cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ψαραετός
Μορφολογία
Πρόκειται για ένα αρκετά μεγάλο αρπακτικό με τα θηλυκά να είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά. Το μέγεθος των θηλυκών είναι 60-66 εκατοστά και με βάρος 1600-2000 γραμμάρια. Τα αρσενικά είναι 50-55 εκατοστά και βάρος 1200-1600 γραμμάρια. Το άνοιγμα των φτερών κυμαίνεται από 145 μέχρι 170 εκατοστά. αριστερά|μικρογραφία|333x333εσ|Ενήλικος ψαραετός Οι διαφορές μεταξύ των δύο φύλων, εκτός από το μέγεθος, είναι μικρές. Οι μακριές φτερούγες του έχουν μία χαρακτηριστική καμπή στο ύψος του καρπού. Ο χρωματισμός του είναι λευκός στο κάτω μέρος (κοιλιά και στήθος) με εξαίρεση τις σκουρόχρωμες κηλίδες στον καρπό και στον λαιμό που σχηματίζουν ένα περιλαίμιο και που στα θηλυκά είναι μεγαλύτερο και πιο έντονο. Αυτός ο χρωματισμός καθιστά σχεδόν αδύνατο τον εντοπισμό του αρπακτικού από την λεία του όταν είναι σε πτήση. Το κάτω μέρος της ουράς έχει λευκές και καφέ λωρίδες. Το πάνω μέρος του σώματος (Πλάτη, ουρά και πάνω μέρος φτερούγων) έχει ένα σκούρο καφέ χρώμα που στα θηλυκά είναι πιο σκούρο όπως και στα άτομα που ζουν στις πιο βόρειες περιοχές.
Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα στον χρωματισμό του Ψαραετού είναι μία σκούρα λωρίδα που ξεκινάει από τα μάτια και καταλήγει στο πάνω μέρος του κεφαλιού. Τα πόδια του και το κήρωμα έχουν ανοιχτό μπλε χρώμα ενώ το ράμφος είναι μαύρο. Τα μάτια είναι κίτρινου χρώματος. Λόγω του είδους της διατροφής του έχει μερικά χαρακτηριστικά που διαφέρουν από τα άλλα αρπακτικά. Τα πόδια του είναι ιδιαίτερα μακριά και καταλήγουν σε μακριά και ιδιαιτέρως γαμψά νύχια. Τα δύο δάχτυλα είναι γυρισμένα αντίθετα και στο κάτω μέρος των ποδιών έχει αγκαθωτά λέπια που του επιτρέπουν να πιάνει καλύτερα και πιο σταθερά την λεία του. Το φτέρωμα του είναι πυκνό και επικαλύπτεται με μία ελαιώδη ουσία ενώ τα ρουθούνια του μπορούν να κλείνουν ερμητικά ως προστασία από το νερό όταν βουτάει για να πιάσει τα ψάρια.
Οι πληθυσμοί του Ψαραετού που ζουν στις βορειότερες περιοχές είναι συνήθως μεγαλύτεροι και πιο σκούροι. Τα ανήλικα άτομα μοιάζουν με τα ενήλικα είναι όμως, στο πάνω μέρος του σώματος, διάστικτα με μικρές κηλίδες ανοιχτού κίτρινου χρώματος, το περιλαίμιο δεν είναι ιδιαιτέρως έντονο και τα μάτια έχουν χρώμα πορτοκαλοκόκκινο. Τα νεαρά αποκτούν το φτέρωμα των ενηλίκων σε ηλικία 18 μηνών περίπου.
Βιολογία
thumb|Ψαραετός εν πτήσει|300x300εσ Ο Ψαραετός είναι ένα μεταναστευτικό πτηνό όσο αφορά τους πληθυσμούς που ζουν στις βόρειες περιοχές της εξάπλωσης τους. Από αυτούς τα άτομα που ζουν πιο βόρεια μπορούν να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των περιοχών αναπαραγωγής και των περιοχών διαχείμασης. Όσον αφορά τα μεταναστευτικά άτομα που ζουν πιο νότια συνήθως διανύουν μικρότερες αποστάσεις μεταξύ των δύο περιοχών, τις περισσότερες φορές λιγότερο από 200 χιλιόμετρα. Οι πληθυσμοί που ζουν στις τροπικές και υποτροπικές περιοχές είναι επιδημητικά.
Πρόκειται για ένα αρπακτικό που ανέχεται χωρίς δυσκολία την συγκατοίκηση με άλλα άτομα του ίδιου είδους σε μικρή σχετικά έκταση, πρόκειται για μία συμπεριφορά πολύ σπάνια στην ομάδα των αρπακτικών. Αυτό το χαρακτηριστικό μπορεί να είναι και μία από της αιτίες που έκαναν αυτό το πτηνό να αναπτύξει έναν ένα σύστημα επικοινωνίας που βασίζεται σε κραυγές, στάσεις του σώματος και τρόπους πτήσης. Σχεδόν πάντα χρησιμοποιείται ένας συνδυασμός των διαφόρων μορφών επικοινωνίας.
Η διάρκεια ζωής του στη φύση μπορεί να φτάσει τα 25 χρόνια.
Τροφή
Η διατροφή του βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στα ψάρια, πολύ σπάνια μπορεί να κυνηγήσει μικρά θηλαστικά, ερπετά και πτηνά. Κυνηγάει συνήθως ψάρια μικρού και μεσαίου μεγέθους ενώ τα είδη είναι ποικίλα και εξαρτώνται από την περιοχή κυνηγιού και την αφθονία του κάθε είδους. Σύμφωνα με έρευνες ο ψαραετός δεν επηρεάζει αρνητικά τους πληθυσμούς των θηραμάτων του αφού πιάνει κυρίως άρρωστα και γέρικα άτομα. Ο τρόπος κυνηγιού είναι ιδιαίτερος. Συνήθως ξεκινάει εν πτήση, λιγότερο συχνά καθισμένος σε ένα παρατηρητήριο. Με τον εντοπισμό του θηράματος κάνει μερικούς γύρους στον αέρα χτυπώντας τις φτερούγες και μετά κάνει ελεύθερη πτώση, λίγο πριν ακουμπήσει το νερό επιμηκύνει τα πόδια του προς τα εμπρός ώστε να είναι αυτά τα πρώτα που θα μπουν μέσα και λυγίζει τις φτερούγες του προς τα πίσω. Μόλις τα δάχτυλα ακουμπήσουν το ψάρι και το συλλαμβάνουν. Αμέσως μετά ξαναπαίρνει ύψος με δυνατά χτυπήματα των φτερούγων. Κατά την πτήση κρατάει το ψάρι και με τα δύο πόδια τα οποία βάζει το ένα μπροστά από το άλλο. Η κατανάλωση γίνεται με τον ψαραετό να κάθεται σε κάποιο στήριγμα και ξεκινάει πάντα από το κεφάλι. Όταν κυνηγάει και για την υπόλοιπη οικογένεια καταναλώνει ένα μέρος του θηράματος πριν μεταφέρει το υπόλοιπο στην φωλιά. Η επιτυχία του στο κυνήγι κυμαίνεται στο 50% αλλά επηρεάζεται από τις περιβαλλοντικές συνθήκες της περιοχής.
Αναπαραγωγή
αριστερά|μικρογραφία|358x358εσ|Φωλιά ψαραετού στο Μεγάλο Φαράγγι του Γιέλοουστοον Πρόκειται για ένα μονογαμικό είδος, σε σπάνιες περιπτώσεις, όταν υπάρχουν πολλές φωλιές σε μικρή απόσταση, μπορεί να παρατηρηθούν φαινόμενα πολυγαμίας. Η περίοδος αναπαραγωγής διαφέρει ανάμεσα στους μεταναστευτικούς και στους επιδημητικούς πληθυσμούς, στους πρώτους είναι μεταξύ Απριλίου και Μαΐου ενώ στους δεύτερους μεταξύ Δεκεμβρίου και Μαρτίου.
Τα επιδημητικά παραμένουν όλο τον χρόνο στην φωλιά και μερικές φορές περιπλανώνται κάποιες μέρες μακριά της. Τα αποδημητικά επιστρέφουν στην ίδια φωλιά επί σειρά ετών. Το αρσενικό επιστρέφει πρώτο και ακολουθεί το θηλυκό λίγες μέρες αργότερα. Με την αρχή της αναπαραγωγικής περιόδου ανανεώνουν τους δεσμούς τους και επισκευάζουν την φωλιά μαζί αλλά τα μεγαλύτερο μέρος των επισκευών την κάνουν τα θηλυκά. Η εναπόθεση των αβγών γίνεται μετά το τέλος των επισκευών.
Οι φωλιές μπορούν να βρίσκονται ή απομονωμένες ή κοντά σε άλλες φωλιές ψαραετών, αυτό εξαρτάτε από την παρουσία θηραμάτων στην περιοχή. Η κατασκευή τους γίνεται σε σημεία δυσκολοπρόσιτα όπως απότομους βράχους, μικρά νησιά και μεμονωμένα υποστηρίγματα που εξέχουν από το νερό. Το θηλυκό εναποθέτει από δύο μέχρι τέσσερα αβγά με διαφορά μία με δύο μέρες το ένα από το άλλο.
Η επώαση ξεκινάει αμέσως μετά την εναπόθεση του πρώτου αβγού και οι νεοσσοί εκκολάπτονται με την σειρά που εναπόθεσης των αβγών. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι νεοσσοί να έχουν διαφορετικές πιθανότητες επιβίωσης. Σε όλη την περίοδο της επώασης και μέχρι οι νεοσσοί να πετάξουν από την φωλιά το αρσενικό εξασφαλίζει την τροφή για το θηλυκό και για τους νεοσσούς. Η επώαση διαρκεί περίπου 40 ημέρες. Μετά την εκκόλαψη οι νεοσσοί μεγαλώνουν γρήγορα και είναι έτοιμοι να πετάξουν σε ηλικία 48 με 76 ημερών, τα μικρά των μεταναστευτικών πληθυσμών είναι έτοιμα να πετάξουν γρηγορότερα από τα άλλα. όταν έρθει η στιγμή της μετανάστευσης τα μικρά είναι τελείως ανεξάρτητα. Συνήθως την πρώτη χρονιά τα νεαρά άτομα παραμένουν στις περιοχές διαχείμασης και δεν επιστρέφουν στους τόπους αναπαραγωγής. Είναι σεξουαλικά ώριμα σε ηλικία 3 ετών.
Βιότοπος και γεωγραφική εξάπλωση
Πρόκειται για ένα κοσμοπολίτικο είδος, το βρίσκουμε στην βόρειο και νότιο Αμερική, στην Καραϊβική, στην Αφρική, στην Ευρώπη, στην Ασία και στην Ωκεανία. Στην νότια Αμερική και την νοτιοανατολική Ασία δεν αναπαράγεται αλλά είναι μόνο χειμερινός επισκέπτης. Οι πληθυσμοί της βορείου Αμερικής μεταναστεύουν στη νότια Αμερική και την Καραϊβική, εκείνοι της Ευρώπης στην Αφρική και εκείνοι της Ασίας βορείως των Ιμαλαΐων στη νότια Ασία.
Απειλές και πληθυσμιακή κατάσταση
Στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα η κατάσταση του είδους ήταν ανησυχητική. Οι μεγαλύτερες απειλές προέρχονταν από το κυνήγι, τη συλλογή των αβγών και από το DDT, που επηρεάζει τις αναπαραγωγικές ικανότητες των πουλιών. Προς τα τέλη του 20ου αιώνα η κατάσταση άλλαξε και ο ψαραετός ανέκτησε τους παλιούς του πληθυσμούς. Παρόλο που σε κάποιες χώρες η κατάσταση παραμένει κρίσιμη, σε αυτές τις χώρες συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα, σε παγκόσμιο επίπεδο η κατάσταση είναι πολύ θετική. Λόγω της πολύ μεγάλης γεωγραφικής του εξάπλωσης και το μεγάλου αριθμού αναπαραγόμενων ζευγαριών το IUCN τον κατατάσσει ανάμεσα στα είδη ελάχιστης ανησυχίας (LC).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανδιονίδες Κατηγορία:Πτηνά της Αμερικής Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ωκεανίας Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Ναρζό του Τουσύ (απεβ. 1293)
Ο Ναρζό του Τουσύ, γαλλ.: Narjot de Toucy (απεβ. το 1293) ήταν γιος του Φιλίππου Α΄ του Τουσύ και της Πορτιά ντε Ρουέ. Ο Nαρζό ήταν εγγονός του Ναρζό του Τουσύ (απεβ. 1241) αντιβασιλιά της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης.
Βιογραφία
Ο Nαρζό του Τουσύ ήταν κύριος της Λατέρτσα Απουλίας, γενικός διοικητής του βασιλείου της Αλβανίας, ναύαρχος του βασιλείου της Σικελίας των Καπετιδών-Ανζού το 1277 και βάιλος του πριγκιπάτου της Αχαΐας το 1282. Στις 23 Ιουνίου 1287 βοήθησε να διοικηθεί ένας στόλος γαλερών των Καπετιδών-Ανζού, ο οποίος ηττήθηκε από έναν στόλο, που διοικούσε ο Ρουτζέρο ντι Λαούρια στη μάχη των Κομήτων.
Οικογένεια
Το 1275 ή το 1278 νυμφεύτηκε τη Λουκία της Τρίπολης, τιτουλάρια πριγκίπισσα της Αντιόχειας, που επρόκειτο να γίνει κόμισσα της Τρίπολης το 1288, αργότερα τιτουλάρια. Είχαν έναν γιο, τον Φίλιππο Β΄ του Τουσύ, ο οποίος κληρονόμησε την κυριότητα της Λατέρτσα με το τέλος του Nαρζό το 1293 και την αξίωση για την Αντιόχεια μετά το τέλος της Λουκίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ναύαρχοι του Μεσαίωνα Κατηγορία:Βάιλοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Ινώδης δυσπλασία των οστών
Η ινώδης δυσπλασία είναι μια διαταραχή όπου το φυσιολογικό οστό και ο μυελός αντικαθίστανται με ινώδη ιστό, με αποτέλεσμα σχηματισμό οστού που είναι αδύναμο και επιρρεπές σε διόγκωση. Ως αποτέλεσμα, οι περισσότερες επιπλοκές οφείλονται σε κατάγματα, παραμορφώσεις, λειτουργικές βλάβες και πόνο. Η ασθένεια εμφανίζεται σε ένα ευρύ κλινικό φάσμα που κυμαίνεται από ασυμπτωματικές, τυχαίες βλάβες, έως σοβαρή αναπηρία. Η ασθένεια μπορεί να επηρεάσει ένα οστό ( μονοστατικό ), πολλαπλά ( πολυοστατικό ) ή όλα τα οστά (πανοστατικά) και μπορεί να εμφανιστεί μεμονωμένα ή σε συνδυασμό με "δερματικά ωάρια café au lait" και υπερλειτουργικές ενδοκρινοπάθειες, που ονομάζονται σύνδρομο McCune-Albright. Πιο σπάνια, η ινώδης δυσπλασία μπορεί να σχετίζεται με ενδομυϊκά μυξώματα, που ονομάζεται σύνδρομο Mazabraud. Η ινώδης δυσπλασία είναι πολύ σπάνια και δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία. Η ινώδης δυσπλασία δεν είναι μορφή καρκίνου.
Παρουσίαση
μικρογραφία| Η ινώδης δυσπλασία του δεξιού ζυγωματικού οστού (αριστερά). Αντίστοιχη TRI-σταθμισμένη MRI (αριστερά) και CT (δεξιά) του ίδιου ασθενούς. Η ινώδης δυσπλασία είναι μια "μωσαϊκή ασθένεια" που μπορεί να περιλαμβάνει οποιοδήποτε μέρος ή συνδυασμό του κρανιοπροσωπικού, μασχαλιαίου ή / και του σκωληκοειδούς σκελετού. Ο τύπος και η σοβαρότητα των επιπλοκών εξαρτώνται συνεπώς από τη θέση και την έκταση του προσβεβλημένου σκελετού. Το κλινικό φάσμα είναι πολύ ευρύ, που κυμαίνεται από μια απομονωμένη, ασυμπτωματική μονοστατική βλάβη που ανακαλύφθηκε τυχαία, έως μια σοβαρή ασθένεια αναπηρίας που περιλαμβάνει σχεδόν ολόκληρο το σκελετό και οδηγεί σε απώλεια όρασης, ακοής και / ή κινητικότητας.
Οι μεμονωμένες αλλοιώσεις των οστών συνήθως εκδηλώνονται κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής και επεκτείνονται κατά την παιδική ηλικία. Η συντριπτική πλειονότητα των κλινικά σημαντικών αλλοιώσεων των οστών είναι ανιχνεύσιμες έως την ηλικία των 10 ετών, με λίγες νέες και σχεδόν καθόλου κλινικά σημαντικές αλλοιώσεις των οστών να εμφανίζονται μετά την ηλικία των 15 ετών. Το ολικό σπινθηρογράφημα σώματος είναι χρήσιμο για τον εντοπισμό και τον προσδιορισμό της έκτασης των αλλοιώσεων των οστών και πρέπει να πραγματοποιείται σε όλους τους ασθενείς με υποψία ινώδους δυσπλασίας.
Τα παιδιά με ινώδη δυσπλασία στον σκωληκοειδή σκελετό συνήθως παρουσιάζουν άσχημο πόνο και / ή παθολογικά κατάγματα. Συχνά κατάγματα και προοδευτική παραμόρφωση μπορεί να οδηγήσουν σε δυσκολίες με διέγερση και μειωμένη κινητικότητα. Στον σκελετό του κρανιοπροσωπικού σώματος, η ινώδης δυσπλασία μπορεί να παρουσιαστεί ως ανώδυνος όγκος ή ασυμμετρία του προσώπου. Η επέκταση των κρανιοπροσωπικών αλλοιώσεων μπορεί να οδηγήσει σε προοδευτική παραμόρφωση του προσώπου. Σε σπάνιες περιπτώσεις, οι ασθενείς ενδέχεται να αναπτύξουν απώλεια όρασης και / ή ακοής λόγω βλάβης των οπτικών νεύρων ή / και των ακουστικών καναλιών, κάτι που είναι πιο συχνό σε ασθενείς με σύνδρομο McCune-Albright που σχετίζεται με περίσσεια αυξητικής ορμόνης. Η ινώδης δυσπλασία συνήθως περιλαμβάνει τη σπονδυλική στήλη και μπορεί να οδηγήσει σε σκολίωση, η οποία σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να είναι σοβαρή. Η προοδευτική σκολίωση χωρίς ιατρική φροντίδα είναι ένα από τα λίγα χαρακτηριστικά της ινώδους δυσπλασίας που μπορεί να οδηγήσει σε πρώιμο θάνατο.
Ο πόνος στα οστά είναι μια κοινή επιπλοκή της ινώδους δυσπλασίας. Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά συνήθως αναπτύσσεται κατά την εφηβεία και εξελίσσεται στην ενηλικίωση.
Τα στρωματικά κύτταρα του μυελού των οστών στην ινώδη δυσπλασία παράγουν υπερβολικές ποσότητες αυξητικού παράγοντα ινοβλαστών ορμονών ρυθμιστή φωσφορικών -23 (FGF23), οδηγώντας σε απώλεια φωσφορικών στα ούρα. Οι ασθενείς με υποφωσφαταιμία μπορεί να εμφανίσουν ραχίτιδα / οστεομαλακία, αυξημένα κατάγματα και πόνο στα οστά. μικρογραφία| Μικρογραφία ινώδους δυσπλασίας (δεξιά) σε αντιπαραβολή με μη επηρεασμένο οστό (αριστερά). Χρώμα H&amp;E.
Παθοφυσιολογία
Ινώδη δυσπλασία είναι ένα μωσαϊκό ασθένεια που προκύπτει από μετα-ζυγωτική μεταλλάξεις ενεργοποίησης του Gnas τόπου στο 20q13.2-q13.3, το οποίο κωδικοποιεί για την α υπομονάδα της G s G-συζευγμένο υποδοχέα πρωτεΐνης. Στα οστά, συστατική G s α αποτελέσματα σε εξασθενημένη σηματοδότηση διαφοροποίηση και τον πολλαπλασιασμό των στρωματικών κυττάρων του μυελού των οστών. Ο πολλαπλασιασμός αυτών των κυττάρων προκαλεί αντικατάσταση φυσιολογικού οστού και μυελού με ινώδη ιστό. Οι οσφυϊκές δοκίδες είναι ασυνήθιστα λεπτές και ακανόνιστες, και συχνά παρομοιάζονται με κινέζικους χαρακτήρες (οσφυϊκές κάψες στη βιοψία)
Η ινώδης δυσπλασία δεν είναι κληρονομική και δεν υπήρξε ποτέ περίπτωση γενετικής κληρονομιάς από γονέα σε παιδί.
Διάγνωση
Σε ακτίνες Χ, η ινώδης δυσπλασία εμφανίζεται ως φυσαλιδώδεις λυτικές βλάβες ή ως υαλώδης εμφάνιση. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν ηλεκτρονικές τομογραφίες (CT) ή μαγνητική τομογραφία (MRI) για να προσδιοριστεί πώς επηρεάζονται εκτενώς τα οστά. Η αξονική τομογραφία μπορεί να αποδείξει καλύτερα την τυπική εμφάνιση «κομματιών σπασμένού γυαλιού», η οποία είναι ένα πολύ ειδικό ραδιολογικό εύρημα, ενώ η μαγνητική τομογραφία μπορεί να εμφανίσει κυστικές περιοχές με περιεχόμενο υγρού. Μια σάρωση οστών χρησιμοποιεί ραδιενεργούς ιχνηθέτες, οι οποίοι εγχέονται στην κυκλοφορία του αίματος σας. Τα κατεστραμμένα μέρη των οστών καταλαμβάνουν περισσότερο από τον ιχνηθέτη, ο οποίος εμφανίζεται πιο έντονα στη σάρωση. Μια βιοψία, η οποία χρησιμοποιεί μια κοίλη βελόνα για να αφαιρέσει ένα μικρό κομμάτι του προσβεβλημένου οστού για εργαστηριακή ανάλυση, μπορεί να διαγνώσει σίγουρα την ινώδη δυσπλασία.
Θεραπεία
Η θεραπεία στην ινώδη δυσπλασία είναι κυρίως ανακουφιστική και εστιάζεται στη διαχείριση των καταγμάτων και στην πρόληψη της παραμόρφωσης. Δεν υπάρχουν φάρμακα ικανά να αλλάξουν την πορεία της νόσου. Τα ενδοφλέβια διφωσφονικά μπορεί να είναι χρήσιμα για τη θεραπεία του οστικού πόνου, αλλά δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι ενισχύουν τις αλλοιώσεις των οστών ή προλαμβάνουν κατάγματα. Χειρουργικές τεχνικές που είναι αποτελεσματικές σε άλλες διαταραχές, όπως μόσχευση οστού, επιμέλεια και πλάκες και βίδες, είναι συχνά αναποτελεσματικές στην ινώδη δυσπλασία και πρέπει να αποφεύγονται. Οι ενδομυελικές ράβδοι προτιμώνται γενικά για τη διαχείριση καταγμάτων και παραμόρφωσης στα κάτω άκρα. Η προοδευτική σκολίωση μπορεί γενικά να αντιμετωπιστεί με τυπικές τεχνικές οργάνων και σύντηξης. Η χειρουργική αντιμετώπιση στον κρανιοπροσωπικό σκελετό περιπλέκεται από τη συχνή μετεγχειρητική αναγέννηση της ινώδους δυσπλασίας και πρέπει να επικεντρωθεί στη διόρθωση των λειτουργικών παραμορφώσεων. Η προληπτική αποσυμπίεση του οπτικού νεύρου αυξάνει τον κίνδυνο απώλειας όρασης και αντενδείκνυται.
Η διαχείριση των ενδοκρινοπαθειών είναι ένα κρίσιμο στοιχείο της διαχείρισης της ινώδους δυσπλασίας. Όλοι οι ασθενείς με ινώδη δυσπλασία θα πρέπει να αξιολογούνται και να αντιμετωπίζονται για ενδοκρινικές ασθένειες που σχετίζονται με το σύνδρομο McCune-Albright. Συγκεκριμένα, η περίσσεια της αυξητικής ορμόνης που μπορεί να αντιμετωπιστεί μπορεί να επιδεινώσει την κρανιοπροσωπική ινική δυσπλασία και να αυξήσει τον κίνδυνο τύφλωσης. Η υποφωσφαταιμία χωρίς θεραπεία αυξάνει τον πόνο στα οστά και τον κίνδυνο καταγμάτων.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αλιάνα
Το Αλιάνα (ιταλικά: Agliana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιστόια, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιστόια
Φώτιος Καραπάνου
Ο Φώτιος Καραπάνου ή Καραπάνος († Νάξος 1823 ) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός, αγωνιστής και πολιτικός της Επανάστασης του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν μέλος της οικογένειας Καραπάνου με καταγωγή από τη Ζάβίτσα (νυν Αρχοντοχώρι Αιτωλοακαρνανίας) του Ξηρόμερου. Κατά την προεπαναστατική περίοδο αναφέρεται ως διδάσκαλος στη Βόνιτσα και πρόκριτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Δάσκαλοι του Γένους Φωτιος Κατηγορία:Έλληνες έπαρχοι
Μπουτζάνο
Το Μπουτζάνο (ιταλικά: Buggiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιστόια, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιστόια
Εβδομάδα μόδας
μικρογραφία|Chanel Haute Couture Fall-Winter 2011
Οι πιο διακεκριμένες εβδομάδες μόδας λαμβάνουν χώρα στις πρωτεύουσες της μόδας του κόσμου, στις "Μεγάλες Τέσσερις" λαμβάνοντας το μεγαλύτερο μέρος της κάλυψης από τον Τύπο, που είναι η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Μιλάνο και το Παρίσι.
Ιστορία
Υπάρχουν πολλές εβδομάδες μόδας παγκοσμίως. Το 1943, η πρώτη εβδομάδα μόδας στη Νέα Υόρκη πραγματοποιήθηκε, με έναν κύριο σκοπό: να αποσπάσει την προσοχή από τη Γαλλική μόδα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι εργαζόμενοι στην βιομηχανία μόδας δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν στο Παρίσι. Αυτή ήταν μία κατάλληλη στιγμή, καθώς "πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Αμερικανοί σχεδιαστές θεωρήθηκαν ότι εξαρτώνται από τη γαλλική κουλτούρα για έμπνευση."
Η αρθρογράφος της μόδας Έλενορ Λάμπερτ(Eleanor Lambert) οργάνωσε μία εκδήλωση την οποία ονόμασε "Εβδομάδα Τύπου" για να επιδείξει Αμερικανούς σχεδιαστές για τους δημοσιογράφους μόδας, που προηγουμένως είχαν αγνοήσει την δουλεία τους. Η Εβδομάδα Τύπου ήταν μια επιτυχία,και,σαν αποτέλεσμα, περιοδικά όπως η Vogue (που κανονικά ήταν γεμάτα με Γάλλους σχεδιαστές) άρχισαν να διαθέτον όλο και περισσότερες αμερικανικές καινοτομίες. Μέχρι το 1994, οι επιδείξεις γίνονταν σε διάφορες τοποθεσίες, όπως ξενοδοχεία ή σοφίτες(lofts). Τελικά, μετά από ένα δομικό ατύχημα σε ένα σόου του Μάικλ Κορς, η εκδήλωση μεταφέρθηκε στο Μπράιαντ Παρκ, πίσω από τη δημόσια βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, η οποία παρέμεινε εκεί μέχρι το 2010, όταν το σόου μεταφέρθηκα ξανά στο Κέντρο Λίνκολν.
Ωστόσο, πολύ πριν την Λάμπερτ, υπήρχαν επιδείξεις μόδας σε όλη την Αμερική. Το 1903, ένα κατάστημα της Νέας Υόρκης, με το όνομα "Ehrich Brothers" έβγαλε ό,τι πιστεύεται ότι ήταν στην πρώτη επίδειξη μόδας της χώρας για να δελεάσει την μεσαία τάξη των γυναικών να πάει στο κατάστημα. Από το 1910, πολλά μεγάλα πολυκαταστήματα έκαναν τις επιδείξεις μόνα τους. Είναι πιθανό ότι οι Αμερικανοί λιανοπωλητές είδαν αυτό που αποκαλούσαν 'πασαρέλα' στα σαλόνια της υψηλής ραπτικής και αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν την ιδέα. Αυτές οι 'πασαρέλες' ήταν ένας αποτελεσματικός τρόπος για την προώθηση των καταστημάτων και την βελτίωση της θέσης τους. Από το 1920, η επίδειξη μόδας είχε χρησιμοποιηθεί από τους λιανοπωλητές σε όλη τη χώρα. Βρίσκονταν σε σκηνή, και συχνά γίνονταν στο εστιατόριο του μαγαζιού κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού ή του καφέ/τσαγιού. τα σόου ήταν συνήθως περισσότερο θεατρικά απ'ότι αυτά σήμερα, σε μεγάλο βαθμό βασίζονταν σε ένα μόνο θέμα, και συνοδεύονταν με έναν αφηγηματικό σχολιασμό. Τα σόου ήταν εξαιρετικά δημοφιλή, προσελκύοντας χιλιάδες πλήθη, τόσο μεγάλα ώστε τα καταστήματα στη Νέα Υόρκη στη δεκαετία του 1950 έπρεπε να πάρουν άδεια για να έχουν ζωντανά μοντέλα.
Το Παρίσι ξεκίνησε να διοργανώνει σόου υψηλής ραπτικής το 1945, η εβδομάδα μόδας του Μιλάνου ιδρύθηκε από το Ιταλικό Εμπορικό Επιμελητήριο το 1958 , η εβδομάδα μόδας του Παρισιού οργανώθηκε περαιτέρω το 1973 στο πλαίσιο της Γαλλικής Ομοσπονδίας Μόδας , και η εβδομάδα μόδας του Λονδίνου ιδρύθηκε από το Βρετανικό Συμβούλιο Μόδας το 1984.
Αν και αυτές οι βασικές οργανώσεις εξακολουθούν να διοργανώνουν τα περισσότερα σόου, υπάρχουν επίσης ανεξάρτητοι και πολλαπλοί παραγωγοί σε όλες τις πόλεις.
Χαρακτηριστικά
Η εβδομάδα μόδας συμβαίνει δύο φορές το χρόνο στις μεγάλες πρωτεύουσες της μόδας του κόσμου: τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Μιλάνο και το Παρίσι(με αυτή τη σειρά). Οι εβδομάδες μόδας πραγματοποιούνται αρκετούς μήνες πριν από τη σεζόν για να δώσουν στον Τύπο και τους αγοραστές μια ευκαιρία για προεπισκόπηση των σχεδίων μόδας της επόμενης σεζόν. Τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο, οι σχεδιαστές παρουσιάζουν την φθινοπωρινή και χειμωνιάτικη κολεξιόν τους. Η εβδομάδα μόδας για την άνοιξη και το καλοκαίρι πραγματοποιείται τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο. Αυτό επίσης γίνεται για να επιτρέψει στους λιανοπωλητές να κανονίσουν να αγοράσουν ή να ενσωματώσουν τους σχεδιαστές στη λιανική εμπορία τους. Οι τελευταίες καινοτομίες στα σχέδια των φορεμάτων παρουσιάζονται από τους διάσημους σχεδιαστές κατά τη διάρκεια αυτών των εβδομάδων μόδας, και όλες αυτές οι τελευταίες κολεξιόν καλύπτονται σε περιοδικά όπως η Vogue.
Οι "Μεγάλες Τέσσερις" Εβδομάδες Μόδας
Κύριο άρθρο: List of fashion events
Αν και υπάρχουν πολλές αξιόλογες εβδομάδες μόδας σε όλο τον κόσμο, μόνο τέσσερις είναι γνωστές ως "Μεγάλες Τέσσερις": η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Μιλάνο και το Παρίσι.
Υπάρχουν δύο κυρίως είδη σόου: γυναικεία και ανδρικά ενδύματα. Υπάρχουν,επίσης, σόου ειδικότερα για το κάθε είδος. Για παράδειγμα, υπάρχουν τα "haute couture" σόου στο Παρίσι και στην Νέα Υόρκη υπάρχουν τα "θέρετρο/κρουαζιέρα" και τα "νυφικά" σόου. Τα σόου των γυναικείων ενδυμάτων γίνονται τον Σεπτέμβριο/Οκτώβριο, με την ακόλουθη σειρά: Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Μιλάνο, Παρίσι. Η εβδομάδες μόδας των ανδρικών ενδυμάτων γίνονται τον Ιανουάριο και τον Ιούνιο/Ιούλιο, με την ακόλουθη σειρά: Λονδίνο, Μιλάνο, Παρίσι, Νέα Υόρκη. Η Φλωρεντία(Ιταλία) προσφέρει επίσης μια εμπορική έκθεση ανδρικών ενδυμάτων στην μορφή του Pitti Immagine Uomo. Το "haute couture" του Παρισιού λαμβάνει χώρα στο Παρίσι τον Ιανουάριο και τον Ιούλιο. (Σύμφωνα με τους κανόνες που ορίζονται από το Chambre Syndicale de la Haute Couture,το haute couture μπορεί να εμφανίζεται μόνο στο Παρίσι.)
Μερικές εβδομάδες μόδας μπορεί να είναι γενικό είδος, όπως η εβδομάδα μόδας στο Μαϊάμι(μαγιό), Ρίο καλοκαίρι(μαγιό), το haute couture στο Παρίσι(ξεχωριστά πρωτότυπα σχεδιαστή), Ινδονησία Ισλαμική Εβδομάδα μόδας(Μουσουλμανική μόδα), Festive Wear στο Bangalore Fashion Week και το Bridal Fashion Week ενώ το Πόρτλαντ(Όρεγκον, ΗΠΑ) στην Εβδομάδα μόδας δείχνει κάποιους φιλικούς προς το περιβάλλον σχεδιαστές. Το Bread and Butter στο Βερολίνο φιλοξενεί την κορυφαία επίδειξη μόδας για την καθημερινή μόδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιομηχανία μόδας
Ένας Αμερικανός Λυκάνθρωπος στο Λονδίνο
Πλοκή
Δύο νέοι τουρίστες ο Ντέιβιντ και ο Τζακ ενώ περπατούν στην αγγλική ύπαιθρο δέχονται επίθεση από ένα τριχωτό τέρας που μοιάζει με λύκο. Ο Τζακ δολοφονείται από το τέρας ενώ ο Ντέιβιντ γλιτώνει και διασώζεται βαριά τραυματισμένος από τους ντόπιους. Ο νέος Αμερικανός ξυπνάει σε ένα νοσοκομείο του Λονδίνου για να διαπιστώσει ότι η ζωή του έχει αλλάξει. Περίεργοι εφιάλτες καθώς και επισκέψεις από το νεκρό φίλο του τον βασανίζουν διαρκώς. Σύντομα όμως θα έχει πανσέληνο και ο Ντέιβιντ θα αλλάξει.
Παραγωγή
Σύμφωνα με την Entertainment Weekly, στην ταινία ξεχώρισαν τα, βραβευμένα με όσκαρ, εφέ μεταμόρφωσης του Ρικ Μπέικερ, τα οποία άλλαξαν το makeup στις ταινίες τρόμου την δεκαετία του 1980.
Κληρονομιά
Ριμέικ
Τον Ιούνιο του 2009 ανακοινώθηκε ότι η Dimension Films δούλευε με τους παραγωγούς Σέιν και Μπράιαν Φαρστ σε ένα ριμέικ της ταινίας.
Συνέχειες
Την ταινία ακολούθησε μια συνέχεια με τίτλο Ένας Αμερικανός Λυκάνθρωπος στο Παρίσι το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες του 1981 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Βρετανικές κωμικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής PolyGram Filmed Entertainment Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουαλία Κατηγορία:Λυκάνθρωποι σε ταινίες
Αστρονομικό Ινστιτούτο Στέρνμπεργκ
thumb|right|Τηλεσκόπιο του Ινστιτούτου Στέρνμπεργκ σε σοβιετικό γραμματόσημο του 1958 Το Αστρονομικό Ινστιτούτο Στέρνμπεργκ (ρωσ. Государственный астрономический институт имени Штернберга), γνωστό και με το ρωσικό του αρκτικόλεξο GAISh (ГАИШ), είναι ερευνητικό ινστιτούτο στη Μόσχα, που υπάγεται στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Το ινστιτούτο πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου αστρονόμου Πάβελ Κάρλοβιτς Στέρνμπεργκ. Ιδρύθηκε το 1931 στη θέση που βρισκόταν το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Μόσχας, χρονολογούμενο από το 1831.
Ο αστεροειδής της Κύριας Ζώνης 14789 GAISH, που ανακαλύφθηκε από τη Λιουντμίλα Τσερνίχ το 1969, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Ινστιτούτου. Επισήμως η ονοματοδοσία δημοσιεύθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2007 (M.P.C. 58595).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αστρονομικο Στερν Αστρονομικο Ινστι
Κεζίνα Ουτσανέζε
Το Κεζίνα Ουτσανέζε (ιταλικά: Chiesina Uzzanese) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιστόια, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Καντονίστ
Καντονίστ ηταν οι στρατιώτες που υπηρετούσαν την θητεία τους τον 19ο αιώνα. Ξεχώριζαν από τους εθελοντές και από τους μισθοφόρους υπηρετώντας κανονικά την θητεία τους. Ο θεσμός των καντονιστών ξεκίνησε το 1713 του τότε πολωνού συνταγματάρχη Παστέτσκι. Η υποχρεωτική θητεια των καντονίστ καθιερώθηκε με διάταγμα του αυτοκράτορα της Πρωσίας Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ το 1733.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία
Τίτος Φλάβιος Αρχίβιος
Ο Τίτος Φλάβιος Αρχίβιος (1ος/2ος αιώνας μ.Χ.) ήταν Ρωμαίος ή αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια, ο οποίος στέφθηκε νικητής 2 φορές στο αγώνισμα του παγκράτιου, κατά τους 220ους (101 μ.Χ.) και 221ους (105 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αναφέρεται πως υπήρξε επίσης νικητής και στους αγώνες των Ίσθμιων, Νέμεων και Πύθιων, καθώς και στους αγώνες των Καπιτωλίων στη Ρώμη. Υπήρξε επίσης νικητής και στο αγώνισμα της πάλης στους αγώνες των Βαλβίλλειων στην Έφεσο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Βίκτωρ Α' δούκας του Ράτιμπορ
Ο Βίκτωρ Α' δούκας του Ράτιμπορ γερμ. Victor I (10 Φεβρουαρίου 1818 - 30 Ιανουαρίου 1893) από τον Οίκο του Χόενλοε υπήρξε γερμανός πολιτικός ευγενούς καταγωγής και δούκας τού Ράτιμπορ στη Σιλεσία & πρίγκιπας τού Κόρβεϋ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1818 στο Λάνγκενμπουργκ της Βυρτεμβέργης. Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Φραγκίσκου-Ιωσήφ πρίγκιπα τού Χόενλοε-Σίλλινγκσφυρστ και της Κωνσταντίας, κόρης τού Καρόλου-Λουδοβίκου πρίγκιπα τού Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ. Αδελφός τού Βίκτωρα Α΄ ήταν ο Χλόντβιχ, που διετέλεσε αργότερα πρωθυπουργός της Βαυαρίας, Πρωσίας και Γερμανίας.
Αφού πήγε διδάχθηκε αρχικά από ιδιωτικούς διδασκάλους, έπειτα φοίτησε στο Ευαγγελικό Γυμνάσιο της Ερφούρτης. Σπούδασε νομική και νεότερες γλώσσες στο Γκέτινγκεν, στη Βόννη, στη Χαϊδελβέργη και στη Λωζάνη. Προς ολοκλήρωση της μόρφωσής του περιόδευσε στην Ελβετία, Ιταλία, Γαλλία και Αγγλία. Επέστρεψε και υπηρέτησε στο ιππικό, όπου προάχθηκε στον βαθμό του ταγματάρχη. Πήρε μέρος σε μάχες και προάχθηκε στο βαθμό στρατηγού. Ακολούθως διαχειρίστηκε τις ιδιοκτησίες τού Βίκτωρα-Αμεδαίου λάντγκραβου της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Ο Βίκτωρ-Αμεδαίος ήταν σύζυγος της Ελισάβετ, αδελφής της Κωνσταντίας (μητέρας τού Βίκτωρα Α΄). Η ιδιοκτησίες περιελάμβαναν το Ράτιμπορ στην Άνω Σιλεσία -μία έκταση 34.000 εκταρίων με δάση κυρίως- και την πρώην μονή τού Κόρβεϋ στη Βεστφαλία. Το 1840 ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ της Πρωσίας τον έκανε δούκα τού Ράτιμπορ & πρίγκιπα τού Κόρβεϋ. Από το 1847 εντάχθηκε στην πολιτική με το Φιλελεύθερο Συντηρητικό κόμμα και διέπρεψε. Απεβίωσε στις 30 Ιανουαρίου 1893 στη μονή του Ράουντεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1845 την Αμαλία, κόρη τού Καρλ-Έγκον Β΄ πρίγκιπα τού Φύρστενμπεργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε Κατηγορία:Πρώσοι πολιτικοί
Χρυσοπηγή Αχαΐας
Η Χρυσοπηγή, ιδιαίτερα γνωστή και ως Σποδιάνα που είναι η παλαιότερη ονομασία της, είναι ορεινό χωριό της Αχαΐας, που υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Ερυμάνθου και βρίσκεται χτισμένο σε μια τοποθεσία πλούσιας φυσικής ομορφιάς, στις απόκρημνες πλαγιές του όρους Ερύμανθος σε υψόμετρο περίπου 700 μέτρων.
Τοπική Κοινότητα Χρυσοπηγής
Η Τοπική Κοινότητα Χρυσοπηγής (άλλοτε ανεξάρτητη Κοινότητα ) αποτελείται από τους σχεδόν ενωμένους οικισμούς Χρυσοπηγή και Άνω Χρυσοπηγή, που στην πραγματικότητα αποτελούν δύο ευρύτερες γειτονιές του χωριού. Ο οικισμός της Χρυσοπηγής καλείται και Κάτω Χρυσοπηγή, χωρίς να είναι επίσημη ονομασία. Η Κοινότητα Χρυσοπηγής έχει έκταση που καταλαμβάνει 12.881 στρέμματα και μόνιμο πληθυσμό 183 κατοίκους σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 (54 κατοίκους η Άνω Χρυσοπηγή και 129 κατοίκους η Χρυσοπηγή).
Γειτονιές του χωριού είναι τα Τσουτσαίικα, το Λάκκωμα, οι Μουρίτσες και η Χαλκιώσσα.
Λοιπά στοιχεία
Στα επίσημα κρατικά έγγραφα, καταστάσεις απογραφών κ.λπ., ο οικισμός ονομάζεται Χρυσοπηγή. Οι κάτοικοι του χωριού -και της ευρύτερης περιοχής- αποκαλούν τη Χρυσοπηγή ως Κάτω Χρυσοπηγή θεωρώντας ενιαίο χώρο και χωριό την Άνω και την Κάτω Χρυσοπηγή.
Ονομασία
Σχετικά με την παλιά ονομασία του χωριού "Σποδιάνα" και όσον αναφορά την ετυμολογία της δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη και αδιαμφισβήτητη εκδοχή για την προέλευσή της. Παρόλα αυτά υπάρχουν διάφορες απόψεις και εκδοχές, σύμφωνα με τις οποίες η ονομασία ανάγεται πολλούς αιώνες πριν έως και την αρχαιότητα. Κάποιες από τις γνωστότερες είναι οι εξής:
α) Σύμφωνα με τον ιστορικό Στέφανο Θωμόπουλο, η ονομασία ετυμολογείται από το "Σπονδείον Διάνας" και αναφέρει ότι οι ντόπιοι του μιλούσαν για τη "βρύση της Άννας", βρύση που ονομάζεται της "Κυράννας" (ή συνηθέστερα "Κυριάννας" ή "Κεριάννας") από τους ντόπιους, ενώ αναφέρει επίσης και φρέαρ που οι ντόπιοι ονομάζουν "Πηγάδι της Διάνας" . Με την εκδοχή αυτή έχουν συμφωνήσει και άλλοι νεότεροι ιστορικοί.
β) Ότι πρόκειται για ονομασία προερχόμενη από το Τιμάριο της Ζουλιάνας, που αναφέρεται ήδη από το 1275 στο γαλλικό Χρονικό του Μορέως, περιοχή στη Βαρωνία της Χαλανδρίτσας του Πριγκιπάτου της Αχαΐας . Ωστόσο εκδοχή αυτή δεν είναι ιδιαίτερα βάσιμη και μπορεί να αντιστραφεί, δηλαδή το τιμάριο να αντλεί το όνομα του από την περιοχή όπως και σε άλλες περιπτώσεις, απλά με παραφθορά της λέξης, κάτι που είναι σύνηθες και για την απόδοση σε άλλη γλώσσα.
Ιστορία
Εικάζεται πως η περιοχή κατοικείται από την αρχαιότητα, σύμφωνα με κάποιες ενδείξεις. Το χωριό βρίσκεται στην ιστορική περιοχή των Νεζερών, αποτελώντας ένα από τα λεγόμενα Νεζεροχώρια, ονομασία γνωστή ακόμα και σήμερα.
Το χωριό αναφέρεται στην ιστορική ενετική απογραφή Γκριμάνι (Grimani) του 1700 ως "Diana di Nexero (Σποδιάνα Νεζερού)" με 12 οικογένειες (ή 46 κατοίκους).
Κατά τα Ορλωφικά, την εξέγερση του 1770, ο Σουλεϊμάν Τζιαπάρι μαζί με τους Τουρκαλβανούς στρατιώτες του πυρπόλησαν το χωριό καθώς και το μοναστήρι της Χρυσοποδαρίτισσας, έπειτα από σθεναρή άρνηση των ντόπιων στο να παραδοθούν και να προσκυνήσουν. Στις αρχές του Μαΐου του 1826 ο Ιμπραήμ Πασάς πυρπόλησε το χωριό και κατέστρεψε ολοσχερώς το μοναστήρι, στα πλαίσια της εκστρατείας του και της προσπάθειας κατάπνιξης της Επανάστασης του ’21. Παρά όλες αυτές τις καταστροφές που υπέστη, κατά την επιστημονική έρευνα της γαλλικής αποστολής του στρατηγού Μαιζώνος (1829-1830) αναφέρεται ότι το χωριό έχει 27 οικογένειες, ενώ το 1840 σύμφωνα με την ελληνική απογραφή εκείνου του έτους είχε 242 κατοίκους.
Το χωριό αποτέλεσε την ιδιαίτερη πατρίδα και γενέτειρα αρκετών σημαντικών προσωπικοτήτων και επιφανών αντρών του παρελθόντος, ενώ υπήρξε και καταφύγιο πολλών αγωνιστών της Επανάστασης του ’21, όπως των ντόπιων Νίκα, Πετρούτσου, Σκιαδά, των Τριταιιτών Γιαννιά και Μαντά, καθώς και άλλων.
Το μοναστήρι της περιοχής αποτέλεσε κέντρο αποθήκευσης εφοδίων του αχαϊκού στρατοπέδου, όπου εναπόθεταν τα τρόφιμα που συγκέντρωναν από την επαρχία και τα γύρω χωριά για την τροφοδοσία των ελληνικών δυνάμεων κατά την πολιορκία της Πάτρας την άνοιξη του 1821. Η μόνη υπήρξε και καταφύγιο του Παλαιών Πατρών Γερμανού, ενώ εκεί είχε στρατοπεδεύσει και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, το 1713 το χωριό είχε δική του ενορία, όπως και το 1830. Το 1903 αναφέρεται ότι απείχε 3½ ώρες από τη Χαλανδρίτσα και πως διέθετε γραμματείον. Το 1930 αναφέρεται ότι είχε δημόσιο δάσος 500 ελάτων.
Στις 29 Απριλίου του 1944, προς τα τέλη της Κατοχής, το χωριό πυρπολήθηκε από τα ναζιστικά γερμανικά στρατεύματα με αποτέλεσμα την καταστροφή του, από την οποία όλοι οι κάτοικοι έμειναν άστεγοι γι' αρκετά χρόνια μέχρι να ανοικοδομήσουν ξανά τα σπίτια τους και επήλθαν σε πολύ μεγάλη φτώχεια για αρκετό διάστημα.
Έπειτα από τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, το χωριό απέκτησε συγκοινωνιακό δίκτυο και σύνδεση μέσω οδικού άξονα με άλλες περιοχές. Ωστόσο, ο δρόμος που φτάνει μέχρι το χωριό, αρχικά και ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια παρουσίαζε διάφορα τεχνικά προβλήματα με την αύξηση αυτών να είναι κατά τη χειμερινή περίοδο όπως είναι φυσικό, ενώ ασφαλτοστρώθηκε αρκετά χρόνια αργότερα.
Στο χωριό παλαιότερα και μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα λειτουργούσε δημοτικό σχολείο.
Βυζάντιο-Λατινοκρατία-Τουρκοκρατία
Η περιοχή της Χρυσοπηγής, αποτελούσε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τη σύστασή αυτής έως και τις αρχές του 13ου αιώνα.
Κατά την Δ΄ Σταυροφορία, όπου, ακολουθώντας την τύχη και πολλών άλλων όμορων και γενικά ελληνικών περιοχών, πέρασε στην κυριαρχία των Φράγκων. Αποτέλεσε μέρος της Βαρωνίας Χαλανδρίτσας που ιδρύθηκε από τον ηγεμόνα Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο και ήταν υποτελές του Πριγκιπάτου Αχαΐας.
Έως τα μέσα του 15ου αιώνα η περιοχή ήταν υπό συνεχή Φραγκοκρατία αλλά εκείνη την περίοδο οι Βυζαντινοί ανάκτησαν τα εδάφη του Πριγκιπάτου Αχαΐας και η περιοχή αποτέλεσε μέρος Δεσποτάτου Μορέως, τμήματος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο οι Βυζαντινοί κράτησαν για λίγο αυτήν τη φορά την περιοχή, αφού η Πελοπόννησος ύστερα από λίγα χρόνια καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς, ενώ παράλληλα είχε ήδη ξεκινήσει το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Επί Τουρκοκρατίας, καθώς και της ενδιάμεσης Β΄ Ενετοκρατίας (1685-1715), η περιοχή αποτέλεσε τμήμα της Επαρχίας Καλαβρύτων, έδαφος της οποίας αποτελούσαν και για λίγα χρόνια μετά την Απελευθέρωση (1821).
Νεότερη και σύγχρονη εποχή
Αναλυτικά οι διοικητικές μεταβολές της χώρας από την ίδρυση του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους, όσον αφορά τη Χρυσοπηγή:
Στις 20 Απριλίου του 1835, επί Διοικήσεως του Βασιλείου της Ελλάδος, η τότε Σποδιάνα (Σποδιάναις) προσαρτάται στον Δήμο Νεζερών που ανήκε στην πρώην Επαρχία Καλαβρύτων (Κυναίθης) του τότε Νομού Αχαΐας και Ηλίδος Ένα χρόνο μετά, με τη Διοικητική Διαίρεση του 1836 και με την η οποία καταργήθηκε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα της χώρας, η επαρχία έπαψε να υφίσταται και το χωριό προσαρτήθηκε στη νέα τότε Διοίκηση Κυλληνίας (Κυναίθης).
Το 1841 με Βασιλικό Διάταγμα της 22ης Ιανουαρίου (3ης Φεβρουαρίου) ο Δήμος Νεζερών καταργήθηκε και προσαρτήθηκε εξ ολοκλήρου στον τότε Δήμο Φαρών της Διοικήσεως Αχαΐας.
Το 1899 με τη Διοικητική Διαίρεση που επέφερε μεταβολές στο νομαρχιακό σύστημα της χώρας, ο Νομός Αχαΐας και Ηλίδος διαιρέθηκε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Νομό Αχαΐας, ωστόσο με τη Διοικητική Διαίρεση του 1909, οι δύο νομοί επανενώθηκαν και χωρίστηκαν ξανά και τελικώς στις 16/04/1930 (ΦΕΚ 115Α).
Στις 23 Αυγούστου του 1912 (ΦΕΚ 256Α), με τη Διοικητική Διαίρεση που επέφερε τη θέσπιση των κοινοτήτων, το χωριό αποσπάται από τον Δήμο Φαρών -ο οποίος διαμελίστηκε σε μικρότερες κοινότητες εντός της Επαρχίας Πατρών- και ορίζεται έδρα της τότε Κοινότητας Σποδιάνας ενώ παράλληλα η ονομασία "Σποδιάναις" (τυπικά) διορθώθηκε σε "Σποδιάνα".
Στις 8 Αυγούστου του 1928 (ΦΕΚ 156Α) το χωριό μετονομάστηκε σε "Χρυσοπηγή", ομοίως και η κοινότητα.
Στις 4 Δεκεμβρίου του 1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας" (ΦΕΚ 244Α), με την οποία η συντριπτική πλειοψηφία των ανεξάρτητων κοινοτήτων καταργήθηκαν, η Κοινότητα Χρυσοπηγής μαζί με άλλες 15 κοινότητες συγχωνεύτηκαν και δημιούργησαν τον νέο Δήμο Φαρρών που στο μεγάλο μέρος του συμπίπτει με τον ομώνυμο παλιότερο δήμο όπως αυτός εκτεινόταν πριν την κατάργηση του. Η πρώην Κοινότητα Χρυσοπηγής αποτέλεσε δημοτικό διαμέρισμα του δήμου.
Από το την 1η Ιανουαρίου του 2011 και πλέον, βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης" (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010), το χωριό αποτελεί μέρος του Δήμου Ερυμάνθου, όπου προήλθε από τη συγχώνευση του Δήμου Φαρρών με τον Δήμος Τριταίας και τις κοινότητες Καλεντζίου και Λεοντίου. Το πρώην Δημοτικό Διαμέρισμα Χρυσοπηγής, αποτελεί πλέον (Τοπική) Κοινότητα του δήμου.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού της Χρυσοπηγής σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές της χώρας είναι η εξής:
* Από το 1961 και έπειτα, με την επίσημη αναγνώριση του οικισμού Άνω Χρυσοπηγής και την απογραφή του ως αυτοτελή οικισμό, βλέπουμε στον παραπάνω σχετικό πίνακα μόνον τον πληθυσμό της λεγόμενης Κάτω Χρυσοπηγής. Συνολικά ο πληθυσμός του χωριού αυτές τις χρονιές που πραγματοποιήθηκαν απογραφές είναι: 226 το 1961, 146 το 1971, 131 το 1981, 138 το 1991, 178 το 2001 και 183 το 2011.
Ναοί, ξωκλήσια και λοιπά θρησκευτικά μνημεία
Ερειπωμένοι ναοί που δεν υφίστανται πια:
Μονή Παναγίας Χρυσοποδαρίτισσας:
Στην περιοχή της Χρυσοπηγής βρίσκεται και το ιστορικό και αξιοθαύμαστο Μοναστήρι Παναγίας της Χρυσοποδαρίτισσας (γνωστό και ως Μονή Νεζερών), ανδρώα κοινοβιακή μονή, που ιδρύθηκε στα τέλη του 12ου αιώνα, καθιστώντας το ένα από τα αρχαιότερα μοναστήρια της Αχαΐας και όχι μόνο. Πριν την ίδρυση της υπήρχαν ασκητήρια στην περιοχή. Είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και γιορτάζει στις 23 Αυγούστου, ανήμερα της Απόδοσης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που είναι γνωστή στον λαό και ως τα «Εννιάμερα της Παναγίας». Η μονή αποτελεί άβατο για τις γυναίκες με μόνη εξαίρεση την ημέρα της θρησκευτικής της πανηγύρεως του.
Βρίσκεται βορειοανατολικά του χωριού, χτισμένη σε υψόμετρο 520 μέτρων, πάνω σε ένα σπήλαιο σχεδόν στον πυθμένα της κοιλάδας του ποταμού Πείρου και κοντά στις όχθες του, κυκλωμένη από αιωνόβια δέντρα και κήπους. Απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα από το χωριό και ενώνεται με αυτό μέσω χωματόδρομου.
Το μοναστήρι αυτό αποτελεί τοπόσημο της ευρύτερης περιοχής και ιδιαίτερο σημείο αναφοράς από πλευράς ιστορίας, θρησκείας, αρχιτεκτονικής και φυσικού κάλλους που το περιτριγυρίζει. Επίσης έχει κηρυχτεί διατηρητέο μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας.
Αξιοθέατα
Στο χωριό υπάρχουν αρκετά αξιοθέατα μεταξύ των οποίων: τα παραδοσιακά πέτρινα σπίτια και οι διάσπαρτες πέτρινες βρύσες, όπως η βρύση -κατασκευασμένη τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα- στην όμορφη κεντρική πλατεία του χωριού με τα πανύψηλα πλατάνια, οι ναοί και τα ξωκλήσια του, όπως και το μοναστήρι των Νεζερών. Μέσα στην (άνω) κοιλάδα του ποταμού Πείρου υπάρχει ο παραδοσιακός νερόμυλος, που έχει ανακαινιστεί και βρίσκεται σε άριστη κατάσταση, το παλιό Χάνι του Σκιαδά και το πέτρινο γεφύρι, μεσαιωνικής κατασκευής, που διατηρείται σε πάρα πολύ καλή κατάσταση. Επίσης, στην περιοχή Δρυμώνας βρίσκεται το παλιό Χάνι του Γαννικόπουλου.
Στην περιοχή μπορεί κανείς να απολαύσει το ορεινό φυσικό τοπίο, τη θέα, την ηρεμία, καθώς και την άγρια φυσική ομορφιά που χαρίζονται απλόχερα στον επισκέπτη και στον καθένα γενικότερα. Στην περιοχή υπάρχει πλήθος επιβλητικών βράχων και σπηλιών.
Επιπλέον από το χωριό ξεκινάει, μεταξύ πολλών άλλων, ένα μονοπάτι που οδηγεί -μέσω και της πλαγιάς του Πλατύ (ευρύτερη θέση) που δεσπόζει επιβλητικά άνωθεν του χωριού- και καταλήγει στην αξιοθαύμαστη τοποθεσία Χιονότρυπα, που βρίσκεται ψηλά στα αλπικά λιβάδια του Ερυμάνθου, όπου από εκεί ακόμα μπορεί κανείς να συνεχίσει την ανάβαση και να φτάσει στην ψηλότερη κορυφή του ορεινού όγκου τον Ωλονό (ή Ωλενο), όπως και σε άλλες γύρω αξιοθαύμαστες τοποθεσίες.
Οικονομία
Οι κάτοικοι της περιοχής απασχολούνται με τον πρωτογενής τομέα παραγωγής και κατά κύριο με την κτηνοτροφία, δευτερευόντως με τη γεωργία, ενώ σε πολύ μικρότερη κλίμακα και με τη μελισσοκομία. Παλαιότερα στην περιοχή λειτουργούσε τυροκομείο και νερόμυλος.
Πολιτιστικά
Στο χωριό δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος την επωνυμία Πολιτιστικός Σύλλογος Χρυσοπηγής "Η Σποδιάνα" και ο οποίος ιδρύθηκε με τη νομική του μορφή στις 19 Φεβρουαρίου του 2003. Αριθμεί πάνω 200 μέλη και διοικείται από το εκάστοτε επταμελές διοικητικό συμβούλιο (Δ.Σ.) που διαθέτει επιπλέον πέντε αναπληρωματικά μέλη και το οποίο εκλέγεται από τη γενική συνέλευση και έχει διάρκεια θητείας δύο ετών. Είναι ιδιαίτερα ενεργός με μεγάλο έργο συμβολής σε πολλούς τομείς.
Το πανηγύρι του χωριού διοργανώνεται παραδοσιακά στις 29 Αυγούστου, ανήμερα της θρησκευτικής εορτής της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, όπου γιορτάζει τοπικός ομώνυμος Ιερός Ναός. Στο χωριό επίσης πραγματοποιείται κάθε χρόνο και κατά καιρούς και μια πληθώρα άλλων εκδηλώσεων και γεγονότων που συνήθως αρμόδιος για τη διοργάνωση τους είναι ο τοπικός πολιτιστικός σύλλογος.
Χιλιομετρικές αποστάσεις
Η Χρυσοπηγή απέχει, μέσω του οδικού δικτύου, περίπου :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Λαρτσάνο
Το Λαρτσάνο (ιταλικά: Larciano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιστόια, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιστόια
Φίλιππος Α΄ του Τουσύ
μικρογραφία|Σφραγίδα και αντισφραγίδα. Η σφραγίδα φέρει την επιγραφή + S' DNI PHILIP[...]CIACO, δηλ. sigillum domini Philippi de Tociaco (σφραγίδα του Φιλίππου κυρίου του Τουσύ). Η αντισφραγίδα έχει τον θυρεό του, που βασίζεται σε αυτόν της Γαλλίας, με επιγρ.: + S DNI PHILIPI : DE TOCIACO.
Ο Φίλιππος Α΄ του Τουσύ, γαλλ: Philippe de Toucy (απεβ. στις 12 Ιανουαρίου 1277) ήταν Γάλλος σταυροφόρος ευγενής και βάιλος της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Nαρζό του Τουσύ (απεβ. 1241), αντιβασιλιά της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης, και της Βράναινας. Η Βράναινα ήταν κόρη του Βυζαντινού άρχοντα Θεόδωρου Βρανά και της Aγνής των Καπετιδών, της Βυζαντινής αυτοκράτειρας και κόρης του Λουδοβίκου Ζ' της Γαλλίας. Όπως ο πατέρας του πριν από αυτόν, ο Φίλιππος Α΄ υπηρέτησε ως αντιβασιλιάς της Λατινικής Αυτοκρατορίας, κατά την απουσία του αυτοκράτορα Βαλδουίνου Β' της Κωνσταντινούπολης στη Δυτική Ευρώπη το 1243–48. Μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από την Ελληνική Αυτοκρατορία της Νίκαιας το 1261, ο Φίλιππος Α΄ κατέφυγε στη Γαλλία, όπου προφανώς εντάχθηκε στην ακολουθία του Καρόλου Α΄  των Καπετιδών-Ανζού βασιλιά της ΣΙκελίας. Επανεμφανίζεται ως ναύαρχος του βασιλείου της Σικελίας υπό τον Κάρολο Α΄ το 1273.
Από τον γάμο του με την Πορτιά ντε Ρουέ (Portia de Roye), απέκτησε δύο γιους:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα
Κόμητες του Κλερμόν
Οι Κόμητες του Κλερμόν εμφανίζονται για πρώτη φορά στις αρχές του 11ου αιώνα. Η πρωτεύουσα του δουκάτου ήταν η Κλερμόν που βρισκόταν στον σημερινό Γαλλικό νομό Ουάζ, τότε βρισκόταν στην αρχαία κομητεία Μπωβαί της επαρχίας Ιλ-ντε-Φρανς. Όταν πέθανε ο άτεκνος Θεοβάλδος ΣΤ΄ του Μπλουά ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας την μετέφερε στους διαδόχους του (1218) και την προσάρτησε στο Γαλλικό στέμμα. Ο γιος του Γάλλου βασιλιά Φίλιππος Α΄ της Βουλώνης την πήρε σαν δώρο, την κράτησε η γενεαλογική του γραμμή μέχρι την εποχή που ξεκληρίστηκε. Στην συνέχεια την παρέλαβε ο Οίκος των Βουρβόνων, γενάρχης του νέου κλάδου ήταν ο Ροβέρτος του Κλερμόν μικρότερος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του Αγίου και της Μαργαρίτας της Βαρκελώνης. Ο Οίκος των Βουρβόνων διατήρησε την κομητεία μέχρι την εποχή που η κομητεία κατασχέθηκε από το Γαλλικό στέμμα (1527).
Λαμπορέκκιο
Το Λαμπορέκκιο (ιταλικά: Lamporecchio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Πιστόια, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Κόμητες του Κλερμόν
Οίκος του Μπλουά
Την κομητεία αγόρασε ο Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας (1218)
Ζακ Λακάν
Ο Ζακ Λακάν (γαλλ.: Jacques Marie Émile Lacan, 13 Απριλίου 1901 - 9 Σεπτεμβρίου 1981) ήταν Γάλλος ψυχαναλυτής και ψυχίατρος, που θεωρήθηκε ως «ο πιο αμφιλεγόμενος ψυχαναλυτής μετά τον Φρόυντ». Οργανώνοντας ετήσια σεμινάρια στο Παρίσι από το 1953 έως το 1981, ο Λακάν επηρέασε πολλές ηγετικές φυσιογνωμίες Γάλλων διανοούμενων στις δεκαετίες του 1960 και 1970, ιδιαίτερα όσους σχετίστηκαν με τον μεταδομισμό. Οι ιδέες του άσκησαν σημαντική επίδραση στην κριτική θεωρία, τη λογοτεχνική θεωρία, τη γαλλική φιλοσοφία του 20ού αιώνα, την κοινωνιολογία, τη φεμινιστική θεωρία, τη θεωρία κινηματογράφου και την κλινική ψυχανάλυση.
Κόμητες του Κλερμόν
Οίκος των Καπετιδών
Με την έλλειψη των αρσενικών κληρονόμων η κομητεία κατασχέθηκε από το Γαλλικό στέμμα.
Λαμπορέκκιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πιστόια
Κόμητες του Κλερμόν
Οίκος των Βουρβόνων
Ο Λουδοβίκος Α΄ αντάλλαξε την κομητεία του Κλερμόν με την κομητεία του Λα Μαρς (1327), αργότερα επέστρεψε σε αυτόν (1331)
Ζακ Λακάν
Πρώτα χρόνια
Στα 1920, καθώς απορρίφθηκε ως πολύ αδύναμος για στρατιωτική θητεία, εισάγεται στην ιατρική σχολή και το 1926 ειδικεύεται στην ψυχιατρική στο νοσοκομείο Αγία Άννα του Παρισιού. Τον ενδιέφεραν ιδιαιτέρως οι φιλοσοφικές θεωρίες των Καρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers) και Μάρτιν Χάιντεγκερ (Martin Heidegger) και παρακολούθησε σεμινάρια για τον Χέγκελ (Hegel) από τον Κογιέβ (Alexandre Kojève).
Κόμητες του Κλερμόν
Οίκος των Βουρβόνων
Μετά τον θάνατο του Καρόλου Γ΄ έγινε κατάσχεση του δουκάτου από το Γαλλικό στέμμα.
Ζακ Λακάν
Ελληνικά περιοδικά λακανικής ψυχανάλυσης
Στην ελληνική γλώσσα κυκλοφορούν σήμερα τρία περιοδικά λακανικής ψυχανάλυσης