cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρουσλάν και Λουντμίλα
Πέμπτο άσμα
μικρογραφία|Μάχη του Τσερνομόρ με τον Ρουσλάν. Λιθογραφία, 1887. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο Ρουσλάν με το άλογό του μπροστά στο κάστρο και προκαλεί τον Τσερνομόρ σε μονομαχία. Ο Τσερνομόρ, που μπορούσε να πετάξει, του επιτίθεται από ψηλά. Ο Ρουσλάν πιάνει τα γένια του και τον αναγκάζει να πετάει στον αέρα για τρεις μέρες ενώ ο Ρουσλάν κρεμόταν από τα γένια του, μέχρι που ο μάγος παρακαλάει για έλεος και συμφωνεί να τον πάει στη Λουντμίλα. Ο Ρουσλάν ψάχνει στο παλάτι και περιπλανιέται στον κήπο, καλώντας τη Λουντμίλα, η οποία δεν εμφανίζεται. Τελικά τη βρίσκει αλλά η κοπέλα βρίσκεται σε λήθαργο και δεν τον ακούει.
Ο Ρουσλάν ξεκινάει, μεταφέροντας τη Λουντμίλα στην αγκαλιά του και τον Τσερνομόρ, που του έκοψε τη γενειάδα, σε ένα σάκο. Συναντά το κεφάλι, το οποίο, ικανοποιημένο που τον εκδικήθηκε, πεθαίνει εν ειρήνη. Σταματά να ξεκουραστεί σε ένα ρέμα και τον συναντά ένας ψαράς, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι ο Ρατιμίρ. Εξηγεί ότι έχει γνωρίσει την αληθινή του αγάπη και δεν ενδιαφέρεται πια τη Λουντμίλα. Χωρίζονται σαν φίλοι.
Η Νάινα εμφανίζεται στον Φάρλαφ και του λέει ότι έφτασε η ώρα να δράσει. Ο Φάλσταφ βρίσκει τον Ρουσλάν, που σταμάτησε για τη νύχτα κοντά στο Κίεβο, να κοιμάται και τον χτυπά το σπαθί του. Καθώς παίρνει τη Λουντμίλα και φεύγει, ο Ρουσλάν υποκύπτει στα τραύματά του.
Έκτο άσμα
μικρογραφία|Γραμματόσημο της Σοβιετικής ένωσης, 1961 Ο Φάρλαφ επιστρέφει τη Λουντμίλα στον πατέρα της, του οποίου η αρχική ευτυχία μετατρέπεται σύντομα σε απόγνωση καθώς ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί να την ξυπνήσει από τον βαθύ λήθαργο. Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη χειρότερα, το Κίεβο βρίσκεται υπό πολιορκία ορδών Πετσενέγκων.
Ο Φινλανδός βρίσκει τον Ρουσλάν και τον ανασταίνει με το μαγικό νερό. Του δίνει και ένα δαχτυλίδι που μπορεί να ξυπνήσει τη Λουντμίλα, αλλά του λέει ότι πρέπει πρώτα να σώσει την πόλη από την εχθρική επίθεση. Ο Ρουσλάν επιστρέφει στο Κίεβο και οδηγεί τους υπερασπιστές της πόλης στη νίκη.
Ο Ρουσλάν αγγίζει το πρόσωπο της Λουντμίλα με το δαχτυλίδι και αυτή ξυπνά. Ο Βλαντιμίρ δίνει την ευλογία του στο ζευγάρι. Ο Ρουσλάν συγχωρεί τον Φάρλαφ και τον Τσερνομόρ.
Διασκευές
μικρογραφία|Ρουσλάν και Λουντμίλα 1938
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Αλεξάντρ Πούσκιν
MS Estonia
Το MS Estonia (προηγούμενες ονομασίες Viking Sally (1980–1990), Silja Star (1990–1991), και Wasa King (1991–1993)) ήταν μεταγωγικό πλοίο, που βυθίστηκε το 1994 στη Βαλτική Θάλασσα με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 852 άνθρωποι. Πρόκειται για το πιο πολύνεκρο ναυάγιο, που έχει συμβεί σε ευρωπαϊκά ύδατα, σε καιρό ειρήνης.
Το ναυάγιο
Το MS Estonia βυθίστηκε ξημερώματα της 28ης Σεπτεμβρίου 1994, μεταξύ 00:55 και 01:50 (UTC+2) ενώ διέσχιζε τη Βαλτική Θάλασσα. Είχε ξεκινήσει από το Τάλιν, στις 18:30 την 27η Σεπτεμβρίου, και προορισμός του ήταν η Στοκχόλμη, όπου επρόκειτο να φτάσει στις 9:30 το πρωί της 28ης Σεπτεμβρίου. Στο πλοίο επέβαιναν 989 άνθρωποι από 17 χώρες: 803 επιβάτες και 186 μέλη του πληρώματος. Οι περισσότεροι επιβάτες ήταν Σουηδοί ενώ τα μέλη του πληρώματος ήταν κυρίως Εσθονοί.
Σύμφωνα με την τελική έκθεση αναφορικά με το ναυάγιο, ο καιρός ήταν μεν κακός, οι άνεμοι έφταναν τα 7 με 8 μποφόρ (15 με 20 μέτρα ανά δευτερόλεπτο) και τα κύματα τα 4 με 6 μέτρα αλλά επρόκειτο για συνηθισμένο καιρό την εποχή αυτή στη Βαλτική. Όλα τα επιβατικά πλοία που ήταν προγραμματισμένο να ταξιδέψουν εκτελούσαν κανονικά τα δρομολόγιά τους και ο καπετάνιος του πλοίου Silja Europa, που ορίστηκε επικεφαλής της επιχείρησης διάσωσης των ναυαγών του MS Estonia, ανέφερε ότι επρόκειτο για τυπική φθινοπωρινή καταιγίδα. Γύρω στη 01:00 τα ξημερώματα της 28ης Σεπτεμβρίου, ενώ το πλοίο βρισκόταν στο Αρχιπέλαγος του Τούρκου, ακούστηκε ένας μεταλλικός ήχος καθώς ένα δυνατό κύμα χτύπησε την πλώρη του. Μολονότι έγινε έλεγχος που δεν έδειξε κάποιο πρόβλημα επιβάτες και πλήρωμα συνέχισα να ακούν παρόμοιους ήχους τα επόμενα δέκα λεπτά.
Γύρω στις 1:15, η πόρτα του πλοίου άνοιξε και καθώς τα νερά πλημμύρισαν το κατάστρωμα όπου βρισκόταν τα αυτοκίνητα, το MS Estonia πήρε κλίση προς τα δεξιά, αρχικά 15 μοίρες, αργότερα, κατά τη 1:30, 60 μοίρες και στις 1:50 90 μοίρες. Το γεγονός ότι το πλοίο πήρε κλίση και πλημμύρισε πολύ γρήγορα εμπόδισε πολλούς ανθρώπους που βρισκόταν στις καμπίνες να ανέβουν στο κατάστρωμα. Το πλοίο γύρισε προς το λιμάνι ενώ οι τέσσερις μηχανές του παρουσίασαν επιβράδυνση και τελικά σταμάτησαν εντελώς. Γύρω στις 1:20 στάλθηκε σήμα από το πλοίο ότι βρισκόταν σε κίνδυνο χωρίς όμως να ακολουθηθούν τα διεθνώς προβλεπόμενα για μια τέτοια περίπτωση. Τα επόμενα δύο λεπτά χτύπησε ο συναγερμός για το πλήρωμα και για τους επιβάτες.
Το MS Estonia χάθηκε από τα ραντάρ στις 01:50 καθώς βυθίστηκε στα διεθνή ύδατα, 22 ναυτικά μίλια on bearing 157° από το νησί Utö της Φινλανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτικά ατυχήματα
Πουέρτο Σαν Χουλιάν
Η μικρή πόλη διαθέτει ένα σημαντικό λιμάνι και ένα αεροδρόμιο, αλλά το τελευταίο είναι ανενεργό από το 2006. Το αεροδρόμιο είχε ιδιαίτερη σημασία κατά τη διάρκεια του πολέμου των Φώκλαντ, ο οποίος είχε μόνιμες επιπτώσεις στον πληθυσμό, καθώς επέστρεφαν λιγότερα αεροπλάνα από όσα έφευγαν. Ένα γαλλικό αεροσκάφος Mirage, το οποίο υπηρέτησε σε αυτόν τον πόλεμο, είναι εκτεθειμένο στην πόλη.
Οδικώς απέχει 373 χλμ. από την πρωτεύουσα της επαρχίας, το Ρίο Γαλιέγος. Είναι επίσης η έδρα του Εθνικού Πανεπιστημίου της Νότιας Παταγονίας.
Μια αποικία πιγκουίνων βρίσκεται κοντά στην πόλη. Τα δελφίνια εμφανίζονται επίσης σε κοντινή απόσταση από αυτήν. Η παρουσία του κόλπου Σαν Χουλιάν επιτρέπει την παρουσία αυτών των ζώων, προσφέροντάς τους φυσική προστασία.
Η πόλη είναι γνωστή για το γεγονός ότι είναι το σημείο όπου ο Μαγγελάνος αποβιβάστηκε στις 31 Μαρτίου 1520 κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του προς την Ασία από τη Δύση, η οποία - μετά το θάνατό του στις Φιλιππίνες και τη συνέχισή της προς τα δυτικά από τον Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο - θα γινόταν ο πρώτος περίπλους στην ιστορία. Ένα μουσειακό πλοίο θυμίζει αυτή την ιστορική στιγμή. Περίπου πενήντα χρόνια αργότερα, το 1578, ο μικρός στόλος με επικεφαλής τον Φράνσις Ντρέικ αγκυροβόλησε στον κόλπο του Σαν Χουλιάν κατά τη διάρκεια του περιπλου του (1577-1580). Ένας από τους καπετάνιους, ο Τόμας Ντάουτι, ο οποίος είχε δικαστεί για ανταρσία και προδοσία, αποκεφαλίστηκε.
Το πλοίο HMS Beagle του Κάρολου Δαρβίνου σταμάτησε στην περιοχή για μια εβδομάδα τον Ιανουάριο του 1834.
Η αρχιτεκτονική του Σαν Χουλιάν είναι μια υπενθύμιση των διαφορετικών μεταναστευτικών ροών από τις αρχές του 20ού αιώνα.
Κλίμα
Το Πουέρτο Σαν Χουλιάν έχει ψυχρό ημίξηρο κλίμα (Ταξινόμηση κλίματος Κέππεν: BSk), το οποίο ωστόσο είναι ήπιο για το γεωγραφικό πλάτος του. Τα καλοκαίρια είναι ήπια και ξηρά, ενώ ο χειμώνας παραμένει σταθερά πάνω από το μηδέν κατά τη διάρκεια της ημέρας, με τους παγετούς να είναι συχνοί αν και συχνά ασθενείς κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Γκιγιώμ ντε Σαρτρ
Ο Γκιγιόμ ντε Σαρτρ (Διεθνώς: Guillaume de Chartres ή Guillielmus de Carnoto ή Willemus de Carnoto) ήταν ο 14ος Μεγάλος Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού από το 1210 έως τον θάνατό του στις 26 Αυγούστου 1218.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|δεξιά|150px|Το οικόσημο του Γκιγιόμ ντε Σαρτρ Ήταν ο γιος του Νίλον Γ΄, κόμη του Bar-sur-Seine της Γαλλίας.
Το 1210, ο Γκιγιόμ ντε Σαρτρ βοήθησε τον Ζαν ντε Βριεν να στεφθεί Βασιλιάς της Ιερουσαλήμ. Στο 1211, έκανε την διαιτησία μεταξύ των Ναϊτών και του Λέοντος Α΄ της Αρμενίας, όσον αφορά το κάστρο της Πάγρας. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, το Τάγμα άνθισε στην Ισπανία, επιτυγχάνοντας σημαντικές νίκες εναντίον των Μαυριτανών. Έκανε επαφές με τους Μογγόλους του Τζένγκις Χαν και το αποτέλεσμα ήταν να κατηγορηθεί για προδοσία.
Ο Γκιγιόμ πέθανε στους Αγίους Τόπους το 1219 από λοιμό (ενδεχομένως ενδημικό τύφο), ως συνέπεια του γεγονότος ότι τραυματίστηκε κατά την πολιορκία της Δαμιέτης. Τον διαδέχτηκε ως Μεγάλος Μάγιστρος ο ιππότης Πέδρο ντε Μοντεγκί.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες Κατηγορία:Σταυροφόροι
Φιλίπ ντε Πλεσίς
Ο Φιλίπ ντε Πλεσίς (γαλλικά: Philippe du Plessis, περ. 1165 – 12 Νοεμβρίου 1209) ήταν ο 13ος Μεγάλος Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού από το 1201 έως το 1208.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|δεξιά|150px|Το οικόσημο του Φιλίπ ντε Πλεσίς Γεννήθηκε γύρω στο 1165 στο φρούριο των Plessis-Macé, στο Ανζού της Γαλλίας. Το 1189 εντάχθηκε στην Τρίτη Σταυροφορία ως απλός ιππότης, και ανακάλυψε το Τάγμα του Ναού στην Παλαιστίνη. Την άνοιξη του 1201, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ζιλμπέρ Οράιγ, εκλέχθηκε Μεγάλος Μαγίστρος στη θέση του.
Μαρία της Οράγγης-Νάσσαου
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1642 στη Χάγη, και ήταν τo νεότερο παιδί και κόρη του Φρειδερίκου Ερρίκου της Οράγγης και της Αμαλίας του Ζολμς-Μπράουνφελς.
Δίφρος
Ο δίφρος (αγγλ. diphros), ή οκλαδίας, είναι αρχαιοελληνικού ρυθμού ξύλινο σκαμνί χωρίς πλάτη, με τέσσερα γυριστά και κυρτωμένα πόδια. Ήταν εύκολα μεταφερόμενο και έτσι σε κοινή χρήση. Σύμφωνα με τον Αθήναιο, οι δίφροι θεωρούνταν απλά καθίσματα -συγκριτικά με τους θρόνους και τους κλισμούς- οι οποίοι διέθεταν πλάτη, αν και εικάζεται ότι υπήρχαν και πολυτελείς εκδοχές του συγκεκριμένου επίπλου.
Φιλίπ ντε Πλεσίς
Δράση
Υπήρξαν ελάχιστες στρατιωτικές ενέργειες κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του. Η Τέταρτη Σταυροφορία δεν έφθασε ποτέ στους Αγίους Τόπους και οι σχέσεις του τάγματος με τους Οσπιταλιέρους ήταν τεταμένη. Ο βασιλιάς της Αρμενίας ήρθε σε αντίθεση με τους Ιππότες του Ναού σχετικά με το οχυρό Γκαστάιν και οι Ναΐτες αρχικά εκδιώχθηκαν από τη χώρα, αλλά στη συνέχεια ο Πάπας παρενέβη επιτυχώς και έλυσε την αντιδικία τους με τον βασιλιά.
Δίφρος
Σήμερα αρκετές ελληνικές και ξένες εταιρείες παραγωγής επίπλων επιχειρούν να παράξουν κλασικού ρυθμού έπιπλα - καθίσματα (σκαμπό ή σκαμνιά), που ομοιάζουν αρκετά σε στυλ με τον αρχαιοελληνικό δίφρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός στην αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Έπιπλα Κατηγορία:Ξύλο
Φιλίπ ντε Πλεσίς
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες Κατηγορία:Σταυροφόροι
Μαρία της Οράγγης-Νάσσαου
Βιογραφία
Στις 23 Σεπτεμβρίου 1666 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο-Ερρίκο των Βίττελσμπαχ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμερν-Κάιζερσλαουτερν, στο Κλίβε. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Πέθανε από πνευμονία στις 20 Μαρτίου 1688 στο Κάστρο Ορανίενχοφ της Ρηνανίας-Παλατινάτου σε ηλικία 45 ετών. Είναι θαμμένη στην Εκκλησία του Αγίου Στεφάνου του Ζίμμερν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1666 τον Λουδοβίκο-Ερρίκο των Βίττελσμπαχ κόμη του Παλατινάτου-Ζίμερν-Κάιζερσλαουτερν. Δεν έκαναν παιδιά.
Συμφωνία της Τζέντα
Η Συμφωνία της Τζέντα (Jeddah Agreement), όπως έμεινε γνωστή στην ιστορία, ήταν μια επιχειρηματική συμφωνία του Έλληνα εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση με τη Σαουδική Αραβία για τη μεταφορά αργού πετρελαίου το 1954.
Η Αραβο–Αμερικανική Εταιρεία Πετρελαίου (Aramco) ανακάλυψε τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά κοιτάσματα στον κόσμο τη δεκαετία του 1930, βάσει μιας συνολικής συμφωνίας παραχώρησης που καλύπτε το μεγαλύτερο μέρος της Σαουδικής Αραβίας.
Το 1954, όμως το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας αμφισβήτησε το αποκλειστικό δικαίωμα της Aramco βάσει της εν λόγω σύμβασης παραχώρησης να εξάγει και να μεταφέρει την παραγωγή πετρελαίου της με την αναθέτοντας στον Αριστοτέλη Ωνάση το δικαίωμα προτεραιότητας για τη μεταφορά πετρελαίου με δεξαμενόπλοια για μια περίοδο 30 ετών.
Συμφωνία Aramco–Σαουδικής Αραβίας
Το 1923, μια βρετανική εταιρεία υπεγράψε σύμβαση έρευνας πετρελαίου με την κυβέρνηση του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, χωρίς όμως να βρεθεί κάτι. Το 1933, η Standard Oil Company της Καλιφόρνια (Socal) ανταποκρίθηκε θετικά σε πρόσκληση ενός απεσταλμένου της κυβέρνησης του Βασιλείου και έστειλε έναν εξειδικευμένο εκπρόσωπο, ο οποίος κατέληξε σε αυτό που αργότερα ονομάστηκε "Συμφωνία Παραχώρησης της Aramco".
Το άρθρο #1 της εν λόγω συμφωνίας προέβλεπε ότι:
Η συμφωνία περιελάμβανε και ρήτρα διαιτησίας για την επίλυση τυχόν διαφορών σε περίπτωση που προέκυπταν.
Η παραχώρηση καλύπτε μια τεράστια έκταση της ανατολικής γης της Σαουδικής Αραβίας και αργότερα τροποποιήθηκε για να συμπεριλάβει τα ανατολικά της νησιά και τα ύδατα του Αραβικού Κόλπου. Εκτός από αρκετές οάσεις, η περιοχή ήταν άγονη, έρημη και ζεστή. Η οικονομία της Σαουδικής Αραβίας στη δεκαετία του 1930 ήταν μεσαιωνική. Κάθε τμήμα εξοπλισμού που χρειάστηκε η Aramco για να διερευνήσει για πετρέλαιο και αργότερα για την παραγωγή, μεταφορά και εξαγωγή του, έπρεπε να εισαχθεί από την California Arabian Standard Oil Company (Casoc), θυγατρική της Socal που ιδρύθηκε για να διαχειριστεί τη σαουδαραβική παραχώρηση.
Χρειάστηκαν 5 χρόνια, μεγάλων και επικίνδυνων επενδύσεων, επιμονή και εφευρετικότητα σε δύσκολες συνθήκες, για την Casoc να βρει πετρέλαιο σε μεγάλες ποσότητες. Το 1938 τελικά ανακάλυψε και αποδείχθηκε εκ των υστέρων ότι ήταν τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο. Η Socal, η Casoc και αργότερα η Aramco ήταν υποδειγματικοί επενδυτές και η κυβέρνηση του Βασιλείου ήταν υποστηρικτική. Οι εξαγωγές πετρελαίου ανέβηκαν σημαντικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η οικονομία της Σαουδικής Αραβίας αναπτύχθηκε σε εξαιρετική ευημερία. Η κυριότητα της παραχώρησης πραγματοποιήθηκε με αρκετές αλλαγές. Το 1936, η Texas Company (Texaco) απέκτησε μετοχές της Casoc για να χρηματοδοτήσει την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων. Το 1944, η Casoc έγινε εταιρεία με έδρα το Ντέλαγουερ, με την επωνυμία "Αραβική Αμερικανική Εταιρεία Πετρελαίου" (Aramco). Το 1948, οι Standard Oil Company of New Jersey και η Socony-Vacuum Oil Company (που αργότερα μετονομάστηκαν σε Exxon και Mobil αντίστοιχα) απέκτησαν μετοχές της Aramco, η οποία έπειτα συνήψε συμβάσεις εξαγοράς για την πώληση αργού και προϊόντων στις μητρικές της εταιρείες καθώς και σε άλλους αγοραστές από όλο τον κόσμο.
Προέλευση
Η προέλευση της συμφωνίας για τη μεταφορά του πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας εντοπίζεται γενικά στον Σπύρο Καταπόδη, ενός Έλληνα εφοπλιστή που είχε έδρα τη νότια Γαλλία. Ο Καταπόδης είχε συστήσει τον Ωνάση στον Αμπντουλάχ Αλιρέζα, ο οποίος προώθησε το σχέδιο μέσω της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας. Το ενδιαφέρον του Καταπόδη ξεκίνησε όταν έμαθε ότι η ιρακινή κυβέρνηση στις αρχές της δεκαετίας του 1950 σκέφτηκε να δημιουργήσει έναν στόλο δεξαμενόπλοιων υπό ιρακινή σημαία για τη μεταφορά Ιρακινού πετρελαίου. Ο Καταπόδης συζήτησε με τον Ωνάση για το ιρακινό σχέδιο, αλλά η ευκαιρία χάθηκε με το πραξικόπημα του Αυγούστου 1953 στο Ιράκ. Σύμφωνα με τον Καταπόδη, συνάντησε τον Ωνάση στις Κάννες λίγο μετά το πραξικόπημα και ο Ωνάσης πρότεινε στον Καταπόδη να επιδιώξει παρόμοια συμφωνία με τη κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας για τη μεταφορά περίπου το 10% πετρελαίου της ARAMCO.
Κατά συνέπεια, ο Καταπόδης κανόνισε να συναντηθεί στις Κάννες με τον Μοχάμεντ Αλιρέζα, πρόεδρο του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Σαουδικής Αραβίας και τον αδελφό του Αλί Αλιρέζα, Υπουργό Επικρατείας, επειδή η οικογένειά τους ήλεγχε το 90% των πλοίων της Σαουδικής Αραβίας. Συναντήθηκαν ξανά λίγες μέρες αργότερα στο Παρίσι όπου ο Μοχάμεντ Αλιρέζα ανέφερε ότι τον ενδιέφερε αρκετά η πρόταση και θα το συζητούσε με τον υπουργό Οικονομικών της Σαουδικής Αραβίας, Σεϊχη Αμπντουλάχ αλ-Σουλεϊμάν, ο οποίος βρισκόταν στη Γενεύη εκείνη την εποχή.
Ο Μοχάμεντ Αλιρέζα ζήτησε αμοιβή 350.000 λιρών όταν θα υπογραφόταν η συμφωνία με επιπλέον 6 πένες ανά τόνο μεταφερόμενου πετρελαίου, αλλά εγγυημένο ελάχιστο ποσό 60.000 λιρών ετησίως. Ο Καταπόδης μετέφερε τους όρους στον Ωνάση, ο οποίος συμφώνησε. Έπειτα ο Καταπόδης πήγε στη Τζέντα στις 26 Δεκεμβρίου 1953 για να συντάξει την επίσημη συμφωνία με τον Μοχάμεντ Αλιρέζα. Ο τελευταίος είπε ότι ήθελε συμφωνία για την αμοιβή του και πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας θα επιβάλει φόρο εισοδήματος στα κέρδη της νέας εταιρείας.
Η συφωνία του Ωνάση με τη Σαουδική Αραβία προέβλεπε μεταξύ άλλων:
Μέσα σε μια δεκαετία, η συμφωνία αυτή θα επέτρεπε στον Ωνάση να δημιουργήσει ένα στρατηγικό μονοπώλιο για τη μεταφορά του πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, με τον ίδιο να καθορίζει τις τιμές ναυλώσης των δεξαμενόπλοιων. Αυτή η συμφωνία δημιουργήσε έντονες ανησυχίες στην κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Αντιδράσεις
Κατά συνέπεια, δόθηκε εντολή στον πρεσβευτή Έντουαρντ Γάντσγουορθ να θέσει το ζήτημα σε μια συνάντηση με τον βασιλιά Σαούντ τον Φεβρουάριο του 1954. Ο Γάντσγουορθ ανέφερε ότι η αμερικανική κυβέρνηση θεωρούσε ότι η συμφωνία δεν ήταν σύμφωνη με την παραχώρηση πετρελαίου και θα έβλαπτε τα αμυντικά συμφέροντα τόσο των ΗΠΑ όσο και της Σαουδικής Αραβίας. Από την πλευρά του, ο βασιλιάς Σαούντ, δήλωσε ότι ήταν διατεθειμένος να υποστηρίξει τη συμφωνία με τον Ωνάση, πιστεύοντας ότι δεν υπήρχε παραβίαση της παραχώρησης και ότι ήταν προς όφελος του βασιλείου.
Στην πραγματικότητα, εξέδωσε βασιλικό διάταγμα τον Απρίλιο με το οποίο επικύρωνε τη συμφωνία που είχε αναθέσει ο Σεΐχης Αμπντουλάχ στις 20 Ιανουαρίου. Η απάντηση της ARAMCO ήταν να απειλήσει ότι θα μείωνε την παραγωγή σε επίπεδο που θα μπορούσε να μεταφερθεί από τα δεξαμενόπλοια της ίδιας της εταιρείας. Η σφοδρή αντίδραση της ARAMCO στο διάταγμα ανάγκασε τον Αμερικανό πρεσβευτή Γάντσγουορθ, να ζητήσει εκ νέου ακρόαση με τον βασιλιά στις 30 Απριλίου 1954. Ο βασιλιάς φαινόταν αμφίθυμος σχετικά με τη σύμβαση. Αν και δεν διέκοψε τη συζήτηση, θεώρησε ότι το θέμα είχε κλείσει. Παρόλα αυτά, δεν είχε ακόμη επικυρώσει τη συμφωνία, πιθανώς λόγω της έντονης αντίθεσης της ARAMCO.
Κατά τους μήνες από τον Μάιο έως τον Αύγουστο του 1954, άρχισαν διαμάχες γύρω από τη συμφωνία του Ωνάση. Τον Μάιο, ο αμερικανός βουλευτής Εμανουέλ Κέλλερ εξέδωσε μια δήλωση Τύπου που περιγράφει τη συμφωνία ως «ένα σοβαρό πλήγμα για την ελευθερία του διεθνούς εμπορίου». Επιπλέον, αγγλοαμερικανικές συζητήσεις σχετικά με τη συμφωνία γίνονταν στην Ουάσινγκτον. Οι Βρετανοί ισχυρίστηκαν ότι επρόκειτο για διάκριση, σε αντίθεση με την πρακτική της βιομηχανίας να επιτρέπει στην εταιρεία πετρελαίου που κατέχει το πετρέλαιο να το διαθέσει σύμφωνα με τα δικά της συμφέροντα.
Εν τω μεταξύ, ο Ωνάσης προσπαθούσε επίσης να πείσει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τα πλεονεκτήματα του σχεδίου του. Συναντήθηκε με κρατικούς αξιωματούχους τον Μάιο του 1954 και έδωσε την εκδοχή του για τα γεγονότα, ισχυριζόμενος ότι η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας ήταν αυτή που τον είχε προσεγγίσει πρώτα. Ισχυρίστηκε επίσης ότι είχε προσπαθήσει να αποτρέψει τους Σαουδάραβες και, όταν αυτό απέτυχε, προσπάθησε να περιορίσει την ποσότητα πετρελαίου που έπρεπε να μεταφέρει η SATCO. Όταν οι κρατικοί αξιωματούχοι παρέμειναν αμετάπειστοι, ανακοίνωσε ότι ήταν «έτοιμος να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους αυτής της συμφωνίας στο βαθμό που είναι απαραίτητο για να ικανοποιήσει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες».
Στο διαφαινόμενο αδιέξοδο των συνομιλίων μεταξύ Ωνάση-Aramco και κυβέρνησης, παρένεβη ο Σταύρος Νιάρχος, παντζανάκης και ανταγωνιστής του Ωνάση. Ο Νιάρχος είχε προτείνει μέσω του Αναπληρωτή Υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Τζερνέγκαν, την κατάργηση της συμφωνίας του Ωνάση με τον ίδιο να είναι πρόθυμος να βάλει μερικά από τα δεξαμενόπλοια του κάτω από τη σαουδαραβική σημαία, δίνοντας στον βασιλιά ένα από τα πλεονεκτήματα που ήλπιζε να κερδίσει από τη συμφωνία του Ωνάση, δηλαδή την ύπαρξη μιας Σαουδαραβικής εμπορικής ναυτιλίας. Ο Νιάρχος θα ήταν επίσης πρόθυμος να αναλάβει την υποχρέωση να ιδρύσει ναυτική ακαδημία στη Σαουδική Αραβία.
Στο Παρίσι ο Ωνάσης θα συναντηθεί με τον Σπύρο Σκούρα, λεγόντας του ότι ήταν πρόθυμος να καταλήξει σε συμφωνία με την Aramco. Συγκεκριμένα, είχε προσφερθεί να πουλήσει όλα τα δεξαμενόπλοια της Satco στην τιμή κόστους τους μείον την απόσβεση. Στη συνέχεια, ο Ωνάσης είχε στείλει στον Σκούρα ένα τηλεγράφημα, ο οποίος το παρουσίασε στον Υφυπουργό Εξωτερικών Γουόλτερ Σμιθ και στον Τζον Τζερνέγκαν. Ο Ωνάσης δήλωνε ήταν πρόθυμος να διαπραγματευτεί αλλά θεώρησε ότι είχε πολύ ισχυρή νομική θέση και ότι η συμφωνία του δεν παραβίαζε ούτε την παραχώρηση της Aramco ούτε το Διεθνές δίκαιο και ότι αν παρέμεινε η Aramco αδιάλλακτη η διαιτησία υπό τους όρους της παραχώρησης θα ήταν αναπόφευκτη. Ο Ωνάσης ήταν σίγουρος ότι η διαιτησία θα ήταν αντίθετη με την Aramco, η οποία όχι μόνο θα είχε χάσει τον ρόλο της στη Σαουδική Αραβία αλλά θα είχε δημιουργήσει ένα προηγούμενο για παρόμοιες συμφωνίες ναυτιλίας σε άλλες πετρελαιοπαραγωγικές χώρες που ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε να αποφύγει.
Εμπλοκή της CIA
Η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) βοήθησε τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες να υπονομεύσουν τη συμφωνία του Αριστοτέλη Ωνάση. Γι' αυτό στρατολόγησε τον Ρόμπερτ Μέιχιου, πρώην βοηθό του εκατομμυριούχου Χάουαρντ Χιουζ. Μερικές από τις ενέργειες που έκανε ο Μέιχιου ήταν η τοποθέτηση ενός μυστικού μικροφώνου σε ένα δωμάτιο που κατείχε ο Ωνάσης, όπως και η δημοσίευση ειδησεογραφικών ειδήσεων που τον έβλαψαν σε μια εφημερίδα της Ρώμης που ανήκε κρυφά στην CIA.
Διαιτησία
Τελικά οι τρεις εμπλεκόμενες πλευρές (Ωνάσης, Aramco, κυβέρνηση Σαουδικής Αραβίας) κατέφυγαν στο Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης της Ελβετίας, ως ουδέτερης χώρας στη διάμαχη.
Η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας υποστήριξε ότι, με τους όρους της παραχώρησης, η Aramco δεν απέκτησε ρητά νόμιμα δικαιώματα, ακόμη και οποιοδήποτε αποκλειστικό δικαίωμα, στην εξωτερική μεταφορά πετρελαίου δια θαλάσσης. Η Παραχώρηση δεν απαλλάσσει την Εταιρεία από την τήρηση των νόμων και κανονισμών που θέσπισε η Κυβέρνηση για τη ρύθμιση του εμπορίου. Πράγματι, η Aramco δεν εξήγαγε το πετρέλαιο που παρήγαγε με δικά της δεξαμενόπλοια, αλλά το πωλούσε με τα δεξαμενόπλοια που παρείχαν οι άλλοι αγοραστές και οι μεταφορείς και αγοραστές δεν είχαν δικαιώματα βάσει της σύμβασης παραχώρησης.
Η συμφωνία του Ωνάση δεν ερχόταν σε αντίθεση με τη σύμβαση παραχώρησης της Aramco, δεδομένου ότι η συμφωνία δεν περιελάμβανε τη χορήγηση αποκλειστικού δικαιώματος μεταφοράς πετρελαίου σε ξένους προορισμούς και, ακόμη και αν το έπραττε, η Aramco δεν είχε ασκήσει το εν λόγω δικαίωμα. Επιπλέον, η κυβέρνηση θα μπορούσε εν πάσει περιπτώσει να ρυθμίσει την πώληση πετρελαίου της Aramco.
Η Aramco από την πλευρά της υποστήριξε ότι είχε, δυνάμει της Σύμβασης Παραχώρησης, το αποκλειστικό δικαίωμα μεταφοράς πετρελαίου που εξήγαγε από αυτήν σε οποιουσδήποτε μέρος στο εξωτερικό και υπό τους όρους που επέλεξε. Δεν είχε μεταβιβάσει ούτε είχε εκχωρήσει τα δικαιώματα μεταφοράς της και ούτε η Aramco ούτε οι αγοραστές της θα μπορούσαν να υποχρεωθούν από τη Σαουδική Αραβία να προτιμήσουν τα πετρελαιοφόρα της Satco. Η συμφωνία του Ωνάση ερχόταν σε αντίθεση με τη Σύμβαση Παραχώρησης της Aramco και ως εκ τούτου δεν είχε αποτέλεσμα για την Aramco να την εφαρμόσει.
Απόφαση
Το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης συνόψισε την απόφαση του υποστηρίζοντας ότι η χορήγηση δικαιώματος προτεραιότητας στη Satco ως αποτέλεσμα της συμφωνίας του Ωνάση παραβίαζε τα αποκλειστικά δικαιώματα που χορηγήθηκαν στην Aramco και ότι η Aramco δεν ήταν υποχρεωμένη να εφαρμόσει τη "συμφωνία" του Ωνάση. Επιπλέον, έκρινε ότι η Aramco δεν είχε εκχωρήσει τα δικαιώματά της στους μεταφορείς και στους αγοραστές. Η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να υποχρεώσει νόμιμα την Aramco να χρησιμοποιήσει τις λιμενικές εγκαταστάσεις της για να αντλήσει πετρέλαιο στα δεξαμενόπλοια της Satco. Η συμφωνία του Ωνάση δεν ήταν αποτελεσματική έναντι της Aramco ή των αντιπροσώπων και των αγοραστών της, επειδή, κατά την άσκηση των δικαιωμάτων της ως παραχωρησιούχου, η Εταιρεία είχε συνάψει με αυτούς συμβόλαια τα οποία θα μπορούσε να ζητήσει από την κυβέρνηση να τα σεβαστεί. Όταν η κυβέρνηση έδωσε στην Aramco το αποκλειστικό δικαίωμα εξαγωγής, ανέλαβε την υποχρέωση να αναγνωρίσει όλες τις ρυθμίσεις που έλαβε η Aramco για την εξαγωγή του πετρελαίου και των προϊόντων της.
Με την απόφαση αυτή του Δικαστηρίου Διαιτησίας η συμφωνία του Ωνάση καταργήθηκε το 1956, ζημιωνόντας τον με δεκάδες εκατομμύρια δολάρια, εξαιτίας των επενδύσεων που είχε πραγματοποιήσει για την αγορά δεξαμενόπλοιων στη Satco.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Σαουδικής Αραβίας
Αίσθηση του τόπου
Ο όρος ‘αίσθηση του τόπου’ (sense of place) αναφέρεται ‘στις νοοτροπίες και τα συναισθήματα των ατόμων και των ομάδων σε σχέση με τις γεωγραφικές περιοχές που ζουν’, ή με άλλα λόγια, στις ‘βαθιές, προσωπικές και συναισθηματικές σχέσεις μεταξύ εαυτού και τόπου’ (Wylie, 2009:676).
H αίσθηση του τόπου αναφέρεται στον εγγενή χαρακτήρα του τόπου (Παρθενώνας, Grand Canyon, Ιερουσαλήμ, κ.α.) που ενσαρκώνει νοήματα και αξίες εννοιολογικού βάθους, σε συνάρτηση με τα συναισθήματα που προέρχονται από προσωπικά βιώματα, μνήμες και προθέσεις. Η αίσθηση του τόπου είναι στοιχείο του καθαρού ανθρώπινου ενσυνείδητου. O ανθρωπογεωγράφος Relph (1976) πιστεύει ότι η αίσθηση του τόπου μπορεί να δημιουργηθεί, ή τουλάχιστο να ενισχυθεί με τον κατάλληλο σχεδιασμό του τοπίου (ή αντίθετα με την απουσία τοπικού σχεδιασμού).
Σε περίπτωση που δεν υπάρχει ή που είναι ασθενής η αίσθηση του τόπου, ο άνθρωπος νιώθει εντονότερα την έλλειψη της αίσθησης του «ανήκειν» και της κοινής ταυτότητας (Relph, 1976, Tuan, 1992, Crang, 1998). Ο Relph (1976) πιστεύει ότι η αίσθηση του τόπου μπορεί να δημιουργηθεί και να καλλιεργηθεί με τον κατάλληλο σχεδιασμό του τοπίου. Κατ’ αντιστοιχία, η έλλειψη τοπιακού σχεδιασμού μπορεί να οδηγήσει σε αποδυνάμωση της αίσθησης του τόπου.
ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: Ένωση Γεωγράφων Ελλάδας
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιτισμική γεωγραφία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική τοπίου
Μεταφορές στο Αζερμπαϊτζάν
Οι μεταφορές στο Αζερμπαϊτζάν αφορούν την εναέρια κυκλοφορία, τις πλωτές οδούς και τους σιδηρόδρομους. Όλες οι υπηρεσίες μεταφοράς στο Αζερμπαϊτζάν, εκτός από τους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου, ρυθμίζονται από το Υπουργείο Μεταφορών της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.
Σιδηρόδρομοι
Υπάρχουν 2.932 χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών από τα οποία τα 2.117 χιλιόμετρα είναι στην κοινή υπηρεσία μεταφορών των πολιτών και τα 810 χιλιόμετρα αφορούν βιομηχανικές γραμμές. Οι «Σιδηρόδρομοι Αζερμπαϊτζάν» (αζερικά: Azərbaycan Dəmir Yolları) είναι η εθνική κρατική σιδηροδρομική επιχείρηση της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Τα κεντρικά γραφεία της επιχείρησης βρίσκονται στην πρωτεύουσα Μπακού.
Σύστημα Μετρό
Επί του παρόντος, το μοναδικό σύστημα μετρό στο Αζερμπαϊτζάν είναι το μετρό του Μπακού, πρωτεύουσα της χώρας. Νέα σχέδια για εγκατάσταση συστημάτων μετρό στις πιο πυκνοκατοικημένες και αναπτυγμένες πόλεις του Αζερμπαϊτζάν βρίσκονται υπό σχεδίαση. Σε αυτές τις πόλεις ανήκουν οι Σουμγκαγήτ, Ναχιτσεβάν και Γκαντζά.
Οδοί
Υπάρχουν περίπου 25.000 χιλιόμετρα δρόμων στο Αζερμπαϊτζάν, που εξυπηρετούν τις μεταφορές εσωτερικού φορτίου και δίνοντας πρόσβαση σε διεθνείς κύριους αυτοκινητόδρομους. Το δίκτυο των αυτοκινητόδρομων είναι ως επί το πλείστον σε μέτρια κατάσταση και χρειάζεται μια αναβάθμιση με βάση διεθνή πρότυπα. Κύριοι και αγροτικοί δρόμοι είναι σε κακή κατάσταση και σε επείγουσα ανάγκη αποκατάστασης και συντήρησης. Ο στόλος οχημάτων στο Αζερμπαϊτζάν ήταν περίπου 517.000 το 2004, με περίπου 49 επιβατικά αυτοκίνητα ανά 1.000 κατοίκους, ένας αρκετά χαμηλός αριθμός σε σύγκριση με τα ευρωπαϊκά κριτήρια αναφοράς. Οι οδικές μεταφορές αντιπροσώπευαν το 54% του συνόλου των εμπορευματικών μεταφορών το 2003, από το περίπου 48% το 1999.
Διεθνείς αυτοκινητόδρομοι
Οι κύριοι αυτοκινητόδρομοι που διεξάγουν διεθνείς μεταφορές είναι ο συνοριακός διάδρομος Μπακού-Αλάτ-Γκαντζά-Καζάκχ-Γεωργίας, μήκους 503 χιλιομέτρων, και ο αποκαλούμενος Διάδρομος Μεταφορών Βορρά-Νότου που εκτείνεται από τα ρωσικά έως τα ιρανικά σύνορα, μήκους 521 χιλιομέτρων. Ταξίδια μεταξύ ηπειρωτικής χώρας και του θύλακα του Ναχιτσεβάν γίνεται αεροπορικώς ή οδικώς μέσω του Ιράν. Το Ναχιτσεβάν διαθέτει σύνορα μήκους 9 χιλιομέτρων με την Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταφορές στο Αζερμπαϊτζάν
Νότια λεβαντινικά αραβικά
Τα νότια λεβαντινικά αραβικά υποδιαιρούνται στα παλαιστινιακά αραβικά και τα ιορδανικά αραβικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ιορδανίας Κατηγορία:Γλώσσες της Παλαιστίνης
Γεράσιμος Γ. Νοταράς
Ο Γεράσιμος Νοταράς ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Γιάννη Νοταρά, μέλους της οικογένειας Νοταρά. Ήταν αξιωματικός του στρατού.
Εξελέγη πρώτη φορά βουλευτής Αργολίδας και Κορινθίας στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910 και επανεξελέγη σε αυτές του Μαΐου 1915.
Ορφέας Τζανετόπουλος
Ο '''Ορφέας Π. Τζανετόπουλος''' (Θεσσαλονίκη, 5 Αυγούστου 1934) είναι Έλληνας πρώην πολιτικός και δικηγόρος.
Μαξιμίλιαν φον Βάιξ
Ο Μαξιμίλιαν φον Βάιξ (12 Νοεμβρίου 1881 – 27 Σεπτεμβρίου 1954, απαντάται και ως Μαξιμίλιαν φον Βάιχς) ήταν Γερμανός στρατιωτικός, που κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έφτασε τον βαθμό του στρατάρχη. Ήταν γνωστός για τα βάρβαρα αντίποινα κατά του άμαχου πληθυσμού. Για παράδειγμα, για κάθε Γερμανό στρατιώτη ο οποίος τραυματιζόταν, είχε εκδώσει οδηγία να σκοτώνονται 100 ντόπιοι άντρες.
Γόνος παλιάς γερμανικής αριστοκρατικής οικογένειας, Βαυαρός στην καταγωγή και πιστός καθολικός, ο Βάιξ γεννήθηκε στο Ντέσαου. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε νεαρή ηλικία και ακολούθησε τη σταδιοδρομία του αξιωματικού του Ιππικού. Ήταν από τους ελάχιστους που επελέγησαν για επιτελική εκπαίδευση στον Αυτοκρατορικό Γερμανικό Στρατό και από τους ακόμη λιγότερους που κατάφεραν να την ολοκληρώσουν επιτυχώς. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έλαβε μέρος υπηρετώντας σε επιτελικές θέσεις μεγάλων σχηματισμών, τελειώνοντας τον πόλεμο ως πολυπαρασημοφορημένος λοχαγός του Γενικού Επιτελείου σε Σώμα Στρατού. Εξασφαλίζοντας την παραμονή του στον «Στρατό των 100.000 ανδρών» και των 4.000 αξιωματικών που επέβαλε η Συνθήκη των Βερσαλλιών στην ηττημένη Γερμανία, κατέλαβε κατά τη δεκαετία του 1920 επιτελικές θέσεις σε διάφορους σχηματισμούς Ιππικού. Από το 1928 και έπειτα κατέλαβε διοικητικές θέσεις. Όταν ο Αδόλφος Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία το 1933, ο Βάιξ ήταν ήδη Συνταγματάρχης. Τα επόμενα χρόνια διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στην ανάπτυξη των σχηματισμών τεθωρακισμένων της Βέρμαχτ.
Διοικητής Σώματος Στρατού όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Βάιξ ηγήθηκε του Σώματός του στην Πολωνική Εκστρατεία, καταλαμβάνοντας το Λβοφ και λαμβάνοντας μέρος στην πολιορκία της Βαρσοβίας. Ως διοικητής της 2ης Στρατιάς ξεχώρισε στην εισβολή στη Γαλλία το 1940 και κέρδισε τον Σταυρό των Ιπποτών του Σιδηρού Σταυρού. Επικεφαλής της ίδιας Στρατιάς κατέλαβε τη Γιουγκοσλαβία σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τον Απρίλιο του 1941. Για την αντιμετώπιση των Γιουγκοσλάβων ανταρτών γρήγορα εξέδωσε σκληρές διαταγές αντιποίνων για εκτελέσεις αμάχων πολιτών. Κατά την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση οι μονάδες του Βάιξ συνέλαβαν εκατοντάδες χιλιάδες αιχμαλώτους, πριν σταματήσουν μπροστά από τη Μόσχα. Ως διάδοχος του Στρατάρχη Φέντορ φον Μποκ ανέλαβε καθήκοντα διοικητή της Ομάδας Στρατιών «Β» τον Ιούλιο του 1942 και συνέδεσε το όνομά του με την καταστροφή της 6ης Στρατιάς στο Στάλινγκραντ, λίγο μετά το πέρας της οποίας προήχθη σε στρατάρχη.
Ορφέας Τζανετόπουλος
Παραπομπές
Τζανετοπουλος Ορφεας Τζανετοπουλος Ορφεας
Μαξιμίλιαν φον Βάιξ
Μετά από ανενεργό παραμονή εβδομάδων στην εφεδρεία, ο Βάιξ ανέλαβε καθήκοντα Ανώτατου Διοικητή Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ομάδας Στρατιών «F» στα Βαλκάνια. Είχε μερική επιτυχία στον αφοπλισμό των ιταλικών στρατευμάτων, όταν τα τελευταία αποχώρησαν από τον πόλεμο το 1943 και στην ανελέητη καταπολέμηση των Γιουγκοσλάβων και Ελλήνων ανταρτών, τόσο με στρατιωτικά όσο και με διπλωματικά μέσα. Το 1944/45 επέβλεψε τις σκληρές μάχες με τους Σοβιετικούς και τους αντάρτες του Τίτο, ενώ οργάνωσε την τακτική υποχώρηση των μονάδων του μέσω των Βαλκανίων κόντρα στις εντολές του Χίτλερ, πριν συνταξιοδοτηθεί τον Μάρτιο του 1945.
Πρώτα χρόνια
Μετά το Γυμνάσιο ο Βάιξ αποφάσισε να ακολουθήσει τη σταδιοδρομία του στρατιωτικού, κατόπιν δικής του επιθυμίας. Λόγω της ευγενούς του καταγωγής και του επαγγέλματος του πατέρα του επέλεξε το Όπλο του Ιππικού, το κατεξοχήν όπλο των ευγενών, το οποίο στον Αυτοκρατορικό Γερμανικό Στρατό έχαιρε τεράστιας εκτίμησης και προσέδιδε κοινωνικό κύρος. Με το υπόβαθρο που διέθετε, ο Βάιξ εισήλθε ως Δόκιμος Αξιωματικός (Fahnenjunker) στις 15 Ιουλίου 1900 στο Βασιλικό Βαυαρικό 2ο Σύνταγμα Βαρέος Ιππικού «Αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος της Αυστρίας–Έστε» (Königlich Bayerisches 2. Schweres-Reiter-Regiment „Erzherzog Franz Ferdinand von Österreich-Este“) στο Λάντσχουτ. Τόσο η έδρα του, η πόλη του Λάντσχουτ, όσο και η μακραίωνη στρατιωτική παράδοση του, η οποία χρονολογούνταν από το 1815, καθιστούσαν το Σύνταγμα του Βάιξ έναν πρώτης τάξης, ελιτίστικο σχηματισμό. Εκεί απέκτησε το βαθμό του Λοχία (Unteroffizier) την 1η Δεκεμβρίου 1900 και έγινε Ανθυπασπιστής (Fähnrich) στις 8 Φεβρουαρίου 1901. Ολοκληρώνοντας με επιτυχία τη βασική του εκπαίδευση, ο Βάιξ στάλθηκε κατόπιν στην «Πολεμική Σχολή» Μονάχου (Kriegsschule München) τον Μάρτιο του 1901. Από εκεί αποφοίτησε το Φεβρουάριο του επόμενου έτους. Στις 9 Μαρτίου 1902, επέτειο της ενθρόνισης του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄, ορκίστηκε Ανθυπίλαρχος.
Τα επόμενα χρόνια ο Βάιξ τα πέρασε υπηρετώντας στο Σύνταγμά του. Φαίνεται πως ήταν ξεχωριστός αξιωματικός, καθώς το Φεβρουάριο του 1906 έγινε Υπασπιστής του Συντάγματός του. Η θέση αυτή ήταν συνήθως προοίμιο της σταδιοδρομίας του αξιωματικού στο Γενικό Επιτελείο. Οι επιτελικοί αξιωματικοί αποτελούσαν την ελίτ του Αυτοκρατορικού Γερμανικού Στρατού. Απολάμβαναν υπεροχής έναντι των υπολοίπων αξιωματικών, όχι μόνο διότι δεν πολεμούσαν στην πρώτη γραμμή, αλλά και επειδή είχαν ταχύτερη βαθμολογική ανέλιξη. Από τον Οκτώβριο του 1908 ως τον Σεπτέμβριο του 1910 βρισκόταν με μετάθεση στη Στρατιωτική Σχολή Ιππικού. Η είσοδος στις τάξεις των Αξιωματικών Επιτελείου, οι οποίοι έφεραν τη χαρακτηριστική κόκκινη ρίγα στα παντελόνια τους, θεωρούνταν δύσκολη· οι αξιωματικοί που επιλέγονταν αρχικά με αυστηρά κριτήρια έπρεπε να έχουν το ελάχιστο οκτώ χρόνια υπηρεσίας, να έχουν διακριθεί μέσω της υπηρεσίας τους αυτής και επιπλέον να έχουν καλή αξιολόγηση από τους ανωτέρους τους και κατόπιν να περάσουν μέσα από μια ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία, κατά την οποία πολλοί αποτύγχαναν. Χαρακτηριστικό είναι ότι οι επιτελικοί αξιωματικοί αποτελούσαν μόλις το 2,25% του συνόλου του σώματος.
Δίνοντας εξετάσεις γενικών γνώσεων, τον Οκτώβριο του 1910 ο Βάιξ κατόρθωσε να εισέλθει στη Βαυαρική Πολεμική Ακαδημία (Bayerische Kriegsakademie) στο Μόναχο, η οποία δεχόταν ετησίως μόλις 16 αξιωματικούς. Η εκπαίδευση κράτησε τρία χρόνια, με διδακτικές περιόδους από τον Οκτώβριο ώς τον Ιούνιο. Ενώ φοιτούσε στην Πολεμική Ακαδημία, προήχθη σε Υπίλαρχο στις 3 Σεπτεμβρίου 1911. Αποφοιτώντας τον Σεπτέμβριο του 1913 επέστρεψε στο Σύνταγμά του. Εκεί έλαβε προαγωγή σε Ίλαρχο στις 22 Φεβρουαρίου 1914.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τον Αύγουστο του 1914, ο Βάιξ κατείχε τη θέση του Αγγελιοφόρου της Βαυαρικής Μεραρχίας Ιππικού. Κατά τη διάρκεια των ανακρίσεών του στη Νυρεμβέργη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ισχυρίστηκε πως αρνήθηκε να διατάξει την πυρπόληση ενός γαλλικού χωριού κατά το τέλος του 1914, θέλοντας να καταδείξει πως ήταν έντιμος και επαγγελματίας στρατιωτικός. Με τη μεραρχία του έλαβε μέρος στις μάχες της γαλλικής ενδοχώρας στη Λοθαριγγία, το Υπρ και τη Φλάνδρα από τον Οκτώβριο του 1914 ως Υπασπιστής της 4ης Βαυαρικής Ταξιαρχίας Ιππικού. Στις 5 Οκτωβρίου του απονεμήθηκε το πρώτο του πολεμικό παράσημο, ο Σιδηρούς Σταυρός Β΄ Τάξης. Τον Μάιο του επόμενου έτους ακολούθησε ο διορισμός του στη θέση του Ib (Αξιωματικού Προμηθειών) της 5ης Βαυαρικής Μεραρχίας Πεζικού, με την οποία ανέλαβε δράση και πάλι στο Δυτικό Μέτωπο, στις μάχες χαρακωμάτων του Μάας, του Μοζέλλα, του Αρτουά, της Φλάνδρας, του Αράς και των Βοσγίων. Στη θέση αυτή του απονεμήθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1915 ο Σιδηρούς Σταυρός Α΄ Τάξης.
Τον Δεκέμβριο του 1916 ο Βάιξ βρέθηκε με απόσπαση στην Ανώτατη Διοίκηση του Αποσπάσματος Στρατιών Α, θέση την οποία διατήρησε ως τον Απρίλιο του 1917. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους έλαβε μία ακόμη απόσπαση για την αναπληρωματική Γενική Διοίκηση του II Βαυαρικού Σώματος Στρατού και από τον Απρίλιο ως τον Μάιο του 1918 στη Γενική Διοίκηση του XV Εφεδρικού Βαυαρικού Σώματος Στρατού. Εκεί έλαβε το δεύτερο υψηλότερο παράσημο (κατώτερο μόνο του Pour le mérite) της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, τον Σταυρό των Ιπποτών του Βασιλικού Πρωσικού Τάγματος του Οίκου των Χοεντσόλερν με διεμβολή Ξιφών, το οποίο του απονεμήθηκε στις 22 Απριλίου 1918. Τον Νοέμβριο του 1918 υπεγράφη η ανακωχή μεταξύ των Κεντρικών Δυνάμεων και της Αντάντ. Τον Δεκέμβριο του 1918, με τον Γερμανικό Στρατό να επιστρέφει πίσω στη Γερμανία, ο Βάιξ έλαβε τη θέση του στο Γενικό Επιτελείο του ΙΙ Βαυαρικού Σώματος Στρατού.
Εκτός από τις δύο τάξεις του Σιδηρού Σταυρού και το Τάγμα του Οίκου των Χοεντσόλερν, ο Βάιξ εξήλθε από τον πόλεμο και με αρκετά ακόμη παράσημα. Ως επιτελικός αξιωματικός, ο Βάιξ είχε μάλλον περιορισμένες εμπειρίες από το πεδίο της μάχης. Χαρακτηριστικό είναι πως στα απομνημονεύματά του οι εμπειρίες που καταγράφονται από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι περιορισμένες. Αυτές μετά τον πόλεμο τις συνόψισε με τα λόγια «Έτσι γνώρισα ήδη τότε τη φρίκη του πολέμου […] ειδικά τις καταστροφές [από] τον σύγχρονο πόλεμο υλικών».
Σταδιοδρομία στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1918–1933)
thumb|right|Ίλη κάποιου Συντάγματος Ιππικού της Ράιχσβερ κατά το 1928. thumb|right|Προτομή της Μαργκαρέτε (εδώ το όνομα αναγράφεται «Μαργκαρέτα»), Βαρώνης φον Βάιξ, το γένος φον Νίσεβαντ (1891-1976), συζύγου του Μαξιμίλιαν φον Βάιξ. Η προτομή βρίσκεται στον Πύργο Ρέσμπεργκ. Ο Βάιξ ανήκε, λόγω της υπηρεσίας του στις επιτελικές θέσεις, στους 4.000 αξιωματικούς που θα στελέχωναν τον νέο «Στρατό των 100.000 ανδρών» της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, όπως επέβαλε η συνθήκη των Βερσαλλιών στην ηττημένη Γερμανία. Οι θέσεις που έλαβε στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, μέχρι την άνοδο των Ναζί και την επέκταση του Γερμανικού Στρατού ήταν συνηθισμένες. Τον Μάιο του 1919 ο Βάιξ εισήλθε στο επιτελείο της 23ης Ταξιαρχίας της Ράιχσβερ με έδρα την πόλη του Βύρτσμπουργκ και τον Απρίλιο του 1920 σε αυτό της 3ης Μεραρχίας Ιππικού στο Κάσσελ. Την ταραγμένη αυτή για τη Γερμανία εποχή συμμετείχε στην αιματηρή καταστολή της κομμουνιστικής εξέγερσης του Ρουρ (Μάρτιος / Απρίλιος 1920). Μετά από 22 χρόνια υπηρεσίας, τον Απρίλιο του 1922, έλαβε για πρώτη φορά διοικητική θέση, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση μιας Ίλης του 18ου Συντάγματος Ιππικού στη Στουτγκάρδη–Κάνστατ. Εκεί έφθασε το βαθμό του Επίλαρχου στις 5 Φεβρουαρίου 1923.
Αναγνωρίζοντας την πολυετή εμπειρία του στα διάφορα επιτελεία όπου υπηρέτησε, από τον Φεβρουάριο του 1925 οι ανώτεροί του τοποθέτησαν τον Βάιξ ως καθηγητή τακτικής στη Σχολή Πεζικού της Ράιχσβερ (Infanterieschule der Reichswehr), που τότε έδραζε προσωρινά στο Όρντρουφ της Θουριγγίας, ενώ την επόμενη χρονιά μεταφέρθηκε στη Δρέσδη. Οι Σχολές αυτές των διαφόρων όπλων (υπήρχαν επίσης η Σχολή Ιππικού στο Αννόβερο και του Πυροβολικού στο Γύτερμπογκ) συνέχιζαν την παράδοση του απαγορευμένου από τη συνθήκη των Βερσαλλιών Γενικού Επιτελείου του Αυτοκρατορικού Στρατού και της εκπαίδευσης που παρείχε. Παραδόξως ο Βάιξ δίδαξε σε Σχολή του Πεζικού και όχι του Ιππικού, το οποίο ήταν το όπλο στο οποίο ανήκε. Στη Σχολή Πεζικού δίδασκε την ίδια περίοδο ο τότε Ταγματάρχης του Πυροβολικού (και μετέπειτα στρατάρχης) Γκέοργκ φον Κύχλερ, τον οποίο γνώρισε κατά πάσα πιθανότητα εκεί ο Βάιξ.
Η μετάθεση του Βάιξ στη Σχολή Πεζικού είχε διάρκεια λίγους μήνες. Ήδη τον Οκτώβριο του 1925 αποσπάστηκε στο 18ο Σύνταγμα Ιππικού, στο οποίο παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 1927. Τον Οκτώβριο του 1927 εισήλθε εκ νέου στο επιτελείο του 18ου Συντάγματος Ιππικού. Από την 1η Φεβρουαρίου 1928 ο Βάιξ ανέλαβε ως αντισυνταγματάρχης τη διοίκηση του 18ου Συντάγματος Ιππικού. Τότε αποφάσισε να νυμφευθεί. Όλως περιέργως, την εποχή που κατά παράδοση οι αξιωματικοί νυμφεύονταν σε μικρότερη ηλικία και βαθμό, ο Βάιξ ήταν ήδη 46 ετών και εργένης, αποτελώντας έτσι μια «παραφωνία» στο σώμα των αξιωματικών. Στις 18 Ιουλίου 1928 νυμφεύθηκε τη Μαργκαρέτε, βαρόνη φον Νίσεβαντ. Δεν απέκτησαν παιδιά. Τον Μάρτιο του 1930 ονομάστηκε Επιτελάρχης της 1ης Μεραρχίας Ιππικού στη Φραγκφούρτη επί του Όντερ. Την 1η Νοεμβρίου 1930 έγινε συνταγματάρχης και τον Δεκέμβριο του 1932 εισήλθε στο επιτελείο της Διοίκησης Ομάδων 2 στο Κάσσελ, μια θέση αρκετά σημαντική, καθώς η Διοίκηση Ομάδων (Gruppenkommando) αντιστοιχούσε σε Ομάδα Στρατιών εν καιρώ πολέμου, την εποχή που υπήρχαν μόνο δύο Διοικήσεις Ομάδων. Ενόσω διατελούσε στη θέση αυτή, έγινε η κατάληψη της εξουσίας από τους Ναζί τον Ιανουάριο του 1933.
Σπύρος Ασωνίτης
Ερευνητικά ενδιαφέροντα
Ασχολήθηκε κυρίως με τη διπλωμα­τική  έκδοση   και  την  κριτική   των   αρχειακών  πηγών, με τη μελέτη  της  ιστορικής τοπογρα­φίας,της προσωπογραφίας, της γενεαλογίας  των  ιστορικών  προσώπων, αλλά και την τοπική ιστορία.
Μαξιμίλιαν φον Βάιξ
Εθνικοσοσιαλισμός (1933–1939)
Την 1η Φεβρουαρίου 1933, δύο μόλις ημέρες μετά την ορκωμοσία του Χίτλερ στην Καγκελαρία του Ράιχ, ο Βάιξ ανέλαβε τη θέση του Αρχηγού του Πεζικού ΙΙΙ. Στρατηγοί της ηλικίας του ήταν γενικά ικανοποιημένοι από την επικράτηση των εθνικοσοσιαλιστών και ο Βάιξ δεν αποτελούσε εξαίρεση. «Η υποδούλωση μέσω της Συνθήκης των Βερσαλλιών», έγραφε αργότερα, «διχόνοια των πολιτικών κομμάτων, μόνιμη εναλλαγή καθεστώτων, οικονομικές κρίσεις, [που είχαν] ως συνέπεια την αύξηση [της επιρροής] του κομμουνισμού, μας κατέστησαν ευάλωτους στις υποσχέσεις των εθνικοσοσιαλιστών» με απολογητικό τόνο. Ο Βάιξ ήταν μάλλον επιφυλακτικός απέναντι στον Χίτλερ και το καθεστώς του. Η θρησκευτικότητά του, η αριστοκρατική του καταγωγή και η προσπάθειά του να διατηρηθεί η απολιτική φύση του στρατεύματος τον έκαναν να τηρεί τις αποστάσεις του, χωρίς να απορρίψει το νέο καθεστώς. Από την άλλη πλευρά, η σχεδιαζόμενη επέκταση των ενόπλων δυνάμεων, η κρατική σταθερότητα και η αποκατάσταση του γερμανικού κύρους ήταν αρκετά για να διαμορφώσουν μια ανεκτική στάση απέναντι σε πιο ριζοσπαστικά στοιχεία του «κινήματος». Έτσι τον Μάρτιο του 1933 ο Βάιξ αντέδρασε στην ενασχόληση του Ράιχσταγκ με την τοποθεσία της στρατιωτικής εκκλησίας στο Πότσδαμ. thumb|right|12 Σεπτεμβρίου 1938: Ο Στρατηγός του Ιππικού Μαξιμίλιαν φον Βάιξ, Διοικών Στρατηγός του XII Σώματος Στρατού στη Νυρεμβέργη (άκρη δεξιά) παρίσταται στο Κομματικό Συνέδριο της Νυρεμβέργης του 1938, μαζί με σημαίνουσες προσωπικότητες της στρατιωτικής ηγεσίας του Γερμανικού Ράιχ. Από αριστερά προς τα δεξιά: Στρατηγός των Ιπταμένων [[Έρχαρντ Μιλχ, Στρατηγός του Πυροβολικού Βίλχελμ Κάιτελ, Αρχιστράτηγος Βάλτερ φον Μπράουχιτς και ο Αρχιναύαρχος Δρ. φιλ. ε.τ. Έριχ Ρέντερ.]] Την 1η Απριλίου 1933 ο Βάιξ εισήλθε στις τάξεις των ανώτατων αξιωματικών της Ράιχσβερ με την προαγωγή του στον βαθμό του υποστράτηγου, ενώ τον Οκτώβριο του 1933 μετατέθηκε στο Επιτελείο της 3ης Μεραρχίας Ιππικού στη Βαϊμάρη, τη διοίκηση της οποίας ανέλαβε επισήμως τον ίδιο Δεκέμβριο. Στο μεταξύ, στο Βερολίνο δρομολογούνταν οι εξελίξεις για την επέκταση του Στρατού. Ο νέος Υπουργός Άμυνας, Αρχιστράτηγος Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ συνέδεσε το όνομά του με την προσπάθεια αυτή. Ήδη από τον Οκτώβριο του 1934 δρομολογήθηκαν οι εξελίξεις για τον τριπλασιασμό του στρατιωτικού προσωπικού, προς όφελος των παλαιών στρατιωτικών, οι οποίοι είδαν τη σταδιοδρομία τους να απογειώνεται, αν διέθεταν την πολιτική ευελιξία να αποφύγουν τις εκάστοτε διώξεις που εξαπέλυε εναντίον εν δυνάμει εμποδίων του το καθεστώς. Στο πλαίσιο αυτό πραγματοποιήθηκε μια στροφή στο μέχρι τότε δόγμα, με την καθιέρωση ρηξικέλευθων όπλων όπως τα Τεθωρακισμένα και η Αεροπορία. Υπερνικώντας τις αντιρρήσεις των συντηρητικών αξιωματικών, όπως του Βέρνερ Φράιχερ φον Φριτς και του Λούντβιχ Μπεκ, ο Μπλόμπεργκ διέταξε τη μετατροπή των τριών μεραρχιών Ιππικού σε Μεραρχίες Πάντσερ (Τεθωρακισμένων).
Ο Βάιξ φαίνεται πως πέτυχε ικανοποιητικά αποτελέσματα στη νέα αποστολή του, καθώς στην ιστορία της 1ης Μεραρχίας Πάντσερ αναφέρεται πως ο Βάιξ αφιερώθηκε «με μετριοπάθεια […] και σιγουριά», σε αυτήν, παρά το γεγονός πως για αυτόν ήταν μια οδυνηρή διαδικασία η διάλυση μιας μονάδας του Όπλου του. Ο Χάιντς Γκουντέριαν, ο οποίος ανέλαβε τη διοίκηση της 2ης Μεραρχίας Πάντσερ, ανέφερε αργότερα πως είχε τον Βάιξ, τον οποίο γνώριζε, «σε υψηλή εκτίμηση, τόσο ως στρατιώτη όσο και άνθρωπο». Στις 20 Απριλίου 1935, την ημέρα των 46ων γενεθλίων του Χίτλερ, ο Βάιξ προήχθη σε αντιστράτηγο. Επισήμως οι τρεις μεραρχίες Πάντσερ δημιουργήθηκαν στις 15 Οκτωβρίου 1935. Διατηρώντας τη θέση του αυτή, από τον Μάιο ως τον Οκτώβριο του 1936 ανέλαβε καθήκοντα αναπληρωματικού διοικητή του VII Σώματος Στρατού με έδρα το Μόναχο, αναπληρώνοντας τον Βάλτερ φον Ράιχεναου, που βρισκόταν σε αποστολή στην Κίνα.
Σπύρος Ασωνίτης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Μαξιμίλιαν φον Βάιξ
Εθνικοσοσιαλισμός (1933–1939)
Στις 2 Οκτωβρίου 1936 ο Βάιξ προήχθη στον επόμενο βαθμό του, αυτόν του Στρατηγού του Ιππικού (General der Kavallerie). Ενώ η κύρια ενασχόλησή του ήταν αυτή της ανάπτυξης των μηχανοκίνητων σχηματισμών, ο Βάιξ δεν προήχθη στον νεοσύστατο βαθμό του Στρατηγού των Τεθωρακισμένων αλλά, επιθυμώντας να διατηρήσει τους δεσμούς του με το αγαπημένο του Όπλο, προτίμησε να προαχθεί σε Στρατηγό του Ιππικού, αίτημα το οποίο έγινε δεκτό. Την 1η Οκτωβρίου 1937 ονομάστηκε Διοικών Στρατηγός του XIII Σώματος Στρατού στη Νυρεμβέργη. Στη θέση αυτή ο Βάιξ κατάφερε να εδραιώσει την αξιοπιστία του, ανεβαίνοντας στην εκτίμηση των Ναζί. Η πόλη της Νυρεμβέργης ήταν επίσης η έδρα του Γιούλιους Στράιχερ, αντισημίτη και δημαγωγού πολιτικού, γνωστού και για το αντιχριστιανικό κήρυγμα που εξαπέλυε από την προπαγανδιστική εφημερίδα του «Der Stürmer». Ο Βάιξ κατόρθωσε να συγκρατήσει τον εαυτό του και να μην συγκρουστεί με τον Στράιχερ. Αυτό αποδόθηκε κυρίως στη διπλωματικότητα και την ευφυΐα του. Ωστόσο δεν κατάφερε να αποφύγει τις διαφωνίες με τον θερμόαιμο Γκάουλαϊτερ. Αυτό σε συνδυασμό με την αφοσίωσή του στον Καθολικισμό προκάλεσαν τις υποψίες υψηλόβαθμων Ναζί. Ευτυχώς για τον ίδιο, η ενασχόλησή του με τη διοργάνωση των Κομματικών Συνεδρίων της Νυρεμβέργης ευχαρίστησε ιδιαίτερα τον Χίτλερ. Ο Βάιξ αποκαλούσε εκεί τον εαυτό του «ένα σταυροδρόμι μεταξύ υπαξιωματικού επιδείξεων και σκηνοθέτη». Η επιτυχία του συνεδρίου εξασφάλισε τη θέση του Βάιξ και απέτρεψε την εκδίωξή του με το κύμα συνταξιοδοτήσεων της επόμενης χρονιάς.
Στέφανα από επικασσιτερωμένο χαλκό (10ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο
Tα Στέφανα από επικασσιτερωμένο χαλκό ανήκουν χρονικά στον 10ο αι. και εκτίθενται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Περιγραφή
Το ζεύγος στεφάνων από επικασσιτερωμένο χαλκό τοποθετείται χρονικά τον 10ο αι.μ.Χ. Η διάμετρός του είναι 17-19 εκ. και το ύψος 7-8 εκ.Στις επιγραφές οι οποίες περιτρέχουν την εξωτερική επιφάνειά τους αναγράφεται επίκληση του σπαθαροκανδιδάτου Ρωμανού. Βάση αυτού συμπεραίνεται πως ανήκαν στον αυτοκράτορα Ρωμανό Λεκαπηνό. Φαίνεται πως χρησιμοποιήθηκαν σε γαμήλια τελετή ή ήταν αφιερώματα σε εκκλησία για τη διακόσμησή της.