cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξέγερση της Γκουάνγκτζου
Το γεγονός αυτό αναφέρεται γενικά σαν « 5 1 8 » στα κορεάτικα (« 오일팔 » (Χάνζα : 五一八), προφέρεται « ο ιλ παλ», δηλαδή « πέντε ένα οκτώ» στα ελληνικά) και αναφέρεται στην ημερομηνία της εξέγερσης (5ος μήνας 18η μέρα).
Αίτια
Η δολοφονία του προέδρου Παρκ Τζονγκ-χούι στις 26 Οκτωβρίου 1979, ο οποίος κατείχε την εξουσία για 18 συναπτά έτη, προκαλεί το βίαιο τέλος του αυταρχικού καθεστώτος και πολιτική αναταραχή στη Νότια Κορέα. Ο νέος πρόεδρος Choi Kyu-hah και η κυβέρνηση του είχαν περιορισμένο έλεγχο όσον αφορά στην αυξανόμενη δύναμη του στρατηγού Chun Doo-hwan, ο οποίος πήρε την εξουσία με πραξικόπημα στις 12 Δεκεμβρίου.
Τα δημοκρατικά κινήματα που υπήρχαν στη χώρα, απαγορευμένα υπό του καθεστώτος του Park, αφυπνίζονται εκ νέου. Κατά την διάρκεια του πρώτου τριμήνου του 1980, οι καθηγητές και οι φοιτητές που είχαν εκδιωχθεί εξ αιτίας της προ-δημοκρατικής τους δράσης, ξαναγυρνούν στα πανεπιστήμια και δημιουργούν φοιτητικά συνδικάτα. Aυτοί οι ίδιοι ηγήθηκαν διαδηλώσεων σε εθνικό επίπεδο, διεκδικώντας μια σειρά μεταρρυθμίσεων. Ειδικότερα ζητούσαν την άρση του στρατιωτικού νόμου (που είχε επιβληθεί μετά τη δολοφονία του Park), διεκδικούσαν επίσης τον εκδημοκρατισμό της χώρας, την αύξηση του βασικού μισθού και την ελευθερία του τύπου. Τα αιτήματα αυτά και οι δράσεις έφτασαν στο απόγειό τους με τη διαδήλωση κατά του στρατιωτικού νόμου που έλαβε χώρα στη Σεούλ στις 15 Μαΐου 1980, στην οποία συμμετείχαν περίπου 100.000 φοιτητές και πολίτες.
Η κυβέρνηση απάντησε με πολλά κατασταλτικά μέτρα. Στις 17 Μαΐου, το Υπουργικό Συμβούλιο επέβαλε στρατιωτικό νόμο στο σύνολο της χώρας, συμπεριλαμβανομένου και του νησιού Jeju, το οποίο μέχρι τότε διέφευγε της καταστολής. Τα μέτρα αυτά επέβαλαν το κλείσιμο των πανεπιστημίων, την απαγόρευση της πολιτικής δραστηριότητας και αύξησαν τη λογοκρισία του τύπου. Προκειμένου να επιβληθεί ο στρατιωτικός νόμος, στάλθηκε στρατός σε πολλές περιοχές. Την ίδια μέρα, η αστυνομία έκανε επιδρομή σε μια εθνική συνδιάσκεψη των ηγετών των φοιτητικών συνδικάτων 55 πανεπιστημίων, που είχαν συγκεντρωθεί για να αποφασίσουν σχετικά με την επικείμενη διαδήλωση της 15ης Μαΐου. Είκοσι έξι πολιτικά πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ο Kim Dae-jung, προερχόμενος από την επαρχία της Jeolla στον νότο, συνελλήφθησαν με την κατηγορία της διοργάνωσης διαδηλώσεων.
Κατά την περίοδο της δικτατορίας του, ο Park Chung-hee ο οποίος καταγόταν από την επαρχία Gyeongsang, που βρίσκεται στα νότιο-ανατολικά της χώρας, υποστήριξε με οικονομικά και πολιτικά ευεργετήματα τον τόπο καταγωγής του, εις βάρος της επαρχίας Jeolla, στα νότιο-δυτικά. Αυτή η ευνοιοκρατία είχε σαν αποτέλεσμα να γίνει η επαρχία αυτή το λίκνο της αντιπολίτευσης στη δικτατορία και να υποστεί εμμέσως πλήθος διακρίσεων εκ μέρους της κεντρικής εξουσίας. Τελικά, τον Μάη του 1980, η πόλη της Gwangju, πρωτεύουσα της επαρχίας Jeolla του Νότου,έζησε έναν τρομερό ξεσηκωμό κατά του νέου ισχυρού άνδρα του στρατού, του στρατηγού Chun Doo-hwan, ο οποίος μετέτρεψε τις διαδηλώσεις σε λουτρό αίματος με εκατοντάδες νεκρούς πολίτες.
Χρονολογική σειρά των γεγονότων
Στις 18 Μαΐου 1980, το πρωί, οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στην πύλη του πανεπιστημίου Jônnam, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για το κλείσιμο της σχολής. Στις 9:30 π.μ., είχαν ήδη μαζευτεί περίπου 200 φοιτητές και έρχονται αντιμέτωποι με 30 αλεξιπτωτιστές. Περίπου στις 10 π.μ., ξεκίνησε η σύγκρουση: οι στρατιώτες επιτέθηκαν στους φοιτητές, οι οποίοι αμύνθηκαν ρίχνοντας πέτρες. Στη συνέχεια, η διαδήλωση κινήθηκε προς το κέντρο της πόλης, προς την περιοχή του Geumnamno (στο δρόμο που οδηγεί προς το γραφείο της επαρχίας της Jeollanamdo). Η σύγκρουση επεκτάθηκε και πέρα από αυτή την περιοχή, με αποτέλεσμα το απόγευμα να έχουν κινητοποιηθεί περίπου 2.000 διαδηλωτές. Σε πρώτη φάση, η αστυνομία προσπάθησε να ελέγξει τις διαδηλώσεις του Geumnamno, αλλά στις 16 μ.μ., οι αλεξιπτωτιστές ανέλαβαν τον έλεγχο των επιχειρήσεων. Η άφιξη 686 στρατιωτών, της 33ης και της 35ης ίλης του ιππικού της 7ης ταξιαρχίας, σηματοδότησε την αρχή της βίαιης φάσης της καταστολής, με πολλούς νεκρούς. Στις 20 Μαΐου, το Δημαρχείο και ο τηλεοπτικός σταθμός KBS καταλαμβάνονται από τους διαδηλωτές. Ενώ η εξέγερση εξαπλώθηκε και σε άλλες πόλεις της περιοχής, την 21η Μαΐου, το Gwangju περικυκλώθηκε και απομονώθηκε και στις 22 Μαΐου, οι πολιορκημένοι άρχισαν να οπλίζονται. Ένα συλλαλητήριο στις 23 Μαΐου συγκέντρωσε 150.000 διαδηλωτές. Στις 27 Μαΐου, ο νοτιο-κορεάτικος στρατός μπήκε στην πόλη πυροδοτώντας μια καταστολή που, επισήμως, προκάλεσε διακόσιους νεκρούς ενώ σύμφωνα με τις οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα θύματα ήταν αρκετές χιλιάδες.
Οι συνέπειες της εξέγερσης
Οι ετήσιες εκδηλώσεις μνήμης για τη στρατιωτική επέμβαση, μετατρέπονταν κάθε χρόνο σε σημείο συσπείρωσης των αντιπολιτευόμενων. Επτά χρόνια αργότερα, το 1987, οι διαδηλώσεις για την επέτειο της εξέγερσης και η κατακραυγή για τους φόνους που διαπράχθηκαν τότε από τον στρατό, σηματοδότησαν την αρχή της διαδικασίας εκδημοκρατισμού στη Νότια Κορέα.
Επιπλέον, η δήλωση του προέδρου Τζίμι Κάρτερ, στην κυβέρνηση της Νότιας Κορέας, στις 23 Μαΐου 1980, για την αποκατάσταση της τάξης, θεωρήθηκε ως υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών προς το στρατιωτικό καθεστώς εκείνης της περιόδου και ενίσχυσε τα αντι-αμερικανικά αισθήματα στη Νότια Κορέα.
Μόλις το 1988, η κυβέρνηση αναγνώρισε τη σφαγή της Gwangju, και ξεκίνησε τις πρώτες έρευνες έτσι ώστε να αποδοθούν οι ευθύνες. Το 1995, ξεκίνησαν οι διώξεις, και οκτώ άτομα δικάστηκαν και καταδικάστηκαν το 1997. Ωστόσο, τους δόθηκε χάρη από τον ίδιο τον πρόεδρο. Το 2002, το νεκροταφείο που είχαν θαφτεί τα θύματα της σφαγής μετονομάστηκε σε Εθνικό Κοιμητήριο.
Η εξέγερση της Gwangju στην κορεατική κουλτούρα
Η εξέγερση της Gwangju, ενέπνευσε τα ακόλουθα έργα:
Βιβλιογραφία και πηγές
Κατηγορία:Γκουάνγκτζου Κατηγορία:Σφαγή στη Νότια Κορέα Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στη Νότια Κορέα
Ναντέζντα Τσιζόβα
Η Ναντέζντα Βλαντίμιροβνα Τσιζόβα (Надежда Владимировна Чижова, γεννήθηκε 29 Σεπτεμβρίου 1945) είναι Ρωσίδα πρώην σφαιροβόλος, η οποία ως αθλήτρια της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η κορυφαία γυναίκα του αγωνίσματος στον κόσμο στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του '70. Κέρδισε τρία ολυμπιακά μετάλλια και τέσσερις ευρωπαϊκούς τίτλους, ενώ κατέρριψε επτά φορές το παγκόσμιο ρεκόρ.
Καριέρα
Ξεκίνησε τον στίβο στην ιδιαίτερη πατρίδα της όταν ήταν 14 ετών. Τότε η επίδοσή της στη σφαιροβολία ήταν 7,32 μέτρα. Σε τέσσερα χρόνια, κατάφερε να υπερδιπλασιάσει τα ρεκόρ της και το 1963 εκπλήρωσε τα προσόντα του μάστερ των σπορ της Σοβιετικής Ένωσης. Η πρώτη διεθνής της επιτυχία ήταν η ανάδειξη της σε πρωταθλήτρια Ευρώπης Νεανίδων το 1964 τόσο στη σφαιροβολία, όσο και στη δισκοβολία. Η Τσιζόβα κέρδισε σε τέσσερα διαδοχικά Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, εκείνα των 1966, 1969, 1971, και 1974. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που ξεπέρασε διαδοχικά τα φράγματα των 20 μέτρων (με 20,09 μέτρα στις 13 Ιουλίου 1969) και 21 μέτρων (με 21,03 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972). Επίσης, κατέρριψε επτά φορές το παγκόσμιο ρεκόρ (18,67 μ. έως 21,45 μ.).
Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1969, κατά τη διεξαγωγή του 9ου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλασικού Αθλητισμού στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης στο Νέο Φάληρο του Πειραιά, πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ στη σφαιροβολία με επίδοση 20,43 μ. Το ρεκόρ εκείνο, υπήρξε το πρώτο παγκόσμιο ρεκόρ στίβου που σημειώθηκε στην Ελλάδα. ήταν έξι φορές πρωταθλήτρια Σοβιετικής Ένωσης (1967-70, 1972, 1974). Αποχώρησε από τον αθλητισμό μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976 όπου κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο με επίδοση 20,96 μέτρων και εργάστηκε ως προπονήτρια στίβου στην Αγία Πετρούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Σφαιροβόλοι Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Φερνάντο Νάβας
Ο Φερνάντο Νάβας (Fernando Rodolfo Navas, 29 Ιανουαρίου 1977) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής.
Αγωνιζόταν με επιτυχία στη Μπόκα Τζούνιορς στη θέση του μέσου το 2000 όταν τον έφερε στην Ελλάδα η ΑΕΚ με ελληνικό διαβατήριο το οποίο αποδείχθηκε πλαστό και έτσι εντάχθηκε ως Αργεντινός. Διακρίθηκε για το εντυπωσιακό και αποτελεσματικό παιχνίδι του αλλά ο ιδιότροπος χαρακτήρας του δεν του έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί σε ένα από τους πιο ταλαντούχους ποδοσφαιριστές που πέρασαν από την ΑΕΚ.
Μετά την ΑΕΚ αγωνίστηκε δανεικός για τρεις μήνες στον Άρη ενώ συμμετείχε και στην προετοιμασία του Πανιωνίου χωρίς όμως να αγωνιστεί.
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κίλμες ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αουρόρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουνιόν ντε Σάντα Φε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσακαρίτα Τζούνιορς Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
The Legend of Zelda (βιντεοπαιχνίδι)
Το The Legend of Zelda (ιαπωνικά: ゼルダの伝説, Χέπμπορν: Zeruda no Densetsu) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας, που αρχικά κυκλοφόρησε ως Hyrule Fantasy: Legend of Zelda στην Ιαπωνία, αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από τη Nintendo, και σχεδιάστηκε από τον Σιγκέρου Μιγιαμότο και τον Τακάσι Τεζούκα.
Είναι το πρώτο παιχνίδι της σειράς The Legend of Zelda, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο του 1986 στην Ιαπωνία, ως τίτλος που απευθυνόταν για το Computer System Disk Family. Το 1987, κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη, τον Αύγουστο και τον Νοέμβριο αντίστοιχα, για το Nintendo Entertainment System σε μορφή κασέτας, κάνοντας το παιχνίδι τον πρώτο τίτλο του NES. Περιλαμβάνει μια εσωτερική μπαταρία για την αποθήκευση δεδομένων. Μια ιαπωνική έκδοση σε μορφή κασέτας για το Family Computer κυκλοφόρησε το 1994 και ακολούθησαν επανεκδόσεις για το Nintendo GameCube, Game Boy Advance και Virtual Console.
Από το 2011, η Nintendo γιόρτασε την 25η επέτειο του παιχνιδιού, στο ίδιο πνεύμα με το Super Mario Bros. της 25ης επετείου του προηγούμενου έτους. Αυτή η επέτειος περιελάμβανε δωρεάν προσφορές για τα μέλη της Club Nintendo: το soundtrack του παιχνιδιού The Legend of Zelda: Ocarina of Time, μια έκδοση για το Nintendo 3DS από το συγκεκριμένο παιχνίδι, ειδικές αφίσες που είχαν ταχυδρομηθεί έξω ως δώρο από την Club Nintendo, καθώς και μια ειδική πίστα, εμπνευσμένη από το παιχνίδι The Legend of Zelda στο παιχνίδι Super Mario 3D Land για το Nintendo 3DS.
Τρόπος παιχνιδιού
left|thumb|Το πρώτο dungeon του παιχνιδιού Το βιντεοπαιχνίδι The Legend of Zelda ενσωματώνει στοιχεία παιχνίδια δράσης, περιπέτειας, ρόλων και παζλ. Ο παίκτης ελέγχει τον Link από κάτοψη, καθώς ταξιδεύει στην επιφάνεια με μεγάλο εξωτερικό χάρτη που έχει ποικίλα περιβάλλοντα. Ο Link ξεκινά το παιχνίδι οπλισμένος με μια μικρή ασπίδα, αλλά το σπαθί γίνεται διαθέσιμο, αφού ο ίδιος μπαίνει σε μια σπηλιά που είναι προσβάσιμη από την πρώτη οθόνη του χάρτη του παιχνιδιού. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, έμποροι, κάτοικοι, και άλλοι οδηγούν τον Link στα απόκρυφα στοιχεία. Αυτοί οι άνθρωποι είναι διάσπαρτοι σε όλο το έδαφος και κρυμμένοι σε σπηλιές, θάμνους ή πίσω από τοίχους και καταρράκτες.
Υπάρχουν εχθροί που πρέπει να πολεμήσει για να εντοπίσει τις εισόδους σε εννέα υπόγεια. Κάθε αποθήκη είναι μοναδική, με λαβυρίνθους από δωμάτια που συνδέονται με πόρτες και μυστικά περάσματα και φυλάσσονται από τέρατα διαφορετικά από εκείνα που βρίσκονται στην επιφάνεια. Οι δοκιμασίες κρύβουν επίσης χρήσιμα εργαλεία που μπορεί να προσθέσει στα πράγματά του, όπως ένα μπούμερανγκ για την ανάκτηση μακρινών αντικειμένων και αντιμετώπιση εχθρών και μια συσκευή εγγραφής, με μαγικές ιδιότητες. Ο Link αφού πλοηγηθεί με επιτυχία στα πρώτα οκτώ μπουντρούμια και λάβει όλα τα οκτώ κομμάτια του Triforce της Σοφίας, ολοκληρώνοντας το τεχνούργημα, μπορεί να εισέλθει στο ένατο μπουντρούμι για τη διάσωση της Zelda. Εκτός από αυτή την εξαίρεση, η σειρά της ολοκλήρωσης εξαρτάται από τον παίκτη, αν και αυξάνεται σταθερά η δυσκολία και κάποια από αυτά μπορεί να είναι μόνο επιτευγμένα ή ολοκληρωμένα στοιχεία που χρησιμοποίησε αφού τα είχε αποκτήσει από μια προηγούμενη πίστα. Ο Link μπορεί να περιπλανηθεί ελεύθερα στο έδαφος, την εύρεση και την αγορά στοιχείων σε οποιοδήποτε σημείο. Αυτή η δυνατότητα επιτρέπει ασυνήθιστους τρόπους στο παίξιμο του παιχνιδιού. Για παράδειγμα, είναι δυνατόν να φθάσει στο τελικό αφεντικό του παιχνιδιού, χωρίς να πάρει το σπαθί.
Μετά την ολοκλήρωση του παιχνιδιού, ο παίκτης έχει πρόσβαση σε μια δυσκολότερη εκδοχή, επισήμως αναφέρεται ως «Second Quest», τα μπουντρούμια, η τοποθέτηση των αντικειμένων είναι διαφορετική και οι εχθροί είναι ισχυρότεροι. Παρά το γεγονός ότι αυτό είναι πιο δύσκολο δεν είναι μοναδικό για το Zelda, λίγα παιχνίδια προσφέρουν εντελώς διαφορετικά επίπεδα για να ολοκληρωθεί στο δύσκολο. Το Second Quest μπορεί να επαναληφθεί κάθε φορά αφού το παιχνίδι έχει ολοκληρωθεί και μπορεί επίσης να έχει πρόσβαση ανά πάσα στιγμή, ξεκινώντας ένα νέο αρχείο με το όνομα «ZELDA».
Πλοκή και χαρακτήρες
thumb|250px|Η περιγραφή της ιστορίας στην αρχή του παιχνιδιού Η πλοκή του The Legend of Zelda περιγράφεται στο εγχειρίδιο και στον σύντομο πρόλογο μετά την αρχική οθόνη. Η γη του Hyrule, το μέρος όπου το παιχνίδι λαμβάνει χώρα, είναι βυθισμένη στο χάος μετά που ένας στρατός οδηγούμενος από τον Ganon, τον Πρίγκιπα του Σκότους, εισέβαλε και έκλεψε το «Triforce of Power», ένα μέρος μιας μαγικής υπόστασης που εναποθέτει μεγάλη δύναμη στον κάτοχό του. Σε μία προσπάθεια να αποτρέψει τον Ganon από το να αποκτήσει το «Triforce of Wisdom», άλλο ένα από τα κομμάτια, η Princess Zelda το χωρίζει και κρύβει τα οκτώ θραύσματα σε μυστικά μπουντρούμια καθ’ όλην τη χώρα. Πριν απαχθεί από τον Ganon, διατάζει την νταντά της, την Impa, να βρει κάποιον αρκετά θαρραλέο για να σώσει το βασίλειο. Καθώς περιπλανιόταν στην περιοχή, η ηλικιωμένη γυναίκα περικυκλώθηκε από τους μπράβους του Ganon, όμως ένα νεαρό αγόρι ονόματι Link εμφανίζεται και την σώζει. Μετά που άκουσε την ικεσία της Impa, αποφασίζει να σώσει την Zelda και ξεκινά να ανασυνθέτει τα διάσπαρτα θραύσματα του «Triforce of Wisdom», ώστε να γίνει αρκετά δυνατός για να νικήσει τον Ganon.
Κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, ο Link εντοπίζει τους οκτώ υπόγειους λαβύρινθους, νικά διάφορα τέρατα φρουρούς, και παίρνει τα θραύσματα. Με το ολοκληρωμένο «Triforce of Wisdom», ο Link είναι σε θέση να διεισδύσει στο κρησφύγετο του Ganon, το «Death Mountain». Εκεί αντιμετωπίζει τον χοιροειδή εχθρό του και τον εξολοθρεύει με ένα Ασημένιο Βέλος. Ο Link παίρνει το «Triforce of Power» από τις στάχτες του Ganon και επιστρέφει και τα δύο κομμάτια του «Triforce» στην διασωσμένη Princess Zelda, αποκαθιστώντας την ειρήνη στο Hyrule.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια The Legend of Zelda Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του NES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του GameCube Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Advance Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Famicom Disk System Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1986 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Nintendo EAD
Αδράλεστος (Δομέστικος των Σχολών)
Ο Αδράλεστος (άκμασε 920-921) ήταν ο Δομέστικος των Σχολών (αρχηγός του βυζαντινού στρατού) στα πρώτα χρόνια της βασιλείας τού Ρωμανού Α΄ Λεκαπηνού.
Βιογραφία
Πολύ λίγα είναι γνωστά γι' αυτόν. Προφανώς διορίστηκε στη θέση του Δομέστικου μετά την άνοδο τού Ρωμανού Α΄ στον θρόνο το 920, διαδεχόμενος τον Ιωάννη Γαριδά, και κράτησε τη θέση μέχρι το τέλος του αργότερα το 920 ή το 921, καθώς αναφέρεται ότι απεβίωσε το 921. Διάδοχός του ήταν ο Πόθος Αργυρός. Η οικογένειά του είναι άγνωστη. Ο Ροντόλφ Γκυγιάν τον θεωρούσε πρόγονο, πιθανώς παππού, τού Αδραλεστού Διογένη, στρατηγού τού Ανατολικού Θέματος το 970, αλλά υπάρχουν ελάχιστα συγκεκριμένα στοιχεία, που να υποστηρίζουν αυτήν την υπόθεση, εκτός από τα πανομοιότυπα ονόματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Άλαν Στιούαρτ του Ντέγκχορν
Οικογένεια
Ο Σερ Άλαν Στιούαρτ με μια άγνωστη γυναίκα απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Ικάλουιτ
Το Ικάλουιτ (αγγλικά: Iqaluit, Ινουκτιτούτ: ᐃᖃᓗᐃᑦ ) είναι πόλη του Καναδά και η πρωτεύουσα της διοικητικής διαίρεσης του Νούναβουτ. Έχει πληθυσμό 7.740 κατοίκων (απογραφή 2016), γεγονός που την καθιστά ως τη μικρότερη σε πληθυσμό πρωτεύουσα καναδικής διοικητικής διαίρεσης. Μέχρι το 1987 ονομαζόταν Φρόμπισερ Μπέι (αγγλ. Frobisher Bay).
Ιστορία
Το Ικάλουιτ ιδρύθηκε το 1942 ως Αμερικανική αεροπορική βάση. Οι ντόπιοι αποκαλούσαν την περιοχή αυτή ως Ικαλούιτ (χώρα των πολλών ψαριών), ενώ οι Αμερικανοί την αποκαλούσαν Φρόμπισερ Μπέι, προς τιμήν του Μάρτιν Φρόμπισερ, ενός Βρετανού εξερευνητή που ανακάλυψε την ευρύτερη περιοχή. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο πληθυσμός της περιοχής αυξήθηκε κατακόρυφα. Σε απογραφή του 1957, ο πληθυσμός της πόλης έφτασε τους 1.200 κατοίκους, εκ των οποίων οι 489 ήταν Ινουίτ, που είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση σχολείου και την ύπαρξη γιατρών στην πόλη. Οι Αμερικανοί στρατιώτες εγκατέλειψαν την περιοχή το 1963. Το 1964 διεξήχθησαν οι πρώτες εκλογές για δημοτικό συμβούλιο, ενώ το 1979 εξελέγη ο πρώτος δήμαρχος. Σε δημοψήφισμα που διεξήχθη το 1995 σχετικά με την επιλογή πρωτεύουσας του νεοσύστατου, τότε, Νούναβουτ, το Ικάλουιτ επικράτησε έναντι του ορμίσκου Ράνκιν. Το 2001 αναγνωρίστηκε και επισήμως ως πόλη, ενώ το 2010 φιλοξένησε τη σύνοδο των υπουργών οικονομικών των κρατών-μελών της G7.
Δημογραφικά στοιχεία
Η απογραφή του 2016 ανέφερε ότι υπήρχαν 7.740 άτομα που ζούσαν στο Ικάλουιτ, αύξηση κατά 15,5% από την απογραφή του 2011. Η έκταση της πόλης είναι 52,50 τετραγωνικά χιλιόμετρα, επομένως η πυκνότητα πληθυσμού είναι 147,4/τ.χλμ.
Το Ικάλουιτ έχει τους περισσότερους ανθρώπους Ινουίτ, και σε αριθμό (3.900) και σε ποσοστό (59.1%), από όλες τις πόλεις του Καναδά με πληθυσμούς άνω των 5.000. Η φυλετική σύνθεση είναι: • 59.4% Ιθαγενείς;  1.4% Πρώτα Έθνη, 1.2% Μετίς, 56.3% Ινουίτ
• 34.3% Λευκοί
• 3.0% Μαύροι
• 2.2% Νοτιοανατολικοί Ασιάτες; 2.0% Φιλιππινέζοι
• 0.9% Ανατολικοασιάτες;'' 0.7% Κινέζοι, 0.2% Κορεάτες
• 0.9% Νοτιοασιάτες
• 0.4% Άραβες
• 0.3% Λατινοαμερικάνοι
• 0.2% Πολυφυλετικοί;  16.2% με Ινουίτ και μη-Αβορίγινη ανάμειξη
Δεν υπάρχει πλειοψηφία μητρικής γλώσσας στο Ικάλουιτ, καθώς το 45,4% ανέφερε τη μητρική του γλώσσα ως αγγλικά και το 45,4% ανέφερε επίσης τη μητρική του γλώσσα ως ινουκτιτούτ. Ωστόσο, το 97,2% των κατοίκων μπορούν να μιλούν αγγλικά, ενώ μόνο το 53,1% μπορεί να μιλήσει Ινουκτιτούτ. Τα γαλλικά ήταν η μητρική γλώσσα του 4,8% του πληθυσμού, που είναι το ίδιο ποσοστό του πληθυσμού που μπορεί να μιλήσει τη γλώσσα.
Κλίμα
thumb|Το Ικάλουιτ έχει κλίμα τούνδρας, με μακρούς, κρύους χειμώνες και σύντομα καλοκαίρια που είναι πολύ δροσερά για να επιτρέψουν την ανάπτυξη μεγάλων δέντρων. Το Ικάλουιτ έχει κλίμα τούνδρας (Κέππεν: ET) χαρακτηριστικό της Αρκτικής περιοχής, αν και βρίσκεται πολύ έξω από τον Αρκτικό Κύκλο. Η πόλη διαθέτει πολύ μακρούς, κρύους χειμώνες και σύντομα, δροσερά καλοκαίρια. Οι μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες είναι υπό το μηδέν για οκτώ μήνες του έτους. Το Ικάλουιτ έχει κατά μέσο όρο περίπου 400 χιλιοστόμετρα υετού ετησίως, πολύ υγρότερο από πολλές άλλες περιοχές στο Αρκτικό Αρχιπέλαγος, με το καλοκαίρι να είναι η υγρότερη εποχή.
Η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ ήταν −45,6 °C στις 10 Φεβρουαρίου 1967. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ποτέ στο Ικάλουιτ ήταν 26,7 °C στις 21 Ιουλίου 2008.
Εκπαίδευση
thumb|Το Σχολείο Νακασούκ είναι ένα από τα έξι δημοσίως χρηματοδοτούμενα σχολεία της πόλης. Οι Σχολικές Λειτουργίες Κικίκτανι που εδρεύουν στο Ποντ Ίνλετ λειτουργούν πέντε σχολεία στην περιοχή. Το Δημοτικό Σχολείο Νανούκ, που βρίσκεται στο Έιπεξ, το Σχολείο Νακασούκ και το Σχολείο Τζόαμι Ιλίννιαρβικ προσφέρουν νηπιαγωγείο μέχρι πέμπτη τάξη. Το Σχολείο Ακσάρνιιτ Ιλίννιαρβικ προσφέρει τις τάξεις έκτη έως ογδόη και το γυμνάσιο Ινουκσούκ προσφέρει τις τάξεις ένατη έως δωδέκατη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά Κατηγορία:Πόλεις του Νούναβουτ Κατηγορία:Νούναβουτ
Χαμένος Παράδεισος
Ο Χαμένος Παράδεισος, ή αλλιώς Απολεσθείς Παράδεισος (αγγλικά: Paradise Lost), είναι ένα έπος του Άγγλου ποιητή Τζον Μίλτον (John Milton), γραμμένο σε δεκασύλλαβο ιαμβικό ανομοιοκατάληκτο στίχο (blank verse). Θέμα του έχει την απώλεια του Παραδείσου, τόσο από το πρώτο ανθρώπινο ζεύγος, τον Αδάμ και την Εύα, όσο και από τους επαναστάτες αγγέλους με αρχηγό τους τον Σατανά. Δημοσιεύτηκε το 1667 και περιείχε αρχικά δέκα βιβλία (άσματα), τα οποία στη β' έκδοση (1674) έγιναν δώδεκα. Θεωρείται ως το σπουδαιότερο έργο του Μίλτον και ένα από τα σημαντικότερα της αγγλικής και γενικότερα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Ιστορία της συγγραφής και έκδοσης του έργου
Η σύνθεση του Χαμένου Παραδείσου άρχισε πιθανότατα το 1657-58 και τελείωσε το καλοκαίρι του 1665, όταν ο Μίλτον έδωσε το χειρόγραφο στον φίλο του, Thomas Elwood, για να το διαβάσει. Δεν είναι γνωστή η σειρά με την οποία γράφηκαν τα επιμέρους τμήματα του έργου, αλλά εικάζεται ότι της εκδόσεως του έργου προηγήθηκαν πολλές αναθεωρήσεις του από τον ποιητή. Το έργο εκδόθηκε το 1667, διαιρεμένο σε δέκα μέρη (βιβλία). Η τιμή κάθε αντιτύπου ήταν τρία σελίνια, και ο Μίλτον πήρε πέντε λίρες από τον εκδότη και άλλες πέντε όταν εξαντλήθηκε η πρώτη έκδοση (1300 αντίτυπα), ενώ η χήρα του, όταν πούλησε τα δικαιώματα, πήρε 8 λίρες. Στη δεύτερη έκδοση του 1680, ημερομηνία του θανάτου του ποιητή, τα δέκα βιβλία έγιναν δώδεκα, με το έβδομο και δέκατο βιβλίο να έχουν κοπεί στα δύο. Σε κάθε βιβλίο ο ποιητής είχε προσθέσει και περίληψη της υπόθεσής του (Argument), ενώ προηγείτο σημείωμα στο οποίο υπερασπιζόταν τον ανομοιοκατάληκτο ηρωικό αγγλικό στίχο, αποκηρύσσοντας την ομοιοκαταληξία.
Η μεγάλη φιλοδοξία του Μίλτον, όπως προκύπτει από τα έργα του Mansus και Epitaphium Damonis ήταν να συγγράψει ένα εθνικό έπος για τον βασιλιά Αρθούρο. Μόλις επέστρεψε από το ταξίδι του στην Ιταλία έκαμε έναν κατάλογο περίπου εκατό θεμάτων, με υποθέσεις παρμένες από τη βιβλική ή τη βρετανική ιστορία, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη συγγραφή δραματικών έργων. Από τα θέματα αυτά προέκρινε την ιστορία του Αδάμ και της Εύας και έκαμε διάφορα σχεδιάσματα για μια τραγωδία με θέμα την πτώση των πρωτοπλάστων. Στην πορεία, ο σχεδιασμός του άλλαξε και από τραγωδία το έργο μετεξελίχθηκε σε ολόκληρο έπος, καθώς ο ποιητής έκρινε ότι έτσι θα είχε μεγαλύτερη ελευθερία ως προς την ανάπτυξη του θέματος, περιλαμβάνοντας σε αυτό όχι μόνο την ιστορία της δημιουργίας του κόσμου και της πτώσης των αγγέλων και του ανθρώπου, αλλά και τη ζωή και τον θάνατο του Χριστού, καθώς και όλη την παγκόσμια ιστορία μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Επιπλέον, σύμφωνα με τα αναγεννησιακά πρότυπα, το έπος θεωρείτο ως το μέγιστο των ποιητικών ειδών. Παρά ταύτα μεγάλα τμήματα του έργου είναι καθαρά δραματικά στην ανάπτυξή τους.
Σύνοψη του έργου
Ο Χαμένος Παράδεισος, όπως και τα μεγάλα έπη της αρχαιότητας, η Ιλιάδα, η Οδύσσεια και η Αινειάδα αρχίζει in medias res, με τους αγγέλους που επαναστάτησαν κατά του Θεού (εκπεσόντες άγγελοι) να βρίσκονται ήδη ριγμένοι στο πυρ της Κόλασης (η ιστορία της εξέγερσής τους κατά του Θεού, καθώς και η δημιουργία του κόσμου από τον Θεό είναι θέματα που αναπτύσσονται αργότερα στο έργο). Ο αρχηγός των εκπεσόντων αγγέλων, ο Σατανάς, τους εμψυχώνει και οργανώνει την ανασύνταξή τους. Σε συμβούλιο στην κόλαση αποφασίζεται η αποστολή του Σατανά στον νεοδημιουργημένο κόσμο, για να ερευνήσει τις πιθανότητες για αντεκδίκηση κατά των πλασμάτων του Θεού. Ο Σατανάς, φτάνοντας στη γη, βρίσκει το πρώτο ανθρώπινο ζεύγος στον Παράδεισο της Εδέμ και μαθαίνει για την απαγόρευση της βρώσης του καρπού του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού, που τους επιβλήθηκε από τον Θεό με ποινή τον θάνατο. Με δόλιο τρόπο καταφέρνει να τους παρασύρει, παρά τις προδοποιήσεις που τους είχαν γίνει. Το έργο τελειώνει με την έξωση του Αδάμ και της Εύας από τον Παράδεισο, αφότου προηγήθηκε η διαβεβαίωση της λύτρωσης του ανθρώπου μέσω του Ιησού Χριστού, καθώς και η φανέρωση στον Αδάμ όλης της πορείας της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
Περίληψη ανά βιβλίο
thumb|right|350px|Ο Σατανάς εγείρων τους εκπεσόντες αγγέλους, Χαμένος Παράδεισος, I,314 επ. Έργο του [[Τζον Μάρτιν (John Martin)]]
Βιβλίο I (Ένέργειες των εκπεσόντων αγγέλων στην Κόλαση)
Οι επαναστάτες άγγελοι κείτονται ηττημένοι μέσα στην πύρινη λίμνη της Κόλασης, κεραυνοβολημένοι από τη θεϊκή ισχύ. Ο αρχηγός τους, Σατάν (ο Σατανάς, ο διάβολος), όταν συνέρχεται, απευθύνεται στον Βεελζεβούβ (ή Βελζεβούλ), τον δεύτερο στην τάξη εκπεσόντα άγγελο. Του λέει πως δεν μετανιώνει που επαναστάτησε και πως το μίσος του για τον Θεό είναι αμείωτο, το ίδιο και ο πόθος του για εκδίκηση. Ο Βεελζεβούβ αναρωτιέται σε τι ωφελεί ο πόθος για εκδίκηση, αν είναι να υφίστανται την αιώνια τιμωρία. Ο Σατάν του απαντά ότι δεν πρόκειται ο ίδιος να υποταχθεί ποτέ και ότι ο σκοπός τους πρέπει να είναι να αντιπαρατίθενται με κάθε μέσο στο θέλημα του Θεού, πράττοντας το κακό.
Ο Σατάν έπειτα σηκώνεται όρθιος, τεράστιος ως Τιτάνας, αντικρίζοντας σε όλο το τρομαχτικό της μεγαλείο την Κόλαση, την οποία χαιρετίζει ως το βασίλειό του, όπου αυτός και οι δικοί του θα ζουν ελεύθεροι. Με δυνατή φωνή αφυπνίζει τις αμέτρητες τάξεις των αγγέλων του, που κείτονταν κι αυτοί μέσα στις φλόγες. Σηκώνονται όλοι ορθοί, ως φοβερός στρατός σε παράταξη, βαδίζοντας τώρα πάνω στο καιόμενο έδαφος. Είναι στην πραγματικότητα αυτοί που λατρεύτηκαν ως θεοί αργότερα στη γη Χαναάν και στις γύρω περιοχές, οι θεοί των Χαναναίων, των Αιγυπτίων και των Ελλήνων, εκτενής απαρίθμηση των οποίων και γίνεται. Πλάι στον Σατάν στέκει ο υπασπιστής του, Αζαζήλ, ο οποίος κρατά το λάβαρο.
Ο Σατάν επιθεωρεί τα εκατομμύρια των πιστών αγγέλων του και τους απευθύνει τον λόγο του. Τους στερεώνει την ελπίδα της επανάκτησης των Ουρανών και αναφέρεται σε κάποια αρχαία φήμη για έναν νέο κόσμο και για ένα νέο είδος πλάσματος που θα δημιουργούσε ο Θεός για να τον υπηρετεί. Προς τον νέο αυτό κόσμο θα έπρεπε να στραφούν, βγαίνοντας από την Κόλαση. Για να ανακαλύψουν την αλήθεια της προφητείας και να αποφασίσουν τι θα πράξουν, τους προτείνει τη σύγκληση συμβουλίου.
Ο Μαμμών (Μαμωνάς) και το πλήρωμά του κατασκευάζουν τότε το Πανδαιμόνιο, το ανάκτορο του Σατανά, το οποίο εγείρεται μες από την άβυσσο. Τα άπειρα πλήθη των επαναστατών αγγέλων συρρικνώνονται για να χωρέσουν στις σάλες του. Ο Σατάν και οι μεγάλοι αρχηγοί μπαίνουν με τα υπερμεγέθη σώματά τους σε μια μεγάλη αίθουσα και κάθονται εκεί σε συμβούλιο. thumb|right|350px|Ο Σατανάς προεδρεύων του συμβουλίου της Κολάσεως στο Πανδαιμόνιο, Χαμένος Παράδεισος, II, 1 επ. Έργο του [[Τζον Μάρτιν (John Martin)]]
Βιβλίο II (Συμβούλιο στο Πανδαιμόνιο και οι πύλες της Κόλασης)
Το συμβούλιο αρχίζει και μετά από μια εισαγωγή του Σατάν παίρνουν τον λόγο οι μεγάλοι αρχηγοί. Ο Μολώχ είναι υπέρ ενός νέου πολέμου για την κατάληψη των Ουρανών, μιας και το μόνο που θα είχαν να χάσουν ήταν να ριχτούν ξανά στην Κόλαση. Ο Βελίαλ (Βελίαρ) είναι αντίθετος, καθώς μια νέα επίθεση θα εξόργιζε τον Παντοδύναμο, που θα πολλαπλασίαζε τα μαρτύριά τους. Αντιθέτως αν έμεναν ήσυχοι, ίσως ο Θεός να μείωνε τα βάσανά τους. Ο Μαμμών αντικρούει αυτό το επιχείρημα λέγοντας πως το να νικηθεί ο Θεός απεδείχθη αδύνατον και το να μειωθούν τα βάσανά τους προϋποθέτει την υποταγή τους σε αυτόν. Γι’ αυτό προτείνει να μείνουν στην Κόλαση και ίσως να συνηθίσουν τη νέα τους κατάσταση.
Ο Βεελζεβούβ, απηχώντας την άποψη του Σατανά, τους επισημαίνει ότι νέος πόλεμος αποκλείεται και πως πρώτο μέλημά τους πρέπει να είναι πώς να ξεφύγουν από την Κόλαση, τη φυλακή τους. Γι’ αυτό πρέπει να διερευνήσουν την αλήθεια εκείνης της προφητείας περί της δημιουργίας από τον Θεό ενός άλλου κόσμου και ένα άλλου είδους πλάσματος, του ανθρώπου, που έμελλε να δημιουργηθεί την περίοδο αυτή. Στον κόσμο αυτό θα μπορούσαν να πετύχουν κάτι, είτε να τον καταστρέψουν ή να τον εξουσιάσουν. Ο ίδιος ο Σατάν, παίρνοντας τον λόγο, αναλαμβάνει να κάνει μοναχός του το δύσκολο ταξίδι για να ανακαλύψει αυτόν τον νέο κόσμο και τον επευφημούν όλοι.
Πετώντας μέχρι τον πύρινο θόλο της Κόλασης, ο Σατάν βρίσκει τις πύλες της κλειστές και βλέπει δύο αποτρόπαια πλάσματα να τις φυλάσσουν: την Αμαρτία και τον Θάνατο. Ο Θάνατος κρατώντας λόγχη και τόξο, εμποδίζει τον Σατάν να περάσει τις πύλες. Η Αμαρτία παρεμβαίνει τότε στη διένεξη. Συστήνεται στον Σατάν ως η κόρη του, που είχε ξεπηδήσει πάνοπλη από την κεφαλή του, τότε που αυτός ήταν ακόμη στους Ουρανούς. Ήταν τόσο θελκτική που ο πατέρας της την ερωτεύτηκε κι αυτή έμεινε έγκυος μαζί του. Μεταμορφωμένη τώρα από τη μέση και κάτω σε ερπετό, είχε πέσει κι αυτή μαζί με τον Σατάν στην Κόλαση, όπου γέννησε τον γιο τους, τον Θάνατο.
Ο Σατάν μιλά κολακευτικά στην κόρη και τον γιο του, εξηγώντας τους τον σκοπό της αποστολής του. Ευχαριστημένοι αυτοί, ανοίγουν τις πύλες, αποκαλύπτοντας το χαώδες διάστημα μεταξύ της Κόλασης και των Ουρανών. Ο Σατάν αρχίζει μιαν δύσκολη πορεία στην άβυσσο, κατευθυνόμενος από το Χάος, τον κυβερνήτη της περιοχής αυτής, που του δείχνει τον δρόμο προς τον νέο κόσμο που αναζητούσε. thumb|right|Ο Θεός δέχεται τη Θυσία του Υιού Του, Χαμένος Παράδεισος, βιβλίο ΙΙΙ, υδατογραφία του [[Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake)]]
Βιβλίο III (Εθελούσια Θυσία του Υιού του Θεού και έλευση του Σατανά στον κόσμο)
Ο Θεός, καθισμένος στον θρόνο του στους Oυρανούς, έχοντας δίπλα του τον Μονογενή του Υιό και γύρω του τους αγγέλους, ατενίζει τον πρόσφατα πλασμένο κόσμο. Κοιτάζει πρώτα το ανθρώπινο ζεύγος στον Παράδεισο και στη συνέχεια βλέπει τον Σατανά να πετά προς τον νέο αυτό κόσμο. Τον δείχνει στον Υιό του, προβλέποντας την επιτυχία του διαβόλου να πλανήσει τον άνθρωπο. Λέει ότι ο άνθρωπος πλάστηκε ελεύθερος και ικανός να αντισταθεί στον πειρασμό του Σατανά - επομένως η πτώση του θα είναι σφάλμα δικό του, όχι του Θεού. Επειδή όμως ο άνθρωπος θα πέσει από υπαιτιότητα του διαβόλου και όχι δική του, θα βρει τη χάρη, σε αντίθεση με τον Σατανά και τους αγγέλους του, που θα καταδικαστούν αιώνια.
Ο Υιός δοξάζει τον Πατέρα του για την ευσπλαχνία του προς τον άνθρωπο, μα ο Θεός προσθέτει ότι η χάρη μπορεί να παρασχεθεί στον άνθρωπο μόνο αν η ικανοποιηθεί η προσβολή κατά του θεϊκού μεγαλείου, όπως επιτάσσει η δικαιοσύνη. Ο άνθρωπος θα παραβεί τη θεϊκή εντολή, θέλοντας να αποκτήσει την αθανασία, γι’ αυτό και ο ίδιος και οι απόγονοί του πρέπει να πεθάνουν. Για να του παρασχεθεί η χάρη, πρέπει να βρεθεί κάποιος αντάξιος να ξεπληρώσει την προσβολή και να πεθάνει για χάρη του. Ο Θεός ρωτά τα ουράνια πλήθη αν υπάρχει κανείς που θα γινόταν θνητός χάριν του ανθρώπου και όλοι σωπαίνουν.
Τότε ο Υιός του Θεού προσφέρεται να πεθάνει χάριν του ανθρώπου, γνωρίζοντας ότι δεν θα παραμείνει υπό την εξουσία του θανάτου για πολύ, αλλά αντιθέτως θα καταργήσει τον ίδιο τον Θάνατο, φέρνοντας όσους εκλεκτούς λυτρωθούν στους Ουρανούς και εξορίζοντας στην Κόλαση τους εχθρούς του Θεού για πάντα. Θαυμασμός καταλαμβάνει τα ουράνια πλήθη για την προσφερόμενη θυσία του Υιού. Ο δε Πατέρας, ευαρεστημένος με την προσφορά, εξαγγέλλει την ενσάρκωσή του Υιού του και τη γέννησή του από μία παρθένο, προαναγγέλλει την εξύψωσή του πάνω από κάθε όνομα σε ουρανούς και σε γη και προστάζει όλους τους αγγέλους να τον λατρέψουν. Στους Ουρανούς αντηχούν τώρα τα ωσαννά των αγγέλων προς τον Υιό του Θεού.
Εκεί βρίσκεται ο Αρχάγγελος Ουριήλ, κυβερνήτης της σφαίρας του ηλίου. Παίρνοντας τη μορφή κάποιου κατώτερου αγγέλου, ο Σατάν εμφανίζεται στον Ουριήλ και υποκρίνεται ότι έχει μιαν ένθερμη επιθυμία να δει τη νέα δημιουργία του Θεού και ιδίως τον άνθρωπο που τοποθέτησε ο Θεός εκεί. Ζητεί από τον Ουριήλ να μάθει τον ακριβή τόπο κατοικίας του ανθρώπου και αυτός, ανυποψίαστος, του δείχνει τη γη και τον τόπο που βρίσκεται ο επίγειος Παράδεισος. Ο Σατάν χαιρετά υποκλινόμενος και κατεβαίνει πάνω στο όρος Νιφάτης, απέναντι από την Εδέμ. thumb|right|Ο Σατανάς βλέπει τις περιπτύξεις του Αδάμ και της Εύας (Χαμένος Παράδεισος, βιβλίο IV, έργο του [[Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake)]]
Βιβλίο IV (Άφιξη του Σατανά στην Εδέμ)
Φτάνοντας στον επίγειο Παράδεισο, ο Σατάν υπερπηδά τους ψηλούς τοίχους του και στέκεται με τη μορφή ενός κορμοράνου πάνω στο Δέντρο της Ζωής. Βλέπει τον Αδάμ και την Εύα να βαδίζουν ολόγυμνοι και θαυμάζει την έξοχη μορφή τους και την ευτυχισμένη τους κατάσταση. Μοιάζει προς στιγμήν να μετανιώνει που απεργάζεται την πτώση τους δίχως να τον έχουν αδικήσει, αλλά αμέσως δικαιολογεί την πρόθεσή του με την αναγκαιότητα να εκδικηθεί τον Θεό. Καταφέρνει να πλησιάσει τον Αδάμ και την Εύα και να κρυφακούσει τι συζητούν μεταξύ τους. Ο Αδάμ υπενθύμιζε στην Εύα ότι ο καρπός του Δέντρου της Γνώσεως είναι απαγορευμένος γι’ αυτούς και η τιμωρία, αν παραβούν την εντολή, είναι ο θάνατος.
Ο Σατάν βλέπει την Εύα να αγκαλιάζει τρυφερά τον σύντροφό της και βασανισμένος από τη θέα του ευτυχισμένου ζευγαριού σκέφτεται πώς να τους εξαπατήσει για να γευθούν από τον καρπό εκείνου του απαγορευμένου δέντρου και να πεθάνουν. Στο μεταξύ ο Ουριήλ κατεβαίνει στη γη το δειλινό και συναντά τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, ο οποίος επόπτευε την πύλη του Παραδείσου. Τον ενημερώνει πως κάποιο κακό πνεύμα είχε δραπετεύσει από την άβυσσο και υπό τη μορφή ενός καλού αγγέλου είχε κατεβεί στον Παράδεισο, αλλά έγινε αντιληπτό από τους διαβολικούς μορφασμούς του. Ο Γαβριήλ του υποσχέθηκε να τον ανακαλύψει ευθύς το πρωί και ο Ουριήλ επέστρεψε στη σφαίρα του ηλίου.
Ο Γαβριήλ ρωτά τον Σατανά πώς δραπέτευσε από την αιώνια τιμωρία του και γιατί παρενοχλεί τα ευδαίμονα αυτά πλάσματα. Ο Σατάν του απαντά χλευαστικά λέγοντάς του ότι προφανώς οι πύλες της Κόλασης δεν είχαν κλειστεί τόσο καλά - και ποιος φυλακισμένος δεν θέλει να δραπετεύσει; Όσο για τον Αδάμ και την Εύα, δεν τους έκανε κάτι κακό. Ο Γαβριήλ τον απειλεί πως θα τον ρίξει ο ίδιος αλυσόδετο ξανά στην Κόλαση. Ο Σατάν είναι έτοιμος για μάχη, όταν με θεϊκή παρέμβαση αφήνεται να φύγει. thumb|right|Ο Αρχάγγελος Ραφαήλ μιλά στους πρωτόπλαστους, Αδάμ και Εύα, Χαμένος Παράδεισος, βιβλίο V, υδατογραφία του [[Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake)]]
Βιβλίο V (Διήγηση της αποστασίας και της εξέγερσης των αγγέλων)
Το άλλο πρωί η Εύα, ταραγμένη, διηγείται στον Αδάμ το όνειρό της: ένας ωραίος άγγελος της πρόσφερε στον ύπνο της τον θελκτικό καρπό του απαγορευμένου δέντρου κι εκείνη έφαγε. Το όνειρο δεν αρέσει στον Αδάμ, αλλά δεν τον ανησυχεί. Προσεύχονται και οι δύο στον Θεό δοξάζοντάς τον για τα έργα του και για τα αγαθά που τους προσφέρει και έπειτα πηγαίνουν στις καθημερινές εργασίες τους. Ο Θεός τότε στέλνει τον Αρχάγγελο Ραφαήλ στον Αδάμ για να τον προειδοποιήσει να είναι προσεχτικός, διότι ένας εχθρός του ενεδρεύει για να του κάνει κακό.
Ο Ραφαήλ κατεβαίνει από τους Ουρανούς και ο Αδάμ τον καλωσορίζει καλώντας τον στο τραπέζι τους, ενώ η Εύα σπεύδει να τον εξυπηρετήσει. Ο Ραφαήλ τους υπενθυμίζει ότι η ευτυχισμένη τους κατάσταση εξαρτάται από την υπακοή τους στον Θεό. Στην ερώτηση του Αδάμ, πώς είναι δυνατόν να παρακούσουν τον Πλάστη τους, ο Ραφαήλ απαντά ότι στον άνθρωπο, όπως και στους αγγέλους, δόθηκε ελεύθερη βούληση για υπακοή στον Θεό ή όχι. Μάλιστα, κάποιοι άγγελοι είχαν εκπέσει από τους Ουρανούς, έχοντας φανεί ανυπάκουοι στον Θεό. Ο Ραφαήλ, μετά από παράκληση του Αδάμ, διηγείται την ιστορία της εξέγερσης των αγγέλων κατά του Θεού.
Τη νύχτα όμως (γιατί και στους Ουρανούς υπάρχει ημέρα και νύχτα), όταν όλοι αναπαύονταν στις κατοικίες τους, ένας από τους μεγαλύτερους αγγέλους, που τώρα αποκαλείται Σατάν, δεν μπορούσε να κλείσει μάτι. Γεμάτος φθόνος για τον Υιό του Θεού, τον Χριστό, που τόσες μεγάλες τιμές του παραχώρησε ο Πατέρας του, θεώρησε τον εαυτό του μειωμένο (καθώς είχε ο ίδιος μεγάλη θέση στους Ουρανούς) και έβαλε στον νου του να φύγει μακριά από τον Θρόνο του Θεού με όλες τις λεγεώνες των φιλικών του αγγέλων. Τους κάλεσε λοιπόν σε ένα όρος, στα βόρεια μέρη των Ουρανών, όπου είχε το ανάκτορό του, για να προετοιμαστούν να υποδεχθούν τον Υιό του Θεού που δήθεν θα τους επισκεπτόταν.
Βιβλίο VI (Διήγηση της πτώσης των αποστατών αγγέλων)
Οι μυριάδες των αγγέλων του Θεού με επικεφαλής τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ βάδιζαν τώρα με τάξη για να πολεμήσουν τον Σατανά και τους αγγέλους του που επέλαυναν φρενήρεις. Ο Σατανάς πρόβαλε στο μέσον της παράταξής του πάνω σε λαμπρό άρμα, περιστοιχισμένος από Χερουβείμ και εξυψωμένος ως Θεός. Ο Αβδιήλ, εξοργισμένος με το θέαμα, τον κατηγόρησε με δυνατή φωνή για την υπερηφάνειά του και του πέταξε το δόρυ του, που τον πέτυχε κάνοντάς τον να οπισθοχωρήσει. Οι στρατιές των Ουρανών αλάλαξαν με ωσαννά και η σάλπιγγα του Μιχαήλ ήχησε. Οι αντίπαλοι ανταπέδωσαν με τρομερή κραυγή και η μάχη άρχισε.
Εκατομμύρια αγγέλων συγκρούστηκαν στους Ουρανούς. Η κλαγγή των σπαθιών, ο θόρυβος των αρμάτων και ο συριγμός των πύρινων βλημάτων που εκτοξεύονταν εκατέρωθεν δημιουργούσαν φοβερό θόρυβο. Η μάχη ήταν αμφίρροπη. Ο Γαβριήλ μαχόταν με τον Μολώχ, ενώ ο Μιχαήλ, ο Ουριήλ και ο Ραφαήλ κατατρόπωναν τους αντιπάλους τους. Ο Σατανάς κινήθηκε εναντίον του Μιχαήλ και τότε αυτός του έκοψε με τη σπάθα του το χέρι. Τότε ο Σατάν ένιωσε για πρώτη φορά τον πόνο. Ταπεινωμένος και γεμάτος θυμό βγήκε από τη μάχη, αν και η πληγή του θεραπεύτηκε μόνη της, όπως συνέβαινε με τους αγγέλους, που ήταν όντα αθάνατα. Οι αποστάτες άγγελοι ετράπησαν καταπτοημένοι σε φυγή, ενώ οι πιστοί άγγελοι βάδιζαν εναντίον τους ακλόνητοι.
Είχε φτάσει όμως η νύχτα. Ενώ οι άγγελοι του Θεού στρατοπέδευσαν επί τόπου, αυτοί του Σατανά αποσύρθηκαν μακριά και συσκέπτονταν τι να κάμουν. Ο Σατάν πρότεινε να χρησιμοποιήσουν υλικά από το έδαφος των Ουρανών, θειάφι και νίτρο, για να κατασκευάσουν μηχανές μιμούμενες τον κεραυνό του Θεού. Την άλλη μέρα, όταν η μάχη ξανάρχισε, οι διαβολικές μηχανές, τριπλή σειρά κιόνων πάνω σε τροχούς, ξερνούσαν φλόγα ρίχνοντας τεράστιες σιδερένιες μπάλες που σκόρπιζαν τους αγγέλους του Θεού. Αυτοί τότε ξεριζώνοντας ολόκληρα βουνά καταπλάκωσαν τα μηχανήματα και τις λεγεώνες του Σατανά, που ανταπόδωσαν με τον ίδιο τρόπο, έτσι που οι Ουρανοί έβαιναν προς ολοκληρωτική καταστροφή.
Ο Υιός του Θεού, φοβερός, κατεδίωξε μόνος τα πλήθη των επαναστατών με τον κεραυνό του. Αδύναμοι αυτοί να αντισταθούν οπισθοχώρησαν σε εκατομμύρια προς τα τείχη των Ουρανών και κατακρημνίστηκαν μέσα σε τρόμο και σε σύγχυση στην άβυσσο. Για εννέα ημέρες έπεφταν μέχρις ότου τους δέχθηκε η Κόλαση κλείνοντας από πάνω τους. Ο Μεσσίας επέστρεψε τότε μέσα σε δόξα στον Πατέρα του. Αυτός ο Σατάν, που επαναστάτησε κατά του Θεού, είναι ο εχθρός που θέλει την πτώση σου (είπε ο Ραφαήλ στον Αδάμ), ώστε να μοιραστεί μαζί σου τη δυστυχία του. Μείνε μακριά από τους πειρασμούς του, για να μην γίνεις σύντροφος των συμφορών του. Θυμήσου το τρομαχτικό του παράδειγμα για να μην αμαρτάνεις. thumb|left|Η δημιουργία του φωτός, Χαμένος Παράδεισος, βιβλίο VII, έργο του Τζον Μάρτιν (John Martin)
Πολιορκία της Κέρκυρας (1716)
Η Πολιορκία της Κέρκυρας είναι η στρατιωτική επιχείρηση, που πραγματοποιήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε βάρος της Βενετοκρατούμενης Κέρκυρας, στo πλαίσιo του Έβδομου Βενετοτουρκικού πολέμου, η οποία πραγματοποιήθηκε το 1716.
Χαμένος Παράδεισος
Βιβλίο VII (Διήγηση της εξαημέρου δημιουργίας του κόσμου)
Μόλις ο Ραφαήλ τελείωσε, ο Αδάμ τον παρακάλεσε να τους πει πότε, πώς και για ποιαν αιτία ο Δημιουργός έπλασε τον κόσμο αυτόν. Ο Ραφαήλ του διηγήθηκε ότι μόλις ο Εωσφόρος (όπως ήταν γνωστός ο Σατάν πριν την πτώση του) και οι λεγεώνες του ρίχτηκαν στην άβυσσο, ο Θεός εξέφρασε στον Υιό Του τη θέλησή του να δημιουργήσει έναν νέο κόσμο, καθώς και ένα γένος αναρίθμητων ανθρώπων, ως επανόρθωση της ζημιάς που προκάλεσε ο Σατάν, για να μην επαίρεται ότι κατάφερε να αδειάσει τους Ουρανούς από αγγέλους. Έπειτα ανέθεσε στον Υιό και Λόγο Tου τη δημιουργία του κόσμου. Αγαλλίαση κατέλαβε τα Ουράνια και η ουράνια πύλη άνοιξε για να βγει θριαμβευτικά ο Βασιλιάς της Δόξας. Ο Υιός πάνω στα φτερά των Χερουβείμ και ακολουθούμενος από τους αγγέλους του εισήλθε στο Χάος, που οι άνεμοι και οι τρικυμίες του ευθύς ειρήνευσαν.
Πολιορκία της Κέρκυρας (1716)
Τα προηγηθέντα
Στo πλαίσιo του Έβδομου Βενετοτουρκικού πολέμου, οι Οθωμανοί επιθυμούσαν, μετά την κατάληψη των Βενετικών κτήσεων στην Πελοπόννησο, να περάσουν στο επόμενο βήμα, που ήταν η κατάκτηση των Επτανήσων και δι' αυτών της Βενετίας. Η απόφαση για την επίθεση εναντίον της Κέρκυρας ελήφθη κατά τη διάρκεια έκτακτης σύσκεψης των Οθωμανών στρατιωτικών και πολιτικών ιθυνόντων, η οποία πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1715 στην Κωνσταντινούπολη, με αφορμή τη δημιουργία κοινού ευρωπαϊκού μετώπου κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποτελούμενου από τη Βενετία, τον Πάπα και τη Γερμανική Αυτοκρατορία. Η Κέρκυρα κατείχε θέση κλειδί στην Αδριατική και ήταν το τελευταίο πρόσκομμα ανάμεσα σε Βενετία και Τούρκους. thumb|right|300px|Σχέδιο της Κέρκυρας το 1688, που απεικονίζει τις οχυρώσεις της Η επιχείρηση της Κέρκυρας ανατίθεται στον καπουδάν πασά Τζανούμ Κότζα και τον Καρά Μουσταφά πασά. Ο Χααρέτζ Οσμάν πασάς, κυβερνήτης των Τρικάλων, εντέλλεται να οργανώσει τη διακίνηση του στρατού προς τις απέναντι από την Κέρκυρα παράκτιες περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδος: επισκευή δρόμων μέσα από την Πίνδο μέχρι τη Σαγιάδα και το Βουθρωτό, εφοδιασμός ανδρών και ζώων του στρατού. Στρατάρχης των Βενετικών στρατιωτικών δυνάμεων προσλαμβάνεται ο Σάξωνας βαρώνος Γιόχαν Ματίας φον Σούλενμπουργκ, ένας από τους καλύτερους στρατηγούς της εποχής. Επίσης, αρχηγός του στόλου διορίζεται ο Αντρέα Πιζάνι.
Χαμένος Παράδεισος
Βιβλίο VII (Διήγηση της εξαημέρου δημιουργίας του κόσμου)
Με χρυσό διαβήτη ο Υιός καθόρισε τα όρια και την περιφέρεια του κόσμου και ποίησε πρώτα τον ουρανό και τη γη, ύλη άμορφη και έρημη. Βαθύ σκότος επικρατούσε. Δημιούργησε τότε ο Θεός το φως και ευθύς τα πλήθη των αγγέλων ξέσπασαν σε ύμνους. Και είδε ο Θεός ότι το φως ήταν καλό και ονόμασε το φως ημέρα και το σκότος νύχτα. Αυτή ήταν η πρώτη ημέρα του κόσμου. Και έγινε εσπέρα και πρωί και είπε πάλι ο Θεός: ας γίνει το στερέωμα και ας χωρίσει τα επάνω ύδατα από τα ύδατα τα κάτω. Και έφτιαξε ο Θεός το αέρινο στερέωμα με τα κρυστάλλινα ύδατα πάνω του ως προφύλαξη του κόσμου από το Χάος και το ονόμασε ουρανό. Αυτή ήταν η δεύτερη ημέρα. Είπε τότε ο Θεός: ας συναχθούν τα κάτω ύδατα σε ένα μέρος και ας φανεί η ξηρά. Και ο Θεός ονόμασε την ξηρά γη, ενώ το σύναγμα των υδάτων θάλασσα. Και Θεός είπε και έβγαλε η γη χλωρό χορτάρι και δέντρο με καρπό. Αυτή ήταν η τρίτη ημέρα.
Πολιορκία της Κέρκυρας (1716)
Στις παραμονές της επίθεσης
Ο Γιόχαν Ματίας φον Σούλενμπουργκ διορίζεται τον Οκτώβριο του 1715 και φθάνει στην Κέρκυρα τον Φεβρουάριο του 1716. Τα οχυρά του νησιού ήταν εγκαταλελειμμένα και το ηθικό των κατοίκων του πεσμένο, μετά της βενετικές ήττες του θέρους του 1715. Ο Σάξωνας αρχιστράτηγος διατάζει την επισκευή των φθαρμένων τμημάτων του οχυρού. Ο Ευγένιος της Σαβοΐας τον πληροφορεί με επιστολή του, τον Απρίλιο του 1716, πως οι Τούρκοι, οι οποίοι βρίσκονται συγκεντρωμένοι στην περιοχή του Βουθρωτού και στη Σαγιάδα, είναι έτοιμοι να επιτεθούν στο νησί. thumb|left|250px|Άγαλμα του Γίοχαν Ματίας von Schulenburg στην Κέρκυρα
Χαμένος Παράδεισος
Βιβλίο VII (Διήγηση της εξαημέρου δημιουργίας του κόσμου)
Και είπε ξανά ο Θεός: Ας γίνουν φώτα στον ουρανό να ξεχωρίζουν την ημέρα από τη νύχτα και να είναι ως σημεία για καιρούς, για ημέρες και ενιαυτούς και για να φωτίζουν στον ουρανό και να δίνουν φως στη γη. Και έφτιαξε o Θεός τον μεγάλο φωστήρα για να εξουσιάζει την ημέρα και τον μικρό για να εξουσιάζει τη νύχτα και έφτιαξε τα άστρα του ουρανού. Αυτή ήταν η τέταρτη ημέρα. Και είπε ο Θεός: ας βγάλουν τα ύδατα ερπετά, ψυχές ζώσες και πετεινά και ας πετάξουν πάνω από τη γη στο στερέωμα του ουρανού. Και έκανε ο Θεός τα κήτη τα μεγάλα και κάθε είδος ζώου θαλάσσιου και πτηνού. Αυτή ήταν η πέμπτη ημέρα. Πρόβαλε τότε η έκτη και τελευταία ημέρα της Δημιουργίας. Και είπε ο Θεός: ας βγάλει η γη ψυχή ζώσα, κατά γένος αυτής, τετράποδα και ερπετά, και θηρία της γης κατά το γένος τους το καθένα. Η γη υπάκουσε και έγιναν τότε τα αναρίθμητα ζώα, από το λιοντάρι και την τίγρη μέχρι τη μέλισσα, το σκουλήκι και τον όφι, το φρονιμότερο από τα θηρία της γης.
Πολιορκία της Κέρκυρας (1716)
Στρατηγικές προληπτικές κινήσεις των Βενετών
Ο Ευγένιος της Σαβοΐας στην επιστολή του στον Σάξωνα αρχιστράτηγο των Βενετικών δυνάμεων της Κέρκυρας προειδοποιεί πως οι Τούρκοι θα διαπεραιωθούν στην Κέρκυρα, περνώντας από το στενό, μέσω της βραχονησίδας Σέρπης. Αν και είναι κυρίαρχη η τάση των Βενετών ιθυνόντων να βλέπουν με αισιοδοξία την έκβαση της σύγκρουσης, το επιτελείο του Γιόχαν Ματίας φον Σούλενμπουργκ εκτιμά πως οι Τούρκοι θα επιτεθούν από τον νότο στο νησί, με σκοπό την απομόνωσή του. Μετά οι εχθρικές δυνάμεις του στρατού ξηράς θα μεταφερθούν από την ηπειρωτική ακτή, για να πολιορκήσουν την πρωτεύουσα. Έτσι προκρίνεται η ανάσχεση του οθωμανικού στόλου στο ύψος της Ζακύνθου και ο βενετικός στόλος κινείται νότια αυτής, με σκοπό την παρεμπόδιση της προς βορρά προώθησης του οθωμανικού στόλου.
Χαμένος Παράδεισος
Βιβλίο VII (Διήγηση της εξαημέρου δημιουργίας του κόσμου)
Εδώ έπαψε ο Θεός και είδε όλα όσα έπλασε και ιδού τα πάντα ήταν καλά λίαν. Όλα τα έργα του τελείωσαν την έκτη μέρα. Ο Δημιουργός τότε ακούραστος ανέβηκε, υπό τις επευφημίες της θριαμβευτικής πομπής των αγγέλων Του, στους Ουρανούς των Ουρανών για να επισκοπεί το εξαήμερο λαμπρό έργο του από τον Θρόνο Του. Εισήλθε λοιπόν ο Υιός στους Ουρανούς την έβδομη ημέρα, και κάθισε μαζί με τον Πατέρα Του, ο οποίος ήταν πάντοτε μαζί του, ως πανταχού παρών, αν και αόρατος. Αναπαυόμενος τώρα, ευλόγησε και αγίασε την έβδομη ημέρα. Τώρα εργάζονταν μόνο οι χοροί των αγγέλων, που εόρταζαν με αλληλούια το Σάββατο υμνώντας τα έργα του Ιεχωβά. Ο Ραφαήλ τότε ρώτησε τον Αδάμ αν υπήρχε κάτι άλλο που θα ήθελε να μάθει. thumb|left|Η δημιουργία της Εύας, Χαμένος Παράδεισος, βιβλίο VIII, έργο του [[Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake)]]