cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίρντγουλφ της Νορθουμβρίας
Η Νορθουμβρία τον 9ο αιώνα
Η εκκλησία στην Νορθουμβρία είχε πολύ ψηλές εξουσίες, οι επίσκοποι ήταν δεύτεροι σε τάξη μετά τον βασιλιά. Στην κεφαλή της εκκλησίας βρισκόταν ο αρχιεπίσκοπος της Γιορκ, την θέση κατείχε ο Ίνμπαλντ Α΄ (796), ο Ίνμπαλντ Β΄ μετά το 808 και ο Ούλφσιγκ γύρω στο 830. Αμέσως μετά τον αρχιεπίσκοπο ακολουθούσαν στην σειρά ο επίσκοπος του Λίντισφαρν, ο επίσκοπος του Χέξαμ και ο επίσκοπος του Ουίθορν, η μεγάλη σειρά κληρικών υπαλλήλων που ακολουθούσε δείχνει δυσκολίες στην συνεργασία του βασιλιά μαζί τους. Η Μερκία στα νότια σύνορα της Νορθουμβρίας ήταν το κυρίαρχο βασίλειο στην Βρετανία την περίοδο των βασιλέων Έθελμπαλντ της Μερκίας, Όφα της Μερκίας και Κοένγουλφ της Μερκίας, ο Όφα ο κορυφαίος των βασιλέων βασίλευσε στην Μερκία έως το 796 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Κοένγουλφ. Η κυριαρχία του Όφα έγινε ισχυρότερη μέσω των συμμαχικών γάμων, ο Μπέορτρικ του Ουέσσεξ και ο Έθελρεντ Α΄ της Νορθουμβρίας παντρεύτηκαν κόρες του. Ο Καρλομάγνος από την άλλη πλευρά ο ισχυρότερος βασιλιάς της χριστιανικής δύσης εκείνη την εποχή έδειξε έντονο ενδιαφέρον για τις υποθέσεις της Νορθουμβρίας, αρχικά ήταν βασιλιάς στην ηπειρωτική Γαλλία και σε ένα τμήμα της Ιταλίας, αργότερα η αυτοκρατορία του επεκτάθηκε από τον Ατλαντικό Ωκεανό μέχρι τις Ουγγρικές πεδιάδες. Ο Καρλομάγνος είχε την υποστήριξη του πάπα και προσπάθησε να επεκτείνει την εξουσία του στην Νορθουμβρία, υπήρχε μια μορφή σύγκρουσης του Όφα και τον γιο Κόενγουλφ με τον Καρλομάγνο για την πρωτοκαθεδρία αλλά οι βασιλείς της Μερκίας ήταν πολύ μικροί για να συγκριθούν μαζί του.
Σχέσεις της Νορθουμβρίας με τον Καρλομάγνο
thumb|right|250px|Η Νορθουμβρία του Ίρντγουλφ Οι σχέσεις ανάμεσα στον Καρλομάγνο και τον Όφα δείχνουν ότι υπήρχαν μεταξύ τους μεγάλες εντάσεις αφού ο Καρλομάγνος σε δυο τουλάχιστον περιπτώσεις παραχώρησε άσυλο σε εξόριστους από τον Όφα Σάξονες βασιλείς τον Ίντμπερτ Πραέν και τον Εγβέρτο του Ουέσσεξ. Ο Ίντμπερτ Πραέν βασίλευσε στο Κεντ για ένα μικρό χρονικό διάστημα μετά τον θάνατο του Όφα αλλά εξορίστηκε από τον Κοένγουλφ, ο Εγβέρτος αντίθετα ήταν πολύ πετυχημένος κατόρθωσε να ανέβει και να διατηρήσει τον θρόνο του Ουέσσεξ για τον εαυτό του και τους απογόνους του (802). Είναι προφανές ότι ο Καρλομάγνος δεν μπορούσε να συνεργαστεί με τον Όφα γι'αυτό στράφηκε στην υποστήριξη των αντιπάλων του. Προτεραιότητα στην πολιτική του Καρλομάγνου έγινε η Νορθουμβρία, σύμφωνα με τον ιστορικό Πάτρικ Ουόρμαλντ (1947 - 2004) "ο Καρλομάγνος είδε την Αγγλία σαν δυο διαφορετικά βασίλεια με τον Έθελρεντ να βασιλεύει στην Νορθουμβρία και τον Όφα να βασιλεύει σε όλες τις περιοχές νότια από αυτή. Είναι προφανές ότι με την στροφή του Καρλομάγνου στην Νορθουμβρία ο μεγάλος αυτοκράτορας είχε παραιτηθεί από τα ενδιαφέροντα του όχι μονάχα στην Μερκία αλλά σε ολόκληρη την νότια Αγγλία. Ο Καρλομάγνος αναζητούσε επιπλέον στην Νορθουμβρία έναν σύμμαχο εναντίον των Βίκινγκ οι οποίοι είχαν ξεκινήσει τις επιδρομές τους στις αρχές της δεκαετίας του 790. Δεν είχε αποσύρει ποτέ το ενδιαφέρον του για την Βρετανία, ενδιαφερόταν να μεταφέρει την εξουσία του στα Βρετανικά νησιά με τον ισχυρισμό ότι αποτελούσαν τμήμα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Τα πρώτα χρόνια ο Καρλομάγνος και ο Όφα είχαν κοινά ενδιαφέροντα στην υποστήριξη του βασιλιά της Νορθουμβρίας Έθελρεντ ο οποίος ήταν γαμπρός του Όφα. Λίγο πριν την δολοφονία του Έθελρεντ (796) έφτασε στην χώρα μια αποστολή των Φράγκων με πλούσια δώρα για τον βασιλιά και τους επισκόπους. Με την άφιξη των νέων για την δολοφονία του Έθελρεντ ο Καρλομάγνος αποκάλεσε τους Νορθούμβριους "ύπουλους και διεστραμμένους ανθρώπους που δολοφονούν τους άρχοντες τους", οι Φράγκοι απεσταλμένοι οι οποίοι είχαν ταξιδέψει στην Ιρλανδία επέστρεψαν στην Νορθουμβρία για να πάρουν πίσω τα δώρα. Ο Καρλομάγνος είχε φιλικές σχέσεις με τον Ίρντγουλφ τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Τα Χρονικά του Λίντισφαρν και τα Χρονικά του Ντάρχαμ που γράφτηκαν τον 12ο αιώνα αναφέρουν ότι ο Ίρντγουλφ είχε παντρευτεί μια από τις κόρες του Καρλομάγνου αλλά η πληροφορία δεν παρέχεται από άλλες πηγές. Άν η πληροφορία είναι αληθής τότε ο Ίρντγουλφ παντρεύτηκε μια από τις νόθες κόρες του Καρλομάγνου αφού οι γάμοι των νόμιμων θυγατέρων του είναι γνωστοί. Ο Κοένγουλφ από την άλλη πλευρά που ανέβηκε στον θρόνο της Μερκίας αμέσως μετά την άνοδο του Ίρντγουλφ φαίνεται ότι βρέθηκε σε πόλεμο μαζί του (801).
Η υποτιθέμενη νεκρανάσταση του Ίρντγουλφ
"Ο Ίρντγουλφ συνελήφθη αιχμάλωτος και μεταφέρθηκε στο Ριπόν, οι Γρηγοριανοί μετέφεραν το σώμα του έξω από τις πύλες της εκκλησίας και το τοποθέτησαν σε μια σκηνή, μετά τα μεσάνυχτα βρεθηκε ζωντανός έξω από την εκκλησία".
Επαρχία του Ρίμινι
Η επαρχία του Ρίμινι (ιταλικά: Provincia di Rimini) είναι επαρχία στην περιφέρεια της Εμίλια-Ρομάνια στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 922 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 337.276 κατοίκους (2021). Έδρα της επαρχίας είναι το Ρίμινι (Rimini). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 27 δήμους.
Ίρντγουλφ της Νορθουμβρίας
Η υποτιθέμενη νεκρανάσταση του Ίρντγουλφ
Ένα γράμμα του Αλκουίνου στον Ίρντγουλφ αναφέρει ότι η νεκρανάσταση του έγινε λόγω θαύματος. Οι συνθήκες στις οποίες έγινε η ανάσταση του Ίρντγουλφ δεν είναι γνωστές, από την οργή του βασιλιά Έθελρεντ δεν είχαν γλυτώσει ούτε οι δυο γιοι του Έλφβαλντ οι οποίοι εκτελέστηκαν (791) υπό τις διαταγές του. Ο Οσρέντ επέστρεψε από την εξορία αλλά και εκείνος προδόθηκε και εκτελέστηκε την επόμενη χρονιά ύστερα από διαταγή του Έθελρεντ στις 30 Σεπτεμβρίου 792. Ο ίδιος ο Έθελρεντ δολοφονήθηκε στις 18 Απριλίου 796 από συνωμοσία υπό την ηγεσία του δούκα Ίλντριντ. Τον Έθελρεντ διαδέχθηκε ο Όσβαλντ Β΄ της Νορθουμβρίας υπό άγνωστες συνθήκες, οι προγονοί του ήταν άγνωστοι, εκθρονίστηκε 27 μέρες μετά την άνοδο του στον θρόνο και δραπέτευσε στους Πίκτες με λίγους οπαδούς του.
Επαρχία του Ρίμινι
Συνορεύει νότια με την περιφέρεια των Μάρκε (επαρχία των Πέζαρο-Ουρμπίνο), βόρεια με την επαρχία των Φορλί-Τσεζένα, δυτικά με τον Αγίο Μαρίνο ενώ ανατολικά βρέχεται από την Αδριατική θάλασσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ριμινι
Ίρντγουλφ της Νορθουμβρίας
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|250px|Νομίσματα του Ίρντγουλφ Ο Ίρντγουλφ έγινε βασιλιάς στις 14 Μαΐου 796, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει ότι η στέψη του έγινε στις 26 Μαΐου 796 στο Γιορκ Μίνστερ από τον Έανμπαλντ, αρχιεπίσκοπο της Γιορκ. Ο Ίρντγουλφ είχε παντρευτεί την εποχή που έγινε βασιλιάς, ο Αλκουίνος αναφέρει ότι αμέσως μετά την στέψη του εγκατέλειψε την σύζυγο του για χάρη μιας ερωμένης, αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με τον αρχιεπίσκοπο Έανμπαλντ που πέθανε την ίδια χρονιά. Ο Αλκουίνος ο οποίος καταδικάζει την στάση της εκκλησίας αναφέρει ότι ο Έανμπαλντ ταξίδευσε με μια μεγάλη συνοδεία στην οποία συμμετείχαν εχθροί του Ίρντγουλφ, ο Έανμπαλντ βρισκόταν σε σύγκρουση με τον βασιλιά και υποστήριζε τους αντιπάλους του πριν την άνοδο του στον θρόνο.
Καταστολή των εξεγέρσεων στο εσωτερικό
Άν και ο προηγούμενος βασιλιάς Έθελρεντ ήταν μεγάλος εχθρός του ο Ίρντγουλφ δεν είχε κερδίσει την υποστήριξη των δολοφόνων του. Ο δούκας Γουάντα ένας από τους δολοφόνους του Έθελρεντ εξεγέρθηκε εναντίον του (798) αλλά τον νίκησε στο Μπίλλινγκτον Μουρ του Λάνκασαιρ και τον ανάγκασε να πάει εξορία στην Μερκία. Οι ελπίδες του στράφηκαν στην επαναφορά στον θρόνο του Όσβαλντ, φάνηκε σε ένα γράμμα του Αλουίνου στον Όσβαλντ (798) στο οποίο του ζητούσε να πάψει να ενδιαφέρεται για τις υποθέσεις της Νορθουμβρίας. Ο Όσβαλντ φαίνεται ότι παραιτήθηκε οριστικά από τις φιλοδοξίες του στην Νορθουμβρία επειδή την εποχή του θανάτου του (799) καταγράφεται σαν ηγούμενος. Δυο νέες προκλήσεις αναφέρονται τα επόμενα δυο χρόνια για τον Ίρντγουλφ από τους ευγενείς που διεκδικούσαν τον θρόνο τις προηγούμενες δεκαετίες, ένας ευγενής με το όνομα Μόλλ εκτελέστηκε ύστερα από διαταγή του Ίρντγουλφ (799). Το όνομα του Μόλλ δείχνει ότι ήταν ευγενής του μετέπειτα βασιλιά Έθελρεντ γιου του Έθελρεντ Μόλλ, την επόμενη χρονιά ο Άλκμουντ του Ντέρμπι γιος του Άλρεντ της Νορθουμβρίας εκτελέστηκε υπό τις διαταγές του Ίρντγουλφ, o Άλκμουντ τιμήθηκε στο Ντέρμπι στο γειτονικό βασίλειο της Μερκίας σαν Άγιος. Ο Κοένγουλφ της Μερκίας υποστήριξε τον Άλκμουντ, ο Συμεών του Ντέρμπι γράφει σχετικά με το γεγονός (801) :
"Ο Ίρντγουλφ, βασιλιάς της Νορθουμβρίας συγκέντρωσε στρατό για να εκστρατεύσει εναντίον του Κοένγουλφ της Μερκίας επειδή έδωσε άσυλο στους εχθρούς του, συγκέντρωσε επίσης στρατό από όλες επαρχίες με σκοπό να πραγματοποιήσει εκστρατεία για μεγάλο χρόνο αλλά με την συμβουλή των ευγενών και των επισκόπων και από τις δυο πλευρές κλείστηκε ειρήνη."
Η προστριβή τερματίστηκε με την εκθρόνιση του Ίρντγουλφ υπό άγνωστες συνθήκες (806), από την αλληλογραφία που διασώθηκε ανάμεσα στον πάπα Λέων Γ΄ και στον Καρλομάγνο προκύπτει ότι ο Κοένγουλφ είχε συμβολή στην εκθρόνιση του Ίρντγουλφ. Ο χρονικογράφος του 13ου αιώνα Ρογήρος του Γουεντόβερ γράφει ότι αντικαταστάθηκε στον θρόνο από τον Έλφβαλντ Β΄ για τον οποίο δεν είναι τίποτα γνωστό από γραπτές πηγές αλλά έχουν διασωθεί νομίσματα από την περίοδο της βασιλείας του.
Νομισματική πολιτική
Η περίπτωση του Έλφβαλντ αποδεικνύει ότι ενώ οι γραπτές πηγές για την Νορθουμβρία είναι ελάχιστες τα νομισματικά αρχαιολογικά ευρήματα είναι ανεξάρτητα από τις πηγές που έχουν διασωθεί. Τα νομίσματα παρουσιάζουν το όνομα του βασιλιά ενώ μερικές φορές παρουσιάζουν επιπλέον το νομισματοκοπείο στο οποίο είχαν κοπεί, στην περίπτωση της Νορθουμβρίας κόπηκαν στο νομισματοκοπείο της Γιορκ. Το βάρος του και η περιεκτικότητα τους σε ασήμι είναι ένδειξη για τις οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν στο βασίλειο εκείνη την εποχή σε σύγκριση με τα γειτονικά βασίλεια, τα ιστορικά στοιχεία για τα νομίσματα της Νορθουμβρίας των 9ο αιώνα είναι πολύτιμα αφού δεν υπάρχουν γραπτές πηγές. Από την δεκαετία του 740 μέχρι το τέλος του βασιλείου της Νορθουμβρίας εκδόθηκαν νομίσματα από διάφορους βασιλείς σε μεγάλες ποικιλίες, η έλλειψη μέχρι πρόσφατα γνωστών νομισμάτων από την βασιλεία του Ίρντγουλφ δείχνει ότι επικρατούσε οικονομική αστάθεια λόγω των φόρων που πλήρωνε το βασίλειο στον Όφα και στον Κοένγουλφ της Μερκίας. Δεν είναι γνωστό αν κόπηκαν νέα νομίσματα στην διάρκεια της βασιλείας του Ίρντγουλφ αν και έχουν αναγνωριστεί δυο από τα νομίσματα του την δεκαετία του 1990. Οι εκδόσεις νέων νομισμάτων φαίνεται ότι είχαν διακοπεί στην διάρκεια της βασιλείας του Ίρντγουλφ ενώ σημαντικός αριθμός από νέα νομίσματα κόπηκαν αργότερα στην διάρκεια της βασιλείας του γιου του Έανρεντ.
Εξορία και πιθανή επιστροφή
thumb|right|250px|Η εκκλησία του Αγίου Αρντούλφ στο Μπρίντον Ο Ίρντγουλφ όπως οι περισσότεροι από τους προκατόχους του μετά από την εκθρόνιση του εξορίστηκε αλλά ο ίδιος δεν διάλεξε σαν τόπο εξορίας τους Πίκτους αλλά προτίμησε να πάει νοτιότερα στο Ρίπον. Η επόμενη αναφορά για τον Ίρντγουλφ σε πηγές των Φράγκων αναφέρει :
"Ο βασιλιάς των Νορθουμβρίων από τα Βρετανικά νησιά με το όνομα Ίρντγουλφ ήρθε στον αυτοκράτορα και στην συνέχεια μετέβη στην Ρώμη, στην επιστροφή του από την Ρώμη συνοδεύτηκε από έναν μεγάλο αριθμό από ποντίφηκες και λόρδους. Την εποχή εκείνη ο Λέων Γ΄ ήταν ο ηγεμόνας της Ρωμαικής εκκλησίας και ο διάκονος Ίρντγουλφ ο οποίος ήταν Βρετανός και Σάξονας στην καταγωγή απεστάλλη στην Βρετανία μαζί με δυο ηγουμένους"
Ένα γράμμα το οποίο έχει διασωθεί ανάμεσα στον Λέων Γ΄ και στον Καρλομάγνο επιβεβαιώνει ότι ο Ίρντγουλφ επισκέφτηκε την Ρώμη και έμεινε στην αυλή του Καρλομάγνου. Οι πηγές των Φράγκων αναφέρουν ξεκάθαρα ότι ο Ίρντγουλφ "επέστρεψε στο βασίλειο του" αλλά οι Αγγλοσαξονικές πηγές δεν αναφέρουν καθόλου δεύτερη περίοδο βασιλείας του στην Νορθουμβρία. Οι ιστορικοί είναι διχασμένοι σχετικά με την δεύτερη περίοδο, μερικοί λένε ότι επέστρεψε το 808 και κυβέρνησε για άγνωστο διάστημα χρόνο που λήγει εντός της περιόδου 808 - 830, άλλοι ιστορικοί αναφέρουν ότι το 808 ξεκίνησε απ'ευθείας η βασιλεία του γιου του Ίντριντ. Οι νεώτερες μελέτες κατέληξαν σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα χρονολόγησης των Νορθουμβρίων βασιλέων τον 9ο αιώνα. Τα συμπεράσματα καταλήγουν στο γεγονός ότι η δεύτερη βασιλεία του Ίρντγουλφ έληξε γύρω στο 830 και τον διαδέχθηκαν στην συνέχεια οι Ίνριντ της Νορθουμβρίας (830 - 854), Έθελρεντ Β΄ της Νορθουμβρίας (854 - 862) και Οσμπέρτ της Νορθουμβρίας (862 - 867).
Θρύλοι για αγιοποίηση
Ο Ίρντγουλφ ταυτίζεται με πολλούς ιστορικούς με τον Άγιο Αρντούλφ στον οποίο είναι αφιερωμένη η εκκλησία του Αγίου Αρντούλφ στο Μπρίντον αλλά η σύνδεση έγινε χωρίς αποδείξεις. Οι πληροφορίες έρχονται από έναν κατάλογο του 12ου αιώνα ο οποίος καταγράφει θέσεις ταφής αγίων που σχετίζονται με το Πίτερμπρο, o κατάλογος αναφέρει και τον Άγιο Αρντούλφ που τάφηκε στο Μπρίντον στην βασιλική εκκλησία της Μερκίας. Μια επίστρωση από πέτρα στην εκκλησία με παραστάσεις από γενειοφόρες μορφές και φιγούρες με ρόμπες κάτω από τα τα τόξα παρουσιάζει λεπτομέρειες οι οποίες βρέθηκαν στο Βιβλίο του Κερν, ένα έργο συσχετισμένο με τον επίσκοπο Έθελγουλντ του Λίχφιλντ (818 - 830). Οι παραστάσεις αποτελούν τμήμα μιας σαρκοφάγου η οποία κατασκευάστηκε για να διατηρήσει τα λείψανα ενός ανθρώπου που σχετίζεται με τον Άγιο Αρντούλφ, ομοιότητες των παραστάσεων βρίσκονται στην Βίβλο του Κερν το πρώτο τρίτο του 9ου αιώνα. Σύμφωνα με ένα μεσαιωνικό ημερολόγιο αγίων οι Βενεδικτιανοί μοναχοί του Μπρίντον γιορτάζουν την επέτειο του Αγίου Αρντούλφ στις 21 Αυγούστου. Ο θάνατος του Ίρντουλφ δεν καταγράφεται, το βέβαιο είναι ότι παρά την εξορία του η δυναστεία του επανήλθε στη Νορθουμβρία, ο γιος του Ίνρεντ και ο εγγονός του Έθελρεντ Β΄ κυβέρνησαν την Νορθουμβρία το μεγαλύτερο διάστημα στο οποίο το βασίλειο παρέμενε ακόμα ανεξάρτητο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορθουμβρίας Κατηγορία:Βασιλικός Οίκος της Νορθουμβρίας
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1949-50
Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1949-50 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ για τέταρτη και τελευταία φορά στην ιστορία της. Όμως, δεν είχε την ευκαιρία να εκπροσωπήσει την ΕΠΣΑ στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, διότι αυτό ματαιώθηκε λόγω υποχρεώσεων της Εθνικής ομάδας. Από τη σεζόν αυτή, έπειτα από απόφαση της ΕΠΟ, στις περιπτώσεις ισοβαθμιών καθιερώθηκαν αγώνες κατάταξης και για τον υποβιβασμό ή την άνοδο μιας ομάδας καθιερώθηκαν διπλοί αγώνες διαβάθμισης ανάμεσα στον τελευταίο της ανώτερης κατηγορίας και τον πρώτο της αμέσως κατώτερης.
Βαθμολογία Α΄ κατηγορίας
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ΑΕΚ, έπειτα από συναρπαστική μάχη με τον Πανιώνιο. Η κατηγορία διασπάστηκε σε Α1 με έξι (6) ομάδες και Α2 με οκτώ (8), έτσι ώστε οι κορυφαίες ομάδες να έχουν χρόνο για να μετέχουν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, αλλά και στα διάφορα τουρνουά (Κύπελλα Χριστουγέννων και Πάσχα). Έτσι στην κατηγορία έμειναν μόνο οι έξι πρώτες ομάδες, ενώ οι υπόλοιπες τέσσερις με τις τέσσερις πρώτες της Β΄ συγκρότησαν την Α2. Ο Απόλλων αναγκάστηκε να δώσει αγώνα διαβάθμισης με τον πρωταθλητή της Β΄ κατηγορίας για να παραμείνει στην Α1.
Αγώνας διαβάθμισης
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος, για την συμμετοχή στην Α1΄ κατηγορία της επόμενης σεζόν έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η τελευταία ομάδα της Α1, δηλαδή ο Απόλλων, αφού μόνο έξι ομάδες θα μετείχαν στην Α1, με την πρωταθλήτρια της Β΄, δηλαδή το Αιγάλεω. Επιβλήθηκε ο Απόλλων, ο οποίος διατήρησε τη θέση του στην ανώτερη κατηγορία, ενώ το Αιγάλεω εντάχθηκε στην Α2. Τα αποτελέσματα των δύο αγώνων ήταν:
Β΄ κατηγορία
Συμμετείχαν 20 ομάδες. Διεξήχθη πρωτάθλημα ενός γύρου (19 αγώνες). Πρωταθλητής αναδείχθηκε το Αιγάλεω έπειτα από αγώνα μπαράζ με την ΑΕ Χαλανδρίου. Όμως, δεν ανέβηκε στην Α1 κατηγορία, αφού έχασε στον αγώνα διαβάθμισης από τον Απόλλωνα. Λόγω αναδιάρθρωσης των κατηγοριών, οι τέσσερις πρώτες ομάδες της Β΄ με τις τέσσερις τελευταίες της Α΄ συγκρότησαν την Α2 κατηγορία (8 ομάδες). Την επόμενη σεζόν τη Β΄ κατηγορία (20 ομάδες) συγκρότησαν οι υπόλοιπες 16 και οι τέσσερις (4) πρώτες ομάδες της Γ΄ (Νίκη Πλάκας, Αρίων, Νίκη Αμπελοκήπων και Ηρακλής Αθηνών).
Βαθμολογία
1 Αγώνας κατάταξης: Α.Ο. Αιγάλεω - ΑΕ Χαλανδρίου: 2-0.
2 Αποτελέσματα αγώνων κατάταξης: ΑΕ Αγ. Δημητρίου με: Ατρόμητο (3-1), Αττικό (1-0), Ηλυσιακό (1-0). Ηλυσιακός με Αττικό (3-1), Ατρόμητο (2-1). Ατρόμητος με Αττικό (3-3). Στην ειδική βαθμολογία: 1) Αγ. Δημήτριος 9β., 2) Ηλυσιακός 7β., 3) Ατρόμητος 6β., 4) Αττικός 4β.
Αγώνας διαβάθμισης
Σύμφωνα με τον κανονισμό πρωταθλήματος, για την συμμετοχή στην Β΄ κατηγορία της επόμενης σεζόν έδωσαν αγώνες διαβάθμισης η τελευταία ομάδα της Β΄ με την πρωταθλήτρια της Γ΄, δηλαδή ο Καλλιθαϊκός με τη Νίκη Πλάκας, στους οποίους επικράτησε η Νίκη και ανέβηκε κατηγορία. Τελικά, λόγω της αναδιάρθρωσης, παρέμεινε και ο Καλλιθαϊκός. Τα αποτελέσματα ήταν:
Γ΄ κατηγορία
Συμμετείχαν 17 ομάδες και διεξήχθη πρωτάθλημα ενός γύρου (17 αγωνιστικές / 16 αγώνες). Όμως, τρεις ομάδες (Ποσειδών Γλυφάδας, Ιωνικός Αθ. και Κεραμεικός) διέκοψαν στην πορεία και ο ΓΣ Αμαρουσίου συμμετείχε χωρίς να βαθμολογείται, καθώς δεν είχε ολοκληρωθεί η εγγραφή του στην ΕΠΟ. Έτσι στην τελική βαθμολογία παρουσιάζονται μόνο δεκατρείς (13). Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Νίκη Πλάκας, η οποία έδωσε νικηφόρο αγώνα διαβάθμισης με τον τελευταίο της Β΄ κατηγορίας, Καλλιθαϊκό, και κέρδισε την άνοδό της. Τελικά, λόγω της αναδιάρθρωσης των κατηγοριών, στη Β΄ κατηγορία ανέβηκαν τέσσερις ομάδες.
Βαθμολογία
1 Με ένα ματς λιγότερο.
2 Μετονομασία του Αγιελεουσιακού Καλλιθέας, με τον οποίο είχε συγχωνευτεί και το ανεξάρτητο σωματείο "Ένωσις Αγ. Ελεούσης".
3 Εντάχθηκε στην κατηγορία ως συνέχεια της "Μικρασιατικής Αθηνών" (ίδρ. 1926), η οποία αποσύρθηκε την προηγούμενη σεζόν.
Δόκιμη κατηγορία
Στην πρώτη φάση συμμετείχαν 28 ομάδες σε τρεις ομίλους, από τις οποίες στην τελική φάση προκρίθηκαν έξι. Η τελική φάση διεξήχθη σε δύο γύρους (10 αγωνιστικές) και τον τίτλο κατέκτησε αήττητη η ΑΕ Καλλιθέας, η οποία εντάχθηκε στη Γ΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ.
Σωματεία (α΄ φάση)
Τα σωματεία που μετείχαν στην α΄ φάση της δόκιμης κατηγορίας ήταν τα εξής ανά όμιλο:
Βαθμολογία (τελική φάση)
1 Οι ελλείποντες βαθμοί οφείλονται σε μηδενισμούς ομάδων.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1949-1950
Χρήστος Ματάκης
Ο Χρήστος Ματάκης (Αιγάλεω, 1936-1999) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής του Αιγάλεω Α.Ο. και του Παναθηναϊκού, διεθνής με την Εθνική νέων, δις πρωταθλητής της Β΄Εθνικής, αλλά και με πλούσια θητεία στην Α΄ Εθνική Κατηγορία -όπου αγωνίζονταν στη μεσαία γραμμή- και προπονητής ποδοσφαίρου.
Αγωνιστική σταδιοδρομία
Ο Ματάκης ξεκίνησε τον αθλητισμό από την εφηβική ομάδα ("τσικό") του Αιγάλεω Α.Ο. και το 1955 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην α΄ομάδα, που μετείχε στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Αθηνών. Το 1958 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό, με το οποίο αγωνίσθηκε στην Τελική Φάση του Πρωταθλήματος Ελλάδας το 1959, ενώ την επόμενη χρονιά ήταν στέλεχος της β΄ομάδας του "τριφυλλιού" λόγω της παρουσίας εκεί πολλών διεθνών άσσων. Το 1961 αναδείχτηκε πρωταθλητής Β΄ Εθνικής με το Αιγάλεω, έπαιξε την επόμενη τριετία ως βασικός στην Α΄ Εθνική, φτάνοντας στις 66 συμμετοχές και το 1965 κατέκτησε πάλι με το Αιγάλεω, τον δεύτερο τίτλο του της Β΄ Εθνικής κατηγορίας.
Στην Εθνική Νέων
Ο Ματάκης υπήρξε στέλεχος της πρώτης Εθνικής Ελλάδος νέων (κάτω των 18) που δημιουργήθηκε το 1956 και μετείχε στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος νέων που έγινε στην Ουγγαρία με συμμετοχή 16 χωρών τον Μάρτιο-Απρίλιο 1956. Δεν αγωνίστηκε στα δύο επίσημα ματς του ομίλου που έδωσε η εθνική με Τσεχοσλοβακία (0-2) και Αν. Γερμανία (1-1). Στο τρίτο ματς με την Τουρκία η Εθνική ομάδα αρνήθηκε να αγωνιστεί λόγω των τεταμένων τότε σχέσεων με τη γειτονική χώρα και έδωσε φιλικό με ερασιτεχνική τοπική ομάδα. Στο φιλικό αγωνίστηκε και ο Ματάκης, καθώς και στα φιλικά προετοιμασίας πριν από το ευρωπαϊκό.
Προπονητικό έργο
Σαν προπονητής, εργάσθηκε σε πολλούς συλλόγους μεταξύ των οποίων ο Π.Σ. Καλαμάτας (1970/71 αλλά και 1984/85), η Αναγέννηση Άρτας (1971/72), ο Ανταγόρας Κω, όπως και σε ερασιτεχνικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Αθηνών και της Ε.Π.Σ. Πειραιώς.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Μ
Λαουρίδες
thumb|250px|Cassytha filiformis. Οι Λαουρίδες ή Δαφνίδες (Lauraceae), επίσης γνωστά στα αγγλικά ως Laurel family, είναι μια οικογένεια ανθοφόρων φυτών, που περιλαμβάνει την πραγματική δάφνη (Laurus nobilis) και τους πλησιέστερους συγγενείς της. Η οικογένεια περιλαμβάνει πάνω από 3000 είδη ανθοφόρων φυτών σε πάνω από 50 γένη σε όλο τον κόσμο. Εμφανίζονται κυρίως στις θερμές εύκρατες και τροπικές περιοχές, ιδιαίτερα τη Νοτιοανατολική Ασία και τη Νότια Αμερική. Τα περισσότερα είναι αρωματικά αειθαλή δέντρα ή θάμνοι, αλλά ένα ή δύο γένη όπως το Σάσσαφρον (Sassafras) είναι φυλλοβόλο και το Cassytha είναι ένα γένος των παρασιτικών αμπέλων.
Επισκόπηση
Η οικογένεια έχει μια παγκόσμια διανομή σε τροπικά και θερμά κλίματα. Οι Λαουρίδες είναι σημαντικά συστατικά των τροπικών δασών που κυμαίνονται από το χαμηλό υψόμετρο έως τις ορεινές περιοχές. Σε πολλές δασικές περιοχές, οι Λαουρίδες είναι μεταξύ των κορυφαίων πέντε οικογενειών από την άποψη του αριθμού των ειδών που υπάρχουν. Οι Λαουρίδες δίνουν το όνομά τους σε φυσικά περιβάλλοντα γνωστά ως δάση δάφνης, τα οποία έχουν πολλά δέντρα που επιφανειακά μοιάζουν με τα Δαφνοειδή, αν και μπορεί να ανήκουν σε άλλες οικογένειες φυτών όπως οι Μαγνολιίδες (Magnoliaceae) ή οι Μυρτίδες (Myrtaceae). Δαφνώδη δάση διαφόρων τύπων απαντούν στις περισσότερες ηπείρους και σε πολλά μεγάλα νησιά.
Παρά το γεγονός ότι η ταξινόμηση των Λαουρίδων δεν έχει ακόμα διευθετηθεί, συντηρητικοί υπολογισμοί εκτιμούν περίπου 52 γένη σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβάνοντας 3000 με 3500 είδη. Σε σύγκριση με τις άλλες οικογένειες φυτών, η ταξινόμηση των Λαουρίδων εξακολουθεί να είναι ελάχιστα κατανοητή. Αυτό οφείλεται εν μέρει στη μεγάλη ποικιλομορφία τους, τη δυσκολία στον εντοπισμό των ειδών και, εν μέρει, λόγω των ανεπαρκών επενδύσεων στην ταξινομική εργασία.
Πρόσφατες μονογραφίες στα μικρά και μεσαία γένη των Λαουρίδων (μέχρι περίπου 100 είδη) έχουν αποκαλύψει πολλά νέα είδη. Πρέπει να αναμένονται παρόμοιες αυξήσεις στον αριθμό των ειδών που αναγνωρίζονται και σε άλλα μεγαλύτερα γένη.
Περιγραφή
Τα περισσότερα είδη Λαουρίδων είναι συνήθως αειθαλή δέντρα. Εξαίρεση αποτελούν δύο δωδεκάδες περίπου είδη από Cassytha, όλα εκ των οποίων είναι υποχρεωτικώς παρασιτικά αναρριχητικά φυτά.
Οι καρποί των Λαουρίδων είναι δρύπες, μονόσποροι σαρκώδεις καρποί με ένα σκληρό περίβλημα, το ενδοκάρπιο, γύρω από το σπόρο. Ωστόσο, το ενδοκάρπιο είναι πολύ λεπτό, οπότε ο καρπός μοιάζει με ένα μονόσπορο μούρο. Ο καρπός σε ορισμένα είδη (ιδιαίτερα στα γένη Οκοτέα (Ocotea) και Ορεοδάφνη (Oreodaphne) είναι εν μέρει βυθισμένος ή καλύπτεται σε ένα κυπελλοειδές ή βαθύ παχύ αχαίνιο που σχηματίζεται από το σωλήνα του κάλυκα, όπου ο μίσχος ενώνει τα φρούτα· αυτό δίνει στον καρπό μια εμφάνιση παρόμοια με βελανίδι. Σε ορισμένα είδη Λινδέρας ή Λινδερίας (Lindera), ο καρπός έχει έναν υπόκαρπο στη βάση του.
Διανομή και χρήσεις
Επειδή η οικογένεια είναι τόσο αρχαία και ήταν τόσο ευρέως κατανεμημένη στην υπερήπειρο Γκοντβάνα, τα σύγχρονα είδη συχνά απαντούν στους υπολειμματικούς πληθυσμούς, τους απομονωμένους από γεωγραφικά εμπόδια, για παράδειγμα στα νησιά ή στα τροπικά βουνά. Τα χήρα δάση διατηρούν την ενδημική πανίδα και χλωρίδα στις κοινότητες μεγάλης αξίας, στην εξαγωγή συμπερασμάτων για την παλαιοντολογική διαδοχή και την κλιματική αλλαγή που ακολούθησε τις διασπάσεις των υπερηπείρων.
Τα γένη αυτά περιλαμβάνουν μερικά από τα πιο γνωστά είδη και έχουν ιδιαίτερη εμπορική αξία:
Αντίθετα, ορισμένα είδη, αν και με εμπορική αξία σε ορισμένες χώρες, θεωρούνται ως επιθετικοί εισβολείς σε άλλες περιοχές. Για παράδειγμα, το είδος Κιννάμωμον η καμφορά (Cinnamomum camphora), αν και είναι ένα αξιόλογο καλλωπιστικό και φαρμακευτικό φυτό, είναι τόσο επεμβατική ώστε να έχει δηλωθεί ως ζιζάνιο στις υποτροπικές δασικές περιοχές της Νότιας Αφρικής.
Οικολογία
Τα άνθη των λαουρίδων είναι πρωτόγυνα, συχνά με ένα πολύπλοκο σύστημα ανθοφορίας για την πρόληψη της ενδογαμίας. Οι καρποί είναι μια σημαντική πηγή τροφής για τα πτηνά. Ορισμένα Palaeognathae και άλλα πτηνά που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τον καρπό για τη διατροφή τους είναι, μεταξύ άλλων, μέλη των οικογενειών Cotingidae, Columbidae, Trogonidae, Turdidae και Rhamphastidae. Τα πτηνά που είναι εξειδικευμένοι καρποφάγοι τείνουν να τρώνε ολόκληρα τα φρούτα και αναμασούν τους άθικτους σπόρους, απελευθερώνοντάς τους κατ' αυτό τον τρόπο σε ευνοϊκές για τη βλάστηση συνθήκες (ορνιθοχωρία). Κάποια άλλα πτηνά που καταπίνουν τους καρπούς, περνούν το σπόρο ανέπαφο μέσα από το πεπτικό τους σύστημα.
Τα φύλλα ορισμένων ειδών έχουν δωμάτια (en:domatium), (χώρους φιλοξενίας των φυτών για τα αρθρόποδα) στις μασχάλες των φλεβών τους. Τα δωμάτια είναι η κατοικία σε ορισμένα ακάρεα. Άλλα είδη, ειδικότερα μέλη του γένους Pleurothyrium, έχουν μια συμβιωτική σχέση με τα μυρμήγκια που προστατεύουν και υπερασπίζονται το δέντρο. Μερικά είδη Οκοτέας χρησιμοποιούνται επίσης ως φωλιές από τα μυρμήγκια, τα οποία μπορούν να ζήσουν στις κοιλότητες των φύλλων ή σε κούφια στελέχη.
Οι αμυντικοί μηχανισμοί που λαμβάνουν χώρα μεταξύ των μελών των δαφνοειδών, περιλαμβάνουν ερεθιστικούς ή τοξικούς χυμούς δέντρων ή ιστούς που απωθούν ή δηλητηριάζουν πολλούς φυτοφάγους ή παρασιτικούς οργανισμούς.
Τα δέντρα της οικογένειας κυριαρχούν στον κόσμο των δασών δάφνης και των δασών σύννεφων, τα οποία εμφανίζονται στις τροπικές έως τις ήπιες εύκρατες περιοχές τόσο στο βόρειο όσο και στο νότιο ημισφαίριο. Άλλα μέλη της οικογένειας, ωστόσο, απαντούν παντροπικώς (pantropically) στο γενικά πεδινό και Αφρο-ορεινό (Afromontane) δάσος και στην Αφρική, για παράδειγμα, υπάρχουν ενδημικά είδη σε χώρες όπως το Καμερούν, Σουδάν, Τανζανία, Ουγκάντα ​​και Κονγκό. Αρκετά υπολειμματικά είδη στις Λαουρίδες εμφανίζονται στις εύκρατες περιοχές και των δύο ημισφαιρίων. Πολλά βοτανικά είδη σε άλλες οικογένειες έχουν παρόμοιο φύλλωμα με τις Λαουρίδες, που οφείλεται στη συγκλίνουσα εξέλιξη και τα δάση των εν λόγω φυτών που ονομάζονται δάση δάφνης. Αυτά τα φυτά προσαρμόζονται στις υψηλές βροχοπτώσεις και την υγρασία και έχουν φύλλα με πλούσια στρώση κεριού που τα καθιστά γυαλιστερά σε εμφάνιση και στενό, μυτερό οβάλ σχήμα με μια "άκρη που στάζει", η οποία επιτρέπει στα φύλλα να απορρίπτουν το νερό παρά την υγρασία, υποστηρίζοντας έτσι τη συνέχιση της διαπνοής. Επιστημονικά ονόματα παρόμοια με Δάφνη (π.χ. Daphnidium, Daphniphyllum) ή "δάφνη" (π.χ. Laureliopsis, Skimmia laureola) υποδεικνύουν άλλες οικογένειες φυτών που μοιάζουν με Λαουρίδες.
Μερικά είδη Λαουρίδων έχουν προσαρμοστεί στις απαιτητικές συνθήκες στα ημίξηρα κλίματα, αλλά τείνουν να εξαρτώνται σε ευνοϊκές εδαφικές συνθήκες, για παράδειγμα, αιώνιοι υδροφορείς, περιοδικών ταμειακών υπόγειων υδάτων, ή περιοδικά πλημμυρισμένα δάση στην άμμο που δεν περιέχει σχεδόν καθόλου θρεπτικά συστατικά. Διάφορα είδη έχουν προσαρμοστεί στις βαλτώδεις συνθήκες από τις αυξανόμενες πνευματοφόρες ρίζες που αναπτύσσονται προς τα πάνω, που εξέχουν πάνω από τα επίπεδα των περιοδικών πλημμυρών και που πνίγουν τα ανταγωνιστικά φυτά που δεν διαθέτουν τέτοιου είδους προσαρμογές.
Παλαιοβοτανολόγοι (Paleobotanists) έχουν προτείνει ότι η οικογένεια προήλθε περίπου 174 ± 32 εκατομμύρια χρόνια πριν (Mya), ενώ άλλοι δεν πιστεύουν ότι είναι μεγαλύτερα από τα μέσα της Κρητιδικής. Τα ορυκτά λουλούδια που αποδίδονται σε αυτή την οικογένεια ανακαλύφθηκαν σε Cenomanian αργίλους (μέσα Κρητιδικής περιόδου, 90-98 Mya) των Ανατολικών Ηνωμένων Πολιτειών (Mauldinia mirabilis). Απολιθώματα από Δαφνοειδή είναι κοινά στα Τριτοβάθμια στρώματα της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, αλλά έχουν σχεδόν εξαφανιστεί από την κεντρική Ευρώπη κατά την Ύστερη Μειόκαινο. Λόγω της ασυνήθιστης ευθραυστότητάς τους, η γύρη των Λαουρίδων δεν διατηρείται καλά και έχει βρεθεί μόνο στα σχετικά πρόσφατα στρώματα.
Τα φυλλοβόλα είδη χάνουν όλα τους τα φύλλα τους για ένα διάστημα του έτους, ανάλογα με τις διακυμάνσεις των βροχοπτώσεων. Η απώλεια των φύλλων συμπίπτει με την εποχή της ξηρασίας στις τροπικές, υποτροπικές και άγονες περιοχές.
Ταξινόμηση
thumb|250px|Ocotea obtusata με άγουρα φρούτα με μια εμφάνιση παρόμοια με ένα βελανίδι. thumb|right|250px|Καρποί Cassytha filiformis. Η ταξινόμηση εντός των Λαουρίδων δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί πλήρως. Έχουν προταθεί πολλαπλά συστήματα ταξινόμησης, που βασίζονται σε μια ποικιλία μορφολογικών και ανατομικών χαρακτηριστικών, αλλά κανένα από αυτά δεν είναι πλήρως αποδεκτό. Σύμφωνα με τον Judd et al. (2007), η suprageneric ταξινόμηση που προτείνουν οι van der Werff και Richter (1996) είναι επί του παρόντος η αρχή. Ωστόσο, λόγω μια σειράς από μοριακές και εμβρυολογικές αποδείξεις ότι διαφωνεί με τις ομάδες, δεν είναι πλήρως αποδεκτές από την επιστημονική κοινότητα. Η ταξινόμησή τους βασίζεται στη δομή ταξιανθία και το ξύλο και το φλοιό ανατομία. Χωρίζει τα Δαφνοειδή σε δύο υποοικογένειες, Cassythoideae και Lauroideae. Η Cassythoideae περιλαμβάνουν ένα μοναδικό γένος, Cassytha και ορίζονται από ποώδη, παρασιτική τους συνήθεια. Οι Lauroideae εν συνέχεια χωρίζονται σε τρεις φυλές: Laureae, Perseeae και Cryptocaryeae.
Η υποοικογένεια Cassythoideae δεν υποστηρίζεται πλήρως. Αντίγραφα ασφαλείας έχουν έρθει από ακολουθίες matK του χλωροπλάστη γονίδια ενώ μια αμφισβητήσιμη τοποθέτηση του Cassytha έχει συναφθεί από την ανάλυση των intergenetic αποστατών του χλωροπλάστη και πυρηνικών γονιδιώματα. Εμβρυολογικές μελέτες, επίσης, εμφανίζονται αντιφατικά. Μια μελέτη από HEO et al. (1998) υποστηρίζει την υποοικογένεια. Διαπίστωσε ότι η Cassytha αναπτύσσει ένα εξ΄ αρχής (ab initio) κυτταρικού τύπου ενδοσπέρμιο και στην υπόλοιπη οικογένεια (με μία εξαίρεση) αναπτύσσει ένα πυρηνικού τύπου ενδοσπέρμιο. Kimoto et al. (2006) προτείνει ότι η Cassytha θα πρέπει να τοποθετηθεί στη φυλή Cryptocaryeae διότι μοιράζεται αδενικό ανθήρα τάπητα και ένα έμβρυο σάκο που προεξέχει από τη νούκελος με άλλα μέλη της Cryptocaryeae.
Οι φυλές Laureae και Perseeae, δεν υποστηρίζονται καλά από οποιεσδήποτε μοριακές ή εμβρυολογικές μελέτες. Αλληλουχίες του γονιδίου χλωροπλάστη matK, όπως επίσης και αλληλουχίες του χλωροπλάστη και πυρηνικά γονιδιώματα, αποκαλύπτουν στενές σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Εμβρυολογικά στοιχεία δεν υποστηρίζουν ένα σαφή διαχωρισμό μεταξύ των δύο φυλών. Γένη όπως τα Caryodaphnopsis και τα Aspidostemon που μοιράζονται εμβρυολογικά χαρακτηριστικά με μια φυλή και χαρακτηριστικά του ξύλου και του φλοιού ή τη χαρακτηριστική ταξιανθία με μια άλλη φυλή δυσδιάκριτη στα όρια των ομάδων αυτών. Όλα τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία, εκτός από τη μορφολογία ταξιανθίας και ανατομίας του ξύλου και του φλοιού, αποτυγχάνει να υποστηρίξει ξεχωριστές φυλές Laureae και Perseeae.
Η φυλή Cryptocaryeae υποστηρίζεται εν μέρει από μοριακές και εμβρυολογικές μελέτες. Χλωροπλάστη και πυρηνικά γονιδιώματα υποστηρίζουν μια φυλετική ομάδα που περιέχει όλα τα γένη οριοθετούνται από τους van der Weff και Richter (1996), καθώς και τρία πρόσθετα γένη. Η μερική υποστήριξη για τη φυλή επίσης επιτυγχάνεται από τις ακολουθίες του matK χλωροπλάστη γονίδια καθώς και την εμβρυολογία.
Φυτοχημεία
Η προσαρμογή των Λαουρίδων σε νέα περιβάλλοντα, ακολούθησε μια μακρά εξελικτική πορεία, που έχει οδηγήσει σε πολλές ειδικότητες, συμπεριλαμβανομένων αμυντικών και αποτρεπτικών συστημάτων έναντι άλλων οργανισμών.
Γένη
Πρόσφατες ταξινομικές αναθεωρήσεις της οικογένειας περιλαμβάνουν αυτά τα γένη: • 4 Τα γένη αυτά παραδοσιακά θεωρούνται ως χωριστά εντός των Λαουρίδων, αλλά δεν έχουν επαναξιολογηθεί πρόσφατα: Acrodiclidium, Adenodaphne, Afrodaphne, Agathophyllum, Aperiphracta, Aydendron, Balanopsis, Bihania, Bryantea, Calosmon, Camphoromoea, Cedrota, Ceramocarpium, Ceramophora, Chanekia, Clinostemon, Cyanodaphne, Cylicodaphne, Damburneya, Daphnidium, Drimophyllum, Euosmus, Euphoebe, Fiwa, Goeppertia, Gymnobalanus, Haasia, Iozoste, Jozoste, Lepidadenia, Leptodaphne, Linharea, Menestrata, Micropora, Miscanteca, Nesodaphne, Ozanthes, Ozarthris, Pipalia, Pseudocryptocarya, Sebifera, Silvia, Strychnodaphne, Tamala, Temmodaphne, Triadodaphne, Tylostemon
Είδη
Στην οικογένεια ανήκουν τα φυτά:
Ενδεικτικά η οικογένεια των δαφνοειδών περιλαμβάνει επίσης:
Τα φυτά που είναι κοινώς γνωστά ως δάφνες, αλλά δεν ανήκουν στην οικογένεια των δαφνοειδών περιλαμβάνει επίσης:
Citroën C4 Picasso
Το Citroën C4 Picasso είναι ένα μεσαίο πολυμορφικό (MPV) αυτοκίνητο της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας Citroën. Η πρώτη γενιά του εισήχθη το 2006, ως ο επίσημος διάδοχος του Citroën Xsara Picasso, ενώ το 2013 κυκλοφόρησε η δεύτερη γενιά του. Και στις δύο γενιές του, το μοντέλο έχει διατεθεί ως 5-πορτο και 5-θέσιο C4 Picasso, και ως λίγο μεγαλύτερο 5-πορτο και 7-θέσιο Grand C4 Picasso. Ωστόσο, από την 1η Μαΐου 2018 μετονομάστηκαν σε C4 SpaceTourer και Grand C4 SpaceTourer αντίστοιχα.
Βασικά στοιχεία
Το αρχικό C4 Picasso αποκαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2006 και παρουσιάστηκε επίσημα τον Σεπτέμβριο του 2006 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού, αρχικά στην 7-θέσια έκδοση Grand C4 Picasso, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο. Το λίγο μικρότερο 5-θέσιο C4 Picasso, αποκαλύφθηκε επίσημα στον Τύπο στις 5 Ιανουαρίου 2007, αν και η επίσημη παρουσίασή του έγινε μόλις τον Μάρτιο του 2007, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης. thumb|left|Η παρουσίαση του Citroën C4 Picasso στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του [[Παρίσι|Παρισιού το 2006.]]
Όπως είχε συμβεί και με τον προκάτοχο Citroën Xsara Picasso, που είχε βασιστεί στο μικρομεσαίο Citroën Xsara, το Citroën C4 Picasso βασίστηκε στο μικρομεσαίο Citroën C4 πρώτης γενιάς, που ήταν και ο διάδοχος του Xsara. Ωστόσο, το C4 Picasso είχε κερδίσει σημαντικά σε μήκος, φτάνοντας τα 4,47 μέτρα στο 5-θέσιο και τα 4,59 μέτρα στο 7-θέσιο, με αποτέλεσμα να θεωρείται συχνά ως μεσαίο MPV.
Εκτός του Citroën C4, τα C4 Picasso και Grand C4 Picasso μοιράστηκαν σασί και κινητήρες και με το Peugeot 307, στα πλαίσια της πολιτικής της χρήσης κοινών μηχανικών μερών, καθώς και κοινών εγκαταστάσεων σχεδιασμού και παραγωγής του τότε Ομίλου PSA. Από το 2009, κατασκευάζεται και το δίδυμο πολυμορφικό Peugeot 5008.
Μια εντυπωσιακή σχεδιαστική λεπτομέρεια και των δύο εκδοχών αμαξώματος, είναι το τεράστιο πανοραμικό παρμπρίζ, το οποίο φτάνει πίσω από τους μπροστινούς επιβάτες, σχεδιαστική παράμετρος που διατηρήθηκε και στη δεύτερη γενιά τους. Και οι δύο εκδοχές, μπορούσαν να παραγγελθούν με αυτορυθμιζόμενη αερανάρτηση στον πίσω άξονα, αν και σε ορισμένες αγορές η αερανάρτηση αυτή διατέθηκε μόνο στις ανώτερες εκδόσεις εξοπλισμού των δύο μοντέλων.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) το 2006, το Citroën C4 Picasso πρώτης γενιάς απέσπασε την μέγιστη διάκριση των 5 αστέρων στις δοκιμές πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης, καθώς και πλευρικής πρόσκρουσης σε κολώνα, με το ποσοστό των 35 στους 37 πόντους. Συνολικά:
Εισαγωγή
Μια πρώτη εντύπωση του εξωτερικού και εσωτερικού ντιζάιν του C4 Picasso δεύτερης γενιάς, δόθηκε με το πρωτότυπο αυτοκίνητο Citroën Technospace στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης στις 7 Μαρτίου 2013. Είναι εντυπωσιακό ότι το τελικό μοντέλο παραγωγής ήταν κατά 99% πανομοιότυπο με το αρχικό πρωτότυπο.
Η δεύτερη γενιά του Citroën C4 Picasso κυκλοφόρησε στη Γαλλία στις 8 Ιουνίου 2013 και η 7-θέσια έκδοση Grand C4 Picasso στις 12 Οκτωβρίου. Σύντομα ακολούθησαν και οι άλλες αγορές, ενώ ειδικά στην Ελλάδα κυκλοφόρησε στις αρχές Νοεμβρίου. Ήταν το πρώτο όχημα του Ομίλου PSA με βάση τα νέα σπονδυλωτή πλατφόρμα EMP2 (Efficient Modular Platform 2), που μάλιστα στοίχισε μια επένδυση ύψους 630.000.000 ευρώ και αντικατέστησε την προηγούμενη πλατφόρμα PF2. Μάλιστα η πλατφόρμα EMP2 αντιπροσώπευε για ένα σύντομο διάστημα το 50% της συνολικής παραγωγής του τότε Ομίλου PSA.
Αισθητική
thumb|left|Το ταμπλό ενός Citroën Grand C4 Picasso δεύτερης γενιάς.
Το C4 Picasso δεύτερης γενιάς υιοθέτησε μια εντυπωσιακή φουτουριστική εμφάνιση, τόσο στη σχεδίαση των φώτων, που χωρίζονται σε δύο μέρη, όσο και στο σαλόνι. Ο πίνακας οργάνων αποτελείται από δύο οθόνες στο κέντρο του ταμπλό: μία οθόνη αφής 7 ιντσών, η οποία περιλαμβάνει όλες τις λειτουργίες του οχήματος, καθώς και τον έλεγχο του κλιματισμού και το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης, και μία οθόνη 12 ιντσών, λίγο ψηλότερα, η οποία απεικονίζει το ταχύμετρο, το στροφόμετρο και τις επιθυμητές πληροφορίες σχετικά με το ραδιόφωνο και το σύστημα πλοήγησης.
Παράλληλα, και στις δύο εκδόσεις διατηρήθηκε το τεράστιο πανοραμικό παρμπρίζ της πρώτης γενιάς, το οποίο επίσης φτάνει πίσω από τους μπροστινούς επιβάτες.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Επίσης, σύμφωνα με τα στοιχεία και τον εξοπλισμό που ανέλυσε τότε η Citroën σε σχετική παρουσίαση, ο Euro NCAP ανακοίνωσε τότε επίσημα ότι τα επίπεδα προστασίας της στάνταρ έκδοσης ισχύουν και για την μακρύτερη 7-θέσια εκδοχή Citroën Grand C4 Picasso.
Μετονομασία
Στις 26 Φεβρουαρίου 2018, η Citroën ανακοίνωσε ότι οι δύο εκδοχές του μοντέλου θα μετονομαστούν από C4 Picasso και Grand C4 Picasso σε C4 SpaceTourer και Grand C4 SpaceTourer αντίστοιχα, όπως και έγινε, ξεκινώντας από την 1η Μαΐου 2018. Μάλιστα από το 2019 οι εκδόσεις τους σταδιακά άρχισαν να μειώνονται, λόγω της εισαγωγής του πολύ δημοφιλέστερου SUV Citroën C5 Aircross τον Φεβρουάριο του 2019.
Τελική διακοπή
Μόλις 1 χρόνο μετά την μετονομασία, τον Μάιο του 2019, η Citroën προχώρησε στη διακοπή της έκδοσης C4 SpaceTourer, δηλαδή της 5-θέσιας με το κοντό μεταξόνιο. Τελικώς, στις 21 Απριλίου 2022 ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει την παραγωγή και της μακρύτερης 7-θέσιας εκδοχής Grand C4 SpaceTourer στις αρχές Ιουνίου του ίδιο έτους. Η απόφαση αυτή ελήφθη για δύο λόγους, πρώτον τις χαμηλές πωλήσεις του και δεύτερον ο φόβος ότι δημιουργούσε εσωτερικό ανταγωνισμό, «κλέβοντας» πωλήσεις από το Citroën C5 Aircross.
Συνολικές πωλήσεις
Η Citroën είχε αρχίσει να πουλάει πολυμορφικά (MPV) μοντέλα από τον Ιούνιο του 1994, όταν εισήγαγε το Citroën Evasion που μέχρι το 2002 είχε σημειώσει 120.000 πωλήσεις. Ακολούθησε το Citroën C8, που εισήχθη τον Ιούλιο του 2002 και διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τον Ιούνιο του 2014, και πούλησε 150.000 αντίτυπα, ενώ το Citroën Xsara Picasso από το 1999 έως το 2012 πούλησε 1,76 εκατομμύρια αντίτυπα. Το Citroën C3 Picasso, που κατασκευάστηκε από τον Φεβρουάριο του 2009 έως τον Ιούλιο του 2017, έφτασε τις 650.000 πωλήσεις.
Τα C4 Picasso και Grand C4 Picasso πρώτης γενιάς, κατάφεραν 891.000 πωλήσεις μέχρι το 2013. Από το 2013 που η δεύτερη γενιά των C4 Picasso και Grand C4 Picasso βρισκόταν στην αγορά, έφτασαν τις 732.000 πωλήσεις, με το Grand C4 SpaceTourer να πετυχαίνει 352.243 πωλήσεις. Συνολικά η Citroën πούλησε σχεδόν 4,5 εκατομμύρια MPV μέσα σε 28 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Citroën Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Citroën C4
Ντζορασέν
Το Ντζορασέν (αρμενικά: Ձորաշեն) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 237 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
2433 Σοοτίγιο
Ο Σοοτίγιο (Sootiyo) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την `Αντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του από μία λέξη που μεταφράζεται ως «αστρικό αγόρι» στη γλώσσα των Ινδιάνων Χόπι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Σοοτίγιο είναι άγνωστα. Ο Σοοτίγιο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ως 9,5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σοοτιγιο
6ος αιώνας π.Χ.
Ο 6ος αιώνας π.Χ. αρχίζει στις 1 Ιανουαρίου 600 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου 501 π.Χ.
Γαζαντσί
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
7 Ιουλίου
6 Ιουλίου | 7 Ιουλίου | 8 Ιουλίου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Βαγγέλης Γρίμμας
Ο Βαγγέλης Γρίμμας (γεν. Αιγάλεω 1941) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου, που αγωνίζονταν στη θέση του ακραίου οπισθοφύλακα.
Αγωνιστική σταδιοδρομία
Ο Γρίμμας ξεκίνησε τον αθλητισμό στην Ολυμπιάδα Αιγάλεω και το καλοκαίρι του 1965 υπέγραψε στον Αιγάλεω Α.Ο. Αγωνίσθηκε με τα χρώματά του για 8 συνεχόμενα έτη στην Α΄Εθνική κατηγορία, φτάνοντας στις 167 συμμετοχές. Έπαιξε, ακόμη, σε περισσότερους από 30 αγώνες Κυπέλλου. Έκλεισε την καριέρα του σαν παίκτης του Α.Ο. Κέρκυρα.
Προπονητική καριέρα
Ο Βαγγέλης Γρίμμας χριμάτισε προπονητής σε Α.Ο. Κέρκυρας, Όλυμπο Κέρκυρας, στους Νέους του Αιγάλεω Α.Ο. και στον Α.Ο. Ζέφυρο, σύλλογο της Α΄ ΕΠΣ Αθηνών.
Παραπομπή
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Γ
Φραντσέσκο Κορνέρ (δόγης)
Ο Φραντσέσκο Κορνέρ ή Φραντσέσκο Κορνάρο (Ιταλικά : Francesco Corner, Βενετία, 6 Μαρτίου 1585 - Βενετία, 5 Ιουνίου 1656) ήταν ο 101ος Δόγης της Βενετίας (17 Μαΐου 1656 - 5 Ιουνίου 1656). Η κυβέρνηση του ήταν η πιο σύντομη που πέρασε στην Δημοκρατία της Βενετίας. Ο Φραντσέσκο Κορνέρ ήταν γιος του 96ου Δόγη της Βενετίας Τζοβάννι Α΄ Κορνέρ και παντρεύτηκε την Αντριάνα Πρίουλι, κόρη του 94ου Δόγη της Βενετίας Αντόνιο Πρίουλι.
Ο Κορνέρ είχε πολύ ταπεινωτική πολιτική σταδιοδρομία, υπηρέτησε σαν πρέσβης στο Δουκάτο της Σαβοΐας αλλά εκδιώχθηκε όταν ο δούκας αποκάλυψε ότι συνωμότησε εναντίον του, στην συνέχεια εγκατέλειψε την πολιτική και ασχολήθηκε με το εμπόριο. Δεν είχε πιστέψει κανένας ότι θα εκλεγεί νέος Δόγης της Βενετίας αλλά τελικά εξελέγη (17 Μαΐου 1656) μετά το θάνατο του Κάρλο Κονταρίνι. Η ηγεμονία του κράτησε όμως μόνο λίγες μέρες, αφού πέθανε αμέσως μετά την εκλογή του (5 Ιουνίου 1656) και τάφηκε μαζί με τον πατέρα του στο Τολεντίνι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Φραντσεσκο
Δαφνώδη
Τα Δαφνώδη (Laurales) είναι μια τάξη ανθοφόρων φυτών. Είναι μαγνολιίδεια (magnoliids) φυτά, που σχετίζονται με τα Μαγνολιώδη Magnoliales.
Η τάξη περιλαμβάνει περίπου 2500-2800 είδη από 85-90 γένη, τα οποία αποτελούνται από επτά οικογένειες δέντρων και θάμνων. Τα περισσότερα από τα είδη είναι τροπικά και υποτροπικά, αν και μερικά γένη φθάνουν στην εύκρατη ζώνη. Τα ευρύτερα γνωστά είδη σε αυτή τη τάξη είναι εκείνα των Δαφνοειδών (Lauraceae) (για παράδειγμα η δάφνη, η κανέλα, το αβοκάντο, το  Σάσσαφρον (Sassafras)) και ο διακοσμητικός θάμνος Καλύκανθος (Calycanthus) των Καλυκανθοειδών (Calycanthaceae).
Τα πρώτα απολιθώματα δαφνωδών προέρχονται από τις αρχές της Κρητιδικής περιόδου. Είναι πιθανό ότι η αρχαία προέλευση αυτής της τάξης είναι ένας από τους λόγους για την ιδιαίτερα αποκλίνουσα μορφολογία της. Πράγματι, σήμερα δεν είναι γνωστή ούτε μία ενιαία μορφολογική ιδιότητα, η οποία θα ενοποιούσε όλα τα μέλη των Δαφνωδών. Η σημερινή αποδεκτή ταξινόμηση βασίζεται στη μοριακή και γενετική ανάλυση.
Ταξινόμηση
Ο πρώτος βοτανολόγος που σκέφτηκε τα Δαφνώδη ως φυσική ομάδα ήταν ο H. Hallier το 1905. Τα έβλεπε ως προερχόμενα από τις Magnoliales. Κατά ορισμένο ή ολόκληρο τον 20ο αιώνα, τα Δαφνώδη γενικά περιελάμβαναν το γένος Αμπορέλλα (Amborella) και τα φυτά που τώρα κατατάσσονται στα Austrobaileyales και τα Χλωρανθοειδή (Chloranthaceae). Δεν απομακρύνθηκαν μέχρι την έλευση των μοριακών δεδομένων στα τέλη του 20ου αιώνα, η προηγούμενη ένταξή τους, έκανε πιο δύσκολο τον προσδιορισμό των σχέσεων εντός των Δαφνωδών και μεταξύ των Δαφνωδών και των άλλων ομάδων.
Οι οικογένειες που ακολουθούν παρακάτω, περιλαμβάνονται στο σύστημα της Ομάδας Φυλογένειας των Αγγειόσπερμων (Angiosperm Phylogeny Group) system (APG III):
Για τα Δαφνώδη
Υπό το παλαιότερο σύστημα ταξινόμησης Cronquist, τα Δαφνώδη περιελάμβαναν ένα ελαφρώς διαφορετικό σύνολο οικογενειών (η τρέχουσα τοποθέτηση και σε παρένθεση εφόσον είναι διαφορετική):
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δαφνώδη
Τζόρτζε Ομπράντοβιτς
Ο Τζόρτζε Ομπράντοβιτς (σερβικά: Ђорђе Обрадовић Ћурчија) (Μπόσουτ, Σρεμ - Νόβο Σέλο 1804) ήταν ένας από τους ηγέτες της πρώτης Σερβικής Εξέγερσης.
Γεννήθηκε στην Αυστροουγγαρία και όταν ήταν παιδί η οικογένεια του μετακόμισε στη Σερβία. Για ένα διάστημα έμενε στο χωριό Ćurčija, και στη συνέχεια έγινε κλέφτης και ήταν διάσημος στην κοιλάδα του Ντρίνα.
2434 Μπέιτσον
Ο Μπέιτσον (Bateson) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,1. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τους Νεοζηλανδούς αστρονόμους Άλαν Τσαρλς Τζίλμορ και Πάμελα Κιλμάρτιν, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου Μάουντ Τζων στη Νέα Ζηλανδία, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη τους αστρονόμου Φρανκ Μέιν Μπέιτσον (Frank Maine Bateson).
Τζόρτζε Ομπράντοβιτς
Όταν ξέσπασε η εξέγερση το 1804 πήγε με τους επαναστάτες, αλλά κατά τις πρώτες ημέρες έδειξε κάποια αυθαιρεσία. Στη μάχη της Cokesina (Απριλίος 1804) δεν συμμετείχε λόγω του καβγά του με τον Γιάκοβ Νενάντοβιτς, έναν από τους πιο εξέχοντες ηγέτες της εξέγερσης στη δυτική Σερβία, αλλά αμέσως μετά πολέμησε κατά των Τούρκων στο Βελιγράδι και το Ποζάρεβατς.
2434 Μπέιτσον
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπέιτσον είναι άγνωστα.
Τζόρτζε Ομπράντοβιτς
Έπειτα και πάλι ήρθε σε σύγκρουση με Νενάντοβιτς και Καραγιώργη, πήρε τους άνδρες του και πήγε στο Machva. Πήγε στη Μιτρόβιτσα και από εκεί συνέχισε μόνος του τον αγώνα κατά των Τούρκων. Συμμετείχε στη μάχη της Κοκεσίνα.
Λόγω της φύσης του κι εκεί ήρθε σε σύγκρουση με τον Νικόλα Γκρόβιτς και τον Λούκα Λαζάρεβιτς και λόγω μιας τουρκικής εισβολής στην κοιλάδα του Ντρίνα πάρθηκε απόφαση για την απομάκρυνσή του. Το καλοκαίρι του 1804 εισέβαλε στο χωριό Νόβο Σέλο, όπου σκοτώθηκε από τους ντόπιους που υποστήριζαν τον Γιάκοβ Νεναντόβιτσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
2434 Μπέιτσον
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μπειτσον
Ούγος της Τοσκάνης
O Ούγος ο μέγας, λατιν. Ηugo magno (953/4 - 21 Δεκεμβρίου 1001) από τον Οίκο των Μποζονιδών ήταν μάργραβος της Τοσκάνης (969-1001) και, ως Ούγος Β΄, δούκας του Σπολέτο & μάργραβος του Καμερίνο (989-996). Αποκατέστησε τη λειτουργία του κράτους στην Τοσκάνη, έπειτα από δεκαετίες αμέλειας μαργράβων που τα κύρια ενδιαφέροντά τους ήταν αλλού. Υποστήριξε τους Οθωνίδες· για τη δικαιοσύνη του εξαίρεται από τον θεολόγο Πέτρο Δαμιανό στο έργο αυτού De principis officio (Στην υπηρεσία του πρίγκιπα).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ουμβέρτου μαργράβου της Τοσκάνης και δούκα του Σπολέτο & μαργράβου του Καμερίνο και της Βίλλας, κόρης του Βονιφατίου Α΄ δούκα του Σπολέτο & μαργράβου του Καμερίνο.
Στην Τοσκάνη που παρέλαβε ο Ούγος, δεν ασκούσε διοίκηση από τα κάστρα σε κάθε πόλη, μια και δεν υπήρχαν ακόμη όπως σε άλλα φέουδα· έλεγχε τα δημόσια ιδρύματα, όπως δικαστήρια, νομισματοκοπεία και στρατό. Η βάση της κτήσης του ήταν η πλούσιες πόλεις της κοιλάδας του Άρνο. Χάριζε απλόχερα εκτάσεις για ίδρυση μονών και υποστήριξε την εκκλησιαστική μεταρρύθμιση του Όθωνα Γ΄ της Γερμανίας.
Ο Όθων Γ΄ διαφιλονικούσε με τον πάπα για οκτώ κομητείες της Αδριατικής και έβαλε τοποτηρητές τον Ούγο και τον Κορράδο μάργραβο της Ιβρέας. Στη μονή Μπόμπιο της Πλακεντίας ο ηγούμενός της Γκέρμπερτ αυτοεξορίστηκε και τοποθετήθηκε ο Γκουαρίν· ο Ούγος και ο Κορράδος ζήτησαν από την Θεοφανώ των Σκληρών, μητέρα του Γερμανού βασιλιά την παρέμβασή της. Το 999 ο Γκέρμπερτ έγινε ο πάπας Σιλβέστρος Β΄ και δύο έτη μετά συγκάλεσε Σύνοδο στη Ρώμη.