cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οττόνε Κανέλλα
Το όνομα του Κανέλλα περιλαμβάνεται σε πράξη που υπογράφουν μέλη της οικογένειας των Γκριμάλντι. Παντρεύτηκε μία Αδελασία, της οποίας η καταγωγή δεν είναι γνωστή, και απέκτησε μαζί της τα εξής τέκνα: τον Ρουβάλδο, τον Μπελαμούτο, τον Οττόνε, τον Κάρολο, τον Βουλζανέτο, την Άννα και τον Γριμάλδο. Το επώνυμο «Κανέλλα», που πιθανώς να σχετίζεται με την εισαγωγή στη Γένοβα του μπαχαρικού κανέλα κατά την Α΄ Σταυροφορία, συνέχισε να υφίσταται μέχρι τον 16ο αιώνα.
Γιούριε Λεάνκα
Πρωθυπουργός
Διορίστηκε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός στις 25 Απριλίου 2013 μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Μολδαβίας να αποτρέψει τον εκ νέου διορισμό του εν ενεργεία πρωθυπουργού Βλαντ Φιλάτ στη θέση που κατείχε από το 2009. Τον Μάιο του 2013, η Λεάνκα προτάθηκε από το PLDM ως υποψήφιος πρωθυπουργός. Στις 15 Μαΐου, διορίστηκε Πρωθυπουργός από τον Πρόεδρο Νικόλαε Τιμόφτι και προσκλήθηκε να σχηματίσει κυβέρνηση. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν μέχρι τις 29 Μαΐου 2013, όταν ο Φιλοευρωπαϊκός Συνασπισμός μεταξύ του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (PLDM), του Δημοκρατικού Κόμματος (PDM) και μιας αποσχισθείσας παράταξης από το Φιλελεύθερο Κόμμα (PL), δηλαδή το Φιλελεύθερο Μεταρρυθμιστικό Κόμμα (PLR), συμφωνήθηκε. Η νέα κυβέρνηση έλαβε την υποστήριξη της Βουλής με 58 ψήφους στις 30 Μαΐου και ορκίστηκε στις 31 Μαΐου.
Βατιάς Μεσσηνίας
Κτίρια και αξιοθέατα
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από αγροικίες και δεν διαθέτει κτίρια διαφόρων κοινωνικών δραστηριοτήτων ή εκκλησία, καθώς οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στους Γαργαλιάνους και τον Μάραθο. Κοντά στον οικισμό βρίσκεται το εκκλησάκι της Παναγούλας του Λαγκουβάρδου (Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου), το οποίο υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας και στο οποίο κάθε χρόνο γιορτάζεται η Εορτή της Παναγίας, παραμονή και ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο. Σημαντικό αξιοθέατο στην περιοχή του Βατιά είναι η Παραλία του Λαγκουβάρδου.
Οττόνε Κανέλλα
Σύμφωνα με την Αμερικανίδα ιστορικό Αν Έντουαρντς: «ήταν μια φιλόδοξη οικογένεια, που διψούσε για εξουσία και πλούτη. Η οικογένεια, που ανήκε στους Γιβελλίνους (υπέρ των Γερμανών Αυτοκρατόρων) στη μακροχρόνια πάλη μεταξύ των Παπών (Γουέλφοι) με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ήρθε σε αντιπαλότητα τις οικογένειες Ντόρια και Σπινόλα (που ανήκαν στους Γουέλφους).»''
Γιούριε Λεάνκα
Υποψηφιότητα για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Ο Λεάνκα συμμετείχε στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 2019 στη Ρουμανία ως υποψήφιος ευρωβουλευτής για το κόμμα PRO Romania, που ιδρύθηκε πρόσφατα του Βίκτορ Πόντα.
Οττόνε Κανέλλα
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Γκριμάλντι
Βατιάς Μεσσηνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Γιούριε Λεάνκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μολδαβίας Κατηγορία:Μολδαβοί πολιτικοί
Ζονατάν Μπορλέ
Ο Ζονατάν Μπορλέ είναι Βέλγος αθλητής του στίβου. Εξειδικεύεται στα 400 μέτρα.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1988 στο Βέλγιο. Ο αδελφός του, Κεβίν, είναι και αυτός δρομέας 400 μέτρων. Το 2008, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου δεν προκρίθηκε στον τελικό των 400 μέτρων. Στο αγώνισμα της σκυταλοδρομίας 4x400 η Βελγική ομάδα κατάφερε να τερματίσει 4η, ενώ είχε ήδη καταρρίψει δύο φορές το εθνικό ρεκόρ δύο φορές στο αγώνισμα (στον ημιτελικό και στον τελικό). Στα τέλη του 2008, ο Τζόναθαν μαζί με τον αδελφό του, Κεβίν, μετακόμισαν από το Βέλγιο στο Ταλαχάσι της Φλόριντα.
Στα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2010 κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο στα 4x400 μέτρα σκυταλοδρομία. Δύο χρόνια μετά, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012 στο Ελσίνκι ήταν χρυσός στα 4x400 μ. σκυτ. Την ίδια επιτυχία είχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016, αλλά και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018. Στην ίδια διοργάνωση κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα, πίσω από τον Μάθιου Χάντσον-Σμιθ και τον αδελφό του Κεβίν, που κέρδισε το αργυρό.
Παραπομπές
Μπορλε Μπορλέ Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Βασίλειος Καραπάνος
Ο Βασίλειος Καραπάνος (1878-1948) υπήρξε Έλληνας δικηγόρος και υπουργός στη διορισμένη από τους Γερμανούς κυβέρνηση Ράλλη. Ήταν επίσης βουλευτής και γερουσιαστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αμφιλοχία το 1878. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Βάλτου το 1905 και στη συνέχεια βουλευτής Άρτας (1910) και Βάλτου (1923). Το 1932 εξελέγη γερουσιαστής (αριστίνδην εκ της Βουλής και Γερουσίας) και επανεξελέγη το 1933. Χρημάτισε υπουργός Εθνικής Προνοίας στην κατοχική κυβέρνηση Ιωάννη Ράλλη (29 Απριλίου 1943-15 Ιουνίου 1944) (διορισμένη από τις γερμανικές αρχές Κατοχής).
Πέθανε το 1948.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Πρόνοιας Κατηγορία:Βουλευτές Βάλτου Κατηγορία:Βουλευτές Άρτας Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας
Πριγκίπισσα Σοφία της Ελλάδας
Η Σοφία της Ελλάδας και της Δανίας (26 Ιουνίου 1914 - 3 Νοεμβρίου 2001) ήταν το τέταρτο παιδί και κόρη του Ανδρέα της Ελλάδας και της Αλίκης του Μπάττενμπεργκ. Η Αλίκη ήταν κόρη του Λουδοβίκου του Μπάττενμπερκ από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ.
Γέννηση
Η Πριγκίπισσα Σοφία γεννήθηκε στις 26 Ιουνίου 1914 στο Θερινό Ανάκτορο Μον Ρεπό της Κέρκυρας. Ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη αδελφή του Φίλιππου της Ελλάδας, μετέπειτα Δούκα του Εδιμβούργου ως συζύγου της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Είχε επίσης τρεις αδελφές: την Μαργαρίτα του Χοενλόε-Λάνγκεμπουρκ, την Θεοδώρα της Βάδης και την Καικιλία της Έσσης.
Μέσω του πατέρα της, ήταν εγγονή του Γεωργίου Α΄ της Ελλάδας και της Όλγας Κωνσταντίνοβνας της Ρωσίας, εγγονής του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας. Η μητέρα της ήταν εγγονή της Αλίκης, δεύτερης κόρης της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και του Αλβέρτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον Χριστόφορο της Έσσης(-Κάσσελ) (1901 - 1943) στις 15 Δεκεμβρίου 1930 στο Κρόνμπεργκ στο Βερολίνο και απέκτησαν τρεις κόρες και δυο γιους:
και σε δεύτερο γάμο τον Γεώργιο Γουλιέλμο του Αννοβέρου (1915 - 2006), γιο του Ερνέστου Αυγούστου Γ΄ του Μπράουνσβαϊγκ, στις 23 Απριλίου 1946 στο Σάλεμ της Βάδης και απέκτησαν δυο γιους και μια κόρη:
Μέχρι το θάνατό της, η Σοφία ήταν συχνή επισκέπτης του αδελφού της Φιλίππου και της νύφης της, Ελισάβετ Β΄. Ήταν ανάδοχος του γιου τους Εδουάρδου, Κόμη του Ουέσσεξ. Η Σοφία ήταν συχνά σε εκδηλώσεις, όπως στην ετήσια Επίδειξη Ίππων του Ουίνδσορ με την παρουσία του αδελφού της και της οικογένειάς του.
Η Σοφία απεβίωσε στις 3 Νοεμβρίου 2001 στο Μόναχο.
Τίτλοι
Τιμητικές Διακρίσεις
Παραπομπές
Σοφία της Ελλάδας και της Δανίας Σοφία της Ελλάδας και της Δανίας Σοφία της Ελλάδας και της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Έσσης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου
Απολλώνιος ο Ηροφίλειος
Ο Απολλώνιος ο Ηροφίλειος ήταν ιατρός, ο οποίος άκμασε το δεύτερο μισό του 1ου αι. π.Χ. ή το αργότερο το πρώτο μισό του 1ου μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια. Υπήρξε οπαδός του Ηροφίλου, διάσημου ιατρού της ελληνιστικής περιόδου, ιδρυτή ομώνυμης ιατρικής σχολής, και μαθητής του Χρυσέρμου.
Υπήρξε σύγχρονος του Στράβωνα, ο οποίος τον μνημονεύει ως ιατρό, που ανήκει στη Σχολή του Ηροφίλου. Επίσης, ο Αθήναιος ο Nαυκρατίτης στο έργο του Δειπνοσοφισταί αναφέρεται στον Απολλώνιο τον Ηροφίλειο και το σύγγραμμά του Περὶ μύρων. Ο Γαληνός, από τον οποίο προέρχεται το μεγαλύτερο μέρος των γνώσεών μας για τον Απολλώνιο και ειδικότερα για το φαρμακολογικό του έργο, τον αποκαλεί ως ὁ Ἀπολλώνιος ή Ἀπολλώνιος ὁ Ηροφίλειος.
Έργα
Από τα έργα του, τα οποία έχουν απολεσθεί, είναι γνωστοί τρεις τίτλοι:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Τζιοβάνι Μπαλμπί ντι Ρομπέκο
Ο Τζιοβάνι "Μίνο" Μπαλμπί ντι Ρομπέκο (ιταλικά : Giovanni Balbi di Robecco) (Γένοβα 19 Νοεμβρίου 1893- Νόλε 24 Νοεμβρίου 1964 ) ήταν Ιταλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και ποδοσφαιριστής. Καταγόταν από παλιά οικογένεια ευγενών της Αλεσσάντρια που κατείχαν τον τίτλο του κόμη. Μετά από μικρή καριέρα στο ποδόσφαιρο ασχολήθηκε με την αντισφαίριση κατακτώντας τίτλους.
Καριέρα στο ποδόσφαιρο
Έπαιξε ποδόσφαιρο στην Τζένοα όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα δεύτερων ομάδων το 1904 νικώντας στον τελικό την Γιουβέντους. Ήταν στους αναπληρωματικούς της δεύτερης ομάδας κι την επόμενη χρονιά έπαιξε στον αγώνα με την Αντρέα Ντόρια (4-0) όπου η Τζένοα κέρδισε την πρόκριση στα ημιτελικά της περιφέρειας Λιγουρίας.
Στην Τζένοα έπαιξε πέντε σεζόν κι έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ομάδα στις 9 Μαρτίου 1905 σε αγώνα εναντίον της Μιλανέζε. Την χρονιά αυτή η Τζένοα κατέλαβε την δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Ιταλίας με τον Μπαλμπί να έχει δύο συμμετοχές.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Στην αντιφαίριση ήταν μέλος του "τένις κλαμπ Γένοβας", όπου γράφτηκε αφού σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1905.
Ήταν πρωταθλητής Ιταλίας στο απλό το 1914, 1921, 1926 και 1927, στο διπλό αντρών ήταν πρώτος το 1914, 1920, 1921, 1922 και το 1926. Το 1914 κέρδισε το διεθνές τουρνουά της Νάπολης.
Με την Ιταλία έπαιξε στο Κύπελλο Ντέιβις δύο φορές. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας το 1920 στο απλό όπου αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο και στο διπλό αντρών όπου με συμπαίκτη τον Τσέζαρε Κολόμπο αποκλείστηκαν στα προημιτελικά.
Αφρόδας
Ο Αφρόδας ήταν ιατρός ο οποίος έζησε περί το δεύτερο μισό του 1ου αι. μ.Χ. Αποσπάσματα των έργων του έχουν διασωθεί μέσω του Αρχιγένη και του Γαληνού. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη φαρμακολογία και έγραψε μεγάλο αριθμό φαρμακολογικών έργων καθώς είναι συχνές οι παραθέσεις από τον Γαληνό χωρίων με τον χαρακτηρισμό «ἐκ τῶν ᾿Αφρόδα». Επίσης, φαίνεται ότι ο Ανδρόμαχος ο νεότερος εκτιμούσε ιδιαίτερα το έργο του Αφρόδα. Σε σύνολο δεκαέξι αναφορών στη Γαληνική Συλλογή σχετικά με φαρμακοθεραπείες του Αφρόδα οι επτά περιέχονται σε αποσπάσματα έργων του Ανδρομάχου.
Πηγές
Κουτρούμπας Δημήτριος. Η Οδοντιατρική στον Αρχαίο Κόσμο. Ερευνητική Μονογραφία. Αθήναː Ε.Κ.Π.Α. 2016.
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Σούπερ Λιγκ (ράγκμπι λιγκ)
Η Σούπερ Λιγκ (αγγλικά: Super League), γνωστή και ως Betfred Super League λόγο της υφιστάμενης χορηγίας από την Betfred, είναι το κορυφαίο επαγγελματικό διασυλλογικό πρωτάθλημα ράγκμπι λιγκ στο Βόρειο ημισφαίριο. Στο πρωτάθλημα μετέχουν δώδεκα ομάδες: έντεκα από την Αγγλία και μία από τη Γαλλία. Οι καναδικοί και οι ουαλικοί σύλλογοι που μετέχουν επίσης στην Αγγλική Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ, μπορούν επίσης να προκριθούν. Αν και είναι γνωστή στο Ηνωμένο Βασίλειο ως Σούπερ Λιγκ, αναφέρεται διεθνώς ως Ευρωπαϊκή Σούπερ Λιγκ (ESL). H Σούπερ Λιγκ ξεκίνησε το 1996, αντικαθιστώντας το Πρωτάθλημα της Αγγλικής Ομοσπονδίας Ράγκμπι Λιγκ (RFL Championship) και μεταβαίνοντας από χειμώνα σε καλοκαιρινή περίοδο. Η Λιντς Ρίνος είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος στη Σούπερ Λιγκ, έχοντας κερδίσει 7 τίτλους. Ωστόσο, οι Γουίγκαν Γουόριορς είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος συνολικά, έχοντας κερδίσει 21 βρετανικά πρωταθλήματα.
Κάθε ομάδα δίνει 23 αγώνες μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουλίου: 11 αγώνες εντός έδρας, 11 αγώνες εκτός έδρας και έναν αγώνα Μαγικό Σαββατοκύριακο (Magic Weekend) σε ουδέτερο γήπεδο. Μετά από 23 παιχνίδια, οι ομάδες εισέρχονται στη φάση Σούπερ 8 (Super 8), όπου οι κορυφαίες οκτώ ομάδες αγωνίζονται μεταξύ τους για άλλη μια φορά. Οι τέσσερις πρώτες προχωρούν στα πλέι-οφ (play-off) που οδηγούν στο Μεγάλο Τελικό (Grand Final, πρώην Τελικός Πρωταθλήματος, Championship Final) ο οποίος καθορίζει την πρωταθλήτρια. Οι υπόλοιπες τέσσερις ομάδες μετέχουν σε αγώνες διαβάθμισης με τις τέσσερις πρώτες ομάδες του Πρωταθλήματος (Championship) στο Οι Προκριθέντες (The Qualifiers) με σκοπό τον καθορισμό των ομάδων που θα συμμετέχουν στη Σούπερ Λιγκ της επόμενης περιόδου. Η πρωταθλήτρια της Σούπερ Λιγκ παίζει με την πρωταθλήτρια της Νάσιοναλ Ράγκμπι Λιγκ της Αυστραλασίας στο Γουόρλντ Κλαμπ Τσάλεντζ στην αρχή της περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ράγκμπι λιγκ Κατηγορία:Πολυεθνικά επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα
Αδελαΐδα του Άιλενμπουργκ
Η Αδελαΐδα, γερμ.: Adelheide von Eilenburg von Wettin (c. 1030 - 26 Ιανουαρίου 1071) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν γερμανίδα ευγενής, κόρη του μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκ (= Κάτω Λουσατίας) και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ντέντι Α΄ μαργράβου του Σαξονικού Όστμαρκ και της πρώτης συζύγου του Όντας της Λουσατίας, κόρης του Τήτμαρ μαργράβου του Σαξονικής Όστμαρκ.
Οικογένεια
Το 1060 παντρεύτηκε τον Eρνέστο ων Μπάμπενμπεργκ μάργραβο της Αυστρίας· ήταν η πρώτη του σύζυγος. Είχαν παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαργραβίνες της Γερμανίας Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Δούκισσες της Αυστρίας
Τσέζαρε Κολόμπο
Ο Τσέζαρε Κολόμπο (ιταλικά : Cesare Colombo) (Λα Σπέτσια 1899 - 1945), ήταν Ιταλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Στο εθνικό πρωτάθλημα της Ιταλίας ήταν πρώτος στο απλό το 1919 και το 1922, στο διπλό αντρών το 1913, 1919, 1921, 1922, και στο διπλό μεικτό το 1919, 1920 και το 1925.
Είχε συμμετάσχει στο "International Lawn Tennis Challenge" το 1920, το 1922, και το 1925. Στο Γουίμπλεντον το 1922 όπου δεν κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο. Στο Ρολάν Γκαρός συμμετείχε το 1926 όπου αποκλείστηκε πάλι στον πρώτο γύρο. Συμμετείχε και στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα σε σκληρό τερέν το 1921 και το 1923, στο Διεθνές πρωτάθλημα της Ιταλίας και σε άλλα μικρότερα τουρνουά.
Στο Κύπελλο Ντέιβις συμμετείχε με την Ιταλία το 1922, 1923, 1924 και το 1925 σημειώνοντας 11 ήττες.
Είχε συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας το 1920 στο απλό όπου αποκλείστηκε στον δεύτερο γύρο και στο διπλό αντρών όπου με συμπαίκτη τον Μίνο Μπαλμπί αποκλείστηκαν στα προημιτελικά και στο διπλό μεικτό με συμπαίκτρια την Ροζέτα Γκαλιαρντί αποκλείστηκαν στον δεύτερο γύρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές της αντισφαίρισης
Αγαθάγγελος Γαβριηλίδης
Ο Αγαθάγγελος Γαβριηλίδης ή Σχολάριος (1818 – 26 Απριλίου 1893) ήταν μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Ο Αγαθάγγελος γεννήθηκε στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και το 1848 χειροτονήθηκε επίσκοπος και έγινε μητροπολίτης Σβορνικίου. Το 1861 μετατέθηκε στη Μητρόπολη Δράμας, ενθρονιζόμενος στις 23 Μαΐου 1861 ως διάδοχος του καθαιρεθέντος για οικονομικά σκάνδαλα Μελετίου. Τέλος, το 1872 ο Αγαθάγγελος μετατέθηκε στη Μητρόπολη Εφέσου, διαδεχόμενος τον επίσης παυθέντα Παΐσιο Β΄, ενώ στη Δράμα τον διαδέχθηκε ο Ιωαννίκιος Οικονόμου. Η ενθρόνιση του Αγαθαγγέλου στην Έφεσο έγινε στις 25 Μαΐου 1872 και ο ιεράρχης διεποίμανε τη Μητρόπολη της Εφέσου μέχρι την ημέρα του θανάτου του, στις 26 Απριλίου 1893, οπότε τον διαδέχθηκε ο μετέπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντίνος Βαλιάδης.
Ο Αγαθάγγελος διετέλεσε επίσης τοποτηρητής του Οικουμενικού Θρόνου δύο φορές για σύντομα χρονικά διαστήματα, το 1863 και το 1878. Συμπατριώτης του από τη Μαγνησία και προστατευόμενός του υπήρξε ο μετέπειτα μητροπολίτης σε διάφορες μητροπόλεις (μεταξύ των οποίων επίσης οι της Δράμας και της Εφέσου) Αγαθάγγελος Κωνσταντινίδης (γεννήθηκε το 1864), με τον οποίο δεν πρέπει να συγχέεται.
Αλκυώνα Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αλκυώνα βρίσκεται στα παράλια του Θρακικού πελάγους. Απέχει 31 χλμ. νοτιοδυτικά από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 30 χλμ. νότια-νοτιοανατολικά από την Κομοτηνή, μόλις 6 χλμ. νοτιοδυτικά από τους Προσκυνητές, των οποίων θεωρείται παραλία. Δίπλα και δυτικά είναι το Κρυονέρι και το Προσκοπικό Κέντρο "Αλκυών" Ροδόπης ενώ δίπλα και ανατολικά οι Λεύκες. Η παραλία της είναι αμμουδερή με ομπρέλες, παιδική χαρά, γήπεδο μπάσκετ και σε απόσταση 500 μέτρων από αυτήν υπάρχει ιδιωτικό camping.
Κοντά στην παραλιακή οδό έχουν βρεθεί κέραμοι της κλασσικής περιόδου, λαβές από αμφορείς, αβαφή όστρακα καθώς και αρχαίο οικοδομικό υλικό. Έχει αναφερθεί επίσης η ανεύρεση νομίσματος της αρχαίας Mαρώνειας του 4ου αιώνα π.X. Βορειοδυτικά και σε απόσταση 300 μέτρα εντοπίστηκαν όστρακα μελαμβαφών αγγείων, βάσεις οξυπύθμενων αμφορέων, κεραμίδια στέγης καθώς και θεμέλια κτισμάτων ενώ από τη θάλασσα ανασύρθηκε μαρμάρινο άγαλμα ιματιοφόρου ανδρικής μορφής το οποίο βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Mουσείο Kομοτηνής.
Διοικητικά
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Προσκυνητών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τους Προσκυνητές, τις Λεύκες, το Κρυονέρι και τον Προφήτη Ηλία αποτελούν την τοπική κοινότητα Προσκυνητών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 6 κατοίκους.
Μάχη του Κρεμμυδίου
Η μάχη του Κρεμμυδίου ήταν πολεμικό επεισόδιο της Επανάστασης του 1821, κατά το οποίο ο αιγυπτιακός στρατός του Ιμπραήμ πασά νίκησε αποφασιστικά τους Έλληνες επαναστάτες, δημιουργώντας ασφαλές προγεφύρωμα για τη συνέχιση της εισβολής του στην Πελοπόννησο.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Το χειμώνα του 1825 ο Ιμπραήμ αποβιβάστηκε στη Μεθώνη. Οι Έλληνες τότε ήταν διαιρεμένοι σε δύο στρατόπεδα. Οι πρόκριτοι της Πελοποννήσου, που παραμερίστηκαν από τους νησιώτες και τους Ρουμελιώτες στο Εκτελεστικό σώμα, με σύμμαχο και τον Κολοκοτρώνη, δεν αναγνώρισαν τη νέα κυβέρνηση μετά τις εκλογές του 1824 και καλούσαν το λαό σε ανταρσία. Οι Ρουμελιώτες εισέβαλαν στην Πελοπόννησο, προκαλώντας καταστροφές, και έπιασαν τους προκρίτους της Πελοποννήσου μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τους φυλάκισαν στην Ύδρα. Το ίδιο έκαναν και στον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον οποίο φυλάκισαν στην Ακρόπολη και μάλιστα στη συνέχεια τον δολοφόνησαν μέσα στη φυλακή του.
Έτσι οι Έλληνες δε μπόρεσαν να σταματήσουν την αποβίβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Τότε η κυβέρνηση υπό τον Γεώργιο Κουντουριώτη, διόρισε αρχηγό τον Υδραίο πλοίαρχο Κυριάκο Σκούρτη, για να αποτρέψει τη διείσδυση του Ιμπραήμ στο εσωτερικό της Μεσσηνίας και, κατά συνέπεια, της Πελοποννήσου. Η επιλογή αυτή του Εκτελεστικού επέφερε μεγάλη αναστάτωση στο στράτευμα, καθώς ο Κουντουριώτης, τυφλωμένος από τοπικισμό, παραμέρισε ικανούς στρατιωτικούς όπως ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο Αναστάσιος Καρατάσος και ο Κίτσος Τζαβέλας, δίνοντας την αρχηγία σε άνθρωπο άπειρο από πόλεμο ξηράς.
Στη συνέχεια, ο Ιμπραήμ πολιόρκησε τα κάστρα του Παλαιοκάστρου και Νεοκάστρου στην Πύλο. Εμπρός από αυτά, οι επαναστάτες είχαν κάποιες αρχικές επιτυχίες, ιδιαίτερα ο Μακρυγιάννης στο Παλαιόκαστρο και οι Μακεδόνες υπό τον Αναστάσιο Καρατάσο στη μάχη της Σχινόλακκας.
Ο Σκούρτης επέλεξε την περιοχή του χωριού Κρεμμύδι, μεταξύ Μεθώνης και Ναυαρίνου (Πύλου), για να περιμένει τον Ιμπραήμ, μαζί με πρόσθετα στρατεύματα από Σουλιώτες, Ρουμελιώτες και Μακεδόνες, υπό τις διαταγές των Κίτσου Τζαβέλα, Κώστα Μπότσαρη, Καραϊσκάκη, Χατζηχρήστου και Καρατάσου. Στο στρατόπεδο του Κρεμμυδιού είχε καταφθάσει, με εντολή του Κουντουριώτη, και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος.
Η μάχη
Ο Σκούρτης έδωσε στις δυνάμεις του ημικυκλική παράταξη, όπου στο άκρο αριστερό, στους λόφους γύρω από το χωριό, οχυρώθηκαν σε ταμπούρια οι Καρατάσος, Μπότσαρης και Χατζηχρήστος. Στο δεξιό άκρο των επαναστατών, μέσα στο χωριό, πήραν θέσεις οι Καραϊσκάκης και Τζαβέλας. Στο κέντρο των Ελλήνων, σε μικρή κοιλάδα, στάθηκαν οι άνδρες του Σκούρτη, χωρίς να έχουν κατασκευάσει ταμπούρια, καθώς ο αρχηγός τους έλεγε πως δεν τα χρειάζονταν αφού είχαν για ταμπούρια τα σπαθιά τους.
Όπως ήταν φυσικό, ο ικανότατος Ιμπραήμ δε θα μπορούσε να αφήσει αυτή την ιδανική ευκαιρία ανεκμετάλλευτη και επέλεξε να χτυπήσει τους Έλληνες στο ευάλωτο σημείο της παράταξής τους, δηλαδή στο κέντρο που κατείχε ο Σκούρτης, διατάζοντας έφοδο με εφ' όπλου λόγχη. Ο Μπότσαρης επιχείρησε να βοηθήσει τον Σκούρτη, αλλά δε μπόρεσε, καθώς το αιγυπτιακό ιππικό, διαβαίνοντας με ταχύτητα μια ανηφορική χαράδρα που θεωρούνταν απροσπέλαστη στους ιππείς, περικύκλωσε τα άκρα των Ελλήνων. Ο ίδιος ο Μπότσαρης κυκλώθηκε και παραλίγο να πιαστεί αιχμάλωτος. Τελικά, οι Έλληνες, κυκλωμένοι από παντού, διέσπασαν πολεμώντας τον κλοιό, αφήνοντας πίσω τους γύρω στους 600 νεκρούς.
Συνέπειες
Η διάλυση του στρατού του Σκούρτη από τον Ιμπραήμ στο Κρεμμύδι είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τους Έλληνες. Οι επαναστάτες σκορπίστηκαν στα γύρω χωριά και εντάθηκε και πάλι η διαμάχη Ρουμελιωτών και Μοραϊτών, πολλοί δε Ρουμελιώτες δολοφονήθηκαν. Οι Ρουμελιώτες οπλαρχηγοί επιτέθηκαν με σκληρές και υβριστικές εκφράσεις στον Σκούρτη, ιδιαίτερα μάλιστα ο Καραϊσκάκης και τελικά, οι Ρουμελιώτες αποσύρθηκαν με τους άντρες τους στη Στερεά Ελλάδα, η οποία είχε αρχίσει ήδη να υφίσταται την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων του Κιουταχή.
Από την πλευρά των Αιγυπτίων, η νίκη του Ιμπραήμ τού έδωσε την ευκαιρία να τελειώσει τις πολιορκίες των κάστρων του Ναυαρίνου και να διεισδύσει ανενόχλητος στην κυρίως Μεσσηνία και από εκεί στην υπόλοιπη Πελοπόννησο.
Από άποψη τακτικής, η μάχη αυτή έδειξε στους Έλληνες την ανωτερότητα της ευρωπαϊκής τακτικής και την ανάγκη να γενικευθεί ο θεσμός του τακτικού στρατού. Χαρακτηριστικά, ο φιλέλληνας Ιταλός Ρομέι (Romei), ο οποίος υπηρετούσε στο στρατό του Ιμπραήμ, έγραψε την επομένη της μάχης στον συμπατριώτη του στρατηγό Ροσαρόλ (Rosaroll) στο Ναύπλιο, συνιστώντας να εφοδιαστούν οι Έλληνες με ξιφολόγχες ώστε να μπορούν να αντιστέκονται στις επιθέσεις του τακτικού πεζικού και ιππικού. Χωρίς αυτές, θα αμύνονταν αποκλειστικά από απόσταση, επιφέροντας μικρές μόνο απώλειες στον εχθρό. Οι πρώτοι που κατανόησαν την ανωτερότητα της τακτικής των Αιγυπτίων ήταν οι Ρουμελιώτες, παρά το ότι, προκειμένου να ενθαρρύνουν τον Κουντουριώτη, απέδωσαν την ήττα στην κακή τύχη. Οι Πελοποννήσιοι οπλαρχηγοί χρειάστηκε να υποστούν τις δικές τους σοβαρότατες ήττες από τον Ιμπραήμ, όπως αυτές στο Μανιάκι και την Τραμπάλα, με νέες τραγικές απώλειες, προκειμένου να κατανοήσουν και εκείνοι τη δυσάρεστη αυτή αλήθεια.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Το τάβλι
Το τάβλι είναι μονόπρακτο θεατρικό έργο του Έλληνα θεατρικού συγγραφέα Δημήτρη Κεχαΐδη, που γράφτηκε το 1971 και παραστάθηκε πρώτη φορά το 1972 από το Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, σε σκηνοθεσία του ίδιου, και με πρωταγωνιστές τους Νικήτα Τσακίρογλου και Γιάννη Μόρτζο.
Το έργο - εμπνευσμένο από μια παρόμοια σκηνή (δυο άνθρωποι που παίζουν τάβλι ένα καλοκαιρινό απόγευμα στο Θησείο) που είδε ο συγγραφέας -είναι μια λαϊκή κωμωδία χαρακτήρων που αναδεικνύει την νοοτροπία του Νεοέλληνα για εύκολο πλουτισμό, νοοτροπία που ο συγγραφέας "προφητικά" διείδε ήδη από την δεκαετία του 1970, καθώς αυτή ξεφεύγει από την σφαίρα της πραγματικότητας και μετατρέπεται σε φαντασίωση.
Το έργο θεωρείται από τα εμβληματικότερα της μεταπολεμικής ελληνικής δραματουργίας, αφού πέτυχε να παρουσιάσει και να καυτηριάσει με τρόπο λιτό αλλά γλαφυρό, την νοοτροπία του Νεοέλλληνα, ανοίγοντας το δρόμο για τους μετέπειτα Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς να ασχοληθούν πάμπολλες φορές με το θέμα αυτό. Όπως επισημαίνει και ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, πρωταγωνιστής σε μια από τις πρόσφατες παραστάσεις του έργου, ''«Είναι από τα πιο ενδιαφέροντα έργα και από άποψη χαρακτηριολογίας και από τα πιο σημαντικά μεταπολεμικά έργα του ελληνικού θεάτρου. Γιατί είναι κι ένα έργο που έχει ιδιαίτερο χιούμορ, έχει έντονο το λαϊκό στοιχείο, την αρνητική πλευρά των χαρακτήρων οι οποίοι ταυτόχρονα είναι και λαμόγια, αλλά και συμπαθείς κι έχει και μια πικρή αλήθεια κάτω από το χιούμορ. Νομίζω ότι είναι από τα εμβληματικότερα έργα της νεοελληνικής δραματουργίας». ''
Το έργο όπως τονίζει ο συγγραφέας του, πρέπει να παίζεται μαζί με το άλλο μονόπρακτό του, «Τη Βέρα» καθώς αποτελούν ένα δίπτυχο, δείχνοντας τις δυο όψεις που παίρνει η τάση της φυγής του Νεοέλληνα από την πραγματικότητα: από τη μια, στο παιχνίδι, Το τάβλι - από την άλλη στην ερωτική κατάκτηση  «Η Βέρα». Συγκεκριμένα, ο θεατρικός κριτικός, Θόδωρος Κρητικός γράφει το 1972, σε κριτική του στην εφημερίδα Ακρόπολις: «Τα δυο μονόπρακτα αποτελούν την ουσιαστικότερη μέχρι σήμερα συμβολή για την δημιουργία οργανικής θεατρικής τέχνης στον τόπο μας. Η τερατολογική ευφορία του κειμένου, η συνειρμική λογική του, η βέβηλη σάτιρα και το πνεύμα της σύγχρονης ασυμβίβαστης αμφισβήτησης που αυτή εκφράζει, η αχαλίνωτη ζωϊκή ενέργεια του διαλόγου και η καραγκιοζίστικη πολλές φορές χυδαιότητά του, κάνουν τα δίδυμα μονόπρακτα του Δημήτρη Κεχαΐδη, έργα πρωτοποριακά για το θέατρό μας - μη την ουσιαστικότερη σημασία της λέξης "πρωτοποριακός" ».
Υπόθεση του έργου
Δυο συγγενείς εξ αγχιστείας, ο Φώντας και ο Κόλλιας, κάθονται ένα καλοκαιρινό Κυριάτικο απομεσήμερο στην αυλή του σπιτιού τους στο Θησείο, να παίξουν μια παρτίδα τάβλι. Ο Φώντας, που είναι γαμπρός του Κόλλια, είναι ο τύπος του "αεριτζή", που επειδή θέλει να πετύχει γρήγορα και εύκολα "την καλή", προσπαθεί πάντα να "στήσει" δουλειές, ενώ τα προς το ζήν τα κερδίζει από τα χρήματα των στοιχημάτων που κερδίζει παίζοντας σχεδόν όλη μέρα τάβλι. Ο Κόλλιας από την άλλη, είναι λαχειοπώλης που παντρεύτηκε την αδερφή του Φώντα, την Καλλιόππη, ενώ γράφει τα απομνημονεύματά του από την περίοδο της Κατοχής και της Αντίστασης, που ελπίζει, όταν θα βρει τα χρήματα, να καταφέρει να τα εκδώσει. Κατά την διάρκεια του έργου, ο Φώντας αναλώνεται στην προσπάθεια να πείσει τον Κόλλια να συμμετάσχει στο τελευταίο "μεγάλο σχέδιο" που έχει σκεφτεί.
Συγκεκριμένα, σκέφτεται ότι αν ναυλώσει ένα καράβι και πάει στην Μπιάφρα, που είναι γεμάτη πεινασμένους μαύρους, θα καταφέρει να τους προσελκύσει, να τους μεταφέρει στην Ελλάδα και να τους μισθώνει σε κτήματα προκειμένου να δουλεύουν στα χωράφια. Εκείνο που του χρειάζεται μόνο είναι το αρχικό κεφάλαιο να ναυλώσει το καράβι, που σύμφωνα με τις πληροφορίες που πήρε, ανέρχεται στο ποσόν των 50.000 δραχμών. Αλλά και γι' αυτό έχει σκεφτεί την πιο "εύκολη και γρήγορη λύση": με δόλωμα την αδερφή του και γυναίκα του Κόλλια, Καλλιόπη, την οποία θα στείλει να δουλέψει και να ξελογιάσει έναν τυφλό, γέρο, πλούσιο και μόνο του, γνωστό τους, τον κ. Συμεωνίδη, θα εξαναγκάσει τον κ. Συμεωνίδη να δώσει το αναγκαίο κεφάλαιο.
Κατά την διάρκεια του έργου, ο Φώντας ξετυλίγει το σχέδιο προσπαθώντας να πείσει τον πολύ διστακτικό γαμπρό του. Ο Κόλλιας που ήταν συμμέτοχος και σε προηγούμενες τέτοιες "δουλειές", όπως οι δουλειές με τους "σωλήνες" και με "τα γουρούνια", επίσης ευφάνταστα σχέδια του Φώντα που απέτυχαν παταγωδώς,  αρνείται να συμμετάσχει αυτή τη φορά - πολύ δε περισσότερο που ο  κουνιάδος του, του ζητάει τώρα να επιτρέψει και την "εκπόρνευση" της γυναίκας του.
Κατά την διάρκεια της κουβέντας θυμώνουν, κοροϊδεύουν, βρίζουν, απειλούν ο ένας τον άλλο, -καθώς βρίσκουν την ευκαιρία να εκφράσουν την πραγματική γνώμη που έχει ο ένας για τον άλλο- αλλά στο τέλος, -και αφού ο Φώντας με επιδεξιότητα πατάει πάνω στο αδύνατο σημείο του Κόλλια, τα χρήματα για την έκδοση του βιβλίου του - φιλιώνουν, ο Κόλλιας συμφωνεί, και φεύγουν μαζί με προορισμό το καφενείο να παίξουν μια παρτίδα τάβλι, να οικονομήσουν τα χρήματα που χρειάζονται για το λεωφορείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:1974 Κατηγορία:Θεατρικά έργα Δημήτρη Κεχαΐδη
National Archives and Records Administration (ΗΠΑ)
Η National Archives and Records Administration (NARA) (ο όρος στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως «Διοίκηση Εθνικών Αρχείων και Τεκμηρίων») είναι ανεξάρτητη διοικητική υπηρεσία του κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών που είναι υπεύθυνη για τη διατήρηση και την τεκμηρίωση κυβερνητικών και ιστορικών αρχείων. Επίσης είναι εξουσιοδοτημένη να διαχειρίζεται την ελεύθερη ή μη πρόσβαση στα  έντυπα  που απαρτίζουν τα Εθνικά Αρχεία. Η NARA είναι υπεύθυνη για τη διατήρηση και τη δημοσίευση των  αυθεντικών και έγκυρων αντιγράφων των πράξεων του Κογκρέσου, των  προεδρικών οδηγιών και των ομοσπονδιακών κανονισμών. Η NARA είναι υπεύθυνη για την επικύρωση, επαλήθευση και διαβίβαση των ψήφων του Εκλεκτορικού Κολλεγίου στο Κογκρέσο. αλλά και για την παρακολούθηση και επικύρωση της διαδικασίας των Συνταγματικών τροποποιήσεων.
Η Υπηρεσία στεγάζει τα κεντρικά γραφεία της, στα οποία μεταξύ άλλων ιστορικών εγγράφων - εκτίθενται και τα «ιδρυτικά κείμενα του κράτους των Η.Π.Α.» (η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών και η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Πολίτη) σε ιδιόκτητο κτίριο στην Ουάσινγκτον.
Ιστορία
Μετά από σύσταση της πρώτης Επιτροπής Χούβερ το 1949, τα Εθνικά Αρχεία τοποθετήθηκαν στη νεοσύστατη Διοίκηση Γενικών Υπηρεσιών (GSA). Η NARA έλαβε επίσημα την ανεξαρτησία της από τη GSA με την ψήφιση του νόμου περί διαχείρισης αρχείων του 1984, γεννώντας έτσι τον θεσμό που υπάρχει σήμερα.
Τον Μάρτιο του 2006, αποκαλύφθηκε από τον Αρχειοφύλακα των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια δημόσια ακρόαση ότι υπήρχε μνημόνιο συνεννόησης μεταξύ του NARA και διαφόρων κυβερνητικών υπηρεσιών για μία «εκ νέου ταξινόμηση», δηλαδή την κατάργηση της δημόσιας πρόσβασης, ορισμένων εγγράφων στο όνομα της εθνικής ασφάλειας, και να γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε οι ερευνητές να είναι απίθανο να ανακαλύψουν τη διαδικασία (το πρόγραμμα επαναταξινόμησης των ΗΠΑ). Ένας έλεγχος έδειξε ότι περισσότερο από το ένα τρίτο των αρχείων που αφαιρέθηκαν από το 1999 δεν περιείχαν ευαίσθητες πληροφορίες. Το πρόγραμμα είχε αρχικά προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί το 2007.
Το 2008, το NARA ανακοίνωσε ότι δεν θα αρχειοθετούσε κυβερνητικούς ιστότοπους κατά τη διάρκεια της μετάβασης, μετά τη διενέργεια αναλύσεων το 2000 και το 2004. Το αρχείο Ιστού End of Term δημιουργήθηκε ως απάντηση σε αυτό.
Το 2010, το Εκτελεστικό Διάταγμα 13526 δημιούργησε το Εθνικό Κέντρο Αποχαρακτηρισμού για να συντονίσει τις πρακτικές αποχαρακτηρισμού μεταξύ των πρακτορείων, να παρέχει ασφαλείς υπηρεσίες εγγράφων σε άλλες υπηρεσίες και να ελέγχει τα αρχεία που βρίσκονται στην φύλαξη του NARA για αποχαρακτηρισμό.
Ως μέρος του ρόλου του στη λήψη και τον έλεγχο της ταυτότητας των ψήφων του Εκλογικού Κολλεγίου, η υπηρεσία υποκλοπή και απέρριψε πλαστά πιστοποιητικά επαλήθευσης από συμμάχους του Τραμπ σε επτά πολιτείες, σε μια προσπάθεια να ακυρώσει τις προεδρικές εκλογές του 2020 για τον πρώην πρόεδρο.
Σημαντικά ιστορικά αρχεία που φυλάσσονται στη NARA
Πηγή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταίροι της Παγκόσμιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης
5η Συμφωνία (Μότσαρτ)
240px|thumb|right|O Μότσαρτ, περίπου στην ηλικία που έγραψε τη Συμφωνία. Η 5η Συμφωνία σε Σι ύφεση μείζονα, K. 22 (γερμανικά: Sinfonie B-Dur Köchelverzeichnis 22) είναι μία συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, η οποία γράφτηκε στη Χάγη το 1765, κατά την περιοδεία της οικογένειάς του. Κατά την παραμονή του στη Χάγη, ο Μότσαρτ ασθένησε βαριά, και πιθανώς αυτή τη Συμφωνία την έγραψε κατά την περίοδο της ανάρρωσής του.
Ενορχήστρωση και δομή
Η συμφωνία γράφτηκε για τα εξής μουσικά όργανα: 2 όμποε, 2 κόρνο και έγχορδα.
Η Συμφωνία αποτελείται από τρία μέρη:
Και τα τρία μέρη είναι χρωματισμένα κυρίως από το κόρνο. Το πρώτο μέρος ανοίγει με ευχάριστο Σι ύφεση μείζονα, και ακολουθείται από ένα πιο λυπητερό δεύτερο μέρος σε Σολ ελάσσονα. Το φινάλε κλείνει με ένα θορυβώδες μικρής διάρκειας τέλος. Το άνοιγμα του τρίτου θέματος είναι δανεισμένο από το φινάλε κονσέρτου του Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ, τον οποίον ο Μότσαρτ είχε συναντήσει κάνα χρόνο πριν στο Λονδίνο. Το ίδιο θέμα θα εμφανιζόταν σε κατοπινή, εμφανώς, πιο ώριμη δουλειά του Μότσαρτ: το φινάλε της Β΄ Πράξης της όπερας μπούφα του 1786 Οι Γάμοι του Φίγκαρο, K. 492.
Αγαθάγγελος Γεωργιάδης
Ο Αγαθάγγελος Γεωργιάδης (1850 – 25 Ιουλίου 1928) ήταν μητροπολίτης Θήρας.
Ο Αγαθάγγελος γεννήθηκε στους Λαπαναγούς Καλαβρύτων. Σπούδασε θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετέπειτα πήγε για σπουδές στη Γερμανία (Μόναχο και Βερολίνο), όπου πήρε και διδακτορικό. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, υπηρέτησε ως σχολάρχης σε γυμνάσια της Αχαΐας μέχρι το 1894, οπότε μετά από πρόταση του τότε Μητροπολίτη Αθηνών Γερμανού Καλλιγά, διορίσθηκε εφημέριος στον ελληνικό ναό της Αγίας Πετρουπόλεως, τότε πρωτεύουσας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Εκεί ανέπτυξε πλουσιότατη δράση και συνδέθηκε στενά με την τσαρική Αυλή. Το 1907 εκλέχθηκε Επίσκοπος Θήρας, διαδεχόμενος τον αποβιώσαντα Νικόδημο Σακελλαρίδη, και παρέμεινε σε αυτή τη θέση από την ενθρόνισή του στις 26 Οκτωβρίου 1907 μέχρι την ημέρα του θανάτου του στις 25 Ιουλίου 1928 (από το 1922 και ύστερα φέροντας τον τίτλο του Μητροπολίτη Θήρας). Εκεί διακρίθηκε για το σημαντικό φιλανθρωπικό έργο του. Τον διαδέχθηκε ο Άνθιμος Τσάτσος, έως τότε Επίσκοπος Βρεσθένης. Μέχρι σήμερα ο Αγαθάγγελος Γεωργιάδης είναι ο μοναδικός Επίσκοπος ή Μητροπολίτης Θήρας που έφερε το επισκοπικό όνομα «Αγαθάγγελος».
Πηγές
Αγαθαγγελος Γεωργιαδης
Τζίνο ντε Μαρτίνο
Ο Τζίνο ντε Μαρτίνο (ιταλικά : Gino De Martino), ήταν Ιταλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και διοικητικός παράγοντας του ίδιου αθλήματος.
Ο Μαρτίνο το 1894 έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Ιταλικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης και ταυτόχρονα ήταν και αθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν ο πρώτος πρωταθλητής Ιταλίας το 1895 στο απλό αλλά και στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον αδελφό του Ουμπέρτο.
Ήταν ο πρώτος Ιταλός αντισφαιριστής που αγωνίστηκε σε τουρνουά Γκράντ Σλαμ, το 1911 έπαιξε στο Γουίμπλεντον όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο. Την ίδια χρονιά (1911) ήταν και πάλι πρωταθλητής Ιταλίας στο απλό και παίρνει μια σημαντική νίκη επί του Άντονι Γουίλντινγκ στο Γουίμπλεντον.
Κώστας Μπαντουβάς
Ο '''Κωνσταντίνος Ι. Μπαντουβάς''' (1934) είναι Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός. Υπήρξε συνεργάτης του Σοφοκλή Βενιζέλου, του Νικήτα Βενιζέλου και του Ανδρέα Παπανδρέου.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1958, σε ηλικία 24 ετών, έγινε ιδιαίτερος γραμματέας του Σοφοκλή Βενιζέλου. Τότε γνωρίστηκε και με τον Γεώργιο Παπανδρέου. Επίσης διετέλεσε διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου της Λέσχης Φιλελευθέρων Αθηνών.
Μεταπολιτευτικά αρχικά συντάχθηκε με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις (μετέπειτα ΕΔΗΚ) όπως οι περισσότεροι κεντρώοι. Το 1980, απεχώρησε από την ΕΔΗΚ και προσχώρησε στο Κόμμα Φιλελευθέρων του Νικήτα Βενιζέλου, όπου ανέλαβε Γενικός Γραμματέας. Μετά την προσχώρηση του Παύλου Βαρδινογιάννη στο Κόμμα των Φιλελευθέρων, το 1983, αποχώρησε και τελικά προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ, λόγω της παλαιάς γνωριμίας του με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Διετέλεσε για πολλά χρόνια βουλευτής Ηρακλείου, ενώ διετέλεσε και Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, από το 1986 μέχρι το 1988.
Κοινοβουλευτική θητεία
Διετέλεσε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής για θέματα της Oρθοδοξίας, ενώ υπήρξε μέλος και της εξεταστικής επιτροπής για το Φάκελο της Kύπρου (1986 - 1988).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μεταφορών και Επικοινωνιών
Ηχώ της Πόλης
Η Ηχώ της Πόλης είναι ομογενειακή εφημερίδα που εκδίδεται στην Κωνσταντινούπολη από τον δημοσιογράφο και ομογενή Ανδρέα Ρομπόπουλο, με έδρα τη συνοικία Μπέγιογλου. Η εφημερίδα ασχολείται με θέματα που αφορούν την Ελληνική κοινότητα της Τουρκίας αλλά και με θέματα που απασχολούν τόσο την Ελλάδα, τη Τουρκία και τη Μέση Ανατολή όσο και τον Ελληνισμό της διασποράς γενικότερα. Η εφημερίδα από το 2016 διατίθεται προς πώληση σε όλα τα περίπτερα της Ελλάδας. Η εφημερίδα έχει επίσης ραδιοφωνική εκπομή η οποία εκπέμπεται μέσω διαδικτύου, με αρκετό από το κοινό της να είναι Έλληνες της διασποράς.
Ιστορία
Η εφημερίδα ιδρύθηκε το 1979 από τον Χαράλαμπο Ρομπόπουλο και μετά τον θάνατο του την έκδοση την ανέλαβε ο γιος του Ανδρέας Ρομπόπουλος, ο οποίος έχει το επάγγελμα του ανταποκριτή σε μέσα ενημέρωσης.
Αναφορές
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Τουρκία στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα
Στρατώνας Σελιμιγιέ
Ο Στρατώνας Σελιμιγιέ (τουρκικά: Selimiye Kışlası) είναι στρατώνας του τουρκικού στρατού που βρίσκεται στην περιοχή Σκούταρι στο ασιατικό τμήμα της Κωνσταντινούπολης της Τουρκίας. Κατασκευάστηκε αρχικά το 1800 από τον σουλτάνο Σελίμ Γ΄ για τους στρατιώτες του νεοσύστατου Νιζάμ-ι Τζεντίντ (κυριολεκτικά «Νέα Τάξη») στο πλαίσιο των οθωμανικών στρατιωτικών μεταρρυθμιστικών προσπαθειών. Οι στρατώνες χρησιμοποιούνται ως έδρα της 1ης Στρατιάς του τουρκικού στρατού ξηράς. Επίσης, ο βορειότερος πύργος του στρατώνα χρησιμοποιείται ως μουσείο.
Ιστορία
Ο αρχικός ξύλινος στρατώνας σχεδιάστηκε από τον Κρικόρ Μπαλιάν. Καταστράφηκε το 1806 με την επανάσταση των Γενίτσαρων, οι οποίοι ήταν ενάντια στις μεταρρυθμίσεις. Με παραγγελία του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, η ανοικοδόμηση του στρατώνα άρχισε το 1825 και ολοκληρώθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1828. Πρόκειται για ένα γιγαντιαίο ορθογώνιο κτίριο 200 m × 267 m (656 ft × 876 ft). Η κατασκευή έχει τρεις ορόφους σε τρεις πτέρυγες και δύο ορόφους μόνο στην ανατολική πτέρυγα λόγω της κλίσης του εδάφους. Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του σουλτάνου Αμπντούλ Μετζίτ Α΄, ο στρατώνας ανακαινίστηκε δύο φορές, πρώτα το 1842–43 και πάλι το 1849–50. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, σε κάθε μία από τις τέσσερις γωνίες προστέθηκε ένας πύργος ύψους επτά επιπέδων, δίνοντας στο στρατώνα την εμφάνιση που έχει σήμερα.
Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου (1854-56), ο στρατώνας διατέθηκε στο βρετανικό στρατό, ο οποίος βρισκόταν καθ' οδόν από τη Βρετανία στην Κριμαία. Μετά την άφιξη των στρατευμάτων του 33ου και 41ου στο μέτωπο, ο στρατώνας μετατράπηκε σε προσωρινό στρατιωτικό νοσοκομείο. Στις 4 Νοεμβρίου 1854, η Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ έφτασε στο Σκούταρι με 37 εθελοντές νοσηλευτές. Φρόντισαν χιλιάδες τραυματίες και μολυσμένους στρατιώτες μέχρι να επιστρέψει στην πατρίδα της το 1857 ως ηρωίδα. Περίπου 6.000 στρατιώτες πέθαναν στο Στρατώνα Σελιμιγιέ κατά τη διάρκεια του πολέμου, κυρίως ως αποτέλεσμα της επιδημίας χολέρας. Οι νεκροί θάφτηκαν σε ένα οικόπεδο δίπλα στο στρατώνα, το οποίο έγινε αργότερα το Νεκροταφείο Χαϊντάρπασα.
Τοποθεσία
Ο Στρατώνας Σελιμιγιέ βρίσκονται στη συνοικία Χαρέμ μεταξύ Σκουταρίου και Καντίκιοϊ, κοντά στη Θάλασσα του Μαρμαρά. Ο αυτοκινητόδρομος που συνδέει τον τερματικό σταθμό ακτοπλοϊκών επιβατηγών σκαφών και τον τερματικό σταθμό υπεραστικών λεωφορείων με τον αυτοκινητόδρομο Κωνσταντινούπολης - Άγκυρας, διέρχεται πλησίον των στρατώνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές βάσεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Κριμαϊκός Πόλεμος
1,2-διοξετάνιο
μικρογραφία|Φωσφορίζοντα ραβδιά.
Το 1,2-διοξετάνιο (αγγλικά 1,2-dioxetane) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο C2H4O2, αν και συνήθως παριστάνεται με το γραμμικό τύπο του, 30x30εσ. Είναι ένα ετεροκυκλικό υπεροξείδιο, που το μόριό του περιέχει έναν τετραμελή δακτύλιο, με δυο (2) άτομα γειτονικά οξυγόνου και δυο (2) άτομα άνθρακα, επίσης γειτονικά. Μπορεί, ακόμη, να θεωρηθεί ότι είναι διμερής ένωση της μεθανάλης.
Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος 1,2-διοξετάνιο μπορεί, επίσης, να αναφέρεται (γενικότερα) σε μια σειρά «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» παραγώγων ενώσεων, αρκεί να περιέχουν έναν (τουλάχιστον) 1,2-διοξετανικό δακτύλιο, δηλαδή τετραμελή δακτύλιο με δύο (2) γειτονικά άτομα άνθρακα, δύο (2) άτομο οξυγόνου, επίσης γειτονικά, και κανένα διπλό δεσμό.
Κατά τη δεκαετία του 1960, βιοχημικοί ανακάλυψαν ότι κάποια παράγωγα του 1,2-διοξετανίου έχουν προσωρινή παρουσία ως ενδιάμεσα των αντιδράσεων, που είναι υπεύθυνες για τη βιοφωταύγεια των πυγολαμπίδων και ορισμένων άλλων πλασμάτων που παρουσιάζουν αυτό το φαινόμενο (της βιοφωταύγειας, δηλαδή). Η υπόθεση αυτή δεν έγινε δυνατό (ακόμη) να αποδειχθεί, γιατί τα κυκλικά υπεροξείδια με τετραμελείς δακτυλίους, δηλαδή τα 1,2-διοξετάνια, είναι αρκετά ασταθή, ώστε να δυσκολεύεται η άρτια μελέτη τους.
Αργότερα, το 1968, έγινε εφικτή η παραγωγή του πρώτου (σχετικά) σταθερού παραγώγου 1,2-διοξετανίου. Πιο συγκεκριμένα, παρασκευάστηκε η ένωση 3,3,4-τριμεθυλο-1,2-διοξετάνιο, ως κίτρινο διάλυμα σε βενζόλιο. Η παρασκευή αυτή πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτας, στο Έντμοντον του Καναδά. Όταν η ένωση αυτή θερμάνθηκε ως τους 333 K, άρχησε να διασπάται μαλακά, και όχι εκρηκτικά, όπως πολλά άλλα υπεροξείδια συνηθίζουν. Τα προϊόντα διάσπασής του 3,3,4-τριμεθυλο-1,2-διοξετανίου ήταν προπανόνη και αιθανάλη, και η διάσπαση συνοδεύτηκε με ταυτόχρονη εκπομπή μιας απαλής γαλάζιας ακτινοβολίας.
Το δεύτερο παράδειγμα θυγατρικού 1,2-διοξετανίου παρασκευάστηκε λίγο αργότερα: Η συμμετρική ένωση 3,3,4,4-τετραμεθυλο-1,2-διοξετάνιο παρατηρήθηκε με τη μορφή ανοικτοκίτρινων κρυστάλλων, που εξαχνώθηκαν, επαναποτέθηκαν και κρατήθηκαν σε ψυγείο. Η ένωση σχηματίζει διαλύματα σε βενζόλιο, τα οποία διασπώνται μαλακά, με ταυτόχρονη εκπομπή γαλάζιου φωτός. Προσθέτοντας ενώσεις που κανονικά φθορίζουν υπό την επίδραση υπεριώδους φωτός (UV), το εκπεμπόμενο γαλάζιο φως μπορεί να μεταβληθεί.
Η χημειοφωταύγεια των φωσφοριζώντων ραβδιών (και ανάλογων αντικειμένων) περιλαμβάνει τη χρήση 1,2-διοξετανοδιόνης (C2O4), που ανήκει επίσης στα θυγατρικά 1,2-διοξετάνια και διασπάται σε διοξείδιο του άνθρακα.
Άλλα θυγατρικά 1,2-διοξετάνια χρησιμοποιοὐνται σε κλινικές αναλύσεις, όπου η εκπομπή φωτός που παρουσιάζουν μπορεί να μετριέται ακόμη και σε μικρά επίπεδα συγκεντρώσεων των αντίστοιχων ενώσεων και επιτρέπει στους κλινικούς χημικούς να ανιχνεύουν πολύ μικρές συγκεντρώσεις διαφόρων συστατικών σωματικών υγρών.
Παραγωγή και ιδιότητες
Τα 1,2-διοξετάνια μπορούν να παραχθούν με πρώτη ύλη τα αντίστοιχα αλκένια με γενικό τύπο R2C=CR2, όπου τα όχι υποχρεωτικά ίδια R παριστάνουν αλκύλια ή άτομα υδρογόνου. Στα αλκένια αυτά επιδράται διοξυγόνο απλής κατάστασης, που προκύπτει με τη σειρά του φωτοχημικά από το συνηθισμένο, παρουσία ενός «ευαισθητοποιητή», που συνήθως είναι η οργανική χρωστική Rose Bengal: 30x30εσ Τα 1,2-διοξετάνια είναι ασταθή, και άλλα από αυτά αυθόρμητα και άλλα μετά από ήπια θέρμανση, αποσυνθέτονται σχηματίζοντας μία ή δύο καρβονυλικές ενώσεις και εκπομπή φωτός, ένα φαινόμενο που ονομάζεται χημειοφωταύγεια: 30x30εσ
Αναφορές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές ενώσεις Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Τυπικοί υδατάνθρακες Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις Κατηγορία:Οργανικά υπεροξείδια
Καπανδρίτι (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Καπανδρίτι μπορεί να αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
ChatZilla
Πρόσθετα
Το ChatZilla προσφέρει πολλά πρόσθετα (plugins), τα οποία επεκτείνουν τη λειτουργικότητα στην εμπειρία χρήστη του πρόσθετου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό Windows
Νέα Πύλη (Ιερουσαλήμ)
Η Νέα Πύλη (باب الجديد, Bab ij-Jdid) (השער החדש, HaSha'ar HeChadash) είναι η βορειοδυτική από τις πύλες της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ, η νεότερη από αυτές. Κτίστηκε το 1889 για να παρέχει άμεση πρόσβαση μεταξύ της Χριστιανικής Συνοικίας και των νέων γειτονιών, που αναπτυσσόταν συνέχεια έξω από τα τείχη. Η τοξωτή πύλη είναι καμωμένη με λιθοδομή. Η Νέα Πύλη κτίστηκε στο ψηλότερο σημείο του σημερινού τείχους, στα 790 m επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ονομασία
Η Νέα Πύλη ήταν το όνομα που χρησιμοποιούσε η οθωμανική διοίκηση. Ήταν επίσης γνωστή ως Πύλη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ (Bab es Sultan Abd ul Hamid) από τους άραβες εργάτες, για τον Οθωμανό σουλτάνο Aμπντούλ Χαμίτ Β΄ που επέτρεψε την κατασκευή της.
Δεν πρέπει να συγχέεται με το συγκρότημα της Νέας Πύλης του Δεύτερου Ναού, που αναφέρεται στο Βιβλίο του Ιερεμία (Jer 26:10; 36:10), που χρησίμευε ως είσοδος στην Αίθουσα των Λαξευμένων Λίθων του Μεγάλου Σανχεντρίν, και προηγουμένως ονομαζόταν Πύλη του Βενιαμίν.
Βυζαντινή περίοδος
Κατά τον 3ο και 4ο αι. το βόρειο τείχος ξαναχτίστηκε και βελτιώθηκε από τους Βυζαντινούς, χωρίς να αφήσει κάποια καταγραφή πύλης σε αυτόν τον τομέα των οχυρώσεων. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για πύλη που να προϋπήρχε σε αυτό το σημείο του τείχους, πριν από την κατάληψη της πόλης από τους Σταυροφόρους.
Σταυροφορική περίοδος
Υπάρχει μία άποψη ότι οι Σταυροφόροι είχαν μία πυλίδα (μικρή πύλη), που πήρε το όνομά της από το Τάγμα του Αγίου Λαζάρου, ακριβώς ανατολικά της οθωμανικής κατασκευής, για τη χρήση των στρατευμάτων που στάθμευαν στον Πύργο του Tανκρέδου (Πύργο του Γολιάθ). Ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών αποχέτευσης ομβρίων υδάτων και υπονόμων στην περιοχή, μπορεί να χρησιμοποιήθηκε και από τους ιππότες του Τάγματος των Λεπρών, που ήταν επίσης εκεί. Τα πρώτα αρχεία των Σταυροφοριών υποδηλώνουν, ότι το τείχος παραβιάστηκε μετά την πολιορκία των Σταυροφόρων με εντολή του Tανκρέδου, με τον πύργο να ονομαστεί στη συνέχεια από αυτόν. Η παραβίαση μπορεί αργότερα να μετατράπηκε σε πύλη.
Η πύλη των Σταυροφόρων μπορεί να σφραγίστηκε μετά την κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τον Σαλαντίν το 1187, επειδή δεν ήταν σύμφωνη με την αρχιτεκτονική τεχνοτροπία των οχυρώσεων, που χρησιμοποιούσαν οι μουσουλμανικοί στρατοί. Η προηγούμενη πύλη των Σταυροφόρων είχε «...μία είσοδο κυκλική, επάλξεις, και έναν πύργο που προεξείχε από τη γραμμή των οχυρώσεων».
Οθωμανική περίοδος
μικρογραφία|284x284εσ| Η Νέα Πύλη, δεκαετία του 1890. μικρογραφία| Η Νέα Πύλη κατά τη διάρκεια μαχών για την Ιερουσαλήμ, το 1948. μικρογραφία| Η Νέα Πύλη, 2009. Οι παλαιότερες πύλες πιθανότατα σφραγίστηκαν από το εξωτερικό τείχος, που κτίστηκε τη δεκαετία του 1530 από τον Σουλεϊμάν Α΄ τον μεγαλοπρεπή. Ωστόσο μία άλλη πύλη αναφέρθηκε τον 16ο αι., που ονομαζόταν Νέα Πύλη της Σερβικής Μονής, την οποία χρησιμοποιούσαν οι Φραγκισκανοί ενώ έκτιζαν την εκκλησία του Σωτήρος.
Κτίστηκε κατόπιν αιτήματος του Γάλλου προξένου, για να παρέχει πρόσβαση προς την Παλαιά Πόλη από τον Ξενώνα της Κυρίας Ημών, που ολοκληρώθηκε το 1886, και να παρέχει απευθείας στους Ρώσους χριστιανούς προσκυνητές που ζουν στο Ρωσικό συγκρότημα (εκτός των τειχών της Παλαιάς Πόλης). πρόσβαση στην εκκλησία του Παναγίου Τάφου στη Χριστιανική συνοικία. Ο κάιζερ Γουλιέλμος Β' κατά την επίσκεψή του στην Ιερουσαλήμ δεν μπήκε από τη Νέα Πύλη, αλλά (σε αντίθεση με τη δημοφιλή αυτή πεποίθηση) μπήκε από την «Τρύπα στο Τείχος», που έγινε για να μην χρειαστεί να κατεβεί από την άμαξά του, για να μπει στην πόλη.
Από την αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το αρχηγείο του Ροσέν Μπέη, του ανώτερου Οθωμανού στρατιωτικού αξιωματούχου στην περιοχή της Ιερουσαλήμ, βρισκόταν στον Ξενώνα της Κυρίας Ημών απέναντι από τη Νέα Πύλη.