cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας
Από 1-1-2011 το Μενίδι αποτελεί Δημοτική Ενότητα του δήμου Αμφιλοχίας. Από 1-1-1999 μέχρι 31-12-2010 υπήρχε ως δήμος Μενιδίου και αποτελούνταν από τις πρώην κοινότητες Μενιδίου και Φλωριάδας. Ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 2.032 κάτοικοι (απογραφή 2021: 1.858 κάτοικοι). Ο οικισμός Μενιδίου έχει 852 μόνιμους κατοίκους, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες ο πληθυσμός του σχεδόν διπλασιάζεται. Βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του Αμβρακικού κόλπου.
Στο Μενίδι τοποθετείται από ορισμένους ερευνητές (Δ. Σαμσάρης, Άκτια Νικόπολη, 1994, σ. 121) η αρχαία πολίχνη της Ακαρνανίας Ιδομένη.
Διοικητική διαίρεση
Η Δημοτική Ενότητα Μενιδίου αποτελείται από 2 Τοπικές Κοινότητες:
Τουρκοκρατία
Τον Μάρτιο του 1829 κυριεύτηκε ο πύργος οχυρό των τουρκικών στρατευμάτων πάνω από τον Μενίδι στο όρος Μακρυνόρος, όπου αιχμαλωτίστηκαν 300 τούρκοι στρατιώτες. Η επιτυχία των Ελλήνων εξασφάλιζε το Μακρυνόρος και την αποτροπή ανεφοδιασμού των τουρκικών δυνάμεων. Η μάχη ήταν προέκταση της Μάχης της Κορωνησίας.
Κατοχή
Την 9η Φεβρουαρίου 1943 το Μενίδι καταστράφηκε από τις Ιταλικές κατοχικές αρχές λόγω μιας αντάρτικής ενέργειας του ΕΔΕΣ υπό τον Ανθ/γό Πετροπουλάκη Λεωνίδα σε Ιταλικό ταχυδρομικό καμιόνι. Αξίζει να αναφερθεί ότι στην ίδια περιοχή δόθηκε μία ακόμη μάχη στην περιοχή Άγ. Γεώργιος - Τσακνοχώρι με τη Γερμανική φρουρά Μενιδίου (3 Οκτωβρίου 1943) στην οποία εξολοθρεύτηκαν 35 Γερμανοί στρατιώτες και σκοτώθηκαν οι οπλαρχηγοί του ΕΔΕΣ, Τολιάς και Ρίγανης Ευ. και ο Υπολοχαγός Παπακωνσταντίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Μενιδι Αιτωλοακαρνανιας
Μαρία Ελισάβετ του Τσβάιμπρυκεν
Η Αικατερίνη, γερμ. Catherine von Pfalz-Zweibrücken (16 Απριλίου 1663 - 23 Ιανουαρίου 1748) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν-Κλέεμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αδόλφου-Ιωάννη Α΄ δούκα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρκεν-Κλέεμπουργκ και της (δεύτερης) συζύγου του Έλσας-Ελισάβετ Μπράχε, κόρης του κόμη Νιλς Μπράχε. Εξάδελφός της ήταν ο Κάρολος Ι΄ Γουσταύος της Σουηδίας.
Η Μαρία-Ελισάβετ γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σουηδία, όπου ο πατέρας της διέμενε στο κάστρο Στάγκεμποργκ ως δούκας του Στάγκεμποργκ, καθώς ήταν αδελφός τού βασιλιά Καρόλου Ι΄ Γουσταύου. Ο πατέρας της ζούσε στο κάστρο αυτό, εξόριστος από την Αυλή, έπειτα από μία ανεπιτυχή σταδιοδρομία. Έπειτα από τη μεγάλη μείωση του Καρόλου ΙΑ΄, γιου του προηγουμένου βασιλιά, η οικογένεια είχε πενιχρά οικονομικά. Οι γονείς της παραπονιόταν με πικρία για τη βασιλική οικογένεια και διοχέτευαν την ανήσυχη συμπεριφορά τους προς τα παιδιά. Αυτά συμπεριφερόταν χειρότερα, ακόμη και για καθημερινά πράγματα, πράγμα που επέσυρε αποδοκιμασία. Επειδή η οικονομική τους κατάσταση δεν επέτρεπε να συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή σύμφωνα με τη θέση τους και ο πατέρας τους ήταν αρκετά υπερήφανος για να ζητήσει οικονομική βοήθεια, οι γονείς τους κρατούσαν τα παιδιά στο κάστρο απομονωμένα από την Αυλή και την αριστοκρατία. Δεν τα άφηναν να δουν κανέναν και τα χρησιμοποιούσαν σε οικιακές μικροδουλιές. Η Αικατερίνη και η Μαρία-Ελισάβετ περιγράφονται, σε αντίθεση με τους γονείς του, ως ταπεινές και πρόθυμες μάλλον, παρά ακατάδεκτες και με στόμφο· επίσης ήταν "πολύ όμορφες και αξιαγάπητες".
All Along the Watchtower
To All Along the Watchtower είναι τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο John Wesley Harding, του 1967. Από εκεί και πέρα το κομμάτι έχει εμφανιστεί σε όλα τα compilation άλμπουμ του Ντίλαν. Ενώ από τη δεκαετία του 1970 το ερμηνεύει διαρκώς σε συναυλίες κι είναι ένα από τα τραγούδια που έχει παίξει περισσότερες φορές ζωντανά, επίσης σε τέσσερα live άλμπουμ του, το κομμάτι εμφανίζεται υπό διαφορετική εκτέλεση.
Το τραγούδι έχει διασκευαστεί από τον Διονύση Σαββόπουλο, διατηρώντας τη μουσική του Ντίλαν, με στίχους του Σαββόπουλου, με τίτλο "Ο παλιάτσος κι ο ληστής".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1967 Κατηγορία:Τραγούδια του Μπομπ Ντίλαν Κατηγορία:Singles του 1968 Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Singles της Reprise Records Κατηγορία:Τραγούδια των U2
Πόρτλαντ
Το Πόρτλαντ αναφέρεται συνήθως στο:
Πυρηνικά απόβλητα
μικρογραφία|Διεθνές σύμβολο ύστατης προειδοποίησης για ραδιενέργεια το κύριο επικίνδυνο χαρακτηριστικό των πυρηνικών αποβλήτων. Πυρηνικά απόβλητα ονομάζονται τα άχρηστα προϊόντα πυρηνικών αντιδράσεων που προκαλεί ο άνθρωπος.
Συνήθως τα πυρηνικά απόβλητα είναι προϊόντα της πυρηνικής σχάσης του ασταθούς ισότοπου του ουράνιου 235 (ουράνιο με μαζικό αριθμό 235) μιας πυρηνικής αντίδρασης που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Τα πυρηνικά απόβλητα ως οικολογικό πρόβλημα
Αυτά τα προϊόντα είναι εξαιρετικά επικίνδυνα για τους ζωντανούς οργανισμούς λόγω της ραδιενέργειας, δε μπορούν να καταστραφούν σχεδόν καθόλου εύκολα και δεν έχει βρεθεί μέχρι στιγμής ικανοποιητική λύση καθώς η φύση χρειάζεται έως και πολλές χιλιάδες χρόνια για να τα αφομοιώσει λόγω του μεγάλου χρόνου ημιζωής. Το πιο επικίνδυνο παράγωγο είναι το πλουτώνιο το οποίο εκτός της μεγάλης ραδιενέργειας που εκπέμπει είναι τοξικό. μικρογραφία|Ραδιενεργό πλουτώνιο.
Τα πυρηνικά απόβλητα παράγονται από πυρηνικά προγράμματα κρατών για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Η απόρριψή τους γίνεται συνήθως σε προσωρινά μέρη φύλαξης, ενώ μόνιμες λύσεις θεωρούνται η ταφή τους σε έρημους και υπόγειους χώρους, σε ακατοίκητες περιοχές. Ωστόσο, η ραδιενέργεια που παράγουν καταστρέφει πολλές μορφές ζωής, ενώ μπορεί να ρυπαίνει υπόγεια νερά τα οποία δεν είχαν εντοπιστεί, με καταστροφικές συνέπειες για το τοπικό οικοσύστημα και τον ντόπιο πληθυσμό.
Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2014
Ακολουθεί την Λιθουανική προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προηγείται της Ιταλικής Προεδρίας.
Αυτή είναι η 5η φορά που η Ελλάδα προεδρεύει του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά το 1983, 1988, 1994 και 2003.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ελλάδα 2014 Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση
Iron Fist
Το Iron Fist είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου τον Απρίλιο του 1982 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Bronze Records" στην Ευρώπη και της "Mercury Records" στην Αμερική. Το άλμπουμ επανεκδόθηκε σε μορφή CD το 1996 από τη "Castle Communications", με πέντε επιπλέον τραγούδια.
Ιστορία του δίσκου
Το "Iron Fist" είναι το τελευταίο στούντιο άλμπουμ το οποίο κυκλοφόρησαν οι Motörhead με τον κιθαρίστα Έντι Κλαρκ στη σύνθεση τους. Ο Κλαρκ ήταν απογοητευμένος με τις μέχρι τότε παραγωγές των δίσκων τους από τον Βικ Μέηλ και είχε προτείνει στα υπόλοιπα μέλη του σχήματος να κάνουν οι ίδιοι την παραγωγή.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε κατά κύριο λόγο το Φεβρουάριο του 1982 στα "Ramport Studios" και τα "Morgan Studios" του Λονδίνου, σ παραγωγή του Κλαρκ με τη βοήθεια του Ντικ. Ο τίτλος του δίσκου είναι εμπνευσμένος από την ονομασία την οποία έφερε το συγκρότημα για κάποιες εμφανίσεις στο παρελθόν, "Iron Fist and the Hordes from Hell".
Η κυκλοφορία έγινε τον Απρίλιο του 1982 με το δίσκο να ανεβαίνει στο βρετανικό Top-10 και να γίνεται ασημένιος λίγες εβδομάδες μετά την έκδοση του, συνοδευόμενο από το ομώνυμο σινγκλ το οποίο έφθασε στο # 29. Αυτός ήταν ο πρώτος από μία πεντάδα δίσκων των Motörhead ο οποίος μπήκαν στη λίστα του Billboard, αλλά δεν κατάφεραν να ανέβουν στις πρώτες εκατό θέσεις.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου ξεκίνησε στις 17 Μαρτίου 1982 από το Αμπερντίν της Σκωτίας, με το συγκρότημα να δίνει 24 συναυλίες επί βρετανικού εδάφους μέχρι τα μέσα Απριλίου, με τους Tank να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους. Στις 12 Μαΐου ξεκίνησαν τη βορειοαμερικανική περιοδεία τους από το Τορόντο του Καναδά για να ολοκληρωθεί στο Κόρπους Κρίστι του Τέξας μετά από 19 εμφανίσεις. Στα τέλη Ιουνίου πραγματοποίησαν την πρώτη τους περιοδεία στην Ιαπωνία Για να συνεχίσουν τον Αύγουστο του 1982 με το ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας, περνώντας από τη Γιουγκοσλαβία, τη Σουηδία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, την Αυστρία, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία.
Ο Κλαρκ αποχώρησε από το συγκρότημα μετά την ηχογράφηση του ΕΡ "Stand by Your Man" με τη Γουέντι Ο. Ουίλιαμς.
Τραγούδια
2. Heart of Stone (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:04
3. I'm the Doctor (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:43
4. Go to Hell (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:10
5. Loser (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:57
6. Sex & Outrage (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:10
7. America (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:38
9. Speedfreak (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:28
10. (Don't Let 'em) Grind Ya Down (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:08
11. (Don't Need) Religion (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:43
12. Bang to Rights (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:43
Βραβεία
Iron Fist (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Iron Fist" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 1982
Αθλητικά γεγονότα του 2007/Μάιος
05
Βέρνον Σο
Ο Βέρνον Σο (Vernon Lorden Shaw, 13 Μαΐου 1930 – 2 Δεκεμβρίου 2013 ) ήταν πρόεδρος της Δομινίκας από το 1998 ως το 2003. Υπηρέτησε ως ο 5ος πρόεδρος της χώρας από την ανεξαρτησία της, το 1978.
Βιογραφία
Φοίτησε στο Σχολείο Μέσης Εκπαίδευσης της Δομινίκας (Dominica Grammar School) και στο Τρίνιτι Κόλετζ της Οξφόρδης. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος καριέρας και έφτασε στο αξίωμα του συμβούλου των υπουργών της κυβέρνησης το 1977 και αποχώρησε το 1990. Εξελέγη πρόεδρος από την Εθνοσυνέλευση της Δομινίκας στις 2 Οκτωβρίου 1998 για πενταετή θητεία. Ήταν υποψήφιος του Ενωμένου Κόμματος των Εργατών (UWP). Στη μυστική ψηφοφορία, η κομματική ψήφος ήταν 18 ψήφοι υπέρ έναντι 13 κατά. Ανέλαβε καθήκοντα στις 6 Οκτωβρίου 1998 και υπηρέτησε ως τη λήξη της θητείας του, την 1η Οκτωβρίου 2003.
Τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Νίκολας Λίβερπουλ.
Παραπομπές
Σο
292
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 292 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 292 (CCXCII ) ήταν ένα δίσεκτο έτος που ξεκινούσε την Παρασκευή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Αννιβαλιανού και Ασκληπιοδότου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1045 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 292 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σεισμός της Αθήνας (420 π.Χ.)
Ο σεισμός της Αθήνας που έγινε το 420 π.Χ. και κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου αναφέρεται από τον Θουκυδίδη και τον Πλούταρχο. .
Στοιχεία για το σεισμό
Ο σεισμός σημειώθηκε την άνοιξη του 420 π.Χ. στην Αθήνα. Συνέπεσε μάλιστα με μια από τις σπουδαιότερες εκκλησίες του αθηναϊκού δήμου, κατά την οποία ο νεαρός Αλκιβιάδης αντιτάχθηκε στα σχέδια και τις ενέργειες του Νικία. Ο Νικίας με αφορμή της πρότινος συναφθείσης συμμαχίας των Σπαρτιατών με τους Βοιωτούς και την άρνηση των Βοιωτών να παραδώσουν των φρουρίων της Πανάκτου και της Αμφίπολης στους Αθηναίους, είχε σκοπό να διαπραγματευτεί συμμαχία αντιπερισπασμού με τους Αργείους και τους συμμάχους των. Στην Αθήνα είχανε δε καταφτάσει την άνοιξη του 420 π.Χ. πρέσβεις των Αργείων. Οι Αθηναίοι ήταν πρόθυμοι και έτοιμοι να δεχτούν τους όρους της συμμαχίας, όταν η γη ξαφνικά άρχισε να τρέμει και οι εκκλησία διακόπηκε.
Το μέγεθος του σεισμού δεν ήταν μεγάλο. Λόγος λοιπόν της διάλυσης της εκκλησίας δεν ήταν ο τρόμος ή ο πανικός, αλλά το φαινόμενο αυτό καθεαυτό του σεισμού που θεωρήθηκε ως θεϊκό σημάδι (διοσημία) και επέβαλε την διάλυση της συγκέντρωσης.
Επαρχίες της Μαδαγασκάρης
Η Μαδαγασκάρη διαιρείται σε 6 αυτόνομες περιφέρειες (faritany mizakatena):
Η Μαδαγασκάρη υποδιαιρείται σε 22 περιφέρειες και 111 διαμερίσματα.
Βενιαμίν Λέσβιος
Ο Βενιαμίν Λέσβιος (Μεγαλοχώρι Λέσβου, 1759 ή 1762 - Ναύπλιο, 1824) ήταν Έλληνας εκπρόσωπος του νεοελληνικου Διαφωτισμού, μοναχός και λόγιος, μυημένος στη Φιλική Εταιρεία και πολιτικός κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Βιογραφία
Ο Βενιαμίν ο Λέσβιος γεννήθηκε στο Μεγαλοχώρι, Πλωμαρίου Λέσβου το 1759 ή το 1762 και πέθανε το 1824 στο Ναύπλιο. Το κοσμικό του όνομα ήταν Βασίλειος και ήταν γιος του Ιωάννη και της Αμύρισσας Γεωργαντά ή Καρρέ.
Σε ηλικία 17 ετών μετέβη στο Άγιο όρος κοντά στο θείο του, αδελφό της μητέρας του, που ήταν ηγούμενος και χειροτονήθηκε μοναχός. Εκεί συνέχισε τις σπουδές του στη σχολή του Ιωάννη Οικονόμου και τον επόμενο χρόνο συνέχισε τις σπουδές του στην Πάτμο. Έμεινε εκεί μέχρι το 1786, όταν μετέβη στη Χίο για να συνεχίσει εκεί τις σπουδές του. Το 1789 επέστρεψε στο Άγιο όρος στις Κυδωνίες και δίδαξε στη Σχολή του Οικονόμου. Το 1790 ταξίδεψε για σπουδές στο εξωτερικό, στην Πίζα και στο Παρίσι. Στο Παρίσι γνωρίστηκε με τον Κοραή και άλλους Έλληνες λόγιους, ενώ αρθρογραφούσε στον Λόγιο Ερμή. Μετά το τέλος των σπουδών το, έζησε για ένα χρόνο στην Αγγλία.
Το 1799 επέστρεψε στις Κυδωνίες και δίδαξε πάλι στη Σχολή. Η διδασκαλία του περιλάμβανε μαθήματα φιλοσοφίας, φυσικομαθηματικών, αστρονομίας, καθώς και τη διεξαγωγή πειραμάτων. Χάρη στο διδακτικό έργο του η Σχολή των Κυδωνιών απέκτησε μεγάλη φήμη, αλλά λόγω του περιεχομένου του κατηγορήθηκε από την Εκκλησία ως άθεος. Συνέχισε πάντως να διδάσκει μέχρι το 1812. Την ίδια χρονιά αρνήθηκε την πρόταση να διευθύνει την Πατριαρχική σχολή της Κωνσταντινούπολης και αργότερα, το 1817, δέχτηκε την πρόσκληση να αναδιοργανώσει την Ακαδημία του Βουκουρεστίου. Κατά την παραμονή του στη Βλαχία, στο Ιάσιο μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Το 1820 δίδαξε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης. Με την έναρξη της Επανάστασης μετέβη στην Ελλάδα, προσπαθώντας να μαζέψει πολεμοφόδια για τον αγώνα.
Χρημάτισε μέλος στην Πελοποννησιακή Γερουσία και πήρε μέρος στην Α' Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου το 1821 και στην Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους το 1823. Το 1822 ήταν μέλος της Αρμοστείας του Αιγαίου.
Το συγγραφικό του έργο
Η ακμή της διδακτικής και επιστημονικής δραστηριότητάς του συμπίπτει με τις αρχές του 19ου (1803-1812) όπου διδάσκει στη Σχολή Κυδωνιών Μαθηματικά, Φυσική, Ηθική και Μεταφυσική. Για την Αριθμητική, Γεωμετρία και τα στοιχεία Μεταφυσικής βρίσκουμε σε εκδόσεις που έγιναν στη Βιέννη (1812-1820). Δεν έχουμε εκδόσεις της Φυσικής και της Τριγωνομετρίας, ενώ τα Στοιχεία Ηθικής εκδόθηκαν το 1994 σε κριτική έκδοση με εισαγωγή και σχόλια από την Ρωξάνη Δ. Αργυροπούλου, ΚΝΕ-EIE.
Είναι γνωστός επίσης και για την θεωρία του Πανταχηκίνητου, μιας αφηρημένης έννοιας που εισήγαγε ως προς την μελέτη των επιστημονικών παρατηρήσεων.
Βιβλιογραφία για τον Βενιαμίν Λέσβιο
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Νεοελληνικός διαφωτισμός Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1957-58
Το κύπελλο Ελλάδας 1958 κατέκτησε ο Ολυμπιακός, κερδίζοντας με σκορ 5-1 τη Δόξα Δράμας.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1957-1958
Ζοάο Ντε Ντέους Πινέιρο
Ο Ζοάο Ντε Ντέους Πινέιρο (στα πορτογαλικά: João de Deus Rogado Salvador Pinheiro), (γεν. 1945) είναι πρώην υπουργός Εξωτερικών και Παιδείας της Πορτογαλίας, Ευρωπαίος Επίτροπος και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Το όνομά του συνδέθηκε με το ζήτημα της ονομασίας της Βόρειας Μακεδονίας, με το λεγόμενο «πακέτο Πινέιρο».
Βιογραφικό
Ο Ζοάο Ντε Ντέους Πινέιρο γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου 1945 στη Λισαβόνα. Σπούδασε χημικός μηχανικός (chemical-industrial engineering) στο Instituto Superior Técnico και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Μπίρμινγχαμ το 1976.
Στις αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα ήταν βοηθός στο Πανεπιστήμιο Lourenço Marques στη Μοζαμβίκη και το 1979 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίνιο (University of Minho). Τη διετία 1982 -1983 ήταν Γεν. Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας της Πορτογαλίας και το 1984 -1985 Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Μίνιο.
Τη διετία 1985 -1987 ήταν Υπουργός Παιδείας και στη συνέχεια από το 1987 και για πέντε χρόνια Υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας. Ήταν ένας από τους διαμεσολαβητές της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στη Συμφωνία του Μπριούνι (Brioni Agreement), με την οποία έληξε ο Πόλεμος των Δέκα Ημερών ανάμεσα στα στρατεύματα της Σλοβενίας και του Γιουγκοσλαβικού Στρατού, το 1991. Το 1992 ως υπουργός Εξωτερικών της Πορτογαλίας και προεδρεύων του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, πρότεινε, αναφορικά με την πρώην Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, που είχε αποσχιστεί το 1991 από τη Γιουγκοσλαβία, ένα πρόγραμμα αναπτυξιακής βοήθειας σε συνδυασμό με την αναγνώριση της χώρας (και από την Ελλάδα) με την ονομασία Νέα Μακεδονία. Το πρόγραμμα αυτό και η πρόταση για την ονομασία της μετέπειτα ΠΓΔΜ, που είναι γνωστό ως «Πακέτο Πινέιρο», απορρίφθηκε από την ελληνική πλευρά.
Ο Ζοάο Ντε Ντέους Πινέιρο διετέλεσε Ευρωπαίος Επίτροπος για τον πολιτισμό και τις σχέσεις της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα κράτη μέλη (1993-94) και για τις Εξωτερικές Σχέσεις της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με χώρες της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού (1995 -99). Από το 2004 μέχρι το 2009 ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το 2009 εκλέχτηκε βουλευτής στην Πορτογαλία αλλά παραιτήθηκε για λόγους υγείας. Ήταν μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Πορτογαλίας και του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Έχει τρεις γιούς και μια κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι πολιτικοί
Αθλητικά γεγονότα του 2007/Ιούνιος
06
291
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 291 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 291 (CCXCΙ ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Τιβεριανού και Δίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1044 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 291 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1992–93
Η Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα 1992–93 ήταν η 3η περίοδος της Σεγκούντα Ντιβιζάο ντε Όνρα και η 59η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.
Προεπισκόπηση
Στη διοργάνωση συμμετείχαν 18 ομάδες με την ΚΦ Εστρέλα ντα Αμαδόρα να κερδίζει το πρωτάθλημα και μαζί με τις ΚΦ Ουνιάο Μαδέιρα και Βιτόρια Σετούμπαλ να προβιβάζονται στην Πριμέιρα Λίγκα. Οι ΣΝ Φεϊρένσε, Αμόρα ΦΚ και Σπορτ Μπενφίκα ε Καστέλο Μπράνκο υποβιβάστηκαν στη Σεγκούντα Ντιβιζάο.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1992-1993
Τζον Πένελ
Ο Τζον Πένελ (John Thomas Pennel, 25 Ιουλίου 1940 - 26 Σεπτεμβρίου 1993) ήταν Αμερικανός επικοντιστής και τέσσερις φορές κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ.
Γεννήθηκε στο Μέμφις (Τενεσσί) στις 25 Ιουλίου του 1940. Στις 24 Αυγούστου του 1963 κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ πηδώντας 5.20 μ. Στις 23 Ιουλίου του 1966, στο Λος Άντζελες, ανέβασε το ρεκόρ στα 5.34 μ. και στις 21 Ιουνίου του 1968, στο Σακραμέντο (Καλιφόρνια), έκανε παγκόσμιο ρεκόρ με 5.44 μ.
Πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1993, σε ηλικία 53 ετών, στη Σάντα Μόνικα (Καλιφόρνια).
Παραπομπές
Κατηγορία:Επικοντιστές‎ Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου
Ερχία
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του, σύμφωνα με τον Στέφανο τον Βυζάντιο, από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Έρχιο, ο οποίος είχε φιλοξενήσει τη θεά Δήμητρα.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Ερχίας, ήταν δήμος των Μεσογείων. Βρισκόταν στην περιοχή της Επακρίας, στα ανατολικά της αρχαίας Αθήνας, σε θέση νότια των σύγχρονων Σπάτων. Στη θέση του αρχαίου δήμου της Ερχίας, σήμερα βρίσκονται οι περιοχές, οι οποίες ανήκουν στα σύγχρονα Σπάτα Αττικής, τα οποία παλαιότερα υπάγονταν στον πρώην Δήμο Σπάτων-Λούτσας και σήμερα υπάγονται στον Δήμο Σπάτων - Αρτέμιδος.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, πίστευε ότι η αρχαία Έρχεια βρίσκονταν στην περιοχή Καλύβια Κουβαρά.
Βαθύ Πηγάδι – Σφίγγα των Σπάτων
Στη θέση Βαθύ Πηγάδι, η οποία ανασκάφθηκε κατά τη διάρκεια των εργασιών κατασκευής του Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθερίου Βενιζέλου» βρέθηκε η Σφίγγα των Σπάτων η οποία είναι από τις πιο γνωστές αρχαϊκές Σφίγγες. Κατασκευασμένη, περίπου το 570 π.Χ., σε πεντελικό μάρμαρο, χρησιμοποιήθηκε ως επίστεψη επιτύμβιας στήλης. Εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθήνας. Στην περιοχή αυτή των Σπάτων βρέθηκαν επίσης, εργαστήριο κεραμικής (καμίνι), ταφικοί περίβολοι και αγροικίες των ιστορικών χρόνων (9ος – 4ος αιώνας π.Χ.), καθώς και αγροικίες των παλαιοχριστιανικών και βυζαντινών χρόνων. Ευρήματα από τις ανασκαφές στο Βαθύ Πηγάδι, εκτίθενται στην Αρχαιολογική Συλλογή στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών "Ελευθέριος Βενιζέλος".
Επιτύμβια στήλη στα Σπάτα
Σε κτίσμα απέναντι από τον Μητροπολιτικό ναό των Σπάτων, είναι εντοιχισμένη επιτύμβια στήλη, η οποία χρονολογείται μεταξύ 430 π.Χ. - 520 π.Χ. και πιθανώς να ήταν αφιερωμένη σε γυναίκα θύμα του λοιμού, ο οποίος έπληξε την Αθήνα κατά τα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 6 ή 7 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 11 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Ερχίας
Ο δημότης της αρχαίας Ερχίας ονομαζόταν Ερχιεύς. Από την Έρχια ήταν ο Ξενοφών, ο Ισοκράτης κ.α. Το 1891 ο Clarence Hoffman Young συνέταξε ένα κατάλογο με τους ως τότε γνωστούς Ερχιείς, με πηγές από λογοτεχνικά αποσπάσματα και διάφορες επιγραφές. Στην περιοχή του δήμου είχε κτήματα και ο Αλκιβιάδης, ο οποίος διέθετε εκεί αγρούς (πιθανώς αμπελώνες ή καλλιέργειας σταριού) έκτασης περίπου 300 πλέθρων, (δηλαδή, περίπου 26,5 εκτάρια γης = 265 στρέμματα).
Η θέση του δήμου, νότια των σημερινώνΣπάτων, είναι γνωστή χάρη στην ανακάλυψη ενός ιερού νόμου (λατινικά: Lex Sacra, Lex Sacrata, Leges Sacratae) του δήμου. Πολλά από αυτά που είναι γνωστά για την Ερχία, προέρχονται από αυτόν το νόμο: Σε αυτόν περιλαμβάνονται 59 ετήσιες θυσίες προς 46 θεότητες (θεοί, νύμφες και ήρωες), με ένα συνολικό κόστος της τάξης μεγέθους των 547 δραχμών. Οι 21 από αυτές τις θυσίες έγιναν στον ίδιο τον δήμο και οι υπόλοιπες 38 σε άλλους γειτονικούς δήμους της αρχαίας Αθήνας.
Ο κεντρικός ρόλος της Ερχίας, εντός της Αττικής υποδεικνύεται από την ισχύ, τα πλούτη και τις δημόσιες θέσεις, τις οποίες κατείχαν πολλοί από τους κατοίκους του δήμου (του οποίου η ακμή, αν κρίνουμε από τις διαθέσιμες πληροφορίες, φαίνεται να ήταν μεταξύ περίπου του 450 π.Χ. και του 200 π.Χ. ). Επίσης ο αριθμός των βουλευτών της, ο μεγαλύτερος από όλους τους άλλους δήμους της Αιγηίδας φυλής, οδηγεί στην υπόθεση ότι η Ερχία ίσως να ήταν από τους σημαντικούς δήμους της αρχαίας Αττικής.
Διασώζεται αναφορά για μια κωμωδία με τίτλο «Οι Ερχιείς», γραμμένη το πρώτο μισό του δεύτερου αιώνα π.Χ., αλλά είναι άγνωστος ο συγγραφέας και το περιεχόμενο του έργου.
Λατρευτικές παραδόσεις
Στην περιοχή της Ερχίας υπήρχε ιερό της Εκάτης. Στα νότια των Σπάτων εντοπίστηκαν τα ερείπια ενός ναού του πέμπτου αιώνα π.Χ., ο οποίος θεωρείται ότι έπρεπε να βρίσκεται κοντά στην Αρχαία Αγορά της Ερχίας ή στο εσωτερικό της πόλης.
Προσωπικότητες από την Ερχία
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Ερχίας, όπως ο βουλευτής Βαθύλλος ο Ερχιεύς, ο στρατηγός Βλέπυρος ο Ερχιεύς γιος του Κλέωνος, ο Βραχύλλος ο Ερχιεύς γιος του Βραχύλλου, ο αγωνοθέτης στα Παναθήναια Δεινίας ο Ερχιεύς γιος του Δείνωνος, ο επιστάτης Δημήτριος ο Ερχιεύς, ο κληρούχος και βουλευτής Δημόξενος ο Ερχιεύς, ο Δημοφών ο Ερχιεύς, ο βουλευτής Δίογνις ο Ερχιεύς, ο Διόδωρος ο Ερχιεύς γιος του Ξενοφώντος, ο βουλευτής Διοκλής ο Ερχιεύς γιος του Αριστοφίλου, ο επιμελητής Διόφαντος ο Ερχιεύς γιος του Διοφάντου, ο Δόκιμος ο Ερχιεύς, ο επιμελητής Δρομέας ο Ερχιεύς γιος του Διοκλέους, ο επιστάτης Δωρόθεος ο Ερχιεύς κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Μεγαπένθης (γιος του Προίτου)
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Μεγαπένθης ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Προίτου. Με τον ξάδελφό του Περσέα αντάλλαξαν τα βασίλεια του Άργους και της Τίρυνθας. Έτσι, ο Μεγαπένθης ανέλαβε το βασίλειο του Άργους και ο Περσεύς το βασίλειο της Τίρυνθας. Ο γιος του ήταν ο Αργεύς πατέρας του Αναξαγόρα, σύμφωνα με άλλες πληροφορίες ο Αναξαγόρας ήταν απ΄ευθείας γιος του Μεγαπένθη. Η κόρη του ήταν η Ιφιάνειρα, σύζυγος της ο μετέπειτα κληρονόμος στο ένα τρίτο του βασιλείου του μάντης Μελάμποδας.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία του αρχαίου Άργους
Αλεξάνδρα Λαδικού
Η Αλεξάνδρα-Ελευθερία Λαδικού (Καβάλα, 26 Ιανουαρίου 1933) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Το 1953 συμμετείχε στα καλλιστεία και κέρδισε τον τίτλο Β΄ Μις Ελλάς, ενώ βγήκε Αναπληρωματική Μις Κόσμος την ίδια χρονιά στην αντίστοιχη διεθνή διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο.
Αποφοίτησε από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν, με το οποίο και εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο στην "Αυλή των θαυμάτων" του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Από το 1996 μέχρι και το 2010, δίδασκε και είχε αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση στη Δραματική Σχολή του Διομήδη Φωτιάδη. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ενώ έχει ανεβάσει θεατρικές παραστάσεις και με δικό της θίασο.
Διακρίσεις
Σε εκδήλωση της 29ης Μαρτίου του 1999 από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου (Θεατρικό Μουσείο) απονεμήθηκε στην ίδια και στην Κάκια Αναλυτή το Έπαθλο "Κυβέλη" για τη διαρκή προσφορά τους.
Πολιτική
Η Αλεξάνδρα Λαδικού ήταν υποψήφια Ευρωβουλευτής στις εκλογές της 25 Μαΐου του 2014 με το κόμμα του Δημ. Καζάκη, ΕΠΑΜ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Power and the Glory
Power and the Glory είναι ο τίτλος του πέμπτου στούντιο δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1983, μέσω της γαλλικής δισκογραφικής εταιρείας "Carrere".
Το "Power and the Glory" ήταν το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος το οποίο κατάφερε να μπει στο Billboard 200 των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ ήταν το πέμπτο συνεχόμενο άλμπουμ των Saxon, συμπεριλαμβανομένου του ζωντανά ηχογραφημένου "The Eagle Has Landed", το οποίο ανέβηκε στο βρετανικό Top-20.
Αυτός ήταν και ο πρώτος στούντιο δίσκος, τον οποίο ηχογράφησε το συγκρότημα με τον Νάιτζελ Γκλόκλερ στα τύμπανα, ενώ οι στίχοι του δίσκου σηματοδότησαν την έναρξη της στιχουργικής ενασχόλησης του συγκροτήματος με την επική θεματολογία.
Το "Power and the Glory" επανεκδόθηκε τον Απρίλιο του 2009, με ανέκδοτες ηχογραφήσεις.
Θέσεις τσαρτ
Power and the Glory (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 21 Μαρτίου 1983
Power and the Glory (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Μάιος 1983
Nightmare (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Αύγουστος 1983
Τα μέλη των Saxon
Το Power and the Glory ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Saxon
Τζαν Γκαλεάτσο Σφόρτσα
Ο Τζαν-Γκαλεάτσο Σφόρτσα (Gian Galeazzo Sforza, 20 Ιουνίου 1469 - 21 Οκτωβρίου 1494) ήταν έκτος δούκας του Μιλάνου, μέλος του ιστορικού Οίκου των Σφόρτσα.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γκαλεάτσο-Μαρία δούκα του Μιλάνου και της Μπόνας, κόρης του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας.
Διαδέχθηκε μόλις 7 ετών τον δολοφονημένο πατέρα του Γκαλεάτσο-Μαρία. Ο θείος του, Λουδοβίκος Σφόρτσα ο Μαύρος, ανέλαβε αντιβασιλιάς, αλλά σύντομα θέλησε να παραμερίσει τον νεαρό δούκα και να αναλάβει όλες τις εξουσίες για λογαριασμό του.
Ο πρόωρος θάνατός του σχολιάστηκε από τον μεγάλο Ιταλό ιστορικό Φραντσέσκο Γκουιτσιαρντίνι (Francesco Guicciardini), ο οποίος αναφέρει ότι αν και τότε ακούστηκε πως πέθανε από υπερβολική συνουσία, σε όλη την Ιταλία υπήρχε η φημολογία ότι δηλητηριάστηκε από τον αδίστακτο θείο του Λουδοβίκο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1489 την εξαδέλφη του Ισαβέλλα των Τραστάμαρα, κόρη του Αλφόνσου Β΄ της Νάπολης και είχε τέκνα:
294
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 294 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 294 (CCXCIV ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε τη Δευτέρα. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίου και Βαλερίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1047 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 294 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Fiat Coupé
Το Fiat Coupé ήταν ένα 3-πορτο και αυστηρά 4-θέσιο σπορ αυτοκίνητο, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, από τον Δεκέμβριο του 1993 έως τον Αύγουστο του 2000. Συνολικά κατασκευάστηκαν 72.762 αντίτυπα σειράς Fiat Coupé.
Αισθητική
Η εξωτερική εμφάνιση του Fiat Coupé διαμορφώθηκε το 1991 από τον Αμερικανό Chris Bangle, ο οποίος ήταν τότε επικεφαλής στο Centro Stile Fiat, έως τον Σεπτέμβριο του 1992, και μετέπειτα τέθηκε επικεφαλής στο σχεδιαστικό τμήμα της BMW, όπου και παρέμεινε έως το 2009. thumb|left|Οι μυώδεις γραμμές και τα εμφανή φουσκώματα του Fiat Coupé.
Το σαλόνι του Coupé σχεδιάστηκε από τον οίκο Πινινφαρίνα και παρέπεμπε επίσης σε αυτοκίνητα μεγαλύτερου κυβισμού και από εταιρείες με πολλαπλάσια υψηλότερες εμπορικές τιμές για τα μοντέλα τους. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η μεταλλική λωρίδα κατά μήκος του ταμπλό, που ήταν βαμμένη στο χρώμα του αμαξώματος και συνέδεε νοητά τις αντίστοιχες λωρίδες στις πόρτες, δημιουργώντας την αίσθηση ότι «καμπύλωνε» γύρω από τους μπροστινούς επιβάτες.
Εισαγωγή
Αρχικά μπορούσε να παραγγελθεί μόνο σε κόκκινο ή κίτρινο χρωματισμό αμαξώματος, αλλά σύντομα προστέθηκαν στην παλέτα των εξωτερικών χρωματισμών και τα μεταλλικό μπλε, μεταλλικό πράσινο, μαύρο και λευκό. Στα περισσότερα κράτη, πάντως, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, την μεγαλύτερη απήχηση στο ευρύ κοινό την γνώρισε ως κίτρινο, με συνηθέστερο δεύτερο σε απήχηση το κόκκινο.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Όλοι οι κινητήρες του Fiat Coupé ήταν βενζίνης.
Ετήσια παραγωγή
thumb|right|Το σαλόνι ενός Fiat Coupé.
Η παραγωγή του Coupé έληξε τον Αύγουστο του 2000, χωρίς να έχει υπάρξει ποτέ έως τώρα διάδοχος, λόγω μιας στρατηγικής απόφασης της ανώτατης διοίκησης του ομίλου, που ελήφθη το 1999, ότι η Fiat έπρεπε να επικεντρωθεί κυρίως στα αυτοκίνητα πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Fiat Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Πύργος του Γαλατά
Ο Πύργος του Γαλατά (τουρκικά: Galata Kulesi) είναι μεσαιωνικός, κυκλικός, πέτρινος πύργος που βρίσκεται στην περιοχή Γαλατά της Κωνσταντινούπολης, στη βόρεια πλευρά του Κεράτιου κόλπου. Το ύψος του φτάνει τα 67 μέτρα, μέχρι το διακοσμητικό οβελό της κωνικής κορυφής του, ενώ η βάση του βρίσκεται 35 μέτρα από το επίπεδο του Κεράτιου κόλπου. Η εξωτερική διάμετρος του είναι 16,45 μέτρα στο επίπεδο της βάσης και η εσωτερική 8,95 μέτρα.
Ο πύργος χτίστηκε από τη γενουατική παροικία της Κωνσταντινούπολης το 1348/9, γνωστός τότε ως «Πύργος του Χριστού» (λατινικά: Christea Turris) και χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως προπύργιο. Οι Γενουάτες είχαν αποκτήσει το δικαίωμα ανέγερσης οχυρωματικών τειχών με αυτοκρατορικό χρυσόβουλο του 1302. Μέρος των τειχών που υψώνονταν γύρω από τον πύργο είναι και σήμερα ορατά. Μετά την οθωμανική κατάκτηση και κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε επίσης ως φυλακή. Αργότερα και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας 1960 αξιοποιήθηκε ως πυροσβεστικός σταθμός παρατήρησης, ενώ σήμερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής. Ένας παλαιότερος πύργος στην περιοχή του Γαλατά είχε ανεγερθεί κατά τον 6ο αιώνα.
Ντάβιντε Μάσα
Ο Ντάβιντε Μάσα (Davide Massa, γενν. στις 15 Ιουλίου 1981) είναι Ιταλός διαιτητής ποδοσφαίρου, που διαιτητεύει στη Σέριε Α. Είναι διαιτητής της FIFA από το 2014 και κατατάσσεται ως ελίτ διαιτητής της UEFA.
Πύργος του Γαλατά
Ο περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή αφηγείται πως από τον πύργο του Γαλατά κατάφερε να πετάξει το 17ο αιώνα ο Χεζαρφέν Αχμέτ Τσελεμπή, με αυτοσχέδιο μηχανισμό φτερών κατορθώνοντας να διασχίσει το Βόσπορο και να προσγειωθεί με επιτυχία στο Ουσκουντάρ.
Ντάβιντε Μάσα
Σταδιοδρομία ως διαιτητής
Το 2011, ο Μάσα προβιβάστηκε στη Σέριε Α. Ο πρώτος του αγώνας ως διαιτητής διεξήχθη στις 23 Ιανουαρίου 2011, μεταξύ των Φιορεντίνα και Λέτσε. Το 2014, τοποθετήθηκε στον κατάλογο διεθνών διαιτητών της FIFA. Διαιτήτευσε τον πρώτο διεθνή αγώνα του στις 8 Ιουνίου 2015, μεταξύ της Τουρκίας και της Βουλγαρίας. Το 2017, επιλέχθηκε για να διαιτητεύσει το Σούπερ Καπ Ιταλίας 2017 μεταξύ της Γιουβέντους και της Λάτσιο.
Ο Μάσα επιλέχθηκε ως διαιτητής για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2017 στη Γεωργία και το Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2019 στην Πολωνία.
Πύργος του Γαλατά
Πανόραμα Κωνσταντινούπολης
Από τον Πύργο ο επισκέπτης έχει πανοραμική εικόνα του Βοσπόρου, του Κεράτιου κόλπου της της ιστορικής χερσονήσου της Κωνσταντινούπολης. Η παρακάτω εικόνα η οποία αποτελείται από δέκα φωτογραφίες και έχει ληφθεί από την φωτογραφική εταιρία Sébah & Joaillier από τον Πύργο, πιθανότατα κατά την δεκαετία του 1880.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Πύργοι Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Βυζαντινοί πύργοι
Ντάβιντε Μάσα
Σταδιοδρομία ως διαιτητής
Επίσης, έχει διαιτητεύσει αγώνες στα πρωταθλήματα Αιγύπτου, Σαουδικής Αραβίας, Κατάρ και Ελλάδας.
Στις 23 Απριλίου 2023 διαιτήτευσαν το ντέρμπι της Ελληνικής Super League 1 για τα play off, Ολυμπιακός ΣΦΠ- ΑΕΚ 1-3. Μετά την λήξη του αγώνα ο διαιτητής Νταβίντε Μάσα έγραψε στο φύλλο αγώνα πως κατά την έξοδο του από τον αγωνιστικό χώρο, αισθάνθηκε χτύπημα στα γεννητικά του όργανα από ανθρώπους που δεν αναγνώρισε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Κράτης ο Ταρσεύς
Ο Κράτης ο Ταρσεύς ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, σχολάρχης της Ακαδημίας του Πλάτωνα κατά τα έτη 131 π.Χ. μέχρι 127 π.Χ. Ο Κράτης γεννήθηκε στην Ταρσό της Μικράς Ασίας. Ήταν διάδοχος του Καρνεάδη στην Ακαδήμεια ενώ τον διαδέχθηκε ο Κλειτόμαχος ο οποίος από το 129 π.Χ. πιθανότατα εκ των πραγμάτων και με τη χρήση βίας ήταν ο ουσιαστικός σχολάρχης της ακαδημίας. Όταν πέθανε ο Κράτης ο Κλειτόμαχος ανέλαβε και επίσημα τη θέση του Σχολάρχη. Ο Κράτης ανήκει στην εποχή της Νέας ακαδημίας κύριο χαρακτηριστικό της οποίας ήταν ο έντονος σκεπτικισμός ως προς την αποδειξιμότητα των φιλοσοφικών προτάσεων. Μνημονεύεται από τον Διογένη τον Λαέρτιο, ωστόσο δεν θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός.
Πηγές
Κατηγορία:Ακαδημεικοί φιλόσοφοι
Ζίλλα (υποδιαίρεση χώρας)
Ένα Ζίλα ή Ζίλλα ή Ζίλλαχ ή Τζέλα (Ουρντού: ضِلع, Χίντι: ज़िला, জেলা) είναι υποδιαίρεση χώρας στο Μπαγκλαντές, την Ινδία και το Πακιστάν. Αυτό μεταφράζεται ως επαρχία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Μονή Παντάνασσας
Η Μονή Παντανάσσης είναι μοναστήρι στον Μυστρά της Ελλάδας. Ιδρύθηκε από τον Ιωάννη Φραγκόπουλο, υψηλόβαθμο αξιωματούχο του Δεσποτάτου του Μυστρά, ενώ αφιερώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1428.
Είναι η τελευταία χρονολογικά εκκλησία που χτίστηκε στον Μυστρά κάτω από τα τείχη της Επάνω Πόλης. Κατέχει περίοπτη θέση, στο κεντρικό σημείο τη ανατολικής πλαγιάς του λόγου και της καστροπολιτείας γενικότερα, και διατηρείται καλύτερα απ' όλα τα άλλα μνημεία του Μυστρά. Είναι το μοναδικό μοναστήρι στον αρχαιολογικό αυτόν χώρο το οποίο εξακολουθεί να κατοικείται μόνιμα. Σήμερα, κατοικείται από μοναχές οι οποίες παρέχουν κατάλυμα στους προσκυνητές.
Ανήκει στο συνηθισμένο για τον Μυστρά τύπο που συνδυάζει την τρίκλιτη βασιλική στο ισόγειο και το σταυροειδή εγγεγραμμένο πεντάτρουλο στον όροφο. Σημαντικές για το κτηριακό συγκρότημα ήταν οι ανοιχτές στοές του (σήμερα σώζεται μόνο μία).
Η όμορφα και περίτεχνα σκαλισμένη πέτρινη πρόσοψη της μονής αποτελεί σημαντικό αξιοθέατο. Η εξωτερική ανάγλυφη κεραμοπλαστική διακόσμηση της Παντάνασσας αποτελεί εξαίρετο δείγμα συνδυασμού βυζαντινών και δυτικών στοιχείων. Πιο έντονες είναι οι φραγκικές επιδράσεις στο εντυπωσιακό τετραώροφο καμπαναριό της. Συνολικά ο ναός είναι το κτίσμα του Μυστρά με τις ισχυρότερες δυτικές επιρροές.
Τα γλυπτά του ναού, που ποικίλλουν ως προς την τεχνοτροπία, παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα κιονόκρανα, τα επιθήματα και η πύλη που οδηγεί από το νάρθηκα στο ναό. Οι τοιχογραφίες των θόλων και των υπερώων της Παντάνασσας (1430) έχουν υψηλή ποιότητα και ξεχωρίζουν για τη δύναμη του χρώματος και την κίνηση που τις διακρίνει. Οι τοιχογραφίες του ισογείου είναι μεταγενέστερες (17ος-18ος αι.) και διαφοροποιούνται ως προς το ύφος και την καλλιτεχνική αξία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Λακωνία Παντάνασσα Κατηγορία:Μυστράς Κατηγορία:Βυζαντινοί ναοί
Πάπας Πίος ΙΒ΄
Ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ (Eugenio Maria Giuseppe Giovanni Pacelli, 2 Μαρτίου 1876 – 9 Οκτωβρίου 1958) ήταν ο 260ός Πάπας, κεφαλή της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και επικεφαλής του κράτους του Βατικανού, από τις 2 Μαρτίου 1939 έως το θάνατό του το 1958.
Πριν από την εκλογή του στο Παπικό αξίωμα, υπηρέτησε ως γραμματέας του Τμήματος Ιδιαίτερων Εκκλησιαστικών Υποθέσεων του Βατικανού, «Νούντσιος» και «Υπουργός Εξωτερικών» του Κράτους, θέσεις από τις οποίες εργάστηκε για τη σύναψη συνθηκών με ευρωπαϊκά και λατινοαμερικανικά κράτη, ιδίως δε για τη σύναψη του λεγόμενου «Reichskonkordat» με τη Ναζιστική Γερμανία. Η Παποσύνη του κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εξακολουθεί να είναι θέμα ιστορικής αντιπαράθεσης.
Μετά τον Πόλεμο, ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ συνέβαλε στην επανοικοδόμηση της Ευρώπης, και τάχθηκε υπέρ της ειρήνης και της συμφιλίωσης, συμπεριλαμβανομένης μιας επιεικούς πολιτικής έναντι των νικημένων εθνών, αλλά και της ένωσης της Ευρώπης. Η Εκκλησία επί των ημερών του ήκμασε στη Δύση, αλλά ο Καθολικός κλήρος υπέστη σφοδρούς διωγμούς και μαζικές εκτοπίσεις στο ανατολικό μπλοκ. Λόγω των διαμαρτυριών του για αυτές, αλλά και της εμπλοκής του στις ιταλικές εκλογές του 1948, θεωρείται συνεπής, αλλά και πραγματιστής, αντίπαλος του Κομμουνισμού. Υπέγραψε τριάντα κονκορδάτα και διπλωματικές συνθήκες.
Ο Πάπας Πίος ΙΒ΄ επικαλέστηκε ρητά το ex cathedra αλάθητο του Πάπα σχετικά με το καθολικό δόγμα της Ανάληψης της Παναγίας στο αποστολικό μήνυμά του Munificentissimus Deus. Η Παποσύνη του αριθμεί περί τα χίλια διαγγέλματα και ραδιοφωνικές εκπομπές. Εξέδωσε 41 εγκυκλίους, μεταξύ αυτών τις «Mystici Corporis» (η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού), «Mediator Dei» (για τη λειτουργική μεταρρύθμιση), «Humani Generis» (η θέση της Εκκλησίας σχετικά με τη θεολογία και την εξέλιξη). Κατήργησε την ιταλική πλειοψηφία του Κολεγίου των Καρδιναλίων με τη Μεγάλη Σύνοδο του 1946. Σήμερα είναι σε εξέλιξη η διαδικασία αγιοποίησής του.
Πρώιμος βίος του
120px|thumb|left|Ο Eugenio σε ηλικία έξι ετών (1882) Ο Pacelli γεννήθηκε στη Ρώμη στις 2 Μαρτίου 1876. Ήταν γόνος μιας ευσεβούς, εύπορης αριστοκρατικής οικογένειας, με μακρά παράδοση σχέσεων με την Αγία Έδρα (ανήκε στη λεγόμενη «Μαύρη Αριστοκρατία»). Ο παππούς του, Marcantonio Pacelli, ήταν υπογραμματέας του Παπικού Υπουργείου Οικονομικών, κατόπιν «Υπουργός Εσωτερικών» επί Πάπα Πίου ΙΑ΄ από το 1851 ως το 1870, ενώ το 1861 ίδρυσε την εφημερίδα του Βατικανού, L'Osservatore Romano. Ο ξάδερφός του, Ernesto Pacelli, ήταν σημαντικός οικονομικός σύμβουλος του Πάπα Λέοντα ΙΓ΄. Ο πατέρας του, Filippo Pacelli, μέλος Φραγκισκανού λαϊκού τάγματος, διετέλεσε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Βατικανού (Sacra Rota Romana). Ο αδερφός του, Francesco Pacelli, ήταν νομικός σύμβουλος του Πάπα Πίου ΙΑ΄, θέση από την οποία διαπραγματεύτηκε τη Συνθήκη του Λατερανού το 1929, η οποία έδωσε τέλος στη διαμάχη περί των εδαφών των Παπικών Κρατών, ιδρύοντας το Κράτος του Βατικανού. 160px|thumb|right|Ο Eugenio Pacelli το 1896 Μεγάλωσε στο κέντρο της Ρώμης μαζί με τον αδερφό του Francisco και τις δύο αδερφές του, Giuseppina και Elisabetta. Σε ηλικία δώδεκα ετών, ο Eugenio ανακοίνωσε τις προθέσεις του να γίνει νομικός και να μπει στον κλήρο. Αφού ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε κρατικό σχολείο, ο Pacelli συνέχισε με κλασική δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Ινστιτούτο Visconti, το οποίο διακατεχόταν από αντικαθολική ατμόσφαιρα, διαδεδομένη εκείνη την εποχή. Το 1894, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, εισήχθη στο Κολέγιο Capranica, για να ξεκινήσει ιερατικές σπουδές, και παράλληλα γράφτηκε στο Ποντιφικό Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο και στο Απολλινάριο Ινστιτούτο του Λατερανού Πανεπιστημίου. Τη χρονιά 1895–1896, σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης. Το 1899 πήρε πτυχίο θεολογίας και in utroque iure (Αστικό και Κανονικό Δίκαιο). Ενώ σπούδαζε στο Κολέγιο, είχε ειδική άδεια για να μένει στο σπίτι του, για λόγους υγείας.
Ιερέας και Μονσινιόρος
Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος την Κυριακή του Πάσχα, 2 Απριλίου 1899 από τον επίσκοπο Francesco di Paola Cassetta, αναπληρωτή κυβερνήτη της Ρώμης και οικογενειακό φίλο. Κατόπιν τοποθετήθηκε εφημέριος στο ναό της Santa Maria in Vallicella της Ρώμης (Chiesa Nuova), όπου είχε υπηρετήσει και σαν παπαδοπαίδι. Το 1901 εισήχθη στο Τμήμα Ιδιαίτερων Εκκλησιαστικών Υποθέσεων, μια υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών του Βατικανού, στην οποία πήρε το βαθμό του minutante με σύσταση του Καρδιναλίου Vannutelli, επίσης οικογενειακού φίλου. 160px|thumb|upright|Ο Pacelli την ημέρα της χειροτονίας του ([[2 Απριλίου 1899]] Το 1904, ο Pacelli έλαβε τον τίτλο του «παπικού Αυλάρχη» και το 1905 του «Μονσινιόρου» . Από το 1904 ως το 1916 βοήθησε τον Καρδινάλιο Pietro Gasparri στην κωδικοποίηση του Κανονικού Δικαίου της Καθολικής Εκκλησίας . Επελέγη από τον Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ να μεταφέρει τα συλλυπητήρια της Αγίας Έδρας στον Εδουάρδο Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου μετά το θάνατο της Βασίλισσας Βικτωρίας . Το 1908 ήταν αντιπρόσωπος του Βατικανού στο Διεθνές Ευχαριστιακό Συνέδριο στο Λονδίνο, όπου συνάντησε τον Ουίνστον Τσώρτσιλ . Το 1911 εκπροσώπησε την Αγία Έδρα στη στέψη του βασιλιά Γεωργίου Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου.
Τα έτη 1908 και 1911, ο Pacelli απέρριψε προσφορές να διδάξει κανονικό δίκαιο σε ένα Πανεπιστήμιο της Ρώμης και στο Καθολικό Πανεπιστήμιο Αμερικής, αντίστοιχα. Το 1911 έγινε υπογραμματέας, το 1912 αναπληρωτής γραμματέας (θέση που του έδωσε ο Πάπας Πίος Ι΄ και διατήρησε και επί Πάπα Βενέδικτου ΙΕ΄) και το 1914 γραμματέας του Τμήματος Ιδιαίτερων Εκκλησιαστικών Υποθέσεων, διαδεχόμενος τον Gasparri, ο οποίος προήχθη σε «Υπουργό Εξωτερικών». Ως γραμματέας, ο Pacelli επικύρωσε κονκορδάτο με τη Σερβία, τέσσερις μόλις μέρες πριν τη δολοφονία του Αρχιδούκα της Αυστρίας Φραγκίσκου Φερδινάνδου στο Σαράγεβο. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Pacelli ήταν υπεύθυνος του αρχείου αιχμαλώτων πολέμου του Βατικανού. Το 1915 ταξίδεψε στη Βιέννη για να βοηθήσει τον Μονσινιόρο Scapinelli, νούντσιο στη Βιέννη, στις διαπραγματεύσεις του με τον Φραγκίσκο Ιωσήφ αναφορικά με την Ιταλία.
Αρχιεπίσκοπος και Νούντσιος
thumb|left|200px|Ο Καρδινάλιος γραμματέας Rafael Merry del Val και οι Μονσινιόροι Eugenio Pacelli και Nicola Canali κατά την υπογραφή του Κονκορδάτου με τη Σερβία, το [[1914, κάτω από το πορτρέτο του Πάπα Πίου Ι΄]] Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΕ΄ όρισε τον Pacelli ως παπικό νούντσιο στη Βαυαρία στις 23 Απριλίου 1917. Τον χειροτόνησε τιτουλάριο επίσκοπο Σάρδεων και τον αναβίβασε κατευθείαν σε αρχιεπίσκοπο στην Καπέλα Σιξτίνα στις 13 Μαΐου του ίδιου έτους, την ίδια ακριβώς μέρα που, όπως πιστεύεται, η Παναγία της Φατίμα εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε τρεις μικρούς βοσκούς στη Φατίμα της Πορτογαλίας. Μετά τη χειροτονία του, ο Eugenio Pacelli αναχώρησε για τη Βαυαρία.
Καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχε Νούντσιος στην Πρωσία ή Γερμανία, ο Pacelli ήταν, στην πράξη, ο Νούντσιος για ολόκληρη τη Γερμανική Αυτοκρατορία. Όταν έφτασε στο Μόναχο, μετέφερε στις γερμανικές αρχές την παπική πρωτοβουλία για τερματισμό του πολέμου. Συναντήθηκε με τον Βασιλιά της Βαυαρίας Λουδοβίκο Γ΄ στις 29 Μαΐου και αργότερα με τον Αυτοκράτορα της Γερμανίας Γουλιέλμο Β΄, καθώς και με τον Καγκελλάριο Μπέτμαν-Χόλβεγκ, ο οποίος απάντησε θετικά στην παπική πρωτοβουλία. Ο Pacelli είδε «για πρώτη φορά μια πραγματική προοπτική για ειρήνευση». Παρά ταύτα, ο Καγκελλάριος υποχρεώθηκε σε παραίτηση και το Γερμανικό Γενικό Επιτελείο, ελπίζοντας σε στρατιωτική νίκη, καθυστέρησε τη γερμανική απάντηση ως τις 20 Σεπτεμβρίου. Ο Pacelli ήταν «εξαιρετικά απογοητευμένος και μελαγχολικός», καθώς η γερμανική διακοίνωση δεν συμπεριελάμβανε τις παραχωρήσεις που είχαν αρχικά υποσχεθεί. Για την υπόλοιπη διάρκεια του πολέμου, επικεντρώθηκε στις ανθρωπιστικές προσπάθειες του Πάπα.
Μετά τον πόλεμο, κατά τη διάρκεια της βραχύβιας Σοβιετικής Δημοκρατίας της Βαυαρίας το 1919, ο Pacelli ήταν ένας από τους λίγους διπλωμάτες που παρέμειναν στο Μόναχο. Σύμφωνα με τη μοναχή Pascalina Lehnert, οικονόμο της Νουντσιατούρας εκείνη την εποχή, ο Pacelli αντιμετώπισε με ηρεμία μια μικρή ομάδα Κομμουνιστών επαναστατών, οι οποίοι εισήλθαν με τη βία στο κτίριο, προκειμένου να κατάσχουν το αυτοκίνητό του. Ο Pacelli τους ζήτησε να εγκαταλείψουν το διπλωματικό κτίριο, το οποίο θεωρείται ξένο έδαφος, και εκείνοι απάντησαν «μόνο με το αυτοκίνητό σου». Ο Pacelli, που προηγουμένως είχε ζητήσει να αποσυνδεθεί η μίζα, επέτρεψε να ρυμουλκηθεί το όχημα, αφού βεβαιώθηκε ότι η Βαυαρική Κυβέρνηση είχε υποσχεθεί να του το επιστρέψει. Υπάρχουν διάφορες, πιο γλαφυρές, εκδοχές αυτού του περιστατικού, και άλλων συναφών που ακολούθησαν, αλλά σύμφωνα με μαρτυρίες της διαδικασίας αγιοποίησής του, θεωρούνται «ως επί το πλείστον φανταστικές». Από κάποιους παραβλέπονται οι εγκάρδιες σχέσεις του με σοσιαλιστές πολιτικούς, όπως ο Friedrich Ebert και ο Philipp Scheidemann, καθώς και τις μακρές μυστικές διαπραγματεύσεις του με τη Σοβιετική Ένωση (βλέπε παρακάτω). Κατά τη γνώμη του Βαυαρού αντιπροσώπου του Βατικανού, «ο Pacelli είναι απλά πολύ έξυπνος για να τον ερεθίσει κάτι τέτοιο. thumb|right|320px|Ο Eugenio Pacelli στην έδρα της κυβέρνησης της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, με την πρόταση ειρήνης του Πάπα Βενέδικτου ΙΕ΄ προς τον Γουλιέλμο Β΄