cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σάμπα Μόλναρ
Ο Σάμπα Μόλναρ (γεν. στις 4 Δεκεμβρίου 1975) είναι Ούγγρος πολιτικός και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ΕΚ). Είναι μέλος του Δημοκρατικού Συνασπισμού. Υπηρέτησε ως Υπουργός Μεταφορών, Επικοινωνιών και Ενέργειας στη δεύτερη κυβέρνηση του Φέρεντς Γκιουρτσάνι και αργότερα ως Υπουργός του Γραφείου του Πρωθυπουργού (Υπουργός Καγκελαρίας) στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο Γκόρντον Μπάιναϊ.
Πολιτική καριέρα
Ο Μόλναρ ήταν μέρος του στενού κύκλου του Φέρεντς Γκιουρτσάνι στο Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (MSZP). Ως αποτέλεσμα, εντάχθηκε στο κόμμα του Δημοκρατικού Συνασπισμού που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός και έγινε ο ίδιος αντιπρόεδρός του. Όταν το κόμμα διασπάστηκε από τους σοσιαλιστές στις 22 Οκτωβρίου 2011, ο Μόλναρ προσχώρησε στο νεοσύστατο κόμμα και αποχώρησε από το MSZP και την κοινοβουλευτική του ομάδα. Διορίστηκε επικεφαλής της νέας κοινοβουλευτικής ομάδας, ωστόσο σύμφωνα με την απόφαση της Συνταγματικής και Διαδικαστικής Επιτροπής, η Δημοκρατική Συμπαράταξη δεν ήταν σε θέση να σχηματίσει δική της κοινοβουλευτική ομάδα λόγω του κανονισμού της Βουλής. Ο Μόλναρ εξελέγη ως ένας από τους τέσσερις αντιπροέδρους της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στις 6 Νοεμβρίου 2011.
Ο Μόλναρ έλαβε μέρος σε μια απεργία πείνας διάρκειας μίας εβδομάδας μαζί με τρία ακόμη μέλη του Δημοκρατικού Συνασπισμού, που ξεκίνησε στο Kossuth tér στις 9 Σεπτεμβρίου 2012. Η εκδήλωση διαμαρτυρίας, που ονομάστηκε Επτά Ημέρες για Ελεύθερες Εκλογές, διοργανώθηκε ενάντια στο προτεινόμενο σχέδιο εγγραφής ψηφοφόρων από το κυβερνών κόμμα Φίντες.
Μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, 2014 – σήμερα
Ο Μόλναρ εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κατά τις ευρωπαϊκές εκλογές του 2014. Από τότε υπηρετεί στην Επιτροπή Βιομηχανίας, Έρευνας και Ενέργειας. Υπό αυτή την ιδιότητα, ο Μόλναρ είναι ο σκιώδης εισηγητής της κοινοβουλευτικής του ομάδας για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Εκτός από τη συμμετοχή του σε επιτροπές, ο Μόλναρ είναι και μέλος της αντιπροσωπείας του κοινοβουλίου για τις σχέσεις με τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας και την Ένωση Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN).
Προσωπική ζωή
Ο Μόλναρ είναι παντρεμένος με την Κίνγκα Σουκς. Έχουν έναν γιο, ο οποίος ονομάζεται Αντρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Πετροκάραβο Πάτμου
Για νησίδες με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα Πετροκάραβο
To Πετροκάραβο είναι βραχονησίδα των Δωδεκανήσων κοντά στην Πάτμο, η οποία μαζί με τη νησίδα Άνυδρο, βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νησιού και στα νότια από τους Φούρνους. Έχει χαρακτηριστεί από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae). Το 2011 αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά υπάγεται στο Δήμου Πάτμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Πάτμου
F1 (βιντεοπαιχνίδι)
Το F1 είναι βιντεοπαιχνίδι αγώνων που αναπτύχθηκε από την Lankhor και εκδόθηκε από την Domark Software. Κυκλοφόρησε το 1993 για τα Amiga, Sega Mega Drive, Master System, Game Gear και Atari ST. Δέχτηκε μια συνέχεια το 1994, με όνομα F1 World Championship Edition, ενώ η μηχανή παιχνιδιού του είχε ξαναχρησιμοποιηθεί στο Kawasaki Superbike Challenge. Ήταν γνωστό ως ένα από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια αγώνων στην κονσόλα, κυρίως λόγω της γρήγορης μηχανής του.
Gameplay
Ο παίκτης μπορεί να εξασκηθεί σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι, να παίξει στη λειτουργία arcade ή όλο το πρωτάθλημα, που μπορεί να αποτελείται από οποιοδήποτε αριθμό των κομματιών, από ένα μόνο με την πλήρη δώδεκα. Υπάρχουν τέσσερα επίπεδα δυσκολίας, Novice, Amateur, Professional και Expert, με το καθένα από αυτά να αυξάνει όχι μόνο την ταχύτητα του παίκτη και των ανταγωνιστών, αλλά μειώνει επίσης την ανοχή στη βλάβη του αυτοκινήτου. Μαζί με μια λειτουργία split-screen δύο παικτών, υπάρχει μια λειτουργία "turbo" που αυξάνει την αίσθηση της ταχύτητας μειώνοντας τα sprites και πολύγωνα και εκτελεί το παιχνίδι με μεγαλύτερη ταχύτητα.
Πριν και μετά τον αγώνα ο παίκτης μπορεί να ρυθμίσει τη σκληρότητα του ελαστικού, τη γωνία πτέρυγας και τη διαβίβαση, και μπορεί να αναγκαστεί να εγκαταλείψει το παιχνίδι εάν ο παίκτης αποτύχει να κάνει ένα pitstop για να αντικαταστήσει φθαρμένα ελαστικά, ή απλά να υπερθερμαίνεται ο κινητήρας με συνεχές κατέβασμα σε υψηλή ταχύτητα, αισθητό από ένα δυνατό θόρυβο σφυρίγματος.
Υποδοχή
Η CU Amiga έδωσε στην έκδοση Amiga μια βαθμολογία 84% και το χαρακτήρισε ως "ένα υπέροχο παιχνίδι δύο παικτών, αλλά ωχριά λίγο σε σόλο." Το περιοδικό Mega τοποθέτησε το παιχνίδι στη θέση #17 στη λίστα των πιο κορυφαίων παιχνιδιών Mega Drive όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1993 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Amiga Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Atari ST Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Master System Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Gear Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Mega Drive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Domark Software Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια split-screen multiplayer
Σχέσεις Αρμενίας-Πολωνίας
Ιστορικές σχέσεις
μικρογραφία|253x253εσ| Ο [[Αρμενικός Καθεδρικός Ναός του Λβιβ|Αρμενικός Καθεδρικός Ναός του Λβουφ στην πρώην ανατολική Πολωνία (τώρα Λβιβ) ήταν για αιώνες η πιο σημαντική Αρμενική εκκλησία στην Πολωνία.]] Οι ιστορικές επαφές μεταξύ Αρμενίων και Πολωνών χρονολογούνται από τον Μεσαίωνα. Από τον 14ο αιώνα, οι Αρμένιοι εγκαταστάθηκαν στο Βασίλειο της Πολωνίας, σχηματίζοντας την ιστορικά σημαντική αρμενική-πολωνική κοινότητα. Αρκετές ζωντανές πολωνικές-αρμενικές κοινότητες υπήρχαν ειδικά στην πρώην νοτιοανατολική Πολωνία, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων Λβουφ, Στανισουάβουφ, Μπούτσατς και Κούτι. Πολλά απομεινάρια της κοινότητας εξακολουθούν να βρίσκονται τόσο στην Πολωνία όσο και σε πρώην πολωνικές ανατολικές περιοχές. Οι πιο γνωστοί τόποι περιλαμβάνουν τον Αρμενικό Καθεδρικό Ναό του Λβουφ (τώρα Λβιβ) και τα Αναγεννησιακά Αρμενικά Σπίτια στο Ζάμοστς. Πολωνοί έμποροι επισκέφτηκαν την Αρμενία από τον 16ο αιώνα. Τον 17ο αιώνα, ο Πολωνός Βασιλιάς Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι σχεδίαζε να απελευθερώσει την Αρμενία από την οθωμανική κυριαρχία, αλλά ο θάνατός του ανέτρεψε αυτά τα σχέδια.
Μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας που πραγματοποιήθηκαν διεξήχθησαν από την Μοναρχία των Αψβούργων, το Βασίλειο της Πρωσίας και τη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1772-1795 και την προσάρτηση της Ανατολικής Αρμενίας από τη Ρωσία το 1828, πολλοί Πολωνοί είτε απελάθηκαν ως πολιτικοί κρατούμενοι από το Ρωσικό Διαμελισμό της Πολωνίας σε υπό ρωσικό έλεγχο αρμενικά εδάφη είτε στάλθηκαν εκεί αφού στρατολογήθηκαν στον ρωσικό στρατό. Περίπου 5.000 Πολωνοί ζούσαν στην Αρμενία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Σημαντικές πολωνικές κοινότητες υπήρχαν στις πόλεις Γερεβάν, Γκιουμρί, Καρς και Αρνταχάν.
Ο Γιούζεφ Πομιανκόφσκι, ένας εθνοτικός Πολωνός στρατάρχης του Αυστριακού Στρατού (και αργότερα Πολωνός στρατηγός μετά την αποκατάσταση της ανεξάρτητης Πολωνίας), ήταν από τις πρώτες φιγούρες που ανακάλυψαν την πρόθεση των Νεότουρκων να εξοντώσουν τους Αρμένιους και η Γενοκτονία των Αρμενίων καταδικάστηκε έντονα από τον ίδιο τον Πομιανκόφσκι. Ήταν η τραγική σφαγή που ο Πολωνός δικηγόρος Ραφαήλ Λέμκιν επινόησε τη λέξη «γενοκτονία» το 1943.
Πριν από τη γενοκτονία, οι Αρμένιοι ενσωματώθηκαν καλά στον πολωνικό πληθυσμό και αρκετές διάσημες φιγούρες της Πολωνίας έχουν αρμένικη καταγωγή, με πιο αξιοσημείωτους τους ποιητές Γιούλιους Σουοβάτσκι και Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ.
Τόσο η Αρμενία όσο και η Πολωνία ανέκτησαν την ανεξαρτησία τους το 1918. Οι Πολωνοί επαναπατρίστηκαν από την Αρμενία στην Πολωνία από το 1918. Ο αξιωματικός του Πολωνικού Πολεμικού Ναυτικού, Στανίσουαφ Κόρβιν-Παβουόφσκι, ξεκίνησε τη δημιουργία του Αρμενικού Πολεμικού Ναυτικού και ίδρυσε ένα εκπαιδευτικό κέντρο για το Αρμενικό Ναυτικό. Και στις δύο χώρες πραγματοποιήθηκε εισβολή λίγο αργότερα από τη Σοβιετική Ρωσία. Η Πολωνία απέκρουσε με επιτυχία τη ρωσική εισβολή και εξασφάλισε την ανεξαρτησία της, αλλά η Αρμενία κατακτήθηκε, γεγονός που καθιστούσε αδύνατη τη δημιουργία επίσημων διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των εθνών.
Διπλωματικές σχέσεις
Η Πολωνία έχει αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων. Στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, και οι δύο χώρες ήταν κομμουνιστικά κράτη υπό σοβιετική κυριαρχία, ως η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας και η Αρμενική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.
Πολωνικές εταιρείες, όπως η Lubawa SA, συνεργάζονται επίσης με την αρμενική κυβέρνηση. Η Lubawa-Armenia και το αρμενικό Υπουργείο Άμυνας δημιούργησαν με επιτυχία μια επιχείρηση στρατιωτικής βιομηχανίας, ικανή να παρέχει βαλλιστικά γιλέκα και κράνη, οχήματα αντιπερισπασμού και σκηνές στις Αρμενικές Ένοπλες Δυνάμεις, και να ανοίξει την πύλη για τις πολωνικές εταιρείες να βοηθήσουν στην πρόσβαση στην ευρασιατικές αγορές. μικρογραφία| Αρμενική καθολική εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο [[Γκλιβίτσε, Πολωνία.]] Η κύρια εισαγωγή της Αρμενίας από την Πολωνία είναι τα κεράσια.
Η Πολωνία και οι Πολωνοί αντιμετωπίζονται θετικά στην Αρμενία, κυρίως λόγω των στενών ιστορικών σχέσεων.
Ραμίλ Σαφάροφ
Η δοξασία του Ραμίλ Σαφάροφ, ο οποίος δολοφόνησε τον Αρμένιο στρατιωτικό προσωπικό Γκούργκεν Μαργκαριάν, είχε επικριθεί στην Πολωνία και η Πολωνία είχε επίσης επιφυλάξεις απέναντι στην Ουγγαρία, έναν παραδοσιακό σύμμαχο της Πολωνίας για την απελευθέρωση του Ραμίλ Σαφάροφ.
Σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ
Η Πολωνία απέφυγε να λάβει μέρος και αντίθετα προέτρεψε την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν να βρουν τον τρόπο επίλυσης του προβλήματος. Μετά τη σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ το 2020, οι Αρμένιοι στην Πολωνία διαδήλωσαν στη Βαρσοβία απαιτώντας από τον Πολωνό Πρόεδρο Άντζεϊ Ντούντα να πάρει μία ισχυρότερη θέση εναντίον της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια Αρμενια
Θεοδώρα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή Ραούλαινα Κομνηνή
Η Θεοδώρα Παλαιολογίνα Καντακουζηνή Ραούλαινα Κομνηνή (π. 1240 - 1300) από τον Οίκο των Καντακουζηνών, παντρεύτηκε πρώτα τον Γεώργιο Μουζάλωνα και έπειτα τον Ιωάννη Ραούλ. Κατείχε υψηλή μόρφωση και ήλθε σε ρήξη με την φιλενωτική πολιτική του θείου της Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου.
Καταγωγή και νεανική ζωή
Ο Θεόδωρος Β΄ Βατάτζης Αυτοκράτορας των Ρωμαίων κανόνισε τον γάμο της το 1256 με τον έμπιστο παιδικό του φίλο Γεώργιο Μουζάλωνα πρωτοβεστιάριο. Ο Θεόδωρος Β΄ ευνόησε την άνοδο ταπεινής καταγωγής ικανών ατόμων και ένας τέτοιος ήταν και ο Γεώργιος, κάτι που δυσαρέστησε την αριστοκρατία. Το 1258 απεβίωσε ο Αυτοκράτορας και άφησε τον Γεώργιο επίτροπο του κράτους και του 8ετούς γιου του Ιωάννη Δ΄ Βατάτζη. Κατά τη διάρκεια του μνημοσύνου του Αυτοκράτορα οι αριστοκράτες σκότωσαν τον Γεώργιο και τους δύο αδελφούς του. Ο ηγέτης τους Μιχαήλ Η΄ ανέλαβε επίτροπος και το 1259 στέφθηκε συναυτοκράτορας. Η Θεοδώρα είχε παρακαλέσει τον θείο της να γλιτώσει ο άνδρας της, αλλά ο Μιχαήλ Η΄ ήταν ανένδοτος.
Το 1261 καταλύθηκε η Λατινική αυτοκρατορία με την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης και η έδρα της Αυτοκρατορίας επέστρεψε εκεί. Ο Μιχαήλ Η΄ στέφθηκε Αυτοκράτορας. Η Θεοδώρα παντρεύτηκε τον Ιωάννη Ραούλ πρωτοβεστιάριο και στρατηγό. Έκαναν δύο κόρες και το 1274 ο Ιωάννης απεβίωσε.
Η σύγκρουση με τον Μιχαήλ Η΄
Ήταν συνήθεια για μία ευγενή μετά τον θάνατο του συζύγου της να αποσυρθεί σε μονή και αυτό έκανε η Θεοδώρα. Την εποχή εκείνη ο Κάρολος Α΄ της Νάπολης ανέλαβε την αποκατάσταση της Λατινικής αυτοκρατορίας και η άμυνα του Ρωμαϊκού κράτους έγινε επισφαλής. Μόνο ο πάπας μπορούσε να τον αποτρέψει, έτσι ο Μιχαήλ Η΄ άρχισε διαπραγματεύσεις γα την Ένωση των Εκκλησιών, που ολοκληρώθηκαν το 1274 στη Σύνοδο της Λυών. Οι υποχωρήσεις στο δόγμα που ζητούσε ο πάπας έκαναν αντιδημοφιλή τον Μιχαήλ Η΄. Ο Μιχαήλ Η΄ είχε ήδη αφοριστεί από τον πατριάρχη Αρσένιο, όταν εκείνος παραγκώνισε και τύφλωσε τον νόμιμο διάδοχο Ιωάννη Δ΄.
Πολλοί αντέδρασαν στην Ένωση, ακόμη και συγγενείς του Μιχαήλ Η΄, όπως η αδελφή του Ειρήνη, που την υποστήριξε η κόρη της Θεοδώρα. Τις ακολούθησαν και οι αδελφοί του Ιωάννη Ραούλ, ο Μανουήλ και ο Ισαάκ. Τότε ο Αυτοκράτορας τις εξόρισε στο φρούριο του Αγ. Γεωργίου στις ακτές του Εύξεινου Πόντου. Η Ειρήνη δραπέτευσε και κατέφυγε στην κόρη της Μαρία, στην Αυλή της Βουλγαρίας, όπου σχεδίασε συμμαχία με τους Μαμελούκους για τον εκθρονισμό του αδελφού της.
Τα γεγονότα επί Ανδρονίκου Β΄
Το 1282 απεβίωσε ο Μιχαήλ Η΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ανδρόνικος Β΄ που αναίρεσε την πολιτική της Ένωσης και αποκατέστησε την Ορθοδοξία. Έμεινε το πρόβλημα των οπαδών του Αρσενίου, που δεν αναγνώριζαν τους διαδόχους του. Ο Αυτοκράτορας παρενέβη συγκαλώντας Σύνοδο στο Αδραμμύτιο το 1284. Η Θεοδώρα, που ήταν με τους Αρσενιάτες, συμμετείχε με τη μητέρα της· δεν ήταν τόσο φανατική όσο η Ειρήνη και θαύμαζε τη μόρφωση του πατριάρχη Γρηγόριου Β΄, που έγινε πνευματικός της πατήρ. Με τη λήξη της Συνόδου η Θεοδώρα και η αδελφή της Άννα επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη· η μητέρα τους Ειρήνη έμεινε και απεβίωσε στο Αδραμμύτιο.
Η Θεοδώρα με την επάνοδό της ανακαίνισε τη μονή του Αγ. Ανδρέου του εν Κρίση, την έκανε γυναικεία μονή και μετέφερε εκεί από την Αγία Σοφία τα λείψανα του Αρσενίου. Περνούσε τον καιρό της ως μοναχή και ασχολούμενη με λόγια θέματα. Είχε υψηλή παιδεία και ήταν εξέχον μέλος των μορφωμένων κύκλων της Κωνσταντινούπολης. Το 1289 ο Γρηγόριος Β΄ παραιτήθηκε και η Θεοδώρα του παραχώρησε το μέγαρο Αριστίνη, γειτονικό της μονής.
Το 1295 ο Αλέξιος Φιλανθρωπινός, μετά από τις νίκες του εναντίον των Οθωμανών και εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια των υπηκόων για τους φόρους, σφετερίστηκε την αρχή. Τότε ο Ανδρόνικος Β΄ έστειλε την εξαδέλφη του Θεοδώρα και τον Ισαάκιο Ραούλ (που είχε εμπλακεί σε συνωμοσία και είχε τυφλωθεί) για να τον πείσουν να παραδοθεί. Η πρεσβεία απέτυχε και ο Φιλανθρωπινός, αφού προδόθηκε, τυφλώθηκε. Δεν έχουμε άλλες πληροφορίες γι' αυτήν ως το 1300, όπου απεβίωσε.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Γεώργιο Μουζάλωνα, που κατείχε υψηλή θέση στην Αυτοκρατορία στη Νίκαια.
Τρία έτη μετά τη δολοφονία του το 1258, η Θεοδώρα παντρεύτηκε δεύτερη φορά, με τον Ιωάννη Ραούλ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών Κατηγορία:Παλαιολόγοι εκ θηλυγονίας Θεοδωρα
Οιδιπόδεια
Η Οιδιπόδεια (ή Οιδιποδία) ήταν έπος του 8ου π.Χ. αιώνα που διηγιόταν τους σχετικούς με τον Οιδίποδα μύθους. Αποτελούνταν, όπως μας πληροφορεί μια σωζόμενη επιγραφή, από 6.600 στίχους και ενίοτε ως συγγραφέας του αναφερόταν ο Λακεδαιμόνιος ποιητής Κιναίθων. Μαζί με τους Επιγόνους και την Θηβαΐδα ανήκαν στον θηβαϊκό επικό κύκλο.
Ο μύθος του Οιδίποδα, όπως τον γνωρίζουμε από άλλες πηγές
Όπως γνωρίζουμε από τους μεταγενέστερους της Οιδιποδείας ποιητές και μυθογράφους, ο νεογέννητος Οιδίποδας με διαταγή του πατέρα του και βασιλιά της Θήβας Λάιου οδηγήθηκε στον Κιθαιρώνα και εγκαταλείφθηκε εκεί, επειδή ο τελευταίος νόμιζε ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να ξεφύγει από τη μοίρα του (σύμφωνα με την οποία έμελλε να σκοτωθεί μια μέρα από τον ίδιο του τον γιο). Το εκτεθειμένο βρέφος διέσωσε ένας βοσκός, ο Εύφορβος, και το μετέφερε στην Κόρινθο, όπου ο βασιλιάς Πόλυβος και η γυναίκα του Περίβοια το μεγάλωσαν σαν δικό τους παιδί. Μεγάλος πια ο Οιδίποδας πήγε στους Δελφούς και ζητώντας χρησμό έμαθε ότι επρόκειτο να σκοτώσει τον πατέρα του και να παντρευτεί την μητέρα του. Θορυβημένος, και νομίζοντας ότι οι πραγματικοί του γονείς ήταν ο Πόλυβος και η Περίβοια, αποφάσισε να μην γυρίσει στην Κόρινθο και κατευθύνθηκε προς τη Θήβα. Στο δρόμο συνάντησε τον Λάιο, φιλονίκησε μαζί του και τον σκότωσε.
Ιδιαιτερότητες του μύθου στην Οιδιπόδεια
Στην Οιδιπόδεια, σε αντίθεση με τα λεγόμενα από τους τραγικούς ποιητές, ο Οιδίπους, μετά την αποκάλυψη της αιμομιξίας και την αυτοκτονία της Ιοκάστης ξαναπαντρευόταν και παρέμενε βασιλιάς της Θήβας μέχρι τον θάνατό του. Σύμφωνα με ένα απόσπασμα του Πεισάνδρου (το οποίο διέσωσε σχολιαστής του Ευριπίδη και το οποίο, όπως πιστεύουν σύγχρονοι μελετητές, συνόψιζε το περιεχόμενο της Οιδιποδείας), ο Οιδίπους παντρεύτηκε μετά τον θάνατο της Ιοκάστης την Ευρυγάνεια, την κόρη του Υπέρφαντος, με την οποία και έκανε τα τέσσερα παιδιά του: την Αντιγόνη, την Ισμήνη, τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη. Τα ίδια υποστήριζε και ο Φερεκύδης ο Αθηναίος, ο οποίος, όπως πίστευε ο Βέλγος ελληνιστής Αλμπέρ Σεβερένς, αντλούσε τις πληροφορίες του κατευθείαν από τα αρχαία χαμένα έπη (και άρα και από την Οιδιπόδεια). Ο Φερεκύδης μάλιστα προσέθετε ότι και με την Ιοκάστη ο Οιδίποδας έκανε δύο γιους, τον Φράστορα και τον Λαόνυτο, οι οποίοι όμως σκοτώθηκαν πολεμώντας εναντίον των Μινύων και του βασιλιά τους Εργίνου, και ότι μετά τον θάνατο και της Ευρυγάνειας παντρεύτηκε με την Αστυμέδουσα, την κόρη του Σθένελου.
Στην Οιδιπόδεια περιλαμβανόταν κατά πάσα πιθανότητα και ή ιστορία του Χρυσίππου, του πανέμορφου γιου του Πέλοπος, που τον ερωτεύθηκε και τον απήγαγε ο βασιλιάς Λάιος με αποτέλεσμα ο προσβεβλημένος και οργισμένος Πέλοπας να καταραστεί τον απαγωγέα να παραμείνει άτεκνος ή, αν ποτέ αποκτούσε γιο, να πεθάνει από το χέρι του γιου του· και η Ήρα, η θεά προστάτιδα του θεσμού του γάμου, προσβεβλημένη από την παιδεραστική πράξη, να στείλει την Σφίγγα στη Θήβα να καταβροχθίζει ζωντανούς τους νεαρούς Θηβαίους.
Οιδιπόδεια του Μέλητου
Εκτός από την κυκλική Οιδιπόδεια, είναι γνωστή και μια άλλη μεταγενέστερη Οιδιπόδεια, μια τριλογία που έγραψε ο Αθηναίος τραγικός ποιητής Μέλητος (ο πιθανολογούμενος και ως πατέρας ενός άλλου Μέλητου, του κατήγορου του Σωκράτη).
Παραπομπές & Σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη Κατηγορία:Θηβαϊκός (επικός) κύκλος
Εθνική Καναδά (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Καναδά αντιπροσωπεύει τον Καναδά στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Καναδέζικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Canada Basketball).
Πηγές
Καναδας Γυναικων
Άνυδρο Πάτμου
To Άνυδρο είναι βραχονησίδα των Δωδεκανήσων κοντά στην Πάτμο, η οποία μαζί με τη νησίδα Πετροκάραβο, βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νησιού και στα νότια από τους Φούρνους. Έχει χαρακτηριστεί από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae). Το 2011 αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά υπάγεται στο Δήμου Πάτμου.
Λίμνη Κισίμπα
Η Λίμνη Κισίμπα (Lake Kisiba) ή άλλως Λίμνη Μασόκο (Lake Masoko) είναι λίμνη - κρατήρας και βρίσκεται 19 km από το Tukuyu, στην Περιοχή Ρούνγκουε, στην Περιφέρεια Μπέυα της Τανζανίας.
Άνυδρο Πάτμου
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Πάτμου
Λίμνη Κισίμπα
Είναι επίσης γνωστή και ως Λίμνη - Κρατήρας Κισίμπα (Kisiba Crater Lake) ή και ως Λίμνη Κρατήρας Μασόκο (Masoko Crater Lake).
Η Λίμνη Κισίμπα είναι μία από της εννέα λίμνες - κρατήρες στη νότια Τανζανία: οι υπόλοιπες οκτώ λίμνες είναι οι λίμνες Ικάπου (Ikapu), Ιλάμπα (Ilamba), Ιτάμπα (Itamba), Ιτέντε (Itende), Κινγκίρι (Kingiri), Κουιουνγουλούλου (Kyungululu), Ντουάτι (Ndwati) και Νγκόζι (Ngozi) καθώς και οι ρηχές δορυφορικές λίμνες Τσικουκούτου (Chikukutu) και Τσιλινγκάλι (Chilingali) στο κεντρικό Μαλάουι.
Η λίμνη βαθαίνει σχετικά απότομα και το μέγιστο βάθος της φτάνει τα 35 μ.
Πρόσβαση
Ο κόσμος που επιθυμεί να επισκεφθεί το αξιοθέατο, παίρνει τα μέσα μαζικής μεταφοράς από το σταθμό λεωφορείων της πόλης Tukuyu μέχρι το χωριό Masoko που βρίσκεται βορείως της λίμνης.
Ιστορία
Ιστορικά η περιοχή ελεγχόταν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Γερμανούς, καθώς εκεί είχαν το στρατιωτικό τους κέντρο.
Πλησίον της λίμνης υπάρχει και ένα δέντρο mvule που είναι το γηραιότερο δέντρο στην περιοχή, καθώς έχει ηλικία άνω των 500 ετών.
Δράσεις
Η περιοχή είναι όμορφη με υδάτινα σώματα που περιβάλλονται από το φυσικό δάσος. Οι αλιευτικές δραστηριότητες πραγματοποιούνται από τους ντόπιους.
Η λίμνη ενδείκνυται για ποικίλες τουριστικές δραστηριότητες όπως: κολύμβηση, παράλια σπορ, πεζοπορία, παρατήρηση πτηνών κτλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Περιφέρειας Μπέυα Κατηγορία:Λίμνες της Τανζανίας
Σχέσεις Βουλγαρίας-Πολωνίας
Οι σχέσεις Βουλγαρίας-Πολωνίας είναι οι διμερείς εξωτερικές σχέσεις μεταξύ της Βουλγαρίας και της Πολωνίας. Οι χώρες έκαναν διπλωματικές σχέσεις το 1918 αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Πολωνίας. Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ.
Ιστορία
Τον 19ο αιώνα και τα δύο έθνη μοιράστηκαν παρόμοια μοίρα, καθώς και τα δύο ήταν υπό την εξουσία ξένων δυνάμεων. Η Βουλγαρία κυβερνήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και η Πολωνία διμαλίστηκε μεταξύ Αυστριακής Αυτοκρατορίας, Βασιλείου της Πρωσίας (ύστερα Γερμανική Αυτοκρατορία) και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η Βουλγαρία ανέκτησε τελικά την ανεξαρτησία της το 1878, και η Πολωνία το 1918, και στη συνέχεια και οι δύο χώρες έκαναν διπλωματικές σχέσεις. Στην ανεξάρτητη Βουλγαρία, στη Βάρνα ανεγέρθηκε ένα αναμνηστικό συγκρότημα αφιερωμένο στον Βασιλιά Βλαντίσλαβ Γ΄ της Πολωνίας, με ένα συμβολικό μαυσωλείο του πεσμένου βασιλιά.
Πρόσφατες πολιτικές σχέσεις
Για πρώτη φορά σε 13 χρόνια, στις 18 Απριλίου 2016, ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Άντζεϊ Ντούντα, έκανε κρατική επίσκεψη στη Σόφια για να συναντήσει τον ομόλογό του, Ρόσεν Πλέβνελιεφ και τον πρωθυπουργό της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσοφ. Οι αρχηγοί κρατών συζήτησαν τις επιλογές για επέκταση των επιχειρηματικών σχέσεων και εμβάθυνση της διμερούς συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας. Σε κοινή συνέντευξη Τύπου οι Πρόεδροι Πλέβνελιεφ και Ντούντα ζήτησαν από τη Ρωσία να εγκαταλείψει τις «επιθετικές ενέργειές της» και «να επιστρέψει» στη διεθνή τάξη και υποστήριξαν την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας.
Οικονομικές σχέσεις
Οι εμπορικές ανταλλαγές μεταξύ των δύο χωρών έχουν διπλασιαστεί τα τελευταία πέντε χρόνια, από 670 εκατομμύρια ευρώ το 2010 σε 1,3 δισεκατομμύρια ευρώ το 2015. Η Βουλγαρία είναι επίσης παραδοσιακός προορισμός για Πολωνούς τουρίστες, καθώς το 2014 260.000 Πολωνοί τουρίστες επισκέφθηκαν βουλγαρικά θέρετρα, ανέφερε η δήλωση. Στατιστικά στοιχεία από το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Βουλγαρίας επιβεβαιώνουν τα αριθμητικά στοιχεία και επίσης δείχνουν ότι το εμπόριο είναι λίγο πολύ ισορροπημένο, με τις εισαγωγές από την Πολωνία να υπερβαίνουν ελαφρώς τις εξαγωγές για την ίδια περίοδο. Για παράδειγμα, τα εμπορικά δεδομένα για το 2015 δείχνουν ότι οι εισαγωγές και οι εξαγωγές από και προς την Πολωνία είναι περίπου στο ίδιο επίπεδο με εκείνες με τις Κάτω Χώρες, έναν παραδοσιακό επενδυτή και εμπορικό εταίρο για τη Βουλγαρία. Οι τουριστικές επισκέψεις από την Πολωνία αυξήθηκαν κατά 7% το 2014 και κατά 3,2% το 2015. Το 2015, η Πολωνία κατέλαβε την 8η θέση στην πρώτη κατάταξη για τις σημαντικότερες τουριστικές αγορές για τη Βουλγαρία. Τον Ιανουάριο του 2016, το Υπουργείο Τουρισμού της Βουλγαρίας δήλωσε ότι αναμένει αύξηση 40% στον αριθμό των Πολωνών που επισκέπτονται τη Βουλγαρία το 2016. Μεγάλες βουλγαρικές πόλεις όπως η πρωτεύουσα Σόφια και η Βάρνα στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας έχουν αγοράσει τραμ και λεωφορεία από την Πολωνία για τα δημόσια μέσα μεταφοράς τους. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, το συνολικό ποσό της αγοράς εκτιμάται σε περίπου 90 εκατομμύρια ευρώ. Τέλος, για αυτούς τους σχολιαστές αρκετά προσεκτικούς ώστε να παρατηρήσουν, εκτός από τα ακαθάριστα στοιχεία, μερικές επισκέψεις στα βουλγαρικά σούπερ μάρκετ θα δείξουν τον μεγάλο αριθμό προϊόντων από την Πολωνία που διατίθενται προς πώληση.
Στρατιωτική συνεργασία
Τον Οκτώβριο του 2015, η Βουλγαρία υπέγραψε σύμβαση με δύο πολωνικές εταιρείες για την εκτέλεση εργασιών επισκευής σε έξι κινητήρες για τα μαχητικά αεροσκάφη της χώρας, Mig-29. Η συντήρηση και η προμήθεια στρατιωτικού υλικού σοβιετικής κατασκευής γινόταν συνήθως από την RSK MiG της Ρωσίας, αλλά τον Σεπτέμβριο του 2015 η σύμβαση έληξε. Η τιμή των πολωνικών συμβάσεων ήταν 6,1 εκατομμύρια ευρώ και οι αναφορές ανέφεραν ότι ήταν χαμηλότερη από εκείνη που είχε προσφέρει η ρωσική εταιρεία, αν και ένα ποσό δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ. Ο Υπουργός Άμυνας της Βουλγαρίας Νικόλαϊ Νένσεφ δήλωσε ότι η νέα σύμβαση θα είναι φθηνότερη κατά περίπου 12 εκατομμύρια ευρώ. Τον Δεκέμβριο του 2015, η Πολωνία παρέδωσε δύο εφεδρικούς κινητήρες Mig-29 στη Βουλγαρία για χρήση, ενώ οι επισκευές στους άλλους έξι κινητήρες θα συνεχίζονταν. Στα τέλη Μαρτίου, η βουλγαρική κυβέρνηση ενέκρινε πρόγραμμα 1,2 δισεκατομμυρίων ευρώ με στόχο τον εκσυγχρονισμό των «γερασμένων» ενόπλων δυνάμεών της. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης εργασίας του κ. Νένσεφ στη Βαρσοβία τον Φεβρουάριο του 2015, ο τότε Υπουργός Άμυνας της Πολωνίας, Τόμας Σιεμόνιακ, δήλωσε ότι η Βουλγαρία ενδιαφέρεται για την εμπειρία της Πολωνίας με στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις, προγράμματα ασκήσεων και εξοπλισμό και στρατιωτικό υλικό.
Επερχόμενα έργα
Τον Μάρτιο του 2016, σε διεθνές συνέδριο στη Βαρσοβία, εκπρόσωποι της κυβέρνησης από τη Λιθουανία, την Πολωνία, τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, την Τουρκία, την Ουγγαρία και την Ουκρανία υπέγραψαν δήλωση για την προώθηση της κατασκευής της νέας οδικής μεταφοράς με την ονομασία Via Carpatia. Η Βουλγαρία δεν υπέγραψε το έγγραφο, αλλά πολωνικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν πως εκπρόσωπος της πολωνικής κυβέρνησης δήλωσε ότι η Βουλγαρία υποστήριξε το έργο και θα «ενταχθεί στο μέλλον». Οι δηλώσεις των Προέδρων Ντούντα και Πλέβνελιεφ που έγιναν στη Σόφια αφορούν την ανάπτυξη διασυνοριακών συνδέσεων και υποδομών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια Βουλγαρια
Λιντς
Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από τις μεγάλες βαριές βιομηχανίες, αλλά τώρα είναι ένα οικονομικό κέντρο.
Διακυβέρνηση
190px|thumb|left|Το δημαρχείο του Λιντς Το Λιντς κυβερνάται από το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης, που υπάρχει με τη σημερινή του μορφή από το 1974 και περιλαμβάνει τις πρώην ανεξάρτητες περιοχές της Γουέδερμπι, Ότλεϊ, Έρμπορο, Πάντσεϊ και Μόρλεϊ. Η πόλη βρίσκεται στην μητροπολιτική περιοχή του Δυτικού Γιορκσάιρ.
Μεταφορές
190px|thumb|left|Το αεροδρόμιο Η πόλη Λιντς έχει κύριο σιδηροδρομικό σταθμό, που εξυπηρετεί το προαστιακό και εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Διαθέτει επίσης το Διεθνές Αεροδρόμιο Λιντς-Μπράντφορντ (Leeds-Bradford), το οποίο διεξάγει πτήσεις προς τους περισσότερους μεγάλους ευρωπαϊκούς αερολιμένες, καθώς και πτήσεις προς το Πακιστάν και τις ΗΠΑ.
Αξιοθέατα
Τα ερείπια του Αββαείου Κέρκσταλ, μιας κιστερκιανής μονής που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, βρίσκονται σε ένα ανοικτό πάρκο δίπλα στον ποταμό Aire, δυτικά του κέντρου της πόλης. Στα ανατολικά του κέντρου της πόλης, το Temple Newsam χρονολογείται από τις αρχές του 16ου αιώνα και διαθέτει κήπους και αγρόκτημα. Το σπίτι πουλήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης το 1922 και διακρίνεται για τη ιακωβιτική αρχιτεκτονική του.
Αθλητισμός
Η πόλη έχει μακρά αθλητική ιστορία και ομάδες που την εκπροσωπούν σε όλα τα μείζονα εθνικά αθλήματα. Η Λιντς Γιουνάιτεντ είναι η κύρια ομάδα ποδοσφαίρου. Οι Λιντς Ράινος (ράγκμπι), Λιντς Κάρνεγκι και Γιορκσάιρ Κάουντι Κρίκετ Κλαμπ βασίζονται επίσης στην πόλη, μεταξύ πολλών άλλων ομάδων που παίζουν τόσο σε εθνικό όσο και περιφερειακό επίπεδο.
Το γήπεδο Elland Road συχνά φιλοξενεί διεθνείς αγώνες Rugby League, ενώ οι αγγλικοί αγώνες κρίκετ πραγματοποιούνται συχνά στο γήπεδο Headingley.
Συνδέσεις
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Σχέσεις Αζερμπαϊτζάν-Πολωνίας
Οι σχέσεις Αζερμπαϊτζάν-Πολωνίας είναι διμερείς εξωτερικές σχέσεις μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και της Πολωνίας. Η πρεσβεία της Πολωνίας στο Αζερμπαϊτζάν άνοιξε στις 23 Αυγούστου 2001 και η πρεσβεία του Αζερμπαϊτζάν στην Πολωνία στις 30 Αυγούστου 2004. Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης και του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).
Ιστορικές σχέσεις
Ο Πολωνός Λεντίνσκι και ο Αζέρος Αλιμαρντάν Τοπτσουμπάσοφ ίδρυσαν μια ειδική ομάδα μαζί στη Δούμα για να αγωνιστούν για την αυτονομία της Πολωνίας και του Αζερμπαϊτζάν. Όταν ο Μαμέντ Αμίν Ρασουλζάντε ίδρυσε τη Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν το 1918, που ήταν η πρώτη κοσμική και δημοκρατική δημοκρατία στον μουσουλμανικό κόσμο, ο πρώτος αρχηγός του εθνικού στρατού έγινε ο Πολωνός στρατηγός Μάτσει Σουλκιέβιτς. Είναι επίσης αξιοσημείωτο ότι ο Ρασουλζάντε πήγε στην Πολωνία το 1938 και γνώρισε τη δεύτερη σύζυγό του, Βάντα, η οποία ήταν ανιψιά του Πολωνού πολιτικού Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Κατά τη διάρκεια της σφαγής του Κάτιν, ο Χαμίντ Μαχαμαντζάντεχ, μέλος των εθνοτικών Αζέρων του Πολωνικού Σώματος, ήταν μεταξύ των 22.000 Πολωνών υπηκόων που δολοφονήθηκαν από το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων, τη σοβιετική μυστική αστυνομία, το 1940.
Πρόσφατες πολιτικές σχέσεις
δεξιά|μικρογραφία| [[Λεχ Κατσίνσκι και Ιλχάμ Αλίγιεφ το 2008.]] Η Πολωνία αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Αζερμπαϊτζάν στις 27 Δεκεμβρίου 1991. Αν και οι εντατικές διπλωματικές επαφές αναπτύχθηκαν λίγα χρόνια αργότερα, όταν ο Χεϊντάρ Αλίγιεφ επισκέφθηκε την Πολωνία τον Αύγουστο του 1997 και ο τότε Πολωνός Πρόεδρος Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι επισκέφθηκε το Αζερμπαϊτζάν τον Οκτώβριο του 1999. Η Πολωνία υποστήριξε το Αζερμπαϊτζάν για την ένταξη τόσο στο Συμβούλιο της Ευρώπης όσο και στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και δήλωσε το ενδιαφέρον της για συμμετοχή σε διάφορα ενεργειακά έργα. Η Πολωνία υποστηρίζει την προσπάθεια του Αζερμπαϊτζάν να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ και μέσω της σύγκρουσης στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ εναντίον της Αρμενίας, η Πολωνία υποστήριξε το Αζερμπαϊτζάν, αν και είναι ήταν σποραδικό λόγω της μεταγενέστερης αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων από την Πολωνία στην οποία διαμαρτυρήθηκε το Αζερμπαϊτζάν. Η Πολωνία μπορεί να έχει φιλικές σχέσεις με την Αρμενία, αλλά οι στενές σχέσεις με την πρόσφατη απόφαση του Αζερμπαϊτζάν και της πολωνικής κυβέρνησης για τους πολίτες της να ζητήσουν άδεια από το Αζερμπαϊτζάν πριν επισκεφθούν την περιοχή Ναγκόρνο-Καραμπάχ είχε ως αποτέλεσμα η απόφαση της πολωνικής κυβέρνησης να χαρακτηριστεί ως «αντι-αρμενική» από αρμενικές εθνικιστικές ομάδες και οργανώσεις νεολαίας.
Ο τότε πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Κατσίνσκι, επισκέφθηκε το Αζερμπαϊτζάν το 2007 και στις 26 Φεβρουαρίου 2008 ο Πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίγιεφ επισκέφθηκε την Πολωνία. Μια κοινή δήλωση και των δύο υπογράφηκε κατά την επίσκεψη. Η δήλωση σημείωσε ότι η Πολωνία υποστηρίζει την ειρηνική διευθέτηση της σύγκρουσης στα πλαίσια της κυριαρχίας, της εδαφικής ακεραιότητας και του απαραβίαστου των συνόρων, και στο πλαίσιο του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Ο Κατσίνσι έλαβε το Τάγμα του Χεϊντάρ Αλίγιεφ για τις ιδιαίτερες υπηρεσίες του στην ανάπτυξη των σχέσεων κατά την πέμπτη επίσκεψή του.
Οικονομικές σχέσεις
Το 2008, για πρώτη φορά στην ιστορία των οικονομικών του σχέσεων, το Αζερμπαϊτζάν κέρδισε εμπορικό πλεόνασμα και ο κύκλος εργασιών μεταξύ των δύο χωρών έφτασε τα 166,9 εκατομμύρια δολάρια. Η εταιρεία «Sarmatiya» ιδρύθηκε για να προετοιμάσει τις τεχνικές λεπτομέρειες του αγωγού Μπακού-Οδησσού-Μπρόντι-Πουότσκ-Γκντανσκ που φαινόταν ως μύθος για πολλά χρόνια. Δείχνει τον αυξανόμενο ρόλο του Αζερμπαϊτζάν στη διασφάλιση της ενεργειακής ασφάλειας της Πολωνίας.
Πολιτιστικές σχέσεις
δεξιά|μικρογραφία| Γραμματόσημο του Αζερμπαϊτζάν, 2012 Στα μέσα του 19ου αιώνα το ηρωικό έπος Koroghlu του Αζερμπαϊτζάν μεταφράστηκε από τον Αλεξάντερ Χόντζκο και δημοσιεύτηκε στα αγγλικά και στα γαλλικά. Η Βαρσοβία παραμένει ως το τελευταίο μέρος που επισκέφθηκε ο Αμπασγκούλου Μπακιχανόφ πριν αποσυρθεί. Έγραψε έναν ολόκληρο αριθμό ποιημάτων και το διάσημο «Asrar al-Malakut» (Τα μυστικά των ουρανών στην αραβική γλώσσα) στη Βαρσοβία.
Οι Γιούζεφ Γκοσουάφσκι και Γιούζεφ Πλόσκο είναι αξιοσημείωτοι για το ότι είναι οι αρχιτέκτονες πολλών κτιρίων στο Αζερμπαϊτζάν. Ανάμεσα σε αυτά είναι το Παλάτι Ισμαλίγια (1913) και το σημερινό Κουκλοθέατρο του Μπακού.
Το Κέντρο Πολωνικής Γλώσσας και Πολιτισμού στο Σλαβικό Πανεπιστήμιο του Μπακού άνοιξε στις 9 Νοεμβρίου 2006. Ο Πολωνός μηχανικός Πάβεου Ποτότσκι παρουσίασε το πρώτο έργο εξόρυξης πετρελαίου στην Κασπία και εξασφάλισε την εκπλήρωσή του.
Άγιος Γεώργιος Πάτμου
Για νησίδες με το ίδιο όνομα, δείτε το λήμμα Άγιος Γεώργιος (ελληνικά τοπωνύμια)
Ελένη Παλαιολογίνα (κόρη του Δημητρίου Παλαιολόγου)
Η Ελένη Παλαιολογίνα (Απρίλιος 1442 – 1470) ήταν κόρη του Δημητρίου Παλαιολόγου, Δεσπότη του Μυστρά και της δεύτερης συζύγου του, Θεοδώρας Ασάνινας, κόρης του Παύλου Ασάνη. Εισήλθε στο χαρέμι του Σουλτάνου Μωάμεθ Β΄.
Βιογραφία
Το 1460, ο Μωάμεθ εισέβαλε στο Δεσποτάτο του Μυστρά. Ο Δημήτριος συμφώνησε να αποχωρήσει από την πρωτεύουσά του, Μυστρά, και να την παραδώσει στους Τούρκους στις 30 Μαΐου. Ο Σουλτάνος κατέφθασε με τον κύριο όγκο του στρατού του την επόμενη ημέρα, ενώ ο Δημήτριος κλήθηκε να παρουσιαστεί ενώπιόν του. Ο Μωάμεθ δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας στον Δημήτριο πως ο ίδιος ήταν αιχμάλωτός του και πως η ελληνική περίοδος κυριαρχίας στον Μυστρά είχε λάβει τέλος, ενώ απαίτησε εκ νέου η Ελένη, η οποία βρισκόταν, τότε, στην Μονεμβασία με την μητέρα της, να παραδοθεί στον ίδιο.
Σύμφωνα με τον Βυζαντινό ιστορικό Γεώργιο Φραντζή, οδηγήθηκε στο χαρέμι του Σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ στις 30 Μαΐου 1460, ενώ αργότερα απελευθερώθηκε. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Οθωμανολόγο Φραντς Μπάμπινγκερ, η Ελένη είναι πιθανό ουδέποτε να εισήλθε στο χαρέμι του Σουλτάνου, καθώς ο Μωάμεθ φοβόταν πως θα μπορούσε να τον δηλητηριάσει.
Ο Δημήτριος απεβίωσε το 1470 σε μοναστήρι στην Αδριανούπολη. Η μητέρα της Ελένης, Θεοδώρα Ασάνινα, επίσης απεβίωσε λίγο καιρό αργότερα. Η ίδια η Ελένη απεβίωσε από βουβωνική πανώλη, λίγο καιρό πριν τον πατέρα της. Ένας άγνωστος ρήτορας, ο οποίος συνέγραψε ένα μοιρολόι προς τιμήν της αδυνατούσε να βρει επαρκή δάκρυα προκειμένου να θρηνήσει τον χαμό της.
Βιβλιογραφία
Ελενη Κατηγορία:Γυναίκες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Λίντα Φράιντεϊ
Η Λίντα Φράιντεϊ είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του σινεμά για ενήλικους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1971 στο Σάλεμ του Όρεγκον. Ξεκίνησε την καριέρα της το 2000 και έχει 186 σκληρά πορνό στο ενεργητικό της. Έχει βραβευτεί για τις επιδόσεις της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Ανδρέας Τουμαζής
Ο Ανδρέας Τουμαζής ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής εκλεγμένος με την Προοδευτική Παράταξη και το ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Τουμαζής γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1919. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο ιατρικής με ειδικότητα στη ωτορινολαρυγγολογία. Εργάστηκε ως ιδιωτικός υπάλληλος και ως ωτορινολαρυγγολόγος.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1970 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με τη Προοδευτική Παράταξη για την Β΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις Βουλευτικές εκλογές 1976 με τη Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ) για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πολυκατοικία του Ασυρμάτου
Η πολυκατοικία του Ασυρμάτου είναι συγκρότημα εργατικών κατοικιών που χτίστηκε το 1967 σε οικόπεδο του Δημοσίου από την αρχιτέκτονα Έλλη Βασιλικιώτη (Νικολαΐδη) στο πλαίσιο προγράμματος της Υπηρεσίας Οικισμού του Υπουργείου Δημοσίων Έργων στα Πετράλωνα.
Πρόκειται για πολυκατοικία 5 ορόφων με κανονισμό πολυκατοικίας δημοσιευμένο σε ΦΕΚ (586Β/20-8-1970) και συνολικά περιλαμβάνει  55 διαμερίσματα. Στο ισόγειο υπάρχουν 8 καταστήματα (τα οποία σήμερα δεν λειτουργούν), πλυντήριο και αποθήκες για τα διαμερίσματα. Το οικόπεδο παρουσιάζει την ιδιαιτερότητα του καμπύλου σχήματος, καθώς υποτάσσεται στη γεωμετρία του λόφου του Φιλοπάππου. Το κτήριο συγκεντρώνει ενδιαφέρον, καθώς αποτελεί μια ελαφρά καμπύλη στον χώρο, ακολουθώντας πιστά την ανοικτή στροφή του δρόμου σε εκείνο το σημείο, παράλληλα με τις υψομετρικές καμπύλες του βραχώδους εδάφους. Επαγωγικά, καθίσταται εύκολα αντιληπτή η σημαντική πολεοδομική διάσταση του έργου, από τον τρόπο που «στέκεται» και χωροθετείται το συγκρότημα, με σεβασμό στον περιβάλλοντα χώρο και ανάδειξη της δυναμικής του.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία της περιοχής και κατ’ επέκταση του κτηρίου, προήλθε από τον παρακείμενο Ασύρματο του Ναυτικού, ο οποίος εξυπηρετούσε τη Σχολή Πολέμου του Πολεμικού Ναυτικού, ενώ εκεί στεγαζόταν και η Σχολή Τηλεγραφητών-Ασυρματιστών. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών το 1944, η Σχολή Πολέμου μαζί με τον χαρακτηριστικό ασύρματό της, καταστράφηκαν ολοσχερώς από πυρκαγιά. Στον απόηχο των γεγονότων, η κυβέρνηση πήρε ώθηση για την κατασκευή πέτρινων σπιτιών, αλλά και ενός οικοδομικού τετραγώνου με πολυκατοικίες, ώστε να βρουν εκ νέου στέγη οι πρόσφυγες που έως τότε ζούσαν σε τρώγλες.
Οι πέτρες από την κατεδαφισμένη Ναυτική Σχολή Πολέμου, επαναχρησιμοποιήθηκαν για την ανέγερση συνολικά 170 κατοικιών, που αποτελούν ιστορικά κτήρια, γνωστά και ως «πέτρινα». Παρ' όλ' αυτά, η περιοχή στα επόμενα χρόνια, παρέμεινε μία από τις πιο υποβαθμισμένες των Αθηνών, γεγονός που αποτυπώνεται με γλαφυρό τρόπο στην ιστορική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961) του Αλέκου Αλεξανδράκη. Εν τέλει ο αριθμός κατοικιών δεν επαρκούσε για την εξ ολοκλήρου κάλυψη της ανάγκης για στέγαση, και για τον λόγο αυτό, κατασκευάστηκε και η μεγάλη πολυκατοικία του «Ασυρμάτου». Παράλληλα, ολοκληρώνεται η διάνοιξη του περιφερειακού δρόμου του Φιλοπάππου, ενώ ο Λόφος των Νυμφών εντάσσεται στον κατάλογο των «ιστορικών τόπων και τοπίων ιδιαίτερου φυσικού κάλλους», στοιχεία που επιφέρουν στην συνολική αναβάθμιση της συνοικίας και της ευρύτερης περιοχής.
Μορφολογία και Δομή
Οι αρχές σχεδιασμού που ακολούθησε η αρχιτέκτονας στην πολυκατοικία του Ασύρματου ταυτίζονται με κάποιες από αυτές του μοντέρνου κινήματος. Παραδείγματος χάρη η απόδοση κοινωνικής χρήσης των ελεύθερων ανοικτών χώρων της εισόδου, του δώματος και των διαδρόμων, που επιδιώκεται να αναδειχτούν σε βασικούς χώρους ζωής, συγκέντρωσης, συνάντησης των κατοίκων, συλλογικών δράσεων και κοινωνικών επαφών. Ταυτόχρονα, διακριτές και οι κοινές αρχές και συσχετίσεις με αντίστοιχες προσφυγικές πολυκατοικίες του Μεσοπολέμου (όπως για παράδειγμα τα προσφυγικά της Αλεξάνδρας) –οι οποίες καλούνταν άλλωστε, να καλύψουν και παρεμφερείς ανάγκες. Το κτήριο αποτελεί το τέλος του αστικού ιστού της περιοχής προς τον λόφο του Φιλοπάππου, αλλά και τον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο που βρίσκεται στις πλαγιές του.
Η συνθετική σπουδαιότητα της τομής
Η εγκάρσια τομή του κτηρίου φανερώνει τις ιδιαιτερότητές του, καθώς και τις συνθετικές αρχές που επιστρατεύτηκε η αρχιτέκτονας.
Η συνθετική σπουδαιότητα της κάτοψης
Η καμπύλη που διαγράφουν στον χώρο οι διάδρομοι επιτρέπει στους κατοίκους να έχουν και μια διαγώνια θέαση του ίδιου του κτηρίου, από το ένα σημείο στο άλλο. Καθ’ αυτόν τον τρόπο, προς το κοίλο μέρος το βλέμμα συγκλίνει, ενισχύοντας τον κοινόχρηστο χαρακτήρα που έχει ο δημόσιος χώρος, ενώ προς το κυρτό, αποκλίνει, συμβάλλοντας στην ιδιωτικότητα των μπαλκονιών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική κτιρίων Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα Κατηγορία:Μοντερνισμός __ΜΕΠΠ__
Κιρισιτάν
Ο ιαπωνικός όρος Κιρισιτάν (吉利支丹, 切支丹, キリシタン, きりしたん) (Kirishitan), από την πορτογαλική γλώσσα cristão, που σημαίνει «Χριστιανός», αναφέρεται στους Καθολικούς Χριστιανούς στα Ιαπωνικά και χρησιμοποιείται στα ιαπωνικά κείμενα ως ιστοριογραφικός όρος για τους Καθολικούς στην Ιαπωνία τον 16ο και τον 17ο αιώνα.
Η σύγχρονη ιαπωνική γλώσσα έχει πολλές λέξεις για τον όρο "Χριστιανός", από τις οποίες οι πιο κοινές είναι ο ουσιαστικός τύπος κιρισούτο-κιότο (kirisuto-kyōto) (キリスト教徒), καθώς και κουρισουτσάν (kurisuchan) (クリスチャン). Η ιαπωνική λέξη κιρισιτάν (kirishitan) (キリシタン) χρησιμοποιείται κυρίως σε ιαπωνικά κείμενα για την πρώιμη ιστορία του Ρωμαιοκαθολικισμού στην Ιαπωνία, ή σε σχέση με τους Κακούρε Κιρισιτάν (Kakure Kirishitan), τους κρυπτοχριστιανούς. Ωστόσο, οι αγγλικές πηγές για την ιστορία της Ιαπωνίας χρησιμοποιούν γενικά τον όρο «Χριστιανός» χωρίς διάκριση.
Οι χριστιανοί ιεραπόστολοι ήταν γνωστοί ως μπατέρεν (bateren) (από την πορτογαλική λέξη padre, «πατέρας» ή «ιερέας») ή ιρούμαν (iruman) (από το πορτογαλικό irmão, «αδελφός»). Και οι δύο λέξεις 切支丹 και 鬼利死丹 άρχισαν να χρησιμοποιούνται κατά την περίοδο Έντο, όταν ο Χριστιανισμός ήταν μια απαγορευμένη θρησκεία.
Πορτογαλικά πλοία άρχισαν να φτάνουν στην Ιαπωνία το 1543, με τις Καθολικές ιεραποστολικές δραστηριότητες στην Ιαπωνία να ξεκινούν συστηματικά γύρω στο 1549, κυρίως από Πορτογάλους Ιησουίτες έως ότου τάγματα με την υποστήριξη των Ισπανών, όπως οι Φραγκισκανοί και οι Δομινικανοί, απέκτησαν πρόσβαση στην Ιαπωνία. Από τους 95 Ιησουίτες, που εργάστηκαν στην Ιαπωνία μέχρι το 1600, οι 57 ήταν Πορτογάλοι, οι 20 ήταν Ισπανοί και οι 18 Ιταλοί. Ο Φράνσις Ξαβιέ, ο Κόσμε ντε Τόρες  (ιησουίτης ιερέας) και ο Ζοάο Φερνάντες ήταν οι πρώτοι, που έφτασαν στην Καγκοσίμα με την ελπίδα να φέρουν τον Χριστιανισμό και τον Καθολικισμό στην Ιαπωνία. Στο απόγειό της, η Ιαπωνία υπολογίζεται ότι είχε περίπου 300.000 Χριστιανούς. Ο καθολικισμός στη συνέχεια καταπιέστηκε σε πολλά μέρη της χώρας και έπαψε να υπάρχει δημόσια τον 17ο αιώνα.
Ιστορικό υπόβαθρο
αριστερά|μικρογραφία| Εορτασμός χριστιανικής λειτουργίας στην Ιαπωνία. Η θρησκεία ήταν αναπόσπαστο μέρος του κράτους και ο ευαγγελισμός θεωρήθηκε ότι είχε τόσο κοσμικά όσο και πνευματικά οφέλη τόσο για την Πορτογαλία όσο και για την Ισπανία. Πράγματι, οι παπικές βούλες της Δωρεάς του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ' (1493) διέταξαν τους Καθολικούς Μονάρχες να λάβουν τέτοια μέτρα. Όπου η Ισπανία και η Πορτογαλία προσπαθούσαν να επεκτείνουν τα εδάφη ή την επιρροή τους, σύντομα θα ακολουθούσαν ιεραπόστολοι. Με τη Συνθήκη της Τορδεσίγιας (1494), οι δύο δυνάμεις χώρισαν τον κόσμο μεταξύ τους σε αποκλειστικές σφαίρες επιρροής, εμπόριο και αποικισμό. Αν και, κατά τη στιγμή της οριοθέτησης, κανένα έθνος δεν είχε άμεση επαφή με την Ιαπωνία, το έθνος αυτό έπεσε στη σφαίρα επιρροής των Πορτογάλων.
Οι χώρες αμφισβήτησαν την κατανομή της Ιαπωνίας. Εφόσον κανένας από τους δύο δεν μπορούσε να την αποικίσει, το αποκλειστικό δικαίωμα διάδοσης του Χριστιανισμού στην Ιαπωνία σήμαινε το αποκλειστικό δικαίωμα στο εμπόριο με την Ιαπωνία. Οι Πορτογάλοι Ιησουίτες υπό τον Αλεσάντρο Βαλινιάνο πρωτοστάτησαν στον προσηλυτισμό στην Ιαπωνία λόγω της αντίρρησης των Ισπανών, ξεκινώντας από το 1579. Το τετελεσμένο γεγονός εγκρίθηκε στην παπική βούλα του Πάπα Γρηγόριου ΙΓ ' το 1575, ο οποίος αποφάσισε ότι η Ιαπωνία ανήκε στην Πορτογαλική Επισκοπή του Μακάο. Το 1588 ιδρύθηκε η επισκοπή Φουνάι (Ναγκασάκι) υπό την προστασία των Πορτογάλων.
Σε ανταγωνισμό με τους Ιησουίτες, τάγματα ιπποτών, που χρηματοδοτήθηκαν από την Ισπανία εισήλθαν στην Ιαπωνία μέσω της Μανίλα. Εκτός από την κριτική για τις δραστηριότητες των Ιησουιτών, άσκησαν ενεργά πιέσεις στον Πάπα. Οι εκστρατείες τους οδήγησαν στο διάταγμα του Πάπα Κλήμη Η ' το 1600, το οποίο επέτρεψε στους Ισπανούς μοναχούς να εισέλθουν στην Ιαπωνία μέσω των Πορτογαλικών Ινδιών και στο διάταγμα του Πάπα Παύλου Ε ' το 1608, το οποίο καταργούσε τους περιορισμούς στη διαδρομή. Οι Πορτογάλοι κατηγόρησαν τους Ισπανούς Ιησουίτες ότι εργάζονται για την πατρίδα τους αντί για τη θρησκεία τους. Ο αγώνας για την εξουσία μεταξύ των Ιησουιτών και των ταγμάτων επαιτείας προκάλεσε σχίσμα εντός της επισκοπής του Φουνάι. Επιπλέον, τάγματα επαιτείας προσπάθησαν να ιδρύσουν μια επισκοπή στην περιοχή Τοχόκου, που επρόκειτο να είναι ανεξάρτητη από την πορτογαλική.
Η Ρωμαιοκαθολική παγκόσμια τάξη αμφισβητήθηκε από την Ολλανδία και την Αγγλία. Οι ηθικές αρχές τους αποκηρύχθηκαν από το Mare Liberum του Γκρότιους. Στις αρχές του 17ου αιώνα, η Ιαπωνία δημιούργησε εμπορικές σχέσεις με την Ολλανδία και την Αγγλία. Αν και η Αγγλία αποχώρησε από τις επιχειρήσεις μέσα σε δέκα χρόνια υπό τον Ιάκωβο Α' λόγω έλλειψης κερδοφορίας, η Ολλανδία συνέχισε να εμπορεύεται με την Ιαπωνία και έγινε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, που διατήρησε εμπορικές σχέσεις με την Ιαπωνία μέχρι τον 19ο αιώνα. Ως εμπορικοί ανταγωνιστές, οι προτεσταντικές χώρες συμμετείχαν σε μια εκστρατεία κατά του καθολικισμού, και αυτό επηρέασε δυσμενώς τις πολιτικές των σόγκουν προς τα ιβηρικά βασίλεια.
Οι αποικιακές πολιτικές της Πορτογαλίας και της Ισπανίας αμφισβητήθηκαν επίσης από την ίδια τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Το Βατικανό ίδρυσε το Congregatio de Propaganda Fide το 1622 και προσπάθησε να διαχωρίσει τις εκκλησίες από την επιρροή των ιβηρικών βασιλείων. Ωστόσο, ήταν πολύ αργά για την Ιαπωνία. Η οργάνωση απέτυχε να δημιουργήσει ερείσματα στην Ιαπωνία.
Στρατηγική διάδοσης
μικρογραφία| Ένας Ιησουίτης με έναν σαμουράι, περίπου το 1600. Οι Ιησουίτες πίστευαν ότι ήταν καλύτερο να επιδιώξουν να επηρεάσουν τους ανθρώπους στην εξουσία και στη συνέχεια να αφήσουν τη θρησκεία να μεταδοθεί προς τα κάτω στους απλούς πολίτες αργότερα. Προσπάθησαν να αποφύγουν τις καχυποψίες μη κηρύττοντας στους απλούς πολίτες χωρίς άδεια από τους τοπικούς άρχοντες, για να διαδώσουν τον καθολικισμό στις περιοχές τους. Ως αποτέλεσμα, αρκετοί νταϊμιό (daimyō) έγιναν Χριστιανοί, ενώ σύντομα θα ακολουθούσαν πολλοί από τους υπηκόους τους καθώς οι Δομινικανοί και οι μοναχοί του τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου μπόρεσαν να αρχίσουν να κηρύττουν στους απλούς πολίτες. Μετά το διάταγμα, που απαγόρευε τον Χριστιανισμό, υπήρχαν κοινότητες, που συνέχισαν να ασκούν τον Καθολικισμό χωρίς να έχουν καμία επαφή με την Εκκλησία, μέχρι που οι ιεραπόστολοι μπόρεσαν να επιστρέψουν πολύ αργότερα.
Όταν ο Ξαβιέ αποβιβάστηκε στην Καγκοσίμα, οι κύριοι αρχηγοί των δύο κλάδων της οικογένειας Σιμάζου, Σανεχίσα και Κατσουχίσα, πολεμούσαν για την κυριαρχία των εδαφών τους. Ο Κατσουχίσα υιοθέτησε τον Σιμάζου Τακαχίσα, ο οποίος το 1542 έγινε δεκτός ως επικεφαλής της φυλής έχοντας προηγουμένως δεχτεί τους Πορτογάλους εμπόρους στο νησί Τανεγκασίμα, μαθαίνοντας για τη χρήση πυροβόλων όπλων. Αργότερα, συνάντησε τον ίδιο τον Ξαβιέ στο κάστρο του Ουτσιουτζίτζο και επέτρεψε τη μεταστροφή των υποτελών του. αριστερά|μικρογραφία| Χριστιανικό βιβλίο στα Ιαπωνικά, 16ος αιώνας. Έχοντας ένα θρησκευτικό υπόβαθρο, ο Τακαχίσα έδειξε ότι ήταν καλοπροαίρετος και ήδη επέτρεπε την ελευθερία της λατρείας, αλλά δεν βοηθούσε τους ιεραποστόλους ούτε ευνοούσε την εκκλησία τους. Αποτυγχάνοντας να βρει έναν τρόπο για το κέντρο των υποθέσεων, την αυλή του Αυτοκράτορα, ο Ξαβιέ σύντομα κουράστηκε και έφυγε στο Γιαμαγκούτσι ξεκινώντας έτσι την περίοδο Γιαμαγκούτσι. Ο Ξαβιέ έμεινε στο Γιαμαγκούτσι για δύο μήνες. Το Γιαμαγκούτσι ήταν ήδη μια ευημερούσα και εκλεπτυσμένη πόλη και οι ηγέτες της, η οικογένεια Οούτσι, γνώριζαν ότι το ταξίδι του Ξαβιέ στην Ιαπωνία είχε ξεκινήσει μετά την ολοκλήρωση της αποστολής του στην Ινδία.
Θεώρησαν ότι ο Καθολικισμός ήταν κάποιο είδος νέας αίρεσης του Βουδισμού και ήταν περίεργοι να μάθουν για το δόγμα του ιερέα. Ανεκτικοί αλλά οξυδερκείς, με τα μάτια τους λιγότερο στο βάπτισμα από τα πορτογαλικά φορτία από το Μακάο, έδωσαν στους Ιησουίτες άδεια να κηρύξουν. Ο ασυμβίβαστος Ξαβιέ βγήκε στους δρόμους της πόλης καταγγέλλοντας, μεταξύ άλλων, τη βρεφοκτονία, την ειδωλολατρία και την ομοφυλοφιλία. Οι παρεξηγήσεις ήταν αναπόφευκτες.