cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπόρις Άνισφελντ
Οι απαρχές και η καθιέρωση
Το 1906 ο Άνισφελντ έμεινε δυο μήνες στο Παρίσι και για πρώτη φορά συμμετέσχε σε έκθεση της Ενώσεως Ρώσων Καλλιτεχνών στη Μόσχα, όπου μία από τις υδατογραφίες του με τίτλο «Άνθη» αγοράσθηκε από την Πινακοθήκη Τρετιακόφ. Διεμένει πλέον στη Νήσο Βασίλιεφσκι στην Αγία Πετρούπολη και συμμετέχει σε εκθέσεις ρωσικής τέχνης που διοργανώνει ο Ντιάγκιλεφ σε Παρίσι και Λονδίνο. Μαζί με τους Λεόν Μπακστ και Μστισλάβ Ντομπουζίνσκι δίδασκε επίσης στη Σχολή Καλών Τεχνών της Α. Ζβάνστεβα. I. Την ίδια εποχή έκανε και την πρώτη του σκηνογραφική δουλειά για το θέατρο: φιλοτέχνησε τα σκηνικά για τον «Γάμο της Τσομπάιντε» του Ούγκο φον Χόφμανσταλ.
Τον Δεκέμβριο του 1908 η επιτροπή της Ακαδημίας απορρίπτει το πτυχιακό έργο του «Δανάη», αλλά του επιτρέπει να υποβάλει ένα ακόμα έργο, το επόμενο έτος. Το ίδιο έτος ο ζωγράφος έγινε πατέρας, με τη γέννηση της κόρης του Μορέλας.
Ως δημιουργός των σκηνικών για τις «Ρωσικές εποχές» του Ντιάγκιλεφ, ο Άνισφελντ περνούσε έναν μήνα περίπου στο Παρίσι κάθε άνοιξη από το 1909 έως το 1912. Τον Οκτώβριο του 1909 η επιτροπή της Ακαδημίας απέρριψε και το δεύτερο πτυχιακό έργο του, το «Αδάμ και Εύα», αρνούμενη να του δώσει πτυχίο. Ωστόσο, μετά τις έντονες διαμαρτυρίες μερικών διδασκόντων της Ακαδημίας, μια εκστρατεία υποστηρίξεως για τον καλλιτέχνη στον τύπο, και την προσωπική μεσολάβηση της Προέδρου της Ακαδημίας, της Μεγάλης Δούκισσας Μαρίας Πάβλοβνα, η επιτροπή ανέτρεψε την αρχική της απόφαση, οπότε ο Άνισφελντ απεφοίτησε, παίρνοντας το πτυχίο του τον Ιανουάριο του 1910. Σήμερα το «Αδάμ και Εύα» θεωρείται ίσως το καλύτερο έργο του και ένα από τα καλύτερα δημιουργήματα της ρωσικής ζωγραφικής, ευρισκόμενο στο Ερμιτάζ.
Τον Αύγουστο του 1917, ενώ μαινόταν ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο ζωγράφος εξασφάλισε την εξαίρεσή του από τη στρατιωτική υπηρεσία για λόγους υγείας. Ολοκλήρωσε τουλάχιστον οκτώ μεγάλους πίνακες για μια έκθεση στο Μουσείο του Μπρούκλιν στη Νέα Υόρκη, πήρε άδεια εξαγωγής για τους πίνακες και τον Σεπτέμβριο εγκατέλειψε την Αγία Πετρούπολη μαζί με τη σύζυγο και την κόρη τους. Φθάνουν στο Βλαδιβοστόκ, από εκεί περνούν στη Γιοκοχάμα, παίρνουν το πλοίο για το Βανκούβερ, κατόπιν διασχίζουν τον Καναδά και φθάνουν στη Νέα Υόρκη. Πίσω στην Πετρούπολη ο Σεμιόν Αμπούγκοφ κατάφερε να διασώσει το διαμέρισμα και το ατελιέ του ζωγράφου για κάποιο διάστημα, μέσα στο χάος της Οκτωβριανής Επανάστασης.
Στην Αμερική
Τον Δεκέμβριο του 1921 η όπερα του Προκόφιεφ Η αγάπη για τρία πορτοκάλια, σε σκηνικά και κοστούμια του Άνισφελντ παρουσιάσθηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα στην Όπερα του Σικάγου. Οι κριτικές ήταν ανάμικτες για το έργο, αλλά η σκηνογραφία του Άνισφελντ επαινέθηκε εξαιρετικά. Μεγάλη επιτυχία είχε το επόμενο έτος και με την όπερα Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ Η κόρη του χιονιού στη Νέα Υόρκη.
Το 1926 ο Άνισφελντ πήρε την αμερικανική υπηκοότητα και δύο χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στο Σικάγο, όπου από το 1929 έως το 1957 δίδασκε στο Ίδρυμα Τέχνης του Σικάγου (Art Institute of Chicago).
Το 1933 η σύζυγος του Άνισφελντ αυτοκτόνησε. Ο ίδιος απεβίωσε σαράντα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 95 ετών, στο Νιου Λόντον του Κονέκτικατ.
Το έργο του
Πίνακες του Μπόρις Άνισφελντ βρίσκονται σήμερα σε μουσεία της Ρωσίας, της Σουηδίας και των ΗΠΑ. Σπουδαίο έργο του θεωρείται και ο πίνακας με τίτλο «Θα έλθει;», που βρίσκεται στη Μόσχα. Επίσης, ο πίνακάς του «Ισπανία» τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο στην έκθεση της Φιλαδέλφειας. Χαρακτηριστικό της σταθερότητας του στιλ του (και της ριζικής αλλαγής στη ζωγραφική του 20ού αιώνα) είναι ότι, ενώ τα πρώτα έργα του θεωρήθηκαν το 1904 επαναστατικά και ακατάληπτα στην Αγία Πετρούπολη, 54 χρόνια αργότερα, στη ρετροσπεκτίβα του Σικάγου το 1958, οι πίνακές του δεν θεωρήθηκαν ούτε καν προοδευτικοί ή καινοτόμοι. Επαινέθηκαν απλώς για την ωραία σύνθεση, καθώς και για την ακρίβεια και την τελειότητα της εκτελέσεως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
860
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 860 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Escape from Evil
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Καρυδόπιτα
Η καρυδόπιτα είναι παραδοσιακό ελληνικό σιροπιαστό γλυκό ταψιού. Βασικό υλικό της είναι η καρυδόψιχα. μικρογραφία|Καρυδόπιτα
Ετυμολογία
Αρχική - Ριζική: κάρυον < αρχ. Ετυμολογία: [<καρύδι + πίτα]
Υλικά
μικρογραφία|καρυδόπιτα
Εκτέλεση
Οι κρόκοι ανακατεύονται στο μίξερ με τη ζάχαρη ώσπου να ασπρίσουν. Παράλληλα προστίθεται η φρυγανιά, το καρύδι, το μπέικιν πάουντερ, η σόδα, η κανέλα και οι βανίλιες. Τα ασπράδια θα χτυπηθούν μαρέγκα σφιχτή και θα προστεθούν στο μείγμα με τα αυγά. Ανακατεύονται απαλά και κυκλικά από κάτω προς τα πάνω με μία σπάτουλα να μην ξεφουσκώσει το μείγμα.Βουτυρώνεται και αλευρώνεται καλά ένα ορθογώνιο ταψί 30Χ45 εκ. Χύνεται το μείγμα, και ψήνεται σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 45' περίπου. Για το σιρόπι σε μια κατσαρόλα θα βράσει το νερό με τη ζάχαρη για 5-7'. Στο τέλος προστίθεται το λεμόνι. Αφού βγει το γλυκό από το φούρνο κόβεται σε κομμάτια και περιχύνεται με το καυτό σιρόπι. Όταν απορροφηθεί το σιρόπι και κρυώσει καλά είναι έτοιμο για σερβίρισμα.
Νηστήσιμη συνταγή
Η συνταγή έχει ως εξής:
Εκτέλεση
Το αλεύρι μπαίνει σε λεκάνη και λίγο λίγο περιχύνεται με το λάδι. Ανακατεύεται ώσπου να απορροφηθεί το λάδι. Ύστερα προστίθεται η ζάχαρη λιωμένη σε δυο ποτήρια νερό. Ζυμώνεται το μείγμα, προστίθενται τα μυρωδικά καθώς και τα υπόλοιπα υλικά και δουλεύονται όλα μαζί μέχρι να γίνει μια μάζα αραιή. Αλείφεται με λάδι το ταψί και απλώνεται το μείγμα για να ψηθεί στο φούρνο. Όταν ψηθεί πασπαλίζεται με κανέλα και ζάχαρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλυκά
Μαρνιάγκ-ε-Λατούρ
Το Μαρνιάγκ-ε-Λατούρ (γαλλικά: Marnhagues-et-Latour, οξιτανικά: Marnhagas e la Tor) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπερναγκόλ-ε-Λατουναίν (γαλλικά: Bernagols-et-Latounains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
857
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 857 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Canned Heat
Η μουσική και η στάση των Canned Heat προσέλκυσαν μεγάλο κοινό και καθιέρωσαν το συγκρότημα ως μία από τις δημοφιλότερες της εποχής των hippie. Οι Canned Heat εμφανίστηκαν στα περισσότερα μεγάλα μουσικά γεγονότα στα τέλη της δεκαετίας του 1960, εκτελώντας πρότυπα μπλουζ μαζί με το δικό τους υλικό και περιστασιακά επιδίδονταν σε μακρά «ψυχεδελικά» σόλο. Δύο από τα τραγούδια τους - " Going Up the Country " και " On the Road Again " - έγιναν διεθνείς επιτυχίες. Το "Going Up the Country" ήταν ένα remake του τραγουδιού Henry Thomas "Bull Doze Blues", που ηχογραφήθηκε στο Louisville του Κεντάκι, το 1927. Το "On the Road Again" ήταν ένα remake του τραγουδιού Floyd Jones του 1953 με το ίδιο όνομα, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες βασίζεται στο τραγούδι του Tommy Johnson "Big Road Blues", που ηχογραφήθηκε το 1928.
Έκτοτε, από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, έχουν πραγματοποιηθεί πολλές αλλαγές στο προσωπικό. Για μεγάλο μέρος της δεκαετίας του 1990 και του 2000 και μετά το θάνατο του Larry Taylor στο 2019, de la Parra ήταν το μόνο μέλος από το 1960 lineup της μπάντας. Έγραψε ένα βιβλίο για την καριέρα της μπάντας, με τίτλο Living the Blues. Οι Mandel, Walter Trout και Junior Watson συγκαταλέγονται στους κιθαρίστες που κέρδισαν τη φήμη που έπαιξαν σε μεταγενέστερες εκδόσεις του συγκροτήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες Κατηγορία:Αμερικανικά blues rock συγκροτήματα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Assassin's Creed: Brotherhood
Το Αssassin's Creed: Brotherhood είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης του 2010 που ανέπτυξε η Ubisoft Montreal και κυκλοφόρησε η Ubisoft. Είναι το τρίτο κύριο παιχνίδι της σειράς Assassin's Creed και η συνέχεια του Assassin's Creed II του 2009.
Πλοκή
Η ιστορία του Desmond μένει εκεί που παρέμεινε στο τελευταίο παιχνίδι, στο 2012. Αφού ξέφυγε με την ομάδα του από την επίθεση των Ναϊτών δραπετεύουν στο Μοντεριτζιόνι, και κάνουν αρχηγείο τους τα ερείπια της Βίλας Auditore.
Η ιστορία του Ezio Auditore da Firenze ξεκινά από εκεί που έμεινε, το 1499, βγαίνοντας μπερδεμένος από το Vault. Ξεφεύγει με τον θείο του, τον Mario Auditore στο Μοντεριτζιόνι. Μόλις φτάνουν, ο Ezio μαθαίνει πως η βεντέτα του έχει τελειώσει: παρόλα αυτά, ο Νικολό Μακιαβέλι προκαλεί τον Ezio να σκεφτεί την απόφαση του να αφήσει τον Ροδρίγκο Βοργία (πια Πάπα Αλέξανδρο Ε') ζωντανό. Το επόμενο πρωί- Πρωτοχρονιά- το Μοντεριτζιόνι πολιορκείται από τον Καίσαρα Βοργία, γιο του Ροδρίκγκο. Ο Καίσαρας σκοτώνει τον Mario και το Μήλο πέφτει στα χέρια των Ναϊτών. Ο Ezio ξεκινά ένα ταξίδι για να ανακτήσει το Μήλο αλλά και για να πάρει επιτέλους την εκδίκηση του.
Κατηγορία:Assassin's Creed Κατηγορία:Νικητές BAFTA (βιντεοπαιχνίδια)
Το βιβλίο της άμμου
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διηγήματα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες
Γλυκόζη
Η γλυκόζη (αγγλ. glucose) είναι ο κυριότερος μονοσακχαρίτης που απαντάται στα φυτά και ο πιο άφθονος απλός σακχαρίτης στον πλανήτη Γη. Είναι ένας από τους τρεις διατροφικούς μονοσακχαρίτες, μαζί με τη φρουκτόζη και τη γαλακτόζη, οι οποίοι απορροφώνται άμεσα στην κυκλοφορία του αίματος κατά τη διάρκεια της πέψης. Αποτελεί το σημαντικότερο υδατάνθρακα στη βιολογία, αφού τα κύτταρα την αξιοποιούν ως την πρωταρχική πηγή ενέργειας και ως μέσο μεταβολισμού. Η γλυκόζη είναι ένα από τα κύρια προϊόντα της φωτοσύνθεσης και χρησιμοποιείται ως καύσιμη ύλη για την κυτταρική αναπνοή.
Ονοματολογία
Η γλυκόζη υπάρχει σε πολλές διαφορετικές μοριακές δομές, αλλά όλες αυτές οι δομές μπορούν να χωριστούν σε δύο οικογένειες στερεοϊσομερών. Μόνο ένα ζεύγος ισομερών από αυτά υπάρχει στη φύση, εκείνο που προέρχεται από τη «δεξιόστροφη μορφής» της γλυκόζης, που υποδηλώνεται ως D-γλυκόζη. Η D-γλυκόζη μερικές φορές αναφέρεται ως δεξτρόζη. Ο όρος δεξτρόζη προέρχεται από τη «δεξιόστροφη» γλυκόζη. Η ονομασία επομένως προκαλεί σύγχυση, αφού το εναντιομερές περιστρέφει το φως προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το άμυλο και η κυτταρίνη είναι πολυμερή που προέρχονται από την αφυδάτωση της D-γλυκόζης. Το άλλο στερεοϊσομερές που ονομάζονται L-γλυκόζη, απαντά ελάχιστα στη φύση. Το όνομα «γλυκόζη» προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «γλυκύς», δηλαδή στην κοινή νεοελληνική «γλυκός». Η κατάληξη «-όζη» υποδηλώνει τη λέξη -σακχαρίτης (λ.χ. γλυκόζη, μαννόζη, ξυλόζη κ.α.).
right|thumb|250px|Η χημική δομή του μορίου της α-γλυκόζης
Ιστορία
Επειδή η γλυκόζη είναι μια βασική ανάγκη πολλών οργανισμών, η σωστή κατανόηση της χημικής δομής της συνέβαλε σημαντικά στη γενική πρόοδο στην οργανική χημεία. Αυτή η κατανόηση οφείλεται στις έρευνες του Εμίλ Φίσερ, Γερμανού χημικού που έλαβε το 1902 το Νόμπελ Χημείας, για την πρωτοπόρο έρευνα του στη μοριακή δομή της γλυκόζης και των αντιδράσεων της, καθώς και άλλων σακχάρων. Η σύνθεση της γλυκόζης καθιέρωσε τη δομή του οργανικού υλικού και, κατά συνέπεια, επικυρώθηκαν οι θεωρίες του Ιάκωβου Ερρίκου βαν'τ Χοφ, της χημικής κινητικής και των ρυθμίσεων των χημικών δεσμών των μορίων του άνθρακα. Μεταξύ 1891 και 1894, ο Εμίλ Φίσερ καθιέρωσε τη στερεοχημική διάταξη όλων των γνωστών σακχάρων και σωστά προέβλεψε τα πιθανά ισομερή, εφαρμόζοντας τη θεωρία van't Hoff των ασύμμετρων ατόμων άνθρακα.
Λειτουργία
Ο λόγος που η γλυκόζη, και όχι κάποιος άλλος μονοσακχαρίτης όπως η φρουκτόζη, χρησιμοποιείται τόσο ευρέως από τους οργανισμούς δεν είναι κατανοητός. Ένας λόγος μπορεί να είναι ότι η γλυκόζη έχει μικρότερη τάση, σε σχέση με άλλα σάκχαρα εξόζης, να αντιδρά μη επιλεκτικά με τις αμινομάδες των πρωτεϊνών. Η αντίδραση αυτή (glycation) μειώνει ή καταστρέφει τη λειτουργία πολλών ενζύμων. Το χαμηλό ποσοστό της γλυκοζυλίωσης οφείλεται στην προτίμηση της γλυκόζης για το λιγότερο αντιδραστικό κυκλικό ισομερές. Παρ' όλα αυτά, πολλές από τις μακροχρόνιες επιπλοκές του διαβήτη (π.χ., τύφλωση, νεφρική ανεπάρκεια, περιφερική νευροπάθεια) είναι πιθανόν να οφείλονται στη γλυκοζυλίωση των πρωτεϊνών ή των λιπιδίων. Αντίθετα, το ρυθμιστικό ένζυμο για την προσθήκη γλυκόζης σε πρωτεΐνες με γλυκοζυλίωση είναι συχνά απαραίτητη για τη λειτουργία τους.
Πηγή ενέργειας
Η γλυκόζη είναι ένα ευρέως διαδεδομένο «καύσιμο» στη βιολογία. Χρησιμοποιείται ως πηγή ενέργειας από τους περισσότερους οργανισμούς, από τα βακτήρια μέχρι και τον άνθρωπο. Η κατανάλωση της γλυκόζης μπορεί να γίνεται είτε με αερόβια αναπνοή, αναερόβια αναπνοή ή ζύμωση. Η γλυκόζη είναι η βασική πηγή ενέργειας του ανθρώπινου σώματος, μέσω της αερόβιας αναπνοής, προσφέροντας περίπου 16 θερμίδες ανά γραμμάριο. Μέσω της γλυκόλυσης και αργότερα στις αντιδράσεις του κύκλου του κιτρικού οξέος (TCAC), η γλυκόζη οξειδώνεται για να σχηματίσει τελικά διοξείδιο του άνθρακα και νερό, αποδίδοντας ενέργεια, κυρίως με τη μορφή ΑΤΡ. Η αντίδραση της ινσουλίνης, καθώς και άλλοι μηχανισμοί, ρυθμίζουν τη συγκέντρωση της γλυκόζης στο αίμα.
Γλυκόλυση
Η χρήση της γλυκόζης ως μια πηγή ενέργειας στα κύτταρα γίνεται μέσω αερόβιας ή αναερόβιας αναπνοής. Και οι δύο αρχίζουν με τα πρώτα στάδια της μεταβολικής οδού γλυκολύσεως. Το πρώτο βήμα της είναι η φωσφορυλίωση της γλυκόζης από εξοκινάση για να προετοιμαστεί για μεταγενέστερη κατανομή ώστε να παρέχει ενέργεια. Ο κύριος λόγος για την άμεση φωσφορυλίωση της γλυκόζης από εξοκινάση είναι να αποτραπεί η διάχυση έξω από το κύτταρο. Η φωσφορυλίωση προσθέτει μια φορτισμένη φωσφορική ομάδα έτσι ώστε η 6-φωσφορική γλυκόζη να μην μπορεί εύκολα να διασχίσει την κυτταρική μεμβράνη. Τα πρώτα βήματα της μεταβολικής οδού είναι κοινά και μη αναστρέψιμα.
Στην αναερόβια αναπνοή ένα μόριο γλυκόζης παράγει ως καθαρό κέρδος δύο μόρια ΑΤΡ (τέσσερα μόρια ΑΤΡ παράγονται κατά τη διάρκεια της γλυκόλυσης, αλλά δύο απαιτούνται από τα ένζυμα που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας). Στην αερόβια αναπνοή ένα μόριο της γλυκόζης είναι πολύ πιο επικερδής επειδή το καθαρό κέρδος από 32 μόρια ΑΤΡ που παράγονται κατά τη διάρκεια της γλυκόλυσης, (34 μικτά) αλλά δύο απαιτούνται από τα ένζυμα στη διαδικασία.
Πρόδρομη ένωση
Οι οργανισμοί χρησιμοποιούν τη γλυκόζη ως πρόδρομη ένωση για τη σύνθεση πολλών σημαντικών ουσιών. Το άμυλο, η κυτταρίνη, και το γλυκογόνο είναι κοινά πολυμερή γλυκόζης (πολυσακχαρίτες). Ορισμένα από αυτά τα πολυμερή, όπως το άμυλο ή το γλυκογόνο χρησιμεύουν ως αποθήκες ενέργειας, ενώ άλλα, όπως η κυτταρίνη και η χιτίνη (η οποία είναι κατασκευασμένη από ένα παράγωγο της γλυκόζης) έχουν δομικούς ρόλους. Οι ολιγοσακχαρίτες της γλυκόζης σε συνδυασμό με άλλα σάκχαρα χρησιμεύουν ως σημαντικά αποθέματα ενέργειας. Αυτά περιλαμβάνουν τη λακτόζη, η κυρίαρχη ζάχαρη στο γάλα το οποίο έχει ένα δισακχαρίτη γλυκόζης-γαλακτόζης και τη σακχαρόζη, ένα άλλο δισακχαρίτη γλυκόζης και φρουκτόζης. Η γλυκόζη προστίθεται επίσης επί ορισμένων πρωτεϊνών και λιπιδίων σε μια διαδικασία που ονομάζεται γλυκοζυλίωση. Αυτή είναι συχνά κρίσιμη για τη λειτουργία τους. Τα ένζυμα που προσθέτουν γλυκόζη σε άλλα μόρια χρησιμοποιούν συνήθως φωσφωρυλιωμένη γλυκόζη για να τροφοδοτηθεί ο σχηματισμός του νέου δεσμού με το σπάσιμο του φωσφορικού δεσμού της γλυκόζης.
Από την άμεση χρήση της ως μονομερές, η γλυκόζη μπορεί να αναλυθεί για να συντεθεί μια μεγάλη ποικιλία από άλλα βιομόρια. Αυτό είναι σημαντικό καθώς η γλυκόζη χρησιμεύει τόσο ως μια πρωτογενή αποθήκη ενέργειας, αλλά επίσης και ως πηγή οργανικού άνθρακα. Η γλυκόζη μπορεί να αναλυθεί και να μετατραπεί σε λιπίδια και αμινοξέα. Είναι επίσης μία πρόδρομη ουσία για τη σύνθεση άλλων σημαντικών μορίων όπως η βιταμίνη C (ασκορβικό οξύ). Αν και τα φυτά και ορισμένα μικρόβια μπορούν να δημιουργήσουν όλες τις ενώσεις που χρειάζονται από χορηγούμενη γλυκόζη, τα απαραίτητα ανόργανα άλατα, όλα τα ζώα και πολλά μικρόβια δεν μπορούν να συνθέσουν μερικά ή άλλα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνθέσουν βιταμίνη C και ορισμένα απαραίτητα αμινοξέα και τα προσλαμβάνουν μέσω της διατροφής τους.
Μορφή ανοιχτής αλυσίδας
Η γλυκόζη είναι ένας μονοσακχαρίτης με τύπο C6H12O6 ή H-(C=O)-(CHOH)5-H, της οποίας πέντε υδροξυλικές (-ΟΗ) ομάδες είναι τοποθετημένες με ένα ειδικό τρόπο κατά μήκος των έξι ατόμων άνθρακα του κορμού της. Σε μορφή ανοιχτής αλυσίδας, το μόριο της γλυκόζης έχει ανοικτή και μη διακλαδισμένη αλυσίδα έξι ατόμων άνθρακα, C-1 έως C-6, όπου ο C-1 είναι μέρος μιας αλδεϋδικής ομάδας H-(C=O)-, και καθένα από τα άλλα πέντε άτομα άνθρακα φέρει μία ομάδα υδροξυλίου (-ΟΗ). Οι υπόλοιπες ομολογίες των ανθράκων ραχοκοκαλιάς πληρούνται από άτομα υδρογόνου-Η. Συνεπώς η γλυκόζη είναι συνδυασμός εξόζης και μίας αλδόζης, ή αλδοεξόζης.
Κάθε ένας από τους τέσσερις άνθρακες C-2 έως C-5 είναι μία δομή στερεοκέντρου, που σημαίνει ότι τα τέσσερα ομόλογά της συνδέονται σε τέσσερις διαφορετικούς υποκαταστάτες. Στη D-γλυκόζη, τα τέσσερα αυτά τμήματα πρέπει να είναι σε μια συγκεκριμένη τρισδιάστατη δομή. Δηλαδή, όταν το μόριο έλκεται, τα υδροξύλια στο C-2, C-4 και C-5 πρέπει να είναι στη δεξιά πλευρά, ενώ εκείνο στο C-3 θα πρέπει να είναι στην αριστερή πλευρά. Οι θέσεις των τεσσάρων αυτών υδροξυλίων ακριβώς αντιστρέφονται στο διάγραμμα Fischer της L-γλυκόζης. Οι D-και L-γλυκόζη είναι δύο από τις 16 πιθανές αλδοεξόζες. Οι άλλες 14 είναι η αλλόζη, η αλτρόζη, η μαννόζη, η γουλόζη, η ιδόζη, η γαλακτόζη, τη αλόζη και το καθένα με δύο εναντιομερή, «D-» και «L-».
Κυκλικές μορφές
Στα διαλύματα, η μορφή ανοιχτής αλυσίδας της γλυκόζης (είτε «D-» ή «L-») υπάρχει σε ισορροπία με διάφορα κυκλικά ισομερή, καθένα από τα οποία περιέχει ένα δακτύλιο ανθράκων που κλείνει με ένα άτομο οξυγόνου. Σε υδατικό διάλυμα, ωστόσο, περισσότερο από το 99% των μορίων της γλυκόζης, σε κάθε δεδομένη στιγμή, υφίστανται ως μόρια πυρανόζης. Η μορφή ανοιχτής αλυσίδας περιορίζεται σε περίπου 0,25% και τα μόρια φουρανόζης υπάρχουν σε αμελητέες ποσότητες. Οι όροι «γλυκόζη» και «L-γλυκόζη» χρησιμοποιούνται γενικά για τις μορφές αυτές, καθώς και για τις κυκλικές. Ο δακτύλιος προκύπτει από τη μορφή ανοιχτής αλυσίδας με μία αντίδραση νουκλεόφιλης προσθήκης μεταξύ της ομάδας αλδεΰδης -(C=O)Η στο C-1 και της υδροξυλομάδας -ΟΗ στο C-4 ή στο C-5, δίδοντας μια ομάδα ημιακετάλης -C(ΟΗ)ΗΟ-.
Η αντίδραση μεταξύ του C-1 και C-5 δημιουργεί ένα μόριο με έναν εξαμελή δακτύλιο, που ονομάζεται πυρανόζη, μετά τον κυκλικό αιθέρα πυρανίου, η απλούστερη ένωση με τον ίδιο δακτύλιο άνθρακα-οξυγόνου. Η (πολύ σπανιότερη) αντίδραση μεταξύ του C-1 και του C-4 δημιουργεί ένα μόριο με ένα πενταμελή δακτύλιο, που ονομάζεται φουρανόζη. Σε κάθε περίπτωση, κάθε άτομο άνθρακα στο δακτύλιο έχει ένα υδρογόνο και ένα υδροξύλιο συνημμένο, εκτός από τον τελευταίο άνθρακα (C-4 ή C-5), όπου το υδροξύλιο αντικαθίσταται από το υπόλοιπο του ανοικτού μορίου (το οποίο είναι -(CHOH)2-Η ή -(ΟΗΟΗ)-Η, αντιστοίχως).
Ο δακτύλιος κλειστής αντιδράσεως καθιστά τον άνθρακα C-1 χειρομορφικά, επειδή τέσσερα ομόλογα του οδηγούν σε -Η, με -ΟΗ, με τον άνθρακα C-2, και στο οξυγόνο του δακτυλίου. Αυτά τα τέσσερα τμήματα του μορίου μπορεί να διατάσσονται γύρω από το C-1 με δύο διαφορετικούς τρόπους, που ορίζονται από τα προθέματα «L-» και «D-». Όταν ένα μόριο γλυκοπυρανόζης έλκεται στην προβολή Haworth, η ονομασία «L-» σημαίνει ότι το υδροξύλιο προσαρτημένο στον C-1 και η -CH2OH ομάδα στο C-5 σε αντίθετες πλευρές του επιπέδου του δακτυλίου (α trans διάταξη), ενώ το «D-» σημαίνει ότι είναι στην ίδια πλευρά του επιπέδου (διάταξη cis). Συνεπώς, το ανοιχτό ισομερές D-γλυκόζης οδηγεί σε τέσσερις διακριτά κυκλικά ισομερή: α-D-γλυκοπυρανόζη, β-D-γλυκοπυρανόζη, α-D-γλυκοφουρανόζης, και β-D-γλυκοφουρανόζη τα οποία είναι όλα χειρόμορφα. Το άλλο ισομερές ανοιχτής αλυσίδας L-γλυκόζης δίδει ομοίως τέσσερις χωριστές κυκλικές μορφές της L-γλυκόζης, η καθεμία από τις οποίες είναι η κατοπτρική εικόνα της αντίστοιχης L-γλυκόζης.
Οι δακτύλιοι δεν είναι επίπεδοι, αλλά στριμμένοι προς τρεις διαστάσεις. Ο δακτύλιος γλυκοπυρανόζης (α ή β) μπορεί να λάβει πολλά μη επίπεδα σχήματα, ανάλογα με τη διαμόρφωση του κυκλοεξανίου. Παρομοίως, ο δακτύλιος της γλυκοφουρανόζης μπορεί να λάβει διάφορα σχήματα, ανάλογα με τις διαμορφώσεις του κυκλοπεντανίου. Οι μορφές γλυκοπυρανόζης της γλυκόζης κυριαρχούν στα διαλύματα, και είναι οι μόνες μορφές που παρατηρούνται σε στερεά κατάσταση. Αυτά είναι κρυσταλλικά άχρωμα στερεά, εξαιρετικά διαλυτά στο νερό και στο οξεικό οξύ, ελάχιστα διαλυτά σε μεθανόλη και αιθανόλη. Τήκονται στους 146 °C (295 °F) (α μορφή) και στους 150 °C (302 °F) (β μορφή), και αποσυντίθενται σε υψηλότερες θερμοκρασίες σε διοξείδιο του άνθρακα και νερό.
Περιστροφικά ισομερή
Κάθε ισομερές γλυκόζης υπόκειται σε περιστροφική ισομέρεια. Εντός της κυκλικής μορφής της γλυκόζης, η περιστροφή μπορεί να συμβεί γύρω από τη γωνία στρέψης Ο6-C6-C5-Ο5, που ονομάζεται ω-γωνία, ώστε να σχηματίσει τρεις τμηματικές στροφομερείς διαμορφώσεις που ονομάζονται gauche-gauche (gg), gauche-trans (gt) και trans -gauche (tg). Για να είναι η μεθυλ-α-D-γλυκοπυρανόζη σε ισορροπία, η αναλογία των μορίων σε κάθε χωροδιάταξη στροφομερών πρέπει να είναι 57:38:5 gg:gt:tg.
Μορφή διαλύματος
Όλες οι μορφές της γλυκόζης είναι άχρωμες και εύκολα διαλυτές στο νερό, στο οξικό οξύ, και σε διάφορα άλλα διαλυτικά. Είναι ελάχιστα διαλυτή σε μεθανόλη και αιθανόλη. Η μορφή ανοιχτής αλυσίδας είναι θερμοδυναμικά ασταθής, και ταυτομερίζεται αυθόρμητα στις κυκλικές μορφές (αν και η αντίδραση κλεισίματος δακτυλίου θα μπορούσε θεωρητικά να έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία τριμελών ή τετραμελών δακτυλίων, αυτές οι μορφές θα ήταν ιδιαίτερα τεταμένες και δεν θα παρατηρούνταν). Σε διαλύματα σε θερμοκρασία δωματίου, τα τέσσερα κυκλικά ισομερή αλληλομετατρέπονται με μια διαδικασία ονομάζεται πολυστροφισμός. Ξεκινώντας από οποιεσδήποτε αναλογίες, το μίγμα συγκλίνει σε σταθερή αναλογία α:β = 36:64. Ο πολυστροφισμός είναι σημαντικά βραδύτερος σε θερμοκρασίες κοντά στους 0 °C.
Ο πολυστροφισμός αποτελείται από μια προσωρινή αντιστροφή του δακτυλίου με αντίδραση διάσπασης, με αποτέλεσμα τη μορφή ανοιχτής αλυσίδας, που ακολουθείται από έναν εκ νέου σχηματισμό του δακτυλίου. Το στάδιο κλεισίματος δακτυλίου μπορεί να χρησιμοποιήσει μια διαφορετική -ΟΗ ομάδα από εκείνη που αναδημιουργείται από το στάδιο ανοίγματος (εναλλαγή μεταξύ μορφών πυρανόζης και φουρανόζης), ή/και τη νέα ομάδα ημιακετάλης που δημιουργήθηκε στον C-1 μπορεί να έχει την ίδια ή αντίθετη χειρομορφή από την αρχική (εναλλαγή μεταξύ α και β μορφής). Έτσι, ακόμη και αν η μορφή ανοιχτής αλυσίδας είναι ελάχιστα ανιχνεύσιμη σε διάλυμα, είναι ένα βασικό συστατικό της ισορροπίας.
Στερεά μορφή
Ανάλογα με τις συνθήκες, οι τρεις μείζονες στερεές μορφές της γλυκόζης μπορεί να κρυσταλλωθούν από υδατικά διαλύματα: α-γλυκοπυρανόζη, β-γλυκοπυρανόζη και ένυδρο β-γλυκοπυρανόζης.
Οπτική δραστηριότητα
Είτε σε νερό ή σε στερεά μορφή, η D-γλυκόζη είναι δεξιόστροφη, που σημαίνει ότι περιστρέφει την κατεύθυνση του πολωμένου φωτός προς τα δεξιά. Το αποτέλεσμα οφείλεται στη χειρομορφία των μορίων, και μάλιστα το εναντιομερές, L-γλυκόζη, είναι αριστερόστροφη (περιστρέφει το πολωμένο φως προς τα αριστερά) κατά το ίδιο ποσό. Η δύναμη του αποτελέσματος είναι διαφορετική για καθένα από τα πέντε ταυτομερή.
Σημειώστε ότι το D-πρόθεμα δεν αναφέρεται άμεσα στις οπτικές ιδιότητες της ένωσης. Αυτό δείχνει ότι ο C-2 με ασύμμετρο κέντρο έχει την ίδια μορφή χεριού όπως της D-γλυκεραλδεΰδης. Το γεγονός ότι η D-γλυκόζη είναι δεξιόστροφη είναι ένα συνδυασμένο αποτέλεσμα των τεσσάρων χειρομορφικών κέντρων της, όχι μόνο του C-2. Και πράγματι μερικές από τις άλλες D-αλδοεξόζες είναι αριστερόστροφες.
Εμπορικά παράγωγα
Η γλυκόζη παράγεται μέσω της ενζυματικής υδρόλυσης του αμύλου. Πολλές καλλιέργειες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πηγή αμύλου, όπως το καλαμπόκι, το ρύζι, το σιτάρι, ο φλοιός καλαμποκιού που χρησιμοποιούνται σε διάφορα μέρη του κόσμου. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το άμυλο αραβοσίτου χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά. Εμπορικά η γλυκόζη εμφανίζεται σαν ένα συστατικό ιμβερτοποιημένης ζάχαρης, ένα μίγμα αναλογίας περίπου 1:1 γλυκόζης και φρουκτόζης. Τέλος, η κυτταρίνη μπορεί να υδρολύεται σε γλυκόζη, αλλά αυτή η διαδικασία δεν είναι ακόμη εμπορικώς πρακτική.
Πηγές και απορρόφηση
Οι περισσότεροι διατροφικοί υδατάνθρακες περιέχουν γλυκόζη, είτε ως δομικό τους στοιχείο όπως στο άμυλο και γλυκογόνο, ή μαζί με ένα άλλο μονοσακχαρίτη, όπως στη σακχαρόζη και λακτόζη. Στον αυλό του δωδεκαδακτύλου και του λεπτού εντέρου, η γλυκόζη και κάποιοι πολυσακχαρίτες διασπώνται σε μονοσακχαρίτες από παγκρεατικές και εντερικές γλυκοσιδάσες. Άλλοι πολυσακχαρίτες δεν μπορούν να υποβάλλονται σε επεξεργασία από το ανθρώπινο έντερο και χρειάζονται βοήθεια από την εντερική χλωρίδα, εάν πρόκειται να καταβολιστούν. Οι πλέον αξιοσημείωτες εξαιρέσεις είναι η σακχαρόζη (φρουκτόζη-γλυκόζη) και η λακτόζη (γαλακτόζη-γλυκόζη). Η γλυκόζη στη συνέχεια μεταφέρεται σε όλη την κορυφαία μεμβράνη των εντεροκυττάρων και αργότερα σε όλη βασική μεμβράνη τους. Ορισμένη ποσότητα γλυκόζης μετατρέπεται σε γαλακτικό οξύ από τα αστροκύτταρα, η οποία στη συνέχεια χρησιμοποιείται ως πηγή ενέργειας από τα κύτταρα του εγκεφάλου, μερική από τη γλυκόζη χρησιμοποιείται από τα εντερικά κύτταρα και τα ερυθρά αιμοσφαίρια του αίματος, ενώ η υπόλοιπη φθάνει στο ήπαρ, το λιπώδη ιστό και τα μυϊκά κύτταρα, όπου απορροφάται και αποθηκεύεται ως γλυκογόνο (υπό την επίδραση της ινσουλίνης). Ποσότητα γλυκογόνου στο ήπαρ μπορεί να μετατραπεί σε γλυκόζη και επιστρέφεται στο αίμα όταν η ινσουλίνη είναι χαμηλή ή απουσιάζει. Στα λιποκύτταρα, η γλυκόζη χρησιμοποιείται σε αντιδράσεις ισχύος που συνθέτουν κάποιους λιπαρούς τύπους και έχουν άλλους σκοπούς. Το γλυκογόνο είναι μηχανισμός αποθήκευσης του οργανισμού της γλυκόζης ως πηγή ενέργειας, επειδή είναι πολύ περισσότερο αποτελεσματική και λιγότερο δραστική από την ίδια τη γλυκόζη.
Μέτρηση γλυκόζης στον άνθρωπο
Η δοκιμασία της γλυκόζης είναι μια πολύ συνηθισμένη εξέταση αίματος που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της ποσότητας της γλυκόζης στο αίμα. Κατά κύριο λόγο χρησιμοποιείται για τον έλεγχο τυχόν προδιαβήτη ή διαβήτη. Σε άτομα που έχουν ήδη διαβήτη, η παρακολούθηση της γλυκόζης του αίματος χρησιμοποιείται ανά τακτά χρονικά διαστήματα για την παρακολούθηση της κατάστασης.
Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας
Το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, επίσης γνωστό ως Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας, ήταν ανεξάρτητο κράτος στη βορειοδυτική Ευρώπη, από το 1707 έως το 1801. Δημιουργήθηκε το 1707, με τις Πράξεις της Ένωσης, από τη συγχώνευση του Βασιλείου της Σκωτίας και του Βασιλείου της Αγγλίας, δημιουργώντας έτσι ένα μοναδικό βασίλειο που περιέκλειε όλο το νησί της Μεγάλης Βρετανίας και τα μικρά έξωθεν νησιά του, με εξαίρεση την Ιρλανδία—που παρέμεινε ανεξάρτητη δικαιοδοσία υπό το βρετανικό στέμμα. Ένα μοναδικό κοινοβούλιο και κυβέρνηση, με έδρα το Ουέστμινστερ, έλεγχε το νέο βασίλειο. Τα βασίλεια μοιράζονταν τον ίδιο μονάρχη από τότε που ο Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας έγινε βασιλιάς της Αγγλίας το 1603, διαδεχόμενος τη βασίλισσα Ελισάβετ Α΄.
Γλυκόζη
Μέτρηση γλυκόζης στον άνθρωπο
Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη εξετάσεων γλυκόζης:
Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας
Το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας διαδέχθηκε το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας το 1801, μετά την κατάπνιξη της ιρλανδικής εξέγερσης του 1798.
Γλυκόζη
Μέτρηση γλυκόζης στον άνθρωπο
Οι φυσιολογικές τιμές της γλυκόζης νηστείας είναι 70–100 mg/dl.
Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας
Όνομα
Περιστασιακά, το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας λαμβάνει το εναλλακτικό όνομα του Ηνωμένου Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας, το οποίο συχνά αναφέρεται ως Ηνωμένο Βασίλειο αν και δεν υπάρχει συμφωνία στο αν το τελευταίο όνομα είναι αποδεκτό. Το Σύμφωνο της Ένωσης αναφέρεται στο Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας σε πολλά μέρη: υποστηρίζεται ότι η λέξη «Ηνωμένο» είναι μόνο επίθετο, και όχι μέρος της προσφώνησης, παραθέτοντας τις μεταγενέστερες Πράξεις Ένωσης οι ίδιοι, οι οποίες σαφώς δηλώνουν το όνομα του νέου κράτους: ότι η Αγγλία και η Σκωτία ήταν «ενωμένες σε βασίλειο με το όνομα της Μεγάλης Βρετανίας».
Το όνομα «Ηνωμένο Βασίλειο» προτιμάται μερικές φορές για λόγους συνέχειας, ειδικά στις στρατιωτικές και αποικιακές σφαίρες. Την εποχή του Νόμου της Ένωσης του 1800, ο οποίος αναμφίβολα ονόμασε το νέο κράτος ως «Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας», οι Βρετανοί ενεπλάκησαν στον «Μεγάλο Γαλλικό Πόλεμο» και η Βρετανική Αυτοκρατορία κατείχε πολλές αποικίες στη Βόρεια Αμερική, την Ινδία και την Αυστραλία. Μερικοί που θα προτιμούσαν τον όρο «Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας» χρησιμοποιούν το «Ηνωμένο Βασίλειο» για να αποφύγουν να χρησιμοποιήσουν δύο διαφορετικά ονόματα για μία μοναδική στρατιωτική και αποικιακή δύναμη, η οποία μπορεί να μπερδέψει τη συζήτηση.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Μεγαλη Βρετανια Μεγαλη Βρετανια . Κατηγορία:18ος αιώνας στη Σκωτία Κατηγορία:18ος αιώνας στην Ουαλία
Μοναστήρι Αγίου Μωυσή του Αβησσυνίου (Συρία)
Το Μοναστήρι Αγίου Μωυσή του Αβησσυνίου, στη Συρία (Deir Mar Musa al-Habashi – στη Συριακή γλώσσα: ܕܝܪܐ ܪܡܪܝ ܡܘܫܐ ܟܘܫܝܐ‎ deiro d-mor mūše kūšoyo; στην αραβική γλώσσα: دير مار موسى الحبشي‎), βρίσκεται 80 χιλ. βόρεια της Δαμασκού, κοντά στη πόλη Αλ –Ναμπέκ, στις ανατολικές πλαγιές του Αντιλίβανου.
Ο Άγιος Μωυσής ο Αιθίοπας
Υπάρχει μια παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Άγιος Μωυσής ο Αβησσύνιος, που ήταν γιος ενός Αβησσύνιου βασιλιά, αφού αρνήθηκε το θρόνο έγινε ερημίτης και κατέληξε στη Συρία, όπου βρήκε καταφύγιο στη κοιλάδα στην οποία βρίσκεται σήμερα το μοναστήρι. Σύμφωνα με άλλη παράδοση επρόκειτο για ένα μαύρο δούλο από την Αβησσυνία, ο οποίος υπήρξε αρχηγός μιας συμμορίας και τελικά έγινε μοναχός δίπλα στον Μακάριο τον Μέγα, στο Μοναστήρι της Σκήτης, όπου διακρίθηκε στην ασκητική ζωή.
Το μοναστήρι και η πνευματική κοινότητα al-Khalīl
Το Μοναστήρι του Αγίου Μωυσή του Αβησσυνίου ανακατασκευάστηκε το 1982 από έναν Ιησουίτη Ιταλό, τον πατέρα Πάολο νταλ Όλιο, ο οποίος μερικά χρόνια αργότερα δημιούργησε τη πνευματική κοινότητα με την ονομασία al-Khalīl (ο φίλος του Θεού), για τη προώθηση του διαθρησκευτικού διαλόγου ιδίως μεταξύ του Χριστιανισμού και του Ισλάμ. Η εν λόγω κοινότητα είχε ανακατασκευάσει και το Μοναστήρι του Mar Elian, στο Κυβερνείο Χομς, που καταστράφηκε από τους Ισλαμιστές το καλοκαίρι του 2015 και το 2010 ίδρυσε ένα άλλο μοναστήρι, στη Σουλεϊμανίγια, στο Κουρδιστάν.
Ο πατέρας Πάολο νταλ Όλιο απήχθη από μέλη του Ισλαμικού κράτους στη Ράκκα, το καλοκαίρι του 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Συρία
Μυριόβιβλος (αποσαφήνιση)
Με την επωνυμία Μυριόβιβλος είναι γνωστά:
859
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 859 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ναπολέων Β΄
Ο Ναπολέων Β΄ (Napoléon II , Παρίσι, 20 Μαρτίου 1811 – Βιέννη, 22 Ιουλίου 1832) ήταν Αυτοκράτορας των Γάλλων από τις 22 Ιούνιου έως τις 7 Ιουλίου 1815, Βασιλιάς της Ρώμης (με την γέννηση του), Δούκας του Ράιχστατ και Δούκας της Πάρμα, Πλακεντίας & Γκουαστάλλα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ναπολέων Φραγκίσκος Ιωσήφ Κάρολος ήταν γιος του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Αυτοκράτορα της Α΄ Γαλλικής Αυτοκρατορίας, και της δεύτερης συζύγου του, Μαρίας Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φραγκίσκου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Θείοι του, από την μεριά του πατέρα του, ήταν ο Ιωσήφ, Βασιλιάς της Ισπανίας, ο Λουδοβίκος Α΄, Βασιλιάς της Ολλανδίας, και ο Ιερώνυμος, Βασιλιάς της Βεστφαλίας.
Πρώτα χρόνια
Λίγο μετά την γέννησή του, το 1811, ο πατέρας του τον έκανε βασιλιά της Ρώμης. Τρία χρόνια αργότερα, με την πολιορκία του Παρισιού, ο Ναπολέων Α΄ παραιτήθηκε υπέρ τού γιου του. Ο Ναπολέων Β΄ ήταν τότε τεσσάρων ετών μόνο και κράτησε τιμητικά τον τίτλο για ελάχιστες μέρες, καθώς στη συνέχεια ακολούθησε τη μητέρα του, που γύρισε πίσω στην Αυστρία.
Σταδιοδρομία
Ο Ναπολέων Β΄ δεν έγινε πότε κανονικός βασιλιάς, αλλά κράτησε τον τίτλο του δούκα της Πάρμας, Πλακεντίας & Γκουαστάλλα, τον οποίο απέκτησε από την μητέρα του, καθώς και άλλους τίτλους που του χάρισε ο πάππος του στην Αυστρία, όπως δούκας του Ράιχστατ. Κατατάχθηκε στον στρατό και άρχισε την εκπαίδευσή του, περίπου το 1823, αλλά δεν πρόλαβε να κάνει κάτι άλλο, εκτός από το να τελειώσει την εκπαίδευσή του.
Θάνατος
Ο Ναπολέων Β΄ απεβίωσε από φυματίωση στις 22 Ιουλίου 1832 σε ηλικία 21 ετών. Με τον θάνατό του δεν υπήρξε άλλος απευθείας νόμιμος απόγονος του Μεγάλου Ναπολέοντα. Η Οικογένεια Βοναπάρτη ήλπιζε ότι κάποια στιγμή, ο Ναπολέων θα κατάφερνε να πάρει τον θρόνο της Γαλλίας, αλλά αυτό που δεν πρόλαβε να κάνει αυτός, το πραγματοποίησε ο εξάδελφός του Ναπολέων το 1852, που για λόγους σεβασμού προς τον εξάδελφό του, ονόμασε τον εαυτό του «Ναπολέων Γ΄».
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονάρχες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Χορός στο Βυζάντιο
Το θεωρητικό υπόβαθρο
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, κατά τη διαδικασία διαμόρφωσης του ορθόδοξου δόγματος υποστήριξαν την άποψη του δυιστικού μοντέλου σώματος-ψυχής του Πλάτωνα, παρά την αντιπαράθεσή της με αυτήν του Αριστοτέλη για την οργανική συσχέτιση ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή. Η αποδοχή των πλατωνικών αντιλήψεων ευρύτερα συνεχίστηκε και μεταγενέστερα στους νεώτερους χρόνους, μέχρι και την καρτεσιανή διχοτόμηση νόησης-σώματος. Έτσι, η σχέση του χορού με τον παγανισμό και την ελληνική μυθολογία ώθησε τον τελικό αποδέκτη, τον κοινό άνθρωπο, στο Βυζάντιο να επηρεάζεται από δύο ετεροβαρείς και ισχυρούς παράγοντες, την ορθοδοξία και την κλασική κληρονομιά.
Η ανατολική εκκλησία ωθήθηκε στην καταδίκη του χορού, με σκοπό να καταπολεμήσει τα ειδωλολατρικά πρότυπα ή την ελευθεριότητα των ηθών. Εδώ αναφέρεται ότι η αρνητική στάση που καλλιέργησε η δυτική εκκλησία απέναντι στον τρόπο χειρισμού του χορού στην Ανατολή, αμβλυνόταν από το γεγονός ότι η ανατολική εκκλησία, κάθε φορά που αδυνατούσε να αναχαιτίσει ένα φαινόμενο, το χρησιμοποιούσε προς όφελός της. Έτσι από τους μακάβριους χορούς, που ενσωματώνει στο τελετουργικό της η Δύση, διαφοροποιείται η Aνατολή με το χορό του Ησαΐα, ο οποίος διατηρεί το πανάρχαιο τελετουργικό κυκλικό σχήμα που συμβόλιζε και συμβολίζει ακόμα τον κύκλο της ζωής, τη γονιμότητα, την αναγέννηση και την τελειότητα. Τελικά η εκκλησία οδηγήθηκε στη μετουσίωση των παγανιστικών εθίμων και την αφομοίωση στοιχείων, όταν προτίμησε την προσέλκυση πιστών από την απομάκρυνσή τους.
Ένας άλλος παράγοντας που βοήθησε πιθανώς την μερική έστω αποδοχή της εκκλησίας ήταν η αυτοκρατορική εύνοια στο θέμα του χορού, προκειμένου να μην εγείρεται λαϊκή δυσαρέσκεια. Έτσι οι λαϊκοί χοροί διατηρήθηκαν σε όλους τους αιώνες της βυζαντινής περιόδου, παρόλο που μετέβαλαν την έντονη κίνηση και τους ελιγμούς του σώματος, σε ομαδική, ήρεμη και σεμνοπρεπή εκδήλωση. Η παρουσία του ιερέα στο χορό στη νεότερη εποχή είναι μια υπόμνηση των παλαιών σχέσεων με τη λατρεία. Από την άλλη πλευρά χοροί συνόδευαν πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα, είτε ως έκφραση χαράς στα επινίκια σημαντικών μαχών ή τιμωρός πράξη σε τελετουργίες κολασμού, ατίμωσης και κοινωνικής αποβολής.
Επιπλέον, επαγγελματίες ορχηστρίδες του θεάτρου χόρευαν σε επίσημες τελετές και στο Μέγα Παλάτιον. Αυτό που προκαλεί πιθανώς εντύπωση είναι ότι, ενώ ο χορός δεν αποτελούσε διακριτό μάθημα της βυζαντινής εκπαίδευσης, ως προσωπική ενασχόληση συνέχισε να υπάρ­χει μέσω της διαδικασίας της προφορικής μεταβίβασης.
Τα είδη χορών
Όσον αφορά στα είδη των χορών κατά τους μέσους χρόνους φαίνεται πως αποτελούν μετουσίωση των χορών που παραδόθηκαν από την αρχαιότητα. Ανάμεσά τους διακρίνεται ο κύκλιος χορός, στους οποίους υπάγεται ο συρτός, τον οποίο χόρευαν μόνον άνδρες ή μόνο γυναίκες, αν και στο Βυζάντιο από τον κανόνα έως την πραγματικότητα του δημόσιου βίου πολλά απαγορεύονταν και πολλά φαίνεται πως συνηθίζονταν, όπως ο χορός από άνδρες και γυναίκες. Στους χορούς των μέσων χρόνων ανήκει ο σπειροειδής γέρανος και ένας άλλος σύνθετος χορός που διασπούσε την κυκλική όρχηση και έφερνε τους χορευτές αντιμέτωπους. Η ενόπλια όρχηση καταγράφεται στην ίδια περίοδο με το όνομα πυρρίχη, όπως και ιερός αντικριστός χορός και ο ατομικός χορός κόρδακας.
Ο χορός φαίνεται να αποκτά κοσμικότερο χαρακτήρα κατά την περίοδο των μέσων χρόνων στο Βυζάντιο και αντιπροσωπεύει σε κοινωνικό επίπεδο τη συλλογική χαρά, διαβατήριες τελετές, επινίκιους γιορτασμούς, ακόμη και την τιμωρία. Ωστόσο, η γραπτή μαρτυρία και οι αγιογραφικές αναπαραστάσεις υποδηλώνουν ότι κατά τη φάση της μετάβασης από την προχριστιανική στη χριστιανική κοινωνία των Βυζαντινών τεκμηριώνεται η παρουσία χορού σε εορτασμούς αγίων και πανηγύρεις, ενώ είναι συχνές οι απεικονίσεις γυναικών που χορεύουν στα πρότυπα της κλασικής αρχαιότητας. Ορισμένες εικόνες από τους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χορούς, έχουν αποτυπωθεί σε πολλές μινιατούρες, γλυπτά, χειρόγραφα και σε τοιχογραφίες Εκκλησιών, μεταξύ θρησκευτικών θεμάτων. Ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης αναφέρει έναν βυζαντινό χορό που άρχιζε κυκλικά και τέλειωνε με τους χορευτές να είναι μεταξύ τους αντιμέτωποι, κοιτώντας ο ένας τον άλλο. Όταν δεν χόρευαν κυκλικά, οι χορευτές σήκωναν ψηλά τα χέρια και χορεύοντας σε αυτή την στάση τραγουδούσαν. Στην Κωνσταντινούπολη πολλές βυζαντινές εκδηλώσεις γινόντουσαν δημόσια με τους στρατιώτες να ζητωκραυγάζουν σε περιόδους όπως τα Χριστούγεννα και το Πάσχα με την άδεια του Πατριάρχη Θεοφύλακτου. Άλλες φορές τραγουδούσαν με αυτοσχεδιασμό διασκεδάζοντας τον Αυτοκράτορα.
Ορισμένοι από τους Βυζαντινούς Χορούς εκείνη την περίοδο θεωρούνται ο Γέρανος, ο Συρτός, τα Μαντήλια, ο Σάξιμος, το Χασάπικο κ.α. Ορισμένα από τα όργανα που χρησιμοποιούνταν εκείνη την περίοδο, είναι το Κανονάκι, το Ψαλτήρι, το Σείστρον, το Τιμπάνι, το Κέρας. κ.α.
Σύμφωνα με τον Αυτοκράτορα, Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο, η αυτοκρατορία μέσω του Βυζαντινού Πολιτισμού αντικατόπτριζε την κίνηση του σύμπαντος, όπως αυτή έγινε από τον Δημιουργό.
Σύνοψη
Η ανάδειξη του χριστιανισμού ως επίσημης κρατικής θρησκείας από την ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία στους μέσους χρόνους είχε ως αποτέλεσμα μια μετατόπιση της αντίληψης του ιερού και του τρόπου με τον οποίο είναι πρέπον το ιερό να εκφράζεται στην καθημερινότητα. Η περαιτέρω εκκοσμίκευση του χορού κατά τους μέσους χρόνους υποδηλώνει εν μέρει τη δύναμη του εκκλησιαστικού κανόνα σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά και μια πολιτισμική συνέχεια στην πρακτική του δημόσιου βίου παρά τις θρησκευτικές απαγορεύσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινός πολιτισμός
861
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 861 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαρτιέλ
Το Μαρτιέλ (γαλλικά: Martiel, οξιτανικά: Marcièl) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρτιελουά (γαλλικά: Martielois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Πικρό ψωμί
Το Πικρό ψωμί είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1951, σε παραγωγή Παναγιώτη Δαδήρα και σε σκηνοθεσία - σενάριο Γρηγόρη Γρηγορίου.
Πλοκή
Η ιστορία μιας οικογένειας λίγο μετά τον πόλεμο. Ένας οικοδόμος ζει φτωχικά σε μια αυλή την οικογένειά του, τη γυναίκα του και τρεις γιους. Ο μεγάλος γιος έχει χάσει και τα δύο του χέρια, από μια χειροβομβίδα στην Κατοχή, ο μεσαίος είναι σε ηλικία εργασίας αλλά δεν βρίσκει δουλειά και ο μικρός είναι αριστούχος μαθητής. Όταν ο πατέρας σκοτώνεται στην οικοδομή, ο μεσαίος γιος αναγκάζεται να πάει στην οικοδομή για να ζήσει την οικογένειά του. Η δυστυχία μεγαλώνει ακόμα περισσότερο όταν ο μεγάλος γιος, που νιώθει ότι αποτελεί βάρος, αυτοκτονεί. Η χαροκαμμένη μάνα, που ξενοπλένει για να βοηθήσει στο εισόδημά τους, αρχίζει σιγά σιγά να χάνει τα χέρια της από παράλυση. Ο μικρός γιος καταλαβαίνει ότι πρέπει να συνεισφέρει και αυτός και εγκαταλείπει το σχολείο για να πάει να δουλέψει και αυτός στην οικοδομή.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Ο ηθοποιός Στράτος Φλώρος, που έκανε την πρώτη και τελευταία κινηματογραφική του εμφάνιση, σε κάποιο από τα γυρίσματα παραπονέθηκε για πονοκέφαλο και, λίγο αργότερα, έπεσε σε κώμα. Στο νοσοκομείο όπου διακομίστηκε διαγνώστηκε ότι πάσχει από φυματιώδη μηνιγγίτιδα και δύο ημέρες αργότερα πέθανε. Οι εναπομείνασες σκηνές του Γιάγκου Λυμπέρη γυρίστηκαν με τον ηθοποιό Στέλιο Παπαδάκη γυρισμένο πλάτη στην κάμερα.
Ο ρόλος της μάνας της οικογένειας προοριζόταν για τη θεατρική ηθοποιό Βάσω Μεταξά, η οποία όμως ζήτησε ένα υπερβολικό ποσό ως αμοιβή κι έτσι προτιμήθηκε η Ζαφειρίου με σχεδόν τα μισά χρήματα. Η ίδια έκτοτε έλεγε πως «χάρη στο πικρό ψωμί, έφαγα γλυκό ψωμί στη ζωή μου».
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1951. Κόβοντας 33.824 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 12η θέση ανάμεσα σε 15 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Έχει χαρακτηρισθεί ως η πρώτη νεορεαλιστική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, όμως ο ίδιος ο Γρηγόρης Γρηγορίου δεν υιοθετεί αυτήν την ανάγνωση για την ταινία του. Αντίθετα, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται ότι"«η νοοτροπία μου και η αισθητική μου ταίριαζαν περισσότερο με το γαλλικό κινηματογράφο του μεσοπολέμου και ιδιαίτερα με τις ταινίες του Ρενουάρ και του Καρνέ και οι δικές τους εικόνες λειτουργούσαν υποσυνείδητα σε όλο το γύρισμα της ταινίας»."Η ταινία αντιμετώπισε προβλήματα με τη λογοκρισία. Η πρωτοβάθμια επιτροπή έκοψε τη φράση «Κι όσο θα γίνονται πόλεμοι, τόσο θα πληθαίνουν οι κουλοί και οι σακάτηδες», ένα φιλειρηνικό μήνυμα του σκηνοθέτη. Η δευτεροβάθμια επιτροπή, όμως, επέτρεψε την προβολή της χωρίς περικοπές. Στη συνέχεια, όταν το φιλμ ζητήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση, η λογοκρισία απαίτησε να αλλάξει το σενάριο και ο μικρός γιος να εμφανίζεται να συνεχίζει το σχολείο, προκειμένου "να μην εκετεθεί η Ελλάδα στους κομμουνιστές". Αφού προστέθηκε ένας επίλογος από τον Γρηγορίου, η ταινία ήταν έτοιμη προς εξαγωγή, αλλά τελικά οι Σοβιετικοί δεν την ζήτησαν. Τελικά, οι πρόσθετες σκηνές αφαιρέθηκαν από τον σκηνοθέτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1951 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γρηγόρη Γρηγορίου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αργύρη Κουνάδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ολύμπια Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Παντόποδα
Παντόποδα είναι ομοταξία αρθρόποδων, τα οποία ζουν στη θάλασσα και ονομάζονται και Πυκνογονίδες. Η ονομασία τους οφείλεται στα συνήθως πολύ μεγάλα σε μήκος πόδια τους. Ζουν σε παράκτιες αλλά και σε πολικές περιοχές, έρποντας στο βυθό ή σε μέσα σε βράχους και σε θαλάσσια φυτά. Επίσης, συναντώνται και σε μεγάλα βάθη της τάξης των 4.000 μέτρων. Υπάρχουν περί τα 500 είδη Παντόποδων.
Ταξινόμηση
Η ταξινόμηση των πυκνογονιδών δεν είναι συγκεκριμένη. Παλαιότερα, οι επιστήμονες τα κατέτασσαν στα Αραχνοειδή, ενώ άλλοι τα κατατάσσουν στα Καρκινοειδή.
Περιγραφή
Το σώμα τους είναι μικρό και λεπτό, ενώ διαιρείται σε τρία μέρη: το κεφάλι, τον κορμό και την κοιλιά, η οποία χωρίζεται σε άρθρα. Στο κεφάλι έχουν χηληκεραίες, οι οποίες χρησιμεύουν για την προστασία από τους εχθρούς ή και για την επίθεση. Εκτός αυτών, φέρουν και δύο ζεύγη κεραιών για να συλλαμβάνουν την τροφή τους και δύο μάτια για να βλέπουν. Σε ορισμένα βενθικά είδη (που ζουν στις αβύσσους) τα μάτια δεν υπάρχουν. Στην άκρη της προβοσκίδας τους βρίσκεται το στόμα, που είναι μυζητικό. Τα Παντόποδα φέρουν τέσσερα ζεύγη πολύ μακριών συνήθως ποδιών, εξ ου και η ονομασία τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρθρόποδα
Los Angeles Times
Los Angeles Times είναι ο τίτλος καθημερινής εφημερίδας που τυπώνεται στο Λος Άντζελες. Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική εφημερίδα σε κυκλοφορία στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2008 και η τέταρτη πιο ευρέως διαδεδομένη εφημερίδα της χώρας. Το 2000, η εταιρεία Tribune Company, μητρική εταιρεία της εφημερίδας Chicago Tribune και του τηλεοπτικού σταθμού της περιοχής KTLA, αγόρασε την εφημερίδα Los Angeles Times.
Κυκλοφορία
Το 2013 οι Los Angeles Times είχαν κυκλοφορία 653,868 φύλλων στην καθημερινή έκδοση και 954,010 στην κυριακάτικη. Σύμφωνα με τον ανεξάρτητο πάροχο στοιχείων διαδικτυακής επισκεψιμότητας Similar Web, η ιστοσελίδα των Los Angeles Times ήταν η 235η σε επισκεψιμότητα ιστοσελίδα στις Ηνωμένες Πολιτείες και 31η μεταξύ των ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, προσελκύοντας περισσότερους από 38 εκατομμύρια επισκέπτες σε μηνιαία βάση.
Όταν ξυπνά το παρελθόν
Το Όταν ξυπνά το παρελθόν είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1962, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου και σε παραγωγή Νόβακ Φιλμ.
Πλοκή
Μια νεαρή δασκάλα είναι ερωτευμένη με ένα φέρελπι διπλωμάτη. Όμως δυο φορές ο έρωτάς τους ναυαγεί: την πρώτη διότι η μητέρα του θέλει να τον στείλει στο Λονδίνο για σπουδές και τη δεύτερη, παντρεμένος πια εκείνος και με άρρωστο παιδί και η παλιά του αγαπημένη δασκάλα του παιδιού του, τη δεύτερη φορά η γυναίκα του μαθαίνει πως ξαναφούντωσε το αίσθημά τους και θα τους απειλήσει με αποκάλυψη της σχέσης τους. Τελικά μετά από χρόνια ξανασμίγουν οριστικά οι δύο αγαπημένοι.
Παρατηρήσεις
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης θυμάται για αυτήν την ταινία του, «Η εμπορική εκμετάλλευση της ταινίας, παιδαριώδης. Παίχτηκε σε κάποιο σινεμαδάκι στο τέρμα της οδού Πατησίων, χωρίς στοιχειώδη διαφήμιση, και, όπως ήταν αναμενόμενο, τα εισιτήρια, ελάχιστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Νόβακ Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ροζαλίντα Χάμιλτον του Άμπερκορν
Η Ροζαλίντα Χάμιλτον του Άμπερκορν (Rosalind Hamilton of Abercorn, γεννημένη ως Ροζαλίντα Σεσίλια Καρολίνα Μπίνγκχαμ Rosalind Cecilia Caroline Bingham, 26 Φεβρουαρίου 1869 - 18 Ιανουαρίου 1958) ήταν Βρετανίδα αριστοκράτισσα και η προ-γιαγιά της Νταϊάνα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1869 στο Λονδίνο, και ήταν κόρη του Κάρολου Γεωργίου Μπίνγκχαμ, 4ου Κόμη του Λουκάν και της Λαίδης Σεσίλια Αικατερίνης Γκόρντον-Λέννοξ.
Η Δούκισσα του Άμπερκορν, διορίστηκε Κυρία Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1936. Της απονεμήθηκε το τιμητικό δοκτορά του Διδάκτωρ Νομικής από το Πανεπιστήμιο Κουίνς στο Μπέλφαστ, το 1944.
Πέθανε στις 18 Ιανουαρίου 1958 στο Ουέστμινστερ σε ηλικία 88 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Μαρτρέν
Το Μαρτρέν (γαλλικά: Martrin, οξιτανικά: Martrinh) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαρτινόλ (γαλλικά: Martinols).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Σέτσε
Το Σέτσε (Sezze) είναι πόλη και δήμος στην Επαρχία Λατίνα, της Ιταλίας, περίπου 65 χιλιόμετρα νότια της Ρώμης και 10 χιλιόμετρα από τις μεσογειακές ακτές. Το ιστορικό κέντρο του Σέτσε βρίσκεται σε υψηλό λόφο στην πεδιάδα του Πόντινε. Κατά την αρχαιότητα ήταν ελληνική πόλη ονομαζόταν Σητεία και βρισκόταν στην περιοχή του Λατίου.
Ίδρυση
Σύμφωνα με τον μύθο, ο μυθικός ιδρυτής της πόλης ήταν ο Ηρακλής, ο οποίος έφτασε στο μέρος εκείνο μετά την νίκη του επί των Λαιστρυγόνων, πληθυσμού ανθρωποφάγων γιγάντων που ζούσαν στο νότιο Λάτιο. Πολύ πιθανόν ο Έλληνας ημίθεος ήρωας να έφερε μαζί του Κρήτες πολεμιστές (από τη γενέτειρα του πατέρα του, Δία), όπως παρατηρεί ο ιστορικός Ρόμπερτ Γκρέιβς. Λογικό ήταν οι Κρήτες αυτοί να ονόμασαν την πόλη σε ανάμνηση της πατρίδας τους Σητείας. Εκεί ο Ηρακλής νυμφεύτηκε με μια παρθένα και γέννησε τον ήρωα Φαύστο. Ακόμη και σήμερα οικόσημο της Σητείας απεικονίζει το λιοντάρι της Νεμέας, το κέρας της Αμάλθειας γεμάτο με φρούτα και ένα στέμμα που περιβάλλεται από την λατινική επιγραφή SETIA PLENA BONIS GERIT ALBI SIGNA LEONIS ("Η Σητεία είναι γεμάτη προϊόντα και φέρει το σήμα του λευκού λιονταριού").