cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντάνας Σνιέτσκους
Βιογραφία
Από το 1926 έως το 1930, ασχολήθηκε με αντικαθεστωτικές δραστηριότητες στη Λιθουανία και συνελήφθη και φυλακίστηκε στη Φυλακή Κάουνας το 1930. Το 1933, ο Σνιέτσκους απελευθερώθηκε σε αντάλλαγμα για Λιθουανούς πολιτικούς κρατούμενους που κρατούνταν στην ΕΣΣΔ. Το 1936 επέστρεψε στη Λιθουανία. Το 1939 συνελήφθη ξανά και καταδικάστηκε σε οκτώ χρόνια φυλάκισης. Μετά το σοβιετικό τελεσίγραφο του 1940 στη Λιθουανία και την επακόλουθη στρατιωτική κατοχή, ο Σνιέτσκους απελευθερώθηκε από τη φυλακή στις 18 Ιουνίου 1940, και έγινε επικεφαλής του Τμήματος Εθνικής Ασφάλειας. Ο Επίτροπος Εξωτερικών Υποθέσεων Βλαντιμίρ Ντεκανόζοφ έφτασε στη Λιθουανία λίγες μέρες νωρίτερα στις 15 Ιουνίου, για να οργανώσει την ενσωμάτωση της Λιθουανίας στη Σοβιετική Ένωση. Ως γραμματέας του κόμματος, ο Σνιέτσκους εξέδωσε τις εντολές του Βλαντίμιρ Ντεκανόζοφ στο όνομα του κόμματος. Ο Σνιέτσκους βοήθησε στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας τρόμου πριν από τις εκλογές του νεοσύστατου, από τις σοβιετικές αρχές, Λαϊκού Σέιμας, στις 14 Ιουλίου. Μόνο το Κομμουνιστικό Κόμμα της Λιθουανίας και οι συνεργάτες του μπορούσαν να ορίσουν υποψηφίους. Οι άνθρωποι απειλήθηκαν να συμμετάσχουν στις εκλογές με διάφορους τρόπους αλλά τα αποτελέσματα ήταν παραποιημένα όπως και να'χει. Στις 21 Ιουλίου, το λαϊκό Σέιμας, δήλωσε ότι ο λιθουανικός "λαός" ήθελε να ενταχθεί στη Σοβιετική Ένωση, και στις 3 Αυγούστου, το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ προσάρτησε τη Λιθουανία στη Σοβιετική Ένωση. Η παράνομη διαδικασία προσάρτησης έληξε επίσημα και δημιουργήθηκε η Λιθουανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Από τις 15 Αυγούστου και για όλη την υπόλοιπη ζωή του ο Σνιέτσκους ήταν Πρώτος Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Λιθουανίας.
Ο Σνιέτσκους ήταν αυτός που ξεκίνησε τις πρώτες μαζικές απελάσεις Λιθουανών στις 14-19 Ιουνίου 1941. Απέλασε ακόμη και τον αδελφό του με την οικογένεια του στη Σιβηρία, όπου πέθανε ο αδερφός του.
Στις 26 Νοεμβρίου 1942, το λιθουανικό παρτιζανικό κίνημα (Lietuvos partizaninio judėjimo štabas) δημιουργήθηκε στη Μόσχα, υπό τη διοίκηση του Σνιέτσκους, ο οποίος είχε υποχωρήσει με τον Κόκκινο Στρατό στη Μόσχα, το 1941. Η ύπαρξη της διοίκησης του Λιθουανικού παρτιζανικού κινήματος έπρεπε να δείξει τη λιθουανική φύση των σοβιετικών παρτιζανικών ενεργειών στη Λιθουανία, αλλά στην πραγματικότητα ομάδες σαμποτέρ που εστάλησαν στη χώρα από τη Μόσχα δεν ανέφεραν τις δραστηριότητες τους στη διοίκηση του λιθουανικού παρτιζανικού κινήματος αλλά αναφέρονταν απευθείας στην κεντρική Διοίκηση του κομματικού κινήματος. Εκτιμάται ότι στη Λιθουανία 5-10 χιλιάδες άνθρωποι ασχολήθηκαν με σοβιετικές υπόγειες δραστηριότητες κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Το 1944, λόγω της προέλασης του Κόκκινου Στρατού, η μητέρα του έφυγε από τη Λιθουανία προς τη Δύση και αποκήρυξε τον γιο της. Δύο αδέλφια και τρεις αδελφές του Σνιέτσκους κατέφυγαν επίσης στη Δύση. Ο Σνιέτσκους επέστρεψε από τη Ρωσία το 1944 με τους κομμουνιστές αξιωματούχους που είχαν υποχωρήσει κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής της 22ας Ιουνίου 1941.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών της κυριαρχίας του Σνιέτσκους, ο εθνικός προσανατολισμός ήταν αξιοσημείωτος στις δραστηριότητές του. Η πρώτη αντιπαράθεση με τη Μόσχα συνέβη το 1949-1950, όταν έπρεπε να υπερασπιστεί τους παλιούς κομμουνιστές φίλους του από τις διώξεις, οι οποίοι ήταν και τα άτομα με τα οποία δούλευε μαζί υπογείως. Η Λιθουανία ήταν η μόνη Δημοκρατία της ΕΣΣΔ όπου δεν έγιναν μαζικές διώξεις παλαιών κομμουνιστών αλλά δεν συνελήφθη και κατηγορήθηκε ούτε ένας κομμουνιστής της προσοβιετικής εποχής. Γύρω από αυτό το διάστημα οι πολιτικές του άρχισαν να αποκτούν εθνικό χαρακτήρα. Αυτή η πολιτική είχε τη μορφή του σαμποταρίσματος κάποιων διαταγών της Μόσχας, ζητώντας κάποια προνόμια για τη Λιθουανία αλλά και άλλες μορφές.
Η γυναίκα του Μίρα Μπορντοναϊτέ ήταν επίσης πεπεισμένη κομμουνίστρια και πέρασε πολλά χρόνια στη φυλακή. Ο Σνιέτσκους είχε δύο παιδιά, τους Βλάντας και Μαριτέ.
Μετά τον θάνατό του
Το Σνιέτσκους, ένα χωριό για τους υπαλλήλους του Πυρηνικού σταθμού Ιγκναλίνα στις όχθες της λίμνης Ντρουκσιάι, ιδρύθηκε το 1975. Το 1992 η πόλη μετονομάστηκε σε Βισαγκίνας και το 1995 έλαβε δικαιώματα πόλης.
Έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες στη Λιθουανία για την αποκατάσταση του Σνιέτσκους, ο οποίος ήταν περισσότερο ή λιγότερο επιτυχώς μυθοποιημένος καθ'όλη τη διάρκεια αρκετών δεκαετιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λίλι Ντάρβας
μικρογραφία|333x333εσ| Με τον Μπίλι Μπάμι στο επεισόδιο της Ζώνης του λυκόφωτος με τίτλο "Υπεραστικό τηλεφώνημα" (1961) Η Λίλι Ντάρβας (γεν. Λίλι Σάρα Ντάρβας, 10 Απριλίου 1902 – 22 Ιουλίου 1974) ήταν μια Ουγγαρέζα ηθοποιός που διακρίθηκε για τη θεατρική της δουλειά στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες και, αργότερα στην καριέρα της, σε κινηματογραφικές ταινίες και στην τηλεόραση.
Η Ντάρβας ήταν υποψήφια για το βραβείο Τόνυ Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε θεατρικό έργο το 1971 για την ερμηνεία της στο έργο Les Blancs. Έλαβε την αναγνώριση των κριτικών για την ερμηνεία της στην ταινία Αγάπη για έναν κρατούμενο (Szerelem) του 1971, για την οποία της απονεμήθηκε Βραβείο Γυναικείου ρόλου Φεστιβάλ Καννών και την κατέστησε επιλαχούσα για βραβείο από την Εθνική Εταιρεία Κριτικών Κινηματογράφου. Οι υπόλοιπες κινηματογραφικές της εμφανίσεις περιλαμβάνουν το Meet Me in Las Vegas (1956) και το ριμέικ του 1960 της ταινίας Εξόρμηση γιγάντων (Cimarron).
Ζωή και καριέρα
Η Ντάρβας was born in Βουδαπέστη in 1902. Ήταν κόρη της Μπέρτα Ντάρβας (το γένος Φράιμπεργκερ) και του Αλεξάντερ Ντάρβας. Φοίτησε στο Λύκειο της Βουδαπέστης και έκανε το επαγγελματικό της ντεμπούντο στην υποκριτική στην ηλικία των είκοσι ετών.
Το 1925, η Ντάρβας παντρεύτηκε τον θεατρικό συγγραφέα Φέρεντς Μολνάρ και έγινε μέλος της θεατρικής ομάδας του Μαξ Ράινχαρντ, μαθαίνοντας γερμανικά και εντασσόμενη στον θίασο στου Theatre in der Josefstadt, από το 1925 μέχρι το Anschluss το 1938, όταν αναγκάστηκαν να φύγουν. Οι συνομήλικές της ηθοποιοί κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου περιελάμβαναν τη Λουίζ Ράινερ και τη Λότε Λένια. Η Ντάρβας πήρε τότε μέρος στο θεατρικό έργο Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν αλλά και στο Das weite Land του Άρτουρ Σνίτσλερ. Ο σύζυγός της συνόδεψε την Ντάρβας στις περιοδείες της στο Βερολίνο, τη Βιέννη και το Σάλτσμπουργκ. Το 1926 η Ντάρβας έπαιξε στο Játék a kastélyban και στο Riviera του Μόλναρ. Το πρώτο έργο παίχτηκε σε όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές σκηνές την ίδια χρονιά με το Μπρόντγουεϊ. Το 1927 έπαιξε τον ρόλο της Τιτάνια στην παραγωγή του Ράινχαρντ του Όνειρο θερινής νυκτός του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Στη Νέα Υόρκη θεατρικοί σκηνοθέτες και εκδότες βομβάρδισαν το ζευγάρι με προσφορές και προσκλήσεις. Έγιναν μάλιστα δεκτοί από τον Πρόεδρο Κάλβιν Κούλιτζ στον Λευκό Οίκο και τα 50ά γενέθλια του Μόλναρ γιορτάστηκαν με μεγάλη πολυτέλεια.
Η Ντάρβας έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα το 1944. Λόγω των συνεχών μεγάλων περιόδων χωρισμού και των ταξιδιών της Ντάρβας, το ζευγάρι απομακρύνθηκε φιλικά, αλλά παρέμειναν παντρεμένοι και φίλοι μέχρι τον θάνατο του Μόλναρ το 1952.
Η των έπαιξε τον ρόλο της γιαγιάς Μπέιλς στο επεισόδιο της σειράς Στη ζώνη του λυκόφωτος με τίτλο "Υπεραστικό τηλεφώνημα" (Κύκλος 2 - Επεισόδιο 22) το 1961. Το 1970 έπαιξε στην ουγγρική ταινία Αγάπη για έναν κρατούμενο (Szerelem) του Καρόλι Μακ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα με επίκτητη αμερικανική ιθαγένεια Κατηγορία:Ούγγροι ηθοποιοί
Λουέλα Μάινερ
Η Σάρα Λουέλα Μάινερ (Sarah Luella Miner ,30 Οκτωβρίου 1861 - 2 Δεκεμβρίου 1935) ήταν Αμερικανίδα εκπαιδευτικός και χριστιανή ιεραπόστολος στην Κίνα. Ίδρυσε και διεύθυνε το Κολλέγιο Γυναικών της Βόρειας Κίνας, το πρώτο γυναικείο κολέγιο στη χώρα.
Νεότητα
Η Μάινερ γεννήθηκε στο Oberlin του Οχάιο, και ήταν κόρη του Daniel Irenaeus Miner και της Lydia Jane Cooley Miner. Ο πατέρας της ήταν ιεραπόστολος και δάσκαλος. Μετά τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο δίδαξε στο κολλέγιο Tougaloo στο Μισισιπή και εκεί εκπαιδεύτηκε ως δασκάλα. Πήρε πτυχίο στο Oberlin College το 1884. Έλαβε ένα επίτιμο πτυχίο Doctor of Letters από το Oberlin College το 1914.
Διδασκαλία
Το 1901 συνόδευσε δύο Κινέζους φοιτητές, τους HH Kung και Fei Ch'i-hao, στο Oberlin College. Χρηματοδότησε την εκπαίδευσή τους με την πώληση ενός βιβλίου, το Two Heroes of Cathay "Δύο Ήρωες της Cathay", στο οποίο συμπεριελήφθη και η ένστασή της κατά του κινέζικου νόμου περί αποκλεισμού. Γράφει: «Έχουμε κάνει τους νόμους. Εάν εργάζονται αδίκως, είναι δική μας επιλογή να τους αλλάξουμε. " Ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1901, μίλησε επίσης κατά τη συνάντηση του Γυναικείου Συμβουλίου Αποστολών Εσωτερικών, που πραγματοποιήθηκε στο Oberlin.
Συγγραφικό
Η Μάινερ έγραψε ένα εγχειρίδιο γεωλογίας για χρήση σε κινέζικα σχολεία. Έγραψε για την εμπειρία της κατά την Εξέγερση των Μπόξερ με δύο ήρωες της Cathay (1902), και σε ένα άλλο βιβλίο, το βιβλίο των Μαρτύρων της Κίνας: Μία περιγραφή των Ηρωικών Μαρτύρων και Θαυμάσια εκφράσεις Κινέζων χριστιανών το καλοκαίρι του 1900 (1903). Έχει επίσης δημοσιεύσει σχολική ιστορία, Εξέλιξη γυναικείου κολλεγίου στην Κίνα: Γυναικείο Κολλέγιο Γυναικών της Βόρειας Κίνας, Πεκίνο (1914).
Θάνατος και κληρονομιά
H Μάινερ πέθανε από πνευμονία στο Jinan,της Κίνας, το 1935, σε ηλικία 74 ετών. Η πρώην μαθήτρια της, η HH Kung, πλήρωσε την κηδεία της ως «παραδοσιακό σήμα σεβασμού». Υπάρχει αίθουσα διαμονής στο Γυμνάσιο Γυναικών του Πανεπιστημίου Yenching που ονομάζεται Miner. Τα συγγράμματα της μπορούν να βρεθούν στα έγγραφα ABCFM στη βιβλιοθήκη Houghton του Χάρβαρντ. Υπάρχει επίσης μια μικρή συλλογή των εγγράφων της στις Βιβλιοθήκες του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί εκπαιδευτικοί
Σίβας (ταινία)
Το Σίβας είναι μια τουρκική δραματική ταινία που γυρίστηκε το 2014 σε σκηνοθεσία του Κάαν Μουτζετζί. Επιλέχθηκε για να διαγωνιστεί για το Χρυσό Λέοντα στο 71ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όπου κέρδισε το ειδικό βραβείο της κριτικής επιτροπής. Η ταινία επιλέχθηκε ως η τουρκική υποψηφιότητα για βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα 88α Όσκαρ, αλλά τελικά δεν προκρίθηκε.
Πλοκή
Η ταινία παρακολουθεί ένα εντεκάχρονο αγόρι που ονομάζεται Ασλάν (Dogan Izci) και τη σχέση του με έναν σκύλο κυνομαχιών, τον Σίβας. Οι αρχικές σκηνές δείχνουν τη ζωή του Ασλάν στο σχολείο και στο σπίτι. Πολλές από τις σκηνές με τους συμμαθητές του και τα μέλη της οικογένειάς του καταλήγουν σε συγκρούσεις.
Ο δάσκαλος του Ασλάν (Okan Avci) ανακοινώνει ότι θα ανέβει σχολείο παράσταση της Χιονάτης από τους μαθητές. Η Αϊσέ (Ezgi Ergin), ένα κορίτσι που αρέσει στον Ασλάν, επιλέγεται για τον ρόλο της πριγκίπισσας και ο φίλος του Ασλάν, Οσμάν (Furkan Uyar) επιλέγεται για τον ρόλο του πρίγκιπα. Ωστόσο, ο Ασλάν θέλει τον αυτόν ρόλο, κυρίως για να εντυπωσιάσει την Αϊσέ. Αργότερα, ο Ασλάν προσπαθεί να πείσει τον δάσκαλό του να του δώσει τον ρόλο του πρίγκιπα, αλλά εκείνος αρνείται.
Πολλοί από τους άντρες του χωριού μαζεύονται δίπλα σε ένα απομονωμένο ρέμα (για να αποφύγουν την προσοχή της αστυνομίας) για να παρακολουθήσουν κυνομαχίες. Ο Σίβας πολεμά με ένα άλλο σκυλί, τραυματίζεται και εγκαταλείπεται νεκρός. Ο Ασλάν μένει πίσω και, παρατηρώντας ότι ο σκύλος δεν είναι νεκρός, ικετεύει τον αδερφό του να τον αφήσει να πάρει το σκυλί στο σπίτι. Όταν εκείνος αρνείται, ο Ασλάν μένει πίσω, ενώ ο Σαχίν φεύγει πριν πέσει η νύχτα. Προσπαθεί να γίνει φίλος με τον σκύλο, να τον πλησιάσει και να τον ζεστάνει με το παλτό του. Ο Σαχίν επιστρέφει επιτέλους αναζητώντας τον Ασλάν και τους παίρνει και τους δύο στο σπίτι.
Ο Ασλάν φροντίζει τον Σίβας καθώς αυτός αναρρώνει. Παρουσιάζει το σκυλί του στους φίλους του και προσπαθεί να εντυπωσιάσει την Αϊσέ. Πιεσμένος από τον ιδιοκτήτη του σκύλου που είχε νικήσει τον Σίβας, ο Ασλάν τον αφήνει να πολεμήσει ξανά με το άλλο σκυλί και ο Σίβας νικά.
Μια μέρα, ο Ασλάν φτάνει στο σπίτι και βρίσκει τον Σίβας δεμένο. Ανακαλύπτει ότι η οικογένειά του θέλει να πουλήσει το σκυλί και ξεσπάει. Οι αρχικοί ιδιοκτήτες του Σίβας έρχονται για να τον βάλουν ξανά στις κυνομαχίες. Όλοι πηγαίνουν με αυτοκίνητο σε μια μεγάλη κυνομαχία, όπου κερδίζει και πάλι ο Σίβας.
Επιστρέφοντας στο σπίτι, ο Ασλάν δηλώνει ότι ο Σίβας δεν θα πολεμήσει ξανά. Του απαντούν ότι ο Σίβας είναι γεννημένος μαχητής, οπότε πρέπει να πολεμάει. Η όλη διαδικασία οδηγεί τον Ασλάν σε μια διαδικασία πρόωρης ενηλικίωσης.
Παραγωγή
Ενώ η ταινία παρουσιάζει αρκετές κυνομαχίες, κανένα ζώο δεν τραυματίστηκε κατά την παραγωγή. Στα γυρίσματα χρησιμοποιήθηκαν ένας συνδυασμός ηχητικών κλιπ που συλλέχθηκαν από πραγματικές κυνομαχίες, ασταθής κίνηση της κάμερας και ψεύτικο αίμα. Το συνεργείο έβαλε λοσιόν στα δόντια των σκύλων για να αποτρέψει τα πραγματικά δαγκώματα και τους έδωσε υγρό με αλκοόλ για να τους επιβραδύνει, ώστε να μη βλάψουν ο ένας τον άλλο. Επιπλέον, οι σκηνές της κυνομαχίας χορογραφήθηκαν προσεκτικά, ενώ τοποθετήθηκε μακιγιάζ σε στρώσεις, για να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση της συνέχειας. Η εταιρεία παραγωγής είχε στην πραγματικότητα πολλά εφεδρικά σκυλιά - μέχρι 15. Όταν ήρθε η ώρα να φτιάξει το Σίβας, ο Μουτζετζί μάζεψε περίπου 1.000 παιδιά από την περιοχή, επιλέγοντας τελικά τους δύο πρωταγωνιστές του μόλις τρεις ημέρες πριν ξεκινήσει το γύρισμα.
Αντιδράσεις
Το Σίβας αναγνωρίστηκε ευρέως από τους κριτικούς με ιδιαίτερη μνεία για την ερμηνεία του πρωταγωνιστή και το ρεαλιστικό ύφος της σκηνοθεσίας. Η αντικειμενική στάση για τον κόσμο των παράνομων κυνομαχιών προκάλεσε αρνητικές αντιδράσεις στη Βενετία το 2014, αλλά η ταινία είχε ήδη κερδίσει βραβείο της κριτικής επιτροπής και βραβείο καλύτερου ηθοποιού στο φεστιβάλ, μεταξύ πολλών άλλων σε όλον τον κόσμο. Η κριτικός Nina Rothe είπε: "Το Σίβας ... ασχολείται με το "Άλλο", αυτήν τη μορφή ενός ατόμου - ή ενός ολόκληρου λαού, όπως μας αρέσει πολύ να κάνουμε σήμερα, ομαδοποιώντας τα πάντα - που πιστεύουμε ότι είναι πολύ διαφορετικό από εμάς και ότι δεν θα μπορέσουμε ποτέ να συναντηθούμε το κέντρο. Αντίθετα, το Σίβας δείχνει αυτόν τον εξωγήινο, αυτόν τον ξένο, το άτομο που φοβόμαστε τόσο όσο ένα αγόρι που παίζει τα ίδια παιχνίδια που παίζαμε κι εμείς μικροί, που του αρέσει να κρύβεται και να ρίχνει πυροτεχνήματα με τους φίλους του, αρχίζει να προσέχει τα κορίτσια και λαχταράει την παρέα ενός σκύλου". Ο κριτικός Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος χαρακτήρισε την αισθητική της ταινίας "ντοκιμαντερίστικη".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Τουρκόφωνες ταινίες Κατηγορία:Τουρκικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2014
Λούκας ντε Χέιρε
Ο Λούκας ντε Χέιρε (φλαμανδικά: Lucas de Heere (1534 – 29 Αυγούστου 1584) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος προσωπογραφιών, ποιητής και συγγραφέας.
Ο ντε Χέιρε γεννήθηκε στη Γάνδη και ήταν προτεστάντης. Αναγκάστηκε να διαφύγει από την πόλη, όταν εκδηλώθηκε η ολλανδική στάση κατά του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας, ο οποίος προσπάθησε να καταστείλει τον προτεσταντισμό. Ο ντε Χέιρε κατέφυγε στην Αγγλία, όπου έγινε "πρεσβύτερος" στην Nederlandse Kerk Londen (ολλανδική εκκλησία των αδελφών του Ώστιν (Austin Friars) στο Λονδίνο). Ύστερα από την ειρήνη της Γάνδης το 1576, μπόρεσε να επιστρέψει στη γενέτειρά του, αν και μόνον για μικρό διαστημα: Αναγκάστηκε να ξαναφύγει το 1584, όταν η Γάνδη παραδόθηκε στις δυνάμεις των Ισπανών Αψβούργων.
Κατά τη σταδιοδρομία του υπήρξε πολύ δημοφιλής και έγινε εξαιρετικά πλούσιος. Το πορτρέτο της Κάθριν του Μπεραίν (Katheryn of Berain, ουαλ. Catrin o Ferain ή Mam Cymru (=μητέρα της Ουαλίας)) σήμερα βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο του Κάρντιφ. Ζωγράφισε, επίσης, την κεφαλή του Φιλίππου Β΄ το 1553, όπως τεκμηριώνεται από επιστολή του Καρδιναλίου Γκρανβέλ. Κατά πάσα πιθανότητα είναι το πορτρέτο που σήμερα αποτελεί τμήμα της συλλογής του Μουσείου Πράδο στη Μαδρίτη.
Στην Αγγλία εκπαίδευσε άλλους νεαρούς Ολλανδούς, όπως οι Τζων ντε Κριτζ και, πιθανόν, ο Μάρκους Χέιρερτς ο νεότερος. Πιθανότατα, επίσης, εκπαίδευσε τον Άγγλο Ρόμπερτ Πικ τον πρεσβύτερο (Robert Peake the Elder).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ντονγκ Χόι
250px|thumb|right|Ντονγκ Χόι
Η Ντονγκ Χόι είναι πόλη του Βιετνάμ, πρωτεύουσα της επαρχίας του Κουάνγκ Μπιν (Quang Binh). Η πόλη βρίσκεται 486 χιλιόμετρα νότια του Ανόι, 1238 χλμ βόρεια της Σαϊγκόν. Ο πληθυσμός είναι 103.988 (2009), η περιοχή έχει έκταση 154,55 τ.χλμ. Η τοπική οικονομία στηρίζεται στη βιομηχανία και τον τουρισμό.
Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο, (Αεροδρόμιο Ντονγκ Χόι). Τον Αύγουστο του 2006 ξεκίνησε η ανοικοδόμησή του και τον Μάιο του 2008 ξεκίνησε η λειτουργία του. Σήμερα εξυπηρετεί σύνδεση με το Ανόι και το Χο Τσι Μιν (πόλη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντονγκ Χόι
Σουηδική Αυτοκρατορία
μικρογραφία| Οικόσημο της Σουηδίας (με λανθασμένα [[Βάμμα (εραλδική)|βάμματα) σε τοίχο του Δημαρχείου του Λούτσεν στη Γερμανία]] Η Σουηδική Αυτοκρατορία ήταν ευρωπαϊκή μεγάλη δύναμη που ασκούσε εδαφικό έλεγχο σε μεγάλο μέρος της περιοχής της Βαλτικής κατά τον 17ο και στις αρχές του 18ου αιώνα (Stormaktstiden, «η Εποχή της Μεγάλης Δύναμης»). Η αρχή της αυτοκρατορίας λαμβάνεται συνήθως ως η βασιλεία του Γουσταύου Β΄ Αδόλφου της Σουηδίας, ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο το 1611, και το τέλος της ως η απώλεια εδαφών το 1721 μετά τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο.
Μετά τον θάνατο του Γουσταύου Αδόλφου το 1632, η αυτοκρατορία ελεγχόταν για μεγάλες περιόδους από μέρος της υψηλής αριστοκρατίας, όπως η οικογένεια Ούξενχανα, που ενεργούσε ως αντιβασιλείς για ανήλικους μονάρχες. Τα συμφέροντα των υψηλών ευγενών έρχονται σε αντίθεση με την πολιτική ομοιομορφίας (δηλαδή, η διατήρηση της παραδοσιακής ισότητας στο καθεστώς των σουηδικών κτημάτων που ευνοούνταν από τους βασιλιάδες και την αγροτιά). Σε εδάφη που αποκτήθηκαν κατά τις περιόδους της de facto ευγενούς κυριαρχίας, η δουλοπαροικία δεν καταργήθηκε, ενώ υπήρχε επίσης μια τάση δημιουργίας αντίστοιχων κτημάτων στην ευρύτερη Σουηδία. Η «Μεγάλη Μείωση» του 1680 έβαλε τέλος σε αυτές τις προσπάθειες των ευγενών και τους ζήτησε να επιστρέψουν τα κτήματα που είχαν αποκτήσει από το στέμμα στον βασιλιά. Η δουλοπαροικία, ωστόσο, παρέμεινε σε ισχύ στις κυριαρχίες που αποκτήθηκαν στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και στη Σουηδική Εσθονία, όπου η συνακόλουθη εφαρμογή της πολιτικής ομοιομορφίας παρεμποδίστηκε από τις συνθήκες με τις οποίες αποκτήθηκαν.
Μετά τις νίκες στον Τριακονταετή Πόλεμο, η Σουηδία έφτασε στο αποκορύφωμα της εποχής των μεγάλων δυνάμεων κατά τον Δεύτερο Βόρειο Πόλεμο, όταν ο κύριος αντίπαλός της, Δανία-Νορβηγία, εξουδετερώθηκε από τη Συνθήκη του Ροσκίλντε το 1658 (έγινε όταν η Σουηδική Αυτοκρατορία ήταν στη μεγαλύτερη έκτασή της). Ωστόσο, στην περαιτέρω πορεία αυτού του πολέμου, καθώς και στον επόμενο Σκάνιο Πόλεμο, η Σουηδία μπόρεσε να διατηρήσει την αυτοκρατορία της μόνο με την υποστήριξη του στενότερου συμμάχου της, του Βασιλείου της Γαλλίας. Ο Κάρολος ΙΑ΄ της Σουηδίας εδραίωσε την αυτοκρατορία, όμως, μια παρακμή ξεκίνησε με τον γιο του, Κάρολο ΙΒ΄ της Σουηδίας. Μετά τις αρχικές σουηδικές νίκες, ο Κάρολος εξασφάλισε την αυτοκρατορία για κάποιο διάστημα με την Συνθήκη του Τραβένταλ (1700) και τη Συνθήκη του Άλτρανστατ (1706), πριν από την καταστροφή που ακολούθησε τον πόλεμο του βασιλιά στη Ρωσία. Η ρωσική νίκη στη Μάχη της Πολτάβας έβαλε τέλος στην επέκταση της Σουηδίας προς τα ανατολικά και μέχρι τον θάνατο του Καρόλου ΙΒ΄ το 1718 είχε απομείνει μόνο μια πολύ εξασθενημένη και πολύ μικρότερη περιοχή. Τα τελευταία ίχνη της κατεχόμενης ηπειρωτικής επικράτειας εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων και με τη Φινλανδία να πηγαίνει στη Ρωσία το 1809, με τον ρόλο της Σουηδίας ως μεγάλης δύναμης να εξαφανίζεται επίσης.
Κτήσεις
μικρογραφία| Σουηδικές κτήσεις το 1658. Τα έτη σε παρένθεση υποδεικνύουν πότε παραδόθηκε ή χάθηκε η κατοχή. Ως αποτέλεσμα δεκαοκτώ ετών πολέμου, η Σουηδία απέκτησε μικρές και διάσπαρτες κτήσεις, αλλά είχε εξασφαλίσει τον έλεγχο τριών κύριων ποταμών στη βόρεια Γερμανία - του Όντερ, του Έλβα και του Βέζερ - και απέκτησε δικαιώματα είσπραξης διοδίων για αυτές τις σημαντικές εμπορικές αρτηρίες, και έτσι επωφελήθηκε η σουηδική οικονομία. Δύο βασικοί λόγοι για τις μικρές αποζημιώσεις ήταν ο φθόνος της Γαλλίας και η ανυπομονησία της βασίλισσας Χριστίνας. Ως αποτέλεσμα της παρέμβασης της Σουηδίας, η Σουηδία βοήθησε στην εξασφάλιση της θρησκευτικής ελευθερίας στην Ευρώπη για τους Προτεστάντες, και έγινε ηγετική δύναμη του ηπειρωτικού Προτεσταντισμού για 90 χρόνια. Η ανύψωση της Σουηδίας στο βαθμό μιας αυτοκρατορικής δύναμης απαιτούσε να παραμείνει μια στρατιωτική μοναρχία, εξοπλισμένη για πιθανή έκτακτη ανάγκη. Η φτώχεια και ο αραιός πληθυσμός της Σουηδίας σήμαιναν ότι η χώρα ήταν ακατάλληλη για αυτοκρατορικό καθεστώς. Ωστόσο, στα μέσα του 17ου αιώνα, με σταθερό σύμμαχο τη Γαλλία, η ασυμβατότητα μεταξύ των δυνάμεών της και των αξιώσεών της δεν ήταν τόσο εμφανής.
Περαιτέρω ανάγνωση
Σουηδικη Κατηγορία:17ος αιώνας στη Σουηδία Κατηγορία:18ος αιώνας στη Σουηδία Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1611 Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που καταργήθηκαν το 1721
Μπραγιάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπραν (Ντου)
Το Μπραν (γαλλικά: Branne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Μπρεκονσώ
Το Μπρεκονσώ (γαλλικά: Breconchaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
El Cascabel (τραγούδι)
Το "El Cascabel" (μετάφραση: Η μικρή καμπάνα) είναι ένα παραδοσιακό μεξικανικό τραγούδι, το οποίο γράφτηκε, σε άνγωστο έτος, από τον Λορένθο Μπαρθελάτα, κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του το 1943. Οι στίχοι του κομματιού αφορούν μία μικρή καμπάνα, την οποία ο ήρωας τη δίνει στην αγαπημένη του, για να μπορεί να παίζει με αυτή όλη μέρα. Το κομμάτι εμπεριέχει διάφορα στοιχεία της μεξικανικής μουσικής και το είδος του ονομάζεται ουαπάνγκο.
Το εν λόγω τραγούδι είναι ένα από τα σημαντικότερα ισπανόφωνα κομμάτιου, καθώς το 1977, ήταν το μοναδικό ισπανόφωνο τραγούδι που συμπεριλήφθηκε στον χρυσό δίσκο του Βόγιατζερ και στάλθηκε μαζί με άλλα αρχεία στο διάστημα. Το κομμάτι, επιβεβαιώνει τη δημοφιλία του, έχοντας διασκευαστεί έως και το 2019, 146 φορές. Μερικοί εκ των καλλιτεχνών που το διασκεύασαν είναι οι Γιώργος Νταλάρας, Αλεχάντρο Φερνάντες, Λίλα Ντάουνς, Πέπε Αγκιλάρ και Yanni.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανόφωνα τραγούδια
Μπρεμοντάν
Το Μπρεμοντάν (γαλλικά: Bremondans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Χάινριχ Κάιλχολτς
Ο Χάινριχ Κάιλχολτς (Heinrich Keilholz· 21 Δεκεμβρίου 1908, Αννόβερο – 21 Απριλίου 1981, Σάλτσμπουργκ) ήταν Γερμανός ακουστικολόγος και τεχνικός θεάτρου.
Βιογραφία
Ο Κάιλχολτς σπούδασε μηχανική τηλεπικοινωνιών και ηλεκτροακουστική στο Αμβούργο και στο Βερολίνο. Στη συνέχεια εργάστηκε ως διευθυντής ηχογράφησης για λογαριασμό της Deutsche Grammophon και μερικά χρόνια αργότερα ίδρυσε γραφείο μηχανικών που ειδικεύονταν στην ακουστική χώρων και κτιρίων, την αρχιτεκτονική των θεάτρων και την τεχνολογία των σκηνών.
Ξεκίνησε να εργάζεται εντατικά ως ακουστικολόγος στη Βιέννη, όπου επιμελήθηκε και βελτιστοποίησε ακουστικά την Κρατική Όπερα, το Μέγαρο Μουσικής και το Μπούργκτεατερ. Επίσης, χαρακτηριστικό του έργο στα πρώτα του βήματα είναι και η επιμέλεια του Μεγάρου του Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ.
Στέφι Ντούνα
Η Στέφι Ντούνα (γεν. Έρζεμπετ Μπέριντεϊ, 8 Φεβρουαρίου 1910 – 22 Απριλίου 1992) ήταν μια ηθοποιός του κινηματογράφου που γεννήθηκε στην Ουγγαρία.
Χορεύτρια
Γεννημένη στη Βουδαπέστη, η Στέφι (Στεφανία Ντούνα), όπως ήταν γνωστή στους φίλους και την οικογένειά της, άρχισε να χορεύει από την ηλικία των εννέα ετών και τράβηξε για πρώτη φορά την προσοχή ως δεκατριάχρονη χορεύτρια μπαλέτου στην Ευρώπη. Έκανε την πρώτη της εμφάνιση επί σκηνής σε μια σειρά από δραματοποιημένα παραμύθια στο Παιδικό Θέατρο της Βουδαπέστης. Αρχικά αντίθετος στην ιδέα, ο πατέρας της την έστειλε στα καλύτερα σχολεία της ουγγρικής πρωτεύουσας για να μάθει χορό και σύντομα εκείνη είχε χορέψει στις περισσότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης. Το 1932, εμφανίστηκε στη σκηνή του Λονδίνου στην επιθεώρηση Words and Music του Νόελ Κάουαρντ ως μία από τις τέσσερις ηθοποιούς που ερμήνευσαν το τραγούδι "Mad about the Boy".
Ηθοποιός του κινηματογράφου
Όταν έφτασε στο Χόλιγουντ το 1932, η Ντούνα δεν μιλούσε ούτε λέξη αγγλικά, αλλά αποφάσισε να μάθει γρήγορα. Οι σκηνοθέτες τη συμβούλευσαν να μείνει μακριά από τους Ούγγρους φίλους της για να επιταχύνει τη εκμάθησή της. Μέσα σε λίγα χρόνια, η Ντούνα μιλούσε όχι μόνο αγγλικά αλλά πέντε ακόμη γλώσσες. Κατά τη δεκαετία του 1930, έπαιξε ρόλους από διάφορες εθνικότητες. Ωστόσο, παρά το ευρωπαϊκό της υπόβαθρο, την επέλεγαν συχνά για να ερμηνεύει τον ρόλο της φλογερής μοιραίας Λατίνας σε ταινίες που εκμεταλλεύονταν πλήρως την εξωτική και λαμπερή της προσωπικότητα, όπως το La Cucaracha (1934), που ήταν η πρώτη ταινία μικρού μήκους με ζωντανή δράση σε Technicolor.
Χάινριχ Κάιλχολτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ακουστικολόγοι
Στέφι Ντούνα
Ηθοποιός του κινηματογράφου
Η Ντούνα έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία The Indiscretions of Eve (1932) σε πρωταγωνιστικό ρόλο (μαζί με την Τζέσικα Τάντι, η οποίε έκανε επίσης το ντεμπούτο της). Με την υπογραφή της RKO Radio Pictures, έπαιξε την Γκουνινάνα, την Εσκιμώα σύζυγο του Φράνσις Λέντερερ, στην ταινία Ο άνθρωπος των δύο κόσμων (Man of Two Worlds, 1934).
Ο Λέντερερ είχε εμφανιστεί με την Ντούνα και στην παραγωγή του Die Wunderbar στο Βερολίνο της Γερμανίας. Το 1936, η Ντούνα έπαιξε τη Νέντα στη βρετανική κινηματογραφική εκδοχή της όπερας Οι παλιάτσοι, με πρωταγωνιστή τον Ρίχαρντ Τάουμπερ. Οι ταινίες στις οποίες έπαιξε πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπως η Τυχοδιώκτης του Παναμά (Panama Lady, 1939) με τη Λουσίλ Μπολ, έγιναν δημοφιλείς αλλά δεν την έκαναν μεγάλη σταρ. Οι ταινίες της για τις οποίες κυρίως τη θυμούνται είναι το Anthony Adverse (1936) και το Η γέφυρα της αμαρτίας (1940).
Προσωπική ζωή και θάνατος
Η Ντούνα παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος της γάμος ήταν το 1935 με τον ηθοποιό Τζον Κάρολ, συμπρωταγωνιστή της στην κινηματογραφική κωμωδία Γεια, Gaucho! (1935). Το ζευγάρι απέκτησε ένα παιδί, μια κόρη, και χώρισε το 1938. Το 1940 η Ντούνα παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ντένις Οκίφ και απέκτησε μαζί του έναν γιο.
Η Ντούνα πέθανε τον Μάιο του 1992 από καρκίνο στο σπίτι της στο Μπέβερλι Χιλς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι τσεχικής καταγωγής Κατηγορία:Ούγγροι ηθοποιοί
Έντι Μάγιερς
Ο Έντι Μάγερς (Edmund Charles Wolf Myers, Κένσινγκτον, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο, 12 Οκτωβρίου 1906 – Stow on the Wold, Gloucestershire, Αγγλία, 6 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Βρετανός αξιωματικός που πολέμησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από τον Οκτώβριο του 1942 έως τις αρχές του 1944 έδρασε στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ελλάδα, συμμετέχοντας στην Εθνική Αντίσταση ως επικεφαλής της στρατιωτικής (βρετανικής) αποστολής. Πήρε μέρος στην επιτυχημένη ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου τον Νοέμβριο του 1942 (επιχείρηση «Χάρλινγκ» ), μαζί με Έλληνες αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ. Επίσης οργάνωσε την ανατίναξη της γέφυρας του Ασωπού (Ιούνιος 1943) στο πλαίσιο μιας ευρύτερης επιχείρησης σαμποτάζ (κωδική ονομασία «Animals») που σκοπό είχαν την παραπλάνηση των κατοχικών αρχών σχετικά με την επικείμενη απόβαση των Συμμάχων στην Ευρώπη. Ο Μάγιερς ενεπλάκη στις διαφωνίες και συγκρούσεις μεταξύ των αντιπάλων ανταρτικών δυνάμεων της Ελλάδας, γεγονός που του δημιουργούσε μεγάλο εκνευρισμό και έπεσε σε δυσμένεια από τη Βρετανική κυβέρνηση, οπότε και αντικαταστάθηκε από τον συμπολεμιστή του, ταγματάρχη Κρις Γουντχάους και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα. Αργότερα, ως μέλος του Σώματος των Μηχανικών του Βρετανικού Στρατού έλαβε μέρος στη Μάχη του Άρνεμ (Σεπτέμβριος 1944), όπου και τραυματίστηκε. Για τη συμμετοχή του τιμήθηκε με στρατιωτικό μετάλλιο. Το 1955 εξέδωσε τις αναμνήσεις του από τον καιρό του στην Ελλάδα, ένα βιβλίο υπό τον τίτλο «Greek Entanglement» («Η Ελληνική Περιπλοκή»)
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Εθνική Αντίσταση
Ψαρά (πολεμικό πλοίο)
Ψαρά ονομάστηκαν τα ακόλουθα πλοία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού:
Δόγμα Μπρέζνιεφ
μικρογραφία| [[Ανατολικό Μπλοκ]] Το Δόγμα Μπρέζνιεφ ήταν σοβιετική εξωτερική πολιτική που διακήρυξε ότι οποιαδήποτε απειλή για τη σοσιαλιστική κυριαρχία σε οποιοδήποτε κράτος του σοβιετικού μπλοκ στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη ήταν απειλή για όλα, και ως εκ τούτου δικαιολογούσε την παρέμβαση άλλων σοσιαλιστικών κρατών. Διακηρύχθηκε για να δικαιολογήσει τη σοβιετική κατοχή της Τσεχοσλοβακίας νωρίτερα το 1968, με την ανατροπή της μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης εκεί. Οι αναφορές στο «σοσιαλισμό» σήμαιναν έλεγχο από τα κομμουνιστικά κόμματα που ήταν πιστά στο Κρεμλίνο. Ο Σοβιετικός ηγέτης Μιχαήλ Γκορμπατσώφ αποκήρυξε το δόγμα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, καθώς το Κρεμλίνο αποδέχτηκε την ειρηνική ανατροπή της κομμουνιστικής κυριαρχίας σε όλα τα κράτη-δορυφόρους του στην Ανατολική Ευρώπη.
Η πολιτική περιγράφηκε αρχικά και πιο ξεκάθαρα από τον Σεργκέι Κοβαλιόφ σε ένα άρθρο της Πράβντα στις 26 Σεπτεμβρίου 1968 με τίτλο «Η κυριαρχία και οι διεθνείς υποχρεώσεις των σοσιαλιστικών χωρών». Ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ το επανέλαβε σε μια ομιλία του στο πέμπτο συνέδριο του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών στις 13 Νοεμβρίου 1968, όπου δήλωσε: «Όταν δυνάμεις που είναι εχθρικές προς τον σοσιαλισμό προσπαθούν να στρέψουν την ανάπτυξη κάποιας σοσιαλιστικής χώρας προς τον καπιταλισμό, δεν γίνεται μόνο πρόβλημα της ενδιαφερόμενης χώρας, αλλά κοινό πρόβλημα και ανησυχία όλων των σοσιαλιστικών χωρών».
Αυτό το δόγμα ανακοινώθηκε για να δικαιολογήσει αναδρομικά την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία τον Αύγουστο του 1968 που τερμάτισε την Άνοιξη της Πράγας, μαζί με προηγούμενες σοβιετικές στρατιωτικές επεμβάσεις, όπως η εισβολή στην Ουγγαρία το 1956. Αυτές οι επεμβάσεις είχαν σκοπό να βάλουν ένα τέλος στις προσπάθειες φιλελευθεροποίησης και τις εξεγέρσεις που είχαν τη δυνατότητα να διακυβεύσουν τη σοβιετική ηγεμονία στο εσωτερικό του Ανατολικού Μπλοκ, το οποίο θεωρήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση ως ουσιαστικό, αμυντικό και στρατηγικό απόθεμα σε περίπτωση που επρόκειτο να ξεσπάσουν εχθροπραξίες με το ΝΑΤΟ.
Στην πράξη, η πολιτική σήμαινε ότι επιτρεπόταν μόνο περιορισμένη ανεξαρτησία των κομμουνιστικών κομμάτων των κρατών-δορυφόρων και ότι σε κανένα δεν θα επιτρεπόταν να διακυβεύσει τη συνοχή του Ανατολικού Μπλοκ με οποιονδήποτε τρόπο. Δηλαδή, καμία χώρα δεν θα μπορούσε να εγκαταλείψει το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ή να διαταράξει το μονοπώλιο εξουσίας ενός κυβερνώντος κομμουνιστικού κόμματος. Έννοια σε αυτό το δόγμα ήταν ότι η ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης επιφύλασσε, για τον εαυτό της, την εξουσία να ορίσει τον «σοσιαλισμό» και τον «καπιταλισμό». Μετά την ανακοίνωση του Δόγματος Μπρέζνιεφ, υπογράφηκαν πολυάριθμες συνθήκες μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και των κρατών-δορυφόρων της για να επαναβεβαιωθούν αυτά τα σημεία και να εξασφαλιστεί περαιτέρω η διακρατική συνεργασία. Οι αρχές του δόγματος ήταν τόσο ευρείες που οι Σοβιετικοί το χρησιμοποίησαν ακόμη και για να δικαιολογήσουν τη στρατιωτική τους επέμβαση στο κομμουνιστικό (αλλά όχι στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας) έθνος του Αφγανιστάν το 1979. Το Δόγμα Μπρέζνιεφ παρέμεινε σε ισχύ έως ότου έληξε με τη σοβιετική αντίδραση στην πολωνική κρίση του 1980-1981.
Ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία όταν η Πολωνία διεξήγαγε ελεύθερες εκλογές το 1989 και η Αλληλεγγύη νίκησε το Πολωνικό Κόμμα Ενωμένων Εργατών. Αντικαταστάθηκε από το επιτηδευμένο όνομα Δόγμα Σινάτρα το 1989, παραπέμποντας στο τραγούδι του Φρανκ Σινάτρα «My Way». Η άρνηση να παρέμβει στη χειραφέτηση των κρατών-δορυφόρων της Ανατολικής Ευρώπης και το Πανευρωπαϊκό Πικνίκ οδήγησε στη συνέχεια στην πτώση του Σιδηρούν Παραπετάσματος και στην εν πολλοίς ειρηνική κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ.
Διαμόρφωση του Δόγματος
Ο Μπρέζνιεφ συνειδητοποίησε την ανάγκη για μια μετατόπιση από την ιδέα του Νικίτα Χρουστσόφ για «διαφορετικά μονοπάτια προς το σοσιαλισμό» προς μια ιδέα που ενθάρρυνε ένα πιο ενοποιημένο όραμα σε όλο το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. «Η οικονομική ολοκλήρωση, η πολιτική εξυγίανση, η επιστροφή στην ιδεολογική ορθοδοξία και η διακομματική συνεργασία έγιναν τα νέα σύνθημα των σχέσεων του σοβιετικού μπλοκ». Στις 12 Νοεμβρίου 1968, ο Μπρέζνιεφ δήλωσε ότι «όταν εξωτερικές και εσωτερικές δυνάμεις εχθρικές προς τον σοσιαλισμό προσπαθούν να στρέψουν την ανάπτυξη μιας δεδομένης σοσιαλιστικής χώρας προς την κατεύθυνση… του καπιταλιστικού συστήματος… αυτό δεν είναι πλέον απλώς ένα πρόβλημα για το λαό της χώρας, αλλά κοινό πρόβλημα, ανησυχία όλων των σοσιαλιστικών χωρών». Η δήλωση του Μπρέζνιεφ στο πέμπτο συνέδριο του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών κατέταξε ουσιαστικά το ζήτημα της κυριαρχίας ως λιγότερο σημαντικό από τη διατήρηση του διεθνούς σοσιαλισμού. Ενώ κανένα νέο δόγμα δεν είχε ανακοινωθεί επίσημα, ήταν σαφές ότι η σοβιετική επέμβαση ήταν επικείμενη εάν η Μόσχα αντιλαμβανόταν ότι οποιαδήποτε χώρα κινδυνεύει να θέσει σε κίνδυνο την ακεραιότητα του σοσιαλισμού.
Δόγμα Μπρέζνιεφ στην πράξη
Η ασαφής, ευρεία φύση του Δόγματος Μπρέζνιεφ επέτρεπε την εφαρμογή σε οποιαδήποτε διεθνή κατάσταση η ΕΣΣΔ έκρινε σκόπιμο. Αυτό είναι ξεκάθαρα εμφανές όχι μόνο μέσω της Άνοιξης της Πράγας το 1968 και της έμμεσης πίεσης στην Πολωνία από το 1980-1981, αλλά και στη σοβιετική εμπλοκή στο Αφγανιστάν από τη δεκαετία του 1970. Οποιαδήποτε περίπτωση που έκανε την ΕΣΣΔ να αμφισβητήσει εάν μια χώρα γινόταν ή όχι κίνδυνος για τον διεθνή σοσιαλισμό, η χρήση στρατιωτικής επέμβασης ήταν, στα σοβιετικά μάτια, όχι μόνο δικαιολογημένη, αλλά αναγκαία.
Αποκήρυξη
Ο μακροχρόνιος αγώνας του πολέμου στο Αφγανιστάν έκανε τους Σοβιετικούς να συνειδητοποιήσουν ότι η εμβέλεια και η επιρροή τους ήταν στην πραγματικότητα περιορισμένη. «Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν είχε δείξει ότι ο σοσιαλιστικός διεθνισμός και τα σοβιετικά εθνικά συμφέροντα δεν ήταν πάντα συμβατά». Οι εντάσεις μεταξύ της ΕΣΣΔ και της Τσεχοσλοβακίας από το 1968, καθώς και της Πολωνίας το 1980, απέδειξαν την αναποτελεσματικότητα που υπήρχαν στο Δόγμα Μπρέζνιεφ. Η Κρίση Αλληλεγγύης στην Πολωνία επιλύθηκε χωρίς εξωτερική παρέμβαση, αφήνοντας ουσιαστικά νεκρό το Δόγμα Μπρέζνιεφ. Αν και το Κρεμλίνο ήθελε να διατηρήσει τον σοσιαλισμό στους δορυφόρους του, η απόφαση ήταν να μην παρέμβει. Η Γκλάσνοστ και η Περεστρόικα του Γκορμπατσώφ άνοιξαν τελικά την πόρτα για τις χώρες και τις δημοκρατίες του Σοβιετικού Μπλοκ να κάνουν μεταρρυθμίσεις χωρίς να φοβούνται τη σοβιετική παρέμβαση. Όταν η Ανατολική Γερμανία ζήτησε απεγνωσμένα τα σοβιετικά στρατεύματα να καταπνίξουν την αυξανόμενη αναταραχή το 1989, ο Γκορμπατσώφ αρνήθηκε κατηγορηματικά.
Σε άλλες κομμουνιστικές χώρες
Η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν η μόνη κομμουνιστική χώρα που παρενέβη στρατιωτικά σε άλλες χώρες. Το Βιετνάμ καθαίρεσε τους Ερυθρούς Χμερ στον Καμποτζιανό-Βιετναμέζικο Πόλεμο του 1978, τον οποίο ακολούθησε μια εκδίκηση της κινεζικής εισβολής στο Βιετνάμ στον Σινοβιετναμέζικο Πόλεμο του 1979.
Δόγμα Μπρέζνιεφ ως παραβίαση του ΟΗΕ
Αυτό το δόγμα ήταν ακόμη ένα πρόβλημα κατά την άποψη των Ηνωμένων Εθνών. Το πρώτο πρόβλημα του ΟΗΕ ήταν ότι επιτρέπει τη χρήση βίας. Πρόκειται για σαφή παραβίαση του Άρθρου 2, Κεφάλαιο 4 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο ορίζει: «Όλα τα μέλη πρέπει να απέχουν στις διεθνείς τους σχέσεις από την απειλή ή τη χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο δεν συνάδει με τους Σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών». Όταν το διεθνές δίκαιο έρχεται σε αντίθεση με τον Χάρτη, ο Χάρτης έχει προηγούμενο. Αυτό είναι που κάνει το Δόγμα Μπρέζνιεφ παράνομο.
Βιβλιογραφία
Μπρεζνιεφ δογμα Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Σοβιετικής Ένωσης
Γεγονότα Νοεμβρίου 2018
6 Νοεμβρίου
(The Guardian)
9 Νοεμβρίου
(ABC News) (The Age) (NPR)
(skai.gr)
16 Νοεμβρίου
/2018/11/16/us/politics/julian-assange-indictment-wikileaks.html (The New York Times)]
20 Νοεμβρίου
Πόλεμος και επιθέσεις
22 Νοεμβρίου
(Associated Press)
(The Guardian)
24 Νοεμβρίου
(The Guardian)
30 Νοεμβρίου
11
Όλγκα Γκρέι
Η Όλγκα Γκρέι (γεν. Ανούσκα Ζάτσεκ, επίσης γνωστή και ως Άννα Ζάτσεκ, 10 Νοεμβρίου 1896 – 25 Απριλίου 1973 ) ήταν μια Αμερικανίδα ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου.
Αλί Αλ Μπάσκι
Ο Μοχάμεντ Αλί Αλ-Ντιμπίσκι (αγγλικά: Mohammed Ali Al-Dibiski, 1941 – 24 Απριλίου 2019), διεθνώς γνωστός ως Αλί Αλ Μπάσκι ήταν Λίβυος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Αν και δεν σκόραρε σε διοργανώσεις εγκεκριμένες από τη FIFA λόγω απουσίας συμμετοχής της Λιβύης εκείνη την εποχή, είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών της εθνικής ομάδας της Λιβύης.
Όλγκα Γκρέι
Η Όλγκα Γκρέι γεννήθηκε στην πόλη της Νέας Υόρκης από Ούγγρους μετανάστες. Ο πατέρας της ήθελε να γίνει βιολονίστρια, και γι' αυτόν τον λόγο σπούδασε μουσική, ενώ κατά βάθος είχε το όνειρο να γίνει ηθοποιός. Η Γκρέι εμφανίστηκε σε μερικές ερασιτεχνικές παραγωγές πριν ενταχθεί στον θίασο του Little Theatre στο Λος Άντζελες. Η επιτυχία της εκεί της άνοιξε το δρόμο για να μπορέσει να πάρει μέρος σε κινηματογραφικές ταινίες.
Αλί Αλ Μπάσκι
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίβυοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Όλγκα Γκρέι
Στα τέλη της εφηβείας της, η Γκρέι ακολουθούσε καριέρα ηθοποιού στο Χόλιγουντ. Άρχισε να εργάζεται ως κομπάρσος. Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση ήταν στην ταινία του 1915 με τίτλο His Lesson, στην οποία είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εκείνη τη χρονιά θα έπαιζε δώδεκα κινηματογραφικούς ρόλους, μεταξύ των οποίων και ο ρόλος της ηθοποιού Λόρα Κιν στην κλασική πλέον και αμφιλεγόμενη ταινία Η γέννηση ενός έθνους, με πρωταγωνίστριες τη Λίλιαν Γκις και τη Μέι Μαρκ και με τη σκηνοθετική υπογραφή του Ντ. Γ. Γκρίφιθ.
Το 1916, η Γκρέι εμφανίστηκε σε επτά ταινίες, μεταξύ των οποίων και η ερμηνείας της ως λαίδη Μάκβεθ στην ταινία Μάκβεθ. Θα ερμήνευε έντεκα ακόμη ρόλους στο διάστημα μεταξύ 1917 και 1920, με σταθερή πτώση στον αριθμό των ποιοτικών ρόλων.
Το 1920 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Άρνολντ Γκρεγκ (πραγματικό όνομα: Άρνολντ Ρέι Σάμπεργκ). Αργότερα έγινε δικηγόρος με το αρχικό της όνομα, Άννα Ζάτσεκ, περνώντας τις εξετάσεις της στην Καλιφόρνια το 1932. Το 1942 ήταν μία από τους δικηγόρους υπεράσπισης στις δίκες της υπόθεσης «Sleepy Lagoon», υπερασπίζοντας τα μέλη συμμορίας Χένρι Λέιβας, Βίκτορ Σεμπόντια και Έντουαρντ Γκράντπε. Ήταν η μόνη γυναίκα δικηγόρος στην αίθουσα του δικαστηρίου σε εκείνες τις δίκες.
Η Άννα Ζάτσεκ διέμενε στο Λος Άντζελες τη στιγμή του θανάτου της, στις 25 Απριλίου 1973, σε ηλικία 76 ετών.
Όσιος Ιωακείμ ο εξ Ιθάκης
Ο Όσιος Ιωακείμ ο Ιθακήσιος ή Όσιος Ιωακείμ ο Βατοπεδινός ή απλά Όσιος Ιωακείμ ο Παπουλάκης γεννήθηκε στο μικρό χωριουδάκι Καλύβια, απέναντι από το Σταυρό της Ιθάκης το έτος 1786. Οι γονείς του ονομάζονταν Άγγελος και Αγνή και ήταν πιστοί Χριστιανοί. Ο μικρός Ιωάννης (έτσι ονομαζόταν ο Όσιος πριν γίνει μοναχός) πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια δίοτι πέθανε η μητέρα του όταν αυτός ήταν ακόμη πολύ μικρός. Ο πατέρας του Άγγελος ξαναπαντρεύτηκε μια σκληρή γυναίκα, η οποία δεν έχανε ευκαιρία να τιμωρεί και να βασανίζει το μικρό Ιωάννη. Ο Ιωάννης από μικρό παιδί ξεχώριζε από τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Με πολλή αγάπη και δυνατή πίστη στο Χριστό δεν έλειπε ποτέ από την εκκλησία, νήστευε, προσευχόταν συνεχώς και σκορπούσε αγάπη και καλοσύνη στους ανθρώπους. Με πολύ ζήλο μελετούσε θρησκευτικά βιβλία και κυρίως το Ιερό Ευαγγέλιο.
Νέος εργάστηκε ως ναυτικός στο πλοίο του πατέρα του. Σε κάποιο από τα ταξίδια του, έφυγε από το πλοίο και πήγς στο Άγιον Όρος. Εκεί έγινε μοναχός στην Μονή Βατοπεδίου και από Ιωάννης ονομάστηκε Ιωακείμ. Στο μοναστήρι έμεινε 20 περίπου χρόνια και έγινε υπόδειγμα αρετής και πνευματικής προκοπής ανάμεσα στους υπόλοιπους μοναχούς. Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση έφυγε από το μοναστήρι και πήγε ως ιεραπόστολος στην Πελοπόννησο. Από εκεί φυγαδεύει στα Επτάνησα πολλούς γέρους και γυναικόπαιδα μαζί με τον παπα-Γιάννη Μακρύ από την Πύλαρο της Κεφαλονιάς.
Ζώντας ο ίδιος με μεγάλη άσκηση και σε εκούσια φτώχεια, αποτελεί το στήριγμα, την παρηγοριά, την ελπίδα όλων των κατοίκων της Ιθάκης. Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, για την μεγάλη του αρετή, και την υψοποιό του ταπείνωση, ο Θεός τον προίκισε με το ιαματικό και προφητικό χάρισμα, με σκοπό τη μετάνοια και ψυχική σωτηρία των ανθρώπων. Γι' αυτό και στις καρδιές και συνειδήσεις των ντόπιων ανέκαθεν ο Παπουλάκης ήταν ο Άγιός τους. Ο Όσιος Ιωακείμ πέθανε στις 2 Μαρτίου 1868. Η επίσημη αναγνώρισή του ως Οσίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας έγινε τον Μάρτιο του 1998.
Απολυτίκιον
''Ποίημα Δρ. Χαραλάμπους Μ. Μπούσια'', Ήχος γ', Θείας Πίστεως:
Θεία χάριτι λελαμπρυσμένος κατεφώτισας τους εν σκοτεία αγνωσίας
και δουλώσεως πέλοντας ταις διδαχών και θαυμάτων ακτίσι σου,
Ιωακείμ, ασκητά ενθεότατε· γόνε πάντιμε Ιθάκης,
Χριστόν ικέτευε δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Πηγές
Ιωακειμ Ιωακειμ
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2022-23
Το Κύπελλο Κύπρου 2022-23 ή Κύπελλο Coca-Cola, ήταν η 81η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικήτρια ήταν η Ομόνοια για 16η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Θα διεξαχθεί σε 5 γύρους. Στον Α΄ γύρο και Β΄ γύρο θα γίνουν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που θα κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας λήξει ισόπαλος, θα ακολουθήσει ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθεί να είναι ισόπαλο, τότε θα εκτελεστούν πέναλτι.
Η κυπελλούχος ομάδα θα έχει το δικαίωμα συμμετοχής στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ 2023-24.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο δεν θα συμμετέχει το ζευγάρι του τελικού της προηγούμενης διοργάνωσης (Ομόνοια Λευκωσίας και Εθνικός Άχνας) καθώς και οι ομάδες που θα εξασφαλίσουν συμμετοχή σε όμιλο διοργάνωσης της ΟΥΕΦΑ.
ΠΡΩΤΟΣ ΓΥΡΟΣ (Οι αγώνες είναι μονοί)
6/10/22 ΟΘΕΛΛΟΣ ΑΘΗΑΙΝΟΥ - ΔΟΞΑ ΚΑΤΩΚΟΠΙΑΣ 1-3 (ΠΑΡ.)
6/10/22 ΑΕΛ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΕΡΜΗΣ ΑΡΑΔΙΠΠΟΥ 1-0
11/10/22 ΑΧΥΡΩΝΑΣ/ΟΝΗΣΙΛΟΣ - ΑΠΟΕΛ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 0-3
12/10/22 ΝΕΑ ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ - ΠΕΓΕΙΑ 2014 3-1 (ΠΑΡ.)
19/10/22 ΑΚΡΙΤΑΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ - ΟΜΟΝΟΙΑ 29ης ΜΑΙΟΥ 1-0
19/10/22 ΚΑΡΜΙΩΤΙΣΣΑ ΠΑΝΩ ΠΟΛΕΜΙΔΙΩΝ - ΕΝΥ ΔΙΓΕΝΗΣ ΥΨΩΝΑ 3-2
26/10/22 ΠΑΕΕΚ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ - ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ 1-4
ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΥΡΟΣ (Οι αγώνες είναι μόνοι)
2/11/22 ΠΟ ΞΥΛΟΤΥΜΒΟΥ 2006 - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 0-2
1/12/22 ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ - ΚΑΡΜΙΩΤΙΣΣΑ ΠΑΝΩ ΠΟΛΕΜΙΔΙΩΝ 2-1
11/1/23 ΑΕΛ ΛΕΜΕΣΟΥ- ΑΠΟΛΛΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ 0-0 (5-4 ΠΕΝ.)
11/1/23 ΝΕΑ ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ - ΑΕΚ ΛΑΡΝΑΚΑΣ 4-0
17/1/23 ΠΑΦΟΣ FC - ΑΚΡΙΤΑΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ 3-1
18/1/23 ΑΠΟΕΛ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ - ΑΡΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ 4-2
19/1/23 ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ- ΕΝΩΣΗ ΝΕΩΝ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ 0-0 (4-3 ΠΕΝ.)
ΠΡΟΗΜΙΤΕΛΙΚΑ (Οι αγώνες είναι διπλοί)
14/2/23 ΑΕΛ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΝΕΑ ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ 1-0
15/2/23 ΔΟΞΑ ΚΑΤΩΚΟΠΙΑΣ - ΠΑΦΟΣ FC 1-4
15/2/23 ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ - ΑΠΟΕΛ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 1-2
16/2/23 ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ - ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ 2-1
Β' ΑΓΩΝΑΣ (Σε παρένθεση το συνολικό σκορ και των 2 παιχνιδιών)
28/2/23 ΠΑΦΟΣ FC - ΔΟΞΑ ΚΑΤΩΚΟΠΙΑΣ 1-1 (5-2)
1/3/23 ΑΠΟΕΛ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ - ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 0-2 (2-3)
2/3/23 ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 1-1 (2-3)
6/4/23 ΠΑΦΟΣ FC - ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 1-1
26/4/23 ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ - ΠΑΦΟΣ FC 3-1 (4-2)
26/4/23 ΑΕΛ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 1-0 (1-0)
ΤΕΛΙΚΟΣ
24/5/23 ΑΕΛ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΟΜΟΝΟΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ 0-1
Ο μεγάλος τελικός διεξήχθη την Τετάρτη 24 Μαΐου 2023 στο στάδιο ΓΣΠ στην Λευκωσία και η προσέλευση ήταν περίπου 20.000 θεατές και για τις 2 ομάδες. Νικήτρια αναδείχθηκε η Ομόνοια Λευκωσίας για 16η φορά στην ιστορία της με γκολ του Ιρανού Καρίμ Ανσαριφάρντ στο 85ο λεπτό της αναμέτρησης του μεγάλου τελικού.Επίσης η Ομόνοια Λευκωσίας κέρδισε για δεύτερη συνεχόμενη φορά το Κύπελλο Κύπρου καθώς κέρδισε και τον προηγούμενο τελικό κυπέλλου της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου 2021-2022 που διεξήχθη και πάλι στο στάδιο ΓΣΠ στην Λευκωσία στις 25 Μαΐου 2022 καθώς κέρδισε στην διαδικασία των πέναλτι τον Εθνικό Άχνας. ΟΜΟΝΟΙΑ-ΕΘΝΙΚΟΣ ΑΧΝΑΣ 0-0 (5-4 ΠΕΝ.)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2022-2023 Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Ραντιβότζ Κάσανιν
Βιογραφία
Ο Ραντιβότζ Κάσανιν φοίτησε στο σερβικό δημοτικό σχολείο της γενέτειράς του από το 1892 έως το 1902. Ολοκλήρωσε τις τρεις πρώτες τάξεις του κλασικού γυμνασίου στο Όσιγιεκ και στη συνέχεια μετακόμισε στο Νόβι Σαντ, όπου τελείωσε την τέταρτη τάξη και έδωσε τις τελικές εξετάσεις. Το 1910 ξεκίνησε τις σπουδές του στα μαθηματικά και την αστρονομία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και στη συνέχεια, το 1911, στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια πριν εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης το 1913. Ο Μεγάλος Πόλεμος διέκοψε τις σπουδές του στη Βουδαπέστη, όταν το 1914 κινητοποιήθηκε από τον αυστροουγγρικό στρατό. Αμέσως στάλθηκε στο ρωσικό μέτωπο, όπου επέζησε των εχθροπραξιών και με το τέλος του πολέμου πήγε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις ανώτερες σπουδές του στη Σορβόννη το 1921. Το 1924 υποστήριξε με επιτυχία τη διατριβή του και έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα στα μαθηματικά. Διορίστηκε βοηθός στην Τεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου το 1922, βοηθός καθηγητής το 1926, αναπληρωτής καθηγητής το 1930 και τακτικός καθηγητής το 1939. Εξελέγη πρύτανης της Τεχνικής Σχολής για δύο θητείες, το 1950 και το 1951.
Επίσης, εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών στις 2 Μαρτίου 1946 και πλήρες μέλος στις 10 Ιουνίου 1955. Διετέλεσε διευθυντής του Ινστιτούτου Μαθηματικών από το 1951 έως το 1958 και πρόεδρος του Συμβουλίου του από το 1958 έως το 1961. Το 1950 εκδόθηκαν τα Πρακτικά του Ινστιτούτου Μαθηματικών και κατά τη διάρκεια των επόμενων δέκα ετών, ο Ραντιβότζ Κάσανιν ήταν ο αρχισυντάκτης τους. Από την 1η Οκτωβρίου 1957 έως τις 12 Ιανουαρίου 1959 ο Ραντιβότζ Κάσανιν διετέλεσε αναπληρωτής αντιπρόεδρος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών. Αφιέρωσε τα τελευταία του χρόνια στη μαθηματική ερμηνεία της κοσμογονικής θεωρίας του Πάβλε Σάβιτς.
Ο Ραντιβότζ Κάσανιν πέθανε στο Βελιγράδι στις 30 Οκτωβρίου 1989, όπου και κηδεύτηκε.