cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γουίλιαμ Ντάμπιερ
Βιογραφία
Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν ο πρώτος Άγγλος που πήγε στην αυστραλιανή ήπειρο και έκανε τις σημαντικές αυστραλιανές βοτανικές συλλογές, και κέντρισε το βρετανικό ενδιαφέρον όπου ανοίγει αργότερα τον δρόμο για τις εξερευνήσεις του Τζέιμς Κουκ. Ο ίδιος προσεκτικά θα εξερευνήσει τμήματα της Δυτικής Αυστραλίας, Νέας Γουινέας και της Νοτιοανατολικής Ασίας. Ήταν ένας επιτυχημένος συγγραφέας ταξιδιών με εμπειρική περιγραφή και δημοσίευσε τρία σημαντικά βιβλία περιγράφοντας τις περιπέτειες των ταξιδιών του και τις ανακαλύψεις του. Επίσης συνέγραψε το πρώτο βιβλίο ταξιδιών και φυσικής ιστορίας εξήντα χρόνια πριν από τη δημοσίευση του Systema Naturae του Λινναίου. Έγραψε για τις παρατηρήσεις του στα νησιά Γκαλαπάγκος, έναν αιώνα πριν από την επίσκεψη του Δαρβίνου. Η ερευνητική προσπάθειά υπάγονταν σε μια παγκόσμια κλίμακα, αφού ο Ντάμπιερ έκανε τέσσερα σημαντικά ταξίδια, τα τρία γύρω από τον κόσμο, κάτω από τις πολύ αντίξοες και συχνά επικίνδυνες περιστάσεις. Επιπροσθέτως, ο Ντάμπιερ ήταν ένας άριστος πλοηγός καθώς παρήγαγε μια δημιουργική υδρογραφική πραγματεία των τροπικών ωκεανών βασισμένων στις προσωπικές παρατηρήσεις του, η οποία αντιπροσωπεύει μια πρωτοποριακή προσπάθεια στον τομέα της φυσικής και της ωκεανογραφίας. Η διάκριση του Ντάμπιερ βρίσκεται όχι μόνο στη φήμη του ως πειρατής που τονίζεται συχνά από μερικούς συντάκτες, αλλά και στις επιστημονικές και λογοτεχνικές αξίες της συγγραφής του, η οποία άσκησε βαθιά επίδραση στην επιστήμη και τη λογοτεχνία του δέκατου όγδοου αιώνα. Με την ανάγνωση των έργων του Ντάμπιερ, ο αναγνώστης έχει την εντύπωση ενός ατόμου που παρακινήθηκε από τη συγκίνηση της ανακάλυψης, ενός ατόμου που δεν φορτώθηκε από περιορισμούς που εμπόδιζαν άλλους φυσιοδίφες και επιστημονικούς συγγραφείς της εποχής του και που δεν επέτρεψε να μολύνει την ευρύτητα της σκέψης και της αντικειμενικότητάς του. thumb Το 1670 ήταν μέλος σε πειρατικό πλοίο συμμετέχοντας σε πολλές επιδρομές και ναυμαχίες. Γύρισε σχεδόν όλο τον Ειρηνικό ωκεανό, στα νησιά Γκαλαπάγκος, το Περού, τον Παναμά, το Μεξικό, την Καραϊβική. Στις 31 Μαρτίου του 1686 ξεκίνησαν για να επιτεθούν στις Ανατολικές Ινδίες στο Γκουάμ και στο Μιντανάο. Οι πειρατές ταξίδεψαν στη Μανίλα, στο Pulo Condore, την Κίνα, τα νησιά καρυκευμάτων, και τη νέα Ολλανδία (Αυστραλία). Ο Ντάμπιερ στα ταξίδια αυτά ερευνούσε και κρατούσε σημειώσεις για την πανίδα και τη χλωρίδα που βρήκε στην Αυστραλία και Νέα Γουινέα. Το 1691 επέστρεψε στην Αγγλία μέσω του ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας.
Επιστρέφοντας στην Αγγλία δημοσίευσε τις σημειώσεις του και δημιούργησε το ενδιαφέρον στο βρετανικό ναυαρχείο ώστε το 1699 του δόθηκε η εντολή να εξερευνήσει την Αυστραλία και τη Νέα Γουινέα με το πλοίο HMS Roebuck. Ξεκίνησε από την Αγγλία στις 14 Ιανουαρίου 1699, και στις 26 Ιουλίου 1699 έφθασε στο νησί Hartog στη δυτική Αυστραλία, ακολούθησε βορειοανατολική πορεία δίπλα στις ακτές, φθάνοντας στο αρχιπέλαγος Ντάμπιερ και έπειτα τον κόλπο Roebuck, και βόρεια για το Τιμόρ. Κατόπιν έπλευσε ανατολικά και στις 3 Δεκεμβρίου του 1699 ανακάλυψε τη Νέα Γουινέα, συνεχίζοντας ανακάλυψε τις νοτιοανατολικές ακτές της νήσου Νέο Αννόβερο, τη Νέα Ιρλανδία και τη Νέα Βρετανία, το στενό ανάμεσα σε αυτά τα δύο νησιά το ονόμασε στενό Ντάμπιερ.
Επιστρέφοντας στην Αγγλία, το Roebuck βυθίστηκε ( 21 Φεβρουαρίου 1701) αναγκάζοντας τον να μείνει εκεί για πέντε εβδομάδες ως τις 3 Απριλίου όπου τους εντόπισε ένα εμπορικό πλοίο και επέστρεψε μαζί του στην Αγγλία τον Αύγουστο του 1701. Παρόλο που πολλά έγγραφα χάθηκαν με το Roebuck ο Ντάπιερ διέσωσε αρκετούς χάρτες και διαγράμματα των ακτών, των εμπορικών ανέμων και των ρευμάτων.
Το 1701 έκανε δεύτερο ταξίδι στην Αυστραλία και επέστρεψε το 1707. Κατά τον πόλεμο της ισπανικής διαδοχής το 1701 διορίστηκε διοικητής του ST George. Το 1709 έκανε και τρίτη αποστολή στην Αυστραλία αυτό το ταξίδι ήταν επιτυχέστερο.
Ο Ντάμπιερ πέθανε στο Λονδίνο το 1715.
Οι έρευνες και οι σημειώσεις του αλά και η χαρτογράφηση των ακτών χρησίμευσαν μετέπειτα στις έρευνες του Δαρβίνου αλλά και των Τζέιμς Κουκ και Οράτιου Νέλσον.
Τα τέσσερα ταξίδια του Γουίλιαμ Ντάμπιερ
Τα δύο πρώτα ταξίδια του Ντάμπιερ, καταγράφηκαν από τον ίδιο και αποτελούν τρία βιβλία. Τα δύο πρώτα, A new voyage around the world(1697) και Voyages and Discoveries(1699) καλύπτουν σημαντικά γεγονότα από το πρώτο του ταξίδι και μάλιστα το τελευταίο περιλαμβάνει ρηξικέλευθες γνώσεις του Ντάμπιερ στην υδρογραφία. Το εξεζητημένο τρίτο βιβλίο A voyage to New Holland (1703,1709), εκδόθηκε σε δύο μέρη και περιγράφεται σε αυτά το δεύτερο ταξίδι του. Δεν έχουν εκδοθεί από τον ίδιο βιβλία για τα επόμενα δύο ταξίδια του. Εδώ βασιζόμαστε στις πληροφορίες από τα έργα που μας δίνουν οι συνεργάτες του στα ταξίδια.
Πρώτο Ταξίδι (1679-1691)
thumb Το πρώτο ταξίδι του Ντάμπιερ τον οδήγησε σε έναν περίπλου του κόσμου που διήρκεσε δώδεκα έτη, σε διάφορα σκάφη και με τις μακροχρόνιες παραμονές στην ξηρά σε πολλά μέρη. Τα σημαντικότερα γεγονότα αυτού του ταξιδιού περιλαμβάνουν τη ζωή και τη δραστηριότητα ενός κουρσάρου και τη διάσωση ενός Ινδού ονομαζόμενου Γουίλιαμ στο Αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντες, στον ανατολικό Ειρηνικό και την εξερεύνηση των νησιών Γκαλαπάγκος, των Φιλιππίνων, και της Νοτιοανατολικής Ασίας. Το πρώτο ταξίδι ουσιαστικά εντοπίζεται στη Βόρειο Αμερική και στη θάλασσα της Καραϊβικής. Στη Βόρεια Αμερική οι πρώτες ευρωπαϊκές αποικίες είναι στο Τζέιμσταουν στη σημερινή Βιρτζίνια (1607), Κεμπέκ (1608) και Νέο Άμστερνταμ που αποτελούσε σημαντική πηγή εσόδων για τους Άγγλους καθώς μπορούσαν να εισάγουν στην Ευρώπη καπνό, σιτηρά και γουναρικά. Η παρουσία τώρα της Ισπανίας στη σημερινή Φλόριντα, Τέξας, Νέο Μεξικό και Λουιζιάνα την καθιέρωσαν ως σημαντική πλουτοπαραγωγική πηγή εσόδων στην Ευρώπη. Επίσης μέσα σε 40 χρόνια ανέτρεψαν δύο μεγάλες αυτοκρατορίες των Αζτέκων στην Κεντρική Αμερική και των Ίνκας στις Άνδεις και κυριάρχησαν μαζί με τους Πορτογάλους στον Νέο Κόσμο. Με τη συνθήκη της Τορντεσίγιας το 1494, οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι μοιράστηκαν τον Νέο Κόσμο. Αυτό το φαινόμενο δεν αποτελεί ένα συγκυριακό φαινόμενο καθώς μετά την ανακάλυψη της Αμερικής το 1492 από τον Χριστόφορο Κολόμβο, έξι χιλιάδες Ισπανοί εγκαταστάθηκαν εκεί και εκμεταλλευόμενοι τη διχόνοια των δύο αυτοκρατοριών, ανέλαβαν την ηγεμονία τους. Εν συνεχεία, εγκαθίδρυσαν μεγάλο γραφειοκρατικό σύστημα για τη διοίκηση των αποικιών και ίδρυσαν πόλεις. Το εμπόριο των Πορτογάλων αρχικά τοποθετούνταν στις ακτές της Βραζιλίας και το 1549 ίδρυσαν την πρωτεύουσα τους στο σημερινό Σαλβαδόρ. Λόγω έλλειψης γηγενούς εργατικού δυναμικού μεταφέρονταν σκλάβοι από την Αφρική για να δουλέψουν στις φυτείες ζάχαρης. Σε σχέση με την ανομοιογενή ανάπτυξη της βιομηχανίας, η πρόοδος του διεθνούς εμπορίου είναι πιο εντυπωσιακή. Οι ναυτικές δυνάμεις στην Ασία και την Αμερική προέβαιναν στην εισαγωγή όλο και περισσότερο νέων προϊόντων όπως τσάι και καφέ, τα οποία αγοράζονταν με χρήματα που είχαν αποκτηθεί από την πώληση ευρωπαϊκών βιομηχανικών προϊόντων και υπηρεσιών ναυτιλίας. Λιμάνια όπως το Μπορντώ, Λονδίνο και Μασσαλία πλούτιζαν.
Η Ολλανδία και η Βρετανία χρηματοδοτούσαν πολέμους για να επεκτείνουν τα εμπορικά και ναυτιλιακά τους συμφέροντα. Το Μεξικό και το Περού αποτελούσαν το κέντρο βλέψεων των Ισπανών λόγω των κοιτασμάτων χρυσού και αργυρού, αλλά οι άποικοι εκτός από αυτό, είχαν και τη δυνατότητα να στέλνουν στην Ισπανία ζάχαρη, κακάο και λουλάκι. Τα πλούτη αναδιανέμονταν στην Ευρώπη μέσω του εμπορίου και των συναλλαγών της ισπανικής κυβέρνησης. Η Τράπεζα Συναλλάγματος του Άμστερνταμ ιδρύθηκε το 1609 και υπήρξε για ένα αιώνα το επίκεντρο του ευρωπαϊκού εμπορίου έως το 1699 που ιδρύθηκε η Αγγλική Τράπεζα. Στη δυτική ακτή της Αμερικής μεταξύ 1683 και 1686, ο Ντάμπιερ ενήργησε ως πλοηγός κατά τη διάρκεια διάφορων πειρατικών/κουρσάρικων αποστολών, οι οποίες περιέλαβαν τη δυτική ακτή της Αμερικής, μεταξύ της Γης του Πυρός και του Μεξικού, καθώς επίσης και στο αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντες, τα νησιά Γκαλαπάγκος, το νησί Coco’s, και τα νησιά Tres Marias στο κεντρικό Μεξικό. Περιγράφει ζωντανά τις Άνδεις από τον Ειρηνικό και παρέχει τις γεωγραφικές πληροφορίες μιας περιοχής στους μη-ισπανούς ταξιδιώτες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Έτσι λοιπόν μαζί με τους κουρσάρους συναδέλφους του ταξιδεύοντας στις ακτές της Καραϊβικής, λεηλατούσαν Ισπανικές αποικίες και πλοία είτε μέσω ξηράς είτε μέσω θαλάσσης με τη συνεισφορά των ιθαγενών Ινδιάνων των περιοχών, αποδεικνύοντας με αυτό τον τρόπο την προσπάθεια των γηγενών πληθυσμών να απελευθερωθούν από τα δεσμά της ισπανικής κυριαρχίας.
Οι Ινδιάνοι ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν φόρο υποτέλειας, κόκκους χρυσού και βαμβάκι στους κατακτητές και όσοι προέβαλλαν αντίσταση στην ισπανική κυριαρχία αντιμετωπίστηκαν με την ένοπλη βία όπως κανόνια, μουσκέτα και σπαθιά. Όλοι αυτοί οι αγώνες είχαν ως αποτέλεσμα να θεσπιστούν νόμοι κατά της εκμετάλλευσης αλλά υπήρχαν και περιπτώσεις όπως στα νησιά της Καραϊβικής όπου οι ιθαγενείς είχαν αποδεκατιστεί από την ευλογιά, ασθένεια που είχαν μεταφέρει οι κατακτητές. Στα νησιά αυτά καθώς τα κοιτάσματα χρυσού είχαν εξαντληθεί, οι άποικοι έστρεψαν τον ενδιαφέρον τους στην καλλιέργεια ζαχαροκάλαμου και άλλων καλλιεργειών όπως καφές, γεγονός που συνέβαλλε στην αύξηση του δουλεμπορίου από την Αφρική. Οι πρώτοι πολιτισμοί με σύνθετη οργάνωση που αναπτύχθηκαν από τις όχθες του ποταμού Οχάιο, έως τη Γουατεμάλα, το Μεξικό και το Περού, ήταν οι Αντένα, οι Μάγια, οι Αζτέκοι και οι Ίνκας. Οι πληθυσμοί αυτοί πιθανότατα να προέρχονται από τις πολυάριθμες φυλές της Βόρειας και της Κεντρικής Αμερικής καθώς είχαν ιδρύσει μόνιμους οικισμούς πράγμα το οποίο συνέβαλε στην εισαγωγή της καλλιέργειας καλαμποκιού στην Κεντρική Αμερική. Σύμφωνα με την περιγραφή του Ντάμπιερ, κατοικούσαν σε κύλικες καλύβες που έφτιαχναν απλώνοντας φλοιούς δέντρων ή από ψάθες σε πλέγματα από πασσάλους. Από το κυνήγι τρέφονταν ντύνονταν και γενικότερα συντηρούνταν. Με το πέρασμα των χρόνων όμως, οι πολιτισμοί αυτοί παρήκμασαν, γεγονός που οφείλεται στην πτώση της θερμοκρασίας και την επακόλουθη μείωση της παραγωγής. Την εποχή που ο Ντάμπιερ επισκέπτεται τις περιοχές αυτές, προφανώς από την περιγραφή και των τρόπων διαβίωσης των ιθαγενών μπορούμε να καταλάβουμε ότι οι πολιτισμοί αυτοί δεν είχαν γίνει έρμαιο του ανέπαφου χρόνου.
Δεύτερο ταξίδι (1699-1701)
thumb Αυτό το ταξίδι αντιπροσώπευσε ίσως το πρώτο επίσημο ταξίδι της ανακάλυψης που διατάχτηκε από το Βρετανικό Υπουργείο Ναυτικών, με τον Γουίλιαμ Ντάμπιερ ως καπετάνιο στο H.M.S. Roebuck. Η πορεία του ταξιδιού ήταν από την Αγγλία στην Αυστραλία, Νέα Γουινέα και το αρχιπέλαγος της Μαλαισίας μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, και της επιστροφής από δυτικά στη νήσο Αναλήψεως όπου το Roebuck βυθίστηκε. Ο Ντάμπιερ έκανε την πρώτη συλλογή φυτών από τη δυτική Αυστραλία, ονομαζόμενη ως Νέα Βρετανία, και έγραψε το δεύτερο βιβλίο του από τις σημειώσεις των ταξιδιών, A voyage to New Holland. Ο Ντάμπιερ μετά την επιστροφή του στην Αγγλία ήρθε αντιμέτωπος με το στρατιωτικό δικαστήριο για τη σκληρή μεταχείριση ενός ανώτερου υπαλλήλου και δεν ασχολήθηκε πλέον ως υπάλληλος για λογαριασμό του βρετανικού ναυτικού. Τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα που ονομάζονται από τον Ντάμπιερ για τη δυτική Αυστραλία περιλαμβάνουν τον κόλπο Καρχαριών, τον κόλπο Roebuck, το έδαφος Ντάμπιερ, και το αρχιπέλαγος Ντάμπιερ. Ο χάρτης της Νέας Γουινέας του Ντάμπιερ 1701 που απεικονίζεται στην παρακάτω εικόνα, προήλθε από τις αρχικές παρατηρήσεις του που έγιναν κατά μήκος της βόρειας ακτής της Νέας Γουινέας και του Βίσμαρκ και ήταν χωρίς αμφιβολία η ακριβέστερη χαρτογραφική αντιπροσώπευση εκείνης της περιοχής που δημοσιεύθηκε μέχρι εκείνο τον χρόνο, και παρέμεινε έτσι μέχρι τις εξερευνήσεις του δέκατου όγδοου και δέκατου ένατου αιώνα από τον Λουί-Αντουάν ντε Μπουγκαινβίλ και τον Τζέιμς Κουκ.
Το ταξίδι του Ντάμπιερ συνεχίζεται στις Φιλιππίνες όπου ο Ντάμπιερ πέρασε ένα σημαντικό χρονικό διάστημα εκεί και παρείχε τις λεπτομερείς περιγραφές των νησιών Λουσόν, Μιντόρο και Μιντανάο. Οι ακριβείς και συχνά λεπτομερείς γεωγραφικές περιγραφές που έγιναν από τον Ντάμπιερ, έδωσαν στα έργα του σημαντική αξία κατά τη διάρκεια του δεκάτου εβδόμου και δεκάτου ογδόου αιώνων. Η ευκρινής και εύγλωττη φύση του έργου του Ντάμπιερ, παρατηρείται καλύτερα όταν περιγράφει τα βαθιά αισθητά γεγονότα της ζωής του, της συγκίνησης και της προσωπικής αντανάκλασης. Ίσως κανένα καλύτερο παράδειγμα αυτού δεν μπορεί να βρεθεί στον απολογισμό του ενός απειλητικού για τη ζωή περάσματος μεταξύ των περιοχών Νικομπάρ και Σουμάτρα σε μια μικρή ανοικτή βάρκα εθελοντικά, αφήνοντας ένα επαναστατικό πλήρωμα κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης θύελλας, το οποίο περιλαμβάνει ένα νέο ταξίδι γύρω από τον κόσμο. Επίσης αξίζει να σημειωθεί η εύγλωττη περιγραφή του Ντάμπιερ για τους Αβορίγινες της Αυστραλίας. Οι Αβορίγινες πιθανότατα θεωρείται ότι έφτασαν στην Αυστραλία από την Ασία με βάρκες αλλά και από τα στενά κομμάτια ξηράς την Εποχή των Παγετώνων, όπου η στάθμη του νερού είχε μειωθεί σημαντικά. Οι Αβορίγινες αριθμούνταν αρχικά στους 300.000 χωρισμένοι σε φυλές και ζούσαν διασκορπισμένοι σε όλη την ήπειρο. Οι άντρες ήταν κυνηγοί ή ψαράδες και οι γυναίκες ασχολούνταν κυρίως με την καλλιέργεια της γης. Δεν είχαν σπίτια και γενικότερα δεν είχαν την αίσθηση της ιδιοκτησίας, για αυτό το λόγο περιφρονούσαν τους λευκούς αποίκους που δεν μπορούσαν να προσαρμοστούν στις υπάρχουσες συνθήκες. Μέχρι το 1770 όπου ο Κουκ συνάντησε τους Αβορίγινες, η μόνη περιγραφή που είχε καταγραφεί για τον πληθυσμό αυτό ήταν από το ταξίδι του Γουίλιαμ Ντάμπιερ στην Αυστραλία όπου ο ίδιος περιγράφει την επιθετικότητα που του έδειξαν όταν τον συνάντησαν αλλά δεν ήταν πολεμοχαρείς, πράγμα το οποίο το επιβεβαιώνει και ο Κουκ λίγα χρόνια αργότερα. Ο Ντάμπιερ τους χαρακτηρίζει για παράδειγμα ντροπαλούς, περιγράφει την εξωτερική εμφάνιση του αρχηγού ο οποίος ήταν βαμμένος σε ορισμένα σημεία του σώματός του για να ξεχωρίζει από το πλήθος και στο τέλος της περιγραφής του δείχνει τον προβληματισμό του για το λόγο που στερούνταν τα δύο μπροστινά τους δόντια χαριτολογώντας.
Τρίτο ταξίδι (1703-1707)
Το τρίτο ταξίδι ήταν μια δύσκολη κουρσάρικη επιχείρηση όπου ο Ντάμπιερ είναι καπετάνιος του πλοίου St. George. Ο Ντάμπιερ δεν άφησε κάποια περιγραφή αυτού του περίπλου του κόσμου, παρ'όλα αυτά ένας ανώτερος υπάλληλος, ο William Funnel, δημοσίευσε ένα βιβλίο περιγράφοντας το ταξίδι του 1707.
Το τέταρτο και τελευταίο ταξίδι του Ντάμπιερ (1708-1711)
thumb Ήταν άλλη μια κουρσάρικη επιχείρηση, αλλά αντίθετα από το προηγούμενο ταξίδι θεωρήθηκε ιδιαίτερα κερδοφόρα και επιτυχημένη επιχείρηση. Ο Ντάμπιερ εργάστηκε ως πλοηγός κάτω από τις διαταγές του καπετάνιου Woods Rogers. Όπως και στο τρίτο ταξίδι, ο Ντάμπιερ δεν άφησε κανέναν δημοσιευμένο απολογισμό, αλλά ο Rogers(1712), και ο Edward Cooke(1712) συνέγραψαν βιβλία περιγράφοντας το ταξίδι. Ο Αλέξανδρος Selkirk διασώθηκε κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού και γύρισε ακίνδυνα πίσω στη Μεγάλη Βρετανία. Ο Woods Rogers ήταν αρχιστράτηγος σε αυτή την επιτυχημένη επιχείρηση καθώς έφερε πίσω στην Αγγλία τις προμήθειες και όλο το υλικό θησαυρό που μετέφερε ένα ισπανικό γαλόνι από τη Μανίλα στο Ακαπούλκο. Ο Rogers ήταν ένας χαρισματικός και δεινός αρχηγός. Η εκστρατεία αυτή αποτελούνταν από δύο πλοία το Duke με αρχηγό τον Rogers και την Duchess με αρχηγό τον Stephen Courtney. Ο Rogers χρειάζονταν τη βοήθεια του Ντάμπιερ καθώς γνώριζε ότι ο τελευταίος είχε αποκομίσει πολλές εμπειρίες από τα ταξίδια του σχετικά την τακτική προς τα εχθρικά πλοία, για την κατάλληλη πλοήγηση στις τροπικές θάλασσες χωρίς να διατρέξουν κάποιο κίνδυνο. Ήταν επομένως ένα μεγάλο πλεονέκτημα οι γνώσεις του Ντάμπιερ πάνω στη θάλασσα.
Συμπερασματικά, οι συνεισφορές του Ντάμπιερ στην εξερεύνηση των παγκόσμιων τροπικών κύκλων, στη φυσική ιστορία και φυσική επιστήμη, είναι πολυάριθμες και σημαντικές, αλλά σχετικά υποτιμημένες από τους ιστορικούς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο μισητός λεκές της πειρατείας, καθώς επίσης και οι πολλές δυσκολίες και οι αποτυχίες του ως εμποροπλοίαρχος, είναι τουλάχιστον εν μέρει παράγοντες για τον χαρακτηρισμό αυτό, παρ΄όλη τη σημασία των συνεισφορών του σε μια προεπιστημονική εποχή. Ο Ντάμπιερ έζησε σε μία εποχή που το φιλοσοφικό παράδειγμα της εποχής του δεν ήταν εύκολο να συμβάλει στην αντικειμενική και ανεμπόδιστη παρατήρηση του φυσικού κόσμου, απαλλαγμένη από τους μεταφυσικούς περιορισμούς. Οι περιγραφές του είναι αξιοθαύμαστες λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κάτω από την απειλή, συχνά υπό εχθρικούς ή απειλητικούς για τη ζωή του όρους, οι οποίοι θα είχαν αποτρέψει, θα είχαν αποθαρρύνει, ή θα είχαν καταστρέψει πολυμήχανα άτομα σαν και αυτόν. Είχε μια μέτρια, ταπεινή προσωπικότητα και μια επιθυμία να εξερευνήσει τη γη και να καταγράψει τις δικές του παρατηρήσεις επιστημονικού χαρακτήρα. Ήταν σε θέση να απεικονίσει αυτήν τη γνώση σε ένα εύγλωττο και ειλικρινές ύφος όπως διαφαίνεται στον τρόπο που γράφει. Έγραψε μια δημιουργική υδρογραφική πραγματεία, η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως πρόωρη συμβολή στον τομέα της φυσικής ωκεανογραφίας. Αποτέλεσε σημαντική επιρροή στην αγγλική λογοτεχνία του δέκατου όγδοου αιώνα, ιδιαίτερα στον Ντάνιελ Ντεφόε και στον Κόλεριτζ. Ήταν ένας θαυμάσιος πλοηγός, παρατηρητής, ιστορικός φυσικός και συγγραφέας ταξιδιών, ο οποίος ήταν επιστημονικά πλήρης στο ύφος με μια εμπειρική προσέγγιση.
Παραπομπές
==== Βιβλιογραφία ==== Diana and Michael Preston, a Pirate of Exquisite Mind, Books, New York 2004
Richard Overy, Άτλας της Παγκόσμιας Ιστορίας, Times Books, London 2007
Beau Riffenburgh, ''Εξερευνήσεις. Η μεγάλη περιπέτεια'', Κασταλία 2008
Patricia Daniels, Stephen Hislop, Επίτομο Χρονικό Παγκόσμια Ιστορία, National Geographic, Washington 1992
Richard Natkiel, Antony Preston, Atlas of Maritime History, Bison books, 1986
Κατηγορία:Άγγλοι θαλασσοπόροι Κατηγορία:Άγγλοι συγγραφείς Κατηγορία:Εξερευνητές της Αυστραλίας Κατηγορία:Εξερευνητές της Παπούα Νέας Γουινέας
Δήμος Κρίβα Παλάνκα
Ο Δήμος Κρίβα Παλάνκα (Општина Крива Паланка ) είναι δήμος στο βορειοανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Βορειοανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Κρίβα Παλάνκα ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Κρίβα Παλάνκα.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Κρίβα Παλάνκα συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Βορειοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2007
thumb|250px|Οι παίκτες της Τσέλσι πανηγυρίζουν την κατάκτηση του κυπέλλου Ο τελικός του Κυπέλλου Αγγλίας 2007 διεξήχθη στις 19 Μαΐου στο Στάδιο Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο μεταξύ της Τσέλσι ΦΚ και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ήταν ο 126ος τελικός της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης στον κόσμο. Ο αγώνας έληξε με σκορ 1-0 υπέρ της Τσέλσι ΦΚ η οποία κατέκτησε το τρόπαιο στην παράταση με γκολ του Ντιντιέ Ντρογκμπά. Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Στιβ Μπένετ.
Ο δρόμος για τον τελικό
Στην πορεία τους οι δυο ομάδες για τον τελικό απόκλεισαν τις εξής ομάδες:
Τα παρακάτω γράμματα υποδηλώνουν σε ποία κατηγορία αγωνιζόταν η ομάδα που αντιμετώπιζαν οι δύο φιναλίστ του τελικού.Το εντός και εκτός υποδηλώνει αν το παιχνίδι έγινε εντός η εκτός έδρας για το φιναλίστ.
Ο αγώνας
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2007 Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Αγγλίας
Κλάση Μιστράλ
Η Κλάση Μιστράλ είναι κλάση πλοίων αποβατικής κρούσης, επίσης γνωστά ως ελικοπτεροφόρα, που χρησιμοποιούνται από το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό και το Αιγυπτιακό Πολεμικό Ναυτικό. Τα πλοία της κλάσης Μιστράλ είναι ικανά να μεταφέρουν και να αναπτύξουν 16 ελικόπτερα NH90 ή Tiger, τέσσερις φορτηγίδες απόβασης, μέχρι 70 οχήματα, συμπεριλαμβανομένων 13 αρμάτων μάχης AMX-56 Leclerc, ή ένα τάγμα 40 αρμάτων μάχης Leclerc, και 450 στρατιώτες. Τα πλοία είναι εξοπλισμένα με ένα νοσοκομείο 69 κλινών, και είναι σε θέση να εξυπηρετούν ως μέρος της Δύναμης Αντίδρασης του ΝΑΤΟ, ή με τα Ηνωμένα Έθνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση σε ειρηνευτικές αποστολές.
Τρία πλοία της κλάσης Μιστράλ βρίσκονται σε υπηρεσία με το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό: το Mistral, Tonnerre και Dixmude. Μια συμφωνία για δύο πλοία για το Ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό ανακοινώθηκε από τον Γάλλο Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί στις 24 Δεκεμβρίου 2010, και η οποία υπεγράφη από τον Ρώσο αναπληρωτή πρωθυπουργό Ιγκόρ Σέτσιν και τον Γάλλο υπουργό Άμυνας Αλέν Ζουπέ με την παρουσία του Σαρκοζί στις 25 Ιανουαρίου 2011.
Εντέλει αυτή η συμφωνία δεν υλοποιήθηκε, με αποτέλεσμα τα σκάφη να αγοραστούν εν τέλει από την Αίγυπτο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελικοπτεροφόρα
Γιούρι Ντανίλοβ
Ο Γιούρι (Γκεόργκι) Νικίφοροβιτς Ντανίλοβ (ρωσ. Ю́рий (Георгий) Ники́форович Дани́лов) (1866-1937) ήταν Ρώσος Στρατηγός του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Από το 1907 μέχρι το 1914, ο Ντανίλοβ ήταν Διοικητής του Τομέα Κατασκοπίας του Γενικού Επιτελείου του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού. Κατά την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ντανίλοβ ήταν Στρατηγός-Επιμελητής (Αρχηγός Επιχειρήσεων) της Στάβκα, τρίτος τη τάξει μετά τον Μέγα Δούκα Νικολάι Νικολάγεβιτς και τον Αρχηγό Επιτελείου, Νικολάι Γιανουσκέβιτς.
Τον Αύγουστο του 1915, ο Τσάρος Νικόλας Β' αποφάσισε να αναλάβει την αρχιστρατηγία, γι' αυτό και ο Μέγας Δούκας και ο Ντανίλοβ έχασαν τις θέσεις τους. Μετά, ο Ντανίλοβ υπηρέτησε ως Αρχηγός Επιτελείου του 25ου Σώματος (1915-1916), ως Αρχηγός Επιτελείου του Βορείου Μετώπου (1916-1917) και ως Διοικητής της 5ης Στρατιάς (1917).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Ρώσοι πρωταγωνιστές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Σταμάτης Κραουνάκης
Ο Σταμάτης Κραουνάκης (Αθήνα, 25 Δεκεμβρίου 1955) είναι Έλληνας συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής, παραγωγός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στην Καλλιθέα. Είναι απόφοιτος του τμήματος πολιτικών επιστημών του Παντείου. Σπούδασε μουσική έχοντας δασκάλα την Κλέλια Τερζάκη, ενώ πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία το 1978, υπογράφοντας τη μουσική στον δίσκο Το σπίτι του Αγαμέμνονα. Ένα χρόνο νωρίτερα είχε κάνει το ντεμπούτο του στο θέατρο, γράφοντας τη μουσική για την παράσταση Βαριέμαι (1977). Το 1981 έκανε την πρώτη του μεγάλη συνεργασία, γράφοντας τη μουσική για τον δίσκο Σκουριασμένα χείλια που ερμήνευσε η Βίκυ Μοσχολιού.
Σημαντική στιγμή στην καριέρα του υπήρξε η συνάντηση και συνεργασία του με τη στιχουργό Λίνα Νικολακοπούλου, την οποία γνώρισε το 1976 στο Πάντειο και με την οποία είναι συνδεδεμένος ο μεγαλύτερος όγκος του συνολικού του έργου, με πρώτη σημαντική στιγμή των δύο την κυκλοφορία του δίσκου Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ (Οκτώβριος 1985), με περισσότερες από 200.000 πωλήσεις, ενώ ταυτόχρονα εκτινάχθηκε και η καλλιτεχνική πορεία της Άλκηστης Πρωτοψάλτη.
Έκτοτε συνεργάστηκε με μια σειρά από μεγάλες φωνές του ελληνικού τραγουδιού (ενδεικτικά: Ελένη Βιτάλη, Μανώλης Μητσιάς, Δήμητρα Γαλάνη, Τάνια Τσανακλίδου, Ελευθερία Αρβανιτάκη κλπ.), ενώ ανέδειξε και προώθησε ο ίδιος νέους καλλιτέχνες (Κώστας Μακεδόνας, Δημήτρης Μπάσης, Στέλιος Διονυσίου, Γωγώ Τσαμπά κλπ.)
Πέρα από τη δισκογραφική δουλειά, εμπνεύστηκε ένα νέο τρόπο παρουσίασης μουσικών παραστάσεων, χρησιμοποιώντας τα τραγούδια ως μουσικό θεατρικό κείμενο και τους τραγουδιστές σαν ήρωες ενός φανταστικού έργου.
Τα τελευταία χρόνια είναι παραγωγός στον ραδιοφωνικό σταθμό "Στο Κόκκινο με καθημερινή εκπομπή σχολιασμού.
Αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός.
Σε συνέντευξη που έδωσε στον Βασίλη Θανόπουλο για το περιοδικό antivirus τον Αύγουστο του 2020 έκανε coming out ως ΛΟΑΤ+, τονίζοντας πως αν και είναι ένας καλλιτέχνης που ανήκει σε ολόκληρο τον κόσμο, ήταν πάντοτε δικός μας. «Είμαι panerotic. Μπορώ να ερωτευτώ και έναν άνθρωπο 90 ετών και να του αφιερωθώ είτε είναι γυναίκα είτε άνδρας».
Εργογραφία
Το 1997 υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καβάλας ενώ την επόμενη χρονιά δημιούργησε μια μουσική ομάδα νέων καλλιτεχνών, τη Σπείρα Σπείρα, με την οποία έχει δώσει πολλές παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα. Το 2000 βραβεύθηκε με κρατικό βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη μουσική του στην ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου, Αυτή η νύχτα μένει.
Βιβλιογραφία
Τα λόγια που χωρέσανε (απλή & συλλεκτική έκδοση), 2004, Θεσσαλονίκη, Ιανός
Ιορδάνης Τζαμτζής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μαυροβούνι της Πέλλας το 1961. Είναι πολιτικός επιστήμονας, πτυχιούχος του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πριν την εκλογή του ως δήμαρχος και βουλευτής, εργάσθηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας και αγρότης.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ασχολήθηκε με τα κοινά από πολύ μικρή ηλικία. Το 1989 σε ηλικία 28 ετών εξελέγη δήμαρχος Σκύδρας και ήταν ο νεότερος αιρετός δήμαρχος πανελλαδικά τον καιρό της εκλογής του. Δήμαρχος επανεξελέγη το 1990 και το 1994.
Εξελέγη βουλευτής Πέλλας με τη Νέα Δημοκρατία το 2000 και επανεξελέγη το 2004, το 2007 και τον Ιούνιο του 2012. Το 2012 και το 2013 τέθηκε επικεφαλής ομάδας βουλευτών της Κυβέρνησης Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ που πρωτοστάτησε στις διαμαρτυρίες σχετικά με το θέμα του επιδόματος θέρμανσης, καθώς και τη φορολογία των αγροτεμαχίων.
Μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 εξελέγη θεματικός αντιπεριφερειάρχης Πέλλας, ερχόμενος στην 1η θέση σε σταυρούς με το ψηφοδέλτιο του Απόστολου Τζιτζικώστα.
Πηγές
Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι Κεντρικής Μακεδονίας Τζαμτζής Τζαμτζής Τζαμτζής Κατηγορία:Αγρότες
Ο Θόδωρος και το δίκαννο
Ο Θόδωρος και το δίκαννο είναι μία κωμική ταινία του 1962, παραγωγής Φίνος Φιλμ σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου και σενάριο Νίκου Τσιφόρου. Πρωταγωνιστούν: Μίμης Φωτόπουλος, Σμαρούλα Γιούλη, Νίτσα Τσαγανέα, Ιωάννα Παπαστεφανή, Τζον Στίβενς, Ράνια Καρίδου, Ντίνος Κόλοβος, Ζήσης Καραγιαννέας.
Πλοκή
Ο αυστηρών και παλαιών αρχών λογιστής Θόδωρος (Μίμης Φωτόπουλος) επιμένει να κρατά την κόρη του, Χριστίνα (Σμαρούλα Γιούλη), περιορισμένη για να μη βρεθεί μπλεγμένη.
Κάποια στιγμή, βρίσκει τον γαμπρό της αρέσκειας του, τον επιπόλαιο Μιχάλη (Κώστας Βουτσάς), που τυχαίνει να είναι και ανιψιός του προϊσταμένου του Θόδωρου στην εταιρεία όπου εργάζεται, και αποφασίζει να τον παντρέψει στην κόρη του, η οποία όμως είναι ήδη ερωτευμένη με κάποιον άλλο. Αφήνει, λοιπόν, τη Χριστίνα να πάει σε ένα πάρτι, με τον όρο να τη συνοδεύσει ο Μιχάλης. Τα πράγματα περιπλέκονται, όταν και οι δύο υποψήφιοι γαμπροί αποδεικνύονται απατεώνες. Μετά από μια έντονη νευρική κρίση, η Χριστίνα συνέρχεται και αποφασίζει να σταθεί στα πόδια της και να βρει δουλειά ως αεροσυνοδός, έχοντας γνωρίσει και τον πιλότο με τον οποίο θα καταλήξει παντρεμένη.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Το σενάριο βασίζεται στο θεατρικό έργου των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη που είχε κάνει μεγάλη επιτυχία στο θέατρο Αμιράλ όπου παρουσιάστηκε με πρωταγωνιστές πάλι τον Φωτόπουλο και τη Γιούλη.
Η έκφραση του Θόδωρου «Αγγελική, το δίκαννο!», με το οποίο απειλούσε την απείθαρχη κόρη του φωνάζοντας στη γυναίκα του να φέρει το δίκαννο, στην οποία οφείλεται και ο τίτλος της ταινίας, έχει μείνει χαρακτηριστικός.
Η πρώτη προβολή της ταινίας πραγματοποθοιήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1962. Κόβοντας 31.317 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 21η θέση ανάμεσα σε 82 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 11 Απριλίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Σενάρια του Νίκου Τσιφόρου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γεράσιμου Λαβράνου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Βασιλειάδης
Το ελληνικό επώνυμο Βασιλειάδης, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Βασιλείου», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Γαλλία)
Το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Musée National d'Art Moderne) της Γαλλίας βρίσκεται στο Παρίσι και αποτελεί τμήμα του πολιτιστικού κέντρου Ζωρζ Πομπιντού καταλαμβάνοντας δύο ορόφους του κτηρίου που στεγάζει το κέντρο. Το Μουσείο προϋπήρχε πριν ακόμα ενσωματωθεί στο Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού, καθώς εγκαινιάστηκε τον Ιούνιο του 1947, αποτελώντας τη διάδοχη κατάσταση του παλαιότερου Μουσείου Λουξεμβούργου. Φιλοξενεί σήμερα μία σημαντική συλλογή, περίπου 56.000 έργων μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, μεταξύ αυτών έργα των Ανρί Ματίς, Χουάν Μιρό και Πάμπλο Πικάσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στη Γαλλία Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι Γαλλια
Ηρακλής Β΄ του Μουχράνι
Ο Ηρακλής Β΄ πρίγκιπας τού Μουχράνι, ერეკლე მუხრანბატონი Ερέκλε Β΄ μουχρανμπατόνι (1666–1723) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου των Μουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου τού Οίκου των Μπαγκρατιδών τού Κάρτλι. Ήταν βασιλικός πρίγκιπας (batoni) τού Μουχράνι και ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Κάρτλι και μέγας μάγιστρος τού ανακτόρου (msakhurt-ukhutsesi) στην αυλή τού Κάρτλι από το 1717 έως το 1719.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Κωνσταντίνου Α΄ πρίγκιπα τού Μουχράνι, από τη σύζυγό του Νταρετζάν Αμπασίτζε. Συμμετείχε σε εσωτερικές μάχες, που ακολούθησαν την αναγκαστική κράτηση τού Βαχτάνγκ ΣΤ΄ τού Kάρτλι στο Ιράν των Σαφαβιδών. Τελικά, από τον Ηρακλή Β΄ αφαιρέθηκαν τα αξιώματά του και τυφλώθηκε με εντολή τού γιου τού Βαχτάνγκ ΣΤ΄, πρίγκιπα Μπακάρ. Ο Ηρακλής Β΄ παραδόθηκε στον ανιψιό του Λέβαν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα της οικογένειας Χερχεουλίντζε. Είχαν δύο γιους:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Αρχιναύαρχος
Ο Αρχιναύαρχος (Αρνχος) είναι ο ανώτατος δυνατός στρατιωτικός βαθμός, Στο ΝΑΤΟ θεωρείται βαθμός 5 αστέρων με κωδικό OF-10, τον οποίο έφεραν σε διάφορες χρονικές περιόδους της Ιστορίας διακεκριμένοι ναύαρχοι. Στην Ελλάδα ο συγκεκριμένος βαθμός δεν χρησιμοποιείται πλέον.
Στους αγγλόφωνους στρατούς ο αντίστοιχος βαθμός καλείται Admiral of the Fleet / Fleet Admiral (Στολάρχης). Σε ορισμένες χώρες, όπως τη Γερμανία και την Ιταλία, ο αντίστοιχος χρησιμοποιούμενος όρος αποδίδεται στα ελληνικά ως Μέγας Ναύαρχος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Διατραπεζικά κεφάλαια
Στις αγορές χρήματος και κεφαλαίου, διατραπεζικά κεφάλαια (αγγλικά: federal funds) είναι τα κεφάλαια τα οποία διακινούνται σε μια αγορά που συμμετέχουν μόνο τα πιστωτικά ιδρύματα και γι' αυτό λέγεται διατραπεζική αγορά (interbank market).
Όλα τα πιστωτικά ιδρύματα είναι υποχρεωμένα να διατηρούν ορισμένες καταθέσεις στην Κεντρική Τράπεζα. Ορισμένα, όμως, πιστωτικά ιδρύματα έχουν περισσότερα διαθέσιμα κεφάλαια απ' όσα είναι υποχρεωμένα να καταθέσουν στην Κεντρική Τράπεζα, ενώ άλλα πιστωτικά ιδρύματα έχουν λιγότερα. Στην περίπτωση αυτή, τα ιδρύματα με έλλειψη ρευστότητας μπορούν να αντλήσουν κεφάλαια από τα ιδρύματα που έχουν πλεονάζουσα ρευστότητα. Οι συναλλαγές αυτές γίνονται στη διατραπεζική αγορά και έχουν διάρκεια η οποία κυμαίνεται από μία ημέρα έως και 12 μήνες.
Πηγές
Κατηγορία:Τραπεζική
Η Αριστερά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Η Αριστερά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Ε.Ε.Α.-Β.Π.Α.) είναι μια σοσιαλιστική και κομμουνιστική ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο. Σήμερα έχει 52 ευρωβουλευτές. Επικεφαλής της ομάδας είναι από το 2012 η Γερμανίδα Γκάμπι Τσίμερ του κόμματος Η Αριστερά.
Αποτελείται από δύο υποομάδες, την Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά (ΕΕΑ/GUE) που απαρτίζεται από έναν πυρήνα κομμάτων που είναι μέλη του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και μερικά ανεξάρτητα αριστερά κόμματα και τη Βόρεια Πράσινη Αριστερά (ΒΠΑ/NGL) που αποτελείται από τους ευρωβουλευτές που ανήκουν στη Σκανδιναβική Πράσινη Αριστερή Συμμαχία της Σουηδίας και της Φινλανδίας.
Ιστορία
Η ομάδα δημιουργήθηκε το 1989, όταν το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, η Ισπανική Ενωμένη Αριστερά, το Σοσιαλιστικό Λαϊκό Κόμμα από τη Δανία και ο Συνασπισμός από την Ελλάδα έφτιαξαν μια ομάδα, την Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά. Οι Ιταλοί άφησαν την ομάδα, αφότου άλλαξε το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα το όνομά του σε Δημοκράτες της Αριστεράς, και προσχώρησαν στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Σύντομα η ομάδα διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει και κόμματα από άλλες χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές ομάδες Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Γιάκουμπ Μόντερ
Ο Γιάκουμπ Πιοτρ Μόντερ (πολωνικά: Jakub Piotr Moder) (γενν. 7 Απριλίου 1999) είναι Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον και την Εθνική Πολωνίας.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Μόντερ γεννήθηκε στο Στσετσίνεκ και ξεκίνησε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα με την Φορτούνα Βιέλεν (Fortuna Wieleń) και το 2011, εντάχθηκε στη Βάρτα Πόζναν ως παίκτης της ακαδημίας της.
Λεχ Πόζναν
Το 2014, ο Μόντερ εντάχθηκε στην ακαδημία της Λεχ Πόζναν και προήχθη στην Β ομάδα το 2016. Στις 2 Απριλίου 2018, έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στην εκτός έδρας νίκη με 1-3 επί της Βίσλα Κρακοβίας, όπου αγωνίστηκε ως αναπληρωματικός.
Όντρα Οπόλε (δανεισμός)
Στις 18 Ιουνίου 2018, ο Μόντερ εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στην ομάδα της 1 Λίγκα, Όντρα Οπόλε.
Σεζόν 2019-2020
Αφού επέστρεψε από το δανεισμό του στην Όντρα Οπόλε, ο Μόντερ επέκτεινε το συμβόλαιό του με τη Λεχ Πόζναν έως το 2023 και γρήγορα έγινε βασικός παίκτης υπό τον Ντάριους Ζούραφ. Έδωσε την πρώτη ασίστ του σε μία νίκη της ομάδας με 3-1 εναντίον της Γκούρνικ Ζάμπζε και τον Φεβρουάριο του 2020 σημείωσε το πρώτο του γκολ για την ομάδα στην εντός έδρα νίκη με 3-0 επί της Ράκουφ Τσενστοχόβα. Στις 20 Ιουνίου 2020, ο Μόντερ σκόραρε από ένα ελεύθερο λάκτισμα έξω από τη μεγάλη περιοχή για να βοηθήσει τη Λεχ να νικήσει εκτός έδρας την Πιάστ Γκλιβίτσε με 2-0. Ψηφίστηκε ως ο Καλύτερος Νέος Παίκτης του μήνα στην Εκστρακλάσα για τον Ιούνιο του 2020. Ο Μόντερ ήταν σημαντικός παίκτης για τη Λεχ Πόζναν στη σεζόν 2019-20, βοηθώντας την ομάδα να τερματίσει στη δεύτερη θέση.
Σεζόν 2020-2021
Ο Μόντερ ήταν παίκτης-κλειδί για την πρόκριση της Λεχ Πόζναν στο UEFA Europa League 2020-21, δίνοντας μια ασίστ στην εντός έδρας νίκη με 3-0 επί της λετονικής Βάλμιερα ΦΚ. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2020, ο Μόντερ σκόραρε το νικητήριο γκολ στην εντός έδρας νίκη με 1-0 επί της τοπικής αντιπάλου, Βάρτα Πόζναν.
Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον
Στις 6 Οκτωβρίου 2020, ο Μόντερ υπέγραψε συμβόλαιο με την αγγλική Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον, με κόστος μεταγραφής 6 εκατομμυρίων λιρών.
Λεχ Πόζναν (δανεισμός)
Ο Μόντερ δανείστηκε αμέσως στη Λεχ Πόζναν, αρχικά μέχρι το τέλος της σεζόν (αυτό εξαρτιόταν από την πρόοδο της Λεχ Πόζναν στο UEFA Europa League). Παρά την κακή έναρξη της Λεχ Πόζναν για τη σεζόν 2020-21, ο Μόντερ βοήθησε την ομάδα σημειώνοντας 4 γκολ και δίνοντας 2 ασίστ. Στις 22 Οκτωβρίου 2020 έκανε το ντεμπούτο του στο UEFA Europa League, στον εντός έδρας αγώνα της φάσης ομίλων 2020-21 εναντίον της Μπενφίκα, όπου η Λεχ ηττήθηκε με 4-2.
Στις 18 Δεκεμβρίου, μετά την έξοδο της Λεχ Πόζναν από το UEFA Europa League 2020-21, ανακοινώθηκε ότι ο Μόντερ θα ανακληθεί από την περίοδο δανεισμού του στις 31 Δεκεμβρίου 2020. Ο Μόντερ έκανε την τελική του εμφάνιση για τη Λεχ Πόζναν στις 19 Δεκεμβρίου 2020, στην ήττα με 1-0 εναντίον της Βίσλα Κρακοβίας.
Σεζόν 2020-21
Ο Μόντερ έκανε το ντεμπούτο του για το Μπράιτον στις 10 Φεβρουαρίου 2021, ξεκινώντας βασικός και παίζοντας σε ολόκληρο τον αγώνα στην ήττα με 1-0 εναντίον της Λέστερ Σίτι στον πέμπτο γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας. Έκανε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ στις 27 Φεβρουαρίου, ως αλλαγή στο 84ο λεπτό, στην ήττα με 1-0 από την Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον. Έκανε το ντεμπούτο του ως βασικός στο πρωτάθλημα για τους Γλάρους στις 20 Μαρτίου, στη νίκη με 3-0 επί της Νιούκασλ Γιουνάιτεντ, για να βοηθήσει την Μπράιτον να ξεφύγει έξι βαθμούς από τις τρεις τελευταίες ομάδες. Ο Μόντερ έπαιξε στη εντός έδρας νίκη με 3-2 επί της πρωταθλήτριας Μάντσεστερ Σίτι στις 18 Μαΐου, με τους οπαδούς να επιστρέφουν στις εξέδρες, όπου οι Γλάροι έκαναν την ανατροπή από το 2-0 για να νικήσουν τους The Sky Blues για πρώτη φορά από το 1989.
Εθνική ομάδα
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2020, ο Μόντερ έκανε την πρώτη του εμφάνιση για την Πολωνία στην ήττα με 1-0 από την Ολλανδία στο Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ, όπου αγωνίστηκε ως αλλαγή στη θέση του Πιοτρ Ζιελίνσκι. Λόγω απουσίας του Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι, του δόθηκε ο αριθμός νούμερο 9 στο ντεμπούτο του. Στις 7 Οκτωβρίου 2020, έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως βασικός, στη νίκη με 5-1 εναντίον της Φινλανδίας σε φιλικό αγώνα. Στις 11 Νοεμβρίου 2020, σημείωσε το πρώτο του γκολ για την εθνική ομάδα μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά την είσοδό του στη θέση του Αρκάντιους Μίλικ, καθώς η Πολωνία νίκησε την Ουκρανία με 2-0 σε φιλικό αγώνα. Σημείωσε το δεύτερο γκολ του για τη χώρα του, εκμεταλλευόμενος ένα λάθος του Τζον Στόουνς, στην εκτός έδρας ήττα με 2-1 εναντίον της Αγγλίας στις 31 Μαρτίου 2021, σε αγώνα για τα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου 2022.
Ο Μόντερ κλήθηκε στην 26μελή αποστολή της Πολωνίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020 στις 17 Μαΐου 2021, με τη διοργάνωση να πραγματοποιείται το καλοκαίρι του 2021, λόγω της αναβολής του προηγούμενου έτους ως αποτέλεσμα της πανδημίας COVID-19.
Διακρίσεις
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεχ Πόζναν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Όντρα Οπόλε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1 Λίγκα Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπράιτον και Χόουβ Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Αβραμίδης
Το επώνυμο Αβραμίδης, μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Γυναικείο όνομα:
Μάχη του Κουρσκ
Με τον όρο μάχη του Κουρσκ (ρωσ. Курская битва, γερ. Schlacht bei Kursk) αναφερόμαστε στις επιχειρήσεις της Βέρμαχτ και του Κόκκινου Στρατού στην περιοχή του Κουρσκ, οι οποίες διεξήχθησαν την περίοδο 5 Ιουλίου - 23 Αυγούστου 1943 και έληξαν με αποφασιστική νίκη του Κόκκινου Στρατού. Η μάχη του Κουρσκ είναι γνωστή ως η μεγαλύτερη αρματομαχία στην ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με αποκορύφωμα τη μάχη της Πρόχοροφκα.
Η μάχη χωρίζεται σε δύο φάσεις: στη γερμανική επίθεση (5-17 Ιουλίου) και στη σοβιετική αντεπίθεση (12 Ιουλίου-23 Αυγούστου). Η γερμανική επίθεση διεξήχθη βάσει του σχεδίου της Επιχείρησης «Ακρόπολη» (γερ. Unternehmen Zitadelle), σύμφωνα με το οποίο, μεγάλος αριθμός αρμάτων μάχης και στρατιωτών (βλ. πίνακα) της Ομάδας Στρατιών «Κέντρο» και της Ομάδας Στρατιών «Νότος» επιτέθηκαν από τα βόρεια και τα νότια της πόλης αντίστοιχα. Ωστόσο, οι Σοβιετικοί κατάφεραν να σταματήσουν (με μεγάλη δυσκολία στα νότια) την επίθεση των Γερμανών και πέρασαν στην αντεπίθεση, η οποία διήρκησε μέχρι τις 23 Αυγούστου.
Γεγονότα
Από τις 17 Ιουλίου 1942 μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου 1943, κύρια πεδία των γερμανοσοβιετικών συγκρούσεων αποτέλεσαν το Στάλινγκραντ και ο Καύκασος. Η 6η Στρατιά του Φρίντριχ Πάουλους περικυκλώθηκε από τις δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ (Επιχείρηση «Ουρανός») και οι Σοβιετικοί πέρασαν στην αντεπίθεση. Σύμφωνα με τον Γκεόργκι Ζούκοφ, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στο Στάλινγκραντ, η Βέρμαχτ έχασε 1.5 εκατομμύρια στρατιώτες, 3.500 άρματα μάχης και πυροβόλα εφόδου, 12.000 πυροβόλα και όλμους, καθώς επίσης και 3000 αεροσκάφη. Μετά την περικύκλωση της 6ης Στρατιάς στο Στάλινγκραντ, οι Σοβιετικοί συγκέντρωσαν τις κύριες δυνάμεις τους για να διαλύσουν την Ομάδα Στρατιών «Β» του Μαξιμίλιαν Βάιχς. Στις 14 Ιανουαρίου, ο Κόκκινος Στρατός επιτέθηκε στις γερμανικές δυνάμεις του στρατηγού Φρέττερ-Πίκο στο Μίλλεροβο και κατάφερε να προωθηθεί μέχρι το Ντονέτς, ενώ στις 20 Ιανουαρίου, τέσσερα σώματα του Κόκκινου Στρατού επιτέθηκαν στις δυνάμεις της 4ης Στρατιάς Τεθωρακισμένων που βρίσκονταν νοτίως του Ντον και κατάφεραν να φθάσουν μέχρι το αεροδρόμιο του Ροστόφ. Καθώς η κατάσταση στο Στάλινγκραντ και στην Κουμπάν γινόταν πιο δύσκολη για τη γερμανική διοίκηση, ο Χίτλερ διέταξε (στις 24 Ιανουαρίου) την υποχώρηση της 1ης Στρατιάς Τεθωρακισμένων στο Ροστόφ. Παράλληλα, όπως αναφέρει ο Μάνσταϊν, η γερμανική διοίκηση ήθελε πάση θυσία να διατηρήσει το Ντονμπάς (βιομηχανικό κέντρο της Ουκρανίας), ωστόσο, δεν ήταν σίγουρη αν είχε αρκετές δυνάμεις για την άμυνα του.
Στις 2 Φεβρουαρίου, παράλληλα με τη λήξη της μάχης στο Στάλινγκραντ, οι δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού (3 σώματα τεθωρακισμένων, 1 μηχανοκίνητο σώμα και 1 σώμα πεζικού) πέρασαν τον ποταμό Ντόνετς στα ανατολικά του Βοροσιλοφγκράντ - οι ιταλικές δυνάμεις που βρίσκονταν στην περιοχή δεν έδειξαν σοβαρή αντίσταση. Μέχρι τις 7-8 Φεβρουαρίου, οι σοβιετικές δυνάμεις κατέλαβαν το Μπατάισκ (στα περίχωρα του Ροστόφ) και προωθήθηκαν στο Ροστόφ και στο Βοροσιλοφγκράντ. Παράλληλα, η μεραρχία SS «Ντας Ράιχ», μετά από την ήττα στο Βολτσιάνσκ, αναγκάστηκε να υποχωρήσει στο Ντονέτς. Στις 9 Φεβρουαρίου, οι Σοβιετικοί απελευθέρωσαν το Μπέλγκοροντ και το Κουρσκ (βόρεια του Χαρκόβου). Η κατάληψη του Κουρσκ προκάλεσε μεγάλο ρήγμα στη γερμανική άμυνα μεταξύ του Δνείπερου και της δεξιάς πτέρυγας της Ομάδας Στρατιών «Κέντρο» στα βόρεια του Κουρσκ - σύμφωνα με τον Μάνσταϊν, σ' αυτή την κατεύθυνση, η γερμανική διοίκηση διέθετε την ομάδα του Λάντς και δύο στρατιές της Ομάδας Στρατιών «Β» στα δυτικά του Κουρσκ. Ο Μάνσταϊν, στο βιβλίο «Verlorene Siege», δηλώνει πως ζήτησε από τον στρατηγό Κουρτ Τσάιτσλερ (Kurt Zeitzler) τη δημιουργία μιας νέας στρατιάς από 5-6 μεραρχίες και τη μεταφορά της (μέσα σε 2 εβδομάδες) βορείως του Ντνεπροπετρόφσκ, καθώς και τη μεταφορά ακόμα μιας στρατιάς στα δυτικά του Κουρσκ για επίθεση στα νότια - ο στρατηγός Τσάιτσλερ υποσχέθηκε να αποσπάσει έξι μεραρχίες από την Ομάδα Στρατιών «Κέντρο» και την Ομάδα Στρατιών «Βορράς», καθώς έγινε εμφανής ο κίνδυνος της διάλυσης των γερμανικών δυνάμεων στον νότιο τομέα του γερμανοσοβιετικού μετώπου.
Παράλληλα, η 1η Στρατιά Τεθωρακισμένων του στρατηγού Μάκενσεν, η οποία είχε αναλάβει την απομάκρυνση των σοβιετικών δυνάμεων από τον ποταμό Ντονέτς, βρισκόταν σε δύσκολη κατάσταση. Οι σοβιετικές δυνάμεις (χωρισμένες σε δύο ομάδες) πέρασαν τον ποταμό Ντονέτς - η πρώτη ομάδα πέρασε τον ποταμό στο Βοροσιλοφγκράντ και προσπάθησε να προωθηθεί στο μέτωπο μεταξύ της 1ης Στρατιάς Τεθωρακισμένων και των δυνάμεων του Χόλλιντ (που βρίσκονταν στον δρόμο για το Μίους), ενώ η δεύτερη ομάδα πέρασε τον ποταμό στη γραμμή Λισιτσιάνσκ-Σλαβιάνσκ και προσπάθησε να επιτεθεί στο δυτικό άκρο των γερμανικών δυνάμεων που βρίσκονταν στον Κριβόι Τόρτς. Καθώς έγινε εμφανής ο κίνδυνος περικύκλωσης της 1ης Στρατιάς Τεθωρακισμένων, η γερμανική διοίκηση διέταξε την αντεπίθεση της 1ης Στρατιάς Τεθωρακισμένων και στις δύο κατευθύνσεις - αρχικά, η 1η Στρατιά Τεθωρακισμένων έπρεπε να διαλύσει τις σοβιετικές δυνάμεις στο Σλαβιάνσκ και μετά να προωθηθεί στο Βοροσιλοφγκράντ. Αρχικά, η 1η Στρατιά Τεθωρακισμένων σκόπευε να επιτεθεί, από τη δυτική πλευρά του Κριβόι Τόρτς, στις σοβιετικές δυνάμεις που βρίσκονταν στο Σλαβιάνσκ - ωστόσο, η γερμανική κατασκοπεία ανέφερε πως η περιοχή δεν ήταν κατάλληλη για χρήση αρμάτων μάχης, λόγω μορφολογίας και κακών καιρικών συνθηκών. Γι' αυτό τον λόγο, οι δυνάμεις της 1ης Στρατιάς Τεθωρακισμένων αναγκάστηκαν να περάσουν σε μετωπική επίθεση κατά μήκος και ανατολικά της κοιλάδας Κριβόι Τόρτς. Καθώς οι καιρικές συνθήκες ήταν δύσκολες, οι γερμανικές δυνάμεις έδωσαν έμφαση στην κατάληψη των κατοικημένων περιοχών της κοιλάδας. Σύμφωνα με τον Μάνσταϊν, οι γερμανικές δυνάμεις (κυρίως η 11η μεραρχία τεθωρακισμένων) δεν κατάφεραν να προωθηθούν γρήγορα. Παράλληλα, τα ξημερώματα της 11ης Φεβρουαρίου, τα σοβιετικά άρματα μάχης προωθήθηκαν από τα δυτικά του Κριβόι Τόρτς μέχρι το Γκρίσινο, με αποτέλεσμα να βρεθούν βαθιά στο πλευρό της 1ης Στρατιάς Τεθωρακισμένων και να καταλάβουν την κύρια συγκοινωνία της γερμανικής στρατιάς, η οποία οδηγούσε από το Ντνεπροπετρόφσκ στο Κρασνοαρμέσκογιε - μοναδική συγκοινωνία της 1ης Στρατιάς Τεθωρακισμένων αποτελούσε πλέον ο δρόμος από το Ζαπορόζιε. Παράλληλα, ένα σώμα ιππικού του Κόκκινου Στρατού προωθήθηκε από το Βοροσιλοφγκράντ μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό του Ντεμπάλτσεβο, ο οποίος βρισκόταν στην οπισθοφυλακή του δεξιού πλευρού της 1ης Στρατιάς Τεθωρακισμένων - ωστόσο, οι Γερμανοί κατάφεραν να περικυκλώσουν τους Σοβιετικούς στο Ντεμπάλτσεβο, χωρίς, όμως, να πετύχουν τη γρήγορη διάλυση του σώματος.
Στο δυτικό πλευρό της γερμανικής παράταξης, η μεραρχία SS «Βίκινγκ» κατάφερε να σταματήσει τα σοβιετικά άρματα μάχης στο Γκρίσινο, ωστόσο, υπέστη μεγάλες απώλειες - ο Μάνσταϊν αναφέρει πως το κύριο πρόβλημα της μεραρχίας (που αποτελείτο από εθελοντές των SS από τη Βαλτική και τις βόρειες χώρες) ήταν η έλλειψη διοικητών. Ο Μάνσταϊν, στις 12 Φεβρουαρίου, ζήτησε από τη διοίκηση της Βέρμαχτ να αποσπάσει μερικές μεραρχίες από την Ομάδα Στρατιών «Κέντρο» και την Ομάδα Στρατιών «Βορράς», καθώς οι Σοβιετικοί μπορούσαν να περικυκλώσουν όλες τις γερμανικές δυνάμεις στον νότιο τομέα του γερμανοσοβιετικού μετώπου. Τα ξημερώματα της 12ης Φεβρουαρίου, ο Μάνσταϊν μετέφερε το επιτελείο της Ομάδας Στρατιών «Νότος» στο Ζαπορόζιε - η Ομάδα Στρατιών «Νότος» έλαβε τη διοίκηση των δυνάμεων της Ομάδας Στρατιών «Β», η οποία εξαλείφθηκε ως ομάδα στρατιών της Βέρμαχτ. Ο στρατηγός Χούμπερτ Λαντς τέθηκε επικεφαλής ενός τμήματος Στρατιάς και έλαβε διαταγή από τον Χίτλερ να κρατήσει πάσει θυσία το Χάρκοβο, ενώ το σώμα τεθωρακισμένων των SS (πυρήνας του τμήματος Στρατιάς Λαντς) έπρεπε να προωθηθεί μέχρι το Λόζοβαγια για να διευκολύνει την κατάσταση στο αριστερό πλευρό της Ομάδας Στρατιών «Νότος». Ο Μάνσταϊν, στον οποίον υπαγόταν η ομάδα του Λαντς, προσπάθησε να πείσει τον Χίτλερ να αλλάξει τη διαταγή του και να στείλει τον Λαντς νοτίως του Χαρκόβου, καθώς οι δυνάμεις της ομάδας του Λαντς δεν ήταν αρκετές για να υπερασπιστούν την πόλη - ωστόσο, ο Χίτλερ δεν άλλαξε γνώμη. Στις 15 Φεβρουαρίου, το τεθωρακισμένο σώμα των SS (παρά τις αντιρρήσεις του Λαντς) υποχώρησε από το Χάρκοβο, καθώς έγινε εμφανής η πιθανότητα περικύκλωσης του - γι' αυτό τον λόγο, ο Λαντς (ο οποίος ήταν στρατηγός των ορεινών σωμάτων) αντικαταστάθηκε από τον στρατηγό Κεμπφ. Η ομάδα του Λαντς υποχώρησε στα νοτιοδυτικά (στον ποταμό Μοζ).