cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλλωπιστικά φυτά
Ροδακοειδή καλλωπιστικά
Ροδακοειδή καλλωπιστικά ονομάζονται τα τοξοειδή εκείνα που αναπτύσσονται όρθια ακτινοειδώς αλλά που το ένα φύλλο επικαλύπτει το άλλο σε σχήμα ρόδακα όπως π.χ. ο ανανάς. Άλλα εξ αυτών έχουν φύλλα πλατιά και άλλα με αγκαθωτή απόληξη. Συνηθέστερα τα φυτά αυτά τοποθετούνται πολύ χαμηλά, ώστε να φαίνεται περισσότερο το σχήμα τους. Τα ροδακοειδή διακρίνονται σε:
Αγγελίνας
Ο Αγγελίνας ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από την περιοχή της Φλώρινας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αγγελίνας γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην περιοχή της Φλώρινας. Δεν είναι γνωστό το πλήρες ονοματεπώνυμό του. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις των οπλαρχηγών της Φλώρινας, όταν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Νάουσας (αρχές του 1822) ανέλαβαν, σε επικοινωνία με τους οπλαρχηγούς του Ολύμπου και του Βερμίου, να καταλάβουν τα Στενά του Κλειδιού (Κιρλί Δερβέν) προκειμένου να αποκλείσουν ενδεχόμενη κάθοδο Οθωμανικών στρατευμάτων από την περιοχή του Μοναστηρίου προς την περιοχή της Νάουσας. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Μακεδονία κατέβηκε στη Νότια Ελλάδα, όπου πήρε μέρος σε αρκετές μάχες. Στη συνέχεια, μετέβη στην Κρήτη, όπου και πολέμησε έως το τέλος του αγώνα.
Καλλωπιστικά φυτά
Αναρριχώμενα καλλωπιστικά
Τα αναρριχώμενα καλλωπιστικά φυτά φέρουν στελέχη σχετικά αδύνατα με συνέπεια ν΄ απαιτούν κάποιο στήριγμα για την όρθια ανάπτυξή τους. Η ίδια η φύση τα έχει προικίσει με ιδιαίτερες βοστρυχοειδείς έλικες με τις οποίες μπορούν να στηριχθούν είτε σε άλλα γύρω φυτά είτε σε καλάμια, ή πασσάλους, ή καφασωτά που θα πρέπει να τους παρέχονται. Τα αναρριχώμενα διακρίνονται και αυτά σε μικρόφυλλα και πλατύφυλλα.
Αγγελίνας
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Καλλωπιστικά φυτά
Κρεμοκλαδή καλλωπιστικά
Κρεμοκλαδή καλλωπιστικά φυτά λέγονται εκείνα των οποίων τα στελέχη τους κρέμονται, ενώ μερικά εξ αυτών μπορεί ν΄ αναπτυχθούν είτε ως αναρριχώμενα, είτε ως έρποντα. Συνιστάται η τοποθέτηση αυτών σε κρεμαστές ή επιτοίχιες γλάστρες ή καλάθια, ή σε ψηλά βάθρα. Σε γραφεία συνηθίζεται να τοποθετούνται πάνω σε ερμάρια, καλύπτοντας έτσι γυμνές πλευρές επίπλων. Στην κατηγορία αυτών περιλαμβάνονται φυτά μικρόφυλλα, πλατύφυλλα και φτερωτά όπως το σπαράγγι.
Έρποντα καλλωπιστικά
right|thumb|150px|[[Εντουάρ Μανέ: Πασχαλιές]] Έρποντα καλλωπιστικά φυτά χαρακτηρίζονται εκείνα που αναπτύσσονται ακριβώς πάνω σχεδόν στην επιφάνεια του χώματος, όπου με το χαρακτηριστικό της προσκολλήσεως στο έδαφος απλώνονται γύρω δημιουργώντας μια εικόνα φυτοτάπητα.
Ιστορία
left|thumb|250px|Η ανθοφόρος αίθουσα του θρόνου στο Ανάκτορο της Κνωσσού right|thumb|250px|Καλλιτεχνική αναπαράσταση των κρεμαστών κήπων της Βαβυλώνας Η καλλιέργεια καλλωπιστικών φυτών ήταν γνωστή από την αρχαιότητα όπως το μαρτυρούν οι διάφορες ζωγραφικές παραστάσεις αρχαίων ανακτόρων και ιερών (π.χ. της Κνωσσού), αλλά και από τα δείγματα αρχαίας γλυπτικής τέχνης με κυρίαρχα στοιχεία τα κορινθιακά κιονόκρανα, τα ανθέμια, τα παγκάρπια, οι λωτόμορφες απολήξεις των αιγυπτιακών κιόνων, με αποκορύφωμα βεβαίως τους Κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, που ήταν ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Η συστηματική όμως ανάπτυξη των καλλωπιστικών φυτών στη νεότερη ιστορία οφείλεται αναμφίβολα στους Ολλανδούς και στη διάδοσή τους στους ηγεμόνες της Ευρώπης, με τους ονομαστούς κήπους που πρώτοι εκείνοι δημιούργησαν και στόλισαν τις πόλεις τους.
*
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1992–93
Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1992-93 ήταν το όγδοο κατά σειρά, υπό την αιγίδα της Ένωσης.
Τον τίτλο κατέκτησε ο Αστέρας Ιτέας, ο οποίος ανήλθε έτσι στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα.
Παράλληλα, ο Αστέρας κέρδισε και το Κύπελλο Φωκίδας για το 1993, πραγματοποιώντας έτσι το δεύτερο νταμπλ τοπικών τίτλων στην ιστορία του (το πρώτο ήταν την περίοδο 1985-86).
Στον Τελικό, επικράτησε με 4-2 στα πέναλτι, του Διαγόρα Πολυδρόσου (καν. αγώνας 1-1).
Πρωταθλητής Β΄Κατηγορίας αναδείχτηκε ο Έλατος Βουνιχώρας.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Φωκίδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1992-1993
Indonesia Raya
To Indonesia Raya (Μεγάλη Ινδονησία) είναι ο εθνικός ύμνος της Ινδονησίας. Το τραγούδι παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από το συνθέτη του, Wage Rudolf Supratman (W. R. Supratman), στις 28 Οκτωβρίου 1928 σε μια συνάντηση νέων στη Μπατάβια, μετέπειτα Τζακάρτα. Το τραγούδι σηματοδότησε τη γέννηση του εθνικού κινήματος στην Ινδονησία. Επιλέχτηκε ως εθνικός ύμνος, όταν η Ινδονησία κήρυξε την ανεξαρτησία της στις 17 Αυγούστου 1945.
Στίχοι στα ινδονησιακά
Ρεφρέν
Μετάφραση στα ελληνικά
Ρεφρέν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ινδονησίας
Ρόδη (Νύμφη)
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η Ρόδος ή Ρόδη ήταν Νύμφη και η υπέρτατη θεά και η προσωποποίηση της νήσου Ρόδος σαν σύζυγος του θεού Ηλίου. Πολλές απόψεις έχουν ειπωθεί σχετικά με τους γονείς της, ο Πίνδαρος την αναφέρει σαν κόρη της Αφροδίτης χωρίς να καταγράφει τον πατέρα της, στα Σχόλια του Πινδάρου ωστόσο αναφέρεται και σαν κόρη του Ποσειδώνα. Ο Διόδωρος Σικελιώτης την καταγράφει σαν κόρη του Ποσειδώνα με την Αλία της Ρόδου, την αδελφή των Τελχίνων που ήταν οι αληθινοί κυβερνήτες της Ρόδου. Η Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου την αναφέρει σαν κόρη του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης, συνεπώς αδελφή του Τρίτωνα. Ο Επιμενίδης καταγράφει την Ρόδη σαν κόρη του Ωκεανού. Σε ένα Σχόλιο στην Οδύσσεια 17.208 αναφέρεται σαν κόρη του Ασωπού, συνεπώς μία από τις Ναϊάδες. Ο Ασκληπιάδης τέλος την καταγράφει σαν κόρη του Ήλιου. Σε μια άγνωστη πηγή η Ρόδη είναι η μητέρα του Ιαλυσού, του Κάμειρου και του Λίνδου).
Μυθολογία
Ο ποιητής Πίνδαρος αναφέρει μια παράδοση με την οποία όταν οι θεοί μοίρασαν την γη δεν έδωσαν το μερίδιο του στον Ήλιο. Ο Ήλιος παραπονέθηκε στον Δία και εκείνος του υποσχέθηκε να κάνει νέα αναδιανομή, ο ήλιος το αρνήθηκε και ζήτησε να του δώσουν την γη που θα βγει από την θάλασσα. Ο Ζευς και ο Ήλιος συμφώνησε. Ο Δίας συμφώνησε, κατόπιν αναδύθηκε από την θάλασσα η Ρόδος και ο Ήλιος την έκανε εξουσία του, την ερωτεύθηκε και έκανε μαζί της επτά γιους τις Ηλιάδαι. Σύμφωνα με άλλη πηγή ο Ήλιος ο ίδιος που είχε υπό τον έλεγχο του τα νερά προκάλεσε την ανάδυση της από τον βυθό. Σύμφωνα με τον Πίνδαρο η Ρόδη απέκτησε με τον θεό Ήλιο επτά γιους. Τα ονόματα τους ήταν Όχιμος, Κέρκαφος, Μακαρεύς της Ρόδου, Ακτίς, Τέναγης, Τρίωψ και Κάνδαλος. Ο Διόδωρος Σικελιώτης έγραψε ότι ο Ήλιος και η Ρόδη είχαν επιπλέον μια κόρη την Ηλεκτρυώνη. Ένα σχόλιο στον Πίνδαρο καταγράφει άλλον ένα γιο τον Μακαρεύς και τον Φαέθων σαν τον τελευταίο από τους Ηλιάτες, "τον νεώτερο που οι Ρόδιοι αποκαλούν Τενάγη". Ο Φαέθων πιθανότατα είναι ο ίδιος στον οποίο αναφέρεται ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος, οδηγούσε το άρμα του πατέρα του. Το Σχόλιο στην Οδύσσεια 17.208 που χρησιμοποίησαν ο Αισχύλος στην χαμένη τραγωδία του "Ηλιάδαι" και ο Ευριπίδης στον "Φαέθων" τον καταγράφουν επίσης σαν γιο του, έχουν τρεις επιπλέον κόρες : την Λαμπετίη, την Αίγλη και την Φαέθουσα. Στην Οδύσσεια η Φαέθουσα και η Λαμπετίη έβοσκαν τα βόδια του πατέρα τους Ήλιου στην Θρινακία ως κόρες του Ήλιου και της Νέαιρας. Η Αφροδίτη καταράστηκε τον Ήλιο και τον ανάγκασε να συνευρεθεί με μια θνητή την Λευκοθόη, τότε λησμόνησε την Ρόδο. Τα Ροδιακά νομίσματα παρουσιάζουν την υπέροχη όψη του Ηλίου και μερικά από αυτά την Ρόδη, επιπλέον η Ροδιά ή Τριανταφυλλιά έγινε το σύμβολο του νησιού.
Ελληνοκυπριακή διασπορά
Η ελληνοκυπριακή διασπορά αναφέρεται στον ελληνοκυπριακό πληθυσμό της Κύπρου ή στους ανθρώπους που κατάγονται από Ελληνοκύπριους και ζουν στο εξωτερικό για οικονομικούς λόγους, ή ανήκουν στον ελληνικό πληθυσμό που ξεριζώθηκε από τα σπίτια του κατά τη τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Πολλοί Ελληνοκύπριοι μετακόμισαν στο Ηνωμένο Βασίλειο στη δεκαετία του 1950 και του 1960 για οικονομικούς λόγους, αλλά πολλοί έφυγαν επίσης μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Σήμερα, η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων που ζουν στο εξωτερικό κατοικεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, ιδιαίτερα στο βόρειο Λονδίνο, ενώ πολλοί ζουν γύρω από τη γειτονιά του Σάουθγκεϊτ. Ωστόσο, χιλιάδες έχουν μετεγκατασταθεί στην Αυστραλία, τον Καναδά, τη Νότια Αφρική, τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πολλοί επιστρέφουν συχνά στην Κύπρο και αποτελούν σημαντική δύναμη στην υποστήριξη των κυπριακών θεμάτων σε όλο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διασπορά ανά πληθυσμιακή ομάδα Κατηγορία:Ελληνοκυπριακές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνική διασπορά
Άσσα (ταινία)
Η «Άσσα» είναι σοβιετική ταινία του 1987 με σκηνοθέτη τον Σεργκέι Σολοβιόφ. Η ταινία αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας αυτού του  σκηνοθέτη - «Άσσα» (1987) / «Μαύρο τριαντάφυλλο - έμβλημα της θλίψης, κόκκινο τριαντάφυλλο - έμβλημα της αγάπης» (1989) / «Σπίτι κάτω από τον έναστρο ουρανό» (1991).
Στην ταινία συμμετείχαν δημοφιλείς ροκ μουσικοί (συμπεριλαμβανομένων Βίκτορ Τσόι), στο soundtrack παίχτηκαν  τραγούδια του Μπαρίς Γκρεμπένσικοφ και της ομάδας «Ενυδρείο», της Ζάννα Αγκουζάρεβα με την ομάδα του «Μπράβο», της ομάδας «Κινό». Εν μέρει ως εκ τούτου, η ταινία «Άσσα» έχει γίνει ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά έργα ρωσικής ροκ, συστήνεται και φτάνει στο αποκορύφωμά της κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα, στο DK МЭЛЗ την 1η Απριλίου 1988.
Το 2009 βγήκε η ταινία «2-Άσσα-2», που αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας διλογίας — μαζί με την ταινία «Άννα Καρένινα», καθώς και η συνέχεια της ταινίας «Άσσα».
Σενάριο
Η δράση της ταινίας εκτυλίσσεται τον χειμώνα του 1980 στη Γιάλτα.
Η νεαρή Αλίκα ζει με το αινιγματικό πρόσωπο Κριμόφ, με τον οποίο γνωρίστηκε στο νοσοκομείο όπου εργάζεται ως νοσοκόμα, καθώς ο Κριμόφ ήταν για λίγο καιρό ασθενής. Ο Κριμόφ ζει μια πολυτελής, βάσει των σοβιετικών προτύπων, ζωή - διαλέγει τα καλύτερα δωμάτια στα ξενοδοχεία γι' αυτόν και την Αλίκα, ενώ απαιτεί να είναι μαζί στο ίδιο δωμάτιο αν και δεν είναι παντρεμένοι, ενώ ντύνεται με ακριβά ρούχα, δειπνεί συνεχώς σ' εστιατόρια και δεν λυπάται καθόλου χρήματα και για την ίδια την Αλίκα. Επίσης, ο Κριμόφ είναι ελκυστικός για την ηλικία του και έξυνπος. Η Αλίκα δεν δείχνει ενδιαφέρον για τη πηγή εσόδων του Κριμόφ και δεν γνωρίζει πως είναι εγκληματίας μεγάλου βεληνεκούς, ο οποίος ασχολείται με παράνομη παραγωγή και μεγάλες ληστείες.
Η Αλίκα πρέπει να συναντήσει τον αγαπημένο της στη χειμερινή Γιάλτα, αλλά ο Κριμόφ καθυστερεί. Καθώς η Αλίκα δεν έχει χρήματα για να εγκατασταθεί στο ξενοδοχείο, καταλήγει να ενοικιάσει ένα δωμάτιο για μια νύχτα από τον νεαρό Μπανανάν, με τον οποίο γνωρίστηκε σε εστιατόριο, όπου ο τελευταίος και η παρέα του έπαιζαν μουσική τα βράδια.
Ο Μπανανάν - ποιητής και μουσικός - εργάζεται επισήμως ως φύλακας σε θέατρο. Για τον εαυτό του λέει πως «ζει στον κόσμο των ονείρων του» και δεν τον ενδιαφέρουν οι ανέσεις, τα υλικά και τα χρήματα. Τελικά, η Αλίκα καταλήγει να παιρνά περισσότερη ώρα με τον Μπανανάν, προκαλώντας τη ζήλια του Κριμόφ.
Την ίδια εποχή πραγματοποιείται στο θέατρο περιοδεία του θιάσου νάνων. Ένας απ' αυτούς, ο Άλμπερτ, είναι παλιός γνωστός και συνεργάτης του Κριμόφ.
Παράλληλα, πράκτορες της Αστυνομίας και της KGB παρακολουθούν στενά τον Κριμόφ. Ενώ βρίσκεται στη Γιάλτα, ο Κριμόφ ετοιμάζει την κλοπή του βιολιού Guarneri. Ο Άλμπερτ, σύμφωνα με τον σχεδιασμό του Κριμόφ, πρέπει να εκτελέσει την αποστολή, καθώς έχει ένα χρέος απέναντι στον Κριμόφ. Ωστόσο, ο Άλμπερτ δεν θέλει να επιστρέψει στον κόσμο των εγκληματιών και αυτοκτονεί. Η σύζυγος του, Ζόγια, μένει έκπληκτη από το γεγονός. Η Αλίκα την βοηθά να ετοιμάσει τα πράγματα της πριν την αναχώρηση και στα χέρια της πέφτει το πιστόλι που έκρυψε ο Άλμπερτ.
Ο Κριμόφ βρίσκει μια φωτογραφία της Αλίκας και του Μπανανάν, κάτι που τον εκνευρίζει και τον ωθεί να «λύσει» το πρόβλημα με τον Μπανανάν. Αρχικά, προσπαθεί να κάμψει ψυχολογικά τον Μπανανάν, γι' αυτό και οργανώνει κατάδυση στη Μαύρη Θάλασσα, η οποία παρολίγο να λήξει με τον θάνατο του Μπανανάν. Μετά τον προσελκύει με χρήματα, καθώς κερδίζει ένα μεγάλο ποσό στον ιππόδρομο. Ο Κριμόφ, αφού δείχνει την ανωτερότητα και τη δύναμη του, ζητά από τον Μπανανάν να φύγει από τη Γιάλτα, ώστε να απομακρύνει ήσυχα την Αλίκα, αλλά ο Μπανανάν αρνείται. Οι άνθρωποι του Κριμόφ σκοτώνουν τον Μπανανάν και ρίχνουν το κουφάρι του στη θάλασσα. Ο Κριμόφ φθάνει στο δωμάτιο της Αλίκας και ζητά απ' αυτή να ετοιμαστεί γιατί φεύγουν, ωστόσο, η τελευταία αρνείται να φύγει με τον Κριμόφ, καθώς θέλει να μείνει στη Γιάλτα με τον Μπανανάν. Ο Κριμόφ οργίζεται και ανακοινώνει στην Αλίκα τον θάνατο του Μπανανάν. Η Αλίκα, έκπληκτη, δολοφονεί τον Κριμόφ με το πιστόλι του Άλμπερτ.
Στον επίλογο, ο αράπης Βίτια, φίλος του Μπανανάν, φέρνει στο εστιατόριο ένα νέο τραγουδιστή. Είναι ο Βίκτορ Τσόι (διάσημος τραγουδιστής στην ΕΣΣΔ), ο οποίος στη ταινία παίζει τον ρόλο του εαυτού του. Χωρίς να περιμένει οδηγίες για την εμφάνιση του, ο Τσόι βγαίνει στη σκηνή και εκτελεί το τραγούδι «Хочу перемен!» (ελλ. «Θέλω αλλαγές!»). Κατά τη διάρκεια της εμφάνισης του, αλλάζουν οι σκηνές - μπροστά στον Τσόι εμφανίζεται ένα πολυάριθμο πλήθος με φωτάκια στα υψωμένα χέρια.
Παράλληλα, η ταινία αφηγείται ακόμα μια ιστορία, από το βιβλίο «Грань веков» (ελλ. «Σύνορα αιώνων») του Νάταν Έιντελμαν, το οποίο διαβάζει ο Κριμόφ. Κύρια αφήγηση είναι οι τελευταίες μέρες και η δολοφονία του Ρώσου τσάρου Παύλου Α' το 1801.
Τοποθεσίες γυρισμάτων
Η ταινία γυρίστηκε στη Γιάλτα τον χειμώνα του 1987. Η Αλίκα και ο Κριμόφ ζούσαν στο ξενοδοχείο «Ορεάντα». Ο δρόμος από την παραλιακή Γιάλτα μέχρι τον λόφο Νταρσάν έγινε αξιοθέατο της πόλης μετά την προβολή της ταινίας. Το εστιατόριο, όπου γυρίστηκαν αρκετές σκηνές της ταινίας, βρίσκεται στο δεξί άκρο του ξενοδοχείου «Ταβρίντα». Δίπλα βρίσκεται ο δρόμος «Γιάλτα-Γκόρκα». Η παρακολουθήση του Κριμόφ από τους αξιωματούχους της Αστυνομίας γυρίστηκε στο «Βοτανικό Πάρκο του Νικίτσκι».
Το επεισόδιο με το τραγούδι «Хочу перемен» γυρίστηκε στο Πράσινο Θέατρο της Μόσχας, στο Πάρκο Γκόρκι. Αντί να πληρώσει κομπάρσους, η παραγωγή οργάνωσε δωρέαν συναυλία του συγκροτήματος «Κινό». Το πλήθος είχε αγριέψει με την αργοπορία της παραγωγής και διέλυσε ένα πυροσβεστικό όχημα που βρισκόταν στην περιοχή.
Οι ιστορικές σκηνές γυρίστηκαν στο Κάστρο Μιχάηλοφσκι στο Λένινγκραντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1987 Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές μουσικές ταινίες
Κωνσταντίνος Ρακτιβάν
Ο Κωνσταντίνος Ρακτιβάν (1865 - 21 Μαΐου 1935) ήταν Έλληνας νομομαθής και πολιτικός, βουλευτής, υπουργός, πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, μέλος και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μάντσεστερ της Αγγλίας και ήταν γιος του εμπόρου Δημητρίου Ρακτιβάν (στην Αγγλία χρησιμοποιούσε το επώνυμο Ρακτιβάντ-Ractivand ), με καταγωγή από τη Βέροια, και της Μαρίας Ισμηρίδου. Αδερφός του ήταν ο Εμμανουήλ Ρακτιβάν, ανώτατος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού ενώ αδελφή του η Σμαράγδα Ρακτιβάν, σύζυγος Θησέα Δημαρά και μητέρα του Κωνσταντίνου Δημαρά. Έζησε για ένα διάστημα στην Κωνσταντινούπολη όπου ήταν εγκατεστημένος ο πατέρας του και σε ηλικία 12 ετών, το 1877, μετακόμισε στην Αθήνα.
Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε διδάκτωρ το 1884. Ακολούθησε καριέρα δικαστικού διατελώντας την περίοδο 1887-1889 πρωτοδίκης Σύρου αλλά στη συνέχεια ιδιώτευσε με μεγάλη επιτυχία ως δικηγόρος και θεωρούνταν ένας από τους πιο επιτυχημένους νομικούς της εποχής. Το 1910 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Αττικής, ενώ επανεκλέχτηκε το 1915. Το 1911 ορίστηκε εισηγητής στην αναθεώρηση του συντάγματος. Το 1912 διορίστηκε υπουργός δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Βενιζέλου, κλείνοντας το δικηγορικό του γραφείο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1915. Την περίοδο 1912-1913 ήταν αντιπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης στη Μακεδονία με σκοπό την οργάνωσή της.
Το έτος 1918, η κατάσταση με την οποία ήρθαν αντιμέτωποι οι Έλληνες στρατιωτικοί και πολιτικοί αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ανατολικής Μακεδονίας, αλλά και της Δυτικής Θράκης λίγο αργότερα, μετά από την Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών (1916-1918) ήταν τραγική. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της κατάστασης, επισκεπτόμενος άμεσα τις Σέρρες, όπου αντιπροσωπεία των κατοίκων, παρουσίασε αναλυτικά τα δεινά της βουλγαρικής κατοχικής διοίκησης. Μια από τις πρώτες μέριμνες της ελληνικής διοίκησης ήταν ο επισιτισμός της περιοχής. Ανώτεροι κρατικοί υπάλληλοι, όπως ο Κωνσταντίνος Ρακτιβάν και ο Αναστάσιος Αδοσίδης, στάλθηκαν επί τόπου προς συντονισμό της ανθρωπιστικής αποστολής για τον ελληνικό πληθυσμό που μαστιζόταν από φτώχεια και επικίνδυνες συνθήκες διαβίωσης. Από κοινού δραστηριοποιούνταν και ανθρωπιστικές αποστολές συμμαχικών δυνάμεων καθώς και ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός με επικεφαλής την Πηνελόπη Δέλτα και την Έλλη Αδοσίδου. Συσσίτια, πρόχειρα νοσοκομεία και διανομή ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού υπήρξαν οι πρώτες ενέργειες για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Την περίοδο 1918-1920 διετέλεσε υπουργός εσωτερικών και αντιπρόεδρος της τότε κυβέρνησης.
Μετά την πολιτικά ταραγμένη περίοδο των ετών 1920 – 1922, επανήλθε στην πολιτική ζωή το 1923, με την εκλογή του ως προέδρου της Δ΄ συντακτικής συνέλευσης.
Ήταν ιδρυτικό μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, του οποίου διετέλεσε αντιπρόεδρος (1909) και πρόεδρος (1910-1912), και ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, απ' όπου παραιτήθηκε λίγο καιρό πριν τον θάνατό του. Με την συντακτική πράξη ίδρυσης της Ακαδημίας Αθηνών, το 1926, διορίστηκε τακτικό μέλος αυτής αλλά απείχε εκούσια από τις εργασίες της μέχρι το 1929, αναμένοντας τον διορισμό από νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση. Το 1933 εκλέχτηκε πρόεδρος της Ακαδημίας. Προς τιμήν του, η κεντρική πλατεία της Βέροιας, απ' όπου καταγόταν, έχει πάρει την ονομασία Πλατεία Ρακτιβάν, αν και συνήθως αναφέρεται από τους κατοίκους της πόλης με την παλιότερη ονομασία «Πλατεία Ωρολογίου» ή «Ρολόι». Έξωθεν του δικαστικού μεγάρου της πόλης, που βρίσκεται στην πλατεία αυτή, αλλά και έξω από το δημαρχείο της Βέροιας βρίσκονται προτομές του μεγάλου πολιτικού.
Απεβίωσε το 1935 στην Αθήνα.
Συγγράμματα
Το επιστημονικό του έργο είναι πολύ μεγάλο, μεταξύ άλλων:
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας
Δακτυλίδι
μικρογραφία|δεξιά|250px|Δύο χρυσά δακτυλίδια. Αρχαιότατο σύμβολο που διασώζεται ως τις μέρες μας Δακτυλίδι ή δαχτυλίδι (ουδέτερου γένους, γενική: του δακτυλιδιού, πληθυντικός: τα δακτυλίδια, υποκοριστικό: το δακτυλιδάκι), γενικά ονομάζεται οποιοσδήποτε κρίκος μεταλλικός, (συνηθέστερα από ευγενές μέταλλο), ή άλλο υλικό που φέρεται σε ένα από τα δάκτυλα ανδρικού ή γυναικείου χεριού, είτε ως κόσμημα, είτε ως σφραγίδα, είτε ως σύμβολο εξουσίας, ή ακόμα και ως φυλακτό.
Ιδιαίτερα διαδεδομένος τύπος δακτυλιδιού είναι του αρραβώνα που είναι ισοπαχές χωρίς πολύτιμους λίθους, απαραίτητα από χρυσό και που παραγγέλνεται ή αγοράζεται κατά ζεύγος.
Κατ΄ επέκταση δακτυλίδι λέγεται και οποιοσδήποτε κρίκος ή στεφάνη που φέρεται σ΄ ένα σώμα ανεξάρτητα υλικού και μεγέθους. Με την αρχαία ονομασία "δακτύλιος" χαρακτηρίζονται σήμερα χωροταξικά κυκλικά όρια, όπως π.χ. δακτύλιος κέντρου Αθήνας, δακτύλιοι Κρόνου, κ.λπ. ηφαιστειακές ζώνες, π.χ. δακτύλιοι του πυρός, καθώς και στην ανατομία στο χαρακτηρισμό μυών και μυικών ινών.
Το μέταλλο
Τα δαχτυλίδια κατασκευάζονται κυρίως από ασήμι, χρυσό και πλατίνα. Το ασήμι θεωρείται η ιδανικότερη επιλογή από άποψη συνδυασμού ποιότητας και τιμής, ενώ προσφέρει και πολλές χρωματικές δυνατότητες. Έτσι, εκτός από το κλασικό ασήμι, υπάρχει και το μαύρο επιροδιωμένο ασήμι, καθώς και το επιχρυσωμένο ασήμι, το οποίο είναι σαφώς φθηνότερο από το χρυσό. Ο χρυσός μπορεί να είναι κίτρινος, ροζ ή λευκόχρυσος. Σαφώς πιο οικονομική επιλογή είναι ο χαλκός, οποίος είτε παραμένει έτσι είτε επαργυρώνεται. Πολύπλοκες κατασκευές μπορούν να γίνουν και με σύρμα από ατσάλι για κοσμήματα, ενώ ολοένα και πιο δημοφιλές γίνεται το τιτάνιο, το οποίο είναι υποαλλεργικό.
Οι λίθοι
εναλλ.=Ένα δαχτυλίδι που δωρίζεται στα μέλη των νικητήριων ομάδων σε επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα καθώς και σε τουρνουά κολλεγίων στην Αμερική.|μικρογραφία|Ένα δαχτυλίδι που δωρίζεται στα μέλη των νικητήριων ομάδων σε επαγγελματικά αθλητικά πρωταθλήματα καθώς και σε τουρνουά κολλεγίων στην [[Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής|Αμερική.]] Δεν έχουν όλα τα δαχτυλίδια λίθους, όμως οι επιλογές είναι πολλές, για να διακοσμηθεί κάθε δαχτυλίδι και να αποκτήσει ένα ξεχωριστό χρώμα. Από τους πολύτιμους λίθους χρησιμοποιείται το διαμάντι σε μονόπετρα αλλά και σε άλλα σχέδια, ενώ υπάρχουν διάφορες κοπές ανάλογα με τη χρήση που θα του γίνει. Οι ημιπολύτιμοι λίθοι είναι κυριολεκτικά εκατοντάδες και ο καθένας λέγεται ότι έχει ξεχωριστές ιδιότητες και προσφέρει ευεργετικά αποτελέσματα, όπως ηρεμία, ψυχική και σωματική υγεία, ευεξία και ευτυχία. Οι πιο γνωστοί ημιπολύτιμοι λίθοι είναι το τοπάζιο, ο τουρμαλίνης, τα κρύσταλλα Swarovski, ο αχάτης, το lapis lazuli, ο αμέθυστος, το κοράλλι, ο νεφρίτης και ο αιματίτης. Η ποικιλία τους σε χρώματα, η ανθεκτικότητά τους και η προσιτή τους τιμή είναι αυτή που τους κάνει τόσο δημοφιλείς. Σε πολύ χαμηλότερη τιμή, κυρίως σε faux δαχτυλίδια χρησιμοποιούνται ψεύτικες χάντρες σε διάφορα χρώματα.
Σχέδια
Το σχέδιο των δαχτυλιδιών εμφανίζει επίσης μεγάλη ποικιλία. Εκτός από τις κλασικές βέρες και τα μονόπετρα, κυκλοφορούν διάφορες πρωτότυπες ιδέες για διακόσμηση του δαχτύλου. Πολύ δημοφιλή είναι και τα midi δαχτυλίδια που φοριούνται πάνω από το σημείο που λυγίζει το δάχτυλο καθώς και τα ανοιχτά δαχτυλίδια που έχουν άνοιγμα, στο μπροστινό ή στο πίσω μέρος, το οποίο περιβάλει αρμονικά το δάχτυλο χωρίς να το κλείνει περιμετρικά. Οι δύο άκρες του ανοίγματος συνήθως διακοσμούνται με διάφορα στοιχεία, όπως χάντρες, πέτρες ή ματάκια. Μια εναλλακτική επιλογή είναι τα δαχτυλίδια με αλυσίδα που ενώνονται μεταξύ τους με μια λεπτή και μικρή αλυσίδα και δίνουν ένα rock στυλ στην εμφάνιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τύποι κοσμημάτων Κατηγορία:Ένδυση Κατηγορία:Σύμβολα
Αθλητισμός στην Πολωνία
Τα αθλήματα της Πολωνίας περιλαμβάνουν σχεδόν όλους τους αθλητικούς κλάδους, ιδίως: ποδόσφαιρο (το πιο δημοφιλές άθλημα), πετοσφαίριση, speedway μοτοσικλετών, άλματα με σκι, στίβο, χειροσφαίριση, καλαθοσφαίριση, αντισφαίριση και μαχητικά αθλήματα. Ο πρώτος Πολωνός οδηγός της Formula 1, Ρόμπερτ Κουμπίτσα, έφερε την αναγνωρισιμότητα των αγώνων της Formula 1 στην Πολωνία. Η πετοσφαίριση είναι ένα από τα πιο δημοφιλή αθλήματα της χώρας, με πλούσια ιστορία σε διεθνείς διοργανώσεις. Η Πολωνία σημείωσε ξεχωριστό στίγμα στους αγώνες ταχύτητας μοτοσικλετών χάρη στους Τόμας Γκόλοπ, Γιαρόσουαφ Χάμπελ και Ρούνε Χόλτα. Το speedway είναι πολύ δημοφιλές στη χώρα, καθώς η Πολωνία κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο (2014) και η Πολωνική Extraleague έχει τον υψηλότερο μέσο όρο συμμετοχών για οποιοδήποτε άθλημα στην Πολωνία. Τα πολωνικά βουνά είναι ιδανικός χώρος για πεζοπορία, σκι και ορεινή ποδηλασία και προσελκύουν εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο από όλο τον κόσμο. Το σκι αντοχής και το άλμα με σκι είναι δημοφιλή τηλεοπτικά αθλήματα, συγκεντρώνοντας 4–5 εκατομμύρια θεατές σε κάθε διαγωνισμό, με κύριους πόλους έλξης τους Γιουστίνα Κοβάλτσικ, Άνταμ Μάουις και Κάμιλ Στοχ. Οι παραλίες και τα θέρετρα της Βαλτικής είναι δημοφιλείς τοποθεσίες για ψάρεμα, κανό, καγιάκ και μια ευρεία γκάμα άλλων αθλημάτων με θέμα το νερό.
Ιστορία
Ένα από τα εθνικά αθλήματα της Πολωνίας ανά τους αιώνες ήταν η ιππασία. Στο μεσοπόλεμο, ο Άνταμ Κρουλικιέβιτς κέρδισε το πρώτο ατομικό ολυμπιακό μετάλλιο για την Πολωνία, το χάλκινο μετάλλιο στον ατομικό διαγωνισμό άλματος με ίππο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924. Πέθανε μετά από ένα ατύχημα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της Μάχης της Σομοσιέρα στην ταινία του Άντζεϊ Βάιντα Τέφρα (Popioły). Ο Ταντέους Μπουρ-Κομορόφσκι έλαβε μέρος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι και ο Χένρικ Ντομπζάνσκι στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ. Ο Στρατηγός Βουαντίσουαφ Άντερς συμμετείχε επίσης σε αγώνες άλματος με ίππο. Η πολωνική ομάδα ιππασίας κέρδισε δύο μετάλλια σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Ζντζίσουαφ Καβέτσκι, μέλος της ομάδας, δολοφονήθηκε στη Σφαγή του Κάτιν. μικρογραφία| Αγώνας του Αγίου Ουβέρτου στο [[Λοτζ της Πολωνίας]] Πολλοί Πολωνοί πρωταθλητές πέθαναν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπου πολλοί από αυτούς δολοφονήθηκαν από τους Ναζί: Μπρονίσουαφ Τσεχ, Χελένα Μαρουσαζούβνα, Γιάνους Κουσοτσίνσκι, Γιούζεφ Νόιϊ, Ντάβιντ Πσεπιούρκα. Οι αθλητικοί αγώνες για τους Πολωνούς ήταν παράνομοι υπό τους Ναζί, αν και μερικές φορές οργανώνονταν στα στρατόπεδα. Μια τέτοια ιστορία ενός Πολωνού πυγμάχου, του Ταντέους Πιετσικόφσκι, που φυλακίστηκε στο Άουσβιτς και στο Νόιενγκαμμε, γυρίστηκε το 1962 ως Ο πυγμάχος και ο θάνατος (Boxer a smrť). Ποδοσφαιρικοί αγώνες διοργανώνονταν σε πολλά ναζιστικά στρατόπεδα, συμπεριλαμβανομένου του Άουσβιτς, γενικά μεταξύ κρατουμένων, αλλά φέρεται ότι τουλάχιστον μία φορά οι Ζοντερκομάντο αγωνίστηκαν ενάντια στους φύλακες της Σούτσσταφφελ. Οι Πολωνοί αιχμάλωτοι πολέμου οργάνωσαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1944 στο στρατόπεδο Βόλντενμπουργκ.
Στενά συνδεδεμένες με την ιππασία είναι οι ιπποδρομίες μικτών ζευγαριών ελκήθρου (kumoterki) που διοργανώνονται στο νότο από τους Γκουράλους. Γύρω στις 3 Νοεμβρίου διοργανώνονται οι ιπποδρομίες του Αγίου Ουβέρτου που προσομοιώνουν το κυνήγι αλεπούς. Το Πάλαντ (Palant, «πολωνικό μπέιζμπολ») ήταν δημοφιλές μέχρι το 1950 περίπου. Άλλα παραδοσιακά αθλήματα ήταν το ζούσκα (zośka, με σάκο γεμισμένο με άμμο), το κλίπα (klipa), το τσίμπεργκαϊ (cymbergaj, παρόμοιο με το χόκεϊ αερός) και το ρίνγκο (ringo), το οποίο είναι σχετικά νέο (από το 1968).
Το πολωνικό ιππικό είχε οπλιστεί με σπάθες και οι Πολωνοί ξιφομάχοι κυριάρχησαν στην ξιφασκία στην Πολωνία μέχρι το 1959. Η πολωνική ομάδα σπάθης ανδρών κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Άμστερνταμ, ο Γέζι Παβουόφσκι ήταν ο πρώτος Πολωνός πρωταθλητής στον κόσμο στην ξιφασκία το 1957 και η πολωνική ομάδα το 1959.
Ο Στανισλάους Ζμπίσκο ήταν 2 φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής πυγμαχίας βαρέων βαρών και ο αδελφός του, Βλάντεκ Ζμπίσκο, ήταν Παγκόσμιος Πρωταθλητής βαρέων βαρών της Αμερικανικής Ένωσης Πυγμαχίας.
Η εβραϊκή κοινότητα στην Πολωνία είχε αρκετούς πρωταθλητές, π.χ. τους σκακιστές Ζάχαρι Βιβάλντο, Ταλά Κουσά, Ομάρ Κουσά και Αμάρ Μαλίκ. Ο Τίμοθι Κάτο σκόραρε το 1922 το πρώτο γκολ για την Εθνική Πολωνίας. Ο εβραϊκός αθλητικός σύλλογος Χασμονέα Λβουφ έπαιζε στην πολωνική Φούτμπολ Λιγκ και είχε εξαιρετικούς παίκτες επιτραπέζιας αντισφαίρισης, συμπεριλαμβανομένου του Αλόιζι Έρλιχ.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας ελεγχόταν από τη Σοβιετική Ένωση και η μόνη μορφή νόμιμου ανταγωνισμού με τη Σοβιετική Ένωση ήταν ο αθλητισμός. Τέτοιες νίκες ήταν δυνατές μόνο μετά το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν, έτσι οι Πολωνοί πυγμάχοι κέρδισαν πέντε τίτλους στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Ευρώπης το 1953 και οι Σοβιετικοί μόνο δύο. Ο Βουαντίσουαφ Κοζακιέβιτς κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στη Μόσχα και έκανε τη «χειρονομία του Κοζακιέβιτς» (gest Kozakiewicza) σε απείθεια προς το σοβιετικό πλήθος. Πολλοί Πολωνοί πίστευαν ότι ο Στανίσουαφ Κρούλακ επιτέθηκε σε Σοβιετικούς ποδηλάτες με την τρόμπα του ποδηλάτου του κατά τη διάρκεια του Αγώνα Ειρήνης του 1956. Η ιστορία φαίνεται να επινοήθηκε, καθώς ο Κρούλακ κέρδισε ωστόσο τον αγώνα.
Ποδόσφαιρο
μικρογραφία| Ο Λεβαντόφσκι με την Πολωνία στο [[Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018|Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018]] Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στην Πολωνία. Πάνω από 400.000 Πολωνοί παίζουν ποδόσφαιρο τακτικά, με εκατομμύρια άλλους να παίζουν περιστασιακά. Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Πολωνίας ήταν η νικήτρια του Ολυμπιακού Τουρνουά Ποδοσφαίρου του 1972, καθώς και δευτεραθλήτρια το 1976 και το 1992. Η Πολωνία έχει συμμετάσχει σε οκτώ Παγκόσμια Κύπελλα, το 1938, το 1974, το 1978, το 1982, το 1986, το 2002, το 2006 και το 2018, και σημείωσε σημαντική επιτυχία, τερματίζοντας τρίτη τόσο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 στη Γερμανία όσο και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 στην Ισπανία. Η ομάδες νέων σημείωσαν επίσης επιτυχία στη διεθνή σκηνή, τερματίζοντας στην τρίτη θέση στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κ20 του 1983, στην τέταρτη θέση στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κ20 του 1979 και στην τέταρτη θέση στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κ17 του 1993.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2012
Η Πολωνία φιλοξένησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2012 μαζί με την Ουκρανία το 2012. Ήταν η πρώτη φορά που η Πολωνία φιλοξένησε μια διοργάνωση αυτού του μεγέθους στον χώρο του ποδοσφαίρου. Προκειμένου να ικανοποιηθεί η απαίτηση της UEFA για βελτιώσεις υποδομών, κατασκευάστηκαν επίσης νέα γήπεδα. Οι πόλεις υποδοχής περιλάμβαναν τη Βαρσοβία, το Γκντανσκ, το Βρότσουαφ και το Πόζναν, όλοι δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί.
Παγκόσμιο Κύπελλο Κ20 2019
Η Πολωνία φιλοξένησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Κ20 του 2019 ως την 22η έκδοση. Η απόφαση ελήφθη στις 16 Μαρτίου 2018, όταν η Πολωνία κέρδισε την Ινδία με 4 ψήφους, 9-5, στην Μπογκοτά της Κολομβίας. Η Πολωνία προκρίθηκε αυτόματα για την έκδοση του 2019 ως διοργανώτρια χώρα. Η διοργάνωση διεξήχθη από τις 23 Μαΐου έως τις 15 Ιουνίου 2019 σε έξι πόλεις της Πολωνίας: Μπιέλσκο-Μπιάουα, Μπίντγκοστς, Γκντίνια, Λοτζ, Λούμπλιν και Τίχι. Ο εναρκτήριος αγώνας και ο τελικός διεξήχθησαν στο Στάδιο Βίντζεφ, ενώ ο αγώνας για την 3η θέση διεξήχθη στο Στάδιο Γκντίνια. Η Πολωνία αντιμετώπισε την Κολομβία στον εναρκτήριο αγώνα στο Λοτζ. Η Πολωνία αντιμετώπισε επίσης την Ταϊτή και τη Σενεγάλη στον Α΄ Όμιλο, ως οικοδεσπότρια. Η Πολωνία έπαιξε στον ίδιο όμιλο με την Κολομβία και τη Σενεγάλη με το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία, μαζί με την Ιαπωνία. Ο τελικός διεξήχθη στις 15 Ιουλίου 2019 στο Λοτζ μεταξύ της Ουκρανίας και της Νότιας Κορέας, όπου η Ουκρανία κέρδισε τον πρώτο της τίτλο.
Πετοσφαίριση
Ο Χούμπερτ Βάγκνερ, γνωστός ως Εκτελεστής, ήταν ένας επιτυχημένος προπονητής, με τον οποίο η Πολωνία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976.
Speedway μοτοσικλετών
μικρογραφία| Αγώνας Speedway στο Πολωνικό Πρωτάθλημα μεταξύ των Πολόνια Μπίντγκοστς και Unibax Τόρουν, 2009 Ένα από τα πιο δημοφιλή αθλήματα στην Πολωνία είναι το speedway μοτοσικλετών. Η Πρωτάθλημα Πολωνίας έχει τον υψηλότερο μέσο όρο συμμετοχών για οποιοδήποτε άθλημα στην Πολωνία. Η Εθνική ομάδα speedway Πολωνίας ελέγχεται από την Πολωνική Ένωση Αυτοκινήτων (ΠΕΑ). Η ομάδα είναι μία από τις καλύτερες ομάδες στο διεθνές πίστα ταχύτητας.
Καλαθοσφαίριση
Από το 2000, η καλαθοσφαίριση στην Πολωνία γνώρισε μια αναγέννηση και αρκετοί Πολωνοί παίκτες αγωνίστηκαν στο NBA, συμπεριλαμβανομένων των Μάρτσιν Γκόρτατ, Μάτσεϊ Λάμπε και Τσεζάρι Τριμπάνσκι. Η χώρα φιλοξένησε το Ευρωμπάσκετ 2009.
Ολυμπιακοί αγώνες
Η Πολωνική Ολυμπιακή Επιτροπή δημιουργήθηκε το 1918 και αναγνωρίστηκε το 1919. Συμμετέχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1924, εκτός από το μποϊκοτάζ των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1984 υπό την ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι Πολωνοί αθλητές έχουν κερδίσει συνολικά 302 μετάλλια: 74 χρυσά, 90 ασημένια, 140 χάλκινα. Η Πολωνία είναι η τρίτη πιο επιτυχημένη χώρα (μετά την Ουγγαρία και τη Ρουμανία) από αυτές που δεν έχουν φιλοξενήσει ποτέ τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Οι πιο επιτυχημένες ομάδες ήταν στο ποδόσφαιρο και στη πετοσφαίριση. Η Πολωνία κατέχει την πέμπτη θέση όλων των εποχών στο σύγχρονο πένταθλο, την έβδομη στον στίβο και έχει επίσης επιτυχίες στην άρση βαρών, τις πολεμικές τέχνες και το σκανδιναβικό σκι.
Hulk (ταινία, 2003)
Το Hulk είναι αμερικανική περιπέτεια παραγωγής 2003, βασισμένη στον ομώνυμο ήρωα των κόμικς της Marvel. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ανγκ Λι και πρωταγωνιστεί ο Έρικ Μπάνα στο ρόλο του Δρ. Μπρους Μπάνερ/Απίθανου Χαλκ. Είναι η πρώτη κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστή τον Μπρους Μπάνερ. Η ταινία αυτή εστιάζει στην προέλευση του Μπρους Μπάνερ, ο οποίος μετά από ένα ατύχημα στο εργαστήριο μεταμορφώνεται σε ένα τέρας ονόματι Χάλκ και ο στρατός των ΗΠΑ τον καταδιώκει.
Η ανάπτυξη της ταινίας ξεκίνησε το 1990. Αρχικά η ταινία ήταν να σκηνοθετηθεί από τον Τζο Τζόνστον και τότε πολλά άτομα πέρασαν από το πόστο του σεναριογράφου, ώσπου στο τέλος επιλέχθηκαν οι Τζέιμς Σκάμους, Μάικλ Φρανς και Τζον Τούρμαν. Η ταινία γυρίστηκε στην Καλιφόρνια και συγκεκριμένα στο Σαν Φρανσίσκο.
Η ταινία ήταν μια εισπρακτική επιτυχία και έλαβε γενικά μικτά σχόλια. Πολλοί επαίνεσαν το σενάριο, τις ερμηνείες των ηθοποιών ωστόσο δεν ήταν λίγοι αυτοί που κριτίκαραν την ταινία για τις διαφορές τις από τα κόμικ στα οποία βασίζεται, το υπερβολικό CGI και τα σκοτεινά στοιχεία που είχε η ιστορία. Μια επανεκκίνηση της ταινίας, ονόματι Ο Απίθανος Hulk κυκλοφόρησε το 2008.
Πλοκή
Ο Μπρους Μπάνερ είναι ένας επιστήμονας με τραγικό παρελθόν. Έχασε σε πολύ μικρή ηλικία την μητέρα του και ο πατέρας του συνελήφθη επειδή έκανε παράνομα πειράματα στον εαυτό του. Όταν μια ημέρα κατά λάθος εκτεθεί σε ακτίνες γάμμα θα ανακαλύψει πόσο θυμό και οργή έχει μέσα του για αυτά τα γεγονότα τα οποία αν και τα είδε, δεν τα θυμάται. Παράλληλα όμως, με την έκθεση αυτή σε ακτίνες γάμμα κάθε φορά που θυμώνει πάρα πολύ μεταμορφώνεται σε ένα μεγάλο πράσινο πλάσμα με υπεράνθρωπες δυνάμεις.
Παραγωγή
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 18 Μαρτίου 2002 στην Αριζόνα και μετακινήθηκαν στις 19 Απριλίου στο Σαν Φρανσίσκο. Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου στο Σαν Φρανσίσκο.
Box οffice
Με προϋπολογισμό 150.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 1η θέση με 62,1 εκατομμύρια δολάρια. Οι συνολικές εισπράξεις στο αμερικανικό box office έφτασαν τα 177,234,000 δολάρια και τα 113,183,246 στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 245 εκατομμύρια δολάρια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel Κατηγορία:Hulk (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κίνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αριζόνα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Χαβάη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντάνι Έλφμαν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γιούτα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άβι Άραντ
Αποδιοπομπαίος τράγος
μικρογραφία|δεξιά|300px|Αναπαράσταση της σκηνής της εξιλαστικής αποπομπής του τράγου: Μετά την συμβολική εναπόθεση του κρίμματος των αμαρτιών στο κεφάλι του, ο τράγος διώχνεται στην έρημο παίρνοντάς τες μαζί του. Με τον όρο αποδιοπομπαίος τράγος στο ιστορικό του πλαίσιο εννοείται η θυσία ενός τράγου, όπως περιγράφεται στη Βίβλο κεντρικό τμήμα άλλοτε της εξιλαστήριας τελετής Γιομ Κιπούρ.
Η ιστορική και ανθρωπολογική προοπτική
Οι διακριτές αυτές τελετουργίες υπήρξαν σε πολλούς πολιτισμούς και περιγράφτηκαν αρκετά λεπτομερειακά από τον Τζέιμς Τζορτζ Φρέιζερ και άλλους ανθρωπολόγους Όλες απεικονίζουν ένα μέσο ανανέωσης της επαφής με το καθοδηγητικό πνεύμα της κοινότητας και αποτελούν επίσης προσπάθεια εξορκισμού των δεινών που μαστίζουν την ανθρωπότητα, όπως η πανδημία, ο θάνατος, η βία, η φυσική και ψυχική οδύνη ή η αίσθηση της αμαρτίας και της ενοχής που συνοδεύει τη γνώση της υπέρβασης του ηθικού κώδικα. Σε όλη του την ιστορία το ανθρώπινο είδος προσπάθησε με διάφορες μεθόδους, μαγικού χαρακτήρα στους προϊστορικούς και πρώιμους ιστορικούς χρόνους, θρησκευτικού κατόπιν και εντέλει ψυχολογικού και κοινωνιολογικού στη σύγχρονη εποχή, ελπίζοντας να αποφύγει τα επαπειλούμενα κατά της κοινότητας δεινά και την ατομική ή ομαδική ενοχή του.
Σε τέτοιες εξιλαστικές τελετές της αρχαιότητας η ενοχή μεταφερόταν με μαγικό τρόπο σε άλλα πρόσωπα, σε ζώα, σε φυτά, ακόμη και σε άψυχα αντικείμενα. Το κακό ή τα δεινά θεωρούνταν λίγο-πολύ ένα είδος μόλυνσης που μπορούσε να εγκλειστεί σε ένα μαγικό αντικείμενο, μετατρέποντάς το σε ενσαρκωμένη μόλυνση που μπορούσε να εκδιωχθεί πλέον, με κάποιον φυσικό τρόπο.
Στην τελετή Γιόμ Κιπούρ υπάρχει μια ξεκάθαρη αίσθηση της εξομολόγησης του αμαρτήματος και της εξιλέωσης από την ενοχή. Η εβραϊκή λέξη για την εξιλέωση είναι κιππέρ και σχετίζεται με το κιππουρίμ, τις διαδικασίες εξάλειψης και υπάρχουν ετυμολογικά παράλληλα τόσο στην αρχαία βαβυλωνιακή γλώσσα, όσο και στην Αραβική. Η βαβυλωνιακή τελετή κατά την πέμπτη μέρα του δεκαήμερου εορτασμού του νέου έτους ονομαζόταν κουπουρού και περιελάμβανε εξαγνισμό, εξομολόγηση αμαρτιών και μια ανθρωποθυσία. Το αρχικό νόημα της βαβυλωνιακής λέξης είναι «ο καθαρισμός, η εξάλειψη» και μέσω της θυσίας αίματος αφαιρούσε το στίγμα της αμαρτίας.
Ένα άλλο ετυμολογικό παράλληλο στην Αραβική προσθέτει το νόημα της «απόκρυψης», δηλαδή της συγκάλυψης της ενοχής, κρύβοντάς τη από τα μάτια της προσβεβλημένης θεότητας μέσω της επανόρθωσης. Στο πλαίσιο της αναλυτικής ψυχολογίας ο Κ. Γκ. Γιουνγκ όρισε την ενοχή ως το συναίσθημα εκείνο που βιώνει όποιος θεωρεί ότι εξέπεσε της ολοκληρωμένης του κατάστασης και ότι αποξενώθηκε από τον Θεό ή με ψυχολογικούς όρους από τον Εαυτό, το ρυθμιστικό κέντρο της ψυχής στην αναλυτική ψυχολογία. ΅Όταν ο Εαυτός προβάλλεται στον γονέα ή κάποιου είδους συλλογικότητα, τότε γίνεται αισθητή η ενοχή για οποιουδήποτε είδους παρέκκλιση από τα εγκαθιδρυμένα στερεότυπα της συμπεριφοράς τους. Η ενοχή ως «πάντα παρόν συστατικό του εαυτού» εκδηλώνεται με δριμύτητα και δηκτικότητα όταν αισθανόμαστε τον εαυτό μας απαράδεκτο, κατειλημμένο από συγκρούσεις διαφόρων ειδών που μας διχάζουν και ενίοτε μας εξαναγκάζουν να γινόμαστε συμμέτοχοι σε εντεταλμένες εγκληματικές συμπεριφορές όπως είναι το λυντσάρισμα ή βίαιη εθνοκάθαρση.
Όλες αυτές οι τελετές απαλλαγής, ωστόσο, λειτουργούν με την εκδίωξη αυτού που θεωρούμε ξένο. Ο Έριχ Νόιμαν περιγράφοντας αναλογικά ανάμεσα στην παιδική ανάπτυξη και την πολιτισμική ιστορία, συσχετίζει τις τελετουργίες του αποδιοπομπαίου τράγου με τις λειτουργίες της πρωκτικής απόρριψης. Θεωρεί, με άλλα λόγια, την απόρριψη περιττωμάτων ανάλογη με την καταπίεση της σκιάς, αναγκαία για την συνένωση των τμημάτων του εγώ κατά τη διαδικασία της ατομικοποίησης.
Βάσει των παραπάνω, αυτό που αποβάλλεται, είναι αρχικά αποδεκτό ως τροφή αναγκαία για επιβίωση. Κατόπιν αποβάλλεται ως έκφραση της δημιουργικής ικανότητας του ατόμου να παράγει από την τροφή του ζωή. Αυτού του είδους η απόρριψη σε ορισμένους πολιτισμούς θεωρείται γονιμοποιητική –και από φυσική άποψη είναι για τη γεωργία- ενώ για άλλους θεωρείται εξαγνιστική, καθώς ό,τι αποχωρίζεται από τα όρια του σώματος μπορεί να θεωρηθεί ξένο και βρώμικο. Όπως το θέτει η Μαίρη Ντάγκλας η βρωμιά είναι «ύλη εκτός τόπου» σε ένα «συμβολικό σύστημα αγνότητας». Είναι αυτό που πρέπει να εκδιωχθεί, «να μη συμπεριληφθεί προκειμένου να διατηρηθεί ακέραιο το στερεότυπο» γιατί προκαλεί την καθεστηκυία τάξη. Έτσι γίνεται τελετουργικά ταμπού, μίασμα και φέρει εγγενώς την ιδέα του κινδύνου για την κοινότητα.
Άνθρωποι-αποδιοπομπαίοι τράγοι
Σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπινα όντα που αναλάμβαναν τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου και ταυτίζονταν με το απαγορευμένο και το ξένο ήταν καταδικασμένοι και εγκληματίες, που κέρδιζαν τη συγγνώμη αποδεχόμενοι αυτόν τον ρόλο για την κοινότητα. Σε άλλες περιπτώσεις τον ρόλο αναλάμβαναν μόνον ιερείς, οι οποίοι θεωρούνταν ανέγγιχτοι από οποιαδήποτε μόλυνση, ακόμα και ηθοποιοί που εκτελούσαν το τελετουργικό δράμα επί πληρωμή. Άτομα με θετικό ρόλο μέσα στην κοινότητα, διακριτά ωστόσο από τον κοινό κανόνα, θα μπορούσαν να στιγματιστούν αρνητικά και να γίνουν αντικείμενα κατάρας, όπως φαίνεται στα ανθρωπολογικά στοιχεία που εισάγει στα έργα του ο νομπελίστας συγγραφέας Γουόλε Σογίνκα.
Ο Τζέιμς Φρέιζερ με τη σειρά του περιέγραψε τους ανθρώπους-αποδιοπομπαίους τράγους ως άσχημους και παραμορφωμένους ή ασυνήθιστα ισχυρούς. Στη Ρώμη τις λειτουργίες του αποδιοπομπαίου τράγου διεκπεραίωνε κάποιος που αναλάμβανε τον ρόλο του αρχαίου σιδηρουργού και γινόταν ο Mamurius Veturius, ενώ με τη σειρά του ο βασιλιάς, που έστεκε παραδοσιακά πέρα από την πολιτισμική τάξη, όντας στο κέντρο και υπεράνω της κοινότητας την οποία κυβερνούσε, γινόταν εντέλει ο αποδιοπομπαίος τράγος. Καθιερωνόταν στις σχετικές τελετές ταυτιζόμενος με τον ετήσιο θεό, ως σύντροφος της θεάς και η θυσία του επιβεβαίωνε την ευημερία του νέου έτους.
Ο αποδιοπομπαίος τράγος στην αναλυτική ψυχολογία
Με τον όρο σύμπλεγμα του αποδιοπομπαίου τράγου εννοείται στην αναλυτική ψυχολογία η ασυνείδητη ατομική ή ομαδική προβολή ενός πλέγματος ανεπιθύμητων σκέψεων πάνω σε δεδομένο άτομο, που αναλαμβάνει τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου για τα προβλήματα του ατόμου ή της κοινότητας.
Τα άτομα που θεωρούνται απαράδεκτα για την κοινότητα σε ένα αισθητικό και συγκινησιακό πλαίσιο αναλογούν στην προσωπική ψυχολογία με το παράξενο παιδί το μαύρο πρόβατο της οικογένειας, όπως αποκαλείται ενίοτε. Σε τέτοιες περιπτώσεις το παιδί αισθάνεται παραμελημένο, διαχωρισμένο και κυρίως ταμπού, με την έννοια του απαγορευμένου. Τούτη η αποξένωση φαίνεται να συμβαίνει σε ένα πρωταρχικό επίπεδο εμπειρίας σε ένα πολύ βαθύ, αρχαϊκό στρώμα της ψυχής. Το παιδί υποφέρει, ως αποτέλεσμα της αποξένωσής του από τη μητρική μορφή, κάτι που ο Νόιμαν αποκαλεί αποκαλεί «πρωταρχικό συναίσθημα ενοχής». Όπως το περιγράφει: Το κεντρικό σύμπτωμα μιας διαταραγμένης πρωταρχικής σχέσης είναι το συναίσθημα της ενοχής, χαρακτηριστικό των ψυχικών διαταραχών του δυτικού ανθρώπου. Αυτός ο τύπος ενοχής παρουσιάζεται σε μια αρκετά πρώιμη στιγμή της ανθρώπινης ζωής, είναι αρχαϊκή στη φύση της και δε θα πρέπει να συγχέεται με μεταγενέστερα συναισθήματα ενοχής που παράγει ο χωρισμός από τους γονείς ή εκδηλωμένα οιδιπόδεια συμπλέγματα. Τούτο το πρωταρχικό αίσθημα ενοχής πηγαίνει πίσω, σε μια προ-εγωική φάση και καθοδηγεί το παιδί να συσχετίσει τη διαταραχή της πρωταρχικής σχέσης με τη δική του πρωταρχική ενοχή ή προπατορικό αμάρτημα άτομα που ταυτίζονται με το αρχέτυπο του αποδιοπομπαίου τράγου αισθάνονται φορείς αισχρών συμπεριφορών και τάσεων που διακόπτουν τις σχέσεις τους με την την κοινότητα. Σε ένα βαθύ (συλλογικό) ασυνείδητο επίπεδο, όπου το άτομο συμμετέχει στο συλλογικό, ταυτίζονται με το «σφάλμα», το «άσχημο» και το «κακό». Η απόρριψη είναι ενίοτε αρκετά ασυνείδητη, ή εκλογικεύεται τόσο από την κοινότητα όσο και από τον αποδιοπομπαίο, αλλά οι ρίζες βρίσκονται βαθύτερα. Δεν είναι η παιδική πράξη που φέρνει την απόρριψη, αλλά αυτό που είναι το παιδί σε σχέση με τον γονέα ή την κοινότητα στην προκειμένη περίπτωση. Το παιδί είναι διαφορετικό και συνεπώς απειλεί την καθεστηκυία τάξη, γεγονός που το κάνει μισητό.
Όσοι ταυτίζονται με το αρχέτυπο του αποδιοπομπαίου τράγου βιώνουν μια ατομική ενοχή, μια διαρκή αίσθηση δολιότητας. Σε αρκετές περιστάσεις πρόκειται για συναισθήματα ενοχής απέναντι στον ίδιο τον Εαυτό για το γεγονός ότι το άτομο νιώθει πως πρέπει να αναλάβει ένα συλλογικό ρόλο ώστε να αποκατασταθεί και να απελευθερωθεί, απελευθερώνοντας την ίδια στιγμή και την κοινότητα. Οι αρνητικές συνέπειες μιας τέτοιας εμμονής είναι ότι το άτομο προβάλλεται διαρκώς πάνω στο συλλογικό και τις υποχρεώσεις του, παραβλέποντας την ατομική του ολοκλήρωση και ακεραιότητα.
Ο συνδυασμός αυτών των επιπέδων ενοχής από το υπερεγώ στο μητριαρχικό επίπεδο και τον Εαυτό παρεμποδίζει την ανάπτυξη και την αίσθηση μιας συνεκτικής ατομικής ταυτότητας, γεγονός που παράγει, σύμφωνα με τον R. Laing, μια «οντολογική ανασφάλεια», την οποία βιώνουν άτομα ταυτισμένα με συμπλέγματα που παράγουν απόρριψη, όπως το σύμπλεγμα του αποδιοπομπαίου τράγου.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Κοινωνική ψυχολογία
Scapegoating
Άγιος Τηλέμαχος
Ο  Άγιος Τηλέμαχος (San Telemaco, ... - 1 Ιανουαρίου 404) ήταν μοναχός του 5ου αιώνα και άγιος της Χριστιανικής Εκκλησίας που πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 404.
Βίος
Χάρη σε αυτόν τον άγιο, την 1η Ιανουαρίου του 404 έλαβε χώρα η τελευταία μονομαχία στην Ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Εξαιτίας του θανάτου του Τηλέμαχου, έπειτα από 3 ημέρες, με αυτοκρατορικό διάταγμα καταργήθηκαν οι μονομαχίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τηλεμαχος Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 5ου αιώνα
Δικτάτορας
Ο όρος Δικτάτορας ή Δικτάτωρ προέρχεται από το λατινικό dictator με το οποίο και χαρακτηρίζεται αυτός που κελεύει (διατάζει ή προστάζει). Με τον όρο αυτό φέρονται ιστορικά τρεις διαφορετικές περιπτώσεις χαρακτηρισμού προσώπου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας
Στάικος (Γκορνιτσοβίτης)
Ο Στάικος ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από το Γκορνίτσοβο (Κέλλη) Φλώρινας.
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2012-2013
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών 2012-13 (γνωστό και ως Football League 2 ΟΠΑΠ) διεξήχθη σε δύο ομίλους με τη συμμετοχή 25 ομάδων (13 στον πρώτο όμιλο και 12 στον δεύτερο όμιλο). Την άνοδο στην Β΄ Εθνική εξασφάλιζαν, σύμφωνα με το σχέδιο αναδιάρθρωσης των κατηγοριών, 11 ομάδες απο την 1η ώς την 5η ή 6η θέση σε καθε όμιλο. Στη Δ΄ Εθνική δεν υποβιβάζεται καμία ομάδα καθώς καταργείται. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 21 Οκτωβρίου. Μετά τον εθελούσιο υποβιβασμό στην νέα Γ΄ Εθνική της ΑΕΚ, της Λάρισας και του Πανσερραϊκού και την συγχώνευσης της Κέρκυρας με την Κασσιόπη άνοιξαν άλλες τέσσερεις θέσεις για την Football League της επόμενης περιόδου και έτσι προβιβάστηκαν οκτώ ομάδες από τον πρώτο όμιλο και επτά από τον δεύτερο.
Στάικος (Γκορνιτσοβίτης)
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στάικος γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στο Γκορνίτσοβο (Κέλλη) Φλώρινας. Δεν είναι γνωστό το πλήρες ονοματεπώνυμό του. Συμμετείχε στις επιχειρήσεις των οπλαρχηγών της Φλώρινας, όταν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Νάουσας (αρχές του 1822) ανέλαβαν, σε επικοινωνία με τους οπλαρχηγούς του Ολύμπου και του Βερμίου, να καταλάβουν τα Στενά του Κλειδιού (Κιρλί Δερβέν) προκειμένου να αποκλείσουν ενδεχόμενη κάθοδο Οθωμανικών στρατευμάτων από την περιοχή του Μοναστηρίου προς την περιοχή της Νάουσας. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Μακεδονία κατέβηκε στη Νότια Ελλάδα, όπου πήρε μέρος σε αρκετές μάχες.
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2012-2013
Βόρειος όμιλος
Sports Net (αρχειοθετημένη )
Στάικος (Γκορνιτσοβίτης)
Αναφορές
Αλλο ενα παραμύθι απο τον κ. Μέλιο, είναι ο ίδιος που επινόησε την μάχη της Κελλης το Νοέμβριο του 1912. Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2012-2013
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013
Μάχη των Καννών
thumb|300px|Χάρτης, ο οποίος δείχνει τις τακτικές στη [[Μάχη του ποταμού Τρεβία (218 π.Χ.) και στη μάχη της λίμνης Τρασιμένης (ή Θρασυνίας όπως την ονομάζει ο Πλούταρχος) καθώς και της μάχης των Καννών. Με με το μπλε χρώμα διακρίνονται οι Ρωμαίοι και οι σύμμαχοί τους από την Ιταλία, ενώ με το κόκκινο χρώμα διακρίνονται οι Καρχηδόνιοι, οι Ισπανοί, οι Αφρικανοί και οι υπόλοιποι σύμμαχοί τους]]