cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1952
Οι νικητές
1 Μετείχαν μόνο ο Πανιώνιος και ο Πανελλήνιος, αλλά ακυρώθηκαν και οι δύο. 2 Ο Αρ. Ρουμπάνης είχε καλύτερη 2η προσπάθεια. 3 Διεξήχθη στις 4 Μαΐου στη διαδρομή Παναθηναϊκό Στάδιο-Πικέρμι-Στάδιο. 4 Διεξήχθη στις 12 Οκτωβρίου στο Στάδιο με συμμετοχή 9 αθλητών. 5 Διεξήχθη στις 25-26 Οκτωβρίου στο Στάδιο με συμμετοχή 13 αθλητών. 6 Το πρωτάθλημα σκυταλοδρομιών και ομαδικών αγωνισμάτων διεξήχθη στις 1 & 6 Νοεμβρίου.
Πηγές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1952 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Ούγκο φον Χόφμανσταλ
Μετά την αποφοίτηση από το ακαδημαϊκό γυμνάσιο στη Βιένη, σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Βιένης, διέκοψε όμως τις σπουδές του μετά από ένα ταξίδι του στη Βενετία για να ασχοληθεί με τη γαλλική φιλολογία. Την διδακτορική του εργασία „Για την χρήση της γλώσσας στους ποιητές της Πλειάδας“ την τελείωσε το 1898. Το 1901 εγκατέλειψε την πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία, για να αφοσιωθεί στο γράψιμο. Το ίδιο έτος παντρεύεται την Γκέρτρουν Σλέσινγκερ (Gertrud Schlesinger). Το ζευγάρι μετακόμισε σε ένα μπαρόκ παλατάκι στο Ρόνταουν κοντά στη Βιένη (που ονομάστηκε παλατάκι του Χόφμανσταλ), στο οποίο έζησε ο Χόφμανσταλ μέχρι τον θάνατό του το 1929. Aπό τον γάμο προέκυψαν 3 παιδιά. Τον Μάρτιο του 1938 αναγκάστηκε η οικογένεια να μεταναστεύσει. Η σύζυγός του, Gerty von Hofmannsthal, έζησε μέχρι τον θάνατό της, το 1959, στην Οξφόρδη.
Ο Χόφμανσταλ υπήρξε το 1917 συνιδρυτής του θεατρικού φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ. Μας άφησε ένα ογκώδες και πολύπλοκο λογοτεχνικό έργο, πλούσιο σε αισθητική, γλώσσα και συμβολισμούς, το οποίο άξια τον κατατάσσει στους κυριότερους εκπροσώπους της μοντέρνας αυστριακής λογοτεχνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ποιητές Κατηγορία:Αυστριακοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αυστριακοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Λιμπρετίστες
Homo habilis
Homo habilis (Άνθρωπος ο επιδέξιος στα Λατινικά) ονομάζεται το είδος του γένους Homo, που έζησε περίπου 2,3 με 1,4 εκατομμύρια χρόνια πριν, στην αρχή της Πλειστόκαινου εποχής. Η ανακάλυψη και η περιγραφή του είδους έγινε από την Μαίρη και τον Λούις Λεκεϋ, που εντόπισαν τα απολιθώματα στην Τανζανία, μεταξύ του 1962 και του 1964. Ο Homo habilis (ή ο H. rudolfensis) μέχρι πρότινος πιστεύεται πως ήταν το πρώτο (και παλαιότερο) μέλος του γένους Homo. Παρ’ όλα αυτά τον Μάιο του 2010, περιγράφηκε ένα νέο είδος, ο Homo gautengensis που πιθανότατα έζησε πριν από τον Homo habilis. Ο H. habilis όντας έτσι ένα από τα παλαιότερα είδη του γένους Homo έχει ελάχιστα κοινά χαρακτηριστικά με τον σύγχρονο άνθρωπο, Homo sapiens sapiens σε σχέση με πιο πρόσφατες ανθρωπίδες. Ο H. habilis είχε κοντά και δυσανάλογα μακριά χέρια συγκριτικά με τους σύγχρονους ανθρώπους. Παρ, όλα αυτά είχε λιγότερο προεξέχων πρόσωπο συγκριτικά με αυτό των αυστραλοπιθηκίνων, από τις οποίες πιστεύεται ότι εξελίχτηκε (συγκεκριμένα από τις λεπτοφυείς αυστραλοπιθηκίνες (Αυστραλοπίθηκους)). Η κρανιακή χώρα του H. habilis είχε περίπου το μισό μέγεθος της αντίστοιχης ανθρώπινης περιοχής. Πιθανότατα ήταν ένα από τα πρώτα είδη, που κατασκεύασαν λίθινα εργαλεία (έχουν εντοπιστεί στο Ολντουβάι της Τανζανίας και στην Λίμνη Τουρκάνα στην Κένυα).
Ο Homo habilis πιστεύεται πως είναι πρόγονος του Homo ergaster, ο οποίος με τη σειρά του αποτέλεσε πρόγονο του Homo erectus. Παραμένει αμφιλεγόμενο αν ο H. habilis υπήρξε άμεσος ανθρώπινος πρόγονος, και αν όλα τα απολιθώματα που έχουν εντοπιστεί ανήκουν όντως σε αυτό το είδος. Παρ, όλα αυτά, το 2007, νέα ευρήματα υποδεικνύουν πως ο H. habilis και ο H. erectus συνυπήρξαν και ίσως να ακολούθησαν διαφορετικές πορείες από έναν κοινό πρόγονο, σε αντίθεση με την υπόθεση που υποστηρίζει πως ο H. erectus κατάγεται από τον H. habilis.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπίδες Κατηγορία:Προϊστορικά πρωτεύοντα Κατηγορία:Ανθρώπινη εξέλιξη
Ελευθέρα Πολιτεία Ικαρίας
Η Ελευθέρα Πολιτεία Ικαρίας ονομαζόταν το κράτος που ιδρύθηκε μετά την Ικαριακή Επανάσταση της 17ης Ιουλίου 1912 και περιελάμβανε την Ικαρία και τους Φούρνους. Το κράτος κατελήφθη από τον ελληνικό στρατό στις 4/17 Νοεμβρίου 1912 και ενώθηκε με την Ελλάδα στις 24 Ιουνίου/7 Ιουλίου 1913. Πρόεδρος της Ελευθέρας Πολιτείας Ικαρίας ήταν ο ιατρός Ιωάννης Μαλαχίας, ο οποίος ήταν και ο ηγέτης των εξεγερμένων.
Ικαριακή Επανάσταση του 1912
Το νησί της Ικαρίας ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1521. Αφού η Ιταλία είχε κατακτήσει τα Δωδεκάνησα κατά τη διάρκεια του Ιταλοτουρκικού Πολέμου τον Απρίλιο του 1912, η πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού του νησιού φοβόταν ότι θα ενσωματωθούν και αυτοί στην ιταλική αποικιακή αυτοκρατορία. Προκειμένου να αποτραπεί αυτή η εξέλιξη, στις 17/30 Ιουλίου 1912 οι εξεγερμένοι κάτοικοι συνέλαβαν την τουρκική φρουρά των 30 ανδρών και κήρυξαν την Ελεύθερη Πολιτεία της Ικαρίας την επόμενη μέρα.
Η ελληνική κυβέρνηση, η οποία είχε ενημερωθεί για τις προθέσεις των νησιωτών, αρνήθηκε να συμπεριλάβει αμέσως το νησί στην ελληνική επικράτεια, επειδή δεν ένιωθε αρκετά ισχυρή για πιθανή στρατιωτική αντιπαράθεση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Διοίκηση
Την διοίκηση του νέου μικρού κράτους της Ικαρίας ανέλαβε εννεαμελής προσωρινή κυβέρνηση με πρόεδρο τον Ιωάννη Μαλαχία. Το ζήτημα εάν θα πρέπει να γίνει πρωτεύουσα ο Άγιος Κήρυκος ή ο Εύδηλος οδήγησε σχεδόν σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των Ικαριωτών.
Στις 14/27 Αυγούστου 1912 οι Φούρνοι προσχώρησαν στην Ελεύθερη Πολιτεία.
Διάλυση
Κατά την ολιγόμηνη περίοδο της ανεξαρτησίας της, η Ελευθέρα Πολιτεία Ικαρίας χρησιμοποίησε δική της σημαία και εθνικό ύμνο και λειτούργησε και μια ταχυδρομική υπηρεσία, από την οποία εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1912 μια σειρά γραμματοσήμων που αποτελείται από οκτώ αξίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Ιστορία της Ικαρίας
Ελισάβετ της Βυρτεμβέργης (γενν. 1933)
Η Δούκισσα Ελισάβετ της Βυρτεμβέργης (Elisabeth, Herzogin von Württemberg, 2 Φεβρουαρίου 1933 -) είναι η κόρη του Φίλιππου Αλβέρτου, Δούκα της Βυρτεμβέργης.
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1933 στη Στουτγκάρδη είναι το τρίτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Φίλιππου Αλβέρτου, Δούκα της Βυρτεμβέργης και της δεύτερης συζύγου του Αρχιδούκισσας Ρόζας της Αυστρίας.
Στις 18 Ιουλίου 1958 η Ελισάβετ παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο τον πρίγκιπα Αντώνιο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και στις 19 Ιουλίου 1958 τελέστηκε και ο θρησκευτικός τους γάμος στο Άλτσχαουζεν στη Βάδη-Βυρτεμβέργη. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Σαλφίτ
Το Σαλφίτ (سلفيت) είναι παλαιστινιακή πόλη στην κεντρική Δυτική Όχθη. Βρίσκεται σε υψόμετρο 570 μέτρων δίπλα στον ισραηλινό οικισμό Αριέλ. Σύμφωνα με το Παλαιστινιακό Κεντρικό Στατιστικό Γραφείο, το Σαλφίτ είχε πληθυσμό 10.911 κατοίκους το 2017. Διοικείται από την Παλαιστινιακή Αρχή από την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 για τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, στην περιοχή που έχει χαρακτηριστεί ως Περιοχή B και από τότε υπηρετεί ως η διοικητική έδρα του Κυβερνείου Σαλφίτ.
Σύμφωνα με το Εμπορικό Επιμελητήριο Σαλφίτ, η λέξη «Σαλφίτ» είναι χαναανική λέξη η οποία σημαίνει «καλάθι σταφυλιών» (Σαλ σημαίνει «καλάθι» και φιτ σημαίνει «σταφύλια»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Παλαιστίνης
Ιάκωβος Ε΄ της Σκωτίας
Ο Ιάκωβος Ε΄ (James V of Scotland, 10 Απριλίου 1512 - 14 Δεκεμβρίου 1542) ήταν βασιλιάς της Σκωτίας από τις 9 Σεπτεμβρίου 1513 μέχρι το θάνατό του.
Ήταν γιος και διάδοχος του Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας και της Μαργαρίτας Τυδώρ, κόρης του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας και αδελφής του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Ο Ιάκωβος Ε΄ γεννήθηκε στα Ανάκτορα του Λινλίθγκοου και ήταν το μοναδικό παιδί των γονέων του που επέζησε, βαπτίστηκε την επόμενη μέρα, δέχτηκε τους τίτλους του Δούκα του Ρόθσυ και του Πρίγκιπα Υψηλού Στιούαρτ της Σκωτίας. Διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 17 μηνών όταν έπεσε στις 9 Σεπτεμβρίου 1513 στην καταστροφική μάχη του Φρόντεν εναντίον των Άγγλων.
Πρώτα χρόνια
Ο Ιάκωβος Ε΄ στέφθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1513 στο βασιλικό παρεκκλήσι του Κάστρου του Στέρλινγκ. Την περίοδο που ήταν ανήλικος την αντιβασιλεία ασκούσαν διάφορα πρόσωπα, στην αρχή η μητέρα του μέχρι τον γάμο της την επόμενη χρονιά και στη συνέχεια ο Τζον Στιούαρτ, 2ος Δούκας του Ώλμπανυ, δεύτερος διάδοχος μετά τον μικρότερο υστερότοκο αδελφό του Αλέξανδρο, Δούκα του Ρος, που πέθανε σε ηλικία ενάμιση έτους. Άλλοι αντιβασιλείς ήταν ο Ρόμπερτ Μάξγουελ, μέλος της Αντιβασιλείας που πήρε τον τίτλο του αντιβασιλέα του Άρραν, του μεγαλύτερου νησιού στο Φερθ (= Όρμο) του Κλάυντ. Τον Ιανουάριο του 1517 ο μικρός Ιάκωβος πήγε από το Στέρλινγκ στο Κάστρο του Χόλυρουντ στο Εδιμβούργο αλλά όταν ξέσπασε στην πόλη επιδημία πανώλης μετακινήθηκε στο Κάστρο Κραίγκμιλλαρ υπό τη φροντίδα του Αντουάν ντ'Αρσύ. Ο 10χρονος Ιάκωβος βρισκόταν στο Στέρλινγκ υπό τη φροντίδα 10 αντρών ντυμένοι στα κόκκινα και τα κίτρινα, όταν πήγε στο πάρκο κάτω από το κάστρο έξι ιππείς επέβλεπαν την ύπαιθρο σε απόσταση δυο μιλίων από εισβολείς. Οι ποιητές τον συμβούλευαν να έχει βασιλική συμπεριφορά, η εκπαίδευση του έγινε στο Πανεπιστήμιο του Αγίου Ανδρέα υπό τη φροντίδα μεγάλων ποιητών όπως ο Σερ Ντέηβιντ Λίντσεϋ (1490 - 1555).
Μετά την ενηλικίωση του το φθινόπωρο του 1524 ο Ιάκωβος απέλυσε όλους τους κηδεμόνες που είχαν διοριστεί από τη μητέρα του όταν ήταν ανήλικος, στη θέση τους τοποθέτησε νέους ευγενείς όπως ο τρομπετίστας Χένρυ Ρούντεμαν. Ο Άγγλος διπλωμάτης Τόμας Μάγκνους (1464 - 1550) δίνει εντυπωσιακή εικόνα για τη βασιλική αυλή του Χόλυρουντ στην εορτή των Αγίων Πάντων (1524) γράφοντας: "τρομπέτες ήχησαν και ακούστηκαν ευχάριστα". Ο Μάγκνους περιγράφει τον νεαρό βασιλιά να τραγουδά, να παίζει με ένα δόρυ, με τα άλογα του και έδινε την εντύπωση ότι προτιμά τους αγγλικούς τρόπους από τους γαλλικούς.
Ενηλικίωση και ανάληψη της εξουσίας
Ο Άρτσιμπαλντ Ντάγκλας, 6ος Κόμης του Άνγκους και θετός πατέρας του νεαρού Βασιλιά, πήρε στη συνοδεία του τον Ιάκωβο και τον κράτησε αιχμάλωτο τρία χρόνια (1525) εξασκώντας ο ίδιος την εξουσία. Η πρώτη απόπειρα για την ελευθέρωση του νεαρού Βασιλιά έγινε από τον Ουόλτερ Σκοτ του Μπράνξομ και Μπακλού που παγιδεύτηκε από τις βασιλικές δυνάμεις στις 25 Ιουλίου 1526 και συνετρίβη στη μάχη του Μέλροουζ, μια δεύτερη απόπειρα στις 4 Σεπτεμβρίου 1526 στη μάχη του Λινλίθγκοου Μπριτζ απέτυχε πάλι να ελευθερώσει τον νεαρό Βασιλιά. Ο Ιάκωβος και η μητέρα του έφτασαν στις 20 Νοεμβρίου 1526 και έμειναν στις αίθουσες των Ανακτόρων του Χόλυρουντ που χρησιμοποιούσε ο Δούκας του Ώλμπανυ, ο Ιάκωβος πήγε στα πάνω δωμάτια. Τον Φεβρουάριο του 1527 ο Χέρνυ Φίτσροϋ, Δούκας του Ρίτσμοντ, έδωσε στον Ιάκωβο 20 κυνηγόσκυλα και έναν κυνηγό. Ο διπλωμάτης Μάγκνους σημειώνει ότι έστειλαν τα κυνηγόσκυλα να εκπαιδευτούν στο Κάστρο Χάττον για να εξοικειωθούν με το νοικοκυριό του Ιακώβου στη Σκωτία. Ο Ιάκωβος Ε΄ δραπέτευσε οριστικά από την αιχμαλωσία του πατριού του Κόμητος του Άνγκους (1528) και ανέλαβε προσωπικά τη διακυβέρνηση της Σκωτίας.
Η πρώτη πράξη του Ιακώβου Ε΄ σαν βασιλιά ήταν η καθαίρεση του Άνγκους από την πολιτική, η οικογένεια των Ντάγκλας εξορίστηκε, ο Ιάκωβος πολιόρκησε το Κάστρο Τάνταλλον και υπέταξε τους οπλαρχηγούς των δυτικών νησιών. Με συμβουλές της αριστοκρατίας ο Ιάκωβος προσέλαβε μια σειρά από διάσημους δικηγόρους και διπλωμάτες ανάμεσα στους οποίους βρέθηκαν ο Άνταμ Όττερμπερν και ο Τόμας Έρσκιν του Χάλτουν, ο θησαυροφύλακας του Τζον Τέννεντ του Λίστονσιλ στάλθηκε στην Αγγλία αλλά βρήκε ψυχρή υποδοχή.
Θρησκευτική πολιτική
Ο Ιάκωβος Ε΄ ανέβασε σημαντικά τα βασιλικά έσοδα με κέρδη από τη δικαιοσύνη, τα τελωνεία και τα φεουδαρχικά του εδάφη ενώ έδωσε και στους νόθους γιους του μεγάλα κέρδη. Ο Ιάκωβος ξόδεψε μεγάλα ποσά στην ανακατασκευή των κάστρων του Στέρλινγκ, του Φώκλαντ, του Λινλίθγκοου και του Χόλυρουντ, τοποθέτησε έναν μεγάλο αριθμό από ταπετσαρίες που κληρονόμησε από τον πατέρα του. Έφυγε για τον πρώτο του γάμο στη Γαλλία, απέπλευσε από το Κέρκουολ στις Ορκάδες (1540) από εκεί πήγε στο Λιούις και με το πλοίο του Σαλαμάντερ έφτασε στο Λιθ για να πραγματοποιήσει την επιθυμία του. Ο σκοπός του ταξιδιού ήταν να επιβάλει τη δικαιοσύνη και να αποκτήσει τον έλεγχο σε όλη τη χώρα. Η διεθνής πολιτική σκηνή γνώρισε τότε μεγάλες αναταραχές στη σύγκρουση του Ερρίκου Η΄ με την Καθολική εκκλησία, ο Ιάκωβος Ε΄ αντίθετος με το νέο κίνημα ξεκίνησε σκληρές διώξεις στους Προτεστάντες. Ο πιο διάσημος Πάτρικ Χάμιλτον (1504 - 1528) κάηκε στο Σαιντ Άντριους σαν αιρετικός (1528). Την ίδια χρονιά αργότερα ο Άγγλος απεσταλμένος Ραλφ Σάντλερ (1507 - 1587) συμβούλευσε τον Ιάκωβο Ε΄ να κάνει κατάσχεση στην εκκλησιαστική περιουσία για να μπορέσει να ταΐσει τα πρόβατα του. Ο βασιλιάς της Σκωτίας του απάντησε ότι δεν είχε πρόβατα και θα μπορούσε να του καλύψει τα έξοδα ο νονός του, ο βασιλιάς της Γαλλίας, όπως δήλωσε "τα μοναστήρια διατηρούνται πολλά χρόνια με τη βοήθεια του θεού και θα μπορώ να έχω από αυτά ότι τους ζητήσω". Ο Σάντλερ γνώριζε ότι ο Ιάκωβος Ε΄ είχε πρόβατα στα κτήματα του.
Ο Ιάκωβος Ε΄ απέκτησε χρήματα από την εκκλησία ύστερα από την άδεια που πήρε από τον Πάπα Κλήμη Ζ΄ να φορολογήσει τα έσοδα από τα μοναστήρια. Έστειλε 50 λίρες σε έναν Γερμανό αντίπαλο του Λούθηρου, τον Γιοχάν Κοχλέους, αφού δέχτηκε τα βιβλία του (1534). Ο Πάπας Παύλος Γ΄ έστειλε στις 19 Ιανουαρίου 1537 στον Ιάκωβο ένα ευλογημένο σπαθί με την ευχή να πολεμήσει τους αιρετικούς στα σύνορα του βασιλείου. Τα δώρα παραδόθηκαν στις 25 Φεβρουαρίου 1537 από τον απεσταλμένο του Πάπα ενώ ο Ιάκωβος Ε΄ βρισκόταν στην Κομπιέν της Γαλλίας. Οι συγγραφείς του 16ου αιώνα αναφέρουν ότι ο θησαυροφύλακας του Ιακώβου, Τζέιμς Κερκάλντυ του Γκρέηντζ, προσπάθησε να πείσει τον Βασιλιά να σταματήσει τους διωγμούς στους Προτεστάντες και να συναντήσει τον Ερρίκο Η΄ στο Γιορκ. Ο Ερρίκος Η΄ έστειλε τα λάβαρά του στο Γιορκ αλλά ο Ιάκωβος δεν ήρθε να τον συναντήσει κάτι που θεωρήθηκε από τον καρδινάλιο Ντέιβιντ Μπήτον (1494 - 1546) φύλακα της βασιλικής σφραγίδας ως προσέγγιση με τους Καθολικούς της Γαλλίας και αιτία πολέμου. Τον Ιούλιο του 1541 ύστερα από επικοινωνία με Ιρλανδούς οπλαρχηγούς ο Ιάκωβος Ε΄ πήρε τον τίτλο του λόρδου της Ιρλανδίας κάτι που θεωρήθηκε μεγαλύτερη πρόκληση για τον Ερρίκο Η΄, αργότερα δημιουργήθηκε το βασίλειο της Ιρλανδίας.
Γάμος με τη Μανταλένα του Βαλουά
Τον Αύγουστο του 1517 μια ρήτρα στη Συνθήκη της Ρουέν έγραφε ότι έπρεπε να διατηρηθεί η Παλαιά Συμμαχία και ότι ο Ιάκωβος θα έπρεπε να παντρευτεί νύφη από τη βασιλική οικογένεια της Γαλλίας αλλά όλες οι κόρες του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας ήταν παντρεμένες ή άρρωστες. Ο Ιάκωβος Ε΄ αναζήτησε τη νύφη εκτός Αγγλίας στην αρχή με την Αικατερίνη των Μεδίκων, Δούκισσα του Ουρμπίνο, και κατόπιν με τη Μαρία της Αυστρίας, αδελφή του Καρόλου Ε΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τα σχέδια στη συνέχεια άλλαξαν, τον Φεβρουάριο του 1533 δυο Γάλλοι απεσταλμένοι που βρέθηκαν στη Σκωτία είπαν στον απεσταλμένο της Βενετίας στο Λονδίνο ότι ο Ιάκωβος σκέφτεται να παντρευτεί τη Χριστίνα ή τη Δωροθέα της Δανίας. Η Μαργαρίτα της Ναβάρρας, αδελφή του Φραγκίσκου Α΄, συνέστησε την κουνιάδα της Ισαβέλλα που είχαν την ίδια ηλικία.
Ο Φραγκίσκος Α΄ τόνισε στον Ιάκωβο ότι η κόρη του Μαγδαληνή είχε πολύ κακή υγεία και του πρότεινε να παντρευτεί τη Μαρία των Βουρβόνων, κόρη του Καρόλου, Δούκα του Βαντόμ, που ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα και πολύ πλούσια. Ο Ιάκωβος Ε΄ σκέφτηκε να επισκεφτεί τη Γαλλία, απέπλευσε στις 1 Σεπτεμβρίου 1536 από το Κερκάλντυ με τον Κόμη του Αργκάυλ, τον Κόμη του Ροθ, τον Λόρδο Φλέμινγκ, τον Ντέηβιντ Μπήτον, ηγούμενο του Πίτενγουιμ, και 500 άλλους με το πλοίο του "Μαρία Ουίλλομπυ". Ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Σκωτίας που έφυγε από τη χώρα του με τη θέλησή του από την εποχή του Δαυίδ Β΄. Επισκέφτηκε πρώτα τη Μαρία στην κατοικία της στο Σαιν-Κεντέν. Δεν εντυπωσιάστηκε όμως μαζί της και μετά ταξίδεψε νότια στο Κάστρο του Αμπουάζ όπου γνώρισε τη Μαγδαληνή και ζήτησε ξανά το χέρι της σε γάμο από τον πατέρα της, ο οποίος αρχικά αρνήθηκε φοβούμενος το τραχύ κλίμα της Σκωτίας και την επίπτωσή του στην εύθραυστη υγεία της Μαγδαληνής. Τελικά το ζεύγος τον μετέπεισε. Τον Οκτώβριο του 1536 στη διάρκεια της επίσκεψης του έβγαινε για κυνήγι στο Λος με τον ίδιο τον Φραγκίσκο, τον γιο του δελφίνο Ερρίκο, τον Ερρίκο Β΄ της Ναβάρρας και τον Ιππόλυτο Β΄ των Έστε. Ο Ιάκωβος Ε΄ ανανέωσε την Παλαιά Συμμαχία και τη Συνθήκη της Ρουέν (1517) με τον γάμο του με τη Μαγδαληνή της Γαλλίας στις 1 Ιανουαρίου 1537 στην Παναγία των Παρισίων. Ο γάμος ήταν μεγαλοπρεπές γεγονός, ο Φραγκίσκος κάλεσε 6 ζωγράφους να κάνουν διακοσμήσεις ενώ υπήρχαν μερικές μέρες με τζόκινγκ στον Πύργο του Λούβρου. Ο Ιάκωβος Ε΄ με την είσοδο του στο Παρίσι φορούσε μεγαλοπρεπή ενδύματα, ένα βελούδινο παλτό επενδεδυμένο σε χρυσά κομμάτια με κόκκινες πτυχές. Τα κόκκινα ενδύματα του Ιακώβου την περίοδο των εορτών έκαναν έντονη εντύπωση στους Γάλλους ευγενείς επειδή μόνο αυτοί είχαν συνηθίσει να φοράνε αυτό το χρώμα, ενώ όπως αναφέρουν οι ίδιοι δεν μπορούσε να μιλήσει καθόλου Γαλλικά.
Θάνατος της Μαγδαληνής και δεύτερος γάμος
Ο Ιάκωβος και η Μαγδαληνή έφυγαν στις 19 Μαΐου 1537 για τη Σκωτία, έφτασαν στο Λιθ με τη συνοδεία 10 μεγάλων Γαλλικών πλοίων. Όταν το βασιλικό ζεύγος έφτασε βόρεια τους πλησίασαν Άγγλοι από το Μπρίντλινγκτον και το Σκάρμπορω, όταν ο στόλος έφτασε στις 15 Μαΐου έξω από το Μπάμπουργκ τρία Αγγλικά πλοία τους εφοδίασαν με ψάρια και ο βασιλικός χασάπης πήγε στη Νορθουμβρία να αγοράσει κρέας. Οι Άγγλοι συνοριοφύλακες έβλεπαν με μεγάλη καχυποψία αυτές τις κινήσεις. Η Μαγδαληνή που δεν είχε καλή υγεία πέθανε λίγο μετά την άφιξη της στη Σκωτία τον Ιούλιο του 1537 από φυματίωση. Οι κατάσκοποι είπαν στον Τόμας Κλίφφορντ, Λόρδο του Μπέρικ, ότι ο Βασιλιάς απαγόρευσε "κάθε μορφή διασκέδασης" αλλά ο ίδιος επέβλεπε τα πυροβόλα του με μυστική επίσκεψη δυο φορές την εβδομάδα στο Κάστρο του Ντάνμπαρ με έξι συνοδούς. Ο Ιάκωβος Ε΄ προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τη Μαρία του Γκιζ, κόρη του Κλαυδίου της Λωρραίνης, Δούκα του Γκιζ, και χήρα του Λουδοβίκου Β΄ του Λονγκεβίλ με προξενιό στις 12 Ιουνίου 1538. Η Μαρία είχε ήδη δυο γιους από τον πρώτο της γάμο, με τον γάμο της με τον Ιάκωβο έκανε δυο γιους, τον Ιάκωβο και το Ροβέρτο, που πέθαναν μαζί σε βρεφική ηλικία τον Απρίλιο του 1541 μόλις 7 μέρες μετά τη βάπτιση του βρέφους Ροβέρτου. Το μοναδικό παιδί τους που επέζησε, η Μαρία, γεννήθηκε στα Ανάκτορα του Λινλίθγκοου (1542).
Καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα
thumb|right|250px|Προτομή του Ιακώβου Ε΄ στο μνημείο της Σκωτίας. Σύμφωνα με θρύλο ο Ιάκωβος Ε΄ πήρε τον τίτλο του "βασιλιά των Κοινών" επειδή έκανε πολλά ταξίδια στη χώρα σαν απλός άνθρωπος για να ελέγξει την κατάσταση, πολλές φορές παρουσιαζόταν σαν "αγρότης", ήταν επίσης πολύ καλός χειριστής του λαούτου. Ο Σερ Τόμας Γουντ σημειώνει (1562) ότι ο Ιάκωβος είχε "πολύ καλό αυτί και μπορούσε να τραγουδήσει κάτι που δεν είχε ακούσει ποτέ του" αλλά η φωνή του ήταν "σκληροτράχηλη". Ο Ιάκωβος είχε στην αυλή του μια ομάδα Ιταλών μουσικών που ήταν γνωστοί με το όνομα "Ντράμμοντ", οι μουσικοί αυτοί ενώθηκαν τον χειμώνα του 1529 σε μια μουσική και διπλωματική αποστολή από τον Δούκα του Μιλάνου πιθανότατα έναν λουτενίστα. Ο ιστορικός Άντριου Τόμας κάνει σαφή διάκριση ανάμεσα στη βαριά μουσική που χρησιμοποιούσαν στις μεγάλες τελετές και τις κηδείες και στην ελαφρά μουσική για ιδιωτική χρήση, η ελαφρά μουσική παίχτηκε με μια συνοδεία από βιολιστές από 4 Γάλλους με τον Ζακ Κολυμπέλ. Τη μουσική για τον Ιάκωβο Ε΄ είναι πιθανό να την έγραφε ο Ντέηβιντ Πημπλς και ο μεγάλος Σκωτσέζος συνθέτης Ρόμπερτ Κάρβερ (1485-1570) να βρισκόταν σε βασιλική υπηρεσία αν και δεν υπάρχουν αποδείξεις.
Ο Ιάκωβος Ε΄ ήταν προστάτης των ποιητών και των συγγραφέων, υποστήριξε τον Ουίλλιαμ Στιούαρτ και τον Τζον Μπέλλεντεν, τον γιο της νοσοκόμας του που μετέφρασαν τη "Λατινική Ιστορία της Σκωτίας" (1527) του Χέκτορ Μπόες (1465-1536). Ο Σερ Ντέηβιντ Λίντσεϋ, Λόρδος Λέων, αυλικός και διπλωμάτης ήταν άλλος ένας προλογικός ποιητής, παρήγαγε ένα ιντερλούδιο στα Ανάκτορα του Λινλίθγκοου που είναι πιθανότατα τμήμα του έργου "Οι τρεις κομητείες" (1540). Ο Ιάκωβος Ε΄ είχε επίσης αποσπάσει την προσοχή μεγάλων διεθνών συγγραφέων, ο Πιερ ντε Ρονσάρ, ακόλουθος της Μαγδαληνής των Βαλουά, γράφει για τον ίδιο έναν ύμνο:
"Η βασιλική του εμφάνιση και η έντονη επιδίωξη της αρετής, της τιμής και του έρωτα φαίνονται στη γλυκύτητα του προσώπου του, μοιάζει σαν παιδί του Ερμή και της Αφροδίτης".
Ο Ιάκωβος Ε΄ ήταν και ο ίδιος ποιητής, τα σημαντικότερα έργα του ήταν "Ο φλύαρος" και '"Ο τρελός ζητιάνος"''. Όταν παντρεύτηκε τη Μαρία του Γκιζ ο Τζιοβάννι Φερρέριο ένας Ιταλός συγγραφέας που βρέθηκε στο Αββαείο του Κίνλος, αφιέρωσε στο βασιλικό ζεύγος μια νέα έκδοση της εργασίας του στην οποία τονίζει τον ρόλο που έπαιζαν οι κόμητες στη ματαιοδοξία των αστρολόγων. Ο Ιάκωβος Ε΄ κάλεσε όπως ο Ερρίκος Η΄ πολλούς καλλιτέχνες και τεχνίτες στην αυλή του για να ενισχύσει την Αναγεννησιακή της μορφή, ένας από αυτούς ήταν ο Ρόμπερτ Λίντσεϋ του Πιτσκόττι. Έφερε στην αυλή του πολλούς τεχνίτες από μεγάλες Ευρωπαϊκές χώρες ανάμεσα τους οπλίτες, ράφτες, φαρμακοποιούς, γλύπτες και πολλούς άλλους τεχνίτες.
Μια νέα μορφή τεχνολογικής εξέλιξης ήταν ένας ειδικός μύλος στα Ανάκτορα του Χόλυρουντ για να σιδερώνει πανοπλίες, ο μύλος είχε έναν δίσκο 32 ποδιών και η τροφοδοσία του γινόταν από άλογα, η πεθερά του Αντουανέττα των Βουρβόνων του έστειλε μια πανοπλία. Ο εξοπλισμός είχε χαλύβδινους δίσκους για τις εκτοξευόμενες σέλες του, τον Φεβρουάριο του 1540 παρήγγειλε και έναν θώρακα πανοπλίας, την ίδια χρονιά που έγινε η στέψη της συζύγου του επινόησε τα πυροτεχνήματα με τους οπλουργούς του. Όταν ο Ιάκωβος πήρε μέτρα να απαγορεύσει τα συκοφαντικά έργα απέναντι στον Ερρίκο Η΄, ο Άγγλος βασιλιάς για να τον ευχαριστήσει του έστειλε με τον Φαλκ απ Πάουελ, Εράλδο του Λάνκαστερ, δώρο ένα λιοντάρι για τον ζωολογικό του κήπο.
Θάνατος
thumb|right|250px|Αργυρό [[γκρόατ (νόμισμα)|γκρόατ του Ιακώβου Ε΄ της Σκωτίας. Επιγρ.: ΙΑCOBUS S DEI GRA[TIA] REX SCOTOR[UM] / VILLA EDINBRUGHX. 2.61 γραμ., 1526-39.]] Ο θάνατος της μητέρας του (1541) ανέτρεψε τις καλές σχέσεις που είχε ο Ιάκωβος Ε΄ με τους Άγγλους, αρχικά οι Σκωτσέζοι νίκησαν τον Αύγουστο του 1542 στη μάχη του Χάντον Ριγκ. Ο αυτοκρατορικός απεσταλμένος στο Λονδίνο Εστάς Σαπουί έγραψε στις 2 Οκτωβρίου ότι οι Σκωτσέζοι απέκλεισαν οποιαδήποτε ειρηνική διαπραγμάτευση μέχρι την εποχή που η Βασίλισσα γεννήσει το παιδί της και ο Ερρίκος Η΄ εξοργισμένος αποφάσισε να εκστρατεύσει εναντίον της Σκωτίας. Ο Ιάκωβος Ε΄ συγκέντρωσε στις 31 Οκτωβρίου 1542 τον στρατό του στο Λόντερ για να επιτεθεί στην Αγγλία αλλά οι ευγενείς του ήταν απρόθυμοι να πολεμήσουν. Επέστρεψε στο Εδιμβούργο και έγραψε ένα γράμμα στη σύζυγο του που της τόνιζε ότι ήταν τρεις μέρες άρρωστος. Ο Τζον Νοξ περιγράφει με λεπτομέρεια τις τελευταίες κινήσεις του βασιλιά στο Φάιφ. Ο στρατός του συνετρίβη στη μάχη του Σόλγουεϋ Μος στις 24 Νοεμβρίου. Ο Ιάκωβος πέρασε μερικές μέρες στο Παλάτι Λινλίθγκοου με τη σύζυγό του που βρισκόταν στο τελικό στάδιο της εγκυμοσύνης της πέθανε αμέσως μετά στις 6 Δεκεμβρίου, σύμφωνα με μερικές πηγές πέθανε από νευρικό κλονισμό όταν άκουσε τα νέα ενώ με άλλες πέθανε από τη γρίπη.
Ανεξάρτητα από την αιτία θανάτου του ο Ιάκωβος Ε΄ πέθανε στο Παλάτι Φώκλαντ τα μεσάνυχτα της Πέμπτης 15 Δεκεμβρίου, έξι μέρες μετά τη γέννηση της κόρης του Μαρίας. Ο Σερ Τζορτζ Ντάγκλας του Πίττεντρεχ έφερε τα νέα για τον θάνατο του Βασιλιά στο Μπέρικ. Τα τελευταία λόγια που είπε λίγο πριν πεθάνει ήταν "ξεκίνησε με μια γυναίκα και τελειώνει με μια γυναίκα". Η αναφορά είχε στόχο τη δυναστεία των Στιούαρτ που ξεκίνησε με τη Μάρτζορι Μπρους, κόρη του θρυλικού Ροβέρτου Μπρους, και τελείωσε με την κόρη του. Ο Τζορτζ Ντάγκλας σημειώνει ότι η απώλεια που τον συνέθλιψε περισσότερο ψυχολογικά ήταν ο θάνατος του Όλιβερ Σινκλέρ του Σόλγουεϋ. Ένας άλλος Άγγλος χρονικογράφος αντίστοιχα αναφέρει ότι η απώλεια που στοίχισε περισσότερο στον βασιλιά ήταν του Εράλδου του Σόμερσετ, Τόμας Τράχερν στο Ντάνμπαρ. Ο Ιάκωβος Ε΄ της Σκωτίας τάφηκε στο αβαείο του Χόλυρουντ στο Εδιμβούργο. Τον Ιάκωβο Ε΄ διαδέχθηκε η μικρή του κόρη Μαρία, ο ίδιος τάφηκε στο Αββαείο του Χόλυρουντ μαζί με την πρώτη του σύζυγο Μαγδαληνή και τους δυο γιους του τον Ιανουάριο του 1543. Ο Ντέηβιντ Λίντσεϋ επέβλεψε την κατασκευή του τάφου του, ο Άντριου Μάνσιουν τον διακόσμησε με ένα λιοντάρι και με μια λατινική επιγραφή συνολικού μήκους 18 ποδιών. Ο τάφος σύμφωνα με τον συγγραφέα Ουίλλιαμ Ντράμμοντ (1585-1649) καταστράφηκε από τους Άγγλους (1544) την εποχή που έκαψαν το Εδιμβούργο (1544).
Οικογένεια
Με τη δεύτερη σύζυγο του Μαρία του Γκιζ απέκτησε:
Ο Ιάκωβος Ε΄ είχε επιπλέον πολλά νόθα παιδιά τα τρία από τα οποία γεννήθηκαν πριν γίνει 20 ετών. Πολλά από τα νόθα παιδιά του ακολούθησαν εκκλησιαστική σταδιοδρομία, ο Πάπας Κλήμης Ζ΄ έδωσε στις 30 Αυγούστου 1534 άδεια σε τέσσερις γιους του Ιακώβου να γίνουν ιερείς όταν ενηλικιωθούν. Το έγγραφο σημειώνει ότι ο μεγαλύτερος Τζέημς ήταν 5 ετών, ο νεότερος Ιάκωβος και ο Τζον ήταν 3 ετών και ο Ροβέρτος ενός, τα νόθα παιδιά του Ιακώβου Ε΄ ήταν:
Μυθιστορήματα
Ο Ιάκωβος Ε΄ της Σκωτίας εμφανίζεται στις παρακάτω ιστορίες και ποιήματα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Ο ροζ γάτος
Ο ροζ γάτος είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής κινηματογραφικής ταινίας του 1985, σε σενάριο Νάσου Γριμάνη και σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη.
Παραγωγή
Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση της Βάνας Μπάρμπα στον κινηματογράφο. Περιέχονται πλάνα από την ντίσκο Dorian Gray στη λεωφόρο Βουλιαγμένης.
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1985-1986, ενώ κυκλοφόρησε και σε με τη μορφή ντιβιντί στις 25 Ιανουαρίου 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1985 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Χαρτοματζίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Θεοδοσιάδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Γιώργου Καραγιάννη
Περδίκκας Α΄ της Μακεδονίας
Ο Περδίκκας Α' ήταν βασιλιάς της Μακεδονίας που έζησε τον 7ο αιώνα π.Χ. Ήταν γιος του Τυρίμμα. Σύμφωνα με τον Ευσέβιο της Καισάρειας βασίλευσε για 42 χρόνια.
Υπήρξε, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο ιδρυτής του κράτους της Μακεδονίας και του βασιλικού οίκου των Τημενιδών Αργεαδών ενώ στα Ιστορικά του αναφέρει:
«Από το Άργος έφθασαν στους Ιλλυριούς τρία αδέλφια, απόγονοι των Τημενιδών, ο Γαυάνης, ο Αέροπος και ο Περδίκκας. Και αφού πέρασαν από τους Ιλλυριούς, στο ανώτερο τμήμα της Μακεδονίας έφθασαν στην πόλη της Λεβαίας». .
Σύμφωνα με τον θρύλο που περιγράφει ο Ηρόδοτος για την καταγωγή του Αλέξανδρου Α΄ (απόγονου του Περδίκκα) και των Μακεδόνων, τα τρία αδέλφια προσλήφθηκαν για να υπηρετήσουν τον βασιλιά, με τον έναν να αναλαμβάνει τα άλογα, τον δεύτερο τις αγελάδες και τον Περδίκκα, ο οποίος ήταν ο νεαρότερος, την ευθύνη των μικρότερων βοειδών.
Οι τρεις αδελφοί απάντησαν πως ήταν πρόθυμοι να φύγουν, αρκεί να τους πληρωθούν πρώτα τα οφειλόμενα. Όπως περιγράφει ο Ηρόδοτος, την ώρα που ο ήλιος έμπαινε στο δωμάτιο μέσα από μια καμινάδα, ο βασιλιάς οργισμένος τους απάντησε πως «υπάρχουν μισθοί που τους αξίζουν» και τους έδειξε να πάρουν τον ήλιο.
Ο Γαυάνης και ο Αέροπος στάθηκαν άναυδοι με την απάντηση τον βασιλιά. Αντίθετα, ο Περδίκκας, που είχε ένα μαχαίρι στο χέρι του, σημάδεψε με αυτό το πάτωμα του δωματίου, στο σημείο που έπεφτε το φως, και είπε στον βασιλιά πως αποδέχονται την πληρωμή. Τότε έκανε πως λαμβάνει το φως του ήλιου τρεις φορές και έφυγε μαζί με τα αδέλφια του.
Από αυτό το μέρος, βαθμιαία τα τρία αδέλφια κατέκτησαν όλη τη Μακεδονία.
Σύμφωνα με τον Ιουστίνο ο Περδίκκας ήταν αυτός που αποφάσισε η νεκρόπολη των βασιλιάδων της Μακεδονίας να είναι στις Αιγές, διατάσσοντας να ταφούν εκεί αυτός και οι διάδοχοί του. Αναφέρει επίσης μια πρόβλεψη του Περδίκκα πως «όσο οι στάχτες τους βρίσκονταν εκεί, το σκήπτρο θα παρέμενε στον οίκο του».
Τον Περδίκκα διαδέχθηκε ο γιος του Αργαίος Α΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδόνες μονάρχες Κατηγορία:Δυναστεία των Αργεαδών
A Dramatic Turn of Events
Το A Dramatic Turn of Events είναι το ενδέκατο άλμπουμ του αμερικάνικου progressive metal συγκροτήματος Dream Theater, το οποίο κυκλοφόρησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2011 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Roadrunner Records".
Ιστορία του δίσκου
left|thumb|150px|Ο Τζον Μιανγκ κατά την περιοδεία του άλμπουμ Οι Dream Theater μπήκαν στα "Cove City Sound Studios" στις 3 Ιανουαρίου 2011 με σκοπό την ηχογράφηση του διαδόχου του "Black Clouds And Silver Linings". Η σύνθεση των νέων κομματιών ολοκληρώθηκε στις 2 Μαρτίου, από τους Τζον Πετρούτσι, Τζέιμς ΛαΜπρι, Τζον Μιανγκ και Τζόρνταν Ρούντες. Στην συγκεκριμένη διαδικασία δεν συμμετείχε ο νέος ντράμερ του σχήματος, Μάικ Μαντσίνι, ο οποίος αντικατέστησε τον Μάικ Πορτνόι. Η μίξη του ήχου ολοκληρώθηκε στις 28 Ιουνίου από τον Άντι Γουάλας.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 12 Σεπτεμβρίου 2011 ανεβαίνοντας στην όγδοη θέση του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Top-10 σε 15 χώρες. Το σινγκλ του δίσκου, "On the Backs of Angels", προτάθηκε για βραβείο Γκράμι στην κατηγορία "Best Hard Rock/Metal Performance" και αποτέλεσε την πρώτη υποψηφιότητα του συγκροτήματος για Γκράμι.
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν ανάμεικτες, με το "Allmusic" να του δίνει τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Popmatters" 5 / 10, η "Montreal Gazette" 4 / 5 και το "Metal Archives" 82%.
Λίστα Τραγουδιών
1. On the Backs of Angels (Petrucci, Rudess, Myung) - 8:42
4. This Is the Life (Petrucci, Rudess) - 6:57
5. Bridges in the Sky (Petrucci, Rudess, Myung) - 11:01
6. Outcry (Petrucci, Rudess, Myung) - 11:24
7. Far from Heaven (Petrucci, Rudess, LaBrie) - 3:56
8. Breaking All Illusions (Petrucci, Rudess, Myung) - 12:25
9. Beneath the Surface (Petrucci) - 5:26
Θέσεις τσαρτ
A Dramatic Turn of Events (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 12 Σεπτεμβρίου 2011
Μέλη των Dream Theater
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "A Dramatic Turn of Events" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dream Theater Κατηγορία:Άλμπουμ του 2011
Καραμπόλα (φρούτο)
μικρογραφία
μικρογραφία|Καραμπόλα (Starfruit) Η καραμπόλα (γνωστή και ως Star fruit) είναι ένα φυτό το οποίο καλλιεργείται στην Ινδονησία, την Ινδία και τη Σρι Λάνκα, όπου είναι αυτοφυές, αλλά και στην Αμερικανική ήπειρο.Στην Ευρώπη υπάρχουν μικρές καλλιέργιες στις νότιες περιοχές σε Ισπανία και Ελλάδα. Το φρούτο έχει το σχήμα αστεριού, είναι ιδιαίτερα ζουμερό και αν ασκηθεί δύναμη επάνω του συρρικνώνεται (μαζεύει). Μπορεί να φαγωθεί ωμή, αλλά χρησιμοποιείται και ως υλικό σε γκοφρέτες, σάλτσες, μπισκότα και πίτσες. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στον Νότιο Ειρηνικό και τη Νοτιοανατολική Ασία. Η γεύση της είναι παρόμοια με την γεύση του αχλαδιού αλλά πολύ πιο γλυκιά. Στην Ινδία, η καραμπόλα έχει κυρίως φαρμακευτική χρήση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τροπικά φρούτα Κατηγορία:Τροπική γεωργία Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδονησίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Σρι Λάνκα Κατηγορία:Χλωρίδα της Νοτιοανατολικής Ασίας
Gillan
Οι Gillan ήταν ένα χαρντ ροκ συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1978 από τον τραγουδιστή των Deep Purple, Ίαν Γκίλαν και διαλύθηκε τον Δεκέμβριο του 1982.
Βιογραφία
Τον Ιούλιο του 1978, ο τραγουδιστής Ίαν Γκίλαν διέλυσε το τζαζ-ροκ συγκρότημα του, Ian Gillan Band, απογοητευμένος από την εμπορική αποτυχία που είχε παρουσιάσει το συγκρότημα και αποφάσισε να σχηματίσει τους Gillan, οι οποίοι είχαν ως χαρακτηριστικό τον χαρντ ροκ ήχο. Για το νέο συγκρότημα, διατήρησε μόνο τον κιμπορντίστα Κόλιν Τάουνς, επιστρατεύοντας τον μπασίστα Τζον ΜακΚόι, τον κιθαρίστα Στηβ Μπιρντ και τον ντράμερ Λίαμ Γκενοκι.
Με αυτή τη σύνθεση, οι Gillan κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο τους, τον Σεπτέμβριο του 1978, έχοντας παίξει την πρώτη τους συναυλία στο φεστιβάλ του Ρέντινγκ, στις 16 Αυγούστου 1978. Ο Γκενόκι δεν μπόρεσε να συνεχίσει με το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον Πητ Μπάρνακλ. Το πρώτο αυτό άλμπουμ του συγκροτήματος, κυκλοφόρησε μόνο στην Ιαπωνία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, ερχόμενο στη Μεγάλη Βρετανία μόνο σαν εισαγόμενο. Τον Δεκέμβριο του 1978, έπαιξαν στο κλαμπ "Marquee" του Λονδίνου, με τον Ρίτσι Μπλάκμορ σαν γκεστ, ο οποίος μετά το τέλος της συναυλίας ζήτησε από τον Γκίλαν να τραγουδήσει για τους Rainbow, κάτι που ο τελευταίος αρνήθηκε.
Το συγκρότημα έκλεισε συμφωνία με τη δισκογραφική εταιρεία "Acrobat Records", η οποία πτώχευσε το 1979 και οι Gillan υπέγραψαν συμβόλαιο με την "Virgin". Τον Μάιο του 1979, ο Μπιρντ αντικαταστάθηκε από τον Μπέρνι Τορμ και ο Πητ Μπάρνακλ από τον Μικ Άντεργουντ. Το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος, εκδόθηκε με τον τίτλο "Mr. Universe", κυκλοφορώντας παγκοσμίως και ανέβηκε στο # 11 των βρετανικών τσαρτ. Η κυκλοφορία αυτή, περιελάμβανε δύο τραγούδια και τρεις επανεκτελέσεις τραγουδιών από το πρώτο άλμπουμ, αλλά και τέσσερα νέα κομμάτια. Η νέα σύνθεση των Gillan, έπαιξε για πρώτη φορά στο "Marquee", στις 10 Ιουλίου 1979 και εμφανίστηκε στο φεστιβάλ του Ρέντινγκ για δεύτερη φορά, τον Άυγουστο της ίδιας χρονιάς.
Τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1980, ηχογράφησαν τον τρίτο τους στούντιο δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς, με τίτλο "Glory Road", ανεβαίνοντας στο # 3 στη Μεγάλη Βρετανία, τη στιγμή που στο # 1 βρισκόταν η συλλογή των Deep Purple, "Deepest Purple: The Very Best of Deep Purple". Μαζί με το άλμπουμ, κυκλοφόρησε το σινγκλ "Trouble", το οποίο ανέβηκε στο βρετανικό Top-20, όντας το πρώτο επιτυχημένο τραγούδι του συγκροτήματος.
Το 1981, υπήρξε μία ιδιαιτέρως επιτυχημένη χρονιά για τους Gillan, με τέσσερα σινγκλ να ανεβαίνουν στο βρετανικό Top-40, και το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο "Future Shock" να φθάνει στο # 2. Παρ' όλα αυτά, ο Μπέρνι Τορμ αποχώρησε τον Ιούνιο λόγω του βαρύτατου προγράμματος και των συνεχών περιοδειών, για να αντικατασταθεί από τον μετέπειτα κιθαρίστα των Iron Maiden, Τζάνικ Γκερς. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, κυκλοφόρησαν το δίσκο "Double Trouble", με στούντιο και ζωντανές ηχογραφήσεις.
Την επόμενη χρονιά, κυκλοφόρησαν τον τελευταίο τους δίσκο, με τίτλο "Magic" και στην περιοδεία για την προώθηση του έπαιξαν ως δεύτερο όνομα στο φεστιβάλ "Monsters of Rock", κάτω μόνο από τους Status Quo. Οι κριτικές για το επίπεδο των ζωντανών τους εμφανίσεων είχαν μετριαστεί, ενώ ο Ίαν Γκίλαν έπρεπε να μπει στο χειρουργείο για επέμβαση στις φωνητικές του χορδές. Λόγω οικονομικών δυσχερειών, ο Γκίλαν αποδέχθηκε πρόταση να αναλάβει τα φωνητικά των Black Sabbath, παρά τη δυσπιστία των υπολοίπων μελών των Gillan, γεγονός που προκάλεσε τη διάλυση του συγκροτήματος, τον Δεκέμβριο του 1982.
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλικά hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά heavy metal συγκροτήματα
Ιουστίνος Πόποβιτς
Ο Αγιος Ιουστίνος Πόποβιτς (σερβ. Јустин Поповић, 6 Απριλίου 1894 – 7 Απριλίου 1979) ήταν Ορθόδοξος Χριστιανός θεολόγος, αρχιμανδρίτης στη Μονή του Τσέλιε, μελετητής του Ντοστογιέφσκι, αντικομμουνιστής συγγραφέας και επικριτής της πραγματιστικής εκκλησιαστικής ζωής. Στις 29 Απριλίου 2010, ο πατήρ Ιουστίνος αγιοκατατάχθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Μπλαγκόγιε. όπως ήταν το όνομα με το οποίο γεννήθηκε ο άγιος, ήταν τέκνο ευσεβών γονέων, του ιερέα Σπυρίδωνος και της πρεσβυτέρας Αναστασίας Πόποβιτς. Το συνηθισμένο επώνυμο «Πόποβιτς» εξάλλου υποδηλώνει καταγωγή από παλαιότερη οικογένεια ιερέως, όντας αντίστοιχο του ελληνικού «Παπαδόπουλος», και πράγματι επτά γενεές των Πόποβιτς είχαν ως επικεφαλής τους ιερείς. Γενέτειρα τού μετέπειτα Αγίου Ιουστίνου ήταν το Βράνιε, της νότιας Σερβίας και γεννήθηκε την 25η Μαρτίου 1894 με το παλαιό ημερολόγιο, που ακολουθεί ακόμα η Εκκλησία της Σερβίας, δηλαδή ανήμερα την εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, από όπου και το βαφτιστικό του όνομα (αντίστοιχο του ελληνικού «Ευάγγελος»).
Ο Μπλαγκόγιε Πόποβιτς ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές του στη Θεολογική Σχολή του Αγίου Σάββα του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου το 1914. Στις αρχές του 20ού αιώνα η Σχολή αυτή ήταν φημισμένη στον Ορθόδοξο κόσμο για τον ασκητικό της προσανατολισμό και για το υψηλό επίπεδο σπουδών που προσέφερε. Μερικοί γνωστοί καθηγητές της ήσαν ο κοσμήτορας π. Ντομεντιάν, ο π. Δωσίθεος (αργότερα επίσκοπος), ο Αναστάσιος/Αθανάσιος Πόποβιτς και ο σημαντικός εκκλησιαστικός συνθέτης Στέβαν Μοκράνιατς. Πάντως ένας άλλος καθηγητής στεκόταν πάνω από τους άλλους: ο τότε ιερομόναχος (μετέπειτα Άγιος) Νικολάι Βελιμίροβιτς, μετέπειτα επίσκοπος Οχρίδος.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, το φθινόπωρο του 1914, ο Μπλαγκόγιε υπηρέτησε ως νοσοκόμος του στρατού στη νότια κυρίως Σερβία (στη Νις και αλλού), στη Σκόδρα και στο Κοσσυφοπέδιο. Τότε μολύνθηκε από τύφο και πέρασε περισσότερο από έναν μήνα σε νοσοκομείο της Νις. Στις 8 Ιανουαρίου 1915 επέστρεψε στα καθήκοντά του, ακολουθώντας την κοινή μοίρα του σερβικού στρατού και συμμετέχοντας στην πορεία από το Ιπέκιο μέχρι τη Σκόδρα (κατά την οποία δεκάδες χιλιάδες Σέρβοι στρατιώτες πέθαναν). Εκεί, την Πρωτοχρονιά του 1916 έγινε μοναχός στον Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό και πήρε το όνομα του μεγάλου Χριστιανού φιλοσόφου και μάρτυρα του Β΄ αιώνα Αγίου Ιουστίνου.
Στη Ρωσία
255px|right|thumb|Η ανέγερση του Καθεδρικού της Σκόδρας το 1867. Σε αυτόν τον ναό εκάρη μοναχός ο Ιουστίνος Πόποβιτς το 1916. Λίγο αργότερα, ο μοναχός Ιουστίνος, μαζί με αρκετούς πρώην συμφοιτητές του, ταξίδεψε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας για μια μονοετή σπουδή στην εκεί Θεολογική Σχολή, όπου αφιερώθηκε με μεγαλύτερη πληρότητα στην Ορθοδοξία και στον μοναστικό βίο, ενώ έμαθε πολλά για τους μεγάλους Ρώσους ασκητές: τους Αντώνιο και Θεοδόσιο των Σπηλαίων του Κιέβου, τον Σεραφείμ του Σαρώφ, τον Σέργιο του Ράντονεζ, τον Ιωάννη της Κρονστάνδης και άλλους.
Στην Αγγλία
Μετά την επιστροφή του από τη Ρωσία, ο Ιουστίνος Πόποβιτς πήγε στην Αγγλία για μεταπτυχιακές σπουδές μετά από προτροπή του πνευματικού του πατέρα Νικολάι Βελιμίροβιτς, ώστε να έχει μία ολοκληρωμένη οπτική της θεολογίας και από την πλευρά του Δυτικού Χριστιανισμού. Σπούδασε πράγματι θεολογία στο Λονδίνο μεταξύ 1916 και 1920, αλλά η διδακτορική διατριβή του στην Οξφόρδη υπό τον τίτλο «Η φιλοσοφία και η θρησκεία του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι») απορρίφθηκε εξαιτίας των ανατρεπτικών επικρίσεων που περιείχε για τον δυτικό ανθρωπισμό, τον ορθολογισμό, τον Ρωμαιοκαθολικισμό και τον ανθρωποκεντρισμό.
Το 1923 ο Ιουστίνος έγινε ο αρχισυντάκτης του ορθόδοξου περιοδικού Η χριστιανική ζωή και σε αυτό δημοσιεύθηκε στη σερβική η απορριφθείσα διατριβή του («Филозофија и религија Ф. М. Достојевског»). Συνέχισε μαζί με παλαιούς συμφοιτητές του τη σύνταξη του περιοδικού για είκοσι χρόνια.
Στην Αθήνα
Το 1926 ο Ιουστίνος πήρε τελικώς τον τίτλο του διδάκτορα της Θεολογίας από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με τίτλο της διατριβής του Το πρόβλημα του προσώπου και της γνώσεως κατά τον Άγιον Μακάριον τον Αιγύπτιον. Για το μάθημα των «Βίων των Αγίων» ο Ιουστίνος άρχισε να μεταφράζει στη σερβική γλώσσα μια σύνθεση βίων αγίων από ελληνικές, συριακές και σλαβονικές πηγές, καθώς και αρκετά ελάσσονα έργα, όπως τους λόγους των Πατέρων της Εκκλησίας Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Μακαρίου και Ισαάκ του Σύρου. Συνέγραψε επίσης τη Θεωρία της Γνώσεως κατά τον Άγιο Ισαάκ.
Στη Γιουγκοσλαβία
thumb|left|Ο Ιουστίνος ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου Από το 1930 έως το 1932, μετά από ένα σύντομο διάστημα διδασκαλίας στη Θεολογική Ακαδημία των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στο Πρίζρεν, ο Ιουστίνος έγινε βοηθός του μητροπολίτη Μοναστηρίου Ιωσήφ. Τότε του ανατέθηκε η αποστολή να αναδιοργανώσει την Εκκλησία των Καρπαθορώσων στην Τσεχοσλοβακία. Σε αυτή την περιοχή (σήμερα στη Σλοβακία) κοινότητες ορθοδόξων, που είχαν αποκηρύξει την Ουνία, έπρεπε να βοηθηθούν. Το έργο του εκεί υπήρξε μεγάλο και γι’ αυτό εξελέγη Επίσκοπος της νεοσυσταθείσας Επισκοπής Καρπαθίας, αξίωμα που δεν αποδέχθηκε λόγω ταπεινώσεως. Επιστρέφοντας στο Μοναστήριο, η μοίρα έφερε εκεί δύο γνωστούς του: τον Νικολάι Βελιμίροβιτς και τον Ιωάννη Μαξίμοβιτς, Επίσκοπο Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκο. Ο νεαρός Ιωάννης Μαξίμοβιτς (Ρώσος με Σέρβους προγόνους) έγινε βοηθός του Ιουστίνου στην εκεί εκκλησιαστική σχολή, ενώ ο Νικολάι Βελιμίροβιτς έγινε μητροπολίτης Οχρίδος.
Ο δρ. Ιουστίνος Πόποβιτς επιλέχθηκε το 1934 για τη θέση του καθηγητή της Δογματικής στη Θεολογική Σχολή του Αγίου Σάββα του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Κατά τη διάρκεια της εκεί θητείας του, το 1938, ο Ιουστίνος έγινε ένας από τους ιδρυτές της Σερβικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, μαζί με μερικούς αξιόλογους διανοούμενους του Βελιγραδίου, όπως οι Μπράνισλαβ Πετρονίγιεβιτς, Βλαντίμιρ Ντβορνίκοβιτς και άλλοι.
Στη θέση του καθηγητή στο Βελιγράδι παρέμεινε και σε όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Υπό το κομμουνιστικό καθεστώς
thumb|right|Ο λιτός τάφος του Ιουστίνου στη Μονή Τσέλιε Ως άνθρωπος της Εκκλησίας και με εκπεφρασμένες αντικομμουνιστικές θέσεις, ο Ιουστίνος εκδιώχθηκε από τη θέση του στο πανεπιστήμιο από το νέο καθεστώς της Γιουγκοσλαβίας το 1945. Για όλη σχεδόν την υπόλοιπη ζωή του μόνασε στη Μονή του Τσέλιε, κοντά στο Βάλιεβο, υπό την παρακολούθηση της μυστικής αστυνομίας. Το καθεστώς περιόρισε τις δημόσιες εμφανίσεις του στην περιοχή της μονής. Ο φίλος του επίσκοπος Νικολάι Βελιμίροβιτς επέζησε από το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου, αλλά το καθεστώς του απαγόρευσε να επιστρέψει στη χώρα του και δεν ξαναγύρισε ποτέ.
Αφοσιωμένος στον μοναχισμό και στη φιλοσοφία του Ορθόδοξου Χριστιανισμού, ο Ιουστίνος Πόποβιτς ήταν σφοδρός επικριτής του «οικουμενισμού, όταν αυτός έτεινε να σχετικοποιεί την Αλήθεια του Θεού» (Ιωάννης Μάγεντορφ). Μέχρι το τέλος του βίου του ο Ιουστίνος έγραφε και δεν είναι παράξενο που το έργο του θεωρείται ως «μία μεγάλη συνεισφορά στην Ορθόδοξη θεολογία» και ο ίδιος ως «κεκρυμμένη συνείδησις της Σερβικής Εκκλησίας, αλλά και της μαρτυρικής Ορθοδοξίας εν γένει» (σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό Ιωάννη Ν. Καρμίρη).
Εργογραφία
(Ο τίτλος των έργων που υπάρχουν και σε άλλη γλώσσα εκτός της σερβικής έχει αποδοθεί στην ελληνική.)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιουστινος Ποποβ Κατηγορία:Σέρβοι θεολόγοι Ιουστινος Ποποβ Κατηγορία:Ορθόδοξοι Χριστιανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
Κάλιο
Το κάλιο και το νάτριο είναι αλκαλιμέταλλα πολύ παρόμοια, από χημικής πλευράς. Για το λόγο αυτό, αρχικά (στην Ιστορία), τα άλατά τους δεν διαφοροποιούνταν. Τελικά συνειδητοποιήθηκε ότι πρόκειται για δυο διαφορετικά χημικά στοιχεία, στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν έγινε εφικτή η απομόνωση των ίδιων των μετάλλων με ηλεκτρόλυση. Το κάλιο βρίσκεται στη φύση μόνο στη μορφή ιονικών αλάτων του. Με τη μορφή αυτή βρίσκεται διαλυμένο στο θαλασσινό νερό (σε μέση περιεκτικότητα 0,04 %, κατά βάρος), αλλά και σε πολλά ορυκτά. Οι εφαρμογές του στη χημική βιομηχανία (συνήθως) αφορούν τη μεγάλη υδατοδιαλυτότητα των ιόντων του, που βοηθά έτσι, την έμμεση διαλυτοποίηση των λιγότερο (ή και καθόλου) υδατοδιαλυτών τμημάτων χημικών ενώσεων του, με χρήσιμη δραστηριότητα. Το ίδιο το μεταλλικό (στοιχειακό) κάλιο έχει λίγες ειδικές εφαρμογές και στις περισσότερες αντιδράσεις είναι δυνατό να αντικατασταθεί από το (οικονομικότερο) νάτριο.
Το ιόν του καλίου είναι απαραίτητο για τη λειτουργία όλων (των γνωστών) ζωντανών κυττάρων και γι' αυτό είναι παρόν σε όλους τους φυτικούς και ζωικούς ιστούς. Βρίσκεται σε εξαιρετικά μεγάλες συγκεντρώσεις στο εσωτερικό των φυτικών κυττάρων και ιδιαίτερα στα φρούτα. Η σχετικά υψηλότερη συγκέντρωση καλίου σε σύγκριση με αυτήν του νατρίου στα φυτικά μέρη, είχε ως αποτέλεσμα, η πρώτη (ιστορικά) απομόνωση του στοιχείου να γίνει από τη στάχτη φυτικών υλών (απ' όπου προήλθε και η λέξη potash, που ελληνοποιήθηκε σε «ποτάσσα» και αποτέλεσε το αρχικό όνομα του στοιχείου, που διατηρείται ακόμη σε αρκετές γλώσσες, που περιλαμβάνουν και την αγγλική). Η έντονη αγροτική καλλιέργεια απορροφά αρκετά σύντομα μεγάλο ποσοστό από το κάλιο που βρίσκεται φυσιολογικά στο καλλιεργούμενο έδαφος (απαιτώντας περιοδική αγρανάπαυση ή κατάλληλη λίπανση). Γι' αυτό, η βιομηχανία λιπασμάτων απορροφά το 93% της σύγχρονης παγκόσμιας παραγωγής καλίου.
Η φυσιολογική (βιοχημική) λειτουργία του καλίου είναι πολύ διαφορετική από αυτήν του νατρίου. Στα ζώα, ειδικότερα, τα ιόντα νατρίου και καλίου χρησιμοποιούνται διαφορετικά για την παραγωγή ηλεκτρικού δυναμικού στα κύτταρά τους και ιδιαίτερα στα νευρικά κύτταρα. Η έλλειψη καλίου στα ζώα (και στους ανθρώπους) έχει ως συνέπεια νευρολογικές δυσλειτουργίες.
Η σταθερή μορφή του καλίου δημιουργήθηκε σε υπερκαινοφανείς αστέρες, μέσω της διεργασίας r.
Φυσική παρουσία
thumb|left|upright|καλιούχος [[Άστριοι|άστριος.]] Το μεταλλικό (στοιχειακό) κάλιο δεν υπάρχει ελεύθερο στη φύση, γιατί αντιδρά βίαια με το νερό (και άλλες ουσίες που είναι διαδεδομένες σ' αυτήν). Σε διάφορες ενώσεις το κάλιο αποτελεί περίπου το 1,5% κατά μάζα και επομένως το έβδομο (7ο) πιο άφθονο στοιχείο στη λιθόσφαιρα του πλανήτη μας. Καθώς είναι πολύ ηλεκτροθετικό και γι' αυτό πολύ δραστικό στοιχείο, είναι δύσκολο να απομονωθεί από τα ορυκτά του.
Τα κυριότερα ορυκτά του καλίου, από τα οποία μπορεί να ληφθεί καθαρό μέταλλο, είναι ο καρναλλίτης [KMgCl3·6(H2O)], ο συλβίνης (KCl) και ο πολυαλίτης [K2Ca2Mg(SO4)4·2(H2O)].
Ιστορία
Το στοιχειακό κάλιο και τα άλατά του (ως ξεχωριστές ουσίες από τα άλλα άλατα) ήταν άγνωστα στην Ρωμαϊκή Εποχή. Γι' αυτό, το λατινικό όνομα kalium (από το οποίο προήλθε το ελληνικό «κάλιο») δεν είναι κλασσική λατινική λέξη, αλλά νεολατινική. Προήλθε από τη λέξη alkali, που με τη σειρά της από την αραβική القَلْيَه, που προφέρεται αλ-καλιάχ και σημαίνει «φυτική στάχτη». Από την ίδια λέξη προέρχεται και ομόηχος αγγλικός όρος alkali, που εξελληνίστηκε σε «αλκάλιο» ή «αλκαλικός» και χρησιμοποιείται στα αλκαλιμέταλλα, στις αλκαλικές γαίες και ως συνώνυμο του όρου «βάση», αν και στα Μοντέρνα Βασικά Αραβικά ο όρος «φυτική στάχτη» αποδίδεται από τη λέξη بوتاسيوم, που προφέρεται «μπουτάσυουμ». Το «ποτάσσιο», δηλαδή η σχετικά πλούσια σε κάλιο φυτική στάχτη, ήταν ένα μυστικό συστατικό που αναμειγνυόταν με την κοινή στάχτη, μια χρωστική indigo (δηλαδή λουλάκι) και καυτό νερό για να δώσει ένα βαθύ μπλε χρώμα βαφής υφασμάτων από τους εμπόρους της Χάουσας στην Κανώ.
Η αγγλική λέξη για το κάλιο, potassium (εξελληνισμένα ποτάσσιο) προέρχεται από τη λέξη potash (εξελληνισμένα ποτάσσα), αναφέρεται στη μέθοδο με την οποία η ποτάσσα, δηλαδή η φυτική στάχτη, λαμβάνονταν: Ξέπλεναν τη στάχτη (στα αγγλικά ash) από ξύλα ή φύλλα δέντρων και μετά αποξήραναν το διάλυμα σε μια κατσαρόλα (στα αγγλικά pot). Οπότε το συνολικό potash, κυριολεκτικά σήμαινε «στάχτη κατσαρόλας». Η ποτάσσα είναι κυρίως ένα άλας καλίου, γιατί τα φυτικά μέρη περιέχουν λίγο ή καθόλου νάτριο και τα άλλα κύρια μεταλλικά άλατα που περιέχουν, δηλαδή κυρίως το ασβέστιο, έχουν χαμηλή διαλυτότητα στο νερό, με το οποίο ξέπλεναν τη στάχτη. Η ποτάσσα, με την έννοια της ξεπλυμένης και αποξηραμένης φυτικής στάχτης, ήταν γνωστή από την Αρχαιότητα, αλλά δεν ήταν κατανοητό ότι ήταν ένα ριζικά διαφορετικό συστατικό από τα άλατα των άλλων μετάλλων και ιδιαίτερα του νατρίου. Ο διαχωρισμός των δύο στοιχείων, δηλαδή του νατρίου και του καλίου έγινε τελικά γνωστή μόνο μετά την εφαρμογή της ηλεκτρόλυσης τηγμάτων υδροξειδίου του νατρίου και υδροξειδίου του καλίου, από τον Σερ Χάμφρι Ντέιβι, στις αρχές του 19ου αιώνα.