cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δ΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος
Ιστορικό
Καθ' όλη την περίοδο της Ενετοκρατίας (1489-1571), Οθωμανοί Τούρκοι κατά βούληση εισέβαλαν και με επιδρομές λεηλατούσαν την Ενετοκρατούμενη Κύπρο. Το 1489, το πρώτο έτος της Ενετικής κατοχής, οι Τούρκοι επιτέθηκαν στην χερσόνησο της Καρπασίας, προκαλώντας μεγάλες λεηλασίες και αρπάζοντας αιχμαλώτους που αργότερα πωλούσαν ως σκλάβους. Το 1539 ο τουρκικός στόλος επιτέθηκε και κατέστρεψε τη Λεμεσό. Φοβούμενοι τη συνεχώς διευρυνόμενη Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Ενετοί οχύρωσαν την Αμμόχωστο, τη Λευκωσία και την Κερύνεια, αλλά οι περισσότερες άλλες πόλεις ήταν εύκολη λεία.
Η Εισβολή
Η πτώση της Αμμοχώστου σηματοδότησε την αρχή της Οθωμανικής κατοχής στην Κύπρο.Ένα μήνα αργότερα, οι ναυτικές δυνάμεις της Ιεράς Συμμαχίας, (που αποτελείτο κυρίως από ενετικά, ισπανικά, και παπικά πλοία υπό την αρχηγία του Δον Ιωάννη της Αυστρίας) νίκησαν τον τουρκικό στόλο στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου σε μια από τις αποφασιστικές μάχες της παγκόσμιας ιστορίας. Η νίκη επί των Τούρκων, ωστόσο, ήρθε πολύ αργά για να βοηθήσει την Κύπρο, και έτσι οι Έλληνες στο νησί παρέμειναν υπό οθωμανική κατοχή για τους επόμενους τρεις αιώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανική περίοδος στην Κύπρο Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βενετοτουρκικοί πόλεμοι Κατηγορία:16ος αιώνας
Χρονολόγιο της ιστορίας των Ρομά
Οι Ρομά αποτελούν εδώ και αρκετές δεκαετίες μέρος της μυθολογίας της Δύσης, στην οποία απεικονίζονταν (συχνά συνεχίζουν να απεικονίζονται) ως παρείσακτοι και εξωγήινοι αλλά και ως απειλή. Επί αιώνες ήταν υπόδουλοι στην ανατολική Ευρώπη και κυνηγημένοι στη δυτική Ευρώπη: η Pořajmos, η απόπειρα του Χίτλερ για γενοκτονία, αποτέλεσε έναν βίαιο κρίκο σε μια αλυσίδα από διώξεις που περιλάμβανε χώρες οι οποίες γενικά θεωρούνται πιο ανεκτικές απέναντι στις μειονότητες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Δανία. Ακόμα και σήμερα, ενώ παρατηρείται έξαρση του αυτοπροσδιορισμού και της περηφάνιας των Ρομά, τα δημοκρατικά κράτη συζητούν και ψηφίζουν μέτρα για να περιορίσουν τα δικαιώματα των Ρομά.
Γενικά πιστεύεται ότι οι Ρομά, επειδή δεν είχαν γραπτή γλώσσα μέχρι σχετικά πρόσφατα, έχουν σκοτεινή καταγωγή, από κάποιο μυθικό παρελθόν. Παρόλο που υπάρχουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα, πολλά περισσότερα είναι γνωστά για τους Ρομά. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην προσπάθεια καταγραφής μιας ολοκληρωμένης ιστορίας των Ρομά είναι η κατανομή τους όχι μόνο σε όλη την Ευρώπη αλλά και στη Μέση Ανατολή και την Αμερική. Σε κάθε περιοχή, η ιστορία των Ρομά εμφάνιζε αποκλίσεις ανάλογα με τη στάση του πληθυσμού υποδοχής. Για παράδειγμα, παρόλο που η δουλεία και η δουλοπαροικία είναι σημαντικά θέματα στην ιστορία των Ρομά στην ανατολική Ευρώπη, άλλες μορφές διώξεων όπως οι πρώιμες μορφές γενοκτονίας κυριαρχούν στη δυτική Ευρώπη.
Αυτό που δεν εξετάζεται συχνά είναι το πώς οι συνέπειες αυτής της αδυναμίας καταγραφής της ιστορίας καταρρίπτουν τους παραδοσιακούς μύθους για τους Ρομά. Για παράδειγμα, οι Ρομά θεωρούνται νομάδες, κάτι που ίσχυε σε μεγάλο βαθμό στη δυτική Ευρώπη. Ωστόσο το γεγονός ότι ήταν σκλάβοι και δουλοπάροικοι στα Βαλκάνια, τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα και μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, υποδηλώνει ότι ήταν εγκατεστημένοι στην περιοχή. Με άλλα λόγια, η τρέχουσα κατάστασή τους στη Ρουμανία έρχεται σε αντίθεση με τους μυθολογικούς συσχετισμούς των Ρομά με τον νομαδισμό που επικρατεί (όχι χωρίς βάση) στη Βρετανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρομά
Μουζίκοι
Μουζίκοι αποκαλούνταν οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις των Ρώσων αποτελούμενες κυρίως από χωρικούς από τον 17ο αιώνα ως και την Οκτωβριανή Επανάσταση. Οι μουζίκοι δεν κατείχαν δική τους ιδιοκτησία, αλλά εργάζονταν στα κτήματα των Ρώσων μεγαλογαιοκτημόνων εισπράττοντας ως αντάλλαγμα ένα μικρό αντίτιμο προερχόμενο από τα κέρδη της εκάστοτε σοδειάς.
Κατηγορία:Ρωσική Αυτοκρατορία
Ουκρανική κουζίνα
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Διάφορα ουκρανικά πιάτα Η ουκρανική κουζίνα είναι η συλλογή των διαφόρων μαγειρικών παραδόσεων του Ουκρανικού λαού που έχει συσσωρευτεί εδώ και πολλά χρόνια. Η κουζίνα επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από το πλούσιο μαύρο έδαφος (τσερνοζιόμ) από το οποίο προέρχονται τα συστατικά της και συχνά περιλαμβάνει πολλά συστατικά.
Το εθνικό πιάτο της Ουκρανίας είναι αδιαμφισβήτητα το μπορστ. Ωστόσο, τα βαρενίκι και τα χολούμπτσι είναι αγαπημένα φαγητά των Ουκρανών και μπορεί να τα βρει εύκολα κάποιος σε ένα ουκρανικό εστιατόριο.
Συχνά η Ουκρανία αναφέρεται ως "ο σιτοβολώνας της Ευρώπης". Η ουκρανική κουζίνα τονίζει τη σημασία του σιταριού και των σιτηρών στον Ουκρανικό λαό και την συχνά ταραχώδη ιστορία τους με αυτά. Η πλειοψηφία των ουκρανικών πιάτων προέρχεται από αρχαία αγροτικά πιάτα που βασίζονται σε άφθονους πόρους σιτηρών όπως η σίκαλη καθώς και βασικά λαχανικά όπως η πατάτα, τα λάχανα, τα μανιτάρια και τα παντζάρια. Τα ουκρανικά πιάτα εφαρμόζουν παραδοσιακές σλαβικές τεχνικές όσο και άλλες ευρωπαϊκές τεχνικές, λόγω της μακροχρόνιας κυριαρχίας από άλλες χώρες και επιρροής.
Η ουκρανική κουζίνα ενσωματώνει μια ποικιλία διαφορετικών κλάδων τροφίμων (υδατάνθρακες, λίπη, πρωτεΐνες, φρούτα και λαχανικά) λόγω του μεγάλου μεγέθους της χώρας και των άφθονων βρώσιμων πόρων. Τα παραδοσιακά ουκρανικά πιάτα συχνά βιώνουν μια πολύπλοκη διαδικασία θέρμανσης - "στην αρχή είναι τηγανητά ή βρασμένα, και στη συνέχεια γίνονται στιφάδο ή ψητά. Αυτό είναι το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ουκρανικής κουζίνας".
Σούπες
μικρογραφία|Ουκρανικό [[Μπορς|μπορστς με σμέτανα.]]
Σαλάτες και ορεκτικά
μικρογραφία|[[Χολόντετς]]
μικρογραφία|Παραδοσιακά ουκρανικά πάσκα. Το ψωμί και τα προϊόντα σιταριού είναι σημαντικά για την ουκρανική κουζίνα. Οι διακοσμήσεις στην κορυφή είναι περίτεχνες για τις γιορτές.
Κυρίως γεύματα
μικρογραφία|Γεμιστό βαρενίκι με κρέας, σερβιρισμένα με τηγανητά κρεμμύδια και ξινή κρέμα μικρογραφία|Κρουτσένικι σερβιρισμένα με κάσα και σάλτσα μανιταριών
Ποτά
μικρογραφία|[[Υδρόμελι]]
Μη αλκοολούχα ποτά
μικρογραφία|Ριαζάνκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρισμός στην Ουκρανία  Κατηγορία:Εθνικές κουζίνες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Der Mann am Klavier
Der Mann am Klavier (γερμ. «ο πιανίστας»)  είναι μεταπολεμική επιτυχία σε στίχους και σύνθεση  Χορστ Χέννινγκ και εκτέλεση Πάουλ Κουν. Κυκλοφόρησε το 1954 από την Elektrola.
Φόντο
Ο Κουν ως πιανίστας είχε ιδιαίτερη κλίση και ροπή προς τη τζαζ και το σουίνγκ, ανέλαβε την εκτέλεση του τραγουδιού αφού η δισκογραφική του εταιρία τον έπεισε. Το τραγούδι έγινε αμέσως επιτυχία και έγινε σήμα κατατεθέν του εκτελεστή του.
Ιστορία των Ρομά
Οι Ρομά, οι οποίοι αναφέρονται επίσης ως Σίντι ή Κέιλ, είναι μια ινδοαριανή εθνοτική ομάδα που διαμένει κυρίως στην Ευρώπη. Κατάγονται από τις βορειοδυτικές περιοχές της Ινδίας  και κάποια στιγμή μεταξύ του 6ου και του 11ου αιώνα έφυγαν για να εργαστούν στις αυλές της Μέσης Ανατολής ως σκλάβοι ή με δική τους θέληση. Ένας μικρός αριθμός από αυτές τις νομαδικές ομάδες αποκόπηκε κατά την επιστροφή τους λόγω συγκρούσεων. Μετακινήθηκαν δυτικά και τελικά εγκαταστάθηκαν στην Ευρώπη, στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία και στην Βόρεια Αφρική μέσω του Ιράν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρομά
Τα ποδήλατα του Φερνάνδο Τραβέρσο
Υπόβαθρο
Για τα περισσότερα μέλη της αντίστασης, τα ποδήλατα ήταν ο κύριος τρόπος μεταφοράς. Όταν οι φίλοι του Τραβέρσο άρχισαν να εξαφανίζονται μετά το πραξικόπημα της Ιζαμπέλ Μαρτίνες ντε Περόν το 1976 και την επακόλουθη de facto προεδρία του Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα, μόνο τα ποδήλατα τους θα έμεναν πίσω. Βλέποντας ένα παρατημένο ποδήλατο ήταν συχνά το πρώτο σημάδι ότι ο ιδιοκτήτης του είχε εξαφανιστεί. Αυτά τα ποδήλατα που αφέθηκαν να στέκονται στους δρόμους του Ροσάριο έμειναν ως μνημεία σε εκείνους που συνελήφθησαν. Ο Τραβέρσο έκανε αυτά τα μνημεία πιο μόνιμα μέσω της ζωγραφικής με στένσιλ της εικόνας των ποδηλάτων σε κτίρια σε όλη την πόλη. Τώρα, αυτό έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο και ο Τραβέρσο συνεργάζεται με πολλές οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και με πληγείσες κοινότητες για να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση για εκείνους που εξακολουθούν να εξαφανίζονται σήμερα.
Άλλα μνημεία της Αργεντινής στην μνήμη των εξαφανισμένων
Κατηγορία:Γκράφιτι Κατηγορία:Δημόσια τέχνη
Σάντα Πουντεντσιάνα
Η βασιλική της Σάντα Πουντεντσιάνα (basilica di Santa Puntenziana, εξελληνισμένα: Βασιλική της Αγίας Πουδεντιανής) είναι μία εκκλησία του 4ου αι. στη Ρώμη, κοντά (βορειοδυτικά) στη Σάντα Μαρία Ματζόρε. Νότια της τελευταίας βρίσκεται η βασιλική της Σάντα Πρασέντα (γνωστή στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως Αγία Πραξίδη), αδελφής της Αγίας Πουντεντιάνα· οι δύο τους ήταν κόρες του Αγ. Πούντενς (εξελληνισμένα: Άγιος Πούδης). Είναι ο ναός των Φιλιππινέζων, έτσι είναι μία από τις εθνικές εκκλησίες της Ρώμης.
Έχει προταθεί ότι δεν υπήρξε πρόσωπο με το όνομα Πουντεντιάνα, αλλά ότι το όνομα είναι επίθετο, που περιγράφει την οικία του Πούντενς, domus Pudentiana. Ενώ υπάρχουν αποδείξεις για τη ζωή του Πούδη (π.χ. ο απόστολος Παύλος αναφέρεται στον Πούδη στην Β΄ επιστολή του προς Τιμόθεο, 4:21) δεν υπάρχουν άμεσες ενδείξεις ούτε για την Πουντεντιάνα ούτε για την Πραξίδη και έτσι η Καθολική Εκκλησία αφαίρεσαι την Αγία Πουντεντιάνα από τον κανόνα της με την Αναθεώρηση του 1969.
Ιστορία
Η εκκλησία βρίσκεται σε επίπεδο χαμηλότερο από αυτό του γύρω της εδάφους. Όταν κάποιος περάσει το σιδερένιο κιγκλίδωμα, υπάρχουν δύο σκάλες (του 19ου αι.) εκατέρωθεν για να κατεβεί στην αυλή. H πρόσοψη του 1870 έχει μία είσοδο, της οποίας το υπέρθυρο είναι ανάγλυφο από πύλη του 11ου αι. Αυτό είναι αξιοσημείωτης τέχνης του Μεσαίωνα στην Ιταλία και παριστά μέσα σε μετάλλια τον Πάστορα (πρώτο ιδιοκτήτη του ναού), την Πουντεντσιάνα, την Πρασέντε και τον πατέρα τους Πούντενς. Οι δυο κίονες που υποβαστάζουν το υπέρθυρο είναι από την παλαιά βασιλική.
Το ρωμανικό κωδωνοστάσιο προστέθηκε τον 13ο αι. Η ανακαίνιση του 1388 από τον Φραντσέσκο ντα Βολτέρα έγινε με εντολή του καρδιναλίου Ενρίκο Καετάνι, θαλαμπόλου (camerlengo) της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας και μετέτρεψε τα τρία κλίτη σε ένα μεγάλο. Προστέθηκε τρούλος σχεδιασμένος από τον Βολτέρα με νωπογραφία του Πομαράντσιο, που δείχνει Αγγέλους και Αγίους εμπρός από τον Σωτήρα. Κατά την ανακαίνιση, βρέθηκαν εδώ μερικά τμήματα ενός γλυπτικού συμπλέγματος του τύπου του Λαοκόοντα, μεγαλύτερα σε μέγεθος από το σύμπλεγμα του Βατικανού. Καθώς κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να πληρώσει την περαιτέρω ανασκαφή για να το βρουν, γέμισαν το άνοιγμα του δαπέδου. Αυτά τα τμήματα δεν βρέθηκαν ποτέ. Η πρόσοψη ανανεώθηκε το 1870 και προστέθηκαν νωπογραφίες του Πιέτρο Γκαλιάρντι.
H δεξιά πλευρά της τωρινής βασιλικής ήταν μέρος Ρωμαϊκών Θερμών της εποχής του Αδριανού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Σονγκέα
Σονγκέα (Songea), είναι η πρωτεύουσα στην Περιφέρεια Ρουβούμα (Ruvuma Region), στη νοτιοανατολική Τανζανία.
Βρίσκεται κατά μήκος του δρόμου A19.
Η πόλη έχει πληθυσμό περίπου 203.309 άτομα και είναι η έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής Σονγκέα.
Μεταξύ 1905 και 1907, η πόλη ήταν κέντρο της Αφρικανικής αντίστασης, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης Μάτζι Μάτζι (Maji Maji) στην Γερμανική Ανατολική Αφρική.
Η πόλη είναι έτοιμη να βιώσει στο εγγύς μέλλον, σημαντική οικονομική ανάπτυξη καθώς σε λίγα χρόνια, θα λειτουργήσει ο Διάδρομος Μτουάρα (Mtwara Corridor).
Ιστορία
O Σονγκέα (Songea) ήταν ένας μεγάλος πολεμιστής της φυλής Νγκόνι (Ngoni) και καταγωγής Σόνα (Shona), ο οποίος απαγχονίστηκε το 1906 κατά τη διάρκεια της εξέγερσης Μάτζι Μάτζι (Maji Maji) στην Γερμανική Ανατολική Αφρική. Στον Σονγκέα επειδή είχε παραδοθεί, του χαρίστηκε η θανατική ποινή. Ωστόσο απαίτησε να απαγχονιστεί μαζί με τους άλλους ηγέτες των Νγκόνι (Ngoni) και οι Γερμανοί [άλλο που δεν ήθελαν] συμφώνησαν. thumb|left|250px|Ο φύλαρχος Σονγκέα. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή χαρακτηρίστηκε για την ταχεία της γεωργική ανάπτυξη, η οποία συνδέθηκε με το αποτυχημένο πείραμα αραχίδας. Είχε προγραμματιστεί και σιδηροδρομική σύνδεση από την ακτή, με τη Σονγκέα (Songea), η οποία μάλιστα εμφανίστηκε -στη δεκαετία του 1950- στα βιβλία γεωγραφίας του Γυμνασίου.
Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού πολέμου της Μοζαμβίκης, η περιοχή της Σονγκέα (Songea) ήταν απαγορευμένη ζώνη και κατά καιρούς υφίστατο εναέριες επιθέσεις από τις Πορτογαλικές δυνάμεις.
Αυτή της η απομόνωση, την έκανε ευάλωτη στην λαθροθηρία ελεφαντόδοντου και οι επικοινωνίες παρέμειναν αναξιόπιστες μέχρι το 1985, όταν ένας νέος Βρετανικός χρηματοδοτούμενος δρόμος άνοιξε, συνδέοντας τον βορρά με τον οδικό και σιδηροδρομικό κόμβο του Μακαμπάκο (Makambako).
Η Σονγκέα (Songea) έγινε δήμος το 2006.
Εκπαίδευση
Στη Σονγκέα (Songea) υπάρχουν πολλά εκπαιδευτικά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένου και του Πανεπιστημίου του Αγίου Αυγουστίνου.
Διοίκηση
Η Σονγκέα (Songea) είναι συνεκτεινόμενη με την Αστική Περιοχή Σονγκέα (Songea Urban District) και απαρτίζεται από 21 Αστικά Τμήματα. (παρατίθενται παρακάτω τα Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των κατά την απογραφή του 2012):
• 4Διοικείται από το Δημοτικό Συμβούλιο Σονγκέα (Songea Municipal Council).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στη Περιφέρεια Ρουβούμα Κατηγορία:Περιφερειακές πρωτεύουσες στην Τανζανία
Καθεδρικός Ναός της Φούλντα
Ο Καθεδρικός της Φούλντα (Γερμανικά: Fuldaer Dom, also Sankt Salvator) είναι η πρώην εκκλησία του Αβαείου της Φούλντα και ο τόπος ταφής του Αγίου Βονιφάτιου. Από το 1752 είναι επίσης ο καθεδρικός ναός της Επισκοπής της Φούλντα, της οποίας οι Πρίγκιπες-Ηγούμενοι της Φούλντα χρίστηκαν επίσκοποι. Το αβαείο διαλύθηκε το 1802, αλλά η επισκοπή και ο καθεδρικός ναός της συνεχίστηκαν. Ο Ναός είναι αφιερωμένος στον Χριστό τον Σωτήρα (Λατινικά: Salvator). Ο καθεδρικός ναός αποτελεί το κορυφαίο σημείο της μπαρόκ συνοικίας της πόλης και αποτελεί σύμβολο της.
Πρώην Ναός και κατασκευή
Ο σημερινός καθεδρικός ναός βρίσκεται στη θέση της Βασιλικής Ράτγκαρ (κάποτε η μεγαλύτερη βασιλική βόρεια των Άλπεων), η οποία ήταν ο τόπος ταφής του Αγίου Βονιφάτιου και η εκκλησία του Αβαείου της Φούλντα, λειτουργίες τις οποίες το νέο κτήριο προοριζόταν να συνεχίσει.
Τα σχέδια της νέας εκκλησίας εκπονήθηκαν το 1700 από έναν από τους μεγαλύτερους Γερμανούς αρχιτέκτονες του Μπαρόκ, τον Γιόχαν Ντιντσενχόφεν, στον οποίο ο πρίγκιπας-ηγούμενος Αδαλβέρτος φον Σλάιφρας ανέθεσε το νέο κτίριο κατόπιν σύστασης του Πάπα μετά το ταξίδι μελέτης του Ντιεντσενχόφερ στη Ρώμη το 1699. Η εσκεμμένη ομοιότητα της εσωτερικής διάταξης της εκκλησίας με αυτή της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη αποτελεί μαρτυρία της επίσκεψης του Ντιεντσενχόφερ.
Η Βασιλική Ράτγκαρ κατεδαφίστηκε για να ανοίξει ο δρόμος για το νέο μπαρόκ κτίσμα, του οποίου η κατασκευή ξεκίνησε στις 23 Απριλίου 1704 χρησιμοποιώντας εν μέρει τα θεμέλια της προηγούμενης βασιλικής. Η στέγη ολοκληρώθηκε το 1708 και το εσωτερικό το 1712. Η νέα εκκλησία του αβαείου αφιερώθηκε στις 15 Αυγούστου 1712. Η πλάκα αφιέρωσης που τοποθετήθηκε στην πρόσοψη από τον φον Σλάιφρας δίνει την αφιέρωση ως Christus Salvator (Χριστός Σωτήρας).
Το νέο μπαρόκ κτίριο, όπως και ο προκάτοχός του, χρησίμευε ως η εκκλησία του αβαείου και ο ταφικός ναός του Αγίου Βονιφάτιου. Το 1752 ανυψώθηκε σε καθεδρικό ναό με την δημιουργία της Επισκοπής της Φούλντα. Το 1802 το Αβαείο της Φούλντα διαλύθηκε και η λειτουργία του καθεδρικού ναού ως εκκλησία του αβαείου σταμάτησε, αλλά συνέχισε να λειτουργεί ως έδρα των Επισκόπων της Φούλντα.
Ζημιές
Στις 4 Ιουνίου 1905, κατά τη διάρκεια των εορτασμών της 1150ης επετείου από το θάνατο του Αγίου Βονιφάτιου, ένα αδέσποτο πυροτέχνημα έπεσε στον δεξιό πύργο και άναψε φωτιά. Ο πύργος κάηκε και οι καμπάνες Osanna και Bonifatius καταστράφηκαν. Άλλα μέρη του καθεδρικού ναού δεν υπέστησαν ζημιές.
Μετά από ζημιές που προκλήθηκαν από αεροπορικές επιδρομές κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο καθεδρικός ναός έκλεισε για αναστήλωση μέχρι το 1954.
Επίσκεψη Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄
Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' επισκέφτηκε τη Φούλντα στις 17 και 18 Νοεμβρίου 1980. Περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι ήταν παρόντες στην πλατεία του καθεδρικού ναού στις 18 Νοεμβρίου για να παρευρεθούν στην υπαίθρια λειτουργία που γιόρτασε ο Πάπας.
Προσανατολισμός
Όπως η Βασιλική Ράτγκαρ πριν από αυτήν και ο Άγιος Πέτρος στη Ρώμη, αλλά σε αντίθεση με τη μεγάλη πλειονότητα των ευρωπαϊκών εκκλησιών, ο καθεδρικός ναός της Φούλντα είναι προσανατολισμένος προς τα δυτικά. Η κύρια πρόσοψη στην πλατεία του καθεδρικού ναού είναι το ανατολικό μέτωπο και η χορωδία βρίσκεται στο δυτικό άκρο του ναού. (Η Βασιλική Ράτγκαρ είχε μια δεύτερη χορωδία στα ανατολικά, την οποία ο Ντιεντσενχόφερ δεν αναπαρήγαγε στο νέο του κτίριο).
Μορφή και κάτοψη
Το κτήριο είναι βασιλική, με κεντρικό κλίτος ,δύο πλευρικά κλίτη και δύο εγκάρσια που χωρίζονται από τη διασταύρωση, πάνω από την οποία βρίσκεται ο τρούλος. Η κάτοψη είναι λοιπόν ένας σταυρός με διπλούς βραχίονες. Ο κύριος ναός επεκτείνεται προς τα ανατολικά με την προσθήκη μιας αίθουσας εισόδου, των δύο πύργων πρόσοψης και δύο θολωτών παρεκκλησιών (το παρεκκλήσι του Αγίου Ανδρέα και το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη). Πέρα από τη διάβαση και το βόρεια γωνία συνεχίζεται η Αγία Τράπεζα και πέρα ​​από αυτήν τη χορωδία, με την κρύπτη του Αγίου Βονιφάτιου από κάτω. Οι πλαϊνοί διάδρομοι εκτείνονται παράλληλα με τον κύριο διάδρομο μέχρι το σκευοφυλάκιο και το παρεκκλήσι της Κυρίας, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στα πρώην μοναστηριακά κτίρια.
Καμπαναριό
Η πρόσοψη πλαισιώνεται από δύο πύργους ύψους 65 μέτρων, οι τέσσερις όροφοι των οποίων οριοθετούνται σαφώς από προεξοχές. Αγάλματα από ψαμμίτη, μεγαλύτερο από το φυσικό του μέγεθος, ο Andreas Balthasar Weber, απεικονίζει δεξιά τον Άγιο Στουρμ ως ηγούμενο, με μίτρα, ραβδί και βιβλίο ηγουμένου και αριστερά τον Άγιο Βονιφάτιο ως επίσκοπο με στραβό και μια Βίβλο τρυπημένη από στιλέτο. Στον τρίτο όροφο υπάρχουν χάλκινοι και επίχρυσοι αριθμοί και δείκτες που ανήκουν σε ένα μηχανικό ρολόι και ένα ηλιακό ρολόι.
Κύρια πύλη
Τέσσερις ογκώδεις κίονες που συνοδεύονται από ημιπαραστάδες στέκονται εκατέρωθεν της κύριας πύλης και στηρίζουν το επιστύλιο, τη ζωφόρο με τα τρίγλυφα και τα βαριά γείσα. Στο επιστύλιο πάνω από τα τμήματα μιας στρογγυλής αψίδας κάθονται δύο μεγάλοι άγγελοι, που στηρίζουν τους βραχίονες του πρίγκιπα-ηγούμενου Αδαλβέρτου φον Σλάιφρας ,γλυπτό από τον Balthasar Esterbauer, που αποτελείται από τους βραχίονες του Αβαείου της Φούλντα που βρίσκονται στα τετράγωνα αυτών του φον Σλάιφρας. πλαίσιο|μικρογραφία|360x360εσ|Ο Ναός από ψηλά Η πόρτα της πύλης είναι διακοσμημένη με κορινθιακούς παραστάδες και τα εξαρτήματα της από σφυρήλατο σίδερο.
Ο επάνω όροφος της πρόσοψης χωρίζεται από ογκώδεις πεσσούς. Ένα μεγάλο παράθυρο με στρογγυλή κορυφή είναι διακοσμημένο με κίονες, λυγισμένες καμάρες και τεφροδόχους. Το παράθυρο περιβάλλεται από γλυπτά από ψαμμίτη που αντιπροσωπεύουν τους πολιούχους αγίους της Φούλντα, τους δίδυμους αδελφούς Σιμπλίκιος και Φαυστινός, ως ιππότες. Οι ασπίδες τους φέρουν το σύμβολό τους - τρία κρίνα - και τον σταυρό, τα οποία εμφανίζονται και τα δύο στο σήμα της πόλης Φούλντα.
Το κεντρικό τμήμα της πρόσοψης καταλήγει σε ένα τριγωνικό αέτωμα γεμάτο με τεφροδόχους και ένα στρογγυλό παράθυρο. Στο σημείο του αετώματος στέκεται μια μορφή του Χριστού που ευλογεί.
Οβελίσκοι
Δίπλα στα δύο θολωτά παρεκκλήσια στέκεται ένα ζευγάρι οβελίσκων από ψαμμίτη ύψους περίπου 11 μέτρων, η λειτουργία των οποίων, εκτός από διακοσμητική, είναι να κάνει την πρόσοψη να φαίνεται ευρύτερη.
Εσωτερικό
Το λευκό εσωτερικό συνδυάζει στοιχεία της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Ιωάννη του Λατεράνου στη Ρώμη. Η υπέροχη διακόσμηση δείχνει την επιρροή του ρωμαϊκού μπαρόκ. Στο συνολικό αποτέλεσμα κυριαρχεί η αντίθεση μεταξύ του λευκού των τοίχων και του στόκου από τη μια πλευρά και του μαύρου και του χρυσού των αρχιτεκτονικών στοιχείων και των εξαρτημάτων από την άλλη. Ο Giovanni Battista Artari, στοκαδόρος, διακοσμητής και γλύπτης, δημιούργησε το γυψομάρμαρο του εσωτερικού καθώς και τις μεγαλύτερες από το φυσικό μεγέθος φιγούρες απο στόκο των Αποστόλων, οι οποίοι αναπαρίστανται σύμφωνα με την περιγραφή τους από τον Απόστολο Παύλο στους Γαλάτες 2.9 ως «στύλοι» της εκκλησίας.
Ο Χρυσός Τροχός
Περιέργεια προκαλούσε τόσο στην παλιά Βασιλική Ράτγκαρ όσο και στην μετέπειτα μπαρόκ εκκλησία και καθεδρικό ο λεγόμενος «Χρυσός Τροχός» (Γερμανικά: das Goldene Rad), μια μεσαιωνική μουσική συσκευή, η οποία κατασκευάστηκε το 1415 κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ηγουμένου Johann I von Merlau και για πάνω από 370 χρόνια χαροποιούσε τους πιστούς με την επίκληση της «μουσικής των σφαιρών». Είχε τη μορφή ενός μεγάλου αστεριού, αποτελούμενο από 14 ακτίνες μήκους περίπου 2,5 μέτρων, τοποθετημένες σε μια στρογγυλή μεταλλική πλάκα .Από τις ακτίνες κρέμασαν 350 καμπάνες. Το έβαζαν και το κρατούσαν σε κίνηση δύο σχοινιά ή καλώδια που περνούσαν γύρω από έναν άξονα, με τα οποία το αστέρι μπορούσε να γυρίζει και να χτυπούν οι καμπάνες. Ήταν πολυτελώς διακοσμημένο με αστραφτερά χρυσά γοτθικά φλοράλ φινιρίσματα και διακοσμήσεις σε σχήμα vesica.
Όταν εγκαταστάθηκε ξανά στη νέα μπαρόκ εκκλησία το 1712, είχαν απομείνει μόνο 127 καμπάνες.
Κρεμάστηκε στον κυρίως ναό στα ανατολικά του τρούλου. Το 1781 ένα καλώδιο έσπασε κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας Whitsun και ο βαρύς τροχός έπεσε στο έδαφος προκαλώντας θανάτους και τραυματισμούς. Το άφησαν σε έναν αχυρώνα για δύο χρόνια και προτού ληφθεί απόφαση για το αν έπρεπε να ξανακρεμαστεί, όλα τα κουδούνια είχαν εξαφανιστεί. Στη συνέχεια, ο σιδηρουργός του επισκόπου το διέλυσε και ξαναχρησιμοποίησε το μέταλλο.
Τρούλος
Ο Dientzenhofer εμπνεύστηκε στο σχεδιασμό του τρούλου από αυτόν της Εκκλησίας του Il Gesù στη Ρώμη, της μητρικής εκκλησίας του Τάγματος των Ιησουιτών, και όπως αυτός του Il Gesù, ο τρούλος του καθεδρικού ναού της Φούλντα προορίζεται να είναι το κέντρο εστίασης του κτιρίου. Στα δοκάρια πάνω από τους στύλους του τρούλου είναι καλοδιατηρημένες τοιχογραφίες του Λούκα Αντόνιο Κολούμπα, που απεικονίζουν τους τέσσερις Ευαγγελιστές. Στις κόγχες (εσοχές του τοίχου) υπάρχουν φιγούρες από γυψομάρμαρο μεγαλύτερες από το φυσικό μέγεθος του Τζιοβάνι Μπατίστα Αρτάρι: ακριβώς μπροστά από τον ψηλό βωμό στέκεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ που κρατά μία ζυγαριά και ένα ξίφος, με τον διάβολο στα πόδια του. Στα αριστερά, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ που κρατά έναν κρίνο. Στα δεξιά ο Αρχάγγελος Ραφαήλ κρατώντας ένα θυμιατήρι. και στο πίσω μέρος ένας φύλακας άγγελος, που δείχνει σε ένα παιδί τον δρόμο προς τον παράδεισο. Τέλος, στον ίδιο τον τρούλο υπάρχει ένα γυψομάρμαρο του Αγίου Πνεύματος σε μορφή περιστεριού.
Καμπάνες - Εκκλησιαστικό όργανο - Κρύπτη
Ο καθεδρικός ναός έχει δέκα καμπάνες κρεμασμένες στους δύο πύργους: καμπάνες 1–3 στον βόρειο πύργο και καμπάνες 4–10 στο νότιο πύργο.
Το παρεκκλήσι του Βονιφάτιου στην κρύπτη είναι σωζόμενο από τη Βασιλική Ράτγκαρ και φιλοξενεί τα λείψανα του Αγίου Βονιφάτιου, του «Αποστόλου των Γερμανών», σε μια σαρκοφάγο, η οποία έχει επίσης ανάγλυφο σκάλισμα και προπύργιο του Johann Neudecker. Κατά την επίσκεψή του στη Φούλντα το 1980, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' προσευχήθηκε στον τάφο του Αγίου Βονιφάτιου και στο κήρυγμά του τόνισε τη σημασία του Βονιφάτου ως πρώτος Ιεροκήρυκας του Ευαγγελίου στη Γερμανία.
Πλατεία του Καθεδρικού
Στην πλατεία του καθεδρικού ναού ακριβώς μπροστά από την κύρια είσοδο λαμβάνουν χώρα τακτικά μεγάλες υπαίθριες συναυλίες, μερικές φορές με διεθνή αστέρια (π.χ., José Carreras, Chris de Burgh). πλαίσιο|καθόλου|μικρογραφία|254x254εσ|Ο Ναός και η πλατεία του
Κοντά στον Ναό
Στα βόρεια του καθεδρικού ναού βρίσκεται το πρώην Ιερό του Αγίου Μιχαήλ, από το 1831 η κατοικία του επισκόπου, και η εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ. Ακριβώς συνδεδεμένα με τον καθεδρικό ναό στα δυτικά είναι τα μπαρόκ πρώην συμβατικά κτίρια του αβαείου, που κατασκευάστηκαν μεταξύ 1771 και 1778, σήμερα είναι το Θεολογικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Φούλντα. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται το σύγχρονο παρεκκλήσι του Καθολικού σεμιναρίου, το οποίο χτίστηκε το 1966-1968 από τον αρχιτέκτονα Σεπ Ρουφ. Νότια του μοναστηριού βρίσκεται η κοσμητεία και ο κοσμήτορας, όπου τώρα βρίσκεται μουσείο αρχαίων αγαλμάτων .Σε έναν από τα κτήρια της Κοσμητείας βρίσκεται το μουσείο του καθεδρικού ναού.
Μουσείο Καθεδρικού
Το μουσείο του καθεδρικού ναού περιέχει πολλά άμφια και αγγεία, συμπεριλαμβανομένου του «Ασημένιου Βωμού», που χρονολογείται από τον 18ο αιώνα, που περιλαμβάνει μια λειψανοθήκη για το κεφάλι του Αγίου Βονιφάτιου και το στιλέτο με το οποίο δολοφονήθηκε, εκτός από άλλα λείψανά του. μικρογραφία|250x250εσ|Άγιος Βονιφάτιος
Ταφές
Στον Καθεδρικό εχουν ταφεί :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φ Κατηγορία:Φούλντα
Χαλίνα Χάτσινς
Η Χαλίνα Χάτσινς (Ουκρανικά: Галина Хатчінс, romanized: Halyna Hatchyns; το γένος Αντρόσοβιτς,  Андросович; 1979 – 21 Οκτωβρίου 2021) ήταν Ουκρανή κινηματογραφιστής, που εργάστηκε σε περισσότερες από 30 ταινίες, μικρού μήκους και τηλεοπτικές μίνι σειρές, συμπεριλαμβανομένων των ταινιών Archenemy, Darlin και Blindfire. Στις 21 Οκτωβρίου 2021, τραυματίστηκε θανάσιμα σε περιστατικό με πυροβολισμούς κατά τη διάρκεια της παραγωγής στα γυρίσματα της ταινίας Σκουριά (Rust).
Νεανικά χρόνια
Η Χάτσινς γεννήθηκε το 1979 στο Χόροντετς, Ουκρανική ΣΣΔ, αλλά μεγάλωσε στη ρωσική πόλη Μούρμανσκ, σε μια σοβιετική στρατιωτική βάση στην Αρκτική, όπου υπηρετούσε ο πατέρας της το σοβιετικό ναυτικό. Ονόμαζε τον εαυτό της «παιδί στρατιωτικού». Σύμφωνα με τον ιστορικό κινηματογράφου Τζιμ Χέμφιλ, άρχισε να ενδιαφέρεται για τον κινηματογράφο ενώ ζούσε στη στρατιωτική βάση. Παρακολούθησε το Εθνικό Γεωπονικό Πανεπιστήμιο και στη συνέχεια το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου, αρχικά σπούδασε οικονομικά πριν αλλάξει τη σπουδή της στη δημοσιογραφία. Η Χάτσινς αποφοίτησε με πτυχίο στη διεθνή δημοσιογραφία και εργάστηκε σε ταινίες ντοκιμαντέρ ως ερευνήτρια δημοσιογράφος στην Ανατολική Ευρώπη. Γνώρισε τον σύζυγό της Μάθιου, που είναι Αμερικανός, ενώ βρισκόταν στις ΗΠΑ. Έχουν έναν γιο. Είχε ουκρανική υπηκοότητα, παρέμεινε περήφανη για την κληρονομιά της και επέστρεφε συχνά, για να την επισκεφτεί.
Καριέρα
Η Χάτσινς μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να επικεντρωθεί στη δημιουργία ταινιών, αναλαμβάνοντας ρόλους στην παραγωγή και τη φωτογραφία μόδας. Το 2010, αποφοίτησε από τη Σχολή Θεάτρου Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες (UCLA TFT Professional Program in Producing). Στο Λος Άντζελες, γνώρισε τον Μπομπ Πράιμς, έναν κινηματογραφιστή. Ενθάρρυνε τη Χάτσινς να κάνει αίτηση στο Ωδείο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, όπου ήταν δάσκαλος. Έγινε δεκτή και άρχισε να σπουδάζει εκεί το 2013 για ένα διετές μεταπτυχιακό πρόγραμμα, από το οποίο αποφοίτησε το 2015. Ο Στέφεν Λάιτχιλ την καθοδήγησε εκεί. Η διατριβή της, Hidden, που έγινε με τον σκηνοθέτη Ράιαν Φάρζαντ, προβλήθηκε στο LA Shorts Fest, στο Διεθνές φεστιβάλ Κινηματογράφου Camerimage, στο Αμερικανικό Φεστιβάλ κινηματογράφου (AFI Fest) και στο Φεστιβάλ κινηματογράφου Όστιν.
Το 2018, ήταν μία από τις πρώτες οκτώ γυναίκες κινηματογραφίστριες, που συμμετείχαν στο πρόγραμμα Fox DP Lab, το οποίο ιδρύθηκε, για να παρέχει περισσότερες ευκαιρίες στις γυναίκες κινηματογραφίστριες. Το 2019, ανακηρύχθηκε ένας από τους «10 ανερχόμενους διευθυντές φωτογραφίας, που αφήνουν το στίγμα τους» από τον American Cinematographer.
Ήταν διευθύντρια φωτογραφίας στην ταινία του 2020 Archenemy του Άνταμ Έτζιπτ Μόρτιμερ. Η Μόρτιμερ είχε πει γι 'αυτήν, ότι "τα γούστα και η ευαισθησία της σε ό,τι είναι κινηματογραφικό ήταν ένα τεράστιο πλεονέκτημα για την εκτέλεση του στυλ μας" και ότι "η εκπαίδευσή της στο AFI και η ικανότητά της στα μαθηματικά των ρυθμίσεων LUT μας έδωσαν την καλύτερη υφή, που έχω βρει ακόμα στην ψηφιακή λήψη».
Της πιστώνεται επίσης η δουλειά στις ταινίες Darlin' (2019), Blindfire (2020) και The Mad Hatter (2021).
Ακτιβισμός
Η Χάτσινς ήταν μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κινηματογραφιστών και της Διεθνούς Συμμαχίας Εργαζομένων Θεατρικής Σκηνής, εργατικών συνδικάτων που εκπροσωπούν τους εργαζόμενους της βιομηχανίας ψυχαγωγίας και τους τεχνικούς εργαζόμενους στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Υποστήριξε την απεργία της IATSE για τις συνθήκες εργασίας μέρες πριν από το θάνατό της.
Θάνατος
Στις 21 Οκτωβρίου 2021, η Χάτσινς δούλευε κοντά στη Λα Σινέγκα, στο Νέο Μεξικό, ως διευθυντής φωτογραφίας στα γυρίσματα της ταινίας γουέστερν Σκουριά (Rust), όταν ο ηθοποιός Άλεκ Μπάλντουιν άφησε ένα περίστροφο Pietta .45 Colt που χρησιμοποιήθηκε ως στήριγμα, τραυματίζοντας την θανάσιμα και τραυματίζοντας τον σκηνοθέτη Τζόελ Σόουζα. Πέθανε αργότερα εκείνη την ημέρα κατά την πτήση προς το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Νέου Μεξικού στο Αλμπουκέρκη. Ο Μπάλντουιν κυκλοφόρησε μια δήλωση την επόμενη μέρα εκφράζοντας σοκ και θλίψη για το περιστατικό. Είπε ότι θα συνεργαστεί με την αστυνομία και πρόσφερε υποστήριξη στην οικογένειά της.
Μια αγρυπνία στο φως των κεριών στο Αλμπουκέρκη Civic Plaza διοργανώθηκε από τοπικά παραρτήματα της IATSE και πραγματοποιήθηκε στις 23 Οκτωβρίου. Προσέλκυσε εκατοντάδες κόσμο. Κηδεύτηκε στο κοιμητήριο Hollywood Forever στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια.
Στις 15 Φεβρουαρίου 2022, αναφέρθηκε ότι η οικογένεια των Χάτσινς είχε καταθέσει μήνυση εναντίον του Μπάλντουιν και άλλων μελών της ταινίας Rust, ισχυριζόμενη ότι ο άδικος θάνατός της στο πλατό προκλήθηκε από ανεύθυνη συμπεριφορά και μείωση του κόστους.
Κληρονομιά
Ο θάνατος της Χάτσινς ενέπνευσε εκκλήσεις για μεταρρύθμιση της ασφάλειας των όπλων στα σκηνικά των ταινιών. Ο Αλέξι Χόλευ, παραγωγός της αμερικανικής αστυνομικής διαδικασίας The Rookie, επιβεβαίωσε ότι, μετά τον θάνατο της Χάτσινς, όλα τα αληθινά όπλα στην εκπομπή έπρεπε να αντικατασταθούν με όπλα Airsoft και φλας CG. Ο Έρικ Κρίπκε, παρουσιαστής της αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς υπερήρωων The Boys, ορκίστηκε ομοίως να απαγορεύσει τα άσφαιρα όπλα και τα όπλα στην εκπομπή του. Ο κινηματογραφιστής Μπαντάρ Αλμπουλίουι πρότεινε αργότερα μια γενική απαγόρευση των πραγματικών όπλων στα κινηματογραφικά πλατό. Η αίτησή του για τη δημιουργία του "Νόμου Χαλίνα" υποστηρίχθηκε από την ηθοποιό και σκηνοθέτη Ολίβια Γουάιλντ. Πάνω από 200 κινηματογραφιστές κάλεσαν σε ανοιχτή επιστολή να απαγορευτούν τα λειτουργικά πυροβόλα όπλα στα κινηματογραφικά πλατό.
Τον Νοέμβριο του 2021, η Αμερικανική Εταιρεία Κινηματογραφιστών τίμησε το έργο της Χάτσινς ως κινηματογραφίστρια βραβεύοντας τα μέλη της.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Νικόλαος Μαλιασηνός
Ο Νικόλαος Κομνηνός Άγγελος Δούκας Βρυέννιος Μαλιασηνός (β΄ ήμισυ 13ου αι.) ήταν ευγενής της Βυζαντινής αυτοκρατορίας που έδρασε στην περιοχή της Δημητριάδος (Βόλου).
Βιογραφία
Ήταν γιος του πρώτου καταγεγραμμένου μέλους της Οικογένειας, του Κωνσταντίνου μεγιστάνα της Θεσσαλίας, που παντρεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα, κόρη του Μιχαήλ Α΄ δεσπότη της Ηπείρου. Τα επίθετα "Κομνηνός Άγγελος Δούκας" που πρόσθεσε, είναι μάλλον από τη μητέρα του.
Κάποια στιγμή μεταξύ των ετών 1271-72 ο Νικόλαος και η σύζυγός του ίδρυσαν τη μονή της Νέας Πέτρας στη Δρυανούβαινα Πηλίου (σημ. Πορταριά). Αρχικά γυναικείο, μεταξύ 1274-77 μετατράπηκε σε ανδρικό. Ο Νικόλαος έδωσε σε αυτό και στη μονή Μακρυνίτσας αρκετές άλλες ιδιοκτησίες ως μετόχια. Ακόμη επέτυχε να λάβει από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο τη μονή Λατόμου στη Θεσσαλονίκη ως μετόχιο των δύο παραπάνω μονών, που ίδρυσε η οικογένειά του. Μεταξύ των ετών 1274-76 οι δύο τους έγιναν μοναχοί με τα μοναστικά ονόματα Ιωάσαφ και Ανθούσα.
Ίσως ο Νικόλαος έλαβε αργότερα άλλο μοναστικό όνομα, Νείλος, όπως δείχνει μία επιγραφή από τη μονή Μακρυνίτσας, που μετά ενσωματώθηκε στο ναό της Παναγίας στη Μακρυνίτσα. Ο Νικόλαος ζούσε ακόμη το 1280 και πιθανόν ως το 1285/86. Όταν απεβίωσε τάφηκε στη μονή της Μακρυνίτσας. Όταν η μονή καταστράφηκε, η επιτάφια πλάκα, που είχε χαραγμένο ένα ποίημα, ενσωματώθηκε στον τοίχο της μονής Αθανασίου στη Μακρυνίτσα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1255 την Άννα Κομνηνή Δούκαινα Παλαιολογίνα Φιλανθρωπηνή, ανιψιά του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου. Είχαν τουλάχιστον ένα γιο:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου της Ηπείρου
Μονή Αγίου Μιχαήλ (Κίεβο)
Το μοναστήρι αρχικά κτίστηκε στο Μεσαίωνα από τον Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου. Αποτελείται από το καθολικό της μονής, τη τραπεζαρία του Ιωάννη του Ευαγγελιστή, κτισμένη το 1713, τις Οικονομικές Πύλες, κτισμένες το 1760 και το κωδωνοστάσιο, το οποίο προστέθηκε το 1716-1719. Το εξωτερικό της κατασκευής ξαναχτίστηκε σε ουκρανικό μπαρόκ ρυθμό τον 18ο αιώνα, ενώ το εσωτερικό διατηρεί το αρχικό βυζαντινό ρυθμό. Ο αρχικός καθεδρικός κατεδαφίστηκε από τις Σοβιετικές αρχές το 1934, αλλά ανακατασκευάστηκε και άνοιξε το 1999, μετά την ουκρανική ανεξαρτησία το 1991.
11ος - 19ος αιώνας
thumb|200px|left|Ψηφιδωτό του Αγίου Δημητρίου από το μοναστήρι Κάποιοι μελετητές δεν πιστεύουν ότι ο πρίγκιπας Ιζίασλαβ Γιαροσλάβιτς, του οποίου το χριστιανικό όνομα ήταν Δημήτριος, ο οποίος έχτισε τη μονή και το ναό του αγίου Δημητρίου στην άνω πόλη του Κιέβου, κοντά στον καθεδρικό της αγίας Σοφίας τη δεκαετία του 1050. Το δεύτερο μισό του αιώνα, ο γιος του, Σβιατοπόλκ Β΄ του Κιέβου, καταγράφηκε ότι ζήτησε μια μοναστική εκκλησία (1108-1113) να αφιερωθεί στον πολιούχο του, Μιχαήλ Αρχάγγελο. Ένας λόγος για την κατασκευή της εκκλησίας μπορεί να ήταν η πρόσφατη νίκη του Σβιατοπόλκ ενάντια στους νομάδες Κουμάνους και ο αρχάγγελος Μιχαήλ θεωρείται προστάτης των πολεμιστών. Το 1906, ένας μεσαιωνικός θησαυρός αποτελούμενος από ασημένια και χρυσά κοσμήματα ανακαλύφθηκε σε μεταλλικό καλάθι στη οδό Τρεχσβιατιτέλσκα (οδό Τριών Αγίων), απέναντι από την είσοδο της μονής. Τα χρυσά κοσμήματα βρίσκονται σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, στη Νέα Υόρκη, και τα ασημένια και δύο ράβδοι στο Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο. Ο θησαυρός χρονολογήθηκε από τον 11-12ο αιώνα και πιθανότατα κρύφθηκε στην εποχή των εισβολών Τατάρων και της άλωσης του Κιέβου το 1240.
Το μοναστήρι θεωρείται οικογενειακό του οίκου των Σβιατοπόλκ: εκεί θάβονταν τα μέλη της οικογένειας (σε αντίθεση με τη μονή Βιντουμπίτσι, την οποία ίδρυσε ο Βλαδίμηρος Β΄ Μονομάχος). Οι τρούλοι του καθολικού ήταν πιθανότατα οι πρώτοι στους Ρους του Κιέβου οι οποίοι επιχρυσώθηκαν, μια πρακτική η οποία έγινε κοινή με το πέρασμα των χρόνων και έδωσαν στη μονή το προσωνονύμιο «χρυσότρουλη».
Κατά τη διάρκεια της εισβολής των Μογγόλων, θεωρείται ότι το μοναστήρι υπέστη σοβαρές καταστροφές. Οι Μογγόλοι κατέστρεψαν το καθολικό και αφαίρεσαν το χρυσό από τους τρούλους. Το μοναστήρι στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και δεν υπάρχει αναφορά σε αυτό για σχεδόν δυόμιση αιώνες. Το 1496, το μοναστήρι είχε αναβιώσει και το όνομά του άλλαξε από μονή του Αγίου Δημητρίου σε μονή του Αγίου Μιχαήλ, από τον καθεδρικό που έχτισε ο Σβιατοπόλκ Β΄. Μετά από πολυάριθμες ανακαινίσεις και επεκτάσεις κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, έγινε σταδιακά ένα από τα δημοφιλέστερα και πλουσιότερα μοναστήρια στην Ουκρανία. Το 1620, ο Ιόβ Μπορέτσκι το μετέτρεψε σε κατοικία των ορθόδοξων μητροπολιτών του Κιέβου. thumb|250px|Το μοναστήρι στις αρχές του 20ού αιώνα Το μοναστήρι βρισκόταν υπό την προστασία των χετμάνων των Κοζάκων και άλλων ευεργετών. Το κύριο προσκύνημα στο μοναστήρι ήταν τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας, τα οποία φέρεται να έφερε στο Κίεβο από την Κωνσταντινούπολη το 1108 η σύζυγος του Σβιατοπόλκ και φυλάσσονταν σε ασημένια λειψανοθήκη την οποία είχε δωρήσει ο χετμάνος Ιβάν Μαζέπα. Αν και τα περισσότερα εδάφη του μοναστηριού εκκοσμικεύθηκαν στα τέλη του 18ου αιώνα, έως και 240 μοναχοί κατοικούσαν στη μονή τον 19ο και τον 20ό αιώνα. Το μοναστήρι ήταν κατοικία του επισκόπου του Τσερνίγκοφ μετά το 1800. Μια σχολή ψαλτών βρισκόταν εντός του μοναστηριού. Πολλοί επιφανείς συνθέτες, όπως ο Κιρίλο Στετσένκο και Γιάκιβ Γιατσίνεβιτς είτε σπούδασαν είτε δίδασκαν στη σχολή.
Κατεδάφιση του καθολικού και του κωδωνοστασίου
Κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού της δεκαετίας του 1930, διάφοροι σοβιετικοί ιστορικοί αμφισβήτησαν τα γνωστά ιστορικά δεδομένα σχετικά με την ηλικία του καθολικού. Υποστήριζαν ότι το μεσαιωνικό κτίριο είχε υποστεί σημαντικές ανακατασκευές και ελάχιστα από τον αρχικό βυζαντινού τύπου ναό διατηρούνταν. Αυτό το κύμα αμφισβήτησης οδήγησε στην κατεδάφιση της μονής και την αντικατάστασή της με το νέο διοικητικό κέντρο της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας, το οποίο μέχρι τότε βρισκόταν στο Χάρκοβο. Πριν την κατεδάφισή του (8 Ιουνίου-9 Ιουλίου 1934), η κατασκευή μελετήθηκε προσεκτικά από τους Μοβτσανίβσκι και Χοντσάρεφ από την πρόσφατα εκκαθαρισμένη και οργανωμένη Ουκρανική Ακαδημία Επιστημών. Με βάση την έρευνά τους, ο ναός βρέθηκε ότι ανήκε κυρίως στο ουκρανικό μπαρόκ, παρά τον 12ο αιώνα όπως θεωρούταν προηγουμένως, και έτσι δεν θεωρήθηκε άξιος διατήρησης λόγω της έλλειψης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας. Αυτό το συμπέρασμα ισχυροποιούσε τα σχέδια των σοβιετικών αρχών για την κατεδάφιση ολοκλήρου του μοναστηριού. Οι ντόπιοι ιστορικοί, αρχαιολόγοι και αρχιτέκτονες συμφώνησαν στην κατεδάφιση, αν και διστακτικά. Μόνο ένας καθηγητής, ο Μίκολα Μακαρένκο, αρνήθηκε να υπογράψει την πράξη της κατεδάφισης. Αργότερα πέθανε σε σοβιετική φυλακή.
Τις 26 Ιουνίου 1934, άρχισε η απομάκρυνση των βυζαντινών ψηφιδωτών του 12ου αιώνα. Το έργο ανέλαβε το τμήμα ψηφιδωτών της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Λένινγκραντ. Οι ειδικοί αναγκάστηκαν να εργαστούν βιαστικά, λόγω της επικείμενης κατεδάφισης και δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν το έργο τους. Παρά την φροντίδα και την προσοχή στην αφαίρεση των ψηφιδωτών από τους τείχους του καθολικού, τα ψηφιδωτά δεν μπορούν να θεωρηθούν ως απολύτως αυθεντικά.
Τα ψηφιδωτά που παρέμειναν, συνολικής έκτασης 45 τετραγωνικών μέτρων, μοιράστηκαν στο μουσείο Ερμιτάζ, τη Πινακοθήκη Τρετιακόφ και το Κρατικό Ρωσικό Μουσείο. Τα υπόλοιπα μωσαϊκά τοποθετήθηκαν στον δεύτερο όροφο του καθεδρικού της αγίας Σοφίας, και δεν ήταν προσβάσιμα στους τουρίστες. Αυτά τα αντικείμενα τα οποία παρέμειναν στο Κίεβο, κλάπηκαν από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ και μεταφέρθηκαν στη Γερμανία. Μετά το τέλος του πολέμου, πέρασαν στην κατοχή των Αμερικάνων και επέστρεψαν στη Μόσχα. thumb|250px|Tα ερείπια το 1937 Την άνοιξη του 1935, κατεδαφίστηκαν οι χρυσοί τρούλοι. Οι αργυρές βασιλικές πύλες του καθολικού, η λειψανοθήκη του Μαζέπα και άλλα πολύτιμα αντικείμενα πουλήθηκαν στο εξωτερικό ή απλά καταστράφηκαν. Το εικονοστάσι του μάστορα Γρηγορίου αφαιρέθηκε (και αργότερα καταστράφηκε). Τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας μεταφέρθηκαν στο ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου και μετά τη κατεδάφιση και αυτού του ναού, τον καθεδρικό του Αγίου Βολόντιμιρ το 1961. thumb|250px|Το μωσαϊκό των ευχαριστιών το οποίο μεταφέρθηκε στο ναό της Αγίας Σοφίας Την εαρινή-θερινή περίοδο του 1936, το κτίριο του ναού και το κωδωνοστάσιο ανατινάχθηκαν με τη χρήση δυναμίτη. Η Οικονομική Πύλη του μοναστηριού και οι τοίχοι καταστράφηκαν επίσης. Μετά την κατεδάφιση πραγματοποιήθηκε ενδελεχής έρευνα για τιμαλφή από την NKVD στο χώρο. Το άδειο οικόπεδο, μαζί με τη γειτονική πλατεία Σοφιγίφσκα ονομάστηκαν πλατεία Ουριάντοβα (Κυβερνητική Πλατεία) και ορίστηκε ως το νέο κέντρο της πόλης και χώρος παρελάσεων. Οι Σοβιετικές αρχές κήρυξαν διαγωνισμό για την καλύτερη αξιοποίηση του χώρου. Οι περισσότεροι αρχιτέκτονες πρότειναν την κατασκευή ενός τεράστιου αγάλματος του Λένιν. Η πλατεία σχεδιάστηκε ως ορθογώνιο με τεράστια κυβερνητικά κτίρια στη περίμετρό της. Σχεδιάστηκαν τέσσερις κίονες με αγάλματα εργατών, αγροτών και επαναστατών με σημαίες πάνω τους. Κάποιοι αρχιτέκτονες πρότειναν να κατεδαφίσουν το άγαλμα του Μπογκντάν Χμελνίτσκι μπροστά από τον καθεδρικό της Αγίας Σοφίας και τον καθεδρικό τον ίδιο.
Το μόνο κτίριο το οποίο ολοκληρώθηκε στο χώρο του μοναστηριού πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σήμερα στεγάζει το Υπουργείο Εξωτερικών. Η κατασκευή του δεύτερου κτιρίου (του κέντρου της πρωτεύουσας) σχεδιαζόταν να γίνει στο χώρου που βρισκόταν το καθολικό, καθυστέρησε την άνοιξη του 1938 επειδή οι αρχές δεν ήταν ικανοποιημένες με το σχέδιο που είχε κατατεθεί. Το κτίριο αυτό τελικά δεν υλοποιήθηκε. Λίγο μετά τη κατεδάφιση, ο χώρος όπου βρισκόταν το καθολικό χρησιμοποιήθηκε ως αθλητικές εγκαταστάσεις και η τραπεζαρία του Ιωάννη του Ευαγγελιστή χρησιμοποιήθηκε ως αποδυτήρια.
Ανακατασκευή
Τον Αύγουστο του 1963, η διατηρημένη τραπεζαρία του κατεδαφισμένου μοναστηριού χωρίς τον μπαρόκ τρούλο της ανακηρύχθηκε μνημείο αρχιτεκτονικής της ΣΣΔ Ουκρανίας. Το 1973, το δημοτικό συμβούλιο του Κιέβο εγκαθίδρυσε πολλές «ζώνες αρχαιολογικής διατήρησης» στη πόλη, ανάμεσα στις οποίες βρισκόταν ο χώρος γύρω από το μοναστήρι. Όμως, ο χώρος του κατεδαφισμένου καθολικού εξαιρέθηκε από το προτεινόμενο ιστορικό-αρχαιολογικό πάρκο-μουσείο, το Αρχαίο Κίεβο, το οποίο αναπτύχθηκε από τον αρχιτέκτονα Α. Μ. Μιλέτσκι και τους συμβούλους Μ. Β. Χολοστένκο και Π. Π. Τολότσκο. Τη δεκαετία του 1970, οι Ουκρανοί αρχιτέκτονες Ι. Μέλνικ, Α. Ζαγίκα, Β. Κορόλ και ο μηχανικός Α. Κολάκοφ εργάστηκαν στο σχέδιο ανακατασκευής του μοναστηριού του αγίου Μιχαήλ. Όμως αυτά τα σχέδια εξετάστηκαν μόνο με τη πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.
Μετά την ανεξαρτησία της Ουκρανίας το 1991, η κατεδάφιση του μοναστηριού κρίθηκε ως έγκλημα και άρχισαν να ακούγονται φωνές οι οποίες ζητούσαν τη πλήρη ανοικοδόμηση του μοναστηριού ως σημαντικό τμήμα της πολιτιστικής κληρονομιάς των Ουκρανών. Αυτά τα σχέδια εγκρίθηκαν και η ανακατασκευή έλαβε χώρα τη περίοδο 1997-1998, όταν το καθολικό και το κωδωνοστάσιο μεταβιβάστηκαν στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου Κιέβου. Ο Γιούρι Ιβάκιν, επικεφαλής αρχαιολόγος του χώρου, ανέφερε ότι περισσότερα από 260 πολύτιμα αρχαία αντικείμενα αποκαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των εκσκαφών του χώρου πριν την ανακατασκευή. Επιπλέον, ανακαλύφθηκε τμήμα του παλιού καθολικού το οποίο ήταν ακόμη άθικτο. Σήμερα αποτελεί τμήμα της κρύπτης του σημερινού καθολικού.
Με την υποστήριξη των αρχών της πόλης του Κιέβου, ο αρχιτέκτονας Γ. Λοσίτσκι και άλλοι απεκατέστησαν το δυτικό τμήμα των πέτρινων τειχών. Το κωδωνοστάσιο αποκαταστάθηκε και έγινε παρατηρητήριο. Αντί για το παλιό ρολόι, τοποθετήθηκε ηλεκτρονικό με δείκτες και καμπάνες (συνολικά 40) οι οποίες ηχούν στις μελωδίες διάσημων Ουκρανών συνθετών. Το καθολικό ανακατασκευάστηκε τελευταίο και διακοσμήθηκε με ξύλινες μπαρόκ εικόνες, αντίγραφα των ψηφιδωτών και τοιχογραφιών και νεότερα έργα Ουκρανών καλλιτεχνών.
Το νέο καθολικό του αγίου Μιχαήλ με τους χρυσούς τρούλους άνοιξε επισήμως τις 30 Μαΐου 1999. Όμως, η εσωτερική διακόσμηση, τα ψηφιδωτά και οι τοιχογραφίες ολοκληρώθηκαν τις 28 Μαΐου 2000. Τα παρεκκλήσια αφιερωμένα στις Αγίες Βαρβάρα και Αικατερίνη καθαγιάστηκαν το 2001. Στα επόμενα τέσσερα χρόνια, 18 από τα 29 πρωτότυπα ψηφιδωτά επέστρεψαν από τη Μόσχα μετά από χρόνια συζητήσεων ανάμεσα στις ουκρανικές και ρωσικές αρχές.
Καθολικό
thumb|250px|Το άγαλμα του αρχάγγελου Μιχαήλ thumb|250px|Η τραπεζαρία του Αγίου Ιωάννη Η θρησκευτική αρχιτεκτονική του Αγίου Μιχαήλ με τους χρυσούς τρούλους ενσωματώνει στοιχεία τα οποία έχουν εξελιχθεί από ρυθμούς κυρίαρχους στη βυζαντινή και μπαρόκ περίοδο. Ο ναός του Αγίου Μιχαήλ με τους χρυσούς τρούλους αποτελεί την κύρια εκκλησία του μοναστηριού, και κτίστηκε αρχικά το 1108-1113. Ήταν η μεγαλύτερη από τις τρεις εκκλησίες στο μοναστήρι του αγίου Δημητρίου.
Ο παλιός καθεδρικός χρησιμοποίησε ως μοντέλο το ναό της Αναλήψεως στη Λαύρα των σπηλαίων του Κιέβου. Είχε ως βάση το σχήμα του ελληνικού σταυρού το οποίο κυριαρχούσε εκείνη την περίοδο στους Ρως του Κιέβου, έξι κίονες και τρία ιερά. Μια μικρότερη εκκλησία, πιθανότατα βαπτιστήριο βρισκόταν ακριβώς νότια του ναού. Ένας πύργος με κλιμακοστάσιο οδηγούσε στο χώρο της χορωδίας. Ήταν ενσωματωμένος στο βόρειο τμήμα του νάρθηκα και δεν εξείχε από το ναό, όπως συνηθιζόταν εκείνη τη περίοδο. Είναι πιθανό ότι το καθολικό είχε μόνο ένα τρούλο, αν και δύο μικρότεροι τρούλοι μπορεί να βρίσκονταν στον πύργο και το βαπτιστήριο. Το εσωτερικό του ναού ήταν πλούσια διακοσμημένο, όπως μαρτυρούν τα υψηλής ποιότητας ψηφιδωτά.
Όταν οι μεσαιωνικές εκκλησίες του Κιέβου ανακατασκευάστηκαν στα τέλη του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα σε ουκρανικό μπαρόκ ρυθμό, το καθολικό επεκτάθηκε και ανακαινίστηκε ριζικά. Μέχρι το 1746, διέθετε νέο μπαρόκ εξωτερικό, ενώ διατηρούσε το βυζαντινό εσωτερικό του. Προστέθηκαν έξι τρούλοι, αλλά το επιπλέον βάρος στους τοίχους αντιμετωπίστηκε με τη κατασκευή αντηρίδων. Οι υπόλοιποι μεσαιωνικοί τοίχοι, οι οποίοι χαρακτηρίζονταν από στρώματα ασβεστόλιθου και πλίνθων, καλύφθηκαν με σoβά. Ο Ιβάν Γριγορόβιτς-Μπάρσκι ήταν υπεύθυνος για τα παράθυρα και τη διακόσμηση του σοβά.
Εντός της εκκλησίας, τοποθετήθηκε το 1718 περίπλοκο εικονοστάσι, έργο του Γριγόρι Πέτριβ από το Τσέρνιγκοφ, με χορηγία του χετμάνου Πάβλο Σκοροπάντσκι. Κατά τη διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα, σχεδόν όλα τα πρωτότυπα βυζαντινά ψηφιδωτά και αγιογραφίες στους εσωτερικούς τοίχους επιζωγραφίστηκαν. Μερικά από τα ψηφιδωτά και αγιογραφίες που δεν είχαν ζωγραφιστεί συντηρήθηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Όμως, δεν έγιναν εμπεριστατωμένες έρευνες στους τοίχους για πιθανές μεσαιωνικές αγιογραφίες και ψηφιδωτά κάτω από το στρώμα σοβά.
Τραπεζαρία του Ιωάννη του Ευαγγελιστή
Η τραπεζαρία του μοναστηριού είναι ένα ορθογώνιο πλίνθινο κτίριο το οποίο περιλαμβάνει πέρα από την τραπεζαρία, αρκετές κουζίνες, αποθήκες και κελάρια. Στα ανατολικά του βρίσκεται η εκκλησία του Ιωάννη του Θεολόγου. Το εξωτερικό του χωρίζεται από κίονες και οι μαρκίζες των παραθύρων θυμίζουν την παραδοσιακή ανατολική ορθόδοξη αρχιτεκτονική. Η τραπεζαρία ανεγέρθηκε το 1713, αντικαθιστώντας το αρχικό ξύλινο κτίριο. Το εσωτερικό του εξετάστηκε λεπτομερώς το 1827 και το 1837 και εργασίες αποκατάστασης έλαβαν χώρα από το 1976 μέχρι το 1981.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Κίεβο Μιχαηλ Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ουκρανία
Καγκούρα
Οι Καγκούρα (Kagura), είναι μια εθνοτική και γλωσσική ομάδα η οποία εδρεύει στην Τανζανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Ζεράρ Φιλίπ
Ο Ζεράρ Φιλίπ (Gérard Philipe, πραγματικό όνομα: Gérard Philip, 4 Δεκεμβρίου 1922 – 25 Νοεμβρίου 1959) ήταν Γάλλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Ταξίδεψε σε φημισμένες αίθουσες και σημαντικά φεστιβάλ του κόσμου και ως μέλος του Λαϊκού Εθνικού Θεάτρου του Jean Vilar, ήδη από το 1951, κατέγραψε σημαντικές θεατρικές επιτυχίες στο Φεστιβάλ της Αβινιόν όπως το Prince de Hombourg του Χάινριχ φον Κλάιστ, Le Cid του Πιέρ Κορνέιγ, Ριχάρδος Β´ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
Το 1944, είχε ήδη πραγματοποιήσει την πρώτη εμφάνισή του στον κινηματογράφο, ενώ, τρία χρόνια μετά, κατακτά κοινό και κριτική για την ερμηνεία του στην ταινία Διάβολος στη σάρκα, του Claude Autant-Lara, ενός πολύπλευρου κινηματογραφικού δημιουργού, ηθοποιού, ενδυματολόγου και σκηνοθέτη.