cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαλεκτικός υλισμός
Η Σοβιετική εκδοχή του διαλεκτικού υλισμού
Η διατύπωση της σοβιετικής εκδοχής του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού τη δεκαετία του 1930 από τον Ιωσήφ Στάλιν και τους συνεργάτες του (Διαλεκτικός και Ιστορικός Υλισμός ) έγινε η επίσημη ερμηνεία που διδασκοταν στη σοβιετική εκπαίδευση. Κωδικοποιήθηκε και διαδόθηκε σε εγχειρίδια που κυκλοφορούσαν στη Σοβιετική Ένωση και στις ανατολικές Ευρωπαϊκές χώρες που ήταν υπό την επιρροή της. Η ερμηνεία του διαλεκτικού υλισμού από τον  Μάο Τσε Τουνγκ υπάρχει στο βιβλίο του ‘’Περί αντιφάσεων ''
Μια Σοβιετική φιλοσοφική εγκυκλοπαίδεια που εκδόθηκε τη δεκαετία του 1960 μιλάει για την εξέλιξη της πολυπλοκότητας στη φύση με τον εξής τρόπο: "Όλη αυτή η σειρά σχηματισμών (μηχανικοί, υλικοί, χημικοί, βιολογικοί και κοινωνικοί) μοιράζεται σύμφωνα με την πολυπλοκότητα από το χαμηλότερο στο υψηλότερο. Αυτός ο σχηματισμός εκφράζει τους αμοιβαίους δεσμούς τους σε όρους δομής και σε όρους ιστορικούς. Οι γενικοί νόμοι των χαμηλότερων σχηματισμών της κίνησης των πραγμάτων διατηρούν την εγκυρότητα τους για όλους τους υψηλότερους σχηματισμούς αλλά υπόκεινται στους υψηλότερους νόμους και δεν έχουν διακεκριμένο ρόλο. Αλλάζουν τη δραστηριότητα τους λόγω των μεταβαλλόμενων περιστάσεων. Οι νόμοι μπορούν να είναι γενικοί ή συγκεκριμένοι, ανάλογα το εύρος εφαρμογής τους. Οι ειδικοί νόμοι είναι κάτω από τις γενικές επιστήμες και οι γενικοί νόμοι είναι η δικαιοδοσία του διαλεκτικού υλισμού." Κάθε επίπεδο ύλης υπάρχει ως τύπος οργάνωσης, στην οποία τα στοιχεία που την μετατρέπουν σε ολότητα, ή σύστημα, σημειώνονται από έναν συγκεκριμένο τύπο διασύνδεσης.
Ο όρος
Ο όρος διαλεκτικός υλισμός επινοήθηκε το 1887, από τον Ιωσήφ Ντίτζγκεν, έναν σοσιαλιστή που αλληλογραφούσε με το Μαρξ, κατά τη διάρκεια και μετά την αποτυχημένη Γερμανική Επανάσταση του 1848. Ως φιλόσοφος, ο Ντίτζγκεν είχε κατασκευάσει τη θεωρία του διαλεκτικού υλισμού ανεξάρτητα από το Μαρξ και τον Ένγκελς. Πρόχειρη χρήση του όρου βρίσκεται στη βιογραφία Φρίντριχ Ένγκελς από τον Καρλ Κάουτσκι, που γράφτηκε τον ίδιο χρόνο. Ο Μαρξ ο ίδιος είχε μιλήσει για την "υλιστική αντίληψη της ιστορίας", κάτι που αναφέρθηκε ως ιστορικός υλισμός αργότερα από τον Ένγκελς. Ο Ένγκελς παρουσίασε ακόμη περισσότερο την υλιστική διαλεκτική- όχι τον "διαλεκτικό υλισμό" στο έργο του Διαλεκτική στη Φύση το 1883. Ο Γκεόργκι Πιεκχάνοφ, ο πατέρας του Ρώσικου Μαρξισμού, αργότερα εισήγαγε τον όρο "διαλεκτικός υλισμός" στη Μαρξιστική βιβλιογραφία. Ο Ιωσήφ Στάλιν αργότερα οριοθέτησε και όρισε το διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό ως την παγκόσμια άποψη του Μαρξισμού-Λενινισμού, και ως μέθοδο μελέτης της κοινωνίας και της ιστορίας της.
Ο ακριβής όρος δεν χρησιμοποιήθηκε από το Μαρξ σε κάποιο από τα έργα του, και υπάρχει διαμάχη που αφορά τη σχέση μεταξύ της διαλεκτικής, της οντολογίας, και της φύσης. Ο Ιωσήφ Νίντχαμ, ο σημαίνων ιστορικός της επιστήμης και Χριστιανός που παρ' όλα αυτά ήταν ένας θαυμαστής του διαλεκτικού υλισμού, ισχυρίστηκε ότι ένας πιο κατάλληλος όρος θα ήταν "διαλεκτική οργανική". Για σπουδαστές που δουλεύουν πάνω σε αυτά τα έργα από μια ποικιλία απόψεων υπάρχουν τα έργα των Μπέρτελ Όλμαν, Ρότζερ Ολμπράιτον και Ρόι Μπάσκαρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαρξισμός Κατηγορία:Διαλεκτική Κατηγορία:Υλισμός Κατηγορία:Καρλ Μαρξ
Αντιτριαδικοί
Αντιτριαδικές ονομάζονται οι Ομολογίες αυτές του Χριστιανισμού που αρνούνται το δόγμα της Αγίας Τριάδας ή την σημασία του δόγματος αυτού. Υπάρχουν διάφορες τάσεις αντιτριαδικών. Αντιτριαδικοί δεν είναι αυτοί που τάσσονται εναντίον των Τριαδιστών, αλλά όσοι διαφωνούν με το δόγμα περί Αγίας Τριάδας, όπως αυτό διαμορφώθηκε από τον Μέγα Αθανάσιο και τις Οικουμενικές Συνόδους (ιδίως την Σύνοδο Νίκαιας - Κωνσταντινουπόλεως). Ερμηνεύουν τις έννοιες "Πατέρας", "Υιός" και "Αγιο Πνεύμα" διαφορετικά. Μπορεί να πιστεύουν στη θεότητα του Ιησού είτε όχι.
Αυτοί που ακολουθούν την θεολογία του Σαββέλιου
Ο Σαββέλιος δίδασκε ότι ο Πατέρας, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιο είναι τρεις φανερώσεις του ενός και μοναδικού Θεού και όχι τρεις ξεχωριστές υποστάσεις της Αγίας Τριάδας. Σήμερα κύριοι εκφραστές της άποψης αυτής είναι οι αντιτριαδικοί Πεντηκοστιανοί, που στο εξωτερικό είναι γνωστοί και ως Jesus Only. Συχνά κατηγορούν τους Τριαδικούς για πολυθεϊσμό. Σε αυτούς ανήκουν μεταξύ άλλων οι κάτωθι Ομολογίες, πιστοί των οποίων υπάρχουν στην Ελλάδα:
Αυτοί που ακολουθούν την θεολογία του Χέρμπερτ Άρμστρονγκ
Σύμφωνα με την άποψη αυτή ο Θεός είναι Δυάδα. Πιστεύουν ότι ο Ένας Θεός είναι ο Πατέρας και ο Υιός ενώ το Άγιο Πνεύμα είναι η ενεργώς δύναμη του Θεού. Μερικές Ομολογίες της κατηγορίας αυτής πιστεύουν ότι ο Θεός είναι «οικογένεια» (Βλ. Εκκλησία του Θεού Φιλαδελφείας) ενώ άλλοι πιστεύουν ότι θα πρέπει να ονομάζουμε τον Πατέρα Γιαχβέ και τον Υιό Γιασούα. Σε αυτούς ανήκουν μεταξύ άλλων οι κάτωθι Ομολογίες:
Μορμόνοι
Αντιτριαδικοί είναι επίσης οι Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών με την έννοια ότι ουσιαστικά πιστεύουν σε τρεις διαφορετικές Θεότητες: τον Πατέρα και τον Υιό, που έχουν σώμα, και το Άγιο Πνεύμα που δεν έχει σώμα. Άλλες Ομολογίες Μορμόνων έχουν απόψεις από Αρειανίζουσες μέχρι Σαββελιανές. Δεν είναι γνωστό αν υπάρχει Ομολογία Μορμόνων που να ασπάζεται το Τριαδικό δόγμα. Μορμόνοι υπάρχουν και στην Ελλάδα.
Ιστοσελίδες
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα Κατηγορία:Αντιτριαδισμός Κατηγορία:Ουνιταριανοί Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία
Λίνα Κάσδαγλη
Η Λίνα Κάσδαγλη (1921-2009) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας, επιμελήτρια βιβλίων και μεταφράστρια. Έγραψε κυρίως ποιήματα και μετέφρασε πολλά έργα ξένων λογοτεχνών. Έλαβε μέρος σε επιτροπές του υπουργείου Παιδείας για τη σύνταξη των σχολικών βιβλίων στην Ελλάδα. Ήταν παντρεμένη με τον συγγραφέα Εμμανουήλ Κάσδαγλη και απέκτησαν τρία παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Λεοπάρδαλη της Ιάβας
Η λεοπάρδαλη της Ιάβας (Panthera pardus melas) είναι υποείδος της λεοπάρδαλης το οποίο κατοικεί στο νησί της Ιάβας στην Ινδονησία. Η IUCN έχει καταγράψει το υποείδος ως κρισίμως κινδυνεύον από το 2008. Το συνολικό εμβαδόν του ενδιαιτήματός είναι 3,277.3 χιλιόμετρα.
Ενδιαίτημα
Η λεοπάρδαλη της Ιάβας ζει αποκλειστικά περιορίζεται στην Ιάβα.Ειναι γνωστό ότι ζει στο Εθνικό Πάρκο Gunung Halimun, στο Εθνικό Πάρκο Ujung Kulon,στο Εθνικό Πάρκο Gunung Gede Pangrango,στο Εθνικό Πάρκο Ceremai,στο Εθνικό Πάρκο Merbabu,στο Εθνικό Πάρκο Merapi,στο Εθνικό Πάρκο Bromo Tengger Semeru,στο Εθνικό Πάρκο Meru Betiri,στο Βουνό Ijen,στο Εθνικό Πάρκο Baluran, και στο Εθνικό Πάρκο Alas Purwo. Κατοικεί σε υψόμετρα από τη στάθμη της θάλασσας στα 2.540 μ. (8.330 πόδια) σε οικοσυστήματα από πυκνά τροπικά δάση μέχρι ξηρά φυλλοβόλα δάση. Εκτός των προστατευόμενων περιοχών, καταγράφηκε σε δάση δευτερογενούς δασικής εκμετάλλευσης, ανάμεικτη γεωργική εκμετάλλευση και δάσος παραγωγής μεταξύ 2008 και 2014
Χαρακτηριστικά
Η λεοπάρδαλη της Ιάβας φέρει σκούρες, μαύρες κηλίδες και γυαλιστερά γκρίζα μάτια.
Ξυνιάδα Φθιώτιδας
Η Ξυνιάδα, επίσημα Ξυνιάς, είναι ημιορεινό χωριό στη Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 490 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ξυνιάδα βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας και τους πρόποδες του όρους Όθρυς. Είναι κτισμένη στον κάμπο ο οποίος δημιουρήθηκε μετά την αποξηρανση της λίμνης Ξυνιάδας, σε απόσταση 10 χλμ. Ν. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 31 χλμ. ΒΔ. από τη Λαμία και 39 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τα Φάρσαλα ενώ δυτικά και βόρεια περνάει η ΕΟ Λαμίας - Λάρισας. Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας ως Ταουκλί και υπήρχε πριν το 1640 αφού καταγράφεται στην πρόθεση της Ρεντίνας στα φύλλα 22α και 22β μαζί με τους οικισμούς Μηλιά, Κρούμας, Λήφακας και Τερβένι ενώ στα φύλλα 23α και 24α υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Η παλιά ονομασία της ως Νταουκλί ή Ταουκλί στα τουρκικά σημαίνει "ορνιθώδεις" προφανώς από τις πολλές νερόκοτες που ζούσαν στην τότε λίμνη ενώ το σύγχρονο από την αρχαία πόλη Ξυνία ή Ξυνιάς που ερείπιά της υπάρχουν σε βραχώδη λόφο δυτικότερα κοντά στην Κορομηλιά. Την εποχή που υπήρχε η λίμνη ο λόφος αυτός ήταν νησίδα (οι ντόπιοι την ονόμαζαν Αραπονήσι) και σε αυτή κατέφυγαν οι κάτοικοι της Ξυνιάδας κατά την Επανάσταση του 1821 όπου παρέμειναν μέχρι το 1828.
Αξιοθέατα
Θρησκευτικά αξιοθέατα είναι η Ιερά Μονή της Παναγιάς της Ελεούσης ή Φανερωμένης στη νοτιοανατολική άκρη του χωριού και η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που χρονολογείται από το 1760. Το μοναστήρι κτίσθηκε το 1962 και σημαντικότερο κειμήλιο είναι η εικόνα της Παναγίας με την επιγραφή "Μήτηρ Θεού Ελεούσα" που πιθανολογείται ότι ανήκει στην εποχή της εικονομαχίας.
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά με την παλιά ονομασία Δαουκλή το 1883 ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Ξυνιάδος. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1916 με το ΦΕΚ 21Β - 03/03/1916 μετονομάστηκε σε Ξυνία ενώ το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Ξυνιάς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ξυνιάδος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξυνιάδος του Δήμου Δομοκού και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως δημοτική ενότητα έχει πληθυσμό 3.549 κατοίκους ενώ ως οικισμός 459.
Adobe Illustrator
Το Illustrator είναι μια εφαρμογή υπολογιστή αφιερωμένο στο διανυσματικό σχέδιο και το σχεδιασμό γραφικών στοιχείων για σχεδόν κάθε τύπο υποστήριξης και συσκευής, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί τόσο σε συντακτικό σχεδιασμό, επαγγελματικό σχέδιο, διάταξη ιστού, κινητά γραφικά, διασυνδέσεις ιστού ή κινηματογραφικά σχέδια.
Σελεύκεια Ισαυρίας
Η Σελεύκεια Ισαυρίας (γνωστή επίσης και ως Σελεύκεια στην Κιλικία, Σελεύκεια στον Καλύκαδνο, Σελεύκεια στην Ισαυρία, Σελεύκεια Τραχεία ή Σελεύκεια Τραχεώτις), ήταν αρχαία ελληνική πόλη που βρισκόταν στην Ισαυρία. Με διαχρονική συνέχεια ανά τους αιώνες, η πόλη σήμερα είναι γνωστή ως Σιλιφκέ (αγγλικά- τουρκικά: Silifke) στην σημερινή Επαρχία Μερσίνης στην Τουρκία. Απέχει περίπου 100 χιλιόμετρα δυτικά από το λιμάνι και την πόλη Ταρσός, καθώς και από τον ομώνυμο ποταμό (αγγλικά: Tarsus) της Τουρκίας.
Ελληνιστική περίοδος της πόλης
Η Σελεύκεια Ισαυρίας θεωρείται ότι απέκτησε τον χαρακτήρα οργανωμένης πόλης κατά την περίοδο που την εξουσία είχε η Δυναστεία των Σελευκιδών και ο Σέλευκος Α' Νικάτωρ. Η πόλη ήταν κτισμένη πάνω σε ένα μικρό βουνό κοντά στο δέλτα του ποταμού Καλύκαδνος.
Η πόλη και η θέση της είχαν στρατηγική σημασία για τους Σελευκίδες, καθώς από εκεί ξεκινούσαν σημαντικοί δρόμοι: Ο δρόμος προς το Ικόνιο, περνώντας από Κλαυδιούπολη, ο δρόμος προς τα Λάρανδα, περνώντας από Διοκαισάρεια, και ο δρόμος προς τη Γερμανικούπολη. Επίσης, η πόλη συνδεόταν με δρόμους με την Kώρυκο και την Κελένδερι. Σημαντικοί δρόμοι που περνούσαν από την πόλη, ήταν ο παράλιος δρόμος της Ισαυρίας, καθώς και ο δρόμος που συνέδεε τα παράλια της Ισαυρίας με την ενδοχώρα και με τη Λυκαονία.
Η πόλη ήταν η πρωτεύουσα επίσης στο Θέμα Σελευκείας, (ιδρύθηκε μεταξύ 927-934), που ήταν μια από τις βυζαντινές επαρχίες, σύμφωνα και με το γεωγραφικό «Φιλοπόνημα» που έκανε και ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος, Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος, «Φιλοπόνημα Κωνσταντίνου βασιλέως υἱοῦ Λέοντος περὶ τῶν θεμάτων τῶν ἀνηκόντων τῇ βασιλείᾳ τῶν Ῥωμαίων. Πόθεν ἔσχον τὰς ὀνομασίας καὶ τί σημαίνουσιν αἱ τούτων προσηγορίαι καὶ ὅτι τὰ μὲν αὐτῶν ἀρχαΐζουσι τὰ δὲ νέαν ἐκτήσαντο τὴν προσηγορίαν» - PG Migne/Constantinus Porphyrogenitus PG 20112-113 «De thematibus»: «ασια.13 ˉˉΙˉˉΓ. Τρισκαιδέκατον θέμα Σελευκείασ Ἡ δὲ Σελεύκεια μέρος ἐστὶν Ἰσαυρίας, πρὸς μὲν δυσμὰς ὁριζομένη ὑπὸ τοῦ Ταύρου ἐν ᾧ κατοικοῦσιν Ἴσαυροι· πρὸς δὲ ἀνατολὰς ἀποκέκλεισται παρὰ τῶν Κιλικίας ὀρέων, ἐν οἷς εἰσι πόλεις παραθαλάσσιοι, πρώτη μὲν αὐτὴ Σελεύκεια, ἔπειτα Κώρυκος καὶ τὸ Κωρύκειον ἄντρον καὶ λειμὼν ὁ καλούμενος Κροκοφόρος, Σόλοι τε καὶ Αἰγαῖαι καὶ Πομπηϊούπολις καὶ Ἀφροδισιάς, ἥ τε Ἰσσὸς καὶ κόλπος ὁμώνυμος, ἐν ᾧ Μακεδὼν ἐκεῖνος ὁ γεννάδας τε καὶ περίκλυτος, Ἀλέξανδρον λέγω τὸν τοῦ Φιλίππου, τὸν πρὸς Δαρεῖον τὸν Πέρσην ἠγωνίσατο πόλεμον. Σύνεγγυς δὲ τούτων καὶ Ταρσὸς ἡ Παύλου πατρὶς καθίδρυται. Ἡ τοίνυν Σελεύκεια οὐ θέμα τὸ πρὶν ἐχρημάτιζεν οὐδὲ στρατηγίδος ἐκεκλήρωτο ὄνομα, ἀλλὰ κλεισοῦρά τις ἦν καὶ φυλακὴ διὰ τὰς ἐκδρομὰς τῶν ἐκ Ταρσοῦ προιόντων Σαρακηνῶν, διὰ τὸ εἶναι τὸν τόπον δυσπρόσοδον. Ὁ δὲ κύριος Ῥωμανός, ὁ καλός τε καὶ ἀγαθὸς βασιλεύς, ὥσπερ πλάτος μῆκός τε καὶ μέγεθος ἐπιτιθεὶς τῇ τῶν Ῥωμαίων ἀρχῇ, στρατηγίδα αὐτὴν ἀπετέλεσε. Τὸ δὲ τῆς πόλεως ὄνομα καὶ τὸ καλεῖσθαι Σελεύκεια ἀπὸ Σελεύκου τοῦ κτίστου τοῦ καλουμένου Νικάτορος τὴν προσωνυμίαν ἐπλούτησε. Τὰ δὲ ἄνω Σελευκείας καὶ μεσόγαια καλεῖται Δεκάπολις, καὶ ἔστι πρώτη μὲν Γερμανικούπολις, δευτέρα δὲ Τιτιούπολις, τρίτη Δομετιούπολις, τετάρτη Ζηνούπολις, πέμπτη Νεάπολις, ἕκτη Κλαυδιούπολις, ἑβδόμη Εἰρηνούπολις, ὀγδόη Διοκαισάρεια, ἐνάτη Λαύζαδος, δεκάτη Δαλισανδός, ἐν ᾗ τὸ σκουτάριον τοῦ μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου ἐν τῷ τρούλλῳ τοῦ ναοῦ αὐτοῦ ἀποκρέμαται. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ Σελευκείας.», σελ. 8-9.
Επίσης η πόλη χάρη στην εγγύτητά της προς τη θάλασσα, είχε επαφές με λιμάνια τόσο στην Ισαυρία όσο και την Κιλικία.
Ρωμαϊκή & Βυζαντινή περίοδος της πόλης
Η Σελεύκεια είχε κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους την τύχη που είχαν και οι υπόλοιπες πόλης της περιοχής αυτής.
Η Σελεύκεια διατήρησε τη σημασία της ως στρατιωτική και ναυτική βάση και κατά τη μεσοβυζαντινή περίοδο, όταν τη σπουδαιότερη απειλή για την ευρύτερη περιοχή αποτελούσαν οι Άραβες.
Μάλιστα, η Σελεύκεια ήταν το σημείο όπου εκτελωνίζονταν τα μεταξωτά υφάσματα που εισάγονταν από την Ανατολή.
Σταυροφορίες και αρμενική κυριαρχία
Το 1104, ο Στρατήγιος Στράβων εγκαταστάθηκε εκεί ως δούκας Σελευκείας.
Αρμενική περίοδος της πόλης
Λίγο πριν από το 1190, η Σελεύκεια περιήλθε στην κυριαρχία του Αρμένιου ηγεμόνα Λέοντα B' (1187-1219, μετέπειτα βασιλέα Λέοντα A' [1198/99-1219]) και παρέμεινε σε αρμενικά χέρια ως το 1210.
Μάλιστα, σε ιστορικές πηγές για το εμπόριο, αναφέρεται ότι η Σελεύκεια εξήγαγε ως βασικό εμπόρευμα ξυλεία με βασικό αποδέκτη την Αίγυπτο. Παράλληλα, το φρούριο της πόλης επισκευάστηκε το 1236.
Σεμπαστιάν Σάχα
Ο Σεμπαστιάν Σάχα (Sebastián Saja, 5 Ιουνίου 1979) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.
Σελεύκεια Ισαυρίας
Αρχαιολογικά ευρήματα
thumb|Το μοναστήρι της Αγίας Θέκλας, ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνηματικά κέντρα της βυζαντινής Μικράς Ασίας Αν και η σημερινή τουρκική πόλη Σιλιφκέ (αγγλικά- τουρκικά: Silifke), έχει καλύψει εξ ολοκλήρου την αρχαία και τη βυζαντινή Σελεύκεια, με αποτέλεσμα να καθίσταται πολύ δύσκολη η διεξαγωγή ανασκαφών, υπάρχουν σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, που έχουν εντοπιστεί σε διάφορα σημεία της αρχαίας πόλης.
Σεμπαστιάν Σάχα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στοιχεία στο site της ΑΕΚ
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέσια Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράσινγκ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κόρδοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαν Λορένσο Αλμάγρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράγιο Βαγιεκάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρέμιο Φουτεμπόλ Πόρτο Αλεγκρένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αμέρικα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Σελεύκεια Ισαυρίας
Πηγές – αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μικράς Ασίας Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Μούδρος Λήμνου
μικρογραφία|Μούδρος. Ο Ναός Της Ευαγγελίστριας thumb|right|200px|Άποψη του Μούδρου και του κόλπου από τα ΝΑ. thumb|right|200px|Ο Μούδρος χιονισμένος Ο Μούδρος είναι παραλιακό χωριό στον ομώνυμο ανατολικό όρμο της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου Δήμου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Προϊστορία
Στην περιοχή του Μούδρου η κατοίκηση ξεκινά από τα προϊστορικά χρόνια, με επίκεντρο την πόλη που είχε κτιστεί στο νησάκι Κουκονήσι. Οι ανασκαφές, τις οποίες έχει ξεκινήσει εκεί από τον Οκτώβριο του 1992 ο Λημνιός αρχαιολόγος Χρήστος Μπουλώτης, αποκαλύπτουν ένα σπουδαίο προϊστορικό κέντρο, ισοδύναμο της Πολιόχνης και σύγχρονο με κάποιες φάσεις της.
Το Κουκονήσι ή "Νησάκι", όπως το αποκαλούν συνήθως οι Μουδρινοί, είναι μια μικρή ωοειδής νησίδα που βρίσκεται ΒΑ του Μούδρου με έκταση 140 στρέμματα περίπου και υψόμετρο 10 μ. Από την απέναντι ακτή το χωρίζει μια αβαθής θαλάσσια στενωπός πλάτους 400 μέτρων περίπου, η οποία συχνά αποξηραίνεται δημιουργώντας μια μικρή λασπώδη χερσόνησο. Για την απρόσκοπτη οδική πρόσβαση των αγροτών έχει κατασκευαστεί από παλιά ένας υπερυψωμένος λιθόστρωτος δρόμος με δυο γεφύρια, ώστε να μην εμποδίζεται η κίνηση του θαλάσσιου νερού.
Από παλιά στο εσωτερικό του νησιού ανευρίσκονταν όστρακα αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Το 1986-87 μαθητές του Γυμνασίου Μούδρου είχαν συλλέξει πλήθος τέτοιων οστράκων, τα οποία παραδώσανε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λήμνου. Επίσης, στην χαμηλή κορυφή του νησιού που αποκαλείται Κούκονος το άροτρο των αγροτών ξέθαβε συχνά πέτρες από τα θαμμένα χαλάσματα.
Από τις ως τώρα ανασκαφές προκύπτει ότι στο Κουκονήσι αναπτύχθηκε ένας ακμαίος οικισμός με μακραίωνη, συνεχή κατοίκηση από την Πρώιμη ως την Ύστερη Χαλκοκρατία. Σ’ αυτό έχει εντοπιστεί και μυκηναϊκή παρουσία, κάτι που αποδεικνύει την εγκατάσταση ελληνικών φύλων στη Λήμνο.
Βυζαντινή περίοδος
Η ονομασία Μούδρον (το) ή Μούδρος (ο) είναι άγνωστης προέλευσης. Πιθανότερη θεωρείται η εκδοχή πως προέκυψε από κάποιο "μύδρο", γρανιτένιο βράχο από στερεοποιημένη λάβα που υπήρχε κοντά στην ακτή και σ’ αυτόν έδεναν οι ναυτικοί τα πλοία τους.
Αναφέρεται για πρώτη φορά το 14ο αιώνα: το 1355 σε έγγραφο της μονής Μεγ. Λαύρας και το 1362 και 1380 σε δυο χρυσόβουλα του Ιωάννου Ε΄ Παλαιολόγου "περί του εν Λήμνω Μούδρου".
Σύμφωνα με ένα πιο παλιό έγγραφο, το 1304 η μονή Μ. Λαύρας διατηρούσε πάροικους στο "χωρίον του Νερά", θέση που εντοπίζεται κοντά στο Μούδρο. Όπως φαίνεται, η γύρω περιοχή ανήκε αρχικά σε κάποιον γαιοκτήμονα, ο οποίος λεγόταν Νεράς κι απ’ αυτόν ονομάστηκε "του Νερά", για να καταλήξει σήμερα στο παραλλαγμένο Νερά ή Χλια Νερά, τοπωνύμιο το οποίο ακούγεται στη ρεματιά που βρίσκεται βορειοανατολικά του λόφου Παλιόκαστρο, όπου υπάρχουν πηγές.
Το 1362 ο μέγας στρατοπεδάρχης Γεώργιος Αστράς, "Δούκας και Κεφαλή της Λήμνου", δώρισε στη μονή Βατοπεδίου έναν πύργο που είχε κτίσει στο Μούδρο και έκταση δύο χιλιάδες μόδια (1800 στρέμματα) για τη δημιουργία μετοχίου. Τη δωρεά επικύρωσε με χρυσόβουλο ο αυτοκράτορας Ιωάννης Ε', στο οποίο σημειώνεται:
''Επεί ο περιπόθητος συμπέθερος της βασιλείας μου μέγας στρατοπεδάρχης κυρ Γεώργιος ο Αστράς ανέφερεν ότι έκτισε πύργον εξ οικείων κόπων και αναλωμάτων περί την νήσον Λήμνον εν τη τοπο-θεσία του Μούδρου, όντινα δη πύργον μετά και γης μοδίων δισχιλίων πλησίον τούτου διακειμένης αποκατέστησα εις Μετόχιον προσκυρώσας και δους αυτό τη εις το Άγιον Όρος του Άθω Μονή του Βατοπεδίου... εγένετο και ο παρών Χρυσόβουλλος λόγος της βασιλείας μου... την δ΄ του παρόντος μηνός... του ςωο΄ έτους [6870 από κτίσεως κόσμου, δηλαδή 1362 μ.Χ.]. Ιωάννης εν Χριστώ τω Θεώ πιστός βασιλεύς και Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων ο Παλαιολόγος.''
Την τριετία 1376-79 ο Ιωάννης Ε΄ ανατρέπεται και εξορίζεται από το γιο του Ανδρόνικο Δ΄. Μόλις ανακτά το θρόνο, το 1380, η μονή ζητά να επιβεβαιωθεί η ιδιοκτησία της με νέο χρυσόβουλο. Εν τω μεταξύ το μετόχι έχει εξελιχθεί σε χωριό από μετοίκους που μεταφέρθηκαν από άλλα μετόχια της. Στο νέο χρυσόβουλο σημειώνεται:
''Επεί οι μοναχοί της κατά το Άγιον Όρος του Άθω διακειμένης Μονής... του Βατοπεδίου... παρε-κάλεσαν ίνα... κατέχωσιν εις το εξής... το εις την νήσον Λήμνον χωρίον το Μούδρον καλούμενον, όπερ έχουσιν και μέχρι του νυν μετά πάσης της νομής και περιοχής αυτού και των εκείσε προσκαθημένων έτι τε και του ενεργηθέντος εκείσε παρ’ αυτών πύργου, αλλά δη και μετά των άλλων των εσύστερον μετωκισθησομένων εκείσε παρ’ αυτών από των Μετοχίων αυτών... Δυνάμει του παρόντος Χρυσοβούλλου λόγου της βασιλείας μου καθέξουσιν και νεμηθήσονται οι ειρημένοι Μοναχοί της δηλωθείσης σεβασμ. Μονής του Βατοπεδίου το δηλωθέν χωρίον, το Μούδρον, μετά πάσης της νομής και περιοχής και των δικαίων αυτού... Επεί τούτου ένεκεν εγένετο αυτοίς και ο παρών Χρυσόβουλλος Λόγος της βασιλείας μου... κατά μήνα Μάιον... του ςωπη έτους [6888 από κτίσεως κόσμου, δηλαδή 1380 μ.Χ.]. Ιωάννης εν Χριστώ τω Θεώ πιστός βασιλεύς και Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων ο Παλαιολόγος.''
Με το όνομα Le Mudro το χωριό με τον πύργο απεικονίζεται σε χάρτη του Buondelmonti, που ήρθε στο νησί μεταξύ 1410-20. Το 1464 πρωτοαναφέρεται η ύπαρξη του κάστρου του Μούδρου, από τον Κριτόβουλο τον Ίμβριο και τον Magno, αλλά λογικά πρέπει να υπήρχε από την εποχή της πρώτης ενετοκρατίας (1207-1277). Ο πρώτος Ενετός διοικητής της Λήμνου Filocalo Navigajioso (1207-1214) οχύρωσε εκτεταμένα το νησί και λογικά πρέπει να οχύρωσε και το Μούδρο. Το 1275 οι διοικητές του Μούδρου Ιωάννης Φόσκαρης και Φιλόκαλος Γραδενίγος έδρευαν εδώ.
Ίσως το 1277 με την ανακατάληψη του νησιού από τους βυζαντινούς το κάστρο να έπαθε ζημιές και γι’ αυτό, το 1361-62 ο Γεώργιος Αστράς έκτισε πύργο. Ίσως πάλι ο πύργος του Αστρά να βρισκόταν μεμονωμένος σε άλλο κοντινό σημείο. Πάντως, όταν οι Ενετοί κατέλαβαν τη Λήμνο, το 1464, βρήκαν κάστρο χτισμένο στο Μούδρο και το αναφέρουν ως ένα από τα τρία σπουδαιότερα του νησιού. Τα άλλα δύο ήταν ο Κότσινος και το Παλαιόκαστρο (Μύρινα). Αναφέρεται:
"...sono tre buoni castelli chiamandi Cochino, Mudron et Paleo Castron."
Οθωμανική περίοδος
thumb|right|250px|Το συμμαχικό νεκροταφείο
Το 1470 η Λήμνος δέχθηκε την επίθεση 300 ιστιοφόρων του τουρκικού στόλου του Μαχμούτ πασά και 70.000 ανδρών. Οι Λημνιοί και οι Ενετοί τους απέκρουσαν αλλά το νησί έπαθε μεγάλες καταστροφές. Προφανώς, ζημιές έπαθε και το μουδρινό οχυρό. Το 1477 οι Ενετοί το επισκεύασαν μαζί με τις υπόλοιπες οχυρώσεις της Λήμνου και δυο χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1479, έπειτα από συμφωνία, παρέδωσαν τη Λήμνο στους Οθωμανούς.
Στο κάστρο του Μούδρου εγκαταστάθηκε τουρκική φρουρά κι εξακολουθούσε να θεωρείται από τα σημαντικότερα του νησιού τους επόμενους δύο αιώνες. Αυτό το τονίζουν οι περισσότεροι περιηγητές, όπως ο Bordone (1534, Mudro), ο Porcacchi (1577, Μandro), ο Rosaccio (1580, El Mudro) κ.ά. Το 16ο αιώνα οι Τούρκοι έκαναν εκτεταμένες επισκευές στις οχυρώσεις του νησιού και λογικά πρέπει να επισκεύασαν και το κάστρο του Μούδρου.
Το 1656 οι Ενετοί κατέλαβαν το νησί και στους λίγους μήνες που παρέμειναν κατέστρεψαν όλες τις οχυρώσεις του. Το 1680 ο περιηγητής Randolph βρήκε το κάστρο του Μούδρου, όπως και τα υπόλοιπα του νησιού, ερειπωμένο κι έρημο. Αντιθέτως, ο Piacenza (1680-85) το αναφέρει ως ένα από τα έξι επίσημα οχυρά της Λήμνου, αλλά δεν θεωρείται αξιόπιστος, διότι μάλλον δεν επισκέφτηκε το νησί και καταγράφει πληροφορίες άλλων. Ενδεχομένως, έγιναν κάποιες επισκευές, διότι το 1739 ο Pococke σημειώνει ότι υπάρχει μια πόλη στα ανατολικά, το Mandru, με ένα κάστρο. Όμως, έχει πλέον παρακμάσει.
Αυτό ήταν το τέλος του μουδρινού οχυρού, τα ερείπια του οποίου εντοπίζονται σήμερα στην επίπεδη κορυφή του λόφου Παλιόκαστρο μεταξύ Μούδρου και Ρουσσοπουλίου. Είχε σχήμα ελλειπτικό με διαστάσεις 100 x 50 μέτρα περίπου. Αν και ο λόφος έχει ύψος μόλις 130 μέτρα, αφ’ ενός προσφέρεται για οχύρωση, αφού η δυτική και η νότια πλευρά του είναι πολύ απότομες, αφ’ ετέρου αποτελεί σημαντικό παρατηρητήριο κι έχει οπτική επαφή: στα δυτικά ως το Ζεματά, στα βόρεια ως τον κόλπο του Μπουρνιά και στα βορειοανατολικά ως την παραλία του Κέρους και τ’ ακρωτήριο Πετσιά. Επίσης, διακρίνονται η Ίμβρος και η Σαμοθράκη. Συνεπώς, οι βιγλάτορες μπορούσαν άνετα να επικοινωνήσουν με οπτικά σινιάλα (καθρέπτες ή φωτιά) με άλλες βίγλες, που σίγουρα θα υπήρχαν στον Κοντιά, στον Κότσινο κ.α.
Ο Piri Reis στον τουρκικό ναυτικό οδηγό του 1521 σημειώνει, ότι ο κόλπος Mondoros είναι καλό λιμάνι, κατάλληλο για αγκυροβόλιο πολλών μεταγωγικών πλοίων. Στα 1690-95 ο Βιντσέντζο Κορονέλλι αναφέρει το Μούδρο ως ένα από τα τέσσερα κύρια λιμάνια της Λήμνου μαζί με τον Κοντιά, το Πλατύ και τον Κότσινο. Το 1770 ο Ορλόφ επέλεξε τον κόλπο και τις ακτές του Μούδρου για να στρατοπεδεύσει, επιλογή που είχε τραγικές συνέπειες για το νησί. Την ίδια περίπου εποχή Ψαριανοί πειρατές:
''Ποιήσαντες δε αποβάσεις... εκυρίευσαν εξ εφόδου και ηχμαλώτισαν... εις δε την νήσον Λήμνον το Μούντρος και τα πλησιέστερα μέρη αυτού.''
Τον Οκτώβριο του 1785 ο Villoison ταξίδευε σε ένα από τρία γαλλικά πλοία που αγκυροβόλησαν στο λιμάνι του Μούδρου, το οποίο χαρακτηρίζει «θαυμάσιο». Γενικά, μετά τα ορλοφικά η φήμη του λιμανιού του Μούδρου μεγαλώνει. Οι Γάλλοι το αποκαλούσαν λιμάνι του Αγίου Αντωνίου, άγνωστο γιατί. Ο Villoison αποβιβάστηκε και δείπνησε στο χωριό, για το οποίο γράφει ότι είχε περίπου 60 άθλια καλύβια, όπως αποκαλεί τα χαμηλά πέτρινα σπίτια του, δυο ανεμόμυλους, δυο πύργους, δύο ναούς κι έναν ιερέα.
Εκατό χρόνια αργότερα, στην απογραφή του 1874, το χωριό είχε 211 οικίες, 4.403 επιτηδεύματα, 185 οικογένειες και δύο ιερείς -τους Αθανάσιο και Απόστολο- απόδειξη της ανάπτυξης που είχε γνωρίσει στο μεταξύ. Το χωριό ήταν χτισμένο μακριά από τη θάλασσα. Στο λιμάνι υπήρχαν μόνο δυο-τρεις αποθήκες εμπόρων, τις οποίες βρήκε ολοκαίνουργιες ο Γερμανός Conze το 1858.
Το 1854 η ετήσια εισφορά του χωριού προς το μητροπολίτη καθορίστηκε σε 1540 αβγά, 80 τυριά και 100 λίρες. Το 1865 κατασκευάστηκε η πέτρινη βρύση: "Δια συνδρομής του χωρίου Μούδρου". Το 1889 έχει 1.200 κατοίκους και θεωρείται ο σημαντικότερος μετά τη Μύρινα οικισμός του νησιού. Στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας ο Μούδρος ήταν Δήμος με εξαρτώμενα τα γύρω χωριά και είχε ταχυδρομικό γραφείο.
Το σχολείο
Από το 1852 τουλάχιστον λειτουργεί σχολείο, το οποίο το 1873 είχε 40 μαθητές και 10 μαθήτριες, ως το 1897 ήταν τετρατάξιο, έπειτα έγινε πεντατάξιο και το 1909 εξατάξια αστική σχολή με 180 μαθητές περίπου. Το 1903-04 διευθυντής διετέλεσε ο Γεώργιος Καλδής, ο μετέπειτα βουλευτής Λέσβου. Εκεί γνώρισε τη σύζυγό του, Μαριάνθη Γ. Ματσικά. Όπως είναι γνωστό, η κόρη τους Ελευθερία έγινε σύζυγος του Ηλία Ηλιού.
Οι ναοί
μικρογραφία| Μούδρος το Λιμανάκι.
Νεότερη περίοδος
thumb|right|150px|Το Γυμνάσιο Μούδρου "Αργύριος Μοσχίδης"
Βαλκανικοί πόλεμοι - Α΄ παγκόσμιος
Το 1912 ο Μούδρος έγινε πανελληνίως γνωστός, όταν ο ναύαρχος Κουντουριώτης τον κατέστησε ορμητήριο του στόλου κατά τους βαλκανικούς πολέμους. Κατά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο γνώρισε μεγάλη κίνηση, αφού υπήρξε έδρα της αγγλικής στρατιωτικής διοίκησης. Στα γύρω υψώματα προς το Κουκονήσι και προς το Φαναράκι στρατοπέδευσαν δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες. Στο λιμάνι κατασκευάστηκαν αποβάθρες -γαλλική, αυστραλιανή κλπ- και μετατράπηκε σε ναύσταθμο για να εξυπηρετήσει το συμμαχικό στόλο που ναυλοχούσε στον κόλπο.
Επίσης, η νότια παραλία, ο λεγόμενος μέχρι σήμερα "Αερολιμένας", διαμορφώθηκε σε χώρο προσγείωσης υδροπλάνων. Εκατοντάδες νεκροί στρατιώτες της εκστρατείας της Καλλίπολης, κυρίως Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί, θάφτηκαν στο βρετανικό νεκροταφείο, το οποίο διατηρείται ως σήμερα. Το 1918 το χωριό απέκτησε παγκόσμια φήμη, όταν υπογράφτηκε η Συνθήκη του Μούδρου μεταξύ της Τουρκίας και των συμμάχων. μικρογραφία|Εις ανάμνησιν της συνεισφοράς της Λήμνου κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο
Μεσοπόλεμος
Στα χρόνια του μεσοπολέμου το χωριό γνώρισε μια περίοδο οικονομικής ανάπτυξης με επίκεντρο το λιμάνι του, από το οποίο εξάγονταν το 85% της παραγωγής λημνιακών προϊόντων. Μάλιστα, την περίοδο 1920-28 ο Λιμήν Μούδρου αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστός οικισμός.
Το 1937 εξήχθησαν 370 τόνων οσπρίων, 203 τόνοι σιτηρών, 85 τόνοι σουσάμι, 38 τόνοι βάμβακος, 25 χιλιάδες αυγά, 137 μεγάλα ζώα και 1.549 μικρά. Παράλληλα, γίνονταν σημαντικές εισαγωγές αλεύρων, λιπασμάτων και ειδών γενικού εμπορίου (967 τόνοι εισήχθησαν το 1937).
Στο λιμάνι έπιαναν επιβατικά πλοία, θαλαμηγοί εύπορων περιηγητών οδηγημένων από την παγκόσμια φήμη που είχε αποκτήσει κατά τον πόλεμο και διάφορα πολεμικά για ανεφοδιασμό. Υπήρχε καθημερινή συγκοινωνία με την πρωτεύουσα με το λεωφορείο του Τάρου, ενώ στον Αερολιμένα στάθμευαν τα υδροπλάνα της ιταλικής εταιρίας Aeroespresso στη διαδρομή τους προς Κωνσταντινούπολη τουλάχιστον από το 1926.
Στο χωριό λειτουργούσαν εργοστάσια αλιπάστων, εκκοκκιστήρια βάμβακος και επεξεργασίας φάβας. Ήταν έδρα αστυνομικού και λιμενικού σταθμού, τελωνείου, τηλεγραφείου, ταχυδρομείου και συμβολαιογραφείου. Εντούτοις, το 1918 υποβιβάστηκε σε κοινότητα από την ελληνική διοίκηση, κάτι που αποτελούσε μόνιμο παράπονο των Μουδρινών για δεκαετίες.
Μετά το 1922 στο Μούδρο εγκαταστάθηκαν 462 πρόσφυγες. Δημιουργήθηκε μια νέα συνοικία, ο Συνοικισμός, με συνέπεια την αύξηση του πληθυσμού σε 1.795 άτομα το 1928 και σε 2.500 περίπου το 1938. Η εικόνα απεικονίζεται και στο μαθητικό δυναμικό, αφού οι 140 μαθητές του 1920 έγιναν 290 το 1924 και ως το 1940 ήταν σταθερά πάνω από 300. Για τη στέγασή τους χτίστηκε νέο μεγαλοπρεπές διδακτήριο το 1928-31, το οποίο σήμερα στεγάζει το Τεχνικό Λύκειο. Μακροχρόνια υπηρεσία στο σχολείο πρόσφεραν ο Θεμιστοκλής Ευαγγέλου-Βασιλειάδης (1896-1932) και ο Εμμανουήλ Καρκαλέμης (1932-55).
Πανόραμα Γρεβενών
Το Πανόραμα είναι ορεινό χωριό του νομού Γρεβενών,ανήκει στον δήμο Θεόδωρου Ζιάκα και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 32 κάτοικοι. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.070 μέτρων στις πλαγιές της βόρειας Πίνδου και απέχει 15χμ από το Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσα,36 χμ από τα Γρεβενά, 210χμ από την Θεσσαλονίκη, 520 χιλιόμετρα από την Αθήνα.
Μούδρος Λήμνου
Μεσοπόλεμος
Το 1937 ιδρύθηκε φαρμακείο από τον Παναγιώτη Ραφτόπουλο, που λειτούργησε ως το 1956 καθώς και Γεωργικός Πιστωτικός Συνεταιρισμός. Υπήρχε κοινωνική ζωή και λειτουργούσαν ο "Φιλοπρόοδος Σύλλογος Ευαγγελισμός", ο "Σύλλογος Προσφύγων η Αλληλοβοήθεια", η "Ένωσις Εφέδρων Μούδρου", που διοργάνωναν χοροεσπερίδες κι άλλες εκδηλώσεις.
Πανόραμα Γρεβενών
Μέχρι το 1927, το χωριό ήταν γνωστό με την ονομασία Σαργκαναίοι.
Μούδρος Λήμνου
Μεταπολεμική περίοδος
Μεταπολεμικά, για ένα διάστημα ο Μούδρος έγινε τόπος εξορίας των αριστερών. Στην "Καντάτα για τη Μακρόνησο" ο Γιάννης Ρίτσος αναφέρεται στο "σκύλο μας τον Ντικ, της ομάδας του Μούδρου, που τον σκοτώσαν οι χωροφυλάκοι, γιατί αγάπαγε πολύ τους εξόριστους".
Πανόραμα Γρεβενών
Παραπομπές
http://www.panorama-grevena.gr/
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Κατηγορία:Χωριά του νομού Γρεβενών
Μούδρος Λήμνου
Μεταπολεμική περίοδος
Ο μόνιμος πληθυσμός του χωριού σταδιακά μειώθηκε λόγω της μετανάστευσης. Από το 1981 μέχρι σήμερα έχει σταθεροποιηθεί στα 1000 άτομα περίπου αλλά το καλοκαίρι σχεδόν τριπλασιάζονται. Τις τελευταίες δυο δεκαετίες παρατηρείται μια ανάκαμψη. Ιδρύθηκαν: γυμνάσιο, γενικό και επαγγελματικό λύκειο, πολυϊατρείο, κτηνιατρείο, υπάρχουν φαρμακεία, τραπεζικά καταστήματα, εμπορικά όλων των ειδών, ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και λειτουργεί πολιτιστικός σύλλογος με αξιόλογη δράση που κορυφώνεται με τις θερινές εκδηλώσεις "Κουντουριώτεια".
Από το 1998 το χωριό είναι έδρα του ομώνυμου Δήμου με πρώτο δήμαρχο τον Κώστα Αδαμίδη. Επίσης, στην Αθήνα λειτουργεί ο "Εκπολιτιστικός Σύλλογος των απανταχού Μουδρινών" που εκδίδει την εφημερίδα Η Φωνή του Μούδρου από το 1983, η οποία το 2000 μετονομάστηκε σε Φωνή των Μουδρινών. Γενικά, το χωριό παρουσιάζει αξιόλογη εμπορική, τουριστική και πολιτιστική κίνηση.
Είσαι η πατρίδα μου
Χαρακτήρες και Ηθοποιοί
Κατηγορία:Ιστορικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Κατοχή της Σμύρνης
69 (αριθμός)
Το 69 (εξήντα εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 68 και πριν από το 70. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 69 συμβολίζεται ως LXIX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΞΘ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Ανατολικός χιμπαντζής
Ο ανατολικός χιμπατζής (Pan troglodytes schweinfurthii) είναι υποείδος του κοινού χιμπατζή. Απαντά στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, την Τανζανία,την Δημοκρατία του Κονγκό,την Ουγκάντα, την Ρουάντα, και το Μπουρουντι.
Ταξινόμηση και μελέτη
Το 2007 η IUCN το κατέταξε ως απειλούμενο, λόγω του κυνηγιού και της έλλειψης βιότοπου. Καθώς οι χιμπατζήδες κι οι άνθρωποι είναι γενετικά πολύ κοντά, αυτά τα ανθρωποειδή χρησιμοποιούνται για πειράματα και λοιπές ιατρικές έρευνες. Ακόμη, ο τουρισμός είναι μια ακόμα απειλή, καθώς οι τουρίστες μπορούν να μεταδώσουν ασθένειες στα ζώα.
Ο C.Groves του Εθνικού Αυστραλιανού Πανεπιστημίου υποστηρίζει ότι υπάρχει αρκετή παραλλαγή ανάμεσα στους βόρειους και τους νότιους πληθυσμούς του P. t. schweinfurthii ώστε να χωριστούν σε δυο υποείδη αντί για ένα: τον βόρειο πληθυσμό σαν P. t. schweinfurthii και τον νότιο πληθυσμό σαν P. t. marungensis.
Το υποείδος μελετήθηκε από την Τζέιν Γκούντολ.
Περιγραφή
Οι ενήλικοι χιμπατζήδες στην άγρια φυση έχουν μάζα από 40-65 κιλά. Τα αρσενικά φτάνουν τα 130 εκατοστά σε ύψος και τα θηλυκά σε 120 εκ. Το σώμα του χιμπατζή είναι καλυμμένο με πυκνή μαύρη γούνα εκτός από το πρόσωπο, τα χέρια, τους καρπούς και τις παλάμες.
Συμπεριφορά και βιότοπος
Οι χιμπατζήδες περνούν τον χρόνο τους τόσο στα δέντρα όσο και στο έδαφος αλλά κοιμούνται στις κορυφές των δέντρων, όπου φτιάχνουν μια φωλιά κάθε βράδυ. Δυστυχώς ο βιότοπός τους έχει μειωθεί δραματικά.
Χιμπατζης ανατολικός
Ριγανάδα
Η πατροπαράδοτη ριγανάδα της Κεφαλονιάς παρασκευάζεται από ξερές φέτες ψωμιού που έχουν μουσκευτεί σε νερό και ραντιστεί με λάδι, ξύδι και αρκετή ρίγανη. Πάνω από το ψωμί στίβεται φρέσκια ντομάτα, ενώ συνοδεύεται με τυρί φέτα, στούμπα (τοπική ονομασία για τα τρίμματα από μυζήθρα) ή πρέτζα (τοπική ονομασία για τα τρίμματα από φέτα). Μερικές φορές η ριγανάδα περιλαμβάνει και κομμάτια από κεφαλοτύρι ή κεφαλογραβιέρα.
Οι Κεφαλονίτες συνηθίζουν να συνοδεύουν τις καλοκαιρινές τους εκδηλώσεις με σερβίρισμα ριγανάδας, η οποία συχνά παρασκευάζεται επιτόπου.
Η ριγανάδα (ή αργανάδα) επίσης είναι και παραδοσιακό προσφάι (κολατσιό) της Λευκάδας. Σήμερα προσφέρεται σε αρκετά πανυγήρια του νησιού στους επισκέπτες ως φίλεμα. Συνοδεύεται με φέτα, παστές σαρδέλες ή γαύρο, ή και μερικές σκελίδες σκόρδο.
Πηγές
Κοντομίχης, Π. (2001). Λεξικό του λευκαδίτικου γλωσσικού ιδιώματος. Εκδ. Γρηγόρη
Νιόβη Φωτεινάτου-Καμπίτση, "Κεφαλονίτικες Ρετσέτες", Εκδόσεις Δημοτικής Επιχείρησης Κοινωνικής Ανάπτυξης Δήμου Αργοστολίου (Δ.Ε.Κ.Α.Α.), Αργοστόλι 2001, σελ. 134.
Κατηγορία:Κεφαλονιά Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Επτανησιακή κουζίνα
Μαρκιωνίες της Νευστρίας
Οι Μαρκιωνίες της Νευστρίας ιδρύθηκαν από τον βασιλιά των Δυτικών Φράγκων Κάρολο τον Φαλακρό (861) την εποχή που έκαναν συνεχείς επιδρομές στην Δυτική Φραγκία οι Βρετόνοι και οι Βίκινγκ. Οι δυο μαρκιωνίες πήραν τα ονόματα "Μαρκιωνία της Βρετάνης" και "Μαρκιωνία της Νορμανδίας", ο στόχος τους ήταν να προστατεύσουν το βασίλειο από τις επιδρομές των Βρετόνων και των Βίκινγκ αντίστοιχα. Κυβερνήθηκαν από έναν ανώτατο κρατικό αξιωματούχο διορισμένο από το στέμμα, πήρε τον τίτλο του "Μαρκησίου". Ο Ροβέρτος Α΄ της Γαλλίας ο οποίος έγινε Μαρκήσιος και στις δύο Μαρκιωνίες πήρε τον τίτλο του "Δημάρχου" (911). Η οικογένεια του ο Οίκος των Καπετιδών κυβέρνησε ολόκληρη την Νευστρία μέχρι την εποχή που ο Ούγος Καπέτος έγινε Βασιλιάς των Φράγκων (987). Με την άνοδο των Καπετιδών στον θρόνο οι σκληρές επιδρομές των Βρετόνων και τον Βίκινγκ είχαν περάσει, οι δύο μαρκιωνίες δεν είχαν λόγο ύπαρξης και καταργήθηκαν.
Μαρκιωνία της Βρετάνης
thumb|250px|right|Τα κάστρα της Μαρκιωνίας της Βρετάνης Η αρχική κομητεία δημιουργήθηκε και εξοπλίστηκε στα τέλη του 7ου αιώνα ή στις αρχές του 8ου αιώνα από τους Μεροβίγγειους. Η εποχή που επεκτάθηκε είναι άγνωστη και η έκταση της ήταν μικρότερη από την μετέπειτα μαρκιωνία του Καρόλου, περιείχε τις περιοχές της Ρενς, της Νάντης και τμήματα της Μαιν. Η πρωτεύουσα της ήταν η Λε Μαν και πήρε σταδιακά το όνομα "Κομητεία της Μαιν". Ένας από τους πιο γνωστούς κόμητες ήταν ο Ρολάνδος που υπηρετούσε τον Καρλομάγνο, έπεσε στην "μάχη του Ρονσβώ" εναντίον των Βάσκων (778), ο ηρωικός του θάνατος δημιούργησε πολλά έπη και θρύλους γύρω από το πρόσωπο του. Ο Κάρολος ο Φαλακρός αναδιοργάνωσε ξανά την κομητεία της Μαιν και ίδρυσε την Μαρκιωνία της Βρετάνης, πρώτος μαρκήσιος διορίστηκε ο Ροβέρτος ο Ισχυρός από τον Οίκο των Ροβερτιδών (861). Ο Κάρολος ο Φαλακρός έκλεισε με τον Σάλομον, δούκα της Βρετάνης την "Συνθήκη του Αντράμ" σύμφωνα με την οποία το δυτικό Ανζού αναγνωρίστηκε σαν τμήμα της Βρετάνης. Ο Σάλομον ανέλαβε επίσης την διοίκηση στο "Αβαείο του Σεντ-Ομπίν" στην Ανζέ με την υποχρέωση να δίνει στον Φράγκο βασιλιά φόρο υποτέλειας.
Μαρκιωνία της Νορμανδίας
Ο Αδαλάρδος ο Σενεσάλης διορίστηκε πρώτος μαρκήσιος στην αντίστοιχη Μαρκιωνία της Νορμανδίας (861 - 865), η μαρκιωνία του επεκτεινόταν πέρα από το Λε Μανς και βρέθηκε αμέσως σε σύγκρουση με τους Ροργκονίδες που είχαν υπό τον έλεγχο τους την πόλη. Συνομώτησαν με τους συγγενείς τους που ήταν πανίσχυροι μεγιστάνες στην περιοχή μέχρι την εποχή που ο Κάρολος ο Φαλακρός ανακάλεσε τα προνόμια που τους έδωσε και τους τοποθέτησε στην ηγεσία της Μσρκησίας. Μετά την σύναψη ειρήνης ο Κάρολος παραχώρησε την μαρκιωνία στον εκπρόσωπο των Ροργκονιδών Γκότφριντ, κόμη του Μαιν, τον διαδέχθηκε ως μαρκήσιος ο Ρενώ (878 - 885). Ο νέος βασιλιάς των Φράγκων Κάρολος ο Παχύς (885) διόρισε νέο μαρκήσιο της Νορμανδίας τον Ερρίκο της Φρανκονίας, πέθανε την επόμενη χρονιά (886) και τον διαδέχτηκε ο Βερεγγάριος Β΄. Μετά τον θάνατο του Βερεγγάριου Β΄ (896) δεν είναι γνωστό ποιος τον διαδέχτηκε. Ο Κάρολος ο Απλός έκλεισε τελικά ειρήνη με τον αρχηγό τον Βίκινγκ Ρόλλο, γενάρχη του Οίκου της Νορμανδίας (911) με την "Συνθήκη του Σαιν-Κλαιρ-συρ-Επτ" του παρέδωσε την κομητεία της Ρουέν που θα εξελιχθεί στην μετέπειτα Νορμανδία.
Ενωμένη μαρκιωνία
Ο Ροβέρτος Α΄ ένωσε την μαρκιωνία της Νορμανδίας με την μαρκιωνία της Βρετάνης και πήρε τον τίτλο του "Δημάρχου", τον ίδιο τίτλο θα πάρει αργότερα και ο Ρόλλο. Ο Ροβέρτος Α΄ διατήρησε την ενωμένη μαρκιωνία μέχρι τον θάνατο του (922), τον διαδέχθηκε ο Ούγος ο Μέγας και αυτόν με την σειρά του ο Ούγος Καπέτος (956). Όταν ο Ούγος Καπέτος έγινε βασιλιάς των Φράγκων (987) η ενωμένη μαρκιωνία καταργήθηκε, δεν είχε λόγω ύπαρξης μετά την σύναψη ειρήνης με τον Ρόλλο. Η Ρουέν θα γίνει η πρωτεύουσα στο μετέπειτα Δουκάτο της Νορμανδίας. Οι Νορμανδοί επεκτάθηκαν και κατέκτησαν πολλά τμήματα από την Νευστρία
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Νορμανδίας
Αδριάνα Φονσέκα
Η Αδριάνα Φονσέκα (Adriana Fonseca) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [aðɾiˈana fonˈseka], είναι μεξικανή ηθοποιός, γεννημένη στις 16 Μαρτίου 1979, στη Βερακρούς, Μεξικό. Είναι πιό γνωστή για τους ρόλους της στις τηλενουβέλες της Televisa όπως La usurpadora ως Βερόνικα Σοριάνο (1998), Ροζαλίντα ως Λούσι Πέρες Ρομέρο, Μαριάννα της νύχτας ως Καριδάδ "Τσάτσι" Μοντενέγρο (2003), Contra viento y marea ως Σάντρα Σερράνο, Bajo Las Riendas del Amor ως Μοντσερράτ Λινάρες (2007) και, πρόσφατα, για πρωταγωνιστικό ρόλο της στην επιτυχή τηλενουβελα Corazón Valiente του Telemundo ως Άνχελα Βαλδές (2012).
Στα 16 έγινε δεκτή στο C.E.A. (Centro de Education Artistica) στο Μεξικό. Κερδίζοντας το βραβείο στο διαγωνισμό "El rostro de El Heraldo de México" (Το πρόσωπο του Heraldo του Μεξικού), συμμετείχε στην σαπουνόπερα La usurpadora. Η Φονσέκα είχε ένα σημαντικό ρόλο στην σαπουνόπερα Ροζαλίντα παίζοντας την μικρή αδελφή της Ροζαλίντα, Λούσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Γανναδιό Ιωαννίνων
Το Γαναδιό είναι οικισμός στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων στην Ήπειρο.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Γαναδιό βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του Σμόλικα σε υψόμετρο 890 μέτρα, 23 χλμ. βόρεια από την Κόνιτσα, στον παλαιό δρόμο Ιωαννίνων-Κοζάνης. Γειτνιάζει προς το νότο με τη Μόλιστα και προς βορρά με την Πουρνιά. Το χωριό κατοικείται το χειμώνα από ελάχιστους κατοίκους ενώ το καλοκαίρι ο πληθυσμός του αυξάνεται, κυρίως από συνταξιούχους. Χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό πλούτο και αξιόλογα αρχοντικά. Η ενοριακή εκκλησία του Γανναδιού είναι οι Άγιοι Ταξιάρχες (Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν). Το πανηγύρι του χωριού πραγματοποιείται κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου με παραδοσιακά όργανα, συνήθως από την ευρύτερη περιοχή της Κόνιτσας.Πολλοί Γανναδιώτες υπήρξαν μετανάστες παλαιότερα κυρίως στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, όπου έκαναν σημαντικές περιουσίες. Από τα χρήματα αυτά το Γανναδιό ωφελήθηκε σε μεγάλο βαθμό από τις δωρεές και τα κληροδοτήματα που σύστησαν οι εύποροι αυτοί Γανναδιώτες, με σημαντικότερο εξ αυτών τον Σπυρίδωνα Ξυνό, με δαπάνες του οποίου κτίστηκε ο Ναός των Αγίων Ταξιαρχών του Γανναδιού και το Παρθεναγωγείο. Το Σχολαρχείο (που φιλοξενούσε και μόρφωνε μαθητές από την ευρύτερη περιοχή) ή "Σπυριδώνειος Σχολή" έχει χαρακτηριστεί με το Δ-325 α/ 04.05.1988 του τότε Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. ως διατηρητέο κτίριο.
Η περίκλειστη και σπάνια αρχιτεκτονική των σπιτιών και δημοσίων κτιρίων του Γανναδιού είναι αρκούντως εντυπωσιακή. Το χωριό έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός από το 1979 και έχει διατηρήσει σχεδόν ανέπαφο τον αρχιτεκτονικό του πλούτο. μικρογραφία|257x257px
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται, μετά την ενσωμάτωση της Ηπείρου στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μολίστης και το 1920 με το ΦΕΚ 111Α - 19/05/1920 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση Κλεισθένης Ι, αποτελεί την κοινότητα Γαναδιού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 32 κατοίκους.
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Πολιτική του Γιβραλτάρ
Το Γιβραλτάρ είναι υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου. Είναι το μόνο από τα βρετανικά υπερπόντια Εδάφη που αντιπροσωπεύεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Αρχηγός Κράτους είναι η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία εκπροσωπείται από τον Κυβερνήτη (προσωρινά ο Άλισον Μακμίλαν από τις 29 Σεπτεμβρίου 2015). Αρχηγός της κυβέρνησης είναι ο Φάμπιαν Πικάρντο, από τις 9 Δεκεμβρίου 2011. Το υπουργικό συμβούλιο διορίζεται από τα 17 εκλεγμένα μέλη του Κοινοβουλίου, με πρόταση του πρωθυπουργού. Ο Κυβερνήτης διορίζεται από το Μονάρχη.
Ερώτημα ανεξαρτησίας
Το 1969 η Ισπανία έκλεισε τα σύνορα με το Γιβραλτάρ ζητώντας την επιστροφή του από το Ηνωμένο Βασίλειο μετά από δημοψήφισμα που ζήτησε ο ΟΗΕ για την ανεξαρτησία ή υπαγωγή του στην Ισπανία. Σύμφωνα με το αποτέλεσμα εκείνου του δημοψηφίσματος (10 Σεπτεμβρίου 1967), από τους 12.762 που ψήφισαν, οι 12.138 τάχθηκαν υπέρ της συνέχισης της σύνδεσης με τη Βρετανία, ενώ μόλις 44 υπέρ της υπαγωγής του Γιβραλτάρ στην Ισπανία. Ωστόσο, στις 15 Δεκεμβρίου 1982 με απόφαση του Βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος τα σύνορα ξανάνοιξαν μετά από 13 χρόνια. Με νεότερη ακόμη συμφωνία, η οποία υπογράφτηκε τον Νοέμβριο του 1984 στις Βρυξέλλες, τα σύνορα από τις 5 Φεβρουαρίου 1985 παραμένουν συνέχεια ανοικτά (fully opened).
Σε δημοψήφισμα που έγινε το 2002, οι κάτοικοι του Γιβραλτάρ απέρριψαν με συντιπτική πλειοψηφιά (99%) μια πρόταση για συγκυριαρχία για την οποία φέρονταν να είχαν συμφωνήσει η Ισπανία και η Βρετανία. Η Βρετανική κυβέρνηση δέσμευσε τον εαυτό της ότι θα σεβόταν την επιθυμία των Γιβραλταρινών. Ένα νέο Σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα το 2006. Μια διαδικασία τριμερών διαβουλεύσεων ξεκίνησε το 2006 μεταξύ Ισπανίας, Γιβραλτάρ και Ηνωμένου Βασιλείου, δίνοντας τέλος σε κάποιους περιορισμούς και αντιμετωπίζωντας διαμάχες σε ορισμένους τομείς όπως αεροπορικές μετακινήσεις, τελωνειακές διαδικασίες, τηλεπικοινωνίες, συντάξεις και πολιτιστικές ανταλλαγές.
Διακυβέρνηση
Το Κοινοβούλιο απαρτίζεται από 18 έδρες. 17 από τα μέλη του εκλέγονται από το λαό και 1 μέλος διορίζεται από το Κοινοβούλιο (ο πρόεδρός του). Τα μέλη της Βουλής υπηρετούν θητεία τετραετή. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν μόνο οι Βρετανοί πολίτες που είναι κάτοικοι του Γιβραλτάρ τουλάχιστον για 6 μήνες και το όριο ηλικίας για χορήγηση δικαιώματος ψήφου είναι τα 18 έτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Γιβραλτάρ
Come on over
Το Come on Over είναι το 3ο studio album από την Καναδή τραγουδίστρια της κάντρι Σανάια Τουέιν. Κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 1997 στην Αμερική και στην συνέχεια στον υπόλοιπο κόσμο. Μετατράπηκε στο πιο επιτυχημένο εμπορικά solo άλμπουμ μετά το Thriller του Μάικλ Τζάκσον. Είναι επίσης το πιο εμπορικό country άλμπουμ όλων των εποχών και το πιο εμπορικό που έχει κυκλοφορήσει από γυναίκα τραγουδίστρια στην ιστορία της μουσικής. Μέχρι σήμερα, οι πωλήσεις του δίσκου έχουν ξεπεράσει τα 40 εκατομμύρια αντίτυπα. Το άλμπουμ έκανε ντεμπούτο στην πρώτη θέση των Country άλμπουμς στην Αμερική και παρέμεινε εκεί για 18 μη-συνεχόμενες εβδομάδες. Συνολικά, στο top 100 παρέμεινε για 151 εβδομάδες.
Ιστορία
Το άλμπουμ είχε μη αναμενόμενη παγκόσμια επιτυχία και μετατράπηκε στο πιο εμπορικό άλμπουμ όλων των εποχών από γυναίκα τραγουδίστρια (περνώντας ακόμα και τις πωλήσεις των άκρως εμπορικών Jagged Little Pill της Alanis Morisette και The Immaculate Collection της Madonna με 37 και 35 εκατομμύρια πωλήσεις αντίστοιχα). Είναι επίσης το πιο εμπορικό για την ιστορία της country μουσικής, το πιο εμπορικό από Καναδό καλλιτέχνη, το πιο εμπορικό της δεκαετίας του 90 και ένα από τα 10 πιο εμπορικά στην ιστορία της μουσικής.
Κάποιοι από τους λόγους της επιτυχίας του ήταν η διαθεσιμότητα του άλμπουμ σε 2 διαφορετικές εκδόσεις. Η αυθεντική έκδοση με τις κάντρι ενορχηστρώσεις των τραγουδιών, και η περισσότερο pop ανανεωμένη σύγχρονη έκδοση που κυκλοφόρησε το 1998 και 1999 αντίστοιχα. Το άλμπουμ δέχτηκε μεγάλη προώθηση, ενώ υποστηρίχτηκε από μία παγκόσμια περιοδεία από sold-out συναυλίες. Επίσης, ο εντυπωσιακός αριθμός των 12 singles, όλα τα οποία κυκλοφόρησαν μεταξύ του Σεπτεμβρίου του 1997 ως τον Ιούλιο του 2000. Έντεκα από από αυτά τα singles κυκλοφόρησαν στον Καναδά και στις ΗΠΑ, και όλα κατάφεραν να φτάσουν στο top 5, συμπεριλαμβανομένου και #1 επιτυχίες όπως το κλασσικό You are still the one.
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
Γιάκομπ Ντουκ
Ο Γιάκομπ Ντουκ (ολλανδικά: Jacob Duck (αναγράφεται και ως Ducq, Duyck, Duick, Duc), 1598/1600 - 1667) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική.