cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάκης Σούκας
Πρώτα χρόνια
Πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία το 1959 με δημοτικά τραγούδια που ερμήνευσε ο Γιώργος Παπασιδέρης. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1960 και έπαιξε σε διάφορα κέντρα όπου αμέσως συνεργάζεται με μεγάλα ονόματα όπως Γιώργος Λαύκας, Γεράσιμος Κλουβάτος, Απόστολος Καλδάρας, και Βασίλης Τσιτσάνης. Η COLUMBIA σύντομα υπέγραψε συμβόλαιο μαζί του. Με συνεργάτες την σύζυγό του Θεανώ και τον Ηρακλής Παπασιδέρης (στιχουργός, ο άνθρωπος που τον βοήθησε) γράφουν σημαντικά τραγούδια. Παράλληλα εργάζεται σε μεγάλα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας, σε μπουάτ και σε συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με τους ίδιους μεγάλους συνθέτες και τραγουδιστές. Η συνθετική του καριέρα αρχίζει το 1968 όταν έγραψε τα πρώτα του τραγούδια.
Συνεργασίες με τραγουδιστές
Ανάμεσα στους ερμηνευτές που έχει συνεργαστεί διακρίνονται οι Καίτη Γκρέι, Λίτσα Διαμάντη, Πίτσα Παπαδοπούλου, Κώστας Κόλλιας, Δημήτρης Κοντολάζος, Γιώργος Μαργαρίτης, Λεωνίδας Βελής, Μαρινέλλα, Χαρούλα Λαμπράκη, Πάνος Γαβαλάς, Γιώτα Λύδια, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Μανώλης Αγγελόπουλος, Στράτος Διονυσίου, Γιώργος Νταλάρας, Ελένη Βιτάλη, Χάρις Αλεξίου, Δημήτρης Μητροπάνος, Ρίτα Σακελλαρίου, Δούκισσα (τραγουδίστρια), Γιώργος Μαργαρίτης, Λιζέττα Νικολάου, Πασχάλης Τερζής, Νότης Σφακιανάκης, Κατερίνα Στανίση, Χριστίνα Μαραγκόζη. Πιο σημαντική η συνεργασία του με τον Στέλιο Καζαντζίδη, η οποία διήρκεσε δέκα χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα τέσσερις νέους δίσκους.
Τραγούδια - Επιτυχίες
Μερικά από τα σημαντικότερα τραγούδια του είναι το "Έρωτα μου αγιάτρευτε", "Μια ζωή μέσα στους δρόμους", "Υποκρίνεσαι", "Τραγουδώ", "Ταχεία",  "Άκου βρε φίλε", "Το φινάλε της καρδιάς", "Βροχή τα παράπονα", "Τελειώσαμε", "Στην οδό της τρέλας", "Εσύ μιλάς στην καρδιά μου", "Ποιος το είπε για τους μάγκες", "Ο λαός τραγούδι θέλει", "Όλοι οι δρόμοι είσαι εσύ", "Ανοίχτε τα τρελάδικα", "Τα χάρτινα", "Μια ιστορία", "Με λες αγάπη", "Μάνα μου", "Άσε με να λέω",  "Βάρα μου το ντέφι", "Και που θεός", "Κλείστε την πόρτα της ζωής", "Είμαι τραγούδι, είμαι λαός", "Εγώ είμαι πρόσφυγα παιδί", "Έι καπετάνιε",  "Ας ήτανε ο πόνος ένα τσιγάρο δρόμος", "Ανήμπορος", "Αν μ' αγαπούσες λίγο", "Άγιε μου Σώστη,σώσε με", "Τελειώσαμε", "Δωσ΄μου να καπνίσω ένα τσιγάρο", "Δεν μπορεί ".
Μεγάλοι σταθμοί
Υπήρξαν δύο μεγάλοι σταθμοί στην καλλιτεχνική πορεία του Τάκη Σούκα. Στις 25 και 26 Ιουλίου 1986 οργανώθηκαν με μεγάλη επιτυχία δύο συναυλίες στο θέατρο του Λυκαβηττού για την προσφορά του. Ο δεύτερος μεγάλος σταθμός ήταν η συνεργασία με τον Στέλιο Καζαντζίδη. Ο Στέλιος είχε σπάσει τα δεσμά του από την εταιρεία MINOS και ο Σούκας ήταν έτοιμος για την μεγάλη συνεργασία. Ο δίσκος ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ με την συνεργασία του Θανάση Πολυκανδριώτη είχε εξαιρετικά τραγούδια. Η συνέχεια δόθηκε με τον δίσκο ΚΑΙ ΠΟΥ ΘΕΟΣ με τον Στέλιο Καζαντζίδη να δηλώνει: "Η αναγέννηση μου στο τραγούδι οφείλεται στον Τάκη Σούκα που τον θεωρώ ό,τι καλύτερο υπάρχει σήμερα στο Ελληνικό τραγούδι. Ο Σούκας με ξαναανακάλυψε και εγώ θα τον δικαιώσω με την φωνή μου".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Κατάλογος εθνικών πρωτευουσών
Παραπομπές
εθνικων πρωτευουσων Κατηγορία:Πρωτεύουσες
Μάριο Κουόμο
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και είχε ιταλική καταγωγή. Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Εντάχθηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα και το 1977 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο της Νέας Υόρκης, χωρίς όμως επιτυχία. Την περίοδο 1979 - 1982 διετέλεσε αναπληρωτής κυβερνήτης της Νέας Υόρκης και το 1982 έθεσε υποψηφιότητα για κυβερνήτης, θέση στην οποία και εκλέχθηκε. Επανεκλέχθηκε το 1986 και 1990, απέτυχε όμως να εκλεγεί το 1994. Αν και φημολογήθηκε αρκετές φορές ότι θα διεκδικήσει την προεδρία των ΗΠΑ, ποτέ δεν το έπραξε.
Με τη σύζυγό του Ματίλντα Ράφα είχαν αποκτήσει 5 παιδιά, μεταξύ των οποίων και τον κυβερνήτη Άντριου Κουόμο.
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήτες της Νέας Υόρκης
Σέριε Β
Η Σέριε Β (ιταλικά: Serie B, ) είναι η δεύτερη τη τάξει κατηγορία ποδοσφαίρου στην Ιταλία. Αποτελείται από 22 ομάδες και διευθύνεται από τη Λέγκα Σέριε Β (LNPB), από τον Ιούλιο του 2010. Έως τότε, την διαχειριζόταν η Λέγκα Κάλτσιο (LNP), που ήταν υπεύθυνη και για την Σέριε Α.
Προβιβασμός
Τα πλέι οφ, είναι διπλοί αγώνες, με την 3η να αντιμετωπίζει την 6η και την 4η την 5η, με την ομάδα που έχει τερματίσει υψηλότερα, να έχει πλεονέκτημα έδρας (στην έδρας της το δεύτερο, καθοριστικό ματς). Επίσης σε αυτούς τους αγώνες, εάν το συνολικό σκορ είναι ισοπαλία, δεν μετράνε τα εκτός έδρας γκολ, αλλά η κατάταξη της βαθμολογίας, όποιος είναι υψηλότερα περνάει στην επόμενη φάση.
Οι νικητές των δύο ζευγαριών, ακολουθούν ανάλογη διαδικασία στον διπλό τελικό προβιβασμού. Η ομάδα που έχει τερματίσει υψηλότερα έχει το πλεονέκτημα έδρας και κερδίζει την άνοδο, σε περίπτωση ισοπαλίας και αφού σε παράταση τριάντα λεπτών, δεν αναδειχτεί νικητής.
Υποβιβασμός
Όσον αφορά τις ομάδες που υποβιβάζονται, αυτές είναι τέσσερις (4). Οι τρεις τελευταίες (20η, 21η και 22η) πέφτουν κατηγορία αυτόματα, ενώ εάν η 18η ομάδα προηγείται της 19ης, με 5 ή περισσότερους βαθμούς, ακολουθεί τις άλλες τρεις, η 19η της κατάταξης. Εάν κάτι τέτοιο δεν ισχύει, οι δύο αυτές ομάδες (18η και 19η της κατάταξης), παίζουν μεταξύ τους, διπλό αγώνα σωτηρίας, με την υψηλότερη βαθμολογικά ομάδα, να έχει το πλεονέκτημα έδρας, στον δεύτερο αγώνα και σε περίπτωση ισοπαλίας στο συνολικό σκορ παραμένει στην Σέριε Β.
Ιστορία
Στην Σέριε Β' έχουν αγωνιστεί όλες οι επαγγελματικές ομάδες τις Ιταλίας, πλην της Ίντερ, η οποία δεν έχει υποβιβαστεί ποτέ από την πρώτη κατηγορία. Επίσης, είναι η μικρότερη κατηγορία που έχουν συμμετέχει οι ΑΚ Μίλαν, Γιουβέντους, Τορίνο ΦΚ, Σ.Σ. Λάτσιο και ΑΣ Ρόμα, καθώς έχουν αγωνιστεί μόνο στην υψηλότερη και υψηλότατη Σέριε Α.
Στατιστικά
Περισσότερες κατακτήσεις πρώτης θέσης στην κατηγορία, έχει η Τζένοα, με 6 φορές, και ακολουθεί η Αταλάντα Μ.Κ. με 5. Περισσότερες ανόδους έχει κερδίσει η Αταλάντα (12) και η Μπρέσια Κάλτσιο (11). Ακολουθούν η Α.Σ. Μπάρι (9), η Ελλάς Βερόνα, η Παλέρμο Γ.Σ., η Ο.Σ. Λέτσε και η Τζένοα (όλες 8).
Τις περισσότερες συμμετοχές στην κατηγορία, έχει η Μπρέσια με 55 σεζόν, ακολουθεί η Βερόνα με 51, η Μόντενα Φ.Κ. με 47 και η Μπάρι με την Παλέρμο, που έχουν 41 περιόδους στην Σέριε Β.
Λογότυπο
Το λογότυπο του πρωταθλήματος εμπεριέχει κατά καιρούς την ονομασία του εκάστοτε κύριου χορηγού του πρωταθλήματος. Το διάστημα 2010–2013, κύριος χορηγός του πρωταθλήματος ήταν η bwin. Την περίοδο 2013–2014 κεντρικός χορηγός ήταν η Eurobet. Κατά την περίοδο 2014–2015, δεν υπήρχε κύριος χορηγός οπότε και χρησιμοποιήθηκε το λογότυπο της Λέγκα Σέριε Β, όμως στους αγώνες διαβάθμισης (playoff και playout) χορηγός υπήρξε η Compass. Το διάστημα 2015–2018, κεντρικός χορηγός του πρωταθλήματος ήταν η ConTe.it. Από την περίοδο 2018-2019 κύριος χορηγός του πρωταθλήματος είναι η BKT.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ιταλίας Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου Β΄ επιπέδου
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος
Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (Κωνσταντινούπολη, 3 Φεβρουαρίου 1791 - Αίγινα, 6 Αυγούστου 1865) ήταν κυρίαρχη προσωπικότητα στις τάξεις των εκσυγχρονιστών,, διπλωμάτης και πολιτικός που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή του τόπου κατά την Επανάσταση και στις πρώτες μετεπαναστατικές δεκαετίες. Έδρασε αρχικά στις παραδουνάβιες ηγεμονίες λαμβάνοντας πολιτικές θέσεις δίπλα στον θείο του Ιωάννη Καρατζά, εγκαταστάθηκε στην Πίζα (αποτελώντας επίλεκτο μέλος του ομώνυμου κύκλου) και στη συνέχεια κατέβηκε στην Ελλάδα για να λάβει μέρος στην επανάσταση του 1821. Αναρριχήθηκε στα ανώτατα αξιώματα σε σύντομο χρόνο αναλαμβάνοντας, διαδοχικά, πρόεδρος της Πρώτης Εθνοσυνέλευσης, του Εκτελεστικού Σώματος και στη συνέχεια του Βουλευτικού. Μετά την επανάσταση ηγήθηκε της αντιπολίτευσης εναντίον του Καποδίστρια, ως εκφραστής της αγγλικής πολιτικής και συμμετείχε ενεργά στην πολιτική ζωή της Ελλάδας διατελώντας τέσσερις φορές πρωθυπουργός, εντός της περιόδου 1822 - 1844.
Ο Μαυροκορδάτος είναι μια από τις περισσότερο αμφιλεγόμενες για την κοινή γνώμη προσωπικότητες της Επανάστασης.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1791 στο Μέγα Ρεύμα (νυν Αρναούτκιοϊ, Arnavutköy στα τούρκικα ), προάστιο της Κωνσταντινούπολης, και ήταν γιος του λογίου και αξιωματούχου (ποστέλνικου) στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες Νικολάου Μαυροκορδάτου (1744 - 1818) και της Σμαράγδας Καρατζά. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την ισχυρή φαναριώτικη οικογένεια Μαυροκορδάτου, ήταν δε τρισέγγονος του περίφημου Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου του «Εξ Απορρήτων» ενώ από την πλευρά της μητέρας του από την φαναριώτικη Οικογένεια Καρατζά. Η απώτερη καταγωγή της οικογένειας του πατέρα του είναι από τη Χίο. Διδάχτηκε τα πρώτα του γράμματα από οικοδιδάσκαλο και έμαθε από νωρίς να μιλά με εξαιρετική ευχέρεια την τουρκική και τη γαλλική. Την περίοδο 1807-1811 σπούδαζε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή.
Πρώτος σταθμός των φυγάδων ήταν η Γενεύη της Ελβετίας, όπου παρέμειναν για ένα εξάμηνο. Εκεί ο Μαυροκορδάτος παρακολούθησε μαθήματα οχυρωματικής, τα οποία θα εφάρμοζε αργότερα στο Μεσολόγγι. Έπειτα αναχώρησαν για την Πίζα της Ιταλίας, όπου συνάντησαν τον Μητροπολίτη Ιγνάτιο Ουγγροβλαχίας, στου οποίου το σπίτι εγκαταστάθηκαν. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του παρακολούθησε μαθήματα ιατρικής στο Πανεπιστήμιο και έλαβε μέρος σε επαναστατικές διεργασίες δημιουργώντας τον λεγόμενο «Κύκλο της Πίζας», ο οποίος διαδραμάτισε παρασκηνιακό ρόλο στην εξέλιξη της επανάστασης του '21. Το 1819 ο Μαυροκορδάτος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία από τον Τσακάλωφ, ο οποίος τον είχε επισκεφθεί στην Πίζα μαζί με τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο. Ο «κύκλος της Πίζας» θεωρούσε ότι η επανάσταση απαιτούσε περισσότερο χρόνο και μεγαλύτερη προετοιμασία, ενώ ήταν αντίθετος στην τοποθέτηση του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην αρχηγία της Φιλικής Εταιρείας. Στην Πίζα ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ανέπτυξε στενούς φιλικούς δεσμούς με τον Άγγλο ποιητή Πέρσι Σέλλεϋ και τη σύζυγό του, συγγραφέα, Μαίρη Σέλλεϋ, στην οποία δίδασκε αρχαία ελληνικά. Μέσω της γνωριμίας του με τον Σέλλευ διοχέτευσε στον βρετανικό τύπο δύο επιστολές με σχόλια για την ελληνική επανάσταση, οι οποίες δημοσιεύθηκαν στην Morning Chronicle, την εφημερίδα με την μεγαλύτερη κυκλοφορία της εποχής, και στο περιοδικό Examiner. Η φιλική αυτή σχέση φαίνεται να διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην σταδιακή απόσυρση της αφοσίωσής του προς τον ρόλο της Ρωσίας και στην επιφυλακτική στροφή του προς τα βρετανικά συμφέροντα. Λίγο μετά την φυγή του Μαυροκορδάτου για την επαναστατημένη Ελλάδα, ο Σέλλευ του αφιέρωσε το ποίημα «Ελλάς: στην Εξοχότητά του πρίγκιπα Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο» (Hellas: «To His Excellency Prince Alexander Mavrocordato»), που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 1821, εις ένδειξι "θαυμασμού, συμπάθειας και φιλίας".
Την περίοδο της παραμονής του στην ιταλική χερσόνησο έγραψε στα γαλλικά το έργο «Συνοπτικά περί Τουρκίας» (Coup d’ oeil sur la Turquie), το οποίο δεν εξέδωσε λόγω των φιλελεύθερων ιδεών που εξέφραζε, έστειλε όμως αντίγραφα σε διάφορες προσωπικότητες.
Η Επανάσταση του 1821
thumb|Ο Μαυροκορδάτος διευθύνει την άμυνα στην [[Πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου, του Πέτερ φον Ες ]]
Με το ξέσπασμα της επανάστασης του '21 ο Μαυροκορδάτος εξόπλισε ένα πλοίο, έπλευσε από το Λιβόρνο στην Μασσαλία, πήρε μαζί του Έλληνες της Ευρώπης και φιλέλληνες και ανεχώρησε για την Πάτρα πιστεύοντας ότι είχε ελευθερωθεί. Στην πορεία όμως έμαθε ότι βρισκόταν ακόμα στα χέρια των Οθωμανών γι' αυτό εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι. Εκεί άρχισε αμέσως τις ενέργειες για τοπική πολιτική οργά­νωση. Συναντάται με τον Δημήτριο Υψηλάντη τον Αύγουστο του '21, ορίζεται πληρε­ξούσιός του και συγκαλεί την «Συνέλευσιν της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος» της οποίας εκλέγεται πρόεδρος. Η διαφωνία του με τον Δημήτριο Υψηλάντη και η επακόλουθη συμμαχία του με τους προεστούς του δίνουν την ευκαιρία αλματώδους προώθησης: εκλέγεται πρόεδρος της πρώτης Εθνικής Συνέλευσης της Επιδαύρου (που την 1η Ιανουαρίου 1822 ψήφισε το «Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδος» και στις 15 Ιανουαρίου εξέδωσε την περίφημη «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Ελληνικού Έθνους»), πρόεδρος την ίδια μέρα του Εκτελεστικού Σώματος και αργότερα του Βουλευτικού. Η σύντομη Διακήρυξη που προτάσσεται στο «Προσωρινό Πολίτευμα» («πεμπτουσία της αρχής των εθνοτήτων») συντάχθηκε από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον στενό του συνεργάτη Αναστάσιο Πολυζωίδη.
Αλλά οι θεσμοί και τ’ αξιώματα δεν ήταν αυτό που πρωτίστως χρειαζόταν η Ελλάδα. Έτσι ο Μαυροκορδάτος για να δυναμώσει τη θέση του και να εφαρμόσει τις περί συγκεντρωτικής εξουσίας ιδέες του αποφάσισε ν’ αναλάβει και στρατιωτική δράση.
Η επιτυχία όμως στον στρατιωτικό τομέα δεν ήταν ανάλογη με αυτήν στον πολιτικό. Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, που πίστευε ότι αν πετύχαινε μια περιφανή νίκη εναντίον των τουρκικών στρατευμάτων θα κατάφερνε να επισκιάσει τους οπλαρχηγούς και να αποκτήσει ακόμα περισσότερο κύρος, οργάνωσε εκστρατεία στην Ήπειρο, η οποία οδήγησε στην αποτυχημένη μάχη του Πέτα. Είναι πάντως ο μόνος πρωθυπουργός που έλαβε προσωπικά ενεργό μέρος σε (τρεις) πολεμικές επιχειρήσεις.
Μάχη του Πέτα
Την άνοιξη του 1822 ο Χουρσίτ Πασάς ύστερα από διαταγή της Πύλης αναχώρησε για την Πελοπόννησο και την Ήπειρο· αρχηγός των τουρκικών δυνάμεων διορίστηκε ο Ομέρ Βρυώνης με εντολή να πολιορκήσει το Σούλι. Πολύ πριν από την εκδήλωση της τουρκικής επίθεσης εναντίον των Σουλιωτών, η κυβέρνηση λάμβανε εκκλήσεις από την Ήπειρο για αποστολή ενισχύσεων. Επικεφαλής της εκστρατείας ήταν ο ίδιος ο Μαυροκορδάτος, ο οποίος συγκέντρωσε στρατό 3.000 ατόμων καθώς και σώμα Φιλελλήνων η αρχηγία των οποίων ανατέθηκε στον Γερμανό αξιωματικό Κάρολο Νόρμαν. Η πρώτη νικηφόρα μάχη δόθηκε στο Κομπότι της Άρτας στις 10 Ιουνίου. Τρεις εβδομάδες αργότερα στα υψώματα του Πέτα τα δύο στρατεύματα ήρθαν σε αποφασιστική σύγκρουση αλλά στην κρίσιμη στιγμή της μάχης ο οπλαρχηγός Γώγος Μπακόλας, όπως κατηγορήθηκε αργότερα, άφησε τους Τούρκους να περάσουν και οι Έλληνες βρέθηκαν σε δεινή θέση. Ο Μαυροκορδάτος, όντας 6 ώρες μακριά από τον τόπο της μάχης, δεν μπορούσε να δώσει οδηγίες για οργανωμένη υποχώρηση (αλλά κι αυτές που είχε δώσει δεν εισακούστηκαν) με αποτέλεσμα Έλληνες και Φιλέλληνες να υποστούν πανωλεθρία. Εξοντώθηκαν τα δύο τρίτα των φιλελλήνων, οι μισοί Επτανήσιοι και το ένα τρίτο του Τακτικού, που ήταν και ο πρώτος τακτικός ελληνικός στρατός. Τα λάθη του Μαυροκορδάτου σε συνδυασμό με την προδοσία του Μπακόλα οδήγησαν όχι μόνο στην ήττα των Ελλήνων αλλά και στην διάλυση των οργανωμένων ελληνικών δυνάμεων της περιοχής, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να προελάσουν μέχρι το Μεσολόγγι το οποίο και πολιόρκησαν.
Πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου
Εκεί είχε καταφύγει ήδη ο Μαυροκορδάτος και εκεί ανεδείχθη ευτυχέστερος. Η πόλη είχε άθλια οχύρωση και όχι περισσότερους από 360 υπερασπιστές κατά τον Τόμας Γκόρντον και κατ΄ άλλους πολύ λιγότερους. Ανάμεσά τους ο Μάρκος Μπότσαρης και ο Δημήτριος Μακρής. Οργάνωσε την άμυνα, χρησιμοποίησε όλες τις μεθόδους της οχυρωματικής τέχνης και τα τεχνάσματα που μπόρεσε να επινοήσει, ανέθεσε στον Μάρκο Μπότσαρη συνομιλίες περί παράδοσης με τους πολιορκητές για να κερδίσει χρόνο, διέγειρε την αντιζηλία μεταξύ των πασάδων και τελικά με τη βοήθεια των αφιχθέντων πελοποννησιακών στρατευμάτων οι Τούρκοι αποκρούστηκαν τη νύχτα των Χριστουγέννων του 1822 με αποτέλεσμα να λύσουν με βαριές απώλειες την Πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου. Ήταν μια προσωπική επιτυχία του Μαυροκορδάτου που αντιστάθμιζε την ήττα του Πέτα, κι αναγνωρίστηκε ακόμα κι από τους εχθρούς του.
Ο Μαυροκορδάτος και οι οπλαρχηγοί
thumb|Υποδοχή του [[Λόρδος Βύρων|Βύρωνα στο Μεσολόγγι στις 5 Ιανουαρίου 1824 - Με το μαύρο παλτό ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος]]
Το Καλοκαίρι του ίδιου έτους εκδηλώθηκε ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ Βουλευτικού και Εκτελεστικού, τον έλεγχο των οποίων ασκούσαν για το μεν ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και οι νησιώτες, για το δε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, οι στρατιωτικοί και οι Πελοποννήσιοι. Η σύγκρουση αυτή σε συνδυασμό με την εκλογή του Μαυροκορδάτου στην προεδρία εξόργισε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ο οποίος τον απείλησε λέγοντάς του «Σου λέγω τούτο, Κύριε Μαυροκορδάτε... μη καθίσεις πρόεδρος διότι έρχομαι και σε διώχνω με τα λεμόνια, με τη βελάδα όπου ήρθες». Είναι αξιοσημείωτο ότι την καθόλου ψύχραιμη συμπεριφορά του Κολοκοτρώνη αναφέρουν επικριτικά και κολοκοτρωνικοί συγγραφείς. Ύστερα από αυτή την προειδοποίηση ο Μαυροκορδάτος αναχώρησε για την Ύδρα συνεργαζόμενος στενότατα με τους Κουντουριώτηδες. Στη συνέλευση του Άστρους εκδηλώθηκε για πρώτη φορά διαμάχη μεταξύ ετεροχθόνων και αυτοχθόνων με πρωταγωνιστές την ομάδα των εκσυγχρωνιστών από τη μία, στην οποία ανήκε και ο Μαυροκορδάτος, και των προεστών από την άλλη.
Τον Δεκέμβριο του 1823 ο Μαυροκορδάτος πήγε πάλι στο Μεσολόγγι ως Διευθυντής, τακτοποίησε τα πράγματα, έβαλε τις βάσεις για την ένδοξη άμυνα της δεύτερης πολιορκίας και τέλος προσείλκυσε τον Μπάυρον καθώς και τα βλέμματα όλης της Ευρώπης στον τόπο, όπου η τραγωδία θα κορυφωνόταν με την Έξοδο. Ο ηρωϊκός θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη και ο ξαφνικός του Μπάυρον στέρησαν τον Μαυροκορδάτο από δύο πολύτιμα στηρίγματα. Την περίοδο αυτή μαίνονταν στην Πελοπόννησο οι εμφύλιοι πόλεμοι. Ο Μαυροκορδάτος ανήκε στην κυβερνητική παράταξη, η οποία επικράτησε τελικά, έμεινε όμως αμέτοχος και μάλιστα προστάτεψε τους αντικυβερνητικούς Ανδρέα Ζαΐμη, Λόντο και Νικηταρά που κατέφυγαν στο Μεσολόγγι.
Πτώση της Σφακτηρίας
Τον Μάρτιο του 1825 ο Μαυροκορδάτος συνόδευσε τον πρόεδρο του Εκτελεστικού Γεώργιο Κουντουριώτη στην κακά οργανωμένη και χειρότερα εκτελεσμένη εκστρατεία κατά του Ιμπραήμ στην Μεσσηνία. Μετά την αναπόφευκτη ήττα στο Κρεμμύδι ο Μαυροκορδάτος πήγε στο θέατρο των επιχειρήσεων του κόλπου της Πύλου (στο Ναυαρίνο δηλαδή-Απρίλιος 1825), σταλμένος από τον Κουντουριώτη, μήπως μπορέσει να συντονίσει τα ασυντόνιστα και να σώσει τα φρούρια και την Σφακτηρία. Αλλά παρά τις προσπάθειές του, τίποτα δεν σώθηκε –πλην βεβαίως της τιμής ορισμένων. Πολλοί έφυγαν «γενόμενοι ριψάσπιδες, εζήτησαν να σωθώσιν... Οι δ’εγκαρτερήσαντες μεθ’ων και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος» δεν μπόρεσαν βέβαια ν’αντέξουν. Όταν λοιπόν οι Αιγύπτιοι κατέκλυσαν το νησί κι ο καθένας προσπαθούσε να σώσει εαυτόν, ο εκ των εγκαρτερησάντων Μαυροκορδάτος μόλις που διέφυγε τον θάνατο ή τη σύλληψη και μπόρεσε να διασωθεί στον «Άρη» του Τσαμαδού. Εννοείται βέβαια ότι κατηγορήθηκε για τα πάντα παρά την συνηγορία και εχθρών του ακόμη. Στη Τρίτη Εθνοσυνέλευση παραγκωνίστηκε εντελώς.
Διπλωματία
thumb|Πορτρέτο του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου και η υπογραφή του
Ο τομέας στον οποίο όλοι σχεδόν οι συγγραφείς, ακόμα και ο εχθρικότατος προς τον Μαυροκορδάτο Βερναρδάκης, αναγνωρίζουν την πολύτιμη προσφορά του Μαυροκορδάτου, είναι η διπλωματία. Είναι αξιοσημείωτο ότι ενεργούσε στον τομέα αυτό μόνος του και αυθαίρετα σχεδόν. Αναφέρθηκε ήδη το σύγγραμμά του τού 1820 περί Τουρκίας. Και σ’ αυτό και στις άλλες επαφές του εξηγούσε ότι η πτώση της Οθωμανικής αυ­τοκρατορίας ήταν όχι μόνον αναπόφευκτη αλλά και ωφέλιμη για τις ευρω­παϊκές δυνάμεις. Στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας φρόντισε να καθησυχάσει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διαχωρίζοντας τις θέσεις της Επανάστασης από τους Καρμπονάρους, Κομουνέρος κ.τ.τ., καταργώντας τα σύμβολα της Φιλικής Εταιρείας και καθιερώνοντας ως σημαία τη γαλανόλευκη. Και τελικά ήταν ο μόνος, μαζί με τον Μέττερνιχ, που κατάλαβε πως κάτι άλλαξε, όταν ανέλαβε υπουργός εξωτερικών της Αγγλίας ο Τζωρτζ Κάνινγκ. Ήταν από το χρονικό εκείνο σημείο που ο Μαυροκορδάτος έγινε αγγλόφιλος. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που ο ίδιος ο Καποδίστριας αναφέρει: «ο πρίγκιψ Μαυροκορδάτος και ο κ. Πανταζόγλου (απεσταλμένοι των ηγεμόνων Βλαχίας και Μολδαβίας) προσεπάθησαν να μοι αποδείξουν, ότι η διατήρησις της μετά των Τούρκων ειρήνης ήτο αδύνατος, και ότι, ως Έλληνες, ήσαν ανυπόμονοι να μάθουν ότι τα Ρωσσικά στρατεύματα ήσαν έτοιμα να διαβούν τον Προύθον. Αλλά από το 1818 που έγινε αυτή η συνάντηση μέχρι το 1828 οι Ρώσοι δεν κινήθηκαν. Έπρεπε οι Έλληνες να βρουν κάποιους άλλους.
Ο τεράστιος όγκος της αλληλογραφίας του περιλαμβάνει επιστολές προς κάθε κατεύθυνση, ακόμη και προς τον Γκέντς, σύμβουλο του Μέττερνιχ. Αλλά βέβαια την σπουδαιότερη σημασία είχαν οι επιστολές προς Κάνινγκ, ο οποίος τελικά απάντησε ως κυβέρνηση προς κυβέρνηση.
Ο Μαυροκορδάτος ήταν πεπεισμένος ότι για την απελευθέρωση της Ελλάδος ήταν απαραίτητη η εξωτερική βοήθεια. Ο Τζον Πετρόπουλος στο βιβλίο του "Πολιτική και Συγκρότηση Κράτους στο Ελληνικό Βασίλειο, 1833-1843" (ΜΙΕΤ, Αθήνα, 1985) τον σκιαγραφεί ως ευέλικτο (μη δογματικό) και ρεαλιστή, ο οποίος εκτιμούσε κατά περίπτωση τις καταστάσεις και δρούσε ανεξάρτητα από τις προσωπικές του συμπάθειες ή αντιπάθειες. Είδαμε παραπάνω, ότι το 1818 ζητούσε από τους Ρώσους να εισβάλουν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αφού αυτό δεν έγινε, στράφηκε προς την Αγγλία χρησιμοποιώντας τώρα τη Ρωσία ως φόβητρο: η Επανάσταση, που θα συνεχιζόταν με κάθε κόστος, θα έφθειρε τόσο τις δυνάμεις της Τουρκίας που θα την καθιστούσε (μαζί και την Ελλάδα) εύκολη λεία της Ρωσίας, που θ’ αποφάσιζε κάποτε να κινηθεί με οποιαδήποτε πρόφαση. Ο Κάνινγκ εννόησε την απειλή (ενδεχομένως εκβιασμό): Η Αγγλία κινδύνευε ν’ αποκλειστεί από την ανατολική Μεσόγειο και ν’ αποκοπεί ο δρόμος της προς τις Ινδίες. Ο Μέτερνιχ επίσης είδε με τρόμο το ενδεχόμενο να καταπιεί η όμορος τότε της Αυστρίας Ρωσία όλη τη Βαλκανική και στην απόγνωσή του, μεταξύ δύο κακών, διάλεξε το μικρότερο και πρότεινε την πλήρη ανεξαρτησία της Ελλάδος. Όλος αυτός ο χειρισμός, που είχε τα αποτελέσματα που ξέρουμε, εξηγεί το κατά του Μαυροκορδάτου μένος των ρωσόφιλων συγγραφέων.
Τον Ιούλιο του 1825, μετά την απόβαση του Ιμπραήμ και τις κατα­στροφές στη Σφακτηρία και στο Μανιάκι, οι Έλληνες υπέγραψαν την πράξη με την οποία ζητούσαν να τεθούν υπό την αγγλική προστασία. Αυτή είναι μια από τις σοβαρότερες κατηγορίες κατά του Μαυροκορδάτου, ότι προ­σπάθησε δηλαδή να κάνει την Ελλάδα αγγλικό προτεκτοράτο. Ο ίδιος αρνήθηκε έντονα ότι είχε την παραμικρή ανάμειξη και υπάρχουν πράγματι αμφιβολίες, αλλά ο τελικός χειρισμός είναι μάλλον δικός του. Μένει τώρα να εξεταστεί αν η αίτηση αυτή είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, αν ενέπλεξε δηλαδή ακόμη περισσότερο την Αγγλία στη δίνη του Ελληνικού ζητήματος και την οδήγησε, μαζί με την ανησυχία για το δάνειο και τον φόβο των περιπλοκών, στο Ναυαρίνο.
Μετεπαναστατική σταδιοδρομία
μικρογραφία|Προσωπογραφία του 1830, [[Άνταμ Φρίντελ]]
Με την έλευση του Καποδίστρια (Γ' Εθνοσυνέλευση Τροιζήνας) το 1828, ο Μαυροκορδάτος διορίστηκε μέλος του Πανελληνίου και τον Μάρτιο του ίδιου χρόνου μέλος του Γενικού Φροντιστηρίου, με αρμοδιότητα τα ναυτικά. Στην Δ΄Εθνοσυνέλευση του Άργους δεν συμμετέχει, ενώ δεν αποδέχεται τον διορισμό του στη Γερουσία. Γρήγορα ο Μαυροκορδάτος παραιτείται από όλες τις θέσεις του και αποσύρεται στην Ύδρα.
Πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραμάτισε και στην ανταρσία της Ύδρας, η οποία κορυφώθηκε με την πυρπόληση του ελληνικού στόλου στον ναύσταθμο του Πόρου. Την 14η Ιουλίου του 1831 οι Ανδρέας Μιαούλης και Κριεζής με 200 Υδραίους στρατιώτες κατέλαβαν τον ναύσταθμο στον Πόρο, όπου κατέφθασε αμέσως ο Μαυροκορδάτος για να συντονίσει τις ενέργειες ως πολιτικός σύμβουλος του πρώτου. Στις άκαρπες διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση και τους αντιπρέσβεις πήραν μέρος οι Μιαούλης και Μαυροκορδάτος ως αντιπρόσωποι των επαναστατών. Για να εξουδετερώσει την ανταρσία ο Καποδίστριας σχεδίασε απο­κλεισμό της Ύδρας (κέντρον των αντιπολιτευομένων) με τα πλοία του στόλου, που βρίσκονταν στον Πόρο, αλλά ο Μιαούλης πρόλαβε και τα κατέλαβε. Ο Καποδίστριας ζήτησε τη βοήθεια του αρχηγού της ρωσικής μοίρας ναυάρχου Ricord που επιχείρησε ν’ ανακαταλάβει τον στόλο. Την 1η Αυγούστου του 1831 ο Μιαούλης τίναξε στον αέρα την φρεγάτα «Ελλάς» και την κορβέτα «Ύδρα».Ο Μαυροκορδάτος, αν και επέστρεψε στη Ύδρα πριν από το κατά τον Αλέξανδρο Ρίζο Ραγκαβή «μεγαλουργόν έγκλημα», θεωρήθηκε ηθικός αυτουργός της καταστροφής ακόμη και από συμπαθούντες αυτόν νεώτερους ιστορικούς. Πλην όμως οι σχετικές διατυπώσεις εγγυτέρων χρονικά προς το γεγονός συγγραφέων γεννούν πολλές αμφιβολίες για την ενοχή του. Το 1833 διορίζεται από την Αντιβασιλεία υπουργός Οικονομικών (25 Ιανουαρίου) και Στρατιωτικών (3 Απριλίου). Τον ίδιο χρόνο διορίζεται Γραμματεύς της Επικράτειας επί του Βασιλικού Οίκου και των Εξωτερικών Υποθέσεων και πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου. Διαφωνεί με την καταδίκη σε θάνατο του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα και στέλνεται πρεσβευτής στο Μόναχο σε τιμητική εξορία. Το 1841, ενώ ήταν πρεσβευτής στο Λονδίνο, τον κάλεσε ο Όθων να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο Μαυροκορδάτος έθεσε όρους για ριζικές καθεστωτικές, οικονομικές και διοικητικές μεταρρυθμίσεις και για την απομάκρυνση των Βαυαρών. Ο Όθων δυστρόπησε επί ένα μήνα, μετά δέχτηκε κατ’αρχήν και ο πρωθυπουργός πλέον Μαυροκορδάτος υπέβαλε έκθεση για τις εφαρμοστέες μεταρρυθμίσεις που απορρίφθηκε σιωπηρά, και στη συνέχεια παραιτήθηκε. Μετά την Επανάσταση του 1843 έγινε αντιπρόεδρος της συντακτικής συνέλευσης και τον Μάρτιο του 1844 πρωθυπουργός. Τον Αύγουστο όμως παραιτήθηκε για ν’ αποτραπεί ο εμφύλιος πόλεμος στον οποίο έσυρε τη χώρα το κόμμα Κωλέττη.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1850 ο βασιλιάς Όθωνας στο πλαίσιο της προσπάθειάς του να αδρανοποιήσει την αντιπολίτευση, διόρισε τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτου πρέσβη της Ελλάδας στο Παρίσι με τον βαθμό του εκτάκτου απεσταλμένου και πληρεξούσιο υπουργού. Ανακλήθηκε στις 15 Μαΐου 1854 και επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου σχημάτισε και πάλι κυβέρνηση πετυχαίνοντας ν’απαλύνει τις συνέπειες της αγγλογαλλικής κατοχής που επιβλήθηκε στα πλαίσια του Κριμαϊκού πολέμου, όταν η Ελλάδα με επικεφαλής τον Όθωνα θέλησε να πραγματοποιήσει την Μεγάλη Ιδέα πολεμώντας στο πλευρό της Ρωσίας κατά της Τουρκίας και των Αγγλογάλλων. Τελικά στράφηκαν εναντίον του και το λαϊκό αίσθημα -που πρώτη φορά εκδηλώθηκε υπέρ του Όθωνος- και οι Αγγλογάλλοι και έτσι αναγκάστηκε να παραιτηθεί το Σεπτέμβριο του 1855 αφού αντιτάχθηκε στη απαίτηση του Όθωνα για την απόλυση του υπουργού των Στρατιωτικών Δημητρίου Καλλέργη.Επί της κυβερνήσεως αυτής του Μαυροκορδάτου δόθηκε χάρη και αποφυλακίστηκε ο εκτίων ποινήν ισοβίων δεσμών-κατά μετατροπήν της θανατικής- Μακρυγιάννης. To 1863 εξελέγη πρόεδρος της Επιτροπής για τη σύνταξη σχεδίου του Συντάγματος
Επί της πρωθυπουργίας του αγοράστηκαν τα πρώτα ελληνικά επιβατηγά ατμόπλοια. Ο ίδιος ο Μαυροκορδάτος πήγε στο Λονδίνο όπου παρήγγειλε τρία πλοία έναντι 24.000 λιρών. Τα πλοία βαπτίστηκαν "Βασίλισσα της Ελλάδος", "Ύδρα" και "Πανελλήνιον" και αποτέλεσαν τον πυρήνα της "Ελληνικής Ατμοπλοϊκής Εταιρείας" με έδρα τη Σύρο.
Τέλος & προσωπική ζωή
Το 1863 αποσύρθηκε στην εξοχική του κατοικία (πρώην Φίνλεϋ) στην Αίγινα, όπου και απεβίωσε το 1865 τυφλός και φτωχός. Η εξοχική αυτή κατοικία διατηρείται ακόμα και μέχρι τα τέλη του 1990 ανήκε στον απόγονό του Νικόλαο Ρωκ - Μελά. Ήταν παντρεμένος με την Χαρίκλεια Αργυροπούλου (1808 - 1884), κόρη του μεγάλου διερμηνέα της Υψηλής Πύλης Ιακώβου Αργυρόπουλου. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 20 Ιανουαρίου του 1830 στην Αίγινα. Είχαν αποκτήσει μαζί τα εξής παιδιά:
Η τριετία 1835-1837 ήταν η οδυνηρότερη στη ζωή του Μαυροκορδάτου. Έχασε τέσσερα παιδιά του-ένα στο Μόναχο το 1835 και τρία μαζί στη Τεργέστη το Δεκέμβριο του 1837. Η αδελφή του Αικατερίνη ήταν παντρεμένη με τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, με τον οποίο απέκτησαν τον μετέπειτα πρωθυπουργό, Χαρίλαο Τρικούπη.
Μιλούσε άπταιστα οκτώ γλώσσες μεταξύ των οποίων τούρκικα, γαλλικά και αγγλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Μ Αλεξανδρος Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος Μ Κατηγορία:Γραμματείς της Επικράτειας επί των Οικονομικών Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Γέρμη Μικρασιατικής Γαλατίας
Η Γέρμη της Γαλατίας στη Μικρά Ασία, γνωστή και ως Γέρμα, Γερμοκολώνεια και Colonia Julia Augusta Felix Germa, ήταν ρωμαϊκή αποικία και ακολούθως βυζαντινή πόλη κοντά στην Πεσσινούντα στις όχθες του Σαγγαρίου. Η θέση της εντοπίζεται στο σημερινό Babadat της κεντρικής Τουρκίας. Ιδρύθηκε μεταξύ 25 και 20 π.Χ. από τον Οκταβιανό Αύγουστο. Από την εποχή του αυτοκράτορα Δομιτιανού (81-96 μ.Χ.) έκοβε τα δικά της νομίσματα. Κατά την Ύστερη Αρχαιότητα και ως τον 12ο αι. ήταν έδρα επισκόπου. Σήμερα είναι έδρα καθολικού τιτουλάριου επισκόπου και φέρει το όνομα Germa in Galatia (ιταλ. Germa di Galazia).
Βιβλιογραφία
Πόλεις Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Γαλατίας (Μικρά Ασία)
Άλλα Πουγκατσιόβα
Η Άλλα Μπορίσοβνα Πουγκατσιόβα (ρωσικά: А́лла Бори́совна Пугачёва, προφέρεται: [ˈalːə bɐˈrʲisəvnə pʊɡɐˈtɕɵvə], 15 Απριλίου 1949, Μόσχα, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ρωσίδα μουσικός. Η καριέρα της ξεκίνησε το 1965 και συνεχίζει έως σήμερα. Στη Σοβιετική Ένωση ήταν η πιο επιτυχημένη ποπ τραγουδίστρια με πωλήσεις ρεκόρ και απίστευτη δημοτικότητα. Το 1991 της δόθηκε ο τίτλος "Καλλιτέχνης της Ε.Σ.Σ.Δ."..
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Απριλίου του 1949 στη Μόσχα. Πατέρας της είναι ο Μπορίς Μιχάηλοβιτς Πουγκατσιόφ και η μητέρα της είναι η Ζιναΐντα Αρχίποβνα Οντεγκόβα. Το 1956 γράφτηκε στη Μουσική Σχολή Νο. 31. Συνέχισε στο σχολείο Νο. 496, από όπου και αποφοίτησε το 1964. Στη συνέχεια σπούδασε στο τμήμα χορωδίας του κολεγίου. Το 1965 η Άλλα Πουγκατσιόβα γράφει το πρώτο της κομμάτι, το "Ρομπότ" (ρωσ. Робот), το οποίο προοριζόταν για ένα πρωινό πρόγραμμα σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό. Η Άλλα Πουγκατσιόβα τελείωσε το κολέγιο το 1966, και αρχίζει να περιοδεύει με το μουσικό συγκρότημα "Γιούνοστ" (ρωσ. Юность, που σημαίνει Νεολαία) στη δυτική Σιβηρία. Την επόμενη χρονιά άρχισε να εργάζεται ως συνοδός πιάνου στο Κρατικό Μουσικό Κολέγιο "Circus". Το 1966 έγινε σολίστας στο συγκρότημα "Novy Electron", το οποίο ανήκε στην Κρατική Φιλαρμονική Εταιρεία του Λίπετσκ. Μετά, το 1971, γίνεται σολίστας στο συγκρότημα "Moskvichi", από το 1972 έως το 1973, σολίστας στην μπάντα του Ολέγκ Λούντστρεμ και από το 1971 έως το 1974, σολίστας στο συγκρότημα "Veselye Rebjata". Αυτή την περίοδο 1966-1975, η Άλλα Πουγκατσιόβα έγραψε πολλά τραγούδια για ταινίες. Το 1974 κέρδισε την 3η θέση στο μουσικό διαγωνισμό "All-Union" κάτι που για αυτήν ήταν μεγάλη απογοήτευση. Το 1975 κερδίζει το "Grand Prix" στο διεθνή διαγωνισμό "Χρυσός Ορφέας", με το τραγούδι "Αρλεκίνος" (ρωσ. Арлекино), το οποίο κυκλοφόρησε στην Ανατολική Γερμανία η δισκογραφική εταιρεία "Amiga". Στη Βουλγαρία, η δισκογραφική εταιρεία "Balkanton" κυκλοφόρησε τη ζωντανή ηχογράφηση του "Αρλεκίνος". Τον επόμενο χρόνο η Πουγκατσιόβα επέστρεψε στον "Χρυσό Ορφέα" για να εκτελέσει μια συναυλία εκτός διαγωνισμού.
Μια γυναίκα που τραγουδά
Η Πουγκατσιόβα συμμετείχε στη δημοφιλή σοβιετική ταινία "Μια γυναίκα που τραγουδά", σε συνεργασία με το συγκρότημα "Ritm" το 1977. Στην ταινία η Πουγκατσιόβα έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ως μια γνωστή ποπ τραγουδίστρια. Επίσης η Άλλα Πουγκατσιόβα έγραψε και το σάουντρακ της ταινίας. Την ταινία παρακολούθησαν 55 εκατομμύρια σοβιετικοί, κάτι που έγινε σοβιετικό ρεκόρ το 1979. Το σοβιετικό κοινό πήρε την ταινία ως αυτοβιογραφία της Πουγκατσιόβα. Το σάουντρακ της ταινίας κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1977, ως ένα κομμάτι του διπλού άλμπουμ Зеркало души "Zerkalo Dushi" ("Καθρέφτης της ψυχής"). Το ίδιο έτος η δισκογραφική εταιρεία "Victor" κυκλοφόρησε το άλμπουμ στην Ιαπωνία. Το 1978 με το τραγούδι Всё могут короли "Vse mogut koroli" κέρδισε το βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού Sopot, κάτι που εκείνη την εποχή σήμαινε αυτόματη νίκη στο "Grand Prix" του Διεθνούς Διαγωνισμού Intervision.
Στη Στοκχόλμη (1983-1985)
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 η Άλλα Πουγκατσιόβα έγινε συχνός επισκέπτης της σουηδικής πρωτεύουσας. Άρχισε να συμμετέχει ως "επισκέπτης" σε διάφορα προγράμματα του δημοφιλούς στη Σουηδία ραδιοφωνικού σταθμού "Galaxen" μαζί με τον Τζάκομπ Ντάχλιν, με τον οποίο εμφανίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή "TV-Jacobs Stege". Η Πουγκατσιόβα και ο Ντάχλιν έκαναν πολλά ντουέτα και τραγούδησαν τραγούδια όπως το "Superman", όπου ο Ντάχλιν έκανε τα κύρια φωνητικά.
Από το 1991 έως σήμερα
Μετά τη διάλυση της Ε.Σ.Σ.Δ, η Πουγκατσιόβα διεύρυνε την επιχειρηματική της δραστηριότητα, δημιουργώντας το ραδιοφωνικό σταθμό "Alla", ένα περιοδικό, το άρωμα "Alla", καθώς και παπούτσια με τη μάρκα "Alla Pugacheva. Είχε λάβει πολλά βραβεία από τη ρωσική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανόμενου του "Βραβείου για την επίτευξη της Λογοτεχνίας και των Τεχνών", που έλαβε το 1990. Το 1994, η Άλλα Πουγκατσιόβα έλαβε μια τιμητική πλάκα με το όνομα της στην πλατεία αστεριών στη Γιάλτα (Ουκρανία). Το 1997, εκπροσώπησε τη Ρωσία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision στο Δουβλίνο και με το τραγούδι "Primadonna" ήρθε 15η. Από τότε, την Άλλα Πουγκατσιόβα την ονομάζουν χαϊδευτικά και ως "Primadonna".
Αποχώρηση από τη μουσική
Στις 5 Μαρτίου του 2009, η Πουγκατσιόβα ανήγγειλε την αποχώρηση της από τη μουσική (ως τραγουδίστρια), μετά τα 60στά γενέθλια της. Η καλλιτέχνης επικαλέστηκε λόγους υγείας, οι οποίοι δεν της επιτρέπουν τις περιοδείες. Επίσης ανάφερε ότι η φωνή της χειροτέρευσε και δεν θα μπορούσε να εκφράσει τα συναισθήματα του κάθε τραγουδιού. Ταυτόχρονα ανακοίνωσε την αποχαιρετιστήρια της περιοδεία, η οποία θα λάμβανε χώρα στην Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών, στην Ευρώπη και στην Αμερική.
Ιδιωτική ζωή
Η προσωπική ζωή της Άλλα Πουγκατσιόβα αποτέλεσε συχνά αντικείμενο του Τύπου. Το 1969, παντρεύτηκε τον Λιθουανό καλλιτέχνη του τσίρκου, Μίκολας Όρμποκας, και το 1971 γέννησε την κόρη της, την Κριστίνα Ορμπακάιτε, που είναι επίσης δημοφιλής τραγουδίστρια. Το 1973, η Πουγκατσιόβα και ο Όρμποκας χώρισαν μετά από 4 χρόνια γάμου. Το 1976 παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη Αλεξάντερ Στεφάνοβιτς και πρωταγωνίστησε σε μερικές από τις ταινίες του. Το 1980 χώρισαν μετά από διάφορες νομικές περιουσιακές διαμάχες. Το 1985 παντρεύτηκε τον παραγωγό, Ευγκένι Μπόλντιν, με τον οποίο είχε επαγγελματικές σχέσεις. Κατά τη διάρκεια του γάμου τους, είχε μια λειτουργική ρομαντική σχέση με τον μουσικό Βλαντιμίρ Κουζμίν. Το 1993, χώρισαν. Η Άλλα Πουγκατσιόβα δήλωσε ότι η επαγγελματική ζωή τους ανακατεύτηκε με την προσωπική του ζωή. Το 1994, η Πουγκατσιόβα παντρεύτηκε έναν από τους πιο δημοφιλείς ποπ τραγουδιστές της Ρωσίας, τον Φιλίπ Κιρκόροφ (ο οποίος έχει βουλγαρική και αρμενική εθνικότητα). Η καριέρα της επωφελήθηκε πολύ από αυτόν τον γάμο. Όμως το Νοέμβριο του 2005, χώρισαν. Το 2008, παντρεύτηκε τον νυν σύζυγο της, τον Μαξίμ Γκάλκιν, ο οποίος είναι ένας γνωστός κωμικός, με τον οποίο η Πουγκατσιόβα είχε μουσικές συνεργασίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Σοβιετικοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ρώσοι μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1997 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Ρωσία Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Μπέπε Γκρίλο
Ο Γκιουζέπε Πιέρο «Μπέπε» Γκρίλο (Giuseppe Piero "Beppe" Grillo, γεννημένος στο Σαβινιόνε, της Γένοβα, 21 Ιουλίου 1948) είναι Ιταλός κωμικός και ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης καθώς επίσης blogger και σχολιαστής. Το 2009 ίδρυσε το λαϊκίστικο (σύμφωνα με δική του περιγραφή) πολιτικό κόμμα Κίνημα Πέντε Αστέρων (MoVimento Cinque Stelle) (συντ. M5S)).
Ξεκίνημα της καριέρας του
Κάτοχος διπλώματος λογιστικής και κωμικός του οποίου το ταλέντο ανακαλύφθηκε, σχεδόν τυχαία, κατά τη διάρκεια μιας πρόβας ενώ αυτοσχεδίαζε ένα μονόλογο. Μετά από δυο εβδομάδες εμφανίζεται για πρώτη φορά στην τηλεόραση, με πρωτοβουλία του Pippo Baudo ο οποίος τον ανακάλυψε και τον προώθησε μεταξύ του 1977 και του 1978, στην πολυθεματική τηλεοπτική εκπομπή Secondo Voi. Το 1979 ακολούθησαν νέες εμφανίσεις στην εκπομπή του Enzo Trapani Luna Park, καθώς επίσης και στο Fantastico.
Το 1978 διευθύνει μαζί με τις Stefania Casini, Maria Giovanna Elmi και Vittorio Salvetti, το Φεστιβάλ του Sanremo στο οποίο θα συμμετάσχει αργότερα με την ιδιότητα του κωμικού. Το 1980 καταδικάζεται σε ένα έτος και 3 μήνες κάθειρξης με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια δεδομένου ότι θεωρήθηκε υπαίτιος για το θάνατο 2 ενηλίκων και του παιδιού τους μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Η δεκαετία του '80
"Ο δείπνος στην Κίνα… ήταν παρόντες όλοι οι σοσιαλιστές μαζί με την αντιπροσωπεία και έτρωγαν… Σε κάποια στιγμή ο Μαρφέλλι κάνει μια απίστευτη γκάφα…Καλεί τον Κράξι και τoν ρωτάει: «Να σου πω κάτι, αυτή η χώρα έχει ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους και είναι όλοι τους σοσιαλιστές;» Και ο Κράξι του απαντάει: «Ναι, γιατί;», «Ε τότε, εάν είναι όλοι τους σοσιαλιστές, ποιον κλέβουν;»."
- Beppe Grillo, μονόλογος κατά τη διάρκεια του εβδόμου επεισοδίου της τηλεοπτικής εκπομπής Fantastico 7, 15 Νοεμβρίου 1986
- Beppe Grillo, οπισθόφυλλο του βιβλίου του Tutto il Grillo che conta
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιταλοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Κωμικοί
Ζόφια Τσελίνσκα
Η Ζόφια Τσελίνσκα (πολωνικά: Zofia Celińska) (8 Ιουλίου 1919 — 28 Ιουλίου 2016) ήταν Πολωνή οικονομολόγος. Υπήρξε μέλος του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και εργάστηκε ως οικονομολόγος μετά τον πόλεμο. Για τη βοήθειά της στην απόκρυψη Εβραίων φίλων και των μελών της οικογένειάς τους κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας, αναγνωρίστηκε ως Δίκαιη των Εθνών και έλαβε τον Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.
Ζωή και καριέρα
Η Τσελίνσκα γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1919 στη Βαρσοβία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ενεργή στον Εσωτερικό Στρατό. Σε ηλικία 20 ετών, διένειμε το υπόγειο φυλλάδιο Biuletyn Informacyjny. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της Πολωνίας, βοήθησε να κρυφτεί η Εβραία φίλη της Ζόφια Λεβινούβνα και μερικά από τα μέλη της οικογένειας της Λεβινούβνα για ένα χρόνο στο σπίτι της. Βοήθησε επίσης τη φίλη της, Όλα Ζβάιμπαουμ, να επιτρέψει σε μερικά από τα μέλη της οικογένειάς της να δραπετεύσουν από το Γκέτο της Βαρσοβίας.
Μετά τον πόλεμο, η Τσελίνσκα παρακολούθησε τη Σχολή Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας και αποφοίτησε με πτυχίο στα οικονομικά. Εργάστηκε ως οικονομολόγος στο Biuro Projektów i Studia Budownictwa Specjalnej.
Η Τσελίνσκα ονομάστηκε Δίκαιη των Εθνών το 2001 από το Γιαντ Βασσέμ. Το 2009 της απονεμήθηκε ο Σταυρός του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας.
Η Τσελίνσκα πέθανε στις 28 Ιουλίου 2016, στο Βισόγκρουντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι της Σχολής Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
2002 AA29
Ο 2002 AA29 είναι ένας Εγγύς στη Γη αστεροειδής. Έχει διάμετρο μόνο 50 με 110 μέτρα (απόλυτο μέγεθος 24,1) και περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του σε λιγότερο από 0,55 ώρες. Θα ξαναπεράσει κοντά από τη Γη το 2098, σε απόσταση περίπου 6 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Εξαιτίας του μικρού μεγέθους του λίγα είναι γνωστά για το 2002 ΑΑ29. Εξαιτίας της εγγύτητάς του τα περισσότερα στοιχεία και ουσίες θα έλιωναν ή θα εξαερώνονταν, για αυτό το λόγο μάλλον αποτελείται από ανθρακούχες ή πυριτούχες ενώσεις. Παρατηρήσεις από το ραδιοτηλεσκόπιο Αρεσίμπο έδειξαν ότι το 2002 ΑΑ29 έχει αδύναμη ραδιοηχώ. Αυτό σημαίνει ότι είτε είναι πολύ μικρό δεν αντανακλά καλά τα ραδιοκύματα. Στην πρώτη περίπτωση σημαίνει ότι έχει πολύ υψηλή λευκαύγεια, κάτι που τον κάνει ασυνήθιστο σε σχέση με τα άλλα αντικείμενα με παρόμοια τροχιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωπλήσια αντικείμενα
Infimum
Στα Μαθηματικά το infimum ενός υποσυνόλου κάποιου συνόλου είναι το μεγαλύτερο στοιχείο, που δεν περιέχεται απαραίτητα στο υποσύνολο, το οποίο είναι μικρότερο ή ίσο με όλα τα στοιχεία του υποσυνόλου. Infimum για πραγματικούς αριθμούς είναι μια συνηθισμένη υποπερίπτωση η οποία είναι πολύ σημαντική για τα μαθηματικά και ειδικότερα για την ανάλυση.
To Infimum είναι δυϊκό με το Supremum.
Infimum για πραγματικούς Αριθμούς
Στην ανάλυση το infimum ή μεγαλύτερο κάτω πέρας ενός υποσυνόλου S από πραγματικούς αριθμούς συμβολίζεται με το inf(S) και είναι ορισμένο να είναι ο μεγαλύτερος πραγματικός αριθμός ο οποίος είναι μικρότερος ή ίσος με κάθε αριθμό που περιέχεται στο S. Αν δεν υπάρχει κανένας τέτοιος αριθμός στο S (επειδή το S δεν είναι φραγμένο από κάτω), τότε ορίζουμε να είναι inf(S) = −∞. Αν S είναι κένο, ορίζουμε inf(S) = ∞.
Μια σημαντική ιδιότητα των πραγματικών αριθμών είναι ότι κάθε σύνολο πραγματικών αριθμών έχει infimum. (κάθε φραγμένο μη-κενό υποσύνολο των πραγματικών αριθμών έχει ένα Infimum στο σύνολο των όχι-επεκτεταμένων πραγματικών αριθμών).
Παραδείγματα:
Αν το σύνολο έχει ένα ελάχιστο στοιχείο, όπως το πρώτο παράδειγμα, τότε, το ελάχιστο αυτό στοιχείο είναι το infimum του συνόλου. Όπως βλέπουμε στα τρία υπόλοιπα παραδείγματα, το infimum δεν ανήκει υποχρεωτικά στο σύνολο.
Όπως είπαμε το infimum και το supremum είναι έννοιες δυικές, δηλαδή: Όπου.
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων
Λάμπρος Καλλιφρονάς
Βιογραφία
Γιος του δημάρχου Αθηναίων και προέδρου της Βουλής, Δημήτρη Καλλιφρονά, ο Λάμπρος Καλλιφρονάς κατήλθε για πρώτη φορά στην πολιτική σε ηλικία 42 ετών, με την υποστήριξη του κόμματος του Δηλιγιάννη. Ήταν δήμαρχος Αθηναίων (1895-1899) την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 και βουλευτής Αττικής το 1902, το 1905, το 1906, το 1910 και το 1915. . Χρημάτισε υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως, από τις 22 Ιουνίου 1905 ως τις 21 Δεκεμβρίου 1905, στην κυβέρνηση του Δημητρίου Ράλλη.
Ήταν παντρεμένος με την Αναστασία Καλλιφρονά και είχε 4 παιδιά. Η πολιτεία τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε έναν δρόμο της πόλης & συγκεκριμένα στην Κυψέλη. Στην περιοχή εκείνη είχε μεγάλες εκτάσεις.
Λυκόσουρα
Η Λυκόσουρα ήταν αρχαία αρκαδική πόλη.
Ιδρύθηκε από τον Λυκάονα, πρώτο βασιλιά των Αρκάδων και γιο του Πελασγού και ήταν η πρωτεύουσα των Αρκάδων μέχρι ο Κλείτωρ να την μεταφέρει στον Κλείτορα.
Ιστορικά και μυθολογικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|257x257εσ Θεωρούταν η ιερότερη και παλιότερη πόλη της Αρκαδίας, μάλιστα όπως αναφέρει ο Παυσανίας ήταν η πρώτη πόλη που είδε ο ήλιος, παλαιότερη όλων των πόλεων σε γη και νησιά, δηλαδή η πρώτη πόλη που ιδρύθηκε στον πλανήτη.
Ο Παυσανίας, πριν τον Λυκάονα και την ίδρυση της Λυκόσουρας σημειώνει ότι οι άνθρωποι ζούσαν στην ύπαιθρο και σε σπήλαια αφού ο πατέρας του Λυκάονος, Πελασγός, τους έμαθε να φτιάχνουν καλύβες και να φοράνε δέρματα ζώων ως ρούχα.Ήταν από τις αρκαδικές πόλεις που εποίκησαν την Μεγαλόπολη. Στην Λυκόσουρα υπήρχε ναός της Δέσποινας στον οποίο λατρεύονταν πολλοί θεοί και όχι ένας όπως συνηθιζόταν, και ομώνυμο άλσος, επίσης ιερό του Πανός και της Αθηνάς.
Συμφώνα με τον Παυσανία
"II. Λυκάων δὲ ὁ Πελασγοῦ τοσάδε εὗρεν ἢ ὁ πατήρ οἱ σοφώτερα: Λυκόσουράν τε γὰρ πόλιν ᾤκισεν ἐν τῷ ὄρει τῷ Λυκαίῳ καὶ Δία ὠνόμασε Λυκαῖον καὶ ἀγῶνα ἔθηκε Λύκαια. οὐκέτι δὲ τὰ παρ' Ἀθηναίοις Παναθήναια τεθῆναι πρότερα ἀποφαίνομαι: τούτῳ γὰρ τῷ ἀγῶνι Ἀθήναια ὄνομα ἦν, Παναθήναια δὲ κληθῆναί φασιν ἐπὶ Θησέως, ὅτι ὑπὸ Ἀθηναίων ἐτέθη συνειλεγμένων ἐς μίαν ἁπάντων πόλιν. Από βικιθήκη Ἑλλάδος περιήγησις -Παυσανίας -Αρκαδικά "
"'' [1] Ο γιος του Πελασγού Λυκάων, με περισσότερη πείρα από τον πατέρα του, έκανε το εξής: συνοίκησε την πόλη Λυκόσουρα στο Λύκαιο όρος, έδωσε στο Δία το προσωνύμιο λύκαιος και ίδρυσε τα Λύκαια, μια γιορτή με αγώνες. Έχω τη γνώμη πως η γιορτή των Αθηναίων Παναθήναια δεν ιδρύθηκε από τα Λύκαια∙ η αθηναϊκή γιορτή λεγόταν Αθήναια, και ονομάστηκε, όπως λένε, Παναθήναια στον καιρό του Θησέα, γιατί γίνονταν απ’ όλους τους αθηναίους, αφότου συνοικίστηκαν σε μία πόλη."
'''[38.1] ἀνωτέρω δὲ ὀλίγον τείχους τε περίβολος τῆς Λυκοσούρας ἐστὶ καὶ οἰκήτορες ἔνεισιν οὐ πολλοί. πόλεων δέ, ὁπόσας ἐπὶ τῇ ἠπείρῳ ἔδειξε γῆ καὶ ἐν νήσοις, Λυκόσουρά ἐστι πρεσβυτάτη, καὶ ταύτην εἶδεν ὁ ἥλιος πρώτην: ἀπὸ ταύτης δὲ οἱ λοιποὶ ποιεῖσθαι πόλεις μεμαθήκασιν ἄνθρωποι. '''[38.2] ἐν ἀριστερᾷ δὲ τοῦ ἱεροῦ τῆς Δεσποίνης τὸ ὄρος ἐστὶ τὸ Λύκαιον: καλοῦσι δὲ αὐτὸ καὶ Ὄλυμπον καὶ Ἱεράν γε ἕτεροι τῶν Ἀρκάδων κορυφήν. τραφῆναι δὲ τὸν Δία φασὶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ: καὶ χώρα τέ ἐστιν ἐν τῷ Λυκαίῳ Κρητέα καλουμένη--αὕτη δὲ ἡ Κρητέα ἐστὶν ἐξ ἀριστερᾶς Ἀπόλλωνος ἄλσους ἐπίκλησιν Παῤῥασίου--καὶ τὴν Κρήτην, ἔνθα ὁ Κρητῶν ἔχει λόγος τραφῆναι Δία, τὸ χωρίον τοῦτο εἶναι καὶ οὐ [διὰ] τὴν νῆσον ἀμφισβητοῦσιν οἱ Ἀρκάδες.Από βικιθήκη Ἑλλάδος περιήγησις -Παυσανίας - Αρκαδικά Κεφ. 38 '''
''[1] Λίγο ψηλότερα είναι ο περίβολος του τείχους της Λυκόσουρας, μέσα στον οποίο υπάρχουν λίγοι κάτοικοι. Η Λυκόσουρα είναι η αρχαιότερη απ' όλες τις πόλεις που υπήρξαν ποτέ πάνω σε ηπειρωτική ή νησιωτική γη, η πρώτη πόλη που είδε το φως του ηλίου· χρησίμεψε ως το υπόδειγμα για τη δημιουργία άλλων πόλεων. [2] Αριστερά του ιερού της Δέσποινας είναι το Λύκαιον όρος, το οποίον άλλοι Αρκάδες το λένε Όλυμπο ή Ιερά κορυφή. Λένε πως ο Δίας ανατράφηκε στο βουνό αυτό· υπάρχει και περιοχή στο Λύκαιο ονομαζόμενη Κρητέα, αριστερά του άλσους του παρράσιου Απόλλωνα· οι Αρκάδες ισχυρίζονται πως η Κρήτη, όπου κατά τις παραδόσεις των Κρητών ανατράφηκε ο Δίας είναι η θέση αύτη κι όχι το νησί.
Σήμερα η αρχαία πόλη ανασκάπτεται και ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται 12 χιλιόμετρα από την Μεγαλόπολη. Έχουν βρεθεί το αρχαίο τείχος, το ιερό της Δέσποινας, λείψανα λουτρών και πολλών κτιρίων.
Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου
Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου (αγγλικά: A Song of Ice and Fire ) είναι σειρά μυθιστορημάτων επικής φαντασίας του Αμερικανού λογοτέχνη Τζωρτζ Ρ.Ρ. Μάρτιν. Σύμφωνα με τον ίδιο, η σειρά θα ολοκληρωθεί σε επτά μέρη, από τα οποία μέχρι στιγμής έχουν εκδοθεί τα πέντε. Ο Μάρτιν ξεκίνησε να γράφει την σειρά το 1991 προς απάντηση στον περιορισμό της τηλεοπτικής παραγωγής και εξέδωσε το πρώτο βιβλίο, Παιχνίδι του Στέμματος, το 1996. Ο Μάρτιν σταδιακά επέκτεινε τα αρχικά προγραμματισμένα για τριλογία σε τέσσερα, έξι και τελικά σε επτά βιβλία. Το πέμπτο βιβλίο, Ο Χορός των Δράκων, εκδόθηκε το 2011.
Η ιστορία του Τραγουδιού της Φωτιάς και του Πάγου λαμβάνει χώρα στις φανταστικές ηπείρους Γουέστερος και Έσσος, με ιστορία χιλιάδων χρόνων. Η σειρά αφηγείται στο τρίτο πρόσωπο από 9 έως 31 απόψεις χαρακτήρων. Οι τρεις κύριες ιστορίες είναι: Η καταγραφή ενός δυναστικού εμφύλιου πολέμου για τον έλεγχο του Γουέστερος μεταξύ πολλών ανταγωνιστικών οικογενειών, η αυξανόμενη απειλή των ψυχρών υπερφυσικών πλασμάτων Άλλων, που κατοικούν πέρα από ένα τεράστιο τείχος από πάγο στα βόρεια σύνορα του Γουέστερος, και η φιλοδοξία της Νταινέρυς Ταργκάρυεν, εξόριστης κόρης ενός βασιλέα δολοφονημένου 15 χρόνια πριν σε έναν εμφύλιο πόλεμο, να επιστρέψει στο Γουέστερος και να διεκδικήσει τον νόμιμο θρόνο της.
Η σειρά φαντασίας έχει επαινεθεί για τον ρεαλισμό της. Διαπραγματεύεται την μαγεία για χάρη των μαχών και των πολιτικών ιντριγκών. Έχοντας εμπνευστεί από ιστορικά γεγονότα, ο Μάρτιν σκόπιμα αψηφά τους συμβιβασμούς της φανταστικής λογοτεχνίας και συχνά εμφανίζει βία, σεξουαλικότητα και ηθικές κρίσεις. Οι κεντρικοί χαρακτήρες σκοτώνονται υποδεικνύοντας ότι οι υποτιθέμενοι ήρωες ίσως να μην βγουν αλώβητοι και οι αναγνώστες αφήνονται να αποφασίσουν ποιοι χαρακτήρες είναι καλοί ή κακοί. Μέσα στον συχνά ηθικά διφορούμενο κόσμο του A Song of Ice and Fire, συχνά προκύπτουν ερωτήματα σχετικά με την πίστη, την υπερηφάνεια, την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, την ευσέβεια και την ηθική της βίας.
Στην Ελλάδα το πρώτο βιβλίο της σειράς με τίτλο Παιχνίδι του Στέμματος εκδόθηκε το 2004 από τις εκδόσεις Anubis, ενώ σταδιακά κυκλοφόρησαν και τα υπόλοιπα βιβλία.