cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σους
Ιστορία
left|thumb|Ψηφιδωτό μεδούσης, αρχαιολογικό μουσείο της Σους Η Σους ιδρύθηκε από τους Φοίνικες τον 11ο αιώνα π.Χ., και ήταν γνωστή στους αρχαίους Έλληνες με το όνομα Ἀδρούμητος, Ἀδρύμης και Ἀδραμητός. Η πόλη στη συνέχεια πέρασε στη σφαίρα επιρροής της Καρχηδόνας. To 310 π.Χ. ο Αγαθοκλής από τις Συρακούσες λεηλάτησε τη Αδραμητό. Ο Αννίβας την μετέτρεψε σε στρατιωτική βάση. Ο Λίβιος αναφέρει ότι ο Σκιπίων ο Αφρικανός. Μετά τον τρίτο καρχηδονιακό πόλεμο, η πόλη συμμάχησε με τη Ρώμη, με αποτέλεσμα να μην καταστραφεί. Εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο, ενώ παρήγαγε δημητριακά και ελαιόλαδο. Ο Τραϊανός την ανακήρυξε αποικία. Με τις μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού, ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα μιας νέας επαρχίας. Το 434 μ.Χ., η πόλη πέρασε στην κατοχή των Βανδάλων, οι οποίοι την ονόμασαν Χουμερικόπολη, και το 534 την κατέλαβε ο Ιουστινιανός, και την ονόμασε Ιουστιανόπολη.
Η πόλη καταστράφηκε όταν την κατέλαβαν οι Άραβες, οι οποίοι την ονόμασαν Σούσα. Η πόλη πέρασε στην αφάνια, αλλά μερικές δεκαετίες αργότερα έγινε το κύριο λιμάνι των Αγλαβίδων. Οι Αγλαβίδες ξεκίνησαν από τη Σούσα το 827 την επιτυχημένη εκστρατεία τους για την κατάληψη της Σικελίας. Μετά την κατάληψη της βυζαντινής πόλης Μελίτης (σημερινή Μντίνα, Μάλτα) το 870, μάρμαρο από τις εκκλησίες της χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του κάστρου της Σους. Άλλα μνημεία που ανέγηραν οι Αγλαβίδες είναι το μέγα τέμενος και το Ριμπάτ.
Οι Ευρωπαίοι προσπάθησαν να ανακαταλάβουν την περιοχή, αρχίζοντας με τους Νορμανδούς τον 12ο αιώνα. Στη συνέχεια, την κατέλαβαν οι Ισπανοί και τον 18ο αιώνα δέχθηκε επιθέσεις από τους Γάλλους, τους Ιωαννίτες Ιππότες και βομβαρδίστηκε από τους Βενετούς. Το 1881, οι Γάλλοι κατέλαβαν την Τυνησία. Τότε η Σούσα είχε 7.000 κατοίκους. Οι Γάλλοι προχώρησαν σε εκσυγχρονισμό και αποκατάσταση των κτιρίων της πόλης. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί κατέλαβαν την πόλη τον Νοέμβριο του 1942. Οι Σύμμαχοι τη βομβάρδισαν και την ανακατέλαβαν τον Απρίλιο του 1943. Οι ζημιές στην πόλη αποκαταστάθηκαν μετά τον πόλεμο.
Μετά την ανεξαρτησία και τη κατάργηση της μοναρχίας στη Τυνησία, η Σους γνώρισε εντυπωσιακή ανάπτυξη. Το 1971 κατασκευάστηκε βόρεια της πόλης δεύτερο λιμάνι. Παράλληλα, αναπτύχθηκε ο τουρισμός.
Αξιοθέατα
Η μεντίνα της πόλης, την οποία περιβάλλουν τείχη και οχυρώσεις, είναι το σημαντικότερο τουριστικό αξιοθέατο της πόλης, διατηρώντας την αρχιτεκτονική των πρώτων αραβικών αιώνων. Η μεντίνα, όπως και το Μοναστίρ, έχει οργανωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να προστατεύεται από τις επιθέσεις πειρατών. Ανάμεσα στα μνημεία της μεντίνα ξεχωρίζουν το Ριμπάτ, το Μέγα Τέμενος, το Τέμενος Μπου Φτατά, το Κασμπάχ και τα αμυντικά τείχη της πόλης. Η μεντίνα της Σους έχει ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO το 1988.
Το Ριμπάτ, το οχυρωμένο μοναστήρι, είναι η παλαιότερη σωζόμενη κατασκευή στην πόλη. Η κατασκευή του άρχισε το 790, με υλικό από τα βυζαντινά τείχη της πόλης, και ολοκληρώθηκε το 821. Έχει τετράγωνο σχήμα, με ένα κυλινδρικό πύργο και εφτά προμαχώνες. Ο πύργος λειτουργούσε τόσο ως μιναρές όσο και ως πύργος παρατήρησης για εισβολείς. Το μέγα τέμενος κατασκευάστηκε το 851. Είναι κατασκευασμένο από ψαμμίτη και οι μιναρέδες του είναι μικροί και έχουν σχήμα κιοσκιού.
Στο Κασμπάχ (οχυρό) της πόλης, στεγάζεται το αρχαιολογικό μουσείο της Σους και στις συλλογές υπάρχουν εκθέματα από τους καρχηδονιακούς, ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους. Κοντά στο Κασμπάχ βρίσκεται η είσοδος για τις χριστιανικές κατακόμβες, συνολικού μήκος 5 χιλιομέτρων. Χρησιμοποιήθηκαν από τον 2ο έως τον 4ο αιώνα μ.Χ. και εκεί τάφηκαν περίπου 15.000 χριστιανοί.
Οικονομία
Το κύριο προϊόν της περιοχής είναι από την αρχαιότητα το ελαιόλαδο. Στη πόλη λειτουργούν εργοστάσια κονσερβοποίησης σαρδελών, επεξεργασίας βαμβακιού και συναρμολόγησης αυτοκινήτων. Από το λιμάνι της πόλης εξάγεται πέρα από ελαιόλαδο, ορυκτά, σπαρτά, αλάτι, υφάσματα και ψάρια. Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί και ο τουρισμός, με ξενοδοχεία να εκτείνονται κατά μήκος των αμμουδερών παραλιών της πόλης.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Σούσα έχει αδελφοποιηθεί με τις εξής πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αφρική
Δάφια Λέσβου
Τα Δάφια είναι χωριό στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Δυτικής Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 978 κατοίκους.¹
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Επικεφαλής Υπουργός του Γκέρνζι
Ο Επικεφαλής Υπουργός του Γκέρνζι προήδρευε του Συμβουλίου Πολιτικής, το οποίο αποτελούνταν από τους επικεφαλής καθενός από τα δέκα τμήματα του Κοινοβουλίου του Γκέρνζι. Το Γκέρνζι λειτουργεί
ένα σύστημα συναίνεσης, κυβέρνησης που βασίζεται σε επιτροπές. Το Συμβούλιο Πολιτικής ρητά δεν είναι υπουργικό συμβούλιο και έχει σχετικά μικρή εκτελεστική εξουσία σε σύγκριση με ένα υπουργικό συμβούλιο. Αντίθετα, η κύρια λειτουργία του είναι ο συντονισμός της πολιτικής. Ο Επικεφαλής Υπουργός αντιπροσώπευε το νησί στα εξωτερικά πολιτικά θέματα.
Η θέση και ο τίτλος του Επικεφαλής Υπουργού καταργήθηκε από την 1η Μαΐου 2016, μαζί με το υπουργικό κυβερνητικό σύστημα. Έχει αντικατασταθεί από μια ανώτερη επιτροπή με το όνομα Επιτροπή Πολιτικής και Πόρων του Γκέρνζι.
Κατάλογος επικεφαλής υπουργών του Γκέρνζι
Το 2016 το αξίωμα του Επικεφαλής Υπουργού αντικαταστάθηκε από το αξίωμα του Προέδρου της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων του Γκέρνζι.
Κατηγορία:Γκέρνζι
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 1990
Τα 16α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες
Χριστόδουλος Γαλάνος
Ο Χριστόδουλος Γαλάνος (1880 -29 Ιουνίου 1957)ήταν Έλληνας (από τη Μακεδονία) κτηματίας, επιχειρηματίας, εφοπλιστής, και ευεργέτης ο οποίος έζησε στην Τανγκανίκα (σημερινή Τανζανία) κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Υποστηρίζεται ότι ο Γαλανός υπήρξε ο πλουσιότερος μετανάστης στην Τανγκανίκα.
Νεότητα
Ο Χριστόδουλος Γαλάνος γεννήθηκε το 1880 στη κωμόπολη Βλάστη, Κοζάνης. Οι γονείς του ονομάζονταν Γεώργιος (γνωστός επίσης και ως «Γούσιας») και Πηνελόπη.
Σε ηλικία 16 χρόνων, το 1896 δηλαδή, έφυγε για το Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου, υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες. Εκεί, εργάστηκε για κάποιο διάστημα σε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, όπου έμαθε πρώτη φορά για την ύπαρξη Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, η οποία εκείνη την εποχή ήταν τόπος άγνωστος και απρόσιτος.
Το ξέσπασμα όμως στην Ελλάδα του Μακεδονικού Αγώνα, φαίνεται (χωρίς να είναι απολύτως εξακριβωμένο) ότι τον έκανε να επιστρέξει στην πατρίδα του και να ενταχτεί στα ελληνικά αντάρτικα σώματα τα οποία αντιμετώπιζαν τις συμμορίες του Τσακαλάρωφ και των άλλων Βουλγάρων οπλαρχηγών. Μετά τη λήξη του Μακεδονικού Αγώνα, αποφάσισε να επιστρέψει στην Αφρική και πάλι, αρχικά στην Αίγυπτο και εν συνεχεία στην ηλικία των 22 ετών, στην Τανγκανίκα, τμήμα της τότε Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής.
Δράσεις στην Τανγκανίκα
Κατά τα πρώτα του βήματα στην Τανγκανίκα, άλλαξε το όνομά του από Χριστόδουλος Γαλάνος που ήταν, σε Χρήστος Γαλανός (όπως ήταν και ευρύτερα γνωστός μεταξύ των Ελλήνων στην Ανατολική Αφρική).
Η σταδιοδρομία του Χρήστου Γαλανού, ξεκίνησε όταν η Τανγκανίκα ήταν ακόμα Γερμανική αποικία (27 Φεβρουαρίου 1885–28 Ιουνίου 1919), αρχικά σε μια εταιρεία οδοποιίας και κατόπιν ως εργολάβος στη δημιουργία της σιδηροδρομικής γραμμής Κιγκόμα – Νταρ ες Σαλάαμ, μήκους άνω των 1000 χλμ., κατασκευάζοντας αγωγούς ομβρίων υδάτων, γέφυρες και τοποθετώντας σιδηροτροχιές. Η κατασκευή του έργου που ξεκινούσε από το Νταρ ες Σαλάαμ ήταν έργο επίπονο, κυρίως μετά το Μορογκόρο και την Κιλόσα προς τη Ντοντόμα, σε υψόμετρο 1.000+ μ., αυτή ήταν η περιοχή που ανατέθηκε στο Χρήστο Γαλανό.
Αργότερα, εργάστηκε και στην άλλη σιδηροδρομική γραμμή, η οποία ξεκινούσε από την Τάνγκα και κατέληγε μέσω Μόσι, στην Αρούσα.
Προσωπική ζωή
Το 1936, σε ηλικία 56 πλέον ετών πλέον, και ενώ βρισκόταν στο Βερολίνο για να παρακολουθήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες γνώρισε την 18χρονη Ελληνίδα δημοσιογράφο του BBC, Αγγελική (Κίτσα) Καζάκου, με την οποία και παντρεύτηκε. Χώρισαν το 1948
Το 1951 και σε ηλικία 71 ετών πλέον, ο Χρήστος Γαλανός γνώρισε στη Ναϊρόμπι τη Σεσίλ Αγιούμπ (Cecile Ayoub), η οποία είχε μακρινές ελληνικές ρίζες. Ένα μήνα μετά την γνωριμία τους, συντελέστηκε στη Ναϊρόμπι ο πολιτικός τους γάμος, ακολουθούμενος και από το θρησκευτικό.
Εκτίμηση για τους Βρετανούς
μικρογραφία|250px|αριστερά|Η πλατεία με τον [[Πύργος ρολογιού Αρούσα|Πύργο του Ρολογιού στην Αρούσα (1953).]] Αν και ο Χρήστος Γαλανός έτρεφε κάποιο θαυμασμό, ως προς την αποδοτικότητα της Γερμανικής διοίκησης, όπως με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, για τους επιδέξιους χειρισμούς του Γερμανού διοικητή Στρατηγού Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ (Paul von Lettow-Vorbeck) και το πόσο αριστοτεχνικά αυτός χειρίστηκε την όλη οπισθοχώρηση του Γερμανικού Στρατού προς την Πορτογαλική Ανατολική Αφρική. Ο θαυμασμός αυτός όμως, δεν ήταν τίποτα μπροστά στη μεγάλη εκτίμηση και αγάπη που έτρεφε προς τους Βρετανούς. Όταν οι Γερμανοί οπισθοχώρησαν (στην Πορτογαλική Ανατολική Αφρική), ταξίδευσε στην Κένυα, όπου και διαπίστωσε την έξοχη εργασία των Βρετανών, οι οποίοι είχαν ξεκινήσει να κτίζουν στη χώρα, τη γεωργική βιομηχανία, ήτοι: εκτροφή βοοειδών, κτήματα καφέ και σιζάλ.
Επιστρέψας στην Τανγκανίκα, αγόρασε από το Θεματοφύλακα των Εχθρικών Ιδιοκτησιών (Custodian of Enemy Properties), κάποια εγκαταλελειμμένα και απεριποίητα σχοινοκτήματα, τα οποία είχαν ερειπώσει (μετά από την αποχώρηση των Γερμανών) και έπρεπε να εργαστεί σκληρά, προκειμένου να τα καταστήσει πρωτίστως λειτουργικά και εν συνεχεία παραγωγικά. Οι τιμές τότε ήσαν πολύ χαμηλές μόλις και μετά βίας επιβίωνε, αλλά η διαίσθησή του τον κρατούσε προσηλωμένο. Και δεν είχε άδικο, λίγα χρόνια μετά την έλευση του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, η τιμή του σχοινιού αυξήθηκε για να εκτιναχθεί στα ύψη το 1950, με τον Πόλεμο της Κορέας, συν το γεγονός ότι εξήγαγε την αγάυη για την παρασκευή κορτιζόνης. Τα ισχνά χρόνια όπου έζησε όταν εργαζόταν στο σιδηρόδρομο και αργότερα στα κατάφυτα σχοινοκτήματά του, τον είχαν διδάξει πολλά. Εντός σχεδόν δύο ετών από τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, κατέστη ένας από τους κυριότερους παραγωγούς σχοινιού στην Ανατολική Αφρική. Αργότερα, επεκτάθηκε στην Κένυα, όπου και αγόρασε φάρμες με βοοειδή καθώς επίσης και σχοινοκτήματα.
Στις 2 Ιανουαρίου 1957, ενεκρίθη η πολιτογράφηση του Χρήστου Γαλάνου ως πολίτου της Κένυα.
Περιουσία στην Ανατολική Αφρική
Υπήρξε ιδιοκτήτης των σχοινοκτημάτων «Τονγκόνι Σάιζαλ Εστέιτ» στο Τονγκόνι (Tongoni) και ενός άλλου πλησίον του Τονγκόνι στην Περιφέρεια Τάνγκα, έκτασης 2500 και 1500 εκταρίων αντιστοίχως, του «Μπουσίρι Σάιζαλ Εστέιτ» - δίπλα στον ποταμό Πανγκάνι, του «Βαλέσκα Σάιζαλ Εστέιτ» στην Περιοχή Αρούσα έκτασης 2600 εκταρίων, άλλων δύο σχοινοκτημάτων καθώς και του «Λουγκάρι Σάιζαλ Εστέιτ» στο Eldoret, Ναϊρόμπι, Κένυα, όπου καλλιεργούσε επίσης καλαμπόκι και εξέτρεφε 200 αρνιά και 300 αγελάδες, του καφεδοκτήματος «Μακιούλα Κόφφι Εστέιτ» στη θέση Ντουρούμα στην Αρούσα, πολλών οικοδομών και οικημάτων στην Αρούσα και στην Τάνγκα, καθώς και άλλων μικρότερων κτημάτων και οικοπέδων, ιδιοκτήτης ενός ατμόπλοιου 10 χιλ. τόνων και ιδιοκτήτης - Διευθυντής της εργοληπτικής εταιρείας «Τζένεραλ Κοντράκτορς Κόμπανυ» με έδρα την Αρούσα.
Οι ευεργεσίες
μικρογραφία|δεξιά|250px|Πτέρυγα του «Περιφερειακού Νοσοκομείου Μπόμπο» («[[Bombo Regional Hospital»).]] μικρογραφία|δεξιά|250px|Γραμματόσημο (με σφραγίδα πρώτης ημέρας κυκλοφορίας [9 Δεκεμβρίου 1961]) του ενός σελινιού (χρώματος καφέ, μπλε και λαδί), που εκδόθηκε για να τιμήσει την ανεξαρτησία και με θέμα 'Μητρότητα'. Εικονίζεται η νοσηλεύτρια Mary Mzinga και κόρη του Stephen Mzinga τότε γραμματέως της Massy Swynnerton, να φωτογραφίζεται την ώρα κατά την οποία παραδίδει βρέφος στην περήφανη μητέρα του. Τούτη η παράδοξη τιμητική διάκριση, συνέβη πριν από το εκπαιδευτικό ταξίδι της Mary Mzinga προς την Αγγλία, στη Μαιευτική Πτέρυγα του Νοσοκομείου, την οποία (μερικά χρόνια πριν) είχε χρηματοδοτήσει ο Χρήστος Γαλανός. Η επιγραφή GALANOS, μόλις που διακρίνεται στην πρόσοψη της πτέρυγας του κτηρίου (μεταξύ των παραθύρων του 2ου και του 3ου ορόφου).
Όλα τα Κοινωφελή Ελληνικά ιδρύματα της Τανγκανίκα, οι Ελληνικές Κοινότητες Αρούσα, Μόσι, Τάνγκα, το Ελληνικό Σχολείο Ντουλούτη, οι Ελληνικές Λέσχες Αρούσα και Τάνγκα, έχουν προικοδοτηθεί και ενισχυθεί από το Χριστόδουλο Γαλάνο, όχι μια και δυο φορές, αλλά πάρα πολλές, όσο κανένας άλλος. Όποτε, τα Ελληνικά ιδρύματα βρισκόντουσαν σε οικονομική δυσχέρεια και η συνέχιση της λειτουργίας τους καθίστατο προβληματική, σε εκείνον κατέφευγαν.
Όσον αφορά τις ευεργεσίες, ενισχύσεις και τις προσφορές του προς τους ιδιώτες, στους τομείς της υγείας, εκπαίδευσης και αναψυχής, αυτές είναι απειράριθμες, απόδειξη αποτελούν «το Ευρωπαϊκό Νοσοκομείο Ναϊρόμπι», το «Νοσοκομείο Τάνγκα», οι προσφορές του σε σχολεία και βιβλιοθήκες των Ινδών, σε μουσουλμανικά τεμένη, σε μη κυβερνητικές οργανώσεις κ.ά. Μάλιστα, ο κουμπάρος του Αδάμ Γιάκας, επισημαίνει: «Οι άγνωστες ευεργεσίες του Γαλάνου είναι πολύ περισσότερες από ό,τι οι γνωστές».
Υπολογίζεται ότι ο Χρήστος Γαλανός, ετησίως διέθετε για αγαθοεργίες, 8 με 10 χιλιάδες λίρες Αγγλίας. Οι δωρεές του προς τα Ελληνικά ιδρύματα, υπερβαίνουν τις 60 χιλιάδες λίρες Αγγλίας. Η δε «Ένωσις Ελληνικών Κοινοτήτων Ανατολικής Αφρικής», τον ανακήρυξε ισόβιο Επίτιμο Πρόεδρο και ευεργέτη της.
Οι αγαθοεργίες όμως του Χρήστου Γαλανού, δεν περιορίζονται μόνο στα Ελληνικά ιδρύματα και τους Έλληνες ιδιώτες, επεκτείνονται επίσης και στα ξένα ιδρύματα, σε αυτά των ιθαγενών, ακόμη και στην ιδιαίτερή του πατρίδα. Ενδεικτικά αναφέρονται μερικές εξ αυτών:
Στην Αρούσα και Μόσι
μικρογραφία|δεξιά|250px|Το σήμα του St. Constantine's East African Hellenic School (EAHS).
Προεδρίες
Ο Χρήστος Γαλανός διετέλεσε:
Τιμητικές διακρίσεις - Παρασημοφορήσεις
μικρογραφία|200px|δεξιά|Ο Κυβερνήτης της Κένυα Sir Philip Euen Mitchell, παρασημοφορεί (εκ μέρους της [[Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου|Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄) τον Χρ. Γαλανό.]] Ο Χρήστος Γαλανός παρασημοφορήθηκε:
Κληροδότημα - Διαθήκη
μικρογραφία|200px|δεξιά|Ο Χρ. Γαλανός χορεύει με τη σύζυγό του Σεσίλ (Ναϊρόμπι, π. 25 Μαρτίου 1953) Ο Χρήστος Γαλανός, συνέταξε το κληροδότημα στις 15 Ιουνίου 1953, ήτοι δυο χρόνια μετά το γάμο του με τη Σεσίλ.
Το κληροδότημα χωρίζεται σε δύο μέρη:
Το πρώτο μέρος, αφορά δωρεές προς τη Βλάστη, την Τανγκανίκα, την Αγγλία σε πρόσωπα αλλά και ιδρύματα, ως εξής:
Στην Αγγλία
Το δεύτερο μέρος του κληροδοτήματος, το οποίο αποτελεί και το σώμα, χωρίζεται σε τρία επιμέρους τμήματα που αφορούν τρεις διαφορετικές χώρες σε δύο διαφορετικές ηπείρους, στην Ευρώπη: την Ελλάδα και την Αγγλία, στην Αφρική: τη σημερινή Τανζανία.
Στην Ελλάδα
Για την ανέγερση νοσοκομείου με το όνομά του και να παρέχει δωρεάν περίθαλψη σε νοσηλευόμενους και μη κατοίκους της Βλάστης.
Στην Αγγλία
μικρογραφία|250px|δεξιά|Απόσπασμα (σχετικό με τον «[[Galanos House|Οίκο Γαλάνου») από το 15 Ιουνίου 1953 κληροδότημα, του Χρήστου Γαλανού.]]
Οι μετά θάνατον ευεργεσίες με τη διαθήκη
Εκτός από το κληροδότημα (του 1953), στις 29 Μαΐου 1956, ο Χρ. Γαλάνος συνέταξε και δημόσια διαθήκη, δηλώνοντας τις επιθυμίες του. Σκοπός της διαθήκης ήταν η διάθεση της υπόλοιπης περιουσίας πέρα από τις μετοχές της εταιρείας Tongoni Plantation Limited, τις οποίες είχε ήδη μεταβιβάσει μέσω του κληροδοτήματος.
Η διαθήκη του αποτελεί μικρογραφία του κληροδοτήματος και χωρίζεται επίσης σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος αφορά τις επιθυμίες για τη σύζυγό του Σεσίλ και τον αδελφό του Κώστα.
Στην Ελλάδα
μικρογραφία|250px|δεξιά|Η προτομή του ευεργέτη Χρ. Γαλάνου, στο προαύλιο του [[St. Constantine's International School.
]]
Όμως τα έργα στη Βλάστη, είναι πενιχρά σε σχέση με τη δωρεά του ευεργέτη και που παραμένει κατά το μεγαλύτερο μέρος της, σχεδόν αναξιοποίητη εδώ και πάνω από μισό αιώνα.
Στην Αγγλία
μικρογραφία|250px|δεξιά|To [[Galanos House, στο Southam της Αγγλίας, από τη Βασιλική Βρετανική Λεγεώνα (Royal British Legion).]]
Το τέλος του
Απεβίωσε στο «Νοσηλευτικό Ίδρυμα Τίμιος Σταυρός» το Σάββατο της 29ης Ιουνίου 1957, στις 14.15 από καρδιακό έμφραγμα, μετά από δυσλειτουργία της συσκευής του οξυγόνου που του δώσανε. Ήταν 77 ετών και ετάφη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
Ωστόσο, μια τριετία μετά το θάνατό του, εγένετο η σχετική εκταφή και στις 1 Αυγούστου 1960, τα οστά του μεταφέρθηκαν στη γεννέτηρά του Βλάστη όπου και παρέμειναν στον Ιερό Ναό του Αγίου Μάρκου επί τρεις ημέρες. Στις 3 Αυγούστου 1960, τα οστά του ενταφιάστηκαν στο Κοιμητήριο Βλάστης, σε οικογενειακό τάφο μαζί με τα οστά των γονέων, του αδελφού του και λοιπών κοντινών του συγγενών.
Σημειώσεις
• 2 • 2
Υποσημειώσεις
• 2 <references group="Παρ. Υποσημ." />
Παραπομπές
• 2
Mazda MX-3
Το Mazda MX-3 ήταν ένα 3-πορτο 4-θέσιο σπορ αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mazda, από τον Σεπτέμβριο του 1991 έως το 1998. Παρουσιάστηκε στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1991 και βασίστηκε στην πλατφόρμα «EC», η οποία χρησιμοποιήθηκε τότε και για το μικρομεσαίο οικογενειακό μοντέλο Mazda 323 της κατηγορίας C.
Ονομασίες
left|thumb|Eunos Presso (μόνο ιαπωνικής κυκλοφορίας).
Κινητήρες
Το MX-3 έχει μείνει στην ιστορία ως το μοντέλο με τον μικρότερου κυβισμού κινητήρα V6 που έχει υπάρξει ποτέ σε αυτοκίνητο παραγωγής, καθώς η κορυφαία έκδοσή του έφερε έναν κινητήρα 1.845 cm³ και V6. Μάλιστα το συγκεκριμένο μηχανικό σύνολο θεωρήθηκε ως ιδιαίτερα εντυπωσιακό για την τότε εποχή και είναι αξιοσημείωτο ότι η κόκκινη ζώνη στο στροφόμετρο άρχιζε στις 7.000 στροφές το λεπτό, ενώ ο ηλεκτρονικός κόφτης στην παροχή καυσίμου είχε ρυθμιστεί να επεμβαίνει στις 7.800 στροφές το λεπτό.
Επίσης, το MX-3 θεωρείται ακόμα και σήμερα δημοφιλές, λόγω της πληθώρας των βελτιώσεων που επιδέχονται οι κινητήρες του, καθώς και της ευκολίας στην τοποθέτηση άλλων κινητήρων της Mazda.
Αναλυτικά, τα μηχανικά του σύνολα ήταν τα εξής:
Όλα ήταν κινητήρες βενζίνης και στα περισσότερα κράτη της Ευρώπης συνδυάστηκαν αποκλειστικά με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο. Σε κάποιες αγορές, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ιαπωνία, προσφέρθηκαν και με 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο.
Ανανέωση του 1994
thumb|left|Mazda MX-3 RS του 1995.
Για την σεζόν (model year) του 1994, το MX-3 υπέστη μια έντονη αισθητική ανανέωση στο σαλόνι, με νέα μπροστινά καθίσματα, επανασχεδιασμό στον πίνακα οργάνων και στο ταμπλό, που απέκτησε πλέον κυκλικούς αεραγωγούς, ενώ τα παράθυρα, οι καθρέφτες και η ηλιοροφή έγιναν ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα (εκτός από την ειδική βασική έκδοση Youngster). Ταυτόχρονα, το MX-3 απέκτησε στάνταρ ABS (παραδόξως όμως, ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες προσφερόταν ως έξτρα), 4 δισκόφρενα, 2 μπροστινούς αερόσακους οδηγού και συνοδηγού (αν και η βασική έκδοση Youngster μπορούσε να παραγγελθεί χωρίς αυτά), καθώς και ενίσχυση στις πόρτες για προστασία σε τυχόν πλευρική πρόσκρουση.
Ωστόσο, οι βελτιώσεις αυτές δεν μπόρεσαν να φέρουν ανάκαμψη στις μέτριες πωλήσεις του και μάλιστα από τα τέλη του 1994 σταμάτησε να εξάγεται στις ΗΠΑ, λόγω χαμηλής ζήτησης. Επίσης, οι εξαγωγές διακόπηκαν το 1996 στον Καναδά και στην Ευρώπη, ενώ το 1998 η παραγωγή του διακόπηκε οριστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Mazda Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Μητρόπουλος
Με το επώνυμο Μητρόπουλος ή Μητροπούλου μπορεί να αναφερόμαστε στα παρακάτω πρόσωπα:
Μητροπούλου
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Καπακλής
Ο Καπακλής είναι υδρόβιο νηκτικό πτηνό της οικογενείας των Νησσιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Mareca strepera και περιλαμβάνει 2 υποείδη, εκ των οποίων το ένα (1) εξαφανισμένο.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους, Mareca, έχει πορτογαλική ρίζα και με προέλευση τη Βραζιλία, όπου με τον όρο marréco αποκαλούνται οι μικρές σε μέγεθος πάπιες, γενικότερα. Παραλλαγές της ίδιας λέξης αποτελούν οι όροι marica και marcia.
Η αγγλική λαϊκή ονομασία του πτηνού, gadwall, έχει άγνωστη προέλευση αλλά πιθανόν προέρχεται από το [Anas] querquedula (κιρκίρι). Η ορθογραφία καταγράφεται για πρώτη φορά στον Willughby το 1676, και έχει γενικά υιοθετηθεί από μεταγενέστερους συγγραφείς. Ο Merrett, το 1667, ανέφερε ότι προέρχεται από τη λέξη gaddel (Pinax rerum naturalium Britannicarum, σ. 180), που χρησιμοποιούσαν έμποροι πτηνών.
Η ελληνική λαϊκή ονομασία καπακλής έχει τουρκική προέλευση: kapak = κάλυμμα, καπάκι, kapakli = καλυμμένος, σκεπασμένος, αλλά είναι άγνωστος ο λόγος ονοματοδοσίας.
Συστηματική Ταξινομική
Η συστηματική ταξινομική του taxon είναι προβληματική σε επίπεδο γένους. Το είδος περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο, υπό την ονομασία Anas strepera (Ευρώπη, 1758). Το 1824, ο Άγγλος φυσιοδίφης Τ. Στέφενς (James Francis Stephens 1792 – 1852) πρότεινε το γένος Mareca, αλλά επαναταξινομήθηκε στο αρχικό γένος το 1886, από την AOU. Κατόπιν, ο ίδιος ταξινομικός φορέας το μετέφερε στο γένος Chaulelasmus, για να ξαναμεταφερθεί στο Anas, μέχρι το 2014. Έκτοτε, προτάθηκε η μεταφορά του στο γένος Mareca, με τη νέα ταξινομική να ακολουθείται από πολύ σημαντικούς ταξινομικούς φορείς, όπως οι Howard & Moore (4th ed.), Avibase, HBW, IUCN κ.α. Ωστόσο, άλλες αυθεντίες όπως οι ITIS, IOC, AOU (7th ed.) δεν έχουν αποδεχθεί αυτή την αλλαγή, τουλάχιστον ακόμη.
Υβρίδια
Οι καπακλήδες εμφανίζουν έντονους υβριδισμούς με πολλά άλλα είδη εντός των Ανατιδών, όπως: Mareca strepera x Tadorna tadorna (βαρβάρα), M. strepera x Anas platyrhynchos (πρασινοκέφαλη), M. s. x Anas acuta, M. s. x Anas undulata, M. s. x Anas superciliosa, M. s. x Lophodytes cucullatus, κ.α.
Γεωγραφική εξάπλωση
Στην Αφρική απαντά κυρίως στις μεσογειακές χώρες και στη ζώνη παράλληλα του Νείλου, ως διαχειμάζον είδος.
Στην Αμερική, οι εκεί πληθυσμοί απαντούν σε όλες τις μορφές μετακίνησης, από την Αλάσκα (μικροί θύλακοι) στα βορειοδυτικά, μέχρι τις ατλαντικές ακτές του Καναδά και των ΗΠΑ στα ανατολικά, ενώ νότια φθάνουν μέχρι τη Γουατεμάλα kai to Μπελίζ, ως διαχειμάζοντα πτηνά. Πηγές: (σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Ο καπακλής μπορεί να απαντά σε όλες τις μορφές μετακίνησης στις επικράτειες όπου κατανέμεται και, μπορεί να είναι επιδημητικό, καλοκαιρινό αναπαραγόμενο, διαχειμάζον ή διαβατικό πτηνό ανάλογα με την περιοχή. Ωστόσο, γενικότερα, θεωρείται μεταναστευτικό είδος, διότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων εκτελεί αποδημίες. Η αναπαραγωγή πραγματοποιείται στα γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 40° και 60°, στο Βόρειο ημισφαίριο. Οι φθινοπωρινές μεταναστεύσεις, πραγματοποιούνται στα νότια της εκάστοτε περιοχής αναπαραγωγής, κυρίως στα γεωγραφικά πλάτη μεταξύ 20° και 60°, αλλά υπάρχουν αρκετοί πληθυσμοί που μένουν μόνιμα σε μια περιοχή, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Βέβαια, όσο βορειότερα αναπαράγονται τα πτηνά, τόσο τείνουν να μεταναστεύουν νότια.
Οι πληθυσμοί της Ευρώπης θεωρούνται μερικώς μεταναστευτικοί, με αρκετούς υπο-πληθυσμούς, να παραμένουν μόνιμα στην ήπειρο, κυρίως στο δυτικό τμήμα της (Ηνωμένο Βασίλειο, Κάτω Χώρες, Γαλλία, Ισπανία). Στην υπόλοιπη επικράτεια, οι πληθυσμοί έρχονται τα καλοκαίρια για να φωλιάσουν, κυρίως στην Κ. Ευρώπη, τη Ρωσία και τη Ν. Σκανδιναβία, φθάνοντας μέχρι και την Ισλανδία. Οι μεσογειακές χώρες αποτελούν κυρίως θέσεις διαχείμασης, αν και σε όλες τις περιπτώσεις υπάρχουν αρκετοί θύλακοι μόνιμων πληθυσμών σε αυτές.
Οι ασιατικοί πληθυσμοί, είναι πλήρως μεταναστευτικοί, με ελάχιστους θύλακες μόνιμης παραμονής σε περιοχές του Ευξείνου Πόντου, της Τουρκίας και της Κασπίας. Ανάλογα με το γεωγραφικό μήκος των περιοχών φωλιάσματος, διαχειμάζουν στη Μέση Ανατολή και σε μια ευρεία ζώνη που ξεκινάει από τις ακτές του Ινδικού και, διά μέσου της Ινδίας, των Ιμαλαΐων και της Κίνας, φθάνει στη Σινική Θάλασσα στα ανατολικά. Στην περιοχή του Νεπάλ ξεχειμωνιάζει μέχρι τα 915 μ., ενώ ως διαβατικό πτηνό φθάνει στα 4.750 μ.
Οι βορειοαμερικανικοί πληθυσμοί αναπαράγονται κυρίως στον Καναδά και τις Κ. ΗΠΑ (αλλά και στην Αλάσκα), αλλά υπάρχουν συμπαγείς επιδημητικοί πληθυσμοί, στις Α. ΗΠΑ και στις ατλαντικές ακτές στα ΒΑ. Κατεβαίνουν νοτιότερα για να ξεχειμωνιάσουν, με αρκετούς από αυτούς να φθάνουν στο Μεξικό και την Καραϊβική, αν και αρκετοί πληθυσμοί στην Κούβα και τα γύρω νησιά δεν παρατηρούνται, πλέον.
Τα αρσενικά αφήνουν τους τόπους αναπαραγωγής στις αρχές Ιουλίου (ένα (1) μήνα πριν από τα θηλυκά και τα νεαρά άτομα), μεταναστεύουν σε υγροτόπους-κλειδιά για να περάσουν περίοδο αλλαγής πτερώματος (moulting), που διαρκεί 4 εβδομάδες, περίπου, ενώ κατόπιν συνεχίζουν για τις θέσεις διαχείμασης. Η επιστροφή διαρκεί από τον Μάρτιο έως τον Απρίλιο. (Scott and Rose 1996)
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί από το Μάλι, τη Νιγηρία και τη Σομαλία, την Τζαμάικα και πολλά νησιά του νότιου συμπλέγματος των Αντιλλών, αλλά και από τη Γροιλανδία.
Στην Ελλάδα, ο καπακλής απαντά σε όλες τις μορφές μετακίνησης, κυρίως όμως είναι καλοκαιρινός αναπαραγόμενος και χειμερινός επισκέπτης, με κάποιους πληθυσμούς να είναι επιδημητικοί στα βόρεια. Γενικά, θεωρείται ανεπαρκώς γνωστό (K, Insufficiently Known) (βλ. και Κατάσταση στην Ελλάδα). Από την Κρήτη δεν αναφέρεται, αλλά από την Κύπρο αναφέρεται ως χειμερινός επισκέπτης και ως φθινοπωρινό διαβατικό πτηνό (σποραδικά).
Αναπαραγωγική περίοδος
Το είδος αναπαράγεται σε πολύ παραγωγικά ή/και ευτροφικά, μεσοτροφικά γλυκά νερά λιμνών ή βάλτων, κυρίως σε ανοικτούς πεδινούς λειμώνες,  δείχνοντας προτίμηση σε προφυλαγμένα, αβαθή, στάσιμα ή με αργή ροή ύδατα, με άφθονη αναδυόμενη βλάστηση  και νησίδες με βλάστηση που παρέχουν κάλυψη για την ωοτοκία  Μπορεί επίσης να βρεθεί σε μόνιμα, ρηχά, ελαφρώς αλκαλικά, άδενδρα έλη, καθώς και σε λίμνες που σχηματίζονται από τους μαιάνδρους των ποταμών (oxbow lakes), κανάλια, ταμιευτήρες και λάκκους με βότσαλα.
Μη αναπαραγωγική περίοδος
Στην Ελλάδα, ο καπακλής απαντά σε λιμνοθάλασσες, λίμνες, έλη και τενάγη, σπανιότερα σε ακτές. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, σχηματίζει μικρά σμήνη στα ρηχά νερά μεγάλων υγροτόπων, γλυκά και υφάλμυρα.
Μορφολογία
thumb|right|350px thumb|right|350px|Ενήλικος αρσενικός (πάνω) και θηλυκός καπακλής με το λευκό κάτοπτρο να διακρίνεται Ο καπακλής, όπως και πρασινοκέφαλη ανήκει στις επονομαζόμενες αφρόπαπιες, επειδή τρέφεται στην επιφάνεια ή λίγο κάτω από την επιφάνεια του νερού. Όπως όλες οι αγριόπαπιες, εμφανίζει έντονο φυλετικό διμορφισμό με το αναπαραγόμενο αρσενικό (drake) να είναι εντελώς διαφορετικό σε εμφάνιση από το θηλυκό (duck). Επίσης είναι λίγο μεγαλύτερο και βαρύτερο.
Γενικά, είναι μεσαίου μεγέθους πάπιες, λίγο μικρότερες από τις πρασινοκέφαλες, με πιο ίσιο μέτωπο. Το αρσενικό δεν διαθέτει το εντυπωσιακό πτέρωμα άλλων ειδών, ακόμη και κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Ίσως, το κυριότερο χαρακτηριστικό του είδους είναι τα ελάσματα των χειλέων της ρινοθήκης, που είναι ευκρινώς ορατά εξωτερικά κατά το μεγαλύτερο μέρος τους. Τα πόδια είναι πορτοκαλοκίτρινα και η ουρά διαθέτει 16 πηδαλιώδη. Η κοιλιά είναι λευκή, στοιχείο ιδιαίτερα ορατό κατά την πτήση.
Το αρσενικό δεν διαθέτει κάποιο έντονο διαγνωστικό γνώρισμα (nondescript) στο αναπαραγωγικό του πτέρωμα αλλά, ιδωμένο από πλάγια, πιθανόν να ξεχωρίζει το λευκό κάτοπτρο που περιβάλλεται από μικρές περιοχές καστανού και μαύρου χρώματος. Κατά τα άλλα, το γενικότερο πτέρωμα είναι μονότονο γκρίζο, με έντονα, λεπτά γεωμετρικά μοτίβα στην περιοχή του λαιμού και του στήθους. Το πίσω μέρος της ράχης είναι ομοιόμορφα καστανόγκριζο και το ουροπύγιο σκοτεινόχρωμο. Το ράμφος είναι γκρίζο στο χρώμα του σχιστόλιθου (slate-grey). Στο μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα (eclipse), το αρσενικό μοιάζει αρκετά με το θηλυκό, διατηρώντας τα μοτίβα των πτερύγων και το σκουρότερο ράμφος.
Το θηλυκό έχει, επίσης, μονότονο γκρίζο χρωματισμό αλλά, εκτός από την περιοχή του λαιμού και του στήθους, όπου μοιάζει με το αρσενικό, διαθέτει πλατύτερες σκούρες καφέ στίξεις και ραβδώσεις σε όλη τη ράχη, ενώ το ράμφος της έχει αρκετό πορτοκαλί στα χείλη του, με μαύρη μέση ραχιαία γραμμή. Το κάτοπτρο είναι μικρό και λευκό, χωρίς τις περιβάλλουσες έγχρωμες περιοχές του αρσενικού.
Στα νεαρά άτομα, το κάτοπτρο είναι δυσδιάκριτο ή -πρακτικά- ανύπαρκτο και το πτέρωμα ωχροκίτρινο, κάνοντας αντίθεση με το γκριζωπό κεφάλι.
Βιομετρικά στοιχεία
Πηγές:
Τροφή
thumb|right|300px|Ζευγάρι καπακλήδων με το αρσενικό στο κάτω μέρος
Οι καπακλήδες είναι παμφάγα αλλά, κατά κύριο λόγο, φυτοφάγα πτηνά, με το διαιτολόγιο να αποτελείται από τα σπέρματα, τα φύλλα, τις ρίζες και τους μίσχους υδροχαρών φυτών (βυθισμένων και αναδυομένων). Επίσης, τρέφονται με αγρωστώδη και χαροφύκη, ενώ, περιστασιακά, λαμβάνουν κόκκους δημητριακών από το έδαφος. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα (κυρίως στην Αφρική) τρέφονται με μικρές ποσότητες ζωικής ύλης, όπως έντομα, μαλάκια, δακτυλιοσκώληκες, αμφίβια, γόνο αμφιβίων και μικρά ψάρια.
Ηθολογία
Στη μη-αναπαραγωγική εποχή, το είδος δεν είναι τόσο αγελαίο και τείνει να σχηματίζει ζευγάρια ή μόνο μικρά σμήνη, συχνά μαζί με άλλες πάπιες επιφανείας. Ωστόσο, κατά τις μεταναστεύσεις ή κατά την περίοδο αλλαγής πτερώματος, μπορεί να συναθροίζεται σε μεγάλα σμήνη.
Αναπαραγωγή
Η περίοδος φωλιάσματος ποικίλλει αλλά, συνήθως, ξεκινάει αργά στις αρχές Μαΐου μέχρι τον Ιούνιο ή και τον Ιούλιο. Παρόλο που δεν σχηματίζει αποικίες, σε κάποιες περιπτώσεις οι φωλιές απέχουν μόλις 5μ. η μία από την άλλη. Στους οικοτόπους αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), οι καπακλήδες συνηθίζουν να φωλιάζουν στις θέσεις με την πυκνότερη και ψηλότερη βλάστηση, κοντά στο νερό έτσι, ώστε να υπάρχει μεγαλύτερη προστασία. Ωστόσο, κάποιες φορές, η θέση της φωλιάς είναι αρκετά μακριά από το νερό. Η φωλιά είναι μια απλή κοιλότητα στο έδαφος επιστρωμένη με φυτικό υλικό και λίγα φτερά. Συνήθως χρησιμοποιούνται τσουκνίδες, ή απλό γρασίδι. Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε περίοδο φωλιάσματος.
Η γέννα αποτελείται από (7-) 8 έως 12 (-16) ελλειπτικά ή οβάλ αβγά, με κρεμ ή ανοιχτοπράσινο χρώμα, διαστάσεων 54,3 Χ 39,1 χιλιοστών και βάρους 44 γραμμαρίων, από τα οποία ποσοστό 8% είναι κέλυφος. . Η επώαση αρχίζει μετά την εναπόθεση του τελευταίου αβγού, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό και διαρκεί (24-) 25 έως 26 (-27) ημέρες. Οι νεοσσοί (παπάκια) είναι φωλεόφυγοι (precocial), πλήρως ικανοί προς κολύμβηση μόλις εκκολαφθούν. Ωστόσο, από ένστικτο τείνουν να μένουν ενστικτωδώς κοντά στη μητέρα τους, όχι μόνο για ζεστασιά και προστασία, αλλά και για να μάθουν και να θυμούνται το μέρος που γεννήθηκαν, καθώς και το πώς και πού να αναζητήσουν τροφή. Όταν οι νεοσσοί ωριμάζουν σε «εφήβους» ικανούς προς πτήση, μαθαίνουν και θυμούνται τις παραδοσιακές μεταναστευτικές διαδρομές τους (εκτός αν έχουν γεννηθεί και εκτραφεί σε αιχμαλωσία). Μετά από αυτή την περίοδο, τα νεαρά άτομα και η μητέρα μπορεί να αποχωριστούν, ή να παραμείνουν μαζί μέχρι να έρθει η επόμενη εποχή αναπαραγωγής. Η πτέρωση πραγματοποιείται στις 45-50 ημέρες.
Απειλές
thumb|right|300px|Νεαρός καπακλής Το είδος απειλείται από τη ρύπανση και την όχληση από τη χρήση των υγροτόπων γλυκού νερού, για ψυχαγωγικούς λόγους. Επίσης, υπάρχει αυξημένη θνησιμότητα, ως αποτέλεσμα κατάποσης μολύβδινων σκαγιών από τα κυνηγετικά όπλα και τη θήρευση της φωλιάς από νυφίτσες (κυρίως στην Ευρώπη). Το είδος είναι ευαίσθητo στη γρίπη των πτηνών έτσι, ώστε μπορεί να απειλείται από μελλοντικές επιδημίες της νόσου.
Κυνήγι
Ο καπακλής υφίσταται μικρη πίεση από το κυνήγι σε όλες τις χώρες όπου απαντάται, στις οποίες θηρεύεται εντατικά. Επίσης, τα αβγά του συλλέγονταν -και ίσως συλλέγονται ακόμη- στην Ισλανδία.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος, παρά το κυνήγι, λόγω του ευρέος φάσματος κατανομής του, δεν κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο, ως εκ τούτου, χαρακτηρίζεται ως Ελαχίστης Ανησυχίας από την IUCN. Ωστόσο, παρά το ευρύ φάσμα κατανομής του, χαρακτηρίζεται ως μη-κοινό, διότι δεν σχηματίζει συμπαγείς πληθυσμούς.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Οι πρώτες καταγραφές φωλιάσματος του καπακλή στη χώρα, καταγράφονται από το 1961. Γενικά, φωλιάζει σε πολύ περιορισμένους αριθμούς ζευγαριών (20 ζευγάρια, περίπου) στη Β. Ελλάδα, σε Μακεδονία και Θράκη. και θεωρείται η λιγότερο κοινή πάπια επιφανείας (αφρόπαπια) στη χώρα. Ακόμη, όμως, και ως χειμερινού επισκέπτη οι αριθμοί του δεν φαίνεται να είναι μεγάλοι, παρόλο που στο παρελθόν υπήρξαν κάποιες αξιόλογες συναθροίσεις στον Εβρο. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα δεν θεωρείται σημαντικός διεθνής μεταναστευτικός σταθμός, παρόλο που, στο παρελθόν, υπήρχαν σημαντικοί αριθμοί στον Έβρο και στον Αμβρακικό.
Η σημαντικότερη απειλή στην Ελλάδα είναι το παράνομο κυνήγι και, μάλιστα, κινδυνεύουν οι διαχειμάζοντες πληθυσμοί του είδους από υπερθήρευση, αν και απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση επί του προβλήματος. Επίσης, η συνεχιζόμενη υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων αναπαραγωγής του.
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο ο Καπακλής απαντά και με τις ονομασίες: Γαλάνι (Λεσίνι Ακαρνανίας), Σταχτόπαπια, Φλυαρόπαπια και Κανναούρα (Κύπρος).
Πηγές
Κατηγορία:Νησσίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πανίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Επικεφαλής υπουργός
Ο επικεφαλής υπουργός είναι ένας εκλεγμένος ή διορισμένος αρχηγός κυβέρνησης – στις περισσότερες περιπτώσεις – μιας υποεθνικής οντότητας, για παράδειγμα μιας διοικητικής υποδιαίρεσης ή μιας ομοσπονδιακής συστατικής οντότητας. Παραδείγματα περιλαμβάνουν μία πολιτεία (και μερικές φορές ένα έδαφος της ένωσης) στην Ινδία, μια επικράτεια της Αυστραλίας, μια επαρχία της Σρι Λάνκα ή του Πακιστάν, μια ομοσπονδιακή επαρχία στο Νεπάλ, μια αυτόνομη περιοχή των Φιλιππίνων ή ένα Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος που έχει αποκτήσει αυτοδιακυβέρνηση. Χρησιμοποιείται επίσης ως η αγγλική έκδοση του τίτλου που δίνεται στους αρχηγούς των κυβερνήσεων των κρατών της Μαλαισίας χωρίς μοναρχία.
Ο τίτλος χρησιμοποιείται επίσης στο Εξαρτώμενα από το Στέμμα εδάφη της Νήσου του Μαν (από το 1986), στο Γκέρνζι (από το 2004 ως το 2016) και στο Τζέρσεϊ (από το 2005).
Το 2018 η Σιέρα Λεόνε, μια προεδρική δημοκρατία, δημιούργησε το ρόλο ενός διορισμένου Επικεφαλής Υπουργού, ο οποίος είναι παρόμοιος με έναν πρωθυπουργό σε ένα ημιπροεδρικό σύστημα. Πριν από αυτό, μόνο ο Μίλτον Μαργκάι είχε την ίδια θέση μεταξύ 1954 και 1958.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2022
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών 2022 διεξήχθη στις 20 Φεβρουαρίου στην Πηγή Τρικάλων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Αναστασία Μαρινάκου του Παναθηναϊκού. Πρωταθλητής σύλλογος στο ομαδικό αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για όγδοη φορά στην ιστορία του θεσμού.
Πηγές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2022 Κατηγορία:Νομός Τρικάλων
Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ
Η χαμένη τιμή της Katharina Blum ή: Πώς αναπτύσσεται η βία και πού μπορεί να οδηγήσει είναι ένα διήγημα του Χάινριχ Μπελ που δημοσιεύθηκε το 1974 και εξετάζει κριτικά τις πρακτικές της δημοσιογραφίας ταμπλόιντ και των ΜΜΕ.
Στην ιστορία, ο Μπελ περιγράφει πώς μια προηγουμένως αθώα γυναίκα, η Καταρίνα Μπλούμ, γίνεται θύμα του κίτρινου τύπου λόγω της φιλίας της με έναν εγκληματία. Στο διήγημα περιγράφεται κυρίως μια εφημερίδα που ονομάζεται απλά και μόνο ZEITUNG (η εφημερίδα). Σε μια εισαγωγική παρατήρηση, ο Böll εξηγεί:
Σε έναν επίλογο για το βιβλίο που γράφτηκε σε μεταγενέστερη έκδοση, ο ίδιος ο Heinrich Böll περιγράφει το διήγγημά του ως λίβελο, ο οποίος, κατά τη γνώμη του, είχε ως στόχο να επισημάνει τον αρνητικό, εντεινόμενο ρόλο του κίτρινου τύπου σε σχέση μεταξύ άλλων και με την τρομοκρατία της Φράξιας Κόκκινος Στρατός. Λόγω παλαιότερων, παρεξηγημένων ή εσκεμμένα παρερμηνευμένων δημοσιεύσεων, ο Böll είδε τον ίδιο τον εαυτό του ως θύμα μιας εκστρατείας των μέσων ενημέρωσης που τον χαρακτήρισε ως «υποστηρικτή» των τρομοκρατών.
Με 2,7 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως (μέχρι το 2017), το διήγημα αποτελεί το έργο του Böll με τις περισσότερες πωλήσεις.
Υπόθεση του διηγήματος
Η 27χρονη οικιακή βοηθός Καταρίνα Μπλουμ συναντιέται με τον Λούντβιχ (Γκέτεν) σε ένα καρναβάλι και τον ερωτεύεται. Στη συνέχεια περνούν τη νύχτα μαζί στο διαμέρισμα της. Ο Γκέτεν είναι ύποπτος ληστείας τράπεζας, φόνου και τρομοκρατίας. Η αστυνομία τον παρακολουθεί για να βρει τις επαφές του. Το πρωί εισβάλλει στο διαμέρισμα. Η Καταρίνα θεωρείται ότι βοήθησε τον Γκέτεν να δραπετεύσει το βράδυ και για τον λόγο αυτόν συλλαμβάνεται και ανακρίνεται προσωρινά.
Η Εφημερίδα (ZEITUNG) παρουσιάζει την υποψία εναντίον του Γκέτεν ως γεγονός. Ωστόσο στην πραγματικότητα, η υποψία είναι λανθασμένη: ο Γκέτεν έχει μεν διαρρήξει ένα χρηματοκιβώτιο του στρατού, έχει πλαστοποιήσει έγγραφα και έχει κλέψει όπλα, αλλά δεν διέπραξε δολοφονία ή ληστεία τραπεζών ούτε είναι τρομοκράτης. Η Εφημερίδα απεικονίζει την Καταρίνα ως συνεργό του και «πορνίδιο». Ισχυρίζεται ότι τον γνώριζε τον Γκέτεν, καθώς συγκάτοικοι της πολυκατοικίας της είπαν στην αστυνομία ότι δεχόταν «επισκέψεις κυρίων». Στην πραγματικότητα ο «κύριος» που την επισκεπτόταν είναι ένας πολύ γνωστός βιομήχανος που συνάντησε η Καθαρίνα στον εργοδότη της. Παρόλο που ποτέ δε δέχθηκε τις προτάσεις του, αυτός δεν σταμάτησε να την παρενοχλεί.
Μετά τη σύλληψη του Γκέτεν, η Καταρίνα κλείνει ραντεβού με τον Τότγκες με το πρόσχημα όιι θέλει να του δώσει συνέντευξη. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης αυτός της επιτίθεται σεξουαλικά (όπως και άλλοι άντρες πριν απ'αυτόν), λέγοντάς της ταυτόχρονα: "τι με κοιτάς έτσι μωράκι μου; έλα να το κάνουμε, μια χαρά θα'ναι!" Ως αντίδραση η Καταρίνα τον σκοτώνει με ένα πιστόλι. Στη συνέχεια περιπλανιέται στην πόλη, προσπαθώντας μάταια να νοιώσει τύψεις. Στο τέλος παραδίδεται στην αστυνομία.
Υπόβαθρο
Ο Χάινριχ Μπελ υπήρξε ο ίδιος θύμα του κίτρινου τύπου. Το 1972 είχε δημοσιεύσει στο περιοδικό Der Spiegel ένα άρθρο για την ηγέτιδα της RAF Ουλρίκε Μάινχοφ με τον τίτλο «Θέλει η Ουλρίκε απονομή χάριτος ή προσωπικής ασφάλειας;» στο οποίο ασκούσε κριτική τόσο στην τρομοκρατική οργάνωση όσο και στον κιτρινισμό του τύπου, στην περίπτωση αυτή σε δημοσιεύσεις του τύπου σχετικά με την τρομοκρατία. Το άρθρο αποτέλεσε αφορμή για μιαν εκστρατεία δυσφήμισης ενάντια στο πρόσωπό του, κυρίως βέβαια από τον κίτρινο τύπο και την κύρια εκπροσώπησή του στη Γερμανία, την εφημερίδα Bild, στην οποία χαρακτηριζόταν υποστηρικτής της τρομοκρατίας.
Μέρος του υπόβαθρου της υπόθεσης, όπως τονίζει ο ίδιος ο Böll πολλές φορές στην αλληλογραφία του, είναι και η εκστρατεία δυσφήμισης ενάντια στον καθηγητή ψυχολογίας Peter Brückner, ο οποίος δίδασκε στο Ανόβερο και ο οποίος κάποτε φιλοξένησε την Ουλρίκε Μάινχοφ για μια νύχτα.
Υποδοχή του βιβλίου
Ο Χάινριχ Μπeλ δέχθηκε έντονη επίθεση τόσο από δημοσιογράφους όσο και από πολιτικούς μετά τη δημοσίευση του διηγήματος και κυρίως μετά την προβολή της αντίστοιχης ταινίας. Στην εφημερίδα die Welt, για παράδειγμα, που ανήκει στον ίδιο εκδοτικό οίκο με την Bild, γράφτηκε πως: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Böll συνέβαλε περισσότερο από κανέναν στη δημιουργία της συμμορίας (σημείωση: εννοεί τη RAF). Το βιβλίο του περιγράφει πώς δολοφονείται ένας δημοσιογράφος της «Bild»."
Ο αργότερα ομοσπονδιακός πρόεδρος της Γερμανίας Καρλ Κάρστενς (CDU) ήταν επίσης πολύ επικριτικός. Προφανώς αγνοώντας στοιχειώδη γεγονότα και το περιεχόμενο του βιβλίου, κάλεσε το γερμανικό λαό "να αποστασιοποιηθεί από την τρομοκρατία, και ιδίως από τον συγγραφέα Heinrich Böll, ο οποίος πριν από λίγους μήνες με το ψευδώνυμο Katharina Blüm { sic } έγραψε ένα βιβλίο που δικαιολογεί τη βία." Αυτό το ατόπημα εξέθεσε τον Carstens. Κατόπιν αιτήματος του Böll, ο γραφίστας και πολιτικός ακτιβιστής Klaus Staeck σχεδίασε μια αφίσα, στην οποία ο Carstens απεικονίζεται καβάλα σε μιαν αγελάδα, με τον τίτλο «Ο καθηγητής Carstens αγωνίζεται για τη Γερμανία». Η πρόταση του Κάρστενς θεωρήθηκε εν μέρει ως χαρακτηριστική της ποιότητας της κριτικής ενάντια στον Böll. Ο Staeck έγραψε αργότερα για το faux pas του Carstens ότι αυτή ήταν «μία από αυτές τις αξέχαστες προτάσεις από την εποχή του γερμανικού φθινοπώρου, γεμάτη άγνοια και ακόμη και βλακεία. « Από την άλλη πλευρά, ο Μπολ αντάλλαξε επιστολές με πιο συμφιλιωτικό τόνο με τον Χριστιανοκοινωνικό διανοούμενο και τότε υπουργό Παιδείας και Πολιτισμού της Βαυαρίας Χανς Μάιερ.
Ίσαλο Ροδόπης
Το Ίσαλο είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Ίσαλο βρίσκεται στο κέντρο της πεδιάδας της Κομοτηνής με υψόμετρο 25 μέτρα, σε απόσταση 27 χλμ. Δ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου) και 10 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή. Νότια του χωριού περνάει ο Λίσσος (Φιλιούρης) ποταμός, βόρεια και ανατολικά η Εγνατία Οδός και βορειανατολικά είναι η Βιομηχανική Περιοχή Κομοτηνής. Οι κάτοικοι του χωριού είναι μουσουλμάνοι, το 1/6 από αυτούς Ρομά και λίγες οικογένειες Πομάκοι. Λειτουργεί μειονοτικό διθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Η παλιά του ονομασία, την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι "Ουσαλή" και επίσημα αναφέρεται μετά την απελευθέρωση της Θράκης ως Ίσαλο το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε νεοϊδρυθείσα κοινότητα Αμαράντων. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Αμάραντα, τον Βάκο, την Καλλιθέα και το Πάμφορο αποτελούν την τοπική κοινότητα Αμαράντων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 137 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Κεράμι Λέσβου
Το Κεράμι είναι χωριό στη Λέσβο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Δυτικής Λέσβου της Περιφερειακής Ενότητας Λέσβου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 598 κατοίκους. Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, ανάμεσα στην Καλλονή και τα Παπιανά.
Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη. Ο ναός, σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, κτίστηκε το 1753. Ο ναός είναι τοιχογραφημένος, με τις τοιχογραφίες να χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα. Είναι μονόχωρος και στη βόρεια του πλευρά του κατά μήκος έχει στοά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Λέσβου
Αρίσβη Λέσβου
Η Αρίσβη είναι χωριό της Λέσβου. Διοικητικά, είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καλλονής, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μηθύμνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου. Πληθυσμός Αρίσβης 700 και ο Βασίλης Παπαδόπουλος.
Γεωγραφία
Η Αρίσβη είναι πεδινό χωριό της κεντρικής Λέσβου. Βρίσκεται κοντά στον κεντρικό μυχό του κόλπου Καλλονής, δίπλα στην Καλλονή και στο ρέμα του Τσικνιά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Ο οικισμός απέχει 38 χλμ. περίπου ΒΔ. της Μυτιλήνης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 2,673 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 ως Τσουμαϊλήκαι προσαρτήθηκε στην κοινότητα Καλλονής της Λέσβου. Το 1928 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1930 μετονομάστηκε σε Αρίσβη. Το 1994 προσαρτήθηκε στον δήμο Καλλονής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καλλονής και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Λέσβου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία: Δήμος Δυτικής Λέσβου Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου
Μάλκολμ ΜακΝτάουελ
Ο Μάλκολμ Μακ Ντάουελ (αγγλικά: Malcolm McDowell, 13 Ιουνίου 1943) είναι Άγγλος ηθοποιός. μικρογραφία|262x262px|Σε στιγμιότυπο από την ταινία [[Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (ταινία)|Το κουρδιστό πορτοκάλι (1971)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με την Τερέζα Αν Σαβόι ως [[Γάιος Καλιγούλας|Καλιγούλας στην ομώνυμη ταινία (1979)]]
Καριέρα
Γεννήθηκε το 1943 στο Γιόρκσιρ και σπούδασε υποκριτική στην Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου.
Έγινε ευρέως γνωστός από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο Το κουρδιστό πορτοκάλι του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Για τον ρόλο αυτό έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου. Στην πορεία, υποδύθηκε τον Μικ Τρέιβις σε τρεις ταινίες του Λίντσεϊ Άντερσον: Επαναστατημένη γενιά, O Lucky Man! και Britannia Hospital.
Επιπλέον, έχει εμφανιστεί στις ταινίες: Καλιγούλας, Εύκολη...κατά λάθος και The Artist. Το 2008 έδωσε τη φωνή του στην ταινία κινουμένων σχεδίων Μπολτ.
Στην τηλεόραση έχει παίξει στις σειρές: CSI: Μαϊάμι, The Mentalist και Mozart in the Jungle.
To 2012 απέκτησε το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής
Σύμπλοκο (χημεία)
μικρογραφία| Η [[σισπλατίνη, PtCl2(NH3)2, είναι ένα σύμπλοκο του λευκόχρυσου με υποκαταστάτες δύο ανιόντα χλωρίου και δύο μόρια αμμωνίας. Αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα αντικαρκινικά φάρμακα.]] Ο όρος σύμπλοκο ή ένωση συναρμογής (αγγλ. coordination complex) αναφέρεται σε ένα σταθερό συγκρότημα ατόμων, το οποίο δομείται από ένα κεντρικό άτομο ή ιόν, συνήθως μεταλλικό ιόν (όπως λ.χ. Cr, Mn, Fe, Co, Cu, Zn), και μια περιβάλλουσα συστοιχία δεσμευμένων μορίων ή ιόντων, που με τη σειρά τους είναι γνωστά ως υποκαταστάτες ή συναρμοτές (αγγλ. ligands). Πολλές ενώσεις που περιέχουν μέταλλα, ειδικά εκείνες που περιλαμβάνουν μέταλλα μετάπτωσης (στοιχεία όπως το τιτάνιο που ανήκουν στον τέταρτο τομέα του Περιοδικού Πίνακα), σχηματίζουν σύμπλοκες ενώσεις.
Γενικά
Τα σύμπλοκα είναι τόσο διάχυτα που οι δομές και οι αντιδράσεις τους περιγράφονται με πολλούς τρόπους, μερικές φορές με σύγχυση. Το άτομο μέσα σε έναν υποκαταστάτη που είναι συνδεδεμένο με το κεντρικό άτομο ή ιόν μετάλλου ονομάζεται άτομο - δότης.
Σε ένα τυπικό χημικό σύμπλοκο, ένα ιόν μετάλλου συνδέεται με ένα ή συνήθως πολλά άτομα - δότες, τα οποία μπορεί να είναι ίδια ή διαφορετικά. Έτσι έχουμε μονοδοντικούς, διδοντικούς και πολυδοντικούς συναρμοτές.
Ένας πολυοδοντικός (πολλαπλών δεσμών) συναρμοτής ή υποκαταστάτης είναι ένα μόριο ή ιόν που συνδέεται με το κεντρικό άτομο μέσω πολλών από τα άτομά του. Οι συναρμοτές με 2, 3, 4 ή και 6 δεσμούς με το κεντρικό άτομο είναι συνήθεις στην ανόργανη χημεία. Αυτά τα σύμπλοκα μπορεί να ονομάζονται και χηλικά σύμπλοκα αν δημιουργούν τελικά ένα σχηματισμό δακτυλίου. Ο σχηματισμός τέτοιων συμπλόκων, εξαιρετικά χρήσιμων, ονομάζεται χηλικοποίηση.