cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ
Ο Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ  (6 Οκτωβρίου 1846 - 12 Μαρτίου 1914) ήταν Αμερικανός εφευρέτης, μηχανικός και βιομήχανος, με έδρα την Πενσυλβάνια. Εφηύρε το αερόφρενο για τα σιδηροδρομικά οχήματα και η σιδηροδρομική κυκλοφορία έγινε ασφαλέστερη. Απέκτησε το πρώτο του δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σε ηλικία 19 ετών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1880, υποστήριξε τη διανομή ηλεκτρικής ενέργειας μέσω της χρήσης εναλλασσόμενου ρεύματος και χρησιμοποίησε όλους τους πόρους του για την ανάπτυξη και εμπορία του.
Κατά καιρούς ήταν ο άμεσος ανταγωνιστής του εφευρέτη και επιχειρηματία Τόμας Έντισον, ο οποίος υποστήριζε και εμπορεύθηκε το συνεχές ρεύμα, για τη διανομή ηλεκτρικής ενέργειας. Ο Γουέστινγκχαουζ απέκτησε διπλώματα ευρεσιτεχνίας από πολλούς άλλους εφευρέτες, όπως ο Νίκολα Τέσλα, και τα διέθεσε στο εμπόριο μαζί με τις δικές του ιδέες. Το 1911, το Αμερικανικό Ινστιτούτο Ηλεκτρολόγων Μηχανικών (American Institute of Electrical Engineers (AIEE)) απένειμε στον Γουέστινγκχαουζ το μετάλλιο Edison «για αξιόλογη επιτυχία σε σχέση με την ανάπτυξη του συστήματος εναλλασσόμενου ρεύματος».
Πρώτα χρόνια
Ο Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ γεννήθηκε το 1846 στο Central Bridge της Νέας Υόρκης, γιος της Emeline (Veeder) και του Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ, ιδιοκτήτη μηχανοστασίου. Οι πρόγονοί του ήρθαν από τη Βεστφαλία στη Γερμανία, ο οποίος πρώτα μετακόμισε στην Αγγλία και μετά μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Το όνομα είχε αγγλοποιηθεί από το Westinghausen. Από τη νεολαία του, ήταν ταλαντούχος με μηχανήματα και επιχειρήσεις. Στην ηλικία των δεκαπέντε, καθώς ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος, ο Westinghouse στρατολογήθηκε στην Εθνική Φρουρά της Νέας Υόρκης και υπηρέτησε μέχρι που οι γονείς του τον παρότρυνε να επιστρέψει στο σπίτι. Τον Απρίλιο του 1863 έπεισε τους γονείς του να του επιτρέψουν να στρατολογήσει εκ νέου, οπότε εντάχθηκε στην Εταιρεία M του 16ου New York Cavalry και κέρδισε προαγωγή στην τάξη του σωματικού. Τον Δεκέμβριο του 1864 παραιτήθηκε από το στρατό για να ενταχθεί στο Ναυτικό, υπηρετώντας ως Αναπληρωτής Τρίτος Βοηθός Μηχανικός στο όπλο USS Muscoota μέχρι το τέλος του πολέμου. Μετά την στρατιωτική του απαλλαγή τον Αύγουστο του 1865, επέστρεψε στην οικογένειά του στο Schenectady και εγγράφηκε στο Union College. Έχασε το ενδιαφέρον του για το πρόγραμμα σπουδών και έχασε την πρώτη του θητεία. Ο Westinghouse ήταν 19 χρονών όταν δημιούργησε την πρώτη του εφεύρεση, τον περιστροφικό κινητήρα ατμού. Επινόησε επίσης το Westinghouse Farm Engine. Στην ηλικία των 21 εφηύρε ένα "αντικαταστάτη αυτοκινήτου", μια συσκευή για να οδηγήσει τα εκτροχιασμένα σιδηροδρομικά αυτοκίνητα πίσω στις πίστες και έναν αναστρέψιμο βάτραχο, μια συσκευή που χρησιμοποιείται με έναν διακόπτη σιδηροδρόμου για να καθοδηγήσει τα τρένα σε μία από τις δύο γραμμές.
Φρένα αέρα
Περίπου αυτή τη στιγμή, είδε ένα ναυάγιο τρένου όπου δύο μηχανικοί είδαν ο ένας τον άλλο, αλλά δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τα τρένα τους εγκαίρως χρησιμοποιώντας τα υπάρχοντα φρένα. Οι Brakemen έπρεπε να τρέχουν από αυτοκίνητο σε αυτοκίνητο, σε πασαρέλες πάνω από τα αυτοκίνητα, πατώντας χειροκίνητα τα φρένα σε κάθε αυτοκίνητο. Το 1869, σε ηλικία 22 ετών, η Westinghouse εφηύρε ένα σύστημα πέδησης σιδηροδρόμου χρησιμοποιώντας πεπιεσμένο αέρα. Το σύστημα Westinghouse χρησιμοποίησε έναν συμπιεστή στην ατμομηχανή, μια δεξαμενή και μια ειδική βαλβίδα σε κάθε αυτοκίνητο, και έναν μόνο σωλήνα που τρέχει το μήκος της αμαξοστοιχίας (με εύκαμπτες συνδέσεις), οι οποίες ξαναγεμίζουν τις δεξαμενές και ελέγχουν τα φρένα, επιτρέποντας στον μηχανικό να εφαρμόσει και απελευθερώστε τα φρένα ταυτόχρονα σε όλα τα αυτοκίνητα. Είναι ένα σύστημα μη ασφαλούς λειτουργίας, καθώς τυχόν ρήξη ή αποσύνδεση στον αγωγό αμαξοστοιχίας θα ενεργοποιήσει τα φρένα σε όλη την αμαξοστοιχία. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας της Westinghouse στις 28 Οκτωβρίου 1873. Η Westinghouse Air Brake Company (WABCO) στη συνέχεια οργανώθηκε για την κατασκευή και πώληση της εφεύρεσης της Westinghouse. Εγκρίθηκε εγκαίρως σχεδόν παγκοσμίως από τους σιδηροδρόμους. Τα σύγχρονα τρένα χρησιμοποιούν φρένα σε διάφορες μορφές βάσει αυτού του σχεδιασμού. Ο ίδιος εννοιολογικός σχεδιασμός του αερόφρενου ασφαλούς βλάβης βρίσκεται επίσης στα βαρέα φορτηγά. [Παραπομπή απαιτείται] Η Westinghouse επιδίωξε πολλές βελτιώσεις στα σιδηροδρομικά σήματα (τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποιούσαν λαμπτήρες πετρελαίου). Το 1881 ίδρυσε την Union Switch and Signal Company για να κατασκευάσει τις εφευρέσεις σηματοδότησης και αλλαγής.
Διανομή ηλεκτρικής ενέργειας
Τα ενδιαφέροντα της Westinghouse για τη διανομή φυσικού αερίου και την εναλλαγή τηλεφώνου τον οδήγησαν να ενδιαφερθεί για το τότε νέο πεδίο διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στις αρχές της δεκαετίας του 1880. Ο ηλεκτρικός φωτισμός ήταν μια αναπτυσσόμενη επιχείρηση με πολλές εταιρείες να κατασκευάζουν συστήματα συνεχούς ρεύματος εξωτερικού ρεύματος (DC) και εναλλασσόμενου ρεύματος (AC) που βασίζονται σε συστήματα φωτισμού δρόμου. Ταυτόχρονα, ο Thomas Edison κυκλοφόρησε το πρώτο ηλεκτρικό βοηθητικό πρόγραμμα DC που σχεδιάστηκε για να φωτίζει τα σπίτια και τις επιχειρήσεις με τον κατοχυρωμένο λαμπτήρα πυρακτώσεως. Το 1884, ο Westinghouse άρχισε να αναπτύσσει το δικό του σύστημα οικιακού φωτισμού DC και προσέλαβε τον φυσικό William Stanley για να εργαστεί σε αυτό. Ο Westinghouse γνώρισε τα νέα ευρωπαϊκά συστήματα εναλλασσόμενου ρεύματος το 1885 όταν διάβασε για αυτά στο τεχνικό περιοδικό Engineering του Ηνωμένου Βασιλείου. Η AC είχε τη δυνατότητα να «ανεβαίνει» σε τάση από έναν μετασχηματιστή για διανομή και στη συνέχεια να «κατεβάσει» από έναν μετασχηματιστή για χρήση από τους καταναλωτές, επιτρέποντας σε μεγάλους συγκεντρωτικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος να παρέχουν ηλεκτρική ενέργεια σε μεγάλες αποστάσεις σε πόλεις με πιο διασκορπισμένους πληθυσμούς. Αυτό ήταν ένα πλεονέκτημα έναντι των συστημάτων DC χαμηλής τάσης που διατίθενται στο εμπόριο από την ηλεκτρική χρησιμότητα του Thomas Edison, η οποία είχε περιορισμένο εύρος λόγω των χαμηλών τάσεων που χρησιμοποιήθηκαν. Η Westinghouse είδε τη δυνατότητα της AC να επιτύχει μεγαλύτερες οικονομίες κλίμακας ως τρόπο για την οικοδόμηση ενός πραγματικά ανταγωνιστικού συστήματος αντί για την απλή δημιουργία ενός άλλου μόλις ανταγωνιστικού συστήματος φωτισμού DC χρησιμοποιώντας διπλώματα ευρεσιτεχνίας αρκετά διαφορετικά για να περιηγηθούν στις ευρεσιτεχνίες Edison. Το 1885 η Westinghouse εισήγαγε έναν αριθμό μετασχηματιστών Gaulard-Gibbs και μια γεννήτρια Siemens AC, για να αρχίσει να πειραματίζεται με δίκτυα AC στο Πίτσμπουργκ. Ο Stanley, με τη βοήθεια των μηχανικών Albert Schmid και Oliver B. Shallenberger, ανέπτυξε το σχεδιασμό μετασχηματιστή Gaulard-Gibbs στον πρώτο πρακτικό μετασχηματιστή. Το 1886, με την υποστήριξη της Westinghouse, ο Stanley εγκατέστησε το πρώτο σύστημα εναλλασσόμενου ρεύματος πολλαπλών τάσεων στο Great Barrington της Μασαχουσέτης, ένα σύστημα φωτισμού επίδειξης που οδηγείται από μια υδροηλεκτρική γεννήτρια που παρήγαγε 500 βολτ AC, μειώθηκε στα 100 βολτ για να ανάψει λαμπτήρες πυρακτώσεως σε σπίτια και επιχειρήσεις. Την ίδια χρονιά, η Westinghouse ίδρυσε την "Westinghouse Electric & Manufacturing Company" το 1889 το μετονόμασε ως "Westinghouse Electric Corporation".
Πόλεμος των ρευμάτων
Η εταιρεία Westinghouse εγκατέστησε 30 ακόμη συστήματα φωτισμού AC εντός ενός έτους και μέχρι το τέλος του 1887 διέθετε 68 σταθμούς εναλλασσόμενου ρεύματος με τους 121 σταθμούς που βασίζονται στο Edison. Αυτός ο διαγωνισμός με τον Έντισον οδήγησε στα τέλη της δεκαετίας του 1880 σε αυτό που ονομαζόταν «πόλεμος των ρευμάτων» με τον Τόμας Έντισον και την εταιρεία του να ενώνουν με μια κοινή αντίληψη του κοινού ότι οι υψηλές τάσεις που χρησιμοποιούνται στη διανομή AC ήταν ανασφαλείς. Ο Edison πρότεινε ακόμη και μια γεννήτρια Westinghouse AC να χρησιμοποιηθεί στη νέα ηλεκτρική καρέκλα της Πολιτείας της Νέας Υόρκης. Η Westinghouse έπρεπε επίσης να ασχοληθεί με έναν αντίπαλο της AC, την Thomson-Houston Electric Company, η οποία είχε κατασκευάσει 22 σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος μέχρι το τέλος του 1887 και το 1889 είχε αγοράσει έναν άλλο ανταγωνιστή, την Brush Electric Company. Η Thomson-Houston επεκτείνει τις δραστηριότητές της προσπαθώντας να αποφύγει τις διενέξεις διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας με τη Westinghouse, οργανώνοντας συμφωνίες όπως η σύναψη συμφωνιών για τον φωτισμό της περιοχής της εταιρείας, την καταβολή δικαιώματος για χρήση του διπλώματος ευρεσιτεχνίας μετασχηματιστή Stanley και τη δυνατότητα της Westinghouse να χρησιμοποιήσει το δίπλωμα πυρακτώσεως Sawyer-Man. Η εταιρεία Edison, σε συμπαιγνία με τον Thomson-Houston, κατάφερε να κανονίσει το 1890 ότι η πρώτη ηλεκτρική καρέκλα τροφοδοτήθηκε με μια γεννήτρια AC Westinghouse, αναγκάζοντας τη Westinghouse να προσπαθήσει να εμποδίσει αυτήν την κίνηση προσλαμβάνοντας τον καλύτερο δικηγόρο της εποχής για (ανεπιτυχώς) να υπερασπιστεί Ο William Kemmler, ο πρώτος άνθρωπος που είχε προγραμματιστεί να πεθάνει στην καρέκλα. Ο πόλεμος των ρευμάτων θα τελείωνε με χρηματοδότες, όπως ο J. P. Morgan, σπρώχνοντας την Edison Electric προς το AC και σπρώχνοντας τον Thomas Edison. Το 1892 η εταιρεία Edison συγχωνεύτηκε με την Thomson-Houston Electric Company για να σχηματίσει την General Electric, έναν όμιλο με το διοικητικό συμβούλιο της Thomson-Houston υπό έλεγχο.
Άλλα έργα
Το 1889, η Westinghouse αγόρασε αρκετές αξιώσεις εξόρυξης στα βουνά της Παταγονίας της νοτιοανατολικής Αριζόνα και ίδρυσε την εταιρεία Minques & Reduction Duquesne. Ένα χρόνο αργότερα ίδρυσε την πόλη-φάντασμα της Duquesne για χρήση ως έδρα της εταιρείας του. Έζησε σε ένα μεγάλο βικτοριανό σκελετό, το οποίο εξακολουθεί να στέκεται, αλλά σε ερείπωση. Η Duquesne αυξήθηκε σε περισσότερους από 1.000 κατοίκους και το ορυχείο έφτασε στην μέγιστη παραγωγή του στα μέσα της δεκαετίας του 1910.
Μία από τις πρώτες εφευρέσεις του ήταν μια περιστροφική μηχανή ατμού, αλλά είχε αποδειχθεί πρακτική. Ο Βρετανός μηχανικός Charles Algernon Parsons άρχισε να πειραματίζεται με ατμοστρόβιλους το 1884, ξεκινώντας με έναν στρόβιλο 10 ίππων (7,5 kW). Η Westinghouse αγόρασε δικαιώματα στην τουρμπίνα Parsons το 1885, βελτίωσε την τεχνολογία Parsons και αύξησε την κλίμακα της. Το 1898, ο Γουέστινγκχαουζ παρουσίασε μια μονάδα 300 κιλοβάτ, αντικαθιστώντας παλινδρομικούς κινητήρες στο εργοστάσιό του. Την επόμενη χρονιά εγκατέστησε μια μονάδα 1.5-megawatt, 1.200 rpm για την εταιρεία Hartford Electric Light Company. Στη συνέχεια, η Westinghouse ανέπτυξε ατμοστρόβιλους για θαλάσσια πρόωση. Οι μεγάλοι στρόβιλοι ήταν πιο αποδοτικοί στις περίπου 3.000 σ.α.λ., ενώ μια αποτελεσματική έλικα λειτούργησε στις περίπου 100 σ.α.λ Αυτό απαιτούσε μειωτήρα ταχύτητας, αλλά ο μειωτήρας κτιρίου μείωσης που μπορούσε να λειτουργήσει σε υψηλές στροφές και με υψηλή ισχύ ήταν δύσκολος, καθώς μια μικρή κακή ευθυγράμμιση θα κούνησε το τρένο ισχύος σε κομμάτια. Ο Γουέστινγκχαουζ και οι μηχανικοί του επινόησαν ένα αυτόματο σύστημα ευθυγράμμισης που έκανε την ισχύ του στροβίλου πρακτική για μεγάλα σκάφη. Ο Γουέστινγκχαουζ παρέμεινε παραγωγικός και εφευρετικός σχεδόν όλη τη ζωή του. Όπως και ο Έντισον, είχε μια πρακτική και πειραματική σειρά. Κάποια στιγμή, ο Γουέστινγκχαουζ άρχισε να εργάζεται σε αντλίες θερμότητας που θα μπορούσαν να παρέχουν θέρμανση και ψύξη και πίστευαν ότι μπορεί να είναι σε θέση να εξαγάγει αρκετή ισχύ στη διαδικασία για να λειτουργήσει το σύστημα. Το Westinghouse ακολουθούσε μια αέναη μηχανή κίνησης και ο Βρετανός φυσικός Λόρδος Kelvin, ένας από τους ανταποκριτές του Westinghouse, του είπε ότι θα παραβίαζε τους νόμους της θερμοδυναμικής. Το Westinghouse απάντησε ότι μπορεί να ισχύει, αλλά δεν έκανε καμία διαφορά. Εάν δεν μπορούσε να κατασκευάσει μια μηχανή αέναης κίνησης, θα είχε ακόμα ένα σύστημα αντλίας θερμότητας που θα μπορούσε να κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και να πουλήσει. Με την εισαγωγή του αυτοκινήτου μετά τα τέλη του αιώνα, η Westinghouse επέστρεψε σε παλαιότερες εφευρέσεις και σχεδίασε ένα αμορτισέρ πεπιεσμένου αέρα για αναρτήσεις αυτοκινήτων.
Προσωπική ζωή, μεταγενέστερη ζωή και θάνατος
Το 1867, ο Γουέστινγκχαουζ συνάντησε και σύντομα παντρεύτηκε τον Marguerite Erskine Walker. Παντρεύτηκαν για 47 χρόνια και είχαν έναν γιο, τον Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ  III, ο οποίος είχε έξι παιδιά. Το ζευγάρι έκανε το πρώτο του σπίτι στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβανίας. Αργότερα απέκτησαν σπίτια στο Lenox της Μασαχουσέτης, όπου καλοκαίριασαν, και στην Ουάσιγκτον, Περιφέρεια της Κολούμπια. Η Westinghouse παρέμεινε αρχηγός της αμερικανικής βιομηχανίας μέχρι το 1907, όταν ο οικονομικός πανικός του 1907 οδήγησε στην παραίτησή του από τον έλεγχο της εταιρείας Westinghouse. Μέχρι το 1911, δεν ήταν πλέον ενεργός στις επιχειρήσεις και η υγεία του ήταν σε παρακμή. [34] Ο Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ πέθανε στις 12 Μαρτίου 1914, στην πόλη της Νέας Υόρκης σε ηλικία 67 ετών. Αρχικά είχε ενταχθεί στο νεκροταφείο Woodlawn, Bronx, NY στη συνέχεια απομακρύνθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1915. Ως βετεράνος του εμφυλίου πολέμου, θάφτηκε στο εθνικό νεκροταφείο του Άρλινγκτον, μαζί με τη σύζυγό του Marguerite, η οποία επέζησε από τρεις μήνες. Είχε επίσης αρχικά ενταχθεί στο Woodlawn και απομακρύνθηκε και επανεισήλθε ταυτόχρονα με τον George.
Τιμές και βραβεία
Το 1918 το πρώην σπίτι του, το Solitude, καταστράφηκε και η γη παραχωρήθηκε στην Πόλη του Πίτσμπουργκ για τη δημιουργία του Westinghouse Park. Το 1930, το Westinghouse Memorial, χρηματοδοτούμενο από τους υπαλλήλους του, τοποθετήθηκε στο Schenley Park στο Πίτσμπουργκ. Ονομάστηκε επίσης προς τιμήν του, η γέφυρα Τζωρτζ Γουέστινγκχαουζ βρίσκεται κοντά στην τοποθεσία του φυτού του Turtle Creek.
Και γι' αυτό μπορεί να θεωριθεί και καλό άτομο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί
Θεμιστόκλειο Τείχος
Το λεγόμενο Θεμιστόκλειο Τείχος ήταν το τείχος που περιέκλειε την Αρχαία Αθήνα, και θεωρούνταν το μεγαλύτερο σε μήκος οχυρωματικό έργο της πόλης. Σημαντικό τμήμα του τείχους διασχίζει τον σημερινό αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού, με κατεύθυνση από βορρά προς νότο, σε μήκος περίπου 200 μέτρων, που αποτελεί σήμερα και το καλύτερα διατηρημένο τμήμα του. Το Θεμιστόκλειο τείχος είχε συνολική περίμετρο περίπου 8.500 μ. και διέθετε τουλάχιστον 13 πύλες.
Ιστορικό
Από τις περιγραφές του Θουκυδίδη έμειναν γνωστά τα ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν τους Αθηναίους στη βιαστική ανέγερσή του, μετά την αποχώρηση των Περσών και προ του Σπαρτιατικού κινδύνου. Η βάση του τείχους είναι λίθινη ενώ κατά το υπόλοιπο ύψος ήταν κατασκευασμένο με μεγάλες πλίνθους. Το μέγιστο ύψος του έφθανε τα 8 μέτρα όπου και αναπτύσσονταν οι επάλξεις του. Το πλάτος του έφτανε τα 2,5 μέτρα. Εξωτερικά το τείχος είχε τάφρο, που διαφαίνεται στον χώρο του Κεραμεικού. Σημαντικότερη απ΄ όλες τις πύλες του τείχους ήταν το «Δίπυλον» (= οχυρωματική πυργωτή διπλή πύλη). Από την πύλη αυτή το τείχος εκτεινόταν σε καμπύλη γραμμή στο λόφο των Νυμφών και την Πνύκα, απ' όπου συνέχιζε σε δύο σκέλη, εκ των οποίων το ένα συνέχιζε προς Πειραιά. Αργότερα στο σημείο αυτό ανεγέρθη το «Διατείχισμα» για περισσότερη ασφάλεια. Από την Πνύκα, το τείχος συνέχιζε στο λόφο του Φιλοπάππου όπου έστριβε πραγματοποιώντας ορθή γωνία και κατέβαινε στη σημερινή οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου κάτω από το σύγχρονο μουσείο της Ακρόπολης όπου και έστριβε στην Πύλη του Αδριανού και συνεχίζοντας από τη σημερινή λεωφόρο Βασίλισσας Αμαλίας και οδό Φιλελλήνων έφτανε στη σημερινή πλατεία Συντάγματος. Από εκεί ακολουθώντας την οδού Σταδίου, τον κήπο Κλαυθμώνος, την οδό Σοφοκλέους και την οδό Πειραιώς κατέληγε στη βόρεια πλευρά του «Διπύλου».
Το 86 π.Χ. εισέβαλε στην Αθήνα ο Ρωμαϊκός στρατός υπό τον Σύλλα από την περιοχή του Κεραμεικού, όπου και άρχισε η καταστροφή του τείχους. Κατά τους επόμενους τρεις αιώνες της λεγόμενης «ρωμαϊκής ειρήνης» η οχύρωση της αρχαίας Αθήνας περιέπεσε σε αχρησία. Η επιδρομή των βαρβάρων Ερούλων που ακολούθησε, το 267 (μ.Χ.), υποχρέωσε τους Αθηναίους να καταφύγουν υπό τον Δέξιππο στα γύρω βουνά. Αναθαρρεμένοι όμως από την παρουσία του Ρωμαίου στρατηγού και ναυάρχου Κλεόδαμου που έσπευσε προς βοήθειά τους επέστρεψαν και επισκεύασαν όπως-όπως το τείχος, πιθανώς επί Αυτοκράτορα Βαλεριανού, αποκρούοντας έτσι την επίθεση. Η τελευταία επισκευή που έγινε στο τείχος αναφέρεται στην εποχή του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄.
Στον Κεραμεικό αποκαλύφθηκαν και διασώζονται οι δύο από τις πύλες του, το «Δίπυλον» και η «Ιερά Πύλη».
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία τείχη της Αθήνας
Όντο του Φεζανσάκ
Ο Όντο, γαλλ.: Odo (απεβ. το 985) ήταν ο δεύτερος κόμης του Fézensac από το 960 έως το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Γουλιέλμου Γκαρθές. Ο μικρότερος αδελφός του Όντο, ο Βερνάρδος Α΄, έλαβε το Αρμανιάκ, ένα μέρος της επικράτειας τού πατέρα τους.
Ο Όντο πέρασε τα πρώτα του χρόνια λεηλατώντας γειτονικά εδάφη, και διαπράττοντας πολλές παραβιάσεις κατά της Εκκλησίας. Γι' αυτό ονομάστηκε από τους εκκλησιαστικούς χρονικογράφους Eλλειπής ή Aνόητος. Στη μετέπειτα ζωή του επανορθώθηκε, δωρίζοντας την εκκλησία του Σαιν-Μαρτίν ντε Μπερντάλ στους Κανόνες μοναχούς του Σαιν-Μαρί.
Κερυνίτιδα Έλαφος
Σύμφωνα με το μύθο, όταν η Άρτεμις ήταν ακόμη μικρή, είδε στο θεσσαλικό κάμπο πέντε ελαφίνες να βόσκουν. Θαμπωμένη από την ομορφιά τους, έπιασε τις τέσσερις και τις έζεψε στο άρμα της. Η πέμπτη, όμως, που είχε χρυσά κέρατα και έτρεχε πολύ γρήγορα, κατάφερε να ξεφύγει. Κατευθύνθηκε προς το νότο και μετά από μέρες, αφού πέρασε στην Πελοπόννησο, βεβαιώθηκε ότι ξέφυγε και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Κερύνειο Όρος, στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Αχαΐας. Τότε η Άρτεμις, θαυμάζοντας τον ελεύθερο και ατίθασο χαρακτήρα της, έθεσε το ζώο υπό την προστασία της.
Σύμφωνα με τους μελετητές της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, όπως ο Ρόμπερτ Γκρέιβς, ο μύθος της Κερυνίτιδος Ελάφου έχει μάλλον βόρεια προέλευση. Το ζώο στην πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο με θηλυκό τάρανδο, αφού τα θηλυκά ελάφια είναι συγκριτικά μικρόσωμα, δεν έχουν κέρατα και δεν μπορούν να ζευχθούν σε άρμα. Συνεπώς, συμπεραίνεται ότι πρόκειται για εξελληνισμένο μύθο κάποιου βόρειου λαού. Στην άποψη συνηγορεί και ο μύθος του Ηρακλή (βλ. παρακάτω), αφού για να διαφύγει το ελάφι από τον ήρωα κατέφυγε στη γη των Υπερβορείων, κοντά στον αρκτικό κύκλο. Από την ίδια ευρύτερη περιοχή (Βαλτική Θάλασσα) οι Έλληνες εισήγαγαν ήλεκτρο (κεχριμπάρι), ήδη από τη μυκηναϊκή εποχή. Στο χρώμα του ηλέκτρου είναι πιθανόν να οφείλεται ο θρύλος για τα χρυσά κέρατα του ελαφιού.
Ο τρίτος άθλος του Ηρακλή
thumb|right|300px|Αναπαράσταση του τρίτου άθλου από τον Άντολφ Σμιντ - Νέο Μουσείο Βερολίνου Αφού ο Ηρακλής σκότωσε τη Λερναία Ύδρα, παρουσιάσθηκε στον Ευρυσθέα για να αναλάβει την επόμενη «αποστολή εξιλέωσης». Βλέποντάς τον ζωντανό, ο Ευρυσθέας σοκαρίστηκε. Όταν συνήλθε, του ανέθεσε την επόμενη αποστολή: να του φέρει την Κερυνίτιδα Έλαφο. Προσδοκούσε ότι η ελαφίνα θα σκότωνε τον Ηρακλή - ακόμη όμως κι εάν ο ήρωας πετύχαινε το σκοπό του, η Άρτεμις θα εξοργιζόταν και θα τον σαΐτευε.
Ο Ηρακλής ανέλαβε την αποστολή, κατευθύνθηκε προς το βουνό που κατοικούσε το ζώο και το αναγνώρισε από τη λάμψη των κεράτων του. Ξέροντας ότι δεν θα μπορούσε να το προλάβει στο τρέξιμο, ούτε να το ακινητοποιήσει με τα όπλα του, αφού η ελαφίνα έτρεχε γρηγορότερα κι από βέλος, αποφάσισε να το εξαντλήσει. Όταν η ελαφίνα τον είδε, άρχισε να τρέχει προς τον βορρά, κι ο Ηρακλής ακολουθούσε ξοπίσω της. Ένα χρόνο κράτησε η καταδίωξη - περνώντας μέσα από τα εδάφη των Ελλήνων, των Θρακών και των Σκυθών, έφθασαν στη γη των Υπερβορείων. Εκεί το ελάφι, εξουθενωμένο από το τρέξιμο, σταμάτησε για να πιει νερό. Ο Ηρακλής άδραξε την ευκαιρία και το ακινητοποίησε. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή του μύθου, που διασώζει ο Απολλόδωρος, ο Ηρακλής το συνέλαβε όταν αυτό προσπαθούσε να περάσει τον ποταμό Λάδωνα στην Αρκαδία.
Όταν η Άρτεμις έμαθε τι έγινε, εξοργίστηκε και φώναξε τον αδελφό της Απόλλωνα να τη βοηθήσει με τις σαΐτες του. Καθώς ο Ηρακλής επέστρεφε στην Ελλάδα, εμφανίστηκαν μπροστά του για να τον τιμωρήσουν. Ο Ηρακλής της ζήτησε συγχώρεση, εξηγώντας της το λόγο της πράξης του και δεσμευόμενος ότι μετά την ολοκλήρωση της αποστολής του θα επέστρεφε το ελάφι στην προστάτιδα θεά του.
Πηγαίνοντας προς το παλάτι του Ευρυσθέα, έμαθε ότι ο βασιλιάς προόριζε το ελάφι για τον κήπο του και σκέφθηκε ένα τέχνασμα: Κάλεσε τον Ευρυσθέα να βγει έξω από το παλάτι ώστε να παραλάβει ο ίδιος το ελάφι. Βλέποντάς τον ο Ευρυσθέας τον συνεχάρη για την επιτυχία του - όταν όμως άπλωσε τα χέρια του για να το πάρει, ο ήρωας πήρε τα χέρια του από το ζώο και αυτό ταχύτατα έτρεξε προς την Άρτεμη. Έτσι, εκπλήρωσε τόσο την αποστολή του να φέρει την Κερυνίτιδα Έλαφο στον Ευρυσθέα, όσο και την υπόσχεσή του στην Άρτεμη ότι θα την επέστρεφε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άθλοι του Ηρακλή Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαία Αρκαδία Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία
Μουσείο Τέχνης του Τελ Αβίβ
Το Μουσείο Τέχνης του Τελ Αβίβ είναι το σημαντικότερο μουσείο τέχνης στο Ισραήλ και ένα σημαντικό μουσείο σύγχρονης τέχνης διεθνώς. Ιδρύθηκε το 1932 στην κατοικία του Μάγιερ Ντιγκεντσόφ και το 1971 μετακόμισε σε νέες εγκαταστάσεις. Εκθέτει έργα τέχνης κύριος της Ευρωπαϊκής πρωτοπορίας του 20ου αιώνα, και σύγχρονη τέχνη από το Ισραήλ. Διάφορα ρεύματα όπως ο Ιμπρεσιονισμός και ο εξπρεσιονισμός αντιπροσωπεύονται με έργα τέχνης μεγάλων καλλιτεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τελ Αβιβ Μουσειο τεχνης
Δημήτρης Μπουγιουκλής
Ο Δημήτρης Μπουγιουκλής (γεννημένος την 12η Μαίου 1964, στο Ανατολικό Θεσσαλονίκης) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του καριέρας αγωνίστηκε κυρίως ως μέσος στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Ποδοσφαρική καριέρα
Αγωνιζόμενος με τους Ερασιτέχνες του Άρη κατέκτησε το Κύπελλο ΕΠΣΜ της σεζόν 1984/85. Μάλιστα στον τελικό της διοργάνωσης, που διεξήχθη Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 1985 στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, ο Άρης νίκησε στην παράταση την Ελπίδα Τούμπας με 6-4 κι ο Μπουγιουκλής είχε σκοράρει το 2-0 με εκτέλεση φάουλ στο 41ο λεπτό της αναμέτρησης. .
Λίγους μήνες αργότερα, κατέκτησε και το Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδας. Πιο συγκεκριμένα, την Κυριακή 30 Ιουνίου 1985 στον τελικό του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδος που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ, οι ερασιτέχνες του Άρη Θεσσαλονίκης νίκησαν με 2-1 το Όμηρου Νεοχωρίου Αιτωλοακαρνανίας, με τον Μπουγιουκλή να σημειώνει και τα δυο τέρματα της ομάδας του
Αν και είχε λάβει μέρος, ως ερασιτέχνης, στην καλοκαιρινή προετοιμασία της επαγγελματικής ομάδας ήδη από το 1984 στην Ουγγαρία, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα του Άρη μόλις στις 14 Σεπτεμβρίου 1986, όταν μπήκε (ως αλλαγή) στο 75ο λεπτό της αναμέτρησης Άρη-Ολυμπιακού 2-2.
Μολονότι την πρώτη του σεζόν (1986-87) έχει μόνο 4 συμμετοχές στην πρώτη ομάδα, τα επόμενα χρόνια πήρε φανέλα βασικού παίκτη και ήταν πάντα σταθερή επιλογή των εκάστοτε προπονητών της ομάδας, αγωνιζόμενος στα χαφ, με κυρίως ανασταλτικά καθήκοντα, χωρίς όμως να απέχει κι από το επιθετικό κομμάτι του παιχνιδιού καθώς διέθετε πολύ καλό σουτ.
Σημείωσε το πρώτο τέρμα της επαγγελματικής του καριέρας στον 28 Αυγούστου 1988 στον αγώνα κυπέλλου Άρη-Αναγέννηση Άρτας 4-0.
Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, στον αγώνα Άρη- Χάποελ Μπερ Σεβά 3-1, στις 9 Αυγούστου 1994. Αγωνίστηκε (και μάλιστα φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού) και στη ρεβάνς, στις 23 Αυγούστου 1994, και σκόραρε το πρώτο τέρμα της ομάδας του στο 29ο λεπτό (με σέντρα-σουτ) , οδηγώντας τον Άρη στη νίκη με 1-2 αλλά και την πρόκριση στον επόμενο γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1994-95.
Με τους «κίτρινους» αγωνίστηκε μέχρι το καλοκαίρι του 1995, με συνολικό απολογισμό 222 συμμετοχές (182 για το Πρωτάθλημα, 36 για το Κύπελλο Ελλάδας, 2 για το θεσμό του Ελληνικού Λιγκ Καπ και 2 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ). Σημείωσε συνολικά 13 τέρματα.
Το καλοκαίρι του 1995 αποχώρησε από τον Άρη για να συνεχίσει στον Εθνικό Πειραιώς. Το Γενάρη του 1996 μεταπήδησε στην Κοζάνη και το καλοκαίρι του 1997 μεταγράφηκε για ένα εξάμηνο, στον Ολυμπιακό Βόλου.
Κρέμασε τελικά τα παπούτσια του, αγωνιζόμενος με την φανέλα του ΠΑΟΝΕ.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του πορείας ακολούθησε προπονητική καριέρα στα τμήματα υποδομών του Άρη Θεσσαλονίκης, κυρίως από το πόστο του υπευθύνου ακαδημιών (Κ-19 και Κ-17).
Είχε κοουτσάρει την ομάδα, εκτελώντας χρέη υπηρεσιακού προπονητή, διαδεχόμενος τον Μαζίνιο στις 7 Νοεμβρίου 2009, στον εντός έδρας αγώνα με την Καβάλα (0-0)
Τη σεζόν 2010-11, διετέλεσε προπονητής του Π.Α.Ο. Νέων Επιβατών στη Δ’ Εθνική.
Στις 10 Οκτωβρίου 2012, μετά την αποχώρηση του Μάκη Κατσαβάκη από τον πάγκο των κιτρίνων, ο Νίκος Πασιαλής ανέλαβε ως υπηρεσιακός προπονητής, έχοντας ως βοηθό του τον Δημήτρη Μπουγιουκλή κοουτσάρισε την ομάδα σε επτά αγώνες, για το διάστημα από την 8η Οκτωβρίου εως την 3η Δεκεμβρίου 2012.
Το καλοκαίρι του 2014, με δημόσια τοποθέτησή του, ο Μπουγιουκλής διέψευσε κατηγορηματικά τα σενάρια που τον ήθελαν να αναλαμβάνει το τιμόνι του Άρη ως πρώτος προπονητής, παραμένοντας πιστός στο πόστο του στην Κ-19 και Κ-17 του συλλόγου.
Στις 22 Οκτωβρίου 2014 και μετά την αποπομπή του Δημήτρη Καλαιτζίδη, ο Μπουγιουκλής ανέλαβε ως υπηρεσιακός προπονητής και καθοδήγησε την ομάδα τόσο στον νικηφόρο αγώνα (με 4-1) με την Καστοριά για την Β΄ φάση του Κυπέλλου της Γ' Εθνικής (25/10/2014), όσο και στην εντός έδρας απρόσμενη ήττα (με 0-1) από την Δόξα Δράμας (2/11/2014).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φ.Σ. Κοζάνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Φαρακλό Λακωνίας
Το Φαρακλό είναι ένα χωριό της Λακωνίας. Ανήκει στο δήμο Βοιών και αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Το Φαρακλό διαθέτει με βάση την απογραφή του 2001 97 κατοίκους.
Ιστορία
Ο οικισμός αναπτύχθηκε κατά το Μεσαίωνα και γνώρισε ιδιάιτερη άνθιση κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας.Το δέκατο έβδομο αιώνα ήταν μία από τις σημαντικότερες αστικές περιοχές ολόκληρης της Πελοποννήσου. Μετά την επανάσταση του 1821 αποτέλεσε την έδρα του δήμου Μαλέων. Σήμερα διατηρούνται στο Φαρακλό χτίσματα, κυρίως ναοί, τόσο από τη βυζαντινή όσο και από μεταγενέστερες περιόδους.
Η εύρεση της εικόνας
Το 2006 το Φαρακλό βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας, αφού σε αυτό βρέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2006 ή εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας, που είχε κλαπεί τον προηγούμενο μήνα από τη Μονή Ελώνης Αρκαδίας. Η εικόνα βρέθηκε σε ξύλινο πλαίσιο μέσα στον τοίχο μιας μικρής εκκλησίας στο μοναστήρι της Παντάνασσας, που υπάρχει στο Φαρακλό. Στο σημείο αυτό χτίστηκε ένα χρόνο αργότερα εικονοστάσι με δαπάνες της Ελληνικής Αστυνομίας στο οποίο τοποθετήθηκε πιστό αντίγραφο της εν λόγω εικόνας κατά τη διάρκεια μιας πανηγυρικής τελετής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας
Πλατάνια Ρόδου
Τα Πλατάνια  είναι οικισμός της Ρόδου στα Δωδεκάνησα.
Γενικά στοιχεία
Τα Πλατάνια βρίσκονται προς το βόρειο και κεντρικό τμήμα του νησιού στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του όρους Προφήτης Ηλίας, σε υψόμετρο 300 μέτρα ενώ απέχουν περίπου 38 χλμ. νοτιοδυτικά από την πόλη του νησιού. Οφείλουν το όνομά τους στα πολλά πλατάνια που φύτρωναν κάποτε στην περιοχή και έχει πλούσια βλάστηση με πολλά νερά. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως  με τα τουριστικά επαγγέλματα και λιγότερο με τη γεωργία.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το προγράμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Αγία Ελεούσα αποτελούν την Κοινότητα Πλατανιών η οποία υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Καμείρου του Δήμου Ρόδου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 180 κατοίκους. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Βαλέριος Στάης
Ο Βαλέριος Στάης (Κύθηρα, 1857 - 1923) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1857 στα Κύθηρα. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και αργότερα αρχαιολογία στη Γερμανία. Μπήκε στην αρχαιολογική υπηρεσία ως άμισθος έφορος των ανασκαφών των ξένων σχολών. Διορίστηκε γρήγορα έφορος Αρχαιοτήτων Αργολίδος και Κορινθίας και αργότερα έφορος των Συλλογών του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, του οποίου εν συνεχεία έγινε διευθυντής. Έκανε ανασκαφές στην Επίδαυρο, στην Αργολίδα, στη Θεσσαλία, στα Αντικύθηρα, στο Σούνιο, στο Ραμνούντα και αλλού. Στα Αντικύθηρα, στην πρώτη παγκοσμίως ενάλιο αρχαιολογική ανασκαφή (1900-2), αντιλήφθηκε τη σημασία ενός αρχικά θεωρηθέντος ως ασήμαντου ευρήματος, που αργότερα ονομάστηκε Μηχανισμός των Αντικυθήρων. Ήταν κάτι το ιδιαίτερα ενδιαφέρον: ο αρχαιότερος υπολογιστικός μηχανισμός, κατασκευασμένος γύρω στα 150 με 100 π.Χ. Δημοσίευσε πολλές μελέτες. Απεβίωσε το 1923.
Εξάδελφός του ήταν ο υπουργός και βουλευτής Σπυρίδων Στάης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Στάη Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Συμπολιτεία
Η συμπολιτεία ή κοινόν ήταν μια μορφή κρατικής οργάνωσης που για πρώτη φορά συναντάται στην ελληνική αρχαιότητα. Ανώτατη αρχή ήταν μία κεντρική κυβέρνηση από τους αντιπροσώπους των πόλεων-κρατών που την αποτελούσαν, οι οποίες ωστόσο παρέμεναν αυτόνομες και ισόνομες. Η αποδυνάμωση του θεσμού της πόλης-κράτους και η επιδίωξη των βασιλέων της Μακεδονίας να επεκταθούν προς το νότο ήταν αιτίες που οδήγησαν πολλές πόλεις, ιδιαίτερα απομονωμένων περιοχών, να προχωρήσουν στη συγκρότηση συμπολιτειών.
Παραδείγματα
Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι τα παρακάτω κράτη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συμπολιτεια Κατηγορία:Μορφές διακυβέρνησης
Γιάρμιλα Κρατοχβίλοβα
Η Γιάρμιλα Κρατοχβίλοβα  (Jarmila Kratochvílová, γεννήθηκε 26 Ιανουαρίου 1951), αναγραφόμενη στα ελληνικά συχνά ως Κρατοσβίλοβα, είναι πρώην αθλήτρια στίβου της Τσεχοσλοβακίας, και συγκεκριμένα δρομέας μεσαίων αποστάσεων και παρατεταμένης ταχύτητας. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο τόσο στα 400 μέτρα, όσο και στα 800 μέτρα στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου το 1983 στο Ελσίνκι, το ένα με παγκόσμιο ρεκόρ. Το ίδιο έτος σημείωσε ένα ιστορικό παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών στον δρόμο των 800 μέτρων, που παραμένει ακατάρριπτο μέχρι σήμερα και είναι το παλαιότερο ρεκόρ σε ατομικό αγώνισμα στίβου σε άνδρες και γυναίκες.
Βιογραφία
Στα παιδικά της χρόνια χρειάστηκε να κάνει πολύ σκληρή δουλειά στην οικογενειακή μικροϊδιοκτησία και έτσι ανέπτυξε εξαιρετική δύναμη, αντοχή και αποφασιστικότητα. Άρχισε να ασχολείται με τον στίβο στα 16 της, στον αθλητικό σύλλογο Slavoj Čáslav. Το 1978 μετακόμισε στην Πράγα και έκτοτε αγωνιζόταν για το σύλλογο  Vysoké školy Praha.
Δεν είχε διακριθεί ιδιαίτερα ως έφηβη ή νεάνιδα, και μέχρι τα 27 της χρόνια δεν είχε σημειώσει χρόνο καλύτερο των 53 δευτερολέπτων στο αγώνισμα των 400 μέτρων, ενώ ήταν ήδη 32 ετών όταν σημείωσε τα παγκόσμια ρεκόρ της.
Στις 26 Ιουλίου 1983 στο Μόναχο, η Κρατοχβίλοβα κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ του δρόμου 800 μέτρων με τον ακατάρριπτο μέχρι σήμερα χρόνο 1 λεπτό και 53,28 δευτερόλεπτα, βελτιώνοντας το προηγούμενο ρεκόρ της Σοβιετικής Ναντέζνα Ολιζαρένκο κατά ενάμισυ δέκατο του δευτερολέπτου (1:53.43). Στη συνάντηση αυτή η ίδια σκόπευε να αγωνιστεί στα 200 μέτρα αλλά ένιωθε κουρασμένη για ένα αγώνα ταχύτητας και προτίμησε τα 800 μέτρα πετυχαίνοντας το ιστορικό ρεκόρ. Δύο εβδομάδες αργότερα, στο πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Ελσίνκι, κέρδισε τα 800 μέτρα και τα 400 μέτρα με χρόνο 47,99 δευτερόλεπτα, επίσης νέο παγκόσμιο ρεκόρ, το οποίο όμως καταρρίφθηκε σε δύο μόλις έτη από τη μεγάλη της αντίπαλο, την Ανατολικογερμανίδα Μαρίτα Κοχ, η οποία ωστόσο ήταν κυρίως «400άρα». Το ρεκόρ της Κοχ στα 400 μέτρα παραμένει επίσης ακατάρριπτο. Οι Κοχ και Κρατοχβίλοβα παραμένουν οι μοναδικές γυναίκες που έχουν περάσει ποτέ το φράγμα των 48 δευτερολέπτων στον δρόμο των 400 μέτρων σε κανονικό στίβο (αρχίζοντας σε διαφορετικές διαδρομές). Το 1983 η Τσεχοσλοβάκα ήταν Αθλήτρια της Χρονιάς του περιοδικού Track and Field News, καθώς και όλων των αθλημάτων του United Press International.
Το παγκόσμιο ρεκόρ της Κρατοχβίλοβα στα 800 μέτρα, το παλαιότερο ακατάρριπτο ρεκόρ σε ατομικό αγώνισμα στίβου σε άνδρες και γυναίκες, χαρακτηρίσθηκε από την Ολυμπιονίκη του 1996 Σβετλάνα Μαστέρκοβα ως: ''«...πολύ γρήγορο. Είναι αδύνατον για γυναίκα να τρέξει τόσο γρήγορα. Θα κρατήσει για 100 χρόνια.»'' Συχνά περιγράφεται ως ένα από τα πιο δυσπρόσιτα ρεκόρ κόσμου προς κατάρριψη. Μόνο δύο αθλήτριες, η Κενυάτισσα Πάμελα Τζελίμο το 2008 πλησίασε την επίδοση αυτή με χρόνο 1:54.01.
Στον κλειστό στίβο
Η Κρατοχβίλοβα συμμετέσχε τρεις συνεχόμενες χρονιές στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, το 1981 στη Γκρενόμπλ, το 1982 στο Μιλάνο και το 1983 στη Βουδαπέστη, κερδίζοντας ισάριθμα χρυσά μετάλλια στον δρόμο των 400 μέτρων. Είναι χαρακτηριστικό της πολλαπλής ικανότητάς της σε διαφορετικές αποστάσεις το ότι είχε ατομικό ρεκόρ 21,97 δευτερόλεπτα στα 200 μέτρα ανοικτού στίβου και 7,33 δευτερόλεπτα στο αγώνισμα των 60 μέτρων. Στις 7 Μαρτίου 1982 έτρεξε τα 400 μέτρα σε 49,59 δευτερόλεπτα σε κλειστό στίβο στο «Pallazo dello Sport» του Μιλάνου. Αυτό το παγκόσμιο ρεκόρ στον κλειστό είναι το μακροβιότερο σε αγώνισμα δρόμων στίβου (κλειστού ή ανοικτού), και διατηρήθηκε για 41 χρόνια. Δύο φορές ήταν νικήτρια της ψηφοφορίας για τον αθλητή της χρονιάς και δύο φορές κορυφαία αθλήτρια από την Τσεχοσλοβακία.
Μετά τον αθλητισμό
Η Κρατοχβίλοβα αποχώρησε από την ενεργό δράση το 1987 μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της Ρώμης. Ήταν 20 φορές εθνική πρωταθλήτρια και κατά την αγωνιστική της καριέρα σημείωσε συνολικά 42 εθνικά ρεκόρ. Οι εκπληκτικοί χρόνοι σε δρόμους τόσο ταχύτητας όσο και ημιαντοχής, αλλά και το γενικότερο μη τυπικά γυναικείο παρουσιαστικό της, γέννησαν φήμες από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης για χρήση απαγορευμένων ουσιών. Η αθλήτρια δήλωνε πάντοτε ότι δεν είχε ποτέ πάρει αναβολικά, ούτε είχε βρεθεί ποτέ θετική στους ελέγχους. Το 2006 η εφημερίδα Mladá fronta DNES της Πράγας ισχυρίσθηκε ότι είχε αποκαλύψει πρόγραμμα ντόπινγκ που διατηρούσε η κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας, ωστόσο δεν αποκαλύφθηκε η παραμικρή σχέση της Κρατοχβίλοβα με αυτό. Η ίδια και ο επί εικοσαετία προπονητής της Μίροσλαβ Κβατς επιμένουν ότι ήταν η σκληρή προπόνηση και υψηλές δόσεις βιταμίνης B12 που ευθύνονται για τις επιδόσεις της.
Μετά την ολοκλήρωση της σταδιοδρομίας της ως αθλήτριας, η Κρατοχβίλοβα εργάσθηκε ως προπονήτρια του στίβου, μεταξύ άλλων και για την εθνική ομάδα της Τσεχίας γνωρίζοντας επιτυχίες με τις αθλήτριές της. Το 1999 η IAAF τη συμπεριέλαβε στις 11 καλύτερες αθλήτριες στίβου του 20ού αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Fair Antigua, We Salute Thee
Το Fair Antigua, We Salute Thee («Ωραία Αντίγκουα, σε χαιρετούμε» ) είναι ο εθνικός ύμνος της Αντίγκουας και Μπαρμπούντας και καθιερώθηκε για πρώτη φορά το 1967. Τον ύμνο έγραψε ο Νόβελ Χάμιλτον Ρίτσαρντς (Novelle Hamilton Richards), ενώ συνθέτης είναι ο Γουόλτερ Γκάρνετ Πάικαρτ Τσέιμπερς (Walter Garnet Picart Chambers).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Γεράρδος Α΄ του Αρμανιάκ
Ο Γεράρδος Α΄ Τρανκαλεόν, Gerald I Trancaleon, επίσης γράφεται Guiraut ή, στα γαλλικά, Géraud Trancaléon ή Tranche-Lion, (απεβ. το 1020) ήταν κόμης του Aρμανιάκ από το 995 μέχρι το τέλος του. Ήταν γιος και διάδοχος του Βερνάρδου Α'.
Οικογένεια
Ο Γεράρδος Α΄ παντρεύτηκε την Aδαλαΐδα, κόρη του Γουλιέλμου Σάντσεθ της Γασκώνης και της Ουρράκας Γκαρθές. Είχαν:
Εκλογές στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη εκλέγει σε εθνικό επίπεδο τα μέλη του εναλλασσόμενου προεδρείου και ένα κοινοβούλιο. Τα μέλη του προεδρείου εκλέγονται για τετραετή θητεία από περιφέρειες που αφορούν τις 3 κύριες εθνοτικές ομάδες. Η Βουλή (Parlamentarna Skupština) είναι διθάλαμη και αποτελείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων (Predstavnički dom/Zastupnički dom) με 42 μέλη, που εκλέγονται για 4ετή θητεία και τον Οίκο των Λαών (Dom Naroda) με 15 μέλη, τα οποία διορίζονται από τα κοινοβούλια των δύο οντοτήτων. Ισχύει το πολυκομματικό σύστημα.
Πρόσφατες εκλογές (2022)
Οι πιο πρόσφατες γενικές εκλογές διεξήχθησαν το 2022.
1910
Εκλογές για τη Δίαιτα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης διεξήχθησαν από τις 18 Μαΐου έως τις 28 Μαΐου 1910. Αυτή ήταν η μόνη εκλογή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης που πραγματοποιήθηκε επί Αυστροουγγρικής κυριαρχίας. 72 Βουλευτέςεξελέγησαν. Υπήρχαν τρία μεγάλα πολιτικά κόμματα, αν και δύο άλλα μικρότερα πολιτικά κόμματα εξελέγησαν επίσης. Η πρώτη ψηφοφορία περιελάμβανε γαιοκτήμονες, πολίτες με κολεγιακή εκπαίδευση, ιερείς, ενεργούς και συνταξιούχους δημόσιους υπαλλήλους και άλλους. Η δεύτερη ψηφοφορία αποτελούνταν από τον πληθυσμό που ανήκε σε αυτόν της πόλης, οι οποίοι ήταν τεχνίτες, έμποροι, μικροαστοί κ.λπ.. Η τρίτη και τελευταία ψηφοφορία αποτελούνταν από τον αγροτικό πληθυσμό. Η πρώτη ψηφοφορία εξέλεξε 18 έδρες του κοινοβουλίου, ψηφίστηκαν από 6.866 ψηφοφόρους. Η δεύτερη ψηφοφορία εξέλεξε 20 έδρες του κοινοβουλίου, ψηφίστηκαν από 4.725 ψηφοφόρους. Και η τρίτη ψηφοφορία εξέλεξε 34 έδρες του κοινοβουλίου, ψηφίστηκαν από 347.573 ψηφοφόρους. Ο αριθμός των βουλευτών καθορίστηκε με θρησκευτικό ποσοστό. Έτσι, η πολυπληθέστερη θρησκεία εκείνη την εποχή στην περιοχή, Ανατολικός Ορθόδοξος Χριστιανισμός είχε εκλέξει 31 βουλευτές. Η επόμενη μεγαλύτερη ήταν το Ισλάμ, όπου είχαν εκλεγεί 24 βουλευτές. Οι άλλες θρησκείες που εκλέχθηκαν ήταν ο καθολικισμός (16 βουλευτές) και ο ιουδαϊσμός (1 βουλευτής).
1990
Όλες οι προεδρικές έδρες κέρδισαν κόμματα δομημένα γύρω από εθνικές γραμμές: το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης (SDA) κέρδισε τις δύο μουσουλμανικές έδρες, το Σερβικό Δημοκρατικό Κόμμα (SDS) κέρδισε τις δύο σερβικές έδρες, η Κροατική Δημοκρατική Ένωση (HDZ) κέρδισε τις δύο έδρες των Κροατών και την «άλλη» έδρα κέρδισε το μέλος του SDA Εγιούπ Γκάνιτς, ο οποίος κατήλθε ως «Γιουγκοσλάβος». Παρόλο που ο Φικρέτ Άμπντιτς έλαβε περισσότερες ψήφους από οποιονδήποτε άλλον υποψήφιο, συμφώνησε να παραμερίσει και να επιτρέψει στο άλλο μέλος του SDA Αλίγια Ιζετμπέκοβιτς να γίνει πρόεδρος του προεδρείου.
Το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης αναδείχθηκε επίσης ως το μεγαλύτερο κόμμα στις εκλογές για τη Συνέλευση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, με 43 από τις 130 έδρες στην Επιμελητήρια των Πολιτών και 43 από τις 110 έδρες στην Επιμελητήρια των Δήμων. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 74,4% για τις προεδρικές εκλογές, 81,6% για τις εκλογές για το Επιμελητήριο των Δήμων και 77,5% για τις εκλογές για το Επιμελητήριο Πολιτών. Ωστόσο, οι εκλογές στιγματίστηκαν από παρατυπίες σε Μπρτσκο, Ντομπόι, Νεβέσινιε και Σαράγεβο υπήρξαν περισσότερες ψήφοι από τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους (13.316 εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι στο Μπρτσκο αλλά 49.055 ψήφοι, 4.771 ψηφοφόροι στο Παλιά Πόλη του Σεράγεβο αλλά 28.974 ψήφοι).
1996
Γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη στις 14 Σεπτεμβρίου 1996, με συμμετοχή 79,4% στις βουλευτικές εκλογές και 80,4% στις προεδρικές εκλογές.
Οι εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων έγιναν σε δύο οντότητες: την Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και  τη Σερβική Δημοκρατία. Στις προεδρικές εκλογές οι ψηφοφόροι της Ομοσπονδίας εξέλεξαν τον Βόσνιο Αλίγια Ιζετμπέκοβιτς και τον Κροάτη Κρέζιμιρ Ζούμπακ, ενώ οι ψηφοφόροι στη Σερβική Δημοκρατία εξέλεξαν τον Σέρβο Μομτσίλο Κράισνικ. Το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης αναδείχθηκε ως το μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κερδίζοντας 19 από τις 42 έδρες.
Οι 730.592 ψήφοι του Ιζετμπέκοβιτς για τη βοσνιακή έδρα στην Προεδρία, παραμένουν ο υψηλότερος συνολικός αριθμός ψήφων για μέλος της Προεδρίας σε βοσνιακές γενικές εκλογές]]. Το ποσοστό της ψήφου που έλαβε ο Ζούμπακ για την κροατική έδρα στην Προεδρία – 88,7% – είναι το υψηλότερο από οποιοδήποτε μέλος του Προεδρείου μέχρι σήμερα.
1998
Στις γενικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη στις 12 και 13 Σεπτεμβρίου 1998 η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 68,0% στις βουλευτικές εκλογές και 67,8% στις προεδρικές εκλογές.
Οι εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων έγιναν σε 2 τμήματα: ένα για την Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και ένα για τη Σερβική Δημοκρατία. Στις προεδρικές εκλογές, οι ψηφοφόροι της Ομοσπονδίας επανεξέλεξαν τον Βόσνιο Αλίγια Ιζετμπέκοβιτς και τον Κροάτη Άντε Γιέλαβιτς, ενώ οι ψηφοφόροι στη Σερβική Δημοκρατία εξέλεξαν τον Σέρβο Ζίβκο Ράντισιτς. Ο Συνασπισμός για την Ενότητα και τη Δημοκρατία, μια συμμαχία του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης, του [όμματος για τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, του Κόμματος των Φιλελευθέρων και του Πολιτικού Δημοκρατικού Κόμματος, εμφανίστηκε ως το μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κερδίζοντας 17 από τις 42 έδρες.
2000
Οι βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 11 Νοεμβρίου 2000 είχαν ποσοστό συμμετοχής 64%. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα αναδείχθηκε ως το μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κερδίζοντας τις 9 από τις συνολικά 42 έδρες.ref name=NS/>
2002
Στις εκλογές που έγιναν στις 5 Οκτωβρίου 2002 το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης αναδείχθηκε ως το μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κερδίζοντας 10 από τις 42 έδρες. Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 55%.
2006
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν την 1η Οκτωβρίου 2006. Οι εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων χωρίστηκαν σε δύο. ένα για την Ομοσπονδία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και ένα για τη Δημοκρατία Σέρπσκα. Στις προεδρικές εκλογές, οι ψηφοφόροι της Ομοσπονδίας εξέλεξαν τον Βόσνιο Χάρις Σιλάζιτς και τον Κροάτη Ζέλικο Κόμσιτς, ενώ οι ψηφοφόροι στη Σερβική Δημοκρατία εξέλεξαν τον Σέρβο Νεμπόισα Ραντμάνοβιτς. Το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης αναδείχθηκε ως το μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή των Αντιπροσώπων, κερδίζοντας 9 από τις 42 έδρες.
2010
Προεδρικές εκλογές διενεργήθηκαν στις 3 Οκτωβρίου 2010. Ο Κροάτης Καθολικός Ζέλικο Κόμσιτς, ο Βόσνιος Μουσουλμάνος Μπάκιρ Ιζετμπέγκοβιτς και ο Σερβοβοσνιος Ορθόδοξος Νεμπόισα Ραντμάνοβιτς εξελέγησαν στην τριμελή εναλλασσόμενη προεδρεία της κεντρικής κυβέρνησης. Επίσης, ο απερχόμενος πρωθυπουργός της Σερβικής Δημοκρατίας, Μίλοραντ Ντόντικ, εξελέγη Πρόεδρος της ίδιας οντότητας με ποσοστό 53,3%.
Δημοψήφισμα 1992
Στη χώρα διεξήχθη ένα δημοψήφισμα στις 29 Φεβρουαρίου και 1η Μαρτίου 1992, στο οποίο το 99,7% ψήφισε υπέρ της ανεξαρτησίας της χώρας από τη Γιουγκοσλαβία.
Χουνγκ Γκαρ
Το Χουνγκ Γκαρ Κουνγκ Φου είναι το αυθεντικό σύστημα πολεμικών τεχνών των μοναχών Σαολίν στην νότια Κίνα.
Το στυλ Κουνγκ Φου αυτό είναι γνωστό για τις δυνατές (σταθερές) στάσεις του σώματος που αξιοποιεί, καθώς και την προτίμηση του για γειωμένη πάλη (αποφεύγονται το σήκωμα τον ποδιών και τα «ακροβατκά»). Φημίζεται ιδιαίτερα η στάση του αλόγου, ενώ γενικά βασίζεται στις κινήσεις πέντε ζώων (του δράκου, της τίγρης, του γερανού, του φιδιού και της λεοπάρδαλης) - κυρίως της τίγρης, που αντιπροσωπεύει την σθεναρότητα (Γιανγκ), και του γερανού, που αντιπροσωπεύει την ηπιότητα (Γιν). Καμιά φορά αποκαλείται «Στυλ Τίγρης και Γερανού». Ακόμα, ενσωματώνει τις κυκλικές κινήσεις των πέντε στοιχείων (του μετάλλου, της φωτιάς, του νερού, της γης και του ξύλου). Στο Χούνγκ Γκαρ παράγεται δύναμη με ισχυρά βήματα, χρησιμοποιώντας χαμηλές στάσεις καθώς και απότομες μεταβιβάσεις απ' τ' αριστερά στα δεξιά κι αντίστροφα.
Το Χουνγκ Γκαρ, επίσης, είναι η Κινέζικη πολεμική τέχνη στην οποία, κατά πλειονότητα, βασίζεται η κάμψη της γης στην αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων «Άβαταρ: Ο Τελευταίος Μαχητής του Ανέμου» και «Άβαταρ: Ο θρύλος της Κόρρα».
Προπόνηση
Ο μαθητής παραδοσιακά προπονείται στις στάσεις του Χουνγκ Γκαρ από μερικούς μήνες μέχρι και τρία χρόνια, συχνά να κάθεται στην στάση του αλόγου για ώρες προτού μάθει κάποια Φόρμα (γνωστές και ως Taolu, οι Φόρμες στο Κουνγκ Φου είναι το αντίστοιχο των Κάτα στο Καράτε). Κάθε Φόρμα, έπειτα, μπορεί να χρειαστεί περίπου ένα χρόνο για να διδαχθεί, με την χρήση των όπλων να διδάσκεται τελευταία. Παρόλ' αυτά, στη σύγχρονη εποχή αυτός ο τρόπος προπόνησης θεωρείται οικονομικά ανέφικτος και μη πρακτικός για τους μαθητές, οι οποίοι έχουν πολλές άλλες ασχολείες εκτός από το να διδάσκονται Κουνγκ Φου.
Το Χουνγκ Γκαρ συχνά χαρακτηρίζεται λανθασμένα ως αποκλειστικά εξωτερικό. Δηλαδή, ότι εστιάζει την ωμή φυσική δύναμη, αγνοώντας την καλλιέργεια του πνεύματος.
Είδη
Άλλα κύρια είδη Κουνγκ Φου είναι:
Κατηγορία:Κινεζικές πολεμικές τέχνες Κατηγορία:Πολιτισμός της Κίνας
Σύβριτος
Η Σίβρυτος ή Σύβριτα, είναι αρχαία Μινωική πόλη στο Νομό Ρεθύμνου, νότια της επίσης αρχαίας πόλης Ελευθέρνα.
Βρίσκεται 31 χιλ από την πόλη του Ρεθύμνου (αρχ. Ρίθυμνα ή Ριθυμνία) στην επαρχία Αμαρίου στις ρίζες του Ψηλορείτη, στη θέση των σημερινών χωριών Θρόνος και Αγία Φωτεινή.
Ιδρύθηκε κατά τους ύστερους Μινωικούς χρόνους και άκμασε έως τους Ρωμαϊκούς χρόνους, ακόμη και τα πρώτα χρόνια της Βενετοκρατίας. Η πόλη ήταν οχυρωμένη πάνω σε λόφο (σημ. "Κεφάλα") και είχε "κτήσεις" στις σημερινές επαρχίες Αμαρίου (Μοναστηράκι) και Αγίου Βασιλείου. Λιμάνι της ήταν η αρχαία Σουλία (σημ. Αγία Γαλήνη). Στα ερείπια της πόλης βρέθηκαν τμήματα ακρόπολης, ερείπια οικιών με μωσαϊκά, αγγεία, ειδώλια και μεταλλικά σκεύη. Το νεκροταφείο αποκαλύφθηκε στα νοτιοδυτικά του χωριού Θρόνος. Διέθετε υδροδοτικό δίκτυο με μεταφορά του νερού από μεγάλη απόσταση.
Ήταν μια από τις πρώτες κρητικές πόλεις που έκοψαν νομίσματα (περίπου 15), με τη μορφή του Διονύσου, του Ερμή και του ΔΙΑ, και την λέξη Σιβρυτίων στην όψη. Πρέπει να καταστράφηκε από τους Άραβες Σαρακηνούς.
Έδωσε το όνομα στον σημερινό "Καποδιστριακό" Δήμο Σιβρύτου ο οποιος έχει έδρα το χωριό Αγία Φωτεινή και συγκροτείται από τους Ο.Τ.Α. Βολιωνών, Παντάνασσας, Πατσού, Αποστόλων, Θρόνου, Καλογέρου, Βισταγής, Μοναστηρακίου, Νευς Αμαρίου, Ανω Μέρους, Βρυσών, Γερακαρίου, Ελενών, και Μέρωνα με πληθυσμό περίπου 3.160 κατοίκους.
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κρήτης
Άγιος Αθανάσιος
Με το όνομα Άγιος Αθανάσιος μπορεί να αναφέρεται
ή ένας από τους παρακάτω οικισμούς:
κωμοπόλεις:
δήμοι:
χωριά:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ιωάννης Σωμάκης
Ο Ιωάννης Σωμάκης (1794-1854) ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1794 στο Χαλκί της Ηπείρου. Πήρε μέρος στους αγώνες του 1821. Αργότερα έγινε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου. Διετέλεσε Σύμβουλος και μέλος του επιστημονικού Συλλόγου της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Απεβίωσε το 1854.
Δισέγγονός του ήταν ο Χριστόφορος Καρόλου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Πρόεδροι του Αρείου Πάγου