cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρτυρες του Ιεχωβά και Ολοκαύτωμα
Η Ναζιστική αντιμετώπιση
[[Αρχείο:JWHolocBibleStudy1.jpg|thumb|250px|left|Ύλη για μελέτη της Αγίας Γραφής σε χαρτί το οποίο τυλιγόταν, ζυμωνόταν μέσα σε κουλουράκια και περνούσε μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. (Πηγή: Αναμνηστικό Μουσείο Ολοκαυτώματος Η.Π.Α.) ]]
Ήδη από το 1921, πολιτικές και θρησκευτικές ομάδες κατηγόρησαν του Μάρτυρες ότι συνδέονταν με τους Εβραίους σε ανατρεπτικές πολιτικές δραστηριότητες. Οι Σπουδαστές της Γραφής στιγματίστηκαν ως επικίνδυνα μπολσεβικικά «εβραϊκά σκουλήκια». Σε απάντηση, στις 15 Απριλίου 1930, η γερμανική έκδοση του Χρυσού Αιώνα (πρόδρομος του Ξύπνα!) δήλωνε: «Δεν έχουμε κανένα λόγο να θεωρήσουμε προσβολή αυτή την ψεύτικη κατηγορία —διότι είμαστε πεπεισμένοι ότι ο Εβραίος είναι, αν μη τι άλλο, εξίσου πολύτιμος ως άτομο με έναν κατ’ όνομα Χριστιανό· αλλά απορρίπτουμε την παραπάνω αναλήθεια αυτής της εκκλησιαστικής φυλλάδας επειδή έχει στόχο να μειώσει το έργο μας, λες και αυτό γίνεται, όχι για χάρη του Ευαγγελίου, αλλά για τους Εβραίους». Ο Ελβετός θεολόγος Καρλ Μπαρτ (Karl Barth) αργότερα έγραψε: «Η κατηγορία ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά συνδέονται με τους κομμουνιστές μπορεί να αποδοθεί μόνο σε ακούσια ή και σκόπιμη παρανόηση»
thumb|230px|right|Πίνακας με τα διακριτικά σήματα των κρατουμένων στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εμφανίζονται στην τέταρτη στήλη ("Bibelforscher", «Σπουδαστές της Γραφής»).
Παρά την εμφανή εχθρότητα του Χιτλερικού καθεστώτος, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά οργάνωσαν μία συνέλευση στο Βερολίνο στις 25 Ιουνίου του 1933. Περίπου 7.000 άτομα συγκεντρώθηκαν. Οι Μάρτυρες έκαναν δημόσια γνωστές τις προθέσεις τους μέσω μιας Διακήρυξης:
Μετά από ένα εντονότερο κύμα διωγμού αυτής της ομάδας, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εξέδωσαν παγκόσμια μια κοινή απόφαση το 1936 καταδικάζοντας έντονα και πάλι το Ναζιστικό καθεστώς.
Καθώς μεγάλωνε η ένταση με την οποία διώκονταν οι Εβραίοι, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά συμπαραστάθηκαν στους διωκόμενους Εβραίους. Αγνοούσαν το μποϊκοτάζ που επιβαλλόταν σε βάρος των Εβραϊκών καταστημάτων και παρείχαν τροφή και τις απαραίτητες προμήθειες καθώς έσφιγγαν τα μέτρα οικονομικού αποκλεισμού των Εβραίων της Γερμανίας. Ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες διακήρυτταν δημόσια την αντίθεσή τους για την απάνθρωπη μεταχείριση των Εβραίων πολιτών από το Τρίτο Ράιχ.
Αντιμετώπιση σε άλλες χώρες
Στη διάρκεια εκείνης της χρονικής περιόδου αυτή η ομάδα ήταν αντικείμενο διωγμού επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε πολλές άλλες χώρες για παρόμοιους λόγους, κυρίως επειδή αρνούνταν να υπηρετήσουν στο στρατό ή να συνδράμουν σε πολεμικές ενέργειες. Στον Καναδά στη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά τέθηκαν υπό περιορισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μαζί με πολιτικούς αντιφρονούντες και άτομα ιαπωνικής και κινεζικής καταγωγής. Στις Η.Π.Α., το Ανώτατο Δικαστήριο εξέδωσε μια σειρά από κεφαλαιώδους σημασίας δικαστικές αποφάσεις της Πρώτης Τροπολογίας, οι οποίες επιβεβαίωναν το δικαίωμα των Μαρτύρων του Ιεχωβά να απαλλάσσονται από στρατιωτική υπηρεσία και την απαγγελία του αμερικανικού Όρκου Αφοσίωσης.
Δήλωση εξαναγκασμού των SS για αποκήρυξη των πιστεύω
<blockquote style="max-width:800px;">
.................................., Ημερομηνία ................ ........................................................... Υπογραφή
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μάρτυρες του Ιεχωβά Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία
Ετεροκυκλικές ενώσεις
thumb|right|160px|[[Αδενίνη, μια οργανική ετεροκυκλική ένωση που αποτελεί δομικό συστατικό των νουκλεϊκών οξέων]] thumb|right|160px|[[Πυριδίνη, μια οργανική ετεροκυκλική ένωση]]
Ετεροκυκλικές ονομάζονται οι κυκλικές χημικές ενώσεις των οποίων ο δακτύλιος περιέχει άτομα τουλάχιστον δύο διαφορετικών χημικών στοιχείων, σύμφωνα με τον ορισμό της IUPAC Σε αντιδιαστολή, οι κυκλικές χημικές ενώσεις των οποίων ο δακτύλιος περιέχει αποκλειστικά άτομα ενός και μόνο στοιχείου ονομάζονται ομοκυκλικές ή ισοκυκλικές. .
Παρ' όλο που υπάρχουν και ανόργανες ετεροκυκλικές ενώσεις (δείτε παρακάτω), οι περισσότερες, οι πιο γνωστές και οι πιο χρήσιμες είναι οι οργανικές. Και επειδή, στην οργανική ένωση, όταν σε αυτήν υπάρχουν άτομα και άλλων χημικών στοιχείων, εκτός του άνθρακα και του υδρογόνου στην ένωση, θεωρείται συχνά ότι αντικαθιστούν άτομα άνθρακα ή και υδρογόνου, γι' αυτό τα άτομα αυτά ονομάζονται «ετεροάτομα». Έτσι, τα «ετεροατόμα» έχουν την έννοια των ατόμων που δεν είναι άτομα του άνθρακα ή του υδρογόνου. Είναι, ωστόσο, δυνατό μια ένωση να περιέχει δακτύλιο από ένα είδος ετεροατόμων, οπότε είναι ομοκυκλική. Η IUPAC συνιστά τη χρήση της συστηματικής ονοματολογίας Hantzsch-Widman, για την ονοματοδοσία των ετεροκυκλικών ενώσεων, για μονοκυκλικές ενώσεις που περιέχουν μέχρι και δεκαμελή δακτύλιο. Υπάρχουν, επίσης, μερικές ετεροκυκλικές ενώσεις με εμπειρικές ή ημιεμπιρικές ονομασίες, που διατηρούνται επίσημα. Τέλος, οι υπόλοιπες ονομάζονται σύμφωνα με την ονοματολογία αντικατάστασης, δηλαδή παίρνουν τη συστηματική ονομασία των αντίστοιχων ομοκυκλικών ενώσεων και τα ετεροάτομα τοποθετούνται μπροστά, με τους αριθμούς θέσης τους (αν απαιτείται), ως υποκαταστάτες.
Οι οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις ιδιαίτερα αυτές που περιέχουν άτομα αζώτου, οξυγόνου και θείου, απαντώνται συχνά και σε ενώσεις βιολογικής προέλευσης (είναι δηλαδή βιοχημικές) όπως τα νουκλεϊκά οξέα, πρωτεϊνογόνα αμινοξέα, υδατάνθρακες, αλκαλοειδή και φυσικές χρωστικές. Έχουν μεγάλη σημασία για τις επιστήμες της χημείας, της βιοχημείας, της βιολογίας, της φαρμακολογίας και της τοξικολογίας.
Ταξινόμηση
Οι ετεροκυκλικές ενώσεις ταξινομούνται με διάφορους τρόπους ανάλογα με την ιδιότητα (χημική σύσταση, δομή, μέγεθος, ηλεκτρονιακή διαμόρφωση, βιολογικός ρόλος, κλπ) στην οποία επιδιώκεται να δοθεί έμφαση ή η οποία εξυπηρετεί μια δεδομένη διάκριση. Ακολούθως αναφέρονται μερικές από τις κυριότερες ταξινομήσεις.
Ονοματολογία
Οι πρώτες προσπάθεις δημιουργίας συστηματικών κανόνων ονοματολογίας των ετεροκυκλικών ενώσεων έγιναν τον 19ο αιώνα από τους Α. Χαντς και Ο. Βίντμαν. Η βασική λογική του συστήματος Χαντς-Βίντμαν, το οποίο έκτοτε αναθεωρήθηκε και επεκτάθηκε, είναι η παραγωγή της ονομασίας με συνδυασμό ενός ή περισσότερων προθεμάτων που δηλώνουν το είδος των ατόμων που περιέχονται στον δακτύλιο, και μιας κατάληξης που δηλώνει το μέγεθος του δακτυλίου.
Το σύγχρονο σύστημα ονοματολογίας ετεροκυκλικών ενώσεων κατά IUPAC ενσωματώνει το σύστημα κανόνων Χαντς-Βίντμαν (Hantzsch-Widman) για μονοκυκλικές ενώσεις με μέγεθος δακτυλίου μέχρι 10 άτομα, ενώ για μεγαλύτερους δακτυλίους και πολυκυκλικές ενώσεις ή πιο σύνθετες περιπτώσεις ακολουθείται το τυποποιημένο σύστημα της οργανικής ονοματολογίας αντικατάστασης. Παράλληλα, το σύστημα περιλαμβάνει έναν κατάλογο με εμπειρικές και ημιεμπειρικές ονομασίες οι οποίες είναι επισήμως αποδεκτές και χρησιμοποιούνται αντί των ονομασιών που θα προέκυπταν από τους συστηματικούς κανόνες. Οι κανόνες περιγράφονται στο τρία πρώτα τμήματα του λεγόμενου «Blue Book» της IUPAC, το οποίο πρωτοεκδόθηκε το 1979 και αναθεωρήθηκε μερικώς το 1983. Κάθε ονομασία ετεροκυκλικής ένωσης που βρισκόταν σε χρήση πριν τη δημοσίευση των δύο αυτών οδηγιών, που δεν προκύπτει από τους συστηματικούς κανόνες και δεν περιλαμβάνεται στον επίσημο κατάλογο εξαιρέσεων, θεωρείται ακατάλληλη.
Μονοκυκλικές ενώσεις
Μονοκυκλικές ενώσεις με δύο ή περισσότερα ετεροάτομα είναι επίσης συνηθισμένες, με σπουδαιότερες τις αζωτούχες ενώσεις. Μερικά παραδείγματα μονοκυκλικών ενώσεων με δύο ετεροάτομα είναι τα ακόλουθα:
Μια ειδική κατηγορία ετεροκυκλικών ενώσεων είναι εκείνες στις οποίες τον ρόλο του ετεροατόμου έχει αναλάβει ένα μέταλλο των στοιχείων μετάπτωσης. Οι ενώσεις αυτές ονομάζονται μεταλλοκυκλικές και αποτελούν ένα από τα αντικείμενα μελέτης της οργανομεταλλικής χημείας, όπου απαντώνται ως ενδιάμεσες ενώσεις σε καταλυτικές αντιδράσεις. Οι δακτύλιοι των ενώσεων αυτών ονομάζονται συνήθως με πρόθεση του ονόματος του μετάλλου στο όνομα του μητρικού οργανικού δακτυλίου, π.χ. «οσμαβενζόλιο» για έναν δακτύλιο βενζολίου όπου το ένα άτομο άνθρακα έχει αντικατασταθεί από ένα ιόν οσμίου.
Πολυκυκλικές ενώσεις
Για τα συμπυκνωμένα ετεροκυκλικά συστήματα ισχύουν οι ίδιοι κανόνες που εφαρμόζονται στους συμπυκνωμένους υδρογονάνθρακες. Λόγω της πολυπλοκότητας που παρουσιάζει η ονοματολογία στα συστήματα αυτά, εδώ αναφέρονται μόνο τα κριτήρια που ακολουθούνται για την επιλογή του βασικού συστήματος, κατά σειρά προτεραιότητας:
Παρά τους συστηματικούς κανόνες ονοματολογίας, για τις συνηθέστερα απαντώμενες πολυκυκλικές ενώσεις κυριαρχούν οι εμπειρικές και ημιεμπειρικές ονομασίες. Στον ακόλουθο πίνακα δίνονται παραδείγματα ετεροκυκλικών ενώσεων με δύο και τρεις συμπυκνωμένους δακτυλίους.
Μονοκυκλικές ετεροκυκλικές ενώσεις με τριμελή δακτύλιο
Οι ετεροκυκλικές ενώσεις που περιέχουν τριμελή δακτύλιο είναι περισσότερο δραστικές, εξαιτίας αποθήκευσης επιπλέον χημικής ενέργειας σε αυτές, με τη μορφή ενέργειας παραμόρφωσης λόγω δακτυλίου. Όσες από αυτές περιέχουν ένα (μόνο) ετεροάτομο είναι γενικά (σχετικά) σταθερές. Αυτές που περιέχουν δύο (2) ετεροάτομα, το πιθανότερο είναι να είναι τόσο ασταθείς ώστε να χρειάζεται να παραχθούν in situ, όταν απαιτείται η χρήση τους ή και υπάρχουν μόνο ως ενδιάμεσα (και πολύ προσωρινά) προϊόντα αντιδράσεων.
Οι πιο συνηθισμένες μονοκυκλικές ετεροκυκλικές ενώσεις με τριμελή δακτύλιο και ένα (1) ετεροάτομο είναι οι ακόλουθες: Οι πιο συνηθισμένες μονοκυκλικές ετεροκυκλικές ενώσεις με τριμελή δακτύλιο και δύο (2) ετεροάτομα είναι οι ακόλουθες:
Μονοκυκλικές ετεροκυκλικές ενώσεις με τετραμελή δακτύλιο
Οι πιο συνηθισμένες μονοκυκλικές ετεροκυκλικές ενώσεις με τετραμελή δακτύλιο και ένα (1) ετεροάτομο είναι οι ακόλουθες: Οι πιο συνηθισμένες μονοκυκλικές ετεροκυκλικές ενώσεις με τετραμελή δακτύλιο και δύο (2) ετεροάτομα είναι οι ακόλουθες:
Μονοκυκλικές ετεροκυκλικές ενώσεις με πενταμελή δακτύλιο
Στις ετεροκυκλικές ενώσεις που περιέχουν πενταμελείς δακτυλίους συχνά οι ακόρεστες είναι σταθερότερες, γιατί συχνά συμβαόνει να είναι ετεροαρωματικές.
Οι πιο συνηθισμένες μονοκυκλικές ετεροκυκλικές ενώσεις με πενταμελή δακτύλιο και ένα (1) ετεροάτομο είναι οι ακόλουθες: Οι πιο συνηθισμένες μονοκυκλικές ετεροκυκλικές ενώσεις με πενταμελή δακτύλιο και δύο (2) ετεροάτομα είναι οι ακόλουθες: Οι πιο συνηθισμένες μονοκυκλικές ετεροκυκλικές ενώσεις με πενταμελή δακτύλιο και τρία (3) ετεροάτομα είναι οι ακόλουθες: Η πιο συνηθισμένη μονοκυκλική ετεροκυκλική ένωση με πενταμελή δακτύλιο και τέσσερα (4) ετεροάτομα είναι η ακόλουθη:
Οι πιο συνηθισμένες ανόργανες μονοκυκλικές ετεροκυκλικές ενώσεις (η τελευταία είναι μάλιστα ισοκυκλική) με πενταμελή δακτύλιο και πέντε (5) ετεροάτομα είναι οι ακόλουθες:
Ιδιότητες
Η πληθώρα και η πολυμορφία των ετεροκυκλικών ενώσεων συνεπάγεται ότι δεν υπάρχει κοινό σύνολο φυσικών ή χημικών ιδιοτήτων. Από γενική σκοπιά, μια χρήσιμη προσέγγιση για την κατανόηση των διαφορών μεταξύ ενός οργανικού ετεροκυκλικού δακτυλίου και του αντίστοιχου ομοκυκλικού συστήματος, είναι να θεωρήσουμε το ομοκυκλικό σύστημα ως σημείο αναφοράς και να εξετάσουμε τί αλλαγές επιφέρει η αντικατάσταση ενός ατόμου άνθρακα από ένα ετεροάτομο. Οι ιδιότητες του μορίου επηρεάζονται κυρίως με τρεις τρόπους: Ο συνδυασμός των παραπάνω παραγόντων καθορίζει τόσο τις στατικές φυσικοχημικές ιδιότητες μιας ετεροκυκλικής ένωσης (δομή, θερμοδυναμική σταθερότητα, φασματοσκοπικές ιδιότητες, διαλυτότητα κλπ), όσο και τους τρόπους με τους οποίους αντιδρά με άλλες ενώσεις.
Αναφορές και παρατηρήσεις
*
Πόλα Κίτσου
Η Πόλα Κίτσου υπήρξε αθλήτρια του βόλεϊ (λίμπερο) και του μπιτς βόλεϊ.
Βιογραφικό
Η Πόλα Κίτσου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 1972. Απόφοιτος του Αθλητικού Κολλεγίου College Sports of Science και της Δημοσιογραφικής Σχολής του Αntenna. Σήμερα είναι προπονήτρια στο βόλεϊ και στο βόλεϊ άμμου σε τμήματα υποδομών.
Καριέρα
Το 1984 και σε ηλικία 12 ετών έκανε τα πρώτα της βήματα στο βόλεϊ. Από πολύ νωρίς έδειξε το ταλέντο της και έπαιξε με τα χρώματα του Πανελληνίου μέχρι και το 1991. Στη συνέχεια πήγε στον Ολυμπιακό Πειραιώς ωστόσο το 2000 επέστρεψε και πάλι στην ομάδα που πρωτόπαιξε βόλεϊ, τον Πανελλήνιο. Πλέον μέσα σε 30 χρόνια παρουσίας στα γήπεδα του βόλεϊ κατέκτησε συνολικά δύο τίτλους. Δύο Πανελλήνια πρωταθλήματα στο βόλεϊ με Πανελλήνιο (2002) και ΑΕΚ (2012). Το καλοκαίρι του 2013, μετά και τον άδοξο τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, αγωνιζόμενη με τον Ηρακλή Κηφισιάς, αποχωρεί από την ενεργό δράση και αναλαμβάνει την Διεύθυνση της Ακαδημίας Mini Volley του ΑΟΝ Αργυρούπολης. Από το 2009 έως και το 2011 διατελεί προπονήτρια στα τμήματα κορασίδων και νεανίδων του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου.
Μπιτς Βόλεϊ
Το 1992 έγινε η αρχή για την Πόλα Κίτσου. Μια βόλτα στο Παλαιό Φάληρο ήταν η αιτία να αρχίσει να ασχολείται με το άθλημα του βόλεϊ άμμου. Μαζί με την Μαρία Τσιαρτσιάνη αποτέλεσαν δίδυμο παίζοντας σε εγχώριες και όχι μόνο διοργανώσεις. Το 2002 κατακτούν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Μετά την διακοπή της συνεργασίας της με τη Μαρία Τσιαρτσιάνη που συνθέτει δίδυμο με τη Θάλεια Κουτρουμανίδου, αναζητεί συμπαίκτρια. Στο πρόσωπο της Μαριάννας Χούντα βρίσκει μια άξια συμπαίκτρια και το 2004 θα πανηγυρίσουν έναν ακόμη Πανελλήνιο τίτλο. Από το 2009 έως και το 2011 είναι συνεργάτης στο πρόγραμμα «Μάθε Beach Volley» της LIPTON μαζί με τους Μάριο Γκιούρδα, Άκη Χατζηαντωνίου κ.α.
Ομάδες
Η Πόλα έχει αγωνιστεί συνολικά σε επτά ομάδες: τον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο (1984-1991), τον Ολυμπιακό Πειραιώς (1991-2000), τον Απόλλωνα Κερατσινίου (2004-05), τον Α.Ο. Μαρκοπούλου, την Ένωση Βύρωνα, την ΑΕΚ (2012) και τον Ηρακλή Κηφισιάς
Νεάπολη (Αθήνα)
Η Νεάπολη είναι συνοικία της Αθήνας. Εκτείνεται μεταξύ του Λυκαβηττού και του Λόφου Στρέφη. Στο παρελθόν περιλάμβανε τις τοποθεσίες Πιθαράδικα και Πινακωτά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας
Ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας ή Πέτρος Γ΄ ο Μέγας (ισπανικά: Pedro III de Aragon, 1240 - 11 Νοεμβρίου 1285) ήταν Βασιλιάς της Αραγωνίας, Βασιλιάς της Βαλένθια, Κόμης της Βαρκελώνης (1276 - 1285) και Βασιλιάς της Σικελίας (1282 - 1285). Ο Πέτρος Γ΄ ο Μέγας μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας και της Γιολάντας της Ουγγαρίας κόρης του Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας. Με πρόσκληση των Σικελών επιτέθηκε στη Σικελία, διεκδίκησε το νησί από τους Ανδεγαυούς χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του Κωνσταντίας και ένωσε τα δυο στέμματα (1282). Ο Πέτρος Γ΄ θεωρείται ο κορυφαίος μονάρχης της Αραγωνίας τον μεσαίωνα.
Άνοδος στον θρόνο
Ο μεγαλύτερος γιος Πέτρος Γ΄ κληρονόμησε το Βασίλειο της Αραγωνίας, το βασίλειο της Βαλένθιας και τις Καταλανικές κομητείες, ο μικρότερος Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκας κληρονόμησε τις Καταλανικές κομητείες πέρα από τα Πυρηναία και την ηγεμονία του Μονπελιέ. Ο Πέτρος ο Μέγας και η Κωνσταντία της Σικελίας στέφτηκαν βασιλείς τον Νοέμβριο του 1276 από τον αρχιεπίσκοπο της Ταρραγόνα στη Σαραγόσα την πρωτεύουσα του στέμματος της Αραγωνίας. Ο Πέτρος ήθελε αμέσως να φέρει την ειρήνη στις περιοχές της Βαλένθια, οι προσπάθειες είχαν ξεκινήσει πριν από τον θάνατο του πατέρα του. Μια εξέγερση ξέσπασε σύντομα στο Πριγκιπάτο της Καταλωνίας από τον υποκόμη της Καρντόνα που υποκινήθηκε από τον Ρογήρο-Βερνάρδο Γ΄ της Φουα και τον Ερμενγκόλ Ι΄ του Ουρζέλ. Οι επαναστάτες είχαν παλιότερες διαφορές με τον Πέτρο από συνομιλίες την εποχή του πατέρα του, δυσαρεστήθηκαν έντονα επειδή δεν συγκάλεσε τα Καταλανικά Κορτές για να επιβεβαιώσει τα προνόμια τους.
Σικελικός Εσπερινός
Όταν πέθανε ο εμίρης της Τυνησίας Μωάμεθ Α΄ αλ-Μουστανσίρ (1277) που είχε υποταχθεί στον πατέρα του Ιάκωβο Α΄ οι Τυνήσιοι επαναστάτησαν και αποκήρυξαν την Αραγωνέζικη κυριαρχία. Ο Πέτρος Γ΄ έκανε εκστρατεία στην Τυνησία με τον Κονράδο ντα Λάνσα για να αποκαταστήσει την εξουσία του (1280). Την επόμενη χρονιά (1281) ο Πέτρος συγκέντρωσε 140 πλοία με 15.000 άντρες και επιτέθηκε στην Τύνιδα, στο πλευρό του ήταν ο κυβερνήτης της Κωνσταντίνης. Ο στόλος του προσάραξε στο Κόλλο (1282) αλλά την ίδια εποχή ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός και ο Πέτρος δέχτηκε αποστολή Σικελών με αίτημα να έρθει να αναλάβει τον θρόνο του νησιού μετά την ανατροπή του Καρόλου του Ανδεγαυού (30 Μαρτίου 1282). Ο Γάλλος πρίγκιπας Κάρολος ο Ανδεγαυός είχε επιτεθεί στο βασίλειο της Σικελίας με την έγκριση του πάπα Κλήμη Δ΄ όταν το κυβερνούσε ο Οίκος των Χοενστάουφεν (1266). Η σύζυγος του Πέτρου Κωνσταντία Χοενστάουφεν της Σικελίας, μεγαλύτερη κόρη του Μανφρέδου της Σικελίας ήταν η νόμιμη κληρονόμος του νησιού. Ο πατέρας της και ο ξάδελφος της σκοτώθηκαν διαδοχικά σε μάχες εναντίον των Ανδεγαυών, ο Μανφρέδος στη μάχη του Μπενεβέντο (1266) και ο μικρός Κορραδίνος δυο χρόνια αργότερα (1268), η Κωνσταντία και ο σύζυγος της έγιναν οι νόμιμοι κληρονόμοι των Χοενστάουφεν.
Ο γνωστός Ιταλός φυσικός και διπλωμάτης Ιωάννης του Προτσίντα είχε αναλάβει να υποστηρίξει τον Πέτρο στη Σικελία και μετά τις επιτυχίες του Καρόλου στη νότια Ιταλία δραπέτευσε στην Αραγωνία. Ο Ιωάννης του Προτσίντα ταξίδευσε στην Ιταλία για να ακούσει τις διαμαρτυρίες των κατοίκων εναντίον του Καρόλου του Ανδεγαυού, στη συνέχεια πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει συμμαχία με τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος αρνήθηκε να υποστηρίξει τους Αραγωνέζους χωρίς παπική άδεια, ο Ιωάννης πήγε στη Ρώμη και πήρε την άδεια από τον πάπα Νικόλαου Γ΄ που φοβόταν την άνοδο του Καρόλου στη νότια Ιταλία. Ο Ιωάννης επέστρεψε στη Βαρκελώνη αλλά ο Νικόλαος πέθανε και τον διαδέχτηκε ο Πάπας Μαρτίνος Δ΄ που ήταν Γάλλος και σύμμαχος του Καρόλου με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν σκληρές συγκρούσεις.
Συμμαχίες
Η Κωνσταντία και ο σύζυγος της διεκδίκησαν τον θρόνο της Σικελίας αλλά όλες οι προσπάθειες έμειναν μάταιες, ο Κάρολος με την υποστήριξη του πάπα παρέμεινε πάντα ισχυρότερος. Η εκλογή του Νικολάου Γ΄ (1277) είχε δώσει στους Αραγωνέζους ένα αίσθημα ελπίδας αλλά ο θάνατος του σε τρία χρόνια και η εκλογή του Μαρτίνου Δ΄ διέγραψε όλες τις ελπίδες (1280). Ο Πέτρος ο Μέγας προσπάθησε να εξασφαλίσει σταδιακά συμμαχίες με ισχυρούς ηγεμόνες, με συνθήκη που υπέγραψε στο Περπινιάν έκανε τον μικρότερο αδελφό του Ιάκωβο Β΄ της Μαγιόρκας υποτελή του. Μετά τον Σικελικό Εσπερινό ο Πέτρος εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα και τον Φεβρουάριο του 1283 κατέλαβε την Καλαβρία. Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός έστειλε γράμμα στον Πέτρο και του ζήτησε να λύσουν τις διαφορές τους σε προσωπική μονομαχία, ο Πέτρος Γ΄ δέχτηκε, η μονομαχία θα γινόταν στις 1 Ιουνίου στην Μπορντώ, κάθε βασιλιάς θα είχε στη συνοδεία του 100 ιππότες. Ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας που είχε οριστεί διαιτητής της μονομαχίας από τον πάπα αρνήθηκε ωστόσο να πάει. Ο Πέτρος αποβιβάστηκε στην Μπορντώ μεταμφιεσμένος για να μην πέσει στην παγίδα των Γάλλων, η μονομαχία δεν έγινε ποτέ και ο Πέτρος επέστρεψε στην Αραγωνία που βρισκόταν σε μεγάλες ταραχές.
Ο Πέτρος Γ΄ είχε μακρόχρονες φιλικές σχέσεις με το γειτονικό Βασίλειο της Καστίλης στα δυτικά του βασιλείου της Αραγωνίας και στο κέντρο της Ιβηρικής χερσονήσου. Οι συνθήκες που υπέγραψαν στην Καμπιγιό και την Αγκρέντα ο Πέτρος και ο Αλφόνσος Ι΄ της Καστίλης από την άλλη με τον γιο του ινφάντη Σάντσο επικύρωσαν τη συμμαχία ανάμεσα στα δυο βασίλεια. Συμμάχησε με το βασίλειο της Πορτογαλίας παντρεύοντας τη μεγαλύτερη κόρη του Ελισάβετ της Αραγωνίας με τον βασιλιά Διονύσιο της Πορτογαλίας. Ο Πέτρος Γ΄ προσπάθησε να προχωρήσει σε νέα γαμήλια συνθήκη με την Αγγλία αρραβωνιάζοντας τον γιο και διάδοχο του Αλφόνσο Γ΄ με την Ελεονώρα της Αγγλίας, κόμισσα του Μπαρ κόρη του βασιλιά Εδουάρδου Α΄. Οι σχέσεις του με το βασίλειο της Γαλλία παρά τις συμμαχίες με τα άλλα κράτη παρέμειναν εχθρικές.
Βασιλιάς της Σικελίας
Όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (30 Μαρτίου 1282) οι ευγενείς ζήτησαν από τον Πέτρο να τον στέψουν νέο βασιλιά της Σικελίας χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του Κωνσταντίας. Μετά την υποδοχή της αποστολή από τους κατοίκους του Παλέρμο ο Πέτρος έφτασε στο Τράπανι (30 Αυγούστου 1282) και ανακηρύχτηκε βασιλιάς στο Παλέρμο (4 Σεπτεμβρίου 1282). Ο Κάρολος ο Ανδεγαυός δραπέτευσε από τo Στενό της Μεσσήνης και κράτησε μόνο το βασίλειο της Νεαπόλεως. Ο νέος πάπας Μαρτίνος Δ΄ αφόρισε τον Πέτρο Γ΄ και τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ που του χορήγησε 60.000 χρυσά νομίσματα για να επιτεθεί στη Σικελία (18 Νοεμβρίου 1282).
Οι Καταλανοί συγκρότησαν τον στρατό τους υπό την ηγεσία του Γουίλιαμ Γκαλσεράν ντε Καρτέλλα με σκληρούς Αλμογάβαρους, τοξότες και λογχοφόρους. Ο Ρουτζέρο ντι Λαούρια που υπηρετούσε το στέμμα της Αραγωνίας διορίστηκε διοικητής στον ισχυρό στόλο του Πέτρου και απέκρουσε τις συνεχείς επιθέσεις των Ανδεγαυών στο νησί. Ο στόλος του Ρουτζέρο ντι Λαούρια νίκησε τις Γαλλικές δυνάμεις στον κόλπο της Μάλτας (1283) (τα νησιά Μάλτα και Γκόζο είχαν σχέση με το βασίλειο της Σικελίας) και στον κόλπο της Νάπολης (1284), ο Κάρολος ο Ανδεγαυός πιάστηκε αιχμάλωτος.
Σύγκρουση με τους Γάλλους
Η κατάκτηση της Σικελίας χρηματοδοτήθηκε από τις Ιουδαικές κοινότητες και με φόρους στα "Αλζάμας", χριστιανικές κοινότητες στα μουσουλμανικά κρατίδια της Ιβηρικής. Ο ινφάντης Αλφόνσο ζήτησε 200.000 Σόλιδα (1282), τα Αλζάμας του βασιλείου της Βαλένθιας συγκέντρωσαν 20.000 Σόλιδα, τα Αραγωνέζικα 75.000 και τα Καταλανικά 100.000, το βασίλειο της Σικελίας θα διεκδικηθεί από τον Οίκο της Αραγωνίας τους επόμενους πέντε αιώνες. Την εποχή που οι Γάλλοι ήταν έτοιμοι να κάνουν εισβολή στην Αραγωνία ο Πέτρος Γ΄ ήταν απασχολημένος με εσωτερικές αναταραχές και ανανέωσε τη συμμαχία του με τον Σάντσο Δ΄ της Καστίλης. Επιτέθηκε στην Τουντέλα σε μια προσπάθεια να αποτρέψει τον Βασιλιά της Ναβάρρας Φίλιππο τον Ωραίο μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας να κάνει επίθεση από τα βόρεια. Ο Πέτρος συναντήθηκε στην Ταρραγόνα και στη Σαραγόσα με τα Κορτές (1283) και έδωσε προνόμια στην "Αραγωνική Ένωση" που δημιουργήθηκε πρόσφατα. Ο μικρότερος αδελφός του Πέτρου Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκας συμμάχησε με τους Γάλλους και αναγνώρισε την κυριαρχία τους στο Μονπελιέ, οι Γάλλοι μπορούσαν να περάσουν τώρα στην Καταλονία μέσω της Ρουσιγιόν και είχαν πρόσβαση στις Βαλεαρίδες, ο Πέτρος ετοίμασε την άμυνα της Καταλωνίας. Ο πάπας Μαρτίνος Δ΄ παραχώρησε το βασίλειο της Αραγωνίας στον Κάρολο Βαλουά δεύτερο γιο του Γάλλου βασιλιά και μικρανεψιό του Καρόλου του Ανδεγαυού και ταυτόχρονα ανακήρυξε Σταυροφορία για να την κατακτήσει.
Συντριβή των Γάλλων
Ο Φιλιππος Γ΄ εισήλθε στη Ζιρόνα σε μια προσπάθεια να την κατακτήσει, συνάντησε σκληρή αντίσταση, τελικά η πόλη αλώθηκε και ο Κάρολος των Βαλουά στέφτηκε βασιλιάς αλλά χωρίς στέμμα. Οι Γάλλοι στη συνέχεια γνώρισαν σκληρή εκδίκηση με την αντεπίθεση του Ρουτζέρο ντι Λαούρια που τους συνέτριψε στη μάχη του Λες Φορμίγκ (4 Σεπτεμβρίου 1285). Ο Γαλλικός στρατός χτυπήθηκε στη συνέχεια από επιδημία δυσεντερίας και διαλύθηκε, ο βασιλιάς Φίλιππος Γ΄ χτυπήθηκε και ο ίδιος από την επιδημία. Ο διάδοχος του Γαλλικού θρόνου και βασιλιάς της Ναβάρρας ξεκίνησε διαπραγματεύσεις για την ασφαλή διάβαση των Γαλλικών δυνάμεων από τα Πυρηναία, οι Αραγωνέζοι αρνήθηκαν και τους συνέτριψαν ξανά. Ο βασιλιάς Φίλιππος Γ΄ πέθανε τον Οκτώβριο στην Περπινιάν την πρωτεύουσα του Ιακώβου Β΄ στη Μαγιόρκα και τάφηκε στη Ναρμπόν, ο Ιάκωβος Β΄ δήλωσε υποτελής του αδελφού του.
Τέχνες
Ο Πέτρος ο Μέγας ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών όπως ο πατέρας του αλλά σε αντίθεση με εκείνον είχε αδυναμία στους στίχους, λάτρευε τους Τροβαδούρους και έγραψε και ο ίδιος δυο τραγούδια. Το πρώτο με τον τροβαδούρο Πειρονέτ και το δεύτερο με άλλους τέσσερις : τον Μπερνάτ ντ΄Ωριάκ, τον Περ Σαλβάτζ, τον Ρογήρο-Βερνάρδο Γ΄ της Φουα και άλλον έναν ανώνυμο. Οι πόλεμοι με τον Φίλιππο Γ΄ και τον αδελφό του έδωσαν στον Πέτρο πλούσιο υλικό για τα τραγούδια του, τα χρησιμοποίησε περισσότερο σαν εργαλείο πολιτικής προπαγάνδας με αλληγορικό τρόπο.
Το τέλος
Ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας πέθανε από άγνωστη αιτία στην Μπιλαφράνκα δελ Πενεδές μόλις έναν μήνα μετά τον θάνατο μεγάλου του εχθρού του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας (11 Νοεμβρίου 1285), τάφηκε στο μοναστήρι του Σάντα Κρέους. Στο νεκροκρέβατο ομολόγησε ότι τις κατακτήσεις τις έκανε για να υπερασπιστεί την οικογενειακή περιουσία και όχι επειδή τις ζήτησε η εκκλησία, η σορός του τοποθετήθηκε στο μοναστήρι σε μια πορφυρή σαρκοφάγο. Ο Πέτρος Γ΄ μοίρασε όπως ο πατέρας του το βασίλειο στους γιους του, ο μεγαλύτερος Αλφόνσος Γ΄ της Αραγωνίας κληρονόμησε την Αραγωνία και ο δεύτερος Ιάκωβος Β΄ της Αραγωνίας τη Σικελία. Ο τρίτος γιος του Φρειδερίκος Β΄ της Σικελίας έγινε αντιβασιλιάς της Σικελίας και στη συνέχεια βασιλιάς. Ο μικρότερος νόθος και ομώνυμος γιος του Πέτρος (1275 - 1296) δεν κληρονόμησε τίποτα, παντρεύτηκε την κόρη του κυβερνήτη της πόλης του Σανταρέμ στην Πορτογαλία και εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί με την ετεροθαλή του αδελφή Ελισάβετ. Ο Πέτρος Γ΄ είχε επίσης άλλες δυο κόρες : η Ελισάβετ της Πορτογαλίας που παντρεύτηκε τον βασιλιά Διονύσιος Α΄ της Πορτογαλίας και η Γιολάντα της Αραγωνίας, δούκισσα της Καλαβρίας που παντρεύτηκε τον εγγονό του Καρόλου του Ανδεγαυού Ροβέρτο της Νεαπόλεως. Ο Δάντης Αλιγκέρι στο έργο του Θεία Κωμωδία παρουσιάζει τον Πέτρο Γ΄ να "τραγουδά σε συμφωνία" με τον μεγάλο αντίπαλο του Κάρολο τον Ανδεγαυό έξω από το Καθαρτήριο.
Νομισματοκοπία
Το 1285 έκοψε στη Βαρκελώνη της Καταλωνίας το αργυρό croat (gros[sus], great) δηνάριο, ένα αργυρό νόμισμα. Ήταν το 1/11 του χρυσού φλωρινίου. Λόγω της σταθερότητάς του χρησιμοποιήθηκε στο εμπόριο της Μεσογείου. Το croat ήταν ισοδύναμο με το Αραγωνικό real.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Βασιλείς της Σικελίας Κατηγορία:Κόμητες της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασιλείς της Βαλένθια
Ιταλοί στην Ελβετία
Οι Ιταλοί της Ελβετίας (όχι ο ιθαγενής Ιταλικός πολιτισμός της Ελβετίας) σχετίζεται με την ιταλική διασπορά στην Ελβετία.
Ιστορία
Η μετανάστευση αυτή ξεκίνησε σε μεγάλη κλίμακα στα τέλη του 19ου αιώνα, αν και πολύ από τους μετανάστες που έφτασαν στη χώρα κατά την περίοδο αυτή επέστρεψαν τελικά πίσω στην Ιταλία μετά την άνοδο του φασισμού. Ο μελλοντικός Ιταλός ηγέτης Μπενίτο Μουσολίνι μετανάστευσε στην Ελβετία το 1902 αλλά απελάθηκε μετά τη συμμετοχή του στο σοσιαλιστικό κίνημα.
Ένα νέο μεταναστευτικό κύμα ξεκίνησε μετά το 1945, ευνοούμενος από τους τότε χαλαρούς νόμους μετανάστευσης. Η Ελβετική κυβέρνηση ενθάρρυνε τους ομογενής πολίτες να έχουν καλές σχέσεις με τους Ιταλούς ενώ επέτρεψε την χορήγηση του ίδιου καθεστώτος ενός Ελβετικού πολίτη μείον τα πολιτικά δικαιώματα.
Το 1970, στην Ελβετία απογράφηκαν 1,000,000 μετανάστες εκ τον οποίων 540,000 Ιταλοί. Δεν υπάρχουν νεώτερες απογραφές αλλά σύμφωνα με σύγχρονες εκτιμήσεις ο Ιταλικός πληθυσμός στην Ελβετία φτάνει περίπου τους 300,000 κατοίκους εξαιρώντας τους πολίτες που έχουν μισή Ιταλική ιθαγένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλική διασπορά στην Ευρώπη
Τσέμερνικ
Το όνομα του προέρχεται από το δηλητηριώδη φυτό Τσεμερίκι (Veratrum) που φυτρώνει στις πλαγιές του. Από το Τσέμερνικ πηγάζουν πολλοί παραπόταμοι του Νότιου Μοράβα και ανήκει στην λεκάνη απορροής του, έχει πάνω από 80 καταγεγραμμένες πηγές. Παλαιότερα το Τσέμερνικ ήταν καλυμμένο με μεγάλες οξιές που σήμερα έχουν κοπεί για να γίνουν αγροτικές εκτάσεις, από το 1974 με ένα πρόγραμμα επαναφυτέυονται με έλατα και ερυθρά ελάτη.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουνά της Σερβίας
Κινηματογράφος Ιντεάλ Πάτρας
Ο κινηματογράφος Ιντεάλ βρίσκεται στην Πάτρα, επί της οδού Αγίου Νικολάου, στο κέντρο της πόλης και είναι από τις παλαιότερες κινηματογραφικές αίθουσες της ευρύτερης περιοχής.
Ιστορία
μικρογραφία|Κινηματογράφος «Ιντεάλ», Πάτρα Λειτούργησε για πρώτη φορά στις αρχές του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα στις 9 Νοεμβρίου του 1914. Στο πέρασμα του χρόνου έχει ανακατασκευαστεί πολλές φορές, ενώ έχει καταστραφεί δύο φορές από πρόκληση πυρκαγιάς, την πρώτη φορά το 1932 και την δεύτερη κατά την διάρκεια της κατοχής. Το 1930 στον κινηματογράφο προβλήθηκε η πρώτη πατρινή ταινία «Κάιν και Άβελ». Το 1939 ανακατασκευάστηκε σε σχέδια του Αρμένιου μηχανικού Ντουμπάρ με βάση τα σχέδια που χτίζονταν εκείνη την εποχή οι Γερμανικοί κινηματογράφοι. Το 2005 σταμάτησε την λειτουργία του αλλά μετά από αλλαγή ιδιοκτησίας και νέας ανακατασκευής επαναλειτούργησε το 2006 και συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Πηγή
Ιντεαλ Ιντεαλ Πατρας
Κοινωνιολογία
Με τον όρο κοινωνιολογία (κοινωνία+λόγος) εννοείται γενικά η επιστημονική μελέτη της κοινωνίας. Αναλυτικότερα η κοινωνιολογία είναι η επιστημονική μελέτη της κοινωνικής συμπεριφοράς, της προέλευσής της, της ανάπτυξής της, της οργάνωσης της κοινωνίας και των θεσμών της. Ως επιστήμη ανήκει στο πεδίο των κοινωνικών επιστημών και διερευνά την κοινωνική ζωή διακριτών ατόμων, ομάδων και κοινωνιών. Ενίοτε η κοινωνιολογία ορίζεται ως σπουδή των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων. Είναι σχετικά νέα επιστήμη και αναπτύχθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα. Εξετάζει τους κοινωνικούς κανόνες που συνδέουν και διαχωρίζουν τους ανθρώπους όχι μόνον ως άτομα, αλλά ως μέλη ομάδων, οργανώσεων και θεσμών. Ενδιαφέρεται για την συμπεριφορά των ατόμων ως κοινωνικών όντων και συνεπώς το κοινωνιολογικό πεδίο έρευνας ποικίλει από την ανάλυση της συμπεριφοράς των ατόμων στην μεταξύ τους επικοινωνία έως την ανάλυση παγκόσμιων κοινωνικών διαδικασιών.
Προέλευση του όρου
Ο όρος έγινε γνωστός από τον Ογκίστ Κοντ, γραμματέα του Κόμη ντε Σαν Σιμόν, θέτοντας έτσι την έννοια της «κοινωνικής φυσικής» από το 1839 και μετά. Η χρήση του όρου μάλλον γεννήθηκε από μια διαμάχη μεταξύ του Γάλλου Αυγούστου Κόντ που ήθελε μια «κοινωνική φυσική» και του Βέλγου Αδόλφου Κετελέ που ήδη χρησιμοποιούσε τον όρο για να καθορίζει τις στατιστικές εργασίες πάνω στα κοινωνικά φαινόμενα. Μ' αυτόν τον τρόπο ο όρος διατηρήθηκε μέχρι σήμερα.
Πρόδρομοι
Από παλιά οι άνθρωποι μελετούσαν τις κοινωνίες, σύμφωνα με μελετητές και ιστορικούς. Ο Ξενοφών μας άφησε τον «Οικονομικό» του, ο Πλάτων την «Πολιτεία», ο Αριστοτέλης την «Πολιτική», την «Ποιητική» και το «Όργανο». Ο Ηρόδοτος μάλιστα, τον 5ο π.Χ. αιώνα μελετούσε τους Αιγύπτιους.
Ο Φράνσις Μπέικον δημιούργησε έναν πίνακα κατηγοριοποίησης των επιστημών όπου φαίνεται ότι κάτω από τον όρο «ανθρωπιστικές σπουδές» υπάρχει ένα σύνολο επιστημών που έχουν το ίδιο επιστημολογικό καθεστώς με τις φυσικές επιστήμες. Έτσι πολλοί αρχίζουν να μελετούν τις κοινωνίες σύμφωνα με μηχανικά μοντέλα όπως ο «Άνθρωπος - Μηχανή» της Μετρί ή με φυσικά μοντέλα όπως αυτό του Ισαάκ Νιούτον, δηλαδή κρίνουν πως οι συμπεριφορές και οι σχέσεις των ανθρώπων υπακούν σε παρόμοιους νόμους μ' αυτούς της παγκόσμιας έλξης. Αυτή την ιδέα τη συναντούμε στον Ντιντερό, στον Όλμπαχ, στον Φουριέ και τον Μοντεσκιέ που με το έργο του «Πνεύμα των Νόμων» προτείνει να εφαρμοστεί μία συγκριτική μέθοδος ανάλυσης ανάλογης με τα πολιτικά συστήματα.
Ο πρώτος που πρότεινε μια επιστημονική θεωρία των κοινωνικών φαινομένων ήταν ο Κόμης ντε Σιμόν (1760-1825) που της έδωσε το όνομα «κοινωνική φυσιολογία», και αφορά τα άτομα, τους οργανισμούς, τις κοινωνίες και την οργάνωσή τους.
Ιστορική θεώρηση
μικρογραφία|[[Ιμπν Χαλντούν|160px]] thumb|205x205px|[[Εμμανουέλ - Ζοζέφ Σιεγιές]] μικρογραφία|[[Ογκίστ Κοντ|160px]] μικρογραφία|224x224εσ|[[Καρλ Πολάνυι]] μικρογραφία|[[Καρλ Μαρξ|160px]] μικρογραφία|[[Εμίλ Ντιρκέμ|160px]] Θεωρώντας την κοινωνιολογία ιστορικά διακρίνει κανείς μια σειρά γεγονότων που συνδέονται με την 'γέννηση' του αντικειμένου. Η κοινωνιολογία ως αποτέλεσμα είναι ανάπτυξη και αντίδραση ταυτόχρονα σε τρία σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν στην Ευρώπη του 18ου αιώνα.
Το πρώτο από αυτά τα γεγονότα υπήρξε ο Διαφωτισμός καταρχήν ως ιδεολογική επανάσταση. Τα δύο σημαντικά του κέντρα σε αυτή την περίοδο ήταν οι ευρωπαϊκές πόλεις του Εδιμβούργου στη Σκωτία και το Παρίσι στη Γαλλία. Οι φιλόσοφοι και οι κοινωνικοί διανοητές αυτής της περιόδου αναζητούσαν αλλαγές στον τρόπο που κατανοούσε ο άνθρωπος την έννοια ανθρωπότητα, απορρίπτοντας το εκκλησιαστικό δόγμα και εισάγοντας μια εναλλακτική πρόταση θεώρησης της ανθρωπότητας βασισμένη στον ορθολογιστικό τρόπο σκέψης και τις εμπειρικές επιστήμες.
Ορισμένοι από αυτούς τους διανοητές της περιόδου, τους οποίους σήμερα θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως 'κοινωνιολόγους', ήταν άνθρωποι όπως ο Άνταμ Φέργκιουσον (Adam Ferguson), ο Σαρλ Μοντεσκιέ (Comte de Montesquieu) ή η Μαίρη Γούλστοουνκραφτ (Mary Wollstonecraft).
Η κοινωνιολογία στη σημερινή μορφή της άρχισε να κτίζεται λίγο αργότερα, μετά το δεύτερο μεγάλο γεγονός του 18ου αιώνα, την Γαλλική επανάσταση. Η Γαλλική επανάσταση όχι μόνο ταρακούνησε τη Γαλλία και την Ευρώπη έως θεμελίων, αλλά και τη Βόρεια Αμερική. Οι απολυταρχικές μοναρχίες είτε απειλήθηκαν σοβαρά ή διαλύθηκαν υπό την πίεση νεοεμφανιζόμενων κοινωνικών τάξεων στην πολιτική σκηνή και των απαιτήσεων για δημοκρατική αντιπροσώπευση πολιτικά δικαιώματα. Μια σειρά νέων ιδεολογιών όπως π.χ. ο εθνικισμός, άλλαζαν διαρκώς τον ρυθμό των κοινωνικών αλλαγών.
Η βιομηχανική επανάσταση -ήδη θεμελιωμένη- είναι ο τρίτος καθοριστικός παράγοντας για τη διαμόρφωση της κοινωνιολογίας. Η αποκοπή από την εννοιολογία της αρχαίας πολιτικής φιλοσοφίας και η στροφή προς τη σύγχρονη κοινωνιολογική επιστήμη συντελέστηκε μέσα στις συνθήκες μιας αρχόμενης βιομηχανικής κοινωνίας. Έτσι, η κοινωνιολογική σκέψη συνδέθηκε εξαρχής με τα προβλήματα που γέννησε η εμφάνιση της βιομηχανίας στο ιστορικό προσκήνιο, προβλήματα τόσο κοινωνικά (τάξεις και σχέσεις των τάξεων μεταξύ τους) όσο και πολιτικά (μορφές πολιτικών καθεστώτων και συναφείς πολιτικές επιλογές).
Εξειδικεύσεις
Η κοινωνιολογία, όπως και κάθε άλλη επιστήμη, έχει αναπτύξει ειδικές μεθοδολογίες ή τεχνικές έρευνας και διεύρυνσης του γνωστικού πεδίου και των ερμηνευτικών εργαλείων της. Η κοινωνία και ο άνθρωπος στις συλλογικές του δράσεις, που αποτελούν το βασικό αντικείμενο της κοινωνιολογίας, είναι εξαιρετικά μεταβλητές οντότητες και απαιτούν διαρκή έρευνα και αναπροσαρμογή των υποθέσεων και των σχετικών αξιωμάτων.
Στη διεθνή κοινότητα έχουν καταγραφεί πολυάριθμοι εξειδικευμένοι κλάδοι της επιστήμης της κοινωνιολογίας. Αρκετοί από τους εντόπιους κλάδους της κοινωνιολογίας συνδέονται με το γνωστικό πεδίο συναφών επιστημών όπως είναι η κοινωνική ανθρωπολογία, η κοινωνική ψυχολογία, η εγκληματολογία, η κοινωνική ιστορία, τα Οικονομικά και η πολιτική επιστήμη. Ευρύτερα γνωστοί στην Ελλάδα είναι οι ακόλουθοι κλάδοι:
Διανοητές
Η κοινωνιολογία έχει τους δικούς της διανοητές, οι οποίοι έθεσαν τα θεμέλια και τις παραμέτρους της:
Πολωνικός εθνικισμός
δεξιά|μικρογραφία| Η σημαία της Πολωνίας εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της κρατικής κηδείας του Πολωνού Προέδρου Λεχ Κατσίνσκι το 2010 δεξιά|μικρογραφία| Η [[Πλατεία του Κάστρου (Βαρσοβία)|Πλατεία του Κάστρου και το Βασιλικό Κάστρο στη Βαρσοβία, και η Στήλη του Σιγισμούνδου τιμούν τη μνήμη του γεννημένου στη Σουηδία, Βασιλιά Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.]] Ο πολωνικός εθνικισμός είναι μια μορφή εθνικισμού που υποστηρίζει ότι οι Πολωνοί είναι έθνος και προωθεί την πολιτιστική ενότητα των Πολωνών. Ο Νόρμαν Ντέιβις, στο πλαίσιο του πολωνικού εθνικισμού, όρισε γενικά τον εθνικισμό ως «ένα δόγμα... για τη δημιουργία ενός έθνους με την ευαισθητοποίηση των πολιτών για την εθνικότητά τους και για την κινητοποίηση των συναισθημάτων τους ως φορέα για πολιτική δράση».
Ο παλιός πολωνικός πρωτοεθνικισμός της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας που βασίστηκε στην Πολωνική-Λιθουανική ταυτότητα του πληθυσμού ήταν πολυεθνικός και πολυθρησκευτικός, αν και οι Πολωνοί εξακολουθούσαν να αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού και ο Ρωμαιοκαθολικισμός εξακολουθούσε να είναι η κυρίαρχη θρησκεία μέσα στο έθνος. Η εθνικιστική ιδεολογία που αναπτύχθηκε αμέσως μετά τους διαμελισμούς ήταν αρχικά απαλλαγμένη από κάθε είδους «εθνοτικό εθνικισμό». Ήταν ένα ρομαντικό κίνημα που επεδίωκε την αποκατάσταση του πολωνικού κυρίαρχου κράτους. Ο πολωνικός ρομαντικός εθνικισμός περιγράφηκε από τον Μαουρίτσι Μοχνάτσκι ως «η ουσία του έθνους» που δεν ορίζεται πλέον από σύνορα αλλά από ιδέες, συναισθήματα και σκέψεις που προκύπτουν από το παρελθόν. Η γέννηση του σύγχρονου εθνικισμού υπό ξένη κυριαρχία συνέπεσε με τη Νοεμβριανή Εξέγερση του 1830 και την επακόλουθη Άνοιξη των Εθνών. Ωστόσο, η ήττα που υπέστησαν οι Πολωνοί έσπασε και το πολωνικό επαναστατικό πνεύμα. Πολλοί διανοούμενοι στράφηκαν στον κοινωνικό δαρβινισμό του Χέρμπερτ Σπένσερ, κατηγορώντας τη ρομαντική φιλοσοφία για την απώλεια της περιουσίας τους, τη μαζική καταστροφή και τελικά την απώλεια του έθνους. Με την έλευση του θετικισμού μεταξύ 1860 και 1890, ο πολωνικός εθνικισμός έγινε ένας ελιτιστικός σκοπός. Επειδή οι δυνάμεις διαμελισμού δεν θα μπορούσαν να ταυτιστούν με το πολωνικό έθνος, η ιδεολογία έγινε πιο περιοριστική όσον αφορά την εθνότητα και τη θρησκεία.
Ιστορία
Οι πρώτες εκδηλώσεις του πολωνικού εθνικισμού και οι συνειδητές συζητήσεις για το τι σημαίνει να είσαι πολίτης του πολωνικού έθνους, μπορούν να εντοπιστούν στον 17ο ή τον 18ο αιώνα, με μερικούς μελετητές να πηγαίνουν πίσω μέχρι τον 13ο αιώνα, και άλλους στον 16ο αιώνα. Ο πρώιμος πολωνικός εθνικισμός, ή πρωτοεθνικισμός, σχετίζονταν με την Πολωνική-Λιθουανική ταυτότητα, που αντιπροσωπεύονταν κυρίως από την πολωνική αριστοκρατία (σλάχτα) και τις πολιτιστικές τους αξίες (όπως οι Χρυσές Ελευθερίες και ο Σαρματισμός). Θεμελιώθηκε σε πολιτικές, δημοκρατικές ιδέες. Αυτή η πρώιμη μορφή του πολωνικού εθνικισμού άρχισε να ξεφτίζει και να μεταμορφώνεται με την καταστροφή του πολωνικού κράτους στους διαμελισμούς της Πολωνίας στα τέλη του 18ου αιώνα.
Ο σύγχρονος πολωνικός εθνικισμός εμφανίστηκε ως ένα κίνημα στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα μεταξύ Πολωνών ακτιβιστών που προώθησαν την πολωνική εθνική συνείδηση απορρίπτοντας παράλληλα την πολιτιστική αφομοίωση στους κυρίαρχους πολιτισμούς της Αυστρίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας, των τριών αυτοκρατοριών που διαμέλισαν και κατέκτησαν τις περιοχές της Πολωνίας στην οποία κατοικούσαν τότε. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της πολωνικής ανιθαγένειας, επειδή η πολωνική υπηκοότητα καταστάλθηκε από τις αρχές των χωρών που απέκτησαν το έδαφος της πρώην Κοινοπολιτείας. Ήταν εκείνη την εποχή που η Πολωνία άρχισε να ταυτίζεται με την εθνότητα, αποκλείοντας ολοένα και περισσότερες ομάδες όπως οι Πολωνοεβραίοι, οι οποίοι στο παρελθόν ήταν πιο πιθανό να γίνονταν αποδεκτοί ως Πολωνοί πατριώτες. Αυτή ήταν επίσης η περίοδος κατά την οποία ο πολωνικός εθνικισμός, ο οποίος ήταν προηγουμένως κοινός τόσο για τις αριστερές όσο και για τις δεξιές πολιτικές πλατφόρμες, επαναπροσδιορίστηκε ως περιορισμένος στη δεξιά, με την εμφάνιση του πολιτικού Ρόμαν Ντμόφσκι, που μετονόμασε τη Liga Polska (Πολωνική Ένωση) σε Liga Narodowa (Εθνική Ένωση) το 1893.
Ο πολωνικός εθνικισμός έφτασε στο αποκορύφωμα του στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Τα κρίσιμα κύματά του ακολούθησαν την ήττα της Πολωνίας στην Ιανουαριανή Εξέγερση του 1864, την αποκατάσταση ενός ανεξάρτητου πολωνικού κράτους το 1918 και τη δημιουργία ενός ομοιογενούς εθνικού πολωνικού κράτους το 1945.
Ένα σημαντικό στοιχείο του πολωνικού εθνικισμού ήταν η ταύτισή του με τη ρωμαιοκαθολική θρησκεία, αν και πρόκειται για μια σχετικά πρόσφατη εξέλιξη, με τις ρίζες της στην αντιμεταρρύθμιση του 17ου αιώνα και μια που καθιερώθηκε σαφώς στον μεσοπόλεμο. Παρόλο που η παλιά Κοινοπολιτεία ήταν θρησκευτικά ποικίλη και ιδιαίτερα ανεκτική, η ρωμαιοκαθολική θρησκευτική αφήγηση με μεσσιανικούς τόνους (Χριστός των Εθνών) έγινε ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης πολωνικής ταυτότητας. Ο Ρόμαν Ντμόφσκι, ένας Πολωνός πολιτικός εκείνης της εποχής, ήταν ζωτικής σημασίας για τον καθορισμό αυτής της έννοιας και ονομάστηκε «πατέρας του πολωνικού εθνικισμού».
Στην κομμουνιστική Πολωνία, το καθεστώς υιοθέτησε, τροποποίησε και χρησιμοποίησε για την επίσημη ιδεολογία και προπαγάνδα του μερικές από τις εθνικιστικές έννοιες που ανέπτυξε ο Ντμόφσκι. Καθώς ο Ντμόφσκι της Εθνικής Δημοκρατίας πίστευε ακράδαντα σε ένα «εθνικό» (εθνοτικά ομοιογενές) κράτος, ακόμη και αν το κριτήριο αυτό απαιτούσε μειωμένο έδαφος, οι εδαφικές και εθνοτικές ιδέες τους έγιναν δεκτές και τέθηκαν σε εφαρμογή από τους Πολωνούς κομμουνιστές, ενεργώντας με την άδεια του Ιωσήφ Στάλιν. Ο ίδιος ο Στάλιν το 1944-45 συνάντησε και επηρεάστηκε από έναν κορυφαίο εθνικοδημοκράτη, τον Στανίσουαφ Γκράπσκι, συν-συγγραφέα των προγραμματισμένων μετατοπίσεων συνόρων και πληθυσμών και ενσάρκωση της εθνικιστικής-κομμουνιστικής συμπαιγνίας.
Αριστοφών ο Αθηναίος
Ο Αριστοφών ο Αθηναίος (γιος του Λυσίνου, 4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Αθήνα, ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του παγκράτιου στους 117ους (312 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αναφέρεται πως η πόλη της Αθήνας ανέγειρε ανδριάντα προς τιμή του στην Ολυμπία, ο οποίος κατά τον Παυσανία βρισκόταν δίπλα από αυτόν του Φερία του Αιγινίτη, ενώ ο ίδιος ο Αριστοφώντας αφιέρωσε ανάθημα προς τον Ασκληπιό στην ακρόπολη των Αθηνών.
Πολωνικός εθνικισμός
Ιστορία
Ο πολωνικός εθνικισμός, μαζί με τον φιλοαμερικανικό φιλελευθερισμό, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Αλληλεγγύης τη δεκαετία του 1980.
Στην τρέχουσα πολωνική πολιτική, ο πολωνικός εθνικισμός εκπροσωπείται πιο ανοιχτά από κόμματα που αποτελούν μέρος του συνασπισμού Συνομοσπονδία Ελευθερίας και Ανεξαρτησίας. Από το 2020, ο συνασπισμός, αποτελούμενος από αρκετά μικρότερα κόμματα, έχει 11 βουλευτές στο Κοινοβούλιο της Πολωνίας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Πολωνίας
Ασυσχετισία (Θεωρία πιθανοτήτων)
Στην θεωρία πιθανοτήτων, δύο τυχαίες μεταβλητές X και Y λέγονται ασυσχέτιστες ανν η συνδυακύμανσή τους είναι μηδέν, δηλαδή Δύο ανεξάρτητες τυχαίες μεταβλητές είναι ασυσχέτιστες, αλλά το αντίστροφο δεν ισχύει.
Παράδειγμα
Από τις ιδιότητες παραπάνω έχουμε ότι κάθε ζεύγος ανεξάρτητων τυχαίων μεταβλητών είναι ασυσχέτιστες. Τώρα θα ορίσουμε δύο τυχαίες μεταβλητές X και Y οι οποίες είναι ασυσχέτιστες, αλλά όχι ανεξάρτητες. Αυτές οι μεταβλητές έχουν τις εξής πιθανότητες:
! X \ Y !! Y = -1 !! Y = 0 || Y = +1 ! X = 0 ! X = 1
Παρατηρήστε ότι δεν είναι ανεξάρτητες, καθώς αν γνωρίζουμε ότι Y = -1, τότε ξέρουμε επίσης ότι X = 0.
Από το παραπάνω προκύπτει ότι και ότι Επομένως, οι τυχαίες μεταβλητές είναι ασυσχέτιστες
Frankfurter Allgemeine Zeitung
thumb|right|250px|Κτίριο της εφημερίδας στη Φραγκφούρτη Η Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) είναι μία από τις σημαντικότερες καθημερινές εφημερίδες της Γερμανίας, και ιδρύθηκε το 1949. Κυκλοφορεί καθημερινά στην Φραγκφούρτη. Η έκδοση της Κυριακής είναι η Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung. Η FAZ έχει κυκλοφορία πάνω από 380.000 φύλλα.
Η εκδοτική πολιτική της δεν καθορίζεται από έναν συντάκτη, αλλά συνεταιριστικά από πέντε συντάκτες. Έχει ένα καθημερινό αναγνωστικό κοινό άνω του ενός εκατομμυρίου και είναι η γερμανική εφημερίδα με την ευρύτερη κυκλοφορία στο εξωτερικό, καθώς οι συντάκτες της υποστηρίζουν ότι παραδίδεται σε 148 χώρες κάθε ημέρα. Συγκρίνεται με την Süddeutsche Zeitung.
Η ψηφιακή της έκδοση είναι η δημοφιλέστερη εφημερίδα στα γερμανικά στο Διαδίκτυο.
Βρλα
μικρογραφία|Ο Βρλα στην Σουρντούλιτσα Ο Βρλα (σερβικά: Врла) είναι ποταμός της νοτιοανατολικής Σερβίας, ένας από τους παραποτάμους του Νότιου Μοράβα. Πηγάζει από τα όρη Τσέμερνικ και Βαντερνίκ.
Στο κάτω μέρος του ποταμού, στο φαράγγι μεταξύ Βαντερλίκ και Τσέμερνικ, έχουν χτιστεί τέσσερις υδροηλεκτρικοί σταθμοί (Vrla I-IV), οι οποίοι χρησιμοποιούν το νερό του ποταμού, το οποίο έπειτα μεταφέρεται στην τεχνητή Λίμνη Βλάσινα για να τροφοδοτήσει μια τουρμπίνα. Το έργο δημιουργήθηκε το 1949.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας
EuroCup Challenge
Το FIBA EuroCup Challenge υπήρξε διεθνής διοργάνωση καλαθοσφαίρισης μεταξύ συλλόγων με διοργανώτρια αρχή την FIBA Europe.
Ιστορία
Το EuroCup Challenge ήταν το τέταρτο σε σπουδαιότητα Ευρωπαϊκό κύπελλο μπάσκετ (τρίτο την περίοδο 2002-03), το οποίο διοργάνωσε η FIBA Europe από την αγωνιστική περίοδο 2002-03 έως το 2006-07, οπότε και καταργήθηκε.
Την πρώτη αγωνιστική περίοδο ονομαζόταν FIBA Europe Champions Cup, τα δύο επόμενα χρόνια μετονομάστηκε σε FIBA Cup, και τα δύο τελευταία του χρόνια σε EuroCup Challenge. Δεν θα πρέπει να συγχέεται με το EuroChallenge, το οποίο συνδιοργάνωσαν η FIBA με την ULEB και είναι το παλιό FIBA EuroCup.
Στις τρεις πρώτες του διοργανώσεις η τελική φάση γινόταν με τη μορφή final four στην έδρα της μίας εκ των τεσσάρων ημιφιναλίστ, ενώ στις δύο τελευταίες του έγινε διπλός τελικός στις έδρες των 2 φιναλίστ. Πρώτη ομάδα που κατέκτησε το τρόπαιο υπήρξε ο Άρης Θεσσαλονίκης και τελευταία η ΚΣΚ ΒΒΣ Σαμάρα.
Τίτλοι ανά σύλλογο
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο πίνακας είναι ταξινομημένος αλφαβητικά.
Τίτλοι ανά χώρα
Σύλλογοι από τέσσερις χώρες μοιράζονται τους τίτλους. Άλλες τέσσερις χώρες έστειλαν ομάδα στον τελικό χωρίς να κερδίσει το κύπελλο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο πίνακας είναι ταξινομημένος αλφαβητικά.
Καβάσης
thumb Ο Καβάσης ήταν ο επίσημος τίτλος που έφερε ο επιτετραμμένος θυρωρός ή κλητήρας της Υψηλής Πύλης καθώς και των υπουργείων και των υπόλοιπων δημοσίων καταστημάτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατ΄ επέκταση καβάσηδες είχαν καθιερωθεί και σε όλες τις πρεσβείες στη Κωνσταντινούπολη. Οι καβάσηδες έφεραν ειδικές στολές, μάλιστα η ενδυμασία αυτή διατηρήθηκε μέχρι την προκεμαλική περίοδο. Ο όρος προέρχεται από την αραβική λέξη «κάββας» που σήμαινε τον τοξότη, τον φύλακα και τον σωματοφύλακα.
Μετά την κατάργηση των διομολογήσεων από την κυβέρνηση των Νεοτούρκων το 1914 απαγορεύτηκε και στις διάφορες πρεσβείες στη Κωνσταντινούπολη να χρησιμοποιούν προσωπικό με τον τίτλο του καβάση. Σήμερα, η στολή των καβάσηδων παρατηρείται να έχει περάσει στους λεγόμενους πορτιέρηδες μεγάλων ξενοδοχείων της Μέσης Ανατολής. Την ονομασία των καβάσηδων έφεραν και οι ανάλογοι υπάλληλοι, στα ελληνικά προξενεία της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας. Καβάση είχαν και οι Μητροπολίτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι
Εζεντίν Σαλίμ
Ο Εζεντίν Σαλίμ (Ezzedine Salim, (عزالدين سليم), Βασόρα, 23 Μαρτίου 1941 - Βαγδάτη, 17 Μαΐου 2004), γνωστός και ως Αμπντελζαχρά Οθμάν Μοχάμεντ, ήταν Ιρακινός πολιτικός.
Βιογραφία
Άρχισε να ασχολείται με τη θρησκεία και την πολιτική σε νεαρή ηλικία. Σε ηλικία 19 ετών εντάχθηκε στη σιιτική ομάδα Χιζμπ αλ Ντάουα (Hizb al Dawa), η οποία προσέλκυσε γρήγορα την προσοχή του κόμματος Μπάαθ, που την θεώρησε απειλή για την εξουσία του. Εγκατέλειψε το Ιράκ γύρω στα 20 για να ζήσει στο Κουβέιτ, όπου έγινε δάσκαλος.
Μετά από σύντομη σχετικά παραμονή στο Κουβέιτ, πήγε στο Ιράν όπου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως συντάκτης σε πολλές εφημερίδες καθώς επίσης και την βασική εργασία του στο Ανώτατο Συμβούλιο για την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράκ (SCIRI, Supreme Council for the Islamic Revolution in Iraq). Κατά την παραμονή του στο Ιράν, του αναγνωρίστηκε ο τίτλος Mujtahid (υψηλόβαθμος μελετητής του Ισλάμ). Έγραψε περισσότερα από 40 βιβλία επί θεμάτων θρησκείας και πολιτικής.