cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακρυλική ρητίνη
Ως συστατικά χρωμάτων
Η ακρυλική ρητίνη είναι κοινό συστατικό στο χρώμα λατέξ (Ηνωμένο Βασίλειο: βαφές γαλακτωμάτων). Εσωτερικά και εξωτερικά χρώματα λατέξ με μεγαλύτερη αναλογία ακρυλικής ρητίνης, έναντι βινυλίου, προσφέρουν καλύτερη προστασία από λεκέδες, μεγαλύτερη αντοχή στο νερό, καλύτερη πρόσφυση, μεγαλύτερη αντοχή σε ραγάδες και φουσκάλες και αντοχή σε αλκαλικά καθαριστικά.
Οι ακρυλικές ρητίνες είναι τα υλικά που όταν προστίθενται στο λάτεξ αυξάνουν τις γυαλιστερές του ιδιότητες, τις μηχανικές του ιδιότητες π.χ. αντοχή στις γρατσουνιές και βελτιώνουν τη γυαλάδα σε σύγκριση με βινυλικές ρητίνες.
Μικροβιακή αποικοδόμηση
Οι μύκητες Cladosporium που παράγουν μελανίνη κατέστρεψαν δείγματα αποξηραμένης ακρυλικής ρητίνης στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλαστικά Κατηγορία:Ρητίνες
Διεθνής Ένωση Βυζαντινών Σπουδών
Η Διεθνής Ένωση Βυζαντινών Σπουδών (Association Internationale des Études Byzantines, AIEB) ιδρύθηκε το 1948 με τον Πωλ Λεμέρλ ως πρώτο Πρόεδρο. Αποτελεί τον Διεθνή συντονιστικό φορέα που λειτουργεί ως ο σύνδεσμος μεταξύ των κατά τόπους εθνικών ερευνητικών ομάδων.
Ηρακλής X-1
Η πηγή Ηρακλής X-1 (Hercules X-1, συντομογραφικά Her X-1), γνωστή και ως 4U1656+35, είναι μια αρκετά ισχυρή αστρονομική πηγή ακτίνων Χ, και συγκεκριμένα ένας διπλός αστέρας ακτίνων Χ. Οι ακτίνες Χ παράγονται από τη θέρμανση, εξαιτίας τριβής, ύλης στον προσαυξητικό δίσκο ενός αστέρα νετρονίων, ύλης που προέρχεται από έναν κανονικό αστέρα, που είναι ανιχνεύσιμος στο ορατό φως και έχει το όνομα μεταβλητού αστέρα HZ Ηρακλέους (HZ Her).
Διεθνής Ένωση Βυζαντινών Σπουδών
Εκδίδει ενημερωτικό δελτίο από το 1964.
Ηρακλής X-1
Είδος της πηγής
Η Her X-1 έχει μάζα 2 ηλιακές μάζες, ενδιάμεση ανάμεσα στους διπλούς αστέρες ακτίνων Χ μεγάλης μάζας (HMXB) και στους διπλούς αστέρες ακτίνων Χ μικρής μάζας (LMXB). Ανήκει έτσι στους «διπλούς αστέρες ακτίνων Χ ενδιάμεσης μάζας» (Intermediate-Mass X-ray Binary, IMXB). Στους IMXB το ένα μέλος του διπλού συστήματος είναι αστέρας νετρονίων ή μαύρη τρύπα και το άλλο μέλος είναι ένας αστέρας ενδιάμεσης μάζας.
Διεθνής Ένωση Βυζαντινών Σπουδών
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινολογία
Ηρακλής X-1
Μεταβλητότητα και φάσμα
505px|thumb|right|Η καμπύλη φωτός της Her X-1 στις ακτίνες Χ δείχνει βραχύχρονη και μακρόχρονη μεταβλητότητα. Το κάθε ζεύγος κάθετων γραμμών ορίζει την έκλειψη του αστέρα νετρονίων πίσω από τον άλλο αστέρα. Ο πρώτος έχει διάμετρο κάτω των 30 χιλιομέτρων. ενώ ο δεύτερος τετραπλάσια της διαμέτρου του Ήλιου. Η συχνότητα των εκλείψεων φανερώνει την περίοδο (1,7 ημέρα) περιφοράς των μελών του συστήματος περί το κοινό τους κέντρο μάζας. Η πηγή εμφανίζει σύνθετη μεταβλητότητα, παλλόμενη με περίοδο 1,24 δευτερολέπτου εξαιτίας της περιστροφής του αστέρα νετρονίων, και ως μεταβλητός δι' εκλείψεων αστέρας με περίοδο 1,70 ημέρα, που αντιστοιχεί στην περιφορά των μελών του συστήματος (τροχιακή περίοδος). Τέλος, η ροή ακτίνων Χ που φθάνει στη Γη αυξομειώνεται με περίοδο 35 ημερών, που πιστεύεται ότι συνδέεται με τη μετάπτωση του προσαυξητικού δίσκου. Από παρατηρήσεις, ο δίσκος αυτός είναι καμπυλωμένος και μεταπίπτει με φορά αντίθετη με αυτή των δεικτών του ρολογιού όπως φαίνεται από τη Γη. 405px|thumb|right|Παρατηρήσεις του Uhuru απεκάλυψαν την παρουσία παλμών στις ακτίνες X στην πηγή X-1 (περίοδος 1,2 δευτ.) και επιβεβαίωσαν έτσι ότι περιέχει έναν αστέρα νετρονίων, αφού τίποτε άλλο δεν έχει τόσο μικρή περίοδο.
Το φάσμα των ακτίνων Χ είναι επίπεδο, με απότομη μείωση σε ενέργεια φωτονίου περί τα 24 keV, παρείχε την πρώτη ένδειξη φαινομένων μεταφοράς ενέργειας με ακτινοβολία που συνδέονται με πλάσμα μέσα σε πολύ ισχυρό μαγνητικό πεδίο κοντά στην επιφάνεια ενός αστέρα νετρονίων.
Ανακάλυψη
Η πηγή ανακαλύφθηκε και μελετήθηκε πρώτα από παρατηρήσεις του τεχνητού δορυφόρου Uhuru. Η ανακάλυψη έγινε τον Νοέμβριο του 1971. Η ανακοίνωσή της έγινε κατά τη Χειμερινή Συνάντηση του Τομέα Αστροφυσικής Υψηλών Ενεργειών της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας, που έλαβε χώρα στο Σαν Χουάν.
Θέση
Η θέση της πηγής ήταν αβέβαιη εξαιτίας της δυσλειτουργίας των αστρικών αισθητήρων προσανατολισμού του Uhuru, πάντως προσδιορίσθηκε καλύτερα με ανίχνευση από τον δορυφόρο OSO 7, καθώς δεν υπήρχε άλλη κάπως ισχυρή πηγή Χ σε απόσταση 10 μοιρών από την Ηρακλής Χ-1. Ωστόσο, οι απόπειρες ταυτίσεως με κάποια από τις ραδιοπηγές της περιοχής αυτής απέτυχαν. Αλλά το 1973 το ζεύγος των Αμερικανών αστρονόμων Τζων και Νέτα Μπακώλ (Bahcall) βρήκαν ότι ο μεταβλητός αστέρας HZ Ηρακλέους είχε καμπύλη φωτός που ταίριαζε με τη μία περίοδο της Her X-1, προσδιορίζοντας έτσι με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια τη θέση της τελευταίας, δια της ταυτίσεώς της με τον μεταβλητό αστέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηρακλης X-1 Ηρακλης X-1 Χ-1
Εζέν Σουαζέλ
Ο Εζέν Σουαζέλ (1881 – Μάρτιος 1946) ήταν Γάλλος αθλητής του στίβου που συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 και κατατάχθηκε 4ος στα 200 μέτρα εμπόδια. Συμμετείχε επίσης στα 110 μέτρα εμπόδια, όπου τερμάτισε 3ος στις σειρές χωρίς να προκριθεί στον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές του στίβου
Μιχαήλ της Βοσνίας
Ο Μιχαήλ Ροστισλάβιτς (μετά το 1243 – προ της 23ης Μαρτίου 1266), δούκας της Βοσνίας από το 1262 έως το 1266, ήταν μέλος της Δυναστείας των Ρουρικιδών.
Ήταν γιος του Ροστισλάβ δούκα τού Μακσό Ουγγαρίας και της συζύγου του Άννας των Άρπαντ, κόρης τού Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας. Όταν ο Ροστισλάβ απεβίωσε το 1262, τα εδάφη του διαμοιράστηκαν μεταξύ των γιων του: ο Μιχαήλ κληρονόμησε το τμήμα των κτήσεων του πατέρα τους στη Βοσνία, ενώ ο Μπέλα κληρονόμησε το Μπανάτο του Μακσό.
Όταν ο Μιχαήλ απεβίωσε, τα εδάφη του κληρονομήθηκαν από τον αδελφό του.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες Κατηγορία:Οικογένεια Ολγκοβίτσι Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς Κατηγορία:Ιστορία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 – 60 μέτρα ανδρών
Τα 60 μέτρα ανδρών ήταν το αγώνισμα σπριντ με την πιο μικρή απόσταση στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 στο Παρίσι. Πραγματοποιήθηκε στις 15 Ιουλίου 1900 στο Μπουά ντε Μπουλόν. Συμμετείχαν 10 αθλητές από 6 χώρες.
Πρώτος γύρος
Οι δύο πρώτοι κάθε σειράς προκρίνονταν στον τελικό.
Τελικός
Στον τελικό οι δύο Αμερικανοί που είχαν κερδίσει στις σειρές ήταν οι δύο πρώτοι που τερμάτισαν. Τρίτος κατατάχθηκε ο Αυστραλός Σταν Ρόουλι. Τον ίδιο χρόνο έκανε και ο Έντμουντ Μινάχαν, που έμεινε στην τέταρτη, γιατί τερμάτισε λίγα εκατοστά πίσω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Isuzu Ascender
Το Isuzu Ascender ήταν ένα μεσαίο SUV αυτοκίνητο της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας Isuzu, αν και ουσιαστικά δεν ήταν ξεχωριστό μοντέλο, αλλά μία παράλληλη έκδοση του αμερικανικού Chevrolet TrailBlazer και άλλων συγγενικών του μοντέλων, καθώς το 12% της Isuzu ανήκε τότε στον όμιλο της General Motors, έως και το 2006 (το 1971 η General Motors απέκτησε μερίδιο στην Isuzu, αλλά τελικώς πούλησε τις μετοχές της στην Isuzu τον Απρίλιο του 2006 για 300 εκατομμύρια δολάρια). Ειδικότερα το Isuzu Ascender, κατασκευαζόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες, για τις ανάγκες της αμερικανικής αγοράς, μεταξύ του 2002 και του 2008.
Συγγενικά μοντέλα
Το Isuzu Ascender εισήχθη μέσα στο 2002, για την σεζόν (model year) του 2003, και αντικατέστησε το ιαπωνικής παραγωγής Isuzu Trooper. Αντιθέτως, το Ascender παραγόταν από τον αμερικανικό όμιλο της General Motors για την Isuzu.
Το αμάξωμα του Ascender ήταν τύπου σκάλας, κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα (σε αντίθεση με το αυτοφερόμενο αμάξωμα, όπως ονομάζεται το ενιαίο δομικό σύνολο). Στα πλαίσια της πολιτικής του ομίλου της General Motors, το Ascender μοιραζόταν το ίδιο σασί και τους ίδιους κινητήρες με πολλά άλλα SUV από άλλες μάρκες και συγκεκριμένα με τα αμερικανικά Chevrolet TrailBlazer, GMC Envoy, Buick Rainier και Oldsmobile Bravada δεύτερης γενιάς, καθώς και με το σουηδικό Saab 9-7X. thumb|left|7-θέσιο Isuzu Ascender.
Μια ξεχωριστή ιδιότητα, ωστόσο, του Ascender ήταν ότι αντίθετα με όλα τα άλλα μοντέλα, προσφερόταν αρχικά μόνο σε 7-θέσια εκδοχή αμαξώματος, με 3 σειρές καθισμάτων, βασισμένη στα 7-θέσια Chevrolet TrailBlazer (TrailBlazer EXT) και GMC Envoy (Envoy XL). Στα μέσα του 2004 πάντως, εμφανίστηκε και 5-θέσιο Ascender, με το κοντό μεταξόνιο των αντίστοιχων συγγενικών μοντέλων. Για τον εξωτερικό παρατηρητή, το 7-θέσιο Isuzu Ascender, όπως και τα TrailBlazer EXT και Envoy XL, ξεχωρίζουν εύκολα από τις πίσω πόρτες, οι οποίες έχουν ένα σχεδόν κάθετο τελείωμα. Αντιθέτως, στα μοντέλα της στάνταρ εκδοχής αμαξώματος, οι πίσω πόρτες έχουν καμπυλωτό τελείωμα στο κάτω μέρος τους, καθώς καταλήγουν στα τόξα πάνω από τους πίσω τροχούς, λόγω του κοντύτερου σασί.
Κατά τις δύο τελευταίες σεζόν παραγωγής του μοντέλου, δηλαδή του 2007 και του 2008, η 7-θέσια εκδοχή και ο κινητήρας 5.3 λίτρων V8 δεν προσφέρονταν.
Κινητήρες
Όλοι οι κινητήρες του Isuzu Ascender ήταν βενζίνης και συνδυάζονταν αποκλειστικά με ένα 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο:
Εκδόσεις
Το Isuzu Ascender προσφέρθηκε σε 3 εκδόσεις εξοπλισμού:
thumb|left|5-θέσιο Isuzu Ascender του 2004 - 2007.
Τα επίπεδα εξοπλισμού των Ascender ήταν σχεδόν αντίστοιχα με αυτά των εκδόσεων LS, LT και LTZ του Chevrolet TrailBlazer.
Τελική διακοπή
Το Ascender δεν διατέθηκε ποτέ στον Καναδά, καθώς η Isuzu είχε τότε ακριβώς ανακοινώσει ότι θα αποσυρόταν από την συγκεκριμένη αγορά. Τελικώς, η παραγωγή του μοντέλου έληξε στις 6 Ιουνίου 2008 και δεν αντικαταστάθηκε από την ίδια την Isuzu, λόγω του ότι είχε πρόσφατα ανακοινώσει ότι θα αποσυρόταν και από την αγορά των ΗΠΑ, όπως και έγινε τον Ιανουάριο του 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Ascender
Ηλέκτρα (Ωκεανίδα)
Κατά την Ελληνική μυθολογία, η Ηλέκτρα (Ηλέκτρα > ήλεκτρο, δηλαδή κεχριμπάρι) ήταν η κόρη του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος, δηλαδή μια από τις 3.000 Ωκεανίδες. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, ήταν η σύζυγος του Θαύμαντα και, από αυτόν, μητέρα της θεάς Ίριδος (αγγελιοφόρος των θεών μαζί με τον θεό Ερμή) και των Αρπυιών. Ο ποιητής Νόννος ο Πανοπολίτης προσθέτει και τον Υδάσπη ως ένα από τα παιδιά τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Αλέξανδρος Α. Σούτσος
Ο Αλέξανδρος Σούτσος (30 Νοεμβρίου 1837 - Σεπτέμβριος 1919) από τον Οίκο των Σούτσων γεννήθηκε στη Βλαχία και ήταν καθηγητής Ψυχιατρικής στη Ρουμανία.
Καταγωγή και δραστηριότητα
Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι και είχε αριστοκρατική καταγωγή: οι Σούτσοι ήταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης και είχαν εγκατασταθεί στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Ήταν γιος του Αλεξάνδρου βόρνικου και στόλνικου της Βλαχίας. Ο πάππος του Γεώργιος ήταν αδελφός του Αλεξάνδρου πρίγκιπα της Βλαχίας και της Μολδαβίας.
Μετά το σχολείο στο Βουκουρέστι συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας (1856-62) και έκανε διδακτορικό (1863). Μετέβη στο Παρίσι και έκανε δεύτερο διδακτορικό στη δυσπεψία (1865). Επέστρεψε στο Βουκουρέστι όπου εργάστηκε στο Νοσοκομείο Μαρκούτα ως δεύτερος φυσικός (1866), μετά κύριος φυσικός (1867) και έπειτα διευθυντής, όπου έμεινε ως την συνταξιοδότησή του.
Άλλες προσπάθειες
Θεωρείται ευρέως ως ο ιδρυτής της ψυχιατρικής στη Ρουμανία. Το 1867-68 δημιούργησε το πρώτο μάθημα Παθολογικής και Κλινικής Ψυχιατρικής. Οι φοιτητές της Ιατρικής ερχόταν κάθε Κυριακή στο Νοσ. Μαρκούτα. Το 1879 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο όπου δίδαξε Νοητική Παθολογία και Εγκληματολογία· το 1897 έγινε προϊστάμενος του πρώτου Τμήματος Ψυχιατρικής.
Αναφορές
Κατηγορία:Οικογένεια Σούτσου
Δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου
Η Δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου είναι η 4η και τελευταία δυναστεία τού βασιλείου τού Κιμμερίου Βοσπόρου, όπου τα μέλη της έφεραν το όνομα Τιβέριος Ιούλιος πριν από το κύριο όνομά τους. Αρχηγέτης τού Οίκου είναι ο Τ. Ι. Ασπούργος.
Ιστορία
Η Δυναστεία των Μιθριδατιδών του Πόντου εξουσίαζε τον Βόσπορο, με τελευταίο εκπρόσωπό της τη Δύναμη, που στην εποχή της το βασίλειο τού Πόντου είχε περιοριστεί από τους Ρωμαίους στον Βόσπορο και ήταν ένας πελάτης σε αυτούς. Μαζί της βασίλευσαν οι τρεις σύζυγοί της. Μάλλον γιος της από τον πρώτο της σύζυγο, τον Έλληνα Άσανδρο, είναι ο Ασπούργος. Αυτόν δέχθηκε ως βασιλιά τού Βοσπόρου η Σύγκλητος, ο Αύγουστος και μετά ο γιος του Τιβέριος Ιούλιος. Ο Ασπούργος έλαβε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα με το όνομα Τιβέριος Ιούλιος Ασπούργος, κάτι που διατήρησαν όλοι οι απόγονοί του. Ο Τ. Ι. Ασπούργος νυμφεύτηκε την Γηπαίπυριν, κόρη τού Κότυ Γ΄ Σαπαίου βασιλιά της Θράκης και οι απόγονοι τού Ασπούργου βασιλείς τού Βοσπόρου διατήρησαν τα θρακικά ονόματα των -εκ μητρός- βασιλέων προγόνων τους: Κότυς, Ρησκούπορις, Ροιμητάλκης.
Η Γυπαίπυρις ήταν κόρη της Αντωνίας Τρύφαινας (2ης εξαδέλφης του Καλιγούλα), κόρης της Πυθοδωρίδας του Πόντου (εξαδέλφης του Κλαύδιου και 2ης εξαδέλφης του Νέρωνα), η οποία ήταν κόρη της Αντωνίας Πρίμας (ανιψιάς τού Αυγούστου), κόρης του Μάρκου Αντώνιου. Η δυναστεία ήταν αυτή που διήρκεσε περισσότερο από όλες τις ελληνιστικές δυναστείες: είχε 22 βασιλείς και διατηρήθηκε για 13 γενεές, δηλ. περισσότερο από τις προηγούμενες τρεις δυναστείες τού Βοσπόρου. Ο τελευταίος βασιλιάς απεβίωσε το 342 μ.Χ. επί Κωνστάντιου Β΄. Στο βασίλειο εισέβαλαν οι Ούννοι, μετά οι Ουτίγουροι και τέλος οι Γότθοι, από τους οποίους το κατέλαβε ο Ιουστινιανός Α΄ το 527.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες Κατηγορία:Βασιλικές Δυναστείες της Αρχαιότητας Τιβεριοι-Ιουλιοι
Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι
Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι (πρωτότυπος τίτλος: Die Angst des Tormanns beim Elfmeter) είναι γερμανική-αυστριακή ταινία του 1972 σε σκηνοθεσία του Βιμ Βέντερς. Το σενάριο είναι βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Πέτερ Χάντκε.
Πλοκή
Ο τερματοφύλακας Γιόζεφ Μπλοχ αποβάλλεται από το παιχνίδι λόγω φάουλ. Στη συνέχεια, περιφέρεται άσκοπα στη Βιέννη και συναντά την ταμία Γκλόρια, με την οποία περνά τη νύχτα. Το επόμενο πρωί τη σκοτώνει, πηγαίνει σε μία φίλη του στο Μπούργκενλαντ και περιμένει εκεί την αστυνομία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αυστριακές ταινίες Κατηγορία:Αυστριακές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βιμ Βέντερς Κατηγορία:Ταινίες του 1972
Λουσακιές Χανίων
Οι Λουσακιές (επίσημο: αι Λουσακιαί) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Κισσάμου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Βρίσκονται 7,7 χλμ. νοτιοδυτικά από το Καστέλλι Κισάμου, σε υψόμετρο 260 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Lussachies, στην επαρχία Κισάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Lussachies με 438 κατοίκους και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 αναφέρει το χωριό ως Lussachies.
Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται ότι είχε 40 χριστιανικές και 6 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 ανήκε στον δήμο Καστελίου και σύμφωνα με την απογραφή είχαν 456 χριστιανούς κατοίκους και 5 Τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 465 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στις απογραφές του 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 οι Λουσακιές ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκαν στον δήμο Κισσάμου.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο νεκροταφείο του χωριού βρίσκεται ο βυζαντινός ναός των Αγίων Πολυκάρπου, Χαραλάμπους και Νικολάου. Είναι σταυροειδής ναός μετά τρούλου, με κυλινδρικό θόλο και νάρθηκα. Ένας ακόμη βυζαντινός ναός, αφιερωμένος στην Παναγία, βρίσκεται στο κοντινό χωριό Ζαχαριανά.
Επίσης στο πρώην δημοτικό σχολείο του χωριού έχει σχεδιαστεί να λειτουργήσει Μουσείο Κρητικών Μουσικών.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Γαλουβάς, Ζαχαριανά, Μεράδα, Μετόχι και Φτερόλακκα αποτελούν την κοινότητα Λουσακιών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κισσάμου του δήμου Κισσάμου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 127 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Λουσακιών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Κισάμου
Σέργιος Παύλος
Ο Σέργιος Παύλος ήταν ανθύπατος της Κύπρου και έδρασε την εποχή που επισκέφθηκε το νησί ο Απόστολος Παύλος.
Ιστορικές μαρτυρίες
Ο ανθύπατος Σέργιος Παύλος αναφέρεται από τον συγγράφεα των Πράξεων των Αποστόλων στο χωρίο Πρ. 13,4-12. :4.αυτοι μεν ουν εκπεμφθεντες υπο του αγιου πνευματος κατηλθον εις σελευκειαν εκειθεν τε απεπλευσαν εις κυπρον 5 και γενομενοι εν σαλαμινι κατηγγελλον τον λογον του θεου εν ταις συναγωγαις των ιουδαιων ειχον δε και ιωαννην υπηρετην 6 διελθοντες δε ολην την νησον αχρι παφου ευρον ανδρα τινα μαγον ψευδοπροφητην ιουδαιον ω ονομα βαριησους 7 ος ην συν τω ανθυπατω σεργιω παυλω ανδρι συνετω ουτος προσκαλεσαμενος βαρναβαν και σαυλον επεζητησεν ακουσαι τον λογον του θεου 8 ανθιστατο δε αυτοις ελυμας ο μαγος ουτως γαρ μεθερμηνευεται το ονομα αυτου ζητων διαστρεψαι τον ανθυπατον απο της πιστεως 9 σαυλος δε ο και παυλος πλησθεις πνευματος αγιου ατενισας εις αυτον 10 ειπεν ω πληρης παντος δολου και πασης ραδιουργιας υιε διαβολου εχθρε πασης δικαιοσυνης ου παυση διαστρεφων τας οδους του κυριου τας ευθειας 11 και νυν ιδου χειρ κυριου επι σε και εση τυφλος μη βλεπων τον ηλιον αχρι καιρου παραχρημα δε επεσεν επ αυτον αχλυς και σκοτος και περιαγων εζητει χειραγωγους .12 τοτε ιδων ο ανθυπατος το γεγονος επιστευσεν εκπλησσομενος επι τη διδαχη του κυριου.
Σύγχρονες αμφισβητησεις
Ο F. Chr. Baur αμφισβητεί την ιστορική αξιοποιστία των Πράξεων γενικά και ειδικά την ύπαρξη του Σέργιου Παύλου επειδή θεωρεί πως η σύγκρουση του Παύλου με τον Βαριησού,μοιάζει με τη δίηγηση της σύγγορουσης του Πέτρου με τον Σίμωνα μάγο στη Σαμάρεια όπωςαναφέρεται στο Πρ.8,18-24 Ο G.Ogg θεωρεί πως η διήγηση για την ιεραποστολική περιοδεία στην Κύπρο είναι ένα παράλληλο της ιεαραποστολής που αναφέρεται στο Πρ.15, 39β. H πρώτη ιστορία κατά τον Ogg είναι κατασκεύασμα της φαντασίας του συυγραφέα των Πράξεων, διότι συνήθιζαν στις ιστορίες της συναντήσεως του Παύλου με κάποιον μάγο, να ακολουθεί μεταστροφή ενος Ρωμαίου αξιωματούχου,ιδιαίτερα μεγάλου βαθμού. O A.Loisy ισχυρίζεται ότι ο ανθύπατος της Κύπρου δεν μεταστράφηκε ποτέ από τον Παύλο επειδή οι δύο άνδρες δεν συναντήθηκαν ποτέ και η διήγηση εχει μόνο συμβολικό κι όχι ιστορικόχαρακτήρα. Έτσι κατά τον Loisy ο Βαριησούς συμβολίζει τον τυφλό ιουδαϊκό λάο και ο Σέργιος Παύλος τα έθνη. Επίσης ένα ακόμα επιχείρημα είναι η μη αναφορά στο βάπτισμα του Σέργιου Πάυλου.
Αρχαιολογικές μαρτυρίες
Σημαντική για την χρονολόγηση της ανθυπατείας και την ιστορικότητα του προσώπου του Σέργιου Παύλου ειναι η επιγραφή στην πόλη των Σόλων στα βορεειοδυτικά της Κύπρου. Η επιγραφή αναφέρει την αφιέρωση μνημείου σε κάποιον Απολλώνιο επί ''Παύλου Ανθύπατου. Οι απόψεις των ερευνητών διίστανται σχετικά μετην ταυτότητα του Σέργιου Παύλου. Έτσι άλλοι την θεωρούν μεταγενέστερη προσθήκη, λόγω αταξίας των σειρών των γραμμάτων και αλλαγης του τύπου τους Η λατινική επιγραφή No 31545 η οποία περιλαμβάνεται στο Corpus Inscriptionum Latinorum VI,4,11,3116 περιλαμβάνει κατάλογο ονομάτων Ρωμαίων αξωματούχων της εποχής του Κλαύδιου (41-54 μ.Χ). Εκεί υπάρχει ένα όνομα που θυμίζει το όνομα του ανθύπατου της Κύπρου το L.Sergius Payl(l)usΉταν επίτροπος, Cyratores riparum et alvei Tiberis και αξιωματούχος την εποχή του Κλαύδιου. Οι ερευνητές τον ταύτισαν με τον Σέργιο Παύλο λόγω κοινού ονόματος και αλλά και λόγω χρονολογίας. Σημαντική επιγραφική μαρτυρία είναι εκείνη που βρέθηκε στην Κυθρέα της επαρχίας Λευκωσίας και σήμερα βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης.Παλαιογραφικά ταυτίζεται τον 1ο αι΄.και πιαθνόν της εποχή του Κλαύδιου.Όμως η έλλειψη χρονολογίας στο τέλος της επιγραφής εμποδίζει την ταύτιση των προσώπων. Ρωμαϊκό νόμισμα με το όνομα και το αξίωμά του βρέθηκε στην Κύπρο. Μια τελευταία εξωβιβλική μαρτυρία ειναι η υπόθεση που διατυπώνει ο Lightoof σχετικά με τις πηγες του Historia Naturalis του Πλίνιου, ένας Sergius Paulus μνημονέυεται ως μία εκ των πηγών του δεύτερου και δέκατου όγδοου βιβλίου τα οποία περιέχουν σημαντικές πληροφορίες για την Κύπρο.
Πηγές
Σέργιος Παύλος
Τζιανκάρλο Φιζικέλα
Ο Τζιανκάρλο Φιζικέλα (Ρώμη, 14 Ιανουαρίου του 1973 - ) είναι Ιταλός οδηγός αγώνων.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Ρώμη. Ξεκίνησε την καριέρα του από τα καρτ. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην ιταλική Φόρμουλα 3. thumb|right|310px|Ο Φιζικέλα στο Ιταλικό Γκραν Πρι του 2009
Η πορεία του Φιζικέλα στη φόρμουλα 1
Στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 εντάχθηκε το 1996 και η ομάδα απ' την οποία ξεκίνησε την καριέρα του ήταν η Minardi. Την επόμενη χρονιά (1997) πήγε στην Jordan και το 1998 πήγε στην Μπένετον Φόρμουλα όπου παρέμεινε μέχρι και το 2001. Το 2002 ξαναπήγε στην Jordan όπου έμεινε και το 2003. Το 2004 πήγε στη Sauber στην οποία παρέμεινε μόνο εκείνη τη σεζόν επειδή μπορεί με την ομάδα εκείνη να είχε υπογράψει συμβόλαιο πολυετούς διάρκειας, όμως σ' αυτό είχε μπει ο όρος πως όταν ενδιαφερόταν να τον αποκτήσει κάποια απ' τις κορυφαίες ομάδες του σπορ θα έφευγε.
Πράγματι το 2005 ενδιαφέρθηκε γι' αυτόν η Renault Sports κι έτσι πήγε σ' αυτήν όπου έμεινε μέχρι το τέλος του 2007. Το 2008 ο Ισπανός οδηγός Φερνάντο Αλόνσο επανήλθε στη Renault Sports ύστερα από ένα χρόνο στη Μακλάρεν κι έτσι ο Φιζικέλα έφυγε από κει και μετά από πολύ κόπο βρήκε θέση στη μετονομασθείσα σε Force India Spyker. Εκεί έμεινε μέχρι και τις 8 Σεπτεμβρίου του επόμενου έτους (2009). Στις επίσημες δοκιμές κατάταξης του Γκραν Πρι Ουγγαρίας εκείνης της σεζόν ο Βραζιλιάνος οδηγός της Ferrari Φελίπε Μάσα είχε τραυματιστεί στο κεφάλι από ένα ελατήριο το οποίο έφυγε απ' το μονοθέσιο της Brawn GP το οποίο οδηγούσε ο συμπατριώτης του Ρούμπενς Μπαρικέλο κι η διοίκηση της ομάδας ανακοίνωσε πως στα υπόλοιπα Γκραν Πρι εκείνου του πρωταθλήματος δε θα συμμετείχε επειδή χρειαζόταν πολύς χρόνος για ν' αναρρώσει. Στο Γκραν Πρι Βελγίου τη θέση του Μάσα πήρε ο Ιταλός δοκιμαστης της Ferrari Λούκα Μπαντοέρ.
Όμως η απόδοση του Μπαντοέρ δεν ήταν καλή κι έτσι το διοικητικό συμβούλιο της ομάδας συνεδρίασε εκτάκτως στις 2 Σεπτεμβρίου για ν' αποφασίσει ποιον έπρεπε να βάλει στη θέση του Μάσα για τους υπόλοιπους αγώνες του πρωταθλήματος. Αρχικά στο τραπέζι έπεσε η πρόταση να πουν στον Γερμανό Μίχαελ Σουμάχερ ο οποίος είχε αποχωρήσει απ' τη δράση το 2007, να εγκαταλείψει προσωρινά τον ρόλο του Συμβούλου όμως μόλις ο αγωνιστικός διευθυντής της ομάδας Στέφανο Ντομενικάλι του το είπε, εκείνος του απάντησε πως δεν μπορούσε επειδή στις 22 Φεβρουαρίου έπαθε ένα ατύχημα με τη μοτοσικλέτα του στο οποίο είχε ραΐσει τον ώμο του. Το Διοικητικό Συμβούλιο της ομάδας συνεδρίασε εκ νέου στις 7 Σεπτεμβρίου κι όλα τα μέλη του αποφάσισαν ομόφωνα να ενταχθεί στην ομάδα ο Φιζικέλα ο οποίος στον προηγούμενο αγώνα είχε τερματίσει στη 2η θέση πίσω απ' το Φινλανδό Κίμι Ράικονεν. Μάλιστα το πρωί της επομένης ο Ντομενικάλι τηλεφώνησε στον αγωνιστικό διευθυντή της Force India Βιτζάι Μαλία και του είπε πως ο Φιζικέλα έπρεπε οπωσδήποτε να ενταχθεί στην ομάδα του για το υπόλοιπο του πρωταθλήματος εκείνου κι έπρεπε να τον αποδεσμεύσει απ' το συμβόλαιο το οποίο είχε με την ομάδα του το συντομότερο. Μόλις ο Μαλία βρήκε τον Φιζικέλα και του το είπε, εκείνος δέχθηκε πρόθυμα κι έτσι τα μεσάνυχτα της 8ης Σεπτεμβρίου του έτους εκείνου αποδεσμεύθηκε απ' το συμβόλαιο το οποίο είχε με τη Force India και την επομένη πήγε στη Ferrari όπου αντικατέστησε τον τραυματισμένο Μάσα.
Το Γκραν Πρι στο Άμπου Ντάμπι εκείνης της σεζόν ήταν το τελευταίο στο οποίο πήρε μέρος ο Φιζικέλα ως κανονικός οδηγός αγώνων επειδή απ' την επόμενη χρονιά (2010) η Ferrari τον τοποθέτησε σε θέση αναπληρωματικού οδηγού και δοκιμαστή και στη θέση του έβαλε τον Αλόνσο ενώ επέστρεψε κανονικά στη δράση ο Μάσα ο οποίος είχε αναρρώσει πλήρως απ' το ατύχημά του. Ο Φινλανδός Ράικονεν για τη χρονιά εκείνη έμεινε χωρίς θέση οδηγού καθώς η ομάδα έσπασε το συμβόλαιό του για να φέρει τον Αλόνσο.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ιταλοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Ροντόλφ Γκιγιάν
Ο Ροντόλφ Ζοζέφ Γκιγιάν (Λονς-λε-Σωνιέ, 1888 – Σαιν-Μαρσελέν, Ισέρ, 5 Οκτωβρίου 1981) ήταν Γάλλος Βυζαντινολόγος.
Ζωή
Γεννήθηκε το 1888. Ολοκλήρωσε τη διατριβή του στο Νικηφόρο Γρηγορά (μια βιογραφία του το 1926, την επιμελήθηκε το 1927), και διαδέχθηκε τον καθηγητή του Κάρολο Ντηλ στην έδρα των Βυζαντινών σπουδών στη Σορβόννη το 1934, την οποία κατείχε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1958. Ενδιαφερόταν κυρίως για την ύστερη Βυζαντινή περίοδο (1204-1453), ιδιαίτερα στην Παλαιολόγεια περίοδο. Οι βασικοί τομείς έρευνας ήταν η ιστορία του Μεγάλου Παλατιού της Κωνσταντινούπολης, και τα οφφίκια, αξιώματα και η διοίκηση του βυζαντινού κράτους.
Έργα
Έγραψε 192 έργα σε Βυζαντινά θέματα, που δημοσιεύτηκαν από το 1921 έως το 1980. Πολλά από τα άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε συλλογικές εκδόσεις:
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι βυζαντινολόγοι
Οδύσσεια (Καζαντζάκης)
Η Οδύσσεια (στην πρώτη έκδοση, του 1938, η γραφή είναι με ένα σίγμα, ως Οδύσεια) είναι μεγαλόπνοο έπος του Νίκου Καζαντζάκη που θέμα του έχει τις νέες περιπλανήσεις του ομηρικού ήρωα μετά την επιστροφή του στην Ιθάκη μέχρι τον θάνατό του. Είναι γραμμένη σε ιαμβικό δεκαεπτασύλλαβο στίχο (στο σύνολο 33.333 στίχοι) και χωρίζεται σε 24 ραψωδίες, όσες και αυτή του Ομήρου.
«Η υπεράνθρωπη επιχείρηση ν’ αξιοποιηθεί η απέραντη πνευματική πείρα του Καζαντζάκη είναι η Οδύσσεια. Αυτό εξηγεί την έκτασή της, τον εφιαλτικό καταρράκτη των βιωμάτων, τον συγκρητισμό τόσο μεγάλου πλήθους από μύθους, συνήθειες και δοξασίες, τη χλιδή των εικόνων, την ατερμοσύνη των σκοπών, ακόμα και την καταλυτική ορμή που την διατρέχει απ’ άκρη ως άκρη, ίσαμε την τελική συνουσία του Οδυσσέα με τον Θάνατο.» θα γράψει χαρακτηριστικά ο στενός φίλος του Καζαντζάκη Παντελής Πρεβελάκης. Και συνεχίζει παρακάτω: «Ο Οδυσσέας του Καζαντζάκη θα βγει στην αναζήτηση του Θεού, όπως ο Οδυσσέας του Ομήρου βγαίνει στην αναζήτηση της πατρίδας.»
Για τον Καζαντζάκη, η Οδύσσεια αποτελούσε το 'Εργο (la Obra), αναφώνηση που την είχε ακούσει από το στόμα του ποιητή Χιμένεθ. . Η συγγραφή της άρχισε στην Κρήτη, όπου γράφτηκαν οι πρώτες έξι ραψωδίες, τον χειμώνα του 1925, και συνεχίστηκε στην Αίγινα, όπου γράφτηκαν οι υπόλοιπες δεκαοχτώ, από τις 20 Μαΐου ώς τις 22 Σεπτεμβρίου του 1927. Αυτή ήταν η πρώτη γραφή. Ακολούθησαν άλλες έξι με τις οποίες ο ποιητής αναθεώρούσε το έργο, μέχρι την τελική έβδομη γραφή, έπειτα από δεκατρία ολόκληρα χρόνια.
Ο Οδυσσέας (Δυσσέας) του Καζαντζάκη φεύγοντας από την Ιθάκη περιπλανιέται στη Σπάρτη, την Κρήτη και την Αίγυπτο, που συνταράσσονται από εσωτερικές επαναστάσεις και επιδρομές «ξανθομάλληδων βαρβάρων», των Δωριέων (Ραψωδίες Α-Λ), στις οποίες λαμβάνει και ο ίδιος μέρος υπέρ των ανατροπέων. Στη συνέχεια (ραψωδίες Μ-Ο) ο ήρωας ιδρύει την δική του πολιτεία, «το κάστρο του Θεού», η οποία όμως καταστρέφεται από σεισμό. Στις τελευταίες ραψωδίες (Π-Ω), ο Οδυσσέας γίνεται ασκητής και αρχίζει μια μοναχική πορεία, στη διάρκεια της οποίας συναντά τις μεγάλες μορφές του ανθρώπινου πνεύματος, όπως τον Χριστό και τον Βούδα, τον Φάουστ και τον Δον Κιχώτη. Αφού δώσει στον καθένα, αλλά και πάρει από τον καθένα κάτι, πεθαίνει γαντζωμένος από ένα παγόβουνο στο Νότιο Πόλο.
Ο καζαντζακικός Οδυσσέας είναι ένας «Αντάρτης, Ξεριζωμένος, Desperado. Κλίμα της ψυχής του; Η μοναξιά και η ανταρσία! Κοσμικές τρομάρες, συναίσθημα ανεστιότητας, έξαψη του εγώ. Απανθρωπία. Desperación. Μηδενισμός.» «Η κοσμοθεωρία του Οδυσσέα περιέχεται ολόκληρη στην Ασκητική.
Περίληψη του Έργου
Ο Οδυσσέας, έχοντας εξοντώσει τους μνηστήρες, καθαρίζεται από τα αίματα στο λουτρό του παλατιού και εμφανίζεται στην Πηνελόπη. Έρχεται στη συνέχεια αντιμέτωπος με την εξέγερση του λαού της Ιθάκης και τους επιβάλλεται. Διηγείται έπειτα στους δικούς του τις περιπλανήσεις του μέχρι το γυρισμό του. Ωστόσο δεν του μέλλεται να μείνει για πολύ στην πατρίδα του. Αφού θάβει τον πατέρα του Λαέρτη και παντρεύει τον Τηλέμαχο με τη Ναυσικά, αναχωρεί με ένα πλοιάριο και με μόλις πέντε συντρόφους που διάλεξε ο ίδιος: τον θαλασσόλυκο Στρειδά, τον αγαθό φαγά Κένταυρο, τον ξανθό χαλκουργό Καρτερό, τον ελαφρόμυαλο τραγουδιστή Σουραύλη και τον φυγόδικο αδελφοκτόνο Χάλικα. Αναχωρούν προς το άγνωστο και ο Οδυσσέας οραματίζεται την ωραία Ελένη να ασφυκτιά στη Σπάρτη και να τον προσκαλεί να έρθει να την πάρει. Όταν φτάνουν στη Σπάρτη, βλέπουν πως υποβόσκει εξέγερση του πεινασμένου λαού κατά του βασιλιά Μενελάου και των αρχόντων. Με τον λαό έχουν ενωθεί ξανθοί βάρβαροι από τον βορρά που έχουν όπλα από σίδηρο αντί από χαλκό. Ο Οδυσσέας αμφιταλαντεύεται με ποιανού μέρος να πάει. Αποφασίζει τελικά να βοηθήσει τον Μενέλαο να καταστείλει την εξέγερση, αν και του τονίζει ότι οι καιροί έχουν αλλάξει. Στα υποστατικά του Μενελάου ο Οδυσσέας συναντά έναν γιδοβοσκό, τον Πέτρακα, που θα είναι ο έκτος του σύντροφος. Μετά τον δείπνο ο Μενέλαος δωρίζει στον Οδυσσέα ένα ειδώλιο του Δία (το οποίο ο Οδυσσέας θα ξεφορτωθεί με την πρώτη ευκαιρία πουλώντας το στον επόμενο σταθμό του ταξιδιού, την Κρήτη). Την επομένη ο Οδυσσέας αρπάζει την Ελένη και αφού σκοτώνουν τη φρουρά φεύγουν από τη Σπάρτη αναχωρώντας με το πλοιάριό τους.
Μια τρικυμία φέρνει το πλοίο του Οδυσσέα στην Κρήτη, όπου βασιλεύει ο Ιδομενέας. Το βασίλειο είναι σε παρακμή και ο ίδιος ο Ιδομενέας υποφέρει από ανικανότητα. Ο βασιλιάς ανεβαίνει στο ιερό βουνό για να επικοινωνήσει με τον θεό-Ταύρο και να ανακτήσει τις χαμένες του δυνάμεις. Στο παλάτι κατά την επιστροφή του πρόκειται να τελεστεί ένα ιερό όργιο, όπου ο βασιλιάς-ταύρος θα συνουσιαστεί με μια βασίλισσα-δαμάλα. Αυτή θα είναι η Ελένη, που ο Οδυσσέας τοποθετεί στο θρόνο. Ο λαός συμμετέχει στο όργιο. Κατά τα ταυροκαθάψια σκοτώνεται από τον ταύρο η μία κόρη του βασιλιά, η Κρινώ. Ο Οδυσσέας σμίγει ερωτικά με μιαν άλλη κόρη του Ιδομενέα, τη Δίχτεννα, ενώ μια τρίτη κόρη, η Φίδα συνωμοτεί με έναν ξανθό βάρβαρο κατά του ίδιου του πατέρα της. Κατά τη διάρκεια του οργίου ένας άλλος βάρβαρος συνουσιάζεται με την Ελένη (η οποία μαζί του θα αποκτήσει έναν γιο). Ο Οδυσσέας συνεννοείται με τους συνωμότες για να συντρίψουν τον παλιό στείρο πολιτισμό που δεν μπορεί πλέον να αναγεννηθεί. Περνά λίγος καιρός. Στην αυλή του παλατιού εορτάζεται ο ερχομός της άνοιξης. Το ίδιο βράδυ οι συνωμότες βάζουν φωτιά στο παλάτι, ενώ οι δούλοι του παλατιού στασιάζουν. Παράλληλα επιτίθενται οι βάρβαροι επιδρομείς από τη θάλασσα. Η Φίδα σκοτώνει τον πατέρα της, Ιδομενέα, και μετά πέφτει νεκρή, κονταροχτυπημένη από έναν σωματοφύλακα του βασιλιά. Νεκρός έχει πέσει κατά τη διάρκεια της μάχης στο λιμάνι και ο Στρειδάς. Ο Οδυσσέας θάβει την Φίδα και τον Στρειδά, βάζει για βασιλιά της Κρήτης τον Καρτερό (που κι αυτός είναι ένας ξανθός βάρβαρος), αποχαιρετά την Ελένη (που είναι έγκυος από τον άλλο βάρβαρο), παίρνει τη Δίχτεννα μαζί του και αναχωρεί για την Αίγυπτο με τους συντρόφους που του απομένουν. Μόλις φτάνουν ο Οδυσσέας εγκαταλείπει τη Δίχτεννα. Σκοπός του είναι τώρα να βρει τις πηγές του Νείλου.
Το πλοίο του Οδυσσέα ανεβαίνει τον Νείλο μέχρι την Ηλιούπολη, την πόλη του Ακενατόν. Πρώτα έχουν περάσει από μία νεκρόπολη, όπου ο Οδυσσέας ανασκάπτει, μετά από ένα όνειρο, τον τάφο ενός νεκρού φαραώ και παίρνει τα πλούσια κτερίσματα, τα οποία όμως την άλλη μέρα πετά στο Νείλο, για να μην εκμαυλιστούν, αυτός και οι σύντροφοί του, από τα πλούτη. Η Αίγυπτος είναι και αυτή σε κρίση. Η Πείνα βασιλεύει κι εδώ. Ομοίως οι βάρβαροι ελλοχεύουν επίσης. Ο βασιλιάς είναι νεαρός και καλόβουλος, αλλά όχι δυναμικός. Όταν φτάνουν στην πρωτεύουσα, ο Οδυσσέας αποφασίζει να δράσει, κινούμενος από μιαν εσωτερική φωνή. Αφήνει για λίγο τους συντρόφους του, ενώ ξεσπά η κοινωνική αναταραχή. Πρωτοστατούν μια Εβραία, η Ράλα, ένας εργάτης, ο Γέρακας, ένας χωρικός, ο Μπούρμπουλας και ένας επαναστάτης, ο Νείλος (προτύπωση του Λένιν). Όλοι τους συλλαμβάνονται και αιχμαλωτίζονται, μαζί με τον Οδυσσέα. Ο βασιλιάς, θέλοντας να τους κατανοήσει, βγάζει τον Οδυσσέα και τη Ράλα από τη φυλακή και τελικά τους αφήνει ελεύθερους. Ο Οδυσσέας γυρνά στο πλοίο του. Επιτίθενται τώρα οι βάρβαροι και ο Οδυσσέας πάει με το μέρος τους. Τα στρατεύματα του φαραώ όμως αντεπιτίθενται. Η Ράλα σκοτώνεται και οι βάρβαροι νικιούνται. Ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του αιχμαλωτίζονται. Στη φυλακή ο Οδυσσέας σκαλίζει το τρομερό προσωπείο του νέου θεού του. Φορώντας το χορεύει τόσο τρομαχτικά μπροστά στον φαραώ (ο οποίος είχε ζητήσει να τον δει), που ο νεαρός ηγεμόνας τον αφήνει να πάρει τους συντρόφους του και να φύγει από την Αίγυπτο. Ο Οδυσσέας φαντάζεται ότι βγαίνει από τον Άδη. Τον ακολουθεί ένα μπουλούκι από ανθρώπους της κατώτατης τάξης, ακόμα κι εγκληματίες. Σκοπός του τώρα είναι η θεμελίωση της ιδανικής Πολιτείας: είναι ένα κάστρο, που είδε στο όραμά του και που θα το φτιάξει με τους συντρόφους του. Πορεύονται μέσω της ερήμου προς το νότο. Υποφέρουν από δίψα και πείνα. Στασιάζουν κατά του Οδυσσέα. Αντιμετωπίζουν την επίθεση και τον δόλο των μαύρων Αφρικανών, αλλά ξεφεύγουν λόγω της εξυπνάδας του Οδυσσέα, ο οποίος μοιράζεται μαζί τους το όραμα του νέου θεού του, που τους συναρπάζει.
Ο Πέτρακας χωρίζεται από τους συντρόφους και κινδυνεύει από ανθρωποφάγους, σώζεται όμως εντυπωσιάζοντάς τους με τον χορό του και αυτοί τον κάνουν βασιλιά στο χωριό τους. Ο Οδυσσέας με τους λοιπούς συντρόφους του φτάνουν σ' ένα άλλο χωριό. Ο Σουραύλης, που έχει μόλις σκαλίσει το ξόανο του θεού του, στέλνεται για να πάρει προμήθειες. Οι ντόπιοι μαύροι εντυπωσιάζονται από το ξόανο. Γίνονται διάφορα θαύματα, που κάνουν και τον ίδιο τον Σουραύλη να προσκυνήσει ως θεό το ξόανο που έφτιαξε. Τώρα ο Οδυσσέας έχει για συντροφιά μια λεοπάρδαλη, δώρο του Χάλικα. Ξεκινούν νέα πορεία. Περνούν από το χωριό του Πέτρακα, που αρνείται να τους ακολουθήσει προτιμώντας να μείνει βασιλιάς των μαύρων. Ανακαλύπτουν τις πηγές του Νείλου. Ο Οδυσσέας στοχάζεται τους νόμους της ιδανικής πολιτείας που θα ιδρύσει. Ανεβαίνει με μόνο συντροφιά του τη λεοπάρδαλη στην κορυφή ενός βουνού όπου έχει ένα όραμα θεού που διαπερνά σα φλόγα όλο το σύμπαν. Αντιμετωπίζει και τον πειρασμό υπό τη μορφή ενός φιδιού που τον περιγελά γιατί ακόμη δεν έθεσε σε εφαρμογή το όραμά του. Κατεβαίνοντας από το βουνό ο Οδυσσέας βρίσκει την ομάδα του διασπασμένη σε δύο αντίπαλες παρατάξεις με επικεφαλής τον Κένταυρο και τον Χάλικα. Τους συμφιλιώνει, αρχίζει το χτίσιμο της πολιτείας και διδάσκει τους καινούργιους αυστηρούς νόμους στους μέλλοντες κατοίκους της. Γίνονται εορτασμοί. Όμως η φύση δίνει κακά προμηνύματα. Φτάνει ο Πέτρακας, που γυρεύει να ενωθεί με τους συντρόφους του ενόψει της επερχόμενης καταστροφής. Γίνεται έκρηξη ηφαιστείου συνοδευόμενη από τρομερό σεισμό και η νεόχτιστη πολιτεία γκρεμίζεται. Ο Κένταυρος καταπλακώνεται σώζωντας από βέβαιο θάνατο τον Οδυσσέα και ο Πέτρακας, που σαν βιγλάτορας κατεύθυνε προς τη σωτηρία τον λαό, απανθρακώνεται από την πύρινη βροχή. Ο Οδυσσέας, τώρα σε απόγνωση, παραχωρεί την αρχηγία του λαού στον Χάλικα και αναχωρεί. Γίνεται πάλι ασκητής. Δίχως ελπίδα πλέον, νιώθει απόλυτα ελεύθερος. Δεν υπάρχει γι' αυτόν πια κανένας θεός. Τρομάζει με τα λόγια αυτά τους προσκυνητές που φτάνουν να τον δουν.
Ο Οδυσσέας στην άκρη του γκρεμού, όπου βρίσκεται, γνωρίζει την απόλυτη ελευθερία. Τα πάντα είναι όνειρο, ένα παιχνίδι του μυαλού, που φτιάχνει τη μια στιγμή μορφές και την άλλη τις εξαφανίζει. Ο νους του υλοποιεί πλάσματα της φαντασίας του, πέραν του καλού και του κακού, που συμετέχουν σ' ένα μεγάλο δρώμενο που εξυμνεί το θαύμα της ζωής. Μετά τα πάντα σβήνουν. Ξημερώνει. Ο ήρωας ξαλαφρωμένος κατεβαίνει από το όρος. Ο κόσμος τού φαντάζει να είναι πλασμένος από τα ίδια του τα μάτια. Δράση και σκέψη συμφιλιώνονται μέσα του. Συνεχίζει την πορεία προς τον νότο μοναχός του. Συναντά τον Χάρο που έχει τη μορφή μεγάλου εντόμου. Ονειρεύεται την Ελλάδα. Συναντά τον Πειρασμό, που τον προτρέπει να αυτοκτονήσει. Συναντά μετά τον Μαναγή (προτύπωση του Βούδα), έναν νεαρό βασιλιά που τον βασανίζει το ζήτημα του θανάτου και γυρεύει τον λόγο του ασκητή-Οδυσσέα για να λυτρωθεί. Για τον Οδυσσέα ο θάνατος είναι το αλάτι που νοστιμίζει τη ζωή. Οδυσσέας και Μαναγής μπαίνουν σε μια πόλη, όπου βρίσκουν μια ξακουστή πόρνη, τη Μαργαρώ που τους φιλοξενεί στον κήπο της. Η Μαργαρώ ακούει σαγηνευμένη τον Οδυσσέα και υπερθεματίζει για το ότι πρέπει κανείς να χαίρεται κάθε στιγμή της ζωής μέχρι να πεθάνει. Ο Οδυσσέας συνεχίσει την πορεία μόνος του. Στο μέτωπό του εμφανίζεται το τρίτο μάτι, αυτό της γνώσης. Εμφανίζεται ξανά ο Χάρος και ο Οδυσσέας του ζητά να του δώσει λίγο καιρό για να φτάσει στη θάλασσα και να φτιάξει ένα πλοίο για το τελευταίο του ταξίδι. Έρχεται ένας άλλος ασκητής, που του ζητά παρηγορητικό λόγο και μετά πεθαίνει στα χέρια του. Ο Οδυσσέας φτάνει σε μια μεγάλη πολιτεία, όπου συναντά έναν μαύρο αοιδό (προτύπωση του ίδιου του Καζαντζάκη) που τραγουδά για τον Καπετάν Ελιά, που πάνω στο βουνό κέρδισε τη λύτρωση. Ο Οδυσσέας του λέει ότι εκείνος για τον οποίον τραγουδούσε ήταν αυτός ο ίδιος, ο Οδυσσέας. Ο τραγουδιστής του απαντά ότι τραγουδά για τον εαυτό του. Έπειτα ο Οδυσσέας σώζει από τα χέρια των αγρίων, που ήθελαν να τον σουβλίσουν, τον Καπετάν Ένα (προτύπωση του Δον Κιχώτη, την τρέλα του οποίου θεωρεί συγγενική της δικής του. Μετά φτάνει στον πύργο ενός ηδονιστή άρχοντα που ζει μακριά από κάθε ταραχή και στον οποίον αντιπαραβάλλει τη δική του θέαση της ζωής, που είναι ο διαρκής αγώνας χωρίς ελπίδα. Περνά από ένα λαγκάδι, όπου βλέπει, σαν σε όραμα, έναν γέρο να κατασπαράζεται και να καταβροχθίζεται από τους γιους του, που ήθελαν να του κλέψουν τις γυναίκες του. Το θέαμα ταράζει τόσο τον Οδυσσέα που βάζει το κεφάλι του σ' έναν λάκκο νερό για να συνέρθει.
Φτάνει τέλος στη θάλασσα και την χαιρετά ως παλιά του γνώριμη. Ακούει τους ναύτες σε μια ταβέρνα να μιλούν για το πολικό σέλας και επιθυμεί να βρει τον θάνατο κάτω απ' το φως αυτό. Βλέπει κάποιους μαύρους να λατρεύουν έναν θεό που τους τον έκαναν γνωστό κάποιοι Κρήτες ναύτες: είναι ο ίδιος ο Οδυσσέας. Μια πόρνη, η γριά Καλή τον φιλεύει ρόδια βλέποντάς τον να πεινάει. Αρχίζει να φτιάχνει το πλοιάριό του. 'Ενας απάρθενος ψαράς (προτύπωση του Ιησού) του μιλά για την αγάπη. Ο Οδυσσέας τον ακούει και αντιπαραβάλλει ξανά την δικιά του κοσμοθέαση. Η ώρα φτάνει που ο Οδυσσέας αποπλέει για τον Νότιο Πόλο, μέσα σε απόλυτη μοναξιά. Βλέπει το πολικό σέλας. Το πλοιάριό του, παρασυρμένο από τα δυνατά ρεύματα του παγωμένου ωκεανού, τσακίζεται σε κάτι βράχια. Φτάνει σ' ένα χωριό, στη μέση μιας φοβερής ερημιάς και παγωνιάς. Μόνη προσευχή προς τον θεό του του είναι να μη τον σκοτώσει. Περνά όλο τον χειμώνα με τους ντόπιους. Μόλις ο καιρός καλυτερεύει φτιάχνει ένα καινούργιο πλεούμενο από δέρματα φώκιας για να συνεχίσει την πορεία του προς τον νότο. Ξανοίγεται στη θάλασσα την ίδια ώρα που οι χωρικοί αναχωρούν με τα έλκηθρά τους. Ξάφνου η χιονισμένη πεδιάδα ανοίγει στα δύο και οι χωρικοί βρίσκουν το χαμό τους μέσα στο χάσμα. Ο Χάρος έρχεται πάλι και κάθεται στην πλώρη του της βάρκας του Οδυσσέα, ακριβώς αντικρύ του. Ο Οδυσσέας θυμάται την πολυτάραχη ζωή του. Βλέπει νοερά όποιους και όσα συνάντησε στο ταξίδι του να έρχονται για να τον αποχαιρετήσουν, είτε είναι πρόσωπα είτε ζώα και αντικείμενα είτε στοιχεία της φύσης είτε και σκέψεις ακόμα. Αποχαιρετά τους πάντες και τα πάντα πλέκοντάς τους εγκώμια. Ο Χάρος φεύγει. Ένα παγόβουνο του κλείνει το δρόμο και το πλοιάριό του ναυαγεί. Ολόγυμνος πέφτει στο νερό, σκαρφαλώνει πάνω στον πάγο. Καλεί όλους τους συντρόφους του που συνάντησε σε αυτό το ταξίδι του σε Σπάρτη, Κρήτη και Αφρική μέχρι τον Πόλο, τόσο τους ζωντανούς όσο και τους πεθαμένους και τους ετοιμοθάνατους. Έρχονται όλοι τους να παραβρεθούν στον θάνατό του. Έρχονται και πράγματα που αγάπησε στη ζωή του, φτάνει και ο σκύλος του ο Άργος. Τέλος εμφανίζονται οι τρεις του πρόγονοι: ο Τάνταλος, ο Προμηθέας και ο Ηρακλής. Φτάνει και πάλι ο Πειρασμός. Το παγόβουνο μέλλει να είναι το τελευταίο πλοίο του Οδυσσέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Νίκου Καζαντζάκη Κατηγορία:Λογοτεχνία
Ρέι Ιμς
Η Ρέι-Μπερνίς Αλεξάνδρα Κάιζερ Ιμς (αγγλικά: Ray-Bernice Alexandra Kaiser Eames) (γεν. Κάιζερ, 15 Δεκεμβρίου 1912 – 21 Αυγούστου 1988) ήταν Αμερικανίδα καλλιτέχνης και σχεδιάστρια που εργάστηκε σε διάφορα μέσα.
Μαζί οι Ιμς θεωρούνται μια από τις πιο σημαντικές δημιουργικές δυνάμεις του εικοστού αιώνα.
Αξίζει, τέλος, να επισημανθεί πως κατά την διάρκεια της ζωής της η Ρέι Ιμς έλαβε πολύ λιγότερα εύσημα από αυτά που απέκτησε μετά τον θάνατο της στην λογοτεχνία της τέχνης και του σχεδιασμού, στις εκδηλώσεις μουσείων αλλά και σε ντοκιμαντέρ.
Πρώιμη ζωή
Η Ρέι Ιμς γεννήθηκε στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια από τον Αλέξανδρο και την Έντνα Μπουρ Κάιζερ και είχε έναν μεγαλύτερο αδερφό που ονομαζόταν Μόρις. Η Έντνα ήταν Επισκοπική και ο Αλέξανδρος ανατράφηκε ως Εβραίος αλλά δεν ασκήτευε. Με την σειρά τους η Ρέι και ο Μόρις ανατράφηκαν ως Επισκοπικοί όπως η μητέρα τους. Η Ιμς ήταν γνωστή στην οικογένειά της ως Ray Ray. Ο πατέρας της διηύθυνε ένα θέατρο Βοντβίλ, το Empress Theatre (που τώρα ονομάζεται Crest Theatre), στο Σακραμέντο μέχρι το 1920, όταν έγινε πωλητής ασφαλίσεων. Αργότερα είχε ένα γραφείο στο κέντρο της πόλης για να συντηρεί καλύτερα την οικογένειά του.
Η οικογένεια έζησε σε ένα διαμέρισμα για ένα μεγάλο μέρος της πρώιμης παιδικής ηλικίας της Ρέι και έπειτα μετακόμισε σε ένα μπανγκαλόου έξω από την πόλη. Οι γονείς της τότε τής δίδαξαν να εκτιμά αντικείμενα που προκαλούν χαρά, κάτι που αργότερα την ώθησε σε εφευρέσεις στον σχεδιασμό επίπλων και παιχνιδιών. Της ενστάλαξαν επίσης την αξία του να απολαμβάνει την φύση.
Εκπαίδευση
Η Ρέι Ιμς αποφοίτησε από το γυμνάσιο του Σακραμέντο τον Φεβρουάριο του 1931. Ήταν μέλος του Art Club (ομάδα τέχνης), του Big Sister Club, και ήταν στην επιτροπή διακόσμησης για τον χορό των τελειόφοιτων.
Το 1933, αποφοίτησε από το May Friend Bennett Women's College στο Μίλμπρουκ της Νέας Υόρκης (όπου δάσκαλός τέχνης της ήταν ο Lu Duble) και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει αφηρημένη εξπρεσιονιστική ζωγραφική με τον μέντορα του Duble, Hans Hofmann.
Εργασία στη Νέα Υόρκη
Στη δεκαετία του 1930, η καλλιτεχνική καριέρα της Κάιζερ επικεντρώθηκε γύρω από τη ζωγραφική της. Το 1936, έγινε ιδρυτικό μέλος της ομάδας American Abstract Artists (ΑΑΑ) και παρουσίασε πίνακες στην πρώτη τους έκθεση το 1937 στο Μουσείο Riverside στο Μανχάταν. Η ομάδα ΑΑΑ προώθησε την αφηρημένη τέχνη σε μια εποχή που οι μεγάλες γκαλερί αρνήθηκαν να την παρουσιάσουν.
Εκείνη την εποχή η Ρέι θεωρούνταν μια σημαντική φυσιογνωμία στην καλλιτεχνική σκηνή της Νέας Υόρκης. Ταυτόχρονα ήταν φίλη με τον Lee Krasner και τη Mercedes Matter, σημαντικές προσωπικότητες του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Η Κάιζερ άφησε έναν πίνακα στη μόνιμη συλλογή του Μουσείου Αμερικανικής Τέχνης Whitney, ενώ από την τέχνη της αυτή την περίοδο ελάχιστα απομένουν καθώς χάθηκαν.
Η Κάιζερ ζούσε μόνη της στη Νέα Υόρκη μέχρι που έφυγε από το στούντιο Χόφμαν για να επιστρέψει στο σπίτι της και να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της. Η Έντνα πέθανε το 1940.
Ακαδημία Cranbrook
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1940, η Ρέι είχε την ιδέα να μετακομίσει και να χτίσει ένα σπίτι στην Καλιφόρνια. Παράλληλα, ο αρχιτέκτονας φίλος της, Ben Baldwin, της συνέστησε να απολαμβάνει τις σπουδές της στην Ακαδημία Τέχνης Cranbrook στο Bloomfield Hills του Μίσιγκαν. Εκεί έμαθε μια ποικιλία τεχνών, προχωρώντας τις δεξιότητές της πέρα από τη ζωγραφική.
Ζωή και δουλειά με τον Τσαρλς Ιμς
Ήταν στο Κράνμπρουκ όταν η Κάιζερ συνάντησε τον μελλοντικό σύζυγό της, Τσαρλς Ιμς, ο οποίος ήταν επικεφαλής του τμήματος βιομηχανικού σχεδιασμού. Ο Τσαρλς ήταν παντρεμένος τότε με ένα παιδί, αλλά σύντομα χώρισε από την πρώτη του σύζυγο. Μαζί παντρεύτηκαν το 1941 και η Ρέι άλλαξε το επίθετό της από Κάιζερ σε Ιμς.
Εγκαταστάθηκαν στο Λος Άντζελες, στην Καλιφόρνια και ξεκίνησαν μια άκρως επιτυχημένη και επαινετική καριέρα στο σχέδιο και την αρχιτεκτονική.
Το σπίτι των Ιμς
Ο Τσαρλς και η Ρέι κλήθηκαν να συμμετάσχουν στο Πρόγραμμα Case Study House, ένα πρόγραμμα στέγασης που είχε χρηματοδοτηθεί από το περιοδικό Arts & Architecture με την ελπίδα να παρουσιάσουν παραδείγματα μοντέρνων κατοικιών σε οικονομική τιμή, τα οποία έπρεπε να συντεθούν με μεταπολεμικά και βιομηχανικά υλικά. Ο Τζον Εντένζα (John Entenza), ιδιοκτήτης και συντάκτης του περιοδικού Arts & Architecture, αναγνώρισε τη σημασία της σκέψης και των πρακτικών σχεδιασμού του Τσαρλς και της Ρέι - παράλληλα με το να γίνει στενός φίλος του ζευγαριού. Ο Τσαρλς και ο Έερο Σααρίνεν (Eero Saarinen) προσλήφθηκαν για να σχεδιάσουν το Case Study House νούμερο 8, το οποίο θα ήταν η κατοικία των Ιμς, το 1945. Το σπίτι (μαζί με άλλα σπίτια του προγράμματος) θα μοιραζόταν ένα οικόπεδο πέντε στρεμμάτων στη γειτονιά Pacific Palisades βόρεια της Σάντα Μόνικα, η οποία έβλεπε στον Ειρηνικό Ωκεανό. Λόγω της ευρείας διανομής μεταπολεμικών υλικών, οι παραγγελίες των υλικών για τα πρώτα σχέδια του σπιτιού των Ιμς (το οποίο ονομάστηκε Σπίτι της Γέφυρας, “the Bridge House”) έγιναν εκ των υστέρων.
Ο Τσαρλς και η Ρέι περνούσαν πολλές μέρες και νύχτες στην περιοχή και στο λιβάδι κάνοντας πικνίκ, ρίχνοντας βέλη και μιλώντας με την οικογένεια, τους φίλους και τους συναδέλφους. Αναγνώρισαν την αγάπη τους για το άλσος με ευκαλύπτους, την έκταση της γης και την ανεμπόδιστη θέα στον ωκεανό. Πήραν έτσι την απόφαση να μην χτίσουν το Σπίτι της Γέφυρας και αντ' αυτού αναδιαμόρφωσαν τα υλικά για να δημιουργήσουν δύο ξεχωριστές κατασκευές φωλιασμένες στην πλαγιά του ακινήτου. Ο Έερο Σααρίνεν δεν είχε κανένα ρόλο στο δεύτερο προσχέδιο του Eames House. Ήταν μια πλήρης συνεργασία μεταξύ του Τσαρλς και της Ρέι. Τα υλικά τελικά παραδόθηκαν και το σπίτι ανεγέρθηκε από τον Φεβρουάριο έως τον Δεκέμβριο του 1949. Οι Ιμς μετακόμισαν την παραμονή των Χριστουγέννων και έγινε η μοναδική τους κατοικία για το υπόλοιπο της ζωής τους. Η κατοικία αυτή παραμένει ένα ορόσημο της σύγχρονης αρχιτεκτονικής.
Το Γραφείο Eames σχεδίασε μερικά ακόμη έργα αρχιτεκτονικής, πολλά από τα οποία δεν τέθηκαν ποτέ σε εφαρμογή. Κάποια όμως που κατασκευάστηκαν ήταν ο εκθεσιακός χώρος Herman Miller στην Beverly Boulevard στο Λος Άντζελες, ο οποίος χτίστηκε το 1950, και το De Pree House που κατασκευάστηκε στο Zeeland του Μίσιγκαν για τον ιδρυτή του γιού του Herman Miller, Max De Pree, και την ολοένα και αυξανόμενη οικογένειά του. Τα άκτιστα έργα περιλαμβάνουν το Billy Wilder House, το προκατασκευασμένο σπίτι γνωστό ως Kwikset House και ένα εθνικό ενυδρείο.
Το Γραφείο Eames
Τα σχέδια της Ρέι και του Τσαρλς ήταν στενά συνεργαζόμενα.
Γραφικό σχέδιο
Τα γραφικά και εμπορικά έργα τέχνης του Γραφείου Eames μπορούν να αποδοθούν σε μεγάλο βαθμό στην Ρέι. Ξεχωριστά από τον Τσαρλς και το Γραφείο Eames, εκείνη σχεδίασε είκοσι επτά εξώφυλλα για το περιοδικό Arts & amp Architecture από το 1942 έως το 1948. Συνέβαλε επίσης στις διαφημίσεις επίπλων Eames για τον Herman Miller από το 1948.
Η Ρέι είχε μια αίσθηση της μορφής και του χρώματος και είναι κυρίως υπεύθυνη για το "look" των Ιμς. Η αίσθηση της έκανε τη διαφορά μεταξύ του "καλού, του πολύ καλού, και του "Eames".
Δεν έκανε ζωγραφιές, αλλά κατέγραφε και παρακολούθησε όλα τα έργα στο Γραφείο Ιμς. Έτσι προστάτευσε την τεράστια συλλογή φωτογραφιών που συσσώρευσε το γραφείο με τα χρόνια.