχοι τρομοκρατικών ομάδων. Σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, οι τρομοκράτες μπορούν να στοχεύσουν σε υποδομές πετρελαίου, δημόσιες συγκοινωνίες, σχολεία, χώρους λατρείας, κλαμπ, εμπορικά συγκροτήματα κ.λπ., λόγω αυξημένων μέτρων ασφαλείας σε επίσημες εγκαταστάσεις των ΗΠΑ. ] Αν και αυτοί οι τόποι είναι πιθανοί στόχοι των τρομοκρατικών οργάνωσεων, η Αυστραλία τόνισε «ότι οι επιθέσεις θα μπορούσαν να συμβούν οποιαδήποτε στιγμή, οπουδήποτε στο Κουβέιτ».
Διαφθορά
Στο Δείκτη Αντιλήψεων Διαφθοράς 2007, το Κουβέιτ κατατάχθηκε 60η θέση από τις 179 χώρες για διαφθορά (οι λιγότερο διεφθαρμένες χώρες βρίσκονται στην κορυφή της λίστας). Σε κλίμακα 0 έως 10 με 0 το πιο διεφθαρμένο και 10 το πιο διαφανές, ο Οργανισμός Διεθνούς Διαφάνειας αξιολόγησε το Κουβέιτ με 4.3.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουβέιτ Κουβειτ
Γρανάτα
Η Γρανάτα είναι η ονομασία των πρώτων φορητών εκρηκτικών σφαιρών, προγόνων των σημερινών χειροβομβίδων.
Ήσαν μεγέθους ικανού ώστε να φέρονται στο χέρι αλλά και να περιέχουν εκρηκτικό γέμισμα από πυρίτιδα, ενώ κατασκευάζονταν από μέταλλο ή και πηλό. Ο χειριστής οπλίτης που ονομαζόταν γρεναδιέρος, έπρεπε να τοποθετήσει στο άνοιγμά τους μία θρυαλίδα (φυτίλι), την οποία άναβε από ήδη αναμμένο τεμάχιο που φύλαγε στο άλλο του χέρι ή αργότερα σε ειδική μεταλλική θήκη επάνω στον τελαμώνα του. Κατόπιν εκτόξευε στον αντίπαλο το αναμμένο βλήμα το οποίο εκρήγνυτο διασπείροντας τα κομμάτια του, δημιουργώντας ωστικό κύμα. Στην πραγματικότητα το βλήμα ήταν εξίσου επικίνδυνο για τον χειριστή όσο και για τον αντίπαλό του. Εύκολα μπορούσε να προκληθεί πρόωρη έκρηξη, ενώ το φιτίλι μπορούσε να σβήσει πριν την έκρηξη ή να καίγεται αργά επιτρέποντας στον αντίπαλο να στείλει το βλήμα πίσω στον αποστολέα του.
Οι λόχοι γρεναδιέρων οπλισμένοι με το βλήμα αυτό, μεσουράνησαν περίπου από τα μέσα του δεκάτου εβδόμου αιώνα μέχρι τα μέσα του δεκάτου ογδόου. Η ονομασία τους μετά τη χρονολογία αυτή και έως τις μέρες μας σε ορισμένους στρατούς, υποδηλώνει τους επίλεκτους στρατιώτες. Χρήση γρανατών αναφέρεται και κατά τη διάρκεια του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα κατά την πολιορκία της Ακρόπολης από τα τουρκικά στρατεύματα.
Nábojnice Nábojnica
Γιώργος Χ. Γεωργιάδης
Ο '''Γιώργος Χ. Γεωργιάδης (Γ. Χ. Γεωργιάδης) ή Γιώργος Γεωργιάδης του Χαραλάμπους''' (Καβάλα, 8 Μαρτίου 1972) είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Την εποχή που αγωνιζόταν επικράτησε να συνοδεύεται το όνομά του από το αρχικό γράμμα ή ολόκληρο το πατρώνυμό του (Χαράλαμπος), γιατί συνέπεσε στη Δόξα Δράμας και αργότερα στον Παναθηναϊκό να έχει συμπαίκτη τον συνονόματο πρώτο του ξάδερφο Γιώργο Γεωργιάδη του Σάββα.
Σε συλλογικό επίπεδο
Η οικογένειά του μετά τη γέννησή του μετανάστευσε στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας, όπου ο νεαρός Γιώργος έκανε τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο. Επέστρεψε στην Ελλάδα ως έφηβος και υπέγραψε στην ερασιτεχνική ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του, τον Κεραυνό Κρηνίδων.
Σύντομα τον ανακάλυψε η Δόξα Δράμας και τον απέκτησε σε ηλικία 17 χρονών. Μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό τον Δεκέμβριο του 1992 όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1998. Το 1995 ήταν η καλύτερη χρονιά του, όταν κατέκτησε το νταμπλ με την ομάδα του και παράλληλα ανακηρύχθηκε παίκτης της χρονιάς. Ήταν μέλος της ομάδας που έφθασε στον ημιτελικό του Champions League το 1995-96, αποκλειόμενη τελικά από τον Άγιαξ.
Το 1998 αποδέχτηκε την προσφορά της αγγλικής Νιούκαστλ, όπου υπήρξε συμπαίκτης με τον Νίκο Νταμπίζα. Επέστρεψε στην Ελλάδα έναν χρόνο αργότερα για λογαριασμό του ΠΑΟΚ, από το 1999 έως το 2003, κατακτώντας δύο φορές το Κύπελλο. Το 2003 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, με τον οποίο πανηγύρισε το νταμπλ του 2005. Μετά από ένα 18μηνο πέρασμα από τον Ηρακλή, τον Ιανουάριο του 2007 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ, για να κλείσει την καριέρα του. Κρέμασε τελικά τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια το καλοκαίρι του 2008.
Στις εθνικές ομάδες
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Ελλάδα στις 10 Μαρτίου 1993 στην εκτός έδρας φιλική αναμέτρηση εναντίον της Αυστρίας. Παρά το γεγονός ότι ο τότε τεχνικός της Ελλάδας Αλκέτας Παναγούλιας τον είχε καλέσει στα φιλικά προετοιμασίας εν όψει του Μουντιάλ 1994, δεν τον επέλεξε τελικά στην αποστολή που ταξίδεψε στις ΗΠΑ, προτιμώντας παίκτες με μεγαλύτερη εμπειρία.
Δέκα χρόνια αργότερα όμως, γνώρισε τη μεγαλύτερη επιτυχία με τη γαλανόλευκη φανέλα, συμμετέχοντας στην αποστολή της Ελλάδας για το Euro 2004 στην Πορτογαλία, κατά το οποίο ο Γεωργιάδης έφτασε μαζί με το συγκρότημα του Ότο Ρεχάγκελ στην κορυφή της Ευρώπης. Μετείχε συνολικά σε 61 αγώνες της Ελλάδας σημειώνοντας 11 τέρματα.
Μαζί με τον συντοπίτη του και συμπαίκτη του στην εθνική ομάδα της Ελλάδας Θοδωρή Ζαγοράκη συμμετείχαν στην Ολυμπιακή Λαμπαδηδρομία 2004.
Καριέρα προπονητή
Την περίοδο 2008-09 εκτέλεσε χρέη σκάουτερ του ΠΑΟΚ και παράλληλα ανέλαβε προπονητής της ομάδας Νέων του συλλόγου. Τον Ιούλιο του 2009 υπήρξε μαζί με τον Κώστα Τσάνα τεχνικό δίδυμο της εθνικής Νέων, για να συνεχίσει την επόμενη χρονιά στην εθνική Ελπίδων. Το 2012 επέστρεψε στον ΠΑΟΚ εκτελώντας χρέη τεχνικού διευθυντή, ενώ το 2013 βρέθηκε προσωρινά στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου αντικαθιστώντας τον Γιώργο Δώνη, με την έναρξη όμως της περιόδου 2013-14 ανέλαβε και πάλι καθήκοντα τεχνικού διευθυντή. Τον Μάρτιο του 2014 επανήλθε στην τεχνική ηγεσία του ΠΑΟΚ αντί του Χουμπ Στέφενς, κάτι που επαναλήφθηκε για τρίτη συνεχή χρονιά ακριβώς έναν χρόνο αργότερα (Μάρτιος 2015) όταν αντικατέστησε τον Άγγελο Αναστασιάδη.
Το καλοκαίρι του 2015 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Βέροιας, θέση από την οποία αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2016. Την επόμενη περίοδο (2016-17) ανέλαβε τα Τρίκαλα, αποχωρώντας μερικούς μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 2017.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας ανδρών U19 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας ανδρών U21 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Ε. Βέροιας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Ισοτιμία (εφημερίδα)
Η Ισοτιμία ήταν εβδομαδιαία οικονομική και πολιτική εφημερίδα.
Ιστορία
Το τελευταίο της φύλλο κυκλοφόρησε την Κυριακή 8 Ιουλίου 2012. Έκτοτε έχει αναστείλει την έκδοσή της. Απ' αυτήν πέρασαν δημοσιογράφοι όπως οι Π. Μπουσμπουρέλης, Σωτήρης Χιωτάκης, Νίκος Σίμος, Νικηφόρος Αντωνόπουλος, ακόμη και ο Γιώργος Αυτιάς, ο οποίος συνεργάστηκε με την εφημερίδα το τελευταίο πεντάμηνο της ιστορίας της (Φεβρουάριος-Ιούλιος 2012).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομικές εφημερίδες και περιοδικά Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Στύλος Ευρυτανίας
Ο Στύλος είναι ένας ελληνικός οικισμός του δήμου Αγράφων, στο Νομό Ευρυτανίας, ανάμεσα στο Μάραθο και τη Βαρβαριάδα. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα παλαιό οικισμό, ο οποίος ιδρύθηκε κατά την Τουρκοκρατία. Είναι γνωστός για το «Βράχο του Αγά».
Παραπομπές
Στυλος
Πλατεία της Σπλάντζιας
Η πλατεία της Σπλάντζιας, επισήμως γνωστή ως Πλατεία 1821, βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της παλιάς πόλης των Χανίων στην Κρήτη.
Η Σπλάντζια αποτελούσε το κέντρο της πόλης κατά την Τουρκοκρατία, καθώς ήταν η παλιά και μεγαλύτερη συνοικία των μουσουλμάνων (150 ελληνικές συνοικίες, 780 τούρκικες). Στη βορειοδυτική άκρη της πλατείας υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Ρόκκου, ανατολικά της πλατείας βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στο κέντρο της πλατείας στέκει ένας τεράστιος πλάτανος και ανάμεσα στην εκκλησία και τον πλάτανο υπάρχει μια υπόγεια στοά/κρήνη, η οποία είναι περιτριγυρισμένη από κάγκελα.
Η εκκλησία του Αγίου Ρόκκου
Στη βορειοδυτική άκρη της πλατείας τοποθετείται η εκκλησία του Αγίου Ρόκκου. Η ανέγερση του ναού έγινε το 1630, πιθανόν μετά την εκδήλωση επιδημίας πανώλης, καθώς ο Άγιος Ρόκκος ήταν ο προστάτης των Χανίων από την πανώλη. Κάτω από το γείσο υπάρχει η επιγραφή: . Κατά την Tουρκοκρατία λειτούργησε ως στρατιωτικό φυλάκιο, ενώ κατά τη διάρκεια της Κρητικής Πολιτείας και μέχρι το 1925 ως σταθμός χωροφυλακής.
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου
Ανατολικά της πλατείας βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, η οποία πρέπει να κτίστηκε λίγο πριν το 1320, επί Ενετών, ως μοναστήρι του τάγματος των Δομινικανών μοναχών. Μετά την επικράτηση των Τούρκων στα Χανιά το 1645, ο ναός μετατράπηκε σε τέμενος και ονομάστηκε Χιουγκάρ Τζαμισί (το τζαμί του Ηγεμόνα-Αυτοκράτορα), προς τιμήν του σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Ιμπραήμ. Το τζαμί απέκτησε εντυπωσιακό μιναρέ, ο οποίος ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους της πόλης, καθώς διαθέτει δύο εξώστες («σεριφιέδες»). Τα μορφολογικά στοιχεία του μιναρέ, που πρόσφατα αναστηλώθηκε, ακολουθούν τη βενετσιάνικη παράδοση. Εδώ φυλασσόταν το ιερό ξίφος του Τούρκου Δερβίση, ο οποίος πρώτος μπήκε μέσα στην πόλη, ανέβηκε στο καμπαναριό και με το ξίφος στριφογύρισε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα καλώντας τους πιστούς σε προσευχή με την φράση: «Ένας είναι ο θεός και προφήτης του ο Μωάμεθ». Μετά από αυτό το τυπικό η λατινική μονή μπορούσε να μετατραπεί σε τζαμί.
Σε ολόκληρη την περίοδο της Τουρκοκρατίας αλλά και ως το τέλος του 1912 το ξίφος του Δερβίση παρέμενε στο τζαμί μέχρι την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, οπότε οι μουσουλμάνοι το πήραν μαζί τους. Φυλασσόταν σε πολυτελή χρυσή θήκη στολισμένη με πολύτιμους λίθους και ντυμένη με πορφυρό βελούδο. Το ξίφος θεωρούνταν ιερό και του αποδίδονταν μαγικές θεραπευτικές ιδιότητες, γι' αυτό και το μετέφεραν έπειτα από ειδική ιεροτελεστία σε σπίτια αρρώστων ή σε περιπτώσεις δύσκολων τοκετών, ενώ ο [ιμάμης]] διάβαζε αποσπάσματα από το Κοράνι. Το 1928, αφού το κατέλαβαν χριστιανοί ορθόδοξοι, το τέμενος μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία και αφιερώθηκε στον Άγιο Νικόλαο. Το αρχικό καμπαναριό του μοναστηριού βρισκόταν στα βορειοανατολικά της εκκλησίας. Σήμερα δεν υπάρχει καν η βάση του και έχει αντικατασταθεί από ένα σύγχρονο σε διαφορετικό σημείο. Δυτικά του ναού βρίσκεται το αίθριο της περίκλειστης αυλής της μονής του Αγίου Νικολάου των Δομινικανών, το οποίο ήταν νεκροταφείο ευγενών και τιτλούχων κατά τη διάρκεια της Ενετοκρατίας και της Τουρκοκρατίας. Στη μέση βρίσκεται η δεξαμενή του αιθρίου.
Ο πλάτανος
Στο κέντρο της πλατείας στέκεται ένας τεράστιος πλάτανος. Κάτω από τον πλάτανο υπήρχε ένα οκτάγωνο αραβικό κιόσκι, στο οποίο είχαν δικαίωμα να κάθονται και να απολαμβάνουν τον καφέ τους τιτλούχοι της πολιτείας και επιφανείς μπέηδες και αγάδες. Στον πλάτανο της πλατείας επί Τουρκοκρατίας, Έλληνες χριστιανοί, οι οποίοι μάχονταν για τον αγώνα υπέρ της κρητικής ελευθερίας, απαγχονίστηκαν, εκτελέστηκαν και βασανίστηκαν. Συγκεκριμένα, τις πρώτες μέρες της επανάστασης στην ηπειρωτική Ελλάδα, οι Τούρκοι ανησυχώντας για μεταφορά της επανάστασης στο νησί, απαγχόνισαν το δραστήριο επίσκοπο Κισσάμου Μελχισεδέκ Δεσποτάκη (19 Μαΐου 1821), αφού προηγουμένως τον έσυραν από τη γενειάδα του, γυμνό, μέχρι τον πλάτανο και αργότερα, νεκρός πλέον, σύρθηκε με το σχοινί του απαγχονισμού από τον τούρκικο όχλο στα στενά σοκάκια της πόλης. Τα ίδια συνέβησαν και στον ιεροδιάκονο από τη Βέροια Καλλίνικο. Στην πλατεία υπάρχει μια πλάκα στη μνήμη τους.
Η υπόγεια στοά
Ανάμεσα στην εκκλησία και τον πλάτανο υπάρχει μια υπόγεια στοά, η οποία είναι περιτριγυρισμένη από κάγκελα. Μετά από ανασκαφές, βρέθηκαν μεγάλη δεξαμενή, ενώ επί Ενετών και επί Τουρκοκρατίας κατασκευάστηκε υπόγεια κρήνη για τελετουργική χρήση, στην οποία οδηγούν 26 σκαλοπάτια. Η δεξαμενή είχε τέτοια χωρητικότητα, ώστε να καλύπτει την πόλη των Χανίων για έξι μήνες. Αχρηστεύτηκε όμως αφού άλλαξε η ροή του ποταμού.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Χανιά Σπλαντζιας
Κύπρια Έπη
Τα Κύπρια έπη είναι έπη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, ευρέως γνωστά στην κλασική περίοδο, αν και στη συνέχεια χάθηκαν. Το έργο αποτελεί τμήμα του τρωικού κύκλου σε επικό εξάμετρο στίχο. Η ιστορία του Κυπρίου έπους χρονολογικά κατατάσσεται πρώτο στον επικό κύκλο και ακολουθεί η Ιλιάδα του Ομήρου. Το ποίημα αποτελείται από 11 βιβλία με επικό στίχο.
Ημερομηνία και πιθανός συγγραφέας
Τα Κύπρια έπη πιθανολογούνται ότι γράφτηκαν περίπου τον 8ο αιώνα π.Χ και με τη μορφή που γράφτηκαν έγιναν γνωστά στην κλασική Ελλάδα. Ο συγγραφέας πρέπει να γνώριζε το κείμενο της Ιλιάδας, γιατί τα Κύπρια έπη προετοιμάζουν τον αναγνώστη για τα γεγονότα που συμβαίνουν στην Ιλιάδα. Τα περισσότερα γεγονότα των Κυπρίων τα ομηρικά έπη τα ήξεραν, με εξαίρεση τον θάνατο του Παλαμήδη. Το έπος πιστεύεται ότι το έγραψε ο Στασίνος ή ο Ηγησίας με επικρατέστερο τον Στασίνο, το οποίο δικαιολογεί το όνομα Κύπρια γιατί και οι δύο επικοί ποιητές κατάγονταν από την Κύπρο. Σύμφωνα με την παράδοση ο Στασίνος ήταν γαμπρός του Ομήρου και επειδή δεν είχε χρήματα τού έδωσε για προίκα το έπος Κύπρια έπη. Οι ακόλουθοι στίχοι περιγράφουν το γεγονός : Στασῖνος ὁ τὰ Κύπρια συγγράμματα ποιήσας ἅπερ οἱ πλείους λέγουσιν Ὁμήρου πεφυκέναι, εἰς προῖκα δὲ σὺν χρήμασι δοθῆναι τῷ Στασίνῳ
Σωθέντα αποσπάσματα
Περίπου πενήντα τέσσερεις στίχοι από το αρχικό κείμενο επιβιώνουν σήμερα σε σύνοψη του έπους μαζί με με όλα τα κύκλια έπη από το Χρηστομάθεια γραμματική του Πρόκλου (πιθανώς νεοπλατωνικού λογίου του 2ου αιώνα, του Ευτύχιου Πρόκλου ή άλλου άγνωστου γραμματικού του 5ου αιώνα π.Χ.). Ελάχιστα αποσπάσματα σώζονται από τον Φώτιο στο Μυριόβιβλος.
Βασικά θέματα
Τα Κύπρια έπη διηγούνταν τα πριν την Ιλιάδα γεγονότα. Άρχιζαν με την πεποίθηση του συγγραφέα ότι ο Τρωικός πόλεμος έγινε από τη συνετή σκέψη του Δία γιά να ανακουφίσει την «πλατύστερνη» γη από τον υπερπληθυσμό. Στη συνέχεια αναφέρει τους γάμους της Θέτιδας και του Πηλέα και τη φιλονικία Ήρας, Αθηνάς και Αφροδίτης για το ποια είναι η «καλλίστη». Συνεχιζόταν με την κρίση του Πάρη, την αρπαγή της ωραίας Ελένης, τη σύναξη των Αχαιών στην Αυλίδα, την απόβαση στο Ίλιον και τα πρώτα εννέα χρόνια του τρωικού πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επη Κατηγορία:Έπη Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Αίρεση (αποσαφήνιση)
Η εννοιολογική σημασία της λέξης αίρεση μπορεί να αναφέρεται:
Καλαβρία
Η Καλαβρία (Στα ιταλικά: Calabria) είναι περιφέρεια της Ιταλίας στα νότια της χώρας. Στο Βορρά συνορεύει με την περιφέρεια της Μπαζιλικάτα και στο νότο με τη Σικελία. Η περιοχή καλύπτει 15.080 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό περίπου 2 εκατομμυρίων. Η πρωτεύουσα είναι το Καταντζάρο (Catanzaro).
Γεωγραφία
Μεγαλύτερες πόλεις είναι το Καταντζάρο, η Κοζέντσα, το Ρέτζιο ντι Καλάμπρια, ο Κρότωνας, η Λόκρι, η Πάολα κι άλλες μικρότερες κωμοπόλεις.
Προϊστορία
Οι πρώτοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ήταν οι Πελασγοί Οίνωτρες από την Αρκαδία. Σύμφωνα με την Αρχαία ελληνική μυθολογία γενάρχης τους ήταν ο Οίνωτρος ένας από τους 50 γιους του Λυκάωνα που μετανάστευσε στην περιοχή από την πατρίδα του. Ο αδελφός του Πευκέτιος γενάρχης των Πευκέτιων στην γειτονική Απουλία συνόδευσε τον Οίνωτρο την ίδια εποχή. Οι Έλληνες χρησιμοποίησαν αργότερα την λέξη "Ιταλοί" από το όνομα ενός θρυλικού βασιλιά των Οίνωτρων τον Ιταλό. Οι Έλληνες αρχικά έλεγαν "Ιταλούς" μόνο τους κατοίκους της Καλαβρίας, αργότερα το όνομα επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Ιταλική χερσόνησο.
Αρχαιότητα
Στην περιοχή της Καλαβρίας ζούσαν ιθαγενείς λαοί (Bretti ή Bruzii) όταν εδώ ήρθαν και δημιούργησαν αποικίες οι Έλληνες. Οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν κυρίως στις ακτές και η πρώτη πόλη που ίδρυσαν ήταν το Ρήγιο, μετά η Σύβαρις και ο Κρότωνας. Τον 3ο αιώνα η Καλαβρία κατακτήθηκε από ένα παρακλάδι των Λουκανών οι οποίοι με την σειρά τους ίδρυσαν και νέες πόλεις με πρώτη την Κονσέτσα. Οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την περιοχή τον 3ο π.Χ. αιώνα. Κατά τον Μεσαίωνα αποτέλεσε τμήμα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Από το 1060 κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς και αποτέλεσε τμήμα του Βασιλείου των δύο Σικελιών και του Βασιλείου της Νάπολης. Το 1861, μαζί με τον Βασιλείο των δύο Σικελιών, ενώθηκε με την Βόρεια Ιταλία.
Νεότερα χρόνια
Τον 16ο και 17ο αιώνα πραγματοποιήθηκε εκ νέου εγκατάσταση Ελλήνων και κυρίως μετά την οθωμανική κατάκτηση της Ελλάδας Έλληνες μετανάστευσαν στην Καλαβρία. Πιστεύεται ότι η Ντραγκέτα , η τοπική μαφία, προέρχεται από αυτούς τους μετανάστες και τις παραδόσεις τους όπως η βεντέτα.
Μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, η νότια Ιταλία ήταν από τις φτωχότερες περιφέρειες της Ευρώπης, η Καλαβρία αποτέλεσε βασική πηγή για την ιταλική διασπορά των αρχών του 20ού αιώνα. Πολλοί Καλαβροί κινήθηκαν προς τα βιομηχανικά κέντρα της βόρειας Ιταλίας, της υπόλοιπης Ευρώπης, την Αυστραλία και την Αμερική (κυρίως Αργεντινή, Βραζιλία, Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες). Παρά το γεγονός ότι το κατά κεφαλήν εισόδημα εξακολουθεί να είναι πολύ χαμηλότερο από εκείνο της βόρειας και κεντρικής Ιταλίας, πλησιάζει πλέον το Ευρωπαϊκό μεσαίο όρο.
Θρησκεία
Η πλειονότητα των κατοίκων είναι Ρωμαιοκαθολικοί αλλά υπάρχουν και ορθόδοξοι, υπάρχουν βυζαντινές ορθόδοξες εκκλησίες σε χωριά γραικάνικα. Υπάρχει και μια μικρή κοινότητα Ευαγγελικών. Ο διάσημος άγιος στην Καλαβρία και ο προστάτης της περιοχής είναι ο Άγιος Φραγκίσκος από την Πάολα.
Γεωλογία
Όταν περιγράφεται η γεωλογία της Καλαβρίας συνήθως αναφέρεται "το γεωλογικό τόξο της Καλαβρίας», που εκτείνεται από το νότιο τμήμα της περιφέρειας Μπασιλικάτα έως στα βορειοανατολικά της Σικελίας. Τα πετρώματα στην περιοχή της Καλαβρίας είναι του Παλαιοζωικού και καλύπτονται από νεογενή ιζήματα. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα πετρώματα αυτά κυριαρχούν τα Απέννινα και τη Σικελία.
Η περιοχή είναι σεισμικά και ηφαιστειακά υψηλής δραστικότητας. Μερικοί συγγραφείς πιστεύουν ότι η διαδικασία της καταβύθισης της πλάκας της ανδριατικής σε αυτή της Αφρικής είναι ακόμη σε εξέλιξη, η οποία είναι ένα θέμα συζήτησης (van Dijk & Scheepers, 1995).
Οικονομία
Η κύρια καλλιέργεια στην Καλαβρία είναι η ελιά, που αντιπροσωπεύει το 29,6% της ΧΓΕ και το 70% των καλλιεργειών. Στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία των γεωργικών εκμεταλλεύσεων (137.938 μονάδες σε ένα σύνολο 194.600) παράγουν ελιές. Στον βιομηχανικό τομέα κύριος κλάδος είναι οι βιομηχανίες τροφίμων ,ποτών και καπνός.
Τα κύρια λιμάνια της Καλαβρίας είναι το Ρέτζιο Καλάμπρια (Ρήγιο) και το Τζιόια Τάουρο. Το Ρήγιο είναι εξοπλισμένο με πέντε αποβάθρες φόρτωσης με μήκος 1.530 μέτρα. Το Τζιόια Τάουρ έχει επτά αποβάθρες φόρτωσης με  4646 μέτρα. Είναι το μεγαλύτερο στην Ιταλία και το έβδομο μεγαλύτερο λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων στην Ευρώπη, με διακίνηση το 2007 3,7 εκατομμύρια TEU από περισσότερα από 3.000 πλοία.
Η περιοχή εξυπηρετείται από δύο εθνικές οδούς κατά μήκος των ακτών και τον αυτοκινητόδρομο Α3, ο οποίος συνδέει το Σαλέρνο και το Ρήγιο κατά μήκος της παλιάς εθνικής οδού στην ενδοχώρα. Στην Καλαβρία, υπάρχουν δύο κύρια αεροδρόμια ένα στο Lamezia Terme και το άλλο στο Ρήγιο.
Διοικητική διαίρεση
Η Καλαβρία διοικητικά χωρίζεται σε πέντε (5) επαρχίες :
Αύρα ΙΙ (υδροφόρο)
Αύρα ΙΙ (Υδροφόρο) / Λεία πολέμου / 09
Πρώην ‘ΓΕΩΡΓΙΟΣ’ εταιρείας Χατζή Δαούτ. Πρώην ‘ΚΡΗΤΗ ΙΙ’.
Συνελήφθη τον Μάϊο του 1897 κοντά στην Τένεδο από τον ατμομυοδρόμωνα ‘ΠΗΝΕΙΟΣ’ και το τορπιλοβόλο ‘14’ ενώ μετέφερε πυρομαχικά. Θεωρήθηκε λεία πολέμου και εντάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό ως οπλιταγωγό με το όνομα ‘ΚΡΗΤΗ’. Αξιοποιήθηκε επίσης και για την προστασία των Ελλήνων σπογγαλιέων, όταν αυτοί εργάζονταν στα παράλια της Βόρειας Αφρικής.
Μετονομάστηκε σε ‘ΑΥΡΑ ΙΙ’ τον Ιανουάριο του 1915 και μετετράπη σε υδροφόρο, για την ύδρευση του Ναυστάθμου Σαλαμίνας από τον Πόρο. Το 1918 ανακαινίσθηκε. Χρησιμοποιήθηκε περιστασιακά και ως πλοίο διοίκησης μέχρι το 1941.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά υδροφόρα πλοία
Κωνσταντίνος ΣΤ΄
Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ (14 Ιανουαρίου 771-πριν από το 805 ) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 780 έως το 797. Ήταν μοναδικό παιδί του αυτοκράτορα Λέοντος Δ΄. Ονομάστηκε συναυτοκράτορας με τον πατέρα του σε ηλικία μόλις πέντε ετών το 776 και τον διαδέχθηκε ως μοναδικός αυτοκράτορας το 780, όταν ήταν 9 ετών. Η μητέρα του, Ειρήνη η Αθηναία, επικουρούσε την αυτοκρατορική θητεία του ως αντιβασιλέας μέχρι το 790, επικουρούμενη από τον πρωθυπουργό Σταυράκιο. Η αντιβασιλεία τελείωσε όταν ο Κωνσταντίνος ενηλικιώθηκε, αλλά η Ειρήνη προσπάθησε να συνεχίσει τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση του Βυζαντίου. Μετά από μερικά χρόνια αποκλειστικής κυριαρχίας, ο Κωνσταντίνος ονόμασε τη μητέρα του Αυτοκράτειρα το 792, καθιστώντας την επίσημη συνάδελφό του.
Ο Κωνσταντίνος υπέστη στρατιωτικές ήττες και έλαβε αμφιλεγόμενες αποφάσεις (π.χ. παντρεύτηκε παράνομα την ερωμένη του Θεοδότη). Εκμεταλλευόμενη την αρνητική άποψη του κόσμου για τον γιο της, η Ειρήνη καθαίρεσε, τύφλωσε και φυλάκισε τον Κωνσταντίνο το 797 και κατέλαβε την εξουσία για τον εαυτό της, καθιστώντας την τη πρώτη αυτοκράτειρα της Αυτοκρατορίας. Ο Κωνσταντίνος πιθανότατα πέθανε λίγο αργότερα.
Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας που αναγνωριζόταν ως Ρωμαίος αυτοκράτορας τόσο από το Βυζάντιο όσο και από το Πάπα και τις Δυτικοευρωπαϊκές δυνάμεις υπό την επικυριαρχία του Πάπα. Η ικανότητα του Βυζαντινού Αυτοκράτορα να προστατεύσει τον χριστιανισμό εξασθένησε μετά τις Αραβικές κατακτήσεις, οδηγώντας τον Πάπα να αναζητά όλο και περισσότερο την συμμαχία, την προστασία και την βοήθεια από τους Φράγκους. Το 800 ο Πάπας Λέων Γ΄ έστεψε τον Καρλομάγνο «αυτοκράτορα των Ρωμαίων». Με βάση τον ισχυρισμό ότι μια γυναίκα δεν μπορούσε να είναι Αυτοκράτειρα από μόνη της, αυτό έθεσε τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας νέας κρατικής οντότητας, ανεξάρτητης από την Ανατολή, η οποία έγινε η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Πρώτα χρόνια και αντιβασιλεία
Ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ ήταν το μοναδικό παιδί του αυτοκράτορα Λέοντος Δ΄ και της Ειρήνης της Αθηναίας. Ο Κωνσταντίνος στέφθηκε συναυτοκράτορας από τον πατέρα του το 776 και τον διαδέχθηκε ως μοναδικός αυτοκράτορας το 780, σε ηλικία εννέα ετών. Λόγω της ηλικίας του, η Ειρήνη και ο πρωθυπουργός Σταυράκιος διετέλεσαν αντιβασιλείς εκ μέρους του αυτοκράτορα.
Το 788 η Ειρήνη διέκοψε τη σχέση του Κωνσταντίνου με τη Ροτρούδη, κόρη του Καρλομάγνου. Στρεφόμενοι εναντίον του Καρλομάγνου, οι Βυζαντινοί στράφηκαν υπέρ του λομβαρδού διεκδικητή του θρόνου Αδάλγκις, ο οποίος εξορίστηκε μετά την φραγκική εισβολή στην Ιταλία. Ο Αδάλγκις έγινε διοικητής ενός ρωμαϊκού εκστρατευτικού σώματος, το οποίο προσγειώθηκε στην Καλαβρία προς το τέλος του 788, αλλά νικήθηκε από τους ενωμένους στρατούς των λομβαρδών δουκών Ιλδεπράνδου του Σπολέτου και Γριμοάλδου Γ΄ του Μπενεβέντο, σε συνασπισμό με τα φραγκικά στρατεύματα του Ουινίγη.
Μετά από μια συνωμοσία εναντίον της Ειρήνης, η οποία κατεστάλη την άνοιξη του 790, προσπάθησε να αναγνωριστεί επίσημα ως Αυτοκράτειρα. Αυτό απέτυχε και ο Κωνσταντίνος έγινε πραγματικός αυτοκράτορας το 790 όταν το θέμα Αρμενιακών επαναστάτησε εναντίον της Ειρήνης. Παρ' όλα αυτά, μετά από μια ανεπιτυχή εκστρατεία στα Βαλκάνια, ο Κωνσταντίνος αποκατέστησε τη μητέρα του το 792 μετά από μόλις δύο χρόνια από την εξουσία και την έκανε συγκυβερνήτρια.
Βασιλεία
Μόλις ανέλαβε τον έλεγχο του κράτους, ο Κωνσταντίνος αποδείχθηκε ανίκανος να κυβερνήσει ικανοποιητικά. Ο στρατός του νικήθηκε από τους μουσουλμάνους, ενώ ο Κωνσταντίνος ηττήθηκε ταπεινωτικά στην μάχη των Μαρκέλλων το 792 από τον Κάρνταμ της Βουλγαρίας. Έπειτα αναδείχθηκε ένα νέο κίνημα υπέρ του θείου του, του Καίσαρα Νικηφόρου. Ο Κωνσταντίνος τύφλωσε τον θείο του και του έκοψε τη γλώσσα, ενώ έκοψε τη γλώσσα των τεσσάρων άλλων ετεροθαλών αδελφών του πατέρα του. Οι πρώην Αρμένιοι υποστηρικτές του εξεγέρθηκαν αφού τύφλωσε τον στρατηγό τους Αλέξιο Μοσελέ. Ο Κωνσταντίνος συνέτριψε αυτή την εξέγερση με εξαιρετική σκληρότητα το 793.
Στη συνέχεια χώρισε τη γυναίκα του, τη Μαρία της Άμνιας, η οποία δεν κατάφερε να του φέρει έναν άνδρα κληρονόμο, και παντρεύτηκε την ερωμένη του Θεοδότη, μια μη δημοφιλή και κανονικά παράνομη πράξη που πυροδότησε τη λεγόμενη «μοιχιανή διαμάχη». Αν και ο Πατριάρχης Ταράσιος δεν μίλησε δημόσια εναντίον του, αρνήθηκε να διοργανώσει το γάμο. Η λαϊκή αποδοκιμασία εκφράστηκε από τον θείο της Θεοδότης Πλάτωνα του Σακκουδίου, ο οποίος μάλιστα έσπασε την κοινωνία του με τον Ταράσιο για την παθητική του στάση. Η αδιαλλαξία του Πλάτωνα οδήγησε στη δική του φυλάκιση, ενώ οι μοναστικοί υποστηρικτές του διώχθηκαν και εξορίστηκαν στη Θεσσαλονίκη. Η «Μοιχιανή διαμάχη» κόστισε στον Κωνσταντίνο τη δημοτικότητα που του είχε απομείνει, ειδικά στην εκκλησία, το οποίο η Ειρήνη φρόντισε να το φέρει υπέρ της.
Στις 19 Αυγούστου 797 ο Κωνσταντίνος συνελήφθη, τυφλώθηκε, και φυλακίστηκε από τους υποστηρικτές της μητέρας του, που είχαν οργανώσει συνωμοσία, αφήνοντας την Ειρήνη να στεφθεί ως πρώτη αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης. Είναι άγνωστο πότε ακριβώς πέθανε ο Κωνσταντίνος. Ήταν σίγουρα πριν από το 805, αλλά πολύ πιθανό πέθανε από τις πληγές του λίγο μετά την τύφλωσή του. Θάφτηκε στο Μοναστήρι της Αγίας Ευφρόσυνης, το οποίο είχε ιδρύσει η Ειρήνη.
Στις αρχές της δεκαετίας του 820, ο επαναστάτης Θωμάς ο Σλάβος ισχυρίστηκε ότι ήταν ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ σε μια προσπάθεια να κερδίσει υποστήριξη υπέρ του εναντίον του αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄.
Οικογένεια
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Εμπρόσθια όψη: Ο [[Λέων Δ΄ με τον γιο του και συναυτοκράτορα Κωνσταντίνο (ΣΤ΄). Όπισθεν: ο παππούς του, Λέων Γ΄, και ο πατέρας του Κωνσταντίνος Ε΄.]] Με την πρώτη σύζυγό του Μαρία, ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ απέκτησε δύο κόρες:
Από την ερωμένη του και στη συνέχεια τη δεύτερη σύζυγό του Θεοδότη, ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄ γέννησε δύο γιους οι οποίοι πέθαναν σε μικρή ηλικία:
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 8ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Βυζαντινοί των Βυζαντινοβουλγαρικών Πολέμων Κατηγορία:Δυναστεία των Ισαύρων
Πανεπιστήμιο του Λοτζ
Το Πανεπιστήμιο του Λοτζ (πολωνικά: Uniwersytet Łódzki, λατινικά : Universitas Lodziensis) είναι δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε το 1945 στο Λοτζ (Γουτς) της Πολωνίας, ως συνέχεια των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που λειτούργησαν στο Λοτζ κατά τη μεσοπολεμιική περίοδο - το Ινστιτούτο Εκπαίδευσης Εκπαιδευτικών (1921 - 1928), η Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών (1924 - 1928) και ένα τμήμα του Ελεύθερου Πολωνικού Πανεπιστημίου (1928 - 1939).
Το Πανεπιστήμιο του Λοτζ (εναλλακτικά: Πανεπιστήμιο του Γουτς) είναι ένα πλήρως διαπιστευμένο, κρατικό, παραδοσιακό πανεπιστήμιο. Είναι ένα από τα 18 ιδρύματα του τύπου του στην Πολωνία.
Η διεθνής συνεργασία του περιλαμβάνει 385 συνεργατικά ιδρύματα από όλο τον κόσμο.
Μια σειρά μαθημάτων BA, MA και μεταπτυχιακών σπουδών που πραγματοποιούνται στα αγγλικά ως γλώσσα διδασκαλίας, προσφέρονται σε Πολωνούς και ξένους φοιτητές.
Ως αποτέλεσμα της ευρείας συνεργασίας με πανεπιστήμια από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Πανεπιστημίου Ζαν Μουλέν Λυών 3, Πανεπιστημίου της Τουρ, Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν, Πανεπιστημίου του Μύνστερ, Πανεπιστημίου της Βαλτιμόρης, Σχολής Επιχειρήσεων Ρόμπερτ Σμιθ, Πανεπιστημίου του Μέριλαντ, Πανεπιστημίου Εφαρμοσμένων Επιστημών Σέντρια (Κόκκολα, Φινλανδία) και Πανεπιστημίου Τάουσον, οι φοιτητές του Πανεπιστημίου του Λοτζ μπορούν να αποφοιτήσουν με δύο διπλώματα. μικρογραφία|265x265εσ| Το παλάτι του Άλφρεντ Μπίντερμαν, έδρα του Ινστιτούτου Σύγχρονου Πολιτισμού, Πανεπιστήμιο του Λοτζ.
Φήμη
Το Πανεπιστήμιο του Λοτζ προσπαθεί να διατηρήσει τα υψηλά του ακαδημαϊκά πρότυπα. Οι πιο πρόσφατες αποδείξεις περιλαμβάνουν:
Προέλευση
Το πανεπιστήμιο δημιουργήθηκε μετά την πλήρη καταστροφή της Βαρσοβίας, κατά τη διάρκεια και μετά την εξέγερση της Βαρσοβίας και μετά την απέλαση των Πολωνών από το Λβιβ. Ένας από τους κορυφαίους ιδρυτές του ήταν ο καθηγητής Τέοντορ Βιεβέγκερ του Ελεύθερου Πολωνικού Πανεπιστημίου. Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους λειτουργίας (ακαδημαϊκό έτος 1945-1946), το Πανεπιστήμιο του Λοτζ δέχτηκε πάνω από 7 χιλιάδες φοιτητές και χωρίστηκε σε 6 σχολές (συμπεριλαμβανομένων των σχολών φαρμακευτικής, ιατρικής και οδοντολογίας που δημιούργησαν ένα ξεχωριστό ίδρυμα το 1950 ), οι οποίες χωρίστηκαν αργότερα στις τωρινές 12 Σχολές. Το 1998, δημιουργήθηκε ένα παράρτημα του πανεπιστημίου στο Τομάσουφ Μαζοβιέτσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά  Κατηγορία:Δημόσια πανεπιστήμια Λοτζ
Οβελίξ
μικρογραφία|Οβελίξ|260x260εσ Ο Οβελίξ (Obélix) είναι ένας χαρακτήρας στη γαλλική σειρά κόμικς Αστερίξ. Εργάζεται ως γλύπτης και διανομέας μενίρ και είναι ο καλύτερος φίλος του Αστερίξ. Ο Οβελίξ διακρίνεται για την παχυσαρκία του, τα μενίρ που κουβαλά στην πλάτη του και την υπεράνθρωπη δύναμή του. Έπεσε σε μια χύτρα γεμάτη με το μαγικό φίλτρο των Γαλατών όταν ήταν μωρό, με αποτέλεσμα να είναι ο μόνος Γαλάτης στο χωριό του Αστερίξ που βρίσκεται σε μόνιμη κατάσταση υπεράνθρωπης δύναμης. Λόγω αυτής της ήδη τεράστιας δύναμης, ο Οβελίξ δεν επιτρέπεται να ξαναπιεί μαγικό φίλτρο, μια απαγόρευση που θεωρεί τρομερά άδικη. Άλλα χαρακτηριστικά του είναι η απλοϊκότητά του, η αγάπη και η φροντίδα του για τον σκύλο του Ιντεφίξ, ο θυμός του όταν κάποιος τον αποκαλεί «χοντρό», ο ενθουσιασμός του για το κυνήγι και την κατανάλωση αγριογούρουνου και ο ξυλοδαρμός Ρωμαίων. Αγαπημένη φράση του είναι: "Ils sont fous ces romains", που μεταφράζεται "Είναι τρελοί! αυτοί οι Ρωμαίοι", αν και θεωρεί σχεδόν κάθε άλλη εθνικότητα, ακόμη και άλλους Γαλάτες, εξίσου αλλόκοτους.
Τον χαρακτήρα έχει ενσαρκώσει ο ηθοποιός Ζεράρ Ντεπαρντιέ σε ταινίες ζωντανής δράσης της σειράς Αστερίξ με πιο πρόσφατη την ταινία του 2023 Αστερίξ και Οβελίξ στο δρόμο για την Κίνα.
Χαρακτήρας
Ο Οβελίξ είναι ο κολλητός του Αστερίξ (έχουν μάλιστα ίδια μέρα γενέθλια —αν και αυτό δεν συνάδει με το τεύχος Οβελίξ και Σία, όπου γιορτάζονται μόνο τα γενέθλια του Οβελίξ). Γενικά εργάζεται ως ντελιβεράς μενίρ. Τα πάθη του στη ζωή είναι να κάνει βόλτες με τον Αστερίξ, να πολεμάει, να κυνηγάει και να τρώει αγριογούρουνα, να φτιάχνει και να μεταφέρει τα μενίρ του και να χτυπάει Ρωμαίους λεγεωνάριους (και περιστασιακά να μαζεύει τα κράνη τους). Ο Οβελίξ έχει ένα σκυλάκι που ονομάζεται Ιντεφίξ, το οποίο λατρεύει. Οι γονείς του τώρα ζουν στην πόλη Κοντάτουμ (σημερινή Ρεν, όπως αναφέρεται στο Ο Αστερίξ και η Λατραβιάτα) και ο μακρινός ξάδερφός του Ταλεντίξ, κατασκευαστής χρυσών δρεπανιών, ζει στη Λουτέτια (όπως αναφέρεται στο Χρυσό δρεπάνι).
Το αγαπημένο φαγητό του Οβελίξ είναι το ψητό αγριογούρουνο το οποίο κυνηγάει συνήθως με τον Αστερίξ, αλλά έχει αδηφάγα όρεξη και θα προσπαθήσει να φάει σχεδόν οτιδήποτε εκτός από λίγες εξαιρέσεις. στο Asterix and Obelix All at Sea και στον Asterix στη Βρετανία φαίνεται να μην του αρέσει ο βραστός κάπρος. Στην πραγματικότητα, τρώει ξηρούς καρπούς και στρείδια με το κέλυφος και αγνοεί εντελώς τα ναρκωτικά, τα πικάντικα τρόφιμα και το δηλητήριο, πιθανώς λόγω των μόνιμων επιπτώσεων του μαγικού φίλτρου. Ωστόσο, όταν καταναλώνει αλκοόλ, μεθάει πολύ γρήγορα, όπως φαίνεται για παράδειγμα στον Αστερίξ στη Βρετανία όπου του αρέσει να δοκιμάζει διαφορετικά βαρέλια κρασιού προσπαθώντας να βρει ένα βαρέλι που περιέχει μαγικό φίλτρο ή στο Αστερίξ και το δάφνινο στεφάνι, όπου και οι δύο και ο αρχηγός Vitalstatistix μεθάνε κατά τη διάρκεια ενός συμποσίου, προς μεγάλη ντροπή της συζύγου του τελευταίου, Impedimenta. Αν και έχει το δικό του σπίτι, ο Οβελίξ παρουσιάζεται περιστασιακά να διανυκτερεύει στο Αστερίξ.
Ο Οβελίξ είναι ιδιοκτήτης του λατομείου στο οποίο σμιλεύει ο ίδιος μενίρ. Ποτέ δεν δηλώνεται άμεσα σε τι χρησιμεύουν τα μενίρ, αν και υπονοείται ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από υπερμεγέθη διακοσμητικά. Ωστόσο, υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο αστείο σχετικά με την προέλευση του μυστηρίου της ύπαρξης μενίρ στην αρχαία Ευρώπη, τα οποία υποτίθεται ότι τα παρέδωσε ο Οβελίξ. Ο Οβελίξ συνήθως ανταλλάσσει τα μενίρ με ό,τι χρειάζεται, με αποτέλεσμα το χωριό να έχει κυριολεκτικά ένα χωράφι γεμάτο μενίρ.
Ο Οβελίξ είναι καλόκαρδος, αλλά κοινωνικά αδέξιος — ίσως επειδή λόγω της δύναμής του οι άλλοι έπρεπε να συνηθίσουν αυτόν και όχι το αντίστροφο. Ακόμα δεν έχει πλήρη επίγνωση της δύναμής του και σχεδόν πάντα σπάει όποια πόρτα χτυπήσει απαλά. Χρησιμοποιείται συχνά ως ανθρώπινος πολιορκητικός κριός για να ανοίγει κλειδωμένες πόρτες ή να σπάει τοίχους. Παρομοίως, αγνοεί ότι οι άλλοι δεν μοιράζονται την υπεράνθρωπη δύναμή του και εκπλήσσεται όταν συνθλίβονται από αυτό που αποκαλεί «ένα μικρό μενίρ» ή όταν ο Αστερίξ προσπαθεί να του εξηγήσει ότι ένα μικρό σκυλί σαν τον Ιντεφίξ δεν μπορεί να σηκώσει ένα μενίρ. Δεν ενδιαφέρεται επίσης για θέματα τυπικής εκπαίδευσης ή πνευματικών αναζητήσεων, καθώς η απόλυτη δύναμη συνήθως λύνει τα προβλήματά του. Γενικά αφήνει τις όποιες αποφάσεις στον Αστερίξ. Ωστόσο, ο Οβελίξ δεν είναι εντελώς ανόητος. Στο τεύχος Ο Αστερίξ και οι Νορμανδοί συμπεραίνει από διάφορες ενδείξεις ότι ο Κακοφωνίξ ο βάρδος έχει πάει στη Λουτέτια για να κάνει καριέρα στην ποπ μουσική: αυτή η ασυνήθιστη επίδειξη ευφυΐας από την πλευρά του Οβελίξ εκπλήσσει τον Πανοραμίξ. Επίσης, εκπλήσσει τον Αστερίξ στο τεύχος Η Οδύσσεια του Αστερίξ, ξεστομίζοντας στον ορισμό ενός λεξικού για το αγριογούρουνο (καθώς και την επιστημονική του ονομασία). Μπορεί επίσης να γίνει αρκετά επικίνδυνος όταν θυμώσει.
Ενώ καταφεύγει εύκολα στη βία και απολαμβάνει τη μάχη, ο Οβελίξ δεν είναι καθόλου βάναυσος ή σαδιστής: συνήθως βλέπει τη μάχη ως παιχνίδι και γενικά είναι φιλικός και ευγενικός (σε σημείο αμηχανίας) με τους αντιπάλους του. Με την ίδια καλοσύνη φέρεται ακόμη και τους Ρωμαίους, τους οποίους σπάνια φαίνεται να θεωρεί καταπιεστές. Άλλες αγαπημένες του ασχολίες είναι ο χορός (στον οποίο υποτίθεται ότι είναι πολύ καλός) και περιστασιακά να πίνει υπερβολικά πολύ κατσικίσιο γάλα (καθώς σπάνια καταναλώνει αλκοόλ).
Όπως και ο Αστερίξ, ο Οβελίξ είναι εργένης, αλλά ερωτεύεται εύκολα ένα όμορφο πρόσωπο. Είναι αιώνια τσιμπημένος με την Φραμπαλά, την κόρη του Φυτωρίξ (ενός συγχωριανού του) και περιστασιακά και με άλλες κοπέλες, με πιο αξιοσημείωτη την κυρία Γηριατρίξ (εξοργίζοντας τον άντρα της). Ωστόσο, αφήνεται να εννοηθεί ότι τελικά θα βρει σύντροφο και θα κάνει παιδιά, αφού στο τεύχος Ο Αστερίξ και η επιστροφή των Γαλατών, φαίνεται ότι είναι ο ιδρυτής μιας μακράς δυναστείας Γάλλων πολεμιστών που διαρκεί μέχρι τον 20ό αιώνα.
Η φράση σήμα κατατεθέν του Οβελίξ είναι "Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι" ("Ils sont fous ces Romains", στα ιταλικά "Sono pazzi questi Romani", εν συντομεία SPQR, το σύνθημα της Ρώμης), αν και εφαρμόζει παραλλαγές του σχεδόν σε κάθε λαό που συναντά στα ταξίδια του: «Είναι τρελοί αυτοί οι Βρετανοί», «Είναι τρελοί αυτοί οι Κορσικανοί» κ.λπ. Μετά από αυτή την παρατήρηση, ακολουθεί ένα χτύπημα στο μέτωπό του. Είναι μια παρωδία της ρήσης «Είναι τρελοί αυτοί οι Γαλάτες», που είπε ο Ιούλιος Καίσαρας περιγράφοντας τον τρόπο μάχης των Γαλατών κατά την κατάκτηση της περιοχής.
Δύναμη
Σε αντίθεση με τους συγχωριανούς του, ο Οβελίξ δεν έχει καμία ανάγκη να πιει το μαγικό φίλτρο του δρυΐδη Πανοραμίξ που δίνει υπεράνθρωπη δύναμη, γιατί έπεσε στη χύτρα όταν ήταν μωρό και η επίδραση του φίλτρου πάνω του είναι μόνιμη. Ο Οβελίξ είναι ψηλός και σωματώδης. Έχει ύψος περίπου 1,88 και ζυγίζει πάνω από 140 κιλά. Η ιστορία αυτού του περιστατικού λέγεται στο τεύχος Πώς ο Οβελίξ έπεσε στη χύτρα του δρυΐδη. Δεδομένου ότι αυτό το αποτέλεσμα δεν ήταν αναμενόμενο, ο Πανοραμίξ αρνείται να του επιτρέψει να πιει έστω και μία σταγόνα, εκτός οι συνθήκες είναι εξαιρετικά δύσκολες (είτε από φόβο για τη ζωή του, είτε από φόβο για τις ζωές άλλων αν ο απρόσεκτος και ασυντόνιστος άντρας γίνει πιο δυνατός), γεγονός που ενοχλεί πολύ τον Οβελίξ. (Στο τεύχος Η γαλέρα του Οβελίξ, αποκαλύπτεται ότι η υπερβολική κατανάλωση φίλτρου μπορεί να τον πετρώσει· πόσο ακριβώς δεν είναι γνωστό, αλλά μια χύτρα σίγουρα αρκεί. Αυτό φαίνεται να λειτουργεί μόνο σε ενήλικες, καθώς ο Οβελίξ δεν πέτρωσε όταν ήταν μωρό. Ωστόσο, στο τεύχος Αστερίξ και Κλεοπάτρα , ο Πανοραμίξ του δίνει μερικές σταγόνες για να ανοίξει μια πόρτα στον λαβύρινθο της Πυραμίδας του Χέοπα, αλλά σχολιάζει ότι δεν βλέπει μεγάλη διαφορά "πριν και μετά το φίλτρο".
Αν και έχει δηλωθεί ξεκάθαρα τόσο από τον Πανοραμίξ (στο τεύχος Αστερίξ ο Γαλάτης ) όσο και από τον Αστερίξ (στο τεύχος Οι δάφνες του Καίσαρα) ότι το μαγικό φίλτρο ΔΕΝ κάνει κάποιον άτρωτο (ο Πανοραμίξ έχει ένα φίλτρο για αυτό, αλλά αναφέρεται μόνο στο τεύχος Αστερίξ ο Γαλάτης). Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσαν να τραυματιστούν από τους Ρωμαίους στη μάχη, αλλά η δύναμή τους γενικά δεν δίνει στους Ρωμαίους την ευκαιρία να το κάνουν. Πάντως, δεν φαίνεται να ισχύει το ίδιο για τον Οβελίξ. Δεν παρατηρεί καν πότε οι επιτιθέμενοι προσπαθούν να τον κάνουν να χάσει τις αισθήσεις του χτυπώντας τον στο κεφάλι, όταν οι ρωμαϊκές αιχμές των δοράτων είναι κολλημένες στον πισινό του στο τεύχος Ο Αστερίξ στην Κορσική ή όταν κάποιος προσπαθεί να τον βλάψει με οποιονδήποτε τρόπο. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ο Οβελίξ, είτε από βλακεία είτε από άγνοια, δεν παρατηρεί ή δεν αντιδρά στον πόνο ή ότι το φίλτρο έχει ενισχύσει τη συνολική του δύναμη, καθώς έχει αποδειχθεί ότι αυξάνει την αντοχή του κάνοντάς τον να τρέχει πιο γρήγορα, σε τέτοιο σημείο που οι μύες του απορροφούν αβίαστα τις επιθέσεις. Οι περισσότερες περιπτώσεις όπου ο Οβελίξ φαίνεται άτρωτος είναι όταν του επιτίθενται σωματικά και αιχμηρά αντικείμενα, όπως στο τεύχος Ο Αστερίξ και η Χαλαλιμά, όταν ένα βέλος χτυπά κατά λάθος τον πισινό του και φωνάζει από πόνο.
Ο Οβελίξ εκφράζει ενίοτε παράδοξες απόψεις, ειδικά όταν πρόκειται για τις σχέσεις μεταξύ Γαλατών και Ρωμαίων. Όσον αφορά τον ίδιο, όσο περισσότερους Ρωμαίους χτυπήσει τόσο το καλύτερο και κανείς δεν πρέπει να του το απαγορεύει, ούτε καν τα ίδια τα «εγωιστικά» θύματα:
Απεικονίσεις
Ο Αλμπέρ Οζιέ έκανε τη φωνή του Οβελίξ σε ένα ραδιοφωνικό έργο του 1960. Σε ταινίες κινουμένων σχεδίων, η φωνή του Οβελίξ αβήκει στον Ζακ Μορέλ στις τρεις πρώτες, τον Πιερ Τορνάντ σε όλες τις ταινίες της δεκαετίας του '80 και του '90 και στα βιντεοπαιχνίδια Asterix & Obelix XXL και Asterix & Obelix XXL 2: Mission: Las Vegum, στον Ζακ Φραντς στην ταινία του 2006 Ο Αστερίξ και οι Βίκινγκς και στο βιντεοπαιχνίδι Asterix at Olympic Games και στον Γκιγιόμ Μπριά στην ταινία του 2014 Αστερίξ: Η κατοικία των θεών. Στις ελληνικές μεταγλωττίσεις των ταινιών κινουμένων σχεδίων, τη φωνή τους στον Οβελίξ έχουν δανείσει οι: Παύλος Μηλιώνης, Γιώργος Μάζης, Γιάννης Στεφόπουλος, Παύλος Χαϊκάλης, Βαγγέλης Ρωμνιός, Ανδρέας Ευαγγελάτος, Ορφέας Ζαφειρόπουλος, Βασίλης Μήλιος και Κώστας Τερζάκης.
Όνομα
Το όνομα του Οβελίξ είναι ένα λογοπαίγνιο με τη γαλλική λέξη obélisque (οβελίσκος, αρχαία αιγυπτιακή στήλη), που παραπέμπει στη στρογγυλή σωματική του διάπλαση και στη συνήθειά του να κουβαλά ανέμελα βαριά μενίρ. Η λέξη "οβελίσκος" είναι επίσης (τόσο στα γαλλικά όσο και στα αγγλικά) μια παραλλαγή της λέξης obelus (obèle), του τυπογραφικού σημαδιού ("†") που βρίσκεται συχνά σε ρόλο συνοδευτικό με αυτόν του αστερίσκου, με τον οποίο έχει παρόμοιο όνομα ο φίλος του ο Αστερίξ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστερίξ Κατηγορία:Φανταστικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Χαρακτήρες κόμικς
502 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Commodore International
Η Commodore International ήταν εταιρεία παραγωγής ηλεκτρονικών υπολογιστών με έδρα το Γουεστ Τσέστερ της Πενσιλβάνια, η οποία κυριάρχησε στην δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας 1990 στην αγορά των οικιακών υπολογιστών. Πέραν αυτού κυριάρχησε στην αγορά των πρώτων εμπορικών εφαρμογών για μικροϋπολογιστές στους τομείς εκπαίδευσης, έρευνας και παραγωγής.
Η εταιρεία δήλωσε πτώχευση στις 29 Απριλίου 1994. Το όνομα Commodore υπάρχει και χρησιμοποιείται ωστόσο μέχρι σήμερα: Τα δικαιώματα χρήσης απέκτησε στις 31 Δεκεμβρίου 2004 η εταιρεία Yeahronimo Media Ventures.