cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κηρωμένη πινακίδα
Ιστορική αναδρομή
Κηρωμένες πινακίδες χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες, Ρωμαίοι και Ετρούσκοι από τα παλιά χρόνια. Πρώτη αναφορά κηρωμένης πινακίδας βρίσκουμε στον Ηρόδοτο τον 5ο αιώνα π.Χ., ο οποίος μας αναφέρει ότι ο Δημάρατος έστειλε στους Λακεδαιμόνιους κρυφό μήνυμα περί της εκδρομής που μελετούσε ο Ξέρξης, και ότι το μήνυμα αυτό ήταν γραμμένο σε κέρινο δελτίο δίπτυχο. Στην Ιλιάδα του Ομήρου αναφέρεται επίσης κάποιο μήνυμα που μεταδόθηκε μέσω διπτύχου, άγνωστο όμως αν η επιφάνεια ήταν κηρωμένη. Στον μύθο του Βελλεροφόντη, ο Προίτος του αναθέτει την μεταφορά πινακίδας προς τον πεθερό του (Ιλιάς ΣΤ΄, 165-170). Στην αρχαιότητα, οι κηρωμένες πινακίδες ήταν είδος καθημερινής και ευρείας χρήσης για κάθε είδους γραφής και γραπτής επικοινωνίας. Σημειώσεις, σχολικές εργασίες, αριθμητικοί υπολογισμοί, και άλλα γράφονταν καθημερινά. Εμπιστευτικά και άλλα επίσημα κείμενα έκλειναν και σφραγίζονταν, έτσι ώστε το περιεχόμενο να μπορεί να το δει μόνον ο παραλήπτης τους. Η κηρωμένη επιφάνεια έτσι δε μπορούσε να σβηστεί και να επαναχρησιμοποιηθεί για νέο κείμενο. 153 γνήσιες επιγραφές σε κηρωμένες πινακίδες με εμπορικό περιεχόμενο βρέθηκαν στην Πομπηία. Ανήκαν στον τραπεζίτη Λούκιο Καικίλιο Ιουκούνδο. Στην συνοικία Murecine, επίσης της Πομπηίας βρέθηκαν πινακίδες μιας άλλης τραπεζικής οικογένειας, ενώ στην Παλμύρα της Συρίας, και στην Άσσεντελφτ της Ολλανδίας βρέθηκαν πινακίδες του 3ου αιώνα με αποσπάσματα του έργου του ποιητή Βαβρία. Πολλές και πολύτιμες ελεφάντινες πινακίδες έχουν σωθεί από τον μεσογειακό χώρο, επειδή κατά τον μεσαίωνα επαναχρησιμοποιήθηκαν στην βιβλιοδεσία.
Πινακίδες
Πρώτη ύλη κατασκευής ήταν ξύλο οξιάς ή πεύκου, ενώ σπάνια χρησιμοποιούνταν και ξύλο βελανιδιάς ή σφενδάμι. Πολυτελείς πινακίδες κατασκευάζονταν από ελεφαντοστούν, χρυσό, άργυρο και άλλα σπάνια και πολύτιμα υλικά. Η μια πλευρά που ήταν προορισμένη για την κήρωση και χρήση, ήταν συνήθως κορνιζαρισμένη με προεξέχον πλαίσιο ύψους ενός μαι μέχρι τριών χιλιοστών. Η επιφάνεια γραφής έφερε ρομβοειδείς ραβδώσεις για να εφάπτεται καλύτερα η επίστρωση του κεριού. Το όλο σχήμα των πινακίδων ήταν όρθιο ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, ενίοτε και αψιδοκέφαλο. Η εξωτερική πλευρά ήταν λιτή, ή και περίτεχνα καλλιτεχνική, ανάλογα με την περίσταση χρήσης και το κόστος κατασκευής. Περισσότερο εκλεπτυσμένες ή πολυτελείς εκδόσεις ήταν από ελεφαντοστούν, ακόμα και με χρυσή επένδυση. Για λόγους ευχρησίας και προστασίας του γραπτού κειμένου, δύο ή και περισσότερες πινακίδες ήταν προσδεδεμένες κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να ανοίγουν και να κλείνουν σαν βιβλίο, με την κηρωμένη επιφάνεια στο εσωτερικό του, προστατεύοντας το κείμενο από τυχαίες φθορές. Για το σκοπό αυτό, η κορνίζα του βιβλίου είχε οπές στην αριστερή πλευρά, από την οποία περνούσε δερμάτινο λουράκι. Αργότερα, αλλά και στις πιο ανθεκτικά δίπτυχα, τρίπτυχα ή πολύπτυχα, τα φύλλα ήταν συνδεδεμένα με μεταλλικές αρθρώσεις. Το πλαίσιο ήταν κοίλο στην θέση όπου έμπαινε ο στύλος, έτσι ώστε να μεταφέρεται με ασφάλεια και να μην χάνεται. Επίσης το πλαίσιο μπορεί να είχε οπές, από τις οποίες περνούσε σχοινί ή λουράκι, το οποίο δένονταν ή ακόμα και σφραγίζονταν με τις σφραγίδες των μαρτύρων για να μην ανοίξει χωρίς την άδεια του παραλήπτη. Στους ρωμαϊκούς χρόνους, οι σφραγίδες έμπαιναν σε ειδική θήκη για να προστατεύονται από τυχαία φθορά.
Το μέγεθος των φύλλων κυμαίνονταν από 10,5 x 14,8 μέχρι 29,7 x 42,0 εκατοστά, ενώ τα εκκλησιαστικά δίπτυχα είχαν μεγαλύτερο μέγεθος και αριθμούσαν μέχρι και άνω των 20 σελίδων.
Κήρωση
Το κερί που χρησιμοποιούσαν είχε φυσική προέλευση και ήταν από τις μέλισσες. Περιείχε δε διάφορα πρόσθετα συστατικά, όπως λάδι από λινάρι, ζωικό λίπος, τερπεντίνη και ρετσίνι πεύκου για να είναι μαλακό, εύπλαστο και ανθεκτικό στις καλοκαιρινές θερμοκρασίες. Με την πρόσθεση καπνιάς (κερδίζεται από την καύση ξύλων) η μάζα έπαιρνε μαύρο χρώμα, έτσι ώστε οι γραμμές που χάραζε ο στύλος να κάνουν έντονη αντίθεση λόγω του υποκείμενου λευκού υπόβαθρου. Με το ζεστό κερί επαλειφόταν η επιφάνεια και ήταν έτοιμη προς χρήση, ενώ μετά το γράψιμο, το κερί ξανά απλωνόταν και λειανόταν με ειδική για αυτό το σκοπό ξύλινη σπάτουλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υλικά και όργανα γραφής
Πολωνική Ακαδημία Επιστημών
μικρογραφία|260x260εσ| [[Παλάτι του Στάσιτς, η έδρα της ΠΑΕ και το Μνημείο του Νικόλαου Κοπέρνικου]] Η Πολωνική Ακαδημία Επιστημών (ΠΑΕ) (Polska Akademia Nauk) είναι πολωνικό κρατικό ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Με έδρα τη Βαρσοβία, είναι υπεύθυνη για την αιχμή του δόρατος στην ανάπτυξη της επιστήμης σε ολόκληρη τη χώρα, από μια κοινωνία διακεκριμένων μελετητών και ένα δίκτυο ερευνητικών ιδρυμάτων. Ιδρύθηκε το 1951, κατά την πρώιμη περίοδο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ιστορία
Η Πολωνική Ακαδημία Επιστημών ιδρύθηκε από τη συγχώνευση προηγούμενων επιστημονικών εταιρειών, συμπεριλαμβανομένης της Πολωνικής Ακαδημίας Μάθησης (Polska Akademia Umiejętności, συντομογραφία PAU), με έδρα την Κρακοβία και την Εταιρεία Φίλων της Μάθησης της Βαρσοβίας, η οποία ιδρύθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα.
Η Πολωνική Ακαδημία Επιστημών λειτουργεί ως μια κοινωνία μάθησης που ενεργεί μέσω μιας εκλεγμένης συνέλευσης κορυφαίων μελετητών και ερευνητικών ιδρυμάτων. Η Ακαδημία έχει επίσης, λειτουργώντας μέσω των επιτροπών της, καταστεί σημαντικός επιστημονικός συμβουλευτικός φορέας. Μια άλλη πτυχή της Ακαδημίας είναι ο συντονισμός και η επίβλεψη πολλών (αρκετών δεκάδων) ερευνητικών ινστιτούτων. Τα ινστιτούτα ΠΑΕ απασχολούν πάνω από 2.000 άτομα και χρηματοδοτούνται από περίπου το ένα τρίτο του προϋπολογισμού της πολωνικής κυβέρνησης για την επιστήμη.
Ηγεσία
Η Πολωνική Ακαδημία Επιστημών διευθύνεται από έναν Πρόεδρο, που εκλέγεται από τη συνέλευση των μελών της Ακαδημίας για τετραετή θητεία, μαζί με έναν αριθμό Αντιπροέδρων.
Γκραν Πρι Μπαχρέιν 2018 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Μπαχρέιν 2018 είναι ο δεύτερος αγώνας του 2018 στη Φόρμουλα 1. Διεξήχθη στην πίστα Bahrain International Circuit στην έρημο Σακχίρ στο Μπαχρέιν το τριήμερο 6-8 Απριλίου 2018.
Free Practice 1 (FP1)
Στα πρώτα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 6 Απριλίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την πολύ μαλακή γόμα (Supersoft), την μαλακή γόμα (Soft) ή τη μεσαία γόμα (Medium) της Pirelli.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 6 Απριλίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την πολύ μαλακή γόμα (Supersoft), την μαλακή γόμα (Soft) ή τη μεσαία γόμα (Medium) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 7 Απριλίου 2018, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν την πολύ μαλακή γόμα (Supersoft), την μαλακή γόμα (Soft) ή τη μεσαία γόμα (Medium) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 7 Απριλίου 2018 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Σεμπάστιαν Φέτελ με τον Κίμι Ράικονεν να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q SS - Supersoft ελαστικό S - Soft ελαστικό
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 8 Απριλίου 2018 με τον Σεμπάστιαν Φέτελ να παίρνει την δεύτερη νίκη για το 2018 και 49η συνολικά στην καριέρα του. Ο Βαλτέρι Μπότας ανέβηκε στο 2ο σκαλί του βάθρου ενώ ο Λιούις Χάμιλτον βρέθηκε στο 3ο σκαλί του βάθρου. Τον ταχύτερο γύρο σημείωσε ο Βαλτέρι Μπότας με χρόνο 1.33.740.
Ποινές
Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων.
Τελική κατάταξη
- Ο Σέρχιο Πέρες κανονικά τερμάτισε στην 12η θέση αλλά δέχθηκε ποινή 30 δευτερολέπτων κατά τη διάρκεια του αγώνα για προσπέραση στον γύρο σχηματισμού και έτσι έπεσε στην 16η θέση.<br/ > – Ο Μπρέντον Χάρτλεϊ κανονικά τερμάτισε στην 13η θέση αλλά δέχθηκε ποινή 30 δευτερολέπτων κατά τη διάρκεια του αγώνα καθώς αφότου δέχθηκε προσπέραση στον γύρο σχηματισμού, δεν ανέκτησε την αρχική του θέση πριν φτάσει στην ευθεία εκκίνησης τερματισμού και γι'αυτό έπεσε στην 17η θέση.
Πηγές
- Επίσημος Ιστότοπος<br/ > - FIA<br/ > - Fox Sports<br/ > - Sky Sports
Δείτε Επίσης
- Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2018)
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2018
Οσίν του Λαμπρόν
Ο Οσίν, αρμεν. Օշին, αγγλ. Oshin (άκμασε το β΄ ήμισυ του 11ου αι.) από τον Οίκο των Χετουμιδών ήταν ένας Αρμένιος ναχαράρ (υπουργός). Οι πηγές αναφέρουν, ότι ήταν κύριος ενός φρουρίου κοντά στην πόλη Γκάντζα (νυν Αζερμπαϊτζάν), ο οποίος μετανάστευσε στις αρχές της δεκαετίας του 1070 στην Κιλικία και ίδρυσε Οίκο. Από το όνομα του πατέρα του ο Οίκος ονομάστηκε των Χετουμιδών και κυβέρνησε το βασίλειο της Μικράς Αρμενίας (Κιλικίας) κατά τον 12ο και 13ο αι., διαδεχόμενος τον Οίκο των Ρουπενιδών.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Χετούμ Α΄ (απεβ. 1071). Κατά τον Κύριλ Τουμάνοφ, ο Οσίν ήταν μέλος της φυλής των Παχλαβουνί. Βλέποντας ότι ούτε οι Ρωμαίοι, δεν μπορούσαν να τον προστατεύσουν από την προέλαση των Σελτζούκων, διέφυγε από το φρούριό του, που ήταν κοντά στη Γκάντζα και πήγε δυτικά το 1072, στην Κιλικία. Ο χρονικογράφος του 12ου αι. Σαμουήλ του Άνι γράφει για την αναχώρηση του Οσίν από την πατρώα γη: "με τον αδελφό του Χαλγκάμ, τη σύζυγό του και άλλους ευγενείς, φέροντας τον πλούτο και το δάκτυλο του αποστόλου Πέτρου, έφθασε στην Κιλικία και κατέλαβε από τους Μουσουλμάνους το φρούριο του Λαμπρόν, στους πρόποδες των ορέων του Ταύρου, κοντά στην Ταρσό". Ο συγγενής του Αμπουλγκαρίμπ Αστρουνί κυβερνούσε την Ταρσό και τη Μοψουεστία στο όνομα του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού Αυτοκράτορα των Ρωμαίων· του παραχώρησε δύο φρούρια στη δυτική Κιλικία, το Λαμπρόν και το Μπαρμπαρόν στην Ταρσό, πλησίον των Κιλικίων Πυλών (περάσματος του Ταύρου).
Αν και ο Σαμουήλ του Άνι αναφέρει ότι "κατέλαβε το Λαμρόν από τους Μουσουλμάνους¨, άλλοι Αρμένιοι συγγραφείς, εγγύτερα στους Χετουμίδες, αναφέρουν ότι "ο Οσίν ήταν απλά ένας πιστός υπαρχηγός του Αμπουλγκαρίμπ, ο οποίος μετά τού παραχώρησε το κάστρο τού Λαμπρόν". Ο Ματθαίος της Έδεσσας και ο Σαμπάντ ο κοντόσταυλος αναφέρουν τον Οσίν μόνο περιστασιακά. Ο Αυτοκράτορας δεν είχε αντίρρηση να βλέπει Αρμενίους να γίνονται ανάχωμα μεταξύ αυτού και των Σελτζούκων και επικύρωσε τον Οσίν μαζί με δύο άλλους Αρμενίους ηγέτες που είχαν εγκατασταθεί στον Ταύρο, τους Ρουπέν Α΄ και Γκογκ Βασίλ, στις θέσεις τους τιμώντας τους με τον τίτλο του σεβαστού.
Τον Οσίν οι ιστορικοί τον ταυτίζουν με τον Μιχαήλ Ασπιέτη στρατηγό που τη δράση του αναφέρει η Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα ή με τον Ουρσίνο που αναφέρει ο Ραλφ του Καέν στο Πράξεις του Τανκρέδου και ο Αλβέρτος του Αιξ. Ο ιστορικός Ιωσήφ Λωράν θεωρεί ότι οι Οσίν, Ασπιέτης και Ουρσίνος είναι τρία διαφορετικά πρόσωπα· όμως ο Κρίστοφερ Μάσεβιτ βρίσκει τους δεσμούς τού Οσίν με τον Ουρσίνο πειστικούς. Το 1097 ο Βαλδουίνος Α΄ της Ιερουσαλήμ (του Οίκου της Φλάνδρας) πήρε την Ταρσό από τον Τανκρέδο πρίγκιπα της Γαλιλαίας, που πρόσφατα είχε καταλάβει την πόλη· τότε ο Οσίν/Ουρσίνος έστειλε πρέσβεις στον Τανκρέδο, συμβουλεύοντάς τον να επιτεθεί στα Μάμιστρα. Όταν οι σταυροφόροι προωθήθηκαν στην Αντιόχεια, ο Οσίν τους παρείχε προμήθειες, προτρέποντάς τους να αφήσουν την Κιλικία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία κόρη του Αμπούλ Γκαρίμπ πρίγκιπα Αρσρουνί, κυβερνήτη της Ταρσού και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χετουμιδών
Μαρκ Κατς
Ο Μαρκ Κατς (Mark Kac, πολωνικά: Marek Kac [Μάρεκ Κατς]) (3 Αυγούστου 1914 – 26 Οκτωβρίου 1984) ήταν Πολωνός-Αμερικανός μαθηματικός. Το κύριο ενδιαφέρον του ήταν η θεωρία πιθανοτήτων. Η ερώτησή του, «Μπορεί κανείς να ακούσει το σχήμα ενός τυμπάνου;», ξεκίνησε την έρευνα στη φασματική θεωρία, με την ιδέα της κατανόησης του βαθμού στον οποίο το φάσμα επιτρέπει σε κάποιον να διαβάσει ξανά τη γεωμετρία. (Τελικά, η απάντηση ήταν «όχι», σε γενικό πλαίσιο.)
Βιογραφία
Ο Μαρκ Κατς γεννήθηκε σε πολωνοεβραϊκή οικογένεια. Η πόλη τους, το Κρέμενετς (πολωνικά: Krzemieniec), άλλαξε χέρια από τη Ρωσική Αυτοκρατορία στην Πολωνία όταν ο Κατς ήταν παιδί.
Ο Κατς ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στα μαθηματικά στο πολωνικό Πανεπιστήμιο του Λβουφ το 1937 υπό τη διεύθυνση του Χιούγκο Στάινχαους. Ενώ ήταν εκεί, ήταν μέλος της Σχολή Μαθηματικών του Λβουφ. Αφού έλαβε το πτυχίο του άρχισε να αναζητά μια θέση στο εξωτερικό και το 1938 του χορηγήθηκε υποτροφία από το Ίδρυμα Πάρνας που του επέτρεψε να πάει να εργαστεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έφτασε στη Νέα Υόρκη το Νοέμβριο του 1938.
Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Κατς μπόρεσε να μείνει στην Αμερική, ενώ οι γονείς και ο αδερφός του που παρέμειναν στο Κσεμιένιετς, όπου δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς σε μαζικές εκτελέσεις τον Αύγουστο του 1942.
Από το 1939–61 ήταν στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, αρχικά ως εκπαιδευτής, στη συνέχεια από το 1943 ως επίκουρος καθηγητής και από το 1947 ως τακτικός καθηγητής. Ενώ ήταν εκεί, έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των ΗΠΑ το 1943. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 1951–1952, ο Κατς βρισκόταν σε εκπαιδευτική άδεια στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών. Το 1952, ο Κατς, μαζί με τον Τέοντορ Μπέρλιν, εισήγαγαν το σφαιρικό μοντέλο ενός σιδηρομαγνήτη (μια παραλλαγή του μοντέλου Ίζινγκ) και, με τον Τζον Κλάιβ Ουόρντ, βρήκαν μια ακριβή λύση του μοντέλου Ίζινγκ χρησιμοποιώντας μια συνδυαστική μέθοδο. Το 1961 άφησε το Κόρνελ και πήγε στο Πανεπιστήμιο Ροκφέλερ στη Νέα Υόρκη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 εργάστηκε με τον Τζορτζ Ούλενμπεκ και τον Περ Κριστιάν Χεμέρ στα μαθηματικά μιας εξίσωσης Φαν ντερ Βάαλς. Μετά από είκοσι χρόνια στο Ροκφέλερ, μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, όπου πέρασε το υπόλοιπο της καριέρας του.
Έργο
Στο άρθρο του το 1966 με τίτλο «Μπορεί κανείς να ακούσει το σχήμα του τυμπάνου;», ο Κατς έθεσε το ερώτημα εάν δύο αντηχεία («τύμπανα») διαφορετικών γεωμετρικών σχημάτων μπορούν να έχουν ακριβώς το ίδιο σύνολο συχνοτήτων («τόνους ήχων»). Η απάντηση ήταν θετική, πράγμα που σημαίνει ότι το σύνολο ιδιοσυχνοτήτων δεν χαρακτηρίζει μοναδικά το σχήμα ενός συντονιστή.
Ανησυχίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα
Για αρκετά χρόνια, ο Κατς ήταν ο συμπρόεδρος της Επιτροπής Ενδιαφερόμενων Επιστημόνων. Ήταν συν-συγγραφέας μιας επιστολής που δημοσίευσε την περίπτωση του επιστήμονα Βλαντίμιρ Σαμοϊλόβιτς Κισλίκ και μιας επιστολής που δημοσιοποίησε την περίπτωση του εφαρμοσμένου μαθηματικού Γιόσιφ Μπέγκουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μαθηματικοί Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λβιβ Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αμερικανοί πολωνοεβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Πρόσωπα με επίκτητη αμερικανική ιθαγένεια
Πεσσάνο κον Μπορνάγκο
Το Πεσσάνο κον Μπορνάγκο (ιταλικά: Pessano con Bornago) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Γιοσιτάκα Αμάνο
Ο Γιοσιτάκα Αμάνο (ιαπωνικά: 天野 喜孝, Χέπμπορν: Amano Yoshitaka, 26 Μαρτίου 1952) είναι Ιάπωνας καλλιτέχνης, σχεδιαστής χαρακτήρων, εικονογράφος, σχεδιαστής σκηνικών θεάτρου και ταινιών και σχεδιαστής κοστουμιών. Είναι δημιουργός των εικονικών και με επιρροή χαρακτήρων Gatchaman, Tekkama, Hutch the Honeybee και Casshan. Το 1982 έγινε ελεύθερος επαγγελματίας, βρίσκοντας επιτυχία ως εικονογράφος για πολλούς συγγραφείς, και εργάστηκε σε σειρές μυθιστορημάτων με κορυφαίες πωλήσεις, όπως το The Guin Saga και το Vampire Hunter D. Είναι επίσης γνωστός για τις εικονογραφήσεις του στο franchise Final Fantasy. Από τη δεκαετία του 1990, ο Αμάνο δημιουργεί και εκθέτει πίνακες που απεικονίζουν τα εικονικά ρετρό ποπ είδωλα σε γκαλερί ανά τον κόσμο, κυρίων φιλοτεχνημένους σε αλουμινένια πάνελ κουτιών με ακρυλικά και αυτοκινητιστικά χρώματα.
Έχει αποσπάσει πέντε φορές το Seiun Award, αλλά και το Bram Stoker Award 1999 στην κατηγορία εικονογραφημένη αφήγηση για τη συνεργασία του με τον Νιλ Γκέιμαν με τίτλο Sandman: The Dream Hunters.
Οι επιρροές του συμπεριλαμβάνουν τα πρώιμα βιβλία δυτικών κόμικς, ο οριανταλισμός, το αρ νουβό και οι ιαπωνικές απεικονίσεις σε ξύλο.
Το 2010, ίδρυσε ένα στούντιο παραγωγής ταινιών, με όνομα Studio Devaloka.
Πρώιμα χρόνια
Ο Αμάνο γεννήθηκε στις 26 Μαρτίου του 1952 στη Σιζουόκα του νομού με το ίδιο όνομα. Κατά τα νεαρά του χρόνια, είχε γοητευτεί από τη ζωγραφική. Το 2967 ξεκίνησε να εργάζεται στο τμήμα animation της Tatsunoko Productions, όπου έμαθε το πρώιμο κίνημα των ιαπωνικών anime και παρέμεινε μέχρι το 1982. Το πρώτο πρότζεκτ του επί πληρωμή ήταν το franchise anime Speed Racer. Ήταν σχεδιαστής χαρακτήρων για τις εκπομπές anime όπως Time Bokan, Gatchaman, Tekkaman: The Space Knight και Hutch the Honeybee.
Επιρροές
Επίσης, ο Αμάνο γοητευόταν από το στυλ της ψυχεδελικής και ποπ αρτ τέχνης της Δύσης, και συγκεκριμένα το έργο του καλλιτέχνη Πίτερ Μαξ.
Τη δεκαετία του 1970, μελετούσε τα ευρωπαϊκά αρ νουβό έργα τέχνης που δημιουργήθηκαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, τους Ρώσσους οριανταλιστές Λέον Μπακστ και Ιβάν Μπιλιμπίν, και την αρχαία ιαπωνική τέχνη ζωγραφικής σε ξύλο με το χέρι, ονόματι ουκίγιο-ε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Final Fantasy Κατηγορία:Ιάπωνες γλύπτες Κατηγορία:Ιάπωνες δημιουργοί μάνγκα Κατηγορία:Ιάπωνες εικονογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Νικητές Inkpot Award
Πιέβε Εμανουέλε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Πλατανόβρυση Αριστομένους Μεσσηνίας
Η Πλατανόβρυση, αναφερόμενη παλαιότερα ως η Πολαίνα, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στον Αριστομένη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Πλατανόβρυση βρίσκεται βορειοδυτικά από τον Αριστομένη από τον οποίο απέχει περίπου 4,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 440 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Κόλπου της Μεσσηνίας περίπου 22,5 χιλιόμετρα. Κοντά στην Πλατανόβρυση βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά της η Κάτω Βούταινα και η Άνω Βούταινα σε απόσταση 2,5 και 6 περίπου χιλιομέτρων, προς τα δυτικά της το Παλαιό Λουτρό σε απόσταση 5,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοανατολικά της η Χορεύτρα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα. Επίσης η Πλατανόβρυση βρίσκεται στα βορειοδυτικά από την έδρα του δήμου, την Μεσσήνη, από την οποία απέχει 28,5 περίπου χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Μεθώνης κατά την μεσαιωνική εποχή και της Πυλίας κατά την μυκηναϊκή εποχή. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το χωριό υπάρχει, τουλάχιστον από τα χρόνια της Ενετοκρατίας και η παλαιότερη ονομασία του ήταν Πολαίνα.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως η Πολαίνα (Polera ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο.
Το χωριό ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Μεθώνης (Territorio di Modon), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 19 κατοίκους.
Νεότερη ιστορία
Επίσης το χωριό αναφερόταν τον 19ο αιώνα ως Poléna, ήταν οικισμός της Επαρχίας Ανδρούσας (γαλλικά: Éparchie d'Androusa) και έμεναν σε αυτό 23 οικογένειες με εκτιμώμενο σύνολο 112 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν η ονομασία η Πολαίνα.
Διοικητική ιστορία
Η Πολαίνα προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον Δήμο Τομέως, που είχε ως έδρα το Χαλβάτσο (σήμερα το Κεφαλόβρυσο), ως το 1840, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε και ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Τομέως και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Αριστομένους, με έδρα το Μουσταφάπασα (σήμερα ο Αριστομένης), όπου και παρέμεινε ως και το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Από το 1842 ως το 1842 η Πολαίνα διατέλεσε έδρα του παλαιού Δήμου Αριστομένους. Τουλάχιστον από το 1835 ως το 1927 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως η Πολαίνα και από το 1927 ως σήμερα ως η Πλατανόβρυση. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Πολαίνα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αριστομένους της Επαρχίας Μεσσήνης με πληθυσμό 170 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Στην ίδια πηγή αναφέρεται ως «πρώην έδρα» του Δήμου Αριστομένους η Πολαίνα και ως «νυν έδρα» (το 1853) το χωριό Κουτήφαρι (σήμερα ο Κουτίφαρης). Το 1912 το χωριό προσαρτάται και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Πολαίνης. Στην ίδια κοινότητα προσαρτήθηκαν επίσης το 1912 οι οικισμοί Άνω Βούτενα και Κάτω Βούτενα και το 1913  οι οικισμοί Ράδου (σήμερα η Περδικόβρυση) και Πουλίτσι. Και οι 4 αυτοί οικισμοί ήταν προσαρτημένοι στην Κοινότητα Πολαίνης ως το 1919 που αποσπάσθηκαν εκ νέου. Το 1927 η Πολαίνα και η Κοινότητα Πολαίνης μετονομάζονται σε Πλατανόβρυση και Κοινότητα Πλατανόβρυσης αντίστοιχα. Η Πλατανόβρυση παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Πλατανόβρυσης, με τις αλλαγές στις ονομασίες οικισμού και κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Πλατανόβρυση υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αριστομένους, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Πλατανόβρυση ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Η Πλατανόβρυση σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Πλατανόβρυση του Δήμου Μεσσήνης.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 84 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, ενώ παλαιότερα η κύρια απασχόληση ήταν η κτηνοτροφία.
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, υπάρχει η ιστορική και διατηρητέα Κρήνη της Πλατανόβρυσης, που ανάγεται στους χρόνους της ύστερης Τουρκοκρατίας, καθώς και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η οποία υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας, Επίσης διάφορες εκδηλώσεις πραγματοποιεί, κατά διάφορα χρονικά διαστήματα, ο Σύλλογος της Πλατανόβρυσης, όπως το πανηγύρι της προπαραμονής του Δεκαπενταύγουστου, που γίνεται κοντά στον καταρράκτη της «Βαρδιγούς», που βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό στην κατεύθυνση του δρόμου προς την Βούταινα (Άνω Βούταινα & Κάτω Βούταινα). Ο καταρράκτης αυτός αποτελεί τμήμα του ποταμού, που είναι γνωστός από την αρχαιότητα ως ο ποταμός Δίας, όπως αναφέρεται από τον Παυσανία και του οποίου οι πηγές ξεκινούν από τα Κοντοβούνια και στη συνέχεια το ποτάμι αυτό ενώνεται με τον ποταμό του Παλαιού Λουτρού, για να καταλήξει στη Βελίκα και την παραλία της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Βλυχός Ύδρας
Ο Βλυχός είναι μικρό παραθαλάσσιο χωριό της της Ύδρας στην Περιφερειακή Ενότητα Νήσων Αττικής.
Γεωγραφικά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ύδρας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης υπάγεται στο Δήμο Ύδρας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 19 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ύδρα
Πρώτος Υπουργός και αναπληρωτής Πρώτος Υπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας
Ο Πρώτος Υπουργός και ο αναπληρωτής Πρώτος Υπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας είναι οι από κοινού αρχηγοί κυβέρνησης και της εκτελεστικής εξουσίας της Βόρειας Ιρλανδίας. Παρά τους διαφορετικούς τίτλους για τα δύο αξιώματα, οι δύο θέσεις έχουν την ίδια κυβερνητική εξουσία, με αποτέλεσμα μία διαρχία. Ο αναπληρωτής Πρώτος Υπουργός δεν υπάγεται στον Πρώτο Υπουργό. Δημιουργήθηκε σύμφωνα με τους όρους της Συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής του 1998, και οι δύο αρχικά ορίστηκαν και διορίστηκαν από τα μέλη της Συνέλευσης της Βόρειας Ιρλανδίας με κοινό δελτίο με διακοινοτική ψηφοφορία, χρησιμοποιώντας τις αρχές του διακοινωτισμού. Αυτή η διαδικασία άλλαξε μετά τη Συμφωνία του Αγίου Ανδρέα του 2006, που σημαίνει ότι ο Πρώτος Υπουργός διορίζεται από το μεγαλύτερο κόμμα συνολικά και ο αναπληρωτής Πρώτος Υπουργός διορίζεται από το μεγαλύτερο κόμμα.
Στις 17 Ιουνίου 2021, παρά την επιστολή του προέδρου του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος και άλλων ανώτερων μελών του κόμματος, ο αρχηγός του ΔΕΚ Έντουιν Πουτς πρότεινε τον Πωλ Γκιβάν ως Πρώτο Υπουργό και το Σιν Φέιν επανέλαβε τη Μισέλ Ο'Νιλ ως αναπληρώτρια Πρώτη Υπουργό. Στις 3 Φεβρουαρίου 2022, ο Γκιβάν παραιτήθηκε από την ιδιότητα του Πρώτου Υπουργού, γεγονός που οδήγησε στην αυτόματη παύση της Ο'Νιλ ως αναπληρώτριας πρώτης υπουργού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόρεια Ιρλανδία
ISO 639:x
! xaa ! xab ! xac ! xad ! xae ! xag (Αλβανική Καυκάσου) !(xah) ! xai ! xal ! xam ! xan ! xao ! xap ! xaq ! xar ! xas ! xat ! xau ! xav ! xaw ! xay ! xba (Βραζιλία) ! xbb ! xbc ! xbd ! xbe ! xbg ! xbi ! xbj ! xbm (Μέσα) ! xbn ! xbo ! xbp ! xbr ! xbw ! xbx ! xby ! xcb ! xcc ! xce ! xcg (Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία) ! xch ! xcl (Κλασικά) ! xcm ! xcn ! xco ! xcr ! xct (Κλασικά) ! xcu ! xcv ! xcw ! xcy ! xda ! xdc ! xdk ! xdm ! xdy ! xeb ! xed ! xeg ! xel ! xem ! xep ! xer ! xes ! xet ! xeu ! xfa ! xga ! xgb ! xgd ! xgf ! xgg ! xgi ! xgl ! xgm ! xgr ! xgu ! xgw ! xha ! xhc ! xhd ! xhe ! xho ! xhr ! xht ! xhu ! xhv !(xia) ! xib ! xii ! xil ! xin ! xip ! xir ! xiv ! xiy ! xjb ! xjt ! xka ! xkb (Μανίνγκρι-Καμπολέ) ! xkc ! xkd (Μενταλάμ) ! xke ! xkf ! xkg ! xkh ! xki ! xkj ! xkk ! xkl (Κελινγάου) !(xkm) ! xkn (Ποταμός Καγιάν) ! xko ! xkp ! xkq ! xkr ! xks ! xkt ! xku ! xkv ! xkw ! xkx ! xky (Δυτικά) ! xkz ! xla ! xlb ! xlc ! xld ! xle ! xlg (αρχαία) ! xli ! xln ! xlo ! xlp ! xls ! xlu (Σφηνοειδής) ! xly ! xma ! xmb ! xmc ! xmd ! xme ! xmf ! xmg ! xmh !(xmi) ! xmj ! xmk ! xml ! xmm (Μανάντο) ! xmn ! xmo ! xmp ! xmq ! xmr ! xms ! xmt ! xmu ! xmv (Αντανκαράνα) ! xmw (Τσιμιχέτυ) ! xmx ! xmy ! xmz ! xna (αρχαία) ! xnb ! xng (Μέσα) ! xnh ! xni ! xnk ! xnn (Βόρεια) ! xno ! xnr ! xns ! xnt ! xnu ! xny ! xnz ! xoc ! xod ! xog ! xoi ! xok ! xom (Σουδάν) ! xon ! xoo ! xop ! xor ! xow ! xpa ! xpc ! xpe (Λιβερία) ! xpg ! xpi ! xpj ! xpk ! xpm ! xpn ! xpo ! xpp ! xpq ! xpr ! xps ! xpt ! xpu ! xpy ! xqa ! xqt ! xra ! xrb (Ανατολικά) ! xrd ! xre ! xrg ! xri ! xrm ! xrn ! xrq ! xrr ! xrt ! xru ! xrw ! xsa ! xsb (Τινά) ! xsc ! xsd ! xse ! xsh ! xsi ! xsj !(xsk) ! xsl (Νότια) ! xsm ! xsn (Νιγηρία) ! xso ! xsp ! xsq ! xsr ! xss !(xst) ! xsu ! xsv ! xsy ! xta (Αλκοζαούκα) ! xtb (Τσαζούμπα) ! xtc ! xtd (Ντιούξι-Τιλαντόγκο) ! xte ! xtg (Διαλπικά) ! xth ! xti (Σινικάχουα) ! xtj (Σαν Χουάν Τέιτα) ! xtl (Τιχαλτεπέκ) ! xtm (Μαγκνταλένα Πενιάσκο) ! xtn (Βόρεια Τλαχιάκο) ! xto ! xtp (Σαν Μιγκέλ Πιέντρας) ! xtq ! xtr (Πρώιμα) ! xts (Σιντιχούι) ! xtt (Τακαχούα) ! xtu (Κουγιαμεκάλκο) ! xtv ! xtw ! xty (Γιολοξοτσίτλ) ! xtz ! xua (Άλου) ! xub (Μπέττα) ! xud !(xuf) ! xug ! xuj (Τζέννου) ! xul ! xum ! xun ! xuo ! xup (Άνω) ! xur ! xut ! xuu ! xve ! xvi ! xvn ! xvo ! xvs ! xwa ! xwc ! xwd ! xwe (Ζουέλα) ! xwg ! xwj ! xwk ! xwl (Δυτικό Ξουλά) ! xwo (Γραπτά) ! xwr ! xwt ! xww ! xxb (Γκάνα) ! xxk ! xxm ! xxr ! xxt ! xya ! xyb ! xyj ! xyk ! xyl ! xyt ! xyy ! xzh ! xzm ! xzp
Κατηγορία:ISO 639
Παγκόσμιος πληθυσμός
Ο παγκόσμιος πληθυσμός είναι ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που ζουν στον πλανήτη Γη. Υπολογίστηκε ότι ξεπέρασε τα 8 δισεκατομμύρια τον Νοέμβριο του 2022. Χρειάστηκαν πάνω από διακόσιες χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης προϊστορίας και ιστορίας για να φτάσει ο ανθρώπινος πληθυσμός το ένα δισεκατομμύριο και μόλις 219 χρόνια ακόμα για να αυξηθεί στα 8 δισεκατομμύρια.
Ο παγκόσμιος πληθυσμός σημειώνει συνεχή αύξηση από τον 14ο αιώνα, μετά το τέλος της μεγάλης επιδημίας πανούκλας και του μεγάλου λιμού των ετών 1315–1317. Οι υψηλότεροι ρυθμοί στην αύξηση του πληθυσμού, πάνω από 1,8% ανά έτος, καταγράφηκαν για λίγα χρόνια τη δεκαετία του 1950 και επί λίγο μεγαλύτερο διάστημα την εικοσαετία 1960-1980 (με μέγιστο ετήσιο ρυθμό 2,2% το 1963). Στη συνέχεια μειώθηκαν ως το 1,1% μέχρι το 2012. Ο ετήσιος αριθμός των γεννήσεων έχει μειωθεί σε 140 εκατομμύρια από ένα μέγιστο 173 εκατομμυρίων στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και προβλέπεται να παραμείνει σταθερός, ενώ οι θάνατοι αριθμούν 57 εκατομμύρια κάθε χρόνο και προβλέπεται να αυξηθούν σε 80 εκατομμύρια τον χρόνο έως το έτος 2040. Οι τρέχουσες προβολές δείχνουν συνεχιζόμενη αύξηση πληθυσμού (αλλά με σταθερή πτώση του ποσοστού στην ετήσια αύξηση) με τον πληθυσμό να φθάνει μεταξύ 9,4 και 10,1 δισεκατομμυρίων το έτος 2050.
Ο παγκόσμιος πληθυσμός κατά ήπειρο το 2023
thumb|345px|right|Στατιστικές πληθυσμού για 6 ηπείρους και 10 χώρες Στην Ασία κατοικεί το 59,1% του παγκόσμιου πληθυσμού, περίπου 4,75 δισεκατομμύρια άνθρωποι. Η Κίνα και η Ινδία μαζί έχουν το 35,5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η Αφρική ακολουθεί με 1,46 δισεκατομμύρια, το 18,2% του παγκόσμιου πληθυσμού. Τα 742 εκατομμύρια άνθρωποι της Ευρώπης αντιπροσωπεύουν μόλις το 9,2% του παγκόσμιου πληθυσμού. Η Κεντρική και Νότια Αμερική με την Καραϊβική φιλοξενούν 665 εκατομμύρια (8,3%), η Βόρεια Αμερική 379 εκατομμύρια (4,7%) και η Ωκεανία 46 εκατομμύρια (0,6%).
Ορόσημα ανά δισεκατομμύριο
Δεν υπάρχει εκτίμηση για το σε ποια ημέρα ή μήνα ο παγκόσμιος πληθυσμός ξεπέρασε το ένα ή τα δύο δισεκατομμύρια. Η Διεθνής Βάση Δεδομένων του Γραφείου Απογραφών των ΗΠΑ τοποθετεί την ημέρα που ξεπεράστηκαν τα τρία και τα 4 δισεκατομμύρια τον Ιούλιο του 1959 και τον Απρίλιο του 1974, αντιστοίχως. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών προσδιόρισε και «εόρτασε» την «Ημέρα των 5 δισεκατομμυρίων» ως την 11η Ιουλίου 1987 και την «Ημέρα των 6 δισεκατομμυρίων» ως την 12η Οκτωβρίου 1999. Ο Τομέας Διεθνών Προγραμμάτων του Γραφείου Απογραφών των ΗΠΑ, αντιθέτως, εκτίμησε ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός ξεπέρασε τα 6 δισεκατομμύρια στις 21 Απριλίου 1999, δηλαδή αρκετούς μήνες νωρίτερα. Η «Ημέρα των 7 δισεκατομμυρίων» έχει προβλεφθεί από το ίδιο Γραφείο ότι θα είναι τον Μάρτιο του 2012, ενώ ο Τομέας Πληθυσμού του ΟΗΕ προτείνει την 31η Οκτωβρίου 2011.
Ορόσημα κατά περιοχή
Το πρώτο ημισφαίριο της Γης που απέκτησε πληθυσμό άνω του 1 δισεκατομμυρίου ήταν το Βόρειο Ημισφαίριο, για να ακολουθήσει σύντομα το Ανατολικό Ημισφαίριο, όχι πολύ μετά το 1804 (βλ. ανωτ.). Μετά αυτό συνέβη για την Ασία, κατόπιν για την Ανατολική Ασία και τη Νότιο Ασία, και στη συνέχεια για την Κίνα το 1980, την Ινδία το 1999, το Δυτικό Ημισφαίριο τη δεκαετία του 2000 και την Αφρική το 2010. Τα επόμενα ορόσημα του 1 δισεκατομμυρίου που προβλέπονται από τους δημογράφους είναι η Αμερική ως σύνολο (με σημερινό πληθυσμό περί τα 920 εκατομμύρια), το Νότιο Ημισφαίριο και η Υποσαχάρια Αφρική (αμφότερες οι περιοχές με περίπου 850 εκατομμύρια σήμερα. Δεν είναι γνωστό αν η Ευρώπη, η Νοτιοανατολική Ασία και η Βόρειος Αμερική θα υπερβούν ποτέ το 1 δισεκατομμύριο πληθυσμού.
Ως προς τα 2, 3 και 4 δισεκατομμύρια, μόνο το Βόρειο Ημισφαίριο, το Ανατολικό Ημισφαίριο και η Ασία έχουν υπερβεί αυτούς τους αριθμούς.
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Μετά το 70.000 π.Χ. περίπου και μέχρι την ανάπτυξη της γεωργίας εκτιμάται ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν σταθεροποιημένος σε περίπου 1 εκατομμύριο ανθρώπους, των οποίων η επιβίωση εξαρτιόταν από το κυνήγι και τη συλλογή τροφής, ένας τρόπος ζωής που από τη φύση του εξασφάλιζε μια χαμηλή και σταθερή πυκνότητα πληθυσμού σε απόλυτη ισορροπία και αρμονία με το φυσικό περιβάλλον. Ο συνολικός παγκόσμιος πληθυσμός πιθανότατα ποτέ δεν ξεπέρασε τα 15 εκατομμύρια πριν την εφεύρεση της καλλιέργειας της Γης. Αντίθετα, υπολογίζεται ότι πάνω από 55 εκατομμύρια ζούσαν στη Δυτική και Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 4ο αιώνα μ.Χ.
Η Πανώλη του Ιουστινιανού σκότωσε περί τον μισό πληθυσμό της Ευρώπης μεταξύ του 541 και του 8ου αιώνα. Ο πληθυσμός της Ευρώπης ήταν λίγο πάνω από τα 70 εκατομμύρια το 1340. Η πανδημία του 14ου αιώνα που είναι γνωστή ως ο Μαύρος Θάνατος πιθανώς να μείωσε τον παγκόσμιο πληθυσμό από 450 εκατομμύρια σε 350 έως 375 εκατομμύρια το 1400. Χρειάστηκαν περί τα 200 χρόνια για να φθάσει ο πληθυσμός της Ευρώπης τα επίπεδα του 1340. Από την άλλη πλευρά, η Κίνα βίωσε μια μείωση πληθυσμού από (κατ΄ εκτίμηση) 123 εκατομμύρια περί το 1200 σε 65 εκατομμύρια το 1393, που οφειλόταν όπως φαίνεται σε ένα συνδυασμό των επιδρομών των Μογγόλων και επιδημιών πανούκλας.
Ο πληθυσμός της Αμερικής το 1500 εκτιμάται ανάμεσα στα 50 και 100 εκατομμύρια. Ο προκολομβιανός πληθυσμός της Βόρειας Αμερικής είναι πρακτικά άγνωστος, αφού οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 2 εκατομμύρια μέχρι 18 εκατομμύρια. Οι συναντήσεις μεταξύ Ευρωπαίων εξερευνητών και ιθαγενών πληθυσμών συχνά προκαλούσαν τοπικές επιδημίες με ασυνήθιστα υψηλές θνησιμότητες. Αρχαιολογικά στοιχεία υποδεικνύουν ότι ο θάνατος του 90% περίπου του ιθαγενούς πληθυσμού του Νέου Κόσμου προκλήθηκε από αρρώστιες του Παλαιού Κόσμου όπως η ευλογιά, η ιλαρά και η γρίπη. Με την πάροδο των αιώνων οι Ευρωπαίοι είχαν αναπτύξει ισχυρή ανοσία σε αυτές τις ασθένειες, σε αντίθεση με τους ιθαγενείς.
Νεότερη εποχή
Κατά την αγροτική και βιομηχανική επανάσταση στην Αγγλία το μέσο προσδόκιμο ζωής των παιδιών αυξήθηκε δραματικά. Το ποσοστό των παιδιών που γεννήθηκαν στο Λονδίνο και πέθαναν πριν την ηλικία των 5 ετών μειώθηκε από 74,5% το 1730-1749 σε 31,8% το 1810-1829. Ο πληθυσμός της Ευρώπης αυξήθηκε από περίπου 100 εκατομμύρια το 1700 σε 400 εκατομμύρια το 1900, με φυσική συνέπεια τον ταχύ εποικισμό των νέων ηπείρων από Ευρωπαίους.
Η αύξηση του πληθυσμού επιταχύνθηκε μετά την εισαγωγή του υποχρεωτικού εμβολιασμού και τις βελτιώσεις στην ιατρική και την υγιεινή : Καθώς οι συνθήκες διαβιώσεως και η φροντίδα υγείας βελτιώθηκαν κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, ο πληθυσμός του Ηνωμένου Βασιλείου διπλασιαζόταν κάθε 50 χρόνια Το 1801 ο πληθυσμός της Αγγλίας είχε φθάσει τα 8,3 εκατομμύρια και το 1901 είχε αυξηθεί στα 30,5 εκατομμύρια Από την άλλη, τα πρώτα 50 χρόνια του εικοστού αιώνα στη Ρωσία και τη Σοβιετική Ένωση σημαδεύτηκαν από καταστροφές και πολέμους που επέφεραν μεγάλης κλίμακας πληθυσμιακές απώλειες. Κατά συνέπεια το 1945 ο πληθυσμός ήταν περίπου 90 εκατομμύρια μικρότερος από αυτόν που θα μπορούσε να είναι.
Ο πληθυσμός της Ινδικής υποηπείρου, περίπου 125 εκατομμύρια το 1750, είχε φθάσει τα 389 εκατομμύρια το 1941. Σήμερα η ίδια περιοχή φιλοξενεί 1,18 δισεκατομμύριο κατοίκους. Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της Ιάβας αυξήθηκε από περίπου 5 εκατομμύρια το 1815 σε πάνω από 130 σήμερα. Ο πληθυσμός του Μεξικού έχει αυξηθεί από 13,6 εκατομμύρια το 1900 σε 112 εκατομμύρια το 2009. Μέσα σε 80 χρόνια ο πληθυσμός της Κένυας αυξήθηκε από 2,9 σε 37 εκατομμύρια.
Ο έλεγχος του ανθρώπινου πληθυσμού
Η τεχνητή μεταβολή του ρυθμού αυξήσεως ενός ανθρώπινου πληθυσμού ονομάζεται έλεγχος του πληθυσμού.
Ιστορικά ο έλεγχος πληθυσμού έχει εφαρμοσθεί μέσω του περιορισμού των γεννήσεων με αντισύλληψη ή με κυβερνητικές διατάξεις, και έχει αναληφθεί ως απόκριση σε παράγοντες όπως υψηλά ή αυξανόμενα επίπεδα φτώχειας, περιβαλλοντικές ανησυχίες, θρησκευτικούς λόγους και υπερπληθυσμός.
Μεγαλύτεροι πληθυσμοί ανά χώρα
Περίπου 4,50 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε αυτές τις δέκα χώρες, αριθμός που αντιπροσωπεύει το 57,1% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Αύξηση
thumb|right|320px|Εξέλιξη του πληθυσμού σε διαφορετικές ηπείρους. Ο κάθετος άξονας είναι [[Λογαριθμική κλίμακα|λογαριθμικός σε εκατομμύρια.]] Διαφορετικές περιοχές έχουν διαφορετικούς ρυθμούς πληθυσμιακής αύξησης. Σύμφωνα με τον πίνακα, η πληθυσμιακή αύξηση των περιοχών από το 2000 έως το 2005 ήταν:
Τον εικοστό αιώνα ο κόσμος γνώρισε τη μεγαλύτερη αύξηση στον πληθυσμό του σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία εξαιτίας των μειώσεων στη θνησιμότητα σε πολλές χώρες εξαιτίας προόδων στην ιατρική και μεγάλης αυξήσεως στην αγροτική παραγωγικότητα που αποδίδεται στην «Πράσινη επανάσταση».
Το έτος 2000 ο ΟΗΕ έδωσε στοιχεία για αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού με ρυθμό 1,14% ή περίπου 75 εκατομμύρια άνθρωποι ανά έτος, μετά από ένα μέγιστο 88 εκατομμυρίων ανά έτος το 1989. Στους λίγους τελευταίους αιώνες ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν στη Γη έχει πολλαπλασιαστεί αρκετές φορές: Το 2000 υπήρχαν δεκαπλάσιοι άνθρωποι πάνω στη Γη από ό,τι τριακόσια χρόνια πριν. Το 2005 ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξανόταν κατά of 203.800 ανθρώπους κάθε ημέρα, αριθμός που αυξήθηκε σε 211.090 ανθρώπους την ημέρα το 2007 και σε 220.980 ανθρώπους την ημέρα το 2009.
{{legend|#AE23AE|7-8 παιδιά ανά γυναίκα}} {{legend|#FF00FF|6-7 παιδιά}}
{{legend|#FFFF00|3-4 παιδιά}} {{legend|#00FF00|2-3 παιδιά}}
{{legend|#35B0E3|1-2 παιδιά}} {{legend|#3555E3|0-1 παιδιά}} ]]
Ωστόσο, ο παγκόσμιος ετήσιος ρυθμός στην αύξηση του πληθυσμού μειώνεται σταθερά από τον μέγιστο 2,19% το έτος 1963. Ο ρυθμός παραμένει υψηλός στη Λατινική Αμερική, στη Μέση Ανατολή και στην Υποσαχάριο Αφρική.
Σε ορισμένες χώρες υπάρχει καθαρή μείωση του πληθυσμού, ιδίως στην Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη (κυρίως εξαιτίας του μικρού αριθμού γεννήσεων). Μέσα στην επόμενη δεκαετία η Ιαπωνία και κάποιες χώρες στη Δυτική Ευρώπη αναμένεται επίσης να γνωρίσουν μείωση του πληθυσμού τους εξαιτίας μικρής γονιμότητας.
Το 2006 Ο ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι ο ρυθμός αυξήσεως του παγκόσμιου πληθυσμού μειώνεται εξαιτίας του φαινομένου που είναι γνωστό ως δημογραφική μετάβαση. Αν αυτή η τάση συνεχιστεί, ο ρυθμός αυξήσεως μπορεί να αγγίξει το μηδέν το έτος 2050, με παγκόσμιο πληθυσμό 9,2 δισεκατομμύρια. Ωστόσο, αυτή είναι μόνο μία από πολλές διαφορετικές εκτιμήσεις που δημοσιεύθηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη. Το 2009 οι προβλέψεις του ΟΗΕ για το 2050 κυμαίνονται από περίπου 8 δισεκατομμύρια μέχρι 10,5 δισεκατομμύρια.
Προβλέψεις
Η μελλοντική αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού σε βάθος χρόνου είναι δύσκολο να προβλεφθεί και οι διάφορες πηγές δίνουν διαφορετικές εκτιμήσεις. Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα φθάσει τα 7 δισεκατομμύρια τον Ιούλιο του 2012, ενώ κατά τον ΟΗΕ στα τέλη του 2011.
Οι ρυθμοί γεννήσεων μειώνονται ελαφρώς κατά μέσο όρο, αλλά ποικίλλουν πολύ ανάμεσα στις αναπτυγμένες και στις αναπτυσσόμενες χώρες, καθώς και ανάμεσα σε διαφορετικές εθνότητες. Η θνησιμότητα μπορεί να μεταβληθεί απότομα και απροσδόκητα εξαιτίας επιδημιών, πολέμων και φυσικών καταστροφών, ή εξαιτίας νέων προόδων στην ιατρική.
Ο ΟΗΕ έχει δημοσιεύσει πολλές προβλέψεις για τον μελλοντικό παγκόσμιο πληθυσμό, βασισμένες πάνω σε διαφορετικές παραδοχές. Σε ορισμένα πρότυπα καταστροφές που πυροδοτούνται από την απαίτηση του αυξανόμενου πληθυσμού για όλο και μειούμενους πόρους οδηγούν τελικά σε μια αιφνίδια πτώση, ή ακόμα και μια «Μαλθουσιανή καταστροφή».
Πληθυσμός κατά ήπειρο
Ακολουθεί ένας πίνακας με την ιστορική και μελλοντική εξέλιξη των πληθυσμών των ηπείρων της Γης σε εκατομμύρια. Η διαθεσιμότητα στοιχείων για τον πληθυσμό πριν τον εικοστό αιώνα ποικίλλει κατά ήπειρο.
Η Βόρειος Αμερική συμπεριλαμβάνει τον Καναδά, τις ΗΠΑ, τη Γροιλανδία, τις Βερμούδες και τον Άγιο Πέτρο και Μικελόν. Η Λατινική Αμερική συμπεριλαμβάνει το Μεξικό, την Κεντρική Αμερική, τα νησιά της Καραϊβικής και τη Νότιο Αμερική.
Οι πληθυσμοί για τη Βόρειο Αμερική αναφέρονται μόνο στους εποίκους μετά την ανακάλυψη από τους Ευρωπαίους και όχι στους ιθαγενείς πληθυσμούς πριν από αυτή.
Μαθηματικά προσεγγιστικά πρότυπα
Ο Χέρνερ (Hoerner) πρότεινε το 1975 μία μαθηματική σχέση για την αύξηση του πληθυσμού, η οποία αντιστοιχούσε σε μία υπερβολή με πληθυσμό να τείνει στο άπειρο για το 2025.
Σύμφωνα με τον Σεργκέι Καπίτσα (1997), ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξήθηκε μεταξύ του 67.000 π.Χ. και του 1965 σύμφωνα με τη σχέση:
όπου:
Η μετάβαση σε βραδύτερους ρυθμούς αυξήσεως σχετίζεται με τη δημογραφική μετάβαση.
Χρόνια που χρειάζονται για κάθε διπλασιασμό
Χρησιμοποιώντας γραμμική παρεμβολή, βρίσκεται ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός κατά τη δεύτερη χιλιετία διπλασιαζόταν σε χρονικά διαστήματα που μειώνονταν στο μισό κάθε φορά, συμπίπτοντας έτσι με το μοντέλο της υπερβολικής ανάπτυξης που αναφέρθηκε παραπάνω. Είναι ωστόσο απίθανο ότι θα υπάρξει και άλλος διπλασιασμός μέσα στον 21ο αιώνα. thumb|300px|Χρόνια που χρειάζονται για κάθε διπλασιασμό του παγκόσμιου πληθυσμού
Εθνικότητες
Η ανθρωπότητα περιλαμβάνει χιλιάδες εθνότητες. Οι Κινέζοι Χαν αντιπροσωπεύουν περίπου το 17% του παγκόσμιου πληθυσμού.
Ηλικία
thumb|350px|Η διάμεση ηλικία κατά χώρα. Μεγάλες συγκεντρώσεις νεαρών ηλικιών παρατηρούνται στην Αφρική και σε μικρότερο βαθμό στη Νότιο και Νοτιοανατολική Ασία, καθώς και στην Κεντρική Αμερική
Το έτος 2018 περί το 25,3% του παγκόσμιου πληθυσμού είχε ηλικία κάτω των 15 ετών.
Γενικά
Ανεξάρτητα από τη θνησιμότητα, η δεκαετία του 1990 γνώρισε τον μεγαλύτερο απόλυτο αριθμό γεννήσεων παγκοσμίως, ιδιαίτερα τα έτη μετά το 1995, παρά το γεγονός ότι ο ρυθμός γεννήσεων ήταν χαμηλότερος από αυτόν της δεκαετίας του 1960. Στην πραγματικότητα, εξαιτίας των 163 εκατομμυρίων γεννήσεων τον χρόνο μετά το 1995, ο χρόνος που χρειάσθηκε για να προστεθεί ένα ακόμα δισεκατομμύριο στον παγκόσμιο πληθυσμό έφθασε στο ελάχιστο (μόλις 12 έτη), καθώς ο πληθυσμός της Γης έφθασε τα 6 δισεκατομμύρια το 1999. Στην αρχή της δεκαετίας αυτός ο αριθμός αναμενόταν να σημειωθεί το 2000 το νωρίτερο από τους περισσότερους δημογράφους.
Αν συμπεριληφθεί και η θνησιμότητα, τα έτη 1985 έως 1990 οριοθετούν την περίοδο με την ταχύτερη ετήσια αύξηση πληθυσμού στην παγκόσμια ιστορία. Παρά το ότι η αρχή της δεκαετίας του 1960 γνώρισε μεγαλύτερο ρυθμό αυξήσεως, η μεταβολή σε απόλυτους αριθμούς κυμαινόταν περί τα 83 εκατομμύρια το 1985-1990, με μια μεταβολή ρεκόρ σχεδόν 88 εκατομμυρίων το 1990. Η αιτία είναι ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν περίπου 5 δισεκατομμύρια τότε αντί περίπου 3 δισεκατομμύρια στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Οι προβλέψεις του Μάλθους και η πραγματικότητα
Το έτος 1798 ο Τόμας Μάλθους προέβλεψε λανθασμένα ότι η αύξηση του πληθυσμού θα ξεπερνούσε την παραγωγή τροφής μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα. Το 1968 ο Πωλ Έρλιχ (Paul R. Ehrlich) επανέλαβε αυτό το επιχείρημα στο έργο του Η πληθυσμιακή βόμβα (The Population Bomb), προβλέποντας λιμό για τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Οι προβλέψεις του, όπως και αυτές άλλων νεομαλθουσιανιστών επικρίθηκαν έντονα από οικονομολόγους όπως τον Τζούλιαν Λίνκολν Σάιμον. Η γεωπονική έρευνα που ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη με την Πράσινη Επανάσταση, οδήγησε σε τεράστιες βελτιώσεις στις στρεμματικές αποδόσεις σημαντικών καλλιεργειών. Η αύξηση στην παραγωγή τροφίμων συμβάδιζε με την αύξηση του πληθυσμού, αλλά οι μαλθουσιανιστές επεσήμαιναν ότι η Πράσινη Επανάσταση εξαρτάται από συνθετικά λιπάσματα και ότι πολλές καλλιέργειες έχουν καταστεί τόσο ομοιόμορφες γενετικά ώστε μια κακή σοδειά θα ήταν πολύ εκτεταμένο φαινόμενο. Οι τιμές των τροφίμων στις αρχές του 21ου αιώνα αυξάνονται απότομα σε παγκόσμια κλίμακα προκαλώντας εξάπλωση του υποσιτισμού.
Από το 1950 έως το 1984, καθώς η Πράσινη Επανάσταση μεταμόρφωνε τη γεωργία σε όλο τον κόσμο, η παραγωγή σιτηρών αυξήθηκε κατά 250%. Ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει αυξηθεί περίπου 4 δισεκατομμύρια από την έναρξη της Πράσινης Επανάστασης μέχρι σήμερα και οι περισσότεροι πιστεύουν ότι χωρίς αυτή θα υπήρχε γενικευμένος λιμός και υποσιτισμός από ό,τι δείχνουν τα στοιχεία του ΟΗΕ σήμερα (περίπου 850 εκατομμύρια άνθρωποι υπέφεραν από χρόνιο υποσιτισμό το 2005).
Η Πράσινη Επανάσταση τροφοδοτήθηκε από ορυκτά καύσιμα με τη μορφή της παραγωγής λιπασμάτων (από φυσικό αέριο), εντομοκτόνων (από πετρέλαιο) και αρδεύσεως με βενζινοκίνητες αντλίες. Η σταθεροποίηση της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου ίσως δοκιμάσει τις κριτικές που ασκήθηκαν στους Μάλθους και Έρλιχ, καθώς οι τιμές των τροφίμων αυξάνονται εξαιτίας αυξήσεως των καλλιεργειών για βιοκαύσιμα , οι παγκόσμιες τιμές του πετρελαίου διατηρούνται υψηλές , ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξάνεται , η κλιματική αλλαγή προχωρεί , αγροτική γη χάνεται προς όφελος της οικιστικής και βιομηχανικής αναπτύξεως  και οι καταναλωτικές απαιτήσεις της Κίνας και της Ινδίας αυξάνονται. Το 2007–2008 διαδηλώσεις και ταραχές συνδεόμενες με τις υψηλές τιμές των τροφίμων έλαβαν χώρα σε κάποια κράτη σε διαφορετικές ηπείρους. Ωστόσο, οι τιμές του πετρελαίου έπεσαν απότομα στη συνέχεια από τα 140 στα 100 και λιγότερα δολάρια το βαρέλι και παρέμειναν εκεί για τα επόμενα δύο περίπου χρόνια. Οι ανάγκες για φυσικούς πόρους αναμένεται να πάψουν να αυξάνονται καθώς η αύξηση του πληθυσμού θα περιορισθεί, αλλά δεν είναι γνωστό αν η άνοδος του βιοτικού επιπέδου στις αναπτυσσόμενες χώρες θα δημιουργήσει και πάλι ελλείψεις φυσικών πόρων.
Ο Ρίτσαρντ Ντάνκαν ισχυρίζεται ότι ο «παγκόσμιος πληθυσμός θα μειωθεί στα περίπου 2 δισεκατομμύρια περί το 2050». Ο Ντέιβιντ Πιμέντελ, καθηγητής της οικολογίας και γεωργίας στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, εκτιμά ότι ο πληθυσμός που αντιστοιχεί στην αειφόρο γεωργική παραγωγή των ΗΠΑ είναι περίπου 200 εκατομμύρια. Οι αυξανόμενοι πληθυσμοί, η έλλειψη ενεργειακών πόρων και τροφής, θα δημιουργήσουν την «τέλεια κρίση» έως το 2030 κατά τον επιστημονικό σύμβουλο της βρετανικής κυβέρνησης Τζων Μπέντινγκτον, που προειδοποιεί ότι τα αποθέματα τροφίμων βρίσκονται σε χαμηλό 50 ετών, αλλά ο κόσμος θα χρειάζεται 50% περισσότερη ενέργεια, τροφή και νερό το 2030. Ο κόσμος θα πρέπει να παράγει 70% περισσότερη τροφή το 2050 για να θρέψει τους προβλεπόμενους επιπλέον 2,3 δισεκατομμύρια ανθρώπους, ανακοίνωσε ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) των Ηνωμένων Εθνών.
Τα δεδομένα για το 2007 δείχνουν μια πραγματική αύξηση στους απόλυτους αριθμούς υποσιτισμένων ανθρώπων παγκοσμίως, 923 εκατομμύρια το 2007 έναντι 832 εκατομμυρίων το 1995. Οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις του FAO υποδεικνύουν μια ακόμα μεγαλύτερη αύξηση, σε 1,02 δισεκατομμύριο το 2009.
Ο ΟΗΕ και ο παγκόσμιος πληθυσμός
Οι σχετικές με πληθυσμιακές μελέτες υπηρεσίες του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών είναι:
Δείτε επίσης
Ιστορικά:
Κατάλογοι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτιστική παγκοσμιοποίηση
Άγιος Νικόλαος Ύδρας
μικρογραφία|Ο Άγιος Νικόλαος και ο Αλέξανδρος (Πλατονήσι)|αριστερά|261x261εσ
Ο Άγιος Νικόλαος ή του Τσίγκρη είναι βραχονησίδα στο Μυρτώο πέλαγος στα νοτιοδυτικά της Ύδρας η οποία βρίσκεται στον ομώνυμο όρμο του νησιού και στα νοτιοδυτικά της επίσης ομώνυμης παραλίας. Νοτιοδυτικά της είναι η νησίδα Αλέξανδρος και ανατολικά το ακρωτήριο Αγίου Κωνσταντίνου. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Ύδρας. Είναι γνωστή για τη "Σπηλιά Τσίγκρη" γι' αυτό η βραχονησίδα συμπεριλαμβάνεται στις ημερήσιες περιηγήσεις με τουριστικά πλοιάρια.