cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάρις Σεφέροβιτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Λέτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νοβάρα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Σοσιεδάδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουκέρνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νεσατέλ Ξαμάξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Δημογραφία της Εσθονίας
Τα δημογραφικά στοιχεία της Εσθονίας στον εικοστό πρώτο αιώνα προέρχονται από ιστορικές τάσεις πάνω από χίλια χρόνια, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά επηρεάστηκαν δυσανάλογα από γεγονότα του τελευταίου μισού του εικοστού αιώνα. Η άνοδος και η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης της προσάρτησης και της ανεξαρτησίας της Εσθονίας, επηρέασαν σημαντικά την εθνοτική σύνθεση και τα εκπαιδευτικά επιτεύγματα της Εσθονίας.
Οι γλώσσες που ομιλούνται στην Εσθονία αντικατοπτρίζουν σε μεγάλο βαθμό τις εθνοτικές ομάδες που συνθέτουν τη χώρα και έτσι άλλαξαν με τις ιστορικές τάσεις που επηρεάζουν την εθνοτική σύνθεση της χώρας. Η θρησκεία παίζει μικρό ρόλο στις ζωές των περισσότερων Εσθονών, κυρίως ως αποτέλεσμα της σοβιετικής κατοχής από το 1944-1991.
Συνολικά, οι δείκτες ποιότητας ζωής για την Εσθονία δείχνουν ένα σύγχρονο βιομηχανικό κράτος. Ο πληθυσμός μειώθηκε ετησίως από το 1991 έως το 2016, εκτός από μια σύντομη παύση το 2010. Το 2016, η μετανάστευση από άλλες χώρες ξεπέρασε την μετανάστευση προς άλλες χώρες για πρώτη φορά σε 25 χρόνια, με αποτέλεσμα ο συνολικός πληθυσμός να αναπτυχθεί.
Ιστορικοί δεσμοί
Οι Εσθονοί έχουν ισχυρούς δεσμούς με τις σκανδιναβικές χώρες και τη Γερμανία λόγω των ισχυρών πολιτιστικών και θρησκευτικών επιρροών που έχουν αποκτηθεί εδώ και αιώνες κατά τη διάρκεια της δανικής, γερμανικής και σουηδικής κυριαρχίας και διακανονισμού. Η σκανδιναβική ταυτότητα στην Εσθονία είναι εμφανής από το τέλος της σοβιετικής κυριαρχίας. Αυτή η άκρως εγγράματη κοινωνία δίνει μεγάλη έμφαση στην εκπαίδευση, η οποία είναι δωρεάν και υποχρεωτική μέχρι την ηλικία των 16 ετών.
Πληθυσμός
Το 2015 η χώρα παρουσίασε πληθυσμιακή ανάπτυξη. Ο πληθυσμός αυξήθηκε κυρίως ως αποτέλεσμα της καθαρής μετανάστευσης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι πολίτες της Ρωσίας και της Ουκρανίας αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος της μετανάστευσης εκτός ΕΕ. Η αύξηση εντοπίστηκε μέσω μεθοδολογικών αλλαγών στη συλλογή δεδομένων. Αρχικά είχε αναφερθεί μείωση του πληθυσμού.
Ηλικιακή δομή
μικρογραφία|320x320εσ|Ηλικιακή δομή της Εσθονίας από το 1970 έως το 2010. Τα δεδομένα προέρχονται από τις Στατιστική Υπηρεσία της Εσθονίας. {{legend|#63aafe|Ηλικία: 0–14}}{{legend|#dd2d32|Ηλικία: 15–64}}{{legend|#fff58c|Ηλικία: 65+}} μικρογραφία|320x320εσ|Πληθυσμιακή πυραμίδα της Εσθονίας (σε χιλιάδες άτομα) το 2009. Τα στοιχεία είναι από την 1η Ιανουαρίου 2009 και λαμβάνονται από τη Στατιστική Υπηρεσία της Εσθονίας. Μεταξύ του 1970 και του 1990, η ηλικιακή δομή της Εσθονίας ήταν μάλλον σταθερή, με το 22% περίπου του πληθυσμού ηλικίας 0-14 ετών, το 66% μεταξύ 15 και 65 ετών, ενώ το 12% ήταν 65 ετών και άνω. Λόγω των χαμηλών ποσοστών γεννήσεων μετά το 1990, το ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας 0-14 ετών μειώθηκε στο 15% το 2009, ενώ το ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας 65 ετών και άνω αυξήθηκε σταδιακά σε 17% το 2009. Το ποσοστό της ηλικιακής ομάδας 15-64 επίσης αυξήθηκε ελαφρά στο 68% το 2009.
Γεννήσεις και θάνατοι
Από το 1947-1989 ο αριθμός των γεννήσεων ήταν υψηλότερος από τον αριθμό των θανάτων, αλλά από το 1990 ο αριθμός των θανάτων ξεπέρασε τον αριθμό των γεννήσεων. Το ακαθάριστο ποσοστό γεννήσεων για το 2011 ήταν 10,96 (14.679 γεννήσεις) και το ακαθάριστο ποσοστό θανάτων του 2011 ήταν 11,38 (15.244 θάνατοι), με αποτέλεσμα το ποσοστό φυσικής αύξησης να είναι -0,42 (-565). Για πιο λεπτομερή ιστορικά δεδομένα, βλέπε τον πίνακα στατιστικών στοιχείων ζωτικής σημασίας παρακάτω.
Συνολικό ποσοστό γονιμότητας
Από το 1970 έως το 1990, το συνολικό ποσοστό γονιμότητας (ΣΠΓ) ήταν λίγο πάνω από 2 παιδιά ανά γυναίκα. Μια γρήγορη μείωση του συνολικού ποσοστού γονιμότητας συνέβη μετά την ανεξαρτησία. Το 1998 καταγράφηκε το χαμηλότερο ποσοστό: 1,28 παιδιά που γεννήθηκαν ανά γυναίκα. Το ΣΠΓ αυξήθηκε ελαφρώς κατά τα επόμενα έτη, τάση που καταγράφηκε στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Το ΣΠΓ ήταν 1.66 το 2008 και 1.52 το 2011.
Βρεφική θνησιμότητα
Το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας στην Εσθονία μειώθηκε σημαντικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Το 1970 το ποσοστό ήταν 17,7 ανά 1.000 γεννήσεις. Το ποσοστό μειώθηκε σε 17,1 το 1980, 12,3 το 1990 και 8,4 το 2000. Το χαμηλότερο ποσοστό παιδικής θνησιμότητας σημειώθηκε το 2011: 2.6.
Προσδόκιμο ζωής
Το προσδόκιμο ζωής στην Εσθονία είναι χαμηλότερο απ'ότι στις περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, το προσδόκιμο ζωής στους άνδρες ήταν μεταξύ 64 και 66 ετών και στις γυναίκες μεταξύ 73 και 75 ετών. Μετά την ανεξαρτησία, το προσδόκιμο ζωής μειώθηκε για αρκετά χρόνια. Το 1994, καταγράφηκε το χαμηλότερο προσδόκιμο ζωής: 60.5 έτη στους άνδρες και 72.8 έτη στις γυναίκες. Μετά το 1994, το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε σταδιακά φτάνοντας στα 68.3 έτη στους άνδρες και στα 79.2 έτη σε γυναίκες το 2012.
Μετανάστευση
Δεδομένου ότι η σωρευτική αρνητική φυσική αύξηση ήταν περίπου 82.000 κατά την περίοδο 1991-2010, το υπόλοιπο της πληθυσμιακής μείωσης της Εσθονίας από το 1990 (230.000 άτομα συνολικά) προκλήθηκε από μετανάστευση (150.000 άτομα ή περίπου 10% του πληθυσμού της Εσθονίας το 1990). Μετανάστευσαν κυρίως οι εθνοτικοί Ρώσοι, Ουκρανοί και Λευκορώσοι. Κατά συνέπεια, το ποσοστό αυτών των εθνοτικών ομάδων μειώθηκε όπως φαίνεται στα αποτελέσματα της απογραφής του 2000 (βλ. παρακάτω). Τα στοιχεία από το 2000 έως το 2009 δείχνουν επίσης ότι ο αριθμός των μεταναστών προς άλλες χώρες είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των μεταναστών από άλλες χώρες, αλλά με πολύ χαμηλότερο επίπεδο από ό, τι στη δεκαετία του 1990.
Εθνοτικές ομάδες
Σήμερα, η Εσθονία είναι μια πολυπολιτισμική χώρα, κατατασσόμενη 97η από τις 239 χώρες και εδάφη το 2001 σε μελέτη του Κοκ Χενγκ Γιο. Το 2008, οι εθνοτικοί Εσθονοί αποτελούσαν πάνω από το 80% του πληθυσμού δεκατριών κομητειών της χώρας. Οι κομητείες με το μεγαλύτερο ποσοστό Εσθονών είναι η επαρχία Χιίου (98.4%) και η επαρχία Σάαρε (98.3%). Ωστόσο, στην επαρχία Χάργιου (η οποία περιλαμβάνει την πρωτεύουσα της χώρας Τάλιν) και την επαρχία Ίντα-Βίρου, οι Εσθονοί αποτελούν το 59.6% (55.0% στο Τάλιν) και το 19.7% του πληθυσμού αντίστοιχα. Στις δύο αυτές χώρες, οι Ρώσοι αντιπροσωπεύουν το 32.4% (36.4% στο Τάλιν) και το 71.2% του πληθυσμού, αντίστοιχα. Στο έθνος ως σύνολο, οι Ρώσοι αποτελούν το 24.8% του συνολικού πληθυσμού.
Αφού ανεξαρτητοποιήθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διεξήχθη απογραφή πληθυσμού το 1922 και το 1934. Εκείνη την εποχή οι Εσθονοί εξακολουθούσαν να είναι η κυρίαρχη εθνότητα, ενώ οι υπόλοιπες άλλες εθνότητες αποτελούσαν το 12% του πληθυσμού της Εσθονίας.
Σημαντικές εβραϊκές κοινότητες ήταν παρόντες στην Εσθονία μεταξύ 1918 και 1940 στο Τάλιν, το Πάρνου, το Κιλίνγκι-Νόμμε, την Νάρβα, το Τάρτου, στη Βάλγκα και το Βόρου. δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ|Μερίδιο εθνοτικών Εσθονών από τοποθεσία Ως αποτέλεσμα των προαναφερθέντων σοβιετικών πολιτικών, το μερίδιο των εθνοτικών Εσθονών στον πληθυσμό που κατοικεί εντός των σημερινών ορίων της Εσθονίας μειώθηκε στο 61,5% το 1989, έναντι 88% το 1934. Ωστόσο, κατά τη δεκαετία που ακολούθησε την ανασυγκρότηση της ανεξαρτησίας, η μετανάστευση μεγάλης κλίμακας από Ρώσους, καθώς και εθνότητες άλλων πρώην σοβιετικών χωρών και η απομάκρυνση των ρωσικών στρατιωτικών βάσεων το 1994, προκάλεσε την αύξηση του ποσοστού των Εσθονών στην Εσθονία από 61.5% το 1989 σε 68.7% το 2008. Την ίδια περίοδο το ποσοστό των Ρώσων μειώθηκε από 30.0% σε 25.6%, το ποσοστό των Ουκρανών μειώθηκε από 3.1% σε 2.1% και το ποσοστό των Λευκορώσων μειώθηκε από 1.8% σε 1.2%. μικρογραφία|320x320εσ δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ|Ιθαγένεια του πληθυσμού της Εσθονίας το 2010. Τα στοιχεία λαμβάνονται από την [[Στατιστική Υπηρεσία της Εσθονίας. {{legend|#63aafe|Εσθονική: 1.148.895}}{{legend|#dd2d32|Ρωσική: 95.939}}{{legend|#fff58c|Άλλη: 21.517}}{{legend|#4ee257|Απροσδιόριστη: 99.173}}]] Το 2008, οι μεγαλύτερες εθνότητες στην Εσθονία είναι οι Εσθονοί (68.7%), οι Ρώσοι (25.6%), οι Ουκρανοί (2.1%), οι Λευκορώσοι (1.2%) και οι Φινλανδοί (0.8%). Αυτές οι πέντε ομάδες αποτελούσαν το 98.4% του πληθυσμού της Εσθονίας.
Γλώσσες
μικρογραφία|320x320εσ| Συνολική γνώση (μητρική και ξένη) διαφορετικών γλωσσών στην Εσθονία, ανά ηλικιακή ομάδα, 2011 Στην Εσθονία ομιλούνται πολλές γλώσσες, μεταξύ των οποίων είναι η εσθονική (επίσημη), η βόρο, η ρωσική, η ουκρανική, η αγγλική, η φινλανδική, η γερμανική και άλλες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, 109 γλώσσες μιλούσαν μητρικώς στην Εσθονία. Μέχρι το 2011, ο αριθμός των γλωσσών που ομιλούνταν στη χώρα είχε αυξηθεί σε 157, κυρίως λόγω των νέων μεταναστών. Ωστόσο, οι περισσότερες από αυτές τις γλώσσες χρησιμοποιούνται μόνο μεταξύ συγγενών ή συμπατριωτών, ενώ μόνο 30 γλώσσες ομιλούνταν καθημερινά σε οικογένειες.
Η εσθονική και η φινλανδική είναι στενά συνδεδεμένες, και ανήκουν στον Φιννικό κλάδο των Ουραλικών γλωσσών. Παρόλα αυτά, οι δύο γλώσσες δεν είναι αμοιβαία κατανοητές, παρόλο που οι μορφωμένοι φυσικοί ομιλητές μπορούν να διαβάσουν την άλλη γλώσσα με μεγαλύτερο ή μικρότερο επίπεδο κατανόησης. Η εσθονική και η φινλανδική έχουν μόνο μια μακρινή συγγένεια με την ουγγρική γλώσσα.
Η εσθονική γλώσσα γράφεται στο λατινικό αλφάβητο. Τα εσθονικά είναι η γλώσσα των Εσθονών και η επίσημη γλώσσα της χώρας. Το ένα τρίτο του τυποποιημένου λεξιλογίου προέρχεται από την προσθήκη καταλήξεων στις λέξεις-ρίζες. Τα παλαιότερα γραπτά κείμενα την εσθονική γλώσσα προέρχονται από χρονικά του 13ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής, επιβλήθηκε παράλληλα η ρωσική γλώσσα και συχνά χρησιμοποιούταν αντί της εσθονικής σε επίσημη χρήση. Σήμερα η ρωσική γλώσσα ομιλείται από ένα σημαντικό μερίδιο του πληθυσμού της χώρας, τόσο από Ρώσους όσο και από εκρωσισμένους κατοίκους άλλων εθνοτήτων. Πληθυσμός της Εσθονίας ανά δεύτερη γλώσσα
Θρησκεία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Ποσοστό θρησκευόμενων ατόμων στην Εσθονία αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Μεγαλύτερη θρησκεία στην Εσθονία Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη δημοσκόπηση του Ευρωβαρομέτρου του 2010, Το 18% των Εσθονών πολιτών απάντησε ότι «πιστεύουν ότι υπάρχει Θεός», ενώ το 50% απάντησε ότι «πιστεύουν ότι υπάρχει κάποιο πνεύμα ή δύναμη ζωής» και το 29% ότι «δεν πιστεύουν ότι υπάρχει κάποιο πνεύμα, θεός ή δύναμη ζωής ". Αυτό, σύμφωνα με την έρευνα, θα είχε κάνει τους Εσθονούς τους πιο μη θρησκευτικούς ανθρώπους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια έρευνα που διενεργήθηκε το 2006-2008 από το Ινστιτούτο Γκάλοπ έδειξε ότι το 14% των Εσθονών απάντησε θετικά στην ερώτηση: "Είναι η θρησκεία σημαντικό μέρος της καθημερινής σας ζωής;", το οποίο ήταν το χαμηλότερο ποσοστό μεταξύ των 143 χωρών στις οποίες έγινε η έρευνα.
Λιγότερο από το ένα τρίτο του πληθυσμού ορίζουν τους εαυτούς τους ως πιστοί. Από αυτούς, η πλειοψηφία είναι Λουθηρανοί, ενώ η ρωσική μειονότητα είναι Ανατολικοί Ορθόδοξοι. Επίσης διεξάγονται αρχαίες ισονύκτιες παραδόσεις, όπως η ημέρα του Αγίου Ιωάννη.
Η απογραφή του 2000 δείχνει ότι μόνο το 29.2% του πληθυσμού θεωρούσε ότι σχετίζεται με κάποια θρησκεία: Υπάρχουν επίσης και μικρότερες ομάδες Προτεστάντων, Εβραίων και Βουδιστών. Η οργάνωση Μααβάλα Κόντα (Τααραϊσμός) ενώνει τους υποστηρικτές των παραδοσιακών ανιμιστικών θρησκειών. Η ρωσική οργάνωση νεοπαγανιστών "Vene Rahvausu Kogudus Eestis" είναι εγγεγραμμένη στο Ταρτού.
Στατιστικά στοιχεία ζωτικής σημασίας για το Κυβερνείο της Εσθονίας
Το Κυβερνείο της Εσθονίας αποτελούσε το βόρειο τμήμα της σημερινής Εσθονίας. Το νότιο μέρος ήταν μέρος του Κυβερνείου της Λιβωνίας.
Σημερινή Εσθονία
1 Τα αριθμητικά στοιχεία του πληθυσμού από το 2000 και μετά αναθεωρήθηκαν με βάση την εσθονική απογραφή του 2011 και διάφορα μητρώα.
Ντάνι Φορ
Ο Ντάνι Φορ (Danny Faure, 1962-) είναι πολιτικός από τις Σεϋχέλλες, ο οποίος υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τις 16 Οκτωβρίου 2016 ως τις 26 Οκτωβρίου 2020. Προηγουμένως υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος από το 2010 έως το 2016. Είναι μέλος του Λαϊκού Κόμματος (PP).
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Φορ γεννήθηκε στην πόλη Κιλέμπε της δυτικής Ουγκάντας στις 8 Μαΐου 1962 από γονείς Σεϋχελλέζους. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στις Σεϋχέλλες. Σπούδασε σε ένα πανεπιστήμιο στην Κούβα, αποφοιτώντας με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες.
Σταδιοδρομία
Το 1985, σε ηλικία 23 ετών, ο Φορ άρχισε να δουλεύει ως βοηθός υπεύθυνος για την κατάρτιση αναλυτικού προγράμματος στο υπουργείο Παιδείας των Σεϋχελλών. Επίσης, ήταν λέκτορας στην Εθνική Υπηρεσία Νεολαίας και στο Πολυτεχνείο των Σεϋχελλών.
Το 1993, μετά την επιστροφή της πολυκομματικής δημοκρατίας στη χώρα, ο Φορ έγινε επικεφαλής στην εθνοσυνέλευση (leader of government business), υπηρετώντας στη θέση αυτή ως το 1998, χρονιά κατά την οποία διορίστηκε υπουργός Παιδείας. Με την πάροδο των ετών, υπηρέτησε σε διάφορα χαρτοφυλάκια, συμπεριλαμβανομένων των υπουργείων Νεολαίας, Οικονομικών, Εμπορίου και Βιομηχανίας, Δημόσιας Διοίκησης και Τεχνολογίας, Πληροφοριών και Επικοινωνιών.
Το 2006 διορίστηκε υπουργός Οικονομικών από τον πρόεδρο Τζέιμς Μισέλ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο Οικονομικών, ξεκίνησαν στις Σεϋχέλλες σειρά από οικονομικές μεταρρυθμίσεις, με βάση τις συμβουλές από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ο Φορ επέβλεψε την πρώτη γενιά των μεταρρυθμίσεων, με διάρκεια από τον Οκτώβριο του 2008 έως τον Οκτώβριο του 2013. Υπηρέτησε ως αρμόδιος υπουργός μεταξύ των ετών 2004 και 2010. Έγινε Αντιπρόεδρος της χώρας την 1η Ιουλίου 2010, διατηρώντας παράλληλα το χαρτοφυλάκιο των Οικονομικών.
Προεδρία
Ο πρόεδρος Τζέιμς Μισέλ ανακοίνωσε στις 27 Σεπτεμβρίου 2016 ότι θα παραιτηθεί, με την παραίτηση σε ισχύ από τις 16 Οκτωβρίου, και ότι θα μεταβιβάσει την εξουσία στον αντιπρόεδρο Φορ. Η ανακοίνωση συνέπεσε με την αντιπολίτευση να κερδίζει την πλειοψηφία των εδρών στην εθνοσυνέλευση έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 2016. Καθώς απέμεναν τέσσερα χρόνια θητείας του Μισέλ, το διάστημα εκείνο θα προσμετρηθεί ως  πλήρης θητεία για τον Φορ. Κατά συνέπεια, ο Φορ ορκίστηκε, πρόεδρος στις 16 Οκτωβρίου 2016.
Προεδρικές εκλογές 2020
Ο Φορ ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές του 2020. Όμως, ηττήθηκε από τον Γουάβελ Ραμκαλάουαν, λαμβάνοντας ποσοστό 43,5% (2η θέση). Ο Ραμκαλάουαν, νικητής των εκλογών με 54,9% των ψήφων, ορκίστηκε νέος πρόεδρος της χώρας στις 26 Οκτωβρίου 2020.
Προσωπική ζωή
Ο Φορ είναι διαζευγμένος. Έχει τρεις κόρες και έναν γιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των Σεϋχελλών Κατηγορία:Αντιπρόεδροι των Σεϋχελλών
Πογκρόμ των μαστροπών
μικρογραφία| [[Κοζάκοι κρατώντας ψηλά τα τουφέκια τους, φωτογραφημένοι στην οδό Σενατόρσκα κοντά στο Μπλε Παλάτι της Βαρσοβίας, κατά τη διάρκεια μιας εκ των ταραχών το 1905 ]] Το πογκρόμ των μαστροπών (πολωνικά: Pogrom alfonsów, ο πολωνικός αργκό όρος alfons σημαίνει «μαστροπός») ήταν τριήμερο (24–26 Μαΐου 1905) πογκρόμ στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Η βία οδήγησε στην καταστροφή πολλών δεκάδων οίκων ανοχής και σε 15 θανάτους. Οι απολογισμοί και οι αναλύσεις του γεγονότος διαφέρουν ως προς τους στόχους και τους συμμετέχοντες (που ποικίλλουν ως προς τη συμμετοχή μαχητών του εργατικού κόμματος των Εβραίων Μπουντ, Εβραίων εργατών, Χριστιανών εργατών και εγκληματιών), καθώς και για τη γένεση του γεγονότος και τον ακριβή αριθμό των θυμάτων.
Ιστορικό
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η πορνεία, η σωματεμπορία και η σεξουαλική δουλεία έγιναν ευρέως διαδεδομένες στη Βαρσοβία. Αυτές οι δραστηριότητες κυριαρχούνταν ως επί το πλείστον από τον εβραϊκό υπόκοσμο και η ύπαρξή τους προκάλεσε μεγάλη ένταση και διαμάχη στην πολωνο-εβραϊκή κοινότητα της Βαρσοβίας. Ενώ στην Πολωνία του Συνεδρίου, συνολικά, το 72,7% των ιερόδουλων ήταν Καθολικές και το 21,36% ήταν Εβραίες, στη Βαρσοβία το ποσοστό των Εβραίων ιερόδουλων ήταν πολύ υψηλότερο. Το 1874, τα δύο τρίτα όλων των εγγεγραμμένων ιερόδουλων στη Βαρσοβία ήταν Εβραίες. Το 1889, περίπου το 75% όλων των οίκων ανοχής στη Βαρσοβία διοικούνταν από Εβραίους.
Οι απολογισμοί διαφέρουν ως προς την αιτία της βίας. Κάποιοι θεωρούν ότι πρόκειται για πολιτική ενέργεια Εβραίων εργατών. Καθώς οι βίαιες ταραχές κλιμακώθηκαν κατά τη διάρκεια των ταραχών στα μέσα του 1900, οι εντάσεις μεταξύ του εβραϊκού υποκόσμου και των εργατών αυξήθηκαν σε σημείο που ένα βίαιο επεισόδιο ευρείας κλίμακας ήταν όλο και πιο πιθανό. Σύμφωνα με τη Λάουρα Ένγκελσταϊν, οι μαστροποί θεωρήθηκαν από τους Μπουντιστές ως πράκτορες της Οχράνα (ρωσική τσαρική αστυνομία).
Ταραχές
Το πογκρόμ ξεκίνησε μετά από μια φήμη, αν και δεν είναι σαφές ποια φήμη πυροδότησε πραγματικά το πογκρόμ. Μια εκδοχή υποδηλώνει ότι μια αδερφή ή η αρραβωνιαστικιά ενός ακτιβιστή της Μπουντ απήχθη και μεταφέρθηκε σε έναν οίκο ανοχής και εκείνος τραυματίστηκε προσπαθώντας να τη σώσει. Μία άλλη λέει ότι μια Εβραία πόρνη ζήτησε βοήθεια από μια Εβραία εργάτρια για την κατάστασή της, και όταν προσπάθησε να τη σώσει, σκοτώθηκε. Όλες οι εκδοχές υποδηλώνουν ότι αφού ο διασώστης τραυματίστηκε ή σκοτώθηκε, οι φίλοι του ξεκίνησαν ταραχές μεγάλης κλίμακας. Εβραίοι ακτιβιστές που συνδέονταν με το εργατικό κόμμα Μπουντ συμμετείχαν στις ταραχές.
Μια άλλη εκδοχή είναι ότι η αιτία των ταραχών ήταν η εγκληματική παρέμβαση στον ανταγωνισμό μεταξύ νόμιμων και παράνομων οίκων ανοχής. Ο Άντονι Πολόνσκι απορρίπτει την άποψη ότι αυτή ήταν μια πολιτική δράση που οργανώθηκε από το Μπουντ ως «μια αντίδραση των Εβραίων εργατών στην εκμετάλλευση των Εβραίων γυναικών». Ο Πολόνσκι γράφει ότι ο εγκληματικός υπόκοσμος εμπλέκεται ουσιαστικά και σημειώνει ότι «επηρεάστηκαν μόνο οι αδειοδοτημένοι οίκοι ανοχής».
Αν και οι αφηγήσεις για τα γεγονότα διαφέρουν, οι περισσότεροι συμφωνούν ότι ομάδες Εβραίων εργατών πήγαιναν από οίκο ανοχής σε οίκο ανοχής, επιτέθηκαν σε μαστροπούς και πόρνες, καταστρέφοντας και λεηλατώντας περιουσίες. Οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν και στους δρόμους της πόλης. Οι ταραχές ξεκίνησαν στη βορειοδυτική Βαρσοβία πριν εξαπλωθούν σε όλη την πόλη. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές (για παράδειγμα, τη Μποζιμίνσκα και τον Γιακούμπτσακ) στην εξέγερση συμμετείχαν τη δεύτερη μέρα Χριστιανοί εργάτες και την τρίτη μέρα οι εγκληματίες εκμεταλλεύονταν το χάος για να διαπράξουν ληστείες. Οι Εβραίοι εργάτες έδρασαν μόνο στην εβραϊκή γειτονιά, χτυπώντας μόνο τα εβραϊκά μέρη του υπόκοσμου. Οι Χριστιανοί εργάτες επικοινωνούσαν με τους Χριστιανούς γκάνγκστερ. Οι τσαρικές αστυνομικές αρχές φέρονται να προσπάθησαν να ενορχηστρώσουν ένα αντιεβραϊκό πογκρόμ (τέτοιες κατηγορίες να αποτελούν μέρος της αφήγησης των γεγονότων από το Μπουντ ), αλλά όταν η απόπειρα απέτυχε, ο Ρώσος κυβερνήτης, Κονστάντιν Μαχίμοβιτς, διέταξε τον στρατό να καταστείλουν τις ταραχές.
Οι ταραχές θεωρείται ότι έχαν κατασταλεί έως τις 26 Μαΐου 1905, αν και μικρότερα επεισόδια συνεχίστηκαν για λίγες ακόμη ημέρες, με άλλα 3 θύματα στις 28 Μαΐου.
Επακόλουθα
Κατά τη διάρκεια των ταραχών, 150 κατοικίες (συμπεριλαμβανομένων 40 οίκων ανοχής) καταστράφηκαν, με υλικές ζημιές που υπολογίζονται σε 200.000 ρούβλια, 5 άνθρωποι σκοτώθηκαν, 10 τραυματίστηκαν σοβαρά (οι περισσότεροι πέθαναν αργότερα στα νοσοκομεία) και πάνω από 40 τραυματίστηκαν. Σύμφωνα με τον Σκοτ Ούρι, 5 άτομα σκοτώθηκαν στα ίδια τα γεγονότα, άλλα 10 πέθαναν από τα τραύματα που υπέστησαν και πάνω από 40 νοσηλεύτηκαν. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuterς, ο αριθμός των τραυματιών ήταν 100. Η αστυνομία συνέλαβε περίπου 100 μαστροπούς και ιερόδουλες.
Η ηγεσία του Μπουντ αρχικά επέκρινε τους ακτιβιστές της που συμμετείχαν στις ταραχές, αλλά αργότερα άλλαξε στάση και ισχυρίστηκε ότι οι ταραχές ήταν μια δίκαιη ενέργεια εναντίον της ηθικά διεφθαρμένης κυβέρνησης και των εγκληματιών.
Οι ταραχές έφεραν το πρόβλημα της πορνείας στην Πολωνία στο ευρύτερο κοινό και οδήγησαν σε προσπάθειες αντιμετώπισης του προβλήματος μέσω περαιτέρω συζητήσεων και μεταρρυθμίσεων Ο Λέο Μπέλμοντ έγραψε ένα ποίημα, "Po pogromie" («Μετά το πογκρόμ»), για το περιστατικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βαρσοβίας Κατηγορία:Εβραίοι και Ιουδαϊσμός στην Πολωνία Κατηγορία:Πολωνία του Συνεδρίου Κατηγορία:Γυναίκες στην Πολωνία Κατηγορία:Σωματεμπορία
Σμίλιαν Πάβιτς
Ο Σμίλιαν Πάβιτς (γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1980 στο Σλοβένι Γκράντετς, ΣΡ Σλοβενίας, ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας ) είναι Σλοβένος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται αυτήν τη στιγμή για την KK Ζόλταστι Τρότι στην 2η Κατηγορία Σλοβενίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΚ Κρκα Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαντιρμά Μ.Ι.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας
Μηλιά Πέλλας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε: Μηλέα.
Η Μηλιά, επίσημα Μηλέα, (μέχρι το 1926 Καρλάτ ή Καρλάδοβο) είναι χωριό του δήμου Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Μηλιά έχει 558 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 140 μέτρων. Στην τοπική κοινότητα Μηλεάς υπάγεται και το Ριζοχώρι.
Το χωριό είχε μουσουλμανικό πληθυσμό σύμφωνα με τον χάρτη Κοντογόνη, την στατιστική του Κιντσώφ και τον Χαλκιόπουλο, ενώ σύμφωνα με την στατιστική της εξαρχίας στο χωριό ζούσαν 150 χριστιανοί. Στην απαρίθμηση του 1913 είχε 789 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 605 κατοίκους. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν 169 προσφυγικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1928 είχε 668 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του είχε αυξηθεί σε 982. Η Μηλιά ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας και με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ο οικισμός προσαρτήθηκε στον δήμο Εξαπλατάνου το 1997. Με το πρόγραμμα Καλλικράτης, προσαρτήθηκε στον δήμο Αλμωπίας.
Αξιοθέατα
Με τη Μικρασιατική Καταστροφή ένας από τους ανθρώπους που εγκαταστάθηκαν στο χωριό ήταν ο πάτερ Παύλος Τσαουσάκης ο οποίος μετέφερε μαζί του από την Τουρκία διάφορα κειμήλια εκ των οποίων αρκετά σώζονται ακόμη στην εκκλησία του χωριού. Ένα από αυτά είναι η εικόνα της Παναγίας της Μηλιώτισσας την οποία επισκέπτονται πολλοί προσκυνητές. Ένα ακόμη είναι η καμπάνα της εκκλησίας η οποία βρίσκεται σε λειτουργία ακόμη και σήμερα. Κάθε χρόνο γίνονται δύο πανηγύρια στο χωριό, το ένα τον Ιούλιο για την Αγία Κυριακή και το άλλο για την άλλη εκκλησία το Γενέσιον της Θεοτόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας Κατηγορία:Δήμος Αλμωπίας
1,2-διιωδοαιθάνιο
Το 1,2-διιωδοαιθάνιο είναι οργανική χημική ένωση με συντακτικό τύπο ICH2CH2I και μοριακό βάρος 281,863. Είναι ένα δισαλογονωμένο παράγωγο του αιθυλενίου και ανήκει στα οργανιωδίδια. Ως ουσία, είναι κρυσταλλικό στερεό με πυκνότητα 2,13 gr/cm3 και σημείο τήξεως 80 έως 82 °C (353 έως 355 K).
Η ουσία αυτή παράγεται με απευθείας αντίδραση αέριου αιθυλενίου με βρώμιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλαιθάνια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις ιωδίου
Ον (Κοιλάδα της Αόστα)
Το Ον (γαλλικά: Hône, βαλντοταίν: Ouna ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Ένοπλες Δυνάμεις της Υπερδνειστερίας
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Μολδαβικής Δημοκρατίας της Υπερδνειστερίας (μολδαβικά: Forțele armate ale Republicii Moldovenești Nistrene, ρωσικά: Вооружённые силы Приднестровской Молдавской Республики) αποτελούν τις στρατιωτικές δυνάμεις της Υπερδνειστερίας, η οποία αποτελεί μία Δημοκρατία που δεν αναγνωρίζεται διεθνώς. Οι Ένοπλες Δυνάμεις δημιουργήθηκαν στις 6 Σεπτεμβρίου 1991 για να διατηρήσουν την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Υπερδνειστερίας, σύμφωνα με το άρθρο 11 του Συντάγματος της Δημοκρατίας.
Δομή
Οι ένοπλες δυνάμεις της Υπερδνειστερίας αποτελούνται από 4.500 έως 5.500 εν ενεργεία στρατιώτες (με 15.000 - 20.000 στελέχη σε εφεδρεία).
Κατά σειρά αρχαιότητας, η σημερινή στρατιωτική ηγεσία αποτελείται από τους εξής:
Τακτικός Στρατός
Πρόσθετη υποστήριξη παρέχεται από την Επιχειρησιακή Ομάδα Ρωσικών Δυνάμεων του Ρωσικού Στρατού, που εδρεύει στην πόλη Κολμπάσνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπερδνειστερία
Εντρό
Το Εντρό (γαλλικά: Introd, βαλντοταίν: Euntrou ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Κίνγκα της Πολωνίας
Η Αγία Κίνγκα της Πολωνίας (Święta Kinga, Szent Kinga, 5 Μαρτίου 1234 – 24 Ιουλίου 1292) είναι Αγία στην Καθολική Εκκλησία και προστάτιδα της Πολωνίας και της Λιθουανίας.
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της, η Κίνγκα συμμετείχε σε φιλανθρωπικά έργα, όπως η επίσκεψη σε φτωχούς και η βοήθεια των λεπρών. Όταν ο σύζυγός της πέθανε το 1279, πούλησε όλα τα υλικά περιουσιακά της στοιχεία και έδωσε τα χρήματα στους φτωχούς. Σύντομα, δεν ήθελε να συμμετάσχει στη διακυβέρνηση του βασιλείου που της άφησε και αποφάσισε να γίνει εσώκλειστη καλόγρια του τάγματος Poor Clares σε μοναστήρι στο Στάρι Σατς. Ξόδεψε το υπόλοιπο της ζωής της σε διαλογιστική προσευχή και δεν επέτρεψε σε κανέναν να αναφερθεί στον προηγούμενο ρόλο της ως Μεγάλη Δούκισσα της Πολωνίας. Πέθανε στις 24 Ιουλίου 1292, σε ηλικία 68 ετών.
Σεβασμός
Ο Πάπας Αλέξανδρος Η΄ οσιοποίησε την Κίνγκα το 1690. Το 1695, έγινε επικεφαλής προστάτιδα της Πολωνίας και της Λιθουανίας. Στις 16 Ιουνίου 1999, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β την αγιοποίησε.
Θρύλος
Ο θρύλος λέει ότι η Κίνγκα έριξε το δαχτυλίδι αρραβώνων της στο αλατωρυχείο Μαραμούρες στην τότε Ουγγαρία. Το δαχτυλίδι ταξίδεψε εκ θαύματος μαζί με τα κοιτάσματα αλατιού στη Βιελίτσκα, όπου ανακαλύφθηκε ξανά. Επί τόπου, οι ανθρακωρύχοι ανέγειραν ένα άγαλμα της Αγίας Κίνγκα, σκαλισμένο εξ ολοκλήρου από αλάτι που βρίσκεται 101 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Γης.
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Μοναδιαίο διάνυσμα
Στην γραμμική άλγεβρα, μοναδιαίο διάνυσμα είναι κάθε διάνυσμα με μήκος (ή νόρμα) την μονάδα 1, δηλαδή κάθε διάνυσμα \mathbf{u} με. Για παράδειγμα, το διάνυσμα που έχει Ευκλείδειο μήκος.
Για κάθε μη-μηδενικό διάνυσμα \mathbf{u}, το κανονικοποιημένο του μοναδιαίο διάνυσμα είναι το διάνυσμα, το οποίο είναι παράλληλο στο \mathbf{u}.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα Κατηγορία:Διανύσματα
Massiel
Η Μαρία δε λος Άνχελες Φελίσα Σανταμαρία Εσπινόσα (María de los Ángeles Felisa Santamaría Espinosa, γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1947), γνωστή με το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο Massiel, είναι Ισπανίδα τραγουδίστρια της ποπ (pop). Κέρδισε τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1968 στο Λονδίνο με το τραγούδι "La, la, la", επικρατώντας της διοργανώτριας χώρας, που εκπροσωπήθηκε από τον Βρετανό τραγουδιστή της ποπ Κλιφ Ρίτσαρντ με το τραγούδι "Congratulations". Αποφάσισε να εγκαταλείψει τη μουσική της καριέρα το 1996, όμως κυκλοφόρησε άλλο ένα άλμπουμ την επόμενη χρονιά και άλλο ένα το 2007, μαζί με δύο νέες εκδόσεις της από άλμπουμ της που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του '70.
Πρώτα βήματα
Η Massiel γεννήθηκε στη Μαδρίτη. Ο πατέρας της, Εμίλιο Σανταμαρία, καταγόταν από την Αστούριας και ήταν καλλιτεχνικός πράκτορας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να έρθει σε επαφή πολύ νωρίς με το τραγούδι και να αποφασίσει να γίνει τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και ηθοποιός. Οι πρώτες της δισκογραφικές δουλειές κυκλοφόρησαν το 1966: Di que no, No sé porqué, Llueve, No comprendo, Y sabes qué vi, Rufo el pescador, Aleluya και El era mi amigo. Με το τραγούδι Rosas en el mar, σε στίχους του φίλου της, του Λουίς Εντουάρντο Άουτε το 1967, καθιερώθηκε ως τραγουδίστρια στην Ισπανία και στη Λατινική Αμερική. Το 1967 έπαιξε στην ταινία Vestida de novia.
Νίκη στη Eurovision
Στις 29 Μαρτίου 1968 ζητήθηκε από την Massiel να αντικαταστήσει τον Ζοάν Μανουέλ Σεράτ ως τη συμμετοχή της Ισπανίας. Ο Σεράτ σκόπευε να ερμηνεύσει το τραγούδι του στα καταλανικά, όμως το δικτατορικό καθεστώς του Φράνκο δεν το επέτρεψε, επιμένοντας να ερμηνευτεί στα ισπανικά. Έτσι, η Massiel επέστρεψε στην Ισπανία (από το Μεξικό όπου βρισκόταν και σε διάστημα 9 ημερών ηχογράφησε το τραγούδι σε πολλές γλώσσες και το ερμήνευσε στον τελικό του διαγωνισμού στο Λονδίνο, στις 6 Απριλίου). Το τραγούδι κέρδισε με διαφορά ενός βαθμού το φαβορί, που ήταν το "Congratulations" με ερμηνευτή τον Κλιφ Ρίτσαρντ για το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Μασιέλ τραγούδησε το τραγούδι "La, la, la", που έγραψαν οι Ραμόν Αρκούσα και Μανουέλ ντε λα Κάλβα. Σε ένα ντοκιμαντέρ του 2008 που προβλήθηκε από το κανάλι La Sexta η Ισπανική τηλεοπτική εταιρεία TVE κατηγορήθηκε για δωροδοκία των κριτών με διαταγή του δικτάτορα Φράνκο. Τελικά, η Μασιέλ μαζί με τον δημοσιογράφο Ινίγο, ο οποίος έκανε λόγο για παρερμηνεία των γραφομένων του, κατηγόρησαν το ισπανικό κανάλι ότι κατασκεύασε το σκάνδαλο.
Μετέπειτα χρόνια
Ηχογράφησε ξανά το τραγούδι "La, la, la" το 1997 σε ρυθμό χιπ χοπ και με ισπανικά κρουστά και φωνητικά από άλλους τραγουδιστές. Το 1998, εμφανίστηκε στην ταινία Cantando a la Vida. Το 2001 τραυματίστηκε από την πτώση της από τον δεύτερο όροφο του διαμερίσματός της, κάτι που απέδωσε η ίδια στο ότι είχε πάει να κλείσει τα παντζούρια, αν και πληροφορίες την ήθελαν μεθυσμένη. Το 2005 εμφανίστηκε στην εκδήλωση για τα 50χρονα της Eurovision και τραγούδησε το άσμα που την έκανε διάσημη σε όλο τον κόσμο.
Το 2012 πρωταγωνίστησε στην ισπανική παραγωγή "Follies" σε σκηνοθεσία του Μάριο Γκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1968 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Ισίμ
Το Ισίμ (γαλλικά: Issime, βαλντοταίν: Eichima ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος του ανατολικού τμήματος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Κώστας Τσαπόγας
Ο  Κώστας Τσαπόγας ήταν Έλληνας αξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων και αντιστασιακός, στέλεχος του ΕΑΜ και αρχηγός της Εθνικής Πολιτοφυλακής στην Αττική μετά την Απελευθέρωση.
Βιογραφικό
Ως αξιωματικός είχε μακρά θητεία στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφαλείας Αθηνών, ενώ επί Κατοχής υπηρετούσε επίσης σε νευραλγική θέση, στο Αρχηγείο Αστυνομίας Πόλεων. Ήλθε σε επαφή με το ΕΑΜ μέσω της «26 ΣΤ΄ Γκρούπας», παράνομης μυστικής οργάνωσης αστυνομικών που καθοδηγούνταν από το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ, και κατηγορήθηκε ως επικεφαλής της ΟΠΛΑ. Η ΟΠΛΑ είχε ως πολιτικό καθοδηγητή τον Στέργιο Αναστασιάδη (μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ), αλλά επιχειρησιακός επικεφαλής θεωρήθηκε πως ήταν ο Τσαπόγας, με βασικό βοηθό του τον επίσης αξιωματικό της Αστυνομίας Διονύση Δήμου. Ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός αναφέρει ότι «οι πρώτες ομάδες εκτελεστών της ΟΠΛΑ συγκροτήθηκαν από κομμουνιστές αστυνομικούς που επιφορτίστηκαν με την τιμωρία "προδοτών"».
Ο γιος του Γιώργος Τσαπόγας (φοιτητής Ιατρικής επί Κατοχής) ήταν επίσης στέλεχος του ΕΑΜ και υπεύθυνος του παραρτήματος της ΕΠΟΝ στην περιοχή της Νέας Σμύρνης. Μετέπειτα Καπετάνιος Συντάγματος του ΕΛΑΣ (Καπετάν Θάνος).
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ξιφασκία)
Ίδρυση και πρώτες επιτυχίες
Το 1926, η τότε διοίκηση του Ολυμπιακού Πειραιώς αποφάσισε ένα χρόνο μετά την ίδρυση των τμημάτων ποδοσφαίρου, υδατοσφαίρισης, στίβου, κολύμβησης και σκάκι, να προχωρήσει στην ίδρυση των τμημάτων βόλεϊ και οπλομαχίας. Παρά το γεγονός ότι η ξιφασκία αποτελούσε λιγότερο λαοφιλές άθλημα εν συγκρίσει με τα προαναφερθέντα, η διοίκηση του Ολυμπιακού έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην ενίσχυση του συγκεκριμένου τμήματος, κάτι που φάνηκε από τις πρώτες κιόλας μέρες λειτουργίας του, καθώς προσέλαβε ως προπονητή της ομάδας τον Ιταλό προπονητή Αρθούρο Τσερένσκυ, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα γνωστός και σπουδαίος ξιφομάχος της εποχής.
Το τμήμα ξιφασκίας του Ολυμπιακού Πειραιώς στεγάστηκε στη λέσχη του συλλόγου, όπως συνέβη και με το πυγμαχικό τμήμα στα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του. Η ύπαρξη του ξιφομαχικού τμήματος του Ολυμπιακού δεν αποτελούσε πρωτόγνωρο ελληνικό φαινόμενο, καθώς στην Ελλάδα είχαν ήδη δημιουργηθεί σύλλογοι ξιφομαχίας αρκετά χρόνια πριν, με πρωτοστάτη τον "Όμιλο Φιλόπλων", ο οποίος αποτέλεσε τον πρώτο ξιφομαχικό σύλλογο που ιδρύθηκε στην Ελλάδα και λειτουργούσε από το 1888.
Άλλοι γνωστοί ελληνικοί σύλλογοι που διατηρούσαν ξιφομαχικό τμήμα πολύ πριν την ίδρυση του τμήματος του Ολυμπιακού ήταν ο "Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος" (1895), ο "Οπλομαχητικός Όμιλος Αθηνών" (1908), ο "Σύλλογος Σκοπευτών και Φιλόπλων" (1910) και ο "Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος" (1912).
Η διοίκηση του Ολυμπιακού, υπό την προεδρία του Μιχάλη Μανούσκου, στελέχωσε το νεοσυσταθέν ξιφομαχικό τμήμα με αξιόλογους Έλληνες αθλητές και συμμετείχε σε αρκετές ετήσιες τοπικές διοργανώσεις οι οποίες λάμβαναν χώρα στον Πειραιά.
Αναστολή λειτουργίας και αδρανοποίηση
Το 1972 ιδρύθηκε και επίσημα η "Ελληνική Ομοσπονδία Ξιφασκίας" η οποία υφίσταται μέχρι και σήμερα με την ονομασία αυτή. Η ίδρυση της ελληνικής ομοσπονδίας ξιφασκίας έδωσε έναν πιο επίσημο χαρακτήρα στις ετήσιους αγώνες ξιφασκίας που διοργανώνονταν σε Αθήνα και Πειραιά.
Επαναλειτουργία του τμήματος και ακαδημίες
Το τμήμα ξιφασκίας του Ολυμπιακού Πειραιώς παρέμεινε ανενεργό μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2014. Στις 7 Οκτωβρίου του 2014, ο Ολυμπιακός ανακοινώνει και επίσημα την επανέναρξη λειτουργίας του τμήματος.
Λίγες ημέρες μετά από την ανακοίνωση της σύστασης του τμήματος ξιφασκίας, ο Ολυμπιακός πανηγύρισε τις πρώτες του επιτυχίες σε Πανελλήνιο επίπεδο. Συγκεκριμένα, η Βάσω Βουγιούκα και ο Γιώργος Τσουρούτας θριάμβευσαν στο Κύπελλο Ελλάδος που διεξήχθη το Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2014 στο ΟΑΚΑ φτάνοντας στην κορυφή στο αγώνισμα της Σπάθης. Η Βουγιούκα κέρδισε και τους 10 αγώνες που έπαιξε και στον τελικό επικράτησε με 15-11 της Γκουντούρα (αθλήτρια της ΑΕΚ) και πήρε το Κύπελλο σε επίπεδο γυναικών. Ο Γιώργος Τσουρούτας κατέκτησε με τη σειρά του και αυτός το Κύπελλο Ελλάδος στους άνδρες κερδίζοντας και τους 10 αγώνες του. Μεταξύ άλλων κέρδισε αθλητές της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού ενώ στον τελικό επικράτησε με 15-8 του Γιακουμάτου (αθλητής του Κωστέα Γείτονα).
Τον Μάϊο του 2015, οι αθλητές του Ολυμπιακού Τσουρούτας και Βουγιούκα χάρισαν στο σύλλογο άλλους δύο τίτλους. Ο λόγος για τα εγχώρια πρωταθλήματα Ελλάδος. Ο Γιώργος Τσουρούτας αρχικά μέτρησε πέντε νίκες σε ισάριθμα ματς στον όμιλό του και στη συνέχεια κέρδισε διαδοχικά για τη φάση των «16» τον Κοντοχρήστο (Απόλλων Βριλησίων) με 15-10, για την «8» επικράτησε του Μπούκα (Αθηναϊκή Λέσχη) 15-8, στους «4» επιβλήθηκε του Σαρρή (ΠΓΣ) 15-10 και στον τελικό επιβεβαίωσε την κυριαρχία και την ανωτερότητά του επικρατώντας του Καλομοίρη της ΑΕΚ με 15-3.
Από την πλευρά της η Βάσω Βουγίουκα πέτυχε και αυτή το απόλυτο των νικών στη φάση των ομίλων και στη συνέχεια κέρδισε κατά σειρά την Δήμκου με 15-1, την Γκουντουρά της ΑΕΚ με 15-9 και στον τελικό νίκησε εύκολα την Βάχλα του ΠΓΣ με 15-8.
Οι επιτυχίες σε ατομικό επίπεδο συνεχίστηκαν και το 2018 το τμήμα δημιούργησε και την δική του ακαδημία για την περαιτέρω ανάπτυξη του, με προπονητή τον Γιώργο Τσουρούτα
Καθιέρωση και πρώτοι ομαδικοί τίτλοι
Τον Οκτώβριο του 2022 έρχεται και η δημιουργία στο ΣΕΦ της νέας αίθουσας που θα στεγάσει το τμήμα.
Η δουλειά στις ακαδημίες αποδίδει καρπούς και πολλοί ατομικοί τίτλοι έρχονται στο σύλλογο τα επόμενα χρόνια, μέχρι την ώρα της απόλυτης δικαίωσης του εγχειρήματος με τους πρώτους ομαδικούς τίτλους σε πανελλήνιο επίπεδο στην ιστορία του συλλόγου, τόσο σε επίπεδο ανδρών-γυναικών όσο και σε επίπεδο ακαδημιών. Πρώτα το 2022 με το πανελλήνιο πρωτάθλημα Σπάθης Παγκορασίδων και στη συνέχεια το 2023 με το πανελλήνιο πρωτάθλημα Ξιφασκίας Νεανίδων και το πανελλήνιο πρωτάθλημα Σπάθης Γυναικών
Τρέχουσα σύνθεση
Η ομάδα όπως ήταν στις 1 September 2023
Άνδρες: Γιώργος Τσουρούτας, Ιάσονας Λεσγίδης, Κωνσταντίνος Μουμτζίδης, Παναγιώτης Πολυζωίδης, Γαληνός Χρήστου, Αλέξανδρος Δούκας.
Γυναίκες: Μαριλένα Γαζεπίδη, Άννα Δούκα, Δέσποινα Κωνσταντακοπούλου, Δήμητρα Γραμμενοπούλου, Χριστίνα Χουζούρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ξιφασκία Ολυμπιακος
1203 Νανά
Η Νανά (Nanna) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,542. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τον τίτλο αρκετών πινάκων του Γερμανού ζωγράφου Άνσελμ Φόιερμπαχ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νανάς εκτιμάται σε 35,18 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0473. Η Νανά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 25 ώρες και 48 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Ισόνι
Το Ισόνι (γαλλικά: Issogne, βαλντοταίν: Issoueugne) είναι αλπικός ιταλικός δήμος του νοτιοανατολικού τμήματος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Ισονι
Ζοβανσάν
Το Ζοβανσάν (γαλλικά: Jovençan, βαλντοταίν: Dzouènçan ) είναι αλπικός ιταλικός δήμος της περιφέρειας της Κοιλάδας της Αόστα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Κοιλάδας της Αόστα
Βιταλίνα Μπατσαρασκίνα
Η Βιταλίνα Μπατσαρασκίνα (Ρωσικά: Виталина Игоревна Бацарашкина, γενν. 1 Οκτωβρίου 1996 στο Ομσκ) είναι Ρωσίδα αθλήτρια της σκοποβολής που συμμετέχει στα αγωνίσματα με πιστόλι. Είναι η ασημένια ολυμπιονίκης στα 10 μ. αεροβόλο πιστόλι στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 και η ασημένια Παγκόσμια Πρωταθλήτρια 2018 στα 25 μ. πιστόλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσίδες αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Χαιτοφόρος λύκος
Ο Χαιτοφόρος λύκος (Chrysocyon brachyurus - Χρυσοκύων ο βραχύουρος) είναι το μεγαλύτερο κυνοειδές της Νότιας Αμερικής. Τα σημάδια του μοιάζουν με εκείνα των αλεπούδων, αλλά δεν είναι αλεπού ούτε λύκος, καθώς δεν έχει στενή σχέση με τα άλλα κυνοειδή. Είναι το μοναδικό είδος στο γένος Χρυσοκύων (δηλ. «χρυσό σκυλί»).
Το θηλαστικό αυτό βρίσκεται σε ανοικτούς και ημιυπαίθριους βιότοπους, ειδικά σε λιβάδια με διάσπαρτους θάμνους και δέντρα, στη νότια, κεντροδυτική και νοτιοανατολική Βραζιλία, Παραγουάη, βόρεια Αργεντινή, ανατολικά και βόρεια των Άνδεων στη Βολιβία και στο νοτιοανατολικό Περού (μόνο στο φυσικό καταφύγιο Pampas del Heath). Είναι πολύ σπάνιο στην Ουρουγουάη, ενδεχομένως να είναι εκτοπισμένο εντελώς λόγω της απώλειας οικοτόπου. Η IUCN το αναφέρει ως σχεδόν απειλούμενο, ενώ θεωρείται εκτεθειμένο είδος από την κυβέρνηση της Βραζιλίας (IBAMA).
Στους ντόπιους είναι γνωστό ως aguará guazú (που σημαίνει «μεγάλη αλεπού» στη γλώσσα Γκουαρανί), ή «kalak» από τους Τόμπα, lobo de crin, lobo de los estros ή lobo colorado και ως lobo-guará στη Βραζιλία. Ονομάζεται επίσης borochi στη Βολιβία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη προ απειλής (NT) Κατηγορία:Κυνίδες Κατηγορία:Λύκος
Ν.Α.Π.Ο. Ποσειδών
Έχει παρουσία στα εθνικά πρωταθλήματα κατά το παρελθόν, με κορυφαία την παρουσία του στην επαγγελματική Γ΄ Εθνική κατηγορία. Από τη σεζόν 2022-23 θα αγωνίζεται στην Α1 Ε.Π.Σ. Ηρακλείου.
Ιστορία
Ο Ναυτικός Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος《ο Ποσειδών》 ιδρύθηκε το 1963, έπειτα από την συγχώνευση των δύο σωματείων από τα προάστια των Πατελών και του Πόρου, του 《Άρη Πατελών》 και της 《Προοδευτικής Πόρου》, με σκοπό τη δημιουργία ενός σωματείου, με πρωταγωνιστικό ρόλο στο ποδόσφαιρο του Ηρακλείου. Έτσι, ο νεοσύστατος Ποσειδώνας, με έμβλημα τον μυθικό θεό της θάλασσας Ποσειδώνα, υιοθέτησε το χρώμα της θάλασσας, δηλαδή το μπλε.
Τα πρώτα χρόνια
Τα πρώτα χρόνια της ιστορίας του Ποσειδώνα, συνοδεύτηκαν με ανόδους, μέχρι την Α' κατηγορία της ΕΠΣ Ηρακλείου και από τις αρχές της δεκαετίας του 70’, η ομάδα των Πατελών, άρχισε να αποκτά τις πρώτες σημαντικές διακρίσεις της. Συγκεκριμένα την αγωνιστική περίοδο 1971-72, κατέκτησε το Κύπελλο Ηρακλείου.
Την επόμενη περίοδο, 1973-74, κατέκτησε για τρίτη συνεχόμενη φορά το κύπελλο Ηρακλείου, σε ισάριθμες χρονιές. Μετά την προσπάθεια του 1973 για άνοδο στη Β' Εθνική, αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα μέχρι την περίοδο 1980-81, που πήρε την άνοδο για το Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα.
Στις εθνικές κατηγορίες
Στο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα αγωνίστηκε δύο συνεχόμενες περιόδους (1981-82 ως 3η κατηγορία και 1982-83, την πρώτη περίοδο της μετέπειτα Δ΄ Εθνικής), όταν την τελευταία υποβιβάστηκε. Την περίοδο 1983-84 κέρδισε την επάνοδό του στη Δ' Εθνική και την επόμενη, 1984-85, υποβιβάστηκε εκ νέου, για να επιστρέψει ξανά στη Δ' Εθνική την περίοδο 1986-87, όπου υποβιβάστηκε ξανά. Την περίοδο 1988-89 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ηρακλείου και κέρδισε την επιστροφή του στη Δ' Εθνική, όπου αγωνίστηκε τις επόμενες δύο περιόδους (1989-90 και 1990-91). Την περίοδο 1989-90 κατέκτησε για τέταρτη φορά στην ιστορία του το Κύπελλο Ηρακλείου και την περίοδο 1990-91, κερδίζοντας τον ΑΟΧ 2-1, ενώπιον περίπου 5.000 φιλάθλων και την ισοπαλία 1-1 με τον ΑΟΑΝ την τελευταία αγωνιστική, εξασφάλισε την 1η θέση του 10ου ομίλου και κέρδισε την άνοδό της στη Γ' Εθνική.
Στη Γ' Εθνική αγωνίστηκε δύο συνεχόμενες χρονιές (1991-92 και 1992-93), όταν την τελευταία δεν κατάφερε να κρατηθεί στην κατηγορία και υποβιβάστηκε στη Δ' Εθνική. Παράλληλα, ο ηρακλειώτικος σύλλογος είχε και 2 παρουσίες στο Κύπελλο Ελλάδος (1991-92 και 1992-93) χωρίς να καταφέρει να περάσει την προκριματική φάση. Τη σεζόν 1994-95 υποβιβάστηκε από την Δ' Εθνική και έκτοτε, ξεκίνησε η αγωνιστική πτώση της ομάδας, όπου μέχρι και σήμερα, αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣΗ.
Στα τοπικά πρωταθλήματα
Μετά τον υποβιβασμό της από την Δ' Εθνική το 1995, η ιστορική ομάδα των Πατελών βίωσε μια καθοδική πορεία, φτάνοντας μέχρι και την τελευταία κατηγορία των τοπικών πρωταθλημάτων της ΕΠΣΗ. Το 2022 αναδείχθηκε πρωταθλητής του 1ου ομίλου της Α2 Κατηγορίας της περιόδου 2021-22 και κέρδισε την άνοδο στην Α1 Κατηγορία, ύστερα από μεγάλο χρονικό διάστημα στις χαμηλότερες κατηγορίες της ΕΠΣΗ.
Γήπεδο
Ο Ποσειδώνας κατά την πορεία της ιστορίας του έχει περιπλανηθεί σε διάφορα γήπεδα. Ξεκίνησε από το γήπεδο της ΣΕΑΠ, το οποίο χρησιμοποιούσε στις προπονήσεις και σε επίσημους αγώνες, ενώ από το 1970 μέχρι και το 1994 χρησιμοποίουσε ως έδρα το γήπεδο Μαρτινέγκο του Εργοτέλη αλλά και το γήπεδο Νέας Αλικαρνασσού.
Η ομάδα την επόμενη διετία επέστρεψε στο γήπεδο της ΣΕΑΠ, ενώ τα επόμενα χρόνια αναγκάστηκε αρκετές φορές να φιλοξενηθεί και σε άλλα γήπεδα όπως στο γήπεδο Καρτερού της Α.Ε. Κατσαμπά, καθώς και στα γήπεδα των Αγίων Παρασκιών, του Αγίου Μύρωνα, της Ελιάς και στο γήπεδο του ΠΟΑ στο Ατσαλένιο.
Παραπομπές
Ποσειδων Ηρακλειου Ποσειδων Ηρακλειου Ποσειδων Ηρακλειου
Σορβόζη
Η σορβόζη είναι οργανική χημική ένωση, συγκεκριμένα μια κετόζη (δηλαδή κετόνη και ταυτοχρόνως μονοσακχαρίτης). Είναι γνωστή και ως σορβινόζη, ενώ η ονομασία της κατά IUPAC είναι 1,3,4,5,6-πενταϋδροξυεξαν-2-όνη.
Η σορβόζη έχει γλυκύτητα που είναι ισοδύναμη με εκείνη της σουκρόζης (κοινή ζάχαρη). Η εμπορική παραγωγή της βιταμίνης C (ασκορβικού οξέος) ξεκινά συχνά από τη σορβόζη. Η L -σορβόζη είναι το στερεοϊσομερές της σορβόζης που συναντάται στη φύση.
Παραπομπές
Σορβοζη
Έκτορ Σκαρόνε
Ο Έκτορ Πέδρο Σκαρόνε Μπερέτα (ισπανικά: Héctor Pedro Scarone Beretta, 26 Νοεμβρίου 1898 – 4 Απριλίου 1967) ήταν Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος θεωρήθηκε ως ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο κατά τη διάρκεια της εποχής του. Αγωνιζόμενος ως επιθετικός ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικός και ένας από τους σημαντικότερους ποδοσφαιριστές της πρώτης μεγάλης ομάδας του αθλήματος παγκόσμια, της Εθνικής Ουρουγουάης. Στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των κορυφαίων του 20ού αιώνα κατέλαβε την 40ή θέση.
Βιογραφία
Ο Σκαρόνε γεννήθηκε το 1898 στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης από Ιταλούς μετανάστες. Όπως τα περισσότερα παιδιά, έτσι κι αυτός εξασκούσε το ποδοσφαιρικό του ταλέντο στις αλάνες, προσπαθώντας να περάσει την μπάλα μέσα από τρύπες σε φράχτες. Στα 15 του χρόνια θέλησε να δοκιμάσει την τύχη του στην αγαπημένη του Νασιονάλ, αλλά τον απέρριψαν επειδή ήταν πολύ αδύναμος για την ηλικία του και η απαιτούμενη εμφάνιση σωματικής υγείας ήταν απαραίτητη εκείνη την εποχή. Ο πιτσιρικάς Σκαρόνε δεν το έβαλε κάτω και μετά από κάποιους μήνες επανεμφανίστηκε στους ανθρώπους του συλλόγου ζητώντας και δεύτερη ευκαιρία. Στο διάστημα που μεσολάβησε είχε δουλέψει αρκετά τα σωματικά του προσόντα με αποτέλεσμα να κερδίσει μία θέση στις ρεζέρβες της αγαπημένης του ομάδας.
Η Ουρουγουάη εκείνη την εποχή, μια χώρα που επικεντρώθηκε στην οικονομική και κοινωνική της ανάπτυξη έλαβε μια μεγάλη μεταναστευτική ροή, ειδικά από τις χώρες της Μεσογείου. Η ανοικτή και προηγμένη νομοθεσία της προς το παρόν και οι δυνατότητες ευημερίας την έκαναν σύντομα να έχει επιρροή στη διεθνή σκηνή. Καθώς η κοινωνία ήταν δομημένη, το ποδόσφαιρο κερδίζει έδαφος σε δημοφιλείς προτιμήσεις και εδραιώνεται ως μια νέα θρησκεία των μαζών.
Το ποδόσφαιρο έγινε άθλημα δεξιοτήτων και ικανοτήτων και όχι παιχνίδι δύναμης. Η Ουρουγουάη, όπως και η Αργεντινή, ενέκρινε το ρητό του «κοντού και ποδιού» ως έναν ιδιαίτερο τρόπο και τρόπο κατανόησης του ποδοσφαίρου. Και εδώ ξεχώρισε ο Σκαρόνε. Περιγράφεται ως ένας ευέλικτος, γρήγορος και επιδέξιος παίκτης, με κύρια πλεονεκτήματα τη ντρίμπλα και την αποτελεσματικότητα της τελικής προσπάθειας. Η ικανότητά του να κατανοεί την κίνηση των συντρόφων του, των καινοτόμων στο συνδυαστικό παιχνίδι, έθεσε σε κίνδυνο την κύρια αρετή του, την ηγεσία της ομάδας. Αγωνιζόταν ως επιθετικός από την δεξιά πλευρά πίσω από τον κεντρικό επιθετικό (inside forward στο τότε σύστημα 3–2–5), θέση που στα νεώτερα συστήματα (όπως το 4–3–3) θα αντιστοιχούσε σε επιθετικό μέσο. Παρά το σχετικά μέτριο μέγεθος του, δεν ήταν αδύναμος και στο ψηλό παιχνίδι. Ο δημιουργικός τρόπος παιχνιδιού του κέρδισε το ψευδώνυμο El Mago (ο μάγος) ή «Γκαρδέλ του Ποδοσφαίρου», ο πιο τιμητικός χαρακτηρισμός εκείνης της εποχής (ο Κάρλος Γκαρδέλ ήταν ο διασημότερος τραγουδιστής του τάγκο στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και ήταν μέγεθος που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όριά του).
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Σκαρόνε ήταν ένας από τους σημαντικότερους παίκτες ποδοσφαίρου στη χώρα του και συχνά θεωρούνταν ακόμη και ως ο κορυφαίος του κόσμου στην εποχή της ακμής του, τη δεκαετία του 1920. Ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα της τρίτης κατηγορίας Σπόρτσμαν σε ηλικία 14 ετών και δύο χρόνια μετά αποκτήθηκε από τη Νασιονάλ και κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα με το σύλλογο τον ίδιο χρόνο. Όμως για να συμπληρώσει το εισόδημά του χρειάστηκε να δουλέψει αρχικά και ως ταχυδρόμος.