cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αιγυπτιακή μυθολογία
Το ταξίδι του ήλιου
Κάποια θέματα εμφανίζονται επανειλημμένα σε αναπαραστάσεις του ταξιδιού. Ο Ρα ξεπερνά πολλά εμπόδια κατά τη διαδρομή του, που αντιπροσωπεύουν την απαραίτητη προσπάθεια για τη διατήρηση της μάατ. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η αντιμετώπιση του Απέπ, ενός θεού φιδιού ο οποίος αντιπροσωπεύει την καταστροφική πλευρά της αταξίας, και ο οποίος απειλεί να καταστρέψει τον θεό ήλιο και να βυθίσει τη δημιουργία στο χάος. Σε πολλά από τα κείμενα, ο Ρα ξεπερνά τα εμπόδια με τη βοήθεια άλλων θεοτήτων που ταξιδεύουν μαζί του. Αντιπροσωπεύουν τις διάφορες δυνάμεις που είναι απαραίτητες για τη διατήρηση της εξουσίας του Ρα. Στο πέρασμά του αυτό επίσης ο Ρα φέρνει το φως στο Ντουάτ, αναζωογονώντας τους ευλογημένους νεκρούς που κατοικούν εκεί. Αντίθετα, οι εχθροί του —άνθρωποι που είχαν υπονομεύσει τη μάατ— βασανίζονται και ρίχνονται σε σκοτεινούς λάκκους ή λίμνες από φωτιά.
Το κεντρικό γεγονός του ταξιδιού είναι η συνάντηση του Ρα με τον Όσιρι. Στο Νέο Βασίλειο, το γεγονός αυτό εξελίχθηκε σε σύνθετο σύμβολο της αιγυπτιακής αντίληψης της ζωής και του χρόνου. Ο Όσιρις, έχοντας εξοριστεί στο Ντουάτ, είναι σαν μουμιοποιημένο σώμα στον τάφο του. Ο Ρα, αιωνίως σε κίνηση, είναι σαν το μπα, ή ψυχή, του εκλιπόντος ανθρώπου, η οποία μπορεί να ταξιδεύει κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά πρέπει να γυρίσει στο σώμα της κάθε νύχτα. Όταν συναντιούνται ο Ρα και ο Όσιρις, ενώνονται σε ένα και μοναδικό ον. Η ένωση τους αντανακλά την αιγυπτιακή αντίληψη του χρόνου ως επαναλαμβανόμενου μοτίβου, με το ένα μέλος (Όσιρις) να είναι πάντα στατικό και το άλλο (Ρα) να ζει σε αέναο κύκλο. Μόλις ενωθεί με την αναζωογονητική δύναμη του Όσιρι, ο Ρα συνεχίζει το ταξίδι του με ανανεωμένη ζωτικότητα. Η ανανέωση αυτή καθιστά δυνατή την ανάδυση του Ρα την αυγή, η οποία βλέπεται ως η αναγέννηση του ήλιου —που εκφράζεται με μία μεταφορά κατά την οποία η Νουν γεννάει τον Ρα μετά που τον είχε καταπιεί— και την επανάληψη της πρώτης ανατολής τη στιγμή της δημιουργίας. Σε αυτό το σημείο, ο ανατέλλων ήλιος καταπίνει τα αστέρια και πάλι, απορροφώντας τις δυνάμεις τους. Σε αυτό το σημείο της αναζωογόνησης, ο Ρα απεικονίζεται ως παιδί ή ως τον θεό σκαραβαίο Χεπρί, τα οποία και τα δύο αντιπροσωπεύουν την αναγέννηση στην αιγυπτιακή εικονογραφία.
Το τέλος του σύμπαντος
Τα αιγυπτιακά κείμενα κατά κανόνα αντιμετωπίζουν τη διάλυση του κόσμου σαν πιθανότητα προς αποφυγή, και για αυτό τον λόγο δεν την περιγράφουν συχνά με λεπτομέρεια. Όμως, πολλά κείμενα αναφέρονται στην ιδέα ότι ο κόσμος, μετά από αμέτρητους κύκλους αναγέννησης, είναι προορισμένος να τελειώσει. Το τέλος αυτό περιγράφεται σε ένα εδάφιο των Κειμένων των Σαρκοφάγων και σε ένα με μεγαλύτερη λεπτομέρεια στο Βιβλίο των Νεκρών, στο οποίο ο Ατούμ λέει ότι μια μέρα θα διαλύσει τον εύτακτο κόσμο και τον επιστρέψει στην αρχέγονη, στατική κατάσταση στα νερά του χάους. Όλα τα πράγματα εκτός από τον δημιουργό θα πάψουν να υπάρχουν, εκτός από τον Όσιρι, που θα επιβιώσει μαζί με αυτόν (τον δημιουργό). Οι λεπτομέρειες για αυτήν την εσχατολογική προοπτική αφήνονται ασαφείς, περιλαμβανομένης και της τύχης των νεκρών που σχετίζονται με τον Όσιρι. Όμως, με τον δημιουργό θεό και τον θεό της αναγέννηση μαζί στα νερά που γέννησαν τον εύτακτο κόσμο, υπάρχει η πιθανότητα για τη δημιουργία μιας νέας δημιουργίας με τον ίδιο τρόπο όπως δημιουργήθηκε η παλιά.
Στη θρησκεία
Επειδή οι Αιγύπτιοι σπάνια περιγράφουν θεολογικές ιδέες με λεπτομέρεια, οι υπονοούμενες ιδέες της μυθολογίας μορφοποίησαν το μεγαλύτερο μέρος της βάσης της Αιγυπτιακής θρησκείας. Ο σκοπός της αιγυπτιακής θρησκείας ήταν η διατήρηση της μάατ, και οι έννοιες που εξέφραζαν οι μύθοι πιστεύονταν ότι ήταν ουσιώδεις για τη μάατ. Οι τελετουργίες της αιγυπτιακής θρησκείας έπρεπε να κάνουν τα μυθικά γεγονότα και τις έννοιες που αντιπροσώπευαν, και πάλι πραγματικά, ανανεώνοντας έτσι τη μάατ. Οι τελετουργίες πιστευόταν ότι επιτύγχαναν αυτό τον σκοπό μέσω της δύναμης του χέκα, η ίδια σύνδεση μεταξύ του φυσικού και του θεϊκού βασιλείου που επέτρεψε την αρχική δημιουργία.
Για αυτό τον λόγο, τα αιγυπτιακά τελετουργικά συχνά περιλαμβάνουν πράξεις που συμβολίζουν μυθικά γεγονότα. Οι τελετουργίες των ναών περιλαμβάνουν την καταστροφή μοντέλων (π.χ. ειδωλίων) που απεικονίζουν κακόβουλους θεούς όπως ο Σεθ και ο Άπωφις, ιδιωτικά μαγικά ξόρκια που επικαλούνται την Ίσιδα για να γιατρέψει τους άρρωστους όπως έκανε και με τον Ώρο, και ταφικά τελετουργικά όπως την Τελετή ανοίγματος του στόματος , και τελετουργικές προσφορές στους νεκρούς που αναφέρονται στον μύθο της ανάστασης του Όσιρι. Όμως τα τελετουργικά σπάνια, αν όχι ποτέ, περιλαμβάνουν δραματοποιημένες αναπαραστάσεις του μύθου. Υπάρχουν και περιπτώσεις στο ενδιάμεσο, όπως η τελετή που αναφέρεται στον μύθο του Όσιρι κατή την οποία δύο γυναίκες έπαιρναν τον ρόλο της Ίσιδος και της Νέφθυς, αλλά οι μελετητές διαφωνούν αν αυτές οι αναπαραστάσεις σχημάτιζαν / αναπαριστούσαν μια σειρά από γεγονότα. Μεγάλο μέρος των αιγυπτιακών τελετουργιών ήταν επικεντρωμένο σε βασικές δραστηριότητες όπως προσφορές προς τους θεούς, με τα μυθικά θέματα να έχουν θέση ιδεολογικού πλαισίου παρά να είναι το επίκεντρο του τελετουργικού. Όμως, ο μύθος και το τελετουργικό ασκούσαν μεγάλη επιρροή το ένα στο άλλο. Οι μύθοι μπορούσαν να εμπνέουν τελετουργικά, όπως την τελετή της Ίσιδος και της Νέφθυς. Και τα τελετουργικά τα οποία αρχικά δεν είχαν κάποιο μυθικό νόημα μπορούσαν να ερμηνευτούν εκ νέου για να έχουν, όπως στην περίπτωση των τελετών προσφορών, κατά τις οποίες το φαΐ και άλλα αντικείμενα που προσφέρονταν στους θεούς ή τους νεκρούς εξισώνονταν με το Μάτι του Ώρου.
Στην τέχνη
Οι αναφορές στον μύθο ήταν πολύ διαδεδομένες στην αιγυπτιακή τέχνη και αρχιτεκτονική. Στο σχεδιασμό των ναών, ο κεντρικός διάδρομος του άξονα του ναού συνδεόταν με τον διάδρομο του θεού ήλιου στον ουρανό, και το ιερό στο τέλος του διαδρόμου αντιπροσώπευε τον τόπο της δημιουργίας από όπου ανέτειλε. Η διακόσμηση των ναών ήταν γεμάτη από σύμβολα του ήλιου που τόνιζαν αυτή τη συσχέτιση. Ομοίως, οι διάδρομοι των τάφων συνδέονταν με το ταξίδι του θεού στο Ντουάτ, και ο ταφικός θάλαμος με τον τάφο του Όσιρι. Η πυραμίδα, το πιο γνωστό από όλες της αιγυπτιακές αρχιτεκτονικές μορφές, μπορεί να είχε την έμπνευση της από μυθικό συμβολισμό, γιατί αντιπροσώπευε τον λόγο της δημιουργίας και του πρώτης ανατολής, συμβολισμό κατάλληλο για ένα μνημείο που ο σκοπός του ήταν να εξασφαλίσει την αναγέννηση του ιδιοκτήτη του μετά τον θάνατο. Τα σύμβολα στην αιγυπτιακή παράδοση συχνά δέχονταν ερμηνεία εκ νέου, έτσι ώστε το νόημα μυθικών συμβόλων μπορούσε να αλλάζει και να πολλαπλασιάζεται ξανά όπως και οι ίδιοι οι μύθοι.
Πιο κοινά έργα τέχνης επίσης ήταν σχεδιασμένα για να φέρνουν στο νου μυθικά θέματα, όπως τα φυλακτά που φορούσαν οι Αιγύπτιοι για να επικαλεστούν θείες δυνάμεις. Το Μάτι του Ώρου για παράδειγμα, ήταν ένα πολύ συνηθισμένο σχήμα για φυλακτά προστασίας γιατί αντιπροσώπευε την ευημερία του Ώρου μετά την αποκατάσταση του χαμένου του ματιού. Φυλακτά σε σχήμα σκαραβαίου συμβόλιζαν την ανανέωση της ζωής, αναφερόμενα θεό Χεπρί, τη μορφή που λεγόταν ότι παίρνει ο θεός ήλιος την αυγή.
Στη λογοτεχνία
Θέματα και μοτίβα από τη μυθολογία εμφανίζονται συχνά στην αιγυπτιακή λογοτεχνία, ακόμα και εκτός θρησκευτικών γραπτών. Ένα πρώιμο διδακτικό κείμενο, οι "Διδαχές για τον Βασιλιά Μερικαρέ" από το Μέσο Βασίλειο, περιέχει μια σύντομη αναφορά σε έναν μύθο, ίσως της Καταστροφής της Ανθρωπότητας. Η παλιότερη γνωστή σύντομη αιγυπτιακή ιστορία, η "Ιστορία του Ναυαγισμένου Ναυτικού", ενσωματώνει ιδέες για τους θεούς και την τελική διάλυση του κόσμου σε μια ιστορία που τοποθετείτε στο παρελθόν. Κάποιες επόμενες ιστορίες αντλούν την πλοκή τους από μυθολογικά γεγονότα: η "Ιστορία των Δύο Αδελφών" υιοθετεί μέρη από τον μύθο του Όσιρι σε μια φανταστική ιστορία για δύο κανονικούς ανθρώπους, και η "Τύφλωση της Αλήθειας από το Ψέμα" μεταμορφώνει τη σύγκρουση μεταξύ του Ώρου και του Σεθ σε αλληγορία.
Ένα απόσπασμα κειμένου για τις πράξεις του Ώρου και του Σεθ από το Μέσο Βασίλειο χρονολογείται από το Μέσο Βασίλειο, υποδηλώνοντας ότι οι ιστορίες για τους θεούς εμφανίστηκαν εκείνη περίπου την περίοδο. Είναι γνωστά πολλά είδη αυτών των κειμένων από το Νέο Βασίλειο, και πολλά περισσότερα γράφτηκαν στην Ύστερη και τις Ελληνό-Ρωμαϊκές περιόδους. Αν και είναι πιο καθαρό ότι αυτά τα κείμενα προέρχονται από μύθους απ’ ό, τι τα προηγούμενα, υιοθετούν τους μύθους για μη θρησκευτικούς σκοπούς. "Οι Φιλονικίες του Ώρου και του Σεθ", από το Νέο Βασίλειο, αφηγείται τη σύγκρουση μεταξύ των δύο θεών, συχνά με χιουμοριστικό και φαινομενικά ασεβές τόνο. Η ιστορία από τη Ρωμαϊκή περίοδο "Μύθος του Ματιού του Ήλιου" ενσωματώνε μυθοπλασίες στο κύριο σώμα της ιστορίας παρμένες από τον μύθο. Γενικά, η ποικιλία των τρόπων με τους οποίους όλες αυτές οι ιστορίες χειρίζονται τη μυθολογία, δείχνει την ευρεία γκάμα στόχων που μπορούσε να υπηρετήσει ο μύθος στον Αιγυπτιακό πολιτισμό
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία Κατηγορία:Μυθολογίες της Μέσης Ανατολής
Αλγεβρική σκακιστική γραφή
Η αλγεβρική σκακιστική γραφή (ή αλγεβρική σημειογραφία) είναι το σύστημα που χρησιμοποιείται γενικά για την καταγραφή και περιγραφή των σκακιστικών παρτίδων.
Βασικές αρχές
Η αλγεβρική γραφή ταυτοποιεί τα τετράγωνα της σκακιέρας χρησιμοποιώντας ένα είδος συστήματος συντεταγμένων. Οι οριζόντιες γραμμές αριθμούνται με τους αραβικούς αριθμούς ξεκινώντας την αρίθμηση από την πρώτη γραμμή του λευκού, που είναι στο κάτω μέρος. Οι κάθετες στήλες αριθμούνται με μικρά γράμματα της αλφαβήτου πάντα ξεκινώντας από αριστερά προς τα δεξιά όπως κοιτά ο λευκός. Στο διάγραμμα δεξιά το Χ βρίσκεται στο τετράγωνο ζ2.
Τα κομμάτια στην αλγεβρική γραφή συμβολίζονται με κεφαλαία γράμματα της αλφαβήτου. Συγκεκριμένα χρησιμοποιούνται τα Ρ = βασιλιάς, Β = βασίλισσα, Π = πύργος, Α = αξιωματικός, Ι = ίππος. Το πιόνι στην ελληνική γραφή συμβολίζεται με "Σ" (Στρατιώτης), αλλά δεν χρειάζεται για τους σκοπούς της αλγεβρικής γραφής.
Υπάρχουν δυο βασικές παραλλαγές της αλγεβρικής γραφής. Η πλήρης και η σύντομη.
Η πλήρης γραφή συνίσταται στο γράψιμο του συμβόλου του κομματιού που κινείται, της αρχικής θέσης του, παύλα της τελικής θέσης του. Αν πρόκειται για πιόνι το σύμβολο απλά παραλείπεται, έτσι η κίνηση του λευκού στο διάγραμμα αριστερά (από την αρχική θέση μιας παρτίδας) συμβολίζεται ε2-ε4 και του μαύρου Ιη8-ζ6. Αν συμβεί κατά την κίνησή του ένα κομμάτι να αιχμαλωτίσει κάποιο αντίπαλο κομμάτι, αντί για παύλα χρησιμοποιείται το ":" ή το "×" ή το "χ".
Η γραφή μπορεί να γίνει συντομότερη, παραλείποντας το αρχικό τετράγωνο ενός κομματιού και την παύλα (αλλά σύμβολο για το κόψιμο κομματιών δεν παύει να χρησιμοποιείται). Τώρα τα προηγούμενα παραδείγματα γίνονται ε4 και Ιζ6. Αυτή η τελευταία είναι και η γραφή που χρησιμοποιείται συνήθως.
Όταν ένα πιόνι αιχμαλωτίζει αντίπαλο κομμάτι στην σύντομη γραφή πάλι δεν χρησιμοποιείται σύμβολο για το πιόνι. Αντί για αυτό, χρησιμοποιείται το γράμμα της στήλης που αρχικά βρισκόταν π.χ. ε:δ5 (συχνά σε αυτήν την περίπτωση παραλείπεται το σύμβολο της αιχμαλωσίας π.χ. εδ5). Στην σύντομη γραφή συχνά προκύπτει το πρόβλημα ότι περισσότερα από ένα ίδια κομμάτια (γενικά δυο ίπποι ή δυο πύργοι) μπορεί να είναι σε θέση να κινηθούν στο ίδιο τελικό τετράγωνο. Τότε θα πρέπει να φροντισθεί να ξεκαθαρίζεται αυτό, σημειώνοντας την στήλη ή και την γραμμή από την οποία ξεκινά το κομμάτι (π.χ. Παδ7).
Η γραφή είναι περισσότερο ευανάγνωστη, αν γράφονται σε ξεχωριστές στήλες οι κινήσεις του λευκού και του μαύρου. Η πιο σύντομη παρτίδα σκακιού για παράδειγμα: Συνήθως όμως γράφεται σαν κείμενο: 1.ζ3 ε5 2.η4 Βθ4#.
Η αλγεβρική γραφή χρησιμοποιείται από την Portable Game Notation (.PGN) στους υπολογιστές. Πρόκειται για ένα πρότυπο σκακιστικής γραφής που όλα τα σύγχρονα προγράμματα σκακιού μπορούν να διαβάσουν. Βεβαίως χρησιμοποιείται αγγλική γραφή. Οι διαφορές είναι ότι οι στήλες δεν ονομάζονται με τα ελληνικά γράμματα αλλά με τα λατινικά {a, b, c, d, e, f, g, h}, τα σύμβολα των κομματιών είναι K = βασιλιάς, Q = βασίλισσα, R = πύργος, B = αξιωματικός, N = ίππος. (δείτε και τον πίνακα ονομάτων και συμβόλων σε μερικές γλώσσες) και στον συγκεκριμένο τύπο το κόψιμο συμβολίζεται με x.
[Event "F/S Return Match"] [Site "Belgrade, Serbia JUG"] [Date "1992.11.04"] [Round "29"] [White "Fischer, Robert J."] [Black "Spassky, Boris V."] [Result "1/2-1/2"] 1. e4 e5 2. Nf3 Nc6 3. Bb5 {This opening is called Ruy Lopez.} a6 4. Ba4 Nf6 5. O-Ο Be7 6. Re1 b5 7. Bb3 d6 8. c3 O-Ο 9. h3 Nb8 10. d4 Nbd7 11. c4 c6 12. cxb5 axb5 13. Nc3 Bb7 14. Bg5 b4 15. Nb1 h6 16. Bh4 c5 17. dxe5 Nxe4 18. Bxe7 Qxe7 19. exd6 Qf6 20. Nbd2 Nxd6 21. Nc4 Nxc4 22. Bxc4 Nb6 23. Ne5 Rae8 24. Bxf7+ Rxf7 25. Nxf7 Rxe1+ 26. Qxe1 Kxf7 27. Qe3 Qg5 28. Qxg5 hxg5 29. b3 Ke6 30. a3 Kd6 31. axb4 cxb4 32. Ra5 Nd5 33. f3 Bc8 34. Kf2 Bf5 35. Ra7 g6 36. Ra6+ Kc5 37. Ke1 Nf4 38. g3 Nxh3 39. Kd2 Kb5 40. Rd6 Kc5 41. Ra6 Nf2 42. g4 Bd3 43. Re6 1/2-1/2
Στην ελληνική βιβλιογραφία δεν έχει ποτέ χρησιμοποιηθεί η παλαιότερη περιγραφική σκακιστική γραφή (η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία το 1981 σταμάτησε να την αναγνωρίζει επίσημα), αλλά κάποιες φορές έχουν χρησιμοποιηθεί κάποιες παραλλαγές της αλγεβρικής γραφής που την θυμίζουν ελαφρώς (για παράδειγμα όταν ένας ίππος αιχμαλωτίζει έναν ίππο συμβολίζεται ΙχΙ).
Αριθμητική σκακιστική γραφή
γνωστή ως ICCF numeric notation.
Στο διεθνές σκάκι δι' αλληλογραφίας, καθώς για τις διάφορες γλώσσες οι γραφές διαφέρουν και για να προληφθεί η πιθανότητα σύγχυσης, χρησιμοποιείται μια γραφή που χρησιμοποιεί αποκλειστικά τους αραβικούς αριθμούς. Συγκεκριμένα σημειώνεται μόνο η αρχική και η τελική θέση αλλά με τις στήλες να ονομάζονται με αριθμούς και όχι με μικρά γράμματα και χωρίς να χρησιμοποιείται κανένα άλλο σύμβολο. Στα προηγούμενα παραδείγματα το Χ βρίσκεται στο τετράγωνο 62, η κίνηση του λευκού είναι 5254 και η κίνηση του μαύρου 7866. Το ροκέ σημειώνεται με την κίνηση του βασιλιά (π.χ. το μικρό ροκέ του λευκού είναι 5171). Όλες οι κινήσεις γράφονται με τετραψήφιους αριθμούς με εξαίρεση την προαγωγή που προστίθεται ένα ψηφίο για το κομμάτι στο οποίο προάγεται το πιόνι όπου 1=βασίλισσα, 2=πύργος, 3=αξιωματικός, 4=ίππος (π.χ. 67681, αλλά καθώς το τέταρτο ψηφίο είναι πάντοτε 8 μερικοί το παραλείπουν γράφοντας 6761)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Σκάκι
Шахматна нотация
Νικομηδινό Θεσσαλονίκης
Το Νικομηδινό είναι χωριό του δήμου Βόλβης της περιφερειακής ενότητας Θεσσαλονίκης στην Κεντρική Μακεδονία. Βρίσκεται 39 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 519 κατοίκους.
Η παλιά ονομασία ήταν Βορένος. Το 1914 και αργότερα και το 1922 στους ντόπιους κατοίκους, προστέθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία οι οποίοι προέρχονταν από την Νικομήδεια, έτσι το χωριό μετονομάστηκε σε Νικομηδινό. Το 1821 το χωριό συμμετείχε στην επανάσταση και καταστράφηκε από τους Τούρκους. Αξιόλογος αγωνιστής του 1821 από το Βορένι ήταν ο Παναγιώτης Κυριάκου.
Αγία Κυριακή
Στην μπροστινή πλευρά υπάρχει ένα κολονάκι το οποίο είναι υπόλειμμα αρχαιοελληνικού ναού που βρισκόταν σε αυτή τη θέση. Όταν αργότερα επικράτησε ο χριστιανισμός, κομμάτια του αρχαίου ναού χρησιμοποιήθηκαν για να φτιαχτεί ο νέος χριστιανικός ναός. Το πίσω μέρος (ιερό) και το πετρόκτιστο τμήμα του βόρειου τοίχου είναι από την αρχική κατασκευή του.
Μετά την ήττα στην μάχη της Ρεντίνας το 1821, οι κάτοικοι που είχαν φύγει στα γειτονικά χωριά για να γλυτώσουν, όταν επέστρεψαν, στην θέση που υπήρχε η κατεστραμμένη εκκλησία έχτισαν νέο εκκλησάκι. Περίπου την δεκαετία του '70 έγινε συντήρηση και μικρή επέκταση του ύψους με πόρους και προσφορά εργασίας από κατοίκους του χωριού. Το εκκλησάκι αυτό, που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του χωριού, γιορτάζει στις 7 Ιουλίου.
Άγιος Αθανάσιος
Το 1821 οι Έλληνες έχασαν την μάχη στα στενά της Ρεντίνας με τον Εμμανουήλ Παπά. Ο πασάς της Θεσσαλονίκης έδωσε εντολή να καταστραφούν ολοσχερώς τα 35 χωριά που βρίσκονταν ανάμεσα στη Ρεντίνα και στη Θεσσαλονίκη. Τους άντρες τους έπνιξαν στην λίμνη Βόλβη και τις γυναίκες τις έστειλαν στα σκλαβοπάζαρα. Έτσι το χωριό κάηκε και πολλές εκκλησίες καταστράφηκαν.
Οι κάτοικοι που είχαν φύγει στα γειτονικά χωριά για να γλυτώσουν, όταν επέστρεψαν, στην θέση που υπήρχε η κατεστραμμένη εκκλησία έχτισαν νέο εκκλησάκι. Το εκκλησάκι αυτό που βρίσκεται περίπου διακόσια μέτρα βορειοδυτικά του χωριού, συνεχώς συντηρείται και βελτιώνεται και γιορτάζει στις 18 Ιανουαρίου. Επίσης σε κοντινή απόσταση λειτουργεί παραδοσιακό αποστακτήριο.
Καστέλι
Έχει χαρακτηριστεί από την 16η εφορία αρχαιοτήτων Θεσσαλονίκης ως Μακεδονικός τύμβος, ο οποίος ανασκάφτηκε και στην συνέχεια ξαναέκλεισε. Νότια από τον λόφο υπήρχε το νεκροταφείο και ο μπέης της περιοχής είχε δώσει άδεια να κατασκευαστεί εκεί εκκλησία, ώστε να μην φαίνεται από τον κάμπο. Στον σεισμό του 1978 καταστράφηκε ο παλιός ναός και στη θέση του χτίστηκε εκκλησάκι με σκευοφυλάκιο.
Λίγα μέτρα Νοτιοδυτικά υπάρχει βρύση, πλάτανος και πηγάδι που χρονολογείται από τα μακεδονικά χρόνια. Η βρύση παίρνει νερό από την πρόσφατα κατασκευασμένη διπλανή εγκατάσταση χλωρίωσης η οποία με τη σειρά της τροφοδοτείται από τοπική πηγή. Από αυτή τη βρύση οι κάτοικοι καλύπτουν ακόμη και σήμερα τις ανάγκες τους σε νερό για να πιουν και να μαγειρέψουν.
Άγιος Δημήτριος
Σε ανασκαφές δίπλα του έχει βρεθεί σώμα ανδρός και επιτύμβια στήλη που φυλάσσεται στο αρχαιολογικό μουσείο Θεσσαλονίκης. Η στήλη έγραφε «ΖΟΪΛΟΣ ΖΩΠΑΣ» και παρίστανε έναν άντρα, μία γυναίκα σε θρόνο και ένα παιδί. Επίσης στην περιοχή έχουν βρεθεί νομίσματα που έδειχναν τον Φίλιππο από την μία πλευρά και ένα άλογο από την άλλη. Τα άλογα ήταν από τα φημισμένα της περιοχής της Νέας Καλλίνδοιας και ο Μέγας Αλέξανδρος τα είχε χρησιμοποιήσει στις εκστρατείες του.
Αγία Παρασκευή
Είναι η νέα εκκλησία στο κέντρο του χωριού που ξεκίνησε να χτίζεται τέλη του '50 και λειτούργησε το 1967-68, γιατί ο παλιός ναός στο Καστέλι δεν κάλυπτε πια τις ανάγκες του χωριού.
Στην αυλή υπάρχει ηρώο πεσόντων και αίθουσα δεξιώσεων η οποία ξεκίνησε να κατασκευάζεται μετά το 1995. Οι εργασίες στην εκκλησία και στην αίθουσα δεξιώσεων συνεχίζονται ακόμη και σήμερα.
Πύργος
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών ο πύργος χρησιμοποιήθηκε ως απλή κατοικία και λόγω των σοβαρών ζημιών από τον σεισμό του 1978 κατεδαφίστηκε και στη θέση του χτίστηκαν τα δύο νέα σπίτια που χρησιμοποιήθηκαν από τις οικογένειες που ήδη κατοικούσαν στον πύργο.
Κοινότητα
Το χωριό παλιά ονομαζόταν Μεγάλη Αγία Παρασκευή και μετέπειτα μετά από πολλά χρόνια σε Βορένος, τον καιρό της Τουρκοκρατίας ήταν μεγάλο σε έκταση και είχε πολλούς κατοίκους. Μετονομάστηκε σε Νικομηδινό το 1929. Το κτήριο της κοινότητας βρίσκεται στην πλατεία του χωριού. Στους χώρους της λειτουργεί το τοπικό ιατρείο Νικομηδινού καθώς και δανειστική βιβλιοθήκη που δημιούργησε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νικομηδινού. Επίσης χρησιμοποιήθηκε παλαιότερα ως γραφείο της αθλητικής ομάδα Αστραπή Νικομηδινού και τώρα φυλάσσονται τα αρχεία της ομάδας. Επίσης φυλάσσονται πολλά ευρήματα από τις αρχαιολογικές ανασκαφές στον Άγιο Δημήτριο. Δίπλα ακριβώς στο κτήριο της κοινότητας, σε διαφορετικό οικόπεδο χωρίς περίφραξη, υπάρχει παλιός αλευρόμυλος.
Πολιτιστικός Σύλλογος
Το κτήριο προϋπήρχε του 1930 ως Δημοτικό σχολείο και φοιτούσαν πολλά παιδιά. Για καιρό βελτιωνόταν και επεκτεινόταν αλλά με τον σεισμό του 1978, το μισό γκρεμίστηκε. Τη δεκαετία του '80 οι μαθητές έκαναν μάθημα σε λυόμενο κτίσμα 20 μέτρα νοτιότερα, το οποίο το 1992 κατεδαφίστηκε και οι μαθητές μεταφέρθηκαν στα Λαγκαδίκια. Το 2005 χτίστηκε ανατολικά του νέο κτήριο ως αίθουσα πολλαπλών χρήσεων. Δυτικά του υπάρχει το κτήριο του πρώην νηπιαγωγείου, όπου γίνεται προσπάθεια να μετατραπεί σε λαογραφικό μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Άγιος Επιφάνιος Ορεινής
Ιστορία
Ο Αγιος Επιφάνιος στην προσπαθεια του να αποκαταστήσει την τάξη, ζήτησε την υποστήριξη του αυτοκράτορα Θεοδόσιος Α΄ και με διάταγμα εγκαθίδρυσε περιοχές ασφάλειας για τους μη χριστιανούς. Δεδομένου ότι το χωριό και οι κάτοικοι,  απολάμβαναν την προστασία του επισκόπου Σαλαμίνος Επιφανίου, το χωριό έγινε γνωστό ως το χωριό του Επιφανίου και αργότερα  Άγιος Επιφάνιος Ορεινής.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εκκλησία
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Επιφάνιο. Είναι κτίσμα του 18ου αιώνα και ανήκει στον τύπο των μονόκλιτων εκκλησιών με αμφικλινή ξύλινη στέγη και κεραμίδια.
Ασχολίες
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν με τη γεωργία, κτηνοτροφία και υλοτομία. Ειδικότερα, καλλιεργούσαν κυρίως αμπέλια οινοποιήσιμων ποικιλιών και λιγότερο ελιές, χαρουπιές, σιτηρά και λαχανικά. Οι κάτοικοι του Αγίου Επιφανίου, όπως και τα υπόλοιπα ορεινά χωριά, είχαν ως βασική τους ενασχόληση την κτηνοτροφία. Τη δεκαετία του ’80 εκτρέφονταν περίπου 1000 κατσίκες.
Όσοι ασχολούνταν με την υλοτομία κουβαλούσαν ξύλα από τα χωράφια και το δάσος, τα φόρτωναν πάνω σε άλογα ή γαϊδουράκια και πήγαιναν να τα πουλήσουν στη Λευκωσία.
Στον Άγιο Επιφάνιο εδρεύει και ο ΑΠΟ Αγίου Επιφανίου που αγωνίζεται στη ΠΟΕΛ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Kansas City Film Critics Circle
Η Kansas City Film Critics Circle (KCFCC) είναι μια οργάνωση κριτικών κινηματογράφου που έχουν τη βάση τους στο Κάνσας Σίτυ. Ο Τζέιμς Λούτζενχαϊζερ, ένας τοπικός ψυχίατρος και κριτικώς ταινιών, ο οποίος πέθανε τον Νοέμβριο του 2001, ίδρυσε την οργάνωση το 1967. Τα ετήσια βραβεία που απονέμει η οργάνωση ονομάζονται προς τιμή του Βραβεία Λούτζενχαϊζερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες
Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδας στην Κορέα
Το Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδας στην Κορέα (αναφέρεται και με τα αρχικά ΕΚ.Σ.Ε.) (Νοέμβριο 1950 - Δεκέμβριο 1955), αποτελούσε την πρώτη ελληνική συμμαχική αποστολή στα πλαίσια του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Τα Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδας περιελάμβανε δυνάμεις του στρατού ξηράς και της αεροπορίας και πολέμησε στο Πόλεμο της Κορέας στο πλευρό των Ηνωμένων Εθνών κατά της εισβολής από τη Βόρεια Κορέα. Συγκεκριμένα, αποτελούνταν από τάγμα συνολικής δύναμης 1.000 ατόμων και σμήνος της βασιλικής αεροπορίας από 67 άτομα, με 7 αεροσκάφη C-47 Ντακότα.
Το ελληνικό σμήνος αποσύρθηκε από την Κορέα στις 8 Μαΐου 1955, με απόφαση της κυβέρνησης Αλέξανδρου Παπάγου στα τέλη Μαρτίου 1955. Το Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα με μέγιστη δύναμη τους 2163 άνδρες, μειώθηκε τον Απρίλιο του 1955 στους 850 άνδρες και σταδιακά από τον Ιούλιο μέχρι το Δεκέμβριο 1955 στους 191 άνδρες. Από τον Ιανουάριο του 1956 μέχρι το Μάιο του 1958 παρέμεινε αντιπροσωπευτικό τμήμα αποτελούμενο από 1 Αξιωματικό και 9 οπλίτες.
Πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα το 1950
Η απόφαση για τη συμμετοχή ελληνικών δυνάμεων ήταν απόρροια διάφορων παραγόντων για την Ελλάδα την εποχή εκείνη. Η ελληνική κυβέρνηση επιθυμούσε να εκδηλώσει την υποστήριξή της σε μια στρατιωτική επιχείρηση του Ο.Η.Ε. που αποσκοπούσε στην κατοχύρωση της συλλογικής ασφάλειας και της ακεραιότητας ενός κράτους-μέλους (της Νότιας Κορέας). Ιδιαίτερα, στο πρώτα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου η Ελλάδα αισθανόταν ότι αντιμετώπιζε μεγάλα προβλήματα ασφάλειας, θεώρησε ότι ήταν προς το συμφέρον της να ενισχύσει τη διαδικασία της αντίδρασης, μέσω του Ο.Η.Ε., σε μια απρόκλητη επίθεση. Επίσης, η ελληνική κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα και Σοφοκλή Βενιζέλου είχε ήδη ζητήσει την ένταξη στο Ν.Α.Τ.Ο., αλλά το αίτημα είχε αρχικά απορριφθεί από τους Αμερικανούς, με την αιτιολογία ότι κάτι τέτοιο δεν ήταν απαραίτητο για την άμυνα του Δυτικού κόσμου. Άρα, η συμμετοχή ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων θα αποτελούσε απόδειξη της αναγκαιότητας να ενταχθεί η Ελλάδα στον πυρήνα των χωρών της Δύσης, τις οποίες αντιπροσώπευε εκείνη την εποχή το Ν.Α.Τ.Ο. Η αποστολή ελληνικού τμήματος στην Κορέα προκάλεσε και διάφορες αντιδράσεις, κυρίως από τον αριστερό ιδεολογικό χώρο.
Η συμμετοχή του ΕΚ.Σ.Ε.
Στις 3 Δεκεμβρίου 1950 ελληνικό σμήνος μετέβη στο θέατρο των επιχειρήσεων, ενώ στις 9 Δεκεμβρίου 1950 ελληνικό τάγμα αποβιβάστηκε στο λιμάνι του Πουσάν στη Νότια Κορέα και εντάχθηκε στο 7ο σύνταγμα Ιππικού της Αμερικανικής Μεραρχίας.
Στρατός Ξηράς
Από τις 18 Δεκεμβρίου 1950 και μέχρι τις 19 Δεκεμβρίου 1953 το ελληνικό τάγμα διεξήγαγε σημαντικές αμυντικές και επιθετικές επιχειρήσεις, εντεταγμένες στα γενικότερα συμμαχικά σχέδια. Πολλές συγκρούσεις, στις οποίες συμμετείχε, υπήρξαν ιδιαίτερα σκληρές και αιματηρές, διεξήχθησαν σε απομακρυσμένες από την Ελλάδα περιοχές, κάτω από ιδιόμορφες κλιματολογικές συνθήκες και απέναντι σε πολυπληθέστερο εχθρό.
Οι κυριότερες μάχες του ΕΚ.Σ.Ε. ήταν:
Σε όλες τις μάχες οι ελληνικές δυνάμεις επέδειξαν εξαιρετική επιχειρησιακή ετοιμότητα και οι συνεχείς πολεμικές επιτυχίες που σημείωσε το εκστρατευτικό σώμα προκάλεσαν τον θαυμασμό των λοιπών συμμάχων.
Από το φθινόπωρο του 1953 το ΕΚ.Σ.Ε. αποτελούσε Σύνταγμα, το οποίο εντάχθηκε στην 3η αμερικανική Μεραρχία και εγκαταστάθηκε στην αμυντική τοποθεσία Τσορβόν. Στις 10 Μαρτίου 1955 περιορίστηκε και πάλι σε τάγμα, ενώ σταδιακά ξεκίνησε ο επαναπατρισμός του στρατεύματος που ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1955.
Βασιλική Αεροπορία
Το 13ο ελληνικό Σμήνος εκτέλεσε κυρίως αποστολές μεταφοράς προσωπικού και υλικού. Επίσης πραγματοποίησε με ιδιαίτερο κίνδυνο ρίψεις εφοδίων και πυρομαχικών σε προκεχωρημένα ή αποκομμένα φίλια τμήματα, καθώς και νυχτερινές πτήσεις σε βάθος εντός του εχθρικού εδάφους για συλλογή πληροφοριών. Από τις πιο γνωστές αποστολές υπήρξε η εκκένωση του αεροδρομίου του Χανγκάρι, προς το τέλος του 1950, με την οποία διέσωσε χιλιάδες τραυματίες των συμμάχων. Το ελληνικό Σμήνος παρέμεινε στην Κορέα μέχρι τον Μάιο του 1955 εκτελώντας συνολικά 2.916 αποστολές.
Τιμητικές διακρίσεις
Το ΕΚ.Σ.Ε. τιμήθηκε για την ηρωική του δράση στον Πόλεμο της Κορέας με εύφημο μνεία τόσο από τον πρόεδρο της Κορέας όσο και από των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Οι κυβερνήσεις Κορέας και Η.Π.Α. απένειμαν πλήθος παρασήμων και μεταλλίων.
Φιλανθρωπικό έργο
Το ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα είχε επιδείξει και φιλανθρωπικό έργο στην Κορέα. Με έρανο μεταξύ του προσωπικού του ΕΚ.Σ.Ε. πραγματοποιήθηκε η ανέγερση του ναού του Αγίου Νικολάου στο κέντρο της Σεούλ. Οι γιατροί και οι νοσοκόμοι του τάγματος παρείχαν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε Κορεάτες, ενήλικες και παιδιά, θύματα του πολεμικών συγκρούσεων.
Απώλειες
Οι απώλειες των Ελλήνων ανήλθαν σε 186 νεκρούς και 566 τραυματίες. Επίσης απωλέσθηκαν και 4 αεροσκάφη C-47 Ντακότα. Η Νότια Κορέα προς τιμή της ελληνικής συμμετοχής ανήγειρε στην κοιλάδα των ηρώων, κοντά στη Σεούλ, μνημείο για τους Έλληνες πεσόντες μαχητές.
Αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Πόλεμος της Κορέας Κατηγορία:Μάχες ελληνικού στρατού Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Ελλάδας Κατηγορία:Σχέσεις Ελλάδας-Νότιας Κορέας
Θηλασμός
thumb|200px|Μια μητέρα, ενώ θηλάζει ένα βρέφος. Ο μητρικός θηλασμός αποτελεί το μοναδικό φυσιολογικό και φυσικό τρόπο σίτισης των βρεφών. Το μητρικό γάλα αποτελεί την ιδανική τροφή για τα βρέφη με ευεργετικές προεκτάσεις στην οικογένεια, την κοινωνία, την οικονομία και την υγεία.
Τα πλεονεκτήματα για την υγεία των παιδιών είναι πολλά και αναντικατάστατα. Το μητρικό γάλα αποτελεί το μοναδικό γάλα που είναι ειδικά σχεδιασμένο για τον άνθρωπο, αποτελεί την πιο πλήρη διατροφή, είναι εύπεπτο και πλούσιο σε αντισώματα και άλλους παράγοντες (όπως ζωντανά κύτταρα του ανοσοποιητικού, ορμόνες, αυξητικούς παράγοντες, αντιμικροβιακές και αντιφλεγμονώδεις ουσίες) που προστατεύουν από σοβαρές λοιμώξεις (ωτίτιδες, λοιμώξεις αναπνευστικού, γαστρεντερίτιδες, μηνιγγίτιδες κ.λ.π.). Τα παιδιά που θηλάζουν έχουν επιπλέον μικρότερη πιθανότητα ανάπτυξης αλλεργιών, καρκίνου, σακχαρώδη διαβήτη, παχυσαρκίας, φλεγμονωδών νοσημάτων εντέρου, τερηδόνας και ορθοδοντικών ανωμαλιών στην παιδική και ενήλικο ζωή. Επίσης αναφέρεται προστατευτική δράση για το σύνδρομο αιφνιδίου βρεφικού θανάτου.
Επιπλέον η μητέρα μπορεί να χάσει τα κιλά της εγκυμοσύνης πιο εύκολα, καθώς το μέγεθος της μήτρας συρρικνώνεται γρηγορότερα και καταναλώνει επιπλέον περίπου 600 θερμίδες ημερησίως, έχει μικρότερη απώλεια αίματος και ταχύτερη ανάρρωση από τον τοκετό, μικρότερο κίνδυνο ανάπτυξης οστεοπόρωσης, καρκίνου μαστού και ωοθηκών.
Το κόστος των βρεφικών γαλάτων είναι πολύ μεγάλο και το μελλοντικό οικονομικό κόστος από τις συνέπειες στην υγεία ακόμη μεγαλύτερο. Εξάλλου, η κατανάλωση βρεφικού γάλακτος δεν είναι άμοιρη κινδύνων, καθώς σηψαιμίες και θάνατοι έχουν αναφερθεί από μολυσμένα γάλατα στις ΗΠΑ, τοξικές ουσίες και καρκινογόνα έχουν ανιχνευτεί κατά καιρούς με πρόσφατο το παράδειγμα της μελαμίνης, ακατάλληλες παρτίδες συσκευασιών ενίοτε αποσύρονται, μέχρι και εγκαύματα ή αφυδάτωση από λάθη στην προετοιμασία έχουν συμβεί. Έχει υπολογιστεί ότι κάθε χρόνο πεθαίνουν 1.5 εκατομμύρια βρέφη σε όλο τον κόσμο επειδή δεν θηλάζουν.
Η UNICEF και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ξεκίνησαν το 1991 μία πρωτοβουλία γνωστή ως «Νοσοκομεία Φιλικά προς τα Βρέφη», σε μια προσπάθεια να εξασφαλισθεί ότι όλες οι υπηρεσίες μητρικής φροντίδας, είτε είναι μεμονωμένες είτε νοσοκομειακά συγκροτήματα θα υποστηρίζουν τις μητέρες να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις για τη διατροφή του παιδιού τους, απαλλαγμένες από εμπορικά συμφέροντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θηλαστικά Κατηγορία:Μητρότητα Κατηγορία:Δικαιώματα των γυναικών Κατηγορία:Διαπροσωπικές σχέσεις Κατηγορία:Δικαιώματα του παιδιού
Εζέν Εμανυέλ Αμωρύ Ντυβάλ
Ο Εζέν Εμανυέλ Αμωρύ Πινέ Ντυβάλ (Eugène Emmanuel Amaury Pineux Duval, 16 Απριλίου 1808 – 25 Δεκεμβρίου 1885), γνωστότερος απλώς ως Αμωρύ Ντυβάλ (δεν πρέπει να συγχέεται με τον πατέρα του, Αμωρύ Ντυβάλ) ήταν Γάλλος ζωγράφος. Θείος του ήταν ο θεατρικός συγγραφέας Αλεξάντρ Πινέ Ντυβάλ.
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος του συγγραφέα διπλωμάτη Αμωρύ Ντυβάλ, ο Εζέν Εμανυέλ γεννήθηκε στον Δήμο Μονρούζ των Παρισίων. Υπήρξε ένας από τους πρώτους μαθητές στο ατελιέ του Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ (που άσκησε ισχυρή επίδραση σε όλα τα έργα του Αμωρύ Ντυβάλ) και έλαβε μέρος στην αποστολή καλλιτεχνών και λογίων το 1829 στην Ελλάδα, στα πλαίσια της Εκστρατείας του Μοριά, ώστε να ζωγραφίσει τα αρχαιολογικά μνημεία.
Η πρώτη του έκθεση έγινε στο Paris Salon το 1833 και περιελάμβανε πολλές προσωπογραφίες, όπως την «Πράσινη Κυρία» (πίνακας που δεν υπάρχει πλέον) και την αυτοπροσωπογραφία του, που εκτίθεται σήμερα στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Ρεν ). Το 1834 εξέθεσε το έργο του «Έλλην βοσκός ανακαλύπτων ένα αρχαίο ανάγλυφο». Από το 1834 μέχρι το 1836 πραγματοποίησε ένα μακρύ Grand Tour, επισκεπτόμενος τη Φλωρεντία, τη Ρώμη και τη Νάπολη, όπου γνώρισε την τέχνη της αναγεννησιακής Ιταλίας.
Επιστρέφοντας στη Γαλλία, έγινε ένας από τους καλλιτέχνες στους οποίους ανατέθηκε από την κυβέρνηση του Λουδοβίκου-Φιλίππου και κατόπιν του Ναπολέοντος Γ΄ να διακοσμήσουν ναούς: Το παρεκκλήσιο της Αγίας Φιλομένας του ναού Saint-Merry (1840-1844), το παρεκκλήσιο της Παρθένου στον Σαιν Ζερμαίν λ' Ωσερουά των Παρισίων (1844–1846) και στη συνέχεια τον ενοριακό ναό του Σαιν Ζερμαίν-εν-Λαι (1849-1856). Από αυτά, το έργο του με τίτλο «Η Στέψη της Παρθένου» στο παρεκκλήσιο της Παρθένου του Σαιν Ζερμαίν λ' Ωσερουά θεωρείται η καλύτερη νωπογραφία του.
Ο Αμωρύ Ντυβάλ δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του υπό τον τίτλο Το ατελιέ του Ενγκρ το 1878. Απεβίωσε στο Παρίσι ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1885, σε ηλικία 77 ετών.
Το έργο του
Είναι γνωστά 76 σχέδια και ζωγραφικοί πίνακες του Αμωρύ Ντυβάλ, μεταξύ των οποίων και τα παρακάτω έργα:
Κατάλογος Κάστρων Νομού Κέρκυρας
Ο παρακάτω κατάλογος των κάστρων, των φρουρίων και των λοιπών οχυρωματικών μνημείων του Νομού Κέρκυρας, είναι ταξινομημένος κατά ουσιαστική αλφαβητική σειρά (χωρίς δηλαδή τα προθέματα ακρόπολη, κάστρο, καστέλι, πύργος, μπούρτζι κλπ).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ελλάδα   Κατηγορία:Νομός Κέρκυρας Κερκ
Γιουγκοσλαβία
δεξιά|μικρογραφία|165x165px|Σημαία του [[Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας|Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας]] δεξιά|μικρογραφία|167x167px|Σημαία της [[Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας|Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας]] δεξιά|μικρογραφία|168x168px|Σημαία της [[Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας|Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας]]
Η Γιουγκοσλαβία (Σερβοκροατικά: Jugoslavija/Југославија, Σλοβενικά: Jugoslavija, Југославија) ήταν κράτος της Ευρώπης στο δυτικό μέρος των Βαλκανίων κατά το μεγαλύτερο διάστημα του 20ού αιώνα. Σχηματίστηκε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918 με το όνομα Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων μετά τη συγχώνευση του προσωρινού Κράτους των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων (που αυτοανακηρύχθηκε μετά τη διάλυση της πρώην Αυστροουγγαρίας) με το ανεξάρτητο Βασίλειο της Σερβίας. Η σερβική βασιλική οικογένεια των Καρατζόρτζεβιτς έγινε η δυναστεία του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων. Το Βασίλειο κέρδισε τη διεθνή του αναγνώριση στις 13 Ιουλίου του 1922 στη Διάσκεψη των Πρεσβευτών στο Παρίσι. Η χώρα ονομάστηκε έτσι από τους Νότιους Σλαβικούς λαούς που σχημάτισαν την πρώτη τους ένωση, μετά από αιώνες στους οποίους τα εδάφη τους ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Αυστροουγγαρίας.
Μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας στις 3 Οκτωβρίου 1929 και στις 6 Απριλίου 1941 οι δυνάμεις του Άξονα εισέβαλαν στη Γιουγκοσλαβία και τη διαμέλισαν. Το 1943 ανακηρύχθηκε η Δημοκρατική Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία από τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους. Το 1944, ο βασιλιάς τους αναγνώρισε ως νόμιμη κυβέρνηση, αλλά το Νοέμβριο του 1945 η μοναρχία καταργήθηκε. Η Γιουγκοσλαβία μετονομάστηκε σε Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας το 1946, όταν και σχηματίστηκε η κομμουνιστική κυβέρνηση. Απέκτησε τα εδάφη της Ίστριας, της Ριέκας και το Ζαντάρ από την Ιταλία. Ο κομματικός ηγέτης Γιόσιπ Μπροζ Τίτο κυβέρνησε τη χώρα ως πρόεδρος μέχρι το θάνατό του το 1980. Το 1963, η χώρα μετονομάστηκε σε Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (ΣΟΔΓ).
Οι έξι Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες που αποτελούσαν τη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας ήταν η Σ.Δ. Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, η Σ.Δ. Κροατίας, η Σ.Δ. Μαυροβουνίου, η Σ.Δ. Σλοβενίας, η Σ.Δ. Σερβίας και η Σ.Δ. Μακεδονίας. Η Σερβία περιείχε δύο Σοσιαλιστικές Αυτόνομες Επαρχίες, τη Σ.Α.Ε. Βοϊβοντίνας και τη Σ.Α.Ε. Κοσσυφοπεδίου (η οποία μετά το 1974 ήταν σε μεγάλο βαθμό ίση με τα άλλα μέλη της ομοσπονδίας). Μετά από την οικονομική και πολιτική κρίση της δεκαετίας του 1980 και την άνοδο του εθνικισμού, η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε και χωρίστηκε στις επιμέρους δημοκρατίες της, στα ήδη υπάρχοντα σύνορά τους, στην αρχή σε πέντε κράτη που τελικά οδηγήθηκαν σε πόλεμο μεταξύ τους.
Μετά τη διάλυση, οι δημοκρατίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου σχημάτισαν ένα μικρότερο κράτος την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (ΟΔΓ), η οποία φιλοδοξούσε να έχει την ιδιότητα του μοναδικού νόμιμου διαδόχου της ΣΟΔΓ, αλλά οι ισχυρισμοί αυτοί βρήκαν αντίθετες τις άλλες δημοκρατίες. Τελικά, η Σερβία και το Μαυροβούνιο αποδέχθηκαν τη γνώμη της επιτροπής Μπατιντέρ για την από κοινού διαδοχή. Η ΟΔΓ μετονομάσθηκε σε Ένωση Κρατών Σερβίας και Μαυροβουνίου το 2003. Η Σερβία και το Μαυροβούνιο χωρίστηκαν το 2006 και έγιναν ανεξάρτητα κράτη, ενώ το Κοσσυφοπέδιο διακήρυξε την ανεξαρτησία του το 2008.
Εισαγωγή
Η ιδέα για τη δημιουργία ενός κράτους για τους Νότιους Σλάβους της δυτικής περιοχής της βαλκανικής αναπτύχθηκε το 17ο αιώνα και βρήκε πρόσφορο έδαφος μόλις τον 19ο αιώνα με το «Κίνημα των Ιλλυρίων» και η αρχική ιδέα για τη δημιουργία κρατικής οντότητας άρχισε να γίνεται πραγματικότητα. Ο Γιουγκοσλαβισμός ήταν μια ισχυρή πολιτική δύναμη κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που έγινε ευρύτερα γνωστός με τη δολοφονία του Αρχιδούκα της Αυστρίας Φραγκίσκου Φερδινάνδου από τον Σέρβο Γκαβρίλο Πρίντσιπ στο Σαράγεβο και την επακόλουθη κήρυξη πολέμου και εισβολή της Αυστροουγγαρίας στη Σερβία και προσπάθησε να συσπειρώσει τους Γιουγκοσλάβους κατά της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορικής κυριαρχίας για μια ανεξάρτητη Γιουγκοσλαβία που τελικά επιτεύχθηκε το 1918.
Γεωγραφία
Η Γιουγκοσλαβία συνόρευε βόρεια με την Ιταλία και την Αυστρία, βορειοανατολικά με την Ουγγαρία, ανατολικά με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, νότια με την Ελλάδα, νοτιοδυτικά με την Αλβανία και βρεχόταν από την Αδριατική θάλασσα στα δυτικά. Η πιο σημαντική αλλαγή στα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας ήταν η προσάρτηση της Ζώνης B΄ της Ελεύθερης Περιοχής της Τεργέστης το 1954. Το 1991-1992 το έδαφος της Γιουγκοσλαβίας χωρίστηκε στις, Σλοβενία, Κροατία,και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Μόνο οι δημοκρατίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου παρέμειναν στη συνομοσπονδία και αποτέλεσαν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.
Επίσημες Ονομασίες
Η χώρα είχε αρκετές επίσημες ονομασίες:
Το Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας
μικρογραφία|δεξιά|Οι περιοχές που δημιούργησαν το βασίλειο το 1918|206x206εσ Η Γιουγκοσλαβία δημιουργήθηκε ως κράτος την 1η Δεκεμβρίου 1918 και την ονομασία Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων.
Μετά την ήττα των κεντρικών δυνάμεων και την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας στα εδάφη της διαλυμένης αυτοκρατορίας όπου κατοικούσαν Σλοβένοι, Κροάτες και Σέρβοι δημιουργήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1918 ένα εφήμερο κράτος με την ονομασία κράτος των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων. Το κράτος αυτό στις 1η Δεκεμβρίου 1918 ενώθηκε με το Βασίλειο της Σερβίας, με το οποίο εν τω μεταξύ είχαν ενωθεί το Βασίλειο του Μαυροβουνίου και η περιοχή του Βανάτο, Μπάτσκα και Μπαράνια (Βοϊβοντίνα).
Διοικητική διαίρεση
Με τη δημιουργία του κράτους το 1918 η χώρα διοικητικά διαιρέθηκε σε Επαρχίες (Ποκράϊνε) οι οποίες διατηρήθηκαν έως το 1922.
Οι Επαρχίες (Ποκράϊνε) του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων την περίοδο 1918-1922 ήταν:
Με το Σύνταγμα του Βίντοβνταν του 1921 που εφαρμόστηκε το 1992 καταργήθηκαν οι Επαρχίες και δημιουργήθηκαν 33 Περιφέρειες (Όμπλαστ) που διατηρήθηκαν έως το 1929.
Με τη μετονομασία του κράτους το 1929 σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας η χώρα διοικητικά διαιρέθηκε σε Μπανοβίνες (Επαρχίες) που αντικατέστησαν τις έως τότε 33 Περιφέρειες.
Οι Μπανοβίνες (Επαρχίες) του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας την περίοδο από το 1929 έως την κατάρρευση της χώρας ήταν:
Το 1939 η Μπανόβινα του Σάβου και η Παράκτια Μπανόβινα ενώθηκαν και σχημάτισαν μέχρι το 1941 την Μπανόβινα της Κροατίας.
Η πρωτεύουσα του κράτους το Βελιγράδι, μαζί με το Ζέμουν και το Πάντσεβο αποτελούσαν ξεχωριστή διοικητική ενότητα τη Διοίκηση πόλης Βελιγραδίου. Σήμερα το Βελιγράδι είναι η πρωτεύουσα της Σερβίας.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία|δεξιά|250px Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι δυνάμεις του Άξονα (Γερμανοί, Ιταλοί, Αλβανοί, Ούγγροι και Βούλγαροι) εισέβαλαν στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας και διαμέλισαν το έδαφός της.
Ο διαμελισμός
Οι Γερμανοί προσάρτησαν στο κράτος τους το βόρειο και μεγαλύτερο τμήμα της σημερινής Σλοβενίας. Η Ιταλία προσάρτησε τη νότια Σλοβενία, τμήματα και νησιά της Δαλματίας μαζί με το Σπλιτ και το Ντουμπρόβνικ στην Κροατία. Οι Ούγγροι προσάρτησαν μικρό τμήμα στην ανατολική Σλοβενία και τη δυτική Βοϊβοντίνα. Η Αλβανία προσάρτησε το Κοσσυφοπέδιο, μικρό τμήμα του Μαυροβουνίου και το δυτικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, όπου κατοικούν κυρίως Αλβανοί. Η Βουλγαρία προσάρτησε στο έδαφος της το σύνολο της σημερινής κεντρικής και ανατολικής Βόρειας Μακεδονίας και μικρό τμήμα στην ανατολική Σερβία.
Τα κράτη - προτεκτοράτα
Στην υπόλοιπη χώρα δημιουργήθηκαν τρία διαφορετικά κράτη - προτεκτοράτα. Στα εδάφη, υπό γερμανική και ιταλική κατοχή, της σημερινής Κροατίας και Βοσνίας - Ερζεγοβίνης οι φασίστες Κροάτες Ουστάσι δημιούργησαν ένα κράτος - μαριονέτα, το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας (NDH). Στην υπό γερμανική κατοχή Σερβία, δημιουργήθηκε το κράτος της Σερβίας, η επονομαζόμενη και Σερβία του Νέντιτς. Στο υπό ιταλική κατοχή Μαυροβούνιο, δημιουργήθηκε το Ανεξάρτητο Κράτος του Μαυροβουνίου.
Η Αντίσταση
αριστερά|μικρογραφία|Ο Τίτο Ένας σκληρός πόλεμος της αντίστασης οδήγησε σύντομα τους Παρτιζάνους με επικεφαλής τον κομμουνιστή ηγέτη Τίτο, στο να αποτελέσουν το πιο σημαντικό κίνημα της αντίστασης. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Γιουγκοσλαβίας, που ιδρύθηκε μαζί με άλλα πολιτικά κόμματα, το Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο (Jedinstveni narodnooslobodilačk), αναπτύσσει το Νοέμβριο του 1942, ένα αντιπροσωπευτικό πολιτικό όργανο, το αντιφασιστικό Συμβούλιο Εθνικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας (Antifašističko V(ij)eće Narodnog Oslobođenja Jugoslavije). Από τις 21 έως 29 Νοεμβρίου 1943, το Συμβούλιο Εθνικής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας  στη δεύτερη συνεδρίασή του στο Γιάιτσε θεσπίζει ένα πολιτικό πρόγραμμα, που περιλαμβάνει τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού γιουγκοσλαβικού κράτους, τη Δημοκρατική Ομοσπονδία της Γιουγκοσλαβίας, και επίσης τη διεξαγωγή μετά τον πόλεμο δημοψηφίσματος με το ερώτημα εάν θα πρέπει να διατηρηθεί η μοναρχία. Δημιουργείται μια προσωρινή κυβέρνηση, η Εθνική Επιτροπή για την Απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας (Nacionalni Komitet Oslobođenja Jugoslavije). Ο Τίτο, ανακηρύσσεται σε στρατάρχη της Γιουγκοσλαβίας και είναι ο πρωθυπουργός της χώρας. Η διάσκεψη της Τεχεράνης, η οποία πραγματοποιήθηκε την ίδια στιγμή, παρέχει ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα στους Παρτιζάνους, οι οποίοι αναγνωρίζονται από τους Συμμάχους ως το νόμιμο κίνημα αντίστασης, σε βάρος των Τσέτνικ. Τον Ιούνιο του 1944, ο βασιλιάς Πέτρος Β' αναγνωρίζει με τη σειρά του τον Τίτο ως νόμιμο ηγέτη των Γιουγκοσλαβικών ενόπλων δυνάμεων. Με μια συμφωνία που επετεύχθη με τον Ιβάν Σούμπασιτς (Ivan Subasic), πρωθυπουργό της εξόριστης μοναρχικής κυβέρνησης σχηματίζεται μια μεταπολεμική κυβέρνηση συνασπισμού, με τον Σούμπασιτς να είναι Υπουργός Εξωτερικών. Οι αντάρτες κερδίζουν σταθερά έδαφος και το φθινόπωρο του 1944, συνεπικουρούμενοι από τον Κόκκινο Στρατό ελευθερώνουν το Βελιγράδι. Την άνοιξη του 1945, οι δυνάμεις του Άξονα και οι συνεργάτες τους έχουν ηττηθεί. Ο Τίτο σχηματίζει επίσημα την κυβέρνησή του στις 8 Μαρτίου. Οι τελευταίες συγκρούσεις λαμβάνουν χώρα το Μάιο του 1945 όταν ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος φτάνει στο τέλος του και επίσημα στην Ευρώπη. Τις επόμενες εβδομάδες με την εισβολή των Παρτιζάνων στη Σλοβενία, ο Τίτο ισχυρίζεται ότι απελευθερώνονται οι Γιουγκοσλάβοι πρόσφυγες από την αυστριακή Καρινθία. Περίπου 12.000 με 15.000 Σλοβένοι (συμπεριλαμβανομένων των μελών της Εθνικής Φρουράς της Σλοβενίας), περίπου 7.000 Σέρβοι και οι 150.000 με 200.000 Κροάτες (περίπου 40.000 Ουστάσι) αναγκάζονται από τους Βρετανούς για να διασχίζουν τα σύνορα.
Γιουγκοσλαβικές Δημοκρατίες
Η γιουγκοσλαβική ομοσπονδία αποτελείτο από τις έξι σοσιαλιστικές δημοκρατίες που δημιουργήθηκαν το 1944 καθώς και από δύο αυτόνομες περιοχές, το Κόσοβο και τη Βοϊβοντίνα, επιμέρους επαρχίες της Σερβίας. Ομοσπονδιακή πρωτεύουσα ήταν το Βελιγράδι.
Δημογραφία
Η Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας αναγνώριζε τις έννοιες "έθνη" (narodi) και "εθνικότητες" (narodnosti) ως διαφορετικές. Στο πρώτο περιλαμβάνονταν οι σλαβικές εθνότητες που αποτελούσαν τη ΣΟΔΓ ενώ στο δεύτερο άλλες σλαβικές ή μη ομάδες όπως Ούγγροι και Αλβανοί.
Εθνότητες
Πριν από τη διάλυση του Ομόσπονδου Κράτους της Γιουγκοσλαβίας η Δημοκρατία της Σερβίας που αντιπροσώπευε το 42% του συνολικού πληθυσμού είχε και 2 αυτόνομες περιοχές με εθνικές μειονότητες. Άλλες εθνικές ομάδες περιελάμβαναν τους Κροάτες, τους Βόσνιους μουσουλμάνους, τους Σλοβένους, τους Αλβανούς, τους Σλαβομακεδόνες, καθώς και τους Μαυροβούνιους, που είχαν αρχίσει να έχουν μια ξεχωριστή ταυτότητα από τους Σέρβους. Με μια τόσο περίπλοκη εθνοπολιτισμική σύνθεση η Γιουγκοσλαβία αποτελούσε το πιο ετερογενές πολυπολιτισμικό κράτος στην Ευρώπη.
Εξωτερική Πολιτική
Υπό τον Τίτο η Γιουγκοσλαβία υιοθέτησε μια πολιτική ουδετερότητας κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου. Ανέπτυξε στενές σχέσεις με τις χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου (Ομάδα Αδέσμευτων Χωρών), ενώ παράλληλα βελτίωσε τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Ο Στάλιν, μετά το 1948, θεωρούσε τον Τίτο προδότη και γι'αυτό το λόγο είχε καταδικαστεί απ'το Κρεμλίνο. Το 1968, μετά τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία, προστέθηκε επιπλέον αμυντική γραμμή στα σύνορα με τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Την 1η Ιανουαρίου 1967, η Γιουγκοσλαβία ήταν η πρώτη κομμουνιστική χώρα που άνοιξε τα σύνορά της για όλους τους ξένους επισκέπτες και μάλιστα χωρίς απαίτηση βίζας. Την ίδια χρονιά ο Τίτο προωθούσε μια ειρηνική επίλυση των Αραβο-ισραηλινών διαφορών. Πρότεινε στις αραβικές χώρες να αναγνωρίσουν το Ισραήλ με αντάλλαγμα να δοθούν πίσω τα εδάφη που είχε κατακτήσει. Οι αραβικές χώρες απέρριψαν την πρόταση ειρήνης.
Οι σχέσεις της Γιουγκοσλαβίας με την Αλβανία του Εμβέρ Χότζα ήταν αρκετά καλές. Οι δυο χώρες είχαν εμπορικές σχέσεις, με τη Γιουγκοσλαβία να απαιτεί τη διδασκαλία των σερβοκροατικών στα σχολεία. Εκείνη την περίοδο ήταν στα σκαριά η δημιουργία μιας βαλκανικής ομοσπονδίας μεταξύ Γιουγκοσλαβίας, Αλβανίας και Βουλγαρίας. Η Αλβανία ήταν σε πλήρη οικονομική εξάρτηση από τη Γιουγκοσλαβία, για τη χρηματοδότηση δημιουργίας υποδομών στη χώρα. Οι σχέσεις κλονίστηκαν όταν οι Αλβανοί διαμαρτυρήθηκαν θεωρώντας ότι οι Γιουγκοσλάβοι πλήρωναν πολύ φθηνά τους αλβανικούς φυσικούς πόρους. Από το 1948 και έπειτα, η Σοβιετική Ένωση ήταν στο "πλευρό" της Αλβανίας με σκοπό να βρίσκεται απέναντι από τη "αποσχισθείσα" Γιουγκοσλαβία. Σχετικά με το αλβανόφωνο Κόσσυφοπεδιο, οι δύο χώρες προσπαθούσαν να αμβλύνουν τις διαφορές τους με σκοπό να μειώσουν τον εθνικισμό που αναπτυσσόταν. Ο Χότζα αν και ήταν αντίθετος με την καλλιέργεια εθνικισμού στην Αλβανία μιας και ήταν πιστός στα κομμουνιστικά ιδεώδη της αδελφότητας των λαών, τη δεκαετία του 1980 με μερικές εμπρηστικές ομιλίες για του αλβανόφωνους του Κοσόβου και εναντίον της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης, προκάλεσε τα αντίθετα αποτελέσματα.
Το 1992 τα Ηνωμένα Έθνη επέβαλλαν κυρώσεις στη Γιουγκοσλαβία λόγω των πολεμικών συγκρούσεων. Οι κυρώσεις περιελάμβαναν, από εμπορικό εμπάργκο έως και αποκλεισμό ποδοσφαιρικών ομάδων από διεθνείς διοργανώσεις.