cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α.Ο. Ελπιδοφόρος Κηφισιάς
Ο Αθλητικός Όμιλος Κηφισιάς «Ελπιδοφόρος» ήταν ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την Κηφισιά της Αττικής. Ιδρύθηκε το 1971 και από το 2009 έως το 2012 αγωνίστηκε στη Δ΄ Εθνική. Είχε χρώματα κόκκινο και μπλε και έμβλημα τον πυρσό. Προπονούνταν σε ιδιόκτητο γήπεδο στη Νέα Κηφισιά και αγωνίζόταν στο «Ζηρίνειο». Το Μάιο του 2012 συγχωνεύτηκε με τον Α.Π.Ο. Κηφισιάς και δημιούργησαν την Α.Ε. Κηφισιάς.
Ιστορία
Η ποδοσφαιρική ομάδα του Αθλητικού Ομίλου Νέας Κηφισιάς «Ελπιδοφόρου» από το 1971 που ιδρύθηκε, όπου το 1997 μετονομάστηκε σε Αθλητικό Όμιλο Κηφισιάς «Ελπιδοφόρο», ως το 2009 αγωνιζόταν στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Αθήνας. Κατά την πενταετία 2005-2010 παρουσίασε εντυπωσιακή πορεία, αφού κατάφερε μέσα σε τρία χρόνια να βρεθεί από την Γ΄ κατηγορία της ΕΠΣ Αθήνας στη Δ΄ Εθνική. Επιπλέον, το 2010 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου ΕΠΣΑ και τερμάτισε 2ος στον όμιλό του στη Δ΄ εθνική, χάνοντας πρωτάθλημα και κύπελλο από τον Απόλλωνα Σμύρνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1971 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Αλόνζο Τσερτς
Ο Αλόνζο Τσερτς (αγγλικά: Alonzo Church) ήταν Αμερικάνος επιστήμονας υπολογιστών, μαθηματικός, φιλόσοφος και καθηγητής, ο οποίος συνείσφερε σημαντικά στην επιστήμη των μαθηματικών, καθώς υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές της θεωρητικής επιστήμης υπολογιστών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1903 στην Ουάσινγκτον και το 1920 φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, όπου και αποφοίτησε με επαίνους. Έλαβε ένα πλήθος διακρίσεων, από πολλά αξιότιμα πανεπιστήμια σε όλο το κόσμο. Είναι περισσότερο γνωστός για το lamda calculus, για τη συνεργασία με τον Άλαν Τούρινγκ για τη θέση Τσερτς-Τούρινγκ, για την απόδειξη ότι το Entscheidungsproblem δεν λύνεται, για την οντολογία Φρεζ-Τσερτς, καθώς επίσης και για το θεώρημα Τσερτς-Ροσέρ. Μαζί με τον μαθητή του Αλαν Τούρινγκ, θεωρείται ένας από τους πατεράδες της επιστήμης των υπολογιστών και της πληροφορικής. Ο Αλόνζο απεβίωσε στης 11 Αυγούστου 1995 σε ηλικία 92 ετών και θάφτηκε στο Κοιμητήριο Πρίνστον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ
Timeo hominem unius libri
Timeo hominem unius libri που σημαίνει φοβούμαι τον άνθρωπο του ενός βιβλίου, κατά το «Time Danaos et dona ferentes= φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας» του Βιργιλίου που αναφέρεται στην Αινειάδα, είναι μια λατινική φράση που αποδίδεται στον Ακινάτη.
Η διττή ερμηνεία
Η φράση αντιπαραβλήθηκε από ορισμένους με τη ρήση του Αρχίλοχου:
«πόλλ΄ οἶδε ἀλώπηξ, ἀλλ΄ ἐχῖνος ένα μέγα» δηλαδή «Πολλά ξέρει η αλεπού αλλά ο σκαντζόχοιρος ένα (αλλά) μεγάλο» και ερμηνεύτηκε ότι η ενασχόληση με το κεφαλαιώδες και ουσιαστικό βιβλίο που έχει ως αποτέλεσμα τη βαθύτερη γνώση, μας απαλλάσσει από περιττά και ανώφελα πράγματα.
Ενώ η δεύτερη εκδοχή που υιοθετείται από τον Ακινάτη, λόγω του εύρους των γνώσεων του, μπορεί να συγκριθεί με τον στίχο του Αισχύλου «χωρίς τα άλλα είμαι μονόφρων» που αιτιοκρατείται από την απόλυτη προσήλωση του ατόμου στην μονομέρεια που έχει ως συνέπεια τη μονοφροσύνη, που κάτω από κατάλληλες συνθήκες, οδηγεί στο φανατισμό και στη σύγκρουση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις
Π.Α.Σ. Κόρινθος
Ο Παγκορινθιακός Αθλητικός Σύλλογος Κόρινθος (Π.Α.Σ. Κόρινθος) είναι αθλητική ποδοσφαιρική ομάδα, η οποία ιδρύθηκε το 1963 ως "ΑΠΣ Κόρινθος" έπειτα από συγχώνευση του Πανκορινθιακού με τον Άρη Κορίνθου. Μετά από νέα συγχώνευση του "ΑΠΣ Κόρινθος" με τον νέο Παγκορινθιακό το 1999 ονομάζεται πλέον "ΠΑΣ Κόρινθος". Έχει πέντε συμμετοχές στην Α΄ Εθνική, δεκαεπτά συμμετοχές στην Β΄ Εθνική, οκτώ στην Γ΄ Εθνική, έξι στην Δ΄ Εθνική και δύο στην Α΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Κορινθίας. Σήμερα αγωνίζεται στην Γ' Εθνική Κατηγορία Ελλάδος.
Αρχηγός της ο Λεωνίδας Αργυρόπουλος, ο οποίος έχει συμμετοχές στην Α' Εθνική με τον Αστέρα Τρίπολης, τον Πλατανιά Χανίων, τον Πανιώνιο, τον Ηρακλή, και τον ΟΦΗ.
Παγκορινθιακός
Η ιστορία της ομάδος ξεκίνησε το 1958, όταν δημιουργήθηκε ο Παγκορινθιακός με τη συγχώνευση δύο παλιών ομάδων της Κορίνθου, του Ολυμπιακού και του Αχιλλέα. Ο Παγκορινθιακός ήταν μεταξύ των ομάδων, που έλαβαν μέρος στο πρώτο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής Κατηγορίας την περίοδο 1959-1960. Η πρεμιέρα εκείνης της περιόδου, που αποτελεί και πρεμιέρα των πρωταθλημάτων Εθνικής Κατηγορίας, έχει γραφεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του κορινθιακού ποδοσφαίρου, καθώς για την πρώτη αγωνιστική ο Παγκορινθιακός νίκησε με 1-0 τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Κόρινθος
130px|μικρογραφία|Το λογότυπο της ομάδας (Δεκαετία 80'-90') Το 1963 ο Παγκορινθιακός και η ομάδα του Άρη Κορίνθου συγχωνεύονται και δημιουργούν τον ΑΠΣ Κόρινθος, ο οποίος αργότερα μετείχε στην επαγγελματική Α' Εθνική για πέντε περιόδους (1979-1982 και 1991-1993).
Ένα νέο σωματείο με το όνομα Παγκορινθιακός αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής τις περιόδους 1963-64 (8ος στο 2ο όμιλο), 1964-65 (16ος στο 2ο όμιλο) και τα επόμενα χρόνια στις ερασιτεχνικές κατηγορίες ως το 1999, όταν συγχωνεύτηκε με την Κόρινθο και δημιούργησαν τον σημερινό ΠΑΣ Κόρινθος.
Η Κόρινθος αγωνίστηκε στη Β΄ εθνική κατηγορία έως το 1979 που αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στο νότιο όμιλο. Στη συνέχεια ως το 1982 συμμετείχε στην Α΄ Εθνική κατηγορία. Τη σεζόν 1979-1980, στην πρώτη συμμετοχή της στην Α΄ Εθνική Κατηγορία, κατέλαβε τη 10η θέση με 33 βαθμούς πετυχαίνοντας μεγάλες νίκες, όπως το 2-1 επί του ισχυρού εκείνη τη χρονιά Άρη Θεσσαλονίκης, το 3-1 επί του Ηρακλή και το 3-1 επί του ΠΑΟΚ. Παράλληλα αναδείχθηκε ισόπαλη εντός έδρας με τον πρωταθλητή Ολυμπιακό 2-2 και με τον Παναθηναϊκό 0-0.
Την επόμενη χρονιά, παρά τη μέτρια αγωνιστική της παρουσία, η Κόρινθος κατάφερε να εξασφαλίσει την παραμονή της πετυχαίνοντας και πάλι ορισμένα σπουδαία αποτελέσματα, όπως η εντός έδρας νίκη με 2-1 επί της ΑΕΚ και η ισοπαλία 0-0 με τον Ολυμπιακό.
Τη σεζόν 1981-1982 η Κόρινθος τερμάτισε τελευταία και υποβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική, όπου παρέμεινε έως το 1985, οπότε και υποβιβάστηκε στη Γ΄ Εθνική.
Στη Β΄ εθνική κατηγορία επανήλθε το 1986, όπου παρέμεινε έως το 1991. Τη σεζόν 1990-1991 η Κόρινθος παραμένοντας αήττητη εντός έδρας κατέλαβε τη δεύτερη θέση και προβιβάστηκε στην Α΄ Εθνική κατηγορία. Η επιστροφή στη μεγάλη κατηγορία συνδυάστηκε από μια καλή πορεία τη σεζόν 1991-1992, κατά την οποία εξασφάλισε άνετα την παραμονή της παίζοντας κατα διαστήματα θεαματικό ποδόσφαιρο. Όμως την επόμενη αγωνιστική περίοδο 1992-1993 η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό της ομάδας. Από το 1993 άρχισε η φθίνουσα πορεία της ομάδας της Κορίνθου. Τις περιόδους 1993-94 και 1994-95 αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική, ενώ τις σεζόν 1995-96 ως 1997-98 στη Γ΄ Εθνική κατηγορία.
Τις περιόδους 1998-99 και 1999-2000 συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής από όπου το 2000 υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα. Μετά τον υποβιβασμό συμμετείχε στην Α΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Κορινθίας για δύο αγωνιστικές περιόδους μεταξύ 2000 και 2002, οπότε και πέτυχε την επάνοδό της στη Δ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε από το 2002 ως το 2007. Τη χρονιά εκείνη πέτυχε να προβιβαστεί στη Γ΄ Εθνική, στην οποία παρέμεινε ως το 2011. Το καλοκαίρι του 2011 υποβιβάστηκε στη Δ΄ Εθνική για εξωαγωνιστικούς λόγους, καταδικασθείσα για δυσφήμιση του ποδοσφαίρου κατ΄ εξακολούθηση, ενώ στην ίδια υπόθεση της επιβλήθηκε και χρηματικό πρόστιμο για πλαστογραφία κατ΄ εξακολούθηση.
150px|μικρογραφία|Το λογότυπο της ομάδας στα μέσα της δεκαετίας του 2010.
Η ομάδα πέτυχε την άμεση αγωνιστική της επάνοδο στη Γ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε τις σεζόν 2012-13 και 2013-14, πριν υποβιβαστεί. Έπειτα από τέσσερα χρόνια στις τοπικές κατηγορίες, η ομάδα την σεζόν 2017-18 κέρδισε την επάνοδό της στην Γ' Εθνική,.
Υποστηρικτές
Οι υποστηρικτές του Π.Α.Σ. Κορίνθου είναι η Λέσχη Φίλων Κορίνθου "Θύρα 3".
Πανεπιστήμιο Ταφτς
Το Πανεπιστήμιο Ταφτς (αγγλικά: Tufts University) είναι ιδιωτικό πανεπιστήμιο με έδρα στο Μέντφορντ της Μασαχουσέτης (στην ευρύτερη περιοχή της Βοστώνης). Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1852 και θεωρείται ένα εκ των κορυφαίων πανεπιστημίων στις ΗΠΑ. Διεθνείς σχέσεις, φιλολογία, οικονομικά, ψυχολογία είναι οι δημοφιλέστερες ειδικότητες. Παρά την πρόσφατη αλλαγή νοοτροπίας που το έκανε πιο ανοικτό και λιγότερο ελιτίστικο, η διδασκαλία προπτυχιακών προγραμμάτων εξακολουθεί να προσελκύει υψηλού επιπέδου σπουδαστές. Το Ταφτς είναι ωστόσο περισσότερο γνωστό για τα μεταπτυχιακά του προγράμματα. Η σχολή Νομικής και Διπλωματίας Φλέτσερ (Fletcher) ανήκει στις καλύτερες παγκοσμίως για τη μελέτη των διεθνών σχέσεων, ενώ η έδρα «Κωνσταντίνος Καραμανλής», προσελκύει ιδιαίτερα το ελληνικό ενδιαφέρον. Επίσης, το Ταφτς προσφέρει ένα εξαιρετικό πρόγραμμα εξ αποστάσεως στις διεθνείς σχέσεις, το GMAP, που απευθύνεται σε εργαζομένους.
Πηγές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Γεώργιος Μάνος
Ο Γεώργιος Μάνος ήταν Έλληνας νομικός, δημοσιογράφος και αγωνιστής του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1794. Ήταν γιος του Αλέξανδρου Μάνου μ. διερμηνέα και της Ραλλούς Υψηλάντη. Αδελφός του ήταν ο πρωτεργάτης της Επανάστασης Ιωάννη Μάνος, της μεγάλης Φαναριώτικης οικογένειας των Μάνων, με απώτερη καταγωγή από την Καστοριά. Ήταν νομικός και δημοσιογράφος και εξέδωσε πολλά πολιτικά συγγράμματα περί του Ανατολικού ζητήματος.
Στις Βρυξέλλες εξέδιδε την εβδομαδιαία εφημερίδα «l' Orient» με περιεχόμενο γενικά πράγματα της Ανατολής.
Πήρε μέρος στην επανάσταση του 1821 και ιδιαίτερα στην Μάχη του Δραγατσανίου.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Γεωργιος
Μπρουνέι
Το Σουλτανάτο του Μπρουνέι (μαλαϊκά: Negara Brunei Darussalam) είναι μια χώρα στη Νοτιοανατολική Ασία στο νησί Βόρνεο με πληθυσμό 445.400 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022, και έκταση 5.765 τ.χλμ.. Βρέχεται από τη Νότια Κινεζική θάλασσα ενώ χερσαία σύνορα έχει μόνο με τη Μαλαισία. Είναι πλούσιο σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αρχηγός Κράτους είναι ο Σουλτάνος Χασανάλ Μπολκιάχ.
Διακυβέρνηση
Το πολίτευμα είναι Συνταγματικό Σουλτανάτο. Αρχηγός Κράτους είναι ο Σουλτάνος Χασανάλ Μπολκιάχ. Η εθνική εορτή είναι στις 23 Φεβρουαρίου (του 1984). Η 1η Ιανουαρίου του 1984 ήταν η ημέρα της ανεξαρτησίας από το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ η 23η Φεβρουαρίου εορτάζεται ως ημέρα ανεξαρτησίας από την βρετανική κηδεμονία.
Διοικητική διαίρεση
Το κρατίδιο διαιρείται σε 4 δήμους (daerah-daerah, ενικός - daerah): Μπελάιτ (Belait), Μπρουνέι-Μουάρα (Brunei-Muara), Τεμπουρόνγκ (Temburong) και Τουτόνγκ (Tutong).
Οικονομία
Το ΑΕΠ της χώρας είναι 14,695 δισ. $ (104η στον κόσμο, σε ονομαστικές τιμές, εκτίμηση 2009 ). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 36.681 $.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Θρησκεία
Το 2011, το Μπρουνέι είχε πληθυσμό 422.700 κατοίκων, συμπεριλαμβανομένων των προσωρινών κατοίκων. Από αυτούς, το 83% είναι Μουσουλμάνοι, το 7% είναι Βουδιστές, και λιγότερο από 4% αντιπροσωπεύουν άλλες θρησκείες, ενώ το υπόλοιπο δεν δήλωσε κάποια θρησκεία. Επίσημα εγγεγραμμένα στη χώρα υπάρχουν 110 τζαμιά και αίθουσες προσευχής, έξι Χριστιανικές εκκλησίες, τρεις Κινεζικοί ναοί και ένας Ινδουιστικός ναός.
Θρησκευτικές ελευθερίες
Οι θρησκευτικές ελευθερίες στο Μπρουνέι είναι περιορισμένες. Το 2015 η χώρα κηρύχτηκε ισλαμικό κράτος. Ο προσυλητισμός εκτός του επίσημα επικυρωμένου κλάδου του Ισλάμ δεν επιτρέπεται. Δεν υπάρχουν ιεραπόστολοι οι οποίοι αναφέρονται να δουλεύουν στη χώρα. Επίσης, ο εορτασμός των Χριστουγέννων απειλείται με φυλάκιση πέντε ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κράτη της Νοτιοανατολικής Ασίας Μπρουνει
Τζων Σωσσίδης
Ο Τζων Σωσσίδης (1924 - 6 Νοεμβρίου 2005) ήταν Έλληνας διπλωμάτης, ο οποίος υπήρξε διπλωματικός και πολιτικός σύμβουλος 4 πρωθυπουργών της Ελλάδας (Αλέξανδρου Παπάγου, Γεωργίου Παπανδρέου, Στέφανου Στεφανόπουλου, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη).
Οικογένεια - πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1924 στη Θεσσαλονίκη και ήταν γιος του πλούσιου καπνοβιομήχανου και γαιοκτήμονα Νικολάου Σωσσίδη, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1948 από κομμουνιστές αντάρτες σε ενέδρα έξω από τον Λαγκαδά, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Η οικογένεια Σωσσίδη (που αρχικά έφερε το επώνυμο Σώσιος) καταγόταν από τη Μοσχόπολη της Ηπείρου, την οποία εγκατέλειψε το 1762 για να εγκατασταθεί στο Νυμφαίο Φλώρινας, όπου σήμερα σώζονται δύο αρχοντικά της. Το πρώτο διακεκριμένο μέλος της οικογένειας υπήρξε ο Θεόδωρος Γ. Σωσσίδης (1779 - 1846) που ασχολήθηκε με το εμπόριο καπνού, έχοντας από το 1818 ως έδρα την Κωνσταντινούπολη, όπου τον ακολούθησαν σταδιακά οι 4 από τους 6 γιους του, ένας από τους οποίους, ο Γεώργιος, απέκτησε τεράστια περιουσία ως εργολάβος ολόκληρων συνοικιών της Κωνσταντινούπολης και προμηθευτής του Οθωμανικού Στρατού. Η οικογένεια επεκτάθηκε με νέα καπνεργοστάσια στην Αμβέρσα του Βελγίου και στο Κάιρο της Αιγύπτου, ενώ από το 1870 και μετά αγόρασε μεγάλες γεωργικές εκτάσεις σε όλη τη Μακεδονία με προτροπή του ελληνικού κράτους, ιδρύοντας επίσης και τα κλωστοϋφαντουργεία «Βέρμιον» στη Βέροια.
Ο Τζων Σωσσίδης σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο London School of Economics και μιλούσε 4 ξένες γλώσσες (γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά). Υπηρέτησε εθελοντικά στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό (τότε Βασιλικό Ναυτικό) ως επίκουρος σημαιοφόρος στο υπασπιστήριο του αρχικά διαδόχου και μετέπειτα βασιλιά Παύλου, αρχικά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και έπειτα στην Αθήνα (1945-47). Νυμφεύθηκε τη Δανάη Κύρου, κόρη του εκδότη της εφημερίδας «Εστία» Αχιλλέα Κύρου.
Διπλωματική σταδιοδρομία
Εισήλθε στο διπλωματικό σώμα το 1952 φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του πρέσβη. Σχεδόν αμέσως μετά τον διορισμό του, ορίστηκε διπλωματικός γραμματέας του πρωθυπουργού Στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου (τον οποίο συνόδευσε σε όλες τις επισκέψεις του στο εξωτερικό). Το 1957 του απονεμήθηκε ο βαθμός του εφέδρου αντισυνταγματάρχη και τοποθετήθηκε προϊστάμενος της Ελληνικής Στρατιωτικής Αποστολής στο Βερολίνο (1957-61). Επίσης διατέλεσε διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου (1963-65) και διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού Στέφανου Στεφανόπουλου (1965-66). Ως διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του Παπανδρέου τον συνόδευσε στη συνάντηση με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Λύντον Τζόνσον τον Ιούνιο του 1964, ενώ διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις στη Γενεύη σχετικά με το σχέδιο Άτσεσον.
Το ενδιαφέρον του για την πολιτική ξέφευγε από τα στενά όρια της διπλωματίας. Υπηρέτησε ως πρέσβης της Ελλάδας στο Νέο Δελχί, στο Μπουένος Άιρες και στη Μαδρίτη.
Απεβίωσε στις 6 Νοεμβρίου του 2005 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Την εξόδιο ακολουθία πραγματοποίησε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Γιος του είναι ο Νίκος Σωσσίδης.
Η διάρρηξη στο γραφείο του και το σχέδιο ανατροπής της κυβέρνησης
Από το 1985, ο Σωσσίδης διατελούσε διπλωματικός σύμβουλος του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με τον οποίο συνδεόταν από την εποχή της Αποστασίας. Την παραμονή Χριστουγέννων του 1988, έγινε διάρρηξη στο γραφείο του Σωσσίδη στο Κολωνάκι από την πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση «Αντιεξουσιαστικές Μάζες» και λίγες μέρες αργότερα, στις 5 Ιανουαρίου 1989, η εφημερίδα «Αυριανή» δημοσίευσε έγγραφα προερχόμενα από τη διάρρηξη του γραφείου του Σωσσίδη σχετικά με τον πολιτικό σχεδιασμό για τη φθορά της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου σε συνεργασία με Αμερικανούς διπλωμάτες, αλλά και την εκπόνηση σχεδίου για εξωκοινοβουλευτική κυβέρνηση υπό τον έλεγχο του Μητσοτάκη, με πρωθυπουργό τον ίδιο τον Σωσσίδη. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Μαρούδας δήλωσε ότι τα έγγραφα αποδεικνύουν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου βρίσκεται στο στόχαστρο του διεθνούς κατεστημένου και ότι η υπόθεση Κοσκωτά σχεδιάστηκε από τη CIA με σκοπό την ανατροπή του ΠΑΣΟΚ. Η Νέα Δημοκρατία ανακοίνωσε τη διακοπή της συνεργασίας της με τον Σωσσίδη, αλλά πρόσθεσε ότι η διάρρηξη του γραφείου του Σωσσίδη ήταν ξεκάθαρα ενέργεια των παπανδρεϊκών μυστικών υπηρεσιών, με στόχο τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Ποιοτική μεταβλητή
Οι ποιοτικές μεταβλητές, (qualitatives), καλούμενες και κατηγορικές μεταβλητές, (catégoriques), είναι μία από τις δύο βασικές κατηγορίες των μεταβλητών στο επιστημονικό πεδίο της έρευνας, της παρατήρησης και βασικότερα του πειράματος.
Σε αντίθεση των μεταβλητών της έτερης κατηγορίας των "ποσοτικών μεταβλητών", οι κατηγορικές μεταβλητές είναι αυτές που δείχνουν ότι οι διάφοροι παράγοντες μεταβάλλονται κατά είδος, ειδικότερα σε παρατηρήσεις ενδιαφέροντος των Συμπεριφορικών επιστημών.
Στις κατηγορικές μεταβλητές περιλαμβάνονται για παράδειγμα: το "φύλο", το "χρώμα των ματιών", η "κοινωνική κατάσταση" (παντρεμένος, ανύπαντρος, χήρος κ.λπ.), η "επαγγελματική κατάσταση" (αγρότης, κτηνοτρόφος, έμπορος, διευθυντής, υπάλληλος, τεχνίτης κ.λπ.). Οι τιμές των ποιοτικών μεταβλητών δεν δίδονται με αριθμούς αλλά με διακριτικό είδος, για παράδειγμα το "φύλο" παίρνει τιμές άρρεν θήλυ, η ομάδα αίματος παίρνει τιμές Α, Β, ΑΒ και Ο, οι ψηφοφόροι με τα ονόματα των κομμάτων και πιθανές άλλες πολιτικές διαθέσεις, ή οι μαθητές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με τις τάξεις (Α, Β, Γ, Δ, Ε, Στ τάξης) κ.λπ.. Οι ποιοτικές μεταβλητές συμβολίζονται συνηθέστερα με κεφαλαία γράμματα π.χ. Χ, Υ, Ζ κ.λπ.
Διάκριση
Ενώ πολλοί θεωρούν τις κατηγορικές μεταβλητές συνώνυμες των ποιοτικών μεταβλητών άλλοι θεωρούν τις πρώτες υποκατηγορία των ποιοτικών τις οποίες και διακρίνουν σε
Με την στενή έννοια του οποιουδήποτε πειραματισμού και οι παράγοντες αυτοί αποτελούν στην ουσία πειραματικές μεταβλητές, εφόσον κάποιες εξ αυτών διαστάσεις τους μπορούν να ποσοποιηθούν ή να ληφθούν όλες αθροιστικά.
Πηγές
Κατηγορία:Μέτρηση
Εθνική Σλοβενίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U16 της Σλοβενίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Σλοβενίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 16 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Σλοβενίας Κορασίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Σλοβενικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Košarkaška zveza Slovenije, KZS).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U16
Πήτερ Στάιν (αποσαφήνιση)
Το όνομα Πήτερ Στάιν μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άτομα:
Για άλλα πρόσωπα, Γερμανούς ή γερμανικής καταγωγής, δείτε:
Πεύκο (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Πεύκο μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κροατικό Μουσείο Ναΐφ Τέχνης
Το Κροατικό Μουσείο Ναΐφ Τέχνης (κροατικά: Hrvatski muzej naivne umjetnosti) είναι ένα μουσείο καλών τεχνών στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας, αφιερωμένο στο έργο ναΐφ καλλιτεχνών του 20ου αιώνα. Στην κατοχή του μουσείου βρίσκονται πάνω από 1.850 έργα τέχνης (πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, σχέδια και χαρακτικά), κυρίως κροατικής προέλευσης, αλλά και διεθνών καλλιτεχνών αυτού του είδους. Το μουσείο διοργανώνει, κατά καιρούς, θεματικές εκδηλώσεις και αναδρομικές εκθέσεις από ναΐφ καλλιτέχνες, συνεδριάσεις ειδικών και εκπαιδευτικά προγράμματα. Βρίσκεται σε ένα κτίριο του 18ου αιώνα, έκτασης 350 τετραγωνικών μέτρων.
Περικλής, ο πρίγκιπας της Τύρου
Περικλής, ο πρίγκιπας της Τύρου (αγγλικός τίτλος: Pericles, Prince of Tyre) είναι θεατρικό έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Λόγω των υφολογικών διαφορών του κειμένου, θεωρείται ότι γράφτηκε σε συνεργασία, πιθανόν με τον Τζωρτζ Γουίλκινς, που έγραψε τις πρώτες 9 σκηνές και ο Σαίξπηρ τις υπόλοιπες 13. Υπάρχουν, ωστόσο, φράσεις διάσπαρτες στις εναρκτήριες σκηνές που από το ύφος φαίνεται να είναι εκ νέου επεξεργασία του ίδιου του Σαίξπηρ. Η πρώτη παράσταση πιστεύεται ότι έγινε το 1608 και η πρώτη έκδοση το 1609.
Κροατικό Μουσείο Ναΐφ Τέχνης
Ιστορία
Την 1η Νοεμβρίου 1952 ιδρύθηκε η Αγροτική Πινακοθήκη του Ζάγκρεμπ (Seljačka umjetnička galerija). Μέχρι το 1956 ήταν γνωστή ως Πινακοθήκη Πρωτόγονης Τέχνης και ήταν μέρος των Δημοτικών Πινακοθηκών του Ζάγκρεμπ. Το 1994, έπειτα από απόφαση του Κοινοβουλίου της Κροατίας, ο τίτλος του άλλαξε σε Κροατικό Μουσείο Ναΐφ Τέχνης.
Περικλής, ο πρίγκιπας της Τύρου
Γραμμένο μεταξύ 1606 και 1608, το έργο είναι ένα μείγμα δράματος και επικής αφήγησης. Είναι ταξινομημένο στην κατηγορία των «ύστερων ρομαντικών κωμωδιών»» μαζί με τα μεταγενέστερα έργα του συγγραφέα. Το έργο αναφέρεται στις συναρπαστικές περιπέτειες του Περικλή, που εγκαταλείπει το βασίλειο του για να αποφύγει την οργή του βασιλιά Αντίοχου επειδή έχει ανακαλύψει ένα τρομερό μυστικό. Στις περιπλανήσεις του χάνει τη γυναίκα και την κόρη του και χρόνια αργότερα ενώνεται και πάλι μαζί τους.
Κροατικό Μουσείο Ναΐφ Τέχνης
Ιστορία
Θεωρείται ότι είναι το πρώτο μουσείο στον κόσμο ναΐφ τέχνης. Από το 1997 το μουσείο έχει αναλάβει πολλά παιδαγωγικά εγχειρήματα και από το 2002, το μουσείο έχει επικεντρωθεί σε προβολή του προς τη σχολική και φοιτητική κοινότητα. Κάθε χρόνο την Διεθνή Ημέρα Μουσείων, στις 18 Μαΐου, το μουσείο διοργανώνει εκπαιδευτικές εκθέσεις, εργαστήρια και φυλλάδια προσανατολισμένα προς το νεανικό κοινό, προκειμένου να εκπαιδεύσει και να αυξήσει την επισκεψιμότητά του.
Συλλογές
Το Κροατικό Μουσείο Ναΐφ Τέχνης κατέχει πάνω από 1.850 έργα τέχνης, εκ των οποίων περίπου 80 κομμάτια εκτίθενται, που χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 μέχρι τη δεκαετία του 1980. Η εστίαση γίνεται κυρίως σε έργα Κροατών καλλιτεχνών, καθώς και σε σημαντικά έργα ανεξάρτητων και ξένων καλλιτεχνών.
Περικλής, ο πρίγκιπας της Τύρου
Η κύρια πηγή του Σαίξπηρ ήταν το αρχαίο μυθιστόρημα Ιστορία του Απολλώνιου της Τύρου, σε διάφορες μεταγενέστερες μεταφράσεις, όπως την όγδοη ποιητική συλλογή του Τζον Γκάουερ: Confessio Amantis (1380). Ο ίδιος ο μεσαιωνικός ποιητής Τζον Γκάουερ εμφανίζεται στο έργο ως αφηγητής.
Κροατικό Μουσείο Ναΐφ Τέχνης
Συλλογές
Η συλλογή διαθέτει έργα από τους πρώτους καλλιτέχνες της Σχολής Χλέμπινε, όπως του διάσημου ζωγράφου Ιβάν Γκενεράλιτς. Άλλοι καλλιτέχνες από την πρώτη γενιά της σχολής περιλαμβάνουν τον Φράνιο Μραζ, σύγχρονο του Γκενεράλιτς, και τον Μίρκο Βίριους, του οποίου η αναγνωρισιμότητα έφθασε λίγα χρόνια αργότερα. Τα πέτρινα γλυπτά του Λάβοσλαβ Τόρτι και του Πέταρ Σμάγιτς αποτελούν τα πρώτα παραδείγματα της κροατικής ναΐφ γλυπτικής.
Περικλής, ο πρίγκιπας της Τύρου
Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και παρουσιάζεται συχνά στην εποχή μας.
Ρόλοι
μικρογραφία|Ο Περικλής ρίχνει το φέρετρο της γυναίκας του στη θάλασσα (1915)
Υπόθεση
Ο Τζον Γκάουερ εισάγει κάθε πράξη με έναν πρόλογο που συνοψίζει τα προηγούμενα και ανακοινώνει τη συνέχεια.
Κροατικό Μουσείο Ναΐφ Τέχνης
Συλλογές
Η συλλογή περιλαμβάνει, επίσης, έργα ανεξάρτητων καλλιτεχνών, όπως ο Τζον Ραμπούτζιν ο οποίος δημιούργησε έργα με λυρισμό με συστηματική αφηρημάδα και γραφιστική απεικόνιση. Τα έργα του Έμεριτς Φέγιες αποτελούν παράδειγμα αστικής αφηρημάδας, με θέματα αποκλειστικά σκηνές πόλης και αρχιτεκτονικής. Ο Ματίγια Σκουργένι, ένας άλλος διακεκριμένος καλλιτέχνης, δημιούργησε έργα φαντασίας με λυρικά τοπία και δυναμικές παραμορφώσεις.
Περικλής, ο πρίγκιπας της Τύρου
Υπόθεση
Πρώτη πράξη
Κροατικό Μουσείο Ναΐφ Τέχνης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης Κατηγορία:Τέχνες στην Κροατία Κατηγορία:Μουσεία στην Κροατία
Περικλής, ο πρίγκιπας της Τύρου
Υπόθεση
Δεύτερη πράξη
Το πλοίο του ναυαγεί σε μια σφοδρή καταιγίδα και το κύμα τον βγάζει στις ακτές της Πεντάπολης. Σώζεται από μια ομάδα φτωχών ψαράδων που τον ενημερώνουν ότι ο Σιμωνίδης, ο βασιλιάς της Πεντάπολης, διοργανώνει αγώνες την επόμενη μέρα και ότι ο νικητής θα παντρευτεί την κόρη του Θαΐσα. Ευτυχώς, ένας από τους ψαράδες βγάζει την πανοπλία του Περικλή στην ακτή και ο πρίγκιπας αποφασίζει να λάβει μέρος. Αν και ο εξοπλισμός του έχει φθαρεί, ο Περικλής κερδίζει το τουρνουά και το χέρι της Θαΐσας, που την ερωτεύεται. Ο Σιμωνίδης αρχικά εκφράζει αμφιβολίες για τον γάμο, αλλά σύντομα συμπαθεί τον Περικλή και τους επιτρέπει να παντρευτούν.
Τρίτη πράξη μικρογραφία|250x250εσ|Ο Περικλής θρηνεί τη Θαΐσα Ο Ελίκανος ενημερώνει τον Περικλή ότι ο Αντίοχος και η κόρη του κάηκαν από φωτιά του ουρανού ως τιμωρία για την αμαρτία τους και ότι οι κάτοικοι της Τύρου ζητούν τον πρίγκιπά τους να επιστρέψει. Έτσι, αποφασίζει να επιστρέψει στην Τύρο με την έγκυο Θαΐσα. Και πάλι, μια καταιγίδα εμφανίζεται ενώ βρίσκεται στη θάλασσα και η Θαΐσα φαίνεται να πεθαίνει γεννώντας το παιδί της, τη Μαρίνα. Οι ναυτικοί επιμένουν να ρίξουν το πτώμα της στη θάλασσα για να ηρεμήσει η καταιγίδα. Ο συντετριμμένος Περικλής συμφωνεί απρόθυμα και αποφασίζει να σταματήσει στην Ταρσό γιατί φοβάται ότι το μωρό μπορεί να χαθεί στη θαλασσοταραχή.
Το φέρετρο της Θαΐσας ξεβράζεται στην Έφεσο και μεταφέρεται στον άρχοντα Χαιρήμωνα, που ανακαλύπτει ότι το άτομο μέσα δεν είναι νεκρό και η γυναίκα ανακτά τις αισθήσεις της. Πιστεύοντας ότι ο Περικλής πέθανε στην καταιγίδα, η Θαΐσα γίνεται ιέρεια στο ναό της Αρτέμιδος.
Ο Περικλής αναχωρεί για να κυβερνήσει την Τύρο, αφήνοντας τη Μαρίνα στη φροντίδα του Κλέωνα και της Διονυσίας.
Τέταρτη πράξη μικρογραφία|Η Μαρίνα τραγουδώντας μπροστά στον Περικλή, Τόμας Στόταρντ (1825) Τα χρόνια περνούν και η Μαρίνα μεγαλώνοντας γίνεται πιο όμορφη από την κόρη του Κλέωνα και της Διονυσίας, η οποία σχεδιάζει να την δολοφονήσει. Το σχέδιο ματαιώνεται όταν πειρατές απαγάγουν τη Μαρίνα και στη συνέχεια την πουλούν σε έναν οίκο ανοχής στη Μυτιλήνη. Εκεί η Μαρίνα καταφέρνει να κρατήσει την αγνότητά της πείθοντας τους άντρες ότι πρέπει να αναζητήσουν την αρετή και την αγνότητα. Ανησυχώντας για τα έσοδά τους, οι προαγωγοί του οίκου ανοχής τη συστήνουν ως δασκάλα σε αξιοσέβαστες νεαρές κυρίες. Γίνεται διάσημη για τη μουσική τέχνη της.
Στο μεταξύ, ο Περικλής επιστρέφει στην Ταρσό για να πάρει την κόρη του. Ο κυβερνήτης και η σύζυγός του ισχυρίζονται ότι πέθανε, θλιμμένος φεύγει.
Πέμπτη πράξη
Οι περιπλανήσεις του τον οδηγούν στη Μυτιλήνη όπου ο ηγεμόνας Λυσίμαχος, επιδιώκοντας να τον διασκεδάσει, του παρουσιάζει τη Μαρίνα. Διηγούνται τις θλιβερές ιστορίες τους και συνειδητοποιούν με χαρά ότι είναι πατέρας και κόρη. Στη συνέχεια, η θεά Άρτεμις εμφανίζεται σε όνειρο στον Περικλή και του λέει να έρθει στο ναό της, όπου βρίσκει την Θαΐσα. Αποφασίζουν να παραστούν στον γάμο της κόρης τους με τον Λυσίμαχο και μετά σκοπεύουν να περάσουν τις υπόλοιπες μέρες τους στην Πεντάπολη. Οι κακόβουλοι Κλέων και Διονυσία σκοτώνονται όταν ο λαός τους επαναστατεί ενάντια στο έγκλημά τους. Το έργο τελειώνει με τον γάμο του Λυσίμαχου και της Μαρίνας.
Αφηγηματικός χρόνος και τόποι δράσης
μικρογραφία|250x250εσ|Οι τοποθεσίες που αναφέρονται στο έργο Η δράση εκτείνεται σε περίπου είκοσι χρόνια και διαδραματίζεται στο βασίλειο του Αντίοχου του Μεγάλου, ο οποίος βασίλεψε από το 223–187 π.Χ.. Τουλάχιστον αυτό υποδηλώνουν οι ενδείξεις στις δύο κύριες πηγές του δράματος, το Confessio Amantis του Τζον Γκάουερ και το The Pattern of Painfull Adventures του Λόρενς Τουάιν. Οι τοποθεσίες της πλοκής τοποθετούνται στη νοτιοανατολική Μεσόγειο και είναι με τη σειρά με την οποία εμφανίζονται στο έργο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Ρόμπιν (χαρακτήρας)
Ο Ρόμπιν (αγγλικά:Robin, που στα ελληνικά μεταφράζεται ως Κοκκινολαίμης) είναι το ψευδώνυμο αρκετών φανταστικών υπερηρώων που εμφανίζονται σε αμερικάνικα κόμικς που εκδίδονται από την DC Comics. Ο χαρακτήρας δημιουργήθηκε αρχικά από τον Μπομπ Κέιν, τον Μπιλ Φίνγκερ και τον Τζέρι Ρόμπινσον, για να χρησιμεύσει ως βοηθός του υπερήρωα Μπάτμαν. Η πρώτη ενσάρκωση του χαρακτήρα, ο Dick Grayson, έκανε το ντεμπούτο του στο Detective Comics #38 (Απρίλιος 1940). Σχεδιασμένος ως ένα μέσο για να προσελκύσει νεαρό κοινό, ο Robin συγκέντρωσε συντριπτικά θετικές κριτικές, διπλασιάζοντας τις πωλήσεις των τίτλων του Batman. Οι πρώτες περιπέτειες του Robin περιελάμβαναν τα Star Spangled Comics#65–130 (1947–1952), που ήταν οι πρώτες σόλο ιστορίες του χαρακτήρα. Ο Ρόμπιν έκανε τακτικές εμφανίσεις σε κόμικ που σχετίζονται με τον Μπάτμαν και σε άλλες εκδόσεις της DC Comics από το 1940 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, μέχρι που ο χαρακτήρας άφησε την ταυτότητα του Ρόμπιν και έγινε ο ανεξάρτητος υπερήρωας Nightwing. Η ομάδα του Batman και του Robin μαζί αναφέρεται συνήθως ως Caped Crusaders ή Dynamic Duo.
Η δεύτερη ενσάρκωση του χαρακτήρα, ο Jason Todd, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Batman #357 (1983). Αυτός ο Ρόμπιν έκανε τακτικές εμφανίσεις σε κόμικ που σχετίζονται με τον Μπάτμαν μέχρι το 1988, όταν ο χαρακτήρας δολοφονήθηκε από τον Τζόκερ στην ιστορία « Ένας θάνατος στην οικογένεια » (1989). Ο Τζέισον αργότερα θα βρεθεί ζωντανός μετά από ένα περιστατικό που άλλαξε την πραγματικότητα, και έγινε τελικά η Κόκκινη Κουκούλα (Red Hood). Η πρεμιέρα της περιορισμένης σειράς Robin δημοσιεύτηκε το 1991, η οποία χαρακτήρισε την τρίτη ενσάρκωση του χαρακτήρα, τον Tim Drake, για να κερδίσει το ρόλο του συνεργάτη του Batman. Μετά από δύο επιτυχημένες συνέχειες, η μηνιαία συνεχιζόμενη σειρά Robin ξεκίνησε το 1993 και τελείωσε στις αρχές του 2009, γεγονός που βοήθησε επίσης τη μετάβασή του από τον συμπαίκτη σε έναν υπερήρωα. Στις ιστορίες του 2004, ο καθιερωμένος χαρακτήρας των DC Comics, η Stephanie Brown, έγινε ο τέταρτος Robin για μικρή διάρκεια πριν ο ρόλος επιστρέψει στον Tim Drake. Ο Ντέμιαν Γουέιν διαδέχεται τον Ντρέικ ως Ρόμπιν στο ιστορικό τόξο του 2009 « Μάχη για το καουλάκι ».
Οι τωρινοί αλλά και οι πρώην Ρόμπιν εμφανίζονται πάντοτε με πρωταγωνιστικό ρόλο στο καστ των υποστηρικτικών ηρώων του Μπάτμαν. Ο Ντικ, ο Τζέισον, ο Τιμ και ο Ντέμιαν τον θεωρούν όλοι πατέρα τους τον Μπρους Γουέιν. Στην τρέχουσα συνέχεια του 2021, ο Dick Grayson χρησιμεύει ως Nightwing, ο Jason Todd είναι ο Red Hood, η Stephanie Brown είναι η Batgirl και ο Tim Drake έχει πάρει ξανά τον μανδύα του Robin μετά από μια θητεία ως Red Robin. Ο Damian έχει αφήσει πίσω τον τίτλο του Robin, αλλά παραμένει ο συγκεκριμένος χαρακτήρας του κόμικς, ο Robin δηλαδή. Τα τελευταία χρόνια, ο Batman έχει επίσης υιοθετήσει νέες πλευρές με τη μορφή του Μπλε Πουλιού (Bluebird), το όνομα του οποίου παραπέμπει στον Robin και στο The Signal.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Batman Κατηγορία:Υπερήρωες της DC Comics Κατηγορία:Τίτλοι Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Μπομπ Κέιν
Αιαία
Η Αιαία (Αία) είναι το μυθικό νησί, όπου σύμφωνα με τον Όμηρο βρισκόταν το παλάτι της Κίρκης.
Ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του έφτασαν στη νήσο μετά την άτακτη φυγή τους από τη χώρα των Λαιστρυγόνων. Προσάραξαν το πλοίο τους σε μια ευρύχωρη παραλία και έμειναν εκεί δύο ημέρες. Την τρίτη μέρα, ο Οδυσσέας ανέβηκε σε ένα ύψωμα προκειμένου να προσανατολιστεί και να εντοπίσει ίχνη ανθρώπινης παρουσίας. Διέκρινε από ψηλά τον καπνό από το μέγαρο της Κίρκης, το οποίο περιβαλλόταν από ένα άλσος. Από τις περιγραφές του Οδυσσέα πληροφορούμαστε ότι επρόκειτο για ένα δασώδες νησί με χαμηλό έδαφος στο οποίο υπήρχαν μεγάλοι δρόμοι, καθώς και ένα ποτάμι. Από τα μετέπειτα λόγια της Κίρκης, μαθαίνουμε ότι στο νησί υπήρχαν και σπήλαια. Σχετικά με την πανίδα του νησιού, αναφέρεται: ένα ελάφι, εξημερωμένοι από την Κίρκη ορεσίβιοι λύκοι και λιοντάρια , γουρούνια και πρόβατα.
Οι Αχαιοί έμειναν στο νησί ένα χρόνο και στη συνέχεια αναχώρησαν προς αναζήτηση του Τειρεσία, στον Άδη. Μετά το πέρας και αυτής της αποστολής, επέστρεψαν στην Αιαία για να ταφεί ο σύντροφος του Οδυσσέα, Ελπήνωρ, που είχε μείνει άταφος στο παλάτι της Κίρκης. Αφού ύψωσαν τύμβο, αναχώρησαν από το νησί με προορισμό την Ιθάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Γεωγραφία της Οδύσσειας
Αέλα της Ντέιρα
Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό και η "Βρεττανική Ιστορία" τον αναφέρουν σαν γιο του Ίφφι ενώ τα ίχνη του γενεαλογικού του δέντρου φτάνουν μέχρι τον Όντιν. Η Βρετανική Ιστορία τονίζει τον ρόλο κάποιου Σοεμίλ ο οποίος "διαχώρισε την Ντέιρα από την Βερνικία" και ήταν προ-προ-προπάππους του Αέλα. Ο Βέδας ισχυρίζεται ότι ήταν ένας από τους βασιλείς την εποχή της αποστολής του πάπα Γρηγορίου Α΄ (597) Δεν είναι γνωστές πολλές πηγές σχετικά με την περίοδο της βασιλείας του Αέλα αλλά αναφέρεται σε διάσημα Σκανδιναβικά Σάγκας του 13ου αιώνα η επίσκεψη του σε έναν διάσημο ήρωα χωρικό με το όνομα Ρέφ. O Αέλα επίσης ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές στο έργο του Τζόφρι Σώσερ "Ο άντρας του αφηγήματος του νόμου" στις Ιστορίες του Καντέρμπερι. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει επιπλέον ότι έγινε βασιλιάς την ίδια χρονιά με τον Κιούλιν του Ουέσσεξ (560) την χρονιά που πέθανε ο Ίδα της Βερνικίας και βασίλευσε 30 χρόνια, αναφέρει επιπλέον ότι πέθανε το 588 και τον διαδέχθηκε ο Έθελρικ της Ντέιρα. Ο Ιωάννης του Γούστερ για να εναρμονήσει τις ημερομηνίες με βάση την αναφορά του χρονικού αναφέρει ότι ανέβηκε στον θρόνο το 559.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ντέιρα
Πρίγκηπος
right|thumb|Άποψη του νησιού από το λιμάνι του right|thumb|Χάρτης των [[Πριγκηπόννησα|Πριγκηπονήσων και θέση της Πριγκήπου.]]
Η Πρίγκηπος (τουρκ. Büyükada = μεγαλονήσι) είναι το μεγαλύτερο από την ομώνυμη εξ αυτού συστάδα των εννιά Πριγκηπονήσων της Προποντίδας. Απέχει 11 περίπου ναυτικά μίλια N.ΝA. από τη Γέφυρα Γαλατά της Κωνσταντινούπολης, ενάμισι από τα απέναντι παράλια και μόλις μισό μίλι από την γειτονική Χάλκη. Έχει έκταση 5,4 τ.χλμ. και συνολικό πληθυσμό 7.335 κατοίκους.
Είναι η κατ' εξοχήν Πριγκηπόνησος, από την οποία πήραν το όνομά τους όλα τα Πριγκηπόννησα. Ως «Νήσος του Πρίγκηπος» αναφέρεται από βυζαντινούς χρονικογράφους από τις αρχές του 9ου αιώνα μ.Χ.
Αρχαία εποχή
Τάφοι και νομίσματα, τα οποία κατά καιρούς βρέθηκαν στο νησί, αποδεικνύουν την ύπαρξη αρχαίου οικισμού, του οποίου ο χώρος δεν έχει ερευνηθεί. Πιθανότατα βρισκόταν κοντά στα αρχαία μεταλλεία, όπου μεταγενέστερα χτίστηκε το βυζαντινό χωριό «Καρυές». Το πιο χαρακτηριστικό εύρημα είναι ο λεγόμενος «Θησαυρός της Πριγκήπου», που ανακαλύφθηκε τυχαία στην περιοχή του Αγίου Νικολάου. Αποτελείται από αρχαία νομίσματα διαφόρων περιόδων: αρχαϊκά ήλεκτρα της Κυζίκου του 6ου αιώνα π.Χ. και χρυσούς στατήρες της Λαμψάκου και του Παντικάπαιου.
Το νησί αναφέρεται από τον Αριστοτέλη ως «η κυρίως Δημόνησος», μιας και «Δημόνησοι» αποκαλούνταν στην αρχαιότητα τα Πριγκηπόνησα, από κάποιον πρώτο οικιστή ονόματι «Δημόνησο». Ο γεωγράφος Αρτεμίδωρος, το 100 π.Χ., την ονομάζει «Πιτυώδη», δηλαδή πευκόφυτο, ενώ ο Πλίνιος Σεκούνδος το 23 π.Χ. την αποκαλεί «Μεγάλην Προποντίδα Νήσον». Τέλος, ο Ησύχιος ο Μιλήσιος, τον 6ο αιώνα μ.Χ., την αποκαλεί «Πιτυούσα». Προφανώς, το όνομα αυτό είχε επικρατήσει για πολλούς αιώνες λόγω της σχετικής δασώδους βλάστησης.
Χριστιανική εποχή
Στα μέσα του 6ου αιώνα το νησί υπήρξε ιδιοκτησία του αυτοκράτορα Ιουστίνου Β΄ Κουροπαλάτη, ο οποίος το 569 έκτισε ανάκτορο και μονή κοντά στο λιμάνι, σύμφωνα με τους βυζαντινούς ιστορικούς Γ. Κεδρηνό, Λέοντα Γραμματικό και Θεοφάνη. Το παλάτι αυτό του Ιουστίνου υπήρξε η αιτία να αποκληθεί το νησί: «Νήσος του Πρίγκηπος», ονομασία που διατήρησε μέχρι σήμερα. Κατά πάσα πιθανότητα το ανάκτορο του Ιουστίνου βρισκόταν στα πέριξ του σημερινού μητροπολιτικού ναού του Αγίου Δημητρίου, όπως προκύπτει από ανασκαφικά ευρήματα.
Σε όλη τη βυζαντινή περίοδο η Πρίγκηπος υπήρξε εύκολη λεία για τους κατά καιρούς επιδρομείς που πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη. Άραβες, Σλάβοι, Λατίνοι και Ρως λεηλάτησαν τις Καρυές ή Καρυά, που αποτελούσε το μοναδικό οικισμό του νησιού. Βρισκόταν στον όρμο του Αγίου Νικολάου, στα ανατολικά παράλια του νησιού και τον κατοικούσαν φτωχοί αλιείς. Κοντά στις Καρυές λειτουργούσε μεγαλοπρεπής γυναικεία μονή, τουλάχιστον από τον 9ο αιώνα. Οι Καρυές και η μονή πυρπολήθηκαν από Λατίνους σταυροφόρους το 1182, σε αντίποινα των σφαγών και λεηλασιών που είχαν υποστεί οι ομόδοξοί τους έμποροι στην Πόλη από το βυζαντινό όχλο. Οι φλόγες που κατέκαυσαν το χωριό και το μοναστήρι υψώνονταν σε τέτοιο ύψος που φαίνονταν από την Κωνσταντινούπολη.
Το 14ο αιώνα ο φιλόδοξος ναύαρχος του βυζαντινού στόλου Μεγαδούκας Αλέξιος Απόκαυκος έκτισε τρεις ψηλούς πύργους στο νησί. Τα ερείπιά τους υπήρχαν ως τα τέλη του 19ου αιώνα στη θέση κάτω Πηγάδι της χώρας. Στους πύργους υπήρχε φρουρά τριάντα ανδρών, η οποία αμύνθηκε σθεναρά στην πολιορκία της Πριγκήπου από τον Μωάμεθ Β΄ στις 17 Απριλίου 1453. Παραδόθηκε μόνο όταν οι πολιορκητές άναψαν πυρ εξωτερικά, το ύψος του οποίου ξεπερνούσε το ύψος των πύργων και τους κατέπνιγε. Τότε ο Μωάμεθ τους μεν άνδρες της φρουράς τους θανάτωσε όλους, τους δε κατοίκους πούλησε ως σκλάβους ερημώνοντας το νησί.
Εξόριστοι στην Πρίγκηπο
Στη μακροχρόνια βυζαντινή εποχή πολλές γνωστές προσωπικότητες έζησαν ως εξόριστοι στην Πρίγκηπο. Στα χρόνια του Μέγα Κωνσταντίνου εξορίστηκε στην Πρίγκηπο ο αρχιεπίσκοπος της Μεγάλης Αρμενίας, Ναρσής Α΄. Στα χρόνια του Ιουστινιανού περιορίστηκε προσωρινά στο νησί ο έκπτωτος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ευτύχιος. Στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Ηρακλείου εξορίστηκε στην Πρίγκηπο ο συνωμότης Αταλάριχος, νόθος γιος του αυτοκράτορα. Στα χρόνια της εικονομαχίας εξορίστηκε στη γυναικεία μονή του νησιού η αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία. Επίσης, ο Λέων Ε΄ Αρμένιος εξόρισε εδώ τον υπέρμαχο των εικόνων Θεόδωρο Στουδίτη με μαθητές και συγγενείς του. Μια σπηλιά στους βράχους της ακτής, κάτω από ένα παρεκκλήσι των Αγίων Θεοδώρων, υποδεικνυόταν ως ο τόπος φυλάκισης του Θεοδώρου. Στη γυναικεία μονή της Πριγκήπου έζησε έγκλειστη η πριγκίπισσα Ευφροσύνη, θυγατέρα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Στ', από το 797 που ήταν μόλις επτά ετών μέχρι την ενηλικίωσή της και ξανά από το 842 ως το τέλος της ζωής της. Εξόριστες έζησαν επίσης εδώ οι αυτοκράτειρες Ζωή Πορφυρογέννητη, κόρη του Κωνσταντίνου Η΄, το 1042 και η Άννα Δαλασσινή το 1072.
Οθωμανική περίοδος
Ο Σουλτάνος παραχώρησε την επικαρπία των Πριγκηπονήσων στον Καπουδάν πασά, τον αρχιναύαρχο του οθωμανικού στόλου. Αυτός έκτισε έναν πύργο, του οποίου τα ερείπια σώζονταν κοντά στον Άγιο Νικόλαο ως το 1980. Τον 16ο αιώνα ο Γάλλος περιηγητής Pierre Gylli αναφέρει ότι εκτός από τις αρχαίες Καρυές, είχε αρχίσει να αναπτύσσεται στα βορειοανατολικά του νησιού ένας νέος οικισμός, η σημερινή «Χώρα». Το 1545 σε οθωμανικό έγγραφο σημειώνονται στην Πρίγκηπο τρεις οικισμοί:
Από μεταγενέστερη απογραφή, στην οποία καταγράφονται όλα τα ονόματα των κατοίκων, προκύπτει ότι στο νησί ζούσαν μόνον Έλληνες. Οι Καρυές σταδιακά εγκαταλείπονται. Το τελικό πλήγμα στην παλιά πόλη προήλθε είτε από πυρκαγιά που την κατέκαυσε στα τέλη του 16ου αιώνα είτε από ένα μεγάλο σεισμό, στον οποίο καταποντίστηκε τμήμα του παράλιου οικισμού μαζί με το ναό του Αγίου Νικολάου. Οι συμφορές αυτές ανάγκασαν τους λίγους εναπομείναντες κατοίκους να μετακομίσουν οριστικά στη Χώρα. Έκτοτε στους οθωμανικούς κώδικες η θέση σημειώνεται ως: «Batimis manastir» δηλαδή: «βυθισμένο μοναστήρι».
Το 1547 αναφέρεται για πρώτη φορά ο σημερινός ενοριακός ναός της Χώρας, ο Άγιος Δημήτριος. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση υπήρχε και ένας παλιότερος ενοριακός ναός, του Αγίου Ιωάννου, ο οποίος κατεδαφίστηκε το 1924 από τις τουρκικές αρχές. Ήταν κοιμητηριακός ναός. Τέλος, παλιές εκκλησίες της Χώρας Πριγκήπου αναφέρονται: η Θεοτόκος Ελεούσα και η Αγία Φωτεινή, από την οποία έχει απομείνει μόνον το ομώνυμο αγίασμα.
Το 17ο αιώνα η Χώρα απλωνόταν γύρω από τους τρεις βυζαντινούς πύργους και τον τεράστιο αιωνόβιο πλάτανο. Υπήρχαν κωπήλατα καΐκια που εκτελούσαν τη συγκοινωνία με την Πόλη και τα υπόλοιπα Πριγκηπόνησα, τα οποία άραζαν στην αποβάθρα του Αγίου Δημητρίου. Στην περιοχή των Καρυών είχε ιδρυθεί η μονή Αγίου Νικολάου. Επίσης, υπήρχε η μονή του Χριστού, κοντά στη Χώρα.
Στα μέσα του 18ου αιώνα ο μοναχός Ησαΐας έκτισε τη μονή Αγίου Γεωργίου Κουδουνά στην κορυφή του υψηλότερου βουνού της Πριγκήπου, πάνω στα ερείπια βυζαντινών κτισμάτων. Ανάμεσά τους υπήρχε και μια θέση που οι κάτοικοι ονόμαζαν «Άγιος Γεώργιος», από κάποιο παλιό ξωκλήσι. Ο ελληνικός χαρακτήρας του νησιού είναι πασίδηλος και το αναφέρουν όλοι οι περιηγητές. Ο μοναδικός Τούρκος που κατοικούσε στο νησί ήταν ο γραμματέας του κυβερνήτη.
19ος αιώνας
Στα μέσα του 19ου αιώνα μια πυρκαγιά κατέκαυσε τις παλιές γειτονιές της Χώρας, που βρίσκονταν γύρω από τον πλάτανο. Στη συνέχεια η πόλη ανοικοδομείται και σταδιακά αποκτά πιο αρχοντική όψη. Αρχίζει να εξελίσσεται σε παραθεριστικό θέρετρο των πλούσιων κατοίκων της Πόλης. Η παλιά κοινωνία των ψαράδων και των οινοπαραγωγών μετατρέπεται σε κοσμική κοινωνία. Στην παραλία περπατούν στολισμένες κυρίες της καλής κοινωνίας, στα μαγαζιά συχνάζουν εύποροι έμποροι και καπεταναίοι, όχι μόνον Έλληνες, αλλά και Αρμένηδες, Εβραίοι και Ευρωπαίοι. Επίσης, πρέσβεις και πρόξενοι μεγάλων χωρών με τις οικογένειές τους. Θέρετρα και βίλες κατακλύζουν τη βορειοδυτική περιοχή ως τη Χρυσή Γλώσσα και λαμπρά μέγαρα την ανατολική ως τον Άγιο Νικόλαο.
Παράλληλα, η τοπική κοινότητα κτίζει και συντηρεί σχολεία αγοριών και κοριτσιών, ανακαινίζει τους ναούς, φροντίζει για τους ανήμπορους, τους γέροντες και τα ορφανά και γενικά λειτουργεί ένα σύστημα κοινωνικής μέριμνας. Επίσης, λειτουργούσαν δύο ιδιωτικά σχολεία: του Φωτίου και του Τριανταφυλλίδου με 42 μαθητές. Με το τέλος του αιώνα στην Πρίγκηπο κατοικούσαν 15.000 κάτοικοι, κυρίως Έλληνες. Το τέλος της «ανέμελης» αυτής περιόδου θα ξεκινήσει με την έναρξη των βαλκανικών πολέμων, το 1912.
Νεότερη εποχή
right|thumb|Παραδοσιακές άμαξες που χρησιμοποιούνται για μετακινήσεις εντός της Πριγκήπου right|thumb|Μονή Αγίου Γεωργίου Κουδουνά
Μετά την περίοδο της ανακωχής (1918-22) ακολουθούν τα γεγονότα του 1922. Η Πρίγκηπος δέχεται εκατοντάδες πρόσφυγες και ορφανά, που φιλοξενήθηκαν στο Ορφανοτροφείο της μονής του Χριστού. Την επιστροφή των Τούρκων το 1923, ακολουθεί η σταδιακή αποχώρηση πολλών Ελλήνων και η υποχρεωτική απαλλοτρίωση από το τουρκικό κράτος των ιδιοκτησιών τους που θεωρήθηκαν εγκαταλελειμμένες. Τότε εγκαθίστανται οι πρώτοι Τούρκοι μόνιμοι κάτοικοι στο νησί.
Το 1924 η Πρίγκηπος γίνεται έδρα της νέας μητρόπολης Πριγκηποννήσων, η οποία ιδρύθηκε τότε αποσπώντας τα νησιά από τη μητρόπολη Χαλκηδόνος, στην οποία ανήκαν παλαιόθεν. Όμως, αυτό δεν βοηθάει και πολύ τη ζωή της τοπικής κοινωνίας. Το 1926 κατεδαφίζεται αυθαιρέτως από τους Τούρκους ο μικρός παλαιός ναός του Αγίου Ιωάννη. Επίσης, απαλλοτριώνεται και γκρεμίζεται ένα τμήμα της Παναγίας Ελεούσας και γενικά γίνεται κάθε προσπάθεια ώστε να γίνει δύσκολη η ζωή της ελληνικής μειονότητας. Μεταπολεμικά απαλλοτριώθηκαν πολλές εκτάσεις της μονής του Χριστού και το Ορφανοτροφείο που συντηρούσε η μονή αναγκάστηκε να κλείσει.
Τα γεγονότα του 1955 με το πογκρόμ των ελληνικών εμπορικών μαγαζιών της Πόλης και του 1964 με τις απελάσεις, δείχνουν το δρόμο και στους Έλληνες της Πριγκήπου. Δηλαδή, ότι μόνη λύση είναι η αναχώρηση από την πατρίδα τους και εγκατάσταση στην Ελλάδα. Από τους 430 μαθητές και μαθήτριες που είχαν τα σχολεία του νησιού το 1908, μόλις 117 φοιτούσαν το 1961. Το 1970 είχαν απομείνει 55 και το 1980 μόνο 11.
Το μεγαλόπρεπο λιθόχτιστο σχολικό κτίριο έχει πλέον εγκαταλειφθεί, έπειτα από τις ζημιές που έπαθε στο σεισμό του 1999. Άλλωστε οι Έλληνες μαθητές σήμερα φτάνουν τους 20, ενώ το 2010 ήταν μολίς 5, και οι μόνιμοι Έλληνες κάτοικοι τους 520 στο σύνολο των 7335 κατοίκων της νήσου. Στην κεντρική αγορά της Χώρας, που κάποτε ήταν αποκλειστικά ελληνική, υπαρχούν περίπου 10 μαγαζιά μόνο ελληνικής ιδιοκτησίας.
Βιβλιογραφία
*
Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (دولة الإمارات العربية المتحدة, Dawlat al-Imārāt al-‘Arabīyah al-Muttaḥidah), συντετμημένα ΗΑΕ, είναι ομοσπονδιακό κράτος που αποτελείται από επτά εμιράτα, στο νοτιοανατολικό άκρο της Αραβικής χερσονήσου. Τα ΗΑΕ βρέχονται από τον Περσικό κόλπο και τον Κόλπο του Ομάν, ενώ συνορεύουν με τη Σαουδική Αραβία και το Σουλτανάτο του Ομάν. Έχουν συνολική έκταση 83.600 τ.χλμ. και πληθυσμό 9.282.410 κατοίκων, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2020.
Τα επτά εμιράτα που απαρτίζουν την ομοσπονδία είναι τα εξής: Πρωτεύουσα και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη των ΗΑΕ είναι το Άμπου Ντάμπι, έδρα του ομώνυμου εμιράτου, το οποίο αποτελεί και το πολιτικό, βιομηχανικό και πολιτιστικό κέντρο της χώρας. Πολυπληθέστερη πόλη είναι το Ντουμπάι, που αποτελεί και το μεγαλύτερο εμπορικό, οικονομικό και τουριστικό κέντρο της χώρας.
Πριν από το 1971, οπότε και ιδρύθηκε η ομοσπονδία των ΗΑΕ, τα εμιράτα ήταν γνωστά ως πολιτείες της ανακωχής (Trucial States), ως αναφορά σε μία συμφωνία ανακωχής του 19ου αιώνα μεταξύ της Βρετανίας και Αράβων σεΐχηδων της ευρύτερης περιοχής. Επίσης, η περιοχή των ΗΑΕ ήταν γνωστή και ως Ακτή των Πειρατών κατά τον 18ο αιώνα.
Το πολιτικό σύστημα των ΗΑΕ βασίζεται στο πρώτο σύνταγμα της ομοσπονδίας του 1971 και αποτελείται από ένα πλήθος κυβερνητικών δομών, τόσο σε ομοσπονδιακό επίπεδο όσο και ανά εμιράτο. Η επίσημη θρησκεία των ΗΑΕ είναι ο ισλαμισμός και τα Αραβικά η επίσημη γλώσσα.
Τα ΗΑΕ κατέχουν τα έκτα σε παγκόσμιο επίπεδο γνωστά αποθέματα πετρελαίου, εξασφαλίζοντας στους Εμιρατινούς υψηλό επίπεδο διαβίωσης και καθιστώντας τη χώρα τους ως μία από τις πιο αναπτυγμένες οικονομικά στη Μέση Ανατολή. Σε παγκόσμιο επίπεδο βρίσκονται στην 36η θέση ως προς τα αγοραστικά μεγέθη της οικονομίας τους, ενώ το ανά κεφαλή ΑΕΠ καθορίζεται στα 46.584 δολάρια ΗΠΑ, ένα από τα υψηλότερα στον κόσμο. Επίσης, τα ΗΑΕ είναι ιδρυτικό μέλος του Συμβουλίου Συνεργασίας των Αραβικών Κρατών του Κόλπου, ενώ είναι μέλος της Αραβικής Συνόδου, των Ηνωμένων Εθνών, του Ισλαμικού Συμβουλίου, του ΟΠΕΚ και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.
Προέλευση
Η πιο πρώιμη γνωστή μαρτυρία ανθρώπινης παρουσίας στα σημερινά Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα χρονολογείται από τη Νεολιθική περίοδο, γύρω στα 5500 χρόνια π.Χ. Εκείνη την εποχή υπάρχουν επίσης ίχνη για επαφές με εξωτερικούς πολιτισμούς, κύρια με την Περσία στο βορρά. Οι επαφές αυτές συνεχίστηκαν και διευρύνθηκαν, μάλλον με την προώθηση ενός πρωτόγονου εμπορίου χαλκού από τα όρη Χαζάρ, το οποίο χρονολογείται περίπου στα 3000 χρόνια π.Χ. Το εξωτερικό εμπόριο αποτελεί μία επαναλαμβανόμενη μορφή επικοινωνίας στις περιοχές αυτές, καθώς άκμασε και σε μετέπειτα εποχές, ιδιαίτερα με την εξημέρωση της καμήλας ως οικόσιτο ζώο τη δεύτερη χιλιετία π.Χ. thumb|left|Αμυντικός πύργος παρατήρησης του 18ου αιώνα στη Χάτα των ΗΑΕ. Με το τέλος του πρώτου αιώνα π.Χ., ξεκίνησε η χερσαία κυκλοφορία από καραβάνια μεταξύ της Συρίας και οικισμών στο σημερινό νότιο Ιράκ. Επίσης, το θαλάσσιο εμπόριο άνθησε στο σημαντικό λιμάνι το Ομάνα, το οποίο μάλλον ταυτίζεται με τη σημερινή πόλη Ουμ Αλ Καουάιν, με προορισμό την Ινδία. Αυτές οι διαδρομές παρουσιάστηκαν ως εναλλακτικές στη διαδρομή της Ερυθράς θάλασσας που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι. Επίσης, στην περιοχή αναπτύχθηκε η αλιεία των μαργαριταριών, η οποία είχε αρκετά παλαιότερες ρίζες, αλλά εντάθηκε την περίοδο αυτή με την άνθηση του εμπορίου. Η ναυτιλία και τα μεγάλα εμπορικά παζάρια στην πόλη Ντίμπα, έφερναν εμπόρους ακόμα και από την Κίνα.
Ισλάμ
Η άφιξη των αγγελιοφόρων του προφήτη Μωάμεθ του Ισλάμ το 630 μ.Χ. προώθησε τη μεταστροφή των κατοίκων της περιοχής στον ισλαμισμό. Μετά το θάνατο του Μωάμεθ, μία από τις πιο σημαντικές μάχες των πόλεμων του Ρίντα έγινε στην Ντίμπα, με τη νίκη των μωαμεθανών και την επισφράγιση της κυριαρχίας του Ισλάμ στην Αραβική χερσόνησο.
Πορτογαλικός έλεγχος
Η επέκταση της Πορτογαλίας στον Ινδικό ωκεανό στις αρχές του 16ου αιώνα, ως συνέχεια της εξερεύνησης του Βάσκο ντα Γκάμα, κατέληξε στη σύγκρουση με την Περσία των Σαφαβίδων στις ακτές του Περσικού κόλπου. Οι Πορτογάλοι έλεγξαν την περιοχή για σχεδόν 150 χρόνια, κατακτώντας τους οικισμούς της Αραβικής χερσονήσου. Ο Βάσκο ντα Γκάμα άλλωστε, είχε την υποστήριξη του Αχμέτ Ιμπν Μαζίντ, πλοηγού και χαρτογράφου από το Ζουλφάρ, κατά την εξερεύνηση της διαδρομής των μπαχαρικών από την Ασία.