cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λίνταου
Ιστορία
thumb|left|Το Λίνταου τον χειμώνα Το όνομα Λίνταου αναφέρεται για πρώτη φορά από ένα μοναχό του Σανκτ Γκάλεν σε έγγραφο του 882, σύμφωνα με το οποίο ο Αδαλβέρτος, κόμης της Ραιτίας, είχε ιδρύσει γυναικεία μονή επάνω στο νησί. Υπάρχουν πάντως και κατάλοιπα ρωμαϊκού οικισμού του 1ου αιώνα μ.Χ. στη γειτονική περιοχή του Έσαχ (Aeschach).
Το 1180 ιδρύθηκε ο ναός του Αγίου Στεφάνου, ενώ το 1224 οι Φραγκισκανοί ίδρυσαν και ανδρικό μοναστήρι πάνω στο νησί. Το 1274/75 το Λίνταου ανακηρύχθηκε «Αυτοκρατορική Ελεύθερη Πόλη» υπό τον βασιλέα Ροδόλφο Α΄ της Γερμανίας. Το 1430 περίπου 15 Εβραίοι της πόλης κάηκαν ζωντανοί κατηγορούμενοι για τη δολοφονία ενός παιδιού Χριστιανών. Το 1528 το Λίνταου αποδέχθηκε τη θρησκευτική Μεταρρύθμιση, πρώτα την Τετραπολιτανή Ομολογία και μετά την Ομολογία της Αυγούστας. Μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο, το 1655 οργανώθηκε η πρώτη «Εορτή των Παιδιών» (Lindauer Kinderfest) στη μνήμη των χρόνων του πολέμου.
Μετά τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, το Λίνταου έχασε την ιδιότητα της Αυτοκρατορικής Ελεύθερης Πόλεως το 1802 και πέρασε στην εξουσία του κόμη Καρόλου Αυγούστου φον Μπρέτσενχαϊμ, ο οποίος έδωσε την πόλη και το μοναστήρι στο Βασίλειο της Αυστρίας το 1804. Το επόμενο έτος όμως η Αυστρία επέστρεψε το Λίνταου στη Βαυαρία.
Το 1922 οι ανεξάρτητες κομητείες του Έσαχ, του Χόιρεν και του Ρόιτιν συγχωνεύθηκαν με την κομητεία του Λίνταου. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη υπάχθηκε στη γαλλική διοίκηση και απετέλεσε μέρος αρχικώς του κρατιδίου Βυρτεμβέργης-Χοεντσόλερν και μετά της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Το 1955 επιστράφηκε στη Βαυαρία.
Αξιοθέατα
thumb|325px|Η περίφημη είσοδος του λιμένα του Λίνταου στη Λίμνη της Κωνσταντίας thumb|225px|Η οπίσθια όψη του παλαιού δημαρχείου του Λίνταου Το Λίνταου είναι τουριστικός προορισμός στον νότο της Γερμανίας. Επισκέπτες, ακόμα και από άλλες ηπείρους, απαντώνται εδώ κυρίως το καλοκαίρι. Η πόλη είναι περίφημη για τα παλαιά της σπίτια και την ποικιλία του αρχιτεκτονικού της πλούτου γενικότερα. Οι κήποι του Λίνταου είναι υπέροχοι κατά την εαρινή ή τη θερινή ανθοφορία τους. Σύγχρονες υπαίθριες δραστηριότητες, όπως η ποδηλασία (ιδιαιτέρως δημοφιλή είναι τα ηλεκτρικά ποδήλατα), η ιστιοπλοΐα, η πεζοπορία, το μπάνιο στη λίμνη κ.ά., συμπληρώνουν την τουριστική αξία του Λίνταου.
thumb|225px|Ο πύργος Mangenturm Μερικά από τα αξιοθέατα στην πόλη και το νησί είναι:
Οικονομία
Μία από τις σημαντικές εμπορικές οδούς από τη Νυρεμβέργη στην Ιταλία περνούσε κάποτε από το Λίνταου. Η αλιεία στη λίμνη διαδραμάτισε επίσης μεγάλο ρόλο στην οικονομία της μικρής πόλης. Κατά τον 19ο αιώνα το Λίνταου ήταν κέντρο υφαντουργίας, ενώ σήμερα έχει μία εδραιωμένη βιομηχανική και τουριστική οικονομία, με εστιατόρια, ξενοδοχεία, πανσιόν και ενοικιαζόμενα διαμερίσματα. Πολυάριθμα αγροκτήματα γύρω από την πόλη παράγουν μήλα, αχλάδια, φράουλες και επεξεργασμένα προϊόντα, όπως φρουτοχυμούς, κρασί και απεσταγμένα οινοπνευματώδη. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω το Λίνταου έχει πολύ μικρή ανεργία.
Διαμερίσματα
Το Λίνταου χωρίζεται σε αρκετά διαμερίσματα:
(Στα νότια απλώνεται η Λίμνη της Κωνσταντίας.)
Λεωφορεία
Τα λεωφορεία του συστήματος Stadtbus Lindau αναχωρούν από κάθε σταθμό κάθε 30 λεπτά μέχρι τις 22.30 καθημερινά, με ειδικά δρομολόγια για έκτακτες εκδηλώσεις και φεστιβάλ. Το σύστημα των λεωφορείων είναι ένας πολύ χρήσιμος τρόπος για τη μετακίνηση ατόμων όλων των ηλικιών.
Οδικές μεταφορές
Το Λίνταου συνδέεται με τον αυτοκινητόδρομο Autobahn A96 (E43) και με εθνικές οδούς όπως τις B31 και B12. Ο A96 ενώνεται με τον αυστριακό Autobahn A14 αμέσως μετά την περίπου 7 χιλιομέτρων σήραγγα του όρους Pfänder.
Αεροδρόμια
Το Λίνταου δεν έχει δικό του αεροδρόμιο, αλλά βρίσκεται πολύ κοντά σε εκείνα του Φρίντριχσχαφεν και του Μέμινγκεν, που εξυπηρετούν συνήθως τους Γερμανούς τουρίστες. Για τις μακρινές διεθνείς πτήσεις συνιστώνται τα αεροδρόμια του Μονάχου, της Ζυρίχης ή της Στουτγκάρδης.
Υπηρεσίες κοινής ωφελείας
Ο τοπικός πάροχος υπηρεσιών κοινής ωφελείας είναι η ιδιωτική εταιρεία Stadtwerke Lindau: Παρέχει το ηλεκτρικό ρεύμα, την υδροδότηση, τις τηλεπικοινωνίες, ενώ λειτουργεί και τα δημοτικά λουτρά.
Τοπικά ΜΜΕ
Το Λίνταου έχει μία εδραιωμένη καθημερινή εφημερίδα, τη Lindauer Zeitung , τμήμα της Schwäbische Zeitung. Μία άλλη εφημερίδα είναι η Bürgerzeitung Lindau (BZ), που κυκλοφορεί δύο φορές την εβδομάδα, διανέμεται δωρεάν και περιέχει π.χ. τις ανακοινώσεις του δήμου, αλλά και πολύ ενδιαφέροντα μικρά άρθρα για τοπικά γεγονότα, δουλειές, επετείους και πολλά άλλα. Αμφότερες οι εφημερίδες κυκλοφορούν τόσο σε έντυπη μορφή, όσο και στο διαδίκτυο.
Εκπαίδευση
Το Λιντάου έχει δύο λύκεια, ένα γυμνάσιο θηλέων και ένα αρρένων, καθώς και αρκετά δημοτικά σχολεία. Πριν από λίγα χρόνια ολοκληρώθηκε η ανέγερση ενός πρότυπου νέου δημόσιου νηπιαγωγείου με παιδικό σταθμό (Kita, Kindertagestätte). Υπάρχει υψηλή ζήτηση για παιδική φροντίδα και ο δήμος είναι υποχρεωμένος από την κυβέρνηση της Βαυαρίας να την παρέχει για κάθε παιδί.
Φεστιβάλ και συναντήσεις
Με την ιδιαίτερη θέση του στις όχθες της λίμνης, το Λίνταου είναι ιδανικό για φεστιβάλ και συνέδρια. Η κυριότερη εποχή για αυτά είναι σαφώς το καλοκαίρι, μεταξύ του Μαΐου και του Αυγούστου. Μερικά από τα παρακάτω διεξάγονται ετησίως και επί πολλά χρόνια.
Κλίμα
Το Λίνταου βρίσκεται σε εύκρατη ζώνη με καλώς καθορισμένες τις 4 εποχές του έτους. Οι χειμώνες μπορεί να είναι ψυχροί, με τη θερμοκρασία να πέφτει μέχρι και τους -20 °C κάποιες χρονιές. Μία φορά κάθε 50 ως 100 έτη περίπου αναφέρεται ότι η λίμνη παγώνει σε έκταση και βάθος αρκετό ώστε να μπορεί να κρατήσει το βάρος ενός αυτοκινήτου. Τα καλοκαίρια αναδίνουν πάντα μία υγρή ζέστη, εξαιτίας της παρουσίας της λίμνης. Μεγάλες καλοκαιρινές θύελλες, νεροποντές και καταιγίδες είναι συνηθισμένες, με ανέμους π.χ. 8 μποφόρ. Η λίμνη είναι συνήθως ήρεμη, αλλά υπάρχει ένα σύστημα συναγερμού με φώτα για τα μικρά σκάφη, ιδίως τα ιστιοπλοϊκά, που προειδοποιεί για την έλευση θυελλωδών ανέμων.
«Αδελφές» πόλεις
Το Λίνταου είναι «αδελφοποιημένο» με τους παρακάτω οικισμούς:
Πέτρος Κουναλάκης
Ο Πέτρος Κουναλάκης (1937 – 28 Οκτωβρίου 2020) Έλληνας ήταν δημοσιογράφος, οικονομολόγος και πολιτικός. Υπήρξε μέλος της ΕΔΑ και του ΚΚΕ από το 1959, στη διάρκεια της δικτατορίας εργάσθηκε στη Γερμανία και αργότερα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι ως υπεύθυνος του Πατριωτικού Μετώπου (ΠΑ.ΜΕ.) Δυτικής Ευρώπης.
Κάψαλα Εύβοιας
Τα Κάψαλα είναι ημιορεινό χωριό της νότιας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας σε υψόμετρο 160 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Κάψαλα βρίσκονται νότια από τα Στύρα σε απόσταση 91 χλμ. ΝΑ. από τη Χαλκίδα και 34 χλμ. ΒΔ. από την Κάρυστο (έδρα του δήμου). Το χωριό έχει θέα προς τον Νότιο Ευβοϊκό κόλπο και αξιοθέατά του θεωρούνται το εκκλησάκι της Αγίας Άννας που χρονολογείται από την τουρκοκρατία, το Λαογραφικό Μουσείο του καθώς και το Δρακόσπιτο "Λιμικό". Αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 να προσαρτάται στον τότε δήμο Στυρέων. Το 1946 με το ΦΕΚ 290Α - 26/09/1946 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Στύρα, το Ελαφολίμανο, τους Καγκαδαίους, τη Λεύκα και το Νιμπορειό αποτελούν την τοπική κοινότητα Στύρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Στυρέων του Δήμου Καρύστου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 158 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Αλαπάγεφσκ
Το Αλαπάγεφσκ (ρωσ. Алапаевск) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 43.300 κατοίκους. Βρίσκεται 180 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ, στο πόταμο Νέιβα και Αλαπάιχα.Πληθυσμός: 38,192(απογραφή 2010), 44,263 (απογραφή 2002) 50,060 (απογραφή 1989) 49,000 (1968). Ο Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόβσκι έζησε μέρος της παιδικής του ζωής στο Αλαπάγιεβσκ.
Ιστορία
Το Αλαπαγιέβσκ είναι ένα από τα παλαιότερα κέντρα εργοστασίων μεταλλουργίας στα Ουράλια με το πρώτο εργοστάσιο που χτίστηκε το 1704. Το χωριό ιδρύθηκε το 1781.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Πάπας Λέων ΣΤ΄
Ο Πάπας Λέων ο ΣΤ΄ (Papa Leone VI, ... - Δεκέμβριος 928) διατέλεσε Πάπας μόνο επί 6 μήνες και κάποιες ημέρες (Μάιος-Δεκέμβριος) κατά την εποχή της παπικής πορνοκρατίας, όταν η Θεοδώρα μαζί με τις κόρες της Μαροζία και Θεοδώρα διεύθυναν τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 10ου αιώνα
Αραμίλ
Το Αραμίλ (ρωσ. Арамиль) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 15.100 κατοίκους. Βρίσκεται 15 χλμ νοτιοανατολικά από το Αικατερίνενμπουργκ, κοντά στον ποταμό Αραμίλκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Τριμερές Σύμφωνο
Το Τριμερές Σύμφωνο του Άξονα ήταν σύμφωνο στρατιωτικής συμμαχίας που υπογράφτηκε στο Βερολίνο στις 27 Σεπτεμβρίου, 1940, ανάμεσα στις Δυνάμεις του Άξονα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σύμφωνο υπέγραψαν οι αντιπρόσωποι των χωρών που συμμετείχαν. Για το Γερμανικό Ράϊχ υπέγραψε ο Αδόλφος Χίτλερ, για το Βασιλείο της Ιταλίας ο υπουργός των εξωτερικών Γκαλεάτσο Τσιάνο και για την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας ο Ιάπωνας πρέσβης στη Γερμανία Σαμπουρό Κουρούσου.
Η συμφωνία
Τα τρία έθνη που συνυπέγραψαν συμφώνησαν σε δεκαετή συνεργασία, με στόχο την ευημερία και την πολιτική, στρατιωτική και οικονομική αλληλεγγύη στην περίπτωση που οποιοδήποτε από τα τρία δεχτεί εξωτερική επίθεση. Στη συνθήκη, εκτός των ιδρυτικών μελών-κρατών, συμμετείχαν:
Το τέλος του συμφώνου
Το Βασίλειο της Ιταλίας παραδόθηκε στους Συμμάχους το 1943, σημειώνοντας την έναρξη του τέλους του συμφώνου. Το 1944, η Βουλγαρία και η Ρουμανία άλλαξαν στρατόπεδο και έγιναν στρατιωτικοί σύμμαχοι της ΕΣΣΔ. Μετά την καταστολή της σλοβακικής εξέγερσης από τους Γερμανούς, στις αρχές του Απριλίου του 1945, η Ουγγαρία μετά την ανατροπή της φιλοναζιστικής της κυβέρνησης αποχώρησε. Η παράδοση της Ιαπωνίας και η ολοκληρωτική ήττα της Γερμανίας σήμαναν το τέλος του Τριμερούς Συμφώνου.
Α.Ο. Αλεξανδρούπολης (Άλεξ)
Ο '''Α.Ο. Αλεξανδρούπολης, γνωστός ως Άλεξ''', ήταν αθλητικό σωματείο στην Αλεξανδρούπολη του νομού Έβρου. Χρώματα του συλλόγου ήταν το κόκκινο και το λευκό. Δραστηριοποιούνταν στο άθλημα του ποδοσφαίρου. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονταν στο Δημοτικό Στάδιο Αλεξανδρούπολης «Φώτης Κοσμάς», χωρητικότητας 7.000 θεατών.
Ο Άλεξ συστάθηκε το 1975. Σημαντική επιτυχία για το σύλλογο αποτέλεσε η κατάκτηση του Εθνικού Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος και η άνοδος στη Β΄ Εθνική κατηγορία το 1982. Έκτοτε η πορεία του ήταν φθίνουσα, ενώ το 2017 διέκοψε τη λειτουργία του.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1975, έπειτα από πρωτοβουλία των ανθρώπων του διαλυμένου Γ.Σ. Αλεξανδρούπολης, η οποία οδήγησε στη μετονομασία του αθλητικού σωματείου «Κύκλωψ» Μάκρης σε Αθλητικός Όμιλος «η Αλεξανδρούπολις». Η ομάδα μετείχε αρχικά στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Έβρου. Η περίοδος 1978–79 ήταν η πρώτη για την ομάδα στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, όπου τερμάτισε στη 12η θέση του 4ου Ομίλου και υποβιβάστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα.
Την περίοδο 1980–81 μετείχε και πάλι στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Ήταν η περίοδος 1981–82 όταν η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στον 8ο Όμιλο του Εθνικού Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας έτσι την άνοδο στη Β΄ Εθνική κατηγορία. Την περίοδο 1982–83 ο Άλεξ μετείχε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής, όπου τερμάτισε στη 18η θέση του Βορείου Ομίλου με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό στη Γ΄ Εθνική κατηγορία.
Ο σύλλογος μεταξύ 1983 και 1985 αγωνίστηκε για δύο συνεχόμενες αγωνιστικές περιόδους στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας και συγκεκριμένα στο Βόρειο Όμιλο. Το 1985 υποβιβάστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα. Τη δεκαετία του '90 (το 1995), αν και αρχικά υπήρχαν ενδοιασμοί, πραγματοποιήθηκε συγχώνευση με τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης για τη δημιουργία ενός ισχυρότερου συλλόγου, του Ορφέα Αλεξανδρούπολης, γεγονός στο οποίο συνέβαλε ο τότε δήμαρχος Ηλίας Ευαγγελίδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεξ Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1975 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας‎ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1975
256 Βαλπούργκα
Η Βαλπούργκα (Walpurga) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,8. Ανακαλύφθηκε το 1886 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη, και πήρε το όνομά της από την Αγία Βαλπούργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βαλπούργκας εκτιμάται σε 63 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της και ο χρόνος περιστροφής της γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαλπούργκα
Πάπας Λέων Ζ΄
Ο Πάπας Λέων Ζ΄ (Papa Leone VII, ... - 13 Ιουλίου 939) ήταν Πάπας από τις 3 Ιανουαρίου του 936 έως το θάνατό του το 939. Ήταν ο διάδοχος του Πάπα Ιωάννη ΙΑ΄ και τον ακολούθησε ο Πάπας Στέφανος Η΄. Η εκλογή του Λέοντα Ζ' ως Πάπα εξασφαλίστηκε από τον Αλβέριχο Β', κυβερνήτη της Ρώμης εκείνη την εποχή. Αν και διατήρησε στενή φιλία με τον Αλβέριχο, γιο της διάσημης εταίρας Μαροκίας, εντούτοις κάλεσε παρ΄ αυτόν τον ηγούμενο της Μονής του Κλουνύ Όθωνα στον οποίο και εμπιστεύθηκε την αποκατάσταση της μοναχικής τάξης και πειθαρχίας στα εντός της Ρώμης και πέριξ μοναστήρια.
Α.Ο. Σχερία
Ο Αθλητικός Όμιλος Σχερία είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα των δραστηριοτήτων του την Κέρκυρα. Ιδρύθηκε από μια παρέα παλαιών συμμαθητών το καλοκαίρι του 1988 με στόχο την καλλιέργεια και ανάπτυξη της γυναικείας καλαθοσφαίρισης στο νησί. Το όνομα του συλλόγου παραπέμπει στη Σχερία, το νησί όπου κατοικούσαν κατά τον Όμηρο οι Φαίακες.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1989 προσχωρεί στον Α.Ο. Σχερία το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης του Ιονίου Α.Σ. Ο σύλλογος κατακτά τα πρωταθλήματα ΕΣΚΑΒΔΕ γυναικών και κορασίδων από το 1989 έως το 1991, ενώ στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα κορασίδων, που διοργανώθηκε το 1990, ο σύλλογος κατακτά το ασημένιο μετάλλιο. Την περίοδο 1991-92 αναδεικνύεται πρωταθλητής σε όλες τις κατηγορίες της Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε. (κορασίδων, νεανίδων και γυναικών). Η επόμενη διάκριση για την ομάδα των κορασίδων έρχεται μετά από οκτώ χρόνια, οπότε και κατακτούν το πρωτάθλημα Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε. και το πρωτάθλημα ΒΔ Ελλάδας για τρεις συνεχόμενες χρονιές, 2002, 2003 και 2004.
Παράλληλα, η γυναικεία ομάδα ανεβαίνει το φθινόπωρο του 1992 για πρώτη φορά στη Β' Εθνική γυναικών, με προπονητές τον Petrit Stefa και την Ιωάννα Χρονοπούλου. Εκεί αγωνίζεται για πέντε σαιζόν μέχρι την άνοιξη του 1997, έχοντας καταταγεί τρίτη σε δύο διαφορετικές χρονιές. Την περίοδο 1997-98 ο Α.Ο. Σχερία αγωνίζεται στο πρωτάθλημα Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε. και τελικά ενώνεται με τον Κ.Γ.Σ. Την επόμενη χρονιά, με προπονητή τον Διονύση Αργαλιά, κατακτά εκ νέου το τοπικό πρωτάθλημα και επανέρχεται στη Β' Εθνική Κατηγορία (νότιος όμιλος). Την περίοδο 2002-03 κατέλαβε την τρίτη θέση, κάτι που σε συνδυασμό με την κατάργηση της κατηγορίας την επόμενη περίοδο οδηγεί το σύλλογο στην Α2 Εθνική Κατηγορία.
Η πρώτη από τις δύο χρονιές που αγωνίστηκε εκεί, 2003-04 στάθηκε εξαιρετική, μιας και κατέλαβε την τρίτη θέση, ισοβαθμώντας μάλιστα με τον δεύτερο Πανιώνιο. Η επόμενη περίοδος ωστόσο ήταν αποτυχημένη και η κατάταξη της ομάδας στην προτελευταία θέση της κατηγορίας σήμαινε και τον υποβιβασμό της στο τοπικό πρωτάθλημα.
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2008-09, ο σύλλογος τερμάτισε στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του τοπικού πρωταθλήματος, όμως ισοβάθμησε με τη Νίκη Λευκάδας, η οποία υπερτερούσε στα μεταξύ των δύο ομάδων παιχνίδια, κι έτσι έχασε την ευκαιρία να διαγωνιστεί στα μπαράζ ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 η ομάδα της Κέρκυρας κατέκτησε για πέμπτη φορά στην ιστορία της το Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε. κερδίζοντας το δικαίωμα να συμμετάσχει σε μπαράζ ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Με απολογισμό δύο νίκες και δύο ήττες δεν κατάφερε να πετύχει το στόχο της.
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Α.Ο. Σχερία έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 3η θέση της τελικής βαθμολογίας (σε σύνολο 5 συλλόγων).
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2013-14, ο Α.Ο. Σχερία έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 1η θέση της τελικής βαθμολογίας.Στην συνέχεια όμως αποσύρθηκε από το ειδικό πρωτάθλημα ανόδου για την Α2 γυναικών.
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2015-16, ο Α.Ο. Σχερία έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 1η θέση της τελικής βαθμολογίας (σε σύνολο 5 συλλόγων). Συμμετείχε στα μπαράζ ανόδου για Α2 χωρίς επιτυχία.
Κατά την αγωνιστική περίοδο,2016-17, ο Α.Ο. Σχερία έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών που διοργανώνει η Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε., όπου αναδείχτηκε πρωταθλήτρια. Συμμετείχε στα play off ανόδου χωρίς επιτυχία.Τερμάτισε στην 4η θέση με 2 νίκες και 3 ήττες,212-200 πόντους.
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2017-18, ο Α.Ο. Σχερία έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα γυναικών που διοργάνωσε η ΕΣΚΑΒΔΕ.Τερμάτισε στην τρίτη θέση με 16 βαθμούς,6 νίκες και 4 ήττες,342-360 πόντους.
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2019-20, ο Α.Ο. Σχερία έλαβε μέρος στον βόρειο όμιλο του πρωταθλήματος γυναικών που διοργανώνει η ΕΣΚΑΒΔΕ.Πραγματοποιήθηκε μόλις μια αγωνιστική,αφού το πρωτάθλημα διακόπηκε εξαιτίας της πανδημίας του covid-19,στην οποία κέρδισε τον Σπάρτακο με 56-37.Κατέκτησε την πρώτη θέση στον όμιλο και αγωνίστηκε σε αγώνα μπαράζ για τον πρωταθλητή εναντίον των Αργοναυτών Αγρινίου στην Πρέβεζα. Έχασε με 51-31.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Α.Ο. Σχερία έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα γυναικών που διοργανώνει η ΕΣΚΑΒΔΕ.Κατέκτησε την δεύτερη θέση με 10 βαθμούς,4 νίκες και 2 ήττες,310 πόντους υπέρ και 266 πόντους κατά.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Ε.Α.Κ. Κέρκυρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κέρκυρας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Β.Δ.Ε. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1988 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1988
Πικρόλιθος
Με τον όρο πικρόλιθος εννοείται μια κιονοειδής σε μορφή ή ψευδοϊνώδης ποικιλία του αντιγορίτη. Η πετρογραφική, χημική και με ακτίνες Χ ανάλυση ορυκτών δειγμάτων υποδεικνύουν ότι το υλικό αποτελείται από λεπτόκοκκο μείγμα πολύμορφων του σερπεντίνη (οφίτη, οφιόλιθου), του χρυσοτίλη και του λιζαρδίτη. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερες πληροφορίες για την τοξικότητά του ή πιθανές επιβαρύνσεις στην ανθρώπινη υγεία. Η μαλακή υφή του το κάνει ιδανικό για τη δημιουργία λίθινων διακοσμητικών. Το χρώμα του ποικίλει τυπικά από το φαιοκίτρινο έως το πράσινο του μήλου. Καθώς ο πικρόλιθος μπορεί να είναι χρυσοτίλης, λιζαρδίτης, αντιγορίτης ή μίγμα των τριών ορυκτών ο όρος δεν υποδηλώνει κάποιο διακριτό ορυκτό είδος, αλλά χρησιμοποιείται ευρέως στην ορολογία πεδίου.
Αρχαιολογία
Λίθινα τέχνεργα της Νεολιθικής και της Χαλκολιθικής σε διάφορα σχήματα και αποχρώσεις του γαλαζοπράσινου και του πράσινου έχουν αναφερθεί στο παρελθόν ως στεατίτες, οφιόλιθοι, η απλά πράσινοι λίθοι. Στις περισσότερες των περιπτώσεων το υλικό είναι ο πικρόλιθος. Λεπτομερής μελέτη πεδίου έδειξε πως στην Κύπρο κατάλληλο υλικό για την κατασκευή τέχνεργων υπάρχει μόνο στο όρος Όλυμπος, την υψηλότερη κορυφή των ορέων Τρόοδος, πεδίο με δυσχερή πρόβαση. Τούτο οδηγεί στο πιθανό συμπέρασμα ότι όλα τα ανεπεξέργαστα ή μερικώς επεξεργασμένα θραύσματα αυτού του τύπου λίθου που βρέθηκαν σε βιοτεχνίες πικρόλιθου νεολιθικών και χαλκολιθικών οικισμών ήταν φερτές ύλες από τους ποταμούς Κουρής και Καρυώτης, που έχουν τις πηγές τους στο όρος Όλυμπος. Το υλικό φαίνεται πως ήταν εμπορεύσιμο ή ανταλλάξιμο στην ακατέργαστη μορφή του, αναπόσπαστο τμήμα των εσωτερικών κοινωνικών και οικονομικών δομών των νεολιθικών εγκαταστάσεων στην Κύπρο.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Ορυκτά
Παντελής Καρασεβδάς
Ο Παντελής Καρασεβδάς (Αστακός Αιτωλοακαρνανίας, 1877 - Αγρίνιο, 14 Μαρτίου 1946) ήταν σημαντική προσωπικότητα που πρωταγωνίστησε για δεκαετίες στους χώρους του αθλητισμού, της πολιτικής αλλά και του στρατού. Ήταν Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, σημαίνον στέλεχος του Κόμματος Φιλελευθέρων, Πρόεδρος του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου, αλλά και με σημαντική στρατιωτική συνεισφορά στους εθνικούς αγώνες.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
thumb|Το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Καρασεβδάς στον Αστακό. Γεννήθηκε το 1877 στον Αστακό όπου τελείωσε και το δημοτικό σχολείο και στη συνέχεια φοίτησε στο γυμνάσιο της Πάτρας όπου ήταν από τους πρώτους αθλητές του Παναχαϊκού Γυμναστικού Συλλόγου. Στη συνέχεια σπούδασε Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα και στο Παρίσι και δικηγόρησε κατά διαστήματα όταν το επέτρεπαν οι ποικίλες υποχρεώσεις του.
Ο Παντελής Καρασεβδάς πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση τον Μάρτιο του 1946 στο Αγρίνιο. Ο δήμος Αγρινίου έδωσε το όνομά του σε δρόμο κοντά στο κέντρο της πόλης. Στον Αστακό λειτουργεί σκοπευτικός όμιλος που φέρει σαν τίτλο το όνομά του.
Αθλητική δράση
Ασχολήθηκε με τον αθλητισμό από τα παιδικά του χρόνια στο Αστακό, όπου ήταν και χειμερινός κολυμβητής. Συνέχισε με άλματα και αγωνίσματα δρόμου στον Παναχαϊκό με πολλές διακρίσεις, αλλά έφτασε τελικά στην κορυφή σαν αθλητής της σκοποβολής (τυφέκιο 200μ), όταν στις 28 Μαρτίου του 1896 κατέκτησε στο Καλλιμάρμαρο στάδιο το χρυσό μετάλλιο στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, συγκεντρώνοντας 2.350 βαθμούς. Αργότερα διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Ολυμπιακών αγώνων από το 1924 μέχρι το 1935, καθώς και πρόεδρος του Παναθηναϊκού και του Πανελληνίου ΓΣ. Έδωσε μάλιστα μάχη στη Δ’ Εθνοσυνέλευση (1924-1925) ώστε να εγκριθεί η παραχώρηση της Περιβόλας από τον Δήμο Αθηναίων στον Παναθηναϊκό. Η εγκριτική απόφαση δημοσιεύθηκε στο υπ’ αρίθμ. 165/1924 φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. Η ηγετική τετράδα του Παναθηναϊκού (Καλαφάτης, Νικολαΐδης, Παπάζογλου, Πανουργιάς) σε ένδειξη εκτίμησης τον εξέλεξε πρόεδρο του συλλόγου.
Στρατιωτική δράση
Σημαντική ήταν και η στρατιωτική του δράση, η οποία ξεκίνησε το 1897 όταν βρέθηκε με την φοιτητική φάλαγγα στην Κρητική Επανάσταση. Εκεί συνδέθηκε με φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Στη συνέχεια πήρε μέρος σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις, το 1897 ενάντια στους Τούρκους, το 1904 - 1906 στον Μακεδονικό Αγώνα, το 1912 στη Σάμο, το 1912 - 1913 στους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1914 στον αυτονομιακό αγώνα της Βορείου Ηπείρου και στη συνέχεια στη Γαλλία στη μάχη του Βερντέν όπου γνωρίστηκε προσωπικά με τον στρατηγό Ντε Γκωλ. Το 1915 ανέλαβε μάλιστα επικεφαλής τάγματος της Λεγεώνας των Ξένων στην εκστρατεία των Δαρδανελίων όπου τραυματίστηκε. Τασσόμενος με τον Βενιζέλο και με το Κίνημα Εθνικής Αμύνης, το 1918 κατέλαβε το Σκρα για λογαριασμό των Γάλλων. Τέλος, έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία με το 5ο Ευζωνικό Σύνταγμα του Πλαστήρα, ενώ αργότερα υποστήριξε ενεργά και το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922. Για όλες αυτές τις διακρίσεις του έλαβε δεκάδες παράσημα και μετάλλια ανδρείας και έφτασε έως τον βαθμό του υποστρατήγου, πράγμα πρωτοφανές για έφεδρο αξιωματικό.
Πολιτική δράση
Πολύ έντονη όμως ήταν και η παρουσία του στα πολιτικά ζητήματα της χώρας. Ήταν ο αρχηγός του κόμματος των Φιλελευθέρων στην Αιτωλοακαρνανία και εκλέγονταν συνεχώς βουλευτής από το 1910 και έπειτα. Υπήρξε μεγάλος υπέρμαχος της δημοκρατίας και το 1924 εκφώνησε στη Βουλή τον ιστορικό του λόγο "Περί των προτερημάτων της Δημοκρατίας και των ελαττωμάτων της Βασιλείας" που προκάλεσε αίσθηση και διανεμήθηκε τυπωμένος σε όλη την Ελλάδα. Εκρηκτικός ως χαρακτήρας, ήταν μέλος της ομάδας των Αριστερών Φιλελεύθερων εντός του κόμματος και σφοδρός αντιβασιλικός.
Το 1944 εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση ανέβηκε στα βουνά της Ευρυτανίας όπου συμμετείχε στο ΕΑΜ και στη Βουλή των Κορυσχάδων της ΠΕΕΑ. Ήταν επικριτής της πολιτικής υπαγωγής του ΕΑΜ στη κυβέρνηση Μέσης Ανατολής και ζητούσε να ανακληθεί η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ και ενάντιος στη συμφωνία του Λιβάνου. Έβγαλε αργότερα λόγο στο συλλαλητήριο του ΕΑΜ της 3ης Δεκεμβρίου 1944, όταν και ξεκίνησαν τα Δεκεμβριανά.
1-1-4
Ως 1-1-4 (ολογράφως: ένα-ένα-τέσσερα) ήταν γνωστό το κεντρικό σύνθημα υπέρ της διαφύλαξης των δημοκρατικών αξιών το οποίο χρησιμοποιήθηκε κατά την δεκαετία του 1960 από την κεντρώα και κεντροαριστερή φοιτητική νεολαία (κυρίως Ένωση Κέντρου και Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) κατά της κυβέρνησης ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και αργότερα από το ΠΑΜ κατά της δικτατορίας. Το σύνθημα αναφερόταν στο άρθρο 114 του Συντάγματος του 1952, κατά το οποίο Ἡ τήρησις τοῦ παρόντος Συντάγματος ἀφιεροῦται εἰς τὸν πατριωτισμὸν τῶν Ἑλλήνων, και το οποίο υπήρχε ήδη ως άρθρο στο Σύνταγμα από το 1844 (ως άρθρο 107). Η χρήση του συνθήματος γινόταν έτσι ώστε να προασπίσει τα δημοκρατικά δικαιώματα και την ελευθερία ψήφου κατά τις υπάρχουσες προβλέψεις του Συντάγματος, ιδιαίτερα μετά τις εκλογές του 1961 οι οποίες έγιναν γνωστές ως εκλογές βίας και νοθείας καθώς υπήρξαν ισχυρές κατηγορίες πως ο Καραμανλής χρησιμοποίησε τις δυνάμεις ασφαλείας προς επηρεασμό του εκλογικού αποτελέσματος και προς τρομοκράτηση των ψηφοφόρων του Κέντρου και της Αριστεράς. Μ Το Σύνταγμα του 1975 το οποίο προέκυψε κατ'ενάσκηση εκ νέου συντακτικής εξουσίας περιέχει επίσης αντίστοιχα το δικαίωμα αντίστασης, πλέον όμως η αντίστοιχη ακροτελεύτια διάταξη είναι το άρθρο 120 του Συντάγματος, όπως ήταν αντίστοιχα το άρθρο 114 του Συντάγματος του 1952, ωστόσο η ανάμνηση του συνθήματος παρέμεινε ως πολιτική ορολογία σε σχέση με τα θέματα περί Συντάγματος, ενώ το σύνθημα χρησιμοποιήθηκε και για τους σκοπούς του χαρακτηρισμού της τότε νεολαίας ως γενιάς του 1-1-4 καθώς και του 15% για την Παιδεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα
Οικία Σεφεριάδη
Η Οικία Σεφεριάδη, ένα από τα ιστορικά παλιά σπίτια της Αθήνας, βρίσκεται στον πεζόδρομο της οδού Κυδαθηναίων αριθ. 9 στην Πλάκα, απέναντι από την εκκλησία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (11ος-12ος αι.), γνωστής και ως «Σωτείρα του Κοττάκη».
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|300px|Αναμνηστική πλάκα στην Οικία Σεφεριάδη, όπου έζησε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος. Το τριώροφο αυτό μέγαρο χτίστηκε στη δεκαετία του 1920 και ανήκε στον Στυλιανό Σεφεριάδη (1873 -1951), πατέρα του Γιώργου Σεφέρη και της Ιωάννας Τσάτσου. Ο πατέρας Σεφεριάδης, γεννημένος στη Σμύρνη, όπου δικηγορούσε, ήταν παντρεμένος με την Δέσπω Τενεκίδη, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη, τον Άγγελο Σεφεριάδη (1905 - 1950), που πέθανε πρόωρα στην Καλιφόρνια, όπου είχε μεταναστεύσει, και την Ιωάννα Σεφεριάδη, μετέπειτα σύζυγο του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τσάτσου.
Ο Σεφεριάδης, προβλέποντας το αβέβαιο μέλλον του Ελληνισμού στη Μικρά Ασία, μετέφερε με την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου κατοίκησε στο σπίτι της οδού Κυδαθηναίων στην Πλάκα. Αργότερα θα γίνει καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Σύμβουλος Επικρατείας και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Η Οικία Σεφεριάδη έγινε πλέον έδρα όλης της οικογένειας στην Αθήνα. Στο μεσαίο πάτωμα έμενε και είχε εγκαταστήσει και το γραφείο του ο πατέρας Σεφεριάδης. Στο διαμέρισμα του ισογείου έμενε ο ποιητής και νομπελίστας (1963) Γιώργος Σεφέρης (1900 - 1971), όταν επισκεπτόταν την Αθήνα από τις διάφορες πρωτεύουσες, όπου υπηρετούσε στο Διπλωματικό Σώμα.
Στην πρόσοψη του σπιτιού υπάρχει σήμερα εντοιχισμένη αναμνηστική πλάκα, που τοποθέτησε ο Δήμος Αθηναίων το 1997, όπου αναγράφεται: «''Εδώ έζησε ο φιλόσοφος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος (1899 - 1987). Δήμος Αθηναίων 1997''».
Στον περίβολο της εκκλησίας της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, απέναντι ακριβώς από την Οικία Σεφεριάδη, έχουν ανεγερθεί με πρωτοβουλία του Υπουργείου Πολιτισμού η προτομή του Κωνσταντίνου Τσάτσου (1989), έργο του γλύπτη Γιάννη Παππά, καθώς και η προτομή της Ιωάννας Τσάτσου (2002), φιλοτεχνημένη από το γλύπτη Νικόλα (1909 - 1990), προσφορά του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας Κατηγορία:Πλάκα Κατηγορία:Γιώργος Σεφέρης
Μάριος Ιωάννου Ηλία
Ο Μάριος Ιωάννου Ηλία (19 Ιουνίου 1978, Πάφος) είναι Ελληνοκύπριος συνθέτης και διευθυντής καλλιτεχνικών και πολιτιστικών θεσμών. Έχει χαρακτηριστεί από Ευρωπαίους ομότεχνους του, μουσικολόγους και μουσικοκριτικούς, ως «μουσικό φαινόμενο» και «πρωτοπόρος μεταξύ των συνθετών της γενιάς του» καθώς και το «παιδί θαύμα της σύγχρονης μουσικής».
Διευθυντικές Θέσεις σε Γερμανία, Ιαπωνία, Ρωσία και Κύπρο
Ο Ηλία διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής σε σημαντικούς φορείς της Ευρώπης, Ρωσίας και Ασίας. Ευρωπαϊστής και οικουμενικός, πρωτοποριακός και τολμηρός, με εμπειρογνωμοσύνη και τεχνογνωσία σε μεγάλης κλίμακας διοργανώσεις. Υπήρξε καλλιτεχνικός διευθυντής της γερμανικής m:con–mannheim:congress GmbH με ενεργητικό της τάξης των 20 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο και 100 υπαλλήλους. O Δήμαρχος του Μάνχαϊμ αναφέρθηκε το 2012 με εγκωμιαστικά σχόλια για τη συνολική του απόδοση ενώ δεν έλειψαν και οι βραβεύσεις, όπως το «Χρυσό Μήλο» για την καλύτερη καλλιτεχνική εκδήλωση της Γερμανίας και το Βραβείο Μάρκετινγκ Ράιν-Νέκαρ για τον πολιτισμό.
Είναι μέλος συμβουλίων, μεταξύ αυτών της «Σλαβονικής Ευρώπης» με έδρα τις Βρυξέλλες, για τη στρατηγική διεθνή συνεργασία μεταξύ των λαών μέσω του πολιτισμού, της επιστημονικής συμβουλευτικής ομάδας του «Ευρωπαϊκού Δελφικού Πνευματικού Κινήματος» με έδρα την Αθήνα και μέλος του καλλιτεχνικού και επιστημονικού συμβουλίου εμπειρογνωμόνων της «Διεθνούς Κοινότητας Πολυαισθητικής Εκπαίδευσης» με έδρα το Σάλτσμπουργκ. Είναι Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του «Διεθνούς Συνεδρίου για τη Σύγχρονη Μουσική» στο Μπρασόβ της Ρουμανίας, με έδρα το Πανεπιστήμιο της Τρανσυλβανίας.
Από το 2018 είναι επικεφαλής της Τάξης των Τεχνών στην Επιτροπή Αξιολόγησης της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.
Από τις 27 Απριλίου 2023 είναι ο Πρέσβης του Ελληνικού Ινστιτούτου Πολιτιστικής Διπλωματίας Κύπρου και Ελλάδας. Στο πλαίσιο των εγκαινίων της 19ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης 2023, ο Μάριος Ιωάννου Ηλία αγορεύτηκε σε Πρέσβη Ελληνικού Πολιτισμού από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού και του απονεμήθηκε το «HFC Delegate Awards Professional 2023» ως αναγνώριση της διεθνούς εκπροσώπησης του Ελληνικού Πνεύματος, της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Πολιτισμού μέσω του συνολικού μουσικού του έργου.
Ανέλαβε διευθυντικές θέσεις και υλοποίηση έργων για την πολιτιστική πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, το Κιότο, με τη στήριξη του τμήματος των πολιτιστικών υποθέσεων της Ιαπωνικής Κυβέρνησης, για τη Συμφωνική Ορχήστρα του ελίτ Πανεπιστημίου της Οσάκα, τη Φιλαρμονική Πριμόριε, το Δήμο του Βλαδιβοστόκ και την Κυβέρνηση Πριμόριε της Ρωσίας. Για το τελευταίο, τόσο ο Δήμαρχος του Βλαδιβοστόκ όσο και ο Υπουργός Πολιτισμού του Κράι Πριμόριε βράβευσαν τον Ηλία «για τη μεγάλη προσφορά του στην ανάπτυξη και δημοτικότητα του πολιτισμού και των τεχνών».
Διετέλεσε σύμβουλος σε σειρά ευρωπαϊκών πολιτιστικών φορέων, μεταξύ άλλων της Αμπερντίν ως υποψήφιας πόλης για Εθνική Πρωτεύουσα Πολιτισμού του Ηνωμένου Βασιλείου και της Λευκωσίας ως υποψήφιας πόλης για Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, καθώς και του Διεθνούς Φεστιβάλ Όπερας της Πάφου. Υπήρξε πρεσβευτής τουρισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας με επίκεντρο τον πολιτισμό του τέως Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού, νυν Υφυπουργείου Τουρισμού, όπως και πρεσβευτής καλής θέλησης του ιαπωνικού πολιτιστικού φορέα Mandarin Electron.
Υπήρξε ο νεαρότερος καλλιτεχνικός διευθυντής στη μέχρι τώρα ιστορία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης», το Πάφος 2017. Αμέσως μετά την οικονομική κρίση του 2013, ανέλαβε ως τεχνοκράτης την επανακοστολόγηση και επανασχεδιασμό ολόκληρου του προγράμματος, με αποτέλεσμα την επιτυχημένη αξιολόγηση της ειδικής επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες, θέτοντας ουσιαστικά τη βάση για τη συνέχιση του θεσμού στην Πάφο. O Ηλία ήταν πρώτος στη βαθμολογία με διαφορά από τους άλλους υποψηφίους επειδή είχε διεθνή καριέρα, εμπειρογνωμοσύνη και τεχνογνωσία σε μεγάλης κλίμακας διοργανώσεις και αναγνώριση τόσο των διοικητικών όσο και των καλλιτεχνικών του ικανοτήτων. Εντούτοις, το Διοικητικό Συμβούλιο του Πάφος 2017 τερμάτισε την απασχόληση του, αυθαίρετα και παράνομα, με αποτέλεσμα να προσφύγει στη Δικαιοσύνη. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2015, καταχώρησε αγωγή εναντίον του φορέα υπεύθυνου για τη διεξαγωγή του θεσμού. Στις 30 Νοεμβρίου 2022, ο Ηλία δικαιώθηκε πανηγυρικά, σύμφωνα με την απόφαση της Δικαστού, και κέρδισε τη δίκη.
Συνεργάζεται στενά με το Υπουργείο Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, με επίκεντρο το θέμα της πολιτιστικής διπλωματίας. Μέχρι τώρα έχουν γίνει συνεργασίες με τις Πρεσβείες της Κύπρου στο Βερολίνο, στη Βιέννη, στο Τόκιο, στη Μόσχα και στο Βουκουρέστι.
Ευρεία είναι η παρουσία του στα διεθνή μέσα ενημέρωσης: CNN, Deutsche Welle, Euronews, The New York Times, HuffPost, Toronto Sun, Reuters, Die Welt, κλπ.
Καλλιτεχνικό έργο ανά το παγκόσμιο
Ο Ηλία είναι ο δημιουργός έργων με παγκόσμια εμβέλεια και απήχηση. Η συμφωνία «Autosymponic» στη Γερμανία είχε ακροατήριο 20.000 άτομα, 55 εκατομμύρια τηλεθεατές και χαρακτηρίστηκε από τα γερμανικά μέσα ως «το έργο του αιώνα». Η σημασιολογία της δημιουργικής μουσικοποίησης μιας πόλης που ανέπτυξε ο Ηλία («Sound of») συμβάλλει στην ενίσχυση και προβολή της πολιτιστικής ταυτότητας της πόλης. Σε αυτό συγκαταλέγονται «Ο Ήχος του Βλαδιβοστόκ» , το οποίο χαρακτηρίστηκε από τα ρωσικά μέσα ως «ο νέος ύμνος της πόλης», και «Ο Ήχος του Κιότο»  (συμπράττουν 43 φορείς και 18 μουσικά σύνολα) , «ένα αριστούργημα αφιερωμένο στο Κιότο» σύμφωνα με την Tokyo Weekender. Ακολουθεί «Ο Ήχος της Σαγκάη» στην Κίνα.
Ξεπερνώντας τα συμβατά όρια, με την πρεμιέρα του ιδιόμορφου έργου του Ηλία «Ματριόσκα» στο Κόμπε πραγματοποιήθηκε Παγκόσμιο Ρεκόρ Γκίνες. Το επετειακό συμφωνικό έργο «Ελευθερία» για τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, υπό την αιγίδα της ΑΕ Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, παρουσιάστηκε στη Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας, κάτω από την Ακρόπολη. Το ορατόριο «Πονεμένες Παναγίες», ανάθεση της Προεδρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, πρωτοπαρουσιάστηκε στο Προεδρικό Μέγαρο. Στις επερχόμενες πρεμιέρες συγκαταλέγονται η «Τρομπέτα του Θεού» για την πρώην πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, Πετς στην Ουγγαρία, καθώς και η «Γαία», ένα έργο για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή, που θα εκτελεστεί στο ιστορικό ροκοκό θέατρο του παλατιού Σβέτζινγκεν και στην κεντρική ανοιχτή σκηνή της Γερμανικής Εθνικής Έκθεσης Κήπου (BUGA) στο Μάνχαϊμ.
Η μουσική του Ηλία συνενώνει ετερογενή είδη, τύπους και σύνολα μουσικής. Τα έργα του ερμηνεύονται από φημισμένες ορχήστρες και σύνολα, όπως η Φιλαρμονική της Βαρσοβίας, Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία της Ραδιοφωνίας της Νοτιοδυτικής Γερμανίας Μπάντεν-Μπάντεν και Φράιμπουργκ, Ορχήστρα Gewandhaus Λειψίας, Συμφωνική Ορχήστρα και Χορωδία της ΕΡΤ, Φιλαρμονική Παννονίας, Συμφωνική Ορχήστρα του Ειρηνικού, Ευρωπαϊκή Ορχήστρα Νέων, Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου, Βυζαντινή Χορωδία Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου και το δημοφιλές γερμανικό συγκρότημα Söhne Mannheims. Επιπλέον, σολίστ του Θεάτρου Μαριίνσκι, της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βαυαρίας και της Κρατικής Όπερας της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη. Οπερατικά του έργα έχουν ανεβάσει οι Κρατικές Όπερες της Στουτγκάρδης, του Ανόβερου και των Σκοπίων. Έχει επίσης συνθέσει για το Αεροδρόμιο του Σάλτσμπουργκ και το Στάδιο Καραϊσκάκη.
Στα έργα του αναφέρεται συχνά στην ιστορία και τον πολιτισμό της Κύπρου, προβάλλοντας τα διεθνώς.
Βραβεύσεις
Το συνθετικό του έργο περιλαμβάνει περί των 100 συνθέσεων,        στα οποία αποδίδεται μια πλούσια συλλογή από 50 και πλέον διεθνείς βραβεύσεις  : το «Χρυσό Μήλο» για το «καλύτερο καλλιτεχνικό γεγονός» της Γερμανίας το 2011, το Grand Prix «Silver Archer» της Άπω Ανατολής  , το Πρώτο Βραβείο «Luciano Berio» στη Νέα Υόρκη, τα Πρώτα Βραβεία «Kazimierz Serocki» και «Witold Lutoslawski» στη Βαρσοβία, το Πρώτο Βραβείο «Edison Desinov» στη Μόσχα, το Μεγάλο Βραβείο «Theodor Körner» στη μεγάλη αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου της Βιέννης συνοδευόμενο από εγκωμιασμό του Προέδρου της Αυστρίας στο Παλάτι Χόφμπουργκ της Βιέννης, και το Βραβείο BMW της Musica Viva στο Μόναχο.
Το 2022, η Ακαδημία Αθηνών, το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της Ελλάδας, απένειμε στην τάξη των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών το «Βραβείο Σπύρου Μοτσενίγου», την ύψιστη διάκριση της Ελλάδας στον τομέα της μουσικής, στον Μάριο Ιωάννου Ηλία. Στο επίσημο τιμητικό δίπλωμα αναγράφεται πως η Ακαδημία Αθηνών απονέμει το εν λόγω Βραβείο στον Ηλία «δια την άoκνον μουσικήν αυτού προσφοράν το τε λαμπρόν συμφωνικόν έργον «Ελευθερία» το επι τηι συμπληρώσει διακοσίων ετών από της Ελληνικής Επαναστάσεως συντέθεν». To 2021 αναδείχθηκε στην Κύπρο από το περιοδικό MAN «Καλλιτέχνης της Χρονιάς» και του απονεμήθηκε το βραβείο Τράπεζα Κύπρου «Man of the Year» στην κατηγορία δημιουργία. Το 2019 αναδείχθηκε ως η Προσωπικότητα της Χρονιάς της Κυπριακής Δημοκρατίας στην κατηγορία Πολιτισμός. Tο 2010 εκλέχθηκε «Καλλιτέχνης της Χρονιάς» από την Εφημερίδα Πολίτης ως η «σημαντικότερη πολιτιστική προσωπικότητα που διαθέτει η Κύπρος στο εξωτερικό».
Ιδρύματα όπως το Α.Γ. Λεβέντη στο Παρίσι, το Ευρωπαϊκό Κέντρο για τις Τέχνες στη Δρέσδη, το Ίδρυμα Hinrichsen στο Λονδίνο, το Πολιτιστικό Ίδρυμα Allianz στο Μόναχο, η Ακαδημία Schloss Solitude στη Στουτγκάρδη, το Ίδρυμα Τέχνης Βάδης-Βυρτεμβέργης, το Ίδρυμα Hanne Darboven στο Αμβούργο, η Deutscher Harmonika-Verband στο Τρόσινγκεν και το Theodor Körner Fonds στη Βιέννη έχουν βραβεύσει και επιχορηγήσει τις δημιουργίες του.
Ακαδημαϊκή δράση, ερευνητικό έργο και δημοσιεύσεις
Επιβλέπει διδακτορικές διατριβές στο Βασιλικό Κονσερβατόριο των Βρυξελλών και σε επίπεδο advanced master στο Πανεπιστήμιο της Τεργέστης. Έχει διδάξει, δώσει διαλέξεις και ομιλίες σε πανεπιστήμια και διεθνή συνέδρια στο Μοτσαρτέουμ του Σάλτσμπουργκ, Πανεπιστήμιο Μουσικής και Θεάτρου Λειψίας, Χονγκ Κονγκ Baptist University, Queensland Conservatorium Griffith University του Μπρίσμπεϊν, Sangmyung University της Σεούλ, Far Eastern Federal University της Άπω Ανατολής, Kyoto City University of Arts, Carl von Ossietzky University of Oldenburg, Transilvania University of Brasov, στη Ρουμανική Ακαδημία, στην Ακαδημία Τεχνών του Βερολίνου, στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών, στο Ελληνικό Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου , στο Κέντρο Τεχνών του Κιότο , κλπ.
Έχει εφεύρει την έννοια της πολυμεσότητας στη μουσική (2003), την οποία αναλύει στο βιβλίο του «The Concept of Polymediality» (έκδοση οίκου Schott). Σε αυτήν αξιοποιεί μη συμβατικά μουσικά στοιχεία, μέσα και μορφές τέχνης καθώς και την τεχνολογία στην υλοποίηση της μουσικής ιδέας.
Σπουδές σε Αυστρία και Ελβετία
Σπούδασε στο φημισμένο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών «Μοτσαρτέουμ» του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, αποφοιτώντας ταυτόχρονα με άριστα σε τρεις διαφορετικούς κλάδους. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται τόσο η καλλιτεχνική εξειδίκευση, η φιλοσοφία και η εκπαίδευση, οι σύγχρονες τεχνολογίες στην τέχνη, οι διεπιστημονικές εφαρμογές μεταξύ επιστημών και τεχνών, όσο και η μελέτη-εφαρμογή της δημιουργικής οικονομίας και βιομηχανίας, συνάμα με τη διαχείριση του πολιτισμού και την πρακτική ανάπτυξη καινοτόμων εφαρμογών της. Το Αυστριακό Ομοσπονδιακό Υπουργείο για την Εκπαίδευση, τις Τέχνες και τον Πολιτισμό τον τίμησε με Ειδικό Βραβείο το 2002 ως ο «καλύτερος και επιτυχέστερος φοιτητής» του πανεπιστημίου, ενώ ο πρύτανης τον βράβευσε με το «αριστείο καλλιτεχνικής επίδοσης». Το ίδιο διάστημα σπούδασε για ένα χρόνο στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία της Βασιλείας στην Ελβετία. Συνέχισε με διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών Βιέννης, μια έρευνα για την πολυαισθητική στη σύγχρονη όπερα και μουσικό θέατρο, η οποία βραβεύτηκε από την πρυτανεία του πανεπιστημίου και εκδόθηκε από τον γερμανικό οίκο Schott. Με υποτροφία, το 2010 ολοκληρώνει επιτυχώς έρευνα στο Πανεπιστήμιο Σαουθάμπτον της Αγγλίας με θέμα την αλληλεπίδραση λογοτεχνίας και μουσικής στον 20ο και 21ο αιώνα και του απονέμεται ο διδακτορικός τίτλος (PhD).
Πρώτοι σταθμοί και αναφορές σε Κύπρο και Ελλάδα
Σημαντικός σταθμό στην πρώιμη σταδιοδρομία του υπήρξε η πρόσκληση από το Σύνδεσμο Νέας Μουσικής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ το 2002 για την παρουσίαση του έργου «Μ' ένα Ψαλίδι και Χίλιες Κλωστές». Την περίοδο 2004/2005 τρία διαφορετικά θέατρα του Σάλτσμπουργκ αφιέρωσαν σκηνογραφημένες συναυλίες προς τιμήν του.
Ο Ηλία απέκτησε ιδιαίτερη φήμη από τη χρησιμοποίηση μηχανοκίνητων οργάνων. Για παράδειγμα, τo «Tempus tantum nostrum est» (Μονάχα ο χρόνος μας ανήκει) είναι γραμμένο για χορωδία και μοτοσικλέτες Harley Davidson (2005) – εμπνεύστηκε από τα γεγονότα των μοτοσικλετιστών στη Δερύνεια το 1996. Η όπερα «Το κυνήγι» διάρκειας 80 λεπτών, που πρωτοπαρουσιάστηκε από την Κρατική Όπερα της Στουτκάρδης, χρησιμοποιεί έξι αυτοκίνητα, μεταξύ αυτών μία Aston Martin, εν είδη φυσικών (και ηχητικών) όντων του δάσους.
Έχει εκπροσωπήσει την Κύπρο πολλές φορές: στην τελετή λήξης του «Πολιτιστικού Έτους των Δέκα» στο Μέγαρο της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Βερολίνου (στο πλαίσιο της ένταξης των δέκα νέων κρατών μελών στην Ευρωπαϊκή Ένωση), στις Πολιτιστικές Ημέρες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στη Φρανκφούρτη, στο πρότζεκτ «Art-Peace - Challenging Walls» στην Ακαδημία Τεχνών του Βερολίνου (όπου συμετείχαν καλλιτέχνες απ' όλες τις πόλεις του κόσμου που εξακολουθούν να έχουν διαχωριστικό τοίχος), στις εκδηλώσεις «Louise» στις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής Προεδρίας του Βελγίου, στη 14η Μπιενάλε Σκοπίων στην κεντρική σκηνή της Εθνικής Όπερας της Βόρειας Μακεδονίας, κλπ.
Στα έργα του συχνά αναφέρεται στην κυπριακή ιστορία και πολιτισμό. Το «Αντίδωρον» αποτελεί φόρο τιμής στον Κώστα Μόντη και η σύνθεσή του ολοκληρώθηκε αμέσως μετά το θάνατο του ποιητή. Το «Ασπρόμαυρο» εμπνέεται από το ποίημα του Μόντη «Τουρκική Εισβολή» ενώ το «Φράουλες και Σταφύλια» τελειώνει με τη χαρακτηριστική φράση του ίδιου ποιητή: «Πέστε μου ειλικρινά, χαμογελώ;». Στο «Ακάνθαι» για ορχήστρα υπάρχει αναφορά στον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και στο ποίημα «9η Ιουλίου» του Βασίλη Μιχαηλίδη.
Η Ελλάδα είναι επίσης παρούσα στις δημιουργίες του: Στο «Ελπίς» για ορχήστρα ακορντεόν αναφέρεται στο βιβλίο «Ζητείται Ελπίς» του Έλληνα ουμανιστή συγγραφέα, Αντώνη Σαμαράκη. Στο «Εν Πλώ» για όργανα, ηλεκτρονικούς ήχους και ορχήστρα μεγαφώνων κυριαρχούν δύο ναυτικά ιστορικά γεγονότα: η βύθιση του καραβιού της Κερύνειας και η βύθιση του ελληνικού καταδρομικού «Έλλη» στο νησί της Τήνου. Το μουσικοθεατρικό έργο «Aquanauten» που πρωτοπαρουσιάστηκε στους κήπους του Παλατιού Mirabell του Σάλτσμπουργκ το 2007 φλερτάρει με σκηνές από την «Οδύσσεια».
Ο Μάριος Ιωάνννου Ηλία κατάγεται από την Κερύνεια. Αποφοίτησε με άριστα τον πρακτικό κλάδο του A' Λυκείου Πάφου και υπηρέτησε στο Ναυτικό και στη Στρατιωτική Μουσική Εθνικής Φρουράς. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του είχε καθηγητές προσωπικότητες όπως οι Adriana Hölszky και Bogusław Schaeffer (Μοτσαρτέουμ), Καρλχάιντς Στοκχάουζεν (Κολωνία), Κλάους Χούμπερ (Βασιλεία), Χέλμουτ Λάχενμαν (Ντάρμστατ), Michael Finnissy (Σαουθάμπτον) και Γιώργο Απέργη (Διεθνές Ιδρυμα Μοτσαρτέουμ). Στο πλαίσιο της διδακτορικής του διατριβής στη Βιέννη είχε επικοινωνία με το Μαουρίτσιο Κάγκελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Μουσικολόγοι Κατηγορία:Έλληνες καλλιτεχνικοί διευθυντές Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής
Άλαν Χόλινγκχερστ
Ο Άλαν Χόλινγκχερστ (Alan Hollinghurst) (γεν. 26 Μαΐου 1954) είναι Βρετανός μυθιστοριογράφος και νικητής του Βραβείου Μπούκερ 2004 για το βιβλίο του Η Γραμμή της Ομορφιάς. Επρόκειτο για το πρώτο γκέι μυθιστόρημα που κέρδισε το Μπούκερ στα 36 χρόνια ύπαρξης του βραβείου.
Βιογραφία
Ο Χόλινγκχερστ γεννήθηκε στις 26 Μαΐου 1954 στο Stroud του Gloucestershire, μοναχοπαίδι ενός τραπεζικού διευθυντή.
Σπούδασε Αγγλικά στο Κολλέγιο Μώντλιν στην Οξφόρδη. Στην Οξφόρδη μοιράστηκε το σπίτι του με τον Άντριου Μόσιον και κέρδισε το Βραβείο Newdigate για ποίηση. Έκανε μάστερ στη Λογοτεχνία πάνω σε τρεις συγγραφείς, γνωστούς για τις ομοφυλοφιλικές τους προτιμήσεις: τον Firbank (1886 - 1926), τον Forster (1879 - 1970) και τον L. Ρ. Hartley (1895 - 1972). Άρχισε να γράφει στο Miller's London Review of Books.
Στα τέλη της δεκαετίας του '70 έγινε λέκτορας στο Μώντλιν, και έπειτα στο Κολλέγιο Somerville και στο Κολλέγιο Corpus Christi. To 1981, για μικρό διάστημα, δίδαξε στο University College στο Λονδίνο.
To 1981 άρχισε να εργάζεται στο Times Literary Supplement, όπου εξακολούθησε να εργάζεται για 12 έτη.
Ντάλιμπορ Μπάγκαριτς
Ο Ντάλιμπορ Μπάγκαριτς (γεννημένος στις 7 Φεβρουαρίου 1980) είναι Κροάτης πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,16 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σέντερ.
Άλαν Χόλινγκχερστ
Βιογραφία
Από το 1981 είναι φανατικός χορτοφάγος. Είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος και ζει μόνος του στο Λονδίνο.
Ντάλιμπορ Μπάγκαριτς
Καριέρα
Ο Μπάγκαριτς ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα του 1996. Από το 1996 μέχρι και το 2000 αγωνίστηκε στην Κροατία με τις Καρλόβατς (1996-97), Μπένστον Ζάγκρεμπ (1997-98 και 1999-00) και Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ (1998-99).
Άλαν Χόλινγκχερστ
Έργο
Για την απονομή του Βραβείου Μπούκερ στο βιβλίο του Η Γραμμή της Ομορφιάς το 2004, ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Κρις Σμιθ δήλωσε: «''Ήταν μια απίστευτα δύσκολη και οριακή απόφαση. Σπάνια η αναζήτηση της αγάπης, του σεξ και της ομορφιάς έχει αποδοθεί με τέτοια μοναδικότητα.''» Ο Χόλινγκχερστ έχει γράψει άλλα τρία μυθιστορήματα.
Λογοτεχνικά βραβεία
Το 1989 κέρδισε το Βραβείο Somerset Maugham για το Η Βιβλιοθήκη της Πισίνας
Ντάλιμπορ Μπάγκαριτς
Καριέρα
Το 2000 συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ και τελικά υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τους Σικάγο Μπουλς.
Άλαν Χόλινγκχερστ
Λογοτεχνικά βραβεία
Το 1994 κέρδισε το James Tait Black Memorial Prize για μυθοπλασία με το The Folding Star
Ντάλιμπορ Μπάγκαριτς
Καριέρα
Το 2003 ο Μπάγκαριτς άφησε την Αμερική και ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Άλαν Χόλινγκχερστ
Λογοτεχνικά βραβεία
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός μετά τη βράβευσή του με το Βραβείο Μπούκερ για το  Η Γραμμή της Ομορφιάς το 2004.
Ντάλιμπορ Μπάγκαριτς
Καριέρα
Από το 2004 μέχρι και το 2009, ο Μπάγκαριτς αγωνιζόταν στην ιταλική Φορτιτούντο Μπολόνια, με μόνη εξαίρεση τη σεζόν 2006-07 κατά τη διάρκεια της οποίας αγωνίστηκε στην ισπανική Σαν Τζοσέπ Χιρόνα.
Άλαν Χόλινγκχερστ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι μεταφραστές Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο