cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ψηφιακή εγκληματολογία
Εφαρμογές
Σε αστικές διαφορές ή σε εταιρικά θέματα, η ψηφιακή εγκληματολογία αποτελεί μέρος της διαδικασίας ηλεκτρονικής ανακάλυψης (ή eDiscovery) στοιχείων. Οι εγκληματολογικές διαδικασίες είναι παρόμοιες με εκείνες που χρησιμοποιούνται σε ποινικές έρευνες, συχνά με διαφορετικές νομικές απαιτήσεις και περιορισμούς. Εξωδικαστικά, η ψηφιακή εγκληματολογία μπορεί να αποτελέσει μέρος εσωτερικών ερευνών σε εταιρείες.
Ένα κοινό παράδειγμα τέτοιας εφαρμογής θα ήταν μετά από μη εξουσιοδοτημένη διείσδυση σε δίκτυο υπολογιστών. Μια εξειδικευμένη εγκληματολογική έρευνα σχετικά με τη φύση και την έκταση της επίθεσης εκτελείται ως άσκηση περιορισμού των ζημιών, τόσο για να διαπιστωθεί η εξάπλωση της εισβολής όσο και για να εντοπιστεί ο εισβολέας. Τέτοιες επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν συνήθως μέσω τηλεφωνικών γραμμών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, αλλά στη σύγχρονη εποχή συνήθως διενεργούνται μέσω του Διαδικτύου.
Η κύρια εστίαση των ερευνών ψηφιακής εγκληματολογίας είναι η ανάκτηση αντικειμενικών ενδείξεων εγκληματικής δραστηριότητας (η οποία ονομάζεται actus reus στη νομική ορολογία). Ωστόσο, το ευρύ φάσμα των δεδομένων που υπάρχουν σε ψηφιακές συσκευές μπορεί να βοηθήσει και σε άλλα πεδία έρευνας.
Νομικές Εκτιμήσεις, Νομικά Ζητήματα
Η έρευνα επί των ψηφιακών μέσων καλύπτεται από εθνική και διεθνή νομοθεσία. Ειδικότερα για έρευνες υποθέσεων των πολιτικών δικαστηρίων, οι νόμοι ενδέχεται να περιορίζουν τη δυνατότητα των ερευνητών και των αναλυτών να πραγματοποιούν εξετάσεις. Υπάρχουν συχνά περιορισμοί, οι οποίοι αφορούν στην παρακολούθηση ενός δικτύου ή στην ανάγνωση προσωπικών επικοινωνιών. Κατά τη διάρκεια της ποινικής έρευνας, οι εθνικοί νόμοι περιορίζουν την ποσότητα των πληροφοριών που μπορούν να συλλεχθούν. Για παράδειγμα, στο Ηνωμένο Βασίλειο, η λήψη πειστηρίων από τις αρχές επιβολής του νόμου διέπεται από τη νομοθεσία περί αποδεικτικών στοιχείων PACE act. Από νωρίς κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του στον τομέα, ο «Διεθνής Οργανισμός για τα Υποδείγματα Υπολογιστών» (International Organization on Computer Evidence - IOCE) ήταν ένας οργανισμός που εργάστηκε για τη θέσπιση συμβατών διεθνών προτύπων για τη λήψη πειστηρίων.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι ίδιοι νόμοι που αφορούν στα εγκλήματα πληροφορικής μπορούν επίσης να επηρεάσουν τους ερευνητές της ψηφιακής εγκληματολογίας. Το 1990 ο Νόμος περί Καταχρηστικής Χρήσης Υπολογιστών (Computer Misuse Act 1990) νομοθετεί κατά της μη εξουσιοδοτημένης πρόσβασης σε ψηφιακό υλικό αποθηκευμένο σε συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών. Αυτό δημιουργεί ιδιαίτερη ιδιαίτερη ανησυχία στους ιδιώτες ερευνητές, οι οποίοι έχουν περισσότερους περιορισμούς από τους ερευνητές των μονάδων επιβολής του νόμου.
Το άρθρο 5 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Article 5 of the European Convention on Human Rights) προβλέπει παρόμοιους με τον ECPA περιορισμούς που αφορούν στην ιδιωτική ζωή και περιορίζει την επεξεργασία και την ανταλλαγή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα τόσο εντός της ΕΕ όσο και με εξωτερικές της ΕΕ χώρες. Η ικανότητα των αρχών επιβολής του νόμου του Ηνωμένου Βασιλείου να διεξάγουν έρευνες ψηφιακής εγκληματολογίας έχει νομοθετηθεί με τον κανονισμό περί διερευνητικών εξουσιών (Regulation of Investigatory Powers Act).
Ψηφιακά Πειστήρια
Κύριο άρθρο: Digital evidence
Όταν τα ψηφιακά πειστήρια χρησιμοποιούνται σε δικαστήρια, τότε εμπίπτουν στις ίδιες νομικές κατευθυντήριες γραμμές όπως και άλλες μορφές αποδεικτικών στοιχείων. Τα δικαστήρια συνήθως δεν απαιτούν αυστηρότερες κατευθυντήριες γραμμές. Στις ΗΠΑ χρησιμοποιούνται οι Ομοσπονδιακοί Κανόνες Έρευνας Πειστηρίων (Federal Rules of Evidence) για την αξιολόγηση του αποδεκτού των ψηφιακών πειστηρίων, στο Ηνωμένο Βασίλειο η νομοθεσία περί αποδεικτικών στοιχείων (PACE 1984) και ο Κανονισμός για της Αποδείξεις σε Αστικές Υποθέσεις (Civil Evidence Acts) έχουν παρόμοιες κατευθυντήριες γραμμές και πολλές άλλες χώρες έχουν τους δικούς τους σχετικούς νόμους. Οι ομοσπονδιακοί νόμοι των ΗΠΑ περιορίζουν τις λήψεις σε μόνο αντικείμενα με προφανή αποδεικτική αξία. Αναγνωρίζεται πως αυτό δεν είναι πάντοτε δυνατό να συμβεί με τα ψηφιακά μέσα πριν από την εξέταση.
Οι νόμοι που αφορούν στα ψηφιακά πειστήρια αντιμετωπίζουν δύο θέματα: την ακεραιότητα και την αυθεντικότητά τους. Η ακεραιότητα διασφαλίζει ότι η πράξη της λήψης και απόκτησης πειστηρίων από ψηφιακά μέσα δεν τροποποιεί αυτά τα αποδεικτικά στοιχεία (είτε το πρωτότυπο είτε το αντίγραφο). Η αυθεντικότητα αναφέρεται στην ικανότητα επιβεβαίωσης της ακεραιότητας των πληροφοριών. Για παράδειγμα επιβεβαιώνει ότι τα αντίγραφα των μέσων είναι ταυτόσημα με τα αρχικά στοιχεία. Η ευκολία με την οποία μπορούν να μεταβληθούν τα ψηφιακά πειστήρια σημαίνει ότι η τεκμηρίωση της αλυσίδας επιτήρησης (Chain of Custody) από τη σκηνή του εγκλήματος, μέσω ανάλυσης και, τελικά, έως να βρεθούν τα πειστήρια ενώπιον του δικαστηρίου (μια μορφή του ιστορικού ή της διαδρομής ελέγχου) είναι σημαντική για τη διαπίστωση της αυθεντικότητας των πειστηρίων.
Οι Σουάνοι
Οι Σουάνοι (Γαλλικά: Les Chouans) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ (1799-1850) που δημοσιεύθηκε το 1829 και περιλαμβάνεται στην ενότητα Σκηνές της στρατιωτικής ζωής της μυθιστορηματικής συλλογής του Ανθρώπινη κωμωδία, η οποία αποτελεί μια κοινωνική τοιχογραφία της γαλλικής κοινωνίας από τη Γαλλική Επανάσταση του 1789 έως τη σύγχρονη εποχή του.
Ψηφιακή εγκληματολογία
Ψηφιακά Πειστήρια
Οι δικηγόροι έχουν επιχειρηματολογήσει πως επειδή τα ψηφιακά πειστήρια μπορούν θεωρητικά να τροποποιηθούν υπονομεύεται η αξιοπιστία των πειστηρίων. Οι αμερικανοί δικαστές έχουν αρχίσει να απορρίπτουν αυτή τη θεωρία, όπως στην υπόθεση των ΗΠΑ εναντίον του Bonallo, όπου το δικαστήριο έκρινε ότι «το γεγονός ότι είναι δυνατόν να αλλάξουν τα δεδομένα που περιέχονται σε έναν υπολογιστή είναι σαφώς ανεπαρκές για να αποδειχθεί αναξιοπιστία». Στο Ηνωμένο Βασίλειο κατευθυντήριες γραμμές όπως αυτές που έχουν εκδοθεί από τον Σύνδεσμο Ανωτάτων Αξιωματικών Αστυνομίας (Association of Chief Police Officers – ACPO) ακολουθούνται για να βοηθήσουν στην τεκμηρίωση της αυθεντικότητας και της ακεραιότητας των πειστηρίων.
Οι Σουάνοι
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στη γαλλική περιοχή της Βρετάνης και σε ένα αληθινό ιστορικό σκηνικό αφηγείται μια φανταστική ιστορία αγάπης. Η υπόθεση εξελίσσεται κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιόδου της εξέγερσης των Σουάνων το 1799 στη Φουζέρ.
Ψηφιακή εγκληματολογία
Ψηφιακά Πειστήρια
Οι ερευνητές ψηφιακών πειστηρίων, ιδίως σε ποινικές έρευνες, πρέπει να διασφαλίζουν ότι τα συμπεράσματα βασίζονται σε πραγματικά στοιχεία και στις προσωπικές ειδικές γνώσεις τους. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, οι Ομοσπονδιακοί Κανόνες Έρευνας Πειστηρίων (Federal Rules of Evidence) δηλώνουν ότι ένας ειδικευμένος εμπειρογνώμονας μπορεί να καταθέσει "με τη μορφή μιας γνώμης ή άλλως" εφόσον:
Οι Σουάνοι
Ο Μπαλζάκ συνέλαβε την ιδέα για το μυθιστόρημα κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στη Βρετάνη σε έναν οικογενειακό φίλο του το 1828. Ενθουσιασμένος από τους ανθρώπους και την ατμόσφαιρα της περιοχής, άρχισε να συλλέγει σημειώσεις και περιγραφές για μελλοντική χρήση. Το μυθιστόρημα δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1829 με τίτλο Ο τελευταίος Σουάνος ή η Βρετάνη το 1800 και υπήρξε η πρώτη εμπορική επιτυχία του Μπαλζάκ και το πρώτο δημοσιευθέν χωρίς ψευδώνυμο.
Ψηφιακή εγκληματολογία
Ψηφιακά Πειστήρια
"(1) η μαρτυρία βασίζεται σε επαρκή γεγονότα ή δεδομένα, (2) η μαρτυρία είναι προϊόν αξιόπιστων αρχών και μεθόδων και (3) ο μάρτυρας εφάρμοσε αξιόπιστα τις αρχές και τις μεθόδους στα πραγματικά στοιχεία της υπόθεσης."
Οι κλάδοι της ψηφιακής εγκληματολογίας μπορούν να έχουν ο καθένας τις δικές του ειδικές οδηγίες για τη διεξαγωγή των ερευνών και τη διαχείριση των πειστηρίων. Για παράδειγμα, τα κινητά τηλέφωνα μπορεί να απαιτείται να τοποθετούνται σε κλωβό Faraday κατά τη διάρκεια της λήψης ή της απόκτησης πειστηρίων, προκειμένου να αποφευχθεί η περαιτέρω ασύρματη επικοινωνία της συσκευής. Στο Ηνωμένο Βασίλειο η εγκληματολογική εξέταση υπολογιστών σε ποινικές υποθέσεις υπόκειται στις κατευθυντήριες γραμμές του Συνδέσμου Ανωτάτων Αξιωματικών Αστυνομίας (Association of Chief Police Officers – ACPO). Υπάρχουν επίσης διεθνείς προσεγγίσεις για την παροχή καθοδήγησης σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης των ψηφιακών πειστηρίων. Ο "Οδηγός Ηλεκτρονικών Πειστηρίων" (Electronic Evidence Guide) του Συμβουλίου της Ευρώπης προσφέρει ένα πλαίσιο για τις αρχές επιβολής του νόμου και τις δικαστικές αρχές σε χώρες που επιδιώκουν να δημιουργήσουν ή να ενισχύσουν τις δικές τους κατευθυντήριες γραμμές για τον εντοπισμό και τον χειρισμό ηλεκτρονικών πειστηρίων.
Ερευνητικά Εργαλεία
Το παραδεκτό των ψηφιακών πειστηρίων εξαρτάται από τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για την εξαγωγή τους. Στις ΗΠΑ, τα εγκληματολογικά εργαλεία υπόκεινται στο πρότυπο Daubert, όπου ο δικαστής είναι υπεύθυνος για τη διασφάλιση πως οι διαδικασίες και το λογισμικό που χρησιμοποιούνται είναι αποδεκτά. Σε μια δήλωση του 2003, ο Brian Carrier ισχυρίστηκε ότι οι κατευθυντήριες γραμμές Daubert απαιτούσαν να δημοσιευθεί ο κώδικας των εγκληματολογικών εργαλείων και να αξιολογηθούν από ομότιμους κριτές. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "τα εργαλεία ανοικτού κώδικα μπορούν να πληρούν με μεγαλύτερη σαφήνεια και πληρότητα τις απαιτήσεις των κατευθυντήριων γραμμών από ό,τι τα ιδιόκτητα εργαλεία". Ο Josh Brunty δήλωσε το 2011 ότι η επιστημονική επικύρωση της τεχνολογίας και του λογισμικού που σχετίζονται με την πραγματοποίηση μιας ψηφιακής εγκληματολογικής εξέτασης είναι κρίσιμη για κάθε εργαστηριακή διαδικασία. Ισχυρίστηκε ότι «η επιστήμη της ψηφιακής εγκληματολογίας βασίζεται στις αρχές των επαναλαμβανόμενων διαδικασιών και των ποιοτικών πειστηρίων, επομένως, το να γνωρίζει κάποιος πώς να σχεδιάσει και να διατηρήσει κατάλληλα μια καλή διαδικασία επικύρωσης είναι βασική απαίτηση για κάθε ερευνητή ψηφιακής εγκληματολογίας ώστε να υπερασπιστεί τις μεθόδους του σε δικαστήριο».
Οι Σουάνοι
Ιστορικό υπόβαθρο
Ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το έργο του σερ Γουόλτερ Σκοτ (καθώς και από την Ιρλανδή συγγραφέα Μαρία Έντζγουορθ) και αποφάσισε να γράψει μυθιστορήματα χρησιμοποιώντας την ταραγμένη ιστορία της Γαλλίας ως λογοτεχνικό σκηνικό, με τον ίδιο τρόπο που είχε χρησιμοποιηθεί η ιστορία της Σκωτίας και της Ιρλανδίας από τον Σκοτ. Μέχρι τότε, ο Μπαλζάκ είχε δημοσιεύσει μόνο διηγήματα ευπώλητα με ποικίλα ψευδώνυμα, βιβλία σχεδιασμένα για να ενθουσιάσουν τους αναγνώστες και να πουλήσουν αντίγραφα, χωρίς να αναγνωρίζονται από τη λογοτεχνική κριτική. Επίσης, η ενασχόλησή του με τις εκδόσεις από το 1826 και οι αποτυχημένες κερδοσκοπικές επενδύσεις του τον είχαν αφήσει σε άσχημη οικονομική κατάσταση με πολλά χρέη. Ωστόσο, πίστευε στις ικανότητές του ως συγγραφέας και περίμενε την επιτυχία σε κάθε νέο του έργο.
Ψηφιακή εγκληματολογία
Κλάδοι
Καθώς οι νόμοι παραβιάζονται από τους εγκληματίες και τώρα χρησιμοποιούνται εκτεταμένα μικρές ψηφιακές συσκευές (π.χ. ταμπλέτες, smartphones, flash drives), οι έρευνες της ψηφιακής εγκληματολογίας δεν περιορίζονται απλώς στην ανάκτηση δεδομένων από συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, αλλά επεκτείνονται για να καλυφθούν και οι νέες αυτές τεχνολογίες και συσκευές. Ορισμένες από αυτές τις συσκευές έχουν πτητική μνήμη, ενώ μερικές έχουν μη πτητική μνήμη. Υπάρχουν επαρκείς μεθοδολογίες για την ανάκτηση δεδομένων από την πτητική μνήμη, ωστόσο, δεν υπάρχει λεπτομερής μεθοδολογία ή πλαίσιο για την ανάκτηση δεδομένων από μη πτητικές μνήμες. Ανάλογα με τον τύπο των συσκευών, των μέσων ή των αντικειμένων, η έρευνα της ψηφιακής εγκληματολογίας διακλαδίζεται σε διάφορους τύπους.
Οι Σουάνοι
Περίληψη υπόθεσης
μικρογραφία|Η Μαρί ντε Βερνέιγ συναντά τον μαρκήσιο ντε Μοντωράν και τη μαντάμ ντυ Γκουά. Τον Σεπτέμβριο του 1799, κατά τη διάρκεια της Υπατείας, στα σύνορα της Νορμανδίας και της Βρετάνης, ένα σώμα του δημοκρατικού στρατό με επικεφαλής τον διοικητή Υλό δέχεται επίθεση από αγρότες της Βρετάνης, τους Σουάνους, οι οποίοι είχαν εξεγερθεί υπέρ της επιστροφής του βασιλιά.
Ο επαναστατικός επίτροπος Φουσέ θέλει να σταματήσει αυτή τη νέα εξέγερση στη Βρετάνη. Στέλνει την όμορφη κατάσκοπο Μαρί ντε Βερνέιγ για να παραπλανήσει τον χαρισματικό ηγέτη τους, τον μαρκήσιο ντε Μοντωράν. Πρέπει, με τη βοήθεια του Κορεντέν, συνεργάτη του Φουσέ, ενός φιλόδοξου και αδίστακτου αστυνομικού, να τον κάνει να πέσει στην παγίδα και να τον συλλάβουν.
Ψηφιακή εγκληματολογία
Εγκληματολογία Υπολογιστών
Ο στόχος της εγκληματολογίας υπολογιστών είναι να εξηγήσει την τρέχουσα κατάσταση ενός ψηφιακού αντικειμένου (artifact), όπως ενός συστήματος ηλεκτρονικού υπολογιστή, ενός αποθηκευτικού μέσου ή ενός ηλεκτρονικού εγγράφου. Ο κλάδος αυτός καλύπτει συνήθως τα συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, τα ενσωματωμένα συστήματα (ψηφιακές συσκευές με στοιχειώδη υπολογιστική ισχύ και ενσωματωμένη μνήμη) και τη στατική μνήμη (όπως USB αποθηκευτικές μονάδες).
Οι Σουάνοι
Περίληψη υπόθεσης
Στην πρώτη τους συνάντηση, ο μαρκήσιος και η Μαρί ερωτεύονται. Γοητευμένη από αυτόν που πρέπει να εξουδετερώσει, η όμορφη κατάσκοπος ξεχνά τον στόχο της αποστολής της, την οποία είχε δεχθεί μόνο για να ξεφύγει από τη φτώχεια.
Αλλά ένας από τους αντάρτες μαθαίνει και αποκαλύπτει στον μαρκήσιο ότι η Μαρί είναι μια επικίνδυνη κατάσκοπος. Εξαγριωμένος, αυτός την προσβάλλει και την διώχνει. Οι δημοκρατικοί στρατιώτες στη συνέχεια σφαγιάζονται από τα στρατεύματα του Μοντωράν και η Μαρί γλυτώνει την τελευταία στιγμή από το θάνατο.
Ψηφιακή εγκληματολογία
Εγκληματολογία Υπολογιστών
Η εγκληματολογία υπολογιστών μπορεί να ασχοληθεί με ένα ευρύ φάσμα πληροφοριών: από τα αρχεία καταγραφής (όπως το ιστορικό διαδικτύου) έως τα πραγματικά ψηφιακά αρχεία στη μονάδα δίσκου. Το 2007 οι εισαγγελείς χρησιμοποίησαν ένα υπολογιστικό φύλλο που ανακτήθηκε από τον υπολογιστή του Joseph E. Duncan III για να αποδειχθεί προμελέτη και να εξασφαλισθεί η θανατική ποινή. Ο δολοφόνος της Sharon Lopatka εντοπίστηκε το 2006 μετά από τον εντοπισμό στον υπολογιστή του θύματος μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από το θύτη, τα οποία περιγράφουν λεπτομερώς βασανιστήρια και φαντασιώσεις θανάτου.
Οι Σουάνοι
Περίληψη υπόθεσης
Η Μαρί καταλαβαίνει ότι ο μαρκήσιος έχει μάθει την αλήθεια. Για να του αποδείξει την αγάπη της, καταφέρνει να τον δει ξανά σε ένα χορό. Οι δύο εραστές καταφέρνουν να διαλύσουν οποιαδήποτε παρανόηση και να ομολογήσουν το πάθος τους. Θα παντρευτούν μόλις ο Μοντωράν καταθέσει τα όπλα. Τότε, ο Κορεντέν, που ανησυχεί μήπως αποτύχει η αποστολή τους, την εξαπατά κάνοντάς την να πιστέψει ότι ο μαρκήσιος αγαπά τη θανάσιμη αντίπαλό της, τη μαντάμ ντυ Γκουά και αυτή διατάζει τον διοικητή Υλό να καταστρέψει τους εξεγερμένους. Ανακαλύπτοντας την εξαπάτηση πολύ αργά, θυσιάζεται για να προσπαθήσει, χωρίς επιτυχία, να σώσει τον Μοντωράν με τον οποίο είχε παντρευτεί μερικές ώρες νωρίτερα. Πέθανε στο πλευρό του, το πρωί μετά τη νύχτα του γάμου τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Ψηφιακή εγκληματολογία
Εγκληματολογία Κινητών Συσκευών
Κυρίως Άρθρο: Mobile device forensics
Η εγκληματολογία κινητών συσκευών αποτελεί υπο-κλάδο της ψηφιακής εγκληματολογίας σχετικά με την ανάκτηση ψηφιακών πειστηρίων ή δεδομένων από μια κινητή συσκευή. Διαφέρει από την εγκληματολογία υπολογιστών κατά το ότι μια κινητή συσκευή θα διαθέτει ενσωματωμένο σύστημα επικοινωνίας (π.χ. GSM) και, συνήθως, διαφορετικούς ανά κατασκευάστρια εταιρεία μηχανισμούς αποθήκευσης, οι οποίοι είναι και ιδιόκτητοι από την ίδια την κατασκευάστρια. Οι έρευνες συνήθως επικεντρώνονται σε απλά δεδομένα, όπως δεδομένα κλήσεων και επικοινωνιών (Σύντομα Μηνύματα - SMS/μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου - Email), και όχι η σε βάθος ανάκτηση των διαγραμμένων δεδομένων. Τα δεδομένα SMS από μια έρευνα κινητής συσκευής βοήθησαν να απαλλαχθεί ο Patrick Lumumba από τη δολοφονία της Meredith Kercher.
Οι κινητές συσκευές είναι επίσης χρήσιμες για την παροχή πληροφοριών θέσης. είτε από ενσωματωμένες δυνατότητας GPS/εντοπισμού τοποθεσίας ή μέσω αρχείων καταγραφής κυψελών της κινητής τηλεφωνίας, τα οποία παρακολουθούν τις συσκευές εντός της εμβέλειας τους. Τέτοιου τύπου πληροφορίες χρησιμοποιήθηκαν για τον εντοπισμό των απαγωγέων του Thomas Onofri το 2006.
Εγκληματολογία Δικτύων
Κυρίως Άρθρο: Network forensics
Η εγκληματολογία δικτύων ασχολείται με την παρακολούθηση και ανάλυση της κίνησης του δικτύου υπολογιστών, τόσο σε τοπικό όσο και σε WAN/διαδικτυακό επίπεδο, με σκοπό τη συλλογή πληροφοριών, τη συλλογή πειστηρίων ή την ανίχνευση εισβολών. Η δικτυακή κίνηση συνήθως συλλέγεται σε επίπεδο πακέτων και είτε αποθηκεύεται για μεταγενέστερη ανάλυση ή φιλτράρεται σε πραγματικό χρόνο. Σε αντίθεση με άλλους τομείς της ψηφιακής εγκληματολογίας, τα δεδομένα της εγκληματολογίας δικτύου είναι συχνά προσωρινά και σπάνια καταγράφονται, καθιστώντας τον συγκεκριμένο κλάδο συχνά χρήσιμο μόνο ως εκ των υστέρων αντίδραση.
Εγκληματολογία Ανάλυσης Δεδομένων
Η Εγκληματολογία Ανάλυσης Δεδομένων είναι ένας κλάδος της ψηφιακής εγκληματολογίας. Εξετάζει τα δομημένα δεδομένα με στόχο να αποκαλυφθούν και να αναλυθούν μοτίβα δόλιων δραστηριοτήτων που προκύπτουν από οικονομικά εγκλήματα.
Εγκληματολογία Βάσεων Δεδομένων
Η εγκληματολογία των βάσεων δεδομένων είναι ένας κλάδος της ψηφιακής εγκληματολογίας που σχετίζεται με την εγκληματολογική μελέτη των βάσεων δεδομένων και των μεταδεδομένων τους. Οι έρευνες χρησιμοποιούν περιεχόμενο των βάσεων δεδομένων, αρχεία καταγραφής και δεδομένα εντός της RAM για να δημιουργήσουν ένα χρονοδιάγραμμα ή να ανακτήσουν σχετικές πληροφορίες.
Σχετικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκληματολογία Κατηγορία:Έγκλημα στον κυβερνοχώρο
Φοινίκη (Ρωμαϊκή επαρχία)
Η Φοινίκη Συρία, Syria Phoenīcē, ήταν επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που περιελάμβανε την ιστορική περιοχή της Φοινίκης. Επισήμως δημιουργήθηκε το 194 μ.Χ. και μετά c. 394, η Φοινίκη Συρία χωρίστηκε σε Phoenice Proper (ή Phoenice Paralia) και στη Phoenice Libanensis, μία διαίρεση που παρέμεινε, έως ότου η περιοχή κατακτήθηκε από τους Μουσουλμάνους Άραβες τη δεκαετία του 630.
Διοικητική ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Χάρτης της [[Διοίκηση Ανατολής|διοίκησης της Ανατολής με τις επαρχίες της, όπως καταγράφεται στον ΚΑτάλογο Αξιωμάτων (Notitia Dignitatum, π. 400.]]
Η Φοινίκη τέθηκε υπό ρωμαϊκή κυριαρχία το 64 π.Χ., όταν ο Πομπήιος δημιούργησε την επαρχία της Συρίας. Με εξαίρεση μ;iα σύντομη περίοδο το 36–30 π.Χ., όταν ο Μάρκος Αντώνιος έδωσε την περιοχή στην Πτολεμαϊκή Αίγυπτο, η Φοινίκη παρέμεινε μέρος της επαρχίας της Συρίας στη συνέχεια. Ο Aυτοκράτορας Αδριανός (βασ. 117–138) λέγεται ότι εξέτασε μία διαίρεση της υπερβολικά μεγάλης συριακής επαρχίας το 123–124 μ.Χ., αλλά τελικά μετά το 194 μ.Χ. ο Σεπτίμιος Σεβήρος (βασ. 193–211) το ανέλαβε πράγματι, διαιρώντας τις επαρχίες Κοίλη Συρία στο βορρά και Φοινίκη Συρία στον νότο. Η Τύρος έγινε η πρωτεύουσα της νέας επαρχίας, αλλά ο Ελαγάβαλος (βασ. 218–222) ανέδειξε τη γενέτειρά του Έμεσα σε συμπρωτεύουσα, και οι δύο πόλεις συναγωνίστηκαν η μία την άλλη ως επικεφαλής της επαρχίας, μέχρι τη διαίρεσή της τον 4ο αι.
Μετά το τέλος τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Κόμμοδου τον 2ο αι. ξεκίνησε ένας εμφύλιος πόλεμος, στον οποίο η Βέρυτος και η Σιδώνα υποστήριξαν τον Πεσκόνιο Νίγηρα. Αντίθετα η πόλη της Τύρου υποστήριξε τον Σεπτίμιο Σεβήρο, κάτι που οδήγησε τον Π. Νίγηρα να στείλει ακοντιστές και τοξότες Μαυριτανούς (Mauri), για να λεηλατήσουν την πόλη. Ωστόσο ο Νίγηρας έχασε τον εμφύλιο πόλεμο, και ο Σεπτίμιος Σεβήρος αποφάσισε να δείξει την ευγνωμοσύνη του για την υποστήριξη της Τύρου, κάνοντάς την πρωτεύουσα της Φοινίκης.
Ο Διοκλητιανός (βασ. 284–305) διαχώρισε την περιφέρεια Βαταναία και την έδωσε στην Αραβία, ενώ λίγο πριν το 328, όταν αναφέρεται στον Κατάλογο της Βερόνας (Laterculus Veronensis), ο Κωνσταντίνος Α΄ (βασ. 306–337) δημιούργησε τη νέα επαρχία Augusta Libanensis έξω από το ανατολικό μισό της παλαιάς επαρχίας, που περιέκλειε την περιοχή ανατολικά του όρους Λίβανος.
Εκκλησιαστική διοίκηση
Η εκκλησιαστική διοίκηση παραλληλίστηκε με την πολιτική, αλλά με κάποιες διαφορές. Ο επίσκοπος της Τύρου αναδείχθηκε ως ο κατεξοχήν προκαθήμενος της Φοινίκης στα μέσα του 3ου αι. Όταν η επαρχία διαιρέθηκε π. 394, η Δαμασκός, αντί της Έμεσας, έγινε η μητρόπολη της Φοινίκης ΙΙ. Και οι δύο επαρχίες ανήκαν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας, με τη Δαμασκό να ξεπερνά αρχικά την Τύρο, η θέση της οποίας αμφισβητήθηκε επίσης για λίγο από την έδρα της Βερύτου π. 450; μετά το 480/1, όμως, ο μητροπολίτης Τύρου καθιερώθηκε ως πρώτος κατά προτεραιότητα (πρωτόθρονος) όλων των μητροπολιτών, που υπάγονταν στην Αντιόχεια.
Propraetorial Imperial Legates στη Phoenicia:
μικρογραφία| Μαρμάρινη κεφαλή του Αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου. Βρέθηκε στην Τύρο, και εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Βηρυτού.
Περιφερειάρχες της Φοινίκης
Τον 4ο αι. συνολικά, είναι γνωστοί σχεδόν 30 κυβερνήτες της Φοινίκης με 23 κυβερνήτες της Φοινίκης να ασκούν τα καθήκοντά τους μεταξύ 353 και 394 :
Σημειώσεις
<references group="lower-alpha" /> <references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινή Συρία Κατηγορία:Ρωμαϊκή Συρία Κατηγορία:Επαρχίες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά
2,3-διμεθυλοβουτάνιο
Το 2,3-διμεθυλοβουτάνιο ή διισοπροπύλιο είναι ένα αλκάνιο, δηλαδή άκυκλος κορεσμένος υδρογονάνθρακας, με χημικό τύπο C6H14 και σύντομο συντακτικό τύπο (CH3)2CHCH(CH3)2. Αποτελεί συστατικό του αργού πετρελαίου και ιδιαίτερα της βενζίνης μετά από πυρόλυση.
Δομή
Το μόριό του αποτελείται από έξι (6) άτομα άνθρακα (τέσσερα (4) πρωτοταγή και δύο (2) τριτοταγή ) και δώδεκα (12) άτομα υδρογόνου.
Παρασκευή με αντιδράσεις σύνθεσης
1. Δομικά το 2,3-διμεθυλοβουτάνιο αποτελείται από δυο όμοια τμήματα ισοπροπυλίου ((CH3)2CH-). Επομένως, η απλούστερη μέθοδος σύνθεσης καθαρού 2,3-διμεθυλοβουτάνιου είναι η αντίδραση Wültz ισοπροπυλαλογονιδίου και νατρίου. Δηλαδή :
2. Εναλλακτικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και η αντίδραση ισοπροπυλοαλογονιδίου - ισοπροπυλολιθίου: Δηλαδή :
3. Για τον ίδιο λόγο παράγεται και με ηλεκτρόλυση διαλύματος (CH3)2CHCOONa : 600px
Με αναγωγή αλογονούχων ενώσεων
1. Με «υδρογόνο εν τω γεννάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ :
ή
2. Με LiAlH4 ή NaBH4 :
3. Με αναγωγή αντίστοιχων αλκυλιωδιδίων με υδροϊώδιο :
4. Με αναγωγή από σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου παράγεται 2,3-διμεθυλοβουτάνιo :
5. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
6. Με αναγωγή από μέταλλα και στη συνέχεια υδρόλυση των παραγόμενων οργανομεταλλικών ενώσεων:
Με υδρογόνωση ακόρεστων υδρογονανθράκων
1. Από 2,3-διμεθυλοβουτένιο:
2. Από 2,3-διμεθυλοβουταδιένιο:
Με αναγωγή οξυγονούχων ενώσεων
Με αναγωγή κατάλληλων αλδεϋδών - Αντίδραση Wolf-Kishner :
Με αναγωγή θειούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή των κατάλληλων θειολών μπορεί να παραχθεί 2,3-διμεθυλοβουτάνιο. Π.χ. από την αναγωγή της 2,3-διμεθυλοβουτανοθειόλης (μέθοδος Raney) :
2. Με αναγωγή των κατάλληλων θειεστέρων μπορεί να παραχθεί 2,3-διμεθυλοβουτάνιο. Π.χ. από την αναγωγή του δι(2,3-διμεθυλοβουτυλο)θειαιθέρα (μέθοδος Raney) :
Παρασκευή με αντιδράσεις αποσύνθεσης με μείωση του μήκους της ανθρακικής αλυσίδας
1. Με τη θέρμανση (CH3)2CΗCΗ(CH3)CH2COONa σε αλκαλικό περιβάλλον:
2. Με τη θέρμανση (CH3)2CHC(CH3)2COONa σε αλκαλικό περιβάλλον:
Γραμμή παραγωγής από αιθένιο
1. Προσθήκη υδραλογόνου (ΗΧ). Σχηματίζεται αιθυλαλογονίδιο:
2. Υποκατάσταση αλογόνου από CN - Σχηματίζεται προπανονιτρίλιο:
3. Υδρόλυση προς προπανικό οξύ:
4. Αναγωγή προς προπανόλη:
6. Προσθήκη υδροαλογόνου προς ισοπροπροπυλοαλογονίδιο:
7. Χρήση αντίδρασης Wültz:
Φυσικές ιδιότητες και ισομερή
Το είναι άχρωμο υγρό με ελαφριά χαρακτηριστική οσμή.
Με βάση το χημικό τύπο του προκύπτει ότι η ένωση σχηματίζει τέσσερα (4) ισομερή και συγκεκριμένα τα ακόλουθα:
Οξείδωση
1. Τέλεια καύση: Όπως όλα τα αλκάνια, το  με περίσσεια οξυγόνου καίγεται προς διοξείδιο του άνθρακα και νερό:
2. Παραγωγή υδραερίου:
4. Οξείδωση με υπερμαγγανικό κάλιο προς 2,3-διμεθυλοβουτανόλη-2:
Αλογόνωση
δεν πραγματοποιείται λόγω στερεοχημικής παρεμπόδισης.
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα [2,3-διμεθυλοπεντάνιου (~84%), 2,2,3-τριμεθυλοβουτάνιου (~11%) και 2,4-διμεθυλοπεντάνιου (-5%).
Νίτρωση
όπου 0<a,b<1, a + b = 1.
Προσθήκη σε πολλαπλούς δεσμούς
Το 2,3-μεθυλοβουτάνιο μπορεί να δώσει αντιδράσεις προσθήκης σε πολλαπλούς δεσμούς κατά την έννοια (CH3)2Cδ-(CH(CH3)2)-Hδ+. Π.χ. :
Καταλυτική ισομερείωση
To 2-μεθυλοπεντάνιο μπορεί να υποστεί καταλυτική ισομερείωση προς εξάνιο, 2-μεθυλοπεντάνιο, νεοεξάνιο και 2,3-διμεθυλοβουτάνιο:
Πηγές
Κατηγορία:Εξάνια
19ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης του Παρισιού με τα 20 διαμερίσματα, το 19ο στα βορειοανατολικά Το 19ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού (Γαλλικά: Le 19e arrondissement de Paris) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Δέκατο-Ένατο.
Το διαμέρισμα, που ονομάζεται επίσημα διαμέρισμα Μπυτ-Σωμόν, βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Σηκουάνα. Διασχίζεται από δύο κανάλια, το κανάλι Σαιν-Ντενί και το κανάλι Ουρκ, που ενώνονται κοντά στο πάρκο της Βιλέτ.
Το 19ο διαμέρισμα περιλαμβάνει δύο δημόσια πάρκα: το πάρκο Μπυτ-Σωμόν, που βρίσκεται σε έναν λόφο και το πάρκο της Βιλέτ, το οποίο φιλοξενεί την Πόλη των Επιστημών και της Βιομηχανίας και το πολιτιστικό ίδρυμα Πόλη της Μουσικής με το μουσείο της Μουσικής, το Κονσερβατόριο του Παρισιού, ένα από τις πιο γνωστά ωδεία στην Ευρώπη, κ.ά.
Τοποθεσία
Το 19ο διαμέρισμα βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, στο βορειοανατολικό άκρο του Παρισιού. Συνορεύει προς τα βόρεια με την κοινότητα Ωμπερβιλγιέ, στα ανατολικά με τις κοινότητες Παντέν, Λε Λιλά και Πρε-Σαιν-Ζερβαί, στα νότια με το 20ό διαμέρισμα και στα δυτικά με το 10ο και 18ο διαμέρισμα.
Ιστορία
Το 18ο διαμέρισμα δημιουργήθηκε το 1860, κατά τη διακυβέρνηση του Ναπολέοντα Γ΄, με την επέκταση και τον μετασχηματισμό του Παρισιού, σύμφωνα με το νόμο της 16ης Ιουνίου 1859, που διεύρυνε το Παρίσι και αύξησε τα δημοτικά διαμερίσματα από 12 σε 20. Δημιουργήθηκε από τις παλαιές κοινότητες Λα Βιλέτ και Μπελβίλ και τμήματα των κοινοτήτων Ωμπερβιλγιέ και Παντέν.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός του 19ου διαμερίσματος αυξάνεται συνεχώς από το 1975. Στην απογραφή του 2017 ο πληθυσμός ήταν 188.066 κάτοικοι.
Συνοικίες
μικρογραφία|180x180px|Οι 4 συνοικίες του 19ου διαμερίσματος|εναλλ.=|αριστερά Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 19ου διαμερίσματος:
Σημεία ενδιαφέροντος
μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Πάρκο του Λα Βιλέτ|πάρκο της Βιλέτ]]
μικρογραφία|250x250εσ|Το Δημαρχείο του 19ου διαμερίσματος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
19 Κατηγορία:Παρίσι
Μάχη (εφημερίδα)
Με τον τίτλο Μάχη, φέρονταν κατά τη διάρκεια της κατοχής, εβδομαδιαία πολιτική και οικονομική εφημερίδα που ιδρύθηκε στις 26 Νοεμβρίου του 1942 στην Αθήνα και κυκλοφορούσε παράνομα ως μυστικό φύλλο του απελευθερωτικού αγώνα. Ιδρυτής, εκδότης και πολιτικός συντάκτης της εφημερίδας αυτής ήταν ο πολιτικός Ηλίας Τσιριμώκος.
Μετά την απελευθέρωση η «Μάχη» εκδιδόταν πλέον ως ημερήσια εφημερίδα με πολιτικό και οικονομικό περιεχόμενο, ως κομματικό όργανο του Σοσιαλιστικού Κόμματος-Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας, (Σ.Κ.-Ε.Λ.Δ.). Αργότερα όμως μετά από κάποια διακοπή συνέχισε και πάλι ως εβδομαδιαία εφημερίδα μέχρι το 1952 οπότε και διέκοψε. Μετά από τις 15 Ιουλίου του 1965, γνωστά ως Ιουλιανά, επανεκδόθηκε ως προσωπικό πλέον όργανο του Ηλία Τσιριμώκου. Η κυκλοφορία της διακόπηκε στις 21 Απριλίου του 1967.
Πηγές
Κατηγορία:Εθνική Αντίσταση Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα Κατηγορία:Πρώην εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Ιστορικές ελληνικές εφημερίδες
Γουλιέλμος Β΄ του Ε
Ο Γουλιέλμος Β΄ του Ε (περί το 1058 - 1096) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Ε, ήταν κόμης του Ε. Ήταν Άγγλο-Νορμανδός ευγενής, που έγινε βαρόνος του Χέιστινγκς.
Βιογραφία
Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές ο Γουλιέλμος Β΄ ήταν γιος και διάδοχος του Ροβέρτου κόμη του Ε και της συζύγου του Βεατρίκης του Φαλαίζ. Ο Γουλιέλμος του Ε είχε περίπου 77 βίλες στα δυτικά της Αγγλίας και ήταν ένας από τους επαναστάτες απέναντι στον βασιλιά Γουλιέλμο Ρούφο (1088). Αν και έκλεισε ειρήνη με τον βασιλιά, αργότερα συνωμότησε ξανά με τον ανεψιό της συζύγου του Γουλιέλμο του Αντρί, τον Ρογήρο του Λέισι και τον Ρομπέρ ντι Μόουμπρι. Στόχος τους ήταν να δολοφονήσουν τον βασιλιά και να τον αντικαταστήσει ο εξάδελφός του Στέφανος του Ωμάλ.
Οι επαναστάτες δέσμευσαν 4 Νορβηγικά πλοία και αρνήθηκαν να δώσουν στον βασιλιά το εμπόρευμα. Ο βασιλιάς Γουλιέλμος Ρούφος τους έκανε αιφνίδια επίθεση στο Νιούκασλ και κατέλαβε ένα ισχυρό οχυρό των επαναστατών στο Νορθάμπερλαντ· πολιόρκησε τους επαναστάτες στο "κάστρο του Μπάμπουργκ" και οικοδόμησε απέναντι ένα ισχυρό οχυρό. Ο Γουλιέλμος Β΄ του Ε κατηγορήθηκε τον Ιανουάριο του 1096 για προδοσία, δικάστηκε με δοκιμή και ηττήθηκε από τον πρώην υψηλό σερίφη του Γιόρκσιρ, κατόπιν τυφλώθηκε και ακρωτηριάστηκε. Απεβίωσε λίγο αργότερα την ίδια χρονιά και τάφηκε στο Χέιστινγκς. Ο γιος του Ερρίκος κληρονόμησε την κομητεία του Ε και έγινε κύριος του Χέιστινγκς.
Bleeps.gr
Bleeps.gr (ή Bleepsgr, ή Bleeps) αποτελεί το ψευδώνυμο του Β. (Μ.) Κακούρη, ο οποίος είναι Έλληνας καλλιτέχνης. Ο Bleeps πραγματοποιεί πολιτικοποιημένη τέχνη των δρόμων (Street art), αρτιβισμό , ζωγραφική και κατασκευές.
Γουλιέλμος Β΄ του Ε
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Ε Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας
Bleeps.gr
Ύφος & Θεματογραφία
Στους δρόμους κάποια από τα έργα αντλούν στοιχεία από "Εννοιολογική τέχνη", "Λαϊκή τέχνη" και άλλα παρελθοντικά καλλιτεχνικά ρεύματα, ενώ οι πρωταγωνιστές που χρησιμοποιούνται, σχετίζονται με την ερμηνευτική του Bleeps για την κοινωνική ζωή.
Ο σκοπός συλλογικά είναι η εξέταση των θεσμικών στοιχείων (π.χ. θρησκεία, πολιτική, χρηματοπιστωτικό σύστημα, καταναλωτισμός κλπ).
Η διαδικασία της δημιουργίας ξεκινά ως μια αρχική ιδέα, η οποία δέχεται ιστορικά και φιλοσοφικά στοιχεία προκειμένου να οδηγηθεί στην τελική της μορφή.Όταν όλα αυτά αγγίξουν το στάδιο της υλοποίησης τους, χρησιμοποιούνται ποικίλα μέσα.
"Οικονομική κρίση"
Με την έναρξη της διεθνούς οικονομικής κρίσης και ιδιαίτερα μετά την έλευση της στην Ελλάδα(2008-2009), ο Bleeps πραγματοποιεί μια σειρά έργων  αναφορικά με τα αποτελέσματα αυτής στην εργατική και μέσαια κοινωνική τάξη της χώρας του αλλά και διεθνώς. '
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες
Ελ Ντοράντο
Ελ Ντοράντο (προφορά e| doraðo, στα Ισπανικά "ο χρυσός", αρχικά "Ελ Όμπρε Ντοράντο" (Ο χρυσός άνδρας), "Ελ Ίντιο Ντοράντο" (Ο χρυσός Ινδιάνος) και "Ελ Ρέι Ντοράντο" (ο χρυσός βασιλιάς), είναι το όνομα με το οποίο ήταν γνωστός στους Ισπανούς ένας φανταστικός τόπος, στο βόρειο τμήμα της Νότιας Αμερικής, στον οποίο πίστευαν ότι υπήρχε χρυσός και ανεξάντλητα πλούτη. Αμέτρητες αποστολές έψαξαν να το βρουν και, αν και δεν βρήκαν τίποτα, η μανία των Ισπανών κατακτητών για πλούτη έγινε η αιτία για ένα από τα χειρότερα μαζικά εγκλήματα κατά των ιθαγενών λαών της Αμερικής και όχι μόνο (και στις Φιλιππίνες).
Η αλήθεια πίσω από τον μύθο
Το όνειρο του Ελ Ντοράντο οδήγησε πολλούς Ευρωπαίους κατακτητές σε μάταια ταξίδια στις ζούγκλες και τα βουνά της Νότιας Αμερικής σε αναζήτηση της χαμένης «πόλης του χρυσού». Ευσεβείς πόθοι. « Γιατί το Ελ Ντοράντο δεν ήταν τόπος, αλλά ένας ηγέτης, όπως επιβεβαιώνουν σύγχρονες αρχαιολογικές έρευνες », σύμφωνα με το BBC.
Η άφιξη του Χριστόφορου Κολόμβου στην Αμερική, το 1492, ήταν το πρώτο κεφάλαιο μιας σύγκρουσης πολιτισμών που άλλαξε το πρόσωπο του κόσμου. Ήταν μια άγρια αντιπαράθεση ανάμεσα σε ανθρώπους με εντελώς διαφορετικούς τρόπους ζωής και συστήματα αξιών. Ο ευρωπαϊκός μύθος του Ελ Ντοράντο, του χαμένου τόπου του χρυσού που περίμενε την ανακάλυψη από έναν παράτολμο κατακτητή, ήταν η επιτομή της ατελείωτης δίψας των Ευρωπαίων για χρυσό, και της λαχτάρας τους να εκμεταλλευθούν αυτούς τους νέους τόπους για την αξία τους σε χρήμα. Ο νοτιο-Αμερικανικός μύθος του Ελ Ντοράντο, αντιθέτως, αποκαλύπτει την αληθινή φύση της γης και των ανθρώπων της. Για αυτούς, το Ελ Ντοράντο δεν ήταν ποτέ ένας τόπος, αλλά ένας ηγέτης τόσο πλούσιος που υποτίθεται ότι κάλυπτε το σώμα του με χρυσό από την κορυφή μέχρι τα νύχια κάθε πρωί και το ξέπλενε σε μια ιερή λίμνη κάθε βράδυ. Η πραγματική ιστορία πίσω από τον μύθο αναδύθηκε τα τελευταία χρόνια μέσω ενός συνδυασμού ιστορικών κειμένων, και νέας αρχαιολογικής έρευνας.
Διάφοροι Ισπανοί χρονικογράφοι που έφτασαν σε αυτή την άγνωστη ήπειρο στις αρχές του 16ου αιώνα άρχισαν να γράφουν για την τελετουργία του Ελ Ντοράντο. Μία από τις καλύτερες αφηγήσεις είναι αυτή του  Χουάν Ροντρίγκεθ Φρέϊλε. Στο βιβλίο του «Η Κατάκτηση και Ανακάλυψη του Νέου Βασιλείου της Γρανάδα», που εκδόθηκε το 1636, μας λέει τί συνέβαινε όταν πέθαινε ένας βασιλιάς στην κοινωνία των Μουίσκα.
Ο νέος ηγέτης, συνήθως ανηψιός του πρώην βασιλιά, υποβαλλόταν σε μια μακρά ιεροτελεστία ενθρόνισης, που κορυφωνόταν επάνω σε μια σχεδία, σε μια ιερή λίμνη, όπως η Γκουαταβίτα, στην κεντρική Κολομβία. Έγδυναν τον διάδοχο και κάλυπταν το σώμα του με λάσπη και χρυσόσκονη. Περιστοιχισμένος από τους τέσσερις αρχιερείς, που ήταν στολισμένοι με φτερά, χρυσά στέμματα και στολίδια, ο ηγέτης, γυμνός αλλά γεμάτος με χρυσόσκονη, προσέφερε σμαράγδια και άλλα πολύτιμα αντικείμενα στους Θεούς, ρίχνοντάς τα στη λίμνη. Οι όχθες της κυκλικής λίμνης ήταν γεμάτες με θεατές, που φορούσαν ακριβά ρούχα και έπαιζαν μουσικά όργανα γύρω από φωτιές. Όταν η σχεδία έφτανε ακριβώς στο κέντρο της λίμνης, ο αρχιερέας σήκωνε μια σημαία για να κάνει σιωπή το πλήθος. Εκείνη τη στιγμή, το πλήθος ορκιζόταν υπακοή στον Χρυσό ηγέτη, επευφημώντας τον από τις όχθες της λίμνης
STUDIO - παράλληλο κύκλωμα
Το STUDIO-παράλληλο κύκλωμα υπήρξε σημαντικό και ιστορικό κινηματογραφικό σωματείο –εταιρεία. Δραστηριοποιήθηκε ως ταινιοθήκη, παράλληλο κύκλωμα διανομής ταινιών σε κινηματογραφικές λέσχες, αλλά και ως ένα κινηματογραφικό αρχείο -βιβλιοθήκη. Διαφύλαξε και διέσωσε τα τεκμήρια της κινηματογραφικής κουλτούρας των χρόνων λίγο πριν και μετά τη δικτατορία. Η συλλογή των ταινιών του χαρακτηριζόταν για την υψηλή ποιότητά της και χαρακτηρίστηκε από τον τύπο ως "κινηματογραφικός θησαυρός".
Ίδρυση και λειτουργία
Η αστική μη κερδοσκοπική κινηματογραφική εταιρεία STUDIO-παράλληλο κύκλωμα ιδρύθηκε το 1986. Ιδρυτικά μέλη  ήταν  σκηνοθέτες, κριτικοί και θεωρητικοί του κινηματογράφου,  μέλη των κινηματογραφικών λεσχών, εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Το STUDIO-παράλληλο κύκλωμα ενισχύθηκε οικονομικά από το Υπουργείο Πολιτισμού και ήταν επιχορηγούμενος οργανισμός. Τη διοίκηση ασκούσε πενταμελές Διοικητικό Συμβούλιο που εκλεγόταν κάθε τρία χρόνια από τα ιδρυτικά μέλη της εταιρείας.
Υλικό
Αναλυτικά η συλλογή του STUDIO-παράλληλο κύκλωμα περιελάμβανε:
Αξίζει να σημειωθεί η συλλογή του STUDIO-παράλληλο κύκλωμα περιελάμβανε την προσωπική κινηματογραφική βιβλιοθήκη του λογοτέχνη Παύλου Ζάννα και του κριτικού Αντώνη Μοσχοβάκη.
Συνεργασία με το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Το 2012, λόγω των οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε το STUDIO-παράλληλο κύκλωμα ,  συνεργάζεται με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με σκοπό τη μεταβίβαση του συνόλου των συλλογών του στο Μουσείο Κινηματογράφου -Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ελλάδα Κατηγορία:Επιχειρήσεις
Πάτροκλος Καραντινός
Ο Πάτροκλος Καραντινός (Κωνσταντινούπολη, 10 Απριλίου 1903 - Αθήνα, 4 Δεκεμβρίου 1976) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας που εισήγαγε στην ελληνική αρχιτεκτονική το ρεύμα του μοντερνισμού.
Βιογραφικό
Υπήρξε από τους αντιπροσωπευτικότερους αρχιτέκτονες της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής του 20ου αιώνα και το έργο του διανύει δυο σημαντικές περιόδους, το μεσοπόλεμο και την πρώτη μεταπολεμική περίοδο. Συμμετέχει αποφασιστικά στην ανέγερση των νέων σχολικών κτιρίων του προγράμματος Παπανδρέου (1930-38), σχεδιάζει το Μουσείο Ηρακλείου (1933) και μεταπολεμικά επικεντρώνεται κυρίως στη Θεσσαλονίκη, όπου σχεδιάζει πολλά από τα κτίρια των πανεπιστημιακών σχολών της πόλης, το αρχαιολογικό μουσείο και εκλέγεται καθηγητής το 1959.
Οι σπουδές και οι πρώτες αρχιτεκτονικές εμπειρίες
Ο Πάτροκλος Καραντινός γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1903 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν αδελφός του θεατρικού σκηνοθέτη Σωκράτη Καραντινού. Το 1919 εισάγεται στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Ε.Μ.Πολυτεχνείου και αποφασίζει αμέσως τη μεταγραφή του στη Σχολή Αρχιτεκτόνων.
Ο Πικιώνης υπήρξε καθηγητής του Καραντινού και συνέβαλε στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του. Το 1922 ο Καραντινός ταξιδεύει στη Αίγινα μαζί με τον Δημήτρη Πικιώνη και τον Κυριάκο Παναγιωτάκο και εκτελεί μια σειρά αποτυπώσεων και σχεδίων – δυο από τα οποία θα δημοσιευθούν το 1925 στο περιοδικό Φιλική Εταιρεία αποτελώντας μέρος της εικονογράφησης του άρθρου «Η λαϊκή μας τέχνη και εμείς» του Πικιώνη, ενός κειμένου που επρόκειτο να συμβάλλει αποφασιστικά στην αναθεώρηση του Λαϊκού (τότε ήταν που στην Ελλάδα είχαν εκδηλωθεί τα πρώτα δείγματα ενδιαφέροντος των αρχιτεκτόνων για την αξιολόγηση της ανώνυμης κτιριολογικής παράδοσης).
Το ενδιαφέρον του Καραντινού για την παράδοση είναι επίμονο και διαρκές. Από την περίοδο των σπουδών του στο Πολυτεχνείο, ως τα μέσα της δεκαετίας του ’30 ταξιδεύει συχνά στο εσωτερικό της Ελλάδας και σχεδιάζει τη λαϊκή αρχιτεκτονική.
Ο Καραντινός υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία το 1923 στη Θράκη όπου γνωρίζεται με το συνομήλικό του γλύπτη Γεώργιο Ζογγολόπουλο με τον οποίο θα συνδεθεί με μια πολύχρονη φιλική σχέση και μια παραγωγική επαγγελματική συνεργασία τόσο κατά τη διάρκεια του ’30 (πρόγραμμα σχολικής αρχιτεκτονικής) όσο και στη μεταπολεμική περίοδο. Το 1924 αποφοιτά από το Πολυτεχνείο. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1925 εργάζεται ως αρχιτέκτων στην Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων. Στη συνέχεια και ως το 1930 ο Καραντινός διανύει μια περίοδο διαφόρων επαγγελματικών εμπειριών. Το 1927-28 πάει στο Παρίσι και εργάζεται για μερικούς μήνες στο γραφείο του Ωγκύστ Περρέ (Auguste Perret), όπου έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με το πραγματοποιημένο έργο του Περρέ και τις μελέτες του Τόνι Γκαρνιέ (Tony Garnier) για την «Cite Industrielle» και την πόλη της Λυών και να διαμορφώσει μια προσωπική ιδέα για την κατάσταση της νέας αρχιτεκτονικής στην Ευρώπη. Το αποφασιστικό γεγονός για την εξέλιξη της όλης αρχιτεκτονικής του πορείας είναι η επαφή με το περιβάλλον στο οποίο δρα ο Λε Κορμπυζιέ.
Η επαγγελματική δραστηριότητα του Καραντινού κατά την περίοδο 1924-30 περιορίζεται κυρίως σε συμμετοχές διαγωνισμών. Η μελέτη του για το μνημείο των πεσόντων στη μάχη του Λαχανά παίρνει το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό  του 1925-26 και θυμίζει μάλλον το ύφος ορισμένων σπουδαστικών ασκήσεων της αρχιτεκτονικής σχολής και αποκαλύπτει κάποιες τάσεις πομπώδους μνημειακότητας.
Το πρώτο κτίριο που πραγματοποιεί ο Καραντινός είναι το κτίριο 25 καταστημάτων και 6 διαμερισμάτων γνωστό και ως Στοά Καραντινού που κατασκευάζεται στην Καλλιθέα την περίοδο 1926-33 μετά από παραγγελία των αδελφών του.
Ο Καραντινός λαμβάνει μέρος στο διαγωνισμό για τη μελέτη του κτιρίου της Εθνικής Τράπεζας στον Πειραιά (ιδιοκτησία σήμερα της Τραπέζης της Ελλάδος) στον οποίο η προκήρυξη απαιτούσε χρήση οπλισμένου σκυροδέματος για το φέροντα οργανισμό και ρυθμό κτιρίου τον «επιβαλλόμενο, ελληνικό αρχαϊκό». Η μελέτη του Καραντινού κερδίζει το πρώτο βραβείο αλλά δεν πραγματοποιείται. Για την όψη προτείνονταν δυο λύσεις: μια νεοεκλεκτικιστική και μια χωρίς ιστορικά επιθέματα, πρωτορασιοναλιστική.
Τον Αύγουστο του 1929 ο δήμος Πειραιά προκηρύσσει διαγωνισμό για ένα μνημείο αφιερωμένο στη μνήμη των πεσόντων Πειραιωτών και για τη διαμόρφωση της κεντρικής πλατείας Τερψιθέας στην οποία το μνημείο επρόκειτο να τοποθετηθεί. Η μελέτη του Καραντινού, σε συνεργασία με τον Ζογγολόπουλο και τον Μητσάκη προτείνει μια διαμόρφωση σε διαφορετικά επίπεδα.
Στις 11 Απριλίου 1929, ο Πάτροκλος Καραντινός συμμετείχε σε δημόσια συζήτηση για τη μετατροπή των Παλαιών Ανακτόρων σε έδρα της Βουλής και για τη θέση του μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη που οργάνωσε ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων στην Αίθουσα της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Ο Καραντινός πρότεινε την ανέγερση ενός νέου κτιρίου για τη Βουλή και τη Γερουσία σε άλλο χώρο και τη μετατροπή των ανακτόρων σε μουσειακό συγκρότημα (εθνολογικό μουσείο, νομισματικό μουσείο, μουσείο εκμαγείων και γλυπτοθηκών και μουσείο λαϊκής τέχνης). Τονίζοντας τη σημασία της συγκέντρωσης αυτών των μουσείων σε ένα ενιαίο κτίριο. Το συγκρότημα θα περιελάμβανε επίσης και μια βιβλιοθήκη με αντικείμενο τις καλές τέχνες.
Το 1930 ο Καραντινός συμμετείχε με τον Μητσάκη στο διαγωνισμό για το Ηρώο του Αγώνα. Οι αρχιτέκτονες προτείνουν ένα βωμό εμπνευσμένο από την τυπολογία της παλαιοχριστιανικής βασιλικής συνδεδεμένο με μια στοά σχήματος Γ. Η λιτότητα του συνόλου αποκαλύπτει την προσπάθεια επίκλησης της ιστορικής μνήμης χωρίς την πομπώδη χρήση μεγαλόσχημων σχεδιαστικών χειρονομιών.
Συμμετοχή στο κρατικό πρόγραμμα σχολικής αρχιτεκτονικής
Κατά τη δεκαετία του ’30, περίπου τα δύο τρίτα του πραγματοποιημένου έργου του Καραντινού αποτελούνται από σχολεία που κατασκευάστηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος σχολικής αρχιτεκτονικής της δεύτερης κυβέρνησης Βενιζέλου (1928-1932).
Το πρόγραμμα σχολικής αρχιτεκτονικής
Το πρόγραμμα αυτό συνιστά την πιο σημαντική προσπάθεια των ελληνικών κυβερνήσεων κατά το πρώτο μισό του αιώνα μας για την ανάπτυξη της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας σχολικής εκπαίδευσης, χάρη στην ισχυρή πολιτική θέληση, τον οικονομικό προγραμματισμό και τον αριθμό των πραγματοποιημένων κτιρίων και είναι ευκαιρία για την ανάπτυξη της νέας αρχιτεκτονικής και την έκφραση των ιδεωδών και της επιθυμίας ένταξης σε ένα ευρωπαϊκό πολιτισμικό πλαίσιο μερικών από τους πιο νέους και ικανούς Έλληνες αρχιτέκτονες, που από το τέλος της δεκαετίας του ’20 είχαν εγκαινιάσει την αναζήτηση νέων εκφραστικών και σχεδιαστικών μέσων.
Από το 1910 το έργο του σχεδιασμού των σχολικών κτιρίων περνά στο Υπουργείο Παιδείας στο οποίο δημιουργείται αρμόδιο Αρχιτεκτονικό Γραφείο που ως το 1929 θα επιμεληθεί την κατασκευή 1100 περίπου σχολείων στα οποία παρατηρείται αποδέσμευση από τα νεοκλασικά μοντέλα των σχολείων Καλλία και προσπάθεια προσαρμογής στο χαρακτήρα των μικρών κέντρων και επανερμηνείας των ιδιωμάτων της αγροτικής κτιριολογίας.
Προς το τέλος της δεκαετίας του ’20 τίθεται το θέμα της μαζικής παραγωγής σχολικών κτιρίων. Αποφασιστική ώθηση σε αυτήν τη νέα φάση δίνεται από τον Γεώργιο Παπανδρέου (υπουργό παιδείας από τον Ιανουάριο του 1930 ως το Μάιο του 1932) που υιοθετεί ένα πρόγραμμα κατασκευής περισσοτέρων από 3000 δημοτικά σχολεία και γυμνάσια. Ο Παπανδρέου προωθεί το 1930 την αναδιοργάνωση του «Γραφείου Μελετών» του Αρχιτεκτονικού Τμήματος του υπουργείου, επιφορτίζοντάς το μόνο με τη μελέτη των νέων σχολικών κτιρίων. Ο τομέας έτσι της σχολικής αρχιτεκτονικής θα αποτελέσει το σημαντικότερο πεδίο πειραματισμού και καθιέρωσης της νέας αρχιτεκτονικής, μιας και το υπουργείο επιδιώκοντας τη μεγαλύτερη δυνατή οικονομία χρημάτων και χρόνου κατασκευής, θα επιβάλλει μια ορθολογιστική διαχείριση που θα καταλήξει στο να επηρεάσει και τη μορφολογία των κτιρίων.
Ο Καραντινός υπήρξε θερμός υποστηρικτής του προγράμματος σχολικών κτιρίων συμμετέχοντας στην ομάδα μελέτης του υπουργείου από το 1930 ως το 1938. Ο Καραντινός ήταν επίσης ο αρχιτέκτονας στον οποίο ανατέθηκε η επιμέλεια της έκδοσης του επίσημου τόμου για τα σχολεία, ο οποίος υπήρξε το μοναδικό βιβλίο στην Ελλάδα σχετικό με την παραγωγή της νέας αρχιτεκτονικής. Χάρη στα σχολεία ο Καραντινός υπήρξε ο πιο γνωστός και δημοσιευμένος Έλληνας αρχιτέκτονας στο εξωτερικό. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα σχολικά του κτίρια εκδηλώθηκε σε πολύ έγκυρα βιβλία όπως: Gli elementi dell’ architettura funzionale του Αλμπέρτο Σαντόρις (Alberto Santoris) (Μιλάνο 1938). Στο βιβλίο του Gaetano Minnucci Scuole (Μιλάνο 1936) παρουσιάζονταν συνολικά δέκα σχολεία, όλα του Καραντινού. Άλλες δημοσιεύσεις έγιναν στα περιοδικά «Die Form», «L’ Architettura», «Quadrante», «Il Vetro», «The concrete way», κ.α.
Το 1933 ετοιμάζει το πρώτο δεκαεξασέλιδο βιβλίο που περιέχει έναν πρόλογο και μια ανάλυση των τυπολογικών και κατασκευαστικών χαρακτηριστικών των νέων σχολείων. Ο πρόλογος αυτού του βιβλίου αποκτά σχεδόν τη σημασία μανιφέστου. Γραμμένος στη δημοτική γλώσσα και εικονογραφημένος με φωτογραφίες λαϊκής αρχιτεκτονικής της Σαντορίνης της Nelly’s, μιας φωτογράφου ήδη φημισμένης στην Ελλάδα, επιδιώκει να διαγράψει το πνευματικό και αισθητικό πλαίσιο των προτάσεων των νέων Ελλήνων αρχιτεκτόνων που προσέγγισαν το «πνεύμα της νέας αρχιτεκτονικής». Στο κείμενο αυτό συνοψίζονται έννοιες και ζητήματα, που ο Καραντινός θα επαναλάβει στη συνέχεια και θα αναπτύξει πολλές φορές, όπως ο κίνδυνος που διατρέχει η αρχιτεκτονική να μεταβληθεί σε μια Ακαδημία του μοντέρνου, ως συνέπεια της ελλιπούς ανταπόκρισης στον κύριο ρόλο της που θα έπρεπε να είναι η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών πέρα από την αναγνώριση του ηγετικού ρόλου του Λε Κορμπυζιέ.
Όταν το βιβλίο θα δημοσιευθεί το 1938 σε πλήρες καθεστώς δικτατορίας, το εισαγωγικό δεκαεξασέλιδο του Καραντινού- που συνεχίζει πάντως να εμφανίζεται ως επιμελητής του τόμου- θα αντικατασταθεί από ένα καθαρευουσιάνικο ακαδημαϊκό πρόλογο του Ανάργυρου Δημητρακόπουλου, προέδρου του Τεχνικού Επιμελητηρίου. Σε αυτόν τον τόμο παρουσιάζονται 134 σχολεία, δηλαδή το 3% περίπου της συνολικής παραγωγής. Πρόκειται για έναν αριθμητικά περιορισμένο απολογισμό που επιδιώκει να προβάλλει το έργο κυρίως των ρασιοναλιστών αρχιτεκτόνων.