cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόνδορας της Καλιφόρνιας
Ιστορικό του Προγράμματος Επανένταξης
Οι πληθυσμοί του είδους μειώθηκαν γρήγορα σε όλο το ιστορικό εύρος κατανομής του, από τη Βρετανική Κολομβία μέχρι την Μπάχα Καλιφόρνια κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και φέρεται να εξαφανίστηκε από τις περιοχές περιφερειακά της Καλιφόρνιας, το 1937. Ο πληθυσμός είχε φθάσει στο ιστορικά χαμηλότερο επίπεδο των -μόλις- 22 πτηνών, το 1981, και το 1983 για πρώτη φορά συνελέγησαν αβγά από τις φωλιές για να γίνει τεχνητή αναπαραγωγή. Λόγω των εντατικών προσπαθειών ο -αιχμάλωτος- πληθυσμός αυξήθηκε σε 223 άτομα τον Αύγουστο του 2003, εκ των οποίων 138 παρέμειναν σε αιχμαλωσία και 85 απελευθερώθηκαν στην Καλιφόρνια και τη βόρεια Αριζόνα. Η αναπαραγωγή στην άγρια φύση είχε επιτυχία και, τον Φεβρουάριο του 2009, είχαν καταγραφεί 56 απόπειρες φωλιάσματος από τις οποίες τουλάχιστον 19 νεοσσοί επέζησαν. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2006, υπήρχαν 130 άγρια πτηνά σε πέντε περιοχές απελευθέρωσης, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 44 που ήταν άνω των έξι ετών, που αποτελεί την ηλικία έναρξης αναπαραγωγής των πτηνών και τον Φεβρουάριο του 2012, ο συνολικός πληθυσμός ανήλθε σε 173 άτομα σε αιχμαλωσία και 213 στην άγρια φύση, κυρίως στη Ν. και Κ. Καλιφόρνια. Τον Ιανουάριο του 2010, ο αριθμός των απελευθερωμένων πουλιών που είχαν δώσει βιώσιμους απογόνους ανήλθε σε 44, με άλλα 60 πτηνά σε ηλικία αναπαραγωγής.
Cadillac
Ανασυγκρότηση
Τον Αύγουστο του 1999 (για τη σεζόν του 2000) κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες η 8-η γενιά της De Ville, με αεροδυναμικό συντελεστή Cd 0,30 και δύο εντυπωσιακές καινοτομίες:
Κόνδορας της Καλιφόρνιας
Ιστορικό του Προγράμματος Επανένταξης
Το Πρόγραμμα Επανένταξης συνεχίστηκε και έχει διευρύνει τη γεωγραφική του κάλυψη, με 6 πτηνά που απελευθερώθηκαν στη Σιέρα δε Σαν Πέδρο Μαρτίρ (Sierra de San Pedro Martir) της Μπάχα Καλιφόρνια (Baja California), του Μεξικού, το 2002 (USFWS 2003). Νέα θέση απελευθέρωσης στην Μπάχα Καλιφόρνια δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2003 και, τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους, πουλιά απελευθερώθηκαν σε άλλη, νέα θέση στην Καλιφόρνια στο Εθνικό Μνημείο Πινάκλ (Pinnacles National Monument), όπου ένα (1) ζευγάρι παρατηρήθηκε να ανατρέφει νεοσσό το 2009. Οι απελευθερώσεις στο Νέο Μεξικό έχουν εγκαταλειφθεί λόγω έλλειψης χρηματοδότησης, και οι προτεραιότητες απελευθέρωσης έχουν μετατοπιστεί προς τον εντοπισμό θέσεων στη νότια Σιέρα Νεβάδα της Καλιφόρνιας. Οι τακτικές μετακινήσεις των πουλιών της Αριζόνα περιορίζονται στην Κομητεία Κοκονίνο (Coconnino County) και την Κομητεία Κάνο της Γιούτα (Kane County), αν και ένα (1) άτομο βρέθηκε να περιπλανιέται βόρεια στο Φαράγγι Φλέιμινγκ του Ουαιόμινγκ και περιοχές στο Κολοράντο πριν από την επιστροφή του στην περιοχή του Γκραν Κάνιον. thumb|right|400px|Νεαρός κόνδορας της Καλιφόρνιας, με την ετικέτα αναγνώρισής του Τα πουλιά της Μπάχα Καλιφόρνια περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό στη Σιέρα δε Σαν Πέδρο Μαρτίρ (Sierra de San Pedro Martir), όπου προσπάθειες βρίσκονται σε εξέλιξη για την αύξηση του πληθυσμού σε μια αναμενόμενη φέρουσα ικανότητα των 20 ζευγαριών, περίπου. Ο 1ος νεοσσός που γεννήθηκε στο Μεξικό μετά από 75 χρόνια, εκκολάφθηκε τον Απρίλιο του 2007. Υπάρχει η ελπίδα ότι αυτά τα άτομα θα επεκτείνουν την κατανομή τους, ώστε να «συνδεθούν» αποτελεσματικά με εκείνα του νοτίου τμήματος των ΗΠΑ και, μάλιστα, ένα (1) πουλί από τον πληθυσμό της Μπάχα παρατηρήθηκε στην κομητεία του Σαν Ντιέγκο, τον Απρίλιο 2007. Σήμερα 46 νεοσσοί έχουν πτερωθεί (fledge) στην άγρια φύση από τότε που άρχισαν οι επανεισαγωγές. Πουλιά 2ης γενιάς έχουν πρόσφατα φθάσει σε ηλικία αναπαραγωγής, αλλά ουδείς πληθυσμός μπορεί να θεωρηθεί ακόμη βιώσιμος και, χωρίς ουσιαστική μείωση της χρήσης μολύβδου (που προκαλεί δηλητηριάσεις από την κατανάλωση πυροβολημένων σφαγίων) στα σκάγια, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πιθανό.
Cadillac
Ανασυγκρότηση
thumb|right|Cadillac DTS του 2006 - 2007.
Κόνδορας της Καλιφόρνιας
Σημειώσεις
i. Κάποια ταξινομικά συστήματα αναφοράς έχουν υιοθετήσει την άποψη ότι, η οικογένεια Καθαρτίδες, ανήκει σε δική της ιδιαίτερη τάξη, την Καθαρτόμορφα (Cathartiformes), ωστόσο αυτή η θέση δεν έχει γίνει αποδεκτή από άλλους, ίσου κύρους, φορείς,  οπότε -προς το παρόν- ακολουθείται η «παραδοσιακή» ταξινόμηση στην τάξη Αετόμορφα (Accipitriformes).
Cadillac
Ανασυγκρότηση
Ειδικότερα ωστόσο, το σύστημα Night Vision δεν βρήκε τότε μεγάλη απήχηση στο αγοραστικό κοινό και τελικώς διακόπηκε στα τέλη του 2004, λόγω ανεπαρκούς ζήτησης. Η παραγωγή της 8-ης και τελευταίας γενιάς που έφερε το όνομα De Ville έληξε στις 23 Ιουνίου 2005 και αντικαταστάθηκε αμέσως από την Cadillac DTS. Η DTS πήρε το όνομά της από την ισχυρότερη έκδοση της De Ville, την De Ville DTS, όπως είχε συμβεί και με την Cadillac Seville και τη διάδοχο Cadillac STS, όπως και με την Cadillac Catera και τη διάδοχο Cadillac CTS. Η παραγωγή και των δύο μοντέλων, DTS και STS, έληξε τον Μάιο του 2011, και ο όμιλος της General Motors τα αντικατέστησε τον Μάιο του 2012 με ένα εντελώς νέο σεντάν, την Cadillac XTS, που παρήχθη έως τον Οκτώβριο του 2019 και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από την Cadillac CT5. thumb|left|Cadillac Escalade τρίτης γενιάς, του 2007 - 2008.
Κόνδορας της Καλιφόρνιας
Πηγές
Κατηγορία:Καθαρτίδες Κατηγορία:Πανίδα της Βόρειας Αμερικής
Cadillac
Ανασυγκρότηση
Ως απάντηση στη νέα μόδα των πολυτελών SUV και ιδίως στον καινούριο εγχώριο αντίπαλο, το Lincoln Navigator, που είχε πρωτοκυκλοφορήσει στις 1 Ιουλίου 1997, πετυχαίνοντας εξαιρετικά υψηλές πωλήσεις, στα τέλη του 1998 η Cadillac κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το πρώτο SUV στην ιστορία της: την Cadillac Escalade, ως μοντέλο 1999, με στάνταρ τετρακίνηση. Η πρώτη γενιά της Escalade, που διατηρήθηκε έως το 2000, ήταν αισθητικά μια σχεδόν πανομοιότυπη εκδοχή του GMC Yukon Denali, με μικρές μόνο διαφοροποιήσεις στο σαλόνι και δεν γνώρισε μεγάλη απήχηση. Αντιθέτως, η δεύτερη γενιά της (από τον Ιανουάριο του 2001, ως μοντέλο της σεζόν του 2002) εναρμονίστηκε πλήρως αισθητικά με το σύνολο της παλέτας των μοντέλων της εταιρείας και σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία. Η ίδια συνταγή ακολουθήθηκε και με την τρίτη γενιά της (από τον Ιανουάριο του 2006, ως μοντέλο 2007), η οποία ξεκίνησε με επίσης υψηλές πωλήσεις στις ΗΠΑ, σε τέτοιο βαθμό που μάλιστα άρχισε για πρώτη φορά να εξάγεται επίσημα και στην Ευρώπη, αλλά από το 2008 και μετά οι πωλήσεις της, εντός και εκτός, επλήγησαν βαρύτατα από την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 και τη συνεπακόλουθη παγκόσμια κρίση της αυτοκινητοβιομηχανίας (2008 - 2010). Από την τέταρτη γενιά της, που κυκλοφόρησε το 2014, οι πωλήσεις της σταθεροποιήθηκαν και από το καλοκαίρι του 2020 βρίσκεται στην πέμπτη γενιά της.
Εποχή «Αrt and Science»
Η Cadillac επιμένει να αντιστέκεται στην τάση για την παραγωγή «ρετρό» μοντέλων, όπως συνέβη με την αναβίωση του Mini του 1959 - 2000 με το BMW Mini του 2001 και μετά, του κλασικού Volkswagen Beetle με το Volkswagen New Beetle του 1997 - 2010 και μεταγενέστερα με το Volkswagen Beetle (Typ 5C) του 2011 - 2019, του κλασικού Fiat 500 του 1957 - 1975 με το Fiat 500 του 2007 - σήμερα και του Ford Thunderbird 11ης γενιάς (παραγωγή : Νοέμβριος 2001 - 1 Ιουλίου 2005). Αντιθέτως, έχει επιλέξει μια νέα σχεδιαστική φιλοσοφία για τον 21ο αιώνα, που ονομάζεται «Αrt and Science» («Τέχνη και Επιστήμη»), για την οποία λέει ότι «ενσωματώνει έντονες, καθαρές μορφές και οξείες άκρες - ένα λεξιλόγιο μορφών που εκφράζει έντονο, υψηλής τεχνολογίας σχεδιασμό και επικαλείται την υπάρχουσα τεχνολογία για να διαμορφώσει το design». Αυτή η νέα σχεδιαστική γλώσσα έχει εξαπλωθεί από την αρχική Cadillac CTS και το 2-θέσιο πολυτελές roadster Cadillac XLR (2003 - 2009) σε ολόκληρη την παλέτα των μοντέλων της, μέχρι σήμερα.
Πολλά από τα μοντέλα της, ανταγωνίζονται με καθιερωμένα high-end πολυτελή αυτοκίνητα που παράγονται από Γερμανούς και Ιάπωνες κατασκευαστές. Η ναυαρχίδα των προσπαθειών αυτών κατά τη δεκαετία του 2010 ήταν η Cadillac CTS-V, που ήταν άμεσος ανταγωνιστής της BMW M5. Μια αυτόματη έκδοση της CTS-V κατάφερε να διανύσει την πίστα του Nürburgring σε χρόνο 7:59.32 - στην εποχή του, ήταν ρεκόρ για όλα τα σεντάν μαζικής παραγωγής.
Εξηλεκτρισμός
Ταυτόχρονα, η Cadillac ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει και στην παραγωγή και του Cadillac Celestiq, ενός αμιγώς ηλεκτρικού σεντάν υπερπολυτελείας, που θα κατασκευάζεται στο χέρι και θα γίνει η ναυαρχίδα της μάρκας και του Ομίλου της General Motors. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Cadillac, αυτή η υπερπολυτελής ηλεκτροκίνητη λιμουζίνα θα κοστίζει τουλάχιστον 200.000 δολάρια και θα κατασκευαστεί σε περιορισμένη παραγωγή, αντιπροσωπεύοντας την «απόλυτη εμπειρία πολυτέλειας, με υψηλά επίπεδα εξατομίκευσης». Το σαλόνι του μοντέλου θα είναι τετραθέσιο και με πολλές οθόνες με επιφάνειες αφής, μια μεγάλη καμπυλωτή οθόνη στο ταμπλό, ξύλινα και μεταλλικά διακοσμητικά, κρυφό ατμοσφαιρικό LED φωτισμό και πολλές ακόμη πολυτέλειες, ενώ οι ζάντες του θα είναι 23 ιντσών. Επίσης η Cadillac, εκτός από το Lyriq θα προσφέρει και ένα ακόμα μεγαλύτερο ηλεκτρικό SUV, παρόμοιου μεγέθους με την Cadillac Escalade.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ
Αρδάνι Τρικάλων
Το Αρδάνι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Παληοκάστρου, του δήμου Τρικκαίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τρικάλων του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας. Η τοπική κοινότητα Αρδανίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 20,155 χμ² (2011).
Γεωγραφική Θέση
Το Αρδάνι βρίσκεται 9 χιλιόμετρα ΒΑ της πόλης των Τρικάλων σε υψόμετρο 200 μέτρων. ( 39°37'49.09"N, 21°47'15.03"E. )
Το χωριό συνορεύει:
Παλαιότερη θέση του χωριού ήταν και η θέση "Βελωτά", ΝΑ περίπου στα δύο χιλιόμετρα προς Παλαιόπυργο, όπου σώζονται μέχρι σήμερα οι εκκλησίες του Αγίου Νικολάου και της Παναγίας. Εκεί κάθε δεκαπενταύγουστο γίνεται λειτουργία και κατά το έθιμο (με μέριμνα του συλλόγου των απανταχού Αρδανιωτών) προσφέρεται κρεατόσουπα, η οποία παρασκευάζεται εκείνη τη στιγμή με κρέας από αιγοπρόβατα που είναι ταγμένα στην Παναγία.
Πρόσβαση
Η συνηθέστερη διαδρομή για το Αρδάνι από τα Τρίκαλα είναι: Τρίκαλα - Λογγάκι - Κρηνίτσα - Αρδάνι. Αυτή ακολουθεί και αστικό λεωφορείο με αφετηρία στην οδό Κονδύλη στα Τρίκαλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Φραντσέσκο Φιλιππίνι
Ο Φραντσέσκο Φιλιππίνι (ιταλικά: Francesco Filippini 18 Σεπτεμβρίου 1853 – 6 Μαρτίου 1895) ήταν Ιταλός ζωγράφος από τη Λομβαρδία.
Η ζωή του
Ο Filippini γεννήθηκε στη Μπρέσια, στη Λομβαρδία στη βόρεια Ιταλία, στις 18 Σεπτεμβρίου 1853, σε μια φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του Lorenzo ήταν ξυλουργός, η μητέρα του Silvia Signoria μοδίστρα. Σύντομα στάλθηκε στη δουλειά, πρώτα ως σερβιτόρος σε ζαχαροπλαστείο, αργότερα ως υπάλληλος σε συμβολαιογράφο.
Ο Φιλιππίνι παρακολούθησε τη σχολή σχεδίου στο Pinacoteca Tosio. από το 1872 έλαβε επιχορήγηση από το δημοτικό συμβούλιο για να συνεχίσει αυτές τις σπουδές. Το 1875 έλαβε ένα επίδομα για να σπουδάσει υπό τον Giuseppe Bertini στο Μιλάνο. Το 1879 μια άλλη επιχορήγηση του επέτρεψε να ταξιδέψει στο Παρίσι για να επισκεφθεί το Σαλόνι.
Ο Φιλιππίνι εξέθετε στις ετήσιες εκθέσεις της Accademia di Belle Arti di Brera στο Μιλάνο από το 1879 και από το 1880 ζούσε σε αυτή την πόλη. Έβγαζε τα προς το ζην διδάσκοντας, τόσο σε σχολεία όσο και ιδιωτικά. Έγινε επίτιμο μέλος της Accademia di Brera το 1878.
Πέθανε στο Μιλάνο στις 6 Μαρτίου 1895.
Αγορά τέχνης
Σε μια δημοπρασία του Sotheby's Μιλάνο το 2007, το Ai piedi del ghiacciaio (Στους πρόποδες του παγετώνα, 1875) του Φραντσέσκο Φιλιππίνι πίνακας με λάδι σε καμβά, πωλήθηκε για 102.250 ευρώ συν τα τέλη δημοπρασίας. Σήμερα τα πρωτότυπα έργα του Φραντσέσκο Φιλιππίνι, πατέρα του ιμπρεσιονιστικού τοπίου που ενέπνευσε και τον "Umberto Boccioni", τα οποία απεικονίζουν αγρότισσες με αγροτικά τοπία είναι πολύ σπάνια και οι αποτιμήσεις σε ξένες αγορές μπορεί να ξεπεράσουν τα 2 εκατομμύρια ευρώ σε αξία, μεταξύ παθιασμένων ιδιωτών συλλεκτών.
Λόγω της σημασίας και των πολύ υψηλών τιμών των έργων του, ο Francesco Filippini, με τον Mario Schifano, είναι ο πιο παραποιημένος Ιταλός ζωγράφος. Υποτίθεται ότι πάνω από το 30% των έργων του Φιλιππίνι είναι πλαστά, φτιαγμένα από έμπειρους «αντιγραφείς» από το 1930. Όλα τα αυθεντικά έργα του Φραντσέσκο Φιλιπίνι είναι υπογεγραμμένα, μόνο σπάνια υπάρχουν ενδείξεις ημερομηνιών. Ωστόσο, δεν είναι δύσκολο για έναν ειδικό να αναγνωρίσει έναν ψεύτικο Φιλιππινέζο, δεδομένης της εξαιρετικής συνέπειας του καλλιτέχνη. Ζωγράφιζε με τον ίδιο τρόπο ακόμα και σε μικρές διαστάσεις, με τη μεγάλη του διαδρομή ενώ δούλευε σε μειωμένα στηρίγματα. Σήμερα τα αυθεντικά έργα του Francesco Filippini, ιδρυτή του κινήματος του Φιλιππινισμού, θεωρούσαν τον ιταλικό ιμπρεσιονισμό σε αντίθεση με τον γαλλικό, πατέρα του ιμπρεσιονιστή τοπιογράφου που ενέπνευσε και τον "Umberto Boccioni", που απεικονίζει αγρότισσες με αγροτικά τοπία είναι πολύ σπάνια και αξιολογήσεις στις ξένες αγορές μπορεί να ξεπεράσουν τα 2 εκατ. ευρώ σε αξία, ανάμεσα σε παθιασμένους ιδιώτες συλλέκτες.
Το έργο του
Όταν ήταν νέος, ο Φιλιππίνι ζωγράφιζε κυρίως θρησκευτικά ή ιστορικά θέματα, καθώς και μερικά πορτρέτα. Στη μετέπειτα ζωή του ζωγράφισε κυρίως τοπία – των Απέννινα, του Πέγκλι, του Πόρτο Βαλτραβάλια, της Βαλ Καμόνικα ή της Κοιλάδας Σεριάνα – ή θαλασσινά τοπία στην Κιότζα, τη Γένοβα, τη Νάπολη ή τη Βενετία. Το έργο του δείχνει την επιρροή του ζωγράφου της Scapigliatura Τρανκουίλο Κρεμόνα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Vasco Frati (1999). Francesco Filippini: 1853-1895: un protagonista del naturalismo lombardo (κατάλογος έκθεσης, στα ιταλικά). Μιλάνο: Σκίρα.ISBN 9788881186716.
S/2004 S 17
Το S/2004 S 17 είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Η ανακάλυψη του ανακοινώθηκε από τους Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna και Brian G. Marsden στις 4 Μαΐου του 2005 από παρατηρήσεις που έγιναν την περίοδο από 12 Δεκεμβρίου του 2004 έως 9 Μαρτίου του 2005.
Το S/2004 S 17 έχει περίπου 4 χιλιόμετρα διάμετρο, η τροχιά του από τον Κρόνο έχει μέση απόσταση 19.099 Mm και η περιφορά του διαρκεί 985,453 ημέρες, έχει κλίση προς την εκλειπτική 167° (162° με τον ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομη κατεύθυνση και εκκεντρότητα 0,226.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Παλαιστίνη (αποσαφήνιση)
Ο όρος Παλαιστίνη μπορεί να αναφέρεται:
Κάρολος Β΄ ντε Μπουρμπόν
Ο Κάρολος Β' (1434 - 1488) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν αρχιεπίσκοπος της Λυών και μεγάλος Γάλλος διπλωμάτης κατά την διάρκεια βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΑ΄. Διετέλεσε στο τέλος της ζωής του και για δυο περίπου βδομάδες δούκας της Βουρβόνης και Κόμης του Κλερμόν (1488), σαν διάδοχος του μεγαλύτερου αδελφού του Ιωάννη Β΄.
Αρχιεπίσκοπος της Λυών
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Α΄ δούκα της Βουρβόνης και της Αγνής των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη του Άφοβου δούκα της Βουργουνδίας. Διορίστηκε ιερέας στη Λυών και στη συνέχεια στις (6 Ιουνίου/1444) αρχιεπίσκοπος της Λυών σε ηλικία μόλις 11 ετών. H συγκεκριμένη εκλογή ακολούθησε τον θάνατο του Αμεδαίου ντε Ταλαρού και του παραίτηση του Ιωάννη Γ΄ του Μπουρμπόν, νόθου απόγονου του παππού του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βουρβόνης. Η εκλογή επικυρώθηκε από τον πάπα Ευγένιο Δ' στις 14 Νοεμβρίου/1446 μετά τον θάνατο του Γοδεφρείδου Βασσάλ αρχιεπισκόπου της Βιέννης, που ο ίδιος πάπας είχε διορίσει κατά παράβαση (1444). Λόγω της πολύ μικρής ηλικίας του, η διοίκηση της αρχιεπισκοπής ανατέθηκε στους Ιωάννη Ρολίν επίσκοπο του Οτόν (1446 - 1447), Ντι Γκι επίσκοπο της Ορλεάνης (1447 - 1449) και Ιωάννη Γ΄ ντε Μπουρμπόν επίσκοπο του Πι (1449 - 1466).
Σύμβουλος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ'
Στο διάστημα αυτό ο Κάρολος διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΑ' ο οποίος εμπιστευόταν το θρησκευτικό του συναίσθημα. Μετά την εξέγερση εναντίον του από την Ομάδα του Δημόσιου Συμφέροντος (1465) ο Λουδοβίκος ΙΑ' έστειλε τον Κάρολο μαζί με τον επίσκοπο του Μάνς Θιμπώ του Λουξεμβούργου σαν απεσταλμένους στον νεοεκλεγέντα πάπα Παύλο Β' (1464). Στις (7 Ιανουαρίου/1469) ο Κάρολος Β' υπέγραψε μια σειρά από γράμματα σαν σύμβουλος του βασιλιά στην κατοικία του στο Τούρ, σαν ομώνυμος με τον δελφίνο Κάρολο έγινε ο νονός του μαζί με την Ιωάννα του Βαλουά, δούκισσα της Βουρβόνης και τον Εδουάρδο του Ουέστμίνστερ. O ίδιος βασιλιάς όπως είναι γνωστό διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις και με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ δούκα του Μπουρμπόν
Συνθήκη του Πικινί
Μετά την λήξη του Εκατονταετούς πολέμου ο αρχιεπίσκοπος ανέθεσε στον Κάρολο Β' τις διαπραγματεύσεις για την σύναψη ειρήνης. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ' κλήθηκε μαζί με τον Κάρολο Β' και τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Β΄ δούκα της Βουρβόνης στο Πικινί στις 19 Αυγούστου να υπογράψουν την τελική συμφωνία ειρήνης με τον Κάρολο της Βουργουνδίας ο οποίος ήταν σύμμαχος του Άγγλου βασιλιά Εδουάρδου Δ'. Στην συνέχεια ο Κάρολος ανέλαβε προσπάθειες να συμφιλιώσει τον Γάλλο βασιλιά με τον Φραγκίσκο Β' της Βρετάνης. Στις 8 Ιανουαρίου/1476 σαν βασιλικός σύμβουλος υπέγραψε 4 γράμματα ένα εκ των οποίων αφορούσε την ανεξαρτησία της Γαλλικής εκκλησίας από τον πάπα.
Διορίστηκε παπικός απεσταλμένος στην Αβινιόν (1472 - 1476) αλλά έφτασε στην επισκοπή το 1473. Οι σχέσεις του με τον πάπα Σίξτο Δ' στην συνέχεια πέρασαν περίοδο κρίσης αφού στις 23 Μαΐου/1474 ο πάπας διόρισε επίσκοπο της Αβινιόν τον ανιψιό του Τζουλιάνο ντελλα Ροβέρ στερώντας την θέση από τον Κάρολο Β'. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ' ήρθε σε σύγκρουση με τον πάπα, ενώ ετοιμαζόντουσαν για ένοπλη μάχη η διαφορά τελικά λύθηκε με την αποδοχή της απώλειας της Αβινιόν από τον ίδιο τον Κάρολο Β' και την παραίτηση του υπέρ του Τζουλιάνο ντελλα Ροβέρ. Ακολούθησε στην συνέχεια ξανά τον Γάλλο βασιλιά και βρισκόταν μαζί του στην μάχη του Αρράς στις 18 Μαρτίου/1477. Περιγράφεται σαν λάτρης των γραμμάτων και των τεχνών, διέθεσε μετά το 1486 πολλά χρήματα για την αναστήλωση του καθεδρικού ναού της Λυών κάτι που συνεχίστηκε και μετά τον θάνατο του από τον αδελφό του Πέτρο.
Δούκας της Βουρβόνης
Τον Απρίλιο του 1488 έγινε δούκας της Βουρβόνης για πολύ σύντομη περίοδο σαν διάδοχος του τίτλου με τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Ιωάννη Β΄ στις 1 Απριλίου του ίδιου έτους. Ωστόσο ο αδελφός του Πέτρος και η σύζυγος του Άννα της Γαλλίας αμφισβήτησαν έντονα την διαδοχή και τον πίεσαν να τους παραδώσει τον τίτλο με χρηματική ανταμοιβή. Η σύγκρουση διακόπηκε μέσα σε λίγες βδομάδες με τον αιφνίδιο θάνατο του Καρόλου Β΄, ο οποίος κατέρρευσε, την ώρα που βρισκόταν σε κάποιο σπίτι στην Λυών. Έτσι ο Πέτρος πήρε στην συνέχεια σαν κληρονόμος τον τίτλο, αφού ο Κάρολος Β΄ δεν είχε νόμιμους απογόνους. O Κάρολος Β΄ δούκας της Βουρβόνης περιγράφεται στο μυθιστόρημα του Βίκτορος Ουγκώ "Η Παναγία των Παρισίων"
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι καρδινάλιοι Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες της Ωβέρνης Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Γιούλι Μάρτοφ
Ο Γιούλι Όσιποβιτς Μάρτοφ (Ю́лий О́сипович Ма́ртов, πραγματικό επίθετο Τσεντερμπάουμ, Цедерба́ум) (24 Νοεμβρίου 1873 – 4 Απριλίου 1923) ήταν Ρώσος πολιτικός, ο οποίος έγινε ηγέτης των Μενσεβίκων στις αρχές του εικοστού αιώνα στη Ρωσία.
Ιστορικό
Ο Μάρτοφ γεννήθηκε από Εβραϊκή οικογένεια μεσαίας τάξης στην Κωνσταντινούπολη. Στη Ρωσία, ο Μάρτοφ ήταν αρχικά στενός συνεργάτης του Βλαντίμιρ Λένιν και με αυτόν ίδρυσε τη Λίγκα Πάλης για την Απελευθέρωση της Εργατικής Τάξης το 1895. Και οι δύο για τον λόγο αυτόν εξορίστηκαν στη Σιβηρία: Ο Μάρτοφ στάλθηκε στο Τουρουχάνσκ στην Αρκτική, ενώ ο Λένιν στάλθηκε στο Σούσενσκογιε στη συγκριτικά ζεστή «Σιβηριανή Ιταλία». Εξαναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Ρωσία και με άλλες ριζοσπαστικές πολιτικές προσωπικότητες που ζούσαν στην εξορία, ο Μάρτοφ προσχώρησε στο Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (ΡΣΔΕΚ) και, το 1900, ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη, με τον Λένιν, της εφημερίδας του κόμματος Ίσκρα (Σπίθα). Αν και αρχικά, μαζί τον Λένιν, ήταν σε φιλικές σχέσεις με την Εβραϊκή Μπουντ, τελικά ο Μάρτοφ θα είχε έναν αποφασιστικό παράλληλο ρόλο με τον Λένιν στην αντιπολίτευση της Μπουντ από τις θέσεις του ΡΣΔΕΚ. Στο δεύτερο συνέδριο του ΡΣΔΕΚ στο Λονδίνο το 1903, υπήρξε μια διαφωνία μεταξύ του Μάρτοφ και του Λένιν για το ποιος έπρεπε να θεωρείται μέλος του ΡΣΔΕΚ. Ο Λένιν είχε δημοσιεύσει τις ιδέες του για την κίνηση του κόμματος προς τα μπρος στη μπροσούρα του Τι Να Κάνουμε;, που θεωρείτο ότι είναι ένα ντοκουμέντο που εισηγείτο τις απόψεις ολόκληρης της ομάδας Ίσκρα υπό την καθοδήγηση του Λένιν και του Μάρτοφ. Ωστόσο, στο συνέδριο του κόμματος στο Λονδίνο, προτάθηκαν διιστάμενοι ορισμοί της ιδιότητας του μέλους από τους δύο άνδρες, με τον Λένιν να υποστηρίζει τον περιορισμένο αριθμό μελών των πλήρως προσηλωμένων στελεχών, ενώ ο Μάρτοφ υποστήριζε μια χαλαρή ερμηνεία της ιδιότητας του μέλους.
Ιδεολογία
Τόσο ο Μάρτοφ, όσο και ο Λένιν βάσιζαν τις ιδέες τους για την οργάνωση του κόμματος σε αυτές που επικρατούσαν στα Ευρωπαϊκά σοσιαλ-δημοκρατικά κόμματα, ιδιαίτερα αυτό της Γερμανίας. Όταν έγινε η ψηφοφορία για το επίμαχο ζήτημα, η ομάδα υπό τον Λένιν έχασε και αποχώρησε. Ωστόσο, αναφέρονταν ως Μπολσεβίκοι σε όλο το Συνέδριο και μετέπειτα, καθώς είχαν κερδίσει μια ψηφοφορία για να καθοριστεί η σύνθεση της συντακτικής επιτροπής της Ίσκρα, εξ ου η υιοθέτηση του ονόματος Μπολσεβίκος, το οποίο κατά λέξη σημαίνει “πλειοψηφών”. Η μειοψηφία ή παράταξη των Μενσεβίκων υιοθέτησε αυτόν τον τίτλο. Κατά ειρωνικό τρόπο, η ψηφοφορία για τη συντακτική επιτροπή δεν θεωρήθηκε σημαντική από κανέναν από τους διαφωνούντες εκείνη την εποχή, και στην πραγματικότητα οι Μπολσεβίκοι ήταν γενικά μειοψηφία, αλλά κάποιοι αντιπρόσωποι δεν ήταν παρόντες στην κρίσιμη ψηφοφορία, οι οποίοι διαφορετικά θα ψήφιζαν υπέρ των Μενσεβίκων.
Δράση
μικρογραφία|δεξιά|Ηγέτες του Κόμματος των Μενσεβίκων στη Νόρα Μπάρτογκετ στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, τον Μάιο του 1917. Πάβελ Αξελρόντ, Γιούλι Μάρτοφ και Αλεξάντρ Μαρτίνοφ. Ο Μάρτοφ έγινε ένας από τους εξέχοντες Μενσεβίκους ηγέτες μαζί με τους Γκεόργκι Πλεχάνοφ, Φεντόρ Νταν και Ιράκλι Τσερετέλι. Ο Λέον Τρότσκι ήταν επίσης μέλος της παράταξης των Μενσεβίκων για μια σύντομη περίοδο, σύντομα όμως ξέκοψε.
Μετά τις μεταρρυθμίσεις που έφερε η Επανάσταση του 1905, ο Μάρτοφ υποστήριξε ότι ο ρόλος των επαναστατών ήταν να κάνουν μαχητική αντιπολίτευση στη νέα αστική κυβέρνηση. Υποστήριξε την ένωση σε ένα δίκτυο οργανώσεων, συνδικάτων, συνεταιρισμών, συμβουλίων των χωριών και των σοβιέτ, για να παρενοχλούν την αστική κυβέρνηση μέχρι που οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες θα έκαναν δυνατό να πραγματοποιηθεί η σοσιαλιστική επανάσταση.
Ο Μάρτοφ ήταν πάντα στην αριστερά των Μενσεβίκων και υποστήριξε την επανένωση με τους Μπολσεβίκους το 1905. Ωστόσο, αυτή η εύθραυστη ενότητα ήταν βραχύβια, και μέχρι το 1907 οι δύο παρατάξεις είχαν πάλι χωρίσει στα δύο. Το 1911 ο Μάρτωφ έγραψε ειδικά το φυλλάδιο «Σωτήρες ή καταστροφείς; Ποιος κατέστρεψε το ΡΣΔΕΚ και πως», το οποίο κατήγγειλε τους Μπολσεβίκους μεταξύ άλλων, για τη συγκέντρωση χρημάτων από «απαλλοτριώσεις», δηλαδή, τη ληστεία τραπεζών. Το φυλλάδιο αυτό καταγγέλθηκε τόσο από τον Κάουτσκι, όσο και από τον Λένιν.
Η Φεβρουαριανή Επανάσταση
Μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, ο Μάρτοφ επέστρεψε στη Ρωσία, αλλά ήταν πολύ αργά για να σταματήσει κάποιους Μενσεβίκους να μπουν στην Προσωρινή Κυβέρνηση. Επέκρινε έντονα αυτούς τους Μενσεβίκους, όπως τον Ιράκλι Τσερετέλι και τον Φιόντορ Νταν, οι οποίοι, ως μέλη της Ρωσικής κυβέρνησης, υποστήριζαν την πολεμική προσπάθεια. Ωστόσο, σε ένα συνέδριο που έγινε στις 18 Ιουνίου 1917, απέτυχε να κερδίσει τη στήριξη των αντιπροσώπων υπέρ της πολιτικής των διαπραγματεύσεων για άμεση ειρήνη με τις Κεντρικές Δυνάμεις.
Η Οκτωβριανή Επανάσταση
Όταν οι Μπολσεβίκοι ήρθαν στην εξουσία σαν αποτέλεσμα της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1917, ο Μάρτοφ περιθωριοποιήθηκε πολιτικά. Αυτό εξηγείται καλύτερα από το σχόλιο του Τρότσκι γι’ αυτόν και άλλα μέλη του κόμματος, καθώς έφυγαν από την πρώτη συνεδρίαση του συμβουλίου των Σοβιέτ μετά τις 25 Οκτωβρίου 1917 με αποστροφή για τον τρόπο με τον οποίο οι Μπολσεβίκοι είχαν καταλάβει την πολιτική εξουσία: «Είστε θλιβερά απομονωμένα άτομα. είστε χρεωκοπημένοι. Ο ρόλος σας εξαντλήθηκε. Πηγαίνετε όπου ανήκετε, από τώρα και στο εξής – στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας!». Σε αυτό ο Μάρτοφ απάντησε σε μια στιγμή οργής: «Τότε, φεύγουμε!», και στη συνέχεια πορεύτηκε στη σιωπή απομακρυνόμενος χωρίς να κοιτάξει πίσω. Σταμάτησε στην έξοδο, βλέποντας έναν νεαρό Μπολσεβίκο εργάτη να φοράει ένα μαύρο πουκάμισο με φαρδειά δερμάτινη ζώνη, να στέκεται στη σκιά του προστεγάσματος. Ο νεαρός άνδρας στράφηκε προς τον Μάρτοφ με πίκρα που δεν κρυβότανε: «Και εμείς μεταξύ μας είχαμε σκεφτεί ότι ο Μάρτοφ τουλάχιστον θα έμενε μαζί μας». Ο Μάρτοφ σταμάτησε, και με μια χαρακτηριστική κίνηση, εκτίναξε το κεφάλι του για να τονίσει την απάντησή του: «Μια μέρα θα κατανοήσετε το έγκλημα στο οποίο παίρνετε μέρος». Κουνώντας το χέρι του κουρασμένα, εγκατέλειψε την αίθουσα.
Για ένα διάστημα ο Μάρτοφ ηγήθηκε της αντιπολιτευτικής ομάδας των Μενσεβίκων στη Συντακτική Συνέλευση, μέχρι που οι Μπολσεβίκοι τη διέλυσαν. Αργότερα, όταν ένα τμήμα εργοστασίου επέλεξε τον Μάρτοφ σαν αντιπρόσωπό του προ του Λένιν σε μια εκλογή Σοβιέτ, βρέθηκε αμέσως μετά με μειωμένες προμήθειες.
Εμφύλιος πόλεμος
Μιλώντας για την Ερυθρά Τρομοκρατία, ο Μάρτοφ είπε: «Το θηρίο έχει γλύψει ζεστό ανθρώπινο αίμα. Η μηχανή που σκοτώνει ανθρώπους έχει μπει σε κίνηση… Αλλά το αίμα τρέφεται με αίμα… Είμαστε μάρτυρες της αύξησης της πικρίας του εμφυλίου πολέμου, την αυξανόμενη κτηνωδία των ανθρώπων που ασχολούνται με αυτόν».
Τον Οκτώβριο του 1920, ο Μάρτοφ πήρε άδεια να φύγει νόμιμα από τη Ρωσία και να πάει στη Γερμανία. Ο Μάρτωφ μίλησε στο Συνέδριο του Χάλε του Ανεξάρτητου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας (Unabhängige Sozialdemokratische Partei Deutschlands, USPD) αργότερα τον ίδιο μήνα. Ο Μάρτοφ δεν είχε σκοπό να μείνει στη Γερμανία επ’ αόριστον, και το έκανε αφού οι Μενσεβίκοι βγήκαν εκτός νόμου τον Μάρτιο του 1921, μετά το Δέκατο Συνέδριο του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Μάρτοφ απεβίωσε στο Σόμπεργκ της Γερμανίας τον Απρίλιο του 1923. Πριν από τη θανατηφόρα ασθένειά του, εξέδωσε την εφημερίδα Socialist Messenger, η οποία παρέμεινε η έκδοση των Μενσεβίκων στην εξορία σε Βερολίνο, Παρίσι και τελικά στη Νέα Υόρκη, μέχρι που πέθανε ο τελευταίος από αυτούς. Φημολογείται ότι ο Λένιν, ο οποίος ήταν όλο και πιο άρρωστος εκείνη την εποχή και ανησυχούσε για την άνοδο του Στάλιν, μπορεί να έδωσε χρήματα γι’ αυτό το τελευταίο εγχείρημα του Μάρτοφ.
Ότο Ντιξ
Ο Βίλελμ Χάινριχ Ότο Ντιξ (γερμανικά: Wilhelm Heinrich Otto Dix, 2 Δεκεμβρίου 1891 - 25 Ιουλίου 1969) ήταν Γερμανός ζωγράφος και χαράκτης. Γνωστός για τις ωμές και ιδιαίτερα ρεαλιστικές απεικονίσεις της κοινωνίας της δημοκρατίας της Βαϊμάρης και της κτηνωδίας του πολέμου, ήταν, μαζί με τον Τζορτζ Γκρος, ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες της Νέας Αντικειμενικότητας, καλλιτεχνικής τάσης που προέκυψε από τον εξπρεσιονισμό.
Νεανική ζωή και εκπαίδευση
thumb|left|Το σπίτι όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Ντιξ στη Γκέρα. Από το 1991 λειτουργεί ως μουσείο. Ο Ντιξ γεννήθηκε στο Ούντερμχαους της Γερμανίας, που σήμερα είναι τμήμα της πόλης Γκέρα. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Φραντς και της Παουλίνε Λουίζε Ντιξ (το γένος Άμαν), εργάτη χυτηρίου και ράφτρας, αντίστοιχα. Καθώς η μητέρα του είχε ασχοληθεί με την ποίηση, εκτέθηκε στην τέχνη από μικρή ηλικία, και οι ώρες που περνούσε στο ατελιέ του ξαδέρφου του, ζωγράφου Φριτς Άμαν, συνετέλεσαν στη διαμόρφωση της φιλοδοξίας του να γίνει κι αυτός καλλιτέχνης. Έλαβε επίσης ενθάρρυνση από το δάσκαλό του στο δημοτικό. Από το 1906 έως το 1910 ήταν βοηθός του ζωγράφου Καρλ Σενφφ, και άρχισε να ζωγραφίζει τα πρώτα του τοπία. Το 1910 ξεκίνησε σπουδές στην Ακαδημαία Καλών Τεχνών της Δρέσδης. Εκεί, ερχόμενος σε επαφή με τα σύγχρονα καλλιτεχνικά ρεύματα, πειραματίστηκε με κυβιστικές, φουτουριστικές και ντανταϊστικές φόρμες, κάτι που θα συνέχιζε στα έργα που φιλοτέχνησε στη διάρκεια της θητείας του κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πρώτος Παγκόσμιος
Όταν ξέσπασε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Ντιξ κατατάχτηκε με ενθουσιασμό ως εθελοντής στον γερμανικό στρατό. Τοποθετήθηκε σε ένα σύνταγμα πεδινού πυροβολικού στη Δρέσδη. Το φθινόπωρο του 1915 στάλθηκε ως έφεδρος υπαξιωματικός σε μια μονάδα πολυβολιστών στο Δυτικό Μέτωπο και το 1916 πήρε μέρος στη μάχη του Σομμ, τη δεύτερη πιο φονική του Α' Π.Π. Τραυματίστηκε σοβαρά αρκετές φορές. Το 1917 η μονάδα του στάλθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο μέχρι τη λήξη των εχθροπραξιών με τη Ρωσία. Γυρνώντας στο Δυτικο Μέτωπο, συμμετείχε στη γερμανική Εαρινή επίθεση. Παρασημοφορήθηκε με τον Σιδηρό Σταυρό δεύτερης τάξης.
Ο Ντιξ επηρεάστηκε βαθιά από τα όσα βίωσε στον πόλεμο, και αργότερα θα περιέγραφε έναν επαναλαμβανόμενο εφιάλτη του, που σερνόταν ανάμεσα σε κατεστραμμένα σπίτια. Οι τραυματικές του εμπειρίες αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για αρκετά έργα του, ανάμεσα στα οποία ένα λεύκωμα 50 χαρακτικών με τον τίτλο Ο Πόλεμος (Der Krieg) που κυκλοφόρησε στα 1924.
Δεκαετία του '20 και η Νέα Αντικειμενικότητα
Στα τέλη του 1918 ο Ντιξ επέστρεψε στη Γκέρα, για να μετακομίσει ένα χρόνο μετά και πάλι στη Δρέσδη, όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Ήταν, το 1919, από τα ιδρυτικά μέλη του Σετσεσιονισμού (Απόσχισης) της Δρέσδης, μιας ομάδας καλλιτεχνών που δήλωνε τη ρήξη της με τα κυριαρχα καλλιτεχνικά ρεύματα, σε μια περίοδο όπου το έργο του περνούσε από μια εξπρεσιονιστική φάση. Το 1920 γνώρισε τον Τζορτζ Γκρος και, επηρεασμένος από τον Ντανταϊσμό, άρχισε να συμπεριλαμβάνει στοιχεία κολάζ στα έργα του, μερικά από τα οποία παρουσιάστηκαν στην πρώτη Ντανταϊστική Έκθεση στο Βερολίνο. Την ίδια χρονιά συμμετείχε επίσης στην έκθεση των Γερμανών Εξπρεσιονιστών στο Ντάρμσταντ.
Το 1922 μετακινήθηκε στο Ντίσελντορφ, και την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη Μάρθα Κοχ, με την οποία θα αποκτούσε τρία παιδιά. Το 1924 προσχώρησε στους Σετσεσιονιστές του Βερολίνου. Εκείνη την εποχή ανέπτυσσε ένα ολοένα και περισσότερο ρεαλιστικό στυλ, χρησιμοποιώντας λεπτά στρώματα λαδιού πάνω σε υπόστρωμα τέμπερας, όπως οι ζωγράφοι της γερμανικής Αναγέννησης. Ο πίνακας του 1923 Το χαράκωμα, που απεικόνιζε τα διαμελισμένα και αποσυντιθέμενα πτώματα στρατιωτών μετά από μια μάχη, προκάλεσε τόσο σάλο που το μουσείο Wallraf-Richartz που φιλοξενούσε τον πίνακα, ένα από τα μεγαλύτερα της Κολωνίας, τον έκρυψε πίσω από μια κουρτίνα. Το 1925 ο Κόνραντ Αντενάουερ, τότε δήμαρχος της Κολωνίας και μετέπειτα πρώτος καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας, ακύρωσε την αγορά του πίνακα και εξανάγκασε το διευθυντή του μουσείου σε παραίτηση.
Ο Ντιξ συμμετείχε επίσης το 1925 στην έκθεση της "Νέας Αντικειμενικότητας", όπου παρουσιάζονταν επίσης έργα των Τζορτζ Γκρος, Μαξ Μπέκμαν, Γκέοργκ Σολτζ και πολλών άλλων. Η Νέα Αντικειμενικότητα ως ρεύμα προήλθε μεν από τον εξπρεσιονισμό, όμως σε αντίθεση με αυτόν χαρακτηριζόταν από καθαρές γραμμές και έναν προσαρμοσμένο στις ανάγκες της ρεαλισμό που διευκόλυνε τη διατύπωση του κοινωνικού ή πολιτικού μηνύματος που ήθελε να μεταφέρει ο καλλιτέχνης. Τα έργα του Ντιξ, όπως αυτά του φίλου του και επίσης βετεράνου του πολέμου Γκρος, ασκούσαν έντονη κριτική στη γερμανική κοινωνία της εποχής, με συχνές αναφορές στη φονοφιλία, ή το σεξουαλικό έγκλημα, που ήταν σε άνοδο στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Έστρεφαν την προσοχή στη σκοτεινή όψη της ζωής, απεικονίζοντας χωρίς έλεος την πορνεία, τη βία, τα γηρατειά και το θάνατο.
Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του συγκαταλέγονται το τρίπτυχο Μετρόπολις (Metropolis, 1928), μια κριτική απεικόνιση της κοινωνικής παρακμής στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, όπου η συνεχής διασκέδαση ήταν για ένα μέρος του πληθυσμού ένας τρόπος να αντεπεξέλθει στην ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο και την οικονομική καταστροφή και το Πορτρέτο της δημοσιογράφου Σύλβια βον Χάρντεν (Bildnis der Journalistin Sylvia von Harden, 1926), αντιπροσωπευτικό δείγμα της Νέας Αντικειμενικότητας. Οι απεικονίσεις ακρωτηριασμένων και παραμορφωμένων βετεράνων του Πολέμου -συχνού θεάματος στους δρόμους του τότε Βερολίνου- με πιο γνωστό το έργο Ανάπηροι Πολέμου (Kriegskrüppel, 1920) αποκαλύπτουν την άσχημη πλευρά του πολέμου και την εγκατάλειψη των βετεράνων στην τύχη τους από την τότε γερμανική κοινωνία.
Άνοδος του Ναζισμού και Δεύτερος Παγκόσμιος
Ο Ντιξ, όπως όλοι οι υπόλοιποι ενεργοί καλλιτέχνες, υποχρεώθηκε να γίνει μέλος του Επιμελητηρίου Καλών Τεχνών του Ράιχ (Reichskammer der bildenden Kuenste) που δημιουργήθηκε από τον Γκαίμπελς ως υποδιεύθυνση του υπουργείου Πολιτισμού. Η συμμετοχή ήταν υποχρεωτική για όσους καλλιτέχνες είχαν γερμανική φυλετική καταγωγή, ενώ όσοι δεν ήταν μέλη, είτε λόγω καταγωγής ή διαφωνίας με τις απόψεις του Ναζιστικού κόμματος, δεν μπορούσαν να συμμετέχουν στην πολιτιστική ζωή της Γερμανίας. Ο Ντιξ, προκειμένου να μπορεί να συνεχίσει να παραγάγει τέχνη, αναγκάστηκε να δεσμευτεί ότι θα ζωγράφιζε μόνο τοπία σε συντηρητικό στυλ. Ωστόσο ζωγράφισε και μερικές αλληγορίες που ασκούσαν κριτική στα ιδανικά των ναζί.
Το 1939 συνελήφθη με την πλαστή κατηγορία της συμμετοχής στην απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ που έκανε ο Γκέοργκ Έλσερ, όμως αργότερα απελευθερώθηκε. Το 1945 κλήθηκε, όπως και όλοι οι άντρες ηλικίας 16-60 ετών, να καταταχτεί στην Volksstum, τα τμήματα Εθνοφυλακής που συγκροτήθηκαν ως μια από τις τελευταίες προσπάθειες άμυνας της καταρρέουσας Γερμανίας. Αιχμαλωτίστηκε από Γάλλους στρατιώτες και απελευθερώθηκε τον Φεβρουάριο του 1946.
Μεταπολεμική περίοδος
Οι εφιαλτικές παραμορφώσεις-καρικατούρες των προσώπων, τα έντονα εξπρεσιονιστικά χρώματα και τα έργα με κοινωνικό περιεχόμενο είναι τα τρία στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη δουλειά του Ότο Ντιξ, ενός από τους σημαντικότερους δημιουργούς του νεοπραγματισμού και της κοινωνικής κριτικής στα χρόνια του μεσοπολέμου. Δεν θεωρήθηκε τυχαία ένας από τους οξύτερους και τολμηρότερους χρονογράφους της εποχής του. Τα έργα του διακρίνονται για την έντονη αντιμιλιταριστική τους διάθεση, καταγράφουν την αποπνικτική ατμόσφαιρα των πόλεων με τονισμένες τις αντιθέσεις, την αντιφατικότητα του ατόμου και την υποκρισία της σύγχρονης κοινωνίας. Ο δυνατός ρεαλισμός, το εξωτερικό πάθος και η εσωτερική έκφραση δίνουν το ιδιαίτερο ύφος στη ζωγραφική του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Κιρακλί (Χατσμάζ)
Το Κιρακλί (επίσης, Κιραγκλί και Κιραχλί) είναι ένα χωριό της επαρχίας Χατσμάζ του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Αγκασιρινόμπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ
Μητροπολίτης Αγίου Φραγκίσκου Γεράσιμος
Ο Μητροπολίτης Γεράσιμος (κατά κόσμον Γεράσιμος Μιχαλέας, Καλαμάτα, 2 Αυγούστου 1945) είναι Έλληνας κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και Μητροπολίτης Αγίου Φραγκίσκου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής από το 2005. Το πνευματικό του ποίμνιο περιλαμβάνει 67 ελληνορθόδοξες ενορίες στην Χαβάη, την Αλάσκα, το Όρεγκον, την Ουάσιγκτον, την Καλιφόρνια, τη Νεβάδα και την Αριζόνα. Εξελέγη μητροπολίτης από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις 22 Φεβρουαρίου 2005 και διαδέχθηκε τον Μητροπολίτη Αντώνιο (Γεωργιαννάκη). Ενθρονίστηκε στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό Ανάληψης του Όκλαντ της Καλιφόρνια στις 2 Απριλίου 2005 από τον Αρχιεπίσκοπο Δημήτριο.
Ο Μητροπολίτης Γεράσιμος ποιμαίνει πάνω από 150.000 Ελληνορθόδοξους πιστούς στην Αλάσκα, την Αριζόνα, την Καλιφόρνια, τη Χαβάη, τη Νεβάδα, το Όρεγκον και την Ουάσιγκτον.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 2 Αυγούστου 1945, όπου ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση πριν μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έλαβε πτυχίο BA και M.Div. πτυχία από την Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού  στο Μπρούκλαϊν, Μασαχουσέτη, το 1973 και το 1976, αντίστοιχα. Απέκτησε μεταπτυχιακό στη συμβουλευτική και τη σχολική ψυχολογία από το Κολλέγιο Βοστώνης το 1986 και διδακτορικό στη συμβουλευτική και τη σχολική ψυχολογία το 1993.
Διοικητική εμπειρία
Υπηρέτησε σε διοικητικές θέσεις για πολλά χρόνια. Στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού διετέλεσε έφορος (1977–1979), κοσμήτορας φοιτητών (1980–1999), διευθυντής εισαγωγής και αρχείων (1998–2000) και τέλος διοικητικός βοηθός του προέδρου της Θεολογικής Σχολής (2000–2001), θέση που κράτησε μέχρι την εκλογή του ως Επίσκοπος Κρατείας τον Δεκέμβριο του 2001.
Επαγγελματική εμπειρία και ακαδημαϊκά επιτεύγματα
Δίδαξε μαθήματα ψυχολογίας και τελετουργικού (λειτουργικής πρακτικής) στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού και υπηρέτησε ως ανώτερος λέκτορας προσωπικότητας, και ψυχολογίας στο Northeastern University. Υπήρξε, επίσης, μέλος του προσωπικού στην εξωτερική κλινική του Ιατρικού Κέντρου του υπουργείου Υποθέσεων Βετεράνων των ΗΠΑ στη Βοστώνη. Είναι μέλος της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας και της Αμερικανικής Συμβουλευτικής Ένωσης. Το University Press of America δημοσίευσε τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο Intellectual Deficiencies in a Substance Abuse Population, το 1994.
Οικουμενικές σχέσεις
Ο Μητροπολίτης Γεράσιμος διατηρεί εγκάρδιες σχέσεις με άλλους θρησκευτικούς ηγέτες ως μέλος της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής (το κύριο διοικητικό σώμα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας στις ΗΠΑ, τους Κανονικούς Επισκόπους της Δυτικής Ακτής (δηλ. Ορθόδοξους επισκόπους) και της Μικτής Επιτροπής Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών Επισκόπων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Αγίου Φραγκίσκου Κατηγορία:Επίσκοποι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Εξωτερικός σύνδεσμος
Κατηγορία:Μητροπολίτες του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κατηγορία:Ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κατηγορία:Μητροπολίτες της Αρχιεπισκοπής Αμερικής Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς κληρικοί
Ντόινα Μελίντε
Η Ντόινα Οφέλια Μελίντε (Doina Ofelia Melinte, γενν. 27 Δεκεμβρίου 1956) είναι Ρουμάνα πρώην αθλήτρια του στίβου, και συγκεκριμένα δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Συμμετείχε σε τέσσερις διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων (1980–1992), κερδίζοντας ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στον δρόμο των 800 μέτρων και ένα αργυρό στον δρόμο των 1.500 μέτρων το 1984. Κέρδισε επίσης αρκετούς τίτλους σε παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα κλειστού στίβου.
Σταδιοδρομία
Στους τρίτους της Ολυμπιακούς Αγώνες, στη Σεούλ το 1988, τερμάτισε μόλις ένατη στον τελικό των 1500 μ., τον οποίο κέρδισε η συμπατριώτισσά της Πάουλα Ιβάν. Ωστόσο, το επόμενο έτος υπερασπίσθηκε επιτυχώς τον τίτλο της στην ίδια απόσταση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 1989, και μάλιστα με νέο ρεκόρ αγώνων, 4.04,79. Τον Φεβρουάριο του 1990, κατέρριψε και το παγκόσμιο ρεκόρ στον αγώνα του 1 μιλίου, με 4.17,14, μία επίδοση που παρέμεινε ακατάρριπτη επί 16 έτη, μέχρι που η Γκενζεμπέ Ντιμπάμπα τη συνέτριψε με χρόνο 4.13,31 το 2016. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους κέρδισε το τρίτο της χρυσό μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, και πάλι στα 1500 μ., στη Γλασκώβη. Αλλά το καλοκαίρι στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1990, τερμάτισε μόλις έκτη στον τελικό των 1500 μέτρων. Το 1991 ήταν τέταρτη στην ίδια απόσταση στα Παγκόσμια πρωταθλήματα τόσο του κλειστού, όσο και του ανοικτού στίβου.
Η Μελίντε έκλεισε άδοξα τη διεθνή σταδιοδρομία της, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, όπου εγκατέλειψε τον τελικό αγώνα των 1500 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Ρουμάνοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Ρουμάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Μελίντε Ντόινα Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1983
Kolf
Το Kolf είναι ένα παιχνίδι υπολογιστή όπου ο χρήστης παίζει μίνι-γκολφ. Αποτελεί μέλος του πακέτου λογισμικού του KDE. Είναι ελεύθερο λογισμικό αδειοδοτημένο με την GNU General Public License.
Χαρακτηριστικά
Ο παίκτης βλέπει το περιβάλλον, το οποίο είναι υλοποιημένο με δισδιάστατα γραφικά, σε μορφή κάτοψης. Το περιβάλλον έχει διάφορα εμπόδια, όπως υδάτινα κωλύματα, αμμοπαγίδες και κεκλιμένο έδαφος. Το παιχνίδι είναι σχεδιασμένο να υποστηρίξει από ένα μέχρι 10 παίκτες. Επίσης ο χρήστης μπορεί να προσθέσει επιπλέον πίστες στις ήδη υπάρχουσες, είτε δημιουργώντας τες με τον ενσωματωμένο course editor ή χρησιμοποιώντας ήδη υπάρχουσες πίστες ανεπτυγμένες από τρίτους.
Αλεξάνταρ Πελιβάνοβιτς
Ο Αλεξάνταρ Πελιβάνοβιτς (σερβικά : Александар Пеливановић) ήταν σέρβος πολιτικός υπουργός και πρωθυπουργός της χώρας στις κατοχικές κυβερνήσεις.
Ο Πελιβάνοβιτς χρημάτισε υπουργός Δικαιοσύνης και πρωθυπουργός από τις 10 Οκτωβρίου έως τις 20 Οκτωβρίου 1944 σχηματίζοντας κυβέρνηση αντικαθιστώντας την Κυβέρνηση Μίλαν Νέντιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας
Φέστους Μογκάε
Ο Φέστους Μοχάε (Festus Moghae, 1939-) είναι πολιτικός, Πρόεδρος της Μποτσουάνας από το 1998 ως το 2008. Τον Οκτώβριο του 2008 τιμήθηκε με το Βραβείο Ιμπραχίμ για τη σωστή διακυβέρνηση της χώρας του όσο ήταν πρόεδρος.
Προφίλ
Γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου του 1939. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και έπειτα εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος. Εργάστηκε στο ΔΝΤ και για την Τράπεζα της Μποτσουάνας. Το 1992 έγινε αντιπρόεδρος. Διαδέχθηκε την 1η Απριλίου 1998 τον Σερ Κετουμίλε Μαζίρε στο ύπατο αξίωμα της χώρας. Ανάμεσα στις άλλες υποσχέσεις του είναι και η εξάλειψη του AIDS στη χώρα του μέχρι το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Μποτσουάνας
Μάριαν Άντερσον
Η Μάριαν Άντερσον (Marian Anderson, 27 Φεβρουαρίου 1897 – 8 Απριλίου 1993) ήταν Αφροαμερικανίδα κοντράλτο. Το ρεπερτόριό της περιελάμβανε οπερατικά έργα, κύκλους τραγουδιών της λόγιας δυτικής μουσικής, αλλά και λαϊκά αφροαμερικανικά τραγούδια. Τραγούδησε συνοδεία κορυφαίων ορχηστρών εμφανιζόμενη σε σπουδαίους συναυλιακούς χώρους στις ΗΠΑ και την Ευρώπη από το 1925 ως το 1965.
Η Άντερσον υπήρξε σύμβολο του αγώνα για την κατάρριψη των φυλετικών διακρίσεων στις ΗΠΑ κατά τα μέσα του εικοστού αιώνα. Το 1939, η συντηρητική οργάνωση «Κόρες της Αμερικανικής Επανάστασης» (Daughters of the American Revolution) απαγόρευσαν στην Άντερσον να τραγουδήσει για μεικτό κοινό μαύρων και λευκών στην Ουάσιγκτον. Μετά το συμβάν αυτό, η κοντράλτο απέκτησε διεθνή φήμη ασυνήθιστη για μουσικό της λόγιας δυτικής μουσικής. Εν τέλει, έπειτα από παρέμβαση της Πρώτης Κυρίας των ΗΠΑ Έλινορ Ρούζβελτ και του συζύγου της, Προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ, η Άντερσον έδωσε μια εξαιρετικά επιτυχημένη υπαίθρια συναυλία την Κυριακή του Πάσχα, 9 Απριλίου 1939, στα σκαλιά του Μνημείου Λίνκολν στην Ουάσινγκτον. Εκεί, τραγούδησε μπροστά σε ένα μεικτό κοινό αποτελούμενο από περίπου 75.000 άτομα, με τη ραδιοφωνική μετάδοση της συναυλίας να προσελκύει εκατομμύρια ακροατές.
Στις 7 Ιανουαρίου 1955, η Άντερσον έγινε η πρώτη Αφροαμερικανίδα τραγουδίστρια που εμφανίστηκε στη Μητροπολιτική Όπερα. Περαιτέρω, εργάστηκε ως εκπρόσωπος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών και ως Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως για το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, δίνοντας συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Συμμετείχε στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα τη δεκαετία του 1960, τραγουδώντας στη μνημειώδη Πορεία στην Ουάσινγκτον για Εργασία και Ελευθερία το 1963. Έλαβε πλήθος βραβείων και διακρίσεων, μεταξύ των οποίων το πρώτο Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας το 1963, το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου το 1977, το Βραβείο Κέντρου Κέννεντυ το 1978, το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών το 1986 και το Βραβείο Γκράμι Συνολικής Προσφοράς το 1991.
Πρώιμος βίος και εκπαίδευση
Η Μάριαν Άντερσον γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια στις 27 Φεβρουαρίου 1897, κόρη της Άνι Ντελάιλα Ράκερ (1874 – 1964) και του Τζον Μπέρκλεϊ Άντερσον (περίπου 1872 – 1910). Ο πατέρας της πωλούσε πάγο και κάρβουνο στο κέντρο της Φιλαδέλφειας, ενώ αργότερα ασχολήθηκε με την πώληση ποτών. Πριν από τον γάμο τους, η μητέρα της Άντερσον είχε εργαστεί ως δασκάλα στη Βιρτζίνια. Καθώς δεν απέκτησε πτυχίο, η Άνι Άντερσον δεν μπόρεσε να διδάξει στη Φιλαδέλφεια, βάσει ενός νόμου που ίσχυε μόνο για Αφροαμερικανούς δασκάλους και όχι για τους λευκούς. Ως εκ τούτου, ασχολήθηκε με τη φροντίδα μικρών παιδιών για να κερδίζει ένα εισόδημα. Οι δύο αδερφές της Μάριαν Άντερσον, η Αλίζ (1899 – 1965) και η Έθελ (1902 – 90), έγιναν επίσης τραγουδίστριες. Μάλιστα, η Έθελ παντρεύτηκε τον Τζέιμς Ντεπρίστ και ο γιος τους Τζέιμς Άντερσον Ντεπρίστ (1936 – 2013) έγινε ονομαστός μαέστρος. Από την ηλικία των 6 ετών, η Άντερσον τραγουδούσε για τοπικές εκδηλώσεις, ενώ ως την εφηβεία της κέρδιζε αρκετά δολάρια από το τραγούδι. Σε ηλικία 10 ετών, εντάχθηκε στη Λαϊκή Χορωδία της Φιλαδέλφειας (People's Chorus of Philadelphia), όπου συχνά αναλάμβανε σολιστικά μέρη.
Αποφοίτησε από το Σχολείο Γραμματικής Στάντον (Stanton Grammar School) το 1912. Η οικογένειά της δεν είχε τους οικονομικούς πόρους για κάποιο μάθημα μουσικής ή για κολέγιο. Ωστόσο, η Άντερσον εξακολούθησε να ασχολείται με τις μουσικές δραστηριότητες της ενορίας της, εντασσόμενη και σε μια χορωδία ενηλίκων. Τελικά, η Λαϊκή Χορωδία της Φιλαδέλφειας και ο πάστορας της εκκλησίας της, μαζί με άλλες ηγετικές μορφές της αφροαμερικανικής κοινότητας, συγκέντρωσαν τους απαιτούμενους πόρους για να λάβει η Άντερσον μαθήματα ωδικής και να εγγραφεί στο Λύκειο της Νότιας Φιλαδέλφειας, απ' όπου αποφοίτησε το 1921.
Μετά το γυμνάσιο, η Άντερσον έκανε αίτηση στη Μουσική Ακαδημία της Φιλαδέλφειας, αλλά απερρίφθη λόγω του ότι ήταν αφροαμερικανή. Επιμένοντας στον στόχο της, συνέχισε τις σπουδές της στη γενέτειρά της ιδιωτικά, χάρη στη σταθερή στήριξη της αφροαμερικανικής κοινότητας της Φιλαδέλφειας. Το 1923 έκανε δύο πρώτες ηχογραφήσεις τραγουδιών και τον Απρίλιο του 1924 έδωσε ένα ρεσιτάλ αγγλικής, ρωσικής, ιταλικής και γερμανικής μουσικής στο Δημαρχείο της Νέας Υόρκης· η συναυλία αυτή είχε χαμηλή προσέλευση και έλαβε αρνητικές κριτικές.
Σταδιοδρομία
Το 1925, η Άντερσον κέρδισε έναν διαγωνισμό τραγουδιού που διοργανώθηκε από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης. Ως νικήτρια, εμφανίστηκε σε συναυλία με την ορχήστρα στις 26 Αυγούστου 1925, λαμβάνοντας θετική ανταπόκριση από το κοινό και τους μουσικοκριτικούς. Έπειτα, συνέχισε τις σπουδές της στη Νέα Υόρκη, ενώ γνώρισε και τον πρώτο ατζέντη της, Άρθουρ Τζάντσον μέσω της Φιλαρμονικής. Τα επόμενα χρόνια, εμφανίστηκε σε διάφορες συναυλίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τις φυλετικές διακρίσεις να εξακολουθούν να επιβραδύνουν την εξέλιξη της σταδιοδρομίας της. Η πρώτη της παράσταση στο φημισμένο συναυλιακό κέντρο Κάρνεγκι Χολ πραγματοποιήθηκε το 1928.
Ευρωπαϊκές περιοδείες
Εν συνεχεία, η Άντερσον μετέβη στην Ευρώπη, όπου σπούδασε για αρκετούς μήνες πριν ξεκινήσει μια εξαιρετικά επιτυχημένη ευρωπαϊκή περιοδεία. Το καλοκαίρι του 1930 ταξίδεψε στη Σκανδιναβία, όπου γνώρισε τον Φινλανδό πιανίστα Κόστι Βεχάνεν, που, έκτοτε, τη συνόδευε στο πιάνο για πολλά έτη, ενώ, περαιτέρω, την προπονούσε φωνητικά. Μέσω του Βεχάνεν, γνώρισε τον κορυφαίο Φινλανδό συνθέτη Γιαν Σιμπέλιους, ο οποίος, έχοντας μόλις παρακολουθήσει μια συναυλία της και όντας συγκινημένος από τη φωνή της, επαίνεσε την Άντερσον για την ερμηνεία της, εκτιμώντας ότι είχε προσεγγίσει το σκανδιναβικό ύφος των τραγουδιών που ερμήνευσε. Οι δυο τους έγιναν φίλοι και συνεργάτες, με τον Σιμπέλιους να διασκευάζει και να συνθέτει πλήθος τραγουδιών ειδικά για εκείνη.