cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλισσα Βικτωρία
Τα πρώτα χρόνια
Μετά το θάνατο του συζύγου της η μητέρα της Βικτωρίας, Δούκισσα Βικτωρία, ανέπτυξε σχέσεις με τον Ιρλανδό αξιωματικό Σερ Τζον Κόνροϋ. Η συμπεριφορά του Κόνροϋ προς τη νεαρή πριγκίπισσα ήταν ιδιαίτερη τρυφερή αναπληρώνοντας έτσι την πατρική απουσία. thumb|200px|Η Βικτωρία το 1842. Ο συγγραφέας Α. Ν. Ουίλσον, μάλιστα, υποστηρίζει στο βιβλίο του "The Victorians" ότι η σχέση του Κόνροϋ με τη Βικτωρία ήταν πολύ προγενέστερη και πως αυτός ήταν ο πραγματικός πατέρας της Βικτωρίας. Η άποψη αυτή στηρίχθηκε στην εξέταση των οικογενειακών ιατρικών αρχείων και τη διαπίστωση πως η ασθένεια πορφυρία (μια κληρονομική δυσλειτουργία στην ικανότητα μεταβολισμού του οργανισμού) απασχολούσε παλαιότερα τη βασιλική οικογένεια αλλά σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία η βασίλισσα Βικτωρία δεν έπασχε από κάτι παρόμοιο και η δυσλειτουργία αυτή δεν πέρασε στους απογόνους της. Ο Ουίλσον γράφει ακόμα στο βιβλίο του ότι η βασίλισσα Βικτωρία ήταν φορέας της νόσου της αιμορροφιλίας, ασθένεια η οποία δεν καταγράφεται στα ιατρικά αρχεία της μητέρας της ούτε στα ιατρικά στοιχεία δεκαεπτά προγενεστέρων γενεών. Το γεγονός αυτό οδηγεί τον συγγραφέα στο συμπέρασμα ότι κληρονόμησε την αιμορροφιλία από τον Κόνροϋ.
Τα πρώτα της χρόνια η Βικτωρία μιλούσε μόνο γερμανικά εξ αιτίας της καταγωγής της μητέρας της. Στην ηλικία των τριών άρχισε να διδάσκεται αγγλικά και εν συνεχεία έμαθε ιταλικά, αρχαία ελληνικά, λατινικά και γαλλικά. Επίσημος δάσκαλός της ήταν ο Αιδεσιμότατος Τζορτζ Ντέηβις. Ο φόβος της μητέρας της για πιθανή δολοφονία της Βικτωρίας από τους αδελφούς του πατέρα της, με σκοπό να ανέβουν στη σειρά διαδοχής, οδήγησε σε αυξημένα μέτρα προστασίας της. Ακόμη και στην αίθουσα διδασκαλίας συνοδευόταν πάντα από φρουρό.
Στις 26 Ιουνίου 1830 πέθανε ο Γεώργιος Δ΄ και τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Γουλιέλμος ενώ η Βικτωρία ονομάστηκε Πριγκίπισσα – Διάδοχος. Η εύθραυστη υγεία του νέου μονάρχη τον έκανε να ανησυχεί για την περίπτωση που η ανιψιά του ανελάμβανε βασιλικά καθήκοντα πριν την ενηλικίωσή της, φοβούμενος την επιρροή του Κόνροϋ επάνω της. Ο ίδιος, μετά το θάνατο των δύο παιδιών του, δεν είχε νόμιμους διαδόχους, αν και απέκτησε άλλα δέκα νόθα παιδιά με την ερωμένη του Ντοροθία Μπλαντ. Για την αποφυγή του φαινομένου της ακυβερνησίας, το Κοινοβούλιο ψήφισε την "Πράξη περί Αντιβασιλείας του 1831", δια της οποίας θα οριζόταν αντιβασίλισσα η μητέρα της Βικτωρίας, εάν κατά την ανάληψη των καθηκόντων της η δεύτερη δεν είχε συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος.
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|220px|Πορτραίτο της Βικτωρίας την ημέρα της στέψης της, από τον Τζορτζ Χέυτερ (1838). Στις 20 Ιουνίου 1837, είκοσι επτά ημέρες μετά την ενηλικίωση της Βικτωρίας, ο θείος της Γουλιέλμος Δ΄ πέθανε. Το γεγονός της ανήγγειλαν ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερυ και ο αυλάρχης Μαρκήσιος του Κόνυγχαμ, καλώντας τη να αναλάβει την ανώτατη αρχή της Αυτοκρατορίας. Η ίδια σημείωνε στο ημερολόγιό της την ημέρα εκείνη: "Είμαι πολύ νέα και σε πολλά, αν όχι σε όλα, άπειρη αλλά είμαι σίγουρη πως πολύ λίγοι έχουν πιθανότερη αληθινή καλή πρόθεση και περισσότερο αληθινό πόθο να πράξουν ό,τι είναι καλό και δίκαιο, απ’ ότι έχω εγώ". αριστερά|μικρογραφία|Η στέψη της βασίλισσας Βικτωρίας (28 Ιουνίου 1838). Πίνακας του [[Τζον Μάρτιν (1839).]] thumb|right|220px|Η Βικτωρία φορώντας τα ενδύματα του αξιώματός της. Πορτραίτο του Βίντερχαλτερ (1854). Η απόδοση του βρετανικού στέμματος στη Βικτωρία έσπασε τη μακροχρόνια παράδοση, που ήθελε τον Βρετανό μονάρχη να αναλαμβάνει και τη διακυβέρνηση του Βασιλείου του Αννόβερου. Αυτή η μικρή μοναρχία κυβερνιόταν βάσει του παλαιού φραγκικού Σαλικού Νόμου, ο οποίος προέβλεπε την ανάρρηση μόνο ανδρών ηγεμόνων. Έτσι, τη διακυβέρνηση ανέλαβε ο θείος της Βικτωρίας, Ερνέστος Αύγουστος Α΄ του Αννόβερου, Δούκας του Κάμπερλαντ.
Η νεαρή Βασίλισσα με την άνοδό της στο θρόνο θέλησε να αποκοπεί από την επιρροή της μητέρας της και του Κόνροϋ. Οι αρχικά τρυφερές της σχέσεις με τον άτυπο πατριό της είχαν ψυχρανθεί, επειδή αντιλήφθηκε την προσπάθειά του να εκμεταλλευτεί τα προνόμια του αξιώματός της. Το μένος της εναντίον του οδήγησε και σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της βασιλείας της, όταν κατηγόρησε κάποια κυρία επί των τιμών, που παρουσίαζε συμπτώματα εγκυμοσύνης, ότι είναι παλλακίδα του. Εν τέλει αποδείχθηκε πως η νεαρή κοπέλα έπασχε από θανατηφόρο νόσημα και η Βικτωρία μετάνιωσε για την άκριτη επίθεσή της. Έπειτα από αυτό το γεγονός ο Κόνροϋ διέκοψε το δεσμό του με τη Βικτωρία και εγκατέλειψε τη χώρα. Αποκλεισμένη από το στενό βασιλικό περιβάλλον παρέμεινε και η μητέρα της Βικτωρίας μέχρι και τη γέννηση της πρώτης εγγονής της. Τότε μόνο, με την κατευναστική παρέμβαση του πρίγκηπα Αλβέρτου, έγινε δυνατό να αποκατασταθούν οι σχέσεις των δύο γυναικών.
Κυρίαρχο πολιτικό κόμμα την περίοδο εκείνη στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν οι Ουίγοι (μετέπειτα Φιλελεύθεροι) και ο πρωθυπουργός Ουίλλιαμ Λαμπ, 2ος Υποκόμης του Μέλμπορν. Έδειξε στη Βασίλισσα πατρική αγάπη, οφειλόμενη εν μέρει στον πρόσφατο χαμό του γιου του, και αυτή τον περιέβαλε από την πρώτη στιγμή με σεβασμό και αφοσίωση. Η συνεργασία τους, όμως, στην κορυφή της εξουσίας δε διήρκεσε για πολύ αδιατάρακτη. Η αδυναμία του Μέλμπορν να αντιμετωπίσει τις ανταρσίες στον Καναδά και τη Τζαμάικα οδήγησαν σε παραίτηση την κυβέρνησή του τον Μάιο του 1839 και ο Ρόμπερτ Πηλ, επικεφαλής του κόμματος των Τόρυ (από το 1834 Συντηρητικοί), κλήθηκε να σχηματίσει κυβέρνηση.
Τότε ξέσπασε η "Κρίση του Ευναστηρίου", κατόπιν της άρνησης της Βασίλισσας να αποδεχθεί την πρόταση του Πηλ να αποπέμψει όσες βασιλικές ακολούθους ανήκαν πολιτικά στους Ουίγους, αντικαθιστώντας τες με προσκείμενες στους Τόρυ. Η πρόταση έγινε επειδή ο Πηλ έβλεπε πως η κυβέρνηση, που θα σχημάτιζε, θα στηριζόταν σε μειοψηφία στη Βουλή των Κοινοτήτων και χρειαζόταν ένα σημείο εμπιστοσύνης από τη Βικτωρία. Η κρίση κατέληξε στην ανάκληση της παραίτησης του Μέλμπορν και την παραμονή του στην κεφαλή της κυβέρνησης μέχρι το 1841.
Γάμος
thumb|δεξιά|200px|Ο βασιλικός γάμος (1840). Ο πρώτος εξάδελφος της Βικτωρίας από την πλευρά της μητέρας της, Αλβέρτος, νεότερος γιος του Δούκα της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα, επισκέφθηκε το Λονδίνο το 1839. Εκεί συναντήθηκε για δεύτερη φορά με τη Βικτωρία και μεταξύ τους δημιουργήθηκε ειδύλλιο, το οποίο σύντομα κατέληξε σε πρόταση της Βασίλισσας να γίνει σύζυγός της.
Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1840 στο Βασιλικό Παρεκκλήσι των Ανακτόρων του Αγίου Ιακώβου, ενώ τέσσερις μέρες πριν η Βικτωρία είχε παραχωρήσει στο μέλλοντα σύζυγό της το προνόμιο να προσφωνείται ως η "Αυτού Βασιλική Υψηλότης". thumb|left|200px|Το βασιλικό ζεύγος (1854).
Ο Αλβέρτος δεν έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στο βρετανικό λαό και αυτός ήταν ο κύριος λόγος που δεν του παραχωρήθηκε ο τίτλος του Πρίγκηπα Βασιλικού Συζύγου παρά το 1857. Η επιρροή του, όμως, στη Βασίλισσα ήταν τεράστια και παραμέρισε οποιαδήποτε άλλη, συμπεριλαμβανομένης και αυτής του Μέλμπορν, ο οποίος και εγκατέλειψε οριστικά την πρωθυπουργία, κατόπιν της εκλογικής ήττας των Ουίγων το 1841.
Μετά το γάμο της η βασίλισσα Βικτωρία ενδιαφέρθηκε για την εξακρίβωση του ιδιαιτέρου επωνύμου του συζύγου της μέσα στον ευρύτερο Οίκο του Δουκάτου της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα. Εκείνη την εποχή το Δουκάτο κυβερνούσε η Δυναστεία των Βέττιν του κλάδου των Ερνεστίνων και η γραμματεία της την πληροφόρησε ότι το επινύμφιο επώνυμό της ήταν Βέττιν.
Κατάλογος χωρών ανά εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα
Εκπομπές CO2 από ορυκτά καύσιμα (σε %)
! colspan="2" |Εκπομπές CO2 από ορυκτά καύσιμα το 2017 !1990 !2005 !2017 !2017 (% του συνόλου) !2017 vs 1990: αλλαγή (%) ! data-sort-type="number" |Ανά περιοχή (tCO2/km2/yr) ! data-sort-type="" |Κατά κεφαλήν (tCO2/cap/yr) 🇲🇨 Monaco 🇸🇲 San Marino 🇻🇦 Vatican City 🇦🇩 Andorra 🇸🇸 South Sudan 🇱🇮 Liechtenstein
Βασίλισσα Βικτωρία
Γάμος
Στις 10 Ιουνίου 1840, ευρισκόμενη μέσα σε ανοιχτή άμαξα μαζί με τον Αλβέρτο και ενώ διένυε την πρώτη εγκυμοσύνη της, δέχθηκε δολοφονική επίθεση από τον δεκαοκτάχρονο Έντουαρντ Όξφορντ στο Λόφο του Συντάγματος (Constitution Hill). Ο νεαρός καταδικάστηκε για εσχάτη προδοσία σε θάνατο, αλλά η ποινή του δεν εκτελέστηκε λόγω παραφροσύνης. Η Βικτωρία δεν τραυματίστηκε από την επίθεση, καθώς οι βολές του επίδοξου δολοφόνου ήταν άστοχες. Το 1842 όμως έγιναν σε βάρος της άλλες τρεις, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρές απόπειρες, που οδήγησαν τον Αλβέρτο να προτείνει στα μέλη του Κοινοβουλίου την ψήφιση της "Πράξης περί Εσχάτης Προδοσίας", βάσει της οποίας οιοσδήποτε στόχευε με όπλο τη Βασίλισσα, της επετίθετο, πετούσε εναντίον της οποιοδήποτε αντικείμενο ή εμφάνιζε όπλο παρουσία της με σκοπό να την τρομάξει, καταδικαζόταν σε επτάχρονη φυλάκιση και μαστίγωση.
Κατάλογος χωρών ανά εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών
Βασίλισσα Βικτωρία
Απόγονοι
thumb|κέντρο|500px|Η βασιλική οικογένεια το 1846 (από αριστερά: [[Αλφρέδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα (1844-1900)|Αλφρέδος, Αλβέρτος Εδουάρδος, βασίλισσα Βικτωρία, πρίγκιπας Αλβέρτος, Αλίκη, Έλενα, Βικτωρία).]]
Πολιτικές εξελίξεις
Το χρονικό διάστημα της κοινής ζωής της Βικτωρίας με τον Αλβέρτο μέχρι και το θάνατό του το 1861, υπήρξε αυτό όπου η Βασίλισσα έδειξε το πλέον έντονο ενδιαφέρον για τα ζητήματα της Αυτοκρατορίας. Μετά την ήττα του Μέλμπορν ακολούθησαν οι κυβερνήσεις των Ρόμπερτ Πηλ και του λόρδου Τζον Ράσσελ, μετέπειτα 1ου Κόμη Ράσσελ. Και με τους δύο η Βικτωρία είχε αγαστές σχέσεις. Το 1842 το Χονγκ Κονγκ παραχωρήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο με τη Συνθήκη του Νανκίν κατόπιν της ήττας της Κίνας στον Πρώτο Πόλεμο του Όπιου. Η Βασίλισσα, που είχε υποστηρίξει την πραγματοποίηση του πολέμου, κατανοώντας την εμπορική αξία του οπίου, σχολίαζε σε μία επιστολή της προς το θείο της, Λεοπόλδο Α΄ του Βελγίου: "Ο Αλβέρτος διασκέδασε τρομερά με το ότι πήρα το νησί (sic) του Χονγκ Κονγκ." thumb|left|250px|Η Βασίλισσα σε συνεδρίαση του Συμβουλίου του Στέμματος (1838).
Το 1845 ο Πηλ εναντιώθηκε στους γαιοκτήμονες ανακαλώντας τους "Νόμους περί Δημητριακών", οι οποίοι προστάτευαν τα αγροτικά εισοδήματα με τον περιορισμό των εισαγωγών σιτηρών. Η κίνηση αυτή προκάλεσε τις αντιδράσεις του κόμματος των Ουίγων και μερίδας των Τόρυ και συνέβαλε στον ιρλανδικό λιμό των ετών 1845–1849. Εξαιτίας αυτών των γεγονότων ο Πηλ αναγκάστηκε να παραιτηθεί και το σχηματισμό κυβέρνησης ανέλαβε ο Τζον Ράσσελ.
Στην πρώτη κυβέρνηση Ράσσελ (1846–1852) συμμετείχε με το χαρτοφυλάκιο του Υπουργού των Εξωτερικών ο Χένρυ Τεμπλ, 3ος Υποκόμης Πάλμερστον, ο οποίος ήρθε σε έντονη αντίθεση με το βασιλικό ζεύγος. Αιτία ήταν η διαφορετική αντίληψη για την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής του Υπουργού και των Ανακτόρων. Ο Πάλμερστον υποστήριζε ότι κύριος στόχος της κυβερνητικής εξωτερικής πολιτικής έπρεπε να είναι η αύξηση της ισχύος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας με κάθε μέσο. Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής υιοθετούσε, ορισμένες φορές, πρακτικές που έφερναν σε δύσκολη θέση και αποδυνάμωναν τις ξένες κυβερνήσεις. Η βασίλισσα Βικτωρία και ο πρίγκιπας Αλβέρτος, αφετέρου, θεωρούσαν ότι η βρετανική κυβέρνηση όφειλε να κάνει ό,τι μπορούσε προκειμένου να βοηθήσει τις ευρωπαϊκές βασιλικές οικογένειες έναντι των επαναστατικών ομάδων που υποστήριζαν τον εκδημοκρατισμό. thumb|right|150px|Το διάσημο μαύρο [[γραμματόσημο της μίας πέννας με τη μορφή της Βικτωρίας (1840). Η Μεγάλη Βρετανία, κατά τη βασιλεία της, ήταν η πρώτη χώρα που εξέδωσε επίσημα γραμματόσημα.]]
Αποκορύφωμα της σύγκρουσης των δύο αντιλήψεων άσκησης πολιτικής στάθηκαν δύο περιστατικά. Το πρώτο ήταν η περίπτωση του Δον Δαυίδ Πατσίφικο, Εβραιο-Πορτογάλου που είχε λάβει τη βρετανική υπηκοότητα. Η ελληνική κυβέρνηση είχε αρνηθεί να του καταβάλει αποζημίωση για την καταστροφή από τον όχλο του σπιτιού του στην Αθήνα το Πάσχα του 1850 και αυτός απευθύνθηκε για προστασία στη βρετανική κυβέρνηση. Η Βρετανία επιθυμούσε το νησάκι της Σαπιέντζας για ναυτική βάση, θεωρώντας το εξάρτημα της αγγλοκρατούμενης Ζακύνθου, αλλά η Ελλάδα αρνούνταν αυτή την παραχώρηση. Έτσι με αφορμή την υπόθεση Πατσίφικο ο Πάλμερστον διέταξε τον ναύαρχο Παρκ να αποκλείσει το λιμάνι του Πειραιά. Ο αποκλεισμός αυτός κόστισε ιδιαίτερα στο ελληνικό κράτος και λύθηκε στις 15 Απριλίου 1850 με παρέμβαση της Ρωσίας και της Γαλλίας, των οποίων τα συμφέροντα απειλούνταν. Έπειτα από αυτό το περιστατικό η Βικτωρία απέστειλε ένα σημείωμα στον Πρωθυπουργό εκφράζοντας την δυσαρέσκειά της για τον τρόπο με τον οποίο ο Υπουργός των Εξωτερικών απέφυγε την υποχρέωση να υποβάλει προς έγκριση σε αυτήν τα μέτρα που λάμβανε. Ο Πρωθυπουργός ενεχείρισε στον Πάλμερστον το σημείωμα, όμως αυτός αρνήθηκε να υποβάλει την παραίτησή του, θεωρώντας ως πηγή εξουσίας του τη συνταγματική έγκριση και όχι τη βασιλική δύναμη.
Το δεύτερο περιστατικό αφορούσε το πραξικόπημα του Λουδοβίκου-Ναπολέοντα Βοναπάρτη, του μετέπειτα αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ΄. Μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος ο Πάλμερστον, χωρίς προηγούμενη κυβερνητική έγκριση, κάλεσε τον Πρεσβευτή της Γαλλίας και δήλωσε την προσωπική του έγκριση στο γεγονός. Όταν πληροφορήθηκε την ενέργειά του ο Πρωθυπουργός του ζήτησε να παραιτηθεί. Ο Πάλμερστον το έπραξε αλλά λίγες εβδομάδες αργότερα συνέβαλε στην πτώση της κυβέρνησης του Ράσσελ και την αντικατάστασή της από τη σύντομη κυβέρνηση του Λόρδου (μετέπειτα Κόμη) Ντέρμπυ.
Το 1851 ο Αλβέρτος διοργάνωσε τη Μεγάλη Έκθεση στο Παλάτι Κρύσταλ (Crystal Palace). Σε αυτήν το κοινό μπορούσε να παρακολουθήσει τα επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας και επιστήμης. Η έκθεση είχε μεγάλη επιτυχία και με τα χρήματα, που συγκεντρώθηκαν, αγοράστηκε έκταση γης στο Κένσινγκτον, όπου χτίστηκαν ιδρύματα και κέντρα για την προαγωγή του πολιτισμού και της τεχνολογίας όπως το Μουσείο Επιστημών, το Αυτοκρατορικό Κολλέγιο Επιστήμης και Τεχνολογίας, το Royal Albert Hall, κ.α. Η κίνηση αυτή είχε σαν αποτέλεσμα την ενδυνάμωση του γοήτρου της μοναρχίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ένα χρόνο αργότερα η Βικτωρία ενθάρρυνε τη δημιουργία κυβέρνησης συνασπισμού υπό τον Τζορτζ Γκόρντον Χάμιλτον, 4ο Κόμη του Αμπερντήν. Παρά την επιτυχία της κυβέρνησης στα εσωτερικά θέματα ο Αμπερντήν δεν κατάφερε να συγκρατήσει το, καθοδηγούμενο από τον Πάλμερστον, πολιτικό ρεύμα, που ήθελε την ανάμιξη της χώρας στον Κριμαϊκό Πόλεμο στο πλευρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η αντιδημοφιλία αυτού του πολέμου και η κακή διαχείριση των εκστρατευτικών επιχειρήσεων οδήγησαν τον Αμπερντήν στην υποβολή της παραίτησης της κυβέρνησής του.
Τον Φεβρουάριο του 1855 ο Πάλμερστον ανέλαβε την πρωθυπουργία. Η αρχικά προβληματική του σχέση με τη Βασίλισσα βελτιώθηκε σταδιακά και μεταξύ τους μπόρεσε να αναπτυχθεί καλή συνεργασία παρά τη μέχρι τέλους συγκεκαλυμμένη προσωπική της αποστροφή προς το πρόσωπό του.
Το 1857 έλαβε χώρα η Ινδική Ανταρσία. Η Ινδία διοικούνταν από την Εταιρία Ανατολικών Ινδιών με τη συνεργασία της βρετανικής κυβέρνησης. Αφορμή για την ανταρσία δόθηκε με την εισαγωγή νέας παρτίδας φυσιγγίων από το βρετανικό στρατό, που φημολογήθηκε ότι έχουν λιπανθεί με λαρδί. Οποιοσδήποτε Ινδουιστής δάγκωνε την άκρη του φυσιγγίου, όπως επέβαλλε η πρακτική της όπλισης των πυροβόλων, υπέπιπτε σε ιεροσυλία ερχόμενος σε επαφή με το χοιρινό λίπος. Το στράτευμα επαναστάτησε και κατέσφαξε πολλούς Βρετανούς ανώτερους αξιωματικούς και τις οικογένειές τους. Μετά την παύση της ανταρσίας η διοίκηση των Ινδιών υπήχθη απευθείας στην κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου.
Η Χήρα του Ουίνδσορ
Το Μάρτιο του 1861 η μητέρα της Βικτωρίας, Δούκισσα του Κεντ, πέθανε έχοντας την κόρη της στο πλευρό της (είχαν ήδη συμφιλιωθεί από τη γέννηση της πριγκίπισσας Βικτωρίας), ενώ το Νοέμβριο του 1861 ο Αλβέρτος προσβλήθηκε από τυφοειδή πυρετό. Η αρχική διάγνωση των γιατρών μιλούσε για γρίπη αλλά σύντομα η εξέλιξη της ασθένειας μετέβαλε τη διάγνωση. Στις 14 Δεκεμβρίου 1861 ο πρίγκηπας Αλβέρτος πέθανε βυθίζοντας τη Βικτωρία σε μία μακρά περίοδο πένθους. thumb|right|200px|Φωτογραφία της Βικτωρίας (1890) με τη χαρακτηριστική μαύρη αμφίεση που υιοθέτησε μετά το θάνατο του συζύγου της.
Από εκείνη τη στιγμή η Βασίλισσα υιοθέτησε τη, χαρακτηριστική μέχρι το τέλος της ζωής της, μαύρη ενδυμασία και απομονώθηκε από το δημόσιο βίο. Συνέχισε να ασχολείται τυπικά με τις υποθέσεις της Αυτοκρατορίας, αλλά αρνούνταν κάθε δημόσια εμφάνιση στο Λονδίνο, ακόμη και για το άνοιγμα των συνεδριάσεων του Κοινοβουλίου.
Τον περισσότερο χρόνο της, πλέον, τον περνούσε στη Σκωτία, στο Κάστρο Μπαλμόραλ. Εκεί συνδέθηκε με πολύ στενή φιλία με έναν από τους αγαπημένους υπηρέτες του Αλβέρτου, τον Σκωτσέζο Τζον Μπράουν. Αυτή η σχέση προκάλεσε σχόλια στη βρετανική κοινωνία, κάνοντας ορισμένους να μιλούν για κρυφό γάμο του Μπράουν και της Βασίλισσας και να αναφέρονται σκωπτικά σε αυτήν ως Κυρία Μπράουν. Μολονότι ένας τέτοιος γάμος δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ, η Βικτωρία έδειξε τη μεγάλη αγάπη που έτρεφε για τον Μπράουν, με την επιθυμία της να τοποθετηθεί στο φέρετρό της εκτός από μία τήβεννο του πρίγκηπα Αλβέρτου και μία τούφα από τα μαλλιά του Μπράουν.
Η αποχή της Βασίλισσας για μεγάλο διάστημα από τα κοινά προκάλεσε την πτώση της δημοτικότητας του μοναρχικού θεσμού και προώθησε την ιδέα της αντικατάστασής του με αβασίλευτη δημοκρατία.
Το 1864 η Βικτωρία παραχώρησε στην Ελλάδα τα Επτάνησα ως δώρο για την ανάδειξη στον ελληνικό θρόνο του ανιψιού της, Γουλιέλμου Γεωργίου της Δανίας. Πίσω από αυτή την κίνηση κρύβονταν, βέβαια, οι λεπτοί χειρισμοί της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής και οι συμφωνίες για εξασφάλιση των συμφερόντων του Ηνωμένου Βασιλείου στη Βαλκανική και την ανατολική Μεσόγειο, τις οποίες είχε αποδεχθεί ο νεαρός μονάρχης.
Το 1867, με την ψήφιση της "Δεύτερης Μεταρρυθμιστικής Πράξης", συντελέστηκε μία από τις μεγαλύτερες μετατροπές του βρετανικού εκλογικού συστήματος με εισήγηση του πρωθυπουργού Έντουαρντ Σμιθ Στάνλεϋ, 14ου Κόμη του Ντέρμπυ.
Ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ έγραψε το 1892 για τη Βικτωρία το ποίημα "Η χήρα στο Ουίνσδορ" (The Widow at Windsor) εξυμνώντας την ευγένεια και την καλοσύνη της.
Το ιρλανδικό πρόβλημα και ύστερες πολιτικές εξελίξεις
Η διάθεση ανεξαρτητοποίησης των Ιρλανδών από το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελούσε ένα χρονίζον πρόβλημα της αγγλικής πολιτικής. Η κατάσταση οξύνθηκε κατά το Μεγάλο Λιμό των ετών 1845 - 1849 όταν τα ανεπαρκή μέτρα για την αντιμετώπισή του από τον πρωθυπουργό Τζον Ράσσελ κόστισαν σε δημοφιλία στη Βασίλισσα. Τότε της αποδόθηκε και ο χαρακτηρισμός η "Βασίλισσα του Λιμού".thumb|left|200px|Η Βικτωρία απονέμει στον Ντισραέλι το Παράσημο της Περικνημίδος σε αναγνώριση των υπηρεσιών του προς την Αυτοκρατορία.
Οι σχέσεις μεταξύ της Βικτωρίας και των Ιρλανδών υπηκόων της παρέμειναν κακές σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας της. Η άρνησή της να επισκεφθεί την Ιρλανδία για ολόκληρη τη δεκαετία του 1870, ως απάντηση στην απόφαση της Δημοτικής αρχής του Δουβλίνου να μη συγχαρεί τον Πρίγκηπα της Ουαλίας για το γάμο του και την απόκτηση διαδόχου, βάθυνε περισσότερο το χάσμα. Ακόμη η Βικτωρία αρνείτο κατηγορηματικά την εγκαθίδρυση αντιβασιλείας στο νησί παρά τις εκκλήσεις Βρετανών και Ιρλανδών πολιτικών παραγόντων.
Η τελευταία φορά που επισκέφθηκε την Ιρλανδία ήταν ένα χρόνο πριν το θάνατό της, προκειμένου να καλέσει τους Ιρλανδούς να στρατευθούν στις Βρετανικές ένοπλες δυνάμεις κατά το Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς. Η επίσκεψή της προκάλεσε εθνικιστικές αντιδράσεις, που καθοδηγούσε ο Άρθουρ Γκρίφιθ, μελλοντικός ιδρυτής της πατριωτικής ιρλανδικής οργάνωσης Σιν Φέιν (Sinn Féin).
Το Δεκέμβριο του 1868, έπειτα από μία σύντομη πρωθυπουργική θητεία του Μπέντζαμιν Ντισραέλι, Κόμη του Μπήκονσφιλντ, τη διακυβέρνηση ανέλαβε ο ηγέτης των Φιλελευθέρων στη Βουλή των Κοινοτήτων, Ουίλλιαμ Γκλάντστοουν. Η κυβέρνηση του Γκλάντστοουν σχεδίαζε σημαντικές πολιτικές μεταρρυθμίσεις με απαρχές τη διεύρυνση του εκλογικού δικαιώματος, την εισαγωγή της μυστικής ψηφοφορίας και τον περιορισμό της δύναμης του κυρίαρχου σώματος ευγενών, της Βουλής των Λόρδων. Μολονότι αντίθετη στις μεταρρυθμίσεις, η Βικτωρία δεν κατάφερε να εμποδίσει τον δυναμικό Πρωθυπουργό να τις πραγματοποιήσει.
Το 1874 ο Γκλάντστοουν ηττήθηκε στις εκλογές και στην πρωθυπουργία επανήλθε ο Ντισραέλι. Η Βικτωρία έτρεφε μεγάλη συμπάθεια για τον Ντισραέλι και η στήριξή της προς τις πολιτικές του ήταν δεδομένη. Η δυναμική εξωτερική πολιτική και η αύξηση της παρεμβατικότητας της Μεγάλης Βρετανίας χαρακτήρισαν τη δεύτερη θητεία του ως επικεφαλής της κυβέρνησης. Με την εξαγορά της πλειοψηφίας των μετοχών της Διώρυγας του Σουέζ κατάφερε να αποκτήσει τον έλεγχο της πλέον σημαντικής θαλάσσιας διόδου της Μεσογείου ενώ το 1876 με την "Πράξη περί Βασιλικών Τίτλων" προσέφερε στη Βικτωρία τον τίτλο της Αυτοκράτειρας των Ινδιών.
Η παραδοσιακή πολιτική της Αυτοκρατορίας για θαλάσσια κυριαρχία οδήγησε στη στήριξη το 1878 της Οθωμανικής αυτοκρατορίας έναντι της Ρωσικής στο Συνέδριο του Βερολίνου. Το αντάλλαγμα για την διάσωση, ουσιαστικά, μετά την ήττα της στο Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο, του "μεγάλου ασθενούς των Βαλκανίων", όπως ονομαζόταν τότε η Οθωμανική αυτοκρατορία, ήταν η παραχώρηση στη Μεγάλη Βρετανία της Κύπρου.
Η εικοσαετία της αποδοχής και το τέλος
thumb|left|200px|Κάρτα του 1887 για τον εορτασμό του Χρυσού Ιωβηλαίου.
Οι εκλογές του 1880 επανέφεραν τον Γκλάντστοουν στην εξουσία και σήμαναν την οριστική αποχώρηση από τον πολιτικό στίβο του Ντισραέλι. Και αυτή τη φορά η συνεργασία Γκλάντστοουν και Βικτωρίας υπήρξε προβληματική. Η επιμονή του Πρωθυπουργού στην πολιτική δράση βάσει των ηθικών αξιών και του φιλελευθερισμού δεν μπορούσε να προσαρμοστεί με τις νέες ιμπεριαλιστικές βλέψεις της Αυτοκράτειρας, πλέον, Βικτωρίας. Η σχέση τους διερράγη οριστικά όταν ο Γκλάντστοουν πληροφορήθηκε τη μυστική παράδοση εμπιστευτικών εγγράφων από τη Βασίλισσα στον αρχηγό των Συντηρητικών, Μαρκήσιο του Σώλσμπερυ).
Το 1885 σχημάτισε κυβέρνηση ο Μαρκήσιος του Σώλσμπερυ, ο οποίος μοιραζόταν τις επεκτατικές βλέψεις της Βασίλισσας. Η εναλλαγή στην πρωθυπουργία Γκλάντστοουν και Σώλσμπερυ διήρκεσε μέχρι το 1894 οπότε ο πρώτος αποσύρθηκε, παραμένοντας απλό μέλος της Βουλής των Κοινοτήτων. Από το 1895 μέχρι και το τέλος της ζωής της Βικτωρίας κυβερνούσε ο Σώλσμπερυ με την πλήρη στήριξή της.
Το 1887 και το 1897 γιόρτασε το Χρυσό και το Αδαμάντινο, αντίστοιχα, Ιωβηλαίο της ηγεμονίας της. Οι συχνές δημόσιες παρουσίες της και οι συνεχείς επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων του Στέμματος είχαν αυξήσει το κύρος του μοναρχικού θεσμού στη χώρα.
Το 1898 το Ηνωμένο Βασίλειο ενεπλάκη στον Δεύτερο Πόλεμο των Μπόερς, του οποίου θερμή θιασώτης ήταν η Βασίλισσα. Στην προσωπική της ζωή τα τελευταία χρόνια αντιμετώπισε μία σειρά θανάτων και ασθενειών παιδιών και εγγονών της (βίωσε τους θανάτους δύο παιδιών και έξι εγγονών). Τελικά η Βικτωρία απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου του 1901 αφήνοντας πίσω της μία Αυτοκρατορία, στην οποία ο "Ήλιος ποτέ δεν δύει" και έχοντας ταυτίσει το όνομά της με μία ολόκληρη εποχή (Βικτωριανή εποχή).
Απόγονοι
Η Βασίλισσα Βικτωρία έχει αποκτήσει το προσωυνύμιο "γιαγιά της Ευρώπης". Είχε 9 παιδιά και 42 εγγόνια και έτσι όπως εξελίχθηκε το γενεαλογικό της δέντρο αυτήν την στιγμή 5 Ευρωπαίοι μονάρχες είναι απόγονοί της. Πρόκειται για τους Κάρολο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, Χάρολντ Ε΄ της Νορβηγίας, Φίλιππο ΣΤ΄ της Ισπανίας, Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας και Κάρολο ΙΣΤ΄ Γουσταύο της Σουηδίας. Από την Βασίλισσα Βικτωρία κατάγονταν και ιστορικά πρόσωπα όπως ο Γουλιέλμος Β΄ της Γερμανίας, οι Ρουμάνοι βασιλείς Κάρολος Β΄ και Μιχαήλ Α΄ και οι Έλληνες βασιλείς Αλέξανδρος, Γεώργιος Β΄ και Παύλος.
Προσφωνήσεις και τίτλοι
Ως η εξ ανδρών εγγονή ενός Βασιλιά του Αννόβερου η Βικτωρία επίσης δημιούργησε τους τίτλους της Πριγκίπισσας του Αννόβερου και της Δούκισσας του Μπράουνσβιγκ-Λύννεμπουργκ. Επίσης κράτησε τους τίτλους της Πριγκίπισσας της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα και της Δούκισσας της Σαξονίας κ.ά. ως σύζυγος του πρίγκηπα Αλβέρτου.
thumb|upright| Η βασιλική κρυπτογραφία της Βικτωρίας (Victoria Regina).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Βρετανίδες πριγκίπισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου Κατηγορία:Βασίλισσες της Αγγλίας
Αλέκτορα
Τοποθεσία
Η Αλέκτορα βρίσκεται στο δυτικό άκρο της επαρχίας Λεμεσού, στα σύνορα με την επαρχία Πάφου. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 365 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια και νοτιανατολικά συνορεύει με το Πισσούρι, στα ανατολικά με την Πλατανίστεια, στα βόρεια με την Πάνω Αρχιμανδρίτα και στα δυτικά με τα Κούκλια.
Ονομασία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από τη λέξη αλέκτωρ που σημαίνει κόκορας. Το 1958 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του υιοθέτησαν μια εναλλακτική ονομασία του χωριού, αποκαλώντας το Gökağaç, που σημαίνει δέντρο του ουρανού.
Ιστορία
Ο οικισμός τη Αλέκτορας δημιουργήθηκε από κατοίκους γειτονικών χωριών οι οποίοι ασχολούνταν με την παραγωγή του δημοφιλούς την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κουκουναριού. Αιώνες αργότερα δημιουργήθηκαν αμπελώνες, από το σταφύλι των οποίων παραγόταν η κουμανδαρία.
Την εποχή της Φραγκοκρατίας το χωριό γίνεται βασιλικό φέουδο. Οι κάτοικοι του χωριού είτε δολοφονούνται είτε διώχνονται σε άλλες περιοχές. Στο χωριό εγκαθίσταται πληθυσμός από τη Συρία και την Παλαιστίνη, οι οποίοι εκτοπίστηκαν από τη γη τους την εποχή των Σταυροφοριών.
Το 1571 η Κύπρος γίνεται μέρος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι Φράγκοι και Λατίνοι κάτοικοι της Αλέκτορας που δεν δολοφονήθηκαν, αναγκάστηκαν να ασπαστούν τον Ισλαμισμό ώστε να μην πληρώνουν βαριές φορολογίες και να μην διώκονται από τους Οθωμανούς. Έτσι, μετά χρόνια η Αλέκτορα μετατρέπεται σε ένα τουρκοκυπριακό χωριό. Ελάχιστοι Ελληνοκύπριοι κατοίκησαν στο χωριό στο χωριό στα τέλη του 19ου αιώνα, οι οποίοι το εγκατέλειψαν τη δεκαετία του 1950.
Την περίοδο των δικοινοτικών διαταραχών η Αλέκτορα αποτέλεσε κέντρο υποδοχής των Τουρκοκυπρίων των γειτονικών χωριών Γεροβάσα και Μαλιά. Κάποιοι από αυτούς παρέμειναν στην Αλέκτορα και δεν επέστρεψαν στα χωριά τους. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του χωριού μετακινήθηκαν στη Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου. Παρέμειναν εκεί έως τον Ιανουάριο του 1975. Ακολούθησε η ανταλλαγή πληθυσμών και έτσι οι κάτοικοι της Αλέκτορας μετακινήθηκαν στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου, κυρίως στο χωριό Πεντάγεια.
Στην Αλέκτορα κατοίκησαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από τις κατεχόμενες περιοχές.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αλέκτορας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Φόρουμ της Μαύρης Θάλασσας για τις Εταιρικές Σχέσεις και τον Διάλογο
thumb|280px|Μέλη του Φόρουμ της Μαύρης Θάλασσας {{legend|#ff7f40|Μέλη}} {{legend|#00ff00|Παρατηρητές}}
Η εναρκτήρια συνεδρίαση του Φόρουμ της Μαύρης Θάλασσας Πόντου για εταιρικές σχέσεις και διάλογο (BSF) πραγματοποιήθηκε στις 4 με 6 Ιουνίου το 2006 στο Βουκουρέστι. Το Φόρουμ είναι μια πρωτοβουλία της Ρουμανίας, η οποία αρχικά σήμαινε να κατέχει ετήσιες συνόδους προεδρικό επίπεδο (οι τόποι εκ περιτροπής μεταξύ των συμμετεχουσών χωρών) και συνάντηση θεματικές ή κλαδικές συνεργασίας κατά τη διάρκεια της εν λόγω ετήσια διαστήματα. Το Forum δεν έχει ως στόχο να δημιουργήσει νέα περιφερειακά όργανα, αλλά να μετατραπεί σε μια τακτική διαδικασία διαβούλευσης μεταξύ των χωρών της ευρύτερης περιοχής της Μαύρης Θάλασσας (οριζόμενο ως το Νότιο Καύκασο μέχρι την Κασπία Θάλασσα) και μεταξύ αυτής της ομάδας χωρών και διεθνών οργανισμών, όπως ως Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά την εναρκτήρια σύνοδο κορυφής, υπάρχουν άλλες κορυφές είχαν προγραμματιστεί.
Μετά Ρουμανία και η Βουλγαρία εντάχθηκαν στην ΕΕ το Φόρουμ μπορεί να γίνει με την πρωτοβουλία της ΕΕ για τη συνεργασία με τη Μαύρη Θάλασσα και την Κασπία αναφέρει παρόμοια με τη Βόρεια Διάσταση πρωτοβουλία για τις σκανδιναβικές χώρες και τα κράτη της Βαλτικής Θάλασσας.
Μέλη
Οι πρόεδροι Τραϊάν Μπασέσκου της Ρουμανίας, Βλαντιμίρ Βορόνιν της Μολδαβίας, Βίκτορ Γιουστσένκο της Ουκρανίας, Μιχαήλ Σαακασβίλι της Γεωργίας, Ρομπέρτ Κοτσαριάν της Αρμενίας, Ιλχάμ Αλίγιεφ του Αζερμπαϊτζάν, ένας υπουργός Επικρατείας της Τουρκίας και ένας εκπρόσωπος της Βουλγαρίας υπέγραψαν κοινή δήλωση κατά την εναρκτήρια σύνοδο της το BSF. Ενώθηκαν με ανώτερους αξιωματούχους από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ, ΕΕ, κ.λπ.
Κατηγορία:Διεθνής οικονομική
Νικολάι Μπάσοφ
Ο Νικολάι Γκεννάντιεβιτς Μπάσοφ (ρωσ. Николай Геннадиевич Басов, 14 Δεκεμβρίου 1922 - 1 Ιουλίου 2001) ήταν Σοβιετικός φυσικός και παιδαγωγός. Για την εργασία του πάνω στην κβαντική ηλεκτρονική, η οποία οδήγησε στην κατασκευή του λέιζερ και μέιζερ μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής με τους Αλεξάντρ Πρόχοροφ και Τσαρλς Χαρντ Τάουνς.
Βιογραφία
Ο Μπάσοφ γεννήθηκε στην πόλη Ουσμάν στη σημερινή περιφέρεια Λίπετσκ της Ρωσίας. Τελείωσε το σχολείο το 1941 στο Βορόνεζ, και αργότερα έκανε τη στρατιωτική του θητεία στην Ιατρική Ακαδημία Κούιμπισεφ. Το 1943 άφησε την Ακαδημία και εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό, συμμετέχοντας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με το Πρώτο Ουκρανικό Μέτωπο.
Ο Μπάσοφ αποφοίτησε από τη σχολή φυσικής μηχανικής της Μόσχας το 1950. Τότε είχε μια καθηγεσία στο MEPI και επίσης είχε εργαστεί στο Ινστιτούτο Φυσικής Λέμπεντεφ (LPI), όπου έκανε μια διατριβή το 1953 για την υποψηφιότητα Επιστημών βαθμού (ισοδύναμο με διδακτορικό) και μια διατριβή για το διδακτορικό του πτυχίο Επιστημών το 1956. Ο Μπάσοφ ήταν διευθυντής του LPI την περίοδο 1973-1988. Εξελέγη το 1962 αντεπιστέλλον μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών (Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών από το 1991)  και Τακτικό Μέλος της Ακαδημίας το 1966. Το 1967 εξελέγη μέλος του Προεδρείου της Ακαδημίας (1967-1990), από το 1990 ήταν ο σύμβουλος του Προεδρείου της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. Ήταν επίτιμο μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Επιστημών. Ήταν ο επικεφαλής του εργαστηρίου κβαντικής ραδιοφυσικής στο LPI μέχρι το θάνατό του το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν
Μεταβατικό κλίμα
Μεταβατικό κλίμα ονομάζεται επίσημα το κλίμα που είναι ανάμεσα στο ωκεάνιο και ηπειρωτικό κλίμα. Χαρακτηρίζεται από σχετικά ψυχρούς χειμώνες και ήπια καλοκαίρια. Το μεταβατικό κλίμα βρίσκεται στην Ευρώπη, στην περιοχή από Ουγγαρία ως Πολωνία. Επίσης, συναντάται στις περιοχές μετά τον Καύκασο και πριν την έρημο Γκόμπι. Αυτό το κλίμα επικρατεί και στα 2/3 της έκτασης των Βόρειων ΗΠΑ εκτός από την περιοχή των Βραχώδων ορέων και των συνόρων με τον Καναδά. Σε αυτήν την κλιματική ζώνη υπάρχουν οι περισσότερες στέπες. Τα μέρη στα οποία επικρατεί αυτό το κλίμα είναι κυρίως αραιοκατοικημένα, λόγω των ξηρών ανέμων που επικρατούν εκεί.
Κατηγορία:Κλίμα
3283 Σκορίνα
Ο Σκορίνα (Skorina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναούτσνι της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Λευκορώσου λόγιου, τυπογράφου και ανθρωπιστή Φραγκίσκου Σκαρίνα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σκορίνα εκτιμάται σε 10,62 ± 0,07 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,076. Η περίοδος περιστροφής του γύρω από τον εαυτό του είναι άγνωστη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκορινα
Chaos Break
Σενάριο
Η πλοκή εξελίσσεται σε ένα εγκαταλελειμμένο βιοχημικό εργαστήριο, που βρίσκεται σε ένα απομονωμένο νησί. Οι δύο κύριοι χαρακτήρες, Mitsuki και Rick, είναι μέρος μιας μικρής ερευνητικής ομάδας, η οποία στάλθηκε στο εργαστήριο για να ανακαλύψει τα αίτια μιας ανώμαλης θερμικής αντίδρασης.
Η πρόοδος στο παιχνίδι γίνεται με την κατατρόπωση εχθρών, που στην προκειμένη περίπτωση είναι εξωγήινες μορφές ζωής και το αυτοματοποιημένο σύστημα άμυνας του εργαστηρίου. Με τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών μέσα στο παιχνίδι, ο παίκτης μπορεί να αποθηκεύσει και να διαβάσει αρχεία που εξηγούν το πρελούδιο της ιστορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2000 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τρόμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών τρίτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της EON Digital Entertainment
Νικολά Μπατούμ
Ο Νικολά Μπατούμ (γαλλικά: Nicolas Batum) (γενν. 14 Δεκεμβρίου 1988) είναι Γάλλος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ/πάουερ φόργουορντ για τους Λος Άντζελες Κλίπερς. Με την Εθνικής Γαλλίας, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 2013, το αργυρό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 και στο Ευρωμπάσκετ 2011 και το χάλκινο μετάλλιο στα Παγκόσμια Κύπελλα του 2014 και του 2019, καθώς και στο Ευρωμπάσκετ 2015.
Σταδιοδρομία ως νέος
Ο Μπατούμ είχε εντυπωσιακή απόδοση στο Nike Hoop Summit του 2007, σημειώνοντας 23 πόντους (9/13 δίποντα, 3/5 τρίποντα) σε 28 λεπτά. Πήρε επίσης 4 ριμπάουντ και έκανε 4 κλεψίματα.
Ως νεαρός, ο Μπατούμ θεωρούνταν ένας από τους πιο ταλαντούχους νεαρούς παίκτες στην Ευρώπη, καθώς κατατάχθηκε στο Νο 17 μεταξύ των παικτών που γεννήθηκαν το 1988, από τον ιστότοπο σκάουτινγκ DraftExpress.com, τη στιγμή που μπήκε στο NBA Ντραφτ του 2008.
Λε Μαν (2006–2008)
δεξιά|μικρογραφία|265x265εσ| Ο Μπατούμ (στη φωτογραφία το 2007) ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Γαλλία. Ενώ έπαιζε για τη Λε Μαν, ο Μπατούμ είχε μέσο όρο 3,4 πόντους, 2,5 ριμπάουντ, 0,5 ασίστ ανά παιχνίδι σε 13 λεπτά για τη σεζόν 2006–2007 του Πρωταθλήματος Γαλλίας και 12,3 πόντους, 5,0 ριμπάουντ και 3,6 ασίστ ανά παιχνίδι σε 28 λεπτά για τη σεζόν 2007–2008.
Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς (2008–2011)
δεξιά|μικρογραφία|218x218εσ| Ο Μπατούμ με τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς το 2011. Ο Μπατούμ επιλέχθηκε στην 25η επιλογή στο NBA Ντραφτ του 2008 από τους Χιούστον Ρόκετς. Άμεσα, ανταλλάχθηκε στους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς για τα δικαιώματα των Ντάρελ Άρθουρ και Τζόι Ντόρσεϊ.
Αφού ήρθε από τον πάγκο για τα τρία πρώτα παιχνίδια της καριέρας του στο ΝΒΑ, ο Μπατούμ έπαιξε στην αρχική 5άδα στη θέση του Τράβις Άουτλο στο τέταρτο παιχνίδι του Πόρτλαντ τη σεζόν 2008-09, σε μια ήττα με 103-96 από τους Γιούτα Τζαζ. Στις 13 Μαρτίου 2009, ο Μπατούμ κατέγραψε 20 πόντους (ρεκόρ σεζόν) σε μια νίκη με 109-100 επί των Νιου Τζέρσεϊ Νετς.
Ο Μπατούμ έχασε τους πρώτους 45 αγώνες της σεζόν 2009–10 λόγω σχισμένου χόνδρου στον δεξιό του ώμο. Έπαιξε στο πρώτο του παιχνίδι της σεζόν στις 25 Ιανουαρίου 2010.
ΣΛΟΚ Νανσί (2011)
Τον Αύγουστο του 2011, κατά τη διάρκεια του λοκ άουτ του ΝΒΑ το 2011, υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την γαλλική ΣΛΟΚ Νανσί Μπασκέτ, το οποίο ίσχυε μέχρι το τέλος του λοκ άουτ του ΝΒΑ.
Επιστροφή στο Πόρτλαντ (2011–2015)
Στις 25 Ιουνίου 2012, οι Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς επέκτειναν το συμβόλαιο του Μπατούμ. Λιγότερο από τρεις εβδομάδες αργότερα, ο Μπατούμ υπέγραψε ένα σύμφωνο προσφοράς 46 εκατομμυρίων δολαρίων για 4 χρόνια με τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Στις 18 Ιουλίου 2012, οι Τρέιλ Μπλέιζερς επέλεξαν να ισοφαρίσουν την προσφορά των Τίμπεργουλβς, υπογράφοντας τον Μπατούμ στην ομάδα κατά τη διάρκεια της σεζόν 2015–16.
Στις 21 Ιανουαρίου 2013, ο Μπατούμ κατέγραψε το πρώτο του τριπλ νταμπλ, σε μια ήττα με 98–95 από τους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς, καταγράφοντας 12 πόντους, 10 ριμπάουντ και 11 ασίστ, συν 3 κλεψίματα και 2 κοψίματα.
Ο Μπατούμ είχε μια χρονιά καριέρας το 2012–13, καθώς τελείωσε με ρεκόρ σχεδόν σε κάθε στατιστικό. Η μεγαλύτερη βελτίωσή του ήταν στις ασίστ, όπου είχε κατά μέσο όρο 4,9 ασίστ, υπερτριπλάσιες από το προηγούμενο ρεκόρ καριέρας του (1,5 ασίστ ανά παιχνίδι τη σεζόν 2010–11).
Σάρλοτ Χόρνετς (2015–2020)
Στις 7 Ιουλίου 2016, ο Μπατούμ υπέγραψε νέο πενταετές συμβόλαιο αξίας 120 εκατομμυρίων δολαρίων. Στις 23 Δεκεμβρίου 2016, κατέγραψε το πρώτο του τρίπλ-νταμπλ της σεζόν, με 20 πόντους, 11 ριμπάουντ και 10 ασίστ, στη νίκη με 103–91 επί των Σικάγο Μπουλς.
Ο Μπατούμ ανακάλυψε ότι αποδεσμεύθηκε από τους Χόρνετς, στο Twitter, στις 29 Νοεμβρίου 2020.
Λος Άντζελες Κλίπερς (2020–σήμερα)
Την 1η Δεκεμβρίου 2020, ο Μπατούμ υπέγραψε με τους Λος Άντζελες Κλίπερς.
Στις 13 Αυγούστου 2021, ο Μπατούμ υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τους Κλίπερς.
Στις 6 Ιουλίου 2022, ο Μπατούμ υπέγραψε εκ νέου με τους Κλίπερς για διετές συμβόλαιο.
Εθνική ομάδα
Ο Μπατούμ ήταν μέλος της εθνικής ομάδας νέων της Γαλλίας που κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ16 του 2004. Ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίκτης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ18 του 2006, καθώς η Γαλλία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο σε αυτό τη διοργάνωση.
Το 2006, ο Μπατούμ ονομάστηκε ο Πολυτιμότερος Παίκτης του Τουρνουά Άλμπερτ Σβάιτσερ στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας, ως μέρος της νικήτριας Εθνικής Γαλλίας. Ο Μπάτουμ είχε μέσο όρο 19 πόντους, πάνω από 5 ριμπάουντ και πάνω από 2 κλεψίματα ανά παιχνίδι, κατά τη διάρκεια των 7 αγώνων της διοργάνωσης.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2012
Ο Μπατούμ έπαιξε με την Εθνική Γαλλίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012. Αργά σε μια ήττα με 66-59 στον προημιτελικό από την Ισπανία, ο απογοητευμένος Μπατούμ χτύπησε στη βουβωνική χώρα τον Ισπανό παίκτη Χουάν Κάρλος Ναβάρο. Μετά το παιχνίδι, ο Μπατούμ είπε, «Ήθελα να του δώσω έναν καλό λόγο για να κάνει ψεύτικο πέσιμο». Ο Μπατούμ ζήτησε συγγνώμη αργότερα μέσω του Twitter, γράφοντας: «Έδειξα μια κακή εικόνα για τη Γαλλία και τον εαυτό μου και την πόλη του Πόρτλαντ, Όρεγκον. Συγχαρητήρια στην ομάδα της Ισπανίας».
Παγκόσμιο Κύπελλο 2014
Ο Μπατούμ ήταν μέλος της Εθνικής Γαλλίας που τερμάτισε στην τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, και έγινε η πρώτη γαλλική ομάδα που κέρδισε μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Στα δύο τελευταία παιχνίδια είχε μέσο όρο 31,0 πόντους και στη συνέχεια ονομάστηκε στην Κορυφαία Ομάδα της Διοργάνωσης.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Ο Μπατούμ έκανε κόψιμο στον Κλέμεν Πρέπελιτς στο τελευταίο δευτερόλεπτο των ημιτελικών των Ολυμπιακών Αγώνων του 2020, δίνοντας τη νίκη στη Γαλλία. Η Γαλλία έχασε στον τελικό με 82-87 από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ρουντί Γκομπέρ δήλωσε ότι το κόψιμο του Μπατούμ ήταν ένα από τα καλύτερα που είχε δει ποτέ. Το κόψιμο του κατατάχθηκε ως μία από τις αξέχαστες στιγμές των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2020.
Προσωπική ζωή
Τον Μάρτιο του 2017, ο Μπατούμ έγινε μέτοχος της Infinity Nine Sports, της εταιρείας που ανήκει στον Τόνι Πάρκερ, η οποία διευθύνει τον γαλλικό σύλλογο ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν, και ανέλαβε τη θέση του διευθυντή των επιχειρήσεων μπάσκετ στην ΑΣΒΕΛ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι καμερουνέζικης καταγωγής Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2009 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Γάλλοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λε Μαν Σαρτ Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Γάλλοι καλαθοσφαιριστές στο NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νανσί Μπασκέτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάρλοτ Χόρνετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Κλίπερς
Πλοίο Αλιείας Τορπιλών
Τα Πλοία Αλιείας Τορπίλων (ΠΑΤ) είναι πολεμικά πλοία που έχουν αποστολή την αλιεία τορπιλών ύστερα από τις εκπαιδευτικές βολές των πλοίων, των υποβρυχίων, των αεροσκαφών και των ελικοπτέρων του στόλου.
Πηγές
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Αμιάν ΣΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1901 Κατηγορία:Αμιάν ΣΚ
Βόρεια Ασία
Η Βόρεια Ασία είναι γεωγραφικός όρος που αναφέρεται στο βόρειο τμήμα της Ασιατικής ηπείρου. Η περιοχή περιλαμβάνει μόνο Ρώσικο έδαφος και ταυτίζεται με την Ασιατική Ρωσία, καθώς και με την ιστορική περιοχή της Σιβηρίας.
Ο συνολικός πληθυσμός της Βορείου Ασίας ανέρχεται περίπου σε 33,7 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ καλύπτει μια έκταση 13.100.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αποτελεί το 75% του εδάφους της Ρωσίας, αλλά μόνο το 22% του πληθυσμού της, με πυκνότητα 2,5 ατόμων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Η μεγαλύτερη πόλη της γεωγραφικής αυτής έκτασης είναι το Νοβοσιμπίρσκ με πληθυσμό 1.547.910 κάτοικους και το οποίο αποτελεί επίσης την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας και πρωτεύουσα της Περιφέρειας Νοβοσιμπίρσκ και της Σιβηρικού Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος.
Στην περιφέρεια που εκτείνεται η περιοχή χρησιμοποιούνται 8 ζώνες ώρας (UTC+05:00 - UTC+12:00).
Παραπομπές και υποσημειώσεις
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ασίας
Pontifex Maximus
Ο Pontifex Maximus ή Ύπατος Ποντίφηκας είναι τίτλος που δήλωνε τον αρχιερέα του αρχαίου ρωμαϊκού Κολλεγίου των Ποντιφήκων (Collegium Pontificum). Ήταν ο πιο σημαντικός θρησκευτικός τίτλος της αρχαίας Ρωμαϊκής θρησκείας, σταδιακά όμως περιέλαβε περισσότερες πολιτικές και διοικητικές αρμοδιότητες. Αρχικά ήταν τίτλος προσιτός μόνο στους πατρικίους, πράγμα που άλλαξε το 254 π.Χ. με την ανάδειξη ενός πληβείου στην θέση αυτή.
«Ύπατος Ποντίφηξ», ή απλά «Ποντίφηκας», ονομάζεται σήμερα ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, γνωστός και ως «Πάπας» (ιταλικό υποκοριστικό της λέξης πατέρας).
Ετυμολογία
Η λατινική λέξη «Pontifex» κυριολεκτικά σημαίνει «Κατασκευαστής Γεφυρών» (pons + facere). «Maximus» σημαίνει Ανώτατος, Ύπατος. Πρέπει να τονιστεί εδώ πως η θέση του "Κατασκευαστή Γεφυρών" στην Ρώμη ήταν πολύ σπουδαία. Ο ποταμός Τίβερης που την διασχίζει είχε ιερή σημασία για τους Αρχαίους Ρωμαίους και μόνο ένας γνωστός και ευσεβής Ρωμαίος επιτρεπόταν να αλλοιώσει τον ποταμό με μηχανικές προσθήκες. Βέβαια στην συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον περιγράφει την δημιουργία γεφυρών μεταξύ Θεών και Ανθρώπων. Η λέξη από μερικούς θεωρείται και παραλλαγή της Ετρουσκικής λέξης για τον ιερέα.
Καταγωγή, καθήκοντα και εξέλιξη των αρχαίων Ρωμαίων Ποντίφηκων
Στη Ρωμαϊκή Ρεπούμπλικα ο Pontifex Maximus ήταν ο ανώτερος άρχων της πολυθεϊστικής θρησκείας. Ήταν επίσης η σπουδαιότερη θέση στον Σύλλογο των Ποντιφήκων. Τον πρώτο καιρό της Δημοκρατίας ο Ποντίφηκας διόριζε τα υπόλοιπα μέλη της κολλεγίας, της οποίας τα μέλη επίσης ονομάζονταν Ποντίφηκες. Σύμφωνα με τον Κικέρωνα, ο θρυλικός βασιλιάς της Ρώμης Νουμάς Πομπίλιος ίδρυσε την Κολλεγία των Ποντιφήκων. Βέβαια, στη συνέχεια, εμφανίστηκαν και άλλοι θρησκευτικοί άρχοντες, ακόμη και σύλλογοι. Τα στοιχεία για τα πρώτα χρόνια είναι ελάχιστα αν και κάποιες πηγές μιλούν για τα καθήκοντα του Ποντίφηκα και για τις απαγορεύσεις που του ήταν επιβεβλημένες. Παρ´όλα αυτά κάποιες άλλες πηγές αναφέρουν ότι οι Ποντίφηκες ζούσαν μια, διακεκριμένη βεβαίως, κανονική κοσμική ζωή χωρίς πολλούς περιορισμούς. Ο αριθμός των Ποντιφήκων εκλεγόταν από το κοοπτάτιο (cooptatio). Αρχικά ήταν 6 και ύστερα αυξήθηκαν σε 16, μέχρι την επιβολή της Μοναρχίας όπου η θέση περιορίστηκε σε μία, που κατεχόταν από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα. thumb|right|150px|Ο [[Οκταβιανός Αύγουστος ως Pontifex Maximus]] Ο Ποντίφηκας δεν περιοριζόταν στον ιερατικό του ρόλο. Κατείχε, εκτός της θρησκευτικής, και πολιτική δύναμη χωρίς να είναι σίγουρο ποια από τις δύο κρινόταν ως ισχυρότερη. Η κατοχή της θέσης δεν απαγόρευε την κατοχή δικαστικής η στρατιωτικής θέσης στον κάτοχο της. Εγκατασταθείς στο παλαιό Βασιλικό Ανάκτορο «Curia Regia» στην Βία Σάκρα ασκούσε την εποπτεία επί παντός ιερού θέματος. Οι Ποντίφηκες κρατούσαν τα πρακτικά των εκλογών του δικαστικού σώματος και των δημόσιων ημερολογίων (annales maximi), εργασίες που τους πρόσδιδαν κύρος. Ακόμα συνέλεγαν πληροφορίες για την θρησκευτική παράδοση που αποτελούσε το δόγμα της θρησκείας τους.
Τέλος έλεγχαν το ημερολόγιο και το συγχρόνιζαν με την αλλαγή των εποχών, όποτε χρειαζόταν διόρθωση. Αυτό χρησιμοποιήθηκε από πολλούς Ποντίφηκες για να παρατείνουν τον χρόνο που κατείχαν το αξίωμα ή να βοηθήσουν πολιτικούς συμμάχους τους. Αυτό οδήγησε σε ημερολογιακό χάος που λύθηκε με την επιβολή του Ιουλιανού Ημερολογίου από τον Ιούλιο Καίσαρα που κατείχε την θέση.
Στην αρχή μόνο πατρίκιοι είχαν δικαίωμα να καταλάβουν την θέση αλλά το 254 π.Χ. η θέση άνοιξε και για τους πληβείους. Μετά την δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα και την εξορία του τότε Ποντίφηκα Σύλλα ο Αύγουστος Καίσαρας κατέλαβε την θέση κάνοντας την έναν από τους πολλούς αυτοκρατορικούς τίτλους.
Με την επικράτηση του Χριστιανισμού ο τίτλος αυτός παρέμεινε προσδίδοντας στον φέροντα την θεολογική ερμηνεία του γεφυροποιού ή οδοποιού μεταξύ Θεού και ανθρώπων.
Τον τρόπο εκλογής του Ύπατου Ποντίφηκα όρισαν κατά πρώτον η παράδοση, ο σχετικός νόμος του 332 π.Χ., ο Δομίτιος Νόμος (lex Domitia) του 104 π.Χ. και οι νόμοι του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα του 80 π.Χ. Μερικές διατάξεις αυτών των νόμων σχετικά με την Ποντιφίκια λειτουργία ισχύουν μέχρι σήμερα.
Στα αυτοκρατορικά χρόνια το αξίωμα του Ύπατου Ποντίφηκα αναλαμβανόταν από τον εκάστοτε Αυτοκράτορα, έως τον Γρατιανό, που πρώτος το αρνήθηκε το 375.
Χρήση από τους Χριστιανούς
Για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε ειρωνικά από τον Τερτυλλιανό τον 3ο αιώνα μ.Χ. για να χαρακτηρίσει τον Πάπα Κάλλιστο Α΄. Επίσημα χρησιμοποιήθηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. από τον Πάπα Γρηγόριο Α' για να δηλώσει την υπεροχή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και την πολιτική ηγεμονία του Βατικανού. Από τότε παρέμεινε ένας από τους τίτλους των προκαθήμενων της και των Ποντιφίκιων συμβουλίων της.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί Κατηγορία:Ιερατείο της Αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία
Μεχμέτ Αλί Μπιράντ
Γεννήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου του 1941 στη συνοικία Μπέηογλου της Κωνσταντινούπολης. Αποφοίτησε από το Λύκειο Γαλατασαράι.
Έγραψε αρκετά βιβλία, μεταξύ των οποίων τα 30 Sıcak Gün, Diyet, Türkiye’nin Avrupa Macerası, 12 Eylül 04.00 και Emret Komutanım.
Το Νοέμβριο του 2012, ο Μεχμέτ Αλί Μπιράντ αποκάλυψε σε τηλεοπτική εκπομπή πως, ενώ πάντοτε πίστευε πως είναι Τούρκος, πρόσφατα ανακάλυψε κουρδικές ρίζες στο γενεαλογικό του δέντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς