cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κανονισμοί του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Γενική μορφή
Ο διαγωνισμός είναι μια μη κερδοσκοπική εκδήλωση, με τη χρηματοδότηση της εκδήλωσης κάθε έτους συνήθως να αυξάνεται μέσω υποχρεωτικής αμοιβής συμμετοχής από κάθε συμμετέχοντα ραδιοτηλεοπτικό φορέα, το οποίο διαφέρει για κάθε χώρα ανάλογα με το μέγεθος και τη θεαματικότητά του, καθώς και συνεισφορές από τον κεντρικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα και τη διοργανώτρια πόλη, και εμπορικά έσοδα από κάθε χορηγία διαγωνισμού, πωλήσεις εισιτηρίων για τις ζωντανές εκπομπές, έσοδα από τηλεοπτικές εκπομπές και εμπορεύματα.
Η δυνατότητα συμμετοχής στον διαγωνισμό περιορίζεται στα Ενεργά Μέλη της EBU, τα οποία αποτελούνται από μέλη ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών από κράτη που εμπίπτουν στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Περιοχή ή είναι κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ενδέχεται επίσης να επιτραπεί σε ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς που είναι Συνεργαζόμενα Μέλη να συμμετέχουν στον διαγωνισμό, εάν λάβουν έγκριση από την Ομάδα Αναφοράς του διαγωνισμού.
Οργάνωση
Ο διαγωνισμός διοργανώνεται από την EBU, μαζί με τον συμμετέχοντα ραδιοτηλεοπτικό φορέα της διοργανώτριας χώρας και εποπτεύεται από την Ομάδα Αναφοράς, εξ ονόματος όλων των συμμετεχόντων ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών, οι οποίοι εκπροσωπούνται από έναν προτεινόμενο Επικεφαλής Αντιπροσωπείας ή Αρχηγό Αποστολής. Ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας για κάθε χώρα είναι υπεύθυνος για την καθοδήγηση της αντιπροσωπείας της χώρας τους στην εκδήλωση και είναι το πρόσωπο επικοινωνίας της χώρας τους με την EBU. Η αντιπροσωπεία μιας χώρας θα περιλαμβάνει τυπικά έναν Επικεφαλής Τύπου, τους συμμετέχοντες στον διαγωνισμό, τους τραγουδοποιούς και τους συνθέτες, τους ερμηνευτές και τη συνοδεία του καλλιτέχνη και μπορεί να κυμαίνεται από 20 έως 50 άτομα ανάλογα με τη χώρα. Οι επικεφαλής των αντιπροσωπειών θα συναντηθούν συνήθως τον Μάρτιο πριν από τη διεξαγωγή του διαγωνισμού, για να λάβουν λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τις παραστάσεις, τον τόπο, το σκηνικό, τον φωτισμό και τον ήχο για την καλύτερη προετοιμασία της συμμετοχής τους στον διαγωνισμό, καθώς και λεπτομέρειες για την οργάνωση της εκδήλωσης, όπως μεταφορά και διαμονή κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης.
Ελεγκτές και Εκτελεστικοί Επόπτες
Από τις πρώτες εκδόσεις του διαγωνισμού, η διαδικασία ψηφοφορίας του διαγωνισμού προεδρεύθηκε από έναν ελεγκτή που ορίστηκε από την EBU, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη διασφάλιση ότι όλοι οι βαθμοί κατανέμονται σωστά και με τη σειρά τους. Αυτό έχει εξελιχθεί στον σημερινό ρόλο του Εκτελεστικού Επόπτη, ο οποίος μαζί με την εποπτεία της ψηφοφορίας είναι επίσης υπεύθυνος για τη διασφάλιση της διοργάνωσης του διαγωνισμού εκ μέρους της EBU, την επιβολή των κανόνων και την παρακολούθηση της τηλεοπτικής παραγωγής κατά τη διάρκεια των ζωντανών εκπομπών. Από το 2011, ο εκτελεστικός επόπτης επικουρείται από έναν επόπτη συμβάντων, ο οποίος επιβλέπει και συντονίζει άλλα θέματα που σχετίζονται με την εκδήλωση εκ μέρους της EBU. Ο παρακάτω πίνακας περιγράφει τους κατόχους των θέσεων του Εκτελεστικού Επόπτη και Επόπτη Συμβάντων στο ιστορικό του διαγωνισμού:
Σύμφωνα με μια μελέτη των προτύπων ψηφοφορίας της Eurovision, ορισμένες χώρες τείνουν να σχηματίζουν ομάδες ή κλίκες, ψηφίζοντας συχνά με τον ίδιο τρόπο.
Επιλεξιμότητα τραγουδιού και καλλιτέχνη
Κανένας περιορισμός σχετικά με τη διάρκεια του τραγουδιού δεν θεσπίστηκε αρχικά όταν ιδρύθηκε ο διαγωνισμός, ωστόσο μετά από έντονες διαμαρτυρίες για την ιταλική συμμετοχή του 1957, η οποία διήρκεσε 5:09 λεπτά, εφαρμόστηκε ένας νέος κανόνας, ο οποίος απαιτούσε από κάθε διαγωνιζόμενο τραγούδι να έχει μέγιστη διάρκεια τριών λεπτών, κανόνας που εξακολουθεί να ισχύει.
Δεν έχει εφαρμοστεί κανένας κανόνας που να περιορίζει την εθνικότητα ή τη χώρα γέννησης των διαγωνιστικών καλλιτεχνών, με πολλές συμμετέχουσες χώρες με μικρό πληθυσμό, όπως το και το, να έχουν εκπροσωπηθεί τακτικά από καλλιτέχνες και συνθέτες από άλλες χώρες, και αρκετοί νικητές καλλιτέχνες στην ιστορία του διαγωνισμού να έχουν διαφορετική εθνικότητα ή έχουν γεννηθεί σε διαφορετική χώρα από αυτήν που εκπροσωπούσαν στο διαγωνισμό.
Κάθε διαγωνιζόμενη παράσταση μπορεί να εμφανίζει μόνο έξι άτομα στη σκηνή και δεν μπορεί να περιέχει ζώα. Από το, όλοι οι ερμηνευτές πρέπει να είναι άνω των 16 ετών την ημέρα της ζωντανής παράστασης στην οποία εμφανίζονται. Αυτός ο κανόνας εισήχθη αφού δύο καλλιτέχνες στο ήταν 11 και 12 ετών την ημέρα του διαγωνισμού, γεγονός που προκάλεσε παράπονα από μερικές από τις άλλες συμμετέχουσες χώρες. Η εισαγωγή αυτού του κανόνα σημαίνει ότι η Σάντρα Κιμ, η οποία κέρδισε το διαγωνισμό για το το  σε ηλικία 13 ετών, θα παραμείνει η νεότερη νικήτρια του διαγωνισμού στο διηνεκές. Κανένας ερμηνευτής δεν μπορεί να διαγωνιστεί για περισσότερες από μία χώρες στον διαγωνισμό σε ένα δεδομένο έτος.
Ζωντανή μουσική
Η ζωντανή μουσική αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του διαγωνισμού από την πρώτη του έκδοση. Τα κύρια φωνητικά των διαγωνιστικών τραγουδιών πρέπει να τραγουδιούνται ζωντανά στη σκηνή, ωστόσο άλλοι κανόνες για την ηχογραφημένη μουσική συνοδεία έχουν αλλάξει με την πάροδο του χρόνου.
Μαξιμιλιανός Ερρίκος της Βαυαρίας, αρχιεπίσκοπος
Ο Μαξιμιλιανός-Ερρίκος, γερμ. Maximilian-Heinrich (8 Οκτωβρίου 1621 - 3 Ιουνίου 1688) από τον Οίκο του Βίττελσμαπχ ήταν αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας (1650-88), επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ και της Λιέγης (1650-88) και επίσκοπος του Μύνστερ (1683-88).
Κανονισμοί του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Ζωντανή μουσική
Η ορχήστρα ήταν ένα εξέχον χαρακτηριστικό του διαγωνισμού από το 1956 έως το 1998. Προ-ηχογραφημένα δευτερεύοντα κομμάτια επιτράπηκαν για πρώτη φορά στο διαγωνισμό το 1973, αλλά σύμφωνα με αυτόν τον κανόνα τα μόνα όργανα που μπορούσαν να ηχογραφηθούν έπρεπε επίσης να "δειχτούν" στη σκηνή, ενώ το 1997, αυτός ο κανόνας άλλαξε ώστε να επιτρέπεται η ηχογράφηση όλης της ενόργανης μουσικής, ωστόσο η διοργανώτρια χώρα ήταν ακόμη υποχρεωμένη να παρέχει ορχήστρα. Το 1999, οι κανόνες άλλαξαν ξανά, καθιστώντας την ορχήστρα προαιρετική απαίτηση. Ο διοργανωτής ραδιοτηλεοπτικός φορέας του, το IBA του Ισραήλ, αποφάσισε στη συνέχεια να μην παρέχει μια ορχήστρα ως μέτρο εξοικονόμησης κόστους, πράγμα που σημαίνει ότι όλες οι συμμετοχές θα χρησιμοποιούσαν ένα υποστηρικτικό κομμάτι για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού. Οι σημερινοί κανόνες του διαγωνισμού διευκρινίζουν τώρα ότι όλο το ορχηστρωτικό τμήμα πρέπει να ηχογραφείται, χωρίς να επιτρέπονται ζωντανά όργανα, καθιστώντας την επιστροφή της ορχήστρας για διαγωνιστικές πράξεις αδύνατη σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες.
Μαξιμιλιανός Ερρίκος της Βαυαρίας, αρχιεπίσκοπος
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αλβέρτου και της Μεχτίλντε λαντγκραβίνας του Λόιχτενμπεργκ. Το 1650 διαδέχθηκε τον θείο του Φερδινάνδο ως αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας και ως επίσκοπος του Χίλντεσχαϊμ και της Λιέγης. Σε όλη του τη σταδιοδρομία εργάστηκε υπέρ της Γαλλίας για τον περιορισμό της εξουσίας του Γερμανού βασιλιά και συμμετείχε στον Γαλλο-Ολλανδικό Πόλεμο, στην αντίθετη με τη Γερμανία μεριά.
Κανονισμοί του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Γλώσσες
Καθώς η Eurovision είναι διαγωνισμός τραγουδιού, όλες οι συμμετοχές πρέπει να περιλαμβάνουν φωνητικά και στίχους κάποιου είδους, με αμιγώς ενόργανα κομμάτια να μην έχουν επιτραπεί ποτέ. Οι διαγωνιστικές συμμετοχές μπορούν να γίνουν σε οποιαδήποτε γλώσσα, φυσική ή κατασκευασμένη, ωστόσο οι κανόνες για τη γλώσσα ή τις γλώσσες στις οποίες μπορεί να πραγματοποιηθεί η είσοδος μιας χώρας έχουν διαφοροποιηθεί κατά τη διάρκεια της ιστορίας του διαγωνισμού.
Μαξιμιλιανός Ερρίκος της Βαυαρίας, αρχιεπίσκοπος
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Κανονισμοί του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Γλώσσες
Από το 1956 έως το 1965, δεν υπήρχαν κανόνες που να υπαγορεύουν σε ποια γλώσσα μπορεί να ερμηνεύει μια χώρα, ωστόσο όλες οι συμμετοχές μέχρι το 1964 γίνονταν σε μια από τις εθνικές γλώσσες των χωρών τους. Το 1965 η Σουηδία διέκοψε αυτήν την παράδοση που ερμήνευσε στα αγγλικά, ενώ στη συνέχεια εισήχθη νέος κανόνας γλώσσας για τον διαγωνισμό του 1966 για όλες τις συμμετέχουσες χώρες, εμποδίζοντας την εκτέλεση συμμετοχών σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα εκτός από μία από τις επίσημα αναγνωρισμένες εθνικές χώρες της σχετικής χώρας γλώσσες.
Ο κανόνας της γλώσσας καταργήθηκε για πρώτη φορά το 1973, επιτρέποντας σε όλες τις συμμετέχουσες χώρες να τραγουδήσουν στη γλώσσα της επιλογής τους. Ο κανόνας άρχισε να ισχύει ξανά από το διαγωνισμό του 1977, ωστόσο η εθνικές διαδικασίες για την επιλογή των συμμετοχών του Βελγίου και της Γερμανίας είχαν ήδη ξεκινήσει πριν ανακοινωθεί η αλλαγή του κανόνα, και τους επετράπη να ερμηνεύσουν στα Αγγλικά για τη συγκεκριμένη έκδοση του διαγωνισμού. Ο γλωσσικός κανόνας καταργήθηκε για άλλη μια φορά το 1999, με αποτέλεσμα 14 από τις 23 διαγωνιστικές συμμετοχές εκείνης της χρονιάς να περιλαμβάνουν αγγλικούς στίχους.
Διάλεκτοι και περιφερειακές γλώσσες ανά χρόνο
Σε μερικές περιπτώσεις έχουν χρησιμοποιηθεί διάλεκτοι μιας γλώσσας ή μια πολύ σπάνια γλώσσα σε μια εγγραφή τραγουδιού:
Γλωσσικά θέματα και επικράτηση αγγλικής γλώσσας
Η ελευθερία της γλώσσας, ωστόσο, παρείχε ευκαιρίες στους καλλιτέχνες να ερμηνεύσουν τραγούδια που δεν θα ήταν δυνατό στο παρελθόν, με μια σειρά από διαγωνιστικές συμμετοχές σε αυτή τη χιλιετία να έχουν εκτελεστεί σε εφευρετική γλώσσα και οι καλλιτέχνες έχουν επίσης χρησιμοποιήσει αυτήν τη γλωσσική ελευθερία για να ερμηνεύσουν σε άλλες γλώσσες πλην των αγγλικών που δεν είναι επίσης επίσημες γλώσσες της χώρας τους.
Καθώς ο διαγωνισμός παρουσιάζεται τόσο στα αγγλικά όσο και στα γαλλικά, τουλάχιστον ένας από τους παρουσιαστές του διαγωνισμού πρέπει να είναι σε θέση να μιλάει γαλλικά καθώς και αγγλικά.
Πολλές ευρωπαϊκές χώρες βασίστηκαν σε ιδέες για γλωσσική ενότητα και λόγω της ενίοτε ανεπιθύμητης κυριαρχίας της αγγλικής γλώσσας στη σύγχρονη ποπ μουσική, η γλώσσα της συμμετοχής της χώρας σε Eurovision μπορεί να είναι ένα αμφιλεγόμενο θέμα. Ορισμένες συμμετοχές εκτελούνται στα αγγλικά για να προσεγγίσουν ευρύτερα ακροατήρια, αν και αυτό μερικές φορές θεωρείται ως μη πατριωτικό. Τα τελευταία χρόνια μέχρι το 2007, ο αριθμός των μη αγγλικών εισερχόμενων χωρών μειώθηκε, κυρίως με το Ισραήλ, την πρώην Γιουγκοσλαβία, τις χώρες της Γαλλικής γλώσσας, την Ισπανία και την Πορτογαλία να εκτελούν στη μητρική τους γλώσσα. Όσον αφορά την πρόσφατη απόδοση του Διαγωνισμού, τα περισσότερα μη αγγλικά τραγούδια ήταν πολύ λιγότερο επιτυχημένα από τα αγγλικά. Μέχρι το 2007, ο τελευταίος νικητής ήταν η Ντάνα Ιντερνάσιοναλ του Ισραήλ, η οποία εκτέλεσε το "Diva" στα Εβραϊκά το 1998. Το 2004, το "Wild Dances" που εκτελούσε η Ρουσλάνα, ερμηνεύθηκε εν μέρει στην ουκρανική γλώσσα. Μετά το 2007, όταν η Μαρίγια Σερίφοβιτς κέρδισε, τραγουδώντας στα Σερβικά, ο αριθμός μη αγγλικών διαγωνιζομένων αυξήθηκε και πάλι το 2008. Σχεδόν οι μισοί καλλιτέχνες αμφισβητούσαν στη μητρική τους γλώσσα.
Σε μερικές περιπτώσεις, οι στίχοι γράφονται και καταγράφονται σε δύο διαφορετικές εκδόσεις (συνήθως αγγλική και εθνική γλώσσα) ή σε μία ενιαία πολυγλωσσική έκδοση. Παραδείγματα περιλαμβάνουν:
Σειρά εμφάνισης
Η σειρά με την οποία εμφανίζονται οι συμμετέχουσες χώρες είχε ιστορικά αποφασιστεί μέσω τυχαίας κλήρωσης, ωστόσο από το 2013 η σειρά καθορίζεται από τους παραγωγούς του διαγωνισμού και υποβάλλεται στον Εκτελεστικό Επόπτη της EBU και την Ομάδα Αναφοράς για έγκριση πριν ανακοινωθεί δημόσια. Αυτή η αλλαγή εισήχθη για να προσφέρει μια καλύτερη εμπειρία για τους τηλεθεατές, καθιστώντας την εκπομπή πιο συναρπαστική και επιτρέποντας σε όλες τις χώρες να ξεχωρίσουν αποφεύγοντας περιπτώσεις όπου τραγούδια παρόμοιου ύφους ή τέμπο ερμηνεύτηκαν με τη σειρά. Σύμφωνα με την τρέχουσα μέθοδο, κατά τη διάρκεια της κλήρωσης κατανομής στους ημιτελικούς, κάθε χώρα που συμμετέχει στον ημιτελικό μπαίνει είτε στο πρώτο μισό είτε στο δεύτερο μισό του ημιτελικού. Μόλις επιλεγούν όλα τα τραγούδια, οι παραγωγοί θα καθορίσουν τη σειρά εμφάνισης για τους ημιτελικούς. Οι προκριθέντες των ημιτελικών πραγματοποιούν τυχαία κλήρωση κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου των νικητών για να καθορίσουν εάν θα ερμηνεύσουν κατά το πρώτο ή το δεύτερο μισό του τελικού, ενώ οι αυτόματοι φιναλίστ θα τραβήξουν επίσης τυχαία το διαγωνιστικό τους μισό ενόψει του μεγάλου τελικού, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα, της οποίας η ακριβής θέση καθορίζεται τυχαία σε ξεχωριστή κλήρωση. Η σειρά εκτέλεσης για τον τελικό αποφασίζεται μετά τον δεύτερο ημιτελικό από τους παραγωγούς, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τις μουσικές ιδιότητες των διαγωνιστικών τραγουδιών, όσο και τη σκηνική απόδοση, για να δουλέψουν καλύτερα για τον τρόπο δημιουργίας οποιωνδήποτε στηριγμάτων, φωτισμού και άλλης παραγωγής.
Η αλλαγή της διαδικασίας το 2013 οδήγησε σε μικτή αντίδραση από τους οπαδούς των διαγωνισμών, με ορισμένους να εκφράζουν ανησυχία για πιθανή διαφθορά επιτρέποντας στους παραγωγούς να αποφασίσουν σε ποια στιγμή θα εκτελέσει κάθε χώρα, ενώ άλλοι ήταν πιο αισιόδοξοι για την αλλαγή. Η σειρά με την οποία εμφανίζονται οι συμμετέχουσες χώρες θεωρείται σημαντικός παράγοντας για τη νίκη του διαγωνισμού και η στατιστική ανάλυση σε αυτό το θέμα αποδεικνύει ότι σε μια τυχαία κλήρωση τα τραγούδια που ερμηνεύουν αργότερα στο διαγωνισμό έχουν περισσότερες πιθανότητες να βαθμολογηθούν εξαιρετικά. Η σειρά εμφάνισης στη δεύτερη θέση στον τελικό θεωρείται ιδιαίτερα επιζήμια για τις πιθανότητες μιας χώρας να κερδίσει τον διαγωνισμό, γιατί κανένα τραγούδι που ερμηνεύει σε αυτή τη θέση δεν έχει κερδίσει ποτέ τον διαγωνισμό στην ιστορία της.
Ψηφοφορία
Ιστορικά, οι βαθμοί κάθε χώρας αποφασιζόταν από μια εσωτερική κριτική επιτροπή, όπου ανά καιρούς αποτελούταν από μέλη του κοινού, μουσικούς επαγγελματίες, ή μαζί σε συνδυασμό. Με την πρόοδο στην τεχνολογία των τηλεπικοινωνιών και την απάντηση στην κριτική σχετικά με ορισμένες επιλογές της κριτικής επιτροπής για τον νικητή του διαγωνισμού, η τηλεοπτική ψηφοφορία (τηλεψηφοφορία ή ψηφοφορία του κοινού) εισήχθη για πρώτη φορά στον διαγωνισμό το 1997 σε δοκιμαστική βάση. Στο, οι ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί πέντε χωρών (Αυστρία, Ελβετία, Γερμανία, Σουηδία και Ηνωμένο Βασίλειο) πειραματίστηκαν με την τηλεψηφοφορία, προσφέροντας στους πολίτες στις χώρες αυτές την ευκαιρία να ψηφίσουν μαζικά για τα αγαπημένα τους τραγούδια. Το πείραμα ήταν επιτυχημένο και από το 1998 και εφεξής όλες οι χώρες ενθαρρύνθηκαν να χρησιμοποιούν την τηλεψηφοφορία όποτε είναι δυνατόν. Ο ήταν ο πρώτος που έκανε την τηλεψηφοφορία αναγκαστική για όλες τις συμμετέχουσες χώρες, ωστόσο κάθε χώρα υποχρεούταν να παρέχει μια "εφεδρική κριτική επιτροπή", που θα χρησιμοποιούταν μόνο σε περίπτωση αποτυχίας της τηλεψηφοφορίας ή εάν ο αριθμός των καταγεγραμμένων ψήφων δεν ξεπεράσει ένα καθορισμένο όριο για να θεωρηθεί έγκυρος. Οι κριτικές επιτροπές επανήλθαν για τον μεγάλο τελικό του, με τους βαθμούς κάθε χώρας να περιλαμβάνουν τόσο τις ψήφους της κριτικής επιτροπής όσο και του κοινού σε ίση διάσπαση · αυτό το μείγμα κριτικής επιτροπής και δημόσιας ψηφοφορίας επεκτάθηκε στους ημιτελικούς από το 2010, και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 2023, όταν επανεισήχθη η πλήρης ψηφοφορία του κοινού για τον καθορισμό των αποτελεσμάτων των ημιτελικών. Ο συνδυασμός της κριτικής επιτροπής και της ψηφοφορίας κοινού συνεχίζει να χρησιμοποιείται στον τελικό από το 2023.
Το ισχύον σύστημα ψηφοφορίας είναι μια τροποποίηση αυτού που χρησιμοποιήθηκε στο διαγωνισμό από το 1975, όταν πρωτοεμφανίστηκε το σύστημα "1–8, 10, 12 πόντους". Μέχρι το 2016, κάθε χώρα παρείχε ένα σετ πόντων, αντιπροσωπεύοντας τις ψήφους ή της κριτικής επιτροπής της χώρας ή της τηλεψηφοφορίας ή από τον μεγάλο τελικό του 2009, τις ψήφους και των δύο μαζί.
Παρουσίαση των βαθμών
Αφού ολοκληρωθεί η πράξη διαλείμματος, όταν έχουν υπολογιστεί όλοι οι βαθμοί, ο/οι παρουσιαστής (-ες) της επίδειξης καλεί σε κάθε χώρα που θα διεξάγει την ψηφοφορία με τη σειρά της να τους καλέσει να ανακοινώσουν τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας τους. Συχνά, κάθε χώρα έχει τη δυνατότητα να δείξει ότι ο εκπρόσωπός της βρίσκεται μπροστά σε ένα σκηνικό που περιλαμβάνει ένα διάσημο μέρος στη χώρα. Για παράδειγμα, ο Γάλλος εκπρόσωπος μπορεί να δει να στέκεται μπροστά στον Πύργο του Άιφελ ή ένας Ιταλός παρουσιαστής να μπορεί να δει με το Κολοσσαίο στο παρασκήνιο. Πριν από το 1994 οι ανακοινώσεις έγιναν μέσω τηλεφωνικών γραμμών. Με τον ήχο να διοχετεύεται στην αίθουσα για να ακούσει το ακροατήριο και πάνω από την τηλεοπτική μετάδοση. Ωστόσο, από το 1994 και εξής, οι ανακοινώσεις παρουσιάστηκαν οπτικά.
Από το 1957 έως το 1962, οι συμμετέχουσες χώρες κλήθηκαν στην αντίθετη σειρά της παρουσίασης των τραγουδιών τους και από το 1963 έως το 2003 κλήθηκαν στην ίδια σειρά με την παρουσίαση των τραγουδιών τους (εκτός από το 1974). Από το 2004, όταν εισήχθησαν οι ημιτελικοί, η σειρά των ανακοινώσεων των χωρών που ψήφισαν άλλαξε, Και οι χώρες που δεν έκαναν τον τελικό κάθε χρόνο θα μπορούσαν επίσης να ψηφίσουν. Το 2004, οι χώρες κλήθηκαν με αλφαβητική σειρά (σύμφωνα με τους κωδικούς τους ISO). Το 2005, οι ψήφοι των χωρών του ημιτελικού που δεν προκρίθηκαν ανακοινώθηκαν πρώτα, στην κανονική τους πορεία το βράδυ της Πέμπτης. Τότε οι φιναλίστ έδωσαν τις ψήφους τους στη δική τους σειρά απόδοσης. Μεταξύ του 2006 και του 2010 πραγματοποιήθηκε ξεχωριστή κλήρωση για να καθοριστεί η σειρά με την οποία οι χώρες θα παρουσιάσουν τις ψήφους τους. Το 2011, η σειρά ψηφοφορίας καθορίστηκε από τα αποτελέσματα μιας κριτικής επιτροπής την ημέρα πριν από τον τελικό, έτσι ώστε να δημιουργηθεί όσο το δυνατόν περισσότερη αγωνία κατά την αποκάλυψη των ψήφων.
Από το 1971 έως το 1973, κάθε χώρα έστειλε δύο ενόρκους, οι οποίοι ήταν παρόντες στο χώρο του διαγωνισμού (αν και οι επιτροπές του 1972 ήταν κλειδωμένες στη μεγάλη αίθουσα του Κάστρου του Εδιμβούργου) και ανακοίνωσαν τις ψήφους τους καθώς η κάμερα εκπαιδεύτηκε πάνω τους. Το 1973 ένας από τους Ελβετούς ενόρκους έκανε μια μεγάλη επίδειξη της παρουσίασης των ψήφων του με φανταχτερά χειρονομίες. Αυτό το σύστημα αποσύρθηκε το επόμενο έτος.
Το 1956 δεν παρουσιάστηκαν δημόσιες ψήφοι: μια κλειστή κριτική επιτροπή ανακοίνωσε απλώς ότι η Ελβετία είχε κερδίσει. Από το 1957 έως το 1987, οι βαθμοί επιδείχθηκαν σε ένα φυσικό πίνακα αποτελεσμάτων στην πλευρά της σκηνής. Καθώς προχωρούσε η ψηφιακή τεχνολογία γραφικών, οι φυσικοί πίνακες αποτελεσμάτων αντικαταστάθηκαν το 1988 από μια ηλεκτρονική αναπαράσταση που θα μπορούσε να εμφανιστεί στην οθόνη της τηλεόρασης με τη θέληση του διευθυντή του προγράμματος.
Το 2006, η EBU αποφάσισε να εξοικονομήσει χρόνο κατά τη διάρκεια της εκπομπής - πολλά από τα οποία είχαν αναληφθεί με την ανακοίνωση κάθε βαθμού - επειδή υπήρχε ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός χωρών που ψηφίζουν. Από τότε, οι βαθμοί από 1 έως 7 από κάθε χώρα εμφανίζονται αυτόματα στην οθόνη και οι υπόλοιποι βαθμοί (8, 10 και 12) αναγιγνώσκονται με αύξουσα σειρά από τον εκπρόσωπο, με αποκορύφωμα το μέγιστο 12 βαθμούς. Οι χώρες πρέπει να ανακοινώνουν τα ονόματα και τούς βαθμούς της χώρας είτε στα αγγλικά είτε στα γαλλικά και τα αποτελέσματα επαναλαμβάνονται από τους παρουσιαστές του διαγωνισμού στην άλλη γλώσσα. Για τον λόγο αυτό, η έκφραση douze points όταν ο οικοδεσπότης ή ο εκπρόσωπος δηλώνει την κορυφαία βαθμολογία στα γαλλικά συνδέεται ευρέως με τον διαγωνισμό σε ολόκληρη την ήπειρο. Από το 2016, ανακοινώνεται μόνο το όνομα της χώρας με τον κορυφαίο βαθμό (δωδεκάρι), με τους βαθμούς που απονεμήθηκαν στις άλλες 9 χώρες να εμφανίζονται σε πίνακα αποτελεσμάτων στην οθόνη κατά την ανακοίνωση. Επιπλέον, μόνο οι βαθμοί κριτικής επιτροπής ανακοινώνονται ανά χώρα. Τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας ανακοινώνονται συνολικά, από τη χαμηλότερη βαθμολογία στη χώρα έως την υψηλότερη. Μετά την ανακοίνωση του νικητή, οι βαθμοί της τηλεψηφοφορίας από τη χώρα από την οποία παρακολουθείται ο διαγωνισμός εμφανίζονται εν συντομία στην οθόνη.Από το 2019 τα αποτελέσματα της τηλεψηφοφορίας ανακοινώνονται με μία μικρή διαφορά: πλέον ανακοινώνονται αρχίζοντας με τη χώρα που συγκέντρωσε τη χαμηλότερη βαθμολογία στις κριτικές επιτροπές και τελειώνοντας με τη χώρα που συγκέντρωσε την υψηλότερη(στις κριτικές επιτροπές). Αυτή η αλλαγή έχει ως αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη αγωνία των τηλεθεατών.
Ισοπαλίες για την πρώτη θέση
Το 1969, τέσσερις από τις δεκαέξι χώρες που συμμετείχαν, η Γαλλία, η Ισπανία, η Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, τερμάτισαν ισόπαλες στην πρώτη θέση με 18 βαθμούς. Δεν υπήρχε τίποτα στους κανόνες για να αποφασιστεί ένας τελικός νικητής, και οι τέσσερις δηλώθηκαν από κοινού νικητές. Αυτό προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια στις περισσότερες από τις άλλες συμμετέχουσες χώρες και απειλήθηκαν οι μαζικές απολύσεις. Η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Σουηδία και η Πορτογαλία δεν συμμετείχαν στον Διαγωνισμό του 1970 ως διαμαρτυρία ενάντια στα αποτελέσματα του προηγούμενου έτους. Αυτό οδήγησε την EBU να εισαγάγει έναν κανόνα διακοπής της ισοπαλίας.
Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες, σε περίπτωση που περισσότερες από μία χώρες βαθμολογούν τον ίδιο συνολικό αριθμό πόντων, υπολογίζεται ο αριθμός των χωρών που έδωσαν βαθμούς σε κάθε μία από τις συνδεδεμένες χώρες και εκείνος που έλαβε πόντους από τις περισσότερες χώρες Είναι ο νικητής. Εάν οι αριθμοί εξακολουθούν να είναι συνδεδεμένοι, υπολογίζεται πόσες ομάδες μέγιστων βαθμών (12 βαθμών) κάθε χώρας έλαβαν. Εάν υπάρχει ακόμα ισοπαλία, συγκρίνονται οι αριθμοί των βαθμολογιών των 10 σημείων - και στη συνέχεια οι αριθμοί των βαθμολογιών των 8 σημείων, όλος ο τρόπος κάτω από τη λίστα. Στην εξαιρετικά απίθανη εκδήλωση εκεί όπου εξακολουθεί να υπάρχει ισοπαλία για την πρώτη θέση, το τραγούδι που εκτελείται νωρίτερα με την τρέχουσα σειρά κηρύσσεται νικητής, εκτός εάν η χώρα υποδοχής εκτελείται πρώτα στην τρέχουσα σειρά. Από το 2008, ο ίδιος κανόνας ισοπαλίας ισχύει και για όλες τις υπόλοιπες θέσεις.
Μέχρι το 2019, η μόνη φορά από το 1969, όταν δύο ή περισσότερες χώρες ισοφάρισαν στην πρώτη θέση μόνο σε συνολικούς βαθμούς, ήταν το, όταν η Γαλλία και η Σουηδία έφτασαν στην πρώτη θέση με 146 βαθμούς. Εκείνη την εποχή, οι κανόνες δεν περιλάμβαναν τον υπολογισμό του αριθμού των χωρών που παραχώρησαν βαθμούς στα τραγούδια των χωρών αυτών, αλλά άρχισαν με την καταμέτρηση των δώδεκα βαθμών που απονεμήθηκαν. Τόσο η Γαλλία όσο και η Σουηδία είχαν λάβει τέσσερα σετ 12 πόντων. Ωστόσο, επειδή η Σουηδία έλαβε περισσότερα σύνολα βαθμολογιών των 10 βαθμών, κηρύχθηκαν νικητές. Εάν ο ισχύων κανόνας ήταν σε εξέλιξη, η Γαλλία θα είχε κερδίσει αντ' αυτού.
Επικύρωση και παρατήρηση
Έχουν καθοριστεί ορισμένα βήματα για να διασφαλιστεί ότι επιτυγχάνεται έγκυρο αποτέλεσμα ψηφοφορίας και ότι τηρείται η διαφάνεια στην ψηφοφορία και στα αποτελέσματα.
Η επαγγελματική κριτική επιτροπή κάθε χώρας, καθώς και μεμονωμένα μέλη της κριτικής επιτροπής, πρέπει να πληρούν ορισμένα κριτήρια για να είναι επιλέξιμα, όσον αφορά το επαγγελματικό υπόβαθρο και την ποικιλομορφία ως προς το φύλο και την ηλικία. Ένα σύνολο κριτηρίων βάσει των οποίων θα πρέπει να αξιολογηθούν οι διαγωνιζόμενες συμμετοχές δημοσιεύεται από την EBU και όλα τα μέλη της κριτικής επιτροπής δεσμεύονται γραπτώς ότι θα χρησιμοποιήσουν αυτά τα κριτήρια κατά την κατάταξη των συμμετοχών, καθώς και ότι δεν συνδέονται με κανέναν από τους διαγωνιζόμενους στο με οποιοδήποτε τρόπο που θα μπορούσε να επηρεάσει την απόφασή τους. Επιπλέον, τα μέλη της κριτικής επιτροπής μπορούν να συμμετέχουν σε κριτική επιτροπή μόνο μία φορά κάθε τρία χρόνια. Κάθε μέλος της κριτικής επιτροπής ψηφίζει ανεξάρτητα από τα άλλα μέλη της κριτικής επιτροπής και δεν επιτρέπεται καμία συζήτηση ή συζήτηση σχετικά με την ψηφοφορία μεταξύ των μελών.
Από το 2004, η τηλεψηφοφορία σε κάθε χώρα επιβλέπεται από τον επίσημο εταίρο ψηφοφορίας του διαγωνισμού, τη γερμανική Digame. Αυτή η εταιρεία συγκεντρώνει όλες τις τηλεψηφοφορίες και, από το 2009, τις ψηφοφορίες της κριτικής επιτροπής σε όλες τις χώρες, οι οποίες στη συνέχεια επεξεργάζονται από την Πανευρωπαϊκή Πλατφόρμα Αντίδρασης της εταιρείας, που βασίζεται στο Κέντρο Ελέγχου Ψηφοφορίας της στην Κολωνία της Γερμανίας. Αυτό το σύστημα διασφαλίζει ότι όλες οι ψήφοι καταμετρώνται σύμφωνα με τους κανόνες και ότι τυχόν απόπειρες αθέμιτης επιρροής της ψήφου εντοπίζονται και μετριάζονται. Ολόκληρη η διαδικασία ψηφοφορίας επιβλέπεται από ανεξάρτητους παρατηρητές από μια εταιρεία εξωτερικού ελέγχου, η οποία προήλθε από την εταιρεία επαγγελματικών υπηρεσιών Ernst & Young ξεκινώντας από τον διαγωνισμό του 2019.
Εκπομπή
Κάθε συμμετέχων ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός υποχρεούται να μεταδίδει ζωντανά τον ημιτελικό που συμμετέχει, ή στην περίπτωση των αυτόματων φιναλίστ τον ημιτελικό που υποχρεούνται να ψηφίσουν, και τον μεγάλο τελικό στο σύνολό του, συμπεριλαμβανομένων όλων των τραγουδιών, τη σύνοψη όλων των τραγουδιών για την ψηφοφορία που περιλαμβάνει μικρά βιντεάκια των ερμηνειών, τη διαδικασία της ψηφοφορίας ή την ανακοίνωση των φιναλίστ του ημιτελικού και, στον μεγάλο τελικό, την επανάληψη του νικητήριου τραγουδιού. Από το 1999 και εξής, οι ραδιοτηλεοπτικοί οργανισμοί που επιθυμούσαν να το κάνουν έλαβαν την ευκαιρία να λάβουν περισσότερα διαλείμματα διαφήμισης ως σύντομα, ενώ στο πρόγραμμα εισήχθησαν μη ουσιαστικά διαλείμματα.
Σε πολλές περιπτώσεις οι συμμετέχοντες ραδιοτηλεοπτικοί φορείς αναγκάστηκαν να καθυστερήσουν ή να αναβάλουν τη μετάδοση μιας ή περισσότερων ζωντανών εκπομπών λόγω ελαφρυντικών περιστάσεων: το 2000, ο διαγωνισμός διακόπηκε στο για την κάλυψη έκτακτων ειδήσεων της καταστροφής πυροτεχνημάτων του Ένσκεντε, πράγμα που σήμαινε ότι δεν ήταν δυνατή η πραγματοποίηση τηλεοπτικής ψηφοφορίας και η εφεδρική κριτική επιτροπή της χώρας χρησιμοποιήθηκε για την παροχή των βαθμών της χώρας  και το 2012, ο αλβανικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αναβάλλει την εκπομπή του πρώτου ημιτελικού το 2012 στον οποίο διαγωνιζόταν, για να παρέχει κάλυψη ειδήσεων έκτακτης ανάγκης για το ατύχημα με το λεωφορείο Qafa e Vishës. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις δεν επιβλήθηκαν κυρώσεις εναντίον των ραδιοτηλεοπτικών φορέων λόγω του έκτακτου χαρακτήρα των επεισοδίων, ωστόσο το 2009, όταν η Ισπανία ανέβαλε τη μετάδοση του δεύτερου ημιτελικού για να παρέχει συνεχή κάλυψη του τουρνουά τένις Madrid Open, η EBU ανακοίνωσε ότι θα επιβληθούν κυρώσεις κατά του ισπανικού ραδιοτηλεοπτικού φορέα RTVE.
Το 2018, ο Κινέζικος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός Mango TV επεξεργάστηκε τα αλβανικά και ιρλανδικά τραγούδια από τη μετάδοση του πρώτου ημιτελικού για παραβιάσεις των κινεζικών ρυθμίσεων εκπομπής. Ο Αλβανός καλλιτέχνης είχε ορατά τατουάζ και το ιρλανδικό τραγούδι παρουσίαζε μια ιστορία που έδειχνε βινιέτες ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού. Η Eurovision τερμάτισε τα δικαιώματα μετάδοσης του Mango όταν ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αρνήθηκε να δεχτεί τον δεύτερο ημιτελικό και τον μεγάλο τελικό χωρίς επεξεργασία.
Ο διαγωνισμός μεταδόθηκε για πρώτη φορά σε χρώμα το 1968 και μεταδόθηκε σε ευρεία οθόνη από το 2005 και σε υψηλή ευκρίνεια από το 2007. Οι εκπομπές εξαιρετικά υψηλής ευκρίνειας δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά στον διαγωνισμό του 2022.
Κατάσταση αρχείου
Ένα έργο αρχειοθέτησης ξεκίνησε από την EBU το 2011, με στόχο να συγκεντρώσει πλάνα από όλες τις εκδόσεις του διαγωνισμού και σχετικά υλικά από την ιστορία του πριν από την 60ή επέτειο του διαγωνισμού, το 2015. Σε συνεργασία με τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς, η EBU κατέχει τώρα όλες τις εκδόσεις του διαγωνισμού, εκτός από τις εκδόσεις του 1956 και του 1964, από τις οποίες δεν πιστεύεται ότι υπάρχουν πλάνα βίντεο.
Ο πρώτος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision το 1956 μεταδόθηκε ζωντανά και δεν καταγράφηκε ποτέ και μόνο μια ηχητική καταγραφή της ραδιοφωνικής εκπομπής επέζησε από την αρχική εκπομπή. Η ένατη έκδοση το 1964 που φιλοξένησε το Danmarks Radio καταγράφηκε σε κασέτα, αλλά μια πυρκαγιά κατέστρεψε την ηχογράφηση και δεν είναι γνωστό αν κάποιος άλλος τηλεοπτικός σταθμός στην Ευρώπη έχει ένα άλλο αντίγραφο. Μόνο μικρά τμήματα της αρχικής εκπομπής και ήχου από τη ραδιοφωνική μετάδοση έχουν επιβιώσει.
Αριθμός των τραγουδιών
Κάθε χώρα του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision δικαιούται να εισάγει μόνο ένα τραγούδι. Ο τελικός διαγωνισμός περιορίζεται σε 26 τραγούδια (με εξαίρεση το 2015, όταν η Αυστραλία συμμετείχε στον διαγωνισμό και 27 τραγούδια συναγωνίστηκαν στον τελικό). Αποτελούνται από τα ακόλουθα:
Κατά το πρώτο διαγωνισμό, κάθε χώρα είχε τη δυνατότητα να υποβάλει δύο τραγούδια με μέγιστη διάρκεια τριών λεπτών. Σήμερα, απαιτείται να μην ξεπερνά κάθε τραγούδι τα τρία λεπτά, αν και πολλοί καλλιτέχνες καταγράφουν το τραγούδι σε μια μακρύτερη έκδοση, απλώς εκτελώντας μια μικρότερη έκδοση στο Διαγωνισμό. Ο αριθμός των συμμετεχουσών χωρών έχει αυξηθεί σε όλη την ιστορία του Διαγωνισμού και από το 1993 οι κανόνες έχουν αλλάξει αρκετές φορές για να περιορίσουν τον αριθμό των φιναλίστ και να επιτρέψουν τη συμμετοχή των πρώην σοβιετικών και γιουγκοσλαβικών δημοκρατιών, των εθνών του Συμφώνου της Βαρσοβίας και άλλων.
Όχι προηγούμενη δημοσιευμένη μουσική
Το τραγούδι που συμμετέχει επίσης δεν επιτρέπεται να είναι cover άλλου τραγουδιού και δεν επιτρέπεται να δοκιμάσει το έργο ενός άλλου καλλιτέχνη. Όλα τα τραγούδια πρέπει να είναι εντελώς πρωτότυπα όσον αφορά τη σύνθεση τραγουδιών και τα όργανα και μπορεί να μην έχουν κυκλοφορήσει δημόσια πριν από την 1η Σεπτεμβρίου του προηγούμενου έτους. Εάν κυκλοφορήσει δημοσίως, μπορεί να κυκλοφορήσει στην αγορά της χώρας που εισέρχεται μόνο μετά το διαγωνισμό.
Φωνές και όργανα
Δεν έχει επιτραπεί καθόλου η οργανική σύνθεση σε διαγωνισμούς της Eurovision. Το τραγούδι της Λετονίας το 2006 ήταν a cappella, όπως και του Βελγίου το 2011. Η συμμετοχή της Αυστρίας στον διαγωνισμό του 2011 ξεκίνησε ένα a cappella αλλά στη συνέχεια άρχισαν και τα όργανα. Αυτός ο κανόνας διαδραμάτισε επίσης ζωτικό ρόλο στη συμμετοχή της Μολδαβίας το 2010, καθώς το διάσημο φεστιβάλ Epic Sax Guy του σαξοφώνου του σκηνοθέτη SunStroke Project συνέβη επειδή αναγκάστηκε να συγχρονίσει το κίνημά του με ένα προ-εγγεγραμμένο κομμάτι που παίζεται κατά τη διάρκεια της ζωντανής παράστασης.
Καλλιτέχνες
Οι ισχύοντες κανόνες ορίζουν ότι οι χώρες επιτρέπεται να έχουν έως και έξι καλλιτέχνες στη σκηνή. Οι καλλιτέχνες πρέπει να είναι ηλικίας 16 ετών και άνω, την ημέρα του ημιτελικού του έτους του διαγωνισμού. Αυτός ο κανόνας εισήχθη το 1990, καθώς δύο διαγωνιζόμενοι το προηγούμενο έτος ήταν 11 και 12 ετών. Η καθιέρωση αυτού του κανόνα σημαίνει ότι η Sandra Kim, η οποία ήταν 13 ετών όταν κέρδισε το Βέλγιο το 1986, θα παραμείνει ο νεότερος νικητής εκτός εάν μειωθεί το όριο ηλικίας. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στην ιθαγένεια των καλλιτεχνών ερμηνευτών ή εκτελεστών, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα να αντιπροσωπεύονται χώρες από καλλιτέχνες που δεν είναι υπήκοοι της χώρας αυτής. Ένας από τους πιο γνωστούς νικητές, η καναδέζα Σελίν Ντιόν εκπροσώπησε την Ελβετία το 1988. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι ο ερμηνευτής πρέπει να είναι μόνο 16 όταν συμβαίνει το γεγονός και όχι όταν επιλέγονται, όπως αποδεικνύεται όταν επιλέχθηκε ο Lindsay Dracass Να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο το 2001 και πάλι όταν το Triinu Kivilaan επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει την Ελβετία το 2005, παρά το γεγονός ότι και οι δύο καλλιτέχνες ήταν μόνο 15 στους αντίστοιχους χρόνους επιλογής τους. Στην υπόθεση Dracass, έπρεπε να της χορηγηθεί ειδική θεώρηση για να μπορέσει να ταξιδέψει στην Κοπεγχάγη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Eurovision
Γιούρι Τίλεμανς
Ο Γιούρι Τίλεμανς (Youri Tielemans, 7 Μαΐου 1997) είναι Βέλγος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Άστον Βίλα και την εθνική ομάδα του Βελγίου.
Θεωρούμενος ένα από τα λαμπρότερα νέα ταλέντα στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, ξεκίνησε την καριέρα του στην Άντερλεχτ, όπου πραγματοποίησε 185 επίσημες εμφανίσεις και σκόραρε 35 φορές σε τέσσερις σαιζόν. Κέρδισε το πρωτάθλημα δύο φορές και το 2017 ανακηρύχθηκε Βέλγος ποδοσφαιριστής της χρονιάς. Είναι ο νεότερος Βέλγος που έχει αγωνιστεί στο Τσάμπιονς Λιγκ, με ντεμπούτο σε ηλικία 16 ετών και 148 ημερών. Το 2017 αποκτήθηκε από τη ΑΣ Μονακό και το 2019 αποκτήθηκε από τη Λέστερ, αφότου πρώτου της είχε δοθεί δανεικός.
Ο Τίλεμανς έχει υπάρχει μέλος των νεανικών εθνικών Βελγίου και αγωνίστηκε πρώτη φορά με την εθνική αντρών τον Νοέμβριο του 2016, σε ηλικία 19 ετών. Ήταν μέλος της ομάδας η οποία εκπροσώπησε το Βέλγιο στο Μουντιάλ 2018 και κατέκτησε την τρίτη θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Βέλγοι με καταγωγή από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Ο Τελευταίος των Μεγιστάνων
Ο Τελευταίος των Μεγιστάνων (αγγλικά: The Last Tycoon) είναι μια αμερικανική ρομαντική ταινία του 1976 σε σκηνοθεσία του Ελία Καζάν και παραγωγή από τον Σαμ Σπίγκελ, βασισμένη στην προσαρμογή του σεναρίου του Χάρολντ Πίντερ "The Last Tycoon" του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τόνι Κέρτις, Ρόμπερτ Μίτσαμ, Τζακ Νίκολσον, Ζαν Μορό και η Τερέζα Ράσελ. Η ταινία ήταν η δεύτερη συνεργασία μεταξύ του Καζάν και του Σπίγκελ, οι οποίοι συνεργάστηκαν στενά για να κάνουν Το λιμάνι της αγωνίας. Ο Φιτζέραλντ βασίστηκε στον πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος, Μονρόε Σταρ, στον παραγωγό ταινιών Έρβιν Θάλμπεργκ. Ο Σπίγκελ κάποτε είχε βραβευθεί με το τιμητικό Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ.
Η ταινία δεν έλαβε την αποδοχή των κριτικών που έλαβε μεγάλο μέρος της προηγούμενης δουλειάς του Καζάν, αλλά ήταν υποψήφια για το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης (Gene Callahan, Jack T. Collis και Jerry Wunderlich). Η ίδια η ιστορία ήταν το τελευταίο, ημιτελές μυθιστόρημα του Φιτζέραλντ, καθώς και η τελευταία ταινία που ο Καζάν σκηνοθέτησε, παρόλο που έζησε μέχρι το 2003.
Προσαρμογή σεναρίου
Ο συγγραφέας Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ δεν ζούσε για να τελειώσει τον Τελευταίο Μεγιστάνα, έτσι ώστε η έκδοση που δημοσιεύθηκε το 1941, την οποία επεξεργάστηκε ο Edmund Wilson με τις σημειώσεις του Φιτζέραλντ, είναι τεχνικά ένα μερος. Η ταινία διατηρεί αυτό το μερος μέσα από ένα είδος επεξεργασίας και μια αφήγηση που ρέει χωρίς συμβατικό σχήμα. Σε μία από τις τελευταίες του σημειώσεις για τον τελευταίο μεγιστάνα, ο Φιτζέραλντ έγραψε με κεφαλαία γράμματα: "Action Is Character". Αυτό είναι ένα αντικειμενο για τους Καζάν, Πίντερ και Ντε Νίρο που απευθύνεται στην προσπάθεια μεταφοράς του χαρακτήρα του Μονρόε Σταρ στην ταινία.
box office
Η ταινία με προϋπολογισμό παραγωγής 5.5 εκατομμύρια δολάρια είχε έσοδα 1.8 εκατ δολάρια κατά το έτος προβολής της καθιστώντας την μια εμπορική αποτυχία παρότι συμμετείχαν σε αυτήν μερικά απο τα τα μεγάλα αστέρια του Χόλυγουντ.
Κριτικές
Ο Βίνσεντ Κάρμπι των The New York Times σημειωνει:
Υποδοχή
Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 45%, με βάση 28 κριτικές και μέση βαθμολογία 6/10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
Debut (άλμπουμ)
Το Debut είναι το πρώτο σόλο άλμπουμ της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ. Κυκλοφόρησε στις 5 Ιουλίου 1993 από την One Little Indian. Την παραγωγή ανέλαβε η ίδια, σε συνεργασία με τον Nellee Hooper. Σε αντίθεση με το επόμενο άλμπουμ της, Post (1995), όλα τα τραγούδια γράφτηκαν στην Ισλανδία και έχουν ως θέμα την αγάπη και τα συναισθήματα.
Το άλμπουμ αποτελεί την πρώτη της σόλο και διεθνή κυκλοφορία, μετά τη διάλυση του συγκροτήματος "the Sugarcubes", στο οποίο ήταν μέλος και μαζί κυκλοφόρησαν τρεις δίσκους. Ενώ οι επιρροές του συγκροτήματός της ήταν κυρίως ροκ, το Debut συνδυάζει μια μεγάλη ποικιλία ήχων, όπως ηλεκτρονική ποπ, house μουσική, τζαζ και τριπ χοπ.
Κυκλοφορία
Το Debut κυκλοφόρησε στις 5 Ιουλίου 1993 σε CD και κασέτα από από την One Little Indian στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 13 Ιουλίου από την Electra Records στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δισκογραφική της εταιρεία υπολόγιζε πως θα πουλούσε περίπου 40.000 αντίτυπα, με βάση το κοινό των the Sugarcubes εκείνη την περίοδο. Ωστόσο, μόλις σε τρεις μήνες από την κυκλοφορία του, πάνω από 600.000 αντίτυπα πουλήθηκαν παγκοσμίως. Στην αρχική του κυκλοφορία, το Debut έφτασε στην πρώτη θέση του αμερικάνικου Top Heatseekers τσαρτ και στο νούμερο 61 του Billboard 200. Στο Ηνωμένο Βασίλειο μπήκε στα τσαρτ στις 17 Ιουλίου, φτάνοντας μέχρι και την τρίτη θέση και παραμένοντας στο τσαρτ για 69 εβδομάδες.
Το άλμπουμ έχει επανακυκλοφορήσει αρκετές φορές σε διαφορετικές εκδοχές. Το Νοέμβριο του 1993, μια νέα έκδοση του Debut κυκλοφόρησε με το μπόνους τραγούδι "Play Dead", γραμμένο για την ταινία The Young Americans. Αργότερα, κυκλοφόρησε σε βινύλιο και DualDisc. Η ιαπωνική εκδοχή του δίσκου περιελάμβανε δύο μπόνους τραγούδια: το "Play Dead" και το "Atlantic", το οποίο συμπεριλήφθηκε και ως B-Side στο σίνγκλ "Venus as a Boy". To DualDisc περιελάμβανε από την CD πλευρά του τα τραγούδια του άλμπουμ και από την DVD πλευρά τα τραγούδια σε υψηλή ποιότητα και τα μουσικά βίντεο για τα σίνγκλ. Έγινε διαθέσιμο και ως μέρος του box set Surrounded.
Σινγκλ
Τον Οκτώβριο του 1993 κυκλοφόρησε το "Play Dead" ως πρώτο σινγκλ από το soundtrack της ταινίας The Young Americans. Συμπεριλήφθηκε στην επανέκδοση του Debut και έγινε το τρίτο του σινγκλ. Το μουσικό του βίντεο, βασισμένο στην ταινία, σκηνοθετήθηκε από τον Danny Cannon.
Τέταρτο σινγκλ έγινε το "Big Time Sensuality" και κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου. Στο μουσικό του βίντεο, σκηνοθετημένο από τον Stéphane Sednaoui, χρησιμοποιήθηκε ένα ρεμίξ του τραγουδιού από το συγκρότημα Fluke. Κυκλοφόρησε σε κασέτα, 12" βινύλιο και δύο CD, το πρώτο με μια νέα μίξη του τραγουδιού "Come to Me" και δύο νέα τραγούδια ως B-sides ("Síðasta Ég" και "Glóra") και το δεύτερο με ρεμίξ του "Big Time Sensuality".
Πωλήσεις
Στις 5 Μαΐου 1994, η Canadian Recording Industry Association πιστοποίησε ότι το Debut είχε πουλήσει πάνω από 50.000 αντίτυπα, κάνοντάς το χρυσό στον Καναδά. Στις 31 Αυγούστου 2001, η RIAA πιστοποίησε ότι το άλμπουμ είχε πουλήσει πάνω από ένα εκατομμύριο μονάδες, κάνοντάς το Πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι παγκόσμιες πωλήσεις του Debut είναι 4.7 εκατομμύρια αντίτυπα.
Λίστα τραγουδιών
Όλα τα τραγούδια παράχθηκαν από τον Nellee Hooper, εκτός από τα σημειωμένα.
Debut - Πρώτη έκδοση Debut - Επανέκδοση Debut - Ιαπωνική εκδοχή
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993 Κατηγορία:Μπιορκ Κατηγορία:Άλμπουμ της Μπιορκ
Αντιτορπιλικό κλάσης Zumwalt
thumb|Το Zumwalt κατά τη διάρκεια θαλάσσιων δοκιμών Η κλάση αντιτορπιλικών Zumwalt (Ζάμουολτ) περιλαμβάνει τρία αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων βλημάτων που ναυπηγήθηκαν για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Έχουν σχεδιαστεί ως πλοία τεχνολογίας στελθ πολλαπλών αποστολών με επίκεντρο την επίθεση από ξηράς. Είναι τύπος πολλαπλών ρόλων που σχεδιάστηκε για δευτερεύοντες ρόλους αντιαεροπορικής άμυνας και πολέμου επιφανείας και αρχικά σχεδιάστηκε με πρωταρχικό ρόλο ναυτικής υποστήριξης πυροβολισμών. Ο σχεδιασμός του τύπου προέκυψε από το πρόγραμμα DD-21 «αντιτορπιλικό επίθεσης ξηράς» ως «DD(X)» και προοριζόταν να αναλάβει το ρόλο των θωρηκτών στην εκπλήρωση εντολής του Κογκρέσου για ναυτική υποστήριξη πυρός. Το πλοίο έχει σχεδιαστεί γύρω από τα δυο του Advanced Gun Systems, τους πυργίσκους και τους γεμιστήρες τους και τα μοναδικά πυρομαχικά βαλλιστικής επίθεσης ξηράς μεγάλης εμβέλειας (LRLAP). Η προμήθεια των LRLAP ακυρώθηκε, καθιστώντας τα όπλα άχρηστα, και έτσι το Ναυτικό επαναχρησιμοποίησε τα πλοία για πόλεμο επιφανείας.
Σωτήριος Αγαπητίδης
Ο '''Σωτήριος Ι. Αγαπητίδης''' (1910-1997) ήταν Έλληνας ομότιμος καθηγητής του ΕΜΠ.
Πανεπιστημιακός
Συνέγραψε την πρώτη του εργασία με τίτλο «Η Σύμη από δημογραφικής και δημοσιονομικής απόψεως» το 1929 η οποία δημοσιεύθηκε από την έδρα Δημόσιας Οικονομίας. Αποφοίτησε με άριστα σε δύο πτυχία, νομικής και οικονομικών επιστημών και μετά από διαγωνισμό κερδίζει υποτροφία του Δαμιρείου κληροδοτήματος για μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Το θέμα της διδακτορικής διατριβής που του ανατέθηκε ήταν σχετικό με το οικονομικό σύστημα των φασιστών στην Ιταλία (corporativismo) και όταν αυτή ολοκληρώθηκε, ενώ έγινε δεκτή από τη Σορβόννη με άριστα, στην Ιταλία απαγορεύθηκε λόγω των επικριτικών της συμπερασμάτων. Το 1946 συμμετέχει ως μέλος της Ελληνικής αντιπροσωπείας στο Συνέδριο της Ειρήνης και έχοντας πραγματοποιήσει προηγουμένως σειρά επισκέψεων και επαφών για προετοιμασία και λήψη πληροφοριών, συντελεί καθοριστικά στο να μεταβιβαστούν στο Ελληνικό δημόσιο 18 λαμπρά οικοδομήματα που οι Ιταλοί επεχείρησαν να καρπωθούν (https://archive.ert.gr/93819/). Το 1949 εκλέγεται έκτακτος Καθηγητής Κοινωνικής Οικονομικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο όπου θα αποκτήσει τον τίτλο του τακτικού το 1963. Παράλληλα, δίδαξε (1950-1965) το μάθημα της Θεωρητικής Κοινωνικής Οικονομικής στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς. Το διάστημα 1950 -52 ανέλαβε Γενικός Γραμματέας στο Υπουργείο Συντονισμού έχοντας προηγουμένως διατελέσει και Γραμματέας στο Ανώτατο Συμβούλιο Ανασυγκροτήσεως. Υπήρξε συγκλητικός του ΕΜΠ για σειρά ετών και μέλος ΔΣ σε πλήθος επιστημονικών οργανώσεων. Η διδακτική του δραστηριότητα επεκτάθηκε για κάποια διαστήματα σε διάφορα ξένα πανεπιστήμια: Χάγη, Λουξεμβούργο, Σολτ Λέικ Σίτι, Τορίνο, Τεχεράνη, Τόκιο, Μπουένος Άιρες, Νέο Δελχί, Κινσάσα, Αντίς Αμπέμπα.
Συγγραφέας
Μετά την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου, χρηματίζει για σειρά ετών πρόεδρος του Συμβουλίου Σπογγαλιείας ενώ το 1953 η Γενική Διοίκηση Δωδεκανήσου του αναθέτει μελέτη για τη δραστηριοποίηση του τοπικού Οργανισμού Ακινήτου Περιουσίας του Δημοσίου. Εξ άλλου, η Δωδεκανησιακή Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία δημοσιεύει δύο μελέτες του: «Τα οικονομικά της Μονής Πανορμίτου» και «Νέοι Δωδεκανησιακοί Στόχοι». Τον Ιούλιο του 1970 προεδρεύει στο Α’ Πανσυμαϊκό Συνέδριο εκφωνώντας και την κύρια εισήγηση και στη συνέχεια δίνει το παρών στην προσπάθεια της Επιτροπής Συμαϊκών Εκδόσεων για τη συγγραφή επιστημονικών μελετών για τη Σύμη όπως: «Ο πληθυσμός της Σύμης», «Θεσμοί και εξελίξεις στη Σύμη κατά την περίοδο της ακμής της», «Η οικονομική οργάνωση των σπογγαλιευτικών συγκροτημάτων», «Μεταπολεμικές οικονομικές δραστηριότητες στη Σύμη», «Η πρωτοποριακή θέση της Σύμης». Το 1972 ανέλαβε για ένα πεντάμηνο αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Οικονομίας ενώ δίδαξε και στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών σε μεταπτυχιακό επίπεδο για μια διετία. Επίσης, δίδαξε οικονομικά θέματα για 23 έτη (1952-74) στη Σχολή Εθνικής Αμύνης. Συνέγραψε πλήθος μελετημάτων για διάφορα νησιά του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος όπως: «Πληθυσμιακές εξελίξεις στα Δωδεκάνησα», «Η οργάνωση της οικονομίας στην Κάρπαθο με βάση τις παροιμίες της Ολύμπου», «Η Συμιακιά γυναίκα», «Η εξωστρέφεια της αρχαίας Ρόδου». Το συγγραφικό του έργο υπήρξε πλουσιότατο και σε άλλα πεδία. Ενδεικτικά, στα θέματα κοινωνικής πολιτικής έγραψε για τις «Σύγχρονες τάσεις στην προστασία της ναυτικής εργασίας», για τον «Πληθωρισμό και το κόστος ζωής κατά την κατοχή», την «Πολιτική των μισθών στην Ελλάδα». Στον τομέα της οικονομικής ανάπτυξης, σταχυολογούμε «Το σχέδιο Μάρσαλ και το Ελληνικό πρόγραμμα οικονομικής ανορθώσεως», «Προγράμματα Οικονομικής Ανάπτυξης», «Τα πλαίσια της οικονομικής ανάπτυξης», «Η οργάνωση της οικονομίας». Όσον αφορά τα οικονομοτεχνικά, δημοσίευσε μελέτες όπως «Προϋποθέσεις και συνέπειες της τεχνικής προόδου», «Τεχνική και οικονομία», «Η μεταφορά της τεχνολογίας ως παράγων αναπτύξεως», «Τεχνική εκπαίδευση στην Ελλάδα». Τέλος, ασχολούμενος με την Ελληνική οικονομία, δημοσίευσε μελέτες όπως «Οι άδηλοι πόροι», «Το τουριστικό συνάλλαγμα ως παράγων του ισοζυγίου εξωτερικών λογαριασμών», «Η οικονομική επιστήμη στην Ελλάδα», «Προβλήματα της οικονομίας μας» και «Τα θεμέλια του Ελληνικού δικαίου οικονομικής αναπτύξεως».
Οικογένεια
Το 1954 παντρεύτηκε την Αθηναΐδα Ειρήνη Παπαϊωάννου, πτυχιούχο του Ωδείου Αθηνών και κόρη του Συμιακού ιατρού και πρωτοπόρου φυματιολόγου Νικολάου Παπαϊωάννου με την οποία θα αποκτήσει δύο παιδιά, τη Δίκα, οικονομολόγο σήμερα και το Γιάννη, πολιτικό μηχανικό – περιβαλλοντολόγο.
Θάνατος και τιμές
Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στις 3 Σεπτεμβρίου 1997. Η κηδεία του έγινε από τον ιερό ναό Διονυσίου Αρεοπαγίτου στις 5 Σεπτεμβρίου 1997.
Κάστρο του Νταρουόβο
Το Κάστρο του Νταρουόβο (πολωνικά: Zamek w Darłowie), ή Κάστρο των Πομεράνιων Δούκων στο Νταρουόβο (πολωνικά: Zamek Książąt Pomorskich w Darłowie), είναι κάστρο στο Νταρουόβο της Πολωνίας και το μόνο γοτθικό κάστρο που βρίσκεται στην ακτή της Βαλτικής Θάλασσας. Ο σχηματισμός του κάστρου είναι κοντά σε ένα τετράγωνο, με έναν πύργο ύψους 24 μέτρων. Η κατασκευή του κάστρου ξεκίνησε το 1352, την εποχή του Μπόγκισλαβ Ε΄ της Πομερανίας-Στολπ, του οποίου η βασιλεία ξεκίνησε τη συμμαχία με την Χανσεατική Ένωση. Τον 18ο και τον 19ο αιώνα το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη και φυλακή. Από το 1930, το κάστρο μετατράπηκε σε μουσείο.
Σωτήριος Αγαπητίδης
Θάνατος και τιμές
Ως αναγνώριση της πολυσχιδούς προσφοράς του, τιμήθηκε από την πατρίδα του τη Σύμη με τη διάκριση Άξιος της Πατρίδος, η Ρόδος και η Κάλυμνος τον ανακήρυξαν Επίτιμο Δημότη ενώ το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως του απένειμε τον τίτλο Μέγας Άρχων Πρωτονοτάριος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Α Κατηγορία:Σύμη
Κάστρο του Νταρουόβο
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|307x307εσ| Άποψη στην αυλή στο Κάστρο των Πομεράνιων Δούκων Το Κάστρο των Πομεράνιων Δούκων χτίστηκε κατά το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα, το 1352. Κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μπόγκισλαβ Ε΄ της Πομερανίας-Στολπ και της Ελζμπιέτα, κόρης του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα. Αν και αυτή ήταν μόνο μια δευτερεύουσα κατοικία του Οίκου της Πομερανίας, το κάστρο διευρύνθηκε και εκσυγχρονίστηκε τον 15ο και τον 16ο αιώνα, και έγινε μια αξιόλογη βασιλική κατοικία. Στην πόλη Νταρουόβο δόθηκε ο τίτλος της Βασιλικής Πόλης του Νταρουόβο (Królewskie Miasto Darłowo).