cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαγγέλης Κτιστάκης
Βιογραφία
Ο Βαγγέλης Κτιστάκης γεννήθηκε στα Χανιά το 1907, γόνος εύπορης οικογένειας. Έκανε νομικές σπουδές στην Αθήνα και στο Βερολίνο όπου το 1930 αναγορεύτηκε διδάκτορας του εκεί Πανεπιστημίου με τη διατριβή του "Η ευθύνη των εφοπλιστών". Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ασπάστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και όταν επέστρεψε στην Κρήτη το 1932 εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Ήταν από τα πλέον μορφωμένα στελέχη του ΚΚΕ και γνώριζε αρκετές ξένες γλώσσες. Διώχθηκε επανειλημμένα και δούλεψε στον μηχανισμό της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Το κομματικό του ψευδώνυμο ήταν Ι. Αλεξίου.
Ηγήθηκε της μοναδικής ένοπλης εξέγερσης εναντίον της δικτατορίας του Μεταξά το 1938 στην Κρήτη. Συνεργάτης του ως βασικός εμπνευστής της εξέγερσης και καθοδηγητής της ήταν ο Αριστομένης Μητσοτάκης και ο Εμμανουήλ Μάντακας. Η αρχική επιτυχία της εξέγερσης είχε ως αποτέλεσμα να εφησυχάσουν οι αγωνιστές και τελικά να αποκατασταθεί ο έλεγχος από το καθεστώς. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης στην Κρήτη, ο Κτιστάκης διέφυγε στην Αθήνα και έζησε στην παρανομία. Το 1939-40 ήταν μέλος της λεγόμενης Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (ΠΚΕ). Το 1941 διαγράφηκε από το ΚΚΕ ως "προβοκάτορας" και "πεμπτοφαλαγγίτης", λόγω της συμμετοχής του στην ΠΚΕ, δεδομένου ότι θεωρούνταν κατασκεύασμα της Ασφάλειας. Αποκαταστάθηκε το καλοκαίρι του 1943 και στάλθηκε στην Κρήτη ως γραμματέας της Επιτροπής Κρήτης του ΚΚΕ. Το 1944 ορίστηκε πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής Κρήτης της ΠΕΕΑ.
Συνελήφθη από μεικτό απόσπασμα χωροφυλάκων και Γερμανών στα Χανιά, και εκτελέστηκε με τσεκούρι στις 16 Ιουνίου 1944. . Ο χωροφύλακας που τον αναγνώρισε και τον συνέλαβε τον κυνηγούσε προπολεμικά ενώ εκτελέστηκε αργότερα από μέλη του ΕΑΜ. Ο Κτιστάσκης βασανίστηκε, και αρνήθηκε να κάνει έστω και απλή αποκήρυξη της ιδεολογίας του όπως του ζητήθηκε, για να ζήσει.
Οικογένεια
Ο Κτιστάκης είχε παντρευτεί το 1933 την Ευαγγελία Παλίδου και απέκτησαν έναν γιο, το Γιάννη. Ο Γιάννης Κτιστάκης σπούδαζε μηχανικός στην Αγγλία και πνίγηκε στις 10 Μαΐου 1956, σε ηλικία 20 ετών, κατά τη διάρκεια υποβρυχίου ψαρέματος στα Χανιά. Η αδερφή του Μαρία Κτιστάκη ήταν παντρεμένη με τον στρατηγό Εμμανουήλ Μάντακα.
Επίσης, είχε παντρευτεί με δεύτερο γάμο στις αρχές του 1940 το μέλος και στέλεχος του ΚΚΕ Σταματία Βιτσαρά - Κτιστάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Εκτελεσθέντες αντιστασιακοί
Silent Hill 2 (επερχόμενο βιντεοπαιχνίδι)
Το Silent Hill 2 είναι η ανανεωμένη εκδοχή του Silent Hill 2, η οποία ανακοινώθηκε στην διαδικτυακή μετάδοση της Konami στις 19 Οκτωβρίου του 2022. Το παιχνίδι αποτελεί remake του αρχικού, το οποίο σημαίνει πως θα κυκλοφορήσει με ανανεωμένα γραφικά και επαναπροσδιορισμένα στοιχεία που αφορούν την εξέλιξη της ιστορίας, της μουσικής επένδυσης και του σχεδιασμού του περιβάλλοντος.
Το παιχνίδι θα αποτελεί αποκλειστική κυκλοφορία στο PlayStation 5 της Sony, ενώ θα κυκλοφορήσει και στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές (PC) μέσω της πλατφόρμας του Steam. Το παιχνίδι θα κυκλοφορήσει και σε άλλες πλατφόρμες μετά το πέρας της περιόδου ως αποκλειστική κυκλοφορία του PlayStation 5 (12 μήνες).
Το παιχνίδι αναπτύσσεται από την πολωνική Bloober Team, της οποίας γνωστές προσθήκες είναι το Blair Witch και το The Medium, ενώ χαρακτηριστική είναι η εμπλοκή και μελών της τέως Team Silent: του Μασαχίρο Ίτο, ο οποίος αποτέλεσε σχεδιαστή των χαρακτήρων των πρώτων τεσσάρων παιχνιδιών του franchise, καθώς και του Άκιρα Γιαμαόκα, ο οποίος αποτελεί τον βασικό μουσικό συνθέτη της σειράς.
Παιχνίδι
Το παιχνίδι όπως εμφανίστηκε και στην παρουσίασή του θα είναι εφοδιασμένο με την λειτουργία third-person, όπου η κάμερα θα ακολουθεί τον παίκτη από πίσω, δίνοντας μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία όσον αφορά την απεικόνιση του περιβάλλοντος, όπου αυτή ήταν περιορισμένη στο αρχικό παιχνίδι.
Παραγωγή
Το πρωταρχικό παιχνίδι Silent Hill 2 ανακοινώθηκε το 1999 μόλις μετά την κυκλοφορία του πρώτου Silent Hill και δημιουργήθηκε από την τέως Team Silent με χρονιά κυκλοφορίας το 2001. Το παιχνίδι αρχικά έλαβε ανάμεικτες κριτικές κυρίως εξαιτίας του δύσκολου τρόπου χειρισμού του παίκτη, ωστόσο με τα χρόνια το ίδιο απέκτησε ιδιαίτερη φήμη και σεβασμό, σε σημείο να θεωρείται ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του είδους του όλων των εποχών. Επιπλέον, από πολλούς έως και σήμερα το Silent Hill 2 θεωρείται ως η καλύτερη προσθήκη στην σειρά των βιντεοπαιχνιδιών του franchise, ενώ αναφορά έγινε τα προηγούμενα χρόνια για τα πρωτοποριακά γραφικά που είχε ως παιχνίδι για την εποχή του.
Στα πλαίσια αυτά, σχεδόν μια δεκαετία μετά προκειμένου το παιχνίδι να μεταφερθεί και να εκσυγχρονιστεί στην νέα τότε γενιά κονσόλων του PlayStation 3 και του Xbox 360, η Konami προχώρησε στην δημιουργία ενός soft-reboot του παιχνιδιού με σκοπό την βελτίωση της εμπειρίας και της απεικόνισης του περιβάλλοντος το οποίο θα γινόταν σε συνάρτηση με ένα εξίσου ανανεωμένο Silent Hill 3. Το όλο εγχείρημα με την κυκλοφορία του δέχτηκε αρκετές αρνητικές κριτικές κυρίως λόγω της χαμηλής ποιότητας γραφικών καθώς και της συχνής εμφάνισης σφαλμάτων κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, με αποτέλεσμα να θεωρείται ως από τις πιο αποτυχημένες προσθήκες στο franchise.
Στην συνέχεια, τον Ιούνιο το 2021, η πολωνική ομάδα παραγωγής παιχνιδιών Bloober-Team ανακοίνωσε την σύναψη μιας σημαντικής συμφωνίας με την Konami με σκοπό την συνεργασία για την αναπαραγωγή και επαναπροώθηση συγκεκριμένων τίτλων της εταιρείας. Στο σημείο αυτό η διαρροή πληροφοριών ήταν περιορισμένη και η ανακοίνωση παρέμεινε κυνική καθώς και η ίδια η Konami στο σημείο αυτό δεν επιχείρησε να δώσει περαιτέρω πληροφορίες για την εξέλιξη αυτή.
Τον Σεπτέμβριο του 2022 σχεδόν ένα και μισό χρόνο από την ανακοίνωση της Bloober Team διέρρευσαν στο διαδίκτυο στιγμιότυπα και φωτογραφίες ενός επικείμενου νέου παιχνιδιού το οποίο βρισκόταν σε στάδιο ανάπτυξης από την ίδια πυροδοτώντας τις φήμες την περίοδο εκείνη πως όντως η Konam iείχε ως σκοπό την αναβίωση ορισμένων για πολλά χρόνια ανενεργών franchise όπως και το Silent Hill. Οι φωτογραφίες οι οποίες αναπαράχθηκαν από ορισμένα άτομα της βιομηχανίας των οποίων στόχος είναι η διαρροή πληροφοριών για επικείμενα προς ανακοίνωση παιχνίδια κατέβηκαν σχεδόν άμεσα από την Konami, όπου η ίδια έκανε επίκληση παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων.
Τον Οκτώβριο το 2022, έπειτα από ανακοίνωση της Konami, το ανανεωμένο Silent Hill 2 παρουσιάστηκε στα πλαίσια της παρουσίασης του Silent Hill: Transmission, μαζί με άλλες τρεις νέες προσθήκες, το Silent Hill f, το Silent Hill: Townfall καθώς και το Silent Hill: Ascension. Στο πλαίσιο αυτό παρουσιάστηκε από την ίδια την Bloober Team η κύρια ιδέα πίσω από το εγχείρημα καθώς και αρκετές πληροφορίες σχετικά με την παραγωγή.
Κυκλοφορία
Έως και σήμερα δεν έχει ανακοινωθεί επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας η οποία τοποθετείται χρονικά εντός του 2023. Το παιχνίδι θα αποτελεί αποκλειστική κυκλοφορία στο PlayStation 5 της Sony, ενώ θα κυκλοφορήσει και στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές (PC) μέσω της πλατφόρμας του Steam. Το παιχνίδι θα κυκλοφορήσει και σε άλλες πλατφόρμες μετά το πέρας της περιόδου ως αποκλειστική κυκλοφορία του PlayStation 5 (12 μήνες).
Κινηματογραφική προσαρμογή
Στα πλαίσια της παρουσίασης του Silent Hill: Transmission ανακοινώθηκε και η έναρξη παραγωγής μιας νέας ταινίας η οποία δεν θα αποτελεί συνέχεια των προηγούμενων, δηλαδή του Silent Hill (2006) και του Silent Hill: Revelation (2012). Ο σκηνοθέτης της ταινίας θα είναι ο Christopher Gans ο οποίος σκηνοθέτησε και την πρώτη ταινία ενώ επιστρέφει ο παραγωγός Victor Hadida. Η ίδια η νέα ταινία θα αφοσιωθεί στην κινηματογραφική αναπαράσταση των γεγονότων που πλαισιώνουν το Silent Hill 2.
Τον Μάρτιο του 2023 ανακοινώθηκε πως τον πρωταγωνιστή James Sunderland θα τον υποδυθεί ο Jeremy Irvine και την γυναίκα του Mary Shepherd Sunderland η Hannah Emily Anderson.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επερχόμενα βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια μουσικής Άκιρα Γιαμαόκα Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Πολωνία Κατηγορία:Αμνησία στα βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 5 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Silent Hill Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Unreal Engine
Αρσέν Βενγκέρ
Ο Αρσέν Βενγκέρ (Arsène Wenger, 22 Οκτωβρίου 1949) είναι Γάλλος, αλσατικής καταγωγής, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και πρώην προπονητής της αγγλικής Άρσεναλ (1996-2018). Συγκαταλέγεται στους πλέον επιτυχημένους τεχνικούς της σύγχρονης ποδοσφαιρικής περιόδου. Φίλαθλοι και τύπος τον ονομάζουν "ο Καθηγητής" (Le Professeur) από την προσεγμένη εμφάνιση, το ύφος επιμελούς και γαλήνιου ατόμου, την ήπια –κυρίως παλαιότερα– συμπεριφορά και τη βαθιά γνώση του αθλήματος σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αγωνιστικό έργο
Ανέλαβε την ομάδα του βόρειου Λονδίνου την 1η Οκτωβρίου 1996 αντικαθιστώντας τον Μπρους Ρίοκ, για να αποτελεί ήδη τον μακροβιότερο της ιστορίας στην τεχνική της ηγεσία, κατόπιν συνεργασίας πάνω από 20 ετών. Παρότι ως παίκτης δεν είχε διακριθεί ιδιαίτερα, οι επαναστατικές του προπονητικές μέθοδοι και ιδέες μεταμόρφωσαν στην κυριολεξία αγωνιστικά τους Κανονιέρηδες, οι οποίοι διαχρονικά –από τη "χρυσή" ακόμα εποχή τους κατά το Μεσοπόλεμο– βαρύνονταν με τη φήμη του μη ελκυστικού θεάματος, εξελίσσοντάς τους σε ένα συγκρότημα που προσφέρει άκρως επιθετικό ποδόσφαιρο πλέον.
Τους έχει οδηγήσει σε σημαντικές επιτυχίες, όπως τη μόνη τους παρουσία σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ το 2006, τον αντίστοιχο του κυπέλλου UEFA το 2000 (ηττήθηκαν από τη Γαλατασαράι στη διαδικασία των πέναλτι), την ανάδειξη σε αήττητους πρωταθλητές Αγγλίας την περίοδο 2003-04 (αυξάνοντας το ρεκόρ των συνεχών αγώνων Α' κατηγορίας χωρίς ήττα στους 49, εκτεινόμενων σε τρεις περιόδους) και τα δύο νταμπλ τίτλων των 1998 (πριν συμπληρώσει διετία επικεφαλής τους) και 2002 (όπου για το πρωτάθλημα δεν ηττήθηκαν εκτός έδρας, σκοράροντας σε όλες τις 38 αναμετρήσεις του).
Στα 130 χρόνια του συλλόγου, είναι αυτός που τον οδήγησε στους περισσότερους εγχώριους –αλλά και γενικά– τίτλους μεγάλης εμβέλειας, συγκεκριμένα:
Η περίοδος 1996-97, όταν και ανέλαβε καθήκοντα την 9η από τις 38 αγωνιστικές του πρωταθλήματος, υπήρξε η μοναδική, μέχρι την περίοδο 2016-17 όπου δεν εξασφαλίστηκε –για 4 γκολ στην ισοβαθμία– συμμετοχή σε όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ. Έκτοτε καταγράφηκε αδιάλειπτη παρουσία, σταθερή δε έως και το 2017 πρόκριση στη φάση των 16 πλην του 1999, όπου η 3η θέση σε εκείνον έφερε τον "υποβιβασμό" στο κύπελλο UEFA και την πορεία προς τον τελικό του. Με την έναρξη της διοργάνωσης 2015-16, οι 18 συνεχόμενες φορές της Άρσεναλ σε όμιλο είναι λιγότερες από μόλις τις 19 της Ρεάλ Μαδρίτης (μόνη χωρίς αποκλεισμό στη δεδομένη φάση ), καθώς το ανάλογο σερί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ διακόπηκε το 2014.
Το γεγονός επιτρέπει στον Βενγκέρ να φθάσει –με περιθώρια να υπερβεί– τον παλαίμαχο συνάδελφο Άλεξ Φέργκιουσον της τελευταίας, σχετικά με τον αριθμό ρεκόρ των 18 συμμετοχών στο Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς διακοπή (αμφότεροι με το ίδιο σωματείο). Περαιτέρω στον ατομικό τομέα και τώρα σε κλίμακα χώρας, αποτέλεσε τον πρώτο μη Βρετανό νταμπλούχο προπονητή (ακολούθησε το 2010 ο Κάρλο Αντσελότι της Τσέλσι) και τον μοναδικό που το επανέλαβε, ενώ μοιράζεται το ρεκόρ –ανεξαρτήτως εθνικότητας– στις ανακηρύξεις σε κυπελλούχο.
Γενικότερη προσφορά
Στο Γάλλο τεχνικό πιστώνεται επίσης η εξασφάλιση πόρων για τη χρηματοδότηση υλοποίησης τόσο του προπονητικού κέντρου στο Λόντον Κόλνι (εργασίες 1998-1999), όσο και –σε υψηλότερο βαθμό– της καινούργιας και υπερσύγχρονης έδρας Στάδιο Έμιρατς (2004-2006). Οι οικονομικές αυτές δυνατότητες ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής που εφαρμόζει με αγορά νεαρών ταλαντούχων παικτών −διαφόρων εθνικοτήτων, όμως σπάνια Βρετανούς−, την ανάδειξή τους και μεταπώληση σε πολλαπλάσιο τίμημα. Το κόστους 15½ εκατομμυρίων ευρώ πρώτο ιδιόκτητο προπονητήριο του συλλόγου, δημιουργήθηκε αποκλειστικά μέσω των 35 της Ρεάλ Μαδρίτης τον Ιούλιο του 1999 για απόκτηση του Νικολά Ανελκά, ο οποίος 28 μήνες νωρίτερα υπήρξε με μόλις 760 χιλιάδες από την Παρί Σεν Ζερμέν η εναρκτήρια "επένδυση" της εποχής Βενγκέρ. Ο τελευταίος έχει αναφερθεί στην απόφαση ανέγερσης του Έμιρατς ως "τη σπουδαιότερη για την Άρσεναλ από το 1925 όταν το διοικητικό συμβούλιο επέλεξε να προσλάβει" τον έτερο θρύλο της τεχνικής της ηγεσίας Χέρμπερτ Τσάπμαν.
Οι δύο τους άλλωστε πρόκειται για τους μόνους που η προτομή τους κοσμεί εσωτερικό χώρο του γηπέδου, από κοινού με του τέως προέδρου Ντένις Χιλ-Γουντ (1962-1982, πατέρα του επόμενου μέχρι το 2013, Πίτερ). Ενώ εκείνων είχαν τοποθετηθεί στην παλαιά έδρα –επί σχεδόν ένα αιώνα– Χάιμπουρι αμέσως με το θάνατό τους (1934 και 1982), του Αλσατού αναρτήθηκε μαζί τους στο Έμιρατς και όντας αυτός όχι απλά εν ζωή, αλλά και ενεργό στέλεχος του σωματείου. Έρευνα του 2009 κατέδειξε ότι ο Βενγκέρ σημείωσε από το 2004 σε αγοραπωλησίες παικτών μέσο ετήσιο κέρδος 4,4 εκατομμύρια λίρες, πολύ ανώτερο κάθε προπονητή του αγγλικού ποδοσφαίρου. Την είδηση αναπαρήγαγαν με ενθουσιασμό τα μέσα ενημέρωσης, δεδομένου πως στην πρώτη του δεκαετία (1996-2006) οι Λονδρέζοι συνδύαζαν το πλούσιο θέαμα στο παιχνίδι τους με την αποτελεσματικότητα και τις διακρίσεις.
Κριτική
Οι παραπάνω οικονομικές επιλογές του Βενγκέρ (πωλήσεις, χρηματοδότηση κατασκευής εγκαταστάσεων) σε συνδυασμό με την παρατεταμένη έλλειψη τίτλων της Άρσεναλ από το 2006 (χρονιά όπου ως φιναλίστ πέτυχε την τελευταία της παρουσία σε ημιτελικά Τσάμπιονς Λιγκ, για να ακολουθήσουν μόλις δύο κύπελλα τα 2014, 2015 και η 3η ή συχνότερα 4η θέση στο πρωτάθλημα) διχάζουν τους οπαδούς της, ενώ αποτέλεσαν αιτίες δημόσιας κριτικής με αφετηρία ακόμη και τον Ουζμπέκο μεγαλομέτοχο (ποσοστό 30%) Αλισέρ Ουσμάνοφ. Κατά καιρούς τον στηρίζουν πάντως η διοίκηση, παίκτες του,  αλλά και συνάδελφοί του που υπάρχει παρελθόν αντιπαλότητας σε δηλώσεις ή συμπεριφορές.
Σε επίπεδο εκτός σωματείου, τώρα, αρκετοί επισημαίνουν το ζήτημα που οι ποδοσφαιριστές του φέρεται να αντιμετωπίζουν εξαιτίας των αποβολών, τουλάχιστον σύμφωνα με τις ακριβώς 100 που χρεώθηκαν ανάμεσα σε Οκτώβριο 1996 και Φεβρουάριο 2014. Εντούτοις, η Άρσεναλ ήταν που στον πίνακα ευ αγωνίζεσθαι (fair play) της διοργανώτριας Premier League ανακηρύχθηκε κορυφαία του πρωταθλήματος τα 2004, 2005, 2010, δεύτερη το 2006 και τρίτη το 2009. Αυτό που δεν αμφισβητείται, είναι ότι οι ομάδες του Βενγκέρ στηρίζονται στη συντριπτική τους πλειοψηφία στο ξένο στοιχείο.
Ρεκόρ κατακτήσεων κυπέλλου Αγγλίας
Από τις 30 Μαΐου 2015 και την 6η νίκη σε 7 τελικούς κυπέλλου, πρόκειται πλέον για τον τεχνικό με τις περισσότερες κατακτήσεις της αρχαιότερης διοργάνωσης —διασυλλογικής ή εθνικών συγκροτημάτων– σε παγκόσμια κλίμακα. Τη διάκριση μοιράζεται με τον "κ. Άστον Βίλα" Τζορτζ Ράμζι, υπό την καθοδήγηση του οποίου οι Χωριάτες μεταξύ 1887 και 1920 πανηγύρισαν 6 φορές σε 8 τελικούς. Συμπτωματικά το ρεκόρ ισοφαρίστηκε όταν στον τελικό του 2015 τα "Κανόνια" επιβλήθηκαν (4-0) της Άστον Βίλα. Ο Γάλλος έχει τη χρονική δυνατότητα να ξεπεράσει τον προπολεμικό από τη Σκοτία σε κατακτήσεις του αγγλικού θεσμού, ο ίδιος ωστόσο δηλώνει ότι μεσοπρόθεσμα θα αποσυρθεί της ενεργού δράσης.
Χιλιάδα αγώνων
Το Σάββατο 22 Μαρτίου 2014, συμπλήρωσε ως επικεφαλής της Άρσεναλ 1.000 επίσημους αγώνες σε εγχώριες και ευρωπαϊκές διοργανώσεις, έχοντας υπερβεί προ πολλού τη 14ετία του Τζορτζ Άλισον (1934-1947) και τους 540 του Μπέρτι Μι (1966-1976). Έγινε ο 5ος που έφθασε τετραψήφιο αριθμό αποκλειστικά με ένα σωματείο της Αγγλίας, έπειτα τους Ράμζι (ο προαναφερόμενος, 1884-1926), Ντάριο Γκράντι (Κριού Αλεξάντρα, 1983-2011 σε τρία διαστήματα) και τους δύο Σερ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Ματ Μπάσμπι (1945-1971 με διακοπή), Άλεξ Φέργκιουσον (1986-2013). Η επέτειος συνοδεύτηκε πάντως με την 6-0 εκτός έδρας ήττα πρωταθλήματος από την Τσέλσι του Ζοζέ Μουρίνιο, ανταγωνιστή τόσο εντός γηπέδου όσο και στον τομέα των δηλώσεων. Παρόμοια περίπτωση αντίπαλου προπονητή ο Φέργκιουσον, τον Αύγουστο του 2011 και με τη νίκη 8-2 στο Μάντσεστερ, υποχρέωσε τον Βενγκέρ στην ευρύτερη ήττα της Άρσεναλ τα τελευταία 115 χρόνια. Κατόπιν ολοκλήρωσης της περιόδου 2014-15, οι συνολικές αναμετρήσεις έχουν ανέλθει σε 1.066 (Φέργκιουσον 1.500, Γκράντι 1.362 και Μπάσμπι 1.141), με αποτελέσματα 613-249-204 (χονδρικά: 5½ νίκες - 2½ ισοπαλίες - 2 ήττες ανά 10 αγώνες).
Σημειώσεις
<references group="σ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μυλούζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ναγκόγια Γκράμπους Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣΠΒ Στρασμπούρ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μυτζίγκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λιγκ 1
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2014
Υπόμνημα:
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χρυσό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα αργυρό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χάλκινο μετάλλιο.
Χώρες που δεν κέρδισαν κανένα μετάλλιο.
Χώρες που δεν έλαβαν μέρος στους Αγώνες.]] thumb|320px|Το χρυσό μετάλλιο των Αγώνων. Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2014 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2014.
Συνολικά, 2.873 αθλητές από 88 χώρες έλαβαν μέρος σε 98 αγωνίσματα των 7 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Σότσι της Ρωσίας, το διάστημα 7-23 Φεβρουαρίου 2014. Από τις 88 συμμετέχουσες χώρες, οι 26 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες, ενώ 22 από αυτές πανηγύρισαν την κατάκτηση έστω ενός χρυσού.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|320px|Ο [[Βίκτορ Αν κατέκτησε τρία χρυσά και ένα χάλκινο μετάλλιο για λογαριασμό της Ρωσίας σε αγωνίσματα της παγοδρομίας ταχύτητας μικρής πίστας.]] thumb|320px|Η [[Ντάρια Ντομράτσεβα από τη Λευκορωσία κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια στο Σότσι σε αγωνίσματα του διάθλου.]] Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2014 2014
Εθνοσυμβολισμός
Ο εθνοσυμβολισμός είναι μια σχολή σκέψης των κοινωνικών και ιστορικών επιστημών που αφορά τη μελέτη του εθνικισμού. Τονίζει τη σημασία των συμβόλων, των μύθων, των αξιών και των παραδόσεων στο σχηματισμό και τη διατήρηση του σύγχρονου εθνικού κράτους.
Εμφανίστηκε ως κριτική επί της αντίστοιχης σχολής του μοντερνισμού. Υ ποστηρίζει την αρχαιότητα και τη μακρά διάρκεια του έθνους, ενώ η μοντερνιστική σχολή πιστεύει ότι αυτό εμφανίστηκε στη σύγχρονη εποχή (μετά τον ύστερο 18ο αιώνα). Μεταξύ άλλων θεωρητικών, οι John A. Armstrong, Anthony D. Smith και John Hutchinson θεωρούνται σημαντικοί θεωρητικοί του εθνοσυμβολισμού.
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως «εθνο-συμβολιστική προσέγγιση» (ethno-symbolist approach) σε ένα άρθρο του Daniele Conversi, πρώην μαθητή του Smith στο London School of Economics. Ωστόσο, ο Conversi ήταν ελαφρώς επικριτικός, υποστηρίζοντας ότι: "εάν επικεντρωθούμε αποκλειστικά στη δύναμη του παρελθόντος και στα σύμβολά του, χάνουμε δύο άλλα βασικά χαρακτηριστικά του εθνικισμού: πρώτον, τη σχέση του με την πολιτική εξουσία, και ιδιαίτερα με το κράτος, και δεύτερον, τη κρίσιμη λειτουργία της δημιουργίας συνόρων".
Σημαντικοί θεωρητικοί και θεωρίες
'''Τζον Α. Άρμστρονγκ'''
Η συμβολή του Άρμστρονγκ στον εθνοσυμβολισμό είναι η έννοια των  σύμπλοκων μύθων-συμβόλων που διατυπώνει στο βιβλίο του Έθνη πριν τον Εθνικισμό (Nations before Nationalism)  του 1982, όπου υπογράμμισε αρχικά τη σημασία της "μακράς διάρκειας" (la longue durée) του Anthony D. Smith. Ο Άρμστρονγκ πιστεύει ότι η εθνοτική συνείδηση υπάρχει εδώ και πολύ καιρό, τα ίχνη της οποίας θα μπορούσαν να βρεθούν σε αρχαίους πολιτισμούς όπως η Αίγυπτος, και ότι ο εθνικισμός είναι απλώς "το τελικό στάδιο ενός μεγαλύτερου κύκλου εθνοτικής συνείδησης που φθάνει στις πρώτες μορφές συλλογικής οργάνωσης". Ως εκ τούτου, παρόμοια με την έννοια της μακράς διάρκειας της σχολής των Annales, ο σχηματισμός της εθνικής ταυτότητας πρέπει να εξεταστεί σε χρονικές διαστάσεις πολλών αιώνων.
Τόνισε τα όρια της ανθρώπινης ταυτότητας, υιοθετώντας το μοντέλο της κοινωνικής αλληλεπίδρασης του Fredrik Barth, και υποστηρίζει ότι «οι ομάδες τείνουν να ορίσουν τους εαυτούς τους όχι με βάση τα δικά τους χαρακτηριστικά, αλλά με βάση αποκλεισμούς, δηλαδή σε σύγκριση με τους 'ξένους' ". Με άλλα λόγια, ο χαρακτήρας μιας ομάδας δεν είναι ποτέ σταθερός, και σύμφωνα με τις ατομικές αντιλήψεις των μελών της ομάδας τα όρια των ταυτοτήτων ποικίλλουν. Ως εκ τούτου, σε σύγκριση με τα αντικειμενικά χαρακτηριστικά της ομάδας, οι μηχανισμοί της διάκρισης των ορίων μιας συγκεκριμένης ομάδας από τους άλλους πρέπει να μελετηθούν περισσότερο.
Η αντίληψή του για την εθνοτική ομάδα που ορίζεται από κανόνες αποκλεισμού, αποκλείει οποιονδήποτε εξ ορισμού τρόπο διάκρισης της εθνότητας από άλλες συλλογικές ταυτότητες, συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών και ταξικών ταυτοτήτων. Για το λόγο αυτό ο ίδιος ασχολείται περισσότερο με τις μεταβαλλόμενες αλληλεπιδράσεις μεταξύ της πίστης σε τάξεις, έθνη ή θρησκείες, παρά με τους «τεμαχιστικούς ορισμούς».
Για τον Άρμστρονγκ, «ο μύθος, το σύμβολο, η επικοινωνία και η συστάδα συνδεόμενων παραγόντων συμπεριφοράς είναι συνήθως πιο ανθεκτικοί από τους καθαρά υλικούς παράγοντες», γεγονός που δείχνει την έμφασή του στην εμμονή αυτών των συμβολικών μηχανισμών ορίων. Διευκρίνισε περαιτέρω και ανέλυσε διάφορους παράγοντες που διασφαλίζουν αυτή την ανθεκτικότητα. Ο πρώτος και γενικότερος τέτοιος παράγοντας, είναι οι τρόποι ζωής και οι εμπειρίες που σχετίζονται με αυτούς. Υπάρχουν δύο βασικά διαφορετικοί τρόποι ζωής: ο νομαδικός και ο εγκατεστημένος. Ο δεύτερος παράγοντας είναι η θρησκεία, υπόδειγμα των οποίων είναι ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, οι οποίες γέννησαν διαφορετικούς πολιτισμούς και  μύθους / σύμβολα. Ο τρίτος παράγοντας είναι η πόλη, της οποίας η επίδραση στην εθνοτική ταυτότητα «απαιτεί εξέταση πολλών παραγόντων που κυμαίνονται από τον αντίκτυπο της πολεοδομίας έως την ενοποίηση των φυγοκεντρικών επιπτώσεων διαφόρων νομικών κωδίκων, ιδίως του νόμου Lübeck και Magdeburg.
Ο τέταρτος παράγοντας είναι ο ρόλος των αυτοκρατορικών πολιτικών συστημάτων, του οποίου το κεντρικό ερώτημα είναι "πώς η έντονη συνείδηση της πίστης και της ταυτότητας που δημιουργήθηκε μέσω της επαφής πρόσωπο με πρόσωπο στην πόλη-κράτος μεταφέρθηκε στους μεγαλύτερους σχηματισμούς πόλεων και υπαίθρου που είναι γνωστές ως αυτοκρατορίες;" Ο μεσοποταμικός μύθος της πολιτείας ως αντανάκλαση του ουράνιου νόμου, που ονομάζεται μυθοκινητής (mythomoteur) από τον Άρμστρονγκ, επεξηγείται ως «μεταφορά μύθων για πολιτικούς σκοπούς», δεδομένου ότι χρησιμοποιήθηκε ως όχημα για την ενσωμάτωση της αφοσίωσης σε πόλεις-κράτη  σε μεγαλύτερα σύνολα..
Ο τελευταίος παράγοντας είναι η γλώσσα. Μοναδικά, ο Άρμστρονγκ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η σημασία της γλώσσας για την εθνική ταυτότητα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από άλλους παράγοντες» στην προ-μοντέρνα εποχή. Η σημασία της βασίστηκε σε πολιτικές και θρησκευτικές δυνάμεις και πίστεις ανά τους αιώνες.
Ωστόσο, στα μετέπειτα έργα του, συμφωνεί με τους περισσότερους μοντερνιστές, συμπεριλαμβανομένων των Benedict Anderson και Eric Hobsbawm ότι η εθνική ταυτότητα ήταν μια εφεύρεση, και η μόνη εναπομένουσα διαφωνία θα ήταν "σχετικά με την αρχαιότητα ορισμένων εφευρέσεων και το ρεπερτόριο των προϋπαρχόντων χαρακτηριστικών της ομάδας που οι εφευρέτες είχαν στη διάθεσή τους ".
Άντονι Δ. Σμιθ
Αν και ήταν πρώην μαθητής του Έρνεστ Γκέλνερ, ο οποίος θεωρείται ότι εκπροσωπεί τον μοντερνισμό, ο Άντονι Δ. Σμιθ έχει οπτικές επί του εθνικισμού που τον διαφοροποιούν από τον δάσκαλό του. Είναι επίσης ο τελευταίος συντελεστής στην "αντιπαράθεση του London School of Economics " για τον εθνικισμό (όπως ονομάστηκε από τον Gellner). Η κεντρική του άποψη είναι ότι «το σύγχρονο κράτος δεν μπορεί να γίνει κατανοητό χωρίς να ληφθούν υπόψη προϋπάρχουσες εθνικές συνιστώσες, η έλλειψη των οποίων είναι πιθανό να δημιουργήσει σοβαρό εμπόδιο στην 'οικοδόμηση του έθνους' ». Ο Σμιθ έχει προτείνει στους θεωρητικούς να ορίσουν βασικούς όρους όπως «έθνος» και ο «εθνικισμός» πέρα από τον θεωρητικό περιορισμό τόσο του μοντερνισμού όσο και του αρχεγονισμού. Κατά τη γνώμη του, το πρόβλημα των μοντερνιστών είναι κυρίως ότι ορίζουν το έθνος ως «σύγχρονο έθνος» με χαρακτηριστικά των ευρωπαϊκών εθνών του 18ου και του 19ου αιώνα, καθιστώντας τον ορισμό τους Ευρωκεντρικό και μεροληπτικό. Αντ 'αυτού, προτείνει έναν ιδανικό-τυπικό ορισμό του έθνους: «ένας κατονομαζόμενος ανθρώπινος πληθυσμός που μοιράζεται μια ιστορική περιοχή, κοινούς μύθους και ιστορικές αναμνήσεις, μια μαζική, δημόσια κουλτούρα, μια κοινή οικονομία και κοινά νομικά δικαιώματα και καθήκοντα για όλα τα μέλη».
Εισάγει επίσης τον σημαντικό όρο ethnie, μια γαλλική λέξη που σημαίνει «εθνοτική ομάδα», η οποία χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις προ-σύγχρονες εθνοτικές κοινότητες και περιέχει έξι βασικά χαρακτηριστικά:
Αυτά τα έξι χαρακτηριστικά δείχνουν ότι η ethnie είναι «κάθε άλλο παρά αρχέγονη». Ο σχηματισμός της ακολουθεί δύο πρότυπα: συνένωση και διαίρεση. Η πρώτη ενώνει ξεχωριστές μονάδες, ενώ η δεύτερη λειτουργεί αντίστροφα.
Σύμφωνα με τον Σμιθ, υπάρχουν τέσσερις βασικοί μηχανισμοί εθνοτικής αυτο-ανανέωσης:
Για να καταλάβουμε "γιατί και πώς αναδύεται το έθνος;", ο Smith προσδιορίζει δύο τύπους εθνικής κοινότητας: την πλευρική (αριστοκρατική) και την κάθετη (δημοτική).
Τζον Χάτσινσον
Οι πολιτικοί εθνικιστές είναι ουσιαστικά κοσμοπολίτικοι ορθολογιστές των οποίων η αντίληψη του έθνους «προσβλέπει τελικά σε μια κοινή ανθρωπότητα που υπερβαίνει τις πολιτισμικές διαφορές». Αν και το γεγονός ότι ο κόσμος έχει χωριστεί σε πολλές πολιτικές κοινότητες, τις έχει αναγκάσει να εργαστούν εντός των υφιστάμενων συνόρων. Οι στόχοι των πολιτικών εθνικιστών είναι να «εξασφαλίσουν ένα αντιπροσωπευτικό κράτος για την κοινότητά τους, ώστε να μπορεί να συμμετέχει ως ισότιμος στον αναπτυσσόμενο κοσμοπολίτικο ορθολογιστικό πολιτισμό". Ο εθνικισμός στα περισσότερα κράτη της Δυτικής Ευρώπης μετά τον 18ο αιώνα πληροί το κριτήριο του πολιτικού εθνικισμού, που είναι επίσης ο εθνικισμός στον οποίο αναφέρονται οι μοντερνιστές, συμπεριλαμβανομένου του Έρικ Χομπσμπάουμ και του Benedict Anderson.
Αντιθέτως, οι πολιτισμικοί΄εθνικιστές πιστεύουν ότι η ανθρωπότητα «εμποτίζεται με μια δημιουργική δύναμη που προσδίδει σε όλα τα πράγματα με ατομικότητα» παρόμοια με τη φύση. Θεωρούν ότι το κράτος είναι τυχαίο, δεδομένου ότι το έθνος είναι ουσιαστικά ο διακριτός του πολιτισμός που είναι «προϊόν της μοναδικής ιστορίας, του πολιτισμού και του γεωγραφικού του προφίλ». Τα έθνη είναι οργανικές οντότητες και ζωντανές προσωπικότητες. Κατά την άποψη αυτή, το έθνος βρίσκεται στα πάθη που εμφυτεύονται από τη φύση και την ιστορία και όχι από την "απλή" συγκατάθεση ή το νόμο. Η σύγκρουση, γενικά μεταξύ των παραδοσιακών ατόμων που γερνούν και των μορφωμένων νέων, δεν είναι μόνο αναπόφευκτη για το έθνος, αλλά και απαραίτητη για τη συνεχή ανακαίνιση και αναγέννηση του έθνους. Αυτά τα χαρακτηριστικά του πολιτιστικού εθνικισμού βασίζονται στις παρατηρήσεις του Hutchinson επί του εθνικισμού της Ινδίας των τελών του 19ου αιώνα και της Κίνας, που αντιπροσωπεύονται αντίστοιχα από τους Σουάμι Βιβεκανάντα και Liang Qichao. Από την άλλη πλευρά, ο πολιτισμικός εθνικισμός σχεδόν δεν απασχολεί τις θεωρίες του μοντερνισμού.
Όχι μόνο αμφισβήτησε τον μοντερνισμό στα προηγούμενα έργα του, αλλά και τον μεταμοντερνισμό στα πιο πρόσφατα έργα του, ειδικά στο έργο του Τα Έθνη ως Ζώνες Συγκρούσεων (Nations as Zones of Conflict, 2005).
Μάρσα Π. Τζόνσον
H ''' Μάρσα Π. Τζόνσον''' (24 Αυγούστου 1945  – 6 Ιουλίου 1992) ήταν Αφρο-αμερικανίδα ντραγκ κουίν,   ιερόδουλη και ακτιβίστρια της απελευθέρωσης των ομοφυλοφίλων. Ακτιβίστρια στις ταραχές του Stonewall, η Τζόνσον γεννήθηκε στο Ελίζαμπεθ του Νιού Τζέρσεϊ και υπήρξε δημοφιλής φιγούρα της γκέι και καλλιτεχνικής κοινότητας της Νέας Υόρκης από τη δεκαετία του 1960 μέχρι τη δεκαετία του 1990. Μετέπειτα η Τζόνσον έγινε ακτιβίστρια για το AIDS με το ACT UP.
Κοινωνική δράση
Ήταν μία από τις πιο γνωστές ντραγκ κουίνς της πόλης και βασίλισσες του δρόμου. Η Τζόνσον είχε αναγνωριστεί ως μια από τις πρώτες που αντιπετέθηκαν στις συγκρούσεις με την αστυνομία, εν μέσω των ταραχών του Stonewall. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Τζόνσον και η στενή φίλη της Σύλβια Ριβέρα ίδρυσαν από κοινού το Επαναστάτες Δράσης Τραβεστί Δρόμου (STAR) και δήλωναν παρουσία σε παρελάσεις της γκέι απελευθέρωσης και σε άλλες ριζοσπαστικές πολιτικές δράσεις. Στη δεκαετία του 1980, η Τζόνσον συνέχισε τον ακτιβισμό της στους δρόμους ως βασική οργανώτρια με την ACT UP. Μαζί με την Ριβέρα, η Τζόνσον υπήρξε «μητέρα» του σπιτιού της οργάνωσης Star, συγκεντρώνοντας τρόφιμα και είδη ένδυσης για να βοηθήσει και να υποστηρίξει τις νεαρές ντραγκ κουίνς, τους τρανσέξουαλ και τα άλλα παιδιά που ζούσαν στις αποβάθρες της οδού Κρίστοφερ ή στο σπίτι τους στο Λόουερ Ίστ Σάιντ της Νέας Υόρκης.
Κάποτε εμφανίστηκε σε ένα δικαστήριο και ο δικαστής ρώτησε την Μάρσα, «Τι σημαίνει το Π.» και η Τζόνσον έδωσε τη συνήθη απάντηση της «Μη του δίνετε σημασία». Αυτή η φράση έγινε το σήμα κατατεθέν της. Το 1974 η Μάρσα Π. Τζόνσον φωτογραφήθηκε από τον φημισμένο καλλιτέχνη Άντι Γουόρχολ, ως μέρος της σειράς έργων του «κυρίες και κύριοι» με πόλαροιντς αφιερωμένο σε ντραγκ κουίνς. Η Τζόνσον ήταν επίσης μέλος του θιάσου του Γουόρχολ, Καυτά Ροδάκινα (ο οποίος συγκρινόταν με έναν παρόμοιο, θίασο του Σαν Φρανσίσκο, το Cockettes).
Θάνατος
Τον Ιούλιο του 1992, το σώμα της Τζόνσον βρέθηκε να επιπλέει στον ποταμό Χάντσον στα ανοικτά της δυτικής Βίλατζ Πίερς λίγο μετά το Pride το Μαρτίου του 1992. Η αστυνομία αποφάνθηκε ότι ήταν αυτοκτονία. Οι φίλοι και υποστηρικτές της Τζόνσον είπαν ότι δεν είχε τάσεις αυτοκτονίας, και ύστερα από μια καμπάνια με κόλληση αφισών, έγινε γνωστό ότι η Τζόνσον είχε νωρίτερα παρενοχληθεί κοντά στο σημείο όπου βρέθηκε το σώμα της. Οι αρχικές προσπάθειες για να πεισθεί η αστυνομία να ερευνήσει περαιτέρω τα αίτια του θανάτου της ήταν ανεπιτυχείς. Μετά από πιέσεις της ακτιβίστριας Μαράια Λόπεζ, τον Νοέμβριο του 2012, το αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης άνοιξε εκ νέου την υπόθεση ως πιθανή ανθρωποκτονία.
Αφιερώματα
Μόνο δέκα ημέρες πριν από το θάνατό της, η Τζόνσον είχε δώσει μια εκτενή, μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη που αποτελεί τον πυρήνα του ντοκιμαντέρ του 2012, Pay it No Mind: The Life and Times of Marsha P. Johnson, σε σκηνοθεσία του Μάικλ Κασίνο και του Ρίτσαρντ Μόρισον Επίσης, υπάρχουν συνεντεύξεις από πολλούς και στενούς φίλους της Τζόνσον. Η Τζόνσον περιγράφεται από αυτούς ως ένα βαθιά πνευματικό άτομο το οποίο πήγαινε σε κάθε εκκλησία και ναό, που έδινε ό,τι είχε για να βοηθήσει άλλους ανθρώπους που ζούσαν στον δρόμο, και που έδινε προσφορές επηρεασμένες από τη Σαντερία στα πνεύματα του νερού τα οποία περιβάλλουν και διαπερνούν την Νεα Υόρκη. Τιμάται ως πρωτοπόρος των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ, ακτιβίστρια και μαχήτρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί Κατηγορία:Μη-δυαδικά άτομα
Αγορά ομολόγων
Η αγορά ομολόγων (επίσης γνωστή ως αγορά χρέους ή πιστωτική αγορά) αποτελεί μια χρηματοπιστωτική αγορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματοπιστωτικές αγορές
Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (674-678)
Η πρώτη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Άραβες διαδραματίστηκε το 674 και διήρκησε ως το 678.
Η εξέλιξη της πολιορκίας
Μετά την Ναυμαχία του Φοίνικα το 655 οι Άραβες άρχισαν να απειλούν το Βυζάντιο και από θαλάσσης. Από το 663 ξεκίνησαν ετήσιες εκστρατείες στην Μικρά Ασία λεηλατώντας και πυρπολώντας τα μέρη που διάβαιναν. Το 669 τα αραβικά στρατεύματα έφτασαν μέχρι την Χαλκηδόνα της Κωνσταντινούπολης, ενώ το 670 αραβικός στόλος διαχείμασε στη χερσόνησο της Κυζίκου. Αυτές οι επιτυχίες ενθάρρυναν τον χαλίφη Μωαβία Α' να καταστρώσει σχέδιο για να κυριεύσει την Πόλη. Το 672 τρεις αραβικοί στόλοι επέδραμαν στα παράλια της Μικράς Ασίας και κατέλαβαν την Σμύρνη, ενώ την επόμενη χρονιά καταλήφθηκε η Ρόδος, όπου εγκαταστάθηκε ισχυρή φρουρά, και η Ταρσός στην Κιλικία.
Ο Άραβες δεν προχώρησαν σε στενή πολιορκία της πόλης, αλλά προτίμησαν να διατηρούν ένα χαλαρό αποκλεισμό, σε συνδυασμό με περιοδικές επιθέσεις κατά των τειχών. Οι Βυζαντινοί όμως απέκρουαν τις επιθέσεις, ενώ με τη χρήση του υγρού πυρός διατηρούσαν τις θαλάσσιες οδούς ανεφοδιασμού ανοιχτές. Το χειμώνα οι Άραβες επέστρεψαν σην Κύζικο και ζήτησαν ενισχύσεις από την Συρία, ενώ άρχισαν να ξαναχτίζουν τον στόλο τους. Την επόμενη άνοιξη επιτέθηκαν ξανά, αλλά και πάλι δεν επέτυχαν το σκοπό τους. Επι πενταετίας επαναλάμβαναν το σκοπό τους χωρίς επιτυχία, μέχρι που το 678 έλυσαν την πολιορκία και αποχώρησαν. Μεγάλο μέρος του στόλου των Σαρακηνών κατά την επιστροφή του έπεσε θύμα των φθινοπωρινών καταιγίδων και καταστράφηκε μπροστά στις ακτές της Παμφυλίας.
Μετά την πολιορκία
Ο χαλίφης Μωαβίας υπέγραψε συμφωνία το 679 με τον Κωνσταντίνο. Οι όροι της συνθήκης ήταν να αφήσει ελεύθερα τα νησιά του Αιγαίου και να πληρώσει ετήσιο φόρο πενήντα σκλάβων, 50 ίππων και 3.000 οκάδες χρυσό.
Αποτίμιση της πολιορκίας
Οι Βυζαντινοί απέτρεψαν την κυρίευση της Κωνσταντινούπολης, και την κατάλυση του Βυζαντίου. Το Βυζάντιο απέκρουσε αποτελεσματικά και για πρώτη φορά την διείσδυση των Αράβων στην Ευρώπη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:7ος αιώνας Κατηγορία:Πολιορκίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας 674 Κατηγορία:Πολιορκίες του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών Κωνσταντινούπολη 674
Υπολογιστής ζόμπι
Ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής θεωρείται ότι είναι υπολογιστής ζόμπι όταν είναι συνδεδεμένος στο Διαδίκτυο και ελέγχεται από κάποιον εξωτερικό χρήστη. Αυτός ο εξωτερικός χρήστης είναι στην πλειονότητα των περιπτώσεων κάποιος κράκερ (cracker) (criminal hacker) που εξαπέλυσε επιτυχημένη επίθεση ενάντια στον υπολογιστή και κατάφερε να τον μετατρέψει σε υπολογιστή ζόμπι. Η επίθεση αυτή περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την μόλυνση του υπολογιστή-θύμα από κάποιον ιό ή δούρειο ίππο.
Τεχνικές λεπτομέρειες
Ένας υπολογιστής ζόμπι συνήθως αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου δικτύου υπολογιστών ζόμπι, που ονομάζεται μπότνετ (botnet). Η λέξη μπότνετ προέρχεται από των συγκερασμό των λέξεων bot (robot = ρομπότ) και net (network = δίκτυο). Δηλαδή ένα μπότνετ είναι ένα δίκτυο υπολογιστών ρομπότ/ζόμπι, το οποίο ανήκει σε κάποιον κράκερ και χρησιμοποιείται για την διεξαγωγή επιθέσεων εναντίον άλλων υπολογιστών.
Οι περισσότεροι χρήστες υπολογιστών zombie δεν γνωρίζουν ότι ο υπολογιστής τους έχει περιέλθει σε αυτήν την κατάσταση και χρησιμοποιείται από κάποιον τρίτο για άλλους σκοπούς.
Χρήσεις
Οι υπολογιστές ζόμπι χρησιμοποιούνται κυρίως για την αποστολή άχρηστων ή κακόβουλων ηλεκτρονικών μηνυμάτων (σπαμ). Έχει υπολογιστεί ότι περίπου το 50% με 80% των συνολικών μηνυμάτων σπαμ που διακινούνται στο Διαδίκτυο καθημερινά προέρχεται από υπολογιστές ζόμπι. Με τον τρόπο αυτό οι σπάμερ μπορούν να αποφύγουν τον εντοπισμό τους και χρησιμοποιούν το εύρος ζώνης (bandwidth) των ιδιοκτητών των υπολογιστών ζόμπι για τους δικούς τους σκοπούς.
Επιπροσθέτως, ένας κράκερ μπορεί να χρησιμοποιήσει τους υπολογιστές ζόμπι που ελέγχει για να διεξάγει επιθέσεις άρνησης υπηρεσιών (DoS - Denial of Service) εναντίον διαφόρων άλλων υπολογιστών. Γνωστά παραδείγματα τέτοιων επιθέσεων είναι η επίθεση στην ιστοσελίδα της υπηρεσίας SPEWS το 2003 και της Blue Frog το 2006. Το 2000 ένας Καναδός έφηβος κατάφερε να επιτεθεί σε πολλές γνωστές ιστοσελίδες (Yahoo, eBay, κτλ) χρησιμοποιώντας τους υπολογιστές ζόμπι που είχε υπό τον έλεγχό του.
Γενικά ο κάθε κράκερ που ελέγχει έναν υπολογιστή ζόμπι μπορεί να τον χρησιμοποιήσει για οποιονδήποτε σκοπό θέλει.
Αντιμετώπιση
Για να μην μετατραπεί ένας υπολογιστής σε ζόμπι θα πρέπει οι χρήστες του να προσέχουν ιδιαίτερα τι "κατεβάζουν" (download) από το Διαδίκτυο (λογισμικό, επισυναπτόμενα αρχεία σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου κτλ.) και τα αρχεία που "κατεβάζουν" να ελέγχονται σε πραγματικό χρόνο από κάποιο ενημερωμένο πρόγραμμα προστασίας τόσο από ιούς όσο και από άλλο κακόβουλο λογισμικό. Ένα επιπρόσθετο μέτρο προστασίας που θα πρέπει να ληφθεί είναι η τοποθέτηση τείχους προστασίας (firewall) ανάμεσα στον υπολογιστή και στο Διαδίκτυο. Με τον τρόπο αυτό ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος να μολυνθεί ο υπολογιστής από κάποιο κακόβουλο λογισμικό και να χρησιμοποιηθεί από τρίτους για παράνομους σκοπούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών Κατηγορία:Επιθέσεις άρνησης υπηρεσιών
Ζιποίτης Β΄ της Βιθυνίας
Ο Ζιποίτης Β'  (ή Ζοιβήτης Β') από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν κυβερνήτης της Βιθυνίας από το 279 π.Χ. έως το 276 π.Χ.Το όνομά του, το οποίο επιβιώνει κυρίως σε ελληνισμένες μορφές, έχει τρεις συλλαβές.
Βίος
Ήταν γιος του μεγάλου ηγεμόνα Ζιποίτη Α΄ της Βιθυνίας και ένας νεότερος αδελφός του Νικομήδη Α της Βιθυνίας. Όταν ο Νικομήδης προσπάθησε να σκοτώσει τους τρεις αδελφούς του, ο Ζοιπήτης Β' ήταν ο μόνος που δραπέτευσε. Στη συνέχεια κίνησε μια εξέγερση εναντίον του Νικομήδη και κατάφερε να διατηρήσει τον εαυτό του, για κάποιο διάστημα, στην ανεξάρτητη κυριαρχία ενός αξιόλογου μέρους της Βιθυνίας.Ήταν για να καταστρέψει τον Ζοιπήτη Β', που ο Νικόμηδης κάλεσε επιτυχώς τους Γαλάτες του Λεοννόριου και του Λουταρίου, μελλοντικούς ιδρυτές της Γαλατίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βιθυνίας
Κατάλογος εφημερίδων Κύπρου
Κατάλογος εφημερίδων που εκδίδονται στην Κύπρο.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Κύπρο
Αζινάρα
Η Αζινάρα (ιταλ. Asinara, στην διάλεκτο της Σαρδηνίας: S'Asinàra) είναι το έβδομο μεγαλύτερο ιταλικό νησί μετά τη Σικελία, τη Σαρδηνία, την νήσο Έλβα, το Σαντ Αντίοκο, την Παντελλερία και το Σαν Πιέντρο και βρίσκεται βορειοδυτικά της Σαρδηνίας. Το νησί έχει έκταση 51 τ.χλμ και μόλις 1 κάτοικο. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Cala d' Oliva.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αζινάρα Αζινάρα
Αντιπρωτόνιο
Το αντιπρωτόνιο είναι δομικό σωματίδιο της αντιύλης (αντισωματίδιο) το οποίο έχει την ίδια μάζα με το πρωτόνιο αλλά αντίθετο (-1) φορτίο. Τα αντιπρωτόνια είναι σταθερά σωματίδια, αλλά στο περιβάλλον της ύλης συνήθως έχουν μικρή διάρκεια ζωής γιατί σε επαφή με πρωτόνια εξαϋλώνονται (ένα αντιπρωτόνιο με ένα πρωτόνιο) και η μάζα τους μετατρέπεται σε ενέργεια.
Κατηγορία:Υποατομικά σωμάτια Κατηγορία:Βαρυόνια Κατηγορία:Αντιύλη
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου 2015–16
Για την περίοδο 2015–16, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ρεθύμνου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ρεθύμνου.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Ρεθύμνου συμμετέχει στο ειδικό πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΕΠΣ με σκοπό την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Ρεθύμνου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2015-16, το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών της ΕΠΣ Ρεθύμνου είχε την ακόλουθη δομή:
Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος οι 2 τελευταίοι σύλλογοι (15η και 16η θέση) της Α' υποβιβάζονται και αντικαθίστανται από τους 2 πρώτους της Β' Κατηγορίας. Ο αριθμός των ομάδων που θα υποβιβαστουν θα εξαρτηθεί από το αν θα ανέβει η πρωταθλήτρια στη Γ' Εθνική και το αν και πόσες ομάδες μέλη της ΕΠΣΡ υποβιβαστουν από την Γ' Εθνική (Ερμής Ζωνιανών, Α.Ο. Επισκοπής). Έτσι ελπίδες ανόδου έχει και ο 3ος της Β' Κατηγορίας αν προβιβαστεί ο πρωταθλητής Α΄ χωρίς υποβιβασμό από την Γ΄, ενώ κίνδυνο υποβιβασμού από την Α΄ κατηγορία αντιμετωπίζουν και οι ομάδες που θα τερματίσουν στην 13η και 14η θέση.
Α΄ κατηγορία
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε με τη συμμετοχή 16 ομάδων. Ο σύλλογος Αστήρ Περάματος μετονομάστηκε σε Α.Ε. Μυλοποτάμου.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία της Α΄ ΕΠΣΡ. Πηγή: rethymnosports.gr
Β΄ Κατηγορία
Με 10 ομάδες διεξάγεται το πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας, οι 2 πρώτες προβιβάζονται στην Α΄ όπως και η τρίτη εάν η πρωταθλήτρια Ρεθύμνου ανέβει στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική. Αν δημιουργηθεί Γ΄ κατηγορία το 2016-17 οι 3 τελευταίες ομάδες θα υποβιβαστουν σε αυτή. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα «Α.Ο. Τάλως Μελιδονίου».
Αλλαγές από 2014-15
5 από τις 10 ομάδες είναι "καινούριες" στην κατηγορία για το 2015-16 σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2016 με τον τελικό. Το τρόπαιο κατέκτησε o Α.Ο. Επισκοπής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2015-2016
Πλατεία Κονκόρντ
Η πλατεία Κονκόρντ (γαλλικά: Place de la Concorde, Πλας ντε λα Κονκόρντ), ελληνικά «πλατεία Ομονοίας», είναι μία από τις σημαντικότερες πλατείες στο Παρίσι. Με έκταση 19 περίπου στρεμμάτων, είναι η μεγαλύτερη πλατεία στη γαλλική πρωτεύουσα. Βρίσκεται στο 8ο διαμέρισμα της πόλης, στο ανατολικό άκρο της λεωφόρου των Ηλυσίων Πεδίων. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης ήταν ο τόπος πολλών δημοσίων εκτελέσεων και ονομαζόταν Πλατεία της Επανάστασης.
Στις οκτώ άκρες της έχουν τοποθετηθεί ισάριθμα αγάλματα που συμβολίζουν γαλλικές πόλεις. Στο κέντρο υψώνεται ο οβελίσκος του Λούξορ, πλαισιωμένος από δύο σιντριβάνια. Συνδέεται με την απέναντι όχθη του Σηκουάνα με την αψιδωτή γέφυρα Κονκόρντ.
Η πλατεία αποτελεί τμήμα του ιστορικού άξονα του Παρισιού.
Ιστορία
μικρογραφία|Εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, 1793 |εναλλ.= Η πλατεία διαμορφώθηκε από τον αρχιτέκτονα Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ το 1755 με σχήμα οκτάγωνο που περιβάλλονταν από τάφρο μεταξύ των Ηλυσίων Πεδίων στα δυτικά και του κήπου του Κεραμεικού στα ανατολικά. Αρχικά ονομάστηκε πλατεία Λουδοβίκου ΙΕ΄ προς τιμή του βασιλιά εκείνης της εποχής. Στο κέντρο υπήρχε ένα έφιππο άγαλμα του βασιλιά πάνω σε βάθρο.
Στο βόρειο άκρο κατασκευάστηκαν δύο πανομοιότυπα πέτρινα κτίρια, που είναι μεταξύ των καλύτερων παραδειγμάτων της αρχιτεκτονικής στυλ Λουί Κενζ. Το ανατολικό κτίριο χρησίμευσε ως Υπουργείο Ναυτιλίας. Το δυτικό κτίριο αγοράστηκε από τον κόμη ντε Κριγιόν, η οικογένειά του οποίου κατοικούσε εκεί μέχρι το 1907, οπότε και εξαγοράστηκε από μεγάλη ξενοδοχειακή εταιρεία. Το περίφημο πολυτελές ξενοδοχείο Κριγιόν, το οποίο σήμερα καταλαμβάνει το κτήριο, πήρε το όνομά του από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες του.
Γαλλική επανάσταση
Κατά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789 το άγαλμα του Λουδοβίκου ΙΕ΄ κατεδαφίστηκε και η περιοχή μετονομάστηκε σε Πλατεία της Επανάστασης (Place de la Révolution). Η νέα επαναστατική κυβέρνηση εγκατέστησε μια γκιλοτίνα στην πλατεία και εδώ εκτελέστηκε ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ στις 21 Ιανουαρίου 1793.
Άλλα σημαντικά πρόσωπα που καρατομήθηκαν στην πλατεία, μπροστά στα πλήθη, ήταν η βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα, η πριγκίπισσα Ελισάβετ της Γαλλίας, η Σαρλότ Κορντέ, η Μαντάμ ντυ Μπαρύ, ο Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ η Ολυμπία ντε Γκουζ αλλά και επαναστάτες αρχηγοί, όπως ο Ζωρζ Νταντόν, ο Καμίγ Ντεμουλέν, οι Γιρονδίνοι και ο Ροβεσπιέρος. Στην πλατεία έγιναν τουλάχιστον 1100 εκτελέσεις μέσα σε δυόμισι χρόνια.
Το 1795, την εποχή του Διευθυντηρίου, μετονομάστηκε σε πλατεία Κονκόρντ (πλατεία Ομονοίας) σύμφωνα με το πνεύμα της συμφιλίωσης μετά την αναταραχή της Γαλλικής Επανάστασης. Μετά την παλινόρθωση των Βουρβόνων το 1814, μετονομάστηκε σε πλατεία Λουδοβίκου ΙΕ΄, λίγο αργότερα σε πλατεία Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Μετά την επανάσταση του Ιουλίου 1830 επανήλθε σε πλατεία Κονκόρντ και έκτοτε παρέμεινε έτσι.
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Φανοστάτης της πλατείας Κονκόρντ. Στο βάθος αριστερά το ξενοδοχείο Κριγιόν και δεξιά το Υπουργείο Ναυτιλίας|εναλλ.=|223x223εσ
Οβελίσκος
αριστερά|μικρογραφία|203x203εσ|Ο οβελίσκος της πλατείας Κονκόρντ μικρογραφία|250x250εσ|Η πλατεία Κονκόρντ και η [[Λεωφόρος Ηλυσίων Πεδίων|λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων τον 19ο αιώνα]] Η αίγλη της πλατείας αυξήθηκε τον 19ο αιώνα όταν το 1836 τοποθετήθηκε στο κέντρο της ένας τεράστιος αιγυπτιακός οβελίσκος που είναι διακοσμημένος με ιερογλυφικά που αναδεικνύουν τη βασιλεία του Φαραώ Ραμσή Β΄. Είναι ο ένας από τους δύο που η αιγυπτιακή κυβέρνηση χάρισε στην κυβέρνηση του Λουδοβίκου-Φίλιππου. Ο άλλος έμεινε στην Αίγυπτο, καθώς ήταν πολύ δύσκολο να μεταφερθεί στη Γαλλία με τα τεχνικά μέσα εκείνης της εποχής. Οι δύο οβελίσκοι στην Αίγυπτο βρίσκονταν στην είσοδο του Ναού του Λούξορ. Στη δεκαετία του 1990, ο Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν επέστρεψε τον δεύτερο οβελίσκο στους Αιγυπτίους.
Ο οβελίσκος, μια στήλη από γρανίτη, έχει ύψος 23 μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της βάσης, και ζυγίζει πάνω από 250 τόνους. Δεδομένων των τεχνικών περιορισμών της εποχής, η μεταφορά δεν ήταν εύκολη υπόθεση - στο βάθρο σχεδιάζονται διαγράμματα που εξηγούν την τεχνική που χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά. Ο οβελίσκος πλαισιώνεται από δύο συντριβάνια που κατασκευάστηκαν μετά την τοποθέτησή του στην πλατεία.
Καθώς η κορυφή του θεωρήθηκε ότι είχε κλαπεί τον 6ο αιώνα π.Χ., η κυβέρνηση της Γαλλίας προσέθεσε μια κορυφή με φύλλα χρυσού στην άκρη του οβελίσκου, το 1998.
Τα συντριβάνια
μικρογραφία|Συντριβάνι της πλατείας Κονκόρντ|εναλλ.=|250x250εσ Από το 1840, μετά την αποπεράτωση των εργασιών υδροδότησης του Παρισιού με το κανάλι του Ουρκ, δύο σιντριβάνια τοποθετήθηκαν και κοσμούν έκτοτε την πλατεία Κονκόρντ, τα πιο διάσημα που κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου Φίλιππου. Σχεδιάστηκαν από τον Ζακ Ιγκνάς Ιτόρφ και ήταν αφιερωμένα στα ποτάμια και τις θάλασσες, εν μέρει και λόγω της γειτνίασής τους με το Υπουργείο Ναυτιλίας και τον Σηκουάνα. Είναι διακοσμημένα με αγάλματα όπως Τρίτωνες, Ναϊάδες, κύκνους, δελφίνια κ.α.