cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλειος Τσούπρας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Ούλωφ Πάλμε
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Ούλωφ Πάλμε γεννήθηκε στο Ουστερμάλμ, στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Προερχόταν από την ανώτερη τάξη. Ωστόσο, ο πολιτικός του προσανατολισμός επηρεάστηκε από τις Σοσιαλδημοκρατικές ιδέες και ιδανικά. Αυτό οφειλόταν βασικά στα ταξίδια του σε αναπτυσσόμενες χώρες ως φοιτητικός ηγέτης.
Σπούδασε με υποτροφία στο Κολέγιο Κένυον στο Οχάιο το 1947-1948. Αφού γύρισε τις ΗΠΑ με ωτοστόπ, επέστρεψε στη Σουηδία για να σπουδάσει νομική στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων στο πανεπιστήμιο, αναμείχθηκε με τα φοιτητικά πολιτικά πράγματα, δουλεύοντας με την Σουηδική Εθνική Ένωση Φοιτητών. Το 1951 έγινε μέλος του σοσιαλδημοκρατικού φοιτητικού συνδέσμου στη Στοκχόλμη, αν και απ’ ό,τι φαίνεται δεν παρεβρισκόταν στις πολιτικές τους συναντήσεις την περίοδο εκείνη. Την επόμενη χρονιά εξελέγη Πρόεδρος της Σουηδικής Εθνικής Ένωσης Φοιτητών, μία θέση που καθιστούσε αναγκαίο το κατέβασμα των τόνων για τα κομματικά πιστεύω.
Πολιτική καριέρα
Το 1953 ο Πάλμε προσελήφθη από τον σοσιαλδημοκράτη Πρωθυπουργό Τάγκε Ερλάντερ για να δουλέψει στη γραμματεία του. Από το 1955 ήταν μέλος της διοικητικής ομάδας της Σουηδικής Νεολαίας Σοσιαλδημοκρατικής Συνομοσπονδίας. Το 1958 εξελέγη μέλος στο κοινοβούλιο.
Η 125-μηνη θητεία του Πάλμε ως πρωθυπουργός και ο πρόωρος θάνατός του, τον κατέστησαν τον περισσότερο διεθνώς γνωστό Σουηδό πολιτικό του 20ου αιώνα (με την πιθανή εξαίρεση των δύο ανθρωπιστών Ραούλ Βάλλενμπεργκ και Νταγκ Χαμμαρσκγιούλντ).
Ο προστατευόμενός του και πολιτικός του σύμμαχος Μπερντ Κάρλσσον, ο οποίος είχε οριστεί Επίτροπος των Ηνωμένων Εθνών για τη Ναμίμπια τον Ιούλιο του 1987, επίσης είχε πρόωρο θάνατο. Ο Κάρλσσον πέθανε στη συντριβή της Πτήσης Παν Αμ 103 στις 21 Δεκεμβρίου 1988 στο δρόμο για την τελετή υπογραφής των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, με την οποία η Νότια Αφρική παραχωρούσε την κατά πολύ αργοπορημένη ανεξαρτησία στη Ναμίμπια.
Πρόκληση εχθρών
Ο Πάλμε ήταν ένας πολιτικός με ισχυρές πολιτικές θέσεις που προκαλούσε συζητήσεις στη διεθνή σκηνή: η οξεία κριτική του εναντίον των ΗΠΑ για τον πόλεμο του Βιετνάμ, οι εκστρατείες του εναντίον της εξάπλωσης των πυρηνικών όπλων, η καταδίκη του απαρτχάιντ και η συνηγορία υπέρ οικονομικών κυρώσεων εναντίον της Νότιας Αφρικής, η υποστήριξή του – οικονομική και πολιτική – για το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ANC) και την Οργάνωση Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης (PLO), η συνάντησή του με τον Φιντέλ Κάστρο της Κούβας, και άλλα έκαναν βέβαιο το γεγονός πως ο Πάλμε διέθετε μεγάλο αριθμό εχθρών στο εξωτερικό. Αλλά και εντός της χώρας του, οι αριστερές απόψεις του δημιούργησαν μεγάλη εχθρότητα από τους δεξιούς της Σουηδίας.
Την εποχή του θανάτου του ο Πάλμε είχε κατηγορηθεί ως φιλο-σοβιετικός και πως δεν προστάτευε τα συμφέροντα της Σουηδίας. Επομένως είχε κανονιστεί να επισκεφθεί τη Μόσχα για να συζητήσει μια σειρά από μαχητικά θέματα, συμπεριλαμβανομένων των υποτιθέμενων Σοβιετικών υποβρύχιων εισβολών στα Σουηδικά ύδατα.
Δολοφονία
200px|thumb|Πλάκα στη μνήμη του Ούλωφ Πάλμε στο ακριβές σημείο της δολοφονίας του Ο Ούλωφ Πάλμε συχνά κυκλοφορούσε χωρίς καμία προστασία από σωματοφύλακες, και η νύχτα της δολοφονίας του ήταν μία από αυτές τις περιπτώσεις. Επιστρέφοντας πεζός στο σπίτι του από έναν κινηματογράφο με τη σύζυγό του Λίσμπετ στον κεντρικό δρόμο Σβεαβέγκεν (Sveavägen) της Στοκχόλμης, γύρω στα μεσάνυχτα της 28 Φεβρουαρίου 1986, το ζευγάρι έπεσε θύμα επίθεσης από έναν δολοφόνο. Ο Πάλμε πυροβολήθηκε μια φορά στην πλάτη, και μια φορά η σύζυγος του, η οποία τραυματίστηκε ελαφρά.
Η αστυνομία ανέφερε πως ένας οδηγός ταξί χρησιμοποίησε τον κινητό ασύρματο του για να σημάνει συναγερμό. Δύο νεαρά κορίτσια που κάθονταν σε ένα αυτοκίνητο κοντά στη σκηνή του εγκλήματος προσπάθησαν να βοηθήσουν τον Πρωθυπουργό. Μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο αλλά ήταν νεκρός όταν έφτασε. Η κυρία Πάλμε θεραπεύτηκε από τον τραυματισμό της και ανάρρωσε. Ο δολοφόνος δραπέτευσε προς τα ανατολικά στη διασταύρωση Τουννελγκάταν και εξαφανίστηκε.
Στις 10 Ιουνίου 2020 Σουηδοί εισαγγελείς κατονόμασαν τον γραφίστα Στιγκ Ένγκστρεμ (γνωστό και με το ψευδώνυμο «ο άνθρωπος της Σκάντια» από την εταιρεία Skandia στην οποία εργαζόταν) ως βασικό ύποπτο της δολοφονίας του Πάλμε. Επειδή ο Ένγκστρεμ πέθανε το 2000 (λόγω αυτοχειρίας) και δεν υπήρχαν περαιτέρω ερευνητικά ή ποινικά μέτρα που μπορούσαν να εφαρμοστούν, η υπόθεση έκλεισε και επίσημα.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σουηδίας Κατηγορία:Δολοφονημένοι πολιτικοί
Ανατολική Παράταξη στην Ελλάδα
Η Ανατολική Παράταξη είναι μία έννοια αναγνωρισμένη εδώ και έναν αιώνα από την διεθνή επιστημονική κοινότητα που χρησιμοποιείται για να καλύψει μία πολιτική, κοινωνική και οικονομική αντίδραση των χωρών που υπέστησαν την δυτικοποίηση τα τελευταία χίλια χρόνια και όχι μόνον στην Ελλάδα. Ορίζεται σε αντίθεση με την Δυτική Παράταξη και αφορά τον μη δυτικό κόσμο που ευρέθη αντιμέτωπο είτε άμεσα ως αποικίες, είτε έμμεσα, με τις προσπάθειες δυτικής αφομοιώσεως. Κορυφαίοι ιστορικοί, όπως οι Τόϋνμπυ, Σταυριανός, Βασίλιεβ και Γιόργκα, των αρχών του περασμένου αιώνα, όπως και ο Δημήτρης Κιτσίκης αργότερα, χρησιμοποίησαν την έννοια αυτή.
Τρίτος Κόσμος και Ελλάδα
Ο Ελληνοκαναδοαμερικανός ιστορικός Λευτέρης Σ. Σταυριανός (Leften Stavros Stavrianos 1913–2004), συνεχιστής του Βρετανού ιστορικού Αρνολντ Τόινμπι (1889-1975), έγραφε τὸ 1972,, ότι "το πρώτο μάθημα που μας δίνει η ιστορία είναι ότι η Ελλάδα είναι μία υπανάπτυκτη χώρα και συνεπώς αποτελεί μέρος του Τρίτου Κόσμου", ο δέ Τόυνμπυ,ο οποίος είχε δημοσιεύσει το 1922, το πολύκροτο βιβλίο για τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919-1922 είχε και αυτός τοποθετήσει την Ελλάδα στον Τρίτο Κόσμο ως θύμα της Δύσεως, την οποία και κατεδίκαζε στο σύνολο της ως αποτυχημένο πολιτισμό.
Άπό την Κίνα στην Ελλάδα
Η ἔννοια της ανατολικής παρατάξεως ως αντίδραση στην δυτικοποίηση εμφανίσθηκε στην Κίνα, ήδη με έντονο τρόπο κατά την διάρκεια του 17ου αιώνος. Στις τελευταίες ημέρες της δυναστείας των Μινγκ, στο πρώτο ήμισυ του 17ου αιώνος,ο κινεζικός λαός ήταν διηρημένος, ὅπως οι Βυζαντινοί, μεταξύ λατινοφίλων ρωμαιοκαθολικών και ταταροφίλων, οι μεν συνεργαζόμενοι με τους Φράγκους, οι δε συνεργαζόμενοι με τους τουρκομογγόλους Μαντσού. . Τελικά,επεβλήθη η ανατολική παράταξη και άνοιξε την κερκόπορτα του Πεκίνου για να καταλάβουν την πόλη οι Τατάροι. Ο Κινέζος που έφερε τους Μαντσού εντός των τειχών ήταν ο Li Tzu-cheng (1605-1645). Υπό την επιρροή τῶν ιησουϊτών η αυτοκράτειρα, σύζυγος του τελευταίου Μινγκ, είχε βαπτιστεί ρωμαιοκαθολική με το όνομα Άννα, ενώ ο διάδοχος του θρόνου ως καθολικός είχε πάρει το όνομα Κωνσταντίνος και οι δύο βασιλομήτορες με πολλούς τιτλούχους της αυλής είχαν και αυτοί βαπτιστεί ρωμαιοκαθολικοί. Η βασιλομήτωρ Ελένη έστειλε μήνυμα το 1650 στον πάπα Ιννοκέντιο Ι΄(1644-1655) και δεύτερο μήνυμα στον στρατηγό των Ιησουϊτών, ζητώντας τουλάχιστον πνευματική βοήθεια για τη σωτηρία των Μινγκ. Ηττημένος, ο λατινόφιλος αυτοκράτωρ Yongli, κατέφυγε στην Βιρμανία, όπου και απεβίωσε.
Από την Άλωση της Πόλης το 1204 μέχρι τον Ίωνα Δραγούμη
Από την πρώτη άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους μέχρι τη δεύτερη άλωση από τούς Οθωμανούς το 1453, στο Βυζάντιο εμαίνετο η αντιδικία μεταξύ των δύο παρατάξεων, της δυτικής παρατάξεως των λατινοφίλων και της ανατολικής παρατάξεως των τουρκοφίλων με την τελική νίκη των τελευταίων. Οι Έλληνες που μέσω του παιδομαζώματος είχαν γίνει Αλεβήδες βοήθησαν τους Οθωμανούς να καταλάβουν τα ελληνικά εδάφη και να τα αφαιρέσουν έτσι στους Λατίνους. Ο Έλληνας στρατηγός Εβρενός, τον 14ο αιώνα κατέκτησε την ηπειρωτική Ελλάδα, ενώ ένας άλλος Έλληνας, ο στρατηγός Ζαγανός κατέκτησε το 1453, την Κωνσταντινούπολη. Δύο μόλις ημέρες μετά την άλωση, ο Ζαγανός διορίσθηκε μέγας βεζίρης (πρωθυπουργός) από τον Μωάμεθ Β΄, ενώ ο διάδοχός του στην πρωθυπουργία ήταν και αυτός Έλληνας, ο στρατηγός Μαχμούτ
Μέσω του ελληνοτουρκισμού στον 19ο αιώνα συνεχίσθηκε η αντίθεση της ανατολικής παρατάξεως στο ελληνικό εθνοκράτος και στα πρόθυρα των Βαλκανικών πολέμων του 1912-1913, τρεις φίλοι, οι Περικλής Γιαννόπουλος, Ίων Δραγούμης και Αθανάσιος Σουλιώτης-Νικολαΐδης ξιφούλκησαν με τα γραπτά τους και την δράση τους κατά των "Φραγκολατρών".
Ο Σουλιώτης, τον οποίο ο φίλος του ο Δραγούμης θα αποκαλέσει στο βιβλίο του Όσοι ζωντανοί του 1911, "αυτός ο άνθρωπος, ο μάγος... είναι από εκείνους που κάνουν την ιστορία", ἐλεγε τα παρακάτω: "Μου έρχεται να καβαλικέψωμε όμορφα άλογα και με ασημένια σπιρούνια και κυρτά λαμπερά σπαθιά να μπούμε στο παλάτι του Ντολμά-μπαξέ, να βάλωμε Ρωμιό βασιλιά, να τον παντρέψουμε με την ομορφότερη χανούμισσα... Ο βασιλιάς Αλέξανδρος που είναι; Αυτός ήταν σωστός βασιλιάς της Ανατολής που, αφού εξευτέλισε τους Έλληνες, πήρε την κόρη του Δαρείου γυναίκα και κατάκτησε την Ανατολή".
Η Ανατολική Παράταξη σήμερα
Ο ιστορικός Δημήτρης Κιτσίκης, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επανέφερε στο προσκήνιο, ως Δραγουμικός, την ιδεολογία της Ανατολικής παρατάξεως, σε όλα του τα γραπτά και την πολιτική του πράξη,. Ο Ιωάννης Καποδίστριας ο δολοφονημένος πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος, το 1828-1831, υπήρξε ο ηγέτης της Ανατολικής Παρατάξεως στην νεοελληνική Ιστορία.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Οριενταλισμός Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Νεοελληνικές σπουδές Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ευρασιανισμός
Κλοτίλδη
Η Αγία Κλοτίλδη (λατινικά: Chrodechildis, Chlodechildis με την ερμηνεία Διάσημη στη μάχη, περί το 474 - 545), πριγκίπισσα της Βουργουνδίας έγινε δεύτερη σύζυγος του Φράγκου βασιλιά Κλόβις Α΄ (492) και μητέρα των τεσσάρων μικρότερων γιων του. Η Κλοτίλδη που γεννήθηκε στη Βουργουνδιακή αυλή της Λυών ήταν κόρη του Χιλπέριχου Β΄ της Βουργουνδίας, πρόγονος της ήταν ο διάσημος Γότθος οπλαρχηγός Αθανάριχος. Οι Μεροβίγγειοι, η βασιλική οικογένεια του συζύγου της κυβέρνησε το Φραγκικό βασίλειο περισσότερο από 300 χρόνια (450 - 758). Καθιερώθηκε σαν Αγία από την Ορθόδοξη Εκκλησία και από την Καθολική Εκκλησία για τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε στη μεταστροφή του συζύγου της αρχικά στην Καθολική εκκλησία (508). Τα τελευταία χρόνια της ζωής της έκανε αρκετά χριστιανικά έργα και στάθηκε πρωταγωνίστρια στη διάδοση του χριστιανισμού στην Κεντρική Ευρώπη. Με τον θάνατο του παππού της (473) ο πατέρας της Χιλπέριχος Β΄ μοίρασε την κληρονομιά με τους αδελφούς του Γκουντομπάντ, Γοδεγίσελο και Γκοντομάρ Γ΄ : ο πατέρας της πήρε τη Βαλάνς, ο Γκουντομπάντ τη Βιέν και ο Γοδεγίσελος τη Γενεύη και ο Γκοντομάρ Γ΄ τη Λυών.
Γάμος με τον Κλόβις Α΄
Από τον 6ο αιώνα ο γάμος του Κλόβις Α΄ και της Κλοτίλδης έγινε το αντικείμενο επικών αφηγήσεων που σταδιακά διαστρευλώθηκαν από Φράγκους χρονικογράφους. Ο Γρηγόριος Τουρώνης γράφει ότι ο Χιλπέριχος Β΄ θανατώθηκε από τον αδελφό του Γκουντομπάντ (493), η μεγαλύτερη κόρη του Χρόνη δραπέτευσε σε μοναστήρι και η μικρότερη Κλοτίλδη εξορίστηκε. Η αφήγηση ίσως είναι συμβολική αλλά και ο Μπάτλερ συμφωνεί με τον Γρηγόριο. Η μητέρα της φαίνεται ότι δραπέτευσε στη Γενεύη στον άλλο κουνιάδο της Γοδεγίσελο μαζί με την αδελφή της Χρόνα, ίδρυσε την εκκλησία του Αγίου Βίκτορα. Ο Κλόβις Α΄ ζήτησε να παντρευτεί την Κλοτίλδη αμέσως μετά τη δολοφονία του πατέρα της, παντρεύτηκαν την ίδια χρονιά και απέκτησαν :
Ο Κλόβις Α΄ ήταν παγανιστής, είχε έντονο ενδιαφέρον να ασπαστεί τον χριστιανισμό υπό τη μορφή του Αρειανισμού όπως οι υπόλοιποι Γότθοι υπήκοοι του και όχι υπό την Τριαδική μορφή της συζύγου του. Η Κλοτίλδη του ζήτησε να βαπτίσει τον πρώτο τους γιο χριστιανό αλλά εκείνος το αρνήθηκε, η σύζυγος του τον βάπτισε στα κρυφά αλλά το παιδί αμέσως μετά αρρώστησε και πέθανε το ίδιο συνέβη και με το δεύτερο. Ο επόμενος γιος Χλωδόμηρος αρρώστησε με τον ίδιο τρόπο (495) αλλά έγινε καλά, τα επόμενα αγόρια που ακολούθησαν ήταν περισσότερο υγιή. Η μεγάλη νίκη της Κλοτίλδης απέναντι στον σύζυγο της και η μεταστροφή του στην Τριαδική εκκλησία ήρθε μετά τη "μάχη του Τολμπιάκ" επί των Αλαμανών που σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές τοποθετείται το 496, άλλες τη μεταφέρουν 10 χρόνια αργότερα (506 ή 508).
Στη διάρκεια της μάχης οι Αλαμαννοί είχαν φέρει σημαντικές απώλειες στον στρατό του και κινδύνευε με συντριβή και θάνατο, ορκίστηκε να ασπαστεί τη θρησκεία της συζύγου του αν κερδίσει κάτι που τελικά έγινε, ανέτρεψε το αποτέλεσμα της μάχης και κέρδισε. Ο Κλόβις Α΄ βαπτίστηκε χριστιανός από τον επίσκοπο Ρεμίγιο της Ρενς τα Χριστούγεννα του 496 ή του 508, με την Κλοτίλδη οικοδόμησε την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στο Παρίσι που έμεινε γνωστή σαν εκκλησία της Αγίας Γενοβέφας. Ο Κλόβις βαπτίστηκε στην Τριαδική θρησκεία της συζύγου του παρά το γεγονός ότι οι υπήκοοι του ήταν Αρειανοί, ο στόχος του ήταν περισσότερο να εξασφασλίσει τη συμμαχία με τη Βυζαντινή αυτοκρατορία απέναντι στους Αρειανούς Γότθους. Το αποτέλεσμα ήταν ολόκληρη η Δυτική Ευρώπη να στραφεί ολοκληρωτικά στον Τριαδικό Καθολικισμό, ο Αρειανισμός εξαφανίστηκε. Μετά τον θάνατο του Κλόβις Α΄ (511) η Κλοτίλδη αποσύρθηκε στο Αβαείο του Αγίου Μαρτίνου στην Τουρ.
Τελευταία χρόνια
Οι γιοι της Κλοτίλδης βρέθηκαν σε πόλεμο με τον Σιγισμόνδο της Βουργουνδίας γιο και διάδοχο του Γκουντομπάντ (523), η μάχη οδήγησε στην ήττα και αιχμαλωσία του Σιγισμόνδου. Ο Σιγισμόνδος δολοφονήθηκε την επόμενη χρονιά, έριξαν το σώμα του σε ένα πηγάδι σαν συμβολική πράξη εκδίκησης της δολοφονίας των γονέων της Κλοτίλδης από τον πατέρα του Γκουντομπάντ. Το Βασίλειο των Βουργουνδών ανακατέλαβε λίγο πριν τη δολοφονία του Σιγισμόνδου ο μικρότερος αδελφός του Γκοντομάρ Γ΄. Τα αδέλφια προχώρησαν σε νέα εκστρατεία αργότερα εναντίον του Γκοντομάρ Γ΄, αλλά γνώρισαν τη συντριβή στη "μάχη του Βεζερόνς", στη μάχη έπεσε ο μεγαλύτερος αδελφός Χλωδομήρος (524). Η Ματθίλδη προσπάθησε να προστατεύσει με κάθε μέσο τα δικαιώματα των γιων του Χλωδόμηρου απέναντι στους υπόλοιπους γιους της αλλά απέτυχε. Ο μικρότερος γιος της Χλωτάριος Α΄ θανάτωσε τα δύο αγόρια Θεοδεβάλδο και Γκούνθαρ, ο μικρότερος Kλοδοάλδος δραπέτευσε και ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Η Κλοτίλδη απέτυχε επίσης να αποτρέψει τον εμφύλιο πόλεμο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στα παιδιά της. Μετά τις αποτυχίες η Κλοτίλδη αφοσιώθηκε στη θρησκεία, ίδρυσε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια χωρίς να έχει συμμετοχή στις αυλικές συγκρούσεις, μοναστήρια που σχετίζονται μαζί της βρίσκονται στη Λαν και τη Ρουέν. Η Κλοτίλδη πέθανε σε μεγάλη ηλικία από φυσικά αίτια (545), τάφηκε μαζί με τον σύζυγο της Κλόβις Α΄ στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, σημερινό αβαείο της Αγίας Γενοβέφας.
Αγιοποίηση
Με την αγιοποίηση της η Κλοτίλδη έγινε η προστάτιδα των βασιλισσών, των χήρων, των νυφών και των εξόριστων, στη Νορμανδία έγινε προστάτιδα των κουτσών, όσων βρήκαν βίαιο θάνατο και των γυναικών που υπέφεραν από βίαιους συζύγους. Στην τέχνη παριστάνεται η Ματθίλδη να προεδρεύει στη βάπτιση του Κλόβις ή σαν ικέτιδα στο ιερό του Αγίου Μαρτίνου, πολλές παραστάσεις της υπάρχουν σε γυάλινα παράθυρα του 16ου αιώνα στο Λεζ Αντελί. Τα οστά της επέζησαν από τις καταστροφές που έγιναν όταν ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση και στεγάζονται στην εκκλησία του Σαιν-Λε-Σαιν-Ζιλ στο Παρίσι. Η Αγία Κλοτίλδη είναι η πολιούχος της πόλης Λαζ Αντελί στη Νορμανδία, ίδρυσε μία μονή για τις νεαρές αριστοκράτισσες που καταστράφηκε από τους Νορμανδούς (911), στη θέση της οικοδομήθηκε η Κολλεγιακή Εκκλησία της Κυρίας μας με άγαλμα της Αγίας Κλοτίλδης. Στο Λεζ Αντελί υπάρχει επίσης η πηγή της Αγίας Κλοτίλδης που θεραπεύει όλες τις δερματολογικές παθήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Βουργουνδίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων
Με το ίδιο μέτρο
Με το ίδιο μέτρο (αγγλικός τίτλος: Measure for Measure) είναι πεντάπρακτο θεατρικό έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, που γράφτηκε περίπου το 1603 ή το 1604 και παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά το 1604. Δημοσιεύτηκε το 1623.
Βασικά θέματα του έργου είναι η κατάχρηση της κρατικής εξουσίας, η διαφθορά ανθρώπων σε υψηλά αξιώματα, η αυστηρότητα των νόμων και η δικαιοσύνη. Ο άτεγκτος Άγγελος, αναπληρωτής του δούκα της Βιέννης, επιθυμώντας να καταπολεμήσει την ανηθικότητα και να επιβάλλει τους νόμους που εφαρμόζονταν πολύ φιλελεύθερα μέχρι τότε, καταδικάζει σε θάνατο νεαρό αριστοκράτη επειδή εξέθεσε τη μνηστή του πριν τον γάμο. Η αδελφή του νεαρού ικετεύει τον Άγγελο να του χαρίσει τη ζωή. Ωστόσο, ο υποτιθέμενος ηθικός και ενάρετος Άγγελος αποδεικνύεται γρήγορα πολύ αδύναμος για να αντισταθεί στους πειρασμούς της εξουσίας και της σάρκας και έρχεται αντιμέτωπος με το νόμο που ο ίδιος εφάρμοσε, έτσι καταδικάζεται ο ίδιος «με το ίδιο μέτρο», δηλαδή σε θάνατο. Με την παρέμβαση του δούκα της Βιέννης, η οποία θεωρείται πρώιμη χρήση της τεχνικής του από μηχανής θεού στην αγγλική λογοτεχνία, το έργο οδηγείται σε αίσιο τέλος.
Πηγές
Το έργο βασίζεται σε δύο διαφορετικές πηγές. Το πρωτότυπο είναι Η ιστορία της Επίτια, μια ιστορία από τους Εκατόμυθους του Ιταλού δραματουργού Τζοβάνι Μπατίστα Τζιράλντι, που δημοσιεύτηκε το 1565. Ο Σαίξπηρ γνώριζε αυτό το βιβλίο καθώς είναι η πηγή του και για τον Οθέλλο. Ο Τζιράλντι δημοσίευσε επίσης την ίδια ιστορία σε μια θεατρική εκδοχή, μια τραγωδία όπου η αντίστοιχη Ισαβέλλα αναγκάζεται να θυσιασθεί και ο αδερφός της εκτελείται.
Η άλλη πηγή για το έργο είναι το μακροσκελές δράμα Πρώμος και Κασσάνδρα του Τζωρτζ Γουέτστοουν του 1578, το οποίο βασίζεται επίσης στην ιστορία του Τζιράλντι αλλά περιλαμβάνει κωμικά στοιχεία.
Ο τίτλος θεωρείται ότι προέρχεται από μια βιβλική αναφορά στην Επί του Όρους Ομιλία (Ματθαίος 7:2).
Υπόθεση
Ο δούκας της Βιέννης, φεύγει από την πόλη για ταξίδι στην Πολωνία. Καθώς οι νόμοι στη Βιέννη εφαρμόζονταν χαλαρά υπό τη διακυβέρνησή του, και προκειμένου να σταματήσει τη γενική ηθική παρακμή που πιστεύει ότι εν μέρει ευθύνονταν στη δική του επιείκεια στην απονομή της δικαιοσύνης, στη θέση του και μέχρι να επιστρέψει αφήνει ως κυβερνήτη τον αυστηρό και ενάρετο άρχοντα Άγγελο για να επιβάλλει τους νόμους που εφαρμόζονταν πολύ φιλελεύθερα μέχρι τότε. μικρογραφία|313x313εσ|Η Ισαβέλλα εκλιπαρεί τον Άγγελο για έλεος για τον αδελφό της, Γουίλιαμ Χάμιλτον (1793) Η επόμενη σκηνή ανοίγει με τον νεαρό ευγενή Λούκιο και μια ομάδα στρατιωτών να συζητούν για θέματα θρησκείας, πορνείας και σεξουαλικών ασθενειών, καθώς περπατούν σε έναν βιεννέζικο δρόμο, ελπίζοντας ότι σύντομα θα βρουν δουλειά όταν ξεσπάσει ο πόλεμος με την Ουγγαρία. Η ιδιοκτήτρια ενός κοντινού οίκου ανοχής, παρεμβαίνει για να τους επιπλήξει για την ανήθικη συζήτησή τους και τους εφιστά την προσοχή γιατί τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τους αναφέρει για παράδειγμα την περίπτωση ενός νεαρού αριστοκράτη, του Κλαύδιου, ο οποίος, τους λέει, σύντομα θα εκτελεστεί για το έγκλημά του να καταστήσει έγκυο την αρραβωνιαστικιά του πριν τον γάμο. Ο Λούκιος, φίλος του Κλαύδιου, μένει έκπληκτος με τα νέα και φεύγει βιαστικά. Συγχρόνως φθάνουν και πιο θλιβερά νέα για την παρέα: ο Άγγελος εξέδωσε μια προκήρυξη ότι όλοι οι οίκοι ανοχής στα προάστια πρέπει να γκρεμιστούν.
Ο Λούκιος συναντά τον Κλαύδιο, ο οποίος του εξηγεί τα τραγικά γεγονότα: ήταν αρραβωνιασμένος με την αγαπημένη του Τζουλιέτα αλλά, καθώς δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί οι νομικές διαδικασίες για το προικοσύμφωνο, ο γάμος καθυστερούσε, οι σχέσεις τους προχώρησαν και η Τζουλιέτα έμεινε έγκυος. Ο Άγγελος, ως προσωρινός κυβερνήτης της πόλης, έχει επιβάλει νόμους που ο δούκας είχε αφήσει να ατονήσουν, μεταξύ των οποίων μια παλαιά νομική ρήτρα που τιμωρούσε την περίπτωσή του με θάνατο. Ακούγοντας αυτά, ο Λούκιος φεύγει για να επισκεφτεί την αδερφή του Κλαύδιου, δόκιμη μοναχή Ισαβέλλα, και της ζητά να μεσολαβήσει στον Άγγελο για τη σωτηρία του αδελφού της. Ο Κλαύδιος πρόκειται να εκτελεστεί πριν από τις 9 το πρωί της επόμενης μέρας. μικρογραφία|331x331εσ|Η Ισαβέλλα σπαράσσεται από το δίλλημά της, Φράνσις Γουίλιαμ Τόφαμ (1808-1877) Η Ισαβέλλα ζητά ακρόαση στον Άγγελο και τον εκλιπαρεί για έλεος προς τον αδερφό της. Καθώς ανταλλάσσουν επιχειρήματα, ο Άγγελος μαγεύεται από την ομορφιά της και την επιθυμεί, τελικά της προτείνει μια συμφωνία: θα χαρίσει τη ζωή του αδελφού της αν η Ισαβέλλα του παραδοθεί για ένα βράδυ. Εξοργισμένη, η κοπέλα αρνείται και απειλεί να αποκαλύψει δημοσίως την ανήθικη πρότασή του, αλλά εκείνος επισημαίνει ότι κανείς δεν θα την πιστέψει λόγω της φήμης του ως ενάρετος. Φεύγει για να επισκεφτεί τον αδελφό της στη φυλακή και τον συμβουλεύει να προετοιμαστεί για θάνατο. Ο Κλαύδιος την ικετεύει απελπισμένα να του σώσει τη ζωή, αλλά η Ισαβέλλα, αν και διχασμένη, τελικά επαναλαμβάνει την άρνησή της να υποχωρήσει στον Άγγελο, επικαλούμενη την πεποίθηση ότι θα ήταν λάθος να θυσιάσει τη δική της αθάνατη ψυχή (και του Κλαύδιου, εφόσον οι ικεσίες του θα ήταν υπεύθυνες για την απώλεια της αρετής της) για να σώσει την παροδική επίγεια ζωή του.
Ο δούκας, εν τω μεταξύ, δεν έχει φύγει πραγματικά από την πόλη. Αντίθετα, έχει μεταμφιεσθεί σε μοναχό με το όνομα Λουδοβίκος, θέλοντας να παρακολουθήσει κρυφά τις υποθέσεις της πόλης και τις επιπτώσεις της προσωρινής διακυβέρνησης του Άγγελου. Με την εμφάνιση του μοναχού, γνωρίζεται με την Ισαβέλλα και της αποκαλύπτει το σχέδιό του για να αποτρέψει τις κακές προθέσεις του Άγγελου: Ο Άγγελος ήταν κάποτε αρραβωνιασμένος με τη Μαριάννα, αλλά την εγκατέλειψε όταν η προίκα της χάθηκε σε ναυάγιο. Η Ισαβέλλα έρχεται σε συμφωνία με τη Μαριάννα και στη συνέχεια στέλνει μήνυμα στον Άγγελο ότι αποφάσισε να του παραδοθεί με τον όρο ότι η συνάντησή τους θα γίνει στο απόλυτο σκοτάδι και στη σιωπή. Η Μαριάννα παίρνει τη θέση της Ισαβέλλας και συνευρίσκεται με τον Άγγελο, ο οποίος συνεχίζει να πιστεύει ότι στο κρεβάτι μαζί του βρίσκεται η Ισαβέλλα. μικρογραφία|300x300εσ|Η Μαριάννα στο έργο Με το ίδιο μέτρο, [[Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι (1870)]] Μετά την ικανοποίηση της επιθυμίας του με τη Μαριάννα (πιστεύοντας ότι είναι η Ισαβέλλα), ο Άγγελος δεν κρατάει τον λόγο του. Στέλνει ένα μήνυμα στη φυλακή ότι συνεχίζει να επιθυμεί τον θάνατο του Κλαύδιου και ζητά να του στείλουν το κεφάλι του, έτσι μπαίνει σε εφαρμογή το δεύτερο σχέδιο του δούκα: προσπαθεί να κανονίσει την εκτέλεση ενός άλλου κατάδικου του οποίου το κεφάλι θα έστελναν στον Άγγελο. Ωστόσο, ο καταδικασμένος σε θάνατο εγκληματίας Μπαρναρντίν αρνείται να εκτελεστεί επειδή είναι μεθυσμένος. Την κατάσταση σώζει ένας άλλος κατάδικος, ο πειρατής Ραγκοζίν, που μόλις πέθανε από πυρετό και έτσι το κεφάλι του στέλνεται στον Άγγελο.
Η πλοκή κορυφώνεται με την «επιστροφή» στη Βιέννη του δούκα. Η Ισαβέλλα και η Μαριάννα του κάνουν δημόσια αναφορά και εκείνος ακούει τις κατηγορίες τους κατά του Άγγελου, τις οποίες αυτός αρνείται περιφρονητικά. Καθώς εξελίσσεται η σκηνή, φαίνεται ότι ο μοναχός Λουδοβίκος θα κατηγορηθεί για τις κατηγορίες που διατυπώθηκαν εναντίον του Άγγελου. Ο δούκας ορίζει τον Άγγελο να δικάσει την υπόθεση του Λουδοβίκου και αυτός ζητά τη θανατική ποινή. Ο δούκας αποκαλύπτεται, εκθέτοντας έτσι τον Άγγελο ως ψεύτη και επιβεβαιώνοντας τις κατηγορίες των κοριτσιών. Προτείνει ποινή «με το ίδιο μέτρο», δηλαδή να εκτελεσθεί ο Άγγελος, αλλά πρώτα γίνεται ο γάμος του με τη Μαριάννα, ώστε να κληρονομήσει την περιουσία του. Η Μαριάννα παρακαλεί για τη ζωή του Άγγελου, ζητώντας ακόμη και τη βοήθεια της Ισαβέλλας (η οποία δεν γνωρίζει ότι ο αδελφός της Κλαύδιος ζει ακόμη). Ο δούκας προσποιείται ότι δεν δέχεται, μέχρι που αποκαλύπτει ότι ο Κλαύδιος στην πραγματικότητα δεν έχει εκτελεστεί, οπότε υποχωρεί και τον συγχωρεί. μικρογραφία|300x300εσ|Η Ισαβέλλα απευθύνεται στον δούκα, Φρέντερικ Ντέιβις (1907) Στη συνέχεια, ο δούκας προτείνει στην Ισαβέλλα να εγκαταλείψει την ιδέα της να γίνει μοναχή και να τον παντρευτεί. Η Ισαβέλλα δεν απαντά και η αντίδρασή της εκλαμβάνεται διφορούμενα από μελετητές και σκηνοθέτες: η σιωπηλή αποδοχή της είναι η πιο συνηθισμένη ερμηνεία, και το κοινό της εποχής του Σαίξπηρ πιθανότατα την είχε ερμηνεύσει ως κατηγορηματικό «ναι», που δεν απαιτούσε πρόσθετο διάλογο. Αυτή είναι μια από τις «ανοιχτές σιωπές» του έργου και έχει ερμηνευτεί ευρέως σε διάφορες παραγωγές.
Ο Κλαύδιος βγαίνει από τη φυλακή και παντρεύεται την αρραβωνιαστικιά του Τζουλιέτα. Μια δευτερεύουσα πλοκή αφορά τον φίλο του Κλαύδιου, τον Λούκιο, ο οποίος συκοφαντεί τον δούκα στον μοναχό και στην τελευταία πράξη συκοφαντεί τον μοναχό στον δούκα, γεγονός που παρέχει ευκαιρίες για κωμικές εκπλήξεις και βάζει τον Λούκιο σε μπελάδες όταν αποκαλύπτεται ότι ο δούκας και ο μοναχός είναι το ίδιο πρόσωπο. Η τιμωρία του Λούκιου είναι να αναγκαστεί να παντρευτεί την Κέιτ, μια κοπέλα με την οποία είχε κάνει παιδί και την είχε εγκαταλείψει.
Διασκευές
Το έργο έχει διασκευαστεί αρκετές φορές για τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το θέατρο.
Το 1836 διασκευάστηκε επίσης σε όπερα από τον νεαρό Ρίχαρντ Βάγκνερ με τον τίτλο Η Απαγόρευση της Αγάπης. Ήταν η δεύτερη νεανική του όπερα. Ωστόσο, δεν παρουσιάζεται συχνά γιατί απέχει αρκετά από το στυλ του μελλοντικού Βάγκνερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Με το ίδιο μέτρο (ραδιοφωνικό θέατρο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
TV Guide
Το TV Guide είναι αμερικάνικη εβδομαδαία εφημερίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Περιοδικά στην αγγλική γλώσσα
Κοτρωνάκια Μεσσηνίας
Τα Κοτρωνάκια είναι μικρός οικισμός κοντά στην Κορώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Ιστορικό οικισμού
Ο οικισμός Κοτρωνάκια, ο οποίος ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Κορώνης, είναι νεοσύστατος, καθώς αναγνωρίστηκε μόλις το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης», όταν και υπήχθη στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Τα Κοτρωνάκια σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Χαρακοπιού, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγονται επίσης οι οικισμοί: Αγία Τριάδα, Άγιος Ισίδωρος, Άγιος Ιωάννης, Μυρτιά, Ποταμιά και Χαρακοπιό (έδρα).
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει μόλις 8 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.801038" longitude="21.883392" zoom="13" width="1000" height="500" align="center" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης
Γεώργιος Β. Τσούπρας
Ο Γεώργιος Τσούπρας (15 Μαΐου 1967- 8 Ιουνίου 2020), ήταν Ελληνας Θεολόγος, Σλαβολόγος, Πολιτικός Επιστήμονας, Ιστορικός Ερευνητής και Εκπαιδευτικός.
Βιογραφία
Ο Δρ. Γεώργιος Τσούπρας, γεννήθηκε στις 15 Μαΐου 1967 στις Αχαρνές Αττικής. Πατέρας του ήταν ο Βασίλειος Τσούπρας (Θεολόγος και Κοινωνιολόγος) και μητέρα του η Γεωργία Καραβία.
Είχε τέσσερα αδέρφια.
Σπουδές
Αφού αποφοίτησε από το 1ο Γενικό Λύκειο Αχαρνών το 1984, φοίτησε στην Δ' τάξη του Εκκλησιαστικού Λυκείου Αθηνών, την οποία αποφοίτησε το 1985.
Σπόυδασε Θεολογία στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών (1988) και Κοινωνική Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1993). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές επάνω στις Σλαβικές Σπουδές και την Ιστορία των Σλαβικών Εκκλησιών, στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα (master) το 2003.
Έκανε διδακτορική διατριβή επάνω στην Ιστορία των Ορθόδοξων Σλαβικών Εκκλησιών και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (PhD) από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, με βαθμό "άριστα" το 2010. Αναγορεύθηκε διδάκτορας Σλαβολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών το 2013.
Το 2017, εισήχθη στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, από το οποίο έλαβε πτυχίο το 2020.
Σεμινάρια
2016, Εκπαιδευτής, στο σεμινάριο της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Αττικής με θέμα: «Αξιοποίηση Λογισμικών στην υλοποίηση Πολιτιστικών Προγραμμάτων».
2016, Διοργανωτής, στο σεμινάριο του Διορθοδόξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής με θέμα: «Παιδαγωγική προσέγγιση του σύγχρονου σχολείου και Βιωματικές συναντήσεις εκπαιδευτικών».
2015, Διοργανωτής, στο σεμινάριο του κέντρου πρόληψης εξαρτήσεων και προαγωγής ψυχοκοινωνικής υγείας «ΑΡΗΞΙΣ» και της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Αττικής, με θέμα: «Αναζητώντας τον εαυτό μου και τους άλλους».
2015, Εκπαιδευτής, στο σεμινάριο του Γενικού Νοσοκομείου Ελευσίνας «Θριάσειο» και της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Αττικής με θέμα: «Προαγωγή Υγείας στο Σχολείο»
Δράση
Ήταν Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης. Ήταν τακτικός συνεργάτης, στέλεχος και αρθρογράφος της ορθόδοξης μορφωτικής και κοινωνικής εφημερίδας Επάλξεις. Ήταν μέλος της Ένωσης Ελλήνων Σλαβολόγων και μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων. Ήταν τακτικός αρθρογράφος και επιστημονικός συνεργάτης σε εφημερίδες και περιοδικά θεολογικού, κοινωνικού ενδιαφέροντος.
== Εργογραφία ==
=== Βιβλιογραφία ===
Προσωπική Ζωή
Ήταν γιός, του Διακεκριμένου Θεολόγου-Κοινωνιολόγου και Αγωνιστή για τα δικαιώματα των τυφλών Βασιλείου Γ. Τσούπρα. Αδελφή του ήταν, η Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής και τ. Αντιπεριφερειάρχης Πολιτικής Προστασίας, Γιάννα Τσούπρα.
Ήταν παντρεμένος με τη Δικηγόρο Μακρίνα Ράγκα, και είχαν 1 κόρη.
Θάνατος
Ο Γεώργιος Τσούπρας, απεβίωσε σε ηλικία 53 ετών στις 8 Ιουνίου 2020, ύστερα από πολύμηνη μάχη με την επάρετη νόσο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Ερευνητές Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί επιστήμονες __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
2612 Κάθρυν
Η Κάθρυν (Kathryn) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,8. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Αμερικανό αστρονόμο Νόρμαν Τόμας, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ) και της έδωσε το όνομα της θυγατέρας του, της Κάθρυν Γκέιλ Τόμας-Χάζελτον (Kathryn Gail Thomas-Hazelton)
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Κάθρυν είναι άγνωστα. Η Κάθρυν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 43 λεπτά.
Αδάμαστη καρδιά
Η Αδάμαστη καρδιά (Ισπανικά: Corazón indomable) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2013. Είναι ριμέικ της μεξικάνικης τηλενουβέλας του 1994 Μαριμάρ.
Πρωταγωνιστούν Άνα Μπρέντα Κοντρέρας, Ντανιέλ Αρένας, Ελισαμπέτ Άλβαρες και Σέσαρ Έβορα.
Υπόθεση
Η Μαρικρούς είναι μια όμορφη νεαρή κοπέλα, που έχει μεγαλώσει φτωχή στην ύπαιθρο του Μεξικού. Όταν αυτή και ο πιλότος Οκτάβιο Ναρβάες συναντιούνται τυχαία, ερωτεύονται. Ωστόσο, η σνόμπ οικογένεια του περιφρονεί τη Μαρικρούς για την ταπεινή καταγωγή της, την οποία υποβάλει σε αμέτρητους εξευτελισμούς, αναγκάζοντάς την να φύγει στην Πόλη του Μεξικού.
Εκεί, η ζωή της αλλάζει δραστικά όταν ο εκατομμυριούχος, Αλεχάντρο Μεντόσα, ένας καλός και συμπονετικός άνθρωπος την παίρνει υπό την προστασία του, χωρίς όμως να γνωρίζουν ότι στην πραγματικότητα είναι πατέρας και κόρη, την μετατρέπει σε μια κομψή και επιτυχημένη γυναίκα. Αναγεννημένη με νέα ταυτότητα και οπλισμένη με πλούτο και δύναμη, η Μαρικρούς επιστρέφει στο αγρόκτημα αποφασισμένη να εκδικηθεί με οποιοδήποτε κόστος.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με 1 βραβείο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Κωνσταντίνος Μπράβος
Ο '''Κωνσταντίνος Π. Μπράβος''' (1922-1990) ήταν στρατιωτικός και υπουργός κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.
Διορίστηκε υφυπουργός Εσωτερικών (περιφερειακός διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης) στις 31 Ιουλίου 1972 στην Κυβέρνηση Παπαδόπουλου και στη θέση αυτή έμεινε έως τις 25 Νοεμβρίου 1973. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη σε πολεμική διαθεσιμότητα.
Πέθανε σε ηλικία 68 ετών και κηδεύτηκε από το νεκροταφείο Χαλανδρίου, στις 2 Ιανουαρίου 1990. Ήταν παντρεμένος, με ένα γιο και μία κόρη.
Στανίσουαφ Βοϊτσεχόφσκι
Ο Στανίσουαφ Βοϊτσεχόφσκι (πολωνικά: Stanisław Wojciechowski) (15 Μαρτίου 1869 - 9 Απριλίου 1953) ήταν Πολωνός πολιτικός, λόγιος και ακτιβιστής στο συνεταιριστικό κίνημα. Το 1922 εξελέγη ως ο δεύτερος Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Πολωνίας μετά τη δολοφονία του Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς. Εκδιώχτηκε από το Πραξικόπημα του Μαΐου του 1926.
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ο Βοϊτσεχόφσκι και ο πρώην φίλος του, Στρατηγός Γιούζεφ Πιουσούτσκι, διαφωνούσαν για την πολιτική κατεύθυνση του έθνους. Τον Μάιο του 1926, λόγω της επιδείνωσης των οικονομικών θεμάτων της χώρας, ο Πιουσούτσκι πραγματοποίησε το επιτυχημένο Πραξικόπημα του Μαΐου, μετά το οποίο, ο Βοϊτσεχόφσκι παραιτήθηκε από τη θέση του.
Πρώιμη ζωή
Ο Στανίσουαφ Βοϊτσεχόφσκι γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1869 στο Κάλις σε μια πολωνική οικογένεια ευγενών με ισχυρούς δεσμούς με τους ιντελιγκέντσια. Ήταν ένα από τα επτά παιδιά του Ανθυπολοχαγού Φέλιξ Βοϊτσεχόφσκι (1825-1881), επιμελητή μιας φυλακής στο Κάλις, ο οποίος συμμετείχε στην Ιανουαριανή Εξέγερση και της Φλορεντίνα Βόρχοφ. Μεγάλωσε με πνεύμα πατριωτισμού και αφοσίωσης στην πατρίδα του. Το 1888, αποφοίτησε από το Κλασικό Γυμνάσιο Αρρέων του Κάλις και ξεκίνησε τις σπουδές του στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, όπου σπούδασε στη Σχολή Φυσικής και Μαθηματικών μέχρι το 1891. Ανήκε στον κύκλο των πιο δραστήριων συνωμοτών και συμμετείχε στις μυστικές φοιτητικές ομάδες για αυτοβελτίωση. Ο Βοϊτσεχόφσκι ήταν ενεργός κατά τη διάρκεια των σπουδών του, πρώτα στην συνωμοτική οργάνωση της Πολωνικής Ένωσης Νεολαίας «Ζετ» και αργότερα στο αναπτυσσόμενο σοσιαλιστικό κίνημα. Μέχρι το 1892, είχε εγκαταλείψει τις σπουδές του και επέλεξε τη ζωή στην εξορία, μετά τη δεύτερη σύλληψή του και την κράτηση από την τσαρική αστυνομία, όπου πήγε πρώτα στη Ζυρίχη και μετά στο Παρίσι. Εκεί έμαθε το εμπόριο στοιχειοθετών, με το οποίο υποστήριζε τον εαυτό του.
Το 1892, ο Βοϊτσεχόφσκι ίδρυσε το Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και πολλοί εθνικιστές και σοσιαλιστές συναντήθηκαν στο Παρίσι. Ταξίδεψε αρκετές φορές παράνομα στην Πολωνία του Συνεδρίου και στη Ρωσική Αυτοκρατορία και εισήγαγε λαθραία εξαρτήματα εκτυπωτών και εκδόσεις στη χώρα. Μαζί με τον Πιουσούτσκι, δημιούργησε τη ραχοκοκαλιά του σοσιαλιστικού κινήματος στη Ρωσική Πολωνία. Το 1899, παντρεύτηκε τη Μάρια Βοϊτσεχόφσκα, κόρη ενός πλούσιου γαιοκτήμονα με σλάχτα καταγωγή.
Πολιτικά κινήματα και καριέρα
Μετά το 1905, άφησε το Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα για διαφωνίες σχετικά με το πολιτικό μέλλον της Πολωνίας και τις σχέσεις της με τη διεθνή ταξική πάλη. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βοϊτσεχόφσκι πίστευε ότι η Γερμανία αποτελούσε τη μεγαλύτερη απειλή για την Πολωνία και έτσι αποφάσισε να παραμείνει στη Ρωσία παρά να συνεργαστεί με τον παλιό φίλο του, Πιουσούτσκι. Μετά τη ρωσική εκκένωση της Πολωνίας του Συνεδρίου του 1915, μετακόμισε στη Μόσχα όπου παρέμεινε ενεργός στους πολωνικούς πολιτικούς κύκλους. Μετά την πτώση του τσαρικού καθεστώτος εξελέγη Πρόεδρος του Συμβουλίου της Ένωσης Πολωνικών Κομμάτων και συμμετείχε έντονα εξ ονόματος του Πολωνικού Στρατού στη Ρωσία το 1918. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Μόσχα υπό την απειλή της σύλληψης μόλις το καθεστώς των Μπολσεβίκων κατέλαβε την εξουσία. Στις 15 Ιανουαρίου 1919, ο αρχηγός του κράτους τον διόρισε Υπουργό Εσωτερικών, τόσο στο Υπουργικό Συμβούλιο του Ιγκνάτσι Γιαν Παντερέφσκι όσο και του Λεόπολντ Σκούλσκι, τους οποίους ο Βοϊτσεχόφσκι αντικατέστησε κατά τη διάρκεια των πολυάριθμων απουσιών τους από τη χώρα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Βοϊτσεχόφσκι συμμετείχε επίσης στη σύνταξη του πολωνικού συντάγματος.
Πρώτη εκλογή
Στις νομοθετικές εκλογές του 1922, ο Βοϊτσεχόφσκι υπηρέτησε ως υποψήφιος για τη Γερουσία, αν και δεν κατάφερε να κερδίσει έδρα. Μετά τις νομοθετικές εκλογές, εμφανίστηκε μια ισορροπία μεταξύ της αριστεράς και της δεξιάς δύναμης. Αυτή η κατάσταση υπερίσχυσε επίσης στην Εθνοσυνέλευση, η οποία ήταν η επιλογή νέου Προέδρου της Πολωνίας και είχε ως αποτέλεσμα τη διεξαγωγή νέων προεδρικών εκλογών. Ο Πιουσούτσκι δεν ήθελε να παραιτηθεί από την υποψηφιότητά του και ο Βιντσέτι Βίτος θεωρήθηκε ως άτομο που επικοινωνούσε με τη δεξιά και δεν έδινε προσοχή στα συμφέροντα των αγροτικών χωριών. Ως εκ τούτου, το Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα «Πιαστ» πρότεινε και διόρισε τον Βοϊτσεχόφσκι ως νέο υποψήφιο για την προεδρία, καθώς δεν συμμετείχε στα τρέχοντα πολιτικά παιχνίδια. Αποδέχθηκε αυτήν την απόφαση, αλλά όταν το Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα «Απελευθέρωση» ενημέρωσε ότι ο Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς σχεδίαζε να αποσυρθεί από τον προεδρικό αγώνα, ο Βίτος έπεισε τον Ναρουτόβιτς να μην το κάνει.
Ο Βοϊτσεχόφσκι ηττήθηκε στην τέταρτη ψηφοφορία από τον Κόμη Μαουρίτσι Κλέμενς Ζαμοΐσκι, ο οποίος έλαβε 228 ψήφους, με τον Βοϊτσεχόφσκι να έχει λάβει μόνο 152 ψήφους. Τη στιγμή των εκλογών, οι κύριοι υποψήφιοι ήταν οι Ζαμοΐσκι και Βοϊτσεχόφσκι. Το καλό αποτέλεσμα του Ναρουτόβιτς ήταν μια έκπληξη. Μόλις τελείωσε η μακρά ψηφοφορία, ο Ζαμοΐσκι και ο Ναρουτόβιτς προχώρησαν στην πέμπτη ψηφοφορία. Ο Ναρουτόβιτς κέρδισε τελικά τις εκλογές με την υποστήριξη του ΠΛΚ «Πιαστ» (ο Βοϊτσεχόφσκι αποκλείστηκε στον τέταρτο γύρο). Ο Ναρουτόβιτς επικράτησε χάρη στις ψήφους της αριστεράς, των εκπροσώπων των εθνικών μειονοτήτων (αυτοί οι εκπρόσωποι ήταν αποφασισμένοι να νικήσουν το κίνημα της Εθνικής Δημοκρατίας) και του κεντρώου Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος «Πιαστ». Αυτή η τελευταία ομάδα, αρχικά έτεινε προς τον Ζαμοΐσκι, όμως απροσδόκητα άλλαξε την υποστήριξή της στο Ναρουτόβιτς. Τελικά, ο Ναρουτόβιτς κέρδισε 289 ψήφους, ενώ ο Ζαμοΐσκι κέρδισε μόνο 227 ψήφους, και έτσι ο Ναρουτόβιτς εξελέγη ο πρώτος Πρόεδρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας.
Θητεία
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ο Βοϊτσεχόφσκι προσπάθησε να γίνει ένας ενθουσιώδης πολιτικός, ο οποίος συμμετείχε στην απόδοση της κυβέρνησης. Υποστήριξε ενεργά το μη κοινοβουλευτικό υπουργείο των Βουαντίσουαφ Σικόρσκι και Βουαντίσουαφ Γκράμπσκι. Το ύψος της πολιτικής επιρροής του προέδρου αντιστοιχούσε στην περίοδο δραστηριότητας του υπουργικού συμβουλίου του Γκράμπσκι. Ο Βοϊτσεχόφσκι συμμετείχε στην Πολιτική Επιτροπή του Συμβουλίου Υπουργών και είχε αντίκτυπο στο περιεχόμενο των διατάξεων για τη νομισματική μεταρρύθμιση, που δημιουργήθηκε με ειδικά πληρεξούσια που παραχωρήθηκαν στο υπουργικό συμβούλιο από το Σέιμ. Ο Βοϊτσεχόφσκι προσπάθησε να διαμορφώσει το πολωνικό συνταγματικό σύστημα εισάγοντας μια εποικοδομητική ψήφο χωρίς εμπιστοσύνη. Η αποστολή σχηματισμού νέας κυβέρνησης ανατέθηκε στον αρχηγό της μεγαλύτερης ομάδας που συμμετείχε στην ανατροπή του προηγούμενου υπουργικού συμβουλίου, και όταν ο Βοϊτσεχόφσκι απέτυχε να επιλέξει ένα υπουργικό συμβούλιο, υποστήριξε την αποχώρηση από το παλιό υπουργικό συμβούλιο ή τη δημιουργία ενός μη κοινοβουλευτικού υπουργικού συμβουλίου. Ο Βοϊτσεχόφσκι χρησιμοποίησε αυτή τη μέθοδο μετά την πτώση του δεύτερου υπουργικού συμβουλίου του Βιντσέντι Βίτος όταν δεσμεύτηκε να θέσει ένα νέο υπουργείο στον Στανίσουαφ Τούγκουτ. Μια άλλη ένδειξη του συνταγματικού συστήματος του Βοϊτσεχόφσκι ήταν η υιοθέτηση, σε αντίθεση με τις διατάξεις του συντάγματος που το Σέιμ συναρμολογούσε επίμονα και όχι στο σύστημα συνόδου. Ο Βοϊτσεχόφσκι δεν έκλεισε ποτέ τη σύνοδο του Σέιμ, η οποία υπαγορεύτηκε από το σύνταγμα.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 1924, ο Βοϊτσεχόφσκι επισκέφθηκε την πολωνική πόλη Λβουφ (τώρα Λβιβι, Ουκρανία). Στο τέλος της οδού Κοπερνίκα και της οδού Λεγκιόνουφ, ρίχτηκαν εκρητκικά προς το αυτοκίνητο στο οποίο ταξίδευε ο πρόεδρος. Ευτυχώς, η βόμβα δεν εξερράγη και ο δολοφόνος συνελήφθη. Ο ύποπτος της δολοφονίας ήταν ο Τεόφιλ Ολσέφσκι από την Ουκρανική Στρατιωτική Οργάνωση, ο οποίος προσπάθησε να διασχίσει παράνομα τα γερμανικά σύνορα κοντά στο Μπίτομ και συνελήφθη από τους Γερμανούς στις 3 Οκτωβρίου 1924. Ο Ολσέφσκι καταδικάστηκε για παράνομη διέλευση των συνόρων με ποινή δύο εβδομάδων στη φυλακή, αναστολή για ένα έτος και στη συνέχεια έλαβε καθεστώς πολιτικού πρόσφυγα στη Γερμανία και άδεια εγκατάστασης στο Μάριενμπουργκ (Μάλμπορκ), κοντά στα πολωνικά σύνορα.
Πτώση από την εξουσία
Το Νοέμβριο του 1925, η κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Βουαντίσουαφ Γκράμπσκι αντικαταστάθηκε από την κυβέρνηση του Αλεξάντερ Σκσίνσκι, η οποία είχε λάβει υποστήριξη από την Εθνική Δημοκρατία και το Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Ο Στρατηγός Λούτσιαν Ζελιγκόφσκι έγινε Υπουργός Στρατιωτικών Υποθέσεων της νέας κυβέρνησης. Ωστόσο, αφού το Πολωνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα απέσυρε την υποστήριξή του, αυτή η κυβέρνηση έπεσε επίσης και αντικαταστάθηκε από εκείνη του Πρωθυπουργού Βιντσέτι Βίτος, που ιδρύθηκε από το Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα «Πιαστ» και τη Χριστιανική Ένωση Εθνικής Ενότητας (Χιένο-Πιαστ). Ωστόσο, η νέα κυβέρνηση είχε ακόμη λιγότερο λαϊκή υποστήριξη από τις προηγούμενες, και οι δηλώσεις του Γιούζεφ Πιουσούτσκι, που θεωρούσαν τις συνεχείς μετατοπίσεις εξουσίας στο Σέιμ ως χαοτικές και καταστροφικές, έθεσαν το σκηνικό για πραξικόπημα. Εκτός από τις εσωτερικές αναταραχές, η πολωνική πολιτική κλονίστηκε από έναν εμπορικό πόλεμο με τη Γερμανία, που άρχισε τον Ιούνιο του 1925 και με την υπογραφή της Συνθήκης του Λοκάρνο στις 16 Οκτωβρίου. Σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, οι συμμαχικές δυνάμεις της Δυτικής Ευρώπης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τα νέα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης προσπάθησαν να εξασφαλίσουν έναν μεταπολεμικό εδαφικό διακανονισμό σε αντάλλαγμα για ομαλοποιημένες σχέσεις με την ηττημένη Γερμανία. Στις 10 Μαΐου 1926, σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών και Αγροτικιστών, και την ίδια μέρα ο Πιουσούτσκι, σε συνέντευξή του στην Kurier Poranny, δήλωσε ότι ήταν «έτοιμος να πολεμήσει το κακό» της σεϊμοκρατίας και υποσχέθηκε μια «υγιεινή» (αποκατάσταση της υγείας) της πολιτικής ζωής. Η έκδοση της εφημερίδας κατασχέθηκε από τις αρχές.
Το βράδυ της 11ης και 12ης Μαΐου, δηλώθηκε κατάσταση επιφυλακής στη στρατιωτική φρουρά της Βαρσοβίας, και ορισμένες μονάδες πόρευσαν στο Ρεμπέρτουφ, όπου δεσμεύθηκαν να υποστηρίξουν τον Πιουσούτσκι. Στις 12 Μαΐου, βάδισαν στη Βαρσοβία και κατέλαβαν γέφυρες πάνω από τον ποταμό Βιστούλα. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση του Βίτος κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Στις 17:00 περίπου, ο Στρατάρχης Πιουσούτσκι συναντήθηκε με τον Βοϊτσεχόφσκι στη Γέφυρα Πονιατόφσκι. Ο Ταγματάρχης Μάριαν Πόρβιτ (ο οποίος διοικούσε ένα από τα στρατεύματα που ήταν πιστά στην κυβέρνηση) ανέφερε στον πρόεδρο, στη συνέχεια ανέφερε στον Πιουσούτσκι και παρακολούθησε τη συζήτηση μεταξύ των δύο αξιωματούχων. Ο Πιουσούτσκι ζήτησε την παραίτηση του υπουργικού συμβουλίου του Βίτος, ενώ ο Πρόεδρος ζήτησε τη συνθηκολόγηση του Πιουσούτσκι. Μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων και την αποχώρηση του προέδρου, ο Ταγματάρχης Πόρβιτ αρνήθηκε στον Πιουσούτσκι να τον αφήσει να διασχίσει τη γέφυρα. Στις 14 Μαΐου, περίπου στις 13:00, το υπουργικό συμβούλιο του Βίτος αποφάσισε να μετακινηθεί από το Μπελβέντερ στο Βιλάνουφ. Ο Βοϊτσεχόφσκι επέτρεψε αυτήν την απόφαση μια ώρα αργότερα. Μετά τη μεταφορά στο Βιλάνουφ, ο Βοϊτσεχόφσκι και ο Βίτος διαπραγματεύθηκαν με τους διοικητές των στρατευμάτων που ήταν πιστοί στο υπουργικό συμβούλιο. Ο στρατός αποφάσισε να μετακομίσει στο Πόζναν και να διατηρήσει τον ένοπλο αγώνα από εκεί. Τελικά, για να αποφευχθεί η μετατροπή της μάχης στη Βαρσοβία σε εμφύλιο πόλεμο σε όλη τη χώρα, τόσο ο Βοϊτσεχόφσκι όσο και ο Βίτος αποφάσισαν να παραιτηθούν και εξέδωσαν εντολή στα στρατεύματά τους να σταματήσουν τις αδελφοκτόνες μάχες. Δημιουργήθηκε μια νέα κυβέρνηση υπό τον Πρωθυπουργό Καζίμιες Μπάρτελ, με τον Πιουσούτσκι ως νέο Υπουργό Στρατιωτικών Υποθέσεων. Στις 31 Μαΐου 1926, η Εθνοσυνέλευση διόρισε τον Πιουσούτσκι ως πρόεδρο, αλλά εκείνος αρνήθηκε. Τελικά ο Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι έγινε ο νέος πρόεδρος. Ο Πιουσούτσκι, ωστόσο, άσκησε πολύ μεγαλύτερη de facto εξουσία από ότι του έδωσε ονομαστικά το υπουργείο του.
Επιστημονική καριέρα
Μετά την παραίτηση του, ο Βοϊτσεχόφσκι εργάστηκε ως λέκτορας στη Σχολή Οικονομικών της Βαρσοβίας και στο Κολέγιο Γεωργίας στη Βαρσοβία. Ο Βοϊτσεχόφσκι υπηρέτησε ως Διευθυντής του Συνεργατικού Επιστημονικού Ινστιτούτου και αργότερα απέκτησε έδρα στο Επιστημονικό Συμβούλιο του Ινστιτούτου. Δημοσίευσε ερμητικές δημοσιεύσεις σχετικά με τη συνεταιριστική δραστηριότητα, στις οποίες ασχολήθηκε πριν γίνει ενεργός πολιτικός. Έγραψε βιβλία όπως ο Οργανισμός Πωλήσεων Αγροτικών Προϊόντων και η Ιστορία των Πολωνικών Συνεταιρισμών έως το 1914. Το 1937, ήταν ο συνιδρυτής του αντιπολιτευόμενου Εργατικού Κόμματος.
Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος
Στις 10 Νοεμβρίου 1939, η Γκεστάπο συνέλαβε τον γιο του Βοϊτσεχόφσκι, Έντμουντ, ως μέρος του γερμανικού AB-Aktion στην Πολωνία, όπου απειλήθηκε με εκτέλεση, όπως και άλλοι εκπρόσωποι της πολωνικής ιντελιγκέντσια που πιάστηκαν στους δρόμους. Αργότερα, απελευθερώθηκε στις 4 Απριλίου 1940 λόγω του Γέζι Γιούζεφ Χένρικ Ποτότσκι, πρώην προσκείμενου στον Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Αργότερα συνελήφθη ξανά στις 12 Ιουλίου 1940, επειδή ήταν ένας από τους 70 δικηγόρους της Βαρσοβίας που δεν συμφώνησαν να απομακρύνουν τους Εβραίους συνεργάτες από το Δικηγορικό Συμβούλιο. Οι Γερμανοί πρόσφεραν την απελευθέρωσή του σε αντάλλαγμα με την υπογραφή του Βοϊτσεχόφσκι σε μια δήλωση που δηλώνει ότι η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση ήταν συνταγματικά παράνομη. Ο Βοϊτσεχόφσκι αρνήθηκε να υπογράψει τη δήλωση και ο Έντμουντ μεταφέρθηκε στις 15 Αυγούστου 1940 στο Άουσβιτς ως ένας από τους 1666 ανθρώπους της πρώτης μεταφοράς από τη Βαρσοβία, όπου πέθανε σύντομα από τύφο στις 23 Φεβρουαρίου 1941. Η οικογένεια έλαβε ένα τηλεγράφημα που στάλθηκε από το στρατόπεδο συγκέντρωσης, ενημερώνοντας τον Βοϊτσεχόφσκι για το θάνατο του γιου του, και σύντομα ένα δοχείο στάχτης που περιείχε τις στάχτες του Έντμουντ στάλθηκε πίσω στους γονείς του. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, ο άρρωστος Βοϊτσεχόφσκι μαζί με τη σύζυγό του, Μάρια, συνελήφθησαν από τους Ναζί και στάλθηκαν στο Durchgangslager 121, ένα στρατόπεδο διέλευσης στο Προύσκουφ.
Θάνατος
Ο Βοϊτσεχόφσκι αποσύρθηκε στην ιδιωτική ζωή και πέθανε στο Γκουόμπκι (τώρα Ούρσους) το 1953, σε ηλικία 84 ετών. Θάφτηκε στο κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία. Μέχρι το τέλος της ζωής του, ήταν πεπεισμένος ότι όλα πήγαν άσχημα στην ιστορία της Πολωνίας από το Πραξικόπημα του Μαΐου.
Κληρονομιά
Ο Βοϊτσεχόφσκι βίωσε μια πολιτική ζωή παρόμοια με εκείνη πολλών πολιτικών της Κεντρικής Ευρώπης κατά τις αρχές του 20ου αιώνα. Ήταν ριζοσπάστης στα νιάτα του, η ιδεολογία του ωρίμασε και μεγάλωσε συντηρητικά με την ηλικία. Ήταν στην πρώτη γραμμή ενός πολιτικού αναπτυξιακού πολιτισμού πάνω από ένα τέταρτο αιώνα και θεωρείται ένας από τους ιδρυτές του σύγχρονου ανεξάρτητου πολωνικού κράτους. Οι ιστορικοί δείχνουν ομόφωνα ότι ο Βοϊτσεχόφσκι παραμένει μια φιγούρα πολύ υποτιμημένη και πιστεύει ότι πρέπει να θυμόμαστε ότι η προεδρία του έπεσε σε μια ιδιαίτερα ταραχώδη περίοδο στην πολωνική ιστορία. Κατάφερε να μείνει στην ιστορία ως ένας εξαιρετικός πολιτικός και θα διαρκέσει στην ιστορία ως ένας αμείλικτος υπερασπιστής των δημοκρατικών αξιών και εξέχων πατριώτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος «Πιαστ» Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Εγκύκλιος των Ανατολικών Πατριαρχών
Η Εγκύκλιος των Ανατολικών Πατριαρχών είναι ένα έγγραφο που εκδόθηκε τον Μάιο του 1848 από τους Πατριάρχες των τεσσάρων Πρεσβυγενών Πατριαρχείων της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που συνεδρίασαν σε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη. Απευθυνόταν σε όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς της Ανατολής, ως απάντηση έναντι της Επιστολής του Πάπα Πίου Θ΄ προς τους Ορθοδόξους που είχε εκδοθεί τον Ιανουάριο (1848).