cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέτρος (κουροπαλάτης)
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο ιστορικός Θεοφύλακτος Σιμοκάττης, στηριζόμενος στον μόνο επιζήσαντα μάρτυρα Πρίσκο, τον περιγράφει ως ανίκανο· ωστόσο η εμπειρία του Πέτρου τον έκανε τόσο ειδήμονα, ώστε να είναι υποψήφιος συγγραφέας του Στρατηγικού, που αποδίδεται στον Μαυρίκιο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αναστασία Αρεοβίνδα, κόρη του Αρεόβινδου (εγγονού της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας) και μάλλον είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Κουροπαλάτες
Ρεκαρέδος Α΄
Ο Ρεκαρέδος Α΄ (559 - 601) βασιλιάς των Βησιγότθων της Ισπανίας (586 - 601) ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά των Βησιγότθων Λιουβιγγέλδου και της πρώτης συζύγου του, Θεοδοσίας. Η βασιλεία του έμεινε γνωστή στην ιστορία για μια κορυφαία θρησκευτική αλλαγή: οι Βησιγότθοι απαρνήθηκαν τον Αρειανισμό και ασπάστηκαν τον Ορθόδοξο Ρωμαϊκό Χριστιανισμό. Η πρωτεύουσα τού βασιλείου του παρέμεινε το Τολέδο. Οι προκάτοχοί του όπως είναι γνωστό, είχαν ασπαστεί τον Αρειανισμό, ενώ ο λαός του Βησιγοτθικού βασιλείου πίστευε στο ορθόδοξο δόγμα της Χαλκηδόνας (της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου). Ο επίσκοπος Λέανδρος της Σεβίλλης προσπάθησε να ενισχύσει τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Λιουβιγγέλδου Ερμινίγγελδο στο δόγμα της Χαληδόνας, όταν υποστήριξε την επανάσταση εκείνου εναντίον τού πατέρα του, αλλά εξορίστηκε. Σε λίγες εβδομάδες ο βασιλιάς Λιουβιγγέλδος απεβίωσε (21 Απριλίου 586) και ο Λέανδρος της Σεβίλλης επέστρεψε από την εξορία. Ο νέος βασιλιάς Ρεκαρέδος Α΄ έγινε αποδεκτός από τους ευγενείς χωρίς αντίσταση.
Η μεταστροφή των Βησιγότθων στην Ορθόδοξη θρησκεία
Τον Ιανουάριο του 587 ο Ρεκαρέδος Α΄ απεκήρυξε τον Αρειανισμό και ασπάστηκε το ορθόδοξο δόγμα της Χαλκηδόνας, στο οποίο πίστευε ο λαός. Η μεγάλη αλλαγή έγινε αποδεκτή από την μεγάλη πλειοψηφία των Βησιγότθων ευγενών, δεν έγινε όμως αποδεκτή από τους ευγενείς που ζούσαν στη Σεπτιμανία, πέρα από τα Πυρηναία. Ο αρχηγός τής εξέγερσης είχε τον τίτλο "Νέος Άρειος" και τον ακολούθησαν οι περισσότεροι ευγενείς, που κάλεσαν σε βοήθεια τον Γκούντραμ δούκα της Βουργουνδίας. Ο Γκούντραμ έστειλε τον Δούκα Δεσιδέριο, αλλά οι επαναστάτες συνετρίβησαν και ακολούθησε γενική σφαγή, ο ίδιος ο Δεσιδέριος σκοτώθηκε. Η δεύτερη εξέγερση ξεκίνησε στη δύση, στη Λουζιτανία (σημερινή Πορτογαλία) με αρχηγούς τον Αρειανό επίσκοπο της Μέριδα Σούννα και τον κόμη Σέγκο. Ο δούκας Κλαύδιος της Λουζιτανίας κατέπνιξε την εξέγερση, ο Σούννα εξορίστηκε στη Μαυριτανία και ο Σέγκο αποσύρθηκε στην Ρωμαϊκή επαρχία της Γαλισίας. Στα τέλη τού 588 ακολούθησε μία τρίτη εξέγερση, στην οποία ηγήθηκαν ο επίσκοπος Ουλντίλα και η χήρα βασίλισσα Γκοϊσβίνθα, αλλά η εξέγερση απέτυχε και ο Ουλντίλα εξορίστηκε.
Η Γ΄ Σύνοδος του Τολέδο ανακηρύχθηκε τον Μάιο του 589 από τον επίσκοπο Λέανδρο της Σεβίλλης και έδωσε τον τόνο για την μεταστροφή του Βησιγοτθικού βασιλείου στην Ορθόδοξη θρησκεία. Στη Σύνοδο αναγνώσθηκε η διακήρυξη τού βασιλιά Ρεκαρέδου Α΄ -ο οποίος ήταν απών- σαν Ιερό κείμενο με θεία έμπνευση. Ο επίσκοπος Λέανδρος κάλεσε κατόπιν τον αδελφό του Ισίδωρο να προχωρήσει στην διακήρυξη, που σχετίζεται με τον "θρίαμβο της εκκλησίας από την μεταστροφή των Γότθων": το κείμενο διατηρείται μέχρι τις ημέρες μας. Ο Λέανδρος και οι Ρωμαίοι επίσκοποι οργάνωσαν ένα πρόγραμμα, με το οποίο οι Εβραίοι θα έπρεπε να ασπαστούν έστω και με την βία τον χριστιανισμό και οι Αρειανοί να εκδιωχθούν ως αιρετικοί. Η Ορθόδοξη Εκκλησία καταγράφει λεπτομερώς τις διώξεις των μετέπειτα Βησιγότθων βασιλέων απέναντι στους αλλόθρησκους. Η μεταστροφή αυτή φάνηκε και στο φαινόμενο ότι οι επίσκοποι θα διάλεγαν τον διάδοχο τού βασιλιά μέσα από την βασιλική οικογένεια, και όχι οι ευγενείς όπως γινόταν μέχρι τότε. Οι κατακτητές Γερμανοί Βησιγότθοι και οι κατακτημένοι Ιβηρο-Ρωμαίοι που ζούσαν πριν την έλευσή τους, συγχωνεύτηκαν από τότε σταδιακά σε έναν λαό, τον σημερινό Ισπανικό. Η Γοτθική γλώσσα έχασε την επισημότητά της στα Γοτθικά κείμενα μετά την κατάργηση του Αρειανισμού, από τη δεκαετία του 580 άλλαξαν επίσης τα ενδύματα και οι θρησκευτικές τελετές.
Κριτικές
Οι παλαιότεροι ιστορικοί τόνιζαν τις σκληρές διώξεις του Ρεκαρέδου Α΄ εναντίον των Εβραίων, όπως ήταν ορατές από τις αποφάσεις των θρησκευτικών Συνόδων. Οι σύγχρονοι ιστορικοί ωστόσο μελετώντας περισσότερο τις πηγές έχουν αλλάξει άποψη: ο Ρεκαρέδος Α΄ συνέχισε την μετριοπαθή πολιτική των προκατόχων του αποφεύγοντας τις ακρότητες. Ο πάπας Γρηγόριος Α΄ στις επιστολές του είχε συστήσει την προσοχή τού βασιλιά να μην δεχτεί καμιά από τις δωροδοκίες της Εβραϊκής κοινότητας, που ήταν εκείνη την εποχή πανίσχυρη σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Ο προσηλυτισμός των Ιουδαίων ωστόσο ήταν πολύ μικρός: ο Ρεκαρέδος Α΄ αγνόησε τις σκληρές συστάσεις του πάπα, όπως εκτελέσεις ή νόμους που τους απαγορεύουν να κάνουν εμπόριο δούλων στην Ναρμπόν. Ο ιστορικός Έντουαρντ-Άρθουρ Τόμσον μελέτησε τις αποφάσεις των πέντε Συνόδων και δεν βρήκε κανένα μειονέκτημα για την Ιουδαϊκή κοινότητα.
Οι πληροφορίες σχετικά με τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Ρεκαρέδου Α΄ ήταν σπάνιες, ο Ιωάννης του Μπίκλαρο (π. 540 – 621) που έγραψε στην εποχή του, διακόπτει την αφήγησή του στην Γ΄ Σύνοδο του Τολέδο. Ο αδελφός τού επισκόπου Λεάνδρου, Ισίδωρος της Σεβίλλης, τον εξυμνεί για την ειρηνική του βασιλεία, την ευσέβεια και την γενναιοδωρία του. Ο Ρεκαρέδος Α΄ επέστρεψε πολλά κτήματα, που είχε κατασχέσει ο πατέρας του, ενώ ίδρυσε πολλές εκκλησίες και μοναστήρια. Ο πάπας Γρηγόριος Α΄ σε επιστολή του τον Αύγουστο του 599 τον εξυμνεί, επειδή μετέδωσε στον λαό του την αληθινή πίστη τού Ιησού και για το γεγονός ότι απέρριψε όλες τις δωροδοκίες των Εβραίων. Ο πάπας απέστειλε ως δώρα στον Ρεκαρέδο Α΄ ένα κομμάτι του Τίμιου Σταυρού, θραύσματα από τις αλυσίδες του Αποστόλου Πέτρου και μερικά μαλλιά του Ιωάννη του Βαπτιστή. Ο Ρεκαρέδος Α΄ απεβίωσε μάλλον από φυσικά αίτια στην πρωτεύουσά του, Τολέδο, και τον διαδέχθηκε ο γιος του Λιούβα Β΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων
Όγκος (αποσαφήνιση)
Η λέξη Όγκος μπορεί να αναφέρεται στα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ζαν-Φρανσουά Μιλέ
Ο Ζαν Φρανσουά Μιλέ (Jean-François Millet, 4 Οκτωβρίου 1814 - 20 Ιανουαρίου 1875) ήταν Γάλλος ζωγράφος και χαράκτης, ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του γαλλικού ρεαλισμού του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα και ιδρυτής της Σχολής της Μπαρμπιζόν. Υπήρξε κυρίως ο ζωγράφος των χωρικών. Μετά τον Λιχνιστή (1848), παρουσίασε το επόμενο έτος στα Σαλόν τον Άνθρωπο με την αξίνα και το 1859 τον περίφημο Σπορέα, που ενέπνευσε στον Βικτόρ Ουγκό ένα ποίημα στο οποίο εκθειάζει τη μεγαλειώδη χειρονομία του αγρότη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν στο Παρίσι στα μέσα της δεκαετίας του 1840 που ο Μιγέ άνοιξε δεσμούς φιλίας με τους Κονστάν Τρουαγιόν, Ναρσίς Ντιάζ, Σαρλ Ζακ και Τεοντόρ Ρουσώ, καλλιτέχνες που, όπως ο Μιλέ, θα συνδεθούν με τη σχολή της Μπαρμπιζόν, επίσης ο Ονορέ Ντωμιέ, η μορφή σχεδιογραφίας του οποίου θα επηρεάσει την μετέπειτα απόδοση των αγροτικών θεμάτων του Μιλέ και ο Alfred Sensier, ένας γραφειοκράτης της κυβέρνησης που θα γίνει ισόβιος υποστηρικτής και τελικά βιογράφος του καλλιτέχνη.
Η στροφή του Μιλέ προς τις αγροτικές ηθογραφίες άρχισε να γίνεται εμφανής στα τέλη της δεκαετίας του 1840 με τα έργα που παρουσίασε στα Σαλόν το 1848 και 1849. Τη χρονιά εκείνη εγκαταστάθηκε οριστικά στη Μπαρμπιζόν (κοντά στο Φονταινεμπλώ), όπου συνδέθηκε με τους επίσης τοπιογράφους Κορό, Τεοντόρ Ρουσό και Ντιάζ ντε λα Πένια και ολοκλήρωσε το προσωπικό του ζωγραφικό ιδίωμα. Τα επόμενα χρόνια στράφηκε αποκλειστικά σχεδόν στα θέματα της αγροτικής ζωής και ζωγράφισε μερικά από τα πιο σημαντικά του έργα, με αποτέλεσμα να αναγνωριστεί το ταλέντο του και να αποκτήσει φήμη και επιτυχία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Ρεαλιστές ζωγράφοι
Βόρειο κανάλι της Κριμαίας
Το βόρειο κανάλι της Κριμαίας (Північно-Кримський канал, Северо-Крымский канал) είναι αρδευτικό κανάλι στην Περιφέρειας Χερσώνας στη νότια Ουκρανία και στη χερσόνησο της Κριμαίας. Το κανάλι έχει πολλαπλές διακλαδώσεις σε όλη την περιφέρεια Χερσώνας και την Κριμαία.
Η προετοιμασία της κατασκευής ξεκίνησε το 1957. Οι κύριες εργασίες του έργου πραγματοποιήθηκαν μεταξύ 1961 και 1971 και είχαν τρία στάδια. Η κατασκευή διεξήχθη από τα μέλη της Κομσομόλ που στάλθηκαν με το ταξιδιωτικό εισιτήριο της Κομσομόλ (Komsomolskaya putyovka) ως μέρος των έργων των εργατών-σοκ και αντιπροσώπευαν περίπου 10.000 εθελοντές εργάτες.
Η Ουκρανία έκλεισε το κανάλι το 2014 αμέσως μετά τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας. Η ροή του νερού αποκαταστάθηκε τον Μάρτιο του 2022 κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022.
Επισκόπηση
Το κανάλι ξεκινά από την πόλη Ταβρίσκ, όπου αντλεί από τον ταμιευτήρα Καχόβκα που τροφοδοτείται από τον ποταμό Δνείπερο και εκτείνεται γενικά προς τα νοτιοανατολικά, καταλήγοντας στο μικρό χωριό Ζέλνι Γιαρ. Από εκεί, ένας αγωγός μεταφέρει νερό για να τροφοδοτήσει την πόλη Κερτς στο ανατολικό άκρο της χερσονήσου της Κριμαίας. Επτά ταμιευτήρες νερού βρίσκονται κατά μήκος του κύριου καναλιού, το οποίο έχει μήκος 402,6 χιλιόμετρα.
Το νερό ρέει λόγω βαρύτητας από το Ταβρίσκ στο Ντζανκόι, όπου ανυψώνεται από τέσσερα αντλιοστάσια πάνω από 100 μέτρα για να να συνεχιστεί η ροή του κατάντη. Στην Κριμαία, πολλά μικρότερα κανάλια διακλαδίζονται από το κύριο κανάλι, όπως το κανάλι ρυζιού Ραζντόλνε, το κανάλι ρυζιού Αζόφ, το κανάλι διανομής Κρασνοχβαρντίσκε και το κανάλι Σάκι. Μέσω αυτών, παρέχεται νερό και στην πόλη της Συμφερόπολης.
Η ιδέα για την κατασκευή του καναλιού αναπτύχθηκε τον 19ο αιώνα, ιδιαίτερα από τον Ρωσο-Φινλανδό βοτανολόγο Κρίστιαν φον Στέβεν. Μόλις μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η απόφαση εγκρίθηκε τον Σεπτέμβριο του 1950 από την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και την κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης. Η απόφαση ήταν να κατασκευαστεί ο υδροηλεκτρικός σταθμός Καχόβκα, τα κανάλια της Νότιας Ουκρανίας και της Βόρειας Κριμαίας. Το 1951 η σοβιετική ταχυδρομική υπηρεσία κυκλοφόρησε ένα αναμνηστικό γραμματόσημο όπου το βόρειο κανάλι της Κριμαίας κατηγοριοποιήθηκε ως ένα από τα Μεγάλα Κατασκευαστικά Έργα του Κομμουνισμού.
Η κατασκευή του καναλιού και των συστημάτων άρδευσης ξεκίνησε το 1957 και πραγματοποιήθηκε σε διάφορα στάδια. Το πρώτο στάδιο άνοιξε τον Οκτώβριο του 1963, μεταφέροντας νερό μέχρι το Κρασνοπερεκόπσκ στα βόρεια. Το 1965 το κανάλι ολοκληρώθηκε μέχρι την πόλη Ντζανκόι στο κέντρο της Κριμαίας. Το 1971 έφτασε η πόλη του Κερτς. Τον Δεκέμβριο του 1976 το κανάλι τέθηκε επίσημα σε λειτουργία.
2014-2022
Μετά την επανάσταση Μαϊντάν και την επακόλουθη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας, οι ουκρανικές αρχές μείωσαν σημαντικά τον όγκο του νερού που ρέει στην Κριμαία μέσω του καναλιού, επικαλούμενοι ένα τεράστιο ανεξόφλητο χρέος για τις προμήθειες νερού που οφείλει η χερσόνησος. Αυτό περιελάμβανε ένα ημι-μυστικό έργο που οργανώθηκε από τον προεδρικό βοηθό Αντρίι Σεντσενκότο που κατασκεύασε ένα φράγμα σε ολόκληρο το κανάλι νότια του Καλαντσάκ, περίπου 15 χιλιόμετρα βόρεια των συνόρων της Κριμαίας, που ξεκίνησε μια σοβαρή έλλειψη νερού στην Κριμαία. Η μείωση προκάλεσε την μείωση της γεωργικής συγκομιδής της χερσονήσου, η οποία εξαρτώταν σε μεγάλο βαθμό από την άρδευση το 2014.
Οι πηγές νερού της Κριμαίας συνδέθηκαν με το βόρειο κανάλι της Κριμαίας για να αντικαταστήσουν τις πρώην ουκρανικές πηγές. Στόχος ήταν η αποκατάσταση της άρδευσης και της ύδρευσης στη χερσόνησο του Κερτς και σε μικρότερες κοινότητες στην ανατολική ακτή της Κριμαίας. Το 2014, κατασκευάστηκε μια δεξαμενή για την αποθήκευση του νερού των ποταμών της Ανατολικής Κριμαίας κοντά στο χωριό Νοβοϊβανόβκα, στο Ραϊόν Νιζνοχίρσκι. Το βόρειο κανάλι της Κριμαίας συνδέεται με τον ταμιευτήρα Νοβοϊβανόβκα.
Σύμφωνα με επίσημες ρωσικές στατιστικές, η γεωργική βιομηχανία της Κριμαίας ξεπέρασε πλήρως τις συνέπειες της απόφραξης του καναλιού και οι αποδόσεις των καλλιεργειών αυξήθηκαν κατά 1,5 φορά μεταξύ 2013 και 2016. Η αναφερόμενη ταχεία αύξηση της γεωργικής παραγωγής στην Κριμαία οφείλεται στο γεγονός ότι, με τη βοήθεια επιδοτήσεων της τάξης των 2-3 δισεκατομμυρίων ρουβλίων ετησίως από τον προϋπολογισμό της Ρωσικής Ομοσπονδίας, οι παραγωγοί γεωργικών προϊόντων στην Κριμαία μπόρεσαν να αυξήσουν τον αριθμό γεωργικών μηχανημάτων.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2022, την πρώτη ημέρα της ρωσικής εισβολής του 2022 στην Ουκρανία, τα ρωσικά στρατεύματα που προχωρούσαν από την Κριμαία έθεσαν τον έλεγχο στο βόρειο κανάλι της Κριμαίας. Ο αρχηγός της Δημοκρατίας της Κριμαίας, Σεργκέι Αξιόνοφ, είπε στις τοπικές αρχές να προετοιμάσουν το κανάλι για να δεχτεί νερό από τον ποταμό Δνείπερο και να ξαναρχίσει την παροχή νερού. Δύο ημέρες αργότερα, οι ρωσικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν εκρηκτικά για να καταστρέψουν το φράγμα που εμπόδιζε τη ροή από το 2014 και η παροχή νερού ξανάρχισε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κριμαίας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κριμαία Κατηγορία:Διώρυγες
Βασιλεώνοικο Χίου
Το Βασιλεώνοικο ή Βασιλειώνοικο είναι χωριό στην προέκταση προς τα νοτιοδυτικά του Κάμπου της Χίου, σε οδική απόσταση 7 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου, νότια του βουνού Κορακάρης. Παλαιότερα ήταν έδρα ομώνυμης κοινότητας, ενώ σήμερα υπάγεται στο ομώνυμο δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Καμποχώρων (είναι ο μοναδικός οικισμός αυτού του δημοτικού διαμερίσματος).
Το μεσοσταθμικό υψόμετρο του χωριού είναι 60 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, από την οποία απέχει λίγα χιλιόμετρα.
Το κοντινότερο χωριό στο Βασιλειώνοικο είναι το Χαλκειός, προς τα δυτικά-βορειοδυτικά.
Τοπωνύμιο και ιστορία
Η ετυμολογία του ονόματος Βασιλεώνοικο είναι η προφανής, δηλαδή από τις λέξεις βασιλέων + οίκος (η φράση «βασιλέων οίκοι» υπάρχει και στην επιγραφή του Αττάλου). Παλαιότερη γραφή είναι το Βασιλεώνοικος.
Γεγονός είναι ότι υπάρχουν αρκετοί ερειπωμένοι πύργοι στην περιοχή, μεγάλοι και μικροί, από την εποχή της γενοβέζικης κυριαρχίας.
Στην περιοχή Μπουλά βρέθηκαν υπολείμματα αρχαίων τάφων με κτερίσματα. Το χωριό καταστράφηκε εντελώς από τον μεγάλο σεισμό του 1881, «όστις κατέρριψε τά τε οικήματα όλα και τας εκκλησίας του χωρίου».
Πληθυσμός και οικονομία
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Βασιλεώνοικου στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον πίνακα.
Οι κάτοικοι του Βασιλειώνοικου ασχολούνται με τη γεωργία. Το χωριό θεωρείται ημιορεινό, με καλλιεργήσιμη γη εκτάσεως 2100 στρεμμάτων. Καλλιεργούνται ελαιόδενδρα, αλλά υπάρχει και μεγάλη παραγωγή από αμύγδαλα και κουκιά.
Ο ενοριακός ναός (η «χωριοεκκλησιά») βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου. Μέσα στο χωριό υπήρχε πριν τον σεισμό του 1881 και μεγάλος ναός του Αγίου Παντελεήμονα, του έτους 1577.
Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική εποπτεία Χαλκείου της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βασιλεων
Κουτρούλη Ηλείας
Το Κουτρούλη ήταν παλιό χωριό-οικισμός της Ηλείας, κατεστραμμένο σήμερα. Το Κουτρούλη βρισκόταν στα νότια της Ηλείας στη περιοχή της πρώην επαρχίας Ολυμπίας και κοντά στην Αλιφείρα. Η ονομασία διασώζεται και σήμερα 500 μέτρα από το χωριό Καλλιθέα, πρώην Ζάχα, πρωτεύουσα της επαρχίας Φαναρίου επί Τουρκοκρατίας.
Άγνωστο πότε πρωτοκατοικήθηκε, στην Ενετική απογραφή του 1689 αναφέρεται μαζί με το γειτονικό Καρά Ζεστέρι ότι είχαν 32 κατοίκους (Cara Zesteri e Cutruli). Η τοπική παράδοση αναφέρει ότι κατά την Β΄ Τουρκοκρατία στο Κουτρούλη γινόταν γάμος όπου έγιναν επεισόδια μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών. Οι Οθωμανοί για εκδίκηση τις επόμενες ημέρες επιτέθηκαν στο χωριό το κατέστρεψαν και το έκαψαν, από τότε δεν ξαναφέρεται ποτέ ξανά. Η παράδοση συνεχίζει ότι από αυτό το περιστατικό έμειναν οι παροιμίες "Του Κουτρούλη ο γάμος" και "του Κουτρούλη το πανηγύρι". Στην Μεθώνη επικρατεί σήμερα άλλη παράδοση για τις παροιμίες αλλά την περίοδο της Β΄ενετοκρατίας η περιοχή της Ολυμπίας όπου και το Κουτρούλη ανήκε στην επαρχία της Μεθώνης. Σήμερα στην Αλιφείρα γίνεται αναπαράσταση του γάμου.
Πηγές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Ηλείας
Πρόσωπο στη Σελήνη
Ο λαγός στη Σελήνη
Η αρχαιότερη πιθανότατα ανάμεσα στις παραπάνω παραδόσεις είναι ο σύνδεσμος του φεγγαριού με το ζώο λαγός. Αυτή η ευρεία συσχέτιση, κατά τον Ρόμπερτ Μπράουν, πιστοποιείται από κυλίνδρους της Μεσοποταμίας, σφραγιδολίθους από αχάτη που βρέθηκαν στη Συρία, κινεζικά αρχαία νομίσματα, τα «φεγγαρόγλυκα» της Κεντρικής Ασίας, καθώς και από τους θρύλους μακρινών μεταξύ τους φυλών και εθνών. Η συνηθισμένη ερμηνεία για τη σύνδεση αυτή, ότι είναι και τα δύο «νυκτόβια», δεν φαίνεται ικανοποιητική και άλλες ερμηνείες ακόμα λιγότερο, σύμφωνα με τους Μπωμόν και Φλέτσερ
Η εικαζόμενη ομοιότητα της ορατής πλευράς της Σελήνης με το κεφάλι ενός λαγού ενέπνευσε το ινδικό επίθετο για το φεγγάρι «τσατσίν» ή «Σασάνκα», δηλαδή «σημαδεμένο με τον λαγό», μέσα από τον εξής θρύλο για τον Sakya muni, τον Βούδα: ''«ετούτος ο άγιος άνθρωπος, σε κάποια προηγούμενη ζωή του ήταν λαγός και, καθώς ζούσε μαζί με ένα πίθηκο και μια αλεπού, δέχθηκαν την επίσκεψη του θεού Ίντρα μεταμφιεσμένου σε ζητιάνο, που για να δοκιμάσει τη φιλοξενία τους τους ζήτησε φαΐ. Τα τρία ζώα έψαξαν στην περιοχή και έφεραν φαΐ, και μόνο ο λαγός γύρισε πίσω με άδεια χέρια. Αλλά για να μη υστερήσει στο καθήκον του προς επισκέπτη, μάζεψε ξύλα, άναψε φωτιά και έπεσε ο ίδιος σε αυτή, προσφέροντας τον εαυτό του ως δείπνο του ζητιάνου. Σε ανταπόδοση, ο Ίντρα τον αντάμειψε με μια θέση στο φεγγάρι, όπου τον βλέπουμε τώρα.»''
Επίσης, ιστορίες από τη σανσκριτική και σιναλέζικη φιλολογία αναφέρουν το ανάκτορο του βασιλιά των λαγών στη Σελήνη. Οι Αζτέκοι «έβλεπαν» πάνω στο φεγγάρι το κουνέλι που πέταξε εκεί κάποιος από τους θεούς τους, ενώ οι Ιάπωνες τον «Λαγό με τα Κοσμήματα» να κοπανά omochi (ζύμη από ρύζι) σε ένα γουδί. Ακόμα, οι «Οττεντότοι» (Χοϊχόιν) της Νότιας Αφρικής και οι Μπαντού συνδέουν τον λαγό και τη Σελήνη στη λατρεία τους. Η σχετική τους ιστορία είναι ότι ο λαγός, έχοντας δεχθεί κακομεταχείριση από τη Σελήνη, της γρατζούνισε το πρόσωπο και βλέπουμε ακόμα τις γρατσουνιές.
Ανθρώπινο πρόσωπο στη Σελήνη
Οι Ινουίτ (Εσκιμώοι) πίστευαν ότι η Σελήνη είναι ένα κορίτσι που τρέχει μακριά από τον αδελφό της, τον ήλιο, επειδή της είχε παραμορφώσει το πρόσωπο, πετώντας της στάχτες. Ειδικότερα όμως στους Γροιλανδούς το φύλο των ηρώων της ιστορίας αντιστρέφεται και το φεγγάρι καταδιώκει την αδελφή του (ήλιο), η οποία σκουπίζει τα λερωμένα με στάχτη χέρια της στο πρόσωπό του. Οι Χάσιας (Khasias) των Ιμαλαΐων λένε ότι κάθε μήνα το φεγγάρι ερωτεύεται την πεθερά του, η οποία πολύ σωστά απωθεί την αγάπη του ρίχνοντάς του στάχτες στο πρόσωπο (εδώ όμως το μηνιαίο μαύρισμα μάλλον έχει να κάνει με την αλλαγή της φάσεως της Σελήνης από την πανσέληνο ως τη νέα σελήνη).
Σύμφωνα με μία παράδοση των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής που αναφέρει ο Λονγκφέλλοου στο έπος του Χιαβάθα, κάποτε ένας πολεμιστής θύμωσε τόσο πολύ ώστε άρπαξε τη γιαγιά του και την πέταξε πάνω, προς τον ουρανό, τα μεσάνυχτα. Την πέταξε προς το φεγγάρι και τη βλέπουμε πια εκεί. Οι Ίνκας μιλούσαν για μια όμορφη κοπέλα που ερωτεύτηκε το φεγγάρι και ενώθηκε για πάντα με αυτό. Οι ιθαγενείς των Νήσων Χέρβεϋ βλέπουν την Ίνα, μια γήινη κόρη που μεταφέρθηκε εκεί για να γίνει η σύζυγος του δορυφόρου μας και φαίνεται με ένα σωρό φύλλων taro και ένα σκισμένο στα δύο κλαρί κοκοφοίνικα. Οι ιθαγενείς των Νήσων Σαμόα βλέπουν πάνω στη Σελήνη μία μητέρα με το παιδί της και τον ξύλινο κόπανο με τον οποίο χτυπά φύλλα του τοπικού υφάσματος από χαρτί. Η γυναικεία μορφή φαίνεται καλύτερα, κατά τον δρα. James Thompson, όταν η Σελήνη είναι 9 ημερών, στο δυτικό μισό του δίσκου της, με το πρόσωπο ελαφρώς ανασηκωμένο προς την ανατολή. Μία μικρή μεγέθυνση (2× ή 3×) βοηθά αρκετά.
Ευρωπαϊκοί θρύλοι
Στη βόρεια Γερμανία και στην Ισλανδία οι Hjuki και Bil είναι δύο νέοι που φαίνονται στη Σελήνη να κουβαλούν ένα φορτίο υδρόμελι. Στη Φρισία τα σημάδια πάνω στο φεγγάρι απεικονίζουν έναν άνθρωπο που έκλεβε λάχανα και όταν αποκαλύφθηκε οι πληγέντες γείτονές του ευχήθηκαν να ήταν στο φεγγάρι και έτσι έγινε. Σε παραλλαγή, είναι ένας ζωοκλέφτης με τον σκύλο του, που παραπλανούσε πρόβατα να τον ακολουθήσουν με λάχανα και όταν αποκαλύφθηκε μεταφέρθηκε στη Σελήνη, όπου και φαίνεται μέχρι σήμερα με τα λάχανα και όλα τα άλλα. Αλλά άλλοι έλεγαν πως πιάστηκε με ένα δεμάτι λυγαριές που δεν του ανήκαν και παρουσιάζεται στο πρόσωπο της Σελήνης με τα κλοπιμαία του.
Οι λαϊκοί μύθοι της Δανίας αναφέρουν ότι το φεγγάρι είναι απλώς ένα κεφάλι τυρί, που έπηξε από το γάλα που βγήκε από τον Γαλαξία, κάτι που ανακαλεί την οικεία σήμερα αναφορά του Ραμπελαί, πως κάποιοι νομίζουν ότι το φεγγάρι είναι φτιαγμένο από (πράσινο) τυρί.
Ιουδαιοχριστιανική λαογραφία
Οι βιβλικά σκεπτόμενοι τοποθέτησαν στον δίσκο της Σελήνης το πρόσωπο της «δακρυρροούσας Μαγδαληνής», ή του Ιούδα Ισκαριώτη. Παλαιότερα, έβλεπαν τον πατριάρχη Ιωσήφ, τον Ισαάκ με τα ξύλα για τη θυσία, τον «Εβραίο αμαρτωλό» που μάζευε ξερόκλαδα την ημέρα του Σαββάτου και τιμωρήθηκε από τον Θεό με θάνατο δια λιθοβολισμού (Αριθμοί, ιε΄32-26) — ή τον Κάιν, που διώχθηκε «από προσώπου γης» στο πρόσωπο της Σελήνης. Τον τελευταίο ως «άνθρωπο στη Σελήνη» προτίμησαν περισσότερο και οι κλασικοί Ευρωπαίοι ποιητές Δάντης, Τσόσερ και Σαίξπηρ.
Πηγές
Προσωπο Προσωπο
Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας
Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) είναι ελληνική εταιρεία ειδικού σκοπού, που δημιουργήθηκε για να βοηθήσει στη σταθεροποίηση του ελληνικού τραπεζικού τομέα, εν μέσω της κρίσης του ελληνικού δημοσίου χρέους.
Σχηματισμός
Με έδρα την Αθήνα, το ΤΧΣ ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2010 βάσει του νόμου 3864/2010 ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (ΝΠΙΔ) με σκοπό να «συμβάλει στη διατήρηση της σταθερότητας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, για χάρη του δημόσιου συμφέροντος». Ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 30 Σεπτεμβρίου του 2010 με το διορισμό των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου. Το ταμείο ενισχύθηκε από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) με 50 δις ευρώ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών στην Ελλάδα. Ο ν.4941/2022, τροποποίησε τον τρόπο λειτουργίας του ΤΧΣ.
Διαχείριση
Αρχικά τη διοίκηση ανέλαβε το Διοικητικό Συμβούλιο, ενώ στις 30 Ιανουαρίου του 2013, η διοίκηση του ταμείου αναδιοργανώθηκε σε μια δομή διαχείρισης δύο επιπέδων, τα οποία αποτελούνταν από το Γενικό Συμβούλιο και την Εκτελεστική Επιτροπή.
Εργασίες
Την άνοιξη του 2013, το ΤΧΣ από κοινού με την Τράπεζα της Ελλάδος, οδήγησε στη συγχώνευση των δέκα ελληνικών τραπεζών σε τέσσερις «συστημικές» τράπεζες.
Κατά τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του, το ΤΧΣ διέθετε κεφάλαια ύψους 1.5 δισ. ευρώ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η μόνη τράπεζα που έλαβε κεφάλαια από αυτήν ήταν η New Proton.
Στις αρχές του 2015, το ΤΧΣ διατήρησε ένα υπόλοιπο 11 δισεκατομμυρίων ευρώ σε ομόλογα του ΕΤΧΣ που η απερχόμενη ελληνική κυβέρνηση είχε σκοπό να επαναχρησιμοποιήσει ως προληπτική πιστωτική γραμμή. Τον Φεβρουάριο του 2015, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ διαπραγματεύτηκε με την Τρόικα την εξάμηνη παράταση της Συμφωνίας. Η κυβέρνηση πρότεινε τον επαναπροσδιορισμό των υπόλοιπων κεφαλαίων για κεϋνσιανές αντικυκλικές επενδύσεις στον μη τραπεζικό οικονομικό τομέα. Ωστόσο, το Eurogroup επέμεινε ότι το υπόλοιπο απόθεμα ασφαλείας «μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για έξοδα ανακεφαλαιοποίησης και εξυγίανσης τραπεζών».
Eurobank Ergasias
Το ΤΧΣ έχει εκπρόσωπο (μη εκτελεστικό διευθυντή) στο διοικητικό συμβούλιο της τράπεζας Eurobank Ergasias (13 Μαΐου 2015).
Τράπεζα Πειραιώς
Το ΤΧΣ έχει εκπρόσωπο στο διοικητικό συμβούλιο της Τράπεζας Πειραιώς (2015).
Το ΤΧΣ είχε τη δυνατότητα να διαθέσει ομόλογα 2 δισεκατομμυρίων ευρώ σε μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς τον Δεκέμβριο του 2022. Τον Νοέμβριο του 2020, η συνολική κεφαλαιοποίηση της τράπεζας ήταν μικρότερη από 500 εκατ. ευρώ. Ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2020, δίνοντας στο ΤΧΣ ένα επιπλέον μερίδιο 35 % της τράπεζας, αξίας μικρότερης των 200 εκατομμυρίων ευρώ, με απώλεια άνω του 1.5 δις ευρώ.
Καστανιές Κιλκίς
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα Καστανιές (αποσαφήνιση)
Οι Καστανιές , επίσημα αι Καστανέαι είναι πεδινό χωριό του Κιλκίς σε υψόμετρο 105 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Οι Καστανιές βρίσκονται σε απόσταση 11,5 χλμ. βορειοδυτικά της πόλης του Κιλκίς. Το παλιό τους όνομα, επί τουρκοκρατίας, ήταν Γκερμπασέλ. Θεωρείται καθαρά "προσφυγικό" χωριό αφού μετά τους Βαλκανικούς πολέμους καταστράφηκε ολοσχερώς και μετά την ανταλλαγή πληθυσμών εγκαταστάθηκαν σε αυτό πρόσφυγες από τις Καστανιές της επαρχίας Μετρών ή Τσατάλτζας (τουρκ. Çatalca) της ανατολικής Θράκης. Με το παλιό τους όνομα αναφέρονται επίσημα το 1919 στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 όταν προσαρτήθηκαν στην τότε κοινότητα Αρμούτσης (Μεγάλης Βρύσης) που ανήκε στο νομό Θεσσαλονίκης. Το 1926 μετονομάστηκε σε Καστανιές, το 1934 αποσπάστηκε στο νεοϊδρυθέντα νομό Κιλκίς, ενώ το 1940 διορθώθηκε σε Καστανέαι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Καστανεών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 430 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Βαθύ Σίφνου
thumb|285px|Η παραλία στο Βαθύ Σίφνου
Το Βαθύ είναι μικρό παραθαλάσσιο χωριό της νήσου Σίφνου, με πληθυσμό 40 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι κτισμένο σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 10 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε οδική απόσταση 10 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα του νησιού Απολλωνία. Βρίσκεται στο νότιο μέρος της νοτιοδυτικής ακτής της Σίφνου, δηλαδή απέναντι από την Κίμωλο, και στον μυχό ομώνυμου όρμου.
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του Βαθέος Σίφνου είναι πλάτος 36°56΄ Βόρειο και μήκος 24°41΄ Ανατολικό. Κοντινότερος οικισμός είναι ο Πλατύς Γιαλός, που βρίσκεται προς τα ανατολικά, σε ευθεία απόσταση τριών χιλιομέτρων.
Αλφόνσος του Μπριέν
150px|right|thumb|Το οικόσημο του Αλφόνσου της Βρυέννης.
Βαθύ Σίφνου
Διοικητικά το Βαθύ υπάγεται σήμερα στη δημοτική κοινότητα Απολλωνίας του Δήμου Σίφνου, στην Περιφερειακή Ενότητα Μήλου της Περιφέρειας Νότιου Αιγαίου. Παλαιότερα ήταν οικισμός της κοινότητας Απολλωνίας, της Επαρχίας Μήλου του Νομού Κυκλάδων.
Η εξέλιξη του πληθυσμού του Βαθέος στις επίσημες απογραφές φαίνεται στον παρακάτω πίνακα.
Εκτός από την παραλία με την αμμουδιά της, οι επισκέπτες βρίσκουν στο Βαθύ έναν γραφικό οικισμό, όπου μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα λειτουργούσαν και εργαστήρια κεραμικής.
Πηγές
Βαθυ
Αλφόνσος του Μπριέν
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Ε Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν
Ούρος Πρέντιτς
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|284x284εσ| Ο Ούρος Πρέντιτς στο στούντιο του, 1924. Γεννήθηκε στο Ορλοβάτ και παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στην Τσρεπάγια. Αφού ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στο Πάντσεβο (αυτό το σχολείο πήρε το όνομά του αργότερα), πήγε στη Βιέννη για να σπουδάσει στην ακαδημία το 1876. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης το 1880. Σπούδασε στην τάξη του καθηγητή Κρίστιαν Γκρίπενκερλ, ο οποίος δίδαξε επίσης τον Πάγια Γιοβάνοβιτς, που ήταν σύγχρονος του Πρέντιτς. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, έλαβε το βραβείο του Γκούντελ - για ένα ανδρικό πρότυπο ζωγραφικής σε λάδι. Το 1882, εργάστηκε στο ιδιωτικό στούντιο του καθηγητή Γκρίπενκερλ, και κατά την περίοδο από το 1883 έως το 1885 ήταν βοηθός καθηγητής του Τμήματος Αρχαιότητας στην Ακαδημία Τεχνών στη Βιέννη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Γκρίπενκερλ και του αρχιτέκτονα Θεόφιλου Χάνσεν, ζωγράφισε 13 τοιχογραφίες αρχαίων, ιστορικών και μυθολογικών συνθέσεων για τη ζωφόρο στη Βουλή των Λόρδων στο Reichsratsgebäude (Κτήριο του Αυτοκρατορικού Συμβουλίου) στη Βιέννη.
Το 1885, επέστρεψε στο Ορλοβάτ, όπου ζωγράφισε μια σειρά από πίνακες ζωγραφικής για τη ζωή των χωρικών του. Μετά από αυτό, από το 1886 έως το 1889, έζησε στο Βελιγράδι και από το 1890 έως το 1893 στο Νόβι Σαντ και στο Στάρι Μπέτσεϊ. Από το 1894 έως το 1909, ο Πρέντιτς έζησε στο Ορλοβάτ, και από το 1909, μέχρι το θάνατό του, έζησε και εργάστηκε στο Βελιγράδι. Η πρώτη έκθεση των έργων του έγινε το 1888 στο Βελιγράδι. Εκλέχτηκε στην ομάδα ζωγράφων, που εκπροσώπησε τη Σερβία στην Έκθεση Γιουνιβερσέλ το 1889 στο Παρίσι. Σε μια μικρή γκαλερί παρουσίασε τις 8 ελαιογραφίες. Αν και οι Γάλλοι κριτικοί δεν αναγνώρισαν το έργο του, ο Πρέντιτς θα γίνει πολύ δημοφιλής στη Σερβία, ειδικά λόγω της αίσθησης του χιούμορ, που εμφανίζεται σε ορισμένα έργα. Είχε πολλές εκθέσεις, τόσο στη Σερβία όσο και στο εξωτερικό. Αργότερα η παραγωγή του ήταν κυρίως πορτρέτα και εικόνες.
Ήταν ένας από τους ιδρυτές της εταιρείας "Lada" το 1904 και έγινε πρόεδρος της. Εκλέχθηκε μέλος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας στις 26 Ιανουαρίου 1909 και στις 3 Φεβρουαρίου 1910 ως τακτικό μέλος. Ο Πρέντιτς παρουσίασε τα έργα του ως μέρος του περιπτέρου του Βασιλείου της Σερβίας στη Διεθνή Έκθεση Τέχνης του 1911. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της Εταιρείας ζωγράφων στο Βελιγράδι το 1919, και ήταν ο πρώτος πρόεδρος της. Ο Πρέντιτς ζωγράφισε τις εικόνες για την ορθόδοξη εκκλησία στο Μπέτσεϊ, και τις εικόνες για το εκκλησάκι του Μπόγκνταν Ντουντζιέρσκι. Πέθανε το 1953 στο Βελιγράδι, σε ηλικία 95 ετών. Θάφτηκε στο Ορλοβάτ.
Έργα
Μερικά από τα διάσημα έργα του περιλαμβάνουν τα Ευτυχισμένα αδέρφια, τον Ορφανό (στον τάφο της μητέρας), τον ιστορικό πίνακα των φυγάδων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και ίσως το πιο αναγνωρίσιμο Κορίτσι του Κοσσυφοπεδίου. Ο Πρέντιτς ζωγράφισε επίσης τα διάσημα πορτρέτα των προέδρων της Σερβικής ακαδημίας: Σίμα Λόζανιτς, Στόγιαν Νοβάκοβιτς (1920), Γιόβαν Ζούγιοβιτς (1921), Γιόβαν Τσβίγιτς (1923), Σλόμπονταν Γιοβάνοβιτς (1930), Μπόγκνταν Γκαβρίλοβιτς (1935) Αλεξάνταρ Μπέλιτς (1940). Ζωγράφησε επίσης πορτρέτα των Μιχαήλ Ι. Πούπιν, Λάζα Κόστις, Μιχαΐλο Πέτροβιτς Άλας (1943), Ξένια Ατανασίγιεβιτς (1917), Μπράνισλαβ Πετρονίγιεβιτς (1911) μεταξύ άλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρεαλιστές ζωγράφοι Κατηγορία:Σέρβοι αγιογράφοι Κατηγορία:Σέρβοι ζωγράφοι
Ολυμπιακό Κέντρο Ιστιοπλοΐας Αγίου Κοσμά
Το Ολυμπιακό Κέντρο Ιστοπλοΐας Αγίου Κοσμά φιλοξένησε τα αγωνίσματα ιστιοπλοΐας κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 στην Αθήνα. Το κέντρο βρίσκεται περίπου 6 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, στην παράκτια ζώνη. Άνοιξε επισήμως στις 2 Αυγούστου 2004, λίγες εβδομάδες πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, αν και είχαν διεξαχθεί δοκιμαστικοί αγώνες κατά τον Αύγουστο του 2002 και 2003. Το κέντρο είχε χωρητικότητα 1.600 θεατών για τις τελετές απονομής μεταλλίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 Κατηγορία:Ιστιοπλοΐα στην Ελλάδα Αγιου Κοσμα
Μεστά Χίου
μικρογραφία|270x270εσ|Μεστά - Χίος Τα Μεστά είναι παραδοσιακός οικισμός και Μαστιχοχώρι του δήμου Χίου στο ομώνυμο νησί του Βορείου Αιγαίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός των Μεστών ανέρχεται στους 337 κατοίκους.
Γενικά στοιχεία
Το χωριό βρίσκεται στη νοτιοδυτική Χίο και συγκαταλέγεται στα Μαστιχοχώρια. Δεσπόζει σε μια μικρή κοιλάδα και κτίστηκε στα βυζαντινά χρόνια, σε πενταγωνικό και κλειστό τετράπλευρο σχήμα με δαιδαλώδη εσωτερικά δρομάκια, ενώ τα σπίτια που ήταν χτισμένα από την εξωτερική πλευρά έπαιζαν το ρόλο τείχους, έτσι δεν είχαν παράθυρα προς τα έξω. Οι Γενουάτες βελτίωσαν την οχύρωση του χωριού, το οποίο δεχόταν επιδρομές πειρατών. Στις εξωτερικές γωνίες του χωριού υπήρχαν (και σώζονται ακόμα στα Μεστά) μικροί κυκλικοί πύργοι. Η άμυνα γινόταν από τα δώματα, όπως και η υποχώρηση προς τον κεντρικό πύργο. Θολοσκεπείς στοές με θυρίδες για τόξα διαμορφώνονταν στις θέσεις που το περιμετρικό όριο της άμυνας περιοριζόταν σ' ένα τοίχο.
Στο χωριό υπάρχει πλήθος εκκλησιών, κυρίως μικρών, πλήρως ενταγμένων στον πολεοδομικό ιστό και ξεχωρίζουν από το περιορισμένο (σε σχέση με τα σπίτια) ύψος και τη δίρριχτη στέγη τους. Μεγαλύτερη και σημαντικότερη σήμερα την εκκλησία των Ταξιαρχών, η οποία χτίστηκε το 1868 στη θέση του παλιού κυκλικού πύργου του κάστρου. Δίπλα της βρίσκεται η κεντρική πλατεία του χωριού, το «λιβάδι» όπως λέγεται στην τοπική διάλεκτο. Είναι ο τόπος συγκέντρωσης των ντόπιων, αλλά και των τουριστών, καθώς εκεί υπάρχουν ταβέρνες και καφενεία.
Αρχιτεκτονική
Το ιδιαίτερο στοιχείο του χωριού είναι η αρχιτεκτονική του, καθώς τα σπίτια είναι χτισμένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο, ενώ επικοινωνούν μεταξύ τους με πολύ στενά, σκεπαστά δρομάκια, τους «θόλους». Λόγοι αμυντικοί επέβαλαν τη δυνατότητα κινήσεως πάνω στα δώματα των σπιτιών, την ενιαία δηλαδή στάθμη τους σ' όλο τον οικισμό. Αυτό σε συνδυασμό με το πυκνό συνεχές σύστημα δόμησης, την κάποια ανεξαρτησία κατόψεων ισογείου και ορόφου και τη δημιουργία κατοικήσιμων χώρων πάνω από τους δρόμους (στο ύψος του ορόφου) δημιουργεί την εντύπωση της μεγακατασκευής. Οι δρόμοι που συνδέουν την κεντρική πλατεία του πύργου και στις πύλες του οικισμού είναι λίγοι και στενοί. Απ' αυτούς ξεκινούν άλλοι, ακόμα στενότεροι που καταλήγουν σε αδιέξοδο ή σε cul-de sac και από τους οποίους γίνεται η προσπέλαση των σπιτιών.
Το χωριό αποτελεί πόλο έλξης τουριστών, τόσο για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του που παραπέμπει στο Μεσαίωνα, όσο και για την ιδιαίτερη φυσική ομορφιά της περιοχής, αφού σε κοντινή απόσταση βρίσκονται μερικές από τις ωραιότερες παραλίες του νησιού.
Ιερός Ναός Ταξιαρχών
Ο Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών στα Μεστά είναι τρισυπόστατη, με το κεντρικό κλίτος να είναι αφιερωμένο στους Ταξιάρχες Μιχαήλ και Γαβριήλ, το βόρειο στους Αγίους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο και το νότιο στον Άγιο Χαράλαμπο. Συνήθως "Ο Μεγάλος Ταξιάρχης" έτσι ώστε να διακρίνεται από την άλλη εκκλησία που είναι αρχαιότερη και μικρότερη σε μέγεθος, που ονομάζεται "Παλιός Ταξιάρχης". Ολόκληρη η έκταση της εκκλησίας μαζί με την αυλή καταλαμβάνει 985,5 τετραγωνικά μέτρα, ενώ το κτίριο έχει επιφάνεια 450 τετραγωνικών μέτρων. Ο ναός των Ταξιαρχών είναι ο μεγαλύτερος στη Χίο και ένας από τους μεγαλύτερους στην Ελλάδα.
Η εκκλησία βρίσκεται εκεί όπου ήταν ο κεντρικός πύργος του κάστρου. Η κατεδάφιση του Κεντρικού Πύργου ξεκίνησε το 1858 και διήρκεσε δύο χρόνια. Η κατασκευή της εκκλησίας άρχισε αμέσως μετά και ολοκληρώθηκε το 1868. Ως μνημειώδες έργο που θαυμάζουν ακόμη και εκείνοι που συνέβαλαν στην κατασκευή του, προκάλεσε τη φαντασία των χωριανών στη δημιουργία πολλών ιστοριών, μερικές από τις οποίες είναι πραγματικές, ενώ κάποιες άλλες δεν είναι.
Η εξωτερική εκκλησία έχει σκάλα διπλής κατεύθυνσης στην κορυφή της οποίας ανεβαίνει στο καμπαναριό. Το μεγάλο καμπαναριό είναι πολύ πρόσφατα κτισμένο. Τόσο η σκάλα όσο και το καμπαναριό είναι κατασκευασμένα από πέτρα από τα Θυμιανά. Αργότερα, όταν τα σκαλιά έδειξαν σημάδια φθοράς, αντικαταστάθηκαν από καινούργια τοπική πέτρα. οι σκάλες οδηγούν στην εκκλησία, η οποία αποτελείται από αξιοζήλευτα σχέδια από μαύρα και άσπρα βότσαλα.
Στο Ναό φυλάσσονται πολλά ιστορικά κειμήλια, εικόνες, ιερά σκεύη και ιερά άμφια, δωρεές από τους χωρικούς που διαμένουν στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και την Ομογένεια, με μεγαλύτερες τις κοινότητες στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αυστραλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Βομβαρδισμός στα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν (2009)
Ο βομβαρδισμός στα κεντρικά γραφεία του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν το 2009 σημειώθηκε στις 15 Αυγούστου 2009, όταν ένας βομβιστής που φορούσε ένα γιλέκο αυτοκτονίας των Ταλιμπάν πυροδότησε τον εαυτό του έξω από τα αρχηγεία του ΝΑΤΟ στην Καμπούλ του Αφγανιστάν. Ο βομβιστής σκότωσε τουλάχιστον επτά και τραυμάτισε 91 ανθρώπους στο σημείο της επίθεσης.
Επίθεση
Ο βομβιστής οδήγησε το αυτοκίνητό του χωρίς να ανιχνευθεί στα τρία ή λιγότερα σημεία ελέγχου της αστυνομίας προτού πυροδοτήσει το εκρηκτικό του φορτίο, που υπολογίζεται σε 275 χιλιόγραμμα (606 κιλά) και 500 χιλιόγραμμα (1,100 κιλά), 30 γιάρδες (27 μέτρα) από την κύρια πύλη του αρχηγείου του ΝΑΤΟ. Η επίθεση, που έγινε πέντε ημέρες πριν από τις προεδρικές εκλογές της χώρας, ήταν η πρώτη μεγάλη επίθεση στην πρωτεύουσα από τον Φεβρουάριο.
Συνέπειες
Η επίθεση τραυμάτισε 91 άτομα και σκότωσε αμέσως επτά πολίτες, αν και οι γιατροί δήλωσαν ότι κάποιοι ασθενείς κινδύνευαν να υποκύψουν αργότερα στα τραύματα. Απώλειες μεταξύ των στρατιωτικών αναφέρθηκε ότι απέφυγε ο ταξίαρχος της Διεθνούς Δύναμης Αρωγής για την Ασφάλεια Έρικ Τρέμπλεϊ, αν και δεν έδωσε λεπτομέρειες. Οι Ταλιμπάν ισχυρίστηκαν διαφορετικά, δηλώνοντας ότι κατέστρεψαν τέσσερα οχήματα και σκότωσαν 24 υπαλλήλους της πρεσβείας των Ηνωμένων Πολιτειών. Μεταξύ των τραυματιών ήταν το μέλος του κοινοβουλίου, η Άβα Αλάμ Νουριστάνι, και μια γυναίκα υπεύθυνη εκστρατείας του προέδρου Χαμίντ Καρζάι. Μετά τις επιθέσεις, ο Καρζάι δήλωσε ότι "οι εχθροί του Αφγανιστάν, πραγματοποιώντας τέτοιες επιθέσεις, προσπαθούν να δημιουργήσουν φόβο στον λαό καθώς είμαστε κοντά στις εκλογές, αλλά ο κόσμος εξακολουθεί να συνειδητοποιεί τη σημασία του να πάνε στις κάλπες για να ψηφίσουν".
Εκπρόσωπος των Ταλιμπάν ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση ως μέθοδο για να διαταραχθούν οι εκλογές της χώρας. Ο εκπρόσωπος, Ζαμπιχουλάχ Μουτζαχίντ, δήλωσε ότι, "Ένας από τους βομβιστές αυτοκτονίας μας σε ένα Toyota Hilux γεμάτο με 500 κιλά εκρηκτικών στόχευσε το αρχηγείο της Διεθνούς Δύναμης Αρωγής για την Ασφάλεια. . . Θα συνεχίσουμε αυτού του είδους τις επιχειρήσεις στο μέλλον και θα επιταχύνουμε τις επιχειρήσεις μας κατά των αφγανικών και των ξένων δυνάμεων."
Η έκρηξη σημειώθηκε σε έναν από τους πιο καλύτερα φυλασσόμενους δρόμους της πόλης, που βρίσκεται ανάμεσα στην Πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών και το Προεδρικό Μέγαρο. Η έκρηξη δεν τους επηρέασε, ούτε προκάλεσε σημαντικές ζημιές στα αρχηγεία του ΝΑΤΟ. Ήταν η πρώτη επίθεση στα αρχηγεία του ΝΑΤΟ από την κατασκευή του το 2002.
Το περιστατικό σηματοδότησε την αρχή ενός κύματος εκφοβισμού από άγνωστους δράστες, κυρίως μέσω τηλεφωνημάτων και γραπτών μηνυμάτων, προειδοποιώντας τους Αφγανούς να μην συμμετέχουν στις κάλπες με κίνδυνο να σκοτωθούν και να στοχοποιηθούν από τις ξένες δυνάμεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμος στο Αφγανιστάν 2001 - 2021
At Newport 1960
At Newport 1960 είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Muddy Waters, το οποίο κυκλοφόρησε στις 15 Νοεμβρίου του 1960 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".
Ιστορία του δίσκου
Ο Waters πραγματοποίησε την ζωντανή του εμφάνιση στο φεστιβάλ του Νιούπορτ στις 3 Ιουλίου του 1960, κατά την περιοδεία που ακολούθησε την κυκλοφορία του άλμπουμ "Muddy Waters Sings Big Bill Broonzy". Το συγκρότημα του αποτελούνταν από τον Ότις Σπαν στο πιάνο, τον Πατ Χέιρ στην κιθάρα, τον Τζέιμς Κότον στην φυσαρμονικα, τον Άντριου Στίβενς στο μπάσο και τον Φράνσις Κλέι στα τύμπανα.
Η ηχογράφηση έγινε το απόγευμα της Κυριακής 3 Ιουλίου, με την μπάντα του Waters να ξεκινάει με τα "I Got My Brand on You" και "I'm Your Hoochie Coochie Man" του Γουίλι Ντίξον, συνεχίζοντας με το "Baby Please Don't Go" του Μπ. Τζ. Ουίλιαμς, το "Soon Forgotten" του Τζέιμς Όντεν, το "Tiger in Your Tank" του Ντίξον και το "I Feel So Good" του Big Bill Broonzy. Ακολούθησε το "Got My Mojo Working" σε δύο μέρη, ενώ το set-list του έκλεισε με ένα αυτοσχέδιο κομμάτι του ποιητή Λάνγκστον Χιουζ με τίτλο "Goodbye Newport Blues", το οποίο τραγούδησε ο Σπαν λόγω εξάντλησης του Waters.
Στο εξώφυλλο του δίσκου απεικονίζεται η φωτογραφία του τραγουδιστή από το φεστιβάλ του Νιούπορτ, όπου κρατάει μία ημιακουστική κιθάρα. Η κιθάρα ανήκε στον Τζον Λη Χούκερ και την πήρε ο Waters αποκλειστικά για την συγκεκριμένη φωτογραφία, αφήνοντας για λίγο την Fender Telecaster με την οποία έπαιζε εκείνη την ημέρα. Φωτογράφος ήταν ο Μπαρτ Γκόλντμπλατ.
Η κυκλοφορία του δίσκου πραγματοποιήθηκε στις 15 Νοεμβρίου του ίδιου έτους σε παραγωγή του Λέοναρντ Τσες, μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess" σε συνεργασία με την "MCA". Η πρώτη έκδοση του σε μορφή CD έγινε το 1987 και επανεκδόθηκε το 2001 σε καλύτερη ποιότητα και με τέσσερα επιπλέον κομμάτια, ηχογραφημένα στο Σικάγο, μερικές ημέρες πριν την συναυλία του Νιούπορτ.
Το περιοδικό "Rolling Stone" έχει κατατάξει το συγκεκριμένο άλμπουμ στην θέση # 348 της λίστας με τους 500 καλύτερους δίσκους όλων των εποχών, όπως και στην δωδέκατη θέση των πενήντα καλύτερων ζωντανών δίσκων όλων των εποχών. Οι κριτικές που έλαβε υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να του δίνει την άριστη βαθμολογία των πέντε αστέρων, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 3,9 / 5, ενώ θετικές κριτικές απέσπασε από τα "Southwest Blues", "Blues Access" και "All About Jazz".
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "At Newport 1960" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Muddy Waters Κατηγορία:Άλμπουμ του 1960
Χριστόδουλος Μπανίκας
Ο Χριστόδουλος (Χρήστος) Μπανίκας (20 Μαΐου 1978) είναι Έλληνας σκακιστής, με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του. Έχει κατακτήσει συνολικά οκτώ ατομικά πρωταθλήματα Ελλάδος και έχει ανακηρυχθεί γκραντ μάστερ.
Διακρίσεις
Ο Μπανίκας γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1978 και διαμένει στη Θεσσαλονίκη. Το 1990, σε πολύ μικρή ηλικία κατέκτησε το πρωτάθλημα κάτω των 12 ετών και το 1993 το πρωτάθλημα κάτω των 16 ετών, με το πρωτάθλημα κάτω των 20 να ακολουθεί το 1996. Για πρώτη φορά αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδας το έτος 2000. Έκτοτε ήταν συνεχώς νικητής ως και το 2005. Το 2008 επέστρεψε στις νίκες, όπως και το 2009, οπότε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στην Ηλεία κατέκτησε τον όγδοο πανελλήνιο τίτλο του.
Το 2001 στον αγώνα άνθρωπος εναντίον μηχανής αντιμετώπισε τον υπολογιστή Deep Junior και ηττήθηκε.
Στυλ παιχνιδιού
Ο τρόπος που παίζει ο Μπανίκας διακρίνεται για την πολύπλοκη τακτική του. Με τα μαύρα συνήθως παίζει την Σικελική Άμυνα εναντίον του 1.ε4. Με τα λευκά έχει προτίμηση στο 1.δ4, όμως περιστασιακά παίζει  1. Νζ3 ή 1.γ4.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπανικας
Μονή Φανερωμένης Κυζίκου
Η Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης (Kirazlı Manastırı) ήταν μοναστήρι δυτικά της υψηλότερης κορυφής του Δίνδυμου όρους, στο κέντρο περίπου της Χερσονήσος της Κυζίκου, στην σημερινή Τουρκία.
Ιστορία
Η Μονή φαίνεται ότι είχε κτιστεί στο μέρος όπου υπήρχε αρχαίος ναός της Ρέας ή της Κυβέλης που είχαν ιδρύσει οι Αργοναύτες τον 7ο αιώνα π. Χ. Η Μονή λειτουργούσε χωρίς διακοπή από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους μέχρι και το 1922. Με φιρμάνι που εκδόθηκε λίγο μετά την Άλωση της Πόλης, οι καλόγεροι της Μονής απαλλάσσονταν από φόρους.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η Μονή αποτελούνταν από μια μικρή εκκλησία και μερικά ξύλινα δωμάτια. Από το 1895 και για τρεις σχεδόν δεκαετίες η Μονή γνώρισε αναγέννηση και μεγάλη ακμή, καθώς χτίστηκαν 99 κελιά σε δύο ορόφους περιμετρικά της λαμπρής λιθόκτιστης εκκλησίας η οποία ήταν αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και γιόρταζε στις 23 Αυγούστου. Η πανήγυρη συγκέντρωνε προσκυνητές από την περιοχή της Κυζίκου, αλλά και από την Κωνσταντινούπολη, τα χωριά της Προποντίδας, του Ελλησπόντου, του Ευξείνου και της Μυσίας. Μετά την ανακαίνισή της, η Μονή είχε σημαντικά έσοδα τόσο από την πανήγυρη αυτή, όσο από την αξιοποίηση και καλλιέργεια των κτημάτων της, η οποία απέφερε περίπου 1000 χρυσές λίρες τον χρόνο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσει, τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα, αντιδικία για την κυριότητα της Μονής ανάμεσα στους κατοίκους της Περάμου και αυτούς της Αρτάκης. Το 1899 η δημογεροντία της Περάμου ζήτησε από το Πατριαρχείο να έχει τον έλεγχο των μοναστηριακών εσόδων, προκειμένου να χρηματοδοτεί τη λειτουργία των σχολείων της πόλης, με το επιχείρημα ότι η Μονή βρισκόταν εντός των ορίων της Περάμου. Οι Αρτακηνοί όμως, με το επικεφαλής τους τον Μητροπολίτη Κυζίκου Νικόδημο (1861-1900), ήταν αντίθετοι. Την διαμάχη επέλυσε το 1903 ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ Μεγαλοπρεπής, καθιστώντας τη Μονή σταυροπηγιακή και αποφασίζοντας να διαμοιράζει τα έσοδά της κατά 60% στην Πέραμο και 40% στην Αρτάκη και τα γύρω χωριά.
Τα έργα ολοκληρώθηκαν κυρίως χάρις στις προσπάθειες του Μητροπολίτη Κυζίκου Κωνσταντίνου Αλεξανδρίδη (1900-1903) και στις δωρεές Χριστιανών. Στην εκκλησία της Μονής φυλασσόταν η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Φανερωμένης, η οποία πιστεύεται ότι είναι έργο του Αποστόλου Λουκά και παριστάνει την Θεοτόκο ως Οδηγήτρια να κρατάει στην αγκαλιά της τον Χριστό. Το 1922 η εικόνα αυτή, η οποία θεωρείται από τις σημαντικότερες που διασώζονται, μεταφέρθηκε από τους Αρτακηνούς στην Κωνσταντινούπολη και έκτοτε βρίσκεται στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι.
Η Μονή σήμερα
Σήμερα σώζονται μόνο ερείπια της Μονής, περιτριγυρισμένα από πυκνή βλάστηση.
Στις 23 Αυγούστου του 2015, μετά από πάνω από εννιά και πλέον δεκαετίες εγκατάλειψης και σιωπής, στη Μονή Παναγίας Φανερωμένης Κυζίκου λειτούργησε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, και έκτοτε ο εορτασμός καθιερώθηκε κάθε χρόνο. Την ίδια ημερομηνία τελείται «Σύναξη της Παναγίας της Φανερωμένης» στην Νέα Αρτάκη Χαλκίδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Κυζίκου Κατηγορία:Μοναστήρια στην Τουρκία
Κίτσενερ
Το αγγλικό όνομα Κίτσενερ μπορεί να αναφέρεται σε:
Οικογένεια Στράτου
Η οικογένεια Στράτου είναι παλαιά οικογένεια πολιτικών ηπειρώτικης καταγωγής.
Γενικά στοιχεία
Προερχόμενοι από την Ήπειρο, διασπάστηκαν σε δύο κλάδους: σε αυτόν της Πάργας και σε αυτόν του Ασπροποτάμου. Μέλη της έγιναν αρματολοί, συμμετείχαν δε σε διάφορες πολεμικές συγκρούσεις, όπως στον τουρκοβενετικό πόλεμο. Συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821 και μετά την ανεξαρτησία της χώρας έλαβαν σημαντικές θέσεις, εκλεγόμενοι βουλευτές κ.λπ..
Χοσέ δε Ερμοσίγια
Ο Χοσέ δε Ερμοσίγια (José de Hermosilla, Τζερένα, Μπαδαχόθ, 1715 - Λεγανές, 1776) ήταν Ισπανός αρχιτέκτονας και στρατιωτικός μηχανικός. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες της Ισπανίας τον 18ο αιώνα.
Βιογραφία και έργο
Εργάστηκε μαζί με τον Τζοβάνι Μπατίστα Σακέτι και Μπεντούρα Ροδρίγεθ στο Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης. Ακολουθώντας τις τάσεις της εποχής, ταξίδεψε στην Ιταλία όπου γνώρισε τον Φερνάντο Φούγκα, που υπήρξε μια από τις ισχυρότερες επιρροές του. Συνέχισε τη συνεργασία του με τον Ροδρίγεθ τόσο στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο όσο και στη συγγραφή ενός εγχειριδίου γεωμετρίας ενώ συμμετείχε στο ταξίδι του Χουάν ντε Μπιγιανουέβα στην Ανδαλουσία με σκοπό την ανάλυση και περιγραφή των αραβικών μνημείων της περιοχής. Από το 1756 εργάστηκε ως στρατιωτικός μηχανικός (σε περιπτώσεις όπως την εκστρατεία στην Πορτογαλία)· αναφορικά με την αστική αρχιτεκτονική συνέγραψε το πρώτο σχέδιο για το Γενικό Νοσοκομείο της Μαδρίτης (σήμερα Μουσείο Βασίλισσα Σοφία) ενώ υπήρξε ο πρώτος αρχιτέκτονας που σχεδίασε την νέα πολεοδομική μορφή της λεωφόρου του Πράδο, έχοντας την υποστήριξη του φίλου του, Κόμη της Αράντα. Εν τέλει το μεγαλεπίβολο σχέδιο της λεωφόρου πραγματοποιήθηκε από τον ανταγωνιστή του Μπεντούρα Ροδρίγεθ που εκμεταλλεύτηκε τον παραγκωνισμό του κόμη και τα οικονομικά προβλήματα των έργων για να αναλάβει ο ίδιος την αποπεράτωσή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αρχιτέκτονες