cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η φλόγα που τρεμοσβήνει
Η φλόγα που τρεμοσβήνει (γαλλικά: Le feu follet), είναι μια δραματική ταινία Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής του 1963 σε σκηνοθεσία του Λουί Μαλ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πιερ Ντριε Λα Ροσέλ, ο οποίος εμπνεύστηκε από τη ζωή του Ζακ Ριγκό. Πρωταγωνιστούν ο Μορίς Ρονέ και η Λένα Σκέρλα, ενώ στους υποστηρικτικούς ρόλους βρίσκονται οι Αλεξάνδρα Στιουάρτ, Μπερνάρντ Νόελ, Ζαν Μορό και ο Υμπέρ Ντεσάμπ.
Πλοκή
Ο συγγραφέας Αλέν Λερό φεύγει από τη Νέα Υόρκη για να υποβληθεί σε θεραπεία αποτοξίνωσης από το αλκοόλ σε μια κλινική στις Βερσαλλίες. Η σύζυγός του, η Ντόροθι, παρέμεινε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά από προτροπή του γιατρού του, ο Αλέν, αφήνει την κλινική και πηγαίνει στο Παρίσι για να συναντήσει παλιούς φίλους και να επαναφέρει στοιχειωμένες μνήμες. Εκεί συναντά τη Λύντια, μια πολύ όμορφη γυναίκα, φίλη της συζύγου του Ντόροθι, η οποία θέλει να τον βοήθησει να επανενταχθεί στην κοινωνία. Αλλά ο Αλέν αλλά αισθάνεται βαθιά αηδία με τη ζωή που δεν του δίνει πλέον καμία από τις απολαύσεις του χθες. Έχοντας πάρει την απόφαση να αυτοκτονήσει δίνει στον εαυτό του 48 ώρες προθεσμία, ώστε να βρει σημαντικούς λόγους που θα τον κάνουν να αλλάξει γνώμη και να ακυρώσει το θανάσιμο σχέδιό του. Πριν από αυτό, πηγαίνει στην τράπεζα για να εξαργυρώσει μια επιταγή που έδωσε η Λύντια, και στη συνέχεια αποφασίζει να επιστρέψει στο Παρίσι για να δει τους πρώην φίλους του για τελευταία φορά. Κάθε μία από τις συναντήσεις του είναι για αυτόν μια νέα απογοήτευση που ενισχύει ολοένα περισσότερο τη θέλησή του να πεθάνει.
Κριτικές
Ο Εντουάρ Λονέ έγραψε στη εφημερίδα Liberation στις 30 Ιουνίου 2001:
Ο Ζακ Μορίς στο γαλλικό Télérama, στις 5 Μαρτίου 2011 έγραψε για την ταινία:
Ο Λεονάρντ Μάρτιν στο οδηγό ταινίων του 2006, έδωσε στην ταινία 3,5 αστέρια (από τα τέσσερα) και την αποκάλεσε "πιθανώς η καλύτερη πρώιμη ταινία του Λουί Μαλ." Ο Ρότζερ Ίμπερτ από την πλευρά του έδωσε στην ταινία την ίδια βαθμολογία, χαρακτηρίζοντάς την ως «θρίαμβο του στυλ».
Υποδοχή
Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 45%, με βάση 28 κριτικές και μέση βαθμολογία 6/10.
Βραβεία
Ειδικό βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το 1963 και βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας της Ένωσης Ιταλών Κριτικών Κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουί Μαλ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον αλκοολισμό Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αυτοκτονία
Ανάγλυφον ψηφίσματος Μεσσηνίων
Το Ψήφισμα των Μεσσηνίων είναι αττικό ανάγλυφο. Βρέθηκε στην Αθήνα και φιλοξενείται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο Rijksmuseum van Oudheden του Λέιντεν της Ολλανδίας. Είναι καταχωρημένο στον κατάλογο Corpus Inscriptionum Graecarum με τον αύξοντα αριθμό 873.
Περιγραφή
Από το αρχικό ανάγλυφο σώζεται μόνο ένα κομμάτι πεντελικού μαρμάρου διαστάσεων 17x10 εκατοστών. Λείπουν τα τμήματα από όλες τις πλευρές εκτός της επάνω πλευράς, η οποία σχηματίζει προεξέχον επιστύλιο με χαραγμένη επιγραφή, και κυμάτιο. Κάτω από αυτό παριστάνεται γυναικεία μορφή προς τα δεξιά. Φοράει χιτώνα χωρίς ζώνη. Η πλούσια κόμη σκεπάζει τους ώμους. Η κεφαλή είναι στολισμένη με βαρύ και φαρδύ καλαθόμορφο διάδημα, το οποίο είναι μαλακά προσαρμοσμένο επάνω σε κνέφαλλο, σπείρα, ή τύλη, και δεν αποτελεί μέρος καθημερινής ενδυμασίας. Το αριστερό χέρι που είναι υψωμένο μέχρι τον ώμο, λείπει από τον αγκώνα και μετά. Το δεξί χέρι είναι προτεταμένο χαμηλότερα, ίσως σε χαιρετιστήρια στάση χειραψίας.
Ερμηνεία
Το ανάγλυφο ανήκει στην τάξη των διακοσμητικών καλλιτεχνημάτων, που χρησίμευαν ως συμπληρωματικό ή επεξηγητικό στοιχείο στήλης αθηναϊκού ψηφίσματος. Πιστεύεται ότι η γυναικεία μορφή παριστάνει την εκπρόσωπο των Μεσσηνίων, και ίσως ή την προσωποποίηση της Μεσσήνης, ή την μυθική θυγατέρα του Τρίοπα και σύζυγο του Πολυκάονα, η οποία αργότερα τιμήθηκε ως επώνυμη ηρωΐδα και προς τιμή της κτίστηκε ναός με άγαλμα από χρυσό και Πάριο μάρμαρο. Πιστεύεται ότι στο υπόλοιπο τμήμα του ανάγλυφου βρισκόταν παράσταση της καθιστής Αθηνάς, την οποία στεφάνωνε η Μεσσήνη με το αριστερό, ενώ με το δεξί αντάλλαζαν χειραψία.
Ιστορική τοποθέτηση
Το ανάγλυφο είναι ένα από τα αρχαιότερα ανάγλυφα ψηφίσματα, αφού οι επιγραφές του κατατάσσονται στην εποχή της 83ης Ολυμπιάδας, δηλ. περί το 445 π.Χ.. Η επιγραφή και η ανάγλυφη παράσταση είναι έργα αττικού και μεσσηνιακού καλλιτέχνη αντίστοιχα. Φιλοτεχνήθηκε με αφορμή τη φυγή των Ειλώτων στην Ναύπακτο μετά τον μεγάλο σεισμό της Σπάρτης.
Πηγές
Κατηγορία:Ανάγλυφα
Μπελλάνο
Το Μπελλάνο (ιταλικά: Bellano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Μποζίζιο Παρίνι
Το Μποζίζιο Παρίνι (ιταλικά: Bosisio Parini) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Οίκος του Ρέγκιναρ
Ο Οίκος του Ρέγκιναρ (Reginar) ή των Ρεγκιναριδών είναι ένας ευγενής Οίκος της Ευρώπης που τα μέλη του έζησαν από τον 10ο ως τον 14ο αι. Οι εκτάσεις που κατείχαν ήταν στη Λοθαριγγία (Λωρραίνη) την εποχή των Καρολιδών και των Οθωνιδών. Έγιναν κόμητες του Αινώ και δούκες της Βραβάντης, του Λοθιέρ και του Λίμπουργκ.
Ιστορία
Ο αρχαιότερος πρόγονος του Οίκου είναι ο Γιλβέρτος κόμης του Μάας (841) που αρχικά υπηρέτησε τον Λοθάριο Α΄, μετά όμως πήγε με τον ετεροθαλή αδελφό του Κάρολο Β΄, αντίπαλο στον εμφύλιο πόλεμο των ετών 840-843. Αυτού γιος θεωρείται ο Ρέγκιναρ Α΄ δούκας της Λωρραίνης (850-916). Το 888 απεβίωσε ο Κάρολος ο Παχύς και οι Ρέγκιναρ έπρεπε να ανταγωνιστούν με τους Κορραδίδες για την υπεροχή στη Λωρραίνη. Θριάμβευσαν με την εκλογή του Καρόλου του Απλού. Μετά από ενέργειες του Μπρούνο των Οθωνιδών, δούκα της Λωρραίνης, το 958 ο Ρέγκιναρ Γ΄ κόμης του Αινώ είδε τις κτήσεις του να κατάσχονται και να δίνονται στον αντίπαλο Οίκο των Μαντφριντιδών.
Υποστήριξαν τον Λοθάριο της Φραγκίας εναντίον του Όθωνα Γ΄ της Γερμανίας και οι απόγονοί τους συνέχισαν την αντιπαράθεση με τον Γερμανούς βασιλείς.
Η κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη του Λουβέν, η Αντελίζα/Αδελαΐδα, παντρεύτηκε τον Ερρίκο Α΄ της Αγγλίας.
Τίτλοι
Κόμητες του Αινώ, του Λουβέν, των Βρυξελών.
Μαργράβοι της Αμβέρσας, λαντγκράβοι της Βραβάντης.
Δούκες της Λωρραίνης, της Κάτω Λωρραίνης, του Λοθιέρ, της Βραβάντης, του Λίμπουργκ.
Ζήτις Καρμανίας
Η Ζήτις ήταν αρχαία ελληνική πόλη στην Καρμανία της νότιας Περσίας.
Ο Βρετανός ιστορικός Ουίλιαμ Γούντθορπ Ταρν (William Woodthorpe Tarn) πίστευε ότι την έκτισε ο ναύαρχος Νέαρχος το 324 π.Χ. στην "αναζήτηση" του για τον Μεγάλο Αλέξανδρο, εξ ού και η ονομασία της πόλεως. Προσέθεσε ότι η Ζήτις ήταν το προσωνύμιο της Αλεξάνδρειας εν Καρμανία.
Καμία άλλη πληροφορία δεν είναι γνωστή για την πόλη αυτή. Λογικά όμως θα βρισκόταν στην σημερινή επαρχία Κερμάν στο νότιο Ιράν. Ο ερευνητής Treidler υποστήριζε ότι η τοποθεσία της Ζήτιδος είναι το σημερινό Gulashkird του νοτίου Ιράν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Περσίας
Μπουλτσάγκο
Το Μπουλτσάγκο (ιταλικά: Bulciago) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Α.Ε.Κ. (ποδόσφαιρο σάλας γυναικών)
Ιστορια
Η Α.Ε.Κ. τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται σε όλα τα επίπεδα, αλλά και σε όλα τα αθλήματα. Μετά την τοξοβολία, το μπάσκετ με αμαξίδιο, το Rugby, το πόλο και πολλά άλλα, ο “Δικέφαλος” δημιούργησε ομάδα και στο ποδόσφαιρο γυναικών Futsal 5×5. Κάτω από την στέγη του τμήματος Futsal και μέσα στην μεγάλη αγκαλιά της ΑΕΚ, δημιουργήθηκε μία ομάδα που ήρθε όχι μόνο για να μείνει, αλλά για να κυριαρχήσει. Φέτος, διεξάγεται για πρώτη φορά το Πρωτάθλημα Γυναικών από την ΠΕΠΠΣ και η ΑΕΚ δεν θα μπορούσε να λείπει. Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι: ΑΕΚ, ΑΕ Αθηναϊκή Αγ. Δημητρίου, Αμπελόκηποι ΑΠΣ, Καλλιθέα Futsal, Παιανιακός ΑΣ και Φοίνικας.
Η φετινή φουτσαλική χρονιά βάφτηκε στα κιτρινόμαυρα, καθώς μετά την επιτυχία της κατάκτησης του πρωταθλήματος Ανδρών από την Α.Ε.Κ., τη σκυτάλη πήρε το γυναικείο τμήμα του «Δικεφάλου», που νίκησε στον τελικό του 1ου (πειραματικού) πρωταθλήματος την Αθηναϊκή στα πέναλτι, μετά από ένα συγκλονιστικό σε εξέλιξη ματς. Η Α.Ε.Κ. ευτύχησε να προηγηθεί στο σκορ με 1-0, κρατώντας το πολύτιμο προβάδισμα σχεδόν μέχρι και τη λήξη του παιχνιδιού, όμως η Αθηναϊκή κέρδισε φάουλ (10μετρο) το οποίο και εξαργύρωσε σε γκολ, ισοφαρίζοντας τον τελικό σε 1-1 λίγα μόλις δευτερόλεπτα πριν την ολοκλήρωση της κανονικής διάρκειας του. Στην παράταση η Αθηναϊκή έχασε την μεγάλη ευκαιρία να κάνει την μεγάλη ανατροπή όμως η τερματοφύλακας Βαρβαροπούλου της ΑΕΚ είπε «όχι» σε 10μετρο πέναλτι κρατώντας έτσι ζωντανή την ομάδα της. Στη συνέχεια δεν άλλαξε κάτι στο σκορ, με τις δύο ομάδες να οδηγούνται στη ψυχοφθόρα διαδικασία των πέναλτι. Εκεί και πάλι η τερματοφύλακας της «Ενωσης» αναδείχθηκε σε μεγάλη πρωταγωνίστρια, αποκρούοντας δύο 6μετρα της Αθηναϊκής, με τις συμπαίχτριες της να ευστοχούν αντιστοίχως στα δύο χτυπήματα που επιχείρησαν, για να γίνει έτσι το 2-0, με την ΑΕΚ να στέφεται πρωταθλήτρια για τη σεζόν 2018/19. Μετά από 2 χρόνια η γυναικεία ομάδα futsal της Α.Ε.Κ. επιστρέφει στη δράση. Οι “κιτρινόμαυρες” το 2019 στο παρθενικό Πρωτάθλημα της ΠΕΠΣΣ κατέκτησαν τον τίτλο μόνο με νίκες, κρατώντας ψηλά τη σημαία του Συλλόγου. Η πανδημία ανέβαλε την περσινή διοργάνωση, όμως φέτος η μπάλα θα κυλήσει και πάλι για τις γυναίκες. Η Α.Ε.Κ. λοιπόν θα συμμετάσχει στο Πρωτάθλημα με στόχο να υπερασπιστεί το στέμμα της κόντρα σε 5 αντιπάλους (Νέο Ικόνιο, ΑΠΣ Οι Αμπελόκηποι, ΑΠΣ Ατρόμητος Αθηνών, Αθηναϊκή ΑΕ Αγ. Δημητρίου και Εθνικό Πειραιώς). Την αγωνιστική περίοδο 2020-21 η γυναικεία ομάδα ποδοσφαίρου σάλας της Α.Ε.Κ. δεν κατάφερε να πάρει την πρώτη θέση στο Women's Futsal Tournament. Τα κορίτσια της Ένωσης ηττήθηκαν με 5-4 από τους Αμπελόκηπους στον Τελικό του Πρωταθλήματος, σε έναν αγώνα που διεξήχθη στο Αθλητικό Κέντρο «Φυσίαθλον» στην Παλλήνη. Την αγωνιστική περίοδο 2022-23 κατέκτησε το πρωτάθλημα αήττητη αφού επικράτησε με 3-2 της Αθήνας ΄90 στον τελικό του Final-4. Λίγες εβδομάδες αργότερα κάνει το πρώτο της νταμπλ κατακτώντας και το Κύπελλο Ελλάδος νικώντας τον ΠΑΟ στα πέναλτι (7-6).
Σύνθεση Ομάδας
Η ομάδα όπως ήταν στις 1 September 2023
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο σαλας γυναικων
Ζαν Αμπσίλ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αμπσίλ γεννήθηκε στο Μπον Σεκούρ της επαρχίας Αινώ το 1893. Είχε δάσκαλο τον Α. Ουαγέν (Alphonse Oeyen), οργανίστα στην Βασιλική της γενέτειράς του. Από το 1913 σπούδασε στην Σχολή του Αγ Γρηγορίου τού Τουρναί και όργανο και αρμονία στο Ωδείο των Βρυξελλών. Μόλις απεφοίτησε, αποφάσισε να επικεντρωθεί στην σύνθεση και την ενορχήστρωση με δάσκαλο τον Π. Ζιλσόν (Paul Gilson). Το 1922, νίκησε στον περίφημο διαγωνισμό Βραβείο Ρώμης (Prix de Rome) του Βελγίου και, το 1934, το Βραβείο Ρούμπενς (Prix Rubens), που τού επέτρεψε να ταξιδέψει στο Παρίσι. Εδώ, συνάντησε ως συναδέλφους τους σύγχρονους συνθέτες Ζ. Ιμπέρ, Ν. Μιγιό και Α. Χόνεγκερ. Απέκτησε διεθνή αναγνώριση μετά την πρεμιέρα τού έργου του ''Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 1'' (op. 30).
Πηγές
Κατηγορία:Βέλγοι συνθέτες
Τιονβίλ
Η Τιονβίλ (γαλλικά: Thionville) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, στα ανατολικά της Γαλλίας.
Είναι υπονομαρχία του νομού και κέντρο ευρύτερης αστικής ζώνης. Πολιτιστικά ανήκει στη Λωρραίνη. Υπήρξε πόλη με βαριά βιομηχανία και παραγωγή σιδήρου και χάλυβα, σήμερα η οικονομία της βασίζεται σημαντικά στη διασυνοριακή εργασία των κατοίκων, επωφελούμενη από την εγγύτητά της με το Λουξεμβούργο.
Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 40.586 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 136.710 κατοίκους (2016).
Οι κάτοικοι αναφέρονται ως Τιονβιλουά (ζ).
Τοπωνυμία
Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά ως Dietenhoven το 707 και αργότερα με το εκλατινισμένο όνομα ως Theodonis villa το 753 και πάλι το 842 ως Theotonis villa, δηλαδή η αγροικία του Theodonis. Πρόκειται για γερμανικό μεσαιωνικό τοπωνυμικό σχηματισμό, που βασίζεται στο όνομα Theudo και στο hof (-en) που σήμαινε αρχικά αυλή ενός αγροκτήματος και αργότερα χωριό.
Στα γερμανικά ονομάζεται Diedenhofen και στα λουξεμβουργιανά Diddenuewen.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η πλατεία της Αγοράς στην Τιονβίλ Η κοινότητα Τιονβίλ βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Μοζέλ. Είναι χτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Μοζέλ, παραπόταμου του Ρήνου, σε υψόμετρο 147 έως 423 μέτρων. Βρίσκεται σε πεδιάδα, στα ανατολικά των Λόφων του Μοζέλ. Η έκτασή της είναι περίπου 50 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Είναι η μία από τις τέσσερις υπονομαρχίες του νομού, οι άλλες είναι οι κοινότητες Φορμπάκ, Σαργκεμίν και Σαρμπούρ.
Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 40.586 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 136.710 κατοίκους (2016). Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νομού, μετά την πρωτεύουσα Μετς.
Βρίσκεται ανάμεσα στο Μετς που βρίσκεται νότια, από το οποίο απέχει οδικώς 29 περίπου χιλιόμετρα και το Λουξεμβούργο στο βορρά, από το οποίο απέχει 32 χιλιόμετρα.
Μπρίβιο
Το Μπρίβιο (ιταλικά: Brivio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Τιονβίλ
Γεωγραφικά στοιχεία
Το ιστορικό κέντρο της πόλης με τα παλιά αρχοντικά που περιβάλλουν το δημαρχείο, ο Πύργος των ψύλλων (μουσείο), το καμπαναριό του, η εκκλησία του Σαιν-Μαξιμίν και μερικά σπίτια του 18ου αιώνα που επιβίωσαν τις πυρκαγιές της πολιορκίας του 1870. Ένα μεγάλο τμήμα αυτής της περιοχής έχει πεζοδρομηθεί.
Μπρίβιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Τιονβίλ
Ιστορία
μικρογραφία|Ο καμπαναριό του 16ου και 17ου αιώνα του παλιού δημαρχείου μικρογραφία|250x250εσ|Το οχυρό του Γκετράνζ στην Τιονβίλ αριστερά|μικρογραφία|Ο πύργος των δουκών του Λουξεμβούργου Η Τιονβίλ ιδρύθηκε ήδη από την εποχή των Μεροβιγγείων. Μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η περιοχή κατοικήθηκε από τους Αλαμαννούς. Ήταν γνωστή στα λατινικά εκείνης της εποχής ως Theudonevilla ή Totonisvilla. Ο βασιλιάς Πιπίνος ο Βραχύς είχε στην πόλη ένα βασιλικό παλάτι. Η Σύνοδος της Τιονβίλ συνήλθε στην πόλη στις 2 Φεβρουαρίου 835. Επανέφερε τον αυτοκράτορα Λουδοβίκο τον Ευσεβή αντιστρέφοντας την προηγούμενη καταδίκη του για εγκλήματα - κανένα από τα οποία δεν διέπραξε πραγματικά - και απομάκρυνε τον Αρχιεπίσκοπο της Ρενς, Έμπο. Η Σύνοδος απαρτίζονταν από 43 επισκόπους. Στις 28 Φεβρουαρίου 835, στο Μάιντς, ο Έμπο παραδέχθηκε ότι ο Λουδοβίκος δεν είχε διαπράξει τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορήθηκε και για τα οποία είχε στερηθεί τον τίτλο του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από τον 10ο αιώνα και μετά, η περιοχή κατελήφθη από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ήταν στην κατοχή του Οίκου του Λουξεμβούργου μέχρι το 1462 και έπειτα, μέχρι το 1477, του Δούκα της Βουργουνδίας. Από το 1477 έως το 1643, ήταν έδαφος του Οίκου των Αψβούργων.
Ο Εσκίλ, Αρχιεπίσκοπος του Λουντ, φυλακίστηκε στην πόλη κατά την επιστροφή του από το ταξίδι του στη Ρώμη το 1153.
Κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς πολέμου η πόλη πολιορκήθηκε το 1639 και κατακτήθηκε από τους Γάλλους. Το 1659 προσαρτήθηκε στη Γαλλία με τη συνθήκη των Πυρηναίων. Οι οχυρώσεις της πόλης κατασκευάστηκαν υπό την εποπτεία του Σεμπαστιάν ντε Βωμπάν.
Το 1792 η Τιονβίλ πολιορκήθηκε από τον δούκα του Μπράουνσβικ, ο οποίος προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταστείλει τη Γαλλική Επανάσταση και να αποκαταστήσει τον Λουδοβίκο ΙΣΤ' στο βασιλικό θρόνο.
Μετά τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870, η περιοχή της Αλσατίας-Λωρραίνης προσαρτήθηκε στη νεοδημιουργηθείσα Γερμανική Αυτοκρατορία το 1871 με τη Συνθήκη της Φρανκφούρτης. Η Τιονβίλ έγινε και πάλι Ντίντενχοφεν και έγινε μια ευημερούσα πόλη. Μεγάλα και επιβλητικά κτίρια, τυπικά της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, κατασκευάστηκαν στην πόλη, όπως το Ταχυδρομείο. Ο γερμανικός στρατός κατασκεύασε μια οχυρή γραμμή από τη Μυλούζ έως το Λουξεμβούργο για να προστατεύσει τη νέα Αυτοκρατορία. Το κεντρικό τμήμα αυτής της γραμμής ήταν το μεγάλο Μοζέλστέλουνγκ, ένα φρούριο σύστημα που προστάτευε το Μετς και το Ντίντενχοφεν (Τιονβίλ).
Οι οχυρώσεις γύρω από την πόλη επικεντρώθηκαν σε τρία κύρια οχυρά: το οχυρό του Γκετράνζ στη βορειοδυτική πλευρά, το οχυρό του Κένιγκσμακερ στα βορειοανατολικά και το οχυρό Ιλάνζ στα νότια. Κάθε θέση ήταν περιτριγυρισμένη από διάφορα κανάλια, με καταφύγια και παρατηρητήρια. Μια μεγάλη ζώνη συρματοπλέγματος που προστατεύονταν από πολυβόλα ολοκλήρωνε το αμυντικό σύστημα.
Μετά από την ανακωχή με τη Γερμανία που έληξε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο γαλλικός στρατός εισήλθε στο Ντίντενχοφεν τον Νοέμβριο του 1918 και η πόλη μεταφέρθηκε στη Γαλλία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919, αφού και πάλι ονομάστηκε Τιονβίλ.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Λωρραίνη ετέθη υπό γερμανική πολιτική διοίκηση και έτσι αποτέλεσε για άλλη μια φορά επισήμως μέρος του Γερμανικού Ράιχ (αν και δεν αναγνωρίστηκε από τους Δυτικούς Συμμάχους). Το 1944, αμερικανικά στρατεύματα απελευθέρωσαν την πόλη, η οποία έκτοτε ανήκει στη Γαλλία. Το χειμώνα του 1944-45 εγκαταστάθηκε εδώ το στρατόπεδο εκτοπισμένων αριθμός 8. Στα επόμενα χρόνια η πόλη φιλοξένησε χιλιάδες πρώην κρατούμενους και στρατιωτικούς.
Αφού έζησε, μαζί με όλη τη Γαλλία, μια οικονομική ανάκαμψη κατά τη διάρκεια των μεταπολεμικών δεκαετιών (τα «30 ένδοξα χρόνια»), η βαριά βιομηχανία της Τιονβίλ επλήγη από την κρίση που άρχισε τη δεκαετία του 1970. Η πόλη και ολόκληρη η περιοχή αντιμετώπισε δυσκολίες και διαρθρωτική ανεργία από τότε.
Οικονομία
Σε καλές σχέσεις με τις γειτονικές χώρες, η Τιονβίλ θα συνδεθεί ακόμη πιο πολύ με τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (CECA).
Η οικονομία των γειτονικών χωρών - Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Γερμανία - επιτρέπει στην πόλη να παραμείνει δυναμική. Περισσότεροι από 40.000 διασυνοριακοί εργαζόμενοι διασχίζουν καθημερινά τα σύνορα Γαλλίας-Λουξεμβούργου (η πόλη απέχει 32 χιλιόμετρα από το Λουξεμβούργο), όπου οι μισθοί είναι πολύ πάνω από το γαλλικό ισοδύναμο.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|280x280εσ|Το μέγαρο των Κρεάνζ-Πιτάνζ μικρογραφία|250x250εσ|Μέγαρο στο κέντρο της πόλης μικρογραφία|250x250εσ|Το κάστρο Βολκράνζ Πόλη της βιομηχανίας σιδήρου και χάλυβα με εξορυκτική και βιομηχανική κληρονομιά, έχει επίσης μια σημαντική αρχιτεκτονική και ιστορική κληρονομιά που χρονολογείται από τον Μεσαίωνα. Η Τιονβίλ υπήρξε στην ιστορία της λουξεμβουργιανή, γαλλική και γερμανική και διατηρεί τα ίχνη αυτών των διαδοχικών κυριαρχιών.
Μερικά από τα πολυάριθμα μνημεία και ιστορικά της κτίρια είναι:μικρογραφία|250x250εσ|Οχυρό της [[Γραμμή Μαζινό|Γραμμής Μαζινό]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Λωρραίνης Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Υπονομαρχίες της Γαλλίας
Καλολτσιοκόρτε
Το Καλολτσιοκόρτε (ιταλικά: Calolziocorte) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Καρέννο
Το Καρέννο (ιταλικά: Carenno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Ζαν-Βικτόρ Ταρώ
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1767 στο Le May-sur-Èvre της δυτικής Γαλλίας. Με το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης συμμετείχε ενεργά στις τάξεις των επαναστατών και το 1792 ήταν υπασπιστής στο Β' τάγμα εθελοντών της Δημοκρατίας του Μάιντς (γαλλικό προτεκτοράτο), ενώ το 1794 ήταν διοικητής της ταξιαρχίας των Αρδεννών. Το 1799 αναδείχτηκε σε διοικητή ταξιαρχίας στη γαλλική Στρατιά του Δούναβη και συμμετείχε στις μάχες του Ostrach και του Stockach ενάντια στα στρατεύματα της Αυστρίας. Παράλληλα προήχθη σε υποστράτηγο και τοποθετήθηκε από τον Αντρέ Μασσενά στην πρώτη γραμμή της άμυνας της Ζυρίχης, δίχως όμως να μπορέσει να αναχαιτίσει τις δυνάμεις των Αυστριακών, με αποτέλεσμα η πόλη να καταληφθεί από τον εχθρό. Το 1801 διορίστηκε διοικητής του Στρασβούργου και το 1808 έλαβε από τον Ναπολέοντα Α΄ τον τίτλο του βαρώνου. Το 1809 ανέλαβε τη διοίκηση της Α' Μεραρχίας του Β' Σώματος Στρατού της Μεγάλης Στρατιάς υπό τη γενική αρχηγία του Ζαν Λαν και πολέμησε στις μάχες του Άσπερν-Έσσλινγκ και του Βαγκράμ. Στις 11 Μαΐου του 1809 τραυματίστηκε κατά την επιχείρηση κατάληψης της Βιέννης, η οποία επιτεύχθηκε δύο μέρες αργότερα με τις δυνάμεις του ιδίου και του Νικολά Ουντινό να παρελαύνουν στους δρόμους της πόλης υπό τις εχθρικές διαθέσεις των κατοίκων. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους τιμήθηκε με το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Το 1812 ανέλαβε τη διοίκηση της 24ης Μεραρχίας του VII Σώματος Στρατού της Μεγάλης Στρατιάς. Αργότερα, ως επακόλουθο της διαμάχης μεταξύ του επικεφαλής του VII Σώματος (το συγκροτούσαν στρατεύματα του βασιλείου της Βεστφαλίας) Ιερώνυμου Βοναπάρτη και του στρατιωτικού συμβούλου του, υποστράτηγου Ντομινίκ Βαντάμ, ο Ταρώ ορίστηκε από τον Ναπολέοντα προσωρινός διοικητής της μεραρχίας μέχρι την άφιξη του στρατάρχη Ζουνώ που θα αντικαθιστούσε τον Ιερώνυμο.
Αργότερα ο Ταρώ έλαβε μέρος στη μάχη του Μποροντίνο. Παρά την επικράτηση των δυνάμεων του Ναπολέοντα, τα βεστφαλικά στρατεύματα στα οποία υπηρετούσε ο Ταρώ υπέστησαν βαριές απώλειες, καθώς βρέθηκαν εκτεθειμένα στο ρωσικό πυροβολικό. Μάλιστα ο ίδιος ο Ταρώ τραυματίστηκε θανάσιμα και υπέκυψε στα τραύματά του στις 26 Σεπτεμβρίου στο Μόζαϊκ, όπου είχαν στρατοπεδεύσει οι γαλλικές δυνάμεις.
Τιμητικές διακρίσεις
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Ανατολικό πυλώνα, Στήλη 11).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
Καζάργκο
Το Καζάργκο (ιταλικά: Casargo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Κάλκο (Ιταλία)
Το Κάλκο (ιταλικά: Calco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Καζατενόβο
Το Καζατενόβο (ιταλικά: Casatenovo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Γιούρι Βοβκ
Ο Γιούρι Μπογκντάνοβιτς Βοβκ (Юрій Богданович Вовк, γενν. 11 Νοεμβρίου 1988, Λβιβ) είναι Ουκρανός γκρανμαίτρ στο σκάκι. Εκπαιδεύτηκε από τον Βλαντίμιρ Γκραμπίνσκι, προπονητή της ουκρανικής ομάδας νέων.
Καριέρα
Το 2007 ήταν από κοινού νικητής με τον Λι Τσάο και τον Γκίθα Ναραγιάναν Γκοπάλ στο τουρνουά 12ης κατηγορίας στη Λίμνη Σεβάν στο Μαρτούνι της Αρμενίας.
Του απονεμήθηκε ο τίτλος του γκραν μάστερ το 2008.
Τον Φεβρουάριο του 2009 μοιράστηκε την πρώτη θέση στο ανοιχτό τουρνουά της Καπέλ-Λα-Γκραντ στη Γαλλία, με Σανάν Σουγκίροβ, Παριμάργιαν Νεγκί, Μάξιμ Ροντστάιν, Σεργκέι Φέντορτσουκ, Έρικ Χάνσεν, Αλεξέι Φεντόροβ και Βλαντ-Κρίστιαν Γιάνου, μπροστά από 106 Γκρανμαίτρ και, σημειώνοντας 7,5 βαθμούς στους 9. Το 2013 τερμάτισε ισάξιος πρώτος, καταλαμβάνοντας την όγδοη θέση στο τάι μπρέικ.
Αποτελέσματα Άλλων Τουρνουά
δεξιά|μικρογραφία|Ο Αντρέι και ο Γιούρι Βοβκ το 2015 στην [[Ανδόρρα.]] Ο Βοβκ τερμάτισε πέμπτος στο Ευρωπαϊκό Ατομικό Πρωτάθλημα Σκακιού 2015 στην Ιερουσαλήμ, με σκορ 7,5/11. Αυτό το αποτέλεσμα του έδωσε τη δυνατότητα να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σκακιού 2015, όπου απέκλεισε τον Ρέι Ρόμπσον στον πρώτο γύρο. Στο δεύτερο γύρο αποκλείστηκε από τον Γουέι Γι στα παιχνίδια μπλιτζ.
Είναι ο μεγαλύτερος αδερφός του Αντρέι Βοβκ.
Φοινίκι Καρπάθου
Το Φοινίκι, επίσημα Φοινίκιον, είναι παραθαλάσσιο χωριό στην Κάρπαθο.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Φοινίκι βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού και τα δυτικά παράλιά του σε υψόμετρο 20 μέτρα. Απέχει 18 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια) και 2 χλμ. Β. από τη Αρκάσα, από την οποία χωρίζεται με τον χείμαρρο Πίσω Ρυάκι. Σύμφωνα με το ΦΕΚ 594/∆/78 είναι χαρακτηρισμένος παραδοσιακός οικισμός.
Η ονομασία του προέρχεται από τους Φοίνικες, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιούσαν το λιμάνι για τις εμπορικές ανταλλαγές τους με το νησί από τον 11ο αιω. π.Χ. Η γειτονική Αρκάσα (Αρκέσεια ή Αρκεσία) υπήρξε μια από τις πόλεις που αποτελούσαν την Τετράπολη (1000 π.Χ.) τα χρόνια των Δωριέων. Η ευρύτερη περιοχή γύρω από τον οικισμό περιλαμβάνεται στο αρχαιολογικό χώρο Αρκάσας και θεωρείται προϊστορική θέση.
Υπήρξε παλιότερα το εμπορικό λιμάνι του νησιού όπου λειτουργούσαν τελωνείο, υπολιμεναρχείο, φυλακές, σταθμός χωροφυλακής κ.λ.π. Μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων είναι ένα γραφικό ψαρολίμανο και αλιευτικό καταφύγιο, όπου δένουν τα καΐκια και οι βάρκες αρκετών ψαράδων από Αρκάσα, Πυλές, Όθος ακόμα και Κάλυμνο (Πηγάδια). Στη δυτική άκρη του χωριού και βόρεια του λιμενοβραχίονα βρίσκεται βραχώδης λόφος με το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Την καλοκαιρινή περίοδο λειτουργεί τακτική συγκοινωνία με καραβάκι για την Κάσο. Διαθέτει μικρή αμμώδη παραλία με ρηχά νερά και είναι γνωστό στο νησί για τις ψαροταβέρνες της.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων, το 1948 στο ΦΕΚ 248Α - 28/09/1948 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρκάσας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αρκάσα, τη νησίδα Διακόφτη και νησίδα Χαρκιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Αρκάσας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 33 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Made in China
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Made-in-China.jpg/220px-Made-in-China.jpg|μικρογραφία| Μια ετικέτα "Made in China". σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3c/Dried_Marker.jpg/220px-Dried_Marker.jpg|μικρογραφία| Ένας [[μαρκαδόρος με ετικέτα Made in China]] Η ετικέτα "Made in China" (κατασκευασμένο στην Κίνα), "Product of China" (Κινέζικο προϊόν) ή μερικές φορές "Made in PRC" (κατασκευασμένο στην Δημοκρατία της Κίνας) είναι μια ετικέτα προέλευσης που τοποθετείται σε προϊόντα που κατασκευάζονται στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η ετικέτα Made in China είναι η πιο αναγνωρίσιμη ετικέτα στον κόσμο σήμερα, λόγω του ότι η χώρα της Κίνας είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός στον κόσμο.
Λόγω της κοινής συσχέτισης της ετικέτας με φθηνά προϊόντα χαμηλής ποιότητας ή επικίνδυνα προϊόντα, η φράση "Made in China" χρησιμοποιείται συχνά με υποτιμητικό τρόπο για να αναφέρεται σε προϊόντα χαμηλής ποιότητας ανεξαρτήτως προέλευσης.
Βιομηχανοποίηση
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/Made_in_china.jpg/220px-Made_in_china.jpg|μικρογραφία| Μια ετικέτα "Made in China". Η Κίνα είναι αυτή τη στιγμή ο νούμερο ένα κατασκευαστής στον κόσμο. Η Κίνα συνεχίζει να βελτιώνει τους τρόπους παραγωγής της χρησιμοποιώντας ρομπότ και εργοστάσια υψηλής κλίμακας.
Επωνυμία
Η επωνυμία "Made in China" αμφισβητήθηκε ιστορικά από τις εκστρατείες των μέσων μαζικής ενημέρωσης του Ψυχρού Πολέμου των ΗΠΑ που μείωναν και έλεγαν αρνητικά πράγματα για τη μάρκα και δημοσιοποίησαν ακροάσεις για την ασφάλεια κατά των κινεζικών προϊόντων στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κίνα Κατηγορία:Βιομηχανία της Κίνας
Κορώνα (αγγλικό νόμισμα)
μικρογραφία|300x300εσ| Η πρώτη αγγλική αργυρή κορώνα, αυτή του [[Εδουάρδος ΣΤ΄ της Αγγλίας|Εδουάρδου Δ΄ (καθαρός άργυρος, 41 χλστ., 30,78 γραμ., τρίτη περίοδος)]] Η κορώνα, αγγλ.: crown, αρχικά γνωστή ως «κορώνα του διπλού τριαντάφυλλου», ήταν ένα αγγλικό νόμισμα, που εισήχθη ως μέρος της νομισματικής μεταρρύθμισης του βασιλιά Ερρίκου Η΄ το 1526, με αξία πέντε σελίνια.
Ιστορία
Τα πρώτα τέτοια νομίσματα κόπηκαν σε «χρυσή κορώνα» 22 καρατίων και οι πρώτες αργυρές κορώνες κατασκευάστηκαν το 1551 κατά τη σύντομη βασιλεία του βασιλιά Εδουάρδου ΣΤ΄. Ωστόσο, ορισμένες κορώνες συνέχισαν να κόβονται σε χρυσό μέχρι το 1662. Δεν κόπηκαν κορώνες κατά τη βασιλεία της Μαρίας Α΄, αλλά αργυρές καθώς και χρυσές κορώνες εμφανίστηκαν ξανά στη βασιλεία της διαδόχου της Ελισάβετ Α΄. Μέχρι την εποχή της Κοινοπολιτείας της Αγγλίας ήταν σύνηθες για ορισμένες κορώνες να κόβονται σε χρυσό, καθώς και σε άργυρο, έτσι και οι δύο εκδοχές του νομίσματος μπορούν να βρεθούν για τον Ιάκωβο Α΄ και τον Κάρολο Α΄.
Η αργυρή κορώνα ήταν ένα από τα πολλά ευρωπαϊκά αργυρά νομίσματα, που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά τον 16ο αι., τα οποία είχαν όλα παρόμοια διάμετρο (περίπου 38 χιλιοστά) και βάρος (περίπου μία ουγγιά), έτσι ήταν λίγο πολύ ανταλλάξιμα στο διεθνές εμπόριο. Αγγλικές αργυρές κορώνες κόπηκαν σε όλες τις βασιλείες από εκείνη της Ελισάβετ Α΄ και μετά. H κορώνα αναφοράς του Καρόλου Β΄, χαραγμένη από τον Tόμας Σάιμον, είναι εξαιρετικά σπάνια.
Η σύνθεση των αργυρών κορωνών ήταν το πρότυπο αργύρου στέρλινγκ από 92,5% άργυρο και 7,5% χαλκό, που καθιερώθηκε τον 12ο αι. από τον Ερρίκο Β΄. Αυτό ήταν πιο σκληρό από τον καθαρό άργυρο, και υψηλής καθαρότητας. Η σκληρότητα αποθάρρυνε την πρακτική του "ψαλιδίσματος", και αυτή η πρακτική αποθαρρύνθηκε περαιτέρω (και εξαλείφθηκε σε μεγάλο βαθμό) με την εισαγωγή της επεξεργασμένης ακμής.
Με τη δημιουργία του βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας το 1707, η αγγλική κορώνα αντικαταστάθηκε από τη βρετανική κορώνα, το οποίο εξακολουθεί να κόβεται, αν και από το 1990 με ονομαστική αξία πέντε λιρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα της Αγγλίας
Φράνσις Λέγκατ Τσάντρυ
thumb|right|200px|Ανδριάντας του Γεωργίου Κάνινγκ. Έργο του Φράνσις Λέγκατ Τσάντρυ. Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα. Ο Σερ Φράνσις Λέγκατ Τσάντρυ (Sir Francis Legatt Chantrey, Νόρτον, κοντά στο Σέφιλντ, 7 Απριλίου 1781 – Λονδίνο, 25 Νοεμβρίου 1841) ήταν Άγγλος γλύπτης, ο μεγαλύτερος, μαζί με τον Τζων Φάξμαν, νεοκλασικός καλλιτέχνης στην Αγγλία. Ήταν βασικά αυτοδίδακτος στη γλυπτική και για λίγο διάστημα παρακολούθησε μαθήματα στις Σχολές της Βασιλικής Ακαδημίας (1807). Ταξίδεψε στη Γαλλία και την Ιταλία, προκειμένου να βελτιώσει τη γλυπτική αισθητική του.
Το 1809, ο Τσάντρυ εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο, όπου παντρεύτηκε μια πλούσια σύζυγο. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία του ήταν η νατουραλιστικού ύφους προτομή του Χορν Τουκ (Horne Tooke, Μουσείο Φιτζγουίλιαμ, Καίμπριτζ), που εκτέθηκε στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου το 1811. Χρίστηκε ιππότης (Sir) από τον βασιλιά Γουλιέλμο Δ΄ το 1835.
Ο Τσάντρυ φιλοτέχνησε στο εργαστήριο στο Πίμλικο (Pimlico) του Λονδίνου εντυπωσιακά έργα, από τα πιο έξοχα δείγματα της αγγλικής γλυπτικής στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα. Το ποικίλο έργο του περιλαμβάνει έφιππους ανδριάντες (Ουέλινγκτον, Γεώργιος Δ΄ στην Πλατεία Τράφαλγκαρ του Λονδίνου), αγάλματα (Γεώργιος Δ΄, Γεώργιος Ουάσινγκτον, Ουίλιαμ Πιτ), προτομές από μάρμαρο του ζωγράφου και χαράκτη Τζων Ράφαελ Σμιθ (1825), του Ουίλιαμ Στιούαρτ, Αρχιεπισκόπου του Άρμαγκ (Armagh), του Σκώτου συγγραφέα Σερ Ουίλιαμ Σκοτ, καθώς και επιτύμβια μνημεία (1ου δούκα του Σάδερλαντ κ. ά.).
Ο Τσάντρυ φιλοτέχνησε το 1834, κατά παραγγελία του δούκα του Σάδερλαντ, τον μαρμάρινο ανδριάντα (ύψους 2,30 μ.) του Άγγλου πολιτικού και ένθερμου φιλέλληνα Τζωρτζ Κάνινγκ (George Canning, 1770 – 1827), που έχει τοποθετηθεί στην Πλατεία Κάνιγγος στην Αθήνα. Τα αποκαλυπτήρια, όπως αναφέρει η Ζέττα Αντωνακοπούλου, «τελέστηκαν με λαμπρότητα στις 6 Απριλίου 1931, στα πλαίσια του εορτασμού της εκατονταετηρίδας του ελληνικού κράτους. Την αποκάλυψη έκανε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ενώ λόγους εκφώνησαν ο Σπ. Μερκούρης, Δήμαρχος Αθηναίων, ο Ελ. Βενιζέλος και ο πρεσβευτής της Αγγλίας Σερ Πάτρικ Ράμσεϋ». Αντίγραφο του ανδριάντα του Κάνινγκ, φιλοτεχνημένο κι αυτό από τον Τσάντρυ, βρίσκεται και στο Αβαείο του Ουέστμινστερ στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι γλύπτες
Σάλομον ντε Μπράι
Ο Σάλομον ντε Μπράι (Salomon de Bray, 1597 – 11 Μαΐου 1664) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και αρχιτέκτονας της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Βιογραφία
Ο ντε Μπράι γεννήθηκε στο Άμστερνταμ, αλλά εγκαταστάθηκε στο Χάαρλεμ πριν από το 1617, όπου ήταν εγγεγραμμένος ως μέλος της schutterij (πολιτοφυλακής) εκείνη τη χρονιά στο St. Adrian's cloveniers. Πιθανότατα παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου και ζωγραφικής στη μικρή Ακαδημία που ξεκίνησε από τους Κάρελ φαν Μάντερ, Χέντρικ Χόλτσιους και Κορνέλις φαν Χάαρλεμ και όπου νυμφεύτηκε το 1625.Καταγράφεται ως μαθητής των Χόλτσιους καιφαν Χάαρλεμ, αλλά πιθανότατα ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στο Άμστερνταμ με τους Γιαν Πάινας, Nicolaes Moeyaert και Πίτερ Λάστμαν. Ζωγράφισε ιστορικούς πίνακες, πορτρέτα και τοπία. Ως Καθολικός πιθανότατα έφτιαχνε επίσης πίνακες βωμών για τις υπόγειες καθολικές εκκλησίες του Χάαρλεμ γνωστές ως σταθμούς αποστολής, ή staties. Ήταν ποιητής και μέλος του Συντεχνίας ρητόρων που ονομαζόταν «De Wijngaertranken». Ένα από τα ποιήματά του μελοποιήθηκε από τον φίλο του συνθέτη Κορνέλις Παντμπρουέ (Cornelis Padbrué). Μάλλον έτσι γνώρισε τη σύζυγό του Άννα, την αδελφή του ζωγράφου Γιαν και του ποιητή Γιάκομπ Βέστερμπεν που ήταν επίσης μέλη του De Wijngaertrancken. Παντρεύτηκαν το 1625.
Αποτυχημένο καταστατικό της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά
μικρογραφία| Μεταγραφή της προτεινόμενης ιεραρχίας της συντεχνίας από τον ντε Μπράι το 1631, από τον αρχειοφύλακα του Χάαρλεμ CJ Gonnet, 1877 Το 1630 έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ. Συνεργάστηκε με το άλλο μέλος της συντεχνίας και καθολικό αρχιτέκτονα-καλλιτέχνη Γιάκομπ φαν Κάμπεν στη διακόσμηση του "Huis ten Bosch" στη Χάγη. Τα έργα του βασίζονται στο πνεύμα του ολλανδικού κλασικισμού που ξεκίνησε εκείνη την εποχή και είναι συγκρίσιμα με εκείνα του καθολικού συναδέλφου του Πίτερ ντε Χρέμπερ. Ο ντε Μπράι δραστηριοποιήθηκε ως αρχιτέκτονας και σχεδιαστής αργυροχοΐας και έγινε επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά. Ετοίμασε νέο καταστατικό για τη συντεχνία (που δεν επικυρώθηκε ποτέ) το 1631, το οποίο υπέγραψαν οι Πίτερ ντε Μολάιν, Άουτχερτ Αρις Άκερσλοοτ, Βίλλεμ Κλες Χέντα, Κορνέλις φαν Χάαρλεμ, Κορνέλις Κλες φαν Βίρινγκεν (Cornelis Claesz van Wieringen), Φλόρις φαν Ντάικ και Ίσαακ Χάλινκ, σεβαστά μέλη της Συντεχνίας. Αυτός ο χάρτης συνάντησε πολλές αντιδράσεις από το συμβούλιο του Χάαρλεμ και πιθανώς απορρίφθηκε για τις προσπάθειές του να προωθήσει τη ζωγραφική πάνω από άλλες συντεχνιακές αναζητήσεις όπως η χαρακτική, η ξυλογλυπτική, η κατασκευή ταπισερί, η σιδηρουργία και η αγγειοπλαστική. Το 1632 έκανε προσπάθειες να ανασύρει το απομεινάρι του καταστατικού που είχε αποθηκευτεί στον συντεχνιακό βωμό της εκκλησίας του Αγίου Μπάβο. Είχε δοθεί σε έναν εκπρόσωπο της Καθολικής Εκκλησίας για φύλαξη και ο ντε Μπράι θεώρησε ότι έπρεπε να επιστραφεί στο Χάαρλεμ, αλλά το απομεινάρι αυτό δεν βρέθηκε ποτέ.
Έργο ως αρχιτέκτονας
Ως αρχιτέκτονας, συμμετείχε στην κατασκευή ή την επέκταση του Δημαρχείου του Χάαρλεμ το 1630, του νέου συγκροτήματος του νού του Αγίου Μπάβο, του Ζάιλποορτ (Zijlpoort) και της Εκκλησίας της Αγίας Άννας. Έξω από το Χάαρλεμ, σχεδίασε μια νέα είσοδο το 1629 για το "Huis te Warmond" (από τότε που ξαναχτίστηκε) που περιείχε παραστάδες και ένα φαρδύ αέτωμα. Στο Ναϊμέχεν έκανε ένα σχέδιο για το ορφανοτροφείο της πόλης. Ήταν επίσης πολεοδόμος για το δημοτικό συμβούλιο του Χάαρλεμ. Σχεδίασε ένα φιλόδοξο σχέδιο επέκτασης της πόλης στη βόρεια πλευρά με τρία κανάλια («Brouwers gracht», «Staten gracht» και «Linde gracht») που εφαρμόστηκε εν μέρει τις δεκαετίες μετά τον θάνατό του με το "Nieuwe Gracht" και αυτό που είναι σήμερα η Παρκλάαν. Το 1631 οντε Μπράι συνέγραψε το "Architectura Moderna", το οποίο παρείχε βιογραφία και περιγραφές κτιρίων που έχτισαν οι Χέντρικ ντε Κέυζερ (Hendrick de Keyser) και Κορνέλις Ντάνκερτς ντε Ράυ (Cornelis Danckerts de Ry), δύο από τους βασικούς Ολλανδούς αρχιτέκτονες της περιόδου.
Οικογένεια ζωγράφων
δεξιά|μικρογραφία| Η [[Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου|Κλεοπάτρα βάζει ένα μαργαριταρένιο σκουλαρίκι στο κρασί, μεταθανάτιο οικογενειακό πορτρέτο που απεικονίζει με θλίψη ένα «ανεκτίμητο γεύμα» με τον Σάλομον ως Αντώνιο και τη σύζυγό του Άννα ως Κλεοπάτρα, ζωγραφισμένο από τον γιο τους Γιαν (στο άκρο αριστερά κοιτάζοντας την αδελφή και τη γυναίκα του) και τον γιο του Ο Ντιρκ (κοιτάζει προς τον θεατή στα δεξιά) ως το μόνο επιζών μέλος της οικογένειας. 1669, Μουσείο Τέχνης Currier .]] Ο Σάλομον ντε Μπράι ήταν πατέρας δέκα παιδιών, εκ των οποίων τα τρία ( Ντικ ντε Μπράι, Γιαν ντε Μπράι και Γιόζεφ ντε Μπράι) έγιναν αξιόλογοι καλλιτέχνες. Πιθανότατα πέθανε από την πανώλη που έπληξε το Χάαρλεμ το 1664, καθώς αυτός και τα παιδιά του Γιάκομπ, Γιόζεφ, Γιουλιάνα και Μαρχαρέτα πέθαναν όλα τον Απρίλιο και τον Μάιο του ίδιου έτους. Η γυναίκα του είχε ήδη πεθάνει τον προηγούμενο χρόνο. Τάφηκε στον ναό του Αγίου Μπάβο (Sint-Bavokerk) στο Χάαρλεμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί αρχιτέκτονες
Κασσάγκο Μπριάντσα
Το Κασσάγκο Μπριάντσα (ιταλικά: Cassago Brianza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Λέκκο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Λέκκο
Κορνέλις Μπίσχοπ
Ο Κορνέλις Μπίσχοπ (Cornelis Bisschop, 12 Φεβρουαρίου 1630 – 21 Ιανουαρίου 1674), ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Εποχή ς.
Βιογραφία
Γύρω στα 1650 ήταν μαθητής του Φέρντιναντ Μπολ στο Άμστερνταμ. Το 1653 επέστρεψε στο Ντόρντρεχτ, όπου νυμφεύτηκε. Σύμφωνα με τον Χαουμπράκεν ήταν ο πρώτος που ζωγράφισε σκαλιστά ξύλινα πάνελ trompe-l'œil (οφθαλμαπάτη) με τόσο έξυπνο τρόπο, που έγιναν πολύ δημοφιλή. Ζωγράφισε ιστορικές αλληγορίες, πορτρέτα, νεκρές φύσεις και ρωπογραφίες. Του ζητήθηκε να ζωγραφίσει για την Αυλή της Δανίας, αλλά απεβίωσε απροσδόκητα, αφήνοντας τη γυναίκα του με τα ένδεκα παιδιά τους.
Από αυτά τα παιδιά, οι δύο γιοι Άμπραχαμ και Γιάκομπους και τρεις κόρες έγιναν ζωγράφοι. Αυτοί ήταν οι μαθητές του μαζί με τη Μαρχαρέτα φαν Χοντεβάικ (Margaretha van Godewijk) που δημιούργησε ένα έμβλημα για την αυτοπροσωπογραφία του με ένα παραπέτασμα, που απεικονίζει τον θρύλο του Ζεύξιδος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Οσμάν Τζίκιτς
Ο Οσμάν Τζίκιτς (Osman Đikić) (Осман Ђикић; 7 Ιανουαρίου 1879 – 30 Μαρτίου 1912) ήταν Βόσνιος ποιητής, δραματουργός και συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Μόσταρ, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη υπό την αυστροουγγρική κατοχή. Σπούδασε στο Βελιγράδι, την Κωνσταντινούπολη και τη Βιέννη, όπου αποφοίτησε από την Εμπορική Ακαδημία. Έχει γράψει πολλά τραγούδια sevdalinka, συμπεριλαμβανομένων των Đaurko mila, Ašik ostah na te oči και Đela Fato đela zlato.
Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τυφλίδας
Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τυφλίδας «Ιβάνε Τζαβακισβίλι» (γεωργιανά: ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი) είναι ένα δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο που ιδρύθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1918 στην Τυφλίδα της Γεωργίας. Εξαιρουμένων των ακαδημιών και των θεολογικών σεμιναρίων, που δραστηριοποιούνται κατά διαστήματα στη Γεωργία εδώ και αιώνες, το Κρατικό Πανεπιστήμιο θεωρείται ως το παλαιότερο πανεπιστήμιο της Γεωργίας και της περιοχής του Καυκάσου. Σε αυτό είναι εγγεγραμμένοι πάνω από 18.000 φοιτητές και εργάζονται περισσότεροι από 5.000 καθηγητές και προσωπικό (συμπεριλαμβανομένους συνεργάτες). Σύμφωνα με την κατάταξη των πανεπιστημίων του U.S. News & World Report, το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τυφλίδας καταλαμβάνει τη 359η θέση παγκοσμίως. Το ίδρυμα συνδέεται στενά με το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας και με άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα παγκοσμίως.
Οσμάν Τζίκιτς
Βιογραφία
Ο Οσμάν Τζίκιτς γεννήθηκε στο Μόσταρ στις 7 Ιανουαρίου 1879, σε μια αξιοσέβαστη οικογένεια μεσαίας τάξης Βόσνιων Μουσουλμάνων. Ο πατέρας του ονομαζόταν Αχμέτ Νζίκιτς (1858–1918) και η μητέρα του Χάνα (το γένος Κουρτ, πέθανε το 1908). Ολοκλήρωσε επιτυχώς το δημοτικό σχολείο στο Μόσταρ, καθώς και πέντε χρόνια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Γυμνάσιο του Μόσταρ πριν αποβληθεί επειδή υποστήριξε δημόσια τον σερβικό εθνικισμό. Μετακόμισε στο Βελιγράδι της Σερβίας για να τελειώσει τις σπουδές του, για να μετακομίσει για άλλη μια φορά στην Κωνσταντινούπολη, όπου ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αργότερα παρακολούθησε και αποφοίτησε από την Εμπορική Ακαδημία της Νέας Βιέννης στη Βιέννη.
Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τυφλίδας
Το πανεπιστήμιο έχει πέντε παραρτήματα στις περιφέρειες της Γεωργίας, έξι σχολές, 60 εργαστήρια-κέντρα επιστημονικής έρευνας, μια επιστημονική βιβλιοθήκη (με 3.700.000 βιβλία και περιοδικά), επτά μουσεία, εκδοτικό οίκο και τυπογραφείο (εκδίδει την εφημερίδα Πανεπιστήμιο Τυφλίδας).
Οσμάν Τζίκιτς
Βιογραφία
Ο Οσμάν Τζίκιτς παντρεύτηκε τη Σέρβα ηθοποιό Ζόρα Τοπάλοβιτς (ή Μιχαήλοβιτς ) στη Βιέννη το 1905. Σπούδασε στο Βελιγράδι, την Κωνσταντινούπολη και τη Βιέννη, όπου αποφοίτησε από την Εμπορική Ακαδημία.
Μετά την αποφοίτησή του, ο Τζίκιτς υπηρέτησε ως ταμίας στο Ζάγκρεμπ, το Μπρσκο (Brčko) και το Μόσταρ. Αργότερα υπηρέτησε ως εκδότης της εφημερίδας Musavat (Ενότητα) με έδρα το Μόσταρ το 1907, καθώς και δημοσίευσε γραπτά κείμενά του στον Bosansko-hercegovački glasnik (Βοσνιακός-Ερζεγοβικός Κήρυξ).
Συγγραφική δραστηριότητα
Ο Οσμάν Τζίκιτς είναι ένας διάσημος Βόσνιος και Ερζεγοβινός ποιητής και δραματουργός, που καθιερώθηκε ως μέρος της λογοτεχνικής δημιουργίας μουσουλμάνων συγγραφέων στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη κατά τη διάρκεια της Αυστροουγγρικής κυριαρχίας. Η ποίησή του έτεινε να είναι διδακτική, με στοιχεία αγάπης, πατριωτισμού και θρησκείας να λειτουργούν ως κεντρικά θέματα. Δημοσίευσε για πρώτη φορά τα ποιήματά του σε βοσνιακές εφημερίδες όπως το Behar ("Blossom"), το Bosanska vila ("Βοσνιακή νεράιδα") και το Zora ("Αυγή"). Μια από τις πρώτες ποιητικές του συλλογές δημοσιεύτηκε το 1900 μαζί με ποιήματα των Omer-beg Sulejmanpašić Skopljak και Avdo Karabegović στο Βελιγράδι. Αυτή η συλλογή ήταν γνωστή ως Pobratimstvo ("Συμμαχία") και ήταν μια συλλογή πατριωτικής ποίησης. Αυτή η συλλογή δεν έγινε δεκτή από τον Βόσνιο συγγραφέα Οσμάν Νούρι Χάντζιτς, ο οποίος επέκρινε έντονα το έργο στο Behar. Η κριτική του Χάντζιτς απαγόρευσε στον Τζίκιτς να δημοσιεύσει περαιτέρω τα λογοτεχνικά του έργα στο Behar.
Ο Τζίκιτς αργότερα δημοσίευσε ανεξάρτητα δύο συλλογές ποιημάτων: Muslimanskoj mladeži ("Στη μουσουλμανική νεολαία") στο Ντουμπρόβνικ το 1902 και Ašiklije (Εραστές) στο Μόσταρ το 1903.
Ως λαογράφος, ο Τζίκιτς συνέλεξε παραδοσιακά δημοτικά τραγούδια από το Μόσταρ και το γειτονικό Στόλατς. Αργότερα συγκέντρωσε αυτά τα δημοτικά τραγούδια σε μια συλλογή 5.000 στίχων, γνωστή ως Hercegovački biser ("Ερζεγοβινικό Μαργαριτάρι") και τα έδωσε στη Σερβική Βασιλική Ακαδημία.
Ως δραματουργός, ο Τζίκιτς έγραψε τρία δράματα: Zlatija, που δημοσιεύτηκε το 1906, Stana, που δημοσιεύτηκε είτε το 1906 είτε το 1907, και Muhadžir ("Μετανάστης" ή "Πρόσφυγας"), που δημοσιεύτηκε είτε το 1908 είτε το 1909.
Πολιτική δραστηριότητα
Μετά την κατοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης από την Αυστροουγγαρία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Αυστροουγγαρία προσπάθησε να εξαλείψει κάθε εθνοτικό εθνικισμό προωθώντας ένα πλουραλιστικό έθνος εντός της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Ωστόσο, αυτή η πολιτική δεν έγινε ευρέως αποδεκτή από τις τρεις μεγάλες εθνοτικές ομάδες του έθνους - τους Βόσνιους, τους Κροάτες και τους Σέρβους, που ο καθένας προσπάθησε να προωθήσει τις δικές του εθνικιστικές φιλοδοξίες. Οι σύγχρονοι Βόσνιοι βυθίστηκαν σε αυτήν την πολιτική ατμόσφαιρα, συμπεριλαμβανομένου του Τζίκιτς. Ο Τζίκιτς μετακόμισε στο Σεράγεβο το 1909, και εντάχθηκε κρυφά στη Μουσουλμανική Εθνική Οργάνωση (MNO). Νωρίτερα, η MNO ανέλαβε την Gajret, μια πολιτιστική-εκπαιδευτική εταιρεία που συνιδρύθηκε από τον Safvet-beg Bašagić. Η Gajret ήταν η μόνη σύγχρονη οργάνωση στο Σεράγεβο, που βοήθησε φτωχούς μουσουλμάνους φοιτητές. Το MNO ίδρυσε μια πτέρυγα πολιτικών εφημερίδων του Gajret το 1907. Το 1909, η MNO εγκατέστησε τον Τζίκιτς ως γραμματέα του Gajret, καθώς και ως εκδότη του περιοδικού του.
Αν και, με Βοσνιακή εθνοτική καταγωγή, ο Τζίκιτς υιοθέτησε βαθιά αισθήματα για τον σερβικό εθνικισμό, αλλά έγινε επίσης υπέρμαχος ενός ενοποιημένου Νοτιο-Σλαβονικού κράτους (Γιουγκοσλαβία). Υποστήριξε τη συνεργασία μεταξύ Βόσνιων Μουσουλμάνων και Βόσνιων Ορθοδόξων Χριστιανών. Το 1910 κυκλοφόρησε ένα πολιτικό περιοδικό με τον τίτλο Samouprava ("Αυτονομία"), όπου υπηρέτησε ως αρχισυντάκτης.
Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τυφλίδας
Κύριος ιδρυτής του πανεπιστημίου ήταν ο Γεωργιανός ιστορικός και ακαδημαϊκός, Ιβάνε Τζαβακισβίλι. Μεταξύ των συνιδρυτών συγκαταλέγονται επίσης αρκετοί επιστήμονες, μεταξύ των οποίων οι Γιόργκι Αχβλεντιάνι, Σάλβα Νουτσουμπίτζε, Ντιμίτρι Ουζνάτζε, Γκριγκόλ Τσερετέλι, Ακάκι Σανίτζε, Αντρέα Ραζμάντζε, Κορνέλι Κεκελίτζε, Ιωσήφ Κιπσίντζε, Πέτρε Μελικισβίλι και Εκβιτίμε Τακαϊσβίλι. Ο καθηγητής Πέτρε Μελικισβίλι, ένας γνωστός Γεωργιανός χημικός, ήταν ο πρώτος πρύτανης του Κρατικού Πανεπιστημίου της Τυφλίδας. Πρύτανης της Κρατικού Πανεπιστημίου από τον Σεπτέμβριο του 2016 είναι ο Γιόργκι Σαρβασίτζε.
Το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τυφλίδας δεν έχει κάποια κεντρική πανεπιστημιούπολη, καθώς τα κτίριά του είναι διασκορπισμένα σε όλη την πόλη. Στο παλαιότερο κτίριο του ιδρύματος, το υπ΄ αριθμόν 1, βρίσκεται η διοίκηση του πανεπιστημίου, στην οποία περιλαμβάνονται το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων, το Ακαδημαϊκό Συμβούλιο, ο Πρύτανης και ο Καγκελάριος.
Οσμάν Τζίκιτς
Κληρονομιά
Η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση βοήθησε στην ίδρυση ενός πολιτιστικού οργανισμού, του Osman-Đikić-Gajret, ανεξάρτητου από το Gajret, το 1923, και ταυτόχρονα ίδρυσε ένα φοιτητικό σπίτι με το ίδιο όνομα για Βόσνιους Μουσουλμάνους στο Βελιγράδι.
Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τυφλίδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργία Κατηγορία:Πανεπιστήμια
Οσμάν Τζίκιτς
Πηγές
Κατηγορία:Βόσνιοι συγγραφείς
Ζαν-Μαρί Λεν
Ο Ζαν-Μαρί Λεν (γαλλικά: Jean-Marie Lehn), γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1939 στο Ροσχάιμ (Bas-Rhin - Κάτω Ρήνος), είναι Γάλλος χημικός με ειδίκευση στην υπερμοριακή χημεία και είναι ο εμπνευστής πρωτοποριακών εργασιών για την αυτοοργάνωση.
Βιογραφία
Ο Ζαν-Μαρί Λεν σπούδασε στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου, όπου έλαβε πτυχίο φυσικών επιστημών το 1960. Έπειτα έγινε μαθητευόμενος ερευνητής του CNRS στο εργαστήριο του Γκυ Ουρισόν και στη συνέχεια ερευνητικός συνεργάτης (1962). Το 1963 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ θετικών επιστημών από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου με διατριβή σχετικά με τον πυρηνικό μαγνητικό συντονισμό των τριτερπενίων. Μετά από μία περίοδο διαμονής στις Ηνωμένες Πολιτείες, έγινε λέκτορας στη Σχολή Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου το 1966. Εκείνη την εποχή ήταν ήδη ερευνητής.
Διορίστηκε τακτικός καθηγητής το 1970.
Από το 1980 έως το 2010 ήταν καθηγητής στο Κολλέγιο της Γαλλίας στο Παρίσι, καταλαμβάνοντας την έδρα της χημείας των μοριακών αλληλεπιδράσεων.
Το 1968, οι έρευνές του οδήγησαν στην ανάπτυξη μορίων που μοιάζουν με κλουβιά και έχουν μια κοιλότητα μέσα στην οποία μπορεί να εισαχθεί ένα άλλο χημικό είδος κατάλληλου μεγέθους και σχήματος, όπως ένα κλειδί σε μια κλειδαριά.
Έτσι ξεκίνησε το έργο του πάνω στη χημική βάση της "μοριακής αναγνώρισης" (δηλαδή της ιδιότητας ενός μορίου υποδοχέα να αναγνωρίζει και να συγκρατεί ένα υπόστρωμα), η οποία παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στις βιολογικές διεργασίες.