cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τεπλιτσουμάμπη
Η περιοχή Fc αυτού του αντισώματος έχει κατασκευαστεί ώστε να έχει μη δεσμευτικές ιδιότητες υποδοχέα Fc (FNB). Οι μηχανισμοί δράσης της τεπλιτσουμάμπης, φαίνεται να περιλαμβάνουν ασθενή αγωνιστική δράση στη σηματοδότηση μέσω του συμπλέγματος Τ κυτταρικού υποδοχέα (TCR)- CD3, που σχετίζεται με την ανάπτυξη ανεργίας, μη ανταπόκρισης και/ή απόπτωσης, ιδιαίτερα των ανεπιθύμητων ενεργοποιημένων κυττάρων Teff. Επιπλέον, απελευθερώνονται ρυθμιστικές κυτοκίνες και επεκτείνονται τα ρυθμιστικά Τ κύτταρα, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στην αποκατάσταση της ανοσολογικής ανοχής.
Ιατρικές χρήσεις
Η τεπλιτσουμάμπη ενδείκνυται, για να καθυστερήσει την έναρξη του σταδίου 3 σε διαβήτη τύπου 1, σε ενήλικους και παιδιατρικούς ασθενείς άνω των 8 ετών με στάδιο 2.
Ανεπιθύμητες Ενέργειες
Στις ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνονται: το σύνδρομο απελευθέρωσης κυτταροκινών, σοβαρές λοιμώξεις, λεμφοπενία και αντιδράσεις υπερευαισθησίας.
Ιστορία
Η τεπλιτσουμάμπη, αναπτύχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου σε συνεργασία με την Ortho Pharmaceuticals και στη συνέχεια αναπτύχθηκε περαιτέρω στη MacroGenis, Inc., συμπεριλαμβανομένης και μιας συνεργασίας με την Eli Lilly, για τη διεξαγωγή της πρώτης κλινικής δοκιμής Φάσης 3 για την πρώιμη έναρξη διαβήτη τύπου 1. Αφού η αρχική δοκιμή Φάσης 3, που διεξήχθη από τη Macrogenics απέτυχε να καλύψει το πρωτεύον τελικό σημείο, το φάρμακο αποκτήθηκε από την Provention Bio, η οποία ξεκίνησε ξανά την ανάπτυξη με βάση την ανάλυση υποσυνόλου των αρχικών δοκιμών.
Έρευνα
Η τεπλιτσουμάμπη έχει αξιολογηθεί για τη θεραπεία της απόρριψης νεφρικού αλλομοσχεύματος, για τη θεραπεία επαγωγής σε λήπτες μοσχευμάτων νησιδίων και για ψωριασική αρθρίτιδα.
Μία μελέτη Φάσης 2, έδειξε ότι η τεπλιτσουμάμπη θα μπορούσε να καθυστερήσει την ανάπτυξη διαβήτη σε μέλη της οικογένειας διαβητικών τύπου 1, που εμφανίζουν σημάδια εξέλιξης προς διαβήτη κατά περίπου δύο χρόνια μετά από μία μόνο θεραπεία, ανανεώνοντας το ενδιαφέρον για τη χρήση της ως πρόληψη και όχι ως θεραπεία σε ασθενείς υψηλού κινδύνου.
Ανδρέας Κουραχάνης
Ο Ανδρέας Κουραχάνης ήταν Έλληνας κολυμβητής και υδατοσφαιριστής του Ολυμπιακού ο οποίος σκοτώθηκε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940–41.
Ο Κουραχάνης υπήρξε Πρωταθλητής Ελλάδας στα 200μ στην κολύμβηση και τερματοφύλακας της ομάδας πόλο του Ολυμπιακού με την οποία κατέκτησε τα Πρωταθλήματα Ελλάδος το 1933 και το 1934 (πιθανώς και αυτό του 1936).
Σκοτώθηκε στο Αλβανικό μέτωπο πολεμώντας κατά των Ιταλών. Ο Ολυμπιακός διοργάνωσε το 1955 τουρνουά υδατοσφαίρισης με τη συμμετοχή πολλών ομάδων για να τιμήσει τη μνήμη του πεσόντος αθλητή του Ανδρέα Κουραχάνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Κολυμβητές ΟΣΦΠ
Πλέιτ Άνταμς
Ο Πλέιτ Άνταμς (23 Μαρτίου 1885 - 27 Φεβρουαρίου 1961) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου. Εκπροσωπούσε τις ΗΠΑ. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 και 1912. Στους Ολυμπιακούς του 1912, κέρδισε 2 μετάλλια: ένα χρυσό στο ύψος άνευ φοράς και ένα ασημένιο στο μήκος άνευ φοράς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπέλβιλ στο Νιου Τζέρσεϊ το 1885. Το 1908, στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, βγήκε 5ος στο άλμα εις τριπλούν με επίδοση 14.07 μέτρα, αλλά και στο μήκος άνευ φοράς, με επίδοση 1.47 μέτρα. Μετά από 4 χρόνια, το 1912, στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης, πήρε χρυσό μετάλλιο στο ύψος άνευ φοράς, με επίδοση 1.63 μέτρα. Επίσης, εκεί πήρε και ασημένιο μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς, με επίδοση 3.36 μέτρα.
Το 1961, σε ηλικία 75 ετών, πέθανε στο Νόρμαντι Μπιτς του Νιου Τζέρσεϊ.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Αμπντ αλ-Ραμπ Μανσούρ αλ-Χαντί
Ο Αμπντ αλ-Ραμπ Μανσούρ αλ-Χαντί  (: عبد ربه منصور هادي) (γενν. την 1η Σεπτεμβρίου 1945) είναι στρατιωτικός και πολιτικός από την Υεμένη, πρόεδρος της χώρας από τις 23 Νοεμβρίου 2011 έως τις 7 Απριλίου 2022, οπότε παραιτήθηκε και παρέδωσε την εξουσία στο νεοσύστατο Προεδρικό Συμβούλιο Ηγεσίας. Νωρίτερα είχε υπηρετήσει ξανά στο ανώτερο πολιτικό αξίωμα της Υεμένης υπηρεσιακά από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο του 2011. Δύο μήνες αργότερα επανήλθε ξανά ως υπηρεσιακός και να ανέλαβε επίσημα την προεδρία μετά την προεδρική εκλογή του 2012. Από το 1994 ως το 2012 υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της χώρας. Στις 25 Μαρτίου 2015 πληροφορίες ανέφεραν ότι εγκατέλειψε την Υεμένη, καθώς οι αντάρτες πλησίασαν προς το Άντεν. Στα τέλη του 2017, αναφορές έκαναν λόγο ότι κατοικούσε στο Ριάντ και ότι βρισκόταν εκεί σε κατ' οίκον περιορισμό.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αμπιάν το 1945. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Ακαδημία της Νότιας Αραβίας το 1966 και στην συνέχεια σπούδασε με υποτροφία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Έπειτα έλαβε νέα υποτροφία, στην Αίγυπτο όπου σπούδασε για έξι χρόνια. Μιλάει άπταιστα αγγλικά. Στην συνέχεια πέρασε τέσσερα χρόνια σε μια στρατιωτική ακαδημία στην Σοβιετική Ένωση. Πίσω στη Νότια Υεμένη, κατείχε διάφορες θέσεις-κλειδιά στο στρατό μέχρι το 1986, όταν κατέφυγε στη Βόρεια Υεμένη, στην Σαναά με τον πρόεδρο Αλί Νασίρ Μοχάμεντ.
Αντιπρόεδρος
Έγινε αντιπρόεδρος στις 3 Οκτωβρίου 1994, μετά την παραίτηση του αντιπροέδρου Αλί Σαλίμ αλ Μπεΐντχ, ο οποίος παραιτήθηκε ώστε να γίνει ηγέτης των νότιων αυτονομιστών. Έφυγε από αυτή την θέση στις 23 Νοεμβρίου 2011 και παραιτήθηκε οριστικά τον Φεβρουάριο του 2012 καθώς ανέλαβε την προεδρία της χώρας.
Πρόεδρος της Υεμένης
Τον Φεβρουάριο ο Μανσούρ αλ-Χαντί ανακάλεσε την παραίτησή του και χαρακτήρισε αντισυνταγματική και άκυρη κάθε ενέργεια των Χούθι από τις 21 Σεπτεμβρίου.
Στις 25 Μαρτίου 2017 καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο για προδοσία από δικαστήριο της υπό τον έλεγχο των ανταρτών Χούθι Σανά. Μαζί του καταδικάστηκαν και άλλοι έξι κυβερνητικοί αξιωματούχοι." Η καταδίκη ανακοινώθηκε από το ελεγχόμενο από τους Χούθι πρακτορείο ειδήσεων Saba News Agency.
Στις 7 Απριλίου 2022 ο Χαντί ανακοίνωσε σε τηλεοπτικό του διάγγελμα ότι παραιτείται από πρόεδρος, απολύει τον αντιπρόεδρο Αλί Μοχσέν Αλ Αμάρ και μεταφέρει τις εξουσίες και των δύο αξιωμάτων στο νεοσύστατο οκταμελές Προεδρικό Συμβούλιο Ηγεσίας με επικεφαλής τον Ρασάντ αλ Αλιμί. Επίσης ανέφερε ότι καθήκον του συμβουλίου θα είναι οι διαπραγματεύσεις με τους αντάρτες Χούθι προκειμένου να συμφωνηθεί κατάπαυση του πυρός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Υεμένης
Ψίθυροι καρδιάς
Ψίθυροι καρδιάς είναι τίτλος ελληνικής δραματικής τηλεοπτικής σειράς παραγωγής 1997-1998 που προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel.
Το σενάριο της σειράς έγραψαν ο Σταύρος Αβδούλος και η Ειρήνη Ριτσώνη, ενώ τη σκηνοθεσία της σειράς επιμελήθηκε ο Μανούσος Μανουσάκης. Η ιστορία της σειράς περιγράφει τον απαγορευμένο έρωτα ενός νεαρού αρχιτέκτονα και μιας τσιγγάνας, καθώς και τα εμπόδια και τις διαφορές των δύο αυτών κόσμων. Τον ρόλο του αρχιτέκτονα Αντώνη Μαυράκη ερμηνεύει ο Απόστολος Γκλέτσος, ενώ τον ρόλο της νεαρής τσιγγάνας η Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους. Το υπόλοιπο πρωταγωνιστικό καστ συμπληρώνουν οι Γιάννης Βόγλης, Φαίη Κοκκινοπούλου, Μιχάλης Ιατρόπουλος, Καίτη Παπανίκα και ο Αντώνης Αντωνίου.
Η σειρά προβαλλόταν κάθε Δευτέρα βράδυ από το Mega Channel και αποτελείται από 33 επεισόδια διάρκειας 45 λεπτών. Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1997 και το τελευταίο στις 22 Ιουνίου 1998.
Οι Ψίθυροι καρδιάς είναι από τα δημοφιλέστερα προγράμματα στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης και μακράν το δημοφιλέστερο της δεκαετίας του 1990. Χαρακτηριστικά, ξεπέρασε ακόμη και το Μουντιάλ της Γαλλίας που διεξήχθη το καλοκαίρι του 1998. Η σειρά έφτασε σε μέγιστη τηλεθέαση το 76,7%. Πιο συγκεκριμένα το επεισόδιο που προβλήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 1998 σημείωσε το ποσοστό του 76,7% ξεπερνώντας τους 3.500.000 τηλεθεατές.
Βραβεία
Η σειρά Ψίθυροι Καρδιάς κατέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Φιλοφροσύνη (δορυφόρος)
Η Φιλοφροσύνη (αγγλικά: Philophrosyne) ή Δίας LVIII ) είναι ένας ανώμαλος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μια ομάδα αστρονόμων του Πανεπιστημίου της Χαβάης, με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ, το 2003. Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2003 J 15.
Η Φιλοφροσύνη έχει διάμετρο 2 χλμ. και περιστρέφεται γύρω από τον Δία σε μέση απόσταση 22.721.000 χιλιομέτρων, σε 699,676 ημέρες, με κλίση 142 μοιρών προς την εκλειπτική και με εκκεντρότητα 0,0932.
Η Φιλοφροσύνη ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Πασιφάης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 23 και 24 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς γύρω στις 165°.
Ο δορυφόρος ανακαλύφθηκε το 2003, όμως χάθηκε και επανεντοπίστηκε το 2017. Πήρε το όνομά του το 2019, από τη Φιλοφροσύνη, η οποία, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, ήταν το πνεύμα του καλωσορίσματος, της φιλίας και της ευγένειας. Ήταν κόρη του Ηφαίστου και της Αγλαΐας, καθώς και εγγονή του Δία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Ο Έφηβος της Αγάθης
μικρογραφία| Αντίγραφο του Έφηβου στο Ροκελόνγκ. Ο Έφηβος της Αγάθης (γαλλικά:l'Éphèbe d'Agde, αγγλικά:The Youth of Agde) είναι ένα χάλκινο άγαλμα που ανακαλύφθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1964 στον πυθμένα του ποταμού Ερώ, στις νοτιοανατολικές ακτές της Γαλλίας από τον Denis Fanquerle και δύτες από την Ομάδα Αρχαιολογικής Έρευνας της Μαρίνας Αγκντ (Agde Marine Archaeological Research). Συνδέεται πιθανότατα με ένα αρχαίο ελληνικό ναυάγιο.
Έχει ύψος 1,33 μέτρων και χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ. (τέλη Ελληνιστικής περιόδου) και απεικονίζει ένα νεαρό άνδρα, πιθανότατα έναν ηγεμόνα. Τα χαρακτηριστικά του μοιάζουν με εκείνα του Δορυφόρου από τον Πολύκλειτο, υποδηλώνοντας ότι ο δημιουργός του ήταν μαθητής του άριστου γλύπτη.
Το ίδιο το άγαλμα βρίσκεται σε άσχημη κατάσταση, λόγω της εμβύθισης του στην εκβολές του Ερώ για τόσα πολλά χρόνια. Η επιφάνεια του χαλκού έχει διαβρωθεί και το κάτω μισό μέρος των δύο βραχιόνων και των δύο ποδιών λείπει. Ένα πόδι βρέθηκε έξι μήνες μετά την αρχική ανακάλυψη, περίπου 600 μέτρα μακριά από το αρχικό εύρημα, θαμμένο κάτω από 1,5 μέτρο λάσπης στον πυθμένα του ποταμού. Τα υπόλοιπα μέρη δεν έχουν ακόμη εντοπιστεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλυπτά στη Γαλλία Κατηγορία:Χάλκινα γλυπτά Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Γλυπτά του 2ου αιώνα π.Χ.
Λιγκ Καπ Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2013-2014
Προκριματική φάση
Στην προκριματική φάση οι δώδεκα ομάδες χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους. Στον πρώτο όμιλο μετείχαν ομάδες της βόρειας Ελλάδας, στον δεύτερο μετείχαν ομάδες της Αττικής και στον τρίτο όμιλο μετείχαν επαρχιακές ομάδες της νότιας Ελλάδας. Στον πρώτο και στον δεύτερο όμιλο οι αγώνες έγιναν στις έδρες των ομάδων, ενώ όλοι οι αγώνες του τρίτου ομίλου διεξήχθησαν στην έδρα του Παμβοχαϊκού. Την πρόκριση για το final-4 πήραν η πρώτη ομάδα κάθε ομίλου και η καλύτερη δεύτερη.
Τελική φάση, Final–4
Το φάιναλ-4 διεξήχθη στην Αλεξανδρούπολη το διήμερο 31 Ιανουαρίου και 1 Φεβρουαρίου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2013 2014 Λιγκ Καπ Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2013 2014 Λιγκ Καπ Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2013 2014 Κατηγορία:Αλεξανδρούπολη
Στράους
Γνωστές προσωπικότητες με το όνομα Στράους είναι οι παρακάτω:
Δείτε επίσης
Στραους
Καρλ Λέο
Βιογραφία
Αφού πήρε απολυτήριο του γυμνασίου το 1979 υπηρέτησε την θητεία του στο στρατό και απολύθηκε το 1980. Σπούδασε φυσική μέχρι το 1985 και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1986. Εργάστηκε δύο χρόνια με υποτροφία στα εργαστήρια AT&T Bell Laboratories στο Νιού Τζέρσεϊ. Το 1993 διορίστηκε καθηγητής πανεπιστημίου. Σήμερα είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Εφαρμοσμένης Φωτοφυσικής στη Δρέσδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί
Αντέλμος του Κλουνύ
Ο Αντέλμος, Γαλλ. Anthelme, ήταν Γάλλος μοναχός και χειροτονήθηκε ως ο πρώτος Ρωμαιοκαθολικός (Λατίνος) Αρχιεπίσκοπος Πάτρας και πρώτος Βαρώνος της Αρχιεπισκοπικής Λατινικής Βαρωνίας της Πάτρας.
Το 1205 ο Γουλιέλμος Σαμπλίτης κατέλαβε την Πάτρα και κατέστησε την περιοχή αλεμανική βαρωνία, μία από τις συνολικά δώδεκα της Πελοποννήσου. Εκείνο το έτος εξελέγη Αρχιεπίσκοπος ο Αντέλμος, που ήταν προηγουμένως μοναχός στη Μονή του Κλoυνύ (Cluny), στο ναό του ''Αγ. Ανδρέα Πατρών'' από Φράγκους κληρικούς. Εντούτοις, ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ αναγνώρισε την εκλογή του μόλις το 1207 αναγκάζοντας τον μάλιστα να δεχτεί κληρικούς και παραχωρώντας τους εκτάσεις για την ίδρυση μονών.
Όταν ανέλαβε καθήκοντα Αρχιεπισκόπου απάλλαξε όλους τους Έλληνες ιερείς και μοναχούς από φόρους, και έδωσε τιμάρια στα τρία ιπποτικά τάγματα, του Αγίου Ιωάννη, των Ναϊτών, και των Τευτόνων. Υποχρέωσε όλους τους πολίτες κάθε χρόνο να αναλαμβάνουν τετράμηνη στρατιωτική θητεία, τετράμηνη υπηρεσία στη φρουρά και τους υπόλοιπους τέσσερις μήνες όφειλαν να είναι σε ετοιμότητα.
Κατά τη θητεία του αντιμετώπισε το πρόβλημα άρνησης των Ορθόδοξων ιερέων να αντικαταστήσουν άλλους ιερείς ή επισκόπους που πέθαναν λόγω δόγματος και γιατί δεν υπήρχε ορθόδοξος αρχιεπίσκοπος. Ο Αντέλμος συγκρούστηκε σε όλη την θητεία του με τους Βιλλεαρδουίνους ηγεμόνες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, από τους οποίους μάλιστα φυλακίστηκε, κακοποιήθηκε, του έκοψαν την μύτη και γκρέμισαν πολλούς ναούς και το αρχιεπισκοπικό μέγαρο. Ο Αντέλμος εξέδωσε ανάθεμα και αφορισμό κατά του Γοδεφρείδου αλλά δεν το επικύρωσε ο Πάπας Ιννοκέντιος. Ήταν πολύ φτωχός γι' αυτό ο πάπας υποχρέωσε τους υπόλοιπους Λατίνους ιερείς που ήταν στην Ελλάδα να πληρώσουν τα χρέη του.
Το 1209 ήταν στην επιτροπή που συνέστησε ο Γουλιέλμος Σαμπλίτης για να μοιράσει το Πριγκιπάτο της Αχαΐας σε φέουδα στους ιππότες που το ακολουθούσαν. Στις 5 Μαρτίου 1231 φυγάδευσε από την Πάτρα προς τη Δύση πολλά ιερά κειμήλια ανάμεσα τους και το ιερό λείψανο της Αγίας Ειρήνης, όπου βρισκόταν και στον ομώνυμο ναό στον Ριγανόκαμπο της Πάτρας, κάνοντάς το δώρο στο μοναστήρι του Hautecombe στην Σαβοΐα της Ιταλίας. Το λείψανο της Αγίας Ειρήνης επιστράφηκε στις 5 Οκτωβρίου 2002 και φυλάσσεται σήμερα στον Ναό της Αγίας Ειρήνης στον Ριγανόκαμπο, χτισμένος στην τοποθεσία όπου βρισκόταν ο παλιός.
Πέθανε πολύ πλούσιος το 1243, αφήνοντας την αρχιεπισκοπή με πολλά έσοδα και πλούτο.
Πηγές-Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας Κατηγορία:Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Γάλλοι μοναχοί
Χρονολόγιο αφρικανικής ιστορίας
Κατηγορία:Αφρική αφρικανικης ιστοριας
Ελαιοχώρι Αρκαδίας
Το Ελαιοχώριο ή κοινότερα Ελαιοχώρι είναι ορεινό χωριό της Αρκαδίας, χτισμένο στις πλαγιές του όρους Παρθένιο σε υψόμετρο 530 μέτρων. Βρίσκεται στα όρια με το νομό Αργολίδας.
Η παλαιότερη ονομασία του μέχρι το 1927 ήταν Μάσκλινα, σλαβικό όνομα που σημαίνει "Ελαία". Τον Αύγουστο του 1912 συστάθηκε η κοινότητα Μάσκλινα με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας ανήκε στο Δήμο Κορυθίου, ενώ με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την 1η Ιανουαρίου 2011 ενσωματώνεται στο Δήμο Τριπόλεως.
Το χωριό έχει σιδηροδρομικό σταθμό από τον οποίο περνά η σιδηροδρομική γραμμή Κορίνθου-Καλαμάτας. Στο χώρο αυτό πρόκειται να γίνει κέντρο προβολής της σιδηροδρομικής και ελαιοκομικής ιστορίας του Ελαιοχωρίου. Έχει 394 κατοίκους (απογραφή 2011). Έχει σημαντική παραγωγή ελιάς και ελαιόλαδου, απ' όπου πήρε και το όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας
Ποσειδωνία Σύρου
Ονομασία
Το πρώτο όνομα προέρχεται από την αρχαία Ποσειδωνία που εικάζεται ότι βρισκόταν εκεί και ήταν αφιερωμένη στο θεό Ποσειδώνα, ενώ το δεύτερο όνομα προέρχεται από τη μικρή καθολική εκκλησία Μαντόνα Ντε λα Γκράτσια (Παναγία της Χάριτος) που βρίσκεται δίπλα στο μικρό κοιμητήριο του οικισμού.
Γενικές πληροφορίες
Στον οικισμό είναι αξιοπρόσεκτες οι νεοκλασσικής αρχιτεκτονικής εξοχικές επαύλεις, με πύργους και μεγάλους κήπους με πεύκα και φοίνικες, που κατασκευάστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Η πιο γνωστή είναι η έπαυλη Τσιροπινά (πρώην δήμαρχος Ερμουπόλεως), η οποία έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό και διατηρητέο μνημείο. Σήμερα, το κτήριο χρησιμοποιείται για διαφόρων ειδών εκδηλώσεις.
Στην Ποσειδωνία επίσης βρίσκεται ο ορθόδοξος ναός του Αγίου Ιωάννη και η λέσχη με το γήπεδο του τένις. Στο λόφο δεσπόζει ο καθολικός ναός του Αγίου Πέτρου από το 1860. Στην περιοχή λειτουργεί και δημοτικό σχολείο.
Κοντά στον οικισμό υπάρχουν οι παραλίες Φετουρή, Βούλγαρη, Αγκαθωπές και Κόμητο, που προσελκύουν πολλούς παραθεριστές τους καλοκαιρινούς μήνες. Στις Αγκαθωπές βρίσκεται μεγάλος πληθυσμός θαλάσσιων κρίνων.
Διοίκηση και πληθυσμός
Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ποσειδωνίας, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Ποσειδωνίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν σήμερα 760 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σύρου
Ξαβιέ Μπισά
Ο Μαρί Φρανσουά Ξαβιέ Μπισά (γαλλικά: Marie François Xavier Bichat) (1771 - 1802) ήταν Γάλλος χειρουργός, ανατόμος, παθολογοανατόμος και ιστολόγος. Παρά το γεγονός ότι ο όρος «κύτταρο» είχε επινοηθεί το 1600, τα δομικά στοιχεία της ζωής εξακολουθούσαν να είναι οι 21 ιστοί του Μπισά, μια έννοια που περιγράφεται από τον Μπισά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χειρουργοί Κατηγορία:Ανατόμοι
Χαλέντ Μπαχά
Ο Χαλέντ Μπαχά (Khaled Mahafoudh Bahah, γεννήθηκε το 1965 ) είναι διπλωμάτης από την Υεμένη, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός και νωρίτερα υπουργός Πετρελαίου και Ορυκτού Πλούτου. Υποστήριξε ενεργά την απομάκρυνση από την προεδρία του Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, ώστε να παύσουν οι εχθροπραξίες. Ανέλαβε την πρωθυπουργία στις 7 Νοεμβρίου 2014 και ταυτόχρονα πρέσβης στον Καναδά.
Εργασία και πρώιμη πολιτική καριέρα
Ο Μπαχά έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Πούνε στην Ινδία και απέκτησε τίτλο Μάστερ στη Διοίκηση, τις Επιχειρήσεις και τα Οικονομικά. Υπηρέτησε ως υπουργός Πετρελαίου επί 4 μήνες και κατάγεται από το Χαντραμούτ στη Νότια Υεμένη. Όταν διορίστηκε πρωθυπουργός, ήταν μόνιμος αντιπρόσωπος της Υεμένης στα Ηνωμένα Έθνη.
Πρωθυπουργός
Ο Μπαχά διορίστηκε πρωθυπουργός από τον πρόεδρο αλ Χαντί τον Οκτώβριο του 2014 και ο διορισμός του ικανοποίησε τους Σιίτες Χούθι, οι οποίοι τον είχαν προτείνει εναλλακτικά, έχοντας απορρίψει την πρόταση για τον διορισμό του Αχμέντ Αγουάντ μπιν Μουμπάρακ για την πρωθυπουργία.
Στις 22 Ιανουαρίου 2015, έπειτα από την κατάληψη της πρωτεύουσας από τους αντάρτες Χούθι, ο πρωθυπουργός Μπαχά και ο πρόεδρος Χαντί υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους στο Κοινοβούλιο, το οποίο φέρεται ότι αρνήθηκε να τις δεχτεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Υεμένης
Θετίδιο Λάρισας
Το χωριό Θετίδιο απέχει από την πρωτεύουσα του Νομού, τη Λάρισα, 35 χλμ. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Φαρσάλων, ενώ έως το 2010, ανήκε στο Δήμο Πολυδάμαντα. Μέχρι το 1919, ονομαζόταν Αλχανί. Το υψόμετρό του είναι 321 μέτρα και η Απογραφή του 2011, κατέγραψε 74 κατοίκους.
Ασχολίες πληθυσμού
Οι κάτοικοί του ασχολούνται αποκλειστικά με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Καλλιεργούν σιτάρι, κριθάρι, βαμβάκι και βιομηχανική τομάτα. Υπάρχουν επίσης αρκετές κτηνοτροφικές μονάδες, όπου εκτρέφονται πρόβατα και γαλοπούλες. Από δημογραφικής άποψης ο πληθυσμός του χωριού, βαίνει συνεχώς μειούμενος.
Σημαντικό μνημείο
Στη δυτική άκρη του Θετιδίου, βρίσκεται «καταχωνιασμένος» μέσα στη γη, ο βυζαντινός ναός της Υπαπαντής του Χριστού. Η σκεπή του βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με την επιφάνεια της γης.
Ιστορία ναού
Ο ναός, λιτός και απέριττος, οικοδομήθηκε με πέτρα και πηλό πριν από πολλούς αιώνες, στα 1100 μ.Χ., σε μια δασώδη, ερημική και απρόσιτη για την εποχή εκείνη περιοχή, σε μέρος δηλαδή όπου ήταν αδύνατο να τον εντοπίσει ανθρώπινο μάτι, γιατί τον περιτριγύριζαν πυκνά και πανύψηλα δέντρα, κυρίως βελανιδιές, αλλά και γιατί, όπως προαναφέρθηκε, ήταν κτισμένος μέσα στη γη.
Η παρουσία ενός κελλιού μαρτυρεί ότι ο ναός αποτελούσε το βασικό κτίσμα μοναστηριού, στο οποίο ησύχαζαν ασκητές και μοναχοί, μέχρι το 1720. Τότε κατέφθασαν και εγκαταστάθηκαν νέοι κάτοικοι, που ίδρυσαν το χωριό Αλχανί (τουρκική ονομασία) και το σημερινό Θετίδιο. Οι Αλχανιώτες ασχολήθηκαν σχεδόν αποκλειστικά με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Εξαιρετικά χρήσιμα ήταν τότε τα επαγγέλματα του χαλκιά (σιδηρουργού), του πεταλωτή, του βαρελά, της μοδίστρας και του καφετζή - μπακάλη.
Έτσι οι μοναχοί αναχώρησαν σε άλλη, προφανώς ερημική, περιοχή. Έκτοτε ο βυζαντινός ναός αποτέλεσε την εκκλησία του νεοϊδρυθέντος οικισμού (1720). Όλες οι χριστιανικές τελετές πραγματοποιούνταν εκεί, επί 244 ολόκληρα χρόνια, μέχρι το 1964, οπότε ανηγέρθη η καινούργια εκκλησία του χωριού, σε απόσταση 400 μέτρων περίπου, από την παλιά.
Αγιογράφηση ναού
Ενώ ο ναός κτίστηκε στα 1100 μ.Χ., η αγιογράφησή του καθυστέρησε κατά 338 έτη. Από μια επιγραφή, η οποία δεν φαίνεται σήμερα λόγω διάβρωσης, αλλά που υπέπεσε στην αντίληψη προγενεστέρων, τεκμαίρεται ότι οι τοίχοι του ναού αγιογραφήθηκαν το έτος 1438, δεκαπέντε (15) χρόνια πριν από την άλωση της Κωνσταντινούπολης, από άγνωστους αγιογράφους, πιθανότατα, όμως, από τους εκεί μονάζοντες.
Επεμβάσεις στο ναό
Η πρώτη επέμβαση στο ναό έγινε από τους Αλχανιώτες, λίγα χρόνια μετά την εγκατάστασή τους στην περιοχή. Προστέθηκε δηλαδή κτίσμα στη δυτική πλευρά του ναού, το οποίο αποτέλεσε τον γυναικωνίτη της εκκλησίας, ακριβώς στη θέση, όπου προηγουμένως υπήρχε το κοιμητήριο των μοναχών. Εσχάτως, πριν από κάμποσα χρόνια, αφαιρέθηκε η στέγη, λόγω προχωρημένης διάβρωσης, και προστέθηκε καινούργια. (Είναι πολύ πιθανό ο υπεραιωνόβιος ναός να έχει αλλάξει κι άλλες φορές τη στέγη του, γιατί τα ξύλα με το πέρασμα του χρόνου σαπίζουν και υποχωρούν. Επίσης, σοβατίστηκε εξωτερικά όλο το κτίσμα για να προστατευτούν οι εσωτερικές αγιογραφίες από την διαπερνώσα υγρασία.
Άγνωστος θησαυρός
Στο εσωτερικό υπάρχουν τοιχογραφίες, οι οποίες εικονίζουν κυρίως μορφές από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Σαράντα τέσσερις (44) εικόνες αγίων μορφών, κοσμούσαν το επάνω μέρος του ιερού τέμπλου του ναού. Σήμερα στο ίδιο σημείο, βρίσκονται 44 κενά πλαίσια. Δύο φορές αρχαιοκάπηλοι έκλεψαν τις εικόνες αυτές, που αποτελούν κειμήλια αρχαιολογικής, ιστορικής και συναισθηματικής αξίας, αλλά οι αστυνομικές αρχές, και τις δυο φορές, ανακάλυψαν τα ίχνη τους και οι εικόνες φυλάσσονται σήμερα σε ασφαλές μέρος, σε ιδιαίτερο κτίσμα.
Οι παλαιότεροι έκαναν λόγο για την ύπαρξη χειρογράφου Ευαγγελίου, που όπως έλεγαν χαρακτηριστικά, αδυνατούσαν να το αναγνώσουν λόγω της βυζαντινής γραφής, το οποίο όμως, δεν ανευρίσκεται σήμερα και θεωρείται πιθανή η κλοπή του, λόγω της αρχαιολογικής αξίας του. Διασώθηκαν ωστόσο, αρκετά λειτουργικά βιβλία, με έντονα σημάδια διάβρωσης, λόγω της παλαιότητάς τους. Αξίζει να καταγράψει κανείς εκείνα τουλάχιστον, στα οποία η χρονολογία έκδοσης είναι ευδιάκριτη:
Χρονολόγηση ναού
Ο ναός, όπως προελέχθη, θεμελιώθηκε στα 1100 μ.Χ. Το γεγονός αυτό τίθεται υπό αμφισβήτηση από κάποιους, που υποστηρίζουν ότι τον ναό έκτισαν οι Αλχανιώτες λίγο μετά την εγκατάστασή τους στην περιοχή (1720) και μάλιστα μέσα στη γη, γιατί οι Τούρκοι απαγόρευαν να κτίζονται χριστιανικές εκκλησίες σε εμφανή σημεία. Ο ισχυρισμός όμως αυτός εύκολα καταρρίπτεται, γιατί η παρουσία του κελλιού κοντά στο ναό, μαρτυρεί ότι επρόκειτο για μοναστήρι κι όχι για εκκλησία των κατοίκων του οικισμού.
Μία άλλη άποψη δέχεται ως αληθινή την παραδεδομένη πληροφορία, ότι στο απρόσιτο και δυσδιάκριτο τότε μοναστήρι, μετέφεραν και έκρυψαν οι εικονολάτρες, μεγάλο αριθμό εικόνων, που κινδύνευαν να καταστραφούν από το μένος των εικονομάχων. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, ο ναός υπήρχε ήδη, όταν ξέσπασε η ταραχή της εικονομαχίας (726 - 842).
Σημειώσεις
(*) Ιστορική πηγή: Ο ζωντανός και παραστατικός λόγος των παππούδων και προπαππούδων και οι θύμησές τους, που με χίλιες μύριες δυσκολίες πέρασαν από γενιά σε γενιά και κάποτε έφθασαν στ’ αφτιά του γράφοντος.
Την πληροφορία περί της χρονολογίας αρύσθηκαν οι Αλχανιώτες, προφανώς, από τους μοναχούς.
Οι Σαρακατσαναίοι εγκαταστάθηκαν στο χωριό δυο αιώνες αργότερα, περί το 1925, και αποτέλεσαν ζωτικό κομμάτι του πληθυσμού.
Οι κάτοικοι βρήκαν μια χέρσα και παρθένα γη με πλούσια χλωρίδα και πανίδα, με άφθονα τρεχούμενα νερά και αναβλύζουσες πηγές. Στο νοτιοανατολικό άκρο του χωριού ορθωνόταν, τότε (μετά το 1720), ένα μεγάλο και γνωστό στην ευρύτερη θεσσαλική περιοχή χάνι, στο οποίο κατέλυαν για να διανυκτερεύσουν και να ξεκουραστούν, οι ταξιδιώτες (και τα ζώα τους) που κατευθύνονταν από Βόλο προς Καλαμπάκα και αντιστρόφως. Προφανώς, από το χάνι αυτό, ονομάστηκε το χωριό Αλχανί. Στα τούρκικα al han = το πανδοχείο.
Η ονομασία «Θετίδιον» δόθηκε στο χωριό μετά την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού και μάλιστα προς το τέλος του 19ου αιώνα, όταν παρέστη η ανάγκη να οργανωθούν οι πόλεις και τα χωριά του ελευθέρου πλέον κράτους, σε δήμους και κοινότητες, οπότε απέβαλαν τις τούρκικες ονομασίες τους (Η Θεσσαλία ενώθηκε με την ελεύθερη Ελλάδα, εκτός από την επαρχία της Ελασσόνας, το 1881). Για το Αρχαίο Θετίδιο οι πληροφορίες είναι ανεπαρκείς. Η αρχαιολογική σκαπάνη δεν άγγιξε ακόμη τα χώματα εκεί, μολονότι η τοποθεσία της αρχαίας ακρόπολης, είναι ολοφάνερη.
Στα 1910 οι Θεσσαλοί αγρότες εξεγέρθηκαν για την κατάργηση των τσιφλικιών και το ξαναμοίρασμα της γης στους γεωργούς που την καλλιεργούσαν, ώστε να μην την κατέχουν οι τσιφλικάδες και οι γεωργοί να μην είναι πλέον, κολίγοι. Κατά τα έτη 1907 - 1917, διανεμήθηκαν στους ακτήμονες της Θεσσαλίας 2 εκατομμύρια στρέμματα και μεταξύ των ευνοηθέντων, ήταν και κάτοικοι του Θετιδίου. Στα 1924, ύστερα από νομοθετική ρύθμιση της τότε κυβερνήσεως, ο τσιφλικάς του Θετιδίου, αναγκάστηκε να παραχωρήσει τις καλλιεργήσιμες γαίες στους αγρότες του χωριού (αναγκαστική απαλλοτρίωση μεγάλων γεωργικών κτημάτων).
Εικάζεται ότι οι Αλχανιώτες χρησιμοποίησαν την εκκλησία και ως κρυφό σχολειό, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Εικάζεται ότι οι μοναχοί πήραν μαζί τους τα περισσότερα χειρόγραφα λειτουργικά βιβλία, όταν εγκατέλειψαν το μοναστήρι.
Στη βυζαντινή εποχή, η Θεσσαλία αποτελούσε μέρος του βυζαντινού κράτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Κόκκινο Βιβλίο του Χέργκεστ
200px|thumb|Πανομοιότυπο σελίδας του χειρογράφου. To Κόκκινο Βιβλίο του Χέργκεστ (Ουαλικά: Llyfr Coch Hergest, κωδικός χειρογράφου βιβλιοθήκης Μπόντλιαν: Jesus College MS 111) είναι ένα μεγάλο χειρόγραφο σε περγαμηνή, γραμμένο μεταξύ το 1382 και του 1410, το οποίο κατατάσσεται ως ένα από τα σημαντικότερα μεσαιωνικά χειρόγραφα γραμμένα στην ουαλική γλώσσα. Περιλαμβάνει μια συλλογή πεζογραφίας και ποίησης της Ουαλίας (της περιόδου των λεγόμενων «Ποιημάτων των Πριγκίπων» ή «Y Gogynfeirdd»). Αποτελεί μια από τις δύο κύριες πηγές του έργου της Ουαλικής μυθολογίας, Μαμπινόγκιον.
Το χειρόγραφο φέρει το όνομά «Κόκκινο Βιβλίο» εξαιτίας του χρώματος της δερμάτινης επένδυσής του και τον γεωγραφικό χαρακτηρισμό «Χέργκεστ» λόγω του Χέργκεστ Κορτ, όπου το χειρόγραφο φυλαγόταν όταν βρισκόταν υπό την κατοχή της οικογένειας Βων (Vaughan), κάπου ανάμεσα στα τέλη του 15ου και τις αρχές του 17ου αιώνα.
Σήμερα φυλάσσεται στην Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν, στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Ιστορικό
Το χειρόγραφο πιθανότατα να συντάχθηκε για λογαριασμό του Hopcyn ap Tomas ab Einion, ενός προστάτη των γραμμάτων ο οποίος κατοικούσε στην περιοχή της κοιλάδας του Σουόνσι, καθώς ένας από τους γραφείς του χειρογράφου του οποίου το όνομα έχει προσδιοριστεί ακριβώς είναι ο Hywel Fychan fab Hywel Goch, ο οποίος ήταν προστατευόμενος του Hopcyn.
Το χειρόγραφο διατηρήθηκε από την οικογένεια Hopcyn μέχρι τον 15ο αιώνα. Το 1465, κατά πάσα πιθανότητα, πέρασε στα χέρια της οικογένειας Vaughan του Tretower (Tretwr), μετά από την κατάληψη της περιουσίας των Hopcyn όταν αυτοί εναντιώθηκαν στον βασιλιά Εδουάρδο τον Τέταρτο. Από εκεί πέρασε σύντομα στην ιδιοκτησία των Vaughans του Χέργκεστ Κορτ, κοντά στο Κίνγκτον του Χίρτφορντσάιρ. Ο Ουαλός λόγιος σερ John Prise αναφέρει πως είδε το χειρόγραφο το 1550 στο Χέργκεστ.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1560, ο Ουαλός λόγιος William Salesbury ανακάλυψε το βιβλίο στην κατοχή του Ουαλού πολιτικού σερ Henry Sidney, στο Λούντλοου. Μέχρι τις αρχές του 17ου αιώνα, το βιβλίο είχε περάσει στην κατοχή των Μάνσελ (Mansels) του Μάργκαμ, ίσως ως προίκα έπειτα από τον γάμο της εγγονής του Σίντνεϊ με ένα μέλος της οικογένειας Μάνσελ, το οποίο αναφέρεται πως κατείχε το χειρόγραφο το 1634.
Προς τα τέλη του 17ου αιώνα το χειρόγραφο βρισκόταν στην κατοχή του Ουαλού κληρικού και αρχαιολόγου Τόμας Γουίλκινς. Το 1701, δύο χρόνια μετά τον θάνατο του τελευταίου, ο γιος του, Τόμας Γουίλκινς ο νεότερος, χάρισε το χειρόγραφο στο κολέγιο Jesus College του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Το χειρόγραφο φυλάσσεται σήμερα στη Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν, για λογαριασμό του κολεγίου, και φέρει τον κωδικό MS 111.
Περιεχόμενα
Το πρώτο μέρος του βιβλίου περιέχει το Μαμπινόγκιον και αποτελεί την μια από τις δύο κύριες ιστορικές πηγές του έργου (η άλλη πηγή είναι το παλαιότερο Λευκό Βιβλίο του Ρίντερχ). Περιέχει ακόμα διάφορους άλλους μύθους, ιστορικά κείμενα μεταξύ των οποίων και μια μετάφραση στα Ουαλικά του ψευδοϊστορικού Historia Regum Britanniae του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ και μια σειρά Ουαλικών τριάδων (είδος ρητορικής γραφής, όπου στο δεύτερο μέρος ενός στίχου ομαδοποιούνται τρία αντικείμενα, με βάση μια ιδιότητα που περιγράφεται στο πρώτο μέρος.)
Το δεύτερο μέρος περιέχει ποιήματα, της περιόδου της Ποιημάτων των Πριγκίπων (1100 - 1300).
Περιέχει επίσης μια συλλογή με γιατροσόφια και περιγραφές βοτάνων του Rhiwallon Feddyg.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:χειρόγραφα
Δημοτικά Διαμερίσματα του Παρισιού
Τα δημοτικά διαμερίσματα του Παρισιού (γαλλικά: Les arrondissements de Paris) είναι κοινοτικές διοικητικές διαιρέσεις που διαιρούν το Παρίσι, την πρωτεύουσα της Γαλλίας, σε είκοσι περιοχές. Χρησιμεύουν ως πλαίσιο για την εκλογή των συμβούλων του Παρισιού, οι οποίοι έχουν αρμοδιότητες δημοτικών και νομαρχιακών συμβούλων.
Η διαίρεση του Παρισιού σε διαμερίσματα άρχισε από το 1795 (νόμος της 19ης Βαντεμιαίρ έτος IV ), με διαίρεση σε 12 διαμερίσματα. Τα διαμερίσματα, στην παρούσα κατάστασή τους, οριοθετήθηκαν από το νόμο της 16ης Ιουνίου 1859, ο οποίος αύξησε τον αριθμό τους από 12 σε 20 στα πλαίσια προσάρτησης των προαστίων.
Περιγραφή
Στο Παρίσι, ο αριθμός του διαμερίσματος αναγράφεται στις πινακίδες ονοματοδοσίας οδών, πλατειών κλπ. συνήθως σε αριθμούς αλλά και στη λατινική αρίθμηση. Για παράδειγμα, ο πύργος του Άιφελ ανήκει στο VIIe (7ο) διαμέρισμα.
Στην καθημερινή ομιλία, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν μόνο τον τακτικό αριθμό που αντιστοιχεί στο διαμέρισμα.
Το κάθε διαμέρισμα χωρίζεται σε 4 συνοικίες. μικρογραφία|320x320εσ|Τα 20 δημοτικά διαμερίσματα του Παρισιού και οι συνοικίες τους
Ιστορία
Στις 11 Οκτωβρίου 1795, το Παρίσι χωρίστηκε σε 12 διαμερίσματα τα οποία αριθμήθηκαν από δυτικά προς ανατολικά, με τους αριθμούς 1-9 να βρίσκονται στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα και τους αριθμούς 10-12 στην αριστερή όχθη. Κάθε διαμέρισμα υποδιαιρέθηκε σε τέσσερις συνοικίες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στις 48 αρχικές περιοχές που δημιουργήθηκαν το 1790.
Ο αυτοκράτορας Ναπολέων Γ' και ο νομάρχης Σηκουάνα βαρόνος Οσμάν ανέπτυξαν ένα σχέδιο για την ενσωμάτωση αρκετών από τις γύρω κοινότητες στη δικαιοδοσία του Παρισιού στα τέλη της δεκαετίας του 1850. Το Κοινοβούλιο ψήφισε τη νομοθεσία το 1859 και η επέκταση τέθηκε σε ισχύ όταν ο νόμος εκδόθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1859 (αν και οι φόροι δεν επεκτάθηκαν στα νέα διαμερίσματα μέχρι την 1η Ιουλίου 1860). Τα προηγούμενα 12 διαμερίσματα αναδιοργανώθηκαν σε 20.
Όταν ο Οσμάν παρουσίασε το σχέδιό του για τα νέα σύνορα των διαμερισμάτων και το σύστημα αρίθμησης, οι κάτοικοι του Πασί διατύπωσαν αντιρρήσεις επειδή η περιοχή τους βρέθηκε στο νέο 13ο διαμέρισμα και εκείνη την εποχή η έκφραση «παντρεύτηκαν στο δέκατο τρίτο» ήταν ένας ειρωνικός τρόπος αναφοράς σε ζευγάρια που συζούσαν χωρίς να έχουν παντρευτεί. Ο δήμαρχος του Πασί, επινόησε την ιδέα της αρίθμησης των διαμερισμάτων σε μια σπειροειδή διάταξη που άρχιζε με το 1ο διαμέρισμα στα βασιλικά παλάτια στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα και τοποθετούσε το Πασί στο 16ο διαμέρισμα. Αυτό το σύστημα αρίθμησης διατηρείται μέχρι σήμερα.
Από τον Απρίλιο του 2020, τα πρώτα τέσσερα διαμερίσματα θα συνδεθούν μεταξύ τους στον 1ο τομέα, που θα ονομάζεται Παρίσι-Κέντρο και θα αναλάβει όλες τις λειτουργίες διαμερίσματος. Μόνο ο ταχυδρομικός κώδικας θα παραμείνει σε ισχύ. Αυτή η μεταρρύθμιση, η οποία θα εφαρμοσθεί από την επομένη του δεύτερου γύρου των δημοτικών εκλογών του 2020, δεν καταργεί τα πρώτα τέσσερα διαμερίσματα αλλά τα συγκεντρώνει σε έναν ενιαίο διοικητικό και εκλογικό τομέα.
Δημήτριος Γιατζής
Ο Δημήτριος Γιατζής του Χρήστου (1891 - 1964) ήταν αντιστράτηγος του ελληνικού Στρατού Ξηράς, αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ) την περίοδο του εμφυλίου πολέμου. Ήταν ο πρώτος διοικητής της 1ης Στρατιάς, το 1947.
Βίος
Γεννήθηκε στη Λαμία το 1891. Κατατάχθηκε εθελοντικά στο Πεζικό το 1910, και πολέμησε στην πρώτη γραμμή ως λοχίας στους Βαλκανικού Πολέμους το 1912-13. Τον Δεκέμβριο του 1914, αφού πρώτα είχε αποφοιτήσει από τη Σχολή Υπαξιωματικών, ονομάστηκε ανθυπολοχαγός Πεζικού. Πολέμησε στη συνέχεια στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου (1917) προάχθηκε σε υπολοχαγό, ενώ το 1919-22 είχε πολεμική δράση και στην Μικρασιατική εκστρατεία, ως διοικητής λόχου και επιτελής μεραρχίας Το 1920 προάχθηκε σε λοχαγό και το 1923 σε ταγματάρχη.
Στην περίοδο του Μεσοπολέμου υπηρέτησε, μεταξύ άλλων, στο επιτελείο του Β΄ Σώματος Στρατού, στη Διεύθυνση Διοικητικού του τότε υπουργείου Στρατιωτικών, ενώ διετέλεσε και διοικητής του VI Συνοριακού Τομέα (1938-40). Συμπλήρωσε επίσης τις σπουδές του, αποφοιτώντας από την τότε Σχολή Εφαρμογής Πεζικού και την τότε Ανωτέρα Σχολή Πολέμου. Το 1931 προάχθηκε σε αντισυνταγματάρχη και το 1935 σε συνταγματάρχη.
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας το 1944, ο Γιατζής προάχθηκε σε υποστράτηγο, ενώ το 1946 σε αντιστράτηγο. Από το 1944 μέχρι το 1947 ανέλαβε διαδοχικά διοικητής της ΙΙΙ Μεραρχίας Εθνοφυλακής, της ΧΙ Μεραρχίας Πεζικού και του Α΄ Σώματος Στρατού. Τον Φεβρουάριο του 1947 έγινε διοικητής της νεοσύστατης 1ης Στρατιάς (με έδρα τότε τον Βόλο), ενώ την 1η Νοεμβρίου 1947 ανέλαβε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού (ΓΕΣ), θέση που διατήρησε μέχρι τις 21 Ιανουαρίου 1949, οπότε αποστρατεύτηκε με αίτησή του. Από τον Μάρτιο του 1948, με την κατάργηση του Στρατηγείου της Στρατιάς, ο Γιατζής πήρε και τον τίτλο «διοικητής Στρατού», ταυτόχρονα με την αρχηγία του ΓΕΣ.
Πέθανε την 1η Ιουνίου 1964, σε ηλικία 73 ετών. Είχε τιμηθεί με το Αριστείο Ανδρείας (2 φορές) και πολλά άλλα ελληνικά και συμμαχικά παράσημα. Ήταν έγγαμος και πατέρας ενός παιδιού.
Ο Γιατζής ως αξιωματικός
Ο στρατηγός Γιατζής θεωρούνταν συντηρητικών φρονημάτων αλλά και αυστηρά υπηρεσιακός, καθώς ουδέποτε συμμετείχε σε ένοπλα κινήματα (είτε της βασιλικής είτε της βενιζελικής παράταξης) ή σε μυστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις με πολιτικές επιδιώξεις, συχνό φαινόμενο στους αξιωματικούς της εποχής. Όπως πάρα πολλοί άλλοι αξιωματικοί που δεν ήταν προέλευσης Σχολής Ευελπίδων, αντιμετώπιζε έναν ιδιότυπο «ρατσισμό» από συναδέλφους του προερχόμενους από την ΣΣΕ, κάτι που βέβαια δεν δικαιολογείτο αντικειμενικά, καθώς αποδείχθηκε εξαίρετος αξιωματικός. Μετριοπαθής χαρακτήρας, είχε καλή συνεργασία με την κυβέρνηση και τους υπουργούς κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, χωρίς να προσπαθεί να «καπελώσει» την πολιτική ηγεσία, όπως επιχείρησε ο Παπάγος που τον διαδέχθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949 Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Στρατού (Ελλάδα)
Παλάτσο Μαργκερίτα
Το Παλάτσο Μαργκερίτα, ιταλ.: Palazzo Margherita, πρώην Παλάτσο Πιομπίνο (Piombino), είναι ένα παλάτσο στη Βία Βένετο στη Ρώμη. Το όνομά του αναφέρεται στη βασίλισσα Μαργαρίτα της Σαβοΐας (Βασίλισσα της Ιταλίας), η οποία έζησε εκεί από το 1900 έως το 1926. Τώρα περιέχει την πρεσβεία των ΗΠΑ.
Το 1885 η οικογένεια Μπονκομπάνι-Λουντοβίζι (Boncompagni-Ludovisi) επέλεξε να πωλήσει το σπίτι των προγόνων της ως συνέπεια σε μία σοβαρή οικονομική κρίση. Η Βίλα Λουντοβίζι και οι περισσότεροι από τους εκτενείς χώρους της πωλήθηκαν το 1883 σε έναν κατασκευαστή ακινήτων, τη Σοσιετά Τζενεράλε Ιμομπιλιάρε (Società Generale Immobiliare), η οποία το 1885 χώρισε την ιδιοκτησία σε οικόπεδα πολυτελών κτιρίων. Η οικογένεια διατήρησε ένα μικρό μέρος της αρχικής περιουσίας γύρω από το Καζίνο ντι Βίλα Μπανκομπάνι Λουντοβίζι (ή Βίλα Αουρόρα), το μόνο κτίριο από τις αρχικές εκμεταλλεύσεις που δεν κατεδαφίστηκε. Ωστόσο το Καζίνο δεν είχε σχεδιαστεί, για να είναι το κύριο οικογενειακό σπίτι μίας οικογένειας ευγενών.
Το Παλάτσο Πιομπίνο κτίστηκε από το 1886 έως το 1890 από τον Γκαετάνο Κοχ για τον Ροντόλφο Μπονκομπάνι Λουντοβίζι, τιτουλάριο πρίγκιπα του Πιομπίνο, ως νέο παλάτι για την οικογένεια Μπονκομπάνι-Λουντοβίζι. Κατέλαβε ένα από τα νέα οικόπεδα σχεδίασης σε μία περίοπτη τοποθεσία κατά μήκος της Βία Βένετo, του νέου κεντρικού δρόμου που είχαν κατασκευάσει οι σχεδιαστές μέσω της πρώην ιδιοκτησίας της Βίλας. Η οικογένεια Μπονκομπάνι-Λουντοβίζι έμεινε στο σπίτι για μόλις μία δεκαετία, πριν αναγκαστεί να το πωλήσει το 1900 λόγω περαιτέρω οικονομικών δυσκολιών, με μία από αυτές το υψηλό κόστος του ίδιου του νέου παλάτσο.
Μετά τη δολοφονία του βασιλιά Ουμπέρτο Α΄ στη Μόντσα το 1900, ο γιος του και διάδοχός του βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ' αγόρασε το παλάτσο από την οικογένεια ως κατάλληλη κατοικία για τη χήρα βασίλισσα Μαργαρίτα, η οποία εγκαταστάθηκε στο παλάτσο τα Χριστούγεννα του 1900 για τα υπόλοιπα 26 χρόνια της ζωής της. Παρέμεινε ενεργή στη δημόσια ζωή με τους ρόλους της ως βασίλισσας και βασιλομήτορος, και το κτίριο στο οποίο ζούσε έγινε γνωστό ως Παλάτσο Μαργκερίτα.
Μετά το τέλος της, το κτίριο χωρίστηκε σε γραφεία για την κυβέρνηση Μουσολίνι. Το 1946 η κυβέρνηση των ΗΠΑ αγόρασε το παλάτσo από την ιταλική κυβέρνηση και τώρα αυτό στεγάζει την πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ιταλία. Το παλάτσo ανακαινίστηκε εκτενώς μεταξύ 1949 και 1952, για να αποκαταστήσει τα δωμάτια στην προηγούμενη εμφάνισή τους, για να εκσυγχρονιστούν τα υδραυλικά συστήματα και τα συστήματα θέρμανσης και για να αυξηθούν οι χώροι γραφείων. Το παλάτσοo προστατεύεται πλέον τόσο από την ιταλική νομοθεσία για την πολιτιστική κληρονομιά, όσο και από την καταχώρισή του στο μητρώο πολιτιστικών σημαντικών περιουσιών του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Μέρος αυτού του άρθρου προέρχεται από το αντίστοιχο άρθρο στην ιταλική γλώσσα
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Λουιζιάνα (Νέα Γαλλία)
Η Λουιζιάνα ({La Louisiane· από το 1879, La Louisiane française) ή γαλλική Λουιζιάνα ήταν διοικητική περιφέρεια της Νέας Γαλλίας. Υπό γαλλικό έλεγχο από το 1682–1762 και το 1802–04, η περιοχή ονομάστηκε προς τιμήν του Λουδοβίκου ΙΔ΄, από τον Γάλλο εξερευνητή Ρενέ-Ρομπέρ Καβελιέ, σιε ντε λα Σαλλ. Αρχικά κάλυπτε μία επεκτατική περιοχή που περιελάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της λεκάνης που αποστραγγίζεται από τον Ποταμό Μισσισσιππή και εκτεινόταν από τις Μεγάλες Λίμνες στον Κόλπο του Μεξικού και από τα Απαλάχια Όρη στα Βραχώδη Βουνά. Η Λουιζιάνα ήταν διαιρεμένη σε δύο περιφέρειες, γνωστές ως Άνω Λουιζιάνα (Γαλλικά: Haute-Louisiane), η οποία άρχιζε βόρεια του Ποταμού Αρκάνσας και Κάτω Λουιζιάνα (Γαλλικά: Basse-Louisiane). Η σημερινή πολιτεία των Η.Π.Α. της Λουιζιάνας πήρε το όνομά της από την ιστορική περιοχή, μολονότι καταλαμβάνει μόνο ένα μικρό κομμάτι της περιοχής που διεκδικούσαν οι Γάλλοι.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραχώρησαν μέρος της Αγοράς της Λουιζιάνας στο Ηνωμένο Βασίλειο στην Συνθήκη του 1818, μετά τον Πόλεμο του 1812. Αυτός ο τομέας εκτείνεται πάνω από τον 49ο βόρειο παράλληλο σε ένα κομμάτι της σημερινής Αλμπέρτα και το Σασκατσούαν.
Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια
Ο Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια (ზვიად გამსახურდია, 31 Μαρτίου 1939 - 31 Δεκεμβρίου 1993) ήταν ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Γεωργίας, ύστερα από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Ανέπτυξε μεγάλη ανθρωπιστική δράση και ήταν ο πρώτος Γεωργιανός που έγινε μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας το 1974. Έχοντας εθνικιστικές βλέψεις, στα μετέπειτα χρόνια έγινε υπεύθυνος για πολλά περιστατικά βιάς κατά των μειονοτήτων που ζούσαν στη Γεωργία.
Η κυβέρνηση του Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε (ο οποίος ήταν ο πρώτος γραμματέας του Γεωργιανού Κομμουνιστικού κόμματος) συνέλαβε τον Γκαμσαχούρντια και τον καταδίκασε σε 3 χρόνια καταναγκαστικά έργα συν 3 χρόνια εξορία στο Νταγκεστάν, με αιτιολογία «αντι-σοβιετικές δραστηριότητες». Λόγω αυτής της ποινής, το 1978 προτάθηκε από διεθνείς οργανισμούς για το Νόμπελ Ειρήνης.
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γεωργίας
S/2003 J 16
Ο S/2003 J 16 είναι ένας ανώμαλος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Δία. Ανακαλύφθηκε από μια ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Μπρετ Γκλάντμαν, το 2003.
Ο S/2003 J 16 ανήκει στην τροχιακή «Ομάδα της Ανάγκης», των δορυφόρων που περιφέρονται σε ανάδρομες τροχιές περί τον Δία σε αποστάσεις από αυτόν μεταξύ 19,3 και 22,7 εκατομμυρίων χιλιομέτρων και κλίσεις τροχιάς από 145,7° έως 154,8°.
Ο δορυφόρος θεωρούταν χαμένος από την ανακάλυψή του έως τον Σεπτέμβριο του 2020, όταν και βρέθηκε σε ανάλυση φωτογραφιών του τηλεσκοπίου Καναδά-Γαλλίας-Χαβάης που είχαν ληφθεί το 2010. Ο δορυφόρος επανεντοπίστηκε σε μελέτες που διήρκησαν ως τον Μάιο του 2018. Ο επαντοπισμός του ανακοινώθηκε επίσημα στις 4 Νοεμβρίου του 2020, από το κέντρο μικρών πλανητών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Δία
Αρχαία Πύλος Μεσσηνίας
Η Αρχαία Πύλος Μεσσηνίας ή Νηλήιον ήταν η πρωτεύουσα πόλη του αρχαίου Κράτους της Πύλου ή Βασιλείου της Πύλου της Αρχαίας Μεσσηνίας, διερευνάται σε διάφορα σημεία της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Δεν ταυτίζεται με την σύγχρονη πόλη της Πύλου.
Στον πεζόδρομο της πόλης της Χώρας, τελέστηκε πολιτιστική εκδήλωση με τους ανασκαφείς του "τάφου του Πολεμιστή" στο λόφο της Αρχαίας Πύλου. Η Σάρον Στόκερ και ο Τζάκ Ντέιβις έγκριτοι επιστήμονες, αρχαιολόγοι, καθηγητές του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι και μάστορες της αρχαιολογικής σκαπάνης ξάφνιασαν το ακροατήριο με πρόσημο θετικό και τούτο γιατί για πρώτη φορά στην καρδιά της Αρχαίας Πύλου, στη μητρόπολη του Δήμου Πύλου - Νέστορος και έδρα του καποδιστριακού Δήμου Νέστορος, ακούστηκε το ονοματεπώνυμο Αρχαία Πύλος.
Υστερα από 3.500 χρόνια με τις προσπάθειες των παραπάνω αρχαιολόγων ήρθε στο φως ο "Πολεμιστής". Ενσαρκώθηκε και διά στόματος των ανασκαφέων και της κυρίας Ευγενίας Κοκκέβη, προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου, βροντοφώναξε Αρχαία Πύλος! Για να μάθουν να γράφουν και να διαβάζουν, όπως Αρχαία Πύλος, Αρχαία Μεσσήνη και Αρχαία Θουρία. Στην πράξη αποδείχθηκε ότι θα έπρεπε να γίνει η μεγάλη αυτή ανακάλυψη για να απομακρυνθεί το νεκροσέντονο που χρόνια κάλυπτε το κορμί της Αρχαίας Πύλου."}} Π
Ρίχαρντ Στράους
Ο Ρίχαρντ Στράους (Richard Georg Strauss, 11 Ιουνίου 1864 – 8 Σεπτεμβρίου 1949) ήταν Γερμανός συνθέτης της ύστερης ρομαντικής περιόδου. Είναι γνωστός για τις όπερές του, μεταξύ των οποίων Ο Ιππότης με το Ρόδο και η Σαλώμη, τα λίντερ, ιδιαίτερα τα Τέσσερα Τελευταία Τραγούδια, και τα συμφωνικά ποιήματα και άλλα ορχηστρικά έργα, όπως τα Θάνατος και εξαΰλωση, Τα φαιδρά καμώματα του Τιλ Οϊλενσπίγκελ, Τάδε έφη Ζαρατούστρα και Μεταμορφώσεις.
Αττάβυρος
Ο Αττάβυρος ή Ατάβυρος είναι το ψηλότερο βουνό της Ρόδου και της Δωδεκανήσου με υψόμετρο 1.216 μέτρα. Βρίσκεται στα δυτικά του νησιού και στις πλαγιές του (στα 500 μέτρα υψόμετρο) είναι κτισμένα τα χωριά Έμπωνα και Άγιος Ισίδωρος. Γύρω από το βουνό βρίσκονται οι σημαντικότεροι αμπελώνες του νησιού όπου καλλιεργούνται παραδοσιακά οι ποικιλίες Μανδηλαριά (Αμοργιανό), Αθήρι κ.α. που δίνουν κρασιά ΠΟΠ (ΠΟΠ Ρόδος). Η περιοχή φημίζεται και για την πολύ καλή της σούμα η οποία είναι η ροδίτικη εκδοχή του τσίπουρου.
Ρίχαρντ Στράους
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μόναχο το 1864, όπου και σπούδασε. Έκανε πολλές επιτυχείς περιοδείες στην Ευρώπη και στην Αμερική. Διακρίθηκε ως ενορχηστρωτής και διευθυντής ορχήστρας. Χαρακτηρίστηκε «ο μουσουργός με τη μαγική μπαγκέτα». Συνέθεσε πολλά τραγούδια, μουσική δωματίου και συμφωνικά ποιήματα, όπως τα Δον Ζουάν, Μάκβεθ, Δον Κιχώτης, Οικογενειακή συμφωνία κ.ά. Από τα μελοδράματά του αναφέρουμε τα: Αριάδνη εν Νάξω, Σαλώμη και Ηλέκτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Συνθέτες του Ρομαντισμού
Αττάβυρος
Ο Αττάβυρος διαθέτει σημαντική χλωρίδα και πανίδα και για αυτό το λόγο περιλαμβάνεται στο δίκτυο Natura 2000 (GR 4210005). Μερικά σημαντικά είδη χλωρίδας είναι τα σπάνια και ενδημικά Paeonia rhodia, Asyneuma giganteum (υπάρχει επίσης στην Κάρπαθο και Χάλκη) και Centaurea lactucifolia (υπάρχει και στη Χάλκη). Το βουνό είναι επίσης πλούσιο σε είδη ορχιδέων, μεταξύ των οποίων η Ophrys rhodia και Ophrys lucis. Στις ΒΔ πλαγιές του, στη θέση Κατάρτι, υπάρχει το σπουδαίο αμιγές δάσος Κυπαρισσιών το οποίο είναι ανακηρυγμένο ως Μνημείο της Φύσης. Σημαντικά είδη πανίδας είναι το πλατώνι (Dama dama), που αποτελεί και σύμβολο του νησιού, και, ο ροδίτικος ασβός (Meles meles rhodius). Υπάρχουν επίσης αλεπούδες (Vulpes vulpes), πετροκούναβα (Martes foina), λαγοί (Lepus europaeus), σκαντζόχοιροι (Erinaceus concolor) και πολλά αρπακτικά πουλιά.
Γενικά το βουνό, στα χαμηλά, είναι δασωμένο σε μεγάλο βαθμό. Στα ψηλά όμως έχει ελάχιστα δέντρα (κυρίως είδη βελανιδιάς) λόγω της υπερβόσκησης από χιλιάδες αδέσποτα κατσίκια. Η βλάστηση του, κυρίως η ανατολική του πλευρά, υπέστη σοβαρή καταστροφή στη μεγάλη πυρκαγιά της Ρόδου τον Ιούλιο του 2008, στην οποία κάηκαν περίπου 100.000 στρέμματα δασικής και αγροτικής έκτασης.
Στην κορυφή του όρους υπάρχει ναός του Ατταβυρίου Διός. Τις ημέρες που δεν υπάρχει υγρασία στην ατμόσφαιρα, είναι ορατή η Κάρπαθος και πολλά ακόμα από τα Δωδεκάνησα, καθώς και η ενδοχώρα της Ρόδου. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, στα ψηλότερα σημεία του βουνού παρατηρείται χιονοκάλυψη και έντονες χιονοπτώσεις.
Το βασικό μονοπάτι για την κορυφή του Ατταβύρου ξεκινάει από το χωριό Άγιος Ισίδωρος. Είναι μέτριας δυσκολίας περίπου 2,5 ώρες, χωρίς νερό σε όλη την πορεία.
Κοινότητα Πεύκων
Η Κοινότητα Πεύκων είναι κοινότητα του Δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1927 με το ΦΕΚ 116Α - 10/06/1927 με την απόσπαση του οικισμού Πεύκοι από την κοινότητα Αγίου Στεφάνου και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ανάληψη, Άσπρος Ποταμός και Πιλαλήματα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
μικρογραφία|461x461εσ|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Συνολικά η κοινότητα έχει 103 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Νικόλαο Λαντζανάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Στρυμών (μυθολογία)
Για τον ποταμό, δείτε το Στρυμόνας