cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σερζ Γκενσμπούρ
Παιδικά και νεανικά χρόνια
Τα παιδικά του χρόνια ο μικρός Λουσιάν τα πέρασε στις λαϊκές γειτονιές του Παρισιού, στο 20ο και μετά στο 9ο Διαμέρισμα. Ο πατέρας του τον διδάσκει κλασσικό πιάνο και τον εισάγει στον κόσμο της ζωγραφικής. Στην Κατοχή υποχρεώνεται να φορά το "κίτρινο αστέρι" ("το αστέρι του σερίφη", θα πει αργότερα ειρωνικά, ή "γεννήθηκα κάτω από ένα καλό...κίτρινο αστέρι").
Στις αρχές του καλοκαιριού του 1941, καταφεύγει μαζί με τους γονείς του στο Sarthe του Courgenard, σε ένα μέρος που λέγεται "Bassetière" στο σπίτι των Baptiste και Irma Dumur.
Καθώς τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα ήταν απαγορευμένα για τους Εβραίους, ο πατέρας του δεν έβρισκε πουθενά δουλειά σαν πιανίστας. Έτσι, αναγκάστηκε το 1942 να περάσει στην ελεύθερη ζώνη για να μπορέσει να ξαναδουλέψει και να γλιτώσει από τη φτώχεια. Η οικογένειά του θα κατορθώσει να τον συναντήσει στη Λιμόζ τον Ιανουάριο του 1944 ξεφεύγοντας με πλαστά χαρτιά από τους ασφυκτικούς ελέγχους της αστυνομίας στην πρωτεύουσα. Βρίσκουν καταφύγιο στο Pétit Vedeix στην περιοχή του Haute Vienne με το όνομα Guimbard. Τα κορίτσια κρύβονται σε ένα θρησκευτικό σχολείο και ο Λουσιάν σε ένα κολλέγιο Ιησουιτών, το Saint-Léonard-de-. Noblat. Τον δέχονται σαν οικότροφο με πλαστή ταυτότητα. Ένα βράδυ, η Γκεστάπο κάνει έφοδο στο ίδρυμα για να εξακριβώσει αν κρύβεται εκεί κάποιο εβραιόπουλο. Οι υπεύθυνοι του ιδρύματος τον στέλνουν να κρυφτεί μόνος του στο δάσος, όπου περνάει ολόκληρη τη νύχτα με τον φόβο της σύλληψης και της εκτέλεσης. Από δω και πέρα θα ζήσει με την αίσθηση ότι είναι ένας "επιζών".
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η οικογένεια Γκαίνσμπουρ χάνει εντελώς τη γαλλική υπηκοότητα κατ'εντολήν της κυβέρνησης του Βισί, που τους χαρακτηρίζει ως "ισραηλίτες χωρίς εθνικό ενδιαφέρον". Σε μία από τις αναφορές της επιτροπής που βρέθηκε το 2010, αναφέρεται για τον πατέρα του, Ιωσήφ: " Ο επονομαζόμενος Γκαίνσμπουρ που εξασκεί το επάγγελμα του πιανίστα και μετακινείται συχνά, επί του παρόντος διαμένει στη Λυών. [...] Ο γιος του Λουσιάν σπουδάζει στο κολλέγιο Du Guesclin. [...] Οπως προκύπτει όμως, ο αναφερόμενος εγκατέλειψε το 1941 την πρωτεύουσα για την ελεύθερη ζώνη ώστε να αποφύγει τα προβλήματα εξ αιτίας της θρησκείας του." Η απόφαση της επιτροπής είναι: "πλήρης αναστολή". Ο Σερζ Γκαίνσμπουρ δεν έμαθε ποτέ τίποτα γι'αυτήν την αποεθνικοποίηση.
Μετά την απελευθέρωση, επιστρέφοντας στο Παρίσι, η οικογένεια εγκαθίσταται στο 16ο Διαμέρισμα. Ο Λουσιάν εγκαταλείπει το σχολείο λόγω μιας αποτυχίας λίγο πριν το Baccalauréat στο Λύκειο Condorçet. Γράφεται κατόπιν στην Καλών Τεχνών και παρακολουθεί και την Ακαδημία της Μονμάρτρης όπου έχει καθηγητές τον André Lhote και τον Fernand Léger χωρίς όμως να ακολουθήσει μέχρι το τέλος αυτήν την πρώτη του κλίση που στην ουσία ήταν ελάχιστα ανταποδοτική. Στις 5 Μαρτίου 1947 συναντά στην Ακαδημία της Μονμάρτρης, τη μελλοντική του σύντροφο, την Ελίζαμπεθ Λεβίτσκι, κόρη ρώσων αριστοκρατών η οποία έχει επαφές με σουρρεαλιστές και ιδιαίτερα με τον Georges Hugnet του οποίου ήταν γραμματέας. Θα παντρευτούν στις 3 Νοεμβρίου 1951.
Η Τζέιν Μπίρκιν αναφέρει ότι στα νεανικά του χρόνια, ο Σερζ Γκαινσμπούρ συνόδευε τον πατέρα του στις τουρνέ που έκανε σε θέρετρα όπου παραθέριζαν οι Άγγλοι που ζούσαν στη Γαλλία όπως το Touquet, η Cabourg, η Trouville, το Dinard και η Arcachon.
Το 1948 είναι μια σημαντική χρονιά για τον Λουσιάν. Υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία στο Courbevoie στο 93ο σύνταγμα πεζικού όπου θα του ρίχνουν τακτικά φυλακίσεις λόγω απειθαρχίας. Εκεί θα ξεκινήσει και η εξάρτηση απ'το αλκοόλ. Καθώς δεν παίρνει άδειες, μεθοκοπά με τους άλλους φαντάρους του συντάγματος. Την ίδια επίσης εποχή αρχίζει να μαθαίνει κιθάρα.
Ένα κλικ με τον Μπορίς Βιάν
μικρογραφία|"Το μαρτύριο του Αγίου Σεβαστιανού" του Αντρέα Μαντένια στο Μουσείο του Λούβρου. Ο ωραιότερος πίνακας που είδε ποτέ στη ζωή του ο Σερζ Γκαίνσμπουρ, ανακαλύφθηκε όταν ήταν περίπου 14 ετών. Έμεινε έκθαμβος μπροστά σ'αυτήν τη μορφή που υπομένει εκστατικά το μαρτύριο. Μέχρι τα τριάντα του χρόνια, ο Σερζ Γκαίνσμπουρ ζει κάνοντας διάφορα επαγγέλματα. Μεταξύ άλλων, δάσκαλος σχεδίου, τραγουδιού, επιστάτης, αλλά η κύρια ασχολία του είναι η ζωγραφική. Θα ήθελε να ήταν ένας ταλαντούχος ζωγράφος όπως ο Φράνσις Μπέικον ή ο Φερνάν Λεζέ του οποίου υπήρξε μαθητής. Το 1952 μαζί με την Ελιζαμπέτ Λεβίτσκι μετακομίζουν σ'ένα δωμάτιο στο Ινστιτούτο Μουσικής του Παρισιού. Στο δωμάτιο υπάρχει κι ένα πιάνο σε άθλια κατάσταση το οποίο ο Σερζ το φτιάχνει ώστε να μπορεί να παίζει. Μια μέρα, την ώρα που τακτοποιούσαν τα ρούχα τους ο Σερζ και η Ελιζαμπέτ, ανακαλύπτουν στο βάθος μιας ντουλάπας μια πόρτα που έβγαζε στην αίθουσα συναυλιών, εκεί όπου ηχογραφούσαν τους δίσκους τους τα αμερικάνικα τζαζ γκρουπ. Από αυτό το παρατηρητήριο, ο Σερζ παρακολουθεί, κρατάει σημειώσεις και έτσι αφήνει σιγά-σιγά τη ζωγραφική. Το 1954 εγκαταλείπει το "μποέμ"(μουσικό στυλ) για να γίνει crooner (τραγουδιστής τζαζ) σε πιάνο-μπαρ σε παραλιακά καζίνο. Στο Touquet Paris-Plage παίζει στο "Club de la Forêt", στην Ντωβίλ και σε διάφορα παριζιάνικα καμπαρέ όπως το "Madame Arthur", ένα καμπαρέ "transformiste", όπου γράφει τη μουσική για τα νούμερα της επιθεώρησης. Το 1954, ο Λουσιάν Γκίνσμπουρ εγγράφεται στο SACEM (σωματείο μουσικών) κατ'αρχάς με το όνομά του, κατόπιν με το ψευδώνυμο Julien Gris έπειτα σαν Julien Grix και από τον Απρίλιο του 1957 με το ψευδώνυμο Serge Gainsbourg. Ο ίδιος θα εξηγήσει αργότερα πως το όνομα Σέργιος θυμίζει τη Ρωσία ενώ τα φωνήεντα "Α" και "Ο" που πρόσθεσε στο επώνυμο του είναι η απάντηση στους καθηγητές του, οι οποίοι το πρόφεραν επίτηδες άσχημα για να του θυμίζουν την εβραιο-ρωσική καταγωγή του.
Στο στούντιο αρχίζει μια γόνιμη συνεργασία με τον Alain Goraguer ο οποίος είναι ήδη μουσικός ενορχηστρωτής του Μπορίς Βιαν. Το πρώτο του άλμπουμ, "Du chant à la une!", που περιλαμβάνει και το "Poinçonneur des Lilas" την πρώτη του επιτυχία στα 1958, κάνει πάταγο όμως εμπορικά είναι αποτυχία. Ο Marcel Aymé τον ξεχωρίζει και παρατηρεί πως τα τραγούδια του έχουν "τη σκληρότητα της διαπίστωσης". Ο Μπορίς Βιαν πριν πεθάνει το 1959, τον συγκρίνει με τον Κόουλ Πόρτερ. Εντούτοις, η πρώτη του εμπορική επιτυχία έρχεται το 1960 με το σινγκλ "L' Eau à la bouche" (τραγούδι απ'το ομώνυμο φιλμ) που πούλησε 100.000 δίσκους.
Την εποχή των χίπιδων είναι 32 ετών και δεν νοιώθει καθόλου άνετα. Γίνεται ο περίγελως κοινού και κριτικής για τη γαμψή μύτη του και τα πεταχτά αυτιά του. Εκείνη την εποχή ξεκινά μια συνεργασία με τη Ζυλιέτ Γκρεκό που θα διαρκέσει όλη την περίοδο της "Αριστερής Όχθης" και θα δώσει το φθινόπωρο του 1962 τη μεγάλη επιτυχία "La Javanaise".
Η Eurovision για τη France Gall
μικρογραφία|Ο Serge Gainsbourg και η France Gall κατά την παραλαβή του Grand Prix της [[Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1965|eurovision του 1965 με τη συμμετοχή: "Poupée de cire,poupée de son"]] Γράφοντας για τη Ζυλιέτ Γκρεκό (Accordéon,La Javanaise) και για την Πέτουλα Κλαρκ (La Gadoue) κάνει τις πρώτες επιτυχίες του, αλλά με τη Φρανσουάζ Αρντί (Comment te dire adieu) και ειδικά με τη Φρανς Γκαλ θα καταφέρει να γοητεύσει το νεανικό κοινό. Μετά τις επιτυχίες (N'écoute pas les idoles, Laisse tomber les filles), η Φρανς Γκαλ κερδίζει στις 20 Μαρτίου του 1965, το πρώτο Βραβείο της Eurovision, με το τραγούδι Poupée de cire, Poupée de son γραμμένο από τον Γκενσμπούρ. Το τραγούδι γίνεται διεθνής επιτυχία και η Φρανς Γκαλ θα το τραγουδήσει μέχρι και στα γιαπωνέζικα. 'Εγραψε επίσης, για την ίδια το 1966, τα τραγούδια Baby Pop και Les Sucettes.
Ένας ύμνος για να τονώσει το ηθικό των στρατιωτών κατά τη διάρκεια του πολέμου των Έξι ημερών
Το 1967, ο καλλιτέχνης γράφει το "Le Sable et le Soldat" κατά τη διάρκεια του πολέμου των Έξι Ημερών κατά παραγγελία του πολιτιστικού ακόλουθου της πρεσβείας του Ισραήλ, που επιθυμεί να στείλει ένα στρατιωτικό εμβατήριο για την τόνωση του ηθικού των ισραηλινών στρατευμάτων εν όψει των επικείμενων βίαιων συγκρούσεων. Ο συνθέτης διατηρεί μια ιδιαίτερη σχέση με το εβραϊκό Κράτος λόγω της καταγωγής του. Η αρχική ηχογράφηση όμως θα μείνει στα αρχεία του ραδιοφωνικού σταθμού Kol Israel. Οι στίχοι του τραγουδιού θα εκπλήξουν πολύ κόσμο, όταν θα μεταδοθεί ραδιοφωνικά η αποκατεστημένη βερσιόν, το 2002.Το περιοδικό Tribune Juive θα γράψει σ'ένα άρθρο του: "...Παρ'όλα αυτά ο Γκενσμπούρ δεν είχε ποτέ δεσμούς με το κράτος του Ισραήλ. Δεν είχε πατήσει ποτέ το πόδι εκεί. Κι όταν μιλούσε για την καταγωγή του, προτιμούσε να επικαλείται τη Ρωσία των γονιών του. Ομολογεί άραγε με αυτό το τραγούδι ό,τι ποτέ δεν τόλμησε να πει;"....."Κανείς ποτέ δεν θα φανταζόταν, παρ'ότι δεν έκρυψε ποτέ πως ήταν Εβραίος, ότι θα έγραφε ένα τόσο στρατευμένο τραγούδι για το νεαρό κράτος του Ισραήλ με αφορμή τον πόλεμο των Έξι Ημερών και την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ".
Μούσες και νέοι παθιασμένοι έρωτες
μικρογραφία|[[Τζέιν Μπίρκιν]] Στο τέλος του 1967, ζει ένα πάθος σύντομο, αλλά πολύ δυνατό με την Μπριζίτ Μπαρντό στην οποία αφιερώνει το τραγούδι "Initials Β.Β." καθώς και μερικά ακόμη εμβληματικά κομμάτια όπως το: "Harley Davidson", "Bonnie and Clyde", "Je t'aime... moi non plus". Αυτό το τελευταίο ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1967 σε συμφωνική εκτέλεση ντουέτο με την Μπαρντό, θα γίνει όμως διάσημο το επόμενο έτος με τηΤζέιν Μπίρκιν. Η αρχική έκδοση, που κρατήθηκε κρυφή από τον Γκενσμπούρ, κατόπιν αιτήματος της Μπριζίτ Μπαρντό, θα κυκλοφορήσει το 1986.
Δεκαετία του 1970 : η σημαντικότερη δεκαετία
Η δεκαετία του 1970 χαρακτηρίστηκε από τη συγγραφή και τη σύνθεση τεσσάρων άλμπουμ ιδιαίτερα σημαντικών : "Histoire de Melody Nelson" 1971, "Vu de l'extérieur" (και την επιτυχία "Je suis venu te dire que je m'en vais ") το 1973, "Rock around the bunker", το 1975, και "L'Homme à la tête de chou" με το "Variations sur Μarilou" το 1976. Αν και αυτοί οι δίσκοι έχουν μικρή εμπορική επιτυχία (οι πωλήσεις φθάνουν τα 30.000 αντίτυπα και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί διστάζουν να μεταδώσουν τη μουσική αυτού του καλλιτέχνη που θεωρείται "δύσκολος", στο τέλος καταφέρνουν το εντελώς αντίθετο: να τον καταξιώσουν στην πρωτοπορία του γαλλικού τραγουδιού). Η Ιστορία της Melody Nelson έχει χαιρετιστεί από τον τύπο, ως "το πρώτο αληθινό συμφωνικό ποίημα της ποπ εποχής". Το άλμπουμ, που είναι επηρεασμένο από την αγγλική ροκ σκηνή, διηγείται την τραγική ιστορία μιας λολίτας, αντίστοιχη με τη Λολίτα του Βλαντιμίρ Ναμπόκωφ που ο Γκενσμπούρ θαύμαζε απεριόριστα.
Τον Μάιο του 1973, ο Σερζ Γκενσμπούρ παθαίνει καρδιακή προσβολή. Παρ' όλ'αυτά δεν πτοείται και μετατρέπει το συμβάν σε διαφήμιση, ανακοινώνοντας στον τύπο, από το κρεβάτι του νοσοκομείου, ότι θα αντιδράσει "αυξάνοντας την κατανάλωση του αλκοόλ και του τσιγάρου".
"Μασσαλιώτιδα" σε ρυθμό reggae
Καλλιεργεί την αύρα μιας cult προσωπικότητας συμμετέχοντας σε πολλές ταινίες. Αν και θεωρείται ταλαντούχος ηθοποιός, συμμετέχει σε ταινίες ασήμαντες. Το 1976 σκηνοθετεί για πρώτη φορά την ταινία Je t'aime moi non plus που θα αποκτήσει πολύ γρήγορα μια κακή φήμη λόγω του τολμηρού σεναρίου της που αγγίζει το ταμπού της ομοφυλοφιλίας και του ερωτισμού. Έκανε τρεις ακόμα ταινίες (συμπεριλαμβανομένου του Εκουαδόρ στο 1983), χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, και πάντα με προκλητικά θέματα, όπως η αιμομιξία (Charlotte για πάντα το 1986), η επιδειξιομανία (Stan the Flasher), ή η ομοφυλοφιλία...
Πουέρτο Ρίκο ΦΚ
Η Πουέρτο Ρίκο ΦΚ (αγγλικά: Puerto Rico FC) είναι μια επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου με έδρα το Μπαγιαμόν του Πουέρτο Ρίκο. Ιδρύθηκε το 2015 και μετέχει στη Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (NASL), τη δευτέρου επιπέδου κατηγορία της αμερικανικής πυραμίδας ποδοσφαίρου. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Εστάδιο Χουάν Ραμόν Λουμπριέρ. Η ομάδα ξεκίνησε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις το 2016.
Σερζ Γκενσμπούρ
"Μασσαλιώτιδα" σε ρυθμό reggae
Το 1979, το νέο του άλμπουμ που ηχογραφεί στο Kingston γίνεται πλατινένιος δίσκος σε λίγους μήνες. Η Μασσαλιώτιδα σε ρυθμούς ρέγγε σοκάρει. Αμφισβητούν τον πατριωτισμό του. Προς απάντηση ο Γκενσμπούρ θα αγοράσει το αυθεντικό χειρόγραφο της Μασσαλιώτιδας σε πλειστηριασμό στις Βερσαλλίες και θα πάρει με το μέρος του τελικά τους πρώην αλεξιπτωτιστές του στρατού που θίχτηκαν με την απόδοση του Γαλλικού εθνικού ύμνου σε ρέγγε εκτέλεση.
Προσβεβλημένος από τις συκοφαντικές δηλώσεις στον τύπο και τα άρθρα εναντίον του, ειδικά για το θέμα της "Μασσαλιώτιδας", αισθάνεται αδικημένος καλλιτέχνης, και αναζητά καταφύγιο στη ζωή της νύχτας, συναναστρεφόμενος λούμπεν και ύποπτους τύπους, καταναλώνοντας όλο και περισσότερο αλκοόλ και καπνό, και εγκαταλείποντας την οικογενειακή ζωή.
Πουέρτο Ρίκο ΦΚ
Αντιπαλότητες
Η βασική αντιπαλότητα της ομάδας είναι αυτή με τη Νιου Γιορκ Κόσμος, όταν ο σύλλογος ανακοίνωσε ένα PR / NY Derby για το πρώτο παιχνίδι της αγωνιστικής περιόδου του 2017.
Σερζ Γκενσμπούρ
"Μασσαλιώτιδα" σε ρυθμό reggae
Τα νυχτερινά κέντρα, η άμετρη κατανάλωση οινοπνεύματος, η ζωή μόνο τη νύχτα και η σωματική εξάντληση...Σιγά-σιγά ο "Gainsbarre" θα διαδεχθεί τον Serge Gainsbourg με λίγες εμφανίσεις στην τηλεόραση, σε κατάσταση απόλυτης μέθης. Ενισχύει έτσι τον μύθο του ως καταραμένου ποιητή, αξύριστος και μεθυσμένος, με φθαρμένο jean,πρόσωπο πρησμένο και κρυμμένο πίσω από μαύρα γυαλιά ηλίου και ένα τσιγάρο μόνιμα στο στόμα, προκαλώντας άλλοτε τον θαυμασμό και άλλοτε αηδία. Τον Σεπτέμβριο του 1980, μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια κοινής ζωής, η Τζέιν Μπίρκιν δεν αντέχει άλλο και τον εγκαταλείπει. Όπως παραδέχθηκε κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής, μετά τον θάνατό του: "Αγάπησα πολύ τον Γκενσμπούρ, τον Gainsbarre όμως τον φοβόμουν".
Πουέρτο Ρίκο ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Πουέρτο Ρίκο Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2015
Σερζ Γκενσμπούρ
"Μασσαλιώτιδα" σε ρυθμό reggae
Κατά τη διάρκεια της περιόδου " Gainsbarre ", παρά την επιθυμία του να προβάλλει μια προβοκατόρικη εικόνα του εαυτού του, η μεγάλη του ευαισθησία εκδηλώνεται επανειλημμένα σε διάφορες εμφανίσεις του. Έτσι αυτά τα τηλεοπτικά στιγμιότυπα, κατάφεραν μια ρωγμή στην προβοκατόρικη περσόνα που επιδείκνυε τα τελευταία χρόνια και την οποία είχε συνηθίσει το μεγάλο κοινό, περισσότερο εξοικειωμένο με τις υπερβολές του, αποκαλύπτοντας τη βαθιά ευαίσθητη φύση του. Ο Serge θα συναντήσει μια νέα ιέρεια, την Μπαμπού για την οποία θα γράψει κάποια τραγούδια (Made in China, 1989) που όμως δεν θα έχουν την αποδοχή του κοινού. Φυσικά, θα συνεχίσει να γράφει για τη Τζέιν Μπίρκιν.
Ο Gainsbourg ηχογραφεί το καινούριο άλμπουμ του στις Μπαχάμες, με το ίδιο ρέγγε γκρουπ όπως και πριν. Τιτλοφορείται "Ecce Homo et caetera" και θα κυκλοφορήσει το 2003 σε διπλό CD που περιλαμβάνει καινούργιες μουσικές μίξεις, ακυκλοφόρητα κομμάτια και διάφορους τζαμαϊκανούς μουσικούς. Στη συνέχεια φεύγει για τη Νέα Υόρκη, όπου θα ηχογραφήσει τα δύο τελευταία του άλμπουμ το "Love on the Beat" και "You're under arrest". Μετά τη reggae, πειραματίζεται με το hip-hop και τη funk. Για αρκετές εβδομάδες εμφανίζεται στον συναυλιακό χώρο Casino de Paris.
Θάνατος και ταφή
μικρογραφία|Ο τάφος της Olga et του Joseph Ginsburg και του Serge Gainsbourg. Ο Σερζ Γκενσμπούρ πεθαίνει στις 2 Μαρτίου 1991 στην οδό de Verneuil αρ.5 στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού, μετά από την 5η καρδιακή προσβολή που υπέστη. Είχε συνθέσει ένα νέο άλμπουμ με Blues σκόπευε να πάει στη Νέα Ορλεάνη για ηχογράφηση, λίγες μέρες αργότερα.
Είναι θαμμένος με τους γονείς του στο νεκροταφείο του Μονπαρνάς στο Παρίσι. Ο τάφος του έχει τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα, όπως και του Ζαν-Πολ Σαρτρ, της Σιμόν ντε Μποβουάρ, και του Charles Baudelaire, του οποίου μελοποίησε το ποίημα " Το φίδι που χορεύει ", (Άλμπουμ, 1962). Ο τάφος φέρει το όνομα του Serge Gainsbourg και των γονέων του, Όλγα (1894-1985), και ο Ιωσήφ (1896-1971) Ginsburg.
Πολλαπλές αναφορές
Ο Serge Gainsbourg σημάδεψε έντονα τη γαλλική μουσική. Δεν διστάζει να μπολιάσει τις συνθέσεις του με ποικίλες μουσικές επιρροές, βοηθώντας έτσι να διαδωθούν αυτά τα μουσικά ρεύματα στο πλατύ γαλλικό κοινό:
μικρογραφία|Σερζ Γκενσμπούρ Επίσης, χαράζει για πάντα το αποτύπωμά του χάρις στους στίχους του. Σε ένα ποιητικό ύφος όπου δεν διστάζει να συνθέσει πολύπλοκες ομοιοκαταληξίες. Παθιασμένος με τα λογοπαίγνια, βασίζεται συνήθως στην αμφισημία. Οι ερωτικοί υπαινιγμοί είναι όλο και πιο συχνοί. Πολλά απ' τα τραγούδια του εντυπώνονται στη μνήμη λόγω του προκλητικού χαρακτήρα τους. Οι πηγές απ' όπου αντλεί την έμπνευσή του είναι πολλές φορές απρόσμενες και τις αναπτύσσει με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Παρ'όλ'αυτά, δεν θα πάψει να επαναλαμβάνει στις συνεντεύξεις του πως θεωρεί το τραγούδι ως "ένα είδος ήσσονος σημασίας αφού δεν απαιτεί καμία μύηση, εν αντιθέσει με τη ζωγραφική". Ο Γκαίνσμπουρ, άντλησε και δανείστηκε σε μεγάλο βαθμό τα θέματά του από τη λογοτεχνία και την κλασική μουσική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Γάλλοι πιανίστες Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδοποιοί Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Λύκος (ποταμός της Φρυγίας)
Λύκος (Çürüksu) ήταν το όνομα ενός ποταμού στην αρχαία Φρυγία, ενός παραποτάμου του Μαιάνδρου, που ενώνονταν με αυτόν λίγα χιλιόμετρα νότια της Τρίπολης της Φρυγίας. Είχε τις πηγές του στο ανατολικό τμήμα του όρους Κάδμου, κοντά σε αυτές του Μαιάνδρου και έρεε σε δυτική κατεύθυνση προς τις Κολοσσές, κοντά στις οποίες εξαφανίζονταν σε ένα χάσμα και επανεμφανιζόταν, μετά από απόσταση πέντε σταδίων και αφού περνούσε από την Λαοδίκεια, εξέβαλε στον Μαίανδρο. .
Αναφορές
Κατηγορία:Φρυγία
Δήμος Μαλεβιζίου (ανά δημοτική ενότητα)
}}
Μαλεβιζίου
Πάστωμα
Το πάστωμα είναι η διαδικασία της συντήρησης τροφίμων μέσα σε ξύδι ή άλμη. Συνήθως, στη διαδικασία του παστώματος, τα τρόφιμα τοποθετούνται εναλλάξ, με το αλάτι να τοποθετείται μέσα σε ξύλινα βαρέλια ή πήλινα πιθάρια.
Πάστωμα μπορεί να γίνει για διάφορα είδη τροφίμων, όπως ψάρια, κρέας κτλ.
Αϊμπελίτσι Χαλκιδικής
Το Αϊμπελίτσι (ή Αμπελίτσι, ή Αμπελίτσα) είναι νησίδα και -ακατοίκητος- οικισμός της δημοτικής κοινότητας Αγίου Νικολάου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σιθωνίας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χαλκιδικής, στην περιφέρεια Κεντρική Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Χαλκιδικής του νομού Χαλκιδικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας. Στις τελευταίες απογραφές, η νησίδα και ο οικισμός έχουν καταγραφεί χωρίς κατοίκους.
Γεωγραφία
Το Αϊμπελίτσι (ή Αμπελίτσι, ή Αμπελίτσα) είναι μικρό νησάκι, στο βορειοανατολικό τμήμα της χερσονήσου Σιθωνίας («μεσαίο πόδι») του νομού Χαλκιδικής. Ανήκει στο ευρύτερο σύμπλεγμα της Διαπόρου και βρίσκεται βόρεια από αυτήν και απέναντι από τη νησίδα Περιστέρι. Έχει διαστάσεις περίπου 0,57 x 0,28 χλμ. (μέγιστο μήκος x μέγιστο πλάτος). Ο ομώνυμος οικισμός βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της νησίδας, όπου σχηματίζεται ένα μικρό φυσικό λιμανάκι.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Νικολάου του νομού Χαλκιδικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίου Νικολάου και προσαρτήθηκε στον δήμο Σιθωνίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χαλκιδικής Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Σιθωνίας
Sukhoi Su-6
Το Sukhoi Su-6 ήταν σοβιετικό αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης το οποίο ανέπτυξε το σχεδιαστικό γραφείο Sukhoi κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το Su-6 παρέμεινε στο στάδιο του πρωτοτύπου, αποτέλεσε όμως την βάση για την ανάπτυξη του Su-7, ενός αναχαιτιστικού μεγάλου ύψους πτήσης και μικτής πρόωσης (πυραυλοκινητήρας και εμβολοφόρος κινητήρας).
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η ανάπτυξη του μονοθέσιου θωρακισμένου αεροσκάφους εγγύς υποστήριξης που ονομάστηκε Su-6 ξεκίνησε το 1939. Στις 4 Μαρτίου 1940 δόθηκε εντολή για την κατασκευή δύο πρωτοτύπων, το πρώτο εκ των οποίων πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση ένα χρόνο αργότερα, την 1η Μαρτίου 1941. Χειριστής ήταν ο δοκιμαστής πιλότος A.I. Kokin. Κατά την διάρκεια των δοκιμών κατέστη σαφές ότι ήταν ανώτερο σε όλες τις παραμέτρους συγκριτικά με το περίφημο Ilyushin Il-2, παρόλα αυτά δεν υπήρχε άλλος διαθέσιμος κινητήρας Shvetsov M-71 προς αντικατάσταση του υπάρχοντος, ο οποίος υπερέβη την διάρκεια ζωής του πριν ολοκληρωθεί το πρόγραμμα δοκιμών.
Υπήρξαν μεγάλες καθυστερήσεις διότι τον Ιούνιο του 1941 η ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε στην ΕΣΣΔ, ξεκινώντας έτσι την μεγαλύτερη και πιο αιματηρή σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το δεύτερο Su-6 ολοκληρώθηκε μόλις τον Ιανουάριο του 1942 διότι το σχεδιαστικό γραφείο μεταφέρθηκε και επανεγκαταστάθηκε στα μετόπισθεν όταν ξέσπασε ο πόλεμος. Το αεροσκάφος διέθετε ισχυρότατο οπλισμό αποτελούμενο από δύο πυροβόλα των 23 mm και τέσσερα πολυβόλα. Επίσης μπορούσε να μεταφέρει ρουκέτες και βόμβες. Τα αποτελέσματα από τις δοκιμές ήταν πολύ θετικά και προτάθηκε η κατασκευή μικρού αριθμού για επιχειρησιακή αξιολόγηση στο μέτωπο αλλά το όλο εγχείρημα δεν προχώρησε.
Το τρίτο και τελευταίο πρωτότυπο επανασχεδιάσθηκε έτσι ώστε στην καμπίνα να υπάρχει θέση για οπίσθιο πολυβολητή. Αυτό οφείλονταν στο γεγονός ότι τα επιχειρησιακά διδάγματα από δύο χρόνια διαρκούς πολέμου έδειχναν ότι η επιβιωσιμότητα των αεροσκαφών εγγύς υποστήριξης αυξάνονταν θεαματικά με την προσθήκη οπίσθιου πολυβολητή. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος διέθετε επίσης των ισχυρότερο κινητήρα M-71F όμως εξ αιτίας της αύξησης του βάρους, το φορτίο βομβών που μπορούσε να μεταφέρει μειώθηκε αισθητά. Το διθέσιο Su-6 είχε μέγιστη ταχύτητα κατά 100 km/h ανώτερη από το Il-2, αλλά υστερούσε συγκριτικά ως προς το μεταφερόμενο οπλικό φορτίο. Όταν ακυρώθηκε η ανάπτυξη του προβληματικού Μ-71, το σχεδιαστικό γραφείο έλαβε εντολές να αξιοποιήσει των υδρόψυκτο.Mikulin AM-42 Οι πτητικές δοκιμές με την νέα διάταξη ξεκίνησαν στις 22 Φεβρουαρίου 1944, όμως αυτή την φορά το Su-6 αποδείχθηκε κατώτερο σε επιδόσεις συγκριτικά με το νέο Ilyushin Il-10, το οποίο προωθούνταν από τον ίδιο κινητήρα. Παρόλο που το Su-6 δεν εντάχθηκε σε παραγωγή, ο αρχισχεδιαστής του Πάβελ Σουχόι τιμήθηκε με το Βραβείο Στάλιν πρώτης τάξεως για την συμβολή του στην ανάπτυξη του αεροσκάφους.
Το Su-7
Το αρχικό Su-6 μετατράπηκε πειραματικά σε αναχαιτιστικό μεγάλου ύψους πτήσης, το οποίο διέθετε μικτό σύστημα πρόωσης αποτελούμενο από εμβολοφόρο κινητήρα και πυραυλοκινητήρα. Αφαιρέθηκε όλη η θωράκιση και η άτρακτος ήταν εξ ολοκλήρου μεταλλικής κατασκευής. Ο εμβολοφόρος κινητήρας ήταν τύπου Shvetsov ASh-82FN (μέγιστη ισχύς: 1.850 hp), με δύο υπερσυμπιεστές, ενώ ο πυραυλοκινητήρας ήταν τύπου Glushko RD-1-KhZ και απέδιδε μέγιστη ώση 2,9 kN για τέσσερα λεπτά. Ο οπλισμός αποτελούνταν από τρία πυροβόλα των 20 mm. Η κατασκευή του μοναδικού Su-7 ολοκληρώθηκε το 1944. Κατά την διάρκεια των δοκιμών έφτασε σε μέγιστη ταχύτητα 510 km/h μόνο με τον εμβολοφόρο κινητήρα σε λειτουργία, ενώ με την προσθήκη του πυραυλοκινητήρα έφτανε στα 705 km/h. Σε δοκιμές το 1945 ο πυραυλοκινητήρας εξερράγη, με συνέπεια να χαθεί ο πιλότος και το αεροσκάφος.
Βιβλιογραφία
Su-6 Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη εγγύς υποστήριξης Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Μπράντφορντ Α. Σμιθ
Ο '''Μπράντφορντ Α. Σμιθ' (αγγλικά: Bradford A. Smith'', 22 Σεπτεμβρίου 1931 – 3 Ιουλίου 2018) ήταν Αμερικανός αστρονόμος και συνεργάτης της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης. Εργάστηκε στο Πρόγραμμα Βόγιατζερ και ανακάλυψε το δορυφόρο Μπιάνκα (ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη Ουρανό) στις 23 Ιανουαρίου 1986.
Διδασκαλία
Ήταν Αναπληρωτής Καθηγητής Αστρονομίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνας και Ερευνητικός Αστρονόμος στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης.
Διεθνείς διαστημικές αποστολές
Ήταν μέλος ομάδας ή επικεφαλής ομάδας των υποσυστημάτων απεικόνισης αρκετών αμερικανικών και διεθνών διαστημικών αποστολών. Οι αποστολές αυτές ήταν τα Μάρινερ 6, 7 και 9. Το Βίκινγκ, τα Βόγιατζερ 1 και 2 και οι σοβιετικές αποστολές Βέγκα και Φόβος. Με την αποστολή Βόγιατζερ 2 ανακάλυψε τον δορυφόρο Μπιάνκα.
Σύντομα άλλαξε το ενδιαφέρον του για τα εξωηλιακά πλανητικά συστήματα, ερευνώντας δίσκους συντριμμάτων ως μέλος της πειραματικής ομάδας του διαστημικού τηλεσκοπίου Χαμπλ. Ο Σμιθ έχει βραβευτεί τέσσερις φορές με το Μετάλλιο της NASA για Εξαιρετικά Επιστημονικά Επίτευγμα. Ήταν μέλος της Ομάδας Εργασίας της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης για την Ονοματολογία Πλανητικών Συστημάτων και ήταν Πρόεδρος της Ομάδας Εργασίας για την Ονοματολογία του Άρη. Πέθανε στη Σάντα Φε στις 3 Ιουλίου 2018 από επιπλοκές της μυασθένειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Λάνγκαρ (Σιχισμός)
Η λάνγκαρ (κουζίνα), είναι ο όρος που χρησιμοποιείται στον Σιχισμό για την κοινοτική κουζίνα που βρίσκεται μέσα σε έναν ιερό ναό (γκουντβάρα), όπου ετοιμάζονται και προσφέρονται δωρεάν γεύματα σε όλους τους επισκέπτες, ανεξαιρέτως θρησκείας, κάστας, φύλου, οικονομικής κατάστασης ή εθνικότητας. Το δωρεάν γεύμα είναι πάντα χορτοφαγικό. Ο κόσμος κάθεται στο πάτωμα και τρώνε όλοι μαζί, ενώ η κουζίνα διατηρείται και συντηρείται από Σιχ εθελοντές της κοινότητας.
Προέλευση
Η λέξη λάνγκαρ προέρχεται από τη γλώσσα Παντζάμπι. Η ιδέα για τη λάνγκαρ ήταν μια καινοτόμος φιλανθρωπική κίνηση και σύμβολο ισότητας, η οποία εισήχθη από τον ιδρυτή του Σιχισμού, Γκουρού Νάνακ Ντεβ, περίπου το 1500. Οι ρίζες τέτοιων φιλανθρωπικών θεσμών κοινοτικών κουζινών που τρέχουν με τη βοήθεια εθελοντών είναι πολύ παλιές στην Ινδική παράδοση. Ο Κινέζος Βουδιστής προσκυνητής Άι Τσινγκ (7ος αιώνας μ.Χ.) έγραψε για μοναστήρια με τέτοιου είδους εθελοντική δράση. Παρομοίως, Ινδουιστικοί ναοί της εποχής της Αυτοκρατορίας Γκούπτα είχαν προσαρτημένες κουζίνες και ξενώνες τις οποίες ονόμαζαν Dharma-shala ή Dharma-sattra, για να προσφέρουν φαγητό σε ταξιδευτές και φτωχούς δωρεάν, ή για οποιαδήποτε προσφορά μπορούσαν να αφήσουν. Η ύπαρξη αυτών των κοινοτικών κουζινών και ξενώνων αποδεικνύονται σε επιγραφικά στοιχεία και, σε κάποιες περιπτώσεις, σε ορισμένα μέρη της Ινδίας αναφέρονται ως Satram, Choultry ή Chathram.
Μια σχετική ιδέα αναδύθηκε από τις πρακτικές του Μπαμπά Φαρίντ, έναν Σούφι άγιο που ζούσε στην περιοχή του Παντζάμπ κατά τον 13ο αιώνα, και ο οποίος πρόσφερε τα γλυκά που του έφερναν οι επισκέπτες του στους χαλιφάς και στους κοινούς ακολούθους του. Με τον καιρό, αυτή η ιδέα αναπτύχθηκε στην λάνγκαρ-χάνα κοντά στο μαυσωλείο του, μια πρακτική που καταγράφεται στο βιβλίο Jawahir al-Faridi, το οποίο συντάχθηκε το 1623. Σύμφωνα με τον Αρβίντ-Παλ Σινγκ Μαντέρ, έναν καθηγητή των Σιχ Σπουδών, οι κοινοτικές κουζίνες λειτουργούσαν ήδη στο Παντζάμπ από Μουσουλμάνους Σούφι και από Ινδουιστές Γκοραχνάτ όταν ο Γκουρού Νάνακ Ντεβ ίδρυσε τον Σιχισμό. Ωστόσο, ο Γκουρού Νάνακ Ντεβ τις ανέπτυξε ως μέρος του θεσμικού πλαισίου που βοήθησε την εξέλιξη της κοινότητας χωρίς προκαταλήψεις.
Ιστορία
Στον Σιχισμό, η πρακτική της λάνγκαρ, ή δωρεάν κουζίνας, πιστεύεται πως ξεκίνησε από τον πρώτο Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Νάνακ Ντεβ. Σχεδιάστηκε για να υποστηρίξει την αρχή της ισότητας ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως θρησκείας, κάστας, χρώματος, πίστης, ηλικίας, φύλου ή κοινωνικής θέσης.
Ο δεύτερος Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Ανγκάντ, μνημονεύεται στην Σιχ παράδοση για τη συστηματοποίηση του θεσμού σε όλους τους Σιχ ναούς, όπου οι επισκέπτες από κοντά ή μακριά, μπορούσαν να έχουν ένα δωρεάν απλό γεύμα σε κοινόχρηστο καθιστικό. Έθεσε επίσης κανόνες και εκπαιδευτικές μεθόδους για τους εθελοντές οι οποίοι βοηθούσαν στην κουζίνα, δίνοντας έμφαση στο να της συμπεριφέρονται ως έναν χώρο ανάπαυσης και καταφυγίου, καθώς επίσης και το να είναι πάντα ευγενικοί και φιλόξενοι προς όλους τους επισκέπτες.
Ο τρίτος Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Αμάρ Ντας, ήταν αυτός που καθιέρωσε τη λάνγκαρ ως έναν διακεκριμένο θεσμό και απαιτούσε από τους ανθρώπους να τρώνε μαζί ανεξαρτήτως της κάστας και της κλάσης τους. Ενθάρρυνε την πρακτική και έκανε όλους όσους τον επισκέπτονταν να παρευρεθούν στην λάνγκαρ πριν του μιλήσουν.
Στον σύγχρονο κόσμο
Σήμερα, οι λάνγκαρς λαμβάνουν χώρα σε ιερούς ναούς (γκουντβάρας) σε όλο τον κόσμο, μερικοί από τους οποίους ελκύουν και άστεγους, σύμφωνα με αναφορές ειδήσεων. Οι Σιχ εθελοντές τους προσφέρουν φαγητό χωρίς καμία διάκριση, όπως και στους υπόλοιπους Σιχ πιστούς ή μη επισκέπτες. Οι μεγαλύτεροι Ινδικοί και υπερπόντιοι γκουντβάρας λειτουργούν λάνγκαρ όπου οι τοπικές κοινότητες, μερικές φορές αποτελούμενες από εκατοντάδες ή χιλιάδες επισκέπτες, ενώνονται και τρώνε όλοι μαζί ένα απλό χορτοφαγικό γεύμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρακτικές Σιχισμού Κατηγορία:Ινδική κουζίνα
Κάρλος Μαρτί
Γεννήθηκε το 1919 στη Βαρκελώνη και ήταν αθλητής της ΚΝ Μπαρτσελόνα. Στο πρωτάθλημα Καταλονίας ήταν πρωταθλητής το 1941 και το 1942 και στο πρωτάθλημα Ισπανίας το 1942, 1944, 1945, 1946, 1947, 1948, 1949, 1950 και το 1951.
Με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης της Ισπανίας ήταν είκοσι τέσσερις φορές διεθνής από το 1945 έως το 1951. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Α' Μεσογειακούς αγώνες της Αλεξάνδρειας το 1951. Το 1948 κατέλαβε την 8η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Πέθανε το 1999 στη Βαρκελώνη σε ηλικία 80 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΚΝ Μπαρτσελόνα
Μπουραζάνι
Το Μπουραζάνι είναι ημιορεινή περιοχή που βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νομού Ιωαννίνων στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία και δυτικά της Κόνιτσας.
Γεωγραφία
Η περιοχή περιβάλλεται από τους ορεινούς όγκους του Γράμμου, της Τύμφης και της Νεμέρτσικας (Δούσκο), που σχηματίζουν την κοιλάδα του Μπουραζανίου και διασχίζεται από τους ποταμούς Αώο και Σαραντάπορο. Η γεωμορφολογία της συμπληρώνεται από εύφορα χωράφια και πολλούς λόφους που καλύπτονται από πυκνά δάση δρυός. Ως κυριότεροι οικισμοί της καταγράφονται τα χωριά Αετόπετρα, Αηδονοχώρι, Ηλιορράχη, Μελισσόπετρα και στη περιοχή υπάρχουν σημαντικά ιστορικά και πολιτιστικά.
Ονομασία
Για την προέλευση του ονόματος της περιοχής υπάρχουν αρκετές εκδοχές. Σύμφωνα με μία από αυτές το όνομα Μπουραζάνι προέρχεται από την τούρκικη λέξη “Bourazan”, που σημαίνει σάλπιγγα και ακουγόταν την περίοδο της τουρκοκρατίας από το τουρκικό φυλάκιο που υπήρχε. Σύμφωνα με δεύτερη, από τη βενετσιάνικη λέξη “Boragan” = τόπος με άσχημες καιρικές συνθήκες. Τέλος αναφέρεται και η σύνθεση της ελληνικής λέξης “βοράς” + “ζάνι”, που στα σλάβικα σημαίνει πλούτος.
Αξιοθέατα
Τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της περιοχής είναι:
Ιστορία
Στην περιοχή του Μπουραζανίου υπάρχουν αρκετά ίχνη κατοίκησης που ξεκινούν από την Ελληνιστική περίοδο και φθάνουν μέχρι την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Πύρρου. Τέτοια ευρήματα υπάρχουν στις τοποθεσίες "Αγία Τριάδα" και "Μπίχλη" της Ηλιορράχης όπως και "Παναγιά" της Αετόπετρας, οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικοί χώροι. Η διέλευση της αρχαίας Εγνατίας Οδού από αυτήν την καθιστούσε σημαντικό οδικό κόμβο καθώς και τα γεφύρια που υπήρχαν στην περιοχή.
Την περίοδο της τουρκοκρατίας θεωρείται ότι αποτελούσε ιστορικό και πολιτισμικό κομμάτι του Πωγωνίου και γεωγραφικά εκτεινόταν μέχρι και τη σημερινή νότια Αλβανία.
Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου αλλά και του Εμφυλίου έγιναν πολλές μάχες.
Δίκη για μαγεία του Σέιλεμ (1878)
μικρογραφία|Ο Ντάνιελ Σπόφορντ, ο κατηγορούμενος της δίκης.Η δίκη για μαγεία του Σέιλεμ το 1878, γνωστή επίσης ως δίκη για μαγεία του Ίπσουιτς και δεύτερη δίκη μαγισσών του Σέιλεμ , ήταν αμερικανική δίκη η οποία έλαβε χώρα τον Μάιο του 1878 στο Σέιλεμ της Μασσαχουσέτης , στην οποία η Λουκρέτια Λ. Σ. Μπράουν, ακόλουθος της θρησκείας της Χριστιανικής Επιστήμης, κατηγόρησε τον ομόθρησκό της Ντάνιελ Χ. Σπόφορντ ότι προσπαθεί να την βλάχει με τις μεσμερικές ψυχικές δυνάμεις του. Το 1918, ήδη θεωρούταν ως η τελευταία δίκη μαγισσών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έλαβε την κάλυψη των μέσων λόγω της κατηγορίας και το ότι το 1692 είχε ξαναγίνει δίκη μαγισσών στο Σέιλεμ. Οι δικαστές δεν απέδωσαν κάποια ποινή φυλάκισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαγεία Κατηγορία:Ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Μασαχουσέτη Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις Κατηγορία:Θρησκεία και βία Κατηγορία:Εγκλήματα εις βάρος των γυναικών
Αλακμπάρ Μαμάντοφ
Ο Αλακμπάρ Μαμάντοφ (Ələkbər Məmmədov; Алекпер Мамедов; 9 Μαΐου 1930 – 28 Ιουλίου 2014) ήταν Σοβιετικός και Αζέρος ποδοσφαιριστής γνωστός ως επιθετικός της ομάδας Δυναμό Μόσχας τη δεκαετία του 1950 και αργότερα ως ο πρώτος μάνατζερ της ανεξάρτητης εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Αζερμπαϊτζάν.
Ο Μαμάντοφ έχει χαρακτηριστεί Master of Sport της ΕΣΣΔ, καθώς διετέλεσε τέσσερις φορές πρωταθλητής στοΠρωτάθλημα ποδοσφαίρου της ΕΣΣΔ και μέλος της εθνικής σοβιετικής ομάδας. Ο Μαμάντοφ έπαιξε και επίσης ηγήθηκε της ομάδας της ιδιαίτερης πατρίδας του Νεφτσί Μπακού για μια περίδο 12 ετών.
Ο Μαμάντοφ ήταν ο μόνος παίκτης που κατάφερε να σημειώσει τέσσερα γκολ εναντίον της Μίλαν μέσα στο γήπεδο Τζουζέπε Μεάτσα.
Καριέρα
Ο Αλακμπάρ Μαμάντοφ έγινε γνωστός για το γεγονός ότι σημείωσε το γκολ με το οποίο η Δυναμό κατέκτησε τον τίτλο του Σοβιετικού Πρωταθλήματος στο ογδοηκοστό έβδομο λεπτό του αντίστοιχου αγώνα το 1957 εναντίον της Σπάρτακ Μόσχας. Πενήντα χρόνια αργότερα, το γκολ του Μαμάντοφ εορτάστηκε όταν του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Τάγματος Αλεξάντρες Νιέφσκι (πρώτου βαθμού) στο πάρκο Πετρόφσκι της Δυναμό. Εκτός από τα σαράντα πέντε γκολ που σημείωσε ως παίκτης της Δυναμό στα παιχνίδια του πρωταθλήματος, ο Μαμάντοφ σημείωσε επίσης έντεκα γκολ σε διεθνή παιχνίδια, μεταξύ των οποίων το τέρμα εναντίον της Μίλαν μπροστά από 100.000 θεατές μέσα στο γήπεδο Τζουζέπε Μεάτσα το 1955 και το τέρμα εναντίον της ομάδας της Βραζιλίας Βάσκο ντα Γκάμα κατά τη διάρκεια του φιλικού τους αγώνα το 1956 στη Μόσχα μπροστά σε 90.000 φιλάθλους.
Στο διάστημα μεταξύ 1972 και 1990, ο Μαμάντοφ ήταν ο πρόεδρος του συλλόγου που διοργάνωνε το πανσοβιετικό τουρνουά ποδοσφαίρου νέων Δερμάτινη Μπάλα (Всероссийский турнир юных футболистов «Кожаный мяч»), το οποίο σήμερα συνδέεται με το Κύπελλο Εθνών Danone. Ο Μαμάντοφ έγραψε τα απομνημονεύματά του, που έχουν τίτλο Μυστικά του ποδοσφαιρικού επαγγέλματος που κυκλοφόρησαν σε βιβλίο το 1991.
Το 1992, ο Μαμάντοφ έγινε ο πρώτος προπονητής της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Αζερμπαϊτζάν, καταρρίπτοντας ένα ρεκόρ 3-1 ως προπονητής που πετυχαίνει την πρώτη νίκη της εθνικής ομάδας έναντι της Εθνικής Γεωργίας, στις 25 Μαΐου του 1993. Για τη συνεισφορά του Μαμάντοφ στο ποδόσφαιρο του Αζερμπαϊτζάν, ένα καθιερώθηκε το 2008 τουρνουά ποδοσφαίρου προς τιμήν του, το οποίο διεξήχθη στο Μπακού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νεφτσί Μπακού ΠΦΚ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Μόσχας Κατηγορία:Αζέροι ποδοσφαιριστές
Πελεκητή Μεσσηνίας
Η Πελεκητή είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 50 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Σταματινού και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αρφαρών, του Δήμου Καλαμάτας.
Πληροφορίες
Η Πελεκητή ή Πελεκητό βρίσκεται σε υψόμετρο 574 μέτρων και απέχει 25 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Ονομάστηκε έτσι, από μια δεξαμενή που έχει λαξευθεί (πελεκηθεί), εντός βράχου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Live and Let Die (τραγούδι)
Το "Live and Let Die" είναι το τραγούδι τίτλων της ταινίας Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν. Γραμμένο από τους Πολ και Λίντα ΜακΚάρτνεϊ, το ερμήνευσαν οι Wings. Το single έφτασε στην δεύτερη θέση του Billboard Hot 100 και στην ένατη του UK Singles Chart. Το κομμάτι έχει ερμηνευτεί από πολλούς καλλιτέχνες, με πιο γνωστή εκδοχή αυτή του αμερικανικού hard rock συγκροτήματος Guns N' Roses.
Το 2012 ο ΜακΚάρτνεϊ έλαβε το βραβείο Million-Air από την BMI για πάνω από 4.000.000 ερμηνείες του "Live and Let Die" στις ΗΠΑ.
Guns N' Roses
Επιπλέον μουσικοί:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια των Wings Κατηγορία:Τραγούδια των Guns N' Roses Κατηγορία:Τραγούδια του 1973 Κατηγορία:Singles του 1973 Κατηγορία:Singles του 1991 Κατηγορία:Singles της Apple Records Κατηγορία:Singles της Geffen Records
Ρίσαρντ Μπράκενμπουργκ
Ο Ρίσαρντ Μπράκενμπουργκ (Richard Brakenburgh ή Brakenburg, 22 Μαΐου 1650, Χάαρλεμ – 28 Δεκεμβρίου 1702, Χάαρλεμ), ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Εποχής.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ήταν ένας "ανοιχτόκαρδος ποιητής" από το Χάαρλεμ. Ήταν μαθητής του Χέντρικ Μόμμερς (Hendrik Mommers) και συνέχισε να ζωγραφίζει έξυπνες ρωπογραφίες με την τεχνοτροπία του Άντριεν φαν Οστάντε. Αν και ορισμένοι ισχυρίστηκαν ότι ήταν μαθητής του Μπέρναρντ Σχέντελ (Bernard Schendel), με τον οποίο είχαν ίδια ηλικία και ζωγράφιζαν σε παρόμοιο ύφος. Ήταν αρκετά επιτυχημένος στην τέχνη του, τόσον ώστε η από το Φρίσλαντ χήρα του μπόρεσε να έχει ετήσια σύνταξη μετά τον θάνατό του, στο Φρίσλαντ.
Σύμφωνα με το RKD καταγράφηκε στο Λεουάρντεν κατά τα έτη 1670–1687. Είναι γνωστός τόσο για τα ιταλικά τοπία όσο και για τα πορτρέτα του. Ζωγράφισε παρόμοια θέματα με εκείνα του Σχέντελ, αναπαριστώντας γλέντια και συντροφιές μεθυσμένων. Οι πίνακές του έχουν έξυπνη σύνθεση και ωραία χρώματα, όπως ήταν η τεχνοτροπία του φαν Οστάντε, αν και είναι κατώτεροι. Είναι ζωγραφισμένοι με ευχέρεια, αν και έχουν την τάση να είναι πολύ φινιρισμένοι, ενώ είχε αντιληφθεί τέλεια τη διαχείριση του chiaroscuro. Το μεγαλύτερο ελάττωμά του είναι η λανθασμένη σχεδίαση μορφών, την οποία φαίνεται να μην έχει μελετήσει εκ του φυσικού. Η πινακοθήκη της Βιέννης διαθέτει δύο «Αγροτικές σκηνές» του, που λέγεται ότι ζωγραφίστηκαν το 1690, το Μουσείο του Βερολίνου έναν και η Πινακοθήκη του Άμστερνταμ έναν. Στην Πινακοθήκη των Βρυξελλών υπάρχει η «Παιδική Γιορτή», με υπογραφή και ημερομηνία 1698. και το Μουσείο Μπόιμανς του Ρότερνταμ έχει την «Επίσκεψη γιατρού», υπογεγραμμένη και χρονολογημένη το 1696. Στο κάστρο του Ουίνδσορ υπάρχουν δύο καλά ζωγραφισμένοι «Καλλιτέχνεςσε εργαστήριο» του ίδιου. Άσκησε, επίσης, μερικές φορές την τέχνη της χαρακτικής.
Ήταν Δάσκαλος των Βίχερους Φίτρινγκα (Wigerus Vitringa), Άμπραχαμ Παρντάνους (Abraham Pardanus) και Χίλλις ντε Βίντερ (Gillis de Winter). Ήταν οπαδός του Γιαν Στέιν. Πέθανε στο Χάαρλεμ τον Δεκέμβριο του 1702 και κηδεύτηκε τον Ιανουάριο του 1703
Βιβλιογραφικές αναφορές
Απόδοση:
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Συντελεστική εξαρτημένη μάθηση
Στην Κλασική εξαρτημένη μάθηση, τα μωρά διαμορφώνουν προσδοκίες για ερεθίσματα γεγονότων στο περιβάλλον, αλλά δεν επηρεάζουν τα ερεθίσματα που εμφανίζονται. Το είδος της εξαρτημένης μάθησης που δημιουργεί νέες και πιο σύνθετες συμπεριφορές είναι η Συντελεστική εξαρτημένη μάθηση, κατά την οποία οι συμπεριφορές διαμορφώνονται από τις συνέπειες τους. Στη Συντελεστική εξαρτημένη μάθηση, οι οργανισμοί τείνουν να επαναλαμβάνουν συμπεριφορές που οδηγούν σε ενίσχυση και να εγκαταλείπουν συμπεριφορές που οδηγούν σε τιμωρία. Ένα ερέθισμα που αυξάνει την εμφάνιση μιας συμπεριφοράς λέγεται ενίσχυση. Για παράδειγμα, το γλυκό υγρό ενισχύει την αντίδραση πιπιλίσματος στα νεογέννητα. Η απομάκρυνση ενός επιθυμητού ερεθίσματος ή η παρουσίαση ενός δυσάρεστου ερεθίσματος, ώστε να μειωθεί η εμφάνιση μιας συμπεριφοράς λέγεται τιμωρία. Ένα υγρό με ξινή γεύση τιμωρεί την αντίδραση πιπιλίσματος των νεογέννητων, προκαλώντας τα να σουφρώσουν τα χείλη τους και να σταματήσουν εντελώς το πιπίλισμα.
Πολλά ερεθίσματα εκτός από την τροφή μπορούν να λειτουργήσουν ως ενισχυτές της βρεφικής συμπεριφοράς. Για παράδειγμα, τα νεογνά θα πιπιλίσουν πιο γρήγορα μια θηλή όταν ο ρυθμός πιπιλίσματος τους παράγει ενδιαφέροντα θεάματα και ήχους, όπως οπτικά σχέδια, μουσική ή ανθρώπινες φωνές. Όπως υποδηλώνουν αυτά τα ευρήματα, η συντελεστική εξαρτημένη μάθηση αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο για να μάθουμε ποια ερεθίσματα μπορούν να αντιληφθούν τα μωρά και ποια προτιμούν.
Η συντελεστική εξαρτημένη μάθηση παίζει επίσης ζωτικό ρόλο στη διαμόρφωση των κοινωνικών σχέσεων. Καθώς το μωρό κοιτάζει τον ενήλικα στα μάτια, ο ενήλικας το κοιτάζει και του χαμογελά και τότε το βρέφος τον κοιτάει και χαμογελάει ξανά. Καθώς η συμπεριφορά του ενός ενισχύει τη συμπεριφορά του άλλου, συνεχίζουν και οι δύο την ευχάριστη αλληλεπίδραση. Αν σκεφτούμε ότι το βρέφος έχει στόχο την προσοχή των γονιών, τότε συντελεστική εξαρτημένη μάθηση σημαίνει να μαθαίνεις μια συγκεκριμένη συμπεριφορά που οδηγεί στην επίτευξη ενός συγκεκριμένου στόχου.
Αϊπάτια Άνδρου
Γεωγραφία
Τα Αϊπάτια είναι πεδινός οικισμός της Άνδρου. Βρίσκεται στο Ν. ΝΔ. τμήμα του νησιού, στις ανατολικές απολήξεις της κορυφής «Φανός» (416 μ.), δυτικά του Κορθίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90. Απέχει περίπου 22 χλμ. Ν.ΝΔ. της Χώρας Άνδρου (μέσω Μεσαριάς).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου της Άνδρου. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κορθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορθίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Κορθίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Άνδρου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Μάχη του Σταυρού
Η μάχη του Σταυρού Θεοδώριανων ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 1821 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.
Παραπομπες
Σταυρου Μαχη Κατηγορία:Άρτα
Γεώργιος Λαδάς
Ο Γεώργιος Λαδάς ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων και βουλευτής εκλεγμένος στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΔΗΚΟ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γεώργιος Λαδάς γεννήθηκε στην Λευκωσία το 1913. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο νομικής και εργαζόταν ως δικηγόρος.
Απεβίωσε το 1997.
Πολιτική διαδρομή
Το 1977 ο βουλευτής Σπύρος Κυπριανού παραιτείται επειδή ανέλαβε καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας. Διεξήχθη αναπληρωματική εκλογή για την έδρα του στη βουλή, θέση στην οποία εξελέγη ο Γεώργιος Λαδάς για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, με τη στήριξη του ΑΚΕΛ, του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ. Την περίοδο 1980-1981 διετέλεσε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ.
Επανεξελέγη στις Βουλευτικές εκλογές 1981 για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο Στις 4 Ιουνίου 1981 εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Επανεξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1985 για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στο αξίωμα του Προέδρου της Βουλής αλλά δεν εξελέγη.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής της Κύπρου Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Αλφόνσος του Πορταλέγρε
Ο Αλφόνσος, πορτογαλ. Afonso lord de Portalegre (1263 - 1312) από τον Πορτογαλικό Οίκο της Βουργουνδίας ήταν πρίγκιπας (infante) της Πορτογαλίας, κύριος τού Πορταλέγρε, καστέλο ντε Βίντε, Αρρόντσες, Μαρβάο και Λοουρίνα.
Βιογραφία
Του δόθηκε η κυριότητα τού Πορταλέγρε, τού καστέλο ντε Βίντε, τού Αρρόντσες, τού Μαρβάο και της Λοουρίνα. Απεβίωσε το 1312 στη Λισαβόνα σε ηλικία 49 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1287 τη Βιολάντε Εμμανουέλα από τον Καστιλινό Οίκο της Ιβρέα, κόρη τού Εμμανουήλ κυρίου της Βιγιένα & Πενιάφιελ, Θουέγιαρ και Εσκαλόνα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας
Μορτερί
Το Μορτερί (γαλλικά: Mortery) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μορτερουά (γαλλικά: Morterois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Οίκος της Τουλούζης
Ο Οίκος της Τουλούζης ή Οίκος του Σαιν-Ζιλ, είναι ένας ευγενής Οίκος της Νότιας Γαλλίας, που κυβέρνησε την κομητεία της Τουλούζης. Πλάγιος κλάδος είναι αυτός των κομήτων του Ρουέργκ (Rouergue).
Ιστορία
To 778 o Καρλομάγνος ηττήθηκε στα Πυρηναία από τους Βάσκους και έβαλε τον πρώτο κόμη της Τουλούζης για να προσέχει την άμυνα από αυτούς. Το 837 ο Φουλκοάλδος τοποθετήθηκε στην περιοχή με δικαίωμα κληρονομίας της κομητείας στους απογόνους του και έτσι έγινε ο ιδρυτής του Οίκου.
Οι κόμητες της Τουλούζης έπρεπε να αντιμετωπίσουν την εξάπλωση του δούκα της Ακουϊτανίας και του κόμη της Βαρκελώνης, ο οποίος ήθελε να επεκταθεί στην Λανγκεντόκ και στην Προβηγκία. Η πόλη της Τουλούζης ήταν από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη. Ο Ραϋμόνδος Δ΄ συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία και σκοτώθηκε στην Τρίπολη.
Ο γιος του Ραϋμόνδος Ε΄ έπρεπε να αντιμετωπίσει τους Καθαρούς και ζήτησε τη βοήθεια του αββαείου του Σιτώ, στη Ντιζόν. Ο γιος του Ραϋμόνδος ΣΤ΄ αντιλήφθηκε ότι θα αποξενωνόταν από ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού του. Το 1208 σκοτώθηκε ο Πιέρ ντε Καστελνώ αντιπρόσωπος (legate) του πάπα και ο Ιννοκέντριος Γ΄ κήρυξε Σταυροφορία κατά των αιρετικών Καθαρών. Την εκτέλεσή της ανέλαβε ο τυχοδιώκτης Σίμων του Μονφόρ με σκοπό την υποταγή των πλούσιων αρχόντων της περιοχής. Το 1215 νίκησε τον στρατό της Τουλούζης και εισήλθε στην πόλη, αλλά σκοτώθηκε από τους κατοίκους της. Ο γιος του Ραϋμόνδου ΣΤ΄, Ραϋμόνδος Ζ΄, ήταν με το μέρος των υπηκόων του, αλλά όταν ο Λουδοβίκος Η΄ άρχισε εκστρατεία, υπέγραψε συνθήκη στο Μω το 1229.
Το μόνο τέκνο του Ραϋμόνδου Η΄, η κόρη του Ιωάννα νυμφεύτηκε τον Αλφόνσο, γιο του Λουδοβίκου Η΄, που κυβέρνησε την Τουλούζη από το Παρίσι. Τον άτεκνο Αλφόνσο κληρονόμησε ο ανιψιός του Φίλιππος Γ΄ και από τότε η Τουλούζη ενώθηκε με το στέμμα της Γαλλίας.
Ο κλάδος του Ρουέργκ: Την τελευταία κόμισσα του Ρουέργκ κληρονόμησε ο εγγονός του τέταρτου εξαδέλφου της Γουλιέλμος Δ΄ κόμης της Τουλούζης.
Ο κλάδος της Τρίπολης: Ο Ραϋμόνδος Δ΄ πήρε μέρος στην Α΄ Σταυροφορία και απεβίωσε στην πολιορκία της Τρίπολης. Ο γιος του Βερτράνδος έγινε πρώτος κόμης της Τρίπολης. Ο δισεγγονός του Ραϋμόνδος Γ΄ της Τρίπολης αποβιώνοντας το 1187 άτεκνος, άφησε την κομητεία σε έναν γιο του Βοϊμόνδου Γ΄ Πουατιέ πρίγκιπα της Αντιόχειας.
O ζωγράφος Τουλούζ-Λωτρέκ εθεωρείτο ότι κατάγεται από κάποιον πλάγιο κλάδο Λωτρέκ του Οίκου.
Αναφορές
*
Νιου Γιορκ Κόσμος (2010)
Ο σημερινός σχηματισμός της ομάδας και της οργάνωσης, Αύγουστος 2010, αποτελεί μια αναγέννηση της αρχικής Νιου Γιορκ Κόσμος (1970-1985) που αγωνίστηκε στην προηγούμενη Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-1984), την πρώην πρώτη κατηγορία του ποδοσφαίρου της Βόρειας Αμερικής. Η Κόσμος διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο MCU Park στον πεζόδρομο του Coney Island.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νιου Γιορκ Κόσμος
Σπίριτ, Το Άγριο Άλογο
Το Σπίριτ, το Άγριο Άλογο (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Spirit: Stallion of the Cimarron) είναι Αμερικανική γουέστερν ταινία κινουμένων σχεδίων του 2002 σε παραγωγή από την DreamWorks Pictures. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τους Κέλι Άσμπερι και Λόρνα Κουκ (στα μεγάλου μήκους σκηνοθετικά τους ντεμπούτα) από σενάριο του Τζον Φούσκο.