cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες (ταινία 1956)
Πλοκή
Γύρω στο 1872, ο Φιλέας Φογκ (Ντέιβιντ Νίβεν) ένας πλούσιος και σχολαστικός Άγγλος τζέντλεμαν, ισχυρίστηκε, συζητώντας με τα μέλη της λέσχης στην οποία σύχναζε, ότι μπορεί να κάνει τον γύρο του κόσμου σε 80 μέρες. Τα υπόλοιπα μέλη της λέσχης αντέκρουσαν τα επιχειρήματά του και αμφισβήτησαν τα λόγια του. Εκείνος βάλθηκε να τους αποδείξει ότι έχει δίκιο, κάνοντας ο ίδιος το γύρω του κόσμου. Στοιχημάτισε λοιπόν όλη του την περιουσία, η οποία ανερχόταν στις ₤20.000 (που ισοδυναμούν σε αξία με 1.324.289 σημερινές λίρες) και επέστρεψε στο σπίτι του για να ετοιμαστεί για το ταξίδι του. Ο υπηρέτης του Φογκ, Πασπαρτού (Κάντιφλας), θα τον συνόδευε στο μεγάλο του ταξίδι που είχε ως πρώτο σταθμό τη Γαλλία. Την ίδια στιγμή κάποιος έκλεψε ₤55.000 από την τράπεζα της Αγγλίας και ο Φογκ αποτελούσε τον κύριο ύποπτο. Η Σκότλαντ Γιαρντ στέλνει τον επιθεωρητή Φιξ στα ίχνη του Φογκ προκειμένου να τον συλλάβει. Ανύποπτος ο Φογκ αναχωρεί μαζί με τον Πασπαρτού για το Παρίσι επιβαίνοντας σε αερόστατο, έχοντας πάντα ξοπίσω τους τον Φιξ. Οι τρεις άνδρες διασχίζουν τη μια ήπειρο μετά την άλλη, κάθε φορά με διαφορετικά μέσα συγκοινωνίας και ο Φογκ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ερωτεύεται την Ινδή πριγκίπισσα Αούντα (Σίρλεϊ Μακ Λέιν).
Διανομή ρόλων
Το κεντρικό επιτελείο ηθοποιών, που απαρτίζεται από το Ντείβιντ Νίβεν, τον Κάντιφλας, το Ρόμπερτ Νιούτον και τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν, πλαισιώνει μια σειρά από μεγάλα αστέρια του Χόλιγουντ, όπως η Μάρλεν Ντίτριχ και ο Φρανκ Σινάτρα σε σύντομες εμφανίσεις. Ο ρόλος του Πασπαρτού, τον οποίο υποδύεται ο Κάντιφλας, που ήταν ο μεγαλύτερος λατινοαμερικανός σταρ της εποχής, επεκτάθηκε σε σχέση με το μυθιστόρημα του Βερν. Στην ταινία, σε αντίθεση με το βιβλίο, ο Φογκ και ο Πασπαρτού επισκέπτονται την Ισπανία, όπου ο Πασπαρτού συμμετέχει σε ταυρομαχία. Ο κωμικός ρόλος του Κάντιφλας, ως Πασπαρτού, ισορροπούσε το σοβαρό ρόλο του Ντέιβιντ Νίβεν που υποδυόταν το πρότυπο του βικτωριανού Άγγλου τζέντελμαν, που ήταν πάντα ακριβής, καλοβαλμένος και καλομίλητος. Στο ρόλο της πριγκίπισσας Αούντα έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο η Σίρλεϊ Μακ Λέιν, ενώ ο ρόλος του επιθεωρητή Φιξ ήταν ο τελευταίος για το Ρόμπερτ Νιούτον. Στις χώρες της λατινικής Αμερικής και την Ισπανία, ο Κάντιφλας αναφερόταν ως πρωταγωνιστής στους τίτλους της ταινίας, μετά από συμφωνία που έκανε με τον Τοντ προκειμένου να δεχτεί να συμμετάσχει στην ταινία. Ήταν η πρώτη συμμετοχή του Κάντιφλας σε αμερικανική ταινία.
Μερικοί από τους ηθοποιούς που έκαναν σύντομο πέρασμα από την ταινία ήταν οι: Σαρλ Μπουαγιέ, Τσαρλς Κόμπερν, Ρόναλντ Κόλμαν, Νόελ Κάουαρντ, Μάρλεν Ντίτριχ, Τζον Γκίλγκουντ, Τρέβορ Χάουαρντ, Μπάστερ Κίτον, Πίτερ Λόρι, Τζορτζ Ραφτ, Φρανκ Σινάτρα κλπ.
Παραγωγή
Η χρηματοδότηση της ταινίας έγινε από το θεατρικό παραγωγό Μάικλ Τοντ, ο οποίος δεν είχε ξανασχοληθεί με τον κινηματογράφο και προσέλαβε τον άσημο Άγγλο σκηνοθέτη Μάικλ Άντερσον να τη σκηνοθετήσει. Η πρόσληψη του Άντερσον ακολούθησε την απόλυση του Τζον Φάροου, ο οποίος, σύμφωνα με τον Τοντ, έχανε πολύτιμο χρόνο για να ετοιμάσει τα μηχανήματα. Ο Τοντ πούλησε τα συμφέροντά του από την κινηματογραφική τεχνική Todd-AO, για να αποκομίσει περισσότερα χρήματα για τα γυρίσματα της ταινίας. Τα γυρίσματα που ξεκίνησαν στις 8 Αυγούστου του 1955 διήρκεσαν περίπου 5 μήνες και ολοκληρώθηκαν στις 20 Δεκεμβρίου του 1955. Μια από τις διασημότερες σκηνές της ταινίας είναι εκείνη πάνω στο αερόστατο, η οποία δεν αναφέρεται στο μυθιστόρημα του Βερν και την επινόησαν για να φανεί σε μεγαλύτερο βαθμό η ποιότητα της εικόνας με τη χρήση του φιλμ 70 χιλιοστών.
Εισπράξεις
Η ταινία που είχε ως προϋπολογισμό της 6.000.000 δολάρια, έκανε πρεμιέρα στις 17 Οκτωβρίου 1956 στη Νέα Υόρκη και μέχρι τη στιγμή του θανάτου του Τοντ, 18 μήνες αργότερα, από αεροπορικό δυστύχημα, είχε αποφέρει συνολικά 33 εκατομμύρια δολάρια.
Στην Ισπανία και τη Λατινική Αμερική, το πρόσωπο του Κάντιφλας εμφανιζόταν πιο έντονο σε σχέση με τους άλλους πρωταγωνιστές στις αφίσες της ταινίας εφόσον ήταν πολύ δημοφιλής στις λατινόφωνες χώρες.
Κριτικές και βραβεία
Η ταινία έλαβε γενικά θετικές κριτικές και όλοι οι κριτικοί, από τον Μπόσλεϊ Κράουθερ του Variety, μέχρι και τους κριτικούς του περιοδικού Time συμφώνησαν στο γεγονός ότι η ταινία άκρως διασκεδαστική. Τιμήθηκε με δυο χρυσές σφαίρες μια για την ερμηνεία του Κάντιφλας και μια για την ταινία, η οποία ανακηρύχθηκε καλύτερη ταινία της χρονιάς. Προβλήθηκε επίσης, εκτός συναγωνισμού, από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών.
Η ταινία προτάθηκε για οκτώ βραβεία όσκαρ και κέρδισε πέντε, μεταξύ των οποίων και όσκαρ καλύτερης ταινίας.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Σωτάδης ο Κρης (ολυμπιονίκης)
Ο Σωτάδης ο Κρης (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τον Κρήτη, ο οποίος στέφθηκε νικητής 2 φορές στο αγώνισμα του δόλιχου κατά τους 99ους (384 π.Χ.) και 100ους (380 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Κατά τη 2η νίκη του στους ολυμπιακούς αγώνες δωροδοκήθηκε από την πόλη της Εφέσου ώστε να δηλώσει πως ήταν Εφέσιος και η Έφεσος να λάβει τη δόξα τη νίκης, κάτι που μόλις ανακαλύφθηκε οδήγησε τις αρχές του τόπου καταγωγής του στην Κρήτη να τον αποκηρύξουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κρήτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του δόλιχου Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Ισραήλ Μπεϊτινού
Το Ισραήλ Μπεϊτινού (εβραϊκά: ישראל ביתנו, μτφ: Το Ισραήλ είναι το Σπίτι μας) είναι Ισραηλινό εθνικιστικό πολιτικό κόμμα. Παραδοσιακά, η εκλογική του βάση αποτελούνταν από κοσμικούς, ρωσόφωνους και δρούζους ψηφοφόρους. Το κόμμα αυτοχαρακτηρίζεται ως «ένα εθνικό κίνημα με ένα καθαρό όραμα να ακολουθήσει τον γενναίο δρόμο του Ζεβ Γιαμποτίνσκι», του ιδρυτή του ρεβιζιονιστικού Σιωνισμού. Παρ'όλο που αντιπροσωπεύει Εβραίους από την πρώην Σοβιετική Ένωση, έχει διευρύνει την επιρροή του και στο ευρύτερο ισραηλινό κοινό. Έχει διατηρήσει σκληρή στάση απέναντι στην ενσωμάτωση των Ισραηλινών Αράβων, όπως φαίνεται και από το σλόγκαν στις εκλογές του 2009 «Όχι αφοσίωση, όχι ιθαγένεια». Οι θέσεις του κόμματος περιλαμβάνουν την αναγνώριση της λύσης των δύο κρατών, τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους με την ανταλλαγή περιοχών της Δυτικής Όχθης που αποτελούνται κυρίως από Εβραίους με περιοχές του Ισραήλ που αποτελούνται κυρίως από Άραβες. Το κόμμα διατηρεί αντικληρική στάση και ενθαρρύνει τις κοινωνικο-οικονομικές ευκαιρίες για νέους μετανάστες σε συνάρτηση με τις προσπάθειες να αυξηθεί η εβραϊκή μετανάστευση. Στις εκλογές του 2009, το κόμμα κέρδισε το 11,70% των ψήφων και 15 από τις συνολικά 120 έδρες, το μεγαλύτερο αποτέλεσμα που έχει σημειώσει το κόμμα, ενώ στις εκλογές του 2013 συνεργάστηκε με το Λικούντ, συγκεντρώνοντας 11 από τις συνολικά 31 έδρες που κατέλαβε ο συνασπισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Εθνικιστικά κόμματα Κατηγορία:Σεκουλαριστικά κόμματα
Αμπντούλ Μοχτάρ Ντιαλό
Ο Αμπντούλ Μοχτάρ Ντιαλό είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από την Μπουρκίνα Φάσο, γεννημένος στις 23 Δεκεμβρίου 1985 στην πόλη Μπόμπο-Ντιουλασό. Αγωνίζεται στον Απόλλων Σμύρνης.
Παραπομπές
Ν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΠ Πάφου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βύζαντα Μεγάρων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μπουρκίνα Φάσο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Επισκοπής Ρεθύμνου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Ναυτική στρατηγική
Η ναυτική στρατηγική (naval strategy) είναι ο σχεδιασμός και διεξαγωγή πολέμου στη θάλασσα, το ναυτικό ισοδύναμο της στρατιωτικής στρατηγικής στην ξηρά.
Η ναυτική στρατηγική και η συναφής έννοια της θαλάσσιας στρατηγικής, αφορούν τη συνολική στρατηγική για την επίτευξη νίκης στη θάλασσα, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού και της διεξαγωγής εκστρατειών, της κίνησης και της διάθεσης των ναυτικών δυνάμεων με τις οποίες ένας κυβερνήτης εξασφαλίζει το πλεονέκτημα της μάχης σε ένα μέρος κατάλληλο για τον ίδιο, και η εξαπάτηση του εχθρού. Η ναυτική τακτική ασχολείται με την εκτέλεση σχεδίων και ελιγμών πλοίων ή στόλων στη μάχη.
Αρχές
Οι κεντρικοί στόχοι ενός στόλου στον πόλεμο πρέπει να είναι να κρατήσει τις ακτές της χώρας του απαλλαγμένες από επιθέσεις, να διασφαλίσει την ελευθερία του εμπορίου της, και να καταστρέψει τον εχθρικό στόλο ή να τον περιορίσει ελλιμενισμένο. Ο πρώτος και ο δεύτερος από αυτούς τους στόχους μπορούν να επιτευχθούν με την επιτυχή επίτευξη του τρίτου - την καταστροφή ή παράλυση του εχθρικού στόλου. Ένας στόλος που διασφαλίζει την ελευθερία των δικών του επικοινωνιών από την εχθρική επίθεση λέγεται ότι έχει τον έλεγχο της θάλασσας.
Η ναυτική στρατηγική είναι θεμελιωδώς διαφορετική από τη χερσαία στρατιωτική στρατηγική. Στη θάλασσα δεν υπάρχει περιοχή προς κατοχή. Εκτός από την αλιεία και, πιο πρόσφατα, τις υπεράκτιες πετρελαιοπηγές, δεν υπάρχουν οικονομικά περιουσιακά στοιχεία που να μπορούν να αφαιρεθούν από τον εχθρό και κανένας φυσικός πόρος που να μπορεί να εκμεταλλευτεί ένας στόλος. Ενώ ένας στρατός μπορεί να επιβιώσει από την αξιοποίηση της γης, ένας στόλος πρέπει να βασίζεται σε ό, τι προμήθειες μεταφέρει μαζί του ή μπορεί να του παρασχεθούν.
Ο Torrington και ο "στόλος σε επαγρύπνηση"
Η προέλευση της έκφρασης "στόλος σε επαγρύπνηση" (fleet in being) για να υποδηλώσει τη ναυτική κυριαρχία ενός στόλου χωρίς καν να αφήσει το λιμάνι του για να αντιμετωπίσει τον εχθρό, αποδίδεται στον Βρετανό Ναύαρχο, Κόμη του Torrington. Αντιμέτωπος με έναν σαφώς ανώτερο γαλλικό στόλο το καλοκαίρι του 1690 κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Μεγάλης Συμμαχίας, ο Torrington πρότεινε να αποφευχθεί η ναυμαχία μέχρι την άφιξη των ενισχύσεων, εκτός κάτω από πολύ ευνοϊκές συνθήκες. Διατηρώντας τον στόλου του σε επαγρύπνηση, θα εμπόδιζε τους Γάλλους να αποκτήσουν τον έλεγχο της θάλασσας, για να μπορέσουν μετά να εισβάλουν στην Αγγλία. Αν και ο Torrington αναγκάστηκε να πολεμήσει στη ναυμαχία του Beachy Head (Ιούνιος 1690), η γαλλική νίκη εκεί έδωσε στον Παρίσι τον έλεγχο της Μάγχης για λίγες μόνο εβδομάδες.
Εισαγωγή του πολέμου κατά του εμπορίου
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1690, οι πειρατές υπό κρατική υπηρεσία από τα λιμάνια του Γαλλικού Ατλαντικού, ιδίως του Σαιν-Μαλό και της Δουνκέρκης, έγιναν μια μεγάλη απειλή για το αγγλο-ολλανδικό εμπόριο. Η απειλή ανάγκασε την αγγλική κυβέρνηση να στρέψει τα πολεμικά πλοία στην υπεράσπιση του εμπορίου, ως συνοδευτικά νηοπομπών και καταδρομικά προς δίωξη των πειρατών. Στη Γαλλία, η επιτυχία των πειρατών ενάντια στην αγγλο-ολλανδική πολεμική προσπάθεια προκάλεσε μια σταδιακή μετατόπιση από την απασχόληση των μεγάλων βασιλικών πολεμικών πλοίων σε μοίρες μάχης ( guerre d'escadre ) στην υποστήριξη του πολέμου κατά του εμπορίου ( guerre de course ). Οι συμμαχικές νηοπομπές απετέλεσαν ευμεγέθεις στόχους για επιδρομές στο εμπόριο. Το πιο δραματικό αποτέλεσμα αυτής της μετατόπισης ήταν η επίθεση του Κόμη de Tourville εναντίον της νηοπομπής από τη Σμύρνη στις 17 Ιουνίου 1693.
Το μειονέκτημα του guerre de course όταν επιδιώκεται από μεγάλα και όχι απλώς από μικρότερα πολεμικά σκάφη, είναι ότι αφήνει το εμπόριο της δικής της χώρας ανυπεράσπιστο. Οι επιμέρους μοίρες επιδρομής είναι επίσης ευάλωτες στη κατάτμησή τους εάν ο εχθρός αποστείλει προς καταδίωξη μεγαλύτερες μοίρες, όπως συνέβη στον Leissegues στη Ναυμαχία του Σαν Ντομίνγκο το 1806 και στον φον Σπέε στη Ναυμαχία των Νήσων Φώκλαντ το 1914.
Hawke, St Vincent και ο στενός αποκλεισμός
Μέχρι και μετά το τέλος του 17ου αιώνα, θεωρούνταν αδύνατο, ή τουλάχιστον απερίσκεπτο, να κρατούν τα μεγάλα πλοία εκτός λιμένος μεταξύ Σεπτεμβρίου και Μαΐου ή Ιουνίου. Επομένως, η συνεχής επιτήρηση ενός εχθρού δια ναυτικού αποκλεισμού ήταν πέρα των δυνατοτήτων οποιουδήποτε ναυτικού. Επομένως, επίσης, καθώς ο εχθρικός στόλος θα μπορούσε να αναπτυχθεί στη θάλασσα πριν μπορέσουν να τον σταματήσουν, οι κινήσεις των στόλων υποτάχθηκαν στην ανάγκη παροχής νηοπομπών στο εμπόριο.
Η δυνατότητα συνεχούς αποκλεισμού επιτεύχθηκε μόνο στα μέσα του 18ου αιώνα, μετά τον συνεχή αποκλεισμό που πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Sir Edward Hawke το 1758–59, και έπειτα τελειοποιήθηκε από τον Earl St Vincent και άλλους Βρετανούς ναυάρχους μεταξύ 1793 και 1815.
Ανάπτυξη
Μόνο στα τέλη του 19ου αιώνα κωδικοποιήθηκαν οι θεωρίες της ναυτικής στρατηγικής, παρόλο που οι Βρετανοί πολιτικοί και ναύαρχοι την είχαν ασκήσει για αιώνες.
Η επιρροή του Mahan
Ο πλοίαρχος, αργότερα αντιναύαρχος, Alfred Thayer Mahan (1840-1914) ήταν Αμερικανός αξιωματικός του ναυτικού και ιστορικός.
Επηρεασμένος από τις αρχές της στρατηγικής του γαλλο-ελβετού στρατηγού και ιστορικού συγγραφέα, Antoine-Henri, Baron Jomini, υποστήριξε ότι στους επόμενους πολέμους, ο έλεγχος της θάλασσας θα παραχωρούσε τη δύναμη ελέγχου του εμπορίου και τους πόρους που απαιτούνται για την πραγματοποίηση πολέμου. Η υπόθεση του Mahan ήταν ότι στους ανταγωνισμούς μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας τον 18ο αιώνα, η κυριαρχία της θάλασσας μέσω της ναυτικής δύναμης ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας στο αποτέλεσμα, και ως εκ τούτου, ότι ο έλεγχος του θαλάσσιου εμπορίου ήταν συνέπεια της δυνατότητας επικράτησης στο πόλεμο. Κατά την άποψη του Mahan, μια χώρα αποκτά τον έλεγχο της θάλασσας με τη συγκέντρωση των ναυτικών δυνάμεών της στο σημείο αποφασιστικής σημασίας για τη καταστροφή ή επικράτηση επί του εχθρικού στόλου. Θα ακολουθήσει ο αποκλεισμός των εχθρικών λιμένων και η διακοπή των θαλάσσιων επικοινωνιών του εχθρού. Ο Mahan πίστευε ότι ο πραγματικός στόχος σε έναν ναυτικό πόλεμο ήταν πάντα ο εχθρικός στόλος.
Τα γραπτά του Mahan είχαν μεγάλη επιρροή. Τα πιο γνωστά βιβλία του, Η Επιρροή της Θαλάσσιας Ισχύος στην Ιστορία (The Influence of Sea Power upon History), 1660–1783 και Η Επίδραση της Θαλάσσιας Ισχύος επί της Γαλλικής Επανάστασης και Αυτοκρατορίας (The Influence of Sea Power upon the French Revolution and Empire), 1793–1812, δημοσιεύθηκαν το 1890 και το 1892 αντίστοιχα, και οι θεωρίες του συνέβαλαν στα ναυτικό ανταγωνισμό εξοπλισμών μεταξύ 1898 και 1914.
Ο Θεόδωρος Ρούσβελτ, ο ίδιος ένας πετυχημένος ιστορικός της ναυτικής ιστορίας του Πολέμου του 1812, ακολούθησε στενά τις ιδέες του Mahan. Τις ενσωμάτωσε στην αμερικανική ναυτική στρατηγική όταν υπηρέτησε ως υφυπουργός του Ναυτικού το 1897-1898. Ως πρόεδρος, 1901–1909, ο Ρούσβελτ έθεσε ως υψηλή προτεραιότητα τη κατασκευή ενός στόλου παγκόσμιας ισχύος, στέλνοντας τον «λευκό στόλο» του σε όλο τον κόσμο το 1908-1909 για να βεβαιωθεί ότι όλες οι ναυτικές δυνάμεις είχαν καταλάβει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πλέον σημαντικός παράγοντες. Η κατασκευή της Διώρυγας του Παναμά σχεδιάστηκε όχι μόνο για να ανοίξει το εμπόριο του Ειρηνικού σε πόλεις της Ανατολικής Ακτής, αλλά και για να επιτρέψει στο νέο Ναυτικό να κινείται εμπρός και πίσω σε ολόκληρο τον κόσμο.
Οι αδελφοί Colomb
Στη Βρετανία, ο καπετάνιος John H. Colomb (1838–1909) υποστήριξε σε μια σειρά άρθρων και διαλέξεων ότι το ναυτικό ήταν το πιο σημαντικό συστατικό της αυτοκρατορικής άμυνας. Ο αδερφός του, ο ναύαρχος Phillip Colomb (1831–1899), προσπάθησε να διακρίνει από την ιστορία και να θεσπίσει γενικούς κανόνες που ισχύουν για τον σύγχρονο ναυτικό πόλεμο στο έργο του Ναυτικός Πόλεμος (Naval Warfare, 1891). Αλλά αυτό του το έργο δεν πέτυχε τη φήμη που πέτυχε ο Mahan.
Οι αρχές του Corbett
Ο Sir Julian Corbett (1854–1922) ήταν βρετανός ναυτικός ιστορικός που έγινε λέκτορας στο Royal Naval War College στη Μεγάλη Βρετανία.
Ο Corbett διέφερε από τον Mahan, δίνοντας πολύ λιγότερη έμφαση στη ναυμαχία στόλων. Ο Corbett τόνισε την αλληλεξάρτηση του ναυτικού και του χερσαίου πολέμου και έτεινε να επικεντρώνεται στη σημασία των θαλάσσιων επικοινωνιών παρά στη μάχη. Η μάχη στη θάλασσα δεν ήταν αυτοσκοπός. Ο πρωταρχικός στόχος του στόλου ήταν να εξασφαλίσει τις φίλιες επικοινωνίες και να διαταράξει αυτές του εχθρού, όχι απαραίτητα να αναζητήσει και να καταστρέψει τον εχθρικό στόλο. Για τον Corbett, ο έλεγχος της θάλασσας ήταν σχετικός και όχι απόλυτος που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως γενικός ή τοπικός, προσωρινός ή μόνιμος. Ο Corbett καθόρισε τις δύο θεμελιώδεις μεθόδους απόκτησης ελέγχου των γραμμών επικοινωνιών ως την πραγματική φυσική καταστροφή ή σύλληψη εχθρικών πολεμικών και εμπορικών πλοίων, ή ως ναυτικός αποκλεισμός.
Το πιο διάσημο έργο του, Μερικές Αρχές Ναυτικής Στρατηγικής (Some Principles of Maritime Strategy), παραμένει κλασικό.
Αντίκτυπος των παγκόσμιων πολέμων
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άφησε σημαντικό αντίκτυπο στις ναυτικές στρατηγικές χάρη στις νέες τεχνολογίες. Με τη δημιουργία νέων ναυτικών σκαφών όπως το υποβρύχιο, στρατηγικές όπως ο απεριόριστος πόλεμος μπόρεσαν να εφαρμοστούν. Και με τη δημιουργία καυσίμων με βάση το πετρέλαιο, τα ραντάρ και τα ραδιοπλοηγήματα, μπόρεσαν οι στόλοι να ενεργούν πιο αποτελεσματικά καθώς ήταν σε θέση να κινηθούν γρηγορότερα, να γνωρίζουν που βρίσκεται ο εχθρός και να επικοινωνούν με ευκολία.
Αλλαγή καυσίμου από άνθρακα σε πετρέλαιο
Πριν από την έναρξη του Α Παγκοσμίου Πολέμου, πολλά ναυτικά πολεμικά πλοία λειτουργούσαν με άνθρακα και ανθρώπινο δυναμικό. Αυτό ήταν ενεργειακά πολύ αναποτελεσματικό, αλλά ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούσαν να τροφοδοτήσουν αυτά τα πλοία εκείνη τη στιγμή. Το ήμισυ του πληρώματος σε αυτά τα πλοία ήταν εκεί για να απασχολείται τον άνθρακα, κι έτσι το πετρέλαιο θα μπορούσε να θεωρηθεί πιο αποτελεσματικό μόνο και μόνο επειδή ο αριθμός των ανδρών που χρειάζονταν να ασχοληθούν με αυτό ήταν κατά πολύ μικρότερος. Αλλά, με τη νεοευρεθείσα χρήση πετρελαίου, προέκυψαν και άλλα άφθονα οφέλη για τα πολεμικά πλοία όπως, για παράδειγμα, ότι με τη χρήση πετρελαίου, τα πλοία μπόρεσαν να ταξιδεύουν με 17 κόμβους. Αυτό ήταν δραστικά διαφορετικό σε σύγκριση με τους 7 κόμβους που ταξίδευαν στο παρελθόν πριν τη χρήση πετρελαίου. Ο άνθρακας κατελάμβανε επίσης περισσότερο χώρο στα πλοία. Το πετρέλαιο μπορεί να αποθηκευτεί σε πολλαπλές δεξαμενές τοποθετημένες σε ένα μέρος σε αντίθεση με τον άνθρακα που αποθηκεύονταν στο πλοίο, σε πολλούς χώρους και είχε πολλαπλά λεβητοστάσια. Το πετρέλαιο φάνηκε να είναι πιο αποτελεσματικό.
Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Πριν από τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε ένας ανταγωνισμός ναυτικού εξοπλισμού στην Ευρώπη. Με αυτόν τον ανταγωνισμό να εισάγει πολλές καινοτομίες σε ναυτικά σε όλη την Ευρώπη, το 1906 οι Βρετανοί αποκάλυψαν ένα επαναστατικό νέο πολεμικό πλοίο που ονομάσθηκε HMS Dreadnought και τροφοδοτούνταν από ατμοστρόβιλο. Αυτό το πλοίο ήταν ένα από τα ταχύτερα εκείνη τη στιγμή, φθάνοντας τους 21 κόμβους, και ενσωμάτωνε επίσης εξελίξεις στον εξοπλισμό που δεν είχε κανένα ναυτικό άλλου έθνους τότε. Υπό τη παρουσία αυτών των νεοτερισμών, ο ανταγωνισμούς σε ναυτικό εξοπλισμό έλαβε τη μορφή του ποιο έθνος θα μπορούσε να αποκτήσει τα περισσότερα από αυτά τα νεότευκτα πολεμικά πλοία. Με αυτά τα νέα, βαριά οπλισμένα πλοία, οι Σύμμαχοι είχαν περισσότερες ευκαιρίες για αποκλεισμούς στα διάφορα θέατρα του πολέμου.
Πόλεμος
Το υποβρύχιο, που εισήχθη στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οδήγησε στην ανάπτυξη νέων όπλων και τακτικών. Ο γερμανικός στόλος εκείνη την εποχή ήταν, κατά τη γνώμη κάποιων, ο πιο προχωρημένος και δημιουργήθηκε από τον Alfred Peter Friedrich von Tirpitz. Ο στόλος αποτελείται από U-boat, και μικρότερης κατηγορίας UB και UC.
Απεριόριστος πόλεμος στον Α΄ΠΠ
Ο απεριόριστος πόλεμος εισήχθη για πρώτη φορά στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο από το γερμανικό ναυτικό. Η στρατηγική ήταν η βύθιση σκαφών χωρίς προειδοποίηση, με το πιο διάσημο περιστατικό τη βύθιση του RMS Lusitania. Η στρατηγική θεωρήθηκε αμφιλεγόμενη και πολλές ναυτικές δυνάμεις (ειδικά των ΗΠΑ) ζήτησαν από τη Γερμανία να σταματήσει να την χρησιμοποιεί. Η Γερμανία σταμάτησε για λίγο, αλλά επανέλαβε τη στρατηγική για να επιτεθεί στους Βρετανικά φορτηγά πλοία που μετέφεραν τροφή, ώστε να μπορούν να λιμοκτονούν τους Βρετανούς. Μετά την επανάληψη της στρατηγικής, πολλές χώρες προσπάθησαν να περιορίσουν εντελώς τη χρήση υποβρυχίων. Η στρατηγική όχι μόνο δε καταργήθηκε ποτέ άλλα άρχισαν να την υιοθετού και άλλα ναυτικά.
Ραδιόφωνο
Το ραδιόφωνο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από το ναυτικό στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το ραδιόφωνο βρισκόταν ακόμη στα πρώτα στάδια της χρήσης του, οπότε ήταν δύσκολο να δημιουργηθούν ηχητικά μηνύματα. Αντίθετα, οι ναυτικοί χρησιμοποιούσαν τον κώδικα Μορς για να επικοινωνούν μηνύματα μεταξύ άλλων ναυτικών πλοίων και ναυτικών βάσεων. Έχοντας αυτή την τεχνολογία, οι ναυτικές βάσεις ήταν σε θέση να επικοινωνούν χωρίς τη χρήση ενός φυσικού αγγελιοφόρου.
Απεριόριστος πόλεμος στον Β'ΠΠ
Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τη στρατηγική του απεριόριστου πολέμου άρχισαν να τη χρησιμοποιούν πολλές διαφορετικές ναυτικές δυνάμεις. Η πρώτη περίπτωση ήταν στη Μάχη του Ατλαντικού, που διεξήχθη μεταξύ Γερμανών, Ιταλών και των Συμμάχων, και η τελευταία ήταν ο Πόλεμος του Ειρηνικού όπου οι ΗΠΑ στόχευαν την Ιαπωνία.
Ραντάρ
Πηγαίνοντας στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, οι στρατιωτικοί εκτέθηκαν σε αυτή τη νέα τεχνολογία που ονομάζεται Ραντάρ. Το ραντάρ χρησιμοποιήθηκε από τις ναυτικές δυνάμεις (ειδικά των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου) για τον εντοπισμό αεροπλάνων και πλοίων που εισέρχονταν στην παράκτια ζώνη της χώρας, και για την ανίχνευση αντικειμένων που προσπερνούν τα ναυτικά τους πλοία. Οι ναυτικές δυνάμεις μπορούσαν να χρησιμοποιούν ραντάρ για να σχεδιάζουν στρατηγικές εντοπισμού των εχθρικών πλοίων πριν τους επιτεθούν, καθώς και για να γνωρίζουν πότε οι εχθροί έρχονται να επιτεθούν στα σκάφη τους.
Ραδιόφωνο
Το ραδιόφωνο ήταν επίσης ζωτικό μέρος στην επικοινωνία μηνυμάτων στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο όπως ήταν και στον πρώτο. Η μεγαλύτερη διαφορά ήταν ότι πρόσβαση σε αυτό είχαν πλέον όλες οι ναυτικές δυνάμεις και ότι οι στρατιωτικοί χρησιμοποίησαν το ραδιόφωνο για να μεταδίδουν στο ευρύ κοινό την εξέλιξη των πολεμικών επιχειρήσεων.
Σύγχρονη εποχή
Η ναυτική στρατηγική συγχωνεύται όλο και περισσότερο με τη γενικότερη στρατηγική που αφορά τον πόλεμο στη ξηρά και στον αέρα.
Η ναυτική στρατηγική εξελίσσεται συνεχώς καθώς γίνονται διαθέσιμες βελτιωμένες τεχνολογίες. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, για παράδειγμα, το Σοβιετικό Πολεμικό Ναυτικό μετατοπίστηκε από μια στρατηγική άμεσου ανταγωνισμού εναντίον του ΝΑΤΟ για τον έλεγχο των βαθειών ανοιχτών ωκεανών, σε μια συγκεντρωμένη άμυνα της Θάλασσας Μπάρεντς και των προμαχώνων της Θάλασσας του Okhotsk.
Το 2007, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ενώθηκε με το Σώμα Πεζοναυτών των ΗΠΑ και την Ακτοφυλακή των ΗΠΑ για την υιοθέτηση μιας νέας θαλάσσιας στρατηγικής που ονομάζεται Συλλογική Στρατηγική του 21ου αιώνα για Θαλάσσια Ισχύ για την υλοποίηση της ιδέας της πρόληψης του πολέμου στο ίδιο φιλοσοφικό επίπεδο με τη διεξαγωγή πολέμου. Η στρατηγική αναγνωρίζει τις οικονομικές διασυνδέσεις του παγκόσμιου συστήματος και το πώς τυχόν διαταραχές που οφείλονται σε περιφερειακές κρίσεις - τεχνητές ή φυσικές - μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την οικονομία και την ποιότητα ζωής των ΗΠΑ. Αυτή η νέα στρατηγική χάραξε μια πορεία συνεργασίας των τριών θαλάσσιων στρατιωτικών υπηρεσιών των ΗΠΑ μαζί ίσως με διεθνείς εταίρους, για την αποτροπή εμφάνισης αυτών των κρίσεων ή ταχείας αντίδρασης σε περίπτωση εμφάνισης. Μερικές φορές μια στρατιωτική δύναμη χρησιμοποιείται ως προληπτικό μέτρο για να αποφευχθεί ο πόλεμος και όχι να τον προκαλέσει.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ναυτικές συγκρούσεις Κατηγορία:Ναυτικός πόλεμος Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αξία σε Κίνδυνο
Στα οικονομικά και στα χρηματοοικονομικά, η αξία σε κίνδυνο (value at risk ή VaR) είναι μια μέτρηση (ή αριθμός) που δηλώνει πώς η αξία στην αγορά ενός περιουσιακού στοιχείου ή χαρτοφυλακίου περιουσιακών στοιχείων είναι πιθανόν να μειωθεί στη διάρκεια μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου (συνήθως 1 ή 10 ημερών) υπό συγκεκριμένες συνθήκες.
Λεπτομέρειες
Η αξία σε κίνδυνο (VaR) έχει τέσσερις κύριες παραμέτρους:
Το VaR, ή η αξία σε κίνδυνο με τις παραμέτρους: περίοδο διακράτησης χ ημερών, διάστημα εμπιστοσύνης ψ%, ορίζει την πιθανότητα πως οι απώλειες δεδομένου χαρτοφυλακίου θα υπερβούν ένα συγκεκριμένο ποσό σε συνηθισμένες συνθήκες αγοράς δεδομένης μιας χρονικής περιόδου
Σημειώστε πως η αξία σε κίνδυνο δεν μπορεί να προεξοφλήσει τις αλλαγές στη σύνθεση του χαρτοφυλακίου τη συγκεκριμένη ημέρα. Αντιθέτως, αντικατοπτρίζει την επικινδυνότητα του χαρτοφυλακίου βάσει της τρέχουσας σύνθεσής του.
Παράδειγμα
Έστω ένα χαρτοφυλάκιο περιουσιακών στοιχείων. Η αξία του στην ευρωπαϊκή αγορά σήμερα είναι γνωστή, αλλά η αυριανή αξία του άγνωστη. Η επενδυτική τράπεζα που διαχειρίζεται το χαρτοφυλάκιο μπορεί να αναφέρει πως έχει Αξία σε Κίνδυνο (VaR) 1-ημέρας ίση με €5 εκατομμύρια σε 95% διάστημα εμπιστοσύνης. Αυτό σημαίνει πως (προϋποθέτοντας πως θα επικρατούν κανονικές συνθήκες για μια ημέρα) η τράπεζα αναμένει, με πιθανότητα 95%, η αξία του χαρτοφυλακίου να μην μειωθεί περισσότερο από €5 εκατομμύρια κατά τη διάρκεια 1 ημέρας, με άλλα λόγια: υπάρχει πιθανότητα 5% (δηλαδή 100% - 95%) να μειωθεί η αξία του χαρτοφυλακίου περισσότερο από €5 εκατομμύρια κατά τη διάρκεια μιας ημέρας. Πιο απλά, η τράπεζα μπορεί να αναμένει πως στις 95 περίπου από τις 100 ημέρες συνηθισμένων συναλλαγών, το χαρτοφυλάκιο θα έχει απόδοση είτε θετική είτε αρνητική (αλλά οι ζημίες δεν θα είναι μεγαλύτερες από €5 εκ. την ημέρα). Αυτό σημαίνει από την άλλη, ότι η τράπεζα πρέπει να αναμένει ότι οι απώλειες θα είναι μεγαλύτερες από €5 εκ. σε 5 από κάθε 100 ημέρες συνηθισμένων συναλλαγών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά Κατηγορία:Αναλογιστική επιστήμη
Ιουλία (μητέρα του Μάρκου Αντώνιου)
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Λεύκιου Ιούλιου Καίσαρα υπάτου το 90 π.Χ.. Η μητέρα της δεν είναι γνωστή. Η Ιουλία γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρώμη· ήταν 3η εξαδέλφη του Ιουλίου Καίσαρα.
Παντρεύτηκε τον Μάρκο Αντώνιο Κρητικό και απέκτησε τον περίφημο στρατηγό Μάρκο Αντώνιο, έναν της Β΄ Τριανδρίας και δύο ακόμη γιους. Ο Ιούλιος Καίσαρας, αν και αποστρεφόταν τον άνδρα της και γενικά είχε χαμηλή γνώμη για τις ικανότητες των τέκνων της, υποχρεώθηκε λόγω της συγγένειας να προωθήσει τις πολιτικές σταδιοδρομίες των τριών γιων της. Το 74 π.Χ. απεβίωσε ο Μ. Αντώνιος και η Ιουλία έκανε δεύτερο γάμο με τον Πούμπλιο Κορνήλιο Λέντουλο Σούρα, ο οποίος όμως το 63 π.Χ. ήταν από τα κύρια στελέχη της συνωμοσίας του Κατιλίνα και γι' αυτό εκτελέστηκε με διαταγή του Κικέρωνα.
Κατά τον Περουσινό Πόλεμο των ετών 41 π.Χ. - 40 π.Χ., η Ιουλία έφυγε από τη Ρώμη, αν και ο Οκταβιανός Αύγουστος της συμπεριφερόταν με ευγένεια. Δεν εμπιστεύτηκε ποτέ τον Σέξτο Πομπήιο, γιο του Πομπήιου και αντίπαλο της Β΄ Τριανδρίας. Όταν αυτός ήταν στη Σικελία, η Ιουλία συνόδευσε ένα στόλο τριηρών στην Ελλάδα για τον γιο της Αντώνιο. Έπειτα από τη συμφιλίωση των τριών της Τριανδρίας, η Ιουλία επέστρεψε στη Ρώμη με τον γιο της Αντώνιο το 39 π.Χ. και μάλλον ήταν παρούσα στη σύσκεψή του με τον Σέξτο Πομπήιο στο Μισένουμ της Νάπολης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Μάρκο Αντώνιο Κρητικό πρωτεύοντα (praetor) to 74 π.Χ. και είχε τέκνα:
Το 74 π.Χ. απεβίωσε ο πρώτος σύζυγός της και η Ιουλία έκανε δεύτερο γάμο με τον Πούμπλιο Κορνέλιο Λέντουλο Σούρα, που είχε κύριο ρόλο στη συνωμοσία του Κατιλίνα το 63 π.Χ. και γι' αυτό εκτελέστηκε με διαταγή του Κικέρωνα.
Κλαύδιος Αιλιανός
Ο Κλαύδιος Αιλιανός (λατ. Claudius Aelianus) ο επιλεγόμενος «Σοφιστής» (Πραίνεστο (λατ. Praeneste, σημ. Παλεστρίνα (Palestrina), περ. 175 – περ. 235 μ.Χ.), συχνά απαντώμενος ως απλώς «Αιλιανός», ήταν Ρωμαίος συγγραφέας και διδάσκαλος της Ρητορικής που άκμασε επί Σεπτιμίου Σεβήρου και μάλλον ζούσε και μετά τον θάνατο του Ηλιογαβάλου το 222 μ.Χ.. Ο Αιλιανός έγραψε στην ελληνική γλώσσα, αφού την μιλούσε τόσο τέλεια ώστε να αποκαλείται «μελίγλωττος» και «μελίφθογγος». Λέγεται ότι του τη δίδαξε ο σοφιστής Παυσανίας από την Καισάρεια. Προτιμούσε τους Έλληνες συγγραφείς από τους Ρωμαίους και έγραφε σε ελαφρώς αρχαΐζουσα γλώσσα. Πηγή για τον βίο του είναι ο Φιλόστρατος (Βίοι Φιλοσόφων Β, 31). Προερχόταν από την τάξη των απελεύθερων.
Τα δύο σημαντικότερα έργα του είναι πολύτιμα για τις πολυάριθμες αναφορές χωρίων από προγενέστερους συγγραφείς, από έργα που κατά τα άλλα έχουν χαθεί, καθώς και για τις πολλές πληροφορίες που μας προσφέρουν απροσδόκητες «ματιές» βαθιά μέσα στην ελληνορωμαϊκή αντίληψη για τον κόσμο.
Το "De Natura Animalium" («Περὶ ζῴων ἰδιότητος»)
Το έργο του Αιλιανού «Πάνω στη φύση των ζώων» («Περί των χαρακτηριστικών των ζώων» είναι μία εναλλακτική μετάφραση του τίτλου), αποτελεί μία περίεργη συλλογή σύντομων αφηγήσεων Φυσικής Ιστορίας σε 17 βιβλία, κάποτε επιλεγμένων ώστε να μεταδίδουν στον αναγνώστη αλληγορικά ηθικά μαθήματα (όπως και οι Μύθοι του Αισώπου). Το κάθε βιβλίο έχει πρόλογο και επιμύθιο.
Η εισαγωγή του έργου στην έκδοση της Loeb Classical Library το χαρακτηρίζει ως «μια ελκυστική συλλογή δεδομένων και μύθων γύρω από το ζωικό βασίλειο, που προσκαλεί τον αναγνώστη να συλλογιστεί τις αναλογίες και τις αντιθέσεις ανάμεσα στην ανθρώπινη και στη ζωική συμπεριφορά».
Τα ανέκδοτα του Αιλιανού για τα ζώα σπανίως βασίζονται πάνω σε απευθείας παρατήρηση: είναι αντιγραμμένα σχεδόν όλα από γραπτές πηγές, συχνά από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, αλλά και από συγγραφείς και έργα που έχουν χαθεί. Ο Αιλιανός εμφανίζεται πάντως περισσότερο ακριβής σχετικώς με τα θαλάσσια πλάσματα από ό,τι θα περίμενε κάποιος, πράγμα που φαίνεται πως οφείλεται σε προσωπικό ενδιαφέρον: συχνά αναφέρει ως πηγές του «ψαράδες». Μερικές φορές φαίνεται στον σύγχρονο αναγνώστη μωρόπιστος, αλλού όμως δηλώνει καθαρά ότι απλώς αναφέρει αυτό που του ειπώθηκε από άλλους, ακόμα και ότι δεν τους πιστεύει. Το έργο του Αιλιανού ήταν από τις πηγές της Φυσικής Ιστορίας κατά τον Μεσαίωνα.
Ο Conrad Gessner ή Gesner, Ελβετός επιστήμονας της Αναγεννήσεως, μετέφρασε το έργο στη λατινική, την διεθνή τότε ευρωπαϊκή γλώσσα, για να το καταστήσει προσιτό σε ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Η πιο πρόσφατη μετάφραση στη λατινική είναι αυτή του Friderich Jacobs (1832), βασισμένη σε αυτές του Gesner και του Petrus Gillius (1533). Πιστεύεται ότι το «Περί ζώων ιδιότητος» είχε ως βάση για το έργο του ''«Συλλογή της περί ζώων ιστορίας» ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος
Το "Varia Historia" («Ποικίλη Ιστορία»)
Το άλλο γνωστό έργο του Αιλιανού σώζεται κατά το μεγαλύτερο μέρος του (μετά το Γ΄ βιβλίο, παράγρ. 12) σε μία περιληπτική μορφή του. Πρόκειται για μια ποικιλία ανέκδοτων ιστοριών και βιογραφικών σχεδιασμάτων, καταλόγων, στιβαρών ρητών και περιγραφών θαυμάτων της Φύσεως ή περίεργων τοπικών εθίμων, σε 14 βιβλία, με πολλές εκπλήξεις για τον ιστορικό του πολιτισμού και τον μυθογράφο: ανέκδοτα για τους διάσημους Έλληνες φιλοσόφους, ποιητές, ιστορικούς και δραματουργούς, μύθοι επαναδιατυπωμένοι με διδακτικό τρόπο. Η έμφαση είναι στο «ποικίλη», τα πρώτα 15 πάντως κεφάλαια καταγίνονται και πάλι με τη Φυσική Ιστορία. Υπάρχουν ηθικοπλαστικές ιστορίες για ήρωες και ηγεμόνες, αθλητές και σοφούς, αναφορές για τροφές και ποτά, διαφορετικές φορεσιές και εραστές, τοπικές συνήθειες για την ανταλλαγή δώρων ή τις διασκεδάσεις, ή για τα θρησκευτικά πιστεύω και τα ταφικά έθιμα. Επίσης, σχόλια πάνω στην ελληνική ζωγραφική. Ο Αιλιανός περιγράφει το ψάρεμα με τη χρήση δολωμάτων από κόκκινο μαλλί και πούπουλα, τη λατρεία των φιδιών, και πολλά άλλα. Ουσιαστικά η «Ποικίλη Ιστορία» είναι ένα «περιοδικό» της κλασσικής εποχής. Ο «μελίγλωττος» δεν είναι αξιόπιστος στις λεπτομέρειες και η σκέψη του κατευθύνεται πάντα στο να ενσταλάξει «πολιτιστικώς ορθές» Στωικές απόψεις, ίσως για να μη νοιώθουν ενοχές οι αναγνώστες του. Οι ομοιότητες που εμφανίζει το έργο αυτό με τα συγγράμματα του Αθήναιου και του Πλουτάρχου οφείλονται στη χρήση και από τους τρεις του ίδιου ανεκδοτικού υλικού. Πάντως, η Jane Ellen Harrison ανακάλυψε επιβιώσεις αρχαϊκών τελετών που αναφέρονται από τον Αιλιανό να είναι πολύ διαφωτιστικές στο έργο της Prolegomena to the Study of Greek Religion (1903). Η πρώτη αγγλική μετάφραση της Ποικίλης Ιστορίας έγινε από τον Fleming το 1576. Το έργο είχε εκδώσει και ο Αδαμάντιος Κοραής στον Πρόδρομον της Ελληνικής Βιβλιοθήκης (Παρίσι 1805).
Τα άλλα έργα
Μεγάλα αποσπάσματα δύο άλλων έργων του Αιλιανού, του «Περί προνοίας και του «Περί Θείων ενεργειών» σώζονται στη μεσαιωνική εγκυκλοπαίδεια «Λεξικό της Σούδας». Σε αυτά πραγματεύεται την τιμωρία των κακών από τον Θεό, αναμιγνύοντας στωικές θεωρίες με τη λαϊκή πίστη.
Εκτός αυτών, αποδίδονται στον Αιλιανό 20 σωζόμενες «Επιστολαί αγροικικαί» (= «γράμματα από έναν αγρότη») γραμμένα στο ύφος του Αλκίφρονα. Τα γράμματα αυτά είναι επινοημένες εκθέσεις προς ένα φανταστικό παραλήπτη, που παρέχουν το πρόσχημα για εικόνες της αγροτικής ζωής, τοποθετημένης στην Αττική, μολονότι ο «μελίγλωσσος» Αιλιανός κάποτε καυχήθηκε ότι ποτέ δεν έφυγε από την Ιταλία και ότι ποτέ δεν μπήκε σε πλοίο (πράγμα που αντιφάσκει με τη δήλωσή του ότι είχε δει τον ταύρο Σέραπι με τα ίδια του τα μάτια - Περί ζώων ιδ. XI.40). Επομένως συμπεράσματα σχετικώς με την πραγματική γεωργία στα Letters είναι εξίσου πιθανό να αφορούν το Λάτιο όσο και την Αττική.
Άλλα
Ο Κλαύδιος Αιλιανός τιμάται με ένα δρόμο στο Λεκανοπέδιο Αττικής, την οδό Αιλιανού στα Κάτω Πατήσια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιλιανος Αιλιανος Κατηγορία:Ρωμαίοι του 2ου αιώνα
Αναστάσιος Σιναΐτης
Με το όνομα «Αναστάσιος Σιναΐτης» φέρονται δύο πρόσωπα του 6ου-7ου αιώνα, τα οποία μάλιστα πολλές φορές συγχέονται όσον αφορά τη ζωή και το έργο τους:
Νίκος Μάλλιαρης
Ο Νίκος Μάλλιαρης (γενν. Αθήνα, 4 Ιουλίου 1954) είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ-φορ (ύψος 1,82 μ.-βάρος 75 κιλά), συνδικαλιστής και διοικητικός παράγοντας. Έχει αναλάβει κοινωνικές και πολιτιστικές πρωτοβουλίες στο χώρο του αθλητισμού, που τον καθιστούν ενεργό και αναγνωρίσιμο μέλος της ελληνικής κοινωνίας.
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Από το 1971 έως το 1973 αγωνίστηκε σε ερασιτεχνικό επίπεδο στην ομάδα του "Π.Ο. Ψυχικού" στο πρωτάθλημα Αθηνών. Σαν επαγγελματίας, έπαιξε στον Εθνικό Αστέρα Καισαριανής (1973-1977) και ακολούθως στην Προοδευτική (1977-1980), αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Β´ Εθνικής κατηγορίας.
Το 1982 απέκτησε πτυχίο προπονητή ποδοσφαίρου. Επίσης δραστηριοποιείται με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής.
Παράγοντας
Ο Νίκος Μάλλιαρης ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΣΑΠ. Διετέλεσε μέλος, ταμίας, γενικός γραμματέας, υπεύθυνος Τύπου-επικοινωνίας και υπεύθυνος οργάνωσης των μελών του Συνδέσμου, από το 1977 έως το 1985. Από το 2000 έως το 2001 ήταν μέλος της διοίκησης του Απόλλωνα Καλαμαριάς και εκπρόσωπός του στην ΕΠΑΕ. Το 2003 ήταν συνιδρυτής της ποδοσφαιρικής ομάδας «Αστέρας 2004», στην περιοχή της Καισαριανής, στην οποία και υπήρξε πρόεδρος έως το 2008. Το 2007 πρωτοστάτησε στην ίδρυση των εν Ελλάδι φίλων της Μπαρτσελόνα, της οποίας αποτελεί και μέλος από τον ίδιο χρόνο. Επίσης, είναι μέλος της πρωτοβουλίας της Ελληνοκαταλανικής φιλίας και από το 2009 μέλος της διεθνούς πρωτοβουλίας «HASTA LA VICTORIA SIEMPRE». Από το 2010 μέχρι το 2012 ήταν γενικός γραμματέας του Συλλόγου Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής. Το 2011 συμμετείχε σαν ιδρυτικό μέλος στη δημιουργία του αθλητικού συλλόγου «Α.Ο. Μονοφατσίου-Μπαρτσελόνα»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαλλιαρης Νικος Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
Σελεύκεια η Πιερία
Η Σελεύκεια εν Πιερία βρισκόταν στην επαρχία Πιερίας της βορείου Συρίας (ονομάστηκε έτσι από τους Έλληνες που ήλθαν από την Πιερία της Μακεδονίας). Ο Σέλευκος Α΄ την έκτισε το 300 π.Χ. λίγο πιο νότια από το παλαιότερο Ποσείδιον, στις εκβολές του ποταμού Ορόντη. Χρησίμευσε ως επίνειο της πρωτεύουσας των Σελευκιδών της Αντιόχειας. Κατά τον Γ΄ Συριακό πόλεμο (246 -241 π.Χ.) ο Πτολεμαίος Γ΄ Ευεργέτης την κατέλαβε για λογαριασμό της Αιγύπτου. Το 219 π.Χ. κατά τον Δ΄ Συριακό πόλεμο ο Αντίοχος την ανέκτησε για την απαλλαγή των νώτων της Αντιόχειας. Το 64 π.Χ. ο Πομπήιος την κατέστησε ελεύθερη πόλη. Τα ερείπιά της βρίσκονται κοντά στην σημερινή Σαμαντάγ, στα τουρκοσυριακά σύνορα, από την πλευρά της Τουρκίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστικές αποικίες Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαία Πιερία
Εκλογές στη Νέα Ζηλανδία
Τα μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων στη Νέα Ζηλανδία εκλέγονται συνήθως με γενικές εκλογές ή σπανιότερα, με επαναληπτικές εκλογές. Οι γενικές εκλογές διεξάγονται κάθε τριετία στη χώρα με το εκλογικό σύστημα της μικτής αναλογικής εκπροσώπησης. Με βάση το σύστημα αυτό, μία κυβέρνηση συνασπισμού είναι πιθανότερη από την απόλυτη πλειοψηφία για ένα κόμμα.
Επίσης, κάθε 3 χρόνια εκλέγονται οι δήμαρχοι και οι τοπικοί άρχοντες και σύμβουλοι. Σε αυτές τις εκλογές χρησιμοποιήθηκαν αμφότερα τα συστήματα της μονής ψήφου που μπορεί να μεταφερθεί (Single Transferable Vote) και το πλειοψηφικό σύστημα το 2007.
Ιστορία
Οι πρώτες εθνικές εκλογές στη Νέα Ζηλανδία διεξήχθησαν το 1853 και το 1893 δόθηκε και το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Η χώρα ήταν η πρώτη στον κόσμο στην οποία ψήφισαν και οι γυναίκες.
Με βάση το Σύνταγμα του 1986 απαιτείται η διεξαγωγή εκλογών ανά τριετία με εξαίρεση τις περιόδους σοβαρής πολιτικής κρίσης.
Η ημερομηνία των εκλογών καθορίζεται από τον πρωθυπουργό, έπειτα από συμβουλή του γενικού κυβερνήτη. Σε τρεις περιπτώσεις (1951, 1984, 2002) οι εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα. Οι εκλογές του 1984 σύμφωνα με ορισμένους προκηρύχθηκαν πρόωρα από τον πρωθυπουργό Ρόμπερτ Μάλντουν, ενώ ο τελευταίος βρισκόταν σε κατάσταση μέθης.
Γενικές εκλογές
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει συνοπτικά την ημερομηνία όλων των γενικών εκλογών και τη συμμετοχή, όπως και το πρώτο κόμμα. Στα δεξιά του πίνακα αναγράφεται ο αριθμός των εδρών που κατέλαβε το καθένα από τα 4 μεγάλα κόμματα στην ιστορία της Νέας Ζηλανδίας.
* Το Ενωμένο Κόμμα της Νέας Ζηλανδίας (επανένωση του κόμματος των Φιλελευθέρων) και το Κόμμα Μεταρρυθμίσεων πήραν μέρος στις εκλογές του 1931 και του 1935 ως συνασπισμός, όμως δεν συγχωνεύτηκαν επίσημα στο Εθνικό Κόμμα ως το 1936.
2008
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 8 Νοεμβρίου του 2008. Το κυβερνών Εργατικό Κόμμα ηττήθηκε έπειτα από 9 χρόνια στην κυβέρνηση.
Αποτελέσματα
Βουλή των Αντιπροσώπων, 8 Νοεμβρίου 2008 !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan=1 rowspan=2 width=200 |κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=center rowspan=2 |ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan=2 |% των ψήφων !style="background-color:#E9E9E9" align=center colspan=4 |έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=center |τιμή !style="background-color:#E9E9E9" align=center |μεταβολή (%) !style="background-color:#E9E9E9" align=center |εκλογικό σώμα !style="background-color:#E9E9E9" align=center |λίστα !style="background-color:#E9E9E9" align=center |σύνολο !style="background-color:#E9E9E9" align=center |μεταβολή
Συμμετοχή: 79,46 %
2014
Στις εκλογές, που διεξήχθησαν στις 20 Σεπτεμβρίου 2014, το κυβερνών Εθνικό Κόμμα του πρωθυπουργού Τζον Κι κέρδισε τη νίκη.
Δημοψήφισμα για σωματικές τιμωρίες από γονείς 2009
Από τις 31 Ιουλίου ως τις 21 Αυγούστου του 2009 διεξήχθη μη δεσμευτικό δημοψήφισμα έπειτα από αιτήσεις πολιτών, στο οποίο οι ψηφοφόροι ρωτήθηκαν αν θα έπρεπε να θεωρείται ποινικό αδίκημα η σωματική τιμωρία των παιδιών από τους γονείς τους ως μέσο σωστής γονικής διαπαιδαγώγησης. Το 87,4% των ψηφοφόρων τάχθηκε κατά της πρότασης έναντι 11,9% που τάχθηκαν υπέρ.
Ο πρωθυπουργός Τζον Κέι δήλωσε ότι δεν σκόπευε να ψηφίσει στο δημοψήφισμα, αποκαλώντας το ερώτημα "γελοίο". Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων η κυβέρνηση υποσχέθηκε να προβεί στην αλλαγή του σχετικού νόμου. Οι υποστηρικτές του "όχι" στο δημοψήφισμα (κόμμα Κίουι) υποσχέθηκαν να οργανώσουν και δεύτερο, δεσμευτικό αυτή τη φορά, δημοψήφισμα για το θέμα.
Δημοψηφίσματα για σημαία 2015-16
Δύο δημοψηφίσματα για τη σημαία της Νέας Ζηλανδίας διεξήχθησαν από την κυβέρνηση της χώρας από τις 20 Νοεμβρίου ως τις 11 Δεκεμβρίου 2015 και το δεύτερο από τις 3 ως τις 24 Μαρτίου 2016 και το αποτέλεσμα ήταν η διατήρηση της τρέχουσας σημαίας.
Το προτεινόμενο θέμα αποφασίστηκε με το πρώτο δημοψήφισμα, οπότε οι πολίτες ρωτήθηκαν αν άλλαζε η σημαία της χώρας για το ποιο θέμα θα επέλεγαν για τη νέα σημαία. Το αποτέλεσμα (50,58% υπέρ) ήταν η σημαία με την ασημένια φτέρη, χρώματος μαύρου, λευκού και μπλε.
Στο δεύτερο δημοψήφισμα, οι πολίτες καταψήφισαν την ασημένια φτέρη και επέλεξαν να παραμείνει η σημερινή σημαία. Η προσέλευση τις κάλπες ήταν χαμηλή.
2020
Παράλληλα με τις γενικές εκλογές, διενεργήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 2020 και ένα μη δεσμευτικό δημοψήφισμα για την κάνναβη και την ευθανασία, σχετικά με το εάν θα νομιμοποιηθεί η πώληση, χρήση, κατοχή και η παραγωγή κάνναβης. Το δημοψήφισμα είχε χαρακτήρα θετικής ή αρνητικής ψήφου για το προτεινόμενο «νομοσχέδιο νομιμοποίησης της κάνναβης» Τα επίσημα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στις 6 Νοεμβρίου 2020, με το 50,7% των ψηφοφόρων να αντιτίθενται στη νομιμοποίηση και το 48,4% να την υποστηρίζει. Το αποτέλεσμα δεν επηρεάζει τη χρήση της κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς, η οποία παραμένει νόμιμη στη χώρα.
The Spanish Archer
Το The Spanish Archer είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ "The House of Blue Light" του 1987 και αποτέλεσε το έβδομο κομμάτι. Ο δίσκος γνώρισε επιτυχία σκαρφαλώνοντας στο βρετανικό Top-10 και το # 1 στη Γερμανία, τη Σουηδία και τη Φινλανδία.
Μετά την περιοδεία για την προώθηση του "The House of Blue Light", ο Ίαν Γκίλαν απολύθηκε από το συγκρότημα, με τον Τζο Λιν Τέρνερ να παίρνει τη θέση του.
Το "The Spanish Archer" είναι ένα από τα λίγα τραγούδια των Deep Purple το οποίο δεν έχουν παίξει ποτέ ζωντανά.
Σύνθεση
Το τραγούδι ξεκινάει με μία εισαγωγή από την κιθάρα του Ρίτσι Μπλάκμορ και μετά από ένα σύντομο πέρασμα των τυμπάνων του Ίαν Πέις ξεκινάει το βασικό μέρος του τραγουδιού. Ο Ίαν Γκίλαν παρουσιάζει ιδιαίτερο πάθος στα φωνητικά του και οι στίχοι του φανερώνουν απόγνωση και απογοήτευση αντικατοπτρίζοντας για άλλη μια φορά τις σχέσεις του Γκίλαν με τον Μπλάκμορ. Στα μέσα και το τέλος του τραγουδιού υπάρχουν δύο σόλο κιθάρας, κάνοντας το "The Spanigh Archer" ένα από τα πιο κιθαριστικά κατευθυνόμενα κομμάτια στη δισκογραφία του συγκροτήματος.
Τα μέλη των Deep Purple
Η ηχογράφηση του "The Spanish Archer" πραγματοποιήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1987
Ακάτζιροι
Οι Ακάτζιροι (Αγγλικά: Akatziri) ήταν φυλή που ζούσε βορείως της Μαύρης Θάλασσας, δυτικά της Κριμαίας. Η εθνικότητά τους είναι ασαφής. Ο Πρίσκος τούς περιγράφει ως έθνoς Σκυθών, αλλά αναφέρονται επίσης ως Ούννοι (Akatiri Hunni). Μια θεωρία τούς αναφέρει ως τουρκική φυλή, με το εθνώνυμό τους να πηγάζει από το τουρκικό αγάτς ερί (ağaç eri), δηλ. άνθρωπος των δασών. Το όνομά τους έχει επίσης συνδεθεί με τους Αγάθυρσους. Ο Ιορδάνης ο Αλανός τούς αποκαλεί ισχυρό λαό, όχι γεωργικό, αλλά κτηνοτρόφους και κυνηγούς.
Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ (βασ. 402–450) απέστειλε αντιπροσωπία για να τους απομακρύνει από τη συμμαχία τους με τον Ούννο ηγέτη Αττίλα, σε μια προσπάθεια να υποδαυλίσει συγκρούσεις, οι οποίες πράγματι προέκυψαν. Το 447 ή 448 οι Ούννοι εξεστράτευσαν επιτυχώς κατά των Ακατζίρων. Το 448 ή 449, καθώς οι φυλές και φατρίες των Ακατζίρων κυβερνώνταν από διαφορετικούς ηγέτες, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ προσπάθησε με δώρα να σπείρει την εχθρότητα μεταξύ τους, αλλά τα δώρα δεν παραδόθηκαν σύμφωνα με την ιεραρχία, με αποτέλεσμα ο φύλαρχος Καραντάχ, να προειδοποιήσει και να καλέσει τον Αττίλα να κινηθεί ενάντια στους λοιπούς ηγέτες. Ο Αττίλας το έπραξε, με αποτέλεσμα ο Καραντάχ (μεταγραφή στα Ελληνικά: Κουρίδαχος) να παραμείνει αυτόνομος με τη φυλή του στην επικράτειά του, ενώ οι υπόλοιποι Ακάτζιροι έγιναν υποτελείς του Αττίλα. Ο γιος του Αττίλα Ελλάκ ορίστηκε ηγέτης των Ακατζίρων. Τελικώς, οι Ακάτζιροι απορροφήθηκαν από τους Σαράγουρους τη δεκαετία του 460.
Κατηγορία:Ιστορία της Αρχαίας Ρουμανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας Κατηγορία:Ύστερη Αρχαιότητα Κατηγορία:Πρώιμος Μεσαίωνας Κατηγορία:Γερμανική ιστορία Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί
Αυγουστόπολη Φρυγίας
Η Αυγουστόπολη ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας στη Μικρά Ασία, η οποία κατά την πρώιμη βυζαντινή περίοδο, ανήκε στη επαρχία της Παρωρείου Φρυγίας της Διοικήσεως Ασίας. Η θέση της πόλης, παρά τις βιβλιογραφικές αναφορές, δεν έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα. Η ύπαρξη επισκοπής στα πρώτα χρόνια εξάπλωσης του χριστιανισμού, καταδεικνύει την σημαντικότητα της πόλης τουλάχιστον στη πρώιμη βυζαντινή περίοδο. Μεταγενέστερα το όνομα της πόλης διασώζεται ως έδρα επισκοπής του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και ως τιμητικός τίτλος τιτουλάριων επισκόπων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.