cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άμπιγκεϊλ Μασάμ
Τέχνες
Η Άμπιγκεϊλ Μασάμ ενσαρκώθηκε από την Αμερικανίδα ηθοποιό Έμμα Στόουν στην ταινία του 2018 Η Ευνοούμενη.
Η ιστορία της απεικονίζεται επίσης στη σοβιετική ταινία του 1979 A Glass of Water. Ενσαρκώθηκε από την Τζιλ Μπάλκον στη σειρά BBC του 1969 The First Churchills.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Κυρίες της Κρεβατοκάμαρας Κατηγορία:Βρετανίδες βαρώνισσες
Γουίλιαμ Σέρινγκ
Ο Γουίλιαμ "Μπίλι" Σέρινγκ (18 Σεπτεμβρίου 1877-5 Σεπτεμβρίου 1964) ήταν Καναδός αθλητής, ιρλανδικής καταγωγής, νικητής του μαραθωνίου δρόμου στους Μεσοολυμπιακούς Αγώνες του 1906 που έγιναν στην Αθήνα. Ο Σέρινγκ - που στο συγκεκριμένο αγώνα έτρεξε φορώντας μια λευκή στολή με ένα μεγάλο πράσινο τριφύλλι (εθνικό σύμβολο της Ιρλανδίας) στο στήθος - θεωρείται κατά μια εκδοχή ότι ενέπνευσε τους ιδρυτές του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου να υιοθετήσουν αργότερα (1918) το τριφύλλι ως έμβλημα του συλλόγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καναδοί αθλητές του στίβου
Μίλα της
To Μίλα της (ισπανικά: Hable con ella) είναι ισπανική δραματική ταινίας του 2002, σε σενάριο και σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδόβαρ. Πρωταγωνιστούν ο Χαβιέ Κάμαρα, η Λεονόρ Γουάτλινγκ, ο Ντάριο Γκραντινέτι και η Ροσάριο Φλόρες. Η ταινία πραγματεύεται το πώς δύο άντρες, με γνώμονα τη μοναξιά, συνδέονται με βαθιά φιλία, όταν συναντιούνται στο νοσοκομείο, όπου ο καθένας έχει εκεί σε κώμα την αγαπημένη του.
Η γενική απήχηση της ταινίας ήταν θετική, ιδιαίτερα στο εξωτερικό, όπου απέσπασε σημαντικά βραβεία όπως το Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και BAFTA της καλύτερης μη αγγλόφωνης ταινίας. Θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες ταινίες του 21ου αιώνα.
Απήχηση και κριτική
Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 15 Μαρτίου 2002 στους ισπανικούς κινηματογράφους. Η αβάν πρεμιέρ έγινε μπροστά σε πάνω από 500 φοιτητές Οπτικοακουστικής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, οι οποίοι έμειναν καθηλωμένοι μπροστά στην ταινία. Αυτό έλεγε ο σκηνοθέτης στον τύπο κατά την προώθηση του φιλμ: «Είναι μια ταινία που έχει να κάνει με τα πάθη της ψυχής, την ασθένεια και το θάνατο. Και πρωταγωνιστές της είναι οι άντρες, επομένως δε θα μπορούν να λένε πια ότι είμαι μόνο σκηνοθέτης γυναικών. Υπάρχει περισσότερο μυστήριο στα αντρικά δάκρυα παρά στα γυναικεία. Απ’ ό,τι φαίνεται, οι άντρες μού εμπνέουν τραγωδίες».
Σημαντικές κριτικές για την ταινία του Αλμοδόβαρ οι οποίες παρατίθενται από την επίσημη ιστοσελίδα του:
«Με την ταινία Όλα για τη μητέρα μου, ο Αλμοδόβαρ φαινόταν να είχε φτάσει στο ζενίθ της ποιητικής του έμπνευσης. Αλλά το φιλμ Μίλα της είναι ακόμα πιο δυνατό και συγκινητικό. (...) Υπάρχει περισσότερο συναίσθημα σε πολλές σκηνές της τανίας Μίλα της, που είναι η καλύτερη ταινία της χρονιάς (και όχι μόνο της χρονιάς), από ό,τι σε όλες εκείνες που μπαίνουν στην λοταρία των Όσκαρ. Ένα αριστούργημα σε τούτα τα χρόνια της κινηματογραφικής ένδειας». Κούρτσιο Μαλέζε
«(…) Η κριτική συνήθως διστάζει να χρησιμοποιεί τη λέξη “αριστούργημα”, αλλά στην περίπτωση του φιλμ Μίλα της μπορεί να το τολμήσει κανείς: η νέα ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ είναι απλά εξαιρετική». Ναταλία Ασπέσι
«Η κινηματογράφηση του θανάτου είναι, μερικές φορές, ο πιο όμορφος τρόπος να μιλά κανείς για τη ζωή. Ευχαριστούμε, Πέδρο». ΠΡΕΜΙΕΡ
«(...) Με καθεμιά από τις ταινίες του καταφέρνει να ξεπεράσει την προηγούμενη, την οποία στην εποχή της ήδη θεωρούσαμε ανυπέρβλητη». ΛΕ ΝΟΥΒΕΛ ΟΜΠΣΕΡΒΑΤΕΡ.
Βραβεία
Το φιλμ Μίλα της βραβεύτηκε με περισσότερα από τριάντα διεθνή βραβεία, μεταξύ των οποίων το Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου και η Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Εξασφάλισε επτά υποψηφιότητες στην 17η απονομή των Βραβείων Γκόγια, αλλά τελικά κέρδισε μόνο ένα, αυτό της καλύτερης πρωτότυπης μουσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Ισπανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πέδρο Αλμοδόβαρ Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου
Φραγκίσκος Αμορός
Ο Φραγκίσκος Αμορός ή κατά πλήρες όνομα Φρανθίσκο Αμορός ι Οντεάνο (Francisco Amorós y Ondeano), ήταν Ισπανός στρατιωτικός, πολιτικός και διεθνούς φήμης γυμναστής.
Γεννήθηκε στη Βαλέντσια το 1770 και πέθανε στο Παρίσι το 1848. Ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα και στη συνέχεια αναμίχθηκε με την πολιτική εξαιτίας της οποίας και αναγκάσθηκε να καταφύγει στη Γαλλία όπου εκεί και διέπρεψε ως καθηγητής της μεθοδικής γυμναστικής. Θεωρείται από τους πρωτοπόρους της φυσικής σωματικής αγωγής, όπως άρχισε τότε να καθιερώνεται ως διδασκαλία η γυμναστική σ΄ όλες τις τότε μεγάλες στρατιωτικές σχολές.
Ο Αμορός καθιέρωσε μια κυκλική σειρά αθλημάτων που περιελάμβανε πολλά είδη, όπως δρόμο, άλμα, κ.λπ., και στη συνέχεια με εισαγωγή γυμναστικών οργάνων. Η μέθοδός του αυτή εκ του ονόματός του λέγονταν "αμοροσιανή γυμναστική" ή "αμοροσιάνα", η οποία και υπήρξε ο πρόδρομος της μετέπειτα "σουηδικής γυμναστικής". Υπόψη ότι στην Ελλάδα η σουηδική γυμναστική εισήλθε στα σχολεία στη δεκαετία του 1950. Μέχρι τότε η αμοροσιανή γυμναστική ακολουθούνταν μόνο σε οργανωμένους αθλητικούς χώρους κυρίως της Αθήνας και του Πειραιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ισπανοί γυμναστές Κατηγορία:Γυμναστική (άθλημα)
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηπείρου 1961–62
Για την περίοδο 1961–62, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, στους νομούς Ιωαννίνων,Άρτας,Πρέβεζας και το νησί της Λευκάδας.
Α ερασιτεχνική
Οι 3 πρώτες ομάδες συμμετείχαν στο τουρνουά Β εθνικής 1962.Άγνωστο τι έγινε στην ισοβαθμία Νικόπολης και Ατρόμητου.Τελικά συμμετείχε ο Ατρόμητος.Ατρόμητος και Ολυμπιακός ενώθηκαν και δημιούργησαν τον ΑΟ Ιωαννίνων.Οπότε δεν υποβιβάστηκε κάποια ομάδα.
Β ερασιτεχνική
Δεν συμμετείχε ο Ολυμπιακός Άρτας που συμμετείχε τελικά και αυτός στην συγχώνευση της Αναγέννησης Άρτας.Ανέβηκαν στην Α ερασιτεχνική η Λευκάτα Λευκάδας και η ΑΕ Πρέβεζας.Δεν υποβιβάστηκε η Θύελλα Κατσικάς.
Γ ερασιτεχνική
Νέες παρουσίες στην Γ ερασιτεχνική σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά είναι η Πίνδος Κόνιτσας και ο Αετός Σταυρακίου.
Πηγές
62 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1961-1962
Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου
Το Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου  (αγγλικά: Imperial College London, επίσημα: The Imperial College of Science, Technology and Medicine) είναι πανεπιστήμιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, γνωστό για τους κλάδους της τεχνολογίας, της ιατρικής, των θετικών επιστημών και χρηματοικονομικών επιστημών. Η φετινή αξιολόγηση πανεπιστημίων QS World Universities rankings το κατατάσσει ως το 9ο καλύτερο πανεπιστήμιο στον κόσμο.
Το 2014 διέθετε 7.240 διοικητικούς υπαλλήλους και 14.735 φοιτητές εκ των οποίων 8.931 προπτυχιακοί και 5.804 μεταπτυχιακοί.
Ίδρυση - Αυτονομία
Το Imperial College ιδρύθηκε το 1907 με την συνένωση 3 κολεγίων, του City & Guilds College, του Royal College of Science και του Royal School of Mines (τα οποία είχαν ιδρυθεί μεταξύ 1745 και 1778). Το Ινστιτούτο πήρε Βασιλική Χάρτα το 1907 από τον βασιλιά Εδουάρδο Ζ΄ και προσχώρησε στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου (University of London). Το αρχικό του όνομα ήταν Imperial College of Science and Technology.
Αυτά τα κολλέγια απετέλεσαν τον καταστατικό κορμό του πανεπιστημίου, αλλά αργότερα μια σχολή οικονομικών επιστημών προσετέθη σ' αυτά. Πρόκειται περί του Imperial College Business School (γνωστού επίσης και ως Tanaka Business School -την προηγούμενη ονομασία του- προς τιμήν του χρηματοδότη του, του οποίου τωρα το όνομα φέρει μόνο το κτίριο της σχολής, Tanaka Building). Κατόπιν, ιατρικές σχολές εδρευόμενες σε διάφορα νοσοκομεία του Λονδίνου συνεχωνεύθησαν και προσχώρησαν στο πανεπιστήμιο, το οποίο πλέον πήρε την σημερινή του ονομασία Imperial College of Science, Technology and Medicine.
Το 2007 κατόπιν έγκρισης της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, το Imperial College απεχώρησε από το όλο σώμα του πανεπιστημίου και πήρε ανεξαρτησία, ως αυτόνομο πλέον ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τη δυνατότητα απονομής δικών του τίτλων σπουδών και ακαδημαϊκής ενδυμασίας. Ο σημερινός Πρύτανης του Πανεπιστημίου είναι ο Sir Roy Anderson.
Φήμη
Ήταν ένα από τα κολέγια του Πανεπιστημίου του Λονδίνου μέχρι την 8η Ιουλίου του 2007 που ανεξαρτητοποιήθηκε λόγω της ανώτερής του φήμης, ασκώντας το δικαίωμα χορήγησης δικών του πτυχίων και δημιουργώντας τις δικές του ακαδημαϊκές ενδυμασίες. Από το πανεπιστήμιο αποφοίτησαν επίστήμονες που έγιναν νομπελίστες κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του και συνδέεται με μια σειρά από αξιοσημείωτους διάσημους ανθρώπους.
Πτυχία
Σε όλους τους αποφοιτήσαντες φοιτητές του Imperial College, μαζί με τον εγγεγραμμένο τίτλο σπουδών που αποκτούν μετά από επιτυχή φοίτησή τους, απονέμεται και το σχετικό δίπλωμα συνεταιρισμού (Associateship) με το πανεπιστήμιο. Οι αποφοιτήσαντες προπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών παίρνουν ανάλογα με το συνιστόν κολέγιο: το ACGI (Associateship of the City & Guilds College), το ARCS (Associateship of the Royal College of Science) και το ARSM (Associateship of the Royal School of Mines) για τα αντίστοιχα κολέγια. Οι αποφοιτήσαντες μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών (μεταπτυχιακός τίτλος ειδίκευσης Master ή διδακτορικό δίπλωμα Doctorate) αποκτούν το DIC (Diploma of Imperial College). Αυτοί οι τίτλοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως Postnominal Titles, δηλαδή τίτλοι που μπορούν να αναγράφονται μετά το ονοματεπώνυμο κάποιου.
Παγκόσμια κατάταξη
Το 2020, με βάση την ARWU, το κολλέγιο βρέθηκε στην 25 θέση της παγκόσμιας κατάταξης των πανεπιστημίων. Το 2021, με βάση το QS το κολλέγιο βρίσκεται στην 8 θέση της παγκόσμιας κατάταξης, και με βάση το THE στην 11 θέση.
Τοποθεσία
thumb|Όψη του ιδρύματος Η κύρια πανεπιστημιούπολή του βρίσκεται στο Λονδίνο στην αριστοκρατική περιοχή του νοτίου Κένσινγκτον (South Kensington) στα όρια μεταξύ του Royal Borough of Kensington του Τσέλσι και της Πόλης του Ουεστμίνστερ, με την κεντρική είσοδό του στην Exhibitiοn Road. Επιπλέον, υπάρχουν δύο άλλα κύρια συγκροτήματα, το ένα στο Silwood Park (κοντά στο Άσκοτ στο Μπερκσάιρ) και το άλλο στο Wye (κοντά στο Άσφορντ στο Κεντ). Τα δύο αυτά συγκρoτήματα (campuses) χρησιμοποιούνται κυρίως από τις σχολές βιοεπιστημών, π.χ. βιολογία, και επιστημών σχετικών με την γεωργία και κτηνοτροφία, π.χ. ζωολογία και γεωργικές σπουδές. Επίσης, κατέχει και έναν αριθμό μικρών υποδομών μέσα στο Λονδίνο, οι οποίες ανήκουν στην ιατρική σχολή, μιας και τα νοσοκομεία είναι διάσπαρτα σε όλη την επικράτεια του Λονδίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Λονδίνο
Ανρί Μπωφόρ
Ο Ερρίκος Μποφώρ (Henri Beaufort, 1375 – 11 Απριλίου 1447) από τον Οίκοτου Λάνκαστερ διάσημος Άγγλος κληρικός, επίσκοπος του Λίνκολν (1398), επίσκοπος του Γουίντσεστερ (1404) και καρδινάλιος (1426) μέλος του Οίκος των Πλανταγενετών ήταν δεύτερος γιος του Ιωάννη της Γάνδης από την τελευταία σύζυγο του και πρώην ερωμένη του Αικατερίνη Σουίνφορντ. Εκπαιδεύτηκε με στόχο την εκκλησιαστική σταδιοδρομία, μετά τον γάμο των γονέων του (1396) ο Ερρίκος και τα αδέλφια του νομιμοποιήθηκαν από τον πάπα Βονιφάτιο Θ΄ και με Κοινοβουλευτική πράξη στις 9 Φεβρουαρίου 1397 αλλά αποκλείστηκαν από τη διαδοχή του θρόνου. Η τελευταία διάταξη επισημοποιήθηκε από τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό τους Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας με τη φράση "η αξιοπρέπεια του θρόνου εξαιρείται". Ο Ερρίκος Μπωφόρ εξελέγη τρεις φορές Καγκελάριος της Αγγλίας.
Καρδινάλιος
Ορίστηκε επίσκοπος του Λίνκολν στις 27 Φεβρουαρίου 1398 και καθιερώθηκε στις 14 Ιουλίου 1398. Όταν ο μεγαλύτερος ετεροθαλής αδελφός του Ερρίκος του Μπόλινμπροκ εκθρόνισε τον ξάδελφο τους Ριχάρδο Β΄ της Αγγλίας και ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας (1399) ο Ερρίκος Μπωφόρ έγινε Καγκελάριος της Αγγλίας (1403). Ο Ερρίκος Μπωφόρ παραιτήθηκε από Καγκελάριος (1404) και διορίστηκε επίσκοπος του Γουίντσεστερ στις 19 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου. Την περίοδο 1411 - 1413 ο Ερρίκος Μπωφόρ έπεσε σε δυσμένεια επειδή υποστήριξε τον ανιψιό του Ερρίκο σε επανάσταση που έκανε εναντίον του πατέρα του αλλά όταν ο Ερρίκος ανέβηκε στον θρόνο ως Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας ο Ερρίκος Μπωφόρ διορίστηκε ξανά Καγκελάριος (1413) αλλά παραιτήθηκε ξανά (1417).
Ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ του πρότεινε τη θέση του Καρδινάλιου αλλά ο Ερρίκος Ε΄ δεν του το επέτρεψε να δεχτεί. Ο Ερρίκος Ε΄ πέθανε (1422) δυο χρόνια μετά τον γάμο του με την Αικατερίνη της Γαλλίας (1401-1437) κόρη του Καρόλου ΣΤ΄ της Γαλλίας ο οποίος με τη Συνθήκη του Τρουά αποκλήρωσε από τον θρόνο τον γιο του δελφίνο Κάρολο για χάρη του Ερρίκου Ε΄. Ο Ερρίκος Μποφώρ με τους αδελφούς του Ερρίκου Ε΄ διορίστηκε στο συμβούλιο της Αντιβασιλείας με προορισμό την κηδεμονία του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας, έγινε Καγκελάριος για τρίτη φορά (1424) αλλά παραιτήθηκε (1426) λόγω διαφωνίας με τους θείους του βασιλιά ιδιαίτερα τον Χάμφρεϊ, δούκα του Γκλόστερ. Ο πάπας Μαρτίνος Ε΄ διόρισε τον Ερρίκο Μπωφόρ Καρδινάλιο (1426). Το 1427 διορίστηκε παπικός απεσταλμένος στη Γερμανία, την Ουγγαρία και τη Βοημία και έγινε αρχηγός στην Δ΄ Σταυροφορία ενάντια των Χουσιτών αιρετικών της Βοημίας. Οι δυνάμεις του Μπωφόρ συνέτριψαν τους Χουσίτες στις 4 Αυγούστου 1427 στη μάχη του Τάχοφ.
Ιωάννα της Λωρραίνης
Όταν οι Άγγλοι συνέλαβαν την Ιωάννα της Λωραίνης (1431) ο θρύλος λέει ότι ο Μπωφόρ ήταν παρόν στις πρώτες δοκιμασίες της δίκης που έγιναν υπό την ηγεσία του Πιερ Κοσον του Μπωβαί. Ο κατάλογος των μαρτύρων ωστόσο που συμμετείχαν στη δίκη δεν δείχνει να βρίσκεται το όνομα του σε καθημερινή βάση. Η μοναδική του εμφάνιση φαίνεται στις 26 Μαΐου 1431 την ημέρα της αποκήρυξης της, οι κατάλογοι δεν καταγράφουν το όνομα του στους μάρτυρες την ημέρα που κάηκε στον στύλο. Ο θρύλος περιγράφει να αναφέρεται το όνομα του στη Δίκη Αποκατάστασης της Ιωάννας της Λωρραίνης τη διετία 1455 - 1456 με 27 ερευνητικές μελέτες που περιγράφουν ότι "έκλαψαν όλοι σκληρά την ώρα της θανάτωσης της ακόμα και οι εχθροί της από την Αγγλία". Άλλες μαρτυρίες περιγράφουν περιστατικά για την παρουσία του στη δίκη της όπως η παρατήρηση που έκανε στον ιερέα Άντρε Μάργκερι επειδή το κήρυγμα του ήταν ευνοϊκό στην Ιωάννα της Λωρραίνης αλλά η ύπαρξη του Μάργκερι δεν καταγράφεται. Ο καρδινάλιος Ερρίκος Μπωφόρ εξακολουθούσε να είναι πολιτικά ενεργός στην Αγγλία μέχρι τον θάνατο του στις 11 Απριλίου 1147.
Νόθη κόρη
Την εποχή που ο Ερρίκος ήταν επίσκοπος του Λίνολν περιγράφεται μια υπόθεση που είχε με την Αλίκη Φιτς Άλαν (1378–1415) την κόρη του Ριχάρδου Φιτς Άλαν και της Ελισάβετ του Μπόχυν της χήρας του Τζων Τσάρλετον, 4ου βαρόνου του Τσάρλετον.
"Ο Ερρίκος απέκτησε (1402) μια νόθη κόρη την Τζέιν Μποφώρ που πολλοί την περιγράφουν σαν κόρη της Αλίκης, τα ονόματα της Τζέιν και του συζύγου της Σερ Έντουαρντ Στράντλινγκ βρέθηκαν στη διαθήκη του καρδινάλιου Μπωφόρ. Ο γάμος τους (1427) έφερε τον Σερ Έντουαρντ στη σφαίρα του πεθερού του χάρη στην οποία δέχτηκε τον διορισμό του τον Δεκέμβριο του 1423 στη θέση του Καγκελαρίου της νότιας Ουαλίας που την κράτησε μέχρι τον Μάρτιο του 1437".
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπωφόρ Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1833
right|thumb|Χάρτης διοικητικής διαίρεσης του 1833 Η διοικητική διαίρεση του 1833 καθορίστηκε από την Κυβέρνηση Μαυροκορδάτου, στους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης της χώρας από την Αντιβασιλεία μετά την άφιξη του Βασιλέα Όθωνα στην Ελλάδα. Με βάση αυτή τη διαίρεση, που τέθηκε σε εφαρμογή με το Βασιλικό Διάταγμα της 3/15 Απριλίου του 1833 «Περί διαιρέσεως του Βασιλείου και της διοικήσεώς του», η επικράτεια του Ελληνικού Βασιλείου χωρίσθηκε σε δέκα νομούς (νομαρχίες) και 42 επαρχίες. Επικεφαλής της κάθε νομαρχίας ήταν ο νομάρχης, ανώτατο διοικητικό όργανο στη διοικητική διεύθυνση του Νομού, με υπαγόμενες επαρχίες και δήμους, τα καθήκοντα του οποίου ορίσθηκαν με το από 25 Απριλίου του 1833 Βασιλικό Διάταγμα «Περί της αρμοδιότητας των νομαρχών και περί της κατά τας νομαρχίας υπηρεσίας». Τη διαίρεση αυτή ακολούθησε στη συνέχεια και η διοικητική σύσταση αναγνώριση ισάριθμων μητροπόλεων με εξαίρεση εκείνη της Μάνης (Γυθείου).
Πρώτοι νομάρχες του Βασιλείου της Ελλάδος, που ορίστηκαν με την παραπάνω νομοθεσία ήταν ξεκινώντας από την νομαρχία πρωτεύουσας, οι: Φραγκίσκος Μαύρος (Αργολίδος και Κορινθίας), Γεώργιος Γλαράκης (Αχαΐας και Ήλιδος), Κωνσταντίνος Ζωγράφος (Αρκαδίας), Δημήτριος Χρηστίδης (Μεσσηνίας), Ανδρέας Μεταξάς (Λακωνίας), Αναγνώστης Μοναρχίδης (Ακαρνανίας και Αιτωλίας), Ιωάννης Αμβροσιάδης (Φωκίδος και Λοκρίδος), Μιχαήλ Σχινάς (Αττικής και Βοιωτίας), Γεώργιος Αινιάν (Εύβοιας), και τέλος Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός (Κυκλάδων).
Η του 1833 ήταν η δεύτερη κατά σειρά διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, μετά από αυτήν του 1828, που είχε εφαρμόσει στη νεοσύστατη Ελληνική Πολιτεία ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας.
Ιστορική αναδρομή
Με την λήξη της επανάστασης του 1821 η Ελλάδα αποτελείτο από την Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα, την Εύβοια και τις Κυκλάδες. Με τη διοικητική διαίρεση του 1833, εφαρμόστηκε για πρώτη φορά η νομαρχιακή διοίκηση. Η Ελλάδα, με τον νόμο «Περί Συστάσεως των Δήμων» (27.12.1833, ΦΕΚ 3/10.01.1834) διαιρέθηκε σε δέκα νομαρχίες και σαράντα δύο επαρχίες, οι οποίες με τη σειρά τους υποδιαιρέθηκαν σε δήμους. Η διοικητική διαίρεση συνοδεύτηκε και από την πρώτη επίσημη απογραφή του ελληνικού κράτους, αυτήν του 1834–1835. Το σύστημα διαίρεσης σε νομαρχίες και επαρχίες διατηρήθηκε μέχρι το 1836, οπότε η διοικητική διαίρεση μεταβλήθηκε (Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας (1836) με Διοικήσεις-επαρχίες) αλλά επανήλθε με τη Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας του 1845 με μικρές αλλαγές στον αριθμό και την οριοθέτηση των επαρχιών και των δήμων.
Διοικητική διαίρεση
Οι νομοί και οι επαρχίες που συστάθηκαν με τη διοικητική διαίρεση του 1833 ήταν αναλυτικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1833
Πόλεμος Βρετανών–Ζουλού
μικρογραφία|Η μάχη στο Ρορκς Ντριφτ Ο Πόλεμος Βρετανών–Ζουλού διεξήχθη το 1879 μεταξύ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου των Ζουλού. Σύμφωνα με την Συνταγματική Πράξη του 1867 σχετικά με την ομοσπονδία στον Καναδά, από τον Λόρδο Κάρναρβον, θεωρήθηκε ότι παρόμοια πολιτική προσπάθεια θα μπορούσε να πετύχει με τα αφρικανικά βασίλεια, φυλετικές περιοχές και δημοκρατίες των Μπόερς στη Νότια Αφρική, σε συνδυασμό με στρατιωτικές επιχειρήσεις. Το 1874, ο Σερ Μπαρτλ Φρερ (Sir Bartle Frere) στάλθηκε στη Νότια Αφρική ως Ύπατος Αρμοστής της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, προκειμένου να πραγματοποιήσει αυτά τα σχέδια. Μεταξύ των εμποδίων ήταν τα εξοπλισμένα ανεξάρτητα κράτη της Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας και το Βασίλειο των Ζουλού.
Ο Φρερ έστειλε με δική του πρωτοβουλία ένα εσκεμμένα προκλητικό, μη ανεκτό τελεσίγραφο στις 11 Δεκεμβρίου 1878 στον βασιλιά των Ζουλού Κετσουάγιο (Cetshwayo) και μετά την απόρριψή του έστειλε τον Λόρδο Τσέλμσφορντ να εισβάλει στο Βασίλειο. Ο πόλεμος είναι σημαντικός για τις αρκετές ιδιαίτερα αιματηρές του μάχες, συμπεριλαμβανομένης της αρχικής νίκης των Ζουλού στη Μάχη της Ισαντλουβάνα, ακολουθούμενη από την ήττα ενός μεγάλου στρατού της Ζουλού στο Ρορκς Ντριφτ από μια μικρή βρετανική δύναμη. Οι Βρετανοί τελικά κέρδισαν τον πόλεμο, τερματίζοντας την κυριαρχία των Ζουλού στην περιοχή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Αφρικής Ζουλου Βρετανων
Σουλεϊμάν Τσελεμπή
Ο Σουλεϊμάν Τσελεμπή (τουρκ.: Süleyman Çelebi, 1377 – 17 Φεβρουαρίου 1411) ήταν Οθωμανός πρίγκιπας (τουρκικά: şehzade)και συγκυβερνήτης της αυτοκρατορίας για μερικά χρόνια κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Μεσοβασιλείας.
Βιογραφία
Ο Σουλεϊμάν Τσελεμπή γεννήθηκε το 1377 και ήταν ο μεγαλύτερος γιoς του Βαγιαζήτ Α΄ και άγνωστης γυναίκας. Ο Σουλεϊμάν πάλεψε στην μάχη της Νικόπολης το 1396 και στην μάχη της Άγκυρας το 1402. Μετά την ήττα των Οθωμανών στην Άγκυρα, αυτός κατέφυγε στην Ρούμελη μαζί με τον μεγάλο βεζίρη του πατέρα του. Έτσι λίγο καιρό αργότερα έκανε συνθήκη ειρήνης με τον Ιωάννη Ζ΄ κατά την οποία ο Σουλεϊμάν παραχωρούσε ένα μέρος του Μαρμαρά σε αντάλλαγμα την συμμαχία τους. Μετά τη μάχη της Άγκυρας κατάφερε να φτάσει πρώτος στην Αδριανούπολη και να αυτοανακηρυχθεί Σουλτάνος (δε θεωρείται όμως Σουλτάνος).
Λόγω του ασθενούς χαρακτήρα του και της επισφαλούς του θέσης στο θρόνο προτίμησε να συνδιαλλαγεί με τα χριστιανικά κράτη των Βαλκανίων και να σταματήσει τους πολέμους που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του. Μάλιστα σε ένδειξη καλής θέλησης επέστρεψε στο Βυζάντιο τη Θεσσαλονίκη και μερικές πόλεις της Θράκης. Τελικά, οι φιλοπόλεμοι συντάχθηκαν με το μικρότερο αδελφό του Μουσά Τσελεμπή και μετά από εμφύλιο πόλεμο επικράτησαν. Ο ίδιος ο Σουλεϊμάν στραγγαλίστηκε από τον αδελφό του το 1411. Μετά τον θάνατό του ο Μουσά Τσελεμπή έγινε σουλτάνος της Ρούμελης, όμως το 1413, ο Μεχμέτ Τσελεμπή τον σκοτώνει και καταφέρνει να επικρατήσει στον Οθωμανικό Θρόνο.
Λιούμπα Βέλιτς
Η Λιούμπα Βέλιτς (γερμανικά:Ljuba Welitsch) υπήρξε βούλγαρο-αυστριακή τραγουδίστρια της όπερας (σοπράνο) και ηθοποιός, που εργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα και στις Ηνωμένες πολιτείες. Η πιο γνωστή εκτέλεση όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην όπερα ήταν η «Σαλώμη».
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|246x246εσ|Στο ρόλο της Ροζαλίντα  στην οπερέτα "Η νυχτερίδα", Στράους. Πηγή: "Βουλγαρικά  Εθνικά Αρχεία" Η Βέλιτς γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1913 στο χωριό Μπορίσοβο (σήμερα Σλαβιάνοβο), Πόποβσκο, και το αρχικό όνομά της ήταν Τατιάνα Βελίτσκοβα. Σπούδασε στο Σούμεν, όπου άρχισε  να ασχολείται με το τραγούδι και το βιολί. Σε σχολική παράσταση προκάλεσε  εντύπωση στον καθηγητή φωνητικής  Γκεόργκι Ζλάτεβ-Τσέρκιν, ο οποίος άρχισε να δουλεύει μαζί της, ενώ λίγο αργότερα τη βοήθησε να πάει στον καθηγητή Λιρχάμερ στη Βιέννη.
Έκανε το ντεμπούτο της στην όπερα της Σόφιας το 1936. Από το 1937 εργάστηκε στην όπερα του Γκρατς, καθώς και από το 1940 στην όπερα της Βιέννης. Το 1944, έπαιξε τη Σαλώμη στην ομώνυμη όπερα του Ρίχαρντ Στράους, που πραγματοποιήθηκε προς τιμήν των 80 χρόνων της επετείου γενεθλίων του συνθέτη, συμμετοχή που της έφερε παγκόσμια φήμη. Μετά την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Βουλγαρία μένει στην Αυστρία και παίρνει την αυστριακή υπηκοότητα. Τα επόμενα χρόνια πέρασε πολύ καιρό στις ΗΠΑ, και τραγουδώντας κυρίως στη «Μητροπολιτική Όπερα» στη Νέα Υόρκη.
Το 1958, υπό το φόβο της πιθανής υποβάθμισης της φωνής της, η Βέλιτς παραιτήθηκε από την ενεργό μουσική δραστηριότητα. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε στον κινηματογράφο και σε τηλεοπτικές σειρές.
Η Λιούμπα Βέλιτς πέθανε την 1η Σεπτεμβρίου 1996 στη Βιέννη.
Πέτροβο
Το Πέτροβο (βουλγαρικά: Петрово) είναι χωριό στη νοτιοδυτική Βουλγαρία. Βρίσκεται στο δήμο Σαντάνσκι της επαρχίας Μπλαγκόεβγκραντ.
Γεωγραφία
Το χωριό Πέτροβο βρίσκεται σε ορεινή περιοχή στους βόρειους πρόποδες του βουνού Όρβηλος, 6 χλμ. από τα σύνορα με την Ελλάδα. Βρίσκεται περίπου 610 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι ο τόπος της πηγής του ποταμού του Πετρόβου.
Δημογραφικά
Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του χωριού Πέτροβο ήταν 632 κάτοικοι. Από εθνικότητα, η πλειοψηφία των κατοίκων (99,36%) ήταν Βούλγαροι. Για το 0,63% του πληθυσμού, η εθνικότητα είναι άγνωστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Μπλαγκόεβγκραντ
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1946
Η 19ηη Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1946, έλαβε χώρα στις 13 Μαρτίου 1947. Την παρουσίαση ανέλαβε ο Τζακ Μπένι.
Υποψηφιότητες & Νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1946
Δημήτριος Π. Αργυρόπουλος
Ο Δημήτριος Αργυρόπουλος (1 Ιανουαρίου 1892-1 Φεβρουαρίου 1972) ήταν Έλληνας διπλωμάτης. Σπούδασε νομικά και διετέλεσε πρεσβευτής σε διάφορες χώρες, σε κρίσιμες περιόδους για την ελληνική ιστορία.
Πρώιμη διπλωματική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Άργος και υπήρξε πτυχιούχος της νομικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εισήλθε στη Διπλωματική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών το 1918. Διορίσθηκε στο Γενικό Προξενείο και στη Πρεσβεία Παρισίων, στην Υπάτη Αρμοστεία στην Κωνσταντινούπολη, στην Πρεσβεία Βέρνης, στα Προξενεία Μασσαλίας, Αδριανούπολης, Ζαγαζίκ, στο Γενικό Προξενείο Φιλιππούπολης, στο Γενικό Προξενείο Αμβούργου, στη Πρεσβεία Βαρσοβίας.
To 1922 τοποθετήθηκε Γραμματέας της μόνιμης ελληνικής αντιπροσωπείας στη Κοινωνία των Εθνών στη Γενεύη, όπου είχε ενεργό συμμετοχή για τη ματαίωση του ελληνοβουλγαρικού πρωτοκόλλου Πολίτη-Καλφώφ. Μετά την αποκατάσταση των ελληνοαλβανικών σχέσεων, στάλθηκε το 1925 στην Αλβανία για την εγκατάσταση των ελληνικών Προξενείων στο Αργυρόκαστρο και Αγίους Σαράντα· επανήλθε στη Γενεύη.
Πρόξενος στην Αλβανία
Κατά την κρίσιμη περίοδο 16 Οκτωβρίου 1939-4 Νοεμβρίου 1940, διετέλεσε Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στα Τίρανα, ένα ιδιαίτερα από κάθε άποψη νευραλγικό σημείο όπου ανέπτυξε ένα δίκτυο συλλογής πληροφοριών διατηρώντας ενήμερη την ελληνική Κυβέρνηση μέχρι και της τελευταίας λεπτομέρειας για την επικείμενη εισβολή της φασιστικής Ιταλίας, με αποτέλεσμα η ημερομηνία της επίθεσης κατά της Ελλάδας να ήταν ήδη γνωστή. Το 1941 παραιτήθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών, στο οποίο ανακλήθηκε το 1944.
Μετέπειτα διπλωματική σταδιοδρομία
Το 1945 διορίστηκε πρέσβης της Ελλάδος στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου παρέμεινε ως το 1951. Το 1953 έλαβε μέρος στις ελληνοϊταλικές διαπραγματεύσεις για την ίδρυση του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας. Το 1954 τοποθετήθηκε πρέσβης στη Βέρνη. Τον Ιούλιο του 1955 έλαβε μέρος με την ελληνικής αντιπροσωπεία στην Πρώτη Διεθνή Διάσκεψη για τις ειρηνικές εφαρμογές της ατομικής ενέργειας που οργάνωσε στη Γενεύη ο βραβευμένος με Νόμπελ φυσικός Νιλς Μπορ.
Τιμές
Τιμήθηκε στις 31 Μαρτίου 1945 για τη δράση του στα Τίρανα με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων «διά τας πολυτίμους υπηρεσίας ας προσέφερεν εις την πατρίδα». Για την πατριωτική του δράση κατά την Κατοχή παρασημοφορήθηκε από το υπουργείο Εξωτερικών με δυο άλλα παράσημα : τον Σταυρό των Ταξιαρχών του Β. Τάγματος του Φοίνικος «δια την αναπτυχθείσαν αυτού πατριωτικήν αυτού δράσιν κατά το διάστημα της κατοχής» και στις 4 Μαρτίου 1949 με τον Σταυρό των Ταξιαρχών του Β. Τάγματος Γεωργίου Α’ «εις αναγνώρισιν των κατά τα έτη του πολέμου υπηρεσιών ας προσεφέρατε ως και λόγω της μακρά ευδοκίμου υμών υπηρεσίας». Ανέλαβε διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του υπουργού Εξωτερικών και το 1946 συμμετέχει στη πρώτη συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στο Λονδίνο.
Επίσης, ο Αργυρόπουλος τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του τάγματος του Φοίνικος, με τον ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Γεωργίου του Α’, με τον ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος με τους Μεγαλοσταύρους Βραζιλίας και Αιθιοπίας, με τον ανώτερο ταξιάρχη Ιταλίας, καθώς και με άλλα ανώτατα παράσημα. Έφερε τον τίτλο του πρέσβη επί τιμή.
Θάνατος και οικογένεια
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1972. Ήταν παντρεμένος από το 1941 με τη Μυρώ Μιχ. Παλαιολόγου (απεβίωσε τον Μάρτιο του 1996 ) με την οποία απέκτησε μιαν κόρη, την Ρωξάνη Αργυροπούλου, ομ. Διευθύντρια Ερευνών Ε.Ι.Ε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος
Μαίρη Σόμερσετ του Μπωφόρ
Η Μαίρυ Σόμερσετ του Μπώφορτ (Mary Somerset of Beaufort), γεννημένη ως Βικτωρία Κωνσταντία Μαρία του Τεκ, (Princess Victoria Constance Mary of Teck, 12 Ιουνίου 1897 - 23 Ιουνίου 1987) ήταν ανιψιά της Βασίλισσας Μαρίας του Ηνωμένου Βασιλείου.
Γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου 1897 στο Ουάιτ Λοτζ, και ήταν κόρη του Αδόλφου του Τεκ και της Λαίδης Μάργκαρετ Γκρόσβενορ.
Στις 14 Ιουνίου 1923 παντρεύτηκε τον Χένρυ Σόμερσετ, 10ο Δούκα του Μπώφορτ, στο Λονδίνο. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Πέθανε στις 23 Ιουνίου 1987 στο Μπάντμιντον Χάουζ σε ηλικία 80 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ και Πάντων Αγγέλων στο Γκλώστερσιρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Ιγνάτιος Φραγκόπουλος
Ο Ιγνάτιος Φραγκόπουλος (1770/75-1841;) ήταν ιερομόναχος και ποιητής.
Βίος
Ο Ιγνάτιος Φραγκόπουλος γεννήθηκε στα Κύθηρα το 1770/75. Ήταν γιος του Ιωάννη Φραγκόπουλου και μετανάστευσε μαζί του και με τον αδελφό του, ο οποίος αργότερα αναδείχθηκε αρχιεπίσκοπος Σάμου με το όνομα Θεοδόσιος. Ο Ιγνάτιος έχοντας περάσει τα παιδικά του χρόνια στη Σάμο, θεωρήθηκε από τους συγχρόνους του Σάμιος. Το 1792 πήγε για να φοιτήσει στις σχολές της Πάτμου, με δάσκαλο τον Δανιήλ Κεραμέα, και της Χίου με δάσκαλο τον Αθανάσιο Πάριο. Σπούδασε γραμματική, Όμηρο, πατερικά κείμενα, την Αριθμητική του Δωρόθεου Πρωίου και την Λογική του Βούλγαρη. Στη συνέχεια εργάστηκε ως δάσκαλος στη Σμύρνη επί τέσσερα χρόνια. Το 1806 επέστρεψε στη Σάμο, όταν αρρώστησε αιφνιδίως και έχασε τη φωνή του και εγκαταβίωσε στη Μονή Ζωοδόχου Πηγής μαζί με τον αδελφό του και δάσκαλο Θεοδόσιο. Η μονή τού παραχώρησε καλύβα και ένα αμπέλι για την εξασφάλιση της διαβίωσής του για το διάστημα 1807 έως το 1818. Φαίνεται πως ζούσε ανεξάρτητος από τη διοίκηση και το τυπικό της μονής αφού την περίοδο αυτή ταξίδεψε στη Σμύρνη και έφερε μαζί του εικόνα των Αγίων Αναργύρων την οποία τοποθέτησε σε πρόχειρο ευκτήριο οίκο που είχε κατασκευάσει στην καλύβα του. Από το 1817 έως το 1820 χρημάτισε δάσκαλος στην Ελληνική Σχολή Βαθέος, στεγαζόμενη στον Άγιο Χαράλαμπο, μετόχι της μονής Μεγάλης Παναγιάς.
Η δράση του στην Ελληνική Επανάσταση
Από ιδιόγραφα αυτοβιογραφικά σημειώματα και σχέδια επιστολών του είναι γνωστό ότι το 1820 ο Ιγνάτιος ταξίδεψε πάλι στη Σμύρνη αλλά λόγω των επαναστατικών γεγονότων εγκλωβίστηκε και τελικά αιχμαλωτίσθηκε και περιορίστηκε σε μετόχι της κυπριακής μονής της Παναγίας Κύκκου. Το 1822 αποπειράθηκε να φύγει πάλι από τη Σμύρνη και τελικά περιορίστηκε σε σλαβικής κυριότητας μοναστήρι. Τελικά επέστρεψε στη Σάμο το 1824. Όμως από τον Επαμεινώνδα Σταματιάδη είναι γνωστό ότι τον Μάιο του 1821 ο Ιγνάτιος μαζί με τον Βαρδαλάχο οργάνωσε πρόχειρο πυριτιδοποιείο στους Αγιάδες των Μυτιλών, προμηθεύοντας μπαρούτι τα σαμιακά επαναστατικά στρατεύματα. Ο Γερμανός περιηγητής Λούντβιχ Ρος αναφέρει πως είχε συναντήσει τον Ιγνάτιο εξόριστο στην Πάτμο όπου του περιέγραψε πως κατασκεύαζε πυρίτιδα με τη βοήθεια είκοσι εργατών.
Η μετεπαναστατική του δράση
Το 1829 ανασυστάθηκε η Σχολή Βαθέος και επανήλθε στα διδακτικά του καθήκοντα. Γύρω στα 1837, με τη βοήθεια του αρχιεπισκόπου αδελφού του, έγινε ηγούμενος της μονής Ζωοδόχου Πηγής.
Ο Ιγνάτιος βιβλιόφιλος
Ο Ιγνάτιος αναγράφεται ως συνδρομητής στη δεύτερη έκδοση του Λεξικού του Άνθιμου Γαζή, υπό την επιστασία του Κωνστατίνου Γκαρμπολά και του Χριστόδουλου Ματακίδη, που τυπώθηκε στη Βιέννη μεταξύ 1835–1837.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί
Ζήνων
Με το όνομα Ζήνων μπορεί να αναφέρονται:
Άλλες χρήσεις
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου είναι το ανώτατο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης γυναικών στην Κύπρο. Διοργανώνεται από τη Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ). Ξεκίνησε το 1978. Από το πρωτάθλημα αυτό ανακηρύσσεται ο πρωταθλητής Κύπρου και καθορίζονται οι ομάδες που θα εκπροσωπήσουν την Κύπρο στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις πετοσφαίρισης. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι η ΑΕΛ με 29 πρωταθλήματα.
Πρωταθλήτριες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι πρωταθλήτριες ομάδες κάθε περιόδου.
Κατακτήσεις ανά ομάδα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συνολικές κατακτήσεις πρωταθλήματος A΄ κατηγορίας ανά ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων
Ο Βασιλιάς κι Εγώ
Ο Βασιλιάς κι Εγώ (αγγλικά: The King And I) είναι ταινία μιούζικαλ παραγωγής 1956 σκηνοθεσίας Γουόλτερ Λανγκ με πρωταγωνιστές τους Γιουλ Μπρίνερ και Ντέμπορα Κερ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό των Ρότζερς και Χάμερσταϊν, το οποίο με τη σειρά του βασίστηκε στο μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Λάντον Anna And The King Of Siam και η κινηματογραφική διασκευή έγινε από τον Έρνεστ Λέμαν. Η υπόθεση της ταινίας πραγματεύεται την πραγματική ιστορία της Άννα Λάιονοουενς, η οποία στις αρχές του 1860 βρέθηκε στο Σιαμ με τον γιο της για να διδάξει αγγλικά στα παιδιά του βασιλιά Μονγκούτ. Παρόλα αυτά ένας σύγχρονος βιογράφος της Λάιονοουενς αποκάλυψε ότι κάποια από τα γεγονότα στην αυτοβιογραφία της ήταν ανακριβή.
Υπόθεση
Η Άννα Λάιονοουνενς (Ντέμπορα Κερ) κι ο γιος της Λούι φτάνουν στην Μπανγκόκ στα μέσα του 19ου αιώνα, για να διδάξει αγγλικά στα παιδιά του βασιλιά του Σιαμ (Γιουλ Μπρίνερ). Φτάνοντας όμως απειλεί να φύγει, καθώς είχε συμφωνήσει ότι θα της δινόταν ξεχωριστή κατοικία δίπλα στο παλάτι κάτι που δεν είναι εφικτό. Η συμπάθεια της όμως για τις συζύγους του βασιλιά και για τα παιδιά την πείθουν να μείνει και να τους διδάξει τις ομορφιές και τα έθιμα του ευρωπαϊκού κόσμου. Με τον καιρό η Άννα κι ο βασιλιάς ερωτεύονται αλλά η ανατροφή της την εμποδίζει να εξωτερικευτεί (καθώς φοβάται ότι αν το κάνει θα γίνει μέλος του βασιλικού χαρεμιού). Παράλληλα ο αγγλικός τύπος σχολιάζει αρνητικά τον τρόπο ζωής στο Σιαμ και χαρακτηρίζει τον βασιλιά βάρβαρο, ενώ μια από τις συζύγους του, που δεν αντέχει άλλο τη σκλαβιά επιχειρεί να το σκάσει με τον εραστή της.
Πληροφορίες
Το μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Λάντον Anna And The King Of Siam βασισμένο στην πραγματική ιστορία της Άννα Λαιονόουενς έχει μεταφερθεί πολλές φορές στη μεγάλη οθόνη. Η πρώτη φορά ήταν το 1946. Έπειτα έγινε μιούζικαλ στο Μπρόντγουει από τους Ρίτσαρντ Ρότζερς και Όσκαρ Χάμερσταϊν με τίτλο The King & I με πρωταγωνίστρια την Γκέρτρουντ Λόρενς η οποία πέθανε κατά την περίοδο των παραστάσεων και το 1956 έγινε η μεταφορά του θεατρικού στη μεγάλη οθόνη. Η πιο πρόσφατη μεταφορά του μυθιστορήματος έγινε το 1999 με τίτλο Η Άννα και ο Βασιλιάς (Anna & The King) και πρωταγωνίστρια την Τζόντι Φόστερ. Παρόλα αυτά το The King & I αποτελεί την πιο επιτυχημένη και αξιομνημόνευτη μεταφορά του βιβλίου.
Για τον ρόλο της Ταπτίμ, της αποστάτισσας συζύγου του βασιλιά, είχαν σκεφτεί αρχικά τη μαύρη ηθοποιό Ντόροθι Ντάντριτζ, αλλά τελικά υπερίσχυσε η πανέμορφη Ρίτα Μορένο που ανήκε στο ενεργητικό της εταιρίας.
Για την ταινία χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά Cinemascope 55mm, το οποίο δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε μετά από αυτή την παραγωγή.
Βραβεύσεις
Η ταινία εξασφάλισε το Όσκαρ A' Ανδρικού Ρόλου στον Γιουλ Μπρίνερ, ο οποίος κατάφερε να κατατροπώσει τη μεταθανάτια υποψηφιότητα του Τζέιμς Ντιν για το Ο Γίγας (The Giant) κι απέσπασε άλλα 4 όσκαρ σε σύνολο 9 υποψηφιοτήτων, αλλά όχι κι εκείνο καλύτερης ταινίας που πήγε στο Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες (Around The World In 80 Days, 1956).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1956 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Σκάκι χιονοστιβάδας
Το Σκάκι χιονοστιβάδας (Avalanche chess) είναι σκακιστική παραλλαγή που δημιούργησε ο Ραλφ Μπέτζα το 1977.
Σκακιστικά προβλήματα
Η παραλλαγή αυτή χρησιμοποιείται επίσης σε σκακιστικά προβλήματα. Ένα απλό παράδειγμα, που χρησιμοποιείται περισσότερο για την κατανόηση της παραλλαγής, είναι στο διάγραμμα δεξιά, όπου παίζουν τα λευκά και τίθεται το ερώτημα:
Η απάντηση είναι «όχι», διότι χάνουν αυτομάτως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικές παραλλαγές Κατηγορία:Σκακιστικά προβλήματα
Καταλανικός γοτθικός ρυθμός
Ο καταλανικός γοτθικός ρυθμός είναι καλλιτεχνική τεχνοτροπία, με πρωτότυπα χαρακτηριστικά ιδιαιτέρως στον χώρο της αρχιτεκτονικής, ο οποίος παρατηρήθηκε στην Καταλονία από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα, δηλαδή κατά το τέλος της γοτθικής περιόδου της Ευρώπης, από την οποία και λαμβάνει την ονομασία του, και στις αρχές της αναγεννησιακής περιόδου. Η ονομασία «καταλανικός γοτθικός» περιορίζεται κυρίως στη Βαρκελώνη και στις περιοχές επιρροής της (παλιά Επαρχία της Βαρκελώνης), για αυτό και προσλαμβάνει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Παρά την ονομασία του, ο καταλανικός γοτθικός ρυθμός διαφέρει από τον γοτθικό ρυθμό άλλων περιοχών της Ευρώπης. Στην αρχιτεκτονική, για παράδειγμα, δεν αποβλέπει στο υπερβολικό ύψος ούτε ξεχωρίζει για τις μετέωρες τοξωτές αντηρίδες του, αλλά για τη μεγάλη αυστηρότητά του στη διακόσμηση.
Ιστορικό πλαίσιο
right|thumb|333x333px|Πλαϊνή πρόσοψη της εκκλησίας του Μοναστηριού Πεδράλμπες. Η τεχνοτροπία του γοτθικού καταλανικού ρυθμού ξεκινά χάρη στον πλούτο που παράγεται με την επέκταση του Στέμματος της Αραγονίας, πρώτα στο Λανγκντόκ και έπειτα μέσω της Μεσογείου έως τη Σαρδηνία, τη Σικελία, το Βασίλειο της Νάπολης και το Δουκάτο των Αθηνών. Η κοινωνία της εποχής απαιτεί μια ανανέωση των παλιών, ρομανικού ρυθμού κτιρίων, όπως επίσης και την κατασκευή νέων δημόσιων κτιρίων για νέους θεσμούς και υπηρεσίες.
Φτάνει στο απόγειό του κατά τον 15ο αιώνα, παρά την ένωση των Στεμμάτων της Καστίλλης και της Αραγονίας από τους Καθολικούς Μονάρχες, από την οποία ζημιώθηκε η δεύτερη, καθώς αρχικά της απαγορεύτηκε το εμπόριο με την Αμερική, εκτός κι αν πραγματοποιούνταν μέσω του λιμανιού της Σεβίλλης.
Καλλιτεχνικό πλαίσιο
Γίνεται λόγος για «γοτθική τεχνοτροπία» και «γοτθική πόλη» σε σχέση με τη χρονική περίοδο. Δεν πρέπει όμως να συγχέεται αυτή η τεχνοτροπία με τον γοτθικό ρυθμό που παρατηρήθηκε στη Γαλλία, στην Ισπανία, στη Γερμανία ή αλλού, καθώς αν και παρουσιάζει παρόμοια στοιχεία όσον αφορά στις πιο σύγχρονες τεχνολογίες που ήταν διαθέσιμες εκείνη την εποχή (αιχμηρή αψίδα, ρόδακας, μετέωρες τοξωτές αντηρίδες), οι διαφορές είναι πολλές.
Έτσι, ο καταλανικός γοτθικός ρυθμός δεν ψάχνει το υπερβολικό ύψος, αλλά τείνει να εξισώνει τις διαστάσεις του ύψους και του πλάτους, χρησιμοποιεί σχεδόν επίπεδες στέγες σε αντίθεση με τις πανύψηλες κεκλιμμένες, χαρακτηριστικές της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Επίσης δεν χρησιμοποιεί μεγάλα παράθυρα αφού το φως της Μεσογείου είναι πολύ πιο ισχυρό από ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη, ούτε τεράστιες μετέωρες τοξωτές αντηρίδες, αφού τα κλίτη είναι σχεδόν ισοϋψή. Δεν διακοσμεί τις κολόνες με απεικονίσεις ούτε ξεχωρίζει για την πολυπλοκότητα των θόλων του.
Ναοί
Οι ναοί τείνουν προς τη χωρική ενοποίηση, η οποία επιτυγχάνεται με δύο μεθόδους: είτε με ψηλές και λεπτές κολώνες σε αρκετή απόσταση η μία από την άλλη ώστε να μην εμποδίζουν τη θέαση οποιουδήποτε κλίτους, όταν αυτά είναι τρία, είτε με την κατασκευή ενός μόνο κεντρικού κλίτους με πολύ φως. Οι πύργοι, συνήθως ένας ή δύο, ξεχωρίζουν επειδή είναι επίπεδα πολύγωνα πρίσματα (με 6 ή 8 πλευρές), και δεν υπάρχουν εγκάρσια κλίτη. Διαφορετικές είναι οι εκκλησίες των Ναϊτών Ιπποτών στις οποίες χρησιμοποιούνται κατόψεις σε σχήμα ελληνικού σταυρού.
Οι αντηρίδες εκτός από την υποστήριξη των τοίχων, εκτελούν άλλες δύο λειτουργίες. Διαιρούν τα παρεκκλήσια στην κάτοψη έτσι ώστε οι προβολές του κτιρίου να είναι συνεχείς και επίπεδες εξωτερικά, στο ύψος ενός ανθρώπου. Επίσης, όταν εμφανίζονται στην κύρια πρόσοψη, δημιουργούν ένα ορθογώνιο, το οποίο περιβάλλει την είσοδο, και μερικές φορές, έναν ρόδακα.
Επαύλεις
thumb|333x333px|Τυπική εσωτερική αυλή με σκάλα, στην έπαυλη Requesens της Βαρκελώνης. Η έπαυλη, που διαθέτει μεγαλύτερη επιφάνεια πρόσοψης από ότι άλλες κατοικίες, είναι χαρακτηριστική των αστικών χώρων του 15ου αιώνα όπως η οδός Μοντκάδα στη Βαρκελώνη. Χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη εσωτερικής αυλής στην οποία έχει κανείς πρόσβαση μέσω της κεντρικής πύλης, και η οποία αποτελεί το κέντρο της κατοικίας στο οποίο βρίσκεται η κύρια σκάλα, υπαίθρια ή ημισκεπαστή.
Στο ισόγειο βρίσκονται οι χώροι της επιχείρησης των ιδιοκτητών, με το γραφείο στον ημιόροφο, εφόσον υπάρχει. Ο πρώτος όροφος προορίζεται για την κατοικία, της οποίας το κεντρικό σαλόνι, βρίσκεται στην πλευρά της πρόσοψης, κάποιες φορές καταλαμβάνοντας την ολόκληρη. Οι υπόλοιποι όροφοι περιέχουν τα δωμάτια του προσωπικού και τους βοηθητικούς χώρους. Μερικές επαύλεις έχουν μικρούς πύργους απ' όπου μπορεί κανείς να δει την πόλη πάνω από τις στέγες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γοτθική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Πολιτισμός της Καταλωνίας Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Ισπανία
Νησιωτικό κράτος
thumb|right|Νησιωτικά κράτη στον κόσμο Νησιωτικό κράτος ονομάζεται ένα κράτος το οποίο περιορίζεται εντελώς σε νησί ή πολλά νησιά μαζί, ή ένα σύμπλεγμα από πολλές νησιωτικές ομάδες, και έτσι το κράτος αυτό δεν έχει σύνορα με κάποια ήπειρο ή άλλες χώρες. Σαράντα επτά από όλα τα κράτη του κόσμου είναι νησιωτικές χώρες (2008), συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων από τα μικρότερα. Η Αυστραλία δεν περιλαμβάνεται στον πιo πάνω αριθμό, γιατί γεωγραφικά, είναι αρκετά μεγάλη σε έκταση και θεωρείται ως ήπειρος. Επίσης νησιωτικές χώρες δεν θεωρούνται οι εν μέρει νησιωτικές, όπως για παράδειγμα, η Ελλάδα, η Ιταλία και η Μαλαισία, όπως επίσης τα νησιωτικά εξαρτημένα εδάφη, όπως η Γροιλανδία.
Οι νησιωτικές χώρες ή κράτη μπορούν να χωριστούν σε δύο ομάδες κατά προσέγγιση. Η πρώτη είναι η ομάδα των μεγάλων, και πυκνοκατοικημένων εθνών, τα οποία είναι συνήθως κοντά σε μία ήπειρο. Για παράδειγμα η Ιαπωνία, Νέα Ζηλανδία, Σρι Λάνκα, Φιλιππίνες, Κούβα, Ηνωμένο Βασίλειο, Μαδαγασκάρη και η Ινδονησία. Αυτές οι χώρες συνήθως έχουν κοινά πολιτιστικά και κοινωνικοπολιτικά στοιχεία με τους ηπειρωτικούς γείτονές τους.
Η άλλη ομάδα αποτελείται από τις μικρότερες νησιωτικές χώρες όπως η Κύπρος, Μάλτα, Κομόρες, Μπαχάμες, Τόνγκα, και οι Μαλδίβες. Οι χώρες αυτές τείνουν να είναι πολύ διαφορετικές από χώρες της ευρωπαϊκής ηπείρου. Το μικρό τους μέγεθος συνήθως σημαίνει μικρή σε έκταση γεωργική γη και λίγους φυσικούς πόρους άρα μικρότερη οικονομική δύναμη. Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή, οι μικρότερες νησιωτικές χώρες του κόσμου έχουν καταστεί κέντρα τουρισμού και αυτό αποφέρει συνήθως ένα καλό εισόδημα. Γι' αυτό το λόγο στα νησιωτικά κράτη, ο κυρίαρχος τομέας της βιομηχανίας είναι συνήθως ο τουρισμός.
Ορισμένες νησιωτικές χώρες επικεντρώνονται σε ένα ή δύο μεγάλα νησιά, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Νέα Ζηλανδία και η Ιαπωνία. Άλλα έχουν κατανεμηθεί σε εκατοντάδες ή χιλιάδες μικρότερα νησιά, όπως οι Φιλιππίνες, Ινδονησία ή οι Μαλδίβες. Ορισμένες νησιωτικές χώρες μοιράζονται μέρος της έκτασης των νησιών τους με άλλες χώρες. Παραδείγματα είναι το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία, η Αϊτή και η Δομινικανή Δημοκρατία, η Ινδονησία και η Παπούα Νέα Γουινέα.
Ωκεανία
Listo de insulaj nacioj Liste des États insulaires Eyríki దేశాల జాబితా – దీవుల దేశాలు
Πολιορκία της Πράγας
Η Πολιορκία της Πράγας ήταν η ανεπιτυχής απόπειρα, εκ μέρους πρωσικού στρατού υπό την ηγεσία του Φρειδερίκου του Μέγα, για την κατάληψη της αυστριακής πόλης της Πράγας, κατά την διάρκεια του Τρίτου Σιλεσιανού Πολέμου (Επταετής Πόλεμος). Έλαβε χώρα κατά την διάρκεια του Μαΐου του 1757, αμέσως μετά την Μάχη της Πράγας. Ο Φρειδερίκος παρά το γεγονός πως είχε κερδίσει την συγκεκριμένη μάχη, είχε σημαντικές απώλειες, με 14.300 νεκρούς στρατιώτες, κι έτσι το στράτευμά του δεν ήταν επαρκώς ισχυρό προκειμένου να επιτεθεί στην Πράγα. Γιαυτό ο Φρειδερίκος αποφάσισε την πολιορκία της πόλης, ελπίζοντας να την υποχρεώσει σε συνθηκολόγηση, μέσω της έλλειψης προμηθειών. Συνολικά, 40.000 Αυστριακοί στρατιώτες ήταν εγκλωβισμένοι εντός της πόλης, χωρίς ωστόσο να είναι επαρκώς ισχυροί προκειμένου να εξετάσουν το ενδεχόμενο πραγματοποίησης εξόδου. Ο Φρειδερίκος επιχείρησε να λάβει πληροφορίες για την κατάσταση εντός της πόλεως της Πράγας, αποστέλλοντας τον εγκληματία Κρίστιαν Αντρέας Κέζεμπιρ αρκετές φορές εντός της πολιορκημένης πόλης.
Σε βοήθεια της Πράγας έσπευσε Αυστριακό στράτευμα υπό την ηγεσία του Κόμη φον Ντάουν που πραγματοποίησε ξαφνική πορεία προς τα βόρεια, θέτοντας σε κίνδυνο τις γραμμές ανεφοδιασμού του Φρειδερίκου, με συνέπεια, ο τελευταίος, να υποχρεωθεί σε λύση της πολιορκίας και να βαδίσει προς την κατεύθυνσή του με απώτερο στόχο να επιτεθεί. Ο Φρειδερίκος ηττήθηκε κατά την διάρκεια της επακόλουθης μάχης στο Κολίν. Το στράτευμά του πλέον ήταν αρκετά αποδυναμωμένο προκειμένου να είναι σε θέση να συνεχίσει την Πολιορκία της Πράγας, με συνέπεια να υποχρεωθεί σε πλήρη απόσυρση από την Βοημία. Το συγκεκριμένο γεγονός αποτέλεσε ορόσημο για τους Πρώσους, καθώς έκτοτε ουδέποτε βρέθηκαν σε παρόμοια πλεονεκτική θέση και το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου της χρονικής διάρκειας του πολέμου το πέρασαν πολεμώντας εντός των υπό την κατοχή τους εδαφών. Πάραυτα, οι Πρώσοι επιχείρησαν μία ακόμη εισβολή εντός αυστριακών εδαφών, κατά την διάρκεια του αμέσως επόμενου έτους, η οποία κατέληξε στην αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Όλομοουτς.
Πηγές
Πραγα Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Πράγας Πολιορκια της Πραγας Κατηγορία:Μάχες της Πρωσίας Κατηγορία:Μάχες της Αυστρίας Πραγα Κατηγορία:Μάχες του Φρειδερίκου του Μέγα Κατηγορία:18ος αιώνας στην Πράγα Κατηγορία:18ος αιώνας στη Βοημία Κατηγορία:Μάχες στη Βοημία Κατηγορία:Μάχες των Σιλεσιανών Πολέμων
Α.Ο. Θεαγένης Θάσου
Ο '''Α.Ο. Θεαγένης Θάσου''' είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Ιδρύθηκε το 1969 και εδρεύει στο Λιμένα της Θάσου. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του στο Δημοτικό Στάδιο Λιμένα Θάσου χωρητικότητας 1.000 θεατών.
Ιστορία
Στην κωμόπολη του Λιμένα υπήρχαν δύο ομάδες, ο «Θασιακός» και ο «Θεαγένης». Μετέπειτα πάρθηκε η απόφαση δημιουργίας ενός αθλητικού σωματείου, με σκοπό να εκπροσωπεί το Λιμένα και τη Θάσο γενικότερα. Ο Αθλητικός Όμιλος Θάσου «ο Θεαγένης» ιδρύθηκε επίσημα το 1969. Η ονομασία του προέρχεται από τον γνωστό αρχαίο ολυμπιονίκη αθλητή του παγκρατίου αθλήματος, Θεαγένη τον Θάσιο. Αποτελεί έναν από τους παλαιότερους ποδοσφαιρικούς συλλόγους στην Ε.Π.Σ. Καβάλας.
Την περίοδο 2009–10 η ομάδα αγωνιζόταν στην Α1 Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Καβάλας, όπου τερμάτισε στη 10η θέση. Μάλιστα είχε φτάσει στη 14η θέση που οδηγούσε στην Α2 Κατηγορία αλλά τελικά, έπειτα από ορισμένες νίκες, κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία.
Έμβλημα
Το σήμα της ομάδας απεικονίζει την προτομή του ολυμπιονίκη Θεαγένη, που καταγόταν από τη Θάσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Καβάλας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1969 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Αθλητισμός στη Θάσο
Αλφειούσα Ηλείας
Η Αλφειούσα είναι οικισμός της Δυτικής Πελοποννήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας.