cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπορτ Μπίλυ
Περίληψη της σειράς
Ο Σπορτ Μπίλυ πηγαίνει στη Γη με σκοπό να προωθήσει τον αθλητισμό και την ομαδική δουλειά. Θανάσιμη εχθρός του είναι η βασίλισσα Βάντα και ο βοηθός της ο Σάϊντ. Η Βάντα έχει σκοπό να καταστρέψει όλα τα αθλήματα στο γαλαξία.
Έχει δύο βοηθούς, τη Λίλυ και το σκύλο του το Γουίλυ. Σε κάθε επεισόδιο ταξιδεύουν στο χρόνο με το διαχρονόπλοιό του που μοιάζει με ρολόι πάνω σε ρουκέτες και σώζει κάποιο άθλημα από τα διαβολικά σχέδια της Βάντα.
Προβολή στην Ελλάδα - Ελληνική μεταγλώττιση
Η σειρά προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τις 3 Απριλίου μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου 1981 από την ΥΕΝΕΔ. Είχε προβληθεί έκτοτε πάρα πολλές φορές σε επανάληψη τα επόμενα χρόνια.
Ηθοποιοί: Γιάννης Καλατζόπουλος - Σπορτ Μπίλυ
16 Ιουνίου
15 Ιουνίου | 16 Ιουνίου | 17 Ιουνίου
Σπορτ Μπίλυ
Προβολή στην Ελλάδα - Ελληνική μεταγλώττιση
Σπύρος Μηλιώνης - Γουίλυ
16 Ιουνίου
Η 16η Ιουνίου είναι η 167η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (168η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 198 ημέρες.
Σπορτ Μπίλυ
Προβολή στην Ελλάδα - Ελληνική μεταγλώττιση
Σοφία Χάνου - Βάντα
Αλίκη Αλεξανδράκη - Λίλυ
Αργύρης Παυλίδης - Σάϊντ
Παύλος Μηλιώνης - Σπόρτικους
Το τραγούδι των τίτλων ερμήνευσε ο Λάκης Τζορντανέλι
Επιπλέον πληροφορίες
Ο Σπορτ Μπίλυ ήταν μασκότ του fair play στα Παγκόσμια Κύπελλα Ποδοσφαίρου του 1982 και του 1986 στις διαφημιστικές ταμπέλες των γηπέδων των αγώνων.
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Ηρακλής & DNA
Οι Ηρακλής & DNA ήταν ελληνικό μουσικό συγκρότημα της δεκαετίας του 1970. Υπηρέτησε το είδος του «προοδευτικού φολκλόρ» με λαϊκοδημοτικό στίχο κοινωνικού περιεχομένου. Εμφανίστηκαν σε διάφορες μπουάτ όπως «Εσπερίδες» και «Πέμπτη Εποχή» στην Πλάκα και συμμετείχαν σε αρκετές συναυλίες. Συνέχεια του συγκροτήματος αποτέλεσαν οι Ηρακλής & Λερναία Ύδρα.
Δισκογραφία
Συντελεστές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Πρωτοστράτωρ
Ο πρωτοστράτωρ ήταν αυλικό και στρατιωτικό αξίωμα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Αρχικά ο πρωτοστράτωρ ήταν ο επικεφαλής των βασιλικών ιπποκόμων (στράτορες), τελώντας υπό την εποπτεία του κόμη του σταύλου.
Ο πρωτοστάτωρ έφερνε το άλογο και κρατούσε τα χαλινάρια όταν ο Αυτοκράτορας ανέβαινε στο άλογο. Εν συνεχεία, πεζός οδηγούσε το άλογο με τον βασιλιά μέχρι που το παρέδιδε στον μέγα χαρτουλάριο, ο οποίος με την σειρά του οδηγούσε το άλογο και τον Αυτοκράτορα μέχρι την πύλη. Αντίθετα όταν ερχόταν ο βασιλιάς, πρώτος ο χαρτουλάριος τον παραλάμβανε και τον παρέδιδε στον πρωτοστράτωρα. Η στενή επαφή του πρωτοστράτορα με τον εκάστοτε ηγεμόνα του έδινε επιρροή δυσανάλογη προς την θέση του στην αυλική ιεραρχία: δύο αυτοκράτορες, ο Βασίλειος ο Μακεδών και ο Μιχαήλ Β', υπήρξαν πρωτοστράτορες προτού ανελιχθούν σε υψηλότερα αξιώματα.
Κατά την Κομνήνεια και Παλαιολόγεια περίοδο, το αξίωμα του πρωτοστράτορα έπαψε να έχει σχέση με τους βασιλικούς σταύλους και έγινε υψηλό στρατιωτικό αξίωμα, δεύτερο σε σημασία μετά τον μέγα δομέστικο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί τιμητικοί τίτλοι‎ Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί τίτλοι‎
Αθλέτικ Μπιλμπάο Β
Η Μπιλμπάο Αθλέτικ (ισπανικά: Bilbao Athletic) είναι η ισπανική, ποδοσφαιρική ομάδα από το Μπιλμπάο, Χώρα των Βάσκων (αυτόνομη κοινότητα). Ιδρύθηκε το 1964 και είναι η αναπληρωματική ομάδα της Αθλέτικ Μπιλμπάο. Συμμετέχει στην Segunda División B – Group 2. Έδρα της ομάδας είναι το Instalaciones Athletic Bilbao, χωρητικότητας 2000 θεατών.
Οι αναπληρωματικές ομάδες στην Ισπανία αγωνίζονται στο ίδιο σύστημα ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος με τις κύριες ομάδες. Ωστόσο, απαγορεύτεται να συμμετάσχουν στην ίδια κατηγορία με την κύρια ομάδα. Έτσι, η Αθλέτικ Μπιλμπάο Β δεν μπορεί να προβιβαστέι στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, κατηγορία στην οποία ανήκει η Αθλέτικ Μπιλμπάο. Επιπρόσθετα, οι αναπληρωματικές ομάδες δεν δικαιούνται να συμμετάσχουν στο Κύπελλο Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλέτικ Μπιλμπάο Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1964
Δημήτριος Στρούμπος
Ο Δημήτριος Στρούμπος (1806 - 1890) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1806 στο χωριό Κουκούλι του Ζαγορίου στην Ήπειρο. Οι γονείς του ήταν ευκατάστατοι έμποροι. Ολοκλήρωσε την βασική του εκπαίδευση στα Ιωάννινα όπου δίδασκε ο διδάσκαλος του Γένους Αθανάσιος Σακελλάριος. Συνέχισε στην Ιόνιο Ακαδημία στην Κέρκυρα.
Αποφοίτησε από την Γενεύη και το Πολυτεχνείο του Παρισιού με διπλώματα Φυσικών Επιστημών. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1839. Έγινε επίτιμος το 1844 και τακτικός καθηγητής το 1855. Δίδαξε επί πενήντα συνεχή χρόνια στο Πανεπιστήμιο και στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων. Διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 1856-1857 και πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 1858-1859.
Ήταν ο πρώτος ειδικός καθηγητής των Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου των Αθηνών.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 24 Ιανουαρίου 1890.
Συγγράμματα
Μεταξύ των έργων του συμπεριλαμβάνονται τα εξής :
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Όσκαρ Β΄ της Σουηδίας
Ο Όσκαρ Β΄ (Oscar II, 21 Ιανουαρίου 1829 - 8 Δεκεμβρίου 1907) ήταν βασιλιάς της Σουηδίας από το 1872 μέχρι το θάνατό του, καθώς και ο Βασιλιάς της Νορβηγίας από το 1872 μέχρι το 1905. Γονείς του ήταν ο Όσκαρ Α΄ της Σουηδίας και η Ιωσηφίνα ντε Μπωαρναί, κόρης του Ευγένιου, Δούκα του Λόιχτενμπεργκ.
Βιογραφία
Ο Όσκαρ Φρειδερίκος γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1829 και ονομάστηκε Δούκας του Οστεργκότλαντ. Εντάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό σε ηλικία έντεκα ετών και το 1845 απέκτησε το βαθμό του υποπλοιάρχου. Αργότερα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, όπου διακρίθηκε στα μαθηματικά. Στις 13 Δεκεμβρίου 1848 έγινε επίτιμο μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών της Σουηδίας.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 1872 διαδέχθηκε τον αδελφό του στο θρόνο της Σουηδίας και της Νορβηγίας. Παρότι ο βασιλιάς και η αυλή είχαν έδρα στη Σουηδία, ο Όσκαρ έκανε μια προσπάθεια να μάθει άπταιστα νορβηγικά, αν και από την αρχή κατάλαβε τις βασικές δυσκολίες για τη διατήρηση της ένωσης μεταξύ των δύο χωρών.
Τα πολιτικά γεγονότα που οδήγησαν στην ειρηνική διάλυση της ένωσης μεταξύ της Νορβηγίας και της Σουηδίας το 1905 δεν θα μπορούσαν να επιτευχθούν χωρίς τη διακριτικότητα και την υπομονή του ίδιου του βασιλιά. Έτσι, καθαιρέθηκε ως Βασιλιάς της Νορβηγίας στις 7 Ιουνίου 1905 από το Νορβηγικό Κοινοβούλιο και απαρνήθηκε το τέως αξίωμά του 26 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Ο ίδιος προέτρεψε, μάλιστα, στους πρίγκιπες της Σουηδίας να μην αποδεχτούν τη θέση του βασιλιά της Νορβηγίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1857 τη Σοφία Βιλελμίνη, κόρη του Γουλιέλμου του Νάσσαου, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες
Κάστρο Σαλμενίκου
Το Κάστρο του Σαλμενίκου ή Κάστρο της Οργιάς ή Ωριάς βρίσκεται στο Σαλμενίκο Αχαΐας, στα όρια του πρώην Δήμου Ερινεού, στο όρος Παναχαϊκό.
Το κάστρο χτίστηκε από τους βαρώνους του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, ανάμεσα στο 1280-1310 και με τα χρόνια γύρω του αναπτύχθηκε ένας μεγάλος οικισμός. Ήταν σε φυσική οχυρή θέση πάνω σε λόφο και στη μία πλευρά του είχε γκρεμό αφού περνούσε από εκεί ο ποταμός Φοίνικας. Λόγω αυτής ακριβώς της θέσης του, δεν είχε τείχη παντού.
Το 1460 ο Μωάμεθ εισέβαλε στην Αχαΐα και και το ένα μετά το άλλο τα κάστρα και οι πόλεις παραδίνονταν, τα περισσότερα αμαχητί. Το Σαλμενίκο Αχαΐας ήταν η τελευταία πόλη που δεν είχε παραδοθεί. Ο Μωάμεθ τότε έστειλε αγγελιοφόρο και ζήτησε την άμεση παράδοση της πόλης και του κάστρου. Οι κάτοικοι αρνήθηκαν γνωρίζοντας ότι οι περισσότεροι θα γίνουν σκλάβοι ή θα θανατωθούν, όπως έγινε σε όλα τα υπόλοιπα κάστρα που παραδόθηκαν, και την επόμενη μέρα ο Σουλτάνος ξεκίνησε την πολιορκία. Στην πόλη βρισκόταν ο διοικητής Κωνσταντίνος Γραίτζας Παλαιολόγος αλλά και πολλοί πρόσφυγες από άλλες περιοχές. Η πολιορκία συνολικά κράτησε ένα χρόνο. Ο Σουλτάνος είχε μαζί του και τηλεβόλα τα οποία όμως δεν μπορούσαν να γκρεμίσουν το τείχος. Η κάτω πόλη παραδόθηκε αφού πρώτα οι Γενίτσαροι έκοψαν την υδροδότηση από το ποτάμι. Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση οι κάτοικοι έριχναν σχοινιά από το κάστρο που στην άκρη τους υπήρχε σφουγάρι και έπιαναν έτσι νερό από το ποτάμι, αλλά όταν οι γενίτσαροι το αντιλήφθηκαν, τα έκοβαν. Σύμφωνα με τον Θωμόπουλο, από τους 6.000 κατοίκους που βρίσκονταν στην κάτω πόλη ο Σουλτάνος διάλεξε 900 περίπου παιδιά και τα έστειλε για να εκπαιδευτούν ως γενίτσαροι, ενώ τους υπόλοιπους του πούλησε σκλάβους.
Στην ακρόπολη της πόλης όμως βρισκόταν ο Γραίτζας ο οποίος δεν παραδόθηκε και ζήτησε να φύγει ανενόχλητος με τον στρατό του σε περιοχές που ελέγχονταν από τους Ενετούς. Ο Σουλτάνος δέχτηκε και αναχώρησε για το Αίγιο αφήνοντας στην θέση του τον Χαμουζά Πασά διοικητή Θεσσαλίας και Πελοποννήσου. Ο Χαμουζάς όμως δεν τήρησε την συμφωνία και συνέλαβε τους πρώτους που επεχείρησαν να βγουν. Ο Σουλτάνος μαθαίνοντας για την πράξη αυτή τον αντικατέστησε με τον Ζαγανό Πασά και αναχώρησε από την Πελοπόννησο. Ο Ζαγανός τότε άρχισε να πολιορκεί το Σαλμενίκο με σκοπό να επωφεληθεί ο ίδιος από άλλη συμφωνία. Τον Ιούλιο του 1461 ο Γραίτζας αποφάσισε να κάνει έξοδο αφού δεν εμπιστευόταν τον Ζαγανό. Κατάφερε επιτυχώς να διαφύγει και έφτασε στα παράλια όπου και με πλοία διέφυγε στη Ναύπακτο που τότε ανήκε στην Βενετία. Με την πτώση του Σαλμενίκου η Πελοπόννησος πέρασε οριστικά σε οθωμανική κυριαρχία (εκτός από τα Ενετικά οχυρά της Μεθώνης, Κορώνης, τη Μονεμβασία και το Ναύπλιο).
Σήμερα στην περιοχή υπάρχουν ελάχιστα ερείπια από το τείχος του κάστρου και μερικά από τις κατοικίες της πόλης. Επίσης διασώζεται ακέραιο γεφύρι της εποχής ενώ στην κοίτη παρακείμενου ποταμού υπάρχει ο βράχος της Ωριάς. Η λαϊκή παράδοση λέει ότι εδώ σκοτώθηκε μία πριγκιποπούλα από προδότη κατά την πολιορκία. Το μεγαλύτερο μέρος του κάστρου έχει καταρρεύσει μαζί με το βουνό όπου είχε κτιστεί, από καθιζήσεις που συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Η πρόσβαση στην πλευρά που βρίσκονται τα ερείπια είναι σχεδόν αδύνατη από τις συνεχόμενες κατολισθήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα της Αχαΐας Κ Κ Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας
Μπρούνο ο Μέγας
Ο Μπρούνο ο Μέγας (Brun, 925 - 11 Οκτωβρίου 965) ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας στη Γερμανία (953 - 965) και δούκας της Λοθαριγγίας (954 - 965).
Βιογραφία
Ήταν ο νεότερος γιος του Ερρίκου Α΄ του Κυνηγού και της δεύτερης συζύγου του Ματθίλδης, κόρης του Ντήτριχ κόμη του Ρίνγκελχαϊμ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Όθων Α΄ της Γερμανίας. Από τότε που ήταν παιδί, προοριζόταν να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία· το 953 διορίστηκε επίσκοπος Κολωνίας, θέση που είχε μείνει κενή, όταν ο προηγούμενος επίσκοπος Κορράδος ο Ερυθρός δούκας της Λοθαριγγίας, που -αν και ήταν γαμπρός του Όθωνα- εξεγέρθηκε εναντίον του. Την επόμενη χρονιά κατέστειλε οριστικά την εξέγερση και απέβαλλε τον Κορράδο από το δουκάτο της Λοθαριγγίας, τοποθετώντας στη θέση του τον αδελφό του, Μπρούνο.
Αρχικά ο Μπρούνο ήταν δούκας σε ολόκληρη τη Λοθαριγγία (Λωρραίνη)· το 959 τοποθέτησε δύο ντόπιους ευγενείς, τον Γοδεφρείδο και τον Φρειδερίκο ως μαργράβους στην Κάτω Λοθαρριγία και Άνω Λοθαρριγία αντίστοιχα. Οι δύο μαργράβοι αναγνωρίστηκαν ως δούκες ανεξάρτητων δουκάτων μετά τον θάνατο του Μπρούνο, ωστόσο το δουκάτο ενώθηκε ξανά το 1044 υπό τον Γκοθέλο Α΄. Οι συνδυασμένες δυνάμεις που είχε σαν δούκας και αρχιεπίσκοπος Κολωνίας έδωσαν στον Μπρούνο τεράστιες δυνάμεις στην αυτοκρατορία· ήταν ο δεύτερος σε ισχύ μετά τον αδελφό του αυτοκράτορα Όθωνα, αντιβασιλιάς για λογαριασμό των ανηλίκων βασιλέων της Γαλλίας Λοθαρίου και Ούγου Καπέτου.
Απο το 961 ο Μπρούνο διορίστηκε αναπληρωτής αυτοκράτορας για λογαριασμό του αδελφού του Όθωνα την εποχή που απουσίαζε στην Ιταλία, ενώ τα βασιλικά του καθήκοντα περιλάμβαναν την κοπή νομισμάτων, τη συλλογή φόρων, αλλά και την κατασκευή οχυρώσεων. Η αυλή του Μπρούνο στην Κολωνία ήταν την εποχή του το μεγαλύτερο κέντρο τέχνης και πολιτισμού σε ολόκληρη τη Γερμανία· χαρακτηριστικά, τον καθεδρικό ναό της πόλης τον πλούτισε τόσο πολύ ώστε να συναγωνίζεται τον ναό του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη.
Το 985 συμμετείχε στη λεγόμενη Σύνοδο των Ισχυρών Γυναικών (colloquium dominarum) ως υπερασπιστής του κληρονομικού δικαιώματος του ανiψιού του Όθωνα Γ΄ στον Γερμανικό θρόνο, μετά το τέλος του Όθωνα Β΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί επίσκοποι Κατηγορία:Οίκος των Οθωνιδών Κατηγορία:Δούκες της Λοθαριγγίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Μπρούνο (ο Απόστολος)
Ο Μπρούνο του Κβέρφουρτ (Brun von Querfurt, 974 - 14 Φεβρουαρίου 1009), γνωστός και ως Βονιφάτιος, ήταν Γερμανός επίσκοπος, ιεραπόστολος και μάρτυρας, ο οποίος αποκεφαλίστηκε κοντά στα σύνορα του κράτους των Ρως και της Λιθουανίας, ενώ προσπαθούσε να διαδώσει το Χριστιανισμό στην Ανατολική Ευρώπη. Αποκαλείται επίσης και δεύτερος Απόστολος των Πρώσων.
Κήρυξε το Χριστιανισμό και εκχριστιάνισε τους Πετσενέγκους και αργότερα τους Λιθουανούς από τους οποίους βρήκε μαρτυρικό θάνατο μαζί με τους 18 οπαδούς του που τον ακολουθούσαν.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 19 Ιουνίου υπό το όνομα Άγιος Βονιφάτιος.
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
2η χιλιετία π.Χ.
3η χιλιετία π.Χ. | 2η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία π.Χ. 20ός αιώνας π.Χ. | 19ος αιώνας π.Χ. | 18ος αιώνας π.Χ.| 17ος αιώνας π.Χ. | 16ος αιώνας π.Χ. 15ος αιώνας π.Χ. | 14ος αιώνας π.Χ. | 13ος αιώνας π.Χ.| 12ος αιώνας π.Χ. | 11ος αιώνας π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:2η χιλιετία π.Χ.
Μανδαίοι
Οι Μανδαίοι ήταν αρχαίος λαός της Μεσοποταμίας με ιδία γλώσσα (μανδαϊκή) και θρησκεία (Μανδαϊσμός). Ο λαός αυτός έγινε γνωστός κατά τον 17ο αιώνα από τον καρμηλίτη ιεραπόστολο Ιωάννη α Ζεσού στην Περσία ως αιρετικοί, φέροντες αυτό το όνομα (εκ του Manda de Chaje = Λόγου ή Δύναμη της Ζωής, όπως κατ' ερμηνεία αποδόθηκε), καθώς επίσης και με το όνομα «Ζαβίρ», (στη γλώσσα τους = «βαπτιστές») ανερχόμενοι πάντως σε πολλές χιλιάδες.
Η προέλευση της μανδαϊκής θρησκείας είναι δύσκολο να ανιχνευθεί, καθώς είναι πολλά τα στοιχεία επιρροών από άλλες θρησκείες. Το πιθανότερο είναι πως οι Μανδαίοι ανήκουν σε μια προ-χριστιανική εποχή και συνδέονται με τον περσικό Γνωστικισμό, αν και αρκετοί ιστορικοί τοποθετούν την προέλευσή τους στον 1ο ή 2ο μ.Χ. αιώνα. Ο ίδιος ο ιεραπόστολος και άλλοι ιστορικοί θεωρούσαν αυτό τον λαό να έχουν σχέση με τους αρχαίους ημεροβαπτιστές ή μαθητές του Ιωάννη του Βαπτιστή ή ότι είναι συνέχεια της σέκτας στην οποία ανήκε ο Ιωάννης, δηλαδή των Εσσαίων. Στοιχεία της γλώσσας τους, ωστόσο, υποδεικνύουν αραμαϊκή προέλευση. Ένα από τα κείμενα των Μανδαίων μιλά για τη φυγή των «Ναζαρηνών» ή «Ναζωραίων» από τις περιοχές του Ιορδάνη, κατά την εποχή των ιουδαϊκών πολέμων και της καταστροφής της Ιερουσαλήμ, περίπου το 70 μ.Χ.
Σήμερα η μανδαϊκή θεολογία απειλείται σοβαρά, καθώς είναι δύσκολη η στρατολόγηση νέων ιερέων και πολλές θέσεις μένουν κενές, Οι Μανδαίοι έχουν συνήθως υψηλή εκπαίδευση, αλλά γνωρίζουν λίγα για την παλιά γλώσσα και τις γραφές, ενώ σπάνια παρακολουθούν τελετουργίες, κυρίως γάμους, Ωστόσο, είναι υπερήφανοι για την κληρονομιά τους και συχνά ισχυρίζονται πως ανήκουν σε μια θρησκεία παλαιότερη από τον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ.
Βασικές πεποιθήσεις
Ο Μανδαίοι τρέφουν μεγάλο σεβασμό για τα ποτάμια και προσπαθούν να ζουν δίπλα τους. Το μεγαλύτερο αμάρτημα που περιγράφεται στα Ιερά Βιβλία τους είναι η ούρηση σε κάποιο ποτάμι. Ωστόσο, εντέλλεται η εναπόθεση της τροφής που απομένει από μία τελετουργία, για να φάνε από αυτήν τα ψάρια του ποταμού. Εκτός από τα ποτάμια υπάρχουν και άλλοι ιεροί τόποι για προσκύνημα. Τέτοιοι θεωρούνται το Αϊν Σαμς στην Αίγυπτο, ο Οίκος του Χαγί στη Μέκκα, ο Οίκος του Βράχου στην Ιερουσαλήμ, το τζαμί Ουμαγιάντ στη Δαμασκό, ο ναός του Χαράν κ.ο.κ. Αυτοί οι ιεροί τόποι θεωρούνται πως χτίστηκαν αρχικά από τους Μανδαίους, αλλά αργότερα τους απαγορεύτηκε να τους χρησιμοποιούν ως τόπους προσκυνήματος. Στη μανδαϊκή θρησκεία το ανθρώπινο πνεύμα έχει δύο επίπεδα, το ανώτερο και θείο (νασίμτα), που έρχεται από τον Θεό, και το κατώτερο (ρουχά). Το κατώτερο συνδέεται με τη ζωή και τις επιθυμίες, Για αυτό θεωρείται ως το πνεύμα που εισάγει την έννοια του κακού. Το ανώτερο ενσωματώνει όλες τις θεϊκές επιδράσεις. Καθώς οι δύο δυνάμεις που αντιπροσωπεύουν τα πνεύματα αντιμάχονται, έχει ιδιαίτερη σημασία για τον πιστό να ενδυναμώνει το ανώτερο πνεύμα μέσω των πνευματικών ασκήσεων και την αποχή από το κακό. Εκείνοι που κατορθώνουν να εξυψωθούν στην τάξη των πνευματικά εξελιγμένων ονομάζονται αλ νασουράι. Αρκετοί Μανδαίοι θεωρούν πως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και πιθανώς ο Ιησούς ανήκαν σε αυτή την υψηλή τάξη. Η ουσία της μανδαϊκής θρησκείας θα μπορούσαμε να πούμε πως βρίσκεται στην αντίληψη για την κάθοδο της ψυχής μέσα στην ύλη.
Ιερά κείμενα
Το κεντρικό θρησκευτικό βιβλίο των Μανδαίων είναι η Γκινζά Ρμπα, «ο Θησαυρός», που περιέχει μυθολογικές, θεολογικές και ηθικές αφηγήσεις, καθώς και ύμνους που χρησιμοποιούνται για τη λειτουργία των νεκρών. Υπάρχουν πολλά άλλα, λιγότερο κεντρικά έργα, γραμμένα κυρίως στην ανατολική Αραμαϊκή ή Μανδαϊκά, όπως ονομάζονται Το περιεχόμενό τους ποικίλει και πολλά έχουν μαγικά κείμενα και εξορκισμούς. Η συλλογή των βιβλίων ξεκίνησε τηνεποχή του Ισλάμ και σύντομα οι Μανδαίοι ταίριαξαν με την κορανική άποψη για τους Σαβαίους, τους «βαπτιστές». Το Βάπτισμα είναι κεντρικό θέμα της λατρείας των Μανδαίων, ενώ το μανδαϊκό ιερό, το Μάντι, είναι ένας πολύ απλός και μικρός οίκος με επικλινή οροφή. Εμπρός του βρίσκεται μια μικρή δεξαμενή, η οποία συνδέεται με το γειτονικό ποτάμι. Το εκάστοτε ποτάμι ονομάζεται «Ιορδάνης» και χρησιμοποιείται για το βάπτισμα. Η όλη περιοχή περιβάλλεται από έναν υψηλό φράκτη ή τοίχο και το βάπτισμα τελείται Κυριακές, ενώ κάθε πιστός βαπτίζεται αρκετές φορές κάθε χρόνο. Το μανδαϊκό βάπτισμα μπορεί να συγκριθεί με τη χριστιανική κοινωνία και την ισλαμική προσευχή, σαλμπτ.
Άλλο κεντρικό τυπικό της μανδαϊκής θρησκείας είναι η λειτουργία των νεκρών, με απ αγγελίες στίχων από το Γκίνζα. Η ψυχή απελευθερώνεται από το σώμα την τρίτη ημέρα από τη στιγμή του θανάτου, ενώ στην όλη διαδικασία παίζουν κεντρικό ρόλο τα γεύματα. Οι παραδοσιακοί μανδαϊκοί τάφοι δε στολίζονται, καθώς το μόνο που φέρουν είναι το σκοτεινό σώμα. Ωστόσο, σε μεταγενέστερες εποχές αυτά τα έθιμα προσαρμόστηκαν σε μωαμεθανικά έθιμα. Τα ήθη των Μανδαίων δεν είναι όλα πολύ διαφορετικά από εκείνα των lουδαίων και οι νόμοι τους εφαρμόζονται από όλους, άνδρες ή γυναίκες, αρχηγούς ή μη. Τα σημαντικότερα αφορούν στη μονογαμία, τους διαιτητικούς κανόνες και την ελεημοσύνη.
Σύμφωνα με τους Μανδαίους ο κόσμος είναι αποτέλεσμα δύο δυνάμεων, του κόσμου του φωτός, που βρίσκεται στον βορρά, και του κόσμου του σκότους, που βρίσκεται στον νότο. Και για τους δύο κόσμους υπάρχουν κυβερνήτες, ενώ γύρω από τους κυβερνήτες απλώνονται μικρότεροι θεοί, οι βασιλείς. Οι δύο δυνάμεις αντιμάχονται μεταξύ τους και εξαιτίας της διαμάχης τους δημιουργήθηκε ο κόσμος, δίχως τη συναίνεση του κυβερνήτη του φωτός. Ο άνθρωπος, σύμφωνα με τα πιστεύω τους, δημιουργήθηκε από τις δυνάμεις του σκότους. Ωστόσο, μέσα σε κάθε άνθρωπο υπάρχει ένας «κρυμμένος Αδάμ», η ψυχή, που προέρχεται από τον κόσμο του φωτός.
Η στιγμή του θανάτου είναι η μέρα της απελευθέρωσης. Η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα και ξεκινά ένα επικίνδυνο ταξίδι στα βασίλεια του φωτός. Μόνον οι Μανδαίοι και οι αναμάρτητοι καταφέρνουν να φέρουν σε πέρας τούτο το ταξίδι. Όλοι οι άλλοι καταλήγουν στην κόλαση. Μια κόλαση, όμως, που δεν είναι αιώνια, καθώς στο τέλος του κόσμου θα έλθει η κρίση και όλοι θα υψωθούν στα βασίλεια του φωτός.
Εκκλησία
Τέλος οι Μανδαίοι τηρούν Θεία ευχαριστία με άρτο και ύδωρ και αποδέχονται τις δέκα εντολές (στοιχεία Ιουδαϊσμού), ασπάζονται την πολυγαμία (στοιχεία Μωαμεθανισμού), την παμφαγία και αποκρούουν τη νηστεία και την περιτομή, αρνούμενοι ακόμη τον Αβραάμ, Μωυσή, Χριστόν και Μωάμεθ ως Προφήτες.
Οι δε μανδαϊκοί ναοί πολύ μικροί μοιάζουν με τους χριστιανικούς χωρίς κωδωνοστάσια, διατηρούν τρεις βαθμούς ιεροσύνης που μετέχουν και γυναίκες. Στους ναούς εισέρχονται μόνο οι ιερείς ενώ οι πιστοί παραμένουν όρθιοι στον νάρθηκα (σκεπαστός πρόναος χώρος).
Σήμερα σχεδόν διώκονται στο Ιράκ από τους φανατικούς μουσουλμάνους οι οποίοι και τους αποκαλούν «Σαϊτάν» (= οπαδοί του Σατανά).
Δικτυακοί τόποι
Μανδαιοι Κατηγορία:Μεσοποταμία Κατηγορία:Μονοθεϊστικές θρησκείες
Νικόλας Γεννάρης
Ο Νικόλας "Νίκο" Χάρι Γεννάρης (γεννημένος στις 24 Μαΐου 1993) είναι ένας Άγγλος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξί μπακ ή μέσος με την Άρσεναλ.
Άρσεναλ
Ο Γεννάρης γεννήθηκε στο Λέιτονστοουν του Λονδίνου. Ο πατέρας του είναι Κύπριος και η μητέρα του Κινέζα. Ενσωματώθηκε στις Ακαδημίες της Άρσεναλ τον Μάιο του 2001, σε ηλικία επτά ετών, περνώντας από όλες τις ηλικιακές κατηγορίες του συλλόγου. Στις 10 Φεβρουαρίου 2010, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τις ρεζέρβες των Gunners απέναντι στην Στόουκ. Υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με την Άρσεναλ τον Ιούλιο του 2010. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε επίσημο αγώνα με την Άρσεναλ, αγωνιζόμενος ως δεξί μπακ, στις 25 Οκτωβρίου 2011 για το Λιγκ Καπ Αγγλίας, σε έναν αγώνα απέναντι στην Μπόλτον. Στις 9 Ιανουαρίου 2012, ο Γεννάρης πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στο Κύπελλο Αγγλίας με την Άρσεναλ, μπαίνοντας ως αλλαγή στην θέση του τραυματία Φρανσίς Κοκλέν ως δεξί μπακ, καθώς οι Gunners επικράτησαν της Λιντς Γιουνάιτεντ με σκορ 1–0 στον Γ' Γύρο της διοργάνωσης. Στις 15 Ιανουαρίου 2012, ο Γεννάρης βρισκόταν στον πάγκο, χωρίς όμως να αγωνιστεί, στην εκτός έδρας ήττα της ομάδας του με 3-2 από την Σουόνσι Σίτι. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ απέναντι στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μπαίνοντας ως αλλαγή, στη διάρκεια της ανάπαυλας του ημιχρόνου, στις 22 Ιανουαρίου 2012, στην θέση του Ζοάν Τζουρού.
Νοτς Κάουντι
Στις 23 Μαρτίου 2012, ο Γεννάρης αγωνίστηκε υπό την μορφή δανεισμού στη Νοτς Κάουντι, για το υπόλοιπο της σεζόν 2011–12. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Κάουντι, ξεκινώντας βασικός σε μια ισσοπαλία με σκορ 0-0 απέναντι στην Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ στις 24 Μαρτίου, την επομένη μόλις είχε υπογράψει στον σύλλογο. Ο Γεννάρης αγωνίστηκε άλλη μία φορά με την Νοτς Κάουντι, στη διάρκεια του δανεισμού του.
Διεθνής Καριέρα
Ο Γεννάρης έχει εκπροσωπήσει την Αγγλία σε διάφορες ηλικιακές κατηγορίες νέων συμπεριλαμβανομένων των U-17, U-18 και U-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νοτς Κάουντι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ19 Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Κίνας Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Παρακοιμώμενος
Ο Παρακοιμώμενος ήταν αξίωμα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο κάτοχός του ήταν «φύλακας της βασιλείου κλίνης» και αρχηγός των παιδόπουλων και των κοιτωναρίων. Περιπατούσε πίσω από τον βασιλιά. Φορούσε σκαραμάγγιο και σπαθί. Ήταν αξίωμα μεγίστης εμπιστοσύνης, και δινόταν στους κατ' εξοχήν ευνοούμενους του Αυτοκράτορα. Μαζί με τον κουροπαλάτη λάμβανε την εξουσία όταν ο αυτοκράτορας ήταν ανήλικος, όπως συνέβη στην Μακεδονική δυναστεία.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι
Ευεργέτουλας
Ο Ευεργέτουλας είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς-χειμάρρους της Λέσβου και έχει τις πηγές του στα βόρεια του ορεινού όγκου του Ολύμπου. Εκβάλλει στον Κόλπο της Γέρας. Είναι ο ποταμός που έδωσε και το όνομά του στον ομώνυμο Δήμο του νησιού, τον οποίο διασχίζει από τις πηγές του σχεδόν, κυριολεκτικά σε όλη την έκταση του.
Περίφημο 1ο σημείο είναι οι περιοχή Άγιοι Ανάργυροι, μια περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους με πολλά πλατάνια και γενικά πλούσιο πράσινο κατά μήκος παρα-χειμάρρου του Ευεργέτουλα.
Άλλη ξακουστή περιοχή είναι η Καρύνη, με το μαγευτικό τοπίο από τεράστια πλατάνια και καρυδιές, μεταξύ των οποίων και ο περίφημος «Πλάτανος του Θεοφίλου», όπου έμεινε για λίγο διάστημα μέσα στην τεράστια κουφάλα του δέντρου ο γνωστός μας λαϊκός ζωγράφος Θεόφιλος.
Πιο βόρεια υπάρχει η περιοχή Μυλέλια ή «Μλέλια», η οποία οφείλει το όνομα της στον παλαιό νερόμυλο που υπήρχε εκεί, και τέλος μετά από αρκετά χιλιόμετρα ο ποταμός καταλήγει στις εκβολές του, όπου, κοντά στον οικισμό Ντίπι, δημιουργεί έναν από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους του νησιού, με πλούσια χλωρίδα και πανίδα.
Πηγές
Ευεργετουλας
Φήκη Τρικάλων
Η Φήκη είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά
Η Φήκη βρίσκεται στις δυτικές παρυφές της πεδιάδας των Τρικάλων, σε υψόμετρο 130 μέτρων ενώ απέχει 14 χλμ. ΝΔ. από τα Τρίκαλα και 12 χλμ. ΒΑ. από την Πύλη. Στην απογραφή του 2001 μαζί με την γειτονική Δροσοπηγή (η οποία καταργήθηκε) αποτελούσαν το Δημοτικό Διαμέρισμα Φήκης με πληθυσμό 1.351 κατοίκους ενώ με τα στοιχεία της απογραφής 2011 έχει 1.361. Υπήρξε έδρα του Καποδιστριακού Δήμου Πιαλείων από το 1998 έως το 2010. Σήμερα η Φήκη ανήκει διοικητικά στην Δημοτική Ενότητα Πιαλείων του Δήμου Πύλης.
Ονοματοδοσία και ιστορία
Η ονομασία του χωριού, σύμφωνα με την παράδοση, προήλθε από τον βασιλέα ή ηγεμόνα Φίκο, ο οποίος διαβιούσε στο λόφο της Μαγούλας. Υπολείμματα αρχαίων ευρημάτων ανακαλύφθηκαν το 1994. Σύμφωνα με την ιστορία, στη Φήκη είχε στήσει το αρχηγείο του ο στρατηγός Χατζηπέτρος κατά την επανάσταση του 1821. Το όνομα του χωριού επί Τουρκοκρατίας και μέχρι το 1930 ήταν Βαριμπόμπη.
Αξιοθέατα και πολιτισμός/παραδόσεις
Στη Φήκη διοργανώνεται πανηγύρι, κάθε χρόνο, στις 19 Μαΐου. Επίσης, ανήμερα των Φώτων, αναβιώνει το έθιμο των "Καρκατζαλίων", όταν οι νέοι του χωριού, μεταμφιεσμένοι σε καλικαντζάρους, επισκέπτονται όλα τα σπίτια.
Αθλητισμός
Ο «Ποδοσφαιρικός Όμιλος Φήκης» δραστηριοποιείται ανεπίσημα από την δεκαετία του '50, αλλά ως επίσημο έτος ίδρυσής του θεωρείται το 1971. Από την ομάδα έχουν αναδειχθεί αρκετοί σπουδαίοι ποδοσφαιριστές με θητεία στα επαγγελματικά πρωταθλήματα, όπως οι Ιωάννης Κλαπανάρας, Λάκης Κατσιάκος, Θανάσης Τσιρογιάννης, Γιώργος Κολτσίδας και Βαγγέλης Νασιάκος. Το 1981 ο σύλλογος διεκδίκησε την κατάκτηση του Πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Τρικάλων και την άνοδό του στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία, αλλά ηττήθηκε στα πέναλτι από τον Διγενή Νεοχωρίου, ενώ υπήρξε μια φορά φιναλίστ του Κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Τρικάλων, το 1991. Την περίοδο 2019-20 η ομάδα κατέκτησε αήττητη το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Τρικάλων και απέκτησε το δικαιώμα να αγωνίζεται έως και σήμερα στην Γ Εθνική. Το 2022 κατέκτησε το πρώτο κύπελλο ΕΠΣ Τρικάλων στην ιστορία του, νικώντας με 4-1 τον Διγενή Νεοχωρίου. Το 2023 κράτησε τα σκήπτρα του κυπέλλου ΕΠΣΤ νικώντας στον τελικό το Δενδροχώρι με 2-0.
Στο χωριό εδρεύει και ο «Γυμναστικός Αθλητικός Σύλλογος Φίκος», με τμήματα ακροβατικής γυμναστικής και τραμπολίνο, που έχει επιτύχει πολλές διακρίσεις με κατακτήσεις μεταλλίων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.
Παραπομπές
Φηκη Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Άλμπερτ Ντε Κλέιν
Ο Άλμπερτ «Μπερτ» Ντε Κλέιν (Albert "Bert" de Cleyn, 28 Ιουνίου 1917—13 Μαρτίου 1990) ήταν Βέλγος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και είναι μέχρι σήμερα ο κορυφαίος σκόρερ όλων των εποχών στην πρώτη κατηγορία του Βελγίου με 431 γκολ.
Καριέρα
Ο Ντε Κλέιν ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής στο τμήμα νεολαίας του συλλόγου του, του RFC Malinois, η οποία είναι πλέον γνωστή ως ΚΦ Μέχελεν. Από εκεί προωθήθηκε στην ανδρική ομάδα για τη σεζόν 1932—33, η οποία βρισκόταν ήδη στην κορυφαία κατηγορία. Στην πρώτη του χρονιά με άνδρες, ο τότε 16χρονος πέτυχε δύο γκολ σε δύο παιχνίδια πρωταθλήματος. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο 1933—34 χρησιμοποιήθηκε σε 26 αγώνες πρωταθλήματος και σημείωσε 22 γκολ. Ολοκλήρωσε τη σεζόν 1934—35, έχοντας αναλογία τερμάτων του πάνω από 1,0 γκολ/παιχνίδι για πρώτη φορά: στους 24 αγώνες πρωταθλήματος πέτυχε 27 γκολ. Τα τρία επόμενα χρόνια οι επιδόσεις του έπεσαν, αλλά το 1937—38 η ομάδα, τερμάτισε στη 12η θέση στον τελικό πίνακα και μόλις γλίτωσε τον υποβιβασμό στη δεύτερη κατηγορία. Ο Ντε Κλέιν ήταν ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για την τέταρτη θέση της επόμενης χρονιάς, καθώς σημείωσε 28 γκολ σε 24 παιχνίδια πρωταθλήματος.
Η σεζόν 1939—40 είχε ξεκινήσει σχεδόν τέλεια για το Ντε Κλέιν (σε πέντε παιχνίδια πέτυχε επτά γκολ), το τρέχον πρωτάθλημα έπρεπε να ακυρωθεί επειδή είχε ξεσπάσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Στο πρωτάθλημα πολέμου που ακολούθησε, ο νεαρός επιθετικός πέτυχε 16 γκολ σε 13 συναντήσεις. Μετά την επανέναρξη της λειτουργίας του πρωταθλήματος για σύντομο χρονικό διάστημα το 1940—41, ο Ντε Κλέιν ολοκλήρωσε δώδεκα αγώνες πρωταθλήματος και σημείωσε 19 γκολ, καθιστώντας τον για πρώτη φορά πρώτο σκόρερ.
Με την έναρξη της σεζόν 1952—53, ξεκίνησε μία νέα εποχή στο βελγικό ποδόσφαιρο. Ένα πρώτο βήμα έγινε με τη μετονομασία της πρώτης κατηγορίας από Division d'Honneur σε Division I. Ταυτόχρονα, ωστόσο, ο σύλλογος άλλαξε όνομα και εμφανίστηκε υπό την ονομασία Koninklijke Football Club Malinois. Ίσως εντυπωσιασμένος από τις αλλαγές, ο Ντε Κλειν είχε άλλη μία εξαιρετική χρονιά με 30 γκολ σε μόλις 15 αγώνες. Μετά από έξι παιχνίδια πρωταθλήματος και δύο γκολ, ο Ντε Κλέιν τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα κατά τη σεζόν 1954—55. Τα περισσότερα από τα γκολ που έχει πετύχει σε ένα μόνο παιχνίδι ήταν και τα επτά γκολ σε νίκη εντός έδρας με 7—0 επί της Racing Club de Bruxelles. Το διάστημα 1955—57 διετέλεσε προπονητής της Μέχελεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Μέχελεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Βέλγοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Άγιος Μπρούνο της Κολωνίας
Άγιος Μπρούνο της Κολωνίας (Κολωνία περίπου 1030 - † 6 Οκτωβρίου 1101), ιδρυτής του Τάγματος των Καρθουσιανών. Ήταν διάσημος δάσκαλος στην Ρενς της Γαλλίας, καθώς και σύμβουλος του πρώην μαθητή του, Πάπα Ουρβανού του Β'.
Έγραψε σχόλια επί των Ψαλμών του Δαυίδ.
Η μνήμη του εορτάζεται στις 6 Οκτωβρίου.
Διονυσόπολις Φρυγίας
Η Διονυσόπολις ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας.
Στα βυζαντινά χρόνια ήταν έδρα επισκόπου. Γνωστοί επίσκοποι της Διονυσοπόλεως υπήρξαν ο Αλέξανδρος (553) και ο Βασίλειος που έλαβε μέρος στη Ζ΄ Οικουμενική σύνοδο το 787.
Πρόκειται για τη σημερινή Ορτάκιοϊ, ή το Uckuyular, ή το Bahadınlar. Πάντως τα αμπέλια της κοιλάδας του Μαιάνδρου προδίδουν την ύπαρξη της Διονυσοπόλεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
Γκέοργκ Κάντορ
Ο Γκέοργκ Κάντορ γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1845 στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Ήταν ο μεγαλύτερος από έξι παιδιά. Όταν ο πατέρας του αρρώστησε το 1856, η οικογένειά του μετακόμισε στη Γερμανία, πρώτα στο Βιζμπάντεν, έπειτα στη Φρανκφούρτη. Το 1862, ο Κάντορ αποφοίτησε από το ETH Ζυρίχης, ενώ αργότερα από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Ο Γκέοργκ Κάντορ έλαβε έδρα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Χάλε. Το 1874, ο Κάντορ παντρεύτηκε την Εβραϊκής καταγωγής Βάλλυ Γκούτμαν. Απέκτησαν μαζί 6 παιδιά. Εκείνη την εποχή, ο Κάντορ ανέπτυξε τη Θεωρία Συνόλων. Το 1884, ο Κάντορ εισήχθη σε νοσοκομείο ύστερα από μια περίοδο κατάθλιψης. Ο Κάντορ αποσύρθηκε από την εκπαίδευση το 1913, ενώ πέθανε το 1918 ύστερα από μια περίοδο μεγάλης φτώχειας, σε ηλικία 72 ετών. Μεγάλη στιγμή της ζωής του είναι η απόδειξη πως το σύνολο των πραγματικών αριθμών είναι υπεραριθμήσιμο κάτι το οποίο κατάφερε με τη χρήση του "Διαγώνιου Επιχειρήματος".
Νεανική ηλικία και σπουδές
Ο Γκέοργκ Κάντορ γεννήθηκε στη Δυτική εμπορική αποικία στην Αγία Πετρούπολη, Ρωσία, και παρέμεινε εκεί έως την ηλικία των έντεκα. Ο Γκέοργκ, ο μεγαλύτερος από τα έξι παιδιά της οικογένειας, διακρίθηκε ως ένας εξαιρετικός βιολονίστας. Ο παππούς του Franz Böhm (1788–1846) (αδερφός του Joseph Böhm) ήταν γνωστός μουσικός και σολίστ στη Ρωσική αυτοκρατορία, έπαιζε μάλιστα στην αυτοκρατορική ορχήστρα. Ο πατέρας του Κάντορ ήταν μέλος στο Χρηματιστήριο της Αγίας Πετρούπολης· όταν αρρώστησε, η οικογένεια του μετακόμισε στη Γερμανία το 1856, πρώτα στο Βιζμπάντεν και στη συνέχεια στη Φρανκφούρτη, αναζητώντας πιο ήπιους χειμώνες από αυτούς στην Αγία Πετρούπολη. Το 1860, ο Κάντορ αποφοίτησε με διάκριση από το σχολείο του Darmstadt· οι ιδιαίτερες ικανότητες του στα μαθηματικά, στην τριγωνομετρία συγκεκριμένα, ήταν εμφανής. Το 1862, ο Κάντορ εισήχθη στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Μετά τη λήψη μιας μεγάλης κληρονομιάς λόγω του θανάτου του πατέρα του το 1863, ο Κάντορ στράφηκε στις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, παρακολουθώντας διαλέξεις από τον Leopold Kronecker, τον Karl Weierstrass και τον Ernst Kummer. Πέρασε το καλοκαίρι του 1866 στο Πανεπιστήμιο του Γκέτιγκεν, όπου αποτέλεσε στη συνέχεια το κέντρο της μαθηματικής του έρευνας.
Δάσκαλος και ερευνητής
Το 1874, ο Κάντορ παντρεύτηκε την Εβραϊκής καταγωγής Βάλλυ Γκούτμαν. Είχαν έξι παιδιά, το τελευταίο (Rudolph) γεννήθηκε το 1886. Ο Κάντορ κατάφερε να στηρίξει μια οικογένεια παρά τη μέτρια ακαδημαϊκή αμοιβή του, χάρη στην κληρονομιά από τον πατέρα του. Κατά τη διάρκεια του μήνα του μέλιτος στα βουνά Harz, ο Κάντορ ξόδεψε πολύ χρόνο στις μαθηματικές συζητήσεις με τον Richard Dedekind, τον οποίο γνώρισε δύο χρόνια νωρίτερα, ενώ ήταν διακοπές στην Ελβετία.
Ο Κάντορ προήχθη σε έκτακτο καθηγητή το 1872 και έγινε καθηγητής το 1879. Η επίτευξη της τελευταίας βαθμίδας στην ηλικία των 34 ήταν ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα, αλλά ο Κάντορ επιθύμησε μια έδρα σε ένα πιο διάσημο πανεπιστήμιο, ιδίως στο Βερολίνο, που εκείνη τη στιγμή ήταν το ηγετικό γερμανικό πανεπιστήμιο. Ωστόσο, το έργο του βρήκε μεγάλες αντιδράσεις κι έτσι αυτό δεν έγινε εφικτό. Ο Kronecker, ο οποίος ήταν επικεφαλής των μαθηματικών στο Βερολίνο μέχρι το θάνατό του το 1891, ένιωθε όλο και πιο άβολα με την προοπτική της ύπαρξης του Κάντορ ως συνάδελφό του, τον αντιλαμβανόταν ως έναν "διαφθορέα της νεολαίας" για τη διδασκαλία των ιδεών του σε μια νεώτερη γενιά μαθηματικών. Χειρότερα ακόμη, ο Kronecker, μια καθιερωμένη προσωπικότητα στη μαθηματική κοινότητα και πρώην καθηγητής του Κάντορ, διαφώνησε με την προώθηση της δουλειάς του Κάντορ, χαρακηρίζοντας τη δουλειά του "αγυρτεία". Στον Kronecker, που τώρα θεωρείται ως ένας από τους ιδρυτές της κοστρουκτιβιστικής πλευράς στα μαθηματικά, μεγάλο μέρος της θεωρίας συνόλων του Κάντορ του ήταν αντιπαθής επειδή υποστήριζε την ύπαρξη συνόλων που πληρούν ορισμένες ιδιότητες, χωρίς να δίνει συγκεκριμένα παραδείγματα των συνόλων, των οποίων τα μέλη πράγματι ικανοποιούσαν αυτές τις ιδιότητες. Ο Κάντορ πίστευε ότι η στάση του Kronecker θα καθιστούσε αδύνατον για αυτόν ποτέ να αφήσει το Halle.
Το 1881, ο συνάδελφος του Κάντορ από το Halle, Eduard Heine, πέθανε, δημιουργώντας μια κενή έδρα. Το Halle αποδέχθηκε την πρόταση του Cantor η οποία προσφέρθηκε στους Richard Dedekind, Heinrich M. Weber και Franz Mertens, με αυτή τη σειρά, αλλά ο καθένας αρνήθηκε την έδρα αφότου του προσφέρθηκε. Τελικά διορίστηκε ο Friedrich Wangerin, αλλά δεν ήταν ποτέ κοντά στον Κάντορ.
Το 1882, η μαθηματική επικοινωνία μεταξύ του Κάντορ και του Dedekind έληξε, προφανώς ως αποτέλεσμα της άρνησης του Dedekind για την έδρα στο Halle. Ο Κάντορ άρχισε επίσης μία άλλη σημαντική επικοινωνία, με τον Gösta Mittag-Leffler στη Σουηδία, και σύντομα άρχισε να δημοσιεύει στην Εφημερίδα της Mittag-Leffler's journal Acta Mathematica. Αλλά το 1885, ο Mittag-Leffler ανησυχούσε για τις φιλοσοφικές του θέσεις και είχε υποβάλει νέους όρους σε ένα έγγραφο του Κάντορ στην "Acta". Ζήτησε από τον Κάντορ να αποσύρει την εργασία από την "Acta", ενώ ήταν στην απόδειξη, γράφοντας ότι ήταν "... περίπου εκατό χρόνια πάρα πολύ σύντομα". Ο Κάντορ συμμορφώθηκε, αλλά στη συνέχεια περιόρισε τη σχέση του και την επικοινωνία του με τον Mittag-Leffler, γράφοντας σε τρίτους:
«''Ο Mittag-Leffler είχε τον τρόπο του, θα πρέπει να περιμένω μέχρι το έτος 1984, το οποίο σε εμένα φάνηκε πάρα πολύ μεγάλη απαίτηση! ... Αλλά βέβαια ποτέ δεν θέλω να γνωρίζω τίποτα ξανά για την "Acta Mathematica"''».
Ο Κάντορ υπέστη την πρώτη γνωστή περίοδο κατάθλιψης το 1884. Η κριτική για τη δουλειά του ζυγίζεται στο μυαλό του: σε κάθε ένα από τα πενήντα-δύο γράμματα που έγραψε στον Mittag-Leffler το 1884 αναφέρεται ο Kronecker. Ένα απόσπασμα από ένα από αυτά τα γράμματα αποκαλύπτει τη ζημιά που έκανε στην αυτοπεποίθηση του Κάντορ:
«.''.. Εγώ δε ξέρω πότε θα επιστρέψω για τη συνέχιση της επιστημονικής δουλειάς μου. Αυτή τη στιγμή δε μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα με αυτή, και περιόρισα τον εαυτό μου στο πιο απαραίτητο καθήκον από τις διαλέξεις μου. Πόσο πιο ευτυχισμένος θα ήμουν αν ήταν επιστημονικά ενεργό, μακάρι να είχα την απαραίτητη ψυχική φρεσκάδα''».
Αυτή η κρίση τον οδήγησε να συγκεντρωθεί στη διάλεξη της Φιλοσοφίας παρά στα μαθηματικά. Άρχισε επίσης μια έντονη μελέτη της Elizabethan literature σκεπτόμενος ότι μπορεί να υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία ότι ο Σερ Φράνσις Μπέικον έγραψε τα έργα που αποδίδονται στον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Αυτό οδήγησε τελικά σε δύο φυλλάδια, δημοσιεύθηκαν το 1896 και το 1897.
Ο Κάντορ ανάρρωσε σύντομα έκτοτε, και στη συνέχεια έκανε περαιτέρω σημαντικές συνεισφορές, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου διαγώνιου επιχειρήματος και του θεωρήματος. Ωστόσο, ποτέ ξανά δεν επέτυχε το υψηλό επίπεδο των επιστημονικών ανακοινώσεων του από το 1874–84. Αυτός τελικά επεδίωξε, και πέτυχε, μια συμφιλίωση με τον Kronecker. Ωστόσο, οι φιλοσοφικές διαφωνίες και δυσκολίες που τους χώριζαν συνεχίστηκαν.
Το 1890, Κάντορ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση της Deutsche Mathematiker-Vereinigung και υπό την Προεδρία του στην πρώτη συνεδρίασή της στο Halle το 1891, όπου εισήγαγε για πρώτη φορά το διαγώνιο επιχείρημα, η φήμη του ήταν αρκετά ισχυρή ώστε, παρά τις αντιδράσεις του Kronecker στο έργο του, για να του εξασφαλίσει την εκλογή του ως ο πρώτος Πρόεδρος αυτής της κοινωνίας. Αφήνοντας κατά μέρος την εχθρότητα με τον Kronecker που είχε εμφανίσει απέναντί του, ο Κάντορ τον κάλεσε να προσφωνήσει τη σύσκεψη, αλλά ο Kronecker δεν μπόρεσε να το πράξει, επειδή η σύζυγός του πέθανε από τραυματισμούς σε ένα ατύχημα σκι σε εκείνη τη φάση.
Τα επόμενα χρόνια
Το 1911, ο Κάντορ ήταν ένας από τους διακεκριμένους ξένους μελετητές οι οποίοι κλήθηκαν για να συμμετάσχουν στην 500η επέτειο από την ίδρυση του Πανεπιστημίου του St Andrews στη Σκωτία. Ο Κάντορ παρακολούθησε, ελπίζοντας να συναντήσει τον Bertrand Russell,ο οποίος πρόσφατα είχε δημοσιεύσει την Principia Mathematica η οποία αναφέρεται επανειλημμένα στο έργο του Κάντορ, αλλά αυτό δεν πραγματοποιήθηκε.Το επόμενο έτος, το St. Andrews βράβευσε τον Κάντορ με ένα τιμητικό διδακτορικό, αλλά η ασθένεια τον εμπόδισε από το παραλάβει το πτυχίο του αυτοπροσώπως.
Ο Κάντορ αποσύρθηκε το 1913, ζώντας σε συνθήκες φτώχειας και πάσχοντας από υποσιτισμό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο δημόσιος εορτασμός των γενεθλίων του ακυρώθηκε λόγω του πολέμου. Πέθανε στις 6 Ιανουαρίου το 1918 στο σανατόριο, όπου είχε περάσει το τελευταίο έτος της ζωής του.
Μαθηματική έρευνα
Η έρευνα του Κάντορ την περίοδο του 1874 με 1884 αποτελεί την απαρχή της θεωρίας συνόλων. Πριν όμως από τη δική του έρευνα, η έννοια του συνόλου χρησιμοποιήθηκε έμμεσα από τις αρχές των μαθηματικών, εμφανίζεται μάλιστα και στις ιδέες του Αριστοτέλη. Κανείς δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι η θεωρία συνόλων είχε μη τετριμμένο περιεχόμενο. Πριν τον Κάντορ, υπήρχαν μόνο πεπερασμένα σύνολα (τα όποια γίνονταν εύκολα κατανοητά) και τα "άπειρα" (τα οποία συμπεριελάμβαναν θέματα για πιο φιλοσοφική, παρά μαθηματική, συζήτηση). Αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν (απείρως) πολλά πιθανά μεγέθη για άπειρα σύνολα, ο Κάντορ γνωστοποίησε ότι η θεωρία συνόλων δεν ήταν ασήμαντη, και χρειαζόταν μελέτη. Η θεωρία συνόλων αποτελεί τη βάση για τα μοντέρνα μαθηματικά, με την έννοια ότι ερμηνεύει προτάσεις μαθηματικών αντικειμένων (για παράδειγμα, οι αριθμοί και οι συναρτήσεις) από όλους τους τομείς των παραδοσιακών μαθηματικών (όπως της Άλγεβρας, της Μαθηματικής Ανάλυσης και της Τοπολογίας) σε μία ενιαία θεωρία, και παρέχει ένα σύνολο από αξιώματα προς απόδειξη ή όχι. Η βασική αντίληψη της θεωρίας συνόλων χρησιμοποιείται πλέον ευρέως στα μαθηματικά.
Σε ένα από τα τελευταία κομμάτια της εργασίας του, ο Κάντορ απέδειξε ότι το σύνολο των πραγματικών αριθμών είναι "πιο μεγάλο" από το σύνολο των φυσικών αριθμών· έτσι δείχθηκε, για πρώτη φορά, ότι υπάρχουν άπειρα σύνολα διαφορετικών μεγεθών. Ήταν ο πρώτος που εκτίμησε τη σημασία της 1 προς 1 αντιστοιχίας στη θεωρία συνόλων. Χρησιμοποίησε μάλιστα την έννοια αυτή για να ορίσει πεπερασμένα σύνολα και άπειρα σύνολα, υποδιαιρώντας το τελευταίο σε μετρήσιμα σύνολα (ή απείρως μετρήσιμα σύνολα) και μη μετρήσιμα σύνολα (ή μη αριθμήσιμα άπειρα σύνολα). Ένα μετρήσιμο σύνολο είναι ένα σύνολο το οποίο είναι ή πεπερασμένο ή αριθμήσιμο· τα αριθμήσιμα σύνολα είναι συνεπώς άπειρα μετρήσιμα σύνολα. Παρόλα αυτά, αυτή η ορολογία δεν χρησιμοποιείται παγκοσμίως, και μερικές φορές το "αριθμήσιμο" χρησιμοποιείται σαν συνώνυμο για το "μετρήσιμο".
Ο Κάντορ ανέπτυξε σημαντικές προτάσεις στην τοπολογία και σε σχέση με την πληθικότητα. Για παράδειγμα, έδειξε ότι το Σύνολο του Κάντορ δεν είναι πυκνό πουθενά, αλλά έχει την ίδια πληθικότητα με το σύνολο των πραγματικών αριθμών, ενώ το σύνολο των ρητών είναι παντού πυκνό, αλλά μετρήσιμο.
Ο Κάντορ εισήγαγε θεμελιώδεις κατασκευές στη θεωρία συνόλων, όπως το δυναμοσύνολο ενός συνόλου A, το οποίο είναι δυνατό υποσύνολο του A. Αργότερα απέδειξε ότι το μέγεθος ενός δυναμοσυνόλου A είναι αυστηρά μεγαλύτερο από το A, ειδικά όταν το A είναι ένα άπειρο σύνολο· αυτό το συμπέρασμα σύντομα έγινε γνωστό ως το Θεώρημα του Κάντορ. Ο Κάντορ ανέπτυξε μία ολόκληρη θεωρία και την αριθμητική των άπειρων συνόλων, που περιλαμβάνει τους πληθικούς αριθμούς και τους διατακτικούς αριθμούς, οι οποίοι επεκτείνονται στην αριθμητική των φυσικών αριθμών. Ο συμβολισμός για τους πληθικούς αριθμούς ήταν το γράμμα Hebrew \aleph με δείκτη ένα φυσικό αριθμό· για τους διατακτικούς επέλεξε το ελληνικό γράμμα ω. Αυτός ο συμβολισμός διατηρείται ακόμα και σήμερα.
Η Υπόθεση του συνεχούς, που εισήχθη από τον Κάντορ, παρουσιάστηκε από τον David Hilbert ως ένα από τα 23 ανοιχτά προβλήματα του ιδίου στη γνωστή ανακοίνωση το 1900 στο Διεθνές Συνέδριο των Μαθηματικών στο Παρίσι. Η εργασία του Κάντορ απέσπασε σπουδαία κριτική. Ο αμερικανός φιλόσοφος Charles Sanders Peirce εξήρε τη θεωρία συνόλων του Κάντορ, και στις δημόσιες διαλέξεις που ακολούθησαν από τον ίδιο στο Διεθνές Συνέδριο των Μαθηματικών στη Ζυρίχη το 1897, ο Adolf Hurwitz και ο Jacques Hadamard εξέφρασαν και οι δύο τον θαυμασμό τους. Στο Συνέδριο αυτό, ο Κάντορ ανανέωσε τη φιλία του και τη συνεργασία του με τον Dedekind. Από το 1905, ο Κάντορ συνεργάστηκε με τον θαυμαστή του και μεταφραστή Philip Jourdain για τη συγγραφή των εργασιών του πάνω στη θεωρία συνόλων και πάνω στις πεποιθήσεις του Cantor. Αυτό δημοσιεύτηκε αργότερα, όπως και αρκετά από τα έργα του.
Θεωρία Αριθμών, τριγωνομετρικές σειρές και διατακτικοί αριθμοί
Οι πρώτες 10 σελίδες της εργασίας του Κάντορ ήταν η βασική του άποψη πάνω στη θεωρία αριθμών. Με πρόταση του Eduard Heine, καθηγητή στο Halle, ο Κάντορ στράφηκε στη Μαθηματική ανάλυση. Ο Heine πρότεινε στον Κάντορ να λύσει το Ανοιχτό πρόβλημα που δεν κατάφεραν να λύσουν οι Peter Gustav Lejeune Dirichlet, Rudolf Lipschitz, Bernhard Riemann, και ο ίδιος ο Heine: η μοναδικότητα της εκπροσώπησης της συνάρτησης από τριγωνομετρικές σειρές. Ο Κάντορ έλυσε αυτό το δύσκολο πρόβλημα το 1869. Καθώς δούλευε το πρόβλημα ανακάλυψε τον υπεραριθμήσιμο διατακτικό αριθμό, που παρουσιάστηκε ως δείκτης n στο n-ιοστό παραγόμενο σύνολο Sn του συνόλου S των μηδενικών από τριγωνομετρικές σειρές. Έστω μία τριγωνομετρική σειρά f(x) με S το σύνολο των μηδενικών, ο Κάντορ ανακάλυψε μία διαδικασία που παρήγαγε άλλες τριγωνομετρικές σειρές που είχαν το S1 ως το σύνολο των μηδενικών, όπου S1 είναι το σύνολο των οριακών σημείων του S. Αν το Sk+1 είναι το σύνολο των οριακών σημείων του Sk, μπορεί να κατασκευαστεί μία τριγωνομετρική σειρά που τα μηδενικά της είναι Sk+1. Επειδή τα σύνολα Sk είναι κλεισμένα, περιέχουν τα οριακά σημεία, και η τομή από μία άπειρη φθίνουσα σειρά συνόλων S, S1, S2, S3,... περιγράφει ένα οριακό σύνολο, το οποίο μπορούμε τώρα να ονομάσουμε Sω, και ύστερα να συμβολίζεται ως Sω το οποίο επίσης μπορεί να είναι ένα σύνολο από οριακά σημεία Sω+1, και συνεχίζει έτσι. Υπήρχαν παραδείγματα τα οποία ισχύουν πάντα, και εδώ ήταν μία άπειρη σειρά από άπειρους αριθμούς ω, ω+1, ω+2, ... Ανάμεσα στο 1870 και το 1872, ο Κάντορ δημοσίευσε περισσότερες εργασίες πάνω σε τριγωνομετρικές σειρές, και επίσης μία εργασία διασαφηνίζει τους μη-ρητούς ως συγκλίνουσες σειρές από ρητούς αριθμούς.Ο Dedekind, που έγινε φίλος του Cantor το 1872, αναφέρθηκε σε αυτό το κείμενο αργότερα εκείνη τη χρονιά, δηλαδή στην εργασία που πρώτος τοποθέτησε τον επίσημο ορισμό των πραγματικών αριθμών από αποσπάσματα του Dedekind. Επεκτείνοντας την έννοια του αριθμού μέσω μίας επαναστατικής ιδέας του για την άπειρη πληθικότητα, ο Κάντορ ήταν παραδόξως αντίθετος στις θεωρίες της απειροστικότητας από τις θεωρίες του Otto Stolz και του Paul du Bois-Reymond, περιγράφοντας και τις δύο ως "μία αποστροφή" και "μία χολέρα bacillus των μαθηματικών".Ο Cantor επίσης δημοσίευσε μία εσφαλμένη "απόδειξη" της ασυμφωνίας των συγκλίνουσων σειρών.
Θεωρία Συνόλων
Η αρχή της θεωρίας συνόλων ως κλάδου των μαθηματικών χαρακτηρίζεται από μία δημοσίευση ενός άρθρου του Κάντορ το 1874, "Über eine Eigenschaft des Inbegriffes aller reellen algebraischen Zahlen" ("Σε μία ιδιοκτησία της συλλογής όλων των αλγεβρικών πραγματικών αριθμών"). Αυτό το άρθρο ήταν το πρώτο που εισήγαγε μία αυστηρή απόδειξη στην πρόταση ότι υπάρχουν περισσότερα από ένα είδος απείρου. Προηγουμένως, όλες οι άπειρες συλλογές είχε υποτεθεί σιωπηρά να είναι ισάριθμες (που σημαίνει το ίδιο μέγεθος ή ότι υπάρχει ο ίδιος αριθμός των στοιχείων). . Οι υπερβατικοί αριθμοί κατασκευάστηκαν πρώτα από τον Joseph Liouville το 1844.
Ο Κάντορ εγκαθίδρυσε αυτά τα αποτελέσματα χρησιμοποιώντας δύο κατασκευές. Η πρώτη κατασκευή δείχνει πώς γράφονται οι πραγματικοί αλγεβρικοί αριθμοί ως μία ακολουθία a1, a2, a3, .... Με άλλα λόγια, οι πραγματικοί αλγεβρικοί αριθμοί είναι μετρήσιμοι. Ο Κάντορ ξεκίνησε τη δεύτερη κατασκευή με μία σειρά πραγματικών αριθμών. Χρησιμοποιώντας αυτή την ακολουθία, κατασκεύασε έναν κιβωτισμό διανυσμάτων του οποίου η τομή περιλαμβάνει έναν πραγματικό αριθμό που δεν ανήκει στην ακολουθία. Από την κάθε σειρά των πραγματικών αριθμών μπορεί να κατασκευαστεί ένας πραγματικός που δεν ανήκει στην ακολουθία, οι πραγματικοί αριθμοί δεν μπορούν να γραφούν ως ακολουθία – και οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι πραγματικοί αριθμοί δεν είναι μετρήσιμοι. Εφαρμόζοντας την κατασκευή σε μία ακολουθία πραγματικών αλγεβρικών αριθμών, ο Κάντορ δημιούργησε τους υπερβατικούς αριθμούς. Ο Κάντορ έδειξε ότι οι κατασκευές του απέδειξαν πολλά – δηλαδή, παρέχουν μία νέα απόδειξη στο θεώρημα του Liouville: Kάθε διάστημα περιέχει άπειρους υπερβατικούς αριθμούς. Το επόμενο άρθρο του Κάντορ περιλαμβάνει μία κατασκευή που αποδεικνύει ότι το σύνολο των υπερβατικών αριθμών έχει την ίδια δύναμη (κοίτα δίπλα) όπως το σύνολο των πραγματικών αριθμών.