cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
207
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 207 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Black and Blue
Το Black and Blue είναι το 13ο βρετανικό και 15ο αμερικάνικο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Rolling Stones, το οποίο κυκλοφόρησε στις 23 Απριλίου του 1976 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Rolling Stones Records".
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του συγκροτήματος στον οποίο ο Ρον Γουντ συμμετείχε ως κανονικό μέλος των Rolling Stones, αντικαθιστώντας τον Μικ Τέιλορ. Ο Γουντ έπαιξε κιθάρα στα μισά κομμάτια του άλμπουμ, με τους Γουέιν Πέρκινς και Χάρβεϊ Μάντελ να παίζουν στα υπόλοιπα.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν μέτριες προς θετικές, με το "AllMusic" να το βαθμολογεί με τρία αστέρια με άριστα τα πέντε, ο Robert Christgau με A-, το "ΝΜΕ" με 7 / 10, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 3,3 / 5 και το "The Rolling Stone Album Guide" με 3 / 5.
Ο δίσκος σκαρφάλωσε στην κορυφή των αμερικάνικου Billboard, αλλά έφθασε ως την δεύτερη θέση του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών, ενώ επιτυχία γνώρισε και το σινγκλ "Fool to Cry", το οποίο μπήκε στο Top-10 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Μέλη των Rolling Stones
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "Black and Blue" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rolling Stones Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος»
Ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος» (συντομογραφία IATA: ATH, ICAO: LGAV, ΥΠΑ: ΔΑΑ), εξυπηρετεί την Αθήνα και γενικά την Αττική. Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 28 Μαρτίου 2001 και αντικατέστησε το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ελληνικού, που εξυπηρετούσε την Αθήνα για 60 χρόνια.
Ονομάστηκε προς τιμήν του Έλληνα πολιτικού Ελευθέριου Βενιζέλου, ο οποίος ως Πρωθυπουργός της Ελλάδος ίδρυσε Υπουργείο Αεροπορίας και κατέβαλε συστηματικές προσπάθειες για να οργανώσει την Πολιτική Αεροπορία.
Στο αεροδρόμιο, έχουν τη βάση τους: η Aegean Airlines, η θυγατρική της, Olympic Air, όπως επίσης και η Ryanair που το χρησιμοποιεί ως τοπική βάση (από το 2014). Επίσης αποτελεί βάση για την ισπανική εταιρεία Volotea.
Ιστορικό
Τα πρώτα σχέδια μεταφοράς του αεροδρομίου από το Ελληνικό σε κάποια άλλη τοποθεσία, άρχισαν ήδη το 1968 επί Δικτατορίας, όταν η Αθήνα άρχισε να επεκτείνεται, με αποτέλεσμα το παλιό αεροδρόμιο να περικυκλωθεί εντελώς. Η ιδέα διατηρήθηκε και μετά τη Μεταπολίτευση και το 1976 παρουσιάσθηκε μελέτη στην Ελληνική Κυβέρνηση που υποδείκνυε ως ιδανική θέση για ένα νέο αεροδρόμιο τα Σπάτα και παρά τις αντιδράσεις κατοίκων των Μεσογείων που υποδείκνυαν ως εναλλακτική τοποθεσία την Βάρη. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 οι μελέτες ολοκληρώθηκαν και άρχισαν οι πρώτες προκαταρκτικές εργασίες, αλλά το 1979, λόγω της τότε παγκόσμιας πετρελαϊκής κρίσης αναβλήθηκε προσωρινά και το Δεκέμβριο του 1981 ακυρώθηκε.
thumb|left|300px|Αεροφωτογραφία της πίστας αεροσκαφών, του Αεροδρομίου. Αυτό συνέβη διότι η νέα τότε κυβέρνηση του 1981 επιχείρησε να εφαρμόσει αποκεντρωτικές λύσεις, ακυρώνοντας προγενέστερους προγραμματισμούς μεγάλων έργων, στα οποία συγκαταλεγόταν το νέο Αεροδρόμιο, το Μετρό της Αθήνας κ.ά., ελπίζοντας στην αναστροφή της αστυφιλίας, κάτι όμως που δεν επετεύχθη. Το 1986 και ξανά το 1987, το νέο αεροδρόμιο των Σπάτων συμπεριλήφθηκε στα έξι μεγάλα έργα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Όμως η εκκίνηση των έργων δεν ήρθε τότε, λόγω έλλειψης κονδυλίων.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ήταν πλέον προφανές ότι το Ελληνικό δεν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τις αυξημένες επιβατικές ανάγκες του μέλλοντος - εκτός αν επεκτεινόταν, αλλά δεν υπήρχε χώρος για επέκταση. Την περίοδο εκείνη βρέθηκε και μέρος των απαιτούμενων πόρων για την κατασκευή από το Β' και το Γ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, ενώ αποφασίστηκε η κατασκευή του μέσα από κοινοπραξία του δημοσίου, με ιδιωτικές εταιρείες που θα συνεισέφεραν στη χρηματοδότηση του. Στις 31 Ιουλίου 1995, μετά από διεθνή διαγωνισμό, επελέγη η γερμανική εταιρεία Hochtief (Χόχτιφ) (39,97%) για την κατασκευή του και την μετέπειτα συνιδιοκτησία του με το ελληνικό Δημόσιο (55%). Στις 5 Σεπτεμβρίου 1996, έγινε η τελετή θεμελίωσης από τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Σημίτη.
Το ρεκόρ ημερήσιας διακίνησης επιβατών του αεροδρομίου ήταν στις 23 Μαΐου 2007, την ημέρα του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ στην Αθήνα, όταν και διακινήθηκαν σε ένα εικοσιτετράωρο 85,000 επιβάτες.
Το 2013, το αεροδρόμιο κατατάχθηκε ως 35-ο σε επιβατική κίνηση στην Ευρώπη και το 2016 ως 27-ο, καθώς έφτασε τα 20.017.530 επιβάτες.
Στις 18 Μαρτίου 2017 υπεγράφη η παράταση σύμβασης παραχώρησης του ΔΑΑ για 20 χρόνια. Τα έσοδα για το ελληνικό δημόσιο σε βάθος εικοσαετίας αναμένεται να φτάσουν το 1,5 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 400 εκατομμύρια το 2017. Η σύμβαση προβλέπει επίσης τη μείωση των τελών προσγείωσης και την κατάργηση του δικαιώματος πρώτης άρνησης που διατηρούσε έως τώρα η PSP για το 30% του μετοχικού κεφαλαίου που κατέχει σήμερα το ΤΑΙΠΕΔ. Τον Ιούνιο του 2019 το ΤΑΙΠΕΔ ανακοίνωσε πρόσκληση για υποβολή εκδήλωσης ενδιαφέροντος για την απόκτηση ποσοστού συμμετοχής 30% στο μετοχικό κεφάλαιο της διαχειρίστριας εταιρείας του αεροδρομίου. Η προθεσμία έληξε τον Οκτώβριο του 2019 και συνολικά δέκα επενδυτικά σχήματα εκδήλωσαν ενδιαφέρον
Στοιχεία
thumbnail|300px|Αεροφωτογραφία του Κεντρικού κτηρίου. thumb|300px|Στο Εσωτερικό του κτιρίου - Η Αίθουσα Ελέγχου Εισιτηρίων, Επιβατών και Αποσκευών. Σύμφωνα με τα πρότυπα της ΙΑΤΑ, ο κωδικός του είναι ATH (ίδιος με αυτόν του Ελληνικού) και σύμφωνα με αυτά του ICAO είναι LGAV.
Επιβατική κίνηση
Η παγκόσμια οικονομική κρίση της περιόδου 2007-2008, επηρέασε σημαντικά την επιβατική κίνηση έως το 2013. Από το 2007 που η επιβατική κίνηση ήταν 16.538.403 (η χρονιά με την μεγαλύτερη επιβατική κίνηση τα πρώτα 15 χρόνια από τα εγκαίνια του αεροδρομίου) έως και το 2013 που έπεσε στα 12.536.038, δηλαδή μέσα σε 6 χρόνια η κίνηση έπεσε κατά 4 εκατομμύρια επιβάτες. Ο λόγος αυτός της κρίσης επηρέασε πολλές εταιρείες να σταματήσουν τις πτήσεις τους από / προς την Αθήνα και ειδικότερα εταιρείες που ήταν σημαντικές για το αεροδρόμιο όπως η United Airlines (επανέναρξη των πτήσεων, ξανά τον Μάιο του 2016 ως εποχιακή), Thai Airways International, Gulf Air (επανέναρξη των πτήσεων, ξανά τον Ιούνιο του 2014), Czech Airlines και Singapore Airlines (επανέναρξη των πτήσεων, ξανά τον Ιούνιο του 2014 ως εποχιακή). Ενώ η Delta Airlines, η οποία ήταν η μόνη αεροπορική εταιρεία που συνέδεε την Αθήνα με τη Βόρεια Αμερική όλους τους μήνες του χρόνου, το 2012, περιόρισε τις πτήσεις της μόνο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Το 2014, ήταν μια χρονιά ανάκαμψης για το αεροδρόμιο. Αρχικά η Aegean Airlines επέκτεινε το δίκτυο προορισμών της κατά 30%. Επίσης, η μεγαλύτερη εταιρεία χαμηλού κόστους στην Ευρώπη, η Ryanair κατέστησε το "Ελ. Βενιζέλος" ως νέα τοπική βάση, με 6 νέους προορισμούς σε Ελλάδα και Ευρώπη. Τον Ιούνιο, δυο αεροπορικές εταιρείες, η Singapore Airlines και η Gulf Air επέστρεψαν στο αεροδρόμιο της Αθήνας, ενώ οι Emirates, Qatar Airways και Etihad αύξησαν τον αριθμό των πτήσεών τους ή / και την χωρητικότητα των αεροσκαφών τους, που επισκέπτονταν το αεροδρόμιο. Η χρονιά έκλεισε με 15.196.463 ταξιδιώτες, σημειώνοντας άνοδο 21,2% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά. Το 2015 το αεροδρόμιο έκανε νέο ιστορικό ρεκόρ, καθώς έφτασε τα 18.086.894 επιβάτες, και το 2016 ξεπέρασε για πρώτη φορά τα 20 εκατομμύρια, φτάνοντας τα 20.017.530 επιβάτες, ενώ το 2017 κάνει νέο ρεκόρ με 21.737.787 επιβάτες. Το 2018 έκανε νέο ρεκόρ φτάνοντας τα 24.135.434, ενώ το 2019 έσπασε όλα τα ρεκόρ με 25.573.993 επιβάτες.
Δυστυχήματα
Το αεροδρόμιο ήταν ο ενδιάμεσος προορισμός για την πτήση Helios 522, η οποία συνετρίβη στο όρος Γραμματικό, βόρεια του αεροδρομίου, στις 14 Αυγούστου 2005, και παραμένει το μόνο σοβαρό ατύχημα που έχει συμβεί στον ευρύτερο χώρο αυτού του αεροδρομίου έως σήμερα (πλην όμως, εντελώς άσχετο με τις υποδομές ασφαλείας του Αεροδρομίου).
Διακρίσεις
Το αεροδρόμιο απέσπασε το 2008 τη διάκριση του «Χρυσού Μαξιλαριού» από την εφημερίδα «The Age» της Μελβούρνης και την ίδια χρονιά τιμήθηκε με περιβαλλοντικό βραβείο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με το βραβείο «Πράσινου Κτιρίου», καθώς πέτυχε να μειώσει την κατανάλωση ενέργειας παρά την αύξηση της επιβατικής κίνησης.
Στατιστικά στοιχεία
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών είναι το μεγαλύτερο και πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της Ελλάδας. Στο τέλος του 2019, ήταν το 26ο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της Ευρώπης ξεπερνώντας τους 25 εκατομμύρια επιβάτες.
Ετήσια στατιστικά στοιχεία
{{legend|red|Επιβατική κίνηση 2002–16 (x1000)}}
{{legend|blue|Κίνηση αεροπλάνων 2002–16 (x10)}}
Οδικώς
Από τον Κάθετο Άξονα Κορωπίου-Αεροδρομίου, που τερματίζει σε κόμβο με την Αττική Οδό, υπάρχει είσοδος σε όλους τους χώρους του αεροδρομίου.
Σιδηροδρομικώς
Από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό Αεροδρομίου, μέσω των γραμμών 1,4,5 του Προαστιακού Σιδηρόδρομου, και μέσω της γραμμής 3 του Μετρό.
Λεωφορειακώς
Μέσω των γραμμών Express του ΟΑΣΑ:
Οι γραμμές αυτές λειτουργούν όλο το εικοσιτετράωρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αθήνα Αθήνα Αερολιμένας Κατηγορία:Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος Κατηγορία:Κρατικοί Αερολιμένες διεθνών συγκοινωνιών
Καλλιθέα Φαρσάλων Λάρισας
Ιστορία
Έχουν βρεθεί ερείπια στην Ακρόπολη της Καλλιθέας τα οποία έχουν αποδοθεί στην αρχαία πόλη Πεύμα. Υπάρχει εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
208
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 208 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαλάκια
Τα μαλάκια (Mollusca) αποτελούν μια τεράστια συνομοταξία ζώων, την πολυπληθέστερη μετά τα αρθρόποδα, με πάνω από 100.000 είδη. Ο επιστημονικός κλάδος της ζωολογίας που ασχολείται με την μελέτη των μαλακίων ονομάζεται μαλακιολογία ή μαλακιοζωολογία, ενώ μαλακιολόγος ονομάζεται ο επιστήμονας που εξασκεί το επάγγελμα.
Στη συνομοταξία αυτή περιλαμβάνονται τα δίθυρα (γνωστά και ως ελασματοβράγχια), τα κεφαλόποδα, τα γαστερόποδα, τα αμφίνευρα και τα σκαφόποδα, τα οποία και αποτελούν τις επιμέρους πέντε ομοταξίες της συνομοταξίας αυτής.
Στα μαλάκια περιλαμβάνονται διάφορα είδη όπως τα σαλιγκάρια, οι αχιβάδες, τα καλαμάρια, τις σουπιές και τα χταπόδια, που από εξελικτικής άποψης είναι από τα πιο εξελιγμένα ανάμεσα στα ασπόνδυλα. Ζουν κατά πλειονότητα στο νερό, συνήθως στη θάλασσα, τους ωκεανούς αλλά και σε γλυκό νερό. Είναι μια ομάδα ζώων πολύ παλιά· πρωτοεμφανίστηκε την Εδιακαρανική περίοδο και εκπρόσωποί της ζουν μέχρι σήμερα.
Φρειδερίκος Α΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος (επιζήσας) γιος του Ερνέστου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Γκότα και της Ελισάβετ των Βέττιν, κόρης του Ιωάννη-Φιλίππου δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Οικογένεια
Το 1681 απεβίωσε η Μαγδαληνή-Σίβυλλα και ο Φρειδερίκος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο επτά μήνες μετά, το ίδιο έτος με τη Χριστίνα, κόρη του Φρειδερίκου ΣΤ΄ μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Δήλωση Συνεννόησης (1907)
Η λεγόμενη Δήλωση Συνεννόησης (1907) ήταν μια διμερής συμφωνία, μορφής διακήρυξης, μεταξύ Ελλάδας και (Αλβανίας) Αλβανών, στα πλαίσια της ελληνοαλβανικής προσέγγισης εκείνη την εποχή, που συντάχθηκε στις 22 Μαρτίου του 1907 με κύριο σκοπό αφενός τη σύσφιξη των εθνικών δεσμών Ελλήνων και Αλβανών και κατ΄ επέκταση την αναγνώριση δικαιωμάτων αμφοτέρων πλευρών.
Γεγονός πάντως ήταν πως ο πρόκριτος τότε Αλβανός μεγαλοϊδεάτης Ισμαήλ Κεμάλ, Μπέης του (Αυλώνα), είχε εργασθεί με πολύ ζήλο υπέρ αυτής της σύμπραξης.
Αντώνης Κούρτης
Ο Αντώνης Κούρτης (Φεβρουάριος 1934) είναι Έλληνας δημοσιογράφος.
Δήλωση Συνεννόησης (1907)
Παρατηρήσεις
Η Δήλωση αυτή συνομολογήθηκε από Ελληνικής πλευράς από τη κυβέρνηση του Γ. Θεοτόκη.
Αντώνης Κούρτης
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Λάρισα τον Φεβρουάριο του 1934, αλλά μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και αρχικά άσκησε τη δικηγορία. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1961 στις εφημερίδες «Ελεύθερος Λαός» και «Δράση», ενώ στη συνέχεια εργάστηκε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», της οποίας τη διεύθυνση ανέλαβε το 1966 και διατήρησε μέχρι το 1983. Την περίοδο της χούντας (1967-74) ήταν ανταποκριτής του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων και της ελληνικής εκπομπής της Σουηδικής Ραδιοφωνίας.
Δήλωση Συνεννόησης (1907)
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες της Αλβανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ελλάδας Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας Κατηγορία:Ελληνοαλβανικές σχέσεις
Αντώνης Κούρτης
Βιογραφικό
Τον Οκτώβριο του 1986 διορίστηκε κυβερνητικός εκπρόσωπος από τον Ανδρέα Παπανδρέου, θέση στην οποία έμεινε για πέντε μήνες, μέχρι τον Μάρτιο του 1987, οπότε αντικαταστάθηκε από τον Γιάννη Ρουμπάτη.
Από το 1995 έως το 1999 ήταν για δεύτερη φορά πρόεδρος της ΔΕΘ. Επίσης, διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης (ΕΣΗΕΜΘ) από το Μάιο του 1990 έως το Μάιο του 1996 και ξανά από τον Ιούλιο του 1996 έως το Μάιο του 1998.
Από το 2000 έως το 2007 ανέλαβε διευθυντής των εφημερίδων «Αγγελιοφόρος» και «Αγγελιοφόρος της Κυριακής».
Το 2012 τιμήθηκε για την προσφορά του στη δημοσιογραφία από από το Μορφωτικό Ίδρυμα της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας – Θεσσαλονίκης.
Κουρτ Τανκ
Ο Κούρτ Τανκ ( γερμανικά: Kurt Waldemar Tank, 24 Φεβρουαρίου 1898 - 5 Ιουνίου 1983) ήταν Γερμανός μηχανικός αεροναυπηγικής και πιλότος δοκιμών που ηγήθηκε του γραφείου σχεδιασμού της εταιρείας «Φόκε-Βουλφ» ( Γερμανικά: «Focke-Wulf») από το 1931 μέχρι το 1945. Ήταν υπέυθυνος για τη δημιουργία αρκετών αεροσκαφών της Luftwaffe κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συμπεριλαμβανομένων του μαχητικού «Focke-Wulf Fw 190», του αναχαιτιστικού «Focke-Wulf Ta 152» και του μεταγωγικού «Focke-Wulf Fw 200». Ο Κούρτ Τανκ απεβίωσε στις.
Τα πρώτα χρόνια
Όταν τελείωσε τη στρατιωτική του θητεία εργάστηκε για πρακτική άσκηση στην κατασκευαστική εταιρεία «Όρενσταϊν & Κόπελ» ( Γερμανικά: «Orenstein & Koppel») στο Βερολίνο από το Μάιο μέχρι τον Νοέμβριο του 1919. Έπειτα, σπούδασε Ηλεκτρολόγος και Μηχανολόγος Μηχανικός στο «Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου» ( Γερμανικά: «Technischen Hochschule Berlin») από το 1919 μέχρι το 1924. Στο Βερολίνο αποτέλεσε συνιδρυτής της φοιτητικής ομάδας αεροδυναμικής μηχανικής με το όνομα «Άκαφλιγκ» ( Γερμανικά: Akaflieg, συντόμευση του «Akademische Fliegergruppe», που σημαίνει «Ακαδημαϊκή Ομάδα Ιπτάμενων») και συμμετείχε, σαν προκαταρκτική διπλωματική εξέταση, στην κατασκευή του ανεμόπτερου «Διαβολάκι» ( Γερμανικά: «Teufelchen»).
Καριέρα
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο εργάστηκε σαν πιλότος δοκιμών στην τότε διάσημη «Κατασκευαστική Αεροσκαφών Άλμπατρος ΕΠΕ» ( Γερμανικά: «Albatros-Flugzeugwerke GmbH»), ή εν συντομία «Άλμπατρος». Η «Άλμπατρος» πτώχευσε το 1929 και το 1931 υπό κυβερνητικής πίεσης συγχωνεύθηκε με την «Φόκε-Βουλφ» ( Γερμανικά: Focke-Wulf) στη Βρέμη. Αρχικά εργαζόταν μαζί με τον Χένριχ Φόκε ( Γερμανικά: Henrich Focke) και από το 1933 σαν ο μοναδικός Τεχνικός Διευθυντής και Υπεύθυνος Σχεδιασμού. Μιας και οι ευθύνες του Τανκ εκτείνονταν από μηχανική πτήσης, μέχρι και πτητικές δοκιμές και σχεδιασμό, ανέπτυξε ως μηχανικός σχεδιασμού, πιλοτικές δοκιμές μια ποικιλία αεροσκαφών για την Πολεμική Αεροπορία και της πολιτικής αεροπορίας. Λίγο μετά την έναρξη του ναζιστικού καθεστώτος στην εξουσία άρχισε και ο επανεξοπλισμός της Βέρμαχτ. Δόθηκαν αρκετές διαταγές στους κατασκευαστές όπλων και αμυντικού εξοπλισμού, καθώς επίσης αυξύθηκε και η έρευνα και ανάπτυξη νέων προϊόντων και όπλων.
Ο Τανκ τότε ξεκίνησε το σχεδιασμό του «Fw 44 Stieglitz» («Χρυσοπτέρυγο»), ένα διθέσιο πολιτικό διπλάνο, το οποίο αποτέλεσε και το πρώτο εμπορικά επιτυχημένο σχέδιο της εταιρείας. Η παραγωγή του ξεκίνησε το 1934. Αυτό οδήγησε σε μία έκρηξη ανάπτυξης για την εταιρεία, καθώς ο Αδόλφος Χίτλερ άρχισε να προετοιμάζει τη χώρα για πόλεμο. Το 1936 ο Τανκ σχεδίασε το «Focke-Wulf Fw 200 Condor» («Κόνδορας») βασισμένο σε χαρακτηριστικά της «Γερμανικής Λουφτχάνσα» ( Γερμανικά: «Deutsche Lufthansa»). Η πρώτη του πτήση πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1937, μετά από λιγότερο του ενός έτους ανάπτυξης, με τον Τανκ στα χειρισμό. Ο «Κόνδορας» έκανε μια περίφημη απευθείας πτήση από το Βερολίνο στη Νέα Υόρκη το 1938, αποδεικνύοντας την έννοια των υπερατλαντικών πτήσεων. Αυτά τα αεροσκάφη αργότερα χρησιμοποιήθηκαν ως βομβαρδιστικά αεροσκάφη θαλάσσιας περιπολίας αποκτώντας υπόληψη κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|right|200px|Focke-Wulf Fw 44 thumb|right|200px|[[Focke Wulf Fw 190]] Το μονοθέσιο μαχητικό αεροσκάφος της Luftwaffe «Focke-Wulf Fw 190 Würger» («Στραγγαλιστής») έκανε την πρώτη του πτήση το 1939 και ήταν σε παραγωγή από το 1941 μέχρι το 1945 και αποτέλεσε το σχέδιο του Τανκ με την μεγαλύτερη παραγωγή και φήμη (πάνω από 20.000 αεροσκάφη). Τον Ιανουάριο του 1943 τιμήθηκε με την διάκριση του Επίτιμου Καθηγητή από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Μπράουνσβαϊγκ, σε αναγνώριση της εργασίας του στην ανάπτυξη της αεροναυπηγικής.
Ο Κούρτ Τανκ και η σύζυγός του συχνά δειπνούσαν με τους Δρ. Λούντβιχ Ροζέλιους ( Γερμανικά: Ludwig Roselius) και την Μπάρμπαρα Γκαίτε ( Γερμανικά: Barbara Goette), γραμματέα του Ροζέλιους. Ο Ροζέλιους ήταν ο κύριος μέτοχος της «Focke-Wulf» μέσω της εταιρίας του «Café HAG». Η «ΙΤΤ» ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος. Σύμφωνα με μαρτυρίες της Μπάρμπαρα, ο Τανκ μιλούσε με μεγάλο ενθουσιασμό για τις τελευταίες εξελίξεις του σχεδιασμού για τα αεροσκάφη της «Focke-Wulf».
Το 1944 το Υπουργείο Αεροπορίας ( Γερμανικά: Reichsluftfahrtministerium) αποφάσισε ότι οι νέες ονομασίες των μαχητικών αεροσκαφών πρέπει να περιλαμβάνουν το όνομα του επικεφαλής σχεδιαστή. Ως εκ τούτου, στα νέα σχέδια του Κούρτ Τανκ δόθηκε το πρόθεμα «Ta». Το πιο αξιοσημείωτο σχέδιό του προς τα τέλη του πολέμου του ήταν το «Ta 152», το οποίο αποτελούσε συνέχεια του «Fw 190».
Μετά τον πόλεμο
Μετά τον πόλεμο ο Τανκ διαπραγματεύτηκε με το Ηνωμένο Βασίλειο, την εθνικιστική κυβέρνηση της Κίνας, καθώς και με εκπροσώπους της Σοβιετικής Ένωσης και όταν οι διαπραγματεύσεις απέβησαν άκαρπες, δέχτηκε μια προσφορά από την Αργεντινή να εργαστεί στο αεροτεχνικό ινστιτούτο, «Instituto Aerotécnico» στην Κόρδοβα με το όνομα (Καθ. Δρ.) Πέδρο Ματίες ( Ισπανικά: Pedro Matthies). Η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να μην του προσφέρει ένα συμβόλαιο με την αιτιολογία ότι ήταν πολύ σημαντικός, και δεν μπορούσαν να δουν πώς θα μπορούσε να ενσωματωθεί ο Τανκ σε ένα υπάρχον ερευνητικό έργο ή ομάδα σχεδιασμού.
Το «Instituto Aerotécnico» αργότερα έγινε το στρατιωτικό εργοστάσιο αεροπλάνων της Αργεντινής, «Fábrica de Aviones» («Εργοστάσιο Αεροσκαφών»). Εκεί, σχεδίασε το «IAe Pulqui II» με βάση το σχέδιο του «Focke-Wulf Ta 183» που είχε σχεδόν ολοκληρώσει μέχρι το τέλος του πολέμου. Ήταν ένα σχέδιο «έργο τέχνης» της εποχής, αλλά το έργο περικόπηκε μετά την πτώση του Χουάν Περόν το 1959. Επίσης, όταν ο Πρόεδρος Χουάν Περόν έπεσε από την εξουσία το 1955 η ομάδα των πρώην-«Focke-Wulf» διασπάστηκε, με πολλούς συμπεριλαμβανομένου και του Τανκ να μετακομίζουν στην Ινδία. Πρώτα εργάστηκε ως διευθυντής του «Ινστιτούτου Τεχνολογίας Μαντράς» ( Αγγλικά: «Madras Institute of Technology»), όπου ένας από τους μαθητές του ήταν ο Αμπντούλ Καλάμ. Aργότερα ο Καλάμ έγινε Πρόεδρος της Ινδίας το 2002 και έχει σχεδιάσει δορυφορικού χειρισμού οχήματα και συστήματα εκτόξευσης πυραύλων. Ο Τανκ προσχώρησε αργότερα στην «Hindustan Aeronautics», όπου σχεδίασε το μαχητικό-βομβαρδιστικό «Hindustan Marut», το πρώτο στρατιωτικό αεροσκάφος που κατασκευάστηκε στην Ινδία. Το πρώτο πρωτότυπο πέταξε το 1961 και αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία το 1985. Ο Τανκ άφησε την «Hindustan Aeronautics» το 1967 και από το 1970 επέστρεψε για να ζήσει στο Βερολίνο, διαμένοντας στη Γερμανία για το υπόλοιπο της ζωής του. Επίσης, εργάστηκε ως σύμβουλος για την «Μέσσερσμιτ-Μπέλκοβ-Μπλομ» ( Γερμανικά: «Messerschmitt-Bölkow-Blohm») την δεκαετία του 1970.
Ο Κούρτ Τάνκ πέθανε στο Μόναχο το 1983.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί επιστήμονες Κατηγορία:Γερμανοί πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Τ
Τζον Βόιτ
Ο Τζόναθαν (Τζον) Βίνσεντ Βόιτ (αγγλικά: Jonathan (Jon) Vincent Voight), (γενν. 29 Δεκεμβρίου 1938) είναι Αμερικανός ηθοποιός, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία του 1978 Ο Γυρισμός (Coming Home) και με τρεις Χρυσές Σφαίρες. Ο Βόιτ είναι πατέρας της ηθοποιού Αντζελίνα Τζολί και του ηθοποιού Τζέιμς Χέβεν.
Ο ηθοποιός έγινε γνωστός στα τέλη της δεκαετίας του '60 με την ερμηνεία του στην ταινία του Τζον Σλέσιντζερ Ο Καουμπόι του Μεσονυχτίου (Midnight Cowboy, 1969), όπου υποδύθηκε, στο πλευρό του Ντάστιν Χόφμαν, έναν άνδρα από την επαρχία που προσπαθεί να γίνει ζιγκολό. Κατά τη δεκαετία του '70 έγινε αστέρας του Χόλιγουντ με τις ερμηνείες του στις ταινίες: Όταν Ξέσπασε η Βία (Deliverance, 1972) όπου ερμήνευσε το ρόλο ενός επιχειρηματία του οποίου το σαββατοκύριακο με τους φίλους καταστρέφεται από μια ομάδα κακοποιών, το Απόρρητος Φάκελος Οντέσσα (The Odessa File, 1974), όπου εμφανίστηκε στο ρόλο ενός Γερμανού δημοσιογράφου που προσπαθεί να ξεσκεπάσει ένα κύκλωμα νεο-ναζί, Ο Γυρισμός (Coming Home, 1978) όπου εμφανίστηκε στο πλευρό της Τζέιν Φόντα στο ρόλο ενός παραπληγικού ήρωα του Πολέμου του Βιετνάμ, ταινία για την οποία κέρδισε όσκαρ και Ο Πρώταθλητής (The Champ, 1979) όπου εμφανίστηκε στο ρόλο ενός απένταρου πρώην πυγμάχου που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα και να μεγαλώσει το γιο του.
Η δημοτικότητα του άρχισε να πέφτει κατά τη δεκαετία του '80, αν και η ερμηνεία του στην ταινία του Αντρέι Κοντσαλόφσκι Το Τρένο της Μεγάλης Φυγής (Runaway Train, 1985) του χάρισε άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ και την εύνοια των κριτικών. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90 άρχισε να εμφανίζεται σε δευτεραγωνιστικούς ρόλους με σημαντικότερο εκείνο στην ταινία Ο Βροχοποιός (The Rainmaker, 1997). Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 οι ερμηνείες του σε βιογραφικές ταινίες έλαβαν θετικές κριτικές. Η εμφάνισή του στην ταινία του Μάικλ Μαν Ali, 2001 όπου ερμήνευσε τον αθλητικογράφο Χάουαρντ Κοζέλ του χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
209
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 209 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Απαγωγή παιδιών από τη ναζιστική Γερμανία
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, 20.000-50.000  παιδιά, ως επί το πλείστον από την Πολωνία και τη Σοβιετική Ένωση απήχθησαν από τα σπίτια τους και μετακινήθηκαν βίαια στη ναζιστική Γερμανία με σκοπό τη γερμανοποίηση τους. Σύμφωνα με την εκτίμηση του Ντιρκ Μόουζες, 20.000 παιδιά απήχθησαν για τέτοιους σκοπούς από την Πολωνία, 20.000 από τη Σοβιετική Ένωση και 10.000 από τη δυτική και νοτιοανατολική Ευρώπη. Ο στόχος του έργου ήταν να αποκτήσει και να «γερμανοποιήσει» παιδιά με δήθεν Άρια - Σκανδιναβικά χαρακτηριστικά, τα οποία θεωρούνταν από τους Ναζί ως απόγονοι Γερμανών εποίκων, που είχαν μεταναστεύσει στην Πολωνία. Εκείνοι με την ένδειξη «φυλετικά πολύτιμοι» γερμανοποιήθηκαν βίαια σε κέντρα και στη συνέχεια στάλθηκαν σε γερμανικές οικογένειες και σπίτια που ανήκαν στα Ες-Ες.
Ιστορικό
Στις 7 Νοεμβρίου 1939, ο Χίτλερ αποφάσισε ότι ο Χάινριχ Χίμλερ θα ήταν υπεύθυνος για την πολιτική σχετικά με τον πληθυσμό των κατεχόμενων περιοχών. Το σχέδιο για απαγωγή παιδιών Πολωνών πιθανότατα δημιουργήθηκε σε ένα έγγραφο με τίτλο Rassenpolitisches Amt der NSDAP.
Στις 25 Νοεμβρίου 1939, στον Χίμλερ στάλθηκε ένα έγγραφο 40 σελίδων με τίτλο «Το ζήτημα της μεταχείρισης του πληθυσμού σε πρώην πολωνικές περιοχές από φυλετική-πολιτική άποψη». Το τελευταίο κεφάλαιο του εγγράφου αφορά «φυλετικά πολύτιμα» παιδιά από την Πολωνία που σκόπευε να τα αποκτήσει βίαια.
Στις 15 Μαΐου 1940, σε ένα έγγραφο με τίτλο (στα γερμανικά) Einige Gedanken über die Behandlung der Fremdenvölker im Osten («Λίγες σκέψεις για τη μεταχείριση των ξένων λαών στην Ανατολή»), και σε ένα άλλο «μυστικό σημείωμα, με ημερομηνία 25 Μαΐου 1940, με τίτλο «Η μεταχείριση των αλλοδαπών φυλών στην Ανατολή», ο Χίμλερ καθόρισε ειδικές οδηγίες για την απαγωγή παιδιών από την Πολωνία. Σκιαγράφησε επίσης τη διοίκηση της ενσωματωμένης Πολωνίας και της Γενικής Κυβέρνησης, όπου οι Πολωνοί επρόκειτο να υποχρεωθούν σε υποχρεωτική εργασία, και τα φυλετικά επιλεγμένα παιδιά «θα πρέπει να απαχθούν και να γερμανοποιηθούν.»
Μεταξύ των βασικών σημείων του Χίμλερ:
Συνθήκες μεταφοράς
Τα παιδιά απήχθησαν με τη βία, συχνά αφού οι γονείς τους δολοφονήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή πυροβολήθηκαν μαζικά ,συμπεριλαμβανομένης μιας χούφτας παιδιών του Λίντιτσε. Αυτά τα παιδιά δεν θα μπορούσαν να παραμείνουν ακόμη και με άλλους συγγενείς που ζούσαν. Πολλά παιδιά ανακηρύχθηκαν από τους Ναζί  Γερμανάκια  που παράνομα μεγάλωναν με ξένους γονείς. Αυτό ήταν κομμάτι του σχεδίου να αφανιστεί η Πολωνική ταυτότητα τους.
Επιλογή
Τα παιδιά τοποθετήθηκαν σε ειδικούς προσωρινούς καταυλισμούς του τμήματος υγείας, ή Lebensborn eV, ή σε «στρατόπεδα παιδικής εκπαίδευσης». Στη συνέχεια πέρασαν από ειδική «φυλετική επιλογή» ,μια λεπτομερή φυλετική εξέταση, σε συνδυασμό με ψυχολογικές εξετάσεις και ιατρικές εξετάσεις από εμπειρογνώμονες από τη RuSHA ή ειδικούς γιατρούς. Η «φυλετική αξία» ενός παιδιού θα καθόριζε σε ποιον από τους 11 φυλετικούς τύπους έχει εκχωρηθεί, συμπεριλαμβανομένων 62 σημείων που αξιολογούσαν τις αναλογίες του σώματος, το χρώμα των ματιών, το χρώμα των μαλλιών και το σχήμα του κρανίου. μικρογραφία|Απαγωγή παιδιών Πολωνών από τους Ναζί Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας δοκιμών, τα παιδιά χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες:
2. «αποδεκτή αύξηση του πληθυσμού» (tragbarer Bevölkerungszuwachs) · και
3. «ανεπιθύμητη αύξηση του πληθυσμού» (unerwünschter Bevölkerungszuwachs).
Στη δεύτερη ομάδα περιλαμβάνονταν χαρακτηριστικά όπως το «στρογγυλό» που αναφέρεται στο σχήμα του κρανίου. Τα παιδιά θα μπορούσαν να καταταγούν στην τρίτη ομάδα αν είχαν φυματίωση, «εκφυλισμένο» σχήμα κρανίου ή «χαρακτηριστικά Τσιγγάνων».
Αυτές οι φυλετικές εξετάσεις καθόρισαν τη μοίρα των παιδιών: εάν θα σκοτώνονταν, ή θα στέλνονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή θα βίωναν άλλες συνέπειες.
Πολλοί Ναζί εξεπλάγησαν από τον αριθμό των παιδιών από την Πολωνία που βρέθηκαν να εμφανίζουν «σκανδιναβικά» χαρακτηριστικά, αλλά υπέθεσαν ότι όλα αυτά τα παιδιά ήταν πραγματικά παιδιά Γερμανών, τα οποία είχαν εκπολωνιστεί. Ο Χανς Φρανκ είχε δηλώσει: «Όταν βλέπουμε ένα παιδί με μπλε μάτια, μένουμε έκπληκτοι που μιλάει πολωνικά». Μεταξύ αυτών των παιδιών που τους έλεγαν ότι στη πραγματικότητα ήταν τα παιδιά Γερμανών ήταν αυτά των οποίων οι γονείς είχαν εκτελεστεί επειδή αντιστέκονταν στη γερμανοποίηση.
Γερμανικά έγγραφα
Μόλις επιλέγονταν, τα παιδιά μεταξύ έξι και δώδεκα χρονών στάλθηκαν σε ειδικά σπίτια. Τα ονόματά τους άλλαξαν σε γερμανικά. Αναγκάστηκαν να μάθουν γερμανικά και ξυλοκοπούνταν αν επέμεναν να μιλούν πολωνικά. Ενημερώθηκαν ότι οι γονείς τους ήταν νεκροί ακόμη και αν δεν ήταν. Παιδιά που δεν θα μάθαιναν γερμανικά ή θυμόντουσαν την πολωνική τους καταγωγή στάλθηκαν πίσω σε στρατόπεδα νέων στην Πολωνία.
Παρόλα αυτά σε ορισμένες περιπτώσεις, οι προσπάθειες γερμανοποίησης ήταν τόσο επιτυχημένες που πολλά παιδιά έζησαν και πέθαναν πιστεύοντας ότι ήταν Γερμανοί.
Οι αρχές ήταν απρόθυμες να επιτρέψουν στα παιδιά να υιοθετηθούν επίσημα, καθώς η διαδικασία ενδέχεται να αποκάλυπτε την πολωνική καταγωγή τους. Πράγματι, ορισμένα παιδιά κακοποιήθηκαν όταν οι θετοί γονείς τους έμαθαν ότι ήταν πραγματικά Πολωνοί. Η υιοθέτηση ήταν επίσης προβληματική, επειδή πολλές πληροφορίες ενδέχεται να αποκάλυπταν προβλήματα με το παιδί.
Γερμανικά ιατρικά πειράματα
Πολλά παιδιά που θεωρήθηκαν φυλετικά κατώτερα και απορρίφθηκαν από την σκληρή διαδικασία «αριοποίησης» στάλθηκαν για πειράματα σε ειδικά κέντρα. Τα παιδιά που στάλθηκαν εκεί κυμαίνονταν από οκτώ μηνών έως 18 χρονών. Δύο τέτοια κέντρα βρίσκονταν στην κατεχόμενη από τη Γερμανία, Πολωνία. Ένα από αυτά ήταν το Medizinische Kinderheilanstalt, στο Λουμπλίνιετς στην Άνω Σιλεσία - σε αυτό το κέντρο τα παιδιά υπέστησαν επίσης αναγκαστική ευθανασία, ενώ το δεύτερο βρισκόταν στο Σίζιν. Στα παιδιά δόθηκαν ψυχοδραστικά φάρμακα, χημικά και άλλες ουσίες για ιατρικές εξετάσεις, αν και ήταν γενικά γνωστό ότι ο πραγματικός σκοπός αυτών των διαδικασιών ήταν η μαζική εξόντωσή τους.
Μεταπολεμικές προσπάθειες επαναπατρισμού
Ο εντοπισμός αυτών των παιδιών αποκάλυψε τις ιστορίες τους για βίαιη διδασκαλία της γερμανικής γλώσσας και πώς πολλά παιδιά που αρνήθηκαν να μιλήσουν γερμανικά θανατώθηκαν.
Μερικά παιδιά υπέστησαν συναισθηματικό τραύμα όταν απομακρύνθηκαν από τους θετούς Γερμανούς γονείς τους, συχνά τους μοναδικούς γονείς που θυμόντουσαν και επέστρεψαν στους βιολογικούς τους γονείς, όταν είχαν ξεχάσει πλέον τα πολωνικά. Τα μεγαλύτερα παιδιά θυμόντουσαν γενικά την Πολωνική τους ταυτότητα.
Οι Συμμαχικές δυνάμεις κατέβαλαν προσπάθειες για τον επαναπατρισμό τους. Ωστόσο, πολλά παιδιά, ιδιαίτερα Πολωνοί και Γιουγκοσλάβοι, που ήταν μεταξύ των πρώτων που λήφθηκαν, δήλωσαν ότι πλέον ήταν Γερμανοί.
Παιδιά από τη Ρωσία και την Ουκρανία είχαν ακόμη διδαχθεί να μισούν τις πατρίδες τους και δεν ήθελαν να επιστρέψουν πίσω σε αυτές.
Ενώ πολλοί ανάδοχοι γονείς φρόντιζαν καλά τα παιδιά, άλλα παιδιά υπέστησαν κακομεταχείριση ή χρησιμοποιήθηκαν για καταναγκαστική εργασία .Σε άλλες περιπτώσεις ,οι ανάδοχοι γονείς προσπάθησαν να τα κρύψουν.
Μετά τον πόλεμο, στην δίκη της RuSHA, η όγδοη από τις δώδεκα δίκες της Νυρεμβέργης, έθεσε στις κατηγορίες την απαγωγή παιδιών από τους Ναζί. Πολλά παιδιά κατέθεσαν, αν και πολλοί από τους γονείς τους φοβόντουσαν να τους αφήσουν να επιστρέψουν στη Γερμανία. Στη δίκη κρίθηκε ότι οι απαγωγές, οι εξοντώσεις και η γερμανοποίηση συνιστούσαν γενοκτονία.
Μόνο το 10 έως 15 τοις εκατό των απαχθέντων παιδιών επέστρεψαν στα σπίτια τους. Όταν σταμάτησε η συμμαχική προσπάθεια αναγνώρισης τέτοιων παιδιών, 13.517 έρευνες ήταν ακόμη ανοιχτές και ήταν σαφές ότι οι γερμανικές αρχές δεν θα συνέχιζαν την έρευνα.
Μνημεία
Μετά τον πόλεμο, δημιουργήθηκε ένα μνημείο στο Λούμπλιν αφιερωμένο σε εργάτες σιδηροδρόμων που προσπάθησαν να σώσουν παιδιά από τη γερμανική αιχμαλωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Αντιπολωνικό αίσθημα στην Ευρώπη
Μαλλός
Ο όρος Μαλλός μπορεί να αναφέρεται σε:
Πάπας Ιωάννης ΙΕ΄
Ο Πάπας Ιωάννης ΙΕ΄ (Papa Giovanni XV, ... - 1 Απριλίου 996) ήταν Πάπας από τον Αύγουστο του 985 έως τον θάνατό του το 996. Διαδέχθηκε τον Βονιφάτιο Ζ΄. Λεγόταν ότι έγινε Πάπας μετά από κάποιον άλλο Πάπα Ιωάννη που είχε ανέλθει στον παπικό θρόνο για τέσσερεις μήνες μετά τον Πάπα Ιωάννη ΙΔ΄ και λεγόταν «Πάπας Ιωάννης ΙΔ΄ ο Δεύτερος». Αυτός ο υποτιθέμενος δεύτερος Ιωάννης ΙΔ΄ δεν υπήρξε ποτέ, αλλά μάλλον πρόκειται για κάποιον καρδινάλιο της τάξης των διακόνων, που ονομαζόταν Ιωάννης, γιος του Ροβέρτου, ο οποίος εναντιώθηκε στον Βονιφάτιο Ζ΄ και τώρα παραλείπεται από τους παπικούς καταλόγους.
Το 993, ο Ιωάννης ΙΕ' έγινε ο πρώτος Πάπας που ανακηρύχθηκε άγιος.
Πρότερη ζωή και άνοδος στην παποσύνη
Αν και η συνήθειά του να δωροδοκείται και ο νεποτισμός του, τον έκαναν πολύ αντιδημοτικό με το λαό της Ρώμης, δεν μπορεί να μην αναφερθεί ότι ήταν πάτρωνας και προστάτης του των μεταρρυθμιστών μοναχών του Κλυνύ.
Φιλονικία με τους Γάλλους
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, μία σοβαρή διαφωνία ξέσπασε σχετικά με την καθαίρεση, το 991, του Αρχιεπισκόπου της Ρενς, Αρνούλφου από Γάλλους ιερωμένους, με την παπική παρέμβαση να μην οδηγεί αρχικά σε σαφές αποτέλεσμα. Αυτό το συμβάν παρουσιάζεται συχνά ως ένα αρχικό θεμέλιο των μελλοντικών συγκρούσεων ανάμεσα στους Πάπες και τους Βασιλείς της Γαλλίας την εποχή της Διαμάχης της Περιβολής, οπότε αξίζει να τις συγκρίνουμε με κάποια λεπτομέρεια. Ο Ούγος Καπέτος, βασιλιάς της Γαλλίας, διόρισε τον Αρνούλφο Αρχιεπίσκοπο της Ρενς το 988, αν και ήταν ανιψιός του Καρόλου της Κάτω Λωρραίνης, ορκισμένου εχθρού του Βασιλιά. Τότε ο Κάρολος κατέκτησε τη Ρενς και έπιασε αιχμάλωτο τον Αρχιεπίσκοπο. Ο Ούγος, όμως, θεωρούσε τον Αρνούλφο προδότη και απαίτησε την καθαίρεσή του από τον Ιωάννη. Η τροπή των γεγονότων ήταν πιο γρήγορη από τους απεσταλμένους, όταν ο Ούγος Καπέτος συνέλαβε και τον Κάρολο και τον Αρχιεπίσκοπο Αρνούλφο και συνεκάλεσε σύνοδο στη Ρενς τον Ιούνιο του 991, η οποία υπακούγοντάς τον καθαίρεσε τον Αρνούλφο και διάλεξε ως αντικαταστάτη του τον Αββά Γερβέρτο του Ωριγιάκ, μετέπειτα Πάπα Σιλβέστρο Β΄.
Κατά τη διάρκεια της συνόδου ο Αρνούλφος, Επίσκοπος της Ορλεάνης, κατηγόρησε τον Ιωάννη ΙΕ΄ με αυτόν τον τρόπο:
''Υπάρχει κανείς τόσο θρασύς ώστε να υποστηρίξει ότι οι ιερείς το Κυρίου ανά τον κόσμο πρέπει να λαμβάνουν τους νόμους τους από τέρατα ενοχής όπως ανθρώπους σημαδεμένους με την ατιμία, αγράμματους και αδιάφορους εξ ίσου για τα ανθρώπινα και τα θεία; Εάν, άγιοι πατέρες, είμαστε υποχρεωμένοι να ζυγίζουμε στη ζυγαριά τη ζωή, το ήθος και τις πράξεις ακόμα και του πιο ταπεινού υποψηφίου για το ιερατικό αξίωμα, τόσο περισσότερο οφείλουμε να δοκιμάζουμε την καταλληλότητα κάποιου που φιλοδοξεί να είναι ο Κύριος και Αφέντης όλων των ιερέων! Οπότε, πώς θα μας φαινόταν εάν ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη έλλειψη σε όλες τις αρετές, ανάξιος και για την πιο χαμηλή θέση στην ιεροσύνη, διαλεγόταν για να γεμίσει την υψηλότερη θέση από όλες; Τι θα λέγατε για έναν τέτοιο, εάν τον βλέπατε να κάθεται επάνω στον θρόνο, γυαλίζοντας από την πορφύρα και το χρυσάφι; Δεν θα λέγατε ότι πρέπει να είναι «ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον θεόν ή σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του θεού καθίσαι, αποδεικνύντα εαυτόν ότι έστιν θεός»;''
Αντίδραση της Εκκλησίας
Οι εργασίες της Συνόδου της Ρενς αναθεματίστηκαν από τη Ρώμη, αν και μια δεύτερη σύνοδος είχε επικυρώσει τα διατάγματα που δημοσιεύτηκαν στην πρώτη. Ο Ιωάννης ζήτησε από τους Γάλλους επισκόπους να κάνουν μιαν ανεξάρτητη σύνοδο στο Άαχεν, εκτός του Γαλλικού κράτους, για να αναθεωρήσουν την υπόθεση. Όταν αυτοί αρνήθηκαν, τους κάλεσε στη Ρώμη αλλά αυτοί διαμαρτυρήθηκαν ότι οι αδιευθέτητες συνθήκες και στη διαδρομή, και στη Ρώμη, το καθιστούσαν αδύνατον. Τότε ο Πάπας απέστειλε έναν λεγάτο, με οδηγίες να συγκαλέσει μία σύνοδο Γάλλων και Γερμανών επισκόπων στη Μουσσόν, στην οποία μόνον οι Γερμανοί παρευρέθηκαν, καθώς οι Γάλλοι εμποδίστηκαν από τον Ούγο Καπέτο και το γιο του, Ροβέρτο. Μέσα από τους αγώνες του λεγάτου, η καθαίρεση του Αρνούλφου χαρακτηρίστηκε, τελικά, παράνομη. Μετά το θάνατο του Ούγου Καπέτου στις 23 Οκτωβρίου του 996, ο Αρνούλφος απελευθερώθηκε και γρήγορα έλαβε πίσω όλους του τους τίτλους. Όσο για τον Γερβέρτο, πήγε στην αυτοκρατορική αυλή στο Μαγδεβούργο και έγινε διδάσκαλος του Αυτοκράτορα Όθωνα Γ΄.
Σε μία σύνοδο που έλαβε χώρα στο Λατερανό, στις 31 Ιανουαρίου 993, ο Ιωάννης ΙΕ΄ ανακήρυξε άγιο τον επίσκοπο Ουλέριχο του Άουγκσμπουργκ, ένα γεγονός το οποίο ανακοινώθηκε στους Γάλλους και τους Γερμανούς επισκόπους με παπική βούλα με ημερομηνία 3 Φεβρουαρίου. Αυτή ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία όπου Πάπας αγιοποίησε κάποιον με συγκεκριμένη λειτουργική διαδικασία.
Ύστερη ζωή και θάνατος
Το 996, ο Όθων Γ΄, ταξίδεψε στην Ιταλία για να στεφθεί αυτοκράτορας από τον Πάπα, αλλά ο Ιωάννης ΙΕ΄ πέθανε από πυρετό τις πρωινές ώρες της 1 Απριλίου του ιδίου έτους, ενώ ο Όθων βρισκόταν στην Παβία μέχρι τις 12 Απριλίου για να γιορτάσει το Πάσχα. Ο αυτοκράτορας, τότε, ανέβασε στον παπικό Θρόνο τον συγγενή του, Μπρούνο, ο οποίος έλαβε το όνομα Γρηγόριος Ε΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 10ου αιώνα
Καλούστ Γκιουλμπενκιάν
Ο Καλούστ Γκιουλμπενκιάν (Kalust Sarkis Gülbenkyan, 29 Μαρτίου 1869 - 20 Ιουλίου 1955) ήταν ένας από τους διασημότερους Αρμένιους επιχειρηματίες, συλλέκτες έργων τέχνης, δημιουργός μουσείων, αλλά και σπουδαίος φιλάνθρωπος. Η πολυκύμαντη αλλά και κοσμοπολίτικη ζωή του ταυτίστηκε με τα σημαντικότερα γεγονότα του 20ου αιώνα σε μια διαπλοκή επιχειρηματικής ευφυίας, γεωπολιτικών συμφερόντων αλλά και αισθητικής, ίσου βεληνεκούς με εκείνο της οικογένειας των Ροκφέλερ. Αν και έμεινε στην ιστορία ως "ο Κος 5%", (Mr 5%, -μίστερ φάιβ περ σεντ), στο τέλος κατασυκοφαντήθηκε και περιήλθε για το ευρύτερο κοινό στην αφάνεια. Τη φήμη του όμως διέσωσε το ίδρυμα που δημιούργησε στη Λισαβόνα που φέρει το όνομά του.
Πρώτα χρόνια
Ο Καλούστ Γκιουλμπενκιάν γεννήθηκε στο Σκούταρι της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαρτίου του 1869, απόγονος μιας από τις πλέον σημαντικές αρμενικές οικογένειες, με ρίζες από την Καππαδοκία. Ήταν Χριστιανός στο θρήσκευμα, και είχε οθωμανική υπηκοότητα. Ο πατέρας του, ο Σαρκίς Γκιουλμπενκιάν, ήταν πλούσιος έμπορος της Ανατολίας και το 1880 εγκαταστάθηκε πλέον μόνιμα στη Κωνσταντινούπολη έχοντας προηγουμένως αγοράσει μεγάλες εκτάσεις της περιοχής του Καυκάσου που πιθανολογούνταν ότι ήταν πλούσιες σε κοιτάσματα πετρελαίου.
Ο Καλούστ τελειώνοντας το σχολείο στη Κωνσταντινούπολη συνέχισε, για πληρέστερες σπουδές, στη Μασσαλία και από εκεί στο Λονδίνο, όπου και φοίτησε στο Κινγκ'ς Κόλετζ απ΄ όπου και έλαβε το πτυχίο μηχανικού πετρελαίου. Το 1891 εγκαταστάθηκε στο υπό ρωσική τότε κατοχή Μπακού όπου και εξειδικεύτηκε στη ρωσική εξόρυξη πετρελαίου εκπονώντας και ειδική μελέτη με τον τίτλο "Πετρέλαιο, πηγή ενέργειας", το οποίο και προκάλεσε, ως ήταν φυσικό, την προσοχή της Υψηλής Πύλης. Σύντομα κλήθηκε από το οθωμανικό υπουργείο πετρελαίου το οποίο και του ανέθεσε τη μελέτη και καταγραφή των κοιτασμάτων πετρελαίου στη περιοχή της Μεσοποταμίας, (σημερινού Ιράκ). Με το ξέσπασμα όμως του αντιαρμενικού κινήματος στην Κωνσταντινούπολη, το 1895, ο Κ. Γκιουλμπενκιάν αναγκάζεται να διακόψει τις εργασίες του και παίρνοντας την οικογένειά του κατέφυγε με πλοίο στην Αίγυπτο.
Από εκεί, μιλώντας ήδη έξι γλώσσες, αρμενικά, τουρκικά, γαλλικά, αγγλικά, ρωσικά και φαρσί, η επιχειρηματική του επιδεξιότητα σε συνδυασμό και της ταλαντούχου διαπραγματευτικής του στην οικοδόμηση συμφωνιών, άρχισε να αναπτύσσεται με εκπληκτική ταχύτητα.
Επιχειρηματική δράση
Στην Αίγυπτο, που τελούσε τότε υπό αγγλική κατοχή, ο Καλούστ Γκιουλμπενκιάν ήταν ο άνθρωπος που γνώριζε όσο κανείς άλλος τα πετρελαϊκά κοιτάσματα της Μέσης Ανατολής. Το γεγονός και μόνο αυτό ήταν αρκετό ώστε να βρίσκεται στο διεθνές επιχειρηματικό ενδιαφέρον της εποχής του μεταξύ Άγγλων, Γάλλων, Ρώσων και Οθωμανών αξιωματούχων και διεθνών επενδυτών. Το μεγαλύτερο ταλέντο του ήταν να πετυχαίνει συμφωνίες μεταξύ μερών που ήταν σχεδόν αδύνατον προηγουμένως μόνοι τους να συμφωνήσουν. Η εμπορική ανατολίτικη ευστροφία του καθώς και η δυτική του μόρφωση τον καθιστούσαν γέφυρα συνεννοήσεων γνωρίζοντας και τις διαφορετικές νοοτροπίες, αλλά και τους τρόπους δράσης. Το 1902 έλαβε την βρετανική υπηκοότητα και συνέβαλε στην εκμετάλλευση του υπεδάφους της περιοχής της Μοσούλης. Μάλιστα ο ρόλος του υπήρξε ιδιαίτερος κρίσιμος στην ίδρυση της "Royal Dutch Shell Group". Στη συνέχεια μετά τη γνωριμία του με τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, μέσω του μεγάλου Βεζίρη, η ανάμειξή του στην Οθωμανική Εταιρεία Πετρελαίου του χάρισε περισσότερα πλούτη. Στην εταιρεία αυτή η Οθωμανική Εθνική Τράπεζα είχε μερίδιο 35%, η Royal Dutch Shell το 25%, κάποιοι άλλοι Γερμανοί επενδυτές ένα ακόμα 25% και το υπόλοιπο 15% ανήκε στον ίδιον.
Μετά το 1913-1914 οι συσχετισμοί αυτοί άλλαξαν μετά και την ίδρυση της Anglo-Persian Oil Company (τη σημερινή BP). Έτσι αμέσως μετά τον Α' Π.Π. ο Κ. Γκιουλμπενκιάν γενόμενος ο διαπραγματευτής με την νέα κυβέρνηση του Ιράκ, εκχώρησε μέρος των δικαιωμάτων του στο ιρακινό κονσόρτσιουμ που συμμετείχαν εκτός τους Αγγλογάλλους, η Ολλανδία και οι ΗΠΑ, διατηρώντας ο ίδιος μόλις το 5%, λαμβάνοντας τούτο ως παρωνύμιο, μετά την επιτυχή συμφωνία της Κόκκινης Γραμμής. Το γεγονός αυτό ανέτρεψε άρδην και τα ιστορικά γεγονότα που διαδραματίζονταν την ίδια εποχή στη Μικρά Ασία αλλάζοντας και την γεωπολιτική της περιοχής. Μετά μάλιστα τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1922, τη θέση της κατέλαβε ως διάδοχος μέρος η Iraq Petroleum Company.
Σημειώνεται ότι η μεγάλη επιτυχία των διαπραγματεύσεων και των συμφωνιών του επέφερε ουσιαστικά την κατανομή των κοιτασμάτων πετρελαίου της ευρύτερης περιοχής στις τότε Μεγάλες Δυνάμεις και μάλιστα κατά τρόπο που ν΄ απαιτούνται συνεχείς συναινέσεις των συμμετεχόντων "παικτών" με συνέπεια η δράση τους στην εκμετάλλευση ουσιαστικά να εδραιώνει ταυτόχρονα την ειρήνη στη περιοχή.
Το δε ποσοστό του 5% που συνομολογούσε τελικά με κάθε μέρος χωριστά δεν αφορούσε μόνο τα κέρδη για τον ίδιο που βέβαια τον κατέστησαν μεγιστάνα της εποχής, αλλά και την υποχρέωση της εκάστης πλευράς κατά ίδιο ποσοστό να προσλαμβάνει Αρμένιους εργάτες. Έτσι το 5% των εργατικών παροχών κάθε πλευράς δίνονταν σε Αρμένιους.
Η συκοφαντία
Ο Καλούστ Γκιουλμπενκιάν μπορεί ν΄ αναδείχθηκε μεγιστάνας στην εποχή του πλην όμως δεν έπαψε να είναι ένας Αρμένιος πατριώτης που μάλιστα πολλές φορές εκμεταλλευόμενος τη θέση του καυτηρίαζε πολιτικές δηλώσεις που θεωρούσε ότι στρέφονταν κατά των Αρμενίων και του Αρμενικού ζητήματος, απ΄ όπου κι αν προέρχονταν αυτές και ανεξάρτητα σκοπιμοτήτων. Μετά τη διαμονή του στη Κωνσταντινούπολη και για λίγο χρόνο στο Κάιρο και Αλεξάνδρεια για 23 περίπου χρόνια (1899-1922) διέμενε μόνιμα στο Λονδίνο. Το 1922 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι διαμένοντας εκεί 20 περίπου χρόνια μέχρι το 1942, απ΄ όπου στη συνέχεια κατέφυγε΄, λόγω πολέμου, στη Λισαβόνα στην οποία και διέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Οθωμανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αρμένιοι έφοροι μουσείων Κατηγορία:Αρμένιοι συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Αρμένιοι ευεργέτες
Ολυμπιακό Μουσείο Αθήνας
Η ιστορία της δημιουργίας του Μουσείου
Με βάση το παραπάνω σκεπτικό, το Ολυμπιακό Μουσείο Αθήνας σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τη Lamda Development S.A. σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα. Το Μουσείο τελεί υπό την αιγίδα της Ελληνικής και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και είναι μέλος του Διεθνούς Δικτύου Ολυμπιακών Μουσείων.
Για την τεκμηρίωση των Εκθεμάτων, η μουσειολογική ομάδα συνεργάστηκε με περισσότερους από 40 Εθνικούς και Διεθνείς Πολιτιστικούς φορείς. Ανάμεσά τους κορυφαία διεθνή μουσεία όπως το Βρετανικό Μουσείο, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης (The Met), το Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης (State Hermitage Museum), το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης και η Κρατική Αρχαιολογική Συλλογή του Μονάχου (Staatliche Antikensammlungen München), και ελληνικά μουσεία όπως το Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας, το Μουσείο Μπενάκη, καθώς και αρχεία όπως το Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο κ.ά.
Παράλληλα, ανεκτίμητη ήταν η συμβολή των δωρητών, ξεκινώντας από τους Έλληνες Ολυμπιονίκες και Παραολυμπιονίκες που πρόσφεραν μετάλλια και προσωπικό εξοπλισμό (Πύρρος Δήμας, Σπύρος Γιαννιώτης, Σοφία Μπεκατώρου, Αιμιλία Τσουλφά, Λεωνίδας Κόκκας, Πέτρος Γαλακτόπουλος, Δημήτρης Μούγιος, Δημοσθένης Ταμπάκος κ.ά.). Το ίδιο έκαναν και μέλη της Ολυμπιακής Οικογένειας (Σπύρος Καπράλος, Άρτεμις Ιγνατίου), ιδιώτες συλλέκτες και δωρητές (Παύλος Γερουλάνος, Οικογένεια Καυταντζόγλου) αλλά και συλλογές (Νομισματική Συλλογή Alpha Bank, Φιλοτελική Διεύθυνση ΕΛΤΑ).
Κατασκευαστικά, όλη η αρχιτεκτονική προσέγγιση και η κτηριακή φιλοσοφία του Ολυμπιακού Μουσείου Αθηνών, έχει διαμορφωθεί έτσι ώστε να είναι αντάξια στην ανάδειξη της κουλτούρας και της ιστορίας των Ολυμπιακών Αγώνων, ενώ ταυτόχρονα συμμορφώνεται πλήρως με τις σύγχρονες περιβαλλοντικές επιταγές. Συνδέεται δε με το Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών «Σπύρος Λούης» (Ο.Α.Κ.Α.) με πεζογέφυρα δίνοντας έτσι στο επισκέπτη άλλη μία ευκαιρία να ζήσει μία ξεχωριστή βιωματική εμπειρία, ταξιδεύοντας στην 28η Ολυμπιάδα, της Αθήνας 2004.
Συντελεστές
Τη μουσειολογική μελέτη, έρευνα και ανάπτυξη περιεχομένου και συγγραφή κειμένων έκανε η Αλεξάνδρα Νικηφορίδου με τις Γεωργία Πανσεληνά, Κατερίνα Σέρβη, Δρ. Βασιλική Τζαχρίστα και Βάσια Πιέρρου. Την αρχιτεκτονική και μουσειογραφική μελέτη έκαναν οι KLAB architecture & MULO creative lab με ομάδα μελέτης τους Κωνσταντίνο Λαμπρινόπουλο, Χαρά Μαραντίδου, Ευαγγελία Κακαβά, Φανή Περώνη Χαλκιά, Κατερίνα Τσιτσιβά, και Βασιλική Δερμιτζάκη, ενώ στη μελέτη φωτισμού συνεργάστηκαν με την εταιρία Cool Shadow. Την καλλιτεχνική επιμέλεια της έκθεσης είχε η Χαρά Μαραντίδου. Στη σύλληψη και σχεδιασμό του Μουσείου, τις κατευθύνσεις της μουσειογραφίας και ως προς τις συμβουλές στην υλοποίηση του έργου ήταν η Σταυρούλα Βαβαλέα. Σύμβουλος στην έρευνα-ανάπτυξη περιεχομένου ήταν ο Καθηγητής Κωνσταντίνος Γεωργιάδης. Τις μεταφράσεις και την επιμέλεια των αγγλικών κειμένων έκαναν οι Stephen Bacigal, Φωτεινή Πίπη, Σωτήρης Λάππας. Τη μελέτη των οπτικοακουστικών εφαρμογών ανέλαβε η Technology & Acoustics Ltd. Τις oπτικοακουστικές παραγωγές ανέλαβε η Filmosophy - Κάτια Παπανικόλα - Άννα Παπανικόλα και η Topcut Modiano - Κέλλυ Αλχανάτη Παπούλη. Πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις για τις παραγωγές έγραψε η Ευανθία Ρεμπούτσικα. Τις διαδραστικές εγκαταστάσεις υλοποίησε η DTMH Technologies - Θωμάς Κολοκυθάς, Μιχάλης Θεοδωράκης, Ότο Περάτζε, Σπύρος Κουδουνάς. Την συντήρηση και εγκατάσταση των πρωτότυπων τεκμηρίων έκαναν οι Ηλίας Παπαγεωργίου, Παντελής Φέλερης, Φοίβος Παπαγεωργίου, Μαρία Κοντάκη, Παναγιώτα Αποστόλου. Τη συντήρηση του γραφείου του Δ. Βικέλα έκαναν οι Αντώνης Πατεράκης και Χαράλαμπος Παπαθεολόγου. Ο Θωμάς Κοτσιγιάννης κατασκεύασε τα κεραμικά αντίγραφα ενώ τα αντίγραφα από άλλα υλικά έγιναν από τον Μιχάλη Λαγκουβάρδο. Τις ψηφιακές εκτυπώσεις ανέλαβε η Apolyto creative spot ενώ τις κατασκευές προθηκών ο Εμμανουήλ Λιγνός. Τον AV εξοπλισμό προμήθευσε η OMIKRON Electronics.