cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλφόνσο Φορντ
Η ασθένεια
Ο Φορντ έκλεισε την καριέρα του στη Σκαβολίνι λόγω προβλημάτων υγείας. Είχε διαγνωσθεί ότι έπασχε από λευχαιμία τον Αύγουστο του 1997, ωστόσο, μέχρι το 2004 (οπότε και ανακοίνωσε ότι πάσχει από την ασθένεια) κατάφερνε να νικά την ασθένειά του και να πρωταγωνιστεί χωρίς κανείς να γνωρίζει το πρόβλημά του. Έχασε τη ζωή του, σε ηλικία 33 ετών από τη λευχαιμία, στις 4 Σεπτεμβρίου του 2004, σε νοσοκομείο του Μέμφις, λιγότερο από 2 εβδομάδες από την ημέρα της ανακοίνωσης της απόσυρσης του λόγω του προβλήματος αυτού.
Κληρονομιά
Το 2004 η Ευρωλίγκα, προς τιμήν του Φορντ, ονόμασε το βραβείο του πρώτου σκόρερ "Βραβείο Αλφόνσο Φορντ". Ο Φορντ είναι πρώτος σκόρερ σε μέσο όρο (22,22) και σε πόντους ανά λεπτό (0,66), όλων των εποχών στην Ευρωλίγκα. Οι ομάδες του Παπάγου και του Περιστερίου έχουν αποσύρει το νούμερο 9 και το νούμερο 10 αντίστοιχα προς τιμήν του Φορντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παπάγου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βικτόρια Λιμπερτάς Πέζαρο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πένιας Ουέσκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σιατλ Σούπερσονικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Θάνατοι από λευχαιμία
Οξυάθρης της Ηράκλειας
Ο Οξυάθρης της Ηράκλειας, ή Οξυάθρης ο Ηρακλείδης (πέθανε το 284 π.Χ.), ήταν γιος του Διονύσιου, τυράννου της Ηράκλειας και της Αμάστριδος, κόρη του αδελφού του Δαρείου Γ΄ της Περσίας, επίσης γνωστός ως Οξυάθρης. Κατάφερε, μαζί με τον αδερφό του τον Κλέαρχο, να κυριαρχήσει στην Ηράκλεια μετά το θάνατο του Διονύσιου, το 306 π.Χ., αλλά η κυβέρνηση διοικούταν από την Αμάστρις κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας των δύο γιων της. Λίγο μετά, οι νεαροί άνδρες είχαν φθάσει στην ενηλικίωση και πήραν την κατεύθυνση των πραγμάτων στα χέρια τους, όπου έστειλαν τη μητέρα τους σε θάνατο (284 π.Χ.). Αυτή η πράξη μητροκτονίας έφερε επάνω τους την άμεση εκδίκηση του Λυσίμαχου, ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε άρχοντας της Ηράκλειας και σκότωσε τόσο τον Κλέαρχο όσο και τον Οξυάθρη. Σύμφωνα με τον Διόδωρο, βασίλευαν δεκαεπτά χρόνια, αλλά ο θάνατός τους πρέπει να αποδοθεί στο έτος 284 π.Χ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι
Οικοδεδομένο
Με τον όρο οικοδεδομένo στην αρχαιολογία και την ανθρωπολογία εννοούμε ένα οργανικό κατάλοιπο από το φυσικό περιβάλλον, που είχε άμεση ή έμμεση σχέση με την αρχαία πολιτισμική συμπεριφορά, δηλαδή κατάλοιπο της αρχαίας χλωρίδας και πανίδας. Στα οικοδεδομένα περιλαμβάνονται οστά ζώων, όστρεα, κάρβουνο ή στάχτη, σπόροι και καρποί, γύρη (βλ. επίσης, Παλυνολογία, Παλαιοβοτανολογία, Παλαιοντολογία και συναφή γνωστικά αντικειμενα) και άλλα φυτικά κατάλοιπα. Περιλαμβάνονται, επίσης, ανθρωπογενείς εδαφικοί σχηματισμοί, ιζήματα (π.χ. άμμος ή πηλός που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ως οικοδομικό υλικό) και μεταλλεύματα (π.χ. μια ποσότητα μεταλλεύματος που μεταφέρθηκε σε αρχαίο μεταλλουργικό εργαστήριο).
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Αρχαιολογία Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας Κατηγορία:Παλαιοντολογία
Ιωνάς Κωνσταντινίδης
Ο Ιωνάς Κωνσταντινίδης ήταν Έλληνας αρχιερέας, οπλαρχηγός, φιλικός και πολιτικός. Διετέλεσε επίσκοπος Δαμαλών και Πεδιάδος και με αυτή την ιδιότητα κήρυξε την επανάσταση στον Δαμαλά (Τροιζήνα), ενώ κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 έλαβε μέρος σε αρκετές πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις. Όταν πέθανε, είχε τον τίτλο του αρχιεπισκόπου Κορινθίας.
Πρώτα χρόνια - αρχή της εκκλησιαστικής του σταδιοδρομίας
Ο Ιωνάς Κωνσταντινίδης γεννήθηκε πιθανότατα στο χωριό Σουδενά (Άνω Λουσοί) των Καλαβρύτων, το έτος 1764. Αρχικά, έγινε μοναχός της Ιεράς Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου. Το  1801 χειροτονήθηκε επίσκοπος της περιοχής των Δαμαλών (Τροιζήνα).
Μύηση στη Φιλική Εταιρεία
Το 1819, ο επίσκοπος Ιωνάς Κωνσταντινίδης μυείται στη Φιλική Εταιρεία από τον δημογέροντα της Κορίνθου Θεοχάρη Ρέντη. Με την ιδιότητα του Φιλικού, εργάστηκε επιδεικνύοντας ζήλο και κατάφερε να εντάξει πολλά νέα μέλη στην οργάνωση.
Κήρυξη της Επανάστασης στα Δαμαλά
Ο Ιωνάς Κωνσταντινίδης, κήρυξε την Επανάσταση στον Δαμαλά (Τροιζήνα) και στην ευρύτερη περιοχή της Τροιζηνίας, υψώνοντας την επαναστατική σημαία. Παράλληλα, μαζί με τον δημογέροντα του Πόρου Νικόλαο Γκίκα, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην έναρξη του Αγώνα στην ευρύτερη περιοχή της Κορινθίας (Σοφικό, Λουτρά Ωραίας Ελένης κ.ά.).
Κήρυξη της Επανάστασης στα Μέγαρα – συμμετοχή στην πολιορκία του Ακροκορίνθου
Παράλληλα, ο δραστήριος επίσκοπος μετέβη και στα Μέγαρα, όπου εμψύχωσε τους κατοίκους και ευλόγησε τα όπλα τους. Ύστερα, τους έστειλε να συμμετάσχουν στην πολιορκία του Ακροκορίνθου. Και ο ίδιος πήρε μέρος σ’ αυτήν την επιχείρηση, επικεφαλής 600 πολεμιστών από την περιοχή της Τροιζηνίας, από το Σοφικό και από την Ερμιονίδα. Μάλιστα, ο επίσκοπος Ιωνάς είχε ηγετική θέση στο ελληνικό στρατόπεδο. μικρογραφία|Το φρούριο του [[Ακροκόρινθος|Ακροκορίνθου, στου οποίου και στις δύο πολιορκίες έπαιξε σημαντικό ρόλο ο επίσκοπος Ιωνάς Κωνσταντινίδης. ]]
Διάλυση της πολιορκίας του Ακροκορίνθου
Τον Απρίλιο του 1821, η πολιορκία του Ακροκορίνθου διαλύθηκε, εξ αιτίας της επίθεσης του Κεχαγιάμπεη με αλβανικά στρατεύματα στους πολιορκητές. Όταν έφτασε στην περιοχή ο οθωμανικός στρατός, ο επίσκοπος Ιωνάς κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί, καθώς έπεσε από το υποζύγιο το οποίο ίππευε. Αν και ο ίδιος διέφυγε, ο διάκονός του και κάποιος ηγούμενος συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν.
Είσοδος στον Ακροκόρινθο
Τελικά, έπειτα από δεύτερη πολιορκία, το οχυρό του Ακροκορίνθου παραδίδεται με συνθήκη στους Έλληνες, στις 14 Ιανουαρίου του 1822. Ο Ιωνάς Κωνσταντινίδης, που είχε ηγετική θέση στο στρατόπεδο των Ελλήνων, εισήλθε μαζί  με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς στον Ακροκόρινθο και ευλόγησε την είσοδο των Ελλήνων στο οχυρό.
Διαφωνίες με τους Βαυαρούς
Όσο κυβερνούσαν το ελληνικό κράτος οι Βαυαροί αντιβασιλείς, ο επίσκοπος Κωνσταντινίδης αντιμετωπίζει δυσκολίες. Το 1833, η επισκοπή Δαμαλών και Πεδιάδος, στης οποίας τον θρόνο βρισκόταν, καταργείται και ο Ιωνάς λαμβάνει την επισκοπή Ηλείας, αν και δεν το ήθελε. Έξι μήνες αργότερα, υπέβαλε την παραίτησή του, αλλά η αντιβασιλεία την απέρριψε απαντώντας του με προσβλητικό τρόπο.
Αρχιεπίσκοπος Κορινθίας
Στο διάστημα 1834-1852, διετέλεσε αρκετές φορές μέλος εκκλησιαστικών επιτροπών, καθώς  και της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το 1853 εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Κορινθίας.
Θάνατος
Ο Ιωνάς Κωνσταντινίδης έφυγε από τη ζωή στις 29 Νοεμβρίου 1853, έχοντας τον τίτλο του αρχιεπισκόπου Κορινθίας. Ενταφιάστηκε με τιμές στη Μητρόπολη της Αγίας Ειρήνης.
Κρίσεις για το έργο και την προσωπικότητά του
Ο Ιωνάς Κωνσταντινίδης έλαβε μέρος σε σημαντικά πολεμικά γεγονότα, καθώς και σε πολιτικές εξελίξεις. Ο Φωτάκος αναφέρει πως ήταν χρήσιμος καθ’ όλη τη διάρκεια του Αγώνα, μέχρι και τη δημιουργία του Νέου Ελληνικού κράτους. Χαρακτηριζόταν από ανιδιοτέλεια και σταθερότητα χαρακτήρα, ενώ δεν πλούτιζε μέσω της συγκέντρωσης λαφύρων. Ενδεικτικό του σεβασμού, με τον οποίο περιβάλλεται ακόμα στη συνείδηση των Τροιζήνιων είναι το γεγονός ότι αναφορές στο έργο και τη δράση του εντοπίζονται και σε σύγχρονα ιστορικά μυθιστορήματα που αφορούν (και) στην περίοδο της Επανάστασης του 1821.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών 1968
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών 1968 ήταν η 12η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης, που διεξήχθη από την Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης (Ε.Φ.Ο.Επ.Α.). Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν τα αγωνίσματα απλό ανδρών, απλό γυναικών, διπλό ανδρών, διπλό γυναικών και διπλό μικτό.
Ο Χρήστος Χριστοδουλάτος της Α.Ε.Κ. και η Λουκία Σκριβάνου του Ολυμπιακού Σ.Φ.Π. αναδείχθηκαν πρωταθλητές Ελλάδος στο απλό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Ανδρών και Γυναικών Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση το 1968
Οσελταμιβίρη
Η οσελταμιβίρη, που πωλείται με την επωνυμία Tamiflu, είναι αντιικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία και την πρόληψη της γρίπης Α και της γρίπης Β. Πολλές ιατρικές οργανώσεις το συνιστούν σε άτομα που έχουν επιπλοκές ή διατρέχουν υψηλό κίνδυνο επιπλοκών εντός 48 ωρών από τα πρώτα συμπτώματα μόλυνσης. Το συνιστούν για την πρόληψη μόλυνσης σε άτομα υψηλού κινδύνου, αλλά όχι στον γενικό πληθυσμό. Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) συνιστούν στους κλινικούς ιατρούς να χρησιμοποιούν τη διακριτική τους ευχέρεια για να θεραπεύσουν εκείνους με χαμηλότερο κίνδυνο που παρουσιάζουν εντός 48 ωρών από τα πρώτα συμπτώματα μόλυνσης. Λαμβάνεται από το στόμα, είτε ως χάπι είτε ως υγρό.
Οι συστάσεις σχετικά με την οσελταμιβίρη είναι αμφιλεγόμενες, όπως και οι κριτικές για τις συστάσεις. Μια ανασκόπηση της Cochrane 2014 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η οσελταμιβίρη δεν μειώνει τις νοσηλείες και ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις μείωσης των επιπλοκών της γρίπης. Δύο μετα-αναλύσεις κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα οφέλη σε εκείνους που είναι κατά τα άλλα υγιείς δεν υπερτερούν των κινδύνων που συνδέονται με αυτό. Βρήκαν επίσης λίγα στοιχεία σχετικά με το εάν η θεραπεία αλλάζει τον κίνδυνο νοσηλείας ή θανάτου σε πληθυσμούς υψηλού κινδύνου. Ωστόσο, μια άλλη μετα-ανάλυση διαπίστωσε ότι η οσελταμιβίρη ήταν αποτελεσματική για την πρόληψη της γρίπης σε ατομικό και οικιακό επίπεδο.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν έμετο, διάρροια, πονοκέφαλο και προβλήματα ύπνου. Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν ψυχιατρικά συμπτώματα και επιληπτικές κρίσεις. Στις Ηνωμένες Πολιτείες συνιστάται στη μόλυνση από τη γρίπη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Έχει ληφθεί από μικρό αριθμό εγκύων γυναικών χωρίς σημάδια προβλημάτων. Μπορεί να χρειαστεί προσαρμογή της δόσης σε άτομα με νεφρικά προβλήματα.
Η οσελταμιβίρη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις ΗΠΑ το 1999. Ήταν ο πρώτος αναστολέας νευραμινιδάσης διαθέσιμος από το στόμα. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, αλλά υποβαθμίστηκε σε "συμπληρωματική" κατάσταση το 2017. Μια γενόσημη έκδοση εγκρίθηκε στις ΗΠΑ το 2016. Το 2017, ήταν η 159η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 3 εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρική χρήση
μικρογραφία|Ένα καψίδιο οσελταμιβίρης Η οσελταμιβίρη χρησιμοποιείται για την πρόληψη και τη θεραπεία της γρίπης που προκαλείται από ιούς της γρίπης Α και Β. Ο ΠΟΥ υποστηρίζει τη χρήση του για σοβαρή ασθένεια λόγω επιβεβαιωμένης ή ύποπτης μόλυνσης από ιό γρίπης σε άτομα με σοβαρή ασθένεια που έχουν νοσηλευτεί. Ο λόγος κινδύνου-οφέλους της οσελταμιβίρης είναι αμφιλεγόμενος. Το 2017, μεταφέρθηκε από τον πυρήνα στη συμπληρωματική λίστα με βάση τη χαμηλότερη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας. Η επιτροπή εμπειρογνωμόνων δεν συνέστησε τη διαγραφή της οσελταμιβίρης από το EML και το EMLc, αναγνωρίζοντας ότι είναι το μόνο φάρμακο που περιλαμβάνεται στους πρότυπους καταλόγους για ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση λόγω γρίπης και στην ετοιμότητα για πανδημίας γρίπης. Ωστόσο, η Επιτροπή σημείωσε ότι, μετά την ένταξη της οσελταμιβίρης στον πρότυπο κατάλογο το 2009, νέα στοιχεία για την εποχική και πανδημική γρίπη έχουν μειώσει τις προηγούμενες εκτιμήσεις για το μέγεθος της επίδρασης της oσελταμιβίρης στα σχετικά κλινικά αποτελέσματα. Η επιτροπή εισηγήθηκε την τροποποίηση της καταλογράφησης της οσελταμιβίρης, μεταφέροντας το φάρμακο από τον πυρήνα στον συμπληρωματικό κατάλογο και ότι η χρήση του περιορίζεται σε σοβαρές ασθένειες λόγω επιβεβαιωμένης ή ύποπτης λοίμωξης από ιό γρίπης σε ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση. Η επιτροπή εμπειρογνωμόνων σημείωσε ότι οι οδηγίες του ΠΟΥ για τη φαρμακολογική διαχείριση της πανδημίας και της εποχικής γρίπης θα ενημερωθούν το 2017: εκτός εάν δοθούν νέες πληροφορίες για την υποστήριξη της χρήσης της οσελταμιβίρης σε εποχιακές και πανδημικές εστίες, η επόμενη επιτροπή εμπειρογνωμόνων θα μπορούσε να εξετάσει τη διαγραφή της οσελταμιβίρης.
Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC), το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (ECDC), η Δημόσια Επιτροπή Υγείας της Αγγλίας και η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής (AAP) προτείνουν τη χρήση οσελταμιβίρης σε άτομα που έχουν επιπλοκές ή διατρέχουν υψηλό κίνδυνο για επιπλοκές. Αυτό περιλαμβάνει όσους νοσηλεύονται, μικρά παιδιά, άτομα άνω των 65 ετών, άτομα με άλλα σημαντικά προβλήματα υγείας, έγκυες και αυτόχθονες λαοί της Αμερικής μεταξύ άλλων. Η Εταιρεία Λοιμωδών Νόσων της Αμερικής έχει την ίδια θέση με το CDC
Μια συστηματική ανασκόπηση συστηματικών ανασκοπήσεων στο PLoS One δεν βρήκε στοιχεία για οφέλη σε άτομα που διατρέχουν κίνδυνο, σημειώνοντας ότι "οι δοκιμές δεν σχεδιάστηκαν ή τροφοδοτήθηκαν για να δώσουν αποτελέσματα σχετικά με σοβαρές επιπλοκές, νοσηλεία και θνησιμότητα", όπως και μια ανασκόπηση του 2014 της Cochrane. Η ανασκόπηση Cochrane συνέστησε περαιτέρω: «Με βάση τα ευρήματα αυτής της επανεξέτασης, οι κλινικοί ιατροί και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πρέπει να αναθεωρήσουν επειγόντως τις τρέχουσες συστάσεις για τη χρήση των αναστολέων της νευραμινιδάσης (NIs) για άτομα με γρίπη.» Αυτό δεν χρησιμοποιεί NIs για πρόληψη ή θεραπεία. "Με βάση αυτά τα ευρήματα φαίνεται ότι δεν υπάρχουν στοιχεία για τους ασθενείς, τους κλινικούς ιατρούς ή τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής να χρησιμοποιούν αυτά τα φάρμακα για την πρόληψη σοβαρών αποτελεσμάτων, τόσο στην ετήσια γρίπη όσο και στην πανδημία γρίπης."
Το CDC, το ECDC, η Δημόσια Υγεία Αγγλία, η Εταιρεία Λοιμωδών Νοσημάτων της Αμερικής, ο AAP και η Roche (ο δημιουργός) απορρίπτουν τα συμπεράσματα της Cochrane Review, υποστηρίζοντας εν μέρει ότι η ανάλυση σχηματίζει ακατάλληλα συμπεράσματα σχετικά με τα αποτελέσματα σε άτομα με σοβαρή ασθένεια καθώς βασίστηκε στα αποτελέσματα που παρατηρήθηκαν κυρίως σε υγιείς πληθυσμούς και ότι η ανάλυση περιελάμβανε ακατάλληλα αποτελέσματα από άτομα που δεν είχαν μολυνθεί με γρίπη. Ο EMA δεν άλλαξε την επισήμανση του φαρμάκου σε απάντηση στη μελέτη Cochrane.
Σε αυτούς που κατά τα άλλα είναι υγιείς, το CDC δηλώνει ότι τα αντιιικά φάρμακα μπορούν να εξεταστούν εντός των πρώτων 48 ωρών. Μια γερμανική οδηγία κλινικής πρακτικής συνιστά να μην χρησιμοποιείται.
Όσον αφορά το 2017, το CDC δε συνιστά τη χρήση οσελταμιβίρης για πρόληψη λόγω ανησυχιών για διάδοση της ανάπτυξης αντίστασης. Συστήνει ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για πρόληψη σε άτομα υψηλού κινδύνου που έχουν εκτεθεί στη γρίπη εντός 48 ωρών και δεν έχουν εμβολιαστεί προσφάτως. Το συνιστούν κατά τη διάρκεια ξεσπάσματος σε μονάδες μακροχρόνιας φροντίδας και σε όσους είναι ανοσοκατασταλμένοι.
Παρενέργειες
Συχνές παρενέργειες που σχετίζονται με τη θεραπεία οσελταμιβίρη (εμφανίζεται σε πάνω από 1 τοις εκατό των ατόμων) περιλαμβάνουν ναυτία και έμετο. Σε ενήλικες, η οσελταμιβίρη αύξησε τον κίνδυνο ναυτίας για τον οποίο ο αριθμός που χρειαζόταν να βλάψει ήταν 28 και για τον εμετό ήταν 22. Έτσι, για κάθε 22 ενήλικες που έλαβαν οσελταμιβίρη κάποιος έμετο να κάνει εμετό. Στη θεραπεία των παιδιών, η οσελταμιβίρη προκάλεσε επίσης εμετό, ένα σε κάθε 19 παιδιά. Στην πρόληψη υπήρχαν περισσότεροι πονοκέφαλοι, νεφρικά και ψυχιατρικά συμβάντα. Η επίδραση της οσελταμιβίρης στην καρδιά είναι ασαφής: μπορεί να μειώσει τα καρδιακά συμπτώματα, αλλά μπορεί επίσης να προκαλέσει σοβαρές αρρυθμίες.
Οι αναφορές μετά την κυκλοφορία περιλαμβάνουν φλεγμονή του ήπατος και αυξημένα ηπατικά ένζυμα, εξάνθημα, αλλεργικές αντιδράσεις όπως αναφυλαξία, τοξική επιδερμική νεκρόλυση, μη φυσιολογικούς καρδιακούς ρυθμούς, επιληπτικές κρίσεις, σύγχυση, επιδείνωση του διαβήτη και αιμορραγική κολίτιδα και σύνδρομο Stevens-Johnson.
Τα ένθετα συσκευασίας των ΗΠΑ και της ΕΕ της οσελταμιβίρης περιέχουν προειδοποίηση για ψυχιατρικά αποτελέσματα που παρατηρούνται κατά την παρακολούθηση μετά την κυκλοφορία. Η συχνότητα αυτών φαίνεται να είναι χαμηλή και δεν έχει αποδειχθεί ο αιτιολογικός ρόλος της οσελταμιβρίης. Η ανασκόπηση της Cochrane του 2014 βρήκε επίδραση δόσης-απόκρισης σε ψυχιατρικά συμβάντα. Σε δοκιμές πρόληψης σε ενήλικες ένα άτομο βλάπτηκε για κάθε 94 υπό αγωγή. Καμία από τις δύο πιο αναφερόμενες δημοσιευμένες δοκιμές θεραπείας της οσελταμιβίρης ανέφερε σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες που οφείλονται σε φάρμακα.
Είναι στη κατηγορία εγκυμοσύνης C στις Ηνωμένες Πολιτείες και η κατηγορία Β στην Αυστραλία, που σημαίνει ότι έχει ληφθεί από μικρό αριθμό γυναικών χωρίς σημάδια προβλημάτων και σε μελέτες σε ζώα φαίνεται ασφαλής. Μπορεί να χρειαστεί προσαρμογή της δόσης σε άτομα με νεφρικά προβλήματα.
Μηχανισμός δράσης
Η οσελταμιβίρη είναι ένας αναστολέας νευραμινιδάσης, δηλαδή ένας ανταγωνιστικός αναστολέας του ενζύμου της νευραμινιδάσης της γρίπης. Το ένζυμο διασπά το σιαλικό οξύ που βρίσκεται στις γλυκοπρωτεΐνες στην επιφάνεια των ανθρώπινων κυττάρων που βοηθά τα νέα ιικά σωμάτια να εξέλθουν από το κύτταρο. Έτσι, η οσελταμιβίρη εμποδίζει την απελευθέρωση νέων ιικών σωματιδίων.
Η συντριπτική πλειονότητα των μεταλλάξεων που παρέχουν αντίσταση είναι υποκαταστάσεις υπολειμμάτων απλού αμινοξέος (His274Tyr σε Ν1) στο ένζυμο νευραμινιδάσης. Μια μετα-ανάλυση του 2011 για 15 μελέτες διαπίστωσε το συγκεντρωτικό ποσοστό επίπτωσης για την αντίσταση στη οσελταμιβίρη ήταν 2,6%. Οι αναλύσεις υποομάδων ανίχνευσαν υψηλότερα ποσοστά στους ασθενείς με γρίπη Α, ειδικά του υποτύπου H1N1. Διαπιστώθηκε ότι ένας σημαντικός αριθμός ασθενών μπορεί να γίνει ανθεκτικός στην οσελταμιβίρη ως αποτέλεσμα της χρήσης οσελταμιβίρης και ότι η αντίσταση στην οσελταμιβίρη μπορεί να σχετίζεται σημαντικά με πνευμονία. Σε σοβαρά ανοσοκατεσταλμένους ασθενείς υπήρχαν αναφορές για παρατεταμένη απόρριψη ιού ανθεκτικού στην οσελταμιβίρη ή τη ζανμιβίρη, ακόμη και μετά τη διακοπή της θεραπείας με οσελταμιβίρη.
Όσον αφορά τον Δεκέμβριο του 2010, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατέγραψε 314 δείγματα παγκοσμίως σχετικά με την πανδημία γρίπης Η1Ν1 το 2009 έδειξαν αντοχή στην οσελταμιβίρη.
Από το 2009 έως το 2014, η αντίσταση στην οσελταμιβίρη ήταν πολύ χαμηλή στην εποχική γρίπη. Στην περίοδο γρίπης 2010–11, το 99,1% του H1N1, το 99,8% του H3N και το 100% της γρίπης Β παρέμειναν ευαίσθητα στην οσελταμιβίρη στις ΗΠΑ. Τον Ιανουάριο του 2012, τα CDC των ΗΠΑ και της Ευρώπης ανέφεραν ότι όλα τα δείγματα εποχικής γρίπης που δοκιμάστηκαν από τον Οκτώβριο του 2011 ήταν ευαίσθητα στην οσελταμιβίρη. Κατά την περίοδο 2013–14 μόνο το 1% του ιού H1N1 του 2009 παρουσίασε αντίσταση στην οσλεταμιβίρη. Κανένας άλλος ιός της γρίπης δεν ήταν ανθεκτικός στην οσελταμιβίρη.
Φαρμακοκινητική
Η βιοδιαθεσιμότητα από του στόματος είναι πάνω από 80% και μεταβολίζεται εκτενώς στη δραστική του μορφή κατά την πρώτη διέλευση από το ήπαρ. Έχει όγκο κατανομής 23-26 λίτρα. Ο χρόνος ημιζωής του είναι περίπου 1-3 ώρες και ο ενεργός καρβοξυλικός μεταβολίτης του έχει χρόνο ημιζωής 6-10 ώρες. Περισσότερο από το 90% της από του στόματος δόσης αποβάλλεται στα ούρα ως ενεργός μεταβολίτης.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Πλάκα από τον Φρανσουά-Πιέρ Σωμετό στο έργο του 1833 "Flore Medicale" Η οσελταμιβίρη ανακαλύφθηκε από επιστήμονες της Gilead Sciences χρησιμοποιώντας το σικιμικό οξύ ως αφετηρία για τη σύνθεση. Το σικιμικό οξύ ήταν αρχικά διαθέσιμο μόνο ως εκχύλισμα κινεζικού αστεροειδούς γλυκάνισου, αλλά μέχρι το 2006, το 30% της παραγωγής γινόταν από ανασυνδυασμένα E. coli. Η Gilead χορήγησε αποκλειστική άδεια στα σχετικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας της στη Roche το 1996. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του φαρμάκου δεν έχει προστατευτεί στην Ταϊλάνδη, στις Φιλιππίνες, στην Ινδονησία και σε πολλές άλλες χώρες.
Το 1999, η FDA ενέκρινε τη φωσφορική οσελταμιβίρη για τη θεραπεία της γρίπης σε ενήλικες βάσει δύο διπλών τυφλών, τυχαιοποιημένων, ελεγχόμενων με εικονικό φάρμακο κλινικών δοκιμών. Τον Ιούνιο του 2002, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων (EMA) ενέκρινε τη φωσφορική οσελταμιβίρη για την προφύλαξη και τη θεραπεία της γρίπης. Το 2003, μια συγκεντρωτική ανάλυση δέκα τυχαιοποιημένων κλινικών δοκιμών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η οσελταμιβρίη μείωσε τον κίνδυνο λοιμώξεων του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος με αποτέλεσμα τη χρήση αντιβιοτικών και την εισαγωγή στο νοσοκομείο σε ενήλικες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Προφάρμακα Κατηγορία:Ακεταμίδες Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό CASNo Κατηγορία:Εστέρες Κατηγορία:Αντιιικά φάρμακα Κατηγορία:Γρίπη
Εθνική Οδός 21 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 21 (ΕΟ21) είναι εθνική οδός στην Ήπειρο. Συνδέει την Πρέβεζα με την Φιλιππιάδα. Ουσιαστικά συνδέει την Εθνική Οδό 5 με την πόλη της Πρέβεζας.
21
Μουσάσι (θωρηκτό)
Το Μουσάσι (武蔵), ονομασμένο από την αρχαία Ιαπωνική Επαρχία Μουσάσι, ήταν θωρηκτό του Αυτοκρατορικού Ιαπωνικού Ναυτικού κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και ναυαρχίδα του Ιαπωνικού Συνδυασμένου Στόλου. Ήταν το δεύτερο πλοίο της κλάσης Γιαμάτο. Αυτό και το αδελφό πλοίο, Γιαμάτο, ήταν τα μεγαλύτερα και βαρύτερα θωρηκτά που κατασκευάστηκαν ποτέ, με εκτόπισμα 72.800 τόνους με πλήρες φορτίο και κύριο οπλισμό εννέα πυροβόλα 46 cm., κατανεμημένα σε τρεις τρίδυμους πύργους, δύο στη πλώρη ανισόπεδα, και ένα στη πρύμνη.
Η ναυπήγησή του διήρκεσε από το 1938 έως το 1941 και τέθηκε σε ενεργή υπηρεσία επίσημα το καλοκαίρι του 1942. Υπηρέτησε ως η ναυαρχίδα των ναυάρχων Ισορόκου Γιαμαμότο και Μινεΐτσι Κόγκα το 1943. Καθόλο το 1943, το Μουσάσι παρέμεινε στις ναυτικές βάσεις της λιμνοθάλασας Τρουκ, Κούρε και Μπορύνεϊ, μετακινούμενο μεταξύ αυτών αρκετές φορές ως απάντηση στις Αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές στις νησιωτικές βάσεις της Ιαπωνίας. Το Μουσάσι βυθίστηκε στις 24 Οκτωβρίου από Αμερικανικό αεροπλανοφόρο, κατά τη διάρκεια της Ναυμαχίας του Κόλπου Λέυτε.
Σχεδίαση και κατασκευή
Το Μουσάσι ήταν το δεύτερο πλοίο της κλάσης θωρηκτών Γιαμάτο, που σχεδιάστηκε από το Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Ναυτικό το 1937. Το Μουσάσι και τα αδελφικά του πλοία κατασκευάστηκαν ώστε να είναι ικανά να εμπλακούν με αρκετά εχθρικά κύρια πλοία ταυτόχρονα, για να αντισταθμιστεί η ανικανότητα της Ιαπωνικής βιομηχανίας να ανταγωνιστεί τη ναυτική παραγωγή των Ηνωμένων Πολιτειών. Υπήρχε η ελπίδα ότι η δύναμη πυρός των θωρηκτών της κλάσης με εκτόπισμα πάνω από 70.000 τόνους, θα ισοφάριζε τη βιομηχανική ανωτερότητα των ΗΠΑ.
Η καρίνα του Μουσάσι τοποθετήθηκε στη ναυπηγική κλίνη στις 29 Μαρτίου 1938 στα ναυπηγεία του Ναγκασάκι, με σχεδιαστικό όνομα «Θωρηκτό Νο. 2». Καθ' όλη τη διάρκεια της κατασκευής, μεγάλα παραπετάσματα από καννάβινα σχοινιά και στρατηγικά τοποθετημένες αποθήκες έκρυβαν τη θέα του πλοίου. Η απόκρυψη ήταν τόσο επιτυχημένη ώστε το Αμερικάνικο Προξενείο που βρίσκονταν απέναντι από τον κόλπο που κατασκευάζονταν το Μουσάσι δεν αντιλήφθηκε την ύπαρξή του. Εξαιτίας του μεγέθους του πλοίου, τα ναυπηγεία του Ναγκασάκι και το κατασκευαστικό υλικό έπρεπε να υποστούν μεγάλες προσαρμογές. Το Μουσάσι καθελκύστηκε την 1η Νοεμβρίου 1940, ενώ η διοίκηση του ανατέθηκε στον Πλοίαρχο (αργότερα Αντιναύαρχο) Καόρου Αρίμα.
Οπλισμός
Η κύρια συστοιχία του Μουσάσι αποτελούνταν από εννιά ναυτικά πυροβόλα 18.1 ιντσών, 40 cm/45 Τύπος 94, τα μεγαλύτερα πυροβόλα που εγκαταστάθηκαν ποτέ σε πολεμικό πλοίο. Κάθε πυροβόλο είχε μήκος 21.13 μέτρα, ζύγισε 147.3 τόνους και ήταν ικανό να βάλει ισχυρά εκρηκτικά και διατρητικά βλήματα σε απόσταση 42,0 χιλιομέτρων. Τα πυροβόλα και οι πύργοι τους κατασκευάστηκαν στο Ναυτικό Οπλοστάσιο του Κούρε και μεταφέρθηκαν στο Ναγκασάκι με το φορτηγό πλοίο Κασίνο, το οποίο είχε κατασκευαστεί για αυτόν τον λόγο συγκεκριμένα.
Η δευτερεύουσα συστοιχία του Μουσάσι αποτελούνταν από δώδεκα πυροβόλα 15 εκατοστών (6.1 ίντσες) εγκατεστημένα σε τέσσερις τριπλούς πύργους (ένα μπροστά, ένα στη πλώρη, δύο στη μέση), και δώδεκα 13 εκατοστών σε έξι δίδυμους πύργους (τρεις σε κάθε πλευρά στη μέση του πλοίου). Επιπροσθέτως, το Μουσάσι έφερε εικοσιτέσσερα αντιαεροπορικά πυροβόλα των 25 χιλιοστών, εγκατεστημένα κυρίως στο μέσο. Όταν μετασκευάστηκε το 1944, η δευτερεύουσα συστοιχία άλλαξε σε έξι πυροβόλα των 15 εκατοστών, εικοσιτέσσερα των 13 εκατοστών, και εκατον τριάντα αντιαεροπορικά πυροβόλα των 25 χιλιοστών, ως μέρος της προετοιμασίας για τις μάχες στον Νότιο Ειρηνικό.
1942: Ένταξη σε υπηρεσία και δοκιμές
Στις 5 Αυγούστου 1942 το Μουσάσι τέθηκε σε υπηρεσία στο Ναγκασάκι, με πλοίαρχο τον Αρίμα Καόρου. Εντάχθηκε μαζί με το Γιαμάτο, το Ναγκάτο και το Μούτσου στην 1η Μοίρα Θωρηκτών, την ίδια μέρα. Από τις 3 έως τις 28 Σεπτεμβρίου εξοπλίστηκε με τον δευτερεύοντα οπλισμό του, που αποτελούνταν από δώδεκα πυροβόλα 127 χιλιοστών, τριανταέξι πυροβόλα των 25 χιλιοστών και τέσσερα ελαφρά πολυβόλα των 13,2 χιλιοστών, καθώς και με πρόσθετο εξοπλισμό ραντάρ.
Καθόλη τη διάρκεια του Οκτωβρίου και του Νοεμβρίου, το Μουσάσι έκανε δοκιμές και γυμνάσια κοντά στο Κούρε. Τον Δεκέμβριο του 1942, μετά από αεροπορικά γυμνάσια μαζί με το ''Ζουϊκάκου κηρύχθηκε επιχειρησιακό.
1943: Ναυαρχίδα του Συνδυασμένου Στόλου
Στις 18 Ιανουαρίου 1943, το Μουσάσι απέπλευσε από το Κούρε για τη Λιμνοθάλασσα Τρουκ, όπου έφτασε τέσσερις μέρες αργότερα. Στις 11 Φεβρουαρίου 1943, το Μουσάσι αντικατέστησε το αδελφό του πλοίο, Γιαμάτο, ως ναυαρχίδα του Ιαπωνικού Συνδυασμένου Στόλου υπό τη διοίκηση του Ναυάρχου Ισορόκου Γιαμαμότο. Στις 1 Απριλίου 1943, Ο Γιαμαμότο αναχώρησε από το Μουσάσι και πήγε αεροπορικώς μέχρι τη Ραμπαούλ της Νέας Βρετανίας, ώστε να διευθύνει προσωπικά την Επιχείρηση Ι-Γκο, μία Ιαπωνική αεροπορική επίθεση στους Νήσους Σολομώντα. Δεκαπέντε μέρες αργότερα, δρώντας με βάσει αποκρυπτογραφημένες πληροφορίες από το Ultra, ένα Αμερικανικό αεροσκάφος κατέρριψε το αεροσκάφος του Γιαμαμότο καθώς περούσε από τη Νέα Βρετανία στην Μπαλάλε, στη νήσο Μπούγκενβιλ. Στις 23 Απριλίου 1943 η αποτεφρωμένη σορός του Γιαμαμότο μεταφέρθηκε στο Τρουκ και τοποθετήθηκε στην καμπίνα του στο Μουσάσι όπου αξιωματικοί του Συνδυασμένου Στόλου υπέβαλαν τα σέβη τους.
thumb|left|Ο Αυτοκράτορας Χιροχίτο και το Επιτελείο του στο Μουσάσι στις 24 Ιουνίου 1943
Στις 17 Μαΐου 1943, ως απάντηση στις Αμερικανικές επιθέσεις στη Νήσο Ατού, το Μουσάσι μαζί με δύο ελαφρά αεροπλανοφόρα, εννιά αντιτορπιλικά και δύο καταδρομικά αναπτύχθηκε στον βόρειο Ειρηνικό. Αφού δεν βρέθηκαν Αμερικανικές δυνάμεις, το Μουσάσι επέστρεψε στην Ιαπωνία ώστε να παραδώσει τις στάχτες του Γιαμαμότο στο Κούρε, στις 23 Μαΐου. Οι στάχτες πάρθηκαν από το πλοίο και προετοιμάστηκε επίσημη κρατική κηδεία. Αμέσως μετά, το Μουσάσι εντάχθηκε σε μία σημαντικά μεγαλύτερη δύναμη ώστε να γίνει αντεπίθεση στις Αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις έξω από το Ατού. Ωστόσο, όταν έπεσε το Ατού πριν προλάβει η δύναμη να αναπτυχθεί πλήρως, η αντεπίθεση εγκαταλείφθηκε και το Μουσάσι επέστρεψε στην Ιαπωνία.
Στις 24 Ιουνίου, και ενώ βρίσκονταν για επιθεώρηση και επισκευές στη Γιοκοσούκα, το Μουσάσι δέχθηκε την επίσκεψη του Αυτοκράτορα Χιροχίτο και υψηλόβαθμων αξιωματικών του ναυτικού. . Την 1η Ιουλίου 1943 μεταφέρθηκε στο Κούρε και τοποθετήθηκε σε νηοδόχο την ίδια μέρα. Μεταξύ 1 με 8 Ιουλίου αναβαθμίστηκε με βελτιωμένο σύστημα πυρασφάλειας και ραντάρ. Μετά από αρκετές μετακινήσεις σε βάσεις της Ιαπωνίας, αναπτύχθηκε στο Τρουκ στις 31 Ιουλίου, όπου κατέπλευσε έξι μέρες μετά.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1943, το Μουσάσι βγήκε από το Τρουκ μαζί με άλλα τρία θωρηκτά ως απάντηση στις Αμερικανικές επιδρομές στην ατόλλη Ενίγουετοκ και στη νήσο Μπράουν. Επτά ημέρες μετά ο στόλος επέστρεψε στο Τρουκ χωρίς να έχει συναντήσει τις Αμερικανικές δυνάμεις. Τον Οκτώβριο, ως αντίδραση σε υποψίες για σχεδιαζόμενες Αμερικανικές επιδρομές στη Νήσο Ούεϊκ, το Μουσάσι οδήγησε ένα μεγάλο στόλο υπό τον Ναύαρχο Μινέιτσι Κόγκα, αποτελούμενο από τρία ταχύπλοα αεροπλανοφόρα, έξι θωρηκτά και έντεκα καταδρομικά, με σκοπό την αναχαίτιση των Αμερικανικών δυνάμεων. Ο στόλος δεν ήρθε σε επαφή με τον εχθρό και έτσι επέστρεψε στο Τρουκ στις 26 Οκτωβρίου 1943. Το Μουσάσι πέρασε το υπόλοιπο 1943 στη λιμνοθάλασσα Τρουκ, και καθώς ο προηγούμενος πλοίαρχος του πήρε προαγωγή, τη διοίκηση ανέλαβε ο Πλοίαρχος Ασακούρα Μπούτζι στις 7 Δεκεμβρίου 1943.
1944: Μάχη και βύθιση
Το Μουσάσι παρέμεινε στη λιμνοθάλασσα Τρούκ μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου 1944, οπότε επέστρεψε στη Γιοκοσούκα μαζί με τρία μικρότερα πλοία. Στις 24 Φεβρουαρίου, το Μουσάσι αναχώρησε από τη Γιοκοσούκα φορτωμένο με δύο εξειδικευμένα τάγματα του στρατού και τα πολεμοφόδια τους με προορισμό το Παλάου. Την ίδια ημέρα που απέπλευσε από την Ιαπωνία, η ομάδα του Μουσάσι έπεσε πάνω σε τυφώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου χάθηκε όλο το φορτίο που βρίσκονταν στο κατάστρωμα. Έφτασε στο Παλάου στις 29 Φεβρουαρίου 1944 και παρέμεινε στην εκεί βάση για τον επόμενο μήνα. Στις 29 Μαρτίου 1944, καθώς αναμένονταν Αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές στο νησί, το Μουσάσι αποχώρησε καλυπτόμενο από το σκοτάδι. Σχεδόν αμέσως αφότου έφυγε από το Παλάου, το Μουσάσι και τα πλοία που το συνόδευαν δέχτηκαν επίθεση από το Αμερικανικό υποβρύχιο USS Tunny, το οποίο έριξε έξι τορπίλες στο θωρηκτό. Ωστόσο, τα συνοδά πλοία του Μουσάσι εντόπισαν τα απόνερα των τορπιλών, και έτσι το θωρηκτό κατάφερε να αποφύγει τις πέντε από τις έξι. Μία το χτύπησε κοντά στην πλώρη πλημμυρίζοντας το διαμέρισμα του υδροφώνου και προκαλώντας 18 απώλειες.
thumb|right|Το Μουσάσι όπως ήταν το 1944.
Στις 3 Απριλίου, το Μουσάσι κατέπλευσε στο Κούρε για επισκευές. Από τις 10 έως τις 22 Απριλίου 1944 το Μουσάσι επισκευάστηκε και αναβαθμίστηκε, λαμβάνοντας νέο ραντάρ, βόμβες βυθού και αυξημένες αντιαεροπορικές δυνατότητες. Μετά από αυτό, η δευτερεύουσες συστοιχίες του αποτελούναν από 6 πυροβόλα των 6.1 ιντσών, 12 των 5 ιντσών και εκατόν τριάντα των 25 χιλιοστών καθώς και τέσσερα πολυβόλα των 13 χιλιοστών.
Τον Μάιο του 1944, το Μουσάσι αναχώρησε από το Κούρε για την Οκινάουα και μετά το Ταουιτάουι μαζί με τον Δεύτερο Στόλο, υπό τις διαταγές του Αντιναυάρχου Τζισαμπούρο Οζάουα. Στις 10 Ιουνίου 1944, το Μουσάσι, αναχώρησε από το Ταουιτάουι με προορισμό το Μπιακ, και την πρόθεση να αντεπιτεθεί στους Αμερικανούς που είχαν εισβάλει στο νησί. Δύο μέρες αργότερα, όταν έφτασαν στον Οζάουα νέα για τις Αμερικανικές επιθέσεις στη Σαϊπάν, ο Δεύτερος απέκλινε από το Μπιακ προς τις Νήσους Μαριάνα. Κατά τη Ναυμαχία της Θάλασσας των Φιλιππινών, το Μουσάσι συνόδευσε τα ταχύπλοα αεροπλανοφόρα του Ιαπωνικού Δεύτερου Στόλου. Μετά την καταστροφική ήττα της Ιαπωνίας στη ναυμαχία, κατά την οποία χάθηκαν 450 αεροσκάφη και δύο ταχύπλοα αεροπλανοφόρα, ο Δεύτερος Στόλος επέστρεψε στην Ιαπωνία. Στις 10 Ιουλίου 1944, το Μουσάσι, αναχώρησε από την Οκινάουα για τη Σιγκαπούρη, μαζί με το Γιαμάτο.
thumb|left|Το Μουσάσι δέχεται επίθεση από Αμερικανικά αεροσκάφη κατά τη διάρκεια της [[Ναυμαχία του Κόλπου Λέυτε|Ναυμαχίας του Κόλπου Λέυτε.]]
Στις 18 Οκτωβρίου 1944, το Μουσάσι εντάχθηκε στον κύριο Ιαπωνικό στόλο στο Μπρούνεϊ, για τις προετοιμασίες της Επιχείρησης Σο-1, τη σχεδιαζόμενη αντεπίθεση μετά τις αποβάσεις των Αμερικανών στο Λέυτε. Σύμφωνα με το Ιαπωνικό σχέδιο, οι δυνάμεις αεροπλανοφόρων του Οζάουα θα λειτουργούσαν ως δόλωμα για τα Αμερικανικά αεροπλανοφόρα βορείως του Λέυτε, έτσι ώστε η Κεντρική Δύναμη, υπό τη διοίκηση του Αντιναυάρχου Τακέο Κουρίτα, να μπορέσει να εισέλθει στον Κόλπο Λέυτε και να καταστρέψει τις Αμερικανικές δυνάμεις που αποβιβάζονταν στο νησί. Με αυτόν τον αντικειμενικό σκοπό, πέντε θωρηκτά, συμπεριλαμβανομένου του Μουσάσι, και δέκα βαρέα καταδρομικά αναχώρησαν από το Μπρούνεϊ με προορισμό τις Φιλιππίνες στις 20 Οκτωβρίου.
Λίγο μετά αφότου αναχώρησε από το Μπρούνεϊ, δύο Αμερικανικά υποβρύχια τορπίλισαν και βύθισαν δύο από τα βαρέα καταδρομικά του Κουρίτα, συμπεριλαμβανομένης της ναυαρχίδας του, Ατάγκο, υποχρεώνοντας τον Κουρίτα να μεταφερθεί στο Γιαμάτο. Στις 24 Οκτωβρίου 1944, η κεντρική δύναμη του Κουρίτα δέχθηκε σφοδρή επίθεση ενώ διέπλεε τη Θάλασσα Σιμπούγιαν, σε πέντε κύματα. Στην αρχή των επιθέσεων, οι Αμερικανοί πιλότοι, κυρίως από τα αεροπλανοφόρα Essex, Franklin και Intrepid, έμαθαν πως να εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες στη θωράκιση του Μουσάσι κοντά στην πλώρη, προκαλώντας μεγάλες ζημιές στο θωρηκτό στις πρώτες τρεις επιδρομές και αναγκάζοντάς το να ελαττώσει την ταχύτητά του στους 10 κόμβους. Όταν έγινε εμφανές ότι το πλοίο δεν μπορούσε να αντέξει άλλες ζημιές, ο κυβερνήτης του, Υποναύαρχος Ινογκούτσι, επιχείρησε να το προσαράξει σε ένα παρακείμενο νησί. Το Μουσάσι ωστόσο βυθίστηκε στις 19:36, έχοντας δεχτεί συντριπτικά πλήγματα από δεκαεπτά βόμβες και δεκαεννέα τορπίλες. 1.023 από τα 2.399 μέλη του πληρώματός του σκοτώθηκαν, ενώ τα υπόλοιπα διασώθηκαν από τα Ιαπωνικά αντιτορπιλικά αρκετές ώρες αργότερα. Σε αυτή την επίθεση χάθηκαν δεκαοκτώ Αμερικανικά αεροσκάφη.
Βασιλαετός
Ο Βασιλαετός είναι αρπακτικό ημερόβιο πτηνό, ένας από τους αετούς που απαντούν και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Aquila heliaca και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ονοματολογία
Η λατινική λέξη heliacus-a σημαίνει «ηλιακός», «αυτός που σχετίζεται ανήκει στον ήλιο», αλλά είναι άγνωστος ο λόγος ονοματοδοσίας του.
Η αγγλική του ονομασία είναι Imperial Eagle ή Eastern Imperial Eagle «αυτοκρατορικός αετός» και, σχετίζεται πιθανότατα, με την παλαιά αυτοκρατορία της Αυστροουγγαρίας, η οποία τον είχε χρησιμοποιήσει ως έμβλημα κατά την περίοδο της ακμής της.
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Ιταλό φυσιοδίφη Τ. Τζενέ (Carlo Giuseppe Géné, 1800 – 1847) υπό τη σημερινή του ονομασία (Σαρδηνία, 1839). Παλαιότερα, περιελάμβανε δύο υποείδη: το A. h. heliaca, της Α/ΝΑ Ευρώπης και το A. h. adalberti, της Ιβηρικής. Μερικοί ορνιθολόγοι, μάλιστα, θεωρούσαν τα δύο αυτά taxa, όχι ως υποείδη αλλά απλές «μορφές», την ανατολική και τη δυτική, αντίστοιχα. Μετά από μελέτες, που περιελάμβαναν μορφολογικά, οικολογικά και χρωμοσωμικά δεδομένα, κρίθηκε απαραίτητο να διαχωριστούν μεταξύ τους και να αποτελέσουν ξεχωριστά είδη: Aquila heliaca (Ανατολικός βασιλαετός ή απλά βασιλαετός) και Aquila adalberti (Ισπανικός βασιλαετός). Φυλογενετικά, πλησιέστερος «συγγενής» του θεωρείται το είδος Αquila rapax.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|right|350px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Aquila heliaca: Πορτοκαλί = Όλο το έτος (επιδημητικός), είτε καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης, Μπλε = Περιοχές διαχείμασης Ο βασιλαετός είναι μεταναστευτικό είδος που απαντά αποκλειστικά στον Παλαιό Κόσμο και, συγκεκριμένα, στην ανατολική Παλαιαρκτική. Η ζώνη αναπαραγωγής του (μόνιμη ή καλοκαιρινή), έχει τα δυτικά της όρια σε μία γραμμή που ξεκινάει περίπου από την Αυστρία, τη Σλοβακία και την Ουγγαρία και, εκτείνεται ανατολικότερα προς την Ουκρανία, την ευρύτερη περιοχή των Καρπαθίων, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, μέρος της ΒΑ Ελλάδας, τον Εύξεινο Πόντο, τη Μικρά Ασία, τις χώρες του Καυκάσου και τις δυτικές και νότιες ακτές της Κασπίας, το Καζακστάν, τη Ν. Ρωσία, για να φθάσει μέχρι τη λίμνη Βαϊκάλη, στα βάθη της Σιβηρίας, όπου είναι τα ανατολικά της όρια. Σε όλη αυτή την εκτεταμένη ζώνη -εκτός από τα εδάφη στη Ρωσία-, οι περιοχές όπου ανευρίσκεται ο βασιλαετός είναι πολύ διακεκομμένες και, στην ουσία, απαντά σε μικρούς θύλακες.
Οι περιοχές διαχείμασης βρίσκονται στην Αφρική, κυρίως στην Αιθιοπία, το Σουδάν, την Ουγκάντα, και την Κένυα, αλλά και στην Ασία, κυρίως στη Μέση Ανατολή, το Ιράκ, το Ιράν, την Ινδία, το Πακιστάν, την Ινδοκίνα και την Κίνα, μέχρι τη Σινική Θάλασσα, περιστασιακά μέχρι τη Β. Ιαπωνία, την Κορέα και την Ταϊβάν.
Χώρες αναπαραγωγής
Σύμφωνα με την IUCN, ο βασιλαετός φωλιάζει αποδεδειγμένα στις εξής χώρες: Αυστρία, Αζερμπαϊτζάν, Βουλγαρία, Κίνα, Δημοκρατία της Τσεχίας, Βόρεια Μακεδονία, Γεωργία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Καζακστάν, Ρωσία, Σερβία, Σλοβακία, Τουρκία και Ουκρανία.
Μη αποδεδειγμένο, αλλά πιθανό, φώλιασμα αναφέρεται από τις εξής χώρες: Αφγανιστάν, Αλβανία, Αρμενία, Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Κροατία, Ιράν, Κιργιστάν, Μολδαβία, Μογγολία, Πακιστάν, Ρουμανία, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν και Ουζμπεκιστάν.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο βασιλαετός θεωρείται πλήρως μεταναστευτικό είδος, με κάποιες περιοχές όπου παραμένει όλο το έτος ως επιδημητικό, κυρίως στην Τουρκία και σε θυλάκους στο Ιράν και το Τουρκμενιστάν. Η μετανάστευση εξαρτάται από το γεωγραφικό μήκος, οι δε μεταναστευτικές οδοί έχουν διερευνηθεί διεξοδικά μόλις τα τελευταία 15 χρόνια, με τη χρήση τηλεμετρικών μεθόδων.
Κατά τη μετανάστευση και τον χειμώνα, τόσο ενήλικες όσο και νεαρά άτομα έχουν καταγραφεί από τη Μέση Ανατολή, την Α. Αφρική νότια προς Τανζανία, την Αραβική χερσόνησο, την ινδική υποήπειρο και τη Ν. και Α. Ασία (από Ταϊλάνδη μέχρι Κορέα και Β. Ιαπωνία). Αποδημούν προς το νότο μεταξύ Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου και επιστρέφουν μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαΐου. Διαχειμάζοντα πουλιά έχουν αναφερθεί επίσης από το Χονγκ Κονγκ (Κίνα). Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από τη Δανία και τη Σουηδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, το Μαρόκο, το Καμερούν και τη Μαλαισία.
Στην Ελλάδα έρχονται πλέον μόνο μεταναστευτικοί πληθυσμοί, κυρίως νεαρών ατόμων, ενώ δεν υπάρχουν πια ενδείξεις φωλιάσματος. Μερικά άτομα ξεχειμωνιάζουν, σε αρκετούς μεγάλους υγροτόπους όπως το Δέλτα του Καλαμά, τη Λίμνη Κερκίνη, τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, τα Δέλτα του Έβρου και του Αξιού αλλά και την Κρήτη. Κατά τη μετανάστευση παρατηρείται, πάντα σε μικρούς αριθμούς, ακόμη και στην Πελοπόννησο αλλά και σε μερικά νησιά (βλ. και Κατάσταση στην Ελλάδα).
Βιότοπος
Ο βασιλαετός είναι είδος μικρών υψομέτρων που, ωστόσο, έχει «ωθηθεί» στην Ευρώπη σε μεγαλύτερα υψόμετρα, λόγω διώξεων και απώλειας ενδιαιτημάτων. Γενικά πάντως, αντίθετα με πολλούς άλλους αετούς, δεν συνηθίζει να συχνάζει σε ορεινά περιβάλλοντα, ενώ οι υγρότοποι προτιμώνται για διαχείμαση.
Στην Κ. και Α. Ευρώπη, αναπαράγεται στα δάση έως τα 1.000 μ., σε στέπες και αγροτικές περιοχές με μεγάλα δέντρα, αλλά και -σήμερα- σε πυλώνες ηλεκτρικού ρεύματος. Στην περιοχή του Καυκάσου, απαντά στη στέπα, σε πεδινά και παραποτάμια δάση και ημιερημικές περιοχές. Οι πληθυσμοί της Ανατολής αναπαράγονται στη στέπα και σε αγροτικά ενδιαιτήματα. Στο Νεπάλ απαντά μέχρι τα 3.900 μ.
Στην Ελλάδα, ο βασιλαετός, είναι αρπακτικό των ανοικτών περιοχών χαμηλού υψομέτρου, με μεμονωμένα δένδρα ή συστάδες δένδρων, λιβάδια, ξέφωτα, συχνά στις παρυφές υγροτόπων. . Θεωρείται το μοναδικό είδος του γένους Aquila που ζει σε πεδινές/ημιπεδινές εκτάσεις.
Μορφολογία
Ο βασιλαετός είναι από τα μεγαλύτερα μέλη του γένους Aquila και, κατ’ουσίαν, μόνον ο χρυσαετός είναι λίγο μεγαλύτερος σε μέγεθος και με μεγαλύτερη ουρά. Όμως ο βασιλαετός έχει το μεγαλύτερο λαιμό από τους μεγάλους αετούς.
Τα ενήλικα άτομα έχουν χρώμα πολύ σκούρο καφέ, σχεδόν μαύρο. Από την κορυφή του κεφαλιού, όμως, ξεκινάει απότομα ένα χαρακτηριστικό αχνό μπεζ-χρυσαφί «κάλυμμα» που φθάνει μέχρι τον τράχηλο, όχι τόσο έντονο όσο στον χρυσαετό. Οι ώμοι (scapulars) και ο μανδύας (mantle) καλύπτονται, επίσης, από ανοιχτόχρωμη, υπόλευκη περιοχή σχήματος V, χαρακτηριστικό διαγνωστικό στοιχείο του πτηνού. Το σύνολο του σώματος, το μέτωπο και τα καλυπτήρια φτερά είναι επίσης πολύ σκούρα καφέ, σχεδόν μαύρα και, έρχονται σε μικρή αντίθεση με πρωτεύοντα ερετικά φτερά που είναι σκούρα γκρι-καφέ.
Η ουρά είναι ασημογκρίζα καφετιά με μικρές παράλληλες, λεπτές μαυριδερές λωρίδες. Η ίριδα είναι ανοιχτή γκρίζα, το ράμφος είναι γκρίζο με μαύρο άγκιστρο, ενώ το κήρωμα έχει κίτρινη απόχρωση. Οι πυκνά πτερωμένοι ταρσοί και τα πόδια είναι κίτρινα.
Τα νεαρά άτομα διαφέρουν σημαντικά από τους ενήλικες, είναι πιο ανοικτόχρωμα, με μπεζ-ξανθωπό χρώμα της άμμου και αρκετές σκούρες κηλίδες στο στήθος και στον μανδύα. Αποκτούν το πτέρωμα των ενηλίκων στα 6-7 χρόνια.
Τα φύλα είναι σχεδόν όμοια σε μοτίβα και χρωματισμούς, αλλά τα θηλυκά είναι λίγο μεγαλύτερα και αρκετά βαρύτερα από τα αρσενικά.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:         )
Τροφή
thumb|left|300px|Ο [[Λαγόγυρος είναι από τα αγαπημένα εδέσματα του βασιλαετού στην Ελλάδα]] Η διατροφή του βασιλαετού περιλαμβάνει μία σχετικά μικρή γκάμα από σπονδυλόζωα του εδάφους και, κυρίως λαγόγυρους (Spermophilus spp.,), λαγούς και, χάμστερ. Επίσης επιτίθεται σε μικρά ή και πολύ μεγαλύτερα πουλιά (15%-25% της δίαιτας), όπως περιστέρια, φασιανούς, ακόμη και νεαρές γερακίνες ή γερανούς. Τέλος, στη δίαιτά του συμπεριλαμβάνονται- πιο σπάνια- βάτραχοι και μεγάλα έντομα, ενώ συχνά στρέφεται σε θνησιμαία. Στον Καύκασο, οι βασιλαετοί τρέφονται κυρίως με τρωκτικά, κορακοειδή, σαύρες και θνησιμαία.
Κυνηγετικές μέθοδοι
Ο βασιλαετός περνάει αρκετή ώρα στο έδαφος και, όταν πετάει, είναι είτε μόνος είτε σε ζευγάρια. Η κίνηση και η συμπεριφορά του γενικότερα, είναι πιο «αργή» και νωχελική (sluggish) από εκείνη του χρυσαετού. , ενώ παραμένει στον αέρα λιγότερο χρόνο από αυτόν. Χρησιμοποιεί τρεις μεθόδους κυνηγιού: βάδισμα στο έδαφος, έφοδο από κρυψώνα και έφοδο από αέρα. Την πρώτη μέθοδο χρησιμοποιεί σπάνια, όταν επιτίθεται σε πολύ μικρή λεία όπως έντομα. Στη δεύτερη περίπτωση, χρησιμοποιεί χαμηλά δένδρα, φράχτες ή θημωνιές και, αποτελεί την προσφιλέστερη μέθοδο, ενώ στην τρίτη γυροπετάει (soaring) για να εποπτεύει τη λεία του και επιτίθεται με εφόρμηση -σε μεγάλα κυρίως θηράματα-.
Ηθολογία
Οι βασιλαετοί, συνήθως, εμφανίζονται μεμονωμένα ή σε ζεύγη, σχηματίζοντας μικρές ομάδες ορισμένες φορές κατά τη μετανάστευση ή σε πηγές τροφής και νερού. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μεγάλα σμήνη μέχρι 200 άτομα ελιχαν καταγραφεί κατά τη φθινοπωρινή μετανάστευση. Ενήλικα άτομα στην Κ. Ευρώπη, στη Βαλκανική χερσόνησο, την Τουρκία και τον Καύκασο, μπορεί να είναι καθιστικοί, ενώ τα νεαρά άτομα κινούνται νότια. Τα πουλιά που δεν αναπαράγονται, συχνά, σχηματίζουν γκρουπ με άλλους μεγάλους αετούς όπως είναι ο θαλασσαετός και ο στικταετός, στις περιοχές διαχείμασης και προσωρινούς σταθμούς ανάπαυλας.
Πτήση
thumb|right|350px|Νεαρός βασιλαετός σε πτήση (κοιλιακή όψη) Κατά την πτήση, η φιγούρα του είναι παρόμοια με εκείνη του χρυσαετού, αλλά τα πηδαλιώδη φτερά της ουράς κρατούνται σχετικά κλειστά -χωρίς να αποκλείεται να είναι ανοικτά-, ενώ οι πτέρυγες κρατούνται σε παράλληλη θέση με το έδαφος, δίνοντας το σχήμα σταυρού σε μετωπιαία όψη.
Αναπαραγωγή
Ο βασιλαετός φθάνει στις περιοχές αναπαραγωγής, στις αρχές Μαρτίου με αρχές Απριλίου, περίπου, και η αναζήτηση ταιριού αρχίζει αμέσως. Η φωλιά κατασκευάζεται και από τα δύο φύλα, σε μεμονωμένα φυλλοβόλα δένδρα -οπότε είναι αρκετά εκτεθειμένη- αλλά, αν υπάρχει κοντά ανθρώπινη όχληση, μπορεί να βρίσκεται μέσα στο δάσος και αρκετά μακριά από την περιοχή αναζήτησης τροφής. Η βάση της φωλιάς είναι κατασκευασμένη από κλαδιά στο πάχος αντίχειρα, ενώ το εσωτερικό της είναι από λεπτά κλαδιά, γούνα και μαλλί παρμένα από τη λεία του και επιστρωμένη με γρασίδι ή φρέσκα φύλλα. Έχει διάμετρο 100 με 130 εκατοστά, περίπου, αλλά συχνά επαναχρησιμοποιείται και αποκτά πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις.
Το πτέρωμα αποκτάται με αργό ρυθμό, ξεκινώντας από τις 14 ημέρες και τελειώνοντας στις 55 ημέρες, περίπου. Τα μικρά μαθαίνουν να στέκονται στα πόδια τους στις 28 ημέρες και, αρχίζουν να τρέφονται μόνα τους, με τροφή που φέρνει το θηλυκό, από τις 40 ημέρες περίπου. Το πρώτο πέταγμα γίνεται στις 60 ημέρες, ενώ τα νεαρά πουλιά παραμένουν κοντά στη φωλιά για 2-3 εβδομάδες ακόμη.
Κατάσταση πληθυσμού
Ο πληθυσμός της Ευρώπης το 2007, υπολογιζόταν στα 1051 – 1619 ζεύγη από την IUCN, η πλειοψηφία των οποίων ζούσαν στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας με μόνο 600 με 900 ζευγάρια. Επίσης, ένας σχετικά ικανοποιητικός πληθυσμός υπάρχει στο Καζακστάν.
Ο βασιλαετός, στον 19ο αιώνα, είχε αρχικά επωφεληθεί από την ανθρώπινη δραστηριότητα, κυρίως από το άνοιγμα του τοπίου -επειδή αρέσκεται στις ανοιχτές εκτάσεις-, και επεκτάθηκε προς τα δυτικά, στη λεκάνη των Καρπαθίων, όπου και εγκαταστάθηκε αρχικά περίπου 150 χρόνια πριν. Στον 20ό αιώνα, όμως, μειώθηκε δραματικά, τουλάχιστον στη ΝΑ. Ευρώπη, ενώ το είδος στην Ελλάδα είναι στα πρόθυρα της εξαφάνισης, με ελάχιστα καλύτερη την κατάσταση στην Ουγγαρία και στη Βουλγαρία. Σημαντική πτώση προκλήθηκε από την εκτεταμένη εφαρμογή δηλητηριασμένων δολωμάτων για την εξάλειψη λύκων και άλλων αρπακτικών, καθώς και κορακοειδών, αλλά και άμεσες ανθρώπινες διώξεις. Άλλες αιτίες της μείωσης ήταν η μεγάλης κλίμακας υλοτόμηση των δέντρων και μεμονωμένων συστάδων στο αγροτικό τοπίο, το οποίο απέτρεψε τον βασιλαετό από το φώλιασμα, καθώς και η αλλαγή στη γεωργική χρήση της γης, η οποία οδήγησε στην εξαφάνιση σημαντικών ειδών της διατροφής του, όπως είναι τα τρωκτικά.
Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ξεκίνησαν στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία εντατικά προγράμματα διατήρησης για το είδος. Εκτός από την πιο ολοκληρωμένη καταγραφή για όλα τα ζεύγη αναπαραγωγής, τα προγράμματα περιλαμβάνουν συμφωνίες με τους ιδιοκτήτες για να αποφευχθούν διαταραχές στη φωλιά από τη γεωργία και τη δασοκομία, φύλαξη των φωλιών για την πρόληψη οχλήσεων και την κλοπή των αυγών ή των νεαρών πτηνών και, κατασκευή τεχνητών φωλιών. Τα προγράμματα αυτά ήταν και είναι πολύ επιτυχή, ο πληθυσμός στην Ουγγαρία αυξήθηκε από 14 ζεύγη το 1985, σε 61 με 65 ζεύγη το 2002, στη Σλοβακία από δώδεκα ζεύγη το 1981σε 40 σε 45, το 2004. Κατά τη διάρκεια της ανάκαμψης, το είδος έχει επεκταθεί επίσης προς τα δυτικά, στην Τσεχία και την Αυστρία.
Στο ασιατικό τμήμα της επικράτειας του Βασιλαετού, είναι διαφορετικά τα δεδομένα σχετικά με τις τάσεις του πληθυσμού. Ο πληθυσμός στα ανατολικά όρια, στην περιοχή της λίμνης Βαϊκάλης, έχει μειωθεί από το 1982/83 έως το 1998/99 κατά περισσότερο από 40%, αλλά οι λόγοι για την πτώση παραμένουν ασαφείς.
Ο βασιλαετός ήταν παλιότερα πολύ πιο διαδεδομένος ως αναπαραγόμενο είδος στην Ελλάδα. Κατά τον προπερασμένο αιώνα, οι Reiser, Kruper, Lilford, Lindermayer, Erhard και άλλοι ερευνητές, έβλεπαν το είδος να αναπαράγεται στις πεδινές περιοχές της βόρειας και κεντρικής χώρας, συμπεριλαμβανομένων της Αττικής, της Ακαρνανίας και της Θεσσαλίας. Την ίδια εποχή, επίσης, υπήρχαν παρατηρήσεις του είδους στην Πελοπόννησο, στην Εύβοια και στα Ιόνια Νησιά, αν και φώλιασμα σ’ αυτές τις περιοχές δεν αποδείχτηκε ποτέ. Μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ο βασιλαετός διατηρούσε υγιείς πληθυσμούς φωλιάζοντας στις παρυφές των πεδιάδων της Κ. και Β. Ελλάδας, ευνοημένος από τις παραδοσιακές χρήσεις γης και ιδιαίτερα την κτηνοτροφία στις πεδινές και ημιορεινές περιοχές. Αυτή η κατάσταση επικράτησε έως και τη δεκαετία του ‘40, κατά τη διάρκεια της οποίας, μόνο γύρω από τη Θεσσαλονίκη, όπως αναφέρει ο Makatsch, υπήρχαν 25 ζευγάρια, κυρίως στην περιοχή του τριπλού Δέλτα Αξιού-Λουδία-Αλιάκμονα.
Σήμερα, τα πράγματα είναι πολύ πιο άσχημα. Μάλλον, δεν φωλιάζει σε όλη την επικράτεια αλλά, ακόμη και οι παρατηρήσεις του τον χειμώνα είναι εξαιρετικά σπάνιες. Συνεχίζει, πάντως να φωλιάζει σε μικρούς αριθμούς στα γειτονικά κράτη (Αλβανία, Βουλγαρία, Τουρκία και αυτό δίνει την ελπίδα ότι, εάν ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα, μπορεί να ξαναφωλιάσει. Ήδη, στην περιοχή της Δαδιάς ωφελείται από την ταΐστρα για τους γύπες.