cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ο Κολοσσός της Ρόδου (Νταλί)
Η απόδοση του Νταλί επηρεάστηκε από μια εργασία του 1953 του Χέρμπερτ Μάριον, ενός γλύπτη και συντηρητή στο Βρετανικό Μουσείο. Ο Μάριον πρότεινε ότι ο ιστορικός Κολοσσός ήταν κοίλος, σχηματίστηκε από σφυρήλατα μπρούτζινα πιάτα και βρισκόταν δίπλα στο λιμάνι αντί να είναι από πάνω. Περαιτέρω πρότεινε ότι χρησιμοποιούσε μια κρεμαστή κουρτίνα για να δώσει στο άγαλμα μια σταθερή τρίποδη βάση. Όλα αυτά τα στοιχεία ενσωματώθηκαν από τον Νταλί.
Ο Κολοσσός
Ο Κολοσσός της Ρόδου ήταν ένα μνημειακό άγαλμα του Έλληνα θεού Ήλιου, που στεκόταν δίπλα στο λιμάνι της Ρόδου για περισσότερο από μισό αιώνα τον τρίτο αιώνα π.Χ. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 1ου αιώνα π.Χ., Διόδωρο Σικελιώτη, κατασκευάστηκε υπό τη διεύθυνση του Χάρη της Λίνδου για να τιμήσει τη νίκη της πόλης επί του Δημήτριου Πολιορκήτη, ο οποίος πολιόρκησε τη Ρόδο από το 305 έως το 304 π.Χ. Ως τιμώμενος θεός επιλέχθηκε ο Ήλιος, πολιούχος τόσο της πόλης όσο και του νησιού της Ρόδου. Το άγαλμα έμεινε μέχρι τον σεισμό της Ρόδου το 226 π.Χ., όταν, σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο τρεις αιώνες αργότερα στο έργο του Φυσική Ιστορία, λύγισε και έπεσε. Στη Chronographia του ένατου αιώνα μ.Χ., ο Θεοφάνης ο Ομολογητής έγραψε ότι τα ερείπιά του παρέμειναν μέχρι το 652–53, όταν ο Μωαβίας Α΄ κατέκτησε τη Ρόδο και ο Κολοσσός πουλήθηκε για σκραπ. Ξεκινώντας με λίστες που σχηματίστηκαν από τον Διόδωρο και άλλους συγγραφείς, ο Κολοσσός αναγνωρίζεται ως ένα από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου.
Οι επιστημονικές απόπειρες να εμφανίσουν ξανά τον Κολοσσό συνεχίζονται από τον δέκατο όγδοο αιώνα. Σε μια παρουσίαση που παραδόθηκε το 1953, ο Χέρμπερτ Μάριον πρότεινε ότι το άγαλμα ήταν κούφιο και στάθηκε στην άκρη του λιμανιού αντί να στέκεται από πάνω. Κατασκευασμένο από σφυρήλατα μπρούτζινα πιάτα λιγότερο από1/16 in σε πάχος, ο Μάριον, ισχυρίστηκε ότι ο Κολοσσός θα είχε στηριχθεί στη βάση του από ένα τρίτο σημείο στήριξης με τη μορφή κρεμαστής κουρτίνας. Αν και η θεωρία του Μάριον δεν δημοσιεύτηκε μέχρι το 1956, δύο χρόνια μετά τον πίνακα του Νταλί, τα άρθρα εφημερίδων σχετικά με την παρουσίαση του Μάριον το 1953 πολλαπλασιάστηκαν γρήγορα και διεθνώς και η θεωρία του επηρέασε τον Νταλί.
Νταλί και Χόλιγουντ
Ο Νταλί ανατέθηκε να δημιουργήσει έργα τέχνης για τα "Επτά Θαύματα του Κόσμου", μία ταξιδιωτική ταινία του 1956 που εξερευνά φυσικά και ανθρωπογενή θαύματα. Ολοκλήρωσε αρκετούς πίνακες το 1954: Ο Κολοσσός της Ρόδου, Οι Πυραμίδες της Γκίζας,    Το Άγαλμα του Ολυμπίου Διός,  Ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο,  Οι Κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας,, Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας  Το 1955 δημιούργησε μια περαιτέρω έκδοση των Κρεμαστών κήπων της Βαβυλώνας,  και ζωγράφισε το τελευταίο θαύμα, Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού. Οι πίνακες τελικά δεν χρησιμοποιήθηκαν για την ταινία.
Θέματα
Τα πιο αναγνωρισμένα έργα του Νταλί χρονολογούνται πριν από το 1940, όταν ήταν απασχολημένος με το υποσυνείδητο και τη φύση της αντίληψης. Η Εμμονή της Μνήμης, το έργο με το οποίο τον ταυτίζουν περισσότερο, ζωγραφίστηκε το 1931, και αντιπροσώπευε μια δεκαετία που είδε τον Νταλί σταθερά μέσα στην πρωτοπορία. Η μετακόμισή του στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1940 προκάλεσε οικονομικές πιέσεις, αλλά έφερε στο προσκήνιο το ταλέντο του για επιδείξεις, βοηθώντας στην ανάπτυξη της σχέσης του με το Χόλιγουντ. Καθώς τελείωσε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, το έργο του Νταλί στράφηκε προς το ιστορικό και το θρησκευτικό θέμα, συγχωνευμένο με πτυχές από τον σύγχρονο πολιτισμό και την εμπορική τέχνη.
Ο Κολοσσός της Ρόδου αποτελεί παράδειγμα της ενασχόλησης του Νταλί με τον κινηματογράφο, την ιστορία και την επιστήμη, καθώς και την χαλαρωτική του διάθεση στον σουρεαλισμό. Είναι μόνο οριακά σουρεαλιστικό - ο θεός του ήλιου που θωρακίζεται από την επικράτειά του - και μοιάζει με αφίσα, αρμόζει σε έργο που ανατέθηκε για μια ταινία. Ο Κολοσσός του Νταλί μοιάζει με υπερήρωες των κόμικς και, ιδιαίτερα στην προπαρασκευαστική έκδοση, με το Άγαλμα της Ελευθερίας. Σε σύγκριση με τη εκδοχή του Μάριον, γράφει ο μελετητής Godefroid de Callataÿ, ο πίνακας «δεν φαίνεται εξαιρετικά πρωτότυπος». Ο Νταλί αντέγραψε την ομοιότητα του Κολοσσού που παρουσίασε ο Μάριον, απεικονίζοντας ξεκάθαρα σφυρηλατημένες πλάκες από μπρούτζο και δείχνοντας την ίδια τρίποδη δομή μιας φιγούρας που υποστηρίζεται από ένα κομμάτι κουρτίνας.
Προέλευση
Ο πίνακας βρίσκεται στη συλλογή του Kunstmuseum της Βέρνης, ως μέρος του κληροδοτήματος του Georges F. Keller. Εκτέθηκε στο Museo de Arte Moderno στη Μαδρίτη το 1983, στο Staatsgalerie Stuttgart το 1989, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Λουιζιάνα στο Humlebæk από το 1989 έως το 1990 και αργότερα το 1990 στο Musée des Beaux-Ar.
Αρκετοί άλλοι πίνακες από τη σειρά Seven Wonders of the World του Νταλί έχουν βγει προς πώληση. Το Άγαλμα του Ολυμπίου Διός πουλήθηκε από τον οίκο Sotheby's το 2009 για 482.500 δολάρια, και τώρα βρίσκεται στη συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης Morohashi. Το 2013 ο Sotheby's πούλησε τον Ναό της Νταϊάνας στην Έφεσο για 845.000 δολάρια και βρίσκεται τώρα σε ιδιωτική συλλογή. Τα τείχη της Βαβυλώνας προσφέρθηκε από τον Sotheby's το 2014 με εκτίμηση £300.000–400.000, αλλά δεν πουλήθηκε. Οι θεματικά παρόμοιοι πίνακες του 1955 του Νταλί έχουν δημοπρατηθεί. Ο Christie's πούλησε το Μαυσωλείο στην Αλικαρνασσό για $1.325.000 το 2016, και ''Τα τείχη της Βαβυλώνας' το 2001 για £168.750.
Εκδόσεις
Ο Νταλί δημιούργησε τουλάχιστον μία προπαρασκευαστική μελέτη, την Πρώτη Έκδοση του Κολοσσού της Ρόδου, ένα έργο του 1954 με μελάνι σε χαρτόνι με διαστάσεις 25 by που περιλαμβάνει τρία σκίτσα του Κολοσσού. Εκτέθηκε στο Time Warner Center στη Νέα Υόρκη από τις 3 Νοεμβρίου 2010 έως τις 30 Απριλίου 2011 ως μέρος της έκθεσης Dalí στο Time Warner Center: The Vision of a Genius, όπου ήταν επίσης προς πώληση.
Συχνά προσφέρονται προς πώληση λιθογραφίες που αντιγράφουν το άγαλμα. Λόγω αυτού που ο Σέιν αποκαλεί την «εκμεταλλευτική και/ή ελλιπή στάση του Νταλί», το εμπόριο των λιθογραφιών του Νταλί να βρίσκεται «σε χάος». Ο Νταλί, αποφεύγοντας το έθιμο των περιορισμένων εκτυπώσεων με πίνακες που στη συνέχεια καταστράφηκαν, υπέγραψε περίπου 40.000 με 350.000 λευκά φύλλα χαρτιού, τα οποία στη συνέχεια τυπώθηκαν με τα έργα του. Σε συνδυασμό με ανεξέλεγκτες πλαστογραφίες μιας εύκολα παραποιημένης υπογραφής, αυτό - που αποκαλείται από τον Σέιν "μία από τις μεγαλύτερες και πιο παρατεταμένες πράξεις οικονομικής απάτης που διαπράχθηκε ποτέ στην ιστορία της τέχνης" - έκανε τις λιθογραφίες να γίνουν ουσιαστικά άχρηστες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Έργα σουρεαλιστικής ζωγραφικής Κατηγορία:Πίνακες του Σαλβαδόρ Νταλί
Μάχη του Σκουλτέννα
μικρογραφία|Ο Σκουλτέννα σήμερα Η Μάχη του Σκουλτέννα διεξήχθη το 643 στο μικρό ποταμό Σκολτέννα (τότε Σκουλτέννα), ο κύριος παραπόταμος του Πανάρο μεταξύ του Βυζαντινού στρατού υπό τον Έξαρχο Ισαάκιο και του στρατού του Λομβαρδού βασιλιά Ροθάριου. Η μάχη κερδήθηκε από τον Λομβαρδό βασιλιά, ενώ ο αντίπαλός του έπεσε στο πεδίο της μάχης. Η νίκη επέτρεψε στους Λομβαρδούς να επεκταθούν στην Λουνιγκιάνα και την Λιγουρία και να ολοκληρώσουν την κατάκτηση της Αιμιλία.
Ο βασιλιάς Ροθάριος εκμεταλλεύτηκε μια στιγμή δυσκολίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αποδυναμωμένη από αραβικές επιδρομές και την θρησκευτική κρίση με τους Μονοθελητιστές, κατέκτησε αρκετά εδάφη που βρίσκονταν σε βυζαντινά χέρια.
Τόσο η Origo gentis Langobardorum, όσο και ο Παύλος ο Διάκονος υποστηρίζουν ότι οι Βυζαντινές απώλειες έφθασαν τους οκτώ χιλιάδες. Ο αριθμός αυτός, όμως, τίθεται υπό αμφισβήτηση από τη σύγχρονη ιστοριογραφία επειδή το ποσοστό αυτό θα ήταν σε κάθε περίπτωση δυσανάλογο προς τις πραγματικές διαστάσεις των στρατών της εποχής, που αποτελούνταν από μερικές χιλιάδες πολεμιστές.
Η μάχη δόθηκε κοντά στο τέλος του Νοεμβρίου 643 και πιθανώς έληξε με τον θάνατο του Έξαρχου Ισαάκιου, διοικητή των Βυζαντινών. Το ποσό των οκτώ χιλιάδων νεκρών πολεμιστών από τη Βυζαντινή πλευρά θεωρήθηκε αναξιόπιστο από τη σύγχρονη ιστοριογραφία, και ότι προτίθεται απλώς ως ένας δείκτης της καθαρής νίκη που πέτυχε ο Ροθάριος.
Η εκστρατεία του Ροθάριου, εντός της οποίας αποτελεί μέρος της η μάχη του Σκουλτέννα, χαρακτηρίζεται από σοβαρή σκληρότητα με λεηλασίες, εμπρησμούς, καταστροφές και δουλεία για τους πληθυσμούς.
Ιστοριογραφική λογοτεχνία
Κατηγορία:Λομβαρδοβυζαντινοί πόλεμοι
Τριμελές Πρωτοδικείο
Το Τριμελές Πρωτοδικείο είναι Ποινικό Δικαστήριο της Ελλάδας, που λειτουργεί άλλοτε ως πρωτοβάθμιο και άλλοτε ως δευτεροβάθμιο. Συγκροτείται από έναν Πρόεδρο Πρωτοδικών ως πρόεδρο, και σε περίπτωση κωλύματός του από τον αρχαιότερο Πρωτοδίκη, και δύο Πρωτοδίκες ως μέλη ή έναν πρωτοδίκη και έναν ειρηνοδίκη ή πάρεδρο πρωτοδικείου, σε περίπτωση κωλύματος ενός από τους πρωτοδίκες. Στην έδρα του ακροατηρίου κάθεται στο κέντρο αυτής ο Πρόεδρος, δεξιά αυτού ο αρχαιότερος Πρωτοδίκης και αριστερά του ο νεότερος. Όταν συμμετέχει, ως άνω, Ειρηνοδίκης ή Πάρεδρος Πρωτοδικείου, αυτοί κάθονται πάντα αριστερά του. Ο νεότερος της σύνθεσης Δικαστής ψηφίζει πάντα πρώτος για τη λήψη της απόφασης και τελευταίος ο Πρόεδρος. Η διάσκεψη για τη λήψη της απόφασης είναι μυστική, χωρίς τη συμμετοχή του Εισαγγελέα της έδρας.
Σε πρώτο βαθμό δικάζει πλημμελήματα, για τα οποία ο νόμος προβλέπει κατώτατη ποινή τουλάχιστον ενός έτους και άλλα πλημμελήματα, τα οποία λόγω σπουδαιότητας ο νόμος (άρθρα 112 και 114 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας) υπάγει κατ' εξαίρεσιν στην αρμοδιότητά του, καθώς και τα πταίσματα που τέλεσαν Δικαστές και Δικηγόροι. Σε δεύτερο βαθμό δικάζει εφέσεις κατά αποφάσεων του Μονομελούς Πρωτοδικείου. Οι αποφάσεις του προσβάλλονται με ένδικα μέσα ανάλογα με το αν δικάζει πρωτοδίκως ή κατ' έφεσιν. Οι αποφάσεις που εκδίδει ως πρωτοβάθμιο δικαστήριο προσβάλλονται με έφεση ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου (πλημμελημάτων), ενώ οι αποφάσεις που εκδίδει κατ' έφεσιν προσβάλλονται με αίτηση αναίρεσης ενώπιον του Αρείου Πάγου.
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές
Γρηγόρης Φαράκος
Βιογραφία
Ο Γρηγόρης Φαράκος γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1923 και αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1941 εισέρχεται στη σχολή Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων του Ε.Μ.Π, απ' όπου αποφοίτησε το 1946. Σπούδασε επίσης κοινωνικές και οικονομικές επιστήμες και ειδικεύτηκε σε θέματα ενεργειακής οικονομίας.
Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος της ΟΚΝΕ, της ΕΠΟΝ (σπουδάζουσας), ως καπετάνιος λόχου του ΕΛΑΣ (σπουδαστών) και ως «καπετάνιος» του λόχου «Λόρδος Μπάυρον» (των φοιτητών). Είχε γίνει μέλος του ΚΚΕ το 1941.
Κατά τα Δεκεμβριανά τραυματίσθηκε στην Αθήνα. Το 1947 εξορίστηκε στην Ικαρία, αλλά διέφυγε και πήρε μέρος στον Εμφύλιο στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας όπου και τραυματίσθηκε για δεύτερη φορά.
Μετά την ήττα του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949 εγκαταστάθηκε σαν πολιτικός πρόσφυγας στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ από το 1961 και από το 1968 ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος. Στη διάρκεια της δικτατορίας ήλθε παράνομα στην Ελλάδα ως υπεύθυνος του κλιμακίου της Κ.Ε του ΚΚΕ, συνελήφθη το 1968 και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Απελευθερώθηκε τον Ιούλιο του 1974.
Μετά τη Μεταπολίτευση εκλέγονταν βουλευτής Αθηνών του ΚΚΕ από το 1974 μέχρι το 1989 και από το 1989 έως το 1993 με το Συνασπισμό.
Το Μάιο του 1991, έχοντας νωρίτερα ταχθεί με την «ανανεωτική» πτέρυγα κατά τις διεργασίες του 13ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, παραιτήθηκε από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, παραμένοντας στο Συνασπισμό. Έκτοτε ασχολήθηκε με την ιστορική μελέτη και συγγραφή. Ο Γρηγόρης Φαράκος κατοικούσε μόνιμα στην Αθήνα.
Έργα
Δημοσίευσε επίσης και πολλές άλλες μελέτες και άρθρα σε διάφορα περιοδικά έντυπα και εφημερίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Βαθμωτό πεδίο
Στη θεωρητική φυσική, η θεωρία βαθμωτών πεδίων μπορεί να αναφερθεί ως κλασική ή ως κβαντική θεωρία βαθμωτών πεδίων. Ένα πεδίο που μένει αμετάβλητο κάτω από κάθε Μετασχηματισμό Λόρεντς (Lorentz) λέγεται "βαθμωτό", σε αντίθεση με ένα διανυσματικό πεδίο ή ένα τανυστικό πεδίο. Τα κβάντα του κβαντισμένου βαθμωτού πεδίου είναι σωματίδια μηδενικού σπιν και τέτοια δύνανται να είναι μόνο μποζόνια. Κανένα θεμελιώδες βαθμωτό πεδίο δεν έχει παρατηρηθεί στη φύση, αν και το πεδίο Χιγκς (Higgs) ίσως αποδειχτεί το πρώτο παράδειγμα. Όμως, βαθμωτά πεδία παρουσιάζονται στη θεωρία ισοδύναμων πεδίων που περιγράφουν πολλά φυσικά φαινόμενα. Ένα παράδειγμα είναι το "π μεσόνιο" (pion),που είναι στην πραγματικότητα "ψευδοβαθμωτό", που σημαίνει ότι δεν είναι αμετάβλητο κάτω από μετασχηματισμούς ισότητας που αντιστρέφουν τις χωρικές διευθύνσεις, διαφορετικό από ένα πραγματικό βαθμωτό, που είναι αμετάβλητο (parity-invariant). Εξαιτίας της σχετικής απλότητας των μαθηματικών, τα βαθμωτά πεδία συχνά είναι τα πρώτα πεδία στα οποία εισάγεται ένας φοιτητής κλασικής ή κβαντικής θεωρίας.
Oρισμός
Μαθηματικά, ένα βαθμωτό πεδίο σε μία περιοχή U είναι μία πραγματική ή μιγαδική ανάλυση ή κατανομή στην U. Η περιοχή U μπορεί να είναι ένα σύνολο σε μερικούς Ευκλείδιους χώρους, χώρους Μινκόβσκι (Minkowski), ή γενικότερα ένα υποσύνολο μιας πολλαπλότητας και είναι τυπικό στα μαθηματικά να επιβάλλονται περαιτέρω συνθήκες στο πεδίο, τέτοιες ώστε να είναι συνεχέ ς ή συχνά συνεχώς παραγωγίσιμη μέχρι κάποια τάξη. Ένα βαθμωτό πεδίο είναι τανυστικό πεδίο μηδενικής τάξης και ο όρος "βαθμωτό πεδίο" μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να διαχωριστεί μία συνάρτηση αυτού του είδους από ένα πιο γενικό τανυστικό πεδίο, πυκνότητα, ή παραγωγίσιμη μορφή.
Φυσικά, ένα βαθμωτό πεδίο διαχωρίζεται επιπλέον έχοντας μονάδες μέτρησης σχετικές με αυτό. Σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο, ένα βαθμωτό πεδίο πρέπει επίσης να είναι ανεξάρτητο από το σύστημα συντεταγμένων που χρησιμοποιείται για να περιγράψει το φυσικό σύστημα. Αυτό σημαίνει, ότι για δύο οποιουσδήποτε παρατηρητές που χρησιμοποιούν τις ίδιες μονάδες πρέπει να συμφωνούν στην αριθμητική τιμή του βαθμωτού πεδίου σε οποιοδήποτε δοθέν σημείο του φυσικού χώρου. Τα βαθμωτά πεδία έρχονται σε αντίθεση με άλλες φυσικές ποσότητες, όπως τα διανυσματικά πεδία που συνδέουν ένα διάνυσμα με κάθε σημείο μιας περιοχής, όπως επίσης και τα τανυστικά πεδία ή τα πεδία spinor. Πιο ανεπαίσθητα, τα βαθμωτά πεδία έρχονται συχνά σε αντίθεση με τα ψευδοβαθμωτά πεδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολυμεταβλητός λογισμός
Τζο Μπάιντεν
Ο Τζόζεφ Ρόμπινετ Μπάιντεν (αγγλικά: Joseph Robinette Biden, Jr., 20 Νοεμβρίου 1942), γνωστότερος απλώς ως Τζο Μπάιντεν, είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως 46ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Ιανουάριο του 2021. Επίσης, υπηρέτησε ως 47ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, υπό τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα από το 2009 έως το 2017. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Ήταν ο πρώτος πρόεδρος των Η.Π.Α. που ορκίστηκε, χωρίς παρευρισκόμενους πολίτες, αλλά ενώπιον 200.000 αμερικανικών σημαιών που συμβόλιζαν τους απόντες πολίτες. Αυτό συνέβη εξαιτίας των μέτρων κατά της διασποράς του Covid-19.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1942, και μεγάλωσε στο Σκράντον της Πενσυλβάνια και στην Κομητεία Νιου Καστλ της πολιτείας Ντελαγουέρ. Αποφοίτησε από το Λύκειο της "Archmere Academy" το 1961.
Σπούδασε Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες, στο Πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1965. Στη συνέχεια, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Σίρακιουζ στο Σίρακιουζ της Νέας Υόρκης, λαμβάνοντας πτυχίο (JD) το 1968. Εργάστηκε σε δικηγορικό γραφείο στο Γουίλμινγκτον του Ντελαγουέρ από το 1968 έως το 1970.
Το 1970, εκλέχτηκε Σύμβουλος της Κομητείας Νιου Καστλ του Ντελαγουέρ. Το 1972, σε ηλικία 30 ετών, εξελέγη Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Ντελαγουέρ, και ήταν ο έκτος νεότερος γερουσιαστής στην Αμερικανική ιστορία. Επανεξελέγη έξι φορές και ήταν ο τέταρτος τη τάξει γερουσιαστής τη στιγμή της παραίτησής του, το 2009.
Ο Μπάιντεν ήταν επί μακρόν μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας και τελικά πρόεδρος της. Αντιτάχθηκε στον πόλεμο του Κόλπου το 1991, αλλά υποστήριξε την επέκταση της συμμαχίας του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη και την παρέμβασή της στους Γιουγκοσλαβικούς πολέμους της δεκαετίας του 1990. Υποστήριξε το ψήφισμα που ενέκρινε τον πόλεμο του Ιράκ το 2002, αλλά αντιτάχθηκε στην αύξηση των στρατευμάτων των ΗΠΑ το 2007.
Ο Μπάιντεν επανεκλέχθηκε στη Γερουσία έξι φορές και ήταν ο τέταρτος ανώτερος γερουσιαστής όταν παραιτήθηκε για να υπηρετήσει ως αντιπρόεδρος του Μπαράκ Ομπάμα αφού κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2008. Ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν επανεκλέχθηκαν το 2012. Έγινε ο πρώτος ρωμαιοκαθολικός αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, καθώς και ο πρώτος με καταγωγή από το Ντέλαγουερ.
Ως αντιπρόεδρος, ο Μπάιντεν επιβλέπει τις δαπάνες υποδομής το 2009 για να αντισταθμίσει τη Μεγάλη Ύφεση. Οι διαπραγματεύσεις του με τους Ρεπουμπλικάνους του Κογκρέσου βοήθησαν στην έγκριση νομοθεσίας, συμπεριλαμβανομένων του Νόμου περί Φορολογικής Απαλλαγής του 2010, ο οποίος έλυσε ένα αδιέξοδο στη φορολογία, του Νόμου για τον έλεγχο του προϋπολογισμού του 2011, ο οποίος έλυσε μια κρίση ανώτατου ορίου χρέους και του Νόμου περί φοροαπαλλαγής του 2012, ο οποίος αντιμετώπισε τον επικείμενο «φορολογικό γκρεμό». Ηγήθηκε επίσης των προσπαθειών για την έγκριση της νέας συνθήκης Έναρξης ΗΠΑ-Ρωσίας, υποστήριξε στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη και βοήθησε στη διαμόρφωση της πολιτικής των ΗΠΑ προς το Ιράκ μέσω της απόσυρσης των αμερικανικών στρατευμάτων το 2011. Τον Ιανουάριο του 2017, ο Ομπάμα απένειμε στον Μπάιντεν το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας.
Τον Απρίλιο του 2019, ο Μπάιντεν ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του στις προεδρικές εκλογές του 2020 και έφτασε στο όριο των αντιπροσώπων που απαιτείται για να εξασφαλίσει τη δημοκρατική υποψηφιότητα τον Ιούνιο του 2020. Στις 11 Αυγούστου, ανακοίνωσε την Γερουσιαστή της Καλιφόρνια Καμάλα Χάρις, ως υποψήφια Αντιπρόεδρό του.
Στις 7 Νοεμβρίου 2020, ο Μπάιντεν κέρδισε τις Προεδρικές εκλογές του 2020, έναντι του τότε προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.
Πρώτα χρόνια
Ο Τζόζεφ Ρομπινέτ Μπάιντεν τζούνιορ, γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1942, στο Νοσοκομείο St. Mary στο Σκράντον της Πενσυλβανία από την Κάθριν Ευγενία Φίννεγκαν (1917-2010) και τον Τζόζεφ Ρ. Μπάιντεν (1915–2002). Είναι το μεγαλύτερο παιδί καθολικής οικογένειας, έχει μια αδερφή, τη Βαλερί και δύο αδέλφια, τον Φράνσις και τον Τζέιμς. μικρογραφία|187x187εσ|Ο Μπάιντεν το 1965, ως φοιτητής. Ο πατέρας του Μπάιντεν ήταν αρχικά πλούσιος αλλά είχε υποστεί πολλές οικονομικές δυσκολίες από τη στιγμή που γεννήθηκε ο Τζόζεφ, για αρκετά χρόνια η οικογένεια ζούσε με τους παππούδες του Μπάιντεν. Το Σκράντον έπεσε σε οικονομική παρακμή κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και ο πατέρας του Μπάιντεν δεν μπορούσε να βρει σταθερή δουλειά και από το 1953, η οικογένεια ζούσε για αρκετά χρόνια σε ένα διαμέρισμα στη Κομητεία Νιου Καστλ της πολιτείας Ντελαγουέρ, και στη συνέχεια μετακόμισε σε ένα σπίτι στο Γουίλμινγκτον. Ο πατέρας του Μπάιντεν αργότερα έγινε επιτυχημένος πωλητής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, διατηρώντας στην οικογένεια έναν μεσαίας τάξης τρόπο ζωής.
Στην Archmere Academy στο Κλέιμοντ, ο Μπάιντεν ξεχώρισε στην ομάδα ποδοσφαίρου γυμνασίου, έπαιξε επίσης μπέιζμπολ. Ένας φτωχός μαθητής αλλά φυσικός ηγέτης, ήταν πρόεδρος τάξης σε όλα τα χρόνια του Γυμνασίου. Αποφοίτησε το 1961.
Στο Πανεπιστήμιο του Ντελαγουέρ, ο Μπάιντεν έλαβε διπλό πτυχίο (1965) στην Ιστορία και την Πολιτική Επιστήμη.
Πρώτος γάμος, νομική σχολή και πρώιμη σταδιοδρομία (1966-1972)
Στις 27 Αυγούστου 1966, ο Μπάιντεν παντρεύτηκε τη Νίλια Χάντερ (28 Ιουλίου 1942 - 18 Δεκεμβρίου 1972), μια φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών, αφού ξεπέρασε την απροθυμία των γονέων της να παντρευτεί έναν Ρωμαιοκαθολικό. Είχαν τρία παιδιά: Μπο Μπάιντεν (3 Φεβρουαρίου 1969 - 30 Μαΐου 2015), Χάντερ Μπάιντεν (γεννήθηκε το 1970) και τη Ναόμι Κριστίνα (Έιμι) Μπάιντεν (8 Νοεμβρίου 1971 - 18 Δεκεμβρίου 1972).
Το 1968, ο Μπάιντεν έλαβε Πτυχίο Νομικής από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Συρακουσών, κατέλαβε την 76η θέση στην τάξη του 1985 και έγινε δεκτός στον Δικηγορικό Σύλλογο του Ντέλαγουερ το 1969. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ταξινομήθηκε ως μη διαθέσιμος για στρατιωτική θητεία λόγω άσθματος.
Το 1968, ο Μπάιντεν εργάστηκε σε δικηγορικό γραφείο του Γουίλμινγκτον με επικεφαλής τον εξέχοντα Ρεπουμπλικανικό Γουίλιαμ Πρίκετ. Δεν του άρεσε η συντηρητική φυλετική πολιτική του κυβερνήτη του Δημοκρατικού Ντελαγουέρ και υποστήριξε έναν πιο φιλελεύθερο Ρεπουμπλικανό υποψήφιο ο οποίος και νίκησε το 1968. Ο Μπάιντεν συντάχθηκε με τους Ρεπουμπλικανούς, ως ανεξάρτητος, λόγω της απέχθειας του για τον προεδρικό υποψήφιο Ρίτσαρντ Νίξον.
Εκστρατεία Γερουσίας το 1972
αριστερά|μικρογραφία|195x195εσ|Ο Μπάιντεν το 1973 Το 1972, ο Μπάιντεν νίκησε τον Ρεπουμπλικανό Γερουσιαστή Κάλεμπ Μπογκς για να γίνει ο νεότερος γερουσιαστής των ΗΠΑ από το Ντελαγουέρ. Ήταν ο μόνος Δημοκρατικός πρόθυμος να προκαλέσει τον Ρεπουμπλικανό Γερουσιαστή. Η εκστρατεία του δεν είχε σχεδόν καθόλου οικονομική υποστήριξη και δεν του δόθηκε καμία ευκαιρία να κερδίσει. Τα μέλη της οικογένειας κατόρθωσαν και στελέχωσαν την εκστρατεία, η οποία βασίστηκε στη συνάντηση των ψηφοφόρων πρόσωπο με πρόσωπο, με διανομή εγγράφων, μια προσέγγιση που έγινε εφικτή λόγω του μικρού μεγέθους του Ντελαγουέρ.
Η πλατφόρμα του επικεντρώθηκε στην απόσυρση από το Βιετνάμ, το περιβάλλον, τα πολιτικά δικαιώματα, τη μαζική διαμετακόμιση, την πιο δίκαιη φορολογία, την υγειονομική περίθαλψη και τη δυσαρέσκεια του κοινού με την «πολιτική ως συνήθως». Λίγους μήνες πριν από τις εκλογές, ο Μπάιντεν υπολειπόταν του Μπογκς κατά σχεδόν τριάντα εκατοστιαίες μονάδες, αλλά η ενέργειά του, η ελκυστικότητα της νεαρής οικογένειάς του και η ικανότητά του να ταυτίζεται με τα συναισθήματα των ψηφοφόρων λειτούργησε προς όφελός του και κέρδισε με 50,5 τοις εκατό των ψήφων.
Θάνατος συζύγου και κόρης
Στις 18 Δεκεμβρίου 1972, η σύζυγος του Μπάιντεν Νίλια και η ενός έτους κόρη τους, Έιμι, σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό ατύχημα στο Hockessin του Ντελαγουέρ. Οι γιοι του Μπάιντεν, ο Μπόου και ο Χάντερ, υπέστησαν κάταγμα στο πόδι και ένα μικρό κάταγμα στο κρανίο, αλλά οι γιατροί προέβλεψαν ότι θα ανακάμψουν πλήρως. Ο Μπάιντεν θεώρησε ότι πρέπει να παραιτηθεί για να τους φροντίσει, αλλά ο αρχηγός της πλειοψηφίας της Γερουσίας Μάικ Μάνσφιλντ τον έπεισε να μην το κάνει.
Δεύτερος Γάμος
μικρογραφία|Ο Τζο και η [[Τζιλ Μπάιντεν.|244x244εσ]] Ο Μπάιντεν ορκίστηκε Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Ντέλαγουερ, στις 5 Ιανουαρίου 1973, από τον Γραμματέα της Γερουσίας Φράνσις Ρ. Βαλέο, στο Νοσοκομείο του Γουίλμινγκτον, με παρόντες τους γιους του Μπο (του οποίου το πόδι ήταν ακόμα σε ανάρρωση) και Χάντερ και άλλα μέλη της οικογένειας. Στα 30 του, ήταν ο έκτος νεότερος γερουσιαστής στην ιστορία των ΗΠΑ.
Για να βλέπει τους γιους του κάθε μέρα, ο Μπάιντεν μετακινιόταν με τρένο μεταξύ του σπιτιού του στο Ντέλαγουερ και της Ουάσινγκτον - 90 λεπτά κάθε διαδρομή - και διατήρησε αυτήν τη συνήθεια καθ 'όλη τη διάρκεια των 36 χρόνων του στη Γερουσία. Αλλά το ατύχημα τον είχε γεμίσει με θυμό και θρησκευτικές αμφιβολίες. Έγραψε αργότερα ότι «ένιωθε ότι ο Θεός είχε παίξει ένα φρικτό τέχνασμα» σε αυτόν και είχε πρόβλημα να επικεντρωθεί στη δουλειά.
Ο Μπάιντεν γνωρίζει το 1975, τη δεύτερη σύζυγό του, την δασκάλα Τζιλ Μπάιντεν, σε τυφλό ραντεβού που διοργανώθηκε από τον αδερφό του Μπάιντεν και παντρεύτηκαν στο παρεκκλήσι των Ηνωμένων Εθνών, στη Νέα Υόρκη στις 17 Ιουνίου 1977. Η κόρη τους Άσλεϊ Μπάιντεν (γεννήθηκε το 1981) είναι κοινωνική λειτουργός.
Ο Μπο Μπάιντεν έγινε Στρατιωτικός Δικηγόρος που υπηρετούσε στον πόλεμο του Ιράκ, και αργότερα Γενικός Εισαγγελέας του Ντέλαγουερ, αλλά πέθανε από καρκίνο του εγκεφάλου το 2015. Ο Χάντερ Μπάιντεν είναι δικηγόρος στην Ουάσινγκτον.
Πρώιμες Δραστηριότητες στη Γερουσία
Κατά τα πρώτα του χρόνια στη Γερουσία, ο Μπάιντεν επικεντρώθηκε στην προστασία των καταναλωτών και σε περιβαλλοντικά ζητήματα και ζήτησε μεγαλύτερη κρατική ευθύνη. Το 1974, το Time τον συμπεριέλαβε ως ένα από τα 200 Faces for the Future. Σε μια συνέντευξη του 1974, χαρακτήρισε τον εαυτό του φιλελεύθερο στα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες, τις ανησυχίες των ηλικιωμένων πολιτών και την υγειονομική περίθαλψη, αλλά συντηρητικό σε άλλα θέματα, όπως η άμβλωση και η στρατιωτική στρατολόγηση.
Ο Μπάιντεν έγινε μέλος της μειοψηφίας της Επιτροπής Δικαστικών της Γερουσίας το 1981. Το 1984, ήταν ένας από τους Δημοκρατικούς που ήταν υπεύθυνοι για την επιτυχή έγκριση του νόμου περί ολοκληρωμένου ελέγχου εγκλήματος με την πάροδο του χρόνου, οι αυστηρές διατάξεις του οποίου έγιναν αμφιλεγόμενες και το 2019. Οι υποστηρικτές του τον επαίνεσαν για την τροποποίηση ορισμένων από τις χειρότερες διατάξεις του νόμου, και ήταν το πιο σημαντικό νομοθετικό του επίτευγμα μέχρι τότε.
Το 1993, ο Μπάιντεν ψήφισε υπέρ μιας διάταξης που έκρινε την ομοφυλοφιλία ασυμβίβαστη με τη στρατιωτική ζωή, απαγορεύοντας έτσι στους ομοφυλόφιλους να υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις. Το 1996, ψήφισε υπέρ του νόμου περί υπεράσπισης του γάμου, ο οποίος απαγόρευσε στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να αναγνωρίσει γάμους ομοφυλοφίλων. Στην πρώτη του δεκαετία στη Γερουσία, ο Μπάιντεν επικεντρώθηκε στον έλεγχο των όπλων.
Προεδρική εκστρατεία του 1988
Όμως μέχρι τον Αύγουστο τα μηνύματα της καμπάνιας του είχαν γίνει συγκεχυμένα εξαιτίας αντιπαλότητας στoυς συνεργάτες του, ενώ τον Σεπτέμβριο, κατηγορήθηκε για λογοκλοπή ομιλίας του ηγέτη του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος Νιλ Κίνοκ.
Νωρίτερα εκείνο το έτος είχε επίσης χρησιμοποιήσει αποσπάσματα από μια ομιλία του 1967 του Ρόμπερτ Κένεντι (γεγονός για το οποίο κατηγορήθηκαν οι βοηθοί του) και μια σύντομη φράση από την εναρκτήρια ομιλία του Τζον Φ. Κένεντι, ενώ δύο χρόνια νωρίτερα είχε χρησιμοποιήσει ένα απόσπασμα του 1976 από τον Χάμπερτ Χάμφρι.
Λίγες μέρες αργότερα, ένα περιστατικό ήρθε στο φως από την εποχή του Μπάιντεν στη Νομική Σχολή. Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους υπέβαλε ένα έγγραφο που βασίστηκε σχεδόν αποκλειστικά σε ένα άρθρο της Fordham Law Review, το οποίο είχε αναφέρει μόνο μία φορά, και αντλούσε «κομμάτια από βαριά νομική πεζογραφία» απευθείας από αυτό, ο Μπάιντεν είπε ότι δεν είχε καταλάβει τους κατάλληλους κανόνες παραπομπής. Ήταν υποχρεωμένος να επαναλάβει το μάθημα και πέρασε με υψηλές βαθμολογίες. Κατόπιν αιτήματος του Μπάιντεν, το Συμβούλιο Επαγγελματικής Ευθύνης του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ντελαγουέρ εξέτασε το περιστατικό και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν είχε παραβιάσει κανόνες.
Έκανε επίσης πολλούς ψευδείς ή υπερβολικούς ισχυρισμούς για την πρώιμη ζωή του: ότι είχε κερδίσει τρία πτυχία στο κολέγιο, ότι είχε παρακολουθήσει νομική σχολή με πλήρη υποτροφία, ότι είχε αποφοιτήσει στο πάνω μισό της τάξης του και ότι είχε συμμετάσχει στο κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων. Ο περιορισμένος αριθμός άλλων ειδήσεων σχετικά με τον προεκλογικό του αγώνα ενίσχυσε αυτές τις αποκαλύψεις και στις 23 Σεπτεμβρίου 1987, ο Μπάιντεν παραιτήθηκε από την κούρσα υποψηφιότητας, λέγοντας ότι η υποψηφιότητά του είχε ξεπεραστεί από την «υπερβολική σκιά» των προηγούμενων λαθών του.
Χειρουργικές επεμβάσεις εγκεφάλου
Τον Φεβρουάριο του 1988, μετά από αρκετά επεισόδια ολοένα και πιο σοβαρού πόνου στον αυχένα, ο Μπάιντεν μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Εθνικό Στρατιωτικό Ιατρικό Κέντρο του Γουόλτερ Ριντ, για χειρουργική επέμβαση για να διορθώσει ένα ενδοκρανιακό ανεύρυσμα. Ενώ ανάρρωνε υπέστη πνευμονική εμβολή. Αφού ένα δεύτερο ανεύρυσμα επισκευάστηκε χειρουργικά τον Μάιο, η ανάρρωση του Μπάιντεν τον κράτησε μακριά από τη Γερουσία για επτά μήνες.
Δικαστική Επιτροπή της Γερουσίας
Ο Μπάιντεν ήταν επί μακρόν μέλος της Δικαστικής Επιτροπής Γερουσίας. Διετέλεσε Πρόεδρός της από το 1987 έως το 1995 και ήταν μέλος της μειοψηφίας από το 1981 έως το 1987 και από το 1995 έως το 1997.
Ως πρόεδρος, ο Μπάιντεν προεδρεύει δύο εξαιρετικά αμφισβητούμενων ακροάσεων επιβεβαίωσης του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ. Όταν ο Ρόμπερτ Μπόρκ διορίστηκε το 1988, ο Μπάιντεν ανέστρεψε την έγκρισή του. Οι συντηρητικοί εξοργίστηκαν, αλλά κατά την ακρόαση, ο Μπάιντεν επαινέθηκε για την αμεροληψία, το χιούμορ και το θάρρος του. Απορρίπτοντας τα λιγότερο πνευματικά ειλικρινά επιχειρήματα ορισμένων αντιπάλων του Μπόρκ, ο Μπάιντεν διατύπωσε τις αντιρρήσεις του έναντι του Μπόρκ όσον αφορά τη σύγκρουση μεταξύ της ισχυρής αυθεντίας του Μπόρκ και την άποψη ότι το Σύνταγμα των ΗΠΑ παρέχει δικαιώματα στην ελευθερία και την ιδιωτικότητα πέρα από αυτά που απαριθμούνται ρητά στο κείμενό του. Ο διορισμός του Μπορκ απορρίφθηκε στην επιτροπή με ψηφοφορία 9-5 και στη συνέχεια στην πλήρη Γερουσία, 58-42.
Ο Μπάιντεν βοήθησε στη δημιουργία πολλών ομοσπονδιακών νόμων περί εγκλήματος. Ηγήθηκε του νομοσχεδίου εγκλήματος του 1994, περιλμαβάνοντας την ομοσπονδιακή απαγόρευση όπλων και τον νόμο για τη βία κατά των γυναικών, τον οποίο χαρακτήρισε ως τη σημαντικότερη νομοθεσία του.
Ο Μπάιντεν ήταν επικριτικός για τον Ανεξάρτητο Σύμβουλο των ΗΠΑ Κεν Σταρρ κατά τη διάρκεια της διαμάχης για το σκάνδαλο Whitewater της δεκαετίας του 1990 και των ερευνών για σκάνδαλο Lewinsky. Ψήφισε να απαλλάξει κατά τη διάρκεια της κατηγορίας του Προέδρου Μπιλ Κλίντον.
Ως πρόεδρος της Διεθνούς Διοίκησης για τον έλεγχο των ναρκωτικών, ο Μπάιντεν έγραψε τους νόμους που δημιούργησαν το «Drug Czar» των ΗΠΑ, ο οποίος επιβλέπει και συντονίζει την εθνική πολιτική ελέγχου των ναρκωτικών. Το 2003, εισήγαγε τον νόμο για τη μείωση της ευπάθειας των Αμερικανών στην έκσταση. Εργάστηκε για να ελέγξει τα «ναρκωτικά βιασμού» όπως η φλουνιτραζεπάμη, τα φάρμακα για πάρτι όπως η έκσταση και η κεταμίνη, καθώς και τα στεροειδή που χρησιμοποιούνται συνήθως, όπως η ανδροστενεδιόνη.
Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας
Ο Μπάιντεν ήταν επί μακρόν μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας. Έγινε μέλος της μειοψηφίας το 1997 και προέδρευσε από τον Ιούνιο 2001 έως το 2003 και το 2007 έως το 2009. Οι θέσεις του ήταν γενικά φιλελεύθερες - διεθνιστικές. Συνεργάστηκε αποτελεσματικά με τους Ρεπουμπλικάνους και μερικές φορές εναντιώθηκε σε θέσεις του κόμματός του. Ο Μπάιντεν ήταν επίσης συμπρόεδρος της Ομάδας Παρατηρητών του ΝΑΤΟ στη Γερουσία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Μπάιντεν συναντήθηκε με τουλάχιστον 150 ηγέτες από 60 χώρες και διεθνείς οργανισμούς. Κατά καιρούς προέδρευε επίσης της Υποεπιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας.
Ο Μπάιντεν καταψήφισε την έγκριση για τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991, με 45 από τους 55 γερουσιαστές του Δημοκρατικού Κόμματος.
Ο Μπάιντεν ενδιαφέρθηκε για τους Γιουγκοσλαβικούς Πολέμους αφού άκουσε για τις σερβικές κακοποιήσεις κατά τη διάρκεια του Κροατικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας το 1991. Όταν ξέσπασε ο Βοσνιακός Πόλεμος, ο Μπάιντεν ήταν από τους πρώτους που ζήτησε την πολιτική «άρσης και επίθεσης» για άρση του εμπάργκο όπλων, εκπαίδευσης Βόσνιων μουσουλμάνων και υποστηρίζοντάς τους με αεροπορικές επιθέσεις του ΝΑΤΟ και διερεύνηση εγκλημάτων πολέμου. Οι Πρόεδροι Τζορτζ Χ. Γ. Μπους και Μπιλ Κλίντον ήταν και οι δύο απρόθυμοι να εφαρμόσουν την πολιτική, φοβούμενοι τη βαλκανική εμπλοκή.
Το 1999, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου, ο Μπάιντεν υποστήριξε τον βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ το 1999 στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Συνυπέγραψε με τον Τζον Μακέιν, το ψήφισμα McCain-Biden του Κοσσυφοπεδίου, το οποίο κάλεσε τον Πρόεδρο Κλίντον να χρησιμοποιήσει όλες τις απαραίτητες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών δυνάμεων, για να αντιμετωπίσει τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, για τις γιουγκοσλαβικές ενέργειες έναντι Αλβανών στο Κοσσυφοπέδιο. αριστερά|μικρογραφία|262x262εσ|Επίσημο πορτραίτο, 2005. Ο Μπάιντεν ήταν ισχυρός υποστηρικτής του πολέμου στο Αφγανιστάν το 2001. Ως επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, ο Μπάιντεν δήλωσε το 2002 ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν ήταν απειλή για την εθνική ασφάλεια και δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να «εξαλειφθεί» αυτή η απειλή. Τον Οκτώβριο του 2002, ψήφισε υπέρ της εξουσιοδότησης για χρήση στρατιωτικής δύναμης κατά του Ιράκ, εγκρίνοντας την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ. Ως πρόεδρος της επιτροπής, συγκέντρωσε μια σειρά μαρτύρων για να καταθέσει υπέρ της εξουσιοδότησης.
Ο Μπάιντεν τελικά έγινε επικριτής του πολέμου και θεώρησε την ψήφο και τον ρόλο του ως «λάθος», αλλά δεν πίεσε για απόσυρση των ΗΠΑ. Υποστήριξε τις πιστώσεις για πληρωμή για την κατοχή, αλλά υποστήριξε επανειλημμένα ότι ο πόλεμος πρέπει να διεθνοποιηθεί, ότι χρειάζονταν περισσότεροι στρατιώτες και ότι η κυβέρνηση Μπους πρέπει «να ισορροπήσει με τον αμερικανικό λαό» σχετικά με το κόστος και τη διάρκεια της σύγκρουσης. Μέχρι τα τέλη του 2006, η στάση του Μπάιντεν είχε αλλάξει σημαντικά και αντιτάχθηκε στην αύξηση των στρατευμάτων του 2007. Ο Μπάιντεν υποστήριξε να χωρίσει το Ιράκ σε μια χαλαρή ομοσπονδία τριών εθνικών κρατών. Τον Νοέμβριο του 2006, ο Μπάιντεν και η Λέσλι Χ. Γκελμπ, ομότιμος πρόεδρος του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων, εξέδωσαν μια ολοκληρωμένη στρατηγική για τον τερματισμό της σεχταριστικής βίας στο Ιράκ. Αντί να συνεχίσει την παρούσα προσέγγιση ή να αποσυρθεί, το σχέδιο ζητούσε «έναν τρίτο τρόπο»: ομοσπονδιακό Ιράκ και παροχή στους Κούρδους, τους Σιίτες και τους Σουνίτες. Τον Σεπτέμβριο του 2007, ένα μη δεσμευτικό ψήφισμα που ενέκρινε ένα τέτοιο σχέδιο πέρασε τη Γερουσία. Η πολιτική ηγεσία του Ιράκ κατήγγειλε το ψήφισμα ως εκ των πραγμάτων διχοτόμηση της χώρας.
Τον Μάρτιο του 2004, ο Μπάιντεν εξασφάλισε τη σύντομη απελευθέρωση του ακτιβιστή της δημοκρατίας της Λιβύης και του πολιτικού κρατούμενου Fathi Eljahmi, μετά από συνάντηση με τον αρχηγό Μουαμάρ Καντάφι στην Τρίπολη. Τον Μάιο του 2008, επέκρινε έντονα τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους για μια ομιλία προς την Ισραηλινή Κνέσετ, στην οποία συνέκρινε μερικούς Δημοκρατικούς με δυτικούς ηγέτες που έκαναν τον Χίτλερ πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Προεδρική εκστρατεία 2008
Ο Μπάιντεν επέλεξε να μην είναι υποψήφιος για Πρόεδρος το 1992, εν μέρει επειδή είχε καταψηφίσει την εξουσιοδότηση του πολέμου του Κόλπου και δεν έτρεξε το 2004 επειδή, είπε, ένιωσε ότι είχε λίγες πιθανότητες νίκης και θα μπορούσε να υπηρετήσει καλύτερα τη χώρα παραμένοντας στην Γερουσία. Τον Ιανουάριο του 2007, δήλωσε την υποψηφιότητά του στις εκλογές του 2008.
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του, ο Μπάιντεν επικεντρώθηκε στον πόλεμο του Ιράκ, το ρεκόρ του ως πρόεδρος των μεγάλων επιτροπών της Γερουσίας και την εμπειρία του στην εξωτερική πολιτική. Ο Μπάιντεν απέρριψε τις εικασίες ότι θα μπορούσε να γίνει Υπουργός Εξωτερικών, εστιάζοντας μόνο στην Προεδρία. Στα μέσα του 2007, ο Μπάιντεν τόνισε την εμπειρία του στην εξωτερική πολιτική σε σύγκριση με τον Ομπάμα. Συνολικά, οι προεκλογικές ομιλίες του Μπάιντεν ήταν ένα αποτελεσματικό μείγμα χιούμορ και έντονα και εκπληκτικά πειθαρχημένα σχόλια.
Ο Μπάιντεν δυσκολεύτηκε να συγκεντρώσει κεφάλαια, αγωνίστηκε να προσελκύσει ανθρώπους στις συγκεντρώσεις του και απέτυχε να φτάσεις τις υψηλού προφίλ υποψηφιότητες του Ομπάμα και της Χίλαρι Κλίντον. Ποτέ δεν ξεπέρασε τα μονοψήφια ψηφία στις εθνικές δημοσκοπήσεις των Δημοκρατικών υποψηφίων. Στον πρώτο γύρο των προκριματικών εκλογών του Δημοκρατικού κόμματος, στις 3 Ιανουαρίου 2008, ο Μπάιντεν τερμάτισε την πέμπτη θέση, στην Αϊόβα, συγκεντρώνοντας λίγο λιγότερο από το ένα τοις εκατό των εκπροσώπων του κράτους. Αποχώρησε από τις προκριματικές εκλογές εκείνο το βράδυ.
Παρά την έλλειψη επιτυχίας του, η εκστρατεία του Μπάιντεν το 2008 ανέβασε τη θέση του στον πολιτικό χάρτη. Ειδικότερα, άλλαξε τη σχέση μεταξύ Μπάιντεν και Ομπάμα. Παρόλο που είχαν υπηρετήσει μαζί στην Επιτροπή Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας, δεν είχαν ιδιαίτερη επαφή. Έχοντας γνωρίσει ο ένας τον άλλον κατά τη διάρκεια του 2007, ο Ομπάμα εκτίμησε την καμπάνια του Μπάιντεν και την αποδοχή στους ψηφοφόρους της εργατικής τάξης και ο Μπάιντεν είπε ότι έγινε πεπεισμένος ότι ο Ομπάμα ήταν «η πραγματική συμφωνία».
Εκστρατεία για την Αντιπροεδρία το 2008
δεξιά|μικρογραφία|281x281εσ|Ο Μπάιντεν μιλώντας σε προεκλογική εκδήλωση στις 23 Αυγούστου 2008, στο [[Ιλινόι.]] Λίγο μετά την αποχώρηση του Μπάιντεν από τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών, ο Ομπάμα του είπε ιδιωτικά ότι ενδιαφέρεται να βρει μια σημαντική θέση για τον Μπάιντεν στη Προεδρία του. Ο Μπάιντεν απέρριψε το πρώτο αίτημα του Ομπάμα, τη θέση του Αντιπροέδρου. Στις αρχές Αυγούστου, ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν συναντήθηκαν κρυφά για να συζητήσουν τη δυνατότητα και ανέπτυξαν μια ισχυρή προσωπική σχέση. Στις 22 Αυγούστου 2008, ο Ομπάμα ανακοίνωσε ότι ο Μπάιντεν θα ήταν ο συντυποψήφιός του.
Μετά τον διορισμό του, ο καθολικός επίσκοπος του Σκράντον της Πενσυλβανίας, απαγόρευσε στον Μπάιντεν να λάβει τη Θεία Κοινωνία εκεί λόγω της υποστήριξής του για τα δικαιώματα των αμβλώσεων, αλλά ο Μπάιντεν συνέχισε να συμμετέχει στην Θεία Λειτουργία, στην ενορία του στο Ντέλαγουερ.
Η εκστρατεία του Μπάιντεν κέρδισε λίγη δημοσιότητα στα μέσα ενημέρωσης, καθώς η πολύ μεγαλύτερη προσοχή του Τύπου επικεντρώθηκε στην υποψήφια Αντιπρόεδρο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και Κυβερνήτη της Αλάσκα, Σάρα Πέιλιν. Κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας τον Σεπτέμβριο του 2008, για παράδειγμα, ο Μπάιντεν συμπεριλήφθηκε μόνο στο 5% της κάλυψης της υποψηφιότητας, πολύ λιγότερο από τους άλλους τρεις υποψηφίους. Ωστόσο, ο Μπάιντεν επικεντρώθηκε στην εκστρατεία σε οικονομικά προβληματικές περιοχές των Πολιτειών και στην προσπάθεια να κερδίσει τους δημοκράτες, ειδικά εκείνοι που είχαν υποστηρίξει τη Χίλαρι Κλίντον. Ο Μπάιντεν επιτέθηκε σε μεγάλο βαθμό στον Μακέιν παρά τη μακροχρόνια προσωπική του φιλία. Καθώς η χρηματοπιστωτική κρίση της περιόδου 2007-2010 έφτασε στο αποκορύφωμά της με την κρίση ρευστότητας του Σεπτεμβρίου 2008 και η προτεινόμενη διάσωση του χρηματοοικονομικού συστήματος των Ηνωμένων Πολιτειών έγινε σημαντικός παράγοντας στην εκστρατεία, ο Μπάιντεν ψήφισε υπέρ του νόμου περί οικονομικής σταθεροποίησης έκτακτης ανάγκης 700 δισεκατομμυρίων δολαρίων του 2008, η οποία υπερψηφίστηκε στη Γερουσία με 74 ψήφους.
Εκλογή ως Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (2008)
Στις 4 Νοεμβρίου 2008, ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν εξελέγησαν με το 53% των λαϊκών ψήφων και 365 εκλεκτορικών ψήφων έναντι των Μακάιν και Πέιλιν.
Στις 4 Νοεμβρίου, επανεκλέχθηκε επίσης στη Γερουσία, όπως επιτρέπει ο Νόμος στην Πολιτεία του Ντελαγουέρ. Ο Μπάιντεν επισήμανε ότι αναστέλει την παραίτησή του από τη Γερουσία, ώστε να μπορέσει να ορκιστεί για την έβδομη θητεία του στις 6 Ιανουαρίου 2009. Έγινε ο νεότερος γερουσιαστής που ξεκίνησε μια έβδομη θητεία.
Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (2009-2017)
αριστερά|μικρογραφία|229x229εσ|Ο Τζο Μπάιντεν κατά την ορκωμοσία του ως [[Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ (2009). ]] Ο Μπάιντεν είπε ότι σκοπεύει να εξαλείψει ορισμένους από τους ρητούς ρόλους που ανέλαβε ο αντιπρόεδρος του Τζορτζ Μπους, Ντικ Τσέινι, και δεν σκοπεύει να μιμηθεί καμία προηγούμενη αντιπροεδρία. Προέδρευσε της ομάδας μετάβασης του Ομπάμα και ηγήθηκε μιας πρωτοβουλίας για τη βελτίωση της οικονομικής ευημερίας της μεσαίας τάξης. Στις αρχές Ιανουαρίου 2009, στην τελευταία του πράξη ως πρόεδρος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων, επισκέφθηκε τους ηγέτες του Ιράκ, του Αφγανιστάν και του Πακιστάν και στις 20 Ιανουαρίου ορκίστηκε ως 47ος Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, ο πρώτος αντιπρόεδρος από το Ντελαγουέρ και ο πρώτος Ρωμαιοκαθολικός αντιπρόεδρος.
Ο Μπάιντεν ήταν επίσης υπεύθυνος για την επίβλεψη των δαπανών υποδομής από το πακέτο τόνωσης του Ομπάμα με σκοπό να βοηθήσει στην εξουδετέρωση της συνεχιζόμενης ύφεσης και τόνισε ότι μόνο τα αξιόλογα έργα θα πρέπει να λάβουν χρηματοδότηση. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μπάιντεν ήταν ικανοποιημένος από το γεγονός ότι δεν είχαν συμβεί μεγάλες απώλειες ή διαφθορά, και όταν ολοκλήρωσε αυτόν τον ρόλο τον Φεβρουάριο του 2011, είπε ότι ο αριθμός των περιστατικών απάτης ήταν λιγότερο από ένα τοις εκατό.
Στα τέλη Απριλίου 2009, η απάντηση του Μπάιντεν σε μια ερώτηση κατά την έναρξη της επιδημίας της γρίπης των χοίρων, ότι θα συμβούλευε τα μέλη της οικογένειας να μην ταξιδεύουν με αεροπλάνα ή μετρό, οδήγησε σε γρήγορη ανάκληση από τον Λευκό Οίκο. Αντιμέτωπος με την αυξανόμενη ανεργία έως τον Ιούλιο του 2009, ο Μπάιντεν αναγνώρισε ότι η διοίκηση «παρερμήνευσε πόσο κακή ήταν η οικονομία», αλλά διατήρησε την εμπιστοσύνη ότι το πακέτο τόνωσης θα δημιουργούσε πολλές περισσότερες θέσεις εργασίας μόλις ο ρυθμός των δαπανών ανέβηκε.
Στην εξωτερική πολιτική, ο Μπάιντεν υποστήριξε τη στρατιωτική επέμβαση υπό την ηγεσία του ΝΑΤΟ στη Λιβύη το 2011. Υποστήριξε στενότερους οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία.
Τον Μάρτιο του 2011, ο Ομπάμα ανέθεσε στον Μπάιντεν να ηγηθεί των διαπραγματεύσεων μεταξύ του Κογκρέσου και του Λευκού Οίκου για την επίλυση των ομοσπονδιακών επιπέδων δαπανών για το υπόλοιπο του έτους και την αποφυγή διακοπής της κυβέρνησης.
Ορισμένες αναφορές δείχνουν ότι ο Μπάιντεν αντιτίθεται στο να προχωρήσει με την αποστολή των ΗΠΑ τον Μάιο του 2011 για να σκοτώσει τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, ώστε η αποτυχία να επηρεάσει αρνητικά τις προοπτικές επανεκλογής του Ομπάμα. Έλαβε το προβάδισμα στην ενημέρωση των ηγετών του Κογκρέσου για το επιτυχές αποτέλεσμα.
Επανεκλογή στην Αντιπροεδρία
Η δήλωση του Μπάιντεν τον Μάιο του 2012 ότι ήταν «απολύτως άνετος» με τον γάμο του ιδίου φύλου κέρδισε σημαντική προσοχή του κοινού σε σύγκριση με τη θέση του Ομπάμα, η οποία είχε χαρακτηριστεί ως «εξελισσόμενη». Ο Μπάιντεν έκανε τη δήλωσή του χωρίς τη συγκατάθεση της διοίκησης, και ο Ομπάμα και οι βοηθοί του ήταν πολύ ενοχλημένοι, καθώς ο Ομπάμα είχε προγραμματίσει να αλλάξει θέση αρκετούς μήνες αργότερα, κατά την προετοιμασία της κομματικής σύμβασης και αφού ο Μπάιντεν είχε προηγουμένως συμβουλεύσει τον πρόεδρο να αποφύγει το ζήτημα για να μην προσβληθούν βασικοί καθολικοί ψηφοφόροι. Ωστόσο, η εκστρατεία του Ομπάμα εξακολουθούσε να εκτιμά τον Μπάιντεν ως πολιτικό «λιανικού εμπορίου» που θα μπορούσε να συνδεθεί με δυσαρεστημένους εργαζόμενους και κατοίκους της υπαίθρου και είχε ένα βαρύ πρόγραμμα εμφανίσεων σε ταλαντευόμενες Πολιτείες καθώς η εκστρατεία επανεκλογής του Ομπάμα ξεκίνησε την άνοιξη του 2012.
Ο Μπάιντεν διορίστηκε επίσημα για δεύτερη θητεία ως υποψήφιος αντιπρόεδρος στις 6 Σεπτεμβρίου με δια βοής ψηφοφορία στη Δημοκρατική Εθνική Συνδιάσκεψη του 2012, στο Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας.
Στις 6 Νοεμβρίου 2012, ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν εξελέγησαν για δεύτερη θητεία. Η υποψηφιότητά τους κέρδισε 332 εκλεκτορικές ψήφους και το 51% της λαϊκής ψήφου.
Δεύτερη Θητεία
Ο νόμος για τη βία κατά των γυναικών του Μπάιντεν εγκρίθηκε ξανά το 2013. Η πράξη οδήγησε σε σχετικές εξελίξεις, όπως το Συμβούλιο των Γυναικών του Λευκού Οίκου, που ξεκίνησε κατά την πρώτη θητεία, καθώς και η Ομάδα Εργασίας του Λευκού Οίκου για την προστασία των μαθητών από τη σεξουαλική επίθεση ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2014 με συμπρόεδρο του, την επιχειρηματία Βάλερι Τζάρρεττ.
Ο Μπάιντεν ευνόησε να οπλίσει τους αντάρτες της Συρίας. Καθώς το Ιράκ διαλύθηκε κατά τη διάρκεια του 2014, δόθηκε νέα προσοχή στο σχέδιο ομοσπονδίας του Μπάιντεν-Γκελμπ του 2006, με ορισμένους παρατηρητές να υποστηρίζουν ότι ο Μπάιντεν είχε δίκιο.
Στις 8 Δεκεμβρίου 2015, ο Μπάιντεν μίλησε στο κοινοβούλιο της Ουκρανίας στο Κίεβο, σε μια από τις πολλές επισκέψεις του για να θέσει την αμερικανική βοήθεια και πολιτική ηρεμία στην Ουκρανία. Στις 28 Φεβρουαρίου 2016, έδωσε μια ομιλία σχετικά με τη συνειδητοποίηση της σεξουαλικής επίθεσης στα Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2016, επίσης παρουσίασε την Lady Gaga.
Το 2015, ο Πρόεδρος της Βουλής Τζον Μπένερ και ο ηγέτης της πλειοψηφίας στη Γερουσία Μιτς Μακκόνελ κάλεσαν τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου να μιλήσει σε κοινή σύνοδο του Κογκρέσου χωρίς να ενημερώσουν την κυβέρνηση Ομπάμα. Αυτή η παραβίαση του πρωτοκόλλου οδήγησε τον Μπάιντεν και περισσότερους από 50 Δημοκρατικούς να απέχουν από την ομιλία του Νετανιάχου. Όμως, τον Μάρτιο του 2016, ο Μπάιντεν μίλησε στη Πολιτική Διάσκεψη της Αμερικανο-Ισραηλίτικης Επιτροπής Δημοσίων Υποθέσεων, στην Ουάσιγκτον. μικρογραφία|247x247εσ|Ο Μπάιντεν με τον εκλεγμένο Αντιπρόεδρο [[Μάικ Πενς (2016).]] Τον Αύγουστο του 2016, ο Μπάιντεν επισκέφθηκε τη Σερβία, όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούσιτς και εξέφρασε τα συλλυπητήριά του για τα θύματα αμάχων της εκστρατείας βομβαρδισμού κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κοσσυφοπεδίου. Στο Κοσσυφοπέδιο, παρευρέθηκε σε μια τελετή μετονομασίας ενός αυτοκινητόδρομου σε Μπο Μπάιντεν, προς τιμήν της υπηρεσίας του γιού του Μπο, στο Κοσσυφοπέδιο για την εκπαίδευση των δικαστών και των εισαγγελέων του.
Στις 8 Δεκεμβρίου 2016, ο Μπάιντεν πήγε στην Οττάβα για να συναντηθεί με τον πρωθυπουργό του Καναδά, Τζάστιν Τρυντώ.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του, ο Μπάιντεν συχνά λεγόταν ότι προετοιμάζεται για μια πιθανή διεκδίκηση για την προεδρική υποψηφιότητα ων Δημοκρατικών του 2016. Με την οικογένειά του, πολλούς φίλους και δωρητές να τον ενθάρρυναν στα μέσα του 2015 να συμμετάσχει στον αγώνα, και με τη δημοτικότητα της Χίλαρι Κλίντον να μειώνεται, ο Μπάιντεν εξετάζει και πάλι σοβαρά την προοπτική υποψηφιότητας και ένα «Σχέδιο Μπάιντεν 2016» καθιερώνεται.
Στις 21 Οκτωβρίου, μιλώντας στον Κήπο των Ρόδων του Λευκού Οίκου, με τη σύζυγό του και τον Ομπάμα δίπλα του, ο Μπάιντεν ανακοίνωσε την απόφασή του να μην θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος το 2016.
Περίοδος μετά την Αντιπροεδρία (2017-2021)
Το 2017, ο Μπάιντεν έγινε καθηγητής Προεδρικής Πρακτικής «Βενιαμίν Φραγκλίνος» στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας, όπου ηγήθηκε του Κέντρου Διπλωματίας και Παγκόσμιας Συνεργασίας «Πεν Μπάιντεν». Ήθελε επίσης να ακολουθήσει την ατζέντα του «cancer moonshot», τον Μάρτιο του 2017 αποκαλώντας την καταπολέμηση του καρκίνου «το μόνο διμερές πράγμα που απομένει στην Αμερική».
Μεταξύ του 2016 και του 2019, τα μέσα ενημέρωσης ανέφεραν συχνά τον Μπάιντεν ως πιθανό υποψήφιο για πρόεδρο το 2020.