cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία της Κρακοβίας (1657)
Ιστορικό
Δύο χρόνια πριν από την πολιορκία του 1657, το καλοκαίρι του 1655, δύο στρατοί της Σουηδικής Αυτοκρατορίας εισέβαλαν στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Οι Σουηδοί εισβολείς κινήθηκαν προς τα νότια, φτάνοντας στην πόλη της Κρακοβίας στα τέλη Σεπτεμβρίου 1655. Μετά την Πολιορκία της Κρακοβίας, η ιστορική πολωνική πρωτεύουσα παραδόθηκε και στις 17 Οκτωβρίου, Σουηδοί στρατιώτες μαζί με τον βασιλιά Κάρολο Ι΄ Γουσταύο της Σουηδίας μπήκαν στην πόλη. Ακολούθησε η λεηλασία των θησαυρών της Κρακοβίας. Σε ορισμένες συνοικίες δεν έμεινε ούτε ένα σπίτι όρθιο, όπως στο Γκαρμπάρι και στο Μπισκούπιε. Για τα επόμενα δύο χρόνια το μέγεθος της καταστροφής, της λεηλασίας και της μεθοδικής αρπαγής λαφύρων ήταν τόσο τεράστιο που ορισμένα πρώην μέρη της πόλης δεν ανέκτησαν ποτέ από αυτό.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Ράντνοτ που υπογράφηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1656, η Κρακοβία επρόκειτο να καταληφθεί από τον Πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας, Γεώργιο Β΄ Ράκοτσι, ο οποίος ήταν σύμμαχος του Καρόλου Ι΄ Γουσταύου. Τον Ιανουάριο του 1657, ο στρατός της Τρανσυλβανίας εισέβαλε σε νότιες επαρχίες του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας (Ερυθρά Ρουθηνία και Ελάσσων Πολωνία) και στις 28 Μαρτίου, οι Τρανσυλβανοί έφτασαν στην Κρακοβία. Ο Ράκοτσι άφησε στην πόλη περίπου 2.500 στρατιώτες, οι οποίοι ενίσχυσαν τη σουηδική φρουρά που ήταν ήδη τοποθετημένη εκεί. Το μεγαλύτερο μέρος του στρατού της Τρανσυλβανίας κατευθύνθηκε προς τα βόρεια, για να συναντήσει τους Σουηδούς.
Πολιορκία
Στις αρχές του καλοκαιριού του 1657, μονάδες του Πολωνικού Στέμματος υπό τον Χετμάνο Γέζι Σεμπάστιαν Λουμπομίρσκι έφτασαν κοντά στην Κρακοβία, αλλά λόγω έλλειψης πυροβολικού, οι Πολωνοί περιόρισαν τις δραστηριότητές τους στο κόψιμο των οδών ανεφοδιασμού της Σουηδίας και της Τρανσυλβανίας. Στις αρχές Αυγούστου, ο ισχυρός στρατός των 17.000 στρατιωτών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπό τον Στρατάρχη Μέλχιορ φον Χάτσφελτ, ενίσχυσε τους Πολωνούς και άρχισε τις προετοιμασίες για μια επίθεση. Στις 4 Αυγούστου, ωστόσο, ένα μήνυμα από τον Ράκοτσι ελήφθη και από τις δύο πλευρές. Δεδομένου ότι ο στρατός του είχε καταστραφεί στη Μάχη του Τσάρνι Όστρουφ (20 Ιουλίου), ο Ράκοτσι προέτρεψε τον Γιάνος Μπέτλεν να παραδώσει την πόλη στους Πολωνούς.
Οι Τρανσυλβανοί συνθηκολόγησαν, αλλά η σουηδική φρουρά της Κρακοβίας, υπό τον Πάουλ Βυρτς, συνέχισε την αντίσταση μέχρι τις 25 Αυγούστου. Πέντε ημέρες αργότερα, οι σουηδικές μονάδες έφυγαν από την πόλη και στις 4 Σεπτεμβρίου, οι Πολωνοί, μαζί με Αυστριακούς, οργάνωσαν μια στρατιωτική παρέλαση, την οποία παρακολούθησε ο Βασιλιάς Ιωάννης Β΄ Καζίμιρ της Πολωνίας.
Επακόλουθα
μικρογραφία|300x300εσ| Ο Ράκοτσι βγαίνει από το κατεστραμμένο [[Ζαβίχοστ. Το τεράστιο μέγεθος του στρατού του απαιτούσε επαρκής τροφή, ώστε μετανάστευε μεταξύ των περιοχών συνεχώς σαν ένα σύννεφο ακρίδων. ]] Μετά από μια διετή σουηδική και τρανσυλβανική κατοχή, η ιστορική πρωτεύουσα της Πολωνίας ήταν ερειπωμένη. Όλα τα χωριά και οι πόλεις της περιοχής κάηκαν ολοσχερώς, καθώς και τα προάστια της Κρακοβίας. Στο Κλέπας κατοικούσαν μόνο 15 άτομα σε καλύβες, ενώ στην Πλατεία Επισκόπου έμειναν μόνο 5 σπίτια, από τα 51. Στη συνοικία Πιάσκι, που είχε αρκετές εκατοντάδες σπίτια πριν από τη σουηδική εισβολή, δεν έμεινε ούτε ένα κτίριο. Ο Λόφος Βάβελ λεηλατήθηκε εντελώς, καθώς Σουηδοί και Τρανσυλβανοί είχαν κλέψει σχεδόν ό,τι είχε αξία: συμπεριλαμβανομένου του πολωνικού θησαυροφυλακίου, βιβλίων, χαλιών, ακόμη και ταπετσαριών. Επιπλέον, οι Σουηδοί κατέστρεψαν τον τάφο του Αγίου Στανισλάου.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Κρακοβίας Κρακοβιας Πολιορκια 1657 Κρακοβιας Πολιορκια 1657 Κρακοβιας Πολιορκια 1657
Προσωπογραφία της Ζαΐρας Θεοτόκη-Ράλλη
Η Προσωπογραφία της Ζαΐρας Θεοτόκη-Ράλλη είναι έργο του Δημήτριου Γερανιώτη που χρονολογείται το 1903. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 197 x 92 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ο πίνακας βρισκόταν στην οικία Ράλλη στην Κέρκυρα, μέχρις ότου και ως εκπλήρωση της επιθυμίας του πρώην Πρωθυπουργού, ο πίνακας δωρίστηκε στην Εθνική Πινακοθήκη, προκειμένου να εκτεθεί στο παράρτημα της Κέρκυρας.
Ο πίνακας
Η προσωπογραφία της Ζαϊρας Θεοτόκη, του Δημητρίου Γερανιώτη, δεν διαφοροποιείται από την ακαδημαϊκή αντίληψη για την απεικόνιση του προσώπου. Η σιλουέτα αστής με κερκυραϊκή καταγωγή, σχεδιάζεται από τον ζωγράφο με την ελικοειδή κομψότητα των προσωπογραφιών της αρ νουβώ, χωρίς όμως τις τολμηρές περιδινήσεις της γραμμής.
Ο Γερανιώτης πιστός στις αρχές της πρώιμης αστικής προσωπογραφίας και στα διδάγματα των δασκάλων του Βολανάκη, Νικηφόρου Λύτρα, Γύζη και Ιακωβίδη μας παρουσιάζει την εικόνα της νέας αστικής τάξης, που βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της διαμόρφωσης. Η στάση, ο διάκοσμος και τα ενδύματα της Ζαΐρας Θεοτόκη στοχεύουν να παρουσιάσουν την τάξη, τον ρόλο και την ιδεολογική εικόνα που θέλει να προβάλει ο ζωγράφος. Η εικονιζόμενη ήταν κόρη του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη, σύζυγος των Σίδνεϋ Μέρλιν (πρώτος γάμος), και Ιωάννη Ράλλη και μητέρα του επίσης πρωθυπουργού της Ελλάδας Γεωργίου Ράλλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής Κατηγορία:Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
Πεύκα στην Κέρκυρα
Τα Πεύκα στην Κέρκυρα είναι έργο ζωγραφικής του Κωνσταντίνου Παρθένη που χρονολογείται στα 1914 - 1917. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά διαστάσεων 90 x 96 εκ. και εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ο πίνακας
Στη μόνιμη έκθεση του Παραρτήματος της Κέρκυρας εκτίθενται έντεκα έργα του Παρθένη, τα οποία καλύπτουν σχεδόν όλες τις περιόδους της καλλιτεχνικής διαδρομής του. Με τον τίτλο Πεύκα στην Κέρκυρα ο Παρθένης αποτυπώνει ένα αντιπροσωπευτικό κερκυραϊκό τοπίο όπου παρουσιάζεται μια καθημερινή σκηνή ανάμεσα στους ελαιώνες και την πυκνή βλάστηση. Στον πίνακα, η ανθρώπινη παρουσία που αντιπροσωπεύεται από δύο μορφές που συνομιλούν σε στιγμές ξεκούρασης, απεικονίζεται σε αρμονία με τον φυσικό κόσμο, ένα προσφιλές μοτίβο για τους ζωγράφους των αρχών του εικοστού αιώνα ενώ στο τοπίο φαίνεται να κυριαρχούν οι δυνάμεις του ανέμου.
Ο παρών πίνακας σηματοδοτεί μια σημαντική στροφή για τη ζωγραφική του Παρθένη, καθώς παρουσιάζονται στοιχεία που θα παγιωθούν από τον καλλιτέχνη κατά τα επόμενα χρόνια : το σχέδιο αποκτά περισσότερο γωνιώδη χαρακτηριστικά, οι ζωγραφικές, φλογόσχημες και καμπυλόγραμμες φόρμες με τον γεωμετρικό χαρακτήρα αποκτούν αυτόνομη αξία ενώ το χρώμα τοποθετούνται με φειδώ.
Η κερκυραϊκή περίοδος του Παρθένη
Ο Κωνσταντίνος Παρθένης βρίσκεται στην Κέρκυρα κατά την περίοδο 1911-1917. Οι λόγοι που τον οδήγησαν εκεί ήταν αφενός η έλξη που του ασκούσε το φυσικό τοπίο και το πολιτισμικό περιβάλλον του τόπου και αφετέρου, το ότι ήθελε να βρίσκεται σε ελληνικό έδαφος την περίοδο που η Ελλάδα λάμβανε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετακομίζει μαζί με τη σύζυγό του Ιουλία και αρχικά φιλοξενείται στην αδελφή της συζύγου του, Άντα, που ήταν παντρεμένη με τον Αρθούρο Πιερή και κατοικούσε στο νησί. Πολύ σύντομα αγοράζει κτήμα στη θέση Σωτηριώτισσα, στο Κοντόκαλι, που συνόρευε με την ιδιοκτησία της οικογένειας της ζωγράφου Αγλαΐας Παπά. Κατά την παραμονή του στην Κέρκυρα, ο Παρθένης έγινε μέλος της καλλιτεχνικής και λογοτεχνικής ομάδας Συντροφιά των Εννιά όπου συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, ο Μάρκος Ζαβιτσιάνος κ.ά.
Παρόλο που ο Παρθένης είχε ασχοληθεί από παλιότερα με την τοπιογραφία, κατά την παραμονή του στην Κέρκυρα, τα τοπιογραφικά έργα του απέκτησαν μια πιο ελκυστική μορφή ενώ παρατηρείται η επανάληψη του μοτίβου του κλειστού κόλπου όπου η θέα του διακόπτεται από τα ψηλά κυπαρίσσια, ιδιαίτερο γνώρισμα του κερκυραϊκού τοπίου.
Επιρροές και θέματα
Ο Παρθένης επηρεάστηκε και διαμόρφωσε την τέχνη του μέσα στο περιβάλλον της βιεννέζικης πρωτοπορίας αρχικά, και αργότερα του γαλλικού Συμβολισμού και της σεζανικής μεταϊμπρεσιονιστικής οπτικής. Πειραματίστηκε με μια ευρεία τεχνοτροπική γκάμα κάνοντας δοκιμές πάνω στα ιδιώματα του Πουαντιγισμού, του Φωβισμού, της Αρ Νουβό, του Εξπρεσιονισμού και του Κυβισμού. Εισάγει πρώτος εθνικές σημάνσεις με αναφορές στην τέχνη του ελληνικού κόσμου, πάντα μέσα σε ένα αυστηρά δυτικότροπο ιδίωμα. Αυτό τον κατέστησε και προπομπό της γενιάς του ΄30. Ο ώριμος Παρθένης με τις πάμφωτες και άυλες αλληγορίες και τα ιδεαλιστικά οράματα, όπου Αρχαιότητα και Βυζάντιο συναντώνται σε μια αρμονική όσμωση, έδειξε το δρόμο για τη δημιουργία μιας ελληνικής ζωγραφικής. Οι επιδράσεις αυτές από την Αρχαιότητα και το Βυζάντιο συγχωνεύονται και αποκρυσταλλώνουν τον ιδιαίτερο Μανιερισμό του Παρθένη. Η ζωγραφική του Παρθένη περιλαμβάνει θρησκευτικά θέματα, τοπία, μυθολογικές και αλληγορικές σκηνές, προσωπογραφίες και νεκρές φύσεις και αντλεί τις εμπνεύσεις του από την αρχαία και τη βυζαντινή τέχνη αλλά και από τα νεότερα ρεύματα - τον ιμπρεσιονισμό και τον μεταϊμπρεσιονισμό, το συμβολισμό και την Art Nouveau - ανοίγοντας το δρόμο για την ανανέωση της ελληνικής τέχνης.
Τεχνοτροπία
Ο Παρθένης την περίοδο που ζει στη Βιέννη, από το 1897 περίπου μέχρι το 1904, ακολουθώντας το ύφος της ομάδας της βιεννέζικης Απόσχισης, σχηματίζει την εικόνα με νηματοειδείς πινελιές μπλε και πράσινου χρώματος, ενώ το έδαφος και ο χώρος με κοφτές πινελιές διαφορετικών τόνων και χρωμάτων. Πολύ διαφορετικός είναι ο τρόπος που ο Παρθένης ζωγραφίζει τα δέντρα λίγα μόλις χρόνια αργότερα, έχοντας επεξεργαστεί τα στοιχεία της γαλλικής ζωγραφικής όπως τη γνώρισε στο Παρίσι, όπου έζησε από το 1909 μέχρι το 1911. Η ζωγραφική του μεταβάλλεται θεαματικά στην κερκυραϊκή περίοδο, όταν στα τέλη του 1911 εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Κοντόκαλι. Η πλούσια, εύφορη κερκυραϊκή γη και η οργιώδης βλάστηση, τα τοπία φυσικού κάλλους και οι εντυπωσιακές μεταβολές τους κατά τη διάρκεια των εποχών αποτυπώθηκαν από τον ζωγράφο με διάφορους τρόπους. Προϊόν αυτής της περιόδου είναι και ο πίνακας Πεύκα στην Κέρκυρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ελληνικής ζωγραφικής Κατηγορία:Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου
Κάτω Πάφος
Η Κάτω Πάφος είναι συνοικία του Δήμου Πάφου.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Κάτω Πάφου παρουσιάζει αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Κάτω Πάφου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Πάφου
Σαιν-Βραιν (Εσόν)
Το Σαιν-Βραιν (γαλλικά: Saint-Vrain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Βραινουά (γαλλικά: Saint-Vrainois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Σαιντ-Ιόν (Εσόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντ-Ιοναί (γαλλικά: Saint-Yonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Εκκλησία της Ιερουσαλήμ (Βερολίνο)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προτεσταντικές εκκλησίες Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βερολίνο
Λεβίνα (τραγουδίστρια)
Η Λεβίνα (πραγματικό όνομα Isabella Lueen) είναι Γερμανίδα τραγουδίστρια και συνθέτρια. Εκπροσώπησε τη Γερμανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον το 2017 στο Κίεβο, κατακτώντας την 25η θέση με μόλις 6 βαθμούς
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Γερμανία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2017 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Μούτταλλος
Ο Μούτταλλος είναι συνοικία του Δήμου Πάφου.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του Μούτταλλου παρουσιάζει αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Μούτταλλου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Πάφου
Δημήτρης Μαστροβασίλης
Ο Δημήτρης Μαστροβασίλης (12 Ιουνίου 1983) είναι Έλληνας σκακιστής που έλαβε τον τίτλο του Γκραντμάστερ (GM) το 2003.
Έλαβε το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Νέων το 2000. Το 2003 κέρδισε το 1ο Μεσογειακό Σκακιστικό Πρωτάθλημα Νέων που πραγματοποιήθηκε στο Agelat της Λιβύης, ενώ την επόμενη χρονιά ήρθε ισόπαλος για την 1η-2η θέση με τον Κίριλ Γκεοργκίεφ στην πόλη Τopola της Σερβίας. Έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο σκακιστικό πρωτάθλημα του 2004, όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο από τον Konstantin Sakaev. Το 2007 ήρθε ισόπαλος για τις 2η–7η θέσεις με τους Kiril Georgiev, Vadim Malakhatko, Mircea Parligras, Χρήστο Μπανίκα και Dmitry Svetushkin στο Διεθνές σκακιστικό τουρνουά Ακρόπολις. Το 2012 κέρδισε το κύπελλο Άρτεμις στη Λέρο.
Ο Μαστροβασίλης έπαιξε στην εθνική ομάδα της Ελλάδας στις σκακιστικές Ολυμπιάδες του 2000, 2004, 2006, 2008, 2010, 2012 και 2014.
Αδερφός του είναι ο επίσης γκραντμάστερ Θάνος Μαστροβασίλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές
Schustehruspark
thumb|right|250px|Το πάρκο του Σούστερους Το Schustehruspark είναι πάρκο στο Βερολίνο που ονομάστηκε προς ανάμνηση του πρώην δημάρχου Κουρτ Σούστερους. Η διαρρύθμιση είναι έργο του αρχιτέκτονα Έρβιν Μπαρτ. Το πάρκο έχει τετραγωνικό γεωμετρικό σχήμα. Στο κέντρο του βρίσκεται μια μεγάλη έκταση με γκαζόν, την οποία περικλείουν παρτέρια, δενδροστοιχίες και ειδικά σχεδιασμένα παγκάκια. Στην ανατολική πλευρά βρίσκεται ένας κήπος. Οι τέσσερις γωνίες είναι ειδικά διαμορφωμένες με εισόδους, στρογγυλά παρτέρια και φωτιστικές κολώνες. Στην μεσημβρινή πλευρά είναι ένας υποστεγασμένος παιδότοπος. Αρχικά ανήκε στο οικόπεδο της γειτονικής βίλας Όππενχαϊμ, πέρασε όμως το 1941 στον δήμο Σαρλότενμπουργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάρκα στη Γερμανία Κατηγορία:Γεωγραφία του Βερολίνου
Σαιντ-Ζενεβιέβ-ντε-Μπουά (Εσόν)
Το Σαιντ-Ζενεβιέβ-ντε-Μπουά (γαλλικά: Sainte-Geneviève-des-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζενοβεφαίν (γαλλικά: Génovéfains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Σαιντρί-συρ-Σεν
Το Σαιντρί-συρ-Σεν (γαλλικά: Saintry-sur-Seine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντριέν (γαλλικά: Saintryens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Σω-λε-Σαρτρέ
Το Σω-λε-Σαρτρέ (γαλλικά: Saulx-les-Chartreux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαλυσεέν (γαλλικά: Salucéens).
Ασσουάν του Νείλου (Κωνσταντίνος Μαλέας)
Ο πίνακας
Στον πίνακα απεικονίζεται τοπίο από την πόλη Ασσουάν, που βρίσκεται στη Νότια Αίγυπτο, στη δυτική όχθη του ποταμού Νείλου, όπως την είδε ο Κωνσταντίνος Μαλέας το 1923. Εκείνη τη χρονιά ο ζωγράφος πραγματοποίησε το δεύτερο ταξίδι του στη Μέση Ανατολή που είχε ως επακόλουθο τη δημιουργία έργων, κυρίως εμπνευσμένα από το αιγυπτιακό τοπίο. Τα έργα αυτά διακρίνονται για την αδρή και γενική γραφή που τα διέπει. Οι καταγραφές αυτές είναι μελέτες εκ του φυσικού, συνήθως με μολύβι σε χαρτί και δευτερευόντως σχεδιάσματα με λάδι. Τα έργα αυτά ολοκληρώθηκαν αργότερα με την επιστροφή του Μαλέα στην Ελλάδα.
Τεχνοτροπία και έργο
Ο Μαλέας θεωρείται ως ανανεωτής της ελληνικής ζωγραφικής και ως ο καλλιτέχνης που από κοινού με τον Κωνσταντίνο Παρθένη, αμφισβητώντας τον ακαδημαϊσμό της προηγούμενης καλλιτεχνικής γενιάς που είχε ως πρότυπο τη λεγόμενη σχολή του Μονάχου, προετοίμασε το έδαφος για την εμφάνιση των ζωγράφων της γενιάς του '30, πολλοί από τους οποίους επηρεάστηκαν σημαντικά από αυτόν. Στη διαμόρφωση της τεχνοτροπίας του Μαλέα έπαιξε σημαντικό ρόλο η μαθητεία του στο Παρίσι όπου ήρθε σε επαφή με τα ιμπρεσιονιστικά και μεταϊμπρεσιονιστικά ρεύματα, στα οποία έμεινε πιστός σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας. Κατά κύριο λόγο ασχολήθηκε με την τοπιογραφία. Στα έργα του κυρίαρχο ρόλο έχουν η σχηματοποίηση και τα δυνατά και καθαρά χρώματα ενώ κατά τη δεκαετία του 1910 καθιέρωσε στην Ελλάδα την επίπεδη απεικόνιση, η οποία αποτελεί μια βασική αρχή της μοντέρνας τέχνης. Η αξία του έργου του Μαλέα αναγνωρίστηκε νωρίς και τιμήθηκε αναλόγως καθώς το 1923 έλαβε το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ασσουαν του Νειλου Ασσουαν
Γκιουλσούν Σαγλαμέρ
Η Γκιουλσούν Σαγλαμέρ (τουρκικά: Gülsün Sağlamer, γεννηθείσα το 1945) είναι Τουρκάλα ακαδημαϊκός. Είναι η τρίτη γυναίκα πρύτανης πανεπιστημίου στην ιστορία της Τουρκίας.
Ζωή
Η Σαγλαμέρ γεννήθηκε το 1945 στην Τραπεζούντα. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση της στην γενέτειρά της. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Το 1975-1976 η Σαγλαμέρ πραγματοποίησε τις μεταδιδακτορικές σπουδές στο Κέντρο Μάρτιν του τμήματος Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Μετά την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών της σπουδών επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια το 1978 και το 1988 έγινε καθηγήτρια στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Από το 1993 έως το 1995 ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κουίνς του Μπέλφαστ (Βόρεια Ιρλανδία).
Η Σαγλαμέρ είναι μια από τις τρεις τουρκάλες ακαδημαϊκούς που αναφέρονται στο βιβλίο Women Scientists: Reflections, Challenges and Breaking Boundaries (μετάφραση: Γυναίκες επιστήμονες: Αντανακλάσεις, Προκλήσεις και Σπάζοντας τα σύνορα) της Μάγκντολνα Χαργκιτάι. Το βιβλίο δημοσιεύτηκε στην Οξφόρδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Τούρκοι εκπαιδευτικοί
Προσωπογραφία κυρίου (Φραντσέσκο Πίτζε)
Η Προσωπογραφία κυρίου είναι έργο του Φραντσέσκο Πίτζε (1822-1862), Ιταλού ζωγράφου που δραστηριοποιήθηκε στην Ελλάδα. Πρόκειται για ελαιογραφία σε μουσαμά με διαστάσεις 69 x 49 εκ. που εκτίθεται στο Παράρτημα Κέρκυρας της Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου.
Ο πίνακας
Ο πίνακας παρουσιάζει ένα γνώριμο μοτίβο των προσωπογραφιών του Πίτζε που απεικονίζει τις μορφές τυπικές και άκαμπτες σε εσωτερικούς χώρους μεγαλοπρεπών σπιτιών κοντά σε ανοιχτά παράθυρα ή σε μπαλκόνια με θέα αρχαιολογικούς χώρους, νησιά και πόλεις.
Στυλ και επιρροές
Ο Πίτζε ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με την προσωπογραφία και σε μικρότερο βαθμό με την τοπιογραφία. Χαρακτηριστικό γνώρισμα του ύφους του Πίτζε είναι η ακρίβεια στην παρατήρηση που συνυπάρχει σε αρμονία με το στυλιζάρισμα. Η τεχνοτροπία με την οποία απέδιδε ο Πίτζε τις μορφές του συνδέει τα έργα του με τη γερμανική και φλαμανδική ζωγραφική του 16ου και 17ου αιώνα ενώ οι αναφορές στην ελληνική αρχαιότητα και η ρομαντική κλασικιστική διάθεση φανερώνουν επιρροή από τα κλασικά ιδεώδη της εποχής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου Κατηγορία:Ιταλικοί πίνακες
Εθνική Επαρχία Αζόφσκι Νεμέτσκι
Η Εθνική Επαρχία Αζόφσκι Νεμέτσκι (Ρωσικά: Азо́вский Неме́цкий национа́льный райо́н, Γερμανικά: Deutscher Nationalkreis Asowo) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μία από τις τριάντα δύο στην Περιφέρεια Ομσκ της Ρωσίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της περιφέρειας. Η επαρχία καλύπτει μία έκταση 1.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Άζοβο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η επαρχία είχε πληθυσμό 22.925 κατοίκων,  σημειώνοντας μια μικρή αύξηση σε σχέση με την απογραφή του 2002, όπου η επαρχία είχε πληθυσμό 22.346 κατοίκων. Ο πληθυσμός του Άζοβο αντιστοιχεί στο 26,2% του πληθυσμού της επαρχίας.
Ιστορία
Τα πρώτα χωριά στην περιοχή της σημερινής εθνικής επαρχίας Αζόφσκι Νεμέτσκι ιδρύθηκαν από τους Γερμανούς του Βόλγα το 1893.
Πολιτική
Οι επικεφαλής της επαρχιακής διοίκησης ήταν ο Μπρούνο Χάινριχ Ρόιτερς (από το 1992 έως το 2010) και ο Βίκτορ Σάμπελφελντ (από το 2010 έως σήμερα).
Δημογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός της επαρχίας στις 1 Ιανουαρίου του 2007 ανερχόταν στα 22,246 άτομα, από τα οποία το 56% ήταν Ρώσοι, το 24% ήταν Γερμανοί, το 8,3% ήταν Καζάκοι, και το 6,8% ήταν Ουκρανοί.
Καθώς θεωρείται πολιτιστική κληρονομία, και προκειμένου η Εθνική Επαρχία Αζόφσκι Νεμέτσκι να γίνει καταφύγιο για την διασκορπισμένους και μειωμένους Γερμανούς της Ρωσίας, η γερμανική γλώσσα έχει εγκριθεί επισήμως, δηλαδή προστατεύεται, υποστηρίζεται και προωθείται. Επίσης, στο εθνόσημο και την σημαία της επαρχίας, εμφανίζεται η Ρωσική και Γερμανική σημαία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όμπλαστ του Ομσκ
Κρίστιαν Φρίντελ
Ο Κρίστιαν Φρίντελ είναι Γερμανός ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1979 στο Μαγδεβούργο και έγινε γνωστός από την ταινία Η Λευκή Κορδέλα, όπου υποδύθηκε τον σχολικό δάσκαλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Σαβινί-συρ-Ορζ
Το Σαβινί-συρ-Ορζ (γαλλικά: Savigny-sur-Orge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Σερμαίζ (Εσόν)
Το Σερμαίζ (γαλλικά: Sermaise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαρμάτ (γαλλικά: Sarmates).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Πόλις Χρυσοχούς (συνοικία)
Η Πόλις Χρυσοχούς είναι συνοικία του Δήμου Πόλης Χρυσοχούς.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Πόλις Χρυσοχούς παρουσιάζει αύξηση τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Πόλις Χρυσοχούς όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Πόλης Χρυσοχούς
Σουαζί-συρ-Εκόλ
Το Σουαζί-συρ-Εκόλ (γαλλικά: Soisy-sur-École) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουαζεέν (γαλλικά: Soiséens).
Σουρεγιά Αγαόγλου
Σταδιοδρομία
Μετά την αποφοίτηση της, η Αγαόγλου άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου από το 1927 έως τον θάνατό της τον Δεκέμβριο του 1989. Κάποτε εργάστηκε ως βοηθός καθηγήτρια του καθηγητή Σβαρτς. Έχει γράψει τα βιβλία Τι είδα στο Λονδίνο (Londra'da Gördüklerim) και Μια Ζωή Έχει Περάσει Όπως Αυτή (Bir Hayat Böyle Geçti). Στο δεύτερο βιβλίο της συζήτησε διάφορα νομικά θέματα και έγραψε βιογραφικές πληροφορίες για τον πατέρα της.
Θάνατος
Η Σουρεγιά Αγαόγλου πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο το 1989.
Μονή Αρώματος Αρκαδίας
Η Ιερά Μονή Αρώματος Αρκαδίας, είναι ένα ιστορικό, ερειπωμένο σήμερα μοναστήρι, χτισμένο κοντά στα χωριά Πλάτανος και Χάραδρος Αρκαδίας.
Ιστορία
Η μονή, ιδρύθηκε πιθανόν κατά τον 17ο αιώνα, αφού αναφέρεται στην απογραφή των Ενετών το 1700, ενώ στην εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας αναφέρεται η χρονολογία 1740. Η μονή, κατά τα έτη της Τουρκοκρατίας, διέθετε σημαντική περιουσία και πλουτίστηκε με εικόνες και άγια λείψανα που εξέπεμπαν αρώματα στους προσκυνητές. Γι' αυτό τον λόγο, η μονή πήρε την ονομασία Άρωμα. Στην μονή αυτή, είχαν μονάσει και ο Νεομάρτυρας Παύλος Τριπόλεως, καθώς και οι κτήτορες της Μονής Λογγοβάρδας της Πάρου, Ιερόθεος και Φιλόθεος. Η μονή καταστράφηκε ολοσχερώς από τις ορδές του Ιμπραήμ πασά το 1826. Με το πέρασμα των χρόνων η μονή, μη έχοντας αναστυλωθεί, κατέρρευσε.
Η μονή
Ο χώρος της μονής, βρίσκεται σε μία αγροτική τοποθεσία ανάμεσα στα χωριά Πλάτανος και Χάραδρος Κυνουρίας. Από το μοναστήρι, σώζονται λιγοστά λείψανα από τα κελιά και ερείπια από το καθολικό, το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Ζωοδόχο Πηγή.
Πηγές
Κατηγορία:Μοναστήρια στην Αρκαδία Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Προδρόμι (συνοικία της Πόλης Χρυσοχούς)
To Προδρόμι είναι συνοικία του Δήμου Πόλης Χρυσοχούς. Αρχικά ήταν χωριό και στη συνέχεια εντάχθηκε στον Δήμο Πόλης Χρυσοχούς.
Σουαζί-συρ-Σεν
Το Σουαζί-συρ-Σεν (γαλλικά: Soisy-sur-Seine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Προδρόμι (συνοικία της Πόλης Χρυσοχούς)
Ονομασία
Η ονομασία της συνοικίας προέρχεται από την Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο.
Σουαζί-συρ-Σεν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σουαζεέν (γαλλικά: Soiséens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Προδρόμι (συνοικία της Πόλης Χρυσοχούς)
Πληθυσμός
Μέχρι το 1964, στο Προδρόμι κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι. Οι Ελληνοκύπριοι πλειοψηφούσαν. Κατά τις διακοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64, Ελληνοκυπριακές δυνάμεις επιτέθηκαν στη τουρκική συνοικία του χωριού μετά που οι Τουρκοκύπριοι ένοπλοι αρνήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους. Αυτό οδήγησε τους Τουρκοκύπριους κατοίκους του χωριού να διαφύγουν στην Πόλη Χρυσοχού. Μαζί με τους Τουρκοκύπριους κατοίκους της Πόλης Χρυσοχούς κατέφυγαν στο τουρκοκυπριακό γυμνάσιο, όπου πολιορκήθηκαν. Οι Τουρκοκύπριοι παρέμειναν στην περιοχή του γυμνασίου της Πόλης Χρυσοχούς ως το 1968, αφού επέκτειναν λίγο τον χώρο τους και αφού δημιούργησαν προσφυγικά σπίτια. Η κατάσταση βελτιώθηκε ελάχιστα τα επόμενα χρόνια. Κατά την τουρκική εισβολή του 1974, τουρκοκυπριακές δυνάμεις επιτέθηκαν σε ελληνοκυπριακές, όταν οι Τουρκοκύπριοι αρνήθηκαν να παραδοθούν. Οι Τουρκοκύπριοι στρατιώτες μετέφεραν τους Τουρκοκύπριους κατοίκους στο γειτονικό χωριό Πελαθούσα. Στη συνέχεια, μεταφέρθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Στο Προδρόμι παρέμειναν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του. Επίσης, εγκαταστάθηκαν εκεί και Ελληνοκύπριοι από το βόρειο τμήμα της Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Πόλης Χρυσοχούς
Ολιγόκαινο
Το Ολιγόκαινο είναι γεωλογική εποχή της Παλαιογενούς περιόδου του Καινοζωικού η οποία εκτείνεται από 33,9 έως 23 εκατομμύρια χρόνια πριν το σήμερα. Ακολουθεί το Ηώκαινο και ακολουθείται από το Μειόκαινο. Είναι η τρίτη και τελευταία εποχή του Παλαιογενούς. Όπως συμβαίνει και με άλλες γεωλογικές περιόδους, τα γεωλογικά στρώματα τα οποία οριοθετούν την εποχή μπορούν να ταυτοποιηθούν, αλλά οι ακριβείς χρονολογίες έναρξης και λήξης της περιόδου είναι ελαφρώς αβέβαιες. Το όνομα Ολιγόκαινο προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «ολίγος» και «καινός» (νέος).
Μάρκος Χουάρες
Το Μάρκος Χουάρες (Marcos Juárez) είναι πόλη στην επαρχία Κόρδοβα της Αργεντινής. Έχει 27.004 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010, και είναι η έδρα του νομού Μάρκος Χουάρες. Βρίσκεται 267 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα της επαρχίας Κόρδοβα, στην Εθνική Οδό 9, κοντά στα σύνορα της επαρχίας με τη Σάντα Φε.
Ολιγόκαινο
Το Ολιγόκαινο συχνά θεωρείται σημαντική στιγμή μετάβασης, ο σύνδεσμος ανάμεσα στον αρχαϊκό κόσμο του τροπικού Ηώκαινου και των πιο σύγχρονων οικοσυστημάτων του Μειόκαινου. Σημαντικές αλλαγές κατά τη διάρκεια του Ολιγόκαινου περιλαμβάνουν την παγκόσμια επέκταση των λιβαδιών και την υποχώρηση των τροπικών δασών των πλατύφυλλων στην ισημερινή ζώνη.
Μάρκος Χουάρες
Η πόλη διαθέτει αεροδρόμιο.
Ολιγόκαινο
Η έναρξη του Ολιγόκαινου σηματοδοτείται από ένα σημαντικό γεγονός εξαφάνισης, το οποίο περιλάμβανε την αντικατάσταση της ευρωπαϊκής πανίδας με ασιατική, με την εξαίρεση των ενδημικών τρωκτικών και μαρσιποφόρων. Αντίθετα, το όρια Ολιγόκαινου-Μειόκαινο δεν αναγνωρίζονται το ίδιο εύκολα.
Παραπομπές
κατηγορία:Καινοζωική εποχή
Μάρκος Χουάρες
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Σουζί-λα-Μπρις
Το Σουζί-λα-Μπρις (γαλλικά: Souzy-la-Briche) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Μπάμπης Τεννές
Ο Χαράλαμπος (Μπάμπης) Τεννές (17 Νοεμβρίου 1953, Αθήνα) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίσθηκε ως μέσος σε τοπικά αναγνωρισμένους συλλόγους της Αθήνας.
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Ο Μπάμπης Τεννές ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομής του Απόλλωνα Αθηνών και ακολούθως μεταπήδησε στον Γ.Σ. Πατησίων, από όπου το καλοκαίρι του 1972, σε ηλικία μόλις 18 ετών, τον απέκτησε ο Α.Π.Ο. Ρουφ. Πέντε χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 1977 πήρε μεταγραφή στον Γ.Σ. Καλλιθέα, όπου και αγωνίστηκε για 3 χρόνια. Το 1980 πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό Λιοσίων της Β΄ Εθνικής και ακολούθως αγωνίστηκε στον Α.Ο. Χαλκίδα, όπου και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Αγία Κετεβάν
Η Αγία Κετεβάν έζησε στη Γεωργία στα τέλη του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα, σε καιρούς δύσκολους για την πατρίδα της από τις επιθέσεις των Τούρκων και των Περσών.
Μπάμπης Τεννές
Προπονητική καριέρα
Ο Μπάμπης ο Τεννές, που έγινε ευρύτερα γνωστός ως προπονητής, ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία με τον Γ.Σ. Πατησίων και ακολούθως ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ο.Φ. Χολαργού, με τον οποίο το 1990 κατέκτησε το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Αθηνών και την τεχνική ηγεσία του Α.Ο. Μελισσίων. Το 1992 και ενόψει της χρονιάς 1992-93 ανέλαβε τον Γ.Σ. Καλλιθέα στην Γ' Εθνική, οδηγώντας την ομάδα της Καλλιθέας στην Β΄ Εθνική στο τέλος της χρονιάς, στην οποία θα επιστρέψει το 2003. Στο παρελθόν ήταν προπονητής και του Απόλλωνα Σμύρνης και την αγωνιστική περίοδο 2015-16 τον οδήγησε στην τέταρτη θέση της Football League. Στην πολυετή καριέρα του, έχει διατελέσει προπονητής γνωστών ποδοσφαιρικών συλλόγων, που αγωνίζονταν και στην Super League, όπως ο Αθηναϊκός, ο Πανηλειακός, ο Λεβαδειακός, η Κέρκυρα και ο Άρης Θεσσαλονίκης.
Αγία Κετεβάν
Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Δαβίδ της Καχετίας, ο οποίος μετά από βραχύχρονη βασιλεία πέθανε. Μετά το θάνατο του, η βασίλισσα Κετεβάν, γαλουχημένη με την ορθόδοξη πίστη, επιδόθηκε σε έργα φιλανθρωπίας και ανεγέρσεως θρησκευτικών κτιρίων. Το 1614, για να αποτρέψει επίθεση των Περσών στην πατρίδα της, παρέδωσε τον εαυτό της ως όμηρο σε αυτούς. Ο σάχης Αμπάς της ζήτησε να αποκηρύξει την πίστη της. Στην άρνησή της βασανίστηκε με πυρακτωμένα σίδερα, μετά από δεκάχρονη φυλάκιση στο Σιράζ της Περσίας. Τα θαυματουργικά λείψανά της σώζονται στον Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Αλαβέρντ και η Εκκλησία της Γεωργίας εορτάζει πανηγυρικά τη μνήμη της στις 13 Σεπτεμβρίου.
Μπάμπης Τεννές
Προπονητική καριέρα
Την αγωνιστική περίοδο 2004-2005 ως προπονητής του Ακράτητου πέτυχε την άνοδo της ομάδας των Άνω Λιοσίων στην Α' Εθνική.
Αγία Κετεβάν
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Γεωργιανοί άγιοι Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 17ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες θύματα ισλαμισμού
Μπάμπης Τεννές
Προπονητική καριέρα
Την επομένη σεζόν της ανόδου με τον Ακράτητο, ο Μπάμπης Τεννές ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Κέρκυρας και πέτυχε τον προβιβασμό της στην μεγάλη κατηγορία.
Ο Τεννές αποχώρησε από την Κέρκυρα το 2008 και ακολούθησαν Λεβαδειακός, Εθνικός Αστέρας και Παναχαϊκή.
Επέστρεψε στην Κέρκυρα το 2009-2010, που αγωνιζόταν στη Β' Εθνική. Η τρίτη άνοδος για τον Αθηναίο τεχνικό έγινε γεγονός, αφού κατάφερε να οδηγήσει τους "κυανέρυθρους" στην Α' Εθνική με την κατάληψη της 2ης θέσης.
Τη σεζόν 2010-2011, ως προπονητής του Παναιτωλικού, πέτυχε τόσο την άνοδο της ομάδας στην Α' Εθνική όσο και την κατάκτηση του τίτλου.
Την αγωνιστική περίοδο 2012-2013 πέτυχε την άνοδο της Καλλονής στην Α' Εθνική. Εκείνη τη σεζόν η Καλλονή κατέκτησε την τρίτη θέση στην Β' Εθνική.
Την ποδοσφαιρική περίοδο 2016-17, πέτυχε να οδηγήσει τον Π.Α.Σ. Λαμία σε άνοδο για πρώτη φορά στην Super League. Αυτή ήταν η έκτη φορά στην καριέρα του που πετύχαινε τον προβιβασμό ομάδας. Τη σεζόν 2017-2018 κράτησε τους Φθιωτούς στην μεγάλη κατηγορία.
Στις 26 Νοεμβρίου του 2018, ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από τον Απόλλωνα Σμύρνης, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας ενάμιση χρόνου, με στόχο τη συνέχιση της προσπάθειας για παραμονή της ομάδας στη μεγάλη κατηγορία. Στις 9 Μαρτίου του 2019, η συνεργασία του Τεννέ με τον Απόλλων Σμύρνης λύθηκε.
Στις 8 Οκτωβρίου 2020, επέστρεψε και ανέλαβε καθήκοντα προπονητή στον Π.Α.Σ. ΛΑΜΙΑ.
Στις 1 Μαρτίου του 2021, ανέλαβε την Ξάνθη στην προσπάθεια της θρακικής ομάδας να ανέβει στην Σούπερ Λίγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Χαλκίδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλωνα Σμύρνης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανελευσινιακού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Λευκωσίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΕΛ Καλλονής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Σ. Καλαμάτας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ακράτητου Άνω Λιοσίων Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβαδειακού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναιτωλικού Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ Λαμίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Ξάνθης
Οικονομία της Λευκορωσίας
Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, όλες οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες αντιμετώπισαν μια βαθιά οικονομική κρίση. Ωστόσο, η Λευκορωσία επέλεξε τον δικό της τρόπο να ξεπεράσει αυτήν την κρίση. Μετά την εκλογή του Αλεξάντερ Λουκασένκο το 1994 ως πρώτου Προέδρου της, η χώρα μπήκε στον δρόμο της «σοσιαλιστικής αγοράς» σε αντίθεση με τη στροφή προς τον καπιταλισμό της γειτονικής Ρωσίας. Βάσει αυτής της πολιτικής θεσπίστηκαν διοικητικοί έλεγχοι στις τιμές των προϊόντων και τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Επίσης, επεκτάθηκε το δικαίωμα του κράτους να παρεμβαίνει στη διαχείριση των ιδιωτικών επιχειρήσεων.
Ως τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης, η Λευκορωσία διέθετε σχετικά καλά αναπτυγμένη βιομηχανική βάση, την οποία διατήρησε και μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Η χώρα έχει, επίσης, μια ευρεία γεωργική βάση και ένα υψηλό επίπεδο παιδείας. Μεταξύ των πρώην δημοκρατιών της Σοβιετικής Ένωσης, είχε ένα από τα υψηλότερα πρότυπα διαβίωσης.
Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ
μικρογραφία|260x260εσ|[[Τρακτέρ λευκορωσικής κατασκευής]] Την περίοδο 1991-1995 όλοι οι τομείς της εθνικής οικονομίας επηρεάστηκαν από τη βαθιά οικονομική κρίση που πυροδότησε η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Αρχικά, το γεγονός αυτό προκάλεσε το τέλος των παραδοσιακών οικονομικών διαδικασιών, απότομη πτώση της οικονομικής ικανότητας των επιχειρήσεων και του πληθυσμού των δημοκρατιών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης που ήταν βασικοί καταναλωτές των προϊόντων της Λευκορωσίας, παύση της χρηματοδότησης από τη στρατιωτική δύναμη της Σοβιετικής Ένωσης, κάτι που αντιπροσώπευε σημαντικό μερίδιο στη βιομηχανία της χώρας, κραδασμοί από την απελευθέρωση των τιμών και, πάνω απ΄ όλα, ραγδαία αύξηση των τιμών των πρώτων υλών και των ενεργειακών πόρων. Επιπλέον, η Λευκορωσία, όπως και οι υπόλοιπες δημοκρατίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, χαρακτηρίστηκε από γενική έλλειψη ετοιμότητας των κρατικών θεσμών και της κοινωνίας ως προς το σύστημα σχέσεων της αγοράς. Η απότομη αύξηση των τιμών των πρώτων υλών και των ενεργειακών πόρων αποκάλυψε την τεχνολογική αδυναμία της οικονομίας. Ταυτόχρονα, η περιορισμένη ανταγωνιστικότητα των τοπικών προϊόντων, νομικοί διακυβερνητικοί περιορισμοί και η απουσία δεξιοτήτων πάνω στο μάρκετινγκ και τη χρηματοοικονομική διαχείριση εμπόδισαν τους οικονομικούς τομείς της χώρας να αντισταθμίσουν την πτώση της πραγματικής ζήτησης στις πρώην παραδοσιακές αγορές μέσω της κατάκτησης νέων εξαγωγικών αγορών.
Το πυρηνικό ατύχημα (26 Απριλίου 1986) στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνόμπιλ στη γειτονική Ουκρανία είχε καταστροφική επίπτωση στη Λευκορωσία. Ως αποτέλεσμα της απελευθέρωσης της ραδιενέργειας καταστράφηκε η γεωργία σε ένα μεγάλο μέρος της χώρας και πολλά χωριά εγκαταλείφθηκαν. Η επανεγκατάσταση των κατοίκων και τα ιατρικά έξοδα έπληξαν σημαντικά την οικονομία της χώρας.
Κανακάρι Νάξου
Το Κανακάρι (ή το επίσημο Κανακάριον) είναι χωριό της πεδινής κεντρο-δυτικής Νάξου, σε υψόμετρο 190-200 μέτρων και με 49 κατοίκους (απογραφή 2011). Οι οικισμοί Άνω Σαγκρί, Κανακάρι και Κάτω Σαγκρί βρίσκονται στην ίδια περιοχή και συνηθίζεται να αποκαλούνται απλά Σαγκρί.
Πληθυσμιακά στοιχεία
Επειδή σε παλαιότερες απογραφές οι οικισμοί Άνω Σαγκρί, Κανακάρι και Κάτω Σαγκρί απογράφονταν ως Σαγκρί στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται και οι τρεις, αλλά και το άθροισμά τους για να υπάρχει μια διαχρονική εικόνα.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Άνω Σαγκρί ( 210 κ.), Καστράκι ( 158 κ.), Κάτω Σαγκρί ( 27 κ.) και Μικρή Βίγλα ( 93 κ.) την Τοπική Κοινότητα Σαγκρίου ( 537 κ.). Η τ.κ. Ποταμιάς υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Δρουσίλλα η Νεότερη
Η Ιουλία Δρουσίλλα (καλοκαίρι 39 - 24 Ιανουαρίου 41), γνωστή ως Δρουσίλλα η Νεότερη, ήταν κόρη του Ρωμαίου αυτοκράτορα Γάιου (Καλιγούλα) από την τέταρτη και τελευταία σύζυγό του Μιλωνία Καισωνία. Η ενός έτους Δρουσίλλα δολοφονήθηκε μαζί με τους γονείς της στις 24 Ιανουαρίου 41.
Ζωή
Η Δρουσίλλα, που πήρε το όνομά της από την αγαπημένη αδερφή του πατέρα της Δρουσίλλα, γεννήθηκε λίγο μετά τον γάμο των γονιών της (μερικές πηγές την θεωρούν γεννημένη την ίδια ημέρα με τον γάμο). Η ημερομηνία του γάμου των γονιών της δεν έχει καθοριστεί με βεβαιότητα, αλλά είναι γνωστό ότι ήταν κάποτε το καλοκαίρι του 39 μ.Χ. Όταν η Δρουσίλλα γεννήθηκε, ο Καλιγούλας την πήγε σε ένα ναό που φιλοξενούσε αγάλματα θεών και την έβαλε στην αγκαλιά της Μινέρβας, καθοδηγώντας τη θεά να να εκπαιδεύσει τη μικρή του κόρη. Ο βιαστικός γάμος του με την μη νέα ή όμορφη Καισωνία έγινε για να ορίσει την κόρη του ως διάδοχό του.
Σύμφωνα με τον αρχαίο ιστορικό Σουητώνιο, ο Καλιγούλας πίστευε ότι η Μινέρβα θα επέβλεπε την ανάπτυξη και την εκπαίδευση της κόρης του. Ο Σουητώνιος ισχυρίζεται επίσης ότι "Ο Καλιγούλας τη θεωρούσε ως δικό του παιδί μόνο και μόνο από την άγρια ιδιοσυγκρασία της, η οποία ήταν τόσο αδύναμη στην παιδική της ηλικία, που χτύπαγε με τα νύχια της στο πρόσωπο και στα μάτια τα παιδιά που έπαιζαν μαζί της."
Δολοφονία
Στις 24 Ιανουαρίου 41, η Δρουσίλλα και οι γονείς της βρισκόταν στο παλάτι. Μια συνωμοσία για να δολοφονηθεί ο Καλιγούλας και να αντικατασταθεί με τον θείο του Κλαύδιο είχε συζητηθεί εδώ και αρκετό καιρό και εκείνη τη μέρα αποφασίστηκε. Η Πραιτοριανή Φρουρά, με επικεφαλής τον Κάσσιο, εισέβαλε στο αυτοκρατορικό συγκρότημα Ο Καλιγούλας δολοφονήθηκε. Λίγες ώρες αργότερα, η Αυτοκράτειρα Καισωνία χτυπήθηκε θανάσιμα από τον Λούπο, που είχε στείλει ειδικά ο Κάσσιος για να δολοφονήσει τα δύο υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Η Δρουσίλλα δολοφονήθηκε "με τα μυαλά της χτυπημένα σε έναν τοίχο."
Μετά τη δολοφονία τους, όλες οι εικόνες της αυτοκράτειρας και της κόρης της καταστράφηκαν. Παρόλο που υπήρξαν κάποτε, δεν επιβίωσαν γλυπτά της Καισωνίας και της Δρουσίλλας. Η μόνη εικόνα της Δρουσίλλας που δεν καταστράφηκε είναι ένα νόμισμα που εξέδωσε ο Ηρώδης Αγρίππας ο Μέγας, Βασιλιάς των Εβραίων, που αντιπροσωπεύει τη Δρουσίλλα ως ένα μικρό παιδί που κάθεται δίπλα στη Νίκη. Το νόμισμα έγραφε: "στη Δρουσίλλα, κόρη του Αύγουστου."
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι
Ηφαιστειακό πεδίο Ατακόρ
μικρογραφία|Το Ταχάτ στο Ατακόρ Το ηφαιστειακό πεδίο Ατακόρ («Ατακόρ» στα Τουαρέγκ σημαίνει «διογκωμένο μέρος, κόμπος στο τέλος οτιδήποτε») είναι ηφαιστειακό πεδίο στην Αλγερία. Βρίσκεται στα όρη Χογκάρ και αποτελείται από πληθώρα ηφαιστειακών χαρακτηριστικών, όπως ροές λάβας και περίπου 450 μεμονωμένες οπές που δημιουργούν ένα ξεχωριστό τοπίο.
Το Ατακόρ είναι ένα από τα πολλά μεγάλα ηφαιστειακά πεδία σε αυτήν την οροσειρά, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή μιας ορογένεσης και έχει εκτοξεύσει βασάλτη, τραχύτη και φωνολίτη. Οι ηφαιστειακές εκρήξεις στο Ατακόρ έλαβαν χώρα σε διάφορες φάσεις, ξεκινώντας πριν από 20 εκατομμύρια χρόνια και συνεχίζοντας στην Ολοκαίνο εποχή. Επί του παρόντος υπάρχει φουμαρολική δραστηριότητα.
Γεωγραφία και γεωμορφολογία
Το πεδίο βρίσκεται στο Χογκάρ σε υψόμετρο περίπου 3.000 μέτρων (9.800 ποδιών) αν και τα ηφαιστειογενή πετρώματα αποτελούν ένα μόνο επιφανειακό κάλυμμα. Το έδαφος έχει εμφάνιση ερήμου. Το τοπίο του ηφαιστειακού πεδίου θεωρείται θεαματικό, με τους δόμους λάβας και τους ηφαιστειακούς αυχένες να υψώνονται πάνω από το έδαφος τριγύρω.
Το πεδίο αποτελείται από δόμους λάβας, ροές λάβας, μάαρ, κώνους σκωριών και ηφαιστειακούς αυχένες που καλύπτουν έκταση περίπου 2.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων (970 τετραγωνικών ποδιών) με όγκο περίπου 250 κυβικών χιλιομέτρων (60 κυβικών ποδιών) από ηφαιστειακά πετρώματα. Βασάλτες σχηματίζουν πυκνό οροπέδιο 400 μέτρων (1.300 ποδιών), και βαθιά φαράγγια οδηγούν στο ηφαιστειακό πεδίο και χωρίζουν τα όρη Χογκάρ σε διάφορα τμήματα. Ουαντί (κοιλάδες) ξεκινούν από το ηφαιστειακό πεδίο Ατακόρ. Μερικά από αυτά έφταναν ως τη λίμνη Τσαντ στο παρελθόν, ενώ άλλα συνέχιζαν μέσω του Γκραντ Εργκ Οριεντάλ προς την αλμυρή λίμνη Σοτ Μελρίρ.
Υπάρχουν περίπου 450 πρόσφατα ηφαιστειακά κέντρα, εκ των οποίων περίπου 400 είναι δόμοι λάβας και 50 μικρά στρωματοηφαίστεια, στα οποία περιλαμβάνονται πολλοί πρόσφατοι κώνοι που συνοδεύονται από ροές λάβας, το μήκος των οποίων φτάνει τα 20 χιλιόμετρα (12 μίλια). Μεταξύ των παλαιότερων ηφαιστείων του Ατακόρ είναι οι κορυφές Ασεκρέμ και Ταχάρτ, εκ των οποίων η δεύτερη είναι η υψηλότερη κορυφή στο Χογκάρ. Μερικά από αυτά τα ηφαίστεια έχουν κρατήρες, συμπεριλαμβανομένων διπλών κρατήρων, και άλλα διαβρώνονται σε σημείο που παραμένουν μόνο ηφαιστειακοί αυχένες, ενώ οι δόμοι λάβας περιλαμβάνουν σχήματα από απότομους πυλώνες έως μικρές ροές λάβας και είναι υπεύθυνοι για μεγάλο μέρος της όψης του πεδίου. Μερικοί από αυτούς τους δόμους και τους αυχένες λάβας διείσδυσαν σε παλαιότερα βασαλτικά στρώματα. Μεταξύ των στρωματοηφαιστείων είναι ο κώνος Ουέντ Τεμόρτε, ο οποίος έχει ύψος 300 μέτρων (980 ποδιών), πλάτος 800 μέτρων (2.600 ποδιών) και έχει εκτοξεύσει πάνω από 10 χιλιόμετρα (6,2 μίλια) ροή λάβας. Έχει επίσης εκτοξεύσει ηφαιστειακή τέφρα, λαπίλι και σκωρία.
Γεωλογία
Το Ατακόρ βρίσκεται ένα σε μια ομάδα ηφαιστειακών πεδίων του Χογκάρ γύρω από το Ταμανρασσέτ στα οποία περιλαμβάνονται τα πεδία Αντράρ Ν' Ατζέρ, Εγκ'ερέ, Μανζάζ και Ταχαλρά, και θεωρείται μέρος της ηφαιστειακής επαρχίας Χογκάρ, η οποία εδώ και 34 εκατομμύρια χρόνια έχει καλύψει έκταση 11.700 τετραγωνικών χιλιομέτρων (4.500 τετραγωνικών μιλίων) με 1.650 τετραγωνικά χιλιόμετρα (640 τετραγωνικά μίλια) ηφαιστειακών πετρωμάτων. Μια ανωμαλία χαμηλής σεισμικής ταχύτητας υποστηρίζει το ηφαιστειακό πεδίο Ατακόρ στον μανδύα αλλά δεν φαίνεται να αντικατοπτρίζει την ύπαρξη ενός επίκεντρου.
Η βάση σχηματίζεται από πετρώματα της προκάμβριας περιόδου που σχηματίζουν 1 χιλιόμετρο (0,62 μίλια) υψηλής διόγκωσης γνωστής ως η διόγκωση του Χογκάρ. Είναι ακόμη μέρος της Νεοπρωτεροζωικής Τουαρέγκ ασπίδας και μετακράτον το οποίο σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια της Εβουρνιανής ορογένεσης. Η βάση τέμνεται από βαθιές κοιλάδες, οι οποίες γενικά φαίνεται να είναι νεότερες από την περίοδο δραστηριότητας του Χογκάρ. Ενεργά ρήγματα παρουσιάζονται σε ολόκληρη την περιοχή.
Ιστορία εκρήξεων
Η δραστηριότητα συνεχίστηκε στην Ολόκαινο εποχή, με ροές λάβας που καλύπτουν χαρακτηριστικά της Ολόκαινου όπως λιμνώδη ιζήματα ηλικίας 10.000 ετών, κεραμικά και απέκτησε νέα εμφάνιση. Η προφορική παράδοση των Τουαρέγκ για τα «όρη της φωτιάς» φαίνεται να αναφέρει ότι οι Τουαρέγκ παρατήρησαν εκρήξεις. Τοπικές ανωμαλίες μεταφοράς θερμότητας, σπάνιες φουμαρόλες και παρατηρούμενη σεισμικότητα είναι περαιτέρω απόδειξη της συνεχιζόμενης ηφαιστειακής δραστηριότητας.
Κλίμα και ιστορία
Το Ατακόρ βρίσκεται στις τροπικές περιοχές (νότια του Τροπικού του Καρκίνου) και σε υψηλό υψόμετρο. Ο υετός είναι συχνότερος από ότι στη γύρω έρημο και κατά τη διάρκεια του χειμώνα μπορεί να λάβει και τη μορφή χιονιού. Στο Ασεκρέμ η ετήσια βροχόπτωση είναι περίπου 100-150 χιλιοστά (3,9-5,9 ίντσες). Στο παρελθόν, ο υετός ήταν σημαντικά υψηλότερος από ότι σήμερα, όπως κατά τη διάρκεια της Βιλαφράγκιας και Παλαιολιθικής εποχής όταν αναπτύχθηκαν νιβατικές γεωμορφές σε υψόμετρο πάνω από τα 2.000 μέτρα (6.600 πόδια), καθώς και λιθώνες όπως στο Ταχάτ και βραχοπαγετώνες. Μια τελευταία περίοδος υγρασίας συνέβη κατά τη Νεολιθική περίοδο.
Η βλάστηση στο Ατακόρ υποδιαιρείται σε αρκετές ζώνες, μια χαμηλότερη σουδανική ζώνη σε υψόμετρο 1.700-1.800 μέτρων (5.600-5.900 ποδιών) με θάμνους και δέντρα, μια υπο-μεσογειακή μεταξύ 1.800-2.400 μέτρων (5.900-7.900 ποδιών) που περιλαμβάνει ελιές και μια υψηλή μεσογειακή ζώνη που περιλαμβάνει το Clematis flammula. Το ηφαιστειακό πεδίο χρησιμοποιείται ως βοσκότοπος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αλγερίας Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αλγερίας
Κύπελλο Στάνκοβιτς
Το Κύπελλο Στάνκοβιτς (αγγλικά: FIBA Stanković Continental Champions) είναι ένα διεθνές τουρνουά καλαθοσφαίρισης εθνικών ομάδων ανδρών που διεξάγεται κάθε χρόνο από τη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Η ιδέα για το τουρνουά ήρθε από τον πρόεδρο της FIBA και το σκοπό του κυπέλλου ήταν προς τιμήν της Σερβίας Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς, Γενικός Επίτιμος Γραμματέας της FIBA, για τη σημαντική συμβολή του στον κόσμο του μπάσκετ. Η διοργάνωση διεξάγεται μόνο στην Κίνα ως χώρα υποδοχής για το Κύπελλο. Το Κύπελλο είναι οργανωμένη για να προωθήσει το μπάσκετ στη χώρα αυτή και να δώσει την ευκαιρία για την εθνική ομάδα μπάσκετ των ανδρών Κίνα για να ανταγωνιστεί με άλλες κορυφαίες εθνικές ομάδες από όλο τον κόσμο στο υψηλότερο επίπεδο.
Κατάλογος διοργανώσεων και νικητών
Κατηγορία:Διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης εθνικών ομάδων
Υτύκ-Κιουγιόλ
Το Υτύκ-Κιουγιόλ (Ρωσικά: Ытык-Кюёль, Γιακουτικά: Ытык-Күөл, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Itık Küöl) είναι αγροτική περιοχή και διοικητικό κέντρο στην Επαρχία Ταττίνσκι στην Δημοκρατία των Σαχά της Ρωσίας. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Ποταμού Τάττα (στην λεκάνη του ποταμού Αλντάν), απέχοντας 255 χιλιόμετρα από το Γιακούτσκ, την πρωτεύουσα της δημοκρατίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν στα 6.828 άτομα.
Ιστορία
Το Υτύκ-Κιουγιόλ έγινε το διοικητικό κέντρο της νεοσυσταθείσας Επαρχίας Αλεξεγιέφσκι το 1930. Η περιοχή απέκτησε το σημερινό της όνομα (προς τιμήν του Ποταμού Τάττα) το 1990.
Το Υτύκ-Κιουγιόλ επηρεάζεται συχνά από πλημμύρες, με πιο πρόσφατη αυτή στις 20 Μαΐου 2007, όταν 873 σπίτια βυθίστηκαν και περισσότερα από 3,000 άτομα αναγκάστηκαν να τα εκκενώσουν.
Καουλούν (πόλη)
Η Καουλούν είναι μια μεγάλη πόλη στο Χονγκ Κονγκ που περιλαμβάνει τη χερσόνησο της Καουλούν καθώς και την Νέα Καουλούν. Με πληθυσμό πάνω από 2 εκατομμύρια και πληθυσμιακή πυκνότητα 43.033 ατόμων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, το 2006, είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή στο Χονγκ Κονγκ. Η έκταση της χερσονήσου είναι περίπου 47 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Υτύκ-Κιουγιόλ
Οικονομία
Ως ένα γεωργικό κέντρο, το Υτύκ-Κιουγιόλ έχει ανεπτυγμένη βιομηχανία αλόγων και βοοειδών, καθώς και καλλιέργειες πατατών και άλλων λαχανικών. Επίσης, υπάρχει μερική παραγωγή ξυλείας.
Καουλούν (πόλη)
Τοποθεσία
Η Καουλούν βρίσκεται ακριβώς βόρεια του Νησιού Χονγκ Κονγκ, απέναντι από το λιμάνι Βικτώρια. Συνορεύει με το στενό Λέι Γιούε Μουν στα ανατολικά, ενώ από τα δυτικά από το πολεοδομικό συγκρότημα Μέι Φο Σουν Τσουέν, την κοιλάδα Butterfly και το -πρώην- νησί Stonecutter. Αντίστοιχα, στα βόρεια συνορεύει με διάφορα μικρά βουνά συμπεριλαμβανομένων των κορυφών Tate's Cairn και Lion Rock.
Υτύκ-Κιουγιόλ
Δημογραφικά στοιχεία
Οι Σαχά αποτελούν πάνω από το 95% του πληθυσμού της πόλης.