cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έβρος (Θράκη)
Πλημμύρες
Το 2005 και το 2006 συνολικά 400.000 στρέμματα στην Ελλάδα και 450.000 στρέμματα στην Τουρκία πλημμύρισαν και το φαινόμενο των πλημμύρων τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνεται. Μέρος του προβλήματος αποτελεί το φράγμα του Ιβαΐλογκραντ στον Άρδα ποταμό στη Βουλγαρία (το φράγμα βρίσκεται 6χλμ από τα σύνορα με την Ελλάδα). Όταν γίνεται υπερχείλιση νερού στο φράγμα τα νερά μέσα σε 2-4 ώρες χύνονται ορμητικά μέσω του ποταμού Άρδα στον Έβρο. Οι Βούλγαροι είναι υποχρεωμένοι να ενημερώνουν τις Ελληνικές αρχές πριν την υπερχείλιση του φράγματος, αλλά αυτό πολλές φορές δεν γίνεται εγκαίρως μιας και είναι δύσκολο να προβλεφθεί η υπερχείλιση. Πρόβλημα υπερχείλισης του ποταμού αποτελούν επίσης τα χωμάτινα αναχώματα που έχουν φτιάξει η Ελλάδα και η Τουρκία στην κοίτη του Έβρου: το πλάτος του ποταμού έχει περιοριστεί από τα 2.000 μέτρα στο παρελθόν στα 200 μέτρα σήμερα, με αποτέλεσμα σε περίπτωση μεγάλης ποσότητας νερού η ροή να μην είναι ομαλή.
Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 2021 σημειώθηκαν δύο μεγάλες πλημμύρες που προκάλεσαν σοβαρές ζημιές και τον θάνατο ενός πυροσβέστη κατά τη διάρκεια διάσωσης παιδιών από πλημμυρισμένο σχολείο.
Ρύπανση του ποταμού
Στον Έβρο καταλήγουν βαρέα μέταλλα από απόβλητα μεταλλευτικών δραστηριοτήτων στη Βουλγαρία και βιομηχανίες της Τουρκίας. Τα επίπεδα νιτρικών, νιτρωδών, αμμωνιακών αλάτων και ολικού φωσφόρου είναι εξαιρετικά υψηλά στο σημείο εισόδου του ποταμού στην Ελλάδα.
Μεταναστευτικές ροές
Ο ποταμός Έβρος οριοθετεί τα σύνορα μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας (εκτός από το σημείο Καστανιών - Αδριανούπολης όπου τα σύνορα είναι στην ξηρά και ο ποταμός διέρχεται από την Αδριανούπολη). Τα τελευταία χρόνια αποτελεί διάβαση προσφύγων και μεταναστών (από Τουρκία, Αραβικές και Ασιατικές χώρες) οι οποίοι εισέρχονται παράνομα από την Τουρκία στην Ελλάδα, ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο που η στάθμη του ποταμού κατεβαίνει. Υπολογίζεται ότι καθημερινώς το 2010 περίπου τριακόσιοι πρόσφυγες-μετανάστες εισέρχονται παράνομα στην Ελλάδα από τον Έβρο με κίνδυνο τη ζωή τους. Μέσα στο πρώτο επτάμηνο του 2010 είκοσι οκτώ άτομα έχασαν τη ζωή τους (πνίγηκαν στον ποταμό) προσπαθώντας να περάσουν τα Ελληνοτουρκικά σύνορα.
Σημείωση
Το Δέλτα του Έβρου κατοχυρώθηκε οριστικά στην Ελλάδα το 1923, παρά τις τουρκικές τότε διεκδικήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εβρος
303 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαρτουνί, Γκεγαρκουνίκ
Το Μαρτουνί είναι πόλη και αστική δημοτικά κοινότητα στην επαρχία Γκεγαρκουνίκ της Αρμενίας, που βρίσκεται στις νότιες ακτές της λίμνης Σεβάν. Από την απογραφή του 2011, η πόλη είχε πληθυσμό 12.894 κατοίκων. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, ο πληθυσμός του Μαρτουνί είναι περίπου 11.200.
Ετυμολογία
Κατά τη μεσαιωνική περίοδο, η περιοχή του σημερινού Μαρτουνί ήταν γνωστή ως Μετς Κζνουτ. Μεταξύ του 1830 και 1922 ονομάστηκε Νερκίν Γαρανλούγ. Το 1926 ονομάστηκε Μαρτουνί προς τιμήν του μπολσεβίκου ηγέτη και προέδρου του Συμβουλίου των Λαϊκών Επιτροπών της Αρμενίας Αλεξάντρ Μιασνικιάν, του οποίου το ψευδώνυμο ήταν Μαρτουνί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Σκλάβος (επώνυμο)
Το ελληνικό επώνυμο Σκλάβος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Αυτόνομο όμπλαστ
Αυτόνομο όμπλαστ είναι μια αυτόνομη διοικητική μονάδα εντός του κράτους, το οποίο βρίσκεται στο επίπεδο όμπλαστ (επαρχίας) της συνολικής διοικητικής υποδιαίρεσης. Μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Ρωσίας γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Γκέρμπεργκα της Προβηγκίας
Η Γκέρμπεργκα της Προβηγκίας (περί το 1060 - 1115) Κόμισσα της Προβηγκίας (1094 - 1112) ήταν κόρη του Γοδεφρείδου Α΄ της Προβηγκίας και της Στεφανίας. Η Προβηγκία ήταν Μεσαιωνική κομητεία της νοτιοδυτικής Γαλλίας, αργότερα έγινε τμήμα του βασιλείου της Γαλλίας (1481). Είναι ασαφής η ακριβής ημερομηνία στην οποία η Γκέρμπεργκα ανέλαβε την κομητεία, σύμφωνα με τις πηγές έγινε κόμισσα την περίοδο 1093 - 1100. Η Γκέρμπεργκα και ο σύζυγος της Γκίλμπερτ Α΄ του Γκεβωντάν ήταν ενάρετοι ηγεμόνες.
Συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία και δώρισε πολλά κειμήλια από τη Μέση Ανατολή σε εκκλησίες της Προβηγκίας. Μετά τον θάνατο του Γκίλμπερτ (1108) η Γκέρμπεργκα ανέλαβε μόνη της τη διοίκηση της Προβηγκίας και κυβέρνησε με σοφία. Η κόρη τους Ντους Α΄ της Προβηγκίας παντρεύτηκε τον Κόμη της Βαρκελώνης Ραϋμόνδο Βερεγγάριο τον Μέγα που κληρονόμησε την κομητεία της Προβηγκίας χάρη στα δικαιώματα της συζύγου του. Η κομητεία της Προβηγκίας πέρασε τον επόμενο αιώνα στους απογόνους της από τον Οίκο της Βαρκελώνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών
Δακτύλιος Αθηνών
Ιστορία
Ο δακτύλιος θεσπίστηκε εκτάκτως τον Ιούλιο του 1979 από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, υπουργό της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ως επείγον προσωρινό μέτρο για λόγους εξοικονόμησης καυσίμων, λόγω της τότε παγκόσμιας πετρελαϊκής κρίσης. Το 1982 όμως, η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να το καθιερώσει μόνιμα για λόγους κυκλοφοριακής αποσυμφόρησης και παραμένει σε ισχύ ως σήμερα.
Μικρός δακτύλιος
Σύμφωνα με το μέτρο του μικρού δακτυλίου, από Δευτέρα έως και Παρασκευή επιτρέπεται εντός των ορίων του μόνο η εκ περιτροπής κυκλοφορία των επιβατηγών αυτοκινήτων ιδιωτικής χρήσης και των φορτηγών αυτοκινήτων ιδιωτικής χρήσης με μέγιστο επιτρεπόμενο βάρος μέχρι 2,2 τόνους, με βάση το τελευταίο ψηφίο του αριθμού κυκλοφορίας τους, ως εξής: Για παράδειγμα, στις 3 Φεβρουαρίου κυκλοφορούν τα οχήματα των οποίων οι πινακίδες λήγουν σε 1, 3, 5, 7, 9, ενώ στις 4 Φεβρουαρίου όσα έχουν πινακίδες που λήγουν σε 0, 2, 4, 6, 8.
Όρια δακτυλίου
Όρια εφαρμογής του μικρού δακτυλίου είναι οι εξής λεωφόροι και οδοί: Αλεξάνδρας – Ζαχάρωφ – Μεσογείων - Φειδιππίδου – Μιχαλακοπούλου – Σπ. Μερκούρη – Βρυάξιδος – Υμηττού – Ηλ. Ηλιού – Αμβρ. Φραντζή – Συγγρού – Χαμοστέρνας – Πειραιώς – Ιερά Οδός – Κωνσταντινουπόλεως – Αχιλλέως – Πλατεία Καραϊσκάκη – Καρόλου – Μάρνη – 28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) – Αλεξάνδρας.
Τα όρια του μικρού δακτυλίου σημειώνονται με ειδικές πινακίδες με την ένδειξη «Δ» σε κίτρινο φόντο, οι οποίες βρίσκονται σε κάθε εισερχόμενο δρόμο στο δακτύλιο.
Ωράριο λειτουργίας - εξαιρέσεις - κυρώσεις
Το μέτρο του δακτυλίου συνήθως αρχίζει να ισχύει κάθε έτος κατά τους μήνες Σεπτέμβριο με Οκτώβριο και διακόπτεται κατά το μήνα Ιούλιο του επόμενου έτους. Σύμφωνα με την τελευταία σχετική απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού και Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας ο δακτύλιος ισχύει από 12 Οκτωβρίου 2015 έως και 8 Ιουλίου 2016 για τις ημέρες Δευτέρα έως Πέμπτη κατά τις ώρες 07.00 έως 20.00 και για την Παρασκευή από 07.00 έως 15.00. Το μέτρο δεν ισχύει τα Σαββατοκύριακα, τις επίσημες αργίες και τις ημέρες που πραγματοποιείται απεργία των εργαζομένων στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.
Από το μέτρο εξαιρούνται, μεταξύ πολλών άλλων περιπτώσεων: Για την αντιμετώπιση επειγόντων και εκτάκτων περιστατικών η Διεύθυνση Τροχαίας Αττικής μπορεί να χορηγεί, κατά την κρίση της, προσωρινές άδειες κυκλοφορίας στον δακτύλιο, ολιγοήμερης διάρκειας, οι οποίες δεν είναι δυνατόν να υπερβαίνουν τις πέντε ημέρες.
Σύμφωνα με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, παράβαση του δακτυλίου τιμωρείται με διοικητικό πρόστιμο 200 ευρώ. Επιπλέον, στους παραβάτες που δε συμμορφώνονται με τις υποδείξεις των αστυνομικών οργανών για άμεση έξοδο από την απαγορευμένη περιοχή επιβάλλεται φυλάκιση μέχρις ενός έτους.
Μεγάλος δακτύλιος
Εκτός από τον μικρό δακτύλιο υπάρχει και ο μεγάλος δακτύλιος, εντός του οποίου περιλαμβάνεται μεγάλο μέρος του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας. Τα σχετικά με τον μεγάλο δακτύλιο καθορίστηκαν το 1989 με απόφαση των Υπουργών Δημόσιας Τάξης, Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας και Μεταφορών και Επικοινωνιών, που τροποποιήθηκε το 1992 με αντίστοιχη των ίδιων Υπουργών. Η τελευταία σχετική απόφαση εκδόθηκε το 1993. Ο μεγάλος δακτύλιος ενεργοποιείται σπάνια, μόνο όταν το επίπεδο των ρύπων στην Αθήνα υπερβεί κάποια ιδιαίτερα αυξημένα όρια, με απόφαση του Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής. Κατά τη διάρκεια ισχύος του μεγάλου δακτυλίου, απαγορεύεται η κυκλοφορία των ιδιωτικής χρήσης επιβατικών και φορτηγών αυτοκινήτων εντός του μικρού δακτυλίου και η κυκλοφορία τους στον υπόλοιπο μεγάλο δακτύλιο επιτρέπεται μόνο εκ περιτροπής με βάση το τελευταίο ψηφίο του αριθμού κυκλοφορίας τους, όπως και στον μικρό δακτύλιο. Αυτή η εκ περιτροπής κυκλοφορία εφαρμόζεται και στα ταξί στην περιοχή του μικρού δακτυλίου. Από τους ανωτέρω περιορισμούς προβλέπονται εξαιρέσεις αντίστοιχες με αυτές που ισχύουν και για τον μικρό δακτύλιο.
Όρια δακτυλίου
Όρια εφαρμογής του μεγάλου δακτυλίου είναι οι εξής λεωφόροι και οδοί: Παραλιακή Λεωφόρος - Αλίμου - Βουλιαγμένης - Ελ. Βενιζέλου - Περιμετρική Υμηττού - Κατεχάκη - Μεσογείων - Αγ. Παρασκευής - Χαλανδρίου - Παπανικολή - (Κ. Παλαιολόγου) - Καποδιστρίου - Κύμης - Κασταμονής - Χαλανδρίου - Αναγεννήσεως - Εθνική Οδός Αθηνών-Λαμίας - Αθηνών - Θηβών - Γρ. Λαμπράκη έως Κερατσίνι.
Επικρίσεις
Συγκοινωνιολόγοι έχουν εκφράσει πολλές φορές αντιρρήσεις ως προς την αποτελεσματικότητά του, δεδομένου ότι όταν τέθηκε σε εφαρμογή κυκλοφορούσαν στην Αττική 430.000 Ι.Χ., ενώ σήμερα ξεπερνούν τα 2,5 εκατομμύρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταφορές στην Αθήνα Κατηγορία:Βιώσιμη κινητικότητα Κατηγορία:Περιβάλλον της Ελλάδας
Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας - Στερεάς Ελλάδας
Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Θεσσαλίας - Στερεάς Ελλάδας (ΑΔΘΣΕ) είναι μία από τις ενιαίες αποκεντρωμένες διοικήσεις της Ελλάδας. Αποτελεί βαθμίδα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης και συστάθηκε το 2011 σύμφωνα με τη νέα διοικητική διαίρεση της χώρας. Στα όρια της περιλαμβάνει τις Περιφέρειες της Θεσσαλίας και της Στερεάς Ελλάδας με τις Περιφερειακές Ενότητες (Π.Ε.) Καρδίτσας, Λάρισας, Μαγνησίας, Τρικάλων, Βοιωτίας, Εύβοιας, Ευρυτανίας, Φθιώτιδας και Φωκίδας. Ως έδρα της έχει οριστεί η Λάρισα. Σκοπός της είναι η καλύτερη συνεργασία του κράτους με την τοπική αυτοδιοίκηση, δηλαδή με τις Περιφέρειες, τις Περιφερειακές Ενότητες και τους Δήμους. Επικεφαλής της διοίκησης από το 2017, είναι ο Συντονιστής Αποκεντρωμένης Διοίκησης, ο οποίος διορίζεται από την κυβέρνηση με πενταετή θητεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θεσσαλιας Στερεας Ελλαδας
Βάττος Α΄ της Κυρήνης
Ο Βάττος που αναφέρεται και ως Βάττος Ἀριστοτέλης ή Αρισταίος και από σύγχρονους ιστορικούς ως Βάττος ο Α΄, υπήρξε ο οικιστής της Κυρήνης και ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς στην Αφρική, ιδρυτής της (δυναστείας των Βαττιαδών). Αυτή άντεξε μέχρι περίπου το 450 π.Χ. ενώ ο ίδιος ο Βάττος πέθανε γύρω στο 600 π.Χ. Σχετικά με τη βιογραφία του αλλά και τον τρόπο οικισμού της Κυρήνης έχουν αναπτυχθεί δύο θεωρίες. Η μία φέρει την ίδρυση της Κυρήνης ως αποτέλεσμα της φτώχειας και του υπερπληθυσμού της μητρόπολης (της Θήρας) και η δεύτερη παρουσιάζει τον Βάττο ως επικεφαλής εξόριστων ή πάντως πολιτικώς διαφωνούντων που έπρεπε να απομακρυνθούν από το νησί τους.
Γέννηση και ονομασία
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο και τις περισσότερες πηγές, πατέρας του Βάττου ήταν ο Πολύμνηστος, ένας ευγενής της Θήρας και 16η γενιά από τον αργοναύτη Εύφημο, ενώ μητέρα του ήταν η Φρονίμη, κόρη του Ετέαρχου, βασιλιά της πόλης Οαξού (σημερινής Αξού) της Κρήτης. Η Φρονίμη βρέθηκε στη Σαντορίνη και παντρεύτηκε εκεί, από το μίσος της μητρυιάς της που τη διέβαλε. Η μητρυιά της (το όνομα της οποίας είναι άγνωστο) είχε πει συγκεκριμένα στον βασιλιά Ετέαρχο ότι η κόρη του και πριγκήπισα Φρονίμη έκανε "ακόλαστη ζωή". Εκείνος φέρεται να πείσθηκε και να παρέδωσε την κόρη του σε έναν Θηραίο έμπορο με την εντολή σε αυτόν να την πνίξει. Ο έμπορος όμως τη λυπήθηκε και την πήρε με το καράβι του στη Θήρα, όπου και την ερωτεύθηκε ο άρχοντας Πολύμνηστος. Αρχικά την κράτησε ως ερωμένη του, στη συνέχεια όμως πιθανόν να την παντρεύτηκε. Το βέβαιο είναι ότι απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Βάττο.
Το όνομά του πιθανόν να ήταν Αριστοτέλης ή Αρισταίος και το Βάττος να αποτελούσε παρατσούκλι επειδή είχε μεγάλη δυσχέρεια στην ομιλία -ίσως τραύλιζε, αφού η λέξη βάττος σήμαινε τραυλός. Από τον Ηρόδοτο χαρακτηρίζεται "ισχνόφωνος και τραυλός", δηλαδή "με αδύναμη φωνή και τραυλός", όμως ο ιστορικός πιστεύει ότι δεν ονομάσθηκε Βάττος λόγω των προβλημάτων στην ομιλία. Θεωρεί πιο πιθανή μια άλλη ερμηνεία: ότι "βάττος" στη λιβυκή γλώσσα σήμαινε τον βασιλιά. Ο Ηρόδοτος αιτιολογεί το γιατί η Πυθία αναφερόταν σε αυτόν ως Βάττο εξαρχής, λέγοντας ότι "είχε μαντέψει πώς θα τον αποκαλούσαν αργότερα στη Λιβύη" .Ομως αυτό δεν θεωρείται και τόσο πιθανό. Ο Πίνδαρος τον αναφέρει ως Βάττο αλλά και ως Αριστοτέλη Το γεγονός ότι ο εγγονός του ονομάστηκε Βάττος και όχι Αριστοτέλης, μαρτυρεί πιθανόν ότι το "Βάττος" ήταν το πραγματικό όνομά του. Πιθανόν όμως και να μαρτυρεί ότι οι οικιστές και οι συνεχιστές της δυναστείας που εκείνος δημιούργησε στην Κυρήνη είχαν στην πραγματικότητα εξοριστεί από τη Θήρα -σε αυτή την περίπτωση ήθελαν να καταξιώσουν το παρατσούκλι ως τιμημένο όνομα και όχι ως μομφή όπως πιθανόν το έθεταν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι στη Θήρα. Τέλος, μπορεί η αλήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση: το όνομα του Βάττου ίσως έμοιαζε ηχητικά με τη λέξη των ντόπιων της Λιβύης για τον "βασιλιά" και ο οικιστής αποφάσισε να το διατηρήσει από σκοπιμότητα παρότι ίσως ήταν αρχικά παρατσούκλι.
Οικιστής
Είτε εξαιτίας εμφυλίου στη Θήρα είτε για άλλους πολιτικούς λόγους, ο Βάττος αποφασίστηκε να απομακρυνθεί από το νησί. Αναφέρεται ότι δόθηκε σχετικά και ένας χρησμός από τον Απόλλωνα (από τους Δελφούς, το 639 π.Χ. προς τον βασιλέα της Θήρας Γρίννο ή Γρίνο). Ο χρησμός αναφέρεται από τον Ρωμαίο ιστορικό Ιουστίνο που όμως παρουσιάζει τον Γρίνο ως πατέρα του οικιστή Βάττου. Ο Ηρόδοτος απεναντίας αναφέρει τον ίδιο χρησμό παρουσιάζοντας τον Γρίνο ως βασιλιά που απευθύνθηκε στο μαντείο όχι για τα προβλήματα του Βάττου, αλλά του νησιού εν γένει. Για τον Ηρόδοτο είναι σαφές ότι ο Βάττος δεν ήταν γιος του βασιλιά της Θήρας. Όταν η Πυθία απάντησε ότι η λύση είναι να αποικήσουν τη Λιβύη ο Γρίνος είπε ότι είναι πολύ γέρος για τέτοιες περιπέτειες και ότι θα έπρεπε αυτό να ανατεθεί σε κάποιον νέο σαν τον Βάττο, που ήταν παρών στο μαντείο. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο οι κάτοικοι της Θήρας δεν κινήθηκαν για τη Λιβύη γιατί ούτε καν γνώριζαν πού βρίσκεται. Ομως το νησί υπέφερε από ξηρασία και πείνα. Ο βασιλιάς ξαναζήτησε χρησμό και του επανελήφθη η αποίκηση της Λιβύης, οπότε και την αποφάσισε. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή ο δεύτερος χρησμός ζητήθηκε από τον Βάττο που ήθελε να βρει θεραπεία για την ομιλία του και τότε το μαντείο χρησμοδότησε περί Λιβύης. Ο Βάττος σύμφωνα με τον Ηρόδοτο δυσανασχέτησε λέγοντας ότι ήθελε να λύσει το πρόβλημα λόγου που είχε και ότι δεν είχε έρθει στο μαντείο για να πάρει εντολή να γίνει οικιστής και μάλιστα χωρίς δυνάμεις σε ένα μέρος που κανένας δεν γνώριζε.
Εντούτοις λόγω των ατυχιών στη Θήρα (ή πιθανόν λόγω πολιτικής διαμάχης) ο οικισμός αποφασίστηκε και ύστερα από πολλές ταλαιπωρίες δύο καράβια με οικιστές κατέπλευσαν σε ένα νησί που νόμιζαν ότι ήταν η Λιβύη. Εκεί όμως (στην Πλατέα που αναφέρει ο Ηρόδοτος και που είναι πιθανόν η σημερινή Μπαρντά) δεν μπόρεσαν να βρουν εύφορη γη και ξαναγύρισαν στη Θήρα. Ο λαός ή μερίδα του κατέβηκε στο λιμάνι και τους λιθοβόλησε για να τους αναγκάσει να ξαναγυρίσουν στη Λιβύη επειδή έπρεπε να πειθαρχήσουν στον χρησμό, σύμφωνα με τον οποίο μόνον έτσι θα σωνόταν η Θήρα. Ο μικρός αριθμός των αποίκων πάντως και η στάση των Θηραίων ίσως υποδηλώνει ότι ο Βάττος ήταν ανεπιθύμητος για πολιτικούς λόγους -ήταν ίσως στην ουσία εξόριστος. Οι οικιστές (με δύο καράβια όλα κι όλα) ξαναζήτησαν τη βοήθεια του μαντείου των Δελφών που φέρεται να τους είπε ότι δεν είχαν πάει ακόμα στη Λιβύη, οπότε ξεκίνησαν πάλι με τα πλοία τους για να βρουν τον προορισμό που εννοούσε το μαντείο και που προφανώς δεν ήταν εκείνος στον οποίο είχαν εγκατασταθεί. Αυτή τη φορά έφτασαν όντως στην περιοχή όπου θα ίδρυαν κατοπινά την Κυρήνη.
Στην Κυρηναϊκή ο Βάττος όντως άρχισε να μιλά κανονικά, ίσως γιατί σύμφωνα με τον Παυσανία είδε ένα λεοντάρι "και τρόμαξε τόσο πολύ που λύθηκε η γλώσσα του" Ανεξαρτήτως του αν ευσταθεί η άποψη που κατέγραψε ο Παυσανίας, ο Βάττος όντως άρχισε να μιλά πλέον κανονικά και αυτό έδωσε θάρρος στους Θηραίους οικιστές ότι όλα θα πήγαιναν καλά και σύμφωνα με τους χρησμούς. (Υπάρχει πάντως σύγχυση για το τι ακριβώς ανέφεραν οι χρησμοί και πόσοι ήταν).
Οι Λίβυοι στην αρχή συνεργάστηκαν, ίσως επειδή οι Έλληνες ήταν λίγοι, όμως στη συνέχεια συνέστησαν στους αποίκους να πάνε σε άλλη περιοχή και μάλιστα τους οδήγησαν σε αυτήν οι ίδιοι λέγοντάς τους ότι είναι ιδανική "γιατί έχει τρύπα στον ουρανό" (εννοώντας ίσως ότι εκεί βρέχει συχνά). Σύμφωνα με τους ιστορικούς επειδή ακριβώς οι ντόπιοι δεν ήθελαν οι Έλληνες να δουν ίσως ευφορότερα μέρη, τους οδήγησαν εκεί νύχτα (στη διάρκεια της μέρας δηλαδή σταματούσαν και συνέχιζαν το ταξίδι μόνον νύχτα). Αυτό πάντως μπορεί και να μην οφειλόταν σε σκοπιμότητα αλλά στο γεγονός ότι τα ταξίδια εκεί ήταν πιο εύκολα με τη δροσιά της νύχτας παρά με την αφόρητη ζέστη της ημέρας. Όπως και να έχει, οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν σε αυτή τη νέα περιοχή και ο Βάττος ίδρυσε εκεί την Κυρήνη γύρω στο 630 π.Χ. Έδωσε στην πόλη το όνομα μιας πηγής που υπήρχε στην περιοχή -πηγή που θεώρησαν ότι ήταν αφιερωμένη στον Απόλλωνα- ή το όνομα μιας παρθένου που είχε απαχθεί από τον Απόλλωνα και από τον οποίο είχε αποκτήσει τέσσερεις γιους.
Ο Βάττος βασίλεψε ή πάντως ηγήθηκε των αποίκων γύρω στα 40 χρόνια, διάστημα κατά το οποίο οι οικιστές με τη σειρά τους επεκτάθηκαν και σε άλλα σημεία και η πόλη άκμασε. Φαίνεται πως ήταν μετρημένος ηγεμόνας και ότι είχε βρει κάποιες ισορροπίες με τους ντόπιους. Μετά τον θάνατό του βασίλεψε ο γιος του Αρκεσίλαος Α΄ ενώ ο οικιστής συνέχισε να λατρεύεται σαν ήρωας. Ο τάφος του ήταν κοντά στην αγορά και στον δρόμο που οικοδομήθηκε με δικές του εντολές και ο οποίος οδηγούσε στον ναό του Απόλλωνα. Οι Κυρηναίοι αφιέρωσαν στους Δελφούς και ένα άγαλμα του Βάττου -τον παρίστανε να οδηγεί ένα άρμα μαζί με τη νύμφη Κυρήνη και με μια φιγούρα που ενσάρκωνε τη Λιβύη να τον στέφει βασιλιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Λιβύης Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κυρήνης
Ελένη Φιλίνη
Η Ελένη Φιλίνη (14 Μαΐου 1958, Κόρινθος) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης.
Έχει καταγωγή από τη Δημητσάνα και τα Καλάβρυτα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη και τη Σχολή Αθηνών. Έκανε τα πρώτα της βήματα στην τηλεόραση τη δεκαετία του 1980. Από τις πρώτες της τηλεοπτικές εμφανίσεις ήταν στη σειρά Λούνα Παρκ, ενώ φοιτούσε ακόμα στη Δραματική Σχολή.
Η Ελένη Φιλίνη έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Την περίοδο 2011 - 2012 συνεργάστηκε ως τραγουδίστρια με "Τα Παιδιά από την Πάτρα" και τον Παύλο Χαϊκάλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 03/2011 Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Γεώργιος Παναγιωτόπουλος
Ο Γεώργιος Παναγιωτόπουλος (1930-13 Δεκεμβρίου 2021) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.Υπήρξε βουλευτής της ΝΔ τις περιόδους 1974-90, 1993-2000, υφυπουργός Συγκοινωνιών (1974-77), υπουργός Εμπορίου (1977-80) και υπουργός Συγκοινωνιών (1980-81). Απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών στις 13 Δεκεμβρίου 2021
Παραπομπές
Παναγιωτόπουλος Γεώργιος Παναγιωτόπουλος Γεώργιος Παναγιωτόπουλος Γεώργιος Παναγιωτόπουλος Γεώργιος
Μπραχμανμπάρια
Η Μπραχμανμπάρια (βεγγαλικά: ব্রাহ্মণবাড়ীয়া) είναι ιστορική πόλη του Μπανγκλαντές. Είναι η πρωτεύουσα της υποεπαρχίας Μπραχμανμπάρια Σαντάρ και της επαρχίας Μπραχμανμπάρια και η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη μετά τη Κομίλα στο ανατολικό Μπαγκλαντές. Η Μπραχμανμπάρια είναι ένας από τους παλαιότερους δήμους στο Μπαγκλαντές, και ιδρύθηκε το 1769. Η Μπραχμανμπάρια ανακηρύχθηκε έδρα επαρχίας το 1984. Η δημοτική περιοχή έχει πληθυσμό 168.636 κατοίκων σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Η Μπραχμανμπάρια είναι γνωστή για το πεδίο φυσικού αερίου Τίτας, το πουτούλ νατς και γλυκά φαγητά όπως το τσαναμούχι. Ήταν ένα μέρος της μεγαλύτερης επαρχίας Κομίλα μέχρι το 1984.
Διοίκηση
Η Μπραχμανμπάρια έλαβε καθεστώς της πόλης το 1984. Τα όρια της πόλης περιέχουν το δήμο Σαντάρ, 12 τμήματα, 78 μαχάλλα, και 36 χωριά.
Μητροπολιτικές γειτονιές
Ορισμένες από τις πλούσιες και πολυσύχναστες γειτονιές της Μπραχμανμπάρια είναι οι παρακάτω:
Δημογραφικά στοιχεία
Η επίσημη γλώσσα της Μπραχμανμπάρια είναι τα βεγγαλικά. Έχει ένα από τα μεγαλύτερα Μπάσα Σαχίτγια Κέντρα της χώρας. Τα αγγλικά είναι ευρέως διαδεδομένα στην πόλη. Υπάρχουν πολλά αγγλικά σχολεία εδώ. Πάνω από το 95% του πληθυσμού της πόλης είναι Μπενγκάλι. Η Μπραχμανμπάρια είναι ασφαλής τόπος διαμονής για τις μειονότητες.
Γεωγραφία και κλίμα
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη του ποταμού Τίτας από την Μπραχμανμπάρια Η Μπραχμανμπάρια βρίσκεται στο κεντροανατολικό Μπαγκλαντές. Οι κοντινές πόλεις είναι η Ντάκα, η Κομίλα, το Ναραγιανγκάντζ και η Αγκαρτάλα. Αυτή η πόλη είναι στην όχθη του ποταμού Τίτας. Επίσης, υπάρχει ο ποταμός Μέγκνα στα δυτικά της Μπραχμανμπάρια. Το κλίμα της Μπραχμανμπάρια είναι πολύ παρόμοιο με άλλες πόλεις του Μπαγκλαντές. Το καλοκαίρι είναι πολύ ζεστό. Ο Αύγουστος είναι ο ζεστότερος μήνας και ο Ιανουάριος είναι ο ψυχρότερος. Οι πλημμύρες είναι μια σημαντική ανησυχία για τους ανθρώπους στη Μπραχμανμπάρια, καθώς η πόλη έχει πληγεί από πλημμύρες για τέσσερις φορές μέσα σε μια δεκαετία. Οι ανεμοστρόβιλοι και οι μουσώνες Κααλμποϊσάχι τζορ χτυπούν σχεδόν κάθε χρόνο.
Η Μπραχμανμπάρια έχει τροπικό υγρό και ξηρό κλίμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπανγκλαντές
Θεολόγος Θάσου
Γεωγραφία
Ο οικισμός είναι κτισμένος στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού, σε υψόμετρο 240 μέτρων. Απέχει 50 χιλιόμετρα από τον Λιμένα Θάσου και 10 χλμ από τον Ποτό. Πρόκειται για ένα ανακηρυγμένο παραδοσιακό οικισμό που διατηρεί τον ιστορικό του χαρακτήρα.
Ιστορία
Η πρώτη μνεία στην περιοχή γίνεται κατά το 1287, όταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ανδρόνικος Β' αναφέρει την ύπαρξη μονής αφιερωμένης στον Ευαγγελιστή και Θεολόγο Ιωάννη, από την οποία έλαβε την ονομασία του ο Θεολόγος. Ο οικισμός πρέπει να διαμορφώθηκε τους επόμενους αιώνες αν ληφθεί υπόψη πως ο Ιταλός περιηγητής Κυριάκος της Αγκώνας που επισκέφτηκε τη Θάσο κατά το 1444 - 1445 δεν κάνει μνεία στην ύπαρξη του Θεολόγου. Σε θέσεις κοντά στον σύγχρονο Θεολόγο έχουν ανευρεθεί απομεινάρια παλιών οικισμών. αριστερά|μικρογραφία|259x259εσ|Άποψη του οικισμού το 1957. Λίγα χρόνια πριν η μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, κοντά στον Θεολόγο δημιουργήθηκαν οι προσφυγικοί οικισμοί Άνω και Κάτω Πολίτες. Κατά την διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, στον Θεολόγο εγκαταστάθηκαν στα τέλη του 15ου και τις αρχές του 16ου αιώνα Τούρκοι έποικοι. Ο Θεολόγος φέρεται εκείνη την εποχή άρρηκτα συνδεδεμένος με τα μετόχια των αγιορείτικων μονών του Δοχειαρίου, του Διονυσίου και του Παντοκράτορος. Παράλληλα, σύμφωνα με οθωμανική απογραφή του 1519 ο Θεολόγος ήταν ο πολυπληθέστερος οικισμός του νησιού με 230 οικίες, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, σύμφωνα με οθωμανικό κατάστιχο το 1550, στον Θεολόγο ζούσαν 262 οικογένειες.
Στις 30 Μαρτίου του 1813 παραχωρήθηκε μαζί με την υπόλοιπη Θάσο στον Μωχάμετ Αλή της Αιγύπτου με την Οθωμανική Αυτοκρατορία να διατηρεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα επί του νησιού. Λίγα χρόνια αργότερα οι κάτοικοί του θα συμμετάσχουν ενεργά στην ελληνική επανάσταση του 1821, χωρίς όμως να πετύχουν την απελευθέρωση. Το 1828 ο Θεολόγος αναφέρεται από τον Αυστριακό διπλωμάτη Άντον Πρόκες φον Όστεν ως ένας από του κύριους οικισμούς της Θάσου. Το 1831, η απογραφή που διενεργήθηκε βρήκε στο χωριό 230 εστίες.
Ο Θεολόγος άκμασε επί αιγυπτιοκρατίας, απέκτησε σχετική αυτονομία και αποτέλεσε πρωτεύουσα ολόκληρου του νησιού μέχρι περίπου το 1840. Μετά τις αποτυχημένες ελληνικές εξεγέρσεις του 1878 κατέφυγαν στον Θεολόγο ελληνικές οικογένειες από την Ήπειρο και τη Μακεδονία.
Στις αρχές του 1902 πραγματοποιήθηκε διαδήλωση εναντίον του περιορισμού των προνομίων που απολάμβαναν οι κάτοικοι, η οποία κατεστάλη βίαια από την αιγυπτιακή διοίκηση με αποτέλεσμα τον θάνατο δύο διαδηλωτών. Μέσα στο ίδιο έτος η Θάσος πέρασε εκ νέου στον απόλυτο έλεγχο των Οθωμανών και σύμφωνα με απογραφή που πραγματοποιήθηκε ο Θεολόγος ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός της Θάσου με 2450 κατοίκους. Ο Θεολόγος απελευθερώθηκε μαζί με την υπόλοιπη Θάσο την 18η Οκτωβρίου του 1912. Το 1979 ανακηρύχτηκε διατηρητέος παραδοσιακός οικισμός.
Διοικητικά, μετά την απελευθέρωση του 1912 υπήχθη στην επαρχία Θάσου του νομού Καβάλας, ενώ από το 1997 υπάγεται στον δήμο Θάσου. Αποτελεί έδρα της δημοτικής κοινότητας Θεολόγου.
Αξιοθέατα - πολιτισμός
μικρογραφία|Τοιχογραφία από τον ναό της Παναγίας.|283x283εσ Στον Θεολόγο υπάρχουν αρκετές εκκλησίες κατά τη μεταβυζαντινή αλλά και την πιο πρόσφατη χρονική περίοδο: από αυτές ξεχωρίζουν η εκκλησία της Παναγίας ή Παναγούδας κοντά στο ρέμα της Αγίας Βασιλικής η οποία χτίστηκε το 1633 και ανακατασκευάστηκε γύρω στο 1780, ο Άγιος Δημήτριος (κτίσμα του 1803), η Αγία Παρασκευή (χτίστηκε το 1843, πιθανότατα στη θέση παλιότερου ομώνυμου ναού), ο ναός της Γέννησης του Τιμίου Προδρόμου νοτιοανατολικά του χωριού και ο Άγιος Γεώργιος (αμφότεροι κτίσματα του 1844) κ.ά.
Άλλα αξιοθέατα του Θεολόγου είναι οι καταρράκτες της Κεφαλόγουρνας και τα παλιά ασβεστοκάμινα. Σημαντική εκδήλωση του Θεολόγου αποτελεί το δρώμενο της αναπαράστασης του θιασίτικου γάμου.
Αθλητισμός
thumb|left|100px|Σήμα της Δόξας Θεολόγου - Ποτού Στο παρελθόν ο Θεολόγος είχε έναν αθλητικό σύλλογο που ονομαζόταν «Αυγερινός», ο οποίος δραστηριοποιούνταν στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Το 1979 ιδρύθηκε ο αθλητικός σύλλογος «Δόξα» Θεολόγου - Ποτού. Η ποδοσφαιρική ομάδα ανδρών της Δόξας εδρεύει στον Ποτό και αγωνίζεται στις τοπικές κατηγορίες της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καβάλας (ΕΠΣΚ). Διεξάγει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο γήπεδο Ποτού.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Θάσου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Ακρωτήριο Αγκούλιας
thumb|Μια πλάκα στο Ακρωτήριο Αγκούλιας σημειώνει το νοτιότερο σημείο της Αφρικής και δύο επιγραφές στην άμμο τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον Ινδικό και τον Ατλαντικό Ωκεανό. Το Ακρωτήριο Αγκούλιας (πορτογ. Cabo das Agulhas, αγγλ. Cape Agulhas) ή Αγκούλας είναι βραχώδες πλατύ ακρωτήριο στην Επαρχία Δυτικού Ακρωτηρίου της Νότιας Αφρικής.
Παρά την κάποια σχετική φήμη του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδος (148 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή προς τα βορειοδυτικά), το Ακρωτήριο Αγκούλιας είναι το νοτιότερο σημείο όλης της Αφρικής, όπως και η απαρχή της διαχωριστικής γραμμής μεταξύ του Ατλαντικού και του Ινδικού Ωκεανού σύμφωνα με τον Διεθνή Υδρογραφικό Οργανισμό.
Ιστορικώς, το ακρωτήριο ήταν γνωστό στους ναυτικούς ως μεγάλος κίνδυνος της παραδοσιακής διαδρομής των ταχέων ιστιοφόρων (κλίπερς). Η ονομασία του προέρχεται από τους Πορτογάλους θαλασσοπόρους, σημαίνει «Ακρωτήριο των βελονών» και οφείλεται στο ότι (περί το έτος 1500) η κατεύθυνση του μαγνητικού βορρά, δηλαδή της βελόνας της κάθε πυξίδας, συνέπιπτε με την κατεύθυνση του γεωγραφικού βορρά στην περιοχή του ακρωτηρίου αυτού. . Ο ομώνυμος οικισμός Λ' Αγκούλιας βρίσκεται στα ανατολικά του ακρωτηρίου, πολύ κοντά σε αυτό.
Γεωγραφία
thumb|right|Χάρτης που δείχνει τη θέση του Ακρωτηρίου Αγκούλιας σε σχέση με το [[Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος.]] Το Ακρωτήριο Αγκούλιας βρίσκεται στην περιοχή και Δήμο του Όβερμπεργκ, 170 χιλιόμετρα νοτιοανατολικώς του Κέιπ Τάουν, και σε γεωγραφικές συντεταγμένες 34°49′59″ Νότιο πλάτος και 20°00′00″ ακριβώς Ανατολικό μήκος.
Στα νότια του ακρωτηρίου το θερμό ομώνυμο θαλάσσιο ρεύμα, που ρέει προς τα νότια και μετά προς τα νοτιοδυτικά-δυτικά κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Αφρικής, αναστρέφει την πορεία του και ρέει προς τον Ινδικό Ωκεανό. Κατά την αναστροφή του, δημιουργεί μεγάλες θαλάσσιες δίνες (τους λεγόμενους «δακτυλίους του Αγκούλιας»), οι οποίες μετακινούνται προς τον Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό, μεταφέροντας μαζί τους τεράστιες ποσότητες θερμότητας και αλμυρότερου νερού. Αυτός ο μηχανισμός αποτελεί ένα από τα κλειδιά του παγκόσμιου συστήματος αλοθερμικής κυκλοφορίας στους ωκεανούς.
Το Ακρωτήριο Αγκούλιας δεν είναι κάποια «μύτη» που εισχωρεί απότομα στη θάλασσα, αλλλά μια απαλή καμπύλη ακτογραμμή, με βραχώδεις όσο και αμμώδεις παραλίες. Μια νέα εικόνα-χάρτης της Αφρικής μέσα σε έναν οριζόντιο κύκλο διαμέτρου 20 μέτρων έχει τοποθετηθεί δίπλα στο νοτιότερο σημείο της αφρικανικής ηπείρου. Τα νερά στα ανοικτά του ακρωτηρίου είναι σχετικώς αβαθή και φημίζονται ως ένα από τα καλύτερα αλιευτικά πεδία στη Νότια Αφρική. Η χερσαία περιοχή του ακρωτηρίου είναι ενταγμένη στο Εθνικό Πάρκο Αγκούλιας, εκτάσεως 210 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Κίνδυνοι για τα πλοία
thumb|Ο [[Φάρος του Ακρωτηρίου Αγκούλιας έχει καθοδηγήσει πάμπολλα πλοία.]] Η θάλασσα έξω από το Ακρωτήριο Αγκούλιας είναι διαβόητη για τις χειμερινές θυέλλες και τα γιγαντιαία κύματά της, που μπορούν να φθάσουν σε ύψος τα τριάντα μέτρα και να βυθίσουν ακόμα και μεγάλα πλοία. Τους τελευταίους αιώνες πιστεύεται ότι περίπου 150 πλοία έχουν βυθισθεί στην περιοχή του ακρωτηρίου. Αυτές οι συνθήκες προκαλούνται από τη συνέργεια διαφορετικών παραγόντων. Οι φυσιολογικά ισχυροί άνεμοι νοτίως του 40ού παραλλήλου νότιου πλάτους («Roaring Forties»), που πνέουν από τα δυτικά προς τα ανατολικά, και το ψυχρό Περιπολικό Ανταρκτικό Ρεύμα που ρέει προς την ίδια κατεύθυνση, συγκρούονται με το θερμό Ρεύμα Αγκούλιας στα ανοικτά του ακρωτηρίου. Αυτά τα συναντώμενα ρεύματα νερού διαφορετικών πυκνοτήτων και οι δυτικοί άνεμοι που πνέουν αντίθετα με το Ρεύμα Αγκούλιας, μπορούν να δημιουργήσουν εξαιρετικά επικίνδυνα κύματα.
Η ακτή στην περιοχή του ακρωτηρίου είναι γεμάτη με ναυάγια, παλαιά και νέα, όπως αυτά των πλοίων Arniston (1815), Cooranga (1964), Elise (1879), Federal Lakes (1975), Geortyrder (1849), Gouritz (1981) και Gwendola (1968). Επιπλέον, από την προσάραξη του δεξαμενόπλοιου Wafra τον Φεβρουάριο του 1971 υπήρξε διαρροή περίπου 30 χιλιάδων τόνων πετρελαίου. Εξαιτίας της απώλειας πολλών πλοίων, ιδίως του Arniston, η οποία κόστισε 372 νεκρούς, το 1848 κατασκευάσθηκε ο Φάρος του Ακρωτηρίου Αγκούλιας, ο δεύτερος παλαιότερος στη Νότια Αφρική που λειτουργεί ακόμα. Σήμερα φιλοξενεί επίσης ένα μουσείο και ένα μικρό εστιατόριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακρωτήρια της Νότιας Αφρικής Κατηγορία:Ακραία σημεία της Αφρικής
Μάρα Δαρμουσλή
Η Μάρα Δαρμουσλή (γενν. Πτολεμαΐδα, 15 Αυγούστου 1981) είναι Ελληνίδα ηθοποιός και πρώην μοντέλο.
Έχει φωτογραφηθεί για τα εξώφυλλα περιοδικών όπως Vogue, Marie Claire και Harper's Bazaar ενώ έχει συμμετάσχει σε διεθνείς διαφημίσεις εταιριών όπως Pantene, Triumph και Garnier.
Υπήρξε μέλος της μη κερδοσκοπικής εταιρίας «Anasa», η οποία στηρίζει ανθρώπους που πάσχουν από διατροφικές διαταραχές.
Προσωπική ζωή
Από το 2005 μέχρι το 2008 ήταν παντρεμένη με τον πρωταθλητή του Muay Thai, Παύλο Καπώνη και απέκτησαν έναν γιο, τον Άγγελο (γενν. 2006). Το 2020, παντρεύτηκε τον σεφ Βασίλη Τσατσάκη και απέκτησαν έναν γιο, τον Μιχάλη (γενν. 2022).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ελευθεριανή Αιτωλοακαρνανίας
Η Ελευθεριανή ή Ελευθέριανη, Λευτέριανη και Λευθέριανη, είναι χωριό της ορεινής Ναυπακτίας στους πρόποδες του όρους Παπαδιά, 39 χλμ. βόρεια της Ναυπάκτου.
Διοικητικές μεταβολές
Το 1835, ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Ποτιδαμίας.
Το 1836, ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Ποτιδαμίας και προσαρτάται στο δήμο Αποδωτίας, ενώ το 1869 προσαρτάται στο δήμο Πυλήνης.
Το 1912, ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Πυλήνης και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ελευθεριανής. Με το Σχέδιο «Καποδίστριας» το 1997, ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Ελευθεριανής και προσαρτάται στο δήμο Πυλήνης, ενώ το 2010 με το Σχέδιο Καλλικράτης προσαρτάται στο δήμο Ναυπακτίας.
Ονομασία
Η Λευτέριανη πρωτοεμφανίζεται σε ιστορικά έγγραφα, βιβλία και μελετήματα περίπου το 1575. Η ονομασία της διαφέρει από έγγραφο σε έγγραφο, αλλά τελικά επικράτησε το «Ελευθεριανή».
Τοποθεσία
Ανατολικά είναι το Τσακαλάκι με 1713 μ. υψόμετρο, βόρεια η Ψηλή Κορφή με 1398 μ. υψόμετρο, νότια-νοτιοδυτικά η Μαλαθούνα με 1417 μ. υψόμετρο. Στο προσκέφαλο του χωριού ανατολικά-νοτιοανατολικά υψώνεται ο Αϊ Λιάς (Αφορισμένο) με 1210 μ. υψόμετρο, πολύ απότομο βουνό με πυκνό ελατόδασος.
Την Ελευθέριανη την διασχίζουν τέσσερα ρέματα: ερχόμενοι από Ναύπακτο 2 χμ έξω από το χωριό είναι ο Κατεργάρης που στην πορεία του συναντάται με το Ματζανόρεμα στην τοποθεσία Αποστόλης, όπου υπήρχε και ο παλιός νερόμυλος.
Μέσα από το χωριό περνάνε δύο ρέματα: το Γυφτόρεμα, που χωρίζει τον πέρα μαχαλά από το κυρίως χωριό, και το Βρυσουλόρεμα, που ενώνονται στην θέση Μότσιος και συνεχίζοντας συναντιούνται με το Ματζανόρεμα στην τοποθεσία Τσατάλι στα Νότια του χωριού και στη ρίζα του βουνού Μαλαθούνα. Συνεχίζοντας την πορεία τους και τα τέσσερα ρέματα ενωμένα συναντάνε τη Δρακόβρυση, η οποία είναι πολύ μεγάλη πηγή που ενώνει τα νερά της με τα ρέματα και έτσι δημιουργείται το Λευτεριάνικο ποτάμι το οποίο συναντάται πιο κάτω με τον Κότσαλο, παραπόταμο του Εύηνου.
Η Ελευθέριανη συνορεύει με τα εξής χωριά: Στα Νότια με Ποκίστα και Παλαιόπυργο, στα Βορειοδυτικά με Μηλιά και Αγία Τριάδα, στα Ανατολικά προς το Τσακαλάκι με Άνω Χώρα και Κεντρική, στα Βορειοανατολικά με Πόδο, στα Βόρεια με Χόμορη, και στα Νοτιοδυτικά με Σίμο.
Η Αγία Παρασκευή είναι η πολιούχος του χωριού. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στην Ελευθέριανη βρίσκεται στην άκρη του χωριού μέσα στα πλατάνια. Παλαιότερα, βρισκόταν σε διαφορετική θέση και ήταν μικρότερη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Αιμιλία Τέρτια
Η Αιμιλία Τέρτια, δηλ. η Τρίτη Αιμιλία, λατιν.: Aemilia Tertia, (απεβ. το 162 ή 163 π.Χ.), πιο απλά Αιμιλία, ήταν η σύζυγος τού. Π. Κ. Σκιπίωνα τού Αφρικανού.
Βιογραφία
Ήταν μέλος τού γένους των Αιμιλίων (Aemilia gens), μίας από τις αρχαίες ρωμαϊκές οικογένειες πατρικίων και κόρη τού Λεύκιου Αιμίλιου Παύλου που ήταν ύπατος το 219 και το 216 π.Χ. Είναι γνωστό ότι η Αιμιλία είχε δύο αδέλφια: τον Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο Μακεδονικό και τον Mάρκο Λίβιο Αιμιλιανό. Ο πατέρας της Παύλος απεβίωσε το 216 στη μάχη των Καννών και αυτή παντρεύτηκε τον Αφρικανό, τότε γνωστό μόνο ως Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα, λίγο καιρό γύρω από τη μάχη.
Στη ζωή της ήταν γνωστή για τις μεγαλοπρεπείς επιδείξεις πλούτου. Ο Πολύβιος, για παράδειγμα, σημειώνει στην αφήγησή του, πώς η Αιμιλία «επεδείκνυε μεγάλη μεγαλοπρέπεια, κάθε φορά που έφευγε από το σπίτι της για να λάβει μέρος στις τελετές που παρευρίσκονται οι γυναίκες, λαμβάνοντας από την περιουσία τού Σκιπίωνα, όταν εκείνος βρισκόταν στο απόγειο της ευημερίας του». πριν περιγράψει το μεγάλο μέγεθος της συνοδείας της, την χρυσή και αργυρή στολισμένη άμαξα και τα ακριβά όργανα θυσίας. Αυτές οι μεγαλοπρεπείς επιδείξεις πλούτου αντανακλούσαν υψηλά επίπεδα ανταγωνισμού θέσης μεταξύ των γυναικών μελών της μεσαίας δημοκρατικής ελίτ, ειδικά σε δημόσιες θρησκευτικές τελετές -ειδικά στην Ήρα (Juno) και την Κυβέλη (Magna Mater) - και στη διαφήμιση πολιτικά για την οικογένειά της, οργανώνοντας υψηλού κύρους γάμους και δημόσιες συγκεντρώσεις. Βοήθησε επίσης στην καταστολή των ειδήσεων για τη σχέση τού Αφρικανού με μία από τις σκλάβες τους, για να προστατεύσει τη φήμη του: μετά το τέλος τού Αφρικανού, το κορίτσι αφέθηκε και παντρεύτηκε έναν από τους απελεύθερούς τους. Της χορηγήθηκαν περίπου 300.000 δηνάρια στη διαθήκη τού Αφρικανού ως προίκα επικαρπίας, και κανόνισε επίσης να εγκατασταθεί η νεκρική μάσκα τού Αφρικανού στον ναό τού Διός Αρίστου Μεγίστου (Jupiter Optimus Maximus) στον λόφο τού Καπιτωλίου.
Η Αιμιλία απεβίωσε το 162 ή το 163 π.Χ.. Η κηδεία οργανώθηκε πιθανότατα από τον Σκιπίωνα Αιμιλιανό, τον κύριο κληρονόμο της και θετό γιο τού γιου της Πόπλιου. Πολλά από τα πολύτιμα όργανα που είχε χρησιμοποιήσει για τις δημόσιες θρησκευτικές τελετές, μεταβιβάστηκαν στην οικογένεια των Κορνελίων, «να την μνημονεύουν και να κοσμούν τις γυναίκες συγγενείς της».
Οικογένεια
Η Αιμιλία γέννησε τέσσερα παιδιά με τον Αφρικανό. Υπήρχαν δύο γιοι, ο Πόπλιος και ο Λεύκιος: ο Πόπλιος έγινε οιωνοσκόπος (augur) το 180 π.Χ. και ο Λεύκιος ήταν πραίτωρ το 174 π.Χ.. Είχαν επίσης δύο κόρες με το όνομα Κορνηλία: η μεγαλύτερη Κορνηλία Πρίμα παντρεύτηκε τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Νασίκα Κορκούλο και η νεότερη Κορνηλία Σεκούνδα παντρεύτηκε τον ύπατο τού 177 π.Χ., Tιβέριο Σεμπρόνιο Γράκχο.
Πηγές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de)
304 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
.cs
Ο τομέας .cs εμφανίστηκε για πρώτη φορά στους πίνακες της Αρχής Ανατεθειμένων Αριθμών Διαδικτύου το φθινόπωρο του 1990 και τον Ιούνιο του 1991 στον κατάλογο RIPE. Τον Οκτώβριο του 1991 καταχωρήθηκε ο πρώτος τομέας (iac.cs - Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Κυβερνετικής στη Μπρατισλάβα). Τον Φεβρουάριο του 1992 υπήρξαν οι πρώτοι hosts. Τον Δεκέμβριο του 1992 υπήρχαν 40 τομείς, ενώ ο μέγιστος αριθμός 114 καταχωρημένων τομέων επιτεύχθηκε τον Νοέμβριο του 1993 και τον Φεβρουάριο του 1994.
Μέχρι τη διαγραφή του .yu το 2010, ο .cs ήταν ο πιο χρησιμοποιούμενος τομέας ανώτατου επιπέδου που διεγράφη. Στατιστικά στοιχεία από το Κέντρο Συντονισμού Δικτύων RIPE δείχνουν ότι ακόμη και τον Ιούνιο του 1994, αφού είχε ολοκληρωθεί μεγάλο μέρος της μετατροπής στους τομείς .cz και .sk, είχε ακόμη περισσότερους από 2.300 hosts. Συγκριτικά, άλλοι διαγραμμένοι τομείς κορυφαίου επιπέδου (.nato και .zr) μπορεί να μην έχουν φθάσει ποτέ σε 10 hosts.
Τον Ιούλιο του 2003, ο CS έγινε ο κωδικός ISO 3166-1 για τη Σερβία και Μαυροβούνιο (Srbija i Crna Gora στα σερβικά) και παρέμεινε μέχρι το 2006, όταν η χώρα διασπάστηκε και δημιουργήθηκαν οι τομείς .rs και .me. Ωστόσο, η Σερβία και το Μαυροβούνιο δεν χρησιμοποίησαν τον .cs ως τομέα κορυφαίου επιπέδου, αλλά συνέχισαν να χρησιμοποιούν το τομέα .yu της Γιουγκοσλαβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσεχοσλοβακία Κατηγορία:Top-level domains
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
thumb|right|300px|Μία μουσικός δένει το υμάτιόν της, ενώ ο πελάτης της παρακολουθεί. Αττικό ερυθρόμορφο κύπελλο, περ. 490 π.Χ., [[Βρετανικό Μουσείο.]] Η πορνεία αποτελούσε στοιχείο του βίου των αρχαίων Ελλήνων ήδη από την αρχαϊκή εποχή. Στις σημαντικότερες ελληνικές πόλεις και κυρίως στα λιμάνια, αποτελούσε σημαντική οικονομική δραστηριότητα απασχολώντας σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούταν παράνομη: οι πόλεις δεν την απαγορεύουν και η λειτουργία των οίκων ανοχής ήταν φανερή. Στην Αθήνα, στο μεγάλο νομοθέτη Σόλωνα αποδίδεται η ίδρυση κρατικών πορνείων με προσιτές τιμές. Ωστόσο η δραστηριότητα αυτή δεν κατανεμόταν ίσα ανάμεσα στα δύο φύλα: γυναίκες όλων των ηλικιών καθώς και νεαρά αγόρια εκδίδονταν, για μια πελατεία που απαρτιζόταν σχεδόν αποκλειστικά από άνδρες.
Ο βασιλικός
Ο βασιλικός είναι δράμα του Αντωνίου Μάτεση.
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Γυναικεία πορνεία
Ο Ψευδοδημοσθένης, σε λόγο που απευθυνόταν σε ένα δικαστικό σώμα του 4ου αιώνα π.Χ. αναφέρει: «διαθέτουμε πόρνες για την απόλαυσή μας, παλλακίδες για να μας παρέχουν καθημερινή φροντίδα και συζύγους για να μας παρέχουν νόμιμα τέκνα και για να αποτελούν τους πιστούς φύλακες του οίκου μας».
Ο βασιλικός
Υπόθεση
Στη διάρκεια της εορτής του Καρναβαλιού ο Φιλιππάκης Γιαγυρόπουλος φλερτάρει την κόρη του άρχοντα Δάρειου Ρονκάλα, Γαρουφαλιά και στο τέλος της βραδιάς την αφήνει έγκυο. Ο Φιλιππάκης γνωρίζοντας το σκάνδαλο που θα ξεσπάσει θέλει να την αποκαταστήσει. Όμως εμπόδιο σε αυτά του τα σχέδια είναι η δευτεροκλασάτη κοινωνική καταγωγή του σε σχέση με την οικογένεια της Γαρουφαλιάς. Ο Δάρειος αγνοώντας τα πραγματικά κίνητρα του νέου, νομίζει πως εποφθαλμιά την προίκα της κόρης του. Αν και η γυναίκα του και ο γιος του προσπαθούν να τον μεταπείσουν, εκείνος μένει αμετάπειστος. Επιθυμεί μάλιστα να κλείσει την κόρη του σε μοναστήρι, ενώ απειλεί να σκοτώσει τον Φιλιππάκη εξαιτίας μιας εσφαλμένης πληροφορίας που λαμβάνει, για μια γλάστρα με βασιλικό, την οποία συμπτωματικά επιχειρούν να κλέψουν δύο μεθυσμένοι από το παράθυρο του σπιτιού του Ρονκάλα. Ο μπράβος του χτυπά και σκοτώνει με πιστόλι τον έναν από τους δύο, νομίζοντας πως είναι ο Φιλιππάκης. Με την αποκάλυψη της αλήθειας και την παρέμβαση του αδερφού της Γαρουφαλιάς, Δραγανίγου, ο Ρονκάλας αναγκάζεται να δώσει πλέον τη συγκατάθεσή του στο γάμο των δύο νέων. Το έργο συνολικά χωρίζεται σε πέντε πράξεις και τριανταδύο σκηνές.
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Γυναικεία πορνεία
Παράλληλα, οι νόμοι απαγόρευαν αυστηρά τις σχέσεις εκτός γάμου με μία γυναίκα από την τάξη των ελεύθερων πολιτών. Ο απατημένος σύζυγος είχε το δικαίωμα να θανατώσει τον αντίζηλό του αν τον έπιανε επ’ αυτοφόρω, ομοίως και κάποιον βιαστή. Καθώς η μέση ηλικία γάμου για τους άνδρες ήταν τα 30 έτη, ο νεαρός Αθηναίος που επιθυμούσε να έχει ετεροφυλοφιλικές σχέσεις δεν είχε άλλη επιλογή από το να στραφεί στις δούλες του ή στις πόρνες.
Ο βασιλικός
Εκδοτική διαδρομή
Πρόκειται για το μοναδικό θεατρικό έργο του Αντωνίου Μάτεση. Γράφτηκε το 1829-1830 και εκδόθηκε το 1859 από το τυπογραφείο του Γεωργίου Ρωσσολίμου. Το 1881 περιλήφθηκε στα Άπαντα Αντωνίου Μάτεσι μετά ιστορικών προλεγομένων, σημειώσεων και γλωσσαρίων, Εν Ζακύνθω. Το 1934 δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μηνιαίος Κόσμος και το 1952 στην Ελληνική Δημιουργία του Σπυρίδωνα Μελά.
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Γυναικεία πορνεία
Η ύπαρξη εκδιδόμενων γυναικών με πελατεία άλλες γυναίκες δεν είναι επιβεβαιωμένη. Ο Αριστοφάνης, ως πρόσωπο που λαμβάνει μέρος στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα, αναφέρει τις «εταιρίστριες» στην ιστορία του για τον Έρωτα, όπου όλοι οι άνθρωποι προήλθαν από τη διαίρεση πλασμάτων με δύο κεφάλια και οχτώ μέλη. Για εκείνον, οι γυναίκες που προέκυψαν από τα κομμάτια των πρωτόγονων γυναικών δεν έχουν μεγάλη επιθυμία για άνδρες: προτιμούν τις γυναίκες, και από εκεί προήλθαν οι «εταιρίστριες». Ορισμένοι φιλόλογοι υποθέτουν πως αναφέρεται σε εκδιδόμενες γυναίκες που προσανατολίζονταν στη γυναικεία πελατεία με λεσβιακές προτιμήσεις. Ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς αναφέρεται στην πρακτική αυτή στο έργο «Διάλογος για τις πόρνες», ωστόσο είναι πιθανόν απλά να πρόκειται για αναφορά στο απόσπασμα αυτό του Πλάτωνα.
Ο βασιλικός
Παραστασιολογική διαδρομή του έργου
Ο Βασιλικός ανέβηκε για πρώτη φορά στη Ζάκυνθο το 1832 από ερασιτεχνικό θίασο ευγενών. Επίσης υπάρχει μαρτυρία, πως το έργο παιζόταν από ερασιτέχνες στο χωρίο Γερακάρι στις Απόκριες. Στις 24 Μαρτίου 1927 παρουσιάστηκε στην Αθήνα από την Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου σε σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη. Έπαιζαν μεταξύ άλλων οι Ν. Παπαδόπουλος, Κ. Οικονομίδης, Πέλος Κατσέλης, Χρ. Ευθυμίου, Γ. Δαμασιώτης. Στο Εθνικό Θέατρο πρωτοανέβηκε τον Φεβρουάριο του 1935 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη και με τον Γιώργο Γληνό στο ρόλο του Ρονκάλα. Συμπρωταγωνιστές του ήταν οι Σοφία Αλκαίου, Αλέξης Μινωτής, Μαρία Αλκαίου, Χρήστος Ευθυμίου. Τα σκηνικά επιμελήθηκε ο Κλεόβουλος Κλώνης και τα κοστούμια ο Αντώνης Φωκάς. Το 1950 ξαναπαίχθηκε από την ίδια σκηνή (σε σκηνοθεσία Ροντήρη, σκηνικά και κοστούμια των Κλώνη και Φωκά αντίστοιχα), με τους Θεόδωρο Αρώνη, Ελένη Χαλκούση, Νίκο Χατζίσκο, Ρ. Μυράτ, Ι. Αυλωνίτη, Μαρία Αλκαίου, Θ. Ανδριακόπουλο, Άρη Μαλιαγρό, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Χριστόφορο Νέζερ και Παντελή Ζερβό. Το 1964 ανέβηκε και πάλι σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή με πρωταγωνιστές τους Λυκούργο Καλλέργη, Πέτρο Φυσσούν, Ελένη Ζαφειρίου, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Νίκο Τζόγια, Όλγα Τουρνάκη, Παντελή Ζερβό κλπ.
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Πόρνες
Οι εκδιδόμενες γυναίκες μπορούν να ταξινομηθούν σε διάφορες κατηγορίες. Τελευταίες στην κλίμακα κατατάσσονταν οι πόρνες, οι οποίες σύμφωνα και με την ετυμολογία της λέξης – προέρχεται από το ρήμα «πέρνημι» που σημαίνει «πουλώ» - ανήκαν στους «πορνοβοσκούς», δηλαδή σε προαγωγούς που κρατούσαν τμήμα των εσόδων τους. Οι τελευταίοι μπορούσαν να είναι πολίτες και τα έσοδα από την πορνεία αντιμετωπίζονταν όπως αυτά από άλλες δραστηριότητες. Ένας ρήτορας του 4ου αιώνα αναφέρει δύο πόρνες σαν τμήματα της περιουσίας του. Ο Θεόφραστος αναφέρει τον προαγωγό πλάι στον πανδοχέα και τον συλλέκτη φόρων σε έναν κατάλογο επαγγελμάτων που είχε συντάξει. Ένας τέτοιος ιδιοκτήτης μπορούσε επίσης να ανήκει στην τάξη των μετοίκων.
Ο βασιλικός
Η γλώσσα του έργου
Το έργο είναι γραμμένο σε πεζό λόγο και ρέουσα δημοτική γλώσσα. Όπως σημειώνει ο νεοελληνιστής Μάριο Βίττι «[...]πολύ εύκολα επισημαίνεται η σταθερή παρουσία του Σολωμού στο δράμα του Μάτεση» Ο Δεβιάζης θεωρεί πως η γλώσσα του έργου είναι καθαρωτάτη κι ας υπάρχουν στο έργο Ζακύνθιοι τινές βαρβαρισμοί, ιδιωτισμοί και χυδαϊσμοί, κάτι που ο Μάτεσις επέλεξε ίνα και η γλώσσα αντιπροσωπεύση την εποχήν και χαρακτηρίση κάλλιον τα πρόσωπα. Ο Κ. Πορφύρης μιλάει για την πλούσια γλώσσα του, ο Λίνος Πολίτης για τη ζωντανή δημοτική του, ενώ ο Λέων Κουκούλας συνδέει τον ζωντανό ιδιωματικό λόγο του με τον ηθογραφικό ρεαλισμό. Ο ιστορικός του θεάτρου Γιάννης Σιδέρης λέει πως λόγω της γλώσσας παραγνωρίστηκε, ενώ η Γλυκερία Μπουμπουλίδου επισημαίνει πως αν και γραμμένο σε τοπικό ζακυνθινό ιδίωμα και με πολλές ιταλικές εκφράσεις, ο λόγος του έργου ρέει αρμονικά. Για την Χρυσούλα Καραντζή-Ανδρειωμένου τα πρόσωπα του έργου ομιλούν το καθένα με το δικό του ύφος ανάλογο της μόρφωσής του και της κοινωνικής του καταγωγής. Οι ζακυνθινοί διαλεκτισμοί του δίνουν ηθογραφικό χαρακτήρα.
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Πόρνες
Κατά την κλασική εποχή, οι πόρνες ήταν δούλες βαρβαρικής καταγωγής. Από την ελληνιστική εποχή και μετά εμφανίζονται και νεαρές πόρνες οι οποίες εκτέθηκαν από τον πολίτη πατέρα τους, και οι οποίες θεωρούνταν δούλες μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Η περίπτωση αυτή μοιάζει συνηθισμένη, σε σημείο που ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, τον 2ο αιώνα μ.Χ., προειδοποιεί εκείνους που συχνάζουν σε πορνεία για τον κίνδυνο της αιμομιξίας: «πόσοι πατεράδες, έχοντας ξεχάσει τα παιδιά που εγκατέλειψαν, έχουν, εν αγνοία τους, συνάψει ερωτικές σχέσεις με το γιο τους που εκδίδεται ή με την κόρη τους που έγινε πόρνη...» Αυτές οι γυναίκες εργάζονταν τις περισσότερες φορές σε οίκους ανοχής, σε συνοικίες που ήταν διαβόητες για τη φιλοξενία τέτοιων δραστηριοτήτων, όπως ο Πειραιάς (το λιμάνι της Αθήνας) ή ο Κεραμεικός. Οι τελευταίες υποδέχονταν ναυτικούς και φτωχούς πολίτες.
Ο βασιλικός
Ειδολογική περιγραφή
Ο ίδιος ο Μάτεσις στην Προειδοποίηση, η οποία προτάσσεται εν είδει εισαγωγής στην έκδοση του έργου σημειώνει: Το παρόν όθεν δύναται μάλλον να ονομασθή ιστορική μυθιστοριογραφία δραματικώς παριστανομένη ή κωμωδία. Δηλώνει επίσης πως επιχείρησε την παράστασιν[...]εικόνος του τε χαρακτήρος και των ηθών και εθίμων της εποχής, εν η υποτίθεται ότι η πράξις έλαβε χώραν Η λογοτεχνική γενιά του 1880 και οι γλωσσικοί αγώνες του 1900 το φέρνουν σε προδρομικό επίπεδο ως προς το θέατρο των ιδεών. Επίσης θεωρείται προδρομικό του ''ηθογραφικού δράματος του τέλους του 19ου αι.
Πορνεία στην αρχαία Ελλάδα
Πόρνες
Στην κατηγορία αυτή άνηκαν και οι πόρνες που εργάζονταν στους κρατικούς αθηναϊκούς οίκους ανοχής. Σύμφωνα με τον Αθήναιο, που με τη σειρά του επικαλείται τον κωμικό ποιητή Φιλήμονα και τον ιστορικό Νίκανδρο από την Κολοφώνα, ήταν ο νομοθέτης Σόλων αυτός που «ανυπόμονος να καλμάρει τις ορμές των νεαρών ανδρών, (...) πήρε την πρωτοβουλία να ανοίξει οίκους ανοχής και να εγκαταστήσει εκεί νεαρές γυναίκες αγορασμένες». Έτσι, ένα από τα πρόσωπα στις «Αδελφές» του Φιλ΄΄ημονα ξεσπά: