cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιτσάν
Το Μιτσάν (επίσης, Μιντζακέντ και Μιντζάν) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Ισμαΐλι του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2,996 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Μιτσάν και Κεζλί.
Εθνική Βιβλιοθήκη Επιστήμης και Τεχνολογίας της Γερμανίας
Ερευνητικά έργα
Ως τμήμα της γερμανικής εθνικής ερευνητικής υποδομής, η TIB διεξάγει επίσης τη δική της εφαρμοσμένη έρευνα, ιδίως στον τομέα της επιστήμης της πληροφορίας. Σε συνεργασία με διάφορα άλλα ιδρύματα, τα έργα αυτά επικεντρώνονται στους τομείς της οπτικής αναζήτησης, της οπτικοποίησης δεδομένων, του Σημασιολογικού Ιστού και του μελλοντικού Διαδικτύου. Σημαντικά έργα περιλαμβάνουν:
Μιτσάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ισμαϊλί
Εθνική Βιβλιοθήκη Επιστήμης και Τεχνολογίας της Γερμανίας
Οπτική πρόσβαση σε ερευνητικά δεδομένα
Το έργο αυτό, που χρηματοδοτείται από την Ένωση Leibniz, αποτελεί κοινή προσπάθεια της TIB, του GRIS Darmstadt (Διαδραστικά Συστήματα Γραφικών στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Ντάρμσταντ) και του IGD (Fraunhofer Ινστιτούτο γραφικών υπολογιστών). Στόχος είναι η ανάπτυξη προσεγγίσεων για διαδραστική και γραφική πρόσβαση σε ερευνητικά δεδομένα, ώστε να μπορούν να αναπαρασταθούν και να αναζητηθούν εύκολα. Το έργο είναι υπεύθυνο για την ανάπτυξη μεθόδων ανάλυσης δεδομένων, οπτικών συστημάτων αναζήτησης, αναζητήσεων μεταδεδομένων και την υλοποίηση πρωτοτύπων.
SCOAP3-DH
Το SCOAP3 (Sponsoring Consortium for Open Access Publishing in Particle Physics) είναι μια παγκόσμια κοινοπραξία οργανισμών στον τομέα της φυσικής υψηλών ενεργειών, ερευνητικών κέντρων φυσικής και κορυφαίων διεθνών βιβλιοθηκών. Στόχος της είναι η μετατροπή βασικών περιοδικών της σωματιδιακής φυσικής που σήμερα χρηματοδοτούνται από συνδρομές σε περιοδικά ανοικτής πρόσβασης με την υποστήριξη των εκδοτών Το SCOAP3-DH χρηματοδοτείται από το Γερμανικό Ίδρυμα Ερευνών, σε συνεργασία με το Γερμανικό Σύγχροτρον Ηλεκτρονίων (DESY) και την Εταιρεία Μαξ Πλανκ (MPS).
Άλλα ερευνητικά έργα
Πρόσθετα ερευνητικά έργα της TIB περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Γερμανία Γ Γ
Κλειδοκρανιακή δυσόστωση
Η κλειδοκρανιακή δυσόστωση (Cleidocranial dysostosis - CCD ), που ονομάζεται επίσης κλειδοκρανιακή δυσπλασία, είναι ένα γενετικό ελάττωμα που επηρεάζει κυρίως τα οστά και τα δόντια. Οι κλείδες είναι συνήθως είτε ανεπαρκώς αναπτυγμένες είτε απουσιάζουν, γεγονός που επιτρέπει στους ώμους να έλθουν κοντά μεταξύ τους. Το μπροστινό μέρος του κρανίου συχνά δεν κλείνει παρά αργότερα στη ζωή και οι πληγέντες είναι συχνά πιο κοντοί από τον μέσο όρο. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν προεξέχον μέτωπο, φαρδιά μάτια, ανώμαλα δόντια και επίπεδη μύτη. Τα συμπτώματα ποικίλλουν μεταξύ των ανθρώπων. Ωστόσο, η νοημοσύνη συνήθως δεν επηρεάζεται.
Η θεραπεία περιλαμβάνει υποστηρικτικά μέτρα, όπως συσκευή για την προστασία του κρανίου και της οδοντιατρικής περίθαλψης. Μπορεί να γίνει χειρουργική επέμβαση για να διορθωθούν ορισμένες ανωμαλίες των οστών. Το προσδόκιμο ζωής είναι γενικά φυσιολογικό.
Επηρεάζει περίπου ένα ανά εκατομμύριο ανθρώπους. Οι άνδρες και οι γυναίκες επηρεάζονται εξίσου.
Σημάδια και συμπτώματα
μικρογραφία| Εικόνα στόματος. Η κλειδοκρανιακή δυσόστωση είναι μια γενική σκελετική πάθηση που ονομάστηκε έτσι από τις παραμορφώσεις της κλείδας και του κρανίου που έχουν συχνά οι πάσχοντες.
Άτομα με την πάθηση συνήθως παρουσιάζουν ανώδυνο πρήξιμο στην περιοχή των κλείδων σε ηλικία 2-3 ετών. Τα κοινά χαρακτηριστικά είναι:
Άλλα χαρακτηριστικά είναι: βρεγματική ανάγλυφη επιγραφή, ατλαντοαξονική ενσφήνωση, επίμονο μετωπικό ράμμα, ανώμαλη κατασκευή αυτιού με απώλεια ακοής, υπεράριθμα πλευρά, hemivertebrae με σπονδύλωση, μικρή και υψηλή ωμοπλάτη, υποπλασία του λαγόνιου οστού, απουσία του ηβικού οστού, κοντά / απόντα ινώδη οστά, βραχέα / απόνταακτινικά οστά, υποπλαστικές τερματικές φάλαγγες
Γενετική
Συνήθως είναι αυτοσωματική κυρίαρχη, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις η αιτία δεν είναι γνωστή. Εμφανίζεται εξαιτίας ανεπάρκειας που προκαλείται από μεταλλάξεις στο γονίδιο CBFA1 (ονομάζεται επίσης Runx2), που βρίσκεται στο βραχίονα του χρωμοσώματος 6, το οποίο κωδικοποιεί τον απαιτούμενο παράγοντα μεταγραφής για τη διαφοροποίηση των οστεοβλαστών. Καταλήγει σε καθυστερημένη οστεοποίηση των μεσαίων δομών του σώματος, ιδιαίτερα των μεμβρανωδών οστών.
Μια νεότερη δημοσίευση αναφέρει άρθο ότι η αιτία CCD πιστεύεται ότι οφείλεται σε ένα γονιδιακό ελάττωμα CBFA1 στο μικρό βραχίονα του χρωμοσώματος 6p21. Το CBFA1 είναι ζωτικής σημασίας για τη διαφοροποίηση των βλαστικών κυττάρων σε οστεοβλάστες, οπότε οποιοδήποτε ελάττωμα σε αυτό το γονίδιο θα προκαλέσει ελαττώματα στο σχηματισμό μεμβρανών και ενδοχονδρικών οστών.
Θεραπεία
Σε ηλικία περίπου 5 ετών, μπορεί να χρειαστεί χειρουργική διόρθωση για να αποφευχθεί τυχόν επιδείνωση της παραμόρφωσης. Εάν η μητέρα έχει δυσπλασία, μπορεί να είναι απαραίτητη η καισαρική τομή. Μπορεί να χρειαστεί εγκεφαλική χειρουργική επέμβαση για τη διόρθωση ελαττωμάτων του κρανίου. Το Coxa vara αντιμετωπίζεται με διορθωτικές οστεοτομίες του μηριαίου οστού. Εάν υπάρχει ερεθισμός του βραχιόνιου πλέγματος με πόνο και μούδιασμα, μπορεί να πραγματοποιηθεί εκτομή των κλειδικών θραυσμάτων για την αποσυμπίεσή του.
Προσδόκιμο ζωής
Αρκετές μελέτες έχουν αναφέρει ότι το προσδόκιμο ζωής φαίνεται να είναι φυσιολογικό για άτομα με CCD.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Πελασγία Φθιώτιδας
Η Πελασγία είναι ημιορεινή κωμόπολη της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Πελασγία βρίσκεται στα βορειοανατολικά του πρώην νομού Φθιώτιδας με την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας και στους νότιους πρόποδες του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 180 μέτρα. Απέχει 32 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου), 52 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Λαμία και 38 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τον Αλμυρό ενώ στα δυτικά της και σε απόσταση 3,5 χλμ. περνάει ο Αυτοκινητόδρομος 1 (κόμβος Γλύφα). Η παλιά ονομασία του χωριού μέχρι το 1927 είναι Γαρδίκι ενώ η σημερινή της οφείλεται στην αρχαία Πελασγία (Πελασγικόν Άργος ή Λάρισα Κρεμαστή, ή Πελασγίς Λάρισα). Οι κάτοικοι του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την καλλιέργεια της ελιάς. Τα ελαιόδενδρα της περιοχής από το χωριό μέχρι την παραλία υπολογίζονται σε 200.000 και η ετήσια παραγωγή βρώσιμων ελιών φτάνει τους 1.300 τόνους, ενώ του λαδιού ξεπερνά τους 1.000 τόνους.
Στο λόφο «Κάστρο» με υψόμετρο 530 μέτρα και 1,5 χλμ. βόρεια του χωριού και προς Κυπαρισσώνα βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Λαρίσης Κρεμαστής όπου υπάρχουν τα ερείπια ακροπόλεως και τείχους αρχαίας πόλεως που χρονολογούνται στον 5ο και τον 4ο αιώνα π.Χ. Στην περιοχή λειτούργησαν μεταλλεία χαλκού από τα οποία πιθανολογείται ότι προήλθε και η κοπή νομισμάτων με τη μορφή του Αχιλλέα του 3ου αιώνα π.Χ. Η κατοίκησή της συνεχίστηκε και υπήρξε συνεχής (περίοδος περσικών πολέμων, Μακεδονική, Αιτωλική και Ρωμαϊκή) μέχρι την κυριαρχία του Βυζαντίου οπότε με τις γοτθικές επιδρομές η περιοχή άρχισε να ερημώνει. Κατά την περίοδο της Επανάστασης του 1821 τα σημαντικότερα γεγονότα που έγιναν ήταν μάχη της Πελασγίας το 1821 και η σφαγή στο Βελά ποταμό από τους Τούρκους.
Αξιοθέατα
Εκτός από τον αρχαιολογικό χώρο της Λαρίσης Κρεμαστής και της γειτονικής Παραλίας Πελασγίας στο χωριό υπάρχουν εκκλησιαστικό μουσείο με εκθέματα όπως ιερά σκεύη, τρεις σταυρούς, εικόνες, αρτοφόριο, την Αγία Τράπεζα του παλιού ναού κ.α. καθώς και λαογραφικό στο παλιό Δημοτικό Σχολείο με διάφορα οικιακά σκεύη, παραδοσιακές στολές (αλατζάς), αργαλειό, εργαλεία παραδοσιακών επαγγελμάτων, διάφορα παραδοσιακά κεντήματα κ.α.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρεται ως οικισμός από την Τουρκοκρατία με την ονομασία Γαρδίκι και επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Κρεμαστής Λαρίσης. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της τότε κοινότητας Γαρδικίου Κρεμαστής και το 1927 με το ΦΕΚ 6Β - 26/01/1927 μετονομάστηκε σε Πελασγία. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα του δήμου Πελασγίας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Παραλία Πελασγίας, τον Κυπαρισσώνα και το Λιασίκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Πελασγίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πελασγίας του Δήμου Στυλίδας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως τοπική κοινότητα έχει πληθυσμό 1.615 κατοίκους ενώ ως οικισμός 1.497.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Βίκους Πατρίκιους
Βίκους Πατρίκιους Vicus Patricius, δηλαδή η Οδός Πατρικίων, ήταν ονομασία δρόμου στην αρχαία Ρώμη. Ξεκινούσε από το Aργκιλέτουμ (όπου διαχωρίζεται στο Βίκους Πατρίκιους και το Κλίβους Σουβουράνους), διέσχιζε τους λόφους Κίσπιο και Βιμινάλιο και κατέληγε στην Πόρτα Βιμινάλε σταΣέρβια Τείχη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Χάρης ο Λίνδιος
thumb|right|240px|Αναπαράσταση του Κολοσσού της Ρόδου Ο Χάρης ο Λίνδιος (γεν. του Χάρητ-ος), ο οποίος μεγαλούργησε στα 280 π.Χ., ήταν Αρχαίος Έλληνας γλύπτης γεννημένος στη Ρόδο και μαθητής και επιστήθιος φίλος του Λύσιππου. Κατασκεύασε τον Κολοσσό της Ρόδου το 282 π.Χ., ένα τεράστιο μπρούτζινο άγαλμα του Θεού Ήλιου που ήταν και ο προστάτης θεός του νησιού. Το άγαλμα κατασκευάστηκε για να τιμήσει τη νίκη των Ροδίων κατά των Μακεδόνων εισβολέων του 305 π.Χ. από τον Δημήτριο Α’, γιό του Αντίγονου (στρατηγού του  Μέγα Αλέξανδρου). Στον Χάρητα αποδίδεται επίσης μια κολοσσιαία κεφαλή-άγαλμα που μεταφέρθηκε στη Ρώμη και τοποθετήθηκε από τον Λεντούλο Σπίνθηρα στο Λόφο του Καπιτωλίου το 57 π.Χ..
Το μεγάλο του έργο, ο Κολοσσός της Ρόδου, ήταν ένα από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, αλλά καταστράφηκε από το σεισμό του 226 π.Χ.. Λέγεται πως ο Χάρης δεν έζησε για να δει τον Κολοσσό τελειωμένο. Υπάρχουν αρκετοί θρύλοι που λένε πως αυτοκτόνησε. Ένας από αυτούς φέρει τον Χάρητα να έχει μόλις ολοκληρώσει το έργο όταν κάποιος του υποδεικνύει ένα μικρό σφάλμα στην κατασκευή. Ο Χάρης ένοιωσε τέτοια ντροπή που έδωσε τέλος στη ζωή του. Σε μια άλλη εκδοχή, οι Ρόδιοι ρώτησαν τον Χάρητα πόσα χρήματα θα ζητούσε για ένα άγαλμα ύψους 50 μ. Όταν τους αποκρίθηκε, αυτοί τον ρώτησαν πόσο θα ήθελε για ένα άλλο άγαλμα διπλάσιου μεγέθους, και αυτός είπε τα διπλάσια. Οι Ρόδιοι του παραχώρησαν το έργο, αλλά ο Χάρης δεν είχε υπολογίσει πως διπλάσιο μέγεθος ουσιαστικά σήμαινε οκταπλάσιο όγκο υλικών. Το γεγονός αυτό τον οδήγησε στη χρεοκοπία και τελικά στην αυτοκτονία. Ο Κολοσσός μάλλον ολοκληρώθηκε από τον Λάχη τον Λίνδιο.
Ένας δρόμος στο κέντρο των Αθηνών, στο Κολωνάκι (πιο γνωστό είναι το πεζοδρομημένο τμήμα του, μεταξύ Πλουτάρχου και Σπευσίππου), φέρει το όνομα του γλύπτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Ρόδιοι
Δείφιλος ο Αιγέας
Ο Δείφιλος ο Αιγέας (2ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από τις Αιγές Αιολίδας, ο οποίος στέφθηκε νικητής σε άγνωστο αγώνισμα δρόμου κατά τους 227ους (129 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες αγωνισμάτων δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Αιολίδα Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Κάσπαρ Μπαχ
Με το όνομα Κάσπαρ Μπαχ είναι γνωστοί οι:
Γιαννάκης Καπούτσης
Ο Γιαννάκης Καπούτσης ήταν αγωνιστής της επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Ήταν από την Μεγαλόπολη. Κατά την διάρκεια του αγώνα βρισκόταν δίπλα στον Παπαφλέσσα ως στρατιωτικός. Αναφορά στον Γιαννάκη Καπούτση κάνει ο Φώτιος Χρυσανθόπουλος ή Φωτάκος, πρώτος υπασπιστής του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, στο βιβλίο του "Βίοι Πελοποννησίων Ανδρών και των Έξωθεν εις την Πελοπόννησον ελθόντων κληρικών, στρατιωτικών και πολιτικών των αγωνισαμένων τον αγώνα της Επαναστάσεως" (1888) : "Οὗτος ἦτον ἐκ τοῦ Σινάνου, καὶ πάντοτε ἠκολούθησε τὸν Ἀρχιμανδρίτην Δικαῖον Φλέσαν, καὶ καθ᾿ὅλον τὸν ἀγῶνα ὑπηρέτησεν ὁμοῦ μὲ τοὺς Φλεσαίους ὡς στρατιωτικός."
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2016
Το 102ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2016 διεξήχθη στις 18–19 Ιουνίου 2016 στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο της Πάτρας, εκτός από τα πρωταθλήματα βάδην, 10χλμ, 20χλμ, 50χλμ, επτάθλου, δεκάθλου και μαραθωνίου που έγιναν σε διαφορετικούς τόπους και ημερομηνίες. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. για δέκατη φορά στην ιστορία του.
Σχόλια
Συνολικά στα ανδρικά αγωνίσματα βαθμολογήθηκαν 93 σωματεία.
Ειδικά πρωταθλήματα
Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές ως εξής.
Βασιλικό Ανάκτορο του Καρντιτέλο
Η Βασιλική ιδιοκτησία του Καρντιτέλo (ιταλ.: Reggia di Carditello) περιλαμβάνει ένα μικρό ανάκτορο του 18ου αι., που κάποτε ανήκε στη Ναπολιτανική Μοναρχία των Βουρβόνων, και τις γύρω περιοχές στο Σαν Ταμάρo, ένα μικρό χωριό στην επαρχία της Καζέρτα στην περιοχή της Καμπανίας.
Ιστορία
Ενώ το κτήμα λειτουργούσε ως αγροτικό και ποιμενικό κέντρο παραγωγής και περιλάμβανε μεγάλες περιοχές βασιλικών γαιών, το ανάκτορο φιλοξενούσε μέλη της βασιλικής αυλής ως κυνηγετικό καταφύγιο. Το ανάκτορο σχεδιάστηκε από τον Φραντσέσκο Κολετσίνι (1723-1804), μαθητή του Βανβιτέλι. Ο προαύλιος χώρος είχε μια μεγάλη πίστα ιπποδρομιών.
Το ίδιο το βασιλικό κτήμα μάγεψε τον Γιόχαν-Βόλφγκανγκ Γκαίτε, ο οποίος έγραψε ότι οι άνθρωποι πρέπει να επισκεφτούν το Καρντιτέλo για να καταλάβουν τι ήταν πραγματικά η φύση. Το Καρντιτέλο πρόσφερε στον βασιλιά και την αυλή του την ευκαιρία για κυνηγετικές εκδρομές, καθώς τα δάση του ήταν πλούσια σε θηράματα.
Θα ακολουθούσαν πολλά χρόνια αχρηστίας μετά την ενοποίηση της Ιταλίας. Ο βασιλιάς άφησε το κτήμα στη φροντίδα του τοπικού αρχηγού της Καμόρα, που ξεκίνησε μια μακρά περίοδο αδιαφορίας και παραμέλησης της περιουσίας. Το 1920 πωλήθηκαν 2.070 στρέμματα του κτήματος, αφήνοντας μόνο το κεντρικό κτήριο του παλατιού και 15 εκτάρια (150 στρέμματα), που το περιβάλλουν. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου καταλήφθηκε από γερμανικά και αμερικανικά στρατεύματα, γεγονός που αύξησε την κατάσταση υποβάθμισης του παλατιού, ειδικά το τοιχογραφημένο εσωτερικό του. Με τον καιρό, το ανάκτορο απογυμνώθηκε σταδιακά από τα φωτιστικά του.
Το ανάκτορο εμφανίζεται στην ταινία του 2015 Lost and Beautiful, ένας φόρος τιμής στον Tομάζο Τσεστρόνε, ο οποίος εθελοντικά προσφέρθηκε να διατηρήσει τη γη, παρά τον εκφοβισμό και τις απειλές από την τοπική Καμόρα.
Το ανάκτορο
Το ανάκτορο κτίστηκε στο δεύτερο μισό του 18ου αι. από τον Κάρολο του Μπορμπόν. Το συγκρότημα έχει μήκος 300 μ. και χωρίζεται σε 3 μέρη: στις δύο πλευρές υπάρχουν δύο εργοστάσια, που χωρίζονται από το κύριο ανάκτορο με δύο μεγάλες αίθουσες. Υπάρχουν 3 κτίρια, που συνδέονται μεταξύ τους, επειδή οι βασιλικοί θέλησαν να αποδείξουν ότι δεν υπήρχαν εμπόδια, που να χώριζαν τους ανθρώπους και τη βασιλική οικογένεια.
Στο ισόγειο υπάρχουν κουζίνες, αποθέματα όπλων και η αίθουσα προσωπικού. Στον πρώτο όροφο υπάρχουν δύο διακριτοί χώροι, ο ένας για τη βασιλική οικογένεια και ο άλλος για τις δεξιώσεις που διοργανώνονταν μετά το κυνήγι.
Η μικρή εκκλησία είναι κτισμένη σε τυπικό στιλ του 18ου αι., διακοσμημένη από τους κύριους καλλιτέχνες της αυλής όπως ο Φίλιπ Χάκερτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία
Μπολαίικα Ιωαννίνων
Τα Μπολαίικα είναι ημιορεινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων σε υψόμετρο 410 μέτρα
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Μπολαίικα βρίσκονται προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, σε απόσταση 45 χλμ. ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 11,5 χλμ. ΝΔ.-Δ. από το Καλπάκι. Είναι κτισμένα στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Κασιδιάρης, δυτικά του ποταμού Γορμός, ο οποίος νοτιότερα μετονομάζεται σε Καλαμά, και αποτελούν τη βορειοδυτική συνέχεια του χωριού Παρακάλαμος. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Παρακαλάμου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Παρακάλαμο, τον Άνω Παρακάλαμο, το Σταυροδρόμι και τη Μοσχομάντσα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Παρακαλάμου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Άνω Καλαμά του Δήμου Πωγωνίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 66 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Μωριάκ (Καντάλ)
Το Μωριάκ (γαλλικά: Mauriac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό Καντάλ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Είναι υπονομαρχία του νομού με πληθυσμό 3.667 κατοίκους (2016) και το κέντρο της ευρύτερης περιοχής 5 κοινοτήτων που συγκεντρώνει 5.205 κατοίκους (2016).
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Μωριακουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η πόλη Μωριάκ μικρογραφία|360x360εσ|Θέση του Μωριάκ στο νομό [[Καντάλ (νομός)|Καντάλ]] Το Μωριάκ βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νομού Καντάλ, κοντά στα σύνορα με το νομό Κορέζ και την περιοχή Λιμουζέν.
Είναι υπονομαρχία του νομού με πληθυσμό 3.667 κατοίκους (2016) και το κέντρο της ευρύτερης περιοχής 5 κοινοτήτων που συγκεντρώνει 5.205 κατοίκους (2016).
Η έκταση είναι 27,61 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Το μεγαλύτερο μέρος του διαμερίσματος Μωριάκ αποστραγγίζεται από τον Σαιν-Ζαν, ένα μικρό υδάτινο ρεύμα που ρέει στη νοτιοδυτική άκρη της πόλης και τροφοδοτεί την τεχνητή λίμνη Βαλ Σαιν-Ζαν, η οποία βρίσκεται σε ένα φυσικό πάρκο 40 στρεμμάτων, 500 μέτρα από το κέντρο της πόλης, πριν συμβάλει με τον Ωζ, έναν σημαντικό παραπόταμο του Ντορντόν.
Το Μωριάκ βρίσκεται σε λοφώδες έδαφος. Η κύρια κατοικημένη περιοχή βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 350-450 μέτρων, ενώ οι γύρω περιοχές ανέρχονται σε περίπου 760 μέτρα στους ηφαιστειογενείς ορεινούς όγκους.
Ιστορία
μικρογραφία|Το μαναστήρι Σαιν-Πιέρ|εναλλ.=|αριστερά Το Μωριάκ είναι η παλαιότερη πόλη στο νομό Καντάλ. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην ιστορία σαν ένα χωριό που δημιουργήθηκε στις όχθες ενός μικρού ποταμού, παραπόταμου του Ωζ. Εξελίχθηκε σε μικρή πόλη, της οποίας σώζονται ερείπια του 1ου αιώνα m.X., κατά μήκος της ρωμαϊκής οδού Βορρά-Νότου. Η πόλη έκοβε χρυσό νόμισμα με τον τίτλο του Βίκους του Μωριάκ στον 7ο αιώνα, εποχή κατά την οποία ιδρύθηκε το μοναστήρι Βενεδικτίνων Σαιν-Πιέρ.
Τον 9ο αιώνα, το μοναστήρι αναφέρεται σε ένα χάρτη ως εξαρτώμενο από τη Βασιλική Μονή του Σεν Πιέρ (Αγίου Πέτρου) του Βίφ-ντε-Σανς, με την ευκαιρία της ανοικοδόμησής του. Το μοναστήρι έγινε κέντρο θρησκευτικού προσκυνήματος, γεγονός που αναζωογόνησε το εμπόριο και την ανάπτυξη της πόλης. Ο πάπας Κάλλιστος Β΄ στο 12ο αιώνα επισκέφθηκε την πόλη και κατασκευάστηκε νέο μοναστήρι και η εκκλησία του, καθώς και μια ενοριακή εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία για να αντικαταστήσει το παλιό παρεκκλήσι που ο Λουδοβίκος ΣΤ΄ της Γαλλίας είχε ονομάσει το 1110 «Παρεκκλήσι των Φράγκων βασιλιάδων».
Το Μωριάκ, έδρα δικαστηρίου, κατά τον Μεσαίωνα ήταν σημαντική πόλη της Άνω Ωβέρνης. Ο Φραγκίσκος Α' εγκατέστησε το 1543 την έδρα φορολογικού δικαστηρίου. Η πόλη το 1554 απέκτησε από τη βασιλική εξουσία προκρίτους και την ανεξαρτησία της, απομακρυνόμενη από την εξουσία του ηγούμενου της μονής. Με βάση μια κληρονομιά του επισκόπου Γκιγιώμ Ντυπρά, ο οποίος συμμετείχε στη σύνοδο του Τρέντο όπου ήρθε σε επαφή με τους Ιησουίτες, ένα κολέγιο Ιησουιτών εγκαταστάθηκε τον 16ο αιώνα (1564), ένα από τα πρώτα στην Ωβέρνη, που έκλεισε και πωλήθηκε ως εθνική εκκλησιαστική ιδιοκτησία κατά τη Γαλλική επανάσταση και επαναλειτούργησε, μετά την αγορά του ακινήτου το 1802 από την κοινότητα, με κοινοτικά έξοδα.
Με τη δημιουργία των νομών το 1790, και μετά από μια έντονη επαναστατική περίοδο που χαρακτηρίστηκε από καταστροφές και την εκτέλεση ενός ιερέα αντίθετου προς το Πολιτικό Σύνταγμα των Κληρικών, το Μωριάκ ορίσθηκε υπονομαρχία του νομού.
Το 1846, η εκκλησία της Παναγίας των Θαυμάτων έλαβε από τον πάπα τον τίτλο της βασιλικής λόγω της ποιότητάς της ως προσκυνηματική εκκλησία. Παραμένει τόπος προσκυνήματος, και τα ωραία έπιπλα και αγάλματα προσελκύουν μεγάλο ενδιαφέρον.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η άφιξη του σιδηροδρόμου επιτάχυνε την ανάπτυξη της πόλης. Κοντά στο Μωριάκ, στον ποταμό Ντορντόν έχουν κατασκευαστεί μεγάλα υδροηλεκτρικά φράγματα.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Μωριάκ και η περιοχή του συμμετείχαν ενεργά στη γαλλική αντίσταση.
Πολιτισμός και γλώσσα
αριστερά|μικρογραφία|110x110εσ|Το έμβλημα του Μωριάκ Η περιοχή και η πόλη Μωριάκ είναι προπύργιο της διαλέκτου Ωβερνιά της Οξιτανικής γλώσσας, η οποία έχει περίπου 1,5 εκατομμύριο ομιλητές, κυρίως στους νομούς Πουί-ντε-Ντομ και Καντάλ. Αν και όλος ο πληθυσμός μιλά επίσης γαλλικά, η διάλεκτος ωβερνιά εξακολουθεί να είναι η μητρική γλώσσα σε πολλά σπίτια και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται τόσο σε δημόσιους όσο και ιδιωτικούς χώρους από κάποιους κατοίκους.
Το λεξιλόγιο, η γραμματική και η φωνολογία της διαλέκτου έχουν επηρεάσει τη χρήση των προφορικών γαλλικών.
Οικονομία
μικρογραφία|Τυρί Καντάλ Το Μωριάκ είναι το κύριο εμπορικό κέντρο της περιοχής. Η πόλη είναι γνωστή για τη γαλακτοκομική βιομηχανία της, ιδιαίτερα τα τυριά Σαλέρ και Καντάλ. Στην περιοχή του Μωριάκ υπάρχουν λατομεία μαρμάρου.
Τουρισμός
Η περιοχή του Σαλέρ βρίσκεται ανάμεσα στον ποταμό Ντορντόν και το Πουί Μαρί και χαρακτηρίζεται από βουνά, κοιλάδες, λίμνες, ποτάμια και υψηλά οροπέδια, που προσφέρουν στους επισκέπτες έναν συνδυασμό από υπαίθρια αθλήματα με την ανακάλυψη της τοπικής κληρονομιάς.
Αθλητισμός
Το Μωριάκ φιλοξενεί 25 αθλητικές ενώσεις και έχει αρκετές αθλητικές υποδομές: 2 γήπεδα, ένα αθλητικό κέντρο, 2 γυμναστήρια, 2 κλειστές αίθουσες αθλητικών εκδηλώσεων, 7 γήπεδα τένις, ένα χώρο με πισίνα αναψυχής, μια κλειστή πισίνα, γήπεδα γκολφ και μπόουλινγκ.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|260x260εσ|Η Παναγία των Θαυμάτων (Νοτρ-Νταμ-ντε-Μιράκλ) μικρογραφία|260x260εσ|Το μέγαρο Ορσέ Το Μωριάκ έχει ένα σημαντικό αριθμό μεσαιωνικών και σύγχρονων κτιρίων, που συγκεντρώνονται κυρίως στο ιστορικό κέντρο του. Μερικά από αυτά είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ωβέρνης
Τίτος Αίλιος Αυρήλιος Μητρόδωρος
Ο Τίτος Αίλιος Αυρήλιος Μητρόδωρος (2ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος ολυμπιονίκης από τη Φιλαδέλφεια στη Μικρά Ασία, ο οποίος στέφθηκε νικητής σε άγνωστο αγώνισμα δρόμου κατά τους 241ους (185 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Στα επιγραφικά στοιχεία που ανευρέθηκαν αναφέρεται ως περιοδονίκης (νίκες σε Νέμεα, Πύθια, και Ίσθμια κατά την ίδια περίοδο με τη νίκη του στους ολυμπιακούς), συγκεκριμένα ως παράδοξος περιοδονίκης.
Φρειδερίκος Κέττλερ
Ο Φρειδερίκος, λετονικά: Frīdrihs Ketlers, (25 Νοεμβρίου 1569 στο Mitau (τώρα Jelgava) - 17 Αυγούστου 1642) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν δούκας της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας (λετονικά: Kurzemes un Zemgales hercogiste, περιοχών που τώρα είναι μέρος της Λετονίας) από το 1587 έως το 1642.
Τίτος Αίλιος Αυρήλιος Μητρόδωρος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες αγωνισμάτων δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Φρειδερίκος Κέττλερ
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γκότχαρντ Κέττλερ 1ου δούκα της Κουρλάνδης και της Άννας, κόρης του Αλβέρτου Ζ΄ δούκα του Μεκλεμβούργου.
Ο Φρειδερίκος στα νιάτα του είχε καλή εκπαίδευση και ταξίδεψε σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με την επιθυμία του Γκότχαρντ, το δουκάτο έπρεπε να χωριστεί μεταξύ των δύο γιων του.
Μετά το τέλος του πατέρα του το 1587, ο Φρειδερίκος και ο μικρότερος αδελφός του Γουλιέλμος, έγιναν συγκυβερνήτες του δουκάτου. Όταν ο Γουλιέλμος ενηλικιώθηκε το 1596, το δουκάτο χωρίστηκε επίσημα στα μέρη της Κουρλάνδης και της Σεμιγαλίας.
Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σουηδικού Πολέμου, ο Φρειδερίκος και ο Γουλιέλμος οδήγησαν τα στρατεύματά τους σε μάχες εναντίον των Σουηδών, με τον Φρειδερίκο να οδηγεί 300 μεγάλες μονάδες ιππικού στη Μάχη των Σαλασπίλς (1605). Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι ευγενείς της Κουρλάνδης αύξησαν την αντίστασή τους απέναντι στους κυβερνήτες Κέττλερ.
Το 1617 η Επαρχιακή Συνέλευση (Landtag) της Κουρλάνδης κάθισε στο κάστρο Σρούντεν και αποφάσισε για τον Γουλιέλμο να του αφαιρεθεί ο τίτλος και να αποβληθεί από το δουκάτο. Τον επόμενο χρόνο ο Φρειδερίκος εκλέχθηκε ως ο μοναδικός δούκας της Κουρλάνδης και ενέκρινε ένα νέο σύνταγμα, τη Formula Regiminis, το οποίο έδωσε μεγαλύτερα δικαιώματα στους ευγενείς. Μεταξύ των νέων παραμέτρων που έθεσε αυτό το σύνταγμα, ήταν ότι ο δούκας δεν μπορούσε να εφαρμόσει αποφάσεις χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση τού συμβουλίου του δουκάτου, καθιστώντας έτσι την Κουρλάνδη μία συνταγματική μοναρχία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1600 την Ελισάβετ-Μαγδαληνή, κόρη του Ερνέστου-Λουδοβίκου δούκα της Πομερανίας το 1600. Δεν είχαν απογόνους, οπότε το 1625 ο Φρειδερίκος πρότεινε να αναγνωριστεί ο γιος τού Γουλιέλμου, ο Ιάκωβος, ως κληρονόμος. Το συμβούλιο του δουκάτου συμφώνησε με αυτή την πρόταση και ο Ιάκωβος έγινε συγκυβερνήτης το 1638.
Πηγές
Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Δούκες της Κουρλάνδης Κατηγορία:Οίκος των Κέττλερ
Σοφία Κόπολα
Η Σοφία Κόπολα (Sofia Carmina Coppola, 14 Μαΐου 1971) είναι Αμερικανίδα σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός, κόρη του διάσημου σκηνοθέτη Φράνσις Φορντ Κόπολα.
Προσωπική Ζωή
Από το 1999 έως το 2003 ήταν παντρεμένη με τον σκηνοθέτη Σπάικι Τζοντζ. Σήμερα ζει στο Παρίσι με τον δεύτερο σύζυγό της Τομά Μαρς, τραγουδιστή του γαλλικού συγκροτήματος Phoenix, με τον οποίον έχει αποκτήσει δύο κόρες - την Ρόμι και την Κόσιμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Οικογένεια Κόπολα
Γενουατική κατοχή της Ρόδου
Η Γενουατική κατοχή της Ρόδου αναφέρεται στην περίοδο μεταξύ 1248 και τέλη 1249/αρχές 1250, κατά την οποία η πόλη της Ρόδου και τμήματα του ομώνυμου νησιού ήταν υπό τον έλεγχο των Γενουατών. Οι Γενουάτες κατέλαβαν την πόλη και το νησί, που ανήκε στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας, σε μία αιφνιδιαστική επίθεση το 1248 και το κράτησαν με τη βοήθεια του πριγκιπάτου της Αχαΐας, ενάντια στις επιθέσεις της Νίκαιας μέχρι το 1250.
Ιστορικό
Στις αρχές του 13ου αι., πιθανώς ήδη πριν από την άλωση της Κωνσταντινούπολης στην Δ΄ Σταυροφορία το 1204, η Ρόδος και τα κοντινά της νησιά αποσπάστηκαν από τον έλεγχο της κεντρικής Βυζαντινής κυβέρνησης υπό την κυριαρχία του καίσαρα Λέοντος Γαβαλά. Αν και κατά καιρούς ο Γαβαλάς φαίνεται να έχει αναγνωρίσει την επικυριαρχία του κύριου Βυζαντινού Ελληνικού διαδόχου κράτους, της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, η Ρόδος έγινε το κέντρο μίας πρακτικά ανεξάρτητης επικράτειας.
Ταυτόχρονα η Δημοκρατία της Γένουας, που είχε μείνει έξω από τα λάφυρα της Δ' Σταυροφορίας και παραγκωνισμένη από τη Βενετία στην Κωνσταντινούπολη, επιθυμούσε να αποκτήσει ερείσματα στην Ανατολή. Οι Γενουάτες έστειλαν πολλές πρεσβείες στη Νίκαια, αλλά προφανώς χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Αυτή η αποτυχία, καθώς και η απειλή για τις δύο ναυτικές Δημοκρατίες από τον Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν, ανάγκασαν τη Γένουα και τη Βενετία σε μία προσωρινή προσέγγιση: σε μία συνθήκη που υπογράφηκε το 1248 χώρισαν τη Μεσόγειο σε σφαίρες επιρροής. Η Ρόδος βρισκόταν σε μία περιοχή που θα ελεγχόταν από κοινού από τις δύο δημοκρατίες.
Κατοχή και ανακατάκτηση
Το 1247 ή το 1248, ο Ιωάννης Γαβαλάς εγκατέλειψε το νησί με χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις, για να συμμετάσχει σε μία εκστρατεία της Νίκαιας κατά της Λατινικής αυτοκρατορίας στην περιοχή της Νικομήδειας. Κατά την απουσία του, την άνοιξη ή το καλοκαίρι του 1248, ένας Γενουατικός στόλος, που πιθανότατα έπλεε για να ενωθεί με τον βασιλιά Λουδοβίκο Θ΄ της Ζ΄ Σταυροφορίας της Γαλλίας, ήρθε στη Ρόδο, την οποία βρήκε ουσιαστικά απροστάτευτη. Δεδομένου ότι η Γένουα από καιρό ποθούσε το νησί λόγω της στρατηγικής του θέσης, οι Γενουάτες εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και σε μία αιφνιδιαστική νυκτερινή επίθεση κατέλαβαν την πόλη της Ρόδου, πρωτεύουσα του νησιού.
δεξιά|μικρογραφία|Άποψη της ακρόπολης της [[Λίνδος|Λίνδου (2014).]]
Ο Ιωάννης Γ΄ αντέδρασε γρήγορα, στέλνοντας έναν στόλο στο νησί με επικεφαλής τον πιγκέρνη και δούκας του θέματος Θρακησίων, Ιωάννη Καντακουζηνό. Ο Καντακουζηνός ξεκίνησε στα τέλη του 1248 ή στις αρχές του 1249, αλλά δεν μεταφέρθηκε απευθείας στη Ρόδο: κατέλαβε πρώτα τα νησιά Λέρο και Κάλυμνο. Αρχικά ο Καντακουζηνός είχε μόνο έναν μικρό στρατό στη διάθεσή του, πιθανώς μόνο στρατεύματα από το δικό του θέμα Θρακησίων. Προφανώς κινήθηκε πρώτα για να εξασφαλίσει τα φρούρια στο νότιο τμήμα του νησιού, που δεν είχαν ακόμη καταλάβει οι Γενουάτες, πριν βαδίσει βόρεια προς την πόλη της Ρόδου. Έτσι οι Νικαιάτες αποβιβάστηκαν κοντά στην πόλη-φρούριο της Λίνδου, περίπου 40 χλμ. νότια της πόλης της Ρόδου και στη συνέχεια εγκατέστησαν τη βάση τους στη Φιλέρημο (= Ιαλυσό), 5 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης της Ρόδου. Την εποχή αυτή έφτασε η ενίσχυση που έστειλε ο Αυτοκράτορας, επιτρέποντας στον Καντακουζηνό να αποκλείσει τους Γενουάτες στην πρωτεύουσα.
δεξιά|μικρογραφία|Απομεινάρια των Βυζαντινών οχυρώσεων της πόλης της Ρόδου (2008).
Οι Γενουάτες υπερασπιστές ήταν καλά εφοδιασμένοι με τρόφιμα, τα οποία είχαν αρπάξει από τους κατοίκους. Ως αποτέλεσμα, δεν πιέστηκαν πολύ —ο σύγχρονος ιστορικός Γεώργιος Ακροπολίτης μάλιστα παραπονιέται, ότι κοιμόντουσαν με τις πιο όμορφες ντόπιες γυναίκες, διώχνοντας τις ηλικιωμένες και άσχημες από την πόλη— και ο αποκλεισμός παρατάθηκε ως την άνοιξη. Σύμφωνα με τον Ακροπολίτη, η πόλη ήταν στα πρόθυρα της πτώσης, όταν περίπου στα μέσα Μαΐου 1249 ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος πρίγκιπας της Αχαΐας και ο Ούγος Δ'δούκας της Βουργουνδίας, έφτασαν τυχαία στην πόλη της Ρόδου, καθ' οδόν για να συμμετάσχουν στη Ζ΄ Σταυροφορία και μετά να αποπλεύσουν από την Κύπρο για την Αίγυπτο. Από τους 400 ιππότες που ήταν μαζί του, ο Βιλλεαρδουίνος συμφώνησε να αφήσει 100 στη Ρόδο για να βοηθήσει τους Γενοβέζους. Αυτό έκανε τους Νικαιάτες να σηκώσουν την πολιορκία και να επιστρέψουν πίσω στη Φιλέρημο, όπου οι ίδιοι πολιορκούνταν πλέον από τους Γενουάτες τόσο από ξηρά όσο και από θάλασσα, ενώ οι Αχαιοί λεηλάτησαν την ύπαιθρο.
Όταν ο Ιωαννης Γ΄ πληροφορήθηκε αυτά τα γεγονότα στο Νυμφαίο, διέταξε να προετοιμαστεί ένα άλλο εκστρατευτικό σώμα στη Σμύρνη, αποτελούμενο από 300 άλογα υπό τον πρωτοσεβαστό Θεόδωρο Κοντοστέφανο, στον οποίο ο Βατάτζης έδωσε γραπτές οδηγίες για την εκστρατεία. Η άφιξη του Κοντοστέφανου και των ανδρών του ανέτρεψε για άλλη μία φορά την ισορροπία: τα στρατεύματα της Νίκαιας έπιασαν τους Αχαιούς, ενώ ήταν απρόσεκτα διασκορπισμένοι στην ύπαιθρο και απασχολημένοι με λεηλασίες και τους σκότωσαν όλους με εντολή του Καντακουζηνού. Οι Γενουάτες κατέφυγαν πίσω στην πόλη της Ρόδου, αλλά καθώς δεν μπόρεσαν να αντέξουν άλλη πολιορκία, συμφώνησαν να παραδώσουν την πόλη με αντάλλαγμα την ασφαλή αναχώρησή τους. Αυτό συνέβη είτε στα τέλη του 1249, είτε στις αρχές του 1250. Το νησί σίγουρα ανακτήθηκε αρκετά σύντομα, ώστε τα νέα έφτασαν στον σύμμαχο του Βατάτζη, Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν, πριν από τον Σεπτέμβριο του 1250, όταν εκείνος απηύθυνε επιστολή στον Αυτοκράτορα της Νίκαιας συγχαίροντάς τον γι' αυτή την επιτυχία.
Συνέπεια
Μετά την έξωση των Γενουατών, η Ρόδος ενσωματώθηκε πλήρως στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας και η κυριαρχία της οικογένειας Γαβαλά διακόπηκε. Η Ρόδος μπορεί να αποδόθηκε για λίγο στον Ιωάννη Γαβαλά, αλλά αυτός απεβίωσε αμέσως μετά, πιθανότατα πριν από το έτος 1250. Ο γιος του Λέων ήταν πιθανώς ανήλικος εκείνη την εποχή. Αν και ανιψιός του Αυτοκράτορα της Νίκαιας, δεν του επετράπη να διαδεχθεί τον πατέρα του, αλλά έφυγε από τη Ρόδο με τη μητέρα του και εγκαταστάθηκε στην Κρήτη. Γύρω στο 1256  ή, σύμφωνα με διαφορετική άποψη μετά την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1261,  η διακυβέρνηση του νησιού ανατέθηκε στον Ιωάννη Παλαιολόγο, νεότερο αδελφό του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου (βασ. 1259–1282 ). Ωστόσο, ήδη από το π. 1278, η αυξανόμενη απειλή των Τουρκικών επιδρομών οδήγησε τον Μιχαήλ Η΄ να παραχωρήσει τη Ρόδο στον Τζοβάννι ντε λο Κάβο, έναν Γενουάτη τυχοδιώκτη στην Αυτοκρατορική υπηρεσία, ως φέουδο.
Το δυτικό, και συγκεκριμένα το Γενουατικό ενδιαφέρον για τη Ρόδο, δεν έπαυσε. Η ανορθωμένη Βυζαντινή Αυτοκρατορία γρήγορα εξασθένισε υπό τον Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο (βασ. 1282–1328) και οι δυτικές δυνάμεις εκκόλαψαν νέα σχέδια για να καταλάβουν το στρατηγικά τοποθετημένο νησί. Στη δεκαετία του 1300 οι Βενετοί άρχισαν να καταλαμβάνουν ορισμένα από τα γειτονικά νησιά και έριξαν το βλέμμα τους στη Ρόδο επίσης. Ωστόσο ταυτόχρονα ο Ανδρόνικος Β΄ έδωσε μερικά από τα νησιά ως φέουδα σε Γενουάτες τυχοδιώκτες στην υπηρεσία του: τον Αντρέα Μορίσκο και τον θείο του Βινιόλο ντε' Βινιόλι. Αντιμέτωποι με την απειλή της Βενετικής επέκτασης, οι τελευταίοι συμμάχησαν με τους Ιωαννίτες Ιππότες, οδηγώντας στην κατάκτηση της Ρόδου από τους Ιωαννίτες, που ξεκίνησε το 1306 και ολοκληρώθηκε, μετά από μακρά πολιορκία της πρωτεύουσας της Ρόδου, το 1309/10.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μάχες του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Πολιορκίες του Μεσαίωνα Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρόδος
Δρούγγος
Ο δροῦγγος, (μερικές φορές δρόγγος, λατιν.: αρσενικό ουσιαστικό της λέξης "drungus"), ήταν ένας υστερο-Ρωμαϊκός και Βυζαντινός όρος για μία στρατιωτική μονάδα σε μέγεθος Τάγματος, και αργότερα για μία τοπική διοίκηση, που φύλασσε περιοχές σε βουνά. Ο διοικητής του ήταν ένας δουγγάριος.
Ιστορία και λειτουργίες
Ο όρος δρούγγος πιστοποιείται για πρώτη φορά στα λατινικά στα τέλη του 4ου αι. μ.Χ. Προέρχεται από το Γαλατικό *dhrungho (βλ. Παλαιά Ιρλανδικά drong, Παλαιά Bρετονικά drog[n]), που σημαίνει "φυλή, ομάδα, πλήθος ή λαός". Μία εναλλακτική γερμανική ετυμολογία (thrunga) που αναφέρεται από ορισμένους ιστορικούς, προέρχεται από μία εικασία του 17ου αιώνα, η οποία έχει απορριφθεί από τη συντριπτική πλειοψηφία των φιλολόγων. Η πρώτη χρήση του δρούγγου στα λατινικά είναι μη τεχνική και σημαίνει όμοια μία γενική "στρατιωτική ομάδα" ή ένα "σώμα στρατού", το οποίο ο Βεγέτιος ισοδυναμεί με το λατινικό globus (= ομάδα).
Ο όρος αρχικά εμφανίζεται στα ελληνικά ως δροῦγγος ή δρόγγος, με την ίδια έννοια, στις αρχές του 5ου αι. Στα τέλη του 6ου αι., ο Αυτοκράτορας Μαυρίκιος (β. 582-602) εφαρμόζει τον όρο δρούγγος σε μία συγκεκριμένη τακτική ανάπτυξη, συνήθως ιππικού, που χαρακτηρίζεται ως μία συμπαγής, μη γραμμική ομαδοποίηση, η οποία ταιριάζει σε τακτικές υπερφαλάγγισης, ενέδρες και ανορθοδόξες επιχειρήσεις. Είναι ο πρώτος συγγραφέας, που χρησιμοποίησε το συγγενές επίρρημα δρουγγιστί, με την έννοια τού «σε σχηματισμό ομάδων» ή «με τακτικές μικρών ομάδων». Επίσης ο Μαυρίκιος χρησιμοποιεί περιστασιακά τον δρούγγο ως μία γενική έκφραση για μεγαλύτερες «ομάδες» ή «σχηματισμούς» στρατευμάτων, αν και με αυτή την έννοια αναφέρεται μόνο σε μία «διαίρεση» (μέρος) και ποτέ σε μία «ταξιαρχία» (μοίρα), με την οποία σχετίζεται με μεταγενέστερες πηγές.
Μέχρι τα μέσα του 7ου αι. αυτό το νόημα είχε αντικατασταθεί από μία νέα έννοια, η οποία διατηρήθηκε μέχρι τον 11ο αι. Ο δρούγγος, εναλλακτικά γνωστός ως μοίρα, τώρα επισημοποιήθηκε ως τακτική υποδιαίρεση της Τούρμας, της κύριας υποδιαίρεσης του νέου Θέματος. Με τη σειρά του, κάθε δρούγγος αποτελείτο από πολλά βάνδα. Έτσι κάθε μοίρα ή δρούγγος ήταν η ανάλογη ενός σύγχρονου συντάγματος ή ταξιαρχίας, αρχικά ισχύος περίπου 1000 ανδρών (και ως εκ τούτου αναφέρεται επίσης ως μία χιλιαρχία). Περιστασιακά θα μπορούσε να ανέλθει σε 3.000 άνδρες, ενώ ο Αυτοκράτορας Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός (β. 886-912) καταγράφεται ότι είχε δημιουργήσει δρούγγους μόνο 400 ανδρών για τα νέα μικρότερα θέματα, που είχαν δημιουργηθεί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Από τα τέλη του 12ου αι. και μετά ο όρος δρούγγος εφαρμόστηκε σε ορεινές περιοχές στην Ελλάδα και συνδέθηκε με την έννοια του «περάσματος» ή της «οροσειράς» (ζυγού). Τον 13ο αι. ο όρος όριζε τις στρατιωτικές μονάδες, που είχαν αναλάβει τη φύλαξη αυτών των τοποθεσιών, παρόμοιες με τις προηγούμενες κλεισούρες.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Γκρανίτ Τζάκα
Ο Γκρανίτ Τζάκα (Granit Xhaka, αλβανική προφορά: ɡɾaˈnit ˈdʒaka, 27 Σεπτεμβρίου 1992) είναι Ελβετός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αλβανικής καταγωγής, που αγωνίζεται ως μέσος στην Μπουντεσλίγκα για την Μπάγερ Λεβερκούζεν, καθώς και στην Εθνική Ελβετίας.
Καριέρα
Ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά στη Βασιλεία το 2010, με την οποία κέρδισε δύο πρωταθλήματα και ένα κύπελλο Ελβετίας. Το 2012 πήρε μεταγραφή για την Γκλάντμπαχ, στην οποία έμεινε μέχρι το 2016. Από τα μέσα του 2016 είναι παίκτης της Άρσεναλ, με την οποία κέρδισε το 2017 το Κύπελλο Αγγλίας και το Κομιούνιτι Σιλντ. Τον Σεπτέμβριο του 2019 ορίστηκε από τον προπονητή, Ουνάι Έμερι, αρχηγός της ομάδας, ωστόσο παρέμεινε μέχρι τον Νοέμβριο.
Έχει κατακτήσει με την Εθνική Ελβετίας U17 το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2009. Με την εθνική ομάδα των ανδρών έχει αγωνιστεί στο Μουντιάλ του 2014, στο Euro του 2016, στο Μουντιάλ του 2018 και στο Euro του 2020.
Παραμοναί
Οι Παραμοναί ήταν ένα Βυζαντινό σύνταγμα φρουράς της Παλαιολόγειας περιόδου, του οποίου η λειτουργία μας είναι ασαφής.
Το όνομα προέρχεται από το ελληνικό ρήμα «παραμένω». Σε αντίθεση με άλλες μονάδες φρουράς του Παλαιολόγειου στρατού όπως η Βαραγγιανή Φρουρά, οι Παραμονές στρατολογούνταν από γηγενείς Βυζαντινούς, αν και λίγα άλλα είναι γνωστά γι'αυτές. Η ύπαρξή τους επιβεβαιώνεται με ασφάλεια στις γραπτές πηγές μόνο για την περίοδο από το 1272 έως το 1315.
Ωστόσο αναφέρονται ακόμη από τον συγγραφέα Ψευδο-Κωδινό στα μέσα του 14ου αιώνα, ο οποίος καταγράφει ότι η φρουρά είχε δύο υποδιαιρέσεις, μία πεζικού και μία άλλη ιππικού, την καθεμία από τις οποίες διοικούσε ένας «αλλαγάτωρ», και ότι όλοι οι στρατιώτες ήταν οπλισμένοι με σπαθιά. Η αλήθεια των λεγομένων του Κωδινού δεν μπορεί να εξακριβωθεί.
Μάρκος Αυρήλιος Φιλοσέβαστος
Ο Μάρκος Αυρήλιος Φιλοσέβαστος (2ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος ολυμπιονίκης από την Έφεσος, ο οποίος στέφθηκε νικητής σε άγνωστο αγώνισμα δρόμου κατά τους 242ους (189 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Στα επιγραφικά στοιχεία που ανευρέθηκαν αναφέρεται ως περιοδονίκης (νίκες σε Νέμεα, Πύθια, και Ίσθμια κατά την ίδια περίοδο με την νίκη του στους ολυμπιακούς), συγκεκριμένα ως παράδοξος περιοδονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες αγωνισμάτων δρόμου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Ζαν-Μαρί Λορέ
Ο Ζαν-Μαρί Λορέ (γαλλ. Jean-Marie Lauret, 25 Μαρτίου 1918, Σεμπονκούρ, Πικαρδία - 14 Φεβρουαρίου 1985, Σαιν-Κεντέν) ήταν Γάλλος εργάτης σιδηροδρόμων. Σύμφωνα με τον ιστορικό Βέρνερ Μάσερ, ήταν γιος του Αδόλφου Χίτλερ.
Βιογραφία
Ο Αδόλφος Χίτλερ το 1916-1917 ζούσε σε διαμερίσματα σε αυτά τα μέρη και, σύμφωνα με μαρτυρίες μερικών ντόπιων, φέρεται να γνώριζε τη Σαρλότ και να είχε σχέσεις μαζί της.
Τον Μάρτιο του 1918, στο Σεκλέν, σε ένα σπίτι φίλων της, γέννησε έναν γιο, τον Ζαν-Μαρί. Το 1918, μετά τη γέννηση του γιου της, έφυγε για το Παρίσι. Διάφορες πηγές αναφέρουν ότι η Σαρλότ δούλευε στο Παρίσι ως χορεύτρια.
Ο Ζαν-Μαρί έζησε τα πρώτα επτά χρόνια στο Σεμπονκούρ με τους παππούδες του.
Στις 20 Μαΐου 1922, η Σαρλότ παντρεύτηκε τον λιθογράφο Κλεμάν-Φελίξ Λορέ, ο οποίος υιοθέτησε τον Ζαν-Μαρί δίνοντας του το επώνυμο του. Η Σαρλότ, μετά την αναχώρησή της στο Παρίσι, έχασε επικοινωνία με τους συγγενείς της και από το 1926 σταμάτησε εντελώς να επικοινωνεί με την οικογένειά της και θεωρήθηκε αγνοούμενη.
Μετά το θάνατο των παππούδων του το 1925-1926, η θεία του, Αλίς Λομπζουά, γνώρισε τον ανιψιό της στην οικογένεια του πλούσιου μεγιστάνα των κατασκευών Φριζόν. Χάρη σε αυτό, ο Λορέ μπόρεσε να τελειώσει ένα καθολικό οικοτροφείο.
Το 1936, ο Λορέ εισήλθε στη στρατιωτική θητεία και ανήλθε στο βαθμό του λοχία. Αργότερα, εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας για αρκετά χρόνια μέχρι το 1948, αλλά χρεοκόπησε.
Ο Λορέ ήταν παντρεμένος, πιθανώς περισσότερες από μία φορές, και είχε εννέα παιδιά. Η γυναίκα του πήρε διαζύγιο το 1948, όταν ανακάλυψε πως ήταν γιος του Χίτλερ. Στη συνέχεια εργάστηκε στη Γαλλία στον σιδηρόδρομο.
Η πατρότητα του Χίτλερ
Για πρώτη φορά, ο Βέρνερ Μάζερ έγραψε για τον Χίτλερ ως πατέρα του Λορέ στις σπουδές του. Αυτή η εκδοχή του «γιου του Χίτλερ» ήταν πολύ διαδεδομένη στα τέλη της δεκαετίας του 1970.
Η ιστορία του «γιου του Χίτλερ» δημοσιεύτηκε σε διάφορα περιοδικά όπως «Bunte», «Zeitgeschichte», Der Spiegel. Το τελευταίο δημοσίευσε την πιο λεπτομερή ιστορία της ζωής του Λορέ με τον τίτλο «Έρωτας στη Φλάνδρα».
Οι φήμες ότι ο γιος μιας Γαλλίδας και ενός Γερμανού στρατιώτη ήταν γιος του Χίτλερ κυκλοφόρησαν στη γενέτειρα του Λορέ, ακόμη και πριν ο Λορέ γίνει γνωστός στον Γερμανό ιστορικό Βέρνερ Μάζερ. Προς υποστήριξη της εκδοχής του, ο Μάζερ ανέφερε μια σειρά από γεγονότα:
Την ίδια στιγμή, κατά τη διάρκεια της συνομιλίας του Μάζερ με την Αλίς Λομπζουά, τη θεία του Λορέ (αδερφή της Σαρλότ), η Αλίς δήλωσε ότι η αδερφή της είχε πράγματι σχέση με έναν Γερμανό στρατιώτη, αλλά αυτός δεν μοιάζει με τον Χίτλερ. Ο Μάζερ θεώρησε πως αυτή η δήλωση ήταν λανθασμένη, αποδίδοντας την σε ζήλεια της Λομπζουά για την διασημότητα που είχε λάβει η υπόθεση.
Ιστορικοί όπως ο Άντον Γιόαχιμστάλερ, ο Τίμοθι Ριμπάκ και ο Γιαν Κέρσαβ θεωρούν την πατρότητα του Χίτλερ απίθανη. Κύρια τους επιχειρήματα ήταν:
Εξειδικευμένος έλεγχος
Μια τόσο προσεκτική διατύπωση είναι συνέπεια του γεγονότος ότι εξετάστηκαν μόνο το 25% των σημείων που χρησιμοποιούνται συνήθως στις εξετάσεις πατρότητας. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπήρχαν ιατρικά δεδομένα για τη μητέρα του Λορέ, Σαρλότ Λομπζουά, και τα δεδομένα για τον Χίτλερ ήταν ελλιπή.<blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι επιχειρηματίες
Συμπεριφορά
Η συμπεριφορά είναι ο τρόπος που δρα και αντιδρά ένα αντικείμενο ή ένα σώμα μέσω της σχέσης ή της αλληλεπίδρασης με άλλα αντικείμενα, οργανισμούς ή γενικότερα με το  περιβάλλον. Πρόκειται επομένως για μία εξωτερική στάση, η οποία με τη σειρά της βασίζεται σε μια ιδέα ή σε μία πεποίθηση, περισσότερο ή λιγότερο ρεαλιστική ακόμα και σε μια προκατάληψη. Η ανθρώπινη συμπεριφορά μπορεί να είναι συνειδητή ή ασυνείδητη, εκούσια ή ακούσια, και είναι στενά συνδεδεμένη με τον τύπο ή το πρότυπο προσωπικότητας του ατόμου.
Με αυτή την έννοια, κάθε δράση έχει ένα στόχο, και συνεπώς το άτομο διασφαλίζει τη συμμόρφωση μεταξύ του στόχου και του τι πραγματικά συμβαίνει.
Χαρακτηριστικά
Ο φιλόσοφος Ραλφ Ουάλντο Έμερσον προσδιορίζει την αυθόρμητη συμπεριφορά  με τη ψυχή του ατόμου: η συμπεριφορά και οι τρόποι είναι σαν ομολογίες του ποιος πραγματικά είσαι. Η ανθρώπινη συμπεριφορά, καθώς και άλλων οργανισμών, μπορεί να είναι κοινή, ασυνήθιστη, αποδεκτή ή μη αποδεκτή. Οι άνθρωποι αξιολογούν την αποδοχή μίας συγκεκριμένης  συμπεριφοράς χρησιμοποιώντας κοινωνικά πρότυπα και ρυθμίζοντας τις συμπεριφορές μέσω του κοινωνικού ελέγχου.
Στα ζώα η συμπεριφορά ελέγχεται από το ενδοκρινικό σύστημα και από το νευρικό. Η πολυπλοκότητα της συμπεριφοράς ενός οργανισμού συνδέεται με την πολυπλοκότητα του νευρικού συστήματος. Γενικά, οι οργανισμοί με ένα νευρικό σύστημα πιο πολύπλοκο έχουν μεγαλύτερες ικανότητες να μάθουν και να διορθώσουν τη δική τους συμπεριφορά σύμφωνα με τις περιβαλλοντικές και σχεσιακές απαντήσεις που ο οργανισμός ο ίδιος λαμβάνει ως ανάδραση από το περιβάλλον.
Η χρήση του όρου σε άλλους τομείς
Στο πλαίσιο της κοινωνιολογίας, ο όρος χρησιμοποιείται και σε άλλους τομείς, με διαφορετικές σημασίες:
Νίκος Χουντής
Ο Νίκος Χουντής (Λαγκάδια Αρκαδίας, 17 Σεπτεμβρίου 1953) είναι Έλληνας πολιτικός. Έχει διατελέσει ευρωβουλευτής, αναπληρωτής υπουργός και βουλευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1953 στα Λαγκάδια Αρκαδίας. Σπούδασε στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ και στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ήταν ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ από το 2009 έως το 2014. Στις ευρωεκλογές του 2014 ήταν πάλι υποψήφιος και βγήκε δεύτερος επιλαχών λαμβάνοντας 133.307 σταυρούς.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής στη Β' Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην πρώτη κυβέρνηση Τσίπρα ήταν αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για Θέματα Ευρωπαϊκών υποθέσεων. Διαφώνησε με το τρίτο μνημόνιο και παραιτήθηκε από το αξίωμα αυτό στις 13 Ιουλίου του 2015. Τη θέση του κατέλαβε η Σία Αναγνωστοπούλου. Την ίδια ημέρα παραιτήθηκε και από βουλευτής και έγινε ευρωβουλευτής, καθώς παραιτήθηκε ο Μανώλης Γλέζος. Την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε ο Γιώργος Κυρίτσης.
Τον Αύγουστο του 2015 προσχώρησε στη Λαϊκή Ενότητα. Στις ευρωεκλογές του 2019 ήταν ξανά υποψήφιος ευρωβουλευτής. Από τον Ιούνιο του 2019 μέχρι τον Οκτώβριο του 2022 ήταν γενικός γραμματέας του κόμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Απόφοιτοι Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2009-2014 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1999-2004
Σίμων της Σικελίας
Ο Σίμων (1093 - 1105) ήταν κόμης της Σικελίας (1101-1105) από την Οίκο των Ωτβίλ. Ήταν πρωτότοκος υιός του Ρογήρου Α' κόμη της Σικελίας και της Αδελαΐδας των Αλεράμιτσι, κόρης του Μάνφρεντ ντελ Βάστο.
Βιογραφία
Ήταν αδελφός του μεγαλεπήβολου Ρογήρου Β' που έκανε τη Σικελία βασίλειο. Ο χρονικογράφος Αλέξανδρος του Τελέζε αναφέρει: "Καθώς τα δύο παιδιά έπαιζαν ένα παιχνίδι, άρχισαν να διαπληκτίζονται και όταν ο καθένας έφερε και τους φίλους του, μάλωσαν μεταξύ τους και νίκησε ο Ρογήρος. Είπε τότε στον Σίμωνα: θα ήταν πολύ καλύτερο να έχω την τιμή να διοικήσω εγώ θριαμβευτικά μετά το θάνατο του πατέρα μας, παρά εσύ. Όταν το καταφέρω θα σε κάνω επίσκοπο, θα είσαι πιο καλός σε αυτό!"
Διαδέχθηκε τν πατέρα του 8ετής και απεβίωσε τέσσερα έτη έπειτα, το 1105. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Ρογήρος Β' που θα επεξέτεινε την κομητεία της Σικελίας σε όλη τη Ν. Ιταλία.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ
Μουσείο ανάγλυφων σχεδιαγραμμάτων
Το Μουσείο ανάγλυφων σχεδιαγραμμάτων (Γαλλικά: Musée des Plans-reliefs) είναι στρατιωτικό μουσείο και στεγάζεται στο Μέγαρο των Απομάχων στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού. Παρουσιάζει μια συλλογή, μοναδική στον κόσμο, σχεδίων-ανάγλυφων οχυρώσεων που χρονολογούνται, ως επί το πλείστον, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα.