cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αβουνκουλάτο
Στην ανθρωπολογική έρευνα
Οι μεταγενέστερες έρευνες προχώρησαν πέρα από το θέμα της μητρογονικότητας, με τον Κλοντ Λεβί-Στρος να ενσωματώνει το αβουνκουλάτο στο «άτομο της συγγένειας». Ο Ολλανδός ιστορικός Γιαν Μπρέμερ (Jan N. Bremmer, γενν. 1944) υπεστήριξε με βάση μια επισκόπηση των Ινδοευρωπαϊκών λαών ότι το αβουνκουλάτο εξηγείται από την αρχή της εκπαιδεύσεως έξω από την οικογένεια, και δεν υποδεικνύει μητρογονικότητα.
Βιβλιογραφία
Αβουνκουλατο
Λευτέρης Βασιλάκης
Ο Λευτέρης Βασιλάκης (Αθήνα, 24 Μαρτίου 1982) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης.
Είναι κυρίως αναγνωρίσιμος μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές του ΑΝΤ1  40 Κύματα και "Daddy Cool " κ.α, την διαφήμιση της NOVIBET "Αρχίζει το ματς" υποδυόμενος τον προπονητή ποδοσφαίρου και την διαφημιστική καμπάνια της ΝΟVA " Δεν είναι θαύμα; "''', η οποία στα Ermis Awards 2017  κέρδισε την αγάπη και τη μεγάλη εκτίμηση του κοινού, που την ανέδειξε στην πρώτη θέση μεταξύ 16 υποψηφιοτήτων.
Το 2019 η Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης με πρόεδρο τον Δημήτρη Μουζακίτη,τον τίμησαν στα 38α Κορφιάτικα Βραβεία απονέμοντας του το βραβείο πρόζας "Πέτρος Φυσσούν" για την ερμηνεία του στην παράσταση Ανατόλ ή η μάχη των φύλων σε σκηνοθεσία Γιάννη Βούρου.
Καριέρα
Αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης - Κάρολος Κουν το 2006.
Από Σμύρνη..Σαλονίκη,σκηνοθεσία : Mιμή Ντενίση, Θέατρο Ελληνικός Κόσμος - 2021
Κινηματογράφος
Έχει εμφανιστεί στις εξής ταινίες :
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Κόρτσουλα
Η Κόρτσουλα (κροατικά: Korčula, ιταλικά: Curzola) είναι η Κόρκυρα Μέλαινα (δηλ. Μαύρη Κέρκυρα) των αρχαίων Ελλήνων και είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 271,5 τ.χλμ. και 16.182 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Κόρτσουλα με 5.889 κατοίκους. Είναι το έκτο μεγαλύτερο κροατικό νησί μετά το Κρες, το Κρκ, το Μπρατς, το Χβαρ και το Παγκ και το δεύτερο μεγαλύτερο, ως προς τον πληθυσμό, μετά το Κρκ.
Παραπομπές
Κόρτσουλα
Αμάλιγια Σαρογιάν
Η Αμάλιγια Σαρογιάν (αρμενικά: Ամալյա Շառոյան, 19 Ιουνίου 1988) είναι Αρμένια αθλήτρια και προπονήτρια στίβου. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει συμμετάσχει σε μεγάλες διοργανώσεις όπως Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Ανοικτού και Κλειστού Στίβου, καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, μέσα από διάφορα αγωνίσματα (200 μέτρα, 400 μέτρα, 100 και 400 μέτρα μετ' εμποδίων, άλμα εις μήκος κ.ά.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι αθλητές
HTTP tunnel
Χρησιμότητα
Ένα HTTP Tunnel χρησιμοποιείται συχνότερα ως μέσο επικοινωνίας από θέσεις δικτύου με περιορισμένη συνδεσιμότητα (όπως τα NATs, τα τείχη προστασίας ή οι proxy servers) και συχνότερα με εφαρμογές που στερούνται την τοπική υποστήριξη για την επικοινωνία σε συνθήκες περιορισμένης συνδεσιμότητας.
Το μπλοκάρισμα θυρών TCP/IP, κίνησης δεδομένων που αρχίζει έξω από το δίκτυο, ή όλων των πρωτοκόλλων δικτύων με συγκεκριμένες εξαιρέσεις, οδηγεί σε περιορισμένη συνδεσιμότητα και είναι συνηθισμένη μέθοδος για να κλειδωθεί ένα δίκτυο και να ασφαλιστεί ενάντια σε εσωτερικές και εξωτερικές απειλές.
Κατηγορία:Πρωτόκολλα του ίντερνετ
Κρυσταλλικό σύστημα
Ως κρυσταλλικό σύστημα αναφέρεται μια ομάδα από κρυσταλλικές τάξεις.
Υπάρχουν 32 κρυσταλλικές τάξεις, οι οποίες καθορίστηκαν από τον Bravais βάση γεωμετρικών κανόνων. Μια κρυσταλλική τάξη αντιπροσωπεύει ορισμένο συνδυασμό στοιχείων συμμετρίας από αυτούς που εμφανίζονται στους κρυστάλλους. Τα στοιχεία συμμετρίας αυτά προκύπτουν με απλές γεωμετρικές διαδικασίες (κατοπτρισμό, αναστροφή, στροφή, στροφοκατοπτρισμό, στροφοαναστροφή) και είναι: άξονες συμμετρίας, επίπεδα συμμετρίας, κέντρο συμμετρίας, πολικοί άξονες συμμετρίας, άξονες στροφοαναστροφής, άξονες στροφοκατοπτρισμού.Ο συνδυασμός τους καλείται ομάδα συμμετρίας σημείου (διότι όλες τις γεωμετρικές διαδικασίες που παράγουν τα στοιχεία συμμετρίας αυτά γίνονται γύρω από ένα σταθερό σημείο.)
Οι 32 κρυσταλλικές τάξεις λοιπόν κατανέμονται σε 7 κρυσταλλικά συστήματα. Με απλά λόγια, ένα κρυσταλλικό σύστημα περιλαμβάνει όλες τις κρυσταλλικές τάξεις που παρουσιάζουν παρόμοια κύρια συμμετρία.
Στοιχειώδης κυψελίδα ονομάζεται το μικρότερο σύνολο ατόμων, η διάταξη των οποίων επαναλαμβανόμενη κατά τις τρεις διαστάσεις δημιουργεί την κρυσταλλική δομή. Τα άτομα της στοιχειώδους κυψελίδας παριστάνονται συνήθως σαν σφαίρες.
Κυψελίδα ονομάζεται το γεωμετρικό σχήμα του μικρότερου τμήματος του κρυσταλλικού πλέγματος (χωρίς τα άτομα), το οποίο διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά του όλου πλέγματος. Το στερεό γεωμετρικό σχήμα της κυψελίδας (δηλαδή η γεωμετρική διάταξη των ατόμων στο χώρο) χαρακτηρίζει τα διαφορετικά κρυσταλλικά συστήματα στα οποία κρυσταλλώνονται τα διάφορα σώματα.
Με βάση τη στοιχειώδη κυψελίδα ορίζονται τρεις (φανταστικοί) "κρυσταλλογραφικοί άξονες" ή "άξονες αναφοράς του κρυστάλλου" που προσδιορίζουν μήκη και γωνίες τριών ακμών που συναντώνται στη κορυφή της κυψελίδας, δημιουργώντας μια βασική τρίεδρη γωνία. Το σχήμα και το μέγεθος λοιπόν της κυψελίδας περιγράφονται από το μήκος των ακμών της κυψελίδας (τα ανύσματα a, b, c) και από τις γωνίες (α, β, γ) που σχηματίζονται μεταξύ των ανυσμάτων. Τα μεγέθη αυτά ονομάζονται παράμετροι της κυψελίδας.
Έτσι καθώς αναπτύσσεται ο κρύσταλλος, τα σωματίδιά του επαναλαμβάνουν το σχήμα της στοιχειώδους κυψελίδας.
Κάθε κρυσταλλικό σύστημα έχει μια συγκεκριμένη και χαρακτηριστική σχέση που συνδέει τους κρυσταλλογραφικούς άξονες, δηλάδη τις γωνίες με τις οποίες τέμνονται και τις στοιχειώδεις κατευθύνσεις επάνω σε αυτούς (το μήκος του μοναδιαίου διανύσματος πάνω σε κάθε άξονα).
Με βάση τα παραπάνω, τα 7 κρυσταλλικά συστήματα προσδιορίζονται ως ακολούθως:
Τα κρυσταλλικά συστήματα εκ του σχήματος που δομούν καλούνται και κρυσταλλικές μορφές.
Όσα στερεά δεν κρυσταλλώνονται, ονομάζονται Άμορφα. Δεν εμφανίζουν ακμές και γωνίες. Κατά βάση, όποια ορυκτή ουσία δεν έχει σχηματισμένη κρυσταλλική δομή, δεν θεωρείται κρύσταλλος. Παράδειγμα, το γυαλί, το Κεχριμπάρι.
Πηγές
Κατηγορία:Κρύσταλλοι
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1872
Οι Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1872 διενεργήθηκαν τον Φεβρουάριο του 1872 από την Κυβέρνηση Δημητρίου Βούλγαρη.
Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 2 Μαρτίου 1872 :
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Γερτρούδη Στάιν
Η Γκέρτρουντ Στάιν ή Γερτρούδη Στάιν (Gertrude Stein, 3 Φεβρουαρίου 1874 – 27 Ιουλίου 1946) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας, ποιήτρια, θεατρική συγγραφέας και συλλέκτρια έργων τέχνης. Γεννήθηκε στη συνοικία Αλλεγκένυ Ουέστ του Πίτσμπεργκ και μεγάλωσε στο Όουκλαντ της Καλιφόρνια. Η Στάιν μετακόμισε στο Παρίσι το 1903 και έμεινε στη Γαλλία για το υπόλοιπο της ζωής της. Ήταν οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού στο Παρίσι, στο οποίο συναντήθηκαν οι κεντρικές μορφές του μοντερνισμού στη λογοτεχνία και την τέχνη, όπως ο Πάμπλο Πικάσο, ο Έρνεστ Χέμινγουεύ, ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, ο Σίνκλαιρ Λιούις, ο Έζρα Πάουντ, ο Σέργουντ Άντερσον και ο Ανρί Ματίς.
Κυπάρισσος Λάρισας
Γενικά στοιχεία
Ο Κυπάρισσος βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του όρους Φυλλήιον σε υψόμετρο 250 μέτρα. Απέχει περίπου 26 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Λάρισα και 21 χλμ. ΝΔ. από την Νίκαια (έδρα του δήμου). Παλαιότερη ονομασία του ήταν Σουλέτσι (από την Τουρκοκρατία μέχρι το 1924). Οι κάτοικοί του είναι γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Νότια του χωριού βρέθηκαν τέσσερις νεολιθικοί οικισμοί, με ευρήματα της ίδιας και μεταγενέστερων περιόδων (Χαλκού, Κλασική, Μεταβυζαντινή). Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την γειτονική Αγία Παρασκευή αποτελούν κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κραννώνα του Δήμου Κιλελέρ και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 191 κατοίκους.
Γερτρούδη Στάιν
Το 1933, η Στάιν δημοσίευσε τα οιονεί απομνημονεύματα των χρόνων του Παρισιού, το The Autobiography της Alice B. Toklas, γραμμένα από την οπτική της Άλις Μπ. Τόκλας, της διά βίου συντρόφου της. Το βιβλίο έγινε λογοτεχνικό μπεστ σέλλερ και μετατόπισε τη Στάιν από τη σχετική αφάνεια της σκηνής της καλτ λογοτεχνίας στο προσκήνιο του mainstream ενδιαφέροντος. Δύο αποσπάσματα από τα έργα της έχουν γίνει ευρέως γνωστά: "Rose is a rose is a rose is a rose" και το "there is no there there", με το τελευταίο συχνά θεωρείται αναφορά στην παιδική της ηλικία στο Όουκλαντ.
Κυπάρισσος Λάρισας
Παραπομπές
κατηγορία:χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Κιλελέρ
Γερτρούδη Στάιν
Τα βιβλία της περιλαμβάνουν το Q.E.D. (1903), σχετικά με μια λεσβιακή σχέση, στην οποία ενεπλάκησαν αρκετοί φίλοι της Στάιν, το Fernhurst, μια φανταστική ιστορία για ένα ερωτικό τρίγωνο, το Τρεις ζωές (Three Lives, 1905-06) και το The Making of Americans (1902-1911). Στο βιβλίο Τρυφερά κουμπιά (Tender Buttons, 1914), η Στάιν σχολίασε τη λεσβιακή σεξουαλικότητα.
Οι δραστηριότητές της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποτέλεσαν αντικείμενο ανάλυσης και σχολιασμού. Ως Εβραία που ζούσε στην κατακτημένη απο τους Ναζί Γαλλία, η Στάιν μπόρεσε να διατηρήσει τον τρόπο ζωής της ως συλλέκτρια έργων τέχνης και μάλιστα να εξασφαλίσει τη σωματική της ασφάλεια, μέσω της προστασίας του ισχυρού κυβερνητικού αξιωματούχου της κυβέρνησης του Βισύ και συνεργάτη των Ναζί, Μπερνάρ Φαΐ. Μετά το τέλος του πολέμου, η Στάιν εξέφρασε τον θαυμασμό της για έναν άλλο συνεργάτη των Ναζί, τον ηγέτη της κυβέρνησης του Βισύ, Φιλίπ Πεταίν. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι ορισμένα συμπεράσματα για τις δραστηριότητες της Στάιν κατά τη διάρκεια του πολέμου ανήλθαν σε ένα "κυνήγι μαγισσών".
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:ΛΟΑΤ Εβραίοι Κατηγορία:Εβραίοι φεμινιστές
Μουσαγιάλ
Το Μουσαγιάλ είναι ένα χωριό στην επαρχία Γκαμπαντάι του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Ντεγιεκαραμπουλάκ και βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκαμπαντάι
Πύλη του Αγίου Παύλου
μικρογραφία|Χαλκογραφία του [[Τζουζέπε Βάζι της Πόρτα Σαν Πάολο και της πυραμίδας του Κεστίου, τον 18ο αι.]]
Η πύλη σηματοδοτούσε την αρχή του δρόμου προς την Όστια, της Βία Οστιένσε δηλαδή, ενός σημαντικότατου εμπορικού κυρίως δρόμου που οδηγούσε στο επίνειο της Ρώμης στις εκβολές του Τίβερη. Αργότερα, μετονομάστηκε σε Πύλη του Αγίου Παύλου, αφού οδηγεί στη βασιλική του Αγίου Παύλου Εκτός των Τειχών. Η Πύλη βρίσκεται στην συνοικία Oστιένσε· ακριβώς στα δυτικά βρίσκεται η Ρωμαϊκή Πυραμίδα του Κεστίου, μία πυραμίδα αιγυπτιακού τύπου, και πέρα από αυτή είναι το Προτεσταντικό κοιμητήριο.
Το Μουσείο της Βία Οστιένσε (Μuseo della Via Ostiense) στεγάζεται εντός της πύλης.
Ιστορία
Η Πύλη πλαισιώνεται από δύο κυλινδρικούς πύργους και έχει δύο εισόδους, οι οποίες είχαν καλυφθεί από μία δεύτερη, με ένα άνοιγμα πύλη, που κτίστηκε μπροστά από την πρώτη από τον Ρωμαίο στρατηγό Βελισάριο (δεκαετίες 530–540).
Η κατασκευή οφείλεται στον Μαξέντιο, τον 4ο αι., αλλά οι δύο πύργοι υψώθηκαν από τον Ονώριο.
Το 549 η Ρώμη ήταν υπό πολιορκία: οι Οστρογότθοι του Τοτίλα τελικά εισήλθαν από αυτή την πύλη, λόγω της προδοσίας της φρουράς των Ισαύρων.
Στις 10 Σεπτεμβρίου 1943, δύο ημέρες αφότου συμφωνήθηκε η ανακωχή μεταξύ των Συμμάχων και της Ιταλίας, οι ιταλικές στρατιωτικές και πολιτικές δυνάμεις προσπάθησαν να εμποδίσουν τη γερμανική κατάληψη της πόλης, με 570 θύματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυρηλιανά Τείχη Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Γεώργιος ο Αμάστριδος
Ο Γεώργιος ο Αμάστριδος (θαν. 802 ή 807) ήταν Βυζαντινός μοναχός, που τοποθετήθηκε επίσκοπος της Αμάστριδος της Παφλαγονίας στη Μικρά Ασία (σημερινή Αμάσρα Τουρκίας). Τιμάται ως άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Βίος
Ο Γεώργιος γεννήθηκε στην πόλη «των Κρωμνηνών», κοντά στην Αμάστριδα, στην Παφλαγονία της Μικράς Ασίας, σε μια τοπική αρχοντική οικογένεια, περί τα μέσα του 8ου αιώνα.
Σε νεαρή ηλικία απασχολήθηκε στον διοικητικό οργανισμό της Εκκλησίας, αλλά τον εγκατέλειψε προκειμένου να γίνει ερημίτης σε ένα βουνό. Αργότερα μετέβη στη εντάχθηκε σε μια μοναστική κοινότητα σε ένα μέρος που λεγόταν Βόνυσα. Περί το 790 η έδρα της Αμάστριδος κενώθηκε, οπότε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος διόρισε τον Γεώργιο ως Μητροπολίτη της, παρά το γεγονός ότι ο Αυτοκράτορας προτιμούσε διαφορετικό πρόσωπο για τη θέση αυτή και ο ίδιος ο Γεώργιος αντιτάχθηκε επίσης.
Ο Γεώργιος χειροτονήθηκε επίσκοπος στην Κωνσταντινούπολη. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στην Αμάστριδα, ήταν αρμόδιος για την επιστροφή των λειψάνων του Ιωάννου της Γοτθίας στη γενέτειρά του, το Παρθένιον, το σημερινό Παρτενίτ της Κριμαίας. Ο Γεώργιος απεβίωσε κατά τη βασιλεία του Νικηφόρου Α´, του οποίου ήταν σημαντικός υποστηρικτής.
Αναγνωρίσθηκε ως άγιος από την Ορθόδοξη Εκκλησία και η ημέρα της εορτής του είναι η 21 Φεβρουαρίου.
Ιστορικότητα
Ο Γεώργιος αναφέρεται σε έναν βίο αγίου (αγιολογία), ο οποίος σώζεται σε ένα μοναδικό χειρόγραφο, που χρονολογείται στον 10ο αιώνα. Σε αυτό αποδίδονται στον άγιο αρκετά θαύματα, όπως το ότι έσωσε την πόλη από μία επιδρομή των μέχρι τότε άγνωστων Ρως, οι οποίοι είχαν πρόθεση να βεβηλώσουν τον τάφο του Αγίου.
Η ακρίβεια αυτής της πληροφορίας είναι αμφισβητήσιμη και εξαρτάται από τη χρονολόγηση του χειρογράφου: οι Βασίλι Βασιλιέφσκι και Ίχορ Σεβτσενκο το απέδωσαν στον σχεδόν σύγχρονο του Γεωργίου Ιγνάτιο τον Διάκονο, με έτος συγγραφής πριν το 842, ενώ οι Ζερμαίν ντα Κόστα-Λουιγιέ (Germaine da Costa-Louillet) και Γουάντα Βόλσκα-Κόνους (Wanda Wolska-Conus) το θεωρούν μεταγενέστερο έργο, του 10ου αιώνα. Ο Αθανάσιος Μαρκόπουλος υποστηρίζει περαιτέρω ότι, ενώ ο όγκος του έργου πρέπει να αποδοθεί στον Ιγνάτιο, το περιστατικό με τους Ρως αποτελεί μετέπειτα προσθήκη, υπό την επίδραση του Πατριάρχη Φωτίου. Η σημασία του αληθούς της επιδρομής έγκειται στο ότι αποτελεί ίσως την πρώτη καταγεγραμμένη επίθεση των Ρως εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Παρά τους στενούς δεσμούς του Γεωργίου με την Αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία και τον Νικηφόρο Α´, το χειρόγραφο της αγιολογίας του είναι αξιοσημείωτο για την «έλλειψη αντι-εικονομαχικού μένους». Εξ αυτού, και εξαιτίας κάποιων ομοιοτήτων στην παρουσίαση του Νικηφόρου Α΄ με τον Νικηφόρο Β´ Φωκά, ο Αλεξάντρ Καζντάν πρότεινε ότι το χειρόγραφο συγγράφηκε περί τα τέλη του 10ου αιώνα.
Το κείμενο του χειρογράφου έχει εκδοθεί με επιμέλεια και σε μετάφραση του Βασίλι Βασιλιέφσκι στη Russko-vizantijskie issledovanija (τόμος 2, Αγία Πετρούπολη 1893, σσ. 1-73). Το ελληνικό κείμενο είναι διαθέσιμο στην Dumbarton Oaks Hagiography Database.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 8ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 9ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί Παφλαγόνες
Οστιλιανός
Ο Γάιος Βάλης Οστιλιανός Μέσσιος Κουίντος (περ. 230-251, λατ. Gaius Valens Hostilianus Messius Quintus), γνωστός ως Οστιλιανός, υπήρξε αυτοκράτορας της Ρώμης το 251. Γεννήθηκε στο Σίρμιο της Ιλλυρίας (σημερινή Σρέμσκα Μιτρόβιτσα, Σερβία) πριν το 230, γιος του μελλοντικού αυτοκράτορα  Δέκιου και της γυναίκας του Ερεννίας Κουπρεσσένιας Ετρουσκίλλας. Ήταν ο μικρός αδελφός τού επίσης αυτοκράτορα Ερέννιου Ετρούσκου. Μετά την άνοδο του πατέρα του στο θρόνο, ο Οστιλιανός ανετράφη όπως κάθε πρίγκηπας της εποχής του, αλλά πάντοτε στη σκιά του αδελφού του, που ήταν μεγαλύτερος και άρα διάδοχος. Στις αρχές του 251 ο Δέκιος ανέβασε τον Ερέννιο στο θρόνο ως συναυτοκράτορα και ο Οστιλιανός τον διαδέχτηκε ως νεαρός πρίγκηπας (princeps iuventutis). Οι δυο τους έφυγαν για το μέτωπο κατά του Γότθου βασιλιά  Κνίβα, που διέσχιζε συχνά τα σύνορα του  Δούναβη με επιδρομές. Ο Οστιλιανός παρέμεινε στην πόλη λόγω της απειρίας του και η αυτοκράτειρα Ερεννία ανέλαβε την εξουσία. Η εκστρατεία τους ήταν καταστροφική: τόσο ο Δέκιος όσο και ο Ερέννιος πέθαναν στη Μάχη της Αβρίττου και έγιναν οι πρώτοι δύο αυτοκράτορες, που σκοτώθηκαν από μη Ρωμαίο αντίπαλο. Ο στρατός στο Δούναβη ανακήρυξε αυτοκράτορα τον Τρεβονιανό Γάλλο, αλλά η Ρώμη αποδέχτηκε τα δικαιώματα του Οστιλιανού. Ο Τρεβονιανός Γάλλος ήταν σεβαστός στρατηγός και υπήρξε ο φόβος νέου εμφυλίου πολέμου, όμως αυτός αποδέχθηκε τον ορισμό του Οστιλιανού. Όταν λίγο αργότερα ξέσπασε η Επιδημία του Κυπριανού, ο Οστιλιανός πέθανε από αυτή. Ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας, που πέθαινε από φυσικά αίτια τα τελευταία 40 χρόνια (1 από 13, συνολικά). Ο έγκαιρος θάνατός του άνοιξε το δρόμο για τον Τρεβονιανό και τον γιο του Βολουσιανό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Καπετάν Κολάρας
O Καπετάν Κολάρας (1895-;) ήταν αντικομμουνιστής οπλίτης κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής και του Εμφυλίου.
Βιογραφία
Ο Καπετάν Κολάρας (πραγματικό όνομα Φραγκίσκος Κολάρας) ή Τσέζος γεννήθηκε το 1895 στο Βαθύ της Προύσας, ελληνόφωνο χωριό. Ομιλούσε επίσης και τουρκικά. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών ήλθε στο Άργος Ορεστικό. Είχε άλλα δύο αδέλφια εκ των οποίων ο ένας κατατάχθηκε στη χωροφυλακή και ο άλλος στην τοπική επιτροπή προσφύγων. Μετοίκησε στην Κορησό όταν μετά από συμπλοκή του με κάποιους Σλαβομακεδόνες κτηνοτρόφους, οι οποίοι του καταπάτησαν το καπνοχώραφό του, σκότωσε έναν εξ αυτών. Διορίσθηκε κοινοτάρχης στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Στα τέλη του 1942 άρχισε να κρύβεται, επειδή κατηγορήθηκε ότι παρακράτησε τρόφιμα που η ελληνική πολιτεία συγκέντρωνε στην ύπαιθρο.
Η δράση του
Ο Κολάρας συγκρότησε ένοπλη ομάδα από δυο δεκάδες οπλιτών και άρχισε διάφορες μικροεπιθέσεις, με πρώτη εκείνη σε βάρος ιταλικής ομάδας επίταξης. Διέσπασε κοινή επιχείρηση ελασιτών, Σλαβομακεδόνων παρτιζάνων και εθνικιστών ανταρτών για τον ειρηνικό αφοπλισμό ενός χωριού (Λιθιά). Ακολούθησε η αιματηρή διάλυση της ομάδας του από τον ΕΛΑΣ και αυτός κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη. Το καλοκαίρι εστάλη στο τμήμα ΠΑΟ Κοζάνης. Ο ΕΛΑΣ επιτέθηκε στον ΠΑΟ Κοζάνης και ο Κολάρας κατέφυγε στο όρος Κρούσια του Κιλκίς. Τον Δεκέμβριο του 1943 τραυματίστηκε βαριά από τους Γερμανούς και μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη. Τον Απρίλιο του 1944 βγήκε από το νοσοκομείο και στάλθηκε ως οπλαρχηγός στο Ρουμλούκι της Ημαθίας.
Την άνοιξη του 1944 έδιωξε άνδρες του αντισυνταγματάρχη Γεωργίου Πούλου επειδή ο φιλογερμανισμός του Πούλου ήταν αντίθετος με τις θέσεις του. Η ομάδα του μετονομάστηκε σε Εθνικιστικόν Σώμα Κολάρα με τη συμμετοχή οπλιτών οι οποίο διέμεναν στην Πτολεμαΐδα ή σε άλλα χωριά. Φανατικά αντικομμουνιστής, ταύτιζε τους σλαβόφωνους με τους Βούλγαρους και τον κομμουνισμό. Ο Κολλάρας θεωρήθηκε πως ήταν παρών στις εκτελέσεις στελεχών του ΚΚΕ και ανταρτών του ΕΛΑΣ στην Ζαρκαδόπετρα Κοζάνης στις 10 Απριλίου 1943, όμως ακόμα ήταν στην Κοζάνη. Όμως οι μομφές ότι θανάτωνε τα θύματά του με ανορθόδοξες μεθόδους, δε φαίνεται να ισχύει. Το καλοκαίρι του 1943 ως ομαδάρχης της ΠΑΟ ΚΟζάνης έφτασε ως το Κιλκίς καταδιωκόμενος από τον ΕΛΑΣ. Τον χειμώνα του 1943-1944 ζήτησε προστασία από τους Γερμανούς στο Κιλκίς. Στη συνέχεια χρημάτισε καπετάνιος στο Ρουμλούκι Ημαθίας και τον Κούκο Κατερίνης, ενώ τραυματίστηκε τυχαία από τους Γερμανούς. Είναι πιο πιθανό να συμμετείχε στις επιδρομές που πραγματοποιήθηκαν εναντίον της Βλάστης τον Αύγουστο του 1944, οπότε το ορεινό χωριό κάηκε ολοκληρωτικά. Στη συνέχεια κλήθηκε στη Θεσσαλονίκη από τις Γερμανικές κατοχικές αρχές προκειμένου να βολιδοσκοπηθεί για τις προθέσεις του ενώπιον της γερμανικής αποχώρησης. Τον Απρίλιο του 1945 μεταφέρθηκε και κρατήθηκε σε στρατόπεδο της Κοζάνης. Μετά την απελευθέρωση ξανάρχισε τις παλιές επαγγελματικές ασχολίες του και χρησιμοποιήθηκε από τους Άγγλους ή τον τακτικό στρατό για τον εντοπισμό όπλων ή τη συλλογή πληροφοριών, για μάρτυρας σε δίκες κατά αυτονομιστών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949 Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες Κοινοτάρχες
Ζεράρ Μουρού
Ο Ζεράρ Αλμπέρ Μουρού (γενν. 22 Ιουνίου 1944, Αλμπερβίλ) είναι Γάλλος επιστήμονας και πρωτοπόρος στον τομέα των ηλεκτρολόγων μηχανικών και λέιζερ. Βραβεύτηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 2018, μαζί με την Ντόνα Στρίκλαντ, για για τις καινοτόμες εφευρέσεις τους στον τομέα της φυσικής των λέιζερ.
Το 1994, ο Μουρού και η ομάδα του στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν ανακάλυψε ότι η ισορροπία μεταξύ της διάθλασης αυτοεστίασης (φαινόμενο Κερρ) και της αυτοελαφρυντικής διάθλασης από τον ιονισμό και την αραίωση ενός λέιζερ ακτίνων εντάσεως τεραβάτ στην ατμόσφαιρα δημιουργεί "ίνες", η οποία ενεργεί ως κυματοδηγός για την ακτίνα εμποδίζοντας έτσι την απόκλιση.
Καριέρα
Ο Μουρού υπήρξε διευθυντής του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Οπτικής στο ΕΝΣΤΑ από το 2005 έως το 2009. Είναι καθηγητής και μέλος του Ωτ Κολέζ στην Πολυτεχνική Σχολή και Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν όπου έχει διδάξει για πάνω από 16 χρόνια. Ήταν ο ιδρυτικός διευθυντής του Κέντρου για την Επιστήμη της Υπερταχείας Οπτικής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, το 1990. Προηγουμένως ήταν επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας υπερταχείων επιστημών στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Οπτικής της ΕΝΣΤΑ και της Πολυτεχνικής Σχολής. Απέκτησε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Πιέρ και Μαρία Κιουρί το 1973. Στη συνέχεια πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες και έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ, το 1977, όπου αυτός και ο τότε φοιτητής του Ντόνα Στρίκλαντ, παρήγαγαν το Εργαστήριο Ενεργητικής Λέιζερ στο πανεπιστήμιο. Η διδακτορική διατριβή της Στρίκλαντ ήταν σχετικά με "την ανάπτυξη ενός εξαιρετικά φωτεινού λέιζερ και μια εφαρμογή πολλαπλών φωτονίων ιονισμού".
Στη δεκαετία του 2000, ο Μουρού προσελήφθη από μια γαλλική εταιρεία παραγωγής ταινιών για ένα διαφημιστικό βίντεο για την Υποδομή Ακραίου Φωτός.
Στις 23 Νοεμβρίου 2015, παρακολούθησε την Τρίτη Χριστουγεννιάτικη Διάλεξη που πραγματοποιήθηκε στο Βουκουρέστι. Η παρουσίαση είχε τίτλο Μπαίνοντας Μέσα στο Άγνωστο: Ακραίο φως, Επιστήμη προς Τέχνη. Οι προηγούμενες διαλέξεις δόθηκαν από τους Σερ Τόμας Κροκέτες και Τζόζεφ Σιλκ.
Βραβείο Νόμπελ
μικρογραφία|262x262εσ|Ο Μουρού σε ομιλία του το 2018, μετά την ανακοίνωση του ως νικητή του Βραβείου Νόμπελ Στις 2 Οκτωβρίου 2018, οι Μουρού και Στρίκλαντ έλαβαν το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για τις καινοτόμες εφευρέσεις τους στο λέιζερ. Μοιράστηκαν το ήμισυ του Βραβείου, ενώ το άλλο μισό απονεμήθηκε στον Άρθουρ Άσκιν για την εφεύρεση της "οπτικής λαβίδας που προσελκύει σωματίδια, άτομα, ιούς και άλλα ζωντανά κύτταρα με δάκτυλα ακτίνας λέιζερ". μικρογραφία|262x262εσ|Ο Ζεράρ Μουρού κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στη Στοκχόλμη για το βραβείο Νόμπελ, τον Δεκέμβριο του 2018 Οι Μουρού και Στρίκλαντ διαπίστωσαν ότι τεντώνοντας το λέιζερ μειώνεται η μέγιστη δύναμη του, η οποία θα μπορούσε στη συνέχεια να ενισχυθεί σε μεγάλο βαθμό με συνήθη μέσα. Αυτό θα μπορούσε στη συνέχεια να συμπιεστεί για να δημιουργήσει τα βραχύβια, ιδιαίτερα ισχυρά λέιζερ στα οποία θα μεταμορφωνόταν αργότερα. Εξ ορισμού, η τεχνική θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργήσει ένα σφυγμό ενίσχυσης με διάρκεια ενός αττοσεκόντ, το ένα δισεκατομμυριοστό του δισεκατομμυριοστού του δευτερολέπτου. Σε αυτά τα χρονοδιαγράμματα, έγινε δυνατή η μελέτη χημικών αντιδράσεων αλλά και τι συμβαίνει μέσα στα μεμονωμένα άτομα.
Οι The Guardian και Scientific American παρείχαν συντομευμένες περιλήψεις των έργων των Στρίκλαντ και Μουρού: "άνοιξαν το δρόμο για τις συντομότερες, πιο έντονες ακτίνες λέιζερ που έχουν δημιουργηθεί ποτέ". "Οι υπερκοφτερές και υπερσύντομες ακτίνες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργηθούν εξαιρετικά ακριβείς κοπές, ενώ η τεχνική τους χρησιμοποιείται στη μηχανική του λέιζερ και επιτρέπει στους γιατρούς να κάνουν εκατομμύρια διορθωτικές" επεμβάσεις λέιζερ στο μάτι. Ο Πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τρυντώ αναγνώρισε τα επιτεύγματα των Μουρού και Στρίκλαντ: "Το καινοτόμο έργο μπορεί να έχει εφαρμογές, όπως στη διορθωτική επέμβαση για το μάτι και αναμένεται να έχουν σημαντική επίπτωση στην θεραπεία του καρκίνου και άλλες έρευνες φυσικής στο μέλλον".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί
Εθνική Ελλάδας (τοιχοσφαίριση ανδρών)
Η Εθνική Ελλάδος τοιχοσφαίρισης αντρών είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ελλάδος για το άθλημα της τοιχοσφαίρισης στους άντρες.
Η πρώτη, εθνική ομάδα συγκροτήθηκε το 1973 από ένδεκα παίκτες του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που συμμετείχε την ίδια χρονιά αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο. Στο ευρωπαϊκό του 1974 σημείωσε μία νίκη επί της Δυτικής Γερμανίας και κατέλαβε την 9η θέση με παίκτες τους Ε. Γαβαλάς, Γ. Μπερλέτης, Χ. Λιάμπεης, Ευστάθιος Δημητριάδης και τον Κ. Βρανά. Συμμετείχε ανελλιπώς έως το 2008 σε όλα τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα παίρνοντας αξιοπρεπείς θέσεις, έκτοτε διαφόρων λόγων συμμετέχει περιστασιακά. Ανάλογες συμμετοχές είχε και στα παγκόσμια πρωταθλήματα. Η καλύτερη θέση της εθνικής ομάδας ήταν η 5η στο Ευρωπαικό του 2016 με τους Πέτρος Τζαμαλούκας, Κωνσταντίνος Καργιώτης, Μενέλαος Μαζαράκης, Πλάτωνας Μαζαράκης, Λεωνίδας Μπενοβίας και Γιώργος Κούκος.
Στο Βαλκανικό κύπελλο κατέκτησε την πρώτη θέση το 2010 στην πρώτη διοργάνωση με τους Φαμπιάν Καλαιτζή, Πέτρο Τζαμαλούκα, Ντελκάν Κρίστι και αναπληρωματικό τον Κωνσταντίνο Καργιώτη.
Εθνική Ελλάδας (τοιχοσφαίριση γυναικών)
Η πρώτη, εθνική ομάδα συγκροτήθηκε στα τέλη της δεκαετίας 90 αρχές δεκαετίας 00, συμμετέχει στα ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα. Μεγαλύτερες διακρίσεις η εθνική ομάδα έχει στο ΒΒαλκανικό κύπελλο, νικήτρια το 2010 και 2011. Το 2010 με τις Ελίζα Καργιώτη, Νικόλ Ποζίδη και Ζέτα Τζαμαλούκα κατέκτησε το κύπελλο αήττητη, και το 2011 με τις Ελίζα Καργιώτη, Ζέτα Τζαμαλούκα και Νικόλ Ποζίδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοιχοσφαίριση στην Ελλάδα Τοιχοσφαιριση γυναικες
Δωδεκαφθογγισμός
Ο δωδεκαφθογγισμός είναι μία μέθοδος μουσικής σύνθεσης που στοχεύει στην οργάνωση της ατονικότητας μέσω της χρήσης μίας επιλεγόμενης διαδοχής των 12 φθόγγων του δυτικού συγκερασμένου μουσικού συστήματος. Η εκάστοτε διαδοχή των φθόγγων που επιλέγεται από τον συνθέτη ονομάζεται «δωδεκάφθογγη σειρά» ή απλώς «σειρά». Η επιλογή, επεξεργασία και χρήση της σειράς έχει ως στόχο την κατάργηση των ιεραρχικών φθογγικών σχέσεων της τονικής μουσικής. Τη μέθοδο θεωρείται ότι ανέπτυξε ο Αυστριακός συνθέτης Άρνολντ Σένμπεργκ και οι μαθητές του στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ως «μέθοδο σύνθεσης με δώδεκα μόνον αναμεταξύ τους σχετιζόμενους φθόγγους» („Methode mit zwölf nur aufeinander bezogenen Tönen“). Σε παρόμοια συστήματα οργανωμένης ατονικότητας κατέληξαν την ίδια περίπου περίοδο και λίγο πιο πριν οι επίσης Αυστριακοί συνθέτες Γιόζεφ Χάουερ και Ότμαρ Στάινμπάουερ, με διαφορετικές αφετηρίες ο καθένας και ανεξάρτητα από τον Σένμπεργκ, όμως η μέθοδος του Σένμπεργκ ήταν αυτή που επηρέασε περισσότερο τους σύγχρονούς του και τους μεταγενέστερους συνθέτες του μοντερνισμού. Ο ίδιος ο Σένμπεργκ ήταν ενάντιος στην ονομασία «δωδεκαφθογγισμός», χαρακτηρισμός που επινοήθηκε από τον Ρενέ Λάιμποβιτς ως “Dodekaphonie”.
Η τεχνική
Ο δωδεκαφθογγισμός ως τεχνική σύνθεσης αποβλέπει στη συστηματοποίηση της ατονικής μουσικής με τέτοιο τρόπο, ώστε οι δώδεκα φθόγγοι του συγκερασμένου δυτικού μουσικού συστήματος να μην υπόκεινται σε ιεραρχικές σχέσεις. Κύριος στόχος του συστήματος είναι όλοι οι φθόγγοι του που χρησιμοποιεί ως υλικό η δυτική μουσική να είναι ισότιμοι μεταξύ τους και να μην υπερέχει κάποιος έναντι των υπολοίπων, μέσω της επανάληψης, κινδυνεύοντας να μετατραπεί σε κάποιου είδους τονικό κέντρο. Για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός, ο Σένμπεργκ πρότεινε κάποιους «κανόνες», με κυριότερο την απαγόρευση της χρήσης ενός φθόγγου για δεύτερη φορά, εάν δεν έχουν πρώτα ακουστεί οι 11 υπόλοιποι. Ο συνθέτης επιλέγει από την αρχή με ποια σειρά θα εμφανίζονται οι φθόγγοι, ονομάζοντάς την συγκεκριμένη διαδοχή φθόγγων «δωδεκάφθογγη σειρά» ή απλώς «σειρά». Ο αριθμός των δωδεκάφθογγων σειρών που μπορεί να υπάρξουν είναι πεπερασμένος (12!= 479.001.600 σειρές).
Η διαδοχή των φθόγγων στη σειρά θα πρέπει να εξασφαλίζει επιπλέον ορισμένες προϋποθέσεις τονικής «ουδετερότητας», αποφεύγοντας τις τονικές μουσικές δομές (μείζονες ή ελάσσονες συγχορδίες) και γενικά οποιοδήποτε μελωδικό σχήμα παραπέμπει σε τονική μουσική. Ο συνθέτης, για να έχει στη διάθεσή του περισσότερο υλικό, μπορεί να επεξεργαστεί τη δωδεκάφθογγη σειρά με τις παρακάτω τεχνικές της παραδοσιακής αντίστιξης: Με αυτόν τον τρόπο παράγονται άλλες τρεις σειρές, παράγωγες της αρχικής. Η αρχική σειρά και οι παράγωγές της μπορούν να μεταφερθούν στις υπόλοιπες 11 διαφορετικές βαθμίδες της χρωματικής κλίμακας, έτσι ώστε να ακούγονται από διαφορετική αφετηρία κάθε φορά («τρανσπόρτο»). Προκύπτουν δηλαδή συνολικά 48 σειρές μαζί με την αρχική (4x12), παρέχοντας τη δυνατότητα στον συνθέτη να έχει στη διάθεσή του ένα μουσικό υλικό πάνω στο οποίο θα βασίσει ένα εκτεταμένο έργο ατονικής μουσικής, που μπορεί σε αυτήν την περίπτωση να χαρακτηριστεί ως «δωδεκαφθογγικό» έργο.
Τα διεθνή σύμβολα που χρησιμοποιούνται συνήθως για την σειρά και τις παράγωγές της είναι:
Για παράδειγμα, αν διαλέξουμε μια σειρά 12 φθόγγων, έστω: ΜΙ – ΣΟΛ – ΛΑ# (ΣΙb) – ΛΑ – ΡΕ – ΦΑ# (ΣΟΛb) – ΣΙ – ΝΤΟ# (ΡΕb) – ΣΟΛ# (ΛΑb) – ΝΤΟ – ΡΕ# (ΜΙb) – ΦΑ και την ονομάσουμε P0, προκύπτει ο παρακάτω πίνακας “matrix” με την πρωτότυπη σειρά, τις μεταφορές της από διαφορετικές φθογγικές αφετηρίες («τρανσπόρτο») και τις παράγωγες αυτών, σύμφωνα με τις αντιστικτικές διαδικασίες που εξηγήσαμε παραπάνω :
Οι 48 σειρές που προκύπτουν μπορούν να χρησιμοποιηθούν μελωδικά (παρουσίαση της σειράς από μία φωνή) ή και αρμονικά (τμήματα της σειράς αλληλοεπικαλυπτόμενα σε διαφορετικές φωνές ή τμήματα της σειράς σε συνήχηση). Ο Σένμπεργκ έθεσε τον κανόνα να ολοκληρώνεται πρώτα η παρουσίαση μιας σειράς (μελωδικά ή αρμονικά) πριν ακουστεί κάποια άλλη, αλλά συχνά η διαδικασία αυτή δεν τηρούνταν ούτε από τον ίδιο. Εννοείται ότι κάθε φθόγγος μπορεί να έχει οποιαδήποτε διάρκεια και να εμφανίζεται σε οποιαδήποτε οκτάβα, τα διάφωνα διαστήματα που υπερβαίνουν την οκτάβα ευνοούν μάλιστα την αποσταθεροποίηση πιθανών τονικών δομών.
Η εξέλιξη της μεθόδου
Η δωδεκάφθογγη μέθοδος χρησιμοποιήθηκε και αναπτύχθηκε κατά την περίοδο του μεσοπολέμου από τον κύκλο του Σένμπεργκ (μαθητές του και μαθητές αυτών), που αναφέρεται συχνά και ως «Δεύτερη Σχολή της Βιέννης». Οι Μπεργκ και Βέμπερν μεταχειρίστηκαν τη δωδεκάφθογγη σειρά ο καθένας με το δικό του τρόπο, ο πρώτος υπονοώντας συχνά τονικές δομές μέσα από τη σειρά και ο δεύτερος προσπαθώντας να οργανώσει τη σειρά με συμμετρικές επιμέρους δομές και διαχωρίζοντάς την από την έννοια του «θέματος». Αλλά και οι υπόλοιποι μαθητές του Σένμπεργκ, με προτροπή του ίδιου, δεν αντιμετώπιζαν τον δωδεκαφθογγισμό ως σύστημα κανόνων, αλλά ως υποδείξεις που τους βοηθούσαν να αναζητήσουν ο καθένας τον δικό του τρόπο χρήσης της σειράς, έτσι ώστε να μπορέσουν να διευκολυνθούν στην σύνθεση εκτενών έργων ατονικής μουσικής, που ήταν και ο στόχος της μεθόδου. Με την άνοδο του Χίτλερ στη Γερμανία, ο Σένμπεργκ, που ήταν Εβραίος στην καταγωγή, μετανάστευσε στις Η.Π.Α. όπου δίδαξε την τεχνική του δωδεκαφθογγισμού στη νέα γενιά Αμερικανών συνθετών.
Στην Ευρώπη και στην Αμερική της δεκαετίας του 1950, η δωδεκάφθογγη μέθοδος υιοθετήθηκε από μεγάλη μερίδα των νέων συνθετών κάτω από την ευρύτερη έννοια του «σειραϊσμού» με κυριότερους τους Πιερ Μπουλέζ, Καρλχάιντς Στοκχάουζεν, Λουτσιάνο Μπέριο, Λουίτζι Νταλαπίκολα στην Ευρώπη και Μίλτον Μπάμπιτ, Τζωρτζ Περλ, Άλλεν Φόρτε στην Αμερική, οι οποίοι με αφετηρία σειραϊκές τεχνικές, οδηγήθηκαν στην δεκαετία του 1950 στον «καθολικό σειραϊσμό», επιβάλλοντας τον έλεγχο και άλλων μουσικών παραμέτρων εκτός του τονικού ύψους (της διάρκειας, της δυναμικής, του ηχοχρώματος) στο πλαίσιο της αρχικής σειράς. Η δωδεκάφθογγη μέθοδος καταλάμβανε μετά το 1950 σημαντικό μέρος των προγραμμάτων σπουδών στις Ακαδημίες και στα Πανεπιστημιακά τμήματα σύνθεσης, σε Ευρώπη και Αμερική. Ως αποτέλεσμα, η πλειοψηφία των συνθετών που σπούδασαν «σύγχρονη μουσική» στις δεκαετίες του 1950 και 1960, εκπαιδεύτηκαν κυρίως σε σειραϊκές τεχνικές σύνθεσης.
Παράλληλα με την εξάπλωση του δωδεκαφθογγισμού, δημιουργήθηκε η ανάγκη για συστηματοποίηση της ανάλυσης των έργων που χρησιμοποιούσαν σειραϊκές τεχνικές. Ένα σύστημα ανάλυσης που χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα για ατονικά έργα (δωδεκαφθογγικά και μη) είναι αυτό του Άλλεν Φόρτε. Ο Φόρτε ανέπτυξε ένα δικό του σύστημα για την ανάλυση ατονικών έργων (δωδεκαφθογγικών η μη) το οποίο υιοθετήθηκε και αναπτύχθηκε από τους μεταγενέστερους συνθέτες και θεωρητικούς. Το αναλυτικό σύστημα του Φόρτε δανείζεται μαθηματικές έννοιες από τη θεωρία των συνόλων και προσπαθεί να ομαδοποιήσει τους φθόγγους που χρησιμοποιεί μία ατονική σύνθεση σε οριζόντιο και κάθετο επίπεδο με αριθμούς που αναφέρονται σε διαστηματικές σχέσεις ημιτονίων σε σχέση με ένα σημείο αναφοράς, αγνοώντας την οκτάβα στην οποία μπορεί να εμφανίζεται ο καθένας από τους 12 φθόγγους, καθώς και την πιθανή εναρμόνια γραφή του (“Pitch Class” ή σύντομα PC). Για παράδειγμα, αν το ΝΤΟ οριστεί ως 0, το ΝΤΟ#/ΡΕb (που απέχει ένα ημιτόνιο από το ΝΤΟ) συμβολίζεται με τον αριθμό 1, το ΡΕ (που απέχει δύο ημιτόνια από το ΝΤΟ) συμβολίζεται με τον αριθμό 2 κ.ο.κ. μέχρι το 11 (ΣΙ). Επομένως, η συγχορδία ΝΤΟ-ΜΙ-ΣΟΛ μπορεί να περιγραφεί ως σύνολο: [0, 4, 7]. Η αναλυτική αυτή μέθοδος εξελίχθηκε αργότερα και ως συνθετική μέθοδος σειραϊκής μουσικής, αφού θεωρήθηκε από πολλούς συνθέτες ότι προσφέρεται για καλύτερη οργάνωση και έλεγχο των σειραϊκών δομών, κάνοντας ευκολότερη τη διαδικασία για καταγραφή και συμβολισμό των σειρών, των παραγώγων τους και των επιμέρους δομών τους.
Κριτική στον δωδεκαφθογγισμό
Κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, τα δύο κυρίαρχα μουσικά ρεύματα του μοντερνισμού στην Ευρώπη ήταν ο δωδεκαφθογγισμός, με κύριο εκπρόσωπο τον Άρνολντ Σένμπεργκ και ο νεοκλασικισμός, με κύριο εκπρόσωπο τον Ιγκόρ Στραβίνσκι. Ο δωδεκαφθογγισμός επικρίθηκε ιδιαίτερα για το χάσμα που δημιούργησε ανάμεσα στη σύγχρονη μουσική δημιουργία και το ευρύ κοινό, το οποίο συχνά εξέφραζε και εκφράζει μέχρι και σήμερα την απέχθειά του προς την ατονική μουσική. Οι συνθέτες που χρησιμοποιούσαν δωδεκάφθογγες τεχνικές απέδιδαν την αποστροφή του κοινού προς την μουσική τους σε έλλειψη παιδείας και αδυναμία κατανόησής της, οδηγούμενοι σε ακόμα μεγαλύτερη απομόνωση ή και ελιτισμό
Μια κριτική προσέγγιση του δωδεκαφθογγισμού και του νεοκλασικισμού παρουσιάζει και ο Τέοντορ Αντόρνο στη Φιλοσοφία της Νέας Μουσικής. Αν και ο Αντόρνο είναι φανερά προκατειλημμένος εναντίον του νεοκλασικισμού και υπέρ του δωδεκαφθογγισμού, βλέποντας τον τελευταίο ως αναγκαία ιστορική εξέλιξη του μουσικού υλικού στο πλαίσιο της νεωτερικότητας, σε αντιστοιχία με την χειραφέτηση του ανθρώπου από τη φύση, είναι από τους πρώτους που κάνει τεκμηριωμένη κριτική του δωδεκαφθογγισμού. Συγκεκριμένα, εντοπίζει με μεγάλη οξυδέρκεια τα προβλήματα της δωδεκαφθογγικής μεθόδου σε καθαρά μουσικό επίπεδο, επικρίνοντας τον Σένμπεργκ για την εμμονή του να επεξεργάζεται τη σειρά σαν θέμα, αλλά και σε κοινωνιολογικό επίπεδο, εκφράζοντας την πικρία του για το χάσμα της «νέας μουσικής» από το ευρύ κοινό, το οποίο αδυνατεί να κατανοήσει ότι «οι διαφωνίες που το τρομοκρατούν, μαρτυρούν την ίδια την κατάστασή του».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική θεωρία
Εζέν Λεπουατβέν
Ο Εζέν Λεπουατβέν (γαλλικά: Eugène Lepoittevin), ψευδώνυμο του Εζέν Μοντέστ Εντμόν Πουαντβέν, γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1806 στο Παρίσι και πέθανε στην ίδια πόλη στις 6 Αυγούστου 1870, ήταν Γάλλος ζωγράφος, λιθογράφος, χαράκτης και γελοιογράφος.
Είναι σημαντικός εκπρόσωπος της γαλλικής τέχνης του 19ου αιώνα, διάσημος για τα τοπία και τις θαλασσογραφίες του. Πολλοί πίνακές του απεικονίζουν σκηνές μέσα και γύρω από την Ετρετά της Νορμανδίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Εζέν Λεπουατβέν γεννήθηκε ως Εζέν Μοντέστ Εντμόν Πουαντβέν στις 31 Ιουλίου 1806 στο Παρίσι. Το 1826, σε ηλικία 20 ετών, γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι, όπου σπούδασε κοντά στους ζωγράφους Λουί Ερσάν και Ξαβιέ Λεπρένς.
Εκείνη την εποχή, η προσοχή του στράφηκε επίσης στις θαλασσογραφίες, οι οποίες φαίνεται ότι ήταν περιζήτητες. Μεταξύ των σημαντικότερων έργων του είναι οι Ναυαγοί του 1839, που απεικονίζει το επιζών πλήρωμα ενός ναυαγισμένου πλοίου, που φαίνεται στο βάθος, το οποίο έχει χτυπήσει σε παγόβουνο στην Αρκτική. Ο ναύτης όρθιος, φορώντας ένα κόκκινο σακάκι, διώχνει μια πολική αρκούδα, μια από τις τέσσερις στο νερό στα δεξιά.
Ταξίδεψε πολύ τόσο στη Γαλλία όσο και στην Ευρώπη, από το 1839 ιδιαίτερα ταξίδευε και εξέθεσε τακτικά στο Βερολίνο και άλλες γερμανικές πόλεις και στο Βέλγιο.
Το 1849 ο Λεπουατβέν διορίστηκε Ζωγράφος ναυτικών θεμάτων για το Γαλλικό Υπουργείο Άμυνας. Έργα του εκτίθενται σε πολλά μουσεία στη Γαλλία, στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου στο Λονδίνο και σε μουσεία σε όλο τον κόσμο.
Ο Εζέν Λεπουατβέν πέθανε στις 6 Αυγούστου 1870 στο Παρίσι, την εποχή που ο ιμπρεσιονισμός έβρισκε το ύφος του, και λίγο περισσότερο από μια δεκαετία πριν οι απότομοι βράχοι της Ετρετά εμφανιστούν στους πίνακες της πρώιμης σειράς του Κλωντ Μονέ.
Γκέτο του Τερέζιενσταντ
μικρογραφία|Ο χάρτης δείχνει το κύριο φρούριο και το μικρό φρούριο (δεξιά) στις απέναντι πλευρές του ποταμού Έγκερ|εναλλ.=|303x303εσΤο Γκέτο του Τερέζιενσταντ ήταν γκέτο που δημιουργήθηκε από τους Γερμανούς κατακτητές στην πρώην αυστριακή πόλη του Τερέζιενσταντ (τώρα Τερεζίν στη Τσεχία) το Νοέμβρη του 1941, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο κατεχόμενο τμήμα της Τσεχοσλοβακίας στο Προτεκτοράτο Βοημίας και Μοραβίας. Ως στρατόπεδο κράτησης και διαμετακόμισης, αποτελούσε μέρος του εθνικού σοσιαλιστικού συστήματος στρατοπέδευσης. Ο όρος «Γκέτο» ή «εβραϊκή κατοικημένη περιοχή» επισκίαζε τον σκοπό του στρατοπέδου επειδή προοριζόταν για παραμονή μεγαλύτερης διάρκειας για τους κρατουμένους. Το στρατόπεδο αποτελούσε μέρος του ναζιστικού συστήματος για την «εξόντωση» των Εβραίων, ως μέρος της «τελικής λύσης του εβραϊκού ζητήματος» Αρχικά, προοριζόταν να φιλοξενήσει κρατούμενους από την Τσεχοσλοβακία, αλλά σύντομα άνθρωποι από σχεδόν όλη την Ευρώπη απελάθηκαν εκεί.
Εζέν Λεπουατβέν
Ο χαμένος πίνακας
κέντρο|μικρογραφία|920x920εσ|Εζέν Λεπουατβέν, Θαλάσσια μπάνια, παραλία της [[Ετρετά, 63 × 149,4 εκ., λάδι σε καμβά, 1864.]] Ο πίνακας Θαλάσσια μπάνια, παραλία της Ετρετά εκτέθηκε στο Σαλόν το 1865, όπου αγοράστηκε από τον Ναπολέοντα Γ' για την προσωπική του συλλογή. Μετά την πτώση του αυτοκράτορα το 1870, ο πίνακας θεωρούνταν χαμένος. 150 χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε ξανά στον οίκο Sotheby's του Παρισιού, τον Δεκέμβριο του 2020, όπου πωλήθηκε για 226.800 €.
Γκέτο του Τερέζιενσταντ
Ιστορικό
Στο Τερέζιενσταντ χτίστηκε φρούριο από τον αυτοκράτορα Γιόζεφ Β΄ στα τέλη του 18ου αιώνα. Μετά την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας, τον Μάρτιο του 1939 και το σχηματισμό του Προτεκτοράτου Βοημίας και Μοραβίας από το Γερμανικό Ράιχ έγινε φυλακή τον Ιούνιο του 1940.
Εζέν Λεπουατβέν
Ο χαμένος πίνακας
Στον πίνακα απεικονίζεται ο Γκυ ντε Μωπασσάν (με μπλε καπελάκι στα αριστερά).
Γκέτο του Τερέζιενσταντ
Ιστορικό
Στις 10 Οκτωβρίου 1941, ο Άντολφ Άιχμαν και ο Χανς Γκύντερ, επικεφαλής του «Κεντρικού Γραφείου Εβραϊκής Μετανάστευσης στην Πράγα» (από τις 20 Αυγούστου 1942, Κεντρικό Γραφείο Διακανονισμού του Εβραϊκού Ζητήματος) αποφάσισαν να μετατρέψουν το Τερέζιενσταντ σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και διέλευσης για Εβραίους. Ως εκ τούτου, αρχικά δεν διέφερε από τα στρατόπεδα διέλευσης στις άλλες χώρες που καταλάμβανε η Ναζιστική Γερμανία. Τον Δεκέμβριο του 1941, οι Εβραίοι απαγορεύονταν να μεταναστεύσουν από την Τσεχική Δημοκρατία. Ο αρχικός πληθυσμός της πόλης έπρεπε να εγκαταλείψει τα σπίτια του μετά από ανακοίνωση για έξωση με ημερομηνία 16 Φεβρουαρίου 1942. Το Τερέζιενσταντ κηρύχθηκε στρατόπεδο υπό την «εβραϊκή αυτοδιοίκηση», το οποίο στην πράξη σήμαινε ότι οι ίδιοι οι κρατούμενοι έπρεπε να παρέχουν στέγη, τροφή, ιατρική περίθαλψη ή τη φροντίδα, αλλά όλες οι αποφάσεις υπάγονταν στη διοίκηση των SS.
Εζέν Λεπουατβέν
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Γκέτο του Τερέζιενσταντ
Ιστορικό
Οι πρώτοι Τσέχοι Εβραίοι εργάτες γνωστοί ως Aufbaukommando από τις φυλακές της Πράγας στάλθηκαν στο στρατόπεδο διέλευσης (Γκέτο). Αυτό είχε ως στόχο να προετοιμάσουν τη χρήση του ως καταυλισμό και να δημιουργηθεί ένα «Γιούντενρατ» ως εσωτερική διοικητική οργάνωση. Ο αριθμός των Εβραίων που απελάθηκαν εκεί από το προτεκτοράτο αυξήθηκε γρήγορα. Περισσότεροι από 28.000 Εβραίοι είχαν ήδη απελαθεί τον Μάιο του 1942 και τον Σεπτέμβριο του 1942 πάνω από 58.000 άτομα είχαν συλληφθεί. Από αυτούς, 30.000 ήταν ηλικιωμένοι και άρρωστοι. Από αυτούς τους ,4.000 ήταν ανάπηροι και 1.000 ήταν τυφλοί. Πολλοί δεν είχαν καν το δικό τους μέρος για ύπνο.
Ο συνολικός αριθμός των ατόμων που φυλακίστηκαν στο Τερέζιενταντ τον Μάιο του 1945 ήταν περίπου 141.000, συμπεριλαμβανομένων 70.000 ηλικιωμένων και 15.000 παιδιών. Κατά τις τελευταίες μέρες του πολέμου, έφτασαν άλλοι 13.000 ακόμη κρατούμενοι που είχαν μεταφερθεί στο Τερέζιενσταντ από στρατόπεδα συγκέντρωσης στο γερμανικό Ράιχ και την Πολωνία που είχαν εκκαθαριστεί από τα SS.
Το γεγονός ότι το γκέτο ήταν μέρος της εκστρατείας εξόντωσης κατά του εβραϊκού πληθυσμού δεν άλλαξε από την προπαγάνδα. Το ένα τέταρτο των κρατουμένων στο γκέτο του Τερέζιενσταντ (περίπου 33.000) πέθανε εκεί κυρίως λόγω των φρικτών συνθηκών διαβίωσης. Περίπου 88.000 κρατούμενοι απελάθηκαν στο Άουσβιτς και σε άλλα στρατόπεδα εξόντωσης όπως Τρεμπλίνκα, το Μαιντάνεκ ή το Σόμπιμπορ. Από αυτούς, μόνο περίπου 4.000 επέζησαν από τον πόλεμο. Υπήρχαν πολλές χιλιάδες παιδιά μεταξύ των νεκρών.
1941
Στις 24 Νοεμβρίου 1941, το πρώτο τρένο με 342 νεαρούς Εβραίους έφτασε, των οποίων το έργο ήταν να προετοιμάσουν την πόλη για την άφιξη χιλιάδων άλλων Εβραίων από τις 30 Νοεμβρίου. Άλλη μία μεταφορά 1.000 ανδρών έφτασε στις 4 Δεκεμβρίου. Ο περίπατος ήταν δύσκολος για ηλικιωμένους και άρρωστους Εβραίους, πολλοί από τους οποίους πέθαναν στο ταξίδι. Μετά την άφιξή τους, οι κρατούμενοι είχαν σταλεί στο Schleuse, όπου καταγράφηκαν και στερήθηκαν τα υπάρχοντά τους.
Οι μεταγωγές μεταξύ 24 Νοεμβρίου και 4 Δεκεμβρίου, αποτελούνταν κυρίως από Εβραίους τεχνίτες, μηχανικούς και άλλους εξειδικευμένους εργάτες, γνωστοί ως Aufbaukommando και τα μέλη τους εξαιρέθηκαν από την απέλαση μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1943. Τα μέλη του Aufbaukommando χρησιμοποίησαν δημιουργικές μεθόδους για τη βελτίωση της υποδομής του γκέτο και την προετοιμασία του για να φιλοξενήσει κατά μέσο όρο 40.000 άτομα κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του. Το κατασκευαστικό έργο χρηματοδοτήθηκε από κλεμμένα εβραϊκά αγαθά. Τα υδραυλικά έργα χάλαγαν κατά τους πρώτους μήνες λόγω ανεπαρκούς χωρητικότητας. Για να βελτιωθεί η παροχή πόσιμου νερού, και έτσι ο καθένας να μπορούσε να πλένεται καθημερινά, οι εργαζόμενοι χρησιμοποιούσαν πηγάδια και επισκεύαζαν το σύστημα σωληνώσεων. Οι Γερμανοί παρείχαν τα υλικά για αυτές τις βελτιώσεις, κυρίως για να μειώσουν την πιθανότητα εξάπλωσης μεταδοτικών ασθενειών πέρα ​​από το γκέτο, αλλά οι Εβραίοι μηχανικοί διεύθυναν τα έργα.
1942
Η πρώτη μεταφορά από το Τερέζιενσταντ αναχώρησε στις 9 Ιανουαρίου 1942 για το λεγόμενο Γκέτο της Ρίγας. Ήταν η μόνη μεταφορά της οποίας ο προορισμός ήταν γνωστός στους απελαθέντες. Άλλες μεταφορές αναχώρησαν απλώς για «την Ανατολή». Την επόμενη μέρα, τα SS απαγχόνισαν δημόσια εννέα άντρες για λαθρεμπόριο επιστολών από το γκέτο, ένα γεγονός που προκάλεσε εκτεταμένη οργή και ανησυχία. Οι πρώτες μεταφορές στόχευαν κυρίως ικανά άτομα. Εάν ένα άτομο σε μια οικογένεια επιλέχθηκε για μεταφορά, τα μέλη της οικογένειας συνήθως εθελοντικά θα το συνόδευαν. Από τον Ιούνιο του 1942, τα SS έστελναν τους ηλικιωμένους και «εξέχοντες» Εβραίους από το Ράιχ στο Τερέζιενσταντ. Λόγω της ανάγκης φιλοξενίας αυτών των Εβραίων, οι μη Εβραίοι Τσέχοι που ζούσαν στο Τερέζιενσταντ εκδιώχθηκαν και η πόλη είχε κλείσει μέχρι τα τέλη Ιουνίου. Τον Μάιο, η αυτοδιοίκηση είχε μειώσει το ποσοστό των ηλικιωμένων, προκειμένου να αυξήσει το φαγητό που διατίθονταν στους σκληρούς εργάτες, στο πλαίσιο της στρατηγικής της να σώσει όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά και νέους για να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη μετά το πόλεμο.
101.761 κρατούμενοι έφτασαν στο Τερέζιενσταντ το 1942, προκαλώντας την αιχμή του πληθυσμού, στις 18 Σεπτεμβρίου 1942, στους 58.491. Το ποσοστό θανάτου αυξήθηκε επίσης τον ίδιο μήνα σε 3.941 θανάτους. Πτώματα παρέμεναν άκαυστα για μέρες και τα φέρετρα στους δρόμους ήταν συχνό θέαμα. Για την ανακούφιση του υπερπληθυσμού, οι Γερμανοί απέλασαν 18.000 κυρίως ηλικιωμένους σε εννέα μεταφορές το φθινόπωρο του 1942. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που απελάθηκαν από το Τερέζιενσταντ το 1942 σκοτώθηκαν αμέσως, είτε στα στρατόπεδα θανάτου της Επιχείρησης Ράινχαρντ είτε σε χώρους μαζικής εκτέλεσης στα κράτη της Βαλτικής και στη Λευκορωσία, όπως το Καλέβι-Λίιβα και το Μάλι Τροστένετς. Πολλές μεταφορές δεν είχαν γνωστούς επιζώντες. Οι Γερμανοί επέλεξαν έναν μικρό αριθμό υγιών νέων για καταναγκαστική εργασία. Συνολικά, 42.000 άνθρωποι, κυρίως Τσέχοι Εβραίοι, απελάθηκαν από το Τερέζιενσταντ το 1942, εκ των οποίων μόνο 356 επιζώντες είναι γνωστοί.
1943
Οι κρατούμενοι είχαν επίσης ελαφρώς περισσότερα προνόμια, συμπεριλαμβανομένης της ταχυδρομικής αλληλογραφίας και του δικαιώματος παραλαβής δεμάτων. Στις 24 Αυγούστου 1943, 1.200 εβραϊκά παιδιά από το Γκέτο του Μπιαλιστόκ στην Πολωνία έφτασαν στο Τερέζιενσταντ. Αρνήθηκαν να απολυμανθούν λόγω του φόβου τους ότι τα ντους ήταν θάλαμοι αερίου. Αυτό το περιστατικό ήταν μια από τις μόνες ενδείξεις για το τι συνέβη σε όσους απελάθηκαν από το Τερέζιενσταντ. Τα παιδιά κρατήθηκαν σε αυστηρή απομόνωση για έξι εβδομάδες πριν από την απέλαση τους στο Άουσβιτς. Κανένα δεν επέζησε. Στις 9 Νοεμβρίου 1943, ο Έντελσταϊν και άλλοι διαχειριστές του γκέτο συνελήφθησαν, κατηγορούμενοι για κάλυψη της διαφυγής πενήντα πέντε κρατουμένων. Δύο ημέρες αργότερα, ο διοικητής Άντον Μπούργκερ διέταξε την απογραφή ολόκληρου του πληθυσμού του γκέτο, περίπου 36.000 άτομα εκείνη την εποχή. Όλοι οι κρατούμενοι ανεξαρτήτως ηλικίας έπρεπε να στέκονται έξω στο παγωμένο καιρό από τις 7 π.μ. έως τις 11 μ.μ. και 300 άνθρωποι πέθαναν στους εξωτερικούς χώρους λόγω εξάντλησης. Πέντε χιλιάδες κρατούμενοι, συμπεριλαμβανομένου του Έντελσταϊν και των άλλων συλληφθέντων ηγετών, στάλθηκαν στο στρατόπεδο στο Άουσβιτς στις 15 και 18 Δεκεμβρίου.
293 Εβραίοι έφτασαν στο Τερέζιενσταντ από το Βέστερμπορκ (στις Κάτω Χώρες) τον Απρίλιο του 1943 και οι υπόλοιποι 4.894 Εβραίοι που απελάθηκαν από το Βέστερμπορκ στο Τερέζιενσταντ έφτασαν το 1944. 450 Εβραίοι από τη Δανία, οι λίγοι που δεν είχαν ξεφύγει στη Σουηδία, έφτασαν τον Οκτώβριο του 1943. Τα αρχεία RSHA μεταφέρθηκαν στο Τερέζιενσταντ τον Ιούλιο του 1943, μέχρι να καούν στις 17 Απριλίου 1945 υπό τη διαταγή των SS.
1944
Τον Φεβρουάριο του 1944, τα SS ξεκίνησαν μια εκστρατεία «καλλωπισμού» για να προετοιμάσουν το γκέτο για την επίσκεψη του Ερυθρού Σταυρού. Πολλοί «εξέχοντες» κρατούμενοι και Δανοί Εβραίοι στεγάστηκαν σε ιδιωτικές, ανώτερες περιοχές. Οι δρόμοι μετονομάστηκαν και καθαρίστηκαν. ιδρύθηκαν ψεύτικα καταστήματα και ένα σχολείο. Τα SS ενθάρρυναν τους κρατούμενους να εκτελούν έναν αυξανόμενο αριθμό πολιτιστικών δραστηριοτήτων, οι οποίες ξεπέρασαν εκείνες μιας συνηθισμένης πόλης σε καιρό ειρήνης. Στο πλαίσιο των προετοιμασιών, 7.503 άτομα στάλθηκαν στο στρατόπεδο του Άουσβιτς τον Μάιο. Οι μεταφορές στόχευαν σε άρρωστους, ηλικιωμένους και άτομα με ειδικές ανάγκες που δεν είχαν θέση στον ιδανικό εβραϊκό οικισμό.