cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουσείο Ακρόπολης
Νέο κτήριο
Το 2000 προκηρύχθηκε νέος διεθνής διαγωνισμός με πρόσκληση 12 γραφείων τα οποία κλήθηκαν να υποβάλουν τις προτάσεις τους. Οι προτάσεις των διαγωνιζόμενων κρίθηκαν το Σεπτέμβριο του 2001 από διεθνή Επιτροπή Αξιολόγησης και το πρώτο βραβείο απονεμήθηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του γαλλοελβετού Μπερνάρ Τσουμί και στο ελληνικό γραφείο του Μιχάλη Φωτιάδη της Αρχιτεκτονική Συνεργασία ΕΠΕ. Το δεύτερο βραβείο δόθηκε στους αρχιτέκτονες Ντάνιελ Λίμπεσκιντ, Δ. και Λ. Ποτηροπούλου & Συνεργάτες και το τρίτο στο Γραφείο Μελετών Α.Ν. Τομπάζη.
Το μουσείο βρίσκεται στην νότια κλιτύ της Ακροπόλεως, στο οικόπεδο του πρώην στρατοπέδου Μακρυγιάννη, σε ευθεία απόσταση 280 μέτρων από τον Παρθενώνα. Η κύρια είσοδος του κτηρίου βρίσκεται επί της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου ενώ περικλείεται από τις οδούς Μακρυγιάννη, Χατζηχρήστου και Μητσαίων. Εξυπηρετείται από στον σταθμό «Ακρόπολη» της γραμμής 2 του Μετρό. Υπάρχουν δευτερεύουσες είσοδοι από τις οδούς Μακρυγιάννη και Χατζηχρήστου.
Το σχέδιο του Μπερνάρ Τσουμί εμπλέκει τρεις συλλήψεις: το φως, την κίνηση και τον αρχιτεκτονικό προγραμματισμό.
Αρχιτεκτονική
Το κτήριο στηρίζεται σε υπερυψωμένους πυλώνες θεμελιωμένους ανάμεσα στις αρχαιότητες για την καλύτερη προστασία του αρχαιολογικού χώρου. Σε αρκετά σημεία, στο εσωτερικό και το εξωτερικό του κτηρίου, τα δάπεδα είναι διαφανή, επιτρέποντας την θέαση των υποκείμενων αρχαιοτήτων. Το μουσείο παρέχει ακόμη ένα αμφιθέατρο 200 θέσεων, αίθουσα εικονικής πραγματικότητας, χώρο επισήμων και αίθουσα περιοδικών εκθέσεων.
Εκθέματα
Οι συλλογές του μουσείου εκτίθενται σε τέσσερα επίπεδα ενώ ένα πέμπτο στεγάζει τους βοηθητικούς χώρους όπως το εστιατόριο, το πωλητήριο και την αίθουσα επισήμων.
thumb|right|341x341px|Η αίθουσα των αρχαϊκών γλυπτών.
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|528x528εσ
Τα πρωτότυπα γλυπτά συνδυάζονται με εκμαγεία των γλυπτών που βρίσκονται σε μουσεία του εξωτερικού. Σε αντίθεση με το Βρετανικό Μουσείο, όπου τα γλυπτά είναι στραμμένα προς το κέντρο της αίθουσας Duveen, στο μουσείο της Ακρόπολης βρίσκονται στην θέση που θα είχαν στον Παρθενώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ακροπολης Μουσειο Μουσειο
Ιωάννης Μηλιάδης
Ο Ιωάννης Μηλιάδης (1895-1975) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 20ού αιώνα.
Σαντιγί (κρέμα)
Η κρέμα σαντιγί ή σαντιγύ, όπως γραφόταν παλαιότερα, στα γαλ. (Crème Chantilly), είναι αφράτη γλυκιά κρέμα, παρασκευασμένη από κρέμα γάλακτος και ζάχαρη που διακοσμεί, πέρα από τη γεύση της, διάφορα γλυκίσματα ή προστίθεται σε ροφήματα. Αρχικά αναφερόταν ως "χιόνι γάλακτος". thumb|left|170px|Κρέμα σαντιγί με κακάο Η ονομασία της οφείλεται στην πόλη της Γαλλίας, Σαντιγί (Chantilly), όπου συστηματοποιήθηκε (χρήση χτυπήματος, διάρκεια, επιμέλεια κ.ά.) και από όπου στην τελειοποιημένη της μορφή διαδόθηκε σε όλον το κόσμο.
Ιωάννης Μηλιάδης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1895. Γιος του Νικολάου Μηλιάδη, αξιωματικού του ελληνικού στρατού, και της Καλλιόπης το γένος Κουφογιάννη, σπούδασε στη Φιλοσοφική της Αθήνας, αλλά παρακολούθησε και μαθήματα Νομικής. Έκανε μεταπτυχιακά στη Βιέννη, στο Βερολίνο και στο Μόναχο. Το 1919 συμμετείχε στην Καλλιτεχνική Συντροφιά, μαζί με τους Τέλλο Αγρα, Δημοσθένη Βουτυρά, Αγγελο Δόξα, Δημήτρη Μυράτ και άλλους. Ήταν δημοτικιστής, μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου και της Δημοκρατικής Νεολαίας του Αλέξανδρου Παπαναστασίου.
Διορίστηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία το 1919 και έγινε Έφορος Αρχαιοτήτων το  1925. Διενήργησε ανασκαφές σε Αγρίνιο, Αμβρακία, Νικόπολη και αλλού. Το 1940 ανέλαβε διευθυντής του Μουσείου Ακροπόλεως θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1961 που συνταξιοδοτήθηκε αν και εξακολούθησε να παρέχει υπηρεσίες στο Μουσείο αμισθί μέχρι τον θάνατό του. Ήταν πρωτεργάτης, μαζί με τους αρχαιολόγους Χρήστο Καρούζο και Σέμνη Παπασπυρίδη-Καρούζου, της σωτηρίας των ελληνικών αρχαιοτήτων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Την περίοδο της Κατοχής συμμετείχε στο Εθνικό Συμβούλιο ως εθνοσύμβουλος Αθηνών. Θα συλληφθεί μετά τα Δεκεμβριανά και θα σταλεί στο στρατόπεδο Ελ Ντάμπα της Λιβύης.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΕΛΔ και πρόεδρος της επιτροπής της για την επεξεργασία του προγράμματός της. Θα διαφωνήσει με την ΕΛΔ και το 1946 θα ενταχθεί στην «Ανεξάρτητη Σοσιαλιστική Ομάδα» και μετέπειτα στο Κόμμα των Προοδευτικών Φιλελευθέρων. Το 1964 διορίστηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Θεάτρου με πρόεδρο τον Γιώργο Θεοτοκά.
Υπήρξε πολυσχιδής πνευματική προσωπικότητα αφήνοντας έργο που πραγματεύεται ευρύτερα θέματα λογοτεχνικά και κοινωνικού προβληματισμού, συνδεδεμένα με το ευρύτερο πλαίσιο της εποχής του.
Πέθανε στην Αθήνα στις 24/9/1975 από ανακοπή καρδιάς κατά τη διάρκεια συνεδρίασης στο Υπουργείο Πολιτισμού για την Ακρόπολη.
Κοπρόλιθος (γεωλογία)
Η ανακάλυψη των κοπρολίθων έγινε όταν η συλλέκτης, έμπορος απολιθωμάτων και παλαιοντολόγος Μαίρη Άνινγκ (Mary Anning) βρήκε κάποια απολιθώματα στο στομάχι ιχθυοσαύρων στην περιοχή Λάιμ Ρέγκις (Lyme Regis) της Νότιας Αγγλίας. Όταν αυτά έσπαγαν, η Άνινγκ διαπίστωνε ότι περιείχαν κόκαλα από μικρότερα ψάρια. Αυτές οι παρατηρήσεις της, οδήγησαν το γεωλόγο Ουίλιαμ Μπάκλαντ (William Buckland) να αναπτύξει τη θεωρία ότι αυτά ήταν απολιθώματα κοπράνων το 1829.
Η μελέτη των κοπρολίθων μπορεί να δείξει αν κάποιο ζώο ήταν φυτοφάγο ή χορτοφάγο και την ποικιλία που αποτελούσε την τροφή του. Έχουν βρεθεί κοπρόλιθοι μετά την Κάμβρια περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Απολιθώματα Κατηγορία:Κόπρανα
Σαγίντ Κουτμπ
Ο Σαγίντ Κουτμπ (Αραβικά: سيد قطب 9 Οκτωβρίου 1906 – 29 Αυγούστου 1966) ήταν Αιγύπτιος συγγραφέας και ποιητής, Ισλαμιστής θεωρητικός και ηγετικό στέλεχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
Γεννημένος στο χωριό Μούσχα της Άνω Αιγύπτου μελέτησε από μικρός το Κοράνι προτού μετακομίσει για σπουδές στο Κάιρο, μεταξύ 1929 και 1933. Εργάστηκε ως δάσκαλος στο Υπουργείο Δημόσιας Εκπαίδευσης, του οποίου έγινε στέλεχος, παράλληλα με την έναρξη της συγγραφικής του καριέρας. Μεταξύ 1948 και 1950 έζησε με υποτροφία στις ΗΠΑ, στο Colorado State College of Education. Η εμπειρία του αυτή έμελλε να είναι καθοριστική για τη μετέπειτα ιδεολογία του, καθώς ο Κουτμπ, σοκαρισμένος από τον τρόπο ζωής της αμερικανικής κοινωνίας, απέρριψε τον Δυτικό πολιτισμό, καθώς διέκρινε σε αυτόν εμμονές πάνω στον υλισμό, τη βία και τις σεξουαλικές ηδονές.
Με την επιστροφή του στην Αίγυπτο ο Κουτμπ προσχώρησε στη Μουσουλμανική Αδελφότητα, της οποίας έγινε εξέχουσα προσωπικότητα και ανώτατο μέλος, αναλαμβάνοντας υπεύθυνος έκδοσης του Al-Ikhwan al-Muslimin, του επίσημου μέσου ενημέρωσής της. Όταν το 1952 στην εξουσία της Αιγύπτου ανέβηκε με το πραξικόπημα του κινήματος των Ελεύθερων Αξιωματικών ο Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ, ο Κουτμπ και η Μουσουλμανική Αδελφότητα τάχθηκαν αρχικά υπέρ των νέων ηγετών της χώρας, καθώς ο ανατραπείς βασιλιάς Φαρούκ Α' θεωρούταν φίλα προσκείμενος των Άγγλων. Η άρνηση όμως του Νάσερ να συστήσει ισλαμική κυβέρνηση στη χώρα οδήγησε γρήγορα σε ρήξη μεταξύ της κυβέρνησης και της Αδελφότητας. Ο Νάσερ, αντιλαμβανόμενος την αξία του Κουτμπ, του προσέφερε ελεύθερα οποιαδήποτε θέση στην κυβέρνησή του, αλλά εκείνος, παραμένοντας πιστός στην ιδεολογία του, αρνήθηκε να συνεργαστεί. Αντίθετα, μαζί με άλλα μέλη της Αδελφότητας, σχεδίασαν αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Νάσερ το 1954. Η απόπειρα δεν πρόλαβε να πραγματοποιηθεί και ο Κουτμπ συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές όπου βασανίστηκε.
Στη φυλακή ο Κουτμπ συνέγγραψε τα δύο σημαντικότερα έργα του, το Qur'an Fi Zilal al-Qur'an (Στη σκιά του Κορανίου) και κυρίως το μανιφέστο του λεγόμενου «πολιτικού Ισλάμ», το Ma'alim fi-l-Tariq (Οδοδείκτες). Τα δύο αυτά έργα, στα οποία εκφράζει την απέχθειά του για τον Δυτικό πολιτισμό και την ανάγκη επιστροφής του ισλαμικού κόσμου στον τρόπο ζωής των πρώτων μουσουλμάνων, απορρίπτοντας κάθε διαφορετική πολιτική ως «Τζαχιλίγια» (μια κατάσταση άγνοιας της θείας καθοδήγησης) και ερμηνεύοντας εκ νέου τον όρο «Τζιχάντ» ως επιθετικό αγώνα για την ανατροπή τους, αποτέλεσαν την βάση για την ιδεολογία που αποκαλείται «Κουτμπισμός».
Ο Κουτμπ αφέθηκε ελεύθερος το 1964, μετά από παρέμβαση του προέδρου του Ιράκ Αμπντούλ Σαλάμ Αρίφ, για να συλληφθεί εκ νέου τον Αύγουστο του 1965 με κατηγορίες για ανατροπή του πολιτεύματος. Σε μια δίκη την οποία πολλοί θεωρούν παρωδία, καθώς οι αποδείξεις για τις κατηγορίες προέρχονταν απλώς από αποσπάσματα από το Ma'alim fi-l-Tariq, τα οποία ο Κουτμπ συνέχισε να υπερασπίζεται σθεναρά, αυτός και αλλά έξι μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας καταδικάστηκαν σε θάνατο δι' απαγχονισμού. Εκτελέστηκε στις 29 Αυγούστου 1966. Οι ριζοσπαστικές ιδέες του Κουτμπ γύρω από το Ισλάμ τον κατατάσσουν ως μια από τις κεντρικές φιγούρες της ισλαμιστικής ιδεολογίας. Για πολλούς μουσουλμάνους είναι Μάρτυρας του Ισλάμ, ενώ πολλοί Δυτικοί αναλυτές θεωρούν το έργο του το κύριο ιδεολογικό υπόβαθρο οργανώσεων όπως η Αλ Κάιντα του Οσάμα Μπιν Λάντεν.
Πηγές
Habeck, Mary. Οι μαχητές του Θεού: η ιδεολογία και τα συνθήματα του Ιερού Πολέμου. Αθήνα: Εκδόσεις Τουρίκη, 2008.
Δικαιώματα στην ποικιλία φυτών
Τα δικαιώματα στην ποικιλία των φυτών είναι ένα σύστημα που αναφέρεται στις φυτικές ποικιλίες.
Το σύστημα αυτό επιτρέπει την κατοχύρωση δικαιωμάτων για τις φυτικές ποικιλίες, τα οποία ισχύουν για το σύνολο της κοινότητας.
Το δικαίωμα αυτό αποτελεί μια μορφή δικαιώματος Διανοητική ιδιοκτησία παρόμοια με τα διπλώματα Ευρεσιτεχνία.
Το Κοινοτικό Γραφείο Φυτικών Ποικιλιών (ΚΓΦΠ) υλοποιεί και εφαρμόζει το σύστημα αυτό.
Τι είναι το δικαίωμα της φυτικής ποικιλίας-Ορισμός
Η χορήγηση των δικαιωμάτων φυτικών ποικιλιών για μια νέα φυτική ποικιλία δίνει το αποκλειστικό δικαίωμα σε κάποιον να παράγει για πώληση και να πουλά το παραγόμενο υλικό της ποικιλίας του. Στην περίπτωση παραγόμενων φρούτων ή λαχανικών ή άλλων διακοσμητικών φυτών δίνει το επιπλέον αποκλειστικό εμπορικό δικαίωμα στον κάτοχο να διαδώσει την προστατευόμενη ποικιλία για την εμπορική παραγωγή φρούτων, λουλουδιών ή άλλων προϊόντων της ποικιλίας.
Κανονισμοί που αναφέρονται για το Δικαίωμα στην ποικιλία φυτών
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2100/94 του Συμβουλίου του Κοινοτικό γραφείο φυτικών ποικιλιών της 27ης Ιουλίου 1994
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 2506/95 του Συμβουλίου της 25ης Οκτωβρίου 1995
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 807/2003 του Συμβουλίου της 14ης Απριλίου 2003
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1650/2003 του Συμβουλίου της 18ης Ιουνίου 2003
Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 15/2008 του Συμβουλίου της 20ής Δεκεμβρίου 2007
Όροι για την χορήγηση δικαιωμάτων στις ποικιλίες φυτών
1 Ποικιλίες όλων των βοτανικών γενών και ειδών, αλλά και των υβριδίων τους μπορούν να αποτελούν αντικείμενο των δικαιωμάτων.
2 «Ποικιλία» είναι η ομάδα φυτών σε μια βοτανική ταξινομική μονάδα που να πληροί τουλάχιστον έναν όρο από τους παρακάτω
4 Η εκδήλωση χαρακτηριστικών μπορεί να είναι μεταβλητή ή αμετάβλητη μεταξύ συστατικών ποικιλίας του είδους, εφόσον ο βαθμός μεταβλητότητας προκύπτει από το ίδιο γονότυπο ή τον συνδυασμό γονότυπων
5 Για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, δημιουργείται κοινοτικό γραφείο στην ποικιλία φυτών και ονομάζεται «γραφείο»
Διακριτές
Μπορεί να διακρίνεται σαφώς, βάσει τον χαρακτηριστικών που εκδηλώνει κάθε γονότυπο ή συνδυασμό γονοτύπων, από κάθε άλλη ποικιλία που είναι γνωστή
Ομοιογενείς
Μια ποικιλία είναι ομοιογενείς όταν:
Τα χαρακτηριστικά που περιλαμβάνονται στην εξέταση της διάκρισης καθώς και άλλων χαρακτηριστικών που χρησιμοποιούνται για την περιγραφή της συγκεκριμένης ποικιλίας, αλλάζουν ελάχιστα κατά την μεταβολή της αναπαραγωγής
Σταθερές
Μια ποικιλία είναι σταθερή όταν:
Τα χαρακτηριστικά που περιλαμβάνονται στην εξέταση της διάκρισης καθώς και άλλων χαρακτηριστικών που χρησιμοποιούνται για την περιγραφή της συγκεκριμένης ποικιλίας μένουν αναλλοίωτα
Νέες
Νέα ποικιλία είναι η ποικιλία η οποία μέχρι την ημερομηνία δήλωσης ή συστατικά της ποικιλίας αυτής, δεν έχουν πωληθεί ή διατεθεί σε τρίτους από τον δημιουργό ή διάδοχο της ποικιλίας αυτής
Δικαιούχοι του δικαιώματος στην ποικιλία φυτών
1 Ο άνθρωπος που δημιούργησε ή ανακάλυψε και ανέπτυξε την ποικιλία ή ο διάδοχος του, έχει το δικαίωμα στην φυτική ποικιλία.
2 Αν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι δημιούργησαν ή ανακάλυψαν και ανέπτυξαν μια συγκεκριμένη ποικιλία από κοινού, τότε αναγνωρίζεται το δικαίωμα από κοινού σε αυτού ή  στους αντίστοιχους διαδόχους αυτών.
3 Το δικαίωμα μπορεί να παρέχεται από κοινού εάν υπάρχει γραπτή συμφωνία από τον δημιουργό και οποιοδήποτε άλλο. Τότε το δικαίωμα αναγνωρίζεται στον δημιουργό και οποιοδήποτε άλλο που αναφέρεται στην γραπτή συμφωνία.
4 Αν ο δημιουργός είναι μισθωτός, τότε το δικαίωμα αναγνωρίζεται σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο που ισχύει για την σχέση εργασίας στα πλαίσια της οποίας δημιουργήθηκε ή ανακαλύφθηκε και αναπτύχθηκε η συγκεκριμένη ποικιλία.
Όρια δικαιωμάτων στις ποικιλίες φυτών
Ενέργειες που θα παραβίαζαν τα «Δικαιώματα του κατόχου φυτικής ποικιλίας και απαγορευμένες πράξεις», «Γεωργική παραγωγή»
Δικαιώματα του κατόχου φυτικής ποικιλίας
Σύμφωνα με δικαίωμα στην ποικιλία φυτών ο κάτοχος ή οι κάτοχοι του δικαιώματος αυτού, με προσοχή στα «Όρια δικαιωμάτων στις ποικιλίες φυτών» απαιτείται η άδεια του κατόχου
Αποθήκευση για οποιοδήποτε από τους παραπάνω αναφερόμενους λόγους
Γεωργική παραγωγή
Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω και για την διασφάλιση της γεωργικής παραγωγής, οι καλλιεργητές επιτρέπετε να χρησιμοποιήσουν μόνο για σκοπούς αναπαραγωγής σε κτήμα της κατοχής τους την ποικιλία την οποία έλαβαν φυτεύοντας, ακόμα έχουν το δικαίωμα στην εκμετάλλευσή τους πολλαπλασιαστικό υλικό μιας ποικιλίας τους, εκτός των υβριδίων ή σύνθετων ποικιλιών η οποία καλύπτεται από το δικαίωμα στην ποικιλία φυτών. Αυτό ισχύει για τα παρακάτω
Ενέργειες που δεν περιλαμβάνονται στο δικαίωμα στην ποικιλία φυτών
Ενέργειες που αφορούν υλικό της προστατευμένης ποικιλίας ή μιας ποικιλία που αναφέρεται «Δικαιώματα του κατόχου φυτικής ποικιλίας» δεν περιλαμβάνονται στα δικαιώματα στην ποικιλία φυτών εφόσον το δικαίωμα έχει διατεθεί από τον κάτοχο ή με την συγκατάθεση του, σε τρίτους, εκτός αν οι ενέργειες αυτές:
Διάρκεια του δικαιώματος στην ποικιλία φυτών
Το δικαίωμα ισχύει για 25 ημερολογιακά χρόνια ή αν αναφέρεται για ποικιλίες αμπέλου ή δένδρων ισχύει για 30 ημερολογιακά χρόνια από το έτος παροχής του δικαιώματος
Μπορεί να τεθεί παράταση από το Συμβούλιο με ειδική πλειοψηφία από πρόταση της Επιτροπής και μόνο.
Ο κάτοχος μπορεί να απαλλαχτεί με γραπτή δήλωση, μια μέρα αφού η δήλωση έχει παραληφτεί από το συγκεκριμένο γραφείο.
Μεταβίβαση του δικαιώματος
Το δικαίωμα στην ποικιλία φυτών μπορεί να αναγνωριστεί ως αντικείμενο μεταβίβασης σε έναν ή περισσότερους διαδόχους, εφόσον:
Η μεταβίβαση πρέπει να γίνει εγγράφως και να υπογραφεί από τα συμβαλλόμενα μέρη, εκτός αν η μεταβίβαση γίνει από δικαστική απόφαση. Αντίθετα είναι άκυρη Η μεταβίβαση δεν θίγει τα δικαιώματα τρίτων εφόσον έχουν αποκτηθεί πριν από την μεταβίβαση, εκτός αν γίνει πλήρη μεταβίβαση των δικαιωμάτων. Στην περίπτωση αυτή εάν κάτοχος του δικαιώματος έχει κάνει πραγματική και σοβαρή προετοιμασία για μια ενέργεια ή και περισσότερες πριν την μεταβίβαση, τότε μπορεί να ζητήσει από τον καινούργιο κάτοχο παραχώρηση συγκεκριμένων δικαιωμάτων στην ποικιλία φυτών.
Πτώχευση
Μπορεί να τεθεί διαδικασία πτώχευσης ή άλλη ανάλογη διαδικασία από τον κάτοχο του δικαιώματος στο κράτος μέλος στο οποίο άρχισε για πρώτη φορά μια τέτοια διαδικασία κατά την έννοια του εθνικού δικαίου ή των συμβάσεων που εφαρμόζονται στον συγκεκριμένο τομέα
Γραφείο φυτικών ποικιλιών
Το Κοινοτικό Γραφείο Φυτικών Ποικιλιών (ΚΓΦΠ) είναι ένας οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που βρίσκεται στο Angers της Γαλλίας. Λειτουργεί από τον Απρίλιο του 1995. Η αποστολή του είναι να διαχειρίζεται ένα σύστημα δικαιωμάτων, γνωστό ως το δικαίωμα της φυτικής ποικιλίας, μια μορφή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας που αφορούν τα φυτά. Το ΚΓΦΠ λειτουργεί μάλλον σαν το Γραφείο Εναρμόνισης στην Εσωτερική Αγορά: χορηγεί την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας για νέες φυτικές ποικιλίες. Τα δικαιώματα αυτά ισχύουν για ένα χρονικό διάστημα είτε 25 ή 30 χρόνια. Το πρωτόκολλο για τα προνόμια και τις ασυλίες των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ισχύει και για το Γραφείο
Η προεδρία εκλέγεται μεταξύ των μελών του και τον πρόεδρο και  τον αναπληρωτή πρόεδρό του από το διοικητικό συμβούλιο. Εάν ο πρόεδρος δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στα καθήκοντά του, τότε αντικαθιστάτε από τον αναπληρωτή του. Η διάρκεια της θητείας του προέδρου και του αναπληρωτή είναι 3 χρόνια ή λήγει όταν παύσουν να είναι μέλη του συμβουλίου. Οι θητείες αυτές μπορούν να ανανεωθούν.
Υποβολή αιτήσεων του δικαιώματος στην ποικιλία φυτών
Η αίτηση δικαιώματος στην ποικιλία φυτών υποβάλλεται με επιλογή του αιτούντος
Εάν η αίτηση γίνει σε έναν από τους εθνικούς οργανισμούς, τότε ο οργανισμός λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε η αίτηση να φτάσει στο γραφείο εντός 2 εβδομάδων από την υποβολή της. Ακόμα οι οργανισμοί αυτοί μπορούν να χρεώνουν τον αιτούντα με ένα τέλος που δεν υπερβαίνει τις διοικητικές δαπάνες για την αποδοχή και προώθηση της αίτησης.
Όροι αιτήσεων
Η αίτηση πρέπει να περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία
Εάν ο αιτών δεν είναι ο δημιουργός ή είναι ο μοναδικός δημιουργός, τότε πρέπει να αποδείξει τον τρόπο με τον οποίο έφτασε σε αυτόν το δικαίωμα.
Στοιχεία κάθε αίτησης που έχει γίνει και αφορά την ποικιλία
Ουσιαστική εξέταση
Το γραφείο εξετάζει αν η ποικιλία μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο δικαιώματος στην ποικιλία φυτών, αν ο αιτών δικαιούται να υποβάλει αίτηση και αν πληρούνται οι προϋποθέσεις. Ακόμα εξετάζει αν η ονομασία της ποικιλίας είναι κατάλληλη.
Τεχνική εξέταση
Εάν το γραφείο αποφασίσει πως δεν τηρούνται όλες οι προϋποθέσεις δίνεται η δυνατότητα στον αιτούντα να πάρει παράταση και να διορθώσει τις ελλείψεις που έχουν σημειωθεί
Το γραφείο απορρίπτει τις αιτήσει εάν διαπιστώσει πως ο αιτών
Εάν το γραφείο αποφασίσει πως τα αποτελέσματα της εξέτασης είναι επαρκή, τότε παραχωρεί το δικαίωμα στην ποικιλία φυτών. Η απόφαση περιέχει την επίσημη περιγραφή της συγκεκριμένης ποικιλίας.
Κατάλληλη ονομασία
Η ονομασία είναι ακατάλληλη όταν
όσον αφορά τα χαρακτηριστικά, την αξία ή την ταυτότητα της ποικιλίας
Κανονισμός τελών
Ο κανονισμός των τελών καθορίζει θέματα για τα οποία οφείλονται τέλη, το ύψος των τελών και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να καταβληθούν.
Διεκπεραίωση αιτήσεων
Την προετοιμασία και εξαγωγή του ελέγχου
Τη διαδικασία της απόφασης
Κάθε χρόνο της διάρκειας του δικαιώματος
Σχετικά άρθρα
Πνευματική ιδιοκτησία
Δικαιώματα βιομηχανικής ιδιοκτησίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Βιομηχανική ιδιοκτησία
Παραπομπές-Πηγές
http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CONSLEG:1994R2100:20080131:EL:PDF
http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2009:251:0003:0028:EL:PDF
http://eur-lex.europa.eu/smartapi/cgi/sga_doc?smartapi!celexapi!prod!CELEXnumdoc&lg=EL&numdoc=31995R1238&model=guichett
http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CONSLEG:1995R1768:19981224:EL:PDF
http://www.obi.gr/obi/?tabid=184
https://web.archive.org/web/20160307135402/http://www.olc.gov.cy/olc/olc.nsf/all/30B3943B6FE81226C225747A002AFD63/$file/Simvasi%20gia%20tin%20prostasia%20ton%20neon%20poikilion%20ton%20fiton.pdf?openelement
Γανδάρα
Η Γανδάρα (ګندارا, گندھارا, गन्धार) ήταν αρχαίο βασίλειο των παραποτάμιων κοιλάδων του Σουάτ, του Καμπούλ και του Ποδοχάρ στο σύγχρονο Πακιστάν και τη δυτική Ινδία. Οι κύριες πόλεις του ήταν η Purushapura (Πουρουσαπούρα, η αρχαία Πευκέλα ή Πευκελαώτις, το σύγχρονο Πεσαβάρ), που σημαίνει κυριολεκτικά "πόλη των ανθρώπων" και η Takshashila (Τάξιλα). Αποτελεί μια από τις περιοχές της Ινδίας στις οποίες επεκτάθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος κατά τις εκστρατείες του στην Ινδία περί του 326 - 325 π.Χ., όπου και ίδρυσε την ομώνυμη επαρχία της περιοχής. Αποτελούνταν από δυο γεωγραφικώς διακριτές περιφέρειες, την πεδινή Γανδαρίδα με έδρα τα Τάξιλα, και την πιο ορεινή Γανδαρίτιδα με έδρα την Πευκελαώτιδα. Η Γανδαρίτις συνόρευε με τις Παροπαμισάδες, όπου υπήρχει η μεγαλύτερη πυκνότητα Ελλήνων αποίκων στην ευρύτερη περιοχή της Βακτρίας και των Ινδιών (4ος π.Χ. - 5ος αι μ.Χ.).
Δικαιώματα στην ποικιλία φυτών
Παραπομπές-Πηγές
http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=CELEX:31994R2100:EN:NOT
Γανδάρα
Το βασίλειο της Γανδάρας διήρκεσε από τη βεντική περίοδο (c. 1500-500 π.Χ.) έως τον 11ο αιώνα μ.Χ. Ως κέντρο του βουδιστικού πολιτισμού, έφτασε στον κολοφώνα της κατά την περίοδο από τον 1ο έως τον 5ο αιώνα επί των βασιλέων Κουσάν. ο περσικός όρος Σαχί χρησιμοποιείται από τον ιστορικό συγγραφέα Αλ Μπιρουνί ως αναφορά στην κυβερνώσα δυναστεία που ανέλαβε από τους Kabul Shahi και κυβέρνησε την περιοχή έως τον 10ο και 11ο αιώνα. Κατόπιν η περιοχή κατακτήθηκε από τον Μαχμούντ του Γκαζνί το 1021, και το όνομα Γανδάρα έσβησε. Κατά την ισλαμική περίοδο η περιοχή διοικείτο από τη Λαχώρη ή από την Καμπούλ. Κατά την περίοδο της αυτοκρατορίας των Μογγόλων η όλη επικράτεια ήταν τμήμα της επαρχίας της Καμπούλ.
Δικαιώματα στην ποικιλία φυτών
Παραπομπές-Πηγές
https://web.archive.org/web/20150220161700/http://plantvarietyrights.org/pvr-campaign.php
http://www.iponz.govt.nz/cms/pvr https://web.archive.org/web/20140919123520/http://www.aib-seeds.com/en/plant-variety-rights-(pvr)/40.aib
https://web.archive.org/web/20150205094339/http://www.euroseeds.org/community-plant-variety-rights
Φάτνη της Γεννήσεως
thumb|right|280px|Φάτνη (Δήμου Αργυρούπολης 2006) μικρογραφία|Χριστουγεννιάτικη φάτνη στο Άργος, Δεκέμβριος 2022. Σε ανάμνηση της φάτνης στην οποία γεννήθηκε ο Χριστός, οι χριστιανοί συνηθίζουν να κατασκευάζουν κατά την περίοδο των Χριστουγέννων ομοίωμα της φάτνης της Γεννήσεως με τα κύρια πρόσωπα των σχετικών ευαγγελικών περικοπών δηλαδή της Παναγίας, του Χριστού, του Ιωσήφ, των τριών Μάγων, των τριών βοσκών, αγγέλων καθώς και κάποιων ζώων. Παλαιότερα αυτές οι κατασκευές ήταν χάρτινες αναδιπλούμενες, σήμερα αποτελούν ιδιαίτερες κατασκευές ξύλινες ή πλαστικές ενώ τα πρόσωπα και ζώα αγαλματίδια από πηλό ή άλλο υλικό.
Οι φάτνες τοποθετούνται στη βάση των χριστουγεννιάτικων δένδρων. Σήμερα παρατηρούνται και υπαίθριες σε πλατείες δήμων αλλά και οργανισμών, ιδιωτικών εταιρειών κ.ά.
Το έθιμο αυτό προέρχεται από την Ιταλία. Στην Ιταλία δημιουργήθηκε η πρώτη φάτνη του κόσμου το 1224. Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης αναπαράστησε για πρώτη φορά τη γέννηση του θεανθρώπου χρησιμοποιώντας αληθινά ζώα, άχυρο και μορφές σκαλισμένες σε ξύλο.
Κατηγορία:Θρησκευτικά έθιμα Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες φάτνες Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις
The Eagle Has Landed – Part III
Το The Eagle Has Landed – Part III είναι διπλός, ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2006 μέσω της εταιρείας "Steamhammer". Αυτό είναι το πέμπτο ζωντανό άλμπουμ του συγκροτήματος και ο τίτλος αποτελεί συνέχεια της τριλογίας των ζωντανά ηχογραφημένων ομώνυμων δίσκων, εκ των οποίων οι δύο πρώτοι κυκλοφόρησαν το 1982 ("The Eagle Has Landed") και το 1996 ("The Eagle Has Landed – Part II").
Το "The Eagle Has Landed – Part III" είναι το άλμπουμ το οποίο σηματοδότησε την επιστροφή του ντράμερ Νάιτζελ Γκλόκλερ στο συγκρότημα, ο οποίος είχε αποχωρήσει το 1999, για λόγους υγείας. Ηχογραφήθηκε κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Lionheart", το 2004 και το 2005 στη Γερμανία, την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Σουηδία.
Τα μέλη των Saxon
Το The Eagle Has Landed – Part III ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Γρατινή Ροδόπης
right|thumb|200px| Το κέντρο της Γρατινής right|thumb|130px| Η ορθόδοξη εκκλησία της Γρατινής Η Γρατινή είναι ένα χωριό περίπου 13 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Κομοτηνής. Σε 1,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά υπάρχει το φράγμα της Γρατινής ύψους 45 μέτρων και χωρητικότητας 18 εκατομμυρίων κυβικών μέτρων νερού. Το φράγμα αυτό εξυπηρετεί το θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο της ΔΕΗ στην βιομηχανική περιοχή της Κομοτηνής.
Ιστορία
Την ύστερη Βυζαντινή περίοδο η πόλη αναφερόταν ως Γρατζιανούς, ενώ σε οθωμανικές πηγές αναφέρεται ως Ίγριτσαν (Iğrican) και Αγριτζάνχισαρ (Ağricanhišar). Πιθανώς δε να αντιστοιχεί με την βυζαντινή καστροπολιτεία Γρατιανούπολις, ονομασθείσα προς τιμήν του Ρωμαίου αυτοκράτορα Γρατιανού (367-383), της οποίας ο επίσκοπος αναφέρεται στα πρακτικά της Γ' Οικουμενικής Συνόδου στην Έφεσο το 431.
Η υστεροβυζαντινή πόλη έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εμφύλιες συγκρούσεις του 14ου αιώνα. Το 1344 η πόλη καταλαμβάνεται από τον Ιωάννη Καντακουζηνό, ο οποίος διορίζει το γιο του Ματθαίο ως «άρχοντα» της πόλης και της περιβάλλουσας επαρχίας. Η πόλη παρέμεινε έδρα του Ματθαίου και των Καντακουζηνών εν γένει ως το 1355/56, όταν κατόπιν νέου εμφυλίου πολέμου, ο Ματθαίος παρέδωσε τις θρακικές του κτήσεις στον Ιωάννη Ε' Παλαιολογο με αντάλλαγμα το διορισμό του ως Δεσπότη του Μωρέως.
Κάστρο
Σήμερα σώζονται στο λόφο βόρεια του χωριού λίγα ερείπια από το οχύρωμα της Βυζαντινής Γρατιανούπολης τα οποία πιθανολογούνται ότι χτίστηκαν το 14ο αιώνα. Το τείχος του αποτελείται από αργούς λίθους, κονίαμα, θραύσματα πλίνθων και ακατάστατη πλινθοδομή, και ακολουθεί ακανόνιστη διαδρομή. Από Β προς Ν το φρούριο έχει μήκος άνω των 250 ποδιών, ενώ διέθετε έναν κυκλικό πύργο στο ανατολικό τείχος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Αναστάσιος Χρηστομάνος
Ο Αναστάσιος Χρηστομάνος (1841-1906) ήταν Έλληνας χημικός, θεμελιωτής της επιστήμης της χημείας στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βιέννη στις 22 Μαρτίου 1841, γόνος της γνωστής οικογένειας Μάνου (μετά τον θάνατο του Χρήστου Μάνου έγιναν γνωστοί ως Χρηστομάνοι) από το Μελένικο της Μακεδονίας, με απώτερη καταγωγή από την Κατράνιτσα (Πύργοι) Εορδαίας. Το 1855 η οικογένεια του εγκατέλειψε τη Βιέννη αλλά ο Αναστάσιος παρέμεινε για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Το 1858 πήρε το απολυτήριό του από το βιοτεχνικό γυμνάσιο της Βιέννης και έδωσε κατατακτήριες εξετάσεις στο Πολυτεχνείο της Βιέννης, το οποίο γρήγορα εγκατέλειψε για να συνεχίσει στο γερμανικό Πανεπιστήμιο του Γκίσεν και κατόπιν στο Βερολίνο. Το 1859 εγκατέλειψε το Βερολίνο και συνέχισε τις σπουδές του στην Καρλσρούη, όπου σπούδασε μέχρι το 1861, για να ολοκληρώσει τις σπουδές του τελικά στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε βοηθός αρκετών καθηγητών του, ενώ μετά την αποφοίτηση του, εργάστηκε σε εργοστάσια ως χημικός.
Το 1862, ως διδάκτωρ, επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε στο Εθνικό Διδασκαλείο. Το 1863, μετά από παράκληση του τότε υπουργού παιδείας Επαμεινώνδα Δεληγεώργη, προσελήφθη αρχικά σαν υφηγητής και έπειτα δίδαξε χημεία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών εώς το 1906, διετέλεσε μάλιστα πρύτανης του Πανεπιστημίου κατά την περίοδο 1897 με 1898.
Το 1866 συμμετείχε στην επιτροπή των Ελλήνων ειδικών που παρακολούθησαν την ηφαιστειακή δραστηριότητα στη Νέα Καμένη της Σαντορίνης. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Σαντορίνη προήχθη στις 13 Απριλίου 1866 από υφηγητής σε έκτακτος καθηγητής της Γενικής Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το χρονικό διάστημα από τις 18 Ιανουαρίου 1868 έως το 1906 ήταν καθηγητής της Γενικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 1872-1873 διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής και το 1905-1906 της Σχολής Θετικών Επιστημών.
Το 1887 ιδρύθηκε το «Μεγάλο Χημείο» στην οδό Σόλωνος της Αθήνας (σήμερα Παλαιό Χημείο), στο οποίο ο Αναστάσιος Χρηστομάνος επέβλεψε την κατασκευή. Πρωτολειτούργησε το 1889. Στις 24 Οκτωβρίου του 1895, ο Αναστάσιος Χρηστομάνος μαζί με τους καθηγητές Κωνσταντίνο Μητσόπουλο, Τιμολέοντα Αργυρόπουλο, Σπυρίδωνα Μηλιαράκη, Νικόλαο Αποστολίδη και Αναστάσιο Δαμβέργη κατέθεσαν υπόμνημα προτείνοντας την ίδρυση Φυσικομαθηματικής Σχολής, με απόσπαση των Τμημάτων Φυσικής και Μαθηματικών από τη Φιλοσοφική Σχολή. Ο διαχωρισμός πραγματοποιήθηκε τελικά με Βασιλικό Διάταγμα στις 3 Ιουνίου του 1904. Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε αρκετά διεθνή επιστημονικά συνέδρια, όπως στο Παρίσι, το Βερολίνο, τη Βιέννη, τη Βουδαπέστη καθώς και τη Ρώμη. Στο τελευταίο μάλιστα, εξελέγη και αντιπρόεδρος. Το 1883 ανέλαβε και επόπτευσε το έργο του δημόσιου φωτισμού της Αθήνας.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε το 1841 από τον Κωνσταντίνο Χρηστομάνο (1815 - 1861) και τη Μαρία Καζάζη - Χρηστομάνου και είχε ακόμα πέντε (5) αδέρφια. Κατά σειρά γέννησης: ο Αναστάσιος ήταν ο πρωτοτόκος και μετά ακολουθούσαν οι Αικατερίνη Χρηστομάνου - Λασκαρίδη (1842 - 1916), ο Γεώργιος Χρηστομάνος, η Ελένη, ο Αλέξανδρος και η Αλεξάνδρα Χρηστομάνου.
Το 1866 ο Χρηστομάνος παντρεύτηκε την κόρη του αυλικού Βαυαρού γιατρού Λιντερμάγιερ, Angelika Lindermayer το γένος Βενιζέλου. Από τον γάμο του απόκτησε τέσσερις γιούς και μια κόρη. Οι γιοι του Κωνσταντίνος (1867 - 1911) και Αντώνιος (1871 - 1933), διέπρεψαν σαν συγγραφέας και γιατρός, αντίστοιχα. Ο Χρηστομάνος είχε συγγένεια με τον βιομήχανο Νικόλαο Δούμπα, από τις μητέρες τους (μεσω της οικογένειας Τίρκα).
Θάνατος
Πέθανε στην Αθήνα στις 2 Οκτωβρίου 1906 από καρκίνο των νεφρών. Γιος του ήταν ο λογοτέχνης Κωνσταντίνος Χρηστομάνος.
Επιστημονικό έργο
Οι σημαντικότερες επιστημονικές του εργασίες ήταν ο προσδιορισμός του ειδικού βάρους του αργύρου, μέθοδοι προσδιορισμού μετάλλων των αλκαλίων, η τεχνητή σύνθεση διφαινυλίου και η σύσταση των ελληνικών χρωμιτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χημικοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης
Εκλογική περιφέρεια Αχαΐας
Η εκλογική περιφέρεια Αχαΐας είναι η 7η πολυπληθέστερη εκλογική περιφέρεια της Ελλάδας, μαζί με την Β' Θεσσαλονίκης. Διαιρείται σε πέντε δήμους βάσει της τρέχουσας διοικητικής διαίρεσης της Ελλάδας (που διαμορφώθηκε με το μεταρρυθμιστικό Πρόγραμμα «Καλλικράτης» (3852/2010) το οποίο είναι σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2011): Πατρέων, Αιγιαλείας, Καλαβρύτων, Ερυμάνθου και Δυτικής Αχαΐας. Υπάγεται στη μείζουσα εκλογική περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας αντιπροσωπεύοντας περίπου 300.000 δημότες. Από το 1974 έως το 1981 εξέλεγε 8 βουλευτές, από το 1985 έως το 2012 εξέλεγε 9, ενώ από το 2015 επανήλθε στους 8. Λόγω του Σχεδίου «Κλεισθένης» με τη διάσπαση της Πειφέρειας Αττικής, μία έδρα από τη Δυτική Αττική, βάσει απογραφής, μεταφέρθηκε στην Αχαΐα, που επανήλθε στις 9 έδρες.
Στις εκλογές του 1974 και του 1977 η Νέα Δημοκρατία κέρδισε την πρώτη θέση σε ψήφους στον νομό. Από τις Βουλευτικές Εκλογές και τις Ευρωεκλογές που διεξήχθησαν ταυτόχρονα το 1981, το ΠΑΣΟΚ είχε την απόλυτη κυριαρχία στην εκλογική περιφέρεια της Αχαΐας, λαμβάνοντας ποσοστά που κυμαίνονταν περί το 50% σε ότι αφορά στις βουλευτικές εκλογές και χαμηλότερα μεν αλλά χωρίς να του στερούν την πρωτοκαθεδρία, στις Ευρωεκλογές. Από τις εκλογές του Μαΐου 2012 όμως και μετά η πρώτη θέση ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ, με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας να βρίσκεται σταθερά δεύτερο.
Φανάρι Ροδόπης
Το Φανάρι είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό περίπου 30 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Κομοτηνή. Είναι το διασημότερο τουριστικό θέρετρο της Θράκης με μεγάλη τουριστική κίνηση τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο μόνιμος πληθυσμός στο Φανάρι είναι 422 κάτοικοι.
Εκλογική περιφέρεια Αχαΐας
Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από τη μεταπολίτευση και μετά στην Αχαΐα. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.
Φανάρι Ροδόπης
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης
Εκλογική περιφέρεια Αχαΐας
Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1981 και μετά στην Αχαΐα. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αχαιας Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Αχαΐας
Χρίστος Μητσόπουλος
Ο Χρίστος Μητσόπουλος ήταν Έλληνας πολιτικός του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1870 και ήταν γιος του Ηρακλή Μητσόπουλου. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και το Παρίσι. Διετέλεσε διπλωματικός απεσταλμένος της Ελλάδας στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη, τη Ρουμανία, και την Αίγυπτο, ενώ διετέλεσε επιτετραμμένος στη Ρώμη. Εκλέχτηκε Βουλευτής Αττικής το 1915 και το 1920. Ήταν Σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Απεβίωσε το 1935.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής
Ιππόδρομος της Κωνσταντινούπολης
Ο Ιππόδρομος της Κωνσταντινούπολης ήταν χώρος δημόσιας ψυχαγωγίας που προοριζόταν για ιπποδρομίες και αρματοδρομίες, αποκτώντας παράλληλα θεσμικές και πολιτικές διαστάσεις. Σήμερα, στη θέση του βρίσκεται η πλατεία Σουλτάν Αχμέτ (τουρκικά: Sultanahmet Meydanı ή Atmeydanı) και διασώζονται μόνο θραύσματα του αρχικού συγκροτήματος.
Ιστορία
thumb|253x253px|Χάρτης της περιοχής του Μεγάλου Παλατιού της Κωνσταντινούπολης στον οποίο διακρίνεται ο Ιππόδρομος. Η διάταξη των κτιρίων του ανακτορικού συμπλέγματος βασίζεται σε λογοτεχνικές και ιστορικές αναφορές. Ο Ιππόδρομος προηγείται χρονικά της Κωνσταντινούπολης και υπήρξε κληροδότημα του Σεπτίμιου Σεβήρου, πιθανώς σε χρήση ήδη από το 2ο αιώνα. Κατά την αυτοκρατορία του Μεγάλου Κωνσταντίνου επεκτάθηκε και ολοκληρώθηκε το 303 με την προσθήκη της σφενδόνης που αποτελούσε το νοτιοδυτικό ημικυκλικό άκρο του. Μετατρέποντας την Κωνσταντινούπολη σε πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας του, ο Κωνσταντίνος διαμόρφωσε ένα μνημειακό σύνολο ανεξάρτητων αλλά αλληλοσυνδεόμενων δημόσιων χώρων, μέρος του οποίου ήταν και ο Ιππόδρομος. Την ίδια εποχή ξεκίνησε και η συστηματική διακόσμηση του χώρου, η οποία συνεχίστηκε από τους επόμενους αυτοκράτορες, Κωνστάντιο, Θεοδόσιο Α΄, Αρκάδιο και Θεοδόσιο Β΄ με μεταφορά πολύτιμων γλυπτών.
Στα αξιόλογα μνημεία του Ιπποδρόμου ανήκουν η στήλη των Όφεων, ο οβελίσκος του Θεοδόσιου Α΄ και ένας ακόμα οβελίσκος από συναρμοσμένους λίθους που αποδίδεται στον Κωνσταντίνο Ζ΄ Πορφυρογέννητο, τα οποία σώζονται και διατηρούνται στο κέντρο του σύγχρονου δημόσιου χώρου. Γνωστά είναι επίσης τέσσερα χάλκινα άλογα που είχαν αρχικά τοποθετηθεί σε πύργο πάνω από τις πύλες του Ιπποδρόμου και το 1204 τοποθετήθηκαν από τους Ενετούς στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Τον Ιππόδρομο κοσμούσαν επίσης αρκετά αγάλματα αφιερωμένα σε φημισμένους αρματοδρόμους. Η βάση ενός μνημείου προς τιμή του ηνίοχου Πορφύριου (ή Καλλιόπας) διασώζεται και εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης, άλλοτε μέρος του αίθριου της Αγίας Ειρήνης.
Χτισμένος κατά τα πρότυπα του Circus Maximus της Ρώμης, διέθετε το χαρακτηριστικό σχήμα U. Η χωρητικότητά του εκτιμάται πως έφθανε τις 100.000 θεατές, ενώ το συνολικό μήκος του ήταν περίπου 450 μέτρα. Το εξωτερικό πλάτος του, στη βάση της σφενδόνης, ήταν 117,5 μέτρα και το εσωτερικό περίπου 79,5 μέτρα. Στο βορειοανατολικό άκρο του υπήρχαν δώδεκα πύλες ή θύρες (carceres) εξοπλισμένες με μηχανισμό που επέτρεπε το ταυτόχρονο άνοιγμά τους. Αυτές ήταν και το σημείο εκκίνησης των αρματοδρόμων. Στο κέντρο της αρένας βρισκόταν ένα χαμηλό φράγμα (εύριππος, λατινικά: spina) γύρω από το οποίο γίνονταν οι αρματοδρομίες, καθώς σε κάθε άκρο του ένας πάσσαλος (καμπτήρ) οριοθετούσε το σημείο στροφής. Στο μέσο της ανατολικής πλευράς του ιπποδρόμου, βρισκόταν το αυτοκρατορικό θεωρείο (Κάθισμα), το οποίο συνδεόταν με το Μεγάλο Παλάτι μέσω σπειροειδούς σκάλας (κοχλίας). Κατά την ύστερη ρωμαϊκή περίοδο πραγματοποιούνταν συχνά αγώνες, ο αριθμός τους ωστόσο μειώθηκε από τον 9ο αιώνα σε περίπου τρεις ετησίως. Στους αγώνες έπαιρναν μέρος ηνίοχοι, συνήθως με χρήση δίτροχων αμαξών που σύρονταν από τέσσερα άλογα (τέθριππος). Παρά τη μακροχρόνια αντίθεση που προέβαλλε η Εκκλησία, τα αγωνίσματα του ιπποδρόμου παρέμειναν προσφιλές θέαμα, γεγονός που αποτυπώνεται και στη θεματολογία της βυζαντινής τέχνης, μέχρι τη διακοπή τους από την Τέταρτη Σταυροφορία (1202-04). Την ίδια περίοδο, ο διάκοσμος του Ιπποδρόμου καταστράφηκε ή λαφυραγωγήθηκε και τους επόμενους αιώνες ο ερειπωμένος πλέον χώρος χρησιμοποιήθηκε μόνο περιστασιακά για έφιππες κονταρομαχίες. Μετά την οθωμανική κατάκτηση της πόλης, ο χώρος του Ιπποδρόμου αξιοποιήθηκε ως χώρος ασκήσεων, και έγινε γνωστός ως «πεδίο των αλόγων» (τουρκικά: Atmeydanı).
Πριν από κάθε αρματοδρομία χρειάζονταν δύο μέρες προετοιμασίας. Πρώτα έπρεπε να πάρει άδεια ο διοργανωτής των αγώνων από των αυτοκράτορα. Έτσι οι διοργανωτές ξόδευαν μία ολόκληρη μέρα για αυτό. Την επόμενη μέρα έκαναν ανακοινώσεις για να λάβουν γνώση οι θεατές και να μαζευτούν στον ιππόδρομο. Ύστερα έλεγχαν τους στάβλους, τα άλογα και τα άρματα. Τέλος χαιρετούσαν τους αντιπάλους τους και τους εύχονταν καλή τύχη. Την τρίτη ημέρα τελούνταν οι αγώνες. Ο αυτοκράτορας πήγαινε στον ιππόδρομο και αφού γινόταν η τελετή έναρξης έδινε το σύνθημα για να ξεκινήσουν οι αγώνες. Άνοιγαν οι θύρες και έμπαιναν στην αρένα τα τέσσερα πρώτα άρματα, τα οποία είχαν επιλεχθεί από κλήρωση.
Στήλη των Όφεων
μικρογραφία|Στήλη των όφεων Για να βελτιώσει την εικόνα της νέας του πρωτεύουσας, ο Κωνσταντίνος και οι διάδοχοί του, ειδικά ο Μέγας Θεοδόσιος, έφεραν έργα τέχνης από όλη την αυτοκρατορία για να την κοσμούν. Τα μνημεία τοποθετήθηκαν στη μέση του Ιππόδρομου. Ανάμεσά τους ήταν ο Τρίποδας των Πλαταιών, γνωστός τώρα ως η Στήλη των όφεων, που φιλοτεχνήθηκε αρχικά για να γιορτάσει τη νίκη των Ελλήνων κατά των Περσών κατά τους Περσικούς Πολέμους τον 5ο αιώνα π.Χ. Ο Κωνσταντίνος διέταξε ο Τρίποδας να μετακινηθεί από το Ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς και να βρεθεί στο μέσο του Ιπποδρόμου. Τα κεφάλια των φιδιών και το τρίτο τμήμα της στήλης καταστράφηκαν το 1700. Τμήματα των κεφαλών ανακτήθηκαν και εκτίθενται στο Μουσείο Αρχαιολογίας της Κωνσταντινούπολης. Αυτό που απομένει από τον Τρίποδα των Δελφών σήμερα είναι η βάση.
Κτιστός Οβελίσκος (στήλη του Κωνσταντίνου Ζ´)
μικρογραφία|361x361εσ|Κτιστός Οβελίσκος Τον 10ο αιώνα ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος έχτισε άλλον έναν οβελίσκο στο άλλο άκρο του Ιπποδρόμου. Ήταν αρχικά καλυμμένος με επιχρυσωμένες χάλκινες πλάκες, που κλάπηκαν από τα λατινικά στρατεύματα στην Τέταρτη Σταυροφορία. Ο πέτρινος πυρήνας αυτού του μνημείου σώζεται μέχρι σήμερα.
Αγάλματα του Πορφυρίου
Επτά αγάλματα στήθηκαν στο κέντρο του Ιπποδρόμου προς τιμήν του Πορφυρίου, ενός θρυλικού ηνιόχου των αρχών του 6ου αιώνα, ο οποίος στην εποχή του αγωνίστηκε για τις δύο φατρίες, οι οποίες ονομάστηκαν «Πράσινοι» και «Βένετοι». Κανένα από αυτά τα αγάλματα δεν έχει διασωθεί. Οι βάσεις δύο από αυτών έχουν διασωθεί και εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χώροι δημοσίων θεαμάτων της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Βασιλικιάδες Κεφαλονιάς
Οι Βασιλικιάδες είναι χωριό στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 105 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Φρανθίσκο Αγιάλα
Ο Φρανθίσκο Αγιάλα (Francisco Ayala García-Duarte, 16 Μαρτίου 1906 – 3 Νοεμβρίου 2009) ήταν Ισπανός συγγραφέας και δάσκαλος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Γρανάδα και το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Tragicomedia de un hombre sin espíritu, εκδόθηκε όταν ο ίδιος ήταν 19 ετών. Όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος ο Αγιάλα βρισκόταν στο εξωτερικό. Επέστρεψε στην Ισπανία για σύντομο χρονικό διάστημα και έπειτα υπηρέτησε ως γραμματέας της Ισπανικής Δημοκρατίας στην Πράγα. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου έζησε εξόριστος στην Αργεντινή από το 1939 ως το 1950. Κατά την εκεί παραμονή του δίδαξε κοινωνιολογία και εξέδωσε φανταστικά και επιστημονικά έργα, όπως το τρίτομο Tratado de la sociología (1947). Έζησε επίσης για βραχύβιο χρονικό διάστημα στη Βραζιλία και μετά το 1950 στο Πουέρτο Ρίκο, όπου δίδαξε στο πανεπιστήμιο του νησιού. Δίαξε επίσης σε πανεπιστήμια στις ΗΠΑ, μεταξύ των οποίων σε εκείνα του Πρίνστον της Νέας Υόρκης και του Μπρούκλιν. Το 1956 επισκέφθηκε την Ισπανία όμως δεν επέστρεψε εκεί για να ζήσει ως το 1980. Συνέχισε να γράφει δοκίμια και άλλα έργα, που έχουν να κάνουν με την εξουσία και με την κατάχρηση εξουσίας, ως τα βαθιά γεράματά του. Γενικά, δεν έγραψε για τον εμφύλιο πόλεμο, αλλά τον εξετάζει σε διαφορετικές περιόδους της Ιστορίας. Το 2005 δημοσιεύτηκαν τα απομνημονεύματά του, με τον τίτλο Recuerdos y olvidos. Ο Αγιάλα πέθανε στη Μαδρίτη σε ηλικία 103 ετών, το Νοέμβριο του 2009.
Σημειώσεις
1930)», en Sánchez Triguero y Chicharro Chamorro (eds.), Francisco Ayala. Teórico y crítico literario, Granada, Diputación Provincial de Granada. jardín de las delicias. El tiempo y yo, Madrid, Espasa- Calpe. Antolín, Enriqueta Ayala sin olvidos Madrid, Espasa Calpe, 1993
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1931
Οι Πανελλήνιοι Κολυμβητικοί αγώνες του 1931, έγιναν στις 1-2 Αυγούστου 1931 στο Τουρκολίμανο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Στην υδατοσφαίριση τον τίτλο πήρε ο Εθνικός Πειραιώς.
Η διοργάνωση
Στους αγώνες αυτούς είχαμε πλούσια συμμετοχή σωματείων (η Πατρίς ομιλεί περί 14 σωματείων). Για πρώτη φορά μετέχουν οι σύλλογοι: ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Άτλας Κεραυνός ή Ατλοκέραυνος Καβάλας, Απόλλων Σμύρνης, Ν.Ο. Πειραιεύς. Επίσης, μετέχει η ομάδα του Πολεμικού Ναυτικού σε ξεχωριστούς αγώνες ειδικά για ναύτες, στους οποίους νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Στόλου και κατέκτησε το ειδικό έπαθλο.
Στους αγώνες κάνει την εμφάνισή του για πρώτη φορά ο κολυμβητής Τάκης Προβατόπουλος του Ολυμπιακού σε ατομικό αγώνισμα (το 1930 μετείχε στη σκυταλοδρομία 4Χ200), ο οποίος κερδίζει τα 400μ ελευθέρας ανδρών με χρόνο 5.42.0 σπάζοντας το Πανελλήνιο ρεκόρ του Μ. Πετρούτσου με 5.44.0.
Αντιπάτα Ερίσου Κεφαλονιάς
Για τον συνώνυμο οικισμό της Κεφαλονιάς δείτε: Αντιπάτα Πυλαρέων Κεφαλονιάς
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1931
Η διοργάνωση
Αξιοσημείωτη είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος υδατοσφαίρισης για πρώτη φορά από τον Εθνικό Πειραιώς. Στους αγώνες πόλο συμμετείχαν 12 ομάδες, κάτι που ανάγκασε την Ομοσπονδία να εφαρμόσει σύστημα νοκ-άουτ ώστε να ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα στις τρεις ημέρες των αγώνων.
Αντιπάτα Ερίσου Κεφαλονιάς
Τα Αντιπάτα (Αντυπάτα για τους ντόπιους) είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ερίσου, του δήμου Σάμης, της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. . Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σάμης του νομού Κεφαλληνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ιονίων Νήσων.
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1931
Υδατοσφαίριση
Α' σειρά αγώνων
Ίνγκεγκερντ των Μούνσο
Η ζωή της
Η Ίνγκεγκερντ γεννήθηκε ως πριγκίπισσα στην αυλή του βασιλιά Όλαφ Σκότκονουνγκ. Το 1015, όταν ο Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας ανέβηκε στο θρόνο ως βασιλιάς της Νορβηγίας, πρότεινε μια βασιλική συμμαχία μέσω γάμου. Το 1016, ευγενείς και των δύο χωρών προσπάθησαν να κανονίσουν έναν γάμο μεταξύ του Βασιλιά Όλαφ και της πριγκίπισσας Ίνγκεγκερντ. Ο πατέρας της συμφώνησε στην αρχή, αλλά αργότερα άλλαξε γνώμη και συμφώνησε στο γάμο της άλλης κόρης του, Άστριντ Όλαφνταττερ με τον βασιλιά Όλαφ.
Στη συνέχεια, ο Όλαφ Σκότκονουνγκ διοργάνωσε το γάμο της Ίνγκεγκερντ με τον ισχυρό Μεγάλο Πρίγκηπα Γιαροσλάβ του Νόβγκοροντ, με τον οποίο η Σουηδία είχε προνομιακή εμπορική σχέση. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε το 1019.
Η Ίνγκεγκερντ και ο Γιαροσλάβ είχαν έξι γιους και τέσσερις κόρες. Τρεις από τις κόρες τους έγιναν βασίλισσες της Γαλλίας, της Ουγγαρίας και της Νορβηγίας. Ολόκληρη η οικογένεια απεικονίζεται σε μια από τις τοιχογραφίες της Αγίας Σοφίας του Κιέβου.
Θάνατος και ταφή
Η Ίνγκεγκερντ πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1050. Μετά το θάνατό της ετάφη, ανάλογα με την πηγή, είτε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο είτε στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας στο Νόβγκοροντ.
Αγιότητα
Η Ίνγκεγκερντ ξεκίνησε την οικοδόμηση του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο (θεμελιώθηκε το 1037). Ξεκίνησε επίσης την κατασκευή του καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας στο Νόβγκοροντ (χτίστηκε μεταξύ 1045 και 1050). Η Ίνγκεγκερντ αργότερα ανακηρύχθηκε αγία με το όνομα Άννα στο Νόβγκοροντ και το Κίεβο. Κύριος λόγος για την αγιοσύνη της ήταν ότι ξεκίνησε την κατασκευή και των δύο καθεδρικών ναών, μαζί με πολλές άλλες καλές πράξεις.
Η μνήμη της τιμάται στις 10 Φεβρουαρίου και στις 4 Οκτωβρίου.
Οικογένεια
Η Ίνγκεγκερντ είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δυναστεία του Μούνσε Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες Αννα
Πανελλήνιοι κολυμβητικοί αγώνες 1931
Υδατοσφαίριση
Β' σειρά αγώνων
Ημιτελικός
Τελικός
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης 1931 Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1931 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στον Πειραιά
Αντιπάτα Ερίσου Κεφαλονιάς
Γεωγραφία
Τα Αντιπάτα είναι πεδινό χωριό της βόρειας Κεφαλονιάς, στο απώτατο άκρο της χερσονήσου της Σάμης, δυτικά του Φισκάρδου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 125. Το χωριό απέχει 46 χλμ. περίπου Β. ΒΑ. του Αργοστολίου.