cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Θεσμοί
Από τον Ώριμο Μεσαίωνα και μετά η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σημαδεύτηκε από μια άβολη συνύπαρξη με τους πρίγκιπες των τοπικών εδαφών που πάλευαν να της αφαιρέσουν την εξουσία. Σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι σε άλλα μεσαιωνικά βασίλεια όπως η Γαλλία και η Αγγλία οι αυτοκράτορες δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν μεγάλο έλεγχο στα εδάφη που κατείχαν επίσημα. Αντίθετα για να εξασφαλίσουν τη δική τους θέση από τον κίνδυνο καθαίρεσης αναγκάστηκαν να παραχωρούν όλο και περισσότερη αυτονομία στους τοπικούς άρχοντες, τόσο ευγενείς όσο και επισκόπους. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε τον 11ο αιώνα με την Έριδα της Περιβολής και ολοκληρώθηκε κατά το μάλλον ή ήττον με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648. Αρκετοί Αυτοκράτορες προσπάθησαν να αναστρέψουν αυτή τη σταθερή μείωση της εξουσίας τους, αλλά εμποδίστηκαν τόσο από τον παπισμό όσο και από τους πρίγκιπες της Αυτοκρατορίας.
Αυτοκρατορικές κτήσεις
Έχουν υπολογιστεί συνολικά 1.500 αυτοκρατορικές κτήσεις.
Οι πιο ισχυροί άρχοντες της ύστερης αυτοκρατορίας ήταν οι Αυστριακοί Αψβούργοι, που κυβέρνησαν άμεσα έκτσαη 240.000 km2 εντός της Αυτοκρατορίας το πρώτο μισό του 17ου αιώνα, κυρίως στη σύγχρονη Αυστρία και Τσεχία. Τότε τα εδάφη που κυβερνούσαν οι εκλέκτορες της Σαξονίας, της Βαυαρίας και του Βρανδεμβούργου (πριν από την απόκτηση της Πρωσίας) ήταν όλα σχεδόν 40.000 km2. Ο Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργ (αργότερα εκλέκτορας του Ανόβερου) είχε μια περιοχή περίπου του ίδιου μεγέθους. Αυτά ήταν τα μεγαλύτερα από τα γερμανικά βασίλεια. Ο Εκλέκτορας του Παλατινάτου είχε σημαντικά λιγότερα στα 20.000 km2 και τα εκκλησιαστικά Εκλεκτοράτα του Μάιντς, της Κολωνίας και του Τριρ ήταν πολύ μικρότερα, με περίπου 7.000 km2. Λίγο μεγαλύτερα από αυτά, με περίπου 7.000–10.000 km2, ήταν το Δουκάτο της Βυρτεμβέργης, το Λανδγραβάτο της Έσσης-Κάσσελ και το Δουκάτο του Μέκλενμπουργκ_Σβέριν. Ηταν χονδρικά ισομεγέθη με τις πριγκιποεπισκοπές του Σάλτσμπουργκ και του Μύνστερ. Η πλειονότητα των άλλων γερμανικών περιοχών, συμπεριλαμβανομένων των άλλων πριγκιποεπισκοπών, ήταν κάτω από 5.000 km2, με τα μικρότερα αυτά των Αυτοκρατορικών Ιπποτών. Περίπου το 1790 οι Ιππότες αποτελούντο από 350 οικογένειες που κυβερνούσαν συνολικά μόνο 5.000 km2. Η αυτοκρατορική Ιταλία ήταν πιο συγκεντρωτική, το μεγαλύτερο μέρος της περί το 1600 μοιραζόταν μεταξύ της Σαβοΐας (Σαβοΐα, Πιεμόντε, Νίκαια, Αόστα), του Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης (Τοσκάνη, Λούκα), της Δημοκρατίας της Γένοβας (Λιγουρία, Κορσική), των δουκάτων της Μόντενα-Ρέτζιο και της Πάρμα-Πιατσέντσα (Αιμιλία) και του Ισπανικού Δουκάτου του Μιλάνου (το μεγαλύτερο μέρος της Λομβαρδίας), το καθένα με μισό εκατομμύριο ως ενάμισι εκατομμύριο ανθρώπους. Οι Κάτω Χώρες ήταν επίσης πιο συνεκτικές από τη Γερμανία, καθώς ήταν εξ ολοκλήρου υπό την κυριαρχία των Ισπανικών Κάτω Χωρών ως μέρος του Βουργουνδικού Κύκλου, τουλάχιστον κατ' όνομα.
Βασιλιάς των Ρωμαίων
Ο αυτοκρατορικός θρόνος μεταφερόταν με εκλογή, αλλά οι Αυτοκράτορες συχνά εξασφάλιζαν την εκλογή των δικών τους γιων ενόσω ζούσαν, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να κρατήσουν το στέμμα για τις οικογένειές τους. Αυτό άλλαξε μόνο μετά το τέλος της δυναστείας των Σαλίων το 12ο αιώνα.
Το 1356 ο Αυτοκράτορας Κάρολος Δ΄ εξέδωσε το Χρυσόβουλο, που περιόρισε τους εκλέκτορες σε επτά: το Βασιλιά της Βοημίας, τον Κόμη του Παλατινάτου του Ρήνου, το Δούκα της Σαξονίας, το Μαργράβο του Βρανδεμβούργου και τους αρχιεπισκόπους της Κολωνίας, του Μάιντς και του Τριρ. Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο ο Δούκας της Βαυαρίας έλαβε το δικαίωμα ψήφου ως όγδοος εκλέκτορας και ο Δούκας του Δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (στην καθομιλουμένη, Ανόβερο) ως ένατος. Επιπλέον οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι είχαν ως αποτέλεσμα την ανακατανομή πολλών εκλεκτόρων, που όμως δεν ψήφισαν ποτέ πριν από τη διάλυση της Αυτοκρατορίας. Ένας υποψήφιος για εκλογή αναμενόταν να προσφέρει παραχωρήσεις γης ή χρήματα στους εκλέκτορες προκειμένου να εξασφαλίσει την ψήφο τους.
Μετά την εκλογή του ο Βασιλιάς των Ρωμαίων μπορούσε θεωρητικά να διεκδικήσει τον τίτλο του «Αυτοκράτορα» μόνο αφού στεφθεί από τον Πάπα. Σε πολλές περιπτώσεις αυτό αργούσε αρκετά χρόνια, ενώ ο Βασιλιάς ήταν απασχολημένος με άλλα καθήκοντα: συχνά έπρεπε πρώτα να επιλύσει συγκρούσεις στην εξεγερμένη βόρεια Ιταλία ή διαπληκτιζόταν με τον ίδιο τον Πάπα. Αργότερα οι Αυτοκράτορες απέρριψαν εντελώς την παπική στέψη, αρκούμενοι στον τίτλο του Εκλεγμένου Αυτοκράτορα: ο τελευταίος Αυτοκράτορας που στέφθηκε από τον Πάπα ήταν ο Κάρολος E΄ το 1530.
Ο Αυτοκράτορας έπρεπε να είναι άντρας και με ευγενικό αίμα. Κανένας νόμος δεν απαιτούσε να είναι Καθολικός, αλλά ,καθώς η πλειοψηφία των Εκλογέων τηρούσε αυτό το δόγμα, κανένας Προτεστάντης δεν εξελέγη ποτέ. Το αν και σε ποιο βαθμό έπρεπε να είναι Γερμανός αμφισβητείτο μεταξύ των εκλεκτόρων, των ειδικών της εποχής στο συνταγματικό δίκαιο και του κοινού. Κατά το Μεσαίωνα ορισμένοι Βασιλείς και Αυτοκράτορες δεν ήταν γερμανικής καταγωγής, αλλά από την Αναγέννηση και μετά η γερμανική κληρονομιά θεωρείτο ζωτικής σημασίας για έναν υποψήφιο προκειμένου να είναι επιλέξιμος για αυτοκρατορικό αξίωμα.
Αυτοκρατορική Δίαιτα (Reichstag)
Η Αυτοκρατορική Δίαιτα (Reichstag ή Reichsversammlung) δεν ήταν ένα νομοθετικό σώμα όπως γίνεται κατανοητό σήμερα, καθώς τα μέλη της th uevro;ysan περισσότερο σαν ένα κεντρικό φόρουμ, όπου ήταν πιο σημαντικό να διαπραγματεύονται παρά να αποφασίζουν.[188] Η Δίαιτα ήταν θεωρητικά ανώτερη από τον ίδιο τον αυτοκράτορα. Χωρίστηκε σε τρεις τάξεις. Η πρώτη τάξη, το Συμβούλιο των Εκλεκτόρων, αποτελείτο από τους εκλέκτορες, δηλ. τους πρίγκιπες που είχαν δικαίωμα να ψηφίσουν για το Βασιλιά των Ρωμαίων. Η δεύτερη τάξη, το Συμβούλιο των Πριγκίπων, αποτελείτο από τους άλλους πρίγκιπες. Το Συμβούλιο των Πριγκίπων ήταν χωρισμένο σε δύο «πάγκους», ένα για τους κοσμικούς ηγεμόνες και ένα για τους εκκλησιαστικούς. Οι υψηλόβαθμοι πρίγκιπες είχαν ατομικές ψήφους, ενώ οι χαμηλόβαθμοι ομαδοποιούντο σε «κολέγια» γεωγραφικά. Κάθε κολέγιο είχε μία ψήφο.
Η τρίτη τάξη ήταν το Συμβούλιο των Αυτοκρατορικών Πόλεων, που ήταν χωρισμένο σε δύο κολέγια: τη Σουαβία και το Ρήνο. Το Συμβούλιο των Αυτοκρατορικών Πόλεων δεν ήταν πλήρως ίσο με τα άλλα, δεν μπορούσε να ψηφίσει για πολλά θέματα, όπως η αποδοχή νέων εδαφών. Η εκπροσώπηση των Ελεύθερων Πόλεων στη Δίαιτα επικράτησε από τον ύστερο Μεσαίωνα. Ωστόσο η συμμετοχή τους αναγνωρίστηκε επίσημα μόλις το 1648 με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας που τερμάτισε τον Τριακονταετή Πόλεμο.
Αυτοκρατορικές αυλές
Η Αυτοκρατορία είχε επίσης δύο δικαστήρια: το Reichshofrat (Αυλικό Συμβούλιο) στην αυλή του Βασιλιά/Αυτοκράτορα και το Reichskammergericht (Αυτοκρατορικό Δικαστικό Επιμελητήριο), που ιδρύθηκε με την Αυτοκρατορική Μεταρρύθμιση του 1495 από τον Maximillian I. Tο Reichskammergericht και το Αυλικό Συμβούλιο ήταν οι δύο ανώτατες δικαστικές αρχές στην Παλαιά Αυτοκρατορία. Η σύνθεση της αυλής του Αυτοκρατορικού Δικαστικού Επιμελητηρίου καθοριζόταν τόσο από τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όσο και από τα υποκείμενα κράτη της. Σε αυτό το δικαστήριο ο Αυτοκράτορας διόριζε τον αρχιδικαστή, πάντα έναν ευγενή αριστοκράτη, αρκετούς αρχιδικαστές τμημάτων και μερικούς από τους άλλους κατώτερους δικαστές.
Το Αυλικό Συμβούλιο προίστατο πολλών δικαστικών διαφορών του κράτους, τόσο σε συνεργασία με το Αυτοκρατορικό Δικαστικό Επιμελητήριο όσο και αποκλειστικά από μόνο του. Το Αυτοκρατορικό Δικαστικό Επιμελητήριο των επαρχιών επεκτάθηκε σε παραβιάσεις της δημόσιας ειρήνης, περιπτώσεις αυθαίρετης κατάσχεσης ή φυλάκισης, αιτιάσεις που αφορούσαν το θησαυροφυλάκιο, παραβιάσεις των διαταγμάτων του Αυτοκράτορα ή των νόμων που ψηφίζονταν από την Αυτοκρατορική Δίαιτα, διαφορές σχετικά με την ιδιοκτησία μεταξύ άμεσων ενοικιαστών της Αυτοκρατορίας ή υπήκοων διαφορετικών ηγεμόνων και, τέλος, μηνύσεις εναντίον άμεσων ενοικιαστών της Αυτοκρατορίας, με εξαίρεση τις ποινικές διώξεις και τα θέματα που αφορούσαν τα αυτοκρατορικά φέουδα, που παραπέμπονταν στο Αυλικό Συμβούλιο. Το Αυλικό Συμβούλιο παρείχε ακόμη στους αυτοκράτορες τα μέσα για να καθαιρούν ηγεμόνες που δεν ανταποκρίνονταν στις προσδοκίες τους.
Αυτοκρατορικοί κύκλοι
Στο πλαίσιο της Αυτοκρατορικής Μεταρρύθμισης δημιουργήθηκαν έξι Αυτοκρατορικοί Κύκλοι το 1500 και άλλοι τέσσερις το 1512. Αυτές ήταν περιφερειακές ομάδες των περισσότερων (αν και όχι όλων) των διαφόρων κρατών της Αυτοκρατορίας για σκοπούς άμυνας, αυτοκρατορικής φορολογίας, επίβλεψης νομισματοκοπίας, ειρηνευτικών λειτουργιών και δημόσιας ασφάλειας. Κάθε κύκλος είχε το δικό του κοινοβούλιο, γνωστό ως Kreistag («Δίαιτα Κύκλου»), και ένα ή περισσότερους διευθυντές, οι οποίοι συντόνιζαν τις υποθέσεις του κύκλου. Δεν συμπεριλαμβάνονταν όλα τα αυτοκρατορικά εδάφη στους αυτοκρατορικούς κύκλους, ακόμη και μετά το 1512. Εκτός αυτών ήταν οι Χώρες του Βοημικού Στέμματος, η Ελβετία, τα αυτοκρατορικά φέουδα στη βόρεια Ιταλία, τα εδάφη των Αυτοκρατορικών Ιπποτών και ορισμένες άλλες μικρές περιοχές.
Στρατός
Ο Στρατός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (γερμανικά Reichsarmee, Reichsheer ή Reichsarmatur, λατινικά exercitus imperii) δημιουργήθηκε το 1422 και ως αποτέλεσμα των Ναπολεόντειων Πολέμων διαλύθηκε πριν από την Αυτοκρατορία. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Αυτοκρατορικό Στρατό (Kaiserliche Armee) του Αυτοκράτορα.
Παρά τα φαινόμενα για το αντίθετο ο Στρατός της Αυτοκρατορίας δεν αποτελούσε έναν μόνιμο σταθερό στρατό που ήταν πάντα έτοιμος να πολεμήσει για την Αυτοκρατορία. Όταν υπήρχε κίνδυνος συγκεντρωνόταν ένας Στρατός της Αυτοκρατορίας από τα στοιχεία που τον αποτελούσαν, για να διεξαγάγει μια αυτοκρατορική στρατιωτική επιχείρηση (Reichsheerfahrt). Στην πράξη τα αυτοκρατορικά στρατεύματα συχνά υπάκουαν περισσότερο σε τοπικούς ηγεμόνες παρά στον Αυτοκράτορα.
Διοικητικά κέντρα
Καθ' όλο το πρώτο μισό της ιστορίας της η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κυβερνιόταν από μια περιοδεύουσα αυλή. Βασιλιάδες και αυτοκράτορες περιόδευαν μεταξύ των πολυάριθμων Kaiserpfalzes (Αυτοκρατορικών ανακτόρων), όπου συνήθως διέμεναν για αρκετές εβδομάδες ή μήνες και ασχολούντο με τοπικά νομικά θέματα, νόμους και διοίκηση. Οι περισσότεροι ηγεμόνες διατηρούσαν μία ή περισσότερες από τις αγαπημένες τοποθεσίες των αυτοκρατορικών ανακτόρων, όπου προωθούσαν την ανάπτυξη και περνούσαν τον περισσότερο χρόνο τους: ο Καρλομάγνος το Άαχεν από το 794, ο Όθων Α' το Μαγδεβούργο από το 955, ο Φρειδερίκος Β' στο Παλέρμο (1220– 1254), οι Βίττελσμπαχ το Μόναχο (1328–1347 και 1744–1745), οι Αψβούργοι την Πράγα (1355–1437 και 1576–1611) και τη Βιέννη (1438–1576, 1611–1740 και 1745–1806).
Η Αυτοκρατορική Δίαιτα (Reichstag) έδρευε κατά καιρούς στο Πάντερμπορν, το Μπαντ Λίπσπρινγκε, το Ινγκελχαμ αμ Ράιν, το Ντιντενχόφεν (σημερινή Τιονβίλ), το Άαχεν, τη Βορμς, το Φόρχαϊμ, το Τρέμπουρ, το Φρίτσλαρ, τη Ραβέννα, το Κβέντλινμπουργκ, το Ντόρτμουντ, τη Βερόνα, το Μίντεν, το Μάιντς, τη Φραγκφούρτη επί του Μάιν, το Μέρσεμπουργκ, το Γκόσλαρ, το Βύρτσμπουργκ, το Μπάμπεργκ, το Σβέμπις Χαλ, το Άουγκσμπουργκ, τη Νυρεμβέργη, το Κερζί-σιρ-Ουάζ, το Σπάιερ, το Γκελνχάουζεν, την Ερφούρτη, το Εγκερ (σημερινό Χεμπ), το Έσλινγκεν, το Λίνταου, το Φράιμπουργκ, η Κολωνία, η Κωνσταντία και το Τριρ, πριν μεταφερθεί οριστικά στο Ρέγκενσμπουργκ.
Μέχρι το 15ο αιώνα ο εκλεγμένος αυτοκράτορας στεφόταν και χριζόταν από τον Πάπα στη Ρώμη, με ορισμένες εξαιρέσεις στη Ραβέννα, τη Μπολόνια και τη Ρενς. Από το 1508 (Αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Α') έγιναν αυτοκρατορικές εκλογές στη Φραγκφούρτη επί του Μάινν, το Άουγκσμπουργκ, τη Ρενς, την Κολωνία ή το Ρέγκενσμπουργκ.
Το Δεκέμβριο του 1497 ιδρύθηκε το Αυλικό Συμβούλιο (Reichshofrat) στη Βιέννη.
Το 1495 ιδρύθηκε το Reichskammergericht, που έδρευε κατά καιρούς στη Βορμς, το Άουγκσμπουργκ, τη Νυρεμβέργη, το Ρέγκενσμπουργκ, το Σπάιερ και το Έσλινγκεν, πριν μεταφερθεί οριστικά στο Βέτσλαρ.
Εξωτερικές σχέσεις
Η βασιλική οικογένεια των Αψβούργων είχε τους δικούς της διπλωμάτες για να εκπροσωπούν τα συμφέροντά της. Το ίδιο έκαναν και τα μεγαλύτερα πριγκιπάτα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ξεκινώντας γύρω στο 1648. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είχε το δικό της ειδικό υπουργείο Εξωτερικών και επομένως η Αυτοκρατορική Δίαιτα δεν είχε κανένα έλεγχο πάνω σε αυτούς τους διπλωμάτες αν και περιστασιακά τους επέκρινε.
Όταν το Ρέγκενσμπουργκ χρησίμευε ως έδρα της Δίαιτας, η Γαλλία και η ​​Ρωσία, είχαν διπλωματικούς αντιπροσώπους εκεί. Η Δανία, η Μεγάλη Βρετανία και η Σουηδία είχαν κτήσεις στη Γερμανία και έτσι είχαν εκπροσώπηση μέσα στην ίδια τη Δίαιτα. Η Ολλανδία είχε επίσης απεσταλμένους στο Ρέγκενσμπουργκ. Το Ρέγκενσμπουργκ ήταν το μέρος όπου συναντώντο οι απεσταλμένοι καθώς ήταν εκεί όπου μπορούσαν να προσεγγιστούν εκπρόσωποι της Δίαιτας.
Πληθυσμός
Τα συνολικά στοιχεία του πληθυσμού για την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είναι εξαιρετικά ασαφή και ποικίλλουν ευρέως. Η αυτοκρατορία του Καρλομάγνου μπορεί να είχε ως και 20 εκατομμύρια ανθρώπους. Δεδομένου του πολιτικού κατακερματισμού της μετέπειτα Αυτοκρατορίας, δεν υπήρχαν κεντρικές υπηρεσίες που θα μπορούσαν να συντάξουν τέτοια στοιχεία. Ωστόσο πιστεύεται ότι η δημογραφική καταστροφή του Τριακονταετούς Πολέμου είχε ως συνέπεια ο πληθυσμός της Αυτοκρατορίας στις αρχές του 18ου αιώνα να είναι παρόμοιος με αυτόν των αρχών του 17ου. Σύμφωνα με μια εκτίμηση η Αυτοκρατορία ξεπέρασε τον πληθυσμό του 1618 μόνο το 1750.
Στις αρχές του 17ου αιώνα οι εκλέκτορες είχαν υπό την κυριαρχία τους τον ακόλουθο αριθμό αυτοκρατορικών υπηκόων:
Αν και δεν ήταν εκλέκτορες, οι Ισπανοί Αψβούργοι είχαν τον δεύτερο υψηλότερο αριθμό υπηκόων εντός της Αυτοκρατορίας μετά τους Αυστριακούς Αψβούργους, με πάνω από 3 εκατομμύρια στις αρχές του 17ου αιώνα στο Βουργουνδικό Κύκλο και στο Δουκάτο του Μιλάνου.
Ο Πήτερ Ουίλσον υπολογίζει τον πληθυσμό της Αυτοκρατορίας σε 25 εκατομμύρια το 1700, εκ των οποίων τα 5 εκατομμύρια ζούσαν στην Αυτοκρατορική Ιταλία. Το 1800 υπολογίζει τον πληθυσμό της Αυτοκρατορίας σε 29 εκατομμύρια (χωρίς την Ιταλία), ενώ άλλα 12,6 εκατομμύρια ήταν από Αυστριακούς και Πρώσους εκτός της Αυτοκρατορίας.
Σύμφωνα με μια υπερβολικά γενναιόδωρη σύγχρονη εκτίμηση των Αυστριακών Αρχείων Πολέμου για την πρώτη δεκαετία του 18ου αιώνα η Αυτοκρατορία —συμπεριλαμβανομένης της Βοημίας και της Ισπανικής Ολλανδίας— είχε πληθυσμό κοντά στα 28 εκατομμύρια με μια κατανομή ως εξής:
Οι Γερμανοί δημογραφικοί ιστορικοί εργάζονται παραδοσιακά για εκτιμήσεις του πληθυσμού της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με βάση τον υποτιθέμενο πληθυσμό εντός των συνόρων της Γερμανίας το 1871 ή το 1914. Οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις χρησιμοποιούν λιγότερο απαρχαιωμένα κριτήρια, αλλά παραμένουν εικασίες. Μια εκτίμηση που βασίζεται στα σύνορα της Γερμανίας το 1870 δίνει πληθυσμό περίπου 15–17 εκατομμυρίων περί το 1600, που μειώθηκε σε 10–13 εκατομμύρια γύρω στο 1650 (μετά τον Τριακονταετή Πόλεμο). Άλλοι ιστορικοί που εργάζονται για εκτιμήσεις του πληθυσμού της πρώιμης σύγχρονης Αυτοκρατορίας υποστηρίζουν ότι ο πληθυσμός είχε μειωθεί από 20 εκατομμύρια σε περίπου 16-17 εκατομμύρια το 1650.
Υπάρχουν επίσης πολλές εκτιμήσεις για τα ιταλικά κράτη που ήταν επίσημα μέρος της Αυτοκρατορίας:
Μεγαλύτερες πόλεις
Οι μεγαλύτερες πόλεις της Αυτοκρατορίας ανά έτος:
Θρησκεία
Ο Λουθηρανισμός αναγνωρίστηκε επίσημα με την Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ του 1555 και ο Καλβινισμός με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648. Αυτά οι δύο αποτελούσαν τα μόνα επίσημα αναγνωρισμένα προτεσταντικά δόγματα, ενώ διάφορες άλλες προτεσταντικές ομολογίες όπως ο Αναβαπτισμός, ο Αρμινιανισμός κ.λπ. συνυπήρχαν παράνομα εντός της Αυτοκρατορίας. Ο Αναβαπτισμός εμφανίστηκε με διάφορες ονομασίες, όπως Μεννονίτες, Αδελφοί Σβάρτσερναου, Χουτερίτες, Άμις και πολλές άλλες ομάδες.
Επιπλέον σε όλους τους προτεστάντες υπηκόους ενός καθολικού ηγεμόνα και αντιστρόφως κατοχυρώθηκαν τα δικαιώματα που απολάμβαναν εκείνη την ημερομηνία. Ενώ οι πιστοί της επίσημης θρησκείας μιας επικράτειας απολάμβαναν το δικαίωμα της δημόσιας λατρείας, στους άλλους επιτρεπόταν το δικαίωμα της ιδιωτικής λατρείας (σε παρεκκλήσια χωρίς καμπαναριά ή καμπάνες). Θεωρητικά κανείς δεν έπρεπε να υφίσταται διακρίσεις ή να αποκλείεται από το εμπόριο, τις τέχνες ή τη δημόσια ταφή για λόγους θρησκείας. Για πρώτη φορά καθιερώθηκε κατά το μάλλον ή ήττον ο μόνιμος χαρακτήρας της διαίρεσης μεταξύ των χριστιανικών εκκλησιών της αυτοκρατορίας.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγια Ρωμαικη
Bundeswehr
thumb|150px|right|Λογότυπο της Μπούντεσβερ 180px|right|thumb|Ίδρυση της Bundeswehr το 1955 με 101 αξιωματικούς Bundeswehr (προφέρεται Μπούντεσβερ ελληνικά: Ομοσπονδιακή Άμυνα) είναι οι ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας και επίσης ιστορικά οι ένοπλες δυνάμεις της Δυτικής Γερμανίας. Ως έβλημα χρησιμοποιείται ο Σιδηρούς Σταυρός.
Τα γερμανικά ομοσπονδιακά κράτη δεν έχουν την άδεια να διατηρούν ένοπλες δυνάμεις, καθώς ο συνταγματικός νόμος ορίζει ότι τα θέματα υπεράσπισης περιέρχονται στη μόνη ευθύνη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Το στρατιωτικό μέρος της ομοσπονδιακής αμυντικής δύναμης αποτελείται από τον Στρατό Ξηράς (Heer), το Πολεμικό Ναυτικό (Marine), τη Πολεμική Αεροπορία (Luftwaffe), την Κοινή Υπηρεσία Υποστήριξης (Streitkräftebasis) και τους Κεντρικούς Κλάδους Ιατρικών Υπηρεσιών (Zentraler Sanitätsdienst).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Μανταλέι
Το Μανταλέι (βιρμανικά: မန္တလေး) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και η τελευταία βασιλική πρωτεύουσα της Μιανμάρ. Βρίσκεται 716 χλμ. βόρεια της Γιανγκόν στην ανατολική όχθη του ποταμού Ιραουάντι και η πόλη έχει πληθυσμό 1.225.553 κατοίκων (απογραφή του 2014).
Παρά την πρόσφατη άνοδο του Νέπιντο, το Μανταλέι παραμένει το κύριο εμπορικό, εκπαιδευτικό και κέντρο υγείας της Άνω Βιρμανίας. Το Μανταλέι είναι το οικονομικό κέντρο της Άνω Βιρμανίας και θεωρείται το κέντρο της βιρμανικής κουλτούρας. Μια συνεχιζόμενη εισροή κινεζικών μεταναστών, κυρίως από το Γιουνάν, τα τελευταία 20 χρόνια, έχει αναμορφώσει την εθνοτική σύνθεση της πόλης και έχει προκαλέσει την αύξηση του εμπορίου με την Κίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μιανμάρ
Άγιος Νικόλαος Φωκίδος (νησίδα)
Ο Άγιος Νικόλαος είναι νησάκι στον κολπίσκο του απέναντι ομώνυμου χωρίου Άγιος Νικόλαος. Το νησάκι δεν έχει κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί την Αγία Ειρήνη, τον Άγιο Νικόλαο, τον Άγιο Σπυρίδωνα, την Καλλιθέα, τον Κλοβινό, τη νησίδα Πρασούδι και τα Φλαμπουράκια συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Καλλιθέας της Δημοτικής Ενότητας Τολοφώνος του Δήμου Δωρίδος. Στο νησάκι βρίσκεται μικρός ναός, αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο. Βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από την παραλία του οικισμού και μπορεί να το προσεγγίσει κανείς με βάρκα ή ακόμη και κολυμπώντας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Γιάνα Φετ
Η Γιάνα Φετ  (γεννηθείσα τη 2 Νοεμβρίου 1996) είναι μια Κροάτισσα τενίστρια.
Σταδιοδρομία
Την 2η Οκτωβρίου 2017 η Φετ έφτασε την καλύτερη θέση της στο No.97 των κατατάξεων στα σινγκλ, και την 30η Οκτωβρίου 2017 έφτασε την καλύτερη θέση της στο No. 357 των κατατάξεων στα νταμπλ. Η Φετ έχει κερδίσει 5 τίτλους στα σινγκλ και 4 στα νταμπλ του Γυναικείου Γύρου της Διεθνούς Ομοσπονδιάς Αντισφαίρισης (ITF).
Την 24η Φεβρουαρίου 2014 η Φετ ανέβηκε στην 12η θέση των κατατάξεων του Γύρου Νεανίδων.Στο Αυστραλιανό Όπεν Νεανίδων κέρδισε τη 2η θέση, χάνοντας από την Ελιζαβέτα Κουλίτσκοβα στον τελικό.
Ο σημαντικότερος τίτλος που έχει κερδίσει η Φετ ως τώρα ήταν στο τουρνουά τένις Παγκόσμια Πρόκληση Dunlop, όπου κέρδισε τον τίτλο στα σίνκλ καταφέρνοντας νίκη επί της Λούξικα Κουμκουμ στον τελικό.
Στο Διεθνές τουρνουά τένις Χόμπαρτ 2017 προκρίθηκε για την πρώτη της είσοδο στην κύρια κλήρωση του τουρνουά της Ένωσης Αντισφαίρισης Γυναικών, αλλά μετά έχασε από την ενδεχόμενη πρωταθλήτρια και προκριθείσα συνάδελφο Ελίζ Μέρτενς. Αργότερα την ίδια χρονιά έφτασε στους δεύτερους ημιτελικούς του Ιαπωνικού Όπεν, και πάλι διερχόμενη μέσω προκριματικών αγώνων και καταφέρνοντας την πρώτη νίκη της επί της κορυφαίας τενίστριας Κριστίνα Μλαντένοβιτς. Έχασε από την προκριθείσα συνάδελφο Μίγιου Κάτο αποτυγχάνοντας να αποτρέψει τον πόντο της νίκης. Αλλά έκανε το ντεμπούτο της στις κατατάξεις των 100 κορυφαίων παικτών αντισφαίρισης. Κατηγορία:Κροάτισες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Δισκέτα υπολογιστή
thumb|right| 8 ιντσών, 5¼ ιντσών και 3½ ιντσών
Ιστορία
Η δισκέτα κατασκευάστηκε από την αμερικάνικη εταιρεία IBM το 1971 και ήταν διαστάσεων 8 ιντσών με δικαίωμα ανάγνωσης (όχι εγγραφής) και ο αποθηκευτικός της χώρος ήταν της τάξης των 80ΚΒ. Στα επόμενα χρόνια η IBM και εταιρείες όπως οι Memorex, Shugart Associates και Burroughs Corporation προσπάθησαν να φτιάξουν μια πιο καλή έκδοση της δισκέτας. Το 1976 η Shugart Associates κατασκεύασε την πρώτη FDD των 5¼ ιντσών, πρότυπο που ακολούθησαν περισσότερες από 10 εταιρείες. To 1984 η IBM έφερε στην αγορά την πρώτη δισκέτα διπλής όψης χωρητικότητας 1.2 Megabyte, η οποία ωστόσο δεν είχε μεγάλη απήχηση. Δύο χρόνια αργότερα η IBM κυκλοφόρησε μια δισκέτα 3.5 ιντσών και 720KB χωρητικότητα για τους φορητούς υπολογιστές. Μετά από λίγο καιρό κυκλοφόρησαν από την ίδια εταιρεία η δισκέτα χωρητικότητας 1,44ΜΒ η οποία και χρησιμοποιήθηκε ευρέως. Συνέχισε λίγα χρόνια αργότερα, το 1988, με μία καινούργια δισκέτα χωρητικότητας 2,88 ΜΒ η οποία τελικά ήταν μεγάλη εμπορική αποτυχία.
Η δισκέτα των 1,44ΜΒ καθιερώθηκε γιατί εκτός από το μικρότερο μέγεθος, σε σχέση με τις 5¼, προσέφεραν μεγαλύτερη αντοχή σε παράγοντες όπως η σκόνη, η υγρασία, οι γρατσουνιές, θερμοκρασία κτλ. Τέλος και άλλες εταιρείες στη συνέχεια προσπάθησαν να βγάλουν μια καλύτερη έκδοση της δισκέτας όμως για διαφόρους λόγους δεν πέτυχαν εμπορικά. Μερικά παραδείγματα είναι η δισκέτα της Insite Peripherals, το 1991, με το όνομα Floptical και χωρητικότητα 21 MB, η δισκέτα SuperDisk από τις εταιρείες Matsushita (Panasonic) και Imation, χωρητικότητας 120 MB και ένα χρόνο αργότερο, το 1997, η Sony παρουσίασε την HiFD χωρητικότητας 150ΜΒ.
Τη δεκαετία του 2000, και ειδικά με την είσοδο άλλων αποθηκευτικών μέσων όπως το CD, η χρήση της δισκέτας άρχισε να μειώνεται δραματικά. Με τα χρόνια πολλές εταιρείες σταμάτησαν την παραγωγή κάτι που έκανε τελικά και η Sony το 2011, η μεγαλύτερη εταιρεία σε παραγωγή δισκέτας, και οδήγησε και πρακτικά στο «θάνατό» της.
Γενικά
Η δισκέτα 3,5" είναι ένας λεπτός εύκαμπτος δίσκος μέσα σε μία προστατευτική θήκη. Έχει διαστάσεις 3,5" x 3.7" (90mm x 94mm) και αποτελείται από τα παρακάτω μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσα αποθήκευσης
Άγιος Νικόλαος Φωκίδος
Με το όνομα Άγιος Νικόλαος Φωκίδος είναι γνωστοί:
οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Απολλωνίς της Περγάμου
Η Απολλωνίς (3ος - 2ος αιώνας π.Χ.) υπήρξε Βασίλισσα της Περγάμου κατά την ελληνιστική εποχή, μέλος της Δυναστείας των Ατταλιδών. Νυμφεύθηκε τον βασιλιά Άτταλο Α', που κυβέρνησε τη χώρα κατά την περίοδο από το 241 π.Χ. μέχρι το 197 π.Χ. Μαζι του απέκτησε τέσσερις γιους, δύο από τους οποίους βασίλεψαν διαδοχικά. Η οικογενειακή τους ευτυχία αναφέρεται ως αξιομνημόνευτη από τους αρχαίους συγγραφείς.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Απολλωνίς, γεννημένη στην Κύζικο της Μυσίας, δεν ήταν ευγενικής καταγωγής. Ωστόσο υπήρξε, κατά τα λεγόμενα του Πολύβιου ιδιαίτερα αξιόλογη και αξιέπαινη γυναίκα, ένας άνθρωπος που επεδείκνυε αξιοπρέπεια και καλούς τρόπους. Έφερε στον κόσμο τέσσερις γιους: τον Ευμένη Β', τον Άτταλο Β', τον Φιλέταιρο και τον Αθήναιο, καθένας από τους οποίους έδειξε μεγάλη αφοσίωση στο πρόσωπό της, παρόλο που έζησε πολλά χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου της. Μνημονέυεται μάλιστα μια επίσκεψή της με τους γιους της στην πατρίδα της, την Κύζικο, όπου την τοποθέτησαν ανάμεσά τους και κρατώντας τα χέρια της περιόδευσαν την πόλη, με το πλήθος να συγχαίρει τους νέους για το σεβασμό που έδειχναν.
Από την πλευρά του ο Πλούταρχος αναφέρει πως η ίδια συχνά δόξαζε τους θεούς, όχι για τον πλούτο και την ισχύ της οικογένειάς της, όσο για το γεγονός ότι οι τρεις νεότεροι γιοι της, στήριζαν το μεγαλύτερο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, αποτελώντας πολύτιμους συμβούλους και σωματοφύλακες, αντίθετα με το σύνηθες φαινόμενο της αιματοχυσίας ανάμεσα σε αδέρφια για την εξουσία.
Μετά τον θάνατό της, οι Ευμένης και Άτταλος, αφιέρωσαν σε έναν ναό στην Κύζικο μια επιγραφή με στίχους προς τιμήν της. Μια πόλη ονόματι Απολλωνίς ιδρύθηκε από τους πρώτους προς τιμήν της.
Βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές (Έλληνες και Ρωμαίοι) Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Ατταλιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Περγάμου Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Έεμι Τερβαπόρττι
Ο Έεμι Τερβαπόρττι (φινλανδικά: Eemi Tervaportti, 26 Ιουλίου 1989) είναι Φινλανδός πετοσφαιριστής, που αγωνίζεται στην Εθνική Φινλανδίας και στον Ολυμπιακό Πειραιώς, ως πασαδόρος. Βρίσκεται στα 1.93. Ο Τερβαπόρτι, ξεκίνησε να αγωνίζεται σε ομάδες το 2006, ενώ είναι διεθνής από το 2010, συμμετέχοντας με την Εθνική του και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βόλλεϋ, του 2014, στην Πολωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Ταουχίντ
Ταουχίντ (αραβικά: توحيد, ) στο Ισλάμ ονομάζεται η έννοια του μονοθεϊσμού. Απότελεί την πλέον θεμελιώδη έννοια της θρησκείας, σύμφωνα με την οποία ο θεός (Αλλάχ) είναι ένας (') και μοναδικός ('). Κυριολεκτικά η λέξη σημαίνει «ενοποίηση», «ένωση» ή «συνδυασμός».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλαμική ορολογία Κατηγορία:Μονοθεϊσμός Κατηγορία:Ισλαμική θεολογία
Κώδικας της Ζάβορδας
Κώδικας της Ζάβορδας ονομάζεται το χειρόγραφο αρ. 201 της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και Οσίου Νικάνορος της Ζάβορδας.
Ιστορικά στοιχεία
Ανάμεσα στα χειρόγραφα που σώθηκαν στη Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και Οσίου Νικάνορος στην περιοχή του μέσου Αλιάκμονος, στα όρια των νομών Γρεβενών και Κοζάνης, συγκαταλέγεται και το χειρόγραφο αρ. 201, γνωστό ως Κώδικας της Ζάβορδας. Το χειρόγραφο παραδόθηκε ακέφαλο και αποτελεί μία μορφή κατάστιχου ή παρρησίας που άρχισε να συμπληρώνεται γύρω στο 1534, την εποχή που ιδρύθηκε το συγκεκριμένο μοναστήρι στην περιοχή της Ζάβορδας. Επειδή με την πάροδο του χρόνου το αρχικό χειρόγραφο παρουσίαζε φθορές, το 1692 ο μοναχός Ιωάννης Ζωγράφος αντέγραψε τον κώδικα και το νέο χειρόγραφο συνέχισε να συμπληρώνεται με καταγραφές μέχρι τις αρχές του 20ου αι.
Η πρώτη φιλολογική περιγραφή του συγκεκριμένου κώδικα μαζί με το σύνολο των χειρογράφων και κωδίκων της μονής έγινε από τον καθηγητή Λίνο Πολίτη το 1959.
Ο Κώδικας της Ζάβορδας φυλάσσεται στην Κοβεντάρειο Δημοτική Βιβλιοθήκη της Κοζάνης, το περιεχόμενό του έχει ψηφιοποιηθεί και είναι ελεύθερα προσβάσιμο.
Περιεχόμενο - σπουδαιότητα του κώδικα
Το περιεχόμενο του Κώδικα της Ζάβορδας είναι κυρίως ονόματα προσώπων, ζώντων κατά τη στιγμή της καταγραφής και λίγων αποβιωσάντων, τα οποία κατοικούσαν στην ευρύτερη περιοχή και είχαν κάποια σχέση με τη μονή της Ζάβορδας, όπως αφιερωτές ή δωρητές. Η ιστορική σημασία του κώδικα έγκειται στο γεγονός ότι μαζί με τα ονόματα των προσώπων και τις προσφορές τους αναγράφονται ανά εκκλησιαστική περιφέρεια και τα χωριά ή οικισμοί όπου αυτοί κατοικούσαν. Μέσα από αυτόν οι ερευνητές μπορούν να εξάγουν συμπεράσματα τόσο για την έκταση της επιρροής της μονής όσο και για την ιστορική εξέλιξη κατά την Τουρκοκρατία των οικισμών που αναφέρονται στον κώδικα, για την οικονομική τους κατάσταση και τις δημογραφικές ή άλλες μεταβολές τους. Αποτελεί σημαντική ιστορική πηγή για τη συγκεκριμένη περιοχή και την εποχή καθώς μάλιστα δεν υπάρχουν άλλες δημοσιευμένες αρχειακές πηγές.
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Χειρόγραφα
Φραν Ντρέσερ
Η Φραν Ντρέσερ (Francine Joy "Fran" Drescher, 30 Σεπτεμβρίου 1957) είναι Αμερικανίδα κινηματογραφική και τηλεοπτική ηθοποιός, κωμικός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης τηλεόρασης, τηλεοπτική παραγωγός, συγγραφέας, ακτιβίστρια και πολιτική λομπίστρια. Η Ντρέσερ είναι καλύτερα γνωστή από το ρόλο της ως Φραν Φάιν στην τηλεοπτική σειρά Τhe Nanny, για τον οποίο προτάθηκε για δύο Emmys και δύο Χρυσές Σφαίρες.
Πρώιμα χρόνια
Η Ντρέσερ γεννήθηκε στο Φλάσινγκ, Κουηνς, στην Νέα Υόρκη, κόρη της Σύλβια, μιας συμβούλου γάμων, και του Μόρτυ Ντρέσερ, ενός αναλυτή ναυτικών συστημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Σπουδή Op. 25, No. 11 (Σοπέν)
Η Σπουδή Op. 25, No. 11, σε Λα ελάσσονα (Étude Op. 25, No. 11), γνωστή και ως Winter Wind, είναι μία σπουδή για πιάνο του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκε το 1836. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1837, μαζί με τις υπόλοιπες Σπουδές Op.25., σε Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία. Η πρώτη έκδοση αυτή ανέφερε ότι το κομμάτι ήταν γραμμένο σε 4/4, όμως στο χειρόγραφο και στη γερμανική έκδοση ήταν σε 2/2. Τα πρώτα τέσσερα μέτρα προστέθηκαν στη σπουδή, λίγο πριν την πρώτη έκδοση, κατόπιν συμβουλής του φίλου του Σοπέν, Τσαρλς Α. Χόφμαν, στα οποία κιόλας αναδεικνύεται και το βασικό μελωδικό θέμα της σπουδής. Η συγκεκριμένη σπουδή θεωρείται μία από τις δυσκολότερες του Σοπέν, καθώς κι ένα από τα πιο απαιτητικά κομμάτια γενικά, βάσει της κλίμακας δυσκολίας του Henle.
Παραπομπές
<References/>
Τάπιρος
thumb|300px|right|Τάπιρος (Tapirus bairdii), [[Μπελίζ, Αμερική]] Ο Ταπιρος είναι φυτοφάγο μεγαλόσωμο παχύδερμο θηλαστικό με μικρή προβοσκίδα, της οικογένειας των ταπιριδών (Tapiridae) και της τάξης των περισσοδακτύλων (Perissodactyla).
Εμφάνιση
Ο τάπιρος έχει οπλές και είναι πολύ ογκώδης. Το μήκος του είναι 2 περίπου μέτρα, το ύψος του (στο ακρώμιο) έως 1 μέτρο, και το βάρος του φτάνει τα 300 κιλά. Έχει κωνικό κεφάλι, μάτια μικρά και καστανά, και αυτιά επίσης μικρά και όρθια. Η προβοσκίδα του είναι κινητή αλλά μικρή, και στην άκρη της βρίσκονται τα ρουθούνια του. Στα πίσω πόδια έχει τρία δάχτυλα, αλλά στα μπροστινά τρία κύρια δάχτυλα κι ένα τέταρτο, που χρησιμοποιείται όταν βαδίζει σε μαλακό έδαφος. Μερικοί λένε ότι στην όψη μοιάζει με γουρούνι.
Είδη ταπίρων
Υπάρχουν 4 είδη ταπίρων. Το πρώτο ζει στην Ασία και τα άλλα τρία στην αμερικανική ήπειρο. Το ασιατικό είδος διαθέτει λιγότερα χρωμοσώματα.
Ζωή, αναπαραγωγή και εχθροί
Ο τάπιρος ζει συνήθως σε δάση κοντά σε νερό. Η διάρκεια ζωής του είναι 25-30 χρόνια. Τα αρσενικά ωριμάζουν σεξουαλικά στα 3-5 χρόνια, ενώ τα θηλυκά ωριμάζουν λίγο νωρίτερα και βρίσκονται σε περίοδο οργασμού κάθε δυο-τρεις μήνες. Το ζευγάρωμα λαμβάνει χώρα κάτω από το νερό και μετά από κύηση 13 μηνών τα θηλυκά γεννούν συνήθως ένα μικρό. Κάθε θηλυκό γενναει ένα μικρό κάθε δυο χρόνια, και αυτός ο αργος ρυθμός αναπαραγωγης σε συνδυασμό με το κυνήγι από τον άνθρωπο είναι οι λόγοι που τον καθιστουν απειλούμενο ειδος. Υπάρχουν ενδείξεις ότι πρόκειται για μονογαμικά ζώα, πάντως ζουν ζωή μάλλον μοναχική και τα ζευγάρια δεν συναντιούνται ιδιαίτερα εκτός των περιόδων ζευγαρώματος. Αγαπούν το μπάνιο σε νερό. Είναι ζώα φιλήσυχα και ντροπαλά, που συνήθως δεν επιτίθενται σε ανθρώπους.
Αλλοι εχθροί του ταπιρου εκτος από τον άνθρωπο που τον κυνηγά για το νόστιμο κρέας του είναι οι ιαγουαροι, οι κροκόδειλοι, οι τίγρεις και τα ανακόντα. Απέναντι σ' αυτά τα ζώα μπορεί να αμυνθεί με το παχύ δέρμα του και την μεγάλη ταχύτητά του στο τρέξιμο.
Κατηγορία:Ταπιρίδες
Εζζάχρα
Η Εζζάχρα (αραβικά: الزهراء) είναι παραλιακή πόλη στα προάστια της Τύνιδας, ευρισκόμενη νότια της πρωτεύουσας. Η Εζζάχρα οριοθετείται από τη Μεσόγειο Θάλασσα και τους δήμους Ραντές, Χαμμάμ Λιφ και Ελ-Μπου Μχελ Μπασατίν. Υπάγεται διοικητικά στο κυβερνείο του Μπιν Αρούς, είναι η έδρα μιας αντιπροσωπείας και του δήμου 31.792 κατοίκων (το 2014), ενώ η ίδια η πόλη έχει πληθυσμό 6.000 κατοίκων. Άλλες πόλεις είναι συναθροισμένες (σιτέ ελ Χαμπίμπ, 18 Ιανουαρίου και Μπορτζ Ελ-Λουζίρ). Ο δήμος ιδρύθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1909, κατά τη διάρκεια της αποικιακής περιόδου, υπό το όνομα Σαιν-Ζερμαίν και στη συνέχεια ονομάστηκε Εζζάχρα στην ανεξαρτησία της Τυνησίας προς τιμήν του εθνικού μαχητή Λαζάρ Τσράιτι (1919-1962). Το Σαιν-Ζερμαίν έγινε γνωστό από τα έργα του Πάουλ Κλέε τα οποία δημιουργήθηκαν το 1915. Η Εζζάχρα διοργανώνει ένα φεστιβάλ θεάτρου κάθε καλοκαίρι. Έχει επίσης ένα σύλλογο μπάσκετ (Σπορτς Εζζάχρα), ένας από τους καλύτερους στην Τυνησία. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυνησίας γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Πόλεις της Τυνησίας
Δακτύλιος (γεωμετρία)
Το εμβαδόν ενός δακτυλίου δίνεται από τον τύπο: Α = (R^2 - r^2)π.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στοιχειώδης γεωμετρία
Δήμος Τιθορέας
Ο Δήμος Τιθορέας ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμφίκλειας - Ελάτειας. Βρισκόταν στο 150ο χιλιόμετρο της Παλιάς Εθνικής οδού Αθηνών Λαμίας, βόρεια του Ορεινού όγκου του Παρνασσού και νότια του ορεινού όγκου του Καλλίδρομου σε δεσπόζουσα κεντρική θέση μιας ευρύτερης περιοχής στη κοιλάδα του Βοιωτικού Κηφισού. Περιλάμβανε τα χωριά Κάτω Τιθορέα, Βελίτσα (Τιθορέα), Μόδι, Αγία Μαρίνα και Αγία Παρασκευή. Ο πληθυσμός του δήμου είναι 4.759 σύμφωνα με την απογραφή του 2001 και η έκτασή του είναι 142,5 τ.χλμ.
Κάτω Τιθορέα
Οικονομικό, εμπορικό και εκπαιδευτικό κέντρο του Δήμου καθώς και σιδηροδρομικός κόμβος, όπου το τρένο αποτελεί βασικό μέσο μεταφοράς και σύνδεσης με την Αθήνα (διαδρομή 1 ώρα και 30’) και δίνει τη δυνατότητα του συντομότερου δρόμου για πρόσβαση στα χιονοδρομικά κέντρα του Παρνασσού. Η Κάτω Τιθορέα αποτελεί το διοικητικό κέντρο του Δήμου.
Βελίτσα (Τιθορέα)
Ξεχωρίζει ο παραδοσιακός οικισμός της Τιθορέας με τα πέτρινα σπίτια, το αρχαίο τείχος με το επιβλητικό κάστρο και ο παραδοσιακός νερόμυλος. Το αρχαίο τείχος και το κάστρο της, το ψηφιδωτό δάπεδο του Άη-Γιάννη (3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.), το φαράγγι του Καχάλα, ο παλιός νερόμυλος, το αισθητικό δάσος Τιθορέας ενταγμένο στο δίκτυο NATURA 2000, καθώς και τα εκκλησάκια του Αββά Ζωσιμά, Αγιαρσαλή και Άγιος Γεώργιος, η σπηλιά του Οδυσσέα Ανδρούτσου, το πλακωτό της πλατείας του Οδυσσέα Ανδρούτσου και το παλαιοχριστιανικό ψηφιδωτό στον Άγιο Ιωάννη.
Μόδι
Το Μόδι διαθέτει αρχαιολογικά ευρήματα, όπως λουτρό των ρωμαϊκών χρόνων, αρχαίο λατομείο, αλλά και διατηρητέα μνημεία όπως ο Πύργος όπου βρέθηκαν λείψανα ελληνιστικής οχύρωσης, το Αυλάκι, ο Άγιος Αθανάσιος και ο Βυζαντινός ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος.
Αγία Μαρίνα
Η Αγία Μαρίνα είναι γνωστή για το μοναστήρι της, που χτίστηκε την πρώτη χιλιετία μ.Χ. και βρίσκεται ψηλά στον Παρνασσό, καθώς και για τις «Γούρνες» (δολίνες), που είναι ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο λίγο έξω από το χωριό.
Αγία Παρασκευή
Στα αξιοθέατα του χωριού ανήκουν το παλαιό πέτρινο γεφύρι της Μαγούλας, όπου βρίσκονται ερείπια κεραμικού εργαστηρίου και η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (λειτουργεί κάθε 26 Ιουλίου). Η Αγία Παρασκευή είναι το τελευταίο χωριό του Δήμου και το τελευταίο χωριό του νομού Φθιώτιδας.
Υπηρεσίες και σύλλογοι της περιοχής του δήμου
Στον Δήμο υπάρχουν πολλές δημόσιες υπηρεσίες. Όντας το εμπορικό κέντρο του Δήμου, η Κάτω Τιθορέα διαθέτει καταστήματα που εξυπηρετούν τις ανάγκες όλων των κατοίκων. Στο Δήμο Τιθορέας υπάρχουν σύλλογοι και θεσμοί με ιστορία, όπως ο Σύλλογος Γυναικών, που κάθε χρόνο διοργανώνει πολιτιστικά δρώμενα και το μοναδικό περιοδικό της περιοχής, η «Μαθητική Ηχώ», που εκδίδεται κάθε χρόνο από τους μαθητές του Γυμνασίου-Λυκείου Κάτω Τιθορέας από το 1985. Το 2006 δημιουργήθηκε η Ελληνική Διασωστική Ομάδα Παρνασσού. Έχοντας την έδρα της στο Μόδι, η εθελοντική αυτή ομάδα έχει ως στόχο την προστασία των κατοίκων και του περιβάλλοντος από ανθρωπογενείς και φυσικές καταστροφές, καθώς και την προσφορά βοήθειας σε οποιοδήποτε τομέα του τοπικού πολιτισμού.
Δήμαρχοι Τιθορέας (1999-2010)
Από το 1999 οπότε ξεκίνησε να λειτουργεί, ως την κατάργηση του δήμου, στις 31 Δεκεμβρίου 2010, δήμαρχοι διατέλεσαν οι εξής:
Σύνδεσμοι
Τ
Tithorea
Αμμοδυτίδες
Οι Αμμοδυτίδες (Ammodytidae) αποτελούν ιδιαίτερη οικογένεια ψαριών (βυθόψαρα), που ζουν σε αμμώδεις ακτές των ψυχρών και εύκρατων περιοχών. Περισσότερο γνωστά είναι στις ακτές της Β. Ευρώπης, του Ατλαντικού και της Μεσογείου.
Πρόκειται για μικρά βυθόψαρα, των οποίων το μήκος φθάνει τα 20 εκατοστά. Έχουν σώμα κυλινδρικό και λεπτό. Το δέρμα τους σε μερικά είδη φέρει μικρά λέπια, ενώ σε άλλα είναι γυμνό (γυμναμμοδύτες). Η κάτω σιαγόνα τους είναι μακρύτερη της άνω για να ανασκάπτουν τον βυθό. Τα ψάρια αυτά γενικά δεν έχουν δόντια, αλλά και ούτε κοιλιακά πτερύγια, αντίθετα έχουν ένα συνεχές ραχιαίο που αρχίζει μετά το κεφάλι και καταλήγει στην ουρά. Το ρύγχος τους είναι οξύτατο, με συνέπεια να χώνονται πολύ γρήγορα με το κεφάλι μέσα στην άμμο, ειδικότερα όταν αποσύρονται τα νερά κατά την αμπώτιδα, εξ ου και η ονομασία τους.
Πρώτος που ονομάτισε τα ψάρια αυτά με το ελληνογενές όνομα (εκ του άμμος + δύτης) ήταν ο φυσιοδίφης Κυβιέ. Στην Αμερική είναι περισσότερο γνωστή η οικογένεια αυτή ως «θαλάσσια λόγχη», και εξ αυτού και το όνομα δύο υποβρύχιων των ΗΠΑ.
Όλα τα ψάρια της οικογένειας αυτής είναι εδώδιμα, ιδιαίτερα περιζήτητα για τηγάνισμα αλλά και για δόλωμα πολλών αλιευτικών εργαλείων.
Ταξινόμηση
Η Οικογένεια των αμμοδυτιδών ανήκει στην υπόταξη των Αμμοδυτοειδών.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένειες ψαριών Κατηγορία:Περκόμορφα
Ιλίου Πέρσις
Σύμφωνα με τον Πρόκλο, τον συγγραφέα της Γραμματικής Χρηστομάθειας, η Ιλίου Πέρσις αποτελούσε συνέχεια της Αιθιοπίδος και της Μικράς Ιλιάδος και περιελάμβανε δύο βιβλία. Σύγχρονοι όμως ερευνητές πιστεύουν ότι στην πραγματικότητα το έπος του Αρκτίνου πρέπει να ήταν αρκετά μεγαλύτερο - άλλωστε ο Πρόκλος δεν είχε άμεση πρόσβαση στο αρχικό κείμενο του ποιήματος (που στην εποχή του ήταν ήδη χαμένο), αλλά αντλούσε τις πληροφορίες του μόνον από επιτομές και σχόλια προγενεστέρων του.
Περιεχόμενο της Ιλίου Πέρσεως
Σύμφωνα πάντα με την Χρηστομάθεια του Πρόκλου, η Ιλίου Πέρσις πραγματευόταν τα εξής επεισόδια: Οι Τρώες βλέποντας άδειο το στρατόπεδο των Αχαιών, εξέρχονταν από τα τείχη και εύρισκαν τον Δούρειο ίππο. Ακολουθούσε σύσκεψη στην οποία αποφασιζόταν τελικά η μεταφορά του μέσα στην πόλη παρά τις προειδοποιήσεις της Κασσάνδρας και τις αντιρρήσεις του Λαοκόωντος. Δυο πελώρια φίδια έβγαιναν τότε από την θάλασσα, έπνιγαν το Λαοκόωντα και έναν από τους γιούς του και κατέφευγαν στον ναό της Αθηνάς. Ο Αινείας εκλαμβάνοντας το γεγονός ως σημάδι των θεών και προαισθανόμενος τον επικείμενο όλεθρο κατέφευγε με τους δικούς του στην Ίδη. Οι υπόλοιποι Τρώες έφερναν τον Δούρειο Ίππο μέσα στην Τροία και με απόφαση του Πριάμου γιόρταζαν το δήθεν τέλος του πολέμου. Οι παραμονεύοντες πίσω από την Τένεδο Αχαιοί ειδοποιούνταν με πυρσούς από τον Σίνωνα, τον κατάσκοπο που είχαν αφήσει πίσω τους, επέστρεφαν αιφνιδιαστικά και μαζί με τους κρυμμένους μέσα στην κοιλιά του Δούρειου ίππου συμπολεμιστές τους καταλάμβαναν εύκολα την πόλη. Ακολουθούσε η σφαγή των Τρώων και το ξεκλήρισμα της γενιάς του Πριάμου. Ο νεαρός Νεοπτόλεμος σκότωνε τον γέροντα Πρίαμο πάνω στο βωμό του Ερκείου Διός και έσερνε σκλάβα του την Ανδρομάχη. Ο Αίας ο Λοκρός γκρέμιζε το άγαλμα της Αθηνάς στην προσπάθεια του ν' αρπάξει την Κασσάνδρα που είχε απελπισμένα γαντζωθεί σ' αυτό. Ο Οδυσσεύς σκότωνε τον μικρό Αστυάνακτα, ρίχνοντας τον από το τείχη της πόλης και η Πολυξένη σφαγιαζόταν πάνω στον τάφο του Αχιλλέως. Ο Μενέλαος κατακρεουργούσε τον Δηίφοβο, άνδρα της Ελένης μετά τον θάνατο του Πάριδος, συμφιλιωνόταν με την ίδια και την οδηγούσε στα πλοία. Ο Δημοφών και ο Ακάμας, οι γιοί του Θησέως, εύρισκαν την γιαγιά τους την Αίθρα (που είχε αναγκασθεί να ακολουθήσει την Ελένη στην Τροία) και την έπαιρναν πίσω μαζί τους. Οι Αχαιοί μοιράζονταν τα λάφυρα και τις γυναίκες των Τρώων, πυρπολούσαν την πόλη και αναχωρούσαν. Οι θεοί όμως, εξοργισμένοι με τις τόσες ιεροσυλίες και ακρότητες, αποφάσιζαν να τους τιμωρήσουν. Θα τους αφάνιζαν κατά την επιστροφή τους στην πατρίδα - περιπέτειες όμως που θα διηγιόταν το επόμενο έπος του τρωικού κύκλου, οι Νόστοι.
Τα διασωθέντα αποσπάσματα και η επιρροή της Ιλίου Πέρσεως στους μεταγενέστερους ποιητές
Από την Ιλίου Πέρσιν διασώθηκε μια δωδεκάδα μόνο στίχων, στους οποίους αναφέρονται ο αρχηγός των Αθηναίων στον τρωικό πόλεμο Μενεσθεύς και οι γιατροί Μαχάων και Ποδαλείριος (που όμως εδώ αποκαλούνται γιοί του Εννοσίγαιου - δηλαδή του σείστη της γής, του Ποσειδώνα - και όχι του Ασκληπιού, όπως στον Όμηρο).
Στην αρχαιότητα πάντως η Ιλίου Πέρσις επηρέασε αρκετούς ποιητές και καλλιτέχνες. Τον 6ο π.Χ. αιώνα ήδη ο λυρικός ποιητής Στησίχορος έγραψε ένα ομότιτλο ποίημα, το οποίο αναφέρεται μαζί με την Αιθιοπίδα και σε έναν από τους Ιλιακούς πίνακες που εικονογραφούν την καταστροφή της Τροίας. Αλλά και ο ποιητής Λέσχης, σύμφωνα με τον Παυσανία, έγραψε μια Ιλίου Πέρσιν, ενώ ο Αριστοτέλης στην Ποιητική του αναφέρει την ύπαρξη και μιας ομότιτλης τραγωδίας. Αργότερα ο Βιργίλιος χρησιμοποίησε το έπος του Αρκτίνου για να γράψει το δεύτερο βιβλίο της Αινειάδος, βάζοντας τον Αινεία να διηγηθεί με παραστατικό τρόπο τον αφανισμό της Τροίας στη βασίλισσα της Καρχηδόνας Διδώ. Αλλά και ο Κόιντος Σμυρναίος, ποιητής του 4ου μ.Χ. αιώνα, βάσισε ένα μέρος του επικού του ποιήματος (Τα μεθ΄ Όμηρον) στην Ιλίου Πέρσιν, όπως επίσης και ο κατά τι μεταγενέστερος του Τριφιόδωρος ο Αιγύπτιος, συγγραφέας ενός μικρού έπους με τίτλο Ιλίου άλωσις.
Παραπομπές και υποσημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Gogol Bordello
Οι Gogol Bordello είναι αμερικανικό πανκ συγκρότημα από την ανατολική Νέα Υόρκη. Σχηματίστηκε το 1999 και είναι γνωστό για τη σκηνική παρουσία του κατά τη διάρκεια των συναυλιών που δίνει. Η μουσική της μπάντας είναι επηρεασμένη από τη μουσική των Ρομά, καθώς και ο πυρήνας των μελών της κατάγονται από την ανατολική Ευρώπη. Κυρίαρχα όργανα στη μουσική τους αποτελούν το ακορντεόν και το βιολί (σε μερικά άλμπουμ και το σαξόφωνο) με το ύφος τους να παραπέμπει σε πανκ και dub μουσική, ενώ ο στίχος τους είναι πολυγλωσσικός. Ο Phill Jupitus έχει περιγράψει την μπάντα "είναι κάτι σαν οι Clash και οι Pogues να παλεύουν... κάπου στην ανατολική Ευρώπη".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από Νέα Υόρκη
Μικέλε Περνιόλα
Βιογραφία
Ο Μικέλε Περνιόλα γεννήθηκε στο Παλατζιάνο, μια μικρή πόλη κοντά στο Ταράντο της Ιταλίας, όπου μένει μαζί με τους γονείς και τις δυο μικρότερες αδερφές τους. Μια από τις αδερφές του, η Ραφαέλα Περνιόλα, εκπροσώπησε το Σαν Μαρίνο στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2014 ως μέλος του συγκροτήματος The Peppermints. Ο Περνιόλα έδειξε ενδιαφέρον για την μουσική από μικρή ηλικία αλλά ξεκίνησε την καριέρα του στο τραγούδι από την ηλικία των 9 ετών.
2012: Ti lascio una canzone
Τον Δεκέμβριο του 2012, ο Περνιόλα κέρδισε την έκτη σεζόν της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς Ti lascio una canzone, το ιταλικό Rising Star. Μετά την νίκη του, ο Περνιόλα ξεκίνησε να αποκτά θαυμαστές όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα.
Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2013
Παρόλο που οι κανόνες του Παιδικού Διαγωνισμού Τραγουδιού αναφέρουν ότι οι βασικοί τραγουδιστές πρέπει να έχουν την εθνικότητα της χώρας τους ή να έχουν ζήσει σε εκείνη τη χώρα για τουλάχιστον δυο χρόνια, η EBU έδωσε ειδική άδεια στα παιδιά ηλικιάς 10-15 ετών τα οποία κατάγονται είτε από το Σαν Μαρίνο είτε από την Ιταλία. Ο Μικέλε Περνιόλα επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Σαν Μαρίνο στον 11ο Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στις 30 Νοεμβρίου 2013 με το τραγούδι O-o-O Sole Intorno a Me. Το τραγούδι κατέκτησε την δέκατη θέση από μια ομάδα 12 τραγουδιών, λαμβάνοντας 42 πόντους.
2014-σήμερα : Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
Στις 18 Απριλίου 2014 ανακοινώθηκε ότι ο Περνιόλα θα ανακοίνωνε την βαθμολογία για το Σαν Μαρίνο στον 59ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision. Παρόλο που είχε γεννηθεί τον Σεπτέμβριο του 1998, η EBU τού έδωσε ειδική άδεια για να ανακοινώσει τους βαθμούς της χώρας του.
Το κανάλι SMRTV αποκάλυψε ότι ο Περνιόλα και η Ανίτα Σιμοντσίνι θα εκπροσωπούσαν το Σαν Μαρίνο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2015 κατά την διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου στις 27 Νοεμβρίου 2014. Ο Περνιόλα είχε προηγουμένως εκπροσωπήσει το Σαν Μαρίνο στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2013 ενώ η Σιμοντσίνι εκπροσώπησε την ίδια χώρα στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού το 2014 ως μέλος του συγκροτήματος The Peppermints.
Φημολογείται ότι ο Περνιόλα έμαθε πως θα τραγουδούσε ντουέτο με την Σιμοντσίνι ενώ πήγαινε με το αυτοκίνητό του στην συνέντευξη τύπου που θα το ανακοίνωνε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τον Άγιο Μαρίνο Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Άγιος Ιωάννης Φωκίδας
Ο Άγιος Ιωάννης Φωκίδας ή Δριμνιά ή Δρύμνα είναι νησάκι το οποίο βρίσκεται απέναντι από τα παράλια της Δωρίδος του Νομού Φωκίδας στον Κορινθιακό κόλπο. Είναι μη κατοικίσιμο και μαζί με την Ελαία αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Ελαίας της Δημοτικής Ενότητας Τολοφώνος του Δήμου Δωρίδος. Βρίσκεται ανάμεσα στις νήσους Τριζόνια και Πρασούδι και μαζί με το επίσης ακατοίκητο νησάκι Πλανέμι αποτελούν τη συστάδα νησιών «Τριζόνια». Λόγω της ιδιαίτερης αισθητικής του αξίας έχει χαρακτηριστεί ως «Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους». Είναι κατάφυτο από πεύκα, πουρνάρια και θάμνους σε όλη του την έκταση. Στην βόρεια ακτή που βλέπει προς τη Στερεά Ελλάδα υπάρχουν δύο παλιά παραδοσιακά σπίτια καθώς και ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο. Ανήκει στην οικογένεια Σ. Παναγιωτόπουλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Φωκίδας Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Εκλογές στις Νήσους Κουκ
Οι Νήσοι Κουκ διεξάγουν εκλογές σε εθνικό επίπεδο για νομοθετικό σώμα. Το διθάλαμο κοινοβούλιο αποτελείται από την Άνω Βουλή (House of Ariki) που απαρτίζεται από παραδοσιακούς αρχηγούς και μια Νομοθετική Συνέλευση ή Κάτω Βουλή με 24 μέλη, τα οποία εκλέγονται για 4ετή θητεία σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
Ο Οίκος των Αρίκι (Άνω Βουλή) έχει συμβουλευτικό ρόλο για παραδοσιακά ζητήματα και ασκεί σημαντική επιρροή, όχι όμως και νομοθετικές εξουσίες.
Το πολιτικό σύστημα είναι δικομματικό, που σημαίνει ότι η εξουσία μονοπωλείται από δύο κόμματα, το Κόμμα των Νήσων Κουκ και το Δημοκρατικό Κόμμα.