cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιόσιπ Μίσιτς (ποδοσφαιριστής, 1994)
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Το Δεκέμβριο του 2014, παρά τις φήμες που τον συνέδεαν με τη Ντιναμό Ζάγκρεμπ, υπέγραψε συμβόλαιο 4,5 ετών με τη Ριέκα. Μετά από τρία επιτυχημένα χρόνια με τη Ριέκα, τον Ιανουάριο του 2018 μετακινήθηκε στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας με συμβόλαιο 5,5 ετών, με κόστος μεταγραφής 3 εκ. ευρώ.
Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1917 στην Κέρκυρα και ήταν κόρη του νομικού Παναγιώτη Γιωτόπουλου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ποινικό Δίκαιο και στην Εγκληματολογία στη Ρώμη και στη Γενεύη, όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας.
Γιόσιπ Μίσιτς (ποδοσφαιριστής, 1994)
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στις 15 Μαΐου 2018, ο Μίσιτς και αρκετοί συμπαίκτες του, συμπεριλαμβανομένων των προπονητών, τραυματίστηκαν μετά από επίθεση περίπου 50 υποστηρικτών της Σπόρτινγκ στο προπονητικό κέντρο του συλλόγου, αφού η ομάδα τερμάτισε τρίτη στην Πριμέιρα Λίγα και έχασε την πρόκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ. Παρά την επίθεση, ο ίδιος και η υπόλοιπη ομάδα συμφώνησαν να παίξουν στον τελικό του Κυπέλλου Πορτογαλίας που ήταν προγραμματισμένος για το επόμενο Σαββατοκύριακο, όπου τελικά ηττήθηκαν από την Άβες.
Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου
Βιογραφικό
Τη διετία 1974-1976 ήταν αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Το 1976 εξελέγη τακτική καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο οποίο διατέλεσε πρύτανης πρώτη φορά το διάστημα 1979-1980 και δεύτερη φορά το διάστημα 1983-1984. Συμμετέσχε στην επιστημονική επιτροπή που συνέταξε τον νόμο για την ισότητα των φύλων (N. 1329/1983).
Γιόσιπ Μίσιτς (ποδοσφαιριστής, 1994)
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στις 17 Ιανουαρίου 2019, ο ΠΑΟΚ ανακοίνωσε την υπογραφή του Μίσιτς από τη Σπόρτινγκ Λισαβόνας μέχρι τον Ιούνιο του 2020, με δυνατότητα μόνιμης αγοράς του. Στην ομάδα της Θεσσαλονίκης πήρε ευκαιρίες στο πρώτο εξάμηνο του δανεισμού του, ωστόσο δεν αποτελούσε πρώτη επιλογή για την βασική ενδεκάδα. Στο φινάλε της σεζόν κατέκτησε τόσο το πρωτάθλημα όσο και το κύπελλο κάνοντας το νταμπλ με την ομάδα του ΠΑΟΚ.
Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου
Βιογραφικό
Ήταν μέλος του ΔΣ της Διεθνούς Εταιρίας Εγκληματολογίας. Το 2008 ίδρυσε την Ελληνική Εταιρία Εγκληματολογίας, της οποίας υπήρξε και Πρόεδρος, ενώ υπήρξε αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών. Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Γυναικών, από 1989 μέχρι το 1996, και Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής της Ελλάδας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, την εξαετία 2000-2006. Από το 1965 μέχρι την Απριλιανή Δικτατορία διηύθυνε το περιοδικό Ο Αγώνας της Γυναίκας, που εξέδιδε ο Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου μετά την πτώση της δικτατορίας.
Γιόσιπ Μίσιτς (ποδοσφαιριστής, 1994)
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στις 19 Οκτωβρίου 2020, ο Μίσιτς εντάχθηκε με δανεισμό 1,5 έτους στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει υπάρξει διεθνής με τις «μικρές» Εθνικές ομάδες της Κροατίας (U18, U19 και U21).
Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου
Βιογραφικό
Από το 1978 ήταν πρόεδρος του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που είχε ιδρύσει το 1973 ο σύζυγός της, Γεώργιος Ν. Μαραγκόπουλος, πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Γιόσιπ Μίσιτς (ποδοσφαιριστής, 1994)
Διεθνής σταδιοδρομία
Στις 11 Ιανουαρίου 2017, έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Κροατίας σε ένα φιλικό αγώνα εναντίον της Χιλής.
Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Πρυτάνεις Ελληνικών Πανεπιστημίων Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Γιόσιπ Μίσιτς (ποδοσφαιριστής, 1994)
Διακρίσεις
Ριέκα
Σπόρτινγκ Λισαβόνας
ΠΑΟΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Όσιγιεκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΧΝΚ Ριέκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπέτσια Κάλτσιο 1906 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ
Οι 12 ένορκοι (ταινία, 1957)
Οι 12 ένορκοι είναι ο ελληνικός τίτλος της αμερικανικής ταινίας 12 Angry Men, παραγωγής 1957. Η ταινία ανήκει στο είδος του δικαστικού δράματος (courtroom drama) αφού επικεντρώνεται στη διαδικασία της λήψης της τελικής (αθωωτικής ή καταδικαστικής) απόφασης του σώματος των ενόρκων, σε μια δίκη για φόνο εκ προμελέτης. Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο γνωστός Αμερικανός σκηνοθέτης Σίντνεϊ Λουμέτ (Sidney Lumet), και σεναριογράφος ο επίσης Αμερικανός (τηλεοπτικός κυρίως σεναριογράφος) Ρέτζιναλντ Ρόουζ (Reginald Rose) ενώ ο πιο αναγνωρίσιμος από τους 12 πρωταγωνιστές της ταινίας, είναι ο Χένρι Φόντα, στο ρόλο του ενόρκου που θα σπείρει τις αμφιβολίες για την ενοχή του κατηγορουμένου. Το σενάριο της ταινίας είναι προσαρμογή για τον κινηματογράφο, του ομώνυμου τηλεοπτικού σεναρίου του Ρέτζιναλντ Ρόουζ, που προβλήθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι CBS ζωντανά, σε ωριαίο επεισόδιο τον Σεπτέμβριο του 1954.
Η ταινία ήταν υποψήφια για 3 βραβεία Όσκαρ: καλύτερης σκηνοθεσίας, καλύτερης ταινίας και καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου αλλά έχασε και στις τρεις κατηγορίες από την ταινία Η γέφυρα του ποταμού Κβάι. Ωστόσο, κέρδισε στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το βραβείο Χρυσή Άρκτος για την καλύτερη ταινία. Ο Ρέτζιναλντ Ρόουζ κέρδισε το Βραβείο Έντγκαρ καλύτερης κινηματογραφικής ταινίας για το σενάριό του. Το 2007 το φιλμ επιλέχτηκε να καταγραφεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου (National Film Registry) της Βιβλιοθήκης του Αμερικανικού Κογκρέσου, ως ταινία πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική για τον πολιτισμό των Ηνωμένων Πολιτείων''. '' Επίσης η ταινία έχει καταγραφεί σαν το νούμερο 2 στην δεκάδα των καλύτερων κινηματογραφικών δικαστικών δραμάτων του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου (American Film Institute).
Υπόθεση
Η ταινία ανοίγει σε μια αίθουσα ποινικού δικαστηρίου όταν ο δικαστής με το τέλος της διαδικασίας, απευθύνεται στους 12 ενόρκους και τους καλεί να συνεδριάσουν για να κρίνουν και να αποφασίσουν ομόφωνα την ενοχή ή όχι του κατηγορουμένου. Οι ένορκοι συγκεντρώνονται στην ανάλογη αίθουσα και όλη η ταινία εξελίσσεται - σαν θεατρική σκηνή- μέσα σε αυτήν την αίθουσα. Από τις πληροφορίες που παίρνουμε κατά τη διάρκεια της ταινίας, μαθαίνουμε ότι η υπόθεση αφορά ένα 18 χρόνο αγόρι που κατηγορείται για την εν ψυχρώ δολοφονία με στιλέτο, του πατέρα του. Το αγόρι (που δεν μαθαίνουμε το όνομά του) είναι ένα παιδί μεγαλώμενο στην κακόφημη συνοικία της πόλης, κακοποιημένο σωματικά από τον πατέρα του, φτωχό, αμόρφωτο και με παραβατικό παρελθόν. Οι ένορκοι καλούνται να κρίνουν αν το αγόρι δολοφόνησε τον πατέρα του, ή όχι (όπως επιμένει ο κατηγορούμενος). Σε περίπτωση ενοχής, ποινή είναι η καταδίκη σε θάνατο. Οι 12 ένορκοι - όλοι άντρες - είναι τυπικά παραδείγματα συνηθισμένων ανθρώπων. Οι περισσότεροι από αυτούς, και συγκεκριμένα οι 11 από τους 12 είναι ήδη πεπεισμένοι για την ενοχή του κατηγορούμενου και ευελπιστούν ότι σε λίγη ώρα θα έχουν ξεμπερδέψει. Ένας από αυτούς όμως, ο ένορκος που τον ενσαρκώνει ο Χένρι Φόντα, δεν είναι πεπεισμένος απόλυτα για την ενοχή του νεαρού. Ανακάλυψε κατά την διάρκεια της δίκης, πολλά κενά στις καταθέσεις των μαρτύρων και πολλές αντιφάσεις. Έτσι ζητά από τους υπόλοιπους, την άνεση χρόνου για να μπορέσει να τους εξηγήσει τις αμφιβολίες του. Έτσι σιγά - σιγά, με πολλές δυσκολίες και αντιμετωπίζοντας την εμπάθεια, την κοροϊδία ακόμα και την εχθρότητα από τους περισσότερους ενόρκους, καταφέρνει να πείσει τον έναν μετά τον άλλο, για την ορθότητα των ισχυρισμών του και να τους οδηγήσει στην αθώωση του κατηγορουμένου λόγω «δικαιολογημένων αμφιβολιών».
Συντελεστές
Οι ηθοποιοί αναφέρονται με τον αριθμό που είχαν σαν ένορκοι. Ο αριθμός προήλθε από την θέση στην οποία κάθονταν κατά τη διάρκεια της δίκης. Στην ταινία ενσαρκώνει έναν προπονητή ποδοσφαίρου σε Γυμνάσιο, από τους τελευταίους ενόρκους που αλλάζει γνώμη. Στην ταινία, ενσαρκώνει έναν δειλό, υπάλληλο τραπέζης, χαρακτήρας που συντάσσεται πάντα με την πλειοψηφία. Στην ταινία ενσαρκώνει έναν επιχειρηματία, έναν κυριαρχικό άντρα, επιθετικό και οξύθυμο, με θυμό εναντίον του γιού του αλλά και όλων των νεαρών αντρών, που αμφισβητούν την πατρική εξουσία. Είναι ο τελευταίος που θα αλλάξει γνώμη. Στην ταινία ενσαρκώνει έναν φωνακλά και πολυλογά ιδιοκτήτη γκαράζ, που κρυμμένος πίσω από τα κοινωνικά στερεότυπα, αρνείται να δει την αλήθεια που προκύπτει από τα στοιχεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές δικαστικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Δικαστικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σίντνεϊ Λουμέτ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Άρκτου
Βικτοριέν Αντεμπαγιόρ
Ο Βικτοριέν Ζακαρί Αντεμπαγιόρ Αντζ (Adebayor Zakari Victorien Adje, γεννήθηκε ‎12 Νοεμβρίου 1996) είναι ποδοσφαιριστής από το Νίγηρα που αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 15 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από το Νίγηρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νίγηρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βάιλε Μπόλντκλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΧΜ Κέγιε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΝΠΠΙ Κλαμπ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Καριώτες Λευκάδας
Οι Καριώτες είναι χωριό στη Λευκάδα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λευκάδας του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 516 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λευκάδας Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Πηγαδησάνοι Λευκάδας
Οι  Πηγαδησάνοι  (τοπικό ιδίωμα: « Πιατσάνοι ») είναι χωριό που βρίσκεται στην καταπράσινη ορεινή Λευκάδα, στο Νομό Λευκάδος.
Οι «Πιατσανίτες», όπως αποκαλούνται, είναι άνθρωποι εργατικοί αλλά και πλακατζήδες γεμάτοι ζωντάνια και φωνή!
Από τους Πηγαδησάνους κατάγεται ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Λάκης (Απόστολος) Σάντας του Φίλιππου (22/02/1922 - 30/04/2011), ο οποίος μαζί με τον επίσης αντιστασιακό Μανώλη Γλέζο κατέβασαν για την Ελλάδα τη γερμανική σημαία των ναζί από την Ακρόπολη της Αθήνας τη νύχτα της 30ής προς 31ης Μαΐου του 1941, σε μία από τις πρώτες αντιστασιακές ενέργειες σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Επίσης, από εκεί κατάγεται και η διάσημη Λευκαδίτισσα μέτζο-σοπράνο (mezzo-soprano) της όπερας Αγνή Μπάλτσα.
Το χωριό απέχει 12 χιλιόμετρα από την πόλη της Λευκάδας, πρωτεύουσα του ομώνυμου νησιού τού Ιονίου Πελάγους.
Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 450 μέτρων, σε γεωγραφικό πλάτος/μήκος 38.767857,20.651760 και λιγότερο από ένα χιλιόμετρο πριν το κεφαλοχώρι της Καρυάς, του πρώην ομώνυμου «Καποδιστριακού» δήμου στον οποίον ανήκαν διοικητικά οι Πηγαδησάνοι Λευκάδας.
Παρεμπιπτόντως, σήμερα ανήκουν διοικητικά στον ενιαίο Δήμο Λευκάδας.
Είναι ένα χωριό προσήλιο, χτισμένο σε μια πλαγιά του βουνού μέσα στις αιωνόβιες ελιές και ούτως ή άλλως ό,τι και να κοιτάξεις γύρω σου παραπέμπει σε ένα καταπράσινο επτανησιακό περιβάλλον.
Ο κεντρικός οδικός ορεινός άξονας του νησιού διασχίζει το χωριό και εκατέρωθεν απλώνονται οι γραφικές γειτονιές των Πηγαδησάνων.
Στην πλατεία «Απόστολου (Λάκη) Σάντα» [ονοματοδοσία 27/10/2017], δίπλα στη εκκλησία του Αγίου Νικολάου με την όμορφη θέα, το καλοκαίρι παρουσιάζονται αξιόλογα πολιτιστικά δρώμενα και λίγο πιο πάνω βρίσκεται και η εκκλησία των Αγίων Αναργύρων με αξιόλογο τέμπλο.
Αρκετά υψηλότερα, εκτός χωριού, υπάρχει και το ξωκκλήσι της Θεοτόκου με πανοραμική θέα, προσβάσιμο τόσο μέσα από το χωριό, αλλά και άνωθεν από το δρόμο που οδηγεί στις υψηλότερες κορυφές του νησιού. Γιορτάζεται την πρώτη Παρασκευή μετά το Πάσχα την ημέρα της Ζωοδόχου Πηγής, σε μια μεγάλη γιορτή παλαιότερα για τους «Πιατσανίτες», που χρόνια χρησιμοποιούσαν για όρκο τους το «μα τη Θεοτόκο».
Κατηφορίζοντας φτάνει κανείς στους «Μάρκους», στο ειδυλλιακό παλιό πέτρινο γεφύρι από την εποχή των Ενετών με τον παλιό νερόμυλο.
Στην άκρη του κάμπου βρίσκεται το ανακαινισμένο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, χρονολογούμενο από το 1605 ίσως και παλαιότερα, ένας πνευματικός φάρος της περιοχής αλλά και ολόκληρου του νησιού για πολλούς αιώνες, που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πνευματική και οικονομική ζωή της Λευκάδας. Εν κατακλείδι, οι επισκέπτες του χωριού καθηλώνονται από την υπέροχη θέα που προσφέρει η ίδια η θέση των Πηγαδησάνων που λειτουργεί ως αμφιθεατρικό μπαλκόνι, αγναντεύοντας μέχρι τα Ακαρνανικά όρη της γειτονικής ενδοχώρας, πέρα από τα νερά του Ιονίου.εναλλ.=Χιονισμένοι Πηγαδησάνοι|μικρογραφία|925x925px|Χιονισμένη θέα των Πηγαδησάνων<mapframe latitude="38.758769" longitude="20.665798" zoom="13" width="386" height="490" align="right" text="Ορεινή Λευκάδα" /> Διοικητική υπαγωγή :
Δημοτική Κοινότητα:  Πηγαδησάνων
Δημοτική Ενότητα:  Καρυάς
Δήμος:  Λευκάδας
Περιφερειακή Ενότητα:  Λευκάδας (έδρα: Λευκάς,η)
Περιφέρεια:  Ιονίων Νήσων (έδρα: Κέρκυρα,η)
Αποκεντρωμένη Διοίκηση:  Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίου (έδρα: Πάτραι,αι)
.
Γεωγραφική, εκλογική, στατιστική & πρώην διοικητική υπαγωγή   :
Γεωγραφικό Διαμέρισμα: Επτάνησα & Νησιά Ιονίου Πελάγους
Εκλογική Περιφέρεια:  Λευκάδας
Περιοχή «στατιστικής περιφέρειας»:  Κεντρική Ελλάδα
Πρώην Κοινότητα/ Κοινοτικό Διαμέρισμα/Τοπικό Διαμέρισμα/Τοπική Κοινότητα:  Πηγαδησάνων
Πρώην Δήμος:  Καρυάς
Πρώην (διοικητικά) Νομός:  Λευκάδος (έδρα: Λευκάς,η)
.✔️ Χρίστος Άγγελου Μάλφας ♂
μικρογραφία|936x936εσ|Αεροφωτογραφία Πηγαδησάνων Κατηγορία:Δήμος Λευκάδας Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας Κατηγορία:Χωριά ορεινής Λευκάδας
Κυπαρίσσι Γρεβενών
Το Κυπαρίσσι είναι ορεινός οικισμός του νομού Γρεβενών και υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Γρεβενών (πρόγραμμα Καλλικράτης). Παλαιά ονομασία "Μπίσοβο". Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού, στα όρια με τον Νομό Κοζάνης, στις ανατολικές απολήξεις της Βόρειας Πίνδου, ΒΔ της πόλης των Γρεβενών.
Γεωγραφία
Είναι ορεινό χωριό χτισμένο σε υψόμετρο 940 μ. Βρίσκεται σε απόσταση 24 χλμ βορειοδυτικά της πόλης των Γρεβενών και πάνω στο δρόμο Γρεβενών – Πενταλόφου. Συνορεύει με τα χωριά Άγιος Κοσμάς, Μέγαρο, Πρόσβορο, Καλλονή (4χλμ), Τρίκορφο και Χρυσαυγή με τα οποία επικοινωνεί με ασφάλτινες διαδρομές. Έχει γρήγορη πρόσβαση στο χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας μέσω Μεγάρου – Αναβρυτών ή μέσω Καλλονής – Δοτσικού – Φιλιππαίων. Η έκταση που καταλαμβάνει είναι 8.372 στρέμματα.
Ιστορία
Στο λόφο Παλιόκαστρο, που υψώνεται σε μικρή απόσταση (1,5 χλμ.) βόρεια από το σημερινό χωριό, έχουν διαπιστωθεί ίχνη αρχαίου οικισμού που είχε ακμάσει από τα προϊστορικά ως τα ρωμαϊκά χρόνια.
Διοικητικά
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στον δήμο Κοσμά του Αιτωλού του νομού Γρεβενών. Από την 1/1/2011 με τη συνένωση των δήμων και κοινοτήτων, ανήκει στον νέο διευρυμένο δήμο Γρεβενών του νομού Γρεβενών.
Αξιοθέατα
Αν και η μορφή του χωριού επηρεάστηκε από τις καταστροφές του πολέμου και από τις νέες κατασκευές ειδικά μετά το σεισμό του 1995 το Κυπαρίσσι εξακολουθεί να παραμένει ένα γνήσιο μαστοροχώρι με αρκετά ακόμη δείγματα τεχνοτροπίας και αρχιτεκτονικής κληροδοτήματα παλαιών γηγενών τεχνιτών.
Σημαντικότατα κτίσματα η βυζαντινή λιθόκτιστη και λιθόσκεπη εκκλησία του Αγ. Γεωργίου (1867) με το χειροποίητο ξυλόγλυπτο τέμπλο, το πέτρινο δημοτικό σχολείο (1915), το τριώροφο με πελεκητές κολόνες καμπαναριό και το ανάγλυφο μονοκόμματο εικονοστάσι με μορφή λιονταριού και αγιογραφίες σκαλισμένες στην πέτρα. Όλα τους έχουν τη σφραγίδα της τεχνοτροπίας του γνωστού λιθοξόου Βράγκα που καταγόταν από το γειτονικό χωριό Αγ. Κοσμά.
Αξίζει να επισκεφτείτε το πέτρινο γεφύρι του Παπατάκη, χτισμένο στα 1920 στον δρόμο προς Άγιο Κοσμά όπου σώζεται η μία καμάρα μόνο, και το Παλιόκαστρο, έναν λόφος στην είσοδο του χωριού, σημείο αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Αν και ποτέ δεν έγιναν εδώ επίσημες ανασκαφές, υπάρχουν ευρήματα οικισμού ενώ βρέθηκαν κατά καιρούς κεραμικά και πολεμικά σκεύη βυζαντινής και ρωμαϊκής εποχής. Αν έχετε χρόνο ζητήστε να δείτε λίγα από τα δέκα πηγάδια που βρίσκονται σε αυλές ή σοκάκια του χωριού. Κατασκευάστηκαν εδώ και πολλά χρόνια και εξακολουθούν να λειτουργούν αναδεικνύοντας την τέχνη και το μεράκι των κτιστάδων του χωριού.
Ακόμη, μπορείτε να επισκεφτείτε το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία στο λόφο Μπούτσκα που δεσπόζει απέναντι από το χωριό και απ’ όπου μπορείτε να θαυμάσετε τη θέα που προσφέρει, και τον Άγ. Δημήτριο όπου βρέθηκαν παλαιοί τάφοι. Εντυπωσιακό είναι και το άγαλμα του στρατηγού του Δημοκρατικού Στρατού Νικόλαου Θεοχαρόπουλου (καπετάν Σκοτίδα). Οι τέσσερις βρύσες του χωριού Σιόποτο, Τρανό Πηγάδι, Γούλης και Κισμές θα σας δροσίσουν όλο το χρόνο, ενώ σύμφωνα με την παράδοση, ο Γούλης θα σας “ποτίσει” και με την παντοτινή αγάπη για αυτό το χωριό.
Αξίζει να πιείτε το τσίπουρο στην κεντρική πλακόστρωτη όμορφη πλατεία και να περπατήσετε στη φανταστική διαδρομή χωριό – Νιντρούζι συναντώντας τις τρεις βρύσες Μπορίμι, Ανδρώνης και Νταλέτσος. Η δέση του Αγγελάκη με το μικρό καταρράκτη προσφέρεται για τους λάτρεις του υγρού στοιχείου.
Πολιτισμός
Από πλευράς κουλτούρας, εθίμων και ηθών, το Κυπαρίσσι αν και ανήκει στον νομό Γρεβενών είναι πιο κοντά στην περιοχή Βοΐου ακολουθώντας την ίδια με την περιοχή αυτή πορεία. Πολυταξιδεμένοι από χρόνια οι Κυπαρισσιώτες λόγω της κύριας ασχολίας τους (κτιστάδες, πετράδες τεχνίτες) άνοιξαν ορίζοντες, δημιούργησαν επιχειρήσεις, σπούδασαν και είναι σήμερα όλοι τους όπου και αν κατοικούν πετυχημένοι επαγγελματίες και επιστήμονες. Στα θετικά στοιχεία η μετάδοση της αγάπης των παλιών στις νεότερες γενιές με αποτέλεσμα νέα παιδιά να επισκέπτονται αλλά και να συμμετέχουν στα δρώμενα του χωριού.
Απ’ το 1912 ξεκινά ο πρώτος σύλλογος στην Αμερική με το όνομα Αδελφότης Άγιος Αθανάσιος και μεγάλη προσφορά στο χτίσιμο της εκκλησίας, του σχολείου και της γέφυρας. Σήμερα στο χωριό δραστηριοποιείται ένας από τους παλαιότερους συλλόγους του νομού (1976) με έντονη δράση σε επίπεδο εκδηλώσεων και έργων: πλατεία, παιδική χαρά, πανηγύρι, θεατρικές παραστάσεις, χορευτικά, συναυλίες, ιστοσελίδα κ.λπ.
Λαογραφικό Μουσείο
Με πρωτοβουλία του συλλόγου από το 2009, το παλιό δημοτικό σχολείο έχει ανακαινιστεί και στο χώρο λειτουργεί λαογραφικό μουσείο, ένα από τα πιο πλούσια και οργανωμένα της περιοχής, με πάνω από 500 εκθέματα.
Πανηγύρια
Οι πιο σημαντικές γιορτές του χωριού, στις οποίες αξίζει να παρευρεθείτε το καλοκαίρι, είναι το πανηγύρι του χωριού, την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου και το αντάμωμα των Κυπαρισσιωτών στην πλατεία στα τέλη Ιουλίου. Θα χαρείτε το ίδιο όμως και στη χειμερινή γιορτή, τη Γουρνοχαρά, τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, όπου μπορείτε να απολαύσετε τσιγαρίδες και υπέροχο χοιρινό κρέας. Κύριο χαρακτηριστικό όλων των γιορτών είναι το καλό φαγητό, το άφθονο ποτό και φυσικά ο χορός με τη συνοδεία παραδοσιακής μουσικής. Όλες είναι εκδηλώσεις που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα και εκπέμπουν αγάπη, φιλοξενία και μεράκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Κεραμωτή Καβάλας
Η Κεραμωτή είναι χωριό του Δήμου Νέστου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 1.438 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 10 μέτρων. Απέχει 42 χιλιόμετρα από την Καβάλα και είναι το πλησιέστερο στη Θάσο σημείο. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στο δήμο Κεραμωτής, του οποίου ήταν έδρα, και παλαιότερα υπαγόταν στην κοινότητα Κεραμωτής. Στην τοπική κοινότητα Κεραμωτής ανήκουν επίσης οι οικισμοί Μοναστηράκι και Χαϊδευτό.
Η περιοχή δεν κατοικούταν κατά τους οθωμανικούς χρόνους, αλλά στην Κεραμωτή υπήρχαν αποθήκες εμπορευμάτων οι οποίες στη συνέχεια μεταφέρονταν στη Θάσο και σε άλλα νησιά του Αιγαίου. Κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, στην Κεραμωτή εγκαταστάθηκαν 59 προσφυγικές οικογένειες, από το Εξάστερο στην Ανατολική Θράκη. Τα επόμενα χρόνια, η περιοχή υπέφερε από την ελονοσία, αλλά στην Κεραμωτή εγκαταστάθηκαν οικογένειες από τις γύρω περιοχές. Άρχισε να αναπτύσσεται τουριστικά τη δεκαετία του 1970, χάρις στο λιμάνι της και τις παραλίες.
Η Κεραμωτή βρίσκεται σε μια μικρή χερσόνησο η οποία σχηματίζει φυσικό λιμάνι κοντά στις εκβολές του Νέστου, με αμμουδερή παραλία. Στην Κεραμωτή λειτουργεί λιμένας από τον οποίο διεξάγεται το μεγαλύτερο τμήμα της ακτοπλοϊκής σύνδεσης εμπορευμάτων και επιβατών με τη Θάσο. Επίσης, το λιμάνι, βάθους μέχρι 7,5 μέτρων, λειτουργεί και ως αλιευτικό καταφύγιο. To 2009 μέσω του λιμένα διακινήθηκαν 1,4 εκατομμύρια επιβάτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Νέστου
Σιμόνε Πιανιτζιάνι
Ο Σιμόνε Πιανιτζιάνι (γεννημένος στις 31 Μαΐου του 1969) είναι επαγγελματίας Ιταλός προπονητής καλαθοσφαίρισης. Από τον Ιούνιο του 2017 είναι προπονητής της ιταλικής Αρμάνι Μιλάνο.
Προπονητική καριέρα σε συλλόγους
Ο Πιανιτζιάνι επιλέχθηκε ως προπονητής της ιταλικής Μοντεπάσκι Σιένα πριν τη σεζόν 2006-2007 και οδήγησε την ομάδα του στην κατάκτηση του ιταλικού πρωταθλήματος και τις 6 χρονιές που διετέλεσε στον πάγκο της ομάδας. Ανακηρύχθηκε το 2007 ως ο καλύτερος Ιταλός προπονητής.
Η σεζόν 2008-2009 στο ιταλικό πρωτάθλημα ήταν αξιέπαινη, καθώς η Μοντεπάσκι Σιένα κέρδισε το Ιταλικό Σούπερ Καπ πριν την έναρξη της σεζόν, το Κύπελλο Ιταλίας στα μέσα της σεζόν και το ιταλικό πρωτάθλημα στο τέλος κερδίζοντας όλες τις ομάδες στα play-off με συνολικό σκορ 3-0. Σε 44 αγώνες στο πρωτάθλημα εκείνη τη σεζόν, ηττήθηκε μόνο μία φορά και αυτή ενάντια στην Φορτιτούντο Μπολόνια.
Το καλοκαίρι του 2012 υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 2 ετών με την Φενερμπαχτσέ Ούλκερ. Παραιτήθηκε όμως από τη θέση του προπονητή της τουρκικής ομάδας τον Φεβρουάριο του 2013, επικαλούμενος προσωπικά ζητήματα. Την περίοδο της παραίτησής του, η Φενερμπαχτσέ Ούλκερ βρισκόταν στην κορυφή τoυ Τουρκικού πρωταθλήματος και στην έβδομη θέση από τις 8 ομάδες στο Top-16 της Ευρωλίγκας.
Τον Ιούνιο του 2016 υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 2 ετών με την Χάποελ Ιερουσαλήμ ενώ τον Ιούνιο του 2017 επέστρεψε στην Ιταλία για να προπονήσει την Αρμάνι Μιλάνο.
Τίτλοι και Επιτυχίες
Ως προπονητής έχει κατακτήσει 6 πρωταθλήματα με την Μοντεπάσκι Σιένα (2007,2008,2009,2010,2011 και 2012), 5 Ιταλικά Σούπερ Καπ (2007-2008, 2008-2009, 2009-2010, 2010-2011, 2011-2012) και 4 Κύπελλα Ιταλίας (2009, 2010, 2011, 2012) ενώ συμμετείχε σε 2 Final Four της Ευρωλίγκας το 2008 και το 2011. Ακόμη, έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο Τουρκίας το 2013 με την Φενερμπαχτσέ Ούλκερ και το Ισραηλινό Σούπερ Καπ το 2016 με την Χάποελ Ιερουσαλήμ.
Ως βοηθός προπονητή κατέκτησε το Κύπελλο Σαπόρτα με την Μοντεπάσκι Σιένα το 2002, το ιταλικό πρωτάθλημα το 2004 και το Ιταλικό Σούπερ Καπ τη σεζόν 2004-2005. Ως βοηθός μετράει και 2 συμμετοχές σε Final Four Ευρωλίγκας το 2003 και το 2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολίμπια Μιλάνου
Ηλιορράχη Ιωαννίνων
Η Ηλιορράχη (μέχρι το 1928 Κουτσούφλιανη ) είναι οικισμός του Δήμου Κόνιτσας του Νομού Ιωαννίνων που βρίσκεται στην Περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.
Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, από το 1997 μέχρι το 2010, η Ηλιορράχη ανήκε στο Δημοτικό Διαμέρισμα Ηλιορράχης, του Δήμου Κόνιτσας και νωρίτερα αποτελούσε ξεχωριστή κοινότητα.
Η Ηλιορράχη έχει υψόμετρο 536 μέτρων, σε γεωγραφικό πλάτος 40,0543254586 και γεωγραφικό μήκος 20,7020274789. Σύμφωνα με τις γενικές απογραφές πληθυσμού του 2011 η Ηλιορράχη έχει πληθυσμό 112 κατοίκων. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Γενικές πληροφορίες
Στον οικισμό διατηρούνται μεγάλα πετρόκτιστα σπίτια και αρχοντικά καθώς πέτρινες βρύσες του χωριού.
Λίγο έξω από το χωριό βρέθηκαν ερείπια αρχαίων κτισμάτων, που χρονολογούνται από τον 13ο π.Χ. έως τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Άλλα ευρήματα επιβεβαίωσαν την παρουσία των Μολοσσών και την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής κατά την περίοδο της παρουσίας τους, ιδίως την εποχή της βασιλείας του Πύρρου.
Το 1898 το χωριό υπέστη ολοκληρωτική καταστροφή από τους Τούρκους ως αντίποινα.
Κατούνα Λευκάδας
Η Κατούνα είναι χωριό στη Λευκάδα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λευκάδας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 135 κατοίκους.
Ηλιορράχη Ιωαννίνων
Γενικές πληροφορίες
Στο χωριό εδρεύει ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ηλιόρραχης που διοργανώνει πανηγύρια.
Κατούνα Λευκάδας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λευκάδας Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Ηλιορράχη Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Σχέσεις Ισραήλ και Παπούα Νέα Γουινέα
Οι σχέσεις Ισραήλ-Παπούα Νέας Γουινέας αναφέρονται στις διπλωματικές και άλλες σχέσεις μεταξύ του Κράτους του Ισραήλ και της Παπούα Νέας Γουινέας. Το Ισραήλ και η Παπούα Νέα Γουινέα ίδρυσαν τις διπλωματικές τους σχέσεις το 1978, περίπου 3 χρόνια μετά την ανεξαρτησία της Παπούα Νέας Γουινέας.
Ο πρεσβευτής του Ισραήλ στην Αυστραλία ενεργεί ως μη κατοικών πρεσβευτής στην Παπούα Νέα Γουινέα. Ενώ η Παπούα Νέα Γουινέα δεν έχει πρεσβεία στο Ισραήλ, έχει προξενείο στο Ραμάτ ΧαΣαρόν, με δικαιοδοσία για τη μητροπολιτική περιοχή του Τελ Αβίβ. Από το 2007, ο Για'ακόβ Βάις είναι ο Επίτιμος Γενικός Πρόξενος της Παπούα Νέας Γουινέας στο Ισραήλ και ενεργεί ως διπλωματικός εκπρόσωπος της Παπούα Νέας Γουινέας στο Ισραήλ.
Ιστορία
Τον Νοέμβριο του 2012, η κυβέρνηση της Παπούα Νέας Γουινέας απείχε από την ψηφοφορία επί του ψηφίσματος 67/19 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για την αναγνώριση της Παλαιστίνης ως κράτους μη μέλους.
Κατά την επίσκεψή του στο Ισραήλ, τον Οκτώβριο του 2013, ο Πρωθυπουργός της Παπούα Νέας Γουινέας, Πέτερ Ο'Νιλ, φύτεψε ένα δέντρο στην Ιερουσαλήμ. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης ο Ο'Νιλ δήλωσε: "Η φύτευση ενός δέντρου συμβολίζει ότι ο κόσμος έχει μέλλον και ότι όλοι έχουμε ζωή".
Πολιτιστικές σχέσεις
Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι η φυλή Γκογκοντάλα στη δυτική επαρχία της Παπούα Νέας Γουινέας είναι οι απόγονοι μιας χαμένης φυλής του Ισραήλ. Οι ισχυρισμοί έχουν αναλυθεί από τον καθηγητή Τούντορ Πάρφιτ της Διεθνούς Πανεπιστημιακής Σχολής της Φλόριντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις του Ισραήλ Κατηγορία:Πολιτική της Παπούα Νέας Γουινέας
Πιτιλιάνο
Το Πιτιλιάνο είναι ιταλικός δήμος της επαρχίας του Γκροσέτο στην περιφέρεια της Τοσκάνης. Ο δήμος αριθμεί 3.861 κατοίκους. Είναι γνωστός τουριστικός προορισμός χάρη στην ιδιαιτερότητα του ιστορικού του κέντρου, που μοιάζει να έχει παραμείνει αναλλοίωτο από τον μεσαίωνα.
Τοποθεσία
Το Πιτιλιάνο βρίσκεται στο νοτιότερο τμήμα της περιφέρειας της Τοσκάνης και νότια συνορεύει με την περιφέρεια του Λάτιου. Απέχει 189 χλμ. από τη Φλωρεντία και 155 χλμ. από τη Ρώμη. Το έδαφος της περιοχής είναι λοφώδες, με υψόμετρο που κυμαίνεται από τα 300 έως τα 663 μ. Φτάνοντας στο Πιτιλιάνο από τα νοτιοδυτικά, διακρίνονται τα χαρακτηριστικά σπίτια του που ξεφυτρώνουν πάνω σε έναν ηφαιστειογενή βράχο από τόφφο. Αυτός ο μακρόστενος βράχος περιβάλλεται στις τρεις πλευρές του από χαράδρες, γεμάτες σπηλιές σκαμμένες στον τόφφο. Στο βάθος των χαραδρών κυλούν 3 χείμαρροι ο Λέντε, ο Μελέτα και ο Πρόκιο.
Προϊστορική και ετρουσκική εποχή
Η ευρύτερη περιοχή του Πιτιλιάνο είχε κατοικηθεί από την ύστερη Εποχή του Ορείχαλκου (12ος-11ος αι. π.Χ.), όταν δημιουργήθηκαν διάφοροι οικισμοί σκαμμένοι στα βράχια. Στο σημείο που σήμερα υπάρχει το χωριό, είχε δημιουργηθεί τον 8ο αιώνα ένας ετρουσκικός οικισμός, όπως μαρτυρούν τα τείχη στη συνοικία Καπισότο, οικισμός που εγκαταλείφθηκε μεταξύ του τέλους του 6ου αιώνα και των αρχών του 5ου.
Προέλευση του ονόματος
Το ετρουσκικό όνομα του οικισμού δεν μας είναι γνωστό, εικάζεται ότι είχε το όνομα Στάτνες και στην ρωμαϊκή εποχή έγινε νομός με την ονομασία Στατόνια. Το σημερινό όνομα μάλλον συνδέεται με μια σημαντική ρωμαϊκή οικογένεια που έφερε το όνομα Πετίλια. Σύμφωνα πάντως με έναν παλιό μύθο η πόλη ιδρύθηκε από 2 Ρωμαίους, από τον Πετίλιο και τον Τσελιάνο και η συγχώνευση των ονομάτων τους δημιούργησε το όνομα Πιτιλιάνο.
Νεώτερη ιστορία
Η πρώτη γραπτή μαρτυρία που έχουμε για την ύπαρξη του Πιτιλιάνο είναι μια επιστολή του Πάπα Νικόλαου Β’, το 1061, προς τον αρχιμανδρίτη της γειτονικής κωμόπολης Σοβάνα, επιστολή που εμφανίζει το Πιτιλιάνο ως περιοχή που ανήκει στη δικαιοδοσία της οικογένειας των κομήτων Αλντομπραντέσκι. Το 1293 η Αναστασία, κόρη της κόμισσας Μαργαρίτας Αλντομπραντέσκι, παντρεύτηκε τον Ρομάνο Ορσίνι παίρνοντας ως προίκα την κομητεία της Σοβάνα και η έδρα της κομητείας μεταφέρθηκε στο Πιτιλιάνο. Οι Ορσίνι κυβέρνησαν αυτη την περιοχή για αρκετούς αιώνες, υπερασπίζοντάς την από τις συνεχείς επιθέσεις της Σιένα και του Ορβιέτο αρχικά και της Φλωρεντίας των Μεδίκων στη συνέχεια. Τελικά το 1574 ο Νικόλαος Δ’ Ορσίνι παραχώρησε το κάστρο στους Μεδίκους και το 1604 το Πιτιλιάνο προσαρτήθηκε στο Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης με παραχώρηση του Τζιαν Αντόνιο Ορσίνι, για να ξεπληρώσει τα χρέη του. Οι Μέδικοι αδιαφόρησαν για τις τύχες της πόλης, που γνώρισε την παρακμή, και μόνο το 1737, χρονιά που το μεγάλο Δουκάτο πέρασε στον οίκο της Λορένης, το Πιτιλιάνο γνώρισε μια αργή οικονομική και πολιτιστική ανάκαμψη.
Η Εβραϊκή κοινότητα του Πιτιλιάνο
Στο Πιτιλιάνο είχε κατά το παρελθόν δοθεί το προσωνύμιο «μικρή Ιερουσαλήμ», εξαιτίας της παρουσίας πολυάριθμης εβραϊκής κοινότητας. Το χωριό υποδέχτηκε τις πρώτες εβραϊκές οικογένειες από τον 15ο αιώνα αλλά μετατράπηκε σε σημαντικό εβραϊκό κέντρο τον επόμενο αιώνα. Αυτό οφείλεται στα παπικά διατάγματα του 1555 και 1569 τα οποία απαγόρευαν στους Εβραίους να κατοικούν στο παπικό κράτος, τα σύνορα του οποίου ξεκινούσαν λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα του Πιτιλιάνο. Έτσι, πολλές οικογένειες Εβραίων ήρθαν να κατοικήσουν στην περιοχή αυτή, όπου τους επιτρεπόταν να ζουν σε γκέτο και να εξασκούν διάφορες εμπορικές δραστηριότητες. Η εβραϊκή κοινότητα του Πιτιλιάνο δυνάμωσε σε τέτοιο βαθμό, ώστε το 1598 κατασκεύασε μια Συναγωγή, η οποία σώζεται μέχρι τις μέρες μας. Τον 19ο αιώνα η εβραϊκή κοινότητα έφτασε να αντιπροσωπεύει το 12% του συνολικού πληθυσμού. Οι αντισημιτικοί νόμοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποδυνάμωσαν την κοινότητα, που πλέον δεν αριθμεί παρά λίγα άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τοσκάνης
Δρυμώνας Λευκάδας
Ο Δρυμώνας είναι οικισμός στη Λευκάδα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λευκάδας του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 28 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λευκάδας Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Τίτος Μάνλιος Τορκουάτος
Ο Τίτος Μάνλιος "Τορκουάτος" (Titus Manlius Imperiosus Torcuatus) ήταν Ρωμαίος ήρωας που έζησε τον 4ο αι. π.Χ.. Πατέρας του ήταν ο Λεύκιος Μάνλιος Καπιτωλίνος. Για τη ζωή και τη δράση του υπάρχουν αρκετές αναφορές, ορισμένες από τις οποίες όμως πρέπει να θεωρηθούν μυθικές. Το 353 και 349 π.Χ. υπήρξε δικτάτορας της Ρώμης, ενώ τα έτη 347, 344 και 340 π.Χ. διετέλεσε ύπατος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον πόλεμο εναντίον της Λατινικής Συμμαχίας. Το επώνυμο "Τορκουάτος" (Torquatus) του αποδόθηκε όταν αφήρεσε το διακριτικό περιδέραιο (λατινικά torques) ενός Γαλάτη ηγεμόνα που νίκησε σε μονομαχία στην γέφυρα Σαλάριους (Pons Salarius) του ποταμού Ανιένε, το 361 π.Χ. .
Ο ιστορικός Τίτος Λίβιος αναφέρει ότι, κατά τον πόλεμο της Ρώμης εναντίον της Λατινικής Συμμαχίας (Λατινική εξέγερση του 340 π.Χ.), οι ύπατοι Τίτος Μάνλιος "Τορκουάτος" και Πόπλιος Δέκιος Μυς, φοβούμενοι την φυλετική και γλωσσική συγγένεια Ρωμαίων και Λατίνων καθώς και την στρατιωτική συντροφικότητα που μέχρι τότε είχαν, απαγόρευσαν κάθε επαφή και συμπλοκή με τον εχθρό, και γενικά κάθε πρωτοβουλία. Ο γιός του Μάνλιου, στην μάχη του Βεζούβιου, παράκουσε τις εντολές και σκότωσε σε μονομαχία τον αρχηγό εχθρικού αποσπάσματος. Όταν όμως έφερε τα λάφυρα στον πατέρα του, ο Μάνλιος κάλεσε όλο το στράτευμα και αφού επέπληξε τον γιο του που παράκουσε τις πατρικές εντολές και τις διαταγές των υπάτων, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Από το γεγονός αυτό έμεινε παροιμιώδης η "μάνλιος αρχηγία".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι δικτάτορες Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Σκονάκι
Ως σκονάκι αναφέρονται οι γραπτές σημειώσεις συνήθως πάνω σε μικρό κομμάτι χαρτιού ή άλλη επιφάνεια με σκοπό την κρυφή χρήση του κατά την διάρκεια εξέτασης.
Ιστορία
Ετυμολογικά η λέξη προκύπτει από την χρήση μικρών κομματιών χαρτιού τα οποία χρησιμοποιούνταν για την φύλαξη φαρμάκων ή ναρκωτικών ουσιών υπό την μορφή σκόνης, κάτι που συνηθίζονταν αρκετά κατά τα παλαιότερα χρόνια η λέξη ωστόσο παρέμεινε με την έννοια των κρυφών σημειώσεων.
Σε άλλες γλώσσες
Το σκονάκι έχει την δική του ξεχωριστή απόδοση ανάλογα με την κάθε γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λέξεις Κατηγορία:Μαθητική κουλτούρα
Ωρολογιακός μηχανισμός
thumb|Ωρολογιακός μηχανισμός ρολογιού χειρός Ο ωρολογιακός μηχανισμός είναι μηχανισμός που τίθεται σε λειτουργία χειροκίνητα μέσω συνόλου γραναζιών.
Οι ωρολογιακοί μηχανισμοί τροφοδοτούνται συνήθως από ωρολογιακό μοτέρ το οποίο αποτελείται από ένα κύριο ελατήριο και ένα σπειροειδές ελατήριο συστροφής με μεταλλική κορδέλα. Η ενέργεια αποθηκεύεται χειροκίνητα στο κύριο ελατήριο, μέσω της περιστροφής του, στρέφοντας ένα κλειδί συνδεδεμένο σε έναν αναστολέα, ο οποίος περιστρέφει το κύριο ελατήριο. Στη συνέχεια, η δύναμη του κυρίου ελατηρίου στρέφει τα γρανάζια του ρολογιού, μέχρι να εξαντληθεί η αποθηκευμένη ενέργεια.
Ιστορικά στοιχεία
Το παλαιότερο γνωστό παράδειγμα ωρολογιακού μηχανισμού είναι ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, ένας αναλογικός υπολογιστής του πρώτου αιώνα π.Χ., παρόμοιος με αστρολάβο, που χρησιμοποιούνταν για τον υπολογισμό των αστρονομικών θέσεων και των εκλείψεων και βρέθηκε σε ελληνικό ναυάγιο. Υπάρχουν πολλές ακόμη αναφορές για ωρολογιακούς μηχανισμούς στην αρχαία Ελλάδα, ακόμη και στη μυθολογία. Όμως ο ίδιος ο μηχανισμός είναι αρκετά εξεζητημένος ώστε να υπερκαλύπτει την σημαντική ιστορία των μικρότερων συσκευών πριν τη δημιουργία του.
Σε κάποιο βαθμό, αυτό το επίπεδο πολυπλοκότητας στην τεχνολογία των ωρολογιακών μηχανισμών χάθηκε ή ξεχάστηκε στην Ευρώπη και επέστρεψε μόνο μετά τη μεταφορά του από τον ισλαμικό κόσμο μετά τις Σταυροφορίες, μαζί με άλλες γνώσεις που οδήγησαν στην Αναγέννηση. Οι ωρολογιακοί μηχανισμοί έφτασαν τελικά σε βαθμό ισοδύναμο με τις προρωμαϊκά τεχνολογικά επίπεδα τον 14ο αιώνα.
Στην αρχαία Κίνα, μια περίεργη έκθεση σχετικά με συσκευή αυτοματοποίησης βρίσκεται στο κείμενο Λιέ Ζου, που γράφηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. Μέσα σε αυτό υπάρχει περιγραφή μιας προγενέστερης συνάντησης του βασιλιά Μου των Ζου (1023-957 π.Χ.) και ενός μηχανολόγου μηχανικού γνωστού ως Γιαν Σι, ο οποίος ήταν «τεχνίτης». Ο τελευταίος παρουσίασε με υπερηφάνεια στον βασιλιά την μηχανική χειροτεχνία του σε σχήμα και μέγεθος ανθρώπινης μορφής:
Ο βασιλιάς κοίταξε την μορφή έκπληκτος. Περπατούσε σε γρήγορο ρυθμό, κινούσε το κεφάλι του πάνω και κάτω, έτσι ώστε οποιοσδήποτε μπορούσε να το θεωρήσει ζωντανό ανθρώπινο ον. Ο τεχνίτης άγγιξε το πηγούνι της φιγούρας και αυτή άρχισε να τραγουδάει. Ακούμπησε το χέρι του και άρχισε να λαμβάνει στάση... Καθώς η παράσταση έφτασε στο τέλος, το ρομπότ έκλεισε το μάτι του και χαιρέτησε τις κυρίες που βρισκόταν εκεί, για να παρακολουθήσουν την εκτέλεση του Γιαν Σι από τον βασιλιά. Στη συνέχεια ο βασιλιάς πήρε το ρομπότ για να εξετάσει τα υλικά κατασκευής του. Και, πράγματι, αποδείχθηκε ότι είναι μόνο μια κατασκευή από δέρμα, ξύλο, κόλλα και βερνίκι, σε διάφορα χρώματα: λευκό, μαύρο, κόκκινο και μπλε. Εξετάζοντάς τον προσεκτικά, ο βασιλιάς παρατήρησε πως όλα τα εσωτερικά όργανα του ήταν πλήρη – ήπαρ, χολή, καρδιά, πνεύμονες, σπλήνα, νεφρά, στομάχι και έντερα. Και πάνω από αυτά και πάλι, οι μύες, τα οστά και τα άκρα με τις αρθρώσεις τους, το δέρμα, τα δόντια και τα μαλλιά, όλα τεχνητά... Ο βασιλιάς προσπάθησε να απομακρύνει την καρδιά και διαπίστωσε ότι το στόμα σταμάτησε να μιλά. Έβγαλε το συκώτι και τα μάτια δεν έβλεπαν. Έβγαλε τα νεφρά και τα πόδια έχασαν τη δύναμή τους για μετακίνηση. Ο βασιλιάς ήταν ευχαριστημένος.
Σε άλλα αξιοσημείωτα παραδείγματα περιλαμβάνεται η περιστέρα του Αρχύτα, που αναφέρεται από τον Αύλο Γέλλιο. Παρόμοιες κινεζικές αναφορές για ιπτάμενες συσκευές αυτοματοποίησης έχουν γραφεί τον 5ο αιώνα π.Χ. από τους Μοϊστές φιλοσόφους Μοτζού και Λου Μπαν, ο οποίος κατασκεύασε τεχνητά ξύλινα πτηνά (ma yuan) τα οποία μπορούσαν να πετάξουν με επιτυχία, σύμφωνα με το Han Fei Zi και άλλα κείμενα.
Μέχρι τον 11ο αιώνα, οι ωρολογιακοί μηχανισμοί χρησιμοποιήθηκαν τόσο σε ρολόγια όσο και για την παρακολούθηση των αστρονομικών γεγονότων στην Ευρώπη. Τα ρολόγια δεν ήταν πολύ ακριβή σε σύγκριση με τα σύγχρονα πρότυπα, αλλά οι αστρονομικές συσκευές χρησιμοποιήθηκαν προσεκτικά για να προβλέψουν τις θέσεις των πλανητών και άλλες κινήσεις. Την ίδια χρονική περίοδο στην Ευρώπη, χρησιμοποιήθηκαν μηχανικοί ρυθμιστές στα της εποχής.
Μέχρι τον 15ο αιώνα, οι ωρολογιακοί μηχανισμοί κινούνταν από νερό, βάρη ή άλλους έμμεσους τρόπους, με σχετικά πρωτόγονα μέσα. Ωστόσο, το 1430 παρουσιάστηκε στον Φίλιππο Γ΄ τον Καλό δούκα της Βουργουνδίας, ένα ρολόι που κινούνταν από ένα ελατήριο. Η μέθοδος αυτή τυποποιήθηκε μαζί με τις κινήσεις βαριδίων. Στα μέσα του 16ου αιώνα, ο Κρίστιαν Χόυχενς εμπνεύστηκε από τον Γαλιλαίο Γαλιλέι και ανέπτυξε τον πρώτο σύγχρονο μηχανισμό εκκρεμούς. Εντούτοις, ενώ το ελατήριο ή το βαρίδιο παρείχαν την κινητήρια δύναμη, το εκκρεμές απλώς έλεγχε τον ρυθμό απελευθέρωσης αυτής της ισχύος μέσω κάποιου μηχανισμού διαφυγής (ρυθμιστής) με ρυθμιζόμενο ρυθμό.
Το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν έχει στη συλλογή του έναν ωρολογιακό μηχανισμό σε μορφή μοναχού, ύψους περίπου 380 χιλιοστών (15 ίντσες), που πιθανώς χρονολογείται από το 1560. Ο μοναχός κινείται μέσω ενός ελατηρίου με κλειδί, επί τετράγωνης διαδρομής, χτυπά το στήθος του με το δεξί του χέρι, ενώ ανεβάζει και κατεβάζει ένα μικρό ξύλινο σταυρό και ένα ροζάριο στο αριστερό του χέρι, γυρνά και κουνά το κεφάλι του, γυρίζει τα μάτια του και σχηματίζει μορφασμούς στο πρόσωπο του. Ανά περιόδους φέρνει το σταυρό στα χείλη του και τον φιλάει. Πιστεύεται ότι ο μοναχός κατασκευάστηκε από τον Χουανέλο Τουριάνο, μηχανολόγο του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Καρόλου Ε΄.
Επισκόπηση
thumb|Κλειδιά διαφόρων μεγεθών που χρησιμοποιούνται για το κούρδισμα των κύριων ελατηρίων των ρολογιών thumb| Μηχανισμός ρολογιού τοίχου, [[Ansonia Clock Company|Ansonia Co. 1904]]
Συχνά, η ισχύς που χρησιμοποιείται από τη συσκευή αποθηκεύεται μέσα σε αυτήν, μέσω μίας συσκευής περιέλιξης που εφαρμόζει μηχανική πίεση σε ένα μηχανισμό αποθήκευσης ενέργειας, όπως το κύριο ελατήριο, γεγονός που συνεπάγεται κάποια διαφυγή ενέργειας. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορεί να χρησιμοποιηθεί δύναμη χειρός. Η χρήση τροχών, είτε συνδέεται με τριβή είτε με γρανάζια, για την ανακατεύθυνση της κίνησης ή την αύξηση της ταχύτητας ή της ροπής, είναι συνηθισμένη. Πολλά ρολόγια έχουν κατασκευαστεί κατά κύριο λόγο για να χρησιμεύσουν ως άμεσες ή έμμεσες παρακάμψεις της ισχύος της μηχανικής ευφυίας σε αυτόν τον τομέα. Μερικές φορές τα ρολόγια και οι μηχανισμοί χρονισμού χρησιμοποιούνται για την εκκίνηση εκρηκτικών, χρονιστών, συναγερμών και πολλών άλλων συσκευών.
Παραδείγματα
Τα πιο συνηθισμένα παραδείγματα είναι τα μηχανικά ρολόγια τοίχου και χειρός. Σε άλλα παραδείγματα περιλαμβάνονται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρολόγια Κατηγορία:Μηχανολογία Κατηγορία:Συσκευές
Βασίλειος Λαούρδας
Βίος
Ο Βασίλειος Λαούρδας γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1912 στον Πειραιά. Είχε άλλα τρία αδέλφια (δύο αγόρια και ένα κορίτσι),ενώ ορφάνεψε σε μικρή ηλικία από πατέρα. Το 1936 αποφοίτησε από τη Φιλοσφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στο διάστημα 1937-1947 δίδαξε στη Μέση Εκπάίδευση (Λύκεια Αθηνών, Πειραιά, Ηρακλείου Κρήτης στο ιδιωτικό Λύκειο ο Κοραής ). Το 1948 έλαβε υποτροφία από το Βρετανικό Συμβούλιο και πραγματοποίησε ανώτερες σπουδές στο Κολλέγιο Exeter της Οξφόρδης. Το 1949 πήγε στις ΗΠΑ και παρακολούθησε σεμινάριο του καθηγητή Βέρνερ Γιαίγκερ. Το 1950 με 1953 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Βυζαντινών Σπουδών στο Dumbarton Oaks Δεν ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Το 1953 ο Στίλπων Κυριακίδης απηύθυνε πρόσκληση στον Λαούρδα να αναλάβει τη διεύθυνση του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου και δέχθηκε το 1954 μέχρι τον θανατό του. Το 1961-1962 ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Buffalo των ΗΠΑ. To 1966-1967 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Ουισκόνσιν ως επισκέπτης καθηγητης στην έδρα R. Johnson. Συνεργαστηκε με τα περιοδικά Αθηνά, Επετηρίς Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, Byzantinische Zeitschrift, Ορθοδοξία, Μακεδονικά, Balkan Studies, Κρητικά Χρονικά''. Πέθανε στις 19 Μαρτίου 1971. Το 1965 το απονεμήθηκε το παράσημο του Φοίνικος για τη δράση του στο Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου του Αίμου. Ήταν νυμφευμένος με τη Λουΐζα Συνδίκα.
Το 1975, εκδόθηκε στη Θεσαλλονίκη ένας τόμος 645 σελίδων, με τίτλο «Essays in Memory of Basil Laourdas / Μελετήματα στη μνήμη του Βασιλείου Λαούρδα» που ήταν μια συλλογή από άρθρα 44 ιστορικών από όλο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Κάβαλλος Λευκάδας
Ο Κάβαλλος είναι χωριό στη Λευκάδα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Λευκάδας του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 182 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Λευκάδας Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Κοινωνικός Δαρβινισμός
Ο Κοινωνικός Δαρβινισμός αναφέρεται στην τάση να θεωρούνται οι επιστημονικές θεωρίες του Καρόλου Δαρβίνου περί φυσικής επιλογής και επιβίωσης του καταλληλότερου εφαρμόσιμες στις ανθρώπινες κοινωνίες. Επηρεασμένοι από τα γραπτά του Δαρβίνου για τους μηχανισμούς και τις δυνάμεις που ωθούν την εξέλιξη και τη συνέχεια στη φύση και συγκεκριμένα στα έμβια όντα, οι θεωρητικοί του Κοινωνικού Δαρβινισμού πιστεύουν ότι με παρόμοιο τρόπο συγκροτείται και εξελίσσεται η κοινωνική ζωή. Ο όρος Κοινωνικός Δαρβινισμός εισήχθη στο κοινωνικό και πολιτικό ευρωπαϊκό προσκήνιο το 1877 όπως προέκυψε από ιδέες του Τόμας Μάλθους, του Χέρμπερτ Σπένσερ και του Φράνσις Γκάλτον. Αν και δεν είναι όλοι μεταγενέστεροι του Δαρβίνου, πολλές από τις απόψεις τους παραπέμπουν προφανώς σε μια κοινωνική διάσταση και εφαρμογή δαρβινιστικών θεωριών περί της εξέλιξης. Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής η θεωρία διαδόθηκε το 1944 από τον ιστορικό Richard Hofstadter.
Θεωρητικοί του Κοινωνικού Δαρβινισμού
Ο Χέρμπερτ Σπένσερ φαίνεται να είναι ένας από τους γνωστότερους πρεσβευτές του Κοινωνικού Δαρβινισμού, αν και με το έργο του δεν επιχείρησε σκόπιμα τη διάδοση όλων των δυσάρεστων συνεπειών που έφερε η συγκεκριμένη θεωρία. Ο Σπένσερ παρομοιάζει αρχικά την κοινωνία με έναν ζωντανό οργανισμό αποτελούμενο από όργανα-θεσμούς που εξασφαλίζουν την επιβίωση, κάνοντας γόνιμο το πεδίο για μετέπειτα συγκρίσεις των φυσικών δομών με τις κοινωνικές. Χαρακτηριστικό κομμάτι του έργου του είναι η ιδέα, ότι η κυβέρνηση δεν πρέπει να παρεμβαίνει στις φυσικές διεργασίες της εξέλιξης στην κοινωνία χρηματοδοτώντας και προστατεύοντας τους φτωχούς και αδυνάτους, καθώς έτσι διαστρεβλώνεται η ροή της επιβίωσης των ισχυρότερων και πλουσίων που θα δημιουργήσουν τελικά υγιέστερες κοινωνικές δομές. Επηρεασμένος από τις πολιτικές και οικονομικές θεωρίες του Τόμας Μάλθους που ήθελαν τον τερματισμό των φιλανθρωπιών, ώστε να επέλθει η διαιώνιση των περισσότερο προσαρμοσμένων, και από το ευρύτερο κλίμα του ακμάζοντα καπιταλισμού στην Αγγλία, ο Σπένσερ προώθησε σε μεγάλο βαθμό τις ιδέες του Κοινωνικού Δαρβινισμού που λειτούργησε, άλλωστε, σαν ένα ιδεολογικό πλαίσιο-άλλοθι για τα πολλαπλά αποικιοκρατικά ταξίδια των Δυτικών της εποχής.
Άλλος γνωστός εκπρόσωπος των πεποιθήσεων του Κοινωνικού Δαρβινισμού είναι ο συγγενής του Δαρβίνου, Φράνσις Γκάλτον, ο οποίος με τις θεωρητικές του πεποιθήσεις και τις ψυχομετρικές πρακτικές του θέλησε να προωθήσει την εξυγίανση της κοινωνίας. Ο Γκάλτον θεωρούσε, ότι καταλυτικό ρόλο στα χαρακτηριστικά και τις ικανότητες των ανθρώπων διαδραματίζει η κληρονομικότητα, και ως εκ τούτου θα πρέπει να ελέγχεται η αναπαραγωγή των αδυνάτων και ανίσχυρων, ώστε να μην επέλθει ο υπερπληθυσμός τους. Το 1883 εισήγαγε τον όρο ευγονική με τον οποίο εξέφρασε την υποστήριξή του για την επιλεκτική αναπαραγωγή μόνο των ικανών και επιφανών, έτσι ώστε να διαιωνιστεί η ομάδα των ανθρώπων που φαίνεται να είναι περισσότερο προσαρμοσμένη στις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες και όχι άλλες.
Κοινωνική Εφαρμογή
Λόγω της γενικότητας και της μη επιστημονικής του τεκμηρίωσης, ο Κοινωνικός Δαρβινισμός χρησιμοποιήθηκε ανά διαστήματα για διαφορετικούς λόγους εξυπηρετώντας διαφορετικές σκοπιμότητες. Συγκεκριμένα, οι απόψεις περί Κοινωνικού Δαρβινισμού αναπτύχθηκαν κατά την περίοδο ακμής του καπιταλισμού του laissez-faire και του περιορισμού της κρατικής παρέμβασης, θεμελιώνοντας τον άκρατο ατομικισμό και την ιδιωτικοποίηση του κεφαλαίου.
Παράλληλα, εφόσον οι ιμπεριαλιστικές τακτικές είναι στενά συνδεδεμένες με την αντίληψη ότι ο ισχυρότερος επιβάλλεται με επεκτατικούς πολέμους και τη διάδοση του πολιτισμού του, είναι κατανοητό ότι ο Κοινωνικός Δαρβινισμός τροφοδότησε και υποστήριξε τις αποικιοκρατικές τάσεις των περασμένων αιώνων, αλλά και σύγχρονες ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις.
Επίσης, η ευγονική και η σχέση του με τη συγκεκριμένη θεωρία αποτέλεσε πρόσφορο έδαφος, πάνω στο οποίο αναπτύχθηκαν οι ναζιστικές αντιλήψεις που στόχευαν στη διαιώνιση της άριας φυλής και στη γενοκτονία πολλών άλλων λιγότερο ισχυρών στο πολιτικό προσκήνιο.