cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πύλη της Δαμασκού (Ιερουσαλήμ)
Σύμβολο για τον παλαιστινιακό αγώνα
Στις 18 Οκτωβρίου 2021 τουλάχιστον 49 Παλαιστίνιοι τραυματίστηκαν και 10 συνελήφθησαν. Από τις 10 Οκτωβρίου, όταν ο Δήμος της Ιερουσαλήμ ανανέωσε τις ανασκαφές τάφων στο ιστορικό μουσουλμανικό νεκροταφείο Al-Yusufiye κοντά στην Παλαιά Πόλη, η αυξανόμενη παλαιστινιακή οργή έχει επιφέρει καθημερινές και νυχτερινές συλλήψεις. μικρογραφία|Το εσωτερικό της Πύλης της Ναμπλούς (Δαμασκού) το 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα τουρκικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα αραβικά
Rhea Ripley
Η Ντέμι Μπένετ (αγγλικά: Demi Bennett, 11 Οκτωβρίου 1995 ) είναι Αυστραλή επαγγελματίας παλαίστρια που ανήκει στο δυναμικό του προγράμματος RAW του WWE, στο οποίο συμμετέχει με το ψευδώνυμο Rhea Ripley.
Βιογραφία
Η Μπένετ γεννήθηκε το 1996 στην Αδελαΐδα της Νότιας Αυστραλίας και από παιδικά της χρόνια ασχολήθηκε με διάφορα αθλήματα όπως το ποδόσφαιρο, το ράγκμπι, το καράτε, η κολύμβηση κλπ προτού καταλήξει στο κατς, ξεκινώντας από το σόου Riot City Wrestling που εδρεύει στη γενέτειρά της.
Καριέρα
Στα τέλη του 2014 ή τις αρχές του 2015 δοκιμάστηκε από το WWE ωστόσο απορρίφθηκε καθώς ήταν ακόμη κάτω από το ηλικιακό όριο των 21 ετών που θέτει ως όρο η αμερικανική εταιρεία. Εν τέλει παρέμεινε στις εγχώριες διοργανώσεις επαγγελματικής πάλης μέχρι το 2017, όταν και υπέγραψε συμβόλαιο με το WWE, συμμετέχοντας αρχικά για δύο συνεχόμενες χρονιές στο γυναικείο τουρνουά Mae Young Classic όπου αντιμετώπισε τις MJ Jenkins,Kacy Catanzaro,Tegan Nox και Io Shirai.
Το 2018 εντάχθηκε στο ρόστερ του NXT UK, όπου αναδείχτηκε η παρθενική πρωταθλήτρια της κατηγορίας των γυναικών επικρατώντας σε σχετικό τουρνουά κατά σειρά της Αγγλίδας Σία Μπρουκσάιντ και των Νεοζηλανδών Ντακότα Κάι και Τόνι Στορμ. Τον Ιανουάριο του 2019 έχασε τον τίτλο της από την Τόνι Στορμ και τον ίδιο μήνα εμφανίστηκε στο Royal Rumble, συμμετέχοντας στο ομώνυμο γυναικείο κύριο γεγονός της βραδιάς, όπου έθεσε εκτός μάχης τρεις αντιπάλους προτού αποκλειστεί από την Μπέιλι. Το επόμενο διάστημα της παρουσίας της στο NXT UK ενεπλάκη σε διάφορες σεναριακές κόντρες.
Το ίδιο έτος εντάχθηκε στο δυναμικό το NXT, κάνοντας ακόμη σποραδικές εμφανίσεις στο SmackDown και το RAW. Παράλληλα συμμετείχε στο Pay Per View Survivor Series, όπου μαζί με άλλες παλαίστριες του ΝΧΤ επικράτησαν των αντιπάλων τους από το SmackDown και το RAW σε ομαδικό αγώνα. Τον Δεκέμβριο του 2019 η Rhea Ripley κατέκτησε το Γυναικείο Πρωτάθλημα NXT επικρατώντας της Σάινα Μπάζλερ. Ακολούθως υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο της απέναντι στην Τόνι Στορμ ωστόσο τον έχασε όταν ηττήθηκε στη WrestleMania 36 από τη Σαρλότ Φλερ τον Μάρτιο του 2020. Το 2021 συμμετείχε στο Royal Rumble, όπου ήταν φιναλίστ χάνοντας από τη Μπιάνκα Μπελαίρ. Εντός του έτους αναμένεται η μετάταξή της στο σόου του RAW.
Αρχή του Αϊνστάιν
Σύμφωνα με την αρχή του Αϊνστάιν, η ταχύτητα του φωτός c είναι ίδια για όλους τους παρατηρητές που βρίσκονται σε αδρανειακά συστήματα αναφοράς.
Συχνά αναφέρεται και ως "Αξίωμα του Einstein". Αξίωμα επειδή, ουσιαστικά, παραδέχεται την άγνοιά μας: ''Δεν γνωρίζουμε ποια είναι η ταχύτητα του φωτός, αλλά, κάθε φορά που πάμε να την μετρήσουμε, το κάνουμε με διαδικασίες όπου αυτό αλληλεπιδρά με την ύλη. Επομένως, όλες μας οι μετρήσεις αναφέρονται στο "ακίνητο" σύστημα αναφοράς του εργαστηρίου που κάνει την μέτρηση''.
Αυτό μπορεί να σημαίνει πως, όχι μόνο δεν γνωρίζουμε την ταχύτητα του φωτός αλλά ενδεχομένως να μην πρόκειται καν για ταχύτητα. Εμείς δηλαδή μετράμε μια παγκόσμια σταθερά με διαστάσεις ταχύτητας για την οποία εικάζουμε πως είναι η ταχύτητα του φωτός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχετικότητα
Καρατάς
Η Καρατάς (τουρκικά: Karataş) είναι μικρή πόλη και διαμέρισμα στην επαρχία Αδάνων, στη μεσογειακή ακτή της Τουρκίας, 47 χλμ. από την πόλη των Αδάνων, ανάμεσα στον ποταμό Σάρο και τον Πύραμο, ο οποίος είναι γνωστός και ως Λευκόσυρος. Η πόλη έχει πληθυσμό 8.483 κατοίκους (το 2010), με άλλους 13.000 να ζουν στα γύρω χωριά.
Στην πόλη δεσπόζουν τα ερείπια εκκλησιών, καραβανσεράι και ενός αμφιθεάτρου. Ωστόσο, τα αρχαία μνημεία απομένει να χρονολογηθούν ελλείψει κατάλληλης έρευνας ή συντήρησης.
Ιστορία
Η περιοχή κατοικήθηκε τουλάχιστον από την εποχή των Χετταίων και πιθανώς παλαιότερα. Αργότερα ήταν μέρος της ασσυριακής επαρχίας Κούε. Την εποχή των Ελλήνων, που γνώριζαν την πόλη με τα ονόματα Μέγαρσος, Μάγαρσος ή Μάγαρσα, υπήρχε ένα λιμάνι στις εκβολές του πλωτού Πυράμου, αποτελώντας σημαντική στρατιωτική και εμπορική οδό στην πεδιάδα της Κιλικίας και παρείχε επίσης πρόσβαση στη θάλασσα για τις παραποτάμιες πόλεις, όπως η Μαλλός. Το 333 π.Χ., λίγο πριν τη Μάχη της Ισσού, ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε θυσία εδώ σε έναν ναό που, κατά interpretatio graeca, θεώρησε ότι ήταν της Αθηνάς. Η «Αθηνά της Μαγάρσου» η οποία εμφανίζεται στα ελληνιστικά νομίσματα φέρεται, από την πόζα της και τις ιδιότητες που την περιβάλλουν, να έχει μεσοποταμιακούς δεσμούς. Ο Ρόμπιν Λέιν Φοξ αναγνωρίζει την προέλευση του τόπου λατρείας στις νίκες του Σενναχειρείμ, ο οποίος ίδρυσε το ιερό το 696 π.Χ. μετά από μια θαλάσσια μάχη με Έλληνες στις εκβολές του ποταμού· το αφιέρωσε στην πολεμική του θεά, την Ανάθ, ή την Ινάννα.
Οι Ρωμαίοι απέδωσαν την ονομασία Μέγαρσος ως Megarsus. Το λιμάνι αργότερα κατακτήθηκε από τους αραβικούς στρατούς κατά την επέκταση του Ισλάμ και στη συνέχεια από τους Οθωμανούς το 1517.
Η Μέγαρσος καταλήφθηκε από γαλλικά στρατεύματα κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Τσουκούροβα Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Αδάνων Κατηγορία:Αλιευτικές κοινότητες στην Τουρκία Κατηγορία:Διαμερίσματα της Επαρχίας Αδάνων
Το κόκκινο πανδοχείο (Μπαλζάκ)
Το κόκκινο πανδοχείο (γαλλικός τίτλος: L'Auberge rouge) είναι νουβέλα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, που δημοσιεύτηκε το 1831. Περιλαμβάνεται στις Φιλοσοφικές μελέτες της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Η υπόθεση αναφέρεται σε ένα έγκλημα που διαπράχθηκε το 1799 αλλά επικεντρώνεται στους ηθικούς ενδοιασμούς του αφηγητή για το αν μπορεί να παντρευτεί την κληρονόμο μιας περιουσίας που αποκτήθηκε με εγκληματικά μέσα.
Υπόθεση
Τα γεγονότα αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο ένας αφηγητής που δεν κατονομάζεται.
Ο Γερμανός τραπεζίτης Χέρμαν, περαστικός από το Παρίσι, παρευρίσκεται σε δείπνο παρέα με πρόσωπα της υψηλής γαλλικής κοινωνίας, μεταξύ των οποίων και ο αφηγητής. Στο τέλος του γεύματος, του ζητάνε να διηγηθεί μια τρομακτική ιστορία της πατρίδας του και αυτός αφηγείται μια ιστορία που διαδραματίσθηκε αρκετά χρόνια πριν.
Η ιστορία του Χέρμαν εκτυλίσσεται το 1799 στο Άντερναχ στη Γερμανία που τότε, την εποχή των Ναπολεόντειων πολέμων, βρισκόταν υπό γαλλική κατοχή. Δύο νεαροί Γάλλοι στρατιωτικοί γιατροί από το Μπωβαί φθάνουν στην πόλη για να υπηρετήσουν στο γαλλικό σύνταγμα που βρίσκεται εκεί. Κανονίζουν να περάσουν τη νύχτα στο Κόκκινο πανδοχείο στις όχθες του Ρήνου. Ένας Γερμανός επιχειρηματίας ονόματι Βάλενφερ, που έχει φύγει από τη ζώνη των εχθροπραξιών, φθάνει σε λίγο για να περάσει τη νύχτα. Το πανδοχείο είναι γεμάτο και το μόνο μέρος για να διανυκτερεύσουν οι τρεις νεοαφιχθέντες είναι η κεντρική τραπεζαρία. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, ο Βάλενφερ εκμυστηρεύεται στους δύο νεαρούς γιατρούς ότι μεταφέρει στη βαλίτσα του εκατό χιλιάδες φράγκα σε χρυσό και διαμάντια. Ο Χέρμαν θυμάται ότι το όνομα ενός από τους Γάλλους γιατρούς είναι Προσπέρ Μανιάν, αλλά δεν μπορεί να θυμηθεί το όνομα του άλλου.
Εκείνη τη νύχτα, ο Μανιάν σκέφτεται πόσο εύκολο θα ήταν να δολοφονήσει τον Βάλενφερ και να διαφύγει με τον θησαυρό του. Βγάζει πραγματικά ένα χειρουργικό μαχαίρι από την τσάντα του, αλλά την τελευταία στιγμή, τρομοκρατημένος από τη σκέψη του, μετανιώνει και βγαίνοντας από το πανδοχείο αρχίζει να περιπλανιέται κατά μήκος του ποταμού για να ξαναβρεί την ηρεμία του. Αφού περπάτησε αρκετή ώρα, επιστρέφει στο πανδοχείο και πηγαίνει για ύπνο. Όταν ξυπνά νωρίς το πρωί, διαπιστώνει ότι ο Βάλενφερ έχει δολοφονηθεί με το μαχαίρι του. Ο Μανιάν λιποθυμά και πέφτει στη λίμνη του αίματος. Όταν ξυπνά, συλλαμβάνεται από τους Γάλλους στρατιώτες. Ο φίλος του Μανιάν και τα τιμαλφή του Βάλενφερ λείπουν, ωστόσο επειδή ο Μανιάν είναι μέσα στα αίματα και χρησιμοποιήθηκε το δικό του μαχαίρι, οι στρατιώτες θεωρούν ότι αυτός είναι ο δολοφόνος. Κάποιοι ναυτικοί τον είδαν επίσης να περπατά έξω, έτσι τον υποψιάζονται ότι έθαψε τον θησαυρό του Βάλενφερ.
Ο αφηγητής, λίγες μέρες πριν, είχε γνωρίσει και ερωτευθεί μια κοπέλα, τη Βικτορίν. Σοκαρισμένος ανακαλύπτει ότι είναι η κόρη του Ταϊλφέρ.
Μετά το επεισόδιο, ο αφηγητής συνεχίζει να φλερτάρει τη Βικτορίν και σκέφτεται να την παντρευτεί, όμως έχει κυριευθεί από αμφιβολίες σχετικά με το αν μπορεί να παντρευτεί μια κληρονόμο της οποίας η περιουσία είναι γεμάτη αίμα και ο πατέρας της είναι δολοφόνος. Διοργανώνει ένα δείπνο στο οποίο προσκαλεί 17 φίλους του για να ζητήσει τη γνώμη τους. Αφού εξηγεί το πρόβλημα, οργανώνουν μια μυστική ψηφοφορία και η πλειοψηφία, 9 ψήφοι κατά και 8 υπέρ, πιστεύει ότι δεν πρέπει να την παντρευτεί. Ωστόσο, ο αφηγητής υποψιάζεται ότι οι 9 ψήφοι προέρχονται από νεαρούς φίλους του που επιθυμούν να παντρευτούν οι ίδιοι τη Βικτορίν. Η ιστορία ολοκληρώνεται με έναν από τους μεγαλύτερους καλεσμένους να λέει στον αφηγητή ότι ήταν ανόητος να ρωτήσει τον Ταϊλφέρ αν ήταν από το Μπωβαί. Το βιβλίο τελειώνει χωρίς απάντηση.
Ταινία
Η ιστορία αποτέλεσε το θέμα μιας γαλλικής κινηματογραφικής διασκευής το 1923, σε σκηνοθεσία Ζαν Επστάιν. Οι ομώνυμες ταινίες του 1951 και του 2007 δεν έχουν τίποτα κοινό, εκτός από τον τίτλο, και βασίζονται σε εγκληματικές πράξεις που συνέβησαν στις αρχές του 19ου αιώνα στο Κόκκινο πανδοχείο στο νομό Αρντές, γεγονότα άσχετα με το έργο του Μπαλζάκ.
Μετάφραση στα ελληνικά
Το κόκκινο πανδοχείο, μετάφραση: Νίκος Σκοπλάκης, εκδόσεις Κοβάλτιο, 2019
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Μίλτος Κουμαριάς
Ο Μίλτος Κουμαριάς (γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1949) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό, τον Άρη και την Λάρισα, κατακτώντας το Κύπελλο Ελλάδας της σεζόν 1970-71.
Καριέρα
Ο Κουμαριάς ξεκίνησε σαν αμυντικός μέσος από τον Ολυμπιακό σε ηλικία δεκαεννέα ετών και στην πρώτη του χρονιά έπαιξε σε 21 αγώνες, σκοράροντας δύο φορές, ενώ συμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας, όπου οι "ερυθρόλευκοι" έχασαν τον τίτλο από τον Παναθηναϊκό με κλήρωση. Την επόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός κατέλαβε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος και ο Κουμαριάς συμμετείχε σε 16 ματς πετυχαίνοντας δύο γκολ. Στην τελευταία του χρονιά με την ομάδα του Πειραιά κατέκτησε τον μοναδικό τίτλο της καριέρας του, όταν ο Ολυμπιακός κέρδισε με 3-1 τον ΠΑΟΚ στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας.
Την επόμενη σεζόν δεν αγωνίστηκε αφού εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Το καλοκαίρι του 1972 μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη και αγωνίστηκε στη θέση του λίμπερο, καλύπτοντας το κενό του τιμωρημένου Άγγελου Σπυρίδωνα. Συμμετείχε σε 31 αγώνες και πέτυχε ένα γκολ. Το 1973-74, ο προπονητής Μπράνκο Στάνκοβιτς τον άφησε σε ρόλο αναπληρωματικού και ο Κουμαριάς αγωνίστηκε σε 16 παιχνίδια.
Το 1976 μεταπήδησε στην Λάρισα, η οποία εκείνη την περίοδο αγωνιζόταν στην δεύτερη κατηγορία. Μετά από δύο σεζόν, οι "βυσσινί" κατάφεραν να κερδίσουν την άνοδο τους στην πρώτη εθνική κατηγορία και το 1978-79 τερμάτισαν στην δωδέκατη θέση του πρωταθλήματος, με τον Κουμαριά να παίζει σε τριάντα αγώνες. Ολοκλήρωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος σε ογδόντα αγώνες της ομάδας της Λάρισας, στα τρία χρόνια που παρέμεινε στον θεσσαλικό κάμπο.
Αργότερα, εργάστηκε για τον Ολυμπιακό στο πόστο του βοηθού προπονητή και του σκάουτερ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Μαγική φανέλα
Η μαγική φανέλα (γερμ. Nothemd) ήταν γερμανικό λαογραφικό ένδυμα της εποχής του μπαρόκ, τον 17ο-18ο αιώνα. Τη φορούσαν μέσα από τα ρούχα σαν τη φανέλα, ιδίως όσοι ήταν πολύ προληπτικοί. Οι άντρες την φορούσαν στον τριακονταετή πόλεμο για να μην τους πιάνει το βόλι και το σπαθί στον πόλεμο, ενώ οι γυναίκες τη φορούσαν στη γέννα για να μην πεθάνουν. Γενικά το φορούσαν οι προληπτικοί όταν αντιμετώπιζαν κίνδυνο θανάτου.
Περιγραφή
Η ύφανση της μαγικής φανέλας σύμφωνα με την κυριαρχούσα λαογραφία έπρεπε να γίνει από δύο κόρες παρθένες (ηλικίας μέχρι επτά χρονών) και κατά την διάρκεια μαγικής τελετουργίας, ιδιαίτερα την νύχτα πριν τα Χριστούγεννα, δηλαδή μεταξύ 24ης και 25ης Δεκεμβρίου. Στο μπροστινό μέρος είχαν δύο κεντήματα. Το δεξιό κέντημα παρίστανε το πρόσωπο ενός γενειοφόρου πολεμιστή με κράνος και το αριστερό έναν βασιλιά. Δεξιά και αριστερά ήταν κεντημένοι σταυροί. Η φανέλα είχε μακρυά μανίκια και έφτανε μέχρι τα γόνατα.
Πηγές
Κατηγορία:Μαγεία Κατηγορία:Λαογραφία
Ζωρζ Κλεμανσώ
Βιογραφία
Ο Κλεμανσώ γεννήθηκε στο Μουιγιερόν-αν-Παρέντ, στο νομό Βαντέ, στις 28 Σεπτεμβρίου 1841. Μετά τις σπουδές του στο Λύκειο της Νάντης, σπούδασε ιατρική στο Παρίσι, αλλά δεν αποφοίτησε. Στο Παρίσι έγινε πολιτικός ακτιβιστής και δημοσιογράφος. Το Δεκέμβριο του 1861 ήταν συνιδρυτής μιας εβδομαδιαίας εφημερίδας, της Le Travail («Η Εργασία»). Συνελήφθη στις 23 Φεβρουαρίου 1862 για αφισοκόλληση που καλούσε σε διαδηλώσεις και φυλακίστηκε για 77 ημέρες. Τελικώς ασχολήθηκε πάλι και αποφοίτησε από την ιατρική στις 13 Μαΐου 1865. Πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν άρχισαν να συλλαμβάνουν αντιφρονούντες. Δούλεψε στη Νέα Υόρκη την περίοδο 1865-1869, μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο. Στις 23 Ιουνίου 1869 παντρεύτηκε την Μέρι Πλάμμερ (1848-1923) στη Νέα Υόρκη. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, μέχρι που πήραν διαζύγιο.
Επέστρεψε στη Γαλλία μετά την ήττα στο Σεντάν και την πτώση της Δεύτερης Αυτοκρατορίας. Το 1870 διορίστηκε δήμαρχος του 18ου διαμερίσματος του Παρισιού, το οποίο περιλαμβάνει τη Μονμάρτρη. Η Παρισινή Κομμούνα τον καθαίρεσε από τα καθήκοντά του ως δημάρχου. Προσπάθησε να εκλεγεί στο συμβούλιο της Κομμούνας αλλά δεν τα κατάφερε. Το 1871 εξελέγη στο δημοτικό συμβούλιο του Παρισιού. Το 1876 εξελέγη στην Κάτω Βουλή και ήταν μέλος της Άκρας Αριστεράς και του Ριζοσπαστικού Κόμματος. Το 1880 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα La Justice («Η Δικαιοσύνη»). Έγινε γνωστός ως πολιτικός επικριτής. Αντιτάχθηκε στην αποικιακή πολιτική του Ζυλ Φερύ, προκαλώντας την πτώση της κυβέρνηση του Φερύ το 1885. Ήταν υπεύθυνος για το διορισμό του Ζορζ Μπουλανζέ ως υπουργού Πολέμου, αλλά στράφηκε εναντίον του όταν κατάλαβε ότι ο Μπουλανζέ ήταν ένας φιλόδοξος δημαγωγός. Όμως, το Ριζοσπαστικό Κόμμα αποδυναμώθηκε λόγω του διχασμού που προκάλεσε ο Μπουλανζέ, και η συκοφαντική ανάμιξη του ονόματός του στο σκάνδαλο του Παναμά είχαν ως αποτέλεσμα να μην επανεκλεγεί βουλευτής το 1893. Στη συνέχεια, ο Κλεμανσώ ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Στην υπόθεση Ντρέιφους υποστήριξε ενεργά τον Εμίλ Ζολά και την αθωότητα του Ντρέιφους, γράφοντας συνολικά 665 άρθρα. Ως εκδότης της L'Aurore («Η Αυγή»), δημοσίευσε ως πρωτοσέλιδο το J' accuse («κατηγορώ») του Εμίλ Ζολά.
Μετά τις εκλογές του 1906, στις οποίες το Ριζοσπαστικό Κόμμα ήρθε πρώτο, ο Φερντινάρ Σαριέ τον διόρισε Υπουργό Εσωτερικών. Ως υπουργός αντιμετώπισε με σκληρά μέτρα τις απεργίες που ακολούθησαν την καταστροφή (μεταλλευτικό δυστύχημα) του Κουριέρ το 1906, προκαλώντας αντιπαράθεση με τον Ζαν Ζωρές. Μετά την παραίτηση του Σαριέ, ο Κλεμανσώ έγινε πρωθυπουργός της Γαλλίας. Παραιτήθηκε το 1909, ύστερα από μια διαμάχη για την κρίση του Μαρόκου. Τη θέση του ανέλαβε ο Αριστίντ Μπριάν. Ακολούθησε μια περιοδεία στο εξωτερικό. Το 1913 ίδρυσε την εφημερίδα L'Homme libre («ο Ελεύθερος Άνθρωπος»), μέσα από την οποία καταδίκαζε τον αντιμιλιταρισμό των σοσιαλιστών. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, η εφημερίδα ήταν από τις πρώτες που λογοκρίθηκαν, και έτσι ο Κλεμανσώ άλλαξε το όνομά της σε L'Homme enchaîné («Ο Αλυσοδεμένος Άνθρωπος»).
Ο Κλεμανσώ ανέλαβε πρωθυπουργός της Γαλλίας το Νοέμβριο του 1917, σε μια κρίσιμη φάση του πολέμου. Η πρώτη του πράξη ήταν ν΄ αποπέμψει τον Μωρίς Σαράιγ από το Μακεδονικό Μέτωπο (επειδή συνδεόταν με τους πολιτικούς Ζοζέφ Καγιό και Λουί Μαλβί, οι οποίοι κατηγορούνταν για προδοσία). Το 1918, συμφώνησε ότι η Γαλλία έπρεπε να υιοθετήσει τα Δεκατέσσερα σημεία του Γούντροου Ουίλσον, καθώς ένα από αυτά ήταν η επιστροφή της Αλσατίας-Λωρραίνης στη Γαλλία, αλλά από την άλλη δεν συμφωνούσε με κάποια άλλα, όπως την ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών. Μετά τη γερμανική εαρινή επίθεση και την αντεπίθεση των συμμάχων, ήταν πλέον φανερό ότι η Γερμανία δεν μπορούσε να νικήσει. Στις 11 Νοεμβρίου 1918 υπογράφηκε ανακωχή. Στις 3 Ιανουαρίου του 1919, η ελληνική κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου αποδέχεται πρόταση του Γάλλου πρωθυπουργού Κλεμανσώ να σταλούν ελληνικές δυνάμεις στη Ρωσία, στο πλαίσιο της επέμβασης των συμμάχων της Αντάντ εναντίον του Κόκκινου Στρατού. Στις 19 Φεβρουαρίου 1919, κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης Ειρήνης του Παρισιού, ο αναρχικός Εμίλ Κοτάν επιχείρησε να δολοφονήσει τον Κλεμανσώ, πυροβολώντας το αυτοκίνητό του 7 φορές. Μία σφαίρα πέτυχε τον Κλεμανσώ ανάμεσα στα πλευρά, χωρίς όμως να τραυματίσει ζωτικά όργανα. Στις 28 Ιουνίου 1919 υπογράφηκε η Συνθήκη των Βερσαλλιών.
Ο Ζωρζ Κλεμανσώ, ύστερα από έκκληση του φίλου του Ζωρζ Μαντέλ, ήταν υποψήφιος για πρόεδρος της Γαλλίας το 1920. Όμως η ρεπουπλικανική κομματική διοίκηση επέλεξε τον Πωλ Ντεσανέλ, με 408 έναντι 389 ψήφων του Κλεμανσώ. Έτσι, ο Κλεμανσώ δεν ήθελε να είναι υποψήφιος στην Εθνοσυνέλευση, καθώς ήθελε να εκλεγεί σχεδόν παμψηφεί. Μόνο τότε υποστήριξε, θα μπορούσε να διαπραγματευθεί με αυτοπεποίθηση με τους Συμμάχους. Στη συνέχεια αποσύρθηκε από την πολιτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι υπουργοί Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Παυλίδης
Το ελληνικό επώνυμο Παυλίδης, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Παύλου», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Αριάνα Λακωνίας
Η Αριάνα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Γέρακα, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ζάρακα, του δήμου Μονεμβασιάς, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αριάνα είναι πεδινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Λακωνίας. Βρίσκεται στις νότιες απολήξεις του βουνού Κουλοχέρα (1.125 μ.), βόρεια του όρμου και του φερώνυμου ακρωτηρίου «Κρεμμύδι», πάνω στον επαρχιακό δρόμο Μονεμβασιάς-Κυπαρισσίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 91 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1908 και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζάρακος του, τέως, νομού Λακεδαίμονος. Το 1909 υπήχθη οριστικά στον νομό Λακωνίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ιέρακος (Γέρακα). Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ιέρακος και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζάρακα. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ζάρακα και προσαρτήθηκε στον δήμο Μονεμβασιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Μονεμβασιάς
Σαλαχλί Κενγκερλί
Το Σαλαχλί Κενγκερλί (Սալախլի Քենգերլիεπίσης Σαλακλί Κ'ενγκερλί) είναι ένα χωριό της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας, στο έδαφος της μη αναγνωρισμένης δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Αλέξανδρος Γκιννής
Ο Αλέξανδρος Ιωάννης Γκιννής (αγγλικά: AJ Ginnis) (γενν. 17 Νοεμβρίου 1994) είναι Έλληνας αθλητής της αλπικής χιονοδρομίας, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα, από Έλληνα πατέρα και Ελληνοαμερικανίδα μητέρα. Σε ηλικία 15 ετών, μετακόμισε με την οικογένειά του στις ΗΠΑ, τις οποίες και εκπροσωπούσε στους αγώνες μέχρι τα μέσα του έτους 2020, οπότε και ξεκίνησε να αγωνίζεται με τα ελληνικά χρώματα. Ο Γκιννής ειδικεύεται στα τεχνικά αγωνίσματα, με έμφαση στο σλάλομ. Έκανε το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Κύπελλο το Δεκέμβριο του 2014 κι ανέβηκε για πρώτη φορά στο βάθρο μίας κούρσας του Παγκοσμίου Κυπέλλου το Φεβρουάριο του 2023. Δεκαπέντε μέρες αργότερα, κατέκτησε το πρώτο ελληνικό μετάλλιο στην ιστορία σε μεγάλη διοργάνωση των χειμερινών σπορ, παίρνοντας τη δεύτερη θέση στο σλάλομ («τεχνική κατάβαση») στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αλπικού Σκι.
Καριέρα
Σε ηλικία δεκαεπτά ετών, ο Γκιννής επιλέχθηκε για την ομάδα σκι των ΗΠΑ την άνοιξη του 2012. Αφού έπαθε ρήξη προσθίου χιαστού συνδέσμου την επόμενη σεζόν, μπόρεσε τελικά να κάνει την υπέρβαση και να κάνει το ντεμπούτο του στο Παγκόσμιο Κύπελλο στις 22 Δεκεμβρίου 2014 σε ένα σλάλομ στο Μαντόνα ντι Καμπίλιο της Ιταλίας. Αργότερα εκείνη τη σεζόν, ο Γκιννής κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο σλάλομ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων/Νεανίδων στο Χάφγελ της Νορβηγίας και συνέχισε το δρόμο προς την καταξίωση εξασφαλίζοντας βάθρα και νίκες σε αγώνες του Κυπέλλου Ευρώπης (Europa Cup), του Κυπέλλου Βορείου Αμερικής (Nor-Am Cup) και εθνικών πρωταθλημάτων.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2016, ο Γκιννής κέρδισε τους πρώτους του βαθμούς στο Παγκόσμιο Κύπελλο, τερματίζοντας 26ος στο σλάλομ στο Μαντόνα ντι Καμπίλιο. Κατά τη διάρκεια εκείνης της σεζόν (2017), προκρίθηκε για να εκπροσωπήσει την ομάδα των ΗΠΑ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Πιζ Ναιρ της Ελβετίας.
Η καριέρα του μαστίζεται από τραυματισμούς, και χρειάστηκε να υποβληθεί σε πέντε επεμβάσεις στο αριστερό γόνατο. Οι τραυματισμοί στο γόνατο τον κράτησαν εκτός δράσης τις σεζόν 2018 και 2019. Τη σεζόν 2020, ο Γκιννής αγωνίστηκε για το Κολέγιο Ντάρτμουθ, ενώ επιλέχθηκε εκ νέου για την ομάδα του Παγκόσμιου Κυπέλλου των ΗΠΑ.
Από την επόμενη σεζόν (2020/21) ξεκίνησε να αγωνίζεται με τα ελληνικά χρώματα.
Στις 17 Ιανουαρίου 2021, ο Γκιννής έγινε ο πρώτος Έλληνας αθλητής της αλπικής χιονοδρομίας που κατέγραψε βαθμούς για την Ελλάδα στο Παγκόσμιο Κύπελλο, τερματίζοντας ενδέκατος σε σλάλομ στο Φλάχαου της Αυστρίας. Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή τον επαίνεσε για τη μεγάλη προσπάθεια και την προσφορά του στο άθλημα στην Ελλάδα και ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζέφρι Πάιατ, έγραψε στο Twitter:
Ένας νέος τραυματισμός στο δεξί του (αυτήν τη φορά) γόνατο είχε ως αποτέλεσμα να χάσει ολόκληρη την επόμενη σεζόν (2021/22) και του στέρησε την ευκαιρία να αγωνιστεί στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.
Ο Γκιννής ανέβηκε για πρώτη φορά στο βάθρο σε αγώνα της σειράς του Παγκοσμίου Κυπέλλου στις 4 Φεβρουαρίου 2023, τερματίζοντας δεύτερος στο σλάλομ στο Σαμονί-Μον-Μπλαν της Γαλλίας, δυο μέρες πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Με τη δεύτερη θέση του, ο Γκιννής έγινε ο πρώτος Έλληνας σκιέρ στην ιστορία που εξασφάλισε θέση στο βάθρο σε αγώνα αλπικού σκι στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Δεκαπέντε μέρες αργότερα, στις 19 Φεβρουαρίου 2023, την τελευταία ημέρα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Αλπικού Σκι στο Κουρσεβέλ της Γαλλίας, έγινε ο πρώτος Έλληνας που κατακτά μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση σε χειμερινό άθλημα, παίρνοντας το ασημένιο μετάλλιο στο σλάλομ. Αμέσως μετά τον τερματισμό του, επανέλαβε στην κάμερα που κάλυπτε τη διοργάνωση τη φράση της Βούλας Πατουλίδου Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο!. Ο πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Χιονοδρομίας και Χιονοσανίδας (FIS) Johan Eliasch την ώρα που του απένεμε το ασημένιο μετάλλιο τού είπε Έβαλες την Ελλάδα στο χάρτη!. Η επιτυχία του δημιούργησε μεγάλη αίσθηση στα διεθνή ΜΜΕ· οι τίτλοι τους, αντί να ασχοληθούν με το χρυσό νικητή Νορβηγό Henrik Kristoffersen ή με τον Αυστριακό Manuel Feller (που ενώ προηγούνταν μετά την πρώτη κούρσα, τελικά τερμάτισε έβδομος, αφήνοντας την Αυστρία χωρίς χρυσό μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αλπικού Σκι για πρώτη φορά μετά το 1987), επικεντρώθηκαν στον Έλληνα αθλητή, κάνοντας λόγο για ιστορικό μετάλλιο και απίστευτη έκπληξη , ενώ στα αφιερώματά τους υπενθύμιζαν τη δήλωση του Γάλλου προπονητή του που χαρακτήριζε το βάθρο εξωπραγματικό.
Μία εβδομάδα μετά, στις 26 Φεβρουαρίου 2023 στο Πάλισεϊντς Τάχο της Καλιφόρνιας (όπου είχαν διεξαχθεί οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1960, γνωστό ως Σκουό Βάλεϊ ως το 2021), στον τελευταίο αγώνα σλάλομ της σειράς του Παγκοσμίου Κυπέλλου πριν από τον τελικό της Ανδόρρας, ο Γκιννής τερμάτισε στην πρώτη θέση, αλλά τελικά ακυρώθηκε. Μετά τον τερματισμό και του τελευταίου αθλητή, η εξέταση του βίντεο από τους κριτές διήρκεσε άλλα 23 λεπτά, χρόνος-ρεκόρ, καθώς –εξαιτίας της χιονοθύελλας που επικρατούσε– δε φαινόταν στην κάμερα ότι το ένα πόδι του Γκιννή δεν είχε περάσει από τη σωστή πλευρά μίας πόρτας. Χάθηκε έτσι η πρώτη νίκη της Ελλάδας σε αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου Αλπικού Σκι. Ωστόσο, με τους 91 βαθμούς που συγκέντρωσε συνολικά στους αγώνες της σεζόν 2022/23 (στα Αγγλικά), ο Γκιννής κατάφερε να γίνει ο πρώτος Έλληνας αθλητής της αλπικής χιονοδρομίας που προκρίνεται στους τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς ισοβάθμησε με άλλους δύο αθλητές στην 23η θέση (προκρίνονταν οι 25 πρώτοι).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του αλπικού σκι Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του αλπικού σκι
Τανούσιο Α΄ Τόπια
Ο Τανούσιο (Αθανάσιος) Α΄, Tanush Topia, (άκμασε 1329–38) από τον Οίκο Τόπια ήταν Αλβανός κόμης, που υπηρετούσε τους Φίλιππο Α΄ και τον γιο του Ροβέρτο, πρίγκιπες τού Τάραντα, και τους Ιωάννη και τον γιο του Κάρολο, δούκες του Δυρραχίου. Είχε κτήσεις στη Mατία.
Ιστορικό
Επί Φίλιππου Α΄ το βασίλειο της Αλβανίας περιοριζόταν περίπου στη σύγχρονη επαρχία του Δυρραχίου. Μετά το τέλος τού Φιλίππου Α΄ το 1332, υπήρξαν διάφορες αξιώσεις για τις περιοχές του εντός τού Οίκου των Καπετιδών-Ανζού. Τα δικαιώματα τού δουκάτου του Δυρραχίου και του βασιλείου της Αλβανίας μαζί δόθηκαν στον αδελφό τού Φιλίππου Α΄, τον Ιωάννη της Γκραβίνα με ποσό 5.000 λίβρες χρυσού. Μετά το τέλος του το 1336, οι κυριαρχίες του στην Αλβανία πέρασαν στον γιο του Κάρολο, δούκα του Δυρραχίου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου υπήρχαν διάφορες αλβανικές οικογένειες ευγενών, που άρχισαν να εδραιώνουν την εξουσία και τις επικράτειές τους. Μία από αυτές ήταν η οικογένεια Tόπια, της οποίας οι περιοχές ήταν στην κεντρική Αλβανία. Οι Σέρβοι πίεζαν δυνατά από την κατεύθυνσή τους και οι Αλβανοί ευγενείς βρήκαν φυσικό σύμμαχο στους Ανζού. Η συμμαχία με τους Αλβανούς ηγέτες ήταν επίσης κρίσιμη για την ασφάλεια του βασιλείου της Αλβανίας, ειδικά κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1320 και 1330. Οι πιο εξέχοντες μεταξύ αυτών των ηγετών ήταν οι Tόπια, που κυβερνούσαν σε μία περιοχή μεταξύ των ποταμών Mατ και Σκούμπιν και η οικογένεια Mουζάκα στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Σκούμπιν και Βλόρα. Έβλεπαν τους Ανζού ως προστάτες των περιοχών τους και έκαναν συμμαχίες. Κατά την περίοδο 1336–1337 ο Κάρολος είχε διάφορες επιτυχίες εναντίον των Σερβικών δυνάμεων στην κεντρική Αλβανία.
Ιστορία
Αναφέρθηκε το 1329 ως ένας από τους κόμητες της Αλβανίας. Αυτή είναι η πρώτη αναφορά των Tόπια. Σε μία πράξη του Ροβέρτου βασιλιά της Νάπολης με ημερομηνία 15 Απριλίου 1338, ο Τανούσιο αναφέρεται ως κόμης της Ματίας (conte di Matia). Αυτό επιβεβαίωνε εκ νέου τις σχέσεις των Τόπια με τους Aνζού από την εποχή του Φιλίππου Α΄. Μέχρι το 1343, ο Στέφαν-Ούρος Δ΄ Ντούσαν βασιλιάς της Σερβίας είχε κατακτήσει σχεδόν όλη την Αλβανία, εκτός από το Δυρραχιo, που το είχε υπερασπίσει  ο διοικητής του Tανούσιo.
Πηγές
Κατηγορία:Αλβανοί ευγενείς του Μεσαίωνα
Αρμένης (επώνυμο)
Το ελληνικό επώνυμο Αρμένης έχει ιστορικά εδραιωθεί στην Κρήτη, τη Χίο, τη Μήλο, την Τήνο, τα Ιόνια νησιά και την Πελοπόννησο. Στην Δύση η οικογένεια εγκαταστάθηκε στις περιοχές της Λιγουρίας, της Πιατσέντσας, της Βενετίας, του βασιλείου της Νάπολης, της Σικελίας και των προβηγκιανών οικισμών του Σιστερόν, του Νοβ και του Οργκόν.
Ετυμολογία
Το επώνυμο Αρμένης προέρχεται από το αρχ. εθνωνυμικό Ἀρμένιος και προσδιορίζει οικογένειες απώτερης αρμενικής καταγωγής. Κατά τη Βυζαντινή αυτοκρατορία και κυρίως μετά το 961 μ.Χ. αρμενικοί πληθυσμοί εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές τής Ελλάδας, κυρίως νησιωτικές, πράγμα που στάθηκε αφορμή για τον σχηματισμό προσωνυμίων, επωνύμων και τοπωνυμίων σχετικών με τους Αρμενίους.
Πρόσωπα της οικογένειας
Κλάδος Κέρκυρας:
Κλάδος Ιωαννίνων:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Περιγκέ
Το Περιγκέ (γαλλικά: Périgueux) είναι γαλλική κοινότητα στην κεντρο-ανατολική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας, πρωτεύουσα του νομού Δορδόνης από το 1791. Η πόλη έχει πληθυσμό 29.966 κατοίκους (2017) και αστική περιοχή που ανέρχεται σε 103.173 κατοίκους (2014).
Το Περιγκέ είναι η πολιτιστική και τουριστική πρωτεύουσα του κεντρικού Περιγκόρ, στην κοιλάδα του ποταμού Ιλ. Η πόλη έχει πλούσια γαλατο-ρωμαϊκή, μεσαιωνική και αναγεννησιακή αρχιτεκτονική κληρονομιά. Αναγνωρισμένη ως «Πόλη τέχνης και ιστορίας», η κοινότητα Περιγκέ διαθέτει 44 ιστορικά μνημεία και 3 μουσεία χαρακτηρισμένα Μουσεία της Γαλλίας. Η πόλη διατηρεί και αξιοποιεί την πλούσια πολιτική, στρατιωτική και θρησκευτική της κληρονομιά, στην οποία περιλαμβάνεται ο καθεδρικός ναός Σαιν-Φρον, που αποτελεί ιστορικό μνημείο και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Περιγκουρντάν, επίσης και Πετροκοριάν, όνομα που προέρχεται από τη γαλατική φυλή που κατοικούσε στην περιοχή στην αρχαιότητα.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η κοιλάδα του ποταμού Ιλ και το Περιγκέ μικρογραφία|345x345εσ|Το [[Περιγκόρ, το Περιγκέ στο κέντρο]] Η κοινότητα Περιγκέ βρίσκεται στο κέντρο του νομού Δορδόνης, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία. Ήταν τμήμα και πρωτεύουσα της παλαιάς επαρχίας Περιγκόρ.
Είναι η πρωτεύουσα του νομού, έχει πληθυσμό 29.966 κατοίκους (απογραφή του 2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης αστικής περιοχής που συγκεντρώνει 103.173 κατοίκους.
Απέχει 50 χιλιόμετρα οδικώς από την κοινότητα Μπερζεράκ, 49 από το Νοντρόν, 68 από το Σαρλά-λα-Κανεντά, υπονομαρχίες του νομού και 109 χιλιόμετρα (οδικώς 132) από το Μπορντώ, πρωτεύουσα της Νέας Ακουιτανίας.
Το Περιγκέ διασχίζεται από τον ποταμό Ιλ, παραπόταμο του Ντορντόν.
Η έκταση της κοινότητας είναι 9,82 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Τοπωνυμία και γλώσσα
Το όνομα Περιγκέ προέρχεται από τους Πετροκόριους, με εκλατινισμό των κελτικών λέξεων του ονόματός τους που σήμαινε « Τέσσερις φυλές» - γαλατική φυλή που κατοικούσε στην περιοχή πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Το Περιγκέ ήταν η πρωτεύουσά τους.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Μεσαιωνικό παρατηρητήριο της πόλης
Οικονομία
Η οικονομία του Περιγκέ στηρίζεται κυρίως στον τριτογενή τομέα: διοίκηση, εμπόριο, εκπαίδευση, υγεία. Η πόλη, ως πρωτεύουσα του νομού, είναι η έδρα αρκετών περιφερειακών εταιρειών. Η βιομηχανία είναι αναπτυγμένη σε τομείς όπως η επισκευή σιδηροδρόμων (SNCF), η επεξεργασία τροφίμων, κ.α.
Ο τουρισμός είναι επίσης σημαντικός παράγοντας στην οικονομία της πόλης. Διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις και αθλητικές διοργανώσεις διοργανώνονται για να αναζωογονήσουν την περιοχή.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Ο πύργος της Βεσούνας Από τη γαλατορωμαϊκή εποχή διασώθηκαν τμήματα της πόλης καθώς και τμήματα δύο σημαντικών μνημείων:
Από τον Μεσαίωνα διασώθηκαν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομαρχίες της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ακουιτανίας
Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο
μικρογραφία|Το λογότυπου του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου Το Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο (Ε.Α.Μ.) είναι μια μικρή κομμουνιστική συλλογικότητα, που ιδρύθηκε το 1985 στην Πάτρα, όπου και δραστηριοποιείται κυρίως, απο στελέχη του ΚΚΕ που είχαν αποχωρήσει, διαφωνώντας με την τότε συνδικαλιστική συνεργασία του κόμματός τους με την ΠΑΣΚΕ (τη συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ) για την ανάδειξη Δ.Σ σωματείων της περιοχής.
Το Ε.Α.Μ. ήταν στελεχωμένο κατά κύριο λόγο από βιομηχανικούς εργάτες της περιοχής της Πάτρας και διακήρυττε την ανάγκη ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος πάνω στη βάση του μαρξισμού - λενινισμού και του ταξικού προσανατολισμού. Είχε αρκετές αναφορές στο μ -λ χώρο, στις παρυφές του οποίου κινήθηκε, μιλώντας όμως για ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος.
Η ίδια αυτοπροσδιορίζεται ως "πολιτική οργάνωση της Εργατικής τάξης μέσα στις σκληρές και πολύπλοκες συνθήκες της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, σε σύγκρουση με το καθεστώς της εξάρτησης και τους πολιτικούς εκφραστές του, αλλά και σε σύγκρουση με τον σοσιαλρεφορμισμό και ευρωκομμουνιστικό αναθεωρητισμό, με τη διαστρέβλωση των Μαρξιστικολενινιστικών αρχών στον ιδεολογικό πολιτικό και οργανωτικό τομέα. Συγκροτήθηκε μέσα στις συνθήκες της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας που γεννούν και αναπαράγουν την ανάγκη του επαναστατικού πολιτικού φορέα της Εργατικής Τάξης, σαν του αναντικατάστατου και άμεσης προτεραιότητας όρου, για πολιτική διέξοδο από τη σημερινή κρίση με τα επικίνδυνα φαινόμενα εκφυλισμού του καθεστώτος της Ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης. Γιατί η μοναδική ελπιδοφόρα προοπτική που υπάρχει για το λαό και τη χώρα σήμερα είναι η επαναστατικά αναγεννημένη Ελλάδα του σοσιαλισμού. Την προοπτική αυτή μπορεί να υλοποιήσει η επαναστατική κοινωνικοπολιτική συμμαχία της εργατικής τάξης με τη φτωχολογιά του χωριού, τ’ αντιπαρασιτικά παραγωγικά στρώματα της πόλης και την νεολαία που πρώτα και κύρια ταξικά ανήκε και προέρχεται από τις κοινωνικές αυτές δυνάμεις. Το Ε.Α.Μ. παλεύει για την ολοκληρωμένη κοινωνικοπολιτική έκφραση αυτής της συμμαχίας σ’ ένα επαναστατικό-πατριωτικό-παλλαϊκό μέτωπο με επικεφαλής την Εργατική τάξη. Μ’ αυτό η πρωτοπόρα τάξη της κοινωνίας θα εξασφαλίσει ολόπλευρα τις δυνατότητες για την αντιϊμπεριαλιστική σοσιαλιστική επανάσταση και τον σοσιαλισμό.".
Το Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο κατήλθε αυτόνομα στις εκλογές του Ιουνίου 1989, όπου έλαβε 1.487 ψήφους και ποσοστό 0,02% και στις εκλογές του Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς, λαμβάνοντας 1.321 ψήφους και ποσοστό 0,02%.
Τα επόμενα χρόνια, η αποβιομηχανοποίηση της Πάτρας είχε ως αποτέλεσμα την απομαζικοποίηση της οργάνωσης, η οποία απώλεσε έτσι μεγάλο μέρος της βάσης της. Το Ε.Α.Μ. αναφέρεται ως οργάνωση τοπικού χαρακτήρα.
Η οργάνωση δρα κυρίως στο συνδικαλιστικό κίνημα, έχοντας συγκροτήσει το Συνδικαλιστικό Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο (Σ.Ε.Α.Μ.). Δραστηριοποιείται κυρίως στους εργατικούς χώρους, μέσα στα πρωτοβάθμια σωματεία. Έχει δράσει επίσης, σε συνεργασία και με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, και στο αντιρατσιστικό και αντιπολεμικό κίνημα, καθώς και στο εκπαιδευτικό.
Απο την ίδρυσή της, μέχρι το 1993 η οργάνωση εξέδιδε την εφημερίδα «Ο Δημοκράτης Λαός», ενώ την περίοδο 2008 - 2012 εξέδιδε μαζί με τη Νεολαία του το περιοδικό "Άλλη Πλευρά".
Παλαιότερα, μέλη του Ε.Α.Μ. συμμετείχαν στο φοιτητικό κίνημα με την παράταξη Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (Ε.Α.Α.Κ.).
Λειτουργώντας στη λογική της συγκρότησης προοδευτικών μετώπων, το Ε.Α.Μ. έχει παράσχει κριτική στήριξη στο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να αποτελέσει ποτέ συνιστώσα του και κινούμενο ανεξάρτητα, διατηρώντας τις θέσεις του για μια σειρά απο ζητήματα.
Η πολιτική συλλογικότητα έχει κομβικό ρόλο στις ετήσιες συγκεντρώσεις μνήμης στο μνημείο του Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα, τις οποίες οργανώνει μαζί με συνδικαλιστικούς φορείς της πόλης, ενώ ιστορικές είναι οι ομιλίες του επικεφαλής του Ε.Α.Μ., Μιχάλη Βασιλάκη, στη μνήμη του δολοφονηθέντος καθηγητή.
Ο Μιχάλης Βασιλάκης ήταν Γραμματέας του Ε.Α.Μ., απο την ίδρυσή του μέχρι το θάνατό του το 2020.
Η πολιτική συλλογικότητα εκφράζει τις θέσεις της μέσω του επίσημου ιστοτόπου της https://eamgr.wordpress.com/
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Τανούσιο Β΄ Τόπια
Ο Τανούσιο (Αθανάσιος) Β΄, Tanush Topia, Tanusas Thopius (απεβ. 1467) ήταν Αλβανός ευγενής και ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Γεωργίου Καστριώτη (Σκεντέρμπεη).
Βιογραφία
Καταγόταν από τον Οίκο Τόπια, που μεταστράφηκε από τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό στον Καθολικισμό. Το 1444, μαζί με τον θείο του Ανδρέα Β΄ Τόπια, συμμετείχε στην ίδρυση της Ένωσης των Λέζα (Lezhë), της στρατιωτικής συμμαχίας με επικεφαλής τον Σκεντέρμπεη. Ήταν διοικητής του πεζικού της Ένωσης Λέζα και η φρουρά του έγινε διάσημη για την αντίστασή της κατά τη Β΄ Πολιορκία της Kρούγια. Μετά από εκείνη την πολιορκία δεν αναφέρεται πλέον στις ιστορικές πηγές, και κάποιοι υποθέτουν ότι μπορεί να είχε σκοτωθεί στο τέλος εκείνης της μάχης ή να απεβίωσε αμέσως μετά. Ήταν επιδέξιος διοικητής και η πίστη του στον Σκεντέρμπεη ήταν απτόητη και αυτός ήταν ο λόγος, που διορίστηκε σε εκείνη τη λεπτή θέση.
Το όνομα Tanush είναι αλβανικό εξώνυμο για τον Αθανάσιο.
Χοβαννές Ζαρνταριάν
Βιογραφία
Ο Ζαρνταριάν γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1918 στο Καρς της σημερινής Τουρκίας, το οποίο κατά την περίοδο της γέννησής του αποτελούσε κομμάτι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Λόγω των συνοριακών αλλαγών και των διωγμών που υπέστησαν οι Αρμένιοι από το οθωμανικό κράτος στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης γενοκτονίας, κατέφυγε οικογενειακώς πρώτα σε έδαφος της σημερινής Αρμενίας και κατόπιν στο Κρασνοντάρ, προτού εγκατασταθεί μόνιμα στην Τιφλίδα κατά το 1920. Σε μικρή ηλικία ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη ζωγραφική, ενώ αργότερα μετέβη στο Γερεβάν φοιτώντας από το 1933 μέχρι το 1937 στο Κρατικό Κολλέγιο Καλών Τεχνών υπό τους Σ. Αρακελιάν και Β. Γκαϊφετζιάν. Το 1937 εισήλθε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Λένινγκραντ, ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1941. Διετέλεσε καθηγητής στο Ινστιτούτο Τέχνης και Θεάτρου του Γερεβάν και στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της ίδιας πόλης, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 1950 δημιούργησε το προσωπικό του εργαστήριο στον οικισμό Μπιουρακάν της περιφέρειας Αραγκατσότν, γεγονός που αναφέρεται ως σημαντικό για την μετέπειτα καλλιτεχνική του πορεία. αριστερά|μικρογραφία|Ο πίνακας «Άνοιξη» σε γραμματόσημο. Οι πίνακες του Ζαρνταριάν παρουσιάζουν μια ποικιλία στη θεματολογία περιλαμβάνοντας τοπιογραφίες, προσωπογραφίες, έργα εμπνευσμένα από την αρμενική ιστορία, νεκρής φύσης κλπ. Επιπλέον, παρουσίασε τα έργα του σε διάφορες ομαδικές και ατομικές εκθέσεις που έλαβαν χώρα στη Σοβιετική Ένωση, τις ΗΠΑ, το Μεξικό, την Κούβα, τον Καναδά, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιταλία κ.α και έλαβε διάφορες τιμητικές διακρίσεις.
Μεταξύ άλλων, τιμήθηκε με το παράσημο της Τάξης του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας (1956), το ασημένιο μετάλλιο στην Παγκόσμια Έκθεση των Βρυξελλών του 1958 για τον πίνακά του με τίτλο «Άνοιξη», τον τίτλο του Καλλιτέχνη του Λαού της ΣΣΔ Αρμενίας (1963), το Βραβείο της Φιλίας των Λαών (1978) κλπ, ενώ υπήρξε πλήρης μέλος της Ακαδημίας Τεχνών της ΕΣΣΔ (μετέπειτα Ρωσίας).
Απεβίωσε στις 21 Ιουλίου του 1992 στο Γερεβάν της Αρμενίας. Πίνακές του Ζαρνταριάν βρίσκονται σε διάφορα μουσεία και ιδιωτικές συλλογές. Κόρη του είναι η ζωγράφος Αναχίτ Ζαρνταριάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Lost Society
Οι Lost Society είναι thrash metal συγκρότημα από τη Φινλανδία, που σχηματίστηκε το 2010. Αποτελείται από τον τραγουδιστή/κιθαρίστα Σάμι Ελμπάνα, τον ρυθμικό κιθαρίστα Άρτου Λεσόνεν, τον μπασίστα Μίρκο Λέχτινεν και τον μπασίστα Ταπάνι Φάγκερστρομ.
Ιστορικό
Το 2012 μετά από μία καλή συμμετοχή στον διαγωνισμό συγκροτημάτων GBOB κέρδισαν ένα συμβόλαιο με την Nuclear Blast Records. Το 2013 κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο Fast Loud Death.  Την ίδια χρονιά έκαναν περιοδεία με τους Children of Bodom. Το 2014 κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ, Terror Hungry, το οποίο έφτασε στο #6 των Φινλανδικών τσαρτ. Το 2016 κυκλοφόρησαν το τρίτο άλμπουμ, Braindead, που έφτασε στο #3 των τσαρτ. Το 2020 ο ντράμερ Όσι Παάνανεν έφυγε από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον Ταπάνι Φάγκερστρομ. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το τέταρτο άλμπουμ, No Absolution, που έφτασε στο #4 των Φινλανδικών τσαρτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φινλανδικά heavy metal συγκροτήματα
Μόνικα Σάντσεζ
Η Μόνικα Σάντσεζ (Mónika Sánchez, γεννημένη ως Μόνικα Αναλία Σάντσεζ Τόρρε Mónika Analia Sánchez Torre, 3 Δεκεμβρίου 1974 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Βιογραφία
Η Σάντσεζ γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1974 στην Πόλη του Μεξικού. Είναι κόρη του Μεξικανού συγγραφέα και ποιητή, Φερνάντο Σάντσεζ-Μάγιανς και της Άνχελα Τόρρε.
Μιλάει Ισπανικά, Αγγλικά και Ιταλικά. Έχει χόμπι πολλά αθλήματα, όπως το σκουός, το τένις και την ιππασία.
Το 1992 έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση, στην τηλενουβέλα Ángeles sin paraíso.
Η Σάντσεζ τον Σεπτέμβριο του 2008 παντρεύτηκε τον Βενεζουελάνο επιχειρηματία Όττο Σέιχας. Μαζί έχουν τρία παιδιά: τον Σαντιάγο (γεν. το 2009) την Άνχελα Φερνάντα (γεν. στις 11 Νοεμβρίου 2011) και την Μόνικα Κονστάνσα (γεν. στις 17 Νοεμβρίου 2013).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Σοφία της Βάδης
Η Σοφία της Βάδης (Sophie von Baden, 7 Αυγούστου 1834 - 6 Απριλίου 1904) ήταν κόρη του Γουλιέλμου της Βάδης.
Βιογραφία
Η Σοφία Παυλίνα Ερριέττα Μαρία Αμαλία Λουίζα γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου 1834 στην Καρλσρούη, και ήταν το δεύτερο παιδί και κόρη του Γουλιέλμου της Βάδης και της Ελισάβετ Αλεξανδρινής της Βυρτεμβέργης.
Στις 9 Νοεμβρίου 1858 η Σοφία παντρεύτηκε τον Βόλντεμαρ, Πρίγκιπα του Λίππε, στην Καρλσρούη. Από αυτό τον γάμο δεν υπήρξαν παιδιά.
Πέθανε στην Καρλσρούη στις 6 Απριλίου 1904 σε ηλικία 69 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε
Αμπαζούρ
thumb|right|300px|Λάμπα με αμπαζούρ Το αμπαζούρ είναι στοιχείο της αρχιτεκτονικής εσωτερικών χώρων. Είναι χρήσιμο και συχνά καλαίσθητο κάλυμμα του λαμπτήρα για την επίτευξη κάποιου από τους εξής σκοπούς:
Πηγές
Κατηγορία:Φωτισμός Κατηγορία:Έπιπλα Κατηγορία:Ηλεκτρικά εξαρτήματα
Σταμάτης Κόκοτας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Μαρτίου 1937. Είχε σημαντική δισκογραφική παρουσία κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970, οπότε και συνεργάστηκε με ορισμένους από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες της εποχής, όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Δήμος Μούτσης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Γιάννης Σπανός, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Αντώνης Κατινάρης, ο Χάρης Λυμπερόπουλος, ο Βαγγέλης Πιτσιλαδής, ο Λυκούργος Μαρκέας, ο Ανδρέας Καραγιαννόπουλος κ.ά.
Είχε τρια παιδιά, ενώ χαρακτηριστικό του γνώρισμα ήταν οι μακριές φαβορίτες του. Ο γιος του, Δημήτρης, είναι επίσης τραγουδιστής.
Ο Σταμάτης Κόκοτας ήταν οπαδός του Παναθηναϊκού. Επίσης, υπήρξε λάτρης του μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Κακουλιουραίικα Ευρυτανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου
Τζένιφερ Α. Ντούντνα
Η '''Τζένιφερ Α. Ντούντνα' (αγγλ. Jennifer A. Doudna'', γεννημένη στις 19 Φεβρουαρίου 1964, Ουάσινγκτον, ΗΠΑ) είναι Αμερικανίδα βιοχημικός και μοριακή βιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ (ΗΠΑ). Συνέβαλε στην αποσαφήνιση σύνθετων δομών καταλυτικά ενεργού RNA (ριβοζύμες) και κυρίως στην εξέλιξη της πρωτοποριακής τεχνικής (επεμβατικής) αναδιοργάνωσης του γονιδιώματος, CRISPR. Γι' αυτή τη σημαντική καινοτομία, το 2020, έλαβε -από κοινού- την κορυφαία διάκριση του βραβείου Νόμπελ Χημείας μαζί με τη Γαλλίδα ερευνήτρια δρ. Εμμανουέλ Σαρπαντιέ, στενή συνεργάτιδά της τα τελευταία έτη.
Βιογραφικά στοιχεία
Μεγάλωσε στην πόλη Hilo της Χαβάης. Απέκτησε το πτυχίο της στο κολέγιο Pomona το 1985, και εκπόνησε διδακτορικό με τον Jack W. Szostak στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (1989). Ως μεταδιδακτορικός συνεργάτης, συνεργάστηκε με τους Szostak και Thomas R. Cech στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο. Το 1994 έγινε καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Το 2000/2001 ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ πριν μετακομίσει στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ το 2003.
Είναι παντρεμένη με τον Jamie H. Cate (γενν. 1968), έναν από τους πρώτους φοιτητές της και, από το 2019, επίσης καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ.
Έργο
Η Ντούντνα πραγματοποίησε καινοτόμες έρευνες που επέτρεψαν την κρυστάλλωση μεγάλων μορίων RNA. Με την έρευνά της προσδιορίστηκε η κρυσταλλική δομή των καταλυτικά ενεργών μορίων RNA (ριβοζύμες) και του μορίου RNA που σχηματίζει τον πυρήνα ριβονουκλεοπρωτεΐνης του σωματιδίου αναγνώρισης σήματος. Αποκάλυψε τις δομικές ιδιότητες αυτών των μορίων και έτσι επέτρεψε μια βαθύτερη κατανόηση του ρόλου του RNA στην κατάλυση και τη βιοσύνθεση των πρωτεϊνών. Μαζί με την Emmanuelle Charpentier δημοσίευσαν μία σημαντική ερευνητική εργασία, σχετικά με την τεχνική CRISPR/Cas9 μέσω της ανάδειξης της χρήσης του Cas9 στην περικοπή οποιασδήποτε ακολουθίας στο DNA.
Από το 2014 ασχολείται με το ρόλο της δομής του mRNA στη ρύθμιση γονιδίων μέσω μίκρο-RNA, με την εσωτερική θέση εισόδου ριβοσωμάτων, με τον δομικό και βιοχημικό χαρακτηρισμό του βακτηριακού ανοσοποιητικού συστήματος που διαμεσολαβείται από το CRISPR, με τη δομή και τη λειτουργία των σωματιδίων αναγνώρισης σήματος και με την αναγνώριση RNA από ένζυμα Dicer. Εκτός από το βραβείο Νόμπελ Χημείας, έχει πάρει πολυάριθμες άλλες αναγνωρίσεις και βραβεία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Αμερικανοί βιοχημικοί Κατηγορία:Καθηγητές στο Πανεπιστήμιο Γέιλ
Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος (soundtrack)
Το Thor: The Dark World (Original Motion Picture Soundtrack) αποτελεί το soundtrack άλμπουμ της ταινίας Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος των Marvel Studios και του οποίου τη μουσική συνέθεσε ο Μπράιαν Τάιλερ. Κυκλοφόρησε σε ψηφιακή μορφή στην Ευρώπη από την Hollywood Records στις 28 Οκτωβρίου 2013. Στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε ψηφιακά στις 5 Νοεμβρίου και μετέπειτα, στις 12 Νοεμβρίου 2013, κυκλοφόρησε σε CD.
Αποτελεί το πρώτο soundtrack μέσα στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel που εμπεριέχει το πρωτότυπο μουσικό σήμα των Marvel Studios (το οποίο συνέθεσε ο Τάιλερ) και το οποίο ακούστηκε για πρώτη φορά στην εισαγωγή του Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος, μαζί με την εμφάνιση του, επίσης καινούριου, λογότυπου των στούντιο.
Ιστορικό
Τον Μάρτιο του 2013, ανακοινώθηκε πως ο Κάρτερ Μπέργουελ είχε υπογράψει για να συνθέσει τη μουσική της ταινίας Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος, έπειτα από τον Πάτρικ Ντόιλ ο οποίος είχε συνθέσει τη μουσική της πρώτης ταινίας Thor. Ωστόσο, τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, ο Μπέργουελ αποχώρησε εξαιτίας δημιουργικών διαφωνιών. «Απλά δεν έμοιαζε να ταιριάζει κι έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση πολύ νωρίς», εξήγησε ο Κέβιν Φάιγκι, πρόεδρος παραγωγής των Marvel Studios. «Αν η φάση της μετά-παραγωγής διαρκούσε ενάμιση χρόνο, ίσως να είχαμε την ευχέρεια του χρόνου να κάνουμε κάποιες δοκιμές και λάθη μέχρι να δουλέψει». Στις 18 Ιουνίου 2013, ο Μπράιαν Τάιλερ ανέλαβε να συνθέσει τη μουσική της ταινίας, ο οποίος είχε επενδύσει μουσικά και την προηγούμενη ταινία του MCU, Iron Man 3.