cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Messerschmitt Bf 109
Bf 109E "Emil"
Για να βελτιωθεί η απόδοση του Bf 109E, κατασκευάστηκαν τα δύο τελευταία πραγματικά πρωτότυπα αεροσκάφη, το V16 και το V17. Περιελάμβαναν ορισμένες δομικές βελτιώσεις και ισχυρότερο οπλισμό. Αυτά τα πρωτότυπα υπήρξαν η βάση για την έκδοση Bf 109 E-3. Ήταν εξοπλισμένα και πάλι με δύο πολυβόλα MG 17 στην άτρακτο και από ένα πυροβόλο MG FF σε κάθε ημιπτέρυγα. Επιπρόσθετα, το Ε-3 διέθετε ενισχυμένη θωράκιση, συχνά, αυτοσφραγιζόμενες δεξαμενές καυσίμων και, κάποιες φορές, βελτιωμένο κινητήρα Daimler-Benz DB601Aa που απέδιδε 1.159 hp. Κατασκευάστηκαν 1.276 Ε-3, τα 75 εξ αυτών ήταν της έκδοσης E-3a για εξαγωγές.
Το Ε-3 αντικαταστάθηκε από το E-4 (με πολλά αεροσκάφη να αναβαθμίζονται στα πρότυπα του Ε-4 κατά την έναρξη της Μάχης της Αγγλίας) που διέφερε σε μερικές λεπτομέρειες, κυρίως στο τροποποιημένο πυροβόλο MG-FF/M και στη βελτιωμένη θωράκιση κεφαλής του πιλότου. Το MG FF/M έβαλε έναν νέο και βελτιωμένο τύπο εκρηκτικού βλήματος, που παράγονταν από τυλιγμένα χαλυβδόφυλλα (με τον ίδιο τρόπο που κατασκευάζονται και οι ορειχάλκινοι κάλυκες φυσιγγίων) αντί της τυπικής μεθόδου της χύτευσης. Αυτό η μέθοδος επιτύγχανε βλήμα με λεπτά αλλά ανθεκτικά τοιχώματα, που κατά συνέπεια είχε ευρύτερο κοίλωμα, μέσα στο οποίο χωρούσε πολύ περισσότερη εκρηκτική γόμωση. Τα νέα πυρομαχικά απαιτούσαν τροποποιήσεις στο, μηχανισμό του MG FF, λόγω των διαφορετικών χαρακτηριστικών ανάκρουσης, οδηγώντας έτσι στο MG FF/M.
Το κουβούκλιο επίσης αναθεωρήθηκε σε ένα, ευκολότερο στην παραγωγή, τετραγωνισμένο σχέδιο και παρέμεινε σχετικά αναλλοίωτο μέχρι την εισαγωγή του τύπου «Erla» στο Bf 109 G-6, το φθινόπωρο του ’43. Το Ε-4 θα αποτελούσε τη βάση για όλη τη μετέπειτα ανάπτυξη του Bf 109 E. Μερικά Ε-4 και μεταγενέστερα υποδείγματα εφοδιάστηκαν με έναν, ακόμα πιο βελτιωμένο για μεγάλα υψόμετρα, κινητήρα Daimler-Benz DB601N, δημιουργώντας έναν ακόμα νέο τύπο, το E-4/N. Αυτός πρωτοεμφανίστηκε τον Ιούλιο του 1940.
Το Ε-4 ήταν διαθέσιμο ακόμα και ως μαχητικό-βομβαρδιστικό, με εξοπλισμό παρόμοιο με αυτόν του προηγούμενου E-1/B. Η έκδοση αυτή ήταν γνωστή ως E-4/B G-6, με κινητήρα DB 601Aa και E-4/BN με DB 601N. 496 Ε-4 όλων των εκδόσεων κατασκευάστηκαν, 250 Ε-4, 20 E-4/N, 211 E-4/B και 15 E-4/BN.
Τα Ε-5 και Ε-6 ήταν αμφότερα αναγνωριστικές εκδόσεις, με μια φωτογραφική μηχανή εγκατεστημένη πίσω από το πιλοτήριο. Το E-5 ήταν η αναγνωριστική εκδοχή του Ε-3 και το E-6 η αναγνωριστική εκδοχή του E-4/N. Κατασκευάστηκαν μόνον 29 Ε-5 και 9 Ε-6.
Το E-7 ήταν η επόμενη έκδοση μαζικής παραγωγής. Βασίζονταν στο Ε-4/Β και μπορούσε να φέρει απορριπτόμενη δεξαμενή, η οποία αύξαινε δραματικά την εμβέλειά του ή μια βόμβα για τον ρόλο του μαχητικού-βομβαρδιστικού. Καθώς ο DB 601N δεν ήταν ακόμη διαθέσιμος σε ικανούς αριθμούς, τα Ε-7 χρησιμοποιούσαν τους κινητήρες DB 601A, Aa και N, τα δε τελευταία τυποποιήθηκαν με τον κωδικό Ε-7/Ν.
Τα Ε-1 και Ε-4 χρησιμοποιήθηκαν κυρίως κατά τη Μάχη της Αγγλίας, ενώ τα περισσότερα Ε-3 είχαν ήδη μετατραπεί σε Ε-4. Ο κινητήρας DB601 των Bf 109, με ψεκασμό καυσίμου, φάνηκε ιδιαίτερα χρήσιμος εναντίον των βρετανικών καταδιωκτικά Supermarine Σπιτφάιρ και Hawker Hurricane (Χαρικέιν), που χρησιμοποιούσαν καρμπιρατέρ, το οποίο έσβηνε σε αρνητικά «g», ενώ ο DB601 όχι. Έτσι τα Bf 109 είχαν το πλεονέκτημα σε βυθίσεις, είτε κατά την επίθεση είτε για να διαφύγουν από το βεληνεκές των εχθρικών όπλων όταν διώκονταν. Το Σπιτφάιρ αποδείχθηκε τρομερός αντίπαλος, έχοντας εφάμιλλη ταχύτητα και ελαφρά ανώτερη ευελιξία στις στροφές σε μεσαίες και μεγάλες ταχύτητες σε σχέση με το Bf 109 (λόγω του μεγάλου φορτίου πτέρυγας του τελευταίου).
Συγκρίνοντας τον ρυθμό στρέψης στις αερομαχίες, τα Σπιτφάιρ και Χαρικέιν επωφελούνταν του χαμηλού τους φορτίου πτέρυγας σε σχέση με αυτό του Bf 109 που ήταν κάπου 40% μεγαλύτερο. Οι βρετανικές δοκιμές, με ένα αιχμαλωτισμένο Bf 109, έδειξαν πως ο κύκλος στρέψης (χωρίς απώλεια ύψους) του Σπιτφάιρ είχε ακτίνα 212 m (του Χαρικέιν ήταν λίγο μικρότερη) ενώ η ακτίνα του 109 ήταν 270 m, σύμφωνα με τους υπολογισμούς. Ωστόσο, τα γερμανικά εγχειρίδια ανέφεραν πως ο μικρότερος κύκλος στρέψης ήταν 170 m και υπήρχαν πιλότοι μαχητικών και των δυο πλευρών που ισχυρίζονταν πως στις αερομαχίες μπορούσαν να εκτελέσουν κλειστότερη στροφή από τον αντίπαλο.
Σε ρυθμό περιστροφής, το Bf 109 είχε το πλεονέκτημα, σε ταχύτητα αερομαχίας τουλάχιστον, αν και σε υψηλές ταχύτητες η ευελιξία και των τριών αεροσκαφών και κυρίως του Σπιτφάιρ μειώνονταν σοβαρά σε αυτό τον τομέα. Το Bf 109 προσέφερε εξαιρετικό χειρισμό σε σχεδόν μηδενικές ταχύτητες, καθώς εκεί συγχωρούσε εύκολα την όποια αδεξιότητα.
Η ισχύς πυρός ανάμεσα στους ανταγωνιστές ήταν εφάμιλλη, με τα Σπιτφάιρ και Χαρικέιν να φέρουν οκτώ πολυβόλα των 0,303 ιντσών έναντι των δύο πολυβόλων MG17 των 7,92 mm και των δύο πυροβόλων MG FF των 20 mm του Bf 109. Ωστόσο, το MG FF εμφάνιζε τάση για εμπλοκές και είχε μικρή χωρητικότητα γεμιστήρα (60 φυσιγγίων). Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως και τα Σπιτφάιρ, όταν αργότερα αναβάθμισαν τον οπλισμό τους με δύο πυροβόλα Hispano-Suiza των 20 mm, αντιμετώπισαν αρχικά σοβαρά προβλήματα εμπλοκών με το νέο όπλο.
Οι πιλότοι της RAF που δοκίμασαν αιχμαλωτισμένα Bf 109, εκτίμησαν την ανταπόκριση του κινητήρα, αλλά επέκριναν τον δύσκολο χειρισμό και τη μεγάλη δύναμη που απαιτούσε το πηδάλιο σε υψηλές ταχύτητες, τον ευρύ κύκλο στρέψης και τα χοντρά πλαίσια του κουβουκλίου, που θεώρησαν πως δημιουργούσαν τυφλά σημεία στο οπτικό πεδίο του πιλότου.
Κατηγορίες και υποκατηγορίες του Bf 109E
Bf 109F "Friedrich"
thumb|250px|Μέσσερσμιτ Bf 109F-2
Μετά τον Φεβρουάριο του 1940, αναπτύχθηκε για χρήση από το Bf 109 ένας βελτιωμένος κινητήρας, ο DB601E. Οι μηχανικοί στις εγκαταστάσεις της Μέσσερσμιτ πήραν ένα σκάφος Bf 109E-1 και εγκατέστησαν σε αυτό τον νέο κινητήρα. Η άτρακτος λειάνθηκε και το περίβλημα κινητήρα τροποποιήθηκε για να παράσχει βελτιωμένη αεροδυναμική. Η σχέση με την τυπική έκδοση του Ε-1 ήταν εμφανής, διότι οι τραπεζοειδείς ημιπτέρυγες προέρχονταν απ’ αυτό, αν και αργότερα άλλαξαν στα υποδείγματα παραγωγής του τύπου «F». Αυτή η τροποποίηση έγινε το πρωτότυπο για τη σειρά Bf 109F. Καθώς ο DB601E δεν ήταν ακόμα διαθέσιμος σε ποσότητες, το F-0 προ-παραγωγής, (η μόνη έκδοση του F που είχε ορθογώνια εισαγωγή υπερπληρωτή) και η πρώτη σειρά παραγωγής F-1/F-2 πήραν τον κινητήρα DB601N των 1.175 hp. Ο DB601E των 1.350 hp χρησιμοποιήθηκε πρώτα στον τύπο F-3, μαζί με έναν μεγεθυμένο έλικα, με βελτιωμένες επιδόσεις.
Το επανασχεδιασμένο φτερό ήταν λιγότερο κατάλληλο για την εγκατάσταση οπλισμού μέσα σε αυτό και έτσι ο οπλισμός επανεξετάστηκε. Το Bf 109F διέθετε δύο MG 17 πάνω από τον κινητήρα και ένα πυροβόλο που έβαλε μέσα από τον έλικα. Οι πρώτες εκδόσεις F ήταν εξοπλισμένες με το πυροβόλο MG FF/M, το F-2 πήρε το MG 151 των 15 mm και από το F-4 και μετά χρησιμοποιήθηκε το MG 151/20 των 20 mm.
Πολλοί άσσοι, κυρίως ο Oberst (Σμήναρχος) Adolf Galland, επέκριναν τον ελαφρύ αυτό οπλισμό ως ανεπαρκή για το μέσο πιλότο. Ο Major (Επισμηναγός) Walter Oesau αρνήθηκε ακόμα και να πετάξει με το F ενόσω ακόμα υπήρχαν διαθέσιμα Emil. Μόνον η έλλειψη ανταλλακτικών τον ανάγκασε τελικά να αποδεχτεί ένα F. Αργότερα, η προσαρμογή πυροβόλων κάτω από τις ημιπτέρυγες επέλυσε το πρόβλημα της ισχύος πυρός, αλλά σε βάρος των επιδόσεων. Άλλοι πάλι, όπως ο Werner Mölders, ήταν πολύ ευχαριστημένοι και θεωρούσαν την ύπαρξη ενός μόνο πυροβόλου επί του επιμήκους άξονα του αεροσκάφους βελτίωση. Είναι πιθανόν, η κριτική κατά του οπλισμού του Bf 109F να οφείλεται στον πρώιμο τύπο F-2 με το πυροβόλο MG 151/15 των 15 mm, που αργότερα αντικαταστάθηκε από την εκδοχή των 20 mm του ιδίου όπλου, που θεωρούνταν πολύ αποτελεσματική από άσσους όπως ο Günther Rall.
Τα πρώτα αεροσκάφη Bf 109F δεν είχαν δοκιμαστεί καλά κι έτσι πολλά κατέπεσαν λόγω κραδασμών που είτε προκαλούσαν την στρέβλωση ή θραύση της επιφάνειας των φτερών, είτε ξεκολλούσαν τον ουραίο σταθεροποιητή. Σε ένα τέτοιο ατύχημα, ο Wilhelm Balthasar, διοικητής της JG 2 «Richthofen», έχασε τη ζωή του όταν δέχτηκε επίθεση από ένα Σπιτφάιρ κατά τη διάρκεια μιας δοκιμαστικής πτήσης. Σε κάποιον ελιγμό, οι ημιπτέρυγές του αποκολλήθηκαν και ο Balthasar σκοτώθηκε όταν το αεροσκάφος του συνετρίβει στο έδαφος. Όταν εξετάστηκαν τα συντρίμμια, δεν βρέθηκε ούτε μια οπή βλήματος. Ωστόσο, οι παιδικές ασθένειες στη συνέχεια θεραπεύτηκαν και οι πιλότοι γενικά συμφωνούσαν πως η σειρά F υπήρξε η καλύτερη σε χειρισμό από όλες τις σειρές του Bf 109.
Κατηγορίες και υποκατηγορίες του Bf 109F
Bf 109G "Gustav"
thumb|Ρέπλικα Bf 109G-2 thumb|250px|Μέσσερσμιτ Bf 109G-5 thumb|Bf 109G-6
Ο DB605 παρουσίασε πολλά προβλήματα αξιοπιστίας κατά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του, αναγκάζοντας τις μονάδες της Λουφτβάφφε να κατεβάσουν τη μέγιστη απόδοσή του στους 1.310 ;περίπου, μέχρι τον Οκτώβριο του 1943. Άλλες αλλαγές περιελάμβαναν ένα μεγαλύτερο υπερπληρωτή για το νέο κινητήρα και ένα μεγεθυμένο κάθετο σταθεροποιητή (ουρά), που εμφανίστηκε από το G-5. Όλα αυτά οφείλονταν στη συνεχή προσπάθεια να αυξηθεί η ταχύτητα του Bf 109, κυρίως καθώς οι Σύμμαχοι παρέτασσαν στη μάχη καλύτερα και ταχύτερα μαχητικά, όπως το P-51D και τη νέα γενιά Σπιτφάιρ. Λέγεται πως το πρόσθετο βάρος των νέων κινητήρων και του βαρύτερου οπλισμού επιδείνωσε έντονα τα χαρακτηριστικά χειρισμού του Bf 109, κυρίως αφού ήδη είχε υψηλό φορτίο πτέρυγας. Αν και τεχνικά η εκτίμηση αυτή είναι σωστή, είναι μάλλον άδικη, αφού η ανάλυση δείχνει πως η εξέλιξη του αεροσκάφους επέφερε μια μέτρια μόνο αύξηση βάρους, συγκρίσιμη με την αντίστοιχη τάση ανάπτυξης των συμμαχικών μαχητικών.
Με το Gustav παρουσιάστηκαν και κάποιες ειδικές εκδόσεις για να ανταποκριθεί το σκάφος σε απαιτήσεις ειδικών αποστολών. Ανάμεσά τους ένα μαχητικό-αναγνωριστικό μακράς ακτίνας δράσης και ένα καταδιωκτικό μεγάλου υψομέτρου. Το πρώτο μπορούσε να μεταφέρει δύο απορριπτόμενες δεξαμενές των 300 λίτρων κάτω από τις ημιπτέρυγες, ενώ το δεύτερο προσέφερε στο χειριστή του ένα πιλοτήριο σταθερής ατμοσφαιρικής πίεσης και σύστημα GM-1 (Göring Mischung 1) έκχυσης διοξειδίου του αζώτου μέσα στον κινητήρα, που έδινε επιπρόσθετη ώθηση σε μεγάλο ύψος. Το σύστημα αυτό μπορούσε να αυξήσει για περιορισμένο χρονικό διάστημα μέχρι και κατά 300 ίππους την απόδοση του κινητήρα, στο μέγιστο υψόμετρο λειτουργίας, και την απόδοση σε μεγάλα ύψη, τουλάχιστον παραπάνω από οποιουδήποτε συμμαχικού μαχητικού κατά την περίοδο 1942-43.
Το G-2 ήταν το πρώτο από τη σειρά G, που μπήκε σε παραγωγή στις αρχές του 1942, για να συμπληρωθεί λίγες εβδομάδες αργότερα από το G-1 με πιλοτήριο σταθερής ατμοσφαιρικής πίεσης. Το Φθινόπωρο του ’42 αντικαταστάθηκαν σε παραγωγή από το G-4 και το σταθερής πίεσης G-3 αντίστοιχα. Καθώς το βάρος αυξήθηκε και πάλι, πολλά από τα τελευταία G-2 και όλα τα G-3 και G-4 απέκτησαν μεγαλύτερους τροχούς προσγείωσης, που οδήγησαν στα πρώτα εξογκώματα στα φτερά. Ο νέος ουραίος τροχός δεν ανασύρονταν πλήρως και η οπισθέλκουσα που προκαλούσε μείωνε την ταχύτητα κατά 6 χλμαω περίπου. Το καλοκαίρι του 1943 εμφανίστηκε το G-6, με ακόμη περισσότερες διογκώσεις για να καλύψει τα πολυβόλα MG 131 των 13 mm, που αντικατέστησαν τα μικρότερα MG 17 των 7,92 mm στο κάλυμμα του κινητήρα. Τα εξογκώματα αυτά επέφεραν νέα μείωση της ταχύτητας, κατά 12 χλμαω. Το G-5 ήταν ένα G-6 με θάλαμο σταθερής ατμοσφαιρικής πίεσης, ενώ το G-5/AS υπήρξε το πρώτο που εξοπλίστηκε με ειδικό κινητήρα DB 605AS για αποστολές μεγάλου ύψους (κάποιες φορές και με σύστημα έκχυσης GM-1).
Κατά το 1943 εισήχθη σταδιακά μια σειρά βελτιώσεων για την αναβάθμιση του αεροσκάφους. Στις αρχές του έτους εμφανίστηκε το κεφαλάρι από αλεξίσφαιρο γυαλί («Galland Panzer») και το φθινόπωρο παρουσιάστηκε το κουβούκλιο «Erla Haube» που βελτίωσε το οπτικό πεδίο (κυρίως προς τα πίσω), ενώ η μεγέθυνση του ουραίου πτερυγίου (σταθεροποιητή) βελτίωσε τη σταθερότητα σε μεγάλες ταχύτητες. Η εμφάνιση του ολμοβόλου/πυραυλοβόλου WGr. των 21 cm κάτω από τις ημιπτέρυγες και του νέου πυροβόλου των 30 mm αύξησε την ισχύ πυρός. Κάποιες «φουρνιές» του Gustav ήταν εφοδιασμένες με καλύμματα πτερυγίων, που μείωναν τις πιέσεις πηδαλίου στις υψηλές ταχύτητες. Εισήχθη ακόμα προηγμένος εξοπλισμός τηλεπικοινωνίας και πλοήγησης.
Οι επόμενες εκδόσεις του Bf 109G ήταν βασικά τροποποιήσεις του G-6. Νωρίς στα 1944, προστέθηκαν στο Bf 109 G-6 νέοι κινητήρες με ογκωδέστερους υπερπληρωτές, για ανώτερες επιδόσεις σε μεγάλο ύψος (DB 605AS) ή με σύστημα έγχυσης μεθανόλης/νερού MW-50 για επιδόσεις σε μικρό και μεσαίο υψόμετρο (DB 605AM) ή με τα άνωθι στοιχεία συνδυασμένα (DB 605ASM).
Το G-8 ήταν ένα εξειδικευμένο αναγνωριστικό βασισμένο στο G-6. Το G-8 συχνά έφερε μόνο το πυροβόλο του αεροκινητήρα ή τα πολυβόλα του και υπήρχαν διάφορες υποκατηγορίες του για μικρής ή μεγάλης εμβέλειας αναγνωριστικές αποστολές, με μεγάλη ποικιλία διαθέσιμων συσκευών φωτογράφισης και τηλεπικοινωνίας.
Το G-14, που εμφανίστηκε στα μέσα του 1944, ήταν βασικά ένα όψιμο Bf 109 G-6 με τυποποιημένες τις προαναφερθείσες βελτιώσεις και πάγια εγκατάσταση έκχυσης μεθανόλης για αύξηση της απόδοσης στους 1.800 hp. Τα υποδείγματα μεγάλου υψομέτρου του G-14 έλαβαν τον κινητήρα DB 605ASM και τυποποιήθηκαν ως G-14/AS. Εμφανίστηκε μια αυξανόμενη τάση για χρήση ξύλου στα λιγότερο ζωτικά στελέχη (π.χ. στο ουραίο πτερύγιο, το κάθισμα του χειριστή ή το πλαίσιο των οργάνων), όχι λόγω έλλειψης στρατηγικών υλικών όπως το αλουμίνιο, όπως έχει συχνά ειπωθεί, αλλά επειδή η ανάθεση περισσότερων εξαρτημάτων σε ξυλουργούς απελευθέρωνε περισσότερο μεταλλουργικό δυναμικό.
Ανάλογη παραλλαγή υπήρξε το Bf 109 G-12. Αυτό ήταν ένα διθέσιο εκπαιδευτικό 109 και σπάνια ήταν οπλισμένο με κάτι περισσότερο από τα δύο πολυβόλα του κινητήρα. Ο χώρος που απαιτούσε ο δεύτερος θάλαμος χειρισμού δημιουργήθηκε μειώνοντας τη χωρητικότητα της εσωτερικής δεξαμενής καυσίμων στα 240 lit μόνο, οπότε σχεδόν πάντα έφερε μια εξωτερική δεξαμενή των 300 lit σαν πάγιο εξοπλισμό. Το G-12 παρήχθη από μια ποικιλία ατράκτων G σειράς, κυρίως από G-2, αλλά πολλά μετασκευάστηκαν από επισκευασμένα G-1, G-4 και G-6.
Κατηγορίες και υποκατηγορίες Bf 109G
Οι διάφοροι τύποι μπορούσαν να εξοπλιστούν με ένα επιπρόσθετο παρελκόμενο «Rüstsatz» (εξωτερική συσκευή πυροβόλου ημιπτέρυγας, που μπορούσε να προσθαφαιρεθεί και στο αεροδρόμιο) ή ένα «Umrüst-bausatz» ή αλλιώς «Umbau» (ανάλογη συσκευή, αλλά μόνιμης εργοστασιακής εγκατάστασης). Σε κάθε περίπτωση, το τροποποιημένο αεροσκάφος αναγνωρίζονταν από το πρόθεμα «/R» ή «/U» στην κωδική του ονομασία, π.χ. Bf 109 G-10/U4.
Συνήθεις αριθμοί Umrüst-Bausatz [Umbau]
Συνήθεις αριθμοί Rüstsatz
Γνωστές παραλλαγές
Bf 109H
thumb|250px|Μέσσερσμιτ Bf 109H-1
Το Bf 109H προορίζονταν για τον ρόλο του μαχητικού μεγάλου ύψους και εξελίχθηκε από τη σειρά Bf 109F. Το εκπέτασμα αυξήθηκε στα 11,92 m, ο οριζόντιος σταθεροποιητής ξαναπέκτησε δοκούς που κατέληγαν στην άτρακτο και επιπλέον διευρύνθηκε. Η μέγιστη ταχύτητα έφτανε τα 750 χλμαω, στα 10.100 m. Λίγα μόνο Bf 109 H-1κατασκευάστηκαν, που πέταξαν σε αρκετές αποστολές στη Γαλλία. Σχεδιάζονταν ακόμα οι παραλλαγές «Bf 109 H-2» και «H-5», αλλά ολόκληρη η σειρά Η απορρίφθηκε λόγω προβλημάτων κυματισμού των ημιπτερύγων.
Bf 109K "Kurfürst"
thumb|250px|Μέσσερσμιτ Bf 109K-4
Τα περισσότερα αεροσκάφη της σειράς Bf 109K «Kurfürst» πρόλαβαν να συμμετάσχουν σε αερομαχίες. Αυτή η σειρά υπήρξε η τελευταία εξέλιξη του Bf 109. Η έκδοση αυτή υπήρξε μια αντίδραση στο χαοτικό συνονθύλευμα σειρών, υποδειγμάτων, μετατροπών και εργοστασιακών παραλλαγών του Bf 109, που καθιστούσαν την παραγωγή και τη συντήρηση περίπλοκη και δαπανηρή, κάτι που η Γερμανία δεν μπορούσε να αντέξει στα τέλη του πολέμου. Το RLM διέταξε τη Μέσσερσμιτ να εκλογικεύσει την παραγωγή του αεροσκάφους, παγιώνοντας τα εξαρτήματα, τους τύπους κτλ, και να κατασκευάσει ένα ενιαίο, κύριο υπόδειγμα, με καλύτερη ανταλλαξιμότητα εξαρτημάτων και εξοπλισμού. Αυτό θα έπρεπε να είχε αρχίσει ήδη από τους τελευταίους τύπους της σειράς G, αλλά τα πράγματα πήραν τελείως αντίθετη τροπή. Το RLM απαίτησε εκ νέου από τον Μέσσερσμιτ να αντεπεξέλθει και έτσι γεννήθηκε η σειρά Κ. Οι εργασίες στη νέα σειρά άρχισαν στα 1943 και το πρωτότυπο ήταν έτοιμο, το φθινόπωρο του ίδιου έτους. Η παραγωγή άρχισε τον Αύγουστο του 1944, λόγω των καθυστερήσεων από τις αλλεπάλληλες αλλαγές και τον νέο κινητήρα DB605D. Η επιχειρησιακή χρήση άρχισε τον Οκτώβριο του 1944 και μεγάλοι αριθμοί, κάπου 200 μονάδες, είχαν σταλεί στο μέτωπο μέχρι το τέλος του μήνα. Στα τέλη Ιανουαρίου του 1945, παρά τις διαρκείς σκληρές μάχες, πάνω από 300 Κ-4, περίπου το ¼ του συνόλου των Bf 109, παρέμεναν στα χέρια της Λουφτβάφε σε κλιμάκια της πρώτης γραμμής.
Στα σχεδιαζόμενα K-6, K-8, K-10 και K-14 ο οπλισμός θα υποβάλλονταν σε κάποιες αλλαγές. Θα διατηρούσαν τα δύο MG 131 πάνω από τον κινητήρα, που θα συμπλήρωναν από ένα MK 108 εσώκλειστο σε κάθε ημιπτέρυγα και ένα τρίτο MK 108 εγκατεστημένο στον κινητήρα. Το Κ-14 θα είχε τον ειδικών επιδόσεων αεροκινητήρα DB605L και τετράφυλλο έλικα.
Μόνον το K-4 είδε δράση σε ικανούς αριθμούς, κάπου 1.700 από το οποίο είχαν προλάβει να παραδοθούν από τα εργοστάσια πριν από το τέλος των εχθροπραξιών. Κάποιες πηγές αναφέρουν περιορισμένη χρήση του Κ-14, αλλά ο συγκεκριμένος τύπος δεν είχε παραχθεί ποτέ. Κ-4 κατασκευάστηκαν με τον τυπικό τρίφυλλο έλικα και μια έκδοση του κινητήρα DB605L που έφερε τον υπερπληρωτή δύο σταδίων αλλά όχι τις άλλες προβλεπόμενες βελτιώσεις. Ο οπλισμός του αποτελούνταν από ένα πυροβόλο κινητήρα MK 108 των 30 mm με αναχορηγία 65 φυσιγγίων και δύο MG 131 των 13 mm στο ρύγχος με 300 φυσίγγια το καθένα, ενώ μπορούσε να μεταφέρει επιπρόσθετο εξοπλισμό όπως εξωτερική δεξαμενή, βόμβες μέχρι 500 kg και υποδοχές πυροβόλων των 20 mm ή πυραύλων των 210 mm (όπως και τα Gustav). Τα δύο τελευταία παρελκόμενα, πάντως, σπάνια χρησιμοποιούνταν, αφού οι επιδρομές των συμμαχικών μαχητικών απαιτούσαν διαρκώς το μέγιστο των επιδόσεων.
Το Bf 109 K-4 υπήρξε το ταχύτερο 109 του Β΄ΠΠ φτάνοντας τα 715 χλμαω περίπου, σε υψόμετρο 7.500 m. Βελτιωμένοι έλικες αναπτύσσονταν κατά τα τέλη του πολέμου, οι οποίες θα ανέβαζαν την ταχύτητα στα 727 χλμαω ή και στα 740 χλμαω. Ο ρυθμός ανάβασής του ήταν καταπληκτικός. Με τέτοια πρόοδο στις επιδόσεις, το Bf 109 παρέμεινε εφάμιλλο αν όχι ανώτερο των υψηλότερης απόδοσης συμμαχικών και σοβιετικών μαχητικών μέχρι και το τέλος του πολέμου. Ωστόσο οι ανεπαρκείς ικανότητες των χιλιάδων αρχάριων πιλότων της Λουφτβάφε, σε αυτή τη φάση του πολέμου, σήμαιναν πως οι αρετές του 109 είχαν ελάχιστη αξία απέναντι στους πολυάριθμους και καλοεκπαιδευμένους πιλότους μαχητικών των Συμμάχων.
Bf 109T "Trägerflugzeug" (αεροσκάφος αεροπλανοφόρου)
thumb|250px|Μέσσερσμιτ Bf 109T-1
Πριν από τον πόλεμο, το Γερμανικό Ναυτικό είχε συνεπαρθεί από την ιδέα του αεροπλανοφόρου. Δανειζόμενοι ιδέες από το Βρετανικό και το Ιαπωνικό Ναυτικό (κυρίως από το Ιαπωνικό αεροπλανοφόρο «Ακάγκι»), άρχισαν τη ναυπήγηση του «Graf Zeppelin» μέσα στο πρόγραμμα αναγέννησης του ναυτικού τους. Τα αεροσκάφη που θα επέβαιναν σε αυτό θα ήταν μαχητικά Μέσσερσμιτ Bf 109T και βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως Ju 87T. Το πρόθεμα «Τ» σήμαινε αεροπλανοφόρο («Träger» στα Γερμανικά).
Αρχικά παραγγέλθηκε η μετατροπή δέκα Bf 109E-3 στο πρότυπο Bf 109T-0. Αυτή περιελάμβανε την προσθήκη αρπάγης στην ουρά, προσαρμογέα καταπέλτη, δομική ενίσχυση, χειροκίνητα αναδιπλούμενες ημιπτέρυγες και αυξημένο εκπέτασμα (11,08 m). Ακόμη, διαπλατύνθηκε το σύστημα προσγείωσης. Με αυτές τις αλλαγές, το Bf 109T πιθανότατα να είχε αποδειχθεί πολύ καλύτερο στον ρόλο του ναυτικού μαχητικού από το βρετανικό Supermarine Seafire. Το τελευταίο ήταν ένα ελάχιστα τροποποιημένο χερσαίο μαχητικό, που υπέφερε από μεγάλο ποσοστό ατυχημάτων επιχειρώντας από αεροπλανοφόρα.
Μόλις ολοκληρώνονταν οι δοκιμές πτήσης, κυρίως αυτές με καταπέλτη, ένα σύνολο 70 T-1 με αεροκινητήρα DB601N θα έπρεπε να παραχθεί από τη Fieseler στο Κάσσελ, αλλά ενώ είχαν κατασκευαστεί μόνον επτά, το όλο πρόγραμμα του αεροπλανοφόρου ακυρώθηκε. Τα υπόλοιπα 63 από τα 70 Τ-1 κατασκευάστηκαν σαν Τ-2 χωρίς τον εξοπλισμό προσνηώσεως και κάποια από τα Τ-0 και Τ-1 ίσως να αναβαθμίστηκαν στο πρότυπο Τ-2. Τα αεροσκάφη αυτά αποσπάστηκαν στην I/JG.77 (Jagdgeschwader 77 = 77η Πτέρυγα Μάχης) που είχε αναπτυχθεί στη Νορβηγία. Η απόφαση για την αποστολή τους εκεί προήλθε κυρίως από τις συνθήκες των νορβηγικών αεροδιαδρόμων. Οι αεροδιάδρομοι εκείνοι ήταν βραχείς και συχνά υπέφεραν από ισχυρούς κάθετους ανέμους. Αργότερα, η μονάδα παρέδωσε τα αεροσκάφη της σε ένα κλιμάκιο δοκιμών που ασκούνταν στο Φιόρδ Τροντχάιμ και παρέλαβε Ε-3 ως αντικαταστάτες. Ο οπλισμός του Bf 109T αποτελούνταν από δύο MG 17 πάνω από τον κινητήρα και από ένα MG FF/M σε κάθε ημιπτέρυγα.
Το ενδιαφέρον για το «Graf Zeppelin» αναζωπυρώθηκε, όταν η αξία των αεροπλανοφόρων έγινε προφανής και, στα 1942, αποφασίστηκε η αποπεράτωσή του. Στο μεταξύ, όμως, το Bf 109T είχε πια εντελώς ξεπεραστεί και θα έπρεπε να αναπτυχθεί νέο μαχητικό. Ο Μέσσερσμιτ ανταποκρίθηκε με το αναβαθμισμένο Me 155A, αλλά το πλοίο ακυρώθηκε ξανά και το Me 155 τροποποιήθηκε αργότερα ως καταδιωκτικό μεγάλου ύψους.
Bf 109Z "Zwilling"
thumb|250px|Μέσσερσμιτ Bf 109Z-1
Δράση στη Φινλανδία
Το 1943 η Φινλανδική Αεροπορία παρέλαβε τα πρώτα της Bf 109. Αγοράστηκαν 162 αεροσκάφη και το πρώτο προσγειώθηκε στη Φινλανδία στις 13 Μαρτίου 1943. Συνολικά, παραλήφθηκαν 159 από αυτά, καθώς δύο G-6 και ένα G-8 κατέπεσαν καθ’ οδόν προς τη Φινλανδία. Από αυτά, τα 48 ήταν G-2, 109 ήταν G-6 και 2 ήταν G-8. Μέχρι και σήμερα, το Bf 109 είναι το αεροσκάφος της Φινλανδικής Αεροπορίας που έχει υπηρετήσει στους μεγαλύτερους αριθμούς. Οι Φινλανδοί το αποκαλούσαν λαϊκά «Mersu», ενώ επίσημα έφερε τον κωδικό «ΜΤ» και έναν τριψήφιο αριθμό ταυτότητας.
Η άφιξη των 109 αποκατέστησε τη χαμένη ισορροπία δυνάμεων, αφού τώρα υπήρχε απάντηση στα τελευταίου τύπου σοβιετικά μαχητικά. Το τελευταίο από τα αεροσκάφη που αγοράστηκαν κατέφθασε στη χώρα στις 20 Αυγούστου 1944, λίγο πριν την ανακωχή με τη Σοβιετική Ένωση. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα Bf 109 υπηρέτησαν με τις Μοίρες Καταδίωξης 24, 28, 30 και 34.
Οι Φινλανδοί επέτυχαν 667 επιβεβαιωμένες καταρρίψεις με αυτό το αεροσκάφος, ενώ έχασαν 34 Mersu από εχθρικά μαχητικά ή αντιαεροπορικά πυρά. Άλλα 16 χάθηκαν σε ατυχήματα και 8 καταστράφηκαν επί του εδάφους. Σκοτώθηκαν 23 πιλότοι.
102 Bf 109 επέζησαν του πολέμου και το αεροσκάφος παρέμεινε το κύριο μαχητικό της Φινλανδικής Αεροπορίας σχεδόν για μια δεκαετία μετά το τέλος του Β΄ Π. Π. Λόγω της μικρής διάρκειας ζωής του (κατασκευάστηκε υπό συνθήκες πολέμου και υπολογίστηκε να αντέχει για 100-200 ώρες πτήσης) αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία την Άνοιξη του 1954 και η Φινλανδική Αεροπορία μπήκε στην εποχή των αεριωθουμένων. Η τελευταία έξοδος πραγματοποιήθηκε στις 13 Μαρτίου 1954 από τον Επισμηναγό Erkki Heinilä με το αεροσκάφος MT-507.
Υπηρεσία στην Ελβετία
Η Ελβετία απέκτησε τα πρώτα της Bf 109 το 1938, με την παραλαβή δέκα Bf 109D. Στη συνέχεια, αγοράστηκαν 80 109E-3 και άρχισαν να καταφθάνουν από τον Απρίλιο του 1939. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, άλλα τέσσερα 109 (δύο F και δύο G) αποκτήθηκαν από την Ελβετική Αεροπορία με περιορισμούς. Τα 109Ε συμπληρώθηκαν από οκτώ αεροσκάφη που κατασκευάστηκαν με άδεια από τη Doflug στο Altenrhein, από συναρμολόγηση ανταλλακτικών και παραδόθηκαν στα 1944.
Τον Απρίλιο του 1944, αποκτήθηκαν 12 επιπλέον αεροσκάφη G-6 με αντάλλαγμα την καταστροφή ενός άκρως απόρρητου νυκτερινού μαχητικού Μέσσερσμιτ Me 110G που εκτέλεσε αναγκαστική προσγείωση στην Ελβετία. Τα νέα Bf 109G είχαν σοβαρά εργοστασιακά ελαττώματα και ύστερα από προβληματική υπηρεσία αποσύρθηκαν, τον Μάιο του 1948. Τα 109Ε παρέμειναν σε υπηρεσία μέχρι τον Δεκέμβριο του 1949.
Στις 10 Μαΐου 1940 έλαβε χώρα αερομαχία μεταξύ Γερμανών και Ελβετών. Κάποια Ελβετικά Bf 109 αναχαίτισαν ένα γερμανικό Dornier Do 17 κοντά στα σύνορα, στο Bütschwil. Κατά την ανταλλαγή πυρών που ακολούθησε το Dornier χτυπήθηκε και, τελικά, αναγκάστηκε να προσγειωθεί κοντά στο Altenrhein. Η ίδια σκηνή επαναλήφθηκε στις 16 Μαΐου, καθώς ένα γερμανικό He 111 επέστρεφε από τη Γαλλία μέσω του ελβετικού εναέριου χώρου. Δύο ελβετικά καταδιωκτικά επιτέθηκαν στο βομβαρδιστικό, όταν αυτό κατέβηκε έξω από τα σύννεφα που το κάλυπταν, για να ξεπαγώσει τις πτέρυγές του. Το γερμανικό αεροσκάφος επλήγη από πυρά πολυβόλων και υπέστη επιπλέον ζημίες από αντιαεροπορικά πυρά κοντά στη Ζυρίχη. Δύο τραυματισμένοι αεροπόροι πήδησαν με αλεξίπτωτα. Τα άλλα δύο μέλη του πληρώματος προσγείωσαν το αεροσκάφος τους και συνελήφθησαν.
Την 1η Ιουνίου, όταν οι Γερμανοί έστειλαν 36 He 111 μέσα από τον ελβετικό εναέριο χώρο, η Ελβετία υπέστη την πρώτη της απώλεια. Ο Ανθυποσμηναγός Rudolf Rickenbacher σκοτώθηκε όταν το Bf 109, στο οποίο επέβαινε, πυρπολήθηκε από εχθρικά πυρά που έπληξαν τη δεξαμενή καυσίμων του.
Στις 8 Ιουνίου, ένα αναγνωριστικό αεροσκάφος C-35, ένα παλιό διπλάνο, δέχθηκε επίθεση από δύο γερμανικά Bf 110. Ο πιλότος και ο παρατηρητής σκοτώθηκαν. Αργότερα την ίδια μέρα, ο Σμηναγός Lindecker ηγήθηκε περίπου 15 ελβετικών μαχητικών εναντίον 28 γερμανικών αεροσκαφών. Οι Ελβετοί πιλότοι έδειξαν και πάλι τις ικανότητές τους στις αερομαχίες, καταρρίπτοντας τρία γερμανικά αεροσκάφη και πληγώνοντας σοβαρά το πλήρωμα ενός τέταρτου. Ένα ελβετικό Bf 109 υπέστη ζημιές κατά την αερομαχία.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα ελβετικά αεροσκάφη ήταν βαμμένα με κόκκινες και λευκές λωρίδες γύρω από την άτρακτο και τις ημιπτέρυγες, ως διακριτικό ουδετερότητας, για να αποφεύγεται η σύγχυσή τους με παρόμοια γερμανικά αεροσκάφη.
Υπηρεσία στη Γιουγκοσλαβία
thumb|right|Bf 109E-3 του 6ου Συν/τος καταδίωξης της Γιουγκοσλαβικής Βασιλικής Αεροπορίας, Απρίλιος 1941
Στα 1939, η Γιουγκοσλαβία παρέλαβε 73 Bf 109E-3 σε αντάλλαγμα για μεταλλεύματα σιδήρου, χαλκού και χρωμίου. Όμως τα αεροσκάφη αυτά παρέμεναν στο έδαφος τον περισσότερο καιρό λόγω έλλειψης ανταλλακτικών. Οι Γιουγκοσλάβοι πιλότοι ήταν δυσαρεστημένοι με τα νέα τους μαχητικά, καθώς συνέβησαν πολλά ατυχήματα κατά τις προσγειώσεις, λόγω του στενού συστήματος προσγείωσης του Μέσσερσμιτ (και της ανεπαρκούς εκπαίδευσης προφανώς). Όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν την 6η Απριλίου 1941, η Γιουγκοσλαβική Βασιλική Αεροπορία αντιστάθηκε αλλά λίγα μπορούσε να κάνει για να αναχαιτίσει τους εισβολείς. Στις 6 Απριλίου, κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης «Τιμωρία» (βομβαρδισμός του Βελιγραδίου), 12 Γιουγκοσλαβικά Bf 109 μαζί με έξι γιουγκοσλαβικής κατασκευής Icarus IK-3 κατέρριψαν 12 γερμανικά Μέσσερσμιτs, κατά τη Μάχη της Γιουγκοσλαβίας.
Μέχρι το τέλος του πολέμου μόνον 17 Bf 109 είχαν απομείνει. Αυτά παρέμειναν αποθηκευμένα μέχρι τα 1959, ενώ νέα αποκτήθηκαν από τη Βουλγαρία. Η νέα Γιουγκοσλαβική Αεροπορία χρησιμοποίησε ένα μίγμα από αεροσκάφη G-2, G-6, G-10 και G-12 μέχρι τα μέσα του 1952.
Ανάπτυξη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
thumb|[[Hispano Aviacion Ha 1112 Buchon, η 2η και τελευταία Ισπανική έκδοση]]
Ισπανική παραγωγή
Στην Ισπανία κατασκευάστηκαν με άδεια δύο εκδόσεις του Bf 109G-2, τα Hispano Aviacion Ha 1112 «Tripala» και «Buchon», το πρώτο με αεροκινητήρα Hispano-Suiza και το δεύτερο με τον ίδιο κινητήρα Rolls-Royce Merlin που είχαν και τα Σπιτφάιρ. Πολλά από αυτά τα αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν στον χώρο του θεάματος, για τα γυρίσματα ταινιών όπως η «Μάχη της Αγγλίας». Η Ισπανία διατήρησε τα αεροσκάφη της σε υπηρεσία μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’60.
Τσεχοσλοβακική παραγωγή
Μετά τον πόλεμο, μερικά Bf 109 κατασκευάστηκαν στην Τσεχοσλοβακία ως «Avia S-99» και «Avia S-199». Αυτά ήταν διασκευασμένα Bf 109G-14, που διέθεταν τον υποδεέστερο κινητήρα Junkers Jumo 211F, ο οποίος έδινε στο αεροσκάφος ιδιαίτερα χαμηλές επιδόσεις και μια τάση για συντριβή κατά τις προσγειώσεις. Οι Τσέχοι πιλότοι που νωρίτερα είχαν πετάξει με Σπιτφάιρ στην υπηρεσία της RAF, το αποκαλούσαν «το Μουλάρι».
Πολλά S-199 πουλήθηκαν στο Ισραήλ όπου αποτέλεσαν τη βάση για την τότε δημιουργούμενη Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία. Τα αεροσκάφη αυτά χρησιμοποιήθηκαν από το Ισραήλ κατά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας του μέχρι τα τέλη του 1948 με το εβραϊκό όνομα «Σακίν» (Μαχαίρι). Αντικαταστάθηκαν τελικά από P-51 Mustang και Spitfire.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Bf 109 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Αλέξανδρος Λαδάς
Ο Αλέξανδρος Λαδάς (12 Μαΐου 1909 - 29 Ιανουαρίου 1969), του Περικλή, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Κοζάνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Γρεβενά το 1909 και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ.
Εξελέγη ξανά βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα το 1946 και στη συνέχεια εντάχθηκε στην ΕΡΕ, με την οποία εξελέγη βουλευτής το 1956, 1958 και το 1961.
Πέθανε στις 29 Ιανουαρίου 1969 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με την Έλλη Λαδά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Attrib
μικρογραφία|Οδηγίες για την εντολή attrib στο ReactOS-0.4.13 Η attrib είναι μια εντολή στα λειτουργικά συστήματα MS-DOS, OS/2 και Microsoft Windows, χρησιμοποιείται για την προβολή, προσθήκη και αφαίρεση χαρακτηριστικών αρχείου (μόνο για ανάγνωση, προς φύλαξη, κρυφό, αρχείο συστήματος). Στα Windows υπάρχουν 4 ειδών αρχεία:
Ένα ή περισσότερα από αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να αποδοθούν σε αρχεία στα Windows.
Παραπομπές
Κατηγορία:DOS
Ζαν Ζυλεμά Αμυσά
Ο Ζαν Ζυλεμά Αμυσά (Jean Zuléma Amussat, 21 Νοεμβρίου 1796 – 13 Μαΐου 1856) ήταν Γάλλος χειρουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αμυσά γεννήθηκε στο Σαιν-Μαιξάν Λεκόλ, στον νομό Ντε-Σεβρ της Γαλλίας, και ήταν γιος γιατρού. Μετά τη στρατιωτική θητεία του σε ηλικία 17 ετών στους Ναπολεόντειους Πολέμους, πήγε στο Παρίσι έχοντας ήδη ιατρικές γνώσεις από τον πατέρα του, για να συνεχίσει τις σπουδές του στην ιατρική, παρά την έλλειψη χρημάτων. Συμμετέσχε σε ανατομικές εργασίες στο Νοσοκομείο Σαλπετριέρ και στο Σαριτέ.
Εξελίχθηκε σε ονομαστό γιατρό, του οποίου οι κυριότερες συνεισφορές υπήρξαν στον τομέα της ουρολογικής χειρουργικής. Αν και είχε φιλοδοξίες για πανεπιστημιακή σταδιοδρομία, μία μόλυνση λίγο έλειψε να τού στοιχίσει τη ζωή και συνακόλουθα προβλήματα υγείας τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την πανεπιστημιακή, αλλά και τη σταδιοδρομία ως νοσοκομειακού γιατρού. Το μεγαλύτερο μέρος των επινοήσεών του έγινε έτσι κατά την ιδιωτική άσκηση της ιατρικής στο Παρίσι. Είναι γνωστός κυρίως για την ομώνυμη «μέθοδο του Amussat», που έγκειται στη συστροφή των αρτηριών για το σταμάτημα της αρτηριακής αιμορραγίας. Υπήρξε επίσης πρωτοπόρος της λιθοτριψίας, δηλαδή μιας «ελάχιστα επεμβατικής» μεθόδου για τον κατακερματισμό λίθων που σχηματίζονται στους νεφρούς ή μέσα στην ουροδόχο κύστη, οπότε τα συντρίμματά τους αποβάλλονται από την ουρήθρα. Αυτή η επέμβαση χρειάσθηκε την επινόηση ενός νέου ιατρικού εργαλείου, του λιθοτρίπτη, που σε άλλη μορφή είχε επινοηθεί από τον Αλ Ζαχράουι τον Μεσαίωνα και στα χρόνια του Αμυσά από τον Ζαν Σιβιάλ και τον Λερουά ντ' Ετιόλ. Με αυτόν τον λιθοτρίπτη μπορούσαν να αφαιρούν λίθους από την κύστη, αλλά όχι από τα νεφρά, ενώ αντιστρόφως η σύγχρονη λιθοτριψία (με υπερήχους) μπορεί να θρυμματίσει λίθους των νεφρών, αλλά όχι της ουροδόχου κύστης.
Εκτός των παραπάνω, ο Αμυσά εφάρμοσε πρώτος την καυτηρίαση των αιμορροϊδικών όγκων και πρωτοπόρησε στην εγχείρηση για τη διάνοιξη του παχέος εντέρου στο σημείο που δεν το καλύπτει το περιτόναιο.
Άρης Καρασαββίδης
Ο Αριστείδης (Άρης) Καρασαββίδης (Δάφνη Πέλλας, 13 Μαρτίου 1965) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού. Διεθνής ποδοσφαιριστής υπήρξε και ο αδερφός του Θεόφιλος.
Ζαν Ζυλεμά Αμυσά
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
Ο Αμυσά έχει αρκετούς ιατρικούς όρους που συνδέονται με το όνομά του, όπως είναι οι ακόλουθοι:
Άρης Καρασαββίδης
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Καρασαββίδης ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε μικρή ηλικία στη Γερμανία, όπου διέμενε με τους γονείς του που ήταν μετανάστες. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1977, εντάχθηκε στον Αετό Σκύδρας, μέχρι το 1984, οπότε και πήρε μεταγραφή για τον ΠΑΟΚ. Αγωνίστηκε στον Δικέφαλο του Βορρά έως το 1989, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα της περιόδου 1984-85.
Ζαν Ζυλεμά Αμυσά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι χειρουργοί Κατηγορία:Ιατροί του 19ου αιώνα
Άρης Καρασαββίδης
Σε συλλογικό επίπεδο
Το 1989 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Αθηνών όπου και αγωνίστηκε έως το 1993 οπότε και επέστρεψε στον ΠΑΟΚ για να αγωνιστεί με τα χρώματά του έως το 1995. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τα χρώματα των Τρικάλων,  κατόπιν έπαιξε στον Απόλλωνα Καλαμαριάς (1996-97),  στη Λαμία (1997-98) και τέλος στον Εδεσσαϊκό (1998-99). Μετά το τέλος της καριέρας του μετέβη στο Μόναχο, όπου ζει μέχρι σήμερα.
Στις εθνικές ομάδες
Μεγάλη υπήρξε η προσφορά του στην εθνική Ελπίδων καθώς ήταν το μεγάλο αστέρι της ομάδας που το 1988 αγωνίστηκε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Ελπίδων, εναντίον της Γαλλίας.
Τον Μάρτιο του 1988 στα ημιτελικά της παραπάνω διοργάνωσης σημείωσε τέσσερα τέρματα στη νίκη με 5-0 επί της Ολλανδίας, οδηγώντας την ελληνική ομάδα στην πρόκριση και θεωρείται ως μια από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του.
Στις 15 Νοεμβρίου 1988 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την εθνική Ανδρών, με την οποία είχε 5 συμμετοχές συνολικά. Στις 29 Ιανουαρίου 1992 σε αγώνα με την Αλβανία, συνέπεσε να αγωνιστούν μαζί με τον αδερφό του Θεόφιλο.
Επίσης, το 1984 αγωνίστηκε με την εθνική Νέων στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος Νέων πετυχαίνοντας δύο γκολ, ενώ είχε πετύχει και το γκολ της πρόκρισης στον προκριματικό γύρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εδεσσαϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1929-31
Tο 1ο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου διεξήχθη από τις 6 Οκτωβρίου 1929 έως τις 29 Νοεμβρίου 1931, όταν είχε ήδη ολοκληρωθεί μία ακόμα διοργάνωση, θεωρούμενη ως ανεπίσημη. Μετείχαν τέσσερις χώρες και νικήτρια αναδείχθηκε η Ρουμανία.
Η διοργάνωση
Στο πρώτο Βαλκανικό Κύπελλο έλαβαν μέρος τα 4 από τα 6 (τότε) κράτη των Βαλκανίων, δεδομένου ότι δεν δήλωσαν συμμετοχή η Αλβανία και η Τουρκία. Σύμφωνα με το σύστημα διεξαγωγής, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν μεταξύ τους εντός και εκτός έδρας σε πρωτάθλημα ενιαίου ομίλου με βαθμολογία 2-1-0. Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των συναντήσεων (συνολικά 12) και της τότε δυσκολίας στις μετακινήσεις, η διοργάνωση εξελίχθηκε με αργούς ρυθμούς και διήρκεσε περισσότερο από δύο χρόνια (26 σχεδόν μήνες). Την αγωνιστική περίοδο 1929-30 πραγματοποιήθηκαν μόνο 3 παιχνίδια, την επόμενη άλλα 7, το δε φθινόπωρο του 1931 τα εναπομείναντα 2. Πριν από τα τελευταία δύο παιχνίδια είχε ήδη τελεστεί ένα δεύτερο ανεπίσημο κύπελλο, το οποίο διεξήχθη με διαφορετικό σύστημα (μονοί αγώνες στη Σόφια της Βουλγαρίας).
Ως έδρες χρησιμοποιήθηκαν 5 βαλκανικές πόλεις και συγκεκριμένα η πρωτεύουσα της χώρας κάθε εθνικής: Βουκουρέστι, Βελιγράδι, Σόφια και Αθήνα (στο γήπεδο Λεωφόρου Αλεξάνδρας), και το Ζάγκρεμπ όπου οι Γιουγκοσλάβοι υποδέχθηκαν τους Ρουμάνους.
Η βαθμολογία
Βαθμολογικό σύστημα: 2–1–0 και Συντελεστής ή Αναλογία τερμάτων = (υπέρ) ÷ (κατά)
Τα αποτελέσματα
Η αναμέτρηση του Ζάγκρεμπ, υπό τη διαιτησία του Απόστολου Νικολαΐδη, υπήρξε η καθοριστική για την τελική έκβαση της διοργάνωσης, διότι οι γηπεδούχοι ολοκλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους με καθαρή ήττα 2-4 από τους ισόβαθμούς τους Ρουμάνους. Οι τελευταίοι αναδείχθηκαν δίκαια νικητές στο πρώτο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών με 5 νίκες σε 6 αγώνες και 26 τέρματα ενεργητικό, καθώς διέθεταν όντως το ανώτερο σύνολο. Δύο Ρουμάνοι μοιράστηκαν τη θέση του αρχισκόρερ, οι Βέντζερ και Μποντόλα σκοράροντας 7 φορές σε 2 και 3 παιχνίδια αντίστοιχα !
Στη διοργάνωση δεν σημειώθηκε ισόπαλο αποτέλεσμα. Ενδεικτικό του ποδοσφαίρου της εποχής είναι πως επιτεύχθηκαν κατά μέσο όρο περισσότερα από πέντε τέρματα ανά συνάντηση (61 γκολ σε 12 ματς). Σε δύο μόνο περιπτώσεις κάποια ομάδα κατόρθωσε να διατηρήσει ανέπαφη την εστία της (σε αμφότερες οι Γιουγκοσλάβοι, κατά σύμπτωση με αντίπαλους τους Βούλγαρους).
Σημειώσεις
Κατηγορία:Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1929 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1930 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1931
Χαράλαμπος Στακόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χαράλαμπος Στακόπουλος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Μπάλτζα (σήμ. Μελισσοχώρι) Θεσσαλονίκης. Συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα, της οποίας τέθηκε επικεφαλής και έδρασε καθ' όλη τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα στις περιοχές Θεσσαλονίκης, Λαγκαδά και λίμνης των Γιαννιτσών. Συνέβαλε με το σώμα του, τα λοιπά Ελληνικά αντάρτικα σώματα, που δρούσαν στην Κεντρική Μακεδονία, σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων και Οθωμανικών δυνάμεων.
Πέθανε το 1944.
Smoke on the Water / Child in Time / Woman from Tokyo
Το Smoke on the Water / Child in Time / Woman from Tokyo είναι EP σινγκλ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1977 στην Ευρώπη, εκτός της Ιταλίας που εκδόθηκε δύο μήνες αργότερα. Το σινγκλ αυτό επανεκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 1985 μετά την επανένωση της δεύτερης γραμμής μελών του συγκροτήματος, μέσω της "Harvest Records".
Το σινγκλ γνώρισε εμπορική επιτυχία, αφού σκαρφάλωσε στο # 21 των τσαρτ της πατρίδας τους.
Θέσεις τσαρτ
Smoke on the Water / Child in Time / Woman from Tokyo (ΕΡ σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Μάρτιος 1977
Τα μέλη των Deep Purple
Το συγκεκριμένο ΕΡ ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple
Ζβενό
Η Ζβενό (βουλγαρικά: Звено) (μτφ: κρίκος της αλυσίδας) ήταν πολιτική οργάνωση στη Βουλγαρία, η οποία ιδρύθηκε το 1927.
Η Ζβενό ιδρύθηκε από αξιωματικούς του στρατού και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη πολιτική της Βουλγαρίας. Το 1923 έκανε στρατιωτικό πραξικόπημα καθαιρώντας τον πρωθυπουργό της Βουλγαρίας Αλεξάνταρ Σπαμπολίσκι. Τα μέλη της Ζβενό απέρριπταν τα πολιτικά κόμματα και ήταν ιδιαίτερα εχθρικοί προς την Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση.
Στις 19 Μαΐου 1934 η Ζβενό έκανε στρατιωτικό πραξικόπημα με αρχηγούς τους Ντάμιαν Βέλτσεφ και Κίμων Γκεοργκίεφ. Ο Γκεοργκίεφ έγινε πρωθυπουργός, διάλυσε όλα τα πολιτικά κόμματα και τα συνδικάτα και εισήγαγε οργάνωση κορπορατισμού παρόμοια με εκείνη της φασιστικής Ιταλίας. Ο Βούλγαρος βασιλιάς Μπόρις Γ΄ ανέτρεψε την κυβέρνηση Γκεοργκίεφ στις 22 Ιανουαρίου 1935 και διόρισε τον Σλάτεφ πρωθυπουργό.
Το 1943 η οργάνωση εντάχθηκε στο Πατριωτικό Μέτωπο με το οποίο ανέβηκε την εξουσία στις 9 Σεπτεμβρίου. Ο Γκεοργκίεφ έγινε για δεύτερη φορά Πρωθυπουργός και συνήψε ανακωχή με τη Σοβιετική Ένωση. Τον Νοέμβριο του 1946 αντικαταστάθηκε από τον Γκεόργκι Δημητρόφ. Η Ζβενό αποχώρησε από το Πατριωτικό μέτωπο το 1949.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βουλγαρίας Κατηγορία:Σχέσεις Βουλγαρίας-Γιουγκοσλαβίας
Πολύ σκληρός για να πεθάνει 4.0
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες στις 28 Ιουνίου 2007.
Πλοκή
Ένα μεγάλο σχέδιο για τρομοκρατικές επιθέσεις μέσω του διαδικτύου μπαίνει σε εφαρμογή με τη συνεργασία πολλών χάκερς. Ο Τζον Μακλέιν που αντιμετωπίζει προβλήματα με την κόρη του θα βρεθεί μπλεγμένος στην ιστορία. Οι τρομοκράτες σχεδιάζουν μέσω των υπολογιστών τους να παραλύσουν το σύστημα και να επιφέρουν καίρια πλήγματα χωρίς να έχουν όμως υπολογίσει την ανελέητη καταδίωξη του έμπειρου αστυνομικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Dune Entertainment Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μέριλαντ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουάσινγκτον, Π.Κ. Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες
Καταμάχη Ιωαννίνων
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Καταμάχη βρίσκεται κοντά στα όρια με τη Θεσπρωτία στις πλαγιές των ορέων του Σουλίου (Βρυτζάχα). Απέχει 39 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης των Ιωαννίνων και 61,5 χλμ. ανατολικά της Ηγουμενίτσας. Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί ευρήματα (χάλκινα όπλα και εργαλεία) κατοίκησης της περιοχής από την εποχή του Λίθου και του Χαλκού, τα σημαντικότερα των οποίων εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων. Στη τοποθεσία "Nτομπλίρου" υπάρχουν ερείπια αρχαίου φρουρίου το οποία έχουν χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείων και αρχαιολογικός χώρος. Μέχρι το 1929 ονομαζόταν Γράσδανη Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Κακόλακκο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Καταμάχης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σελλών του Δήμου Δωδώνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 52 κατοίκους
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης
Φρούριο Σούβλαιον
Το Φρούριο Σούβλαιον ήταν οχύρωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Φρυγία της Μικράς Ασίας και κοντά στην Απάμεια.
Το φρούριο βρισκόταν στις πηγές του Μαιάνδρου και χτίστηκε από τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό το 1175. Ονομάστηκε έτσι από το χωριό Σούβλαιον που βρισκόταν εκεί. Το φρούριο έλεγχε τον δρόμο από την Σωζόπολη στην πεδιάδα της Πεντάπολης και από την Ευμένια στην κοιλάδα του Λύκου.
Το φρούριο καταστράφηκε μόλις το 1176 από τον ίδιο τον Μανουήλ που το έχτισε, μετά την ήττα του στην Μάχη του Μυριοκέφαλου για στρατηγικούς λόγους και να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα
Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές 1945
Οι βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βουλγαρία στις 18 Νοεμβρίου 1945, για πρώτη φορά ψήφισαν και γυναίκες. Η Βουλγαρική Αγροτική Εθνική Ένωση και το Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας κέρδισαν 94 έδρες Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν 84,8%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλγαρικές βουλευτικές εκλογές
Νάνος αστέρας
Νάνος αστέρας ή αστέρας νάνος χαρακτηρίζεται οποιοσδήποτε αστέρας του οποίου η διάμετρος είναι από το δεκαπλάσιο μέχρι το δέκατο της ηλιακής. Συνεπώς ο Ήλιος συγκαταλέγεται μεταξύ των νάνων αστέρων. Οι νάνοι αστέρες αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία μεγέθους αστέρων στην οποία και περιλαμβάνονται οι λευκοί νάνοι και οι ερυθροί νάνοι με διάμετρο που κυμαίνεται μεταξύ 0,1 και 0,001 της ηλιακής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Είδη αστέρων Κατηγορία:Κοσμογραφία
Κρίστιαν Όχμαν
Ο Κρίστιαν Γιαν Όχμαν (στα Πολωνικά: Krystian Jan Ochman, γεννημένος 19 Ιουλίου 1999), γνωστός επαγγελματικά ως Όχμαν (Ochman), είναι Αμερικανοπολωνός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Έγινε γνωστός αφού κέρδισε την ενδέκατη σεζόν του The Voice of Poland και εκπροσώπησε την Πολωνία στον με το τραγούδι "River".
Πρόωρη ζωή
Ο Όχμαν γεννήθηκε στο Μέλροουζ της Μασαχουσέτης από πολωνική οικογένεια. Άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα τραγουδιού στα χρόνια του γυμνασίου και αργότερα έπαιξε το ρόλο του πρίγκιπα σε μια μουσική παραγωγή του Σταχτοπούτα. Ο Ochman αποφοίτησε από το Λύκειο Thomas Sprigg Wootton στο Ρόκβιλ του Μέριλαντ το 2017. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο, γράφτηκε στην Ακαδημία Μουσικής Karol Szymanowski στο Κατοβίτσε.
2022–σήμερα: Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Στις αρχές του 2022, η Telewizja Polska (TVP) ανακοίνωσε ότι ο Όχμαν θα διαγωνιζόταν στον εθνικό τελικό της Πολωνίας, ''Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję'', με το τραγούδι "River". Το τραγούδι γράφτηκε από τον ίδιο τον Όχμαν μαζί με τους Άσλεϊ Χίκλιν, Άνταν Βισνιέβσκι και Μικολάι Τράιμπουλεκ. Στις 19 Φεβρουαρίου 2022, κέρδισε τον εθνικό τελικό και εκπροσώπησε την Πολωνία στον στο Τορίνο. He finished 12th in the final with 151 points.
Προσωπική ζωή
Ο Όχμαν είναι εγγονός του Πολωνού τενόρου Wiesław Ochman.
Είναι διπλός υπήκοος της Πολωνίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτή τη στιγμή κατοικεί και στο Κατοβίτσε και στη Βαρσοβία.
River
Το '"River" είναι ένα σινγκλ του 2022 από τον Πολωνοαμερικανό τραγουδιστή Κρίστιαν Όχμαν. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Πολωνία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 στο Τορίνο της Ιταλίας αφού κέρδισε το ''Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję'', τον εθνικό τελικό της Πολωνίας.
Tu bije serce Europy! Wybieramy hit na Eurowizję</i>
Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2022. Δέκα συμμετοχές θα διαγωνίζονταν και ο νικητής αναδείχτηκε σε δύο γύρους ψηφοφορίας. Τα τρία πρώτα τραγούδια με τις περισσότερες ψήφους θα προχωρούσαν στον υπερτελικό γύρο, όπου όλες οι ψήφοι θα μηδενίζονταν και θα αναδεικνυόταν ο νικητής. Και οι δύο γύροι θα χρησιμοποιούσαν συνδυασμό ψήφων 50/50 από επαγγελματική κριτική επιτροπή και ψηφοφορία κοινού.
Το "River" θα προχωρούσε ως ένα από τα τρία τραγούδια του υπερτελικού, τον οποίο κέρδισε. Ως αποτέλεσμα, το τραγούδι εκπροσώπησε την Πολωνία στον.
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλα τα έθνη με εξαίρεση τη διοργανώτρια χώρα και τις Μεγάλες Πέντε (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) πρέπει να προκριθούν από έναν από τους δύο ημιτελικούς προκειμένου να διαγωνιστούν για τον τελικό, ενώ οι δέκα πρώτες χώρες από κάθε ημιτελικό θα προκριθούν στον τελικό. Η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, με χώρες με ευνοϊκή ιστορία ψηφοφορίας να τοποθετούνται στο ίδιο δοχείο. Στις 25 Ιανουαρίου 2022, διεξήχθη κλήρωση κατανομής που έφερε κάθε χώρα σε έναν από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και σε ποιο μισό της παράστασης θα ερμήνευε. Η Πολωνία κληρώθηκε στον δεύτερο ημιτελικό, που πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου 2022, και εμφανίστηκε στο δεύτερο μισό της παράστασης, στη 14η θέση από τις 18 χώρες που παίζουν.