cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1946-47
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο Μάλεμε
Το Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο Μάλεμε (Deutscher Soldatenfriedhof in Maleme) είναι ένα από τα δύο νεκροταφεία στα οποία βρίσκονται οι τάφοι Γερμανών στρατιωτών που έχασαν τη ζωή τους στην Ελλάδα κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το άλλο νεκροταφείο είναι το Γερμανικό στρατιωτικό νεκροταφείο Διονύσου - Ραπεντόζης, στην Αττική.
Το γερμανικό νεκροταφείο βρίσκεται στο Λόφο 107, κοντά στο αεροδρόμιο του Μάλεμε, στο νομό Χανίων της Κρήτης.
Στο κοιμητήριο αυτό βρίσκονται οι τάφοι 4.465 στρατιωτών του Γερμανικού Στρατού, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν αλεξιπτωτιστές που σκοτώθηκαν κατά την Μάχη της Κρήτης, το Μάιο του 1941. Το Νεκροταφείο ιδρύθηκε το 1974 από τον Γερμανό πρώην διοικητή Gericke. Στο χώρο αυτό έχουν ταφεί Γερμανοί στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους σε όλη την Κρήτη.
Η φροντίδα του κοιμητηρίου γίνεται από τον Σύνδεσμο Φροντίδας Γερμανικών Τάφων Πολέμου (Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge e.V.), έναν ιδιωτικό σύλλογο με έδρα το Κάσσελ, με εντολή της Γερμανικής Κυβέρνησης. Ο σύλλογος έχει αναλάβει τη φροντίδα παρόμοιων νεκροταφείων σε όλο τον κόσμο.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Μαλεμε Κατηγορία:Νεκροταφεία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Νομός Χανίων Μαλεμε
2609 Κιρίλ-Μετόντι
Ο Κιρίλ-Μετόντι (Kiril-Metodi) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,3. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τους Σοβιετικούς αστρονόμους Νικολάι και Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσαν από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, των «Φωτιστών των Σλάβων».
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Κιρίλ-Μετόντι είναι άγνωστα. Ο Κιρίλ-Μετόντι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 4 ώρες 56 λεπτά και 36 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κιριλ-Μετοντι
Βιόλα (αποσαφήνιση)
Η λέξη βιόλα μπορεί να αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε κάποιο από τα παρακάτω:
Προεδρικό Συμβούλιο για την Κοινωνία των Πολιτών και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
Το Προεδρικό Συμβούλιο για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας των Πολιτών και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι ένα συμβουλευτικό όργανο του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το οποίο έχει ως αποστολή να τον επικουρεί στην εγγύηση και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών στη Ρωσία. Από τις 21 Οκτωβρίου 2019, πρόεδρος του Συμβουλίου είναι ο Βαλέρι Φαντέγιεφ.
Κριτική
Στις 5 Οκτωβρίου 2009, το Συμβούλιο εξέδωσε δήλωση με την οποία καταδίκασε τις ενέργειες των ακτιβιστών της Nashi κατά του δημοσιογράφου Αλεξάντερ Ποντραμπίνεκ. Η αρχική δήλωση, που αναρτήθηκε στον ιστότοπο του Συμβουλίου, δεν καταδίκαζε τις ειλικρινείς δηλώσεις του Ποντραμπίνεκ προς τους βετεράνους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, η δήλωση υπέστη επεξεργασία αργότερα (σύμφωνα με πηγές, μετά από τηλεφώνημα ενός υψηλόβαθμου αξιωματούχου προς την Έλλα Παμφίλοβα) και συμπεριέλαβε παρατηρήσεις ότι το Συμβούλιο δεν συμφωνεί με τη θέση του Ποντραμπίνεκ. Ο Βαλέρι Φαντέγιεφ, μετέπειτα πρόεδρος του Συμβουλίου, περιέγραψε τη συμπεριφορά του στο πλαίσιο της διαμάχης Ποντραμπίνεκ ως «παράξενη και αφύσικη»."Ένα όργανο που θα πρέπει να συμβάλλει στη πρόληψη των συγκρούσεων και να ενεργεί ως ανεξάρτητος διαιτητής σε διαμάχες, υποστηρίζει ξαφνικά ένα από τα μέρη. Και αυτό μόνο τροφοδοτεί τη σύγκρουση. Η ιστορία με τη δήλωση που έγινε εξ ονόματος του Συμβουλίου χωρίς τη συγκατάθεση των επιμέρους μελών του μοιάζει επίσης παράλογη."Ο δημοσιογράφος Μαξίμ Σεβτσένκο, ο οποίος ήταν μέλος του Συμβουλίου την περίοδο 2012-2018, περιέγραψε τις δραστηριότητές του ως εξής:"Όλες οι δραστηριότητες του συμβουλίου οδήγησαν στη δημιουργία της άχρηστης OTR και του μνημείου για τα θύματα των πολιτικών καταπιέσεων. Αλλά δεν θυμάμαι καμία συγκεκριμένη δράση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων."
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ρωσίας
Ντάβιντ ντε Κόνινκ
Ο Ντάβιντ ντε Κόνινκ (φλαμανδικά: David de Coninck ή David de Koninck, επίσης γνωστός ως Rammelaer (περ. 1644, Αμβέρσα – μετά το 1701, πιθανόν Βρυξέλλες) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος ειδικευόταν σε νεκρές φύσεις και τοπία με ζώα και σκηνές κυνηγίου. Αναγνωρισμένος ως κορυφαίος ζωγράφος ζώω, ο ντε Κόνινκ ανέπτυξε διεθνή σταδιοδρομία, η οποία τον οδήγησε να εργαστεί επί μεγάλες χρονικές περιόδους στο Παρίσι, στη Ρώμη και στη Βιέννη.
Βιογραφία
Το 1659 έγινε μαθητής του Πίτερ Μπουλ, σημαντικού ζωγράφου ζώων, ο οποίος είχε σπουδάσει με τον Γιαν Φάιτ, τον σημαντικότερο Φλαμανδό ζωγράφο ζώων του 17ου αιώνα. Ο ντε Κόνινκ έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1663. Μετοίκησε στο Παρίσι, όπου εργάστηκε για τον επιφανή Φλαμανδό ζωγράφο ζώων Νικάσιους Μπέρνερτς για μερικά χρόνια, πιθανόν μέχρι το 1660. Ο Μπέρνερτς ήταν ζωγράφος που άσκησε ισχυρή επιρροή στη μορφή ζωγραφικής με την οποία ασχολήθηκε, εργαζόταν για λογαριασμό της βασιλικής Αυλής και ήταν μέλος της "Ακαδημίας Γλυπτικής και Ζωγραφικής" στο Παρίσι.
Ο ντε Κόνινκ στη συνέχεια μετέβη στη Ρώμη, όπου διέμεινε από το 1671 ως το 1694. Εκεί έγινε μέλος των Bentvueghels, μιας ένωσης κυρίως Φλαμανδών και Ολλανδών καλλιτεχνών που εργάζονταν στη Ρώμη, όπου του αποδόθηκε, κατά τη συνήθεια της ένωσης, το προσωνύμιο Rammelaer (αυτός που κροταλίζει). Το όνομά του βρίσκεται γραμμένο σε μια κόγχη της εκκλησίας της Σάντα Κοστάντσα στη Ρώμη, όπου συνήθιζαν να συναθροίζονται τα μέλη της Bentvueghels.
Κατά την επιστροφή του στον βορρά διέμεινε επί κάποιο χρονικό διάστημα στη Βιέννη. Επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1697. Μεταξύ 1699 και 1701 διέμενε στις Βρυξέλλες. Η τελευταία καταγραφή που τον αφορά είναι όταν έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά των Βρυξελλών το 1701. Δεν είναι γνωστό πού και πότε απεβίωσε.
Έργο
Ο ντε Κόνινκ ζωγράφιζε νεκρές φύσεις, περιλαμβανομένων νεκρών φύσεων με φρούτα και κυνηγετικές σκηνές, τοπία με σκηνές κυνηγίου και αρχιτεκτονήματα. Η υφολογική εξέλιξή του είναι ασαφής και είναι δυσχερής η χρονολόγηση των έργων του με ακρίβεια. Είναι πιθανόν στην αρχή της σταδιοδρομίας του να ζωγράφισε νεκρές φύσεις με φρούτα, καθώς το 1668 καταγράφονται δύο τέτοιες νεκρές φύσεις "δημιουργημένες από κάποιον Κόνινκ" που απεστάλησαν στη Βιέννη.
Ο Δάσκαλος του ντε Κόνινκ Πίτερ Μπουλ ήταν μαθητής του Γιαν Φάιτ, του κορυφαίου Φλαμανδού ζωγράφου ζώων των μέσων του 17ου αιώνα. Αυτό εξηγεί την επιρροή του ύφους του Γιαν Φάιτ στο έργο του ντε Κόνινκ. Μερικά έργα του Ντάβιντ ντε Κόνινκ και του Μπουλ εξακολουθούν και σήμερα να αποδίδονται στον Φάιτ. Καθώς ο ντε Κόνινκ σπάνια υπέγραφε τα έργα του, τα οποία είναι, σε γενικές γραμμές, πολύ υψηλής ποιότητας και παρόμοιου ύφους, συχνά συγχέονται με τα έργα των Μπουλ και Φάιτ, ακόμη και του Φρανς Σνάιντερς, του κορυφαίου Φλαμανδού ζωγράφου ζώων στις αρχές του 17ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Στου Χατζηφράγκου
Το βιβλίο Στου Χατζηφράγκου είναι μυθιστόρημα του Κοσμά Πολίτη. Δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Ταχυδρόμος την περίοδο 1962–1963, και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε βιβλίο τον Οκτώβριο του 1963. Το βιβλίο τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος του 1964. Παρότι γράφτηκε την δεκαετία του 1960, θεωρείται ως κορυφαίο δημιούργημα της Γενιάς του 1930 και της λεγόμενης «Λογοτεχνίας των Προσφύγων» της Μικράς Ασίας.
Αντικείμενο του βιβλίου είναι η ζωή σε μια ελληνική λαϊκή συνοικία της Σμύρνης στις αρχές του 20ού αιώνα, και η έμμεση ανάδειξη των κοινωνικών και εθνικών στοιχείων που έφεραν τελικά την Καταστροφή του 1922 και τον αφελληνισμό της Μικράς Ασίας. Ο υπότιτλός του (Τα σαραντάχρονα μιας χαμένης πολιτείας) δίνει στο βιβλίο χαρακτήρα μνημόσυνου, δηλαδή οριστικού τέλους.
Ο συγγραφέας και το βιβλίο
Ο Κοσμάς Πολίτης έγραψε το μυθιστόρημα Στου Χατζηφράγκου όταν ήταν 74 ετών, και ήδη καταξιωμένος πεζογράφος και μεταφραστής. Ο ίδιος είχε ζήσει την Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά, σε αντίθεση με άλλους συγγραφείς της Γενιάς του 1930, μέχρι τότε δεν είχε γράψει τίποτα το σχετικό. Έτσι γι' αυτόν, τα σαραντάχρονα από τα γεγονότα του 1922 ήταν η αφορμή για να εκφράσει τον πόνο του, με τον δικό του τρόπο, για την απώλεια της νεανικής αθωότητας και του σμυρνέικου χώρου που φιλοξένησε αυτή την αθωότητα. Ταυτόχρονα, είχε την ευκαιρία να δώσει τις δικές του πολιτικές εξηγήσεις για ένα ιστορικό γεγονός που άφησε μεγάλες πληγές στον ευρύτερο Ελληνισμό.
Το βιβλίο γράφτηκε μέσα σε πέντε μήνες (Μάιος–Σεπτέμβριος 1962) για να δημοσιευθεί κατόπιν σε 36 συνέχειες στο περιοδικό Ταχυδρόμος κατά την περίοδο 1962–1963 (τεύχη 452–487). Οι συνέχειες στον Ταχυδρόμο κοσμούνταν από σκίτσα του Μίνω Αργυράκη. Για την δημοσίευση στον Ταχυδρόμο, μάλλον μεσολάβησε ο Γ.Π. Σαββίδης, ο οποίος προλόγισε και την πρώτη έκδοση σε βιβλίο.
Χρόνος, πρόσωπα και υπόθεση
Ο χρόνος του μυθιστορήματος είναι το 1901 ή το 1902, από τον Μάιο έως τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους. Κύρια πρόσωπα είναι τα παιδιά της σμυρνέικης φτωχογειτονιάς Χατζηφράγκου, όπου κατοικούν Ρωμιοί.
Στην παρέα των παιδιών δυο αγόρια ξεχωρίζουν: ο Αρίστος Μαυρέας, μαθητής άριστος και πολύ ευαίσθητος, και ο Σταυράκης του Αμανατζή, που είναι κακός μαθητής και περνάει δύσκολα μέσα στην φτωχή και δυσλειτουργική οικογένειά του. Κοντά σ' αυτά τα δυο παιδιά ξεχωρίζουν επίσης: ο δεκαεπτάχρονος Παντελής, που ερωτεύεται την εβραιοπούλα σιόρα Φιόρα Σιμωνά από την Κέρκυρα· ο εβραίος Ζαχαρίας Σιμωνάς, σύζυγος της σιόρας Φιόρας, ο οποίος παίζει καλό ούτι· και ο παπα-Νικόλας Παπανικολάου, πνεύμα ανήσυχο με μόρφωση, καλλιέργεια και αναζητήσεις πολύ περισσότερες από τον μέσο κλήρο. Τέλος, μια τραγική φιγούρα του μυθιστορήματος είναι ο Γιακουμής, που ερωτεύεται το Κατερινάκι, την παντρεύεται και την χάνει στην πυρπόληση της Σμύρνης το 1922, για να καταλήξει κατόπιν πρόσφυγας χωρίς οικογένεια στην Αττική.
Γύρω από την υπόθεση αυτή, μέσα σε δώδεκα κεφάλαια, ο συγγραφέας ξετυλίγει και άλλες μυθιστορίες φτιαγμένες από «αγαπημένες μνήμες, εξωραϊσμένες κάποτε από την απόσταση του χρόνου, αλλά και κοιταγμένες μέσα από το φακό της πικρής εμπειρίας, που […] απεκόμισε από την κατοπινή πορεία του στη ζωή, στην ίδια αυτή πολιτεία και στην ελεύθερη Ελλάδα». Μερικά γεγονότα που αφηγείται ο Πολίτης έχουν ιστορική βάση, αλλά δεν είναι πολύ γνωστά: τέτοια γεγονότα είναι π.χ. οι συχνές επιθέσεις — για λόγους μάλλον τυφλού αντισημιτισμού — Ελλήνων κατά Εβραίων που ζούσαν επίσης στην Σμύρνη.
Μεταξύ του 7ου και του 8ου κεφαλαίου, παρεμβάλλεται σαν χορικό σε αρχαία τραγωδία, ένα αναρίθμητο κεφάλαιο, με το οποίο ο συγγραφέας κάνει ένα άλμα στο μέλλον μέσα από την αφήγηση του Γιακουμή. Στην «Πάροδο», δίνεται μια μοναδική περιγραφή της ομορφιάς της Σμύρνης με τα τσερκένια (χαρταετοί) πριν από την καταστροφή και του τραγικού τέλους αυτής της ομορφιάς με την πυρπόληση της πόλης τον Σεπτέμβριο του 1922.
Γλώσσα και ύφος
Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο στο σμυρνέικο ιδίωμα, με πολλές λέξεις τουρκικής προέλευσης, αλλά και λέξεις γαλλικές κ.ά. που μεταφέρονται αυτούσιες.
Ο ίδιος ο συγγραφέας, σε σημείωμά του στην αρχή της α΄ έκδοσης γράφει πως παρασύρθηκε «σὲ πολλὰ μέρη ἀπὸ τὸ γλωσσικὸ καὶ συνταχτικὸ ἰδιωματισμὸ τῆς χαμένης πολιτείας». Κατά τον Mackridge, ο Πολίτης δεν παρασύρθηκε στο γλωσσικό του ύφος, αλλά ήταν πρόθεσή του «να αναστήσει ένα χώρο, επιχειρώντας μια γλωσσική χαρτογράφηση της παλιάς Σμύρνης». Πάντως, κατά τον Κουμανταρέα, στο βιβλίο «υπάρχει μια υπερβολική συσσώρευση ανατολίτικης ντοπιολαλιάς» που πιθανώς δυσκολεύει τους νεότερους αναγνώστες που δεν είναι εξοικειωμένοι με τα μικρασιατικά ιδιώματα. Επιφυλακτική «για την ηθογραφική προέλευση και κατάχρηση των ιδιωματισμών» δήλωσε επίσης η κριτικός Βεατρίκη Σπηλιάδη.
Κριτικές
220px|right|thumb|«Πλάι τους ἁπλωνότανε ἡ κάτω πολιτεία, μὲ τὰ μπερδεμένα σοκάκια της, τοὺς τρούλλους καὶ τὰ καμπαναριά. Τὸ πιὸ ψηλό, εἴτανε τῆς Ἅγιας Φωτεινῆς, τὸ ψηλότερο χτίριο τῆς πολιτείας, τριαντατρία μέτρα, ὅσα καὶ τὰ χρόνια τοῦ Χριστοῦ.» Στην εικόνα το καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής στην Σμύρνη πριν από το 1922. Καταστράφηκε από τους Τούρκους με δυναμίτιδα στο διάστημα από 15 έως 20 Σεπτεμβρίου 1922. Οι Έλληνες κριτικοί υποδέχθηκαν το μυθιστόρημα με πολύ θετικά σχόλια. Άλλωστε το γνώριζαν ήδη πριν βγει σε βιβλίο, από το περιοδικό Ταχυδρόμος. Ο Γ.Π. Σαββίδης, στον πρόλογο της πρώτης έκδοσης, έσπευσε να το χαρακτηρίσει «αναμφισβήτητο μνημείο». Και ο Βαρίκας, ένας από τους πιο γνωστούς κριτικούς της εποχής εκείνης, χαρακτήρισε το μυθιστόρημα «απόκτημα για την [ελληνική] πεζογραφία» και εξήρε τις ικανότητες του συγγραφέα ως τοπιογράφου. Ο Βαρίκας επέκρινε ωστόσο τον χαλαρό δεσμό των ιστοριών, εκ των οποίων κάποιες «θα μπορούσαν απομονωμένες να θεωρηθούν αυτοτελή πεζογραφήματα, χωρίς τίποτε να θυμίζει την ένταξή τους σε μια ενότητα». Σημειώνεται ότι ο Βαρίκας ήταν επίσης στην εξαμελή επιτροπή η οποία πρότεινε «παμψηφεί» τον Πολίτη για το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος του 1964 για το συγκεκριμένο βιβλίο. Και πράγματι, ο συγγραφέας τιμήθηκε με το Βραβείο, το οποίο συνοδεύονταν με το σημαντικό για την εποχή εκείνη χρηματικό έπαθλο των 25.000 δρχ.
Το 1979, ένα απόσπασμα από το βιβλίο δημοσιεύθηκε στα Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας για την Γ΄ Γυμνασίου. Το 1984, σε ένα αφιέρωμα του περιοδικού Διαβάζω, ο Μένης Κουμανταρέας τόνισε πως το μυθιστόρημα «ακτινοβολεί νεότητα, συνάμα και μια στοχαστική και θωπευτική ματιά πάνω στα ανθρώπινα», και ότι αποτελεί τον απολογισμό «μιας χαμένης ευτυχίας κι ένα τέλος εποχής». Στο ίδιο περιοδικό, ο Τάσος Κόρφης παρατήρησε πως υπάρχουν πέντε βασικά στοιχεία στο μυθιστόρημα Στου Χατζηφράγκου :
Ο Peter Mackridge, που επιμελήθηκε την γ΄ έκδοση του βιβλίου το 1988, βρήκε ότι το συγκεκριμένο έργο του Πολίτη είναι συγκρίσιμο με κορυφαία έργα των Προυστ (Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο), του Τζόυς (Οδυσσέας) και του Παπαδιαμάντη. Κατά τον Mackridge, κύριοι άξονες του μυθιστορήματος είναι τρία προσωπικά δράματα: του παπα-Νικόλα, που έρχεται αντιμέτωπος με το ίδιο του το πιστεύω· του Παντελή, που αυτοπαγιδεύεται σε έναν αδιέξοδο έρωτα· και του Σταυράκη, που σκοτώνει τον μοναδικό του φίλο — τα υπόλοιπα περιστατικά που αφηγείται ο Πολίτης είναι κατά τον Mackridge απλές παρεκβάσεις. Ο Χριστόφορος Μηλιώνης σημείωσε, μετά τον Mackridge, πως το Στου Χατζηφράγκου είναι μια πυραμιδοειδής αφήγηση βασισμένη σε «μικρές καταστροφές», οι οποίες «συμβάλλονται και κορυφώνονται» στην «μεγάλη Καταστροφή» της Σμύρνης.
Το μυθιστόρημα, κατά τον Mackridge, εντάσσεται στην λεγόμενη «Λογοτεχνία των Προσφύγων» από την Κωνσταντινούπολη και την Μικρά Ασία, δηλαδή στην εργογραφία των Ελλήνων πεζογράφων που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους μετά την Μικρασιατική Καταστροφή (Δούκας, Κόντογλου, Βενέζης, Ιορδανίδου, κ.ά.). Στο ίδιο πνεύμα, η Έρη Σταυροπούλου έχει συγκρίνει το Στου Χατζηφράγκου με το μυθιστόρημα της Διδώς Σωτηρίου Ματωμένα χώματα, το οποίο είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά το 1962, σχεδόν τον ίδιο χρόνο με το έργο του Πολίτη.
Μεταφράσεις
Παρά την απήχησή του στην Ελλάδα, το μυθιστόρημα Στου Χατζηφράγκου μεταφράστηκε μόνο σε δύο γλώσσες:
Βιβλιογραφία
στου χατζηφραγκου Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1963
Βιντσέντσο Ντι Μάουρο
Ο σεβασμιότατος Βιντσέντσο Ντι Μάουρο (ιταλικά: Vincenzo Di Mauro, γεννήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 1951 στη Μόντσα (Monza)) είναι από τις 21 Ιουλίου 2012 επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στο Βιτζέβανο (Vigevano) της Λομβαρδίας της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Κλαούντιο Μπαγκίνι (Claudio Baggini).
Πηγές
Ντι Μάουρο, Βιντσέντσο Ντι Μάουρο, Βιντσέντσο
Γκύριντ της Σουηδίας
Η Γκύριντ της Σουηδίας ή Γκύριντ Όλαφσνταττερ ήταν Σουηδή πριγκίπισσα του 10ου αιώνα και βασίλισσα της Δανίας μέσω του γάμου της με τον βασιλιά Χάραλντ Α΄ της Δανίας. Η Γκύριντ ήταν κόρη του βασιλιά της Σουηδίας Όλαφ Β΄ Μπιόρνσον και της Ίνγκεμποργκ Θράντσνταττερ, ο αδελφός της Στίρμπιορν ο Ισχυρός τη συνόδευσε στη Δανία για τον γάμο της με τον σύμμαχο του Χάραλντ τον Κυανόδους, ο Στίρμπιορν παντρεύτηκε την Τάιρα της Δανίας κόρη του Χάραλντ. Μετά τον θάνατο του συζύγου της δεν υπάρχει καμιά καταγραφή για την Γκύριντ, ήταν πιθανότατα η μητέρα του Σβεν Α΄ της Δανίας.
Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε Κατηγορία:Βασίλισσες της Δανίας
Δημήτριος Τσάκωνας
Ο Δημήτριος Τσάκωνας (1921– 28 Απριλίου 2004) ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και υπουργός κυβερνήσεων της δικτατορίας των Συνταγματαρχών.
Βίος
Ο Δημήτριος Τσάκωνας γεννήθηκε το 1921 στη Δημητσάνα. Ο πατέρας του ήταν διευθυντής Νομαρχίας στη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Το 1940 ξεκίνησε σπουδές Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών στη Νομική Σχολή Αθηνών. Το 1941 γνωρίστηκε με τον μεσοπολεμικό κοινωνιολόγο Αβροτέλη Ελευθερόπουλο και εξέδωσαν από κοινού το Αρχείον Κοινωνιολογίας και Ηθικής. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελβετία και στην Αυστρία. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής συμμετείχε στην αντιστασιακή οργάνωση Ιερά Ταξιαρχία. Το 1948 αναγορεύθηκε Διδάκτωρ και κατόπιν λέκτορας του πανεπιστημίου του Ίνσμπουργκ, καθηγητής του Ορθόδοξου Ινστιτούτου Παρισίων (1952-1954), Λέκτωρ και καθηγητής της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Βόννης (1955–1967).
Μετά την απόλυσή του δίδαξε στη Δυτική Γερμανία. Πέθανε στην Αθήνα το 2004.
Η πολιτική φιλοσοφία του Τσάκωνα
Ο Τσάκωνας ήταν οπαδός της πεφωτισμένης δεσποτείας ως συστήματος διακυβέρνησης και τη θέση αυτή διατύπωνε, ήδη από το 1961, στο Δοκίμια Επαναστάσεως, με κοινωνικό περιεχόμενο στην ουσία του χριστιανοσοσιαλιστικό. Η αναγέννηση αυτή θα ήταν προϊόν επαναστατικής διαδικασίας στην οποία βασικό ρόλος θα είχαν οι Διανοούμενοι, ο Στρατός και η Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο χαρακτήρας ενός τέτοιου εγχειρήματος θα ήταν λαϊκός, παρεμβατικός, κοινοβιακός, προνοιακός και το κράτος που θα προέκυπτε θα ήταν παρεμβατικό-πατερναλιστικό.
Ο πολιτικός του λόγος στα χρόνια της Δικτατορίας ήταν ορθόδοξος, κοινοβιακός, σοσιαλίζων και κατ' ουσίαν προ-βιομηχανικός, άσχετος με την κυρίαρχη οικονομική και κοινωνική πολιτική των Απριλιανών.
Απήχηση
Προδικτατορικά δεν απορροφήθηκε από το πολιτικό σύστημα, το οποίο κατήγγειλε και μεταδικτατορικά ουδέποτε εμφανίσθηκε μετανοημένος. Τις εκτροπικές απόψεις του η Δεξιά τις αντιμετώπισε μάλλον [ως] ιδιορρυθμίες διανοουμένου. Η Αριστερά όμως τον κατηγόρησε ως φασίστα.
Συγγραφικό έργο
Στα μαθητικά του χρόνια εξέδιδε μια εφημερίδα, Το μαθητικό ξεκίνημα και ως έφηβος τύπωσε το βιβλίο Φιλολογικές σχολές και ηγέτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τ Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού
Ιερά Μητρόπολις Μόρφου
Η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου είναι μια από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κύπρου. Προστάτης και Πολιούχος της Επισκοπής είναι ο Άγιος Μάμας, που γιορτάζει στις 2 Σεπτεμβρίου.
Ιστορικά στοιχεία
Πρώτος Επίσκοπος και πρώτος εκλεγμένος Μητροπολίτης Μόρφου αναδείχτηκε το 1973 ο τότε Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Λήδρας κ. Χρύσανθος (Σαρηγιάννης). Μετά όμως την εισβολή του 1974 η Μόρφου έπεσε στα χέρια των Τούρκων και έτσι η Μητρόπολη στεγάστηκε για ένα χρόνο προσωρινά στην κεντρική Ιερά Μονή Κύκκου, ελπίζοντας ότι θα επέστρεφε γρήγορα στη Μόρφου. Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης κ. Χρύσανθος προτίμησε να μεταφερθεί προσωρινά η έδρα της Μητροπόλεως στο χωριό Ευρύχου, αφού διαρρυθμίστηκε το παλιό Δημοτικό Σχολείο σε Επισκοπή.
Το 1996 απεβίωσε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης κ. Χρύσανθος και το 1998 εκλέχτηκε ο σημερινός Επίσκοπος της Μητροπόλεως, ο οποίος είναι ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου και Πρόεδρος Σόλων κ. Νεόφυτος.
Η Μητρόπολη σήμερα
Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις Μόρφου, η οποία από το 1973 αποτελεί την ανασυστημένη πάλαι ποτέ διαλάμψασα Επισκοπή Σόλων, έχει την έδρα της στο χωριό Ευρύχου μέχρι της ημέρα απελευθερώσεως της κανονικής της έδρας, της Μόρφου.
Στην επισκοπή Μόρφου υπάγονται 83 ενορίες εκ των οποίων 30 είναι κατεχόμενες υπό των Τούρκων και 53 ελεύθερες. Υπό την επίβλεψη της Μητροπόλεως Μόρφου λειτουργούν σήμερα στην ελεύθερη περιφέρειά της κατώτερα κατηχητικά σχολεία, χριστιανικοί όμιλοι μαθητών και μαθητριών που αντικατέστησαν τα μέσα και ανώτερα κατηχητικά, σχολή βυζαντινής μουσικής, δανειστική βιβλιοθήκη, καθώς και θρησκευτική υπηρεσία στρατού. Επίσης υπό ιδία επίβλεψη εκδίδονται τα μηνιαία περιοδικά:
α) «Τάδε λέγει» για την καθοδήγηση του εφημεριακού κλήρου και
β) «Προς το Φως» για την πνευματική καθοδήγηση των πιστών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μορφου
VOR
thumb|300px|right|Σταθμός Ντόπλερ-VOR με [[DME στο Πεκίνο.]] thumb|200px|VOR απεικόνιση επί του αεροσκάφους με τον Δείκτη Παρέκκλισης Πορείας (Course Deviation Indicator (CDI)). Η λέξη V.O.R. ή VOR είναι ένα σύνθετο ακρωνύμιο των λέξεων very high frequency (VHF) omnidirectional range. Στην ελληνική γλώσσα ο όρος μεταφράζεται ως Πανκατευθυντικός (προς κάθε κατεύθυνση) Αεροναυτιλιακός Ραδιοφάρος πολύ υψηλής συχνότητας.
Είναι ένα ραδιοναυτιλιακό βοήθημα (Ραδιοφάρος) το οποίο δίνει τη δυνατότητα στα αεροσκάφη να ακολουθούν την πορεία τους από το αεροδρόμιο αναχώρησης, στο αεροδρόμιο προορισμού.
Παρόλο που η λειτουργία τους είναι ακριβώς ίδια, διακρίνονται σε VOR διαδρομής (en-route) και σε τερματικά (terminal) VOR. Η διαφορά τους βρίσκεται στην ισχύ που εκπέμπουν. Τα τερματικά VOR έχουν ισχύ συνήθως 40-60 Watt ενώ τα διαδρομής 150-200 Watt. Το «διαδρομής» εννοεί ότι χρησιμοποιούνται κατά τη διαδρομή του αεροσκάφους από το αεροδρόμιο αναχώρησης στο αεροδρόμιο προορισμού, ενώ τα τερματικά χρησιμοποιούνται κατά την προσέγγιση και διαδικασία προσγείωσης (όπου τερματίζεται η πτήση) στο αεροδρόμιο προορισμού.
Υπάρχει ένας σταθμός εδάφους, ο οποίος είναι συνήθως εγκατεστημένος σε χώρο εντός αεροδρομίων (τερματικό) ή εκτός σε διάφορα επιλεγμένα σημεία (συνήθως υψώματα, λόφους, βουνά) [VOR διαδρομής] ο οποίος εκπέμπει όπως ένας ραδιοφωνικός σταθμός κάποιες πληροφορίες σε ηλεκτρομαγνητική μορφή.
Λειτουργία
Οι πληροφορίες, λαμβάνονται από τους δέκτες που είναι εγκατεστημένοι στα αεροσκάφη και εμφανίζονται σε μια μικρή οθόνη (του δέκτη). Στην αεροπορική ορολογία λέγονται ενδείξεις VOR και ουσιαστικά είναι δύο «πληροφορίες».
Η πρώτη είναι ένας αριθμός που παίρνει τιμές από 0 έως 359, ο οποίος εμφανίζεται σε ψηφιακή ή/και σε αναλογική μορφή και αφορά (δείχνει) στις μοίρες της πορείας του αεροσκάφους από το μαγνητικό Βορά, πάνω στον οποίο (Βορά) είναι προσανατολισμένα όλα τα VOR.
Η δεύτερη ένδειξη είναι σε μορφή γραμμάτων ή βέλους και:
border|200px|right thumb|Το D-VORTAC TGO (TANGO) [[Γερμανία.]] thumb|Το Avenal VORTAC εμφανίζεται σε ένα τμηματικό αεροναυτικό χάρτη. Προσοχή στη γαλάζια Victor Airways που ακτινοβολεί από το VORTAC. (κάνετε κλικ για να μεγενθύνετε). thumb|right|VORTAC τοποθετημένο στο (Upper and Lower Table Rock) του (Jackson County), στο [[Όρεγκον.]] frame|alt=F3 (χρώμα φόντου) ίδιες αλλαγές προς όλες τις κατευθύνσεις, A3 (γκρι φόντο) το σχέδιο περιστρέφεται N->E->S->W-> |Συμβατικό VOR ερυθρό(F3-) πράσινο(F3) μπλε(F3+) μαύρο(A3-) γκρι(A3) λευκό(A3+). thumb|Ένας μηχανικός δείκτης VOR πιλοτηρίου. thumb|Παραθαλάσσιο VORTAC στην [[Καλιφόρνια.]] thumb|Αεροσκάφος στο ΒΔ τεταρτημόριο, με το δείκτη VOR σκιαζόμενο από τις 360 στις 90 μοίρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραδιοναυτιλία
Μίλος Μοσκοβλίεβιτς
Ο Μίλος Μοσκοβλίεβιτς (σερβικά : Милош Московљевић) (1884-1968), ήταν πολιτικός του βασιλείου της Σερβίας και της Γιουγκοσλαβίας, γλωσσολόγος, εκπαιδευτικός και συγγραφέας.
Τελείωσε το δημοτικό και γυμνάσιο στο Σάμπατς, και σπούδασε σλαβική φιλολογία στο πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου όπου αποφοίτησε το 1908. Σπούδασε ρωσικά στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, και πήρε το διδακτορικό του το 1928. Εργάζεται ως δάσκαλος στο γυμνάσιο του Νις και στο Βελιγράδι. Μιλούσε ρωσικά, γερμανικά, γαλλικά και αγγλικά. Είχε δημοσιεύσει 123 τεχνικές και επιστημονικές εργασίες, έκδωσε το λεξικό συγγραφέων της σερβοκροατικής γλώσσας το 1966 το οποίο περιλαμβάνει περίπου 50.000 καταχωρήσεις. Χρημάτισε καθηγητής στην παιδαγωγική ακαδημία του Βελιγραδίου από το 1938 έως το 1943,
Ήταν πληρεξούσιος στο Όσλο και το Κάιρο, βουλευτής και υπουργός της κυβέρνησης του Βασιλείου της Σερβίας. Χρημάτισε υπουργός δασών το 1945 της λαϊκής δημοκρατίας της Σερβίας. Αναπληρωτής της ομοσπονδιακής συνέλευση της Δημοκρατίας από το 1945 έως το 1953. Έκτακτος και πληρεξούσιος πρέσβης στο Όσλο και στο Κάιρο (1947-1950).
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Σέρβοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Σέρβοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Σέρβοι γλωσσολόγοι Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς Κατηγορία:Βουλευτές της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί δασών της Σερβίας
Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας
Ο Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας (1240 - 1297) από τον Οίκο των Αγγέλων ήταν Δεσπότης της Ηπείρου από το (1268 - 1297). Η Ήπειρος βρισκόταν τότε μεταξύ των ιταλικών κρατών και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας· και οι δύο ήθελαν να την εντάξουν στη σφαίρα της επιρροής τους.
Βιογραφία
Ο Νικηφόρος Α΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Δεσπότη Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα και της Αγίας Θεοδώρας της Άρτας. Παντρεύτηκε την εγγονή του Αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη, τη Μαρία (1256), η οποία απεβίωσε πρόωρα (1258).
Η μάχη της Πελαγονίας
Τα επόμενα χρόνια ο Νικηφόρος Α΄ συμμετείχε στις συγκρούσεις τού πατέρα του με τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο· ο Μιχαήλ Η΄ είχε διατάξει τον αδελφό του Ιωάννη να επιτεθεί στην Ήπειρο. Ο στρατός του Ιωάννη Παλαιολόγου προχώρησε πολύ γρήγορα και επιτέθηκε στα Ιωάννινα, όπου οι στρατιώτες αιφνιδιάστηκαν και υποχώρησαν άτακτα. Τότε ο Ιωάννης κατέλαβε τα φρούρια της Δεαβόλεως και της Οχρίδος, την Πελαγονία, τα Βιτώλια και την περιοχή γύρω από τις Λίμνες Πρέσπες. . Ο Μιχαήλ Β΄ προχώρησε σε συμμαχία με τον ισχυρό Πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο και με τον νόθο αδεφό του Ιωάννη Α΄ Δούκα κύριο της Θεσσαλίας. . Ακολούθησε η Μάχη της Πελαγονίας (1259), όπου όμως ο Ιωάννης Α΄ Δούκας προσχώρησε με τον εχθρό, έτσι οι σύμμαχοι γνώρισαν τη συντριβή και η Ήπειρος καταλήφθηκε προσωρινά από τις δυνάμεις της Νίκαιας. Ο Νικηφόρος Α΄ με τον πατέρα του βρήκαν καταφύγιο στην Ιταλία, όπου ο βασιλιάς Μαμφρέδος της Σικελίας του πρόσφερε τμήματα ενόπλων για την ενίσχυση των μελλοντικών του επιδιώξεων στην Ήπειρο. Έτσι με την υποστήριξη του Μαμφρέδου ο Νικηφόρος βοήθησε τον πατέρα του στην ανακατάληψη της Ηπείρου, αλλά το 1264 υπέστησαν ακόμη μία ήττα από τον Μιχαήλ Η΄ και αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν με τους όρους που έθεσε. Ένας από τους όρους προέβλεπε ο Νικηφόρος να νυμφευτεί σε δεύτερο γάμο μία ανιψιά του Μιχαήλ Η΄, την Άννα Καντακουζηνή.
Συμμαχία με τον Κάρολο Α΄ τον Ανδεγαυό
Ο Νικηφόρος διαδέχτηκε τον πατέρα του ως Δεσπότης (1268), αλλά είχε να αντιμετωπίσει τον Κάρολο Α΄ τον Ανδεγαυό που εκθρόνισε τον Μανφρέδο (1266), έγινε βασιλιάς της Σικελίας και κατέλαβε το Δυρράχιο (1272). Όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήρθε σε σύγκρουση με τον Κάρολο Α΄ τον Ανδεγαυό, ο Νικηφόρος Α΄ συμμάχησε μαζί του (1276). Ο Νικηφόρος Α΄ με τον Κάρολο Α΄ και τον ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη Α΄ Δούκα κατέλαβαν πολλές πόλεις, όπως το Βουθρωτό (1278). Είναι οξύμωρο ότι, ενώ τα δύο ετεροθαλή αδέλφια είχαν συμμαχήσει με έναν Καθολικό βασιλιά, υποστήριζαν τις Ανθενωτικές κινήσεις εντός του Βυζαντίου: οι υποστηρικτές των Ανθενωτικών κατέφυγαν στην Ήπειρο μετά τις διώξεις του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Ο Νικηφόρος Α΄ αναγνώρισε την υποτέλειά του στον Κάρολο Α΄ και του παρέδωσε το Βουθρωτό (1279).
Σικελικός Εσπερινός
Μετά την ήττα του Καρόλου Α΄ από τους Βυζαντινούς, η βόρεια περιοχή του Δεσποτάτου (σημερινή Αλβανία) καταλήφθηκε από τους Βυζαντινούς. Ο Σικελικός Εσπερινός, που εμμέσως είχε στηρίξει διπλωματικά και οικονομικά ο Μιχαήλ Η΄ (1282), διέλυσε τη συμμαχία του με τον Κάρολο Α΄, ο οποίος έχασε όλες τις κτήσεις του στη Σικελία και περιορίστηκε στη Νάπολη. Όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος (1282) επανήλθε η Αυτοκρατορία στην Ορθοδοξία και ο Νικηφόρος Α΄ σύναψε συμμαχία μαζί του. Στη ουσία κυβερνούσε η σύζυγός του Άννα Καντακουζηνή, που υποστήριζε τα συμφέροντα της Αυτοκρατορίας και ταξίδευσε η ίδια στην Κωνσταντινούπολη, για να κανονίσει τις λεπτομέρειες της συμφωνίας. Το 1284 η Άννα, με τις υποδείξεις της Κωνσταντινούπολης, ανάγκασε τον Νικηφόρο Α΄ να κηρύξει πόλεμο στον αδελφό του Ιωάννη Α΄ της Θεσσαλίας· ο πόλεμος είχε καταστροφικά αποτελέσματα και για τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές. Η Άννα συνέχισε τις διαπραγματεύσεις για ένωση με την Αυτοκρατορία, αλλά χωρίς αποτελέσματα.
Νέα σύγκρουση με την Αυτοκρατορία στην Κωνσταντινούπολη
Η αντίθετη με την Κωνσταντινούπολη αριστοκρατία της Ηπείρου έπεισε τον Νικηφόρο να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τον Κάρολο Β΄ της Νάπολης· αυτό προκάλεσε την ένοπλη σύγκρουση με την Αυτοκρατορία (1291). Ο Παλατινός κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι τον υπερασπίστηκε από τον στρατό της Αυτοκρατορίας με 100 ιππότες· στο πλευρό τους βρέθηκε και ο Νικόλαος Γ΄ του Σαιντ-Ομέρ με 400 - 500 ιππείς. Ο Δεσπότης Νικηφόρος Α΄ έστειλε την κόρη του Μαρία Αγγελίνα όμηρο στην Αυλή εκείνου στην Κεφαλλονιά· ο Αυτοκρατορικοός στρατός αποκρούστηκε και ο Ριχάρδος Α΄ Ορσίνι την πάντρεψε με τον γιο και διάδοχό του Ιωάννη Α΄ Ορσίνι. Η πράξη αυτή προκάλεσε την οργή του Νικηφόρου Α΄, που δεν συμφωνούσε· συμβιβάστηκε μονάχα, όταν το νεαρό ζευγάρι ήρθε να ζήσει στην αυλή του. Ο Νικηφόρος Α΄ πάντρεψε την άλλη του κόρη Θάμαρ με τον γιο του Κάρολου Β΄ του Χωλού, τον Φίλιππο Α΄ του Τάραντα (1194) που πήρε ως προίκα πολλά παραλιακά κάστρα της Ηπείρου.
Υπήρξαν αναπόφευκτα πολλές συγκρούσεις μεταξύ των Ελλήνων γαιοκτημόνων και των υπηκόων του Φιλίππου· αυτό έδωσε την ευκαιρία στον ανιψιό τού Νικηφόρου (τον Κωνσταντίνο) και ηγεμόνα της Θεσσαλίας να επέμβει και να πολιορκήσει πολλά από τα κάστρα του Φιλίππου. Όλα σχεδόν τα κάστρα τελικά παρέμειναν στην κυριαρχία του Φιλίππου και έκλεισε μεταξύ τους ειρήνη. Ο Νικηφόρος απεβίωσε λίγο αργότερα μεταξύ Σεπτεμβρίου 1296 και Ιουλίου 1298. Η χήρα του Άννα Καντακουζηνή εξασφάλισε τη διαδοχή τού θρόνου στον ανήλικο γιο τους Θωμά Α΄ Κομνηνό Δούκα.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Μαρία Βατάτζη, κόρη του Θεoδώρου Β΄ Λάσκαρη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια, απέκτησε:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεσπότες της Ηπείρου
Κατηγορία:Σταυροφορίες Κατηγορία:Δυναστεία των Αγγέλων
Achmea
Η Achmea είναι ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία που παρέχει χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες με έδρα την Ολλανδία. Αποτελεί τη μεγαλύτερη ασφαλιστική εταιρεία στην Ολλανδία, με βάση τα έσοδα ασφαλίστρων. Η Achmea είναι η μητρική εταιρεία για μία σειρά από ολλανδικές ασφαλιστικές μάρκες, όπως Centraal Beheer Achmea, Interpolis, FBTO, Zilveren Kruis και Avero Achmea.
Ίδρυση
Η Achmea B.V. προέκυψε από τη συγχώνευση της Achmea Holding N.V. με την Eureko B.V. στις 19 Νοεμβρίου του 2011. Η εταιρεία δεν έχει εισηγμένες μετοχές στο χρηματιστήριο και έχει ένα συνεταιριστικό προφίλ. Σχεδόν τα δύο τρίτα των μετοχών της Achmea (65,3%) ανήκουν στην Vereniging Achmea, μια ένωση πελατών της Achmea και μια πλατφόρμα για τη συλλογή πελατών μελών. Η Rabobank κατέχει το 29.2% των μετοχών.
Τα διεθνή εμπορικά σήματα όπως Interamerican, Union, Eurekosigorta, Achmea Australia, Onlia απαρτίζουν το χαρτοφυλάκιο της Achmea. Οι εταιρείες στοχεύουν στις τοπικές αγορές, διατηρώντας την πελατοκεντρική στρατηγική του ομίλου.
Μία από τις θυγατρικές της, η Achmea Bank, παρέχει υπηρεσίες λιανικής τραπεζικής (συμπεριλαμβανομένων στεγαστικών δανείων και αποταμιεύσεων) σε ιδιώτες πελάτες στην Ολλανδία.
Η Achmea είναι δομημένη ως συνεταιρισμός και επομένως κατέχει την πλειοψηφία (65%) από τους πελάτες της μέσω του Συνδέσμου Achmea (Vereniging Achmea) Coöperatieve Rabobank U.A. Η Rabobank κατέχει το ένα τρίτο των μετοχών της Achmea και το υπόλοιπο κατέχεται από συνεταιριστικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα σε άλλα μέρη της Ευρώπης.
Δραστηριότητα
Η δραστηριότητά της επεκτείνεται πέρα από την Ολλανδία και σε επτά ευρωπαϊκές χώρες, την Ιρλανδία, την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Σλοβακία, τη Ρωσία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Επιπρόσθετα, δραστηριοποιείται και στον Καναδά, ενώ έχει συνεργασία με τη Rabobank στην Αυστραλία. Η κύρια δραστηριότητα της Achmea και στο εξωτερικό, είναι η ασφάλιση. Απασχολεί περίπου 16.500 άτομα, εκ των οποίων 14.000 στην Ολλανδία. Η Achmea παρέχει κυρίως ασφαλιστικές υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών υγείας, ζωής και ζημιών, καθώς και υπηρεσίες διαχείρισης συντάξεων και περιουσιακών στοιχείων.
Ολλανδία
Στην Ολλανδία, η Achmea έχει τρεις κορυφαίες μάρκες: Centraal Beheer, Zilveren Kruis και Interpolis. Η Achmea προσφέρει διαχείριση περιουσιακών στοιχείων για θεσμικούς και ιδιώτες επενδυτές και η Syntrus Achmea επενδύει σε ακίνητα και στεγαστικά δάνεια για λογαριασμό θεσμικών επενδυτών.
Σλοβακία
Η Union Slovakia είναι μια Σλοβακική ασφαλιστική εταιρεία που παρέχει ασφάλειες ζημιών, υγείας και ζωής μέσω των καναλιών άμεσης και μεσιτείας. Το 2020, η Achmea ενίσχυσε την παρουσία της στη Σλοβακία εξαγοράζοντας την ασφαλιστική εταιρεία Poštová poisťovňa. Η συναλλαγή πραγματοποιήθηκε από τη θυγατρική της Achmea, Union poisťovňa. Η εξαγορά της Poštová poisťovňa εγκρίθηκε από τις εποπτικές αρχές στη Σλοβακία. Το 2021, η Poštová poist'ovňa συγχωνεύθηκε με την Union poist'ovňa.
Ελλάδα
Η Interamerican Greece είναι μια ασφαλιστική εταιρεία στην Ελλάδα, η οποία παρέχει ασφαλιστικά προϊόντα ζημιών, υγείας και ζωής μέσω των καναλιών απευθείας ή και μεσιτείας. Το 2021, η Achmea απέκτησε όλες τις μετοχές της ιστοσελίδας σύγκρισης τιμών Insurance Market, στην ελληνική ασφαλιστική αγορά. Η εταιρεία κατέχει έτσι το 100% των μετοχών της. Αυτό αλλάζει την ταξινόμηση της Money Market Agents SA από συγγενή σε θυγατρική του ομίλου Achmea.
Φωκίων Νέγρης
Ο Φωκίων Νέγρης (13 Απριλίου 1846 - 15 Ιανουαρίου 1928 ) ήταν Έλληνας μεταλλειολόγος, γεωλόγος, πολιτικός και πρώτος πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Διετέλεσε διευθυντής της Εταιρείας των Μεταλλουργείων του Λαυρίου και εν συνεχεία δήμαρχος της πόλης του Λαυρίου (1895 - 1898). Ως υπουργός Οικονομικών εισήγαγε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην κοινωνική ασφάλιση.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Νέγρη, πρώτου καθηγητή στην έδρα των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Καταγόταν από τις σπουδαίες φαναριώτικες οικογένειες Νέγρη, Καλλιμάχη και Υψηλάντη και ήταν δισέγγονος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, ηγεμόνα της Βλαχίας, Μέγα Διερμηνέα της υψηλής πύλης και πατέρα των Δημητρίου και Αλεξάνδρου Υψηλάντη, και αδερφός του Θεόδωρου Νέγρη.
Έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Παρίσι αποπερατώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του στο Λύκειο Louis le Grand. Στη συνέχεια σπούδασε στην Πολυτεχνική Σχολή (École Polytechnique) και στην École de Mines καθώς και στη μαθηματική σχολή της Σορβόνης. Το 1870 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Διετέλεσε μέλος του δ.σ. του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (Σ.Μ.Ε.), πρόεδρος της Εταιρείας Σιδηροδρόμων Αττικής, πρόεδρος του Ελληνικού Πολυτεχνικού Συλλόγου (1909 - 1919), πρόεδρος του ελληνικού Συλλόγου της Κοινωνίας των Εθνών, επίτιμος διδάκτωρ των φυσικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών και τακτικό μέλος, από ιδρύσεως, της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1927 εξελέγη πρώτος πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Επίσης έγραψε πολλές μελέτες για το κλίμα και τα πετρώματα της Ελλάδος. Το 1904 ανέφερε την ύπαρξη αρχαίας πόλης στον υποθαλάσσιο χώρο της Ελαφονήσου μεταξύ της νήσου Ελαφόνησος και της παραλίας Πούντα Ελαφονήσου, στη νότια Λακωνία.
Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Ρίζου - Νερουλού, εγγονή του Ιάκωβου Ρίζου - Νερουλού, και είχαν αποκτήσει μια κόρη, την Λουκία Νέγρη, σύζυγο του Ασημάκη Ζαΐμη. Εγγονός του ήταν ο Φωκίων Ζαΐμης, βουλευτής και υπουργός, και δισέγγονός του ο Ανδρέας Φ. Ζαΐμης. Στην Κυψέλη ένας κεντρικός πεζόδρομος φέρει το όνομά του.
Λαύριο και Μεταλλευτικές επιχειρήσεις
Το 1870 επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε ως γενικός έφορος των μεταλλείων του Λαυρίου για να αναλάβει εν τέλει το 1875 την διεύθυνση της Εταιρείας των Μεταλλουργείων του Λαυρίου (ελληνική εταιρεία), θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1886. Από την θέση αυτή πέτυχε την αναδιοργάνωση των υπηρεσιών, τον τεχνικό εξοπλισμό της και τη σιδηροδρομική σύνδεση Λαυρίου - Αθήνας. Το τελευταίο έργο ήταν αποτέλεσμα διευθέτησής του με τον Χαρίλαο Τρικούπη σχετικά με διαφορές του ελληνικού δημοσίου και της Ελληνικής Εταιρείας και εκτελέστηκε από τους μηχανικούς της εταιρείας υπό την επίβλεψή του. Επανήλθε στην θέση του Γενικού Διευθυντή της εταιρείας το 1894 παραμένοντας μέχρι και και το 1898.
Το 1899 ανέλαβε την διεύθυνση της ''Α.Ε. Δημόσιων και Δημοτικών Εργων'', σημαντικού κατασκευαστικού όμίλου της εποχής και του οποίου ήταν ιδιοκτήτης, συμμετέχοντας σε εκμεταλλεύσεις μεταλλείων (κοινοτικά μεταλλεία Λίμνης) και αναδιοργανώνοντας τα λιγνιτωρυχεία της Κύμης και τα ορυχεία λευκολίθου στο Μαντούδι της Εύβοιας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αττικής στις εκλογές του 1887 και επανεξελέγη σε αυτές του 1899, 1905, 1906 και 1910. Χρημάτισε υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις Αλέξανδρου Ζαΐμη (Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1897: 1898 - 1899 & Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1901: 1901 - 1902), υπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Ζαΐμη (1916) καθώς και υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Ζαΐμη (1917). Είχε υπάρξει επίσης υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων καθώς και δήμαρχος Λαυρίου (1895 - 1898). Υπό την τελευταία του ιδιότητα διαδραμάτισε εξισορροπητικό ρόλο στην απεργιακή εξέγερση των μεταλλορύχων της Καμάριζας του Λαυρίου.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο υπουργείο οικονομικών συνάφθηκε σημαντικό δάνειο με ικανοποιητικούς όρους για την Ελλάδα που διετέθη για την επέκταση του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας ενώ υπήρξε εμπνευστής του νόμου ΒΩΜΑ΄ περί περιθάλψεως των εν τοις μεταλλείοις και μεταλλουργείοις παθόντων και των οικογενειών αυτών, νόμου που προσπάθησε να επεκτείνει σε όλους τους κλάδους της βιομηχανίας. Ο Φωκίων Νέγρης συγκαταλέγεται σε αυτούς που υποστήριζαν σθεναρά την αναγκαιότητα μιας νέας πολιτικής προσέγγισης των εργασιακών σχέσεων έχοντας ζήσει από κοντά, ως δήμαρχος Λαυρίου, τις κοινωνικές εντάσεις της ταξικής πάλης στο Λαύριο.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες γεωλόγοι Κατηγορία:Δήμαρχοι Λαυρίου Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Φωκιων Κατηγορία:Βενιζελισμός Κατηγορία:Έλληνες μεταλλειολόγοι
Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ρωσία)
Ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Ρωσική Ομοσπονδία είναι ένας αξιωματούχος που διορίζεται από την Κρατική Δούμα, την κάτω βουλή της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης της Ρωσίας, για να εξετάζει καταγγελίες Ρώσων και ξένων πολιτών και απάτριδων στο έδαφος της Ρωσίας κατά αποφάσεων ή ενεργειών κρατικών φορέων και αξιωματούχων.
Ο θεσμός αυτός εισήχθη για πρώτη φορά με το Σύνταγμα του 1993, το οποίο ορίζει ότι ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διορίζεται από την Κρατική Δούμα και ενεργεί σύμφωνα με το ομοσπονδιακό συνταγματικό δίκαιο. Το εξουσιοδοτημένο πρόσωπο κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων του είναι ανεξάρτητο και δεν λογοδοτεί σε κυβερνητικές υπηρεσίες και αξιωματούχους. Ένας θεσμός αυτού του τύπου που υπάρχει σε διάφορες χώρες ονομάζεται συλλογικά Διαμεσολαβητής, αν και οι επίσημοι τίτλοι της θέσης είναι διαφορετικοί στις διάφορες χώρες.
Απαιτήσεις υποψηφιότητας
Στη θέση του Επιτρόπου μπορεί να διοριστεί πολίτης της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ηλικίας τουλάχιστον 35 ετών, ο οποίος έχει γνώσεις στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών και εμπειρία στην προστασία τους. Ο Επίτροπος διορίζεται για θητεία πέντε ετών από τη στιγμή της ορκωμοσίας του.
Αποτελεσματικότητα του θεσμού
Δεν υπάρχουν ενιαία κριτήρια για την αποτελεσματικότητα του Διαμεσολαβητή. Ωστόσο, στις εκθέσεις του Διαμεσολαβητή δημοσιεύονται πληροφορίες σχετικά με το έργο που επιτελείται με τις καταγγελίες των πολιτών. Παράλληλα, ο σημαντικότερος δείκτης αποτελεσματικότητας είναι το ποσοστό των καταγγελιών, για τις οποίες ο Διαμεσολαβητής κατάφερε να αποκαταστήσει τα δικαιώματα του αιτούντος. Επιπλέον, σημαντικό είναι και το δικαίωμα του Διαμεσολαβητή να υποβάλει καταγγελία στο Συνταγματικό Δικαστήριο προς το συμφέρον του προσφεύγοντος. Το δικαίωμα αυτό δίνει (σε περίπτωση ικανοποίησης της καταγγελίας) τη δυνατότητα να κηρυχθούν αντισυνταγματικοί οι νόμοι που εφαρμόστηκαν στην περίπτωση του προσφεύγοντος, γεγονός που επιτρέπει την επανεξέταση των υποθέσεων στις οποίες εφαρμόστηκε αυτός ο αντισυνταγματικός νόμος (ακόμη και αν δεν απευθύνθηκαν στον Διαμεσολαβητή).
Περιστατικά
Στις 22 Ιουνίου 2018, ο ακτιβιστής Andrei Kiselyov προσήλθε στην αίθουσα υποδοχής του Γραφείου του Διαμεσολαβητή και οργάνωσε μια ενιαία πικετοφορία στην είσοδο για την υποστήριξη των συλληφθέντων κατηγορουμένων στην υπόθεση «Νέο μεγαλείο». Ένας υπάλληλος του Γραφείου του Διαμεσολαβητή κάλεσε τον Kiselyov σε μια ειδική αίθουσα για να γράψει μια αίτηση που απευθυνόταν στον Διαμεσολαβητή. Ο ακτιβιστής μπήκε εκεί με δύο δημοσιογράφους. Ο υπάλληλος του έδωσε ένα χαρτί και κάλεσε την αστυνομία. Οι αστυνομικοί οδήγησαν τον Kiselyov κατευθείαν στο αστυνομικό γραφείο παρουσία δημοσιογράφων. Εκεί, του συντάχθηκε πρωτόκολλο βάσει του άρθρου 20.2 του Κώδικα περί διοικητικών αδικημάτων για τη διεξαγωγή μη εξουσιοδοτημένης ενιαίας πικετοφορίας κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρώπινα δικαιώματα στη Ρωσία
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 2009-10
Το Κύπελλο Κύπρου 2009-10 ήταν η 36η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (33η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2009-10. Νικήτρια ήταν η ΑΕΚ Καραβά για 1η φορά στην ιστορία της.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων. 1 Η Ανόρθωση είχε καλύτερο συντελεστή πόντων (189 έναντι 183 του Διόνυσου).
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2009 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2010
Μιτ Γαμρ
Η Μιτ Γαμρ (αραβικά : ميت غمرى) είναι πόλη της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Ντακάχλια με 116180 κατοίκους. Η πόλη είναι σημαντικό κέντρο παραγωγής αλουμινίου που αντιπροσωπεύει περισσότερο από το 70% της συνολικής παραγωγής της Αιγύπτου.
Βρίσκεται στο κανάλι του Νείλου "Νταμιέτα", και ακριβώς στην απέναντι πλευρά του Νείλου βρίσκεται μια άλλη πόλη η Ζίφτα που ανήκει στο Κυβερνείο Γαρμπία. Απέχει 43 χλρ μακριά από την Μανσούρα, 28 χλμ από τη Ζαγκαζίγκ, 35 χλμ από τη Μπάνχα και 29 χλμ από την Τάντα.
Η πόλη στο παρελθόν διατηρούσε και ελληνική παροικία όπου διατηρούσε σχολείο και ναό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Αρθακανούτος Α΄
Ο Αρθακανούτος Α΄ της Δανίας (Hardeknud, 880 - 936) ήταν ένας ημι-μυθικός βασιλιάς της Δανίας. Οι "Ιστορίες των γιων του Ράγκναρ" αναφέρουν ότι ο Αρθακανούτος ήταν γιος του ημιμυθικού Βίκινγκ οπλαρχηγού Σίγκουρντ του Φιδομάτη, ο οποίος με τη σειρά του ήταν γιος του θρυλικού Ράγκναρ Λόθμπροκ· τα Σάγκας αναφέρουν επιπλέον τον Αρθακανούτο ως πατέρα του ιστορικού βασιλιά Γκορμ του Παλαιού. Ταυτίζεται πιθανότατα με τον Αρδεγκόν της Νορθμανίας, ο οποίος, σύμφωνα με τον Αδάμ της Βρέμης, στις αρχές του 10ου αι. κατέκτησε τη Δανία.
Οι "Ιστορίες των γιων του Ράγκναρ" προσπαθούν να συσχετίσουν τους γιους του Ράγκναρ Λόθμπροκ με τους πρώτους βασιλείς της Δανίας: για τη Δανία αναφέρεται ότι η κόρη του βασιλιά Έλλα παντρεύτηκε τον Σίγκουρντ τον Φιδομάτη και ήταν οι γονείς του Αρθακανούτου, ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του στη Σγιέλαν, τη Σκάνια, το Χάλλαντ, αλλά όχι στο Βίκεν· ωστόσο οι γνώμες των ιστορικών διίστανται.
Αναφορές από τον Αδάμ της Βρέμης
Οι περισσότερες πληροφορίες για τον Αρθακανούτο προέρχονται από τον Αδάμ της Βρέμης στο έργο του "Εκκλησιαστική ιστορία των αρχιεπισκόπων του Αμβούργου-Βρέμης", με βάση τις πληροφορίες που πήρε από τους απογόνους του Γκορμ. Ο Αδάμ ξεκινά την ιστορία του με την κατάκτηση της Δανίας από τον Σουηδό βασιλιά Όλαφ τον Γενναίο και με τους δυο γιους του Γκιρντ και Γκνίπα, που με τη βία επέβαλλαν στον θρόνο τον Οίκο του Όλαφ. Ο Αδάμ της Βρέμης συνεχίζει με τον Σίγκτρυγκ Γκνίπασον, γιο και διάδοχο του Γκνίπα από μία Δανή ευγενή, την Άσφριντ, η οποία είχε ανεγείρει δυο Ρουνικές λίθους κοντά στο Σλέσβιχ μετά το τέλος του γιου της.
Ο Σίγκτρυγκ κυβέρνησε για λίγο την εποχή του αρχιεπισκόπου Χόγκερ της Βρέμης (909 - 917), εκθρονίστηκε από τον "Αρδεγκόν", γιο του Σβεν που ήρθε από τη "Νορθμανία". Η Νορθμανία ταυτίζεται με τη Νορβηγία, η οποία είχε κατοικηθεί από τους Βίκινγκ. Ο Αρδεγκόν, αφού εκθρόνισε τον Σίγκτρυγκ, βασίλευσε περίπου 30 χρόνια· ο Αρδεγκόν ταυτίζεται με τον Αρθακανούτο. Ο Αδάμ αναφέρει ότι αργότερα η Δανία δέχτηκε επίθεση από τον Γερμανό βασιλιά Ερρίκο τον Ορνιθοθήρα. Τη Δανία υπερασπίστηκε, σύμφωνα με τα χειρόγραφα, ο Δανός βασιλιάς Αρδεγκόν Βορμ. Η λέξη "Βορμ" μεταφράζεται ως ερπετό ή φίδι και οι ιστορικοί ταυτίζουν τον Βορμ με τον Γκορμ τον Παλαιό, γιο του Αρθακανούτου. Τα Σαξωνικά Χρονικά του Κάρβει αναφέρουν την ήττα και τον εκχριστιανισμό με τη βία του Δανού βασιλιά Γκνίπα από τον ίδιο τον Ερρίκο (934).
Άλλες ιστορικές αναφορές
Τα Σάγκας του Όλαφ Τρίγκβασον αναφέρουν την ήττα του Γκνίπα από τον Γκορμ τον Παλαιό. Οι ιστορικοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο Γκνίπα, πατέρας του Σίγκτρυγκ, εξακολουθούσε να είναι βασιλιάς σε ένα τμήμα της Δανίας, αλλά αργότερα αποκλείστηκε οριστικά από τον Οίκο των Κνύτλινγκα. Ο μεγάλος Δανός ιστορικός Σάξων ο Γραμματικός παρουσιάζει τον Αρθακανούτο ως Κνούτο: περιγράφεται σαν γιος τού Έρικ και απόγονος του Ράγκναρ Λόθμπροκ μέσω της Γκούντορμ, της εγγονής του Χάραλντ Κλακ, που δεν δέχτηκε ποτέ τον χριστιανισμό. Ένα αργυρό νόμισμα του 10ου αι. εμφανίζεται με την επιγραφή Έρδεκονούτ, που είναι μία Αγγλική μετάφραση του ονόματος Αρθακανούτος και είναι της ίδιας μορφής με αυτά των υπόλοιπων βασιλέων της Νορθουμπρίας. Το συμπέρασμα είναι ότι η Νορθουμπρία ταυτίζεται με τη Νορθμανία, την περιοχή από την οποία ο Αρδεγκόν ήρθε να κατακτήσει τη Δανία.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Δανίας Κατηγορία:Οίκος των Κνύτλινγκα