cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toyota Century
Τρίτη γενιά (2017 - σήμερα)
Η τρίτη γενιά του Century, γνωστή ως Century G60, αποκαλύφθηκε επίσημα στις 27 Οκτωβρίου 2017, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τόκιο. Το μοντέλο διαθέτει μια εμφανώς πιο σύγχρονη αισθητική από το προηγούμενο, με έντονα όμως ρετρό στοιχεία, που εξακολουθούν να θυμίζουν την παραδοσιακή εμφάνιση των παλαιότερων Century. Μάλιστα έχει μεγάλη ομοιότητα με την επίσημη λιμουζίνα Toyota Century Royal, που κατασκευάστηκε το 2006 και είναι σε αποκλειστική χρήση από τον αυτοκράτορα της Ιαπωνίας (δείτε: Επίσημο κυβερνητικό αυτοκίνητο). Επίσης, η τρίτη γενιά του μοντέλου απέκτησε μπροστινά και πίσω φώτα τεχνολογίας LED. thumb|left|Το φλας σε καθρέφτη ενός Toyota Century του 2018.
Μηχανικό σύνολο
thumb|left|Τα πίσω φώτα ενός Toyota Century τρίτης γενιάς, σε φωτογραφία του 2022.
Το σημερινό Toyota Century υιοθέτησε τον κινητήρα βενζίνης 2UR-FSE από το Lexus LS 600h & LS 600h L της γενιάς του 2007 - 2017. Το μηχανικό αυτό σύνολο είναι 5.0 λίτρων V8 (όσο και ο κυβισμός του προηγούμενου V12) και υβριδικό, μέρος του συστήματος ισχύος Toyota Hybrid System II, για καλύτερη οικονομία καυσίμων. Μάλιστα κατά την εισαγωγή του στο Lexus LS ήταν τότε το πρώτο παγκοσμίως υβριδικό μοντέλο παραγωγής με κινητήρα V8 και το Century τρίτης γενιάς είναι μόλις το δεύτερο μοντέλο με τον κινητήρα 2UR-FSE.
Επίσημο κυβερνητικό αυτοκίνητο
thumb|right|Toyota Premium Century του 2007.
Ο πλέον συγκρίσιμος ανταγωνιστής του στην Ιαπωνία και σε λίγες ακόμα χώρες της Ασίας, ήταν στο παρελθόν το Nissan President, που κατασκευάστηκε από τον Οκτώβριο του 1965 έως τον Αύγουστο του 2010, σε τρεις γενιές, και είχε μια ανάλογη φήμη. Στις πρώτες δεκαετίες κυκλοφορίας των δύο αυτών μοντέλων (του 1960 και του 1970), μια παρόμοια φήμη είχε και το Mitsubishi Debonair, που κατασκευάστηκε από το 1964 έως τον Νοέμβριο του 1999, επίσης σε τρεις γενιές. thumb|right|Toyota Century 2ης γενιάς, σε χρήση από τον Ιάπωνα πρέσβη στο [[Παρίσι, με γαλλικές διπλωματικές πινακίδες, αριστεροτίμονο και με καθρέφτες συμβατικής τοποθέτησης.]] thumb|right|Το πίσω μέρος του προηγούμενου Toyota Century.
Στα άλλα κράτη, ο χαρακτήρας του Century μπορεί να συγκριθεί με την Rolls-Royce στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Mercedes-Benz S-Class S600L στη Γερμανία, την Austin Princess στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Μάλτα, την ZIL / ZIS στη Ρωσία και την Red Flag (Κόκκινη Σημαία) στην Κίνα.
Διαθεσιμότητα
Η πρώτη γενιά του Century διατέθηκε επίσημα αποκλειστικά στην Ιαπωνία (αν και μεταγενέστερα υπήρξαν λίγες παράλληλες εισαγωγές του σε άλλες ηπείρους) και, κατά συνέπεια, παρήχθη μόνο σε δεξιοτίμονη εκδοχή. Ειδικότερα στη δεύτερη γενιά του, προστέθηκε και μια εργοστασιακή αριστεροτίμονη εκδοχή για εξαγωγή σε τέτοιες χώρες, η οποία ξεκίνησε να εξάγεται από τον Νοέμβριο του 1998. Στην πράξη όμως, από τη δεύτερη γενιά μόλις γύρω στα 100 αντίτυπα κατασκευάστηκαν από αυτή την εκδοχή και κυκλοφόρησαν σε ορισμένα κράτη της Μέσης Ανατολής και της Ευρώπης, καθώς και στις ΗΠΑ, αλλά κυρίως για δοκιμαστικούς και διαφημιστικούς σκοπούς. Ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, διατέθηκαν σε ηγετικά στελέχη της Toyota USA ως εταιρικά αυτοκίνητα.
Διαχρονικά, η συντριπτική πλειοψηφία των Century εξακολουθεί να παράγεται κυρίως για την ιαπωνική αγορά και το μοντέλο δεν εξάγεται σε μεγάλα νούμερα εκτός Ιαπωνίας, με εξαίρεση ελάχιστα αντίτυπα, όπως προαναφέρθηκε. Ωστόσο, υπάρχει πιθανότητα να το δει κανείς κατά καιρούς, διότι συχνά χρησιμοποιείται από κυβερνητικούς αξιωματούχους που σταθμεύουν σε άλλες ηπείρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Century Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Ουκρανικές προεδρικές εκλογές 2014
Προεδρικές εκλογές (και ταυτόχρονες εκλογές σε 27 δήμους) διεξήχθησαν στην Ουκρανία στις 25 Μαΐου 2014, με τον Πέτρο Ποροσένκο να εκλέγεται Πρόεδρος της Ουκρανίας. Η αρχική ημερομηνία διεξαγωγής τους ήταν στις 29 Μαρτίου 2015, ωστόσο η ημερομηνία άλλαξε έπειτα από την Ουκρανική Επανάσταση του 2014. Ο Ποροσένκο κέρδισε τις εκλογές αποσπώντας το 54,7% των ψήφων. Η κυριότερη αντίπαλός του, Γιούλια Τιμοσένκο είχε ποσοστό 12,81% των ψήφων. Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή ανέφερε συμμετοχή άνω του 60% με εξαίρεση τις περιοχές που δεν ήταν υπό τον κυβερνητικό έλεγχο. Καθώς ο Ποροσένκο κατάφερε να έχει την απόλυτη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, δεν χρειάστηκε η διεξαγωγή δεύτερου γύρου (στις 15 Ιουνίου 2014). )
Οι εκλογές δεν διεξήχθησαν σε όλη την επικράτεια της Ουκρανίας. Στη διάρκεια της κρίσης στην Κριμαία το 2014, η Ουκρανία απώλεσε τον έλεγχο της Κριμαίας, η οποία προσαρτήθηκε μονομερώς από τη Ρωσία το Μάρτιο του 2014. Ως αποτέλεσμα, στην Κριμαία δεν διεξήχθησαν εκλογές. Στην περιοχή Ντονμπάς της Ουκρανίας ήταν ανοικτά μόνο το 20% των εκλογικών κέντρων εξαιτίας απειλών και επεισοδίων βίας από ρωσόφιλους αυτονομιστές.
Η θητεία του Ποροσένκο είναι πενταετής.
Αποτελέσματα
Ο Ποροσένκο εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 54,7% των ψήφων, εκτός από το Ντόνετσκ και το Λουχάνσκ, όπου κατοικούν 6,6 εκατ. άτομα. Η Γιούλια Τιμοσένκο, η οποία ήταν στη φυλακή ως το Φεβρουάριο του 2014, συγκέντρωσε 12,81% των ψήφων.
Αντιδράσεις
Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν αναγνώρισε τις εκλογές.
Δύο ημέρες μετά τις εκλογές, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα συνεχάρη τηλεφωνικά τον Ποροσένκο για την εκλογική του νίκη. Σε παρόμοια κίνηση προέβη και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς και άλλοι ηγέτες χωρών της ΕΕ.
Διεθνείς παρατηρητές
Η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Ουκρανίας (CEC) είχε προς αποστολή 543 διεθνείς εκλογικούς παρατηρητές στις 2 Μαΐου 2014. Ο αριθμός αυτός ανήλθε σε 3.607 δύο ημέρες πριν διεξαχθούν οι εκλογές. Παρατηρητές έστειλαν επίσης ο ΟΑΣΕ και οι ΗΠΑ. Η Ρωσία δεν έστειλε καθόλου παρατηρητές.
Παραπομπές
2014 προεδρικες
Ανάκτορο Πένα
Το Ανάκτορο Πένα (Palácio da Pena) είναι ένα ρομαντικού ρυθμού κάστρο στο Σαν Πέδρο ντε Πεναφέριμ, στον δήμο Σίντρα, στην πορτογαλική Ριβιέρα. Το κάστρο βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου στα βουνά Σίντρα, επάνω από την πόλη Σίντρα, και σε μια καθαρή μέρα μπορεί εύκολα να δει κανείς από τη Λισαβόνα το ανάκτορο και μεγάλο μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του. Είναι εθνικό μνημείο και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες εκφράσεις του ρομαντισμού του 19ου αι. στον κόσμο. Το παλάτι είναι Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και ένα από τα Επτά Θαύματα της Πορτογαλίας. Χρησιμοποιείται επίσης για κρατικές εκδηλώσεις από τον Πρόεδρο της Πορτογαλικής Δημοκρατίας και άλλους κυβερνητικούς αξιωματούχους.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η μονή Πένα (η προηγούμενη κατασκευή) το 1839, από τον Τζορτζ Βίβιαν.
Η ιστορία του κάστρου ξεκίνησε τον Μεσαίωνα, όταν ένα παρεκκλήσιο αφιερωμένο στην Παναγία της Πένα κτίστηκε στην κορυφή του λόφου, επάνω από τη Σίντρα. Σύμφωνα με την παράδοση, η κατασκευή έγινε μετά την εμφάνιση της Παναγίας.
αριστερά|μικρογραφία|Πλάγια όψη του παλατιού.
Το 1493 ο βασιλιάς Ιωάννης Β΄, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του βασίλισσα Ελεονόρα, έκανε ένα προσκύνημα στην τοποθεσία για να εκπληρώσει έναν όρκο. Ο διάδοχός του, ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄, αγαπούσε επίσης πολύ αυτό το ιερό και διέταξε την ανέγερση ενός μοναστηριού σε αυτήν την τοποθεσία, το οποίο δωρήθηκε στο Τάγμα του Αγίου Ιερώνυμου. Για αιώνες η Πένα ήταν ένα μικρό, ήσυχο μέρος για διαλογισμό, όπου στεγάζονταν το πολύ δεκαοκτώ μοναχοί.
Τον 18ο αι. η μονή υπέστη σοβαρές ζημιές από κεραυνό. Ωστόσο, ήταν ο μεγάλος σεισμός της Λισαβόνας του 1755 που συνέβη λίγο αργότερα, ο οποίος επέφερε το μεγαλύτερο πλήγμα στο μοναστήρι, με αποτέλεσμα να γίνει ερείπια. Ωστόσο, το παρεκκλήσιο (και τα έργα του από μάρμαρο και αλάβαστρο που αποδίδονται στον Νικολάου Σαντερένε) σώθηκε χωρίς σημαντικές ζημιές.
Για πολλές δεκαετίες τα ερείπια παρέμειναν ανέγγιχτα, αλλά εξακολουθούσαν να εκπλήσσουν τον νεαρό πρίγκιπα Φερδινάνδο. Το 1838, ως βασιλικός σύζυγος Φερδινάνδος Β', αποφάσισε να αποκτήσει το παλαιό μοναστήρι, όλα τα γύρω εδάφη, το κοντινό κάστρο των Μαυριτανών και μερικά άλλα κτήματα στην περιοχή. Στη συνέχεια, ο βασιλιάς Φερδινάνδος Β΄ ξεκίνησε να μεταμορφώσει τα ερείπια του μοναστηριού σε ένα παλάτι, που θα χρησίμευε ως θερινή κατοικία για την πορτογαλική βασιλική οικογένεια. Η ανάθεση για την ανοικοδόμηση σε ρομαντικού στυλ δόθηκε στον αντιστράτηγο και μηχανικό ορυχείων Βίλχελμ Λούντβιχ φον Έσβεγκε. Ο Έσβεγκε, ένας Γερμανός ερασιτέχνης αρχιτέκτονας, είχε ταξιδεύσει πολύ και πιθανότατα γνώριζε πολλά κάστρα κατά μήκος του ποταμού Ρήνου. Η κατασκευή πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1842 και 1854, αν και σχεδόν ολοκληρώθηκε το 1847: ο βασιλιάς Φερδινάνδος Β΄ και η βασίλισσα Μαρία Β΄ παρενέβησαν αποφασιστικά σε θέματα διακόσμησης και συμβολισμού. Μεταξύ άλλων, ο βασιλιάς πρότεινε να συμπεριληφθούν αψίδες, μεσαιωνικά και ισλαμικά στοιχεία, και σχεδίασε επίσης ένα περίτεχνο παράθυρο για την κύρια πρόσοψη (εμπνευσμένο από το παράθυρο του συλλόγου της μονής του Τάγματος του Χριστού στο Tόμαρ).
Μετά το τέλος του Φερδινάνδου Β΄ το παλάτι πέρασε στην κατοχή της δεύτερης συζύγου του Ελίζας Χένσλερ, κόμισσας της Έντλα. Στη συνέχεια, η τελευταία πώλησε το παλάτι στον Λουδοβίκο Α΄, ο οποίος ήθελε να το ανακτήσει για τη βασιλική οικογένεια, και στη συνέχεια το παλάτι χρησιμοποιήθηκε συχνά από την οικογένεια. Το 1889 αγοράστηκε από το πορτογαλικό κράτος και μετά τη Ρεπουμπλικανική Επανάσταση του 1910 χαρακτηρίστηκε ως εθνικό μνημείο και μετατράπηκε σε μουσείο. Η τελευταία βασίλισσα της Πορτογαλίας, η Αμαλία σύζυγος του Καρόλου Α΄, πέρασε το τελευταίο της βράδυ στο παλάτι, πριν φύγει από τη χώρα στην εξορία.
Το παλάτι προσέλκυσε γρήγορα επισκέπτες και έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή μνημεία της Πορτογαλίας. Με την πάροδο του χρόνου τα χρώματα των κόκκινων και κίτρινων προσόψεων ξεθώριασαν και για πολλά χρόνια το παλάτι προσδιοριζόταν οπτικά ως εντελώς γκρι. Στα τέλη του 20ου αι. το παλάτι ξαναβάφττηκε και τα αρχικά χρώματα αποκαταστάθηκαν.
Το 1995 το παλάτι και το υπόλοιπο πολιτιστικό τοπίο της Σίντρα χαρακτηρίστηκαν ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|Ένας συνδυασμός αρχιτεκτονικών στυλ. Το ανάκτορο Πένα έχει μια αφθονία στυλ, σύμφωνα με την εξωτική γεύση του ρομαντισμού. Η σκόπιμη μίξη εκλεκτικών στυλ περιλαμβάνει το Νεο-Γοτθικό, το Νεο-Μανουελίνο, το Νεο-Ισλαμικό και το Νεο-Αναγεννησιακό. Πολλά από αυτά είναι εμφανή, μετά τις μεγάλες ανακαινίσεις στη δεκαετία του 1840. Υπάρχουν επίσης αναφορές σε άλλα εξέχοντα πορτογαλικά κτίρια, όπως ο Πύργος Μπελέμ.
Σχεδόν ολόκληρο το παλάτι στέκεται επάνω σε βράχο στα βουνά Σίντρα. Δομικά, μπορεί να χωριστεί σε τέσσερις ενότητες:
Μοναστήρι και πύργος ρολογιού
Από τα ερείπια του μοναστηριού των Ιερωνυμιτών διατηρήθηκαν όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία, όπως το μοναστήρι, η τραπεζαρία, το σκευοφυλάκιο και το παρεκκλήσιο σε στυλ Μανουελίνο-Αναγέννησης. Όλα ήταν ενσωματωμένα σε ένα νέο τμήμα, που διέθετε μια μεγάλη βεράντα και έναν πύργο ρολογιού. Η Βεράντα της Βασίλισσας είναι ίσως το καλύτερο σημείο, για να αποκτήσετε μια συνολική εικόνα της αρχιτεκτονικής του παλατιού. Η βεράντα διαθέτει ένα ηλιακό ρολόι με κανόνι, που συνήθιζε να πυροβολεί κάθε ημέρα το μεσημέρι. Ο πύργος του ρολογιού ολοκληρώθηκε το 1843.
Εσωτερικό
Οι εσωτερικοί χώροι του παλατιού Πένα προσαρμόστηκαν για να χρησιμεύουν ως η θερινή κατοικία της βασιλικής οικογένειας. Έχει καταπληκτικά γύψινα, ζωγραφισμένους τοίχους σε οπτική απάτη (trompe-l'œil) και διάφορες επενδύσεις σε πλακάκια του 19ου αι., που αποτελούν μέρος των πολυάριθμων βασιλικών συλλογών.
Το πάρκο
μικρογραφία|160x160εσ| Το ρέμα που διασχίζει τον Κήπο της Φτέρης της βασίλισσας. Το Πάρκο Πένα είναι μια τεράστια δασική περιοχή, που περιβάλλει πλήρως το ανάκτορο Πένα, και εκτείνεται σε περισσότερα από 200 εκτάρια ανώμαλου εδάφους. Το πάρκο δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με το παλάτι από τον βασιλιά Φερδινάνδο Β΄, ο οποίος βοηθήθηκε στο έργο από τον βαρόνο φον Έσβεγκε και τον βαρόνο φον Κέσλερ. Η εξωτική γεύση του ρομαντισμού εφαρμόστηκε στο πάρκο, όπως και στο παλάτι. Ο βασιλιάς διέταξε να φυτευτούν εκεί δέντρα από διάφορες, μακρινές χώρες. Αυτά περιελάμβαναν τη βορειοαμερικανική σεκόγια, το κυπαρίσσι Λώσον, τη μαγνόλια και τον δυτικό κόκκινο κέδρο, το κινέζικο γκίνγκο, την ιαπωνική κρυπτομέρια και μια μεγάλη ποικιλία από φτέρες και φτέρες δενδροφτέρες από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, συγκεντρωμένες στον Κήπο της Φτέρης της Βασίλισσας (Feteira da Rainha). Το πάρκο έχει ένα λαβυρινθικό σύστημα μονοπατιών και στενών δρόμων, που συνδέουν το παλάτι με τα πολλά σημεία ενδιαφέροντος σε όλο το πάρκο, καθώς και με τις δύο πυλωτές εξόδους του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πορτογαλία
Λευκοθέα (μυθολογία)
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η Λευκοθέα ή Λευκοθόη θεωρήρηκε σαν μια από τις μορφές στις οποίες η θάλασσα στην αρχαιότητα μετασχηματιζόταν ως Νύμφη. Η Ινώ ήταν κόρη του ιδρυτή της Θήβας Κάδμου, αδελφή της Σεμέλης και σύζυγος του Αθάμαντα έγινε θεά μετά την τιμωρία της από την Ήρας επειδή ανάθρεψε τον νεογέννητο Διόνυσο. Η Ινώ έπεσε στην θάλασσα και πνίγηκε μαζί με τον γιο της που λατρεύτηκε από τους Έλληνες ως Μελικέρτης, εορταζόταν στα Ίσθμια, η ίδια λατρεύτηκε ως Λευκοθέα. Το ιερό της στην Λακωνία χρησιμοποιήθηκε σαν Μαντείο στο οποίο προσπαθούσαν πολλοί να βρουν εξήγηση στα όνειρα. Σε μια άλλη εξήγηση του μύθου στην νήσο Ρόδος βρίσκουμε μια Νύμφη ή θεά την Αλία της Ρόδου η οποία πνίγηκε στην θάλασσα και λατρεύτηκε σαν Λευκοθέα. Οι γονείς της ήταν οι Τιτάνες Θάλασσα και Πόντος που προσωποποιούσαν το υγρό στοιχείο στην Γη ή ο Ουρανός, τα αδέλφια της ήταν οι περίφημοι Τελχίνες που ανέθρεψαν τον θεό της θάλασσας Ποσειδώνα. Ο Ποσειδώνας ερωτεύτηκε την αδελφή των Τελχίνων Αλία όταν ενηληκιώθηκε, την παντρεύτηκε και απέκτησε μαζί της έξι γιους και μια κόρη την Ρόδη επώνυμη της Ρόδου. Η Ρόδη παντρεύτηκε τον υπέρτατο θεό Ήλιο και απέκτησε επτά γιους τους Ηλιάδαι που θεωρούνται προστάτες και οικιστές του νησιού. Στον δρόμο της από την Κύπρο στα Κύθηρα η θεά Αφροδίτη αποφάσισε να σταματήσει στην Ρόδο αλλά οι γιοι της Αλίας την εμπόδισαν χλευαστικά να πατήσει στο νησί. Η θεά από την οργή της έσπειρε έρωτα στους αδελφούς της Ρόδης απέναντι στην μητέρα τους με αποτέλεσμα να την βιάσουν. Ο θεός Ποσειδώνας από την οργή του κεραυνοβόλησε τους γιους του με την Αλία ενώ η ίδια η Αλία από την ντροπή της έπεσε στην θάλασσα και αυτοκτόνησε, από τότε λατρεύεται ως Λευκοθέα λόγω του άσπρου χρώματος των κυμάτων. Ο λαός της Ρόδου ισχυρίζεται ότι έλκει την καταγωγή του από την Νύμφη Ρόδο και τον θεό Ήλιο.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ρόδου Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Βοιωτίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Κορίνθου
About Time
Οι πωλήσεις του άλμπουμ ήταν χαμηλές, αφού έφθασε μόλις ως το # 120 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος των Ten Years After με τον Άλβιν Λι στην σύνθεση τους, αφού αποχώρησε από το συγκρότημα πριν την κυκλοφορία του "Now" το 2004.
Τραγούδια του δίσκου
2. Let's Shake It Up (Gould, Alvin Lee) - 5:14
4. Victim of Circumstance (Alvin Lee) - 4:29
5. Goin' to Chicago (Hinkley, Lee) - 4:22
6. Wild Is the River (Gould, Alvin Lee) - 3:53
7. Saturday Night (Gould, Alvin Lee) - 4:06
9. Working in a Parking Lot (Crooks, Lyons, Nye) - 4:52
10. Outside My Window (Gould, Alvin Lee) - 5:47
11. Waiting for the Judgement Day (Gould, Alvin Lee) - 4:30
Θέσεις τσαρτ
About Time (άλμπουμ)
Τα μέλη των Ten Years After
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "About Time" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Ten Years After Κατηγορία:Άλμπουμ του 1989
Μεταφράσεις της Βίβλου στα Χίντι και Ούρντου
Οι σύγχρονες γλώσσες Χίντι και Ούρντου είναι αμοιβαία κατανοητές σε καθομιλούμενη μορφή, αλλά χρησιμοποιούν διαφορετικά αλφάβητα όταν γράφονται και έχουν αμοιβαία ακατανόητες λογοτεχνικές μορφές. Η ιστορία των μεταφράσεων της Βίβλου στα Χίντι και Ούρντου συνδέεται στενά, με τους πρώτους μεταφραστές της "Ινδουστανικής" να παράγουν απλά την ίδια έκδοση με διαφορετικές γραμματοσειρές.
Η πρώτη μετάφραση μέρους της Βίβλου στα Χίντι, της Γένεσης, έγινε χειρόγραφα από τον Βενιαμίν Σουλτς (1689-1760), ένας Γερμανός ιεραπόστολος, ο οποίος έφτασε στην Ινδία για να ιδρύσει μια αγγλική αποστολή το 1726 και εργάστηκε για να ολοκληρώσει τις μεταφράσεις του Βαρθολομαίου Τσίγκενμπαλγκ στα Ταμίλ και στη συνέχεια να μεταφράσει τη Βίβλο στην Τελούγκου. Η μετάφραση τμημάτων της Γένεσης δημοσιεύθηκε στη Χάλλε το 1745 μαζί με μια γραμματική της τοπικής γλώσσας Χίντι που είχε συναντήσει στο Μαντράς.
Χίντι
"Ιωάννης 3:16 क्योंकि परमेश्वर ने जगत से ऐसा प्रेम रखा कि उस ने अपना एकलौता पुत्र दे दिया, ताकि जो कोई उस पर विश्वास करे, वह नाश न हो, परन्तु अनन्त जीवन पाए।" Όπως και με τις μεταφράσεις της Βίβλου στο Βεγγαλικά (δική του δουλειά), και στα Ορίγια, Σανσκριτικά, Μαράτι και Ασσαμικά (με τη βοήθεια τοπικών λογίων) ένα σημαντικό πρώιμο στάδιο της Βίβλου στα Χίντι στηρίζεται στο έργο του Ουίλιαμ Κάρεϊ στο Σεραμπόρ. Οι μεταφράσεις αναθεωρήθηκαν από τον Τζον Πάρσονς του Μόνγκιρ. Ο Carey προσέλκυσε επίσης το ενδιαφέρον του Χένρι Μάρτιν, αργότερα της Περσίας, για το Χίντι. Ο πρεσβύτερος Σάμουελ Χ. Κέλλογκ Samuel που δίδαξε στο σεμινάριο στο Αλλάχαμπαντ με επικεφαλής τρεις μεταφραστές που εργάζονταν σε μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης στα Χίντι, όπως ο Ουίλιαμ Χούπερ της Εκκλησιαστικής Ιεραποστολικής Εταιρείας και ο Τζόζεφ Άρθουρ Λάμπερτ. Η γραμματική Χίντι του Κέλογκ (1876, 1893) εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για συμβουλευτική χρήση μέχρι σήμερα. Ωστόσο, 18 χρόνια μετά το θάνατο του Κέλογκ το 1899, ο Έντουιν Γκριβς της Ιεραποστολικής Εταιρείας του Λονδίνου και ο συγγραφέας μιας Γραμματικής των Σύγχρονων Χίντι (1896, 1908, 1921), το 1917, σηματοδότησε τις ανησυχίες του για την επάρκεια των μεταφράσεων της Βίβλου στα Χίντι στην Έκθεσή του Προτεσταντική Χριστιανική Λογοτεχνία στα Χίντι.
Σε συνεργασία με την Church centric bible translation, η Free Bibles India έχει δημοσιεύσει μια μετάφραση στα Χίντι στο διαδίκτυο.
Το 2016, η Μετάφραση Νέου Κόσμου των Αγίων Γραφών κυκλοφόρησε από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ως πλήρη μετάφραση της Βίβλου στα Χίντι. Αυτό αντικατέστησε την προηγούμενη μερική μετάφραση που περιλαμβάνει μόνο την Καινή Διαθήκη. Η πλήρης Βίβλος δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο (επίσης σε μορφή εκτός σύνδεσης σε μορφή PDF) με κινητές εκδόσεις που κυκλοφορούν μέσω της εφαρμογής JW Library.
Ούρντου
Η Βίβλος δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στα Ούρντου το 1843, αν και η Καινή Διαθήκη δημοσιεύθηκε από τον Μπενιαμίν Σούλτσε της Δανικής Αποστολής το 1745. Ο Ρόμπερτ Κότον Μάθερ εκτύπωσε νέες εκδόσεις στο Μιρζαπούρ το 1870.
Οι αναθεωρήσεις δημοσιεύτηκαν το 1989, το 1998 και το 2005. Η Αγία Γραφή είναι γραμμένη στο αλφάβητο Νασταλίκ αλλά ήταν επίσης διαθέσιμη στα λατινικά Ούρντου από την Εταιρεία Βίβλου της Ινδίας μέχρι τη δεκαετία του 1960. Το 2004 η Βίβλος έγινε διαθέσιμη ηλεκτρονικά, αλλά μόνο σε μορφή PDF ή εικόνας, εξαιτίας των δυσκολιών της κωδικοποίησης του Νασταλίκ. Το 2009 κυκλοφόρησε μια έκδοση Unicode που ξεκίνησε με την Καινή Διαθήκη. Η πλήρης Βίβλος στο Unicode στο διαδίκτυο είναι επίσης διαθέσιμη. Η Διεθνής Εταιρεία της Βίβλου δημοσίευσε επίσης τη Νέα Έκδοση της Βίβλου στα Ούρντου, που βασίζεται στη Νέα Διεθνή Έκδοση της Βίβλου.
Σε συνεργασία με την Church centric bible translation, οι Free Bibles India έχουν δημοσιεύσει μια μετάφραση στα Ούρντου στο διαδίκτυο.
Το 2015, η Καινή Διαθήκη της Μετάφρασης Νέου Κόσμου των Αγίων Γραφών κυκλοφόρησε για τα Ούρντου (αραβική γραφή) από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Η πλήρης Βίβλος δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο (επίσης σε μορφή εκτός σύνδεσης σε μορφή PDF) με κινητές εκδόσεις που κυκλοφορούν μέσω της εφαρμογής JW Library.
Εκδόσεις στα Ούρντου
Κατηγορία:Χίντι Κατηγορία:Ούρντου
Τύρναβος 2005
Ο '''Α.Ο. Τύρναβος 2005''' είναι αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος του Τυρνάβου.
Ιδρύθηκε το 2005 από τη συγχώνευση της Α.Ε. Τυρνάβου (έτος ίδρυσης: 1965) και της Νίκης Τυρνάβου (έτος ίδρυσης: 1975). Αγωνίστηκε στα επαγγελματικά πρωταθλήματα της Β΄ και της Γ΄ Εθνικής με την μορφή ΠΑΕ υπό την επωνυμία '''Α.Ο. Τύρναβος 2005 ΠΑΕ'''.
Ίδρυση
Το 2005 συγχωνεύτηκαν οι «Α.Ε. Τυρνάβου» και «Νίκη Τυρνάβου». Η Α.Ε. Τυρνάβου είχε προέλθει από την συγχώνευση των ιστορικών ομάδων «Ανάπλαση Τυρνάβου» (με συμμετοχή στην Β' Εθνική στις αρχικές της μορφές) και «Ηρακλής Τυρνάβου» το 1965 και είχε παρουσίες στη Β΄ Εθνική, στη Γ΄ Εθνική και στη Δ' Εθνική, ενώ η Νίκη Τυρνάβου είχε ιδρυθεί το 1975.
Από τη συγχώνευση της Α.Ε. Τυρνάβου και της Νίκης Τυρνάβου δημιουργήθηκαν ο «Αθλητικός Όμιλος Τύρναβος 2005» και η «Ακαδημία Τυρνάβου» ως θυγατρική - φυτώριο για την μεγάλη ομάδα.
Αγωνιστική πορεία
Το 2007 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Λάρισας και την άνοδο στη Δ' Εθνική της περιόδου 2007-08. Την περίοδο 2009-10 κατέκτησε το πρωτάθλημα του 4ου ομίλου της Δ΄ Εθνικής ανεβαίνοντας στην Football League 2 όπως ονομάστηκε η Γ' Εθνική, όπου παρέμεινε για 3 περιόδους μέχρι το 2012-13 που τερμάτισε στην 5η θέση και εκμεταλλευόμενος την αναδιάρθρωση των κατηγοριών εξασφάλισε θέση για τη Β΄ Εθνική .Εκεί, θα καταφέρει τη σεζόν 2014-2015 να φτάσει στις 16 καλύτερες ομάδες του Κυπέλλου Ελλάδας όπου και θα αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό Πειραιώς.Μετά από 2 χρονιές στη B΄ Εθνική υποβιβάσθηκε μέσω των αγώνων διαβάθμισης (play out) της Β΄ Εθνικής στην Γ΄ Εθνική. Ακολούθησε νέος υποβιβασμός και για την περίοδο 2016-17 θα αγωνιστεί ξανά στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Λάρισας έπειτα από εννέα χρονιές στις εθνικές κατηγορίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://epslarissas.gr/
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λάρισας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2005
Βαθύτερος τρόμος
Βαθύτερος τρόμος (αγγλικά: The Terror Within) είναι αμερικάνικη ταινία επιστημονικής φαντασίας και τρόμου παραγωγής 1989. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Τίερρυ Νοτζ και πρωταγωνιστούν οι Τζορτζ Κένεντι, Άντριου Στήβενς, Τέρι Τρέας και Τζον Λαφαγιέτ.
Πλοκή
Στο μακρινό μέλλον μια ομάδα ανθρώπων σε ένα υπόγειο εργαστήριο προσπαθούν να επιβιώσουν από μια νέα μάστιγα μεταλλαγμένων τεράτων τα οποία πεθαίνουν δύσκολα και βιάζουν τις γυναίκες για να πολλαπλασιαστούν.
Κυκλοφορία
Η ταινία κυκλοφόρησε σε βιντεοκασέτα τον ίδιο χρόνο από την Metro-Goldwyn-Mayer. Το 2010 η Αμερικάνικη εταιρία Shout! Factory κυκλοφόρησε την ταινία σε διπλό DVD μαζί με το Κραυγή Από Το Διάστημα.
Συνέχειες
Την ταινία ακολούθησε μια συνέχεια το 1991 με τίτλο Βαθύτερος Τρόμος 2.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1989 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας
Ροβινσώνας Κρούσος
Ο Ροβινσώνας Κρούσος (Robinson Crusoe) είναι μυθιστόρημα του Ντάνιελ Ντεφόε, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1719. Επιστολικό, εξομολογητικό και διδακτικό στη μορφή του, το βιβλίο είναι μία φανταστική αυτοβιογραφία του ομώνυμου χαρακτήρα -ενός ναυαγού που πέρασε 28 χρόνια σε ένα απομακρυσμένο τροπικό νησί κοντά στο Τρινιντάντ, αντιμετωπίζοντας κανίβαλους, αιχμαλώτους και στασιαστές πριν διασωθεί.
Η ιστορία είναι ίσως επηρεασμένη από τον Αλεξάντερ Σέλκιρκ, έναν Σκωτσέζο ναυαγό που έζησε για τέσσερα χρόνια σ' ένα νησί του Ειρηνικού, το Μας α Τιέρα (το 1966 μετονομάστηκε σε «Ροβινσών Κρούσος»), που βρίσκεται στο αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντες στη Χιλή. Οι λεπτομέρειες του νησιού του Ροβινσώνα Κρούσου κατά πάσα πιθανότητα βασίστηκαν στο νησί Τομπάγκο στην Καραϊβική Θάλασσα, δεδομένου ότι αυτό το νησί βρίσκεται σε μικρή απόσταση βόρεια από τις ακτές της Βενεζουέλας, κοντά στις εκβολές του ποταμού Ορινόκου, και είναι ορατό από το Τρινιντάντ. Ο Ροβινσώνας Κρούσος ήταν το πρώτο σημαντικό λογοτεχνικό έργο του οποίου η ιστορία ήταν ανεξάρτητη από μυθολογίες, θρύλους ή προηγούμενη βιβλιογραφία.
Περίληψη της πλοκής
thumb|right|200px|Εικαστικός χάρτης του νησιού του Ροβινσώνα Κρούσου, γνωστό και ως «Νησί της Απόγνωσης», που απεικονίζει επεισόδια από το βιβλίο 200px|thumb|Ο Ροβινσώνας Κρούσος στέκεται μπροστά στον Παρασκευά αφού τον απελευθέρωσε από τους κανίβαλους. Ο Ροβινσώνας Κρούσος (το οικογενειακό όνομα αποτελεί παραφθορά του γερμανικού ονόματος «Κρόιτσνερ») ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1651 για ένα θαλάσσιο ταξίδι από το Κίνγκστον απόν Χαλ της Αγγλίας, παρά τη θέληση των γονιών του που ήθελαν να μείνει στο σπίτι και να ακολουθήσει μία σταδιοδρομία, πιθανόν στη νομική. Μετά από ένα ταραχώδες ταξίδι, κατά το οποίο το πλοίο του ναυάγησε σε μία καταιγίδα, η σφοδρή επιθυμία του Κρούσου για τη θάλασσα παρέμεινε τόσο ισχυρή ώστε μπαρκάρισε και πάλι. Όμως και αυτό το ταξίδι τελείωσε καταστροφικά, καθώς το πλοίο το κατέλαβαν πειρατές από το Σαλέ του Μαρόκου και ο Κρούσος έγινε σκλάβος ενός Μαυριτανού. Μετά από δύο χρόνια δουλείας, κατάφερε να δραπετεύσει με μία βάρκα. Αργότερα ο Κρούσος διασώθηκε από έναν καπετάνιο ενός πορτογαλικού πλοίου ανοικτά της δυτικής ακτής της Αφρικής. Το πλοίο ήταν καθ' οδόν προς τη Βραζιλία. Εκεί, με τη βοήθεια του καπετάνιου, ο Κρούσος έγινε ιδιοκτήτης μιας φυτείας.
Χρόνια αργότερα, συμμετείχε σε μία αποστολή για να φέρει σκλάβους από την Αφρική αλλά στις 30 Σεπτεμβρίου 1659 ναυάγησε σε μία καταιγίδα περίπου 40 μίλια από ένα νησί (που ο ίδιος αποκαλεί Νησί της Απόγνωσης) κοντά στις εκβολές του ποταμού Ορινόκου. Όλοι οι σύντροφοί του έχασαν τη ζωή τους ενώ ο Κρούσος επέζησε του ναυαγίου μαζί με τρία ζώα: το σκυλί του καπετάνιου και δύο γάτες. Όταν συνήλθε, ο Κρούσος διαπίστωσε ότι είχε ναυαγήσει σε ένα έρημο νησί. Την πρώτη νύχτα την πέρασε ανεβασμένος σ' ένα δέντρο για τον φόβο των θηρίων. Όταν ξημέρωσε είδε πως ανάμεσα σε βράχους και ξέρες είχε κολλήσει το ναυαγισμένο πλοίο.
Κολυμπώντας έφτασε στο πλοίο και αρπάζοντας ένα σκοιvi που κρεμόταν, σκαρφάλωσε πάνω. Έχοντας ξεπεράσει την απελπισία του, από μερικά βαρέλια και δοκάρια έφτιαξε μία σχεδία με την οποία μετέφερε στην ακτή διάφορα χρήσιμα είδη, όπως όπλα, εργαλεία και άλλες προμήθειες, πριν το πλοίο βυθιστεί. Έπρεπε πλέον να φροντίσει για μία σίγουρη κατοικία. Γρήγορα ανακάλυψε μία σπηλιά σ' ένα βράχο όπου έφτιαξε τη νέα και περιφραγμένη κατοικία του. Ο Κρούσος κρατούσε ημερολόγιο κάνοντας σημάδια σ' έναν ξύλινο σταυρό που κατασκεύασε ο ίδιος. Κυνηγούσε, καλλιεργούσε κριθάρι και ρύζι, αποξήραινε σταφύλια για να φτιάξει σταφίδα για τους χειμερινούς μήνες, έμαθε αγγειοπλαστική και μεγάλωνε τις κατσίκες που είχε βρει στο πλοίο κι όλα αυτά χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του καθώς και πέτρες και ξύλα που μάζευε από το νησί.
Μια μέρα ανακάλυψε έναν παπαγάλο και τον υιοθέτησε. Συγχρόνως, όμως, κατάλαβε ότι τα λόγια που έλεγε ο παπαγάλος ήταν παράξενες λέξεις που θα τις είχε μάθει ασφαλώς από άγριους, οι οποίοι δεν μπορούσε παρά να βρίσκονται κάπου εκεί κοντά. Ο φόβος αυτός τον έκανε να επιχειρήσει μία προσεχτική εξερεύνηση του νησιού. Έτσι, βρέθηκε σε μία μαγευτική κοιλάδα, γεμάτη φρούτα. Όμως πουθενά δεν συνάντησε άνθρωπο. Τον ελεύθερο χρόνο του ο Κρούσος τον περνούσε διαβάζοντας τη Βίβλο και έγινε θρήσκος, ευχαριστώντας τον Θεό για την τύχη του και για το γεγονός ότι δεν του έλειπε τίποτα εκτός από την ανθρώπινη κοινωνία.
Χρόνια αργότερα, ανακάλυψε κανίβαλους που επισκέπτονταν κατά καιρούς το νησί για να σκοτώσουν και να φάνε κρατούμενους. Στην αρχή σκόπευε να τους σκοτώσει για τις απεχθείς πράξεις τους αλλά αργότερα συνειδητοποίησε ότι δεν είχε το δικαίωμα να το κάνει καθώς οι κανίβαλοι δεν διέπρατταν κάποιο έγκλημα εν γνώσει. Από την άλλη ο Κρούσος σκέφτηκε να αποκτήσει έναν ή δύο δούλους απελευθερώνοντας ορισμένους κρατούμενους των κανιβάλων. Όταν κάποια στιγμή ένας κρατούμενος κατάφερε να ξεφύγει, ο Κρούσος τον βοήθησε και τον ονόμασε «Παρασκευά» από την ημέρα της εβδομάδας που συνέβη το γεγονός. Στη συνέχεια ο Κρούσος τον δίδαξε αγγλικά και τον προσηλύτισε στον Χριστιανισμό.
Όταν έφτασε μία άλλη ομάδα κανιβάλων, ο Κρούσος και ο Παρασκευάς κατάφεραν να σκοτώσουν τους περισσότερους κανίβαλους και να σώσουν δύο κρατούμενους. Ο ένας ήταν ο πατέρας του Παρασκευά και ο άλλος ήταν ένας Ισπανός, ο οποίος ενημέρωσε τον Ροβινσώνα Κρούσο ότι υπήρχαν και άλλοι Ισπανοί που ναυάγησαν. Τότε σκέφτηκαν να στείλουν τον Ισπανό και τον πατέρα του Παρασκευά να φέρουν τους υπόλοιπους, να φτιάξουν όλοι μαζί ένα πλοίο και να σαλπάρουν για ένα ισπανικό λιμάνι.
Όμως, πριν έρθουν οι Ισπανοί, εμφανίστηκε ένα αγγλικό πλοίο, του οποίου τον έλεγχο απέκτησαν στασιαστές που είχαν την πρόθεση να εγκαταλείψουν τον πρώην καπετάνιο στο νησί. Ο Κρούσος και ο πρώην καπετάνιος του πλοίου ήρθαν σε συμφωνία, με την οποία ο Κρούσος θα βοηθούσε τον πρώην καπετάνιο και τους πιστούς του ναυτικούς να ξαναπάρουν το πλοίο από τους στασιαστές και θα άφηναν τους χειρότερους από αυτούς στο νησί. Όπως κι έγινε. Πριν φύγει για την Αγγλία, ο Κρούσος έδειξε στους πρώην στασιαστές πώς έζησε στο νησί και τους είπε πως θα έρθουν κι άλλοι άνδρες. Ο Ροβινσώνας Κρούσος έφυγε από το νησί στις 19 Δεκεμβρίου 1686 και έφτασε στην Αγγλία στις 11 Ιουνίου 1687. Εκεί έμαθε ότι η οικογένειά του πίστευε ότι ήταν νεκρός και πως στη διαθήκη του πατέρα του δεν προέβλεπε τίποτα γι' αυτόν. Έτσι ο Ροβινσώνας Κρούσος αναχώρησε για τη Λισαβόνα προκειμένου να διεκδικήσει τα κέρδη του από το κτήμα του στη Βραζιλία, το οποίο τελικά του απέφερε ένα πολύ μεγάλο ποσό. Στο τέλος, ο Κρούσος μετέφερε τα πλούτη του στην Αγγλία για να αποφύγει τα θαλασσινά ταξίδια. Ο Παρασκευάς ακολούθησε τον Κρούσο και στη συνέχεια πέρασαν μαζί άλλη μία περιπέτεια αντιμετωπίζοντας εκατοντάδες πεινασμένους λύκους ενώ διέσχιζαν τα Πυρηναία.
Αποδοχή και συνέχειες
thumb|left|Πλάκα στο Κίνγκστον απόν Χαλ, από όπου απέπλευσε ο Ρουβινσώνας Κρούσος, που τον απεικονίζει στο νησί του. Το βιβλίο εκδόθηκε στις 25 Απριλίου 1719. Πριν το τέλος του έτους, ο πρώτος τόμος εκδόθηκε τέσσερις φορές. Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, κανένα βιβλίο στην ιστορία της δυτικής λογοτεχνίας δεν είχε περισσότερες εκδόσεις, παραλλαγές και μεταφράσεις (ακόμα και σε γλώσσες όπως η κοπτική και η μαλτεζική) από τον Ροβινσώνα Κρούσο, με περισσότερες από 700 εναλλακτικές εκδόσεις, συμπεριλαμβανομένων και παιδικών εκδόσεων με εικόνες και χωρίς κείμενο.
Ο όρος «Ροβινσωνιάδα» επινοήθηκε για να περιγράψει το είδος των ιστοριών που είναι παρόμοιες με τον Ροβινσώνα Κρούσο.
Ο Ντεφόε προχώρησε γράφοντας μία λιγότερο γνωστή συνέχεια (The Farther Adventures of Robinson Crusoe). Είχε ως στόχο να είναι το τελευταίο μέρος των περιπετειών του Κρούσου, σύμφωνα με τον πρωτότυπο τίτλο της πρώτης έκδοσης, αλλά αργότερα προστέθηκε ένα τρίτο μέρος, Σοβαρές Σκέψεις Κατά τη Διάρκεια της Ζωής και των Εκπληκτικών Περιπετειών του Ρουβινσώνα Κρούσου Με το Όραμά του για έναν Αγγελικό Κόσμο. Πρόκειται κυρίως για μία ξεχασμένη σειρά ηθικών δοκιμίων με το όνομα του Κρούσου να δίδεται για να προσδώσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Πραγματικοί ναυαγοί
right|thumb|Βιβλίο για τον Αλεξάντερ Σέλκιρκ Την εποχή του Ντεφόε υπήρξαν πολλές ιστορίες πραγματικών ναυαγών. Η αρχική έμπνευση στον Ντεφόε για τον Ροβινσώνα Κρούσο πιστεύεται συνήθως ότι είναι ένας Σκωτσέζος ναυτικός ονόματι Αλεξάντερ Σέλκιρκ, ο οποίος διασώθηκε το 1709 από την αποστολή του Γουντς Ρότζερς, μετά από τέσσερα χρόνια παραμονής στο ακατοίκητο νησί Μας α Τιέρα στο αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντεζ στα ανοικτά των ακτών της Χιλής. Το βιβλίο του Ρότζερς Cruising Voyage εκδόθηκε το 1712 και περιείχε και μία περιγραφή της δοκιμασίας του Αλεξάντερ Σέλκιρκ. Ωστόσο, ο Ροβινσώνας Κρούσος απέχει πολύ από το να θεωρηθεί αντίγραφο της περιγραφής του Γουντς Ρότζερς. Ο Σέλκιρκ εγκαταλείφθηκε κατόπιν δικιάς του απαίτησης, ενώ ο Κρούσος ναυάγησε. Επίσης, τα νησιά είναι διαφορετικά. Ο δε Σέλκιρκ έζησε ολομόναχος στο νησί για τέσσερα χρόνια, ενώ ο Κρούσος έζησε στο νησί του είκοσι οκτώ και βρήκε συντρόφους. Επιπλέον, μεγάλο μέρος της γοητείας του μυθιστορήματος του Ντεφόε είναι η λεπτομερής και γοητευτική περιγραφή των σκέψεων, των ασχολιών και των δραστηριοτήτων του Κρούσου, που υπερβαίνουν κατά πολύ τις βασικές περιγραφές του Σέλκιρκ από τον Ρότζερς, οι οποίες αποτυπώνονται σε μερικές μόνο σελίδες.
Ο Σέβεριν αναφέρει επίσης άλλη μία δημοσιευμένη περίπτωση ενός εγκαταλελειμμένου άντρα, ονόματι απλώς Γουίλ, της φυλής Μισκίτο της Κεντρικής Αμερικής, ο οποίος μπορεί να οδήγησε στην απεικόνιση του Παρασκευά.
Ερμηνείες
Παρά το απλό αφηγηματικό ύφος του, το βιβλίο είχε θετική υποδοχή από τον λογοτεχνικό κόσμο. Μέχρι σήμερα παραμένει ένα από τα βιβλία με τις περισσότερες εκδόσεις στην ιστορία όντας δημοφιλές από την πρώτη του έκδοση.
Αποικιακή
Ο μυθιστοριογράφος Τζαίημς Τζόυς επισήμανε ότι ο Ρουβινσώνας Κρούσος είναι το αληθινό σύμβολο της βρετανικής κατάκτησης: «Είναι το αληθινό πρότυπο του Βρετανού άποικου. (...) Όλο το αγγλοσαξονικό πνεύμα είναι στον Κρούσο: η ανδρική ανεξαρτησία, η ασυνείδητη σκληρότητα, η επιμονή, η αργή αλλά αποτελεσματική νοημοσύνη, η σεξουαλική απάθεια, η υπολογιστική εχεμύθεια.».
Κατά μία έννοια ο Κρούσος προσπαθεί να δημιουργήσει ένα αντίγραφο της κοινωνίας του στο νησί. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της χρήσης της ευρωπαϊκής τεχνολογίας, της γεωργίας, ακόμα και της στοιχειώδους πολιτικής ιεραρχίας. Μερικές φορές στο μυθιστόρημα ο Κρούσος αναφέρεται στον εαυτό του ως «βασιλιάς» του νησιού, ενώ ο καπετάνιος τον περιγράφει στους στασιαστές ως «κυβερνήτη». Στο τέλος του μυθιστορήματος, το νησί αναφέρεται ρητά ως «αποικία». Η εξιδανικευμένη σχέση αφέντη-δούλου που απεικονίζει ο Ντεφόε μεταξύ του Κρούσου και του Παρασκευά μπορεί επίσης να εξεταστεί από την άποψη του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού. Ο Κρούσος αντιπροσωπεύει τον «φωτισμένο» Ευρωπαίο ενώ ο Παρασκευάς είναι ο «άγριος», που μπορεί να ξεφύγει από τον βάρβαρο τρόπο ζωής του μόνο αφομοιώνοντας την κουλτούρα του Κρούσου. Παρόλα αυτά ο Ντεφόε παίρνει επίσης την ευκαιρία να επικρίνει την ισπανική κατάκτηση της Νοτίου Αμερικής.
Θρησκευτική
Σύμφωνα με τον Τζέιμς Πολ Χάντερ, ο Ροβινσώνας δεν είναι ήρωας αλλά ένας καθημερινός άνθρωπος. Ξεκινάει ως ένας άσκοπος περιπλανώμενος σε μία θάλασσα που δεν καταλαβαίνει, και καταλήγει ως προσκυνητής, διασχίζοντας ένα τελευταίο βουνό για να εισέλθει στη γη της επαγγελίας. Το βιβλίο διηγείται την ιστορία για το πως ο Ροβινσώνας πλησιάζει τον Θεό, όχι ακούγοντας κηρύγματα σε μία εκκλησία αλλά περνώντας χρόνο μονάχος μέσα στη φύση έχοντας να διαβάσει μόνο τη Βίβλο.
Ηθική
Όταν έρχεται αντιμέτωπος με τους κανίβαλους, ο Ροβινσώνας Κρούσος βιώνει το πρόβλημα του πολιτισμικού σχετικισμού. Παρά την αποστροφή του, αισθάνεται ότι είναι άδικο να καταστήσει τους ντόπιους ηθικά υπεύθυνους για μία πρακτική τόσο βαθιά ριζωμένη στην κουλτούρα τους. Παρόλα αυτά ο ίδιος διατηρεί την πίστη του σε ένα απόλυτο πρότυπο ηθικής. Βλέπει τον κανιβαλισμό ως «εθνικό έγκλημα» και απαγορεύει στον Παρασκευά να τον ασκήσει.
Οικονομική
Στην κλασική, νεοκλασική και αυστριακή οικονομία, ο Ροβινσώνας Κρούσος χρησιμοποιείται τακτικά για να απεικονιστεί η θεωρία της παραγωγής και της επιλογής σε περίπτωση απουσίας του εμπορίου, των χρημάτων και των τιμών. Ο Κρούσος πρέπει να κατανείμει τις προσπάθειές του μεταξύ της παραγωγής και του ελεύθερου χρόνου και πρέπει να επιλέξει μεταξύ των εναλλακτικών δυνατοτήτων παραγωγής για να καλύψει τις ανάγκες του. Στη συνέχεια, η άφιξη του Παρασκευά χρησιμοποιείται για να απεικονιστούν οι δυνατότητες και τα κέρδη από το εμπόριο.
Η κλασική διαχείριση της οικονομίας του Ροβινσώνα Κρούσου έχει συζητηθεί και επικριθεί από διάφορες οπτικές γωνίες.
Ο Καρλ Μαρξ αναλύει τον Ροβινσώνα Κρούσο στο κλασικό του έργο Το Κεφάλαιο, χλευάζοντας τη βαριά χρήση της φανταστικής ιστορίας στην κλασική οικονομία. Με μαρξιστικούς όρους, οι εμπειρίες του Κρούσου στο νησί αντιπροσωπεύουν την εγγενή οικονομική αξία της εργασίας σε σχέση με αυτή του κεφαλαίου. Ο Κρούσος συχνά παρατηρεί ότι τα χρήματα που έσωσε από το πλοίο είναι άχρηστα στο νησί, ιδίως σε σύγκριση με τα εργαλεία του.
Το θέμα που θίγει ο Ντεφόε είναι ότι το χρήμα δεν έχει καμία εγγενή αξία και είναι πολύτιμο μόνο στον βαθμό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο εμπόριο. Υπάρχει επίσης μία αξιοσημείωτη συσχέτιση μεταξύ της πνευματικής και της οικονομικής ανάπτυξης του Ροβινσώνα Κρούσου, η οποία ενδεχομένως συμβολίζει την πίστη του Ντεφόε στην προτεσταντική ηθική της εργασίας.
Επιρροή
Το βιβλίο αποδείχθηκε τόσο δημοφιλές ώστε τα ονόματα των δύο βασικών πρωταγωνιστών έχουν εισέλθει στη γλώσσα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι άνθρωποι που αποφάσισαν να μείνουν και να κρυφτούν στα ερείπια τής υπό γερμανικής κατοχής Βαρσοβίας για τρεις χειμερινούς μήνες, από τον Οκτώβριο μέχρι τον Ιανουάριο του 1945 που διασώθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό, ονομάστηκαν αργότερα Ροβινσώνες Κρούσοι της Βαρσοβίας. Ο Ροβινσώνας Κρούσος συνήθως αποκαλούσε τον δούλο του «my man Friday», απ' όπου προέρχεται και ο όρος Man Friday (ή Girl Friday). Ο όρος χρησιμοποιήθηκε στην ταινία του Γκρέγκορι Λα Κάβα My Man Godfrey (στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο Ο άντρας μου ο αλήτης), όπου μία πλούσια και κοσμική γυναίκα βρίσκει σε έναν σκουπιδότοπο τον Godfrey Smith, τον οποίο προσλαμβάνει ως μπάτλερ της και τον ερωτεύεται. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε επίσης σε μία ιστορία του Ποπάυ, με τίτλο «Island Fling», και σε μία ταινία με τίτλο His Girl Friday (στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο Ξαναπαντρεύομαι τη γυναίκα μου). Η πόλη Χάρισμπεργκ στο Ιλινόι των Η.Π.Α. ονομαζόταν κατά τις αποικιακές ημέρες «Νησί του Κρούσου», πολύ πριν την επίσημη ίδρυσή της το 1847, λόγω της θέσης της πάνω σ' ένα λόφο περιτριγυρισμένο από βάλτους.
Λογοτεχνία
Ο Ροβινσώνας Κρούσος σηματοδότησε την έναρξη της ρεαλιστικής μυθοπλασίας ως λογοτεχνικό είδος. Η επιτυχία του οδήγησε σε πολλούς μιμητές και τα μυθιστορήματα με ναυαγούς έγιναν αρκετά δημοφιλή στην Ευρώπη κατά τον 18ο και στις αρχές του 19ου αιώνα. Τα περισσότερα από αυτά έχουν πέσει στην αφάνεια αλλά κάποια καθιερώθηκαν, συμπεριλαμβανομένης και της Οικογένειας Ελβετών Ροβινσώνων.
Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ του Τζόναθαν Σουίφτ, τα οποία εκδόθηκαν επτά χρόνια μετά τον Ροβινσώνα Κρούσο, μπορούν να διαβαστούν ως μία συστηματική διάψευση στην αισιόδοξη άποψη του Ντεφόε για τις ανθρώπινες δυνατότητες. Ο Γουόρεν Μόνταγκ στο βιβλίο του The Unthinkable Swift: The Spontaneous Philosophy of a Church of England Man υποστηρίζει ότι ο Σουίφτ ήθελε ν' αντικρούσει την άποψη ότι το άτομο προηγείται της κοινωνίας, όπως φαίνεται να υποστηρίζει ο Ντεφόε. Ο Σουίφτ θεωρούσε μία τέτοια σκέψη ως επικίνδυνο υπερθεματισμό της ριζοσπαστικής πολιτικής φιλοσοφίας του Τόμας Χομπς και γι' αυτό τον λόγο ο Γκιούλιβερ επανειλημμένα συναντά οργανωμένες κοινωνίες και όχι έρημα νησιά. Ο καπετάνιος που προσκαλεί τον Γκιούλιβερ να υπηρετήσει στο πλοίο ως χειρουργός, στο καταστροφικό τρίτο ταξίδι, ονομάζεται Ρόμπινσον (Ροβινσώνας).
Στο πιο δημοφιλές μυθιστόρημα του Γουίλκι Κόλλινς, Η Φεγγαρόπετρα, ένας από τους βασικούς χαρακτήρες και αφηγητές, ο Γκάμπριελ Μπέτερετζ, έχει πίστη σε όλα όσα λέει ο Ροβινσώνας Κρούσος και χρησιμοποιεί το βιβλίο σαν ένα είδος προφητείας εμπνευσμένης από τον Θεό. Θεωρεί τις Περιπέτειες του Ροβινσώνα Κρούσου ως το καλύτερο βιβλίο που γράφτηκε ποτέ και θεωρεί μη διαβασμένο τον άνθρωπο που δεν το διάβασε ποτε.
Στο βραβευμένο μυθιστόρημα του Κέννεθ Γκάρντερ Rich Man's Coffin, εξιστορείται η αληθινή ιστορία ενός μαύρου Αμερικανού σκλάβου που δραπετεύει σε ένα φαλαινοθηρικό πλοίο στη Νέα Ζηλανδία και γίνεται αρχηγός μίας από τις φυλές κανιβάλων των Μαορί. Πρόκειται για αντιστροφή των φυλετικών ρόλων, με τον μαύρο άνδρα να παίρνει τον ηγετικό ρόλο της προσωπικότητας του Ροβινσώνα Κρούσου.
Ο Γάλλος μυθιστοριογράφος Μισέλ Τουρνιέ έγραψε το Παρασκευάς ή στις μονές του Ειρηνικού που εκδόθηκε το 1967. Το μυθιστόρημά του διερευνά θέματα όπως τον πολιτισμό σε σχέση με τη φύση, την ψυχολογία της μοναξιάς, τον θάνατο και τη σεξουαλικότητα σε μία νέα αφήγηση της ιστορίας του Ροβινσώνα Κρούσου. Ο Ροβινσώνας του Τουρνιέ επιλέγει να μείνει στο νησί, απορρίπτοντας τον πολιτισμό όταν του δόθηκε η ευκαιρία να διαφύγει 28 χρόνια αφότου ναυάγησε.
Στο 183 στίχων ποίημα «Ο Κρούσος στην Αγγλία», η Ελίζαμπεθ Μπίσοπ φαντάζεται τον Κρούσο κοντά στο τέλος της ζωής του, ανακαλώντας την εποχή της εξορίας με ένα μίγμα σύγχυσης και λύπης. Χωρίς να είναι πια πολιτιστικά ρατσιστής, ο Κρούσος θυμάται με βαθιά νοσταλγία και αγάπη τον Παρασκευά, ο οποίος έχει πεθάνει.
Το μυθιστόρημα του Τζον Μάξγουελ Κούτσι Μια γυναίκα στο νησί του Ροβινσώνα (Foe, 1986) αφηγείται την ιστορία του Ροβινσώνα Κρούσου από την πλευρά της Σούζαν Μπάρτον, η οποία ναυαγεί στο ίδιο νησί. Σε αυτό το μυθιστόρημα ο Κρούσος παρουσιάζεται με λιγότερο ενθουσιασμό ενώ ο Παρασκευάς είναι βουβός.
Θέατρο και κινηματογράφος
Ο Ζακ Όφενμπαχ έγραψε μία όπερα με τίτλο Ροβινσώνας Κρούσος, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Παρίσι, στην Οπερά Κομίκ, στις 23 Νοεμβρίου 1867. Το έργο βασίστηκε περισσότερο στη βρετανική εκδοχή παντομίμας παρά στο ίδιο το μυθιστόρημα και περιλαμβάνει ένα ντουέτο με τον Ροβινσώνα Κρούσο και τον Παρασκευά.
Το 1902, ο ήρωας του Ντεφόε εμφανίστηκε στην 11λεπτη ταινία Ροβινσώνας Κρούσος του Γάλλου Ζωρζ Μελιέ.
Το 1927 έκανε πρεμιέρα η βουβή ταινία Ροβινσώνας Κρούσος.
Το 1932 προβλήθηκε η ταινία Ο κύριος Ροβινσώνας Κρούσος του Έντουαρντ Σάδερλαντ. Πρόκειται για μία ελεύθερη διασκευή, με τον Ντάγκλας Φέρμπανκς στον πρωταγωνιστικό ρόλο να στοιχηματίζει ότι μπορεί να ζήσει μόνος για ένα ολόκληρο χρόνο σ' ένα έρημο νησί. Εκεί, αντί για τον Παρασκευά θα βρει μία κοπέλα, την οποία βαπτίζει Saturday (Σάββατο).
Ο Λουίς Μπουνιουέλ σκηνοθέτησε την ταινία Οι Περιπέτειες του Ροβινσώνα Κρούσου (1954), με πρωταγωνιστή τον Νταν Ο'Χέρλιχι.
Αργότερα ο Ουώλτ Ντίσνεϋ εκσυγχρόνισε το μυθιστόρημα σε μία ταινία με τίτλο Ένας μοντέρνος Ροβινσώνας (Lt. Robin Crusoe, U.S.N.) σε σκηνοθεσία του Μπάιρον Πολ και με πρωταγωνιστή τον Ντικ Βαν Ντάικ. Στην ταινία αυτή, ο Ροβινσώνας είναι πιλότος του ναυτικού και βρίσκεται ναυαγός σ' ένα νησί του Ειρηνικού, με συντροφιά ένα χιμπαντζή, ώσπου συναντά ένα ντόπιο κορίτσι (Νάνσι Κουάν), εξόριστη στο νησί από τον πατέρα της, αρχηγό ενός γειτονικού νησιού, επειδή δεν θέλησε να παντρευτεί τον άντρα που εκείνος της επέλεξε. Εκεί θα μαζευτούν και άλλες καταπιεσμένες γυναίκες, που με τη βοήθεια του Ροβινσώνα και της συντρόφου του, θα επαναστατήσουν ζητώντας τα δικαιώματά τους και την ελευθερία τους.
Στην ταινία Ρόμπι (Robby, 1968) του Ραλφ Μπλούμκε, ο Ροβινσώνας είναι ένα λευκό, πλούσιο αγοράκι, ναυαγός σ' ένα νησί με ένα μαύρο αγόρι, τον Παρασκευά. Η φιλία που αναπτύσσεται ανάμεσά τους τερματίζεται όταν, επιστρέφοντας στην Αμερική, ο μικρός Ροβινσώνας παραδίδεται στην πλούσια οικογένειά του και ο μικρός Παρασκευάς σε ορφανοτροφείο.
Την ίδια χρονιά, η ιστορία του Ντεφόε χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία ενός ελαφρού πορνό, στην ταινία Η Ρόμπιν Κρούσου (Robin Crusoe), όπου η ηρωίδα μαζί με άλλες τρεις γυναίκες, και οι τέσσερις ομοφυλόφιλες, καταφθάνουν σ' ένα έρημο νησί.
Ερωτική είναι και η ταινία Ερωτικές νύχτες στο νησί του Ροβινσώνος (1971) του Ισπανού σκηνοθέτη Χεσούς Φράνκο.
Αρκετά πιστή διασκευή στο έργο του Ντεφόε θεωρείται η ταινία Ο Παρασκευάς (Man Friday, 1975) που σκηνοθέτησε ο Άγγλος Τζακ Γκολντ. Ο Πήτερ Ο' Τουλ υποδύεται τον Ροβινσώνα και η σχέση του με τον μαύρο Παρασκευά (στον ρόλο ο Ρίτσαρντ Ράουντρι) χρησιμοποιείται για να φέρει στο προσκήνιο το θέμα του ρατσισμού και του ιμπεριαλισμού.
Το 1988, ο Άινταν Κουίν υποδύθηκε τον Ροβινσώνα Κρούσο στην ταινία Κρούσος (Crusoe) του Κάλεμπ Ντεσανέλ. Ο Ροβινσώνας είναι έμπορος σκλάβων, που γρήγορα χάνει τον Παρασκευά του και αναγκάζεται να παίξει τον ρόλο του σκλάβου, οπότε αλλάζει στάση απέναντι στον ρατσισμό.
Το 1997 ο Πιρς Μπρόσναν πρωταγωνίστησε στην ταινία Ροβινσών Κρούσος, η οποία γνώρισε περιορισμένη εμπορική επιτυχία.
Επίσης, είναι πολλές οι ταινίες που εμπνέονται ελεύθερα από το θέμα του βιβλίου του Ντεφόε. Ανάμεσά τους Η γαλάζια λίμνη (τόσο η αγγλική εκδοχή του 1949 όσο και η αμερικανική του 1980) και η συνέχειά της, Επιστροφή στη Γαλάζια Λίμνη (1991), καθώς και η αγγλική ταινία Κασταγουέι: Το Νησί των Ναυαγών (1986) του Νίκολας Ρεγκ, με τον Όλιβερ Ριντ να παντρεύεται μίαν άγνωστη (Αμάντα Ντόνοχιου), με τη συμφωνία να ζήσει μαζί του για ένα ολόκληρο χρόνο σε ένα έρημο νησί, συμβίωση που θα περάσει όλα τα αρνητικά στάδια της συζυγικής ζωής. Ελεύθερη έμπνευση είναι και ο Ναυαγός του Ρόμπερτ Ζεμέκις με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς.
Τηλεόραση
Το 1964 μία ομάδα Γάλλων παραγωγών γύρισε την ασπρόμαυρη σειρά Οι Περιπέτειες του Ροβινσώνα Κρούσου (13 επεισοδίων) με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Χόφμαν. Η σειρά μεταγλωττίστηκε στα αγγλικά και τα γερμανικά. Στη Μεγάλη Βρετανία, το BBC τη μετέδωσε πολλές φορές από το 1965 έως το 1977.
Το 2003 προβλήθηκε στη Γαλλία μία τηλεοπτική ταινία όπου τον Ροβινσώνα τον υποδύθηκε ο Πιέρ Ρισάρ.
Το 2008 προβλήθηκε στις Η.Π.Α. η τηλεοπτική σειρά Ροβινσώνας Κρούσος (Crusoe), 12 επεισοδίων, με τους Φίλιπ Γουίντσεστερ, Σαμ Νιλ, Άννα Γουόλτον, Σον Μπιν κ.ά. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Κανιβαλισμός στη μυθοπλασία
Κάρολος Φερδινάνδος του Αρτουά
Ο Κάρολος Φερδινάνδος, Δούκας του Μπερρύ (Charles-Ferdinand d’Artois, duc de Berry, 24 Ιανουαρίου 1778 - 14 Φεβρουαρίου 1820) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν νεότερος γιος του Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Θηρεσίας της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Βερσαλλίες το 1787. Με το ξέσπασμα της Γαλλικής επανάστασης διέφυγε από τη Γαλλία μαζί με τον πατέρα του, τότε Κόμη του Αρτουά, υπηρετώντας στο στρατό του Κοντέ (1792 - 1797). Αργότερα ενώθηκε με τον γαλλικό στρατό και κατέφυγε στην Αγγλία (1801), όπου έζησε δεκατρία χρόνια. Εκεί παντρεύτηκε μια κοινή γυναίκα, την Προτεστάντισσα Έιμυ Μπράουν Φρήμαν, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, ενώ ο γάμος ακυρώθηκε αργότερα για πολιτικούς λόγους (1814), όταν ο δούκας εγκαταστάθηκε ξανά στη Γαλλία. Τέθηκε επικεφαλής του γαλλικού στρατού στην αντίστασή του κατά του Ναπολέοντα Α΄, αλλά δεν μπόρεσε να κρατήσει την ενότητα των στρατευμάτων του και αποσύρθηκε.
Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του την Καρολίνα Φερδινάνδη Λουίζα των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρη του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών, μετά από διαπραγματεύσεις με τον Γάλλο απεσταλμένο Ζαν Καζιμίρ.