cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άρης Θήβας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η πορεία από την ίδρυση έως το 2011 συνοπτικά
ο Άρης Θήβας αγωνίστηκε την περίοδο 2003-04 στην κορυφαία κατηγορία του πρωταθλήματος.
Grumman G-21 Goose
Η αμφίβια αεράκατος Grumman G-21 Goose σχεδιάστηκε αρχικά σαν ένα δεκαθέσιο επιβατικό αεροσκάφος, για χρήση από τους επιχειρηματίες της περιοχής του Λονγκ Άιλαντ. Σύντομα όμως υιοθετήθηκε από το Αμερικανικό Ναυτικό (US Navy) και την Ακτοφυλακή (Coast Guard) και κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου υπηρέτησε στις ένοπλες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά σε ρόλο μεταγωγικού, αναγνωριστικού, εκπαιδευτικού και διάσωσης και χρησιμοποιήθηκε από την RAF σε καθήκοντα διάσωσης. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στη RAF έλαβε και το όνομα Goose (Χήνα).
Μετά το τέλος του πολέμου τα αεροσκάφη επέστρεψαν σε πολιτική χρήση πετώντας από την Αλάσκα έως τον Αμαζόνιο.
Από τα 345 αεροσκάφη που κατασκευάστηκαν τα 60 βρίσκονται σήμερα σε πτητική κατάσταση, μερικά από τα οποία έχουν υποστεί τροποποιήσεις όπως το Turbo-Goose.
Τροποποιήσεις
thumb|left|Grumman G-21 Goose Υπήρξαν αρκετές τροποποιήσεις για το Goose, η πλέον πολυπληθέστερη όμως ήταν εκείνη της McKinnon Enterprises, η οποία έκανε τρεις μετατροπές. Η πρώτη αφορούσε την αντικατάσταση την κινητήρων του αεροσκάφους με δύο Lycoming GSO-480. Η δεύτερη, που ονομαζόταν Turboprop Goose αφορούσε την αντικατάσταση των κινητήρων με δύο Pratt & Whitney PT6A turboprops. Η τρίτη και τελευταία έκδοση ήταν το Turbo-Goose, το οποίο βασιζόταν στο Turboprop Goose, έχοντας όμως μεγαλύτερα παράθυρα και ανασυρόμενους πλωτήρες στα φτερά.
Η εταιρεία Antilles Seaplanes θα ξεκινήσει να κατασκευάζει νέες τεχνολογικά εκδόσεις του Grumman Goose του 2007.
Τηλεοπτικές Εμφανίσεις
300px|thumb|Grumman Goose της RAF Το Grumman Goose χρησιμοποιήθηκε στην ταινία Commando με τον Άρνολντ Σβαντζενέκερ. Χρησιμοποιήθηκε επίσης στην τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1980 Το Μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου (Tales of the Gold Monkey), που αποτελούσε τηλεοπτική μεταφορά της ταινίας Μόνο οι άγγελοι έχουν φτερά (Only Angels Have Wings) με τον Στήβεν Κόλινς.
Αρμάδα
Η λέξη Αρμάδα είναι συνώνυμη του στόλου που συγκροτείται όμως από μεγάλο αριθμό πολεμικών πλοίων. Η λέξη προέρχεται από την ενετική και ισπανική "armada", η οποία στην αρχή σήμαινε μεγάλη στρατιωτική δύναμη και αργότερα περιορίστηκε κατ' έννοια στη ναυτική δύναμη, στον "νηΐτη στρατό" των αρχαίων Ελλήνων ή στο "αρμέ ναβάλ" των Γάλλων. Επειδή όμως άρχισαν να αναπτύσσονται παρόμοιοι στόλοι και από κράτη με χαμηλή ναυτική εμπειρία και χωρίς οργάνωση, ο όρος "αρμάδα" άρχισε να χρησιμοποιείται ως ειρωνικό προσωνύμιο των στόλων αυτών των κρατών.
Κατά τον Μεσαίωνα όμως, αλλά και πολύ αργότερα, περί τα τέλη του 17ου αιώνα ο όρος έχασε τον κοινό ουσιαστικό χαρακτήρα του και άρχισε να χρησιμοποιείται ως κύριο όνομα συνοδευόμενο από επίθετο, π.χ. "ρωσική αρμάδα", "τουρκική αρμάδα" κ.λπ. Χαρακτηριστική υπήρξε στη παγκόσμια ναυτική ιστορία η λεγόμενη Αήττητη αρμάδα, γνωστότερη στην ιστορία της Ευρώπης ως "Λα αρμάντα Ινβεσίμπλ".
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και ειδικότερα στην αρχή του Αγώνα, "Αρμάδα" ή "Μεγάλη Αρμάδα" αποκαλούσαν οι Έλληνες ναυμάχοι τον τουρκικό (οθωμανικό) στόλο. Αργότερα όμως μετά τις πρώτες επιτυχίες που είχαν με τα πυρπολικά αλλά και βλέποντας την απειρία των τούρκων ναυτών αυτού του στόλου που τον αποτελούσαν κυρίως αζάπηδες, η ονομασία "μεγάλη αρμάδα" άρχισε ν΄ αποδίδεται ως ειρωνικό προσωνύμιο του οθωμανικού στόλου.
Πηγές
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Μεσαίωνας Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Σω-Νεβ
Το Σω-Νεβ (γαλλικά: Chaux-Neuve) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Σικελική μαφία
Η Σικελική Μαφία, γνωστή και ως Κόζα Νόστρα (cosa nostra), είναι μια εγκληματική μυστική οργάνωση ανδρών η οποία δημιουργήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στη Σικελία της Ιταλίας. Παρακλάδι της εμφανίστηκε στην ανατολική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών περί τα τέλη του 19ου αιώνα, μετά από διάφορα κύματα μεταναστών από τη Σικελία.
Το λεξικό της ιταλικής γλώσσας, το Devoto-Oli, περιγράφει τη μαφία ως: "Ένα σύμπλεγμα μικρών, υπόγειων οργανώσεων (συμμορίες) οι οποίες χαρακτηρίζονται από έναν κώδικα σιωπής (γνωστή και ως ομερτά) και ασκούν κάποιον έλεγχο σε επιχειρηματικές δραστηριότητες, καθώς και στη διοίκηση της Σικελίας".
Σύμφωνα με τον ιστορικό Πάολο Πετσίνο: "Η μαφία είναι ένα είδος οργανωμένου εγκλήματος το οποίο όχι μόνο δραστηριοποιείται σε διάφορα παράνομα πεδία, αλλά έχει επίσης την τάση να ασκεί κυριαρχία - η οποία κανονικά ανήκει στις δημόσιες αρχές - σε μια συγκεκριμένη περιοχή […]. Είναι συνεπώς ένα είδος εγκληματικότητας από το οποίο εξυπακούονται κάποιες προϋποθέσεις: η ύπαρξη ενός σύγχρονου κράτους που διεκδικεί το αποκλειστικό δικαίωμα για νόμιμο μονοπώλιο στη βία· μια οικονομία χωρίς φεουδαρχικά στοιχεία […]· την ύπαρξη βίαιων ανθρώπων με δυνατότητα να διοικούνται από μόνοι τους και να επιβάλλονται ακόμη και στις άρχουσες τάξεις".
Προέλευση του όρου "μαφία"
Η λέξη "mafia" προέρχεται από το παλιό σικελικό επίθετο "mafiusu", το οποίο έχει τις ρίζες του στο αραβικό mahjas που σημαίνει αυτόν που κομπάζει με επιθετικό τρόπο. Μια κυριολεκτική μετάφραση είναι το "κόρδωμα", η "πόζα", αλλά μπορεί επίσης να μεταφραστεί ως "τόλμη", "νταηλίκι". Αναφερόμενο σε κάποιον, το "mafiusu" στη Σικελία του 19ου αιώνα ήταν ασαφές και σήμαινε αυτόν που εκφοβίζει, τον τραμπούκο, υπερόπτη, τολμηρό, δραστήριο, και περήφανο, σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό Diego Gambetta.
Η σύνδεση της λέξης με την εγκληματική μυστική οργάνωση έγινε για πρώτη φορά στο θεατρικό έργο "I mafiusi di la Vicaria", των Τζουζέπε Ριτσότο και Γκαετάνο Μόσκα, του οποίου κεντρική υπόθεση είναι εγκληματικές συμμορίες στη φυλακή του Παλέρμο. Οι λέξεις "Mafia" ή "mafiusi" (πληθυντικός του "mafiusu") δεν αναφέρονται καμιά στιγμή στο έργο, και κατά πάσα πιθανότητα μπήκαν στον τίτλο μόνο για να δώσουν τοπικό χρώμα.
Έτσι, η σύνδεση της λέξης "mafiusi" με τις εγκληματικές συμμορίες έγινε από τον τίτλο του θεατρικού έργου, σε μια περίοδο που οι συμμορίες αυτές ήταν κάτι καινούργιο στη σικελική και ιταλική κοινωνία. Συνεπώς, η λέξη "μαφία" δημιουργήθηκε από ένα καθαρά λογοτεχνικό κείμενο, το οποίο λίγη σχέση είχε με την πραγματικότητα και που χρησιμοποιήθηκε από τρίτους για να την περιγράψει. Ο όρος "μαφία" χρησιμοποιήθηκε έπειτα στις πρώτες εκθέσεις και αναφορές του ιταλικού κράτους στο φαινόμενο. Η λέξη "μαφία" έκανε την πρώτη της επίσημη εμφάνιση το 1865 σε μια έκθεση του νομάρχη του Παλέρμο, τον μαρκήσιο Φιλίπο Αντόνιο Γκουαλτέριο.
Ο Λεοπόλντο Φρανκέτι, Ιταλός βουλευτής που ταξίδεψε στη Σικελία και έγραψε μια από τις πιο έγκυρες εκθέσεις για τη μαφία το 1876, περιέγραψε τον όρο 'Μαφία': "ο όρος μαφία βρήκε μια τάξη βίαιων εγκληματιών που ήταν έτοιμοι και περίμεναν ένα όνομα για να τους ορίσει και, δεδομένου του ειδικού τους χαρακτήρα και σημασίας στη σικελική κοινωνία, είχαν το δικαίωμα να έχουν διαφορετικό όνομα από τους κοινούς εγκληματίες σε άλλες χώρες".
Πολλοί Σικελοί δεν θεωρούσαν αυτούς τους ανθρώπους εγκληματίες, αλλά πρότυπα και προστάτες, δεδομένου ότι το κράτος δεν πρόσφερε καμιά προστασία στους φτωχούς και τους αδύναμους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, στην επιτύμβια επιγραφή του θρυλικού αφεντικού της Βιλάλμπα, Καλότζερο Βιτσίνι αναγραφόταν ότι "η 'μαφία' του του δεν ήταν εγκληματική, ήταν ο σεβασμός του νόμου, η υπεράσπιση όλων των δικαιωμάτων, η μεγαλοσύνη. Ήταν αγάπη." Εδώ η "μαφία" σημαίνει κάτι σαν περηφάνια, τιμή ή ακόμη και κοινωνική ευθύνη: μια στάση, όχι μια οργάνωση. Ομοίως, το 1925 ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας Βιτόριο Εμμανουέλε Ορλάντο δήλωσε στην ιταλική γερουσία ότι ήταν περήφανος που ήταν "μαφιόζος", διότι η λέξη σήμαινε τιμή, ευγένεια, γενναιοδωρία.
Το πραγματικό όνομα: "Cosa Nostra"
Σύμφωνα με κάποιους μαφιόζους, το πραγματικό όνομα της Μαφίας είναι Cosa Nostra (Κόζα Νόστρα, κυριολεκτικά "δικό μας πράγμα"), που σημαίνει 'ο κόσμος μας, η παράδοσή μας, οι αξίες μας'. Πολλοί υποστήριξαν, συμπεριλαμβανομένου του λιποτάκτη της μαφίας Τομάζο Μπουσκέτα, ότι η λέξη "μαφία" ήταν λογοτεχνικό δημιούργημα. Άλλοι "λιποτάκτες", όπως ο Αντόνιο Καλντερόνε και ο Σαλβατόρε Κοντόρνο είπαν το ίδιο πράγμα. Σύμφωνα με αυτούς, το πραγματικό όνομα ήταν "κόζα νόστρα". Για τους ανθρώπους που ανήκουν στην οργάνωση, δεν υπάρχει η ανάγκη να την ονομάσουν. Οι μαφιόζοι συστήνουν γνωστά μέλη σε άλλα γνωστά μέλη ως ανήκοντες στην "cosa nostra" (το πράγμα μας) ή "la stessa cosa" (το ίδιο πράγμα). Μόνο ο έξω κόσμος χρειάζεται κάποιο όνομα για να την περιγράψει, εξ ου και τα κεφαλαία των λέξεων: Cosa Nostra.
Απαρχές
Υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια διαφωνία κατά πόσο η μαφία πηγαίνει πίσω στον μεσαίωνα. Αυτό πίστευε ο αποβιώσας "λιποτάκτης" Τομάζο Μπουσκέτα, ενώ ακαδημαϊκοί σήμερα πιστεύουν το αντίθετο. Δεν αποκλείεται η 'αρχική' μαφία να σχηματίστηκε ως μυστική οργάνωση τον 15ο αιώνα για να προστατέψει τους Σικελούς από ισπανικές λεηλασίες, ωστόσο οι ενδείξεις για κάτι τέτοιο είναι ελάχιστες. Δεν αποκλείεται επίσης ο μύθος του 'Ρομπέν των Δασών' να καλλιεργήθηκε εξ αρχής με στόχο να κερδίσουν οι μαφιόζοι την εμπιστοσύνη και την εκτίμηση του σικελικού λαού.
Μετά τις επαναστάσεις του 1848 και την επανάσταση του 1860, στη Σικελία δημιουργήθηκε χάος και αναταραχή. Οι πρώτοι μαφιόζοι, τότε μικρές, χωριστές ομάδες ατόμων εκτός νόμου, εξεγέρθηκαν. Ο συγγραφέας Τζον Ντίκι θεωρεί ότι οι βασικοί λόγοι που οδήγησαν σε αυτό ήταν η ευκαιρία που είχαν, μέσα στο χάος αυτό, για να κάψουν αστυνομικά έγγραφα και στοιχεία και να σκοτώσουν αστυνομικούς και πληροφοριοδότες. Όμως, όταν με την εγκαθίδρυση νέας κυβέρνησης στη Ρώμη κατέστη εμφανές ότι το αυτό το έργο θα ήταν δύσκολο, οι μαφιόζοι άρχισαν στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα να αλλάζουν τις μεθόδους και τεχνικές τους. Η προστασία των λεμονοδασών και των κτημάτων της ντόπιας αριστοκρατίας ήταν προσοδοφόρα, αν και επικίνδυνη, επιχείρηση. Το Παλέρμο ήταν αρχικά ο κύριος χώρος αυτής της δραστηριότητας, αλλά η κυριαρχία της σικελικής μαφίας σύντομα εξαπλώθηκε σε όλη τη δυτική Σικελία. Για να δυναμώσει τους δεσμούς μεταξύ των διαφόρων συμμοριών και να διασφαλίσει μεγαλύτερα κέρδη και ασφαλέστερο περιβάλλον εργασίας, είναι πιθανόν η μαφία ως οργάνωση να σχηματίστηκε αυτή την περίοδο, γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα.
Η μαφία μετά την ενοποίηση της Ιταλίας
Από το 1860, τη χρονιά που η Σικελία και τα Παπικά κράτη ενσωματώθηκαν στο νέο ενοποιημένο ιταλικό κράτος, οι Πάπες πρόσκεινταν εχθρικά στο νέο κράτος. Από το 1870 ο Πάπας δήλωνε ότι ήταν πολιορκημένος από το ιταλικό κράτος και ενεθάρρυνε τους καθολικούς να αρνηθούν κάθε συνεργασία με το κράτος. Στην ηπειρωτική Ιταλία αυτό είχε ειρηνικό χαρακτήρα. Η Σικελία ήταν πολύ καθολική, αν και με πολύ τοπικό τρόπο, και έβλεπε με καχυποψία τους ξένους. Η τριβή μεταξύ της Εκκλησίας και του ιταλικού κράτους έδωσε μεγάλο πλεονέκτημα σε βίαιες εγκληματικές συμμορίες στη Σικελία, οι οποίες περνούσαν στους κατοίκους των αγροτικών και των αστικών περιοχών τον ισχυρισμό ότι η συνεργασία με την αστυνομία (η οποία εκπροσωπούσε το νέο ιταλικό κράτος) ήταν αντι-καθολική πράξη. Ήταν την εικοσαετία που ακολούθησε την ενοποίηση του 1860 που ο όρος 'μαφία' επήλθε στην προσοχή του ευρύτερου κοινού, αν και θεωρείτο περισσότερο μια στάση και σύστημα αξιών παρά μια οργάνωση.
Η πρώτη αναφορά της 'μαφίας' σε επίσημη νομική τεκμηρίωση έγινε στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν κάποιος Δρ Γκαλάτι δέχτηκε απειλές από έναν τοπικό μαφιόζο που προσπαθούσε να εκδιώξει τον Γκαλάτι από το λεμονόδασος που ανήκε στον τελευταίο για να το θέσει υπό δικό του έλεγχο. Η προστασία (με εκβιασμό), η κλοπή ζώων και η δωροδοκία κρατικών αξιωματούχων ήταν οι κύριες πηγές εισοδήματος και προστασίας της πρώιμης μαφίας. Η Κόζα Νόστρα πήρε επίσης πολλά στοιχεία από μασονικούς όρκους και τελετουργίες, όπως την περίφημη τελετή μύησης.
Η μεταπολεμική αναβίωση
Μετά τον φασισμό, η μαφία απέκτησε ξανά δύναμη στην Ιταλία μόνο μετά που παραδόθηκε η χώρα τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την αμερικανική κατοχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν τις ιταλικές διασυνδέσεις των Αμερικανών μαφιόζων κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Ιταλία και Σικελία το 1943. Ο Λάκι Λουτσιάνο και άλλα μέλη της μαφίας που είχαν φυλακιστεί στις ΗΠΑ παρείχαν πληροφορίες στις στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και χρησιμοποίησαν την επιρροή του Λουτσιάνο για να διευκολύνουν την προέλαση των αμερικανικών στρατευμάτων. Επιπλέον, ο έλεγχος των λιμανιών από τον Λουτσιάνο απέτρεψε σαμποτάζ από πράκτορες των δυνάμεων του Άξονα.
Το αμερικανικό Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών, πρόδρομος της CIA, εσκεμμένα άφησε τη μαφία να επανακτήσει την κοινωνική και οικονομική της θέση ως πολέμιος του κράτους στη Σικελία. Αυτό, σε συνδυασμό με τη συμμαχία των ΗΠΑ και της μαφίας που έγινε το 1943, αποτέλεσε το καθοριστικό σημείο στην ιστορία της μαφίας και τα νέα θεμέλια για τα 60 χρόνια που ακολούθησαν. Άλλοι, όπως ο ιστορικός Φραντσέσκο Ρέντα από το Παλέρμο, υποστήριξαν ότι δεν έγινε ποτέ τέτοια συμμαχία, αλλά ότι η μαφία εκμεταλλεύτηκε το χάος της μετα-φασιστικής Σικελίας για να επανακτήσει την κοινωνική της ισχύ. Επ' αυτού, το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών πράγματι στην "Έκθεση για το πρόβλημα της Μαφίας", η οποία συντάχθηκε το 1944 από τον πράκτορα Γ.Ε. Σκότεν, επεσήμανε την αναβίωση της μαφίας και προειδοποίησε για τους κινδύνους που μπορούσε να επιφέρει στη δημόσια τάξη και την οικονομική πρόοδο.
Ένα ακόμη όφελος από την προοπτική των αμερικανικών συμφερόντων ήταν ότι πολλοί Σικελοί-Ιταλοί μαφιόζοι ήταν σκληροπυρηνικοί αντι-κομμουνιστές. Συνεπώς, ήταν πολύτιμοι συνεργάτες των αντι-κομμουνιστών Αμερικανών, οι οποίοι τους χρησιμοποίησαν για να κτυπήσουν τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά στοιχεία στην αμερικανική ναυτιλιακή βιομηχανία, τα αντιστασιακά κινήματα κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τοπικές και περιφερειακές διοικήσεις σε περιοχές όπου είχε δύναμη η μαφία.
Σύμφωνα με τον Άλφρεντ Γ. Μακκόι, ειδικό σε θέματα εμπορίας ναρκωτικών, επιτράπηκε στον Λουτσιάνο να διευθύνει το εγκληματικό του δίκτυο από το κελί της φυλακής ως αντάλλαγμα για τη βοήθεια που προσέφερε. Μετά τον πόλεμο, ως επιβράβευση, αποφυλακίστηκε και απελάθηκε στην Ιταλία, όπου μπόρεσε να συνεχίσει την εγκληματική του δράση ανενόχλητος. Πήγε στη Σικελία το 1946 και, σύμφωνα με το βιβλίο του Μακκόι Η πολιτική της ηρωίνης στη νοτιοανατολική Ασία (1972), προχώρησε σε συμμαχία με την κορσικανική μαφία, η οποία οδήγησε σε ένα τεράστιο διεθνές δίκτυο εμπορίας ηρωίνης, με προμήθεια αρχικά από την Τουρκία και με βάση τη Μασσαλία, γνωστό διεθνώς ως "Γαλλικός Σύνδεσμος".
Η σύγχρονη μαφία
Τις δεκαετίες του 1980 και 1990, σε έναν πόλεμο αλληλοεξόντωσης συμμοριών, πολλοί σημαντικοί μαφιόζοι δολοφονήθηκαν και μια νέα γενιά μαφιόζων έδωσε περισσότερη έμφαση σε οικονομική εγκληματική δραστηριότητα παρά στις πιο παραδοσιακές επιχειρήσεις προστασίας. Ως αντίδραση στις εξελίξεις αυτές, ο ιταλικός τύπος δημιούργησε τον όρο "Κόζα Νουόβα" ("καινούργιο πράγμα", ως λογοπαίγνιο με το Κόζα Νόστρα), αναφερόμενο στη νέα εκδοχή της οργάνωσης.
Η συμφωνία που έγινε, σύμφωνα με τον Τζουφρέ, ήταν η άρση νόμων εναντίον της μαφίας με αντάλλαγμα ψήφους στη Σικελία. Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν έχουν επιβεβαιωθεί. Η ιταλική βουλή, με τη στήριξη της Φόρτσα Ιτάλια, επέκτεινε την εφαρμογή συγκεκριμένης νομοθεσίας που θα έληγε το 2002 για άλλα τέσσερα χρόνια, με κάλυψη και σε άλλα εγκλήματα όπως την τρομοκρατία. Όμως, σύμφωνα με το περιοδικό L'Espresso, 119 μαφιόζοι - το ένα πέμπτο όσων είχαν φυλακιστεί βάσει τη συγκεκριμένης νομοθεσίας - αφέθηκαν ελεύθεροι σε ατομική βάση. Ο οργανισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων Διεθνής Αμνηστία έχει εκφράσει την ανησυχία του ότι αυτή η νομοθεσία μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να επιτρέψει τη "βάναυση, απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση" των φυλακισμένων.
Επιβολή του νόμου στη Σικελία
Στη Σικελία υπάρχει μακρά ιστορία δολοφονιών αστυνομικών, κατηγόρων και δικαστών οι οποίες έχουν ως στόχο να αποτρέψουν το έλεγχο της μαφίας από το κράτος.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι στη Σικελία, η επιβολή του νόμου αρχίζει τελικά να έχει το πάνω χέρι και να χτυπά τις οργανώσεις της μαφίας, με πιο ισχυρούς νόμους και το σπάσιμο του "κώδικα σιωπής" ή "ομερτά". Πολύ μεγάλη βοήθεια στον πόλεμο κατά της στρατιωτικής πτυχής της μαφίας έχουν δώσει οι διάφοροι πεντίτι - μέλη της μαφίας που συνεργάστηκαν με τις αρχές για ηπιότερη δικαστική μεταχείριση - όπως ο Τομάζο Μπουσκέτα.
Τις τελευταίες δεκαετίες ένα από τα πιο διάσημα πρόσωπα στη Σικελία, σε σχέση με τη μαφία, ήταν ο Σαλβατόρε Ριίνα, ο οποίος το 1992 διέταξε τη δολοφονία των δικαστών/κατηγόρων Τζοβάνι Φαλκόνε και Πάολο Μπορσελίνο.
Πρόσφατα, ο χριστιανοδημοκράτης πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζούλιο Αντρεότι δικάστηκε για σχέσεις με τη μαφία, αλλά η δίκη δεν πραγματοποιήθηκε στην ολότητά της λόγω λήξης του καταστατικού περιορισμών. Συγκεκριμένα, το δικαστήριο έκρινε ότι δεν υπήρχαν αποδείξεις για τη σχέση του Αντρεότι με τη μαφία για την περίοδο μετά από το 1980. Παρ' όλα αυτά, το δικαστήριο έκρινε ότι η σύνδεσή του με τη μαφία μέχρι το 1980 ήταν συνεχής και τεκμηριωμένη.
Δομή της Σικελικής Κόζα Νόστρα
Τα τελευταία χρόνια, μετά την αναδιοργάνωση που επήλθε μετά τα πλήγματα από τις αρχές ασφαλείας, η δομή που ήταν ήδη πολύ απλή έγινε ακόμη λιγότερο κάθετη και λιγότερο τοπική: εικάζεται (δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία) ότι οι νέες οικογένειες της Κόζα Νόστρα απαρτίζονται περισσότερο βάσει της λειτουργίας παρά της γεωγραφικής περιοχής.
Η εγκληματική δραστηριότητα της Κόζα Νόστρα έχει δύο πτυχές. Από τη μια, προσπαθεί να εγγυηθεί τον έλεγχο της περιοχής όπου βρίσκεται, μέσω της οικονομικής επιβολής στις εμπορικές και βιομηχανικές δραστηριότητες της ζώνης, και να τιμωρήσει άμεσα και σκληρά όποιον αντιτίθεται ή αρνείται (η προστασία). Από την άλλη, προσπαθεί να έχει επιρροή στην πολιτική εξουσία και τους αξιωματούχους του κράτους, μέσω της προσφοράς χρημάτων και ψήφων, ώστε να μπορεί να διεξάγει ανενόχλητη τις δραστηριότητές της. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να αντιμετωπίζει οποιονδήποτε εχθρό, είτε του υποκόσμου είτε θεσμικό, από θέση ισχύος και να έχει πάντοτε ένα σίγουρο καταφύγιο και φίλους στους οποίους μπορεί να προστρέξει, συχνά εκμεταλλευόμενη ακόμη και τις δυνάμεις του ίδιου του κράτους.
Στα ελληνικά
Κόζα Νόστρα: Η ιστορία της σικελικής Μαφίας. Συγγραφέας: John Dickie. Μετάφραση: Γιάννης Καστανάρας. Επιμέλεια: Αλέξανδρος Καλοφωλιάς. Εκδόσεις Κανάκη, Οκτώβριος 2007, σελ. 542.
Στα ιταλικά
Σικελική μαφία Κατηγορία:Εγκληματικές οργανώσεις
Νίκος Περαντινός
right|thumb|300px|Προτομή Μανώλη Καλομοίρη, Έλληνα συνθέτη, Αθήνα - Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων, 2009 Ο Νίκος Περαντινός (Αθήνα 1910 – Αθήνα 20 Ιουλίου 1991 ) ήταν Έλληνας γλύπτης, Παριανής καταγωγής, γεννημένος στην Αθήνα το 1910. Θεωρείται ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους της κλασικιστικής αντίληψης της γλυπτικής του 20ού αιώνα στην Ελλάδα, επηρεασμένος βαθύτατα από την αρχαία ελληνική γλυπτική και τον ευρωπαϊκό κλασικισμό.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νίκος Περαντινός, οι γονείς του οποίου κατάγονταν από την Πάρο, γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας από το 1928 έως το 1933, με καθηγητή του τον Θωμά Θωμόπουλο. Κατά τα έτη 1935 – 1940 εργάστηκε στο εργαστήριο γλυπτικής του Μιχάλη Τόμπρου.
Το 1941, ο Περαντινός διορίστηκε μόνιμος γλύπτης του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας, εγκατέλειψε όμως τη θέση αυτή το 1947 για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Παρίσι. Παρακολούθησε μαθήματα γλυπτικής στην Ακαδημία Ζυλιάν (Αcademie Julian) και στη Σχολή Καλών Τεχνών (Ecole Superiere des Beaux Arts) του Παρισιού, με καθηγητές τον Μαρσέλ Ζιμόν, τον Αλφρέ Ζαννιώ και τον Ανρί Ντροπσύ. Το 1949, το έργο του «Ολυμπία» βραβεύθηκε με χάλκινο μετάλλιο στο Παρισινό Σαλόνι των Γάλλων Καλλιτεχνών.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1951 και ανέλαβε και πάλι την παλιά θέση του στο Αρχαιολογικό Μουσείο, όπου εργάστηκε για την αναστήλωση αρχαίων γλυπτών. Το 1974 ίδρυσε ιδιωτική σχολή γλυπτικής στην Πάρο, απ’ όπου είλκε την καταγωγή του, και στην οποία μαθήτευαν δωρεάν οι νέοι του νησιού.
Το 1972 ο Περαντινός τιμήθηκε με το Α΄ Εθνικό Βραβείο Εικαστικών Τεχνών, ενώ το Μάρτιο του 1991, λίγους μήνες πριν το θάνατό του, η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε το Αριστείο Καλών Τεχνών. Ο Περαντινός συμμετείχε σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (π. χ. Μπιενάλε Βενετίας 1936 και 1955, Μπιενάλε Αλεξανδρείας 1955).
Εργογραφία Περαντινού
Ο Νίκος Περαντινός σ’ όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής πορείας του παρέμεινε ανθρωποκεντρικός καλλιτέχνης, ο οποίος, ακολουθώντας τα εξειδανικευμένα πρότυπα της αρχαιοελληνικής γλυπτικής, προσέδιδε με ρεαλιστικό δυναμισμό στις ανθρώπινες μορφές του το πνεύμα της αρχαίας ελληνικής πλαστικής.
Καταπιάστηκε με επιτυχία με τη μνημειακή ανδριαντοποιία, φιλοτεχνώντας τον ανδριάντα  «Έλληνας τσολιάς των Βαλκανικών Πολέμων» (1963), που έχει στηθεί στην κεντρική πλατεία της Λαμίας, καθώς και τον ανδριάντα του Εμμανουήλ Παππά (1966) στις Σέρρες.
Λοράν Σβαρτς
Οικογένεια
Ο Λοράν Σβαρτς καταγόταν από εβραϊκή οικογένεια αλσατικής καταγωγής, με ισχυρό επιστημονικό υπόβαθρο: ο πατέρας του ήταν γνωστός χειρουργός, ο θείος του Ρομπέρ Ντεμπρέ (ο οποίος συνέβαλε στη δημιουργία της UNICEF) ήταν διάσημος παιδίατρος και ο προ-θείος του, ο Ζακ Χανταμάρ, ήταν διάσημος μαθηματικός.
Νίκος Περαντινός
Εργογραφία Περαντινού
Στις προτομές του, από μάρμαρο ή ορείχαλκο, παραμένει στα πλαίσια μιας ιδεαλιστικής νοοτροποίας, με χαρακτηριστικά δείγματα τις προτομές: «Μανώλης Καλομοίρης» (1973, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων) και «Πλάτων» (1974, Ακαδημία Πλάτωνος, οδός Πλάτωνος και Τηλεφάνους).
Λοράν Σβαρτς
Οικογένεια
Κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του στο Λύκειο Λουί-λε-Γκραν για να εισαχθεί στην École Normale Supérieure, ερωτεύτηκε τη Μαρί-Ελέν Λεβί, κόρη του στατιστικολόγου Πολ Λεβί, ο οποίος δίδασκε τότε στην Πολυτεχνική Σχολή. Παντρεύτηκαν το 1938. Αργότερα απέκτησαν δύο παιδιά, τον Μαρκ-Αντρέ και την Κλοντίν. Η Μαρί-Ελέν ήταν προικισμένη και στα μαθηματικά, καθώς συνέβαλε στη γεωμετρία των μοναδιαίων αναλυτικών χώρων και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Λιλ.
Νίκος Περαντινός
Εργογραφία Περαντινού
Ανάμεσα σε μια πληθώρα άλλων έργων περιλαμβάνονται και τα ακόλουθα:
Λοράν Σβαρτς
Οικογένεια
Ο Άντζελο Γκεράτζιο αναφέρει ότι "τα μαθηματικά, η πολιτική και οι πεταλούδες" ήταν οι "τρεις μεγάλες του αγάπες".
Νίκος Περαντινός
Εργογραφία Περαντινού
• «Κεφάλι Εφήβου» (1934, Εθνική Πινακοθήκη)
Λοράν Σβαρτς
Παιδεία
Σύμφωνα με τους καθηγητές του, ο Σβαρτς ήταν άριστος μαθητής. Ήταν ιδιαίτερα προικισμένος στα λατινικά, τα ελληνικά και τα μαθηματικά. Ένας από τους δασκάλους του είπε στους γονείς του: "Προσέξτε, κάποιοι θα πουν ότι ο γιος σας έχει χάρισμα στις γλώσσες, αλλά τον ενδιαφέρει μόνο η επιστημονική και μαθηματική πτυχή των γλωσσών: πρέπει να γίνει μαθηματικός".
Νίκος Περαντινός
Εργογραφία Περαντινού
• Αναπαυόμενη Αθλήτρια» (1936), που κοσμεί σήμερα το κτήριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο.
Λοράν Σβαρτς
Παιδεία
Το 1934 έγινε δεκτός στην École Normale Supérieure και το 1937 πήρε το πτυχίο της αγκρεγκασιόν.
Νίκος Περαντινός
Εργογραφία Περαντινού
• «Κεφάλι κόρης της Πάρου» (1936)
• «Τοξότις» (1937, Υπουργείο Πολιτισμού)
Λοράν Σβαρτς
Μεταγενέστερη σταδιοδρομία
Ο Σβαρτς δίδαξε κυρίως στην Πολυτεχνική Σχολή, από το 1958 έως το 1980. Στο τέλος του πολέμου, πέρασε ένα χρόνο στη Γκρενόμπλ (1944), και στη συνέχεια, το 1945, εντάχθηκε στο Πανεπιστήμιο της Νανσί όπου πέρασε επτά χρόνια, κατόπιν συμβουλής των Ζαν Ντελσάρτ και Ζαν Ντιουντονέ,. Υπήρξε σημαντικός ερευνητής και δάσκαλος, με μαθητές όπως ο Μπερνάρ Μαλγκράνζ, ο Ζακ-Λουί Λιόν, ο Φρανσουά Μπρουχάτ και ο Αλεξάντερ Γκροτέντιεκ. Συνεργάστηκε με την επιστημονική Σχολή του Πανεπιστημίου του Παρισιού το 1952. Το 1958 έγινε καθηγητής στην Πολυτεχνική Σχολή, αφού αρχικά αρνήθηκε τη θέση αυτή. Από το 1961 έως το 1963 η Πολυτεχνική Σχολή του αναίρεσε το δικαίωμά να διδάσκει, επειδή είχε υπογράψει το Μανιφέστο των 121 για τον πόλεμο της Αλγερίας, μια χειρονομία που δεν εκτιμήθηκε από τη στρατιωτική διοίκηση της Πολυτεχνικής Σχολής. Ωστόσο, ο Σβαρτς άσκησε διαρκή επιρροή στα μαθηματικά της Πολυτεχνικής Σχολής, έχοντας αναδιοργανώσει τόσο τη διδασκαλία όσο και την έρευνα εκεί. Το 1965 ίδρυσε το Μαθηματικό Κέντρο Λοράν-Σβαρτς (Centre de mathématiques Laurent-Schwartz, CMLS) ως πρώτος διευθυντής του.
Νίκος Περαντινός
Εργογραφία Περαντινού
• «Ολυμπία» (1949)
Λοράν Σβαρτς
Μεταγενέστερη σταδιοδρομία
Το 1973 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών και προήχθη σε πλήρες μέλος το 1975.
Νίκος Περαντινός
Εργογραφία Περαντινού
• «Μνήμη Σπύρου Λούη» (1989, ορείχαλκος, Πεζόδρομος Ευφορίωνος, Παγκράτι)
Λοράν Σβαρτς
Μαθηματική κληρονομιά
Το 1950 στο ICM, ο Σβαρτς ήταν εισηγητής στην ολομέλεια και τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς για το έργο του στις διανομές. Ήταν ο πρώτος Γάλλος μαθηματικός που έλαβε το μετάλλιο Φιλντς. Λόγω της συμπάθειάς του για τον τροτσκισμό, ο Σβαρτς αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα στην προσπάθειά του να μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για να παραλάβει το μετάλλιο- ωστόσο, τελικά τα κατάφερε.
Νίκος Περαντινός
Εργογραφία Περαντινού
• «Μνήμη» (1989, ορείχαλκος, Αθήνα, Λεωφ. Αμαλίας & Βασιλίσσης Όλγας)
Λοράν Σβαρτς
Μαθηματική κληρονομιά
Η θεωρία των κατανομών ξεκαθάρισε τα (τότε) μυστήρια της συνάρτησης δέλτα του Ντιράκ και της συνάρτησης του μοναδιαίου βήματος. Βοηθά στην επέκταση της θεωρίας των μετασχηματισμών Φουριέ και έχει πλέον κρίσιμη σημασία για τη θεωρία των μερικών διαφορικών εξισώσεων.
Επιστήμη στο ευρύ κοινό
Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Σβαρτς ασχολήθηκε ενεργά με την προώθηση της επιστήμης και την προσέγγισή της στο ευρύ κοινό. Ο Σβαρτς είπε: "Για ποιο λόγο υπάρχουν τα μαθηματικά; Τα μαθηματικά είναι χρήσιμα για τη φυσική. Η φυσική μας βοηθάει να κατασκευάζουμε ψυγεία. Τα ψυγεία φτιάχνονται για να φυλάσσονται αστακοί, και οι αστακοί βοηθούν τους μαθηματικούς που τους τρώνε και έτσι έχουν καλύτερες ικανότητες να κάνουν μαθηματικά, τα οποία είναι χρήσιμα για τη φυσική, η οποία μας βοηθάει να φτιάξουμε ψυγεία που..." .
Νίκος Περαντινός
Εργογραφία Περαντινού
Μετά το 1955, ο Περαντινός, ο οποίος ήταν δεινός μεταλλιοπλάστης, ασχολήθηκε και με την κατασκευή μεταλλίων, όπως οι μορφές των Ν. Καζαντζάκη, Ν. Γύζη, Κ. Καβάφη, Αγγ. Σικελιανού, Μαρίας Κάλλας κ. ά. Το 1979, φιλοτέχνησε αναμνηστικό χρυσό κέρμα των 10.000 δραχμών, με την ευκαιρία της ένταξης της Ελλάδας στην Ε.Ο.Κ. Έργα του Νίκου Περαντινού βρίσκονται στην Αθήνα και άλλες πόλεις της Ελλάδας (Εθνική Πινακοθήκη, Δημοτική Πινακοθήκη Αθηνών, Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ακαδημία Αθηνών, Δημοτική Πινακοθήκη Ρόδου, Πινακοθήκη Ιωαννίνων, Δημοτική Πινακοθήκη Καλαμάτας, Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρούπολης και σε ιδιωτικές συλλογές), καθώς και στο Υπουργείο Παιδείας της Γαλλίας, το Ινστιτούτο Καλών Τεχνών Τζων Κένεντυ στην Ουάσινγκτον κλπ.
Λοράν Σβαρτς
Εντομολογία
Η μητέρα του, η οποία ήταν παθιασμένη με τις φυσικές επιστήμες, μετέδωσε στον Λοράν την προτίμησή της για την εντομολογία. Η προσωπική του συλλογή 20.000 δειγμάτων λεπιδοπτέρων, που συνέλεξε κατά τη διάρκεια διαφόρων ταξιδιών του, κληροδοτήθηκε στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (Muséum national d'histoire naturelle), στο Μουσείο Επιστημών της Λυών, στο Μουσείο της Τουλούζης και στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Alcide d'Orbigny στην Κοτσαμπάμπα (Βολιβία). Αρκετά είδη που ανακαλύφθηκαν από τον Σβαρτς φέρουν το όνομά του.
Νίκος Περαντινός
Πηγές
• Στέλιος Λυδάκης: «Οι Έλληνες Γλύπτες – Η νεοελληνική γλυπτική: ιστορία – τυπολογία – λεξικό γλυπτών», τόμ. 5ος, σελ. 432 - 433, Εκδοτικός οίκος «ΜΕΛΙΣΣΑ», Αθήνα, 1981.
• Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος – Λαρούς – Μπριτάνικα, λήμμα «Περαντινός, Νίκος», τόμ.48, σελ. 366, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.
Λοράν Σβαρτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Νίκος Περαντινός
Πηγές
• Ζέττα Αντωνοπούλου: « Τα γλυπτά της Αθήνας: Υπαίθρια Γλυπτική 1834 – 2004», σελ. 134, 178, 183 & 184, α΄ έκδοση, Εκδόσεις «Ποταμός», Αθήνα, 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://web.archive.org/web/20160305014456/http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?sel=678&artist_id=4795 (29/4/2015)
http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?sel=604&artwork_id=65630 (29/4/2015)
https://web.archive.org/web/20150301114635/http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?sel=604 (29/4/2015)
https://www.youtube.com/watch?v=WOd-mC1ED78 (3/8/2015)
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες
Ταϊπέι
Η Ταϊπέι (παραδοσιακά κινέζικα: 臺北市, απλοποιημένα κινέζικα: 台北市), είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Κίνας (γνωστής και ως Ταϊβάν). Είναι ειδικός δήμος της Ταϊβάν.
Βρίσκεται στη βόρεια Ταϊβάν. Είναι θύλακας του δήμου της Νέας Ταϊπέι, η οποία βρίσκεται 25 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του κύριου λιμένα της βόρειας Ταϊβάν, της Κελάνγκ. Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης βρίσκεται στη λεκάνη της Ταϊπέι, έναν αρχαίο πυθμένα λίμνης. Η λεκάνη οριοθετείται από τις σχετικά στενές κοιλάδες των ποταμών Κελάνγκ και Σιντιάν, οι οποίοι ενώνονται και δημιουργούν τον ποταμό Ταμσούι κατά μήκος του δυτικού ορίου της πόλης.
Συρτάκι
Το συρτάκι είναι δημοφιλής ελληνικός χορός ο οποίος χορογραφήθηκε από τον Γιώργο Προβιά το 1964 για την κινηματογραφική ταινία Ζορμπάς ο Έλληνας (Zorba the Greek) από αργές και γρήγορες κινήσεις του χασάπικου.
Ταϊπέι
Η Ταϊπέι είναι το πολιτικό, οικονομικό, εκπαιδευτικό και πολιτιστικό κέντρο της Ταϊβάν καθώς και ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα της Ανατολικής Ασίας. Θεωρείται παγκόσμια πόλη και κατατάσσεται ως άλφα παγκόσμια πόλη από την GaWC. Η Ταϊπέι αποτελεί μέρος μιας μεγάλης βιομηχανικής περιοχής υψηλής τεχνολογίας. Οι σιδηροδρομικές, οδικές, αεροπορικές και λεωφορειακές γραμμές συνδέουν τη πόλη με την υπόλοιπη χώρα. Η πόλη εξυπηρετείται από τα αεροδρόμια Σονγκσάν και Ταογιουάν. Στην Ταϊπέι βρίσκονται παγκοσμίως γνωστά αρχιτεκτονικά ή πολιτιστικά μνημεία, όπως ο ουρανοξύστης Ταϊπέι 101, η Μνημειακή Αίθουσα Τσιάνγκ-Κάι Σεκ, ο Ναός Νταλονγκντόνγκ Μπαοάν, το Χσινγκ Τιάν Κονγκ, ο Ναός Λουνγκσάν της Μάνκα, το Μουσείο του Εθνικού Παλατιού, το Κτίριο του Προεδρικού Γραφείου, ο Ξενώνας της Ταϊβάν, το Σιμεντίνγκ και άλλες νυχτερινές αγορές που βρίσκονται σε διάφορα σημεία της πόλης. Φυσικά χαρακτηριστικά όπως το Μαοκόνγκ, το Γιανγκμινγκσάν και οι θερμές πηγές είναι γνωστές στους διεθνείς επισκέπτες της πόλης.
Συρτάκι
Η μουσική για το συρτάκι γράφτηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη. Κύριο χαρακτηριστικό του χορού αυτού και της μουσικής του είναι η επιτάχυνση στο ρυθμό. Το όνομα συρτάκι προέρχεται από την λέξη συρτός, ένα κοινό όνομα για μια ομάδα παραδοσιακών ελληνικών χορών στους οποίους οι χορευτές "σέρνουν" τα πόδια τους σε αντιδιαστολή με τους πηδηχτούς χορούς. Το όνομα συρτάκι ενσωματώνει και τον συρτό (στο πιο αργό μέρος του) και στοιχεία πηδηχτού (στο γρηγορότερο μέρος του).
Αντιρόβυθος
Η Αντιρόβυθος (τουρκ. Sedefada, αρχαίο ελληνικό όνομα Τερέβινθος, που σημαίνει νέφτι) είναι ένα από τα μικρότερα νησιά του συμπλέγματος των Πριγκηπονήσων στη θάλασσα του Μαρμαρά, στην Τουρκία με έκταση 0,15 τ.χλμ.
Συρτάκι
Σήμερα το συρτάκι είναι ένα από τους πιο γνωστούς χορούς και στην Ελλάδα και στις ελληνικές ταβέρνες σε όλο τον κόσμο.
Ταϊπέι
Σε αγγλόφωνες πηγές συχνά το όνομα Ταϊπέι είναι συνεκδοχή που αναφέρεται στην κεντρική κυβέρνηση της Ταϊβάν. Λόγω του αμφίβολου πολιτικού καθεστώτος της Ταϊβάν στην διεθνή κοινότητα, ο όρος Κινεζική Ταϊπέι χρησιμοποιείται συχνά ως συνώνυμο για όλη τη χώρα, ειδικά όταν κυβερνητικοί εκπρόσωποι της Ταϊβάν συμμετέχουν σε διεθνείς οργανισμούς ή ταϊβανέζοι αθλητές συμμετέχουν σε διεθνείς αθλητικές εκδηλώσεις.
Συρτάκι
Ο συρτός έγινε γνωστός παγκοσμίως από τον μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη σαν συρτάκι του Ζορμπά.
Καλαμάς Ρεθύμνου
μικρογραφία|258px|Καλαμάς Ρεθύμνης, είσοδος του οικισμού Ο Καλαμάς είναι οικισμός της Κοινότητας Καλανδαρές του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Είναι κτισμένος σε θέση με πανοραμική θέα. Απέχει 33 χλμ. από την πόλη του Ρεθύμνου και 7 χλμ. από το Πέραμα, την έδρα του Δήμου. Είναι το τρίτο κατά σειρά χωριό που συναντάται κατά τη διαδρομή από το Χουμέρι στις Μαργαρίτες.
Ταϊπέι
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από τον λαό Κεταγκαλάν κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Μινγκ. Μεταξύ το 1626 και το 1642 άρχισαν να κατακτούν οι Ισπανοί τον βορρά του νησιού. Ακολουθήσανε οι Ολλανδοί. Με την κατάκτηση του νησιού από τον στρατηγό Κοσίνγκα ξεκινά η αποίκηση του νησιού από τους Κινέζους. Το 1709 ιδρύεται στην περιοχή ένα χωριό, αφού η κυβέρνηση επέτρεψε την ανάπτυξη της περιοχής, και κατέφθασαν Κινέζοι Χαν στη περιοχή.
Καλαμάς Ρεθύμνου
Πιθανώς ο οικισµός να κατοικούνταν ήδη από την πρώτη βυζαντινή περίοδο, λόγω ελληνορωµαϊκού τάφου που ανακαλύφθηκε εκεί. Σοβαρά στοιχεία κατοίκησης όµως υπάρχουν και από την δεύτερη βυζαντινή περίοδο. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου αποτελεί σημαντική απόδειξη. Εξάλλου ο οικισµός µαρτυρείται και στο έγγραφο του 1299, της συνθήκης των Βενετών µε τον Καλλέργη.
Το χρώμα του οικισμού χαρακτηρίζεται από το πλήθος των βενετσιάνικων αρχιτεκτονικών στοιχείων που απαντώνται σε κάθε βήμα. Έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός και όλα τα σπίτια είναι πέτρινα. Ο Καλαμάς θεωρείται ως ένα από τα καθαρότερα χωριά του Μυλοποτάμου και έχει βραβευτεί για αυτό. Από το χωριό, που διακρίνεται επίσης για το όμορφο φυσικό του περιβάλλον διέρχεται το Ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4.
Ανατολικά-νοτιοανατολικά σε κοντινή απόσταση από τον οικισμό υπήρχε ο μεσαιωνικός οικισμός "Βλαστιανά" που όπως μαρτυρεί η ονομασία του, προέρχεται από τη βυζαντινή οικογένεια των Βλαστών που εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη μετά την απελευθέρωσή της από τους Άραβες το 961 από τον Νικηφόρο Φωκά. Η παράδοση της περιοχής αναφέρει ότι ο οικισμός αυτός ερημώθηκε, όταν επιδημία πανώλης ενέκυψε στην περιοχή.
Προσωπικότητες
αριστερά|μικρογραφία|Περακάκης Νίκος,  Βουλευτής στο κοινοβούλιο των Χανίων το έτος 1882 Το χωριό έχει συνδεθεί με τον πολεμιστή του Αρκαδίου Σπύρο Ολύμπιο, γιο του εξ Ιωαννίνων Ιωάννου Ολύμπιου. Δύο από τα παιδιά του, ο Σπύρος και η Αναστασία, μετά το θάνατο του πατέρα τους, ανατράφηκαν στον Καλαμά στο σπίτι του Τζαγκαρογιώργη, ο οποίος τα υιοθέτησε. Επίσης ο Νικόλαος Περακάκης υπήρξε πολιτικός και βουλευτής κατά την περίοδο εφαρμογής της σύμβασης της Χαλέπας (Γενική Διοίκηση Κρήτης). Ακόμη ο γιατρός των φτωχών, Γεώργιος Περακάκης, ο οποίος παρέσχε τις ιατρικές του υπηρεσίες προς όλους αδιακρίτως.
Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου του Μεθυστή
πλαίσιο|μικρογραφία|Καλαμάς: Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (11ος-12ος αιών)|εναλλ.= Στο μέσον του οικισμού δεσπόζει επιβλητικός ο βυζαντινός ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος είναι ένας από τους εντυπωσιακότερους του νομού Ρεθύμνης και το σημαντικότερο αξιοθέατο του χωριού. Πρόκειται για παλιό Βυζαντινό ναό αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο το Μεθυστή και γιορτάζει στις 3 Νοεμβρίου. Ο ναός, Βυζαντινός σταυροειδής με τρούλο, παλιότερα είχε ταυτιστεί από τον Μ. Μπορµπουδάκη µε την επισκοπική εκκλησία της επισκοπής Καλαμώνος. Ο νάρθηκας είχε θεωρηθεί από τον ίδιο ερευνητή µεταγενέστερη προσθήκη, ωστόσο, όπως ορθά παρατηρεί η κ. Θεοχαροπούλου, περιλαµβανόταν στον αρχικό σχεδιασµό. Τον ναό χαρακτηρίζουν οι κοµψές αναλογίες και η προσεγµένη πλαστική διάρθρωση των εξωτερικών επιφανειών, στοιχεία που σε συνδυασµό µε την επιλογή των σταυροθολίων για την κάλυψη των γωνιακών διαµερισµάτων µπορούν βάσιµα να αποδοθούν σε µια πιο στενή σχέση του οικοδοµικού συνεργείου που ανέλαβε την κατασκευή του µε την κοµνήνεια αρχιτεκτονική παράδοση της πρωτεύουσας. Οι κεραίες του σταυρού στεγάζονται με ημικυλινδρικές καμάρες και τα γωνιακά διαμερίσματα με σταυροθόλια ενισχυμένα με άτεχνες νευρώσεις από κονίαμα. Οι τοιχογραφίες του νάρθηκα, κομνήνειας τεχνοτροπίας, τον χρονολογούν οµόφωνα στα τέλη του 11ου ή στις πρώτες δεκαετίες του 12ου αιώνα. Στο βορειοανατολικό σταυροθόλιο διακρίνουμε σπαράγματα τοιχογραφιών που ιστορούν τις μορφές των αγίων Αυξεντίου, Μαρδαρίου και Ορέστη, ενώ στο νοτιοανατολικό σταυροθόλιο τους άγιους Ισίδωρο και Θεόδωρο. Ωστόσο οι σημαντικότερες τοιχογραφίες απεικονίζουν τα μαρτύρια του Αγίου Γεωργίου, όπως ο άγιος δεόμενος στο λάκκο του ασβέστη, στον τροχό, συμπιεζόμενος από το λίθο, δερόμενος και ξεόμενος. Λόγω της ομοιότητας της τεχνικής των μεμονωμένων μορφών με το ναό του Αγίου Παντελεήμονα στο Νέρεζι της Βόρειας Μακεδονίας και των σκηνών του Αγίου Γεωργίου, πιστεύεται ότι αποτελούν έργο κάποιου σπουδαίου Κωνσταντινουπολίτη αγιογράφου που κλήθηκε από την τοπική οικογένεια Καλλέργη. Η εξωτερική τοιχοποιία του νάρθηκα και του κυρίως ναού σχηματίζεται από πλίνθινες διακοσμήσεις και  τυφλά αψιδώματα (καμάρες) χωρίς η διαμόρφωση αυτή να αντιστοιχεί με την εσωτερική δομή του ναού. Επίσης στον εξωτερικό τοίχο σώζεται αρκοσόλιο, δηλαδή ταφικό μνημείο της Ενετοκρατίας. πλαίσιο|αριστερά|μικρογραφία|Καλαμάς: Ο Άγιος Γεώργιος δεόμενος στον λάκκο του ασβέστη|εναλλ.= μικρογραφία|165x165εσ|Ο Άγιος Γεώργιος εν τροχώ δεθείς και οργάνων σιδηρών οξέσι κατακοπείς|εναλλ.=
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Ταϊπέι
Ιστορία
Περίπου το 1870 εξελίσσεται η Ταϊπέι σε μια μεγάλη πόλη. Το 1879 κατασκευάζονται οι πύλες και μέχρι το 1885 το τείχος της πόλης. Το 1895 κατακτούν οι Ιάπωνες το νησί και την μετονομάζουν σε Ταϊχόκου. Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945 το νησί επιστρέφεται στην Κίνα. Με την νίκη των κομμουνιστών στην ηπειρωτική Κίνα στο τέλος του Κινεζικού Εμφυλίου Πολέμου το 1949, οι οπαδοί του Κουόμινταγκ και του Τσαγκ Κάι Σεκ κατέφυγαν στην Ταϊβάν, ορίζοντας την Ταϊπέι ως προσωρινή πρωτεύουσα της συνεχιζόμενης δημοκρατίας της Κίνας, ενώ επίσημη πρωτεύουσα ονομάστηκε η Ναντσίνγκ, στην ηπειρωτική Κίνα. Από το 1949 και τα επόμενα χρόνια, η πόλη υπέστη ταχύτατη ανάπτυξη λόγω της προσάρτησης γειτονικών οικισμών, της μετανάστευσης αλλά και της πολύ υψηλής γεννητικότητας.
Cast in Stone
Το Cast in Stone είναι το ένατο άλμπουμ του αγγλικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Venom, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Νοεμβρίου του 1997 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "SPV/Steamhammer". Η αρχική έκδοση του άλμπουμ περιελάμβανε ένα επιπλέον CD με επανεκτελέσεις τραγουδιών από την πρώτη περίοδο του συγκροτήματος, ενώ η "Sanctuary Records" επανακυκλοφόρησε το "Cast in Stone" το 2000, περιλαμβάνοντας εκτός του επιπλέον CD και το ΕΡ "Venom '96".
Ταϊπέι
Ιστορία
Από τις 16 Μαρτίου έως τις 22 Μαρτίου 1990 η Ταϊπέι ήταν το κέντρο των φοιτητικών συλαλλητηρίων του Λευκού Κρίνου που μετέτρεψαν την Ταϊβάν από ένα μονοκομματικό κράτος σε μια πολυκομματική δημοκρατία προς το 1996. Από τότε η Ταϊπέι είναι η έδρα της δημοκρατικά εκλεγμένης εθνικής κυβέρνησης της Ταϊβάν.
Αντιρόβυθος
Βρίσκεται ανατολικά της Πριγκήπου και κατοικείται μόνο το καλοκαίρι. Το τουρκικό της όνομα σημαίνει νησί του σεντεφιού, ενώ το αρχαίο της όνομα είναι Τερέβινθος, μάλλον λόγω των πολλών ομώνυμων φυτών που φύονταν εκεί.
Cast in Stone
Αυτό ήταν το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησε η αρχική σύνθεση του συγκροτήματος μετά το "Possessed" του 1985 και το τελευταίο με το ντράμερ Abaddon στην σύνθεση του συγκροτήματος.
Συρτάκι
Ο Γιώργης Κουτσουρέλης εν έτει 1949-1950 κυκλοφόρησε τον « Αρμενοχωριανό Συρτό » με σόλο λαούτο, ο τραγουδιστής ήταν ο Χρήστος Κορονιωτάκης. Ο « Αρμενοχωριανός Συρτός » χρησιμοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη για την σύνθεση του "Zorba the Greek" κάτι που ήταν αιτία δικαστικής διαμάχης ανάμεσα στους δύο συνθέτες.
Αντιρόβυθος
Το όνομα
Ο Ρωμαίος ιστορικός Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στο έργο του «Φυσική Ιστορία» την ονομάζει «Ερεβινθώδη νήσο». Παραλλαγμένη αυτή η ονομασία έφτασε μέχρι τις ημέρες μας: στα βυζαντινά χρόνια ως «Τερέβινθος», αργότερα ως «Αντιρόβινθος», «Αντερόβιθος» και τελικά «Αντιρόβυθος». Οι ξένοι περιηγητές τη σημειώνουν είτε ως «Ile de Lapins» είτε ως «Coniglio», από τα αγριοκούνελα που ζούσαν στο νησάκι. Η παλιότερη αναφορά της ονομασίας με τη σημερινή της μορφή είναι του 1545 από τον Pierre Gylli, ο οποίος τη σημειώνει ως «Anterovitos».
Cast in Stone
Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν μέτριες, με το "Allmusic" να του δίνει 2,5 / 5 αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,1 / 5 και το "Metal Archives" 64 %.
Συρτάκι
Χορογραφία
Το συρτάκι χορεύεται με σχηματισμό γραμμών ή κύκλων από τους χορευτές, οι οποίοι κρατιούνται με τα χέρια από τους ώμους των διπλανών τους. Ο σχηματισμός γραμμών είναι πιο συνηθισμένος. Το μέτρο είναι 4/4, αυξάνεται σταδιακά και φτάνει στα 2/4 στο γρηγορότερο μέρος. Συνεπώς, ο χορός αρχίζει με πιο αργές, ομαλότερες κινήσεις οι οποίες βαθμιαία γίνονται γρηγορότερες, ζωηρές, συμπεριλαμβάνοντας συχνά και μικρά πηδήματα.
Αντιρόβυθος
Το όνομα
Οι Τούρκοι μετέφρασαν την ονομασία ως «Tavsanle ada» και «Tavsan adase» για να τη μετατρέψουν αργότερα σε «Sedef adasi», δηλαδή «νησί του Απήγανου», από το φυτό που αφθονεί στη γενικά φτωχή σε βλάστηση βραχώδη επιφάνειά της.
Συρτάκι
Ρεκόρ Guinness
Στις 31 Αυγούστου του 2012, το παγκόσμιο ρεκόρ Guinness για το συρτάκι έσπασε από 5.614 ανθρώπους οι οποίοι χόρεψαν συρτάκι για πέντε λεπτά δίπλα στη θάλασσα, στην παραλία της πόλης του Βόλου στην Ελλάδα. Η ΕΚΠΟΛ (Εταιρεία Κοινωνικής Παρέμβασης & Πολιτισμού της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Μαγνησίας) στο Δήμο Βόλου, διοργάνωσε την εκδήλωση στην κεντρική παραλία της πόλης του Βόλου κάτω από το φως της δεύτερης πανσέληνου του μήνα, στις 31 Αυγούστου. Τότε 5.614 άνθρωποι ηλικίας από 14 έως 89 χόρεψαν με τη μουσική του Ζορμπά του Μίκη Θεοδωράκη, γεμίζοντας την παραλία της πόλης. Μέρος πήραν άνθρωποι από το Βόλο, τη Λάρισα, την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τα Τρίκαλα, ακόμη και από τα νησιά της χώρας όπως και επίσης μέρος πήρε και η εθνική ομάδα συγχρονισμένης κολύμβησης.
Cast in Stone
Λίστα Τραγουδιών
2. Raised in Hell (Bray, Lant, Dunn) - 2:47 3. All Devils Eve (Bray, Lant, Dunn) - 2:53
Αντιρόβυθος
Ιστορικές αναφορές
Το βραχώδες και αφιλόξενο τοπίο της προσέλκυε ανέκαθεν ερημίτες μοναχούς, αλλά η φυσιογνωμία που συνδέθηκε με την Αντιρόβυθο ήταν ο Πατριάρχης Ιγνάτιος. Το 858 ο Ιγνάτιος καθαιρέθηκε από τον πατριαρχικό θρόνο από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ Μέθυσο και βρήκε καταφύγιο στο νησί ιδρύοντας μικρό μοναστήρι, ερείπια του οποίου υπάρχουν μέχρι σήμερα. Έναν αιώνα αργότερα, στα 944, στο μοναστήρι αυτό εξορίστηκε ο αρχομανής υιός του Ρωμανού Λεκαπηνού, Κωνσταντίνος, όπως αναφέρει ο Γεώργιος Κεδρηνός.
Cast in Stone
Λίστα Τραγουδιών
4. Bleeding (Bray, Lant, Dunn) - 2:43
Συρτάκι
Ρεκόρ Guinness
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί
Αντιρόβυθος
Ιστορικές αναφορές
Η «εν Τερεβίνθω μονή» αναφέρεται το 1158 σε χρυσόβουλλο του Μανούηλ Α΄ Κομνηνού, στο οποίο υπάρχουν αναφορές και στα άλλα μοναστήρια των Πριγκηπονήσων. Λίγο αργότερα, στα 1178 περίπου, ανακαινίστηκε από τον πατριάρχη Θεοδόσιο Α΄ Βοραϊδιώτη, ο οποίος κατέφυγε στη μονή μετά την καθαίρεση του από τον πατριαρχικό θρόνο.
Cast in Stone
Λίστα Τραγουδιών
5. Destroyed & Damned (Bray, Lant, Dunn) - 6:45
6. Domus Mundi (Bray, Lant, Dunn) - 3:51
Αντιρόβυθος
Ιστορικές αναφορές
Στα χρόνια της Άλωσης η μονή είχε ήδη εγκαταλειφθεί. Είναι άγνωστο όμως πότε και υπό ποιες συνθήκες έγινε αυτό. Έκτοτε το νησί έμεινε ακατοίκητο, όπως αναφέρεται από Ευρωπαίους, Τούρκους και Έλληνες συγγραφείς ή περιηγητές, οι οποίοι το επισκέπτονταν καμιά φορά για να κυνηγήσουν τα αγριοκούνελα και αναφέρονται στα ερείπια της βυζαντινής μονής. Κάποιοι μάλιστα τα έσκαψαν αναζητώντας θησαυρούς.
Cast in Stone
Λίστα Τραγουδιών
7. Flight of the Hydra (Bray, Lant, Dunn) - 3:22
8. God's Forsaken (Bray, Lant, Dunn) - 4:24
9. Mortals (Bray, Lant, Dunn) - 3:15
Αρίσβη
Με το όνομα Αρίσβη ή Αρίσβα στην ελληνική μυθολογία αναφέρονται δύο διαφορετικά πρόσωπα, τα εξής:
Κατηγορία:Τρωάδα Αρισβη
Αντιρόβυθος
Νεότερη εποχή
Το 1950 το νησί έγινε ιδιοκτησία του Sehsuvar Menemencioglu. Στη συνέχεια, η γη του νησιού χωρίστηκε σε οικόπεδα, ρυμοτομήθηκε και πουλήθηκε σε ιδιώτες που ενδιαφέρονταν για την ανέγερση παραθεριστικών κατοικιών. Κτίστηκαν πολυτελείς επαύλεις και απέκτησε προκυμαία, στην οποία αράζουν τα σκάφη.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκηπόννησα
Cast in Stone
Λίστα Τραγουδιών
10. Infectious (Bray, Lant, Dunn) - 3:36
12. You're All Gonna Die (Bray, Lant, Dunn) - 3:02 13. Judgement Day (Bray, Lant, Dunn) - 4:32
14. Swarm (Bray, Lant, Dunn) - 5:06
Μέλη των Venom
Το "Cast in Stone" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Venom Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
Δικάσιμος
Η δικάσιμος είναι η ημερομηνία διεξαγωγής δίκης που ορίζεται από τον αρμόδιο δικαστικό γραμματέα ή από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου ή και από αυτό ακόμη το Δικαστήριο στη περίπτωση της αναβολής εκδίκασης της υπόθεσης.
Κατηγορία:Δικονομικό Δίκαιο
Προσωπικά Δεδομένα
Προσωπικά Δεδομένα
Προσωπικά δεδομένα  είναι κάθε πληροφορία που αναφέρεται στο πρόσωπο του κάθε ατόμου, όπως: το όνομα και το επάγγελμά του, η οικογενειακή του κατάσταση, η ηλικία του, ο τόπος κατοικίας, η φυλετική του προέλευση, τα πολιτικά του φρονήματα, η θρησκεία που πιστεύει, οι φιλοσοφικές του απόψεις, η συνδικαλιστική του δράση, η υγεία του, η ερωτική του ζωή και οι τυχόν ποινικές του διώξεις και καταδίκες.
Δεν θεωρούνται προσωπικά δεδομένα πληροφορίες από τις οποίες δεν δυνάται να ταυτοποιηθεί ένα συγκεκριμένο άτομο.
Ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα
Από τα παραπάνω προσωπικά δεδομένα πολλά είναι ευαίσθητα , έχουν δηλαδή ιδιαίτερη βαρύτητα για το σχηματισμό της εικόνας της προσωπικότητάς του ατόμου. Αυτά είναι η φυλετική ή εθνική προέλευση, τα πολιτικά φρονήματα, οι θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις, η συμμετοχή σε ένωση, σωματείο και συνδικαλιστική οργάνωση, η υγεία, η κοινωνική πρόνοια και η ερωτική ζωή καθώς και τα σχετικά με ποινικές διώξεις ή καταδίκες.
Υποκείμενο των δεδομένων
Ως Υποκείμενο των δεδομένων  ορίζεται  το φυσικό πρόσωπο στο οποίο αναφέρονται τα δεδομένα, και του οποίου η ταυτότητα είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί, δηλαδή μπορεί να  προσδιορισθεί αμέσως ή εμμέσως, ιδίως βάσει αριθμού ταυτότητας ή βάσει ενός η περισσότερων συγκεκριμένων στοιχείων που χαρακτηρίζουν την υπόστασή του από άποψη φυσική, βιολογική, ψυχική, οικονομική, πολιτιστική, πολιτική ή κοινωνική.
Επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα
Επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα λέγεται κάθε εργασία ή σειρά εργασιών που πραγματοποιείται, από το Δημόσιο ή από νομικό πρόσωπο δημοσίου  δικαίου ή ιδιωτικού δικαίου ή ένωση προσώπων ή φυσικό πρόσωπο με ή χωρίς τη βοήθεια αυτοματοποιημένων μεθόδων και εφαρμόζονται σε δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, όπως η συλλογή, η καταχώριση, η οργάνωση, η διατήρηση ή αποθήκευση, η τροποποίηση, η εξαγωγή, η χρήση, η διαβίβαση, η διάδοση ή κάθε άλλης μορφής διάθεση, η συσχέτιση ή ο συνδυασμός, η διασύνδεση, η δέσμευση (κλείδωμα), η διαγραφή, η καταστροφή.
Εκτελών την επεξεργασία
Εκτελών την επεξεργασία λέγεται οποιοσδήποτε επεξεργάζεται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα για λογαριασμό του υπεύθυνου επεξεργασίας, όπως φυσικό ή νομικό πρόσωπο, δημόσια αρχή ή υπηρεσία ή οποιοσδήποτε άλλος οργανισμός.
Τρίτος
Ως τρίτος ορίζεται κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, δημόσια αρχή ή υπηρεσία, ή οποιοσδήποτε άλλος οργανισμός, εκτός από το υποκείμενο των δεδομένων, τον υπεύθυνο επεξεργασίας και τα πρόσωπα που είναι εξουσιοδοτημένα να επεξεργάζονται τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, εφόσον ενεργούν υπό την άμεση εποπτεία ή για λογαριασμό του υπεύθυνου επεξεργασίας.
Προϋποθέσεις επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων
Για να έχει κάποιος φορέας ή φυσικό πρόσωπο δικαίωμα επεξεργασίας των προσωπικών δεδομένων άλλου ατόμου, πρέπει να πληρούνται οι παρακάτω προϋποθέσεις:
Η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα επιτρέπεται μόνον όταν το υποκείμενο  των δεδομένων έχει δώσει τη συγκατάθεσή του. Κατ’ εξαίρεση επιτρέπεται η επεξεργασία και χωρίς τη συγκατάθεση, όταν: