cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της επιστήμης της κλιματικής αλλαγής
Μέσα του 20ού αιώνα: Αυξανόμενη ανησυχία
Τα έργα των Αρρένιους και Κάλλενταρ δεν συζητούνταν πλέον. Τα αναμφισβήτητα ευρήματα των εποχών των παγετώνων περίμεναν ακόμη μια λύση, αλλά οι εποχές των παγετώνων εξηγουνταν από γεωλογικά αίτια που επηρέασαν το κλίμα τοπικά μέσω των ρευμάτων ανέμου και ωκεανών. Εκείνη την εποχή σχεδόν κανείς δεν πίστευε ότι η παγκόσμια κλιματική αλλαγή ήταν δυνατή. Η έρευνα που χρηματοδοτήθηκε από τον αμερικανικό στρατό τη δεκαετία του 1940 οδήγησε σε πρώιμες προβλέψεις για την κλιματική αλλαγή και την τήξη των πολικών πάγων. Δεδομένου ότι αυτά τα ευρήματα κρατήθηκαν μυστικά από τον στρατό, το θέμα συζητούνταν μόνο σποραδικά και όχι δημόσια.
Το 1951, η Αμερικανική Μετεωρολογική Εταιρεία έγραψε στην Περίληψη της Μετεωρολογίας: "Η ιδέα ότι η αύξηση της ποσότητας διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα θα μπορούσε να αλλάξει το κλίμα δεν ήταν ποτέ διαδεδομένη και τελικά απορρίφθηκε όταν διαπιστώθηκε ότι όλη η υπέρυθρη ακτινοβολία που απορροφάται από το διοξείδιο του άνθρακα απορροφάται ήδη από τους υδρατμούς".
Δεκαετία του 1970: Όλο και μεγαλύτερη πρόβλεψη της θέρμανσης
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, το γεγονός ότι τα αεροζόλ αυξάνονταν παγκοσμίως και η παγκόσμια σειρά θερμοκρασιών έδειχνε ψύξη ενθάρρυνε τον Ρίντ Μπράισον και μερικούς άλλους ερευνητές να προειδοποιήσουν για την πιθανότητα σοβαρής ψύξης. Οι ανησυχίες αυτές ξεκίνησαν ένα νέο κύμα έρευνας για τους παράγοντες αυτής της παγκόσμιας ψύξης. Εν τω μεταξύ, τα νεότερα στοιχεία ότι ο απαρχή των εποχών των παγετώνων καθορίστηκε από προβλέψιμους τροχιακούς κύκλους, υποδήλωναν ότι το κλίμα σταδιακά θα κρυώσει για χιλιάδες χρόνια. Αρκετά επιστημονικά πάνελ από αυτή τη χρονική περίοδο κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να προσδιοριστεί εάν ήταν πιθανή η θέρμανση ή η ψύξη, υποδεικνύοντας ότι δεν υπήρχε ακόμα συναίνεση. Ωστόσο, σε μια ανασκόπηση της επιστημονικής βιβλιογραφίας από το 1965 έως το 1979 υπήρχαν 7 άρθρα που προέβλεπαν την ψύξη και 44 που προέβλεπαν τη θέρμανση (ενώ πολλά άλλα άρθρα ήταν ουδέτερα). Η έρευνα για τη θέρμανση και τα αέρια του θερμοκηπίου ήταν πολύ περισσότερη, με σχεδόν 6 φορές περισσότερες μελέτες να προβλέπουν τη θέρμανση από την πρόβλεψη της ψύξης, υποδηλώνοντας ότι η ανησυχία μεταξύ των επιστημόνων ήταν σε μεγάλο βαθμό η υπερθέρμανση καθώς έστρεψαν την προσοχή τους στο φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Η επικρατούσα τάση στα ειδησεογραφικά μέσα ενημέρωσης τότε υπερέβαλλε τις προειδοποιήσεις της μειονότητας που περίμενε επικείμενη ψύξη. Ως αποτέλεσμα η τάση αυτή είχε μακροχρόνιες επιπτώσεις στην αντίληψη του κοινού για την επιστήμη του κλίματος. Αυτή η στάση των μέσων ενημέρωσης που προειδοποιούσε για την έλευση μιας νέας εποχής των παγετώνων οδήγησε σε πεποιθήσεις ότι αυτή ήταν η συναίνεση μεταξύ των επιστημόνων, παρόλο που αυτό δεν αντικατοπτριζόταν από την επιστημονική βιβλιογραφία. Καθώς έγινε εμφανές ότι η επιστημονική γνώμη ήταν υπέρ της υπερθέρμανσης του πλανήτη, το κοινό άρχισε να εκφράζει αμφιβολίες για το πόσο αξιόπιστη ήταν η επιστήμη. Το επιχείρημα ήταν ότι οι επιστήμονες έκαναν λάθος για την παγκόσμια ψύξη, οπότε μπορεί να κάνουν λάθος για την υπερθέρμανση.
Ωστόσο, τα στοιχεία για τη θέρμανση άρχισαν να συσσωρεύονται. Μέχρι το 1975, οι Μάναμπι και Γουέδερλαντ είχαν αναπτύξει ένα τρισδιάστατο μοντέλο παγκόσμιου κλίματος που έδωσε μια σχεδόν ακριβή αναπαράσταση του τρέχοντος κλίματος. Ο διπλασιασμός του CO2 στην ατμόσφαιρα του μοντέλου έδωσε περίπου 2 °C αύξηση στην παγκόσμια θερμοκρασία. Αρκετά άλλα είδη υπολογιστικών μοντέλων έδωσαν παρόμοια αποτελέσματα: δεν υπήρχε μοντέλο που να έδινε κάτι που έμοιαζε με το πραγματικό κλίμα και να μην έχει αύξηση της θερμοκρασίας με την αύξηση της συγκέντρωσης CO2.
Η Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα το 1979 (12 έως 23 Φεβρουαρίου) του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού κατέληξε στο συμπέρασμα "φαίνεται εύλογο ότι μια αυξημένη ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα μπορεί να συμβάλει στη σταδιακή θέρμανση της χαμηλότερης ατμόσφαιρας, ειδικά σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη .... Είναι πιθανό κάποια αποτελέσματα σε περιφερειακή και παγκόσμια κλίμακα να είναι ανιχνεύσιμα πριν από το τέλος αυτού του αιώνα και να γίνουν σημαντικά πριν από τα μέσα του επόμενου αιώνα".
Τον Ιούλιο του 1979, το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας των Ηνωμένων Πολιτειών δημοσίευσε μια έκθεση καταλήγοντας (εν μέρει) :"Όταν υποτίθεται ότι το περιεχόμενο του CO2 στην ατμόσφαιρα διπλασιάζεται και επιτυγχάνεται στατιστική θερμική ισορροπία, οι πιο ρεαλιστικές προσπάθειες μοντελοποίησης προβλέπουν μια υπερθέρμανση του πλανήτη μεταξύ 2 °C και 3,5 °C, με μεγαλύτερες αυξήσεις σε υψηλά γεωγραφικά πλάτη. ... έχουμε δοκιμάσει, αλλά δεν μπορέσαμε να βρούμε υποτιμημένες φυσικές επιδράσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να μειώσουν την τρέχουσα εκτιμώμενη υπερθέρμανση του πλανήτη, λόγω του διπλασιασμού του ατμοσφαιρικού CO2, σε αμελητέες ποσότητες ή να τις αντιστρέψουν πλήρως."
1980-1988: Η συναίνεση αρχίζει να διαμορφώνεται
Το 1982, οι πυρήνες πάγου της Γροιλανδίας αποκάλυψαν δραματικές ταλαντώσεις θερμοκρασίας στο διάστημα ενός αιώνα. Οι πιο εμφανείς από τις αλλαγές αντιστοιχούσαν στη βίαιη ταλάντωση του κλίματος της νεότερης περιόδου ξηράς που παρατηρήθηκε σε μεταβολές σε τύπους γύρης στον πυθμένα των λιμνών σε όλη την Ευρώπη. Προφανώς οι δραστικές κλιματικές αλλαγές ήταν εφικτές μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα.
Το 1973 αναφέρθηκε ότι οι χλωροφθοράνθρακες (CFC) θα μπορούσαν να έχουν επίδραση στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Το 1975 Τζέιμς Λόβλοκ διαπίστωσε ότι ένα μόριο CFC θα μπορούσε να είναι 10.000 φορές πιο αποτελεσματικό στην απορρόφηση της υπέρυθρης ακτινοβολίας από ένα μόριο διοξειδίου του άνθρακα, καθιστώντας τους CFC δυνητικά σημαντικούς παρά τις πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις τους στην ατμόσφαιρα. Ενώ οι περισσότερες πρώιμες εργασίες για τους CFC επικεντρώθηκαν στον ρόλο τους στην εξάντληση του όζοντος, το 1985 ο Ραμανθάν απέδειξε ότι οι CFC μαζί με το μεθάνιο και άλλα ιχνοστοιχεία θα μπορούσαν να έχουν σχεδόν εξίσου σημαντική κλιματική επίδραση με τις αυξήσεις του CO2. Με άλλα λόγια, η υπερθέρμανση του πλανήτη θα μπορούσε να φτάσει δύο φορές πιο γρήγορα από ό,τι αναμενόταν.
Το 1985, σε μια κοινή διάσκεψη τριών βασικών οργανισμών (UNEP / WMO / ICSU) προέκυψε ως συμπέρασμα ότι τα αέρια του θερμοκηπίου "αναμένεται" να προκαλέσουν σημαντική θέρμανση τον επόμενο αιώνα και ότι κάποιου είδους θέρμανση είναι αναπόφευκτη.
Εν τω μεταξύ, οι πυρήνες πάγου που τρυπήθηκαν από μια γαλλο-σοβιετική ομάδα στον σταθμό Βοστόκ στην Ανταρκτική έδειξαν ότι το CO2 και η θερμοκρασία είχαν αυξηθεί και μειωθεί ταυτόχρονα με μεγάλες διακυμάνσεις στις προηγούμενες εποχές των παγετώνων. Αυτό επιβεβαίωσε τη σχέση CO2-θερμοκρασίας με τρόπο εντελώς ανεξάρτητο από τα υπολογιστικά μοντέλα κλίματος, ενισχύοντας έντονα την αναδυόμενη επιστημονική συναίνεση. Τα ευρήματα έδειξαν επίσης ισχυρές βιολογικές και γεωχημικές ανατροφοδοτήσεις.
Τη δεκαετία του 1980 σημειώθηκαν σημαντικές ανακαλύψεις όσον αφορά στις παγκόσμιες περιβαλλοντικές προκλήσεις. Η μείωση του όζοντος μετριάστηκε από τη Σύμβαση της Βιέννης (1985) και το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ (1987). Η όξινη βροχή ρυθμίστηκε κυρίως σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο.
1988 μέχρι σήμερα: Σύγχρονη εποχή
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Το 2015 ήταν η θερμότερη παγκόσμια χρονιά από το 1880. Τα χρώματα δείχνουν ανωμαλίες στη θερμοκρασία (NASA / NOAA, 20 Ιανουαρίου 2016). Το 1988, ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός δημιούργησε τη Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) με την υποστήριξη των Ηνωμένων Εθνών. Η IPCC συνεχίζει το έργο της μέχρι σήμερα, και εκδίδει μια σειρά εκθέσεων αξιολόγησης και συμπληρωματικών εκθέσεων που περιγράφουν την κατάσταση της επιστημονικής κατανόησης τη στιγμή που η κάθε έκθεση προετοιμάζεται. Οι επιστημονικές εξελίξεις κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνοψίζονται περίπου μία φορά κάθε πέντε έως έξι χρόνια στις εκθέσεις αξιολόγησης της IPCC που δημοσιεύονται κατά σειρά το 1990 (πρώτη έκθεση αξιολόγησης), 1995 (δεύτερη έκθεση αξιολόγησης), 2001 (τρίτη έκθεση αξιολόγησης), 2007 (τέταρτη έκθεση αξιολόγησης) και 2013/2014 (πέμπτη έκθεση αξιολόγησης).
Ανακάλυψη άλλων παραγόντων που επιδρούν στο κλίμα
Χλωροφθοράνθρακας: Το 1973, ο Βρετανός επιστήμονας Τζέιμς Λόβλοκ είκασε ότι οι χλωροφθοράνθρακες (CFC) θα μπορούσαν να έχουν επίδραση στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Το 1975, ο Ραμανθάν διαπίστωσε ότι ένα μόριο CFC θα μπορούσε να είναι 10.000 φορές πιο αποτελεσματικό στην απορρόφηση της υπέρυθρης ακτινοβολίας από ένα μόριο διοξειδίου του άνθρακα, καθιστώντας τους CFC δυνητικά σημαντικούς παρά τις πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις τους στην ατμόσφαιρα. Ενώ οι περισσότερες πρώιμες εργασίες για τους CFC επικεντρώθηκαν στον ρόλο τους στην εξάντληση του όζοντος, το 1985 οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι CFC μαζί με το μεθάνιο και άλλα ιχνοστοιχεία θα μπορούσαν να έχουν σχεδόν εξίσου σημαντική επίδραση στο κλίμα με τις αυξήσεις του CO2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή Κατηγορία:Ιστορία των επιστημών
Αγγλοσαξονικό χρονικό
Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό είναι μια συλλογή ιστορικών χειρογράφων γραμμένων σε Παλαιά Αγγλικά (Old English), δηλαδή στην αγγλοσαξωνική γλώσσα στο οποίο περιγράφεται με χρονολογική σειρά η ιστορία των Αγγλοσαξώνων. Είναι συμπίλημα επτά αλληλοσυνδεόμενων χειρόγραφων καταγραφών, που αποτελεί την κυριότερη ιστορική πηγή της πρώιμης αγγλικής ιστορίας. Η αφήγηση σε αυτό ξεκίνησε κατά την διάρκεια της βασιλείας του Αλφρέδου του Μεγάλου (871 - 899) στα τέλη του 9ου αιώνα, αρχικά από υλικό που περιελάμβανε μια επιτομή της παγκόσμιας ιστορίας. Η πρώτη καταγραφή πιθανότατα έγινε στο Ουέσσεξ (Wessex) και ακολούθησε η δημιουργία πολλαπλών αντιγράφων, τα οποία διανεμήθηκαν σε μονές σε ολόκληρη την Αγγλία όπου ενημερώνονταν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Σε ένα από τα χειρόγραφα η ενημέρωση εξακολούθησε αδιάλειπτα μέχρι το 1154. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό θεωρείται ως η σπονδυλική στήλη των γραπτών μνημείων της αγγλοσαξωνικής ιστορίας, αποτελώντας την πλέον πολύτιμη πηγή της ιστορίας της Αγγλίας από την Ρωμαϊκή κατάκτηση ως τον 12ο αιώνα. Είναι ίσως η μοναδική ιστορική πηγή στην Ευρώπη που έχει γραφεί στην καθομιλούμενη γλώσσα της εποχής. Για το λόγο αυτό προσφέρεται για την φιλολογική μελέτη της γλώσσας της εποχής, καθώς ένα από τα αντίγραφά του φέρει και μετάφραση στα λατινικά.
Συγκρότηση
Το παλαιότερο από αυτά τα χειρόγραφα, το χρονικό του Ουίντσεστερ (ή χρονικό του Πάρκερ) είναι γραμμένο από ένα και μοναδικό γραφέα μέχρι το έτος 891. Ο γραφέας "διέσωσε" την χρονολογία γράφοντάς την ως "DCCCXCII" στο περιθώριο του χειρογράφου του. Το υπόλοιπο κείμενο είναι γραμμένο από άλλους γραφείς. Από αυτό συμπεραίνεται ότι το αρχικό χειρόγραφο δεν συντάχθηκε αργότερα από το 892, ενώ σε αυτό συνηγορεί και η χρήση του Χρονικού από τον επίσκοπο Άσσερ (Asser, Bishop of Sherborne) στην εργασία του Life of King Alfred (Ο βίος του βασιλέα Αλφρέδου), η οποία είναι γνωστό ότι συντάχθηκε το 893.
Είναι επίσης γνωστό ότι από το χειρόγραφο αυτό έχουν γίνει δύο τουλάχιστον απαλοιφές από το αρχικό χειρόγραφο και γι' αυτό δεν είναι απολύτως βέβαιο ότι το χειρόγραφο συντάχθηκε στο Ουίντσεστερ. Είναι, επίσης, δυσχερής ο καθορισμός της χρονολογίας σύνταξής του, είναι όμως κοινώς παραδεκτό ότι όλα τα χρονικά συντάχθηκαν επί βασιλείας Αλφρέδου του Μεγάλου, καθώς ο ηγεμόνας αυτός προσπάθησε να προωθήσει την μάθηση και τον πολιτισμό κατά την διάρκεια της βασιλείας του και ενθάρρυνε την χρήση της γραπτής αγγλικής γλώσσας. Η σύνταξη του Χρονικού καθώς και η διανομή του σε άλλα κέντρα μάθησης είναι πιθανόν να αποτελούν συνέπεια των αλλαγών που εισήγαγε ο βασιλιάς.
Μετά το 890 κυκλοφόρησαν μερικά χειρόγραφα του Χρονικού, ένα από τα οποία είχε στην διάθεσή του ο επίσκοπος Άσσερ (893), ενώ άλλο δεν προχωρά πέραν αυτής της χρονολογίας, ενώ ένα άλλο σταματά το 892. Μερικά άλλα συνέχισαν να κυκλοφορούν ανάμεσα σε μονές και γεγονότα της εποχής καταγράφονται σε περισσότερα από ένα, μερικές φορές αναμεμιγμένα με τοπικής σημασίας γεγονότα. Η πληρότητα και η ποιότητα των καταγραφών ποικίλουν ανάλογα με την περίοδο: Το Χρονικό είναι ένα μάλλον "ξηρό" έγγραφο για τα μέσα του 10ου αιώνα, κατά την διάρκεια της βασιλείας του Κανούτου, αποτελεί όμως εξαίρετη καταγραφή για την περίοδο από την βασιλεία του Έθελρεντ του Αναποφάσιστου (Aethelred the Unready) και κατά την περίοδο από την εποχή του Εδουάρδου του Εξομολογητή μέχρι την εποχή που σημειώνεται η τελευταία καταγραφή, το 1154.
Υπάρχοντα χειρόγραφα
Συνολικά έχουν διασωθεί εννέα χειρόγραφα. Παλαιότερο όλων είναι το "Χρονικό του Ουίντσεστερ" ή "Χρονικό του Πάρκερ", ονομασία που έλαβε από τον Μάθιου Πάρκερ, Αρχιεπίσκοπο του Καντερμπέρι, ο οποίος το είχε στην κατοχή του πριν το δωρίσει. Αυτό φυλάσσεται στην Βιβλιοθήκη Πάρκερ του Κολλεγίου "Corpus Christi" (CCC MS 173). Αποτελεί πολύτιμη πηγή πληροφοριών, καθώς είναι το μόνο γραπτό μνημείο στο οποίο αναφέρονται οι εκστρατείες του βασιλέα Εδουάρδου του Πρεσβύτερου (Edward the Elder).
Επτά χειρόγραφα εκδόθηκαν το 1861 από τον Μπέντζαμιν Θορπ (Benjamin Thorpe) με το κείμενο κάθε χρονικού να παρατίθεται σε στήλες αριθμημένες από το Α ως το F. Με βάση αυτή τη "σύμβαση", τα υπόλοιπα τρία χειρόγραφα συχνά αποκαλούνται [G], [H] και [I]. Το ένα (γνωστό ως "Χειρόγραφο [G]) αναφέρεται και ως χειρόγραφο [Α]2, καθώς είναι ακριβές αντίγραφο του [Α], ενώ το [Η] είναι απόσπασμα (fragment). Όλα είναι γραμμένα εξ ολοκλήρου στην αγγλοσαξωνική γλώσσα, εκτός από ένα, το οποίο είναι γνωστό ως "Δίγλωσση Επιτομή του Καντερμπέρι" (Bilingual Canterbury Epitome), είναι γραμμένο στην αγγλοσαξωνική αλλά φέρει και μετάφραση κάθε χρονολογίας στη λατινική, ενώ ένα ακόμη, το "Χρονικό του Πίτερμπρο" (Peterborough Chronicle), [Ε], είναι γραμμένο στην αγγλοσαξωνική, εκτός από την εγγραφή της τελευταίας χρονολογίας, η οποία είναι γραμμένη στη μέση αγγλική (Middle English).
Περιεχόμενο
Από απόψεως περιεχομένου, το Αγγλοσαξωνικό χρονικό περιέχει αυθεντικές μαρτυρίες των πλέον σημαντικών γεγονότων, τόσο στην ξηρά όσο και στην θάλασσα, όπως τα κατέγραψαν οι συγγραφείς της κάθε εποχής, από την περίοδο της άφιξης των ετεροχθόνων - μετά τους Κέλτες - κατοίκων, ως το έτος 1154. Ο αναγνώστης του Χρονικού θα συναντήσει σε αυτό σημαντικά γεγονότα που σχετίζονται με την αρχιτεκτονική, την γεωργία, την κοπή νομισμάτων και τις οικονομικές και εμπορικές συναλλαγές, τις στρατιωτικές και ναυτικές πολεμικές επιχειρήσεις, την νομοθεσία, την θρησκεία. Ο αναγνώστης, επίσης, θα συναντήσει ανέκδοτα δείγματα σαξωνικής ποίησης.
Οι πρώτες εγγραφές του χρονικού αναφέρονται στην "επίσημη" ιστορία της δυναστείας του Ουέσσεξ (Wessex) και αποτελούν μία από τις ελάχιστες λόγιες πρωτογενείς πηγές που υπάρχουν για την συγκεκριμένη εποχή. Αναφέρονται, επίσης, η μάχη του Χέιστινγκς καθώς και το πόσο υπέφερε ο απλός λαός από την διαμάχη του Στεφάνου με την Ματθίλδη. Η καταγραφή γίνεται υπό μορφή χρονικής ακολουθίας, όπως το απόσπασμα που ακολουθεί: A.D. 482: Αυτό το έτος ο ευλογημένος Ηγούμενος Βενέδικτος άστραψε στον κόσμο αυτό, από την λαμπρότητα των αρετών που ο Μέγας Γρηγόριος αναφέρει στο βιβλίο των "Διαλόγων" του.
A.D. 485: Αυτό το έτος ο βασιλέας Έλλα έδωσε μάχη με τους Ουαλούς κοντά στην περιοχή Mearcred's Burn.
A.D. 488: Αυτό το έτος ο Εσκ (Oisc of Kent) ανέβηκε στον θρόνο και παρέμεινε βασιλιάς του λαού του Κεντ για εικοσιτέσσερις χειμώνες.
A.D. 490: Αυτό το έτος ο Έλλα και ο γιος του Cissa πολιόρκησαν την πόλη του Andred και κατέσφαξαν όλους όσοι βρίσκονταν εκεί. Ύστερα από αυτό δεν απέμεινε κανένας Βρετόνος (Briten).
Μια προσεκτικότερη εξέταση του περιεχομένου καταδεικνύει με σαφήνεια ότι ο αρχικός δημιουργός του Χρονικού χρησιμοποίησε το έργο του Βέδα Historia ecclesiastica gentis Anglorum, στο οποίο περιλαμβάνεται ένας παρόμοιος χρονολογικός κατάλογος ως κύρια πηγή πληροφοριών. Στο Χρονικό έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί ως πηγές ορισμένα χρονικά από την Μερκία και την Νορθουμβρία, κατάλογοι βασιλέων και επισκόπων καθώς και γενεαλογίες. Είναι, επίσης, πιθανή η χρήση ορισμένων φράγκικων καταγραφών του τέλους του 9ου αιώνα. Ορισμένοι ερευνητές, θέλοντας να εξηγήσουν την συχνότητα των αναφορών στα γεγονότα κυρίως του Ουέσσεξ μέχρι το 754, διατύπωσαν την θεωρία ότι ο άγνωστος συγγραφέας είχε στη διάθεσή του ορισμένα σαξωνικά χρονικά που δημιουργήθηκαν στη δυτική περιοχή των Αγγλοσαξώνων, αλλά δεν υπάρχει τρόπος επαλήθευσης παρόμοιας θεωρίας, καθώς όλα τα παλαιότερα χρονικά έχουν χαθεί. Πιστεύεται, επίσης, ότι στο Χρονικό έχουν συμπεριληφθεί και στοιχεία της προφορικής παράδοσης και ο δημιουργός του δεν περιορίστηκε μόνο στην χρήση γραπτών πηγών.
Ο αρχικός χρονικογράφος σταμάτησε να γράφει το 891 (ή το 892). Το 893 αντίγραφα του Χρονικού διανέμονται σε μονές σε ολόκληρη την Αγγλία. Τα περισσότερα από αυτά συνεχίζουν να ενημερώνονται, ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, κάθε χρόνο καταγράφοντας τα γεγονότα, ενώ σε ένα από αυτά συναντάται και καταγραφή προγενέστερων γεγονότων. Οι χρονικογράφοι σταματούν την ενημέρωση του εγγράφου ο ένας κατόπιν του άλλου, με την τελευταία καταγραφή να σημειώνεται το 1154. Πιθανόν αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι το 1066 ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής εισέβαλε στην χώρα εγκαθιδρύοντας μια νέα αριστοκρατική τάξη. Εκτός όμως από αυτό, ενώ το Χρονικό συγγραφόταν επί αιώνες στα παλαιά αγγλικά, οι Νορμανδοί κατακτητές μιλούσαν μεσαιωνικά γαλλικά, γεγονός που διαμόρφωσε την γλώσσα που μιλούσαν οι περισσότεροι στην Αγγλία και τα παλαιά αγγλικά άρχισαν να μεταλλάσσονται στα μεσαία αγγλικά. Η αγγλοσαξωνική γλώσσα έφθινε και η Αγγλοσαξωνική ιστορία διαμορφώθηκε σε ιστορία της Αγγλίας. Μάλλον δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όταν σταματούν οι καταγραφές στο Χρονικό, έρχεται στο προσκήνιο ο γνωστότερος ιστοριογράφος της εποχής, ο Τζέφρεϊ του Μονμάουθ (Geoffrey of Monmouth, 1100-1155) με το έργο του Historia Regum Britanniae
Παράλληλα, κατά τη χρονική περίοδο 1085 - 1086, με εντολή του Γουλιέλμου συντάσσεται το Domesday Book, το οποίο δεν καταγράφει γεγονότα, αλλά είναι μια απογραφή πληθυσμού, περιουσιακών στοιχείων και γεωγραφικών πληροφοριών, αποτελώντας το δεύτερο σημαντικότατο ντοκουμέντο της ιστορίας της Αγγλίας του Μεσαίωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:Χειρόγραφα
Σουλεϊμάν Όμο
Ο Σουλεϊμάν Ακίμ Ομολάντε (αγγλ.: Souleiman Akim Omolade) ή Σουλεϊμάν Όμο (γεν. 1985), όπως έχει «πολιτογραφηθεί» στην Ελλάδα, είναι αμυντικός ποδοσφαιριστής από τη Νιγηρία. Ανήκει στην Προοδευτική και αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σουλεϊμάν Όμο γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1985. Πρωτόπαιξε στην Ευρώπη το 2003-04 με την ΦΚ Μόγκρεν Μπούντβα (ФК Могрен Будва), όμαδα απο το Μαυροβούνιο. Την επόμενη σεζόν μεταγράφηκε στην πρωταθλήτρια Βόρειας Μακεδονίας, Πόμπεντα Πρίλεπ (ФК Победа Прилеп), με την οποία αγωνίστηκε στον α΄ προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2004-05 και τη βοήθησε να τερματίσει στην 3η θέση στο πρωτάθλημα εξασφαλίζοντας μια θέση στο επόμενο Κύπελλο Ιντερτότο.
Το καλοκαίρι του 2005 ήρθε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Α.Ο. Αιγάλεω, με το οποίο αγωνίστηκε για δύο χρονιές στην Α΄ Εθνική. Έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 27 Αυγούστου 2005 στο ματς Καλλιθέα-Αιγάλεω: 1-1. Έμεινε στην ομάδα ως και τη σεζόν 2007-08 (συνολικά τρεις σεζόν), όποτε και η ομάδα από το Αιγάλεω αγωνίστηκε στη Β΄ Εθνική. Με τη φανέλα της ομάδας των δυτικών προαστίων σημείωσε συνολικά 72 συμμετοχές και 4 γκολ, εκ των οποίων 47 συμμετοχές και 1 γκολ στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής.
Ακολούθως αγωνίστηκε με τον Ηλυσιακό στη Β΄ Εθνική την περίοδο 2008-09 και το καλοκαίρι του 2009 υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών με τον Πανιώνιο, στον οποίο αγωνίστηκε ως βασικός για τρεισήμισι χρονιές μέχρι και τον Ιανουάριο του 2013 που αποδεσμέυτηκε, καθώς την περίοδο 2012-13 δεν ήταν στα αγωνιστικά πλάνα του νέου προπονητή Δημήτρη Ελευθερόπουλου. Το καλοκαίρι του 2013 υπέγραψε συμβόλαιο διαρκείας ενός έτους με την ομάδα του Α.Ο. Τυρνάβου 2005 (Football League), όπου αγωνίστηκε ως βασικός. Επόμενος σταθμός του πολύπειρου μέσου η Α.Ε. Ερμιονίδας (Football League), όπου μεταγράφηκε το καλοκαίρι του 2014 και αγωνίστηκε για μια χρονιά με 32 συμμετοχές, σημειώνοντας 4 γκολ. Το καλοκαίρι του 2015 πήρε μεταγραφή στον Α.Ο.Κ. Κέρκυρα (Football League), με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε μέχρι τον Ιανουάριο του 2016, όποτε και αποδεσμεύτηκε. Εν συνεχεία πήρε μεταγραφή στον Αχαρναϊκό, με τον οποίο ολοκλήρωσε τη σεζόν 2015-16.
Το καλοκαίρι του 2016 μεταγράφηκε στον Π.Α.Σ Λαμία, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 2 χρονιές σημειώνοντας συνολικά 59 συμμετοχές και 8 γκολ, ενώ πανηγύρισε την άνοδο στη Σούπερ Λιγκ και αγωνίστηκε στην παρθενική χρονιά του συλλόγου στην κατηγορία. Τη χρονιά 2018-19 αγωνίστηκε με τον Λεβαδειακό στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ και τον Φεβρουάριο του 2020 πήρε μεταγραφή στον Πανσερραϊκό. Με την ομάδα των Σερρών ολοκλήρωσε τη σεζόν 2019-20 πανηγυρίζοντας την άνοδο στη Φούτμπολ Λιγκ, ενώ το καλοκαίρι του 2020 ανανέωσε τη συνεργασία του με τον σύλλογο για ένα ακόμα χρόνο. Τον Σεπτέμβριο του 2021 μεταγράφηκε στην Προοδευτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αχαρναϊκού Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόμπεντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μόγκρεν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ερέχθειο
Το Ερέχθειο (ή Ερέχθειον) είναι αρχαίος ναός στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης στην Αθήνα. Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Αθηνά και τον Ποσειδώνα.
Κατασκευή
Η σημερινή μορφή του ναού χρονολογείται μεταξύ 421 και 406 π.Χ.. Αρχιτέκτονάς του ήταν μάλλον ο Μνησικλής και το κτήριο οφείλει το όνομά του σε έναν βωμό που ήταν αφιερωμένος στον θρυλικό ήρωα Εριχθόνιο. Ο γλύπτης του κτίσματος ήταν ο Φειδίας, ο οποίος είχε οριστεί από τον Περικλή για να κοσμήσει το Ερέχθειο και τον Παρθενώνα. Υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν πως ο ναός κτίστηκε προς τιμήν του βασιλιά Ερεχθέα, ο οποίος θεωρείται πως έχει ταφεί σε κοντινό σημείο. Ο Ερεχθέας αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου ως ένας μεγάλος βασιλιάς και κυβερνήτης της Αθήνας κατά την Αρχαϊκή Περίοδο και συχνά Ερεχθέας και Εριχθόνιος ταυτίζονταν. Πιστεύεται πως ο ναός αντικατέστησε το Ιερό της Πολιάδος Αθηνάς, το οποίο κτίστηκε επί Πεισιστρατιδών και καταστράφηκε από τους Πέρσες το 480 π.Χ..
Η ανάγκη διατήρησης πολλών αντικειμένων σχετικών με ιερές τελετουργίες εξηγεί τον πολύπλοκο σχεδιασμό. Το κύριο κτίσμα αποτελείται από τέσσερα μέρη. Ο μεγαλύτερος από αυτούς είναι ο ανατολικός σηκός, με μια στοά ιωνικού ρυθμού ως πρόπυλο στο ανατολικό του άκρο. Άλλες σύγχρονες απόψεις θεωρούν πως ολόκληρος ο εσωτερικός χώρος στο κατώτατο ΒΔ επίπεδο και στο ανατολικό πρόπυλο χρησιμοποιούνταν για πρόσβαση προς το βωμό της Αθηνάς Πολιάδας μέσω πρόπυλου και σκαλοπατιών, καθώς και για πλατφόρμα δημόσιας προβολής.
Ολόκληρος ο ναός είναι κτισμένος σε πλαγιά και έτσι η βορειοδυτική πλευρά είναι περίπου 3 μέτρα χαμηλότερα από τη νοτιοανατολική πλευρά. Κτίστηκε αποκλειστικά από Πεντελικό μάρμαρο, με διαζώματα μαύρου ασβεστόλιθου από την Ελευσίνα, τα οποία φέρουν ανάγλυφα γλυπτά από λευκό μάρμαρο. Διέθετε περίτεχνα σκαλισμένα παράθυρα και πόρτες και οι κίονες ήταν περίτεχνα διακοσμημένοι (περισσότερο από ότι φαίνεται σήμερα). Ήταν ζωγραφισμένοι, επιχρυσωμένοι και τονισμένοι με επίχρυσο μπρούτζο και ένθετες πολύχρωμες χάντρες. Το κτήριο είναι γνωστό για τα πρώιμα παραδείγματα διακοσμητικών κυματίων τύπου «αβγού και βέλους» και «γραμμοκοσμήματος».
Η πρόστασις των Κορών
Στη βόρεια πλευρά, υπάρχει μια μεγάλη πρόσταση με έξι ιωνικού ρυθμού κίονες και στη νότια πλευρά η περίφημη «Πρόστασις των Κορών», οι οποίες είναι έξι ντυμένες γυναικείες μορφές (Καρυάτιδες) που λειτουργούν ως υποστηρικτικοί κίονες. Η πρόσταση αυτή κατασκευάστηκε για να αποκρυφθεί το γιγαντιαίο τμήμα που απαιτούνταν για την υποστήριξη του Κεκρόπειου, μιας και το μέγεθος και ο προϋπολογισμός κατασκευής του κτιρίου μειώθηκαν σημαντικά μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο.
Το Ερέχθειο ήταν συνδεδεμένο με τα αρχαιότερα και ιερότερα κειμήλια των Αθηναίων: Το Παλλάδιο, το οποίο ήταν το ξόανο (ξύλινη προτομή της Αθηνάς η οποία έπεσε από τον ουρανό - μη φτιαγμένη από άνθρωπο) της Αθηνάς Πολιάδος (Προστάτιδος της Πόλης), τα σημάδια από τη τρίαινα του Ποσειδώνα και το πηγάδι με θαλασσινό νερό το οποίο προέκυψε από το κτύπημα του Ποσειδώνα, η ιερή ελιά η οποία βλάστησε όταν η Αθηνά χτύπησε έναν βράχο με το δόρυ της, κατά την επιτυχή της αντιδικία με τον Ποσειδώνα για την πόλη, τους υποτιθέμενους χώρους ταφής των μυθικών βασιλέων Κέκροπα και Ερεχθέα, τα ιερά τεμένη των τριών θυγατέρων του Κέκροπα, Έρσης, Πανδρόσου και Αγλαύρου και αυτά των ηρώων των φυλών, Πανδίωνα και Βούτη. Ένα ελαιόδεντρο βρίσκεται ακόμη στη Δυτική πλευρά του Ερέχθειου, αλλά φυτεύτηκε κατά τη σύγχρονη εποχή από τη βασίλισσα Σοφία, εγγονή της Βασίλισσας Βικτώριας, προς τιμήν των Αθηναίων.
Το ανατολικό τμήμα του κτιρίου ήταν αφιερωμένο στην Αθηνά Πολιάδα, ενώ το δυτικό τμήμα ήταν ο χώρος λατρείας του Ποσειδώνα και του Ερεχθέα. Εκεί βρισκόταν οι βωμοί του Ηφαίστου και του Βούτη, αδελφού του Ερεχθέα. Σύμφωνα με το μύθο, το ιερό φίδι της Αθηνάς διαβιούσε στο χώρο. Το φίδι τρεφόταν με μέλι από την Κανηφόρο, ιέρεια της Αθηνάς Πολιάδος, κατά παράδοση των γυναικών της αρχαίας οικογενείας των Ετεοβουτάδων, τους υποτιθέμενους κληρονόμους του ήρωα Βούτη. Η άρνηση του φιδιού να τραφεί ερμηνευόταν ως κακός οιωνός.
Σύμφωνα με τον Παυσανία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Η πρόστασις των κορών
Ρωμαϊκά Χρόνια και Μεσαίωνας
μικρογραφία|Καρυάτιδες (Ερέχθειο)
Στο Ερέχθειο πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες επισκευές και αναμόρφωση για πρώτη φορά κατά τον 1ο αιώνα π.Χ., μετά από την καταστροφική πυρκαγιά που προκάλεσε ο Ρωμαίος στρατηγός Σύλλας κατά την επιδρομή του. Το άθικτο Ερέχθειο περιγράφηκε αναλυτικά από τον γεωγράφο Παυσανία (1.26.5 - 27.3), ο οποίος έγραψε έναν αιώνα μετά την ανακατασκευή του, κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ.. Το κτήριο μεταβλήθηκε σημαντικά κατά τη πρώιμη Βυζαντινή περίοδο, όταν μετατράπηκε σε εκκλησία αφιερωμένη στη Θεοτόκο. Κατά τη μετατροπή αυτή πολλά από τα αρχιτεκτονικά στοιχεία της αρχαιότητας χάθηκαν και έτσι οι γνώσεις μας για την εσωτερική διαρρύθμιση του κτιρίου είναι περιορισμένες. Έγινε παλάτι κατά τη Βενετοκρατία και η κατοικία του Τούρκου διοικητή, αλλά και χαρέμι κατά την Οθωμανική περίοδο.
Σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|Ερέχθειο, λεπτομέρεια|εναλλ.=
Το 1801 μία από τις Καρυάτιδες και ο βόρειος κίονας του ανατολικού πρόπυλου μαζί με το υπερκείμενο τμήμα του θριγκού αφαιρέθηκαν από τον Λόρδο Έλγιν με σκοπό τη διακόσμηση του μεγάρου του και αργότερα πωλήθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο (μαζί με γλυπτά από τα αετώματα και τις ζωφόρους του Παρθενώνα). Ένας θρύλος της εποχής ανέφερε πως κατά τη διάρκεια της νύχτας οι εναπομείνασες πέντε Καρυάτιδες ακούγονταν να θρηνούν για τη χαμένη αδελφή τους. Ο Έλγιν, προσπάθησε να αφαιρέσει και μια δεύτερη Καρυάτιδα και όταν προέκυψαν τεχνικές δυσκολίες, προσπάθησε να την κόψει σε κομμάτια. Το γλυπτό θρυμματίστηκε και παρέμειναν τα θραύσματα. Αργότερα ανακατασκευάστηκε ασυντόνιστα με τη χρήση τσιμέντου και μεταλλικών ράβδων. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, το κτίριο βομβαρδίστηκε από τους Οθωμανούς και υπέστη σοβαρές καταστροφές. Η οροφή της βόρειας πρόστασης ανατινάχθηκε και ένα μεγάλο μέρος των πλευρικών τοιχωμάτων του σηκού διαλύθηκε.
Ένα τμήμα γλυπτού γυναικείας μορφής που ανήκει στη βορεινή Ζωφόρο του κτηρίου πέρασε στη συλλογή του Άγγλου αρχιτέκτονα Σερ Τζων Σόουν (Sir John Soane) και σήμερα εκτίθεται στο ομώνυμο μουσείο (Sir John Soane museum) στο Λονδίνο.
Στο Ερέχθειο πραγματοποιήθηκαν έργα αναστήλωσης από το 1977 έως το 1988.
Προηγούμενες απόπειρες αναστήλωσης κατέστρεψαν την οροφή της Περίστασης των Κορών, με μπαλώματα από τσιμέντο και από τη μόλυνση του αέρα στην Αθήνα. Το 1979, οι πέντε αυθεντικές Καρυάτιδες μεταφέρθηκαν στο Παλαιό Μουσείο Ακρόπολης και αντικαταστάθηκαν στο σημείο από ακριβή αντίγραφα. Επιστήμονες εργάστηκαν το 2005 για να επισκευάσουν τις ζημιές, χρησιμοποιώντας τεχνικές καθαρισμού μέσω λέιζερ.
Η αναστήλωση του Ερέχθειου έλαβε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Nostra.
Πρόσφατα συμβάντα
Μια από τις αυθεντικές μορφές, που αφαιρέθηκε από τον Λόρδο Έλγιν στις αρχές του 19ου αιώνα, βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο. Στο Μουσείο Ακρόπολης βρίσκονται οι άλλες πέντε, οι οποίες έχουν αντικατασταθεί με αντίγραφα στο Ερέχθειο. Οι πέντε αυθεντικές που βρίσκονται στην Αθήνα εκτίθενται στο νέο Μουσείο Ακρόπολης, σε μια ειδική αίθουσα η οποία επιτρέπει στους θεατές να τις δουν από κάθε πλευρά. Το βάθρο για την Καρυάτιδα που βρίσκεται στο Λονδίνο παραμένει κενό. Κατά το 2011, καθαριζόταν από ειδικά κατασκευασμένες ακτίνες, οι οποίες αφαιρούν τη συγκεντρωμένη αιθάλη και τους ρύπους χωρίς να βλάπτουν το μάρμαρο. Κάθε Καρυάτιδα καθαρίζεται στο χώρο, με κλειστό τηλεοπτικό κύκλωμα να μεταδίδει το γεγονός ζωντανά στους επισκέπτες του μουσείου. Αν και έχουν την ίδια δομή και το ίδιο ύψος, και είναι ομοίως ενδεδυμένες, οι έξι Καρυάτιδες δεν είναι ίδιες: τα πρόσωπά τους, η στάση τους, τα ιμάτιά τους και τα μαλλιά που είναι σκαλισμένα ξεχωριστά, οι τρεις στο αριστερό βάθρο, στο δεξί τους γόνατο, ενώ οι τρεις στο δεξί βάθρο στο αριστερό τους γόνατο. Τα ογκώδη, περίτεχνα διατεταγμένα χτενίσματά τους εξυπηρετούν τον κρίσιμο σκοπό παροχής στατικής υποστήριξης για το λαιμό τους, ο οποίος αλλιώς θα ήταν το λεπτότερο και δομικά ασθενέστερο σημείο.
Οι Καρυάτιδες μεταφέρθηκαν από το Παλαιό στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης. Η πρώτη μεταφέρθηκε ασφαλώς στις 9 Δεκεμβρίου 2007, μέσω ενός περίτεχνου συστήματος με εναέριους γερανούς. Στο νέο μουσείο, σε ένα γλυπτό επανενώθηκε το μακροχρόνια χαμένο αριστερό του πόδι, το οποίο ταυτοποιήθηκε ανάμεσα σε ερείπια κατά τη δεκαετία του 1980. Το Μουσείο Ακρόπολης βραβεύθηκε για το πρωτοποριακό του πρόγραμμα για τη συντήρηση και αναστήλωση των Καρυάτιδων από το Διεθνές Ινστιτούτο Συντήρησης (IIC, International Institute for Conservation) στη Βιέννη, με το Βραβείο Keck το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας Κατηγορία:Ναοί του Ποσειδώνα
Διαβολικοί εραστές
Πλοκή
Η μοίρα οδηγεί έναν πλανόδιο αλήτη τον Τζίνο Κόστα (Μάσιμο Τζιρότι) σε ένα πανδοχείο στην επαρχία της Φερράρας. Εκεί γνωρίζεται με την Τζοβάνα (Κλάρα Καλαμάι) τη νεαρή σύζυγο του γέρου ιδιοκτήτη του πανδοχείου Τζιουζέπε Μπραγκάνα (Χουάν Ντε Λάντα). Οι δυο νέοι ερωτεύονται, ενώ ο αφελής σύζυγος της Τζοβάνα προσφέρει φιλοξενία στο νεαρό. Ο Τζίνο δεν μπορεί να αντέξει τη συμπεριφορά του Τζιουζέπε απέναντι στη Τζοβάνα και της προτείνει να το σκάσουν. Οι δυο τους ξεκινούν, αλλά η Τζοβάνα αλλάζει δρόμο και επιστρέφει στο σύζυγό της. Μερικές μέρες αργότερα οι δυο εραστές συναντιούνται ξανά τυχαία στην Ανκόνα και σχεδιάζουν τη δολοφονία του Τζιουζέπε. Μετά το έγκλημα, το ζευγάρι επιστρέφει στη Φερράρα και αποξενώνεται. Οι τύψεις κυριεύουν τους δυο εραστές, οι οποίοι αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο προκειμένου να ξεχάσουν αυτό που έκαναν. Στο μεταξύ η αστυνομία συνεχίζει τις έρευνες πάνω στο θάνατο του Μπραγκάνα κι όλα δείχνουν ότι σύντομα οι φονιάδες θα πρέπει να δώσουν λόγο για τα κρίματά τους.
Πληροφορίες
Ο υπουργός πολιτισμού Γκαετάνο Πολβερέλι, κατά την περίοδο του πολέμου, μετά από δυο απανωτές προβολές της ταινίας, κατέκρινε το φιλμ ως ανήθικο, λόγω των ρεαλιστικών ερωτικών σκηνών μεταξύ της Κλάρα Καλαμάι και του Μάσιμο Τζιρότι. Ο Βισκόντι πέρα από τη λογοκρισία που υπέστη η ταινία του, είχε να αντιμετωπίσει κι άλλες δυσκολίες κατά την παραγωγή της. Ο σκηνοθέτης ήθελε αρχικά να γυρίσει μια ταινία βασισμένη σε μυθιστόρημα του Τζοβάνι Βέργκα, αλλά οι φασιστικές αρχές του κράτους του το απαγόρευσαν. Έπειτα κατά τη συνεργασία του στη Γαλλία με τον Ζαν Ρενουάρ, είχε την ευκαιρία να διαβάσει το μυθιστόρημα του Κέιν, σε γαλλική μετάφραση. Την ίδια περίοδο έτυχε να δει την ταινία του Πιερ Σέναλ Ο τελευταίος γύρος (Le dernier tournant, 1939), μια ελεύθερη κινηματογραφική μεταφορά του Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές. Επιστρέφοντας το 1939 στην Ιταλία και επηρεασμένος από τον γαλλικό ρομαντισμό, αποφάσισε να μεταφέρει το μυθιστόρημα του Κέιν στη μεγάλη οθόνη. Έτσι με τη βοήθεια μιας ομάδας διανοούμενων που έγραφαν άρθρα για το ιταλικό περιοδικό "Σινεμά" (μεταξύ των οποίων ήταν και ο Αλμπέρτο Μοράβια) έγραψε το σενάριο. Η πολιτική κατάσταση στην Ιταλία καθώς και ο πόλεμος δεν του επέτρεψαν να αποσπάσει τα δικαιώματα για το ρομάντζο του Κέιν, γι' αυτό το λόγο το όνομα του Κέιν δεν αναφέρεται στους τίτλους έναρξης.
Πρώτη επιλογή του για το ρόλο της Τζοβάνα ήταν η Άννα Μανιάνι, η οποία λόγω της εγκυμοσύνης της δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στην ταινία και τη θέση της πήρε η πανέμορφη Κλάρα Καλαμάι. Η ταινία γυρίστηκε μεταξύ του 1942 και του 1943 και έκανε πρεμιέρα στη Ρώμη την άνοιξη του 1943, προκειμένου να περάσει από έλεγχο από το γραφείο λογοκρισίας. Η ταινία προκάλεσε τρομερή σύγχυση και ανώτατα κρατικά στελέχη που ήθελαν να διαφυλάξουν τόσο τη ζωή τους όσο και την καρέκλα τους, την κατηγόρησαν για ανηθικότητα, αλλά στη συνέχεια υπέκυψαν λόγω του γεγονότος ότι το φιλμ δεν επιτίθεται άμεσα στο φασιστικό κίνημα και έδωσαν την άδεια για την προβολή του. Μήνες αργότερα η ταινία προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες και ένα χρόνο αργότερα φτάνει στο Μιλάνο που βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή. Η προβολή του διακόπτεται λόγω των αντιδράσεων των Γερμανών και της εκκλησίας και τελικά καταστρέφεται από τη "Δημοκρατία του Σαλό". Ο Βισκόντι όμως καταφέρνει να κρύψει ένα αντίγραφο των αρνητικών, η οποία θα δει το φως μετά το τέλος του πολέμου. Λόγω του γεγονότος ότι ο Βισκόντι δεν έχει κατοχυρώσει τα δικαιώματα του μυθιστορήματος του Κέιν, η ταινία έφτασε τις αμερικανικές αίθουσες 30 χρόνια αργότερα, το 1976. Οι "Διαβολικοί εραστές" δεν ήταν η μόνη ταινία της οποίας η προβολή απαγορεύτηκε από το φασιστικό καθεστώς κατά τη διάρκεια του πολέμου, μια σειρά ταινιών από Το ανθρώπινο κτήνος του Ζαν Ρενουάρ, ως και το Ξημερώνει του Μαρσέλ Καρνέ είχαν την ίδια τύχη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1943 Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες ιταλικού νεορεαλισμού Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Giallo ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Λουκίνο Βισκόντι
Υπόθεση Ντον Στοτ
Ως υπόθεση Ντον Στοτ αναφέρονται οι ενέργειες του Νεοζηλανδού λοχία (μετέπειτα λοχαγού) Ντόναλντ Τζoν Στoτ (Ντoν Στoτ, Donald Stott) για τη δημιουργία συμμαχίας μεταξύ εθνικιστικών οργανώσεων και της κατοχικής κυβέρνησης, που θα λειτουργούσε ως αντίβαρο του ΕΑΜ. Τα περιστατικά συνέβησαν στα τέλη του 1943.
Προεργασία
Στις 4 Νοεμβρίου 1943 ο Στοτ πραγματοποίησε σύσκεψη με αρχηγούς οργανώσεων της Αθήνας. Σύνδεσμος του Στοτ με τις άλλες εθνικιστικές οργανώσεις ήτανο Παναγιώτης Σιφναίος. Μεταξύ άλλων παρευρίσκονταν ο συνταγματάρχης Μιχαήλ Αντωνόπουλος της Εθνικής Δράσης, ο Ηλίας Διαμέσης του ΕΔΕΜ, Γεώργιος Γρίβας της Χ, Χαράλαμπος Παπαθανασόπουλος του διασπασμένου "προδοτικού" ΕΔΕΣ Αθηνών, ο αντισυνταγματάρχης Πλευράκης της ΕΟΚ και οι λοχαγοί Αντώνης Σταθάτος της Ρ.Α.Ν. και Μιχάλης Κιουρτσόγλου της Τρίαινας. Ακόμη παρευρίσκονταν και ο ταγματάρχης Δημήτριος Σειραδάκης της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης της Κατοχικής κυβέρνησης.
Η συμφωνία
Οι οκτώ οργανώσεις υπέγραψαν συμφωνία που έθετε τις οργανώσεις τους υπό τις διαταγές του Γενικού Στρατηγείου της Μέσης Ανατολής για την εκτέλεση αντιστασιακών πράξεων ενώ παράλληλα γινόταν σαφής αντιεαμικός υπαινιγμός. Η συμφωνία αυτή έγινε, όμως, γνωστή και προκάλεσε την οργή του ΕΑΜ, ενώ η SOE πληροφορήθηκε το γεγονός μέσω του κατασκοπευτικού δικτύου του Απόλλωνα. Αν και οι Βρετανοί στόχευαν στη δημιουργία ενός δυναμικού αντίβαρου στο ΕΑΜ, η παρουσία οργανώσεων που έχουν προφανώς διασυνδέσεις με το δοσίλογο καθεστώς δημιουργούσε ενδοιασμούς.
Ο Ντοτ Στοτ στις 13 Νοεμβρίου 1943, απέκτησε μέσω του διορισμένου δημάρχου Αθηναίων Άγγελου Γεωργάτου επαφή με τους Γερμανούς και κατέληξε σε συνομιλίες με τον συνταγματάρχη Λόος, αρχηγό της νοτιοανατολικής Ευρώπης της Μυστικής Στρατιωτικής Αστυνομίας GFP. Η συνάντηση έγινε στο σπίτι του Δημάρχου Αθηνών και περιφρουρήθηκε από άνδρες του αρχηγού της Αστυνομίας Άγγελου Έβερτ και της Εθνικής Δράσης. Ο Χίτλερ είχε επιτρέψει να γίνουν ανιχνευτικές επαφές μεταξύ των δυο μερών αλλά στις διαπραγματεύσεις αναφέρθηκαν και στο ενδεχόμενο απόβασης των συμμάχων στην Ελλάδα, στην εναντίωση στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και στην ΕΣΣΔ, καθώς και στην σύναψη ειρήνης με πρόταση των αξιωματικών της Μυστικής Αστυνομίας των Γερμανών. Τελικά ο Στότ δέκτηκε να μεταφέρει τις προτάσεις ειρήνευσεις στους Βρετανούς.
Η ανάκληση
Καθώς ο Στοτ δεν είχε καμία εξουσιοδότηση, ανακλήθηκε από την SOE, ενώ έχει σταλεί σήμα από τον Απόλλωνα, που έλεγε: «''Ο Ντον ... θυμίζει σε μικρογραφία την υπόθεση Hess (επαναλαμβάνω Hess). Οργάνωση Απόλλων σήμα 22.11.43 προς την S.O.E'' στο Κάιρο όπου του χρεώνεται τεράστια αφέλεια.
Ο Στοτ δεν πήρε ποτέ το μήνυμα της ανάκλησης του από την SOE, επειδή ο ασύρματος του είχε καταστραφεί και έφυγε από την Ελλάδα με την βοήθεια γερμανικών αρχών κατοχής μέσω της Τουρκίας για να μεταβεί στην SOE προς συζήτηση των γερμανικών προτάσεων.
Με την μετάβασή του στο Κάιρο, έδωσε όσες πληροφορίες είχε συλλέξει και του απονεμήθηκε μετάλλιο, όμως δεν του επετράπη να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Ο Ντον Στοτ
Ο Στοτ ήταν μέλος των τμημάτων της Νέας Ζηλανδίας στη βρετανική Creforce που πήρε μέρος στην μάχη της Κρήτης. Αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς αλλά απέδρασε και κατέφυγε στην Αλεξάνδρεια όπου στρατολογήθηκε από τη SOE. Έπειτα επέστρεψε στην Ελλάδα συμμετέχοντας στο σαμποτάζ στη γέφυρα του Ασωπού και αναλαμβάνοντας καθήκοντα συνδέσμου στο 34ο σύνταγμα του ΕΛΑΣ στην Αττικοβοιωτία.
Στη συνέχεια αν και του προσφέρθηκε υπηρεσία γραφείου, έλαβε μετάθεση για την Services Reconnaissance Department (στρατιωτική κατασκοπευτική οργάνωση της Αυστραλίας) όπου έλαβε εκπαίδευση για μικρά σκάφη και άφιξη σε εχθρικά εδάφη με υποβρύχιο. Στις 20 Μαρτίου του 1945, ηγήθηκε μικρής ομάδας για εισαγωγή τους στο Balikpapan του Βόρνεο που ήταν υπό ιαπωνική κατοχή. Το ένα πλοιάριο έφτασε στην ξηρά, ενώ ο Στοτ και ο σύντροφός του δεν έδωσα ξανά σήμα ζωή και θεωρήθηκε ότι πνίγηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνική Αντίσταση Κατηγορία:Τάγματα ασφαλείας
Βασίλης Ντερτιλής
Ο Βασίλης Ντερτιλής (1949 - 24 Νοεμβρίου 2012) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του αξιωματικού του στρατού και ηγετικού στελέχους της Χούντας Νικολάου Ντερτιλή και εγγονός του αντιστρατήγου Βασίλειου Ντερτιλή. Αποφοίτησε από την Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Την περίοδο 1991 - 1993 διετέλεσε κυβερνήτης του πλοίου γενικής υποστηρίξεως "ΑΞΙΟΣ".
Απεβίωσε στις 24 Νοεμβρίου 2012 στο Λιντς της Αυστρίας, όπου και κατοικούσε, και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Σαλαμίνας. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Διάταγμα του Ροδώνα
Το Αυτοκρατορικό Διάταγμα του Ροδώνα ή του Γκιουλχανέ (Gülhane Hatt-ı Şerif, "ιερό διάταγμα του ροδώνα") ή Διάταγμα του Τανζιμάτ (Tanzimât Fermânı, "διάταγμα αναδιοργάνωσης"), είναι αυτοκρατορικό διάταγμα (χατ-ι σερίφ) που εκδόθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1839 από τον Αμπντούλ Μετζίτ Α΄,και ανακοινώθηκε στον κήπο του Γκιουλχανε απο τον υπουργο εξωτερικων του σουλτάνου ο οποίος αποτελεσε και τον εμπνευστη του αυτοκρατορικου διατάγματος Ρεσίτ Πασάς και ξεκίνησε την περίοδο μεταρρυθμίσεων γνωστή ως «Τανζιμάτ».
Το διάταγμα αυτό εξασφάλιζε απόλυτη θρησκευτική ελευθερία σε όλους του υπηκόους, ανεξαρτήτως θρησκεύματος. Παρά ταύτα, ουσιαστικά αυτό δεν εφαρμόστηκε πλήρως μέχρι το 1856, οπότε ακολούθησε το δεύτερο ιστορικό Χαττ των μεταρρυθμίσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικό δίκαιο Κατηγορία:1839 Κατηγορία:Τανζιμάτ
Μαυρολίμνη Αχαΐας
Η Μαυρολίμνη είναι μια πολύ μικρή εποχική αλπική λίμνη στο όρος Χελμός της Αχαΐας σε υψόμετρο 2.050 μέτρα. Σχηματίζεται από τα χιόνια που λιώνουν και έχει παγετωνική προέλευση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Ikariam
Το Ikariam είναι MMOG βιντεοπαιχνίδι στρατηγικής για PC που δημιουργήθηκε και συντηρείται από τη Gameforge AG. Το παιχνίδι διαδραματίζεται στην εποχή της κλασικής Ελλάδας σε ένα αρχιπέλαγος, με τους παίκτες να γίνονται κυβερνήτες μιας μικρής πόλης, την οποία θα πρέπει να επεκτείνει και να ηγηθεί. Το Ikariam έλαβε γενικά θετικές κριτικές.
Σύνοψη παιχνιδιού
Το Ikariam έχει συγκριθεί με τη σειρά Civilization, που δημιουργήθηκε από τον Sid Meier. Έχει επίσης σχέση με την θρυλική σειρά Travian που δημιουργήθηκε από την Travian Games GmbH. Ο σκοπός του Ikariam είναι να επεκτείνει την πόλη που ελέγχεται από τον παίκτη, για να συγκεντρώσει πόρους και να κατακτήσει ή να εξευμενίσει τους άλλους παίκτες το παιχνίδι μπορεί να παιχτεί για σύντομο χρονικό διάστημα. Ο παίκτης μπορεί να εξερευνήσει και να χτίσει σε όλα τα νησιά του κόσμου σε πραγματικό χρόνο. η κατασκευή και η έρευνα πραγματοποιείται σε πραγματικό χρόνο, ώστε ο παίκτης να μπορεί να επιστρέψει σε μεταγενέστερο στάδιο και να αναθέσει στους κατοίκους της πόλης νέα καθήκοντα.
Μετά την εγγραφή, οι παίκτες έχουν τον έλεγχο μιας μικρής πόλης. Οι κάτοικοι της πόλης πληρώνουν φόρους στον παίκτη ή μπορούν να σταλούν αντ' αυτού να συγκεντρώσουν πόρους. Ο κόσμος του παιχνιδιού χωρίζεται σε νησιά, καθένα από τα οποία μπορεί να υποστηρίξει έως και 16 (ή μέχρι 17 αν ο παίκτης αγοράσει αμβροσία) παίκτες και τις πόλεις τους. Κάθε νησί έχει το δικό του πριονιστήριο για την παραγωγή ξύλου και ένα από τα άλλα ορυχεία που παράγει έναν πόρο πολυτελείας. Υπάρχουν πέντε βασικοί τύποι πόρων: Ξύλο, Κρασί, Μάρμαρο, Γυαλί και Θείο. Πέρα από το Πριονιστήριο, είναι διαθέσιμο σε κάθε νησί ένας αμπελώνας ή ένα λατομείο ή ένα ορυχείο Γυαλιού ή ένα Ορυχείο Θείου αντίστοιχα. Όλοι αυτοί οι πόροι απαιτούνται για την πρόοδο στο παιχνίδι, κάνοντας την απόκτηση των πόρων αναγκαία μέσα από την παραγωγή, είτε μέσω της λεηλασίας, είτε μεσώ εμπορείου. Εάν ένα συγκεκριμένος πόρος λείπει από έναν παίκτη μπορεί τότε να ανταλλάξει έναν πόρο που έχει με άλλους παίκτες για να τον αποκτήσει. Οι κάτοικοι κάθε νησιού μπορούν να συνεργάζονται και να δωρίσουν τα οικοδομικά υλικό τους για την βελτίωση της αποδοτικότητας των εγκαταστάσεων συλλογής των πόρων του νησιού τους, η οποία επιτρέπει σε όλους τους παίκτες του νησιού την απόκτηση των πόρων γρηγορότερα. Η αποτυχία να το πράξει μπορεί να οδηγήσει σε εχθροπραξίες μεταξύ των κατοίκων του νησιού.
Με τους πόρους ο παίκτης μπορεί να κατασκευάσει τα κτίρια, όπως στρατώνες, ναυπηγεία, μουσεία και ακαδημίες. Οι πολίτες της πόλης μπορεί στη συνέχεια να εκπαιδευτούν ως στρατιώτες ή επιστήμονες ή ως εργάτες, που αποστέλλονται για την έρευνα νέων τεχνολογιών, ή να εκτελέσουν άλλες εργασίες, οι οποίες έχουν καταβληθεί τα χρήματα των πολιτών για την επιχείρηση. Οι πολίτες πρέπει να διατηρούνται στην ευχάριστη θέση και ανάπτυξη ώστε να τους αποτρέψει από το να εγκαταλείψουν την πόλη.
Το παιχνίδι προσφέρει επίσης τέσσερις συμβούλους για να καθοδηγήσει τον παίκτη σε όλο το παιχνίδι, που εμφανίζονται στην επάνω δεξιά γωνία της οθόνης. Από αριστερά προς τα δεξιά τα ονόματα είναι: Συμβούλους Πόλης, Συμβούλους Στρατιωτικών, Συμβούλους Έρευνας και Συμβούλους Διπλωματίας.
Ο σύμβουλος πόλης παρέχει στους παίκτες με ενημερώσεις σχετικά με την αυτοκρατορία τους, επίσης ο σύμβουλος πόλης επιτρέπει τους παίκτη επιπλέον να διαχειρίζονται εμπορικές οδούς, ένα πληρωτέο χαρακτηριστικό που επιτρέπει στον παίκτη να μεταφέρει πόρους με πλοία από την μια πόλη στην άλλη καθημερινά.
Ο σύμβουλος στρατιωτικών επιτρέπει στον παίκτη να δει όλους τους στρατούς και τους στόλους που έχει για τις θάλασσες και την στεριά και να ακυρώσει τις στρατιωτικές δράσεις. Ο παίκτης μπορεί επίσης να δει τις αναφορές μάχης που παρέχει η επισκόπηση για της παλαιότερες μάχες γης και ναυμαχίες.
Ο σύμβουλος έρευνας επιτρέπει στον παίκτη να έρευνα, εάν ο παίκτης έχει αρκετούς πόντους έρευνας μπορεί να ξεκλειδώσει πολλά πλεονεκτήματα. Η έρευνα είναι απαραίτητη για την πρόοδο στο παιχνίδι. Αυτός ο σύμβουλος δείχνει επίσης στον παίκτη πόσους πόντους έρευνας είναι διαθέσιμη, πόσοι επιστήμονες εργάζονται  στης ακαδημίες, πόσοι πόντοι έρευνας παράγονται ανά ώρα, και πόσο καιρό θα χρειαστεί μέχρι ο παίκτης μπορεί να ερευνήσει ορισμένες τεχνολογίες.
Ο σύμβουλος διπλωματίας επιτρέπει στον παίκτη να διαβάζει και να απαντάει στα μηνύματα που ο παίκτης έχει λάβει από άλλους παίκτες, να στέλνει κυκλικά μηνύματα στους παίκτες της συμμαχία του.
Επιχειρηματικό μοντέλο
Το παιχνίδι προ-κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2006, ως ένα δισδιάστατων γραφικών (2D) παιχνίδι.
Συμμαχία
Με την οικοδόμηση μιας πρεσβείας, μπορεί κανείς να ενταχθεί ή να ιδρύσει μια συμμαχία. Οι συμμαχίες είναι ομάδες των παικτών που εργάζονται μαζί. Συνήθως θα προστατεύει ο ένας τον άλλο. Εάν ένα μέλος της συμμαχίας δέχεται επίθεση από έναν άλλο παίκτη, το σύνολο της συμμαχίας, ή τα ισχυρότερα μέλη της συμμαχίας θα παρέμβουν και θα αποκρούσουν τον εισβολέα. Εάν είστε ο ηγέτης της συμμαχίας, τα πόσα μέλη θα μπορούν να μπουν στην συμμαχία σας εξαρτάται από το επίπεδο της πρεσβείας σας. Επίσης, μπορείτε να πάρετε μια μικρή ποσότητα του '' καθημερινού μπόνους" των πόρων κάθε μέρα, ανάλογα με τον αριθμό των ανθρώπων στη συμμαχία σας. Μια συμμαχία έχει τρεις θέσεις εργασίας που μπορεί να ανατεθεί από τον ηγέτη: του Διπλωμάτη, του Στρατηγού και του Υπουργό Εσωτερικών. Ο διπλωμάτης είναι υπεύθυνη για την σύναψη συνθηκών, για την απάντησή των μηνυμάτων που αποστέλλονται στη συμμαχία, και την επεξεργασία της εξωτερικής σελίδας συμμαχίας, η οποία είναι ορατή από όλους τους παίκτες. Ο Στρατηγός είναι υπεύθυνος για της στρατιωτικές κίνησης όλων των μελών της συμμαχίας, και έχει την ικανότητα να ματαιώσει τυχόν επιθέσεις που γίνονται από μέλη της συμμαχίας Ο Υπουργός Εσωτερικών είναι υπεύθυνος για την επεξεργασία των τάξεων εντός της συμμαχίας και την επεξεργασία της εσωτερικής σελίδα συμμαχία, η οποία είναι ορατή μόνο από τα μέλη της συμμαχίας. Η συμμαχίες συχνά μπορεί να συγκεντρώσει ανθρώπους από όλο τον κόσμο(server) που έχουν παρόμοια ενδιαφέροντα και έχει χαρακτηριστεί ως ένα στοιχείο του παιχνιδιού που δεν βρέθηκε σε άλλα παιχνίδια πρόγραμμα περιήγησης στο web.