cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάργια
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Παρά το γεγονός ότι οι κάργιες είναι στο μεγαλύτερο μέρος της επικρατείας τους επιδημητικές, πολλοί πληθυσμοί, ιδιαίτερα οι ασιατικοί, κατά τη διάρκεια του χειμώνα μετακινούνται μακριά από τις περιοχές αναπαραγωγής. Μάλιστα, σε πολλές περιοχές, επειδή οι πληθυσμοί αναπαραγωγής αντικαθίστανται από τους επισκέπτες του χειμώνα, η απουσία των πτηνών συχνά δεν γίνεται αισθητή. Οι μεταναστευτικές οδοί εκτείνονται στις ακτές του Ατλαντικού και στις παρακείμενες θάλασσες, για τους δυτικούς πληθυσμούς, ενώ οι βόρειοι αναπαραγωγικοί πληθυσμοί κινούνται μακρύτερα προς τα νότια: στις χώρες της κεντρικής Ασίας οι πληθυσμοί που αναπαράγονται στη Ρωσία, μεταναστεύουν έως και 700 χιλιόμετρα, ενώ στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, λίγο περισσότερο από 300 χμ. Ωστόσο, τα πτηνά που αναπαράγονται στην Ελβετία μετακινούνται μόνο λίγα χιλιόμετρα. Ο αριθμός των επιδημητικών πληθυσμών ποικίλλει από βορειοανατολικά προς νοτιοδυτικά, με το ποσοστό των πτηνών που μετακινούνται από την Πολωνία να φθάνει το 70%, αλλά μόνο το 23% των πληθυσμών στο Βέλγιο, να φεύγουν από εκεί. Τον χειμώνα, τα πουλιά αφήνουν τα μεγαλύτερα υψόμετρα και μετακινούνται στα πεδινά, ενώ πολλοί πληθυσμοί συγκεντρώνονται σε αστικές περιοχές, όπου αρκετά μέρη για κούρνιασμα και πηγές τροφίμων είναι διαθέσιμα. Γενικά, η φθινοπωρινή μετανάστευση αρχίζει από το Σεπτέμβριο στο βορρά, ενώ στο νότο μπορεί να αρχίσει το Νοέμβριο. Η εαρινή επιστροφή στα εδάφη αναπαραγωγής, ξεκινάει ήδη στις αρχές του έτους, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο και ολοκληρώνεται συνήθως στα τέλη Μαρτίου.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Γιβραλτάρ και την Ισλανδία, τη Μαυριτανία και την Ιαπωνία, αλλά υπάρχουν και εξαιρετικές περιπτώσεις από τον Καναδά και τις ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα, η κάργια απαντά τόσο ως αναπαραγόμενο επιδημητικό είδος, όσο και ως μερικώς μεταναστευτικό (διαβατικό και χειμερινός επισκέπτης), σε όλη τη χώρα.
Βιότοπος
Οι κάργιες, στη μη αναπαραγωγική περίοδο, συχνάζουν σε δασώδεις στέπες, λιβάδια, καλλιεργούμενες εκτάσεις, παράκτια βράχια, και βέβαια στις πόλεις. Αφθονούν εκεί οπου οι δασικές εκτάσεις εκκαθαρίζονται και μετατρέπονται σε αγρούς ή ανοικτούς χώρους. Αρέσκονται σε ενδιάμεσους οικοτόπους, που περιλαμβάνουν μεγάλα δέντρα, κτίρια και ανοιχτές εκτάσεις, «αφήνοντας» τα μεγάλα ανοικτά πεδία στα χαβαρόνια και, τις δασωμένες περιοχές στις κίσσες. Όπως και άλλα κορακοειδή, όπως το κοράκι και η κουρούνα, κάποια άτομα προτιμούν να περάσουν το χειμώνα σε αστικά πάρκα. Μετρήσεις πληθυσμών σε τρία αστικά πάρκα της Βαρσοβίας, έδειξαν αύξηση από τον Οκτώβριο μέχρι τον Δεκέμβριο, πιθανώς λόγω της μετανάστευσης από τις βορειότερες περιοχές. Τα ίδια στοιχεία από τη Βαρσοβία, μεταξύ 1977-2003, έδειξαν ότι η διαχείμαση των εκεί πληθυσμών είχε αυξηθεί τέσσερις φορές. Η αιτία της αύξησης είναι άγνωστη, αλλά κάποια μείωση του αριθμού των χαβαρονιών μπορεί να ωφέλησε τις κάργιες σε τοπικό επίπεδο, ή η διαχείμαση των χαβαρονιών στη γειτονική Λευκορωσία μπορεί να προκάλεσε τη μετακίνησή τους στη Βαρσοβία.
Κατά την αναπαραγωγική περίοδο, τα ενδιαιτήματα του είδους εξαρτώνται άμεσα από την παροχή τροφής και τις πιθανές θέσεις φωλιάσματος. Επειδή, οι κάργιες στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στην παρουσία κοιλοτήτων στο βιότοπό τους, αναζητούν παλαιά δάση με δένδρα γεμάτα τρύπες από δρυοκολάπτες, ή τρύπες σε βράχους και σε κτήρια. Λατομεία, ογκόλιθοι, παλαιοί οικισμοί, μεσαιωνικές εκκλησίες και πάρκα με μεγάλα, παλιά δέντρα χρησιμοποιούνται συχνά, που άλλωστε χρησιμεύουν και ως θέσεις κουρνιάσματος.
Η κάργια είναι σχετικά ανθεκτική σε σκληρές καιρικές συνθήκες, αλλά τείνει να αποφεύγει τις ακραίες θερμοκρασίες. Απαντά περισσότερο σε πεδινές περιοχές κάτω από τα 500 μέτρα, ενώ μεταξύ 500 και 1000 μέτρων, βρίσκεται μόνο κατά τοπικές συναθροίσεις. Σε ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις, οι οικότοποι αναπαραγωγής εκτείνονται υψηλότερα των 1000 μέτρων, όπως στις Άλπεις, στον Άτλαντα ή στο Κασμίρ σε, περίπου 2000 μέτρα. Εκτός περιόδου αναπαραγωγής, έχει καταγραφεί στα 3500 μ.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα πέντε πρώτα στατιστικώς προτιμώμενα οικοσυστήματα είναι τα εξής: χωριά, λιβάδια, πόλεις, δάση πλατυφύλλων και παράκτιες περιοχές.
Στην Ελλάδα, η κάργια απαντά σε ανοικτές καλλιεργούμενες περιοχές με διάσπαρτα βράχια και μεγάλα δένδρα, παράκτιες περιοχές, πόλεις, χωριά και, τοποθεσίες γύρω από πύργους και παλαιά κτίσματα, λιβάδια, πάρκα, κήπους και αλσύλλια.
Μορφολογία
thumb|right|300px|Ενήλικη κάργια Η κάργια είναι εύκολα αναγνωρίσιμη και μόνο λόγω του μεγέθους της αφού, είναι το μικρότερο από τα συγγενικά κορακοειδή που συχνάζουν στα ίδια οικοσυστήματα. Παρά τις, ανά υποείδος, παραλλαγές στο πτέρωμα, όλα τα πουλιά έχουν το ίδιο βασικό μαυρόγκριζο μοτίβο. Τα φύλα είναι παρόμοια, με ελαφρώς ανοικτότερο χρωματισμό των αρσενικών κατά τη διάρκεια ορισμένων εποχών και, με το πέρασμα της ηλικίας.
Στο μεγαλύτερο μέρος του πτερώματος κυριαρχεί το γιαλιστερό μαύρο, με μία μωβ (στα υποείδη 2 και 4) ή μπλε (στα υποείδη 1 και 3) απόχρωση στην κορυφή του κεφαλιού (στέμμα), το μέτωπο, και στα δευτερεύοντα ερετικά φτερά και, μία πράσινο-μπλε απόχρωση στο λάρυγγα, στα (πρωτεύοντα ερετικά και την ουρά. Τα μάγουλα, ο αυχένας και ο λαιμός είναι ανοιχτά γκρι προς γκρι-ασημί, ενώ η κάτω επιφάνεια είναι γκρι στο χρώμα του σχιστόλιθου (slate grey). Τα πόδια είναι μαύρα, όπως και το σχετικά -για κορακοειδές- κοντό ράμφος, το μήκος του οποίου είναι περίπου το 75% του συνόλου της κεφαλής. Υπάρχουν ρινικές σμήριγγες (σκληρές τρίχες) που καλύπτουν περίπου το 40% της άνω γνάθου (ρινοθήκης) και το 25 % της κάτω γνάθου (γναθοθήκης). Οι ίριδες των ενηλίκων είναι γκριζωπές ή λευκές-ασημί.
Τα νεαρά πουλιά έχουν πιο θαμπό και λιγότερο «οριοθετημένο» πτέρωμα. Το κεφάλι έχει πιο μαύρη-ανθρακί απόχρωση, μερικές φορές με αμυδρή πρασινωπή λάμψη και καφέ βάσεις στα φτερά. Το πίσω μέρος και τα πλάγια του λαιμού είναι σκούρα γκρι, ενώ και η κάτω επιφάνεια είναι γκρι ή ανθρακί. Η ουρά έχει στενότερα φτερά και πρασινωπή απόχρωση. Κυρίως όμως, οι ίριδες των νεαρών πουλιών είναι χαρακτηριστικά γαλάζιες, και γίνονται καφετί πριν πάρουν το τελικό τους χρώμα στο 1ο έτος της ηλικίας τους.
Υπάρχει πολύ μικρή γεωγραφική διακύμανση στο μέγεθος. Οι κύριες διαφορές στα υποείδη βρίσκονται στην παρουσία ή όχι ενός υπόλευκου «κολλάρου» στη βάση του αυχένα, στις αποχρώσεις του αυχένα και στο χρωματικό τόνο της κάτω επιφανείας του σώματος. Οι πληθυσμοί της κεντρικής Ασίας έχουν ελαφρώς μεγαλύτερες πτέρυγες, ενώ οι δυτικοί πληθυσμοί έχουν ελαφρώς ογκωδέστερο ράμφος. Το χρώμα του κυρίως σώματος γίνεται πιο σκούρο βορειότερα, στις ορεινές περιοχές και στα υγρά κλίματα, ενώ είναι πιο ανοικτό αλλού.
Τροφή
Η αναζήτηση τροφής λαμβάνει χώρα ως επί το πλείστον στο έδαφος, σε ανοικτούς χώρους και σε μικρότερο βαθμό στα δέντρα. Οι κάργιες επισκέπτονται επίσης σκουπιδότοπους, κάδους, δημοσίους δρόμους και κήπους, τις περισσότερες φορές νωρίς το πρωί, όταν ο κόσμος είναι λιγότερος. Χρησιμοποιούνται διάφορες μέθοδοι αναζήτησης τροφής, όπως μικρά άλματα, ραμφίσματα, αναποδογύρισμα σβώλων χώματος και ανακάτεμα, βύθισμα του ράμφους στο έδαφος και, περιστασιακά, το σκάψιμο. Μπορεί να πετάει κοντά σε χώρους βόσκησης αγελάδων, ακολουθώντας τα βαθιά ίχνη τους και να πλησιάζει με μικρά άλματα από το έδαφος ή με "καταδύσεις" από μικρό ύψος. Οι γαιοσκώληκες συνήθως δεν εξάγονται από το έδαφος, αλλά συλλαμβάνονται από φρεσκοοργωμένο χώμα. thumb|left|300px|Κάργια πάνω στη ράχη προβάτου στις Εβρίδες
Σε σύγκριση με άλλα κορακοειδή, η κάργια ξοδεύει περισσότερο χρόνο για εξερεύνηση και αναποδογύρισμα αντικειμένων με το ράμφος της, το οποίο είναι πιο ίσιο και λιγότερο καμπυλωτό, που σε συνδυασμό με την οξεία διόφθαλμη όρασή της, τής δίνει πλεονέκτημα στο συγκεκριμένο τρόπο για την αναζήτηση τροφής.
Η κάργια οφείλει την επιτυχία της ως κοινό πτηνό, στη μεγάλη ευελιξία της να τρέφεται με παντός είδους τροφή, ζωική ή φυτική (παμφάγο), ανάλογα με την περίσταση (opportunistic feeder). Τρέφεται κυρίως με μικρά ασπόνδυλα έως 18 χιλιοστά σε μήκος, που βρίσκονται πάνω στο έδαφος, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων σκαθαριών (ιδιαίτερα μηλολόνθες αλλά και προνύμφες σκαθαριών, Δίπτερα, Λεπιδόπτερα, σαλιγκάρια και αράχνες. Επίσης τρώγονται και μικρά τρωκτικά, αυγά και νεοσσοί πουλιών, αλλά και θνησιμαία, κυρίως θύματα τροχαίων. Φυτικό υλικό που καταναλώνεται, περιλαμβάνει σπόρους δημητριακών (κριθάρι, σιτάρι και βρώμη), σπόρους ζιζανίων, καρπούς κουφοξυλιάς, βελανίδια, και διάφορα φρούτα. Η εξέταση σε στομάχια νεκρών πουλιών στην Κύπρο, άνοιξη και καλοκαίρι, έδειξε υπολλείμματα δημητριακών (κυρίως σιτάρι) και εντόμων (κυρίως τζιτζίκια και σκαθάρια). Η διατροφή κατά μέσο όρο, είναι 84% φυτικό υλικό, εκτός της περιόδου αναπαραγωγής, όταν η κύρια πηγή τροφής τους είναι τα έντομα. Μελέτη στη νότια Ισπανία, σε περιττώματα κάργιας, έδειξε ότι περιείχαν σημαντικές ποσότητες πυριτικών και ασβεστούχων θρυμμάτων, για να υποβοηθηθεί η πέψη των τροφίμων φυτικής προέλευσης και, η παροχή διαιτητικού ασβεστίου.
Έχουν καταγραφεί λεηλασίες φωλιών σιταρήθρας (Alauda arvensis), μύχου (Puffinus puffinus), κοινής άλκας (Alca torda), σταχτοτσικνιά (Ardea cinerea), περιστεριού (Columba livia) και δεκαοχτούρας (Streptopelia decaocto), στα αυγά και τους νεοσσούς.
Πτήση
thumb|right|300px|Ενήλικη κάργια εν πτήσει Η κάργια είναι λόγω μικρού βάρους επιδέξια στον αέρα, ικανή να εκτελεί από συγκρατημένους ελιγμούς μέχρι στροφές γύρω από τον εαυτό της, διάφορα ακροβατικά και αερολισθήσεις (glides). Αυτό τής δίνει σημαντικό πλεονέκτημα στην προτεραιότητα προσέγγισης στις θέσεις αναζήτησης τροφής και σίτισης. Τα φτεροκοπήματά της είναι γρήγορα και «νευρικά», όμως, όταν τα πτηνά μεταναστεύουν, γίνονται πιο αργά. Πειράματα σε αεροσήραγγα (wind tunnel) έδειξαν ότι, η προτιμώμενη ταχύτητα αερολίσθησης είναι μεταξύ 6 και 11 μέτρων ανά δευτερόλεπτο και, ότι, το άνοιγμα των φτερών μειώνεται όταν το πουλί πετάει πιο γρήγορα. Γενικότερα, με μέση ταχύτητα 60 χμ/ώρα, οι κάργιες είναι πιο γρήγορες από τις κουρούνες και τα χαβαρόνια.
Στο έδαφος, οι κάργιες υιοθετούν όρθια στάση που, σε συνδυασμό με τα κοντά πόδια και τις κινήσεις του κεφαλιού μπρος-πίσω (bobbing), τούς δίνει ένα ταχύ, ωστόσο «αλαζονικό» βηματισμό. Σπάνια τρέχουν ή εκτελούν πηδήματα και, τότε, εν μέρει με τη βοήθεια των πτερύγων τους. Είναι ικανές να αναρριχώνται σε κάθετους τοίχους, όταν αυτοί διαθέτουν κάποιες προεξοχές, με τη βοήθεια της ουράς τους που λειτουργεί στηρικτικά.
Ηθολογία
Ενώ, σε γενικές γραμμές, είναι επιφυλακτικές με τους ανθρώπους στο δάσος ή στην ύπαιθρο, οι κάργιες είναι πολύ πιο ήμερες σε αστικές περιοχές, ιδιαίτερα στις βορειοευρωπαϊκές πόλεις, όπου δεν διώκονται. Είναι ιδιαίτερα κοινωνικό είδος, σχηματίζοντας σμήνη διαφόρων μεγεθών, με τα αρσενικά και τα θηλυκά να ζευγαρώνουν για μια ζωή και, τα ζευγάρια να παραμένουν μαζί μέσα στο κοπάδι. Κατά την αναπαραγωγική περίοδο, παρατηρούνται συγκεντρώσεις των 20-50 ατόμων, αλλά τα σμήνη αυξάνονται σε μέγεθος το φθινόπωρο και, τα πουλιά συγκεντρώνονται το σούρουπο για ομαδικό κούρνιασμα, έως και αρκετές χιλιάδες άτομα σε ένα μεγάλο χώρο. Στην Ουψάλα, μέχρι 40.000 άτομα έχουν καταγραφεί σε ένα κούρνιασμα το χειμώνα, με τα ζευγάρια να παίρνουν θέση από κοινού για τη νύχτα. Συχνά συγχρωτίζονται με κουρούνες ή χαβαρόνια, με τα τελευταία ιδιαίτερα κατά το κούρνιασμα ή τη μετανάστευση. Φαίνεται ότι οι μεγάλες συγκεντρώσεις, ευνοούν τόσο την αναζήτηση τροφής, όσο και την υπεράσπισή της από τους άλλους θηρευτές.
Έχουν καταγραφεί κατά την αναζήτηση τροφής μαζί με ψαρόνια, καλημάνες και θυελλόγλαρους στη βορειοδυτική Αγγλία. Τα κοπάδια τους συχνά γίνονται στόχοι συντονισμένης επίθεσης από ζεύγη χρυσογεράκων, αν και οι μεγαλύτερες ομάδες, είναι ικανές να ξεφεύγουν από τα αρπακτικά. Αντίθετα, μερικές φορές σμήνη από κάργιες εκδιώκουν μεγαλύτερα πουλιά όπως καρακάξες, κοράκια ή ασπροπάρηδες. thumb|left|300px|Τυπικό κοπάδι από κάργιες Στο βιβλίο του «Το Δαχτυλίδι του Βασιλιά Σολομώντα», ο Κόνραντ Λόρεντς (Konrad Lorenz) περιγράφει και αναλύει τις σύνθετες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις σε ένα σμήνος από κάργιες που ζούσαν γύρω από το σπίτι του στο Altenberg, της Αυστρίας. Τις δακτυλίωσε για να τις την αναγνωρίζει και τις περιόρισε σε μεγάλους κλωβούς το χειμώνα για να αποτρέψει την ετήσια μετανάστευσή τους, βγάζοντας πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα: Τα πουλιά ακολουθούν μία γραμμική ιεραρχική δομή στην ομάδα, με τα άτομα στην υψηλότερη θέση να κυριαρχούν πάνω σε εκείνα της χαμηλότερης, ενώ τα μέλη ενός ζευγαριού, ανήκουν στον ίδιο ιεραρχικό βαθμό. Τα νεαρά αρσενικά κατοχυρώνουν την ατομική θέση τους πριν από το ζευγάρωμα με τα θηλυκά. Μετά το ζευγάρωμα, το θηλυκό καταλαμβάνει την ίδια κοινωνική θέση με το σύντροφό της. Τα αζευγάρωτα θηλυκά είναι τα κατώτερα μέλη στην ιεραρχία ενώ έχουν τον τελευταίο λόγο στις θέσεις σίτισης και κουρνιάσματος. Ο Λόρεντς κατέγραψε μία περίπτωση κατά την οποία ένα αρσενικό, απουσίαζε κατά τη διάρκεια των διαδικασιών ζευγαρώματος, επέστρεψε στο κοπάδι, έγινε το κυρίαρχο αρσενικό και, επέλεξε ένα από δύο θηλυκά που δεν είχαν βρει ακόμη σύντροφο. Το συγκεκριμένο θηλυκό ανέλαβε αμέσως δεσπόζουσα θέση στην κοινωνική ιεραρχία, δείχνοντάς το, ραμφίζοντας (pecking) τα κατώτερα μέλη. Σύμφωνα με τον Λόρεντς, ο πιο σημαντικός παράγοντας στην κοινωνική συμπεριφορά, ήταν η άμεση και διαισθητική κατανόηση της νέας ιεραρχίας από κάθε ξεχωριστό άτομο στο σμήνος.
Αναπαραγωγή
thumb|left|300px|Φωλιά σε τείχος στην Ουαλία
Οι κάργιες ωριμάζουν σεξουαλικά στο δεύτερο έτος της ηλικίας τους και, είναι αυστηρά μονογαμικές. Γενετική ανάλυση των ζευγαριών και των απογόνων τους δεν δείχνει στοιχεία επί πλέον «συμμετοχής» στο ζευγάρωμα, ενώ υπάρχουν λίγες πιθανότητες για τον χωρισμό του ζευγαριού, ακόμη και μετά από πολλαπλές αναπαραγωγικές αποτυχίες. Ορισμένα ζευγάρια μπορεί να χωρίσουν στους πρώτους μήνες, αλλά σχεδόν όλα εκείνα με διάρκεια που υπερβαίνει τους έξι μήνες, παραμένουν διά βίου και, μόνον όταν ο ένας εταίρος πεθάνει, αντικαθίσταται. Είναι αξιοσημείωτο ότι, τα «χηρευμένα» ή μοναχικά μέλη ενός σμήνους, υφίστανται δυσμενή αντιμετώπιση από τα υπόλοιπα, συχνά εκδιωκόμενα από τις φωλιές.
Οι κάργιες συνήθως αναπαράγονται σε αποικίες, με τα ζεύγη να συνεργάζονται για να βρουν μια φωλιά, την οποία στη συνέχεια υπερασπίζονται από άλλα ζεύγη και αρπακτικά, κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους. Στις περιοχές όπου φωλιάζουν (βλ. Βιότοπος), κατασκευάζουν τη φωλιά τους, όπου υπάρχει τρύπα, στην κυριολεξία, σε δένδρα ή βράχια, σε ερειπωμένα ή και χρησιμοποιούμενα κτίρια και καμινάδες, ακόμη και στο έδαφος, αρκεί η θέση να είναι προστατευμένη. Η διαθεσιμότητα των κατάλληλων χώρων επηρεάζει την παρουσία τους σε μια περιοχή. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιούν καμπαναριά για φώλιασμα, γεγονός που περιγράφεται σε ποίημα του 18ου αιώνα, από τον Άγγλο ποιητή William Cowper. Το ζεύγος «βελτιώνει» την τρύπα ή την σχισμή τοποθετώντας μέσα, μικρά κλαδάκια, που στη συνέχεια επιστρώνεται με μαλλί που έχει συλλεγεί από τις ράχες των προβάτων (βλ. Τροφή), τρίχες ή φυτικό υλικό. Η φωλιά αργότερα κερδίζει ύψος και γίνεται μια μεγαλύτερη πλατφόρμα, κάποιες φορές με μεγάλο όγκο. Αυτή η τεχνική προκαλεί «μπούκωμα» των καπνοδόχων που, μάλιστα αρκετές φορές οδηγεί σε κατάρρευση κάτω στα τζάκια, με τα πουλιά ακόμα πάνω τους! Υπάρχει αναφορά για κατασκευή φωλιάς ακόμη και στους ογκολίθους του Στόουνχετζ, όπου είχε χρησιμοποιηθεί μια παλαιότερη φωλιά από αγριοκούνελα. Το είδος έχει καταγραφεί να ανταγωνίζεται τους χουχουριστές (Strix aluco) για φωλιές στην Ολλανδία, ή να χρησιμοποιεί παλιές φωλιές μαύρου δρυοκολάπτη ή φασσοπερίστερου.
Η περίοδος αναπαραγωγής αρχίζει στα τέλη Απριλίου και η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ. Η γέννα αποτελείται από 4-6, κάποιες φορές από 2-9 αυγά, των οποίων το μέγεθος και το βάρος διαφέρει ελαφρώς μεταξύ των διαφόρων υποειδών (μέσο βάρος 11,1 γραμμάρια, εκ των οποίων το 7% είναι κέλυφος), με την εναπόθεσή τους να γίνεται μέρα παρά μέρα. thumb|right|300px|Νεαρή κάργια
Η επώαση αρχίζει με την εναπόθεση του πρώτου αυγού και, πραγματοποιείται μόνον από το θηλυκό για 17-18 ημέρες, ενώ το αρσενικό εφοδιάζει με τροφή. Επειδή τα αυγά επωάζονται και εκκολάπτονται ασύγχρονα, οι τελευταίοι νεοσσοί συχνά οδηγούνται στο θάνατο. Εάν η προμήθεια τροφίμων είναι χαμηλή, η γονική «επένδυση» στους γόνους διατηρείται στο ελάχιστο, για εξοικονόμηση ενέργειας.
Οι νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι και, εξαρτώνται πλήρως από τους ενήλικες για τη διατροφή τους. Αφήνουν τη φωλιά τους στις 28-32 ημέρες, ενώ είναι ικανοί προς πτήση στις 35-36 ημέρες.
Στην Ελλάδα, οι κάργιες φωλιάζουν σε όλη τη χώρα ως επιδημητικά πτηνά, αλλά απαντούν και ως μερικώς αποδημητικά.
Φυσικοί θηρευτές
Ο κισσόκουκος (Clamator glandarius) έχει καταγραφεί να παρασιτεί τη φωλιά της κάργιας στην Ισπανία και το Ισραήλ. Την φωλιά της λεηλατούν το κοράκι στην Ισπανία, ο χουχουριστής και η νυφίτσα (Mustela nivalis) στην Αγγλία και, ο αρουραίος (Rattus norvegicus) στη Φινλανδία. Το κουνάβι (Martes martes) κάνει επιδρομές σε απομονωμένες φωλιές στη Σουηδία, αλλά είναι λιγότερο επιτυχές, όταν οι φωλιές είναι μέρος μιας αποικίας. Άλλοι σημαντικοί θηρευτές είναι το διπλοσάινο και ο πετρίτης.
Κατάσταση πληθυσμού
Ο παγκόσμιος πληθυσμός του είδους εκτιμάται ότι θα αυξάνεται, καθώς το γεωγραφικό φάσμα κατανομής επεκτείνεται (Madge και Burn 1993), αν και στην Ευρώπη, οι τάσεις από το 1980 δείχνουν ότι οι πληθυσμοί έχουν υποστεί μια μέτρια μείωση (p <0,01), με βάση τα προσωρινά στοιχεία για 21 χώρες, του Πανευρωπαϊκού Προγράμματος Παρακολούθησης Κοινών Πουλιών (EBCC / RSPB / BirdLife / Στατιστική Ολλανδίας, Voříšek, 2008).
Γενικά πρόκειται για ένα «επιτυχημένο» πτηνό και, αυτός είναι και ο λόγος που η IUCN έχει χαρακτηρίσει το είδος ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC).
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο η Κάργια απαντά και με τις ονομασίες Κάργα, Κάρια, Σιταροκοράκι, Κατσικατούλα και Κατσικορώνα (Κύπρος).
Σημειώσεις
i. Άλλες λόγιες ονομασίες είναι Κολοιός ο κοινός και Κολοιός ο βωμολόχος
ii. Προτιμάται η ονομασία αυτή από την ισότιμη ονομασία Κάργα  λόγω της αποδοχής της από την Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία (ΕΟΕ), και για να μη γίνεται σύγχυση με το επίρρημα «κάργα» (=πλήρως, γεμάτος ως τα χείλη).
Πηγές
Κατηγορία:Κορακίδες
2 Φεβρουαρίου
1 Φεβρουαρίου | 2 Φεβρουαρίου | 3 Φεβρουαρίου
Η 2α Φεβρουαρίου είναι η 33η μέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 332 μέρες (333 σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Τροχιακή ταχύτητα
Τόσο στην Αστρονομία όσο και στην Αστροναυτική με τον όρο τροχιακή ταχύτητα χαρακτηρίζεται η ελάχιστη απαιτούμενη ταχύτητα με την οποία ένα ουράνιο σώμα (ένας φυσικός ή τεχνητός δορυφόρος αντίστοιχα, ή ένας πλανήτης ή ένας αστέρας που είναι μέλος ενός αστρικού συστήματος) περιφέρεται ασφαλώς γύρω από το βαρύκεντρο ενός συστήματος, συνήθως γύρω από ένα σώμα μεγαλύτερης μάζας, έτσι ώστε να διατηρεί την τροχιά του. Η τροχιακή ταχύτητα ενός αντικειμένου μεταβάλλεται συνεχώς, σύμφωνα με τον δεύτερο νόμο του Κέπλερ. Για παράδειγμα, έχει υπολογιστεί ότι η μέση τροχιακή ταχύτητα της Γης, δηλαδή η ταχύτητα με την οποία η Γη περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο, ανέρχεται σε περίπου 30 km/s ή, πιο συγκεκριμένα, σε 29,78 km/s. Όταν ένα σώμα του Ηλιακού Συστήματος βρεθεί στο αφήλιο ή στο περιήλιο της τροχιάς του, τότε η τροχιακή ταχύτητα του αγγίζει την ελάχιστη ή μέγιστη τιμή της αντίστοιχα.
Είναι γεγονός πως η αδράνεια του κινουμένου σώματος κατατείνει προς μια ευθύγραμμη πορεία του, ενώ η βαρυτική έλξη το έλκει προς τα κάτω. Συνεπώς η κυκλική ή ελλειπτική τροχιά που τελικά διαγράφει το κινούμενο σώμα είναι αποτέλεσμα της ισορροπίας που επέρχεται μεταξύ της αδράνειας και της βαρύτητας.
Η μάζα
Όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα του έλκοντος σώματος τόσο μεγαλύτερη θα πρέπει να είναι και η τροχιακή ταχύτητα του κινουμένου, για κάποια ορισμένη απόσταση από το κέντρο του. Έτσι κοντά στην επιφάνεια της Γης αν θεωρηθούν αμελητέες η ταχύτητα του ανέμου και άλλα καιρικά φαινόμενα η τροχιακή ταχύτητα είναι περίπου 8 χλμ/δευτερόλεπτο (8 km/s). Αυτό σημαίνει ότι, όσο πιο μακριά τίθεται σε τροχιά ένας τεχνητός δορυφόρος από το κέντρο της μάζας του έλκοντος σώματος τόσο μικρότερη τροχιακή ταχύτητα θα απαιτείται προκειμένου να διατηρήσει την ίδια τη τροχιά του.
Κατηγορία:Αστροναυτική Κατηγορία:Τροχιές
Παρνάσσιος Απόλλων
Ο παρνάσσιος Απόλλων (Parnassius apollo) είναι είδος μεγάλης πεταλούδας, που πήρε την ονομασία του από τον αρχαίο θεό Απόλλωνα. Η ομορφιά και τα πολλά σπάνια υποείδη του προκαλούν εδώ και αιώνες το ενδιαφέρον των συλλεκτών πεταλούδων.
Υποείδη
Μερικά από τα υποείδη του παρνάσσιου Απόλλωνα είναι :
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
thumb|right|205px|Ενδιαίτημα του Parnassius apollo στη [[Λα Τουίλ της Ιταλίας, σε υψόμετρο περίπου 2.700 μέτρα]] Είναι τυπικά ορεινό είδος και προτιμά πλαγιές, αλπικά λιβάδια και βοσκότοπους των βουνών της ηπειρωτικής Ευρώπης. Ευδοκιμεί στην Ισπανία, τη Σκανδιναβία, την Κεντρική Ευρώπη, τα Βαλκάνια έως και τη Βόρεια Ελλάδα, ενώ στις Άλπεις ευδοκιμεί μεταξύ των Ιταλικών και των Γαλλικών Άλπεων.
Το Parnassius apollo συναντάται επίσης σε μερικές περιοχές της Κεντρικής-Ανατολικής Ασίας (Δημοκρατία των Σαχά). Υψομετρικώς συναντάται από 400 μέχρι 2300 μέτρα υψόμετρο, κυρίως όμως πάνω από τα χίλια μέτρα. Απαιτεί ειδικές κλιματικές συνθήκες (ψυχρούς χειμώνες αλλά πολύ ήλιο τα καλοκαίρια) και ανοικτούς χώρους (καλυμμένους από θάμνους μέχρι 5% το πολύ), αλλά και μεγάλη επιφάνεια καλυμμένες από χλόη (τουλάχιστον 50%). Ζωτικής σημασίας είναι επίσης η παρουσία του φυτού από το οποίο τρέφονται οι κάμπιες του είδους.
Περιγραφή
Το Parnassius apollo έχει άνοιγμα πτερύγων 62 έως 86 χιλιοστόμετρα στα αρσενικά και 65 έως 95 χιλιοστόμετρα στα θηλυκά. Παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία στην εμφάνιση, με φανερό χρωματικό πολυμορφισμό. Το πτέρωμα των ώριμων ατόμων είναι λευκό ή ανοικτό γκρι και διακοσμημένο με πέντε μεγάλες μαύρες κηλίδες παρόμοιες με μάτια στην κάθε εμπροσθια πτέρυγα και δύο κόκκινες ή κοκκινοπορτοκαλί κηλίδες στην κάθε οπίσθια πτέρυγα. Οι κτυπητές κόκκινες κηλίδες-μάτια ποικίλλουν σε μέγεθος και μορφή αναλόγως με την τοποθεσία, ενώ το χρώμα τους μπορεί εύκολα να ξεθωριάσει από το ηλιακό φως, οπότε στα γηραιότερα άτομα του είδους εμφανίζονται περισσότερο πορτοκαλί. Οι πτέρυγες είναι αστραφτερές, με ημιδιαφανείς άκρες, ενώ μερικές πεταλούδες είναι πιο σκούρες (σφραγισμελανιστικές), φαινόμενο συνηθισμένο σε πολλά λεπιδόπτερα. Οι κάμπιες έχουν βελούδινο μαύρο χρώμα με πορτοκαλί-κόκκινες κηλίδες στα πλευρά τους.
Συγγενικά είδη του «Απόλλωνα» μπορούν να βρεθούν σε όλο τον κόσμο: Η παρνάσσιος μνημοσύνη (Parnassius mnemosyne) ζει σε κοιλάδες, ενώ ο μικρός Απόλλων (Parnassius phoebus) στα πιο ψηλά βουνά. Στο δεύτερο είδος ξεχωρίζουν έντονα οι μαύρες και άσπρες κεραίες, ενώ έχει από δύο κόκκινες κηλίδες κοντά στην κορυφή των εμπρόσθιων πτερύγων.
Κατανομή χρωματικών παραλλαγών
Η δραστική κλιματική αλλαγή της Πλειστόκαινης περιόδου επέφερε τον διαχωρισμό του πληθυσμού του είδους, γεγονός που με τη σειρά του διεδραμάτισε ρόλο στη δημιουργία των χρωματικών ποικιλιών του. Το Parnassius apollo διαχωρίσθηκε και απομονώθηκε στην Ευρασία κατά την εποχή των παγετώνων. Οι μεγάλοι παγετώνες δημιούργησαν φυσικούς φραγμούς μεταξύ διαφορετικών περιοχών, σταματώντας την αλληλεπίδραση μεταξύ ομάδων του πληθυσμού. Μέσα πάντως σε αυτές τις περιοχές οι πεταλούδες μετανάστευσαν προς τα δυτικά, σε περιοχές της νότιας Ευρώπης, όπου εγκαταστάθηκαν και αναπαράχθηκαν. Μέσα σε όλους αυτούς τους επιμέρους απομονωμένους πληθυσμούς υπάρχει επίσης ποικιλομορφία στο γονίδιο του χρώματος των πτερύγων. Υπάρχει ποικιλομορφία και στο μέγεθος ανάμεσα στους απομονωμένους πληθυσμούς. Οι μεγαλύτεροι διαχωρισμένοι πληθυσμοί αποκαλούνται μεταπληθυσμοί (metapopulations) και μαζί με τους μικρότερους υποπληθυσμούς δημιουργούν ένα σύστημα «ηπείρου-νησίδων». Ο Parnassius apollo μπορεί να μεταναστεύσει από ενδιαιτήματα και να δημιουργήσει έτσι μια παραλλαγή σε κάθε απομονωμένο πληθυσμό.
Επιδράσεις στην επιβίωση
Νέες περιβαλλοντικές πιέσεις οδηγούν στην επιλογή καταλληλότερης χρωματικής παραλλαγής μέσα σε αυτούς τους απομονωμένους πληθυσμούς. Αυτή η ποικιλομορφία συσχετίζεται με την εξαφάνιση. Σε περιβάλλοντα μεγάλης ποικιλομορφίας υπάρχει αιτία για εξαφάνιση σε μεγαλύτερους αριθμούς ατόμων, όπως π.χ. στις ελβετικές Άλπεις. Μία από τις πιθανές αιτίες εξαφανίσεως είναι το θερμότερο κλίμα. Για το υποείδος P. apollo rubidus έχει γραφεί ότι είναι ένας «ατυπικός παγετωνικός εισβολέας» και ότι με τη θέρμανση του κλίματος σε ορεινές περιοχές η πεταλούδα αυτή δεν θα προλάβει να προσαρμοσθεί σε ένα μη άνετο περιβάλλον.
Αναπαραγωγή
Το είδος αναπαράγεται μία φορά. Οι ώριμες πεταλούδες παρατηρούνται να πετούν από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο, τρεφόμενες με το νέκταρ λουλουδιών. Κατά το ζευγάρωμα τα αρσενικά αποθέτουν στην κοιλιά των θηλυκών ένα ζελατινώδες έκκριμα, που ονομάζεται σφραγίς, το οποίο αποτρέπει το θηλυκό από το να ζευγαρώσει δεύτερη φορά στη ζωή του. Τα θηλυκά γεννούν αυγά που είναι ανθεκτικά στο κρύο του χειμώνα και εκκολάπτονται μόλις ζεστάνει ο καιρός την άνοιξη του επόμενου έτους. Οι κάμπιες που βγαίνουν τρέφονται με φυτά του γένους Sedum, του είδους Hylotelephium caucasicum και ειδών άγριου αμάραντου. Όταν η κάμπια αναπτυχθεί πλήρως, κατεβαίνει στο έδαφος και σχηματίζει ένα χαλαρό κουκούλι, από το οποίο μετά τη μεταμόρφωση ξεπροβάλλει η ώριμη πεταλούδα.
Roundhay Garden Scene
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1888 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές βωβές ταινίες μικρού μήκους Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Παρνάσσιος Απόλλων
Θηρευτές και αμυντική στρατηγική
thumb|255px|right|Η πεταλούδα κατά την πτήση Ο παρνάσσιος Απόλλων έχει μια σειρά αμυντικών στρατηγικών κοινών με αρκετά άλλα είδη πεταλούδας. Για όσο καιρό βρίσκεται ανάμεσα στα φυτά, η κάμπια καμουφλάρεται από το μαύρο χρώμα της, συγχεόμενη με σκιά, ωστόσο οι σειρές πορτοκαλί κηλίδων που αναπτύσσει στα πλευρά της όταν μεγαλώσει μειώνουν κατά πολύ την ικανότητά της να περνά απαρατήρητη. Εκτός από το καμουφλάζ, η προνύμφη παρουσιάζει και μυλεριανό μιμητισμό με ένα είδος μυριάποδου, το Glomeris guttata. Αμφότερα τα έντομα φέρουν τις ίδιες πορτοκαλί κηλίδες και έχουν μαύρο σώμα, ενώ μοιράζονται το ίδιο ενδιαίτημα. Τα μυριάποδα εκκρίνουν μια άσχημη οσμή για να απωθούν τους θηρευτές τους.
Και μετά την ολοκλήρωση της μεταμορφώσεώς της η πεταλούδα είναι εφοδιασμένη με αμυντικούς μηχανισμούς. Ο πλέον ευδιάκριτος είναι οι παρόμοιες με μάτια κηλίδες στις πτέρυγες. Υπάρχουν τρεις βασικές υποθέσεις σχετικώς με τη χρησιμότητά τους: μοιάζουν με τα μάτια κάποιου μεγαλύτερου ζώου, εχθρού του θηρευτή της πεταλούδας, προκειμένου να τον τρομάξουν, προσελκύουν την προσοχή του θηρευτή σε λιγότερο ζωτικά μέρη του σώματος της πεταλούδας, ή απλώς εκπλήσσουν τον θηρευτή.
Μια άλλη μορφή άμυνας είναι η γεύση της πεταλούδας, που όπως και της πεταλούδας «μονάρχη», είναι αποκρουστική. Φαίνεται ότι την παίρνει από το φυτό όπου συχνάζει, το είδος Sedum stenopetalum: υπάρχει μια πικρή χημική ένωση, το κυανογλυκοσίδιο σαρμεντονσίνη, που έχει ανιχνευθεί τόσο στην πεταλούδα, όσο και στο φυτό. Υπάρχει πολύ υψηλότερη συγκέντρωση σαρμεντοσίνης στις πτέρυγες από ό,τι στο υπόλοιπο σώμα. Ωστόσο, ένας συνηθισμένος θηρευτής, η νεροκελάδα (Anthus spinoletta), έχει μάθει πώς να αποφεύγει το χειρότερο: το πουλάκι αυτό έχει παρατηρηθεί ότι κόβει τις πτέρυγες και τρώει μόνο το σώμα του «Απόλλωνα».
Σχέσεις με τον άνθρωπο και διατήρηση
thumb|right|245px|Παρνάσσιος Απόλλων τρεφόμενος Ο παρνάσσιος Απόλλων παρουσιάζει ενδιαφέρον για τους εντομολόγους εξαιτίας της ποικιλίας των υποειδών του, κάποια από τα οποία περιορίζονται σε μία μόνο συγκεκριμένη για το καθένα κοιλάδα των Άλπεων. Συλλέγεται επίσης εδώ και αιώνες από συλλέκτες («κυνηγούς πεταλούδων»), που αποσκοπούν να έχουν στη συλλογή τους όσο το δυνατό περισσότερα υποείδη και παραλλαγές του. Αν και η υπερβολική συλλογή πιστεύεται ότι έχει προκαλέσει μείωση πληθυσμού σε ορισμένες περιοχές, όπως στην Ισπανία και την Ιταλία, η απώλεια ενδιαιτημάτων θεωρείται πολύ σημαντικότερη απειλή για την επιβίωση του είδους. Φυτείες κωνοφορων και υποχώρηση του κατάλληλου ενδιαιτήματος προς όφελος των καλλιεργειών και των οικιστικών αναπτύξεων, έχουν μειώσει τη φυσική κατοικία του παρνάσσιου Απόλλωνα. Η κλιματική αλλαγή και η όξινη βροχή έχουν επίσης θεωρηθεί υπαίτιες για τη μείωση των πληθυσμών του είδους στη Σκανδιναβία. Τα αυτοκίνητα έχουν επίσης αναφερθεί ως αιτία θανάτου των πεταλούδων.
Στη Φινλανδία ο παρνάσσιος Απόλλων υπήρξε ένα από τα πρώτα χρονικώς είδη εντόμων που ανακηρύχθηκε κινδυνεύον, καθώς οι πληθυσμοί του εκεί και στη Σουηδία μειώθηκαν εντυπωσιακά τη δεκαετία του 1950. Η αιτία παραμένει άγνωστη, αλλά πιστεύεται ότι η μείωση οφειλόταν σε κάποια ασθένεια. Στη Σουηδία το είδος συναντάται πλέον μόνο σε περιοχές με ασβεστολιθικά εδάφη, γεγονός που υποδεικνύει ότι η μείωση θα μπορούσε να οφείλεται στην όξινη βροχή.
Σήμερα υπάρχουν νόμοι προστασίας του παρνάσσιου Απόλλωνα σε πολλές χώρες, π.χ. στο Λίχτενσταϊν, την Τσεχία, την Τουρκία και την Πολωνία. Το είδος περιλαμβάνεται στον Κατάλογο Απειλούμενων Ειδών της IUCN και στο Παράρτημα ΙΙ της CITES.
Ωστόσο, οι παραπάνω νόμοι εστιάζουν στην προστασία των ατόμων της πεταλούδας και όχι του ενδιαιτήματός τους, οπότε μπορεί να είναι πολύ λίγο ωφέλιμοι στην αντιμετώπιση του μεγαλύτερου από τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι πληθυσμοί της. Ορισμένα ευρωπαϊκά υποείδη παρουσιάζουν σήμερα ανησυχητική μείωση των αριθμών, που αποδίδεται κυρίως στην απώλεια ενδιαιτήματος, τη ρύπανση του αέρα (που επηρεάζει τα φυτά από τα οποία τρέφεται η πεταλούδα) και τη συλλογή της από συλλέκτες. Δεν πρέπει να υποτιμάται το γεγονός ότι το είδος είναι περισσότερο τρωτό στους θηρευτές του επειδή περνά δύο ολόκληρα χρόνια στο στάδιο της κάμπιας.
Αγάπιος Λάνδος
thumb|right|250px|Το «Βιβλίον ωραιότατον, καλούμενον Αμαρτωλών Σωτηρία / Συντεθέν εις κοινήν των Γραικών διάλεκτον παρά Αγαπίου Μοναχού του Κρητός» υπήρξε δημοφιλές βιβλίο που διαβάζεται ακόμα και σήμερα. Ο Αγάπιος Λάνδος ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη στις αρχές του 17ου αιώνα. Κατά κόσμο λεγότανε Αθανάσιος. Πήγε στο Άγιο Όρος και έγινε μοναχός έχοντας μόνη ασχολία την προσευχή και την μελέτη. Ήξερε πολύ καλά ελληνικά, ιταλικά και αραβικά, και διέθετε το χρόνο του μεταφράζοντας διάφορα βιβλία θρησκευτικού περιεχομένου. Περιόδευσε πολύ και προσέφερε τη βοήθειά του προς ωφέλεια των συμπατριωτών του. Άφησε πολυάριθμα συγγράμματα, τα οποία επί δυο αιώνες ήταν το μοναδικό ανάγνωσμα των υπόδουλων Ελλήνων. Απεβίωσε γύρω στα 1656 με 1657.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα Κατηγορία:Αγιορείτες
Μέχντι Αμπάσωβ
Μέχντι Αμπάσωβ  (Mehdi Abbasov Yusif Oğlu: 1η Ιανουαρίου 1960 - 13 Ιανουαρίου 1992, Ναγκόρνο-Καραμπάχ, Αζερμπαϊτζάν) —  ήταν ο Εθνικός Ήρωας του Αζερμπαϊτζάν και ο πολεμιστής του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Του απονεμήθηκε επίσης ο τίτλος του’’ Master of Sports’’ της ΕΣΣΔ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1960 στο χωριό Γενιγιόλ ( Yeniyol) της περιοχής Αμασία (Amasiya) στο δυτικό Αζερμπαϊτζάν. Σπούδασε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση του χωριού Γενιγιόλ (Yeniyol) από το 1966 έως το 1976. Το 1977, η οικογένεια του Μέχντι  εκδιώχθηκε από την πατρίδα και μετακόμισε στο χωριό Κουλάν (Kulan) της περιοχής Τουλκουμπάς (Tulkubas) της Δημοκρατίας του Καζακστάν. Το 1980, οΜέχντι μπήκε στο Τμήμα Εκπαίδευσης του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Τσιμκέντ (Chimkent) και αργότερα συνέχισε τις σπουδές του στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Καραγάν (Karagan).
Στρατιωτικές δραστηριότητες
Ο Μέχντι Αμπάσωβ διορίστηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν στις 28 Ιουνίου 1991. Ξεκίνησε να εργάζεται ως Υπολοχαγός στο Υπουργείο Εσωτερικών. Ξεκίνησε να εργάζεται ως Ανώτερος Υπολοχαγός στο Υπουργείο Εσωτερικών. Η τελευταία μάχη του Mehdi ήταν στις 13 Ιανουαρίου 1992. Ήταν ένας από τις βασικές φιγούρες κατά τη διάρκεια της μάχης γύρω από το χωριό Μελικάν (Melikkan) και σκοτώθηκε στη μάχη.
Μνημείο
Του απονεμήθηκε μετά τον θάνατό του ο τίτλος του «Εθνικού Ήρωα του Αζερμπαϊτζάν» με διάταγμα, του Προέδρου της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, της 6ης Ιουνίου 1992, αρ. 831. Θάφτηκε στη Λωρίδα των Μαρτύρων στο Μπακού. Το πρώην χωριόΡουσάν (Rushan) της επαρχίας Ισμαϊλλί (Ismayilli) ονομάζεται τώρα Μεχντικέντ (Mehdikand) προς τιμήν του Μέχντι Αμπάσωβ. Ένας από τους κεντρικούς δρόμους της επαρχίας Ισμαϊλλί (Ismailli) πήρε το όνομά του.
Ιστορία της νεότερης Ελλάδας
Η Ιστορία της νεότερης Ελλάδας αρχίζει ουσιαστικά από το 1821 και την ανεξαρτησία του Ελληνικού κράτους το έτος 1828 με κυβερνήτη τον Ιωάννη Καποδίστρια καλύπτοντας την Πελοπόννησο και μέρος της Στερεάς Ελλάδας. Από το 1832 μέχρι το 1974 το Ελληνικό κράτος ήταν βασίλειο (με διαστήματα χωρίς βασιλεία) και από το 1974, η σύγχρονη Ελλάδα απέκτησε το πολίτευμα της Δημοκρατίας, οδηγώντας έτσι στην Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Το 1881 στην Ελληνική επικράτεια προστέθηκε η Θεσσαλία (εκτός από την περιοχή της Ελασσόνας) και η επαρχία της Άρτας, το 1913, με τη συνθήκη του Λονδίνου, η υπόλοιπη Ήπειρος, η Μακεδονία και η Κρήτη, το 1920 η Ανατολική Θράκη και η περιοχή της Σμύρνης που επέστρεψαν στην Τουρκική κυριαρχία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στην Ελλάδα προστέθηκε το 1920 η Θράκη. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το 1947 παραχωρήθηκαν τα Δωδεκάνησα.
Υπόβαθρο
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε κυριαρχήσει στο μεγαλύτερο μέρος του ελληνόφωνου κόσμου από την ύστερη Αρχαιότητα, ωστόσο βίωσε μία περίοδο μαρασμού ως αποτέλεσμα των επιδρομών των Μουσουλμάνων Αράβων και των Σελτζούκων Τούρκων και αποδυναμώθηκε θανάσιμα από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Λατίνους Σταυροφόρους το 1204. Η εγκαθίδρυση των καθολικών λατινικών κρατών επί ελληνικού εδάφους, και οι αγώνες των Ορθοδόξων βυζαντινών Ελλήνων εναντίον τους, οδήγησε στην ανάδυση μίας ξεχωριστής ελληνικής εθνικής ταυτότητας. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποκαταστάθηκε από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων το 1261, ωστόσο απώλεσε την αρχική της αίγλη, και οι συναπτοί εμφύλιοι πόλεμοι και οι ξένες επιθέσεις κατά τον 14ο αιώνα επέφεραν την τελική της πτώση. Ως εκ τούτου, το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας σταδιακά αφομοιώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στα τέλη του 14ου και στις αρχές του 15ου αι., με αποκορύφωμα την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453, την κατάκτηση του Δουκάτου των Αθηνών το 1458, και του Δεσποτάτου του Μορέως το 1460.
Η πρώτη μεγάλου βαθμού εξέγερση εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας ήταν τα Ορλωφικά στις αρχές της δεκαετίας του 1770, που ωστόσο κατεστάλη βίαια. Η ίδια περίοδος, μολαταύτα, σηματοδοτεί την έναρξη του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, καθώς οι Έλληνες που σπούδασαν στη Δυτική Ευρώπη έφεραν γνώσεις και ιδέες πίσω στην πατρίδα τους, και καθώς Έλληνες έμποροι και πλοιοκτήτες αύξησαν τα πλούτη τους. Ως αποτέλεσμα, ιδίως στον απολογισμό της Γαλλικής Επανάστασης, φιλελεύθερες και εθνικιστικές ιδέες άρχισαν να διαδίδονται στους ελληνικούς τόπους.
Το 1821, οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι αρχικές επιτυχίες ακολουθήθηκαν από εσωτερικές διαμάχες, οι οποίες σχεδόν προκάλεσαν την κατάρρευση του ελληνικού αγώνα. Ωστόσο η χρονική παράταση αυτού υποχρέωσε τις Μεγάλες Δυνάμεις (Μ. Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία) να αναγνωρίσουν τις αξιώσεις των Ελλήνων επαναστατών για τη διαίρεση της κρατικής υπόστασης (Συνθήκη του Λονδίνου (1827))) και να παρέμβουν εναντίον των Οθωμανών στη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Η Ελλάδα επρόκειτο αρχικά να γίνει αυτόνομο κράτος υπό οθωμανική κυριαρχία, ωστόσο από το 1832, με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, αναγνωρίστηκε ως ένα ανεξάρτητο κράτος. Εν τω μεταξύ, η Γ' Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων επαναστατών ζήτησε από τον Ιωάννη Καποδίστρια, πρώην υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας, να αναλάβει τη διακυβέρνηση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους το 1827.
Ελληνική Πολιτεία
Πρώτος κυβερνήτης της χώρας ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, με επίσημη ονομασία του κράτους Ελληνική Πολιτεία. Η Ελλάδα του Καποδίστρια είχε μόλις βγει από έναν εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο και ήταν κατά ένα μεγάλο μέρος κατεστραμμένη.Ο Καποδίστριας έκοψε Ελληνικό νόμισμα, τον φοίνικα, ίδρυσε σχολεία και ορφανοτροφεία και γενικώς προσπάθησε να βοηθήσει στην ανάπτυξη της οικονομίας και της παιδείας. Παρόλα αυτά οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε δυσαρέστησαν τους πλούσιους τσιφλικάδες και γαιοκτήμονες,με αποτέλεσμα την δολοφονία του από τους αδερφούς Μαυρομιχάλη την ώρα που πήγαινε στην εκκλησία στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831.
Στα χρόνια της διακυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια λειτούργησε το εκπαιδευτικό σύστημα των αλληλοδιδακτικών σχολείων δηλαδή στα σχολεία λόγω του μικρού αριθμού δασκάλων οι καλοί μαθητές των μεγαλύτερων τάξεων βοηθούσαν τους μικρότερους κάνοντάς τους μάθημα. Ιδρύθηκε επίσης και η Εθνική Τράπεζα με έδρα το Ναύπλιο. Σημαντικό άνοιγμα έκανε ο Καποδίστριας και στην εξωτερική πολιτική καταφέρνοντας την είσοδο νέων προϊόντων στην χώρα όπως οι πατάτες.
Βασίλειον την Ελλάδος - Όθων: 1833-1863
thumb|left|260px|Ο Όθων Με την συμφωνία των μεγάλων δυνάμεων στη συνθήκη του Λονδίνου το 1832 η Ελλάδα απέκτησε μοναρχία και ονομάστηκε Βασίλειον της Ελλάδος. Ο Βαυαρός πρίγκιπας Όθων επελέγη ως πρώτος βασιλιάς και έφτασε στην Ελλάδα το 1833 σε ηλικία δεκαεπτά χρονών. Μέχρι την ενηλικίωση του σχηματίστηκε επιτροπή αντιβασιλείας από Βαυαρούς. Η περίοδος της αντιβασιλείας, που κράτησε μέχρι το 1835, ήταν σκληρή και προκάλεσε εξεγέρσεις. Η βασιλεία του Όθωνα ήταν απόλυτη και περιελάμβανε την εγκατάσταση μιας ευρείας ποικιλίας Δυτικών θεσμών, πολλοί εκ των οποίων ήταν αταίριαστοι στην ελληνική κοινωνία και στην πολιτική παράδοση, ενώ μετέφερε την πρωτεύουσα από το Ναύπλιο στην Αθήνα.
Περίοδος Γεωργίου Α' 1864-1913
thumb|right|260px|Ο [[Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας]] Όταν ο Όθωνας εκδιώχθηκε οι Έλληνες ζήτησαν για βασιλιά τον Αλφρέδο, γιο της Βασίλισσας Βικτωρίας. Οι άλλες μεγάλες δυνάμεις όμως δεν το δέχθηκαν. Στάλθηκε έτσι ο δευτερότοκος γιος του βασιλιά της Δανίας, Γεώργιος. Ψηφίστηκε καινούργιο Σύνταγμα το οποίο ήταν πιο φιλελεύθερο από το προηγούμενο. Το 1864 οι Άγγλοι παραχώρησαν στην Ελλάδα τα Επτάνησα ως δώρο για το νέο βασιλιά. Το 1881 δόθηκαν στην Ελλάδα η Θεσσαλία και η περιοχή της Άρτας.
Στην Ελλάδα επικράτησε η Μεγάλη Ιδέα, η προσπάθεια δηλαδή για την ενσωμάτωση περιοχών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στο ελληνικό κράτος. Η Κρήτη γνώρισε πολλές επαναστάσεις και εξεγέρσεις. Το 1897 η κυβέρνηση του Δηλιγιάννη κάτω από την πίεση της κοινής γνώμης αναγκάστηκε να στείλει στρατιωτικό τμήμα στην Κρήτη. Η Ελλάδα και η Οθωμανική αυτοκρατορία τελικά ενεπλάκησαν σε σύντομο πόλεμο. Ο πόλεμος του 1897 έληξε με τη συντριβή της Ελλάδας, η οποία σώθηκε χάρη στην παρέμβαση της Ρωσίας. Για να ανταποκριθεί στις αποζημιώσεις προς το Οθωμανικό κράτος, πέρασε κάτω από τον νομισματικό έλεγχο των Μεγάλων Δυνάμεων.
Στον Στρατό ξεκίνησε αναδιοργάνωση υπό την αρχηγία του Διαδόχου Κωνσταντίνου. Το πολιτικό αδιέξοδο έληξε το 1909 με το κίνημα στο Γουδί. Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, απαίτησε μεταρρυθμίσεις σε όλους τους τομείς. Δεν εγκαθίδρυσε δικτατορία αλλά με την υποστήριξή μερίδας του λαού οδήγησε τη χώρα σε εκλογές. Μετά από πολιτική ανωμαλία έγινε πρωθυπουργός ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος έχοντας επιτύχει το στόχο του, διαλύθηκε στις 15 Μαρτίου του 1910.
Βαλκανικοί Πόλεμοι: 1912-1913
thumb|left|260px|Ο Ελευθέριος Βενιζέλος Το 1912 τα Χριστιανικά κράτη των Βαλκανίων (Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία και Μαυροβούνιο) συμμάχησαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο ο Ελληνικός στρατός με αρχιστράτηγο τον διάδοχο Κωνσταντίνο κατάφερε να καταλάβει την Ήπειρο και μέρος της Μακεδονίας με τη Θεσσαλονίκη. Ο Ελληνικός στόλος στο Αιγαίο νίκησε τον Τούρκικο κατά κράτος και κατέλαβε τα περισσότερα νησιά, εμποδίζοντας επίσης τα τούρκικα στρατεύματα να περάσουν το Αιγαίο. Στις 18 Μαρτίου το 1913 ο Γεώργιος δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη από τον Αλέξανδρο Σχινά και τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος.
Η Βουλγαρία όμως δεν έμεινε ευχαριστημένη από τη διανομή των εδαφών. Το 1913 επιτέθηκε εναντίον της Ελλάδας και της Σερβίας ξεκινώντας το Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Η Βουλγαρία ηττήθηκε και με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913, τα σύνορα της Ελλάδας έφτασαν μέχρι το Νέστο, ενώ ενσωματώθηκε και η Κρήτη.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος & Μικρασιατική Εκστρατεία: 1914-1922
Το 1914 ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Βενιζέλος θέλησε να ενταχθεί η Ελλάδα στον πόλεμο άνευ όρων στο πλευρό της Αντάντ. Ο Κωνσταντίνος όμως αξίωνε την με όρους και εδαφικά ανταλλάγματα έξοδο της χώρας στο πλευρό των Αγγλογάλλων. Οδήγησε σε παραίτηση δύο φορές τον Βενιζέλο ο οποίος έφερε Αγγλογαλικά στρατεύματα στην Βόρεια Ελλάδα. Τελικά ξέσπασε το Κίνημα της Εθνικής Άμυνας στη Θεσσαλονίκη το 1916, διασπώντας έτσι την Ελλάδα σε δύο κράτη. Την ίδια περίοδο, οι Βούλγαροι ως σύμμαχοι των Γερμανών, κατέλαβαν την περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και έτσι ξεκίνησε η Βουλγαρική κατοχή ελληνικών εδαφών (1916-1918). Ο Εθνικός Διχασμός έληξε όταν οι Αγγλογάλλοι εκδίωξαν τον Κωνσταντίνο και ενοποίησαν την Ελλάδα υπό το Βενιζέλο. Στο θρόνο ανέβηκε ο Αλέξανδρος. Η επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στον Πόλεμο είχε ως αποτέλεσμα τη συνθηκολόγηση της Βουλγαρίας το 1918. Η Ελλάδα συμμετείχε και στην αποτυχημένη εκστρατεία στη Κριμαία.
Στην Μικρά Ασία η Ελλάδα είχε να αντιμετωπίσει τον Μουσταφά Κεμάλ. Ο θάνατος του Αλέξανδρου, η ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του 1920 και η επιστροφή του Κωνσταντίνου ήταν οι αφορμές των Συμμάχων για να οδηγήσουν την Ελλάδα σε διπλωματική απομόνωση. Η Μικρασιατική εκστρατεία διήρκεσε μέχρι το 1922 και έληξε με την ήττα της Ελλάδας και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ακολούθησε η ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Η ιδεολογία της Μεγάλης Ιδέας έπαψε να υπάρχει.
Μεσοπόλεμος 1922-1940
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή βενιζελικοί αξιωματικοί υπό την ηγεσία του Πλαστήρα και του Γονατά έκαναν πραξικόπημα και έδιωξαν τον Κωνσταντίνο. Τον διαδέχθηκε ο Γεώργιος. Οι πραξικοπηματίες θεωρούσαν τους αντιβενιζελικούς υπεύθυνους για την ήττα οδήγησε στη δίκη των έξι. Η Επαναστατική κυβέρνηση των Πλαστήρα - Γονατά θα προκηρύξει εκλογές στις 16 Δεκεμβρίου 1923 για την ανάδειξη της Δ΄ Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης η οποία και θα αποφασίσει για το πολίτευμα της Ελλάδας. Οι εκλογές αυτές ήταν οι τελευταίες που έγιναν με σφαιρίδιο. Εκλογικό σύστημα: Αθήνα, Πειραιάς και Νέες Χώρες[1] με ψηφοδέλτιο και στην υπόλοιπη Ελλάδα με σφαιρίδιο. Στην εκλογική περιφέρεια της παλιάς Ελλάδας καθορίστηκε η Επαρχία (στενή), ενώ στις Νέες Χώρες ο Νομός (ευρεία). Εκλογικές περιφέρεις :2 Στις βουλευτικές εκλογές του 1923 το Κόμμα Φιλελευθέρων νίκησε στις εκλογές. Η βασιλεία καταργήθηκε και ανακηρύχθηκε πρόεδρος ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης.
Η Συντακτική Συνέλευση συνέρχεται στις 2 Ιανουαρίου 1924 και στις 4 Ιανουαρίου ο Ελευθέριος Βενιζέλος σχηματίζει κυβέρνηση. Στις 6 Φεβρουαρίου ο Βενιζέλος παραιτείται και τη θέση του παίρνει ο Γεώργιος Καφαντάρης. Στις 24 Μαρτίου 1924 ανακηρύσσεται νέα κυβέρνηση υπό τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου.
Η περίοδος της αβασίλευτης δημοκρατίας χαρακτηρίστηκε από τις επεμβάσεις του στρατού στην πολιτική ζωή. Το 1925 ο Θεόδωρος Πάγκαλος κατέλαβε πραξικοπηματικά την εξουσία για να εκδιωχθεί με τη σειρά του από πραξικόπημα του Κονδύλη. Το 1928 ο Βενιζέλος εκλέχθηκε ξανά, το κόμμα του όμως έχασε στις εκλογές του 1932 εξαιτίας της οικονομικής κρίσης του 1929 οι συνέπειες της οποίας είχαν φτάσει τότε και στην Ελλάδα. Σε αυτήν την τετραετία κατάφερε πάντως να προχωρήσει σε αρκετές αλλαγές. Στην εξουσία ανέβηκε τότε το Λαϊκόν Κόμμα του Τσαλδάρη. Οι βενιζελικοί έκαναν δύο αποτυχημένα στρατιωτικά κινήματα το 1933 και το 1935. Τελικά το 1935 ο Κονδύλης μετά από πραξικόπημα προκήρυξε δημοψήφισμα για την κατάργηση της αβασίλευτης δημοκρατίας και την παλινόρθωση της βασιλείας. Το Δημοψήφισμα του 1935 με νοθεία επανέφερε τον Γεώργιο.
Το 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς, αρχηγός του κόμματος των Ελευθεροφρόνων, που είχε πάρει μόλις 4% στις εκλογές, με την ανοχή του παλατιού κατέλυσε το κοινοβουλευτικό καθεστώς και επέβαλε δικτατορία στις 4 Αυγούστου. Ο Μεταξάς κυβέρνησε απολυταρχικά. Αντιμετώπισε τους πολιτικούς του αντιπάλους, ειδικά τους κομμουνιστές, με εξορίες και φυλακίσεις. Ταυτόχρονα έλαβε και φιλοκοινωνικά μέτρα όπως μείωση τιμών σε αγαθά, ίδρυση ΙΚΑ κλπ.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: 1940-1944
upright=0.75|thumb|Αυτοκόλλητο που κυκλοφόρησε στις [[ΗΠΑ το 1940 για τον έρανο υπέρ του αγώνα της Ελλάδας εναντίον των κατακτητών]] Από τον Σεπτέμβριο του 1939 ξέσπασε στη Ευρώπη ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος με την Ελληνική πολιτική ηγεσία να παρακολουθεί με αγωνία, ως ουδέτερη δύναμη, τις εξελίξεις των επιχειρήσεων. Τελικά την 28η Οκτωβρίου 1940, η φασιστική Ιταλία, με ηγέτη τον Μουσολίνι, αφού είχε επιδείξει έντονα τις ηγεμονικές προθέσεις της κατά της Ελλάδας με σειρά προκλήσεων, κήρυξε επίσημα τον πόλεμο. Η Ελληνική κοινή γνώμη ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό, ύστερα από την αρνητική απάντηση του Ιωάννη Μεταξά στο Ιταλικό τελεσίγραφο, που ζητούσε ελεύθερη είσοδο των Ιταλικών δυνάμεων στην χώρα. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου που ακολούθησε, παρά την αριθμητική και τεχνολογική του υπεροχή, ο ιταλικός στρατός, που επιτέθηκε από την αλβανική μεθόριο, αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Τους επόμενους μήνες οι Ελληνικές δυνάμεις είχαν διεισδύσει σε βάθος 50 με 80 περίπου χιλιομέτρων καταλαμβάνοντας την περιοχή της Βορείου Ηπείρου.
Στις 6 Απριλίου 1941, η Γερμανία, ως σύμμαχος της Ιταλίας, κήρυξε τον πόλεμο κατά της Ελλάδας και εισέβαλε από το βουλγαρικά σύνορα. Ακολούθησε η μάχη των οχυρών, όμως οι Γερμανικές δυνάμεις προήλασαν αστραπιαία και στο τέλος του Μαΐου κατέλαβαν όλη την ηπειρωτική Ελλάδα. Μετά τη Μάχη της Κρήτης, ολοκληρώθηκε η κατάληψη της Ελλάδας που θα διατηρηθεί για σχεδόν τέσσερα έτη (1941-1944). Η περίοδος αυτή, από τις πιο δραματικές της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, γνωστή ως «Κατοχή», κατά την οποία μεγάλος αριθμός αμάχων πέθανε από ασιτία, αλλά και σταδιακά ενισχύθηκε το κίνημα Εθνικής Αντίστασης κατά των δυνάμεων κατοχής. Τελικά τον Οκτώβριο του 1944, καθώς η ήττα του Άξονα ήταν πλέον διαφαινόμενη, η υποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων, οδήγησε στην απελευθέρωση. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, τότε, σχημάτισε κυβέρνηση εθνικής ενότητας με μέλη από την εξόριστη Ελληνική κυβέρνηση αλλά και από τις τοπικές αντιστασιακές οργανώσεις.
Μεταπολεμική εποχή: 1945-1974
Με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ξεκινάει Εμφύλιος Πόλεμος που θα διαρκέσει τρία έτη μεταξύ (1946-1949) και θα οδηγήσει σε κοινωνική και πολιτική πόλωση τη χώρα. Ως κοινωνικό φαινόμενο αρχίζει να αναπτύσσεται ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1950 η αστυφιλία, δηλαδή η μαζική φυγή πληθυσμού από την ύπαιθρο προς τις πόλεις και ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα, την Αθήνα. Παράλληλα, στο χώρο της οικονομίας σημειώνονται ταχύτατα βήματα οικονομικής ανάπτυξης, σημαντικές μορφές της Ελλάδας την εποχή εκείνη υπήρξαν ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής και ο Γεώργιος Παπανδρέου.
Το 1967 το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας καταλύεται πραξικοπηματικά, και για επτά έτη την εξουσία καταλαμβάνει στρατιωτική χούντα, αρχικά υπό τον συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο. Το 1973 και 1974 διαδραματίζονται η εξέγερση του Πολυτεχνείου και η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, γεγονότα που σηματοδοτούν την κατάρρευση του καθεστώτος και την πλήρη αποκατάσταση των κοινωνικών ελευθεριών.