cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιμπν Μπατούτα
Ινδίες, Νοτιοανατολική Ασία και Κίνα
Καθ 'οδόν προς την ακτή κατά την έναρξη του ταξιδιού του στην Κίνα, ο Ιμπν Μπατούτα και οι συνοδοί του δέχθηκαν επίθεση από μια ομάδα ληστών. Τον χώρισαν από τους συντρόφους του, τον λήστεψαν και σχεδόν έχασε τη ζωή του. Παρά την καθυστέρηση, μέσα σε δέκα ημέρες είχε καταφέρει να συμβαδίσει με την ομάδα του και συνέχισε προς το Καμπχάτ στην ινδική πολιτεία του Γκουτζαράτ. Από εκεί, απέπλευσαν για το Κάλικουτ ή Κοζικόντε, όπου Πορτογάλος εξερευνητής Βάσκο ντα Γκάμα θα φτάσει δύο αιώνες αργότερα. Ενώ ο Ιμπν Μπατούτα επισκέφθηκε ένα τζαμί στην ακτή, μια καταιγίδα βύθισε ένα από τα πλοία της αποστολής του. Το άλλο πλοίο στη συνέχεια απέπλευσε χωρίς αυτόν μόνο για να κατασχεθεί από ένα τοπικό βασίλειο της Σουμάτρας λίγους μήνες αργότερα.
Φοβούμενος να επιστρέψει στο Δελχί και να θεωρηθεί αυτό ως αποτυχία, έμεινε για ένα διάστημα στη νότια Ινδία, υπό την προστασία του Τζαμάλ-ουντ-Ντιν, κυβερνήτη του μικρού αλλά ισχυρού σουλτανάτου Ναγουγιάθ στις όχθες του ποταμού Σαραβάτι, κοντά στην Αραβική Θάλασσα. Αυτή η περιοχή είναι σήμερα γνωστή ως Μοσαπαττάνα και βρίσκεται στην Οναβάρ, στο Ουτάρα Κανάντα. Μετά την ανατροπή του σουλτανάτου, ο Ιμπν Μπατούτα δεν είχε άλλη επιλογή παρά να εγκαταλείψει την Ινδία. Αν και αποφασισμένος να συνεχίσει το ταξίδι του στην Κίνα, πήρε πρώτα μια παράκαμψη για να επισκεφθεί τις Μαλδίβες.
Πέρασε εννέα μήνες στα νησιά, πολύ περισσότερο από ό, τι είχε προβλέψει αρχικά. Ως επικεφαλής αρχιδικαστής, οι ικανότητές του ήταν ιδιαίτερα επιθυμητές στο πρώην βουδιστικό έθνος που είχε πρόσφατα προσηλυτιστεί στο Ισλάμ. Ημι-απαχθής στη διαμονή, έγινε επικεφαλής δικαστής και παντρεύτηκε στη βασιλική οικογένεια του Ομάρ Α΄. Ενεπλάκη στην τοπική πολιτική και έφυγε όταν αυστηρές αποφάσεις του στο νησιωτικό βασίλειο άρχισαν να εξοργίζουν τους κυβερνήτες του. Στο Ρίχλα αναφέρει τη δυσαρέσκειά του για τις ντόπιες γυναίκες που κυκλοφορούσαν χωρίς ρούχα πάνω από τη μέση και τους ντόπιους που αγνοούσαν τα παράπονά του. Από τις Μαλδίβες, που πήγε στη Σρι Λάνκα και επισκέφθηκε το Σρι Πάντα και το ναό Τεναβαράμ.
Το πλοίο του Ιμπν Μπαττούτα σχεδόν βυθίστηκε κατά την άφιξη στη Σρι Λάνκα, ενώ το σκάφος που ήρθε για τη διάσωση του υπέστη επίθεση από πειρατές. Απομονωμένοι σε ακτή, άρχισε την επιστροφή στο βασίλειο του Μαντουράι, στην Ινδία. Στο Μαντουράι, πέρασε λίγο καιρό στο δικαστήριο του βραχύβιου Σουλτανάτου του Μαντουράι. Μετά επέστρεψε στις Μαλδίβες και επιβιβάστηκαν σε ένα κινέζικο καράβι, θέλοντας ακόμη να φθάσει στην Κίνα με μια τζόγκα και να αναλάβει τη θέση πρέσβη.
Κατά το έτος 1345, ο Ιμπν Μπατούτα ταξίδευσε στο Σουλτανάτο Σαμούντρα Πασάι, στη σημερινή Ατσέχ, στη Βόρεια Σουμάτρα, όπου σημειώνει στο ημερολόγιο του ταξιδιού του ότι ο κυβερνήτης του ήταν ένας ευσεβής μουσουλμάνος, που πραγματοποίησε τα θρησκευτικά καθήκοντά του στο μέγιστο δυνατό ζήλο. Εκείνη την εποχή το Σαμούντρα Πασάι ήταν το ανατολικότερο έδαφος του Οίκου του Ισλάμ και δεν υπήρχε κανένας μουσουλμάνος ηγέτης πιο ανατολικά. Έμεινε για περίπου δύο εβδομάδες στη ξύλινη περιτειχισμένη πόλη ως επισκέπτης του σουλτάνου και στη συνέχεια ο σουλτάνος του παρείχε προμήθειες και του έδωσε για το ταξίδι στην Κίνα ένα από τα δικά τζόγκα. Ο Ιμπν Μπατούτα τότε έπλευσε για τη Μαλάκκα, στη χερσόνησο της Μαλαισίας, το Βιετνάμ, τις Φιλιππίνες και τελικά το Κουάντσου στην επαρχία Φουτζιάν, Κίνα.
Επιστροφή στο Μαρόκο, Αλ-Άνταλους και Δυτική Αφρική
Μετά την επιστροφή του στο Κουάντσου το 1346, ο Ιμπν Μπατούτα ξεκίνησε το ταξίδι του πίσω στο Μαρόκο. Στο Κοζικόντε, για άλλη μια φορά σκέφτηκε να αφήσει τον εαυτό του στο έλεος του Μοχάμεντ Μπιν Τουγκχλούκ, αλλά αποφάσισε να συνεχίσει προς τη Μέκκα. Στο δρόμο του προς τη Βασόρα πέρασε από τα Στενά του Ορμούζ, όπου έμαθε ότι ο Αμπού Σαϊντ, τελευταίος βασιλιάς της δυναστείας του Ιλχανάτου είχε πεθάνει στην Περσία. Στα εδάφη του Αμπού Σαΐντ είχε στη συνέχεια προκληθεί σκληρός εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους Πέρσες και τους Μογγόλους.
Μετά από λίγες μέρες στην Ταγγέρη, ο Ιμπν Μπατούτα ξεκίνησε για ένα νέο ταξίδι στην Αλ-Ανταλούς στην Ιβηρική χερσόνησο και επισκέφτηκε τη Βαλένθια και στη Γρανάδα. Μετά γύρισε στο Μαρόκο και σταμάτησε για λίγο στο Μαρακές, η οποία ήταν σχεδόν πόλη-φάντασμα μετά την πανώλη και τη μετακίνηση της πρωτεύουσας στη Φεζ. Το φθινόπωρο του 1351 ο Ιμπν Μπατούτα ξεκίνησε άλλο ένα ταξίδι και επισκέφτηκε το Μάλι και το Τιμπουκτού. Γύρισε πίσω στο Μαρόκο το 1354.
Τελευταία χρόνια
Μετά την επιστροφή του ο Ιμπν Μπατούτα κατέγραψε τα ταξίδια του και τα υπαγόρευσε στον Ιμπν Τζουζαΐι ύστερα από υπόδειξη του κυβερνήτη του Μαρόκου Αμπού Ινάν Φάρις. Αυτή είναι η μόνη καταγραφή των ταξιδιών του Μπατούτα. Ο τίτλος του χειρόγραφου ήταν تحفة النظار في غرائب الأمصار وعجائب الأسفار και μπορεί να μεταφραστεί ως Δώρο σε όσους συλλογίζονται τα θαύματα των πόλεων και τη μαγεία του ταξιδιού, αλλά συνήθως τιτλοφορείται Rihla الرحلة (Η διαδρομή). Κάποια μέρη του βιβλίου είναι αντιγραμμένα από προγενέστερες πηγές, ενώ υπάρχουν αμφιβολίες αν ο Ιμπν Μπατούτα είδε όντως όλα τα μέρη που περιέγραψε. Παρ'όλα αυτά, αν και περιγράφει γεγονότα της φαντασίας σε μερικά σημεία, είναι σπουδαία καταγραφή του κόσμου του 14ου αιώνα. Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Ιμπν Μπατούτα μετά τη συγγραφή της Ρίχλα. Διορίστηκε δικαστής και πέθανε το 1368 ή 1369. Έχει θαφτεί σε μικρό μαυσωλείο στη γενέτειρά του Ταγγέρη, το οποίο υπάρχει μέχρι τις μέρες μας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άραβες συγγραφείς Κατηγορία:Μαροκινοί συγγραφείς Κατηγορία:Μαροκινοί γεωγράφοι Κατηγορία:Μαροκινοί περιηγητές Κατηγορία:Μαροκινοί εξερευνητές Κατηγορία:Εξερευνητές της Αραβίας
Παλμίστ
Η Παλμίστ (Palmiste) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Ιωάννη. Από αυτήν πήρε το όνομά της η Γκρέιτ Παλμίστ.
Αποπνέων άνεμος
Ο Αποπνέων άνεμος είναι όρος κυρίως της ναυτικής μετεωρολογίας με τον οποίο χαρακτηρίζεται η τελευταία βαθμίδα της ολοένα και πιο φθίνουσας έντασης "απακμάζοντος ανέμου" εκείνης δηλαδή που αντιλαμβάνεται κανείς πριν "κοπάσει" ή "πέσει", κατά τα κοινώς λεγόμενα, ο άνεμος και επέλθει άπνοια. Στην ουσία ο αποπνέων άνεμος είναι τη στιγμή εκείνη "Υποπνέων", ο οποίος αντιστοιχεί στον αριθμό 1 της κλίμακας Μποφόρ. Η διαφορά μεταξύ τους είναι ότι ο μεν "αποπνέων" προέρχεται από άνεμο που έπνεε με μεγαλύτερη ένταση, και "απακμάζων" (στο πέσιμό του) κατέστη "υποπνέων", ενώ ο κυρίως "υποπνέων" δεν προέρχεται απαραίτητα από πτώση έντασης και είναι αδιάφορο αν θα κοπάσει ή το αντίθετο να "επακμάσει" (να δυναμώσει). Συνεπώς δεν θα πρέπει να συγχέονται ο αποπνέων άνεμος με τον υποπνέοντα άνεμο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Άνεμοι
Μπουλέντ Ινάλ
Προσωπική ζωή
Από το 2005 μέχρι το 2007 ήταν σε σχέση με την ηθοποιό Τουμπά Μπουγιουκουστούν, με την οποία τότε συμπρωταγωνιστούσαν στη σειρά «Ihlamurlar Altinda». Έπειτα, έκανε σχέση με την ηθοποιό Μπερέν Σαάτ, η οποία διήρκησε για δύο χρόνια, μέχρι το 2009.
Από το 2011 είναι παντρεμένος με την Μελίς Τουγσούζ και έχουν αποκτήσει έναν γιο, τον Τσινάρ (γενν. 2012).
Κατάλογος Σειρών
Κατηγορία:Τούρκοι ηθοποιοί
Δευτεροβάθμια εξίσωση
Στα μαθηματικά, δευτεροβάθμια εξίσωση ονομάζεται κάθε πολυωνυμική εξίσωση δευτέρου βαθμού. Μερικές φορές αναφέρεται και ως τετραγωνική εξίσωση.
Η γενική μορφή μιας δευτεροβάθμιας εξίσωσης είναι:
όπου τα γράμματα α, β και γ παριστάνουν σταθερούς αριθμούς, με
Οι σταθερές α, β και γ ονομάζονται συντελεστές, με το α να είναι ο συντελεστής του x2, το β να είναι ο συντελεστής του x και γ ο σταθερός όρος. Οι συντελεστές μπορεί να είναι πραγματικοί ή μιγαδικοί αριθμοί.
Απόδειξη με συμπλήρωση τετραγώνου
Θέλουμε να φέρουμε την εξίσωση στη μορφή  ώστε να είναι πιο εύκολο να λυθεί.
Αρχικά εξετάζουμε τους όρους με x2 και x και τους χωρίζουμε από τη σταθερά γ:
Κατόπιν προσθαφαιρούμε στο αριστερό μέλος της εξίσωσης κατάλληλη σταθερά, ώστε να «συμπληρωθεί» το τετράγωνο:
και φέρνουμε τη σταθερά στο δεξί μέρος:
Φέρνουμε στο αριστερό μέρος όλα τα μεγέθη που μπορούν να γραφούν ως τετράγωνο:
Το δεξί μέρος της εξίσωσης ονομάζεται διακρίνουσα:
Οπότε έχουμε φέρει την εξίσωση στη μορφή που θέλουμε και συγκεκριμένα:
Αποτετραγωνίζοντας και τα δύο μέλη, έχουμε:
Από την (7) προκύπτει ότι η εξίσωση έχει πάντα δύο ρίζες, μία που περιέχει το και μία που περιέχει το  Ανάλογα με την τιμή της διακρίνουσας \Delta, διακρίνονται τρεις περιπτώσεις:
Από τα παραπάνω συνάγεται ότι για να έχει η εξίσωση πραγματικές λύσεις, πρέπει να ισχύει, επειδή κάθε πραγματικός αριθμός υψωμένος στο τετράγωνο είναι μη αρνητικός (αριστερό μέρος της εξίσωσης 6), η διακρίνουσα \Delta (δεξί μέρος της εξίσωσης 6) πρέπει να είναι και αυτή μη αρνητικός αριθμός.
Οι τύποι του Βιετά
Οι τύποι του Βιετά δίνουν απλές σχέσεις μεταξύ των ριζών ενός πολυωνύμου και των συντελεστών του. Στην περίπτωση των δευτεροβάθμιων εξισώσεων παίρνουν την ακόλουθη μορφή:
Αν συμβολίσουμε με S το άθροισμα των ριζών μιας δευτεροβάθμιας εξίσωσης και με P το γινόμενό τους τότε κάθε δευτεροβάθμια εξίσωση γράφεται και ως εξής:
όπου
και
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξισώσεις Κατηγορία:Στοιχειώδης άλγεβρα
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1931-32
Στο 8ο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1931-32 δεν μετείχαν οι δυο καλύτεροι πειραϊκοί σύλλογοι: Ολυμπιακός και Εθνικός Πειραιώς, που έλαβαν μέρος στην Εθνική κατηγορία. Έτσι πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Άμυνα Κοκκινιάς για δεύτερη φορά στην ιστορία της, όπως και την προηγούμενη περίοδο. Ο αριθμός των ομάδων-μελών της Ένωσης παρέμεινε 14, όσα υπήρχαν στο τέλος της προηγούμενης σεζόν και αποκαλούνταν πλέον "ιδρυτικά μέλη", σύμφωνα με το νέο καταστατικό του Απριλίου 1931.
Βαθμολογία
* Είχε απορροφήσει την Πειραϊκή Ένωση.
** Στον αγώνα κατάταξης επικράτησε η Άμυνα με 4-1 αλλά η νίκη της αναγνωρίστηκε έπειτα από περιπετειώδη διαδικασία. Ο Φαληρικός υπέβαλε ένσταση για χρησιμοποίηση τιμωρημένων παικτών από την Άμυνα και συγκεκριμένα τους Νεγρεπόντη, Συμεωνίδη, Θηριώτη και Λαπατά. Η ένσταση απορρίφθηκε από την Επιτροπή Πρωταθλήματος, έγινε δεκτή από το Δ.Σ. της ΕΠΣ Πειραιά αλλά απορρίφθηκε από την ΕΠΟ.
Αγώνες διαβάθμισης στην Εθνική κατηγορία
Σύμφωνα με τον κανονισμό της εποχής από τις ομάδες που μετείχαν στο εθνικό πρωτάθλημα, όποια τερμάτιζε σε χαμηλότερη θέση από τις υπόλοιπες της ίδιας Ένωσης έπρεπε να δώσει διπλό αγώνα διαβάθμισης με την πρωταθλήτρια του τοπικού πρωταθλήματος ώστε να κριθεί ποια θα πάρει μέρος στο επόμενο Εθνικό Πρωτάθλημα 1932-33. Σύμφωνα με τη βαθμολογία αντιμέτωποι τέθηκαν ο 5ος του εθνικού πρωταθλήματος Ολυμπιακός και η Άμυνα ως πρωταθλήτρια της Α΄ ΕΠΣ Πειραιά. Ο Ολυμπιακός επικράτησε άνετα και παρέμεινε στο εθνικό πρωτάθλημα. Οι σχετικοί αγώνες ήταν:
Αγώνας διαβάθμισης στην Α΄ κατηγορία
Ο πρώτος της Β΄ κατηγορίας Αργοναύτης έδωσε αγώνα διαβάθμισης για την Α΄ κατηγορία με τον ουραγό αυτής Πειραϊκό. Νικητής αναδείχθηκε ο Αργοναύτης και ανήλθε στην Α΄ κατηγορία.
Β΄ κατηγορία
* Σύνθεση Αργοναύτη: Νικολαΐδης, Λιάρος, Χατζηγεωργίου, Γιάνναρος, Βογιαντζής, Παπαδίας, Χατζηαντωνίου, Σπούργιτας, Ανδρεάδης, Κόης, Πασχάλης.
Αγώνας διαβάθμισης στην Β΄ κατηγορία
Η ουραγός της Β΄ Κατηγορίας ΑΕΚ Πειραιώς έδωσε αγώνα διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της Γ΄ Κατηγορίας Άρη Πειραιώς. Νικήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ Πειραιώς και παρέμεινε στην Β΄ Κατηγορία.
Γ΄ κατηγορία
Η Γ΄ κατηγορία έγινε σε δύο ομίλους των 4 ομάδων. Στον τελικό του ενός ομίλου η Προοδευτική νίκησε τους Φιλάθλους με 3-1. Όμως, Προοδευτική και Φίλαθλοι τιμωρήθηκαν για αντικανονική συμμετοχή παικτών και την πρώτη θέση πήρε ο τρίτος της βαθμολογίας, Άρης Πειραιώς. Στο 2ο όμιλο, στον τελικό είχαμε "Φρεαττύς"-"Μοσχάτο" 3-2. Στον τελικό της κατηγορίας μεταξύ των 2 πρωταθλητών ομίλων, ο Άρης επικράτησε της Φρεαττύδας και στη συνέχεια έδωσε αγώνα διαβάθμισης με την ουραγό της Β΄ Κατηγορίας ΑΕΚ Πειραιώς για την άνοδο αλλά ηττήθηκε.
* Τελικός Α΄ ομίλου: Προοδευτική - Φίλαθλοι: 3-1. Ο δύο ομάδες μηδενίστηκαν.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1931-1932
Κανλί
Το Κανλί ή Κανλί Κιοΐ (Kanlıköy) είναι χωριό της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Βρίσκεται δυτικά της Λευκωσίας, σε απόσταση 5 χλμ. από το Κιόνελι. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Πρόκειται για σχετικά νέο οικισμό που δημιουργήθηκε κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας στην Κύπρο ως τσιφλίκι, ενώ το όνομά του προέρχεται από τον Οθωμανό ιδιοκτήτη του, Κανλί Μουσταφά. Το Κανλί αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός στην απογραφή του 1946 όπου αναφέρεται ως αμιγώς τουρκοκυπριακό, με πληθυσμό 87 κατοίκων.
Το 1960 ο πληθυσμός του ανερχόταν στους 101 κατοίκους, ενώ τα επόμενα χρόνια εγκαταστάθηκαν στο Κανλί μερικές δεκάδες Τουρκοκύπριοι από την Ποταμιά και τα προάστια της Λευκωσίας που εγκατέλειψαν τις εστίες τους κατά τη διάρκεια των διακοινοτικών συγκρούσεων. Στις 20 Μαΐου του 1964 πραγματοποιήθηκε κοντά στο χωριό συμπλοκή ανάμεσα σε Τουρκοκύπριους ένοπλους του θύλακα και Φινλανδούς στρατιώτες της UNFICYP, με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός κυανόκρανου και την αιχμαλωσία των Τουρκοκύπριων ενόπλων, οι οποίοι ισχυρίστηκαν πως εξέλαβαν το απόσπασμα για επιτιθέμενους Ελληνοκύπριους.
Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 συμπεριλήφθηκε στα εδάφη που κατέλαβε ο τουρκικός στρατός και από το 1983 ανήκει de facto στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Βόρειας Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
EX
Η συντομογραφία λατινικών & ελληνικών χαρακτήρων και αριθμός EX ή Ex ή ΕΧ ή εχ (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ι-εξ) μπορεί να αναφέρεται:
ΑΠΟΠ Πάφου
Ο ΑΠΟΠ Πάφου είναι κυπριακό αθλητικό σωματείο από την Πάφο. Διαθέτει:
ενώ στο παρελθόν διέθετε:
Σπύρος Παλιούρας
Ο Σπύρος Παλιούρας (Καρπενήσι 1875 – Πειραιάς 1957) ήταν διακεκριμένος Έλληνας ζωγράφος.
Βιογραφία
Ο Σπύρος Παλιούρας γεννήθηκε στην Ευρυτανία το 1875. Νεότατος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου εξάσκησε διάφορα βιοποριστικά επαγγέλματα. Αργότερα πήγε στο Παρίσι και μετά στη Μασσαλία όπου δούλεψε και ειδικεύθηκε μηχανουργός. Τότε επιδόθηκε ως αυτοδίδακτος στη ζωγραφική. Οι Δ. Πικιώνης, Μ. Τόμπρος, Ν. Χατζηκυριάκος, Γκίκας και Φ. Κόντογλου εκτιμήσανε το έργο του και το παρουσίασαν σε ατομική έκθεση το 1929. Το 1939 ο Σπύρος Παλιούρας εγκαταστάθηκε μόνιμα στον Πειραιά όπου και πέθανε το 1957.
Αναδρομική έκθεση των πινάκων του έγινε το 1962 στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου του Πειραιά με οργανωτές το Λύκειο «Πλάτων» και τον Όμιλο «Πλάτων». Το έργο του διακρίνεται για τον πρωτογονισμό του, το αυθόρμητο των θεμάτων, την αφέλεια και τη λαϊκότητά του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Αγία Ειρήνη Χανίων
Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός της κοινότητας Επανωχωρίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ανατολικού Σελίνου, του δήμου Καντάνου - Σελίνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Η Αγία Ειρήνη είναι οικισμός στο δυτικοκεντρικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται σε ορεινή περιοχή, ανάμεσα στις κορυφές «Αποπηγάδι» και «Τουρλί» των Λευκών Ορέων, στην είσοδο του ομώνυμου μικρού φαραγγιού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 620. Από το χωριό περνάει ο εποχικός ποταμός Αγιερηνιώτικος, σχηματίζοντας μικρή κοιλάδα. Απέχει περίπου 43 χλμ. ΝΔ. των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Απανωχωρίου (Επανωχωρίου) του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Επανωχωρίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικού Σελίνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Ανατολικού Σελίνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου.
Ιστορικά στοιχεία
200px|thumb|Το φαράγγι της Αγίας Ειρήνης Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρει την Αγία Ειρήνη ως S(an)nta Erinni και υπάγεται στην επαρχία Σελίνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα (K239) αναφέρεται ως Lacus S. Erini et Sgurafianà, με 556 κατοίκους. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ως Haghía Iréne, με 50 χριστιανικές και 2 τουρκικές οικογένειες. Κοντά στον οικισμό έγινε η Α’ Γενική Συνέλευση Κρητών, τον Δεκέμβριο του 1866, αλλά μετά την κατάληψη του Σελίνου από τον Μουσταφά, μία εβδομάδα αργότερα, η έδρα της Συνέλευσης μεταφέρθηκε στην Αγία Ρουμέλη. Ο Μουσταφά πασά προσπάθησε να εισέλθει στο φάραγγι όπου είχαν καταφύγει 1000 γυναικόπαιδα, αλλά η είσοδος φυλασσόταν από τους επαναστάτες και έτσι δεν τα κατάφερε.
Πεζοπορία
Από την Αγία ειρήνη ξεκινάει μονοπάτι, που οδηγεί ανατολικά προς το οροπέδιο του Ομαλού στα Λευκά Όρη.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου
Εκλογική περιφέρεια Πατρών
Η Εκλογική περιφέρεια Πατρών ήταν εκλογική περιφέρεια της Ελλάδος που αντιπροσώπευε την Επαρχία Πατρών. Η διάρκειά της ήταν από τις εκλογές του 1843 έως τις εκλογές του 1887 όπου στις τότε εκλογές δημιουργήθηκε η Εκλογική περιφέρεια Αχαΐας και Ήλιδος και από το 1899 έως το 1910. Ο πληθυσμός που αντιπροσώπευε η περιφέρεια, στην ουσία η Επαρχία Πατρών, ήταν 32.000 το 1830 και 41.489 κάτοικοι το 1861.
Ρυθμιστές των εκλογικών αναμετρήσεων στην περιφέρεια ήταν οι οικογένειες των Κανακάρη-Ρούφου και η Οικογένεια Καλαμογδάρτη που είχαν δημιουργήσει δύο, αντίπαλες, παρατάξεις που όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές συμπορεύονταν με αυτές. Οι δύο αυτές οικογένειες ήταν ενεργές στην πολιτική και προεπαναστατικά και κάτοχοι μεγάλων περιουσιών που είχαν συμμετάσχει ενεργά στην επανάσταση. Η επιρροή των οικογενειών αυτών θεωρείτο σημαντική δεδομένου του ότι η Πάτρα ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και συμπρωτεύουσα.
right|200px|thumb|Η επαρχία Πάτρας, τα ίδια όρια είχε και η εκλογική περιφέρεια
Πρεσνέλ Κιμπεμπέ
Ο Πρεσνέλ Κιμπεμπέ (13 Αυγούστου 1995) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της Παρί Σεν-Ζερμαίν και της εθνικής ομάδας της Γαλλίας. Ήταν μέλος της αποστολής η οποία κατέκτησε το Μουντιάλ 2018. Έχει πραγματοποιήσει 9 συμμετοχές με το εθνόσημο. Ο Κιμπεμπέ έχει Κογκολέζο πατέρα και Αϊτινή μητέρα και άρχισε από τις ακαδημίες της Παρί Σεν-Ζερμαίν το 2005, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα το 2014, σε αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Λανς. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ στις 14 Φεβρουαρίου 2017, στη νίκη με 4-0 επί της Μπαρτσελόνα. Τον Ιούλιο του 2020 επέκτεινε το συμβόλαιό του με την ΠΣΖ.
Εκλογική περιφέρεια Πατρών
Πηγές
Πατρων Εκλογική περιφέρεια Πατρών Κατηγορία:Επαρχία Πατρών
Πρεσνέλ Κιμπεμπέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1946
Οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1946 διεξήχθησαν στα Τίρανα από τις 9 ως τις 13 Οκτωβρίου και υπήρξαν η πρώτη μεταπολεμική προσπάθεια αναβίωσης της διοργάνωσης. Όμως, δεν συμπεριλαμβάνονται στην επίσημη σειρά των Βαλκανικών Αγώνων, διότι δεν θεωρούνται συνέχεια των προπολεμικών. Και τούτο διότι διοργανώθηκαν από τις τέσσερις φιλοσοβιετικές λαϊκές δημοκρατίες: Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία και Ρουμανία, χωρίς να προσκληθούν η Ελλάδα και η Τουρκία. Οι αγώνες επαναλήφθηκαν και το 1947 ως Βαλκανο-κεντροευρωπαϊκοί Αγώνες Στίβου 1947 αλλά δεν είχαν συνέχεια. Πολυνίκης των αγώνων του 1946 αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία. Ταυτόχρονα έγινε και το βαλκανικό ποδοσφαιρικό τουρνουά από 6 ως 13 Οκτωβρίου.
Χρονικό των αγώνων
Η επίσημη έναρξη των αγώνων έγινε την Κυριακή 6 Οκτωβρίου στο Στάδιο Τιράνων με κάθε επισημότητα, παρουσία του πρωθυπουργού της Αλβανίας Ενβέρ Χότζα, του προέδρου της Λαϊκής Συνέλευσης Ομέρ Νισάνι, του υπουργικού συμβουλίου και μελών του διπλωματικού σώματος των άλλων τριών χωρών. Την οργάνωση είχε αναλάβει η Οργάνωση Αλβανικής Νεολαίας, ο πρόεδρος της οποίας Νάκο Σπύρου κήρυξε την έναρξη των αγώνων. Στην ομιλία του μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην απουσία της Ελλάδας, αφήνοντας να εννοηθεί πως πολιτικοί λόγοι δεν έπετρεψαν τη συμμετοχή των αθλητών της:
"Είμαστε ευτυχείς που δεχόμαστε στη χώρα μας τους αθλητές της Γιουγκοσλαβίας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας και λυπούμαστε που διαπιστώνουμε την απουσία των νέων της Ελλάδας, που της απαγορεύται να συναδελφώνεται με τους συντρόφους της των άλλων βαλκανικών χωρών."
Πάντως, δεν είναι ξεκάθαρο αν στάλθηκε πρόσκληση και ο ΣΕΓΑΣ την αγνόησε λόγω της πολιτικής συγκυρίας ή δεν στάλθηκε καν, κάτι που είναι και το πιθανότερο. Μετά την τελετή έναρξης, οι αγώνες ξεκίνησαν με τη διεξαγωγή της ποδοσφαιρικής συνάντησης Γιουγκοσλαβίας-Αλβανίας. Το ποδοσφαιρικό τουρνουά συνεχίστηκε όλη την εβδομάδα, ενώ από την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου ξεκίνησαν και οι αγώνες στίβου. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε την επόμενη Κυριακή 13 Οκτωβρίου με τα τελευταία αγωνίσματα στίβου και τον ποδοσφαιρικό αγώνα Αλβανίας-Ρουμανίας.
Οι αγώνες αυτοί δεν αναγνωρίστηκαν από Ελλάδα και Τουρκία και ποτέ δεν μέτρησαν στην αρίθμηση των βαλκανικών αγώνων που ξανάρχισαν το 1953. Στους αγώνες στίβου εντάχθηκαν και κάποια πρωτότυπα αγωνίσματα, όπως ρίψη χειροβομβίδας και τα 40χλμ βάδην παρτιζάνων, ενώ κάποια δεν έγιναν. Για πρώτη φορά έγιναν αγωνίσματα γυναικών, κάτι πρωτοποριακό για τα Βαλκάνια.
Ποδοσφαιρικό τουρνουά
Παράλληλα με τους αθλητικούς αγώνες διεξήχθησαν και οι Βαλκανικοί ποδοσφαιρικοί αγώνες. Οι τέσσερις ομάδες αγωνίστηκαν μεταξύ τους με σύστημα πουλ (τουρνουά τριών αγωνιστικών), από τις 7 ως τις 13 Οκτωβρίου στο Στάδιο Τιράνων. Τον τίτλο κατέκτησε ανέλπιστα η Αλβανία, λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων από τη Γιουγκοσλαβία. Τα αποτελέσματα και η βαθμολογία έχουν ως εξής:
Κατάταξη
* Από τη βαθμολογία λείπουν τα αποτελέσματα της τελευταίας ημέρας.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1946 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αλβανία
Τζίνι (άγριο παιδί)
Η Τζίνι (γεννημένη το 1957) είναι το ψευδώνυμο ενός άγριου παιδιού από την Αμερική, που υπήρξε θύμα σοβαρής κακοποίησης, παραμέλησης και κοινωνικής απομόνωσης. Οι καταστάσεις κάτω από τις οποίες διαβίωσε, καταγράφτηκαν στα χρονικά της γλωσσολογίας και της ανώμαλης παιδικής ψυχολογίας. Όταν ήταν περίπου 20 μηνών, ο πατέρας της άρχισε να την κρατά κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σχεδόν πάντα την έδενε σε μία παιδική τουαλέτα με τα χέρια και τα πόδια της ακινητοποιημένα, και απαγόρευε σε όλη την οικογένεια να αλληλεπιδράει μαζί της, δεν της έδωσε σχεδόν καμία διέγερση οποιουδήποτε είδους και την άφησε σοβαρά υποσιτισμένη. Η απομόνωση αυτή την εμπόδισε να εκτίθεται σε σημαντικό αριθμό ομιλίας και ως εκ τούτου δεν απέκτησε γλώσσα κατά την παιδική της ηλικία. Την κακοποίηση της ανακάλυψε η Πρόνοια του Λος Άντζελες τον Νοέμβριο του 1970, όταν ήταν 13 ετών και 7 μηνών.
Οι ψυχολόγοι, οι γλωσσολόγοι και άλλοι επιστήμονες αρχικά εστίασαν μεγάλη προσοχή στην περίπτωση της Τζίνι. Αφού διαπίστωσαν ότι η Τζίνι δεν είχε μάθει ακόμη κάποια γλώσσα, οι γλωσσολόγοι προσπάθησαν να της διδάξουν την αγγλική. Καθ 'όλη τη διάρκεια της μελέτης των επιστημόνων, η Τζίνι σημείωσε σημαντική πρόοδο στη συνολική ψυχική της ανάπτυξη. Μέσα σε μήνες, ανέπτυξε εξαιρετικές δεξιότητες επικοινωνίας και σταδιακά έμαθε κάποιες βασικές κοινωνικές δεξιότητες, αλλά ακόμη και μέχρι το τέλος της μελέτης της περίπτωσής της, εξακολουθούσε να παρουσιάζει πολλά χαρακτηριστικά συμπεριφοράς ενός μη κοινωνικοποιημένου ατόμου. Συνέχισε επίσης να μαθαίνει και να χρησιμοποιεί νέες γλωσσικές δεξιότητες καθ 'όλη τη διάρκεια της μελέτης, αλλά τελικά παρέμεινε ανίκανη να αποκτήσει πλήρως μια γλώσσα.
Τον Ιανουάριο του 1978, η μητέρα της Τζίνι απαγόρευσε όλες τις επιστημονικές παρατηρήσεις και τα πειράματα που αφορούσαν την Τζίνι. Λίγα είναι γνωστά για το τι απέγινε από τότε. Η τρέχουσα τοποθεσία της είναι αβέβαιη, αν και πιστεύεται ότι ζει κάτω από την φροντίδα της πολιτείας της Καλιφόρνια. Ψυχολόγοι και γλωσσολόγοι συνεχίζουν να συζητούν γι' αυτή, και υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από τα τα μέσα ενημέρωσης για την ανάπτυξη της και τις μεθόδους της ερευνητικής ομάδας που την μελετούσε. Συγκεκριμένα, οι επιστήμονες συνέκριναν τη Τζίνι με τον Βίκτωρ του Αβέιρον, ένα γάλλο παιδί του 19ου αιώνα που ήταν επίσης αντικείμενο μελέτης περίπτωσης καθυστερημένης ψυχολογικής ανάπτυξης και καθυστερημένης απόκτησης γλώσσας.
Οικογενειακό υπόβαθρο
Η Τζίνι ήταν το τελευταίο παιδί (και το μοναδικό ζωντανό), ανάμεσα σε τέσσερα παιδιά που γεννήθηκαν από γονείς που ζούσαν στην Αρκάντια της Καλιφόρνια. Ο πατέρας της εργάστηκε σε εργοστάσιο ως μηχανικός αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια συνέχισε να εργάζεται στην αεροπορία και η μητέρα της, η οποία ήταν περίπου 20 χρόνια νεότερη και καταγόταν από μια αγροτική οικογένεια της Οκλαχόμα. Είχε έρθει στη νότια Καλιφόρνια ως έφηβη με φίλους της οικογένειας της. Κατά τη διάρκεια της πρώιμης παιδικής της ηλικίας, η μητέρα της Τζίνι υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι λόγω ενός ατυχήματος, που την οδήγησε σε παρατεταμένη νευρολογική βλάβη που προκάλεσε εκφυλιστικά προβλήματα όρασης στο ένα της μάτι. Ο πατέρας της Τζίνι μεγάλωσε κυρίως σε ορφανοτροφεία στον Βορειοδυτικό Ειρηνικό. Ο πατέρας του πέθανε από έναν κεραυνό και η μητέρα του δούλευε σε οίκο ανοχής, ενώ τον έβλεπε σπάνια. Επιπρόσθετα, η μητέρα του τού έδωσε ένα θηλυκό όνομα που τον έκανε στόχο διαρκούς χλευασμού. Ως αποτέλεσμα, είχε έντονη δυσαρέσκεια προς τη μητέρα του κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας. Ο αδελφός της Τζίνι και οι επιστήμονες που μελέτησαν τη Τζίνι πίστευαν ότι ήταν η βασική αιτία των επακόλουθων προβλημάτων θυμού του.
Στον πατέρα της Τζίνι δεν του άρεσαν τα παιδιά και δεν ήθελε να κάνει δικά του, βρίσκοντάς τα θορυβώδη και ενοχλητικά, αλλά περίπου πέντε χρόνια μετά το γάμο τους, η γυναίκα του έμεινε έγκυος. Αν και χτυπούσε τη σύζυγό του καθ 'όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της και στο τέλος προσπάθησε να την στραγγαλίσει μέχρι θανάτου, εκείνη γέννησε μια φαινομενικά υγιή κόρη. Ο πατέρας της για να πνίξει τις κραυγές της, την έβαλε στο γκαράζ, όπου και υπέφερε από πνευμονία και πέθανε σε ηλικία δέκα εβδομάδων. Το δεύτερο παιδί τους, που γεννήθηκε περίπου ένα χρόνο αργότερα, ήταν ένα αγόρι που διαγνώστηκε με ασυμβατότητα Rh και πέθανε σε ηλικία δύο ημερών, είτε από επιπλοκές της ασυμβατότητας Rh είτε από πνιγμό στην ίδια του τη βλέννα. Τρία χρόνια αργότερα απέκτησαν έναν άλλο γιο, τον οποίο οι γιατροί περιέγραψαν ως υγιή, παρά το γεγονός ότι είχε επίσης ασυμβατότητα Rh. Ο πατέρας του ανάγκασε τη σύζυγό του να τον κρατάει ήσυχο, προκαλώντας του σημαντικές φυσικές και γλωσσικές αναπτυξιακές καθυστερήσεις. Όταν έφτασε στην ηλικία των τεσσάρων ετών, η γιαγιά του ανησυχούσε για την ανάπτυξή του και ανέλαβε τη φροντίδα του για αρκετούς μήνες και ο ίδιος έκανε αρκετή πρόοδο μαζί της προτού τελικά επιστραφεί στους γονείς του.
Τα πρώτα χρόνια
Η Τζίνι γεννήθηκε περίπου πέντε χρόνια μετά τον αδερφό της, δηλαδή περίπου την εποχή που ο πατέρας της άρχισε να απομονώνει τον εαυτό του και την οικογένειά του από όλους τους άλλους ανθρώπους. Κατά τη γέννηση της, το βάρος ήταν στο 50ο εκατοστημόριο. Την επόμενη μέρα έδειξε σημάδια ασυμβατότητας Rh και απαιτούσε μετάγγιση αίματος, αλλά δεν τελικά δεν υπεβλήθει. Ένα ιατρικό ραντεβού τρεις μήνες αργότερα έδειξε ότι αυξάνετε το βάρος της κανονικά, αλλά βρήκε μια συγγενή εξάρθρωση ισχίου, η οποία την υποχρέωσε να φορά ένα πολύ περιοριστικό νάρθηκα Frejka από την ηλικία των 4 1⁄2 έως και των 11 μηνών. Ο νάρθηκας έκανε την Τζίνι να καθυστερήσει να περπατήσει, και οι ερευνητές πίστευαν ότι αυτό οδήγησε τον πατέρα της σε εικασίες ότι ήταν διανοητικά καθυστερημένη. Ως αποτέλεσμα, κατέβαλε μια συγκεντρωμένη προσπάθεια να μην της μιλάει ή να μην την προσέχει και αποθάρρυνε έντονα τη γυναίκα και τον γιο του να κάνουν το ίδιο επίσης.
Υπάρχουν λίγες πληροφορίες για την πρώιμη ζωή της Τζίνι, αλλά τα διαθέσιμα αρχεία δείχνουν ότι κατά τους πρώτους μήνες της ζωής της παρουσίασε σχετικά φυσιολογική ανάπτυξη. Η μητέρα της Τζίνι αργότερα υπενθύμισε ότι η Τζίνι δεν ήταν ένα χαριτωμένο μωρό. Μερικές φορές έλεγε ότι σε κάποιο απροσδιόριστο σημείο του χρόνου, η Τζίνι άρχισε να λέει μεμονωμένα λόγια, αλλά δεν μπορούσε να τα θυμηθεί, αλλά άλλες φορές έλεγε ότι η Τζίνι δεν είχε παράγει ομιλία οποιουδήποτε είδους. Οι ερευνητές δεν καθόρισαν ποτέ ποια ήταν η αλήθεια.
Έξι μήνες αργότερα, όταν η Τζίνι ήταν 20 μηνών, η γιαγιά της (από την μεριά του πατέρα της) πέθανε σε τροχαίο ατύχημα. Ο θάνατός της επηρέασε τον πατέρα της Τζίνι πολύ πέρα ​​από τα κανονικά επίπεδα θλίψης, και επειδή ο γιος του ήταν μαζί της εκείνη την στιγμή, έκρινε υπεύθυνο τον γιο του, και ο θυμός του άρχισε να αυξάνεται. Όταν ο οδηγός του φορτηγού έλαβε μόνο μια δοκιμαστική ποινή τόσο για την ανθρωποκτονία όσο και για την οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, ο πατέρας της Τζίνι οργίστηκε αρκετά. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτά τα γεγονότα τον έκαναν να νιώσει ότι η κοινωνία είχε καταστραφεί, και πείστηκε ότι θα χρειαζόταν να προστατεύσει την οικογένειά του από τον έξω κόσμο, αλλά με αυτόν τον τρόπο δεν είχε την αυτογνωσία να αναγνωρίσει την καταστροφή που θα προκαλούσαν οι πράξεις του. Επειδή πίστευε ότι η Τζίνι είχε καθυστερήσει σοβαρά, πίστευε ότι χρειαζόταν για να την προστατεύσει ακόμη περισσότερο, και ως εκ τούτου επέλεξε να κρύψει την ύπαρξή της όσο το δυνατόν περισσότερο. Εγκατέλειψε αμέσως τη δουλειά του και μετέφερε την οικογένειά του στο σπίτι των δύο υπνοδωματίων της μητέρας του, ώστε να απομονώσει περαιτέρω την οικογένειά του.
Παιδική ηλικία
Όταν μετακόμισε η οικογένεια, ο πατέρας της Τζίνι περιόριζε όλο και περισσότερο τη Τζίνι στο δεύτερο υπνοδωμάτιο, στο πίσω μέρος του σπιτιού, ενώ η υπόλοιπη οικογένεια κοιμόταν στο σαλόνι. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, για περίπου 13 ώρες, ο πατέρας της Τζίνι την έδενε σε μία παιδική τουαλέτα με μια αυτοσχέδια ζώνη σχεδιασμένη ώστε να την στενεύει. Ενώ ήταν στη τουαλέτα, φορούσε μόνο πάνες και μπορούσε μόνο να μετακινήσει τα άκρα της. Τη νύχτα, την έδενε συνήθως σε έναν υπνόσακο και την έβαζε σε μία κούνια με μεταλλικό κάλυμμα, κρατώντας τα χέρια και τα πόδια της ακινητοποιημένα, και οι ερευνητές πίστευαν ότι μερικές φορές την άφηνε στην παιδική τουαλέτα και κατά διάρκεια της νύχτας.
Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, αν η Τζίνι φώναζε ή έκανε κάποιον άλλο θόρυβο, ο πατέρας της την κτυπούσε με μια μεγάλη σανίδα που κρατούσε στο δωμάτιό της. [10] [7] Για να την κρατήσει ήσυχη, της γαύγιζε και της γρύλιζε σαν άγριο σκυλί, και μεγάλωνε τα νύχια του για να την τραυματίζει. Αν υποπτευόταν ότι έκανε κάτι που δεν του άρεσε, έκανε αυτούς τους θορύβους έξω από την πόρτα της και την χτυπούσε εάν πίστευε ότι συνεχίζει να το κάνει. Από αυτές τής τις εμπειρίες, η Τζίνι ανέπτυξε έναν επίμονο φόβο για τις γάτες και τους σκύλους. Κανείς δεν μπόρεσε να διακρίνει τον ακριβή λόγο του γιατί η συμπεριφορά του ήθελε να μοιάζει με σκύλο, αν και ένας επιστήμονας εικάζεται ότι μπορεί να είχε δει τον εαυτό του ως σκύλο-φύλακα και έπαιζε αυτόν τον ρόλο. Ως αποτέλεσμα, η Τζίνι έμαθε να κάνει όσο το δυνατόν λιγότερη φασαρία. Η Τζίνι ανέπτυξε την τάση να αυνανίζεται σε κοινωνικά ακατάλληλα περιβάλλοντα, γεγονός που οδήγησε τους γιατρούς να εξετάσουν σοβαρά την πιθανότητα του αν ο πατέρας της Τζίνι την κακοποίησε σεξουαλικά ή ανάγκασε τον αδερφό της να το κάνει, αν και ποτέ δεν ανακάλυψαν τέτοιου είδους στοιχεία.
Ο πατέρας της Τζίνι τάιζε τη Τζίνι όσο το δυνατόν λιγότερο και αρνιόταν να της δώσει στερεά τροφή, τροφοδοτώντας τήν μόνο με παιδική τροφή, δημητριακά, πολτό δημητριακών (Pablum), περιστασιακά μαλακά βραστά αυγά και υγρά. Ο πατέρας της, ή όταν εξαναγκαζόταν, ο αδερφός της, έριχνε φαγητό στο στόμα της όσο το δυνατόν γρηγορότερα, και αν πνιγόταν ή δεν μπορούσε να το καταπιεί αρκετά γρήγορα, το άτομο που τη σίτιζε το έτριβε στο πρόσωπό της. Επέτρεπε κάποιες φορές στη σύζυγο του να βλέπει την Τζίνι, αν και δεν την άφηνε να την ταΐσει. Η μητέρα της Τζίνι ισχυρίστηκε ότι ο σύζυγός της τάιζε πάντα τη Τζίνι τρεις φορές την ημέρα, αλλά επίσης είπε ότι η Τζίνι μερικές φορές έκανε θόρυβο όταν πεινούσε, οδηγώντας τους ερευνητές να πιστεύουν ότι συχνά αρνιόταν να την ταΐσει. Στις αρχές του 1972, η μητέρα της Τζίνι είπε στους ερευνητές ότι, όποτε ήταν δυνατόν, περίπου στις 11:00 το βράδυ θα προσπαθούσε κρυφά να δώσει στη Τζίνι κι άλλο φαγητό, αναγκάζοντας τη Τζίνι να αναπτύξει ένα ανώμαλο πρότυπο ύπνου στο οποίο κοιμόταν από τις 7 έως τις 11:00, ξυπνούσε για λίγα λεπτά, και κοιμόταν για επιπλέον 6 ώρες. Αυτό το μοτίβο ύπνου συνεχίστηκε για αρκετούς μήνες αφότου την ανακάλυψαν οι αρχές και την πήραν μακριά από τον πατέρα της.
Ο πατέρας της Τζίνι είχε πολύ χαμηλή ανοχή στο θόρυβο, μέχρι που αρνήθηκε να υπάρχει τηλεόραση ή ραδιόφωνο στο σπίτι. Ποτέ σχεδόν δεν επέτρεπε στη σύζυγο ή τον γιο του να μιλάνε και να τους ξυλοκοπούσε αν το έκαναν χωρίς την άδεια του. Ιδιαίτερα τους απαγόρευε τους να μιλήσουν με τη Τζίνι ή γύρω από το πρόσωπο της. Οποιαδήποτε συνομιλία μεταξύ τους ήταν, συνεπώς, πολύ ήσυχη και έξω από το ακουστικό πεδίο της Τζίνι, αποτρέποντάς της να ακούσει οποιαδήποτε σημαντική γλώσσα. Ο πατέρας της Τζίνι κρατούσε το δωμάτιο της Τζίνι εξαιρετικά σκοτεινό, και τα μόνα διαθέσιμα ερεθίσματα της ήταν η κούνια της, η καρέκλα, οι κουρτίνες σε κάθε ένα από τα παράθυρα, τρία έπιπλα και δύο πλαστικά μπουφάν βροχής που κρέμονταν στον τοίχο. Σε σπάνιες περιπτώσεις επέτρεπε στην Τζίνι να παίζει με πλαστικά δοχεία φαγητού ή παλιά καρούλια με νήματα. Το δωμάτιο είχε δύο σχεδόν αποκλειστικά παράθυρα, ένα από τα οποία ο πατέρας της άφηνε ελαφρώς ανοιχτό. Αν και το σπίτι ήταν πολύ μακριά από τον δρόμο και τα άλλα σπίτια, η Τζίνι μπορούσε να δει την πλευρά ενός γειτονικού σπιτιού και λίγα εκατοστά από τον ουρανό, και κατά καιρούς άκουγε περιβαλλοντικούς ήχους ή ένα γειτονικό παιδί που έπαιζε πιάνο.
Καθ 'όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο πατέρας της Τζίνι σχεδόν ποτέ δεν επέτρεπε σε κανέναν άλλο να φύγει από το σπίτι, επιτρέποντας μόνο στον γιο του να πάει από και προς το σχολείο, και για να αποθαρρύνει την ανυπακοή, καθόταν συχνά στο σαλόνι με ένα κυνηγετικό όπλο στην αγκαλιά του. Δεν επέτρεπε σε κανέναν άλλο να εισέρχεται μέσα ή κοντά στο σπίτι, και κρατούσε το όπλο του κοντά του σε περίπτωση που κάποιος πλησίαζε. Κανένας στη γειτονιά δεν ήξερε για την κακοποίηση που ασκούσε ο πατέρας της Τζίνι στην οικογένειά του και κανείς δεν γνώριζε ότι οι γονείς της Τζίνι είχαν άλλο παιδί εκτός από τον γιο τους. Καθ 'όλη τη διάρκεια αυτών των χρόνων, ο πατέρας της Τζίνι διατηρούσε λεπτομερείς σημειώσεις που κατέγραφαν την κακομεταχείριση της οικογένειας του και τις προσπάθειές του να κρύψει από όλους τη Τζίνι.
Η μητέρα της Τζίνι ήταν παθητική από τη φύση της και σχεδόν τελείως τυφλή καθ 'όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο σύζυγός της συνέχιζε να τη χτυπά και απειλούσε να τη σκοτώσει αν προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τους γονείς της, ή άλλους στενούς φίλους της που ζούσαν εκεί κοντά ή την αστυνομία. Ο πατέρας της Τζίνι ανάγκασε επίσης τον γιο του να σιωπήσει, δίνοντάς του οδηγίες για το πώς να κρατήσει μυστικές τις ενέργειες του πατέρα του, και τον χτυπούσε με αυξανόμενη συχνότητα και σοβαρότητα. Καθώς μεγάλωνε, ο πατέρας του τον ανάγκαζε να κάνει προοδευτικά όλο και μεγαλύτερη την κακοποίηση της Τζίνι. Ο αδερφός της Τζίνι ένιωθε εντελώς ανίσχυρος να κάνει το οτιδήποτε ώστε να σταματήσει αυτό το μαρτύριο και φοβόταν ότι αν προσπαθούσε να επικοινωνήσει με κάποιον, ο πατέρας του θα τον ανακάλυπτε και θα τον σκότωνε. Πολλές φορές προσπάθησε να το σκάσει ανεπιτυχώς από το σπίτι. Ο πατέρας της Τζίνι ήταν πεπεισμένος ότι η Τζίνι θα πέθαινε μέχρι την ηλικία των 12 ετών και υποσχέθηκε ότι, αν επιζούσε μετά από αυτήν την ηλικία, θα επέτρεπε στη σύζυγό του να ζητήσει εξωτερική βοήθεια γι 'αυτήν. Όταν η Τζίνι τα κατάφερε και έγινε 12 ετών, ο πατέρας της άλλαξε γνώμη, και ανάγκασε για άλλη μια φορά την μητέρα της Τζίνι να μείνει σιωπηλή. Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε για ακόμη ενάμιση χρόνο.
Διάσωση
Τον Οκτώβριο του 1970, όταν η Τζίνι ήταν περίπου 13 ετών και έξι μηνών, οι γονείς της Τζίνι είχαν ένα βίαιο καυγά, στον οποίο η μητέρα της απείλησε να φύγει από το σπίτι αν δεν την άφηνε ο άντρας της να επισκεφθεί τους γονείς της. Ο σύζυγός της τελικά παραιτήθηκε, και αργότερα εκείνη την ημέρα η μητέρα της Τζίνι έφυγε με τη Τζίνι όταν ο πατέρας της ήταν έξω από το σπίτι, και πήγε στους γονείς της στο Μοντέρεϊ Παρκ. Ο αδερφός της Τζίνι, μέχρι τότε, είχε ήδη φύγει από το σπίτι και ζούσε με φίλους. Περίπου τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 4 Νοεμβρίου, η μητέρα της Τζίνι αποφάσισε να υποβάλει αίτηση για παροχές αναπηρίας για τους τυφλούς στην κοντινή πόλη Τεμπλ Σίτι της Καλιφόρνια και πήρε τη Τζίνι μαζί της, αλλά λόγω της σχεδόν ολοκληρωτικής τύφλωσης της, η μητέρα της Τζίνι μπήκε κατά λάθος στο γραφείο κοινωνικών υπηρεσιών, στη διπλανή πόρτα. Η κοινωνική λειτουργός που τους χαιρέτησε, αμέσως αισθάνθηκε ότι κάτι ήταν λάθος όταν είδε τη Τζίνι, και σοκαρίστηκε όταν έμαθε την αληθινή ηλικία της, αφού υπολόγισε από την εμφάνιση και τη συμπεριφορά της ότι ήταν περίπου έξι ή επτά ετών, και πιθανώς αυτιστική. Αφού εκείνη και ο επόπτης της ρώτησαν την μητέρα της Τζίνι και αυτή επιβεβαίωσε την ηλικία της Τζίνι, ήρθαν αμέσως σε επαφή με την αστυνομία. Οι γονείς της Τζίνι συνελήφθησαν και λόγω της σχεδόν μη κοινωνικοποιημένης κατάστασης της Τζίνι, εκδόθηκε αμέσως δικαστική απόφαση για την Τζίνι να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο Παίδων του Λος Άντζελες.
Με την είσοδο της Τζίνι στο Νοσοκομείο Παίδων, ο Ντέιβιντ Ρίγκλερ, θεραπευτής και καθηγητής ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας που ήταν και ο επικεφαλής ψυχολόγος στο νοσοκομείο, και ο Χάουαρντ Χάνσεν, τότε επικεφαλής του τμήματος ψυχιατρικής και πρώιμος εμπειρογνώμονας για την κακοποίηση παιδιών, ανέλαβε τον άμεσο έλεγχο της φροντίδας της Τζίνι. Την επόμενη ημέρα ανέθεσαν στον ιατρό Τζέιμς Κεντ, έναν άλλο πρώιμο υποστηρικτή της ευαισθητοποίησης για την κακοποίηση των παιδιών, να πραγματοποιήσει τις πρώτες εξετάσεις της. Οι περισσότερες από τις πληροφορίες που έλαβαν οι γιατροί σχετικά με την πρώιμη ζωή της Τζίνι προήλθαν από την αστυνομική έρευνα για τους γονείς της Τζίνι. Ακόμα και μετά από αυτή την έρευνα, υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός άλυτων ερωτήσεων σχετικά με την παιδική ηλικία της Τζίνι, τις οποίες η επόμενη έρευνα δεν απάντησε ποτέ.
Οι ειδήσεις για την ανακάλυψη της Τζίνι έφτασαν στα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης στις 17 Νοεμβρίου, λαμβάνοντας πολλή τοπική και εθνική προσοχή, και η μία φωτογραφία που κυκλοφόρησαν οι αρχές της Τζίνι, τροφοδότησαν σημαντικά το δημόσιο ενδιαφέρον για αυτήν. Αν και ο πατέρας της Τζίνι αρνήθηκε να μιλήσει με την αστυνομία ή τα μέσα ενημέρωσης, στη συνέχεια μεγάλα πλήθη πήγαν να προσπαθήσουν να τον δουν, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες ο ίδιος βρήκε εξαιρετικά δύσκολο να διαχειριστεί. Στις 20 Νοεμβρίου το πρωί, πριν από μια προγραμματισμένη εμφάνιση δικαστηρίου για τις κατηγορίες κακοποίησης των παιδιών του, αυτοκτόνησε πυροβολώντας τον εαυτό του. Η αστυνομία βρήκε δύο σημειώματα αυτοκτονίας, μία προοριζόμενη για τον γιο του, η οποία εν μέρει έλεγε, "Γίνε καλό αγόρι, σ 'αγαπώ" και μία που απευθύνεται στην αστυνομία. Ένα σημείωμα - οι πηγές έρχονται σε σύγκρουση ως προς το ποιο - περιείχε τη δήλωση, "Ο κόσμος δεν θα καταλάβει ποτέ."
Αφού ο πατέρας της Τζίνι αυτοκτόνησε, οι αρχές και το προσωπικό του νοσοκομείου επικεντρώθηκαν αποκλειστικά στη Τζίνι και τη μητέρα της. Χρόνια αργότερα ο αδερφός της Τζίνι είπε ότι η μητέρα του άρχισε σύντομα να αφιερώνει όλη την αγάπη και την προσοχή της στη Τζίνι, αφότου ο ίδιος έφυγε από την περιοχή του Λος Άντζελες. Κατόπιν αιτήματος του Χάνσεν, ο πληρεξούσιος Τζον Μάινερ, γνωστός του Χάνσεν, εκπροσώπησε τη μητέρα της Τζίνι στο δικαστήριο. Είπε στο δικαστήριο ότι οι ξυλοδαρμοί του σύζυγού της και η σχεδόν πλήρης τύφλωσή της, την είχαν αφήσει ανίκανη να προστατεύσει τα παιδιά της. Οι κατηγορίες εναντίον της απορρίφθηκαν και έλαβε ψυχιατρική βοήθεια. Ο Χάνσεν ήταν ο άμεσος επόπτης του θεραπευτή της.
Χαρακτηριστικά και προσωπικότητα
μικρογραφία|Η Τζίνι στην αυλή του Νοσοκομείου Παίδων, λίγες εβδομάδες μετά την είσοδό της, εμφανίζοντας το χαρακτηριστικό της «περπάτημα λαγού» Ο Τζέιμς Κεντ δήλωσε ότι οι αρχικές του εξετάσεις για την Τζίνι αποκάλυψαν μακράν την πιο σοβαρή περίπτωση κακοποίησης παιδιού που θα αντιμετώπιζε ποτέ και έφυγε εξαιρετικά απαισιόδοξος για την πρόγνωση της Τζίνι. Η Τζίνι ήταν ένα εξαιρετικά χλωμό και πολύ υποσιτισμένο παιδί, έχοντας ύψος μόλις 1,37 μ. και βάρος περίπου 27 κιλά. Είχε δύο σχεδόν ολοκληρωμένα δόντια στο στόμα της και μια φουσκωμένη κοιλότητα. Το λουρί που χρησιμοποιούσε ο πατέρας της, τής προκάλεσε έναν παχύρρευστο κάλο και έντονες μαύρες μώλωπες στους γλουτούς της, που χρειάστηκαν αρκετές εβδομάδες για να επουλωθούν. Μέσω μίας σειράς ακτινογραφιών, οι γιατροί έκριναν ότι η ηλικία των οστών της ήταν εκείνη ενός 11χρονου παιδιού. Παρά τα πρώτα τεστ που επιβεβαίωσαν ότι είχε φυσιολογική όραση και στα δύο μάτια, δεν μπορούσε να τα επικεντρώσει την προσοχή σε τίποτα περισσότερο από 3 μέτρα μακριά, που αντιστοιχεί στις διαστάσεις του δωματίου που την κρατούσε ο πατέρας της.
Οι κινητικές ικανότητες της Τζίνι ήταν εξαιρετικά αδύναμες, δεν μπορούσε ούτε να σηκωθεί εντελώς όρθια, ούτε να ισιώσει πλήρως κανένα από τα άκρα της. Οι κινήσεις της ήταν πολύ διστακτικές και ασταθείς και εμφάνιζαν το χαρακτηριστικό της "περπάτημα λαγού", που σήμαινε ότι τοποθετούσε τα χέρια της ακριβώς πάνω από τα πόδια της κατά τη διάρκεια του περπατήματος. Ο Κεντ ήταν κάπως έκπληκτος όταν διαπίστωσε ότι οι λεπτές κινητικές δεξιότητές της ήταν σημαντικά καλές, προσδιορίζοντας ότι ήταν περίπου στο επίπεδο των δύο ετών. Δεν μπορούσε να μασήσει και είχε πολύ σοβαρή δυσφαγία, ήταν ανίκανη να καταπιεί στερεά ή ακόμα και μαλακά τρόφιμα και μόλις κατάφερνε να καταπιεί υγρά. Όταν έτρωγε, κρατούσε οτιδήποτε δεν μπορούσε να καταπιεί στο στόμα της έως ότου το σάλιο της το έσπαγε, και αν αυτό έπαιρνε ώρα, έσπαγε το φαγητό σε πολύ μικρά κομμάτια με τα δάχτυλα της. Επίσης, δεν ανταποκρίθηκε σε ακραίες θερμοκρασίες.
Οι γιατροί βρήκαν εξαιρετικά δύσκολο το να εκτιμήσουν την ψυχική ηλικία της Τζίνι ή οποιαδήποτε από τις γνωστικές της ικανότητες, αλλά σε δύο τους απόπειρες, υπολόγισαν ότι η Τζίνι σημείωσε νοημοσύνη σε επίπεδο 13 μηνών. Προς έκπληξη των γιατρών, ενδιαφερόταν έντονα να εξερευνήσει νέα περιβαλλοντικά ερεθίσματα, αν και τα αντικείμενα φάνηκαν να την ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο από τους ανθρώπους. Φαινόταν ιδιαίτερα περίεργη για τους άγνωστους ήχους και ο Κεντ σημείωσε πόσο προσεκτικά έψαχνε τις πηγές τους. Οι γιατροί παρατήρησαν τον υπερβολικό φόβο της για τις γάτες και τους σκύλους από πολύ νωρίς κατά τη διάρκεια της παραμονής της, αλλά αρχικά πίστευαν ότι αυτό οφειλόταν στην ανικανότητά της για λογική σκέψη. Δεν διέκριναν την πραγματική προέλευσή τους παρά χρόνια αργότερα.
Από την αρχή, η Τζίνι έδειξε μια μικρή ανταπόκριση σε μη λεκτικές πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένων χειρονομιών και εκφράσεων των προσώπων άλλων ατόμων, και έκανε αρκετά καλή επαφή με τα μάτια. Ωστόσο, η συμπεριφορά της ήταν εντελώς απαλλαγμένη από οποιεσδήποτε εκφράσεις ή διακριτή γλώσσα του σώματος, και μπορούσε μόνο να αντιμετωπίσει οριακά μερικές πολύ βασικές ανάγκες. Διέκρινε ξεκάθαρα την ομιλία από άλλους ήχους, αλλά παρέμενε σχεδόν εντελώς σιωπηλή και δεν ανταποκρινόταν στην ομιλία. Όταν αναστατωνόταν η Τζίνι τα έβαζε με τον εαυτό της, ωστόσο ακόμη και τότε παρέμενε χωρίς καμία έκφραση και ποτέ δεν έκλαιγε. Ορισμένοι πίστευαν ότι δεν μπορούσε να κλάψει. Όταν ήθελε να κάνει θόρυβο, έσπρωχνε καρέκλες ή άλλα παρόμοια αντικείμενα. Ο θυμός της εμφανίστηκε από νωρίς - ο Κεντ έγραψε ότι ποτέ δεν θέλησε να δείξει την πηγή του θυμού της - και συνέχιζε έως ότου κάποιος να της αποσπάσει την προσοχή της ή να κουραστεί. Σε αυτό το σημείο θα γινόταν ξανά σιωπηλή.
Οι γλωσσολόγοι αργότερα διαπίστωσαν ότι, τον Ιανουάριο του 1971, η Τζίνι έδειξε κατανόηση μόνο του ονόματός της, των ονομάτων μερικών άλλων ανθρώπων, και περίπου 15-20 λέξεων, και το ενεργό λεξιλόγιό της αποτελούταν τότε από δύο φράσεις, «σταμάτα» και "όχι πια". Αφού παρατήρησαν την Τζίνι για κάποιο χρονικό διάστημα, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν επιλεκτικά σιωπηλή και οι δοκιμές που έκαναν πάνω της δεν βρήκαν καμία φυσιολογική ή ψυχολογική εξήγηση για την έλλειψη γλώσσας. Επειδή τα υπάρχοντα ιατρικά αρχεία της δεν περιείχαν σαφείς ενδείξεις ψυχικής αναπηρίας, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, λόγω της ακραίας απομόνωσης και της έλλειψης έκθεσης στη γλώσσα κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, δεν είχε αποκτήσει ποτέ μια πρώτη γλώσσα.
Προκαταρκτική αξιολόγηση
Μέσα σε ένα μήνα μετά την είσοδο της Τζίνι στο Νοσοκομείο Παίδων, ο Τζέι Σούρλεϊ, καθηγητής ψυχιατρικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα και ειδικός στην ακραία κοινωνική απομόνωση, ενδιαφέρθηκε για την περίπτωση της Τζίνι. Ο Σούρλεϊ σημείωσε ότι η Τζίνι ήταν η πιο σοβαρή περίπτωση απομόνωσης που είχε μελετήσει ποτέ. Τον επόμενο ενάμισι χρόνο ερχόταν σε τριήμερες επισκέψεις για να κάνει καθημερινές παρατηρήσεις και να πραγματοποιήσει μια μελέτη ύπνου, ελπίζοντας να προσδιορίσει εάν η Τζίνι ήταν αυτιστική, αν είχε υποστεί εγκεφαλική βλάβη ή όχι και αν γεννήθηκε διανοητικά καθυστερημένη. Ο Σούρλεϊ κατέληξε στο ότι δεν ήταν αυτιστική, συμπέρασμα με το οποίο συμφώνησαν αργότερα οι ερευνητές.