cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wolf Trap Opera Company
Τον Δεκέμβριο 2009, η ζωντανή ηχογράφηση της Company το 2007 του Volpone του Τζον Μούστο was nominated for a Grammy Award in the category of Best Opera Recording.
Η εταιρεία τυπικά παρουσιάζει τρεις όπερες στο Filene Center και/ή στο The Barns at Wolf Trap. Επιπλέον, λαμβάνουν χώρα ρεσιτάλ και άλλες παραστάσεις. Το 2010 η εταιρεία παρουσίασε τις όπερες Zaide, Il Turco in Italia, και Όνειρο Θερινής Νυκτός.
Η περίοδος του 2012 του WTOC παρουσιάζει παραστάσεις του "Don Giovanni" του Μότσαρτ και του "The Rake's Progress" του Ιγκόρ Στραβίνσκυ στο Barns.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερα
Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας
Το Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας (πολωνικά: Zamek Królewski w Warszawie) είναι ένα κάστρο και ήταν η επίσημη έδρα της πολωνικής μοναρχίας. Βρίσκεται στην πλατεία του Κάστρου (Plac Zamkowy), στην είσοδο της Παλιάς Πόλης της Βαρσοβίας. Τα προσωπικά γραφεία του βασιλιά και τα διοικητικά γραφεία βασιλιά της Πολωνίας βρίσκονταν εκεί από τον 16ο αιώνα μέχρι τα χωρίσματα της Πολωνίας. Στη μακρά ιστορία του, το Βασιλικό Κάστρο είχε επανειλημμένα καταστραφεί και λεηλατηθεί από σουηδικά, γερμανικά και ρωσικά στρατεύματα. Το Σύνταγμα της 3η Μαΐου 1791 συντάχθηκε εδώ από το Τετραετές Δίαιτας. Κατά τον 19ο αιώνα, μετά την κατάρρευση της Έγερσης Νοεμβρίου, χρησιμοποιήθηκε ως διοικητικό κέντρο του Τσάρου. Μεταξύ του 1926 και του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου το παλάτι ήταν η έδρα του Πολωνού προέδρου, Ignacy Mościcki. Μετά την καταστροφή που γίνεται από τους Ναζί κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Βαρσοβίας, το κάστρο ανοικοδομήθηκε και ανακατασκευάστηκε. Το 1980, το Βασιλικό Κάστρο, μαζί με την Παλιά Πόλη είχε καταχωρηθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Σήμερα είναι ένα ιστορικό και εθνικό μνημείο, και είναι καταχωρημένο ως εθνικό μουσείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μουσεία στην Πολωνία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Βαρσοβία Βαρσοβια Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Βαρσοβία Κατηγορία:Κατοικίες Πολωνών μοναρχών Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Πολωνία
Κοσμάς Β΄ Αττικός
Ο Κοσμάς Β΄ Αττικός ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από τον Απρίλιο του 1146 έως τον Φεβρουάριο του 1147.
Η καταγωγή του ήταν από την Αίγινα. Τον Απρίλιο του 1146, επί Αυτοκράτορα Μανουήλ Κομνηνού, ήταν διάκονος στην Αγία Σοφία όταν εξελέγη Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον Μιχαήλ Β΄ Κουρκούα.
Υπάρχουν εγκωμιαστικές αναφορές στο πρόσωπό του για τις γνώσεις και τον χαρακτήρα του, καθώς περιγράφεται ως πεπαιδευμένος, ενάρετος και ορθοδόξων φρονημάτων. Εντούτοις κατηγορήθηκε ως αιρετικός και συνωμότης κατά του Αυτοκράτορα. Οι κατηγορίες ξεκίνησαν από το ότι προσκάλεσε στην οικία και στο τραπέζι του κάποιον μοναχό Νήφωνα, καταδικασμένο για Βογομιλισμό. Έτσι, μια Σύνοδος που συνήλθε στο Παλάτι των Βλαχερνών τον καθαίρεσε στις 26 Φεβρουαρίου του 1147.
Οι ακριβείς λόγοι της καθαίρεσης και απομάκρυνσής του δεν έχουν διαλευκανθεί. Ίσως υπήρξε θύμα πολιτικών μηχανορραφιών. Είναι πάντως σίγουρο ότι ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Κομνηνός παρενέβη ευθέως στη Σύνοδο που τον καθαίρεσε, συνομιλώντας ιδιαιτέρως με αυτούς που τον κατηγορούσαν, αλλά και εξετάζοντας τον ίδιο τον Κοσμά για τις απόψεις του σχετικά με τον αιρετικό Νήφωνα. Η υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστική τόσο των δογματικών αντιπαραθέσεων που ήταν συχνές κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μανουήλ Κομνηνού, όσο και της ετοιμότητας του Αυτοκράτορα να αναμειχθεί ενεργά σε αυτές.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Σαρλ Γκλαιρ
Ο Σαρλ Γκλαιρ (γαλλικά: Charles Gleyre, πλήρες όνομα Μαρκ Σαρλ Γκαμπριέλ Γκλαιρ, Marc Charles Gabriel Gleyre, 2 Μαΐου 1806 - 5 Μαΐου 1874) ήταν Γάλλος, ελβετικής καταγωγής ζωγράφος που ανήκε στο κίνημα του ρεαλισμού.
thumb|right|250px|"Η Φυγή Των Ψευδαισθήσεων", έργο του Σαρλ Γκλαίρ (1843)
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Σεβιγύ, στο Καντόνι της Βωντ στις 2 Μαΐου 1806. Έχασε τους γονείς του σε παιδική ακόμα ηλικία, 8-9 ετών κι έτσι μεγάλωσε με τον θείο του στη Λυών. Εκείνος τον έστειλε στη Βιομηχανική Σχολή της πόλης. Στα 18 του πηγαίνει στο Παρίσι και φοιτά 4 χρόνια στο Στούντιο Τέχνης του Λουί Χέρσεντ της Ελβετικής Σχολής στις Γκαλερί του Λούβρου.
Σε αυτή τη πολύ παραγωγική περίοδο στρέφεται στην Ιταλική επίδραση τέχνης και πηγαίνει με τον Χόρας Βερνέ και τον Λεοπόλντ Ρομπέρ εξαετές ταξίδι σε Ελλάδα, Αίγυπτο, Νουβία και Συρία. Στο Κάιρο τον έπιασε οφθαλμία και στον Λίβανο πυρετός, κι έτσι επιστρέφει στη Λυών με κλονισμένη υγεία. Όσο αναρρώνει μετακομίζει στο Παρίσι και φτιάχνει ατελιέ στην οδό ντε λ' Ουνιβερσιτέ. Ξεκινά να δουλεύει προσεκτικά τις συνθέσεις του, δίνοντας μορφή στις μνήμες των ταξιδιών του.
Οι εκθέσεις
Εκθέτει στο Σαλόν το 1840 "Το Όραμα Του Ευαγγελιστή Ιωάννη" πράγμα που εκτινάσσει τη καριέρα του. Το 1843 εκθέτει το "Σούρουπο", κερδίζοντας το Β΄ Μετάλλιο, μα εκείνο που τον κάνει ευρύτερα γνωστό είναι "Η Φυγή Των Ψευδαισθήσεων". Δείχνει έναν ποιητή που κάθεται στην όχθη του ποταμού, κρατώντας το κεφάλι, ενώ έχει παρατήσει τη λύρα κοιτάζοντας λυπημένα κι ανήμπορα τις ψευδαισθήσεις να φεύγουν. Είναι παρομοιασμένες με παρθένες και το τραγούδι τους πεθαίνει σιγά-σιγά στα αφτιά του, καθώς το πλοίο τους απομακρύνεται από αυτόν!
Τα αριστουργήματα
Το 1845 δημιουργεί τους "Αποστόλους" και το 1849 τον "Χορό Των Βακχιδών". Ακολούθησαν και άλλα αριστουργήματα και από το στούντιό του αργότερα πέρασαν μαθητές άξιοι όπως οι Χουΐστλερ, Σισλέ, Μπαζίλ, Μονέ και Ρενουάρ. Πεθαίνει ξαφνικά στις 5 Μαΐου 1874 από ανεύρυσμα και αφήνει ημιτελή τον "Επίγειο Παράδεισο".
Οι μαθητές του
Ο πλήρης κατάλογος των μαθητών του, εκτός των προαναφερθέντων: Jean-Leon Jerome (1824-1904), Jean-Louis Hamon (1821-1874), Daniel Ridgway Knight (1839-1924), Jean-Jules-Antoigne Lecomte Du Nouy (1842-1923), Sir Edward Poynter (1836-1919).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ελβετοί ζωγράφοι
Πάζαρτζικ (Τουρκία)
Το Πάζαρτζικ (τουρκικά: Pazarcık, κουρδικά: Bazarcix) είναι πόλη και διαμέρισμα στο νότιο τμήμα της επαρχίας Καχραμάνμαρας στην Τουρκία. Ο δήμαρχος Χαϋρέττιν Γκιούνγκιορ από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) εξελέγη στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019. Καϊμακάμης είναι ο Αντίλ Νας. Το εργοστάσιο τσιμέντου στην πόλη αποτελεί μείζονα πηγή αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Ο πληθυσμός αποτελείται κυρίως από Κούρδους. Παραδοσιακά, εδώ ζουν και πολλοί Αλεβίτες. Η περιοχή είναι επίσης γνωστή για τις συγκρούσεις μεταξύ του PKK και του τουρκικού στρατού.
Το 2023 η περιοχή του Πάζαρτζικ ήταν το επίκεντρο σεισμού 7,8 Ρίχτερ που σημειώθηκε το μεσημέρι της 6ης Φεβρουαρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Βασιλική Σουηδική Όπερα
μικρογραφία| Το αρχικό κτίριο της Βασιλικής Σουηδικής Όπερας, της Μπόλσετς στο Σλότσμπακεν στη [[Στοκχόλμη, κατά τη διάρκεια του 1780. Από δεξιά προς τα αριστερά: Παλάτι της Στοκχόλμης, Θέατρο Στόκχολμ, το Θέατρο Μπόλχουσετ και το Παλάτι Τέσσιν. Σχέδιο του Μάρτιν Ρούντολφ Χέλαντ.]] μικρογραφία|Η Βασιλική Σουηδική Όπερα το 1934.
Η Βασιλική Σουηδική Όπερα (Σουηδικά: Kungliga Operan) είναι ένα συγκρότημα κτηρίων Όπερας και Μπαλέτου με έδρα τη Στοκχόλμη της Σουηδίας.
Τοποθεσία και περιβάλλον
Το κτίριο είναι στο κέντρο της Στοκχόλμης, στο Δήμο Νόρρμαλ, και στα ανατολικά της Πλατείας Γουσταύος Αδόλφος, απέναντι από το πρώην Παλάτι του Εστεμμένου Πρίγκιπα του θρόνου, και τωρινό Υπουργείο Εξωτερικών. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του ποταμού Νόρρστρομ και συνδέεται με το Βασιλικό Παλάτι μέσω της γέφυρας Νόρρμπρο.
Περαιτέρω ιστορικά αλλά και αρχιτεκτονικά σημαντικά κτίρια στη γειτονιά είναι το Παλάτι Σάγκερ, η επίσημη κατοικία του πρωθυπουργού της Σουηδίας και το κτίριο του Κοινοβουλίου. αριστερά|μικρογραφία|Το κτίριο της Γουσταίας Όπερας το 1880. αριστερά|μικρογραφία|Χρυσό Φουαγέ: Η Χρυσή Αίθουσα (με την προτομή της Σουηδής τραγουδίστριας Μπίργκιτ Νίλσον) στη Βασιλική Όπερα της Σουηδίας.
Ιστορία
Η Όπερα ιδρύθηκε από τον βασιλιά Γουσταύο Γ’. Στις 18 Ιανουαρίου 1773, έλαβε χώρα η πρώτη της παράσταση, με τον τίτλο «Thetis and Phelée» και με πρωταγωνιστές τον Κάρολο Στένμποργκ και την Ελισάβετ Όλιν. Αυτή ήταν η πρώτη φόρα που η όπερα παιζόταν στην Σουηδική γλώσσα.
Εντούτοις, το πρώτο Θέατρο Όπερας άνοιξε το 1782 και λειτούργησε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Και τα δύο θέατρα ονομάζονται επίσημα «Βασιλική Όπερα» (Ωστόσο οι όροι «Γουσταύια Όπερα» και «Οσκάρια Όπερα», ή η «Παλαιά» και η «Νέα» Όπερα χρησιμοποιούνται όταν απαιτείται διευκρίνιση ανάμεσα στα 2 κτήρια).
Η Γουσταύια Όπερα
Η αρχική Όπερα της Στοκχόλμης, ήταν έργο του αρχιτέκτονα Κάρολου Φρειδερίκου Άντελκραντζ και του ανατέθηκε από τον βασιλιά Γουσταύο Γ’, ο οποίος ήταν ισχυρός υποστηρικτής και μεγάλος προστάτης των τεχνών. Η Σουηδική Όπερα είχε αρχικά εγκατασταθεί στη Μπόλσεουτ, αλλά υπήρχε ανάγκη να διαχωριστεί από το θέατρο και να δημιουργηθούν ξεχωριστά κτίρια. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1775 και το θέατρο εγκαινιάστηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1782 με μια παράσταση από τον Γερμανό συνθέτη Γιόχαν Γκότλιμπ Νάουμαν με την σύνθεση του «Cora och Alonzo» (Η Κόρα και ο Αλόνζο). Ήταν επίσης το μέρος για δημόσιους χορούς μεταμφιεσμένων, εκδηλώσεις εμπνευσμένες από τους περίφημους χορούς της όπερας στο Παρίσι, η οποία ήταν ανοιχτή σε όσους φορούσαν μάσκα και ήταν κάπως φημισμένοι.
Το κτίριο ήταν πολύ επιβλητικό με το κέντρο της κορινθιακής τετραστυλικής στοάς να στηρίζει τέσσερα αγάλματα και να επικαλύπτεται από το βασιλικό στέμμα. Η αίθουσα τεσσάρων επιπέδων είχε οβάλ σχήμα, είχε εξαιρετική ακουστική και οπτική θέα. Το πολυτελές φουαγιέ περιείχε νεοκλασικά μενταγιόν και κολώνες.
Γιώργος Παπαγεωργίου (ηθοποιός)
Ο Γιώργος Παπαγεωργίου (Θεσσαλονίκη, 11 Απριλίου 1981) είναι Έλληνας ηθοποιός, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, σκηνοθέτης και μουσικός.
Βασιλική Σουηδική Όπερα
Η Γουσταύια Όπερα
Σε αυτό το φουαγιέ στις 16 Μαρτίου 1792, κατά την διάρκεια ενός χορού μεταμφιεσμένων, ο βασιλιάς Γουσταύος Γ' πυροβολήθηκε από τον Ιάκωβο Ιωάννη Άνκαρστρομ και πέθανε 13 ημέρες αργότερα. (Αυτός ο φόνος, ενέπνευσε τις όπερες «Γουσταύος Γ’» του Ντανιέλ Φρανσουά Εσπρί Ωμπέρ και την όπερα του Βέρντι με τον τίτλο «Χορός Μεταμφιεσμένων».) Μετά τη δολοφονία του μονάρχη, η όπερα έκλεισε μέχρι την 1η Νοεμβρίου 1792. Όταν άνοιξε ξανά, ορισμένοι θεωρήθηκαν αυτό το γεγονός αποτροπιαστικό. Ο γιος του Γουσταύου Γ’, ο βασιλιάς Γουσταύος Δ’ Αδόλφος της Σουηδίας, δεν αγαπούσε την Όπερα, πιθανώς λόγω της δολοφονίας του πατέρα του, και δεν του άρεσε το γεγονός ότι η σκηνή της δολοφονίας του πατέρα του χρησιμοποιήθηκε ως τόπος διασκέδασης και αναψυχής. Λίγο αργότερα, ένα ανούσιο έργο που εκτελέστηκε για χάρη της βασίλισσας Φρειδερίκης του Μπάντεν το 1806, έγινε η αίτια να κλείσει ξανά. Έμεινε κλειστό μέχρι το 1809 που ο βασιλιάς εκθρονίστηκε. Ωστόσο σε πλήρη λειτουργία και οργάνωση ήρθε ξανά τον Μάιο του 1812.
Η Οσκάρια Όπερα
Η παλιά όπερα κατεδαφίστηκε το 1892 για να δώσει τη θέση της στην κατασκευή μιας νέας Όπερας που σχεδίασε ο Άξελ Τζόχαν Άντερμπεργκ, η οποία ολοκληρώθηκε επτά χρόνια αργότερα και εγκαινιάστηκε από τον Βασιλιά Όσκαρ Β΄ με μια παραγωγή σουηδικής όπερας (η παράδοση αυτή έχει εδραιωθεί αρκετά σταθερά κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα), την όπερα «Estrella de Soria» του Φραντς Μπέρβαλντ.
Γιώργος Παπαγεωργίου (ηθοποιός)
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1981 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε μάργκετινγκ ενώ παράλληλα πέρασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Διέκοψε τις σπουδές του λόγω στρατού και συνέχισε όταν απολύθηκε. Η πρώτη του δουλειά ως ηθοποιός, ήταν στο θέατρο στη παράσταση «Κατσαρίδα».
Βασιλική Σουηδική Όπερα
Η Οσκάρια Όπερα
Το νέο σπίτι είχε τα γράμματα Κουνγκλ και είχε το όνομα «Teatern», κυριολεκτικά δηλαδή «Βασιλικό Θέατρο» (το οποίο έκανε το βασιλικό Δραματικό Θέατρο που ιδρύθηκε αργότερα να προσθέσει τη διάκριση «δραματικό» στο όνομα του). Το κτίριο ονομάζεται τώρα απλά «Operan» (Όπερα), γραμμένο με χρυσά γράμματα πάνω από τη μεσαία καμάρα στην μπροστινή πρόσοψη. Πρόκειται για ένα μεγαλοπρεπές νεοκλασικό κτίριο με ένα υπέροχο χρυσό φουαγιέ (Guldfoajén) και μια κομψή μαρμάρινη μεγάλη σκάλα που οδηγεί σε μια αίθουσα τριών επιπέδων κάπως μικρότερη από το παλιό θέατρο. Σήμερα έχει 1.200 θέσεις. Οι περισσότερες παραγωγές τραγουδούν τώρα στην πρωτότυπη γλώσσα (με σουηδικούς υπότιτλους), με λίγες μόνο στα σουηδικά.
Γιώργος Παπαγεωργίου (ηθοποιός)
Βιογραφικό
Η πρώτη του συμμετοχή σε σειρά στην τηλεόραση ήταν το 2000 σε ένα επεισόδιο της αστυνομικής σειράς Κόκκινος κύκλος όπου υποδύθηκε έναν αστυνομικό. Ακολούθησαν συμμετοχές στις σειρές «Ιωάννα της καρδιάς» το 2006 και στην «Τυφλόμυγα» το 2008. Επίσης συμμετείχε σε ένα επεισόδιο της σειράς «Σε είδα» το 2008 μαζί με τη Γιούλικα Σκαφιδά. Το 2012 επρόκειτο να συμμετέχει στην σειρά «Βρικόλακες» στο MEGA, τα γυρίσματα δεν ξεκίνησαν ποτέ λόγω του υψηλού κόστους της σειράς. Τον Ιούλιο του 2012, το σενάριο προτάθηκε και στον ANT1 όπου υπήρξε ενδιαφέρον. Η σειρά εν τέλη δεν προβλήθηκε ποτέ. Επιπλέον τον Ιανουάριο του 2019, συμμετείχε στην σειρά "Η ζωή εν τάφω" στην ΕΡΤ1. Τον Οκτώβριο του 2019 πρωταγωνιστούσε στην σειρά Σπίτι είναι στον ALPHA. Τέλος,Τη σεζόν 2018 σειρά Μην Αρχίζεις τη Μουρμούρ στο ALPHA τον Ιανουάριο του 2021 πρωταγωνιστούσε στην κωμική σειρά «Σχεδόν ενήλικες» στο MEGA στον ρόλο του Αλέξη. Την σεζόν 2022 πρωταγωνιστεί στην κοινωνική σειρά του MEGA «Σκοτεινή θάλασσα» στον ρόλο του Χρήστου. Τη σεζόν 2022 σειρά Τα καλύτερά μας χρόνια στον ρόλο του Λουίτζι στο ΕΡΤ1 Τη σεζόν 2022-2023 σειρά Γλυκάνισος στον ρόλο του Στρατής Δεμίρης στο Σκαι
Παράλληλα με την πορεία του ως ηθοποιός σκηνοθέτησε για το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το Θέατρο Πορεία, το Εθνικό Θέατρο και το Φεστιβάλ Αθηνών, τις παραστάσεις: "Η Ωραία του Πέραν", "Αρίστος", "Η Γιαννούλα η Κουλουρού", "Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι", "Ο Επιθεωρητής", "Αυτόχειρ!", "Θάνατος στη Βενετία" και "Μπαίνει η δεσποινίς Μαργαρίτα".
Το 2016 ήταν υποψήφιος για το θεατρικό βραβείο "Δημήτρης Χόρν" για τον ρόλο του Babe (Μπέμπης) στο έργο του Τζεζ Μπάτεργουορθ «Mojo», σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.
Είναι μέλος του μουσικού συγκροτήματος Polkar.
Προσωπική ζωή
Στις 7 Αυγούστου 2021 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά, με την ηθοποιό Δανάη Μιχαλάκη.
Βασιλική Σουηδική Όπερα
Η Οσκάρια Όπερα
Η Βασιλική Σουηδική Οικογένεια του Βασιλιά Κάρολου ΙΣΤ’ Γουσταύου διατηρεί το Βασιλικό θεωρείο δεσμευμένο, που βρίσκεται στην πρώτη βαθμίδα στο αμφιθέατρο πάνω από το ορχήστρα.
Μπάντα, καλλιτέχνες και καλλιτεχνική ηγεσία
Διάσημοι τραγουδιστές που έχουν συμμετάσχει συνολικα στο Θέατρο Όπερας περιλαμβάνουν: τον Γιούσσι Μπέρλινγκ, τον Γκόστα Γουίνμπεργκ, τον Νικολάι Γκέντα, τον Πίτερ Ματέι, την Τζένη Λίντ, την Μπίργκιτ Νίλσον, την Ελισάβετ Σόντερστρομ, Φριτς Άρλμπεργκ, Άννα Σοφία φον Όττεν, Κατερίνα Νταλάϊμαν και η Νίνα Στεμμέ.
Η ορχήστρα της Βασιλικής Σουηδικής Όπερας, χρονολογείται από το 1526. Οι βασιλικές καταγραφές οικιακής χρήσης από το 1526 αναφέρουν δώδεκα μουσικούς, συμπεριλαμβανομένων μουσικών πνευστών μουσικών οργάνων και ενός τυμπανιστή (δεν υπάρχει κανένα έγχορδο μουσικό όργανο). Κατά συνέπεια, η Βασιλική Σουηδική Ορχήστρα είναι μια από τις παλαιότερες ορχήστρες στην Ευρώπη.
Ο Άρμας Τζάρνφελτ βρισκόταν στο μουσικό προσωπικό από το 1905 και ανέλαβε να γίνει διευθυντής μεταξύ 1923-1933 και 1938-1946. Το Βασιλικό Σουηδικό Μπαλέτο, ιδρύθηκε από τον Βασιλιά Γουσταύο Γ’ της Σουηδίας το 1773.
Ο σημερινός γενικός διευθυντής της Βασιλικής Σουηδικής Όπερας είναι η Σουηδή μέτζο-σοπράνο Μπριγκίτα Σβέντεν. Αυτή τη στιγμή έχει συμβληθεί στη θέση μέχρι το 2022. Τον Νοέμβριο του 2020, η εταιρεία ανακοίνωσε το διορισμό του Μάικλ Κάβαναγκ ως του επόμενου καλλιτεχνικού διευθυντή της, το καλοκαίρι του 2021, με αρχικό συμβόλαιο 5 ετών. Ο πιο πρόσφατος διευθυντής της εταιρείας ήταν ο Λόρενς Ρενέ, ο οποίος κατείχε τη θέση από το 2012 έως το 2017. Τον Ιανουάριο του 2020, η Βασιλική Σουηδική Όπερα ανακοίνωσε το διορισμό του Άλαν Γκλίμπερτ ως του επόμενου μουσικού σκηνοθέτη, με ισχύ από την άνοιξη του 2021. Ο Γκλίμπερτ είχε την πρώτη του φιλική συμμέτοχη με την εταιρεία το 2012.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Στοκχόλμη Κατηγορία:Αίθουσες συναυλιών στη Σουηδία
Ιωάννης Θ΄ Ιερομνήμων
Ο Ιωάννης Θ΄ Ιερομνήμων ή Αγαπητός διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μεταξύ των ετών 1111 και 1134.
Πηγές
Ιωαννης Θ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Σεισμός του Ερζιντζάν (1939)
Ο σεισμός του Ερζιντζάν το 1939 έπληξε την ανατολική Τουρκία στις 27 Δεκεμβρίου 1939, στις 1:57:23 μ.μ. (τοπική ώρα), με μέγεθος 7,8 ρίχτερ και μέγιστη ένταση Μερκάλι XII (12, ο μέγιστος βαθμός στην κλίμακα, δηλαδή «ολική καταστροφή»). Ήταν ο δεύτερος ισχυρότερος σεισμός που καταγράφηκε στην Τουρκία, μετά το σεισμό της βόρειας Μικράς Ασίας το 1668. Αυτό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σε μια αλληλουχία βίαιων κραδασμών που επηρέασε την Τουρκία κατά μήκος του ρήγματος της Βόρειας Ανατολίας μεταξύ 1939 και 1999. Επιφανειακή ρήξη, με οριζόντια μετατόπιση έως και 3,7 μέτρα, σημειώθηκε σε ένα τμήμα μήκους 360 χλμ. του ρήγματος της Ζώνης Βόρειας Ανατολίας. Ο σεισμός ήταν η πιο σοβαρή φυσική απώλεια ζωών στην Τουρκία τον 20ό αιώνα, με 32.968 νεκρούς και περίπου 100.000 τραυματίες.
Σκηνικό
Το ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας στη Μικρά Ασία είναι ένα όριο μεγάλου μετασχηματισμού ρήγματος όπου η Ευρασιατική πλάκα ολισθαίνει πέρα από τη μικρότερη Πλάκα της Ανατολίας. Έχοντας συνολικό μήκος πάνω από 1.600 χιλιόμετρα, το ρήγμα εκτείνεται από την Ανατολική Τουρκία μέχρι τη Θάλασσα του Μαρμαρά. Το ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας ήταν και παραμένει πολύ ενεργό. Το Ερζιντζάν έχει καταστραφεί από σεισμούς τουλάχιστον 11 φορές από το 1.000 μ.Χ. Μεταξύ 1942 και 1967, σημειώθηκαν έξι μεγάλοι σεισμοί κατά μήκος του ίδιου ρήγματος, με τρεις πάνω από 7 ρίχτερ.
Σεισμός
Με επίκεντρο κοντά στην πόλη Ερζιντζάν, η ρήξη του σεισμού εξαπλώθηκε προς τα δυτικά για μήκος 400 χλμ. Οι επιφανειακές ρήξεις είναι ακόμα ορατές μέχρι σήμερα. Σχηματίστηκε επιφανειακή ρήξη έως και 360 χλμ. Υπολογίστηκε μια μέση μετατόπιση επιφάνειας μεταξύ 2,3 και 8,8 μέτρων. Κάθετες μετατοπίσεις μετρήθηκαν στα 0,5–2,0 μέτρα. Η μέγιστη οριζόντια ολίσθηση ήταν 10,5 μέτρα Το κούνημα κράτησε 52 δευτερόλεπτα. Προέκυψε ένα τσουνάμι με ύψη 1-3 μέτρα που έπληξε την ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Η μεταφορά τάσης Κούλομπ από τον σεισμό του 1939 προώθησε ρήξεις που εξελίσσονταν προς τα δυτικά κατά μήκος του ρήγματος της Βόρειας Ανατολίας. Δέκα σεισμοί μεγαλύτεροι από 6,7 ρίχτερ έχουν προκαλέσει ρήξη 1.000 χλ. σε τμήμα του ρήγματος από το 1939.
Ζημιές
Ο σεισμός προκάλεσε σοβαρές ζημιές σε 116.720 κτίρια. Το χειμώνα, ήταν δύσκολο να φτάσει η βοήθεια στις πληγείσες περιοχές.
Αρχικά, ο αριθμός των νεκρών ήταν 8.000 άνθρωποι. Την επόμενη μέρα, στις 27 Δεκεμβρίου, αναφέρθηκε ότι είχε αυξηθεί στις 20.000. Την ίδια μέρα, η θερμοκρασία έπεσε στους -30 °C. Ξεκίνησε έκτακτη επιχείρηση διάσωσης. Μέχρι τις 5 Ιανουαρίου 1940, σχεδόν 33.000 κάτοικοι είχαν πεθάνει λόγω του σεισμού και λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών, των συνθηκών χιονοθύελλας και των πλημμυρών.
Επακόλουθα
Η ολική καταστροφή του σεισμού ώθησε την Τουρκία να υιοθετήσει αντισεισμικούς κανονισμούς δόμησης. Ήταν τόσο εκτεταμένες οι ζημιές στην πόλη Ερζιντζάν, που η παλιά της τοποθεσία εγκαταλείφθηκε εντελώς και ένας νέος οικισμός ιδρύθηκε λίγο πιο βόρεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Τσουνάμι στην Τουρκία
Γκιούλμπασι
Το γκιούλμπασι είναι παραδοσιακό φαγητό των Ελλήνων της Κωνσταντινουπολίτικης κουζίνας με όνομα Τουρκικό με κρέας, σκόρδο και πιπεριές. Σερβίρεται και σαν μεζές σε ουζερί.
Συνταγή
Το κρέας προέρχεται κυρίως από αρνί, αλλά χρησιμοποιείται και χοιρινό ή μοσχαρίσιο κρέας. Αφού τεμαχιστεί, το κρέας καρυκεύεται με μυρωδικά και μπαχαρικά, όπως πιπέρι, ρίγανη, θυμάρι, κόλιαντρο και πάπρικα. Ανακατεύεται με ελαιόλαδο, αλάτι, σκόρδο, πιπεριές και ορισμένες φορές άλλα λαχανικά όπως κρεμμύδι και ντομάτες. Ορισμένες φορές προστίθενται διάφορα τυριά, όπως κεφαλοτύρι ή φέτα και στη συνέχεια παραδοσιακά τοποθετείται με βούτυρο σε κλειστό πήλινο σκεύος ή σε λαδόκολλα και σιγοψήνεται σε χαμηλή θερμοκρασία (165 °C) από 3 έως 6 ώρες. Η τεχνική, λόγω της διάρκειάς της και της χαμηλής θερμοκρασίας, επιτρέπει στο κρέας να διατηρεί τα υγρά του και να είναι ιδιαίτερα μαλακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα
Η Πέγκυ Σου παντρεύτηκε
Το Η Πέγκυ Σου παντρεύτηκε (Peggy Sue Got Married) είναι μια αμερικάνικη κωμωδία-δραματική ταινία φαντασίας του 1986 σε σκηνοθεσία Φράνσις Φορντ Κόπολα με πρωταγωνίστρια την Κάθλιν Τέρνερ ως γυναίκα στα πρόθυρα διαζυγίου, η οποία μεταφέρεται πίσω στις μέρες του λυκείου της το 1960. Η ταινία γράφτηκε από την ομάδα συζύγων Jerry Leichtling και Arlene Sarner.
Η ταινία γνώρισε εισπρακτική επιτυχία και έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς. Ήταν υποψήφια για τρία Όσκαρ : Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας (Τέρνερ), Καλύτερης Φωτογραφίας και Καλύτερης Κοστούμιας. Επιπλέον, η Τέρνερ ήταν υποψήφια για την καλύτερη ξένη ηθοποιό στα βραβεία Sant Jordi.
Πλοκή
Το 1985, η Πέγκυ Σου Μπόντελ παρακολουθεί την 25χρονη επανένωση στο γυμνάσιο, συνοδευόμενη από την κόρη της, Μπεθ, και όχι από τον σύζυγό της, Τσάρλι, που ήταν ο αγαπημένος της στο γυμνάσιο. Αυτή και ο Τσάρλι παντρεύτηκαν αμέσως μετά την αποφοίτησή της όταν η Πέγκυ Σου έμεινε έγκυος, αλλά πρόσφατα χώρισαν λόγω της απιστίας του Τσάρλι.
Στο επανένωση, η Πέγκυ επανασυνδέεται με τις παλιές φιλενάδες της στο γυμνάσιο, τη Μάντι και την Κάρολ. Αγνοεί τον Τσάρλι όταν φτάνει απροσδόκητα. Στη συνέχεια, η Εμσι ανακοινώνει τον «βασιλιά και τη βασίλισσα» της επανένωσης: τον Ρίτσαρντ Νόρβικ, την πρώην ιδιοφυΐα της τάξης που είναι τώρα δισεκατομμυριούχος εφευρέτης, και την Πέγκυ Σου. Συντετριμμένη, λιποθυμά στη σκηνή ενώ στέφεται.
Το επόμενο βράδυ σε ένα μουσικό μπαρ, ο Μάικλ θέλει η Πέγκυ να πάει στη Γιούτα μαζί του και μια άλλη γυναίκα για μια πολυγαμική σχέση όπου οι δύο γυναίκες τον υποστηρίζουν ενώ γράφει. Εκείνη αρνείται, λέγοντάς του να χρησιμοποιήσει τη βραδιά τους μαζί ως έμπνευση για τη συγγραφή του. Ο Τσάρλι βγαίνει από τη σκηνή και μιλά σε έναν μουσικό πράκτορα που είναι εκεί για να τον αξιολογήσει, αλλά ο πράκτορας δεν εντυπωσιάζεται.
Την επόμενη μέρα, η Πέγκυ Σου προσπαθεί να μιλήσει στον Τσάρλι, αλλά εκείνος ξεσπά, αναστατωμένος που δεν κατάφερε να εξασφαλίσει μια δισκογραφική συμφωνία. Φεύγει για να αποχαιρετήσει τον Ρίτσαρντ, δηλώνοντας ότι θέλει να σταματήσει να καταστρέφει τη ζωή της και όλων γύρω της, ειδικά του Τσάρλι, αφού ο λόγος που σταμάτησε να τραγουδά είναι επειδή έμεινε έγκυος. Ο Ρίτσαρντ του προτείνει, αλλά εκείνη τον αρνείται, μη θέλοντας να παντρευτεί τόσο νέος ή να εκτροχιάσει το μέλλον του. Η Πέγκυ Σου επισκέπτεται τον παππού και τη γιαγιά της στα 18α γενέθλιά της. Όταν μαθαίνει ότι η γιαγιά της είναι μέντιουμ, τους λέει την ιστορία της. Ο παππούς της την πηγαίνει στη μασονική στοά του, όπου τα μέλη κάνουν ένα τελετουργικό για να την επιστρέψουν στο 1985. Ο Τσάρλι μπαίνει στη στοά και - όταν σβήνουν τα φώτα - την παίρνει και τρέχει έξω με την Πέγκυ Σου, αφήνοντας όλους μέσα να πιστεύουν ότι το τελετουργικό λειτούργησε.
Ο Τσάρλι της λέει ότι έχει παρατήσει το τραγούδι και του έχει δοθεί το 10% της οικογενειακής επιχείρησης. Στη συνέχεια της προτείνει και της δίνει το μενταγιόν που φορούσε στην αρχή της ταινίας. Κοιτάζει μέσα και βλέπει φωτογραφίες μωρών της και του Τσάρλι, που μοιάζουν με τα παιδιά τους. Η Πέγκυ Σου συνειδητοποιεί ότι αγαπούν ο ένας τον άλλον. Κάνουν σεξ, αποδεικνύοντας ότι θα έκανε ξανά τις ίδιες επιλογές.
Η Πέγκυ Σου ξυπνά σε ένα νοσοκομείο το 1985, με τον Τσάρλι στο πλευρό της. Ο Τσάρλι δείχνει στην Πέγκυ Σου το βιβλίο που έγραψε ο Μάικλ με την αφιέρωση «Στην Πέγκυ Σου και μια έναστρη νύχτα» (που δείχνει ότι η Πέγκυ πιθανότατα ταξίδεψε πίσω στο χρόνο). Ο Τσάρλι μετανιώνει βαθιά για την απιστία του και την θέλει πίσω. Η Πέγκυ Σου θυμάται τον παππού της να λέει: «Είναι το στρούντελ της γιαγιάς σου που κράτησε αυτή την οικογένεια ενωμένη», έτσι προσκαλεί τον Τσάρλι σε δείπνο και λέει: «Θα ψήσω ένα στρούντελ».
Ανάπτυξη
Στην ταινία αρχικά επρόκειτο να πρωταγωνιστήσει η Ντέμπρα Ουίνγκερ και να σκηνοθετηθεί από τον Τζόναθαν Ντέμι. Είχαν δημιουργικές διαφορές και ο Ντέμι άφησε το έργο, για να αντικατασταθεί από την Πένι Μάρσαλ, η οποία θα έκανε το σκηνοθετικό της ντεμπούτο. Τότε η Μάρσαλ είχε δημιουργικές διαφορές με τους συγγραφείς και εγκατέλειψε το έργο. Στη συνέχεια η Ουίνγκερ εγκατέλειψε λόγω πίστης στην Μάρσαλ.
Η Rastar, η εταιρεία παραγωγής, πρόσφερε την ταινία στον Φράνσις Φορντ Κόπολα, ελπίζοντας να δελεάσει την Ουίνγκερ να έρθει πίσω στο έργο. Στο τέλος πρωταγωνίστησε η Κάθλιν Τέρνερ. Δύο από τους συγγενείς του Κόπολα συμμετείχαν επίσης στην ταινία: η κόρη του Σοφία Κόπολα ως αδελφή της Πέγκυ Σου, Νάνσυ. και ο ανιψιός του Νίκολας Κέιτζ ως φίλος της Πέγκυ και στη συνέχεια εν διαστάσει σύζυγος, Τσάρλι. (Ο Κέιτζ είπε αργότερα ότι δεν ήθελε ποτέ να παίξει τον ρόλο, αλλά ρωτήθηκε πολλές φορές από τον Κόπολα και συμφώνησε να πάρει τον ρόλο μόνο αν μπορούσε να τον παίξει με υπερβολικό τρόπο.)
Γυρίσματα
Η Κάθλιν Τέρνερ δήλωσε ότι ο Φράνσις Φορντ Κόπολα ήταν συμβατικά υποχρεωμένος να τελειώσει την ταινία στην ώρα της ή να χάσει το προνόμιο του τελικού μοντάζ. Κατά συνέπεια, το καστ και το συνεργείο δούλευαν είκοσι ώρες την ημέρα, έξι ημέρες την εβδομάδα, για να παραδώσουν την ταινία στο στούντιο εγκαίρως. Η Τέρνερ έχει μιλήσει πολλές φορές για τη δυσκολία συνεργασίας με τον συμπρωταγωνιστή του Νίκολας Κέιτζ (ανιψιό του Κόπολα).
Το 2008, ως απάντηση στους ισχυρισμούς της Τέρνερ ότι είχε οδηγήσει μεθυσμένος και είχε κλέψει ένα τσιουάουα, ο Κέιτζ της μήνυσε για συκοφαντική δυσφήμιση και κέρδισε την αγωγή. Σε αντάλλαγμα έλαβε μια δημόσια συγγνώμη από την Τέρνερ και παραδοχή από τον εκδότη της ότι οι ισχυρισμοί ήταν ψευδείς και δυσφημιστικοί, και μια υπόσχεση ότι η Τέρνερ και ο εκδότης θα έκαναν μια σημαντική δωρεά σε φιλανθρωπικό σκοπό.
Κριτικές
Το "Πέγκυ Σου παντρεύτηκε" έλαβε θετικές κριτικές. Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes η ταινία κατέχει βαθμολογία 87% στο με βάση 30 κριτικές. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: « Η Πέγκυ Σου παντρεύτηκε μπορεί να φαίνεται απλώς μια άλλη στη σειρά των ταινιών νοσταλγίας της δεκαετίας του '80, αλλά καμία από τις άλλες δεν έχει την έντονη πρωταγωνιστική ερμηνεία της Κάθλιν Τέρνερ». Η Ρίτα Κέμπλεϊ της Washington Post έδωσε στην ταινία μια θετική κριτική, αλλά έγραψε για την ερμηνεία του Κέιτζ: «Αυτό που αμαυρώνει την ταινία, εκτός από το άνοιγμα και το υπερβολικά χρησιμοποιημένο θέμα, είναι μια τρελή ερμηνεία του Νίκολας Κέιτζ ως Τσάρλι. Το αποκαλεί σουρεαλιστικό, «ένα είδος υποκριτικής κινουμένων σχεδίων».
Εισπράξεις
Η ταινία άνοιξε με $6.942.408 και κατέληξε να έχει εισπράξεις $41.382.841 στις ΗΠΑ Ήταν η πρώτη εισπρακτική επιτυχία για τον Κόπολα μετά το The Outsiders.
Βραβεία & υποψηφιότητες
Εκτός από τις τρεις υποψηφιότητες για τα βραβεία Όσκαρ και την υποψηφιότητα της Τέρνερ στα βραβεία Sant Jordi, η Τέρνερ κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας το 1986 από το Εθνικό Συμβούλιο Επιθεώρησης Κινηματογραφικών Ταινιών των ΗΠΑ. Επίσης η ταινία εμφανίστηκε στις λίστες με τις καλύτερες του 1986 των Σίσκελ και Ίμπερτ.
Το "Πέγκυ Σου παντρεύτηκε" κατατάσσεται στη 17η θέση στη λίστα του Entertainment Weekly με τις «50 καλύτερες ταινίες γυμνασίου».
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατατάσσει την ταινία στις εξής λίστες:
Μουσική προσαρμογή
Η ταινία διασκευάστηκε από τους Leichtling και Sarner σε μια ολοκληρωμένη παραγωγή μουσικού θεάτρου που άνοιξε το 2001 στη θεατρική περιοχή West End του Λονδίνου. Παρά τις καλές κριτικές και την προκαταβολή πολλών εκατομμυρίων λιρών, η 11η Σεπτεμβρίου ανάγκασε την παράσταση να κλείσει νωρίς.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής TriStar Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Μπάρι Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φράνσις Φορντ Κόπολα Κατηγορία:Ταινίες με ταξίδι στον χρόνο Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1986 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Ελένη Πασχαλίδου – Ζογγολοπούλου
Η Ελένη Πασχαλίδου – Ζογγολοπούλου (Κωνσταντινούπολη 1909 – Αθήνα 1991) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος της γενιάς του ’30 και σύζυγος του γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου. Στα έργα της κινήθηκε μεταξύ εξπρεσιονισμού, φωβισμού, αφαίρεσης και κυβισμού.
Οικογένεια & νεανικά χρόνια
μικρογραφία|Η Πασχαλίδου-Ζογγολοπούλου στο ατελιέ της Η Ελένη Πασχαλίδου – Ζογγολοπούλου γεννήθηκε το 1909 στο Μόδι της συνοικίας Καντίκιοϊ (Χαλκηδόνα) στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης. Ήταν κόρη του επιχειρηματία Κωνσταντίνου Πασχαλίδη και της Δέσποινας Παππά, κατασκευάστριας κούκλας. Είχε τρεις μικρότερες αδελφές, τις Δανάη Πασχαλίδου–Νικολαΐδη, Λίλη Πασχαλίδου–Θεοδωρίδου και Αλεξάνδρα Πασχαλίδου-Μωρέτη. Συγγενείς της ήταν οι ζωγράφοι Ελένη Παγκάλου και Ανδρέας Βουρλούμης και ο γλύπτης Γιάννης Παππάς.
Φοίτησε αρχικά στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως, το περιβάλλον του οποίου, μαζί με την ενθάρρυνση της μητέρας της που ζωγράφιζε και εκείνη ερασιτεχνικά, της έδωσε το ερέθισμα για να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη ζωγραφική. Γνώριζε τρεις ξένες γλώσσες: γαλλικά, ιταλικά και αγγλικά.
Το 1922 εγκατέλειψε οικογενειακά την Κωνσταντινούπολη και το 1925 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα με ενδιάμεσους σταθμούς τη Βάρνα της Βουλγαρίας και τη Θεσσαλονίκη.
Πρώιμη καλλιτεχνική περίοδος
Το 1928 γράφτηκε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και φοίτησε στο εργαστήρι του Κωνσταντίνου Παρθένη. Το 1933 ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Αθήνα και τον ίδιο χρόνο γνώρισε τον γλύπτη Γιώργο Ζογγολόπουλο. Παντρεύτηκαν το 1936 και έζησαν μαζί μέχρι το θάνατο της Ζογγολοπούλου το 1991 χωρίς να αποκτήσουν παιδιά.
Το 1933 συμμετείχε με συμφοιτητές της σε έκθεση σπουδαστών της ΑΣΚΤ και τον Φεβρουάριο του 1936 έλαβε μέρος σε ομαδική έκθεση στη γκαλερί «Στρατηγοπούλου» μαζί με άλλους έξι πρωτοεμφανιζόμενους καλλιτέχνες και σύμφωνα με τον Διονύσιο Κόκκινο έδειχνε ικανότητα στη σύλληψη της μάζας. Το 1937 παρουσίασε έργα της σε ομαδικές εκθέσεις των «Ελευθέρων Καλλιτεχνών» και της «Ομάδας Τέχνη» στη ΔΕΘ και έπειτα ταξίδεψε με τον σύζυγο της στο Παρίσι: εκεί η Ζογγολοπούλου συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού και έλαβε το αργυρό μετάλλιο. Στην ίδια έκθεση το ενδιαφέρον της θα προσελκύσει το έργο του Ελ Γκρέκο, ενώ η επαφή της στον ίδιο χώρο με το έργο του Πάμπλο Πικάσο θα αποτελέσει σημαντική καλλιτεχνική εμπειρία που θα την οδηγήσει αργότερα στη δημιουργική αφαίρεση.
Το 1939 συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση της Νέας Υόρκης όπου διακοσμητικός της πίνακας θα διακριθεί και θα λάβει τιμητικό δίπλωμα για τη συμμετοχή της στο Ελληνικό Περίπτερο. Το 1949 προσχώρησε στην καλλιτεχνική «Ομάδα Στάθμη» και βρέθηκε ξανά στο Παρίσι όπου σπουδάζει στη φημισμένη Σχολή του Αντρέ Λοτ (André Lhote), ενός από τους πρωτοπόρους της σύγχρονης τέχνης και εκπροσώπους του κυβισμού. Το 1951 πραγματοποίησε την παρθενική της ατομική έκθεση στην αθηναϊκή γκαλερί Ρόμβος και το 1953 συνέχισε τις σπουδές της (νωπογραφία) στην Academia di Belle Arti στη Φλωρεντία ως υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών.
Περίοδος της καλλιτεχνικής ωριμότητας & τελευταία χρόνια
Από το 1953 και έπειτα, οι εμπειρίες από τα ταξίδια που θα πραγματοποιήσει σε Η.Π.Α., Ισπανία, Ιταλία, Αγγλία και Γαλλία θα επιδράσουν στη ζωγραφική της και η ίδια θα επικεντρωθεί στην αφαίρεση και στην ανεικονική έκφραση. Το 1977 θα αποκτήσει με το σύζυγό της, Γιώργο Ζογγολόπουλο, ένα διαμέρισμα - ατελιέ στο Παρίσι, με σκοπό να βρίσκονται στο κέντρο των καλλιτεχνικών τάσεων για να ενημερώνονται άμεσα για τις εξελίξεις στις τέχνες τους. Στο ατελιέ της στο Παρίσι η Ελένη διαμένει τους μισούς μήνες του χρόνου και εκεί θα δημιουργήσει τα έργα της έως και το 1987. Συμμετείχε σε όλες τις Πανελλήνιες Εκθέσεις που πραγματοποιήθηκαν μέχρι το 1965 (αναφορές για τις συμμετοχές της γίνονται ενδεικτικά από τον Λέοντα Κουκούλα στην έκθεση του 1940, τον Δημήτριο Ευαγγελίδη το 1948 κ.ά.) και παρουσίασε τα έργα της σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό έως το 1986. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ) και από το 1956 της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Πολιτισμού (Société Européenne de Culture) με έδρα τη Βενετία, ενώ υπήρξε δασκάλα αρκετών νεώτερων καλλιτεχνών όπως ο Κώστας Πανιάρας.
Σημαντικά εφαρμοσμένα έργα της στην Ελλάδα είναι οι τοιχογραφικές συνθέσεις που πραγματοποίησε για το σιδηροδρομικό σταθμό της Κορίνθου το 1954 και για το νέο κτίριο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Γουδή το 1961. Δημιούργησε επίσης μεγάλο διακοσμητικό πίνακα για την αεροπορική εταιρεία LAI με έδρα τη Βενεζουέλα.
Πέθανε στην Αθήνα στις 16 Φεβρουαρίου 1991.
Ατομικές εκθέσεις
1951:Γκαλερί «Ρόμβος», Αθήνα.
1955:Αίθουσα «Ιλισσός», Αθήνα.
1962:Αίθουσα Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας «Τέχνη», Θεσσαλονίκη.
1962:Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο.
1964:Γκαλερί «Il Canale», Βενετία.
1966:Γκαλερί «Motte», Παρίσι.
1969:Αίθουσα Κ.Τ.Ε. (Κέντρο Τεχν. Εφαρμογών), Αθήνα.
1976:Γκαλερί Χάριτος 43, Αθήνα.
1977:Γκαλερί «Motte», Γενεύη.
1981:Γκαλερί «Νέες Μορφές», Αθήνα.
1987:Αίθουσα τέχνης «Επίπεδα».
Ομαδικές εκθέσεις
1937: Γκαλερί «Στρατηγοπούλου», Αθήνα.
1937: ΣΤ’ Έκθεση «Ομάς Τέχνη», Καλλιτεχνικό Περίπτερο ΔΕΘ, Θεσσαλονίκη.
1940:Αίθουσα Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, Αθήνα
1947:Λονδίνο.
1955:Biennale Καΐρου.
1955:Διεθνής Έκθεση Αλεξάνδρειας, Αίγυπτος.
1958:Γαλλικό Ινστιτούτο, Αθήνα.
1958:Ομαδική έκθεση σε περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
1959:Γκαλερί Creuse, Παρίσι.
1960:Γκαλερί «Νέες Μορφές», Αθήνα.
1962:Γκαλερί «Ζυγός», Αθήνα.
1963:«Οίκος Φιλίας», Εθνικό Μουσείο Μόσχας.
1964:Αμβέρσα.
1964:Τύνιδα.
1965: Γκαλερί «Νέες Μορφές», Αθήνα.
1966: Γκαλερί «Αστόρ», έκθεση «Δεκέμβριος 66», Αθήνα.
1975:Γκαλερί «Numera», Βενετία.
1977:Γκαλερί Fiamma Vico, Βενετία.
1980:Biennale Καΐρου.
1981:ΣΥΣΤ, Αθήνα.
1982:Comparaisons, Grand Palais, Παρίσι.
1982:Αίθουσα Τέχνης «Επίπεδα», Αθήνα.
1982:Mantes la Jolie, Παρίσι.
1984:Comparaisons, Grand Palais, Παρίσι.
1985:Audiovisuel, Παρίσι.
1985:Mantes la Jolie, Παρίσι.
1986:Comparaisons, Grand Palais, Παρίσι.
1986:Salon de Mai, Grand Palais, Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Νικόλαος Σταύρου
Ο '''Νικόλαος Α. Σταύρου' (Αγγλικά: Nikolaos A. Stavrou'', Γριάσδανη Αυλώνα, 1935, Μπεθέσντα Μέρυλαντ, 29 Δεκεμβρίου 2011) ήταν Ελληνοαμερικανός ακαδημαϊκός και συγγραφέας. Θεωρούνταν ως "μαχητική φωνή" του απόδημου ελληνισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Γριάσδανη (αλβανικά: Grazhdan) της Βορείου Ηπείρου, που σήμερα υπάγεται στον δήμο Λιβαδειάς της επαρχίας Αγίων Σαράντα του νομού Αυλώνα. Ήταν γιος της πολυμελούς οικογένειας του Αθανασίου Σταύρου και είχε τρία αδέλφια και τρεις αδελφές. Το 1952 η οικογένειά του καταφεύγει μετά την άνοδο του κομμουνισμού στην Αλβανία, αρχικά στην Ελλάδα και έπειτα ο ίδιος το 1956 στην Αμερική.
Έπειτα από το διδακτορικό του στην Πολιτική Θεωρία και τις Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Τζωρτζ Ουάσινγκτων, διδάσκει στην Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Χάουαρτ στην Ουάσινγκτων όπου φτάνει στην θέση του ομότιμου καθηγητή.
Μεγάλο μέρος της ζωής του ασχολήθηκε με την ανακάλυψη των οστών του χαμένου του αδερφού του Γρηγόρη για να τα ενταφιάσει στον τάφο του πατέρα τους Αθανασίου. Ο Γρηγόρης Σταύρου εκτελέστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1953 από το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα, και τιμήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου του 1991 από την ελληνική πολιτεία για την προσφορά του ως πράκτορας κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, λαμβάνοντας το Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων.
Στις 29 Δεκεμβρίου 2011, πεθαίνει σε ηλικία 76 ετών στο νοσοκομείο Suburban της πόλης Bethesda (προάστειο της Ουάσιγκτων) της πολιτείας του Μέρυλαντ έπειτα από σειρά καρδιακών προβλημάτων που αντιμετώπιζε. Τιμήθηκε μετά θάνατον με ψήφισμα από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων για την προσωπικότητά του, το συγγραφικό του έργο που αφορούσε θέματα της Ηπείρου, της Ελλάδας και της ευρύτερης γεωπολιτικής σκηνής. Το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικής του βιβλιοθήκης του δωρίθηκε στην Κεντρική Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος. Ήταν νυμφευμένος με την Καταρίνα Σταύρου και δεν είχε τέκνα.
Εργογραφία
Ορισμένα από τα έργα του ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αλβανολόγοι
Ματρά
right|260px|Ματρά
Η Ματρά (αραβικά:مطرح) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Ομάν, μετά τη Μασκάτ και τη Σαλάλα. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία Μασκάτ. Έχει πληθυησμό 150.000* κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2003. Είναι, επίσης σημαντικός λιμένας της χώρας.
Δείτε επίσης
* 150.000 είναι ο πληθυσμός όλης της επαρχίας
Μ Κατηγορία:Γεωγραφία του Ομάν
Ψήφος με σειρά προτίμησης
εναλλ.=|μικρογραφία|Οι ψηφοφόροι πρέπει να κατατάξουν τους υποψήφιους κατά σειρά προτίμησης, συμπληρώνοντας αριθμούς δίπλα στα ονόματά τους. Η ψήφος με σειρά προτίμησης (αγγλικά: Ranked voting) είναι ένα σύστημα ψηφοφορίας στο οποίο οι εκλογείς πρέπει να κατατάξουν τους υποψήφιους κατά σειρά προτίμησης, π.χ. 1ος, 2ος, 3ος, κ.ο.κ. Δηλαδή, διαφέρει από την βασική ψήφο με σταυροδοσία. Για τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας χρησιμοποιούνται ενιαία ψηφοδέλτια, στα οποία ο εκλογέας πρέπει να δηλώσει την προτίμησή του για τους υποψηφίους, με αφετηρία τον αριθμό 1. Με τον αριθμό ένα (1) δηλώνεται από τον εκλογέα η πρώτη προτίμηση του, με τον αριθμό δύο (2) η δεύτερη, και με τους επόμενους διαδοχικούς και συνεχόμενους ακέραιους αριθμούς η αντίστοιχη προτίμηση του. Εναλλακτικοί όροι που χρησιμοποιούνται για να περιγράφουν αυτό το σύστημα ψηφοφορίας είναι «προτιμησιακή» ή «ταξινομική».
Όσον αφορά τη μορφή του ψηφοδελτίου και τον τρόπο συμπλήρωσής του υπάρχουν ποικίλες εκδοχές.
Η προτιμησιακή ψηφοφορία εφαρμόζεται σε πολλά εκλογικά συστήματα, όπως στη μεταφερόμενη μονοσταυρία, στην εναλλακτική ψήφο, στο σύστημα Κοντορσέ και το σύστημα Μπορντά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογικά συστήματα
Βερίγγεια γέφυρα
thumb|right|380px|Η Βερίγγεια γέφυρα πριν από 21.000 χρόνια και η εξέλιξή της μέχρι σήμερα.
Η Βερίγγεια γέφυρα ήταν το τμήμα ξηράς που συνέδεε τη Βόρεια Αμερική με την Ασία. Σήμερα το σημείο αυτό βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θαλάσσης και σκεπάζεται από νερό, αλλά στην προϊστορική εποχή ήταν βατό, έτσι ώστε οι άνθρωποι που το χρησιμοποίησαν μπόρεσαν να περάσουν από την μια ήπειρο στην άλλη και να κατοικήσουν την Αμερική, ιδρύοντας όλες τις ινδιάνικες φυλές.
Γεωγραφική περιγραφή
Η Βερίγγεια γέφυρα βρίσκονταν στο σημείο του σημερινού Βερίγγειου πορθμού. Βρίσκεται στο βορινότερο σημείο της Βερίγγειας θάλασσας και συνέδεε τη δυτική ακτή της Αλάσκας με την ανατολική ακτή της Σιβηρίας.
Κατηγορία:Παλαιογεωγραφία Κατηγορία:Ισθμοί
Αλέξανδρος Σιδεράς
Ο Αλέξανδρος Σιδεράς (1935-2019) ήταν Έλληνας κλασικός φιλόλογος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν (Göttingen, Γερμανία). Το επίκεντρο των ερευνητικών του ενδιαφερόντων ήταν η Βυζαντινή και Νεοελληνική Φιλολογία.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1984 κατέθεσε διατριβή επί υφηγεσία στην περιοχή της Βυζαντινής Φιλολογίας με θέμα: ''Οι βυζαντινοί επιτάφιοι. Προσωπογραφία, Χρονολόγηση, Παράδοση. 142 Επιτάφιοι καὶ Μονωδίες από τη βυζαντινή χιλιετία (Die byzanti­nischen Grabreden. Prosopographie, Datierung, Überlieferung. 142 Epitaphien und Monodien aus dem byzantinischen Jahrtausend'' ). Χάρη σ’ αυτή την εργασία εκπροσώπησε επίσημα τον κλάδο της Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας, αρχικά ως Ανώτερος Ακαδημαϊκός Σύμβουλος και στη συνέχεια ως Καθηγητής του Πανεπιστημίου της Γοττίγγης μέχρι τη συνταξιοδότησή του.
Ασχολήθηκε επίσης ερευνητικά με δύο Έλληνες που κατά το παρελθόν σπούδασαν και έδρασαν στο Πανεπιστήμιο της Γοττίγγης: με τον λογοτέχνη Γεώργιο Βιζυηνό και τον διεθνούς φήμης μαθηματικό Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή. Έτσι προέκυψαν τα βιβλία: ''Γεωργίου Μ. Βιζυηνού, Το παιδικό παιγνίδι σε σχέση με την Ψυχολογία και την Παιδαγωγική''. Εισαγωγή – Μετάφραση – Σχόλια (Καινοτομίες στην Εκπαίδευση 71), Θεσσαλονίκη 2009, καὶ Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή, 50 επιστολές προς τους συναδέλφους του στη Γοττίγγη (Göttingen), βιβλίο που εκδόθηκε από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Κατά τα έτη 2001-2007 εξέδωσε και διηύθυνε στη Γοττίγγη το περιοδικό Göttinger Beiträge zur Byzanti­nischen und Neugriechischen Philologie .
Κλασική Φιλολογία
1. “Elemente aus Hesiod und den früharchaischen Lyrikern in der Sprache des Aischylos“, in: Natalicium K. Deichgräber, Göttingen 1968, S. 302–328 (Beitrag zur unver­öffentlichten Festschrift zum 65. Geburtstag von Prof. Dr. Karl Deichgrä­ber).
2. „Rufus und Pseudo-Galen. Zu einigen bisher unbeachteten Exzerpten aus der Schrift des Rufus von Ephesos Περὶ τῶν ἐν νεφροῖς καὶ κύστει παθῶν in der pseudogaleni­schen Schrift Περὶ τῶν ἐν νεφροῖς καὶ κύστει παθῶν καὶ θεραπείας“, in: Nata­licium W. Richter, Göttingen 1970, S. 139-156.
3. ''[https://books.google.gr/books/about/Aeschylus_Homericus.html?id=02SOAAAAIAAJ&redir_esc=y Aeschylus Homericus. Untersuchungen zu den Homerismen der aischyleischen Sprache] (Hypomnemata'', Heft 31), Göttingen 1971, 311 Seiten.
4. „Textkritische Beiträge zur Schrift des Rufus von Ephesos De renum et vesicae morbis” (Ab­handlungen der Akademie der Wissenschaften und der Literatur Mainz, Geistes- und Sozialwissenschaftliche Klasse, Jahrgang 1971, Nr. 3), Wiesbaden 1971, 56 Seiten (S. 52-108).
6. „Zu Platons Kratylos 388d5“, in: Hermes 107 (1979), S. 146–156 (in Zusam­menarbeit mit W. Ax).
7. Chr. Theodoridis, Photii Patriarchae Lexicon. Vol. I, Berlin 1982, in: Göttingische Gelehrte Anzeigen 236 [1984], S. 156–172 (Ausführliche Rezension).
8. Rufus von Ephesos und sein Werk im Rahmen der antiken Medizin (Aufstieg und Nie­dergang der Römischen Welt, Teil II: Principat, Band 37.2), Berlin / New York 1994, S. 1077–1253 (Text und Fußnoten); S. 2036–2062 (Register), 202 Seiten (Monographie).
9. „Nochmals das sogenannte Testament des Hippokrates (unter Berücksichtigung zweier neuer Handschriften)“, in: Sudhoffs Archiv 90 (Heft 2, 2006), S. 161–202.
Βυζαντινή Φιλολογία
1. „Aetius und Oribasius. Ihre gemeinsamen Exzerpte aus der Schrift des Rufus von Ephesos De renum etr vesicae morbis und ihr Abhängigkeitsverhältnis“, in: Byzantinische Zeitschrift 67 (1974), S. 110–130.
2. „Wer war Theophylaktos Belissariotes?“ in: Jahrbuch der Österreichischen Byzantinistik 28 [1979], S. 121–125.
3. „Die Zugehörigkeit eines umstrittenen Monodiefragments von Psellos und sein bislang unbe­kannter Adressat“, in: Byzantinische Zeitschrift 74 [1981], S. 309–325.
4. „Zwei unbekannte Monodien von Chorikios? in: Jahrbuch der Österreichischen Byzan­tinistik 33 [1983], S. 57–73.
5. Zum Verfasser und Adressaten einer anonymen Monodie“, in: Byzantion 54 [1984], S. 300–314.
6. „Byzantinische Leichenreden. Bestand, Prosopographie, zeitliche und räumliche Distribution, literarische Form und Quellenwert (Vortrag gehalten am 28.3.1983 in Marburg anläßlich des "Dritten Marburger Personalschrif­tensymposions“)“, in: Leichenpredigten als Quelle historischer Wissenschaften, Band 3), Marburg 1984, S. 17–49.
7. „Textkritisches zur Monodie auf Georgios Kantakuzenos“, in: Byzantion 57 (1987), S. 114–126.
9. „Eine neue Monodie – von Niketas Eugeneianos?“ in: Jahrbuch der Österreichischen By­zantinistik 37 (1987), S. 181-200.
10. „Bruder oder Freund? Zum Adressaten einer unedierten Grabrede des Makarios Makres“, in: Buzantiaka, 8 [1988], S. 121–131.
11. „Zur Frage nach dem letzten Metropoliten von Alt-Patras vor der Lateinerherrschaft“, in: Ri­vista di Studi Bizantini e Neoellenici, N.S. 27 [1990], S. 181–190.
12. 25 unedierte byzantinische Grabreden (Klasika; Gravmmata, Band 5), Thessalonike 1990, 406 Seiten (Textkritische Edition).
13. ''Die byzantinischen Grabreden. Prosopographie, Datierung, Überlieferung. 142 Epitaphien und Monodien aus dem byzantinischen Jahrtausend (Wiener Byzantinistische Studien'', Band XIX), Wien 1994, 536 Seiten (Abhandlung).