cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύνθετα αγωνίσματα στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ιστορικές αναφορές
Αγώνισμα πεντάθλου υπήρχε και στο πρόγραμμα στίβου των Μεσοολυμπιακών του 1906 στην Αθήνα. Είχε φτιαχτεί ώστε να θυμίζει το αρχαίο πένταθλο, αφού περιλάμβανε τα αγωνίσματα: μήκος άνευ φοράς, ελληνική δισκοβολία, ακοντισμό, δρόμο 192 μέτρων και ελληνορωμαϊκή πάλη. Θα μπορούσε να ονομαστεί και "ελληνικό πένταθλο" και δεν συμπεριλήφθηκε ποτέ σε κανονική Ολυμπιάδα.
Το 1908 στο Λονδίνο δεν διεξήχθη κανένα σύνθετο αγώνισμα αλλά το 1912 στη Στοκχόλμη διεξήχθησαν δύο: πένταθλο και δέκαθλο. Το πένταθλο συνεχίστηκε ως το 1924 ενώ το δέκαθλο διεξάγεται συνεχώς μέχρι σήμερα.
Το πρώτο γυναικείο σύνθετο αγώνισμα ήταν το πένταθλο και μπήκε στους αγώνες του Τόκιο το 1964. Από το 1984 διευρύνθηκε σε έπταθλο.
Αγωνίσματα συνθέτων
Τα αγωνίσματα που έχουν αποτελέσει τα σύνθετα αγωνίσματα των ολυμπιάδων κατά καιρούς ήταν:
Τρίαθλο
Σημείωση: Το αγώνισμα δεν διεξήχθη σε άλλη Ολυμπιάδα.
«Ελληνικό» Πένταθλο
Σημείωση: Το αγώνισμα δεν διεξήχθη σε καμιά κανονική Ολυμπιάδα.
Πένταθλο
Σημειώσεις
Δέκαθλο 1904
Σημειώσεις:
Δέκαθλο
Σημείωση: Το 1912 νικητής ήταν ο Τζιμ Θορπ από τις ΗΠΑ, από τον οποίο το μετάλλιο αφαιρέθηκε επειδή θεωρήθηκε επαγγελματίας. Ο Θορπ αποκαταστάθηκε το 1984.
Πένταθλο
Σημείωση: Το αγώνισμα αντικαταστάθηκε από το έπταθλο.
Πηγές
Σύνθετα
Παρακάρ
Το Παρακάρ (αρμενικά: Փարաքար, παλαιότερα γνωστό ως Σιραμπάντ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Περιλαμβάνοντας, επίσης, τον οικισμό του Ταϊρόβ, το 2009, αριθμούσε 8,681 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Ανοσολογικά δίκτυα
Ανοσολογικά δίκτυα ονομάζονται αυτά που συμμετέχουν ενεργά στην άμυνα του οργανισμού και αποτελούν το βασικό εργαλείο για την λειτουργία του ανοσοποιητικού μας συστήματος. Πρόκειται για ένα από τα πιο πλούσια δίκτυα στον ανθρώπινο οργανισμό στο οποίο συμμετέχουν πολλά στοιχεία και ταυτόχρονα οι συνάψεις που πραγματοποιούνται μεταξύ των συμμετεχόντων είναι πάρα πολλές.
Το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα είναι δυναμικό και βασίζεται σε πολλαπλές κλίμακες. Χρησιμοποιεί ένα πλήθος μορίων, κυττάρων και οργάνων που δρουν συνεργατικά με σκοπό την αποτελεσματική άμυνα του οργανισμού. Για την εύρυθμη λειτουργία και την αποτελεσματική εκτέλεση ποικίλων και κατανεμημένων εργασιών είναι απαραίτητη η ακριβής ανάθεση του ποιος επικοινωνεί με ποιόν και για ποιο σκοπό.
Το ανθρώπινο σώμα εκτίθεται συνεχώς σε πολυάριθμες προκλήσεις που κυμαίνονται από εξωτερικά παθογόνα όπως ιούς έως εσωτερικές απειλές όπως καρκινικά κύτταρα.
Βασικό στοιχείο των ανοσολογικών δικτύων είναι τα ανοσοκύτταρα καθώς και οι αλληλεπιδράσεις που αντιπροσωπεύουν την επικοινωνία μέσω μορίων σηματοδότησης, όπως υποδοχείς στην επιφάνεια των κυττάρων ή εκκρινόμενα μόρια.
Ανοσοκύτταρα
Τα ανοσοκύτταρα αναγνωρίζουν την μόλυνση μέσω μιας μεγάλης ποικιλίας εξωκυτταρικών και ενδοκυτταρικών υποδοχέων. Δημιουργούν ένα περίπλοκο δίκτυο μεταξύ των διαφορετικών τύπων ( πχ μυελοειδή κύτταρα, λεμφοκύτταρα) όπου η κοινή εκτέλεση των εργασιών αλλά και η εξειδικευμένη της κάθε ομάδας αποτελούν κρίσιμες διεργασίες. Οι διάφοροι τύποι ανοσοκυττάρων λαμβάνουν ενδείξεις από διάφορες κατηγορίες υποδοχέων, παράγουν διακριτά μόρια και εξαρτώνται από μεταξύ τους ενδείξεις αλλά και από το μικρο-περιβάλλον του ιστού ώστε να ανταποκριθούν κατάλληλα.
Ανοσολογική απάντηση
Είναι το σύνολο των πολύπλοκων διεργασιών με τις οποίες ο οργανισμός (ξενιστής) αναγνωρίζει και αντιμετωπίζει τους εισβάλοντες μικροοργανισμούς. Ξεκινά όταν το ανοσιακό σύστημα έλθει σε επαφή με το αντιγόνο. Η φύση και το μέγεθος της ανοσολογικής απόκρισης του ξενιστή ελέγχονται από εκτεταμένες δυναμικές μοριακές και κυτταρικές αλληλεπιδράσεις εντός και μεταξύ ξενιστή και παθογόνου, οι οποίες μπορούν να αναπαρασταθούν από πολλούς τύπους δικτύων.
Τύποι ανοσίας
Η άμυνα του ανθρώπινου οργανισμού βασίζεται σε δύο τύπους ανοσίας, τη φυσική (μη ειδική ανοσία) και την επίκτητη (ειδική ανοσία).
Η φυσική ανοσία αντιστοιχεί σε αμυντικούς μηχανισμούς που υπάρχουν ήδη από τη γέννηση, περιλαμβάνει ανατομικούς (λ.χ. δέρμα), χημικούς φραγμούς, φαγοκύτταρα και συμπλήρωμα. Οι μηχανισμοί αυτοί βρίσκονται συνεχώς σε λειτουργία και αντιδρούν ταχύτατα και άμεσα αναγνωρίζοντας ποικιλίες κοινών μοριακών -δυνητικά παθογόνων- δομών και αποκρίνονται είτε με κατά μέτωπο επίθεση άμεσα ή μέσω σύνθεσης, κυτταροκινών, χημειοκινών κ.α., μεσολαβητών της φλεγμονής που επηρεάζουν το μικρο-περιβάλλον στο χώρο δράσης της ανοσίας και οργανώνουν συνθήκες φλεγμονώδους απόκρισης.
Η φυσική ανοσία κινητοποιεί φαγοκυτταρικούς μηχανισμούς και ενεργοποιεί το συμπλήρωμα, χωρίς να απαιτείται προηγούμενη έκθεση στο συγκεκριμένο μικροοργανισμό. Δρα έναντι όλων των μικροβίων με τον ίδιο τρόπο. Επιπλέον, η φυσική ανοσία δεν έχει μνήμη – δηλ. δεν μπορεί να ανακαλέσει προηγούμενη επαφή με μία ξένη ουσία. Σημαντική δράση της είναι ότι παρέχει τη βιολογική πληροφορία δηλαδή το "σήμα κινδύνου" ώστε η επίκτητη ανοσία να αναπτύξει απόκριση προσαρμοσμένη πλέον ειδικά στο αντιγόνο. Τα κύτταρα της φυσικής ανοσίας πυροδοτούν ενδοκυττάριες οδούς σηματοδότησης, που οδηγούν στην ενεργοποίηση μεταγραφικών παραγόντων με αποτέλεσμα την παραγωγή των μεσολαβητών της φλεγμονής, την έκφραση συνδιεγερτικών μορίων και την κινητοποίηση της ειδικής ανοσιακής απόκρισης.
Επιπρόσθετα στη μη ειδική ανοσία περιλαμβάνονται μαστοκύτταρα, βασεόφιλα,φαγοκύτταρα (κυρίως ουδετερόφιλα και μακροφάγα). Η αναγνώριση των μικροοργανισμών γίνεται μέσω χαρακτηριστικών μορίων (pathogen-associated molecular patterns PAMPs) στην επιφάνεια των μικροβίων και μέσω υποδοχέων (pattern-recognition receptors – PRRs) στα κύτταρα.
Η επίκτητη ανοσία σχετίζεται με μηχανισμούς άμυνας που προϋποθέτουν ειδική αναγνώριση ενός μικροβίου που έχει ήδη παραβιάσει τους αμυντικούς μηχανισμούς της φυσικής ανοσίας. Αντίθετα με τη φυσική, η ειδική ανοσία αντιδρά αργότερα. Το βασικό χαρακτηριστικό της επίκτητης ανοσίας είναι η ειδικότητα για τα αντιγόνα και η ανάπτυξη της ανοσιακής μνήμης. Η έναρξη της ειδικής ανοσιακής απάντησης γίνεται με την παρουσίαση του ξένου παθογόνου (αντιγόνου) από τα αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα (APC) στα Τ λεμφοκύτταρα.
Κύρια στοιχεία της είναι τα λεμφοκύτταρα και ειδικότερα τα Τ και Β, τα οποία προέρχονται από το μυελό, τα Τ ωριμάζουν στον θύμο αδένα και τα Β στον μυελό των οστών. Κατά τη διαδικασία της ωρίμανσης, παράγονται και υποομάδες των αρχικών κυττάρων, όπως τα βοηθητικά Τ κύτταρα (CD4+ T cells) και τα κυτταροτοξικά Τ κύτταρα (CD8+ T cells). Tα Τ και Β κύτταρα φέρουν υποδοχείς (Τ-cell receptors TCR και B-cell receptors BCR). Οι παραπάνω υποδοχείς μαζί και του MHC βοηθούν στην εξειδικευμένη απάντηση της επίκτητης ανοσίας.
Υπάρχουν δυο τύποι επίκτητης ανοσίας: H χυμική (μέσω των Β κυττάρων) στην οποία μεσολαβούν πρωτεΐνες – αντισώματα που παράγονται από τα Β-λεμφοκύτταρα. Στοχεύει σε παθογόνα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο αίμα η βλεννογόνους. Τα αντισώματα εκκρίνονται στην κυκλοφορία και στα υγρά των βλεννογόνων, ωστόσο δεν μπορούν να αναγνωρίσουν μικροοργανισμούς στο ενδοκυττάριο περιβάλλον.
Κυτταρική ανοσία (μέσω κυτταροτοξικών Τ κυττάρων)  Τ λεμφοκύτταρα δρουν στο εσωτερικό περιβάλλον των κυττάρων όπου ορισμένα ενεργοποιούν τα φαγοκύτταρα ενώ άλλα εντοπίζουν προσβεβλημένα από μικροοργανισμούς κύτταρα ή κύτταρα που έχουν γίνει κακοήθη.
Και στις δύο περιπτώσεις κεντρικό ρόλο έχουν τα βοηθητικά Τ κύτταρα (helper T cell) που μέσω των ουσιών που εκκρίνουν, σχηματοποιούν την όλη απάντηση. Δυο υπότυποι των κυττάρων (Τh1, Th2) που καθοδηγούν την ειδική ανοσιακή απάντηση είτε στο κυτταρικό της προφίλ (Th1) είτε στη χυμική μορφή (Th2). Απαραίτητα είναι τα ρυθμιστικά Τ κύτταρα ώστε η ανοσιακή απάντηση να μην βλάπτει τους ίδιους ιστούς.
Β λεμφοκύτταρα
·      Προέρχονται από λεμφικά κύτταρα του ήπατος και του μυελού των οστών
·      Ορισμένα εξελίσσονται σε Β κύτταρα μνήμης
·      Συμμετέχουν στη χυμική ανοσολογική απάντηση
Τ λεμφοκύτταρα
·       Αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα, αναγνωρίζουν και φαγοκυτταρώνουν αντιγόνα
·       Τα διασπούν σε αντιγονικά πεπτιδικά θραύσματα
·       Τα προσδένουν σε μόρια του MHC και εκτίθενται
·       Αναγνωρίζουν το αντιγόνο όταν παρουσιάζεται από μόρια MHC
Σηματοδοτικά δίκτυα
Σηματοδοτικά είναι τα δίκτυα εκείνα που περιγράφουν διεργασίες κυτταρικής σηματοδότητης (cell signaling), μέσω της ενεργοποίησης/καταστολής πρωτεϊνών/ενζύμων. Η λειτουργία δηλαδή, που σχετίζεται με τη μετάδοση πληροφορίας μέσω μοριακών σημάτων. Η σηματοδοτική επικοινωνία δεν είναι γραμμική, καθώς το κάθε σήμα που λαμβάνεται από ένα κύτταρο δεν διεγείρει μια απλή γραμμική αλληλουχία βιοχημικών αντιδράσεων, αλλά ενεργοποιεί ένα μεγάλο τμήμα του πρωτεϊνικού δικτύου επεξεργασίας δεδομένων. Τα κύτταρα επικοινωνούν μεταξύ τους με σήματα, τα οποία μπορεί να έχουν ιδιωτικό χαρακτήρα, δηλαδή να απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο κύτταρο ή μπορεί να έχουν δημόσιο χαρακτήρα, δηλαδή να απευθύνονται σε ένα σύνολο κυττάρων. Το κάθε μονοπάτι σηματοδότησης σε ένα κύτταρο, ρυθμίζεται από τους βρόχους ανάδρασης οι οποίοι καθορίζουν την ένταση και τη διάρκεια της σηματοδότησης. Διαφορετικά μονοπάτια σηματοδότησης μπορούν να αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους αλληλορυθμίζοντας την ενεργότητά του. Οι πολλές διασυνδέσεις μεταξύ μονοπατιών οδηγούν στο σχηματισμό πολύπλοκων δικτυών σηματοδότησης. Η επικοινωνία μέσω σηματοδοτικών μορίων που εκκρίνονται από τα κύτταρα, έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά ανάλογα με την απόσταση δράσης (δηλαδή την εμβέλεια μεταφοράς του σήματος). Έτσι, η σηματοδότηση μπορεί να ταξινομηθεί σε 4 τρόπους διακυτταρικής επικοινωνίας :
1. Ενδοκρινής σηματοδότηση, στην οποία ειδικά ενδοκρινή κύτταρα εκκρίνουν ορμόνες που μεταφέρονται μέσω του αίματος και κατανέμονται σε μεγάλο μέρος του σώματος για να επηρεάσουν τα κύτταρα-στόχους.
2. Παρακρινής σηματοδότηση, στην οποία τα κύτταρα εκκρίνουν τοπικούς χημικούς μεσολαβητές που προσλαμβάνονται ταχύτατα και μετά καταστρέφονται ή ακινητοποιούνται. Ένα κύτταρο απελευθερώνει ένα μόριο που δρα σε κύτταρα στόχους.
3. Αυτοκρινής σηματοδότηση: Στην αυτοκρινή σηματοδότηση κύτταρα του ίδιου τύπου επικοινωνούν μεταξύ τους. Το σήμα παράγεται από το σηματοδοτικό κύτταρο (signaling cell) και συνδέεται στους μεμβρανικούς υποδοχείς των γειτονικών ιδίου τύπου κυττάρων, αλλά και στο ίδιο το σηματοδοτικό κύτταρο.
4. Σηματοδότηση μέσω επαφής: Τα κύτταρα τα οποία βρίσκονται σε άμεση επαφή επικοινωνούν μεταξύ τους με δύο τρόπους, είτε μέσω σύνδεσης των πρωτεϊνών της πλασματικής τους μεμβράνης, είτε μέσω χασμοσυνδέσμων.
Η ενδοκρινής, η παρακρινής  και η αυτοκρινής σηματοδότηση, αποτελούν έμμεσο τρόπο δια-κυτταρικής επικοινωνίας, ενώ η σηματοδότηση μέσω επαφής αποτελεί άμεσο τρόπο δια-κυτταρικής επικοινωνίας. Ο όρος σηματοδοτική πορεία (signaling pathway) χρησιμοποιείται για την περιγραφή των ενδοκυττάριων βιοχημικών αντιδράσεων που ενεργοποιούνται από τους υποδοχείς. Η σηματοδοτική αυτή πορεία αποτελείται από τις παρακάτω ενότητες:
Σήμα → Υποδοχέας → Τελεστής → Καταρράκτης Ενδοκυττάριων Σημάτων → Ενίσχυση Σήματος → Τελικά Προϊόντα → Απόκριση→ Προσαρμογή / Απευαισθητοποίηση.
Οι κύριες κατηγορίες πρωτεϊνών που παίζουν ρόλο στη σηματοδότηση της ανοσίας, είναι τρεις :
Α) οι ανιχνευτές (detectors) – π.χ. υποδοχείς toll-like.
Β) οι τελεστές (effectors) – που βλάπτουν ή εξουδετερώνουν αμέσως τα παράσιτα και
Γ) οι σηματοδότες (signalers) – που μεταβιβάζουν την πληροφορία από τους ανιχνευτές στους τελεστές, π.χ. οι κυτοκίνες.
Αυτοί οι τρεις τύποι πρωτεϊνών μαζί, σχηματίζουν ένα σύνθετο δίκτυο αλληλεπίδρασης. Κάθε κόμβος σε αυτό το δίκτυο είναι πρωτεΐνες και οι ακμές είναι οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους.
Τα κύτταρα της φυσικής ανοσίας αναγνωρίζουν τα εξωκυττάρια παθογόνα ή τα κύτταρα του ξενιστή που έχουν μολυνθεί από ενδοκυττάρια παθογόνα με τρεις τρόπους :
1. Μέσω των υποδοχέων αναγνώρισης δομικών προτύπων των παθογόνων (PRRs).
2. Μέσω της ανίχνευσης σημάτων κινδύνου από τη βλάβη των ιστών ή το stress της λοίμωξης.
3. Μέσω ανίχνευσης κυττάρων του ξενιστή τα οποία λόγω του ότι είναι μολυσμένα, έχουν απωλέσει ορισμένα από τα χαρακτηριστικά τους.
Υποδοχείς αναγνώρισης δομικών προτύπων των παθογόνων (PRRs)
Ο βασικός μηχανισμός αναγνώρισης των παθογόνων από το σύστημα της φυσικής ανοσίας είναι μέσω των PRRs. Οι υποδοχείς αυτοί αναγνωρίζουν μοριακούς σχηματισμούς οι οποίοι υπάρχουν μόνο στα κύτταρα των παθογόνων και όχι στα κύτταρα του ξενιστή. Οι PRRs είναι μια μεγάλη κατηγορία υποδοχέων που περιλαμβάνει διάφορες κατηγορίες μορίων.
·  PRRs που αναγνωρίζουν δομές της βακτηριακής επιφάνειας βρίσκονται συνήθως στην κυτταρική μεμβράνη ενώ,
·  PRRs που αναγνωρίζουν πυρηνικά οξέα βρίσκονται στα ενδοσώματα,
·  Τέλος, υπάρχουν κυτταροπλασματικοί PRRs οι οποίοι αναγνωρίζουν συχνές δομές των ιών ή των βακτηρίων που έχουν φαγοκυτταρωθεί. Αυτές οι δομές είναι τα λεγόμενα PAMPs ιών ή ενδοκυττάριων βακτηρίων.
Υπάρχουν 4 τύποι PRRs :
1.     TLRs -> (Toll-like receptors) που αναγνωρίζουν ενδοκυτταρικά βακτήρια
2.     NLRs -> (Nucleotide binding receptors) που αναγνωρίζουν εξωκυτταρικά βακτήρια
3.     CLRs -> (C-type lectin receptors)
4.     RLRs -> (Retinoic acid-inducible gene I-like receptors) που ανιχνεύουν το ιικό RNA που παράγεται εντός ενός κυττάρου.
Στο ανοσοποιητικό σύστημα, υπάρχουν ομάδες μονοκλωνικών αντισωμάτων, που αναγνωρίζουν αντιγονικούς δείκτες επιφανείας, χαρακτηριστικούς για συγκεκριμένους κυτταρικούς πληθυσμούς. Οι ομάδες αυτές ονομάζονται Cluster of differentiation/designation ή αλλιώς CD. Τα αντιγόνα CD, προάγουν τη μεσοκυττάρια αλληλεπίδραση, προσκόλληση και σηματοδότηση που οδηγεί σε κυτταρική ενεργοποίηση. Οι TCRs είναι υποδοχείς στα Τ λεμφοκύτταρα που αποτελούνται από δύο πεπτιδικές αλυσίδες και αναγνωρίζουν πεπτιδικά αντιγόνα. Για τη σταθεροποίηση του συμπλέγματος TCR-MHC-πεπτιδίου, είναι απαραίτητη η παρουσία ενός επιπλέον μορίου «συνυποδοχέας» το οποίο είναι το CD4 ή το CD8. Οι CD4 είναι συνυποδοχείς που χαρακτηρίζουν τα Τ-βοηθητικά λεμφοκύτταρα και οι CD8 είναι συνυποδοχείς που χαρακτηρίζουν τα Τ- κυτταροτοξικά λεμφοκύτταρα.
Ο TCR για να είναι λειτουργικός, πρέπει να συνοδεύεται και από άλλα μόρια όπως το μόριο CD3 το οποίο συμβάλει στη λειτουργία της ενδοκυττάριας μετάδοσης του σήματος.
Το μείζον σύμπλεγμα ιστοσυμβατότητας  - MHC
Οι TCR, μαζί με το γειτονικό υποδοχέα CD3, συνδέονται με τα αντιγόνα που βρίσκονται πάνω στην επιφάνεια άλλων λεμφοκυττάρων (αντιγονοπαρουσιαστικά - APC και κυττάρων στόχων). Για να συνδεθούν οι TCR με τα αντιγόνα, θα πρέπει τα αντιγόνα να είναι συνδεμένα με ειδικούς υποδοχείς (μεμβρανικούς) που ονομάζονται αντιγόνα του μείζονος συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας MHC. Τα MHC (ή αλλιώς HLA) είναι γλυκοπρωτεΐνες κυτταρικής μεμβράνης  και η παραγωγή τους διεγείρεται από την ιντερφερόνη γ (INFγ). Αναγνωρίζουν και ξεχωρίζουν τα μόρια του ίδιου του οργανισμού από τα ξένα μόρια. Τα MHC Ι βρίσκονται σε όλα τα εμπύρηνα κύτταρα του οργανισμού και ενώνονται με ενδογενή αντιγόνα. Ενώ, τα MHC ΙΙ ενώνονται με τα εξωγενή αντιγόνα και εκφράζονται σε ορισμένες ομάδες κυττάρων όπως τα APC, τα B-λεμφοκύτταρα, τα ενεργοποιημένα T-λεμφοκύτταρα και τα επιθηλιακά κύτταρα του θύμου αδένα.
Ρύθμιση
Η ανοσολογική απάντηση είναι μία αυστηρά ρυθμιζόμενη διαδικασία, ένα ομοιοστατικό σύστημα που πρέπει να αποτρέψει την ανεπαρκή ανοσία και παράλληλα να καταστείλει τις υπερβολικές αντιδράσεις. Η έκταση και η διάρκεια της επηρεάζεται από την ποσότητα του αντιγόνου και την κινητική. Ωστόσο από πολλούς θεωρείται πως η ανοσολογική απόκριση δεν προκαλείται άμεσα από το αντιγόνο αλλά έμμεσα μέσω διεγερτικών και ανασταλτικών σημάτων που συμβάλλουν στην ρύθμιση της .Η θετική ρύθμιση ενεργοποιεί ή αυξάνει τον ρυθμό και την έκταση της ανοσολογικής απόκρισης, ενώ η αρνητική ρύθμιση σταματά, παρεμποδίζει ή μειώνει την ανοσολογική απόκριση έπειτα από τα αντίστοιχα ερεθίσματα του ανοσοποιητικού συστήματος. Όπως είναι λοιπόν φανερό, το ανοσοποιητικό σύστημα εμπεριέχει τεράστιο αριθμό ρυθμιστικών δικτύων τα οποία πολλές φορές αλληλοεπιδρουν μεταξύ τους.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα ρυθμιστικών δικτύων αναφέρονται στην συνέχεια.
1. Ρύθμιση της C3 κονβερτάσης του συμπληρωματικού συστήματος
Μετά από τους επιθηλιακούς φραγμούς και τις αντιμικροβιακές άμυνες του οργανισμού τα αντιγόνα έρχονται αντιμέτωπα με ένα πολύ σημαντικό μέρος της έμφυτης ανοσίας το συμπληρωματικό σύστημα. Πρόκειται είναι ένα σύνολο πρωτεϊνών που βρίσκονται στο αίμα και στα υπόλοιπα υγρά του σώματος. To κυρίαρχο στάδιο στην ενεργοποίηση του συμπληρώματος είναι η πρόσδεση του ενζύμου C3 κονβερτάση στην επιφάνεια του παθογόνου. Επομένως η έκταση της ενεργοποίησης του συμπληρώματος καθορίζεται σημαντικά από την σταθερότητα της C3 κονβερτάσης, η οποία ελέγχεται από θετικά και αρνητικά ρυθμιστικές πρωτεΐνες.
Η προπερδίνη δρα σαν θετικός ρυθμιστικός παράγοντας, σταθεροποιώντας το C3 σε ‘’ξένες’’ για το κύτταρο επιφάνειες, επιτυγχάνοντας την καταστροφή των παθογόνων.
Ωστόσο, οι άνθρωποι και τα θηλαστικά  έχουν αναπτύξει ποικίλες πλασματικές και μεμβρανικές  ανασταλτικές πρωτεΐνες (αρνητικά ρυθμιστικές πρωτεΐνες)  που προστατεύουν τα κύτταρα του ξενιστή από τα ανεπιθύμητα αποτελέσματα της ενεργοποίησης του συμπληρώματος στην επιφάνειά τους. Είτε αποτρέπουν τον σχηματισμό της κονβερτάσης είτε ενισχύουν την διάστασή της.
Επίσης οι μηχανισμοί προστασίας του ξενιστή από τα συστατικά του συμπληρώματος μπορεί να διαχωριστούν σε παθητικούς και ενεργητικούς:
2. Ρύθμιση της έκφρασης των μορίων ΜΗC
Ποικίλες κυτταροκίνες ρυθμίζουν την έκφραση των μορίων MHC. Oι ιντερφερόνες και ο παράγοντας νέκρωσης όγκων έχει δειχθεί πως αυξάνει την έκφραση των μορίων MHC τάξης Ι στα κύτταρα. Άλλες κυτταροκίνες επηρεάζουν την έκφραση των μορίων MHC  μόνο σε συγκεκριμένους κυτταρικούς τύπους.
Αντίθετα, η έκφραση των μορίων MHC στην επιφάνεια του κυττάρου μειώνεται από μόλυνση με συγκεκριμένους ιούς συμπεριλαμβανομένων του ανθρώπινου κυτταρομεγαλοιού (CMV) της ηπατίτιδας Β (HBV) και του αδενοϊού 12 (Ad 12).
Μειωμένη έκφραση των μορίων ΜΗC τάξης Ι προφανώς υποβοηθά τους ιούς να διαφεύγουν από τις ανοσολογικές αποκρίσεις, μειώνοντας την πιθανότητα τα μολυσμένα με τον ιό κύτταρα να εκθέσουν συμπλέγματα MHC-ιικού πεπτιδίου και συνεπώς να γίνουν και συνεπώς να γίνουν στόχοι καταστροφής από τα κυτταροτοξικά Τ κύτταρα.
3. Διασταυρούμενη ρύθμιση Τ βοηθητικών κυττάρων μέσω της παραγωγής κυτταροκίνων
Μόλις λοιπόν αναγνωριστεί από τα ΤΗ1 κύτταρα το αντιγόνο στο κύτταρο στόχο  μέσω ενός θετικού βρόγχου ανατροφοδότησης, ενισχύεται η διαφοροποίηση περισσότερων ΤΗ1 κυττάρων.
Η ρύθμιση επομένως των τελεστών του ανοσοποιητικού συστήματος μπορεί να οφείλεται εν μέρη στη διασταυρούμενη ρύθμιση διαφορετικών υποσυνόλων των Τ κυττάρων.
Κυτταρική Διαφοροποίηση
Η ανοσολογία αποτελεί ένα περίπλοκο και πληθωρικό δίκτυο διασυνδεόμενων κυττάρων. Μία πρώτη απλοποίηση θα αποτελέσει ο διαχωρισμός των βασικών ανοσολογικών κυτταρικών με τις μεταξύ τους συνδέσεις και αλληλεπιδράσεις που είναι πολυποίκιλες. Σε έναν δεύτερο διαχωρισμό θα αναλυθεί η κυτταρική διαφοροποίηση στην ανοσολογία σε 2 μεγάλες κατηγορίες, σε αυτή των κυττάρων φυσικής ανοσολογικής απόκρισης και σε αυτή των κυττάρων επίκτητης ανοσολογικής απόκρισης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανοσολογία
Πιερότος (Κομέντια ντελ άρτε)
μικρογραφία|414x414εσ|Ο Πιερότος, πίνακας του [[Αντουάν Βαττώ, 1718-19, Λούβρο]] Ο Πιερότος είναι ένας από τους βασικούς χαρακτήρες της παντομίμας και της παλιάς ιταλικής Κομέντια ντελ άρτε. Η προέλευσή του είναι από τον Πεντρολίνο, θεατρικό χαρακτήρα που από τα τέλη του 16ου αιώνα ερμηνεύονταν από τους ιταλικούς θιάσους ηθοποιών που έπαιζαν στο Παρίσι, γνωστοί ως Κομεντί Ιταλιέν. Το όνομά του Πιερότου είναι υποκοριστικό του Πιέρ.
Ο χαρακτήρας του στη σύγχρονη λαϊκή κουλτούρα - στην ποίηση, τη μυθοπλασία και τις εικαστικές τέχνες, καθώς και σε έργα για το θέατρο, την οθόνη και τη μουσική σκηνή - είναι αυτός του λυπημένου κλόουν, που βασανίζεται από έρωτα για την Κολομπίνα, που συνήθως του ραγίζει την καρδιά και τον εγκαταλείπει για τον Αρλεκίνο. Παραδοσιακά, ενσάρκωνε τον αφελή, τίμιο υπηρέτη που πάντα βρίσκεται σε δύσκολη θέση εξαιτίας της τιμιότητας και της ειλικρίνειάς του.
Ο Πιερότος παρουσιάζεται χωρίς μάσκα, με λευκό πρόσωπο, φορά μια χαλαρή λευκή μπλούζα με μεγάλα κουμπιά και φαρδιά λευκά παντελόνια. Μερικές φορές εμφανίζεται με ένα περιλαίμιο και καπέλο, συνήθως με στενή στεφάνη και φαρδύ στρογγυλό χείλος, πιο σπάνια με κωνικό σχήμα. Πολύ συχνά, δεν φοράει ούτε κολάρο ούτε καπέλο, μόνο ένα μαύρο σκούφο. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό του Πιερότου είναι η αφέλειά του: θεωρείται ανόητος, συχνά γίνεται στόχος για φάρσες, αλλά παρ 'όλα αυτά όλοι τον εμπιστεύονται. αριστερά|μικρογραφία|314x314εσ|Πιερότος και Αρλεκίνος, πίνακας του [[Πωλ Σεζάν, 1888, Μουσείο Πούσκιν]] Κατά τους δύο πρώτους αιώνες της ιστορίας του ο Πιερότος επικράτησε στην ευρωπαϊκή σκηνή ως απλοϊκός, αλαφροΐσκιωτος και αλλοπαρμένος. Σταδιακά, τα πρώτα σημάδια μιας συμπαθητικής στάσης απέναντι στον χαρακτήρα εμφανίστηκαν σε έργα και πίνακες ζωγραφικής, όπως στον Πιερότο του Αντουάν Βαττώ. Αυτή η στάση συνεχίστηκε τον 19ο αιώνα, καθώς οι Ρομαντικοί οικειοποιήθηκαν τη μορφή ως δική τους. Για τους Ζυλ Ζανέν και Τεοφίλ Γκωτιέ, ο Πιερότος δεν ήταν ανόητος αλλά ενσάρκωση του μετα-επαναστατικού ανθρώπου, που αγωνίζονταν, μερικές φορές τραγικά, να εξασφαλίσει θέση στον αστικό κόσμο. Και τα επόμενα καλλιτεχνικά και πολιτιστικά κινήματα τον βρήκαν εξίσου επιδεκτικό στο σκοπό τους: οι Παρακμιακοί τον μετέτρεψαν, όπως και οι ίδιοι, σε έναν απογοητευμένο μαθητή του Σοπενχάουερ, έναν εχθρό της γυναίκας και του ιδεαλισμού. Οι Συμβολιστές τον είδαν ως μοναχικό συνοδοιπόρο, σταυρωμένο στο Σταυρό της ψυχολογικής του ευαισθησίας, με μοναδικό φίλο του το μακρινό φεγγάρι. Οι Μοντερνιστές επίσης τον ενστερνίστηκαν.
Όταν το 1697, το ιταλικό θέατρο απαγορεύτηκε στο Παρίσι, ο ρόλος του Πιερότου ερμηνεύτηκε με μεγάλη απήχηση από πολλούς Γάλλους ηθοποιούς. Τον 19o αιώνα, ο περίφημος Γάλλος μίμος Ντεμπυρώ τον μεταμόρφωσε σε ένα νέο, ρομαντικό ήρωα και ερμήνευσε παντομίμες με μεγάλη επιτυχία.
Εν ολίγοις, ο Πιερότος έγινε το εναλλακτικό εγώ του καλλιτέχνη, ειδικά του περίφημου αποξενωμένου καλλιτέχνη του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, με τη φυσική του αφέλεια, το λευκό του πρόσωπο και το κοστούμι, που υποδηλώνει όχι μόνο την αθωότητα αλλά και την ωχρότητα των νεκρών. Η μορφή του λυπημένου κλόουν επηρέασε τη μουσική και τη ζωγραφική στη δημιουργία ενός χαρακτήρα γεμάτου νοσταλγία και μυστήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομέντια ντελ άρτε Κατηγορία:Ιστορία του θεάτρου
Δαβίδ του Ντονατέλλο
Το χάλκινο άγαλμα του Δαβίδ που δημιούργησε ο Ντονατέλλο γύρω στα 1440, είναι γνωστό ως το πρώτο χάλκινο άγαλμα της Αναγέννησης στο οποίο η μορφή δεν υποστηριζόταν, καθώς και το πρώτο όρθιο γυμνό μετά την αρχαιότητα. Προκάλεσε αίσθηση όταν πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό, καθώς παρουσίαζε έναν γυμνό νέο άντρα. Η σύνθεση απεικονίζει το νεαρό Δαβίδ, που χαμογελά αινιγματικά και πατά το κεφάλι του γίγαντα Γολιάθ, που μόλις έχει σκοτώσει. Ο νέος είναι γυμνός, εκτός από ένα κράνος με φύλλα δάφνης και μπότες, και κρατά το τεράστιο σπαθί του Γολιάθ.
Η ακριβής ημερομηνία δημιουργίας είναι άγνωστη και αντικείμενο διαφωνιών, και οι εκτιμήσεις ποικίλλουν ανάμεσα στα 1430 και -πιο συχνά- τα 1440. Ο Ντονατέλλο είχε φιλοτεχνήσει κι άλλο ένα άγαλμα του Δαβίδ στα 1409, όμως αυτό απεικόνιζε έναν καλοντυμένο βασιλιά που κρατούσε τη σφεντόνα του, έχοντας μόλις σκοτώσει τον Γολιάθ, το κεφάλι του οποίου κειτόταν στα πόδια του. Η εύθραστη και θηλυπρεπής μορφή του Δαβίδ στη νεότερη δημιουργία, που έρχεται σε ισχυρή αντίθεση με το μεγάλο σπαθί που κρατά, δείχνει ότι ο Δαβίδ δεν νίκησε το Γολιάθ με τη φυσική του δύναμη, αλλά με τη θέληση του θεού. Η γύμνια του ενισχύει την ιδέα της παρουσίας του θεού, καθώς έρχεται σε αντίθεση με την αρματωσιά του γίγαντα. Το γεγονός ότι ο Δαβίδ στέκεται με την πλάτη στο Γολιάθ, δείχνει ότι ο δεύτερος δεν αποτέλεσε απειλή.
Πρόσφατα αμφισβητήθηκε η απόδοση του θέματος του έργου στη μάχη μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ, και υποστηρίχθηκε ότι ίσως αφορά την αρχαία μυθολογία, με το κράνος του ήρωα να παραπέμπει στον αρχαίο θεό Ερμή, κι έτσι μερικές φορές το άγαλμα αναφέρεται σαν Δαβίδ-Ερμής. Αν η μορφή όντως αντιπροσωπεύει τον μυθικό θεό Ερμή, ο νικημένος γίγαντας πρέπει να είναι ο Άργος Πανόπτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυπτά του Ντονατέλλο Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής γλυπτικής Κατηγορία:Ιταλικά γλυπτά
Αλέξανδρος Ιανναίος
Ο Αλέξανδρος Ιανναίος ήταν ο δεύτερος κατά σειρά Ασμοναίος βασιλιάς (103-76 π.Χ.).
Η ανάρρηση στην εξουσία
Τον Αριστόβουλο διαδέχθηκε στην εξουσία ένας από τους αδελφούς του ο Αλέξανδρος Ιανναίος, Tον Αλέξανδρο Ιανναίο είχε αποφυλακίσει η Αλεξάνδρα Σαλώμη, σύζυγος του αδελφού του και μελλοντική δική του σύζυγος. Ο Αλέξανδρος Ιανναίος εκτός από αρχιερέας, ανακηρύχθηκε επίσης βασιλιάς.
Επιθετική δραστηριότητα του Αλέξανδρου Ιανναίου
Το 103 π.Χ. ο Αλέξανδρος Ιανναίος επιτέθηκε στην Πτολεμαΐδα. Οι κάτοικοι της πόλης ζήτησαν την βοήθεια του συμβασιλέα της Αιγύπτου και κατόχου της Κύπρου Πτολεμαίου Λαθύρου ο οποίος έσπευσε από την νήσο για να τους βοηθήσει με 30.000 άνδρες. Όταν όμως οι κάτοικοι άλλαξαν γνώμη τότε ο Λάθυρος αντί να βοηθήσει τους κατοίκους της Γάζας και τον δυνάστη Ζώιλο κύριο της πόλης Δώρας και της πόλης του Στράτωνος Πύργου, που πιέζονταν επίσης από τον Ιουδαίο βασιλιά, συμμάχησε με τον Αλέξανδρο Ιανναίο, εξουδετέρωσε τον Ζώιλο και κατέλαβε προς όφελος των Ιουδαίων την Γάζα.
Εμπλοκή του Αλέξανδρου Ιανναίου στις διαμάχες των Πτολεμαίων
Κατόπιν κατέλαβε για λογαριασμό του την Πτολεμαΐδα, την Γάζα και ένα μεγάλο μέρος της Ιουδαίας.
Αμέσως οι αντίπαλοι του συνασπίστηκαν εναντίον του. Η Κλεοπάτρα Γ' συμφιλιώθηκε με τον γιο της συμβασιλέα της Αιγύπτου Πτολεμαίο Αλέξανδρο και τον έστειλε με στόλο στην Φοινίκη. Η ίδια με πεζικές δυνάμεις υπό τους Ιουδαίους στρατηγούς Χελκία και Ανανία εισέβαλε στην Κοίλη Συρία. Στον συνασπισμό συμμετείχαν ο Γρυπός και ο Αλέξανδρος Ιανναίος. Ο Λάθυρος επιχείρησε να εισβάλει στην Αίγυπτο ηττήθηκε όμως στο Πηλούσιο και υποχώρησε στην Γάζα. Το επόμενο έτος (άνοιξη 102 π.Χ.) αποσύρθηκε στην Κύπρο.
Η Κλεοπάτρα Γ' κατέλαβε την Πτολεμαΐδα. Έπειτα σκέφτηκε να καταλάβει την Κοίλη Συρία και να στραφεί εναντίον του Αλέξανδρου Ιανναίου. Ο Ανανίας όμως την μετέπεισε και αυτή αποσύρθηκε το ίδιο έτος στην Αίγυπτο.
Νέες επιχειρήσεις του Αλέξανδρου Ιανναίου
Έτσι ο Αλέξανδρος Ιανναίος μην έχοντας αντιπάλους επιτέθηκε στα Γάδαρα και στο οχυρό του Αμαθούντα που κατείχε ένας δυνάστης που ονομάζονταν Θεόδωρος με επιτυχία. Ενώ αποχωρούσε όμως ο Θεόδωρος του επιτέθηκε αιφνιδιαστικά και του επέφερε βαριά ήττα. Συνήλθε όμως γρήγορα και επιτέθηκε ξανά καταλαμβάνοντας την Ραφία και την Ανθηδόνα και πολιορκώντας την Γάζα (102 π.Χ.). Ο επικεφαλής της άμυνας της πόλης στρατηγός Απολλόδοτος πραγματοποίησε νυκτερινή επίθεση στο στρατόπεδο των Ιουδαίων με 2.000 μισθοφόρους και 10.000 πολίτες. Οι Ιουδαίοι υποχώρησαν καθώς πίστεψαν ότι αντιμετωπίζουν τον Λάθυρο που είχε επιστρέψει στην περιοχή. Όταν όμως ξημέρωσε κατάλαβαν το λάθος τους αντεπιτέθηκαν και σκότωσαν 1.000 από τους αντιπάλους τους. Οι πολίτες της Γάζας όμως δεν πτοήθηκαν. Ο βασιλιάς των Ναβαταίων Αράβων τους υποσχέθηκε ότι θα σπεύσει να τους βοηθήσει. Πριν συμβεί όμως αυτό ο Λυσίμαχος αδελφός του Απολλόδοτου τον δολοφόνησε και παρέδωσε στον Αλέξανδρο Ιανναίο την πόλη. Ο ίδιος αποχώρησε μαζί με τους μισθοφόρους.
Αποδοκιμασία από το πλήθος
Ύστερα από αυτές τις επιτυχίες του ο Αλέξανδρος Ιανναίος αντιμετώπισε την πρώτη εσωτερική κρίση καθώς προβάλλονταν απροκάλυπτα ενώπιον του πλήθους ως ελληνιστικός μονάρχης. Σε κάποια θρησκευτική γιορτή (της Σκηνοπηγίας ) ενώ πήγαινε να εκτελέσει τα καθήκοντα του στον Ναό το πλήθος σε ένδειξη αποδοκιμασίας του πέταξε κίτρα (τα οποία σχετίζονταν με την γιορτή).
Συντριβή στασιαστικού κινήματος. Επιχειρήσεις πέρα από τον Ιορδάνη
Κατόπιν επιτέθηκε στις πέραν του Ιορδάνη περιοχές υπέταξε τους Γαλαάδιτες και τους Μωαβίτες και γύρισε στο φρούριο του Αμαθούντα. Το φρούριο αυτό το αχρήστευσε και το εγκατέλειψε. Ο αντίπαλος του Θεόδωρος που έφτασε στην περιοχή ύστερα από αυτόν το κατάστρεψε ολοσχερώς.
Ύστερα ο Αλέξανδρος Ιανναίος επιτέθηκε εναντίον Οβέδα βασιλιά των Ναβαταίων Αράβων. Στην Γαυλανίτιδα όμως έπεσε σε ενέδρα του Άραβα ηγεμόνα και ο στρατός του διαλύθηκε.
Εμφύλιος πόλεμος
Η συντριβή αυτή έγινε η αιτία να ξεσπάσει νέα εμφύλια αντιπαράθεση στην Ιουδαία μεταξύ νεωτεριστών και παραδοσιακών (94 π.Χ.). Στην μια πλευρά βρίσκονταν η δυναστεία των Ασμοναίων και οι σύμμαχοι της Σαδδουκαίοι και στην άλλη πλευρά βρίσκονταν οι Φαρισαίοι που αποδεικνύονταν πιστοί συνεχιστές της παράδοσης των Ασιδαίων. Η αντιπαράθεση εξελίχθηκε σε πολυετή εμφύλιο πόλεμο με περίπου 50.000 θύματα. Οι Φαρισαίοι ζήτησαν την βοήθεια του Σελευκίδη Δημητρίου ΙΙΙ (88 π.Χ.).
Σελευκιδική παρέμβαση. Η μάχη στα Σίκιμα
Ο Δημήτριος ΙΙΙ που ήθελε να ταπεινώσει τον Αλέξανδρο Ιανναίο εισέβαλε στην Σαμάρεια και ενώθηκε με αρκετές χιλιάδες Φαρισαίους συγκεντρώνοντας 40.000 πεζούς και 3.000 ιππείς. Ο Αλέξανδρος Ιανναίος με 1.000 ιππείς, 6.000 έως 8.000 μισθοφόρους πεζούς και με 10.000 έως 20.000 Ιουδαίους πεζούς πιστούς σε αυτόν έσπευσε να τον αντιμετωπίσει. Ο Δημήτριος συνέτριψε τον στρατό του Αλέξανδρου Ιανναίου στα Σίκιμα. Οι Φαρισαίοι (6.000 περίπου) όμως αντιλαμβανόμενοι έγκαιρα τις επεκτατικές προθέσεις του Δημητρίου ΙΙΙ εγκατέλειψαν το στρατό του και συμμάχησαν με τον Αλέξανδρο Ιανναίο. Ο Δημήτριος ΙΙΙ που αντιμετώπιζε δυναστικές εμπλοκές αποσύρθηκε.
Σταύρωση των Φαρισαίων
Ο Αλέξανδρος Ιανναίος εκδικήθηκε άγρια τους Φαρισαίους. Τους επιτέθηκε και αφού εξόντωσε αρκετούς πολιόρκησε τους υπόλοιπους στην πόλη Βεμασελή όπου κατέφυγαν. Ο Αλέξανδρος Ιανναίος κατέλαβε την πόλη και συνέλαβε αρκετούς αιχμαλώτους. Κατόπιν γύρισε στην Ιερουσαλήμ και σταύρωσε 800 από αυτούς. Την ομαδική σταύρωση παρακολούθησε ο Ασμόναιος βασιλιάς από ένα πύργο ενώ ταυτόχρονα έπινε και διασκέδαζε με τις παλλακίδες του. Πριν την σταύρωση θανάτωσε μπροστά στους μελλοθάνατους τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους. Έτσι έληξε η εμφύλια αντιπαράθεση.
Συγκρούσεις με Σελευκίδες και Ναβαταίους
Λίγα χρόνια αργότερα ο Αλέξανδρος Ιανναίος θορυβημένος από την είδηση της επικείμενης εκστρατείας του Σελευκίδη Αντίοχου ΧΙΙ Διόνυσου εναντίον των Ναβαταίων Αράβων οχύρωσε τα περάσματα ανάμεσα στην Ιόππη και την Αντιπατρίδα. Ο Αντίοχος Διόνυσος κατάφερε να διασπάσει τις οχυρώσεις και συνέχισε την εκστρατεία του εναντίον των Αράβων χωρίς να ασχοληθεί με τον Αλέξανδρο Ιανναίο. Τελικά ο Άραβας βασιλιάς Αρέτας ΙΙΙ παγίδευσε τον Σελευκίδη βασιλιά και τον στρατό του στην έρημο. Ο στρατός του Αντίοχου Διόνυσου εξοντώθηκε σε μάχη και ο ίδιος σκοτώθηκε πολεμώντας (85/4 π.Χ.).
Ύστερα από τον θάνατο του Αντίοχου Διόνυσου οι κάτοικοι της Δαμασκού (πόλης που ανήκε στον νεκρό βασιλιά) οι οποίοι δεν συμπαθούσαν τον δυνάστη της γειτονικής Χαλκίδας του Λιβάνου Πτολεμαίο προσέφεραν στον Αρέτα ΙΙΙ την πόλη τους. Ο Άραβας ηγέτης αφού κατέλαβε την πόλη επιτέθηκε εναντίον του Αλέξανδρου Ιανναίου τον οποίο νίκησε σε μάχη. Τελικά αποχώρησε από τα εδάφη του Ασμοναίου βασιλιά ύστερα από συνθήκη ειρήνης που έγινε μεταξύ των δυο ηγεμόνων.
Νέα εκστρατεία του Αλέξανδρου Ιανναίου. Το τέλος του
Ο Αλέξανδρος Ιανναίος ξεκίνησε μια νέα επεκτατική εκστρατεία (80/79 π.Χ.). Κατέλαβε την Πέλλα και πολιόρκησε την Γεράσα που ανήκε στον παλαιό του αντίπαλο Θεόδωρο. Αφού την κατέλαβε συνέχισε την εκστρατεία του καταλαμβάνοντας την Γαυλάνη την Σελεύκεια και την Γάμαλα. Κατόπιν ο Αλέξανδρος Ιανναίος γύρισε στην πρωτεύουσα του (77/6 π.Χ.). Λίγο καιρό αργότερα αρρώστησε και πέθανε κατά την διάρκεια της πολιορκίας ενός φρουρίου που βρίσκονταν πέρα από τον Ιορδάνη και ονομάζονταν Ράγαβα ( 76 π.Χ.).
Ο Αλέξανδρος Ιανναίος και η εσσαϊκή γραμματεία
Το όνομα του Αλέξανδρου Ιανναίου έχει άμεση σχέση με ένα ιδιόμορφο κείμενο της εσσαϊκής γραμματείας της περιοχής του Κουμράν. Το κείμενο αυτό ονομάζεται Υπόμνημα στον Ναούμ (Πεσέρ Ναούμ) (4Q169) και η ιδιομορφία του βρίσκεται στο γεγονός ότι αναφέρει ονόματα ιστορικών προσώπων όπως Δημήτριος και Αντίοχος. Αυτά τα ιστορικά πρόσωπα έχει υποστηριχτεί με βάση το κείμενο ότι είναι ο Δημήτριος ΙΙΙ και ο Αντίοχος Επιφανής. Στο ίδιο κείμενο υπάρχει μια αρνητική φυσιογνωμία, εχθρός των Εσσαίων, ο Οργίλος Λέων. Η φυσιογνωμία αυτή ταυτίζεται με μια άλλη παρόμοια φυσιογνωμία, τον Ασεβή Ιερέα, που αναφέρεται σε άλλα εσσαϊκά κείμενα όπως το Υπόμνημα στον Αββακούμ (1QpH) ή το Υπόμνημα στον Ψαλμο 36 (Μασ.37)(4Q171). Η κρατούσα άποψη υποστήριζε ότι με βάση το κείμενο του Υπομνήματος του Ναούμ ο Οργίλος Λέων ήταν ο Αλέξανδρος Ιανναίος. Αυτό προφανώς σήμαινε ότι η κοινότητα των Εσσαίων είχε αντι-ασμοναϊκό προσανατολισμό.
Η κατάσταση μεταβλήθηκε όταν ήρθε στην επιφάνεια ένα ποίημα που αρχικά είχε μεταφραστεί λάθος και παρερμηνευτεί, με υμνητικό περιεχόμενο, γι΄ αυτό και ονομάστηκε Παιάνας, για τον βασιλιά Ιωνάθαν (4Q448). Ο βασιλιάς Ιωνάθαν υποστηρίχτηκε ότι είναι ο Αλέξανδρος Ιανναίος καθώς ο Ιωνάθαν ο οποίος διαδέχτηκε τον Ιούδα τον Μακκαβαίο ήταν αρχιερέας και δεν κατείχε ποτέ κανένα βασιλικό αξίωμα, ούτε έμεινε γνωστός σαν βασιλιάς. Το γεγονός αυτό αλλάζει τελείως τον προσανατολισμό της κοινότητας των Εσσαίων μεταβαλλόντας την σε φίλο-ασμοναϊκή. Το πρόσωπο που θα μπορούσε να βρίσκεται πίσω από την μορφή του Οργίλου Λέοντα, υποστηρίζεται ότι είναι κάποιος από τους γιους του Αλέξανδρου Ιανναίου, ενδεχομένως ο Υρκανός που βρέθηκε υπό την επιρροή των εχθρών των Εσσαίων.
Βασιλεύς Αλέξανδρος Ιανναίος κ΄η σύζυγός του βασίλισσα Αλεξάνδρα
Την αιματοβαμένη σταθερότητα που επικράτησε στο βασίλειο των Ασμοναίων κατά την βασιλεία του Αλέξανδρου Ιανναίου περιγράφει ο Κ.Π. Καβάφης στο ποίημα του Αλέξανδρος Ιανναίος και Αλεξάνδρα :
''Επιτυχείς και πλήρως ικανοποιημένοι,
ο βασιλεύς Αλέξανδρος Ιανναίος,
κ' η σύζυγός του η βασίλισσα Αλεξάνδρα
περνούν με προπορευομένην μουσικήν
και με παντοίαν μεγαλοπρέπειαν και χλιδήν,
περνούν απ' τες οδούς της Ιερουσαλήμ...''
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ιουδαίας Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ Κατηγορία:Ασμοναϊκή δυναστεία
Cyan Worlds
Η Cyan, Inc., γνωστή και ως Cyan Worlds, είναι αμερικανική εταιρία βιντεοπαιχνιδιών, η οποία ιδρύθηκε από τους αδερφούς Ραντ και Ρόμπιν Μίλερ το 1987, και είναι γνωστή για την παράγωγη της ομώνυμης σειράς βιντεοπαιχνιδιών Myst. Μέτα την μεγάλη επιτυχία του Myst, το Sequel του το Riven πούλησε πολλά εκατομμύρια κομμάτια, η Cyan αποφάσισε να δημιουργήσει και ένα online βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας το Uru το οποίο ακυρώθηκε και άνοιξε εκ νέου αρκετές φορές. Για να διευκρινίσει το όνομα της εταιρείας, ο Διευθύνων Σύμβουλος Ραντ Μίλερ άλλαξε το όνομα από "Cyan" σε "Cyan Worlds", μετά την κυκλοφορία του Riven. Η εταιρεία μετακόμισε στο Mead, της Ουάσιγκτον λίγο έξω από το Σποκέιν.
Προ-Myst εποχή
Ιδρύθηκε το 1987 από τους αδερφούς Ραντ και Ρομπιν Μίλερ, η Cyan στην αρχή έφτιαχνε βιντεοπαιχνίδια για παιδιά. Οι αρχικοί τίτλοι παιχνιδιών, The Manhole (1988), Cosmic Osmo and the Worlds Beyond the Mackerel (1989) και το Spelunx (1991) ήταν παιχνίδια φαντασίας και περιπέτειας για ένα νεανικό κοινό. Τα προσφερόμενα παιχνίδια είχαν πολλές γραφικές οθόνες με σπαζοκεφαλιές, mini-games και δραστηριότητες. Μερικοί από αυτούς τους τίτλους ήταν πρώιμες παράγωγες της Cyan, και κατασκεύασαν τους διαδραστικούς κόσμους χρησιμοποιώντας HyperCard, και το μέσο CD-ROM, δύο από τα οποία θα χρησιμοποιούνταν στη συνέχεια για την σειρά Myst.
Myst franchise
Το 1993, Η Cyan απέκτησε μια παγκόσμια φήμη με την κυκλοφορία του Myst, ένα ατμοπάνκ τρισδιάστατο pre-rendered παιχνίδι περιπέτειας που στόχευε σε μεγαλύτερο ηλικιακό κοινό σε αντίθεση με τα προηγούμενα παιχνίδια της. Το Myst ήταν ένα από τα πρώτα παιχνίδια που  χρησιμοποίησαν CD-ROM, σε μια εποχή που οι μονάδες CD-ROM άρχιζαν να γίνονται μόδα. Ο τίτλος πούλησε περισσότερα από έξι εκατομμύρια αντίτυπα, και ήταν το πιο εμπορικό βιντεοπαιχνίδι για το PC μέχρι που το The Sims υπερέβη τις πωλήσεις της το 2002.
Με τα έσοδα από το Myst, η Cyan κινήθηκε γρήγορα σε μια νέα έδρα για να φιλοξενήσει ένα μεγαλύτερο προσωπικό, όπου και παραμένει έως σήμερα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δημιουργήθηκαν τρία μυθιστορήματα του Myst από τους συν-συγγραφείς αδερφούς Μίλερ και τον Ντέιβιντ Γουίνγκροου. Η συνέχεια του Myst, το Riven, κυκλοφόρησε το 1997. Την ίδια χρονιά, ο συνιδρυτής Ρόμπιν Μίλερ άφησε την Cyan ώστε να ακολουθήσει άλλα ενδιαφέροντα, κυρίως στην παράγωγη ανεξάρτητων ταινιών. Σε μια συνέντευξη το 1999, ο Ρόμπιν ανέφερε ότι ο λόγος της αποχώρησής του ήταν ότι «Δύο άνθρωποι δεν μπορούν να καθοδηγήσουν ένα πλοίο - κάποιος πρέπει να είναι υπεύθυνος... Ο χωρισμός μας έδωσε στον καθένα ένα πλοίο.»
Τα επόμενα οκτώ χρόνια είδε ένα τεράστιο ποσό της επέκτασης του franchise Myst, τόσο εντός όσο και εκτός της Cyan. Ενώ τα εκδοτικά δικαιώματα μεταφέρθηκαν από Brøderbund στην Mattel, και στη συνέχεια στην Ubisoft, η Cyan προετοιμάζονταν για το επόμενο παιχνίδι Myst, η οποία επρόκειτο να είναι ένα μαζικό multiplayer online παιχνίδι, και όχι μια άμεση συνέχεια του Myst. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ​​η εταιρεία άλλαξε το όνομά της σε «Cyan Worlds». Εν μέρει στην δοκιμή της νέας 3D μηχανής σε πραγματικό χρόνο, η Cyan κυκλοφόρησε το realMyst το 2000, μια πλήρη αναδημιουργία του αρχικού παιχνιδιού Myst. Την ίδια στιγμή, το επόμενο παιχνίδι Myst, Myst III: Exile, αναπτύχθηκε από την Presto Studios και δημοσιεύθηκε από την Ubisoft, και κυκλοφόρησε το 2001.
Το 2003, η Cyan ανακοίνωσε ότι η περιπέτεια multiplayer τους, Uru, παλαιότερα γνωστή με τον τίτλο DIRT («D'ni σε πραγματικό χρόνο»), Mudpie ("DIRT Multi-User-Persistent Interactive Environment"), πρόγονος του Myst Online, μετά από αίτημα του εκδότη Ubisoft. Η λειτουργιά του single-player,  Uru: Ages Beyond Myst. αφαιρέθηκε αργότερα το ίδιο έτος. Το συστατικό multiplayer, Uru Live είχε μια σύντομη δοκιμαστική περίοδο beta, αλλά ακυρώθηκε πριν κυκλοφορήσει επίσημα.
Το 2004, η Cyan κυκλοφόρησε δύο πακέτα επέκτασης του Uru τo D'ni and The Path of the Shell, που περιλάμβανε το περιεχόμενο που προορίζεται αρχικά για την online δραστηριότητα. Το ίδιο έτος, η Ubisoft ανάπτυξε ανεξάρτητα και κυκλοφόρησε το  Myst IV: Revelation, το δεύτερο παιχνίδι της σειράς δεν έχει κατασκευαστεί από την Cyan. Κατά το επόμενο έτος, η Cyan ανέπτυξε το τελευταίο κεφάλαιο της σειράς Myst, το Myst V: End of Ages. Μετά το Myst V, η εταιρεία που το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων της λόγω οικονομικών δυσκολιών, αλλά λίγο μετά επαναπροσλήφθηκαν σχεδόν όλοι μετά τη διαπραγμάτευση μιας συμφωνίας με την Turner Broadcasting. Πριν από αυτό, η εταιρεία εργάστηκε για ένα ακόμα ανολοκλήρωτο έργο (σύμφωνα με πληροφορίες το έργο ονομαζόταν Latus του Richard A. Watson) και τη διαπραγμάτευτηκαν με έναν άγνωστο εκδότη, αλλά η κατάστασή του είναι πλέον ασαφές, αν και ο Rand Miller έκανε αναφορά για αυτό τον Αύγουστο του 2011 και επιβεβαιώθηκε το όνομά του ως Latus.
Μέτα-Myst εποχή
Το 2006, ο Rand Miller ανακοίνωσε ότι το Uru live θα επιστρέψει σε πλήρη δυναμικότητα, το προσωπικό της Cyan πληρώθηκε εκ νέου, και η παραγωγή του Uru εκ νέου ξεκίνησε.
Το Myst Συνδεδεμένοι: Uru Ζωντανά ξεκίνησε επίσημα στις GameTap στις 15 Φλεβάρη του 2007, μετά τη διάθεση μέσω GameTap ως μια ανοικτή beta για μερικούς μήνες. Αυτή ήταν η πιο επιτυχημένη ενσάρκωση του Uru, τέλος, την επίτευξη του αρχικού στόχου των υποστηριζόμενων online παιχνίδι, με συνεχή δελτία περιεχόμενο. Παρά την επιτυχία αυτή, GameTap ανακοίνωσε στις 4 Φεβρουαρίου, 2008, ότι θα ήταν το κλείσιμο Uru Live. Διακομιστές παιχνίδι παρέμεινε σε απευθείας σύνδεση για 60 ημέρες μετά, και τελικά έκλεισε στις 10 Απριλίου, 2008.
Στις 30 Ιουνίου 2008, ανακοινώθηκε ότι Cyan Worlds είχε ανακτήσει τα δικαιώματα Uru, και είχε σχέδια για να δοθεί νέα ώθηση με την επωνυμία Myst on-line: Πείραμα Αποκατάσταση. Κυανό δεν έχει πλέον διαθέσιμα κεφάλαια για την περαιτέρω ανάπτυξη στο παιχνίδι, και αντί αυτού σκοπεύει να απελευθερώσει τον κώδικα για την διακομιστές, πελάτη και εργαλεία όπως το λογισμικό ανοιχτού κώδικα, και βασίζονται σε user-generated περιεχόμενο για επέκταση.
Τον Νοέμβριο του 2008, η "Cyan Test" (μια τρίτη εταιρεία "Cyan" δημιουργήθηκε για να παρέχει υπηρεσίες ελέγχου) με αποτέλεσμα να απολυθούν περίπου 50 δοκιμαστές του παιχνιδιού. Οι απολύσεις ήρθαν ως αποτέλεσμα της απόκτησης κύριος πελάτης τους αλεκτορομαχίας Media.
Τον Φεβρουάριο του 2010, η Cyan έλαβε μέτρα για το άνοιγμα Uru, με το λανσάρισμα ενός νέου διακομιστή Myst Online: Uru Live (που ονομάστηκε "MOULagain" από τους οπαδούς) με πρόσβαση σε όλες τις ηλικίες των Uru. Έκαναν το λογισμικό πελάτη διατίθεται δωρεάν και άρχισε να δέχεται δωρεές. Από τον Απρίλιο του 2014 έχουν πάνω από 128.000 λογαριασμοί έχουν δημιουργηθεί.
Στις 6 Απριλίου 2011, Κυανό κυκλοφόρησε τον πηγαίο κώδικα στον πελάτη URU, καθώς και τα εργαλεία ανάπτυξης του.
Άλλες ιδιότητες
Στις 30 Νοέμβρη του 2007, η Cyan κυκλοφόρησε το Cosmic Osmo's Hex Isle μέσω της online υπηρεσίας Fanista. Αυτό σηματοδότησε την επιστροφή του χαρακτήρα Cosmic Osmo μετά από 15 χρόνια.
Τον Αύγουστο του 2009, ανακοινώθηκε ότι η Cyan Worlds θα συνεργαστεί με την Creative Kingdoms για να δημιουργήσει μια ηλεκτρονική virtual reality έκδοση του παιχνιδιού MagiQuest. Το MagiQuest Online κάνει χρήση του Plasma engine που χρησιμοποιήθηκε και για το Myst Online: Uru Live.
Obduction
Μιθρένης Β΄
Ο Μιθρένης Β΄, αρμεν. Միհրան (άκμασε 212-200 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν αρχιερέας στο ναό τού Ηλίου στο Αρμαβίρ.
Cyan Worlds
Άλλες ιδιότητες
Στις 17 Οκτωβρίου του 2013, ο Ραντ Μίλερ ανακοίνωσε ένα νέο βιντεοπαιχνίδι που σχεδιάστηκε ως πνευματικός διάδοχος του Myst και του Riven και ονομάζεται Obduction. Το παιχνίδι έλαβε $1.3 εκατομμύρια στην χρηματοδότηση από την υποστήριξη του Kickstarter. Το Obduction λαμβάνει χώρα σε έναν εξωγήινο πλανήτη όπου οι άνθρωποι και τα τμήματα του περιβάλλοντος τους έχουν μεταφερθεί, και διαθέτει παζλ που περιλαμβάνει τον συνδυασμό της ανθρώπινης τεχνολογίας με την ξένη. Ο κόσμος του Obduction κατασκευάστηκε με το Unreal Engine και είναι εξερευνήσιμος με την προβολή πρώτου προσώπου, αν και χρησιμοποιεί βίντεο πλήρους κίνησης για ορισμένους μη-player χαρακτήρες. ο Ραντ ζήτησε βοήθεια από τον Ρόμπιν για να δημιουργήσει το soundtrack καθώς και να υποδυθεί έναν από τους μη-player χαρακτήρες στο παιχνίδι. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε επίσημα στις 24 Αυγούστου του 2016 για το Microsoft Windows και το OS X, μαζί με την προγραμματισμένη υποστήριξη για το Oculus Rift. Το Obduction έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, συγκρίνοντας το ως άξιο διάδοχο των Myst παιχνιδιών της Cyan.
Μιθρένης Β΄
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Αρσάμη Α΄ της Αρμενίας, Σωφηνής & Κομμαγηνής. Το όνομά του προέρχεται από τον Μίθρα.
Cyan Worlds
Παιχνίδια της Cyan
Οι περισσότεροι από τους τίτλους της Cyan του (εκείνους της σειράς Myst και Uru) διηγούνται την ιστορία μιας ανθρωποειδούς φυλής που ονομάζεται Ντ'νάι (D'ni), οι οποίοι έχουν την ικανότητα να γράφουν βιβλία συνδέσμους. Τα βιβλία-σύνδεσμοι τηλεμεταφέρουν τον χρήστη σε άλλους κόσμους, που περιορίζεται μόνο από την φαντασία του συγγραφέα. Αυτοί οι κόσμοι αναφέρονται ως "Ages". Τα παιχνίδια της Cyan είναι γνωστά για την περίπλοκη πλοκή τους, τα εξαίσια γραφικά και τον καθηλωτικό ήχο τους. Ο χρήστης θα επικεντρωθεί στην εξερεύνηση και την αφήγηση, που παρουσιάζεται σε ένα απλό και κομψό περιβάλλον που απευθύνεται σε gamers όσο και μη-gamers. Τα παιχνίδια σχετίζονται με την ιστορία των Ντ'νάι είναι τρία μυθιστορήματα Myst: Το βιβλίο του Άτρους, Το βιβλίο της Ti'ana και Το Βιβλίο των Ντ'νάι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Εταιρείες βιντεοπαιχνιδιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Εταιρείες ανάπτυξης βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1987
Μιθρένης Β΄
Βιογραφία
Έγινε ιερέας τού ναού τού θεού Ήλιου στην πόλη Αρμαβίρ. Αδέλφια του ήταν οι Ορόντης Δ΄ της Αρμενίας και Ξέρξης της Σωφηνής & Κομμαγηνής.
Δεν γνωρίζουμε αν κυβέρνησε ποτέ ως βασιλιάς. Πάντως μετέπειτα βασιλείς, όπως ο Τιγράνης Β΄ της Αρμενίας των Αρταξιαδών (βασ. 95-55 π.Χ.) ήταν ταυτόχρονα και αρχιερείς.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1997-1998
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1997-1998 κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 20η φορά στην ιστορία του. Ο Παναθηναϊκός τερμάτισε πρώτος και στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Στον τελικό των Play Off επικράτησε του ΠΑΟΚ με 3-2 νίκες. Οι ομάδες που υποβιβάστηκαν ήταν η Δάφνη και η Λάρισα.