cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άννα Παναγιωταρέα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Χάννα Μόνγιερ
Η έρευνά της εξέτασε τη σύνθεση των υποδοχέων NMDA και τα πρότυπα έκφρασής τους σε πληθυσμούς εγκεφαλικών κυττάρων. Οι υποδοχείς NMDA σχετίζονται με τη συναπτική πλαστικότητα και τελικά με την ικανότητα του εγκεφάλου να θυμάται και να μαθαίνει. Έχει επίσης δείξει ότι υπάρχουν διαφορετικά είδη υποδοχέων γλουταμινικού, μελέτησε διάφορες νευρολογικές διαταραχές και τη διαμόρφωση των ενδονευρώνων γάμμα-αμινοβουτυρικού οξέος σε ένα γενετικό παράδειγμα. Ανέπτυξε τις νέες τεχνικές στη μοριακή ανάλυση, που αποτελούν τη βάση της δουλειάς της.
Η Μόνγιερ είναι συνεργάτης εκδότης του Frontiers in Molecular Neuroscience, που εκδόθηκε από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, και μέλος της Γερουσίας του Γερμανικού Κέντρου Νευροεκφυλιστικών Νοσημάτων (Deutsches Zentrum für Neurodegenerative Erkrankungen).
Αφού έλαβε το MD της το 1983, η Μόνγιερ έκανε μεταδιδακτορική εργασία στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ. Επέστρεψε στη Χαϊδελβέργη το 1989, όπου έλαβε θέση καθηγητή στο Σίλινγκ πριν δημιουργήσει τη δική της ερευνητική ομάδα.
Η Siebenbürgische Zeitung ("Εφημερίδα Τρανσιλβανίας") την περιγράφει ως "πολύγλωσση και με μεγάλη ικανότητα στη μουσική", αναφέροντας την ικανότητά της στο πιάνο και την ικανότητά της να μιλά στους περισσότερους πολυεθνικούς υπαλλήλους της στη δική τους γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σάξονες της Τρανσυλβανίας Κατηγορία:Καθηγητές του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης Κατηγορία:Ρουμάνες επιστήμονες
Β΄ Εθνική Πετοσφαίρισης Ελλάδας Γυναικών
Η Β΄ Εθνική – Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα Πετοσφαίρισης Γυναικών είναι ένα Ελληνικό πρωτάθλημα για γυναικείους συλλόγους πετοσφαίρισης. Στο Ελληνικό σύστημα πρωταθλημάτων πετοσφαίρισης, είναι το τέταρτο σε τάξη πρωτάθλημα της χώρας και διοργανώνεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (Ε.Ο.ΠΕ.) σε συνεργασία με τις ερασιτεχνικές Ενώσεις Σωματείων Πετοσφαίρισης και τις Τοπικές Επιτροπές. Το πρωτάθλημα αποτελείται από 119 ομάδες (2016–17), χωρίζεται σε 10 περιφερειακούς ομίλους και λειτουργεί με το σύστημα προώθησης και υποβιβασμού με την Α2 Εθνική και τα τοπικά πρωταθλήματα.
Μορφή διοργάνωσης
Η Β΄ Εθνική – Εθνικό Περιφερειακό Πρωτάθλημα περιλαμβάνει σήμερα 119 ομάδες (2016–17) που χωρίζονται σε 10 περιφερειακούς ομίλους, που αντιστοιχούν στις 9 ερασιτεχνικές Ενώσεις και 5 Τοπικές Επιτροπές της Ελλάδας. Κάθε όμιλος διοικείται από την τοπική ερασιτεχνική Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης ή την Τοπική Επιτροπή. Στο τέλος της περιόδου οι πρωταθλήτριες ομάδες από κάθε έναν από τους 10 ομίλους προβιβάζονται στην Α2 Εθνική. Στα 6 τοπικά πρωταθλήματα συνήθως υποβιβάζονται οι τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου. Ωστόσο, ο αριθμός των ομάδων που θα υποβιβαστεί εξαρτάται από τις ομάδες που θα υποβιβαστούν από την Α2 Εθνική στο τέλος της περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικό πρωτάθλημα πετοσφαίρισης
Τζαρχάντ
Η Τζαρχάντ είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο κεντρο-ανατολικό τμήμα της χώρας. Είναι μία από τις τέσσερις τελευταία ιδρυθείσες Πολιτείες. Η συνολική της έκταση είναι 74.677 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι περίπου 26.909.000. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Ράντσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
2911 Μιαχέλενα
Η Μιαχέλενα (Miahelena) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,467. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Χέικι Αλικόσκι, που παρατηρούσε από το Τούρκου και της έδωσε το όνομα της συζύγου του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Μιαχέλενα είναι S (λιθώδης). Η Μιαχέλενα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 11 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιαχελενα
Νατάλια Παρτίκα
Η Νατάλια Ντορότα Παρτίκα (πολωνικά: Natalia Dorota Partyka) (γενν. 27 Ιουλίου 1989) είναι Πολωνή αθλήτρια της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Γεννήθηκε χωρίς δεξί χέρι και αντιβράχιο και συμμετέχει σε αγώνες για αρτιμελείς αθλητές, καθώς και σε αγώνες αθλητών με αναπηρία. Η Παρτίκα έφτασε στη Φάση των 32 τελευταίους στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο.
Νεότερα χρόνια
Η Παρτίκα άρχισε να παίζει επιτραπέζια αντισφαίριση σε ηλικία ενός έως επτά ετών. Κέρδισε το πρώτο της διεθνές μετάλλιο επιτραπέζιας αντισφαίρισης το 1999 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ΑΜΕΑ. Σε ηλικία 11 ετών, όταν συμμετείχε στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ, έγινε η νεότερη Παραολυμπιονίκης στον κόσμο. Το 2004 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο απλό και το αργυρό στο ομαδικό στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Επίσης, το 2004, κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Δοκίμων της Διεθνούς Ομοσπονδίας Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης, το οποίο ήταν ανοιχτό σε αρτιμελείς αθλητές. Το 2006, η Παρτίκα κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παραολυμπιακών, ένα χρυσό και δύο αργυρά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής για άτομα με ειδικές ανάγκες και ένα αργυρό στο ομαδικό αγώνισμα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων. Κέρδισε επίσης δύο αργυρά μετάλλια και ένα χάλκινο στην έκδοση του 2007 αυτής της διοργάνωσης. Επίσης το 2007, η Παρτίκα κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Παραολυμπιακό Πρωτάθλημα και ένα χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ομάδων Εφήβων.
Επίδοση σε Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες
Η Παρτίκα αγωνίστηκε για την Πολωνία τόσο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 όσο και στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο - μια από τις δύο μόνο αθλήτριες που το έκαναν, με την άλλη να ήταν η Νάταλι ντου Τόιτ στην κολύμβηση. Ήταν οι τρίτοι της Παραολυμπιακοί Αγώνες και οι πρώτοι της Ολυμπιακοί Αγώνες. Αγωνιζόμενη στην κατηγορία 10 στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, κέρδισε το χρυσό με 3-0 σετ.
Το 2008, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο μονό και το αργυρό στο ομαδικό στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, επαναλαμβάνοντας το αποτέλεσμά της στους Παραολυμπιακούς της Αθήνας. μικρογραφία| Η Παρτίκα (κέντρο) στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2016 Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αγωνίστηκε στο ατομικό γυναικών. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2012 η Παρτίκα νίκησε την Κινέζα Κιάνγκ Γιανγκ με 3–2 στον αγώνα για το χρυσό μετάλλιο και αναδείχθηκε χρυσή Παραολυμπιονίκης. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2012 κέρδισε το χάλκινο στην ομαδική κατηγορία γυναικών με 6–10, αφού νίκησε τη Γαλλία με 3–2.
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 συμμετείχε στο ομαδικό αγώνισμα γυναικών και αργότερα κέρδισε το τέταρτο συνεχόμενο χρυσό μετάλλιο σε Παραολυμπιακούς Αγώνες στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2016.
Βραβεία και αναγνωρίσεις
Για τα αθλητικά της επιτεύγματα, η Παρτίκα έλαβε τα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Πολωνοί Παραολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές της επιτραπέζιας αντισφαίρισης στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Πυραμίδα του Χέοπα
Η Πυραμίδα του Χέοπα (επίσης γνωστή ως η Μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας ή Μεγάλη Πυραμίδα) είναι η αρχαιότερη και η μεγαλύτερη από τις τρεις πυραμίδες της Νεκρόπολης της Γκίζας, η οποία συνορεύει με τη σύγχρονη πόλη της Γκίζας στην Αίγυπτο. Είναι το αρχαιότερο από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, και το μόνο που σώζεται στις μέρες μας.
Υπάρχουν τρεις γνωστοί θάλαμοι μέσα στην Μεγάλη Πυραμίδα. Αυτός που βρίσκεται πιο χαμηλά, είναι σκαμμένος στο βραχώδες υπόστρωμα κάτω από την πυραμίδα, και είναι ημιτελής. Οι λεγόμενοι θάλαμοι της Βασίλισσας και του Βασιλιά, είναι ψηλότερα, χτισμένοι μέσα στο εσωτερικό της πυραμίδας. Η Μεγάλη Πυραμίδα είναι η μόνη γνωστή στη Αίγυπτο που έχει διαδρόμους που και κατεβαίνουν και ανεβαίνουν. Το συγκρότημα της πυραμίδας περιλαμβάνει δύο ναούς νεκρικής λατρείας προς τιμήν του Χέοπα (έναν δίπλα στην πυραμίδα και τον άλλον κοντά στον Νείλο), τρεις μικρότερες πυραμίδες για τις γυναίκες του, καθώς και μία μικρότερη πυραμίδα "δορυφόρο", έναν στεγασμένο διάδρομο που ένωνε τους δύο ναούς, και μικρότερους τάφους μασταμπάδες οι οποίοι ανήκουν σε ευγενείς και βρίσκονται γύρω από την πυραμίδα.
Ιστορία και περιγραφή
Πιστεύεται ότι η πυραμίδα χτίστηκε σαν τάφος για τον φαραώ της 4ης Δυναστείας της αρχαίας Αιγύπτου Χέοπα σε ένα διάστημα 20 χρόνων. Ο Βεζίρης του Χέοπα Χεμιούνου πιστεύεται από κάποιους πως είναι ο αρχιτέκτονας της Μεγάλης Πυραμίδας. Αρχικά με ύψος 146,5 μέτρα, σήμερα λόγω της διάβρωσης και της απουσίας του πυραμιδίου της, η πυραμίδα έχει ύψος 138,8 μέτρα. Κάθε πλευρά είχε μήκος 230,4 μέτρα. Η μάζα της πυραμίδας εκτιμάται στους 5,9 εκατομμύρια τόνους. Ο δε όγκος της είναι περίπου 2.500.000 κυβικά μέτρα. . Βάση αυτών των υπολογισμών, το χτίσιμο της πυραμίδας σε 20 χρόνια θα απαιτούσε την τοποθέτηση 800 τόνων πέτρας κάθε μέρα. Ομοίως, καθώς εκτιμάται ότι η πυραμίδα αποτελείται από περίπου 2,3 εκατομμύρια μονόλιθους, για 20 χρόνια απαιτείται η μετακίνηση 12 μονόλιθων την ώρα, κάθε μέρα, 24 ώρες το 24ωρο. Οι πρώτες μετρήσεις ακριβείας της πυραμίδας πραγματοποιήθηκαν από τον αιγυπτιολόγο Φλίντερς Πέτρι το 1880-82 και δημοσιεύτηκαν στο έργο Οι Πυραμίδες και οι Ναοί της Γκίζας. Όλες σχεδόν οι αναφορές είναι βασισμένες στις μετρήσεις του. Πολλές από τις εξωτερικές πέτρες επικάλυψης καθώς και μονόλιθοι από τους εσωτερικούς θαλάμους της πυραμίδας είναι ταιριασμένοι με τέτοια ακρίβεια, ώστε ο μέσος όρος του κενού στους αρμούς είναι μόνο μισό χιλιοστό.
Υλικά
Εκτιμάται ότι η Μεγάλη Πυραμίδα αποτελείται από περίπου 2,3 εκατομμύρια μονόλιθους από ασβεστόλιθο, οι περισσότεροι από τους οποίους θεωρείται ότι μετακινήθηκαν από κοντινά ορυχεία. Ο ασβεστόλιθος της Τούρα ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την εξωτερική επικάλυψη, έχει εξορυχθεί από την απέναντι όχθη του ποταμού. Οι μεγαλύτεροι γρανιτένιοι μονόλιθοι στην πυραμίδα έχουν βρεθεί στο θάλαμο "του Βασιλιά", και ζυγίζουν από 25 μέχρι 80 τόνους, και έχουν μεταφερθεί από το Ασσουάν, το οποίο βρίσκεται 800 χιλιόμετρα μακριά. Οι αιγύπτιοι έκοβαν τα κομμάτια του βράχου στο ορυχείο με το να τοποθετούν ξύλινες σφήνες στο βράχο τις οποίες μετά μούλιαζαν με νερό. Καθώς αυτές το απορροφούσαν, διαστελλόταν, με αποτέλεσμα να δημιουργούν ρωγμές στο βράχο. Όταν έκοβαν τα κομμάτια του βράχου, τα μετέφεραν μέσω του Νείλου στην πυραμίδα. Εκτιμάται ότι για το χτίσιμο της πυραμίδας χρησιμοποιήθηκαν 5,5 εκατομμύρια τόνοι ασβεστόλιθου, 8.000 τόνοι γρανίτη (φερμένοι από το Ασσουαν), και 500.000 τόνοι ασβεστοκονιάματος.
Πέτρες επικάλυψης
Μετά την ολοκλήρωσή της, η Μεγάλη Πυραμίδα καλύφθηκε με πέτρες επικάλυψης λευκού ασβεστόλιθου λειασμένων στην εντέλεια. Αυτές είχαν προετοιμαστεί σε μια κλίση 5 ½ παλάμες (του αρχαίου αιγυπτιακού μετρικού συστήματος), ώστε να επιτευχθούν οι επιθυμητές διαστάσεις. Αυτό που σήμερα είναι ορατό είναι η δομή κάτω από αυτήν την επικάλυψη. Το 1300 μ.Χ. ένας καταστροφικός σεισμός χαλάρωσε πολλές από τις πέτρες επικάλυψης, οι οποίες κατόπιν αφαιρέθηκαν το 1356 από το Σουλτάνο της δυναστείας Μπάχρι An-Nasir Nasir-ad-Din al-Hasan, προκειμένου να χτιστούν τζαμιά και φρούρια στο γειτονικό Κάιρο. Σήμερα μπορεί να δει κανείς αυτές τις πέτρες ως μέρη αυτών των κτηρίων. Κατοπινοί εξερευνητές αναφέρουν τεράστιες στοίβες από εξωτερικές πέτρες που είχαν καταρρεύσει, οι οποίες μετέπειτα απομακρύνθηκαν κατά τις εργασίες ανασκαφών στο χώρο. Ακόμα και έτσι, κάποιες από τις πέτρες επικάλυψης υπάρχουν ακόμα και σήμερα in situ γύρω από τη βάση της πυραμίδας, και στις οποίες μπορούμε να παρατηρήσουμε την ακρίβεια της δουλειάς τους, η οποία έχει καταγραφεί ανά τους αιώνες. Ο Πέτρι ανακάλυψε μια διαφοροποίηση μεταξύ της κλίσης της εσωτερικής δομής της πυραμίδας και της επικάλυψης, της τάξης των 193 ± 25 εκατοστών. Σαν εξήγηση πρότεινε ότι μετά την κατασκευή της εσωτερικής δομής έγινε επαναπροσδιορισμός του προσανατολισμού προς το βορά, αλλά ο υπολογισμός ήταν λάθος, και η επικάλυψη φτιάχτηκε με διαφορετικό προσανατολισμό. Ο Πέτρι σχολίασε την ακρίβεια των πετρών της επικάλυψης ως "ισάξια του έργου ενός οπτικού, παρά μόνο σε κλίμακα εκταρίων" και επίσης, "το να τοποθετηθούν οι πέτρες με αυτήν την ακρίβεια επαφής θα αποτελούσε προσεκτική εργασία. Αλλά το να επιτευχθεί αυτό με τσιμέντο στους αρμούς, μοιάζει σχεδόν αδύνατον". Έχει προταθεί ότι το ασβεστοκονίαμα (το "τσιμέντο" του Πέτρι) ήταν αυτό που επέτρεψε την πραγματοποίηση του φαινομενικά αδύνατου έργου, παρέχοντας στους κατασκευαστές ένα υπόστρωμα για να τοποθετήσουν με ακρίβεια τις πέτρες.
Θεωρίες για την κατασκευή
Για τις τεχνικές κατασκευής της πυραμίδας έχουν προταθεί πολλές, και συχνά αντικρουόμενες, θεωρίες. Πολλές διαφωνούν με το αν οι λίθοι σύρθηκαν, ανυψώθηκαν, ή καν μετακυλίστηκαν στο τόπο της κατασκευής. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι για την κατασκευή χρησιμοποιήθηκαν σκλάβοι, αλλά σύγχρονες ανακαλύψεις σε καταυλισμούς εργατών στην Γκίζα, υποδηλώνουν ότι η πυραμίδα χτίστηκε από δεκάδες χιλιάδων εξειδικευμένων εργατών. Ο Βέρνερ υπέθεσε ότι το εργατικό δυναμικό ήταν οργανωμένο ιεραρχικά σε δύο ομίλους των 100.000 ανδρών, οι οποίες ήταν χωρισμένες σε 5 zaa ή phyle των 20.000 ανδρών, οι οποίες διαχωρίζονταν παραπέρα ανάλογα με τις ειδικότητες των εργατών.
Ένα μυστήριο για την κατασκευή της πυραμίδας είναι ο προγραμματισμός. Ο Τζον Ρόμερ ισχυρίζεται ότι χρησιμοποίησαν την ίδια μέθοδο με προηγούμενες και επόμενες κατασκευές, δηλαδή την τοποθέτηση των σχεδίων στο έδαφος με αναλογία 1 προς 1. Γράφει, "ένα τέτοιο διάγραμμα θα μπορούσε να δώσει την αρχιτεκτονική της πυραμίδας με τέτοια ακρίβεια, που δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί με άλλα μέσα". Επίσης επιχειρηματολογεί ότι ο χρόνος κατασκευής της ήταν 14 χρόνια.
Μια σύγχρονη κατασκευαστική μελέτη, σε συνεργασία με τον Μαρκ Λέχνερ και άλλους αιγυπτιολόγους, εκτιμά ότι το συνολικό εγχείρημα χρειάστηκε εργατικό δυναμικό αποτελούμενο από μέσο όρο 14.567 άτομα, και μέγιστο 40.000 άτομα. χωρίς τη χρήση τροχαλιών, του τροχού, και σιδερένια εργαλεία, με τη χρήση της μεθόδου κρίσιμης διαδρομής οι ερευνητές πρότειναν ότι Μεγάλη Πυραμίδα ολοκληρώθηκε από την αρχή μέχρι το τέλος σε περίπου 10 χρόνια.
Εσωτερικό
Η αρχική είσοδος της πυραμίδας βρισκόταν 17 μέτρα κάθετα από το έδαφος και 7,29 μέτρα ανατολικά από την κεντρική γραμμή της πυραμίδας. Από αυτήν την είσοδο ένας διάδρομος 0,96 μέτρων ύψος και 1,04 μέτρα πλάτος κατεβαίνει προς τα κάτω σε γωνία 26° 31'23" διά μέσω της πυραμίδας και μέχρι το βραχώδες υπόστρωμα που βρίσκεται από κάτω της. Μετά από 105,23 μέτρα ο διάδρομος, που είναι κατωφερής, γίνεται οριζόντιος και συνεχίζει για ακόμα 8,84 μέτρα καταλήγοντας στον κατώτατο θάλαμο, ο οποίος απ’ ό, τι φαίνεται είναι ημιτελής. Ο διάδρομος συνεχίζει και μετά τον νότιο τοίχο του θαλάμου. Στον θάλαμο επίσης υπάρχει ένας λάκκος σκαμμένος στο πάτωμά του. Κάποιοι αιγυπτιολόγοι ισχυρίζονται ότι αυτός ο υπόγειος θάλαμος προοριζόταν αρχικά ως ο νεκρικός θάλαμος, αλλά ο Χέοπας κατόπιν άλλαξε γνώμη, θέλοντας να κτιστεί ο θάλαμος ψηλότερα, μέσα στο εσωτερικό της πυραμίδας.
Στα 28,2 μέτρα από την είσοδο, υπάρχει μια τετράγωνη οπή στην οροφή του Κατωφερούς Περάσματος. Αυτό αρχικά καλυπτόταν με πέτρινη πλάκα, και ήταν η αρχή του Ανωφερούς Περάσματος. Το Ανωφερές Πέρασμα έχει 39,3 μέτρα μήκος και έχει το ίδιο ύψος και πλάτος με το Κατωφερές Πέρασμα, ενώ έχει σχεδόν ακριβώς την ίδια κλίση. Το τέλος του φράσσεται από τρεις τεράστιους ογκόλιθους από γρανίτη, μήκους περίπου 1,5 μέτρων ο καθένας. Στην αρχή της Μεγάλης Γαλαρίας στην δεξιά μεριά υπάρχει μία εγκοπή στον τοίχο (που τώρα καλύπτεται από σύρμα). Αυτή είναι αρχή ενός κάθετου αγωγού ο οποίος διασχίζοντας ακανόνιστα την αρχιτεκτονική της πυραμίδας ενώνεται με το Κατωφερές Πέρασμα. Επίσης, στην αρχή της Μεγάλης Γαλαρίας υπάρχει ένα Οριζόντιο Πέρασμα το οποίο οδηγεί στο "Θάλαμο της Βασίλισσας". Το πέρασμα έχει 1,1 μέτρα ύψος στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του, αλλά κοντά στον θάλαμο υπάρχει ένα σκαλοπάτι στο πάτωμα, μετά το οποίο το πέρασμα έχει 1,73 μέτρα ύψος.
Ο θάλαμος της Βασίλισσας
Ο Θάλαμος της Βασίλισσας βρίσκεται ακριβώς στη μέση της απόστασης μεταξύ της βόρειας και της νότιας πλευράς της πυραμίδας, και έχει μήκος 5,75 μέτρα από βόρεια προς νότια, 5,23 μέτρα από ανατολικά προς δυτικά, και έχει οροφή με τριγωνική ύψους 6,23 μέτρων από το πάτωμα. Στην ανατολική μεριά του θαλάμου υπάρχει κόγχη ύψους 4,67 μέτρων. Το αρχικό βάθος της ήταν 1,04 μετρά, αλλά τυμβωρύχοι μεγάλωσαν το βάθος σκάβοντας.
Στους νότιο και βόρειο τοίχους του θαλάμου υπάρχουν στενά φρεάτια, που αντίθετα με αυτά του θαλάμου του Βασιλιά τα οποία ανέρχονται από την αρχή τους, είναι οριζόντια για περίπου 2 μέτρα, πριν να έχουν τη κλίση προς τα επάνω. Το οριζόντιο μέρος σκάφτηκε το 1872 από τον Βρετανό μηχανικό Waynman Dixon, ο οποίος πίστευε ότι παρόμοια φρεάτια θα υπήρχαν και στο θάλαμο του Βασιλιά. Είχε δίκαιο, αλλά καθώς αυτά δεν συνδέονται με το εξωτερικό της πυραμίδας ή με το θάλαμο της Βασίλισσας, η χρήση τους είναι άγνωστη. Ο Ντίξον στο τέλος του αγωγού ανακάλυψε μία σφαίρα μαύρου διορίτη και ένα μπρούτζινο εργαλείο και τα δύο αγνώστου χρησιμότητας. Σήμερα εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο.
Τα φρεάτια του Θαλάμου της Βασίλισσας εξερευνηθήκαν το 1992 από τον γερμανό μηχανικό Rudolf Gantenbrink με τη χρήση ενός ρομπότ-κάμερα που κατασκεύασε, το Upuaut 2. Μετά ανοδικής διαδρομής 65 μέτρων, ανακάλυψε ότι ένα από τα φρεάτια φραζόταν από "θύρες" από ασβεστόλιθο, οι οποίες είχαν δύο διαβρωμένα χάλκινα "χερούλια". Μερικά χρόνια μετά η National Geographic Society κατασκεύασε ένα παρόμοιο ρομπότ το οποίο άνοιξε μια μικρή τρύπα στην νότια πόρτα, απλώς για να ανακαλύψει ότι πίσω της. Το νότιο πέρασμα, το οποίο ήταν δύσκολο στην πρόσβαση λόγω ακανόνιστων στροφών και κλίσεων, βρέθηκε ομοίως να φράσσεται από πόρτα.
Η έρευνα συνεχίστηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Djedi. Καθώς έγινε αντιληπτό ότι η κάμερα του προγράμματος της National Geographic Society μπορούσε να δει μόνο ευθεία μπροστά, το πρόγραμμα Djedi χρησιμοποίησε κάμερα οπτικών ινών τύπου    "φιδάκι, η οποία θα μπορούσε να δει από όλες τις γωνίες. Με αυτήν μπόρεσαν να διεισδύσουν την πρώτη πόρτα του νότιου φρέατος και να δούνε όλες τις πλευρές του μικρού θαλάμου που υπήρχε πίσω της. ανακάλυψαν ιερογλυφικά γραμμένα με κόκκινο χρώμα. Μπόρεσαν να διερευνήσουν και τα χάλκινα "χερούλια", τα οποία τώρα πιστεύουν ότι είχαν διακοσμητικό ρόλο. Επίσης, η πίσω πλευρά της "πόρτας" ήταν τελειωμένη και γυαλισμένη, το οποίο υποδεικνύει ότι δεν τοποθετήθηκε απλώς  για να συγκρατεί τα μπάζα μακριά από το φρέαρ, αλλά μάλλον εξυπηρετούσε συγκεκριμένο σκοπό που θα μπορούσε να δει γύρω από τις γωνίες. Με αυτό ήταν σε θέση να διαπεράσουν την πρώτη πόρτα.
Η Μεγάλη Στοά
Η Μεγάλη Στοά συνεχίζει στην κλίση του Ανωφερούς Περάσματος, έχει όμως ύψος 8,6 μέτρα και 46,8 μέτρα μήκος. Στην αρχή της έχει 2,06 μέτρα πλάτος, αλλά μετά από 2,29 μέτρα οι πέτρες στους τοίχους έχουν τοποθετηθεί βαθμιδωτά σαν σκαλοπάτια προς τα μέσα, κατά 7,6 εκατοστά σε κάθε πλευρά. Υπάρχουν επτά τέτοια "σκαλοπάτια", έτσι στο τέλος της η Στοά έχει 1,04 μέτρα πλάτος. Η οροφή της έχει φτιαχτεί με επίπεδες πλάκες με ελάχιστα πιο απότομη κλίση σε σχέση με το δάπεδο, έτσι ώστε κάθε πέτρα είναι ταιριασμένη σε εγκοπή στην οροφή σαν σε οδοντωτό τροχό. Ο σκοπός ήταν κάθε πέτρα να στηρίζεται στον τοίχο της Στοάς, παρά στην από κάτω πέτρα, το οποίο τελευταίο θα είχε συνέπεια η πίεση χαμηλά στη Στοά να ήταν εκτός ορίων.
Στο ανώτερο άκρο της Στοάς στα δεξιά, υπάρχει μια οπή δίπλα στην οροφή η οποία είναι η αρχή τούνελ το οποίο καταλήγει στον χαμηλότερο από τους θαλάμους απορρόφησης πίεσης. Οι άλλοι παρόμοιοι θάλαμοι ανακαλύφθηκαν το 1837-8 από τους συνταγματάρχη Howard Vyse και τον John Perring, οι οποίοι έσκαψαν στοές προς τα επάνω κάνοντας χρήση εκρηκτικών.
Το πάτωμα της Στοάς αποτελείται από "κράσπεδο" πλάτους 51 εκατοστών σε κάθε πλευρά, το οποίο αφήνει περιθώριο 1,04 μέτρα ανάμεσα. Στο κράσπεδο υπάρχεου 54 εγκοπές, 27 σε κάθε πλευρά, οι οποίες αντιστοιχούν σε κάθετες και οριζόντιες εγκοπές στους τοίχους της Στοάς. Η χρήση τους είναι άγνωστη, αλλά το γεγονός ότι ο κεντρικός διάδρομος έχεις το ίδιο πλάτος με το Ανωφερές Πέρασμα, έχει οδηγήσει σε εικασίες ότι στην Μεγάλη Στοά αποθηκεύονταν πέτρες, και οι εγκοπές έφεραν ξύλινους δοκούς που τις συγκρατούσαν.
Στο πάνω μέρος της Στοάς υπάρχει ένα σκαλοπάτι που οδηγεί σε ένα οριζόντιο πέρασμα μήκους περίπου 1,02 μέτρα, όπου υπάρχουν τέσσερεις σχισμές, τρεις από τις οποίες μπορεί να είχαν αρχική χρήση να φέρουν γρανιτένιες πόρτες. Θραύσματα από γρανίτη τα οποία βρέθηκαν από τον Πέτρι στο Κατωφερές Πέρασμα μπορεί να προέρχονται από, τις τώρα χαμένες, αυτές πόρτες.
Ο θάλαμος του Βασιλιά
Ο Θάλαμος του Βασιλιά έχει 10,47 μέτρα μήκος από τα ανατολικά προς δυτικά, και 5,234 μέτρα μήκος από τα βόρεια προς νότια. Έχει επίπεδη οροφή, που βρίσκεται 5,974 μέτρα από το πάτωμα. Στους βόρειο και νότιο τοίχους 91 εκατοστά πάνω από το πάτωμα, υπάρχουν δύο στενά φρεάτια (σε ένα από το οποία είναι σήμερα εγκατεστημένο σύστημα εξαερισμού). Η χρήση αυτών των φρεατίων δεν είναι ξεκάθαρη. Μοιάζουν να είναι ευθυγραμμισμένα (να "στοχεύουν") σε άστρα ή κομμάτια του βόρειου και νότιου ουρανού, όμως ένα από αυτά έχει τεθλασμένη πορεία, κάτι που υποδηλώνει ότι δεν υπήρχε σχεδίαση να παρατηρούν τον ουρανό μέσω αυτών των φρεατίων. Οι αιγυπτιολόγοι για πολύ καιρό πίστευαν ότι τα στενά αυτά φρεάτια ήταν αεραγωγοί, για τον εξαερισμό της πυραμίδας, όμως τώρα αυτή η υπόθεση έχει ευρέως εγκαταλειφθεί, έναντι μιας άλλης θεωρίας που έχει κερδίσει έδαφος, και υποστηρίζει ότι τα φρεάτια είχαν τελετουργικό ρόλο, και σχετιζόταν με την ανάληψη της ψυχής του φαραώ στην ουράνια σφαίρα.
Ο Θάλαμος του Βασιλιά είναι καλυμμένος εξολοκλήρου με γρανίτη. Πάνω από την οροφή, η οποία σχηματίζεται από εννιά επίπεδες πέτρινες πλάκες-μονόλιθους συνολικού βάρους περίπου 400 τόνων, υπάρχουν 5 θάλαμοι, γνωστοί ως θάλαμοι απορρόφησης πίεσης. Οι πρώτοι τέσσερεις έχουν επίπεδη οροφή, όπως ο θάλαμος του Βασιλιά, αλλά ο τελευταίος έχει τριγωνική οροφή. Ο Vyse υποψιάστηκε την ύπαρξη κι άλλον θαλάμων, όταν από μια ρωγμή στην οροφή του πρώτου θαλάμου πέρασε ένα καλάμι. Από τον χαμηλότερο προς τα επάνω, οι θάλαμοι είναι γνωστοί ως ο "Θάλαμος του Ντέιβισον", ο "Θάλαμος του Ουέλλινγκτόν", ο "Θάλαμος του Νέλσον, ο "Θάλαμος της Λαίδης Άρμπουθνοτ", και ο "Θάλαμος του Κάμπελ". Πιστεύεται ότι αυτοί οι θάλαμοι είχαν σκοπό να απορροφήσουν την πίεση, αποτρέποντας την οροφή του Θαλάμου του Βασιλιά να κατάρρευση υπό το βάρος της αρχιτεκτονικής της πυραμίδας από πάνω του. Καθώς αυτοί οι θάλαμοι δεν θα ήταν ορατοί ως μέρος του κτηρίου, δεν ήταν ολοκληρωμένοι από καμία άποψη, και κάποιες από τις πέτρες έχουν ακόμα τα σημάδια προετοιμασίας των χτιστών. Μία από τις πέτρες στο θάλαμο του Κάμπελ έχει ένα σημάδι, που απ’ ό, τι φαίνεται είναι το όνομα μιας ομάδας εργασίας, το οποίο είναι το μόνο στην πυραμίδα που αναφέρει το όνομα του Φαραώ Χέοπα.
Το μόνο αντικείμενο μέσα στο Θάλαμο του Βασιλιά είναι μια παραλληλόγραμμη γρανιτένια σαρκοφάγος, μία γωνία της οποίας είναι σπασμένη. Η σαρκοφάγος είναι λίγο πιο μεγάλη από το Ανωφερές Πέρασμα, κάτι που υποδηλώνει ότι πρέπει να είχε τοποθετηθεί στο Θάλαμο πριν τοποθετηθεί η οροφή του. Αντίθετα από τους τοίχους του Θαλάμου οι οποίοι είναι τέλεια λειασμένοι, τα τοιχώματα της σαρκοφάγου είναι τραχιά, με σημάδια από πριόνια ορατά σε πολλά σημεία. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις τέλεια λειασμένες και διακοσμημένες σαρκοφάγους που βρέθηκαν σε άλλες πυραμίδες της ίδιας περιόδου. Ο Πέτρι υπέθεσε ότι αρχικά θα χρησιμοποιούσαν μια τέτοια σαρκοφάγο, αλλά χάθηκε στο ποτάμι στη διαδρομή βόρεια του Ασσουάν, και αυτή η σαρκοφάγος έγινε βιαστικά για να την αντικαταστήσει.
Σύγχρονη είσοδος
Σήμερα οι τουρίστες μπαίνουν στην πυραμίδα από το Τούνελ του Ρόμπερς, το οποίο σκάψανε εργάτες υπό τον Χαλίφη Αλ Μαμούν n γύρω στο 820 μ. Χ. Το τούνελ είναι σκαμμένο ίσια στην αρχιτεκτονική της πυραμίδας για περίπου 27 μέτρα, και μετά στρίβει απότομα αριστερά συναντώντας της πέτρες που έφραζαν το Ανωφερές Πέρασμα. Μη μπορώντας να τις παρακάμψουνε, οι εργάτες σκάψανε απάνω και πίσω τους το μαλακό ασβεστόλιθο ώσπου φτάσανε στο Ανωφερές Πέρασμα. Από αυτό το σημείο υπάρχει η δυνατότητα να περάσει κανείς στο Κατωφερές Πέρασμα, αλλά συνήθως η είσοδος απαγορεύεται.
Συγκρότημα Πυραμίδων
Η Μεγάλη Πυραμίδα περιβάλλεται από συγκρότημα αρκετών κτηρίων, που περιλαμβάνει και μικρές πυραμίδες. Ο Ναός της Πυραμίδας, που βρισκόταν στα ανατολικά της πυραμίδας και είχε μήκος από βόρεια προς νότια 52,2 μέτρα, και από τα ανατολικά προς δυτικά 40 μέτρα, σήμερα δεν υπάρχει, εκτός από τη λιθόστρωση από μαύρο βαλσάτη. Υπάρχουν μόνο απομεινάρια από το στεγασμένο διάδρομο που ένωνε την πυραμίδα με την κοιλάδα και το Ναό της Κοιλάδας. Ο τελευταίος είναι θαμμένος κάτω από το χωρίο Nazlet el-Samman. Έχουν βρεθεί λιθόστρωση από βαλσάτη και τοίχοι από ασβεστόλιθο, αλλά το μέρος δεν έχει ακόμα ανασκαφεί. Τα κομμάτια του βαλσάτη φέρουν "ξεκάθαρες αποδείξεις" ότι έχουν κοπεί με κάποιου είδους πριόνι με λεπίδα μήκους 4,6 μέτρων, ικανό να κόβει 3,8 εκατοστά το λεπτό. Ο Τζον Ρόμερ ισχυρίζεται ότι αυτό το "υπέρ-πριόνι" μπορεί να είχε δόντια από χαλκό, και να ζύγιζε μέχρι και 140 κιλά. Υποθέτει ότι στηριζόμενο σε ξύλινους τρίποδες και πιθανόν σε συνδυασμό με τη χρήση φυτικών λαδιών, άμμου, σμυριδόπετρας και σκόνης χαλαζία, μπορούσε να κόβει πέτρες, κάτι το οποίο θα απαιτούσε τουλάχιστον 12 άντρες για να το χειριστούν.
Το συγκρότημα των πυραμίδων της Γκίζας, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την Πυραμίδα του Χεφρήνου και την Πυραμίδα του Μυκερίνου, περιβάλλεται από κυκλώπειο πέτρινο τείχος, το Τείχος του Κορακιού. Ο Μαρκ Λέχνερ ανακάλυψε έξω από το τείχος την πόλη των εργατών, αλλιώς γνωστή ως "Η Χαμένη Πόλη", η οποία από το στιλ της πιλοποιίας, σφραγίδες, και από τη στρωματογραφία, τοποθετείται χρονικά κάπου ανάμεσα στις βασιλείες του Χεφρίνου (2520–2494 π. Χ.) και του Μυκερίνου (2490–2472 π. Χ.). Πρόσφατες ανακαλύψεις από τον Λέχνερ και την ομάδα του στην πόλη και στον περιβάλλοντα χώρο, συμπεριλαμβανομένου αυτό που φαίνεται να ήταν ένα ακμάζων λιμάνι, υποδηλώνουν ότι η πόλη και τα καταλύματα που ονομάζονται "στοές", τελικά μπορεί να μην προοριζόταν για τους εργάτες, αλλά για τους στρατιώτες και τους ναυτικούς που χρησιμοποιούσαν το λιμάνι. Υπό το φως αυτής της νέας ανακάλυψης, όσον αφορά το πού διέμεναν οι εργάτες, ο Λέχνερ τώρα υποθέτει ότι κατέλυαν στις ράμπες που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή της πυραμίδας, ή σε κοντινά ορυχεία.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο αυστραλός αρχαιολόγος Καρλ Κρόμερ πραγματοποίησε ανασκαφές σε τούμπα στη νότια περιοχή του οροπεδίου της Γκίζας. Αυτή περιείχε τεχνουργήματα, μεταξύ των οποίων σφραγίδες του Χέοπα, και ο Κρόμερ ταύτισε την τοποθεσία με τον κατακλυσμό των τεχνουργών. Κτήρια από τούβλα λάσπης νότια του Ναού της Κοιλάδας του Χέοπα, περιείχαν επισφραγίσματα με το όνομα το Χέοπα, και έχει προταθεί ότι αποτελούσαν τον οικισμό που θα επιτελούσε την ταφική λατρεία του Χέοπα, μετά το θάνατό του. Το 1990 ο Ζάχι Χαουάς ανακάλυψε ένα νεκροταφείο εργατών νότια του Τείχους του Κορακιού, το οποίο βρισκόταν σε χρήση τουλάχιστον μεταξύ την βασιλεία του Χέοπα και το τέλος της 5ης Δυναστείας.
Πλοία
Το αποτέλεσμα ήταν ένα πλοίο από ξύλο κέδρου μήκους 43,6 μέτρων, με τα ξύλα του να συγκρατούνται από σκοινιά, το οποίο σήμερα στεγάζεται σε ένα κλιματιζόμενο μουσείο σε σχήμα πλοίου, το οποίο βρίσκεται πίσω από την πυραμίδα. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής του μουσείου, το οποίο βρίσκεται πάνω από το λάκκο στον οποίο ανακαλύφθηκε το πλοίο, βρέθηκε ακόμα ένας στεγασμένος λάκκος πλοίου. Αυτός δεν ανοίχτηκε εσκεμμένα ως το 2011, όταν και άρχισαν οι ανασκαφές.
Λεηλασίες
Αν και μικρότερες, το χτίσιμο πυραμίδων συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του Μέσου Βασιλείου. Όμως, όπως ισχυρίζονται οι Briar και Hobbs claim, "όλες οι πυραμίδες είχαν λεηλατηθεί" μέχρι το Νέο Βασίλειο, όταν και άρχισε η κατασκευή τάφων σε μια έρημη κοιλάδα, σήμερα γνωστή ως η Κοιλάδα των Βασιλέων. Ο Τζόις Τίλντεσλει δηλώνει ότι "είναι γνωστό πως η Μεγάλη Πυραμίδα είχε ανοιχτεί και λεηλατηθεί μέχρι το Μέσο Βασίλειο", πριν ο άραβας χαλίφης Al-Ma'mun|Abdullah al-Mamun μπει στην πυραμίδα περίπου το 820 μ. Χ..
Ο I. E. S. Edwards διαπραγματεύεται την αναφορά του Στράβωνα ότι η πυραμίδα "σε μικρό ύψος σε μια πλευρά υπάρχει μια πέτρα η οποία μπορεί να αφαιρεθεί, και από εκεί υπάρχει ένας κατωφερής διάδρομος προς τα θεμέλια". Ο Edwards επιχειρηματολογεί ότι κλέφτες είχαν μπει στην πυραμίδα μετά το τέλους του Αρχαίου Βασιλείου, η οποία σφραγίστηκε ξανά και πάλι παραβιάστηκε παραπάνω από μία φορές, μέχρι να τοποθετηθεί η πόρτα που αναφέρει ο Στράβωνας. Προσθέτει, "Αν αυτή η ιδιαίτερα υποθετική εκδοχή είναι σωστή, είναι επίσης αναγκαίο να υποθέσουμε ότι η ύπαρξη της πόρτας είχε ξεχαστεί ή ότι η είσοδος είχε και πάλι σφραγιστεί με πέτρες επικάλυψης", προκειμένου να εξηγηθεί γιατί ο al-Ma'mun δεν μπορούσε να βρει την είσοδο.
Ο Edwards επίσης διαπραγματεύεται την ιδέα του Ηρόδοτου. Ο Ηρόδοτος επισκέφτηκε την Αίγυπτο τον 5ο αιώνα π. Χ. και αναφέρει μια ιστορία που του είπανε για κρύπτες κάτω από την πυραμίδα χτισμένες πάνω σε ένα νησί, όπου κείτεται το σώμα του Χέοπα. Ο Edwards σημειώνει ότι η πυραμίδα "είχε παραβιαστεί σχεδόν σίγουρα μέχρι την εποχή του Ηρόδοτου" και ότι μπορεί να σφραγίστηκε ξανά κατά τη διάρκεια της 12ης Δυναστείας, όταν και άλλα μνημεία είχαν αναστηλωθεί. Υποθέτει ότι η ιστορία του Ηρόδοτου είναι αποτέλεσμα "ανακύκλωσης" σχεδόν δύο αιώνων της ίδιας ιστορίας ειπωμένης από τους αρχαίους "ξεναγούς".
Η Μεγάλη Πυραμίδα σε σύγχρονες πολιτιστικές απεικονίσεις
Εξαιτίας της φήμης του, ο Χέοπας και η πυραμίδα του αποτελούν το θέμα πολλών σύγχρονων απεικονίσεων, παρόμοιων με των επίσης πολύ γνωστών Ακενατόν, Νεφερτίτης, και Τουταγχαμών. Η ιστορική μορφή του Χέοπα εμφανίζεται σε ταινίες, διηγήματα και ιστορικά αρχεία. Ήδη το 1827 η συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Τζέιν Λούντον έγραψε το μυθιστόρημα ''Η Μούμια! Ένα Παραμύθι του 22ου Αιώνα''. Η πλοκή περιγράφει τους πολίτες του 22ου αιώνα, οι οποίοι έχουν προοδέψει τεχνολογικά μεν, αλλά από την άλλη είναι ανήθικοι, και μόνο η μούμια του Χέοπα μπορεί να τους σώσει. Το 1939 ο Ναγκίμπ Μαχφούζ έγραψε το μυθιστόρημα Η Σοφία του Χέοπα, η οποία βασίζεται στις ιστορίες του Πάπυρου του Westcar. Το 1997, ο γάλλος συγγραφέας Γκάι Μπράτσετ έγραψε την σειρά μυθιστορημάτων Οι νέες πυραμίδες, που περιλαμβάνει πέντε τόμους, από τους ο οποίους οι δύο πρώτοι (Ο ηλιακός ναός και το Όνειρο από πέτρα) έχουν σαν θέμα τους τον Χέοπα και τον τάφο του. Το 2004, ο Πέιτζ Μπράιαντ έγραψε μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας, Η Δευτέρα Παρουσία των Θεών των Άστρων, η οποία πραγματεύεται την υποτιθέμενη ουράνια καταγωγή του Χέοπα. Το μυθιστόρημα του Ρέιμοντ Μαγιότ του 2010 Ο Μύθος του Βρικόλακα Χέοπα, πραγματεύεται το ξύπνημα του Χέοπα στην πυραμίδα του ως βρικόλακα.
Γνωστές κινηματογραφικές ταινίες που ασχολούνται με το Χέοπα, ή έχουν την Μεγάλη Πυραμίδα σαν θέμα, είναι η Χώρα των Φαραώ του 1955 του Χάουαρντ Χοκς, μια μυθοπλαστική αναφορά στο χτίσιμο της Μεγάλης Πυραμίδας, και η ταινία του 1994 του Ρόλαντ Έμεριχ Stargate, όπου μια εξωγήινη συσκευή ανακαλύπτεται κοντά στις πυραμίδες. Η μεταφορά στην τηλεόραση το 2004 του έργου της Αγκάθα Κρίστι Θάνατος στο Νείλο με πρωταγωνιστή τον Ντέιβιντ Σουσέι, περιέχει μια σκηνή όπου ένα ζευγάρι κάθεται στην κορυφή της Μεγάλης Πυραμίδας συζητώντας.
Ο Χέοπας και η πυραμίδα του είναι παραπέρα αντικείμενο ψευδοεπιστημονικών θεωριών που πραγματεύονται την ιδέα ότι η Πυραμίδα του Χέοπα χτίστηκε από εξωγήινους, και ότι ο Χέοπας απλώς κατέλαβε και επαναχρησιμοποίησε το μνημείο, αγνοώντας όλα τα αρχαιολογικά ευρήματα, ή ακόμα και παραποιώντας.
Ο Χέοπας και η πυραμίδα του είναι το θέμα αρκετών βιντεοπαιχνιδιών, όπως για παράδειγμα το Khufu Tomb Raider: The Last Revelation, όπου ο παίκτης πρέπει να μπει στην πυραμίδα του Χέοπα και να αντιμετωπίσει τον θεό Σετ σαν την τελική δοκιμασία. Άλλο παράδειγμα είναι το Duck Tales 2 από το Game Boy. Σε αυτό το παιχνίδι, ο παίκτης πρέπει να κατευθύνει Θείο Σκρούτζ μέσα στην γεμάτη παγίδες Πυραμίδα του Χέοπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χεοπας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Ο Λουστράκος
Ο Λουστράκος είναι ελληνική ταινία του 1962, σε σενάριο και σκηνοθεσία της Μαρίας Πλυτά με πρωταγωνιστές τους Βασίλη Καΐλα και Δημήτρη Παπαμιχαήλ.
Πλοκή
Η ταινία αφηγείται την πορεία του Βασίλη Μαρά, ενός φτωχού βιοπαλαιστή. Διακρίνεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο, ο μικρός Βασιλάκης (Βασίλης Καΐλας) δουλεύει λουστράκος επειδή η μητέρα του Άννα (Ρίτα Μυράτ) είναι στη φυλακή, καταδικασμένη για ληστεία μετά φόνου. Μια μέρα, ενώ γυαλίζει τα παπούτσια του δικηγόρου Καρέλη (Μήτσος Λυγίζος), τον πείθει να υπερασπιστεί τη μητέρα του. Ο δικηγόρος ασχολείται με την υπόθεση και με την βοήθεια του μικρού Βασιλάκη κατορθώνει να μαζέψει καινούργια αποδεικτικά στοιχεία για την αθωότητα της μητέρας του.
Στο δεύτερο, με τη βοήθεια της μητέρας του ο ενήλικος πλέον Βασίλης (Δημήτρης Παπαμιχαήλ) σπουδάζει ιατρική, ενώ συνεχίζει να εργάζεται ως λούστρος για να στηριχθεί οικονομικά, γεγονός που του δημιουργεί προβλήματα τη σχολή και τον κοινωνικό του περίγυρο. Παράλληλα, ερωτεύεται τη Μαρία (Μιράντα Κουνελάκη), ανιψιά του Καρέλη, ένα κορίτσι από πλούσια οικογένεια, η οποία μελετά για να εισαχθεί στην ιατρική και την οποία γνωρίζει ο Βασίλης εργαζόμενος ως λούστρος για την οικογένεια του. Η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα τους όμως συναντά τις αντιρρήσεις της μητέρας της Μαρίας (Δέσπω Διαμαντίδου) λόγω της κοινωνικής θέσης του Βασίλη, η οποία θέλει να την παντρέψει με τον Τάκη (Ανδρέας Ντούζος), πλούσιο αλλά επιπόλαιο γιο φιλικής της οικογένειας. Για να τον ξεχάσει, τη στέλνει να σπουδάσει ζωγραφική στο Μόναχο. Επιστρέφοντας από τις σπουδές της όμως η Μαρία συνεχίζει να θέλει τον Βασίλη. Πηγαίνει στην ορκωμοσία του για το πτυχίο, χωρίς αυτός να το ξέρει, ενώ ο θείος της φέρνει και την μητέρα της, η οποία και δίνει τελικά τη συγκατάθεσή της.
Θεματολογία
Ο Λουστράκος είναι ένα μελόδραμα, είδος ιδιαίτερα δημοφιλές την περίοδο που γυρίστηκε. Χρησιμοποιούνται χώροι οι οποίοι συναντούνται συχνά σε ταινίες είδος, όπως το σαλόνι του σπιτιού όπου παίρνονται οι σημαντικές αποφάσεις και η φυλακή όπου συχνά βρίσκονται αθώοι. Το θεματολογικό μοτίβο της αντίθεσης ανάμεσα στην πλούσια και τη φτωχή οικογένεια και η συνάντηση των δύο κόσμων που αντιπροσωπεύει ο έρωτας του Βασιλάκη και της Μαρίας είναι επίσης κοινό στο είδος. Πρόκειται για μία από τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου στις οποίες ο έρωτας κατορθώνει να γεφυρώσει τις κοινωνικές διαφορές, μεταφέροντας την αντίστοιχη ελπίδα στο, κατά πλειονότητα, φτωχό κοινό της εποχής.
Υποδοχή
Η ταινία είχε αρκετά θετική υποδοχή από το κοινό. Έκοψε 37.894 εισιτήρια και ήρθε 15η σε εισπράξεις. Ήταν ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος του Βασίλη Καΐλα και η επιτυχία της τον καθιέρωσε ως παιδί-θαύμα.
Ο Πέτρος Λινάρδος στην παρουσίαση της ταινίας κατά την έξοδο της την είχε χαρακτηρίσει ως παλαιού τύπου μελό. Μεταγενέστερη κριτική της Θεανώς Κανελλίδου παρατηρεί τις αδυναμίες της ταινίας στον τεχνικό τομέα, ιδιαίτερα στο μοντάζ, καθώς και την τετριμμένη υπόθεση, αλλά τη χαρακτηρίζει ως αξιοπρεπή και αρκετά πειστική σε σχέση με άλλες ταινίες της εποχής.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η ταινία διέδωσε τη λέξη λουστράκος, η οποία έμεινε να σημαίνει κάποιον ο οποίος υποτακτικά κολακεύει άτομα ή θεσμούς με εξουσία, αποσκοπώντας σε προσωπικά οφέλη.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιάννη Μαρκόπουλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ανζερβός Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Πασχάλης Στάικος
Ο Πασχάλης Στάικος (γενν. Δράμα, 8 Φεβρουαρίου 1996) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος στον Πανσερραϊκό. Παίζει κυρίως αμυντικό χαφ αλλά έχει δοκιμαστεί σε αρκετές θέσεις. Ήταν αρχηγός της ομάδας Κ-20 του Παναθηναϊκού.
Παναθηναϊκός
Εντάχθηκε στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού το καλοκαίρι του 2009. Η προηγούμενη ομάδα του ήταν η Δόξα Βώλακα. Στον Παναθηναϊκό δοκιμάστηκε στις αρχές του 2009 και οι ιθύνοντες των πράσινων βλέποντας το ταλέντο του το αποφάσισαν να τον κάνουν εσώκλειστό στην Παιανία, σε ηλικία μόλις 13 χρόνων.
Tον Μάιο του 2013 είδε την τύχη να του γυρνάει την πλάτη και να του παίζει ένα περίεργο παιχνίδι λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση της τελικής φάσης του πρωταθλήματος των Εφήβων στην Ξάνθη όπου μάλιστα ήταν και αρχηγός του τριφυλλιού. Ειδικότερα, αντιμετώπισε ένα πρόβλημα υγείας το οποίο δεν είχε προέλθει από τραυματισμό σε κάποιο παιχνίδι ή σε προπόνηση και τον άφησε εκτός αγωνιστικής δράσης για ενάμιση χρόνο (μέχρι τον Νοέμβριο του 2014). Μάλιστα στο διάστημα αυτού του ενάμιση χρόνου βρέθηκε κοντά στην επάνοδο άλλες δυο φορές τουλάχιστον αλλά η περίπτωση του παρουσίαζε επιπλοκές και πήγαινε πάντα πίσω με αποτέλεσμα να ξεκινάει την θεραπεία πάλι από την αρχή.
Τον Μάρτιο του 2014 ο νεαρός άσος υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό με τους πράσινους να θέλουν να δείξουν με αυτή τους την κίνηση πόσο πίστευαν στο ταλέντο του παρά το το γεγονός ότι δεν ήξεραν πότε θα επέστρεφε.
Ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα έκανε στις 7 Ιουνίου 2015 στον αγώνα πλέι οφ Ατρόμητος - Παναθηναϊκός 2-0.
Στις 6 Ιουνίου 2017 ο Παναθηναϊκός προχώρησε σε πρόωρη ανανέωση του συμβολαίου του Στάικου μέχρι το καλοκαίρι του 2020.
ΟΦΗ
Το καλοκαίρι του 2019 πήγε στον ΟΦΗ ως ελεύθερος.
Στέφανος Ξενικάκης
Ο Στέφανος Ξενικάκης (Δεκέμβριος 1862 - 1937) ήταν οπλαρχηγός της Κρήτης και πολιτικός.
Βιογραφία
Ο Στέφανος Ξενικάκης καταγόταν από το Πισκοκέφαλο της Σητείας. Κατά την επανάσταση του 1889 συνελήφθη από τους Τούρκους, φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε εκτοπισμό. Η εξορία του ματαιώθηκε έπειτα από επέμβαση των προξένων στα Χανιά. Στη τελευταία Κρητική Επανάσταση (1895-1898) συμμετείχε ως πληρεξούσιος της Σητείας όπου και είχε εκλεγεί με το κόμμα του Μιχελιδάκη. Αργότερα επί αρμοστείας του Πρίγκιπα Γεωργίου εκλέχθηκε κατ΄ επανάληψη βουλευτής. Το 1910 αποτελούσε μέλος της Επιτροπής που διαχειριζόταν το Κρητικό Ζήτημα μέχρι τη Ένωση με την Ελλάδα. Μετά την ένωση εξελέγη βουλευτής του Λασιθίου.
Σημειώνεται ότι κατά τον Α' Βαλκανικό πόλεμο ο Σ. Ξενικάκης ηγούμενος σώματος Κρητών εθελοντών συμμετείχε στον πόλεμο στο μέτωπο της Ηπείρου. Στα τέλη του 1915 επανήλθε στην πολιτική και εξελέγη βουλευτής Λασιθίου στην ΚΑ΄ περίοδο (Δεκ. 1915-17).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1895-1898) Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου
Κοινοπολιτεία της Αγγλίας
Η Κοινοπολιτεία της Αγγλίας (αγγλικά: Commonwealth of England) ήταν η περίοδος από το 1649 έως το 1660 όταν η Αγγλία και η Ουαλία, αργότερα μαζί με την Ιρλανδία και τη Σκωτία, κυβερνήθηκε ως δημοκρατία μετά το τέλος του δεύτερου αγγλικού εμφυλίου πολέμου και τη δίκη και εκτέλεση του Κάρολου Α΄. Η ύπαρξη της δημοκρατίας διακηρύχθηκε με την «Πράξη που κηρύσσει την Αγγλία ως Κοινοπολιτεία», που υιοθετήθηκε από το Βραχυχρόνιο Κοινοβούλιο στις 19 Μαΐου 1649. Η εξουσία στην πρώιμη Κοινοπολιτεία βρισκόταν κυρίως στο Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου, οι μάχες συνεχίστηκαν, ιδιαίτερα στην Ιρλανδία και τη Σκωτία, μεταξύ των κοινοβουλευτικών δυνάμεων και εκείνων που τις αντιτάχθηκαν, ως μέρος αυτού που πλέον αναφέρεται ως ο τρίτος αγγλικός εμφύλιος πόλεμος.
Το 1653, ύστερα από τη βίαιη διάλυση του κοινοβουλίου, το Στρατιωτικό Συμβούλιο ενέκρινε το Όργανο της Κυβέρνησης το οποίο κατέστησε τον Όλιβερ Κρόμγουελ Λόρδο Προστάτη μιας ηνωμένης «Κοινοπολιτείας της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας», εγκαινιάζοντας την περίοδο μετέπειτα γνωστή ως «Προτεκτοράτο». Μετά το θάνατο του Κρόμγουελ και ύστερα από μια σύντομη περίοδο διακυβέρνησης υπό τον υιό του, Ρίτσαρντ Κρόμγουελ, το Κοινοβούλιο του Προτεκτοράτου διαλύθηκε το 1659 και το Βραχυχρόνιο Κοινοβούλιο υπενθύμισε την έναρξη μιας διαδικασίας που οδήγησε στην παλινόρθωση της μοναρχίας το 1660. Ο όρος Κοινοπολιτεία χρησιμοποιείται μερικές φορές για ολόκληρο το 1649 έως το 1660 – μια περίοδος που αναφέρεται από τους μοναρχικούς ως Interregnum – αν και για άλλους ιστορικούς, η χρήση του όρου περιορίζεται στα χρόνια πριν από την επίσημη ανάληψη εξουσίας του Κρόμγουελ το 1653.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες
Φάρος της Αλεξάνδρειας
Γενικά
Ο φάρος κατασκευάστηκε επί της νησίδας Φάρος. Το νησί έδωσε το όνομα στο οικοδόμημα κι όχι το αντίθετο, όπως πιστεύεται. Οι σύγχρονοι φάροι "δανείζονται" επίσης το όνομα της νησίδας. Είναι παγκοσμίως γνωστός με την ονομασία "Φάρος" της Αλεξάνδρειας επειδή ήταν λίγο έξω από το λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Συνδεόταν τεχνητά με ένα είδος γέφυρας, το λεγόμενο Επταστάδιο (είχε, όπως μαρτυρά το όνομά του, μήκος επτά στάδια) και σχημάτιζε το ένα μέρος του λιμανιού της Αλεξάνδρειας.
Επειδή η διαμόρφωση του λιμανιού και της ευρύτερης περιοχής ήταν επίπεδη και δίχως κάποιο σημάδι που να προειδοποιεί τα διερχόμενα πλοία, χρησίμευε για να δίνει κάποιο είδος σινιάλου για την προσέγγιση στο λιμάνι. Ο φάρος χτίστηκε από τον Σώστρατο τον Κνίδιο μηχανικό, αρχιτέκτονα, γιο του επίσης αρχιτέκτονα Δεξιφάνους που είχε κατασκευάσει το στάδιο "Τέτρα" της Αλεξάνδρειας, το 282 π.Χ., ενώ αρχικά η μελέτη του έργου είχε ξεκινήσει επί βασιλείας του πρώτου Βασιλιά της Ελληνιστικής περιόδου, τον Πτολεμαίο τον Α' της Αιγύπτου, στρατηγό του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ολοκλήρωση
Μετά τον απρόοπτο θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο Πτολεμαίος ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά της τεράστιας αυτοκρατορίας που δημιούργησε ο Μέγας Αλέξανδρος το 305 π.Χ. Κατά την περίοδο της βασιλείας του ξεκίνησε και η κατασκευή αυτού του μεγαλουργήματος αλλά δεν πρόλαβε να το δει ολοκληρωμένο αφού πέθανε το. 283 π.Χ. Ο γιος του, Πτολεμαίος Β' Φιλάδελφος, είδε το έργο να ολοκληρώνεται δώδεκα χρόνια από την έναρξη της δόμησής του το 270 π.Χ..
Ύπαρξη
thumb|right|Ο φάρος σε Αλεξανδρινό νόμισμα του 2ου αι. Μετά τις πυραμίδες της Αιγύπτου, ο φάρος της Αλεξάνδρειας είναι το μεγαλύτερο σε χρονική διάρκεια μνημείο της περιοχής που κατάφερε να διασωθεί εώς την σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του από τρεις σεισμούς που έλαβαν χώρα το 796, το 1303 και το 1323 μ.Χ. Το 1325 ο Άραβας περιηγητής Ιμπν Μπατούτα επισκέφτηκε το μισοκατεστραμμένο φάρο και τον περιέγραψε ως ένα πολύ ψηλό τετράγωνο οικοδόμημα το οποίο είχε στο εσωτερικό του πολλά δωμάτια. Το 1349 επισκέφθηκε τον φάρο για δεύτερη φορά κατά το ταξίδι της επιστροφής του και ανέφερε ότι αυτή τη φορά ήταν σε τόσο κακή κατάσταση που ήταν αδύνατο για κάποιον να μπεί μέσα, από τα πολλά ερείπια που είχαν συγκεντρωθεί. Το 1480 μ.Χ. ο Σουλτάνος της Αιγύπτου, Καΐτ-μπεης, χρησιμοποίησε τα εναπομείναντα ερείπια μεταφέροντάς τα για το χτίσιμο κάστρου στον ίδιο χώρο, πάνω στη θεμελίωση του Φάρου. Αλλά και αυτό το φρούριο αν και είχε ανακαινισθεί στις αρχές του 19ου αι. κατεδαφίστηκε από τους Άγγλους το 1882.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Αρχαία μνημεία Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Κατηγορία:Ελληνιστική Αίγυπτος Κατηγορία:Φάροι Φαρος Αλεξανδρειας
Ολλανδία (περιοχή)
thumb|190px|Με κίτρινο οι επαρχίες της Βόρειας και της Νότιας Ολλανδίας Η Ολλανδία (ολλανδικά: Holland) είναι περιοχή και πρώην επαρχία, στη δυτική ακτή της ομώνυμης χώρας. Η ονομασία Holland χρησιμοποιείται επίσης συχνά για να περιγράψει ανεπίσημα το σύνολο της ομώνυμης χώρας. Ο συγκεκριμένος τρόπος χρήσης του όρου είναι κοινώς αποδεκτός σε άλλες χώρες, και όχι εξ ολοκλήρου ασυνήθιστος μεταξύ των ίδιων των Ολλανδών, αν και ορισμένοι κάτοικοι της χώρας και συγκεκριμένα σε άλλες περιοχές της χώρας μπορούν να τον εκλάβουν ως ανεπιθύμητο, παραπλανητικό ή προσβλητικό.
Από το 10ο έως τον 16ο αιώνα, η Ολλανδία ήταν ενοποιημένη πολιτική περιοχή εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της οποίας διοικητής ήταν ο εκάστοτε Κόμης της Ολλανδίας. Μέχρι το 17ο αιώνα, η Ολλανδία είχε γίνει παγκόσμια ναυτική και οικονομική δύναμη, η οποία κυριαρχούσε στις άλλες επαρχίες της νέας ανεξάρτητης Ολλανδικής Δημοκρατίας.
Η περιοχή της πρώην επαρχίας της Ολλανδίας συμπίπτει περίπου με τις δύο σημερινές επαρχίες της χώρας, τη Βόρεια Ολλανδία και τη Νότια Ολλανδία, οι οποίες περιλαμβάνουν τις τρεις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας: η de jure πρωτεύουσα Άμστερνταμ, το Ρότερνταμ, με το μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης, και η Χάγη, στην οποία εδρεύει η κυβέρνηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ολλανδίας Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας Κατηγορία:Κρατίδια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
2912 Λαπάλμα
Ο Λαπάλμα (Lapalma) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον `Ηλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,461. Ανακαλύφθηκε το 1942 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του από το νησί Λα Πάλμα των Καναρίων, όπου υπάρχουν σημαντικά ερευνητικά τηλεσκόπια.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Λαπάλμα είναι V. Ο Λαπάλμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες 42 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαπαλμα
Down to Earth
Down to Earth είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rainbow, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1979 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor".
Ιστορία του δίσκου
Μετά το πέρας της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Long Live Rock 'n Roll", το καλοκαίρι του 1978, ο μπασίστας Μπομπ Ντέισλι και ο κιμπορντίστας Ντέηβιντ Στόουν απολύθηκαν. Ο πρώην μπασίστας των Deep Purple, Ρότζερ Γκλόβερ συνεργάστηκε με το συγκρότημα για την παραγωγή και τη συγγραφή νέων κομματιών. Ο κιθαρίστας και ιδρυτής των Rainbow, Ρίτσι Μπλάκμορ, απέλυσε και τον τραγουδιστή Ρόνι Τζέιμς Ντίο λόγω των συνεχών διαφωνιών τους οι οποίες τους είχαν οδηγήσει στο σημείο να μη μιλούν αναμεταξύ τους. Μέχρι τα Χριστούγεννα του 1978, ο Ντον Έρεϊ εντάχθηκε στο συγκρότημα ενώ για το μπάσο είχε έρθει μαζί του ο Κλάιβ Τσέημαν για ένα μικρό διάστημα.
Για την θέση του τραγουδιστή, ο Μπλάκμορ έκανε πρόταση στον Ίαν Γκίλαν ο οποίος αρνήθηκε. Τελικά, το μικρόφωνο του συγκροτήματος ανέλαβε ο Γκράχαμ Μπονέτ και ο Ρότζερ Γκλόβερ έγινε ο νέος μπασίστας του συγκροτήματος. Την άνοιξη του 1979, πήγαν στο Château Pelly de Cornfeld στη Γαλλία, όπου ηχογράφησαν το νέο τους δίσκο, "Down to Earth", μέχρι τις αρχές Ιουλίου, με τη μίξη να γίνεται άμεσα για να προλάβουν στα τέλη του μήνα την επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του.