cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνική Υπόθεση (Συμβούλιο της Ευρώπης)
Προσπάθεια φιλικού διακανονισμού
Καθώς η έρευνα ολοκληρωνόταν, η Υποεπιτροπή ζήτησε και από τα δύο μέρη τις καταληκτικές τους παρατηρήσεις και προσπάθησε να επιτύχει φιλικό διακανονισμό (αμοιβαία συμφωνία για την επίλυση των διαπιστωμένων παραβιάσεων), όπως απαιτείται από το άρθρο 28 (β). Οι συνομιλίες αυτές άρχισαν με αυτόν τον σκοπό τον Μάρτιο του 1969. Οι σκανδιναβικές χώρες θεώρησαν ότι δεν ήταν δυνατή η φιλική διευθέτηση επειδή τα βασανιστήρια ήταν απαγορευμένα και αδιαπραγμάτευτα. Η ελληνική κυβέρνηση πρότεινε αιφνιδιαστικές επισκέψεις της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού. Τα σκανδιναβικά κόμματα ήθελαν επίσης συγκεκριμένη ημερομηνία ελεύθερων εκλογών, αλλά η ελληνική κυβέρνηση δεν ήταν πρόθυμη να την καθορίσει. Λόγω αυτών των διαφορών, ο φιλικός διακανονισμός αποδείχθηκε αδύνατος και το θέμα διαβιβάστηκε στην ολομέλεια της Επιτροπής.
Πορίσματα
Στις 4 Οκτωβρίου, η Υποεπιτροπή ενέκρινε την τελική της έκθεση και την διαβίβασε στην ολομέλεια, η οποία την ενέκρινε στις 5 Νοεμβρίου. Οι περισσότερες από τις 1.200 σελίδες της έκθεσης αφορούσαν τα άρθρα 3 και 15. Η έκθεση περιείχε τρεις ενότητες: «Ιστορικό της διαδικασίας και επίμαχα σημεία», «Καθορισμός των γεγονότων και γνώμη της Επιτροπής» (το μεγαλύτερο μέρος της έκθεσης), και ένα συντομότερο τμήμα που εξηγεί την αποτυχημένη προσπάθεια επίτευξης «Φιλικού Διακανονισμού». Η έκθεση επαινέθηκε ευρέως για την αντικειμενικότητά της και τα αυστηρά πρότυπα αποδείξεων. Βασιζόμενη σε άμεσες αποδείξεις, η έκθεση δεν ανέφερε πορίσμματα τρίτων, όπως ο Ερυθρός Σταυρός ή οι εκθέσεις των εισηγητών για τον πολιτικό κλάδο του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ο Μπέκετ δήλωσε ότι ήταν «δύσκολο να φανταστεί πώς η Επιτροπή θα μπορούσε να ήταν πιο διεξοδική στην έρευνά της για τις υποθέσεις [θυμάτων βασανιστηρίων] που επέλεξε. Θεωρεί την έκθεση ως «μνημειώδες επίτευγμα ... νομικό σε τόνο, αντικειμενικό στα συμπεράσματα, [ασχολήθηκε] συστηματικά και ενδελεχώς με τα ζητήματα ενώπιον της Επιτροπής». Ο νομικός εμπειρογνώμονας A.H. Robertson σημείωσε ότι «η Επιτροπή απαίτησε την επιβεβαίωση των καταγγελλιών, προσέφερε στην κυβέρνηση κάθε ευκαιρία να αντικρούσει τα αποδεικτικά στοιχεία που συγκεντρώθηκαν και μάλιστα εξέτασε την πιθανότητα ότι (υποτίθεται) πολλές από τις κατηγορίες περί βασανιστηρίων κατασκευάστηκαν σκόπιμα ως μέρος μιας συνωμοσίας για δυσφήμηση της κυβέρνησης».
Η Επιτροπή διαπίστωσε επίσης ότι η Ελλάδα είχε παραβιάσει τα άρθρα 3, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 13 και 14 καθώς και το άρθρο 3 του Πρωτοκόλλου 1. Για το άρθρο 7 της Σύμβασης και το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου 1, η Επιτροπή δεν διαπίστωσε παράβαση. Η έκθεση έκανε δέκα προτάσεις για την αποκατάσταση των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Οι οκτώ πρώτες αφορούσαν τους όρους κράτησης, τον έλεγχο της αστυνομίας και την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, ενώ οι δύο τελευταίες συνιστούσαν να επιτραπεί η ελευθεροτυπία και να διεξαχθούν ελεύθερες εκλογές. Με αυτές τις προτάσεις, υπενθύμισε αργότερα ο Επίτροπος Σόρενσεν, η Επιτροπή ήλπιζε να πείσει την Ελλάδα να υποσχεθεί στην Επιτροπή Υπουργών ότι θα αποκαταστήσει τη δημοκρατία - τον αρχικό πρωταρχικό στόχο της υπόθεσης, σύμφωνα με τον Σόρενσεν.
μικρογραφία|Το κελί του [[Σπύρος Μουστακλής|Σπύρου Μουστακλή στο κτίριο της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας. Ως αποτέλεσμα βασανιστηρίων, ο Μουστακλής έμεινε βουβός και μερικώς παράλυτος.]]
Άρθρο 3
Η έκθεση αφιερώνει πάνω από 300 σελίδες στο άρθρο 3, εξετάζοντας 30 περιπτώσεις καταγγελιών για βασανιστήρια σύμφωνα με το πρότυπο απόδειξης που απαιτείται σε αιτήσεις ατόμων, με βάση την κατάθεση 58 μαρτύρων. Σε παράρτημα της έκθεσης απαριθμούνται τα ονόματα 213 ατόμων που φέρονται να βασανίστηκαν ή κακομεταχειρίστηκαν με άλλον τρόπο, και πέντε που λέγεται ότι πέθαναν από τα τραύματά τους. Περισσότερες από 70 από αυτές τις περιπτώσεις αφορούσαν καταχρήσεις από την ΕΑΤ-ΕΣΑ στην έδρα της στην οδό Μπουμπουλίνας στην Αθήνα. Επιτόπια έρευνα ήταν το κλειδί για τα πορίσματα της έκθεσης σχετικά με το άρθρο 3. Η νομικός Ιζαμπέλα Ρισίνι γράφει ότι, ενώ η έκθεση έχει έναν τόνο απαθή, εντούτοις «οι φρικτές μέθοδοι βασανιστηρίων και κακομεταχείρισης καθώς και τα δεινά των ατόμων στα χέρια των βασανιστών τους αναδεικνύονται ξεκάθαρα». Ο Επίτροπος Philip O'Donoghue δήλωσε αργότερα ότι «Η αξία της επιτόπιας αποδεικτικής διαδικασίας δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. . . Καμία γραπτή περιγραφή, όσο παραστατική και αν ήταν, δεν θα μπορούσε να είναι τόσο κατατοπιστική όσο η επίσκεψη στην οδό Μπουμπουλίνας στην Αθήνα».
Από τις 30 περιπτώσεις, οι δεκαέξι ερευνήθηκαν πλήρως και έντεκα από αυτές μπόρεσαν να αποδειχθούν πέρα από κάθε λογική αμφιβολία. Οι υπόλοιπες δεκαεπτά περιπτώσεις μπλοκαρίστηκαν από την ελληνική αντίδραση. Από αυτές, δύο είχαν «ενδείξεις» βασανιστηρίων, επτά ήταν ξεκάθαρες περιπτώσεις «εκ πρώτης όψεως» και οκτώ είχαν «ισχυρές ενδείξεις» βασανιστηρίων. Η πιο συνηθισμένη μορφή βασανιστηρίων ήταν η φάλαγγα, το χτύπημα των πελμάτων των ποδιών, το οποίο ασκούσε η Ελληνική αστυνομία σε καρέκλες ή παγκάκια, με ή χωρίς παπούτσια. Άλλες μορφές βασανιστηρίων περιελάμβαναν γενικευμένους ξυλοδαρμούς, ηλεκτροσόκ, χτυπήματα στα ανδρικά γεννητικά όργανα, στάξιμο νερού στο κεφάλι, χλευαστικές εκτελέσεις και απειλές για θάνατο των θυμάτων. Η Επιτροπή εξέτασε επίσης ψυχολογικά και εγκεφαλικά βασανιστήρια και κακές συνθήκες φυλάκισης. Σύμφωνα με την Επιτροπή, ο συνωστισμός, η ακαθαρσία, η έλλειψη κατάλληλων διαρρυθμίσεων ύπνου και η διακοπή της επαφής με τον έξω κόσμο ήταν επίσης απάνθρωπη μεταχείριση.
Σκοπός των βασανιστηρίων, σύμφωνα με την έκθεση, ήταν «η απόσπαση πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένων ομολογιών σχετικά με πολιτικές δραστηριότητες και τη σύνδεση των θυμάτων και άλλων προσώπων που θεωρούνται ανατρεπτικά». Παρά τις πολυάριθμες τεκμηριωμένες περιπτώσεις βασανιστηρίων που αναφέρθηκαν στις αρχές, αυτές δεν έκαναν καμία προσπάθεια να ερευνήσουν, να τα σταματήσουν ή να τιμωρήσουν τους υπεύθυνους. Επειδή τα βασανιστήρια πληρούσαν και τα δύο κριτήρια «επανάληψης» και «επίσημης ανοχής», η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η ελληνική κυβέρνηση ασκούσε συστηματικά βασανιστήρια. Η Επιτροπή ήταν ο πρώτος διεθνής φορέας για τα ανθρώπινα δικαιώματα που διαπίστωσε ότι ένα κράτος ασκούσε βασανιστήρια ως κυβερνητική πολιτική.
Άρθρο 5
Η Υποεπιτροπή τεκμηρίωσε περιπτώσεις στις οποίες οι πολίτες στερήθηκαν την ελευθερία τους, όπως για παράδειγμα με την απέλασή τους από την Ελλάδα, την εσωτερική εξορία σε νησιά ή απομακρυσμένα χωριά όπου τους απαγορευόταν να μιλούν με ντόπιους και έπρεπε να εμφανίζονται στην αστυνομία δύο φορές την ημέρα, ή να υπόκεινται σε αστυνομική επίβλεψη. Λαμβάνοντας υπόψη το άρθρο 5 σε συνδυασμό με το άρθρο 15, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε αδίκως περιορίσει την ελευθερία με ορισμένα από αυτά τα μέτρα, τα οποία παραβίαζαν την ΕΣΔΑ επειδή ήταν υπερβολικά και δυσανάλογα με την υποτιθέμενη έκτακτη ανάγκη και επειδή δεν επιβλήθηκαν από δικαστήριο. Η Επιτροπή δεν εξέτασε το επιτρεπτό της εσωτερικής εξορίας, των ταξιδιωτικών περιορισμών ή της κατάσχεσης διαβατηρίων βάσει του άρθρου 5, ούτε προσέφερε σαφή ορισμό της «στέρησης της ελευθερίας». Σύμφωνα με τον Jeffrey Agrest στο Social Research, το προηγούμενο ελληνικό Σύνταγμα μπορεί να μην ήταν σύμφωνο με το άρθρο 5 όπως ερμηνεύτηκε από την Επιτροπή, επειδή επέτρεπε την κράτηση χωρίς δίκη, κατηγορία ή δικαίωμα έφεσης για ορισμένη διάρκεια, μετά την οποία οι αρχές έπρεπε να απαγγείλουν κατηγορίες ή να απελευθερώσουν τον ύποπτο (το χρονικό όριο της προφυλάκισης καταργήθηκε με το βασιλικό διάταγμα 280). Το ερώτημα αυτό δεν εξετάστηκε από την Επιτροπή.
Άρθρο 15
Η Υποεπιτροπή εξέτασε 30 μάρτυρες, καθώς και σχετικά έγγραφα, όπως τα μανιφέστα των ακροαριστερών κομμάτων, που σχετίζονται με το ζήτημα του εάν ήταν εφαρμοστέο το άρθρο 15. Η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι η Ενωμένη Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ), που φερόταν να έχει κομμουνιστικές τάσεις, σχημάτισε λαϊκό μέτωπο και διείσδυε σε οργανώσεις νεολαίας για να καταλάβει την εξουσία. Οι αιτούσες κυβερνήσεις υποστήριξαν ότι εάν η ΕΔΑ αποτελούσε πράγματι κίνδυνο για τη δημοκρατία, η δύναμή της θα μπορούσε να περιοριστεί με συνταγματικά μέσα, καθώς και ότι είχε χάσει δύναμη στις προηγούμενες εκλογές και απομονωνόταν ολοένα και περισσότερο πολιτικά. Αφού εξέτασε τα αποδεικτικά στοιχεία, η Υποεπιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Έλληνες κομμουνιστές είχαν εγκαταλείψει την προσπάθειά τους να καταλάβουν την εξουσία με τη βία και δεν είχαν τα μέσα για να το κάνουν, ενώ το σενάριο του λαϊκού μετώπου ήταν απίθανο. Επιπλέον, η ταχεία και αποτελεσματική καταστολή των αντιπάλων της χούντας μετά το πραξικόπημα ήταν απόδειξη ότι οι κομμουνιστές ήταν «ανίκανοι για οποιαδήποτε οργανωμένη δράση σε κρίση».
μικρογραφία|left|Ο εξόριστος [[Ανδρέας Παπανδρέου σε συνέντευξη Τύπου στο Άμστερνταμ, 24 Απριλίου 1968]] Η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίστηκε επίσης ότι μια «θεσμική κρίση» λόγω κακής πολιτικής διαχείρισης κατέστησε αναγκαίο το πραξικόπημα. Οι αιτούσες χώρες δήλωσαν ότι «η εναντίωση στο πρόγραμμα ορισμένων πολιτικών κομμάτων, και συγκεκριμένα της Ένωσης Κέντρου και της ΕΔΑ, δεν παρέχει από μόνη της δικαίωμα στην εναγόμενη κυβέρνηση να παρεκκλίνει από τη Σύμβαση σύμφωνα με το άρθρο 15. Η Υποεπιτροπή διαπίστωσε ότι, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των αντιπάλων τους, οι πολιτικοί της Ένωσης Κέντρου Γεώργιος και Ανδρέας Παπανδρέου ήταν προσηλωμένοι στη δημοκρατική και συνταγματική διακυβέρνηση. Η Υποεπιτροπή απέρριψε επίσης το επιχείρημα της χούντας ότι οι διαδηλώσεις και οι απεργίες δικαιολογούσαν το πραξικόπημα, καθώς αυτές οι διαταραχές της δημόσιας τάξης δεν ήταν πιο σοβαρές στην Ελλάδα από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και επίσης δεν αυξήθηκαν σε επίπεδο κινδύνου που να δικαιολογεί παρέκκλιση. Αν και η Υποεπιτροπή διαπίστωσε ότι πριν από το πραξικόπημα είχε αυξηθεί η «πολιτική αστάθεια και η ένταση, η επέκταση των δραστηριοτήτων των Κομμουνιστών και των συμμάχων τους και κάποια δημόσια αταξία», εντούτοις πίστευε ότι οι εκλογές που είχαν προγραμματιστεί για τον Μάιο του 1967 θα είχαν σταθεροποιήσει την πολιτική κατάσταση.
Η Υποεπιτροπή διερεύνησε επίσης το εάν, ακόμη και αν ένας επικείμενος κίνδυνος δικαιολογούσε το πραξικόπημα, η παρέκκλιση θα μπορούσε να συνεχιστεί στη συνέχεια. Η ελληνική κυβέρνηση ανέφερε αναταραχές που συνέβησαν μετά το πραξικόπημα, συμπεριλαμβανομένου του σχηματισμού παράνομων οργανώσεων και μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων μεταξύ Σεπτεμβρίου 1967 και Μαρτίου 1969. Μερικοί μάρτυρες δήλωσαν ότι τα κατασταλτικά μέτρα της χούντας είχαν επιδεινώσει την αναταραχή. Αν και έδωσε μεγάλη προσοχή στις βομβιστικές επιθέσεις, η Υποεπιτροπή διαπίστωσε ότι οι αρχές μπορούσαν να ελέγξουν την κατάσταση χρησιμοποιώντας «κανονικά μέτρα».
Η αιτιολόγηση της ελληνικής κυβέρνησης για την ύπαρξη «έκτακτης ανάγκης» βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην κρίση της Επιτροπής στην υπόθεση Ελλάδα εναντίον Ηνωμένου Βασιλείου, στην οποία είχε δοθεί σημαντικό βάρος στη δήλωση της βρετανικής κυβέρνησης ότι υπήρξε έκτακτη ανάγκη στη βρετανοκρατούμενη Κύπρο. Η Επιτροπή έκανε μια πιο συσταλτική ερμηνείατων περιθωρίων της κυβέρνησης για κήρυξη έκτακτης ανάγκης στην ελληνική υπόθεση, κρίνοντας ότι το βάρος της απόδειξης είχε η ελληνική κυβέρνηση, η οποία θα έπρεπε να αποδείξει την ύπαρξη έκτακτης ανάγκης που απαιτούσε έκτακτα μέτρα. Η Επιτροπή αποφάσισε με ψήφους 10 προς 5 ότι το άρθρο 15 δεν είχε πεδίο εφαρμογής, ούτε κατά το πραξικόπημα ούτε σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Επιπλέον, η πλειοψηφία έκρινε ότι η παρέκκλιση της Ελλάδας δεν πληρούσε τις διαδικαστικές απαιτήσεις και ότι η «επαναστατική κυβέρνηση» δεν επηρέαζε τις υποχρεώσεις της Ελλάδας βάσει της Σύμβασης. Οι πέντε αντίθετες απόψεις ήταν μακροσκελείς, υποδεικνύοντας ότι για τους συγγραφείς τους αυτό το θέμα αντιπροσώπευε την ουσία της υπόθεσης. Ορισμένες από αυτές τις απόψεις έδειξαν ένα βαθμό συμφωνίας με το σκεπτικό της ελληνικής κυβέρνησης ότι το πραξικόπημα αντιμετώπιζε έναν πραγματικό «σοβαρό κίνδυνο που απειλεί τη ζωή του έθνους», και μάλιστα συμφωνούσε με το ίδιο το πραξικόπημα. Άλλοι υποστήριξαν ότι μια «επαναστατική κυβέρνηση» είχε μεγαλύτερη ελευθερία να παρεκκλίνει από τη Σύμβαση. Οι νομικοί μελετητές Αλεξάντρ Σαρλ Κις και Φαίδων Βεγλερής υποστήριξαν ότι ορισμένες από τις αντίθετες απόψεις ήταν ουσιαστικά αποχές, οι οποίες δεν επιτρέπονταν σύμφωνα με τους κανόνες της Επιτροπής. Η ελληνική υπόθεση είναι η μόνη φορά στην ιστορία της Επιτροπής ή του Δικαστηρίου που κρίνεται ότι η επίκληση του άρθρου 15 ήταν αδικαιολόγητη.
Οι αιτούσες χώρες υποστήριξαν επίσης ότι η παρέκκλιση παραβίαζε τα άρθρα 17 και 18, σχετικά με την κατάχρηση δικαιωμάτων, με το σκεπτικό ότι τα άρθρα αυτά «σχεδιάστηκαν για να προστατεύσουν δημοκρατικά καθεστώτα από ολοκληρωτικές συνωμοσίες», ενώ το ελληνικό καθεστώς δεν έδρασε για την προστασία δικαιωμάτων και ελευθεριών. Η Επιτροπή δεν αποφάνθηκε σχετικά με αυτό το ζήτημα επειδή η παρέκκλιση κρίθηκε άκυρη για άλλους λόγους, αλλά μια ξεχωριστή γνώμη του Felix Ermacora αναγνώρισε ρητά ότι το ελληνικό καθεστώς καταχράστηκε τα δικαιώματά του.
Άλλα άρθρα
Η Επιτροπή διαπίστωσε «κατάφωρη και επίμονη παραβίαση» του άρθρου 3 του Πρωτοκόλλου 1, το οποίο εγγυάται το δικαίωμα ψήφου στις εκλογές, καθώς το «Άρθρο 3 του Πρωτοκόλλου 1 συνεπάγεται την ύπαρξη αντιπροσωπευτικού νομοθετικού οργάνου που εκλέγεται σε εύλογα χρονικά διαστήματα και αποτελεί τη βάση μιας δημοκρατικής κοινωνίας». Λόγω της αναστολής διεξαγωγής εκλογών επ' αόριστον, «ο ελληνικός λαός εμποδίζεται να εκφράσει ελεύθερα την πολιτική του γνώμη επιλέγοντας νομοθετικό όργανο σύμφωνα με το άρθρο 3 του εν λόγω Πρωτοκόλλου».
Πολιτικές διαδικασίες
μικρογραφία| Ως υπουργός Εξωτερικών της Ολλανδίας, ο Μαξ βαν ντερ Στόελ πραγματοποιεί συνέντευξη Τύπου μετά την επιστροφή του από την Ελλάδα, 1η Σεπτεμβρίου 1974 Η υπόθεση αποκάλυψε διχογνωμίες στο Συμβούλιο της Ευρώπης μεταξύ μικρότερων κρατών που έδωσαν έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα και μεγαλύτερων (συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου, της Δυτικής Γερμανίας και της Γαλλίας) που έδωσαν προτεραιότητα στο να κρατήσουν την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ ως σύμμαχο στον Ψυχρό Πόλεμο εναντίον του Ανατολικού Μπλοκ. Μια βασική παραδοχή ήταν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντιτάχθηκαν στην ελληνική χούντα και, σε όλη την υπόθεση, επενέβησαν υπέρ της διατήρησης της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Οι μεγαλύτερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης χρησιμοποίησαν την υπόθεση για να αποτρέψουν την εσωτερική κριτική για τις σχέσεις τους με τη χούντα και το αίτημα να αποβληθεί η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ.
Εκτός από τη δικαστική, ξεκίνησαν και πολιτικές διαδικασίες κατά της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης το 1968 και το 1969. Από ορισμένες απόψεις, η διαδικασία ήταν παρόμοια με αυτή της Επιτροπής, καθώς η Κοινοβουλευτική Συνέλευση όρισε στον εισηγητή, Max van der Stoel, να επισκεφθεί τη χώρα και να ερευνήσει τα γεγονότα της κατάστασης. Η επιλογή του Van der Stoel, Ολλανδού σοσιαλδημοκράτη πολιτικού, έδειξε τη σκληρή στάση της Συνέλευσης για την Ελλάδα. Με βάση τα ευρήματα της Διεθνούς Αμνηστίας και του Thornberry, ο van der Stoel επισκέφτηκε τη χώρα τρεις φορές το 1968, αλλά η χούντα του απαγόρευσε άλλα ταξίδια με τον ισχυρισμό της έλλειψης αντικειμενικότητας και αμεροληψίας. Ο εισηγητής διαπίστωσε ότι, παρόμοια με τη Φρανκική Ισπανία και τη δικτατορία του Estado Novo στην Πορτογαλία, στις οποίες είχαν αρνηθεί την ένταξη, ήταν «αδιαμφισβήτητο ότι το σημερινό ελληνικό καθεστώς δεν πληροί τους αντικειμενικούς όρους ένταξης στο Συμβούλιο της Ευρώπης, όπως ορίζεται στο άρθρο 3 του Καταστατικού». Αυτό οφειλόταν εν μέρει στην έλλειψη κράτους δικαίου και προστασίας θεμελιωδών ελευθεριών στην Ελλάδα, καθώς και στην έλλειψη κοινοβουλίου που εμπόδιζε την συμμετοχή της Ελλάδας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση.
Ο Van der Stoel παρουσίασε την έκθεσή του στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση στις 30 Ιανουαρίου 1969. Αυτή, σε αντίθεση με τα ευρήματα της Επιτροπής, δεν ήταν απόρρητη και κατέληγε σε σύσταση αποβολής της χώρας σύμφωνα με το άρθρο 8 του Καταστατικού. Όπως τόνισε ο Van der Stoel, αυτό ήταν διαφορετικό από το έργο της Επιτροπής, καθώς δεν αξιολόγησε εάν είχε παραβιαστεί η ΕΣΔΑ. Μετά από συζήτηση, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση εξέδωσε το ψήφισμα 547 (92 υπέρ, 11 κατά, 20 αποχές) που ζητούσε την αποβολή της Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Κατά τη συνεδρίαση της 6ης Μαΐου 1969, η Επιτροπή Υπουργών αποφάσισε να κοινοποιήσει το ψήφισμα στην ελληνική κυβέρνηση και προγραμμάτισε ψηφοφορία επί του ψηφίσματος για την επόμενη συνεδρίασή της στις 12 Δεκεμβρίου 1969. Στα τέλη του 1969 υπήρξε μια αναμέτρηση των ψήφους υπέρ της αποβολής της Ελλάδας και η χούντα απείλησε δημόσια με οικονομικό μποϊκοτάζ τις χώρες που ψήφισαν υπέρ. Από δεκαοκτώ χώρες, η Σουηδία, η Δανία, οι Κάτω Χώρες, το Λουξεμβούργο, η Ισλανδία, η Ελβετία και το Ηνωμένο Βασίλειο είχαν ήδη δηλώσει την πρόθεσή τους να ψηφίσουν υπέρ της αποβολής της Ελλάδας πριν από τη συνεδρίαση της 12ης Δεκεμβρίου. Το Ηνωμένο Βασίλειο είχε μια διφορούμενη στάση απέναντι στην Ελλάδα, αλλά στις 7 Δεκεμβρίου ο πρωθυπουργός Χάρολντ Γουίλσον μίλησε στη Βουλή των Κοινοτήτων και δεσμεύτηκε ότι η κυβέρνησήη του θα ψήφιζε εναντίον της Ελλάδας.
Διαρροή της έκθεσης
Η έκθεση διέρρευσε λίγο μετά την παραλαβή της από την Επιτροπή. Περίληψη και αποσπάσματα δημοσιεύθηκαν στους The Sunday Times στις 18 Νοεμβρίου και στην Le Monde στις 30 Νοεμβρίου. Η εκτεταμένη παρουσίαση των εφημερίδων δημοσιοποίησε τη διαπίστωση ότι η Ελλάδα είχε παραβιάσει την ΕΣΔΑ και ότι τα βασανιστήρια ήταν επίσημη πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης. Η έκθεση απηχούσε τα πορίσματα άλλων ερευνών της Διεθνούς Αμνηστίας και της Επιτροπής Δημοκρατίας των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Οι εκθέσεις είχαν ισχυρό αντίκτυπο στην κοινή γνώμη. Διαδηλώσεις εναντίον της χούντας πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Στις 7 Δεκεμβρίου, η Ελλάδα εξέδωσε διακοίνωση προς τον Γενικό Γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης καταγγέλλοντας τη διαρροή και κατηγορώντας την Επιτροπή για παρατυπίες και προκατάληψη, γεγονός που κατέστησε την έκθεση «άκυρη» κατά τη γνώμη της Ελλάδας. Η Ελλάδα ισχυρίστηκε επίσης ότι η Επιτροπή διέρρευσε την έκθεση για να επηρεάσει την συνεδρίαση της 12ης Δεκεμβρίου. Η Γραμματεία της Επιτροπής αρνήθηκε την ευθύνη για τη διαρροή. Ο Μπέκετ δήλωσε ότι «προήλθε από την ίδια την Ελλάδα και αποτελούσε πράξη αντίστασης από τους Έλληνες ενάντια στο καθεστώς», σύμφωνα με «καλά ενημερωμένες πηγές». Μετά τη διαρροή, ο Βρετανός πρέσβης στην Ελλάδα Μάικλ Στιούαρτ συμβούλεψε τον Πιπινέλη ότι εάν η χούντα δεν συμφωνούσε με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα εκδημοκρατισμού, θα ήταν καλύτερο να αποχωρήσει οικειοθελώς από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Η συνεδρίαση της 12ης Δεκεμβρίου
Στις 12 Δεκεμβρίου, η Επιτροπή Υπουργών συνεδρίασε στο Παρίσι. Επειδή οι κανόνες της Επιτροπής απαγόρευαν ψηφοφορία για την έκθεση έως ότου αυτή συμπληρώσει τρεις μήνες στα χέρια της Επιτροπής, η έκθεση, η οποία είχε διαβιβαστεί στις 18 Νοεμβρίου, δεν συζητήθηκε στη συνεδρίαση. Ο Πιπινέλης, Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, έβγαλε μια μακρά ομιλία στην οποία εξέθεσε τα αίτια του πραξικοπήματος του 1967, τις πιθανές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα και τις συστάσεις στην έκθεση της Επιτροπής. Ωστόσο, δεδομένου ότι το κοινό του είχε αντίγραφα της έκθεσης της Επιτροπής και ο Πιπινέλης δεν έδωσε χρονοδιάγραμμα για εκλογές, η ομιλία του δεν ήταν πειστική. Έντεκα από τα δεκαοκτώ κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης υποστήριξαν το ψήφισμα που ζητούσε την αποβολή της Ελλάδας. Αίτημα της Τουρκίας, της Κύπρου και της Γαλλίας για αναβολή της ψηφοφορίας ήταν ανεπιτυχές. Μέχρι τότε, αυτά τα κράτη ήταν τα μόνα που αντιτάχθηκαν στην αποβολή της Ελλάδας, πράγμα που έκανε προφανές ότι η Ελλάδα θα έχανε την ψηφοφορία.
Η ιστορικός Effie Pedaliu θεωρεί ότι η απόσυρση του Ηνωμένου Βασιλείου προς τη χούντα στη διαδικασία του Συμβουλίου ταρακούνησε τον Πιπινέλη, οδηγώντας στην ξαφνική αλλαγή στάσης του. Αφού ο πρόεδρος της Επιτροπής, Ιταλός υπουργός Εξωτερικών Άλντο Μόρο, πρότεινε διάλειμμα για μεσημεριανό γεύμα, ο Πιπινέλης ζήτησε το λόγο. Σε μια κίνηση αποφυγής διασυρμού, ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα αποχωρεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης σύμφωνα με το άρθρο 7 του Καταστατικού, και κατόπιν οδηγιών της χούντας, και έφυγε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την καταγγελία τριών συνθηκών στις οποίες η Ελλάδα ήταν συμβαλλόμενο μέρος: του Καταστατικού, της ΕΣΔΑ και του Πρωτοκόλλου 1 της ΕΣΔΑ.
Απολογισμός
Η Επιτροπή Υπουργών εξέδωσε ψήφισμα, στο οποίο αναφερόταν ότι η Ελλάδα «παραβίασε σοβαρά το άρθρο 3 του Καταστατικού» και είχε αποσυρθεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης, καθιστώντας την αναστολή περιττή. Στις 17 Δεκεμβρίου 1969, ο Γενικός Γραμματέας εξέδωσε διακοίνωση, με την οποία απέρριπτε τους ισχυρισμούς της Ελλάδας κατά της Επιτροπής. Η Επιτροπή Υπουργών ενέκρινε την έκθεση στην επόμενη συνεδρίασή της στις 15 Απριλίου, δηλώνοντας ότι «η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να συμμορφωθεί με τις συνεχείς υποχρεώσεις της βάσει της Σύμβασης», σημειώνοντας συνεχιζόμενες παραβιάσεις. Επομένως, η έκθεση θα δημοσιοποιούνταν και η «Κυβέρνηση της Ελλάδας [παροτρύνονταν] να αποκαταστήσει χωρίς καθυστέρηση τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες στην χώρα» και να καταργήσει αμέσως τα βασανιστήρια. Όπως δήλωσε ο Μόρο στη συνεδρίαση της 12ης Δεκεμβρίου, η Ελλάδα έπαψε στην πράξη αμέσως να είναι μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης. Στις 19 Φεβρουαρίου 1970 ανακοινώθηκε ότι η χώρα δεν θα συμμετείχε στην Επιτροπή Υπουργών καθώς δεν θεωρούαν πλέον μέλος. Σύμφωνα με το άρθρο 65 της ΕΣΔΑ, η Ελλάδα έπαψε να είναι συμβαλλόμενο μέρος της ΕΣΔΑ μετά από έξι μήνες, στις 13 Ιουνίου 1970 και de jure αποχώρησε από το Συμβούλιο της Ευρώπης στις 31 Δεκεμβρίου 1970.
Ο Πιπινέλης είπε αργότερα στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Γουίλιαμ Ρότζερς ότι λυπάται για την αποχώρηση, καθώς αυτή επέτεινε τη διεθνή απομόνωση της Ελλάδας και οδήγησε σε μεγαλύτερη πίεση κατά της χούντας στο ΝΑΤΟ. Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος εξέδωσε δήλωση που χαρακτήριζε την Επιτροπή «συνωμοσία ομοφυλοφίλων και κομμουνιστών κατά των ελληνικών αξιών» και κατέληγε: «Προειδοποιούμε τους φίλους μας στη Δύση: Κάτω τα χέρια από την Ελλάδα».
Δεύτερη υπόθεση
Στις 10 Απριλίου 1970, η Δανία, η Νορβηγία και η Σουηδία κατέθεσαν νέα αίτηση κατά της Ελλάδας που ισχυριζόταν παραβίαση των άρθρων 5 και 6 αναφορικά με τη συνεχιζόμενη δίκη 34 αντικαθεστωτικών ενώπιον του Έκτακτου Στρατιωτικού Δικαστηρίου της Αθήνας, ένας εκ των οποίων φαινόταν πιθανό να εκτελεστεί. Οι υποψήφιες χώρες ζήτησαν από την Επιτροπή να παρέμβει για να αποτρέψει την οποιαδήποτε εκτέλεση, αίτημα που έγινε δεκτό. Ο Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης υπέβαλε το αίτημα μετά από εντολή του προέδρου της Επιτροπής. Η Ελλάδα δήλωσε ότι η αίτηση ήταν απαράδεκτη επειδή είχε καταγγείλει τη Σύμβαση και επειδή δεν είχαν εξαντληθεί τα εσωτερικά ένδικα μέσα. Η Επιτροπή έκρινε την αίτηση προσωρινά παραδεκτή στις 26 Μαΐου, απόφαση που έγινε οριστική στις 16 Ιουλίου καθώς η Ελλάδα απάντησε σε ερωτήματα. Το σκεπτικό της Ελλάδας απορρίφθηκε επειδή η αποχώρησή της από την ΕΣΔΑ δεν είχε τεθεί σε ισχύ ως τις 13 Ιουνίου και επομένως οι παραβιάσεις που συνέβησαν πριν από αυτήν την ημερομηνία παρέμεναν υπό τη δικαιοδοσία της Σύμβασης. Επίσης, η εξάντληση των εσωτερικών ένδικων μέσων δεν ίσχυε επειδή οι παραβάσεις αφορούσαν «διοικητικές πρακτικές». Στις 5 Οκτωβρίου, η Επιτροπή αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να αποφασίσει για τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, επειδή η άρνηση της Ελλάδας να συνεργαστεί στη διαδικασία καθιστούσε αδύνατη την εκτέλεση των συνήθων καθηκόντων της Επιτροπής. Κανένας από τους κατηγορούμενους στη δίκη δεν εκτελέστηκε, αν και δεν είναι σαφές εάν η παρέμβαση επηρέασε την διαδικασία. Μετά την πτώση της χούντας στις 23 Ιουλίου 1974, η Ελλάδα επανεντάχθηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης στις 28 Νοεμβρίου 1974. Κατόπιν αιτήματος της Ελλάδας και των τριών αιτούντων χωρών, η υπόθεση εκδικάστηκε τον Ιούλιο του 1976.
Αποτελέσματα
Η έκθεση χαιρετίστηκε ως μεγάλο επίτευγμα για την αποκάλυψη των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ως έγγραφο ουσιαστικής δικαιοδοσίας και αξιοπιστίας. Η Pedaliu υποστηρίζει ότι η υπόθεση συνέβαλε στην κατάρρευση της έννοιας της μη επέμβασης για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η διαδικασία πυροδότησε εκτεταμένη κάλυψη στον Τύπο για σχεδόν δύο χρόνια, αυξάνοντας την ευαισθητοποίηση για την κατάσταση στην Ελλάδα και την ΕΣΔΑ. Ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης Τόμας Χάμαρμπεργκ δήλωσε ότι «η ελληνική υπόθεση έγινε καθοριστικό μάθημα για τις πολιτικές ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη». Υποστήριξε ότι η αποβολή της Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης είχε «επιρροή και μεγάλη ηθική σημασία για πολλούς Έλληνες ». Η υπόθεση οδήγησε στην ανάπτυξη της ιατροδικαστικής των βασανιστηρίων και στην εστίαση στην ανάπτυξη τεχνικών που θα μπορούσαν να αποδείξουν ότι τα βασανιστήρια είχαν συμβεί. Η υπόθεση ενίσχυσε το κύρος και την επιρροή της Διεθνούς Αμνηστίας και παρόμοιων οργανισμών και έκανε τον Ερυθρό Σταυρό να επανεξετάσει τις πολιτικές του σχετικά με τα βασανιστήρια.
Η υπόθεση, από την άλλη πλευρά, αποκάλυψε την αδυναμία του συστήματος της Σύμβασης όπως υπήρχε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, επειδή «από μόνο του το σύστημα της Σύμβασης δεν μπόρεσε τελικά να αποτρέψει την εγκαθίδρυση ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος», τον κύριο σκοπό εκείνων που το είχαν ιδρύσει το 1950. Σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις της Σύμβασης εκείνη την εποχή, αλλά παρόμοια με την Ιρλανδία κατά Ηνωμένου Βασιλείου (μια υπόθεση που κατήγγειλε κακομεταχείριση Ιρλανδών δημοκρατικών κρατουμένων στη Βόρεια Ιρλανδία ), ήταν μια διακρατική διαφορά πάνω σε ισχυρισμούς συστηματικών και σκόπιμων παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από ένα κράτος μέλος. Η Επιτροπή, η οποία είχε μόνο ηθική δύναμη, ασχολήθηκε καλύτερα με μεμονωμένες περιπτώσεις και μόνο όταν το υπεύθυνο κράτος ενδιαφερόταν για τη φήμη του και ως εκ τούτου είχε κίνητρο συνεργασίας. Άλλες περιπτώσεις αφορούσαν μικρές αποκλίσεις από έναν κανόνα προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντίθετα, οι πρακτικές της χούντας ήταν αντίθετες με τις αρχές της ΕΣΔΑ - κάτι που η ελληνική κυβέρνηση δεν αρνήθηκε. Η έλλειψη αποτελεσμάτων οδήγησε τη νομικό Γεωργία Μπεχλιβάνου να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπήρχε «πλήρης έλλειψη αποτελεσματικότητας της Σύμβασης, είτε άμεση είτε έμμεση». Η αλλαγή κυβέρνησης που είναι υπεύθυνη για συστηματικές παραβάσεις δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητα του συστήματος ΕΣΔΑ.
Ο Ισραηλινός νομικός Shai Dothan πιστεύει ότι τα θεσμικά όργανα του Συμβουλίου της Ευρώπης ακολούθησαν δύο μέτρα και δύο σταθμά, αντιμετωπίζοντας πολύ πιο σκληρά την Ελλάδα παρά την Ιρλανδία στο Lawless (1961). Επειδή η Ελλάδα είχε πολύ χαμηλή φήμη σχετικά με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η έξοδός της δεν αποδυνάμωσε το σύστημα. Αντίθετα, η ελληνική υπόθεση αύξησε παράδοξα το κύρος της Επιτροπής και ενίσχυσε το σύστημα της Σύμβασης απομονώνοντας και στιγματίζοντας ένα κράτος υπεύθυνο για σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ο Επίτροπος Σόρενσεν θεωρούσε ότι οι ενέργειες της Επιτροπής Υπουργών ήταν μια «χαμένη ευκαιρία», καθώς απείλησαν πολύ νωρίς με αποβολή και έτσι απέκλεισαν τη δυνατότητα λύσης σύμφωνα με το άρθρο 32 και τις συστάσεις της Επιτροπής. Υποστήριξε ότι η οικονομική εξάρτηση της Ελλάδας από την ΕΚ και η στρατιωτική της εξάρτηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να αλλάξει τακτική το καθεστώς, κάτι που θα ήταν αδύνατο αν η Ελλάδα αποχωρούσε από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Αν και το αποτέλεσμα της έκθεσης ήταν μια «πύρρειος νίκη», η Pedaliu υποστηρίζει ότι η άποψη του Σόρενσεν δεν συνυπολογίζει το γεγονός ότι το ελληνικό καθεστώς δεν ήταν ποτέ πρόθυμο να περιορίσει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η υπόθεση αφαίρεσε από τη χούντα την διεθνή νομιμοποίηση και συνέβαλε στην αυξανόμενη διεθνή απομόνωση της Ελλάδας. Η απομόνωση αυτή μπορεί να δυσχέρανε την αποτελεσματική διακυβέρνηση της χούντας, δεν μπόρεσε όμως να αντιμετωπίσει την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η οποία προκάλεσε την ξαφνική κατάρρευση της χούντας το 1974. Ο δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων Scott Leckie υποστηρίζει ότι ο διεθνής έλεγχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα βοήθησε τη χώρα να μεταβεί πιο γρήγορα στη δημοκρατία. Η ελληνική υπόθεση ήταν η πρώτη φορά κατά την οποία καταγγελλόταν μια περιφερειακή σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα μέλος της. Καμία άλλη χώρα δεν έχει μέχρι σήμερα καταγγείλει την ΕΣΔΑ ή αποχωρήσει από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Ο Μπέκετ διαπίστωσε ότι «δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η διαδικασία του συστήματος Σύμβασης έθεσε σημαντικούς περιορισμούς στη συμπεριφορά των ελληνικών αρχών» και ότι λόγω του διεθνούς ελέγχου, λιγότερα άτομα βασανίστηκαν από ό,τι θα συνέβαινε διαφορετικά. Στις 5 Νοεμβρίου 1969, η Ελλάδα υπέγραψε συμφωνία με τον Ερυθρό Σταυρό σε μια προσπάθεια να αποδείξει την πρόθεσή της για μεταρρύθμιση, αν και η συμφωνία δεν ανανεώθηκε το 1971. Η συμφωνία ήταν σημαντική, καθώς δεν είχε υπογραφεί ποτέ παρόμοια συμφωνία από κυρίαρχη χώρα με τον Ερυθρό Σταυρό εκτός πολέμου. Τα βασανιστήρια και η κακομεταχείριση μειώθηκαν μετά τη συμφωνία. Η διεθνής πίεση εμπόδισε επίσης την εκδίκηση εναντίον μαρτύρων της υπόθεσης. Ο Μπέκετ θεώρησε επίσης ότι ήταν γκάφα της Ελλάδας το ότι επιχείρησε να υπερασπιστεί τον εαυτό της, ενώ σαφώς έφταιγε, και θα μπορούσε αντ'αυτού να αποχωρήσει αθόρυβα από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Ο ορισμός των βασανιστηρίων που χρησιμοποιήθηκε στην ελληνική περίπτωση επηρέασε σημαντικά τη Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών κατά των βασανιστηρίων (1975) και τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών κατά των βασανιστηρίων (1984). Οδήγησε επίσης σε μια άλλη πρωτοβουλία του Συμβουλίου της Ευρώπης κατά των βασανιστηρίων, τη Σύμβαση για την πρόληψη των βασανιστηρίων και την απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση και τιμωρία (1987), η οποία δημιούργησε την Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων. Η ελληνική υπόθεση πυροδότησε επίσης τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, η οποία οδήγησε στη Συμφωνία του Ελσίνκι. Το 1998, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου ευχαρίστησε «όλους εκείνους, τόσο εντός του Συμβουλίου [της Ευρώπης] όσο και εκτός, οι οποίοι υποστήριξαν τον αγώνα για την επιστροφή της δημοκρατίας στη χώρα καταγωγής της».
Επίδραση στη νομολογία της ΕΣΔΑ
Η ελληνική υπόθεση ήταν η πρώτη φορά που η Επιτροπή διαπίστωνε τυπική παραβίαση της ΕΣΔΑ και τα συμπεράσματά της αποτέλεσαν ισχυρό προηγούμενο σε μεταγενέστερες υποθέσεις. Όσον αφορά το παραδεκτό βάσει του άρθρου 26, η Επιτροπή αποφάσισε ότι δεν εξέτασε μόνο την τυπική ύπαρξη ένδικων μέσων, αλλά το αν αυτά ήταν πράγματι αποτελεσματικά στην πράξη, συμπεριλαμβανομένου του εάν η δικαστική εξουσία ήταν πράγματι ανεξάρτητη και αμερόληπτη. Επεκτείνοντας το σκεπτικό της υπόθεσης Lawless κατά Ιρλανδίας, η υπόθεση βοήθησε στον καθορισμό των συνθηκών που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως «δημόσια έκτακτη ανάγκη που απειλεί τη ζωή του έθνους» σύμφωνα με το άρθρο 15, αν και αφήνει ανοιχτό το ερώτημα του εάν επιτυχημένοι πραξικοπηματίες μπορούν να παρεκκλίνουν των δικαιωμάτων βάσει έκτακτης ανάγκης που προέκυψε από δικές τους ενέργειες. Σύμφωνα με τον Jeffrey Agrest, το πιο σημαντικό νομικό σημείο που καθορίστηκε από την υπόθεση ήταν η ερμηνεία του άρθρου 15, καθώς η απόφαση εμπόδισε τη χρήση του άρθρου ως ρήτρα διαφυγής. Η υπόθεση οριοθέτησε επίσης το δόγμα του περιθωρίου εκτίμησης: η αναστολή κάθε συνταγματικού κράτους δικαίου ήταν προφανώς εκτός αυτού του περιθωρίου.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και του 1960, δεν υπήρχε ορισμός για το τι συνιστά βασανιστήριο ή απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση σύμφωνα με το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ. Η ελληνική υπόθεση ήταν η πρώτη φορά που η Επιτροπή εξέτασε το άρθρο 3. Στην ελληνική περίπτωση, η Επιτροπή δήλωσε ότι όλα τα βασανιστήρια ήταν απάνθρωπη μεταχείριση και ότι κάθε απάνθρωπη μεταχείριση ήταν εξευτελιστική. Διαπιστώθηκε ότι τα βασανιστήρια ήταν «μια επιβαρυντική περίπτωση απάνθρωπης μεταχείρισης» που διακρίνεται από το γεγονός ότι τα βασανιστήρια «έχουν σκοπό, όπως η απόκτηση πληροφοριών ή ομολογιών ή η επιβολή τιμωρίας», παρά από τη σοβαρότητα της πράξης. Ωστόσο, η πτυχή του σκοπού περιθωριοποιήθηκε σε μεταγενέστερες υποθέσεις, οι οποίες θεώρησαν ότι τα βασανιστήρια ήταν αντικειμενικά αυστηρότερα από πράξεις που αντιστοιχούσαν μόνο σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση. Στην έκθεση της ελληνικής υπόθεσης, η Επιτροπή αποφάνθηκε ότι η απαγόρευση βασανιστηρίων ήταν απόλυτη. Η Επιτροπή δεν διευκρίνισε εάν η απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση απαγορευόταν επίσης απόλυτα και φαινόταν να σημαίνει ότι μπορεί να μην είναι, με τη διατύπωση «στη συγκεκριμένη κατάσταση είναι αδικαιολόγητη». Αυτή η διατύπωση προκάλεσε μια ανησυχία ότι η απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση θα μπορούσε μερικές φορές να δικαιολογηθεί, αλλά στην Ιρλανδία κατά Ηνωμένου Βασιλείου, η Επιτροπή διαπίστωσε ότι η απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση απαγορευόταν επίσης απόλυτα.
Μια διαβάθμιση διέκρινε «απάνθρωπη» και «εξευτελιστική μεταχείριση». Η πρώτη ορίστηκε ως «τουλάχιστον μια μεταχείριση που προκαλεί σκόπιμα σοβαρή ταλαιπωρία, ψυχική ή σωματική, η οποίαστη συγκεκριμένη κατάσταση είναι αδικαιολόγητη» και η δεύτερη, που «ταπεινώνει κατάφωρα το θύμα ενώπιον άλλων ή το οδηγεί σε ενέργειες παρά τη θέληση ή τη συνείδησή του». Μεταξύ των συνεπειών της έκθεσης για την ελληνική υπόθεση είναι ότι οι κακές συνθήκες κράτησης είναι πιο πιθανό να θεωρηθούν απάνθρωπες ή εξευτελιστικές αν εφαρμοστούν σε πολιτικούς κρατούμενους. Η Επιτροπή ξαναχρησιμοποίησε τους ορισμούς της ελληνικής υπόθεσης στην υπόθεση Ιρλανδία κατά Ηνωμένου Βασιλείου. Η υπόθεση διευκρίνισε επίσης ότι το πρότυπο απόδειξης της Επιτροπής ήταν πέρα από κάθε εύλογη αμφιβολία, απόφαση που άφηνε μια αναντιστοιχία μεταξύ του θύματος και των κρατικών αρχών, οι οποίες θα μπορούσαν να το εμποδίσουν να συλλέξει τα απαραίτητα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι είχε υποστεί παραβίαση. Σε μεταγενέστερες υποθέσεις όπου παραβιάσεις του άρθρου 3 φαίνονταν πιθανές, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι ήταν υποχρέωση του κράτους να διεξαγάγει αποτελεσματική έρευνα για υποτιθέμενη κακή μεταχείριση. Βοήθησε επίσης να καθοριστεί τι συνιστά «διοικητική πρακτική» συστηματικών παραβιάσεων.
Άρθρα
Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα Κατηγορία:Χούντα των Συνταγματαρχών Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Συμβούλιο της Ευρώπης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μέγας Μάγιστρος του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας
Αυτός είναι ένας κατάλογος με τους Πρίγκιπες και Μεγάλους Άρχοντες του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας συμπεριλαμβανομένων των μεσαιωνικών προκατόχων τους Ιωαννιτών Ιπποτών, ξεκινώντας από τον ιδρυτή Όσιο Γκέραρντ Τομ (ιδρύθηκε το 1099, και με δεδομένη την παπική αναγνώριση το 1113 από τον Πάπα Πασχάλη τον Β΄). Ο αναπληρωτής Μέγας Άρχων (Lieutenant Grand Master) Μάρκο Λουτσάγκο απεβίωσε στις 7 Ιουνίου 2022. Νέος αναπληρωτής Μέγας Άρχων διορίστηκε από τον Πάπα ο Τζον Τ. Ντάνλαπ στις 13 Ιουνίου 2022.
Σημειώσεις
Καταλογος
Σιταθωριουνέτ
Η Σιταθωριουνέτ (το όνομά της σημαίνει "κόρη της Αθώρ από τα Δένδερα") ήταν κόρη του βασιλιά της Δωδέκατης Δυναστείας, γνωστή κυρίως από τον τάφο της στο Ελ Λαχούν, όπου βρέθηκε θησαυρός κοσμημάτων. Ήταν πιθανόν κόρη του Σέσωστρι Β΄, καθώς ο τάφος της βρέθηκε δίπλα ακριβώς από την πυραμίδα αυτού του βασιλιά. Αν είναι έτσι συμπεριλαμβάνεται στα πέντε γνωστά παιδιά και μία από τις τρεις κόρες του Σέσωστρι Β΄, τα άλλα είναι οι Σέσωστρις Γ΄, Senusretseneb, Itakait και Νοφρέτ.
Ο τάφος της ανασκάφηκε το 1914 από τον Πέτρι και τον Guy Brunton. Είχε συληθεί κατά την αρχαιότητα, αλλά μία κόγχη στον ταφικό χώρο είχε διαφύγει της προσοχής των συλητών. Σε αυτή την κόγχη βρέθηκαν τα υπολείμματα πολλών κιβωτίων γεμάτων με κοσμήματα και αντικείμενα καλλωπισμού, όπως ξυράφια, καθρέφτης και βάζα. Τα κοσμήματα θεωρούνται από τα πιο εξαιρετικά δείγματα υψηλής ποιότητας που βρέθηκαν σε αρχαίους Αιγυπτιακούς τάφους. Βρέθηκαν επίσης δύο εγκόλπια, το ένα με το όνομα του Σέσωστρι Β΄ και το άλλο με το όνομα του Αμενεμχέτ Γ΄, όπως και ένα στέμμα και αρκετά βραχιόλια που φέρανε το όνομα του Αμενεμχέτ Γ΄. Τα περισσότερα αντικείμενα ήταν από χρυσό στολισμένο με πολύτιμες πέτρες και σμάλτο. Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των ευρημάτων βρίσκονται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη), αν και το στέμμα είναι στο Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων Καΐρου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:12η Αιγυπτιακή Δυναστεία
Χριστιανή Καρλόττα του Νάσσαου-Ότβαϊλερ
Η Χριστιανή-Καρλόττα, γερμ.: Christiane-Charlotte von Nassau-Ottweiler (2 Σεπτεμβρίου 1685 - 6 Νοεμβρίου 1761) από τον Οίκο του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ ήταν κόρη του κόμη του Nάσσαου-Ότβαϊλερ και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα του Νάσσαου-Σάαρμπρυκεν και μετά κόμισσα της Έσσης-Χόμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου-Λουδοβίκου κόμη του Νάσσαου-Ότβαϊλερ (1651-1728) από τον πρώτο γάμο του με τη Χριστιανή φον Άχλεφελτ (1659–1695), κόρη του Φρειδερίκου Άχλεφελτ μεγάλου Καγκελάριου της Δανίας.
Έκανε τον δεύτερο γάμο της στις 17 Οκτωβρίου 1728 στο Σάαρμπρυκεν με τον Φρειδερίκο Γ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ. Αυτός ο γάμος δημιουργήθηκε μετά από διαμεσολάβηση τού αδελφού τού Φρειδερίκου, τού Ερνέστου-Λουδοβίκου λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ. Οι δαπάνες του γάμου πρέπει να επιδείνωσαν τα προβληματικά οικονομικά της Έσσης-Χόμπουργκ: μία αυτοκρατορική επιτροπή για το χρέος βρήκε μόνο δύο ασημένια κουτάλια στην Αυλή. Ο Φρειδερίκος Γ΄ είχε εκφράσει ανησυχίες και πρότεινε να ενημερώσει τη μέλλουσα σύζυγό του, για την οικονομική κατάσταση. Ο Ερνέστος-Λουδοβίκος έγραψε τότε στον Φρειδερίκο Γ΄: "γράψτε στην αδελφό της, γράψτε· όσο έχετε χρόνο, μπορείτε να το κάνετε."
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1713 τον Κάρολο-Λουδοβίκο κόμη του Νασάου-Σάαρμπρυκεν και απέκτησε δύο γιους, οι οποίοι, ωστόσο, απεβίωσαν και οι δύο ενός έτους:
Το 1723 απεβίωσε ο Κάρολος-Λουδοβίκος και η Χριστιανή-Καρλόττα έκανε δεύτερο γάμο το 1728 με τον Φρειδερίκο Γ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ. Δεν απέκτησε απογόνους.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου Κατηγορία:Κόμισσες του Νάσσαου
Ωρολόγιο Ευβοίας
Το Ωρολόγιο είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 242 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 80 μ. σε πλαγιά λόφου. Το χωριό διασχίζει χείμαρρος γνωστός ως Ωρολογιάτης. Η οικονομία του χωριού είναι αγροτική και στην περιοχή καλλιεργούνται ελιές και οπωροφόρα δέντρα.
Ιστορικά στοιχεία
Στο λόφο της Ανάληψης έχουν ανακαλυφθεί μυκηναϊκοί τάφοι. Είναι πιθανόν στην αρχαιότητα να υπήρχε εκεί οικισμός με την ονομασία Εξ Ωου. Στη θέση Κοραστίδα ή Κεραστίδα βρίσκονται λείψανα αρχαίου οικισμού. Στη θέση Ταξιάρχες υπήρχε βυζαντινός οικισμός. Σήμερα σώζονται μόνο ερείπια και ο ναός των Ταξιαρχών.
Το 1835 το Ωρολόγιο προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων και το 1848 στο δήμο Αυλώνος. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία περιλάμβανε επίσης τα χωριά Αγία Θέκλα και Πρινάκι. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αυλώνος και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Στο ναό βρίσκεται εντοιχισμένο τμήμα βυζαντινής ψευδοσαρκοφάγου του 11ου με 13ου αιώνα. Η σαρκοφάγος είναι διακοσμήμενη με τόξα. Εντός του ενός τόξου απεικονίζονται δύο παγώνια σε συντριβάνι και στο άλλο δύο άντρες με μεγάλο αγγείο. Είναι πιθανόν να πρόκειται για παράσταση του γάμου εν Κανά. Νότια του χωριού βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης, ο οποίος γιορτάζει στις 6 Αυγούστου. Στο πανηγύρι σερβίρονται νηστίσιμα πιάτα όπως φάβα και καλαμαράκια, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα χωριά, στα οποία ψήνεται κρέας. Η θέση Ανεμόμυλος περίπου 2 χιλιόμετρα νότια προσφέρει πανοραμική θέα. Στη θέση Χωνευτικό υπάρχει πηγή νερού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
ExxonMobil
Η ExxonMobil είναι αμερικανική πολυεθνική εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου που εδρεύει στο Ίρβινγκ του Τέξας. Είναι ο μεγαλύτερος άμεσος απόγονος της εταιρεία Standard Oil του Τζον Ντ. Ροκφέλερ, και διαμορφώθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1999 από τη συγχώνευση της Exxon (πρώην εταιρεία Standard Oil του Νιου Τζέρσι) και της Mobil (πρώην εταιρεία Standard Oil της Νέα Υόρκης).
Πέρα από 8η μεγαλύτερη εταιρεία στον κόσμο με βάση τα έσοδα, η ExxonMobil είναι επίσης η πέμπτη μεγαλύτερη εισηγμένη εταιρεία με βάση την κεφαλαιοποίηση της αγοράς. Η εταιρεία κατετάγη 6η σε παγκόσμιο επίπεδο στο «Forbes Global 2000» το 2014. Η ExxonMobil ήταν η 2η πιο κερδοφόρα εταιρεία του «Fortune 500» το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Οικογένεια Ροκφέλερ
Rock Giants
Rock Giants είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε το 1997 από την εταιρεία "Polygram".
Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από τα δύο στούντιο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν οι Deep Purple τη δεκαετία του '80, "Perfect Strangers" και "The House of Blue Light", όπως και το ζωντανα ηχογραφημένο "Nobody's Perfect" του 1988.
Το άλμπουμ αυτό εκδόθηκε στην ανατολική Ασία από την "PT. Universal Music".
Τα τραγούδια της συλλογής
1. Perfect Strangers (Blackmore/Glover/Gillan) - 4:12
2. Under The Gun (Blackmore/Glover/Gillan) - 4:35
3. Knockin' at your Back Door (Blackmore/Glover/Gillan) - 3:59
4. A Gypsy's Kiss (Blackmore/Glover/Gillan) - 5:13
6. Black Night (Live) (Blackmore/Gillan/Glover/Lord/Paice) - 5:57
7. Smoke on the Water (Live) (Blackmore/Gillan/Glover/Lord/Paice) - 7:33
8. Hush (South) - 3:31
10. Dead Or Alive (Blackmore/Glover/Gillan) - 4:40
11. Hard Lovin' Woman (Blackmore/Gillan/Glover) - 3:24
12. Call Of The Wild (Blackmore/Gillan/Glover/Lord) - 4:42
Τα μέλη των Deep Purple
Οι μουσικοί οι οποίοι παίζουν στη συγκεκριμένη συλλογή προέρχονται από την δεύτερη γραμμή μελών των Deep Purple και είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
Πανεπιστήμιο του Κάσσελ
Το Πανεπιστήμιο του Κάσσελ (γερμανικά: Universität Kassel), που ιδρύθηκε το 1970, είναι ένα από τα νεότερα πανεπιστήμιο στο κρατιδίο της Έσσης και βρίσκεται στο Κάσσελ. Το Σεπτέμβριο του 2010 έχει περίπου 18.113 φοιτητές, υπάρχουν πάνω από 2.120 υπάλληλοι, συμπεριλαμβανομένων των 327 καθηγητών, περίπου 900 άλλα ακαδημαϊκά άτομα, και περίπου 1.100 άτομα τεχνικό και διοικητικό προσωπικό.
Στο πανεπιστήμιο λειτουργεί το Διεθνές Κέντρο Έρευνας για την Ανώτατη Εκπαίδευση και η σχολή καλών τεχνών (Kunsthochschule).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κασσελ Κατηγορία:Έσση Κατηγορία:Κάσσελ
Μάχη του Μαρινιάνο
Η μάχη του Μαρινιάνο ήταν η τελευταία σημαντική σύγκρουση του πολέμου της Συμμαχίας του Καμπραί και πραγματοποιήθηκε στις 13-14 Σεπτεμβρίου 1515, κοντά στην σημερινή πόλη Μελενιάνο, 16 χλμ. νοτιοανατολικά του Μιλάνου.
Στη μάχη συγκρούστηκαν τα στρατεύματα του βασιλείου της Γαλλίας με επικεφαλής τον νέο βασιλιά Φραγκίσκο Α' και μισθοφορικά στρατεύματα της Παλαιάς Ελβετικής Συνομοσπονδίας, στην υπηρεσία του Δουκάτου του Μιλάνου. Με τους Γάλλους πολεμούσαν και Γερμανοί Λάντσκνεχτ, ισάξιοι των Ελβετών στην πολεμική ικανότητα, και τα στρατεύματα της Βενετικής Δημοκρατίας.
Η μάχη έληξε με νίκη της Γαλλίας, που κατέλαβε το Μιλάνο.
Προετοιμασίες
μικρογραφία|290x290εσ|Χάρτης της βόρειας Ιταλίας το 1494 Από την ανάρρησή του στον γαλλικό θρόνο τον Ιανουάριο του 1515, ο Φραγκίσκος Α' διεκδίκησε τα κληρονομικά δικαιώματά του επί του Δουκάτου του Μιλάνου και συνέχισε τους πολέμους των προκατόχων του.
Αφού εξασφάλισε την ουδετερότητα του μελλοντικού Καρόλου Κουίντου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Ερρίκου Η' της Αγγλίας, συμμάχησε με τη Βενετική Δημοκρατία και πέτυχε την υποστήριξη της Γένοβας και του δουκάτου της Σαβοΐας, ο Φραγκίσκος Α' πήρε το δρόμο προς την Ιταλία επί κεφαλής του στρατού του, αφήνοντας την αντιβασιλεία στη μητέρα του, Λουίζα της Σαβοΐας.
Η γαλλική δύναμη αποτελούνταν από το καλύτερο βαριά οπλισμένο ιππικό και πυροβολικό στην Ευρώπη. Ανέρχονταν σε 40.000 άνδρες, εκ των οποίων 30.000 πεζικό και 2.500 ιππότες. Οι 22.000 ήταν Γερμανοί μισθοφόροι Λάντσκνεχτ που στρατολόγησε ο Φραγκίσκος. Επιπλέον, 69 βαριά και 200 ​​ελαφρύτερα κανόνια. Το καλοκαίρι του 1515, τα στρατεύματα συγκεντρώθηκαν στη Λυών υπό τη διοίκηση του κοντόσταυλου της Γαλλίας Καρόλου Γ΄ του Μπουρμπόν, του διοικητή του πεζικού Πέντρο Ναβάρο, του κοντοτιέρου Τζιάν Τζάκομο Τριβούλτζιο και του ιππότη Πιέρ Τεράιγ ντε Μπαγιάρ.
Για να τους κλείσουν τον δρόμο, Ελβετοί μισθοφόροι, οι οποίοι μέχρι τότε θεωρούνταν ως η ισχυρότερη μεσαιωνική δύναμη πεζικού στην Ευρώπη, στην υπηρεσία του Δουκάτου του Μιλάνου, ξεκίνησαν και κατέλαβαν τα περάσματα των Άλπεων, τη συνήθη διαδρομή για τα γαλλικά στρατεύματα μέσω των Άλπεων για την Ιταλική χερσόνησο.
Τον Αύγουστο του 1515, το κύριο σώμα του γαλλικού στρατού έφυγε από τη Λυών για τη Γκρενόμπλ, όπου ο στρατός χωρίστηκε σε ομάδες. Το μεγαλύτερο μέρος του στρατού που διοικούσε ο Πέντρο Ναβάρο στράφηκε προς τα νότια και πέρασε τις Άλπεις από περάσματα που πατήθηκαν για πρώτη φορά, ανοίγοντας δρόμο με εκρηκτικές ύλες.
Καθ' οδόν προς το Μιλάνο, αιχμαλώτισαν τον Πρόσπερο Κολόννα και τον στρατό του, διοικητή των δυνάμεων του δούκα του Μιλάνου. Στη συνέχεια, τα γαλλικά στρατεύματα στρατοπέδευσαν 16 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Μιλάνου, στο Μαρινιάνο.
Απέναντί τους βρίσκονταν ο δούκας του Μιλάνου Μαξιμιλιανός Σφόρτσα, σύμμαχος της Ισπανίας, ο Πάπας Λέων Ι' και οι τρομεροί Ελβετοί μισθοφόροι που θεωρούνταν ανίκητοι, συνολικής δύναμης 35.000 ανδρών.
Αντί να επιτεθεί στο Μιλάνο, ο Φραγκίσκος Α' ήρθε σε διαπραγματεύσεις με τους Ελβετούς μισθοφόρους που γνώριζε ότι ήταν απλήρωτοι και τους πρόσφερε μεγάλο ποσό: έτσι, 12.000 μισθοφόροι έφυγαν από το Μιλάνο. Έμειναν 22.000 Ελβετοί με 9 κανόνια και 1000 αρκεβούζια.
Η μάχη
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η μάχη του Μαρινιάνο, λεπτομέρεια μικρογραφίας μικρογραφία|290x290εσ|Ο [[Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας|Φραγκίσκος Α' στη μάχη του Μαρινιάνο]] Την Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου 1515, η αιματηρή μάχη άρχισε με διαδοχικές βίαιες επιθέσεις και συνεχίστηκε μέχρι αργά το βράδυ. Γύρω στις 11 μ.μ., καθώς η σκοτεινή νύχτα δεν επέτρεπε πλέον να διακρίνουν φίλους και εχθρούς, τα τύμπανα και οι τρομπέτες σήμαναν παύση μέχρι την αυγή της επόμενης μέρας μετά από έξι ώρες αδιάλειπτων αγώνων.