cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παύλος Τσακίρης
Ο Παύλος Τσακίρης (Θεσσαλονίκη, 10 Αυγούστου 1984) είναι Έλληνας αγρότης και παραγωγός αυγών και διευθύνει την οικογενειακή επιχείρηση TSAKIRIS FAMILY, μια εταιρία που δραστηριοποιείται στην παραγωγή τροφίμων (αβγά και δημητριακά). Τον Δεκέμβριο του 2020 αναδείχθηκε ως Κορυφαίος Ευρωπαίος Νέος Αγρότης
Φρανσουά Ραμπελαί
Βιογραφία
Η ακριβής ημερομηνία γέννησης του Φρανσουά Ραμπελαί μάς είναι άγνωστη. Σύμφωνα με το Dictionnaire historique του Moréri, όταν πέθανε ήταν 70 ετών. Αυτή η πληροφορία τοποθετεί τη γέννησή του το 1483, στη La Devinière, στη Σινόν, στο σημερινό νομό Αντρ-ε-Λουάρ, παρότι ένα μεγάλο κομμάτι της ερευνητικής κοινότητας προτείνει και το 1494 ως πιθανό έτος γέννησής του, έπειτα από προσεκτικές αναγνώσεις του έργου του. Ο πατέρας του, Αντουάν Ραμπελαί, ήταν δικηγόρος.
Ήδη το 1511, ο Φρανσουά Ραμπελαί φαίνεται να είναι δόκιμος μοναχός στο Τάγμα των Φραγκισκανών. Το ενδιαφέρον του για την κλασική αρχαιότητα, καθώς και η «εξαιρετική γνώση» των αρχαίων ελληνικών και των λατινικών, του επέτρεψαν να μελετήσει μια σειρά αρχαίων κειμένων, η επιρροή των οποίων είναι φανερή στο σύνολο του έργου του, αλλά και να αλληλογραφήσει με μερικές από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως τον ανθρωπιστή Γκιγιόμ Μπουντέ. Το 1524 ή το 1525, γίνεται δεκτός στο Τάγμα των Βενεδικτίνων, το οποίο έχει τη φήμη του πιο «ελεύθερου» τάγματος, που ενθαρρύνει την πνευματική εργασία και την ενασχόληση με τους κλασικούς.
Παύλος Τσακίρης
Φοίτησε στο Ελληνογαλλικό Κολλέγιο ΔΕΛΑΣΑΛ, σπούδασε Βιομηχανική Πληροφορική στην Καβάλα και στην συνέχεια ασχολήθηκε με την ανάπτυξη και την διεύθυνση της εταιρίας καθιστώντας την μία από τις πρώτες εταιρίες στον πρωτογενή τομέα που επένδυσαν στην κυκλική οικονομία και την περιβαλλοντικά βιώσιμη Γεωργία. Ο διαγωνισμός στην κατηγορία Περιβαλλοντικά Βιώσιμη Γεωργία στο πλαίσιο του 6ου Πανευρωπαϊκού Συνεδρίου Νέων Αγροτών έγινε διαδικτυακά, -εξ αναβολής λόγω covid-19 της πραγματοποίησής του τον Μάρτιο- και σε αυτόν συμμετείχαν 200 νέοι αγρότες από 21 κράτη μέλη της ΕΕ. Στην τελική φάση πέρασαν 21 αγρότες και στην κατηγορία που διαγωνιζόταν ο κ. Τσακίρης. Η ανάδειξή του σε νικητή στην κατηγορία του, έγινε από πενταμελή επιτροπή στελεχών του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και του ευρωπαικού αγροτικού χώρου.
Φρανσουά Ραμπελαί
Βιογραφία
Λίγα χρόνια αργότερα, εγκαταλείπει το τάγμα, προκειμένου να ολοκληρώσει τις σπουδές του στη φημισμένη Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μονπελιέ. Παίρνει το πτυχίο του το 1530, έπειτα από μόλις μερικές εβδομάδες εντατικής φοίτησης και ξεκινά να εργάζεται ως γιατρός στο νοσοκομείο Hôtel-Dieu στη Λυών. Εκεί εκδίδει το 1532 το βιβλίο Πανταγκρυέλ (Pantagruel) με το ψευδώνυμο Alcofrybas Nasier και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Παρά την επιτυχία, το βιβλίο δέχεται σφοδρή κριτική από τους θεολόγους της συντηρητικής Θεολογικής Σχολής της Σορβόννης. Θα ακολουθήσουν άλλα τρία βιβλία που περιγράφουν τις περιπέτειες του Πανταγκρυέλ και του Γαργαντούα. Το Τρίτο Βιβλίο (Tiers Livre), που εκδίδεται το 1546 στο Παρίσι, είναι και το πρώτο που φέρει το αληθινό όνομα του Φρανσουά Ραμπελαί, καθώς και τη σφραγίδα του βασιλιά και την άδειά του για την έκδοση. Το Τέταρτο Βιβλίο (Quart Livre) εκδίδεται το 1552, επίσης με βασιλική σφραγίδα, αλλά η κυκλοφορία του διακόπτεται για δεκαπέντε ημέρες, έπειτα από αίτημα της Θεολογικής Σχολής της Σορβόννης.
Ο Φρανσουά Ραμπελαί πεθαίνει τον Μάρτιο του 1553. Στα επιταφολόγια της εκκλησίας του Αγίου Παύλου, ως ημερομηνία θανάτου του αναφέρεται η 9η Απριλίου 1553. Έντεκα χρόνια μετά τον θάνατό του, θα εμφανιστεί το υποτιθέμενο Πέμπτο Βιβλίο (Cinquiesme Livre), η πατρότητα του οποίου θα αμφισβητηθεί έντονα.
Παύλος Τσακίρης
Η Tsakiris Family, που άλλαξε το όνομά της από «Αβγά Νεοχωρούδας Τσακίρη» το 2014 για να συμπεριλάβει και τη δραστηριότητά της στα δημητριακά , διαθέτει σήμερα ίδια παραγωγή 160.000 ορνίθων ενώ τυποποιεί και διακινεί πάνω από 4.000.000 αβγά τον μήνα. Το 2021 η εταιρεία προβλέπεται να έχει διπλασιάσει την παραγωγή της, με τις περισσότερες των 70.000 ορνίθων να εκτρέφονται με βιολογικό πρότυπο. Διαθέτει 16 πτηνοτροφεία στη Νεοχωρούδα και ένα κέντρο διανομής στην Αθήνα. Πριν από μερικά χρόνια δημιούργησε παστεριωτήριο αυγών, που απευθύνεται στη ζαχαροπλαστική και στην αγορά Horeca και απασχολεί 70 εργαζόμενους. Παράλληλα, η Tsakiris Family διαθέτει τη σειρά δημητριακών «Petit Dejeuner», που κυκλοφόρησε στην αγορά το 2014.
Παραπομπές
μικρογραφία|Παύλος Τσακίρης CEO of Tsakiris Family
Φρανσουά Ραμπελαί
Pantagruel (1532)
Το πρώτο βιβλίο των περιπετειών του γίγαντα Πανταγκρυέλ εκδίδει ο Ραμπελαί με το ψευδώνυμο Alcofrybas Nasier (αναγραμματισμός του ονόματός του) στη Λυών. Το όνομα του ήρωα θυμίζει αυτό του νάνου Penthagruel, μιας φιγούρας της λαϊκής κουλτούρας, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, έριχνε αλάτι στα στόματα των μεθυσμένων προκειμένου να στεγνώσει ο οισοφάγος τους και να ξυπνήσουν για να προετοιμαστούν για νέα μεθύσια.
Το έργο αφηγείται την παιδική ηλικία, την εφηβεία, τις σπουδές και τις περιπέτειες του Πανταγκρυέλ, ενός γίγαντα από βασιλική γενιά, και του πολυμήχανου αλλά δειλού φίλου του, Πανούργου (Panurge). Στο εξώφυλλο αναφέρεται ότι ο Πανταγκρυέλ είναι ο γιος του βασιλιά-γίγαντα Γαργαντούα – πρόκειται για σαφή αναφορά στο ανώνυμο έργο Τα μεγάλα και ανεκτίμητα χρονικά του μεγάλου και τρανού γίγαντα Γαργαντούα (Grandes et Inestimables Cronicques : du grant et énorme geant Gargantua) το οποίο, αν και δεν διέθετε «μεγάλη λογοτεχνική αξία», σύμφωνα με τον μελετητή του Ραμπελαί Michael Screech, μοιάζει να αποτελεί άμεση πηγή για τις περιπέτειες του Πανταγκρυέλ. Μία άλλη πηγή αποτελούν τα ιπποτικά μυθιστορήματα της εποχής, τα οποία περιγράφουν αναλυτικά την ανατροφή, τις αρετές καθώς και το ταξίδι του ήρωα, ο οποίος στο τέλος πρέπει να σώσει το βασίλειο από τον εχθρό. Στον Pantagruel συναντάμε όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αλλά με μία παρωδική χροιά, η οποία κυριαρχεί σε όλο το έργο. Πρόκειται, το δίχως άλλο, για μία έντονα κριτική ματιά στο είδος του ιπποτικού μυθιστορήματος και στα λογοτεχνικά έργα, γενικότερα.
Gargantua (1535)
Το δεύτερο βιβλίο των Χρονικών του Ραμπελαί περιγράφει τη ζωή και τις περιπέτειες του πατέρα του Πανταγκρυέλ, του πανίσχυρου γίγαντα Γαργαντούα. Όπως και στον Pantagruel έτσι κι εδώ, παρουσιάζεται με πολλές περιγραφές η γέννηση και η παιδική και εφηβική ηλικία του ήρωα, η εκπαίδευσή του, τα ταξίδια του, οι περιπέτειές του καθώς και η τελική μάχη, στην οποία το στρατόπεδο του Γαργαντούα και του πατέρα του, κερδίζει. Στην αρχή του βιβλίου, υπάρχει ένα από τα γνωστότερα ποιήματα του Ραμπελαί το οποίο και αφιερώνει στο αναγνωστικό κοινό. Ακολουθεί το πρωτότυπο γαλλικό ποίημα και η ελληνική του μετάφραση, από τον Φίλιππο Δ. Δρακονταειδή:
Βασικό θέμα του βιβλίου είναι η εκπαίδευση. Ο Ραμπελαί κοροϊδεύει τις συντηρητικές εκπαιδευτικές μεθόδους του Μεσαίωνα, οι οποίες κάνουν τον προικισμένο Γαργαντούα «παλαβό, χαζό, ολότελα αφηρημένο και αρλουμπατζή» και προτείνει την παιδεία της Αναγέννησης, η οποία στοχεύει στη δημιουργία ενός Homo Universalis, ενός ατόμου με ολοκληρωμένη και πολύπλευρη μόρφωση. Επηρεασμένος από το έργο του Έρασμου, ο οποίος αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς σε όλα τα χρονικά, ο Ραμπελαί σατιρίζει με σκληρό τρόπο το συντηρητισμό της Θεολογικής Σχολής της Σορβόννης και βάζει τον ήρωά του, Γαργαντούα, να κλέψει τις καμπάνες της Παναγίας των Παρισίων, να δώσει στους Παριζιάνους να πιουν από τα ούρα του και να αντιμετωπίσει τους θεολόγους της Σορβόννης σε δίκη για το θέμα των κλεμμένων καμπάνων.
Το βιβλίο ολοκληρώνεται με την περιγραφή του Αββαείου του Θελήματος, ενός πρωτότυπου μοναστηριού το οποίο είναι αντίθετο από όλα τα άλλα μοναστήρια της εποχής του. Στο Αββαείο αυτό δεν υπάρχουν τείχη, στο τάγμα μπορούν να ενταχθούν και άντρες και γυναίκες ενώ ο μόνος κανόνας που υπάρχει είναι ο ακόλουθος: «Κάνε ό,τι θελήσεις». Το Αββαείο του Θελήματος αποτελεί μία πρωτοποριακή σύλληψη για την εποχή του, όπως ήταν άλλωστε και η Ουτοπία του Τόμας Μορ, έργο που επηρέασε και τον Ραμπελαί, ο οποίος ονόμασε την Ουτοπία ως χώρα καταγωγής της μητέρας του Πανταγκρυέλ.
Le Tiers Livre (1546)
Το Τρίτο Βιβλίο των περιπετειών του Πανταγκρυέλ, του Γαργαντούα και της παρέας τους είναι το πρώτο που εκδίδεται με το πραγματικό όνομα του Φρανσουά Ραμπελαί και φέρει τη σφραγίδα του βασιλιά (privilège du roi) έπειτα από αίτημα του Ραμπελαί, ο οποίος ήθελε να προστατεύσει το βιβλίο του από τις επιθέσεις που δεχόταν και, κυρίως, από τη λογοκρισία της Σορβόννη ς. Διαφέρει ριζικά από τα δύο πρώτα βιβλία, τόσο σε μορφή όσο και σε περιεχόμενο, καθώς δεν περιλαμβάνει περιγραφές ταξιδιών και περιπετειών αλλά παρουσιάζει τις προσπάθειες του Πανούργου να παντρευτεί μέσα από συζητήσεις του με τον Πανταγκρυέλ. Η διαλογική μορφή του Τρίτου Βιβλίου ανακαλεί τους πλατωνικούς διαλόγους και θέτει υπό αμφισβήτηση την παραδοσιακή μορφή των λογοτεχνικών κειμένων. Ο Ραμπελαί ασκεί έτσι κριτική στη λογοτεχνία και τις μορφές της, διατηρώντας ταυτόχρονα μία στάση σεβασμού απέναντι στην ιστορία της λογοτεχνίας και στην αρχαία Ελληνική και Ρωμαϊκή γραμματεία, από την οποία εμπνέεται αυτή τη διαλογική μορφή.
Βασικό θέμα του Τρίτου Βιβλίου είναι η πρόβλεψη του μέλλοντος. Ο Ραμπελαί, ο οποίος ήδη εξέδιδε καζαμίες για πλάκα, στοχεύοντας στο να δείξει ότι το μέλλον είναι απρόβλεπτο, βάζει τον Πανούργο να τρέχει σε ψευδοπροφήτες, τσαρλατάνους, επιστήμονες και μάγους προκειμένου να μάθει αν πρέπει να παντρευτεί ή όχι. Η απάντηση που παίρνει από κάθε συμβουλάτορα είναι η ίδια: «θα απατηθεί, θα δαρθεί και θα μείνει στην ψάθα». Δοκιμάζει κάθε δυνατή μέθοδο πρόβλεψης του μέλλοντος, μεταξύ των οποίων την αστρολογία, την ονειρομαντεία, την τυρομαντεία, τη γυρομαντεία και άλλες για να μάθει τι θα του συμβεί και μετατρέπεται έτσι, σύμφωνα με τον Michael Screech, «από τον χαρισματικό ήρωα του Pantagruel που μπορούσε να επισκιάσει και να βοηθήσει τον αφέντη του, στην αντίθεση όλων αυτών που συμβολίζει ο Πανταγκρυέλ».
Το Τρίτο Βιβλίο είναι, επίσης, βαθιά επηρεασμένο από το έργο του Πλάτων α και, κυρίως, από το Συμπόσιο και τον Τίμαιο. Ο Ραμπελαί μας παρουσιάζει επίσης ένα συμπόσιο, στο οποίο έχουν κληθεί ξακουστοί επιστήμονες για να δώσουν την συμβουλή τους στον Πανούργο, όπου σατιρίζει πολλές από τις απόψεις τις εποχής του. Το ίδιο το συμπόσιο μοιάζει επηρεασμένο τόσο από το αντίστοιχο πλατωνικό, όσο και από άλλα λογοτεχνικά συμπόσια της αρχαιότητας. Με βάση τις παρατηρήσεις του Μιχαήλ Μπαχτίν, ο οποίος στο βιβλίο του Ο Ραμπελαί και ο κόσμος του μελέτησε τη σχέση του έργου του Ραμπελαί με τον κόσμο της λαϊκής γιορτής, θα μπορούσαμε να συνδέσουμε το συμπόσιο με την έννοια του γκροτέσκου σώματος, του απόλυτα υλικού σώματος που αντιπροσωπεύει ολόκληρο τον υλικό κόσμο και την κυκλική του πορεία. Από αυτή την άποψη, το έργο του Ραμπελαί μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα σε δύο κόσμους, αυτόν της ανθρωπιστικής κουλτούρας και πολυμάθειας και αυτόν της λαϊκής γιορτής, κατορθώνοντας να τους ενώσει.
Le Quart Livre (1552)
Το Τέταρτο Βιβλίο των περιπετειών του Πανταγκρυέλ, του Γαργαντούα και της παρέας τους εκδίδεται με το πραγματικό όνομα του Φρανσουά Ραμπελαί και φέρει επίσης τη βασιλική σφραγίδα. Είναι το τελευταίο βιβλίο που εκδίδει εν ζωή ο Ραμπελαί και περιγράφει μία σατιρική οδύσσεια των ηρώων, οι οποίοι μπλέκουν σε περιπέτειες κατά τη διάρκεια του ναυτικού τους ταξιδιού, προσπαθώντας να φτάσουν στο μαντείο της Θείας Μπουκάλας.
Το Τέταρτο Βιβλίο ολοκληρώνεται χωρίς να έχουν βρει οι ήρωες το μαντείο της Θείας Μπουκάλας. Έπειτα από μία θαλάσσια περιπέτεια, από την οποία οι πρωταγωνιστές βγαίνουν αλώβητοι, ο Πανούργος έχει χεστεί πάνω του από το φόβο του και όλοι αποφασίζουν να πιουν. Το βιβλίο τελειώνει με την προτροπή "Beuvons", «ας πιούμε». Σύμφωνα με το Michael Screech, το Τέταρτο Βιβλίο είναι το «κύκνειο άσμα» του Ραμπελαί, καθώς παρουσιάζει μία «πληρότητα, μία τελειότητα [...] ένα τέλειο τέλος». Είναι επίσης το μοναδικό έργο στο οποίο ο Ραμπελαί υπογράφει απλώς ως «Φρανσουά Ραμπελαί, γιατρός», αποποιούμενος κάθε άλλη ιδιότητα ή μάσκα και το μοναδικό στο οποίο δεν υπόσχεται συνέχεια. Με βάση αυτή την ερμηνεία, το Τέταρτο Βιβλίο είναι και το τελευταίο που έγραψε ο Φρανσουά Ραμπελαί.
Le Cinquième Livre (1562)
Η πατρότητα του Πέμπτου βιβλίου, που εμφανίζεται εννέα χρόνια μετά το θάνατο του Ραμπελαί, έχει αμφισβητηθεί έντονα από τους ερευνητές, με την πιο σύγχρονη άποψη να κάνει λόγο για μια «διαχείριση» σημειώσεων ή ανολοκλήρωτου έργου του Ραμπελαί, από διορθωτές.
Η επίδραση του λογοτεχνικού έργου του Ραμπελαί
Ο Ραμπελαί θεωρείται από την έρευνα ως ο πρώτος σύγχρονος μυθιστοριογράφος, καθώς τα έργα του ξέφυγαν από την κλασσική μορφή των ιπποτικών ιστοριών ή των διαλόγων και παρουσίασαν νέες αφηγηματικές μεθόδους, ασκώντας ταυτόχρονα κριτική στην έννοια του βιβλίου και στην διαδικασία της αφήγησης μιας ιστορίας. Επηρέασε πολλά έργα του 16ου αιώνα, ανάμεσα στα οποία αυτό του φιλοσόφου Μισέλ ντε Μονταίν, του Γάλλου προτεστάντη ποιητή Αγκριπά ντ'Ωμπινιέ και του Άγγλου δραματουργού Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Το έργο του Λώρενς Στερν είναι επίσης βαθιά επηρεασμένο από τις περιπέτειες του Γαργαντούα και του Πανταγκρυέλ, τόσο σε αφηγηματικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο μορφής.
Ο γαλλικός κλασικισμός αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό το έργο του "μεθύστακα" Ραμπελαί, ενώ ο 19ος αιώνας εμφανίζεται πιο λυρικός, με το Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν να υποστηρίζει ότι ο Ραμπελαί "δημιούργησε τα γαλλικά γράμματα" και τον Βίκτωρα Ουγκώ να του πλέκει το εγκώμιο. Ο Γκυστάβ Φλωμπέρ επίσης φαίνεται επηρεασμένος από τις περιπέτειες του Γαργαντούα και του Πανταγκρυέλ. Τον 20ό αιώνα το ενδιαφέρον τόσο της λογοτεχνίας όσο και της έρευνας για το έργο του Ραμπελαί παρουσιάζεται αυξημένο και ο Ραμπελαί μπαίνει στο πάνθεον των Γάλλων συγγραφέων. Το σύνολο των έργων του εκδίδεται από την σειρά Pléiade των εκδόσεων Gallimard ενώ πολλά έργα της θεωρίας της λογοτεχνίας, όπως αυτό του Μιχαήλ Μπαχτίν, είναι επηρεασμένα από το καρναβαλικό του σύμπαν.
Τον 21ο αιώνα ως στιγμής στην έρευνα φαίνεται να ισχύει αυτό που έγραψε ο Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ: «Τοποθετώ τον Ραμπελαί μαζί με τα πνεύματα που δημιούργησαν τον κόσμο: τον Σαίξπηρ, τον Δάντη, τον Θερβάντες», με το έργο του Ραμπελαί να κατέχει σημαντική θέση στην έρευνα στη γαλλική και παγκόσμια λογοτεχνία.
Βιβλιογραφία
Μιχαήλ Μπαχτίν, Ο Ραμπελαί και ο Κόσμος του, 2017.
M. A. Screech, Rabelais, 1992.
Études Rabelaisiennes, Droz.
Παραπομπές
Ραμπελαι
Μπάμπης Γκολές
Γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1947 στην συνοικία Ταμπάχανα της Πάτρας. Ήταν αυτοδίδακτος μουσικός και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα και ούτι από την ηλικία των 8 ετών, ενώ από την ηλικία των 12 και μπουζούκι. Είχε βαθιά γνώση του ρεπερτορίου των δίσκων των 78 στροφών και επανέφερε πολλά ξεχασμένα τραγούδια από ένα ευρύτερο φάσμα που περιείχε εκτός από τα διάφορα είδη του ρεμπέτικου, την καντάδα και το δημοτικό τραγούδι, που είχαν ηχογραφηθεί σε λιγοστούς τέτοιους δίσκους και είχαν χαθεί με το πέρασμα των χρόνων.
Το 1964 έκανε την πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση σε καφενείο στη συνοικία του Ταραμπούρα στην Πάτρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 συνυπήρξε με το συγκρότημα Τα παιδιά από την Πάτρα στα πρώτα βήματα τους στο χώρο της μουσικής, στο νυχτερινό κέντρο Χάραμα των αδελφών Οικονόμου που βρισκόταν στην περιοχή της Οβρυάς. Το 1982 κυκλοφόρησε η πρώτη δισκογραφική του δουλειά, με την ονομασία Τσάρκα στα παλιά. Είχε ηχογραφήσει συνολικά, περίπου 300 παλιά και νέα τραγούδια.
Ήταν ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της αναβίωσης του ρεμπέτικου. Αποτελούσε συνδετικό κρίκο μεταξύ του παλιού κλασικού ρεμπέτικου και του μεταγενέστερου λαϊκού τραγουδιού και ήταν ένας αυθεντικός τραγουδιστής και συνεχιστής του ιδιαίτερου ρεμπέτικου στυλ.
Πέθανε στις 11 Ιανουαρίου 2015 σε ηλικία 68 ετών, η κηδεία του έγινε στο κοιμητήριο του Ιερού Ναού της Παναγίας Αλεξιώτισσας στην Πάτρα με μουσική συνοδεία ρεμπέτικων τραγουδιών και παρουσία μεγάλου πλήθους κόσμου.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Γερακάρι
Με το όνομα Γερακάρι (ή Γερακάριο) συναντώνται έξι οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σαρλ Λενορμάν
Ζωή και έργο
Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1802 στο Παρίσι. Ακολούθησε στην Αίγυπτο τον αιγυπτιολόγο Σαμπολιόν. Υπήρξε θερμός και ακάματος ερευνητής και μελετητής της αρχαίας ελληνικής τέχνης. Ειδικότερα πήρε μέρος στην επιστημονική αποστολή στην Πελοπόννησο καθώς και σε άλλες αρχαιολογικές αποστολές στην Ελλάδα.
Δημοσίευσε μελέτες σε πολλά επιστημονικά περιοδικά, όπως στα "Χρονικά του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Ρώμης", αλλά και στο επιστημονικό περιοδικό "Mémoires de l'Académie des Inscriptions" που διεύθυνε ο ίδιος από την ίδρυσή του (1843-1855).
Άνω Ποταμιά
Με το όνομα Άνω Ποταμιά αναφέρονται δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Σαρλ Λενορμάν
Ζωή και έργο
Έγραψε πολλά έργα σχετικά με την επιστήμη του, τα σημαντικότερα από τα οποία είναι:
Ο Λενορμάν χρημάτισε επίσης καθηγητής της αιγυπτιακής αρχαιολογίας στο Κολλέγιο της Γαλλίας, καθηγητής αρχαιολογίας στη Σορβόνη, έφορος στη βιβλιοθήκη Άρσεναλ, καθώς και διευθυντής των αρχαιοτήτων της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Παρισιού, αφού έγινε μέλος της Ακαδημίας των Επιγραφών.
Πέθανε στις 24 Νοεμβρίου του 1859 σε μια εκδρομή του στην Αθήνα link=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:LENORMANT-KOLONOS.jpg|left|thumb|Τα μνημεία του Λενορμάν (έμπροσθεν) και του [[Καρλ Ότφριντ Μίλερ|Μύλλερ (βάθος)]] Η επιθυμία του ήταν να ταφεί δίπλα στον Πλάτωνα στην περιοχή του Κολωνού. Έτσι το Δημοτικό Συμβούλιο ζήτησε από τον γιο Λενορμάν να ταφεί η καρδία του αρχαιολόγου στο λόφο του Κολωνού. Η καρδιά του τοποθετήθηκε σε μια μαρμάρινη λουτροφόρο υδρία που στην τυπολογία της θυμίζει αρχαίο ταφικό μνημείο, ενώ στην εμπρόσθια όψη της χαράκτηκε η κεφαλή του. Η υδρία τοποθετήθηκε πάνω σε βάθρο από πωρόλιθο και αποκαλύφτηκε από τον δήμαρχο Γεώργιο Σκούφο το 1860.
Το μνημείο που βρίσκονταν στη κορυφή χρησιμοποιούνταν από πολλούς ως στόχος για σκοποβολή και ως αποτέλεσμα καταστράφηκε ανεπανόρθωτα. Είναι έργο του Μιχάλη Τόμπρου. Η σύζυγός του από ευγνωμοσύνη προς την ελληνική πολιτεία για τις τιμές που απέδωσε στο σύζυγό της χάρισε στη Βουλή των Ελλήνων ζωγραφικό πίνακα του συγγενή της Σατωβριάν, αντίγραφο του πίνακα Ζιροντέ με αφιερωτική επιγραφή.
Γιος του Σαρλ Λενορμάν ήταν ο Φρανσουά Λενορμάν επίσης αρχαιολόγος, νομισματολόγος και ελληνιστής.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχαιολόγοι Κατηγορία:Νομισματολόγοι
Σημαία του Μαυρίκιου
thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 111000.svg|20px Σημαία και Ναυτικό έμβλημα. Λόγος σημαίας: 2:3]] thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 000100.svg|20px Πολιτικό έμβλημα. Διαστάσεις: 1:2]] thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 000010.svg|20px Έμβλημα της κυβέρνησης. Διαστάσεις: 1:2]] thumb|250px|right|[[Αρχείο:FIAV 000001.svg|20px Ναυτικό έμβλημα. Λόγος: 26:57]]
Η σημαία του Μαυρίκιου υιοθετήθηκε με την ανεξαρτησία της χώρας, στις 12 Μαρτίου 1968. Αποτελείται από τέσσερις ισομεγέθεις οριζόντιες λωρίδες, με χρώματα (από την κορυφή προς τα κάτω) κόκκινο, μπλε, κίτρινο και πράσινο.
Το πολιτικό έμβλημα για ιδιωτικά σκάφη και το κυβερνητικό έμβλημα για κυβερνητικά σκάφη είναι σημαίες χρώματος κόκκινου και μπλε, αντίστοιχα, η καθεμία με την εθνική σημαία της χώρας στο πάνω αριστερά μέρος και το Εθνόσημο του Μαυρίκιου στο πέτασμα.
Συμβολισμός χρωμάτων
Τα χρώματα στη σημαία συμβολίζουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαυρικιος Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαυρίκιου
Εθνόσημο του Μαυρίκιου
right|230px
Το εθνόσημο του Μαυρίκιου καθορίζεται ρητά από νόμο του 1990 και περιγράφεται ως εξής:
Παραπομπές
Μαυρικιος Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαυρίκιου
Λατόμι
Με την ονομασία Λατόμι είναι γνωστά τα παρακάτω ελληνικά τοπωνύμια:
Οικισμοί
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Απόστολος Φίλης
Ο  Απόστολος Φίλης  (γεν. 1949) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας τη δεκαετία του ’70. Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων και με μακροχρόνια παρουσία κάτω από τα δοκάρια του Πανιωνίου. Έχει ύψος 1,83 μ. και όταν αγωνιζόταν είχε βάρος 80 κ.
Βιογραφικό
Ο Απόστολος Φίλης του Ισιδώρου γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1949 στον Ασπρόπυργο και ήταν το δεύτερο παιδί στην οικογένειά του. Έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα με την τοπική ομάδα, τον Πανασπροπυργιακό, στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Πειραιά, τη σεζόν 1965-66. Γρήγορα εντοπίστηκε από μεγάλες ομάδες, μεταξύ των οποίων και από τον Ολυμπιακό. Όμως, δεν γέμισε το μάτι του τότε προπονητή του θρύλου, του Στέφαν Μπόμπεκ και τελικά το 1970 κατέληξε στη Νέα Σμύρνη, στην ομάδα του Πανιωνίου. Αγωνίστηκε στο σύλλογο οκτώ χρόνια. Υπήρξε βασικό μέλος της ποιοτικότερης ίσως ποδοσφαιρικής ομάδας στην ιστορία του Πανιωνίου, των αρχών της δεκαετίας του ’70, από την οποία αναδείχθηκαν πολλοί διεθνείς ποδοσφαιριστές της Εθνικής Ελλάδος.
Με τον Πανιώνιο τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος τη σεζόν 1970-71, μπροστά από τον τότε φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, Παναθηναϊκό. Αν και δεν ξεκίνησε ως βασικός τερματοφύλακας, μετά τη 10η αγωνιστική άρχισε να χρησιμοποιείται από τον προπονητή Τζο Μάλετ και τελικά την ιστορική εκείνη χρονιά έπαιξε σε 17 ματς (15 ως βασικός και 2 ως αναπληρωματικός). Σημαντική ήταν η εμφάνισή του στο ισόπαλο 2-2 με την ΑΕΚ στη Νέα Σμύρνη και κυρίως στη νίκη με 2-1 κατά του Παναθηναϊκού τον Ιούνιο του 1971, από τα οποία κρίθηκε η 2η θέση. Μάλιστα μια αθλητική εφημερίδα είχε τίτλο μετά το ματς με τον ΠΑΟ: «ΦΙΛΗΣε την Ευρώπη ο Πανιώνιος!»
Την επόμενη σεζόν 1971-72, αγωνίστηκε με το σύλλογο στα τρία ματς που έδωσε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Στον α΄ γύρο απέκλεισε τη δυνατή Αθλέτικο Μαδρίτης αλλά στο β΄ γύρο αποκλείστηκε από την ουγγρική Φερεντσβάρος, έπειτα από ένα επεισοδιακό πρώτο ματς, στο οποίο αποβλήθηκαν ο Μπάμπης Ιντζόγλου στο 23΄ και ο Βασίλης Μωραϊτέλης στο 65΄, αφήνοντας την ομάδα με εννέα παίκτες. Ο Πανιώνιος ηττήθηκε με 6-0, αλλά τιμωρήθηκε με αποκλεισμό χωρίς να διεξαχθεί η ρεβάνς λόγω επεισοδίων και πολλοί παίκτες του τιμωρήθηκαν με μακροχρόνιες ποινές.
Στον Πανιώνιο αγωνίστηκε αρκετές σεζόν τη δεκαετία του ’70 στην Α΄ Εθνική αλλά όχι όλες τις χρονιές ως βασικός. Το 1978 αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ, υπήρξε όμως αναπληρωματικός του τότε βασικού τερματοφύλακα της ομάδας, Σέρβου Μλάντεν Φούρτουλα.
Στη συνέχεια εργάστηκε ως προπονητής τερματοφυλάκων. Το 1985-88 δούλεψε στον Πανιώνιο, όταν βασικός προπονητής του συλλόγου ήταν ο Βέλγος Ούρμπεν Μπραμς και υπό την επίβλεψή του ήταν οι: Αντώνης Μανίκας, Δημήτρης Μπαρμπαλιάς, Σάκης Πεφάνης και Τάκης Παντέλης. Στη συνέχεια εργάστηκε επί 13 χρόνια στο προπονητικό τιμ του Ολυμπιακού. Μάλιστα για δύο μέρες διετέλεσε πρώτος προπονητής, στις 30 και 31/1/1993, μετά το σύντομο πέρασμα του Αντώνη Γεωργιάδη. Ο Φίλης ήταν στον πάγκο στη νίκη με 5-1 του Ολυμπιακού επί του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Μετά την αποχώρησή του από τη θέση του πρώτου προπονητή, παρέμεινε στο τεχνικό τιμ της ομάδας.
Εθνική ελπίδων
Ο Απόστολος Φίλης αγωνίστηκε πέντε φορές στην Εθνική Ελπίδων αλλά ποτέ στην Εθνική Ελλάδος των ανδρών αν και έντεκα φορές κλήθηκε ως αναπληρωματικός του Τάκη Οικονομόπουλου.
Πηγές
Φιλης Απόστολος Φιλης Απόστολος Φιλης Απόστολος Φιλης Απόστολος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Φιλης Απόστολος
Κατερίνα Δημητρόγλου
Η Κατερίνα Δημητρόγλου (Αθήνα, 23 Φεβρουαρίου 1985) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Από την εφηβεία της ξεκίνησε να ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο παίζοντας σε θεατρικές παραστάσεις. Σε ηλικία 18 ετών, πέρασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών απ' όπου αποφοίτησε πέντε χρόνια μετά. Παράλληλα, ξεκίνησε σπουδές υποκριτικής στην Ανώτερη Δραματική Σχολή Ίασμος του Βασίλη Διαμαντόπουλου ενώ κατά τη διάρκεια των σπουδών της ξεκίνησε να δουλεύει ως ηθοποιός στη τηλεόραση και τον κινηματογράφο.
Το 2005, έπαιξε σε δύο κινηματογραφικές παραγωγές μικρού μήκους στο «Fake Words» και το «Maths Degree». Την ίδια περίοδο ήταν μέρος του καστ της σατιρικής σειράς του Γιάννη Ζουγανέλη, «Γιαννάκη ομορφόπαιδο» στο ALTER. Το 2008, συμμετείχε σε ένα επεισόδιο της σειράς «Σε είδα...» ενώ συμπρωταγωνίστησε μαζί με τη Θεοφανία Παπαθωμά και τον Στράτο Τζώρτζογλου σε ένα επεισόδιο της ερωτικής σειράς «Αληθινοί Έρωτες». Τη σεζόν 2008-2009 έπαιξε στη δραματική σειρά «Το κλειδί του παραδείσου» ενώ τις σεζόν 2009-2011 είχε ένα από τους βασικούς ρόλους στη καθημερινή σειρά του ANT1, «Κάρμα». Από το 2011 μέχρι το 2014 πρωταγωνίστησε στη διαδικτυακή κωμική σειρά «See you around». Τη σεζόν 2013-2014 ερμήνευσε το ρόλο της φοιτήτριας Πέγκυς Κάραλη στο τρίτο κύκλο της καθημερινής σειράς «Κλεμμένα Όνειρα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αρβανίτη.
Ο ρόλος που την έκανε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό ήταν αυτός της Νατάσας Γκέκου στη δραματική σειρά «Δικαίωση». Εκεί τη σεζόν 2014-2015 συμπρωταγωνίστησε μαζί με τον Αλέξανδρο Σταύρου. Ακολούθησε η κωμική σειρά «Μάλιστα, Σεφ!» την επόμενη σεζόν.
Το 2015, έπαιξε στις ταινίες «Amore Mio» και «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός» (remake).
Είναι γνωστή για τους ρόλους της στις σειρές του MEGA,  Κλεμμένα Όνειρα  και  Δικαίωση  .σειρές Γιαννάκη ομορφόπαιδο. Ο πόλεμος των άστρων ,Η γενιά των 592 ευρώ, Ζωή μου, Κόκκινο Νυφικό ,                    Η επιστροφή , Πέτα τη Φριτέζα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Βύρτσμπουργκ
Το Βύρτσμπουργκ (γερμανικά: Würzburg) είναι πόλη στη Φρανκονία που βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Βαυαρίας, στη Γερμανία. Χτισμένη στον ποταμό Μάιν, είναι η πρωτεύουσα της διοικητικής περιοχής Κάτω Φρανκονία. Η τοπική διάλεκτος είναι η φρανκονική.
Η πόλη ιδρύθηκε γύρω στο 700 μ.Χ., όταν στον λόφο του Μαρίενμπεργκ (Marienberg) κατασκευάστηκε ένα οχυρό. Το 742 ο Άγιος Βονιφάτιος ίδρυσε την αρχιεπισκοπή του Βύρτσμπουργκ. Το φρούριο του Μαρίενμπεργκ, σύμβολο της πόλης, κτίστηκε πάνω στο αρχικό οχύρωμα τον 13ο αιώνα και υπήρξε έδρα των Πριγκήπων - Επισκόπων της πόλης για περισσότερα από 500 χρόνια. Από το 1803 μέχρι το 1813 υπήρχε το Μεγάλο Δουκάτο του Βύρτσμπουργκ μια απόσπαση από τη Βαυαρία επί Ναπολέοντα.
Το 1402 ιδρύθηκε στην πόλη το Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ "Γιούλιους-Μαξιμίλιαν", το 6o χρονολογικά παλαιότερο των γερμανόφωνων περιοχών, φημισμένο για τους λογίους του, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγονται 13 κάτοχοι του βραβείου Νόμπελ, όπως ο Βίλχελμ Κόνραντ Ρέντγκεν, ο Καρλ Ζίμπολντ (Karl Siebold) κ. ά. Στην πόλη γεννήθηκε και ο διάσημος φυσικός Βέρνερ Χάιζενμπεργκ.
Το Βύρτσμπουργκ απέχει περίπου 80 λεπτά από τη Φρανκφούρτη με το τραίνο, και σχεδόν μια ώρα από τη Νυρεμβέργη. Αποστάσεις προς τις κοντινότερες πόλεις από τον αυτοκινητόδρομο: Φρανκφούρτη 115 χλμ, Νυρεμβέργη 115 χλμ, Στουτγκάρδη 150 χλμ, Κάσσελ 215 χλμ. Ο πληθυσμός της ανερχόταν σε 124.577 κατοίκους το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Χρυσοπηγή
Με την ονομασία Χρυσοπηγή συναντώνται έξι οικισμοί της Ελλάδας:
Κατά το παρελθόν:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
1693 Χέρτζσπρουνγκ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χέρτζσπρουνγκ εκτιμάται σε 38,67 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι CBU, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0484 ± 0,004. Ο Χέρτζσπρουνγκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 49,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χερτζσπρουνγκ
Πεδινό
Με το όνομα Πεδινό συναντώνται έξι οικισμοί της Ελλάδας:
Επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Καρίτσα
Με το όνομα Καρίτσα συναντώνται έξι οικισμοί της Ελλάδας:
All I Got Is You
Το All I Got Is You είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τρίτο του δίσκου "Infinite", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 7 Απριλίου του 2017. Υπήρξε το δεύτερο σινγκλ του άλμπουμ και εκδόθηκε σχεδόν ένα μήνα πριν από το δίσκο.
Ο τίτλος του κομματιού προέρχεται από μία φράση που χρησιμοποιεί συχνά ο ντράμερ του συγκροτήματος, Ίαν Πέις, όταν μετά από μια συζήτηση θα απαντήσει με τη φράση "...δες το έτσι: εσύ έχεις μόνο εμένα κι εγώ εσένα!". Οι στίχοι του "All I Got Is You" αναφέρονται - ειρωνικά - σε μία σχέση η οποία απέτυχε.
Μία εκτέλεση του τραγουδιού συμπεριλήφθηκε στο διπλό άλμπουμ "The Infinite Live Recordings Vol 1".
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το All I Got Is You ηχογραφήθηκε από τη όγδοη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 2017
Οππιανός ο εξ Απαμείας
thumb|Εικονογράφηση του 10ου αιώνα του Οππιανού της Απάμειας στα Κυνηγετικά, που απεικονίζει έναν [[Λύκος|λύκο να ζευγαρώνει με έναν γατόπαρδο και έναν άλλο να τρώει έναν λαγό]]
Ο Οππιανός, γνωστός με διάφορα επίθετα όπως ο εξ Απαμείας, ο Πελλαίος και ο Σύριος, ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Καρακάλλα. Συχνά, τα εύσημα από το έργο του δίνονται στον διασημότερο Οππιανό της Κωρύκου στην Κιλικία (σημερινή νότια Τουρκία) και είναι πιθανό το πραγματικό του όνομα να μην ήταν Οππιανός, μολονότι έγινε γνωστός με αυτό το όνομα από τη σύγχυση των δύο συγγραφέων.
Στον Οππιανό της Απάμειας γενικά δίνονται τα εύσημα για το σωζόμενο έργο Κυνηγετικά, του οποίου η αφιέρωση στον Καρακάλλα το τοποθετεί μετά το 211 μ.Χ. Αποτελείται από περίπου 2150 στίχους και χωρίζεται σε τέσσερα βιβλία, εκ των οποίων το τελευταίο φαίνεται ατελές. Ο συγγραφέας προφανώς γνώριζε για τα πρωτύτερα Αλιευτικά του Οππιανού και ίσως προόριζε το ποίημά του ως συμπλήρωμα. Το ύφος και το ποιητικό του προσόν είναι γενικά φτωχότερο· ωστόσο, παρουσιάζει επίσης την αξιόλογη εξοικείωση του συγγραφέα με το αντικείμενο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές
Προσήλιο
Με το όνομα Προσήλιο συναντώνται επτά οικισμοί της Ελλάδας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Πούλις Λάντ
Το Πούλις Λαντ δημιουργήθηκε το 1988 από τον Μίκαελ Γκούντλιφ. Πρόκειται για ένα κοινόβιο στην κοινότητα Τοφίνο του Καναδά και βρίσκεται δίπλα στην θάλασσα. Αποτελείται από περίπου 100 κατοίκους και η έκτασή του φτάνει τα 7 στρέμματα. Αφορά σε μια εναλλακτική μορφή οικιστικού κοινού όπου οι κάτοικοι έχουν επιλέξει να ζουν σε συνθήκες που θυμίζουν παλαιότερες εποχές.
Το Πούλις Λάντ φιλοξενεί ανθρώπους που είναι στο περιθώριο ή δεν διαθέτουν πολλά χρήματα, αλλά αποτελεί πόλο έλξης κυρίως για ανθρώπους με ψυχικές ασθένειες οι οποίοι εκεί βρίσκουν την αποδοχή που δεν τους προσφέρει η κοινωνία. Εκεί νιώθουν απελευθερωμένοι και μπορούν ελεύθερα να δρουν και να εκφράζουν τη γνώμη τους χωρίς να δέχονται καμία κριτική. Οι κάτοικοι του Πούλις Λάντ "πάνε κόντρα" στο κατεστημένο και τείνουν να απορρίπτουν την κλασική ζωή που ταυτίζεται με τη δημιουργία οικογένειας και την επαγγελματική αποκατάσταση.
Η ζωή στο Πούλις Λαντ σε γυρνάει πολλές δεκαετίες πίσω αφού θυμίζει ένα μικρό χωριό χαμένο στον χρόνο. Οι κάτοικοι ζουν σε καλύβες κατασκευασμένες από ξύλο, σε σκηνές και σε τροχόσπιτα. Καλλιεργούν λαχανικά για να τρώνε και προτιμούν να κάνουν μπάνιο στη θάλασσα. Έχουν, επίσης, κατασκευάσει τουαλέτες κομποστοποίησης οι οποίες αποτελούνται από κομμάτια κέδρου, προκειμένου να μη μολύνουν τη θάλασσα με ακαθαρσίες. Ακόμα, το εσωτερικό αυτού του μικρού οικιστικού κοινού θυμίζει παραμύθι αφού αποτελείται από λίμνες και μονοπάτια. Τέλος, οι άνθρωποι εκεί είναι αποκομμένοι από την τεχνολογία, τα κινητά δεν πιάνουν και έτσι βρίσκουν χρόνο για ουσιαστικές συζητήσεις και προωθούν την ανθρώπινη επαφή.
Παρ' όλα αυτά, το Πούλις Λαντ δεν έχει την καλύτερη φήμη αφού θεωρείται ότι οι κάτοικοί του κάνουν χρήση παραισθησιογόνων ουσιών. Ωστόσο, ο ιδρυτής του -Michael Goodliffe- τείνει να διαψεύδει αυτές τις φήμες και τονίζει ότι οι άνθρωποι είναι προσκολλημένοι εκεί γιατί απλά βρίσκουν την ασφάλεια και την ελευθερία που δεν τους παρέχει η κοινωνία.
Τελειώνοντας, στο Πούλις Λαντ μπορούν -εκτός από τους μόνιμους κατοίκους- να μένουν και τουρίστες με ελάχιστο κόστος οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου.
Αμεντέο Αβογκάντρο
Ο Αμεντέο Αβογκάντρο (9 Αυγούστου 1776 – 9 Ιουλίου 1856) ήταν Ιταλός φυσικός και χημικός, στον οποίο οφείλεται η θεωρία από την οποία διαμορφώθηκε ο νόμος του Αβογκάντρο, σύμφωνα με τον οποίο: ίσοι όγκοι οποιονδήποτε αερίων ή ατμών, όταν βρίσκονται κάτω από την ίδια πίεση και θερμοκρασία, περιέχουν τον ίδιο αριθμό μορίων.
Το αξίωμά του αξιοποιήθηκε από τον Αμπέρ, που με βάση το αξίωμα αυτό προσδιόρισε τα βάρη των μορίων. Από το αξίωμα του Αβογκάντρο η νεότερη Χημεία προχώρησε σε πολλές επαληθεύσεις του και διαπίστωσε ότι το μόριο του οξυγόνου π.χ. είναι 16 φορές βαρύτερο από το μόριο του υδρογόνου και ότι το μόριο του νερού είναι 9 φορές πιο βαρύ από το μόριο του υδρογόνου. Με το αξίωμα του Αβογκάντρο η επιστήμη εξήγησε τους νόμους των αερίων και βοήθησε τους ειδικούς να κατανοήσουν την ατομική θεωρία.
Αριθμός Αβογκάντρο λέγεται ο σταθερός αριθμός μορίων που περιέχονται στο γραμμομόριο μιας χημικής ένωσης. Είναι ίσος με 6,022 x 10^23 μόρια σ’ ένα γραμμομόριο (mοl) της ένωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί φυσικοί Κατηγορία:Ιταλοί χημικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα
Κάτω Κουρούνι Εύβοιας
Το Κάτω Κουρούνι είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 82 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 200 μ. στην πλαγιά ηφαιστειογενούς όρους. Περιβάλλεται από δάσος.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι γνωστή. Μια θεωρεία αναφέρει ότι προέρχεται από το πτηνό κουρούνα, το οποίο φωλιάζει στους βράχους. Μια άλλη θεωρεία αναφέρει ότι προέρχεται από παράφραση της λέξης κορώνη (=στέμμα) και αναφέρεται στη θέση του χωριού. Μια πιο πιθανή ιστορία είναι ότι προέρχεται από το όνομα του πρώτου οικιστή, ο οποίος λεγόταν Κουρούνας, στους βυζαντινούς χρόνους. Το χωριό αναφέρεται ως Kuruni σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 37 σπίτια.
Το 1836, μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών και έπειτα το 1848, στον δήμο Κοτυλαίων. Με την κατάργηση του δήμου το 1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Κουρουνίου στην επαρχία Καρυστίας, η οποία περιλάμβανε επίσης το Άνω Κουρούνι. Το 1929 το Άνω Κουρούνι αποσπάστηκε από την κοινότητα και ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας. Η κοινότητα και παρέμεινε μέχρι την καποδιστριακή διοικητική μεταρρύθμιση το 1997, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών. Σήμερα ανήκει στον δήμο Κύμης - Αλιβερίου.
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Ζεράρ Πέιπ
Ο Ζεράρ Πέιπ (Gérard Pape, 22 Απριλίου 1955) είναι Αμερικανός συνθέτης ηλεκτροακουστικής μουσικής, ψυχολόγος και διευθυντής του Κέντρου Σύνθεσης Ιάννης Ξενάκης (CCMIX).
Βιογραφία
Ο Ζεράρ Πέιπ γεννήθηκε στο Μπρούκλιν το 1955. Είναι συνθέτης ηλεκτροακουστικής μουσικής και ασχολείται με την λακανική ψυχολογία. Σπούδασε σύνθεση με τους George Cacioppo και William Albright, και ηλεκτροακουστική μουσική με τον George Wilson στο Πανεπιστήμιο του Michigan. Από το 1991 ζει μόνιμα στη Γαλλία και διευθύνει το Κέντρο Σύνθεσης Ιάννης Ξενάκης (CCMIX).
Το πιο σημαντικό του έργο είναι το Feu Toujours Vivant για μεγάλη ορχήστρα και 4 sampler keyboards.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Τα κατά Λευκίππην και Κλειτοφώντα
Το Κατά Λευκίππην και Κλειτοφώντα είναι μυθιστόρημα που γράφτηκε ανάμεσα στο 172-196, από τον Έλληνα συγγραφέα Αχιλλέα Τάτιο ή Στάτιο από την Αλεξάνδρεια. Κέντρο της πλοκής του είναι η Αίγυπτος. Το μυθιστόρημα είναι μη ιστορικό, πιθανώς το αρχαιότερο μη ιστορικό που έχει διασωθεί, και υπακούει στο στερεότυπο έρωτας-χωρισμός-επανένωση. Παρόλο που ερευνητές όπως ο Μέρκελμπαχ (Merkelbach) αποδίδουν τούτο το στερεότυπο σε επιδράσεις των ελληνιστικών μυστηριακών θρησκειών, θα ήταν ορθότερο πιθανώς –αν αναζητάμε τέτοιου είδους πιθανές κατά τα άλλα επιδράσεις- να στραφούμε περισσότερο στον ελληνικό μύθο και τις πλατωνικές αντιλήψεις περί ψυχής. Η άποψη για παράδειγμα πως με το φιλί έρχεται κανείς σε επαφή με την ψυχή του άλλου, πέρα από εναγώνια αναζήτηση της ένωσης και της κοινωνίας, χαρακτηριστική σε μια πολύβουη αλλά ταυτόχρονα μοναχική κοινωνία όπως η ελληνιστική, αντιπροσωπεύει πλατωνικές μάλλον απόψεις. Οι αναζητούμενες από τον Μέρκελμπαχ επιδράσεις θα μπορούσαν πιθανώς να στραφούν προς την κατεύθυνση της μαγείας, την οποία φαίνεται να έχει διδαχθεί η θεραπαινίδα της Λευκίππης στη συγκεκριμένη στιγμή της πρώτης επαφής των δύο νέων.
Το μυθιστόρημα κατά την ελληνιστική περίοδο
Καινοτομία για την ελληνιστική περίοδο, το αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα χαρακτηρίζεται ως λογοτεχνικό είδος από τον πεζό, αφηγηματικό του λόγο και αντλεί τη θεματολογία του από φανταστικές περιπετειώδεις ιστορίες, γεμάτες έρωτα, ταξίδια και ενίοτε μονόλογους ή διάλογους κοινωνικού προβληματισμού. Το σκηνικό μέσα στο οποίο διαμορφώνεται η πλοκή του μυθιστορήματος, είτε είναι ιστορικό είτε όχι, αντικατοπτρίζει τις ατομικιστικές ιδιαιτερότητες του ελληνιστικού κόσμου, μέσα στον οποίο περιπλανούνται οι χαρακτήρες του, ακολουθώντας ένα στερεότυπο αφηγηματικό σχήμα. Ο όρος μυθιστορία –τον οποίο προσπάθησε να εισάγει αργότερα ο Κοραής - προσιδιάζει σε λογοτεχνικό είδος του οποίου το περιεχόμενο είναι εντελώς φανταστικό και μη πραγματικό.
Η ιερότητα του φιλιού
Η εμμονή του Κλειτοφώντα στην αναζήτηση του φιλιού, μια μακρά σκηνή της πρώτης συνάντησης του νέου με τη Λευκίππη, είναι καταρχήν μια αντανάκλαση της εσωτερικής αγωνίας του ανθρώπου της ελληνιστικής περιόδου να ενωθεί, να συντροφέψει και ενδεχομένως να σταθεροποιήσει κοινωνικά τη θέση του μέσω της δημιουργίας οικογένειας. Αυτή η αγωνία είναι φυσική, αν συνειδητοποιήσουμε ότι εξαρχής η αρχαϊκή και κλασική ελληνική κοινωνία αναζητούσε τη σταθεροποίησή της στην ευημερία του οίκου και μετήλθε όλων των μέσων προκειμένου να προστατέψει τη δομική της λίθο. Η μετάβαση από τον οίκο στην πυρηνική οικογένεια, με τη στενότερη σημασία της, δεν αναιρεί τις ψυχικές πιέσεις που δέχεται ο πολίτης της ελληνιστικής περιόδου να αναζητήσει ένα σταθερό κέντρο επιβίωσης. Τούτη η μετάβαση ίσως φαίνεται ακόμα καλύτερα τους βυζαντινούς χρόνους, κατά τους οποίους η πυρηνική οικογένεια διαδραματίζει σημαντικότατο ρόλο στη συγκρότηση της κοινωνικής δομής. Στη συνέχεια της εξέλιξης του έργου οι δύο νέοι χωρίζονται και διέρχονται μέσω σειράς δοκιμασιών, κατά τις οποίες κατορθώνουν να διατηρήσουν την αρχική τους ερωτική έλξη, έως την τελική τους επανένωση.
Ένα άλλο επίπεδο ερμηνείας μας οδηγεί στην αντίληψη της ιερότητας του φιλιού. Ήδη στις κοινωνίες της 2ης Π.Κ.Ε. χιλιετηρίδας τόσο στην βόρεια Αφρική όσο και στην Ευρώπη ή την Ασία οι άνθρωποι πλησιάζουν τα πρόσωπά τους σε μια συμβολική χειρονομία πνευματικής ένωσης μέσω της ανταλλαγής της ανάσας. Οι άνθρωποι που μοιράζονται έναν κοινό πολιτισμό, μοιράζονται επίσης και ένα κοινό λεξικό, με το οποίο μπορούν και μεταφράζουν τις κοινωνικές συμπεριφορές τους. Η ελληνιστική περίοδος διαθέτει το λήμμα φιλί στην κοινωνική λεξικογραφία της και πιθανώς κατέχει τα πρωτεία στην υιοθέτηση του ερωτικού φιλιού ως κανόνα ερωτικής συμπεριφοράς. Μια άλλη ερμηνεία, περισσότερο πεζή, θέλει το φιλί να είναι ανάμνηση της προμασημένης τροφής την οποία μεταβίβαζαν οι μητέρες στα νεογνά σε πρωτόγονες κοινωνίες και συνεπώς είναι σύμβολο προστασίας και φροντίδας. Οποιαδήποτε εκδοχή και αν υιοθετήσει κανείς, η αναζήτηση του φιλιού είναι αναζήτηση κοινωνίας και τούτο συνειδητά ή ασυνείδητα ο συγγραφέας το αποδίδει στη συγκεκριμένη σκηνή του έργου του. Συνεπώς, αντί να αισθάνεται κανείς ως ηδονοβλεψίας ή ωτακουστής, όπως έχει μεταφερθεί από την κριτική, θα μπορούσε πιθανώς να αισθανθεί μάρτυρας μιας σκηνής στην οποία η ανάγκη για επικοινωνία είναι τόσο καθοριστική, ώστε εργάζεται τέχνας.
Το ζήτημα της εγκράτειας
Η αιδώς και η εγκράτεια της Λευκίππης είναι φαινομενική στην αρχική σκηνή της συνάντησης -ουσιαστική στην εξέλιξη της πλοκής του έργου- αλλά αποτελεί ένα από τα ακλόνητα στοιχεία της θεματικής του έργου σε όλη του την έκταση. Στη συγκεκριμένη σκηνή επικρατεί πιθανώς μια επικούρεια εκτροπή στην αναζήτηση της ηδονής. Η επικούρεια φιλοσοφία παρούσα εν δυνάμει -όπως και η στωική άλλωστε- στη λογοτεχνική παραγωγή, θεωρεί την εκτροπή αναγκαία προϋπόθεση για την αποτελεσματικότητα των ηθικών συμβουλών. Πρέσβευε πως, εφόσον ένας άνθρωπος ακολουθεί την επικούρεια διδασκαλία, επιδιώκοντας την ηδονή και αποφεύγοντας τον πόνο, κάθε εκτροπή των ατόμων του νου του αποτελεί αφορμή για ελεύθερη απόφαση για πράξη. Από αυτή την άποψη, λοιπόν, βρισκόμαστε μπροστά σε μια επικούρεια εκτροπή, που δεν αποκλείει όμως το ηθικό μέτρο.
Επιφανειακά ρηχό, το αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα δεν χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από αρκετούς ερευνητές. Όμως, σε βαθύτερο επίπεδο ερμηνείας του, σίγουρα καταγράφει ακόμη και ψυχικές προδιαθέσεις, ήθη και έθιμα της εποχής του και μεταφέρει –σε ό,τι αφορά στους χαρακτήρες του- μια ψυχογραφική εικόνα της εποχής του.
Βιβλιογραφία
Κατα Λευκιππην και Κατα Λευκιππην και Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά μυθιστορήματα
Fear of the Dark
Το 1995, επανεκδόθηκε σε μορφή διπλού CD, το οποίο περιείχε επτά επιπλέον κομμάτια.
Ιστορία του δίσκου
Μετά την αρνητική εντύπωση που σχημάτισε το συγκρότημα από την ηχογράφηση του "No Prayer for the Dying" σε έναν αχυρώνα στο Έσσεξ με το φορητό στούντιο των Rolling Stones, ο Στιβ Χάρις ζήτησε να μετατραπεί ο χώρος σε ένα φυσιολογικό στούντιο, το οποίο ονομάστηκε "Barnyard".
Το συγκρότημα παρουσίασε ποικίλες επιρροές στα τραγούδια του, με το γρήγορο και επιθετικό "Be Quick or Be Dead", το οποίο έγινε και το πρώτο σινγκλ του δίσκου, τη μπαλάντα "Wasting Love" και το επικό ομώνυμο κομμάτι που αποτέλεσε μέρος των ζωντανών εμφανίσεων τους για αρκετά χρόνια, με το "Afraid to Shoot Strangers" να είναι το άλλο τραγούδι τους που επέζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο set list τους.
Το "Fear of the Dark" έγινε ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος που ανέβηκε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ, ενώ σκαρφάλωσε στο # 12 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο δίσκος έχει γίνει χρυσός στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και τον Καναδά, ενώ συνοδευόταν από τα επιτυχημένα σινγκλ "Be Quick or Be Dead" και "From Here to Eternity", το πρώτο εκ των οποίων έφθασε στο # 2 στη Μεγάλη Βρετανία και το Top-20 των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών.
Μετά το τέλος της περιοδείας, ο Μπρους Ντίκινσον αποφάσισε να αποχωρήσει από το συγκρότημα για να επικεντρωθεί στην προσωπική του καριέρα. Οι Iron Maiden είχαν προγραμματίσει άλλη μία περιοδεία με τίτλο "A Real Live Tour", από το Μάρτιο μέχρι τον Αύγουστο του 1993, στην οποία ο Ντίκινσον συμμετείχε αλλά κατακρίθηκε για έλλειψη ενδιαφέροντος. Τελικά, ο Ντίκινσον αποχώρησε από το συγκρότημα δίνοντας την τελευταία του συναυλία μέχρι το 1999, στις 28 Αυγούστου 1993 στα "Pinewood Studios" του Λονδίνου, η βιντεοσκόπηση της οποίας κυκλοφόρησε με τίτλο "Raising Hell".
Βραβεία
Fear of the Dark (άλμπουμ)
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Fear of the Dark" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Iron Maiden Κατηγορία:Άλμπουμ του 1992
Χριστόφορος ο Μυτιληναίος
Ο Χριστόφορος ο Μυτιληναίος (π. 1000 - μετά το 1050) ήταν Έλληνας ποιητής του α' ημίσεως του 11ου αι. Τα έργα του περιλαμβάνουν ποιήματα με διάφορα θέματα και τέσσερα Χριστιανικά ημερολόγια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έζησε στην περιοχή Σφωρακίου για το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του. Ήταν σημαντικός αξιωματούχος, κατέχοντας υψηλές θέσεις, όπως πατρίκιος, πρωτοσπαθάριος και κριτής (δικαστής) του θέματος των Αρμενιακών και του θέματος της Παφλαγονίας. Από τα γεγονότα που περιγράφονται στα έργα του, συμπεραίνουμε ότι ξεκίνησε ως γραφέας στη βασιλεία του Ρωμανού Γ΄ Αργυρού (1028-34)· πάντως τα περισσότερα ποιήματά του χρονολογούνται κατά την περίοδο του Κωνσταντίνου Θ΄ Μονομάχου (1042-55), ενός Αυτοκράτορα που ευνόησε την Τέχνη και τα Γράμματα.
Έργα
Τα 145 ποιήματά του τιτλοφορούνται Στίχοι διάφοροι και καλύπτουν μία ευρεία κλίμακα ειδών και θεμάτων. Το σύνολο μοιάζει να έχει διευθετηθεί χρονολογικά. Το κείμενο πολλών ποιημάτων έχει σοβαρά καταστραφεί. Το μέτρο των ποιημάτων είναι δωδεκασύλλαβο, αλλά για μερικά ο Χριστόφορος χρησιμοποιεί το δακτυλικό εξάμετρο. Η γλώσσα του είναι τεχνητή, ομηρική. Ελεγειακά ζεύγη και ανακρεοντικά εμφανίζονται επίσης.
Το περιεχόμενό τους είναι ετερογενές. Τα πιο εντυπωσιακά μεταξύ αυτών είναι τα σατυρικά. Σε αυτά ο Χριστόφορος διασκεδάζει με ανεπιτυχείς ηνιόχους, απατημένους συζύγους, υποθετικούς μοναχούς, ψευδο-διανοούμενους, κ.ά. Άλλα ποιήματα απευθύνονται εναντίον των ποντικιών που καταβροχθίζουν τα βιβλία του και μίας κουκουβάγιας που τον εμποδίζει να κοιμηθεί. Πολλά ποιήματα είναι επιγράμματα με θρησκευτικό περιεχόμενο, αναφερόμενα σε βιβλικές μορφές ή Χριστιανικές εορτές. Ορισμένα μακρύτερα ποιήματα είναι επικήδειοι λόγοι για τη μητέρα και την αδελφή του. Μερικά περιγράφουν ιστορικά γεγονότα, όπως τον θάνατο του Ρωμανού Γ΄ και τις ταραχές του 1042. Το μεγαλύτερο ποίημα είναι ένα εγκώμιο στην αράχνη. Το υπόλοιπο μέρος της συλλογής είναι γεμάτο με επιτάφια, γρίφους, αφιερωτικά επιγράμματα και τα όμοια.
Επίσης συνέθεσε τέσσερα ημερολόγια με τέσσερα διαφορετικά μέτρα (εξάμετρα, δωδεκασύλλαβα, στιχηρά και κανόνες), σε ανάμνηση όλων των αγίων και των εορτών του Ορθοδόξου λειτουργικού έτους.
Η ποίησή του χαρακτηρίζεται από έναν πνευματώδη τόνο, σπάνιο στην ποίηση της περιόδου αυτής. Η μείξη κλασσικών και χριστιανικών στοιχείων και ο με αυτοπεποίθηση διανοητικός εκλεκτισμός είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα, που τον συνδέουν με τους άλλους ποιητές της εποχής, όπως ο Ιωάννης Μαυρόπους και ο Μιχαήλ Ψελλός, που επίσης ήταν υπεύθυνοι του καλλιτεχνικού κλίματος υπό τον Κωνσταντίνο Θ΄.
Ελλάς Βερόνα
Η Ελλάς Βερόνα (ιταλικά: Hellas Verona) είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος της Ιταλίας, που ιδρύθηκε το 1903 και εδρεύει στην πόλη Βερόνα της περιφέρειας Βένετο (Veneto). Την αγωνιστική περίοδο που πέρασε η ομάδα αγωνιζόταν στην Β΄ Κατηγορία της Ιταλίας (Σέριε Β) τερματίζοντας στην 2η θέση και κερδίζοντας έτσι την άνοδο της στην Σέριε Α.
Έχει χρώματα το μπλε και το κίτρινο και το συνηθισμένο παρατσούκλι της είναι gialloblu (κίτρινο-μπλε). Ως έμβλημά της έχει το έμβλημα της πόλης: κίτρινο σταυρό σε γαλάζιο φόντο. Άλλα παρατσούκλια της ομάδας είναι Mastini (μαντρόσκυλα) και Scaligeri (από τη μεσαιωνική οικογένεια Scala που διαφέντευε την πόλη). Ως έδρα χρησιμοποιεί το Στάδιο Μπεντεγκόντι (Stadio Marcantonio Bentegodi), χωρητικότητας 39.211 θεατών.
Ίδρυση – πρώτα χρόνια
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1903 από μια ομάδα Ελλήνων φοιτητών. Της έδωσαν την επωνυμία «Ελλάς» έπειτα από υπόδειξη ενός καθηγητή της κλασικής φιλολογίας τοπικού Λυκείου, του Ντέτσιο Κορούμπολο, θεωρώντας ότι ήταν ένα αρχαίο ένδοξο όνομα. Την εποχή εκείνη το ποδόσφαιρο παιζόταν κυρίως στις μεγάλες πόλεις της ΒΔ Ιταλίας, έτσι το ενδιαφέρον των κατοίκων της Βερόνα για το νέο άθλημα δεν ήταν ιδιαίτερο. Το ενδιαφέρον αυξήθηκε έπειτα από έναν αγώνα επίδειξης που έδωσαν στο ρωμαϊκό αμφιθέατρο της πόλης οι δυο ομάδες της Βερόνα το 1906. Έκτοτε τόσο ο κόσμος όσο και ο τύπος άρχισε να ασχολείται περισσότερο.