cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Garbage
Bleed Like Me (2003–2005)
Την 25 Αυγούστου 2005 οι Garbage ακύρωσαν τις προγραμματισμένες του Οκτωβρίου ημερομηνίες της περιοδείας σε Γαλλία, Βέλγιο και Ηνωμένο Βασίλειο. Ανακοίνωσαν ότι "μάλλον υπερφορτώθηκαν" και αποφάσισαν να ολοκληρώσουν την περιοδεία τους στην Αυστραλία την 1η Οκτωβρίου. Εν όψει της Αυστραλιανής περιοδείας, κυκλοφόρησε το "Sex Is Not The Enemy" στο Αυστραλιανό ραδιόφωνο. Μαζί με την περιοδεία τελείωσαν και οι ενέργειες προώθησης του Bleed Like Me. Το συγκρότημα επιβεβαίωσε ότι δεν θα χωριστούν όπως φημολογήθηκε αλλά επρόκειτο να "κάνουν παύση για αόριστο χρονικό διάστημα". Η Μάνσον παραδέχτηκε αργότερα: «μιλούσαμε ελάχιστα». «Δεν θέλαμε να μιλήσουμε εκτός του συγκροτήματος για τα προβλήματα που είχαμε στις καριέρες μας, οπότε προέκυψε όλο αυτό το παθητικό-επιθετικό πράγμα μεταξύ μας. Απλά ήθελα να φύγω από εκεί και να πάω σπίτι.»
Absolute Garbage (2007)
Την 31 Ιανουαρίου 2007 οι Garbage διέκοψαν την παύση για ένα φιλανθρωπικό σόου στο Γκλέντεηλ Καλιφόρνιας, που διοργανώθηκε από τον Βιγκ για να καλύψει τα οικονομικά έξοδα του Γουόλυ Ίνγκραμ που υποβλήθηκε σε αγωγή θεραπείας καρκίνου του οισοφάγου. Πρωτύτερα, οι Garbage μοιράζονταν ιδέες για τραγούδια μέσω διαδικτύου και προθυμοποιήθηκαν να ολοκληρώσουν με τις ηχογραφήσεις των κομματιών. Άρχισαν τις εργασίες για τα νέα τραγούδια κατά το Φεβρουάριο - Μάρτιο στο προσωπικό στούντιο του Βιγκ, και ολοκλήρωσαν τέσσερα κομμάτια όπως το "Tell Me Where It Hurts" που κυκλοφόρησε ως πρώτο σίνγκλ του δίσκου.
Τον Ιούλιο κυκλοφόρησε  τo Absolute Garbage σε πακέτο που περιλάμβανε ειδική έκδοση μπόνους με ρεμίξ. Ένα DVD με δεκαπέντε μουσικά βίντεο εκ των οποίων ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο "Thanks For Your, Uhhh Support" με γυρίσματα από τα παρασκήνια, ζωντανές εμφανίσεις και συνεντεύξεις. Το τραγούδι "Witness to Your Love" κυκλοφόρησε σε "περιορισμένη διαθεσιμότητα" για φιλανθρωπικό σκοπό στις ΗΠΑ. Διατέθηκε από την Urban Outfitters την περίοδο 15 Οκτωβρίου 2008 έως 31 Ιανουαρίου 2009 και έφτασε στα αμερικάνικα ραδιόφωνα από τις 17 Οκτωβρίου.
Not Your Kind of People (2010–2012)
Την 1η Φεβρουαρίου η Σίρλεϊ Μάνσον κοινοποίησε στο Facebook ότι με τα άλλα μέλη εργάστηκαν μια εβδομάδα στο στούντιο. Στο ποστ, η Μάνσον έγραψε το "Μαντέψτε με ποιους πέρασα μια εβδομάδα στο στούντιο; Να σας πω ότι ο ένας λεγόταν Στιβ και ο ένας λεγόταν Ντιουκ και ένας άλλος ήταν παραγωγός βραβευμένος με Grammy;" Τον Οκτώβριο 2010 επιβεβαιώθηκε επίσημα ότι οι Garbage βρίσκονται σε στάδιο ηχογραφήσεων για τον 5ο δίσκο.
Την 17 Σεπτεμβρίου 2011 το συγκρότημα διευκρίνισε ότι έως την 17η Οκτωβρίου θα έχει γίνει η μίξη του αναμενόμενου 11-κομματιών LP, ενώ άλλα 12 τραγούδια θα είναι έτοιμα πριν τελειώσει ο χρόνος και ίσως κυκλοφορήσουν «β-πλευρές, έξτρα κομμάτια και ίσως ένα απλά να βρεθεί στο δρόμο σας για Χριστουγεννιάτικο δώρο από τους Garbage με ευχαριστίες για όλους εσάς που ήσαστε παρέα μας» αν και αυτό δεν υλοποιήθηκε.
Το συγκρότημα ανακοίνωσε στο Billboard ότι ο πέμπτος δίσκος τους θα κυκλοφορήσει ανεξάρτητα από τις μεγάλες δισκογραφικές. Στις 6 Ιανουαρίου 2012 ανακοίνωσαν ότι βρίσκονται στα Στούντιο Red Razor στην Καλιφόρνια για να ηχογραφήσουν μπόνους υλικό για το επερχόμενο άλμπουμ, και μετά στο Twitter επιβεβαίωσαν ότι ετοιμάζουν πέντε πρόσθετα κομμάτια, όπως το "What Girls Are Made Of". Τη 14η Μαΐου 2012 κυκλοφόρησε το Not Your Kind of People και έφτασε το Νο. 13 στο Billboard 200 και το Νο. 10 στις βρετανικές κατατάξεις. Το άλμπουμ υποστηρίχθηκε με την Παγκόσμια Περιοδεία Not Your Kind of People διάρκειας 1 χρόνου. Το ομώνυμο τραγούδι χρησιμοποιήθηκε στο τρέιλερ για το βιντεοπαιχνίδι Metal Gear Solid V: The Phantom Pain.
Κυκλοφορίες για την Ημέρα των Δισκοπωλείων (2013-2015)
Οι Garbage και οι Screaming Females ηχογράφησαν μια διασκευή του "Because the Night" για την Ημέρα Δισκοπωλείων 2013 και ένα βίντεο, σκηνοθεσίας Σόφι Μιούλερ. Το Μάιο 2013 το συγκρότημα κυκλοφόρησε το πρώτο ζωντανό DVD One Mile High... Live. Την 19 Απριλίου 2014 κυκλοφορήσαν δύο νέα τραγούδια για την Ημέρα Δισκοπωλείων. Tο "Girls Talk" επιλέχθηκε από τα κομμένα του Absolute Garbage,  ηχογραφήθηκε εκ νέου και περιέλαβε φωνητικά από την Μπρόντι Ντάλλ, και υποστηρίχθηκε από κομμένες σκηνές του Not Your Kind of People "Time Will Destroy Everything".
Το 2014 η Μάνσον επιβεβαίωσε ότι η μπάντα ετοιμάζει ένα βιβλίο και ότι ο επόμενος δίσκος θα είναι το "ρομαντικό μυθιστόρημά" της. Την 23 Ιανουαρίου 2015 οι Garbage κοινοποίησαν στη σελίδα τους στο Facebook ότι ολοκλήρωσαν δύο νέα τραγούδια για την Παγκόσμια Ημέρα Δισκοπωλείων 2015· "The Chemicals" με φωνητικά του Μπράιαν Όμπερτ των Silversun Pickups κυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου 2015. Την 25 Απριλίου 2015 το συγκρότημα εμφανίστηκε στο Pa’l Norte Rock Φεστιβάλ του Μοντερέι στο Μεξικό.
Την 2 Οκτωβρίου 2015 το συγκρότημα κυκλοφόρησε την Deluxe Έκδοση του πρώτου δίσκου τους για τον εορτασμό της 20ής επετείου του δίσκου. Ο δίσκος φτιάχτηκε με remasters των αρχικών ηχογραφήσεων και συμπεριλήφθηκαν όλες οι β-πλευρές (που ονομάστηκαν G-πλευρές). Κατά τη διάρκεια της περιοδείας 20 Χρόνια Queer ο Βιγκ ανακοίνωσε ότι η μίξη του νέου άλμπουμ θα έχει ολοκληρωθεί έως την 1η Φεβρουαρίου 2016, και ότι θα προωθηθεί από μια παγκόσμια περιοδεία που θα άρχιζε το καλοκαίρι.
Strange Little Birds (2016–2018)
μικρογραφία|Οι Garbage στην περιοδεία του 2016. Την 6η Φεβρουαρίου 2016 οι Garbage κοινοποίησαν στο Facebook ότι η μίξη ήταν σχεδόν έτοιμη: «Ο νέος μας δίσκος βρίσκεται μια ίντσα μακριά, μόνο μια ίντσα ακόμα και έγινε. Και πράγματι εννοώ μια ίντσα ακόμα και έγινε εντελώς. Ηχογραφήθηκε. Μίξη τέλος. Κοντεύουν και οι εγγραφές.» Ο Βιγκ επιβεβαίωσε τον τίτλο του νέου τραγουδιού "Even Though Our Love is Doomed". Τρεις ημέρες αργότερα ο δίσκος ολοκληρώθηκε,  και την 10η Ιουνίου 2016 κυκλοφόρησε το Strange Little Birds, το έκτο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος.
Version 2.0: 20ή Επέτειος και νέος δίσκος (2018–παρόν)
Τον Μάιο 2018 το συγκρότημα ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσουν μία 20η επετειακή έκδοση του δεύτερου δίσκου Version 2.0 όπως έγινε και με τον πρώτο. Η επετειακή έκδοση θα υποστηριχθεί από περιοδεία προς τα τέλη του 2018. Από το Μάρτιο 2018 οι Garbage ετοιμάζουν ένα νέο δίσκο που αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2019.
Μουσικά στυλ
Η πρόθεση των Garbage ήταν να φτιάξουν ποπ τραγούδια με μίξεις από διάφορα μουσικά είδη, ή όπως είπε ο Στιβ Μάρκερ να «αρχίσουν με ποπ μουσική και να την χαλάσουν όσο γίνεται». Στα είδη μίξης περιλήφθηκαν τριπ χοπ, γκραντζ, ροκ των 80s, τέκνο, πάουερ ποπ και σουγκέιζινγκ. Για την Σίρλεϊ Μάνσον οι Garbage «περιέγραφαν [τον ήχο τους] ως sci-fi ποπ, επειδή για εμάς είχε φουτουριστική προσέγγιση.» Ο Βιγκ είπε ότι ο πολύ-κροσόβερ ήχος προέκυψε από την εμπειρία του συγκροτήματος με ρεμίξ, όπου τα τραγούδια αναδιαμορφώνονταν προς οποιοδήποτε μουσικό στυλ ενδιαφέροντος, και ότι «μεγάλωσα ακούγοντας τα πάντα από ποπ ραδιόφωνο, και από όπερα έως κάντρι και πόλκα, οπότε πίστευα ότι οι Garbage θα ήταν ενδιαφέρουσα και εκλεκτική ενέργεια.» Για τη Λίντσεϊ Ζόλαντζ του περιοδικού Pitchfork, οι Garbage υπερίσχυσαν τις ένδοξες ημέρες του εναλλακτικού ροκ «ίσως επειδή ο ήχος τους ήταν μια πυρετώδης αμαλγαμάτωση από τα πάντα όσα ταίριαζαν: ηλεκτρονική, πανκ, βιομηχανική ροκ, γκραντζ και περιστασιακή τριπ-χοπ». Ομοίως, στο περιοδικό Vice γράφτηκε ότι από τα μοναδικά μείγματα στυλ όπως τριπ χοπ, γκραντζ, ροκ, τέκνο και σουγκέιζινγκ, οι Garbage «έχουν αναπτύξει ένα είδος ζαλιστικής πρωτοτυπίας στην αναζήτηση ενός τύπου αλλοιώτικης ομορφιάς».
Για τους Garbage έμπνευση ήταν οι Velvet Underground, Iggy & The Stooges, T. Rex, Roxy Music, The Pretenders, Siouxsie and the Banshees, Blondie, Curve, Cocteau Twins, Πάττι Σμιθ, Smashing Pumpkins και Ντέιβιντ Μπόουι.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Οι Garbage έχουν κερδίσει είκοσι επτά υποψηφιότητες, και τους απονεμήθηκαν οκτώ βραβεία. Στις σημαντικές υποψηφιότητες περιλαμβάνονται τα Βραβεία Grammy και Βραβεία BRIT.
Παραπομπές
Πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Grunge συγκροτήματα Κατηγορία:Industrial rock συγκροτήματα Κατηγορία:Trip hop συγκροτήματα
Ντοναί (Καλβαντός)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντοναιγιέν (γαλλικά: Donnayens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κάστρο του Οπόρουφ
Το Κάστρο του Οπόρουφ (πολωνικά: Zamek w Oporowie) είναι τούβλινο κάστρο που χτίστηκε σε γοτθικό αρχιτεκτονικό στιλ μεταξύ 1434 και 1449, στο χωριό Οπόρουφ (15 χλμ. βορειοανατολικά του Κούτνο), στο Βοεβοδάτο Λοτζ στην Πολωνία. Το κάστρο ανεγέρθηκε από τον Αναπληρωτή Καγκελάριο της Πολωνίας (1429-1434) και τον πολύ αναγνωρισμένο θρησκευτικό ηγέτη Βουαντίσουαφ Οπορόφσκι.
Παλαιότερα το κάστρο ήταν σημαντικό κέντρο για τον Οίκο Οπορόφσκι του οικόσημου Σουλίμα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Άποψη του κάστρου από τα ανατολικά Το πρώτο ξύλινο οχυρό στο Οπόρουφ καταγράφηκε τον δέκατο τέταρτο αιώνα. Το κάστρο λέγεται ότι χτίστηκε από τον Μικοουάι Οπορόφσκι και τον γιο του, Βουαντίσουαφ Οπορόφσκι, έναν ιδιαίτερα αναγνωρισμένο πολιτικό και θρησκευτικό ηγέτη στο Βασίλειο της Πολωνίας, ο οποίος το 1428 ανέλαβε το κτήμα ως δικό του. Μέχρι τον 18ο αιώνα το κάστρο ανήκε σε πολλές οικογένειες: Οίκη των Σοουολόμπουφ, Κοζενιόφσκι, Ποτσιέγιουφ και Ομπόρσκι. Η κατοικία είχε χτυπηθεί μόνο μία φορά από κάθε είδους καταστροφή - το 1657 τα ανώτερα επίπεδα του κάστρου πήραν φωτιά - ωστόσο, όλο το κάστρο ανακατασκευάστηκε. Το 1930 το κάστρο μεταφέρθηκε στην Εταιρεία Πίστωσης Γης της Βαρσοβίας (πολωνικά: Towarzystwo Kredytowe Ziemskie w Warszawie). Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το κάστρο κρατικοποιήθηκε και ανακατασκευάστηκε. Το 1949 το κάστρο άρχισε να στεγάζει μουσείο.
Παραπομπές
Οπορουφ Οπορουφ Κατηγορία:Πόβιατ Κούτνο
Φινιστέρ
Το Φινιστέρ (γαλλικά: Finistère, βρετονικά: Penn-ar-Bed) είναι νομός της βορειοδυτικής Γαλλίας, που βρίσκεται στη Βρετάνη. Πρωτεύουσα του νομού είναι το Καμπέρ.
Το INSEE και το ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 29. Το όνομα του Φινιστέρ στα βρετονικά είναι Penn-ar-Bed.
Ο νομός έλαβε το όνομά του από τη γεωγραφική του θέση (Finis Terrae (λατινικά)=finistère (γαλλικά)= τέλος της γης).
Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Φινιστεριάν.
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|329x329εσ|Χάρτης του νομού Φινιστέρ μικρογραφία|380x380εσ|Θέση του νομού Φινιστέρ στη [[Βρετάνη (διοικητική περιοχή)|Βρετάνη]] Ο νομός Φινιστέρ βρίσκεται στο δυτικό άκρο της Βρετάνης. Βρέχεται στα βόρεια, δυτικά και νότια από τη Μάγχη, την Κελτική Θάλασσα (στις ακτές της Φινιστέρ θάλασσα Ιρουάζ) και τον Ατλαντικό Ωκεανό. Στα ανατολικά συνορεύει με τους νομούς Κοτ-ντ'Αρμόρ και Μορμπιάν.
Πρωτεύουσα του νομού είναι το Καμπέρ, το μεγαλύτερο όμως πληθυσμιακό κέντρο είναι η Βρέστη, μεγάλη ναυτική βάση και λιμάνι. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Κονκαρνώ, το Μορλαί, το Καραί, το Καμπερλέ και το Ντουαρνενέ.
Είναι ο δυτικότερος νομός και επίσης ο «πιο παράκτιος» στη μητροπολιτική Γαλλία, καθώς από τις 279 κοινότητες, οι 118 βρίσκονται στην ακτή. Η συνολική ακτογραμμή, μήκους περίπου 1.250 χιλιομέτρων, αντιπροσωπεύει σχεδόν το ένα τέταρτο της ακτογραμμής της Βρετάνης.
Η θαλάσσια περιοχή στις ακτές του Φινιστέρ ονομάζεται Θάλασσα Ιρουάζ. Περιλαμβάνει πολλά νησιά και νησίδες, συμπεριλαμβανομένων: το νησί Ουεσάν και το αρχιπέλαγος Μολέν, το νησί Ιλ ντε Μπα, το νησί Ιλ ντε Σεν στα ανοιχτά του ακρωτηρίου Πουάντ ντυ Ρα και το αρχιπέλαγος Γκλενάν στα νότια.
Το ανάγλυφο του Φινιστέρ παρουσιάζει χαμηλό υψόμετρο, τα βουνά δεν υπερβαίνουν ποτέ τα 400 μέτρα. Νότια του λεκανοπεδίου του Σατωλέν βρίσκονται τα όρη Αρέ (385 μέτρα) και νότια, τα Μαύρα όρη (318 μέτρα). Επίσης στα δυτικά υψώνονται το Μενέζ-Ομ (330 μέτρα) και το βουνό Λοκρονάν (284 μέτρα).
Ιστορία
Τα εδάφη του Φινιστέρ είχαν ήδη κατοικηθεί στη Νεολιθική εποχή, όπως αποδεικνύεται από την παρουσία πολλών μεγαλίθων και μενίρ.
Στην αρχαιότητα, η περιοχή κατοικήθηκε από τη γαλατική φυλή των Οσίσμιων (Κέλτες). Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, το έδαφος ανήκε στην επαρχία Λουγδουνική Γαλατία. Η πρωτεύουσα των Οσίσμιων ήταν το Βόργκιουμ - σημερινό Καραί. Κατά το τέλος του 3ου αιώνα χτίστηκε στη Βρέστη ένα κάστρο για την προστασία από τους πειρατές, Σκωτσέζους, Σάξονες και Φρίσιους. Έναν αιώνα αργότερα, η περιοχή αποτέλεσε τμήμα του συστήματος άμυνας και ελέγχου της Μάγχης, που συστάθηκε από την αυτοκρατορική κυβέρνηση, το Tractus Armoricanus Nervicanus.
Μεταξύ του 4ου και του 7ου αιώνα, στην Αρμορική έφθασαν αρκετά μεταναστευτικά κύματα Βρετόνων που μετανάστευσαν στην περιοχή από τη νοτιοδυτική Μεγάλη Βρετανία, ιδιαίτερα την Κορνουάλη και το Ντέβον, κυρίως κατά την αγγλοσαξωνική εισβολή στη Βρετανία.
Τα εδάφη των Οσίσμιων παραχωρήθηκαν στους Βρετόνους, από τον Αυτοκράτορα Μάξιμο, στο τέλος του 4ου αιώνα. Μαζί με τα όμορα εδάφη των Κοριοσολιτών, αποτέλεσε τη Λεταβία και σύντομα η περιοχή ονομάστηκε Νέα Βρετανία ή Μικρή Βρετανία. Αυτό το λίκνο της ηπειρωτικής Βρετανίας χωρίστηκε σε δύο βασίλεια, την Κορνουάιγ και την Ντουμνόνια, που είχαν τα αντίστοιχα στο νησί τους, την Αγγλία. Οι ηγεμόνες αυτών των διπλών βασιλείων από τη μία πλευρά στην άλλη του καναλιού πιθανότατα ανήκαν στην ίδια δυναστεία. Το Μπροερέκ (ο σημερινός νομός Μορμπιάν) αποσπάστηκε από την Κορνουάιγ και το Λεόν αποσπάστηκε από το βασίλειο της Ντουμνόνια.
Το βασίλειο της Κορνουάιγ έγινε κομητεία υπό την επιρροή των Φράγκων πριν ενσωματωθεί στην επικράτεια του Δουκάτου της Βρετάνης, όταν οι κόμητες της Κορνουάλης κατέλαβαν τον δουκικό θρόνο το 1066.
Το Λεόν παρέμεινε υπό την εξουσία του υποκομήτων του, αν και αμαυρώθηκε από τον δούκα Πέτρο Α΄ της Βρετάνης και τον Ιωάννη τον Ερυθρό που συμμάχησαν με τους Άγγλους. αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης του 1852 μικρογραφία|320x320εσ|Οι παλιές επαρχίες της Βρετάνης Ο νομός δημιουργήθηκε στη Γαλλική Επανάσταση, στις 4 Μαρτίου 1790 σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789. Συγκροτήθηκε από το δυτικότερο τμήμα της ιστορικής επαρχίας της Βρετάνης. Περιλαμβάνει τη δυτική Κορνουάιγ, το σύνολο του Λεόν και το δυτικό τρίτο του Τρεγκόρ και ένα μικρό τμήμα του Μπροερέκ.
Επιπλέον, ο νομός επεκτάθηκε το 1857 σε βάρος του γειτονικού νομού Μορμπιάν, προσαρτώντας την κοινότητα της Λοκυνολέ. Αυτή ήταν η μόνη εδαφική μεταβολή του νομού μετά τη δημιουργία του, αν και άλλες κοινότητες διεκδίκησαν, χωρίς αποτέλεσμα, την υπαγωγή τους στο νομό, για λόγους γεωγραφικούς, γλωσσικούς και ιστορικούς.
Το πραξικόπημα του Δεκεμβρίου 1851 του Ναπολέοντα Γ' υποστηρίχτηκε ευρέως στο νομό Φινιστέρ, στην πλειοψηφία του νομός καθολικός, συντηρητικός και μοναρχικός, και ήταν ένας από τους τέσσερις νομούς όπου δεν έγιναν συλλήψεις αντιφρονούντων.
Οικονομία
Η αλιεία, γεωργία, η μεταποίηση τροφίμων και οι διάφορες συναφείς βιομηχανίες αλλά και τα μικρά ναυπηγεία, μηχανουργεία, χυτήρια και βιομηχανίες γεωργικών μηχανημάτων κατέχουν σημαντική θέση στην οικονομία του νομού Φινιστέρ. Επίσης, σημαντική οικονομική δραστηριότητα προσφέρει στο νομό ο τουρισμός.
Η στρατιωτική παρουσία στο νομό (πυρηνική υποβρύχια βάση Île Longue και  βάση Naval Air της Lanvéoc-Poulmic), καθώς και οι στρατιωτικές βιομηχανίες, όπως η έδρα της DCNS στη Βρέστη, απασχολούν σημαντικό αριθμό πληθυσμών του νομού.
Το λιμάνι του Ροσκό συνδέει τη Βρετάνη με πλοίο με την Ιρλανδία και τη Μεγάλη Βρετανία.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|350x350εσ|Τα διαμερίσματα του νομού Φινιστέρ Ο νομός Φινιστέρ αποτελείται από 4 διοικητικά διαμερίσματα, 27 καντόνια και 279 κοινότητες.
Πόλεις
μικρογραφία|Μεσαιωνικό σπίτι στο Μορλαί Οι μεγαλύτερες πόλεις του νομού Φινιστέρ είναι:
Δημογραφία
μικρογραφία|320x320εσ|Παραδοσιακές βρετονικές στολές Ο νομός Φινιστέρ είχε ήδη κατοικηθεί από τη Νεολιθική εποχή, όπως αποδεικνύεται από την παρουσία πολλών μεγαλίθων, ντολμέν και μενίρ. Μεταξύ του 4ου και του 7ου αιώνα υπήρξαν αρκετά μεταναστευτικά κύματα Βρετόνων στην Αρμορική ως αποτέλεσμα της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά και των εισβολών των Σαξόνων και των Άγγλων. Οι εισβολείς αναμείχθηκαν με τους τοπικούς πληθυσμούς που υπήρχαν στην περιοχή. Στη συνέχεια, ο πληθυσμός του Φινιστέρ παρέμεινε απομονωμένος από άλλους πληθυσμούς εξαιτίας της γλωσσικής του ιδιαιτερότητας και της θέσης της περιοχής στην άκρη της χερσονήσου. Ο εκγαλλισμός του πληθυσμού και το άνοιγμα της χερσονήσου με τα σύγχρονα μεταφορικά μέσα συνέβαλαν στη διευκόλυνση της εθνοτικής ανάμειξης με τους κατοίκους άλλων περιοχών.
Πολλοί κάτοικοι του Φινιστέρ αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν για να βρουν δουλειά από τη δεκαετία του 1850. Οι περιοχές του Παρισιού και οι μεγάλες πόλεις Ρεν και Νάντη καθώς και τα λιμάνια της Χάβρης και Τουλόν ήταν οι συνηθισμένοι προορισμοί. Σήμερα, αρκετοί τείνουν να θέλουν να επιστρέψουν ολοένα και πιο συχνά στον τόπο καταγωγής τους.
Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει σε πόλεις. Το ποσοστό αστικοποίησης του πληθυσμού φθάνει το 73%. Η Βρέστη έχει περίπου 200.000 κατοίκους για την ευρύτερη περιοχή της και το Καμπέρ περίπου 80.000 κατοίκους. Ο πληθυσμός συγκεντρώνεται σε περιοχές κοντά στην ακτή, ενώ η ενδοχώρα (οι περιοχές του Αρέ και του Μαύρου Όρους είναι σε μεγάλο βαθμό αραιοκατοικημένες και ο πληθυσμός μειώθηκε απότομα κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Ο νομός, με 908.249 κατοίκους το 2016 είναι ένας από τα πιο πυκνοκατοικημένους της Γαλλίας και κατατάσσεται στην 24η θέση για τον αριθμό των κατοίκων.
Γλώσσα
μικρογραφία|200x200εσ|Δίγλωσση πινακίδα στο νομό Φινιστέρ Στο νομό, εκτός των γαλλικών που είναι η κύρια γλώσσα των κατοίκων, ομιλούνται τα βρετονικά και διάλεκτοι της βρετονικής γλώσσας ανά περιοχή.
Ο νομός Φινιστέρ (στα βρετονικά: Penn-ar-Bed, που σημαίνει «τέλος του κόσμου») είναι ο νομός της Βρετάνης όπου ομιλούνται περισσότερο τα βρετονικά. Έρευνα της INSEE του 1999 για τη Μελέτη της οικογενειακής ιστορίας έδειξε ότι υπάρχουν περισσότεροι από 132.000 ομιλούντες βρετονικά πάνω από 18 ετών μόνο σ'αυτό το νομό.
Στο διαμέρισμα χρησιμοποιούνται δίγλωσσες οδικές πινακίδες.
Αξιοθέατα
Στο νομό Φινιστέρ υπάρχει αφθονία ιστορικών μνημείων: προϊστορικά μενίρ, ρωμαϊκά κτίρια, γοτθικές εκκλησίες, μεσαιωνικά κάστρα, παλιά δρομάκια, αρχοντικά κλπ. Επίσης, είναι εντυπωσιακός ο αριθμός θρησκευτικών οικοδομημάτων: ορεινά παρεκκλήσια σε προστατευόμενα δάση, μοναστήρια και εκκλησίες.
Αξιοσημείωτος είναι επίσης ο μεγάλος αριθμός φάρων που φυλάσσουν τη Θάλασσα Ιρουάζ, τα σύνορα μεταξύ του Ατλαντικού Ωκεανού και της Μάγχης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Νομοί της Βρετάνης
Ιάγο Άσπας
Ο Ιάγο Άσπας (Iago Aspas, 1 Αυγούστου 1987) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Θέλτα Βίγο και την εθνική ομάδα της Ισπανίας.
Έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στη Θέλτα, όπου έχει συμμετάσχει σε 308 επίσημα παιχνίδια, σκοράροντας 138 τέρματα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Λα Λίγκα το 2012 και την επόμενη χρονιά αποκτήθηκε από τη Λίβερπουλ, όπου δεν απέκτησε θέση βασικού και την επόμενη σαιζόν δόθηκε δανεικός στη Σεβίλλη. Το 2015 επέστρεψε στη Θέλτα για 5 εκατομμύρια ευρώ.
Ο Άσπας πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση με την εθνική ομάδα της Ισπανίας το 2016. Εκπροσώπησε τη χώρα του στο Μουντιάλ 2018, σκοράροντας μία φορά.
Βερνάρδος Δ΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Ο Βερνάρδος Δ΄, γερμ. Bernhard IV. (απεβ. 28 Ιουνίου 1354) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1348-1354).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βερνάρδου Γ΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Αγνής των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ.
Το 1348 διαδέχθηκε τον πατέρα του μόνος του, αν και θα έπρεπε να συγκυβερνήσει με τους δύο μικρότερους αδελφούς του Ερρίκο Δ΄ και Όθωνα Γ΄. Μνηστεύθηκε τη Βεατρίκη των Βέττιν, κόρη του Φρειδερίκου Β΄, μαργράβου του Μάισσεν, αλλά ο γάμος δεν έγινε ποτέ ή αν έγινε, ήταν μόνο νομικά και δεν ολοκληρώθηκε.
Το 1354 απεβίωσε άγαμος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Ερρίκος Δ΄ ως πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ. Η Βεατρίκη εισήλθε στη μονή του Σόισλιτς κοντά στο Βάισενφελς, όπου έγινε ηγουμένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Η Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (National and University Library of the Republika Srpska - NUBRS) (σερβικά, κροατικά και βοσνιακά: Narodna i univerzitetska biblioteka Republike Srpske) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, που βρίσκεται στην πόλη της Μπάνια Λούκα.
Ιστορία
Η Επιτροπή για τη δημιουργία της Λαϊκής Βιβλιοθήκης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πόλη της Μπάνια Λούκα θα ίδρυε τη Λαϊκή Βιβλιοθήκη του Βασιλιά Πέτρου Α΄ του Μεγάλου Απελευθερωτή στις 25 Νοεμβρίου 1935.
Η διαχείριση του Οίκου του Βασιλιά Πέτρου Α΄ παρείχε τις απαραίτητες εγκαταστάσεις για τη βιβλιοθήκη και το Υπουργείο Παιδείας είχε ορίσει έναν δάσκαλο δημοτικού ως βιβλιοθηκονόμο. Η κυβέρνηση της κομητείας Βρμπας στη Μπάνια Λούκα καθόρισε σταθερή ετήσια επιδότηση για την βιβλιοθήκη. Ο σύλλογος Ποσβγέτα και η Σερβική Αίθουσα Ανάγνωσης στη Μπάνια Λούκα έθεσαν στη διάθεση της βιβλιοθήκης σημαντικό αριθμό βιβλίων και επιπλέον, βιβλία δόθηκαν και από το Λύκειο της Μπάνια Λούκα αλλά και από ορισμένους ιδιώτες.
Η βιβλιοθήκη είχε 6.000 βιβλία στη διάθεσή της. Επιτράπηκε στην Ένωση Συλλόγων να δανείζεται βιβλία από την Κεντρική Βιβλιοθήκη στο Σαράγεβο. Στις 26 Απριλίου του 1936 στις εγκαταστάσεις του Οίκου του Βασιλιά Πέτρου Α´, με πολύ σοβαρό τρόπο άνοιξε η Εθνική Βιβλιοθήκη του Βασιλιά Πέτρου του Μέγα Απελευθερωτή. Δεν υπήρχε δημόσια βιβλιοθήκη στην πόλη Μπάνια Λούκα μέχρι εκείνη τη στιγμή, καθώς και σε όλες τις κομητείες της Βρμπας.
Το μικρότερο εκτελεστικό συμβούλιο ανησυχούσε για την ίδρυση αυτών των θεσμών και συγκροτήθηκε από μέλη της διευθύνουσας επιτροπής για την αύξηση του Οίκου του Βασιλιά Πέτρου Α´, από εκπροσώπους της Σερβικής Αίθουσας Ανάγνωσης και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ο Δρ Ντιμίτριος Ζάκικ συμμετείχε ως ο κύριος εκπρόσωπος της Επιλεκτικής Επιτροπής.
Στις 30 Ιουλίου 1980 η Εθνική Βιβλιοθήκη αλλάζει όνομα και γίνεται η Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη "Πέταρ Κόσικ". Το 1999, η κυβέρνηση της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας κήρυξε την βιβλιοθήκη Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Σερβικής Δημοκρατίας "Πέταρ Κόσικ".
Τον Δεκέμβριο του 1999, η Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Σερβικής Δημοκρατίας "Πέταρ Κόσικ" μετονομάζεται σε Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Σερβικής Δημοκρατίας.
Δραστηριότητα και δομή
Η βιβλιοθήκη στοχεύει στη συλλογή, επεξεργασία, αποθήκευση και χρήση εντύπων ή άλλου είδους καταγεγραμμένου υλικού αξίας στον σερβικό λαό, ανεξάρτητα από την καταγωγή του. Οι δραστηριότητες του οργανισμού στοχεύουν στη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και στην επιβεβαίωση της εθνικής ταυτότητας της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Η βιβλιοθήκη υποδιαιρείται σε διάφορα εξειδικευμένα τμήματα, όπως το τμήμα εκδόσεων και δημοσίων σχέσεων, το κέντρο ψηφιοποίησης, το βιβλιογραφικό αρχαιολογικό τμήμα, εξειδικευμένες αίθουσες ανάγνωσης, το τμήμα περιοδικών, το τμήμα παιδικής λογοτεχνίας, το τμήμα απόκτησης και επεξεργασίας υλικών βιβλιοθήκης κ.λπ.
Το 2012, με την υποστήριξη του γραφείου της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας στη Μόσχα, άνοιξε ένα κέντρο του Ιδρύματος Ρούσκιι Μιρ στη βιβλιοθήκη, η οποία διοργάνωσε μαθήματα ρωσικής γλώσσας για παιδιά και ενήλικες, ένα κλαμπ για τους λάτρεις του ρωσικού κινηματογράφου, μέσα στο οποίο ταινίες διάσημων Σοβιετικών και Ρώσων σκηνοθετών εξετάζονται. Η ρωσική χορωδία "Αλεξάντερ Νέβσκι", δημιουργημένη από Σέρβους ενθουσιώδεις, εδρεύει εκεί.
Στο φιλοτελισμό
Στις 17 Μαΐου 2011, η εφημερίδα Republika Srpska Post εξέδωσε ένα αναμνηστικό γραμματόσημο αφιερωμένο στην 75η επέτειο της βιβλιοθήκης με το κείμενο «75η επέτειος της Εθνικής και Πανεπιστημιακής Βιβλιοθήκης της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας». Η κυκλοφορία του γραμματοσήμου έγινε σε 15 χιλιάδες αντίτυπα και διανεμήθηκε κυρίως στο κτίριο της ίδιας της βιβλιοθήκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας
Αφέντης Χριστός (αποσαφήνιση)
Ο όρος Αφέντης Χριστός μπορεί να αναφέρεται στις:
όπως και στις παρακάτω εκκλησίες της Κρήτης:
Ερρίκος Δ΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Ο Ερρίκος Δ΄, γερμ. Heinrich IV. (απεβ. 7 Ιουλίου 1374) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ (1354-1374).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βερνάρδου Γ΄, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Αγνής των Ασκάνια, κόρης του Ροδόλφου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ.
Το 1348 έπρεπε να διαδεχθεί τον πατέρα του μαζί με τον πρωτότοκο αδελφό του Βερνάρδο Δ΄, αλλά ο τελευταίος τον παραγκώνισε και κυβέρνησε μόνος. Ωστόσο το 1354 απεβίωσε ο Βερνάρδος Δ΄ και τον διαδέχθηκε ο Ερρίκος Δ΄.
Το 1374 απεβίωσε και έπρεπε να τον διαδεχθεί ο γιος του Βερνάρδος Ε΄, αλλά προσπεράστηκε από τον νεότερο αδελφό του Όθωνα Γ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σοφία, μάλλον του Οίκου του Στόλμπεργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Αμινά Γκουρίμπ
Η Αμινά Γκουρίμπ (Bibi Ameenah Firdaus Gurib-Fakim, GCSK, CSK, PhD (γενν. στις 17 Οκτωβρίου 1959) είναι επιστήμονας ειδική σε θέματα βιοποικιλότητας και Πρόεδρος του Μαυρίκιου από τον Ιούνιο του 2015 ως τις 23 Μαρτίου 2018. Ως πρόεδρος είναι αρχηγός κράτους και αρχηγός του στρατού. Τον Δεκέμβριο του 2014 προκάλεσε αίσθηση όταν έγινε γνωστή η υποψηφιότητά της με τη συμμαχία Λεπέπ. Έπειτα από την παραίτηση του Κέιλας Πραγκ στις 29 Μαΐου 2015, αμφότεροι ο πρωθυπουργός Άνρουντ Τζάγκνοτ και ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Πολ Μπερενζέ, καλωσόρισαν θετικά το διορισμό της, ο οποίος εγκρίθηκε ομόφωνα σε ψηφοφορία στην Εθνοσυνέλευση.
Είναι η πρώτη γυναίκα που εξελέγη πρόεδρος της χώρας και η 3η γυναίκα αρχηγός κράτους μετά την Ελισάβετ Β΄ και την υπηρεσιακή πρόεδρο (2012) Μονίκ Οχσάν Μπελεπό.
Τον Μάρτιο του 2018 παραιτήθηκε από πρόεδρος, εξαιτίας της φερόμενης ανάμιξής της σε οικονομικό σκάνδαλο.
Σήμερα η Γκουρίμπ είναι διευθύντρια του Ερευνητικού Κέντρου CIDP Research & Innovation (πρώην ονομασία Cephyr, Centre for Phytotherapy Research) όπου αφιερώνει το χρόνο της στην έρευνα των ιατρικών και διατροφικών προεκτάσεων που έχουν τα ιθαγενή φυτά στον Μαυρίκιο. Προηγουμένως, ήταν καθηγήτρια Οργανικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Μαυρίκιου (2001) και εν συνεχεία υπηρέτησε ως πρόεδρος του Επιστημονικού Τμήματος και αντιπρύτανης (2004–2010). Έχει επίσης εργαστεί στο Ερευνητικό Συμβούλιο του Μαυρίκιου ως διευθύντρια έρευνας (1995–1997). Είχε την προεδρία του Διεθνούς Συμβουλίου για την Επιστημονική Ένωση- στο Τοπικό Γραφείο της Αφρικής (2011–2014).
Προεδρία
Η Γκουρίμπ στις 9 Μαρτίου 2018 ανακοίνωσε την παραίτησή της σε ισχύ από τις 12 Μαρτίου, έπειτα από τις κατηγορίες ότι χρησιμοποίησε μία τραπεζική κάρτα που προοριζόταν για φιλανθρωπικές οργανώσεις και έκανε αγορές για την ίδια, αξίας δεκάδων χιλιάδων δολαρίων, παραβιάζοντας το σύνταγμα της χώρας. Η οικονομική υπόθεση στην οποία ενεπλάκη η πρόεδρος σχετίζεται με τις διασυνδέσεις της ίδιας με τον αμφιλεγόμενο Ανγκολανό επιχειρηματία Άλβαρο Σουμπρίνιο.
Προσωπική ζωή
Το 1988, παντρεύτηκε τον Ανουάρ Φακίμ, χειρουργό και απέκτησαν 2 παιδιά: έναν γιο, τον Άνταμ, και μία κόρη την Ιμάν. Σήμερα ζει στην πόλη Κουάτρ Μπορν μαζί με τον άντρα της, τα παιδιά της και τους ηλικιωμένους γονείς της.
Βραβεύσεις
Η Δρ Γκουρίμπ-Φακίμ έχει τιμηθεί με διεθνή βραβεία, όπως το βραβείο της L'Oréal–UNESCO για τις Γυναίκες Επιστήμονες (2007), το Βραβείο του Εθνικού Κοινωνικού και Οικονομικού Συμβουλίου (2007), το βραβείο CTA / NEPAD / AGRA / RUFORUM για τις ‘Γυναίκες Επιστήμονες της Αφρικής’ και το βραβείο της Αφρικανικής Ένωσης για τις γυναίκες επιστήμονες. Τιμήθηκε επίσης με τον τίτλο ‘Chevalier de l’Ordre des Palmes Academiques’ από την Κυβέρνηση της Γαλλίας το 2009. Όταν έγινε πρόεδρος, προήχθη αυτόματα στην ανώτατη τιμή για πολίτη, το Τάγμα του Αστεριού και του Κλειδιού του Ινδικού Ωκεανού (GSCK).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Μαυρίκιου
Λουί Καμίλ Μαϊγιάρ
Ο Λουί Καμίλ Μαϊγιάρ (αγγλ. Louis Camille Maillard) (4 Φεβρουαρίου 1878 – 12 Μαΐου 1936) ήταν Γάλλος γιατρός και χημικός, ο οποίος είχε ιδιαίτερη συμβολή στη μελέτη των νεφρικών διαταραχών.
Έγινε πρόσθετα γνωστός για τη φερώνυμη «αντίδραση του Μαϊγιάρ», ήτοι, την αντίδραση που ο ίδιος πρώτος περιέγραψε -το 1912- σύμφωνα με την οποία τα αμινοξέα και τα σάκχαρα αντιδρούν στα τρόφιμα με τα λίπη και δίνουν μία καφετί (έως μαύρη) γευστική επιφάνεια, π.χ. στο ψωμί, στις μπριζόλες μέχρι και τα ζαχαρωτά.
Πρώτα χρόνια
90px|αριστερά|μικρογραφία| Πορτρέτο του καθ. Λουί Καμίλ Μαϊγιάρ στα νιάτα του (έτους 1903) Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1878 στο Ποντ-α-Μουσόν της Γαλλίας από τον Léon Charles Arthur Maillard (1841-1920) και τη Marie Mathilde Baudot (1847-1934) και ήταν το μικρότερο από τα τρία αδέλφιά του.
Ο Μαϊγιάρ απέκτησε το μεταπτυχιακό του στο Νανσί το 1897 και το διδακτορικό του στην Ιατρική το 1903. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Χημικό Τμήμα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Νανσί.
Στις 6 Ιουνίου 1910, παντρεύτηκε την Jeanne Louise Faisans. Το 1914, μετακόμισε στο Παρίσι όπου και εργάστηκε ως επικεφαλής της βιολογικής ομάδας στο Χημικό Εργαστήριο στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Το 1919 εκλέχτηκε καθηγητής βιολογικής και ιατρικής χημείας στο Τμήμα Φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο του Αλγερίου - Ακαδημία Ιατρικής.
Συνεισφορές
Στο Παρίσι, οι ερευνητικές εργασίες του για τη φυσιολογία, ιδιαίτερα για το μεταβολισμό της ουρίας και τις ασθένειες των νεφρών, τον ώθησαν να εισαγάγει νέες θεωρίες σχετικά με την ουρογενική ατέλεια και την έννοια του «συντελεστή Μαϊγιάρ», ή αλλιώς «δείκτης ουρογενικών ατελειών». Οι ιδέες του αποδείχθηκαν πολύ χρήσιμες στη διάγνωση νεφρικών διαταραχών που προκαλούνται από ποικίλα αίτια.
Το 1912 εκπόνησε μελέτες για την αντίδραση μεταξύ αμινοξέων και σακχάρων. Αυτό το έργο του θεωρείται μια από τις σημαντικότερες συνεισφορές του στην επιστήμη, ενώ η αντίδραση Μαϊγιάρ -προς τιμήν του- έλαβε το όνομά του. Για αυτήν την ποικιλία έργων έλαβε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και του βραβείου της Γαλλικής Ακαδημίας Ιατρικής το 1914.
Τελευταία χρόνια
Ο Μαϊγιάρ γράφτηκε στον γαλλικό στρατό κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά η υγεία του επηρεάστηκε αρνητικά.
Μετά τον πόλεμο, έφυγε αιφνίδια από το Παρίσι το 1919 προκειμένου να καταλάβει πανεπιστημιακή θέση στο Τμήμα Φαρμακευτικής στη Σχολή Ιατρικών Επιστημών στο Αλγέρι (Αλγερία). Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σταμάτησε κάθε έρευνα.
Πέθανε ξαφνικά στις 12 Μαΐου 1936 στο Παρίσι, ενώ συμμετείχε σε μία ακαδημαϊκή δράση για υποτροφίες.
Ο Μαϊγιάρ χρίστηκε ως "Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής" στις 30 Ιουλίου 1916 από τον Υπουργό Πολέμου. Τότε υπηρετούσε ως Ταγματάρχης Ιατρός Α' Τάξεως στην Εφεδρεία της Υγειονομικής Υπηρεσίας του 11ου Σώματος Στρατού της Γαλλίας. Αυτός ο τίτλος του αφαιρέθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1920 από το Γενικό Υπουργείο Οικονομικών του Αλγερίου, με αντάλλαγμα ένα συνταξιοδοτικό βιβλιάριο αποταμίευσης, το οποίο και έλαβε τότε.
Μέθοδος Φόρμοξ
Η μέθοδος Formox (αγγλ. Formox process) είναι βιομηχανική μέθοδος -με αυτή την τεχνολογικά κατοχυρωμένη ονομασία (TM, trademark)- με την οποία παράγεται σε βιομηχανική κλίμακα η φορμαλδεΰδη. Το σήμα κατατεθέν αυτό ανήκει στη χημική βιομηχανία Johnson Matthey. Η μέθοδος αυτή επινοήθηκε αρχικά από κοινού από τη σουηδική χημική βιομηχανία Perstorp και την εταιρεία Reichhold Chemicals.
Χημικώς, η φορμαλδεΰδη παράγεται με καταλυτική οξείδωση της μεθανόλης. Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενοι καταλύτες είναι καθαρό μέταλλο αργύρου ή/και ένα μείγμα οξειδίου του σιδήρου με μολυβδαίνιο ή βανάδιο. Στην πιο συχνά χρησιμοποιούμενη διαδικασία της μεθόδου Formox, που χρησιμοποιεί οξείδιο του σιδήρου και μολυβδαίνιο ή βανάδιο, η μεθανόλη και το οξυγόνο αντιδρούν στους 300-400°C για να παράξουν φορμαλδεΰδη σύμφωνα με την εξής χημική αντίδραση:
Ο καταλύτης με βάση τον άργυρο είναι πιο αποτελεσματικός συνήθως σε υψηλότερη θερμοκρασία, περίπου 650°C. Σε αυτή τη διαδικασία, δύο χημικές αντιδράσεις αποδίδουν ταυτόχρονα φορμαλδεΰδη: αυτή που αναφέρεται παραπάνω, καθώς και η παρακάτω αντίδραση αφυδρογόνωσης:
Περαιτέρω οξείδωση του τελικού προϊόντος (φορμαλδεΰδης) κατά την παραγωγή της συνήθως δίνει μυρμηκικό οξύ που βρίσκεται στο διάλυμα φορμαλδεΰδης και τυπικά απαντάται σε ppm (μέρη ανά εκατομμύριο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικές διεργασίες
Γκρέις Σλικ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί
Σιδηροδρομικός Σταθμός Γέρακα
Γερακας Γερακας
1000 (1.000 έως 1.999)
Οι αριθμοί ξεκινώντας από το 1.000 και έως το 1.999 στην αριθμητική βάση 10, με τις πληροφορίες παραγοντοποίησης και διαιρετών τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί αριθμοί
Αεροπλάνο του Μοζαΐσκι
μικρογραφία|Το μονοπλάνο του Μοζαΐσκι σε σοβιετικό γραμματόσημο του 1974. Το αεροπλάνο του Μοζαΐσκι ήταν πειραματικό ρωσικό αεροπλάνο το οποίο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον αξιωματικό του ναυτικού Αλεξάντερ Μοζαΐσκι. Το τροφοδοτούμενο από δύο ατμομηχανές μονοπλάνο πραγματοποίησε ως νομίζεται απογείωση υποβοηθούμενη από μια ράμπα, πετώντας για περίπου 20–30 μέτρα κοντά στο Κρασνόγιε Σέλο της Ρωσίας το 1884.
Χαρακτηριστικά
Οι δοκιμές κράτησαν αρκετά χρόνια ξεκινώντας το 1882. Ένα σημείωμα του επικεφαλής του Στρατιωτικού Συμβουλίου Μηχανικών του Ρωσικού Υπουργείου Πολέμου, περιγράφει τα αποτελέσματα των δοκιμών το 1883: «το είδαμε στην πράξη … αλλά δεν μπόρεσε να απογειωθεί».
Ανάπτυξη του έργου
Το 1885 η επιτροπή Μοζαΐσκι πραγματοποίησε έφεση στον Επικεφαλής της Στρατιωτικής Μηχανικής, αλλά η αίτηση δεν έγινε δεκτή. Την ίδια χρονιά, έγινε απόπειρα το αεροσκάφος να απογειωθεί μπροστά στις αρχές, με κυβερνήτη το μηχανικό Ι. Ν. Γκολούμπιοφ. Κατά τη διάρκεια της πτήσης ένα ξύλινο μέλος του αεροσκάφους υποχώρησε με αποτέλεσμα να σπάσει μια πτέρυγα.
Σκοπιμότητα
Ιστορική έρευνα από το Σοβιετικό Κεντρικό Αεροϋδροδυναμικό Ινστιτούτο (ЦАГИ) της Μόσχας το 1979 και το 1981 έδειξε πως το αεροσκάφος δεν θα μπορούσε να πετάξει λόγω έλλειψης σταθερότητας. Ωστόσο, εμφανίστηκαν ιστορικά δεδομένα που ισχυρίστηκαν πως το αεροσκάφος του Μοζαΐσκι κατάφερε να πετάξει, όπως παρουσιάστηκε σε εφημερίδα του 1909, κάτι που συμπεριλήφθηκε και στην «Στρατιωτική Εγκυκλοπαίδεια» του 1916.
Μετά από την αποτυχία στη δοκιμαστική πτήση, ο Μοζαΐσκι επιχείρησε να επιδιορθώσει το αεροσκάφος του και να το εξοπλίσει με νέους κινητήρες. Το Κεντρικό Αεροϋδροδυναμικό Ινστιτούτο απέδειξε το 1982 πως με τη χρήση νέων κινητήρων θα μπορούσε να απογειωθεί. Οι νέες ατμομηχανές είχαν συνολική ισχύ 50 ίππων (37 kW) αλλά δεν είχαν ετοιμαστεί πριν το θάνατο του Μοζαΐσκι το 1890. Στη συνέχεια το αεροσκάφος διαλύθηκε και μεταφέρθηκε πλησίον της πόλης Βολόγκντα.
Τα σχέδια του αεροσκάφους εξαφανίστηκαν, αν και διάφορα προσχέδια διάφορων τμημάτων του αεροσκάφους μαζί με τις περιγραφές τους βρέθηκαν κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Τα σύγχρονα μοντέλα κατασκευάστηκαν με βάση αυτά τα προσχέδια.
Ισχυρισμοί για μηχανοκίνητη επανδρωμένη πτήση
Το μοντέλο του Μοζαΐσκι στηριζόταν σε ράμπα αντί για μηχανική ισχύ για να αποκτήσει επαρκή ταχύτητα για άντωση. Ο σχεδιασμός των πτερύγων του αεροσκάφους δεν διέθετε κύρτωμα αεροτομής, κάτι που ήταν απαραίτητο για την δημιουργία επαρκούς άντωσης. Ενώ θεωρείται πιθανό πως οι πτέρυγες του Μοζαΐσκι επιβράδυναν την κάθοδο του μονοπλάνου μετά την απογείωση του από τη ράμπα, είναι απίθανο πως παρείχαν επαρκή άντωση για την πραγματοποίηση σταθερής πτήσης εκτός αν χρησιμοποιούνταν σε γωνίες προσβολής που δεν θα ήταν πρακτικές, με βάση τις ατμομηχανές που διέθετε ο Μοζαΐσκι. Πειραματίστηκε με διάφορες γωνίες προσβολής. Σύμφωνα με τον Αντρέι Βέιμαρν, το αεροπλάνο του Μοζαΐσκι θα μπορούσε θεωρητικά να απογειωθεί αν είχε αντίρροπο άνεμο, κάτι που ίσως συνέβη στις 20 Ιουλίου, αν και αυτή η ημερομηνία δεν έχει επιβεβαιωθεί. Τη μέρα αυτή ο μετεωρολογικός σταθμός στο Πούλκοβο μέτρησε ταχύτητα ανέμου στα 10 μέτρα το δευτερόλεπτο, και έτσι πιθανώς υπήρχε δυνατότητα για πτήση. Λέγεται πως το αεροσκάφος πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στο Κρασνόγιε Σέλο το 1884.
Το 1909 μια ρωσική εφημερίδα ισχυρίστηκε πως το άλμα του Μοζαΐσκι ήταν η πρώτη μηχανοκίνητη πτήση. Την περίοδο 1971–1981 το TsAGI ερεύνησε το ζήτημα και απέρριψε τον ισχυρισμό. Βρέθηκε πως το αυθεντικό αεροσκάφος του Μοζαΐσκι δεν είχε τη δυνατότητα να παραγάγει άντωση λόγω χαμηλής χωρητικότητας του κινητήρα. Αποδείχθηκε επίσης πως με έναν ισχυρότερο κινητήρα, τον οποίο ο Μοζαΐσκι είχε σχεδιάσει λίγο πριν το θάνατό του, το αεροσκάφος θα μπορούσε να πετάξει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη
Russia-2
Το Russia-2 (Россия-2) είναι πρώην ρωσικό εθνικό εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό, προηγουμένως αθλητικό τηλεοπτικό κανάλι. Ήταν μέλος της ρωσικής κρατικής τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής εταιρείας (VGTRK). Το τηλεοπτικό κανάλι ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 12 Ιουνίου 2003 με την επωνυμία «Sport» (επίσης τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν συχνά το εναλλακτικό όνομα του καναλιού «RTR-Sport»). Την 1η Ιανουαρίου 2010 μετονομάστηκε σε «Russia-2». Σταμάτησε να εκπέμπει την 1η Νοεμβρίου 2015 στις 6:00 μ.Χ. στη Μόσχα. Η έδρα του ήταν στο τηλεφωνικό κέντρο Σαμπολόφσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στη Ρωσία
Διεθνές Αεροδρόμιο της Νάπολης
Τοπογραφικά δεδομένα και υποδομές
Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Νάπολης βρίσκεται σε υψόμετρο 90 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 40°53΄04΄΄ Βόρειο και μήκος 14°17΄27΄΄ Ανατολικό. Απέχει 5,9 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοανατολικά από την πόλη της Νάπολης. Ο μοναδικός διάδρομος προσγειώσεως/απογειώσεως έχει μήκος 2.641 μέτρα και προσανατολισμό 06/24.
Το αεροδρομιο διαθέτει μόνο ένα κτήριο τερματικού, το «Terminal 1», και 29 θέσεις αεροσκαφών. Το αεροδρόμιο είναι τάξεως 4D του ICAO και φέρει τον χαρακτηρισμό «στρατιωτικό αεροδρόμιο που άνοιξε σε εμπορική κυκλοφορία 24 ώρες το 24ωρο». Φιλοξενεί κάποιες βιομηχανικές αεροναυτικές δραστηριότητες, επισκευών αεροσκαφών.
Ιστορικό
Η περιοχή Κάμπο ντι Μάρτε του Καποντικίνο είχε φιλοξενήσει τις πρώτες επιδείξεις πτήσεων στη Νάπολη το 1910. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Κάμπο ντι Μάρτε έγινε στρατιωτικό αεροδρόμιο, προκειμένου να υπερασπίσει την πόλη κατά των γερμανικών και αυστροουγγρικών αεροπορικών επιθέσεων.
Το αεροδρόμιο άρχισε να δέχεται εμπορικές πτήσεις το 1950. Το 1980 ιδρύθηκε η εταιρεία GE.S.A.C. (Gestione Servizi Aeroporto Capodichino) για να λειτουργεί το αεροδρόμιο. Το 1982 αυτή μετονομάσθηκε σε Gestione Servizi Aeroporti Campani και στο Δ.Σ. της συμμετείχαν με εκπροσώπους το δημοτικό συμβούλιο της Νάπολης, η Επαρχία της Νάπολης και η Alitalia. Το 1995 η GE.S.A.C. εκπόνησε ένα νέο master plan, που σημάδευσε την αρχή ενός εικοσαετούς σχεδίου αναπτύξεως. Το 1997 η GE.S.A.C. έγινε η πρώτη εταιρεία διαχειρίσεως αεροδρομίου στην Ιταλία που ιδιωτικοποιήθηκε και το επόμενο έτος άνοιξε η «Galleria Napoli», μία αγορά ανοικτή 365 ημέρες το έτος μέσα στο Τερματικό 1.
Δυστύχημα
Το σοβαρότερο δυστύχημα στην ιστορία του αεροδρομίου σημειώθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1958, όταν ένα αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, τύπου Douglas VC-47A Skytrain αναβαθμισμένο, που είχε απογειωθεί από εκεί για την Αθήνα και με τελικό προορισμό την Κωνσταντινούπολη, χάθηκε με τελευταία επικοινωνία 30 λεπτά μετά την απογείωση. . Η πυκνή ομίχλη πάνω από το Ιόνιο Πέλαγος και την ορεινή νότια Ιταλία τις επόμενες ημέρες εμπόδισε σε μεγάλο βαθμό τις προσπάθειες ανευρέσεως του σκάφους. «Αι αμερικανικαί αρχαί δεν αποκλείουν την πιθανότητα το αεροσκάφος να υπεχρεώθη να προσγειωθή εις την κομμουνιστικήν Αλβανίαν.»
Στατιστική επιβατών
Η ετήσια κίνηση του Διεθνούς Αεροδρομίου της Νάπολης σε αριθμό επιβατών για τον 21ο αιώνα έχει ως εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναπολη Αεροδρομιο Ναπολ
Ανθοχώρι Κοζάνης
Το Ανθοχώρι είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Τσοτυλίου, του δήμου Βοΐου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Βοΐου του νομό Κοζάνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Το Ανθοχώρι είναι ορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Κοζάνης, στην ευρύτερη περιοχή των χωριών του Βοΐου. Βρίσκεται λίγο νοτιότερα από το Τσοτύλι, στις όχθες του ποταμού Πραμόρτσα (παραπόταμου του Αλιάκμονα), πολύ κοντά στα όρια με τον νομό Γρεβενών και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 670. Απέχει 61 χλμ. περίπου ΝΔ. της Κοζάνης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Ανθοχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 15,874 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Παρόχθιο και Φυτώκιο.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1918 ως Τσακνοχώρι και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1954 μετονομάστηκε σε Ανθοχώρι και το 1986 προσαρτήθηκε στον δήμο Τσοτυλίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Τσοτυλίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βοΐου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Χόρχε Σεμπρούν
Ο Χόρχε Σεμπρούν Μάουρα (Jorge Semprún Maura,, Μαδρίτη, 10 Δεκεμβρίου 1923 - Παρίσι, 7 Ιουνίου 2011 ) ήταν Ισπανός συγγραφέας, σεναριογράφος, ακτιβιστής και πολιτικός.
Βίος
Αν και γεννήθηκε στην Ισπανία, ο Χόρχε Σεμπρούν ανδρώθηκε στην εξορία, στη Γαλλία, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Φρανσίσκο Φράνκο, μετά την εκδίωξη του πατέρα του Χοσέ Μαρία Σεμπρούν υ Γκουρέα (1893–1966), φιλελεύθερου πολιτικού και πολιτικού κυβερνήτη επαρχίας κατά την αρχή της δημοκρατίας. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε ενεργό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος και αυτός ήταν ένας από τους λόγους για τον οποίο τον συνέλαβαν οι Ναζί και τον φυλάκισαν στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ.
Συγγραφέας και σεναριογράφος
Μεταπολεμικά έγινε ιδιαίτερα γνωστός για το Μεγάλο Ταξίδι (Le Grand Voyage) και το Τι Ωραία Κυριακή (Quel beau Dimanche). Έγραψε το σενάριο του Ο Πόλεμος Τελείωσε (The War Is Over) και βοήθησε στη συγγραφή του Ζ. Ανέλαβε το υπουργείο Πολιτισμού της Ισπανίας στην περίοδο 1988-1991. Υπήρξε πολυβραβευμένος συγγραφέας και ο μόνος μη Γάλλος, μέλος της Ακαδημίας Γκονκούρ από το 1986.
Σταυροδρόμι Κοζάνης
Το Σταυροδρόμι είναι χωριό και κοινότητα του δήμου Βοΐου. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 ήταν τμήμα του δήμου Τσοτυλίου, του οποίου αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 70 κατοίκους στο χωριό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Γιουτζουλού Τουχεζέν
Ο Γιουτζουλού Τουχεζέν (περίπου 480-490 - περίπου 530-540) ήταν ένας από τους τελευταίους Χαγάνους του Ρουράν.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στα τέλη του 5ου αιώνα. Ήταν πατέρας του Γιουτζουλέ Ναγκάι και του Γιουτζουλέ Γιουτσένγκ και παππούς άλλων δύο μετέπειτα βασιλιάδων του Ρουράν, του Γιουτζουλού Ντενγκσούζι και του Γιουτζουλέ Φουτού. Την εποχή που βασίλευσε το κράτος των Ρουράν βρισκόταν σε παρακμή και το 555 κατέρρευσε.
Τίτος Φλάβιος Σαβίνος (ύπατος το 69)
Ο Τίτος Φλάβιος Σαβίνος ΙΙΙ, λατιν.: Titus Flavius Sabinus (1ος αι.) από το Γένος των Φλαβίων ήταν Ρωμαίος συγκλητικός. Έγινε δύο φορές αντικαταστάτης ύπατος (suffect consul), πρώτος στο nundinium (στην περίοδο υπατείας) από τον Απρίλιο έως τον Ιούνιο του έτους 69 με τον αδελφό του Γναίο Αρουλένο Καίλιο Σαβίνο και πάλι τον Μάιο και τον Ιούνιο του έτους 72 ως συνάδελφος του Γαΐου Λικινίου Μουκιανού.
Βιογραφία
Λίγα είναι γνωστά για τις δραστηριότητες του Σαβίνου ΙΙΙ πριν από την υπατεία του. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, ο Τ. Φλ. Σαβίνος ΙΙΙ και ο αδελφός του Γ. Α. Κ. Σαβίνος διορίστηκαν ύπατοι για το δεύτερο nundinium (περίοδο υπατείας) του έτους 69, του έτους των τεσσάρων Αυτοκρατόρων, μία ρύθμιση που ο Μ. Σ. Όθων (ο 2ος από τους τέσσερις) δεν άλλαξε. Ωστόσο ο Τάουνεντ, επικαλούμενος τα στοιχεία ενός παπύρου από την Αίγυπτο, υποστήριξε ότι και οι δύο αδελφοί Σαβίνοι προορίζονταν από τον Νέρωνα για να είναι οι consules ordinarii (κανονικοί ύπατοι) για το έτος αυτό, αλλά ο Γάλβας (ο 1ος από τους τέσσερις) τους είχε μετακινήσει από αυτή την πολύτιμη θέση του ημερολογίου στο επόμενο nundinium.
Επίσης ο Tάουνεντ αναφέρει ότι ο Σαβίνος διορίστηκε κυβερνήτης της Παννονίας μεταξύ των δύο υπατειών του. «Ο Σαβίνος θα μπορούσε να διεκδικήσει να θεωρηθεί ως vir militaris (στρατιωτικός ανήρ)», υποστηρίζει ο Tάουνεντ σε μία υποσημείωση, «μόνο αν γινόταν legatus legionis (αντιπρόσωπος της λεγεώνας), με διορισμό από τον Όθωνα (Ιστορ. II, 36), καθώς πολλοί διακεκριμένοι στρατιωτικοί ήταν διαθέσιμοι ως προσωπικό». Άλλοι μελετητές της περιόδου δεν δέχτηκαν γρήγορα την πιθανότητα αυτή.
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Φλάβιοι
Αυγούστα του Άνχαλτ-Ντέσαου
Βιογραφία
Η Αμαλία Αυγούστα γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1793 στο Ρούντολστατ του Πριγκιπάτου Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου του Άνχαλτ-Ντέσαου και της Αμαλίας της Έσσης-Χόμπουργκ.
Στις 15 Απριλίου 1816 παντρεύτηκε τον πρώτο ξάδελφό της Φρειδερίκο Γκύντερ του Σβάρτσμπουργκ-Ρούντολστατ στο Ντέσαου. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Πέθανε στις 12 Ιουνίου 1854 στο Ρούντολστατ σε ηλικία 60 ετών. Είναι θαμμένη στη βασιλική κρύπτη του κοιμητηρίου του Ρούντολστατ. Ο σύζυγος της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την ανιψιά της Αυγούστας, Κόμισσα Ελένη του Ράινα, κόρη του αδελφού της Γεωργίου Βερνάρδου του Άνχαλτ-Ντέσαου το 1855.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Άνχαλτ-Ντέσαου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Γιουτζουλού Μουγκουλού
Ο Γιοτζουλού Μουγκουλού (Yujiülü Mugulu) ήταν ο πρώτος χαγάνος των Ρουράν, μια πρωτοαβαρική συνομοσπονδία.
Βίος
Γεννήθηκε περίπου στα τέλη του 3ου αιώνα και ίδρυσε το Χαγανάτο των Ρουράν γύρω στα 330. Πρωτεύουσα του ήταν η πόλη Μούμο αλλά το Χαγανάτο που ίδρυσε ονομάζεται και Νιρούν. Το κράτος του θα αντέξει μέχρι το 555 μ.Χ., έτος που η Ουράνιοι Τούρκοι συμμάχησαν με τους βόρειους Τσου και Τσι και κατέλυσαν το κράτος των Ρουράν. Αργότερα τα απομεινάρια των Ρουράν θα δραπετεύσουν στην Δύση, όπου θα ιδρύσουν το κράτος των Αβάρων.
Κατηγορία:Χαγανάτο των Ρουράν