cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαν Λορέντσο εκτός των Τειχών
Ιστορία
Στην πλατεία μπροστά από το ναό βρίσκεται ένας κίονας με το άγαλμα του Αγ. Λαυρεντίου στην κορυφή να κρατά εσχάρα, δηλωτικό του τρόπου που απεβίωσε. Το κωδωνοστάσιο εφάπτεται στα νότια του σηκού και φτιάχτηκε τον 12ο αι. Νοτιοανατολικά του ναού βρίσκεται μία περίστυλη αυλή (cloister). Μέσα, αμέσως μετά την είσοδο, είναι ο τάφος του καρδινάλιου Γκουλιέλμο Φιέσκι, που απεβίωσε το 1256, τάφηκε όμως μέσα σε παλαιότερη σαρκοφάγο. Το ανάγλυφό της παριστά μία γαμήλια εορτή των εθνικών.
Στο εσωτερικό, ο περιφραγμένος χώρος της χορωδίας και ο άμβωνας έχουν μαρμαροθετήματα. Ακόμη, υπάρχει μία λαμπάδα του Πάσχα του 12ου-13ου αι. Ο κίονας πίσω από τον άμβωνα έχει στο ιωνικό του κιονόκρανο έναν φρύνο και μία σαύρα. Στη θριαμβική αψίδα του ιερού υπάρχουν βυζαντινά ψηφιδωτά από τον 6ο αι., που παριστούν τον Χριστό με αγίους. Στο μαρτύριο κάτω από τον βωμό εισερχόμαστε από τον σηκό. Εδώ είναι ο ιερός χώρος (shrine) για τον Άγ. Λαυρέντιο και τον Άγ. Στέφανο. Το λείψανο του τελευταίου μετέφερε από την Κωνσταντινούπολη ο Πάπας Πελάγιος Β΄ κατά την ανακατασκευή της βασιλικής. Πίσω από τον υψηλό βωμό είναι ένας παπικός βωμός με τα ονόματα των κατασκευαστών (της οικογένειας Κοσμάτι) και την ημερομηνία (1148).
Η βασιλική ήταν η έδρα του λατινικού πατριαρχείου της Ιερουσαλήμ (1374-1847). Το 1943 ο ναός βομβαρδίστηκε κατά τον Β΄ Π. Π. και οι νωπογραφίες της πρόσοψης καταστράφηκαν. Η επισκευή κράτησε ως το 1948 και αφαίρεσε μερικές προσθήκες του 19ου αι. Η βασιλική έχει νοτιότερα ένα μεγάλο κοιμητήριο και έτσι γίνονται εδώ πολλές εξόδιες ακολουθίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Δίκη των Δεκαέξι
μικρογραφία| Η στημένη δίκη για τους 16 ηγέτες του πολωνικού υπόγειου κινήματος του πολέμου (συμπεριλαμβανομένου του Εσωτερικού Στρατού και των πολιτικών αρχών) που καταδικάστηκαν για «εκπόνηση σχεδίων στρατιωτικής δράσης κατά της ΕΣΣΔ», Μόσχα, Ιούνιος 1945. Όλοι τους είχαν προσκληθεί να βοηθήσουν στην οργάνωση της νέας «Πολωνικής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας» τον Μάρτιο του 1945 και στη συνέχεια συνελήφθησαν από το [[Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων|ΛΚΕΥ.]] Η Δίκη των Δεκαέξι (πολωνικά: Proces szesnastu) ήταν η στημένη δίκη των 16 ηγετών του Πολωνικού Υπόγειου Κράτους που διεξήχθη από τις Σοβιετικές αρχές στη Μόσχα το 1945. Όλοι οι αιχμάλωτοι απήχθησαν από τη μυστική υπηρεσία του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων και κατηγορήθηκαν ψευδώς για διάφορες μορφές «παράνομης δραστηριότητας» κατά του Κόκκινου Στρατού.
Ιστορία
Η Κυβερνητική Αντιπροσωπεία, μαζί με τα περισσότερα μέλη του Συμβουλίου Εθνικής Ενότητας και τον αρχιστράτηγο του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού, προσκλήθηκαν από τον Σοβιετικό Στρατηγό Ιβάν Σέροφ (με συμφωνία του Ιωσήφ Στάλιν) σε διάσκεψη για την ενδεχόμενη είσοδό τους στην σοβιετικής υποστήριξης Προσωρινή Κυβέρνηση. Ορισμένες ιστορικές αναφορές λένε ότι έγιναν προσεγγίσεις τον Φεβρουάριο, ενώ άλλες έλεγαν τον Μάρτιο του 1945. Στους Πολωνούς πολιτικούς παρουσιάστηκε ένταλμα ασφάλειας, αλλά αντίθετα συνελήφθησαν στο Προύσκουφ και ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα από το ΛΚΕΥ στις 27 και 28 Μαρτίου. Ο Λεόπολντ Οκουλίτσκι, ο Γιαν Στανίσουαφ Γιανκόφσκι και ο Καζίμιες Πούζακ συνελήφθησαν στις 27 του μήνα, με 12 άλλους την επόμενη ημέρα. Ο Αλεξάντερ Ζφιεζίνσκι είχε συλληφθεί νωρίτερα. Μεταφέρθηκαν στη Μόσχα για ανάκριση στο Λουμπιάνκα.
Μετά από αρκετούς μήνες βάναυσης ανάκρισης και βασανιστηρίων, παρουσιάστηκαν με τις κατασκευασμένες κατηγορίες για:
Η δίκη πραγματοποιήθηκε μεταξύ 18 και 21 Ιουνίου 1945 με παρευρισκόμενο ξένο τύπο και παρατηρητές από το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ημερομηνία επιλέχθηκε προσεκτικά για να είναι ταυτόχρονη με τη διοργάνωση διάσκεψης για τη δημιουργία της πολωνικής κυβέρνησης μαριονέτας που υποστηριζόταν από τη Σοβιετική Δημοκρατία. Η ετυμηγορία εκδόθηκε στις 21 Ιουνίου, με τους περισσότερους κατηγορούμενους να εξαναγκάζονται να δηλώσουν ένοχοι από το ΛΚΕΥ. Οι μάρτυρες του Στρατηγού Οκουλίτσκι για την υπεράσπιση κηρύχθηκαν απρόσιτοι «λόγω κακών ατμοσφαιρικών συνθηκών» και δεν προσφέρθηκαν αποδεικτικά στοιχεία κατά τη διάρκεια της δίκης. Από τους δεκαέξι κατηγορούμενους, δώδεκα καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης που κυμαίνονταν από τέσσερις μήνες έως δέκα χρόνια, ενώ οι κατηγορίες εναντίον των τεσσάρων άλλων απορρίφθηκαν από την εισαγγελία.
Αμέσως μετά τη σύλληψη όλων των ηγετών, η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση έστειλε σημείωμα διαμαρτυρίας στην Ουάσινγκτον και το Λονδίνο ζητώντας την απελευθέρωσή τους. Αρχικά οι Σοβιετικοί δήλωσαν ότι η όλη υπόθεση ήταν μπλόφα από τη «φασιστική πολωνική κυβέρνηση». Όταν τελικά παραδέχτηκαν ότι οι ηγέτες συνελήφθησαν (στις 5 Μαΐου), ο Αμερικανός απεσταλμένος του Χάρυ Τρούμαν, Χάρι Λόιντ Χόπκινς, είπε στον Ιωσήφ Στάλιν ότι «δεν έχει νόημα να συνδέεται η υπόθεση της Δίκης των Δεκαέξι με την υποστήριξη της σοβιετικής κυβέρνησης της Πολωνίας επειδή οι ποινές δεν θα είναι υψηλές». Τόσο η βρετανική όσο και η αμερικανική κυβέρνηση συμμερίστηκαν αυτήν την άποψη.
Επακόλουθα
Στο βιβλίο του, Europe at War 1939–1945: No Simple Victory, ο ιστορικός Νόρμαν Ντέιβις περιέγραψε ως «αισχρό», ότι δεν υπήρξε επίσημη διαμαρτυρία στο εξωτερικό. Ως αποτέλεσμα της δίκης, το Πολωνικό Υπόγειο Κράτος στερήθηκε τους περισσότερους από τους ηγέτες του. Οι δομές του ξαναχτίστηκαν σύντομα, αλλά δεν ήταν ποτέ σε θέση να ανακάμψουν πλήρως. Στις 6 Ιουλίου 1945, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ απέσυραν την υποστήριξη της νόμιμης πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης και όλες τις ατζέντες της στην Πολωνία. Οι σοβιετικές και πολωνικές κομμουνιστικές καταστολές που στοχοποίησαν πρώην μέλη του πολωνικού μυστικού κράτους και τον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό διήρκεσαν σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, με τον Δεκανέα Γιούζεφ Φράντσακ να σκοτώνεται από ανταλλαγή πυροβολισμών με την παραστρατιωτική αστυνομία το 1963.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική καταπίεση στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Πολιτικές και πολιτισμικές εκκαθαρίσεις Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Σοβιετικές στημένες δίκες Κατηγορία:Σοβιετικές στρατιωτικές κατοχές Κατηγορία:Σταλινισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Αντικομμουνισμός στην Πολωνία
Ευρωπαϊκή Συνδιάσκεψη Λεσβιών*
Η Ευρωπαϊκή Διάσκεψη Λεσβιών* (στα αγγλικά, European Lesbian* Conference) (EL*C) είναι η πρώτη από τις ανεξάρτητες λεσβιακές διασκέψεις της Ευρώπης η οποία κράτησε από τις 5 μέχρι τις 8 του Οκτώβρη στο Brotfabrik της Βιέννης στην Αυστρία.
Περιγραφή
Ο Karima Zahi εκπροσωπεί το EL*C κατά τη διάρκεια της ημέρας ορατότητας των Λεσβιών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 26 Απριλίου 2018. Με αυτή την ευκαιρία, συζητούν το πρόβλημα της λεσβοφοβίας στις ευρωπαϊκές χώρες, τον ακτιβισμό των λεσβιών στα Βαλκάνια και την Τουρκία, την προβολή των λεσβιών στην εκπαίδευση και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λεσβίες αιτούντες άσυλο. Οι Kika Fumero και Martha Fernándes Herráiz από την Ισπανία είναι επίσης εκπρόσωποι της ΜΚΟ Lesworking.
Το συνέδριο του 2017 στη Βιέννη
Περισσότερες από 400 γυναίκες από 44 ευρωπαϊκές χώρες και την Κεντρική Ασία προσκαλούνται στη διάσκεψη σύμφωνα με τη Maria von Känel. Παρόλο που το Βελιγράδι θεωρήθηκε εκ πρώτης όψεως πιθανός τόπος διαμονής, η Βιέννη επιλέγεται τελικά για λόγους υλικοτεχνικής υποστήριξης και λόγω της ενεργής και ορατής λεσβιακής κοινότητας. Ο κύριος στόχος της διάσκεψης είναι η προβολή των λεσβιών, η καταπολέμηση της λεσβοφοβίας και η προώθηση δικτύων αλληλεγγύης. Η Alice Coffin τονίζει το γεγονός ότι όταν μια αιτία δεν είναι ορατή, δεν υπάρχει. Για τις λεσβίες, αυτό αποδεικνύεται από την ανάλυση του προϋπολογισμού που διατίθεται για τις λεσβίες. Σύμφωνα με το Coffin, από τα 424 εκατομμύρια δολάρια που διατέθηκαν για τα προγράμματα LGBT, μόνο το 2% διανέμεται σε λεσβίες. Επιπλέον, η συμμετοχή σε συνέδρια της ILGA παραμένει δαπανηρή. Το EL*C επιτρέπει τη συμμετοχή 100 ατόμων δωρεάν και διατηρεί το κόστος εγγραφής πολύ χαμηλά για να εξασφαλίσει την ποικιλομορφία των συμμετεχόντων και να ανταποκριθεί σε κριτική που απευθύνεται στην ILGA από τη δεκαετία του 1980.
Η πρώτη δήλωση ανοίγματος γίνεται από την Ulrike Lunacek, τότε υποψήφια για το Κόμμα των Πρασίνων στις βουλευτικές εκλογές στη Βιέννη. Στην εναρκτήρια ομιλία του, η Αυστριακή καταγωγής περιβαλλοντολόγος πολιτικός που δήλωσε δημόσια τις σεξουαλικές της προτιμήεις, τονίζει ότι αν οι εργασίες για την ορατότητα είναι ζωτικής σημασίας, κάποια πρόοδος πρέπει επίσης να γίνει σε νομικό επίπεδο για την εξασφάλιση ίσων δικαιωμάτων για τις λεσβίες. Άλλες δηλώσεις έγιναν από την Faika El Nagashi Ewa Dziedzic, την Phyll Opoku-Gyimah και την Linda Riley, την εκδότρια του Diva magazine, προσφέροντας μια εισαγωγική ομιλία τους στο συνέδριο. Δύο Αφρικής καταγωγής γυναίκες, ανάμεσα τους και η Chukwuike Obioma, δεν ήταν σε θέση να έρθουν στη διάσκεψη επειδή δεν έλαβαν την άδεια βίζας από την Αυστρία.
Το γενικό σύνθημα της πρώτης διάσκεψης EL*C είναι "CONNECT, THINK, ACT, TRANSFORM".
Μια εκδήλωση οργανώνεται στους δρόμους της Βιέννης, μετά το κλείσιμο της διάσκεψης στις 7 Οκτωβρίου.
Κύρια θέματα της διάσκεψης
Τα κυριότερα θέματα ανακοινώνονται από την Alice Coffin μεταξύ άλλων τον Σεπτέμβριο του 2017:
Είναι γεγονός ότι αυτό αποτελεί μέρος της ιστορίας των λεσβιών στην Ευρώπη. Η Evien Tjabbes συζητά την εμφάνιση του ILIS στη δεκαετία του 1980, την επιθυμία να μιλάμε για λεσβιακά θέματα ξεχωριστά από την ILGA, επειδή οι γυναίκες πιστεύουν ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λεσβίες είναι διαφορετικά, ακόμη και αν υπάρχουν αλληλεπικαλύψεις με LGBTIQ θέματα.
Η Alice Coffin, η Hengameh Yaghoobifarah και η Linda Riley μιλάνε για τη θέση που οι λεσβίες καταλαμβάνουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Το συνέδριο του 2019
Το 2018, ένα ανακοινωθέν Τύπου ανακοινώνει ότι το συνέδριο του 2019 θα διεξαχθεί στο Κίεβο της Ουκρανίας από τις 12 έως τις 14 Απριλίου.
Οργάνωση
Η Mariella Müller και η Silvia Casalino εκλέγονται πρόεδροι του Ιδρύματος EL*C το 2017. Άλλα μέλη συμμετέχουν στο διοικητικό συμβούλιο το 2017: Biljana Ginova (γραμματέας), Maria von Känel (γραμματέας), Luise Luksch (ταμίας) και η Λέιλα Λοχμάν, η Μιχαήλ Τουλίπανα, η Έβα Ντιζιτζίτς, η Ολένα Σεβτσένκο, η Αύρορα Μπάμπα, η Αλίκη Κοφίν, η Ιλαρία Τοντ, η Αναστάσια Ντανίλοβα, η Πιά Στεβενσόν και η Μιχαέλα Δέσπαν. Η Dragana Todoriv εντάσσεται στο διοικητικό συμβούλιο μετά τη Διάσκεψη της Βιέννης.
Καλαμιώνας
thumb|Καλαμιώνας το καλοκαίρι thumb|Χιονισμένος καλαμιώνας τον χειμώνα, με καλαμιές και βούρλα του είδους της ψάθας ([[Ψάθα (φυτό)|Typha latifolia)]] Ο καλαμιώνας ή καλαμώνας (η δεύτερη ονομασία συναντάται συνήθως ως τοπωνύμιο) είναι φυσικό ενδιαίτημα, που συναντάται σε πλημμυρικές πεδιάδες, λεκάνες και εκβολές ποταμών. Οι καλαμιώνες είναι συνήθως μέρος μιας οικολογικής διαδοχής από νεαρά μονοκοτυλήδονα υδροχαρή φυτά (ανήκουν σε 4 διαφορετικές οικογένειες ποωδών φυτών), τα οποία εποικίζουν αβαθή νερά ή μονίμως υγρό έδαφος που παρουσιάζει βαθμιαία μετάβαση από το ξηρό έδαφος. Καθώς οι καλαμιώνες ωριμάζουν, συσσωρεύεται σε αυτούς σημαντική ποσότητα φυτικών υπολειμμάτων, που σχηματίζει ένα στρώμα. Το στρώμα αυτό φθάνει κάποτε σε ύψος πάνω από τη στάθμη του νερού, πράγμα που τελικώς παρέχει ευκαιρίες για εισβολή φυτών τύπου θαμνώνα ή και δασικής εκτάσεως.
Υπάρχουν και τεχνητοί καλαμιώνες, που δημιουργούνται από τον άνθρωπο με σκοπούς όπως τον καθαρισμό του νερού από ρυπαντές.
Τύποι καλαμιώνων
Οι καλαμιώνες ποικίλλουν ως προς τα είδη φυτών και άλλων οργανισμών που μπορούν να υποστηρίξουν, αναλόγως με τη στάθμη του νερού, το κλίμα, τις εποχικές διακυμάνσεις, αλλά και τις ποσότητες θρεπτικών συστατικών, καθώς και την αλμυρότητα του νερού. Οι ελώδεις καλαμιώνες έχουν πάνω από 20 εκατοστά νερού ακόμα και το καλοκαίρι και συχνά μεγάλο αριθμό από ασπόνδυλα ζώα και πουλιά. Οι Reed fens έχουν σχεδόν μηδενικό ή και μηδενική στάθμη νερού το καλοκαίρι και συχνά είναι πιο πολυσύνθετοι από βοτανικής απόψεως. Τα καλάμια και παρόμοια φυτά δεν αναπτύσσονται γενικώς σε νερά με μικρό pH, δηλαδή σε όξινα νερά, και σε τέτοιες περιπτώσεις οι καλαμιώνες αντικαθίστανται από τυρφώνες.
Αν και η κοινή καλαμιά είναι χαρακτηριστικό φυτό και έδωσε την ονομασία της στους καλαμιώνες, δεν περιορίζεται σε αυτούς: συναντάται επίσης συχνά σε υγρούς λειμώνες και κάτω από τη δασική βλάστηση δασικών εκτάσεων.
Είδη οργανισμών
Γενικώς οι περισσότεροι καλαμιώνες στην Ευρώπη αποτελούνται κυρίως από κοινές καλαμιές (επιστημονική ονομασία Phragmites australis), αλλά περιλαμβάνουν και αρκετά άλλα υψηλά σχετικώς μονοκοτυλήδονα φυτά υδροχαρούς χαρακτήρα, όπως η Glyceria maxima (αφθονεί και στην Ελλάδα), η ψηλή Phalaris arundinacea και η χαμηλή Calamagrostis, μεγαλα βούρλα (είδη των γενών Carex, Scirpus, Schoenoplectus, Cladium, Juncus και άλλων), η κίτρινη ίριδα Iris pseudacorus, βούρλα του γένους Typha, είδη του γένους Alisma και το ξεχωριστό είδος Butomus umbellatus. Υπάρχουν όμως και δικοτυλήδονα φυτά, όπως η «μέντα του νερού» (Mentha aquatica), το Lycopus europaeus, είδη του γένους Scutellaria), τα Impatiens noli-tangere και Veronica beccabunga, καθώς και είδη του γένους Myosotis.
Πολλά είδη ζώων είναι προσαρμοσμένα να ζουν μέσα ή/και γύρω από καλαμιώνες: θηλαστικά όπως η ευρωπαϊκή ενυδρίδα, ο ευρασιατικός κάστορας, ο μικρόμυς του σιταριού (Micromys minutus) και ο νεόμυς, καθώς και πουλιά όπως ο ήταυρος, ο πορφυροτσικνιάς, η χουλιαρομύτα, η νεροκοτσέλα και άλλες ραλλίδες, ο μουστακαλής, κίρκοι, ακροκέφαλοι και το καλαμοτσίχλονο.
Σε τεχνητούς υγρότοπους
Οι τεχνητοί υγρότοποι είναι τεχνητά έλη, στα οποία τα καλάμια ή άλλα υδροχαρή φυτά χρησιμεύουν στη μερική ή μικρής κλίμακας επεξεργασία αστικών λυμάτων. Το νερό που «φιλτράρεται» μέσα από τον καλαμιώνα καθαρίζεται χάρη στους μικοροργανισμούς που ζουν στο ριζικό σύστημα των φυτών και στα φυτικά υπολείμματα, οι οποίοι τρέφονται με τα απόβλητα. Η διεργασία είναι σχεδόν η ίδια με τη συμβατική αερόβια επεξεργασία λυμάτων, καθώς χρησιμοποιούνται οι ίδιοι μικοροργανισμοί, μόνο που στις δεξαμενές επεξεργασίας απαιτείται τεχνητός αερισμός.
Παραπομπές
Καλαμιωνας Καλαμιωνας
Ν-Ακετυλογαλακτοζαμίνη
Η Ν-Ακετυλογαλακτοζαμίνη (GalNAc) είναι παράγωγο αμινοσακχάρου της γαλακτόζης.
Λειτουργία
Στον άνθρωπο είναι ο τελικός υδατάνθρακας που σχηματίζει το αντιγόνο της ομάδας αίματος Α.
Είναι τυπικά ο πρώτος μονοσακχαρίτης που συνδέει τη σερίνη ή τη θρεονίνη σε συγκεκριμένες μορφές της πρωτεΐνης Ο-γλυκοζυλίωσης.
Η Ν-Ακετυλογαλακτοζαμίνη είναι απαραίτητη για τη διακυτταρική επικοινωνία, και είναι συγκεντρωμένη στις αισθητήριες νευρικές δομές και των ανθρώπων και των ζώων.
Η GalNAc χρησιμοποιείται επίσης ως σύμπλοκο στόχευσης σε ερευνητικά αντινοηματικά ολιγονουκλεοτίδια και σε θεραπευτικές αγωγές siRNA στοχευμένες στο ήπαρ, όπου δεσμεύεται στους ασιαλογλυκοπρωτεϊνικούς υποδοχείς στα ηπατοκύτταρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακεταμίδες Κατηγορία:Υδατάνθρακες Κατηγορία:Κυτταρολογία
Αφροδιτιανοί
Στην επιστημονική φαντασία και ουφολογία, οι Αφροδιτιανοί  ή Κυθηριανοί είναι εγγενής κάτοικος του πλανήτη της Αφροδίτης. Πολλοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας έχουν φανταστεί πώς θα ήταν η εξωγήινη ζωή στην Αφροδίτη.
Ετυμολογία
Η λέξη Αφροδιτιανός είναι ένας απλός συνδυασμός του ονόματος του πλανήτη της Αφροδίτης και του επιθήματος -ιανός, όπως και στους γνωστούς Αρειανούς.
Οι επιστήμονες μερικές φορές χρησιμοποιούν το επίθετο Κυθηριανός για θέματα που σχετίζονται με την Αφροδίτη, από την αρχαία ποιητική προσωνυμία της θεάς Αφροδίτης, «Κυθέρεια».
Στη επιστημονική φαντασία
Οι Αφροδιτιανοί που εμφανίζονται σε έργα μυθοπλασίας είναι συνήθως φανταστικοί, παραφυσικοί κάτοικοι του πλανήτη. Πριν από τα μέσα του 20ου αιώνα, λίγα ήταν γενικά γνωστά για τον πλανήτη, εκτός από το ότι ήταν συγκρίσιμο σε μέγεθος με τη Γη. Αυτό επέτρεψε στους συγγραφείς να υποθέσουν ότι οι Αφροδιτιανοί μπορεί να είναι παρόμοιοι με τους ανθρώπους ή άλλα είδη της Γης, όπως και για τους γνωστούς Αρειανούς. Καθώς μάθαμε περισσότερα για την Αφροδίτη και για της έλλειψη πιθανότητα ύπαρξης ζωής σε αυτήν, οι Αφροδιτιανοί έγιναν όλο και πιο ασυνήθιστοι στην επιστημονική φαντασία. δεξιά|μικρογραφία| Εξώφυλλο του 1950 από κόμικ.
Στην ουφολογία
Τη δεκαετία του 1950, μια ομάδα ανθρώπων διηγήθηκε ιστορίες στις οποίες ισχυρίστηκαν ότι ήταν σε επαφή με φιλικούς, ελαφριούς, ανοιχτόχρωμους ανθρώπους από τον πλανήτη Αφροδίτη, καθώς και με άλλους πλανήτες στο ηλιακό σύστημα της Γης. Ο πιο διάσημος, ήταν ο Τζορτζ Άνταμσκι όπου ισχυρίστηκε ότι στις 20 Νοεμβρίου 1952 συνάντησε έναν Αφροδιτιανό ονόματι Όρθων σε μια έρημο της Καλιφόρνια. Ο Άνταμσκι είπε ότι ο Όρθων είχε επικοινωνήσει μαζί του μέσω τηλεπάθειας σχετικά με τους κινδύνους του πυρηνικού πολέμου και ότι άφησε πίσω του ίχνη με μυστηριώδη σύμβολα. Ο Άνταμσκι παρουσίασε επίσης πολλές φωτογραφίες που ισχυρίστηκε ότι έδειχναν τα ούφο των Αφροδιτιανών και είπε ότι μερικές από τις φωτογραφίες του είχαν δοθεί από τον Όρθων. Αντίγραφα αυτών των φωτογραφιών πουλήθηκαν, αλλά μετέπειτα μελέτες από ερευνητές ούφο έδειξαν ότι οι φωτογραφίες ήταν πλαστές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφροδίτη (πλανήτης)
N-Ακετυλογλυκοζαμίνη
thumb|Μόριο N-Ακετυλογλυκοζαμίνης
Η N-Ακετυλογλυκοζαμίνη είναι παράγωγο αμιδίου της γλυκόζης μονοσακχαρίτη. Είναι δευτερογενές αμίδιο μεταξύ της γλυκοζαμίνης και του αιθανικού οξέος. Είναι σημαντική σε πολλά βιολογικά συστήματα.
Αποτελεί τμήμα ενός βιοπολυμερούς στο βακτηριακό κυτταρικό τοίχωμα, το οποίο είναι δομημένο από εναλλασσόμενες μονάδες του GlcNAc και του Ν-ακετυλομουραμικού οξέος (MurNAc), διασυνδεδεμένες με ολιγοπεπτίδια στο υπόλειμμα γαλακτικού οξέος του MurNAc. Αυτή η επιστρωμένη δομή ονομάζεται πεπτιδογλυκάνη (πρώην μουρεΐνη).
Η GlcNAc είναι η μονομερής μονάδα της πολυμερούς χιτίνης, η οποία σχηματίζει τα εξωτερικά καλύμματα των εντόμων και των καρκινοειδών. Είναι το κύριο συστατικό από τα ξύστρα των μαλακίων, των ράμφων των κεφαλόποδων, και κύριο συστατικό των κυτταρικών τοιχωμάτων των περισσότερων μυκήτων.
Πολυμερισμένο με γλυκουρονικό οξύ, σχηματίζει την υαλουρονάνη.
Η GlcNAc έχει αναφερθεί ότι είναι αναστολέας της απελευθέρωσης ελαστάσης από ανθρώπινα πολυμορφοπύρηνα λευκοκύτταρα (εύρος 8-17% αναστολή), ωστόσο είναι πολύ ασθενέστερη από την αναστολή που παρατηρήθηκε με Ν-ακετυλογαλακτοζαμίνη (εύρος 92-100%).
Ιατρικές χρήσεις
Έχει προταθεί ως θεραπεία για αυτοάνοσες ασθένειες, και πρόσφατες δοκιμές έχουν αξιώσει κάποια επιτυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακεταμίδες Κατηγορία:Υδατάνθρακες Κατηγορία:Κυτταρολογία
Πολονέζκεου
μικρογραφία| Η Εκκλησία της Παναγίας της Τσενστοχόβα. μικρογραφία| Αναμνηστική πλάκα για την 150η επέτειο του οικισμού. μικρογραφία| Πινακίδα καλωσορίσματος στο Πολονέζκεου. Το Πολονέζκεου (τουρκικά: Polonezköy), ή Αντάμπολ (πολωνικά: Adampol), είναι χωριό, διοικητικά μια συνοικία, στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης, περίπου 30 χιλιόμετρα από το ιστορικό κέντρο της πόλης, εντός των ορίων της περιοχής Μπέικοζ. Εμπνεύστηκε και χρηματοδοτήθηκε από τον Πρίγκιπα Άνταμ Γέζι Τσαρτορίσκι και κατοικήθηκε το 1842 από μια μικρή ομάδα Πολωνών μεταναστών, μετά την αποτυχημένη Νοεμβριανή Εξέγερση. Μέχρι σήμερα υπάρχει ακόμη πολωνική κοινότητα εκεί, με τη δική της εκκλησία και νεκροταφείο.
Ιστορία του Πολονέζκεου
Το Πολονέζκεου (από το γαλλικό polonaise «πολωνικό» και το τουρκικό köy «χωριό»), γνωστό στα πολωνικά ως «Αντάμπολ», ιδρύθηκε το 1842, από μια ιδέα του Άνταμ Γέζι Τσαρτορίσκι. Εκείνη την εποχή ήταν πρόεδρος της Πολωνικής Κυβέρνησης Εθνικής Εξέγερσης και ηγέτης ενός πολιτικού κόμματος μεταναστών. Ο οικισμός ονομάστηκε για πρώτη φορά Adam-koj (δηλαδή, μια πολωνική μεταγραφή του τουρκικού Adamköy) προς τιμήν του.
Ο Πρίγκιπας Τσαρτορίσκι ήθελε να δημιουργήσει ένα δεύτερο κέντρο μετανάστευσης στην Τουρκία, μετά το πρώτο στο Παρίσι. Έστειλε εκεί τον εκπρόσωπό του, Μίχαου Τσαϊκόφσκι, και αγόρασε τη δασική περιοχή που περιλαμβάνει το σημερινή Αντάμπολ από την ιεραποστολική τάξη των Λαζαριστών. Έγιναν σχέδια για τη δημιουργία μελλοντικού οικισμού σε αυτό το σημείο. Στην αρχή, το χωριό κατοικήθηκε από μόλις 12 άτομα. Δεν υπήρχαν ποτέ περισσότεροι από 220 Πολωνοί, ακόμη και στην ακμή του πληθυσμού του. Με την πάροδο του χρόνου, το Αντάμπολ αναπτύχθηκε και επεκτάθηκε από μετανάστες από τις επαναστάσεις του 1848, τον Κριμαϊκό Πόλεμο του 1853 και από δραπέτες από τη Σιβηρία και από την αιχμαλωσία στην Κιρκασία. Οι πρώτοι κάτοικοι ασχολήθηκαν με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη δασοκομία. Ο Μίχαου Τσαϊκόφσκι προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ το 1850 και έγινε γνωστός ως Μεχμέντ Σαντίκ Πασάς (Mehmet Sadık Paşa).
Μετά την πολωνική ανεξαρτησία το 1918, πολλοί επέστρεψαν στην Πολωνία και οι υπόλοιποι κάτοικοι πήραν τουρκική υπηκοότητα το 1938. Ήδη πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πρώτοι τουρίστες άρχισαν να φτάνουν στο χωριό. Τα χρονικά του χωριού Αντάμπολ καταγράφουν τις επισκέψεις διάσημων προσώπων, όπως ο Φραντς Λιστ (1847), ο Γάλλος συγγραφέας Γκυστάβ Φλωμπέρ (1850), ο Τσέχος συγγραφέας, Κάρελ Ντροζ (1904), ο πρώτος Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (1937) και ο Πάπας Νούντσιος Άντζελο Ροκάλι - ο μελλοντικός Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄. Κατά την επίσκεψή του το 1941 έδωσε θρησκευτικό χρίσμα σε παιδιά της περιοχής. Ο πρώτος Πολωνός πολιτικός που επισκέφθηκε το χωριό μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ο Άνταμ Ραπάτσκι, τότε Υπουργός Εξωτερικών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας, συνοδευόμενος από Τούρκους αξιωματούχους (1961).
Το 1985, το χωριό επισκέφθηκε ο Κενάν Εβρέν, ο επικεφαλής της προσωρινής στρατιωτικής δικτατορίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου στην Τουρκία, και το 1994 ο Λεχ Βαλέσα. Ο επόμενος Πρόεδρος της Πολωνίας, ο Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι, ήρθε δύο φορές στο Αντάμπολ το 1996 και το 2000, όταν επισκέφθηκε το Μνημείο της Ζόφια Ρίζι. Το 2002, το Αντάμπολ γιόρτασε την 160η επέτειο από την ίδρυσή του.
Πολωνοί απόγονοι των ιδρυτών του Αντάμπολ επισκέπτονται συχνά τον οικισμό των προγόνων τους. Σήμερα, υπάρχουν περίπου 1.000 άτομα στο Αντάμπολ, από τα οποία περίπου 40 μιλούν άπταιστα πολωνικά. Υπάρχει ένα ετήσιο καλοκαιρινό φεστιβάλ στο Αντάμπολ/Πολονέζκεου, το οποίο καλεί λαϊκά συγκροτήματα από την Πολωνία να παίξουν και να βοηθήσουν στη διατήρηση των πολιτιστικών δεσμών μεταξύ αυτού και της Πολωνίας. Οι διάσημοι Τούρκοι με πολωνική καταγωγή περιλαμβάνουν τον ποιητή και θεατρικό συγγραφέα Ναζίμ Χικμέτ και τη σοπράνο τραγουδίστρια της όπερας Λέιλα Γκέντζερ.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Πολονέζκεου είναι αδελφοποιημένο με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας Κατηγορία:Πολωνικές κοινότητες Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τουρκία
Μανασσής (πατριάρχης)
εναλλ.=Ο Ιακώβ ευλογεί τους γιους του Ιωσήφ, Εφραίμ και Μανασσή, Ρέμπραντ, 1656.|μικρογραφία|Ο [[Ιακώβ ευλογεί τους γιους του Ιωσήφ, Εφραίμ και Μανασσή, Ρέμπραντ, 1656.]] O Mανασσής (מְנַשֶּׁה, Manasseh) ήταν, σύμφωνα με το βιβλίο της Γένεσης, ο πρώτος γιος του Ιωσήφ και της Ασινέθ. Η Ασινέθ ήταν μια γυναίκα με καταγωγή απο την Αίγυπτο, κόρη του Πετεφρή, ιερέα του Ον, την οποία ο Φαραώ έδωσε στον Ιωσήφ ως σύζυγο. Ο Μανασσής γεννήθηκε στην Αίγυπτο πριν από την άφιξη των παιδιών του Ισραήλ από την Χαναάν.
Βιβλική αφήγηση
Σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση στο 41:51 της Γένεσις, ο Ιωσήφ ονόμασε το παιδί Μανασσή γιατί "Ο Θεός τον έκανε να ξεχάσει εντελώς τα προβλήματά μου και το ότι του λείπει το σπίτι και ο πατέρας του".
Ο Ιακώβ, ο πατέρας του Ιωσήφ, υιοθέτησε τους δύο γιους του, τον Μανασσή και τον Εφραΐμ, για να μοιραστούν την κληρονομιά του Ιακώβ εξίσου με τους γιους του. Υπολογίζεται ως ο πατέρας της Ισραηλινής φυλής του Μανασσή, μιας από τις δώδεκα ισραηλινές φυλές. Ο Ιακώβ ευλόγησε επίσης τον Εφραίμ για τον μεγαλύτερο αδερφό του.
Ο Μανασσής είχε έναν γιο, τον Ασεριήλ, με την δευτέρας σειράς γυναίκα του (παλλακίδα) η οποία καταγώταν απο την Συρία και αργότερα απο την ίδια απέκτησε και τον Μαχίρ. Οι Αριθμοί 32:41 και το Δευτερονόμιο 3:14 αναφέρονται σε έναν γιο που ονομάζεται Ιαΐρ, ο οποίος "εβάδισε και κατέλαβε τας αγροτικάς και κτηνοτροφικάς περιοχάς των ανθρωπων της Γαλαάδ και ωνόμασεν αυτάς, αγροτικάς κατουκίας του Ιαΐρ".
Βιβλική κριτική
Σύμφωνα με τη Βιβλική αφήγηση, ο άλλος γιος του Ιωσήφ είναι ο Εφραίμ, και ο ίδιος ο Ιωσήφ είναι ένα από τα δύο παιδιά της Ραχήλ και του Ιακώβ, ενώ το άλλο παιδί είναι ο Βενιαμίν. Οι Βιβλικοί μελετητές το θεωρούν προφανές, από τη γεωγραφική τους επικάλυψη και τη μεταχείριση τους σε παλαιότερα εδάφια, ότι αρχικά ο Μανασσής και ο Εφραίμς θεωρούνταν μια φυλή - αυτή του Ιωσήφ, σύμφωνα όμως με αρκετούς βιβλικούς μελετητές, ο Βενιαμίν ήταν και αυτός αρχικά μέρος αυτής της ενιαίας φυλής.
Ένας αριθμός από βιβλικούς μελετητές υποψιάζονται ότι η διάκριση των φυλών Ιωσήφ (συμπεριλαμβανομένου του Βενιαμίν) είναι ότι ήταν οι μόνοι Ισραηλίτες που πήγαν στην Αίγυπτο και επέστρεψαν, ενώ οι κύριες φυλές των Ισραηλινών απλώς εμφανίστηκαν ως υποκουλτούρα από τους Χαναναίους και είχαν παραμείνει στην Χαναάν. Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, η ιστορία της επίσκεψης του Ιακώβ στον Λάβαν προήλθε ως μεταφορά αυτής της μετανάστευσης, με την περιουσία και την οικογένεια που αποκτήθηκαν από τον Λάβαν να αντιπροσωπεύουν τα κέρδη των φυλών του Ιωσήφ τη στιγμή που επέστρεψαν από την Αίγυπτο.
Κοντά στο τέλος του βιβλίου της Γένεσης, σύμφωνα με μερικές αγγλικές μεταφράσεις της Βίβλου (όπως η King James Version), τα εγγόνια του Μανασσή περιγράφονται ότι ανατράφηκαν στα γόνατα του Ιωσήφ, ενώ άλλες αγγλικές μεταφράσεις (όπως η Revised Standard Version) αποδίδει το ίδιο κείμενο ως γεννήθηκαν στα γόνατα του Ιωσήφ. Η στιλπνότητα αυτού του αποσπάσματος που δόθηκε από μερικές αγγλικές μεταφράσεις (όπως η Νέα Διεθνής Έκδοση) είναι ότι τα εγγόνια υιοθετήθηκαν από τον Ιωσήφ ως παιδιά του, απο τη στιγμή που γεννήθηκαν. Στις περισσότερες ελληνικές μεταφράσεις, η μετάφραση του ίδιου αποσπάσματος συμφωνεί με την King James Version και αποδίδεται ως "και τα παιδιά του Μαχείρ, υιού του Μανασσή, εγεννήθησαν εις τα γόνατα του Ιωσήφ.".
Λοιπές αναφορές
Ο Βρετανός - Ισραηλίτης Χέρμπερτ Γ. Άρμστρονγκ της Παγκόσμιας Εκκλησίας του Θεού (Χριστιανικό δόγμα, 1940 έως 1980), σε ένα βιβλίο του με τίτλο Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Μεγάλη Βρετανία στην Προφητεία (The United States and Great Britain in Prophecy), ισχυρίστηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν απομεινάρια της Φυλής του Μανασσή. Η θεωρία του ωστόσο απορρίπτεται από σύγχρονους λόγιους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Πατριάρχες
Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας
thumb|right|350px|Η μεγάλη σφίγγα της Γκίζας, Η Μεγάλη Σφίγγα της Γκίζας, συχνά αναφερόμενη απλώς ως η Σφίγγα, είναι άγαλμα, το οποίο απεικονίζει Σφίγγα (μυθολογικό πλάσμα με σώμα λιονταριού και κεφάλι ανθρώπου) σε καθήμενη στάση. Το άγαλμα αυτό βρίσκεται στο οροπέδιο της Γκίζα στην Αίγυπτο και μέσα στη διάσημη Νεκρόπολή της.
Με μήκος 73,5 μέτρων, πλάτος 19 μέτρων και ύψος 20,22 μέτρων, αποτελεί το μεγαλύτερο μονολιθικό άγαλμα στον κόσμο. Είναι επίσης το αρχαιότερο γνωστό άγαλμα μνημειακού τύπου και θεωρείται ότι κτίστηκε από τους αρχαίους Αιγύπτιους του Παλαιού Βασιλείου, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φαραώ Χεφρήνου (2558 - 2532 π.Χ.)
Ετυμολογία
Μία άλλη θεωρία ως προς την ετυμολογία του ονόματος, λέει ότι το όνομά Σφίγξ έχει τη ρίζα του στην αρχαία αιγυπτιακή λέξη 'Ssp-anx, γενική ονομασία που δινόταν στα βασιλικά αγάλματα της Τέταρτης Δυναστείας (2575 - 2467 π.Χ. και μετά) ενώ στο Νέο Βασίλειο (1570 - 1070 π.Χ.) η λέξη περιέγραφε αποκλειστικά τη Μεγάλη Σφίγγα.
Προέλευση και ταυτότητα
Η Μεγάλη Σφίγγα αποτελεί ίσως το πιο αρχαίο άγαλμα στον κόσμο και ως εκ τούτου παραμένουν μέχρι και σήμερα ανεπιβεβαίωτα, ποιόν απεικονίζει η προτομή της και από ποιόν χτίστηκε. thumb|350px|right|Η Σφίγγα μισοθαμένη στην άμμο, 1880 thumb|right|350px|Η Σφίγγα με φόντο τη πυραμίδα του Χεφρήνου
Ονομασίες της Σφίγγας
Δεν είναι γνωστό με τι όνομα αποκαλούσαν τη Σφίγγα οι δημιουργοί της, καθώς το ίδιο το άγαλμα δεν αναφέρεται σε καμιά επιγραφή του Παλαιού Βασιλείου. Επίσης, δεν αναφέρεται πουθενά ο τρόπος κατασκευής και ο αρχικός σκοπός ανέγερσης του αγάλματος. Κατά το Νέο Βασίλειο αποκαλούσαν τη Σφίγγα Hor-em-akhet (στα ελληνικά, Χάρμακις) και με αυτό το όνομα αναφέρεται στη Στήλη του Ονείρου του φαραώ Τούθμωση Δ΄.
Η ονομασία Σφίγγα δόθηκε στο άγαλμα κατά την Κλασική εποχή της αρχαιότητας, δηλαδή περίπου 2000 χρόνια μετά την θεωρητική χρονολογία κατασκευής της. Αιτία ήταν τα κοινά χαρακτηριστικά του αγάλματος με τη σφίγγα, ενός μυθολογικού πλάσματος της αρχαίας Ελλάδας με σώμα λιονταριού, κεφάλι γυναίκας και φτερά αετού. Ωστόσο η Σφίγγα της Γκίζα διαφέρει λίγο από τη περιγραφή του μυθολογικού αυτού πλάσματος, καθώς δεν διαθέτει φτερά.
Χτίσιμο και χρονοδιάγραμμα
Παρά τα αντικρουόμενα στοιχεία και απόψεις στο πέρασμα των χρόνων και σύμφωνα με την επίσημη σκοπιά των σύγχρονων Αιγυπτιολόγων, η Σφίγγα χτίστηκε γύρω στο 2500 π.Χ. από τον φαραώ Χεφρήνο, στον οποίο πιστώνεται επίσης και η δεύτερη μεγάλη πυραμίδα. Η Σφίγγα συνδέεται με την Πυραμίδα του Χεφρήνου με μια καλυπτόμενη ανυψωμένη Οδό ενώ το γύρω συγκρότημα περιλαμβάνει επίσης τον Ναό της Σφίγγας και έναν Ναό μέσα στη κοιλάδα. Και οι δυο αυτοί ναοί παρουσιάζουν ίδιο αρχιτεκτονικό στυλ, φτιαγμένα από λίθους συνολικού βάρους 200 τόνων.
Εύρημα που ισχυροποιεί την θεωρία του κτισίματος της Σφίγγας από τον Χεφρήνο είναι ένα άγαλμα του φαραώ, φτιαγμένο από διορίτη, το οποίο βρέθηκε εκεί κοντά. Επίσης στη Στήλη του Ονείρου η οποία αποδίδεται στον φαραώ Τουθμώση Δ΄, η Σφίγγα συνδέεται με τον Χεφρήνο.
Διαφορετικές θεωρίες
Ορισμένοι Αιγυπτιολόγοι και γεωλόγοι έχουν κατά καιρούς διαφωνήσει με την πεπατημένη θεωρία κατασκευής και ταυτοποίησης της Σφίγγας, και πρότειναν εναλλακτικές θεωρίες.
Πρώτοι Αιγυπτιολόγοι
Οι πρώτοι Αιγυπτιολόγοι και εκσκαφείς του συγκροτήματος της Γκίζα πίστευαν ότι τόσο η Σφίγγα όσο και τα υπόλοιπα οικοδομήματα στη περιφέρειά της, ήταν προγενέστερα της θεωρούμενης χρονολογίας κατασκευής τους.
Ο Γκαστόν Μασπερό, Γάλλος αιγυπτιολόγος, αποτέλεσε τον δεύτερο διευθυντή του Αρχαιολογικού Μουσείου του Καΐρου. Σε μια εργασία του που έγραψε το 1886 αναφέρει ότι πάνω στην επιγραφή της στήλης της Σφίγγας αναγράφεται ότι ο φαραώ Χέοπας είχε ξεκινήσει ανασκαφές έτσι ώστε να ξεθάψει τη μισοθαμμένη Σφίγγα, και άρα ήταν ήδη εκεί στα χρόνια του Χεφρήνου (γιος του Χέοπα).
Ο Άγγλος αιγυπτιολόγος Γουόλις Μπατζ στο βιβλίο του The Gods of the Egyptians του 1904, αναφέρει επίσης, ότι το άγαλμα της Σφίγγας προϋπήρχε της βασιλείας του Χεφρήνου και τοποθετεί την ανέγερσή του στα τέλη της αρχαϊκής περιόδου. thumb|300px|left|Σκίτσο της Σφίγγας του 1839 από τον David Roberts, ο οποίος σε αντίθεση με άλλους καλλιτέχνες, την είχε δει από κοντά
Πρόσφατες θεωρίες
Ο πρώην διευθυντής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Καΐρου, Ράινερ Στάντελμαν, εξετάζοντας προσεκτικά τα χαρακτηριστικά του προσώπου (στέμμα, μύτη και την γενειάδα η οποία έχει αποκολληθεί) καταλήγει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για τον φαραώ Χέοπα.
Ο Βασίλ Ντόμπρεφ, του Γαλλικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Καΐρου, ανακοίνωσε το 2004 ότι ανακάλυψε νέα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η Σφίγγα είναι έργο του λιγότερο γνωστού Φαραώ Djedefre (2528 - 2520 π.Χ.), γιου του Χέοπα και ετεροθαλή αδερφού του Χεφρήνου. Υποστηρίζει ότι ο Ρετζεντέφ έχτισε τη Σφίγγα με γνώμονα τη προτομή του πατέρα του Χέοπα, δίνοντάς του το προσωνύμιο του θεού-ήλιου Ρα, έτσι ώστε να αποκατασταθεί ο σεβασμός της δυναστείας του. Συμφωνεί μάλιστα με τη θεωρία του Στάντελμαν.
Ο Φράνκ Ντομίνγκο, ιατροδικαστής του αστυνομικού τμήματος Νέας Υόρκης και ειδικός ιατροδικαστικός ανθρωπολόγος, χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικές επιστημονικές μεθόδους με τη βοήθεια υπολογιστών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η προτομή της Σφίγγας σίγουρα δεν απεικονίζει τη μορφή του Χεφρήνου.
Ο συγγραφέας Ρόμπερτ Τέμπλ, υποστήριξε ότι η Σφίγγα ήταν αρχικώς ένα άγαλμα αφιερωμένο στον θεό Άνουβι, προστάτη της Νεκρόπολης. Το πρόσωπο της Σφίγγας στη συνέχεια, σκαλίστηκε εκ νέου έτσι ώστε να μοιάζει με τη μορφή του Αμενχοτέπ Β΄, φαραώ του Μέσου Βασιλείου.
Αποκατάσταση
thumb|left|Προφίλ της Σφίγγας, 2010 Μετά την εγκατάλειψη της Νεκρόπολης, η Σφίγγα σταδιακά θάφτηκε στην άμμο, σχεδόν μέχρι τους ώμους. Η πρώτη καταγεγραμμένη προσπάθεια εκσκαφής της χρονολογείται το 1400 π.Χ., όταν ο νεαρός (πρίγκιπας ακόμα) Τούθμωσις Δ΄ μαζεύοντας μια ομάδα εργατών και μετά από πολύ κόπο, ξέθαψε το μπροστινό μέρος της. Εκεί, τοποθέτησε μια γρανιτένια πλάκα, γνωστή ως η Στήλη του Ονείρου. Πάνω σε αυτήν, αναγράφεται το όνειρο που είδε ο νεαρός πρίγκιπας και το οποίο αποτέλεσε το κίνητρό του για τις εργασίες ανασκαφής της Σφίγγας.
Πιθανώς μια δεύτερη προσπάθεια εκσκαφής, έλαβε χώρα από τον Ραμσή Β΄ (1279 - 1213 π.Χ.).
Η πρώτη σύγχρονη αρχαιολογική ανασκαφή στη Σφίγγα, πραγματοποιήθηκε το 1817, υπό την επίβλεψη του λοχαγού Τζιοβάννι Μπατίστα. Η ανασκαφή αυτή έφερε στο φως όλο το στήθος του αγάλματος, ενώ ολόκληρη η Σφίγγα ανασκάφτηκε πλήρως από το 1925 έως το 1936 από τον Emile Baraize.
Μύτη και γενειάδα
thumb|upright| Από το άγαλμα λείπει η μύτη, μήκους ενός μέτρου. Ενδελεχής εξέταση τού προσώπου της Σφίγγας δείχνει ότι η μύτη σφυροκοπήθηκε με μακριές βέργες ή σμίλες. Ο αιγύπτιος ιστορικός του 15ου αιώνα μ.Χ. al-Maqrizi, αναφέρει ότι η καταστροφή της μύτης οφείλεται στον μουσουλμάνο εικονομάχο Muhhamad Sa'im al-Dahr. Το 1378 ο Muhhamad, βλέποντας ντόπιους Αιγύπτιους να προσφέρουν δωρεές στο άγαλμα έτσι ώστε να αυξηθεί η παραγωγή των καλλιεργειών τους, εξοργίστηκε και κατέστρεψε τη μύτη τού αγάλματος. Για τον λόγο αυτό κρίθηκε ένοχος για βανδαλισμό αρχαιοτήτων και καταδικάστηκε σε θάνατο δι' απαγχονισμού.
Μία άλλη ιστορία λέει ότι η μύτη του αγάλματος καταστράφηκε από κανονιοβολισμό τού στρατού τού Ναπολέοντα Α΄. Ωστόσο, σκίτσα που απεικονίζουν τη Σφίγγα χωρίς τη μύτη της έκαναν την εμφάνισή τους ήδη από το 1737.
Μαζί με τη χαμένη μύτη λείπει επίσης και η τελετουργική φαραωνική γενειάδα, αν και θεωρείται ότι δεν αποτελούσε τμήμα του αγάλματος εξ αρχής. Ο αιγυπτιολόγος Vassil Dobrev υποστήριξε ότι εάν αποτελούσε εξ αρχής τμήμα του αγάλματος τότε με τη πτώση θα είχε «τραυματιστεί» και το πηγούνι του προσώπου. Η εμφανής απουσία τέτοιου τραύματος ενισχύει τη θεωρία, ότι η γενειάδα αποτέλεσε μεταγενέστερη προσθήκη.
Αναφορές
Κατηγορία:Σφίγγες Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Όστρακο με παράσταση Αιγύπτιας χορεύτριας 7052 του Αιγυπτιακού Μουσείου στο Τορίνο
Το Όστρακο με παράσταση Αιγύπτιας χορεύτριας είναι αρχαιολογικό εύρημα που φιλοξενείται στο Museo Egizio στο Τορίνο με τον αριθμό ευρετηρίου Turin 7052.
Περιγραφή
Το όστρακο παρουσιάζει μια νεαρή χορεύτρια να κάνει γέφυρα. Φοράει μόνο μια κοντή ποδιά. Η πλούσια κόμη, που την εποχή εκείνη θεωρείτο ιδανικό ομορφιάς, πλημμυρίζει το δάπεδο.
Ερμηνεία
Η χορεύτρια ίσως να είναι ιέρεια της θεάς Άθωρ, διότι παρόμοιες παραστάσεις είναι γνωστές, αν και σπάνιες. Ίσως η παράσταση στο όστρακο αυτό να είναι ένα προσχέδιο για ένα μεγαλύτερο και πολυπλοκότερο έργου ζωγραφικής.
Ιστορική τοποθέτηση
Όστρακα είναι γνωστά από την αρχαία Αίγυπτο. Συνήθως φέρουν επιγραφές, ενώ σπάνια είναι διακοσμημένα με ζωγραφικές παραστάσεις. Το έργο χρονολογείται στα 1300 π.Χ..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2021-2022
Το Κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών για την περίοδο 2021–22 ήταν η 24η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού, και διοργανώθηκε από την ΕΟΠΕ. Πέραν των ομάδων της Βόλεϊ Λιγκ, δήλωσαν συμμετοχή και 5 ομάδες απ' την Πρε-Λιγκ και 9 ομάδες της Α2 κατηγορίας. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για 6η φορά στην ιστορία του.
Α' Φάση
Δεν διεξήχθη και οι ομάδες της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών που δήλωσαν συμμετοχή (ΑΕ ΑΓ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ, ΑΕ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ ΟΦΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ, ΑΟΝΣ ΜΙΛΩΝ, ΓΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ, ΑΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ, Α.Σ. Ελπίς Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, ΜΑΣ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ, ΦΟΙΝΙΚΑΣ Αλεξ/πολης) προκρίνονται στην Β’ Φάση.
Β' Φάση
Συμμετέχουν οι εννέα ομάδες της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών και οι πέντε ομάδες της Pre League Γυναικών, που δήλωσαν συμμετοχή (ΑΠΟΛΛΩΝ Καλαμάτας, ΦΟ ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ, ΓΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΙΣ, ΑΣ ΑΚΑΔ.ΠΡΩΤ/ΤΩΝ ΠΕΥΚΩΝ, ΧΑΝΘ). Οι ομάδες χωρίζονται με βάση την Ένωση/Περιφέρεια που ανήκουν σε δύο ζώνες:
Α' Ζώνη: Συμπεριλαμβάνονται ομάδες που ανήκουν γεωγραφικά στην ΕΣΠΑΑΑ (ΑΕ ΑΓ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ, ΑΕ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ, ΦΟ ΒΡΙΛΗΣΣΙΩΝ), ΕΣΠΕΔΑ (ΟΦΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ, ΓΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΙΣ, ΑΟΝΣ ΜΙΛΩΝ, ΓΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ) και ΕΣΠΕ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ (ΑΠΟΛΛΩΝ Καλαμάτας). Β' Ζώνη: Συμπεριλαμβάνονται οι ομάδες που ανήκουν γεωγραφικά στην ΕΠΕΣ Θεσ/νίκης (ΑΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΡΩΤ/ΤΩΝ ΠΕΥΚΩΝ, Α.Σ. Ελπίς Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, ΜΑΣ ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ, ΧΑΝΘ), στην ΕΣΠΕ Θράκης/Ανατ.Μακεδονίας (ΦΟΙΝΙΚΑΣ Αλεξ/πολης) και στην ΕΣΠΕ Δυτ. Ελλάδας (ΑΣ ΓΙΑΝΝΕΝΑ).
Τελική φάση
Η τελική φάση (Φάιναλ-φορ) διεξήχθη το διήμερο 11 και 12 Μαρτίου στο Ηράκλειο και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από τη δημόσια τηλεόραση.
Ημιτελικοί
Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 11 Μαρτίου.
Παραπομπές
2021 2022 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2021 2022 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2021 2022
Σατορί
Το Σατορί (Satory) είναι περιοχή νότια των Βερσαλλιών στη Γαλλία. Είναι γνωστή για τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις της.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Σατορί βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της κοινότητας των Βερσαλλιών. Η περιοχή καταλαμβάνει ένα επίμηκες οροπέδιο περίπου 175 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, έχοντας ως όρια στα βόρεια την εθνική οδό 12 και στα νότια την κοιλάδα του Μπιέβρ. Είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου περικυκλωμένη από δάσος. Στα βόρεια βρίσκεται το δάσος του Σατορί και νότια και δυτικά ο εθνικός δρυμός των Βερσαλλιών. Εξυπηρετείται μέσω σιδηροδρομικής σύνδεσης αλλά και με γραμμές λεωφορείων με την πόλη του Παρισιού και τα υπόλοιπα περίχωρα.
Τοπωνύμιο
Το όνομα της περιοχής αναφέρεται ως Saitourry το 1343. Η ονομασία αυτή προέρχεται από το λατινικό γένος Satturius. Μία άλλη, μη υπαρκτή πλέον, ονομασία για την περιοχή, η La Grange-Lessart εμφανίστηκε κατά τον Μεσαίωνα.
Ιστορικά στοιχεία
Το Σατορί κατά τον Μεσαίωνα, έχοντας γαλλορωμανική προέλευση, αποτελούσε εξαρτημένη κτήση της μονής των Σελεστίνων στο Παρίσι, και περιελάμβανε έναν μικρό οικισμό με ελάχιστα σπίτια και μια έπαυλη. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ απέκτησε τα εδάφη του Σατορί το 1685 και τα συμπεριέλαβε στο Μεγάλο Πάρκο των Βερσαλλιών, μετατρέποντάς τα σε σημαντικό χώρο αγροτικής μίσθωσης.
Το 1871 το Σατορί αποτέλεσε τον τόπο εκτέλεσης αρκετών μελών και υποστηρικτών της Παρισινής Κομμούνας.
Το οροπέδιο του Σατορί φιλοξένησε μεταξύ 1836 και 1865 ιππόδρομο όπου διεξαγόταν αγώνες κάθε Μάιο και Ιούνιο. Το 1838 στους αγώνες συμμετείχε ο δούκας της Ορλεάνης και του Νεμύρ, γιος του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου Α΄, και το 1850 ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Οι οικονομικές δυσκολίες, αλλά και ο ανταγωνισμός με τους ιπποδρόμους του Παρισιού και του Πορσεφονταίν, που ήταν πιο εύκολα προσβάσιμοι, οδήγησαν στην εγκατάλειψη μετά από 29 χρόνια δραστηριότητας.
μικρογραφία|Η πυροβολαρχία Ραβέν ντε Μπουβιέ Στην περιοχή κτίστηκε το 1879 κτίσμα για τη φιλοξενία της πυροβολαρχίας του Ραβέν ντε Μπουβιέρ. Σκοπός ήταν ο έλεγχος των εισερχομένων στο οροπέδιο του Σατορί. Πλέον βρίσκεται εντός του δάσους των Βερσαλλιών, 100 μέτρα περίπου από την πόλη του Γκιγιανκούρ.
μικρογραφία|Μνημείο για τον [[Κλεμάν Αντέρ στο Σατορί]] Στις 9 Οκτωβρίου 1890, στο Σατορί, ο Κλεμάν Αντέρ πραγματοποίησε πτήση με την ιπτάμενη μηχανή του Éole. Πέταξε για περίπου 50 μέτρα, φτάνοντας σε ύψος 20 εκατοστών από το έδαφος. Ωστόσο, το συμβάν αυτό δε θα προσμετρηθεί ως η πρώτη μηχανοκίνητη πτήση μιας και οι επιδόσεις του αεροσκάφους ήταν φτωχές. Στις 14 Οκτωβρίου 1897 ο Αντέρ επανήλθε στο Σατορί και πέταξε με το Avion III, σε απόσταση περίπου 300 μέτρων. Ωστόσο, το αεροσκάφος έπεσε στο έδαφος και καταστράφηκε. Το γεγονός αυτό οδήγησε στη διακοπή χρηματοδότησης προς τον Αντέρ εκ μέρους του γαλλικού Υπουργείου Πολέμου. Ο χώρος του αεροδρομίου του Σατορί εγκαταλείφθηκε σταδιακά από το 1913, με τις υπηρεσίες να μεταφέρονται στο γειτονικό αεροδρόμιο του Βελιζί-Βιλακουμπλαί.
Το 1900, το στρατόπεδο του Σατορί φιλοξένησε τα αγωνίσματα της σκοποβολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.
Σήμερα με 5.000 κατοίκους το Σατορί αποτελεί μια περιοχή με δικά της καταστήματα, σχολεία και δημόσιες υπηρεσίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλίας
Θησέας Πειραιώς
δεξιά|180px Ο Θησέας Πειραιώς (επίσημη ονομασία: Γυμναστικός Όμιλος Πειραιώς «Θησέας» ) είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη συνοικία Ταμπούρια του Πειραιά. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1926 και χρώματά του το μπλε και το λευκό. Αποτελεί ιστορικός ποδοσφαιρικός σύλλογος του Πειραιά και της Ε.Π.Σ. Πειραιώς, με αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 28. Μεγάλη δύναμη παρουσίασε τη δεκαετία του 1930, όποτε και αγωνιζόταν στην κορυφαία κατηγορία του πρωταθλήματος Πειραιώς και κατακτώντας το πρωτάθλημα Πειραιώς για μοναδική φορά στην ιστορία του, τη σεζόν 1935-36.
Ιστορικό
Ο Γυμναστικός Όμιλος Πειραιώς «Θησεύς» ιδρύθηκε το 1926 από μία ομάδα νέων ανθρώπων, με έδρα του να ορίζεται ο συνοικισμός Αναστάσεως στα Ταμπούρια. Αρχικά, τον Σεπτέμβριο του 1926 εντάχθηκε στον νεοσύστατο Σύνδεσμο Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς, μαζί με άλλους συνοικιακούς συλλόγους του Πειραιά. Το Νοέμβριο του 1926 ο Σύνδεσμος απορροφάται από την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς και ο Θησέας εγγράφεται και εντάσσεται στη Β' κατηγορία αυτής, για την περίοδο 1926–27. Ωστόσο όμως, έπειτα από εσωτερικά διοικητικά προβλήματα που αντιμετώπιζε, δε δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα του 1928-29 και παρέμεινε αδρανές.
Τον Σεπτέμβριο του 1930 ο σύλλογος ανασυγκροτείται και επαναγγράφεται στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και εντάσσεται στη Γ' κατηγορία της χρονιάς 1930–31. Αμέσως, νικώντας όλους τους αντιπάλους του κατέκτησε το πρωτάθλημα και ανήλθε στη Β' κατηγορία, νικώντας σε αγώνα διαβάθμισης τους ουραγούς αυτής, «Φιλάθλους Πειραιώς». Παρέμεινε στη Β' κατηγορία μέχρι και το 1934, όποτε και τη χρονιά 1933–34 έχοντας νικήσει στους αγώνες πρωταθλήματος τον Άρη με 4–1, τη Φαληρική με 5–0 και τη Νεάπολη με 1–0 κατακτά το πρωτάθλημα και προβιβάζεται στην κορυφαία κατηγορία του πρωταθλήματος Πειραιώς, έπειτα από αγώνα διαβάθμισης με τον ουραγό αυτής «Φαληρικό Σύνδεσμο», του οποίου επικράτησε με 2–0.
Στην κορυφαία κατηγορία του πειραϊκού πρωταθλήματος αγωνίστηκε μέχρι τη χρονιά 1940–41 που το πρωτάθλημα διεκόπη λόγω του ελληνοϊταλικού πολέμου και της κατοχής, αλλά και στο πρώτο μεταπολεμικό πρωτάθλημα της χρονιάς 1945–46, όποτε και τερμάτισε τελευταίος και κατόπιν αγώνα διαβάθμισης με τη Νεάπολη ηττήθηκε και υποβιβάστηκε. Τον Απρίλιο του 1936 νίκησε την Άμυνα Κοκκινιάς με 2–1 στον τελικό αγώνα για την ανάδειξη του πρωταθλητή στο γήπεδο Ποδηλατοδρομίου ενώπιον 2000 θεατών και κατέκτησε το πρωτάθλημα Πειραιώς της χρονιάς 1935–36, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του, σεζόν που κατά την οποία δε συμμετείχαν στο πρωτάθλημα οι Ολυμπιακός και Εθνικός. Το 1949 κατέκτησε το πρωτάθλημα στη Β' κατηγορία της περιόδου 1948–49 και το 1949–50 αγωνίστηκε εκ νέου στην κορυφαία κατηγορία του πρωταθλήματος Πειραιώς, με αντιπάλους τους Ολυμπιακό, Εθνικό, Προοδευτική, Α.Ε. Νικαίας, Πανελευσινιακό, Ατρόμητο και Αργοναύτη Πειραιώς, όποτε και υποβιβάστηκε.
Στον σύλλογο, μεταξύ άλλων αγωνίστηκε ο Αριστείδης Λούβαρης.
Ειρήνη Δενδρινού
Η Ειρήνη Δενδρινού (1879–1974) ήταν Ελληνίδα πεζογράφος, ποιήτρια και φεμινίστρια.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1879 στην Κέρκυρα. Πατέρας της ήταν ο Γεώργιος Ζαβιτσιάνος, μέλος της παλαιάς οικογενείας της Κέρκυρας, ενώ η μητέρα της καταγόταν από την οικογένεια Βούλγαρη. Ήταν μαθήτρια του Γεωργίου Καλοσγούρου στο Αρσάκειο Κέρκυρας, δείχνοντας ενδιαφέρον για τα γράμματα από νεαρή ηλικία. Δημοσίευσε τα πρώτα κείμενα της σε εφημερίδες και περιοδικά της Κέρκυρας από το 1890, όντας επηρεασμένη από τις γλωσσικές θεωρίες του Γιάννη Ψυχάρη. Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής της, ήταν η γνωριμία της με τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη, ο οποίος την έφερε σε επαφή με τις έννοιες του σοσιαλισμού, του φεμινισμού και των σύγχρονων ευρωπαϊκών φιλοσοφικών θεωριών. Παντρεύτηκε τον πολιτικό Ανδρέα Δενδρινό.
Tο 1916 συμμετείχε στο πρώτο φεμινιστικό συνέδριο στην Ελλάδα το οποίο διοργάνωσε η Καλλιρρόη Παρρέν, ενώ παράλληλα πραγματοποιούσε διαλέξεις για τη δημοτική γλώσσα, το έργο του Διονυσίου Σολωμού, του Μαρίνου Σιγούρου, του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, του Γερασίμου Μαρκορά και του Λορέντζου Μαβίλη. Μία από τις σημαντικότερες διαλέξεις της αφορούσε Το φιλί στη δημοτική μας ποίηση, ενώ σημαντικές ήταν και οι διαλέξεις της για τους συγγραφείς της Κερκυραϊκής Σχολής. Ήταν μέλος της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού Κερκυραϊκή Ανθολογία, ενώ συνεργάστηκε και με τα περιοδικά Νουμάς, Νέα Εστία, Ιόνιος Ανθολογία και την Εφημερίδα των Κυριών. Το 1967 έλαβε παράσημο για τη καλλιτεχνική της συνεισφορά συνολικά, ενώ απεβίωσε στις 12 Νοεμβρίου 1974 αποτραβηγμένη από τη δημοσιότητα στη γενέτειρα της.
Εργογραφία
Δημοσίευσε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Σονέττα το 1916. Τα ποιήματά της διακρίνονται για την άρτια τεχνική τους και τον έντονο λυρισμό τους. Ακόμη έγραψε και διάφορα πεζογραφήματα στα οποία καυτηρίαζε την «κοσμική» κοινωνία της εποχής, αλλά και επηρεασμένη από τις σοσιαλιστικές θεωρίες, περιέγραφε τη ζωή των φτωχών αγροτών στην Κέρκυρα. Έγραψε και έργα παιδικής λογοτεχνίας. Μερικά από τα σημαντικότερα έργα της είναι τα εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες
Java User Group
Μία Ομάδα Χρηστών Java (Java User Group or JUG) αποτελεί μία κοινότητα χρηστών για τη γλώσσα προγραμματισμού Java που συνήθως δρα σε τοπικό επίπεδο.
Συνήθως, τα μέλη μίας ομάδας αλληλοϋποστηρίζονται μέσα από:
Όπως και πολλές άλλες ομάδες χρηστών τεχνολογιών, πολλά JUGs καλύπτουν το κόστος των συναντήσεων τους με τη συνεισφορά χορηγών (π.χ. πανεπιστήμια ή τοπικές επιχειρήσεις) που παραχωρούν το χώρο, τις υποδομές ή/και φαγητό, αναψυκτικά κλπ.
Ενίοτε κάποιες ομάδες μπορεί να διοργανώνουν διάφορα τεχνολογικά συνέδρια. Σε αυτά τα συνέδρια μπορεί να υπάρχουν ομιλητές διεθνούς φήμης, Java Champions κλπ. Το πιο γνωστό που έχει ξεκινήσει από ομάδες χρηστών Java είναι το Devoxx.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, κάποιες ομάδες έχουν αναγνωριστεί επίσημα από την Oracle (και πιο παλιά από τη Sun) ως επίσημες ομάδες χρηστών. Οι συγκεκριμένες ομάδες καθώς και οι δράσεις τους προβάλλονται στη σχετική σελίδα της εταιρίας.