cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σχέσεις Ελλάδας-Λετονίας
Οι σχέσεις Ελλάδας-Λετονίας είναι οι διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Λετονίας. Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρεσβεία της Λετονίας στην Αθήνα ιδρύθηκε το 1998. Η Λετονία έχει επίσης δύο επίτιμα προξενεία στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη. Η ελληνική πρεσβεία στη Ρίγα άνοιξε τον Ιανουάριο του 2005.
Ιστορία
Η Ελλάδα αναγνώρισε το κράτος της Λετονίας στις 23 Μαΐου 1922. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών διαταράχθηκαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος είδε τη Λετονία να καταλαμβάνεται εν συντομία από τη Γερμανία και στη συνέχεια για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τους Σοβιετικούς. Η επιστροφή της Λετονίας στην ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε από την Ελλάδα στις 27 Αυγούστου 1991, ακολουθούμενη από την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων στις 2 Σεπτεμβρίου 1991. Η Ελλάδα ποτέ δεν αναγνώρισε επίσημα την προσάρτηση των χωρών της Βαλτικής από την πρώην Σοβιετική Ένωση.
Διμερείς επισκέψεις
μικρογραφία| Η Πρεσβεία της Ελλάδας στη [[Ρίγα. ]] Αρκετές υπουργικές και κρατικές επισκέψεις έχουν πραγματοποιηθεί από το 1997:
Διμερείς συμφωνίες
μικρογραφία| Λετονικό γραματόσειμο για τον εορτασμό των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα. Υπάρχουν πολλές διμερείς συμφωνίες:
Εμπορικές συναλλαγές
Οι εξαγωγές της Ελλάδας στη Λετονία το 2006 περιελάμβαναν: χημικά προϊόντα (19,2% των συνολικών εξαγωγών), επεξεργασμένα τρόφιμα (18,7%), μέταλλα (18,7%), είδη ένδυσης (13,5%) και νωπά οπωροκηπευτικά (8,2%). Οι εισαγωγές από τη Λετονία το 2006 περιελάμβαναν: ξυλεία (42% των συνολικών εισαγωγών), ορυκτά (17,3%) και είδη ένδυσης (13,8%). Η Ελλάδα έχει εμπορικό πλεόνασμα με τη Λετονία.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λετονια Ελλαδα
Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ
δεξιά|μικρογραφία| Η Thelma Schoonmaker και ο Columba Powell στο [[Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών|Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών (2009). Η Schoonmaker συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων μοντέρ ταινιών. Ο Powell είναι ο γιος του Michael Powell, εξέχοντος σκηνοθέτη, με τον οποίο η Schoonmaker ήταν παντρεμένη μέχρι το θάνατό του, το 1990. ]] Το βραβείο Όσκαρ για το Καλύτερο Κινηματογραφικό Μοντάζ είναι ένα από τα ετήσια βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών (AMPAS). Οι υποψηφιότητες για αυτό το βραβείο σχετίζονται στενά με το βραβείο Όσκαρ για την καλύτερη ταινία. Για 33 συνεχόμενα χρόνια, από το 1981 έως το 2013, κάθε Καλύτερη Ταινία της χρονιάς ήταν, επίσης, υποψήφια για το Oscar για το καλύτερο κινηματογραφικό μοντάζ και περίπου τα δύο τρίτα των νικητών της Καλύτερης Ταινίας κέρδισαν επίσης το Κινηματογραφικό Μοντάζ. Οι υποψηφιότητες για αυτό το Βραβείο Όσκαρ καθορίζονται από ψηφοφορία των μελών με δικαίωμα ψήφου του τμήματος μοντάζ της Ακαδημίας. Υπήρχαν 220 μέλη του Τμήματος Μοντάζ το 2012. Τα μέλη μπορούν να ψηφίσουν μέχρι πέντε από τις επιλέξιμες ταινίες με τη σειρά που προτιμούν. Οι πέντε ταινίες με τις περισσότερες ψήφους επιλέγονται ως οι υποψήφιες.
Ιστορία
Αυτό το βραβείο δόθηκε για πρώτη φορά σε ταινίες που κυκλοφόρησαν το 1934. Το όνομα αυτού του βραβείου έχει αλλάξει ανά περιόδους. Το 2008, καταχωρήθηκε ως το βραβείο Ακαδημίας για την Επιτυχία στο Κινηματογραφικό Μοντάζ.
Τέσσερις μοντέρ έχουν κερδίσει αυτό το βραβείο τρεις φορές στην καριέρα τους:
Μέχρι σήμερα, δύο σκηνοθέτες έχουν κερδίσει αυτό το βραβείο, ο Τζέιμς Κάμερον και ο Αλφόνσο Κουαρόν για τις ταινίες Τιτανικός και Gravity, αντίστοιχα. Οι σκηνοθέτες Ντέιβιντ Λην, Steve James, οι αδερφοί Coen (με το ψευδώνυμο "Ρόντερικ Τζέινς"), ο Μισέλ Χαζαναβίσιους και ο Jean-Marc Vallée (με το ψευδώνυμο "John Mac McMurphy") ήταν υποψήφιοι στην κατηγορία για δικές τους ταινίες, με τον Κουαρόν, και τους Κοέν να είναι, συγκεκριμένα, δύο φορές. Επιπλέον, ο βραβευμένος Καλλιτεχνικός Διευθυντής Walter Murch, αν και γνωστός για το κινηματογραφικό του μοντάζ και τον ήχο του, σκηνοθέτησε το Επιστρέφοντας στο Όζ και είναι μέχρι στιγμής το μόνο άτομο με Όσκαρ τόσο για ηχητική ηχογράφηση όσο και για κινηματογραφικό μοντάζ, κερδίζοντάς τα το ίδιο έτος για το έργο του στον Άγγλο Ασθενή. Επίσης, οι υποψήφιοι μοντέρ Ρόμπερτ Γουάιζ, Francis D. Lyon, που κέρδισε για το Body and Soul και ο Hal Ashby, που κέρδισε για Την Ιστορία Ενός Εγκλήματος, έγιναν σκηνοθέτες, των οποίων οι ταινίες ήταν οι ίδιες υποψήφιες για το Βραβείο Καλύτερου Κινηματογραφικού Μοντάζ. Αυτές ήταν, συγκεκριμένα, οι Εμείς, οι Ζωντανοί, Θέλω να Ζήσω!, Γουεστ Σάιντ Στόρι, Η Μελωδία της Ευτυχίας, Τα Βότσαλα της Άμμου και Τhe Andromeda Strain για τον Wise, το Crazylegs για το Lyon, και το Bound for Glory και O Γυρισμός για τον Ashby.
Νικητές και υποψήφιοι
Αυτές οι καταχωρήσεις βασίζονται στη βάση δεδομένων βραβείων που διατηρεί η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών.
Πηγές
Κατηγορία:Βραβεία Όσκαρ Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Ζενιθιακή απόσταση
Ζενιθιακή απόσταση (Zenith distance) (Ζ) χαρακτηρίζεται στην αστρονομία και αστρονομική ναυτιλία η απόσταση ενός ουράνιου σώματος από το Ζενίθ που μετριέται επί του κάθετου κύκλου του και αποτελεί το συμπλήρωμα του αληθούς ύψους (Ηλ) του από τον μαθηματικό ορίζοντα. Όπου Ζ + Ηλ = 90°, επίσης Ζ = 90° - Ηλ καθώς και Ηλ = 90° - Ζ.
Κατηγορία:Ουράνιο σύστημα συντεταγμένων Κατηγορία:Αστρονομική Ναυτιλία
Ένας ξαφνικός θάνατος
To Ένας ξαφνικός θάνατος (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά: The Casual Vacancy) είναι μυθιστόρημα της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ. Η πρώτη, σκληρόδετη, αγγλική έκδοση έγινε από τον εκδοτικό οίκο Little, Brown στις 27 Σεπτεμβρίου 2012, ενώ την επόμενη χρονιά, στις 23 Ιουλίου, κυκλοφόρησε και σε χαρτόδετη έκδοση. Ήταν το πρώτο βιβλίο της Ρόουλινγκ που εκδόθηκε μετά από τη σειρά των έργων του Χάρυ Πότερ, η πρώτη φορά που η συγγραφέας απομακρυνόταν από τη θεματολογία αυτής της σειράς και το πρώτο μυθιστόρημά της που απευθύνεται σε ενήλικο αναγνωστικό κοινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2012
2564 Καγιάλα
Ο Καγιάλα (Kayala) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική (δηλαδή την προς τον Ήλιο) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,3. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του θρυλικού ποταμού Καγιάλα, που αναφέρεται στο μεσαιωνικό ρωσικό «έπος της Εκστρατείας του Ιγκόρ» (12ος αιώνας).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Καγιάλα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Καγιαλα
Γκέτο του Μπζέσκο
Το γκέτο δημιουργήθηκε από το Τρίτο Ράιχ το 1941 στην πολωνική πόλη Μπζέσκο, που βρίσκεται περίπου 64 χλμ. από την Κρακοβία. Το γκέτο ήταν ανοιχτό, όταν δημιουργήθηκε για πρώτη φορά. Το 1942, τοποθετήθηκαν τείχη και το γκέτο έγινε κλειστό.
Εκτιμάται ότι ζούσαν εκεί 4.000 Εβραίοι, αλλά άλλοι 2.000 μετακόμισαν εκεί το 1942, όταν έφτασαν πολλοί από το γκέτο της Κρακοβίας και τη γύρω περιοχή. Οι Εβραίοι, που ζούσαν στο Μπζέσκο, στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ και στο Άουσβιτς. Μετά τις εξοντώσεις, το στρατόπεδο έκλεισε στα τέλη του 1942. εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ| Κύρια [[Ναζιστικά γκέτο|γκέτο στην Πολωνία και την Ανατολική Ευρώπη (1941-1942). Το Μπζέσκο βρίσκεται μεταξύ Κρακοβίας και Τάρνουφ]]
Ιστορικό
Πριν γίνει η πόλη του Μπζέσκο γκέτο, περίπου ο μισός πληθυσμός (2.119 κάτοικοι) ήταν Εβραίοι.
Όταν η Βέρμαχτ έφτασε στο Μπζέσκο στις 5 Σεπτεμβρίου 1939, πήραν ομήρους από τον εβραϊκό πληθυσμό και ζήτησαν χρήματα από την πόλη. Η συναγωγή καταστράφηκε επίσης τον ίδιο μήνα. Οι επιχειρήσεις της πόλης, που ανήκαν σε Εβραίους, αναγκάστηκαν επίσης να βάλουν σήματα, που ανέγραφαν ότι ανήκουν σε Εβραίους, εμποδίζοντας μελλοντικές συναλλαγές. Πολλοί Εβραίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη δουλειά τους και να λάβουν νέες θέσεις εργασίας, που τους έδωσαν οι γερμανικές δυνάμεις, όπως πολλές εργασίες καθαρισμού. Στα άτομα που τέθηκαν σε καταναγκαστική εργασία περιλαμβάνονταν άντρες ηλικίας μεταξύ 15 και 60 ετών. Επιπλέον, οι Εβραίοι φορούσαν περιβραχιόνια, που έδειχναν το Αστέρι του Δαβίδ στο δεξί τους χέρι.
Μετά την κατάληψη της πόλης, οι Γερμανοί έφταναν στην πόλη και πυροβολούσαν πολίτες. Αυτοί οι πολίτες στοχεύονταν και τυχαία και επισημαίνονταν από την Αστυνομία. Κάποιοι από τους εμπλεκόμενους αστυνομικούς ήταν οι Βίλχελμ Ρόμελμαν, Λαπς και Μπεκ. Η γερμανική χωροφυλακή από το Μπζέσκο δολοφόνησε επίσης Εβραίους από το Μπζέσκο και την περιοχή και εθνοτικούς Πολωνούς.
Μερικοί Εβραίοι από την Κρακοβία μετεγκαταστάθηκαν στο Μπζέσκο τον Μάρτιο του 1941.
Ιστορία του Γκέτο
Όταν το γκέτο δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το φθινόπωρο του 1941, ήταν ανοιχτό γκέτο. Σηματοδοτήθηκε με πινακίδες, αλλά δεν ήταν περιφραγμένο για να κρατήσει τον εβραϊκό λαό μέσα στην πόλη. Δεν επιτρεπόταν στους Εβραίους να φύγουν και παρακολουθούνταν οποιαδήποτε κίνηση εντός ή εκτός της πόλης. Το άνοιγμα του γκέτο επιτρεπόταν για λαθρεμπόριο τροφίμων από την κοντινή "άρια" κοινότητα. Όταν έκλεισε, αυτή η ευθύνη έπεσε στην Εβραϊκή Αστυνομία. Σε αυτό το τμήμα της εβραϊκής αστυνομίας ήταν επικεφαλής ο Ντίστλερ, πρώην στρατιώτης του Αυστριακού Στρατού. Οι συναλλαγές μεταξύ των Εβραίων κατοίκων και της Εβραϊκής Αστυνομίας λάμβαναν χώρα τη νύχτα. Οι Εβραίοι στο γκέτο είχαν επίσης έλλειψη σε χειμερινά ρούχα και προμήθειες, επειδή τα γερμανικά στρατεύματα τα πήραν για να εφοδιαστούν για την εισβολή στη Ρωσία. Τον Ιούνιο του 1941, 180 Εβραίοι πυροβολήθηκαν στους δρόμους και 560 Εβραίοι στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης του Μπέλζεκ.
Στα μέσα Ιουλίου 1942, το ανοιχτό γκέτο έγινε κλειστό, περιβαλλόμενο από φράχτη. Απλώθηκε σε 3 περιοχές. Αρχικά ζούσαν εκεί 3.000 Εβραίοι. Ωστόσο, 6.000 Εβραίοι έπρεπε να ζήσουν σε αυτό το μικρό μέρος της πόλης μέχρι το καλοκαίρι του 1942.
Ο υπερπληθυσμός έγινε πρόβλημα, όταν το γκέτο περιφράχθηκε. Το στρατόπεδο είχε περίπου δέκα άτομα ανά παράθυρο, γεγονός που χειροτέρεψε τις συνθήκες υγιεινής σε όλο το στρατόπεδο. Αυτό οδήγησε σε ένα ξέσπασμα τυφοειδούς.
Επιπλέον, οι Εβραίοι έπρεπε να πληρώνουν για τα πυρομαχικά, που χρησιμοποιούνταν για τον πυροβολισμό άλλων Εβραίων στο Μπζέσκο. Κατά τη διάρκεια του έτους 1942, τρεις επιχειρήσεις "ευθανασίας" έλαβαν χώρα στο γκέτο του Μπζέσκο και διεξήχθησαν από την αστυνομία του Τάγματος. Στις 18 Ιουνίου 1942, 180 Εβραίοι σκοτώθηκαν στους δρόμους και 560 απελάθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ για την τρίτη επιχείρηση. Τον Δεκέμβριο του 1942, δεκαπέντε Εβραίοι μεταφέρθηκαν από το Ζακλίτσιν και πυροβολήθηκαν στο νεκροταφείο.
Απέλαση σε στρατόπεδα εξόντωσης
Στις 17 Σεπτεμβρίου 1942 (ή στις 12 ), οι Ναζί εκκαθάρισαν το γκέτο. Περίπου 2.000 Εβραίοι στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ. Άλλοι 4.000 Εβραίοι στάλθηκαν στο Άουσβιτς την ίδια χρονιά. Για να επιτευχθεί η απέλαση, όλοι οι Εβραίοι, που ζούσαν στο Μπζέσκο, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία της πόλης. Καθ' όλη τη διαδικασία απέλασης στα στρατόπεδα εξόντωσης, κάθε πολίτης, που θεωρήθηκε πολύ αδύναμος για να ταξιδέψει, πυροβολήθηκε στην πλατεία της πόλης. Αυτό μπορεί να οφειλόταν σε ασθένεια, γηρατειά ή τραυματισμό. Όσοι έμειναν πίσω μετά την απέλαση στάλθηκαν στο γκέτο του Τάρνουφ ή δολοφονήθηκαν. Το νεκροταφείο Κιρκούτ ήταν ο τόπος πολλών εκτελέσεων από το Γκέτο του Μπζέσκο.
Καθ' όλη τη διάρκεια ζωής του γκέτο, οι Εβραίοι προσπάθησαν να ξεφύγουν. Μερικοί διέφυγαν στο κοντινό δάσος, όπου κρύβονταν, μέχρι να μπορέσουν να διαφύγουν, αλλιώς συλλαμβάνονταν.
Άλλοι Εβραίοι προσπάθησαν να δραπετεύσουν χρησιμοποιώντας πλαστά "άρια" έγγραφα. Η Πολίνα Τίντερ και η οικογένειά της ήταν μέρος της ομάδας, που εφοδιάστηκε με πλαστά "άρια" χαρτιά για να ξεφύγει από το Μπζέσκο. Ο Ντοβ Λαντάου κατάφερε να δραπετεύσει με τον πατέρα του τον Ιούνιο του 1942. Όποιος εντοπιζόταν έξω από τα όρια του γκέτο, συλλαμβανόταν από την Πολωνική Αστυνομία, που φρουρούσε το γκέτο, και παραδινόταν στην Γκεστάπο. Κατά τη διάρκεια της απέλασης, ο Δρ Γιαν Μπζέσκι βοήθησε μερικούς από τους Εβραίους, που είχαν δραπετεύσει, διατηρώντας τους υγιείς, έως ότου να μπορέσουν να βγουν από την κρυψώνα τους.
Διγενής Ακρίτας
thumb|200px|Σελίδα από το «Έπος του Διγενή Ακρίτα», χειρόγραφο Αθηνών-Άνδρου. Το αρχαιότερο μνημείο της λόγιας νεοελληνικής λογοτεχνίας είναι το Έπος του Βασιλείου Διγενή Ακρίτα. Σύμφωνα με την άποψη του Ν. Πολίτη, που την ακολουθούν πολλοί μελετητές, το Έπος τον Διγενή Ακρίτα εκφράζει τα ιδεώδη και τους πόθους του ελληνικού γένους. Ο Βασίλειος Διγενής Ακρίτας είναι γνωστότερος από τους ήρωες των ακριτικών τραγουδιών και πρωταγωνιστής ενός έμμετρου αφηγηματικού βιβλίου του 9ου-10ου αι., το οποίο είναι γνωστό ως Διγενής Ακρίτης ή Έπος του Διγενή Ακρίτη. Σύμφωνα με τον μύθο ήταν ένας από τους Ακρίτες της Μικράς Ασίας, τους φρουρούς των Βυζαντινών συνόρων και απέκτησε το προσωνύμιο Διγενής εξαιτίας της εθνικής καταγωγής του: η μητέρα του, Ειρήνη ήταν κόρη βυζαντινού στρατηγού και ο πατέρας του Μουσούρ Άραβας εμίρης από τη Συρία. Σε μία από τις διασκευές του έπους αναφέρεται ότι ήταν σύγχρονός του Αυτοκράτορα Βασιλείου, αλλά δεν είναι δυνατό να διαπιστωθεί με βεβαιότητα εάν πρόκειται για τον Βασίλειο Α΄ ή τον Βασίλειο Β΄, γνωστό ως Βασίλειο Βουλγαροκτόνο. Πρόσωπα και τόποι που αναφέρονται στο έπος μπορούν να ταυτιστούν με ιστορικά στοιχεία του 9ου και του 10ου αι., όπως οι πρόγονοι του εμίρη, πατέρα του Διγενή, που ενδέχεται να ταυτίζονται με προσωπικότητες του παυλικιανισμού, αλλά αυτά τα ιστορικά στοιχεία μέσα στο έπος δεν συνδέονται μεταξύ τους με αλληλουχία που να συμβαδίζει με τα ιστορικά γεγονότα, και επιπλέον το ιστορικό υπόβαθρο του 9-10ου αι. έχει εμπλουτιστεί με στοιχεία των επόμενων αιώνων (11ου και 12ου), επομένως δεν είναι εύκολο να εξαχθούν συγκεκριμένες πληροφορίες για το ιστορικό περιβάλλον στο οποίο τοποθετείται η ζωή και η δράση του Διγενή.
Γκέτο του Μπζέσκο
Απέλαση σε στρατόπεδα εξόντωσης
Εκτιμάται ότι 200 Εβραίοι από το Μπζέσκο επέζησαν.
Μια Δικαία των Εθνών, η Χέλενα Σκρομπότοβιτς, έσωσε ένα παιδί από το γκέτο του Μπζέσκο.
Διγενής Ακρίτας
Υπόθεση του έργου
Το έργο ξεκινά με την αφήγηση της ιστορίας των γονέων του Διγενή: πατέρας του ήταν ο Εμίρης της Συρίας Μουσούρ, ο οποίος σε μια επιδρομή σε βυζαντινά εδάφη άρπαξε τη μοναχοκόρη ενός Βυζαντινού στρατηγού (Ανδρόνικος Δούκας). Τα πέντε αδέρφια της κοπέλας συνάντησαν τον εμίρη για να ζητήσουν πίσω την αδερφή τους και, επειδή εκείνος αρνήθηκε να τη δώσει, ο μικρότερος από αυτούς μονομάχησε μαζί του και τον νίκησε. Ο Εμίρης όμως αρνήθηκε να επιστρέψει την κοπέλα. Την παντρεύτηκε, βαφτίστηκε Χριστιανός και εγκαταστάθηκε στο βυζαντινό έδαφος· όταν η μητέρα του τον κάλεσε οργισμένη να επιστρέψει στην πατρίδα του εκείνος την επισκέφτηκε και έπεισε εκείνη και την οικογένειά του να ασπαστούν τον χριστιανισμό. Ένα χρόνο μετά τον γάμο γεννήθηκε ο γιος του ζευγαριού, Βασίλειος.
Γκέτο του Μπζέσκο
Εβραϊκό Συμβούλιο (Γιούντενρατ) του Μπζέσκο
Το Γιούντενρατ δημιουργήθηκε για να καλύψει τις απαιτήσεις των Γερμανών μέσω της καταναγκαστικής εργασίας. Αν και το συμβούλιο αποτελούνταν από Εβραίους, που πίστευαν ότι κάνουν τη διαφορά, ο σκοπός του εξυπηρετούσε αποκλειστικά γερμανικές ανάγκες. Αυτό περιελάμβανε την απογραφή του Μπζέσκο, που έδειξε ότι 3.270 Εβραίοι ζούσαν στο Μπζέσκο στις 31 Μαΐου 1941. Επικεφαλής του Συμβουλίου ήταν ο Γιάκουμπ Χέντλερ, ο οποίος επέβλεψε επίσης τις κομητείες Στσουρόβα και Μπορζέτσιν.
Διγενής Ακρίτας
Υπόθεση του έργου
Ο Βασίλειος είχε δείξει από τα παιδικά του χρόνια τις εξαιρετικές ικανότητες και επιδόσεις του σε ασχολίες όπως το κυνήγι: σε ηλικία 12 ετών έπνιξε δύο αρκούδες και σκότωσε ένα λιοντάρι. Όταν ερωτεύτηκε την κόρη ενός στρατηγού, την έκλεψε με τη θέλησή της, επειδή οι γονείς της δεν έδιναν τη συγκατάθεσή τους, και ο πατέρας της κοπέλας επέτρεψε τον γάμο μόνο αφού ο Διγενής σκότωσε τους πολεμιστές που έστειλε ο στρατηγός για να τον κυνηγήσουν. Η συνέχεια του κειμένου αφηγείται τα κατορθώματα του Διγενή που τον έκαναν διάσημο και για τα οποία του απένειμε τιμές ο βυζαντινός αυτοκράτορας. Το μεγαλύτερο τμήμα καταλαμβάνεται από την αφήγηση -σε πρώτο πρόσωπο- των μαχών του Διγενή απέναντι σε έναν δράκο και ένα λιοντάρι που απειλούσε τη γυναίκα του και εναντίον των απελατών και της αμαζόνας Μαξιμώς που ήθελαν να την κλέψουν. Εκτός από τα πολεμικά του κατορθώματα ο Διγενής εξιστορεί και δύο περιπτώσεις στις οποίες απάτησε τη γυναίκα του: με μια άγνωστη κοπέλα από την Αραβία, την οποία συνάντησε σε κάποια περιπλάνησή του, και με την Αμαζόνα Μαξιμώ, μετά την ήττα της στη μονομαχία. Σε μία παραλλαγή του ποιήματος ο Διγενής στη συνέχεια σκότωσε τη Μαξιμώ από τύψεις. Μετά τη δόξα που απέκτησε ο Διγενής αποσύρθηκε σε έναν μεγάλο πύργο που έχτισε στις όχθες του Ευφράτη, όπου και πέθανε σε νεαρή ηλικία, από ασθένεια. Αμέσως μετά τον θάνατό του πέθανε και η γυναίκα του από τη θλίψη.
Γκέτο του Μπζέσκο
Εβραϊκό Συμβούλιο (Γιούντενρατ) του Μπζέσκο
Πρόσθετες ομάδες στο Μπζέσκο περιελάμβαναν τον Κεντρικό Οργανισμό για τη Φροντίδα των Ορφανών (CENTOS), την Εβραϊκή Κοινωνική Αυτοβοήθεια (JSS) και την Επιτροπή Βοήθειας στους Πρόσφυγες και τους Φτωχούς.
Διγενής Ακρίτας
Χειρόγραφα
Το έργο σώζεται σε έξι χειρόγραφες παραλλαγές:
Γκέτο του Μπζέσκο
Μετά τον πόλεμο
Το εβραϊκό νεκροταφείο εξακολουθεί να περιέχει τους τάφους όσων πέθαναν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Διγενής Ακρίτας
Χειρόγραφα
Τα χειρόγραφα ανακαλύφθηκαν σχετικά αργά, μετά τη δεκαετία του 1870. Πρώτο εκδόθηκε από τους Κ. Σάθα και Εμίλ Λεγκράν το 1875 το χειρόγραφο Τραπεζούντας, ενώ μέσα στα επόμενα χρόνια ανακαλύφθηκαν και εκδόθηκαν και τα υπόλοιπα χειρόγραφα: το 1878 βρέθηκε το Άνδρου-Αθηνών που εκδόθηκε το 1881, το 1880 της Οξφόρδης, που εκδόθηκε από τον Σπυρίδωνα Λάμπρο, στην ίδια δεκαετία και το χειρόγραφο Κρυπτοφέρης, που εκδόθηκε το 1892 από τον Εμίλ Λεγκράν, το 1898 η πεζή διασκευή και στις αρχές του 20ού αι. το χειρόγραφο Εσκοριάλ, που εκδόθηκε το 1911 από τον D.C. Hesseling. Σύμφωνα με μαρτυρίες όμως, πρέπει να υπήρχαν και άλλα χειρόγραφα: ο Καισάριος Δαπόντες ανέφερε στο ποίημά του Βίβλος Βασιλειών ένα χειρόγραφο του Διγενή διακοσμημένο με μικρογραφίες, περιγραφή που δεν αντιστοιχεί σε κανένα από τα γνωστά έως τώρα χειρόγραφα.
Γκέτο του Μπζέσκο
Μετά τον πόλεμο
Το 1947, ένα μνημείο για την μαζική ταφή 200 Εβραίων, που πέθαναν στο Μπζέσκο στις 18 Ιουνίου 1942, χτίστηκε στο εβραϊκό νεκροταφείο. Μια αναμνηστική πλάκα εμφανίζεται επίσης σε έναν τοίχο της βιβλιοθήκης της πόλης, που βρίσκεται στο χώρο, όπου υψωνόταν κάποτε η συναγωγή.
Μπελότ-Σαιν-Λωράν
Το Μπελότ-Σαιν-Λωράν (γαλλικά: Beulotte-Saint-Laurent) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Γκέτο του Μπζέσκο
Παραπομπές
Μπζεσκο Μπζεσκο Κατηγορία:Τοποθεσίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία
Διγενής Ακρίτας
Πρόσληψη και απηχήσεις
Η αρχή της ιστορίας του πρέπει να ήταν πολύ δημοφιλής και τα κατορθώματα του Ακρίτη να είχαν μυθοποιηθεί ήδη από την εποχή της συγγραφής της, όπως μαρτυρεί η απήχησή τους σε ένα λίγο μεταγενέστερο κείμενο, από τα Πτωχοπροδρομικά ποιήματα, Ὦ τίς Ἀκρίτης ἕτερος ἐκεῖ νὰ εὑρέθη τότε
Η παράδοση του έργου σε χειρόγραφα που απέχουν χρονικά μεταξύ τους, αλλά και η επιθυμία των διασκευαστών ή των αντιγραφέων να επεξεργάζονται το έπος σε νέες μορφές, όπως η ομοιοκατάληκτη διασκευή της Οξφόρδης, είναι άλλη μια ένδειξη της επιβίωσής του στους επόμενους αιώνες. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η μαρτυρία του πολυγραφότατου ποιητή του 18ου αι. Καισάριου Δαπόντε, ο οποίος σκόπευε, σύμφωνα με τους στίχους του, να το διασκευάσει και να το τυπώσει: Τύπωσαν Ἐρωτόκριτον, Σωσσάναν, Ἐρωφίλη
καί ἄλλα, καί δὲν τύπωσαν, κρῖμα, κἄν τὸν Βασίλη
νὰ τὸν συνθέσω καὶ αὐτόν, κ' εὐθὺς στὴν Βενετίαν.
Αποσπάσματα της ιστορίας του Διγενή σώζονται και σε χειρόγραφα σε παλαιορωσική γλώσσα, το κείμενο των οποίων μπορεί να τοποθετηθεί χρονολογικά στον 13ο αι. Ο ήρωας ονομάζεται Devgenij και η πλοκή ακολουθείται αρκετά πιστά, με κάποιες μικρές τροποποιήσεις. Το όνομα του Διγενή διασώζεται και σε ένα ολλανδικό ποίημα του 1271 που αφηγείται τη ζωή του Χριστού. Εκεί ο Διγενής αναφέρεται ως ένας ήρωας που υπέφερε για την αγάπη.
Γραμματολογικός χαρακτήρας
Όταν ο Διγενής ανακαλύφθηκε και εκδόθηκε για πρώτη φορά, χαρακτηρίστηκε έπος, και από πολλούς μάλιστα «έπος των νεωτέρων Ελλήνων». Ο επικός χαρακτήρας του έργου είναι φανερός από τις σκηνές μαχών και τις αφηγήσεις των ανδραγαθημάτων του ήρωα και δικαιολογείται από τη σχέση του κειμένου με την ηρωικού χαρακτήρα ακριτική ποίηση. Σύντομα όμως επισημάνθηκαν και χαρακτηριστικά του έργου που το καθιστούν συγγενές με το είδος του μυθιστορήματος (ή ακριβέστερα της μυθιστορίας), κυρίως φανερές επιδράσεις της ρητορικής επεξεργασίας του λόγου (όπως οι ρητορικές «εκφράσεις»), αλλά και εικόνες ειρηνικής ζωής, όπως οι περιγραφές της ερωτικής έλξης του Διγενή και της μέλλουσας γυναίκας του όταν πρωτογνωρίστηκαν. Οι απόψεις των μελετητών πάνω στο θέμα παραμένουν ακόμα διχασμένες: ο Κ.Θ. Δημαράς συνέδεε τον Διγενή περισσότερο με τα ερωτικά μυθιστορήματα. Ο Λίνος Πολίτης αντίθετα ονόμαζε το έργο έπος. Από τους νεότερους φιλολόγους, ο τελευταίος εκδότης της παραλλαγής του Εσκοριάλ Στ. Αλεξίου υποστηρίζει τον επικό χαρακτήρα, ο H. G. Beck ερμηνεύει τον χαρακτήρα του Διγενή ως αποτέλεσμα σύνθεσης δύο κειμένων, του «τραγουδιού του εμίρη» και του «μυθιστορήματος του Διγενή», ενώ μελετητές όπως ο H. Tonnet και ο R. Beaton, που εντάσσουν το κείμενο στην ιστορία του ελληνικού μυθιστορήματος, δεν παραλείπουν να τονίσουν τον μεικτό ηρωικό-μυθιστορηματικό χαρακτήρα του.
Σχέσεις μεταξύ των παραλλαγών
Από τις έξι σωζόμενες παραλλαγές, βασικές είναι οι παραλλαγές Εσκοριάλ (στο εξής Ε) και Κρυπτοφέρρης (στο εξής Κ). Η παραλλαγή Κ, που διασώζεται στο αρχαιότερο χειρόγραφο και το κείμενό της ανάγεται στις αρχές του 12ου αι. εθεωρείτο για μεγάλο διάστημα ότι ήταν το κείμενο που είχε στενότερη σχέση με τη χαμένη αρχική μορφή του Διγενή, παρά την αρχική επισήμανση του K. Krumbacher, όταν παρουσίασε το χειρόγραφο Ε, ότι η παραλλαγή Κ ήταν λόγια διασκευή ενός δημώδους κειμένου. Το φθαρμένο χειρόγραφο Ε, που παρέδιδε ένα αρκετά δυσνόητο κείμενο, είχε θεωρηθεί ως όψιμη καταγραφή ενός κειμένου που διαδιδόταν προφορικά, το οποίο περιείχε λάθη που οφείλονταν στην παρανόηση του αρχικού λογιοτέρου, όπως πιστευόταν, κειμένου. Η σύγχρονη έρευνα απέδειξε όμως ότι το κείμενο που παραδίδεται στο Ε είναι πολύ αξιόπιστο ως προς αρκετά πραγματολογικά στοιχεία που είναι αδύνατον να επιβίωσαν προφορικά τόσους αιώνες, επομένως το σωζόμενο χειρόγραφο του 15ου αι. δεν είναι καταγραφή σύγχρονης με αυτό διασκευής αλλά αντιγραφή παλαιότερου κειμένου, το οποίο σύμφωνα με τον τελευταίο εκδότη του μπορεί να αναχθεί στον 12ο αι. και είναι πολύ κοντινό σε προφορικές πηγές. Επιπλέον, το κείμενο Κ περιέχει αρκετά πραγματολογικά λάθη (όπως για παράδειγμα τα τοπωνύμια), στα οποία το Ε αποδεικνύεται εγκυρότερο. Γι' αυτόν τον λόγο αρκετοί μελετητές αποδέχονται σήμερα την άποψη ότι το κείμενο Ε διασώζει μια μορφή αρκετά κοντινή στην αρχική και ότι το Κ είναι μεταγενέστερη λογιότερη επεξεργασία του δημώδους κειμένου.
Τα μεταγενέστερα χειρόγραφα Τραπεζούντας, Άνδρου-Αθηνών, Οξφόρδης και η πεζή διασκευή Άνδρου-Θεσσαλονίκης προέρχονται από μια τρίτη, χαμένη παραλλαγή του 15ου αι., που στη βιβλιογραφία ονομάζεται παραλλαγή Ζ. Ο συντάκτης αυτής της παραλλαγής είχε στόχο να καταγράψει ό,τι ήταν γνωστό για τον Διγενή· προσέθεσε υλικό, μία εισαγωγή, η οποία όπως αποδεικνύεται δεν έχει κάποια σχέση με το πρωτότυπο, αλλά επεξεργάζεται υλικό που ήδη υπήρχε στη συνέχεια του ποιήματος με επιδράσεις από τα μυθιστορήματα της εποχής, καθώς και τα ονόματα της μητέρας και της γυναίκας του Διγενή, τα οποία δεν παραδίδονται στις παλαιότερες παραλλαγές. Πηγή της παραλλαγής αυτής είναι, όπως αποδεικνύεται από τη σύγχρονη έρευνα, η παραλλαγή Ε (ενδεχομένως και το ίδιο χειρόγραφο που σώζεται ως σήμερα) και ένα κείμενο συγγενικό προς την παραλλαγή Κ. Γι' αυτό και σήμερα θεωρείται ότι ο συντάκτης της παραλλαγής Ζ δεν γνώριζε για το χαμένο πρωτότυπο τίποτα παραπάνω από ότι αποκαλύπτεται από τις παραλλαγές Κ και Ε.
Η παραλλαγή Ε
Η παραλλαγή Ε είναι η μικρότερη από όλες και η μόνη στην οποία το κείμενο δεν διαιρείται σε «λόγους» (κεφάλαια). Από το χειρόγραφο απουσιάζει η αρχή του κειμένου (ξεκινά από τη μονομαχία του εμίρη με τον αδερφό της κοπέλας) και το κείμενο είναι πολύ φθαρμένο. Η γλώσσα του είναι απλούστερη, με λιγότερα λόγια στοιχεία και στο κείμενο εντοπίζονται πολλά χαρακτηριστικά προφορικής σύνθεσης, όπως οι λογότυποι (στερεότυπες εκφράσεις) και η παρατακτική σύνταξη. Από την παραλλαγή Ε απουσιάζουν κάποιες λεπτομέρειες που βρίσκονται στην παραλλαγή Κ και οι περιγραφές είναι συντομότερες. Η γλώσσα της παραλλαγής Ε είναι η μεικτή ελληνική μεσαιωνική γλώσσα που απαντάται και σε άλλα κείμενα της ίδιας περιόδου, όπως τα Πτωχοπροδρομικά ποιήματα και ο Σπανέας. Το μέτρο είναι ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος ανομοιοκατάληκτος στίχος (ο επονομαζόμενος και «πολιτικός στίχος»), υπάρχουν όμως και αρκετοί φθαρμένοι στίχοι στους οποίους το μέτρο διαταράσσεται (ελλιπείς ή υπέρμετροι στίχοι).
Η παραλλαγή Κ
Η παραλλαγή Κ είναι εκτενέστερη από την Ε· περιέχει περισσότερα επεισόδια (αναφέρει δύο μοιχείες του Διγενή, τον φόνο της αμαζόνας Μαξιμώς και τη συνάντησή του με τον αυτοκράτορα), αλλά και εκτενέστερες αφηγήσεις και περιγραφές, καθώς και αρκετά ηθικά και διδακτικά σχόλια. Το ύφος είναι πιο περίτεχνο και λογιότερο και έχει στοιχεία ρητορικής επεξεργασίας, όπως οι εκτενείς ρητορικές ἐκφράσεις (αναλυτικές περιγραφές ανθρώπων, τόπων ή κτισμάτων). Όμως, παρά τη συνειδητή προσπάθεια του συντάκτη να ακολουθήσει ένα λόγιο ύφος, το κείμενο περιέχει αρκετά συντακτικά λάθη. Βασική στιχουργική μορφή είναι ο ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος στίχος, όμως μεγάλο ποσοστό των στίχων έχει αναπαιστικό ρυθμό.
Σχέση του έπους με τα ακριτικά τραγούδια
Παράλληλα με την ανακάλυψη των χειρογράφων του Διγενή, είχε αναπτυχθεί και το ενδιαφέρον για καταγραφή και μελέτη των δημοτικών τραγουδιών και οι μελετητές παρατήρησαν ομοιότητα μεταξύ του αφηγήματος του Διγενή και των λαϊκών τραγουδιών που αφηγούνταν κατορθώματα ηρώων, τα οποία απηχούσαν μνήμες του βυζαντινού παρελθόντος, όπως η αναφορά σε Σαρακηνούς. Αυτά τα τραγούδια τα κατέταξαν σε μια ιδιαίτερη ομάδα και τα ονόμασαν ακριτικά. Η ομοιότητα των τραγουδιών αυτών με το «έπος» προκάλεσε την απορία, εάν τα ακριτικά τραγούδια ήταν προγενέστερα ή μεταγενέστερα του έπους και οι απόψεις των φιλολόγων για το θέμα ήταν διχασμένες. Σήμερα είναι αποδεκτό το γεγονός ότι ηρωική προφορική ποίηση στο Βυζάντιο υπήρχε, όμως φαίνεται από μια μαρτυρία του Αρέθα, επισκόπου Καισαρείας, ότι τον 10ο αι. στη Μικρά Ασία περιπλανώμενοι τραγουδιστές αφηγούνταν κατορθώματα ηρώων, αλλά και από ηρωικά άσματα που καταγράφηκαν αργότερα, όμως το υλικό τους ήταν παλαιότερο, όπως το γνωστό ως Άσμα του Αρμούρη. Αν και δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για την ακριβή μορφή αυτών των τραγουδιών, αφού τα δημοτικά τραγούδια που γνωρίζουμε σήμερα είναι μεταγενέστερες καταγραφές, η ανάλυση του Διγενή αποδεικνύει ότι υπάρχουν επιδράσεις από προφορικές ηρωικές αφηγήσεις και γι' αυτόν τον λόγο πιστεύεται σήμερα ότι ο ποιητής του «έπους» αξιοποίησε στη σύνθεση του έργου επικό υλικό από προφορικές πηγές αλλά και προφορικούς εκφραστικούς τρόπους και μοτίβα, παρόμοιους με αυτούς του δημοτικού τραγουδιού. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποκλειστεί το γεγονός ότι και το κείμενο του «έπους», το οποίο αποδεδειγμένα είχε μεγάλη διάδοση, λειτούργησε και αυτό ως πηγή για τη σύνθεση μεταγενέστερων δημοτικών τραγουδιών.
Τα κοινά στοιχεία που απαντώνται μεταξύ του έπους και των τραγουδιών είναι είτε στοιχεία πλοκής, όπως η σκηνή του θανάτου του Διγενή στην οποία ο ήρωας, λίγο πριν πεθάνει, θυμάται τα κατορθώματά του και τα αφηγείται στους συντρόφους του, είτε κοινά λεκτικά στοιχεία, τα οποία υπάρχουν κυρίως στην παραλλαγή Ε που είναι πλησιέστερη σε προφορική παράδοση.
Ο Διγενής στα δημοτικά τραγούδια
Ο Διγενής πρωταγωνιστεί σε δύο ομάδες δημοτικών τραγουδιών: αυτά που έχουν θέμα την αρπαγή της νύφης και αυτά που έχουν θέμα τον θάνατό του. Τα τραγούδια της αρπαγής μπορούν να διακριθούν επίσης σε δύο μικρότερες ομάδες: αυτά στα οποία ο Διγενής κλέβει τη μέλλουσα γυναίκα του και αυτά στα οποία η γυναίκα του Διγενή αρπάζεται από Σαρακηνούς ή απελάτες. Από την πρώτη ομάδα η γνωστότερη παραλλαγή είναι το κυπριακό τραγούδι Ο Διγενής και η κόρη του βασιλιά Λεβάντη. Σε αυτό το τραγούδι ο Διγενής μαθαίνει ότι ο βασιλιάς Λεβάντης παντρεύει την κόρη του με κάποιον Γιαννακό, τον οποίο εκείνος θεωρεί κατώτερό του και ανάξιο της νύφης. Στέλνει προξενιά στον βασιλιά, αλλά αυτός αρνείται και τότε ο Διγενής εμφανίζεται στο παλάτι παίζοντας μουσική με ένα μαγικό λαούτο. Η κοπέλα τον ερωτεύεται, αλλά του αναθέτει πρώτα έναν άθλο για να αποδείξει την αξία του. Ο Διγενής εκπληρώνει τον άθλο και η κοπέλα τον ακολουθεί. Ο βασιλιάς στέλνει στρατό για να τους καταδιώξουν, αλλά ο Διγενής τους κατατροπώνει. Σε ένα άλλο δημοτικό τραγούδι αναφέρεται ότι τον Διγενή δεν τον προσκαλούσαν σε γάμους από φόβο μήπως κλέψει τη νύφη. Στα τραγούδια της αρπαγής της γυναίκας του ήρωα, εκείνος συνήθως απουσιάζει, όταν πληροφορείται, συχνά από ένα πουλί, ότι του έκλεψαν τη γυναίκα. Αυτά τα τραγούδια εμφανίζονται σε πολλές παραλλαγές και με άλλους ήρωες στη θέση του Διγενή, όπως το μικρό Βλαχόπουλο.
Τα τραγούδια του θανάτου, σε παραλλαγές που εμφανίζουν τη στενότερη σχέση με το «έπος», ο ήρωας, λίγο πριν πεθάνει, συγκεντρώνει γύρω του τους συμπολεμιστές του και θυμάται τα κατορθώματά του. Σε κάποιες από αυτές ρωτά τη γυναίκα του τι θα κάνει όταν αυτός πεθάνει. Επειδή δεν πιστεύει ότι θα μείνει πιστή, τη σφίγγει με τα χέρια του και την πνίγει, για να μην παντρευτεί άλλον. Σε άλλα τραγούδια ο Διγενής δεν πεθαίνει από ασθένεια, όπως στο «έπος», αλλά μετά από μάχη με τον Χάρο στα μαρμαρένια αλώνια. Σε κάποιες παραλλαγές αυτών των τραγουδιών ο Χάρος νικά τον Διγενή σε «χωσιά» (ενέδρα). Στα περισσότερα από αυτά τα τραγούδια ο Διγενής εμφανίζεται όχι μόνο σαν ήρωας με υπεράνθρωπες δυνάμεις, αλλά και σαν ον με υπερφυσικές διαστάσεις: βροντά κι αστράφτει ο ουρανός και σειέτ' ο απάνω κόσμός* κι ο κάτω κόσμος* άνοιξε και τρίζουν τα θεμέλια, κι η πλάκα* τον ανατριχιά πώς θα τόνε σκεπάσει, πώς θα σκεπάσει τον αϊτό τση γης τον αντρειωμένο*. Σπίτι δεν τον εσκέπαζε*, σπήλιο δεν τον εχώρει, τα όρη εδιασκέλιζε*, βουνού κορφές* επήδα, χαράκι* αμαδολόγαγε* και ριζιμιά* ξεκούνιε*. στο βίτσιμα* ΄πιανε πουλιά, στο πέταμα γεράκια, στο γλάκιο* και στο πήδημα τα λάφια* και τ' αγρίμια*. Ζηλεύγει* ο Χάρος με χωσιά* μακρά τόνε βιγλίζει*, κ' ελάβωσέ του την καρδιά και την ψυχή του πήρε.'' ""
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1963
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1963 ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΣΚ.Ο.Ε.). Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα σκιτ πραγματοποιήθηκε στο Σκοπευτήριο του Ο.Φ.Κ.Ο. μεταξύ 22 και 23 Ιουνίου του 1963. Συμμετείχαν 11 σκοπευτές. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Τζώνης Σιστοβάρης του Ο.Φ.Κ.Ο. με 134 επιτυχίες.
Διγενής Ακρίτας
Ο Διγενής στα δημοτικά τραγούδια
(*) Ερμηνευτικά: "ψυχομαχεί": μάχεται με το Χάρο, "γη": όλος ο κόσμος, η υφήλιος, "απάνω κόσμος": αντίληψη των ζωντανών, "κάτω κόσμος": αντίληψη των νεκρών, του Άδη, "πλάκα": ταφόπλακα, "τση γης τον αντρειωμένο": τον αναγνωρισμένο απ΄ όλους ανδρείο - ήρωα, "εσκέπαζε": στέγαζε, χωρούσε, "εδιασκέλιζε" (διά+σκέλος) περνούσε με μια βηματισιά, ένα βήμα, "βουνού κορφές":βουνοκορφές, οροσειρές, "χαράκι": μεγάλος βράχος, "αμαδολόγανε": έπαιζε αμάδες, πετούσε πέτρες (σημάδι) όσο πιο μακρυά, "ριζιμιά": βράχος ή πέτρα, στο έδαφος ριζομένη, στέρεη, "ξεκούνιε": ξεκουνούσε, "βίτσιμα": το ύψος από το έδαφος μέχρι τα χέρια τεντωμένα πάνω, "γλάκιο": (εκ του λακίζω, φεύγω) η φευγάλα, το τρέξιμο, "λάφια": ελάφια, "αγρίμια": αγριοκάτσικα, "ζηλεύγει": ζηλεύει, "χώσια": (εκ του χώνομαι) η ενέδρα, (τελείως διάφορο από το "χόσια" = θυμός), "βιγλίζει''": παρατηρεί από ψηλά, (Βίγλα = υψηλό παρατηρητήριο).
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1963
Το 36ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα τραπ έλαβε χώρα στο Σκοπευτήριο Καισαριανής (Ο.Φ.Κ.Ο.) μεταξύ 29 και 30 Ιουνίου. Συμμετείχαν 12 σκοπευτές. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Φώτης Ισαακίδης του Ο.Φ.Κ.Ο. με 183 επιτυχίες.
Σκιτ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Διγενής Ακρίτας
Ο Διγενής στα δημοτικά τραγούδια
Γλώσσα: Ελληνική δημοτική με ιδιώματα της Κρήτης.
Νικητές στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό ανδρών)
Το διπλό ανδρών του τουρνουά αντισφαίρισης του Αμερικανικού Όπεν διεξήχθη για πρώτη φορά το 1881. Νικητές ήταν οι Κλάρενς Κλαρκ και Φρέντρικ Γουίνσλοου Τέιλορ. Από το 1882 το πρωτάθλημα έγινε ανοικτό και για διεθνείς παίκτες. Από το 1890 ως το 1906 διεξάγονταν στα ανατολικά και στα δυτικά των ΗΠΑ για να αναδειχθούν οι δύο ομάδες στο διπλό. Το σύστημα των ομίλων καταργήθηκε το 1920. Οι αγώνες διεξήχθησαν σε διάφορες τοποθεσίες.
Διγενής Ακρίτας
Ο Διγενής στα δημοτικά τραγούδια
Μέτρο: Ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος χωρίς ομοιοκαταληξία.
Νικητές στο Αμερικανικό Όπεν (διπλό ανδρών)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αμερικανικό Όπεν
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1963
Τραπ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Διγενής Ακρίτας
Ο Διγενής στα δημοτικά τραγούδια
Αισθητικά: Έπος, ελεγειακού χαρακτήρα με λυρικό βάθος, στίχοι δωρικοί ογκώδεις σε έκφραση, με φοβερή πυκνότητα υψηλών νοημάτων και τιτάνιας παλικαριάς, που μετατρέπουν τον θάνατο σε κατάφαση ζωής.
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1963
Πρόγραμμα ΣΚΟΕ
Το αγωνιστικό πρόγραμμα της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος του έτους 1963 για το σκιτ και το τραπ.
Διγενής Ακρίτας
Ο Διγενής στα δημοτικά τραγούδια
Σημείωση : Το τραγούδι αυτό δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 1909 στο περιοδικό "Κρητικός Λαός", από τον Π. Βλαστό, το οποίο και συμπεριέλαβε στη συνέχεια στην "εκλογή" του ο Ν. Πολίτης.
Ο Διγενής στη νεότερη ελληνική λογοτεχνία
Κατά τα τέλη του 19ου αι., με την ανακάλυψη των δημοτικών ακριτικών τραγουδιών και των χειρογράφων του έπους, η μορφή του Διγενή Ακρίτα άρχισε να ερμηνεύεται ως εθνικό σύμβολο: ο Νικόλαος Πολίτης θεωρούσε τον Διγενή σύμβολο της «μακραίωνος και αλήκτου πάλης του ελληνικού προς τον μουσουλμανικόν κόσμον». Το σύμβολο του Διγενή πέρασε και στη λογοτεχνία της εποχής, με πρωιμότερο παράδειγμα τα ποιήματα του Κωστή Παλαμά. Το 1897, στην ποιητική συλλογή Ίαμβοι και Ανάπαιστοι, στο ποίημα 18 ο Διγενής εμφανίζεται ως σύμβολο της ελληνικής ψυχής, ζωντανό από την αρχαιότητα, μέσω του Βυζαντίου, μέχρι τον νέο Ελληνισμό, να εξέρχεται αθάνατη, ηρωική και ανίκητη μορφή, ως "της λεβεντιάς ο άνεμος, της ομορφιάς η πούλια": Και πράγματι ο θάνατος δεν τον ένιωσε αφού ήδη πέρασε στην αθανασία, από το στόμα του λαού, στη θύμιση και στις παραδόσεις του. Επίσης, στον Δωδεκάλογο του Γύφτου εμφανίζονται οι Ακρίτες ως σύμβολο της λαϊκής συνείδησης σε αντίθεση με τη διεφθαρμένη εξουσία του βυζαντινού αυτοκράτορα. Ο Διγενής και το ακριτικό υλικό χρησιμοποιήθηκαν και σε έργα άλλων λογοτεχνών, ενώ ξεχωρίζουν περιπτώσεις αξιοποίησης του μύθου σε εκτενή συνθετικά έργα: Ο Άγγελος Σικελιανός χρησιμοποίησε το πρόσωπο του Διγενή στην τραγωδία του Χριστός Λυόμενος ή Ο θάνατος του Διγενή, στην οποία ο ήρωας παρουσιαζόταν ως επαναστάτης αλλά και προστάτης των αδικημένων. Ο Παλαμάς επίσης σχεδίαζε τη σύνθεση του δράματος Διγενής Ακρίτας, σχέδιο που τελικά εγκατέλειψε, ο Γιάννης Ψυχάρης είχε αναγγείλει το 1921 ένα ομώνυμο έργο που τελικά δεν ολοκληρώθηκε, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες για ένα έπος που σχεδίαζε ο Νίκος Καζαντζάκης, στο οποίο ο Διγενής θα εμφανιζόταν ως μία διαχρονική μορφή από την άλωση της Πόλης ως τη σύγχρονη εποχή, παρούσα σε πολλά σημαντικά ιστορικά γεγονότα.
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1963
Παραπομπές
1963 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1963
Διγενής Ακρίτας
Ο Διγενής στη νεότερη ελληνική λογοτεχνία
Στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της Κύπρου κατά της Αγγλοκρατίας, ο αρχηγός της ΕΟΚΑ, Γεώργιος Γρίβας διάλεξε το αγωνιστικό ψευδώνυμο Διγενής, επειδή όταν ήταν παιδί, η μητέρα του Καλομοίρα του διάβαζε τα κατορθώματα του θρυλικού Διγενή Ακρίτα, ο οποίος έγινε το ίνδαλμα του.
Μελέτες
Κατηγορία:Ακριτική ποίηση Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Μπεβέζ
Το Μπεβέζ (γαλλικά: Beveuge) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Γιους
Το Μικρό γιους (Ѧ, ѧ) και το μεγάλο γιους (Ѫ  ѫ) ή γιους, είναι γράμματα του κυριλλικού αλφαβήτου αντιπροσωπεύουν δύο κοινά σλαβονικά ρινικά φωνήεντα στα πρώιμα Κυριλλικά και Γλαγολιτικά αλφάβητα. Το γράμμα μπορεί να εμφανιστεί σε γιωτοποιημένη μορφή (Ѩ ѩ, Ѭ   ѭ), που σχηματίζονται ως συμπλέγματα με το Ι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυριλλικό αλφάβητο
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Χέλσινγκλαντ
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Χέλσινγκλαντ (σουηδικά: Hälsinglands Fotbollförbund, Hälsinglands FF) είναι ο οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του ποδοσφαίρου στην ιστορική επαρχία Χέλσινγκλαντ και αποτελεί μία από τις 24 περιφερειακές ομοσπονδίες της Σουηδικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου.
Η ομοσπονδία έχει 61 μέλη και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών διοργανώσεων σε χαμηλότερο επίπεδο. Η έδρα της βρίσκεται στο Σέντερχαμν και ο πρόεδρός της είναι ο Νταν Γιόνσον.
Διοργανώσεις πρωταθλήματος
Η Ομοσπονδία είναι υπεύθυνη για την διεξαγωγή των ομίλων των ακόλουθων κατηγοριών: • 2
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Χέλσινγκλαντ
Άρκευθος η κοινή
μικρογραφία|Άρκευθος η κοινή (Juniperus communis)(καρπός), [[Χορτιάτης (όρος)|Χορτιάτης, Ν. Θεσσαλονίκης, 31-10-2021]] Η Άρκευθος η κοινή (Juniperus communis) με κοινή ονομασία θαμνόκεδρο ή άρκευθος ανήκει στην οικογένεια Κυπαρισσίδες (CUPRESSACEAE) στην οποία ανήκουν επίσης τα κυπαρίσσια. Αποτελεί ευρασιατικό είδος επεκτεινόμενο μέχρι τα όρη της Β. Αφρικής το οποίο στην Ελλάδα συναντάται στο ηπειρωτικό τμήμα της χώρας. Το θαμνόκεδρο συνήθως είναι θάμνος, περίπου 2μ. Τα φύλλα φύονται σε σπονδύλους ανά τρία και είναι βελονοειδή με μια λευκή ταινία στην επάνω επιφάνεια. Ο καρπός των ειδών του γένους Juniperus είναι σαρκώδης, συνήθως σφαιρικός, ραγόμορφος και ονομάζεται ραγοστρόβιλος. Αναφορικά με το Juniperus communis, ο καρπός αρχικά είναι πράσινος, ενώ όταν ωριμάζει γίνεται μελανός με κυανό επίχρισμα, διαμέτρου 6-9 mm. Οι καρποί του χρησιμοποιούνται για αρωματισμό ποτών, όπως το τζίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
2565 Γκρέγκλερ
Ο Γκρέγκλερ (Grögler) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,5. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αυστριακού ορυκτολόγου και πλανητολόγου Νόρμπερτ Γκρέγκλερ (Norbert Grögler, 1928–1983).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκρέγκλερ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκρεγκλερ
Απόδημος Ελληνισμός
Ως απόδημος Ελληνισμός ή ελληνική διασπορά χαρακτηρίζεται το σύνολο των εκπατρισμένων Ελλήνων, που μολονότι εγκαταστάθηκε, έστω και με σχετική μονιμότητα, σε χώρες ή περιοχές εκτός του εθνικού χώρου, εξακολουθεί να συντηρεί, σε επίπεδο συλλογικό ή και ατομικό, τις υλικές, πολιτιστικές και συναισθηματικές του σχέσεις με τη χώρα της άμεσης ή της παλαιότερης καταγωγής του. Ο όρος αυτός δίδεται σε αντιδιαστολή με τον ξενιτεμένο Ελληνισμό που περιλαμβάνει και Έλληνες που βρίσκονται μεν στο εξωτερικό αλλά δεν διαμένουν μόνιμα εκτός Ελλάδας π.χ. οι Έλληνες ναυτικοί, διπλωμάτες, εμπορικοί αντιπρόσωποι κ.λπ.. Με την αυτή σημασία του όρου αποδίδεται και για κάθε απόδημο Έλληνα ο όρος «Έλληνας του εξωτερικού».
Γενικά
Η μακραίωνη ιστορία της ελληνικής διασποράς ξεκινά περίπου κατά τη δεύτερη χιλιετία μ.Χ. και χωρίζεται συνήθως σε τρεις μεγάλες περιόδους, η καθεμία με διαφορετικά χαρακτηριστικά: τους τέσσερις αιώνες της τουρκοκρατίας, την περίοδο από τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την περίοδο μετά τη λήξη του πολέμου μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα. Διαχρονικά αίτια των μεταναστεύσεων θεωρούνται κυρίως οι πολιτικοστρατιωτικές ή οικονομικοκοινωνικές συνθήκες στον ελληνικό χώρο. Η ελληνική διασπορά χαρακτηρίζεται από τη σημαντική συμβολή της στην οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική εξέλιξη του συνολικού ελληνικού κόσμου, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας, ενώ ποσοτικά αντιστοιχεί περίπου στο ένα τρίτο του πληθυσμού της Ελλάδας.
Οργάνωση
Το 1995 για πρώτη φορά οι όπου Γης Απόδημοι Έλληνες -ή όπως συνηθίζεται να τους λέμε «Έλληνες ομογενείς»-, ένωσαν τις δυνάμεις τους δημιουργώντας την «Ελλάδα του κόσμου». Με Προεδρικό Διάταγμα ιδρύθηκε το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ), με αρχικό σκοπό την αντιμετώπιση των θεμάτων της Ελληνικής διασποράς και την καλύτερη επικοινωνία τους με την πατρίδα και με απώτερο στόχο και σκοπό, να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη ο Ελληνισμός. Ήδη, όμως, από το 2010 η λειτουργία του ΣΑΕ έχει διακοπεί, με την πιθανή επανενεργοποίησή του να επανέρχεται, κατά περιόδους, στο προσκήνιο.
Ο Απόδημος Ελληνισμός σήμερα
Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού η σύγχρονη κατανομή των αποδήμων Ελλήνων ανά Ηπείρους κατανέμεται ως ακολούθως:
Ο Απόδημος Ελληνισμός διακρίνεται επίσης σε κατά Χώρα κοινότητες, οι πολυπληθέστερες των οποίων κατά Ήπειρο και Χώρα είναι:
Μεξικό
thumb|right|250px| Η Αγία Σοφία του Μεξικού
Με το Μεξικό έχουν συναφθεί διάφορες εμπορικές και πολιτιστικές συμφωνίες. Η νεοελληνική γλώσσα διδάσκεται, από το 1977, στο Πανεπιστήμιο της Πόλης του Μεξικού (Universidad Autónoma de México), το μεγαλύτερο της χώρας, καθώς και στο Πανεπιστήμιο του Ακατλάν.
Παρ' ότι δεν υπήρχε ποτέ κύμα μετανάστευσης από την Ελλάδα, η χώρα έχει έναν σημαντικό αριθμό Ελλήνων. Η ομογένεια στο Μεξικό αποτελείται από 1.500 άτομα στην Πόλη του Μεξικού (Κοινότητα και εκκλησία είναι η Αγία Σοφία του Μεξικού (Santa Sofia de México), 2.000 άτομα στο Κουλιακάν της Πολιτείας Σιναλόα, 230 άτομα στη Γουαδαλαχάρα (εγγεγραμμένα στην εκεί κοινότητα), καθώς και 30 περίπου οικογένειες στις πόλεις Βερακρούς και Κοατσακοάλκος στον Κόλπο του Μεξικού..
Ερυθραία
Οι πρώτοι Έλληνες έφτασαν στην Ερυθραία στα μέσα του 19ου αι. περνώντας από το Σουδάν και την Αίγυπτο. Στην πόλη Κερέν, ο Βλάσης Φραγκούλης ίδρυσε μια μικρή παροικία. Η μικρή εκκλησία και το δημοτικό σχολείο, που χτίστηκαν τότε, διατηρούνται ως σήμερα. Κατά την ιταλική απογραφή του 1894, στην Ερυθραία κατοικούσαν 178 Έλληνες. Η ελληνική κοινότητα οργανώθηκε επίσημα το 1903 και λίγο αργότερα απέκτησε και σχολείο. Ο Πραξιτέλης Κυριακάκης από το χωριό Μελιτίνη της Σπάρτης ήταν από τους πιο φημισμένους Έλληνες, που έζησαν και εργάστηκαν στην Ερυθραία.
Η ελληνική παροικία της Ερυθραίας, με ιστορία ενός περίπου αιώνα, γνώρισε την ακμή της στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, όταν έφτασε να αριθμεί 400 περίπου άτομα. Η ελληνική παρουσία της Ερυθραίας, άντεξε τόσο την εχθρότητα των Ιταλών, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 και του πολέμου, όσο και κατά την περίοδο που ακολούθησε, όταν η χώρα βρέθηκε αρχικά υπό βρετανική κατοχή (1941-1952), ύστερα υπό καθεστώς τοπικής αυτοδιοίκησης σε ομοσπονδιακή σύνδεση με την Αιθιοπία και τελικά υπό αιθιοπική εξάρτηση. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, όταν ανατράπηκε ο Αιθίοπας αυτοκράτορας Χαϊλέ Σελασιέ Α΄ (1974) και ακολούθησαν μεγάλες οικονομικές μεταρρυθμίσεις και πολιτικές ταραχές, η ελληνική κοινότητα, αλλά και άλλες κοινότητες ξένων μεταναστών, δέχτηκε καίρια πλήγματα και σχεδόν διαλύθηκε. Το 1996, λόγω των γενικότερων δυσμενών συνθηκών, η ελληνική κοινότητα δεν αριθμούσε παρά 30 περίπου άτομα.
Στην πρωτεύουσα Ασμάρα βρίσκεται η Ελληνική Κοινότητα της Ασμάρα και πόλο συσπείρωσης τον ιερό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Στην Ασμάρα παλιότερα λειτουργούσε και η Παπαφιλίππειος Δημοτική Σχολή.
Στην πόλη Κάραν (Keren), όπου τώρα πια διαμένουν ελάχιστοι Έλληνες, βρίσκεται και λειτουργεί ο ιερός ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Η ελληνική παροικία του Κάραν από τις αρχές του 20ού αι. διατηρούσε και δημοτικό σχολείο. Οι ελληνορθόδοξοι ιεροί ναοί της Ερυθραίας εκκλησιαστικά ανήκουν στην Ιερά Μητρόπολη Αξώμης.
Ισχυρή ελληνική παροικία υπήρχε μέχρι πρόσφατα και στην πόλη Μασάουα (Μασσάυα) στην Ερυθρά Θάλασσα, ανατολικά της Ασμάρας. Η ελληνική παροικία της πόλης είχε σημειώσει μεγάλη πρόοδο στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αι. και παρά τα δεινά που υπέστη κατά τη διάρκεια της ιταλικής κατοχής, άντεξε και γνώρισε μεγάλη άνθηση. Διατηρούσε, μάλιστα, τον ιερό ναό του Ευαγγελισμού και ήδη από το 1925, ελληνικό δημοτικό σχολείο. Οι πάροικοι κατάγονταν κυρίως από τα Δωδεκάνησα και την Κεφαλλονιά.
Βουλγαρία
Σήμερα οι Έλληνες της Βουλγαρίας με βάση την απογραφή του 2011 αριθμούσαν περίπου 1.360 άτομα, αν και διάφοροι οργανισμοί εκτιμούν ότι ο πραγματικός αριθμός μπορεί να κυμαίνεται κοντά στους 2,5 χιλιάδες. Το 2011 μάλιστα, απογράφηκαν 2.560 Έλληνες Σαρακατσάνοι και 3.700 Έλληνες Βλάχοι.
Ηνωμένο Βασίλειο
Η παρουσία των πρώτων Ελλήνων μεταναστών στη Βρετανία ανάγεται στο 15ο αιώνα και περισσότερο στα τέλη του 16ου. Η νεότερη έντονη παρουσία Ελληνισμού έγεται στη γνώση της αγγλικής γλώσσας ως μοναδική ξένη γλώσσα και την "εκπαιδευτική βιομηχανία" της Βρετανίας.
Αυστρία
thumb|Η πρώτη Ελληνική εφημερίδα τυπώθηκε στη Βιέννη.
Στην Αυστρία κατοικούν περίπου 1800 Έλληνες υπήκοοι και 18.000 Αυστριακοί ελληνικής καταγωγής. Στην Αυστρία, ο Ελληνισμός τη μεγαλύτερη κοινωνική αναγνώριση την απέκτησε τον 19ο αιώνα. Ένα τελευταίο μεγάλο κύμα μεταναστών πήγε στην Αυστρία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και 1960 όταν το Γκρατς με το Πανεπιστήμιο του Γκρατς ήταν δημοφιλής προορισμός φοιτητών.
Γερμανία
Οι Έλληνες της Γερμανίας αποτελούν την τέταρτη μεγαλύτερη ομάδα μεταναστών της χώρας, μετά από Τούρκους, Ιταλούς και Πολωνούς. Στα τέλη του 2016 στη Γερμανία ζούσαν 432.760 πολίτες με ελληνική υπηκοότητα.
Λουξεμβούργο
Στο Λουξεμβούργο ζουν σήμερα πάνω από 1.500 Έλληνες, οι περισσότεροι από τους οποίους εργάζονται στις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αρκετοί Έλληνες υπήκοοι εργάζονται στον ιδιωτικό (κυρίως τραπεζικό) τομέα αλλά και ως ελεύθεροι επαγγελματίες. Υπάρχουν, ακόμη, περίπου 20 Ελληνικής καταγωγής οικογένειες, τα μέλη των οποίων έχουν πολιτογραφηθεί ως υπήκοοι του Λουξεμβούργου. Υπάρχει και Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, η οποία υπάγεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Τουρκία
Οι Έλληνες στην Τουρκία σήμερα χωρίς τους Έλληνες της Αντιόχειας και τους Κρυπτοχριστιανούς Έλληνες φτάνουν περίπου τους 5.000 ομογενείς με μεγάλες αυξητικές τάσεις. Οι μεν γηγενείς ασχολούνται με την ελληνική κοινότητα στην Κωνσταντινούπολη και το Πατριαρχείο, οι δε υπήκοοι Ελλάδας είναι ως επί το πλείστον γιατροί, καθηγητές πανεπιστημίων, πιλότοι, επιχειρηματίες και φοιτητές. Πριν από τη Συνθήκη της Λωζάνης και τη Μικρασιατική Καταστροφή ο πληθυσμός έφτανε τα 2 εκατομμύρια. Μετά το 1924 απέμεναν 300.000 στη Θράκη, μετά τα Σεπτεμβριανά 70.000 και μετά από το 1964 30.000. Η φθίνουσα πορεία του πληθυσμού συνεχίζεται. Ανεπίσημη δημογραφική έρευνα υπολόγισε τους Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη περίπου σε 2.500 το 2006. Συγκεκριμένα:
Μητροπολίτης Κορίνθου Παντελεήμων
Ο Παντελεήμων (κατά κόσμον Νικόλαος) Καρανικόλας (Κρανίδι Ερμιονίδας, 1919 - Σιγρί Λέσβου, 2006) ήταν ιεράρχης της Εκκλησίας της Ελλάδος που διετέλεσε Μητροπολίτης Κορίνθου, Σικυώνος, Ζεμενού, Ταρσού και Πολυφέγγους από το 1965 ως το θάνατό του το 2006.