cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονή Σέλλας Αρκαδίας
Η μονή
Η μονή, βρίσκεται κοντά στον Πλάτανο, μέσα σε ένα δάσος από καρυδιές. Από τον χώρο της μονής, σώζεται μόνο το καθολικό και λείψανα από τα γύρω κελιά. Το καθολικό, κτίσμα του 1608, καθώς επίσης οι εικόνες και τα εκκλησιαστικά του σκεύη, σώζονται σε καλή κατάσταση. Η μονή, σύμφωνα με επιγραφή, αγιογραφήθηκε το 1770, από τον γνωστό αγιογράφο Παναγιώτη Οικονομόπουλο - Κουλιδά από τον γειτονικό Άγιο Ιωάννη, δαπάναις του πλατανίτη ιερέως Δημητρίου Λαμπρινού. Το δάπεδο του ναού, είναι στρωμένο με πλάκες, ενώ υπάρχει και παράσταση δικέφαλου αετού, όπως στα περισσότερα μοναστήρια της Κυνουρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Αρκαδία Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Ντέιβιντ Κρος
Ο Ντέιβιντ Κρος (David Kross, 4 Ιουλίου 1990) είναι Γερμανός ηθοποιός.
Έγινε γνωστός για την ερμηνεία του στην ταινία Σφραγισμένα Χείλη του Στίβεν Ντάλντρι, για την οποία κέρδισε το βραβείο Chopard στο 62o φεστιβάλ των Καννών και προτάθηκε για τον βραβείο Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου καλύτερου ηθοποιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άνδρες ηθοποιοί φωνής
Μπιάουα Ράφσκα
Η Μπιάουα Ράφσκα (πολωνικά: Biała Rawska) είναι πόλη του Πόβιατ Ράβα στο Βοεβοδάτο Λοτζ της Πολωνίας. Ο πληθυσμός της είναι 3.212 κάτοικοι (2016).
Ιστορία
Η Μπιάουα Ράφσκα είναι ένας από τους παλαιότερους οικισμούς της ιστορικής Μασοβίας. Τον 12ο αιώνα, πιθανότατα ήταν διοικητικό κέντρο και έδρα καστελάνου, αλλά το πρώτο γραπτό έγγραφο που επιβεβαιώνει την ύπαρξη της Μπέλα, όπως λεγόταν, προέρχεται από το 1246. Το γκορντ της Μπέλα προστατεύθηκε από ένα ξύλινο προμαχώνα, καθώς δεν είχε αμυντικό τείχος. Το καστελάνο της Μπέλα μεταφέρθηκε τον 14ο αιώνα στη Ράβα Μαζοβιέτσκα.
Δεν είναι γνωστό πότε η Μπιάουα Ράφσκα έλαβε καθεστώς πόλη, αλλά συνέβη πριν από το 1498. Εκείνη την εποχή, η πόλη ήταν ιδιοκτησία των Επισκόπων του Χέουμ και ήταν ένα σημαντικό διοικητικό κέντρο, έδρα του Πόβιατ Μπιάουα του Βοεβοδάτου Ράβα. Καθώς βρισκόταν κατά μήκος πολυσύχναστων εμπορικών διαδρομών προς τις μασοβιανές πόλεις Τσερσκ, Γουεντσίτσα και Σαντόμιες, η Μπιάουα ευημερούσε. Οι καλές εποχές έληξαν το 1650, κατά τη διάρκεια της καταστροφικής σουηδικής εισβολής στην Πολωνία, μετά την οποία ο πληθυσμός της Μπιάουα μειώθηκε σε 100 κατοίκους. Η πόλη δεν ανέκαμψε ποτέ από τη σουηδική καταστροφή και το 1777, ο πληθυσμός της ήταν μόλις 186 κάτοικοι.
Το 1870, μετά την Ιανουαριανή Εξέγερση, η Μπιάουα έχασε τον καθεστώς πόλης της, ανακτώντας το το 1925. Το 1900, ο πληθυσμός ήταν πάνω από 2.000 κατοίκους, με ένα σημαντικό εβραϊκό στοιχείο. Το 1921, ο πληθυσμός της Μπιάουα ήταν 2.328 κάτοικοι, με 38% Πολωνούς και 61% Εβραίους.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πέθαναν 1.800 κάτοικοι της πόλης. Αυτό περιλαμβάνει σχεδόν όλους τους περίπου 1200 Εβραίους που έζησαν εκεί το 1939. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Εβραίοι διώχθηκαν και ληστεύτηκαν και το 1941 ο εβραϊκός πληθυσμός αναγκάστηκε να ζήσει σε ένα γκέτο. Έξι ή επτά οικογένειες μοιράστηκαν κάθε δωμάτιο και κατά συνέπεια υπήρχαν επιδημίες του τυφού και άλλων ασθενειών. Περίπου δέκα άτομα την ημέρα πέθαιναν στο γκέτο. Τον Αύγουστο του 1942, η γερμανική και η πολωνική αστυνομία περιέβαλλαν το γκέτο και ανάγκασαν τους Εβραίους να μπουν σε τρένα που προορίζονταν για το στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα. Στην Τρεμπλίνκα, όλοι δολοφονήθηκαν αμέσως με αέριο. Μόνο μια χούφτα Εβραίων της Μπιάουα Ράφσκα επέζησαν από το Ολοκαύτωμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Ράβα Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Βαρσοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
HMS Janus (F53)
Το HMS Janus ήταν αντιτορπιλικό κλάσης J που ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και γνώρισε πολεμική δράση κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βυθίστηκε το 1944 από γερμανική τηλεκατευθυνόμενη βόμβα στα ανοικτά του Άντσιο.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Janus παραγγέλθηκε στο πλαίσιο του ναυπηγικού προγράμματος του 1936. Ναυπηγήθηκε από την Swan Hunter & Wigham Richardson Limited στο Wallsend-on-Tyne με τις εργασίες να ξεκινούν στις 29 Σεπτεμβρίου 1937. Καθελκύστηκε στις 10 Νοεμβρίου 1938 και εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 5 Αυγούστου 1939, λίγες ημέρες πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στις 30 Απριλίου 1940 το Janus βύθισε το σλουπ HMS Bittern στα ανοικτά της πόλης Ναμσός στη Νορβηγία. Το Bittern είχε προηγουμένως υποστεί πλήγματα από βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης Stuka της Luftwaffe. Μέχρι τον Μάιο του 1940 το Janus παρέμεινε στη Βόρεια Θάλασσα και έλαβε μέρος σε περισσότερες από είκοσι αποστολές συνοδείας νηοπομπών. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον 14ο Στολίσκο Αντιτορπιλικών στη Μεσόγειο με βάση στο μεγάλο ναύσταθμο της Αλεξάνδρειας. Τον Ιούλιο του 1940 έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Καλαβρίας και το Μάρτιο του επόμενου έτους στη ναυμαχία του Ταινάρου. Τον Απρίλιο του 1941 συμμετείχε επίσης σε εμπλοκή με ιταλικά αντιτορπιλικά στα ανοικτά της πόλης Σφαξ.
Η βύθιση του Janus
Στις αρχές του 1944 το Janus βρισκόταν στα ανοικτά του Άντσιο για να υποστηρίξει, ως τμήμα μεγάλης ναυτικής δύναμης, το συμμαχικό προγεφύρωμα εκεί. Βυθίστηκε στις 23 Ιανουαρίου 1944 από τηλεκατευθυνόμενη βόμβα Fritz X που εκτόξευσε γερμανικό βομβαρδιστικό He 111. Μόνο ογδόντα μέλη του πληρώματός του διασώθηκαν από παρακείμενα πλοία.
Το έμβλημά του διασώζεται μέχρι σήμερα και εκτίθεται στο «Selborne Graving Dock» στο Σάιμονς Τάουν της Νότιας Αφρικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσεων J, K και N του Βασιλικού Ναυτικού
Αγία Φανερωμένη Πρέβεζας
Η Αγία Φανερωμένη είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κερασώνος, της δημοτικής ενότητας Φιλιππιάδος, του δήμου Ζηρού, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Η Αγία Φανερωμένη είναι ημιορεινός οικισμός στο Β. τμήμα του νομού Πρεβέζης και στις δυτικές όχθες του Λούρου. Βρίσκεται σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 380 και απέχει 60 χλμ. περίπου Β.ΒΑ. της Πρέβεζας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κερασώνος
(Πηγή: )
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Ζηρού Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας
Ασπούς Σκύρου
Ο Ασπούς είναι παραθαλάσσιο χωριό και παραλία της Σκύρου που βρίσκεται στο μέσο της βόρειας ακτής του νησιού σε απόσταση περίπου 4 χλμ. νότια από την Χώρα και 6 χλμ. βορειοανατολικά από την Λιναριά (το λιμάνι του νησιού). Είναι γνωστός για την αμμώδη παραλία του και τον βυθό της θάλασσας ενώ υπάρχουν αρκετά τουριστικά καταλύματα και κέντρα εστίασης. Το χωριό αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 107 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
RSGC1
Το RSGC1 ( Red Supergiant Cluster 1 ) είναι ένα νέο μαζικό ανοιχτό αστρικό σμήνος που ανήκει στον Γαλαξία μας. Ανακαλύφθηκε το 2006 στα δεδομένα που παρήγαγαν διάφορες έρευνες υπέρυθρων, και ονομάστηκε έτσι για τον πρωτοφανή αριθμό των κόκκινων υπεργιγάντων του. Το σύμπλεγμα βρίσκεται στον αστερισμό Ασπίς σε απόσταση περίπου 6,6 kpc από τον Ήλιο. Είναι πιθανόν τοποθετημένο στη διασταύρωση του βόρειου άκρου της μακράς ράβδου του Γαλαξία και του εσωτερικού τμήματος του βραχίονα Ασπίδας-Κενταύρου -ένας εκ των δύο μεγάλων σπειροειδών βραχιόνων.
Η ηλικία του RSGC1 υπολογίζεται σε 10-14 εκατομμύρια χρόνια. Το σύμπλεγμα είναι πολύ σκεπασμένο και δεν έχει εντοπιστεί στο ορατό φως. Βρίσκεται κοντά σε άλλες ομάδες κόκκινων υπεργιγάντων γνωστών ως Stephenson 2, RSGC3 και Alicante 8. Η μάζα του RSGC1 εκτιμάται σε 30 χιλιάδες ηλιακές μάζες, γεγονός που την καθιστά μία από τις πιο ογκώδεις ανοικτές συστάδες στον γαλαξία.
Τα παρατηρούμενα ερυθρά υπερκείμενα με τη μάζα περίπου 16-20 ηλιακών μαζών είναι πρόδρομοι σουπερνόβα τύπου II. Πάνω από 200 αστέρια κύριας αλληλουχίας έχουν ανιχνευθεί με μάζες πάνω από 8 , η οποία επιτρέπει την προσδιορισμό της απόστασης από την θέση της κύριας ακολουθίας. Δεκατέσσεροι κόκκινοι υπεργίγαντες έχουν αναγνωριστεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασπίς (αστερισμός) Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη
Δυναστεία Χσιά
Η Δυναστεία Χσιά (ορθή προφορά: Σια, μονοσύλλαβη λέξη, Ουέιντ-Τζάιλς:  Hsia-Ch'ao ; IPA: <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ɕiâ tʂʰɑ̌ʊ̯] ; π. 2070 - 1600 π.Χ.) είναι η πρώτη δυναστεία στην κινέζικη ιστορία. Σύμφωνα με τον θρύλο η δυναστεία ιδρύθηκε από τον θρυλικό Γιου τον Μεγάλο  όταν ο Σουν, ο τελευταίος από τους 5 αυτοκράτορες, έδωσε στον πρώτο τον θρόνο. Η διάδοχη δυναστεία των Χσιά είναι η Δυναστεία Σανγκ (1600 - 1046 π.Χ.)
Σύμφωνα με την χρονολογία που βασίστηκε σε υπολογισμούς από τον Λιου Τσιν η δυναστεία κυβέρνησε από το 2205 μέχρι το 1766 π.Χ., ενώ ένα άλλο κινεζικό χρονικό αναφέρει ότι η δυναστεία υπήρχε από το 1989 μέχρι το 1558 π.Χ. Σύμφωνα με το χρονολογικό πρότζεκτ Χσιά-Σανγκ-Τζόου οι Χσιά υπήρξαν από το 2070 μέχρι το 1600 π.Χ. Από ένα βιβλίο που λέει για την ιστορία της Κίνας προ του 13ου αιώνα π.Χ. μαθαίνουμε ότι την περίοδο των Χσιά έχουμε το πρώτο κινεζικό αλφάβητο. Υπάρχουν αρκετοί αρχαιολόγοι που συνδέουν τους Χσιά με τους αρχαιολογικούς χώρους του πολιτισμού Ερλιτού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Χσια Χσια Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Λειβαδοτόπι Καστοριάς
Το Λιβαδοτόπι ή Λειβαδοτόπι ή Λιβαδότοπος είναι ορεινός οικισμός του Πεύκου Καστοριάς της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς σε υψόμετρο 973 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Την περίοδο της τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι Τούρκων μπέηδων της Φούσιας και στην απελευθέρωση το 1912 διέθετε μονοθέσιο δημοτικό με τριάντα μαθητές. Μετά το 1980 στο χωριό φτιάχτηκαν 15 νεόκτιστα σπίτια και από τον σύλλογο του χωριού αναστηλώθηκε το 1987 η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (αρχική κτήση 1657) και κτίστηκε μικρός ξενώνας στη θέση του παλιού σχολείου. Ανατολικά δίπλα στον χείμαρρο Μεγάλο υπάρχει μικρός καταρράκτης ενώ στα βόρεια και δυτικά βρίσκονται οι κορυφές του Γράμμου, "Αλεβίστα" και "Τσάρνος" αντίστοιχα.
Ονομασία - Διοικητικά
Αναφέρεται ως Όμοτσκο το 1918, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καλεβίστης (Καλής Βρύσης). Το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 μετονομάζεται σε Λιβαδοτόπι. Το 1951 καταργείται και προσαρτάται στον οικισμό Πεύκος της τότε κοινότητας Πεύκου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με Νεστόριο, Αγία Άννα, Μονόπυλο, Γιαννοχώρι, Στενά, Πεύκο και Τρίλοφο αποτελούν την τοπική κοινότητα Νεστορίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νεστορίου του δήμου Νεστορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 15 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Νεστορίου Λειβαδοτόπι
Λουίζα Μαρία του Βελγίου
Η Λουίζα Μαρία του Βελγίου (Princesse Louise Marie de Belgique, 18 Φεβρουαρίου 1858 - 1 Μαρτίου 1924) ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου.
Βιογραφία
Η Λουίζα Μαρία Αμαλία γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1858 στις Βρυξέλλες και ήταν κόρη του Λεοπόλδου Β΄ του Βελγίου και της Μαρίας Ερριέττας της Αυστρίας.
Στις 18 Μαΐου 1875 η Λουίζα παντρεύτηκε στις Βρυξέλλες τον δεύτερο εξάδελφό της Φίλιππο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Ο γάμος αυτός δεν τον άρεσε στο πατέρας της, που τον θεωρούσε ως μια ανεπιθύμητη συμμαχία με τη Πρωσία, αλλά η μητέρα της ενέκρινε το γεγονός ότι ο Φίλιππος έζησε στην Ουγγαρία. Η σχέση μεταξύ της Λουίζας και του Φίλιππου δεν ήταν ευτυχισμένη. Ο Φίλιππος λέγεται ότι την είχε υπό έλεγχο, και η Λουίζα αποκρίθηκε ζώντας με ένα πλούσιο τρόπο ζωής στην αυλή της Βιέννης, όπου προσέλκυσε μεγάλη προσοχή.
Το 1880, πρότεινε το γάμο μεταξύ της αδελφής της Στεφανίας και του Ροδόλφου της Αυστρίας.
Το 1895, η Λουίζα είχε ένα ειδύλλιο με τον Κόμη Γκέζα Μάτατσιτς, θετό γιο του Όσκαρ Κέγκλεβιτς, Κόμη του Μπούζιν. Ο Μάτατσιτς ήταν υπολοχαγός στο Κροατικό σύνταγμα του αυστριακού στρατού. Συναντήθηκαν στο Πράτερ της Βιέννης. Τον Ιανουάριο του 1897, έγινε μεγάλο σκάνδαλο στη Βιέννη, η Λουίζα εγκατέλειψε μόνιμα τον σύζυγό της, Φίλιππο, για τον Μάτατσιτς μαζί με την κόρη της.
Ο γιος της αποξενώθηκε από αυτήν, επειδή αισθάνθηκε ότι οι πράξεις της είχαν καταστρέψει την ευκαιρία του για την κληρονομιά. Η κόρη της άφησε σύντομα τη μητέρα της μετά τη συμβουλή του αρραβωνιαστικού της, Δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν. Το 1898, ο Πρίγκιπας Φίλιππος και ο Μάτατσιτς πολέμησαν σε μια μονομαχία στη Βιέννη, πρώτα με όπλα και μετά με ξίφη, όπου ο πρίγκιπας τραυματίστηκε. Ο Μάτατσιτς συνελήφθη στο Ζάγκρεμπ και φυλακίστηκε για τέσσερα χρόνια για παραχάραξη.
Η Λουίζα και ο Φίλιππος χώρισαν οριστικά στις 15 Ιανουαρίου 1906, σχεδόν οκτώ χρόνια μετά την έναρξη της διαδικασίας διαζυγίου. Αποξενωμένη από τον πατέρα της, τον σύζυγό της και τα παιδιά της, τα υπερβολικά έξοδα της Λουίζας την έφεραν σε βαθύ χρέος.
Παρόλο που ήταν η κόρη του αναμφισβήτητα του πλουσιότερου βασιλιά της εποχής, αναγκάστηκε να βγει σε πτώχευση αφού έγινε γνωστό ότι ο Μάτατσιτς είχε πλαστογραφήσει την υπογραφή της αδερφής της Λουίζας, Στεφανίας, σε γραμμάτια για κοσμήματα αξίας περίπου 2.500.000 δολαρίων.
Ως αποτέλεσμα αυτού του επεισοδίου, τον Μάιο του 1898 μπήκε σε άσυλο για έξι χρόνια. Ο Μάτατσιτς καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης για πλαστογραφία. Μετά την αποφυλάκιση του, ο Μάτατσιτς βοήθησε τη Λουίζα να δραπετεύσει από το άσυλο το 1904 και ήταν μαζί μέχρι το θάνατό του στο Παρίσι.
Μετά το θάνατο του Μάτατσιτς της δόθηκε ένα σπίτι από τη Βασίλισσα Ελισάβετ, τη σύζυγο του εξαδέλφου της, Αλβέρτου Β΄ του Βελγίου.
Η Λουίζα πέθανε στο Βισμπάντεν της Γερμανίας σε ηλικία 66 ετών. Μετά το θάνατό της, η βασιλική αυλή στις Βρυξέλλες είχε πένθος για ένα ολόκληρο μήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βελγίου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Θεοδώρα Καντακουζηνή (σύζυγος του Ορχάν)
Η Θεοδώρα Καντακουζηνή (Οθ. Τούρκικα:ثيودورا خاتون) (Τούρκικα: Theodora Hatun, 1332 - 1381) ήταν Βυζαντινή Πριγκίπισσα, κόρη του αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνού και η πέμπτη σύζυγος του σουλτάνου Ορχάν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μετά το γάμο της με τον Ορχάν, έγινε γνωστή στους Τούρκους ως Μαρία Χατούν.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Theodora Hatun Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Η Θεοδώρα ήταν μία από τις τρεις κόρες του αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνού από τη σύζυγό του Ειρήνη Ασανίνα.
Τον Ιανουάριο του 1346, για να στερεωθεί η συμμαχία του πατέρα της με το αυξανόμενο οθωμανικό εμιράτο και να αποτρέψει τους Οθωμανούς από την παροχή βοήθειας προς την αυτοκράτειρα-αντιβασιλέα Άννα της Σαβοΐας κατά τη διάρκεια εμφυλίου πολέμου, αρραβωνιάστηκε τον Οθωμανό άρχοντα Ορχάν.
Ο γάμος έλαβε χώρα το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Οι γονείς και οι αδελφές της την συνόδευσαν στη Σηλυμβρία, όπου οι εκπρόσωποι του Ορχάν, συμπεριλαμβανομένων των μεγιστάνων της αυλής του και ένα σύνταγμα ιππικού, έφτασε σε ένα στόλο από 30 πλοία.
Μια τελετή πραγματοποιήθηκε στη Σηλυμβρία, όπου οι απεσταλμένοι του Ορχάν την πήραν και την συνόδευσαν στα οθωμανικά εδάφη της Βιθυνίας, πέρα από τη Θάλασσα του Μαρμαρά, όπου πραγματοποιήθηκε ο πραγματικός γάμος.
Η Θεοδώρα παρέμεινε Χριστιανή μετά το γάμο της και ήταν ενεργή στην υποστήριξη των Χριστιανών, που ζούσαν κάτω από την οθωμανική κυριαρχία. Το 1347 γέννησε τον μόνο γιο της Χαλίλ, ο οποίος συνελήφθη από τους Γενουάτες πειρατές για λύτρα, ενώ ήταν ακόμα παιδί.
Ο Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ενδεχόμενη απελευθέρωσή του. Αργότερα, ο Χαλίλ νυμφεύθηκε μία κόρη του Ιωάννη Ε΄, την Ειρήνη Παλαιολογίνα.
Εκτός από μια τριήμερη παραμονή στην Κωνσταντινούπολη, τον Φεβρουάριο του 1347 για τη νίκη του πατέρα της στον εμφύλιο πόλεμο, η Θεοδώρα παρέμεινε στην οθωμανική αυλή μέχρι το θάνατο του Ορχάν το 1362.
Μετά από αυτό προφανώς επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έζησε με την αδελφή της, την αυτοκράτειρα Ελένη, στο παλάτι. Το τελευταίο που είναι γνωστό για αυτήν, είναι ότι φυλακίστηκε στο Γαλατά κατά τη διάρκεια της σύντομης βασιλείας του Ανδρόνικου Δ΄ Παλαιολόγου το 1379-1381.
Πηγές
Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
2MASS
250px|μικρογραφία|Πανοραμική θέα όλου του υπερύθρου ουρανού αποκαλύπτει την κατανομή των γαλαξιών πέρα ​​από τον Γαλαξία μας. Η Two Micron All-Sky Survey, ή 2MASS, ήταν μια αστρονομική έρευνα ολόκληρου του ουρανού με υπέρυθρες ακτινοβολίες και ένα από τα πιο φιλόδοξα τέτοια έργα.
Πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1997 και 2001, σε δύο διαφορετικές τοποθεσίες: στο Αμερικανικό Αστεροσκοπείο Φρεντ Λόρενς Γουίπλ στο Μάουντ Χόπκινς της Αριζόνα και στο Διαμερικανικό Αστεροσκοπείο του Σέρο Τολόλο στη Χιλή. Στη καθεμία έρευνα χρησιμοποιήθηκαν τηλεσκόπια 1,3 μέτρων για το Βόρειο και το Νότιο ημισφαίριο, αντίστοιχα. Διεξήχθη με υπέρυθρες μικρού μήκους κύματος σε τρεις διακριτές ζώνες συχνοτήτων κοντά σε 2 μικρόμετρα, από την οποία η φωτομετρική έρευνα με τους ανιχνευτές HgCdTe (τελλουριούχο κάδμιο υδραργύρου) προέρχεται από το όνομά της.
Η 2MASS δημιούργησε έναν αστρονομικό κατάλογο με πάνω από 300 εκατομμύρια παρατηρούμενα αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μικρών πλανητών του Ηλιακού Συστήματος, φαιούς νάνους, αστέρια χαμηλής μάζας, νεφελώματα, αστρικά σμήνη και γαλαξίες. Επιπλέον, 1 εκατομμύριο αντικείμενα καταγράφηκαν στον κατάλογο εκτεταμένων πηγών 2MASS (2MASX). Τα καταχωρισμένα αντικείμενα ορίζονται με "2MASS" και "2MASX" αντίστοιχα.
Κατάλογος
Η τελική κυκλοφορία δεδομένων για το 2MASS πραγματοποιήθηκε το 2003 και εξυπηρετείται από το Αρχείο Επιστήμης Υπέρυθρων. Οι στόχοι αυτής της έρευνας περιελάμβαναν:
εναλλ.=Εικόνα από την Ζώνη J της 2MASS, επισημαίνεται ο φαιός νάνος 2MASS J17111353 + 2326333.|μικρογραφία|Εικόνα από την Ζώνη J της 2MASS, επισημαίνεται ο [[φαιός νάνος 2MASS J17111353 + 2326333.]] Οι αριθμητικές περιγραφές των σημειακών πηγών (αστέρια, πλανήτες, αστεροειδείς) και εκτεταμένες πηγές (γαλαξίες, νεφελώματα) καταγράφηκαν από αυτοματοποιημένα προγράμματα υπολογιστών σε μέσο περιορισμό μεγέθους περίπου 14. Καταγράφηκαν περισσότερες από 300 εκατομμύρια σημειακές πηγές και 1 εκατομμύριο εκτεταμένες πηγές. Τον Νοέμβριο του 2003, μια ομάδα επιστημόνων ανακοίνωσε την ανακάλυψη του Canis Major Dwarf Galaxy, εκείνη την εποχή, του πλησιέστερου γνωστού δορυφορικού γαλαξία στον Γαλαξία μας, με βάση την ανάλυση των αστρικών δεδομένων της 2MASS.
Η 2MASS χρηματοδοτείται από το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης Άμερστ (μέλος της κοινοπραξίας Πέντε Κολλεγίων), το Κέντρο Επεξεργασίας και Ανάλυσης Υπέρυθρων (IPAC, που διευθύνεται από το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης (JPL) και το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια), τη NASA και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών (NSF).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντικείμενα 2MASS
Τρίλοφο (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Τρίλοφο απαντώνται οι εξής τοποθεσίες στην Ελλάδα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αχίλλι Σκύρου
Το Αχίλλι είναι παραθαλάσσιο χωριό και παραλία της Σκύρου στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας με υψόμετρο 4 μέτρα. Βρίσκεται στο μέσο της βόρειας ακτής του νησιού σε απόσταση περίπου 6 χλμ. νότια από την Χώρα και 7 χλμ. βορειοανατολικά από την Λιναριά (το λιμάνι του νησιού). Το χωριό αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στο δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 53 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Σκύρου Κατηγορία:Χωριά της Σκύρου
Καστέλ Νουόβο
Το Νέο Κάστρο (ιταλ.: Castel Nuova), αποκαλείται και Μάσκιο Αντζιόινο (Maschio Angioino, διαμονή των Aνζού), είναι ένα μεσαιωνικό κάστρο, που βρίσκεται μπροστά από την Πιάτσα Μουνισίπιο και το δημαρχείο (Παλάτσο Σαν Τζιάκομο) στο κέντρο της Νάπολης, στην Καμπανία της Ιταλίας. Η γραφική του τοποθεσία και το επιβλητικό του μέγεθος κάνουν το κάστρο, που ανεγέρθηκε για πρώτη φορά το 1279, ένα από τα κύρια αρχιτεκτονικά ορόσημα της πόλης. Ήταν μία βασιλική έδρα για τους βασιλείς της Νάπολης, της Αραγόνας και της Ισπανίας μέχρι το 1815.
Είναι η έδρα της Ναπολιτανικής Εταιρείας Ιστορίας της Πατρίδας και της Επιτροπής της Νάπολης του Ινστιτούτου για την Ιστορία της Ιταλικής Ένωσης. Στο συγκρότημα υπάρχει επίσης το αστικό μουσείο, το οποίο περιλαμβάνει το Παλατινό παρεκκλήσιο και τα μουσειακά μονοπάτια στον πρώτο και δεύτερο όροφο.
Η δυναστεία των Καπετιδών-Ανζού
Η βασιλική κατοικία της Νάπολης ήταν μέχρι τότε το Καστέλ Καπουάνο, αλλά το Νορμανδικό αρχαίο φρούριο κρίθηκε ανεπαρκές για τη λειτουργία και ο βασιλιάς ήθελε να κτίσει ένα νέο κάστρο κοντά στη θάλασσα.
Το έργο σχεδιάστηκε από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Πιερ ντε Σωλνέ, και η κατασκευή του Castrum Novum ξεκίνησε το 1279, για να ολοκληρωθεί μόλις τρία χρόνια αργότερα, δηλ. σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, λαμβάνοντας υπόψη τις τεχνικές κατασκευής της περιόδου και το συνολικό μέγεθος του έργου. Ωστόσο ο βασιλιάς δεν έζησε ποτέ εκεί: μετά την Εξέγερση των Σικελικών Εσπερινών, που κόστισε στον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού το στέμμα της Σικελίας, η οποία κατακτήθηκε από τον Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας και μετά από άλλα γεγονότα, το νέο παλάτι παρέμεινε αχρησιμοποίητο μέχρι το 1285, το έτος του τέλους του Καρόλου Α΄.
Βασίλειο της Νάπολης: κυριαρχία της δυναστείας των Καπετιδών-Ανζού
Ο νέος βασιλιάς Κάρολος Β΄ της Νάπολης μετακόμισε με την οικογένειά του και την Αυλή στη νέα κατοικία, την οποία διεύρυνε και κόσμησε. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του η Αγία Έδρα συνδέθηκε ιδιαίτερα με τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού, σε μία ταραχώδη σχέση, η οποία τα επόμενα χρόνια θα σημαδευτεί από πιέσεις, συμμαχίες και συνεχείς ρήξεις. Στις 13 Δεκεμβρίου 1294 η κεντρική αίθουσα του Καστέλ Νουόβο ήταν η σκηνή της περίφημης παραίτησης τού πάπα Σελεστίνου Ε΄ (του ερημίτη Pietro da Morrone) από τον παπικό θρόνο, που αποκάλεσε ο Ντάντε Αλιγκέρι τη μεγάλη άρνηση, και την επόμενη 24 Δεκεμβρίου στην ίδια αίθουσα το συμβούλιο των καρδιναλίων εξέλεξε τον Benedetto Caetani, που έλαβε το όνομα πάπας Βονιφάτιος Η΄και αμέσως μετέφερε την έδρα του στη Ρώμη, για να αποφύγει την παρέμβαση της οικογένειας των Καπετιδών-Ανζού.
Με την άνοδο στο θρόνο του Ροβέρτου, βασιλιά της Νάπολης το 1309, το κάστρο, το οποίο αυτός ανακαίνισε και επέκτεινε, έγινε ένα αξιόλογο κέντρο πολιτισμού, επειδή από την προστασία τού Ροβέρτου και το πάθος του για τις τέχνες και τη λογοτεχνία, το Καστέλ Νουόβο φιλοξένησε σημαντικές προσωπικότητες του πολιτισμού της εποχής, όπως οι συγγραφείς Πετράρχης και Τζιοβάνι Μποκάτσιο στη Ναπολιτανική διαμονή τους, ενώ οι διασημότεροι ζωγράφοι της εποχής κλήθηκαν να ζωγραφίσουν τους τοίχους του: Πιέτρο Καβαλίνι, Moντάνο ντ'Αρέτσο και πάνω απ' όλους ο Τζιότο, ο οποίος το 1332 ζωγράφισε το Παλατινό παρεκκλήσιο.
Από το 1343 ήταν η κατοικία της Ιωάννας Α΄ της Νάπολης, η οποία το 1347 κατέφυγε στη Γαλλία, εγκαταλείποντας το Καστέλ Νουόβο στις επιθέσεις τού στρατού τού βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας. Αυτός είχε έρθει για να εκδικηθεί το τέλος του αδελφού του Aνδρέα, τού συζύγου της Ιωάννας Α΄. Αυτός είχε σκοτωθεί από μία συνωμοσία παλατιού, για την οποία η ίδια η βασίλισσα ήταν ύποπτη ότι την υποκίνησε. Το κάστρο λεηλατήθηκε και με την επιστροφή της η βασίλισσα αναγκάστηκε να κάνει ριζική αναδιάρθρωση. Κατά τη δεύτερη εκστρατεία τού Λουδοβίκου Α΄ εναντίον της Νάπολης, το κάστρο, όπου είχε βρει καταφύγιο η βασίλισσα, αντιστάθηκε στις επιθέσεις. Τα επόμενα χρόνια το φρούριο δέχτηκε άλλες επιθέσεις: το κατέλαβε ο Κάρολος Γ΄ της Νάπολης και στη συνέχεια ο Λουδοβίκος Β΄ της Νάπολης, ο οποίος το αφαίρεσε από τον γιο τού Καρόλου Γ΄, τον Λαδίσλαο της Νάπολης. Όμως ο τελευταίος ανέκτησε τον θρόνο το 1399 και έζησε εκεί μέχρι το τέλος του το 1414.
Η Αραγωνική εξουσία
Το 1443 ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγονίας, που είχε κατακτήσει τον θρόνο της Νάπολης, συγκρότησε μία Αυλή στο κάστρο, για να ανταγωνιστεί τη Φλωρεντινή αυλή του Λορέντζο των Μεδίκων και το φρούριο ξανακτίστηκε πλήρως στη σημερινή του μορφή, διατηρώντας τη λειτουργία του ως το κέντρο της βασιλικής εξουσίας.
Ο βασιλιάς Αλφόνσος Ε΄ εμπιστεύτηκε την αναδιάρθρωση του φρουρίου-παλατιού των Καπετιδών-Ανζού στον Μαγιορκανό αρχιτέκτονα Γούιλεμ Σαγρέρα, ο οποίος το έκτισε ξανά σε καταλανο-μαγιορκανο-γοτθικό ρυθμό. Οι πέντε στρογγυλοί πύργοι, τέσσερις από τους οποίους ενσωμάτωσαν την προηγούμενη κατασκευή των Καπετιδών-Ανζού με τετράγωνη κάτοψη, κατάλληλη για να υποστηρίξει τα κτυπήματα των όπλων της εποχής, επανέλαβαν τον αμυντικό ρόλο του κάστρου. Εκτός από τον αμυντικό του ρόλο, η σημασία του παλατιού ως κέντρου βασιλικής εξουσίας τονίστηκε με την ανοικοδόμηση της Κύριας Πύλης σε σχήμα Θριάμβου, ένα αριστούργημα της Ναπολιτανικής αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής και έργο τού Δαλματού Φραντσέσκο Λαουράνα, μαζί με πολλούς καλλιτέχνες διαφόρων προελεύσεων. Οι εργασίες πραγματοποιήθηκαν από το 1453 και μόνο μετά το τέλος του βασιλιά το 1479.
Η κυριαρχία του Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης
Στην Αίθουσα των Βαρόνων υπήρχε ο επίλογος της περίφημης Συνωμοσίας των Βαρόνων, ένας πόλεμος εναντίον του βασιλιά Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης, γιου του Αλφόνσου Ε΄, από πολλούς ευγενείς, με επικεφαλής τον Αντονέλλο Σανσεβερίνο, πρίγκιπα του Σαλέρνο και τον Φραντσέσκο Κόπολα, κόμη. του Σάρνο. Το 1486 ο βασιλιάς κάλεσε όλους τους συνωμότες σε αυτό το δωμάτιο με πρόσχημα μία γαμήλια δεξίωση, η οποία θα σηματοδοτούσε τη λήξη των εχθροπραξιών και την οριστική συμφιλίωση. Οι βαρόνοι ήρθαν γοργά, αλλά ο βασιλιάς διέταξε τους στρατιώτες του να κλείσουν τις πόρτες και τους συνέλαβε, τιμωρώντας πολλούς από αυτούς, συμπεριλαμβανομένων του Κόπολα και των γιων του, με θανατική ποινή.
Η Συνωμοσία των Βαρόνων
Η εσωτερική πάλη μεταξύ βαρόνων και της δυναστείας έγινε με πολιτικό και κρυφό τρόπο και η ίδια κορυφώθηκε οριστικά το 1487 στην ομώνυμη αίθουσα του Καστέλ Νουόβο. Ο Φερδινάνδος Α΄ της Νάπολης, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, βρέθηκε απέναντι στους βαρόνους, κτυπώντας τους με επιδεξιότητα και πονηριά μετά από συνωμοσίες, δολοφονίες και διπλά παιχνίδια.
Ισπανική κυριαρχία
Το κάστρο οργανώθηκε και πάλι από τον Κάρολο πρίγκιπα των Βουρβόνων, τον μελλοντικό Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας, που ανέβηκε στο θρόνο της Νάπολης το 1734, αλλά αυτό έχασε τον ρόλο του ως βασιλικής κατοικίας, υπέρ των νέων βασιλικών ανακτόρων που κτίστηκαν στην ίδια τη Νάπολη και τα περίχωρά της (το Βασιλικό Παλάτι της Νάπολης στην Πλατεία τού Δημοψηφίσματος (Piazza del Plebiscito), το Παλάτι του Καποντιμόντε, το Παλάτι του Πόρτιτσι και το Βασιλικό Παλάτι της Καζέρτα) και έγινε ουσιαστικά σύμβολο της ιστορίας και τού μεγαλείου της Νάπολης.
Ναπολιτανική Δημοκρατία
Το τελευταίο σημαντικό γεγονός χρονολογείται από το 1799, όταν ανακηρύχθηκε η γέννηση της Παρθενοπαίας Δημοκρατίας (Ναπολιτικής Δημοκρατίας) από τον Ναπολέοντα Α΄. Το κάστρο ανακαινίστηκε για τελευταία φορά το 1823 από τον Φερδινάνδο Α΄ των Δύο Σικελιών, αργότερα φιλοξένησε το "οπλοστάσιο του πυροβολικού" και ένα "γραφείο πυροτεχνουργίας", που το 1837 εκτιμήθηκε, ότι ήταν πιο συνετή η εδώ μεταφορά του εργοστασίου όπλων του Tόρε Ανουντσιάτα.
20ος αι.
Στη δεκαετία του 1920 δημιουργήθηκε το ευρύ φάσμα των ανθοκήπων, που διέτρεχαν κατά μήκος του Μάσκιο Αντζιόινο μέχρι τα τέλη του 20ού αι.: στους πρώτους μήνες του 1921, ο κόμης Πίέτρο Μουνίκι, ένας μηχανικός τότε σύμβουλος της αστικής διακόσμησης, παρουσίασε στο Δημοτικό Συμβούλιο την πρόταση για την απομόνωση του Καστέλ Νουόβο.
Τελικά το Ιταλικό κράτος απέκτησε ολόκληρο το κάστρο για πολιτικούς σκοπούς. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1923 και επηρέασαν επίσης τα εργοστάσια και τις αποθήκες, που είχαν κτιστεί κοντά στην πλατεία, στη θέση των κατεδαφισμένων προμαχώνων: ήδη τον επόμενο χρόνο όλα αυτά τα διάφορα κτίρια καταργήθηκαν και δημιουργήθηκε η οδός περιπάτου (esplanade). όπου κτίστηκαν κήποι στην πλευρά της σημερινής οδού Βιτόριο-Εμμανουέλε Γ΄.
Σώθηκε μόνο η πύλη της ακρόπολης, η αρχική πρόσβαση της εποχής των Αραγονέζων στο συγκρότημα, που ξανακτίστηκε το 1496 από τον Φρειδερίκο της Νάπολης (όπως αποδεικνύεται από το έμβλημά του στην αψίδα): απομονωμένη και στερημένη της λειτουργίας της, είναι ορατή ανάμεσα στην πλατεία με τον ανθόκηπο κατά μήκος της οδού Βιτόριο-Εμμανουέλε Γ΄. Οι εργασίες που σχετίζονται με την αποκατάσταση του κάστρου, οι οποίες εξάλειψαν τις πολλές επιφάνειες που είχαν προστεθεί με την πάροδο του χρόνου, διήρκεσαν μέχρι το 1939.
Άνθρωποι που έχουν ζήσει στο κάστρο
Το Καστέλ Νουόβο κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές ως προσωρινή κατοικία, για να φιλοξενήσει επιφανείς προσωπικότητες, που πήγαιναν στη Νάπολη ως επισκέπτες της βασιλικής Αυλής ή για επίσημη επίσκεψη.
Μεταξύ των κυριότερων προσωπικοτήτων, εκτός από Ναπολιτάνους, Αραγωνέζους και Ισπανούς μονάρχες, είναι οι: Τζιοβάνι Μποκάτσιο, Τζιότο, πάπας Βονιφάτιος Η΄, πάπας Σελεστίνος Ε΄ και Πετράρχης.
Περιγραφή
Η εσωτερική σκάλα σε κάθε έναν από τους πύργους ονομάζεται συνήθως scala catalana. Το ίδιο και η πόρτα στην οροφή του κάστρου, όπου στο παρελθόν τοποθετούντο οι σκοποί για έλεγχο από πιθανή άφιξη εχθρών.
Στη βόρεια πλευρά, στον πύργο Μπεβερέλο, ανοίγει ένα από τα σταυροειδή παράθυρα της αίθουσας των Βαρόνων. ενώ δύο άλλα παράθυρα βλέπουν στην ανατολική πλευρά, το ένα προς τη θάλασσα και το άλλο, κατά μήκος του οπίσθιου τοίχου του Παλατινού παρεκκλησίου, με μονόφωτα παράθυρα ανάμεσα σε δύο στενούς πολυγωνικούς πύργους. Η δυτική πλευρά, προστατευμένη από τον άλλο γωνιακό πύργο που ονομάζεται ντελ΄Όρο, ακολουθεί ένα προηγμένο εργοστασιακό κτίριο, που αρχικά στήριζε μία στοά και ένα τμήμα επαν-εισόδου με δύο επικαλυπτόμενες στοές.
Η αψίδα του Θριάμβου
Η επιβλητική, μονόπλευρη, από λευκό μάρμαρο αψίδα του θριάμβου, κτίστηκε το 1470 σε ανάμνηση της εισόδου τού Αλφόνσου της Αραγονίας στη Νάπολη το 1443. Βρίσκεται ανάμεσα στους δύο δυτικούς πύργους του κάστρου των Καπετιδών-Ανζού. Το συνολικό σχέδιο είχε αποδοθεί στον Πιέτρο ντι Μαρτίνα, έναν Μιλανέζο αρχιτέκτονα, ή, σύμφωνα με τον Βαζάρι, στον Τζουλιάνο ντα Μαϊάνο. Οι σύγχρονοι συγγραφείς αποδίδουν το σχέδιο στον Φραντσέσκο Λαουράνα.
Έχει ύψος 35 μ. και υψώνεται σε δύο επάλληλα τόξα. Μερικές αναφορές υποστηρίζουν ότι τα τόξα είχαν αρχικά σχεδιαστεί ως δύο όψεις σε μία ελεύθερη αψίδα για την Πιάτσα ντελ Ντουόμο, αλλά ότι ένας αξιωματικός στην υπηρεσία του Aλφόνσου, ο Nοικολά Μποτσούτο, του οποίου το σπίτι επρόκειτο να ισοπεδωθεί, για να δημιουργηθεί χώρος για το μνημείο, ανάγκασε τον βασιλιά να αλλάξει την τοποθεσία και να βάλει την αψίδα στο Καστέλ Νουόβο.
Κορινθιακές κολώνες πλαισιώνουν την είσοδο, ενώ το γλυπτό τού πρώτου επιπέδου απεικονίζει ένα θριαμβευτικήό τέθριππο να οδηγεί τον Αλφόνσο στην παρέλαση. Οι γλύπτες περιλάμβαναν τους Iσάια ντα Πίζα, Meερλιάνo, Ντομένικο Γκατζίνι, Aντρέα Φιορεντίνο, μαθητή του Ντονατέλο και Σιλβέστρο ντ' Ακουίλα. Στο έργο συνέβαλαν και γλύπτες από την Αραγονία. Το κέντρο έχει ένα θυρεό με το οικόσημο της Αραγονίας. Το επιστύλιο παρακάτω γράφει: ALFONSVS REX HISPANVS SICULVS ITALICUS PIVS CLEMENS INVICTUS Από επάνω γράφει: ALFONSVS REGUM PRINCEPS HANC CONDIDIT ARCEM, δηλ. ο Αλφόνσος, βασιλέων ο πρώτος, έχει φτιάξει την αψίδα.
Το δεύτερο άνω τόξο επιστέφεται από μία ζωφόρο με επαναλαμβανόμενους αντωπούς λέοντες και πιο επάνω μία σειρά με τέσσερις κόγχες με αγάλματα, που απεικονίζουν τις αρετές του Αλφόνσου. Επάνω από αυτό είναι ένα ημικυκλικό τύμπανο με δύο ανδρικές μορφές ανακεκλιμένες που κρατούν κέρατα αφθονίας και στην κορυφή στέκεται το γλυπτό τού Αλφόνσου με την περιβολή ενός Ρωμαίου πολεμιστή. Η θέση προοριζόταν για ένα έφιππο άγαλμα. Τα αγάλματα του Αγίου Μιχαήλ, του Αγίου Αντωνίου του ηγουμένου και του Αγίου Σεβαστιανού, και τα δύο ανακεκλιμένα στο τύμπανο, είναι του Τζιοβάνι ντα Νόλα.
Περνώντας κάτω από αυτή την αψίδα μπαίνουμε στην πλατεία δίπλα στις Χάλκινες Πύλες, που εκτελέστηκαν από τον μοναχό Γουλιέλμο της Νάπολης, και αναπαριστά σε διάφορα πλαίσια τις νίκες του Φερδινάνδου Α΄ επί του δούκα του Ανζού και των επαναστατημένων βαρόνων.
Το Παλατινό Παρεκκλήσιο
Στην πλευρά του κάστρου που βλέπει στη θάλασσα βρίσκεται ο πίσω τοίχος του Παλατινού Παρεκκλησίου (Capella Palatina), ή εκκλησία του Αγ. Σεβαστιανού ή αυτή της Αγ. Βαρβάρας, το μόνο σωζόμενο στοιχείο τού κάστρου των Καπετιδών-Ανζού τού 14ου αι. Αν και υπέστη ζημιές στον σεισμό του 1456, το Παρεκκλήσιο αναστηλώθηκε αργότερα. Η πρόσοψή του στην εσωτερική αυλή έχει μία Αναγεννησιακή πύλη με ανάγλυφα των Aντρέα ντελ'Άκουιλα και Φραντσέσκο Λαουράνα και ένα παράθυρο τύπου ρόδακα, που ξανακτίστηκε κατά την Αραγονική περίοδο από τον Καταλανό Mατέο Φορτσιμάνυα για να αντικαταστήσει ένα του 14ου αι., που είχεκαταστραφεί από σεισμό.
Στο τέλος του παρεκκλησίου, υπάρχει μία σπειροειδής σκάλα προσβάσιμη από μία πόρτα στα αριστερά, που σας επιτρέπει να ανεβείτε στην Αίθουσα των Βαρόνων.
Στο εσωτερικό, που φωτίζεται από ψηλά και στενά γοτθικά παράθυρα, υπάρχουν μόνο λίγα υπολείμματα της αρχικής διακόσμησης με νωπογραφίες, έργο του Mάζο ντι Μπανκο και ένα κιβώριο του Iάκοπο ντελα Πίλα, που χρονολογείται στα τέλη του 15ου αι. Ωστόσο υπάρχουν και άλλες τοιχογραφίες του 14ου αι. από το κάστρο του Μπάλτσο στο Καζαλούτσε.
Οι τοιχογραφίες που καταλαμβάνουν τον δεξιό τοίχο του παρεκκλησίου είναι φιλοτεχνημένες από τον Mάζο ντι Μπάνκο και παρουσιάζουν αναφορές στην γοτθικο-ανδεγαβική τέχνη. Αυτές στον αριστερό τοίχο, ωστόσο, είναι από άλλους καλλιτέχνες της Φλωρεντίας.
Το εσωτερικό είχε ζωγραφηθεί επίσης από τον Τζιότο προς το 1330, και είχε τοιχογραφίες με τις Ιστορίες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Το περιεχόμενο αυτού του κύκλου τοιχογραφιών έχει χαθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου, έχει παραμείνει ένα διακοσμητικό μέρος στα παράθυρα που θυμίζουν εκείνες του παρεκκλησίου Μπάρντι της βασιλικής της Σάντα Κρότσε στη Φλωρεντία. Επιπλέον περιγράφεται στους στίχους ενός ανώνυμου συγγραφέα σε μιία συλλογή σονέτων του 1350, για ολόκληρο το έργο του Τζιότο σχετικά με το Παρεκκλήσιο.
Τέλος, το Παρεκκλήσιο έχει συλλέξει πολύτιμα γλυπτά από καλλιτέχνες που εργάστηκαν επίσης στη θριαμβική αψίδα του Αλφόνσου Β΄ της Αραγονίας (15ου αι.). Τα ίδια γλυπτά είναι εξαιρετικά δείγματα της Ναπολιτανικής Αναγέννησης. Ένα από αυτά είναι η Σκηνή με τη Μαντόνα και το Παιδί, ένα αριστούργημα του Ντομένικο Γκατζίνι, μαθητή του Ντονατέλλο και του Μπτουνελέσκι.
Επιπλέον, υπάρχουν δύο άλλα γλυπτά ιδιαίτερης σημασίας, και τα δύο ονομάζονται Mαντόνα ενθρονισμένη με το Παιδί, και τα δύο του Φραντσέσκο Λαουράνα, γλυπτά κατά τη διάρκεια δύο διαφορετικών παραμονών στη Νάπολη. Ένα από τα δύο μεταφέρθηκε στο κάστρο, αν και δεν ήταν μέρος του, επειδή ήταν σκαλισμένο για την εκκλησία του Σαντ'Αγκοστίνο αλα Τσέκα.
Η Αίθουσα των Βαρόνων
Η Αίθουσα των Βαρόνων (Sala dei Baroni), που αρχικά ονομαζόταν Αίθουσα του Θρόνου, είναι η κύρια αίθουσα (sala Maior) του Καστέλ Νουόβο. Την παρήγγειλε ο Ροβέρτος, βασιλιάς της Νάπολης, ο οποίος για την περίσταση κάλεσε τον Τζιότο ντι Μποντόνε να ζωγραφίσει έναν κύκλο τοιχογραφιών, γύρω στο 1330. Η απόδειξη αυτού του κύκλου σήμερα είναι γνωστή μόνο από την αναφορά του σε μία συλλογή σονέτων ενός ανώνυμου συγγραφέα, που χρονολογείται από το 1350. Οι τοιχογραφίες απεικόνιζαν επιφανείς άνδρες και γυναίκες της αρχαιότητας: Σαμψών, Ηρακλής, Σολομώντας, Πάρις, Έκτορας, Αχιλλέας, Αινείας, Μέγας Αλέξανδρος και Ιούλιος Καίσαρας, με αυτά που τους συνοδεύουν.
Η αίθουσα ονομάζεται Αίθουσα των Βαρόνων, επειδή γύρω στο 1487 ο Φερδινάνδος Α΄ της Νάπολης κάλεσε μερικούς από τους βαρόνους που είχαν συνωμοτήσει εναντίον του σε αυτό το μέρος, με τη δικαιολογία να εορτάσει τον γάμο του ανιψιού του. Στην πραγματικότητα αυτό δεν ήταν παρά μια παγίδα: οι βαρόνοι που ήταν παρόντες συνελήφθησαν και θανατώθηκαν αμέσως.
Βρίσκεται στη γωνία του Πύργου του Μπεβερέλλο, στη γωνία της βόρειας και της ανατολικής πλευράς, με θέα στη θάλασσα. Η μεγάλη αίθουσα (26 μ. Χ 28 μ.) καλύπτεται από έναν οκταγωνικό θόλο, που στηρίζεται σε τέσσερα τόξα στους τοίχους και σε τέσσερα μεγάλα γωνιακά τόξα (ébrasement). Από τα οκτώ τόξα ανεβαίνουν νευρώνες, που σχηματίζουν ένα οκτάκτινο αστέρι με κεντρικό κυκλικό άνοιγμα στον ουρανό (οφθαλμό, oculus) στο κέντρο. Γύρω από τον θόλο υπάρχουν μικρά παράθυρα, που εξυπηρετούσαν τους στρατιώτες, για να προσέχουν το πρόσωπο του βασιλιά, όταν αυτός δεχόταν επισκέψεις ή πρέσβεις. Η πρόσβαση σε αυτή τη θέση της αίθουσας ήταν δυνατή μέσω της ελικοειδούς κλίμακας (καταλανική σκάλα) σε λίθο πιπερίνο και σε πέτρα τόφου, που βρίσκεται στον παρακείμενο Πύργο του Μπεβερέλο και κτίστηκε επίσης από τον Γκουλιέλμο Σαγκρέρα, κατά τη διάρκεια των εργασιών που επηρέασαν ολόκληρο το βασιλικό περιβάλλον. Το δάπεδο του δωματίου ήταν διακοσμημένο με λευκά και μπλε εφυαλωμένα πλακάκια (μαγιόλικα), φερμένα από τη Βαλένθια.
Στην πλευρά της αίθουσας που βλέπει στη θάλασσα, ανάμεσα σε δύο σταυροειδή παράθυρα ανοικτά προς τα έξω, υπάρχει ένα μεγάλο τζάκι, που πλαισιώνεται από δύο σκηνές για τους μουσικούς.
Ανάμεσα στα έργα τέχνης που εξακολουθούν να υπάρχουν στην αίθουσα είναι α) ένα αμφιπρόσωπο μάρμαρο πύλης του Ντομένικο Γκατζίνι, β) δύο ανάγλυφα στα οποία απεικονίζεται η θριαμβευτική πομπή του Αλφόνσου Ε΄ της Αραγονίας και γ) η είσοδος του βασιλιά στο κάστρο, ανάγλυφο σε μία καταλανική πύλη μέσω της οποίας έχετε πρόσβαση στην Αίθουσα των Αγγέλων.
Σήμερα ένα μέρος της γλυπτικής διακόσμησης του Βαρκελώνου Πέρε Γιόχαν διαλύεται. Μέχρι το 2006, εξάλλου, φιλοξένησε τις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου της Νάπολης.
Οπλοστάσιο
Αυτό το δωμάτιο πήρε το όνομά του από τη λειτουργία, που εξυπηρετούσε. Βρίσκεται στα αριστερά του Παλατινού Παρεκκλησίου, σε χαμηλότερο επίπεδο σε σχέση με την Αίθουσα των Βαρόνων.
Κατά τη διάρκεια ορισμένων αναστηλωτικών εργασιών στην αυλή του κάστρου, βρέθηκαν σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα της Ρωμαϊκής εποχής του 1ου αι. π.Χ. και του 5ου αι., Τα ερείπια σώζονται και μπορεί κανείς πλέον να τα δει μέσω ενός διαφανούς υάλινου δαπέδου.
Παρεκκλήσιο των Ψυχών στο Καθαρτήριο
Κτίστηκε το δεύτερο μισό του 16ου αι. με εντολή των Ισπανών αντιβασιλέων, που ήθελαν να αλλάξουν την όψη του κάστρου. Ομοιάζει με το παρεκκλήσιο του 14ου αι. του Σαν Μαρτίνο ντι Τουρ, και κάποτε ήταν τοιχογραφημένο με τις ιστορίες της ζωής του Αγίου.
Το εσωτερικό παρουσιάζει μία μπαρόκ διακόσμηση με τοιχογραφίες και πίνακες ζωγραφικής, που περικλείονται με γύψινα πλαίσια και επιχρυσωμένο ξύλο.
Στον υψηλό βωμό, υπάρχει ένας πίνακας ζωγραφισμένος από έναν ακόλουθο του Τζιρόλαμο Ιμπαράτο και του Τζιοβανν'Άντζελο Ντ'Αμάτο, που απεικονίζει την παρθένο Μαντόνα ντελ Κάρμινε με τις ψυχές στο Καθαρτήριο και τους Αγίους Σεβαστιανό και τον πάπα Γρηγόριο Α΄.
Το παρεκκλήσιο χρησιμοποιήθηκε κυρίως, για να προσφέρει -σε όσους καταδικάζοντο σε θάνατο- τα ιερά μυστήρια, πριν εκτελεστούν. Στο παρεκκλήσιο είναι θαμμένος ο Ιωάννης, αδελφός του Mαζανιέλο.
Παρεκκλήσιο του Σαν Φραντσέσκο ντι Πάολα
Μικρό παρεκκλήσιο που χρονολογείται από τον 15ο αι. και είναι προσβάσιμο μέσω της Αίθουσας Καρόλου Ε΄, στον πρώτο όροφο του κάστρου. Το όνομα δίνεται από το γεγονός, ότι φιλοξένησε τον Άγιο Φραγκίσκο της Πάολα σε ένα ταξίδι στο Παρίσι.
Ο θόλος του 15ου αι., παρόμοιος με αυτόν της Αίθουσας των Βαρόνων, σχεδιάστηκε από τον Γκουίλεμ Σαγκρέρα, αλλά καταστράφηκε κατά τους βομβαρδισμούς του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το παρεκκλήσιο καθαγιάστηκε το 1688, μετά από ανακαίνιση σε ρυθμό μπαρόκ, όπως αποδεικνύεται από μία μαρμάρινη πλάκα, που τοποθετήθηκε στην πόρτα της εισόδου.
Τα μόνα στοιχεία της εποχής που έχουν απομείνει στο δωμάτιο, είναι μερικές διακοσμήσεις σε επιχρυσωμένο γύψο από δύο τοιχογραφίες στον αριστερό τοίχο (πιθανότατα ανήκουν σε μία σκηνή), που προέρχονται από το μοναστήρι του 14ου αι. εκκλησία της Σάντα Μαρία Ντοναρεγκίνα Βέκια και η παρουσία τριών πινάκων του Nικόλα Ρούσο: η Επίσκεψη, ο Ευαγγελισμός και το Ταξίδι της Μαρίας.
Οι Φυλακές
Αποτελούνται από δύο χώρους, που βρίσκονται κάτω από το Παλατινό Παρεκκλήσιο: τον Λάκκο του Κροκόδειλου και τη Φυλακή των Βαρώνων.
Αργότερα για να σκοτωθεί ο κροκόδειλος χρησιμοποιήθηκε ένα μεγάλο πόδι αλόγου ως δόλωμα και, μόλις αυτός σκοτώθηκε, τον ταρίχευσαν και τον κρέμασαν στην πόρτα εισόδου του κάστρου.
Στη Φυλσκή των Βαρώνων υπάρχουν τέσσερα φέρετρα χωρίς καμία επιγραφή και είναι πιθανώς εκείνα των ευγενών που συμμετείχαν στη Συνωμοσία των Βαρόνων το 1485.
Βιβλιοθήκη της Ναπολιτανικής Εταιρείας Ιστορίας της Πατρίδας
Στον δεύτερο όροφο και στον τρίτο όροφο βρίσκεται η Βιβλιοθήκη της Ναπολιτανικής Εταιρείας Ιστορίας της Πατρίδας. Η βιβλιοθήκη διαθέτει συλλογές βιβλίων, εικονογραφιών, ντοκιμαντέρ και περγαμηνών. Είναι ιδιωτική βιβλιοθήκη, επομένως η πρόσβαση διέπεται από κανόνες, που ορίζονται από το Καταστατικό και προβλέπονται στους Κανονισμούς.
Η βιβλιοθήκη περιέχει ένα από τα πρώτα βιβλία που τυπώθηκαν στην Ιταλία (το τέταρτο), το De civitate Dei του Αυγουστίνου του Ιππώνος, που εκδόθηκε τον Ιούνιο του 1467 στο Σουμπιάκο από δύο Γερμανούς κληρικούς, τους Άρνολντ Πάναρτζ και Κόνραντ Σβάυνχαϊμ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Βιβλιογραφία V. Galati, Riflessioni sulla reggia di Castelnuovo a Napoli: morfologie architettoniche e tecniche costruttive. Un univoco cantiere antiquario tra Donatello e Lon Battista Alberti;, Bulletin of the Florentine Studies Society, 16-17, 2007-2008.
Catalano Agostino (2001). Castelnuovo. Architettura e tecnica. I castelli di Napoli. Naples: Luciano. ISBN 88-8814-133-2.88-8814-133-2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καϊάνε Αλντορίνο
Η Καϊάνε Λοίζ Αλντορίνο Λόπεζ είναι Γιβραλτάρια πολιτικός, πρώην δήμαρχος του Γιβραλτάρ και βασίλισσα της ομορφιάς που κέρδισε τον τίτλο Μις Κόσμος 2009. Από το 2017 έως το 2019, κατείχε την θέση της Δημάρχου του Γιβραλτάρ, αφού προηγουμένως υπηρέτησε ως Αντιδήμαρχος από το 2014.
Η Αλντορίνο ήταν προηγουμένως κάτοχος του τίτλου των καλλιστείων, στέφθηκε Μις Γιβραλτάρ το 2009 και αργότερα κέρδισε Μις Κόσμος 2009 στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής. Ήταν η πρώτη γυναίκα από το Γιβραλτάρ που έφτασε ποτέ στους ημιτελικούς μεγάλου διεθνούς διαγωνισμού, και είναι η μόνη που κέρδισε ποτέ έναν, επίσης.
Πρώιμος βίος και καριέρα
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Η Καϊάνε Αλντορίνο με τον Αντόλφο Κανέπα, 1 Απριλίου 2014. H Αλντορίνο γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Γιβραλτάρ. Πριν γίνει Μις Γιβραλτάρ το 2009, εργαζόταν ως υπάλληλος ανθρώπινου δυναμικού στο νοσοκομείο St Bernard's για πέντε χρόνια. Η Αλντορίνο μεγάλωσε σε δίγλωσση οικογένεια, μιλώντας τόσο αγγλικά όσο και ισπανικά, όπως οι περισσότεροι Γιβραλτάριοι.
Η Αλντορίνο ξεκίνησε να χορεύει σε ηλικία 14 ετών, με το Urban Dance Group. Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Showdance του Διεθνούς Οργανισμού Χορού το 2008, στη Ριέζα της Γερμανίας, όπου εκπροσώπησε το Γιβραλτάρ στην κατηγορία Formation ως μέλος της Εθνικής Ομάδας Χορού του Γιβραλτάρ. Τοποθετήθηκε στην 17η θέση και έγραψε ιστορία, καθώς ήταν η πρώτη ομάδα σχηματισμού του Γιβραλτάρ που πέρασε τον πρώτο γύρο.
Η Αλντορίνο παντρεύτηκε τον Άρον Λόπεζ τον Ιούνιο του 2015. Έχουν μια κόρη, που γεννήθηκε το 2016.
Διαγωνισμοί
αριστερά|μικρογραφία|187x187εσ|Η Καϊάνε Αλντορίνο στο διαγωνισμό Μις Κόσμος 2009.
Μις Γιβραλτάρ 2009
Στις 27 Ιουνίου 2009, η Αλντορίνο στέφθηκε Μις Γιβραλτάρ 2009, διαδεχόμενη την Κριστλ Ρόμπα στο Alameda Open Air Theatre.
Μις Κόσμος 2009
Η Αλντορίνο έγραψε ιστορία στις 12 Δεκεμβρίου 2009, με το να γίνει η πρώτη Μις Γιβραλτάρ που στέφθηκε Μις Κόσμος. Ήταν επίσης η πρώτη διαγωνιζόμενη από το Γιβραλτάρ που έφτασε στους ημιτελικούς ενός από τους σημαντικότερους διεθνείς διαγωνισμούς αφού έλαβε τον τίτλο της Μις Κόσμος Ομορφιά της Παραλίας.
Λίγο μετά τη στέψη της Αλντορίνο από την προκάτοχό της, Ξένια Σουκίνοβα της Ρωσίας, το Γιβραλτάρ ξέσπασε σε πανηγυρισμούς καθώς πολλοί Γιβραλτάροι βγήκαν στους δρόμους. Οι υποστηρικτές της κυμάτισαν τη σημαία του Γιβραλτάρ, έψαλλαν καθώς τα αυτοκίνητα κορνάρανε και έπεσαν πυροτεχνήματα. Ο Επικεφαλής Υπουργός του Γιβραλτάρ, Πίτερ Καρουάνα, χαιρέτισε τη νίκη της ως «υπέροχο επίτευγμα για εκείνη και για το Γιβραλτάρ» και υποσχέθηκε μια «επιστροφή κατάλληλη για μια βασίλισσα».[10] Το 2010, ήταν προσκεκλημένη κριτής στον τελευταίο διαγωνισμό ομορφιάς Mister World 2010 στο Ίντσεον της Νότιας Κορέας.
Κατά τη διάρκεια της "βασιλείας" της, η Λόπεζ ταξίδεψε σε περισσότερες από 40 χώρες. Μερικές από αυτές τις χώρες περιλαμβάνουν: Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ιαπωνία, Μπρουνέι, Χονγκ Κονγκ, Καναδά, Ηνωμένες Πολιτείες, Ισπανία, Γερμανία, Κορέα, Ιταλία, Ινδονησία, Νότια Αφρική, Ιρλανδία και Κίνα.
Πολιτική σταδιοδρομία
μικρογραφία|266x266εσ|H Καϊάνε Αλντορίνο κατά την βράβευσή της από τον [[Φάμπιαν Πικάρντο, το 2011.]] Τον Μάρτιο του 2014, η Αλντορίνο διορίστηκε αναπληρωτής του δημάρχου του Γιβραλτάρ, Αντόλφο Κανέπα, μετά από πρόταση του Επικεφαλής Υπουργού Φάμπιαν Πικάρντο, που ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο.
Στις 4 Απριλίου 2017 έγινε δήμαρχος της επικράτειας. Μεταξύ των πρώτων ενεργειών της ως δήμαρχος ήταν το άνοιγμα μιας ιστοσελίδας και λογαριασμών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τη θέση και η δημιουργία άλμπουμ φωτογραφιών για τους επισκέπτες του Γραφείου του Δημάρχου.
Τον Μάιο του 2018 δώρισε δέκα χιλιάδες δολάρια που έλαβε από τον Οργανισμό Miss World στο Rainbow Ward στο St Bernard's Hospital και στο St Martin's School. Μια «τελετή αδελφοποίησης» πραγματοποιήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2018, μεταξύ Γιβραλτάρ και Τζαμάικα, με οικοδεσπότη την Αλντορίνο και στην οποία παρευρέθηκε ο δήμαρχος του Κίνγκστον Ντέλροι Ουίλιαμς. Τον Φεβρουάριο του 2019 μια αντιπροσωπεία, συμπεριλαμβανομένων των Αλντορίνο, Στίβεν Λινάρες και Τσαρλς Αζόπαρντι, στάλθηκε στην Τζαμάικα, με σκοπό την εδραίωση της «συμφωνίας αδελφοποίησης». Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης η Αλντορίνο έλαβε τα κλειδιά της πόλης Κίνγκστον.
Την διαδέχθηκε στο αξίωμά της ως δήμαρχος στις 4 Απριλίου 2019, ο Τζον Κονκάλβες.