cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπύρος Φιλίππου
Π.Α.Ο.Κ ( Γυναικεία Ομάδα)
Τον Ιούλιο του 2019 ο Φίλιππου δέχτηκε την πρόταση από τον ΠΑΟΚ για να αναλάβει τα χρέη του προπονητή της γυναικείας ομάδας. Με την ομάδα του ΠΑΟΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα την σεζόν 2019-20. τον Μάρτιο του 2021 ο Φίλιππου ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την ομάδα του ΠΑΟΚ.
ΔΟΞΑ ΔΡΑΜΑΣ
Γ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΔΡΩΝ
Τον Αύγουστο του 2021 ο Φιλίππου ανακοινώνεται από την Δόξα στην θέση βοηθού προπονητή του Μάκη Κατσαβάκη στο πρωτάθλημα της Super League 2 αλλά η ομάδα δεν συμμετείχε ποτέ λογού οικονομικών προβλημάτων και έτσι δήλωσε συμμέτοχη στο πρωτάθλημα της Γ Εθνικής. Εκεί ο Φιλίππου ανάλαβε τα χρέη του προπονητή με την ομάδα να ολοκληρώνει το πρωτάθλημα λίγο πάνω από την θέση του υποβιβασμού. Στο τέλος της ίδιας σέζον ανακοίνωσε την αποχωρήσει του από την ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Ζλάτα Όγκνιεβιτς
Η Ίννα Λεονίντιβνα Μπορντιούκ (Зла́та Леоні́дівна О́гнєвіч, 12 Ιανουαρίου 1986) είναι Ουκρανή τραγουδίστρια.
Προσωπική ζωή
Πέντε μήνες μετά την ανεξαρτησία της Κριμαίας από την Ουκρανία, η Ζλάτα δήλωσε ότι οι γονείς της που κατοικούν στην Κριμαία δεν δέχονται ρωσική υπηκοότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανές τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Λιθουανική μυθολογία
Λιθουανική μυθολογία (Lietuvių mitologija) είναι η μυθολογία του λιθουανικού πολυθεϊσμού, η θρησκεία των προχριστιανικών Λιθουανών. Όπως και άλλοι Ινδοευρωπαίοι, οι αρχαίοι Λιθουανοί διατήρησαν μια πολυθεϊστική μυθολογία και θρησκευτική δομή. Στην προχριστιανική Λιθουανία, η μυθολογία ήταν μέρος της πολυθεϊστικής θρησκείας. Μετά τον εκχριστιανισμό, η μυθολογία επιβίωσε κυρίως στη λαογραφία, τα έθιμα και τις εορταστικές τελετουργίες. Η λιθουανική μυθολογία είναι πολύ κοντά στη μυθολογία άλλων Bαλτικών εθνών - Πρώσων, Λετονών, και θεωρείται μέρος της μυθολογίας της Βαλτικής.
Πηγές και στοιχεία
μικρογραφία| Η Λιθουανία στο [[Mappa mundi|Μάππα Μούντι του Πιέτρο Βεσκόντε, 1321. Η επιγραφή γράφει: Letvini pagani - Λιθουανοί παγανιστές.]] μικρογραφία| Ο [[Ζάλτυς|Ζέλτης και η Ιερή Φωτιά απεικονίζονται στην Κάρτα Μαρίνα του Όλαους Μάγκνους, πάνω από την επιγραφή LITVANIE PARS]] δεξιά|μικρογραφία| Μια παλιά πέτρα θυσίας στη Λιθουανία Η πρώιμη λιθουανική θρησκεία και έθιμα βασίστηκαν στην προφορική παράδοση. Ως εκ τούτου, οι πρώτες καταγραφές της λιθουανικής μυθολογίας και πεποιθήσεων, έγιναν από περιηγητές, χριστιανούς ιεραπόστολους, χρονικογράφους και ιστορικούς. Η αρχική λιθουανική προφορική παράδοση επιβίωσε εν μέρει σε εθνικά τελετουργικά και εορταστικά τραγούδια και θρύλους που άρχισαν να καταγράφονται τον 18ο αιώνα.
Τα πρώτα κομμάτια για τη θρησκεία της Βαλτικής γράφτηκαν από τον Ηρόδοτο, ο οποίος περιγράφει τους Νευρούς στις Ιστορίες του και από τον Τάκιτο, στο ιστορικό και εθνογραφικό του έργο Γερμανία, στο οποίο αναφέρει τους Αεστίους που φορούσαν μορφές κάπρου και λάτρευαν τη Μητέρα των θεών. Οι Νευροί αναφέρθηκαν από τον Ρωμαίο γεωγράφο Πομπόνιους Μέλα.Τον 9ο αιώνα, υπάρχει μια απόδειξη για τις πρωσικές ταφικές παραδόσεις (Aestii) από τον Γούλφσταν. Τον 11ο αιώνα, ο Αδάμ της Βρέμης ανέφερε τους Πρώσους που ζούσαν στη Σαμπία και τα ιερά τους άλση. Ο μουσουλμάνος γεωγράφος του 12ου αιώνα αλ-Ιντρίσι στο Βιβλίο του Ρότζερ, ανέφερε τους Βαλτικούς ως λάτρεις της Ιερής Φωτιάς και την ακμάζουσα πόλη τους Madsun (Mdsūhn, Mrsunh, Marsūna).
Ο πρώτος καταγεγραμμένος μύθος της Βαλτικής - Ο Μύθος του Σόβιγ εντοπίστηκε ως η συμπληρωματική παρεμβολή στο αντίγραφο της Chronographia (Χρονογραφία) του Έλληνα χρονικογράφου από την Αντιόχεια, Ιωάννη Μαλάλα, η οποία ξαναγράφτηκε το έτος 1262 στη Λιθουανία. Είναι ο πρώτος καταγεγραμμένος μύθος της Βαλτικής, ενώ είναι επίσης ο πρώτος που τοποθετήθηκε ανάμεσα σε μύθους άλλων εθνών – ελληνικών, ρωμαϊκών και άλλων. Ο Μύθος του Σόβιγ περιγράφει την καθιέρωση του εθίμου της καύσης, που ήταν κοινό μεταξύ των Λιθουανών και άλλων εθνών της Βαλτικής. Αναφέρονται τα ονόματα των θεών της Βαλτικής lt:Αντάγιους, Περκούνας, lt:Ζβορούνα και ενός θεού σιδηρουργού, lt:Τελιαβέλις.
Όταν ξεκίνησε η Πρωσική Σταυροφορία και η Λιθουανική Σταυροφορία, καταγράφηκαν περισσότερες πληροφορίες για τις πεποιθήσεις του λαού της Βαλτικής από πρώτο χέρι, αλλά αυτές οι καταγραφές αναμίχθηκαν με προπαγάνδα για τους «άπιστους». Μία από τις πρώτες πολύτιμες πηγές είναι η Συνθήκη του Κρίστμπουργκ, 1249, μεταξύ των παγανιστικών πρωσικών φυλών, που εκπροσωπούνται από έναν πρέσβη του Πάπα, και των Τευτόνων Ιπποτών. Σε αυτό, αναφέρονται: η λατρεία του Κούρκας (Curche), του θεού της συγκομιδής και των σιτηρών και των παγανιστών ιερέων (Tulissones vel Ligaschones), οι οποίοι εκτελούσαν ορισμένες τελετουργίες στις κηδείες.
Το Chronicon terrae Prussiae είναι μια εκ των κύριων πηγών πληροφοριών για τις μάχες του Τάγματος με Παλαιούς Πρώσους και Λιθουανούς. Περιλαμβάνει αναφορές για την πρωσική θρησκεία και το κέντρο της βαλτικής θρησκείας - τηΡομούβα, όπου ζει ο Κρίβε-Κριβάγτο ως ισχυρός ιερέας που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τους Πρώσους, τους Λιθουανούς και τους Βαλτικούς της Λιβονίας.
Το Descriptiones terrarum, γράφτηκε από έναν ανώνυμο συγγραφέα στα μέσα του 13ου αιώνα. Ο συγγραφέας ήταν καλεσμένος στη στέψη του βασιλιά της Λιθουανίας Μιντάουγκας. Ο συγγραφέας ανέφερε επίσης ότι οι Λιθουανοί, οι Γιοτβινγκιανοί και οι Ναλσενιανοί ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό πολύ εύκολα, αφού οι καλόγριες της παιδικής του ηλικίας ήταν συνήθως χριστιανές, αλλά ο Χριστιανισμός στη Σαμογίτεια καθιερώθηκε μόνο με ξίφος.
Το Die Littauischen Wegeberichte (Οι αναφορές των λιθουανικών περιηγήσεων) είναι μια συλλογή 100 διαδρομών στο δυτικό Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας που συντάχθηκε από τους Τεύτονες Ιππότες και τους κατασκόπους τους το 1384–1402. Περιλαμβάνει περιγραφές και αναφορές λιθουανικών ιερών αλσών και τόπων θυσιών — αλκάς.
Ο Υπάτειος Κώδικας που γράφτηκε το 1425, αναφέρει λιθουανούς θεούς και έθιμα.
Ο Σιμόν Γκρουνάου ήταν ο συγγραφέας του Preussische Chronik, που γράφτηκε κάπου μεταξύ του 1517 και 1529. Έγινε η κύρια πηγή έρευνας της Πρωσικής μυθολογίας και μια από τις κύριες πηγές των ερευνητών και ανακατασκευαστών της Λιθουανικής μυθολογίας. Ήταν η πρώτη πηγή που περιέγραψε τη σημαία του Βαϊντεβούτου. Ωστόσο, το βιβλίο περιείχε πολλές αμφισβητήσιμες ιδέες.
Ο Γάλλος θεολόγος και καρδινάλιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, Πιερ Ντ'αγί, αναφέρει τον Ήλιο (Σαουλέ) ως μια από τις σημαντικότερες θεότητες της Λιθουανίας, η οποία αναζωογονεί τον κόσμο, όπως ανανεώνει το πνεύμά της. Όπως οι Ρωμαίοι, έτσι και οι Λιθουανοί, αφιερώνουν την Κυριακή εξ ολοκλήρου στον Ήλιο. Παρόλο που λατρεύουν τον Ήλιο, δεν έχουν ναούς. Η αστρονομία των Λιθουανών βασίζεται στο Σεληνιακό ημερολόγιο
Ο Enea Silvio Bartolomeo Piccolomini, ο οποίος αργότερα έγινε ο Πάπας Πίος Β', στο μέρος de Europa του βιβλίου του Historia rerum ubique gestarum, έκανε αναφορά στον Ιερώνυμο της Πράγας, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι οι Λιθουανοί λάτρευαν τον Ήλιο και το σιδερένιο σφυρί, που χρησιμοποιήθηκε για την απελευθέρωση του Ήλιου από τον πύργο. Ανέφερε επίσης χριστιανούς ιεραπόστολους που έκοψαν ιερά άλση και βελανιδιές, τα οποία οι Λιθουανοί θεωρούσαν ως σπίτια των θεών.
Ο Γιαν Λαζίκι δημιούργησε το De diis Samagitarum caeterorumque Sarmatarum et falsorum Christianorum (Σχετικά με τους θεούς των Σαμαγιτών και άλλων Σαρμτών και ψευδοχριστιανών) - γράφτηκε γύρω στο 1582 και δημοσιεύτηκε το 1615. Αν και έχει κάποια σημαντικά στοιχεία, περιέχει επίσης πολλές ανακρίβειες, καθώς δε γνώριζε λιθουανικά και βασιζόταν σε ιστορίες άλλων. Ο κατάλογος των θεών της Λιθουανίας, που παρέχεται από τον Γιαν Λαζίκι, εξακολουθεί να θεωρείται σημαντικός και σημαντικού ενδιαφέροντος για τη Λιθουανική μυθολογία. Οι μεταγενέστεροι ερευνητές Τέοντορ Ναρμπούτ, Σιμόνας Νταουκάντας καιΓιόνας Μπασαναβίτσιους, βασίστηκαν στο έργο του.
Ο Ματέους Πρετόριους στον διπλό τόμο Deliciae Prussicae oder Preussische Schaubühne που γράφτηκε το 1690, συγκέντρωσε στοιχεία για τις Πρωσικές και Λιθουανικές τελετουργίες. Εξιδανίκευε την κουλτούρα των Πρώσων, τη θεωρούσε ότι ανήκε στον πολιτισμό του αρχέγονου κόσμου.
Το Σουδοβιανό Βιβλίο ήταν ένα ανώνυμο έργο για τα έθιμα, τη θρησκεία και την καθημερινή ζωή των Πρώσων από τη Ζάμπια (Ζέμπα). Το χειρόγραφο γράφτηκε στα γερμανικά τον 16ο αιώνα. Το βιβλίο περιελάμβανε έναν κατάλογο των Πρωσικών θεών, ταξινομημένων με γενικά φθίνουσα σειρά από τον ουρανό και τη γη στον κάτω κόσμο και ήταν σημαντική πηγή για την ανακατασκευή της μυθολογίας της Βαλτικής και της Λιθουανίας.
Περαιτέρω πηγές
Το βιβλίο καταστατικού της Πομεσανίας του 1340, το παλαιότερο πιστοποιημένο έγγραφο του εθιμικού δικαίου του λαού της Βαλτικής, καθώς και τα έργα του Ντίτριχ του Νιχάιμ (Cronica) και του Σεμπάστιαν Μύνστερ (Κοσμογραφία).
Λιθουανικές συλλογές τραγουδιών που ηχογραφήθηκαν από τους Λιούντβικας Ρέζα, Αντάνας Γιούσκα και πολλούς άλλους από τον 19ο αιώνα και μετά - ανάμεσά τους μυθολογικά και τελετουργικά τραγούδια. Για παράδειγμα, το τραγούδι που ηχογράφησε ο Λ.Ρέζα - Mėnuo saulužę vedė (Η Σελήνη παντρεύτηκε τον Ήλιο), αντανακλά τις πεποιθήσεις που ο Λ.Ρέζα δήλωσε ότι ήταν ακόμα ζωντανές τη στιγμή της ηχογράφησης.
Λαογραφικές συλλογές από, μεταξύ άλλων, τουΜετσίσλοβας Νταβάινις-Σιλβεστράιτις (συγκέντρωσε περίπου 700 Samogitian παραμύθια και παραμύθια (sakmės)) και του Γιόνας Μπασαναβίτσιους (συγκέντρωσε εκατοντάδες τραγούδια, παραμύθια, μελωδίες και γρίφους).
Ιστορία της υποτροφίας
αριστερά|μικρογραφία| Μαρίγια Γκιμπούτας Σε γενικές γραμμές, οι σωζόμενες πληροφορίες για τη Βαλτική μυθολογία είναι κατακερματισμένες. Όπως συμβαίνει με τους περισσότερους αρχαίους Ινδοευρωπαϊκούς πολιτισμούς (π.χ Ελλάδα και Ινδία), ο αρχικός πρωταρχικός τρόπος μετάδοσης γονιμοποιών πληροφοριών όπως μύθοι, ιστορίες και έθιμα ήταν προφορικός. Το έθιμο της γραφής ήταν περιττό τότε και εισήχθη αργότερα, κατά την περίοδο της κουλτούρας του Χριστιανισμού, που βασιζόταν σε γραπτά κείμενα. Οι περισσότερες από τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες είναι πολύ σύντομες και γίνονται από ξένους, συνήθως Χριστιανούς, που αποδοκίμαζαν τις παγανιστικές παραδόσεις. Ένας αριθμός ακαδημαϊκών, θεωρεί ορισμένα κείμενα ως ανακριβείς παρεξηγήσεις ή ακόμα και πλαστογραφίες. Ως εκ τούτου, πολλές πηγές αναφέρουν πολλά διαφορετικά ονόματα με διαφορετικές ορθογραφίες, επομένως δεν είναι πάντα σαφές εάν αναφέρονται στο ίδιο πράγμα.
Ο εκχριστιανισμός της Λιθουανίας έγινε μεταξύ του τέλους του 14ου και των αρχών του 15ου αιώνα, αλλά ο Λιθουανικός πολυθεϊσμός επέζησε για άλλους δύο αιώνες, χάνοντας, ωστόσο, σταδιακά την επιρροή και τη συνοχή του ως θρησκεία. Οι τελευταίες αντιλήψεις της παλιάς θρησκείας επιβίωσαν περίπου μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Τα λείψανα της παλιάς πολυθεϊστικής θρησκείας ήταν ήδη συνυφασμένα με τραγούδια, παραμύθια και άλλες μυθικές ιστορίες. Σταδιακά, τα έθιμα και τα τραγούδια του Λιθουανικού πολυθεϊσμού συγχωνεύτηκαν με τη Χριστιανική παράδοση. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο Μίχαλ Πίους Ρόμερ σημείωσε - «Η Λιθουανική λαογραφική κουλτούρα, που έχει τις πηγές της στον ειδωλολατρία, βρίσκεται σε πλήρη ομόνοια με τον Χριστιανισμό».
Το 1883, ο Έντμουντ Βέκενστεντ δημοσίευσε ένα βιβλίο Die Mythen, Sagen und Legenden der Zamaiten (Litauer) (The myths, sagas and legends of the Samogitians (Lithuanians)).
Δεν είναι εύκολο να αναδημιουργηθεί η λιθουανική μυθολογία στην πλήρη της μορφή. Η λιθουανική μυθολογία δεν ήταν στατική, αλλά συνεχώς αναπτυσσόμενη, επομένως τις μεγαλύτερες περιόδους δεν παρέμενε στην ίδια μορφή.
Ο Γ. Ντούλγκος προσπάθησε να ερευνήσει τους μύθους και τη θρησκεία των αρχαίων Λιθουανών. Θεωρούσε ότι βρίσκονταν κοντά στον αρχαίο πολιτισμό της Ρώμης. Σχεδόν όλοι οι συγγραφείς της Αναγέννησης - Γ. Ντούλγκος, M. Στριγκόφσκι, Γ. Γουασίτσκι, M. Πρετόριους και άλλοι, δε βασίστηκαν μόνο σε προηγούμενους συγγραφείς και χρονικογράφους, αλλά συμπεριέλαβαν και γεγονότα και βεβαιώσεις της εποχής τους. Δεδομένου ότι οι μελετητές της Αναγέννησης είχαν αρκετές γνώσεις περί του πολιτισμού του αρχαίου κόσμου, η ερμηνεία τους για τη λιθουανική θρησκεία επηρεάστηκε από τον Ρωμαϊκό ή Ελληνικό πολιτισμό.
Πολλοί μελετητές προτίμησαν να γράψουν τις δικές τους ανακατασκευές της Λιθουανικής μυθολογίας, εξίσου βασισμένες σε ιστορικά, αρχαιολογικά και εθνογραφικά δεδομένα. Η πρώτη ανακατασκευή αυτού του τύπου, γράφτηκε από τον Λιθουανό ιστορικό Τέοντορ Νάρμπουτ στις αρχές του 19ου αιώνα.
Το ενδιαφέρον για τη βαλτική και τη Λιθουανική μυθολογία αυξανόταν μαζί με το ενδιαφέρον για τη Λιθουανική γλώσσα μεταξύ των Ινδοευρωπαίων, αφού τα συντηρητικά και αυτόχθονα έθνη της Βαλτικής διατηρούσαν πολύ αρχαϊκή γλώσσα και πολιτιστικές παραδόσεις.
Ο Ιταλός γλωσσολόγος Βιττόρε Πιζάνι, μαζί με την έρευνά του για τις γλώσσες της Βαλτικής, μελέτησε τη Λιθουανική μυθολογία. Δύο γνωστές απόπειρες ανασυγκρότησης έχουν επιχειρήσει πιο πρόσφατα η Μαρίγια Γκιμπούτας και ο Αλγίρντας Ζουλιέν Γκρεϊμά. Σύμφωνα με τον Γ. Μπερεσενεβίτσιους, είναι αδύνατο να ανακατασκευαστεί πλήρως η λιθουανική μυθολογία, αφού σώθηκαν μόνο θραύσματα. Η Μαρίγια Γκιμπούτας, εξερεύνησε τη Λιθουανική και τη Βαλτική μυθολογία χρησιμοποιώντας τη μέθοδό της - την αρχαιομυθολογία, όπου τα αρχαιολογικά ευρήματα ερμηνεύονται μέσω της γνωστής μυθολογίας. Ένα υλικό που σχετίζεται με τα λιθουανικά ξόρκια χρησιμοποιήθηκε από τους Β. Ιβάνοφ και Φ. Τοπόροφ για την αποκατάσταση των Ινδοευρωπαϊκών μύθων.
Οι πιο σύγχρονοι ακαδημαϊκοί που εξερεύνησαν τη Λιθουανική μυθολογία κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, ήταν οι Νορμπέρτας Βέλιους και Γκιντάρας Μπερεσενεβίτσιους.
Πάνθεον των Λιθουανικών Θεών
μικρογραφία| Φανταστικό ιερό [[Romuva (ναός)|Ρομούβα στη Πρωσία. Από το Alt- und neues Preussen του Christoph Hartknoch (Παλιά και Νέα Πρωσία), 1684.]] δεξιά|μικρογραφία| Η υποτιθέμενη σημαία του [[Widewuto|Βαϊντεβούτη]] Το πάνθεον της Λιθουανίας διαμορφώθηκε κατά το πέρασμα χιλιάδων ετών με τη συγχώνευση προ-Ινδοευρωπαϊκών και Ινδοευρωπαϊκών παραδόσεων. Οι Θεές, όπως η Ζεμύνα (Θεά της γης), αποδίδονται στην προ-Ινδοευρωπαϊκή παράδοση, ενώ ο πολύ εκφραστικός Θεός των κεραυνών, ο Περκούνας, θεωρείται ότι προέρχεται από την Ινδοευρωπαϊκή θρησκεία. Η ιεραρχία των Θεών εξαρτιόταν επίσης από τα κοινωνικά στρώματα της αρχαίας Λιθουανικής κοινωνίας.
Ο Ντιέβας, ο οποίος ονομάζεται επίσης Dievas senelis («γέρος Θεός»), Dangaus Dievas («ο Θεός του ουρανού») - είναι ο υπέρτατος θεός του ουρανού. Προέρχεται από το πρωτο-Ινδοευρωπαϊκό * deiwos, «ουράνιο» ή «λαμπερό», από την ίδια ρίζα με τον *Dyēus, τον ανακατασκευασμένο αρχηγό των Θεών του πρωτο-Ινδοευρωπαϊκού πανθέου. Αναφέρεται στον αρχαίο ελληνικό Δία (Ζευς ή Δίας), στα λατινικά Dius Fidius, Luvian Tiwat, German Tiwaz. Το όνομα Dievas χρησιμοποιείται στον Χριστιανισμό ως το όνομα του Θεού.
Ο Αντάγιους (Andajas, Andojas) αναφέρεται στα χρονικά ως ο ισχυρότερος και υψηλότερος Θεός των Λιθουανών. Οι Λιθουανοί φώναζαν το όνομά του στη μάχη. Θα μπορούσε απλώς να είναι ένα επίθετο του υπέρτατου θεού - Dievas.
Περκούνας, ο Θεός του κεραυνού. Φέρει επίσης τα συνώνυμα Dundulis, Bruzgulis, Dievaitis, Grumutis κ.λπ. Σχετίζεται στενά με άλλους θεούς των κεραυνών σε πολλές Ινδοευρωπαϊκές μυθολογίες: Βεδική: Παραγιάνια, Κέλτικη: Τάρανις, Γερμανική: Θωρ, Σλαβική: Περούν. Ο Φινλανδός και Μόρντβιν/Έρζα θεός του κεραυνού που ονομάζεται Πουρ'τσινέπας, εμφανίζεται σε λαογραφικά θέματα που μοιάζουν με τις εικόνες του Λιθουανού Περκούνας. Ο Περκούνας είναι ο βοηθός και εκτελεστής της διαθήκης του Ντιέβα. Είναι συνδεδεμένος επίσης με το δέντρο βελανιδιά.
Ντιέβο σιουνάλιοι (οι «γιοι του Dievas ») – οι Άσβιενεϊ: τραβούν την άμαξα του Σαουλέ (του Ήλιου) στον ουρανό. Όπως οι Έλληνες Διόσκουροι, Κάστωρ και Πολυδεύκης, πρόκειται για τον μύθο των Θεϊκών διδύμων, ο οποίος είναι κοινός στην Ινδοευρωπαϊκή μυθολογία. Δύο αποδεκτοί απόγονοι των Θεϊκών Διδύμων, οι Βεδικοί Ασβίνς και οι Λιθουανοί Άσβιενεϊ, προέρχονται γλωσσικά από την ίδια ρίζα, όπου τελικά προέρχεται από την πρωτο-Ινδοευρωπαϊκή λέξη για το άλογο, *h₁éḱwos. Σχετίζεται με τησανσκριτική áśva και την αβεστική aspā (από την Ινδοϊρανική *aćua ), και με την παλιά λιθουανική ašva, με την οποία μοιράζονται την έννοια της" φοράδας".
Βέλνιας (Velas, Velinas) – χθόνιος Θεός του κάτω κόσμου, που σχετίζεται με τη λατρεία των νεκρών. Η ρίζα της λέξης είναι ίδια με την αντίστοιχη στα vėlė  («ψυχή του νεκρού»). Μετά την καθιέρωση του Χριστιανισμού, ταυτίστηκε με την έννοια του κακού και ο Βέλνιας μετατράπηκε στο λιθουανικό όνομα για τον διάβολο. Σε μερικά παραμύθια, ο Βέλνιας (ο διάβολος) ήταν ο πρώτος ιδιοκτήτης της φωτιάς. Ο Θεός έστειλε ένα χελιδόνι, το οποίο κατάφερε να κλέψει τη φωτιά.
Η Ζβερίνιε (Žvorūna, Žvorūnė) – είναι η Θεά του κυνηγιού και των ζώων του δάσους. Μεδέινα είναι το όνομα της σε άλλες πηγές.
Μεδέινα – η Θεά του δάσους και του κυνηγιού. Οι ερευνητές θεωερούν ότι αυτή και η Ζβερίνιε (Žvorūnė) θα μπορούσαν να λατρεύονταν ως η ίδια Θεά.
Ζεμιήπατις (από τη λέξη στα žemė  «Γη» και pàts   «εκείνος που παίρνει αυτόνομα αποφάσεις, ο κυβερνήτης» ή «Σύζυγος της Γης» ) – Θεός του εδάφους, της συγκομιδής, της ιδιοκτησίας και της κατοικίας. Ο Μαρτύνας Μάζβυντας το 1547 στην Κατήχησή του, ήθελε να εγκαταλείψει τη λατρεία του Ζεμιήπατις.
Ζβαϊγκζντίκις (Žvaigždystis, Žvaigždukas, Švaistikas) – ο Θεός των άστρων, ισχυρός Θεός του φωτός, που έφερνε το φως στις καλλιέργειες, στο γρασίδι και στα ζώα. Ήταν γνωστός ως Σβείκστικας (Suaxtix, Swayxtix, Schwayxtix, Schwaytestix) από τους Γιοτβίνγκιανς.
Η Γκάμπιζα (επίσης γνωστή ως Gabieta, Gabeta, Matergabija, Pelengabija) είναι το πνεύμα ή η Θεά της φωτιάς. Είναι η προστάτιδα του οικογενειακού τζακιού (šeimos židinys) και της οικογένειας. Το όνομά της προέρχεται από τη λέξη στα gaubti  – καλύπτω, προστατεύω. Κανείς δεν επιτρεπόταν να πατήσει καυσόξυλα, αφού θεωρούνταν τροφή για τη Θεά της φωτιάς. Μερικές φορές ένα μπολ με καθαρό νερό έμεινε κοντά στην εστία, ώστε η Γκάμπιζα να μπορεί να πλυθεί. Αν θύμωνε, η Γκάμπιζα θα "πήγαινε βόλτα" καίγοντας το σπίτι. Ακόμα και σήμερα, υπάρχει παράδοση γάμων στη Λιθουανία, να ανάβουν ένα νέο, συμβολικό, οικογενειακό τζάκι από τους γονείς των νεόνυμφων.
Η Λάιμα (από τη λέξη στα lemti  – «to Destine») ή Λαίμε – είναι η θεά που ορίζει το πεπρωμένο.
Μπανγκπούτις (από τη λέξη στα banga  «κύμα» και τη λέξη στα pūsti   «να φυσήξει») – Θεός της θάλασσας, του ανέμου, των κυμάτων και της καταιγίδας. Λατρεύονταν από ψαράδες και ναυτικούς.
Τελιαβέλης/ Καλεβέλης – Θεός σιδηρουργός ή Θεός των δρόμων. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε ένα αντίγραφο του 1262 της Chronographia (Χρονογραφία) του Τζόν Μαλάλας ως Τελιαβέλ. Ο Λιθουανός γλωσσολόγος Καζίμιερας Μπόγκα, ανακατασκεύασε μια προηγούμενη μορφή – Καλβέλης (από τη λέξη στα kalvis  «ένας σιδηρουργός» σε υποκοριστική μορφή). Ο Τελιαβέλης/Καλεβέλης απελευθέρωσε τον Σαουλέ (Ήλιο) από το σκοτάδι χρησιμοποιώντας το σιδερένιο σφυρί του. Στα λιθουανικά παραμύθια που καταγράφηκαν πολύ αργότερα, υπάρχει πολύ συχνή αντίθεση του kalvis («σιδηρουργός») και του velnias («διάβολος»).
Οι περίοδοι της Λιθουανικής μυθολογίας και θρησκείας
αριστερά|μικρογραφία| Šatrija hillfort: διοικητικό, αμυντικό και θρησκευτικό κέντρο στη βόρεια [[Σαμογιτία μέχρι τον εκχριστιανισμό της το 1421]] Η προχριστιανική Λιθουανική μυθολογία είναι γνωστή κυρίως μέσω επιβεβαιωμένων θραυσμάτων που έχουν καταγραφεί από χρονικογράφους και λαϊκά τραγούδια. Η ύπαρξη ορισμένων μυθολογικών στοιχείων, που έγιναν γνωστά από μεταγενέστερες πηγές, έχει επιβεβαιωθεί από αρχαιολογικά ευρήματα. Το πολυθεϊστικό σύστημα πεποιθήσεων αντανακλάται στους Λιθουανικούς μύθους, όπως εκείνους των Γιουράτε και Καστύτις, της Εγκλέ, Βασίλισσας των Ερπετών και του Μύθου του Σόβιγ.
Η επόμενη περίοδος της Λιθουανικής μυθολογίας ξεκίνησε τον 15ο αιώνα και διήρκεσε περίπου μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα. Οι μύθοι αυτής της περιόδου είναι κυρίως ηρωικού περιεχομένου, σχετικά με την ίδρυση του κράτους της Λιθουανίας. Ίσως δύο από τις πιο γνωστές ιστορίες να είναι εκείνες του ονείρου του Μεγάλου Δούκα Γκεντιμίνας και της ίδρυσης του Βίλνιους, της πρωτεύουσας της Λιθουανίας, και της κοιλάδας του Σβεντάραγκις, που αφορά επίσης την ιστορία του Βίλνιους. Πολλές ιστορίες αυτού του είδους αντικατοπτρίζουν πραγματικά, ιστορικά γεγονότα. Ήδη από τον 16ο αιώνα, υπήρχε ένα μη-ενοποιημένο πάνθεον. Τα διάφορα δεδομένα από τις διαφορετικές πηγές δεν είχαν συνοχή το ένα με το άλλο, και τα τοπικά πνεύματα, ειδικά εκείνα του οικονομικού τομέα, ανακατεύτηκαν με τους Θεούς και ανέβηκαν στο επίπεδο τους.
Μίμης Παπαϊωάννου
Ο Μίμης Παπαϊωάννου (Νέα Νικομήδεια Ημαθίας, 23 Αυγούστου 1942 – Αθήνα, 15 Μαρτίου 2023) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής ποδοσφαίρου, ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε το ελληνικό ποδόσφαιρο. Η IFFHS τον αναγνώρισε ως τον κορυφαίο Έλληνα ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα. Το 2003 ψηφίστηκε ως ο τρίτος καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής από την Ε.Π.Ο. για το εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ. Η IFFHS τον επέλεξε επίσης στην καλύτερη 11άδα όλων των εποχών του ελληνικού ποδοσφαίρου το 2021.
Λιθουανική μυθολογία
Οι περίοδοι της Λιθουανικής μυθολογίας και θρησκείας
Η τρίτη περίοδος ξεκίνησε με την αυξανόμενη επιρροή του Χριστιανισμού και τη δραστηριότητα των Ιησουιτών, χοντρικά από τα τέλη του 16ου αιώνα. Η προηγούμενη συγκρουσιακή προσέγγιση της προχριστιανικής Λιθουανικής κληρονομιάς μεταξύ των απλών ανθρώπων εγκαταλείφθηκε και έγιναν προσπάθειες να χρησιμοποιηθούν δημοφιλείς πεποιθήσεις σε ιεραποστολικές δραστηριότητες. Ακόμη, αυτό οδήγησε στην ένταξη χριστιανικών στοιχείων στους μύθους και τα λαϊκά παραμύθια.
Μίμης Παπαϊωάννου
Σε συλλόγους
Ο Μίμης Παπαϊωάννου ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα της γενέτειράς του, τη Νέα Γενεά Νέας Νικομήδειας. Το 1962 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ έναντι 140.000 δραχμών.
Με την ΑΕΚ αγωνίστηκε επί 17 συνεχείς περιόδους και μαζί της γνώρισε μεγάλες διακρίσεις. Κατέκτησε πέντε πρωταθλήματα Α΄ Εθνικής (1963, 1968, 1971, 1978, 1979) και τρία κύπελλα Ελλάδας (1964, 1966, 1978). Επίσης, αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ (1964, 1966) και ήταν βασικός συντελεστής σε δύο εντυπωσιακές πορείες της ομάδας στα ευρωπαϊκά κύπελλα, το 1968-69 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών και το 1976-77 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Λιθουανική μυθολογία
Φωτιά
δεξιά|μικρογραφία| Λιθουανοί που λατρεύουν ένα [[Ζάλτυς|φίδι του γρασιδιού, μια βελανιδιά και την ιερή φωτιά. Από το Olaus Magnus ' Historia de Gentibus Septentriionalibus (Η Ιστορία των Βορείων Λαών), βιβλίο 3, 1555.]] Η φωτιά βρίσκεται πολύ συχνά στις αναφορές των χρονικογράφων, όταν περιέγραφαν τις Λιθουανικές τελετουργίες. Υπάρχουν ακόμη και περιγραφές του βασιλιά της Λιθουανίας Αλγκίρντας, ως «πυρολάτρης Βασιλιάς της Λιθουανίας» (τῷ πυρσολάτρῃ ῥηγὶ τῶν Λιτβῶν) στα έγγραφα ενός Πατριάρχη Νείλου.
Νερό
Το νερό θεωρούνταν πρωταρχικό στοιχείο - οι θρύλοι που περιγράφουν τη δημιουργία του κόσμου, συνήθως αναφέρουν ότι «στην αρχή δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από νερό». Η εποχή της Άνοιξης λατρεύονταν - θεωρούνταν ιερή. Ο ποταμός θεωρήθηκε ότι χώριζε τις περιοχές σε εκείνες της ζωής και του θανάτου. Εάν ο οικισμός χτιζόταν στο ποτάμι, τότε οι νεκροί θάβονταν στην άλλη πλευρά του ποταμού. Οι πηγές του νερού έχαιραν μεγάλου σεβασμού και ήταν παράδοση να διατηρείται καθαρό κάθε είδος νερού - πηγές, πηγάδια, ποτάμια, λίμνες. Η καθαριότητα συνδέθηκε με την αγιότητα.
Μίμης Παπαϊωάννου
Σε συλλόγους
Τη χρονιά εκείνη μετέβη στις ΗΠΑ, όπου αγωνίστηκε για μια περίοδο στον Παγκύπριο Νέας Υόρκης ως παίκτης-προπονητής και κατάφερε να κατακτήσει το νταμπλ στο τοπικό πρωτάθλημα και κύπελλο. Αν και πλησίαζε τα 40 προσέλκυσε το ενδιαφέρον της κορυφαίας επαγγελματικής λίγκας των ΗΠΑ, της NASL, αλλά πλέον είχε αποφασίσει να σταματήσει.
Λιθουανική μυθολογία
Ιερά άλση
Τα ιερά άλση δε θεωρούνταν ιερά αυτά καθεαυτά, αλλά ως σπίτι των θεών. Ο Ιερώνυμος της Πράγας ήταν ένας φανατικός ιεραπόστολος που βρέθηκε στη Λιθουανία: ηγήθηκε του τεμαχισμού των ιερών άλσεων και της βεβήλωσης των Λιθουανικών ιερών τόπων ειδολολατρείας. Η Λιθουανή έφθασε στον Βυτάουτας με καταγγελίες ότι χάνουν τις θέσεις του Ντιέβας, τα μέρη όπου προσεύχονταν στον υπέρτατο θεό - Ντιέβα, να συγκροτήσει τον Ήλιο ή τη βροχή. Τώρα, όταν τα ιερά άλση καταστρέφονται, δεν ξέρουν πού να ψάξουν για τον Ντίεβα, αφού έχασε το σπίτι του. Ο Ιερώνυμος της Πράγας εν τέλει στάλθηκε έξω από τη χώρα.
Μίμης Παπαϊωάννου
Σε συλλόγους
Ο Παπαϊωάννου αγωνιζόταν στην αριστερή πτέρυγα της επίθεσης, πάντα με το νούμερο 10. Με τον ερχομό του Μαύρου το 1976, οπισθοχώρησε σε θέση, περισσότερο ως επιθετικός μέσος, κάτι που συχνά συνέβαινε και στην εθνική ομάδα. Είχε μεγάλη ευχέρεια στο σκοράρισμα, συνήθως με το αριστερό πόδι, διακρινόμενος για τις σωστές τοποθετήσεις του στην περιοχή. Παρά το χαμηλό του ύψος, σημείωνε γκολ και με κεφαλιές χάρη στην αλτικότητά του. Διετέλεσε επί σειρά ετών αρχηγός της ΑΕΚ και της εθνικής ομάδας, ενώ το ήθος του παραμένει αξιομνημόνευτο.
Λιθουανική μυθολογία
Ουράνια σώματα
Τα ουράνια σώματα - οι πλανήτες θεωρήθηκαν ως μια οικογένεια. O Μένουλις (Σελήνη) παντρεύτηκε τnν Σαουλέ (Ήλιος) και απέκτησαν επτά κόρες: την Αουσρίνε (Πρωινό Αστέρι – Αφροδίτη), τη Βακαρίνε (Αστέρι της νυχτός – Αφροδίτη), την Ιντράγια (Δίας), τη Βαϊβόρα ή, σε ορισμένες εκδοχές, τον γιο Παζαρίνις (Ερμής), τη Ζιζντρέ (Άρης) τη Σέλια (Κρόνος) και τη Ζέμιε (Γη). Οι τρεις κόρες ζούσαν κοντά στη μητέρα τους Σαουλέ, οι άλλες τρεις ταξίδευαν.
Η Γκρίζουλο Ράταϊ (επίσης – Grigo Ratai, Perkūno Ratai, Vežimas) (Μεγάλη Άρκτος) υπήρχε στη φαντασία ως μια άμαξα για τον Ήλιο που ταξίδευε στον ουρανό, η Μαζιέι Γκρίζουλο Ράταϊ (Μικρή Άρκτος) – μια άμαξα για την κόρη του Ήλιου.
Μίμης Παπαϊωάννου
Στις εθνικές ομάδες
Στην εθνική Ελλάδας αγωνίστηκε από το 1963 έως το 1978, σημειώνοντας ρεκόρ συμμετοχών (61) και τερμάτων (21) για την εποχή εκείνη. Σήμερα, κατέχει την πέμπτη θέση στον πίνακα των σκόρερ όλων των εποχών με την εθνική ομάδα.
Προπονητική καριέρα
Μετά το τέλος της αγωνιστικής του καριέρας επεδίωξε να εργαστεί ως προπονητής ξεκινώντας από τον Παγκύπριο Νέας Υόρκης και κατόπιν σε διάφορους συλλόγους όπως στον Α.Ο. Κέρκυρα (1986-87), στον Εδεσσαϊκό (1987-88), στην Α.Ε. Κως (1989-90), στον Εύγερο Φαρακλάτων Κεφαλονιάς, στον Πανναυπλιακό κ.ά.
Λιθουανική μυθολογία
Ουράνια σώματα
Τα ζώδια ήταν γνωστά ως απελευθερωτές της Σαουλέ (Ήλιου) από τον πύργο στον οποίο ήταν κλειδωμένη από τον ισχυρό βασιλιά - αυτός είναι ο θρύλος που κατέγραψε ο Ιερώνυμος της Πράγας τον 14-15ο αιώνα.
Λιθουανικοί θρύλοι
Οι θρύλοι (padavimai, sakmės) είναι σύντομες ιστορίες που εξηγούν τα τοπικά ονόματα, την εξωτερική όψη των λιμνών και των ποταμών και λοιπών αξιοσημείωτων περιοχών, όπως τύμβους ή μεγάλες πέτρες.
Μίμης Παπαϊωάννου
Προπονητική καριέρα
Υπήρξε συνεργάτης του Αλκέτα Παναγούλια στον πάγκο της Εθνικής Ελλάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις ΗΠΑ.
Λοιπά στοιχεία
Εργάστηκε μερικά χρόνια ως επαγγελματίας λαϊκός τραγουδιστής. Μάλιστα έχει τραγουδήσει και τον ύμνο της ΑΕΚ.
Λιθουανική μυθολογία
Κληρονομιά
Η Λιθουανική μυθολογία λειτουργεί ως σταθερή έμπνευση για τους Λιθουανός καλλιτέχνες. Πολλές ερμηνείες της Εγκλέ – της Βασίλισσας των Ερπετών έλαβαν χώρα στην ποίηση και την εικαστική τέχνη. Στη σύγχρονη Λιθουανική μουσική, οι πολυθεϊστικές τελετουργίες και τα τραγούδια σουταρτίνες, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τον Μπρόνιους Κουταβίτσιους. Παλιά Λιθουανικά ονόματα, που σχετίζονται με τη φύση και τη μυθολογία, δίνονται συχνά στα παιδιά. Πολλές παγανιστικές παραδόσεις, ελαφρώς μεταποιημένες, υιοθετήθηκαν από τη χριστιανική θρησκεία στη Λιθουανία. Οι βελανιδιές εξακολουθούν να θεωρούνται ένα ιδιαίτερο δέντρο και τα φίδια του γρασιδιού αντιμετωπίζονται με φροντίδα. Τα παλιά τραγούδια και η παγανιστική κουλτούρα χρησιμεύουν ως έμπνευση για τους μουσικούς της ροκ και της ποπ.
Μίμης Παπαϊωάννου
Λοιπά στοιχεία
Το 2000 αναδείχθηκε ως ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS).
Στις 11 Οκτωβρίου 2000 δόθηκε φιλικός αγώνας προς τιμήν του μεταξύ των ομάδων παλαιμάχων της ΑΕΚ και Γερμανίας.
Λιθουανική μυθολογία
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Μίμης Παπαϊωάννου
Λοιπά στοιχεία
Απεβίωσε στις 15 Μαρτίου 2023 σε ηλικία 80 ετών, συνεπεία σοβαρών και μακροχρόνιων προβλήματων υγείας.
Λιθουανική μυθολογία
Περαιτέρω ανάγνωση
Στη μυθολογία: Στα παραμύθια:
Ντολμά Μπαχτσέ (ανάκτορο)
Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1843, με εντολή του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, και ολοκληρώθηκε το 1856. Το κόστος της ανέγερσης έφτασε τα 5 εκατομμύρια οθωμανικά χρυσά νομίσματα, το ισοδύναμο δηλαδή 35 τόννων χρυσού. Για την επικάλυψη των οροφών του παλατιού, έκτασης 45.000 μ2, με φύλλα χρυσού, χρησιμοποιήθηκαν 14 τόννοι αυτού του μετάλλου. δεξιά|μικρογραφία|260px|Εξωτερική άποψη του [[Σελαμλίκι|Σελαμλικιού στο Ντολμά Μπαχτσέ]] Η πρόσοψη του παλατιού έχει μήκος 248 μέτρα. Μια μεγάλη αίθουσα αποτελεί τον πυρήνα του, με δύο πτέρυγες εκατέρωθεν όπου συναντώνται τα πολυτελή δωμάτια και τα βασιλικά διαμερίσματα. Οι χώροι διαμονής και εργασίας των ανδρών (σελαμλίκι) και το χαρέμι βρίσκονται στη νότια και βόρεια πλευρά αντίστοιχα. Το κτιριακό συγκρότημα περιλάμβανε ακόμα διαμερίσματα για το προσωπικό που διέμενε εντός του ανακτόρου, κουζίνα, ιμαρέτ για τη διατροφή του προσωπικού, νοσηλευτήριο, στάβλους, καθώς και θαλάμους για τους λογχοφόρους φύλακες της κατοικίας. Συνολικά υπήρχουν 285 δωμάτια, καλύπτοντας έκταση 45.000 τετραγωνικών μέτρων.
Λιθουανική μυθολογία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Λιθουανικά (lt) Κατηγορία:Λιθουανική γλώσσα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μίμης Παπαϊωάννου
Τίτλοι - Διακρίσεις
Ατομικές:
Ντολμά Μπαχτσέ (ανάκτορο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Τουρκία Ντολμα Μπαχτσε Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Βόσπορος Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Κωνσταντινούπολη Ντολμά Μπαχτσέ
Μίμης Παπαϊωάννου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Μαγγανιακό Μεσσηνίας
Τοποθεσία
Το Μαγγανιακό βρίσκεται βορειοδυτικά από την Ανδρούσα, από την οποία απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 391 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Μεσσηνιακού Κόλπου, περίπου 26 χιλιόμετρα. Κοντά στο Μαγγανιακό, βρίσκονται προς τα βόρειά του, τα Πετράλωνα σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά του η Ελληνοεκκλησία, σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νότιά του το Τρίκορφο, σε απόσταση 3,5 περίπου χιλιομέτρων. Επίσης το Μαγγανιακό βρίσκεται στα βορειοδυτικά από την έδρα του Δήμου, την Μεσσήνη, από την οποία απέχει 22 περίπου χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το χωριό, το οποίο είναι χτισμένο στη νοτιοανατολική πλευρά του υψώματος Μπρίνια (η ονομασία του λόφου αυτού προέρχεται από τη λέξη «πρίνος», δηλαδή το πουρνάρι), το οποίο αποτελεί τμήμα της οροσειράς, που είναι γνωστή ως τα Όρη της Κυπαρισσίας, έχει μακρόχρονη ιστορία, που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής, τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Ανδρούσας κατά την μεσαιωνική εποχή και της Αρχαίας Μεσσήνης κατά την κλασική εποχή. Το χωριό υπάρχει, τουλάχιστον από τα χρόνια της Ενετοκρατίας και η παλαιότερη ονομασία του ήταν Μαγκανιακό. Καθώς στην περιοχή του χωριού υπάρχουν ερείπια μεσαιωνικού κάστρου, που σήμερα αναφέρεται με το όνομα Παλιόκαστρο, και κάτω από αυτό τα υπολείμματα παλαιότερων οικισμών, πιθανολογείται ότι από τους προγενέστερους αυτούς παλαιούς και ερειπωμένους σήμερα οικισμούς, προέκυψε ο νεότερος αυτός οικισμός. Σύμφωνα μάλιστα με την επίσημη άποψη του Δήμου Μεσσήνης, υπάρχουν 3 εκδοχές για την ονομασία του χωριού: Η πρώτη εκδοχή θεωρεί ότι η ονομασία προέκυψε από το χημικό στοιχείο (το) «μαγγάνιο», καθώς στην περιοχή διασώζονται ακόμα στοές, από τις οποίες γινόταν εξόρυξη του μετάλλου αυτού. Η δεύτερη εκδοχή θεωρεί ότι η ονομασία προέρχεται από τη λέξη (το) «μάγγανο», δηλαδή το «μαγγάνι», το οποίο είναι χειροκίνητο ή ζωοκίνητο, μηχάνημα, το οποίο χρησιμοποιούταν τις παλαιότερες εποχές, σε διάφορες χρήσεις, όπως παραδείγματος χάρη, για να αντληθεί νερό από τα πηγάδια, ή να ανασυρθούν τα διάφορα ορυκτά μέσα από τις στοές των μεταλλείων, καθώς μάλιστα διασώζεται ακόμα ως σήμερα, ένα τέτοιο μηχάνημα στο χωριό. Τέλος, η τρίτη εκδοχή, αναφέρει ότι η ονομασία του χωριού, ίσως να προέκυψε από τις λέξεις, «Manconico» ή «Manciniaco», ονομασίες με τις οποίες αναφερόταν ίσως, το ερειπωμένο σήμερα κάστρο στα βορειοδυτικά του χωριού. Για τις ονομασίες αυτές, υπάρχουν αναφορές σε διάφορες πηγές, όπως π.χ. στο έργο του Καρλ Χοπφ (γερμανικά: Karl Hopf), με τον τίτλο: «Ελληνορρωμανικά χρονικά» (Chroniques gréco-romanes inédites ou peu connues, 1873), χωρίς πάντως να έχουν υπάρξει προς το παρόν, κάποιες σχετικές αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή του χωριού, που να επικυρώνουν οτιδήποτε σχετικό με σαφήνεια.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως το Μαγκνανιακό (Magnaniaco ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο.
Νεότερη ιστορία
Τον 19ο αιώνα αναφερόταν ως Monganiano, σύμφωνα με τον Pouqueville το 1815, ο οποίος αναφέρει το χωριό, στον κατάλογο με τα ονόματα των χωριών της Επαρχίας Ανδρούσας (γαλλικά: Éparchie d'Androusa), τα οποία ήταν εξαρτημένα στην επισκοπική έδρα που είχε ιδρυθεί στο Νησί (Nisi: η Μεσσήνη). Στη συνέχεια αναφέρεται ως Manganiako, έδρα και οικισμός της Επαρχίας Ανδρούσας (γαλλικά: Éparchie d'Androusa), που έμεναν σε αυτόν 16 οικογένειες, με εκτιμώμενο σύνολο 76 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν με το όνομα το Μαγκανιακόν.
Διοικητική ιστορία
Το Μαγκανιακόν ή Μαγκανιακό προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον παλαιό Δήμο Υαμείας, με έδρα την Πεντιά (σήμερα το Τρίκορφο), όπου και παρέμεινε ως το 1840, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Το 1840 προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Ιθώμης, με έδρα το Μαυρομμάτι (Ιθώμης), όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1879, το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Μαγκανιακόν, ενώ από το 1879 ως το 1907, ως το Μαγκανιακό. Από το 1907 ως το 1940, αναφέρεται και πάλι ως το Μαγκανιακόν, ενώ από το 1940 ως σήμερα, αναφέρεται επίσημα ως το Μαγγανιακόν. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, ως το Μαγκανιακόν, στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Ιθώμης της Επαρχίας Μεσσήνης με πληθυσμό 205 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Στην ίδια πηγή αναφέρεται ως έδρα του Δήμου Ιθώμης, το Μαυρομάτι (Ιθώμης). Το 1873 ορίζεται ως χειμερινή έδρα το Χασάμπασα ή Χασήμπασα (σήμερα το Αριστοδήμειο), ενώ το Μαυρομάτι Ιθώμης παρέμεινε ως η θερινή έδρα του δήμου αυτού. Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως έδρα στην Κοινότητα Μαγκανιακού. Στην ίδια κοινότητα προσαρτάται επίσης τότε και ο οικισμός Ζαγάρενα (σήμερα η Κορομηλέα). Το 1940 οι ονομασίες του οικισμού και της κοινότητας, διορθώνονται από Μαγκανιακόν και Κοινότητα Μαγκανιακού σε Μαγγανιακόν και Κοινότητα Μαγγανιακού αντίστοιχα. Το Μαγγανιακόν παρέμεινε ως έδρα και οικισμός της Κοινότητας Μαγγανιακού, με τις αλλαγές στις ονομασίες του οικισμού και της κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Μαγγανιακόν υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Ανδρούσας, με έδρα την Ανδρούσα, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Μαγγανιακόν ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Το Μαγγανιακόν σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Μαγγανιακού του Δήμου Μεσσήνης.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 114 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Στην περιοχή του χωριού καλλιεργούνται κυρίως ελαιόδεντρα, συκιές και αμπέλια και δευτερευόντως σιτηρά.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, και το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου υπάρχει και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, Στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνονται το κοντινό «Ανδρομονάστηρο», το οποίο απέχει 3 περίπου χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά, καθώς και η Αρχαία Μεσσήνη η οποία απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα, επίσης προς τα βορειοανατολικά του χωριού.
Το Καρναβάλι του Μαλλιαρού
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Μαγγανιακιτών, ανάμεσα στις άλλες εκδηλώσεις, διοργανώνει το παραδοσιακό πανηγύρι του χωριού στις 7 Ιουλίου της Αγίας Κυριακής. Επίσης σημαντική εκδήλωση του συλλόγου κάθε χρόνο, τις Απόκριες αναβιώνεται το Καρναβάλι του Μαλλιαρού, το οποίο περιλαμβάνει παρέλαση τραγόμορφων καρναβαλιστών στους δρόμους του χωριού, με τη συνοδεία μουσικής από διάφορα κρουστά, πίπιζες και κλαρίνα, φωτιές και χορό στις γειτονιές. Στη συνέχεια ακολουθεί το κάψιμο του στοιχειού, ενώ το καρναβάλι ολοκληρώνεται με παραδοσιακό γλέντι, με χορούς και τραγούδια γύρω από τη φωτιά.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="37.124739" longitude="21.869659" zoom="13" width="1000" height="630" align="center" />
Θησεύς σώζων την Ιπποδάμειαν
right|thumb|255px|Το γλυπτό σύμπλεγμα «Θησεύς σώζων την Ιπποδάμειαν» στην [[Πλατεία Βικτωρίας]] Το γλυπτό σύμπλεγμα «Θησεύς σώζων την Ιπποδάμειαν» βρίσκεται στην Πλατεία Βικτωρίας της Αθήνας και πρόκειται για γλυπτική δημιουργία μέγιστης καλλιτεχνικής αξίας. Θεωρείται από τα πιο σημαντικά έργα υπαίθριας γλυπτικής του 20ού αιώνα στην Αθήνα.
Το γλυπτό φιλοτεχνήθηκε στο Βερολίνο το 1906 από τον Γερμανό γλύπτη Γιοχάνες Πφουλ (Johannes Pfuhl, 1846 - 1914) και είναι κατασκευασμένο στις αρχές το 20ού αιώνα, το 1908, από γαλβανισμένο μπρούντζο σε εργοστάσιο της Γερμανίας. Η όλη γλυπτική κατασκευή στηρίζεται σε μαρμάρινη βάση οκταγωνικού σχήματος, όπου υπάρχει η εγχάρακτη επιγραφή ΘΗΣΕΥΣ ΣΩΖΩΝ ΤΗΝ ΙΠΠΟΔΑΜΕΙΑΝ. ΕΡΓΟΝ Ι. ΠΦΟΥΛ
Το γλυπτό απεικονίζει τον ήρωα Θησέα που, σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο, σώζει την πανέμορφη Ιπποδάμεια, σύζυγο του βασιλιά των Λαπιθών Πειρίθου από τον μεθυσμένο Κένταυρο Ευρυτίωνα.
Το χάλκινο αυτό γλυπτό δωρήθηκε στο Δήμο Αθηναίων το 1927 και τοποθετήθηκε αρχικά στην Πλατεία Συντάγματος της Αθήνας, απ' όπου μεταφέρθηκε την Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 1937 στη σημερινή θέση του στην Πλατεία Βικτωρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Μνημεία της Αθήνας
Έστερ Πέονι
Η Αλεξάντρα Κρέτσου, γνωστή επαγγελματικά ως Έστερ Πέονι, είναι Ρουμανο-καναδή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Εκπροσώπησε τη στον  με το τραγούδι «On a Sunday», μετά τη νίκη της στο Selection Naţională 2019. Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι, στη Ρουμανία, αλλά μεγάλωσε στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ στον Καναδά μέχρι να επιστρέψει στη Ρουμανία για σπουδές μουσικής. Το τραγούδι δεν προκρίθηκε στον τελικό.
Πρώτα χρόνια
Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Τέχνης Dinu Lipatti στο Piteşti. Το πάθος της Έστερ για μουσική εμφανίστηκε από την παιδική ηλικία ενώ ζούσε με την οικογένειά της στο Μόντρεαλ, όπου πήγαινε σε τζαζ, μετά συνέχισε τις σπουδές της στη Ρουμανία εισερχόμενη στο Conservatory για τη σύνθεση και την τζαζ. Το 2014 η Έστερ βρέθηκε στο διαδίκτυο, καθώς εκδίδει καλύμματα λαϊκών τραγουδιών και πρόσφερε μια σύμβαση με δισκογραφική εταιρία στη Ρουμανία, απελευθερώνοντας τα singles "Leyla" και "Iubire" και διάφορες συνεργασίες. Ένα χρόνο αργότερα, έφτασε στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση με το τραγούδι "Sub aripa ta" (feat. Vescan), το οποίο απολάμβανε την επιτυχία και παρέμεινε για εβδομάδες στη σειρά των ραδιοφωνικών και μουσικών σταθμών της Ρουμανίας. Το 2016 η Ester κυκλοφόρησε συνεργασία με τον Phelipe "1000 De Motive". Το 2018 κυκλοφόρησε το πρώτο EP, "Dig It", όπου η Ester ήταν επίσης ένας από τους κύριους συνθέτες.
Επιπλέον ιστοσελίδες
Κατηγορία:Ρουμάνοι τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Ρουμανία
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου Ιανουαρίου 1878
Ο Κουμουνδούρος ήταν - όπως και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού - υπέρ της συμμετοχής της Ελλάδας στον συνεχιζόμενο Ρωσο-τουρκικό πόλεμο, και όταν μάλιστα - εκθέτοντας το πρόγραμμα της κυβέρνησής του στη Βουλή ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης - μίλησε για την «ενεργό προστασία των αλυτρώτων Ελλήνων και την υπεράσπισιν των δικαίων του ελληνισμού», απέσπασε συντριπτική πλειοψηφία.
Ο Κουμουνδούρος κάτω από την πίεση του λαού, που απαιτούσε πλέον την έξοδο της χώρας στον πόλεμο, καταφεύγοντας μάλιστα σε βιαιότητες εναντίον των πολιτικών που διέλυσαν την οικουμενική κυβέρνηση, αποφάσισε - αν και ο πόλεμος τελείωνε, καθώς γίνονταν διαπραγματεύσεις για την υπογραφή της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου
- να διατάξει την έξοδο του ελληνικού στρατού από τη Λαμία όπου στρατοπέδευε, και στις 21 Ιανουαρίου του 1878, ο στρατός εισέβαλλε στα τουρκικά εδάφη. Ωστόσο, με την ανακωχή ήδη τετελεσμένο γεγονός, ο στρατός διατάχθηκε έπειτα από λίγες ημέρες να επιστρέψει στα ελληνικά εδάφη.
Στο συνέδριο του Βερολίνου, που άρχισε τις εργασίες του στις 1η Ιουνίου (π.ημ.) 1878 η Ελλάδα έστειλε αντιπροσωπεία, προκειμένου να αναδείξει τις ελληνικές θέσεις για τις διευθετήσεις των συνόρων. Οι Τρικούπης και Ζαΐμης άσκησαν έντονη κριτική στην κυβέρνηση για τη συμμετοχή της στο συνέδριο και το αν τελικά ωφελήθηκε η Ελλάδα από αυτό, και στο τέλος, όταν η κυβέρνηση στις 21 Οκτωβρίου φέρνει νομοσχέδιο για την κλήση εφέδρων και την αναδιοργάνωση του στρατού, οι δυο πολιτικοί αποσύρουν την υποστήριξή τους, η κυβέρνηση χάνει την πλειοψηφία ( με 80 ψήφους υπέρ και 96 κατά) και παραιτείται.
Πηγές - Παραπομπές
1878 Κατηγορία:1878
Ιωνική Επανάσταση
Η Ιωνική Επανάσταση (500/499 π.Χ. - 494 π.Χ.), και οι σχετικές επαναστάσεις στην Αιολίδα, στη Δωρίδα, στην Κύπρο και στην Καρία ήταν στρατιωτικές εξεγέρσεις πολλών περιοχών της Μικράς Ασίας κατά της περσικής κυριαρχίας και έληξαν με την αποφασιστική νίκη των Περσών και την κατάπνιξη της εξέγερσης. Αιτία της επανάστασης ήταν η δυσαρέσκεια των κατοίκων των ιωνικών πόλεων εναντίον των τυράννων, τους οποίους οι Πέρσες διόριζαν κυβερνήτες στις ιωνικές πόλεις, και οι μεμονωμένες ενέργειες δύο τυράννων από την Μίλητο· του Ιστιαίου και του Αρισταγόρα. Οι πόλεις της Ιωνίας είχαν υποταχθεί στους Πέρσες το 547/6 π.Χ. και από τότε διοικούνταν από ντόπιους τυράννους διορισμένους από τον σατράπη στις Σάρδεις. Το 499 π.Χ. ο τότε τύραννος της Μιλήτου, Αρισταγόρας, με στόχο να ενισχύσει την θέση του, ξεκίνησε με την υποστήριξη του σατράπη Αρταφέρνη μια εκστρατεία εναντίον της Νάξου. Η πολιορκία της Νάξου απέτυχε και για να αποφύγει μια πιθανή απομάκρυνσή του από την ηγεσία της Μιλήτου, ο Αρισταγόρας κήρυξε στην πόλη του δημοκρατία, προκάλεσε την πτώση άλλων τυράννων σε πόλεις της Ιωνίας και υποκίνησε έναν γενικό ξεσηκωμό των Ιώνων εναντίον της περσικής κυριαρχίας.
Η Ιωνική Επανάσταση αποτελεί την πρώτη μεγάλη πολεμική σύρραξη μεταξύ Ελλήνων και Περσών και την πρώτη φάση των Περσικών Πολέμων. Παρόλο που οι ιωνικές πόλεις επανακτήθηκαν, ο βασιλιάς Δαρείος ορκίστηκε να εκδικηθεί την Αθήνα και την Ερέτρια για την υποστήριξή τους. Καθώς, όμως, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, είδε ότι οι πολυάριθμες ελληνικές πόλεις αποτελούσαν μία διαρκή απειλή για την σταθερότητα της αυτοκρατορίας του, ο Δαρείος αποφάσισε να κατακτήσει όλη την Ελλάδα. Το 492 π.Χ. η πρώτη περσική εισβολή στην Ελλάδα, η επόμενη φάση των Περσικών Πολέμων, είναι άμεσο αποτέλεσμα της Ιωνικής Επανάστασης.
Πηγές
Ο Θουκυδίδης είχε αμφισβητήσει το έργο του Ηροδότου, καθώς η προσωπική άποψη του τελευταίου εμφανιζόταν συχνά στο έργο του. Παρ' όλ' αυτά, ο Θουκυδίδης αποφάσισε να ξεκινήσει το έργο του εκεί όπου ο Ηρόδοτος σταμάτησε (στην πολιορκία της Σηστού) αλλά σταμάτησε την προσπάθεια, επειδή πίστευε ότι το έργο του Ηροδότου δεν χρειαζόταν επανεγγραφή ή διορθώσεις, γιατί ήταν ακριβές. Η αξιοπιστία του Ηροδότου έχει αμφισβητηθεί και από άλλους ιστορικούς. Ο Παυσανίας, στα Φωκικά, αναφέρεται στην περιγραφή του Ηροδότου για τη μάχη των Θερμοπυλών, όπου ο δεύτερος καταγράφει ότι οι Θηβαίοι παραδόθηκαν, όπως και 80 Μυκηναίοι. Ο Πλούταρχος, στο έργο Περί της Ηροδότου κακοήθειας (αν όντως το έγραψε αυτός), κατηγορεί τον Ηρόδοτο επειδή ο τελευταίος ζήτησε χρήματα από τους Θηβαίους, και επειδή δεν τα έλαβε, έγραψε ότι οι Θηβαίοι δείλιασαν και παραδόθηκαν. Οπωσδήποτε οι κατηγορίες που εκτοξεύει το σύγγραμμα αυτό κατά του Ηρόδοτου κάθε άλλο παρά σοβαρές είναι. Την περίοδο της Αναγέννησης, παρά το γεγονός ότι οι άνθρωποι συνέχιζαν να διαβάζουν το έργο του Ηροδότου, ο ιστορικός είχε κακή φήμη. Παρόλ' αυτά, τα αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαίωσαν τα γραφόμενα του Ηροδότου και αποκατέστησαν τη φήμη και την αξιοπιστία του, ειδικά ως προς τα γεγονότα που εξέτασε αυτοπροσώπως. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν το έργο του αξιόπιστο, αλλά έχουν αμφιβολίες για τους αριθμούς των νεκρών και τις ημερομηνίες των μαχών.
Υπόβαθρο
thumb|200px|αριστερά|Ο Δαρείος Α' της Περσίας