cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαρχίες της Εσθονίας
Ιστορία
Οι κομητείες επανιδρύθηκαν την 1 Ιανουαρίου, 1990 στα ίδια σύνορα με τις επαρχίες της πρώην Σοβιετικής εποχής. Λόγω των πολλών διαφορών μεταξύ της τρέχουσας και των ιστορικών (πριν το 1940) διαγραμμάτων, τα ιστορικά σύνορα χρησιμοποιούνται ακόμα στην εθνολογία, απεικονίζοντας καλύτερα τις πολιτισμικές και γλωσσολογικές διαφορές.
Άγιος Γεώργιος (Αντίγκουα και Μπαρμπούντα)
Ο Άγιος Γεώργιος (Saint George, και για συντομία St. George) είναι μια από τις 6 ενορίες του νησιού Αντίγκουα στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα. Πρωτεύουσα είναι οι Πιγκότς. Έχει έκταση 26 τ.χλμ. και πληθυσμό 6.673 κατοίκων (2001) με πυκνότητα 256.65 κατοίκων ανά τ.χλμ. Βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και βόρεια-κεντρικά της Αντίγκουα.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα και βόρεια-κεντρικά της Αντίγκουα. Συνορεύει στα δυτικά με τον Άγιο Ιωάννη και στα ανατολικά με τον Άγιο Πέτρο. Είναι η μικρότερη ενορία της χώρας με συνολική έκταση 26 τ.χλμ. Συμπεριλαμβάνει τα νησιά Μέιντεν και Λονγκ Άιλαντ και το ποτάμι Φίτσιζ Κρηκ.
Κωμοπόλεις και χωριά
Τα σημαντικότερα χωριά είναι:
Μανώλης Μπριλλάκης
Ο Εμμανουήλ (Μανώλης) Μπριλλάκης (1929 - 30 Δεκεμβρίου 2018) ήταν αντιστράτηγος της Ελληνικής Αστυνομίας. Υπήρξε ο τελευταίος αρχηγός του Σώματος της Ελληνικής Χωροφυλακής και ο πρώτος αρχηγός του Σώματος της Ελληνικής Αστυνομίας, μαζί με τον προερχόμενο από την Αστυνομία Πόλεων Παναγιώτη Ραφτόπουλο. Μετά την αποστρατεία του διατέλεσε νομάρχης Χανίων.
Βιογραφικό
Καταγόταν από τη Σητεία. Ως νεαρός αξιωματικός της Χωροφυλακής υπηρέτησε στην προσωπική ασφάλεια του Γεωργίου Παπανδρέου. Αργότερα διατέλεσε, μεταξύ άλλων, διευθυντής Ασφαλείας Χανίων, διευθυντής Διεθνών και Διακρατικών Υποθέσεων στο Αρχηγείο Χωροφυλακής και διοικητής της Ανωτέρας Διοικήσεως Χωροφυλακής (ΑΔΧ) Στερεάς Ελλάδος.
Στις 19 Ιανουαρίου 1982 διορίστηκε αρχηγός της Χωροφυλακής με απόφαση του υπουργού Δημόσιας Τάξης Γιάννη Σκουλαρίκη. Ο μέχρι τότε αρχηγός, στρατηγός Ριζάς, ο οποίος είχε επιλεγεί από τις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας, είχε υποβάλλει την παραίτησή του ήδη από τον Οκτώβριο του 1981 και τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, αλλά ο Σκουλαρίκης του είχε ζητήσει να παραμείνει στη θέση του προσωρινά.
Ως αρχηγός της Χωροφυλακής προέβη σε τολμηρές και προοδευτικές μεταρρυθμίσεις (πολτοποίηση φακέλλων πολιτικών φρονημάτων, αποστράτευση χουντικών και ακροδεξιών στοιχείων) ενώ ενδεικτική ήταν η προσπάθειά του να αλλάξει πρόσωπα και καταστάσεις στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, η οποία είχε τη φήμη άντρου διεφθαρμένων αξιωματικών με εμπλοκή σε παράνομες δραστηριότητες.
Τον Ιούνιο του 1987 διορίστηκε νομάρχης Χανίων από την κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου και υπηρέτησε σε αυτή τη θέση μέχρι τον Ιούλιο του 1989.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί Ελληνικής χωροφυλακής Κατηγορία:Αρχηγοί ελληνικής αστυνομίας Κατηγορία:Νομάρχες Χανίων
Αυτοκινητόδρομος 7 (Ιταλία)
thumb|right|100px|Το σήμα του αυτοκινητοδρόμου 7 thumb|right|200px|Ο χάρτης του αυτοκινητοδρόμου 7
Ο Αυτοκινητόδρομος 7 (ιταλικά: Autostrada A7) είναι ενας αυτοκινητόδρομος στην Ιταλία. Συνδέει το Μιλάνο με τη Γένοβα. Έχει μήκος 135 χιλιόμετρα και στο μεγαλύτερο μήκος του έχει τέσσερεις λωρίδες κυκλοφορίας. Είναι μέρος των ευρωπαϊκών οδών Ε25 και Ε62. Ο αυτοκινητόδρομος ολοκληρώθηκε το 1935.
Νικόλαος Ντάλλης
thumb|right|250px|Ο Νικόλαος Ντάλλης (με το παράσημο στο στήθος) με την οικογένειά του το 1906 περίπου Ο Νικόλαος Ντάλλης (1855 - Οκτώβριος 1933) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και ευεργέτης.
Η οικογένειά του
Ο Νικόλαος Ντάλλης γεννήθηκε στα Λύχνα της Λήμνου, γύρω στα 1855. Οι γονείς του ήταν αγρότες. Ο πατέρας του ονομαζόταν Παναγιώτης και η μητέρα του Μαριάνθη. Μέλη της οικογένειας αναφέρονται σε αρχειακά έγγραφα του νησιού στα τέλη του 19ου αιώνα.
Το αρχικό επώνυμο της οικογένειας ήταν "Ντάλλης". Όμως, η χρήση του γαλλικού γράμματος "D" στην υπογραφή δημιουργούσε σύγχυση και συχνά μεταφερόταν στην ελληνική ως "Δάλλης", επώνυμο το οποίο τελικά επεκράτησε στα επίσημα δημοτολόγια. Ορισμένα μέλη της οικογένειας που είχαν μεταβεί ως προσκυνητές στους Αγίους Τόπους πρόσθεσαν το προσωνύμιο "χατζής". Έτσι προέκυψαν οι τύποι: "Χατζηντάλλης" και "Χατζηδάλλης". Το 1874 ζούσε στο Κάστρο (Μύρινα) ο πρόκριτος Σταμάτιος Δάλλης, ο οποίος στις 12 Ιουνίου 1874 συμμετείχε στη "Συνέλευση των προκριτοτέρων της πρωτευούσης και των πληρεξουσίων απάντων των χωρίων" και υπογράφει ως μέλος της "Επιτροπής της χώρας Βαρουσίου" απόφαση για την ίδρυση δώδεκα κοινοτικών σχολείων στο νησί.
Την περίοδο 1884-1889 ως ενοικιαστής του κοινοτικού κτήματος "Μητρόπολις" αναφέρεται ο Στρατής Χατζή-Ντάλης από τα Λύχνα. Πρόκειται για τον αδελφό του ευεργέτη Νικολάου Ντάλλη.
Το 1905 ζούσε στη Μανσούρα της Αιγύπτου ο Βασίλειος Δάλης, ο οποίος στις 15/28 Μαΐου συμμετείχε στη συνέλευση "απάντων των ανά την Αίγυπτον, πάσης τάξεως και επαγγέλματος Λημνίων", η οποία συγκλήθηκε με σκοπό την ανασύσταση της αδρανοποιημένης Λημνιακής Αδελφότητας. Ο ίδιος, στις 25-7-1905, μετέφερε στη Λήμνο τους εξαμηνιαίους τόκους των χρεογράφων των σχολείων της Λήμνου από την τράπεζα Credit Lyonnais της Αλεξάνδρειας. Προφανώς, ως ανιψιός του προέδρου της Λημνιακής Αδελφότητας Νικολάου Ντάλλη και εν λευκώ διαχειριστής του, εθεωρείτο πρόσωπο εμπιστοσύνης ώστε να του ανατεθεί η μεταφορά του ποσού, που έφτανε τα 20.000 γρόσια περίπου.
Στην Αίγυπτο
Ο Νικόλαος Ντάλλης εγκαταστάθηκε στην Αίγυπτο σε πολύ νεαρή ηλικία. Αρχικά εργάστηκε στα έργα της διώρυγας του Σουέζ ως επιστάτης. Μια από τις υποχρεώσεις του ήταν να μεταβαίνει στα Δωδεκάνησα για τη στρατολόγηση εργατών. Με δεδομένο πως η διάνοιξη της διώρυγας έγινε την περίοδο 1859-69, προφανώς ο Ντάλλης, που είχε γεννηθεί το 1855, εργάστηκε στην εταιρεία της διώρυγας μεταγενέστερα, σε έργα συντήρησης και διαπλάτυνσης.
Φαίνεται πως σε κάποιο από τα ταξίδια του μετέβη στους Αγίους Τόπους και βαφτίστηκε στον Ιορδάνη, διότι αναφέρεται και ως "Χατζηντάλλης".
Ασχολήθηκε με το εμπόριο βαμβακιού - κάτι πολύ σύνηθες εκείνη την εποχή - με συνεταίρο έναν άλλο Λήμνιο, και αργότερα επιφανή ευεργέτη, τον Γεώργιο Δ. Σαρρή από το Βαρούσι (συνοικία της Μύρινας). Σύντομα απέκτησε μεγάλη περιουσία.
Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Νικόλαος Ντάλλης δημιουργεί οικογένεια. Επιστρέφει στη Λήμνο και νυμφεύεται την Ελένη θυγατέρα του Αναγνώστη Σαράντη από το Βάρος, με την οποία αποκτά έξι παιδιά: Παναγιώτη, Ξενοφώντα, Παύλο, Διογένη, Όμηρο και Μαριάνθη.
Ευεργέτης της Λήμνου
Από τα νεανικά του χρόνια τον διέκρινε η θέληση να ευεργετήσει την πατρίδα του. Το Μάρτιο του 1875, αν και εικοσαετής και αδημιούργητος ακόμη, αναφέρεται σε κατάλογο δωρητών των σχολείων της Λήμνου να προσφέρει 2 λίρες. Τότε ζούσε στην περιοχή της Μανσούρας, στο Δέλτα του Νείλου, όπου είχε αγοράσει βαμβακοφυτείες με τα χρήματα που είχε αποκτήσει από την εργασία του στη διώρυγα.
Κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα έχει επιτύχει σημαντικές οικονομικές επιδόσεις και αποφασίζει να χρηματοδοτήσει τη λειτουργία του Παρθεναγωγείου στο χωριό της συζύγου του, το Βάρος. Από το 1899 χορηγούσε 16 λίρες Αγγλίας ετησίως προς συντήρηση του Παρθεναγωγείου Βάρους. Στην "Έκθεση Διαχειρίσεως της τε Κεντρικής Επιτροπής και Δημογεροντίας Λήμνου των ετών 1903 και 1904", όπου σημειώνεται πρώτος στη «Στήλη Ευεργετών», αναφέρεται χαρακτηριστικά: "'Προς ταις πολλές αυτού ιδιωτικαίς αγαθοεργίαις και εις τα κοινά της πατρίδος πρόθυμος ήλθεν αντιλήπτωρ διατηρήσας παρθεναγωγείον εν Βάρει...'"Επίσης, είναι γνωστό ότι πρόσφερε 18 εικοσάφραγκα στη Σχολή Σαρπίου (Καλλιθέας), ότι το 1907 μισθοδότησε τον επόπτη των σχολείων της Λήμνου και ότι δώρισε έκταση 1.500 τ.μ. στη Μικτή Σχολή Λύχνων, για τη δημιουργία προαύλιου.
Επιπλέον, αρκετά συχνά αναφέρεται να δωρίζει ή να δανείζει άτοκα (συχνά "δανεικά κι αγύριστα") χρηματικά ποσά σε σχολεία του νησιού. Π.χ. το 1908 πρόσφερε αρκετά χρήματα στο σχολείο του Μούδρου, ώστε να προαχθεί σταδιακά σε τετραθέσια Αστική Σχολή.
Αστική Σχολή
Η μέγιστη ευεργεσία του Ντάλλη υπήρξε η αποπεράτωση και ο εξοπλισμός της Αστικής Σχολής Κάστρου, το 1903. Η Αστική Σχολή είχε ιδρυθεί το 1889 με πρωτοβουλία του προοδευτικού μητροπολίτη Λήμνου Κυρίλλου, αντικαθιστώντας την παρωχημένη πλέον Αλληλοδιδακτική Σχολή. Όμως, το κτίριο στο οποίο στεγαζόταν αποτεφρώθηκε από πυρκαγιά που συνέβη στις 16/17 Αυγούστου 1896, με αποτέλεσμα να υπολειτουργεί και οι μαθητές να φοιτούν "εκτεθειμένοι εις τον καύσωνα του ηλίου και εις τας βροχάς του χειμώνος", όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά.
Η επιτροπή ανέγερσης της Νέας Αστικής Σχολής που συγκροτήθηκε, άρχισε να συγκεντρώνει εισφορές για την ανέγερση κτιρίου, αλλά ο ρυθμός προόδου των εργασιών ήταν πολύ αργός με αποτέλεσμα το 1900 η όλη προσπάθεια να έχει φτάσει σε αδιέξοδο και η αποπεράτωση να φαντάζει αδύνατη. Επί μία τριετία το κτίριο έμεινε ημιτελές ως τον Ιούνιο του 1903, οπότε προσήλθε αρωγός ο Νικόλαος Ντάλλης.
Στις 17-6-1903, με τηλεγράφημά του προς τον μητροπολίτη Διόδωρο ανακοίνωσε ότι αναλαμβάνει να αποπερατώσει το ημιτελές οικοδόμημα της Αστικής Σχολής. Ενθουσιασμένοι οι κάτοικοι του νησιού, τα μέλη της Δημογεροντίας, οι μαθητές της σχολής και ο μητροπολίτης απέστειλαν αμέσως ευχαριστήριες επιστολές.
Πράγματι, έξι μήνες αργότερα, στις 28-12-1903, έγιναν τα επίσημα εγκαίνια της σχολής σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, με προεξάρχοντα το διευθυντή Δημήτριο Γληνό, ο οποίος εκφώνησε τον πανηγυρικό λόγο.
Για την αποπεράτωση της σχολής ο Ντάλλης δαπάνησε 525 λίρες Αγγλίας. Επίσης, έκαμε και άλλες δαπάνες για την κατασκευή βιβλιοθήκης, την προμήθεια εξοπλισμού κ.λπ. Το συνολικό πόσο που δαπάνησε έφτασε στις 700 λίρες. Η τοπική κοινωνία, αναγνωρίζοντας την προσφορά του, τοποθέτησε μια περικαλλή ευχαριστήρια επιγραφή στο ανώφλι της εισόδου της Σχολής, η οποία κοσμεί μέχρι σήμερα το κτίριο, το οποίο υπάρχει και στεγάζει το 1ο Δημοτικό Σχολείο Μύρινας: ΦΙΛΟΜΟΥΣΟΙ ΛΗΜΝΙΟΙ ΤΗΝ ΣΧΟΛΗΝ
ΗΓΕΙΡΑΝ ΤΑΥΤΗΝ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΔΕ
ΔΑΛΛΗΣ ΠΡΟΦΡΩΝ ΕΙΣ ΠΕΡΑΣ ΗΓΑΓΕΝ
1903 Στην «Έκθεση Διαχειρίσεως... των ετών 1903 και 1904» μνημονεύεται μεταξύ των ευεργετών ως εξής: "'Τον άνδρα τούτον διακρίνει πρακτικός νους, δραστηριότης ακαταπόνητος και μέχρι πάθους ορμή εις το ευεργετείν... και εις πέρας αγαγών αδρά δαπάνη την μεγάλην της Πρωτευούσης Αστικήν Σχολήν'."
Λημνιακή Αδελφότητα
Την περίοδο αυτή η Λημνιακή Αδελφότητα, την οποία είχαν ιδρύσει οι Αιγυπτιώτες Λήμνιοι από το 1887, έχει περιπέσει σε αδράνεια. Οι ιδρυτές και κινητήριοι μοχλοί της, Τζον Αντωνιάδης και Ιωάννης Παντελίδης, είχαν αποβιώσει, τον Ιούλιο του 1895 ο πρώτος και το 1898 ο δεύτερος και διάδοχη κατάσταση δεν είχε εμφανιστεί.
Όμως, το ενδιαφέρον των αιγυπτιωτών Λημνίων για τα τεκταινόμενα στο νησί ήταν πάντα αμείωτο, όπως προκύπτει από το πλήθος των δωρεών που είναι καταγραμμένες για την ανέγερση ναών και σχολείων, για κατασκευές δημόσιων έργων (κρηνών, δρόμων κλπ), με αποκορύφωμα την ανέγερση της Αστικής Σχολής.
Η έλλειψη της οργανωμένης εκπροσώπησης των αιγυπτιωτών ήταν πλέον εμφανής. Το 1905, ο Νικόλαος Ντάλλης έλαβε την πρωτοβουλία για την ανασύσταση της Λημνιακής Αδελφότητας. Από παλαιότερα, τόσο η οικονομική του επιφάνεια όσο και η γενναία ευεργεσία του τον είχαν καταστήσει αξιόπιστο και φερέγγυο εκπρόσωπο των Λημνιών της Αιγύπτου και όχι μόνο. Π.χ. είναι γνωστό ότι το 1904, 106 Λημνιοί μετανάστες στις ΗΠΑ σε αυτόν εμπιστεύτηκαν τα 456,5 δολάρια που είχαν συγκεντρώσει για την ανέγερση του ναού του Αγ. Δημητρίου Λύχνων.
Οι πρώτες ενέργειές τους ήταν η σύνταξη νέου κανονισμού, τον οποίο εισηγήθηκε τετραμελής επιτροπή αποτελούμενη από τους Ν. Ι. Λήμνιο, Β. Γ. Σαράντη, Κ. Χωραφά και Ι. Π. Παλαιολόγο. Επίσης, η σύγκληση συνέλευσης «απάντων των ανά την Αίγυπτον, πάσης τάξεως και επαγγέλματος Λημνίων» για την ψήφισή του. Η συνέλευση έγινε στις 15/28-5-1905 και είχε μεγάλη επιτυχία, αφού έδωσαν το παρόν πάνω από 150 Λήμνιοι και συγκεντρώθηκαν περισσότερες από 500 λίρες Αγγλίας. Ακολούθησαν αθρόες εγγραφές νέων συνδρομητών και σε τρεις μόλις εβδομάδες είχαν εγγραφεί 300 μέλη και είχαν συγκεντρωθεί 110.000 γρόσια περίπου. Στο τέλος του 1905 είχαν γραφτεί 340 περίπου μέλη και το αποθεματικό ήταν 120.000 γρόσια.
Ο Νικόλαος Ντάλλης, αποδεικνύοντας τις μεγάθυμες προθέσεις του, γράφτηκε εξ αρχής στη στήλη των ευεργετών της αδελφότητας - όπως και οι: Γεώργιος Δ. Σαρρής, Εμμανουήλ Δημητριάδης και Γαρόφαλλος Παπαϊωάννου - προσφέροντας 10.000 γρόσια, εκτός από την ετήσια συνδρομή των 500 γροσίων. Προικοδοτημένη γενναία από τους εύπορους Λημνιούς της Αιγύπτου η Λημνιακή Αδελφότητα θα αποτελέσει το εφαλτήριο της εκπαιδευτικής άνθησης στη Λήμνο την επόμενη περίοδο, επιχορηγώντας τακτικά με μεγάλα ποσά τη λημνιακή κοινότητα.
Οι τίμιες και υγιείς προθέσεις του Νικ. Ντάλλη και των υπολοίπων διαχειριστών της προσέλκυσε και άλλα μέλη, μεταξύ των οποίων και τον επιφανή φιλόλογο Αργύριο Μοσχίδη, ο οποίος τον Οκτώβριο του 1905, αμέσως μόλις εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια, έσπευσε να γραφτεί μέλος της, «επιβαλλόμενον καθήκον εκπληρών», όπως ανέφερε σε επιστολή του προς το Νικόλαο Ντάλλη. Το δε επόμενο έτος εξελέγη μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της αδελφότητας από τη Γενική Συνέλευση της 1ης Ιουλίου 1906.
Κοινωνική προσφορά
Παρατηρούμε ότι ο Ντάλλης σταθερά και με συνέπεια προσπαθεί να προωθήσει τα εκπαιδευτικά πράγματα του νησιού αναγνωρίζοντας «την απαιδευσίαν και την αμάθειαν» ως το μεγαλύτερο πρόβλημα της πατρίδας του. Την προσπάθεια αυτή θα συνεχίσει με συνέπεια όλα τα χρόνια που διετέλεσε πρόεδρος της Λημνιακής Αδελφότητας.
Μια από τις πιο αξιομνημόνευτες ενέργειές του υπήρξε η χρηματοδότηση της έκδοσης, το 1907, του πρώτου τεύχους του βιβλίου του Αργυρίου Μοσχίδη: "Η Λήμνος. Ιστορικόν δοκίμιον της νήσου ταύτης από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι των καθ’ ημάς", στο οποίο ο περίφημος Λήμνιος φιλόλογος είχε συγκεντρώσει το άπαν της λημνιακής ιστορίας. Ο συγγραφέας, εκτιμώντας τη χειρονομία του Ντάλλη, του αφιερώνει την έκδοση, γράφοντας στην προμετωπίδα: ΝΙΚΟΛΑΩι Π. ΝΤΑΛΛΗ
ΑΝΔΡΙ ΦΙΛΟΓΕΝΕΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΜΟΥΣΩι
ΑΝΘ’ ΩΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ
ΕΥ ΠΟΙΕΙ Επίσης, στον πρόλογο της έκδοσης τον εγκωμιάζει με τα εξής χαρακτηριστικά λόγια: "'Μεγαλόφρων και μεγάθυμος ψυχή, ο ανήρ όστις τοις πάσιν είναι γνωστός δια την ευ-γενή ορμήν και πρόθυμον τάσιν, μεθ’ ης φέρεται προς το ευεργετείν την πατρίδα'."Παράλληλα με την προώθηση της πνευματικής καλλιέργειας των συμπατριωτών του, δεν παραλείπει και τη βελτίωση της καθημερινότητάς τους χρηματοδοτώντας έργα κοινής ωφέλειας. Χαρακτηριστικό έργο του είναι η αποκληθείσα Δάλλειος Κρήνη στο Βάρος. Δαπανώντας τεράστια ποσά μετέφερε το νερό της μακρινής πηγής Παλιοπορτόρια στην πλατεία του χωριού ανεγείροντας ταυτόχρονα καλλιμάρμαρη βρύση, από την οποία μέχρι σήμερα πλείστοι κάτοικοι τροφοδοτούνται με πόσιμο νερό, ένα από το καλύτερα της ανατολικής Λήμνου.
Το μέγεθος της ευεργεσίας ήταν τέτοιο ώστε οι συμπατριώτες του προσκάλεσαν τον ίδιο το μητροπολίτη Γεννάδιο να τελέσει τον αγιασμό των εγκαινίων του έργου, στις 11 Νοεμβρίου 1907. Επίσης, οι εφοροεπίτροποι, οι μουχταροδημογέροντες και οι πρόκριτοι του χωριού, σε ειδική κοινή συνέλευση υπό την προεδρία του μητροπολίτη, μεταξύ άλλων ανακήρυξαν το Νικόλαο Ντάλλη "Μέγα της Κοινότητος Ευεργέτην", έδωσαν το όνομά του στην πλατεία της Δαλλείου Κρήνης και τοποθέτησαν τιμητική πλάκα στην οποία περιγράφεται το χρονικό της ευεργεσίας.
Η φήμη του έχει πλέον ξεφύγει από τα στενά πλαίσια της Λήμνου και της λημνιακής διασποράς και έχει καταστεί πανελλήνια. Είναι προνομιακός συνομιλητής εκκλησιαστικών και κοινωνικών φορέων, όπως του Πατριάρχη Αλεξανδρείας.
Το 1905, η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων τον διορίζει μέλος της «εν Αιγύπτω υποεπιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων». Την εποχή αυτή η Ε.Ο.Α. προσανατολίζεται στη διοργάνωση στο Καλλιμάρμαρο των "Β΄ Διεθνών Ολυμπιακών Αγώνων", που θα μείνουν στην ιστορία ως "Μεσοολυμπιάδα του 1906". Έτσι, αναζητά στήριξη από τους εύπορους Αιγυπτιώτες Έλληνες, επιφανή μέλη των οποίων προσελκύει για τη διοργάνωση εράνων και γενικά για την προώθηση του σκοπού της.
Οικονομική καταστροφή
Παρά τις άφθονες ευεργεσίες του ο Ντάλλης δεν ευτύχησε στη ζωή του. Γύρω στο 1910, χρεοκόπησε και έχασε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του, όταν έμπιστο συγγενικό του πρόσωπο καταχράστηκε μεγάλα χρηματικά ποσά και «εξαφανίστηκε».
Αναγκάστηκε να εκποιήσει όλη την ακίνητη περιουσία του για να εξοφλήσει τους πιστωτές του, φροντίζοντας ιδιαιτέρως τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει απέναντι στην κοινότητα της Λήμνου (λειτουργία σχολών, εκκλησίας κ.λπ.), ενώ τα παιδιά του αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν στις ΗΠΑ.
Στη συνέχεια και ως το τέλος της ζωής του, αποσύρθηκε στο Βάρος, χωριό της συζύγου του, όπου έζησε ως αγρότης - κτηνοτρόφος και αργότερα επιστάτης στα κτήματα του μετοχίου της Τρύγης, "περιβαλλόμενος με την εκτίμηση και το σεβασμό της κοινωνίας της Λήμνου, διότι έζησε σκορπίζων τα πλούτη του, όταν είχε, προς κοινήν ωφέλειαν", όπως σημειώνει χαρακτηριστικά η εφ. Λήμνος στην αναγγελία του θανάτου του.
Βιβλιογραφία
Νταλλης Νικολαος Νταλλης
Νικολό Ταρτάλια
Ο Νικολό Φοντάνα Ταρτάλια (ιταλικά: Niccolò Fontana Tartaglia, 1499/1500, Μπρέσια – 13 Δεκεμβρίου 1557, Βενετία) ήταν Ιταλός μαθηματικός, μηχανικός οχυρώσεων, και τοπογράφος από την Βενετία. Ανάμεσα στα πολλά βιβλία τα οποία έγραψε ήταν και η πρώτη έκδοση των Στοιχείων του Ευκλείδη στην ιταλική γλώσσα, καθώς και μεταφράσεις γραπτών του Αρχιμήδη στα λατινικά. Έθεσε επίσης τα μαθηματικά θεμέλια της βαλλιστικής, και οι θεωρίες του σχετικά με τα σώματα σε πτώση αντικαταστάθηκαν αργότερα εν μέρει από τα γραπτά του Γαλιλαίου. Είναι επίσης ιδιαίτερα γνωστός για την επίλυση των κυβικών εξισώσεων και την έντονη εχθρότητα του προς τον Τζερόλαμο Καρντάνο σχετικά με το θέμα αυτό.
Νεαρή ηλικία
Γεννήθηκε το 1499 με 1500 και το πραγματικό του όνομα ήταν Νικολό Φοντάνα. Είχε δύσκολη παιδική ηλικία καθώς ο πατέρας του δολοφονήθηκε από ληστές το 1506 και η οικογένεια του αντιμετώπισε πολλά οικονομικά προβλήματα μένοντας χωρίς σταθερό εισόδημα, ενώ το 1512 κατά την διάρκεια εισβολής γαλλικών στρατευμάτων στην πόλη εν μέσω του πολέμου της συμμαχίας του Καμπραί τραυματίστηκε βαριά στο πρόσωπο από ξίφος κάποιου στρατιώτη. Παρότι κατάφερε να επιζήσει, δεν μπόρεσε ποτέ να ανακτήσει και πάλι την κανονική του ομιλία και έκτοτε έγινε γνωστός ως Ταρτάλια (τραυλός, Tartaglia). Από τότε δεν ξυριζόταν ποτέ και διατηρούσε μακριά γένια για να μη φαίνονται οι ουλές του.
Σταδιοδρομία
Έδειξε σημαντική έφεση στα μαθηματικά, και ήταν αυτοδίδακτος. Το 1521 ήταν πλέον καθηγητής μαθηματικών στην Βερόνα, και το 1534 μετακόμισε στην Βενετία όπου διακρίθηκε συμμετέχοντας επιτυχώς σε πολλές ακαδημαϊκές συζητήσεις και αντίλογους. To 1537 δημοσίευσε το Nova Scientia (Νέα επιστήμη) στο οποίο ανέπτυξε την μελέτη της βαλλιστικής, και τo 1543 εξέδωσε τα Στοιχεία του Ευκλείδη στην ιταλική γλώσσα, και αργότερα μεταφράσεις κειμένων του Αρχιμήδη στα λατινικά. Το πλέον γνωστό του έργο είναι το General Trattato di Numeri et Misure (Γενική πραγματεία αριθμών και μέτρων) το οποίο εκδόθηκε στην Βενετία το 1556–1560.
Είναι επίσης γνωστός για τον τύπο που έδωσε ως προς τον υπολογισμό του όγκου των τετράεδρων ως:
όπου το dij είναι η απόσταση μεταξύ των κορυφών i και j.
Διαμάχη με Καρντάνο
Το 1541 είχε καταφέρει να βρει λύσεις για κυβικές εξισώσεις κάτι που μέχρι τότε θεωρούνταν αδύνατο (σύμφωνα με τον Λούκα Πατσιόλι, μαθηματικό και συνεργάτη του Λεονάρντο ντα Βίντσι). Αργότερα ανακαλύφθηκε πως στην πραγματικότητα ο πρώτος ήταν ο Σκιπιόνε ντελ Φέρρο ο οποίος ωστόσο δεν το είχε γνωστοποιήσει σε κανέναν, παρά μόνο λίγο πριν πεθάνει έδειξε την μέθοδο του στον Φιόρ ο οποίος ήταν μαθητής του αλλά όχι ιδιαίτερα ικανός.
Ο Ταρτάλια είχε επιλύσει ξεχωριστά το πρόβλημα αυτό, και έτσι όταν ο Φιόρ ισχυρίστηκε πως διέθετε τρόπο επίλυσης των κυβικών εξισώσεων, οι δύο τους συμμετείχαν σε διαγωνισμό τον οποίο ο Ταρτάλια κέρδισε σχετικά άνετα χωρίς να κοινοποιήσει την δική του μέθοδο. Ο μαθηματικός και ευρύτερα πολυμαθής Τζερόλαμο Καρντάνο μαθαίνοντας τα νέα του διαγωνισμού, επικοινώνησε μέσω επιστολής με τον Ταρτάλια ζητώντας του άδεια να του επιτρέψει να δημοσιεύσει την μέθοδο αυτή σε μια μαθηματική πραγματεία που ετοίμαζε. Ο Ταρτάλια αρνήθηκε λέγοντας πως σκόπευε ο ίδιος να την δημοσιεύσει σε βιβλίο που ετοίμαζε και ο ίδιος, και ο Καρντάνο του είπε τότε πως δεν θα την δημοσίευε αλλά του ζήτησε να του την δείξει εμπιστευτικά, κάτι που ο Ταρτάλια αρνήθηκε και πάλι. Ο Καρντάνο συνέχισε να επιμένει, αυτή την φορά εκφράζοντας του την δυσαρέσκεια του αλλά και παράλληλα αφήνοντας να εννοηθεί στα γραφόμενα του πως είχε περιγράψει πολύ θετικά τον Ταρτάλια στον κυβερνήτη του Μιλάνου του οποίου ο Καρντάνο ήταν προστατευόμενος. Ο Ταρτάλια άλλαξε την στάση του πλέον καθώς θα του ήταν ιδιαίτερα επωφελής μια γνωριμία με τον κυβερνήτη του Μιλάνου και μια πιθανή καλύτερη θέσης εργασίας όπου θα αμείβονταν καλύτερα. Συμφώνησαν να συναντηθούν με τον Καρντάνο, ο οποίος του υποσχέθηκε πως θα κάνει ότι χρειάζεται για την γνωριμία. Όταν έφτασε στο Μιλάνο, ο κυβερνήτης έτυχε να απουσιάζει, και έτσι συναντήθηκε μόνο με τον Καρντάνο ο οποίος έπειτα από πολύ προσπάθεια τον έπεισε να του αποκαλύψει την μέθοδο του, υπό τον αυστηρό όρο ότι δεν θα τον αποκάλυπτε ποτέ σε κανένα.
Η συγκεκριμένη μέθοδος επίλυσης των κυβικών εξισώσεων ονομάζεται πλέον μέθοδος Καρντάνο-Ταρτάλια στην μαθηματική ονοματολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 16ου αιώνα
Doctor Strange
Ο Doctor Strange (πραγματικό όνομα: Stephen Vincent Strange, ελληνικά: Στίβεν Βίνσεντ Στρέιντζ) είναι φανταστικός υπερήρωας που εμφανίζεται σε αμερικανικά περιοδικά κόμικ που εκδίδει η Marvel Comics. Πρόκειται για μία δημιουργία του καλλιτέχνη Στιβ Ντίτκο, που πρωτοεμφανίστηκε στο Strange Tales #110 τον Ιούλιο του 1963. Ο Doctor Strange υπηρετεί ως ο Υπέρτατος Μάγος, ο κύριος προστάτης της Γης απέναντι σε μαγικές και μυστικιστικές απειλές. Κάνοντας ντεμπούτο στην Αργυρά Περίοδο των κόμικ, ο χαρακτήρας έχει εμφανιστεί σε πολλές γνωστές σειρές κόμικ και έχει προστεθεί σε πολλά μέσα όπως, βιντεοπαιχνίδια, τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων και ταινίες.
Το 2012, ο Doctor Strange κατατάχθηκε ως 33ος στον κατάλογο του IGN με τους "50 Κορυφαίους Εκδικητές".
Δημιουργία
Ο καλλιτέχνης Στιβ Ντίτκο και ο σεναριογράφος Σταν Λι έχουν περιγράψει τον χαρακτήρα ως πρωτότυπη ιδέα τού Ντίτκο, ο οποίος έγραψε το 2009 "Μόνος μου, έφερα στον Λι ένα πεντασέλιδο, σκιαγραφημένης ιστορίας με ένα σενάριο της ιδέας ενός νέου, διαφορετικού είδους χαρακτήρα για ποικιλία στη Marvel. Ο χαρακτήρας μου κατέληξε να ονομαστεί Dr. Strange, επειδή θα εμφανιζόταν στις Παράξενες Ιστορίες"  Σε ένα γράμμα του 1963 στον Τζέρρυ Μπαίηλς, ο Λι αποκάλεσε τον χαρακτήρα ως του Ντίτκο.
Πρώτα χρόνια
Ο Doctor Strange έκανε ντεμπούτο στις Παράξενες Ιστορίες #110 (Ιούλιος 1963),  ένα βιβλίο μοιρασμένο στα δύο με "Τον Ανθρώπινο Πυρσό". Ο Doctor Strange εμφανίστηκε στα τεύχη #110–111 και #114 πριν την οκτασέλιδη ιστορία της γέννησης του χαρακτήρα στο #115 (Δεκέμβριος 1963). Το σενάριο τού Λι στον χαρακτήρα έλαβε έμπνευση από τον Τσάντου τον Μάγο, ραδιοφωνικό πρόγραμμα που βγήκε στον αέρα του Mutual Broadcasting System τη δεκαετία του 1930. Είχε τον Doctor Strange να συνοδεύει τα ξόρκια με επικλήσεις, αν και συνήθως επρόκειτο για μυθολογικές προσωπικότητες, ο Λι είπε ότι δεν είχε ιδέα του τι σήμαιναν οι επικλήσεις και ότι τις χρησιμοποίησε μόνο και μόνο επειδή είχαν άκουσμα μυστικιστικό και μυστήριο. Ο Ντίτκο προσέθεσε υπερρεαλιστικά μυστικιστικά τοπία και αυξανόμενα ζωηρά σχέδια που βοήθησαν να γίνει αγαπημένο των φοιτητών εκείνη την περίοδο. Ο ιστορικός κόμικ Μάικ Μπέντων έγραψε:
"Οι άνθρωποι που διαβάζουν τον Doctor Strange σκέφτηκαν ότι οι άνθρωποι στη Marvel έχουν κάνει κεφάλι [ήτοι χρήστες ναρκωτικών]," θυμήθηκε όταν ο συνεκδότης και πρώην σεναριογράφος τού Doctor Strangeυ, Ρόυ Τόμας το 1971 είπε "επειδή είχαν παρόμοιες εμπειρίες με τα μανιτάρια. Μα, δεν χρησιμοποιώ παραισθησιογόνα, ούτε νομίζω ότι κάποιος σκιτσογράφος χρησιμοποιεί". Σύμφωνα με τον ιστορικό κόμικ Μπράντφορντ Ράιτ, "Ο Doctor Strange εντυπωσιακά προέβλεψε τον ενθουσιασμό για τον ανατολίτικο μυστικισμό και την ψυχεδέλεια."
Ο Ντίτκο εισήγαγε τον συμπαντικό χαρακτήρα Αιωνιότητα, που προσωποποιεί το σύμπαν και είναι μία φιγούρα γεμάτη με όλο το σύμπαν.
Ο δημιουργός/σεναριογράφος της Χρυσής Εποχής Μπιλ Έβερετ διαδέχθηκε τον Ντίτκο ως καλλιτέχνης με τα τεύχη #147-152, ακολουθήθηκε από τη Μαρή Σέβεριν ως το τεύχος #160 και ο Νταν Άντκινς ως το #168, το τελευταίο τεύχος πριν ο Νικ Φιούρι μεταφερθεί σε δικό του τίτλο και οι "Παράξενες Ιστορίες" μετονομαστούν σε "Doctor Strange". Επεκτεινόμενο σε 20 σελίδες ανά τεύχος, η σόλο σειρά "Doctor Strange" έτρεξε για 15 τεύχη, #169-183 (Ιούνιος 1968- Νοέμβριος 1969), συνεχίζοντας την αρίθμηση του "Παράξενες Ιστορίες". Ο Τόμας έγραψε την πλοκή νέων ιστοριών, δημιουργώντας ομάδα μετά τα πρώτα τρία τεύχη με τους Τζην Κόλαν και Τωμ Πάλμερ ως το τέλος. Ο Τζην Κόλαν άλλαξε δραστικά την εμφάνιση της σειράς, όπως είπε ο Τόμας "...είχε τη δική του οπτική τού πως θα έπρεπε να δείχνουν αυτοί οι άλλοι κόσμοι. Όλοι οι άλλοι απλώς αντέγραψαν τις εκδοχές του Ντίτκο για αυτές τις άλλες διαστάσεις, που ήταν απίστευτες και φανταστικές. Όταν ήρθε ο Τζην, δεν ένιωθε πραγματικό δέσιμο με αυτά, φαντάζομαι, και έτσι οι διαστάσεις ήταν απλώς μαυρίλα, καπνός και τέτοιου είδους πράγματα... Κάποιες φορές ήταν λίγο παράξενο για μία διάσταση στην οποία είχε ξαναπάει ο Doctor Strange να δείχνει διαφορετικά, μα κανείς δεν παραπονέθηκε." Ο Τόμας μνημόνευσε το 2000 ότι όταν επέστρεψε με μια μέρα καθυστέρηση από ένα συνέδριο κόμικ, είδε ότι ο υπεύθυνος παραγωγής τής Marvel, Σολ Μπροτσκυ, είχε αναθέσει τον Doctor Strange στον σεναριογράφο Άρτσι Γκούντγουιν, νέο στη Marvel και σεναριογράφο του Iron Man. Ο Τόμας έπεισε τον Μπρότσκυ να του επιτρέψει να συνεχίσει να γράφει τον τίτλο. "Έγινε πολύ κτητικός με τον Doctor Strange," είπε ο Τόμας "Δεν έκανε τεράστιες πωλήσεις, μα [μέχρι να σταματήσει] πωλούσαμε σε χαμηλά 40 τοις εκατό περισσοτέρων από 400.000 έντυπα, άρα πουλούσε περίπου κανά-δύο εκατοντάδες τεύχη [μα] εκείνη την εποχή έπρεπε να πουλάς περισσότερα."
Όταν τα σχέδια για ένα απραγματοποίητο διπλό κόμικ που θα είχε τον Doctor Strange και τον Iceman, σε σόλο περιπέτειες, ο Doctor Strange εμφανίστηκε μετά στα πρώτα τρία τεύχη ( Δεκέμβριος 1971-Ιούνιος 1972) τού τίτλου Marvel Feature. Εμφανίστηκε επίσης στην κυρίως πλοκή της λεπτομερειακής δημιουργίας μίας υπερηρωικής "μη-ομάδας", τους Υπερασπιστές, και τη σχετιζόμενη προϊστορία. Ο χαρακτήρας τότε πρωταγωνίστησε στην αναγέννηση των σόλο σειρών στα Marvel Premiere #3-14 (Ιούλιος 1972-Μάρτιος 1974). Αυτή η σειρά σηματοδότησε την αρχή ενός άλλου διερχόμενου αντιπάλου, την οντότητα Σούμα-Γκόραθ, δημιουργημένο από τον σεναριογράφο Στην Ίνγκλχαρτ και τον καλλιτέχνη Φρανκ Μπρένερ. Στα τεύχη #8-10 (Μάιος-Σεπτέμβριος 1973), ο Strange αναγκάστηκε να κλείσει το μυαλό του Αρχαιοτάτου, προκαλώντας τον νοητικό θάνατο του μέντορά του. Ο Strange τότε έλαβε τον τίτλο του Υπέρτατου Μαγίστρου. Οι Ίνγκλχαρτ και Μπρένερ δημιούργησαν άλλη μία πολυτευχική ιστορία με τον μάγο Σις-Νεγ ("Γένεσις" προφερόμενο ανάποδα) πηγαίνοντας πίσω στην ιστορία, συλλέγοντας όλες τις μαγικές ενέργειες, μέχρι που φτάνει στην απαρχή τού σύμπαντος, γινόμενος παντοδύναμος, αφήνοντας τον Παράξενο να αναρωτιέται αν ήταν παραδόξως η αυθεντική δημιουργία. Ο Σταν Λι, βλέποντας το τεύχος μετά την έκδοση, παρήγγειλε στον Ίνγκλχαρτ και τον Μπρένερ να κάνουν μία ανάκληση, λέγοντας ότι αυτός δεν ήταν ο Θεός μα ένας θεός, για να αποφευχθούν προσβολές προς θρησκευόμενους αναγνώστες. Ο σεναριογράφος και ο καλλιτέχνης έφτειαξαν ένα ψεύτικο γράμμα από έναν φανταστικό ιερέα, εξυμνώντας την ιστορία, και το έστειλαν στη Marvel από το Τέξας. Η Marvel χωρίς επίγνωση τύπωσαν το γράμμα και ανέσυραν την ανάκληση τού τεύχους.
Το Marvel Premiere, ως σειρά έφερε τον δεύτερο τίτλο του χαρακτήρα, Doctor Strange: Άρχοντας τον Μυστικών Τεχνών, γνωστό και ως Doctor Strange τόμος 2, το οποίο έτρεξε 81 τεύχη (Ιούνιος 1974-Φεβρουάριος 1987). Το Doctor Strange#14 παρουσίαση τη διασταύρωση των ιστοριών με το Ο Τύμβος τού Δράκουλα #44, μια άλλη σειρά που σχεδιαζόταν από τον Τζην Κόλαν εκείνη την περίοδο. Στην τελική ιστορία του Ίνγκλχαρτ, στέλνοντας τον Δρ. Στρέιντζ πίσω στον χρόνο να γνωρίσει τον Βενιαμίν Φραγκλίνο. Το 2010, η Comics Bulletin κατέταξε τη δουλειά του Ίνγκλχαρτ στον ''Δρ. Παράξενο'' με τους Μπρένερ και Κόλαν ένατους στη λίστα με τους "Κορυφαίους 10 της δεκαετίας του 1970 στη Marvel."
Δεκαετία 1980
Ο Strange συνάντησε τους συμμάχους του Τοπάζ στο #75 (Φεβρουάριος 1986) και Ριντραχ στο #80 (Δεκέμβριος 1986). Η σειρά τελείωσε με ένα αγωνιώδες φινάλε, καθώς το σπίτι του, το Άσυλο των Ασύλων, καταστράφηκε κατά τη διάρκεια μιας μάχης. Μέσα στις απώλειες ήταν ολόκληρη η συλλογή μυστικών βιβλίων και άλλων σημαντικών κειμηλίων του Doctor Strange. Ως αποτέλεσμα, ο Strange ήταν πλέον πιο αδύναμος και πολλά από τα ξόρκια που είχαν γίνει προς προστασία της ανθρωπότητας από βρικόλακες και τον θεό Σιθ είχαν λήξει.
Ο τίτλος έπαυσε την κυκλοφορία του, ώστε ο χαρακτήρας να συνεχίσει τις περιπέτειές του στη διπλών ιστοριών σειρά Παράξενες Ιστορίες τόμος 2 #1-19 (Απρίλιος 1987-Οκτώβριος 1988) μοιραζόμενος με τον Μανδύα και το Στιλέτο. Αυτή η νέα σειρά περιπετειών του Doctor Strange κατέληξε με τον Παράξενο να παίρνει πίσω τη δύναμή του και τα χαμένα αντικείμενά του, καθώς και στην αναβίωση των Υπερασπιστών, που είχαν πεθάνει στο τελευταίο τεύχος της ομάδας.
Δεκαετία 1990
Ο Doctor Strange επέστρεψε με δική του σειρά, ονομαζόμενη αυτή τη φορά Doctor Strange: ο Υπέρτατος Μάγος, που έτρεξε 90 τεύχη (Νοέμβριος 1988-Ιούνιος 1996). Η αρχική δημιουργική ομάδα ήταν ο σεναριογράφος Πήτερ Μπ. Γκίλλις και οι καλλιτέχνες Ρίτσαρντ Κέις και Ράντυ Έμπερλιν, με ιστορίες που συχνά κρατούσαν πολλά τεύχη. Ο Strange έχασε τον τίτλο του "Υπέρτατου Μάγου" στα τεύχη #48-49 (Δεκέμβριος 1992-Ιανουάριος 1993), όταν αρνήθηκε να πάλεψε έναν πόλεμο εκ μέρους των Βισάντι, μυστικιστικών όντων που ενδυναμώνουν τα ξόρκια του. Κατά τη διάρκεια αυτής της σειράς έγινε μέλος των "Υιών του Μεσονυκτίου", ομάδας υπερφυσικών κόμικ της Marvel.. Ο Doctor Strange βρήκε νέες πηγές για μαγική δύναμη υπό τη μορφή χαοτικής μαγείας, καθώς και ενός μαγικού σκευάσματος που χρησιμοποιούσε ως διαμεσολαβητή. Θα συντάξει τους Μυστικούς Υπερασπιστές με πλήθος ηρώων, και θα επανενώσει τους αρχικούς Υπερασπιστές. Ο Strange έλαβε πίσω τον τίτλο στο στο τεύχος #80 (Αύγουστος 1995).
Ο Strange εμφανίστηκε μαζί με τον Ανθρώπινο Πυρσό και το Πράγμα στην αυτοτελή ιστορία, του μόνου τεύχους των Παράξενων Ιστοριών τόμος 3 #1 (Νοέμβριος. 1994).
Ο χαρακτήρας παρουσιάστηκε σε πολλές περιορισμένες σειρές. Το πρώτο ήταν Doctor Strange: Η Πτήση των Οστών #1-#4 (Φεβρουάριος-Μάιος 1999), με μια σειρά αυτανάφλεξης κακοποιών διερευνούμενων από έναν παλιό εχθρό, τον Ντορμάμμου. Ο Strange ήταν ο καταλύτης για τη δημιουργία ενός τρίου μαγισσών στο "Μάγισσες" (Witches) #1-#4 (Αύγουστος-Νοέμβριος 2004). Η περιορισμένη σειρά του ήρωα (Νοέμβριος 2004-Ιούλιος 2005) από τους σεναριογράφους Τζ. Μάικλ Στραζύνγσκι και Σαμ Μπαρνς μας ενημέρωσε περεταίρω για την απαρχή του χαρακτήρα. Μία άλλη σειρά, Doctor Strange: Ο Όρκος #1-5 (Δεκέμβριος 2006-Απρίλιος 2007), γραμμένο από τον Μπράιαν Κ. Βωγκαν και σχεδιασμένο από τον Μάρκος Μάρτιν, επικεντρώθηκε στις υπευθυνότητες του Strange ως μάγου και γιατρού.
Ο Doctor Strange εμφανίστηκε σε τέσσερα γραφικά διηγήματα ανά τα χρόνια: Doctor Strange: Into Shamballa (1986); Doctor Strange & Doctor Doom: Triumph and Torment (1989); ''Spider-Man/Dr. Strange: The Way to Dusty Death (1992); and Dr. Strange: What Is It That Disturbs You, Stephen?'' (1997).
Δεκαετία 2000
Ο Doctor Strange εμφανίστηκε ως υποστηρικτικός χαρακτήρας για τη δεκαετία του 2000. Εμφανίστηκε αρκετά στο Ο Απίθανος Άνθρωπος Αράχνη από τον Τζ. Μάικλ Στρασύσκι, πριν μπει σε μία χρονοδίνη από τον Βαρόνο Μόρντω. Αργότερα εμφανίστηκε στους Νέους Εκδικητές, όπου ειπώθηκε ότι είναι μέρος μίας μυστικής ομάδας γνωστής ως "Οι Πεφωτισμένοι" που συμφωνούν για μελλοντικές απειλές προς τη Γη. Στο τέλος ο Strange μπήκε στην ομάδα, επιτρέποντάς τους τη χρήση της κατοικίας του ως βάσης μετά τα γεγονότα του Εμφυλίου Πολέμου, από τον οποίο απείχε. Ο Strange ήταν ενάντια της Καταγραφής Υπερανθρώπων και βοήθησε τους αντιστασιακούς Εκδικητές με αρχηγό τον Λουκ Κέητζ.
Ο Doctor Doom επιτέθηκε κάποια στιγμή τους Εκδικητές και χειραγώγησε την Κόκκινη Μάγισσα, για να αποδεκατίσει τον πληθυσμό των μεταλλαγμένων· μην μπορώντας να σταματήσει αυτό ο Doctor Strange και την ανημπορία του να καταλάβει ότι πίσω από αυτό ήταν ο Doom, τον έκανε να αμφισβητήσει τις δυνάμεις του.<sup class="noprint Inline-Template " style="white-space:nowrap;">[<span title="This citation requires a reference to the specific volume in which the source appears. (June 2015)">volume & issue needed ] Αφού πιέστηκε να χρησιμοποιήσει μαύρη μαγεία, για να σταματήσει τον εξαγριωμένο Χαλκ, ακολούθησε μια σειρά σκοτεινών μαγικών, για να σωθούν οι Νέοι Εκδικητές από τον υπερστρατό, και ο Strange αποποιήθηκε του τίτλου του Υπέρτατου Μαγίστρου, καθώς ένιωσε ανάξιος.
Δεκαετία 2010
Ο Doctor Strange εμφανίστηκε ως βασικός χαρακτήρας από το 2010-2013 στους Νέους Εκδικητές από το τεύχος #1 (Αύγουστος 2010) ως το τελευταίο τεύχος #34 (Ιανουάριος 2013). Ονομαζόμενος Δόκτωρ Βούντου, ο νέος Υπέρτατος Μάγος θυσιάζεται για να σταματήσει μια παντοδύναμη μυστική οντότητα, τον Αγκαμόττο από το να λάβει το Μάτι. Το επόμενο τεύχος, είχε έναν γεμάτο τύψεις Strange να συντάσσεται με τους Νέους Εκδικητές και να προσφέρει στην ομάδα τον υπηρέτη του Γουόνγκ ως οικονόμο. Αυτός και ο Γουόνγκ συνεργάζονται με ομάδες των Εκδικητών σε επόμενες περιπέτειες.
Ο Doctor Strange λαμβάνει τον τίτλο του Υπέρτατου όταν το φάντασμα του αδελφού του Δόκτορα Βούντου, του Ντάνιελ Ντραμ, επιχειρεί επίθεση καταλαμβάνοντας αρκετούς Εκδικητές. Καταφέρνει να τον νικήσει χρησιμοποιώντας μαύρη μαγεία, χωρίς να τον διαφθείρει. Το πνεύμα του Αρχαιότατου εμφανίζεται στον Παράξενο για να τον πληροφορήσει ότι η προθυμία του να παλέψει με τον κόσμο, αν και δεν ήταν επισήμως ο Υπέρτατος, διπλασίασε τη δύναμή του να χρησιμοποιεί μαύρη μαγεία, όταν είναι αναγκαίο, και να αποφεύγει τη φθαρτική της επήρεια και έτσι αξίζει τον τίτλο.
Οκτώ μήνες στο μέλλον, αποκαλύπτεται ότι ο Doctor Strange γίνεται ο αρχηγός των Σκοτεινών Ιερέων.
Αφού η τελική εισβολή ενώσει τους εναπομείναντες κόσμους σε έναν, ο Doctor Strange δρα ως το δεξί χέρι του Δόκτωρ Doom, ο οποίος έχει γίνει ο κυβερνήτης και θεός αυτού του κόσμου μετά τη διαγραφή όλων των οντοτήτων που προϋπήρχαν, αποδεχόμενος την κατάσταση των πραγμάτων μιας και ο Δόκτωρ Doom είναι πράγματι πολύ καλός στο έργο που του ανατέθηκε. Όμως, όταν η Καμπάλ έρθει ξανά στον νέο αυτόν κόσμο από μία "άκατο" που χρησιμοποίησαν, για να διαφύγουν της καταστροφής και να σκοτώσουν έναν από το Σώμα του Θωρ, που δρούσε ως ασφάλεια του Doom, ο Doctor Strange αναγκάζεται να ανοίξει μία δεύτερη δίοδο και να ελευθερώσει τους επιζήσαντες ήρωες της Γης-316, με τον Μαύρο Πάνθηρα Κύριο Φανταστικό ιδιαίτερα σοκαρισμένους με το γεγονός ότι ο Doctor Strange συμμάχησε με τον Δόκτορα Doom. Αφού εξηγήσει την κατάσταση στους πρώην συμμάχους του, ο Doctor Strange εξορίζει τους ήρωες της Γης-316 σε απομακρυσμένες γωνίες του σύμπαντος, όταν ο Doom τους βρει, σκοτώνει τον Κύκλωπα, ο οποίος έχει ενισχυθεί με τη Δύναμη του Φοίνικα. Όταν ο Strange πληροφορήσει τον Doom ότι, παρ'όλη τη δύναμη, πάντα θα φοβάται τον Ρηντ Ρίτσαρντς, ο Doom σκοτώνει τον Strange σε μια έκρηξη θυμού. Αν και ο Doom επιχειρεί να ισχυριστεί ότι οι ήρωες ήταν αυτοί που τον σκότωσαν, οι απομακρυσμένοι ήρωες εν καιρώ καταφέρνουν να θέσουν τα διάφορα βασίλεια ενάντια στον Doom, φτάνοντας στο σημείο ο Ρηντ να πάρει τις δυνάμεις τού Doom και να επαναφέρει το πολυσύμπαν, ξεκινώντας με την επαναδημιουργία της Γης-316, καθώς και επαναφέροντας στη ζωή τον Doctor Strange.<sup class="noprint Inline-Template " style="white-space:nowrap;">[<span title="This citation requires a reference to the specific volume in which the source appears. (January 2016)">volume & issue needed ]
Βιογραφία
Ο Δόκτωρ Stephen Strange είναι ένας ιδιοφυής, μα εγωιστής γιατρός που νοιάζεται μόνο για την καριέρα και τον πλούτο του. Όμως, ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα καταστρέφει τα κόκκαλα στα χέρια του. Η απώλεια αυτή σταματά την ικανότητά του ως χειρουργού, μιας και τα χέρια του τρέμουν ανεξέλεγκτα. Πολύ περήφανος, για να γίνει δάσκαλος, ο Strange ψάχνει απεγνωσμένα να επαναφέρει τα χέρια του, συμβουλευόμενος γιατρούς, ομοιοπαθητικούς και ταξιδεύοντας στον κόσμο ως απόμακρες περιοχές για εξωτικές θεραπείες.
Αφού εξαντλήσει τα αποθέματα χρημάτων του, μένει άστεγος, κάνοντας "μαύρα χειρουργεία" για χρήματα. Απεγνωσμένος και συνεχώς αναζητώντας, ο Strange εντοπίζει έναν ερημίτη αποκαλούμενο Αρχαιότατο (που είναι ο Υπέρτατος Μάγιστρος της Γης) στα Ιμαλάια. Ο Αρχαιότατος αρνείται βοήθεια προς τον Strange λόγω της εγωπάθειάς του, μα διαισθάνεται το καλό μέσα του και προσπαθεί να το φέρει στην επιφάνεια. Αποτυγχάνει, μα η καλοσύνη του Strange εμφανίζεται, όταν βρει τον μαθητευόμενο τού Αρχαιότατου, τον Βαρόνο Μόρντω, που προσπαθεί να σκοτώσει τον ηλικιωμένο. Μετά από μια αναμέτρηση με τον Μόρντω οδηγείται στο να χτυπηθεί από πολλά περιοριστικά ξόρκια που τον αποτρέπουν από το να επιτεθεί στον Μόρντω και να προειδοποιήσει τον Αρχαιότατο, μα ο Strange απεγνωσμένα δέχεται ανιδιοτελώς την προσφορά του Αρχαιότατου να γίνει μαθητευόμενός του, ελπίζοντας να βοηθήσει τον ηλικιωμένο. Ο Αρχαιότατος ευχαριστημένος με την αλλαγή τού Strange, δέχεται τον δυτικοφερμένο και τον ελευθερώνει από τα ξόρκια τού Μόρντω, ενώ του εξηγεί ότι γνώριζε εξ αρχής για την προδοσία του Μόρντω. Ο Strange σύντομα γίνεται ο πιο ανθεκτικός αντίπαλος για τον Μόρντω καθώς ο Αρχαιότατος διδάσκει τον δόκτορα τις μυστικές τέχνες. Μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης, ο Strange επιστρέφει στη Νέα Υόρκη και εδράζεται στο Άσυλο Ασύλων, ένα κτήριο στο Γκρήνουϊς Βίλλατζ, που φυλάσσεται από τον προσωπικό υπηρέτη του Strange τον Γουόνγκ.
Καθώς ο μαθητευόμενος του Αρχαιότατου αντιμετωπίζει τον Εφιάλτη, και άλλους μυστικιστικούς αντιπάλους πριν συναντήσει τον Ντορμάμμου, έναν πολέμαρχο από μία εναλλακτική διάσταση αποκαλούμενη "Σκοτεινή Διάσταση". Ο Strange βοηθείται από ένα ανώνυμο κορίτσι, αργότερα ονομαζόμενο Κλέα, που αργότερα αποκαλύπτεται ότι είναι η ανιψιά του Ντορμάμμου. Όταν ο Strange βοηθά τον αποδυναμωμένο Ντορμάμμου να διώξει τα Άνοα Όντα και να τα γυρίσει στη φυλακή τους, τότε του επιτρέπεται να φύγει χωρίς μάχη.
Δυνάμεις και ικανότητες
Ο Strange είναι ένας μάγος με ικανότητες που αντλεί τις δυνάμεις του από μυστικιστικές οντότητες όπως ο Αγκαμόττο, Σύττορακ, Ίκον, Όστουρ, Ράνταγκορ και Γουατούμπ, που δανείζουν τις ενέργειές τους για ξόρκια.<sup class="noprint Inline-Template " style="white-space:nowrap;">[<span title="This citation requires a reference to the specific volume in which the source appears. (December 2014)">volume & issue needed ]  Ο Strange επίσης υποτάσσει μυστικιστικά αντικείμενα συμπεριλαμβανομένων του Μανδύα της Αιώρησης ο οποίος του επιτρέπει να πετά,  το Μάτι του Αγκαμόττο, του οποίου του φως χρησιμοποιείται για να απενεργοποιήσει σατανική μαγεία,  το Βιβλίο των Βισάντι, το οποίο εμπεριέχει τη γνώση της λευκής μαγείας,  και τη Σφαίρα του Αγκαμόττο που χρησιμοποιείται ως κρυστάλλινη σφαίρα.
Επιπλέον, έχει εκπαιδευτεί σε πολλές πολεμικές τέχνες και τούς κανόνες τους,<sup class="noprint Inline-Template " style="white-space:nowrap;">[<span title="This citation requires a reference to the specific volume in which the source appears. (December 2014)">volume & issue needed ]  και έχει δείξει ευχέρεια σε πολλές μαγικές επικλήσεις όπλων όπως ξίφη και τσεκούρια.<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2016)">citation needed ]  Ο Strange ήταν επίσης άξιος νευροχειρουργός πριν μία πλήξη στα νεύρα τον κατέστησε αδύναμο στα χέρια.
Επιπροσθέτως, έχει εκπαιδευτεί σε αρκετές πολεμικές τέχνες και κανόνες  έχοντας δείξει επαγγελματισμό σε σε πολυάριθμα επικαλούμενα όπλα όπως ξίφη και τσεκούρια  Ο Strange ήταν και ταλαντούχος νευροχειρουργός πριν από μία νευρική απώλεια που τον έκανε να χάσει αίσθηση στα χέρια του.
Ο Doctor Strange έχει περιγραφεί ως "ο ισχυρότερος μάγος στο σύμπαν"  και "ισχυρότερος κατά πολύ από κάθε άλλο φίλο του ανθρωποειδές" από το Eternity, για το Σύμπαν της Marvel. Διατηρεί τον τίτλο του Υπέρτατου Μαγίστρου από το 1973 (με τον θάνατο του Αρχαιότατου)  ως το παρόν, εκτός από μία διακοπή από το 1992  ως το 1995. Απελευθέρωσε ξανά τον εαυτό του από τον τίτλο το 2009,  αλλά τον παίρνει πίσω το 2012, όταν αποδεικνύει ότι μπορεί να σώσει τον κόσμο και χωρίς τον τίτλο.
Συλλεκτικές εκδόσεις
Ο Doctor Strange έχει ιστορίες συλλεγμένες σε ξεχωριστούς τόμους.
Βιντεοπαιχνίδια
Ο Doctor Strange εμφανίζεται ως χαρακτήρας επιλογής στα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερήρωες της Marvel Comics Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Σταν Λι Κατηγορία:Χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν από τον Στιβ Ντίτκο Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες
Γρηγόριος ο Πατρίκιος
Ο Γρηγόριος ο Πατρίκιος (πέθανε 647) ήταν Βυζαντινός Έξαρχος στην Αφρική.
Βιογραφία
Ο Γρηγόριος ο Πατρίκιος ήταν συγγενής του Αυτοκράτορα Ηρακλείου (β. 610-641) και του γιου του Κώνστα Β΄ (β. 641-668), και ήταν πιθανώς ο γιος του Νικήτα, εξαδέλφου τού Ηράκλειου. Ο Γρηγόριος βεβαιώνεται ότι ήταν Έξαρχος της Αφρικής («πατρίκιος της Αφρικής» στον Θεοφάνη ), τον Ιούλιο του 645,, αλλά μπορεί να είχε διοριστεί ήδη επί Ηρακλείου.
Τόμας Μορ
Ο Τόμας Μορ (Sir Thomas More, 7 Φεβρουαρίου 1478 - 6 Ιουλίου 1535) ήταν Άγγλος πολιτικός και φιλόσοφος, άγιος της Καθολικής Εκκλησίας.
Βιογραφία
Γιος δικαστή, σπούδασε στην Οξφόρδη και υπήρξε μέλος του κύκλου του Τζον Μόρτον, αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρυ. Ευρύτατης μόρφωσης, θεολογικής και κλασικής, έγινε δικηγόρος, μέλος του Κοινοβουλίου και αναδείχθηκε σε διάφορα διοικητικά και δικαστικά αξιώματα. Το 1529 έγινε αρχικαγκελλάριος.
Ένθερμος καθολικός, ο Μορ άσκησε δριμεία κριτική με τα έργα του κατά του Προτεσταντισμού και του Λούθηρου προσωπικά. Αυτά όσο ο βασιλιάς Ερρίκος Η΄ ήταν κι αυτός ένθερμος καθολικός. Όταν όμως ο Ερρίκος ήρθε σε ρήξη με τον Πάπα, που αρνήθηκε να θεωρήσει άκυρο τον γάμο του με την Αικατερίνη της Αραγωνίας και ν' αναγνωρίσει τον νέο γάμο του με την Άννα Μπολέϋν, και ανακήρυξε τον εαυτό του αρχηγό της αγγλικής Εκκλησίας, ο Μορ παραιτήθηκε αρνούμενος να δεχτεί ένα κοσμικό πρόσωπο ως κεφαλή της θρησκείας.
Όλη η Ευρώπη συγκλονίστηκε από την θανάτωσή του, ο Έρασμος τον θρήνησε και τον απεκάλεσε omnium horarum homo (άνθρωπο για όλες τις εποχές) και οι ιστορικοί ανεξαρτήτως δόγματος απέρριψαν την κατηγορία της προδοσίας. Το 1935 ανακηρύχθηκε άγιος της Καθολικής Εκκλησίας.
Η Ουτοπία
Το 1516 εκδόθηκε στην Λουβαίν των Κάτω Χωρών το έργο του Μορ Ουτοπία στα λατινικά. Την έκδοση επιμελήθηκε ο Έρασμος, στενός φίλος του Μορ. Ο τίτλος που είχε δώσει ο Μορ στο έργο του ήταν Nusquam (Πουθενά) αλλά κατά την έκδοση, πιθανώς με την ουμανιστική παρέμβαση του Έρασμου, εμφανίστηκε ως Utopia, από τις ελληνικές λέξεις ου και τόπος. Πρόκειται για την περιγραφή μιας ιδανικής κοινωνίας ισότητας, κοινοκτημοσύνης, θρησκευτικής ανοχής (υπό περιορισμούς όμως), όπου η εργασία θα είναι εξάωρη και δεν θα υπάρχουν χρήμα, δικηγόροι και εκμετάλλευση. Αυτή η ιδανική σοσιαλιστική κοινωνία είναι και μια κριτική της αγγλικής κοινωνίας της εποχής του Μορ, που ισχύει βέβαια καθολικά μέχρι σήμερα. Αλλά ο ίδιος ο συγγραφέας διατυπώνει τις επιφυλάξεις του για το κατά πόσον είναι δυνατή η αφθονία αγαθών χωρίς την ύπαρξη κινήτρων και για την αδιαφορία των οκνηρών που θα επιβαρύνει τους εργατικούς. Τελικά μεταθέτει την πραγμάτωση της ουτοπίας του στο απώτερο μέλλον «όταν όλοι οι άνθρωποι θα είναι καλοί».
Λογοτεχνικές αναπλάσεις
(της διαμάχης του Μορ με τον Ερρίκο Η΄)
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Ουτοπιστές Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 16ου αιώνα
Μαλαμίρ
Ο Μαλαμίρ (βουλγαρικά: Маламир) ήταν ο ηγεμόνας της Βουλγαρίας το 831-836.
Ο Μαλαμίρ ήταν γιος του Ομουρτάγ και εγγονός του Κρούμου. Το όνομά του μπορεί να είναι Σλαβικής προέλευσης, το οποίο θα τον έκανε τον πρώτο Βουλγάρο χάνο που διέθετε Σλαβικό όνομα, και αυτό οδήγησε στην εικασία ότι η μητέρα του ήταν Σλάβοι, αν και αυτό δεν μπορεί να αποδειχθεί. Μια άλλη θεωρία είναι ότι είναι Ιρανικό όνομα, καθώς υπάρχει μια Ιρανική πόλη με το όνομα Μαλαμίρ.
Ο Μαλαμίρ έγινε ηγεμόνας της Βουλγαρίας σε 831 μετά τον θάνατο του πατέρα του Ομουρτάγ, γιατί ο μεγαλύτερος αδελφός του Ενραβότα (Βόιν) είχε χάσει το δικαίωμα για την κληρονομική διαδοχή καθώς έγινε Χριστιανός. Είναι πιθανό ότι ο Μαλαμίρ ήταν νέος και άπειρος κατά τη στιγμή της προσχώρησης, και ότι οι υποθέσεις του κράτους διαχειριζόταν από τον καβχάνο του, τον Ισμπούλ.
Γύρω στο 833 ο Μαλαμίρ εκτέλεσε τον μεγαλύτερο αδερφό του Ενραβότα επειδή αρνήθηκε να αποκηρύξει τον Χριστιανισμό. Μετά τη λήξη της αρχικής εικοσαετής συνθήκης ειρήνης με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 836, ο αυτοκράτορας Θεόφιλος επιτέθηκε στις περιοχές μέσα στα βουλγαρικά σύνορα. Οι Βούλγαροι ανταπέδωσαν, και υπό την ηγεσία του Ισμπούλ έφτασαν στην Αδριανούπολη. Αυτή τη στιγμή, αν όχι νωρίτερα, οι Βούλγαροι κατέλαβαν την Φιλιππούπολη (Πλόβντιβ) και τα περίχωρά της. Διάφορες σωζόμενα μνημειακές επιγραφές από αυτή τη βασιλεία κάνουν αναφορά στις βουλγαρικές νίκες και άλλες για τη συνέχιση των δραστηριοτήτων κατασκευών σε και κοντά στην Πλίσκα. Ο Μαλαμίρ πέθανε σε 836, ίσως ως αντίποινα για την εκτέλεση του μεγαλύτερου αδελφού του.
Σε πολλές παλαιότερες μελέτες ο Μαλαμίρ ταυτίζεται με τον διάδοχό του Πρεσιάν Α΄, και είναι δεδομένο ότι επέζησε μέχρι την δεκαετία του 850 ως ο άμεσος προκάτοχος του Βόρη Α΄. Αυτό είναι πολύ απίθανο, καθώς ο Μαλαμίρ πιστοποιείται ότι τον διαδέχτηκε ο ανιψιός του (ο γιος του αδερφού του Ζβίνιτσα), ενώ ο Βόρις Α΄ είχε προηγηθεί από τον πατέρα του Πρεσιάν. Ο Ζλατάρσκι επίλυσε τα προβλήματα στις αποσπασματικές πηγές προσδιορίζοντας ότι ο ανώνυμος ανιψιός του Μαλαμίρ ήταν ο Πρεσιάν Α΄, και ότι ο Μπόρις ήταν ο τελευταίος γιος του.
Τον 17ο αιώνα η συλλογή Τζαφάρ Ταρίχ των Βουλγάρων του Βόλγα (αμφισβητούμενης γνησιότητας) αντιπροσωπεύει τον Μπαλαμίρ (δηλαδή τον Μαλαμίρ) ως γιος του Γιομιρτσάκ (δηλαδή τον Ομουρτάγ), και ως  αδερφό του Σαμπάνσα (δηλαδή τον Ζβίνιτσα), ο οποίος ήταν ο πατέρας του Μπιρντζιχάν (δηλαδή τον Πρεσιάν).
Ο λοφίσκος Μαλαμίρ στην νήσο Γκρίνουιτς στα Νότια Νησιά Σέτλαντ της Ανταρκτικής ονομάζεται από τον χάνο Μαλαμίρ της Βουλγαρίας
Πηγές
Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Οίκος του Κρούμου
Λουτρό (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Λουτρό είναι γνωστά τα:
και οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Παραλία Μαρίκες
Η παραλία Μαρίκες βρίσκεται στην Ραφήνα,1,5 χλμ νότια από το λιμάνι της Ραφήνας.