cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φιργκλ Βίντριχ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σάλτσμπουργκ και πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε ένα σπίτι άνω των πεντακοσίων ετών που βρίσκεται στο Μένσμπεργκ (Mönchsberg). Εκεί γνωρίστηκε με καλλιτέχνες όπως ο Peter Handke, γείτονάς του, και τον Βιμ Βέντερς, συχνό επισκέπτη. Απέκτησε την πρώτη του εμπειρία με τις ταινίες σε πολύ μικρή ηλικία και του δόθηκε η πρώτη του κάμερα μια Super8 όταν ήταν 13 ετών. Την ίδια χρονιά δημιούργησε τρεις ταινίες, “My Homelife”, “Gebratenes Fleisch” και 3 mal Ulf. Συνέχισε στην πορεία με μια ταινία κινουμένων σχεδίων που είχε τον τίτλο “Auch Farbe kann träumen”. Στα 15 του χρόνια, έκανε το “Monster in Salzburg” όπου και δούλεψε με ηθοποιούς για πρώτη φορά. Δημιούργησε ένα τέρας να λεηλατεί χρησιμοποιώντας την φωτογραφική τεχνική stop-motion. Το 1983 ξεκίνησε να δουλεύει στο “Vom Geist der Zeit” (Πνεύμα του Χρόνου). Ακόμη και οι κακοί βαθμοί στο σχολείο δεν ήταν αρκετοί να τον σταματήσουν να τελειώσει την πρώτη του ταινία κανονικού μήκους η οποία χρειάστηκε 14 μήνες για την πραγμάτωσή της. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, δούλεψε σαν “έξτρα” και βοηθός παραγωγής στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ για να χρηματοδοτήσει τις ταινίες του. Το 1984 άρχισε να ενδιαφέρεται για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές όπου προγραμμάτισε κάποια απλά παιχνίδια.
Όταν πέρασε με επιτυχία τις τελικές εξετάσεις του ακαδημαϊκού Γυμνασίου του Σάλτσμπουργκ, εισάχθηκε στην Ακαδημία Ταινιών της Βιέννης. Ήταν ζήτημα εβδομάδων να ξεκινήσει να δουλεύει το σενάριο για μία ταινία επιστημονικής φαντασίας που ποτέ δεν τελείωσε. Το 1987 ίδρυσε την εταιρία διανομής ταινιών “Classic Films” με δύο συνεργάτες του, με στόχο κυρίως τη διανομή καλλιτεχνικών ταινιών. Έπειτα έγινε βοηθός του John Bailey, καμεραμάν και σκηνοθέτης, και το 1990 πήγε στο Hollywood να δουλέψει με τον Bailey σε μια κωμική ταινία επιστημονικής φαντασίας “The Search for Intelligent Life in the Universe”. Μετά την πώληση της “Classic Films” το 1991 ο Βίντριχ στρέφει την προσοχή του ξανά στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τις δυνατότητες που προσφέρουν για τη δημιουργία τέχνης. Η επόμενη μεγάλη δουλειά του, κατα την οποία δούλεψε σαν διευθυντής παραγωγής, ήταν ένα καινούριο Φεστιβάλ για Αυστριακές Ταινίες το οποίο πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1993 υπο το όνομα Diagonale. Κατά τον δεύτερο χρόνο, δημιούργησε αρχειοθήκη βάσης δεδομένων ταινιών. Περισσότερες βάσεις δεδομένων σχετικές με τις ταινίες ακολούθησαν, επίσης συμμετείχε στη διαδικασία παραγωγής ενός διαδραστικού CD-ROM.
Το 1997 ο Βίντριχ άρχισε να συγκεντρώνεται ξανά στις δικές του ταινίες, παράγοντας το μικρού μήκους φιλμ "tx-transform" το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία στο Φεστιβάλ Ars Electronica. Επίσης επέστρεψε στο σενάριό του για τό "Heller als der Mond" (“Φωτεινότερος από το Φεγγάρι”), το οποίο κινηματογράφησε το 1999. Το φιλμ προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2000 στο Rotterdam. Το "Copy Shop" ήταν το επόμενό του έργο, και ένα από τα πιο πετυχημένα του μέχρι σήμερα. Από την πρεμιέρα του 2001, το φιλμ κέρδισε 35 βραβεύσεις, προτάθηκε για το βραβείο Oscar, προβλήθηκε στην τηλεόραση καθώς και σε περισσότερα από 200 φεστιβάλ ταινιών. Η επόμενη ταινία του μικρού μήκους ήταν επίσης πολύ πετυχημένη. Κέρδισε 36 διεθνή βραβεία και προβλήθηκε σε περισσότερα από 300 φεστιβάλ ταινιών. Ακολούθησε ένας μεγάλος αριθμός από δουλειές πολυμέσων για εταιρίες (το 2001 δημιούργησε την εταιρεία checkpointmedia AG, και είναι διευθύνων σύμβουλός της) και συνέχισε να παράγει ταινίες με την εταιρία του Virgil Widrich Film- und Multimediaproduktionen G.m.b.H. Μαζί με άλλους δημιουργούς ταινιών υπήρξε ιδρυτικό μέλος της εταιρίας Amour Fou Film το 2001, η οποία συγκεντρώνεται σε ταινίες τέχνης από νέους σκηνοθέτες.
Το 2004 ο Βίντριχ ήταν μέλος των κριτών της Ars Electronica και διετέλεσε πρόεδρος του ομίλου Αυστριακών Σκηνοθετών μέχρι το 2007. Είναι ακόμη μέλος της Ακαδημίας των Αυστριακών Ταινιών. Από το 2007 μέχρι το 2010 δίδαξε σαν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης, στην τάξη των ψηφιακών τεχνών. Από το 2010 είναι ο διευθύνων καθηγητής του μεταπτυχιακού Master προγράμματος “Art & Science”.
Φιλμογραφία
Από το 2008 : Εξελίσσεται του επόμενο έργο του Φιργκλ Βίντριχ, μια κανονικού μήκους ταινία "Die Nacht der 1000 Stunden" ( “Η νύχτα των 1000 ωρών” .) Από το 2011 : Εξελίσσεται μια κανονικού μήκους ταινία με τίτλο "Micromeo", της οποίας το σενάριο γίνεται σε συνεργασία με τον Jean-Claude Carrière.
Βραβεία (Επιλεκτικά)
Για το Heller als der Mond (Φωτεινότερο από το Φεγγάρι) (Ευρώπη 2000) : Βραβείο σεναρίου από την πόλη του Σάλτζμπουργκ για το καλύτερο σενάριο (1997) Βραβείο Jean Carment για τον Lars Rudolph – από το Angers European First Film Festival (2000) Βραβείο Laser Vidéo Titres – από το Angers European First Film Festival (2000)
for Copy Shop (A 2001):
Για το Fast Film (A, LUX 2003):
Για την checkpointmedia AG: Σεπτέμβριος του 2006: Παγκόσμιο βραβείο για το “Mozarthouse Vienna” στην κατηγορία "Πολιτισμός και Ψυχαγωγία" και ενα βραβείο στην κατηγορία "Δημόσια πληροφόρηση και παροχή υπηρεσιών" για τον επισκέπτη για το“Κέντρο Επισκεπτών της Αυστριακής Βουλής”.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορες
Κατηγορία:Αυστριακοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1960
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1960 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Ινοσιτόλη
thumb|250px|Η χημική δομή της ινοσιτόλης Η ινοσιτόλη, ή πιο συγκεκριμένα μυοϊνοσιτόλη, είναι καρβοκυκλικό σάκχαρο που είναι άφθονο στον εγκέφαλο και σε άλλους ιστούς των θηλαστικών, μεσολαβεί στη μεταγωγή κυτταρικού σήματος σε ανταπόκριση ποικίλων ορμονών, νευροδιαβιβαστών και αυξητικών παραγόντων και συμμετέχει στην οσμορύθμιση. Είναι αλκοόλη σακχάρου με το ήμισυ της γλυκάδας της σακχαρόζης (επιτραπέζια ζάχαρη). Φτιάχνεται φυσιολογικά στους ανθρώπους από τη γλυκόζη. Κάθε νεφρός φτιάχνει 2 γραμμάρια την ημέρα· έτσι φτιάχνονται συνολικά 4 γραμμάρια ημερησίως. Το συνθέτουν επίσης και αλλοι ιστοί, και η υψηλότερη συγκέντρωση βρίσκεται στον εγκέφαλο όπου παίζει σημαντικό ρόλο φτιάχνοντας κι άλλους νευροδιαβιβαστές, και μερικές στεροειδείς ορμόνες δεσμεύονται στους υποδοχείς τους.
Επισκόπηση
Η μυοϊνοσιτόλη παίζει σημαντικό ρόλο ως δομική βάση για αρκετούς δευτερογενείς αγγελιαφόρους σε ευκαρυωτικά κύτταρα, τα διάφορα φωσφορικά ινοσιτόλης. Επιπλέον, η ινοσιτόλη χρησιμεύει ως σημαντικό συστατικό των δομικών λιπιδίων φωσφατιδυλινοσιτόλης (PI) και των διαφόρων φωσφορικών της, τα λιπίδια φωσφορικής φωσφατιδυλινοσιτόλης (PIP).
Η ινοσιτόλη ή τα φωσφορικά της και τα συναφή λιπίδια βρίσκονται σε πολλά τρόφιμα, προπαντός στα φρούτα, ιδιαίτερα στο πεπόνι και τα πορτοκάλια. Στα φυτά, η εξαφωσφορική ινοσιτόλη, το φυτικό οξύ ή τα άλατά του, χρησιμεύουν ως αποθέματα φωσφορικών σε σπόρους, για παράδειγμα στους ξηρούς καρπούς και τα φασόλια. Το φυτικό οξύ εμφανίζεται επίσης σε δημητριακά με υψηλή περιεκτικότητα σε πίτυρα. Ωστόσο, το φυτικό οξύ δεν είναι άμεσα βιοδιαθέσιμο στους ανθρώπους στη διατροφή, επειδή δεν είναι εύπεπτο. Ορισμένες τεχνικές προετοιμασίας τροφίμων αποσυνθέτουν εν μέρει τα φυτικά οξέα για να το αλλάξουν αυτό. Ωστόσο, η ινοσιτόλη με τη μορφή γλυκεροφωσφολιπιδίων, όπως απαντάται σε ορισμένες φυτικές παράγωγες ουσίες όπως οι λεκιθίνες, απορροφάται καλά και είναι σχετικά βιοδιαθέσιμη.
Η μυοϊνοσιτόλη (χωρίς φωσφορικά) θεωρήθηκε κάποτε μέλος του συμπλέγματος της βιταμίνης B, ονομαζόμενη βιταμίνη B8 στο πλαίσιο αυτό. Ωστόσο, επειδή παράγεται από το ανθρώπινο σώμα από γλυκόζη, δεν αποτελεί απαραίτητη θρεπτική ουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σάκχαρα
Παναγίτσα Φθιώτιδας
Η Παναγίτσα είναι χωριό στη Φθιώτιδα και προάστιο της Ελάτειας, από την οποία απέχει 3 χλμ. δυτικότερα.
Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας και η πλατεία με γραφικό γεφυράκι. Το χωριό έχει πληθυσμό 226 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Παλιά ονομαζόταν Σουλέ μπέη (στου μπεη το μέρος).
Κ. Παναγίτσας (Φθιώτιδος και Φωκίδος)
Η κοινότητα αποσπάται από το νομό Φθιώτιδος και Φωκίδος και υπάγεται στο νομό Φθιώτιδος
Κ. Παναγίτσας (Φθιώτιδος)
Η κοινότητα αποσπάσθηκε στο νομό Φθιώτιδος από το νομό Φθιώτιδος και Φωκίδος
Ο οικισμός Παναγίτσα αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στο δήμο Ελάτειας
Η κοινότητα καταργείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Αμφίκλειας - Ελάτειας
Σινώπη
Η Σινώπη (τουρκικά: Sinop) είναι παραλιακή πόλη της βόρειας Τουρκίας, στις ακτές του Εύξεινου Πόντου. Κατά την τελευταία απογραφή (2021) είχε 218.408 κατοίκους.
Ιστορία
Η Σινώπη ήταν πόλη της αρχαίας Παφλαγονίας. Πήρε το όνομα της από τη νύμφη Σινώπη, τη θυγατέρα του Ασωπού (Απολλώνιος Ρόδιος). Ο Απολλώνιος αναφέρει «Αμέσως άραξαν στη γη της Ασσυρίας, όπου τη Σινώπη, τη θυγατέρα του Ασωπού, είχε εγκαταστήσει ο ίδιος ο Δίας, και εγγυήθηκε την παρθενία της παγιδευμένος από τις ίδιες του τις υποσχέσεις. Πράγματι αυτός ποθούσε τον ερωτά της και της υποσχέθηκε να εκπληρώσει ο,τι θα ζήταγε μες την καρδιά της. Αυτή με πονηριά του ζήτησε την παρθενία. Με όμοιο τρόπο παραπλάνησε τον Απόλλωνα, που ήθελε να την παντρευτεί, και μετά από αυτούς τον ποταμό Άλυ. Ποτέ κανένας άνδρας δε τη δάμασε ποτέ με ερωτικό αγκάλιασμα.»
Το 368 π.Χ. καταλήφθηκε από τον Δατάμα, πέρση Σατράπη της Καππαδοκίας, αλλά διατήρησε την αυτονομία της. Το 183 π.Χ. καταλήφθηκε από τον Φαρνάκη Α' ο οποίος την κατέστησε πρωτεύουσα του Βασιλείου του Πόντου.
Στη πόλη αυτή γεννήθηκε ο Μιθριδάτης ο Μέγας που την καλλώπισε με ναούς, στοές, νεώρια (μαρτυρία Στράβωνα). Τέλος δε το 70 π.Χ. καταλήφθηκε από το Ρωμαίο στρατηγό Λούκουλο που και αυτός της παραχώρησε αυτονομία. Το 44 π.Χ. έγινε οριστικά ρωμαϊκή αποικία με ρωμαίους εποίκους, υπαγόμενη στη Βιθυνία.
Κατά τη Βυζαντινή περίοδο δεν είχε σπουδαία σημασία, ανήκε δε στο Αρμενιακό Θέμα. Μετά την Δ' Σταυροφορία έγινε μήλο της έριδος μεταξύ της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας και των Σελτζούκων Τούρκων που την κατέκτησαν πρώτη φορά το 1214. Από τα μέσα του 13ου αιώνα πέρασε στην κυριαρχία τοπικών τουρκομανικών δυναστειών. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, ο Μωάμεθ Β' ο Πορθητής την κατέκτησε το 1461, καθοδόν στην εκστρατεία του κατά της Τραπεζούντας, και μετέφερε τους κατοίκους της στην Κωνσταντινούπολη για αύξηση του εκεί πληθυσμού. Στην οθωμανική περίοδο η Σινώπη υπαγόταν στο εγιαλιέτι της Κασταμονής. Αξιοσημείωτο γεγονός των νεοτέρων χρόνων υπήρξε η Ναυμαχία της Σινώπης μεταξύ του ρωσικού στόλου με τον τουρκικό στις 30 Νοεμβρίου του 1853 στην αρχή του Κριμαϊκού πολέμου, που οδήγησε στην καταστροφή του οθωμανικού στόλου και έδωσε το έναυσμα για να εισέλθουν η Αγγλία και η Γαλλία στον πόλεμο κατά της Ρωσίας.
Εκκλησιαστική ιστορία
Ο ελληνικός πληθυσμός της Σινώπης πριν το 1914 ήταν 5.000 και ο τουρκικός 9.000. Οι Έλληνες διατηρούσαν αστική σχολή, Παρθεναγωγείο και 3 εκκλησίες. Στα περίχωρα δε υπήρχαν άλλοι 2.000 Έλληνες. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου, οι Έλληνες της πόλης και των γύρω χωριών υπέστησαν πολλές κακουχίες και οι επιζήσαντες μετανάστευσαν στην Ελλάδα κατά τη διετία 1923-1924, κατά την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή.
Κλίμα
Το κλίμα της Σινώπης είναι εύκρατο, ωκεάνιο και αρκετά δροσερό (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfb). Η μέση ετήσια θερμοκρασία φθάνει τους 14 °C. Ο ψυχρότερος που είναι ο Ιανουάριος μήνας έχει μέση θερμοκρασία 7 °C, ενώ ο Αύγουστος, ο θερμότερος έχει 22 °C. Θερμοκρασίες που σπάνια πέφτουν κάτω από –5 °C ή ξεπερνούν τους 30 °C. Το ετήσιο ύψος βροχής φθάνει τα 1140 mm. Οι βροχοπτώσεις είναι κοινό όλο το χρόνο και είναι βαρύ από τον Δεκέμβριο ως και τον Μάρτιο καταγράφεται επίσης περιστασιακή χιονόπτωση, αλλά γενικά η κάλυψη χιονιού είναι πρόσκαιρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Μιλήτου Κατηγορία:Πόντος Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Παφλαγονίας
Όντρα Οπόλε
Η Όντρα Οπόλε είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Οπόλε, Πολωνία. Ιδρύθηκε στις 16 Ιουνίου 1945. Έδρα της ομάδας είναι το Stadion Miejski, χωρητικότητας 4750 θεατών. Συμμετέχει στην τρίτη κατηγορία Πολωνίας. Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Πολωνίας το 1953 και τις περιόδους 1956-1958 (3 σεζόν), 1960-1966 (7 σεζόν), 1967–1970, 1971–1974 και 1976-1981, με καλύτερο αποτέλεσμα την τρίτη θέση την περίοδο 1963-64.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πολωνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945
Αγκοστίνο Καρράτσι
μικρογραφία| Αυτοπροσωπογραφία ως ωρολογοποιός Ο Αγκοστίνο Καρράτσι (Agostino Carracci ή Caracci,16 Αυγούστου 1557 - 22 Μαρτίου 1602) ήταν Ιταλός ζωγράφος, χαράκτης, σχεδιαστής ταπισερί και δάσκαλος τέχνης. Ήταν, μαζί με τον αδελφό του, Αννίμπαλε Καρράτσι και τον εξάδελφό του, Λουντοβίκο Καρράτσι, ένας από τους ιδρυτές του Accademia degli Incamminati (Ακαδημία Προοδευτικών) στη Μπολόνια. Αυτή η Ακαδημία διδασκαλίας προώθησε τον Καρράτσι με έμφαση στο δια ζώσης σχέδιο. Προήγαγε προοδευτικές τάσεις στην τέχνη και ήταν μια αντίδραση στην παραβίαση της ανατομίας και του χώρου. Η ακαδημία βοήθησε να προωθηθούν οι ζωγράφοι της Σχολής της Μπολόνια.
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία| Μπούστο γυναίκας μικρογραφία| Ο θρήνος Ο Αγκοστίνο Καρράτσι γεννήθηκε στην Μπολόνια, γιος ράφτη. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του Αννίμπαλε Καρράτσι και εξάδελφος του Λουντοβίκο Καρράτσι. Αρχικά εκπαιδεύτηκε ως χρυσοχόος. Αργότερα σπούδασε ζωγραφική, πρώτα με τον Πρόσπερο Φοντάνα (Prospero Fontana), ο οποίος ήταν ο Δάσκαλος του Λουντοβίκο και αργότερα με τον Μπαρτολομένο Πασσαρόττι (Bartolomeo Passarotti). Ταξίδεψε στην Πάρμα για να μελετήσει τα έργα του Κορρέτζο. Συνοδευόμενος από τον αδερφό του Αννίμπαλε, πέρασε πολύ καιρό στη Βενετία, όπου εκπαιδεύτηκε ως χαράκτης από τον περίφημο Κορνέλις Κορτ (Cornelis Cort). Ξεκινώντας από το 1574 εργάστηκε ως αναπαραγωγός χαράκτικών, αντιγράφοντας έργα δασκάλων του 16ου αιώνα, όπως οι Φεντερίκο Μπαρότσι, Τιντορέττο, Αντόνιο Κάμπι, Πάολο Βερονέζε και Κορρέτζο. Έκανε επίσης κάποιες πρωτότυπες εκτυπώσεις, συμπεριλαμβανομένων δύο οξυγραφιών.
Ταξίδεψε στη Βενετία (1582, 1587–1589) και στην Πάρμα (1586–1587). Μαζί με τον Αννίμπαλε και τον Λουντοβίκο εργάστηκε στη Μπολόνια για τους κυκλους νωπογραφιών στο Παλάτσο Φάβα ( Ιστορίες του Ιάσονα και της Μήδειας, 1584) και του Palazzo Magnani ( Ιστορίες του Ρωμύλου, 1590–1592). Το 1592 ζωγράφισε επίσης την Κοινωνία του Αγίου Ιερωνύμου, σήμερα στην Πινακοθήκη της Μπολόνια και το θεωρούσε το κορυφαίο έργο του. Το 1620, ο Τζοβάννι Λανφράνκο, μαθητής των Καρράτσι, κατηγόρησε δημόσια έναν άλλο μαθητή των Καρράτσι, τονΝτομενικίνο, για κλοπή δικαιωμάτων αυτού του πίνακα. Από το 1586 χρονολογείται το τέμπλο του Παναγία και Βρέφος με Αγίους, στην Εθνική Πινακοθήκη της Πάρμας. Το 1598 ο Καρράτσι έσμιξε με τον αδελφό του Αννίμπαλε στη Ρώμη, για να συνεργαστούν στη διακόσμηση της Πινακοθήκης στο Παλάτσο Φαρνέζε. Το 1598 έως το 1600 χρονολογείται το τριπλό πορτραίτο, σήμερα στη Νάπολη, παράδειγμα της ζωγραφικής του είδους. Το 1600 κλήθηκε στην Πάρμα από τον Δούκα Ρανούτσιο Α΄ Φαρνέζε της Πάρμας για να ξεκινήσει τη διακόσμηση του Palazzo del Giardino, αλλά πέθανε πριν την τελειώσει.
Ο γιος του Αγκοστίνο, Αντόνιο Καρράτσι, ήταν επίσης ζωγράφος και προσπάθησε να ανταγωνιστεί την Ακαδημία του πατέρα του.
Ένα χαρακτικό του Αγκοστίνο Καρράτσι, σύμφωνα με τον πίνακα «Η αγάπη στη χρυσή εποχή» από τον Φλαμανδό ζωγράφο Πάολο Φιαμμίνγκο του 16ου αιώνα ήταν η έμπνευση για το Le bonheur de vivre του Ανρί Ματίς.
Εργα
Λάδι σε καμβά εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί χαράκτες
Ποταμός Άιοβα
Ο Ποταμός Άιοβα (αγγλ. Iowa River) είναι ποταμός των ΗΠΑ στην ομώνυμη πολιτεία, δεξιός παραπόταμος του Μισσισσιππή. Το μήκος του, αναλόγως της εκλογής της βασικής πηγής, ανέρχεται σε 520 ή 482 χιλιόμετρα. Ο ποταμός είναι πλωτός από μικρά σκάφη μέχρι την Άιοβα Σίτυ, περίπου 105 χιλιόμετρα από το στόμιό του. Ο μακράν μεγαλύτερος παραπόταμος του Άιοβα είναι ο Σίνταρ Ρίβερ (αριστερός), ενώ αξοσημείωτος δεξιός παραπόταμος είναι ο Ίνγκλις (English River).
Ρους
Ο Ποταμός Άιοβα πηγάζει από δύο κλάδους, τον Δυτικό και τον Ανατολικό. Αμφότεροι έχουν τις πηγές τους στην Κομητεία Χάνκοκ της Αϊόβα και συμβάλλουν μεταξύ τους στο Μπελμόντ της κομητείας Ράιτ. Συνολικά ο ποταμός διέρχεται από 10 κομητείες της Άιοβα.
Σε ολόκληρο τον ρου του ο Άιοβα ρέει γενικώς προς τα νοτιοανατολικά. Διέρχεται από την πόλη Άιοβα Φωλς και αμέσως μετά μέσα από μία κοιλάδα ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς μέχρι τον οικισμό Στήμμποουτ Ροκ. Στη συνέχεια διαρρέει τις κωμοπόλεις Ελντόρα, Τάμα και Μαρένγκο, καθώς και την πόλη Μάρσαλταουν, και κατόπιν από την περιοχή των χωριών Αμάνα στην Κομητεία Άιοβα. Παρακάτω, στην Κομητεία Τζόνσον, φράσσεται από το Φράγμα της Κοράλβιλ και σχηματίζει έτσι την τεχνητή λίμνη Κοράλβιλ, η οποία έχει μέγιστο όγκο 569 εκατομμύρια κυβικά μέτρα, κανονικό μήκος 37 χιλιόμετρα και μέγιστο μήκος 67. Μετά ο ποταμός στρέφεται προς τα νότια, διαρρέει την Άιοβα Σίτυ και την πανεπιστημιόπολη του Πανεπιστημίου της Άιοβα. Νοτίως της Άιοβα Σίτυ δέχεται τα νερά του ποταμού Ίνγκλις και μετά του Σίνταρ, λίγο προτού εκβάλει στον Μισσισσιππή.
Γιώργος Λιλλήκας
Ο Γιώργος Λιλλήκας είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε πρόεδρος της Συμμαχίας Πολιτών. Επιπρόσθετα, διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών, Υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της Κύπρου. Επιπλέον, διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος αρχικά με το ΑΚΕΛ και μετέπειτα με τη Συμμαχία Πολιτών.
Ποταμός Άιοβα
Χρησιμότητα και πλημμύρες
Ο Ποταμός Άιοβα είναι αξιοσημείωτος για το ερασιτεχνικό και επαγγελματικό (εμπορικό) ψάρεμα. Τα ερασιτεχνικά αλιεύματα περιλαμβάνουν τα είδη ψαριών Micropterus salmoides, Micropterus dolomieu, Sander vitreus, λούτσος των ποταμών, το γένος Pomoxis, γατόψαρα και άλλα ψάρια. Στην τεχνητή λίμνη Κοράλβιλ διεξάγεται επαγγελματική αλιεία κυπρίνου και του γένους Ictiobus.
Γιώργος Λιλλήκας
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Γιώργος Λιλλήκας γεννήθηκε στην Πάνω Παναγιά την 1 Ιουνίου 1960. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη γαλλική γλώσσα. Το 1980 ξεκίνησε σπουδές πολιτικών επιστημών στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Λυών, από το οποίο αποφοίτησε το 1984. Παράλληλα απέκτησε Δίπλωμα Ειδικών Σπουδών για τον αραβικό κόσμο από το Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών και το Κέντρο Μελετών Μέσης Ανατολής. Το 1985 απέκτησε προδιδακτορικό δίπλωμα (D.E.A.) στις πολιτικές επιστήμες από το Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών της Γκρενόμπλ.
Μέχρι το 2018 ήταν νυμφευμένος με τη Βαρβάρα Πετροπούλου και έχει ένα υιό.
Ποταμός Άιοβα
Χρησιμότητα και πλημμύρες
Πρόσφατες αξιοσημείωτες πλημμύρες του ποταμού έλαβαν χώρα τον Ιούνιο του 2008 και ιδίως στη Μεγάλη Πλημμύρα του 1993.
Γιώργος Λιλλήκας
Βιογραφικά Στοιχεία
Το 1993 ίδρυσε μαζί με τη σύζυγο του την εταιρεία Marketway, από την οποία αποχώρησε το 2003 όταν διορίστηκε υπουργός. Από το 2008 διευθύνει την εταιρεία BlueTree η οποία παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες στον τομέα των Διεθνών Επενδύσεων,  κυρίως σε αγορές του εξωτερικού. Ακόμη, από το 2010 είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Arch Capital Group (Όμιλος Εταιρειών εισηγμένος στο Χρηματιστήριο Nasdag που δραστηριοποιείται στον τομέα των Ασφαλειών και Αντασφαλειών).
Πολιτική διαδρομή
Το 1987 επέστρεψε στην Κύπρο. Ένα άρθρο που έγραψε για το πραξικόπημα του 1974 έγινε η αιτία να ζητήσει ο υποψήφιος πρόεδρος στις προεδρικές εκλογές του 1988 Γιώργος Βασιλείου να τον γνωρίσει. Ο Γιώργος Βασιλείου ζήτησε από τον Γιώργο Λιλλήκα να ενταχθεί στο στο εκλογικό επιτελείο του. Μετά την εκλογή του Γιώργου Βασιλείου, ο Γιώργος Λιλλήκας διετέλεσε ειδικός σύμβουλος του και Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς (1988-1993). Στις προεδρικές εκλογές του 1993 εργάστηκε για επανεκλογή του Γιώργου Βασιλείου, κάτι που δεν έγινε.
Ποταμός Άιοβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιοβα
Γιώργος Λιλλήκας
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1996 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ (ως μέλος των Νέων Δυνάμεων) για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2001 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Την 1η Μαρτίου 2003 διορίστηκε Υπουργός Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού στην Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 12 Ιουνίου 2006. Κατά τη διάρκεια της θητείας του διετέλεσε παράλληλα, για μικρό χρονικό διάστημα, Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Στις 13 Ιουνίου 2006 διορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών. Στις 16 Ιουλίου 2007 παραιτήθηκε επειδή το κόμμα του που τον πρότεινε για υπουργό, το ΑΚΕΛ, αποχώρησε από την κυβέρνηση, μετά την απόφαση του για διεκδίκηση της προεδρίας του κράτους στις προεδρικές εκλογές του 2008 με δικό του υποψήφιο, τον Δημήτρη Χριστόφια, και όχι με υποστήριξη του τότε προέδρου, Τάσσου Παπαδόπουλου. Ο Γιώργος Λιλλήκας, παρόλο που διαφώνησε με την απόφαση του ΑΚΕΛ και υποστήριξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο, παραιτήθηκε από υπουργός.
Στις προεδρικές εκλογές του 2013 διεκδίκησε το προεδρικό αξίωμα. Υποστηριζόταν από την ΕΔΕΚ. Κατετάγη τρίτος με ποσοστό 24,93% και δεν πέρασε στον β΄ γύρο των εκλογών. Ο ίδιος δεν υποστήριξε κανένα από τους δύο εναπομείναντες υποψηφίους στον β΄ γύρο.
Στις 28 Απριλίου του 2013 ίδρυσε τη Συμμαχία Πολιτών, αναλαμβάνοντας πρόεδρος της, με την οποία διεκδίκησε έδρα στις Ευρωεκλογές του 2014, χωρίς επιτυχία.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικών Υποθέσεων και Ασφάλειας του ίδιου οργανισμού. Είναι εκπρόσωπος της Συμμαχίας Πολιτών στη Βουλή, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, επικεφαλής της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων των Χωρών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Ένωση, της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας και την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας και της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για τη Σταθερότητα, τον Οικονομικό Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στις προεδρικές εκλογές του 2018 διεκδίκησε ξανά το προεδρικό αξίωμα. Υποστηριζόταν από το κόμμα του, τη Συμμαχία Πολιτών. Κατετάγη πέμπτος με ποσοστό 2,18% και δεν πέρασε στον β΄ γύρο των εκλογών. Ο ίδιος δεν υποστήριξαν κανένα από τους δύο εναπομείναντες υποψηφίους στον β΄ γύρο.
Δεν διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021. Στις 24 Ιουνίου 2021 ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την πολιτική. Ταυτόχρονα ανακοινώθηκε η ενσωμάτωση της Συμμαχίας Πολιτών στην ΕΔΕΚ.
Συγγραφικό έργο
Το 2008 έκδωσε το βιβλίο «Λύση του Κυπριακού: Πραγματικότητες, Διλήμματα και Επιλογές» (Εκδόσεις Λιβάνη).
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Συμμαχία Πολιτών Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Υπουργοί Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι Κύπρου Κατηγορία:Υπουργοί Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003 Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Η΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Συναγωγή Ούιπεστ
Η Συναγωγή Ούιπεστ είναι νεολογικού ιουδαϊσμού συναγωγή στην Ούιπεστ (Νέα Πεστ), μια συνοικία της Βουδαπέστης στην Ουγγαρία. Η ρομαντικού ρυθμού κατασκευή ανεγέρθηκε το 1866 και έχει χωρητικότητα 1.000 θέσεων. Ο Ραβίνος Σάντερ Ρόζερμπεργκ από το Αράντ χοροστάτησε στην εναρκτήρια θρησκευτική τελετή. Η ίδρυσή της εορτάστηκε ως "μεγάλη αργία" από τους Ιουδαίους και Χριστιανούς της Ούιπεστ. Βρίσκεται επί της οδού Ατίλα Γιόζεφ σε απόσταση περίπου πέντε λεπτών από τον σταθμό του μετρό Újpest-Városkapu.
Η συναγωγή ιδρύθηκε από την οικογένεια Λόβι.
Η Ορθόδοξη Ιουδαϊκή κοινότητα, η οποία δεν συμφωνούσε με τον Νεολογικό Ιουδαϊσμό, αποσπάστηκε και προχώρησε στην ίδρυση δικής της συναγωγής.
Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η συναγωγή λεηλατήθηκε και μερικώς κατεστράφη από τους Ναζί. Μετά το πέρας του πολέμου, η συναγωγή χτίστηκε εκ νέου και ένα μνημείο του Ολοκαυτώματος ανεγέρθηκε δίπλα σε αυτήν. Το μνημείο, τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν από τον Ούγγρο πρόεδρο Ζόλταν Τίλντι, είναι ένα τείχος με γραμμένα επάνω του τα ονόματα των 17.000 Εβραίων κατοίκων της Ούιπεστ που υπήρξαν θύματα του Ολοκαυτώματος.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναγωγές Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ουγγαρία Κατηγορία:Βουδαπέστη
Το Πέτρινο Λουλούδι
Το Πέτρινο λουλούδι (Ρωσικά: Каменный цветок) είναι λαϊκό παραμύθι της περιοχής των Ουραλίων της Ρωσίας που συνέλεξε και διασκεύασε με βάση το λαογραφικό υλικό ο Πάβελ Μπαζόφ. Δημοσιεύθηκε στο Λιτερατούρναγια Γκαζέτα το 1938 καθώς και στο Ουράλσκι Σοβρεμενίκ. Αργότερα κυκλοφόρησε ως μέρος της συλλογής παραμυθιών Το κουτί από μαλαχίτη. Το Πέτρινο λουλούδι θεωρείται μία από τις καλύτερες ιστορίες της συλλογής.
Το μπαλέτο του Προκόφιεφ «Το πέτρινο λουλούδι» είναι βασισμένο στην ιστορία του παραμυθιού.
Πλοκή
Ο κύριος χαρακτήρας της ιστορίας είναι ο Ντανίλο, ένα πεντάρφανο παιδί που οι άνθρωποι στο χωριό του το έβρισκαν αλαφροΐσκιωτο. Αρχικά έκανε δουλειές του ποδαριού στο αρχοντικό του χωριού αλλά τον τιμώρησαν για ένα λάθος του και τον έδιωξαν. Βρήκε καταφύγιο στο σπίτι μιας στοργικής γριούλας που γνώριζε τα βότανα και τη μαγική τους χρήση και κοντά της έμαθε λίγα γι'αυτά, αυτή επίσης του πρωτομίλησε για το πέτρινο λουλούδι που όποιος το κοιτάξει χάνεται. Ο επιστάτης του χωριού τον έστειλε να μαθητεύσει στον δύστροπο λιθοξόο Προκόπιτς, να μάθει να επεξεργάζεται τον μαλαχίτη. Ο γερο-Προκόπιτς αγάπησε το ορφανό, του φέρθηκε με καλοσύνη και σιγά-σιγά τον μύησε στην τέχνη του, ώσπου ο Ντανίλο έγινε σωστός μάστορας, δείχνοντας εξαιρετικές ικανότητες και ταλέντο.
Μια μέρα του έστειλαν ένα σχέδιο και του παράγγειλαν να φτιάξει ένα σκαλιστό βάζο περίτεχνο και εξεζητημένο για τον άρχοντα. Το έκανε τέλειο, αλλά το σχέδιό του δεν ήταν αρκετά όμορφο για τον Ντανίλο. Ήταν δυσαρεστημένος με το αποτέλεσμα. Έλεγε ότι ακόμη και το πιο απλό λουλούδι «φέρνει χαρά στην καρδιά σου», αλλά το πέτρινο βάζο του δεν θα φέρει χαρά σε κανέναν γιατί ήταν ένα κομμάτι άψυχης πέτρας. Κυριευμένος από την εμμονή του για τελειότητα, ο νεαρός λιθοξόος αισθάνονταν σαν να χαλούσε την πέτρα. Έτσι, άρχισε να κατασκευάζει ένα δικό του βάζο, όπως του άρεσε, ολόιδιο με το θάμνο του διαβολόχορτου. Σμίλευσε το μίσχο, τα πλαϊνά φυλλαράκια ήταν άψογα, κάλυκας βγήκε ίδιος με του διαβολόχορτου και όμως, ο Ντανίλο αισθανόταν ότι κάτι του έλειπε.
Ένας γέρος του διηγήθηκε τον μύθο για ένα όμορφο πέτρινο λουλούδι που μεγαλώνει στην περιοχή της Κυράς του Χάλκινου Βουνού, και όσοι το βλέπουν αρχίζουν να καταλαβαίνουν την ομορφιά της πέτρας, αλλά η ζωή τους χάνει όλη τη γλυκύτητά της. Χάνονται, γίνονται για πάντα τεχνίτες στο βουνό της Ερωμένης. Η αρραβωνιαστικιά του Ντανίλο, η Κάτιενκα του ζήτησε να το ξεχάσει, αλλά ο Ντανίλο λαχταρούσε να το δει. Πήγε στο ορυχείο χαλκού και συνάντησε την Κυρά του Χάλκινου Βουνού και την παρακάλεσε να του δείξει το πέτρινο λουλούδι. Η κυρά του θύμισε την αρραβωνιαστικιά του και τον προειδοποίησε ότι δεν θα ήθελε ποτέ να επιστρέψει πίσω, αλλά αυτός επέμενε. Τότε του έδειξε το Πέτρινο λουλούδι που ήταν πιο όμορφο και από αληθινό. Ο Ντανίλο επέστρεψε στο χωριό, κατέστρεψε το πέτρινο βάζο του και μετά εξαφανίστηκε. «Κάποιοι λέγανε πως έχασε το τσερβέλο του και αφανίστηκε μες στο δάσος, άλλοι πάλι ότι τον επήρε η Κυρά στο αργαστήρι της».
Η συνέχεια του παραμυθιού βρίσκεται στο παραμύθι Ο μάστορας και η Κυρά.
Μεταφορές
Το Πέτρινο λουλούδι είναι ένα από τα παραμύθια που έχει μεταφερθεί επανειλημμένα στο θέατρο, στην όπερα, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, όπως Το Πέτρινο λουλούδι, ταινία του 1946 και το μπαλέτο του Προκόφιεφ «Το πέτρινο λουλούδι» το 1954.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική λογοτεχνία
Διεθνής Επιτροπή Νομικών
Η Διεθνής Επιτροπή Νομικών (αγγλικά: International Commission of Jurists / ICJ) είναι μια διεθνής μη κυβερνητική οργάνωση προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Περιγραφή
Η Επιτροπή αποτελείται από 60 διακεκριμένους νομικούς -δικαστές, δικηγόρους και ακαδημαϊκούς- των οποίων το έργο επικεντρώνεται στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων διεθνώς μέσω του νόμου. Οι επίτροποι διακρίνονται για την εμπειρία, γνώση, και τη δέσμευση τους στα ανθρώπινα δικαιώματα. Η σύνθεση της επιτροπής σκοπεύει να καλύπτει τη γεωγραφική ποικιλότητα του κόσμου και τα πολλά νομικά συστήματα που υπάρχουν διεθνώς.
Το έργο του οργανισμού υποστηρίζεται από μια διεθνή γραμματεία η οποία έχει την έδρα της στη Γενεύη της Ελβετίας, και αποτελείται από δικηγόρους οι οποίοι προέρχονται από πολλές διαφορετικές νομικές παραδόσεις και δικαιοδοσίες. Η γραμματεία και η επιτροπή αναλαμβάνουν το έργο της ενδυνάμωσης των δικηγόρων και δικαστών διεθνώς ως προς την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κανόνα δικαίου. Επιπρόσθετα, η επιτροπή έχει εθνικά παραρτήματα και συνεργασίες σε πάνω από 70 χώρες.
Το 2015 ο πρόεδρος του οργανισμού ήταν ο καθηγητής δικαίου ο οποίος ήταν επίσης μέλος και της επιτροπής ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών. Άλλοι πρόεδροι κατά το παρελθόν υπήρξαν ο καθηγητής Πέντρο Νίκεν (2011-2012), και η Μαίρη Ρόμπινσον (2008-2011) η οποία ήταν επίσης πρώην και πρόεδρος της Ιρλανδίας.
Τομείς δραστηριοποίησης
Ο οργανισμός δραστηριοποιείται στην προώθηση της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κανόνα δικαίου, σε διεθνές επίπεδο (π.χ. τα Ηνωμένα Έθνη), περιφερειακό (π.χ. η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Συμβούλιο της Ευρώπης), ή εγχώριο μέσω των διάφορων εθνικών παραρτημάτων του. Το έργο του επικεντρώνεται σε ζητήματα πολιτικών, κοινωνικών, ή οικονομικών παραβιάσεων, και να καταστήσει κράτη ή μη κρατικές οντότητες υπόλογες σε περίπτωση παραβιάσεων.
Συγκεκριμένα, οι τομείς δραστηριοποίησης αποτελούνται από:
Η επιτροπή επίσης λειτουργεί περιφερειακά προγράμματα στην Αφρική, Νοτιοανατολική Ασία, Κεντρική Αμερική, Ευρώπη, Μέση Ανατολή, και Αφρική. Τα προγράμματα αυτά επικεντρώνονται στην προαγωγή και υποστήριξη της ανεξαρτησίας των νομικών, του κράτους δικαίου και συγκεκριμένα ζητήματα σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα ανάλογα με την περιοχή.
Γερμανία
Ο οργανισμός δημιουργήθηκε ως ιδεολογικό αντιστάθμισμα έναντι της Σοβιετικής Ένωσης στο διχοτομημένο Βερολίνο. Ιδρύθηκε το 1952 με την επωνυμία Διεθνές Συνέδριο Νομικών στο δυτικό Βερολίνο, και οργανώθηκε από την Ερευνητική Επιτροπή Ελεύθερων Νομικών η οποία ήταν μια ομάδα Γερμανών νομικών η οποία αφιέρωσε το έργο της στην έρευνα για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο ανατολικό Βερολίνο το οποίο βρίσκονταν στη Σοβιετική επιρροή.
Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου, οι αντιπρόσωποι αποφάσισαν να επεκτείνουν το αντικείμενο εργασίας τους και να ερευνήσουν και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σε άλλα μέρη του κόσμου. Μια πενταμελής Μόνιμη Επιτροπή του Συνεδρίου διορίστηκε για αυτό το σκοπό, και το 1953 η επιτροπή αυτή δημιούργησε τη Διεθνή Επιτροπή Νομικών ως ένα μόνιμο οργανισμό που στόχο είχε τη διαφύλαξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσω του κράτους δικαίου.
Ένα από τα κύρια θέματα με τα οποία ασχολήθηκε αρχικά ο οργανισμός ήταν η περίπτωση του, ενός δυτικογερμανού δικηγόρου και του προεδρεύοντα του συνεδρίου. 2 εβδομάδες πριν από την έναρξη του συνεδρίου τον Ιούλιο του 1952, ο Λίνζε απήχθη από την ανατολικογερμανικές μυστικές υπηρεσίες και παραδόθηκε στην KGB. Παρά τη διεθνή κατακραυγή ο Λίντε μεταφέρθηκε στη Μόσχα όπου και εκτελέστηκε το 1953 για κατασκοπεία.
CIA
Από το 1970 έως το 1990, ο ήταν ο γενικός γραμματέας αντικαθιστώντας τον Μακμπράιντ. Ο Μακντέρμοτ μετακίνησε τον οργανισμό μακριά από την επιρροή της CIA, στο προσκήνιο του διεθνούς κινήματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ηνωμένα Έθνη
Το 1978, το ICJ ίδρυσε το Κέντρο για την Ανεξαρτησία των Δικαστών και των Δικηγόρων (CIJL), το οποίο διαδραμάτισε κύριο ρόλο στον σχηματισμό των βασικών αρχών των Ηνωμένων Εθνών για τη και τον ρόλο τον δικηγόρων.
Το 1986, το ICJ συγκέντρωσε μια ομάδα διακεκριμένων εμπειρογνωμόνων στο διεθνές δίκαιο για να καθορίσουν τη φύση και το εύρος των υποχρεώσεων των κρατικών οντοτήτων προς τη. Η συνάντηση αυτή έθεσε τις βάσεις για τις αρχές και διαδικασίες εφαρμογής οι οποίες καθοδηγούν το διεθνές δίκαιο σε ότι αφορά τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα.
Κατά τη δεκαετία του 1990, συνέβησαν αρκετές σημαντικές διεθνής εξελίξεις ως αποτέλεσμα των πρωτοβουλιών του οργανισμού. Αυτές συμπεριελάμβαν τη διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με τις βίαιες εξαφανίσεις και απαγωγές ατόμων, και τη σύσταση του προγράμματος δράσης του στη Βιέννη ώστε να ξεκινήσουν οι εργασίες για τη σύσταση ενός Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Τον Νοέμβριο του 2006 το ICJ διοργάνωσε μια διεθνή συνάντηση στη Γιογκιακάρτα σχετικά με τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ και δημοσίευσε τις τον Μάρτιο του 2007.
Εθνικά παραρτήματα
Το 2015 υπήρχαν 21 αυτόνομα παραρτήματα του ICJ :
Συνελεύσεις
Κάθε λίγα χρόνια, το Διεθνές Δικαστήριο διοργανώνει ένα παγκόσμιο συνέδριο, όπου νομικοί από όλο τον κόσμο συνεργάζονται για την επίλυση σημαντικών θεμάτων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, και να συμφωνήσουν κανονιστικές αρχές και στόχους σε μια κοινή δήλωση. Αυτές οι δηλώσεις έχουν συχνά χρησιμοποιηθεί από διακρατικούς φορείς, όπως τα Ηνωμένα Έθνη, καθώς και δικηγορικούς συλλόγους, δικηγόρους, ακαδημαϊκά κέντρα και ΜΚΟ ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο. Για παράδειγμα το ICJ ήταν υπεύθυνο για τη για το  το 1959.
Ο πλήρης κατάλογος των συνελεύσεων είναι όπως παρακάτω:
2008 – Γενεύη, Ελβετία – Η υπεράσπιση του κράτους δικαίου και ο ρόλος των δικαστών και δικηγόρων σε περιόδους κρίσης
2001 – Γενεύη, Ελβετία
1998 – Κέιπ Τάουν, Νότια Αφρική
1995 – Μπανγκαλόρ, Ινδία – Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα και o ρόλος των δικηγόρων
1989 – Καράκας, Βενεζουέλα – Η ανεξαρτησία των δικαστών και των δικηγόρων
1985 – Ναϊρόμπι, Κένυα – Δικαιώματα ανθρώπου και λαών στην Αφρική
1981 – Χάγη, Ολλανδία – Ανάπτυξη και το κράτος δικαίου
1977 – Βιέννη, Αυστρία – Ανθρώπινα Δικαιώματα σε ένα αντιδημοκρατικό κόσμο
1971 – Άσπεν, ΗΠΑ –Δικαιοσύνη και το Άτομο: Ο κανόνας δικαίου υπό τις τρέχουσες πιέσεις
1962 – Ρίο ντε Τζανέιρο, Βραζιλία – Εκτελεστική δράση και το κράτος δικαίου
1959 – Νέο Δελχί, Ινδία – Το κράτος δικαίου σε μια ελεύθερη κοινωνία
1955 – Αθήνα, Ελλάδα – Το κράτος δικαίου
1952 – Βερολίνο, Γερμανία – Το Διεθνές Συνέδριο Νομικών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Πυρηνοσύνθεση
Πυρηνοσύνθεση ονομάζεται η διεργασία που παράγει ένα νέο ατομικό πυρήνα από προϋπάρχοντα νουκλεόνια, δηλαδή πρωτόνια, νετρόνια ή και άλλους προϋπάρχοντες ατομικούς πυρήνες. Σύμφωνα με τις τρέχουσες θεωρίες, οι πρώτοι ατομικοί πυρήνες σχηματίστηκαν λίγα λεπτά μετά από την Μεγάλη Έκρηξη, μέσω των πυρηνικών αντιδράσεων σε μια διεργασία που επωνομάζεται «πυρηνοσύνθεση μεγάλης έκρηξης». Περίπου 20 λεπτά μετά την έναρξη αυτής της διεργασίας, το σύμπαν επεκτάθηκε και ψύχθηκε ώστε έφθασε στο σημείο που αυτές οι υψηλής ενέργειας συγκρούσεις ανάμεσα στα νουκλεόνια σταμάτησαν, οπότε πλέον συνέβαιναν μόνο οι ταχύτερες και απλούστερες αντιδράσεις, αφήνοντας το σύμπαν να περιέχει κατά μάζα περίπου 75% πρώτιο υδρογόνο και 24% ήλιο. Το υπόλοιπο περίπου 1% αποτελούνταν από ίχνη άλλων στοιχείων, κυρίως λίθιο και δευτέριο. Η πυρηνοσύνθεση στα άστρα και οι εκρήξεις τους παρήγαν την ποικιλία των άλλων χημικών στοιχείων και ισοτόπων που είναι γνωστά στις μέρες μας, με μια διεργασία που ονομάζεται «κοσμική χημική εξέλιξη». Οι ποσότητες της συνολικής μάζας των χημικών στοιχείων που είναι βαρύτερα από το υδρογόνο και το ήλιο παραμένουν και σήμερα (αναλογικά) μικρές, οπότε κατά προσέγγιση το σύμπαν έχει την ίδια σύνθεση.
Τα άστρα συντήκουν στους πυρήνες τους ελαφρά χημικά στοιχεία σε βαρύτερα, παράγοντας ενέργεια, σε μια διεργασία που είναι γνωστή ως «αστρική πυρηνοσύνθεση». Οι αντιδράσεις πυρηνοσύνθεσης παράγουν πολλά από τα (σχετικά) ελαφρά χημικά στοιχεία, που συμπεριλαμβάνουν το σίδηρο και το νικέλιο, στα μεγαλύτερα άστρα. Τα προϊόντα της αστρικής πυρηνοσύνθεσης περισσότερο παραμένουν παγιδευμένα στους αστρικούς πυρήνες και τα υπολείμματα αυτών, εκτός και αν εκτοξευθούν μέσω των αστρικών ανέμων και των εκρήξεων. Οι αντιδράσεις σύλληψης νετρονίων (διεργασίες r και s) παράγουν χημικά στοιχεία βαρύτερα του σιδήρου.
Η «πυρηνοσύνθεση υπερκαινοφανών αστέρων» μέσα σε άστρα που εκρήγνυνται είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την παραγωγή των χημικών στοιχείων που βρίσκονται μεταξύ του οξυγόνου και του ρουβιδίου.
Η συνένωση αστέρων νετρονίων ανακαλύφθηκε (σχετικά) πρόσφατα ότι αποτελεί πηγή παραγωγής χημικών στοιχείων με τη διεργασία ρ- απορρόφησης νετρονίων. Όταν δυο αστέρες νετρονίων συγκρούονται, μια σημαντική ποσότητα ύλης πλούσιας σε νετρόνια μπορεί να εκτοξευτεί, συμπεριλαμβάνοντας και νέους πυρήνες που σχηματίστηκαν.
Η επίδραση των κοσμικών ακτίνων στους πυρήνες των χημικών στοιχείων του διαστρικού ενδιάμεσου και η κατακερμάτιση βαρύτερων ατομικών πυρήνων (με πυρηνική σχάση) είναι σημαντική πηγή ορισμένων ελαφρύτερων ατομικών πυρήνων, όπως ιδιαιτέρως 3He, 9Be, 10Β και 11Β, που δεν παράγονται κατά την αστρική πυρηνοσύνθεση.
Υλικό που προέρχεται από βομβαρδισμό υλικών με κοσμικές ακτίνες έχει βρεθεί στη Γη. Οι μετεωρίτες συνεισέφεραν στην παρουσία κοσμογονικών νουκλιδίων στον πλανήτη μας. Κατά τα άλλα, άλλοι νέοι πυρήνες δεν παράγονται στη Γη, εκτός από την όποια παραγωγή πυρηνικών εργαστηρίων, πυρηνικών σταθμών και τη φυσική ραδιενεργή διάσπαση αρχέγονων ραδιονουκλιδίων, όπως του ουρανίου και του θορίου, που αυξάνει κατά κάτι την αναλογία των θυγατρικών πυρήνων τέτοιων διασπάσεων.
Χρονοδιάγραμμα
Θεωρείται ότι τα ίδια τα αρχέγονα νουκλεόνια σχηματίστηκαν από το πλάσμα κουάρκ-γκλουονίων κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Έκρηξης, όταν αυτό (το πλάσμα) ψύχθηκε σε θερμοκρασίες κάτω από 2 ·1012 Κέλβιν. Μερικά λεπτά μετά, αρχίζοντας από πρωτόνια και νετρόνια μονάχα, σχηματίστηκαν πυρήνες μέχρι και βηρυλλίου (δηλαδή με μαζικό αριθμό μικρότερο του 7), αλλά ελάχιστα οποιοδήποτε άλλο χημικό στοιχείο. Ίσως να σχηματίστηκε και κάποια ποσότητα βορίου αυτό το χρονονικό διάστημα, αλλά η διεργασία αυτή σταμάτησε πριν σχηματιστεί (σχετικά) σημαντική ποσότητα άνθρακα, καθώς ο σχηματισμός αυτού του χημικού στοιχείου απαιτεί πολύ υψηλότερη πυκνότητα από την τότε επικρατούσα κατά την περίοδο πυρηνοσύνθεσης Μεγάλης Έκρηξης. Αυτή η διεργασία σύντηξης σταμάτησε περίπου στα 20 λεπτά, αφού η θερμοκρασία και η πυκνότητα ελαττώθηκαν καθώς το σύμπαν συνέχισε να επεκτείνεται. Στην πρώτη αυτή διεργασία, την πυρηνοσύνθεση Μεγάλης Έκρηξης, σχηματίστηκαν τα αποκαλούμενα «αρχέγονα χημικά στοιχεία».
Το πρώτο άστρο που σχηματίστηκε στο πρώιμο σύμπαν άρχησε να παράγει βαρύτερα χημικά στοιχεία, συντήκοντας τα αρχικά ελαφρύτερα στοιχεία που το αποτελούσαν, δηλαδή υδρογόνο, ήλιο, λίθιο, βηρύλλιο και βόριο, γεγονός που επιβεβαιώθηκε από την αρχική σύνθεση του διαστρικού ενδιάμεσου που προήρθε από αυτό το άστρο. Για το λόγο αυτό το διαστρικό αέριο περιέχει φθίνουσες αφθονίες αυτών των ελαφρών χημικών στοιχείων, που είναι εκεί παρόντα μόνο λόγω της πυρηνοσύνθεσης της Μεγάλης Έκρηξης, αλλά επίσης και από την παραγωγή που προέρχεται από την επίδραση της κοσμικής ακτινοβολίας σε άλλα νουκλίδια. Αυτά τα ελαφρά χημικά στοιχεία (αυτά που δεν προήρθαν από την πυρηνοσύνθεση της Μεγάλης Έκρηξης) σχηματίστηκαν από την επίδραση της κοσμικής ακτινοβολίας επί δισεκατομμύρια χρόνια που μεσολάβησαν από αυτήν την έκρηξη στα νουκλίδια που παρήχθηκαν από τη Μεγάλη Έκρηξη και από τις αστρικές διεργασίες που ακολούθησαν. Τα θραύσματα από αυτές τις επιδράσεις της κοσμικής ακτινοβολίας συμπεριλαμβάνουν 3He και τα σταθερά ισότοπα λιθίου, βηρυλλίου και βορίου. Ο άνθρακας δεν παρήχθηκε από τη Μεγάλη Έκρηξη, αλλά μεταγενέστερα στα μεγαλύτερα άστρα, μέσω της διεργασίας τριπλού άλφα.
Η ακόλουθη πυρηνοσύνθεση βαρύτερων χημικών στοιχείων (με Z ≥ 6) χρειάζεται ακραίες θερμοκρασίες και πιέσεις που είναι παρούσες μέσα σε άστρα και σε καινοφανείς αστέρες. Αυτές οι διεργασίες ξεκίνησαν ως υδρογόνο και ήλιο που προήλθε από τη Μεγάλη Έκρηξη και συμπυκνώθηκε στα πρώτα άστρα τα επόμενα 500 εκατομμύρια χρόνια. Ο σχηματισμός άστρων συμβαίνει συνεχώς σε γαλαξίες από τότε. Ολόκληρη η ποικιλία των χημικών στοιχείων και των ισοτόπων τους που βρίσκονται σήμερα στο σύμπαν δημιουργήθηκε από την πυρηνοσύνθεση Μεγάλης Έκρηξης, την αστρική πυρηνοσύνθεση, την πυρηνοσύνθεση υπερκαινοφανών αστέρων και την πυρηνοσύνθεση από εξωτικά γεγονότα, όπως η σύγκρουση αστέρων νετρονίων. Τα βαρύτερα χημικά στοιχεία που παρήχθηκαν μετά τη Μεγάλη Έκρηξη έχουν ατομικούς αριθμούς και εύρος 6 (άνθρακας) - 94
(πλουτώνιο). Η σύνθεση αυτών των χημικών στοιχείων μέσω πυρηνικών αντιδράσεων που εμπλέκουν ισχυρές και αδύναμες αλληλεπιδράσεις μεταξύ πυρήνων ονομάζεται πυρηνική σύντηξη, αλλά μικρό μέρος της παραγωγής νουκλιδίων εμπλέκει επίσης πυρηνική σχάση και ραδιενεργές διασπάσεις, όπως β-διάσπαση. Η σταθερότητα κάθε νουκλιδίου παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην τελική σύνθεση της ύλης του σύμπαντος. Γι' αυτό η κοσμική πυρηνοσύνθεση μελετάται ανάμεσα στους ερευνητές της αστροφυσικής, της πυρηνικής φυσικής καθώς και του κοινού κλάδου των δυο τους, την «πυρηνική αστροφυσική». Κατηγορία:Πυρηνική φυσική Κατηγορία:Πυρηνική χημεία Κατηγορία:Αστροφυσική
Ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη
Ο Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη (αγγλικά: Sleepy Hollow) είναι αμερικανική ταινία τρόμου, παραγωγής 1999. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Τιμ Μπάρτον και το σενάριο έγραψε ο Άντριου Κέβιν Γουόκερ, το οποίο είναι ελαφρώς εμπνευσμένο από το διήγημα Ο μύθος της κοιμισμένης κοιλάδας (1820) του Ουάσινγκτον Ίρβινγκ. Πρωταγωνιστεί ο Τζόνι Ντεπ στο ρόλο του Ίκαμποντ Κρέιν, ενός επιθεωρητή από τη Νέα Υόρκη που αναλαμβάνει να ερευνήσει μια σειρά δολοφονιών που διεξάγονται στο χωριό Σλίπι Χόλοου από έναν μυστηριώδη Ακέφαλο Καβαλάρη. Στην ταινία επίσης συμμετέχουν οι Κριστίνα Ρίτσι, Μιράντα Ρίτσαρντσον, Μάικλ Γκάμπον, Μαρκ Πίκερινγκ, Τζέφρεϊ Τζόουνς, Κάσπερ Βαν Ντίεν, Ίαν ΜακΝτίαρμιντ, Μάικλ Γκόου και Κρίστοφερ Γουόκεν.
Η ανάπτυξη της ταινίας ξεκίνησε το 1993 με την Paramount Pictures με τον Κέβιν Γιάγκερ να τη σκηνοθετεί σε σενάριο του Άντριου Κέβιν Γουόκερ, ως μία χαμηλού προϋπολογισμού ταινία σλάσερ. Διαφωνίες με την Paramount οδήγησαν τον Γιάγκερ να υποβιβάζεται στη θέση του σχεδιαστή προσθετικού μακιγιάζ και τον Ιούνιο του 1998 προσελήφθη ο Μπάρτον να σκηνοθετήσει. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν το Νοέμβριο του 1998 και ολοκληρώθηκαν το Μάιο του 1999.
Πλοκή
Το 1799, στη Νέα Υόρκη, ο Ίκαμποντ Κρέιν είναι ένας 24χρονος αξιωματικός. Οι ανώτεροί του τον στέλνουν στο χωριό Σλίπι Χόλοου για να ερευνήσει μια σειρά από βίαιες δολοφονίες, στις οποίες όλα τα θύματα βρίσκονται αποκεφαλισμένα: ο Πίτερ Βαν Γκάρετ, ο γιος του Ντιρκ και η χήρα Έμιλι Γουίνσιπ. Πρωτοπόρος καινούριων ερευνητικών τεχνικών όπως δακτυλικά αποτυπώματα και αυτοψίες, ο Κρέιν καταφτάνει στο Σλίπι Χόλοου μαζί με τη τσάντα του που περιέχει επιστημονικά εργαλεία, όπου μαθαίνει από τους κατοίκους της πόλης ότι ο δολοφόνος δεν είναι άνθρωπος από σάρκα και αίμα, αλλά ένας ακέφαλος υπερφυσικός πολεμιστής που ξυπνά από τον τάφο του και καβαλά το μαύρο μεγάλο άλογό του.
Ο Κρέιν ξεκινά την έρευνά του, χωρίς να πιστεύει τα υπερφυσικά στοιχεία της υπόθεσης μέχρι που έρχεται αντιμέτωπος, ο ίδιος με τον Ακέφαλο Καβαλάρη, ο οποίος σκοτώνει τον Δικαστή Σάμιουελ Φίλιπς μπροστά στα μάτια του. Ο Κρειν μένει σε ένα δωμάτιο στο σπίτι της πλουσιότερης οικογένειας της πόλης, της οικογένειας Βαν Τάσελ. Εκεί ο Κρέιν έρχεται πιο κοντά με την Κατρίνα Βαν Τάσελ. Ο Κρέιν υποφέρει από εφιάλτες του τρομερού βασανισμού που υπέστη η μητέρα του όταν αυτός ήταν παιδί. Φτάνοντας όλο και πιο κοντά στο να λύσει την υπόθεση με τη βοήθεια του ορφανού νεαρού Μάσμπαθ, του οποίου ο πατέρας δολοφονήθηκε από τον Καβαλάρη, ο Κρέιν ανακαλύπτει στο δάσος τον τάφο του Καβαλάρη καθώς και το σημείο εισόδου του στο φυσικό κόσμο από τον υπερφυσικό: το δύσβατο Δέντρο των Νεκρών.
Ο Κρέιν βρίσκει ότι το κρανίο του Καβαλάρη λείπει και τελικά ανακαλύπτει μια σκοτεινή πλοκή που έχει σχέση με εκδίκηση και δικαιώματα γης με τον Καβαλάρη να ελέγχεται από τη μητριά της Κατρίνα, Λαίδη Βαν Τάσελ. Η Λαίδη στέλνει τον Καβαλάρη να σκοτώσει την Κατρίνα ώστε να πάρει πίσω αυτό που θεωρεί ότι της ανήκει, ένα κομμάτι γης που αποκτήθηκε αδίκως από τον πατέρα της Κατρίνα.
Μετά από μια πάλη στον τοπικό ανεμόμυλο και ένα κυνηγητό πάνω στην άμαξα και μέσα στο δάσος, ο Κρέιν νικά τη Λαίδη Βαν Τάσελ επιστρέφοντας το κρανίο στον Καβαλάρη, ο οποίος επιστρέφει στην Κόλαση. Με τη δουλειά του στο Σλίπι Χόλοου να έχει τελειώσει, ο Κρέιν, η Κατρίνα και ο μικρός Μάσμπαθ επιστρέφουν στη Νέα Υόρκη.
Ανάπτυξη
Το 1993, ο Κέβιν Γιάγκερ, σχεδιαστής εφέ μακιγιάζ που έγινε σκηνοθέτης με την σειρά Ιστορίες από την Κρύπτη (Tales from the Crypt), είχε την ιδέα να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το διήγημα The Legend of Sleepy Hollow του Γουάσινγκτον Ίρβινγκ. Μέσω του ατζέντη του, ο Γιάγκερ ήρθε σε επαφή με τον Άντριου Κέβιν Γουόκερ. Πέρασαν μαζί μερικούς μήνες γράφοντας ένα προσχέδιο του σεναρίου. Πρότειναν το πρότζεκτ σε αρκετά στούντιο και εταιρίες παραγωγής, κλείνοντας τελικά συμφωνία με τον παραγωγό Σκοτ Ρούντιν. Ο Ρούντιν έδωσε το πρότζεκτ στην Paramount Pictures με τη συμφωνία ο Γιάγκερ να σκηνοθέτησει και ο Γουόκερ να γράψει το σενάριο. Ο Γιάγκερ είχε την πρόθεση να γυρίσει την ταινία ως μια παραγωγή χαμηλού προϋπολογισμού και μια ταινία σλάσερ με ένα θεαματικό φόνο κάθε πέντε λεπτά. Η Paramount διαφώνησε με το κόνσεπτ και η ανάμιξη του Γιάγκερ υποβιβάστηκε σε σχεδιαστή προσθετικού μακιγιάζ. Η πρόεδρος της Paramount, Σέρι Λάνσινγκ έδειξε ξανά ενδιαφέρον το 1998. Ο Άνταμ Σρόεντερ, οποίος είχε συνεργαστεί με τον Τιμ Μπάρτον στην ταινία Ο Ψαλιδοχέρης (Edward Scissorhands) όταν ήταν στέλεχος στην 20th Century Fox το 1990, τον πρότεινε να σκηνοθετήσει την ταινία. Τον Ιούνιο του 1998, ο Μπάρτον προσελήφθη.