Δυναστεία_των_Φλαβίων
Άνοδος στην εξουσία
Ο Όθων και ο Βιτέλιος συνειδητοποίησαν την πιθανή απειλή, που αποτελούσε η μερίδα των Φλαβίων: με τέσσερις λεγεώνες στη διάθεσή του, ο Βεσπασιανός διοικούσε μία δύναμη σχεδόν 80.000 στρατιωτών. Η θέση του στην Ιουδαία τού παρείχε περαιτέρω το πλεονέκτημα ότι ήταν πιο κοντά στη ζωτική επαρχία της Αιγύπτου, η οποία ήλεγχε την προμήθεια σιτηρών στη Ρώμη. Ο αδελφός του, Τ. Φλ. Σαβίνος Β', ως έπαρχος της πόλης, διοικούσε ολόκληρη τη φρουρά της πόλης της Ρώμης. Οι εντάσεις μεταξύ των στρατευμάτων των Φλαβίων ήταν υψηλές, αλλά όσο ο Γάλβας και ο Όθων παρέμεναν στην εξουσία, ο Βεσπασιανός αρνήθηκε να αναλάβει δράση. Όταν ο Όθωνας ηττήθηκε από τον Βιτέλιο στην Πρώτη Μάχη του Bedriacum, ωστόσο, οι στρατοί στην Ιουδαία και την Αίγυπτο πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και ανακήρυξαν τον Βεσπασιανό Αυτοκράτορα την 1η Ιουλίου 69 Ο Βεσπασιανός δέχτηκε και συνήψε συμμαχία με τον Γάιο Λικίνιο Μουκιανό, τον κυβερνήτη της Συρίας, εναντίον του Βιτέλιου. Μία ισχυρή δύναμη προερχόμενη από τις λεγεώνες της Ιουδαίας και της Συρίας βάδισε στη Ρώμη υπό τη διοίκηση του Μουκιανού, ενώ ο ίδιος ο Βεσπασιανός ταξίδεψε στην Αλεξάνδρεια, αφήνοντας τον Τίτο υπεύθυνο για τον τερματισμό της εβραϊκής εξέγερσης. αριστερά|μικρογραφία| Ο Αυτοκράτορας [[Βιτέλλιος (Λούβρο).]] Στη Ρώμη εν τω μεταξύ ο Δομιτιανός τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό από τον Βιτέλιο, ως διασφάλιση έναντι της μελλοντικής επιθετικότητας των Φλαβίων. Ωστόσο, η υποστήριξη για τον παλαιό Αυτοκράτορα μειώθηκε, καθώς περισσότερες λεγεώνες σε όλη την Αυτοκρατορία ορκίζονταν την πίστη τους στον Βεσπασιανό. Στις 24 Οκτωβρίου 69 οι δυνάμεις του Βιτέλιου και του Βεσπασιανού συγκρούστηκαν στη Δεύτερη Μάχη του Βedriacum, η οποία κατέληξε σε συντριπτική ήττα για τους στρατούς του Βιτέλιου. Σε απόγνωση, προσπάθησε να διαπραγματευτεί μία παράδοση. Όροι ειρήνης, συμπεριλαμβανομένης της οικειοθελούς παραίτησης, συμφωνήθηκαν με τον Τ. Φλ. Σαβίνο Β', αλλά οι στρατιώτες της πραιτωριανής φρουράς —η αυτοκρατορική σωματοφυλακή— θεώρησαν μία τέτοια παραίτηση επαίσχυντη και εμπόδισαν τον Βιτέλιο να εκτελέσει τη συνθήκη. Το πρωί της 18ης Δεκεμβρίου ο Αυτοκράτορας εμφανίστηκε να καταθέτει τα αυτοκρατορικά διάσημα στον Ναό της Ομονοίας, αλλά την τελευταία στιγμή έστρεψε τα βήματά του προς το αυτοκρατορικό παλάτι. Μέσα στη σύγχυση, οι ηγέτες του κράτους συγκεντρώθηκαν στο σπίτι του Σαβίνου, ανακηρύσσοντας τον Βεσπασιανό ως Αυτοκράτορα, αλλά το πλήθος διαλύθηκε, όταν οι κοόρτες του Βιτελιανού συγκρούστηκαν με την ένοπλη συνοδεία του Σαβίνου, ο οποίος αναγκάστηκε να υποχωρήσει στον λόφο Καπιτωλίνο. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ενώθηκε με τους συγγενείς του, συμπεριλαμβανομένου τού Δομιτιανού. Οι στρατιές του Μουκιανού πλησίαζαν τη Ρώμη, αλλά το πολιορκημένο κόμμα των Φλαβίων δεν άντεξε για περισσότερο από μία μέρα. Στις 19 Δεκεμβρίου οι Βιτελιανικοί εισέβαλαν στο Καπιτώλιο και στη συμπλοκή που προέκυψε, ο Σαβίνος συνελήφθη και εκτελέστηκε. Ο ίδιος ο Δομιτιανός κατάφερε να διαφύγει μεταμφιεσμένος σε λάτρη της Ίσιδας και πέρασε τη νύχτα με ασφάλεια σε έναν από τους υποστηρικτές του πατέρα του. Το απόγευμα της 20ης Δεκεμβρίου ο Βιτέλιος ήταν νεκρός, καθώς οι στρατοί του είχαν ηττηθεί από τις λεγεώνες των Φλαβίων. Χωρίς να φοβάται τίποτε άλλο από τον εχθρό, ο Δομιτιανός ήρθε μπροστά για να συναντήσει τις δυνάμεις εισβολής. Χαιρετίστηκε από όλους με τον τίτλο του καίσαρα, και η μάζα των στρατευμάτων τον οδήγησε στο σπίτι τού πατέρα του. Την επόμενη ημέρα, 21 Δεκεμβρίου, η Σύγκλητος ανακήρυξε τον Βεσπασιανό ως Αυτοκράτορα τού Ρωμαϊκού Κράτους.