cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πνευματική ιδιοκτησία
Διεθνώς
Η δημιουργία του μορφώματος της πνευματικής ιδιοκτησίας και η νομική της προστασία είναι σχετικά πρόσφατες και ανάγονται στον 18ο αιώνα. Πρόδρομος της προστασίας ήταν η απονομή προνομίων σε τυπογράφους, αρχικά στη Βενετία από το 1469 και αργότερα και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Τα προνόμια αυτά αφορούσαν όμως την προστασία του τυπογράφου (προστασία της οικονομικής επένδυσης) από ανατυπώσεις φιλολογικών και μουσικών έργων από τρίτους και όχι την προστασία του δημιουργού, ενώ σύντομα κατέληξαν να γίνουν όργανο της λογοκρισίας εκ μέρους των ηγεμόνων στα εκδιδόμενα έργα. Πρώτος νόμος που αναγνώρισε δικαίωμα στον δημιουργό ήταν ο αγγλικός "Act for the Encouragement of Learning, by vesting the Copies of Printed Books in the Authors or purchasers of such Copies, during the Times therein mentioned" (Act 8 Anne C 19) του 1710 επί βασιλείας της Άννας, ο οποίος απένεμε αποκλειστικό δικαίωμα στον δημιουργό επί του έργου του διάρκειας 14 ετών από τη δημοσίευση του έργου με δυνατότητα παράτασης για άλλα τόσα, εφ’ όσον ζούσε ακόμη. Αποφασιστική ώθηση έδωσε η Γαλλική Επανάσταση, η οποία συνέδεσε την πνευματική ιδιοκτησία με το φυσικό δίκαιο: αναγνώρισε ότι ο δημιουργός έχει θεμελιώδες δικαίωμα στο έργο του, το οποίο ο νόμος οφείλει να προστατεύσει. Ως συνέπεια αυτής της αντίληψης θεσπίστηκαν δύο νόμοι το 1791 και το 1793 αντίστοιχα. Στη συνέχεια κατά τον 19ο αι. υιοθετήθηκαν σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη συναφείς νομοθεσίες, ενώ πολλοί (κυρίως Γάλλοι) διανοούμενοι και λογοτέχνες κατέβαλαν προσπάθειες ενίσχυσης και εμπέδωσης του θεσμού· ο Βικτόρ Ουγκώ μάλιστα ίδρυσε τη Διεθνή Φιλολογική και Καλλιτεχνική Ένωση (Association Litéraire et Artistique Internationale, ALAI), η οποία είναι ακόμη και σήμερα ενεργή στον τομέα αυτόν διεθνώς. Η διεθνής αυτή τάση αναγνώρισης και προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας οδήγησε το 1886 στην υπογραφή της Διεθνούς Σύμβασης της Βέρνης, καθιστώντας την πνευματική ιδιοκτησία αντικείμενο διεθνούς προστασίας.
Πρωτοτυπία
Το δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας δεν προστατεύει όλα τα έργα, αλλά μόνο αυτά που είναι πρωτότυπα. Ένα από τα πιο δύσκολα σημεία της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι ο ορισμός της πρωτοτυπίας. Παραδοσιακά το σύστημα του copyright, θέτοντας στο επίκεντρο την οικονομική διάσταση της πνευματικής ιδιοκτησίας, τείνει να θεωρεί πρωτότυπο οποιοδήποτε έργο δεν είναι απλή αντιγραφή και προϋποθέτει μια ελάχιστη εργασία ή επένδυση (sweat of the brow). Το σύστημα του droit d’auteur αντίθετα, επικεντρωνόμενο κυρίως στην καλλιτεχνική δημιουργία, απαιτεί το δημιούργημα να είναι έκφραση της προσωπικότητας του δημιουργού. Με το πέρασμα του χρόνου η διαφορά των δύο συστημάτων μειώνεται, αφού το κριτήριο της προσωπικότητας του δημιουργού είναι αφηρημένο και δύσχρηστο. Έτσι συνήθως απαιτείται ένα ελάχιστο "δημιουργικό ύψος", το οποίο μπορεί να προκύπτει και από το κριτήριο της "στατιστικής μοναδικότητας". Στατιστική μοναδικότητα έχουμε στην περίπτωση που, αν δύο άνθρωποι θελήσουν να δημιουργήσουν το ίδιο έργο, θα καταλήξουν σε διαφορετικά αποτελέσματα (αν δύο επιστήμονες γράψουν εργασία για το ίδιο θέμα, αν δύο ζωγράφοι ζωγραφίσουν το ίδιο τοπίο κλπ.). Ειδικά για τα προγράμματα υπολογιστή το κριτήριο της πρωτοτυπίας σχεδόν καταργείται, αφού κατά το νόμο πρόγραμμα υπολογιστή είναι πρωτότυπο εφόσον είναι προσωπικό πνευματικό δημιούργημα του δημιουργού του (δηλαδή όχι απλή αντιγραφή). Ο ελληνικός νόμος ξεκαθαρίζει πάντως ότι δεν προστατεύονται ειδήσεις και απλά γεγονότα ή στοιχεία.
Περιεχόμενο του Δικαιώματος
Το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας χωρίζεται στο ηπειρωτικό ευρωπαϊκό σύστημα και στο ελληνικό δίκαιο σε δύο δικαιώματα: το περιουσιακό και το ηθικό.
Περιουσιακό Δικαίωμα
Το περιουσιακό δικαίωμα αναφέρεται στην οικονομική εκμετάλλευση του έργου. Κάθε εξουσία απαγόρευσης μιας πράξης ή μιας μορφής εκμετάλλευσης σημαίνει στην ουσία ότι ο δημιουργός μπορεί να αξιώνει αμοιβή γι’ αυτήν.
Επιμέρους εξουσίες
Το περιουσιακό δικαίωμα χωρίζεται κι αυτό με τη σειρά του σε επιμέρους εξουσίες. Η διάκριση αυτή είναι σημαντική, γιατί ο νόμος επιτρέπει ρητά τη χωριστή εκμετάλλευση κάθε μιας από τις εξουσίες αυτές. Ο δημιουργός μπορεί συνεπώς να μεταβιβάσει ή να παραχωρήσει άδεια εκμετάλλευσης μόνο για μία ή για κάποιες από αυτές τις εξουσίες, κρατώντας τις άλλες για τον εαυτό του ή παραχωρώντας τις σε άλλους. Οι κυρίως επιμέρους εξουσίες (τρόποι εκμετάλλευσης) είναι:
Δικαίωμα παρακολούθησης
Ειδικά για τα εικαστικά έργα ο ελληνικός νόμος θεσπίζει το δικαίωμα παρακολούθησης για το δημιουργό και τους κληρονόμους του. Αφορά έργα που πωλούνται σε δημόσιο πλειστηριασμό ή από έμπορο έργων τέχνης και δίνει στο δημιουργό 5 % επί του τιμήματος. Προέρχεται από την ανθρωπιστική αντίληψη της πνευματικής ιδιοκτησίας και προσπαθεί να εξομαλύνει τις αδικίες της αγοράς, το φαινόμενο δηλαδή τα έργα ενός καλλιτέχνη να αποκτούν αξία πολύ μετά τη δημιουργία τους ή και μετά το θάνατό του, ενώ αυτός τα είχε πουλήσει κατά κανόνα σε πολύ μικρότερη τιμή. Την αύξηση της αξίας την καρπώνονται δηλαδή άλλοι. Με τη ρύθμιση αυτή ο δημιουργός παίρνει μερίδιο σε αυτήν την αύξηση της αξίας.
Ηθικό Δικαίωμα
Το ηθικό δικαίωμα του δημιουργού προέρχεται κι αυτό από την ανθρωπιστική αντίληψη για την πνευματική ιδιοκτησία και είναι άγνωστο (τουλάχιστον σε τέτοιο εύρος) στο αγγλοσαξωνικό σύστημα του copyright. Βασική παραδοχή είναι ότι ο δημιουργός έχει έναν ιδιαίτερο δεσμό με το δημιούργημά του πέρα από το δικαίωμα οικονομικής εκμετάλλευσης. Το έργο αποτελεί εξωτερίκευση της προσωπικότητάς του. Έχει και αυτό, όπως και το περιουσιακό δικαίωμα, επιμέρους εκφάνσεις. Είναι όμως, σε αντίθεση με το περιουσιακό δικαίωμα, αμεταβίβαστο και ο δημιουργός δεν μπορεί να παραιτηθεί από αυτό. Το ηθικό δικαίωμα, σε αντίθεση με το περιουσιακό, δε μεταφράζεται σε επιπλέον αμοιβή του δημιουργού, δεν εξαγοράζεται. Οι επιμέρους εξουσίες που απορρέουν από το ηθικό δικαίωμα είναι:
Περιορισμοί των πνευματικών δικαιωμάτων
Το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας έχει περιορισμούς, οι οποίοι σκοπό έχουν να συμβιβάσουν την προστασία του δημιουργού με το δικαίωμα του χρήστη να απολαμβάνει το αποκτηθέν αντίτυπο ή δημιούργημα και με το δημόσιο συμφέρον. Το σύστημα του copyright προβλέπει μια γενική ρήτρα εξαίρεσης, την εύλογη χρήση (fair use): Δε χρειάζεται να πάρει κάποιος άδεια από τον κύριο του δικαιώματος για να χρησιμοποιήσει το έργο κατά τρόπο που συνιστά εύλογη χρήση. Αντίθετα το σύστημα droit d’auteur (συνεπώς και η ελληνική νομοθεσία) δεν περιέχει παρόμοια γενική ρήτρα, παρά μόνο συγκεκριμένες εξαιρέσεις που προβλέπει ρητά ο νόμος. Χρήσεις πέρα από αυτές τις εξαιρέσεις συνιστούν προσβολή του δικαιώματος του δημιουργού. Οι περιορισμοί αφορούν μόνο το περιουσιακό δικαίωμα. Το ηθικό δικαίωμα του δημιουργού πρέπει πάντοτε να γίνεται σεβαστό. Οι πιο σημαντικές εξαιρέσεις κατά το ελληνικό δίκαιο είναι:
Αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση
Η πιο βασική εξαίρεση είναι η χρήση εντός της ιδιωτικής σφαίρας του κατόχου νόμιμου αντιτύπου του έργου. Ο χρήστης μπορεί να το αναπαράγει χωρίς να χρειάζεται να καταβάλλει αμοιβή. Ιδιωτική είναι η χρήση που γίνεται εντός του οικογενειακού και στενού κοινωνικού περιβάλλοντος. Παρ’ όλα αυτά η ιδιωτική χρήση δεν επιτρέπεται να παρεμποδίζει την κανονική εκμετάλλευση του έργου. Ως παράδειγμα ιδιωτικής αναπαραγωγής που παρεμποδίζει την κανονική εκμετάλλευση του έργου αναφέρει ο νόμος την αναπαραγωγή αρχιτεκτονικού έργου σε μορφή κτηρίου (επιτρέπεται συνεπώς η ιδιωτική αναπαραγωγή αρχιτεκτονικών σχεδίων μόνο ως φωτοτυπία των σχεδίων και ποτέ ως κατασκευή βάσει αυτών των κτηρίων). Ιδιωτική χρήση είναι για παράδειγμα η αντιγραφή μουσικών CD, εφ’ όσον τα αντίτυπα μένουν εντός του οικογενειακού και στενού κοινωνικού περιβάλλοντος. Αντίθετα δεν είναι ιδιωτική χρήση η αντιγραφή CD για κάποιον άγνωστο ή π.χ. μακρινό συγγενή. Επειδή όμως η αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση έχει πολλές φορές ως συνέπεια την απώλεια εσόδων για το δημιουργό, ο νόμος επιβάλλει στα τεχνικά μέσα που χρησιμοποιούνται για την αναπαραγωγή (φωτοτυπικά μηχανήματα, αντιγραφικά CD κλπ.) ειδικό τέλος επί της τιμής πώλησής τους, το οποίο αποδίδεται στους δημιουργούς μέσω των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης και το οποίο θεωρείται εύλογη αμοιβή των δημιουργών.
Ειδικά για τα προγράμματα υπολογιστών ο νόμος προβλέπει μικρότερες εξουσίες ιδιωτικής χρήσης απ’ ό,τι για τα άλλα έργα. Συγκεκριμένα στο νόμιμο χρήστη επιτρέπεται μόνο
Κάθε άλλη μορφή ιδιωτικής χρήσης απαγορεύεται, όπως η αναπαραγωγή που είναι αναγκαία για τη φόρτωση, την εμφάνιση στην οθόνη, την εκτέλεση, τη μεταβίβαση ή την αποθήκευση του προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή χωρίς την άδεια του δημιουργού. Ειδικά η αποσυμπίληση (decompilation) προγράμματος υπολογιστή επιτρέπεται μόνο για να επιτευχθεί η διαλειτουργικότητα με άλλα προγράμματα.
Παράθεση αποσπασμάτων
Επιτρέπεται χωρίς άδεια του δημιουργού και χωρίς καταβολή αμοιβής η αναπαραγωγή σύντομων αποσπασμάτων έργων με σκοπό την υποστήριξη της γνώμης αυτού που αναπαράγει το απόσπασμα ή την κριτική της γνώμης του αρχικού δημιουργού και μόνο στο βαθμό που η αναπαραγωγή δικαιολογείται από το σκοπό αυτόν. Η εξαίρεση αυτή δεν αφορά μόνο έργα του λόγου. Δικαιολογείται από το γεγονός ότι τα πνευματικά δημιουργήματα συνήθως στηρίζονται σε προγενέστερά τους (η πνευματική δημιουργία αποτελεί συνέχεια και ο κάθε δημιουργός χτίζει στην προϋπάρχουσα γνώση ή δημιουργία), οπότε πρέπει να είναι δυνατός ο διάλογος μεταξύ των δημιουργών. Για να εξασφαλιστεί το ηθικό δικαίωμα του αρχικού δημιουργού, ο νόμος ορίζει ότι η παράθεση του αποσπάσματος πρέπει να συνοδεύεται από την ένδειξη της πηγής και των ονομάτων του δημιουργού και του εκδότη, εφόσον τα ονόματα αυτά εμφανίζονται στην πηγή.
Χρήση για λόγους ενημέρωσης
Επιτρέπεται η αναπαραγωγή λόγων, αγορεύσεων, κηρυγμάτων κλπ. από μέσα μαζικής ενημέρωσης για λόγους ενημέρωσης του κοινού επί επίκαιρων γεγονότων, καθώς και περιλήψεων ή αποσπασμάτων διαλέξεων που έγιναν δημόσια. Επίσης επιτρέπεται η αναπαραγωγή και μετάδοση από ΜΜΕ έργων που παρουσιάζονται δημόσια, στο βαθμό που είναι απαραίτητες για λόγους περιγραφής επίκαιρων γεγονότων και ενημέρωσης του κοινού.
Συγγενικά δικαιώματα
Εκτός από το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας η σχετική εθνική και διεθνής νομοθεσία προβλέπει και μια σειρά δικαιωμάτων, τα οποία αφορούν κλάδους και δραστηριότητες σχετικές με την πνευματική ιδιοκτησία. Οι δραστηριότητες αυτές δε θεωρούνται αρκετά πρωτότυπες για να δικαιολογούν πλήρες δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά ούτε και αμελητέες για να μείνουν απροστάτευτες. Έτσι ο νόμος προβλέπει τα συγγενικά δικαιώματα για αυτές, τα οποία είναι μεν αποκλειστικά δικαιώματα, έχουν όμως μικρότερη διάρκεια και έκταση από την πνευματική ιδιοκτησία. Συγγενικό δικαίωμα αναγνωρίζεται στους ερμηνευτές – εκτελεστές καλλιτέχνες (ηθοποιούς, τραγουδιστές) για τις ερμηνείες – εκτελέσεις τους. Αυτό είναι το μόνο συγγενικό δικαίωμα, το οποίο εκτός του περιουσιακού περιλαμβάνει και (περιορισμένο) ηθικό δικαίωμα. Επίσης συγγενικό δικαίωμα αναγνωρίζεται στους παραγωγούς φωνογραφημάτων και οπτικοακουστικών υλικών φορέων για τους υλικούς φορείς (CD, DVD κλπ.), στους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς για το πρόγραμμά τους, στους εκδότες και στους δημιουργούς βάσεων δεδομένων. Το συγγενικό δικαίωμα διαρκεί πενήντα χρόνια και η διάρκειά του δε συνδέεται με τη ζωή των κατόχων του (με εξαίρεση τους ερμηνευτές – εκτελεστές) αλλά με τη δημοσίευση του έργου. Το δικαίωμα αυτό παρέχει στους κατόχους του την εξουσία να απαγορεύουν (ή αντίστοιχα να απαιτούν αμοιβή) την αναπαραγωγή του προστατευόμενου αντικειμένου, τη διάθεσή του στο κοινό, τη ραδιοτηλεοπτική μετάδοση κλπ.
Το πρόβλημα
Η πρόοδος και διάδοση της ψηφιακής τεχνολογίας διευκόλυνε την αναπαραγωγή υλικών φορέων ήχου και εικόνας (πλέον κυρίως CD και DVD, αρχείων πολυμέσων κ.ά.). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αυξηθούν και οι προσβολές των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και των συγγενικών δικαιωμάτων μέσω της ανεξέλεγκτης αντιγραφής και της διάδοσης από δίκτυα p2p, αφού η αναπαραγωγή και του μεγαλύτερου αρχείου δε διαρκεί πάνω από λίγα λεπτά και το κόστος είναι αμελητέο.
Η λύση
Επικαλούμενοι αυτές τις μεγάλης έκτασης προσβολές οι παραγωγοί κατέφυγαν στη χρήση "τεχνολογικών μέτρων προστασίας" (technical protection measures, technische Schutzmaßnahmen). Τα τεχνολογικά αυτά μέτρα εμποδίζουν κατά κύριο λόγο την αναπαραγωγή ενός αρχείου ή ενός υλικού φορέα. Γενικότερα επιτρέπουν την "ψηφιακή διαχείριση δικαιωμάτων" (DRM-Digital Rights Management). Κατόπιν πιέσεων κυρίως των μουσικών παραγωγών τα τεχνολογικά μέσα προστασίας κατοχυρώθηκαν και με διεθνείς συνθήκες (με τη Διεθνή Συνθήκη του Παγκόσμιου Οργανισμού Διανοητικής Ιδιοκτησίας του 1996 για την πνευματική ιδιοκτησία, World Copyright Treaty). Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα εξέδωσε την Οδηγία 2001/29/ΕΚ για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας (infosoc directive), με την οποία επίσης υποχρέωνε όλα τα κράτη-μέλη της να προστατεύσουν νομοθετικά τα τεχνολογικά μέτρα. Ο Έλληνας νομοθέτης θέσπισε τα άρθρα 66Α και 66Β στο ν. 2121/1993, τα οποία απαγορεύουν την εξουδετέρωση χωρίς την άδεια του δικαιούχου κάθε αποτελεσματικού τεχνολογικού μέτρου, την οποία πραγματοποιεί κάποιος εν γνώσει του ή έχοντας βάσιμους λόγους που του επιτρέπουν να γνωρίζει ότι επιδιώκει αυτόν το σκοπό και την αφαίρεση ή αλλοίωση οποιασδήποτε πληροφορίας με ηλεκτρονική μορφή σχετικά με τη διαχείριση των δικαιωμάτων. Στις ΗΠΑ ψηφίστηκε ο Digital Milennium Copyright Act (DMCA), ο οποίος προβλέπει αντίστοιχες ρυθμίσεις.
Το νέο πρόβλημα
Η εφαρμογή των τεχνολογικών μέτρων προστασίας προκάλεσε και μια σειρά προβλημάτων, τα οποία έδωσαν την εντύπωση ότι η νομική τους κατοχύρωση και προστασία ήταν λίγο βιαστική χωρίς να έχουν αναλογιστεί τα κράτη τις συνέπειες αυτής της προστασίας. Τα προβλήματα που ανακύπτουν από τα τεχνολογικά μέτρα είναι κυρίως δύο:
Αστικές κυρώσεις
Οι αστικές κυρώσεις προβλέπονται από τα άρθρα 65 αλλά και 64 και 64Α του νόμου 2121/1993 "περί πνευματικής ιδιοκτησίας". Διέπονται και από τις γενικές διατάξεις του Αστικού Κώδικα και σκοπός αυτής της διάταξης είναι η θέσπιση ενός συστήματος κυρώσεων που σε  περίπτωση προσβολής της πνευματικής ιδιοκτησίας ο δημιουργός ή δικαιούχος μπορεί να κάνει αγωγή για άρση της προσβολής, για αποζημίωση ηθικής βλάβης, για αδικαιολόγητο πλουτισμό και κέρδος. Ενδεικτικά αν γίνει αγωγή μπορεί να αποσυρθούν, να απομακρυνθούν οριστικά ή ακόμα και να καταστραφούν από το εμπόριο εμπορεύματα που προσβάλλουν το δικαίωμα της Πνευματικής ιδιοκτησίας.
Όποιος έχει προσβάλει τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας κάποιου άλλου πρέπει να τον αποζημιώσει για την ηθική βλάβη που του προξένησε. Η αποζημίωση βάσει νόμου δεν πρέπει να είναι κατώτερη από το διπλάσιο της αμοιβής που καταβάλλεται από το νόμο για την εκμετάλλευση χωρίς άδεια. Επίσης ο δικαιούχος της αποζημίωσης μπορεί να απαιτήσει και την καταβολή του κέρδους που αποκόμισε ο υπόχρεος από την παράνομη εκμετάλλευση.
Το  δικαστήριο μπορεί να επιβάλλει ποινή από 300 χιλιάδες έως ένα εκατομμύριο δραχμές υπέρ του δημιουργού καθώς και προσωπική κράτηση έως ένα έτος. Οι αστικές κυρώσεις εφαρμόζονται αναλόγως και στην περίπτωση που ο οφειλέτης δεν έχει καταβάλλει σε οργανισμό συλλογικής διαχείρησης την αμοιβή που προβλέπεται, αλλά και στην περίπτωση προσβολής του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας του δημιουργού βάσης δεδομένων καθώς και του κατασκευαστή της βάσης.
Διοικητικές κυρώσεις
Κατά τις διοικητικές κυρώσεις οι οποίες προβλέπονται από το άρθρο 65Α του νόμου 3524-2007, όποιος κατέχει πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή με σκοπό τη διανομή,  ή το αναπαράγει ή το διανέμει εκτός από τις άλλες κυρώσεις πρέπει να πληρώσει διοικητικό πρόστιμο 1000 ευρώ για κάθε παράνομο αντίτυπο. Όποιος συλλαμβάνεται εκτός καταστήματος να διανέμει υλικούς φορείς ήχου στους οποίους περιλαμβάνεται έργο πνευματικής ιδιοκτησίας πρέπει να πληρώσει πρόστιμο ίσο με το γινόμενο των τεμαχίων επί 20 ευρώ με ελάχιστο ποσό διοικητικού προστίμου τα 1000 ευρώ. Το ίδιο ισχύει και για την παράνομη πώληση εντός καταστημάτων. Το ελάχιστο όριο διοικητικού προστίμου μπορεί να αυξομειώνεται από το Υπουργείο Οικονομικών ενώ αρμόδιες αρχές για την επιβολή του νόμου είναι η Αστυνομία, το Λιμενικό και η Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων.
Ποινικές κυρώσεις
Βάσει των ποινικών κυρώσεων οι οποίες προβλέπονται από το άρθρο 66, όποιος αντιγράφει ή αναπαράγει ή γενικά  προσβάλλει το ηθικό δικαίωμα του δημιουργού και τους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή ύψους 2900- 15000 ευρώ. (παρ.  1)
Με την ποινή της (παρ.1) τιμωρείται όποιος δεν κατέβαλε σε οργανισμό συλλογικής διαχείρισης την αμοιβή που προβλέπει ο νόμος καθώς και ο οφειλέτης ο οποίος μετά την έκδοση της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου δεν υποβάλλει την υπεύθυνη δήλωση που ορίζει ο νόμος.
Με την ίδια ποινή επίσης τιμωρείται όποιος χρησιμοποιεί, κατέχει ή διανέμει μέσα που έχουν ως σκοπό την παράνομη αφαίρεση τεχνικού συστήματος που προστατεύει ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή. Παρομοίως για όποιον κατασκευάζει, χρησιμοποιεί, διανέμει, εισάγει η κατέχει συσκευές ή υλικό που δεν ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που έχουν καθοριστεί από το νόμο επιβάλλεται η ίδια ποινή. Το ίδιο ισχύει και για όποιον κατασκευάζει, εισάγει, χρησιμοποιεί, διανέμει ή κατέχει αντικείμενα που μπορούν να ματαιώσουν το αποτέλεσμα των παραπάνω προδιαγραφών ή αναπαράγει και χρησιμοποιεί έργα χωρίς χρήση των συσκευών ή των συστημάτων που έχουν καθοριστεί από το νόμο. Τέλος ίδια ποινή επιβάλλεται και αν κάποιος διανέμει υλικούς φορείς ήχου, εικόνας ή και των δύο χωρίς το ειδικό επίσημα ή την ταινία ελέγχου που έχει προβλεφθεί από το νόμο.
Σε περίπτωση μετατροπής της ποινής σε στέρηση της ελευθερίας το ποσό μετατροπής ορίζεται στο δεκαπλάσιο των ορίων του ποσού της μετατροπής που προβλέπονται από τον ποινικό κώδικα, ενώ αν συντρέχουν ελαφρυντικές περιστάσεις η χρηματική ποινή δεν μπορεί να μειωθεί κάτω από το ήμισυ του ελάχιστου ορίου που προβλέπει ο νόμος.
Βάσει των ποινικών κυρώσεων όποιος προβαίνει σε αναπαραγωγή, μετάφραση, προσαρμογή, διευθέτηση, ανακοίνωση ή παρουσίαση βάσης δεδομένων στο κοινό τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον  ενός (1) έτους και χρηματική ποινή ενός (1) έως πέντε (5) εκατομμυρίων δραχμών. Την ίδια ποινή δέχεται και όποιος προβαίνει σε εξαγωγή ή επαναχρησιμοποίηση συνόλου ή μέρους της βάσης δεδομένων χωρίς την άδεια του κατασκευαστή.
Όσον αφορά στα προγράμματα ηλεκτρονικού υπολογιστή μπορεί να γίνει άρση του αξιόποινου όταν η προσβολή αφορά σε ποσότητα μέχρι πενήντα (50) προγράμματα και εφόσον ο δράστης έχει καταβάλλει το προβλεπόμενο διοικητικό πρόστιμο, ενώ όταν το αντικείμενο προσβολής αφορά σε υλικούς φορείς στους οποίους έχει εγγραφεί έργο τότε μπορεί να γίνει άρση του αξιόποινου όταν η ποσότητα είναι μικρότερη από πεντακόσιους (500) παράνομους φορείς και με την προϋπόθεση ότι έχει καταβληθεί το διοικητικό πρόστιμο.
Η καταβολή του προστίμου, καθώς και η άρση του αξιόποινου δεν απαλλάσσουν τους δράστες από την υποχρέωση καταβολής των αναλογούντων πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων, αποζημιώσεων και λοιπών επιβαρύνσεων στους δικαιούχους αυτών κατά τις διατάξεις των σχετικών νόμων. Ενώ σε περίπτωση υποτροπής εντός του αυτού οικονομικού έτους το διοικητικό πρόστιμο διπλασιάζεται.
Τεχνολογικά μέτρα
Υπάρχουν βέβαια κάποιες εξαιρέσεις που αφορούν την φωτοτυπική αναπαραγωγή για ιδιωτική χρήση, για διδασκαλία, την αναπαραγωγή από βιβλιοθήκες, την αναπαραγωγή για δικαστικούς ή διοικητικούς σκοπούς καθώς και την αναπαραγωγή για άτομα με αναπηρίες. Έτσι η έννομη προστασία που προβλέπεται από το νόμο δεν θίγει την υποχρέωση των δικαιούχων να παρέχουν στους επωφελούμενους τα μέσα. Εάν οι δικαιούχοι δεν λάβουν μέτρα στα οποία συμπεριλαμβάνονται και οι συμφωνίες μεταξύ δικαιούχων  και τρίτων που επωφελούνται από τις εξαιρέσεις, ζητούν τη συνδρομή ενός ή περισσοτέρων μεσολαβητών που επιλέγονται από πίνακα που καταρτίζει ο Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας. Θεωρείται ότι όλα τα μέρη αποδέχονται την πρόταση αυτή, εάν κανένα από αυτά δεν προβάλλει αντίρρηση μέσα σε προθεσμία ενός μήνα από την κοινοποίηση  της πρότασης. Στην αντίθετη περίπτωση η διαφορά επιλύεται από το Εφετείο Αθηνών. Οι ρυθμίσεις αυτές δεν εφαρμόζονται σε έργα ή άλλα προστατευόμενα αντικείμενα που διατίθενται στο κοινό βάσει όρων που έχουν συμφωνηθεί συμβατικά κατά τρόπο ώστε το κοινό να έχει πρόσβαση σε αυτά όπου και όταν θέλει.
Συλλογική διαχείριση
Η άυλη φύση της πνευματικής ιδιοκτησίας καθιστά πολλές φορές αδύνατο τον έλεγχο των προσβολών της: ένα τραγούδι μπορεί να εκτελείται χωρίς άδεια του δημιουργού ταυτόχρονα σε πολλά μέρη, αντίτυπα ενός κινηματογραφικού έργου να προβάλλονται ταυτόχρονα δημόσια χωρίς άδεια. Οι δυσκολίες αυτές οδήγησαν στη μορφή της συλλογικής διαχείρισης. Οι δημιουργοί αναθέτουν τη διαχείριση των δικαιωμάτων τους σε αντίστοιχους οργανισμούς (οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης, collecting societies, sociétés de gestion collective, Verwertungsgesellschaften), οι οποίοι ασχολούνται αποκλειστικά με αυτό το αντικείμενο. Οι οργανισμοί αυτοί ελέγχουν αν γίνονται αναπαραγωγές, δημόσιες εκτελέσεις, αναμεταδόσεις κλπ. χωρίς άδεια, διαπραγματεύονται και συνάπτουν συμβάσεις για τα έργα με επίδοξους χρήστες, εισπράττουν την αμοιβή των δημιουργών και τους την αποδίδουν. Από τη συλλογική διαχείριση επωφελούνται τόσο οι δημιουργοί, οι οποίοι δε χρειάζεται να ασχολούνται με όλες τις λεπτομέρειες και να συνάπτουν ξεχωριστά σύμβαση με τον κάθε χρήστη, όσο και οι χρήστες, οι οποίοι γνωρίζουν πού να αποταθούν για να λάβουν άδεια χρήσης ενός έργου και δε χρειάζεται να συναλλάσσονται με όλους τους δημιουργούς ξεχωριστά. Εμφανής είναι η χρησιμότητα της συλλογικής διαχείρισης στην περίπτωση ενός μπαρ: αν ο ιδιοκτήτης θέλει να παίζει μουσική στο μαγαζί του (δημόσια εκτέλεση), χωρίς τη συλλογική διαχείριση θα έπρεπε να αποταθεί στον κάθε συνθέτη, στον κάθε στιχουργό, στον κάθε τραγουδιστή και στην κάθε δισκογραφική εταιρία ξεχωριστά, ενώ τώρα μπορεί να αγοράσει ένα "πακέτο" τραγουδιών από την αντίστοιχη εταιρία συλλογικής διαχείρισης. Αντίστοιχα και ο κάθε συνθέτης θα έπρεπε να γυρίζει κάθε νύχτα όλα τα μπαρ για να εξακριβώνει αν κανείς παίζει τα τραγούδια του χωρίς άδεια, ενώ τώρα τον έλεγχο αυτόν τον αναλαμβάνει οργανωμένα για όλους τους συμβεβλημένους δημιουργούς η εταιρία. Η συλλογική διαχείριση είναι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων προαιρετική τόσο στην ύπαρξη όσο και στην έκτασή της για τους δημιουργούς (αν και ποιες εξουσίες θα αναθέσουν στον αντίστοιχο οργανισμό). Στην Ελλάδα την συλλογική διαχείριση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας των πνευματικών δημιουργών του έργου(συνθετών, στιχουργών)ασκούν η ΕΥΕΔ http://www.eyed.gr/και η ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ, ενώ των συγγενικών δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας των παραγωγών/δισκογραφικών εταιρειών, των τραγουδιστών και των μουσικών ο ενιαίος αστικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός GEA-Grammo,Ερατώ,Απόλλων.
Ελληνικοί Οργανισμοί Συλλογικής Διαχείρισης
Η ΕΥΕΔ λειτουργεί ως μη κερδοσκοπικός οργανισμός συλλογικής διαχείρισης δικαιωμάτων, με χρονική διάρκεια έως δύο έτη.
Σκοπός της ΕΥΕΔ (Πνευματικά δικαιώματα συνθετών και στιχουργών και διαχείριση)http://www.eyed.gr/el/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CE%B5%CE%B4 είναι
να δημιουργήσει και να διασφαλίσει άμεσα συνθήκες ομαλής αδειοδότησης και είσπραξης δικαιωμάτων, ώστε να καταστεί δυνατό σε εύλογο χρονικό διάστημα να πραγματοποιηθεί διανομή δικαιωμάτων προς τους δικαιούχους, να δημιουργηθεί ένας νέος Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης μέσα από ένα υγιές περιβάλλον συλλογικής διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων, που να ανταποκρίνεται στις διεθνείς προδιαγραφές και απαιτήσεις της σύγχρονης συλλογικής διαχείρισης. η άδεια ανακλήθηκε με την υπ΄αριθμ. 224747/4952/15.05.2018 (ΦΕΚ Β΄ 1767/17.5.2018) υπουργική απόφαση.
Αμερικανική
Κατηγορία:Διανοητική ιδιοκτησία Κατηγορία:Δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας Κατηγορία:Διαχείριση παραγωγής
Βιτόριο Γκάσμαν
Ο Βιτόριο Γκάσμαν (Vittorio Gassman, 1 Σεπτεμβρίου 1922 - 29 Ιουνίου 2000) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου καθώς επίσης σκηνοθέτης αλλά και Ιππότης Μεγαλόσταυρου της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Ο Βιτόριο Γκάσμαν γεννήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου του 1922 στη Γένοβα. Ο πατέρας του ήταν Γερμανός και η μητέρα του Εβραία. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του, έχοντας έμφυτη την ηθοποιία, μετέβη στη Ρώμη όπου και σπούδασε στην Εθνική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο στη διάρκεια του Β' Π.Π., το 1942, ενώ από τον επόμενο χρόνο άρχισε να γίνεται γνωστός ερμηνεύοντας διάφορους ρόλους, κυρίως υπό την διεύθυνση του Λουκίνο Βισκόντι, που τον έκαναν πολύ σύντομα έναν από τους δημοφιλέστερους ηθοποιούς της εποχής του.
Το 1952 συγκρότησε δικό του θίασο, το ιταλικό "Θέατρο Τέχνης", συνεργαζόμενος με τον Λ. Σκουαρζίνα. Στο θεατρικό του ρεπερτόριο περιλαμβάνονταν έργα πολλών και διαφορετικών συγγραφέων μεταξύ των οποίων ήταν οι Αισχύλος, Σενέκας, Σαίξπηρ, Ίψεν, Ούγκο Μπέτι, Τένεση Γουίλιαμς, Ανούιγ κ.ά.
Στον κινηματογράφο σημείωσε επίσης μεγάλη επιτυχία. Από ένα σύνολο 124 συμμετοχών του σε κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές, τόσο στην Ιταλία όσο και στο Χόλιγουντ, διακρίθηκε σε δραματικούς και κωμικούς ρόλους.
Προσωπική ζωή
Ο Βιτόριο Γκάσμαν είχε τελέσει τρεις γάμους. Πρώτη του σύζυγος ήταν η ηθοποιός Νόρα Ρίτσι με την οποία απέκτησε μία κόρη την Πάολα. Το 1952 νυμφεύθηκε στην Αμερική τη διάσημη ηθοποιό Σέλεϊ Γουίντερς, με την οποία απέκτησε επίσης μία κόρη, την Βιτόρια, πριν χωρίσουν το 1954, όπου και επέστρεψε στην Ιταλία. Ακολούθησε ο τρίτος του γάμος με την Ντιλέτα Ντ΄ Άντρεα με την οποία και απέκτησε τον γιο του Τζάκομπο. Απεβίωσε αιφνίδια από μυοκαρδίτιδα, στην οικία του στη Ρώμη, στις 29 Ιουνίου, του 2000 σε ηλικία 78 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Πνευματικός φεμινισμός
Ο Πνευματικός φεμινισμός είναι κλάδος του φεμινισμού που εστιάζεται στα ακόλουθα ζητήματα:
Κατηγορία:Φεμινισμός και πνευματικότητα
Roath Lock
400px|right|thumb|Τα στούντιο Roath Lock
Το Roath Lock είναι κτήριο με τηλεοπτικά στούντιο στην περιοχή του Κόλπου του Κάρντιφ.
Το κτήριο στεγάζει τηλεοπτικές παραγωγές του BBC μεταξύ των οποίων και οι σειρές Doctor Who, Casualty και Pobol y Cwm. Η κατασκευή του κτηρίου ολοκληρώθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 2011 και τα γυρίσματα για τα προγράμματα του BBC άρχισαν το Φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς.
Οι εγκαταστάσεις του κτηρίου βρίσκονται σε μία περιοχή, γνωστή ως Porth Teigr, η οποία βρίσκεται στον Κόλπο του Κάρντιφ. Στο κτήριο εργάζονται 500 με 600 άνθρωποι.
Σχεδιασμός
Για το σχεδιασμό του κτηρίου ζητήθηκε μία περιοχή με μήκος 300 μέτρα, μία έκταση 20.000 τετραγωνικών μέτρων για τη στέγαση των στούντιο και των γραφείων με μία χαρακτηριστική όψη και με επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Επίσης, έχει μία είσοδο γοτθικού στίλ, η οποία είναι εμπνευσμένη από τα σχέδια του Γουίλιαμ Μπέργκς στο Κάστρο του Κάρντιφ.
Κατασκευή
250px|right|thumb|Το Roath Lock κατά την κατασκευή του
Το κτήριο είχε κατασκευαστεί και τοποθετηθεί σε 13 μήνες, σηματοδοτώντας την ταχύτερη κατασκευή του BBC για το μέγεθός του.
Υπαρξιακός φεμινισμός
Το ξεκίνημα του υπαρξιστικού φεμινισμού συνήθως αποδίδεται στην έκδοση της μετάφρασης του βιβλίου της Σιμόν ντε Μποβουάρ «Το δεύτερο φύλο» στις ΗΠΑ. Παρεμπιπτόντως το βιβλίο αυτό θεωρείται πως ξεκίνησε το δεύτερο κύμα φεμινισμού. Αργότερα οι φεμινίστριες αυτοί που βάσισαν την σκέψη τους στους φιλόσοφους αυτούς που ταξινομούνται (ορθώς ή λανθασμένα) ως “υπαρξιστές” θεωρούνται επίσης “υπαρξιακές φεμινίστριες”, όπως η Mary Daly. Και αν κάποιος διαβάσει προσεκτικά το «Το γυναικείο μυστήριο» - "(The Feminine Mystique") της Μπέττυ Φρίνταν, η οποία συνήθως θεωρείται ως φιλελεύθερη φεμινίστρια (και η πρώτη του δεύτερου κύματος, μαζί με την Μποβουάρ), μπορεί να διαπιστώσει ότι κι αυτή είναι κάτι σαν υπαρξίστρια, από τη στιγμή αφού πλαισιώνει τα προβλήματα των γυναικών με όρους έλλειψης νοήματος ζωής λόγω των περιορισμών στην οικιακή σφαίρα.
Υ
Roath Lock
Παραγωγή
Μερικά από τα προγράμματα που γυρίζονται στο κτήριο είναι τα εξής:
Οδική σύνδεση
Τα στούντιο εξυπηρετούνται από τα αστικά του Κάρντιφ. Συγκεκριμένα από το αστικό με τον αριθμό 6, το οποίο ξεκινάει κάθε 10 λεπτά από τον Κόλπο του Κάντιφ και από το κέντρο της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ουαλία Κατηγορία:BBC Cymru Wales
Αλαίν Ποέρ
Ο Αλαίν Ποέρ (Alain Émile Louis Marie Poher ,[alɛ̃ pɔɛʁ], 17 Απριλίου 1909 - 9 Δεκεμβρίου 1996) ήταν Γάλλος πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε και υπηρεσιακός Πρόεδρος της χώρας για δύο φορές.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1909. Ήταν Πρόεδρος της Γερουσίας όταν παραιτήθηκε ο Πρόεδρος Ντε Γκωλ, στις 29 Απριλίου 1969. Σύμφωνα με το Σύνταγμα ανέλαβε υπηρεσιακός Πρόεδρος μέχρι την εκλογή νέου. Έβαλε και ο ίδιος υποψηφιότητα, αλλά νικήθηκε από τον Ζωρζ Πομπιντού, στον οποίο παρέδωσε καθήκοντα στις 20 Ιουνίου του ίδιου έτους και επέστρεψε στη θέση του Προέδρου της Γερουσίας.
Όταν ο Πομπιντού πέθανε κατά τη διάρκεια της θητείας του, στις 2 Απριλίου 1974, ο Ποέρ ανέλαβε εκ νέου υπηρεσιακός Πρόεδρος μέχρι την παράδοση των καθηκόντων στον εκλεγέντα Βαλερί Ζισκάρ Ντ' Εστέν στις 27 Μαΐου 1974.
Πέθανε στις 9 Δεκεμβρίου 1996.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γαλλικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Poets and Madmen
Το Poets and Madmen είναι το ενδέκατο και τελευταίο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Savatage, το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "SPV/Steamhammer". Επανεκδόθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2011 από την "Ear Music" με τις ακουστικές εκτελέσεις του "Tonight He Grins Again" και του "Sleep".
Το άλμπουμ έχει κοινό στιχουργικό περιεχόμενο το οποίο αναφέρεται στην ζωή του φωτορεπόρτερ Κέβιν Κάρτερ, αναμιγνύοντας και φανταστικά στοιχεία. Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος τους με τον Τζον Όλιβα ως βασικό τραγουδιστή, μετά από δέκα χρόνια. Επίσης, μοναδικός κιθαρίστας κατά τις ηχογραφήσεις ήταν ο Κρις Κάφερι, αφού ο Αλ Πιτρέλλι αποχώρησε πιο πριν για να ενταχθεί στους Megadeth. Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι σχεδιασμένο από τον Έντγκαρ Τζέρινς, ο οποίος είχε σχεδιάσει και τα εξώφυλλα των δύο προηγούμενων στούντιο δίσκων των Savatage.
Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν στα "Soundtracks Studios" της Νέας Υόρκης, με την σύνθεση να πραγματοποιείται από τον Τζον Όλιβα, τον Κρις Κάφερι και τον Πωλ Ο'Νηλ.
Το "Poets and Madmen" σκαρφάλωσε στο Top-10 των γερμανικών τσαρτ και μπήκε στους κατάλογους επιτυχιών της Ολλανδίας, της Αυστρίας και της Ελβετίας.
Τραγούδια
1. Stay with Me Awhile (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 5:06
2. There in the Silence (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 4:57
3. Commissar (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 5:36
4. I Seek Power (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 6:03
5. Drive (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 3:17
7. The Rumor (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 5:16
8. Man in the Mirror (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 5:56
9. Surrender (J.Oliva, O'Neill) - 6:40
10. Awaken (J.Oliva, Caffery, O'Neill) - 3:23
11. Back to a Reason (J.Oliva, O'Neill) - 6:10
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Poets and Madmen" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Savatage Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Φρανκ Ράικαρτ
Ο Φρανκ Ράικαρτ (Franklin Edmundo Rijkaard, 30 Σεπτεμβρίου 1962) είναι Ολλανδός προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής του ΑΦΚ Άγιαξ και της ΑΚ Μίλαν. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους αμυντικούς μέσους στην ιστορία του ποδοσφαίρου και ως ένας από τους καλύτερους παίκτες της γενιάς του. Ως προπονητής γνώρισε επιτυχίες με τη Μπαρτσελόνα με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και δύο Σούπερ Καπ Ισπανίας (2005 και 2006), καθώς και το Τσάμπιονς Λιγκ το 2006.
Καριέρα σε συλλόγους
Η μητέρα του ήταν Ολλανδέζα και ο πατέρας του ποδοσφαιριστής από το Σουρινάμ που έφτασαν στην Ολλανδία μαζί με τον πατέρα του Ρουντ Γκούλιτ. Ήταν μόλις 17 όταν έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα του Άγιαξ στις 23 Αυγούστου 1980. Έκανε άμεσα εντύπωση, σημειώνοντας το τρίτο γκολ σε 4-2 εκτός έδρας νίκη επί της Go Ahead Eagles, του πρώτου αγώνα πρωταθλήματος στη χρονιά 1980-1981. Θα έπαιζε άλλα 23 παιχνίδια για το σύλλογο στην πρώτη του αγωνιστική περίοδο. Με τον Άγιαξ κέρδισε το πρωτάθλημα Ολλανδίας (1979, 1980, 1983) και το νταμπλ δύο φορές. Το 1986, ο Γιόχαν Κρόιφ ανέλαβε τον Άγιαξ, και μετακίνησε τον Ράικαρτ στη μεσαία γραμμή, από τη θέση του ανασταλτικού χαφ, όπου έπαιζε μέχρι τότε. Το 1987 ο Άγιαξ κέρδισε το Κύπελλο Κυπελλούχων αλλά για τρία χρόνια τερμάτιζε συνεχώς πίσω από την ΠΣΦ Αϊντχόφεν του Χίντιγκ.
Το 1988 ο Ράικαρτ, μαζί με τον Μάρκο φαν Μπάστεν μετακόμισαν από το Άμστερνταμ στο Μιλάνο και τη Μίλαν. Με τον Αρίγκο Σάγκι και τον Φάμπιο Καπέλλο στον πάγκο, αλλά και τον Ρουντ Γκούλιτ, παλιό συμπαίκτη του στον Άγιαξ, ο Ράικαρτ πανηγύρισαν δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών το 1989 και 1990, αλλά και πρωταθλήματα Ιταλίας και το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ, το 1989 και 1990. Μετά από πέντε χρόνια στο ιταλικό πρωτάθλημα, ο Ράικαρτ γυρίζει στον Άγιαξ. Με προπονητή τον Λουίς φαν Χάαλ και συμπαίκτες τους Πάτρικ Κλάιφερτ, Γιάρι Λιτμάνεν, Έντβιν φαν ντερ Σαρ, Φρανκ ντε Μπουρ και Ρόναλντ ντε Μπουρ κατέκτησαν το πρωτάθλημα Ολλανδίας (1994, 1995), και το Τσάμπιονς Λιγκ (1995).
Διεθνής καριέρα
Ο Ράικαρτ κλήθηκε στην Εθνική μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980, και έπαιξε ως το 1992. Μεγαλύτερη επιτυχία ήτανε η κατάκτηση του EURO 1988, νικώντας 2-0 τη Σοβιετική Ένωση στον τελικό. Άσχημη στιγμή του Ράικαρτ ήταν το φτύσιμο στο πρόσωπο του Ρούντι Φέλερ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990, στον αγώνα Δυτική Γερμανία-Ολλανδία 2-1 για τη φάση των "16". Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1992, σημείωσε την ισοφάριση για την Ολλανδία στην ισοπαλία 2-2 με τη Δανία στο ημιτελικό στάδιο, αλλά οι Δανοί νίκησαν στα πέναλτι. Έκανε την τελευταία του εμφάνιση για την εθνική στην ήττα 3-2 έναντι των νικητών της Βραζιλίας στους προημιτελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1994.
Προπονητής
Μετά το 1995, οπότε σταμάτησε το ποδόσφαιρο, ο Ράικαρτ ασχολήθηκε με την προπονητική, αναλαμβάνοντας το 1998 την Εθνική Ολλανδίας, αφού ο Γκους Χίντιγκ έφυγε για τη Ρεάλ Μαδρίτης. Με παίκτες όπως ο Ζέντεν, ο Κλάιφερτ, ο Κοκού, ο Όβερμαρς και οι δύο Ντε Μπουρ, οι Ολλανδοί έπαιξαν συναρπαστικό ποδόσφαιρο στο EURO 2000, αλλά έχασαν την πρόκριση για τον τελικό από την Ιταλία στα πέναλτι. Ο Ράικαρτ εμφανίστηκε στο ολλανδικό πρωτάθλημα ως προπονητής το 2001, αλλά εκείνη τη σεζόν (2001-2002) η Σπάρτα Ρότερνταμ υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία.
Το 2003 πήγε στη Μπαρτσελόνα, με βοηθό τον Χενκ τεν Κάτε της Μπρέντα. Οι Καταλανοί, αν και άρχισαν με ήττες όπως 5-1 από τη Μάλαγα και 1-2 από τη Ρεάλ στο Καμπ Νου, αλλά στο δεύτερο γύρο έκαναν διπλά σε Σεβίλλη, Μπιλμπάο, Λα Κορούνια, αλλά και στο Σαντιάγο Μπερναμπέου (1-2) και τέλειωσε τη χρονιά δεύτερη πίσω από τη Βαλένθια του Ράφα Μπενίτεθ.
Τη σεζόν 2004-05 η Μπαρτσελόνα πήρε το πρωτάθλημα Ισπανίας, ενώ την επόμενη χρονιά (2005-06) οι Καταλανοί έφτασαν στην κορυφή της Ευρώπης, κατακτώντας το Τσάμπιονς Λιγκ αφού νικήσανε 2-1 την Άρσεναλ στον τελικό του Σταντ ντε Φρανς (γκολ από Ετό και Μπελέτι). Οι δύο επόμενες χρονιές όμως ήταν ανεπιτυχείς για τη Μπάρτσελόνα και ο Ράικαρτ έφυγε από την ομάδα μετά το τέλος της σεζόν 2007-08. Στις 5 Ιουνίου 2009, υπέγραψε σύμβαση διάρκειας δύο ετών για να διαχειριστεί την τουρκική ομάδα Γαλατασαράι. Απολύθηκε στις 19 Οκτωβρίου 2010. Στις 28 Ιουνίου 2011, ανέλαβε προπονητής της εθνικής ομάδας της Σαουδικής Αραβίας μετά από συμφωνία με την Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου της Σαουδικής Αραβίας, θέση που διατήρησε για δύο χρόνια. Το 2016 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την προπονητική.
Τίτλοι και διακρίσεις
Άγιαξ
Μίλαν
Ατομικές διακρίσεις
Τίτλοι ως προπονητής
Ραικαρτ Φρανκ Ραικαρτ Φρανκ Ράικαρντ Ραικαρντ Φρανκ Ραικαρτ Φρανκ Ραικαρντ Φρανκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπάρτα Ρότερνταμ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γαλατασαράι Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ολλανδοί με καταγωγή από το Σουρινάμ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2000 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έρεντιβιζι
Μαρία Αντουανέτα
Η Μαρία Αντουανέττα (Βιέννη, 2 Νοεμβρίου 1755 - Παρίσι, 16 Οκτωβρίου 1793) ήταν βασίλισσα της Γαλλίας. Αυτή και ο σύζυγος της Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ (1754-1793) αποκεφαλίστηκαν δημόσια στη γκιλοτίνα από φιλελεύθερους επαναστάτες κατά τη Γαλλική Επανάσταση.
Παιδική ηλικία
Η Μαρία Αντωνία Ιωσηφίνα Ιωάννα, Αρχιδούκισσα της Αυστρίας, ήταν το 15ο παιδί της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας και του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι δυσκολίες κατά τη διάρκεια της γέννησης της Μαρίας Αντουανέττας, αλλά και ο καταστροφικός σεισμός της Λισαβώνας, την ίδια ακριβώς μέρα που γεννήθηκε, όπως πίστευαν τότε, θεωρήθηκαν "οιωνοί" θανάτου, για την άσχημη πορεία που θα ακολουθούσε η μετέπειτα βασίλισσα της Γαλλίας.
thumb|left|150px|Η Μαρία Αντουανέττα σε ηλικία επτά ετών (1763) [[Ζαν-Ετιέν Λιοτάρ.]] Σύντομα φάνηκε ο ατίθασος χαρακτήρας της, όταν προκαλούσε συχνά φασαρίες και αναταραχές και αρνείτο να κάνει μάθημα, για να ασχοληθεί με άλλα πράγματα. Η ανατροφή της βασιζόταν, όπως και των υπόλοιπων αδερφών της, σε ένα σκληρό πρόγραμμα το οποίο είχε δημιουργήσει η ίδια η αυτοκράτειρα. Το πρόγραμμα αυτό περιλάμβανε μαθήματα χορού, θεατρικές παραστάσεις, ιστορία, ζωγραφική, ορθογραφία, γεωγραφία, μαθηματικά και εκμάθηση ξένων γλωσσών. Τα κορίτσια επιπλέον μάθαιναν την τέχνη του κεντήματος.
Η αυτοκράτειρα ενδιαφερόταν να βελτιώσει τις σχέσεις της με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, για να κερδίσει η Αυστρία την εμπιστοσύνη της Ευρώπης. Ήξερε ότι οι συγγενικοί δεσμοί με τους βασιλικούς οίκους της Ευρώπης θα δυνάμωναν την θέση της Αυστρίας. Περισσότερο ενδιαφερόταν να συνάψει και να βελτιώσει τις σχέσεις της με τον βασιλικό Οίκο των Βουρβόνων, που κυβερνούσαν στη Γαλλία, την Ισπανία και τη Σικελία.
Ο γάμος της Μαρίας Αντουανέττας με τον Λουδοβίκο, Δελφίνο της Γαλλίας, ήταν από νωρίς στα σχέδια της Μαρίας Θηρεσίας. Απέβλεπε στο να φέρει την πολυπόθητη ειρήνη ανάμεσα στη Γαλλία και την Αυστρία. Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις, ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας ζήτησε το χέρι της Μαρίας Αντουανέττας για χάρη του εγγονού του, του μετέπειτα Λουδοβίκου ΙΣΤ΄.
Μετά την υπογραφή του γαμήλιου συμβολαίου η Μαρία Αντουανέττα ξεκίνησε εντατικά μαθήματα εκμάθησης γαλλικών, ώστε να είναι έτοιμη για τον ρόλο της ως βασίλισσας της Γαλλίας.
Στις 19 Απριλίου 1770 τελέστηκε ο γάμος στη Βιέννη. Τις επόμενες ημέρες προετοιμάστηκε η αναχώρηση της μέλλουσας βασίλισσας και η Μαρία Θηρεσία καθησύχαζε την κόρη της που έκλαιγε συνεχώς.
Το 14χρονο κορίτσι αποχαιρέτησε στις 21 Απριλίου 1770 τη μητέρα της και τα αδέλφια της στη Βιέννη και αναχώρησε για τη Γαλλία, για το πολυτελές Ανάκτορο των Βερσαλλιών. Στις 16 Μαΐου έγινε ο πραγματικός γάμος της Μαρίας Αντουανέττας με τον μετέπειτα βασιλιά στις Βερσαλλίες και η μελλοντική βασίλισσα παρουσιάστηκε στη γαλλική αυλή.
Βασίλισσα της Γαλλίας
right|thumb|250px|Πορτραίτο της Μαρίας Αντουανέττας με τα παιδιά της, 1787, [[Ελιζαμπέτ Βιζέ Λε Μπρεν.]] Το 1774 το βασιλικό ζευγάρι ανέβηκε επίσημα στον γαλλικό θρόνο εν μέσω μιας φαντασμαγορικής τελετής, αλλά σύντομα ήρθε σε ρήξη με το γαλλικό αντιαυστριακό κόμμα. Και όχι μόνο με αυτό, αλλά και με τις θείες του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, που έβγαλαν στη Μαρία Αντουανέττα το όνομα "η Αυστριακή".
Ξόδευε κάθε μήνα 15.000 λίβρες για ζητήματα όπως η μόδα, οι κομμώσεις και πολυτελή κοσμήματα, καθώς και για την ανακαίνιση ενός μικρού, αλλά πολύ πολυτελούς κτίσματος στις Βερσαλλίες, το Μικρό Τριανόν, ενώ μεγάλο μέρος του γαλλικού πληθυσμού πέθαινε από την πείνα. Αυτό δεν βοηθούσε καθόλου τις σχέσεις της με τον γαλλικό λαό, ο οποίος ήταν δυσαρεστημένος από εκείνη, ενώ ταυτόχρονα οργίαζαν οι φήμες γύρω από την ίδια και την ιδιωτική της ζωή, όπως και τις σεξουαλικές της προτιμήσεις. Επιπλέον, οι ψευδείς κατηγορίες για την υπόθεση του αδαμάντινου περιδέραιου καθώς και η μεγάλη εύνοια και η αδυναμία που έδειχνε σε κάποια πρόσωπα της αυλής της (όπως η Μαρία Θηρεσία Λουίζα της Σαβοΐας, η Γκαμπριέλ ντε Πολινιάκ και ο Άξελ φον Φέρσεν) έβλαψαν ακόμα περισσότερο την υπόληψη της.
Σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές την επισκέφτηκε ο αδερφός της, αυτοκράτορας Ιωσήφ Β΄, ο οποίος προσπάθησε να τη συνετίσει, θυμίζοντας της τις υποχρεώσεις της απέναντι στον γαλλικό λαό. Από τότε και ιδίως μετά τη γέννηση της πρώτης κόρης της, Μαρίας Θηρεσίας τον Δεκέμβριο του 1778, η Βασίλισσα ζούσε πιο απλά.
Με τον θάνατο της μητέρας της το 1780, η Μαρία Αντουανέττα έχασε μία καλή και έξυπνη σύμβουλο. Η θέση της όμως ενδυναμώθηκε όταν το 1781 γεννήθηκε ο πρώτος της γιος, Λουδοβίκος Ιωσήφ της Γαλλίας, που όμως πέθανε σε ηλικία οκτώ ετών. Το 1785 γεννήθηκε ο δεύτερος της γιος, Λουδοβίκος, Δούκας της Νορμανδίας, και το 1786 η δεύτερη κόρη της, Σοφία, η οποία όμως πέθανε το 1787.
Γαλλική Επανάσταση
Το έτος 1789 αποτέλεσε σημείο καμπής στην ζωή της Μαρίας Αντουανέττας. Στις 4 Ιουνίου πέθανε ο πρωτότοκος αγαπητός γιος της. Η οικονομική και πολιτική κατάσταση της Γαλλίας χειροτέρευε συνεχώς. Γρήγορα ξέσπασε και η Γαλλική Επανάσταση.
Στις 5 και 6 Οκτωβρίου 1789 ο λαός του Παρισιού ξεχύθηκε στο βασιλικό ανάκτορο των Βερσαλλιών και εξαγριωμένος κατευθύνθηκε προς το υπνοδωμάτιο της Μαρίας Αντουανέττας. Εκείνη από μια μυστική έξοδο κατάφερε να φτάσει στα διαμερίσματα του βασιλιά και έτσι γλίτωσε το λυντσάρισμα. Αλλά αν και γλίτωσε, η βασιλική οικογένεια αιχμαλωτίστηκε. Στη συνέχεια τη μετέφεραν στο Παρίσι. Η Βασίλισσα όμως προσπάθησε να δραπετεύσει μαζί με τον Βασιλιά και τα παιδιά της, βοηθούμενη από φίλους και συγγενείς, στο εξωτερικό. Η προσπάθειά της αυτή απέτυχε, καθώς συνελήφθη στη Βαρέν, κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο, όταν ο Ζαν-Μπατίστ Ντρουέ αναγνώρισε τον Λουδοβίκο από την απεικόνιση του προσώπου του σε ένα νόμισμα. Η αναγνώριση θα ήταν λογικά εύκολη, καθώς οι βασιλείς ήταν τόσο προσηλωμένοι στο πρωτόκολλο, που δεν έλαβαν τις απαραίτητες προφυλάξεις για τη μεταμφίεση τους και ταξίδευαν και με αντικείμενα πάνω τους (και μέσα στην άμαξα) που τους έκαναν εύκολο στόχο.
Φυλακίστηκε στο Παρίσι, όπως και τα υπόλοιπα μέλη της βασιλικής οικογένειας, στο Παλάτι του Κεραμεικού. Στη φυλακή και μέσα από τα γράμματά της η Μαρία Αντουανέττα εμφάνισε μια πρωτοφανή αλλαγή στον χαρακτήρα της. Καθοδηγούσε και έδινε συμβουλές στους δικούς της ανθρώπους, ενώ εμφανιζόταν αποφασισμένη να οδηγήσει η ίδια την εκστρατεία ενάντια στη Γαλλική επανάσταση. Εν τέλει καρατομήθηκε στη γκιλοτίνα. Λέγεται ότι τα τελευταία της λόγια πριν την εκτέλεσή της ήταν, «''Συγχωρήστε με, κύριε. Δεν το έκανα επίτηδες.''», όταν ανεβαίνοντας στη γκιλοτίνα σκόνταψε στο πόδι κάποιου.
Της αποδίδεται η θρυλική φράση: «Αν δεν έχει ο λαός ψωμί, ας φάει παντεσπάνι», αν και κατά μία άλλη εκδοχή δεν το είχε πει η ίδια, αλλά η φράση κυκλοφορούσε σε διάφορα έντυπα ήδη από το 1760, αντικατοπτρίζοντας την παρακμή της αριστοκρατίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Αύγουστο, Δελφίνο της Γαλλίας (μετέπειτα Λουδοβίκος ΙΣΤ΄) και απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Δούκισσες του Μπερί Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας
Κωστής Χατζηδάκης
Ο Κωστής Χατζηδάκης (Ρέθυμνο, 20 Απριλίου 1965) είναι Έλληνας πολιτικός, δικηγόρος, βουλευτής και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος υπηρετεί ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών στην κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, από τις 27 Ιουνίου 2023.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χατζηδάκης γεννήθηκε στο Ρέθυμνο στις 20 Απριλίου του 1965, μεγάλωσε στον Άγιο Ιωάννη Μυλοποτάμου και τελείωσε το Λύκειο Περάματος Ρεθύμνου και κατάγεται από πολιτική οικογένεια. Το 1983 εισήχθη στη Νομική Σχολή στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του με μεταπτυχιακό στην Πολιτική Επικοινωνία από το Πανεπιστήμιο του Κεντ (Αγγλία), ενώ είναι δικηγόρος στο επάγγελμα.
Έχει παντρευτεί τη γιατρό, πρώην στέλεχος της τοπικής αυτοδιοίκησης και πολιτευτή της Νέας Δημοκρατίας, Πόπη Καλαϊτζή. Μαζί έχουν αποκτήσει ένα γιο, τον Γιάννη.
Πολιτική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του δραστηριοποιήθηκε στη φοιτητική οργάνωση ΔΑΠ - ΝΔΦΚ, της οποίας διετέλεσε γραμματέας από το 1987 μέχρι το 1989 (διαδεχόμενος τον Γιώργο Βουλγαράκη) και μέλος του κεντρικού συμβουλίου της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης της Ελλάδας (ΕΦΕΕ).
Τη διετία 1989-90 ήταν στέλεχος της Γραμματείας Πολιτικού Σχεδιασμού της Ν.Δ. και της Γραμματείας Εκλογών του κόμματος, εν όψει των αναμετρήσεων του 1989 και του Απριλίου 1990.
Μετά τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Κεντ της Μεγάλης Βρετανίας, ο Κωστής Χατζηδάκης επέστρεψε στην Ελλάδα και τον Οκτώβριο του 1992 εξελέγη πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1994.
Στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου του 1994 ο Χατζηδάκης εξελέγη ευρωβουλευτής, τέταρτος νεότερος ευρωβουλευτής σε ολόκληρη την Ευρωβουλή. Τον Ιανουάριο του 1997 εκλέγεται Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για την Επιτροπή Περιφερειακής Πολιτικής.
Επανεκλέγεται ευρωβουλευτής στις Ευρωεκλογές του 1999 και αμέσως μετά αναλαμβάνει τη θέση του προέδρου της Επιτροπής Μεταφορών και Περιφερειακής Πολιτικής της Ευρωβουλής.
Επανεκλέγεται τρίτη φορά ευρωβουλευτής στις Ευρωεκλογές του 2004, ενώ παράλληλα αναδεικνύεται εκ νέου κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για θέματα περιφερειακής πολιτικής. Το 2006 αναδεικνύεται από το "Parliament Magazine" (en:Parliament Magazine) «Ευρωβουλευτής της χρονιάς στο τομέα της Περιφερειακής πολιτικής». .
Στις εκλογές του 2007 εκλέγεται βουλευτής Β΄ Αθηνών και στη συνέχεια ορίζεται υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή
Στις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 επανεκλέγεται βουλευτής Β' Αθηνών και ορίζεται από τον Αντώνη Σαμαρά Τομεάρχης Ανάπτυξης.