cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γλώσσα Αουάντι
Γεωγραφική θέση
Μια μορφή της Αουάντι χρησιμοποιείται ως λίνγκουα φράνκα για τους Ινδούς στα νησιά Φίτζι. Τα Φίτζι Χίντι είναι μια παλαιότερη διάλεκτος της Αβάντι/Αουάντι που έχει αναμειχθεί με άλλες ινδικές γλώσσες και διαλέκτους, αλλά διατηρεί τα περισσότερα γραμματικά χαρακτηριστικά της γλώσσας Αβάντι/Αουάντι. Ομιλείται από περίπου 460.000 άτομα στα Φίτζι και τη διασπορά στη Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά.
Στο σημερινό πολιτισμό
Στη βιομηχανία του κινηματογράφου στη γλώσσα Χίντι, η γλώσσα έχει χρησιμοποιηθεί ως γλώσσα χωρικών και ανθρώπων κατώτερου μορφωτικού επιπέδου μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000. Η Γκάνγκα Τζαμούνα και η Λαγκάν είναι μεταξύ των ταινιών όπου οι περισσότεροι διάλογοι είναι στα Αουάντι. Στη δεύτερη αναμειγνύεται με τη Μπρατζ Μπάσα, καθώς η Αουάντι είναι πολύ ευέλικτη, κατανοητή και εύκολα συνδέσιμη με τα Χίντι. Χρησιμοποιήθηκε ως η γλώσσα μικρών και άλλων χαρακτήρων στην ινδική τηλεοπτική σειρά Ραμαγιάν του 1986.
Στην τηλεοπτική σειρά Yudh, ο Αμιτάμπ Μπατσάν εκφώνησε μέρη του διαλόγου του στα Αουάντι λαμβάνοντας κριτική. Σύμφωνα με τους Hindustan Times:
Απλά αγαπήσαμε τον Αμιτάμπ Μπατσάν όπου ομιλούσε τα Αουάντι στη τηλεόραση! Μόνο ένας ηθοποιός του είδους του θα μπορούσε να μετατρέψει τον εαυτό του από έναν Άγγλο επιχειρηματία υψηλής κλάσης σε φτωχό για να πει τους διαλόγους στα Αουάντι. Το έχει κάνει στο παρελθόν μερικές φορές για μερικές ταινίες στο Μπόλιγουντ και περιφερειακές ταινίες, αλλά όχι τόσο τακτικά όσο θα του άρεσε, για να δείξει τη γνώση του στη γλώσσα. Ήταν υπέροχο να τον δεις να μιλάει άπταιστα Αουάντι στο επεισόδιο της Τετάρτης."
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Βαρωνία της Μιτόπολης
Η Βαρωνία της Μιτόπολης (1209-1280) ήταν κρατίδιο-φέουδο υποτελές στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Σύμφωνα με το Αραγωνικό χρονικό ιδρύθηκε το 1209 από τον Γουλιέλμο Σαμπλίτη και ήταν μία από τις 16 λαϊκές βαρωνίες που ίδρυσε ο πρίγκιπας, ενώ το Ελληνικό χρονικό αναφέρει 12 λαϊκές βαρωνίες το 1209. Όλες οι πηγές εκτός την αραγωνική έκδοση του χρονικού του Μορέως δεν το αναφέρουν, είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή έγινε τιμάριο της βαρωνίας της Χαλανδρίτσας.
Σύμφωνα με το Αραγωνικό χρονικό δόθηκε στον Φράγκο ιππότη Γιλβέρτο ντε Κορ (Guibert de Cors) με τέσσερα (4) τιμάρια. Βρισκόταν στην σημερινή Αχαΐα και για κατοικία ο Κορ έχτισε το Κάστρο της Μιτόπολης που σήμερα ελάχιστα ερείπια διασώζονται. Ο Κορ παντρεύτηκε την Μαργαρίτα κόρη του βαρώνου του Πασαβά Ιωάννη και κατείχε το τιμάριο της Λυσσαρέας κοντά στην Μιτόπολη. Όταν ο Κορ σκοτώθηκε στην Μάχη στο Καρύδι η Μαργαρίτα παντρεύτηκε δύο φορές, η κόρη της, επίσης Μαργαρίτα, το 1280 πούλησε εκτάσεις από την βαρωνία στον Γκυ ντε Λα Τρεμουάιγ. Είχε κι έναν γιο τον Γουλιέλμο ντε Κορ.
Ανατολική-Κεντρική Ευρώπη
Ανατολική-Κεντρική Ευρώπη είναι η περιοχή μεταξύ της γερμανόφωνης, δυτικής σλαβόφωνης και ουγγρόφωνης Ευρώπης και τις ανατολικών σλαβικών εδαφών της Ρωσίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας. Αυτά τα εδάφη περιγράφονται ως τοποθετημένα «ανάμεσα σε δύο»: «ανάμεσα σε δύο κόσμους, ανάμεσα σε δύο στάδια, ανάμεσα σε δύο μέλλοντα». Με τη γεωπολιτική έννοια, η Ανατολική-Κεντρική Ευρώπη μπορεί να θεωρηθεί παράλληλα με τη Δυτική και την Ανατολική Ευρώπη, ως μία από τις «Τρεις Ευρώπες».
Η έννοια διαφέρει από αυτή της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης στο ότι βασίζεται σε κριτήρια σύμφωνα με τα οποία τα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης ανήκουν σε δύο διαφορετικούς πολιτιστικούς  και οικονομικούς κύκλους.
Όσκαρ Χαλέτσκι
Ο Όσκαρ Χαλέτσκι, ο οποίος διέκρινε τέσσερις περιοχές στην Ευρώπη (Δυτική, Δυτική Κεντρική, Ανατολική Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη), όρισε την Ανατολική-Κεντρική Ευρώπη ως μια περιοχή από τη Φινλανδία έως την Ελλάδα, «το ανατολικό τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης, μεταξύ Σουηδίας και Γερμανίας, και η Ιταλία από τη μια και η Τουρκία και η Ρωσία από την άλλη». Σύμφωνα με τον Χαλέτσκι: Κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής ιστορίας, μια μεγάλη ποικιλία λαών σε αυτήν την περιοχή δημιούργησαν τα δικά τους ανεξάρτητα κράτη, μερικές φορές αρκετά μεγάλα και ισχυρά. Σε σχέση με τη Δυτική Ευρώπη ανέπτυξαν τους ξεχωριστούς τους εθνικούς πολιτισμούς και συνέβαλαν στη γενική πρόοδο του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Πολ Ρόμπερτ Μαγκότσι
δεξιά|μικρογραφία| Η απόδοση και η ερμηνεία της Κεντρικής Ευρώπης από τον Πολ Ρόμπερτ Μαγκότσι Ο Πολ Ρόμπερτ Μαγκότσι περιέγραψε αυτήν την περιοχή στο έργο του Ιστορικός Άτλας της Ανατολικής Κεντρικής Ευρώπης. Η ιδέα του διέκρινε την Κεντρική Ευρώπη σε 3 κύριες ζώνες:
Ηνωμένα Έθνη
Η Ομάδα Εμπειρογνωμόνων των Ηνωμένων Εθνών για τις γεωγραφικές ονομασίες συστάθηκε για να εξετάσει τα τεχνικά προβλήματα της εγχώριας τυποποίησης των γεωγραφικών ονομάτων. Η Ομάδα αποτελείται από εμπειρογνώμονες από διάφορα γλωσσικά/γεωγραφικά τμήματα που έχουν συσταθεί στις διασκέψεις του ΟΗΕ για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων.
Άλλοι συντελεστές
Η Νοτιοανατολική Ευρώπη διακρίνεται από τα Βαλκάνια, που ορίζεται ως η περιοχή που αποτελείται από τις περισσότερες χώρες της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας – Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κροατία, Μαυροβούνιο, Βόρεια Μακεδονία, Σερβία, Σλοβενία, καθώς και Αλβανία, Βουλγαρία, Ρουμανία και Ελλάδα.
Στενός ορισμός
Η Ανατολική-Κεντρική Ευρώπη ορίζεται μερικές φορές ως το ανατολικό τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης και περιορίζεται στα κράτη μέλη της Ομάδας Βίσεγκραντ – Τσεχία, Ουγγαρία, Πολωνία και Σλοβακία. Αυτός ο ορισμός είναι κοντά στη γερμανική έννοια του de:Ostmitteleuropa.
Αχαΐα (αποσαφήνιση)
Το λήμμα Αχαΐα μπορεί να αναφέρεται:
Περιοχές
Σταύρος Νικολαΐδης (ηθοποιός)
Ο Σταύρος Νικολαΐδης (Αθήνα, 25 Ιουλίου 1970) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Τηλεόραση
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 συμμετείχε σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές μεταξύ των οποίων "Φόβος και Πάθος", "Οι Αγνοημένοι" "Δίωξη Εγκλήματος" κ.ά. έχοντας μικρούς ρόλους. Τη σεζόν 1997-1998 συμμετείχε στο βασικό καστ της δραματικής σειράς "Έκπτωτος Άγγελος" που προβλήθηκε από τον ANT1.
Τις σεζόν 1998-2000 είχε ταυτόχρονη συμμετοχή στις σειρές "Απαγορευμένη Αγάπη" και "Εγκλήματα. Μέσω της συμμετοχής του σε αυτές έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό ενώ μετά από αυτές ακολούθησαν κι άλλες δουλειές τα επόμενα χρόνια . Πιο συγκεκριμένα τη σεζόν 2000-2001 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά "Άνω Κάτω" ενώ τη σεζόν 2003-2004 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά "Με Θέα στο πέλαγος". Ακολουθεί "Η απλή μέθοδος των τριών" τη σεζόν 2004-2005 όπου έπαιξε μαζί με τους Σπύρο Παπαδόπουλο, Κατερίνα Παπουτσάκη και Θωμαΐς Ανδρούτσου. Τη σεζόν 2008-2009 παίζει στις σειρές Λόλα και "Ιατρικό Απόρρητο".
Τα τελευταία χρόνια έχει κάνει εμφανίσεις ως guest στις σειρές "Το αμάρτημα της μητρός μου", "Μοντέρνα Οικογένεια", "Δικαίωση", "Μάλιστα, Σεφ!", "Η Επιστροφή" και «Έλα στη θέση μου», « Έρωτας με διαφορά », «Super Mammy”.
Κινηματογράφος
Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 2002 στη ταινία "Sun of the beach". Ακολουθεί η ταινία "Οι γενναίοι της Σαμοθράκης" την επόμενη χρονιά. Το 2010 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Κώστα Αποστολάκη στην κωμωδία του Στράτου Μαρκίδη "I Love Karditsa". Ακολουθούν οι ταινίες "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα 4" (2011), "Λάρισα Εμπιστευτικό" (2012) και "Μαζί τα φάγαμε" (2018).
Πολιτική
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Βύρωνα. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στον Νότιο Τομέα Αθηνών.
Αρδουίνος ο Φαλακρός
Ο Αρδουίνος ο Φαλακρός, αγγλ.: Arduin Glaber, Arduino Glabrio, Glabrione, ή il Glabro, που σημαίνει "ο Φαλακρός" (απεβ. π. 977) από τον Οίκο των Αρδουινιδών ήταν κόμης του Aουριάτε από το π. 935, κόμης του Τορίνο από το π. 941/942, και μάργραβος του Τορίνο από π. 950/964. Έθεσε τον Οίκο του σε γερά θεμέλια και ίδρυσε την μαρκιωνία του Τορίνο μέσω κατακτήσεων και βασιλικών παραχωρήσεων. Το Chronicon Novaliciense, το χρονικό του αβαείου της Nοβαλέζα, είναι η κύρια πηγή για τη ζωή του.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ρότζερ, κόμη του Aουριάτε (εξουσίασε π. 906 – π. 935), ενός Φράγκου ευγενή που μετανάστευσε στην Ιταλία στις αρχές του 1ου αι. Η μεσαιωνική κομητεία Aουριάτε περιελάμβανε την περιοχή που οριοθετούνταν από τις Άλπεις, τον ποταμό Πάδο και τη Στούρα, σήμερα τις περιοχές των Σαλούτσο και Κούνεο. Ο Aρδουίνος διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Aουριάτε κάπου γύρω στο 935, αλλά δεν τεκμηριώνεται ως κόμης Aρδουίνος (Ardoino comes) μέχρι τις 13 Απριλίου 945, όταν έκρινε σε μια διάσκεψη (placitum) του κόμη Λανφράνκ στην Παβία παρουσία τού Λοθάριου Β΄ βασιλιά της Λομβαρδίας.
Σχέση με τον Βερεγγάριο της Ιβρέα
Αφού εξορίστηκε ο Βερεγγάριος της Ιβρέας, πήγε στην αυλή του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας, όπου ήταν παρών από τον Ιανουάριο του 942. Επέστρεψε στην Ιταλία αμέσως μετά, και ενίσχυσε τη θέση του. Σε ένα δίπλωμα που εκδόθηκε στη βασιλεία του Ούγου (Μάρτιος/Απρίλιος 945), ο Bερεγγάριος αναφέρεται ως του Ούγου summus consiliarius (ανώτατος σύμβουλος). Ο Bερεγγάριος ήταν ιδιαίτερα κυρίαρχος κατά τη σύντομη βασιλεία τού γιου τού Ούγου, και διαδόχου, Λοθάριου Β΄ της Λομβαρδίας, ο οποίος ήταν παντρεμένος με την Αδελαΐδα. Τον Ιούνιο του 948, ο Βερεγγάριος περιγράφηκε ως ο consors regni (συνεργάτης στο βασίλειο) του Λοθάριου Β΄. Μετά το τέλος του Λοθάριου Β΄ (πιθανώς από δηλητήριο), ο Bερεγγάριος Β΄ έγινε βασιλιάς της Ιταλίας (15 Δεκεμβρίου 950). Ο Aρδουίνος ο Φαλακρός είχε καλές σχέσεις με τον Bερεγγάριο κατά την περίοδο της πολιτικής του ανόδου. Στις 13 Νοεμβρίου 950 του δόθηκε η διοίκηση του αβαείου της Noβαλέζα, νόμιμα από τον Λοθάριο Β΄, αλλά πιθανώς μέσω του Bερεγγάριου Β΄.
Πιότρ Βράνγκελ
Ο Βαρώνος Πιότρ Νικολάγιεβιτς Βράνγκελ (Ρωσικά: Барон Пётр Никола́евич Вра́нгель, 27 Αυγούστου [15 Αυγούστου] 1878 – 25 Απριλίου 1928) ήταν αξιωματικός του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού και αργότερα γενικός διοικητής του αντι-Μπολσεβίκικου Λευκού Στρατού στη Νότια Ρωσία στα τελευταία στάδια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Αφού η πλευρά του έχασε στον εμφύλιο πόλεμο το 1920, έφυγε από τη Ρωσία και έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς εξόριστους Λευκούς εμιγκρέδες.
Αρδουίνος ο Φαλακρός
Σχέση με τον βασιλιά Όθωνα Α'
Ο Αρδουίνος κατάφερε επίσης να έχει καλές σχέσεις με τον Όθωνα Α' της Γερμανίας, ο οποίος αντικατέστησε βίαια τον Bερεγγάριο Β΄ ως βασιλιάς της Ιταλίας. Όταν ο Όθων Α΄ εισέβαλε στην Ιταλία, ο Aρδουίνος άλλαξε πλευρά κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Κανόσα και άρχισε να υποστηρίζει τον Όθωνα Α΄. Πολλές σύγχρονες πηγές συζητούν τον ρόλο του Aρδουίνου στην πολιορκία της Κανόσα, συμπεριλαμβανομένου της Vita Mathildis του Ντονίτσο. Ο Aρδουίνος καλλιέργησε αργότερα μια συζυγική συμμαχία με τον Aδαλβέρτο Άττο κόμη της Κανόσα, του οποίου η κόρη Πρανγάρδα παντρεύτηκε τον γιο και διάδοχό του, Mάνφρεντ Α΄ Ως ανταμοιβή για την υποστήριξή του, ο Όθωνας Α' διόρισε αργότερα τον Αρδουίνο κόμη του Άστι.
Πιότρ Βράνγκελ
Η ζωή του
Ο Βράνγκελ γεννήθηκε στη Μουκουλιάι, του Κυβερνείου Κόβνο στη Ρωσική Αυτοκρατορία (στη σημερινή δημοτική περιφέρεια Ζαρασάι, της Λιθουανίας). Η οικογένεια Βράνγκελ ήταν της τοπικής αριστοκρατίας των Γερμανών της Βαλτικής, αλλά ο Πιότρ Νικολάγιεβιτς Βράνγκελ είχε μόνο μακρινή συγγένεια με τον φημισμένο εξερευνητή της Αρκτικής Φερδινάνδο φον Βράνγκελ.
Αρδουίνος ο Φαλακρός
Μάργραβος του Τορίνο
Η μαρκιωνία του Τορίνο αποτελούνταν από τις κομητείες Aουριάτε, Tορίνο, Άστι, Aλμπένγκα και πιθανώς Μπρεντοιύλo, Άλμπα και Βεντιμίλια. Ο Aρδουίνος δεν είναι καταγεγραμμένος με τον τίτλο του marchio (μαργράβου) μέχρι το 964, επομένως είναι πιθανό ότι ήταν ο Όθωνας Α' αυτός που τον διόρισε μάργραβο του Τορίνο. Εναλλακτικά, ο Aρδουίνος μπορεί να είχε διοριστεί μάργραβος πριν από αυτό, ίσως κατά τη διάρκεια της αναδιοργάνωσης που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λοθάριου, αλλά υπό τις οδηγίες του Bερεγγάριου.
Εκστρατείες κατά των Σαρακηνών
Από νωρίς ο Aρδουίνος ήταν σίγουρα απασχολημένος με τους Σαρακηνούς, που είχαν καταλάβει την κοιλάδα της Σούσα και δημιούργησαν μια βάση στο Φραξινέτουμ στη γειτονική Προβηγκία. Ίσως τους έδιωξε από την κοιλάδα το 940–41. Σε αυτό πιθανότατα πρόσθεσε τις Aλμπένγκα, Άλμα και Βεντιμίλια με κατάκτηση. Πήρε σίγουρα μέρος στους πολέμους του Γουλιέλμου Α' και του Ρότμπολντ Α' της Προβηγκίας κατά των Σαρακηνών του Φραξινέτουμ. Σύμφωνα με τον Λιουτπράνδο της Κρεμόνα στο Antapodosis του, το 972 ή το 973 ο Aρδουίνος και ο Ρότμπολντ οδήγησαν την επιτυχημένη επίθεση στο ίδιο το Φραξινέτουμ. Ο Γουλιέλμος Α΄ εν τω μεταξύ επιτέθηκε στους απαγωγείς του αββά Mαγιέλ του Κλυνύ. Σύμφωνα με ένα μεταγενέστερο κομιτικό έγγραφο του 1041, τους πήρε τις πόλεις Tέντα, Μπρίγκα και Σαόργκε και τους παραχώρησε άλλες. Το Aρδουίνος καταγράφτηκε για τελευταία φορά ζωντανός στις 4 Απριλίου 976. Παρά το γεγονός ότι επανέφερε τη γη τους από τους Σαρακηνούς, οι μοναχοί της Νοβαλέσα —που είχαν διαφύγει από τις επιδρομές των Σαρακηνών το 906 και βρίσκονταν ακόμη στο Τορίνο μέχρι το 929— τον κατηγόρησαν ότι δεν σεβάστηκε τα δικαιώματά τους: Ardoinus vir potens ... nobis tulit [vallem Segusinam] tantum ... erat plenus viciis ... superbia tumidus ... in adquirendis rebus alienis avaricie faucibus succensus. Δηλ. ο Αρδοίνος, ένας δυνατός άνθρωπος ... πήρε [την κοιλάδα Σεγκουσίναμ] μόνο για εμάς ... ήταν γεμάτος κακίες ... φουσκωμένος από υπερηφάνεια ... ο λαιμός του έκαιγε από φιλαργυρία στην απόκτηση των πραγμάτων των άλλων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μια γυναίκα με το όνομα Vmille, όπως αναφέρεται στο Necrologio Sanctæ Andreæ Taurinensis, πιθανώς την Emilia ή την Immula. Είχαν τουλάχιστον πέντε παιδιά:
Πιότρ Βράνγκελ
Η ζωή του
Στην αρχή του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου το 1904, επιστρατεύτηκε και πάλι και τοποθετήθηκε στο 2ο Σύνταγμα του Σώματος Στρατού των Κοζάκων της Τρανσβαϊκάλης. Τον Δεκέμβριο του 1904, προήχθη στον βαθμό του υπολοχαγού. Αφού έληξε ο πόλεμος, τοποθετήθηκε εκ νέου στο 55ο Φινλανδικό Σύνταγμα Δραγόνων, το οποίο συμμετείχε στην τιμωρητική εκστρατεία υπό τον Στρατηγό Α. Ν. Ορλόφ στην περιοχή της Βαλτικής. Το 1907, επέστρεψε στο Σύνταγμα Ιππικού των Αυτοκρατορικών Φρουρών. Το 1908 νυμφεύτηκε την Όλγα Μιχαήλοβα Ιβανένκο στην Αγία Πετρούπολη, και απέκτησαν δύο γιούς και δύο κόρες. Ο Βράνγκελ αποφοίτησε από την Αυτοκρατορική Ακαδημία του Γενικού Επιτελείου Νικόλαος το 1910 και τη Σχολή Αξιωματικών Ιππικού το 1911.
Αρδουίνος ο Φαλακρός
Σημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος των Αρδουινιδών
Πιότρ Βράνγκελ
Η ζωή του
Με την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βράνγκελ προήχθη σε λοχαγό και του ανατέθηκε η διοίκηση μιας ίλης ιππικού. Στις 13 Οκτωβρίου 1914, έγινε ένας από τους πρώτους Ρώσους αξιωματικούς που τους απονεμήθηκε το παράσημο του Αγίου Γεωργίου (4ης τάξεως) στον πόλεμο, το υψηλότερο στρατιωτικό παράσημο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Τον Δεκέμβριο του 1914, προήχθη στο βαθμό του συνταγματάρχη. Τον Οκτώβριο του 1915 ο Βράνγκελ μετατέθηκε στο Νοτιοδυτικό Μέτωπο και τοποθετήθηκε διοικητής του 1ου Συντάγματος Κοζάκων της Τρανσβαϊκάλης.
Αυτή η μονάδα ήταν πολύ δραστήρια στη Γαλικία κατά των Αυστριακών, και ο Βράνγκελ διακρίθηκε ιδιαίτερα κατά την Επίθεση Μπρουσίλοφ. Προήχθη στον βαθμό του Υποστρατήγου τον Ιανουάριο του 1917, και ανέλαβε τη διοίκηση της 2ας Ταξιαρχίας της Μεραρχίας Ιππικού των Ουσάρων, η οποία συγχωνεύτηκε με άλλες μονάδες ιππικού για να γίνει το Ενοποιημένο Σώμα Ιππικού τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς. Παρασημοφορήθηκε επίσης με το παράσημο Σταυρός του Γεωργίου (4ης τάξεως) για την υπεράσπιση του ποταμού Ζμπρουτς το καλοκαίρι του 1917.
Μετά το τέλος της συμμετοχής της Ρωσίας στον πόλεμο, ο Βράνγκελ παραιτήθηκε του αξιώματός και πήγε να ζήσει στην ντάτσα του στη Γιάλτα της Κριμαίας. Συνελήφθη από τους Μπολσεβίκους και στο τέλος του 1917, αφέθηκε ελεύθερος και διέφυγε στο Κίεβο, όπου εντάχθηκε στο Ουκρανικό Κράτος του Πάβλο Σκοροπάντσκι. Ωστόσο, γρήγορα κατάλαβε ότι η νέα κυβέρνηση υπήρχε μόνο μέσω της μειουμένης στήριξης της Γερμανίας, και τον Αύγουστο του 1918, εντάχθηκε στον αντι-μπολσεβίκικο Εθελοντικό Στρατό που είχε έδρα το Εκατερίνονταρ, όπου του δόθηκε η διοίκηση της 1ης Μεραρχίας Ιππικού και ο βαθμός του Υποστρατήγου στο Λευκό κίνημα. Μετά τη Δεύτερη Εκστρατεία του Κουμπάν στα τέλη του 1918, προήχθη σε Αντιστράτηγο, και η Μεραρχία του προβιβάστηκε σε Σώμα Στρατού.
Του απονεμήθηκε το παράσημο Διακεκριμένων Υπηρεσιών για την ανδρεία του στη μάχη του Ιουνίου 1919, για την ολομόναχη έφοδο και κατάληψη της οχυρωμένης πόλης του Τσαρίτσιν, κάτω από καταιγιστικά πυρά οβίδων σε ένα τανκ· η οποία οδήγησε στην επιτυχή κατάληψη πάνω από 40.000 αιχμαλώτων. Η πτώση του Τσαρίτσιν θεωρείται “σαν μια από τις μάχες κλειδιά του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου” που βοήθησε πολύ τον Ρωσικό Λευκό Σκοπό. Ο διακεκριμένος ιστορικός Σερ Μπέιζιλ Χένρι Λίντελ Χαρτ σχολιάζει ότι η ενέργεια του τανκ του Μπρους κατά τη μάχη πρέπει να θεωρηθεί ως “ένα από τα πιο αξιόλογα κατορθώματα σε ολόκληρη την ιστορία του Σώματος των Τανκ”.
Ο Βράνγκελ κέρδισε τη φήμη του εξειδικευμένου και δίκαιου διαχειριστή, ο οποίος, σε αντίθεση με κάποιους άλλους στρατηγούς του Λευκού Στρατού, δεν ανέχεται την ανομία ή τη λεηλασία από τα στρατεύματά του. Ωστόσο, αφού δεν ήταν σε θέση να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Ναύαρχο Κολτσάκ και με την επιμονή του Ντενίκιν, οδήγησε τις δυνάμεις του βόρεια προς τη Μόσχα σε μια αποτυχημένη προσπάθεια από τους Λευκούς να καταλάβουν την πρωτεύουσα τον Νοέμβριο του 1919. Η συνεχιζόμενη διαφωνία του με τον Ντενίκιν οδήγησε στην απομάκρυνσή του από τη διοίκηση, και ο Βράνγκελ αναχώρησε για εξορία στην Κωνσταντινούπολη τον Φεβρουάριο του 1920.
Ο Ντενίκιν, όμως, αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 20 Μαρτίου 1920 και μια στρατιωτική επιτροπή με επικεφαλής τον Στρατηγό Άμπραμ Ντραγκομίροφ στη Σεβαστούπολη ζήτησε την επιστροφή του Βράνγκελ σαν Αρχιστρατήγου των Λευκών δυνάμεων στην Κριμαία. Ανέλαβε τη θέση στις 4 Απριλίου 1920 και παρουσίασε την κυβέρνηση συνασπισμού η οποία προσπάθησε να καθιερώσει σαρωτικές μεταρρυθμίσεις (συμπεριλαμβανομένων των μεταρρυθμίσεων για τη γη). Επίσης αναγνώρισε και καθιέρωσε σχέσεις με τις νέες (και βραχύβιες) αντι-μπολσεβίκικες ανεξάρτητες δημοκρατίες της Ουκρανίας και της Γεωργίας, ανάμεσα σε άλλες. Ωστόσο, σε αυτό το στάδιο του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, για τέτοια μέτρα ήταν πολύ αργά, και το Λευκό κίνημα έχανε γρήγορα υποστήριξη τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. Ο Βράνγκελ αποθανατίζεται με το παρατσούκλι “Μαύρος Βαρώνος” στο τραγούδι πορείας Ο Ερυθρός Στρατός είναι ο Ισχυρότερος, μια σύνθεση σαν συναγερμικό κάλεσμα για την τελική προσπάθεια εκ μέρους των Μπολσεβίκων για τον τερματισμό του πολέμου· το τραγούδι έγινε εξαιρετικά δημοφιλές στη νεαρή Σοβιετική Ένωση κατά τη δεκαετία του 1920. μικρογραφία|δεξιά|Σε ολονύκτια προσευχή κατά την αποδοχή διοίκησης Μετά από ήττες στις οποίες έχασε τον μισό μόνιμο στρατό του, και αντιμετωπίζοντας ήττα στη Βόρειο Ταυρίδα και την Κριμαία, ο Βράνγκελ οργάνωσε μαζική εκκένωση των ακτών της Μαύρης Θάλασσας. Ο Βράνγκελ έδωσε στον κάθε αξιωματικό, στρατιώτη και πολίτη μια ελεύθερη επιλογή: να διακομιστεί και να πάει μαζί του στο άγνωστο, ή να παραμείνει στη Ρωσία και να αντιμετωπίσει την οργή του Ερυθρού Στρατού. Ο Βράνγκελ διαμετακόμισε τα Λευκά στρατεύματα από την Κριμαία το 1920 με απομεινάρια του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στόλου πράγμα που έμεινε γνωστό σαν ο στόλος του Βράνγκελ. Το τελευταίο στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό έφυγε από τη Ρωσία με τον Βράνγκελ επί του πλοίου Στρατηγός Κορνίλοφ, στις 14 Νοεμβρίου 1920. Αρχικά, ο Βράνγκελ έζησε επί του δικού του γιότ Λούκουλλος στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο εμβολίστηκε και βυθίστηκε από το Ιταλικό ατμόπλοιο Adria, το οποίο είχε αποπλεύσει από το κατεχόμενο από τους Σοβιετικούς Βατούμ. Ο Βράνγκελ, ο οποίος ήταν στην ξηρά εκείνη τη στιγμή, διέσωσε τη ζωή του από αυτό που θεωρήθηκε ευρέως σαν απόπειρα δολοφονίας.
Ο Βράνγκελ στη συνέχεια ταξίδεψε με το προσωπικό του μέσω Τουρκίας και Τυνησίας προς το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων σαν ο επικεφαλής όλων των Ρώσων προσφύγων, και αποδεδειγμένα έγινε ο πιο σημαντικός από όλους τους εξόριστους Λευκούς εμιγκρέ (φυγάδες). Το 1924, ίδρυσε τη Ρωσική Παν-στρατιωτική Ένωση, μια οργάνωση που ιδρύθηκε για να αγωνιστεί για τη διατήρηση και ενότητα όλων των Λευκών δυνάμεων που ζουν στο εξωτερικό. Εγκαταστάθηκε στις Βρυξέλλες, στο Βέλγιο από τον Σεπτέμβριο του 1927 και εργάστηκε σαν μηχανικός εξορύξεων. Οι αναμνήσεις του Βράνγκελ δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Λευκός Σκοπός [δηλ. ο Σκοπός του Λευκού κινήματος], στο Βερολίνο το 1928.
Θάνατος
Ο Βράνγκελ πέθανε ξαφνικά το 1928, και η οικογένεια Βράνγκελ πίστευε ότι είχε δηλητηριαστεί από τον αδελφό του μπάτλερ, ο οποίος ζούσε στο σπιτικό των Βράνγκελ στις Βρυξέλλες για λίγο και φέρεται να ήταν Σοβιετικός πράκτορας. Η κηδεία και η ταφή του Βράνγκελ έγινε στις Βρυξέλλες, αλλά ενταφιάστηκε και πάλι στις 6 Οκτωβρίου 1929 στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Βελιγράδι της Σερβίας, σύμφωνα με τις επιθυμίες του.
Η πόλη Σρέμσκι Κάρλοβτσι, η οποία χρησίμευσε σαν έδρα του και ήταν την εποχή του θανάτου του η έδρα της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας και του Ρωσικού Υπουργείου Πολιτισμού, ανήγειρε μνημείο προς τιμήν του.
Τιμές
μικρογραφία|δεξιά|Προτομή του Βράνγκελ στην πόλη Σρέμσκι Κάρλοβτσι.
Οι Σοπράνος
Οι Σοπράνος (The Sopranos) είναι το όνομα Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς, που είναι μια από τις πιο επιτυχημένες σειρές στην αμερικανική τηλεόραση (αλλά και παγκοσμίως) από απόψεως βραβείων , γνώμης των κριτικών αλλά και θεαματικότητας τις τελευταίες δυο δεκαετίες.
Υπόβαθρο της σειράς
Η σειρά αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας στο Νιού Τζέρσεϊ των ΗΠΑ. Ο πατέρας, Τόνι Σοπράνο (Τζέιμς Γκαντολφίνι), ανήκει σε μια οργάνωση της μαφίας και στο μεγαλύτερο μέρος της σειράς είναι ο «Κάπο», το αφεντικό. Ο Τόνι έχει ψυχολογικά προβλήματα και επισκεπτεται μια Ιταλοαμερικάνα ψυχίατρο (Λορέιν Μπράκο). Σε όλη τη διάρκεια της σειράς ισορροπεί ανάμεσα σε δουλειά, οικογένεια και του ψυχικού του κόσμου προσπαθώντας ταυτόχρονα να είναι καλός σύζυγος, πατέρας, σκληρό αφεντικό και ευαίσθητος ασθενής που ψάχνει λύση στα προβληματά του.
Η μητέρα Καρμέλα (Έντι Φάλκο), είναι νοικοκυρά, αλλά με πολλές ανησυχίες. Βλέπει τα προβλήματα στην σχέση της και την αποξένωσή της με τον Τόνι, αλλά δεν σκέφτεται συχνά το διαζύγιο για λόγους θρησκευτικούς ( καθολικούς) αλλά και χάριν των παιδιών της, Άντονι Σοπράνο Τζούνιορ και Μέντοου Σοπράνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του HBO Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-σειρές) Κατηγορία:Ψυχοθεραπεία στη μυθοπλασία Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές σχετιζόμενες με το οργανωμένο έγκλημα
Κήπος Μαζορέλ
Οι κήποι Μαζορέλ είναι κήπος στο Μαρακές του Μαρόκου. Αποτελείται από μια όαση με φοινικόδεντρα, κάκτους, βουκαμβίλιες, λίμνες και σιντριβάνια, που κατασκεύασε ο Γάλλος ζωγράφος Ζακ Μαζορέλ και αργότερα αγόρασε ο σχεδιαστής μόδας Υβ Σαιν-Λωράν. Διαθέτει επίσης ένα μικρό Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης, με εκθέματα για τη κουλτούρα των Βέρβερων ιθαγενών της Βόρειας Αφρικής. Το Μουσείο Φωτογραφίας έχει μία μικρή αλλά όμορφη συλλογή φωτογραφιών από το παλιό Μαρακές και ένα ωραίο καφέ στην ταράτσα.
Υβ Σαιν-Λωράν
Μεταξύ του 1980 και 2008, ο κήπος ήταν ιδιοκτησία των Υβ Σαιν-Λωράν και Πιέρ Μπερζέ. Μετά τον θάνατο του πρώτου το 2008, οι στάχτες του διασκορπίστηκαν στον κήπο Μαζορέλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαρόκο
Θρακικός Τύμβος του Σβεστάρι
Ο Θρακικός τύμβος του Σβεστάρι (βουλγαρικά: Свещарска гробница), έργο του 3ου π.Χ. αιώνα, βρίσκεται στη βόρεια Βουλγαρία, 2.5 χλμ νοτιοδυτικά του χωριού Σβεστάρι και 42 χλμ βορειοδυτικά του Ράζγκραντ. Από το 1985 η UNESCO τον έχει ανακηρύξει μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς.
Ιστορία
Ο τύμβος ανακαλύφθηκε το 1982 κατά τη διάρκεια ανασκαφών σε ένα ανάχωμα κοντά στο Σβεστάρι. Χρονολογείται από το πρώτο μισό του 3ου αιώνα π.Χ και είναι ένα σπάνιο δείγμα του πολιτισμού των Γετών, ενός ιστορικού θρακικού φύλου που είχε επαφές τόσο με τον ελληνιστικό κόσμο όσο και την Υπερβορεία. Είναι ένας βασιλικός τάφος, πιθανόν του Γέτη ηγεμόνα Δρομιχαίτη.
Περιγραφή
Ο τύμβος είναι κατασκευασμένος από κύβους μαλακού ασβεστόλιθου. Αποτελείται από ένα διάδρομο και τρεις τετράγωνους θαλάμους: ένα προθάλαμο, ένα πλευρικό θάλαμο και τον κύριο ταφικό θάλαμο, ο οποίος καλύπτεται από ημικυλινδρικό θόλο. Ο σχεδιασμός αυτός διαφέρει από άλλων θολωτών θρακικών τάφων, όπως του Καζανλάκ, και θυμίζει αντίστοιχες ελληνιστικές κατασκευές που έχουν βρεθεί στη Μακεδονία, τη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο. Η διακόσμηση του τύμβου όμως είναι μοναδική.
Η είσοδος περιστοιχίζεται από δύο παραστάδες και από πάνω της βρίσκεται μια επιστύλια πλάκα με ανάγλυφη ζωφόρο που απεικονίζει κεφάλια βοοειδών, (βουκράνια), ρόδακες και γιρλάντες. Στους τοίχους του εσωτερικού του κυρίως θαλάμου υπάρχει ο πιο φημισμένος και ιδιαίτερος διάκοσμος του μνημείου· δέκα καρυάτιδες, μισές άνθρωποι, μισές φυτά που έχουν διατηρήσει ίχνη του αρχικού τους χρωματισμού. Έχουν ύψος 1,20 μέτρα και είναι ντυμένες με μακριούς χιτώνες, με μια λεπτή ζώνη να τους συγκρατεί κάτω από το στήθος τους. Mπροστά από το ένα από τα δύο πέτρινα νεκρικά κρεβάτια του θαλάμου βρίσκεται ανακατασκευασμένη μια μικρογραφία πρόσοψης ναού, συμβολίζοντας το όριο ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Στον μικρό ημικυκλικό τοίχο κάτω από την αψίδα του τάφου, υπάρχει μια τοιχογραφία όπου μια θεά προσφέρει ένα χρυσό στεφάνι στον έφιππο βασιλιά ενώ πομπές από υπηρέτες και από τις δύο πλευρές φέρουν διάφορα δώρα στα χέρια τους, ένα δείγμα της θεοποίησης του νεκρού. Η ημιτελής φύση μέρους των καρυάτιδων και της τοιχογραφίας δείχνει πως οι καλλιτέχνες δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το έργο τους, ένδειξη πως ο θάνατος του τιμώμενου νεκρού πιθανόν να ήταν ξαφνικός.
Το 2012 οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν ένα σημαντικό θησαυρό κοντά στο χωριό. Ο θησαυρός περιλάμβανε ένα χρυσό δαχτυλίδι, 44 απεικονίσεις γυναικείων μορφών και 100 χρυσά κουμπιά, που βρέθηκαν σε 150 τάφους από τον 4ο αι. π.Χ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βουλγαρία
Καβούρι Αττικής
thumb|Αεροφωτογραφία τμήματος της χερσονήσου Το Καβούρι είναι χερσόνησος του Σαρωνικού, στη Βουλιαγμένη Αττικής. Βρίσκεται περίπου 16 χιλιόμετρα νότια από το κέντρο της Αθήνας.
Η χερσόνησος έχει μήκος περίπου 1.200 μέτρα και πλάτος περίπου 400 και καταλήγει σε ακρωτήριο ύψους περίπου 40 μέτρων. Η χερσόνησος είναι δασώδης. Σε μικρή απόσταση δυτικά του ακρωτηρίου βρίσκεται η νησίδα Καβουρονήσι. Περίπου ένα χιλιόμετρα βόρεια βρίσκεται ο ύφαλος Κακουλίδη. Η χερσόνησος διαθέτει αρκετές παραλίες, είτε αμμώδεις είτε με χαλίκι. Οι παραλίες Μικρό και Μεγάλο Καβούρι είναι αμμώδεις. Η παραλία Μεγάλο Καβούρι έχει μήκος περίπου 900 μέτρα και έχει ρηχά νερά και ένα νησάκι πολύ κοντά της, προσβάσιμο με τα πόδια. Έχει ελεύθερα και οργανωμένα σημεία.
Από το 1956 λειτουργεί στο Καβούρι η 128 Σμηναρχία Εκπαίδευσης Τηλεπικοινωνιών – Ηλεκτρονικών (128 ΣΕΤΗ) της Πολεμικής Αεροπορίας. Μέχρι το 2002 λειτουργούσε επίσης σταθμός ραντάρ, ο οποίος πλέον είναι μη επιχειρησιακός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ελλάδας Κατηγορία:Ακρωτήρια της Ελλάδας Κατηγορία:Σαρωνικός κόλπος
Λετονικό Εθνικό Μουσείο Τέχνης
δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ|Κτίριο που στεγάζει το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Λετονίας. Το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Λετονίας (Latvijas Nacionālais mākslas muzejs) είναι η πλουσιότερη συλλογή εθνικής τέχνης στη Λετονία. Στεγάζει περισσότερα από 52.000 έργα τέχνης που αντανακλούν την ανάπτυξη της επαγγελματικής τέχνης στη Βαλτική περιοχή και στη Λετονία από τα μέσα του 18ου αιώνα μέχρι σήμερα. Διαθέτει, επίσης, ρωσική τέχνη από τον 16ο έως το πρώτο μισό του 20ου αιώνα.
Το μουσείο στεγάζεται σε δύο κτίρια στη Ρίγα, από τα οποία και τα δύο είναι ιστορικά σημαντικά. Το κτίριο στην οδό Κ. Βαλντεμάρα 10a σχεδιάστηκε από το γερμανό αρχιτέκτονα Βίλχελμ Νόιμαν και χτίστηκε το 1905 — είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά ιστορικά κτίρια στην λεωφόρο και βρίσκεται δίπλα στην Ακαδημία Τέχνης. Ήταν το πρώτο κτίριο στις χώρες της Βαλτικής που κατασκευάστηκε εξαρχής ως μουσείο.
Το μουσείο έκλεισε για να υποβληθεί σε εργασίες ανακαίνισης από τον Φεβρουάριο 2013 έως τον Μάιο του 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης Κατηγορία:Πολιτισμός της Λετονίας
Γιάννης Στεφανέλλης
Ο Γιάννης (Τζων) Στεφανέλλης (Μυτιλήνη, 1915 – Αθήνα, 18/07/2001) υπήρξε σημαντικός Έλληνας σκηνογράφος, με πληθωρική παρουσία στο ελληνικό θέατρο της μεταπολεμικής περιόδου. Φιλοτέχνησε σκηνικά και κοστούμια για έργα ενός ευρύτατου δραματολογικού φάσματος —κυρίως για έργα σύγχρονης ξένης και ελληνικής δραματουργίας— και για πολλές όπερες. Η ενασχόλησή του με έργα του αρχαίου δράματος και της κλασικής δραματουργίας υπήρξε αναλογικά με το σύνολο του έργου του, περιορισμένη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάννης Στεφανέλλης γεννήθηκε το 1915 στη Μυτιλήνη και μεγάλωσε στην Αθήνα. Προερχόταν από αστική οικογένεια και ο πατέρας του ασχολούνταν με το εμπόριο. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Δημοτικό Σχολείο του Κωνσταντινίδη και στο Γυμνάσιο του Κολεγίου Αθηνών. Ως εικαστικός καλλιτέχνης ήταν αυτοδίδακτος και δεν φοίτησε σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή ή εργαστήριο ζωγραφικής. Αρχικά, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική ερασιτεχνικά. Καθοριστικός παράγοντας για την ενασχόλησή του με τη σκηνογραφία και την ενδυματολογία ήταν η γνωριμία του με τον Κάρολο Κουν και τον Γιάννη Τσαρούχη. Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας στο θέατρο, σημαντικό σταθμό για την εξέλιξή του αποτέλεσε ένα ταξίδι μαθητείας στις Η.Π.Α. το 1952, με αφορμή έναν διαγωνισμό σκηνογραφίας, όπου και κέρδισε. Το ταξίδι αυτό τού έδωσε τη δυνατότητα να μελετήσει και να εξοικειωθεί με τη σύγχρονη για την εποχή εκείνη θεατρική τεχνολογία και κυρίως με τον σκηνικό φωτισμό. Από το 1942 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1990, με αφετηρία και σημείο αναφοράς το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν, επιμελήθηκε την όψη παραστάσεων όλων των μεγάλων κρατικών θεάτρων της χώρας (Εθνικό Θέατρο, Λυρική Σκηνή, Κ.Θ.Β.Ε.) αλλά και μεγάλου αριθμού θιάσων του ελεύθερου θεάτρου (Κατερίνας Ανδρεάδη, Κώστα Μουσούρη κ.ά.). Παράλληλα, εργάστηκε και στο εξωτερικό, κυρίως σε λυρικά θέατρα. Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης παρουσίας του στο ελληνικό θέατρο συνεργάστηκε με πολλούς και σημαντικούς σκηνοθέτες τής μεταπολεμικής περιόδου (Κάρολο Κουν, Σπύρο Ευαγγελάτο, Αλέξη Σολομό, Τάκη Μουζενίδη, Πέλο Κατσέλη, Μήτσο Λυγίζο, Μιχάλη Κακογιάννη, Κωστή Μιχαηλίδη κ.ά.). Δίδαξε σκηνογραφία στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, αλλά και ιστορία της παγκόσμιας σκηνογραφίας–ενδυματολογίας σε διάφορα σεμινάρια θεάτρου. Υπήρξε μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος. Πέθανε στις 18 Ιουλίου 2001 και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Επαγγελματική πορεία
Η εκκίνηση της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του Γ. Στεφανέλλη ταυτίστηκε με τη δημιουργία και λειτουργία του Θεάτρου Τέχνης, το 1942, όταν φιλοτέχνησε σκηνικά και κοστούμια για την παράσταση του έργου Η αγριόπαπια του Χένρικ Ίψεν. Η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» κράτησε τρεις δεκαετίες και απέδωσε σαράντα περίπου παραστάσεις σημαντικών έργων της παγκόσμιας και της ελληνικής δραματουργίας (Βρικόλακες, Στον βυθό, Γυάλινος κόσμος, Πόθοι κάτω από τις λεύκες, Στέλλα Βιολάντη κ.ά.). Γρήγορα καθιερώθηκε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος, με αποτέλεσμα, παράλληλα με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '40 να συνεργαστεί με αρκετούς θιάσους εκείνης της εποχής. Συνέχισε τη συνεργασία του με τον Κ. Κουν και στον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη (Φαύλος κύκλος, Οι μικρές αλεπούδες, Αντιγόνη κ.ά.), ενώ εργάστηκε σε θιάσους, όπως η Νέα Σκηνή της Μελίνας Μερκούρη και του Νίκου Χατζίσκου (Ανατολικά του Σουέζ, Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι), οι Ενωμένοι Καλλιτέχνες (Θάψτε τους νεκρούς, Φον Δημητράκης, Αδελφοί Καραμάζοφ, Το ξύπνημα κ.ά.), ο θίασος Βάσως Μανωλίδου – Γιώργου Παππά (Βαθιές είναι οι ρίζες), ο θίασος του Κώστα Μουσούρη (Η κληρονόμος, Το προσκήνιο) κ.ά. Το 1950, με τον Ερρίκο Δ΄ (σκηνοθεσία Καρόλου Κουν) άρχισε η συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο. Η συνεργασία αυτή συνεχίστηκε για δεκατρείς παραστάσεις μέσα στα επόμενα τριάντα χρόνια (Ανθή, Ένας ιδανικός σύζυγος, Το φιντανάκι, Οθέλλος κ.ά.). Ευρύτερα, η δεκαετία του '50 αποτέλεσε περίοδο κατά την οποία ο Γ. Στεφανέλλης εργάστηκε —παράλληλα πάντα με το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν»— για πλήθος παραστάσεων σε θιάσους του ελεύθερου θεάτρου, τόσο σε έργα ρεπερτορίου όσο και σε σύγχρονες κωμωδίες. Ενδεικτικά αναφέρονται οι: θίασος Κατερίνας Ανδρεάδη (Έντα Γκάμπλερ, Η κυρά της θάλασσας κ.ά.), θίασος Κώστα Μουσούρη (Ο αρχισιδηρουργός, Λουίζα Μίλερ, Ο ποπολάρος κ.ά.), θίασος Αδαμάντιου Λεμού (Οι θεατρίνοι), θίασος Έλλης Λαμπέτη – Δημήτρη Χορν (Ζιζή, Ο βροχοποιός κ.ά.), θίασος Αλέκου Αλεξανδράκη (Ήταν όλοι τους παιδιά μου, Η έκτη εντολή), Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο Μάνου Κατράκη (Ο ηλίθιος), θίασος Δημήτρη Μυράτ (Το κράτος του θεού), θίασος Μαίρης Αρώνη – Ντίνου Ηλιόπουλου (Η κυρία του κυρίου, Φωνάζει ο κλέφτης), θίασος Μίμη Φωτόπουλου (Ο καλός μας άγγελος, Ο θηριοδαμαστής κ.ά.), θίασος Σοφίας Βέμπο – Ορέστη Μακρή (Εν πλω, Στουρνάρα 288), θίασος Χρήστου Ευθυμίου (Ο χρυσός και ο τενεκές), θίασος Σοφίας Βέμπο – Νίκου Σταυρίδη – Διονύση Παπαγιανόπουλου (Όταν γυρίζουν τα χελιδόνια).
Η επόμενη δεκαετία βρήκε τον Γ. Στεφανέλλη τεχνικό διευθυντή στην Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ), όπου καθιέρωσε μια σειρά από καινοτομίες στον τομέα των σκηνικών υποδομών και στους φωτισμούς με την υιοθέτηση νέων τεχνολογιών, «οργάνωσε και λειτούργησε την τεχνική διεύθυνση, διηύθυνε τα σκηνογραφικά εργαστήρια και έκανε την πρώτη οργάνωση του φωτογραφικού αρχείου». Στη μακρά θητεία του στην ΕΛΣ (1959–1995) «σχεδίασε σκηνικά και κουστούμια για σαράντα τρεις όπερες, δύο οπερέτες και πέντε χοροδράματα σε 184 παραγωγές και αναβιώσεις παραγωγών» (Ναμπούκκο, Ερνάνης, Τραβιάτα, Έτσι κάνουν όλες, Νόρμα, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κ.ά.). Παράλληλα με τη σκηνογραφική του δουλειά στην ΕΛΣ, συνέχισε να εργάζεται και στο ελεύθερο θέατρο (Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», Ηνωμένοι Καλλιτέχναι, θίασος Δημήτρη Χορν, θίασος Βασίλη Διαμαντόπουλου – Μαρίας Αλκαίου, θίασος Έλλης Λαμπέτη, θίασος Λάμπρου Κωνσταντάρα – Μαίρης Χρονοπούλου, θίασος Μήτσου Μυράτ κ.α.). Το 1964, η παράσταση Ο επιθεωρητής υπήρξε η αφετηρία της συνεργασίας του με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ), τόσο σε έργα πρόζας όσο και σε όπερες, κυρίως υπό τη «σκηνοθετική μπαγκέτα» των Μήτσου Λυγίζου και Σπύρου Ευαγγελάτου, αντίστοιχα. Κατά τις δεκαετίες του '70 και του '80 κυριαρχούν οι συνεργασίες του με τις τρεις μεγάλες κρατικές σκηνές και με τον θίασο του Κώστα Μουσούρη —ως τον θάνατο του τελευταίου το 1976—, ενώ εργάστηκε και με το Αμφι–Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου (Του Κουτρούλη ο γάμος, 1983 και Το ρωμαϊκό λουτρό, 1987), με το Άρμα Θέσπιδος (Φλαντρώ, 1980/81), με το Θέατρο Παλκοσένικο (Περιμένοντας τον Γκοντό, 1982), με το Θέατρο Αποθήκη της Αλίκης Γεωργούλη (Κάζο κλίνικο, 1983/84) κ.ά. Επιπλέον, στα τέλη της δεκαετίας του '70, ο Γ. Στεφανέλλης επανέρχεται —έπειτα από μακροχρόνια συνειδητή αποχή— στην επιμέλεια της όψης σε παραστάσεις αρχαίου δράματος. Η πρώτη του απόπειρα είχε γίνει το 1945 με την παράσταση Χοηφόροι του Θεάτρου Τέχνης, για την οποία ο Γ. Σιδέρης μεταγενέστερα έγραψε: «σκηνογράφημα που δεν ήτανε καθόλου τυπικό αρχαίο [...] μία ενθύμηση γλυκιά, με ήρεμο κάπως κεραμιδί χρώμα, μέσα στο μικρό χώρο του θεάτρου Αλίκης». Υπό την αιγίδα του Εθνικού Θεάτρου, φιλοτέχνησε σκηνικά και κοστούμια για τις Ικέτιδες του Αισχύλου σε σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου (1977) και για την τραγωδία του Σοφοκλή Οιδίπους τύραννος σε σκηνοθεσία του Τάκη Μουζενίδη (1981). Επίσης, την περίοδο 1980/81 επιμελήθηκε την όψη της παράστασης της τραγωδίας του Ευριπίδη Εκάβη σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυράτ. Οι τελευταίες σκηνογραφικές του εργασίες, κατά τη δεκαετία του ΄90, αφορούσαν έργα όπερας στην ΕΛΣ. Στο πέρασμα των χρόνων συνεργάστηκε και με λυρικά θέατρα εκτός Ελλάδας, όπως η Κρατική Όπερα του Βελιγραδίου (Ιούλιος Καίσαρ του Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ, 1966/67), της Νοτίου Αφρικής (Ντον Τζοβάνι του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ 1971/72, Αΐντα του Τζουζέπε Βέρντι και Νόρμα του Βιντσέντζο Μπελίνι 1972/73), της Ολλανδίας (Ο πρόξενος του Τζιανκάρλο Μενότι, 1978/79) και του Κλάγκενφουρτ (Οθέλλος του Τζουζέπε Βέρντι σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου, 1970/71).
Τέλος, σκηνογράφησε και δύο κινηματογραφικές ελληνικές ταινίες: την ταινία του Αλέκου Σακελλάριου Μαρίνα (1947) και την ταινία του Μάριου Νούσια Να πεθερός, να μάλαμα! (1959), ενώ είχε την καλλιτεχνική διεύθυνση στην ταινία του Μανώλη Σκουλούδη Ένας ντελικανής (1963).
Η σκηνογραφική και ενδυματολογική δουλειά του Γ. Στεφανέλλη γνώρισε την ευρεία αποδοχή των θεατρικών κριτικών της εποχής του. Από τις απαρχές της πορείας του θεωρήθηκε ότι εργάστηκε με εκφραστική δύναμη και τολμηρότητα, ότι με το έργο του υπογραμμίστηκε η λιτότητα των λύσεων, η υπαινικτικότητα και η λειτουργικότητα των κατασκευών. Ως χαρακτηριστικό του γνώρισμα θεωρήθηκε το «αφηρημένο» σύνθετο σκηνικό – ένδυμα, αλλά και η χρήση του σκηνικού φωτισμού για την απόδοση των ψυχογραφικών καταστάσεων των ηρώων ενός έργου. Κατά τις πρώτες δεκαετίες της σκηνογραφικής του πορείας, ο Γ. Στεφανέλλης υλοποίησε τα σκηνικά του εντός του παραδοσιακού box–set, με τους περιορισμούς και τα τετριμμένα στοιχεία που ενείχε αυτού του είδους η σκηνογραφία. Για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό κατέφευγε σε μικρά οπτικά τεχνάσματα, όπως η χρήση έντονων χρωμάτων σε σκηνικά κοστούμια —όταν το επέτρεπε η ατμόσφαιρα του έργου— και κυρίως οι εναλλαγές του φωτισμού. Ενδεικτική ως προς τη χρήση του φωτισμού από τον Γ. Στεφανέλλη υπήρξε η τελική σκηνή στην παράσταση Η κληρονόμος (Θέατρο Μουσούρη, 1949), όπου το δραματικό φινάλε υπογραμμιζόταν με την απόλυτη συσκότιση της σκηνής και με μοναδική πηγή φωτός επί σκηνής τη λάμπα που κρατούσε η πρωταγωνίστρια καθώς ανέβαινε αργά τη σκάλα του σκηνικού. Στις περιπτώσεις όπου η μορφή τής σκηνής δεν επέτρεπε τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος «των τριών τοίχων», όπως η σκηνή στο θέατρο Ορφέας του Θεάτρου Τέχνης, ο Γ. Στεφανέλλης επέλεξε τη λύση της κατάργησης οποιουδήποτε φόντου και την υποδήλωση του εκάστοτε χώρου με τη χρήση επίπλων και άλλων σκηνικών αντικειμένων, σε συνδυασμό πάντα με τον υποβλητικό φωτισμό. Μέσα από το εικαστικό θεατρικό του έργο, η κριτική διέγνωσε ως βασικά στοιχεία της καλλιτεχνικής του φυσιογνωμίας την ευαισθησία, τη δημιουργική ευφυΐα, την πειθαρχημένη φαντασία, την ιστορική αντίληψη, τη διεισδυτικότητα. Επιπλέον, σε αρκετές περιπτώσεις τού αναγνώρισε ότι πέτυχε να εκφράσει εικαστικά τη βαθύτερη ποίηση των κειμένων, ανεξάρτητα από το δραματικό είδος στο οποίο αυτά ανήκαν.
Παραστασιογραφία
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Γ. Στεφανέλλης εργάστηκε ως σκηνογράφος ή/και ενδυματολόγος.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Ηλεκτρονικές Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι
Δισεκατομμύριο
Το δισεκατομμύριο είναι αριθμός με δύο ξεχωριστούς ορισμούς:
Στα αμερικανικά αγγλικά ο ορισμός της μικρής κλίμακας για το δισεκατομμύριο (1.000.000.000) είναι δάνειο από τους Γάλλους. Το Ηνωμένο Βασίλειο χρησιμοποιούσε τον ορισμό της μακράς κλίμακας (1.000.000.000.000) μέχρι το 1974, όταν η κυβέρνηση άρχισε να χρησιμοποιεί επίσημα τον ορισμό της μικρής κλίμακας (1.000.000.000). Από την δεκαετία του 1950 η μικρή κλίμακα (1.000.000.000) χρησιμοποιούταν όλο και περισσότερο σε τεχνικά γραπτά και στη δημοσιογραφία. Ο παλιός ορισμός της μακράς κλίμακας απολαμβάνει μια περιορισμένη χρήση στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Διάφορες χώρες χρησιμοποιούν την γαλλική λέξη μπιλιόν (billion) ή παράγωγα της για να δηλώσουν το δισεκατομμύριο της μικρής ή της μακράς κλίμακας.
Ο συνώνυμος όρος μιλιάρντ (milliard) τυγχάνει περιστασιακής χρήσης στα αγγλικά και είναι πολύ δημοφιλής στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Για παράδειγμα χρησιμοποιείται στις παρακάτω γλώσσες: βουλγαρικά, καταλανικά, κροατικά, τσεχικά, δανικά, ολλανδικά, φινλανδικά, γαλλικά, γερμανικά, γεωργιανά, εβραϊκά (Ασίας), ουγγρικά, ιταλικά, νορβηγικά, πολωνικά, πορτογαλικά, ρουμανικά, ρωσικά, σερβικά, σλοβακικά, σλοβενικά, ισπανικά, σουηδικά, και ουκρανικά. Αυτές οι παραπάνω γλώσσες χρησιμοποιούν τη λέξη μιλιάρντ ή μια σχετική λέξη για το δισεκατομμύριο της μικρής κλίμακας (1.000.000.000) και τη λέξη μπιλλιόν ή μια σχετική λέξη για το δισεκατομμύριο της μακράς κλίμακας (1.000.000.000.000). Έτσι για τις παραπάνω γλώσσες το δισεκατομμύριο είναι χίλιες φορές μεγαλύτερο από το δισεκατομμύριο της ελληνικής και της αγγλικής. Στα ρωσικά, για το δισεκατομμύριο της μικρής κλίμακας χρησιμοποιείται η λέξη μιλιάρντ (миллиард) ενώ για το δισεκατομμύριο της μακράς κλίμακας χρησιμοποιείται η λέξη τριλλιόν (триллион), έχοντας την ίδια αριθμητική αξία με το τρισεκατομμύριο στα ελληνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αριθμοί
Σινασός Καππαδοκίας
Η κωμόπολη Σινασός (σήμερα Μουσταφα-πασά) βρίσκεται στο κέντρο της Μικράς Ασίας, στην Καππαδοκία, περίπου 250 χλμ νοτιοανατολικά της Άγκυρας και 50 περίπου χλμ νοτιοδυτικά από την Καισάρεια. Ο πληθυσμός της πριν από την Ανταλλαγή πληθυσμών Ελλάδας-Τουρκίας το 1924 ανερχόταν σε περίπου 3.000 Έλληνες και 500 Τούρκους.
Ετυμολογία
Η Σινασός ήταν ένα από τα 16-18 ελληνόφωνα χωριά της Καππαδοκίας και οι Σινασίτες ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι με υψηλό θρησκευτικό συναίσθημα και εθνικό φρόνημα από την ελληνική καταγωγή τους.
Το όνομά της, κατά την επικρατέστερη άποψη, το πήρε από τις λέξεις ΣΙΝ που στα σημιτικά σημαίνει ήλιος και το τελικό -ΑΣΣΟΣ, ενδεικτική κατάληξη τοπωνυμιών και κυρίως πόλεων όπως π.χ. Μαμασσός, Αλικαρνασσός, Παρνασσός κλπ. Δηλαδή, Σινασός = Ηλιούπολη.
Ιστορία
Σχετικά με το ιστορικό παρελθόν της Σινασού υπάρχουν λιγοστά τεκμηριωμένα στοιχεία. Η παλαιότερη αναφορά για τη Σινασό βρίσκεται σ’ ένα οθωμανικό κατάστιχο του 1476. Από μεταγενέστερες πηγές γνωρίζουμε ότι από το 1769 την διοίκηση της κοινότητας ασκούσε η Δημογεροντία, της οποίας τα μέλη εκλέγονταν κάθε χρόνο με το πλειοψηφικό σύστημα, είχε δε πολλές αρμοδιότητες, αφού έκανε μέχρι και χρέη Ειρηνοδικείου. Υπήρχε δηλαδή ένα είδος αυτονομίας. Η Δημογεροντία εξέδιδε και Κανονισμούς για διάφορες κοινωνικές δραστηριότητες των Σινασιτών, όπως για τη βάπτιση, για τον αρραβώνα, για το γάμο, για τα πανηγύρια, για τα σχολεία κ.λ.π. μια εσωτερική νομοθεσία δηλαδή.
Ο Ελβετός ιστορικός Ανρύ Γκρεγκουάρ χαρακτήρισε τη Σινασό "εστία ελληνικής αναγέννησης στην Καππαδοκία" και ο μακαριστός Μητροπολίτης Καισαρείας Κλεόβουλος είπε για τη Σινασό: "Όασις εν ερήμω, Αστήρ εν τω σκότει, Αθήναι εν Μικρά Ασία"..
Παιδεία
Κατά το 19ο αιώνα, ιδιαίτερα ανεπτυγμένη ήταν στη Σινασό η ελληνική παιδεία, καθώς λειτουργούσαν Νηπιαγωγείο, Παρθεναγωγείο και Αρρεναγωγείο, με δασκάλες και δασκάλους επί το πλείστον από την Αθήνα. Το Αρρεναγωγείο συστήθηκε το 1821 με σιγίλιο του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, δύο μήνες πριν τον απαγχονισμό του. Ήταν οκτατάξιο, όπως και το Παρθεναγωγείο. Στη Σινασό μιλούσαν άπταιστα την ελληνική γλώσσα όπως ακριβώς και στην Ελλάδα, μάθαιναν τη γαλλική και την τουρκική σαν ξένες γλώσσες, η δε Εκπαίδευση ήταν δωρεάν και υποχρεωτική για όλους.
Ο πληθυσμός της Σινασού λίγα χρόνια πριν την Ανταλλαγή, σε απογραφή του 1893, ανερχόταν κατά Συνοικία ως κάτωθι :
Ποταμός Σαιντ Μέρις
Ο ποταμός Σαιντ Μέρις ή Σέιντ Μαρί (αγγλικά: St. Marys River· γαλλικά: rivière Sainte-Marie· ελληνικά: ποταμός Αγία Μαρία) αποστραγγίζει τη λίμνη Σουπίριορ, ξεκινώντας από το τέλος του κόλπου Γουάιτφις και ρέει 119,9 χλμ. νοτιοανατολικώς στη λίμνη Χιούρον, με κατωφέρεια 7 μέτρων. Για όλο το μήκος του αποτελεί διεθνές σύνορο, που χωρίζει το Οντάριο του Καναδά από το Μίσιγκαν των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σινασός Καππαδοκίας
Θρησκεία
Στην κωμόπολη υπήρχαν δύο ενοριακοί ναοί (Αγίου Κωνσταντίνου & Ελένης και των Αγίων Ταξιαρχών), το Μοναστήρι του Προστάτη της Σινασού Αγίου Νικολάου, που ήταν σε τριώροφο σκαλιστό μονόλιθο, και περίπου 40 παρεκκλήσια μέσα και γύρω απ’ αυτήν, τα περισσότερα δε ήσαν ιδιωτικά.
Ποταμός Σαιντ Μέρις
thumb|left|Ο ποταμός Σαιντ Μέρις, που συνδέεται με τη [[λίμνη Σουπίριορ (πάνω αριστερά) και τη λίμνη Χιούρον (κάτω δεξιά)]]Οι δίδυμες πόλεις των Σου Σέιντ Μαρί στο Οντάριο και Σου Σέιντ Μαρί στο Μίσιγκαν συνδέονται κατά μήκος του ποταμού Σαιντ Μέρις από τη Διεθνή Γέφυρα Σου Σέιντ Μαρί. Τα ορμητικά ρεύματα του Σαιντ Μέρις βρίσκονται ακριβώς κάτω από την έξοδο του ποταμού από τη λίμνη Σουπίριορ και μπορούν να παρακαμφθούν από τα πελώρια φορτηγά πλοία μέσω των τεχνητών Κλεισιάδων Σου και του Καναλιού Σου Σέιντ Μαρί.
Σινασός Καππαδοκίας
Θρησκεία
Στον κεντρικό ναό των Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης, που διατηρείται μέχρι σήμερα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τα τελευταία χρόνια τελεί λειτουργία σχεδόν κάθε χρόνο.
Ποταμός Σαιντ Μέρις
Δύο από τους παραποτάμους του Οντάριο αυτού του ποταμού είναι ο Ποταμός Γκάρντεν και ο Ποταμός Μπαρ. Άλλοι καναδικοί παραπόταμοι περιλαμβάνουν το Ρυάκι Φορτ, τον ποταμό Ρουτ, τον ποταμό Λιτλ Καρπ, τον ποταμό Μπιγκ Καρπ, τον ποταμό Λόουερ Έκο, τον ποταμό Ντέσμπαρατς και τον ποταμό Του Θρι. Οι αμερικανικοί παραπόταμοι στον ποταμό Σαιντ Μέρις είναι ο ποταμός Γκόγκομεϊν, ο ποταμός Μιουνουσκόνγκ, ο ποταμός Λιτλ Μιουνουσκόνγκ, ο ποταμός Σάρλοτ και ο ποταμός Ουέισκα.
Σινασός Καππαδοκίας
Εμπόριο
Πηγή ευημερίας για τη Σινασό ήταν το εμπόριο. Οι Σινασίτες διέπρεπαν στην Κωνσταντινούπολη ως έμποροι ναυτιλιακών ειδών, αλιπάστων και κυρίως μαύρου χαβιαριού, του οποίου είχαν αποκλειστικά το διαμετακομιστικό εμπόριο από τη Ρωσία στην Ευρώπη και για το οποίο είχαν συστήσει ειδική Συντεχνία με δικό της Καταστατικό ήδη από το 18ο αιώνα. Η ελληνική εκπαίδευση και οι επαφές με την κοσμοπολίτικη Πόλη είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση του βιοτικού επιπέδου τωνΣινασιτών και τη βελτίωση των δεσμών με την ιδιαίτερή τους πατρίδα.
Ποταμός Σαιντ Μέρις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Οντάριο Κατηγορία:Μίσιγκαν
Σινασός Καππαδοκίας
Αρχιτεκτονική
Τα περίφημα αρχοντικά της Σινασού είχαν πλούσιο εσωτερικό και εξωτερικό διάκοσμο, με σκαλιστά φορούσια, μαιάνδρους, τοιχογραφίες κλπ. Ένα τμήμα των σπιτιών ήταν σκαλισμένο στον μαλακό βράχο και το υπόλοιπο ήταν κτιστό. Από αυτά, 95 περίπου έχουν κριθεί διατηρητέα από το τουρκικό κράτος, ενώ ολόκληρος ο Οικισμός χαρακτηρίσθηκε διατηρητέος από την UNESCO πριν από λίγα χρόνια. Τα κτήρια που έχουν διασωθεί αλλά ακόμη κι αυτά που είναι ερειπωμένα μαρτυρούν τον πολιτισμό των κατοίκων της. Τα τελευταία χρόνια πολλά από τ' αρχοντικά αυτά μετατρέπονται σε πανδοχεία.
Χοροί
Οι Σινασίτες είχαν ελληνικά δημοτικά τραγούδια, μερικά από τα οποία ήσαν ακριτικά καθώς η Καππαδοκία θεωρείται η κατ’ εξοχήν περιοχή του Διγενή Ακρίτα. Πολλά τραγούδια τους τα χόρευαν σε κλειστούς κυκλικούς χορούς, που πιθανόν να προέρχονταν από τους κύκλιους χορούς των αρχαίων Ελλήνων, με τραγούδια που τα περισσότερα προέρχονταν από διάφορες άλλες περιοχές του Ελληνισμού, αλλά στη Σινασό, τους είχαν δώσει πιο βυζαντινότροπες μελωδίες. Οι γυναίκες χόρευαν επίσης τον μοναδικό αντικριστό ίσο με ανατολίτικη μουσική. Οι άνδρες χόρευαν τα "κουτάλια", δηλαδή τον παγκαππαδοκικό Κόνιαλι, χορό φιγούρας. Τέλος, μόνο οι Σινασίτες χόρευαν τον πανελλήνιο Συρτό, όπου συμμετείχαν και άντρες. Οι γυναικείες δε παραδοσιακές φορεσιές της Σινασού ήσαν δείγματα μικρασιατικής λαϊκής φορεσιάς: μεταξωτές, ασημοκέντητες και χρυσοκέντητες.