cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012 – 400 μέτρα με εμπόδια γυναικών
140px|right 140px|right Τα 400 μέτρα με εμπόδια Γυναικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ανοιχτού Στίβου 2012 πραγματοποιήθηκαν στο Ολυμπιακό Στάδιο του Ελσίνκι στις 27, 28 και 29 Ιουνίου.
Τάγματα Εθνοφυλακής Αμύνης
Τα ΤΕΑ είχαν παρουσία σε όλη την ελληνική επικράτεια -εκτός από τα πιο μεγάλα αστικά κέντρα- και κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα για τουλάχιστον τρεις δεκαετίες μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακόμη διαδραμάτισαν ρόλο στις στρατιωτικές και πολιτικές εξελίξεις της περιόδου εφαρμόζοντας τις πολιτικές του ελληνικού κράτους κατά τα μετεμφυλιακά χρόνια. Καταργήθηκαν το 1982 και αντικαταστάθηκαν από την Εθνοφυλακή.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2012 – 400 μέτρα με εμπόδια γυναικών
Γύρος 1
Οι πρώτοι 3 σε κάθε σειρά (Π) και οι 4 καλύτερες επιδόσεις (π) προχωράνε στα Ημιτελικά.
Τάγματα Εθνοφυλακής Αμύνης
Αποστολή και δράση
Τα ΤΕΑ αναπτύχθηκαν κυρίως στα χωριά και τις κωμοπόλεις, καθώς στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας την ευθύνη της ασφάλειας είχαν η Αστυνομία Πόλεων ή σε μερικές περιπτώσεις η Χωροφυλακή. Βασικός ρόλος των ΤΕΑ ήταν εμπέδωση του εμφυλιοπολεμικού κλίματος σε βάρος της Αριστεράς Αν και είχαν συγκροτηθεί από το 1948, η επισημοποίηση και μονιμοποίησή των ΤΕΑ έγινε τον Μάρτιο του 1951 με τον Νόμο 1707, ικανοποιώντας έτσι το αίτημα της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων και της ακροδεξιάς συνωμοτικής οργάνωσης ΙΔΕΑ. Για τα ΤΕΑ προβλέπονταν ρόλος και στη μυστική συμφωνία του 1955 για την επιχείρηση «Κόκκινη Προβιά», η οποία εντασσόταν στο πανευρωπαϊκό αντικομμουνιστικό δίκτυο των δικτύων stay behind που είχαν οργανώσει το ΝΑΤΟ και η CIA, για την αντιμετώπιση μιας ενδεχόμενης κομμουνιστικής απειλής σε χώρες της δυτικής Ευρώπης.
Σύμφωνα με τον Στρατιωτικό Κανονισμό (ΣΚ) 522 αποστολή των ΤΕΑ ήταν: «...η εσωτερική ασφάλεια της Χώρας, ήτοι η μη αναμόλυνσις της Ελλάδος από του Κομμουνιστοσυμμοριτισμού, η αντιμετώπισις εχθρικών αεραγημάτων και η εξασφάλισις της ησυχίας των κατοίκων της υπαίθρου από κακοποιά, εγκληματικά και Αναρχικά στοιχεία εν στενή συνεργασία μετά της Χωροφυλακής τόσον εν ειρήνη όσον και εν πολέμω».
Τα ΤΕΑ είχαν εκετεταμένη δράση στις βουλευτικές εκλογές του 1961, κατα τις οποίες καταγράφηκαν πολλά περιστατικά βίας και νοθείας. Τα Τάγματα είχαν επιφορτιστεί με το καθήκον της διενέργειας «φαιάς προπαγάνδας», της διανομής διαφωτιστικού υλικού, της σύνταξης καταλόγων κομμουνιστών και «συνοδοιπόρων» στην περιοχή ευθύνης τους, της συγκέντρωσης και διασταύρωσης πληροφοριών, καθώς και της άσκησης πιέσεων και εκφοβισμών προς τους πιθανούς ψηφοφόρους της ΕΔΑ (Αριστεράς).
Μετα την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών, το ΓΕΣ με διαταγή του μετονόμασε τα ΤΕΑ σε Τάγματα Εθνοφυλακής (ΤΕ) με την προσθήκη του τοπωνυμίου όπου βρισκόταν η έδρα του Τάγματος. Το 1970, με το χουντικό Νομοθετικό Διάταγμα 485, καταργήθηκε ο νόμος 1707/1951 και καθορίστηκε το νέο πλαίσιο λειτουργίας των ΤΕ, που θεωρούνταν συνέχεια των ΤΕΑ και χαρακτηρίζονταν ως «οργανική ένοπλος δύναμις του Στρατού» και «ειδικαί Στρατιωτικαί Μονάδαι».
Η νέα τους αποστολή οριζόταν ως: «...η συμβολή εις την διατήρησιν και εξασφάλισιν της εσωτερικής ασφαλείας της Χώρας και η εξασφάλισις της περιοχής των εκ πάσης Κομμουνιστικής ή Αναρχικής ενεργείας ως και πάσης φύσεως και μορφής εχθρικής ενεργείας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός
2443 Τομεϊλήν
Ο Τομεϊλήν (Tomeileen) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,172. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τα βαφτιστικά ονόματα των γονέων του Αγγλοαμερικανού αστρονόμου Μπράιαν Μάρσντεν, του Τόμας και της Αϊλήν Μάρσντεν.
Comeblack
Το "Comeblack" είναι ένα απάνθισμα των Scorpions με επανεκτελέσεις και Covers. Κυκλοφόρησε στις 4 Νοεμβρίου 2011 από τη Sony Music.
2443 Τομεϊλήν
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τομεϊλήν εκτιμάται σε 30,89 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,154 ± 0,017. Ο Τομεϊλήν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ως 5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τομειλην
Comeblack
Κομμάτια
Japanese Edition
Κατηγορία:Δισκογραφία των Scorpions
Κοκομπίλ
Ο Κοκομπίλ (Cocco Bill) -Κόκο για τους φίλους του– είναι χαρακτήρας κόμικς, δημιούργημα του μεγάλου Ιταλού γελοιογράφου και κομίστα Μπενίτο Γιακοβίτι, σε μια παρωδία των ηρώων της άγριας Δύσης σε πραγματικά σουρεαλιστικά επίπεδα. Στα καρέ τού συγκεκριμένου ήρωα φύτρωναν εκτός από κάκτους, σαλάμια και κόκκαλα. Τα εξάσφαιρα έφτυναν ζάρια. Στο κάθε καρέ έβλεπες μολύβια να φορούν καπέλα, ανθρώπους καβάλα σε άλογα χωρίς πόδια και αντί για πουλιά πετούσαν ψάρια. Ο κεντρικός ήρωας Κοκομπίλ, «γρήγορος στο πιστόλι και μανιώδης... χαμομηλάκιας» με το πιστό του άλογο τον Αργοπόδη υπόσχονταν σπαρταριστά γέλια. «Οι περιπέτειες του Κοκομπίλ βυθίζουν τον αναγνώστη σ' ένα θεότρελλο κόσμο, όπου όλα είναι πιθανά –εκτός φυσικά από τα λογικοφανή γεγονότα».
thumb|right|Το πρώτο τεύχος του ΚΟΚΟΜΠΙΛ
Ο Κοκομπίλ δημιουργήθηκε το 1957 (πρώτη εμφάνιση 28.03.1957) στο νεανικό ένθετο (Giorno dei Ragazzi) της εβδομαδιαίας ιταλικής εφημερίδας Il Giorno. Το 1968 πέρασε στην Corriere dei Piccoli (1.12.1968), και από εκεί, ελευθερώθηκε σεναριακά αλλά και πήρε τον σουρεαλιστικό αέρα που τον έκανε γνωστό. Η πρώτη του ιστορία στην Ελλάδα είναι η περίφημη Οι Τρομεροί 7 του 1968. Η Γαλλία ήταν η πρώτη που έβγαλε τον ήρωα από τα στενά όρια της χώρας του, στο περιοδικό Pim Pam Poum (1955-1961). To 1975, δημιουργήθηκαν δυο άλμπουμ από την Lattès στα ελληνικά πρότυπα, αλλά δεν είχαν την αποδοχή που τους άξιζε. Η ισπανική έκδοση ήταν αυτή που θυμίζει περισσότερο την ελληνική. Στο βιβλίο του Denis Gifford The International Book of Comics, στην πρώτη του κιόλας σελίδα «αντιπροσωπεύει» τη χώρα μας το πρώτο τεύχος του ελληνικού Κοκομπίλ.
Έκδοση
Στην Ελλάδα, το ομώνυμο περιοδικό κόμικς κυκλοφόρησε ως μηνιαίο, από τις εκδόσεις Γενικαί Εκδοτικαί Επιχειρήσεις Ο.Ε. του Στ. Ανεμοδουρά από τον Ιούλιο του 1974 έως τον Απρίλιο του 1975, κατόπιν αδείας του Eurostudio, Milano. Κυκλοφόρησαν μόνο δέκα τεύχη καθώς «θεωρήθηκε τόσο "πρωτοποριακό" για την εποχή του που μυθολογήθηκε ότι αυτό σταμάτησε την έκδοση, δηλαδή, επειδή το αναγνωστικό κοινό δεν είχε φτάσει σε επίπεδα "μύησης" στα κόμικς τόσο... υψηλά!». Το συμβόλαιο όμως δείχνει να ήταν για 10 μόνο τέυχη. Το ίδιο συνέβει και σε άλλες χώρες, όπως η Φινλανδία. Όμως, και η τιμή πώλησης δείχνει να μην βοήθησε. Η έκδοση είχε μεγάλο κόστος και η τελική τιμή του ήταν αρκετά υψηλή για το χαρτζιλίκι ενός παιδιού. Κόστιζε 25 δραχμές όταν το λαοφιλές Μίκυ Μάους π.χ. (σε άλλη πάντως διάσταση, και όχι πλήρως έγχρωμο) κόστιζε 4 δρχ.
Μέχρι και τα τέλη του 1992 μπορούσαν να βρεθούν κάποια τεύχη του, σε κεντρικά περίπτερα της Αθήνας. Για τους συλλέκτες, από πλευράς σπανιότητας, πιο δύσκολο είναι το τεύχος 1, γιατί συνέπεσε χρονικά με την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Κυκλοφόρησε 13 Ιουλίου, δύο ημέρες πριν το πραξικόπημα και επτά ημέρες πριν την εισβολή. Λέγεται ότι, στην επίταξη πλοίων που έγινε, εξαιτίας του γεγονότος, σ' αυτά υπήρχαν και οι περισσότερες ποσότητες του τεύχους αυτού.
Το μεγαλύτερο φαν κλαμπ του ήρωα, πάντως, είναι σίγουρα στη Φινλανδία.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
10 τεύχη, σχήματος: 28.7x22 cm, εκτύπωση τετράχρωμη σε όλο το περιοδικό, τιμή 25 δραχμές. Κυκλοφορούσε κάθε 13 του μήνα –συμβολικά– ως αντίδραση στην κακομοιριά, τη γρουσουζιά και την απαισιοδοξία. Τέσσερις ήταν οι βασικοί ήρωες στο 10 αυτά τεύχη: ο Κοκομπίλ (εμφανίστηκε σε 11 ιστορίες/257 σελίδες κόμικς), ο Ζορρό Κιντ (10 ιστορίες/216 σελίδες, 4 εξώφυλλα), ο Ταραλίνο Ταραλά (2 ιστορίες/12 σελίδες) και ένα μικρό ινδιανάκι, Το Μάτι Του Κόκορα (1 δισέλιδη ιστορία, αλλά και σε άλλη μία, 35 σελίδων, συμπρωταγωνιστικά με τον Κόκο). Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην ελεύθερη μετάφραση της Έλενας Ντέκα η οποία μπήκε στο πνεύμα του ήρωα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά κόμικς
Πειραϊκή Εκκλησία
Η Πειραϊκή Εκκλησία είναι ο πρώτος ορθόδοξος ραδιοφωνικός σταθμός που άρχισε να εκπέμπει, με έδρα τον Πειραιά, στην Ελλάδα. Η λειτουργία του ξεκίνησε με τη φροντίδα του μακαριστού Μητροπολίτη Πειραιώς Καλλινίκου τον Οκτώβριο του 1988, καλύπτοντας αρχικά την περιοχή του Λεκανοπεδίου της Αττικής. Ιδιοκτησιακά, ο σταθμός ανήκει στο Εκκλησιαστικό Κέντρο Ενημέρωσης (ΕΚΕ) της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.
Σήμερα, με τις προσπάθειες και του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Πειραιώς κυρίου Σεραφείμ, το πρόγραμμα του ραδιοσταθμού καλύπτει επί 24ώρου βάσεως το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας μέσω αναμεταδοτών, σε συνεργασία και με άλλους θρησκευτικούς ραδιοσταθμούς. Ταυτόχρονα, ο σταθμός μεταδίδεται στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή μέσω δορυφόρων, καθώς και σε κάθε γωνιά της γης, μέσω του διαδικτύου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του Πειραιά
Βαρ (ποταμός)
Ο Βαρ (γαλλ. και οξιτ. Var, λατ. Varus) είναι ένας παράλιος ποταμός της νοτιοανατολικής Γαλλίας που χύνεται στη Μεσόγειο Θάλασσα έχοντας διατρέξει δύο νομούς, τις Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς και στο μεγαλύτερο μήκος του τις Αλπ-Μαριτίμ, στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή. Αποτελεί, παράλληλα, τη μοναδική περίπτωση στη Γαλλία, όπου ένας ποταμός δεν περνά από τον νομό στον οποίο έχει δώσει το όνομα του (βλ. Βαρ). Η ονομασία Βαρ προέρχεται από τη λιγυρική λέξη που σημαίνει ποταμός. Πηγάζει κοντά στο Κολ ντε λα Καγιόλ (2.326 μ.) στις Αλπ Μαριτίμ και ρέει νοτιοανατολικά κυρίως για 114 χιλιόμετρα, ώσπου χύνεται στη Μεσόγειο μεταξύ της Νις και του Σαιν-Λωράν-ντυ-Βαρ. Διατρέχει τους ακόλουθους νομούς και πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Θηρονίκη
Πηγές
Θηρονικη Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί
Ρίτσαρντ Άβεντον
Ο Ρίτσαρντ Άβεντον (Richard Avedon, 15 Μαΐου 1923 – 1 Οκτωβρίου 2004) ήταν Αμερικανός φωτογράφος μόδας και πορτρέτων. Εργάσθηκε για τα περιοδικά Harper's Bazaar και Vogue. Η νεκρολογία του στους New York Times έγραφε ότι «οι φωτογραφίες του, μόδας και πορτρέτου, βοήθησαν στον ορισμό της αμερικανικής εικόνας για το στιλ, την ομορφιά και τον πολιτισμό τον τελευταίο μισό αιώνα.»
Οικογένεια και σπουδές
Ο Άβεντον γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από γονείς Ρωσοεβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του, ο Γιακόβ, ξεκίνησε από χειρωνακτικές εργασίες και έφθασε να ανοίξει το δικό του επιτυχημένο κατάστημα ενδυμάτων στην περιζήτητη 5η Λεωφόρο, το «Avedon's Fifth Avenue». Η μητέρα του, η Άννα, ανήκε σε οικογένεια που είχε επιχείρηση κατασκευής ενδυμάτων και ενθάρρυνε την αγάπη του Ρίτσαρντ για τη μόδα και την τέχνη. Το ενδιαφέρον του Ρίτσαρντ για τη φωτογραφία εμφανίσθηκε σε ηλικία 12 ετών και η πρώτη κάμερα που χρησιμοποίησε ήταν η οικογενειακή «Brownie» της Kodak. Η πρώτη του «μούσα» υπήρξε η μικρότερη αδελφή του Λουίζ, η οποία όμως στην εφηβεία της παρουσίασε ψυχολογικά προβλήματα, μέχρι που τελικώς διαγνώσθηκε με σχιζοφρένεια.
Ο Ρίτσαρντ Άβεντον πήγε στο Γυμνάσιο «DeWitt Clinton» του Μπρονξ, όπου από το 1937 έως το 1940 συνεργαζόταν στη σχολική εφημεριδούλα The Magpie με τον Τζέιμς Μπόλντουιν. Μετά το σχολείο εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια για να σπουδάσει φιλοσοφία και λογοτεχνία, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές αυτές μετά από ένα ετος. Από το 1944 μέχρι το 1950 έμαθε φωτογραφία με τον Αλεξέι Μπρόντοβιτς στο εργαστήριο του ντιζάιν της «Νέας Σχολής».
Σταδιοδρομία
Το 1946 ο Άβεντον έστησε το δικό του στούντιο και από το 1950 άρχισε να παρέχει φωτογραφίες και σε άλλα περιοδικά, όπως το Look. Ο Άβεντον άρχισε να γίνεται γνωστός ως ένας καινοτόμος φωτογράφος μόδας, που φωτογράφιζε τα μοντέλα του σε κίνηση, σε ανεπιτήδευτες αλλά εκφραστικές και γεμάτες συναίσθημα στάσεις, συχνά στην ύπαιθρο (κάτι επαναστατικό την εποχή εκείνη). Ωστόσο, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1950 απογοητεύθηκε με τη φωτογραφία με φυσικό φως της ημέρας και από τους εξωτερικούς χώρους, κι έτσι στράφηκε στη φωτογραφία σε στούντιο.
Όταν η Νταϊάνα Βρήλαντ παραιτήθηκε από το Harper's Bazaar και πήγε στο Vogue το 1962, ο Άβεντον την ακολούθησε εκεί ως μόνιμος συνεργάτης από το 1966. Αργότερα έγινε ο επικεφαλής φωτογράφος του Vogue και δικά του ήταν τα περισσότερα εξώφυλλα του περιοδικού από το 1973 μέχρι την εποχή που ανέλαβε αρχισυντάκτρια η Άννα Γουίντουρ, το 1988, αν και εξακολούθησε να συνεργάζεται με το περιοδικό μέχρι το 1990. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη διαφημιστική φωτογραφία, με αξιοσημείωτες τις επανειλημμένες αναθέσεις από τον Τζιάνι Βερσάτσε, που άρχισαν με την εκστρατεία για την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1980. Επίσης φωτογράφισε την καμπάνια για τα τζηνς του Καλβιν Κλάιν με μοντέλο τη 15χρονη Μπρουκ Σιλντς, την οποία και σκηνοθέτησε στη συνοδευτική τηλεοπτική διαφήμιση. Εξάλλου την είχε φωτογραφήσει και παλαιότερα, το 1974, για μια διαφήμιση οδοντόκρεμας.
Πέρα από το έργο του στον κόσμο της μόδας, από τη δεκαετία του 1960 ο Άβεντον φωτογράφιζε σε στούντιο πρόσωπα από το Κίνημα δικαιωμάτων των πολιτών, πολιτικούς, και πρόσωπα από τον χώρο του ρηξικέλευθου πολιτισμού. , φθάνοντας έως διαδηλωτές κατά του Πολέμου του Βιετνάμ και αργότερα στη φωτογράφηση της πτώσεως του Τείχους του Βερολίνου.
Το 1964 εμφανίσθηκε στο παραπάνω πλαίσιο ενδιαφερόντων ένα βιβλίο του με τίτλο Nothing Personal και κείμενα του παλιού του γνώριμου από το γυμνάσιο Τζέιμς Μπόλντουιν Περιείχε φωτογραφίες από το κίνημα δικαιωμάτων των πολιτών, μορφές του εν γένει αμερικανικού πολιτισμού (π.χ. Μέριλιν Μονρόε, Μπίλλυ Γκράχαμ, Άλλεν Γκίνσμπεργκ) και πολιτικής ζωής (π.χ. Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, Αντλάι Στήβενσον) και πολλές φωτογραφίες ασθενών σε ψυχιατρικά ιδρύματα. Μαζί με το καυστικό κείμενο του Αφροαμερικανού συγγραφέα, το βιβλίο υπήρξε ένα κτυπητό σχόλιο πάνω στις ΗΠΑ της εποχής και αναδεικνύει μια πλευρά του ταλέντου του Άβεντον που ήταν αόρατη στις φωτογραφίες μόδας τους. Την ίδια περίοδο ο φωτογράφος δημιούργησε και δύο γνωστά σετ φωτογραφιών των Beatles: το πρώτο σετ, που λήφθηκε το 1967, περιελάμβανε πέντε ψυχεδελικά πορτρέτα του συγκροτήματος (4 έγχρωμα του κάθε μέλους και μια ασπρόμαυρη ομαδική φωτογραφία), ενώ το δεύτερο (1968) περιείχε τα πολύ πιο συμβατικά πορτρέτα που συνόδευαν τον ομώνυμο δίσκο τους. Ο Άβεντον φωτογράφησε και πολλά άλλα συγκροτήματα της ροκ μουσικής, όπως την Electric Light Orchestra το 1973.
Ο Άβεντον ενδιαφερόταν πάντοτε στο πώς η φωτογράφηση προσώπων συλλαμβάνει την προσωπικότητα και την «ψυχή» του φωτογραφιζόμενου. Καθώς η φήμη του ως φωτογράφου μεγάλωσε, μπόρεσε να απαθανατίσει πολλούς γνωστούς Αμερικανούς μέσα στο στούντιό του με μια μεγάλου φορμά κάμερα 8×10. Μεταξύ αυτών ήταν οι Μπάστερ Κίτον, Μάριαν Άντερσον, Έζρα Πάουντ, ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ για ακόμα μία φορά, ο Άντι Γουόρχολ, οι «Επτά του Σικάγου», αλλά και η Δανή συγγραφέας Κάρεν Μπλίξεν. Το στιλ εδώ είναι μινιμαλιστικό, ο φωτογραφιζόμενος κοιτά κατευθείαν τη μηχανή και το φόντο είναι απλό ολόλευκο, ενώ δεν υπάρχουν πηγές «μαλακού» φωτισμού. Ο Άβεντον μπορούσε έτσι να προσηλωθεί στους εσωτερικούς κόσμους των ανθρώπων που φωτογράφιζε, ξυπνώντας συναισθήματα και αντιδράσεις. Κάποιες φορές προκαλούσε άμεσα τις αντιδράσεις τους οδηγώντας τους σε άβολα για αυτούς θέματα συζητήσεως ή ρωτώντας τους ψυχολογικά διεισδυτικές ερωτήσεις. Δημιουργούσε έτσι εικόνες που απεκάλυπταν πλευρές του χαρακτήρα και της προσωπικότητας των θεμάτων του που δεν συλλαμβάνονταν συνήθως από άλλους φωτογράφους.
Το 1992 ο Άβεντον έγινε ο πρώτος μόνιμος φωτογράφος του περιοδικού The New Yorker
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί φωτογράφοι Κατηγορία:Φωτογράφοι μόδας Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμφιφυλόφιλοι άνδρες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:ΛΟΑΤ Εβραίοι
Έγκιρ
Στη Σκανδιναβική μυθολογία ο Έγκιρ (αρχαία σκανδιναβικά: Ægir, προφορά -Αίγιρ- ) είναι ένας γίγαντας και ένας βασιλιάς της θάλασσας. Μάλλον ήταν προσωποποίηση της δύναμης του ωκεανού. Είναι επίσης γνωστός και από τις γιορτές που πρόσφερε στους θεούς.
Έχει εννέα κόρες μαζί με τη σύζυγό του, Ραν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Τσιπότλε
μικρογραφία| Chipotle μικρογραφία|Chipotle μαριναρισμένο σε [[αδόμπο (adobo).]] μικρογραφία|Σάλτσα Tabasco Chipotle (δεύτερη από αριστερά). Το τσιπότλε (ισπανικά: chipotle, καπνιστό τσίλι) είναι μεξικάνικο καρύκευμα, το οποίο είναι καπνιστό κόκκινο πιπέρι χαλαπένιο. Χρησιμοποιείται κυρίως στη μεξικάνικη κουζίνα.
Βιομηχανία
Για την παρασκευή του τσιπότλε, οι κόκκινες πιπεριές χαλαπένιο ωριμάζουν με φυσικό τρόπο. Καπνίζονται σε καπνό ξύλου για αρκετές ημέρες, με αποτέλεσμα, κατά κανόνα, να χάσουν το 9/10 της μάζας τους και να στεγνώσουν σε κατάσταση αποξηραμένου φρούτου.
Χρήση
Το τσιπότλε συνδυάζει τη φυσική αίσθηση καψίματος του χαλαπένιο με καπνιστή γεύση και είναι συχνά βασικό συστατικό στη μεξικάνικη κουζίνα. Προστίθεται σε διάφορες σάλτσες, όπως η μόλε και η σάλσα. Προστίθεται επίσης στις σούπες που χρησιμοποιούνται για το κρέας και τα λαχανικά.
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικάνικη κουζίνα
Τρόικα
Η λέξη τρόικα είναι ρωσική που σημαίνει τριμερής, ή τριπλός. Ειδικότερα με την ονομασία τρόικα φερόταν παραδοσιακή ιππήλατη άμαξα, συνηθέστερα έλκηθρο, που το έσερναν τρεις ίπποι ζευγμένοι κατά μέτωπο.
Η μεταφορική της σημασία
Κατ' επέκταση της σημασίας του όρου, επί σοβιετικού καθεστώτος και ειδικότερα μετά τον θάνατο του Στάλιν, η λέξη τρόικα έλαβε πολιτική σημασία δηλώνοντας την κυβερνητική τριανδρία της χώρας με συνέπεια να καταστεί εξ αυτού διεθνής όρος σε αναφορές τριανδρίας, ή οποιασδήποτε τριπλής διοίκησης, ή τριμελούς επιτροπής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άμαξες Κατηγορία:Εκφράσεις
ترويكا
Βαν
Ο όρος βαν ή Βαν μπορεί να αναφέρεται στο:
Ραν (θεά)
Η Ραν (Rán), επίσης γνωστή και ως "η θεά των πνιγμένων", είναι η κακόκεφη και καμια φορά ύπουλη θεά των θαλασσών και των νερών στη Σκανδιναβική μυθολογία.
Αμέλ Μαρδούκ
Ο Αμέλ Μαρδούκ, ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (562 - 560 π.χ.) γιος και διάδοχος του Ναβουχοδονόσορα. Δεν έχουν διασωθεί επιγραφές για την βασιλεία του, ότι γνωρίζουμε γι'αυτόν προέρχεται από διάφορους αρχαίους ιστορικούς όπως ο Βαβυλώνιος Βεροσσός, ο Ιουδαίος Ιώσηπος και η Βίβλος. Ο Βεροσσός γράφει ότι δολοφονήθηκε από συνωμοσία εναντίον του, που οργάνωσε ο διάδοχος και γαμπρός του Νεργκάλ σαρεζέρ. Επίσης γράφει ότι κυβέρνησε με έναν ανόσιο τρόπο που εξόργισε την ιερατική τάξη. Οι μεταρρυθμίσεις του καταγράφονται από τη Βίβλο όπου αναφέρεται με το όνομα Εβίλ Μεροδάχ ο οποίος ελευθέρωσε τον βασιλιά του Ιούδα Ιεχονία απόγονο του Δαβίδ ο οποίος είχε φυλακιστεί άδικα από τον πατέρα του Ναβουχοδονόσορα. Ο Ιώσηπος λέει ότι ο Ιεχονίας φυλακίστηκε από τον Ναβουχοδονόσορα λόγω εξέγερσης εναντίον του αλλά απελευθερώθηκε από τον γιό του Αμέλ Μαρδούκ.
Πηγές
House.
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
HMS Comus
Πέντε πλοία του Βασιλικού Ναυτικού είχαν την ονομασία HMS Comus:
Κατηγορία:Ονομασίες πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού
Ο άνθρωπος που γελά
Ο άνθρωπος που γελά (τίτλος πρωτοτύπου: L'Homme qui rit) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Βίκτωρα Ουγκώ, που πρωτοεκδόθηκε τον Απρίλιο του 1869. Η υπόθεσή του λαβαίνει χώρα στην Αγγλία του ύστερου 17ου και του 18ου αιώνα, κατά τις βασιλείες του Ιακώβου Β΄ και της Βασίλισσας Άννας, αντιστοίχως, και παρουσιάζει την αγγλική βασιλική οικογένεια και αριστοκρατία της εποχής ως σκληρούς και διψασμένους για εξουσία ανθρώπους. Ο Ουγκώ, εξορισμένος εκείνα τα χρόνια στις Αγγλονορμανδικές Νήσους, είχε σκοπό να παραλληλίσει την τότε Αγγλία με τη Γαλλία του Λουδοβίκου Φιλίππου και της Αντιβασιλείας.
Το μυθιστόρημα αφηγείται τη ζωή ενός νεαρού ευγενούς, του Γκουιπλαίν, που είχε παραμορφωθεί ως νήπιο και ταξιδεύει με τον προστάτη και σύντροφό του περιπλανώμενο φιλόσοφο Ούρσους και το κοριτσάκι που έσωσε σε μια χιονοθύελλα. Ο Γκουιπλαίν είναι ο άνθρωπος του τίτλου του έργου, καθώς το πρόσωπό του είναι ακρωτηριασμένο σε μια έκφραση μόνιμου γέλιου. Το βιβλίο έχει εμπνεύσει αρκετούς καλλιτέχνες και έχει μεταφερθεί επανειλημμένα στον κινηματογράφο και στο θέατρο.
Παραπομπές
Ανθρωπος που
Νεριγκλισσάρ
Νεργκάλ σαρεζέρ ή Νεριγκλισσάρ, βασιλιάς της Βαβυλώνας (560 - 556 π.χ.) γαμπρός του βασιλιά της Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορα λόγω του γάμου του με την κόρη του. Ωστόσο δολοφόνησε τον γιό του Ναβουχοδονόσορα Αμέλ Μαρδούκ καταλαμβάνοντας τον θρόνο. Πιθανότατα δεν ήταν Χαλδαίος και δεν είχε καμιά συγγένεια εξ αίματος με τον Ναβουχοδονόσορα, τον διαδέχθηκε ο ανήλικος γιος του Λαβασί Μαρδούκ.
2444 Λέντερλε
Ο Λέντερλε (Lederle) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Τρούντπερτ Λέντερλε (Trudpert Lederle).
Νεριγκλισσάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
2444 Λέντερλε
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Λέντερλε είναι C (ανθρακούχος). Ο Λέντερλε περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 13 ως 23 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Λεντερλε
HMS Comus (1914)
Το HMS Comus ήταν ελαφρύ καταδρομικό κλάσης C το οποίο ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό και γνώρισε πολεμική δράση στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ναυπήγηση του καταδρομικού ξεκίνησε στις 13 Νοεμβρίου 1913 στο Wallsend και η καθέλκυση έλαβε χώρα στις 16 Δεκεμβρίου 1914.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Comus εντάχθηκε σε υπηρεσία στις 15 Μαΐου 1915, αρχικά με την 4η Μοίρα Ελαφρών καταδρομικών του Μεγάλου Στόλου (Grand Fleet). Από κοινού με το αντιτορπιλικό HMS Munster βύθισε στις 29 Φεβρουαρίου 1916 το γερμανικό επιδρομικό SMS Greif στην Βόρεια Θάλασσα και συμμετείχε στη ναυμαχία της Γιουτλάνδης.
Μεταπολεμική περίοδος
Την περίοδο Μαρτίου-Απριλίου 1919 το Comus εντάχθηκε στην δύναμη της 1ης Μοίρας Ελαφρών Καταδρομικών και στην συνέχεια στάλθηκε για επισκευές στο Rosyth. Τον Οκτώβριο του 1919 ήταν ξανά επιχειρησιακό με την 4η Μοίρα και υπηρέτησε στον Σταθμό Ανατολικών Ινδιών (East Indies Station) μέχρι τον Ιούνιο του 1923. Ενώ ακόμα ανήκε στην δύναμη αυτή ξεκίνησε η επισκευή/συντήρησή του στο Πόρτσμουθ, που διήρκεσε μέχρι τον Ιούλιο του 1923. Εν συνεχεία εντάχθηκε στην 3η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών στον Στόλο της Μεσογείου, όπου και παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1924 που εντάχθηκε στον Εφεδρικό Στόλο.
Τον Σεπτέμβριο του 1925 το Comus εντάχθηκε στον Στόλο του Ατλαντικού. Το αντικατέστησε σε αυτόν τον σχηματισμό το βαρύ καταδρομικό HMS Norfolk τον Μάιο του 1930, οπότε το Comus επέστρεψε οριστικά στην εφεδρεία. Τελικά πωλήθηκε για σκραπ στις 28 Ιουλίου 1934.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης C
Τζην Χόγκλαν
Ο Τζην Χόγκλαν (αγγλ. Gene Hoglan, 31 Αυγούστου 1967) είναι αμερικανός μουσικός, γνωστός ως ντράμερ των χέβι μέταλ συγκροτημάτων Dark Angel, Death, Testament, Fear Factory, Strapping Young Lad, κ.α..
Βιογραφία
Ο Χόγκλαν γεννήθηκε το 1967 στο Ντάλας των Ηνωμένων Πολιτειών και ξεκίνησε να παίζει τύμπανα σε εφηβική ηλικία, όντας αυτοδίδακτος.
Στα δεκαέξι του χρόνια, ξεκίνησε να δουλεύει σαν τεχνικός φωτισμού στις ζωντανές εμφανίσεις του thrash metal συγκροτήματος Slayer, ενώ έκανε δεύτερα φωνητικά στο τραγούδι "Evil Has No Boundaries" από το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος με τίτλο "Show No Mercy". Κατά το διάστημα στο οποίο εργαζόταν μαζί με τους Slayer άντλησε εμπειρίες από τον ντράμερ του συγκροτήματος, Ντέιβ Λομπάρντο.
Το 1984 έγινε μέλος των War God και στις αρχές του 1985 έγινε μέλος των Dark Angel με τους οποίους κυκλοφόρησε το θρυλικό άλμπουμ "Darkness Descends" το 1986, όπως και τα "Leave Scars" (1989), "Time Does Not Heal" (1991) και το ζωντανά ηχογραφημένο "Live Scars".
Μετά τη διάλυση των Dark Angel το 1992, ο Χόγκλαν εντάχθηκε στους Death ηχογραφώντας μαζί τους τα "Individual Thought Patterns" το 1993 και "Symbolic" το 1995. Στα τέλη του 1996, έγινε μέλος των Strapping Young Lad ηχογραφώντας μαζί τους το δίσκο "City" το 1997, όπως και το ζωντανά ηχογραφημένο "No Sleep Till Bedtime" την επόμενη χρονιά. Ενδιάμεσα είχε κυκλοφορήσει το "Demonic" με τους Testament, ενώ μέχρι το 2001 συμμετείχε στους δίσκους "Infinity", "Physicist" και "Terria" του τραγουδιστή των Strapping Young Lad, Ντέβιν Τάουνσεντ.
Ακολούθησε η επανένωση των Dark Angel το 2002, με τους οποίους περιόδευσε για τρία χρόνια, ηχογραφώντας μόνο τη διασκευή στο τραγούδι "Creeping Death" των Metallica. Το 2005 οι Dark Angel διαλύθηκαν και την ίδια μοίρα είχαν δύο χρόνια αργότερα οι Strapping Young Lad έχοντας κυκλοφορήσει τα άλμπουμ "Strapping Young Lad", "Alien" και "The New Black". Την ίδια εποχή, συμμετείχε στο thrash metal συγκρότημα Tenet με τον κιθαρίστα Τζεντ Σάιμον, ηχογραφώντας το δίσκο "Sovereign", το 2009.
Σε δύο περιοδείες του συγκροτήματος Opeth το 2004 και το 2005, ο Χόγκλαν αναπλήρωσε τον ντράμερ Μάρτιν Λόπεζ ο οποίος παρουσίασε προβλήματα υγείας. Επίσης, συμμετέχει από το 2007 στο death metal συγκρότημα Dethklok από το τηλεοπτικό πρόγραμμα "Metalocalypse", έχοντας κυκλοφορήσει μαζί τους τρεις δίσκους.
Το 2009, εντάχθηκε και στους Fear Factory, ηχογραφώντας μαζί τους το άλμπουμ "Mechanize" και παραμένοντας στο συγκρότημα για τρία χρόνια.
Το 2011, επανήλθε στους Testament μετά από 14 χρόνια για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ "The Dark Roots of Earth", τον πιο επιτυχημένο δίσκο του συγκροτήματος ο οποίος ανέβηκε στο # 12 των αμερικανικών τσαρτ.
Στα τέλη του 2013 ανακοινώθηκε η επανένωση των Dark Angel, με τον Χόγκλαν να αναλαμβάνει και πάλι τα τύμπανα και να περιοδεύουν μέσα στο 2014.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς
Άλις Σπρινγκς
Η περιοχή είναι γνωστή ως «Μπάρντουε» (Mparntwe) στους αρχικούς κατοίκους της, τους Αρρέρντε, οι οποίοι έχουν ζήσει στην έρημο της Κεντρικής Αυστραλίας μέσα και γύρω από το σημερινό Άλις Σπρινγκς για δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Το όνομα Άλις Σπρινγκς δόθηκε από τον τοπογράφο Ουίλιαμ Ουίτφιλντ Μιλς προς τιμήν της Λαίδης Άλις Τοντ (του γένους Άλις Γκίλλαμ Μπελλ), συζύγου του πρωτοπόρου της τηλεγραφίας Σερ Τσαρλς Τοντ.
Το Άλις Σπρινγκς είχε αστικό πληθυσμό σχεδόν 24.000 κατοίκων κατά την Απογραφή του 2016· αντιπροσωπεύει περίπου το 10% του πληθυσμού της Βόρειας Επικράτειας. Η απόσταση σχεδόν ισαπέχει από την Αδελαΐδα και το Ντάργουιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αυστραλίας
Όλεγκ ο Σοφός
Ο Ολέγ (Олег Віщий, 855 - 912, Ολέγ ορθότερα σε ελληνική μεταγραφή του ονόματος, προφορά στα ρωσικά: Αλιέγκ, στα ουκρανικά Ολέγ) ήταν Βάραγγος πρίγκηπας, ο οποίος κυβέρνησε το σύνολο ή μέρος του λαού των Ρως κατά τις αρχές του 10ου αιώνα. Θεωρείται ιδρυτής του Κράτους των Ρως και είναι ο πρώτος πρίγκηπας των Ρουρικιδών για τον οποίο η ιστορική έρευνα βεβαιώνει πως υπήρξε πραγματικά. Το όνομά του προέρχεται από τον εκσλαβισμό του αρχαίου σκανδιναβικού «Χέλγκι» (Helgi). Είναι ο ήρωας της Μπαλάντας του σοφού Ολέγκ, ενός από τα γνωστότερα ποιήματα του Ρώσου εθνικού ποιητή Αλέξανδρου Πούσκιν.
Βιογραφικά στοιχεία
Αδιευκρίνιστες είναι και οι συνθήκες θανάτου του. Η σκανδιναβική σάγκα «Όρβαρ - Οντ» περιγράφει ότι σύμφωνα με μία προφητεία, ο Ολέγκ (ο οποίος επίσης χαρακτηριζόταν προφήτης, πιθανά λόγω του σκανδιναβικού ονόματός του που σήμαινε «διαλεγμένος από τους θεούς») θα πέθαινε από το άλογό του. Για το λόγο αυτό το άφησε ελεύθερο να φύγει μακριά. Μετά από πολλά χρόνια έμαθε ότι πέθανε και σίγουρος ότι ο χρησμός δεν εκπληρώθηκε, έψαξε το σκελετό του. Όταν τον βρήκε, ένα φίδι ξεπήδησε από το κρανίο και τον σκότωσε. Κατά το Πρώτο Χρονικό πέθανε το χειμώνα 912 - 913 και τάφηκε στο Κίεβο.
Έργο
Σύμφωνα με το Πρώτο Χρονικό, το 911 (άλλες πηγές: 907) ο Ολέγκ επιτέθηκε κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και έφθασε τόσο κοντά στην πρωτεύουσα που κάρφωσε την ασπίδα του στα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Η εκστρατεία αυτή μαρτυράται σε βυζαντινά κείμενα, όμως στο Πρώτο Χρονικό διασώζεται το κείμενο της ειρηνευτικής συνθήκης του 911 ανάμεσα στις δύο πλευρές, με την οποία ρυθμίζονται κυρίως εμπορικά ζητήματα.
Μετά το θάνατό του τον διαδέχθηκε ο Ίγκορ, ο οποίος πιθανά ήταν γιος του Ρούρικ.
Εναλλακτικές μαρτυρίες
thumb|right|200px|Αναπαράσταση της εκστρατείας του Ολέγκ κατά της Κωνσταντινούπολης (911;) από το «Χρονικό του Ρατζιβίλ» (15ος αι.)
Στο «Χρονικό του Νόβγκοροντ 1016 - 1471», το οποίο θεωρείται εν γένει πιο αναξιόπιστο από το Πρώτο Χρονικό, ως διάδοχος του Ρούρικ αναφέρεται ο Ίγκορ. Ο Ολέγκ περιγράφεται ως στρατηγός του Ίγκορ και όχι ως προκάτοχός του. Επίσης ο χρόνος θανάτου μεταφέρεται στο 922 και η ταφή του σε ειδικό τύμβο στην πόλη Λάντογκα.
Στην Επιστολή Σέχτερ, ένα χαζαρικό γράμμα του ύστερου 10ου αιώνα, γίνεται λόγος για κάποιον Ρως πρίγκηπα ονόματι «HLGW», που επιτέθηκε εναντίον των Χαζάρων κατόπιν εντολής του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ρωμανού Α', αλλά ηττήθηκε και του χαρίσθηκε η ζωή με αντάλλαγμα να επιτεθεί στην Κωνσταντινούπολη το 941 (πράγματι υπήρξε επίθεση εκείνο το χρόνο, που κατά την κυρίαρχη αντίληψη έγινε από τον Ίγκορ). Και πάλι όμως ηττήθηκε, με αποτέλεσμα να διαφύγει στην Περσία όπου πέθανε. Ερμηνεύοντας το όνομα HLGW ως Χέλγκι και ταυτίζοντάς το με τον Ολέγκ, κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν ότι οι Ίγκορ και Ολέγκ εκπροσωπούσαν δυο διαφορετικές ομάδες φυλάρχων που μονομαχούσαν για την κυριαρχία επί δεκαετίες μετά το θάνατο του Ρούρικ. Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, όταν ο Ολέγκ είδε πως χάνει το παιχνίδι, στράφηκε προς ξένες περιοχές όπου γνώρισε διαδοχικές ήττες. Η άποψη αυτή έχει πάρα πολλά κενά, με κυριότερο ότι ο Ολέγκ θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 85 ετών όταν εφόρμησε κατά της Πόλης το 941.
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία Κατηγορία:Ρουρικίδες
Νικόλαος Μαγγανάς
Ο Νικόλαος Μαγγανάς ήταν αγωνιστής στην Επανάσταση του 1821, καταγόμενος από το Μεσολόγγι.
Ο Μαγγανάς αιχμαλωτίσθηκε στα Δερβενάκια από τον στρατό του Ιμπραήμ και εξαναγκάσθηκε να χρησιμεύσει ως οδηγός των Αιγυπτίων στην άγνωστη για αυτούς Πελοπόννησο. Εκτελέσθηκε από τους Αιγυπτίους στα Τριπόταμα όταν έγινε αντιληπτό από τον Ντε Σεβ, Γάλλο αξιωματικό του Ιμπραήμ, ότι οδηγούσε αιγυπτιακά στρατιωτικά σώματα σε ενέδρες των Ελλήνων.
Μάρω Λοΐζου
Η Μάρω Λοΐζου (1940-2007) ήταν Ελληνίδα λογοτέχνης, που επικεντρώθηκε κυρίως στη παιδική λογοτεχνία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τις 17 Σεπτεμβρίου 1940. Δραστηριοποιήθηκε από πολύ νωρίς σε συνεργασία με άλλους πρωτοπόρους λογοτέχνες της γενιάς της για την καταπολέμηση της κοινωνικής αδικίας με διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με την παιδική λογοτεχνία γράφοντας παραμύθια, διηγήματα, θεατρικά έργα και ποιήματα. Υπήρξε επίσημος συνεργάτης του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης όπως και διάφορων λογοτεχνικών περιοδικών (Ελληνικά Γράμματα, Επιθεώρηση τέχνης, θεατρική κριτική κ.α.). Στίχοι των έργων της έχουν μελοποιηθεί από τον σύζυγό της και πολύ γνωστό συνθέτη Μάνο Λοΐζο, τον οποίο παντρεύτηκε το 1965. Το 1974 εξέδωσε το πρώτο παιδικό βιβλίο της, το «Ήταν και δεν ήταν», ενώ εξέδωσε άλλα 34 βιβλία.
Τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό βραβείο παιδικής λογοτεχνίας το 1998 για το έργο της «Το θαύμα του κόσμου», και το Β΄ βραβείο στην Μπιενάλε του καλύτερου ευρωπαϊκού παιδικού εικονογραφημένου βιβλίου το 1994 για τον συγκεντρωτικό τόμο των μυθιστορημάτων της με τον γενικό τίτλο «Τρέχει τρέχει». Επίσης έχει τιμηθεί και με το βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου το 1998, όπως επίσης έχει τιμηθεί και με το βραβείο «Κώστα και Ελένης Ουράνη» από την Ακαδημία Αθηνών για την συνολική της προσφορά στην παιδική λογοτεχνία το 2000. Η Πολιτεία για την καλλιτεχνική της προσφορά την είχε επιχορηγήσει από το 1998 με την λεγόμενη «Επίσιμη Τιμητική Καλλιτεχνική Σύνταξη». Πέθανε στην Αθήνα στις 20 Αυγούστου 2007, σε ηλικία 67 ετών, από καρκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Βιοποίηση
Βιοποίηση είναι η δημιουργία και ανάπτυξη έμβιας ύλης από πολύπλοκα οργανικά μόρια που είναι μη έμβια αλλά αυτοαντιγραφόμενα. Πρόκειται δηλαδή για μια μορφή αβιογένεσης. Η ζωή στη Γη ενδεχομένως ξεκίνησε μέσω της βιολογικής διαδικασίας της βιοποίησης πριν από περίπου 3,5 - 4 δισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή ενδεχομένως αναπτύχθηκε από μη έμβια ύλη. Σύμφωνα με τη θεωρία της βιοποίησης, τα νουκλεϊκά οξέα αναπτύχθηκαν με τον εξής τρόπο: η αρχέγονη ατμόσφαιρα περιείχε μεθάνιο, υδρογόνο, αμμωνία και υδρατμούς, τα οποία, μέσω της ηλιακής ενέργειας και των ηλεκτρικών καταιγίδων, υπέστησαν μια χημική εξέλιξη, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ακόμη πιο πολύπλοκα μόρια, όπως οι βιταμίνες και οι πρωτεΐνες. Στη συνέχεια, ως συμπερασματική υποθετική κατάληξη είναι ότι από αυτά τα πιο πολύπλοκα μόρια αναπτύχθηκαν τα νουκλεϊκά οξέα, όπως το DNA.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία
Can't Get No Grindin'
Can't Get No Grindin'  είναι ο τίτλος του άλμπουμ του Αμερικανού blues καλλιτέχνη Μάντι Γουότερς, το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1973 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Chess Records".
Αποτέλεσε την επιστροφή του Γουότερς στον ήχο των μπλουζ του Σικάγου, ενώ στο άλμπουμ συμπεριλαμβάνονταν ορχηστρικά κομμάτια όπως τα "After Hours" και "Muddy Waters Shuffle".
Επίσης, στο "Can't Get No Grindin' " συνεργάστηκε και πάλι με τους δικούς του μουσικούς, όπως ο Πάιντοπ Πέρκινς στο πιάνο, ο Τζέιμς Κότον στην φυσαρμόνικα, ο Πίγουι Μάντισον και ο Σάμι Λόχορν στις κιθάρες.
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί που ηχογράφησαν το "Can't Get No Grindin' " ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Muddy Waters Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Νουμεά
Η Νουμεά (γαλλικά: Nouméa) είναι η πρωτεύουσα μίας Γαλλικής υπερπόντιας κτήσης στον Ειρηνικό, της Νέας Καληδονίας. Είναι χτισμένη σε μία χερσόνησο στο νότιο τμήμα της νήσου Γκραν Τερ και έχει 101.909 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2014.
Ιστορία
Ο πρώτος Ευρωπαίος που ίδρυσε έναν οικισμό στην περιοχή ήταν ο Βρετανός έμπορος Τζέιμς Πάντον το 1851. Στην προσπάθειά τους να διεκδικήσουν τον έλεγχο του νησιού, οι Γάλλοι ίδρυσαν και εκείνοι έναν οικισμό τρία χρόνια αργότερα, το 1854. Ο οικισμός ονομάστηκε αρχικά Πορ-ντε-Φρανς (λιμάνι της Γαλλίας) και μετονομάστηκε σε Νουμεά το 1866. Η περιοχή ήταν στην αρχή σωφρονιστική αποικία, ενώ αργότερα εξελίχθηκε σε κέντρο εκμετάλλευσης του νικελίου και του χρυσού που εξορύσσονταν σε κοντινή απόσταση. Από το 1904 έως το 1940 η Νουμεά συνδεόταν με τη Ντυμπεά και τη Παϊτά με τη σιδηροδρομική γραμμή Νουμεά-Παϊτά, τη μόνη σιδηροδρομική γραμμή που υπήρξε ποτέ στη Νέα Καληδονία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Νουμεά υπηρέτησε ως έδρα του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών στο Νότιο Ειρηνικό. Μετά το τέλος του πολέμου το κτιριακό συγκρότημα του αρχηγείου του αμερικανικού στρατού έγινε η έδρα της Γραμματείας της Κοινότητας του Ειρηνικού (SPC).
Restless The Best
Restless The Best είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του γερμανικού metal συγκροτήματος Accept, η οποία κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1982 σε μορφή διπλού δίσκου βινυλίου από την "Brain Records".
Τραγούδια του δίσκου
1. Restless and Wild (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Smith-Diesel) - 4:10
2. I'm a Rebel (Alexander) - 3:57
3. Save Us (Dirkschneider, Baltes, Hoffmann, Fischer, Kaufmann) - 4:33
4. Son of a Bitch (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 3:55
5. Fast as a Shark (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann) - 3:48
6. Thunder and Lightning (Dirkschneider, Baltes, Hoffmann, Fischer, Kaufmann) - 4:01
7. China Lady (Dirkschneider, Baltes, Hoffmann, Fischer, Kaufmann, Steffens) - 3:56
9. The King (Dirkschneider, Baltes, Hoffmann, Fischer, Kaufmann, Steffens) - 4:10
10. Get Ready Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Smith-Diesel) - 3:49
11. Ahead of the Pack (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann) - 3:22
12. No Time to Lose (Dirkschneider, Baltes, Hoffmann, Fischer, Kaufmann, Steffens) - 4:35
13. Burning (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 5:15
14. Feelings (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 4:48
15. Midnight Highway (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 3:58
16. Breaking Up Again (Dirkschneider, Hoffmann, Fischer, Baltes, Kaufmann) - 4:37
17. Flash Rockin' Man (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann) - 4:24
18. Neon Nights (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Kaufmann, Deaffy, Smith-Diesel) - 6:00
Τα μέλη των Accept
Το "Restless The Best" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Φούλα (θεά)
thumb|Η θεά [[Φρίγκα περιβάλλεται από τις άλλες τρεις θεές Φούλα, Γκνα και Χλιν . Η Φούλα κρατά το έσκι, κάτω αριστερά, το ξύλινο κουτί της Φρίγκα. Εικονογράφηση από τον Emil Doepler (1882).]] Στη Σκανδιναβική μυθολογία η Φούλα (Fulla ή Fylla) είναι θεά της γονιμότητας και μια από τις τρεις υπηρέτριες της Φρίγκα, μαζί με τις Γκνα (αγγελιοφόρος θεά) και Χλιν (θεά προστασίας).
Ασχολείται με το χρηματοκιβώτιο και τα υποδήματα της Φρίγκα.
Το όνομά της σχετίζεται με το επίθετο fullr που σημαίνει γεμάτος (αγγλικά: full).
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:θεότητες Κατηγορία:Γερμανικός παγανισμός
Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία
Η Λευκορωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία (συντομογραφία: ΛΣΣΔ ή Λευκορωσική ΣΣΔ· λευκορωσικά: Белару́ская Саве́цкая Сацыялісты́чная Рэспу́бліка· ρωσικά: Белору́сская Сове́тская Социалисти́ческая Респу́блика) ήταν μία από τις δεκαπέντε Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες που συγκροτούσαν την ΕΣΣΔ και μία από τις τέσσερις (μαζί με την Ρωσική ΣΟΣΔ, την Ουκρανική ΣΣΔ και την Υπερκαυκασιανή ΣΟΣΔ) που σχημάτισαν την ΕΣΣΔ το 1922. Στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο το σύνολο της έκτασής της ήταν υπό γερμανική κατοχή, ενώ περιοχές της αποτέλεσαν κύρια πεδία μαχών της σύρραξης.
Η Λευκορωσική ΣΣΔ συνόρευε προς δυσμάς με την Λ.Δ. της Πολωνίας, βορειοδυτικά με τη Λιθουανική ΣΣΔ, προς βορράν με τη Λετονική ΣΣΔ, προς ανατολάς με τη Ρωσική ΣΟΣΔ και προς νότον με τη Ουκρανική ΣΣΔ. Πρωτεύουσα ήταν το Μινσκ. Στις 25 Αυγούστου 1991, η Λευκορωσική ΣΣΔ διακήρυξε την ανεξαρτησία της και μετονομάστηκε σε Δημοκρατία της Λευκορωσίας. Η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε τέσσερις μήνες και μία ημέρα αργότερα, στις 26 Δεκεμβρίου 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Λευκορωσίας Κατηγορία:Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες
Τζον Χέρσυ
Ο Τζον Ρίτσαρντ Χέρσυ (John Richard Hersey, 17 Ιουνίου 1914 – 24 Μαρτίου 1993) ήταν Αμερικανός βραβευμένος συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, και δημοσιογράφος που έγινε περισσότερο γνωστός για τα "ντοκουμενταρισμένα" μυθιστορήματά του, ιδιαίτερα επί των καταστροφών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Τ. Χέρσυ είχε γεννηθεί στις 17 Ιουνίου του 1914, στο Τιεντσίν, στη Κίνα. Το 1924 η οικογένειά του επέστρεψε στις ΗΠΑ. Το 1936 μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο Γέιλ και το Κλαρκ Κόλετζ του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος. Ειδικότερα την περίοδο 1936-1942 ανέλαβε ανταποκριτής της Άπω Ανατολής, Ιταλίας και Ρωσίας για λογαριασμό των περιοδικών Τάιμς και Λάιφ. Τα πρώτα του μυθιστορήματα ήταν το "Men on Bataan" και το "Into the Valley" το 1942. Εκείνο όμως που υπήρξε και σταθμός του έργου του ήταν το "A Bell for Adano" (Μια καμπάνα για το Αντάνο) με το οποίο το 1945 κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ (Μυθοπλασίας). Στο μυθιστόρημα αυτό απεικόνιζε με θαυμαστό τρόπο την κατοχή μιας Σικελιανής πόλης από τους Συμμάχους. Το ίδιο έτος γυρίστηκε και κινηματογραφική ταινία με ομώνυμο τίτλο.
Ακολούθησε το 1946 το "Hiroshima" το οποίο αποτέλεσε μια αντικειμενική περιγραφή του ολοκαυτώματος που σκόρπισε η αμερικανική ατομική βόμβα στη Χιροσίμα, μεσα σε δευτερόλεπτα, όπως τον έζησαν επιζώντες αυτού του ολέθρου. Το 1950 εξεδωσε το μυθιστόρημά του "The Wall" (=Ο Τοίχος) στο οποίο και αναφερόταν σε εξεγέρσεις που είχαν σημειωθεί σε γκέτο της Βαρσοβίας, κατά των Ναζί. Αυτών ακολούθησαν: το "Child Buyer" (1960), το "The Algiers Motel Incident" (1968), που αναφέρεται σε ταραχές που είχαν σημειωθεί στο Ντητρόιτ ένα χρόνο, πριν το 1967, το "The Walnut Door" (1977), το "Cali" (1985), που πρόκειται για μια αυτοβιογραφία Αμερικανού ιεραποστόλου στην Κίνα, και το "Blues" (1987).
Ο Τζον Χέρσυ πέθανε σε ηλικία 78 ετών στο Κι Γουέστ της Φλόριδας στις 24 Μαρτίου του 1993. Το 1968 προς τιμή του Τ. Χέρσυ Ανώτερη Σχολή του Ιλινόις έλαβε το όνομάτου, ενώ το 2007 τα Ταχυδρομεία των ΗΠΑ έθεσαν σε κυκλοφορία μια σειρά γραμματοσήμων με τους πέντε καλλίτερους αμερικανούς δημοσιογράφους του 20ου αιώνα, στην οποία περιλαμβάνεται και ο Τ. Χέρσυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί
Μεγανήσι
Το Μεγανήσι ή Μεγαλονήσι ή Μακρονήσι  είναι νησί μεταξύ Λευκάδας και Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Μεγανήσι είναι το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος των Πριγκηπονήσων Λευκάδας, γι' αυτό και ονομάζεται έτσι. Έχει έκταση 20,100 τ. χλμ. ψηλότερο σημείο στα 301 μέτρα και πληθυσμό 1.041 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή 2011 ενώ με την απογραφή του 2001 είχε 1.090. Το Μεγανήσι ανήκει επίσης στο ευρύτερο σύμπλεγμα των Τηλεβοΐδων νήσων. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία, κτηνοτροφία και αλιεία.
Η πρόσβαση στο νησί γίνεται μόνο από την πλευρά της Λευκάδας. Για το Μεγανήσι υπάρχουν τακτικά δρομολόγια πλοίου από το Νυδρί. Το πλοίο πιάνει στο λιμάνι του Σπαρτοχωρίου, τα Σπήλια με την διάρκεια της διαδρομής να μην υπερβαίνει τα 25 λεπτά.
Ιστορική αναδρομή
Στην αρχαιότητα και συγκεκριμένα στον καιρό του Στράβωνα το Μεγανήσι ονομαζόταν Τάφος ή Ταφιάς και ανήκε στις λεγόμενους Ταφίες Νήσους, μαζί με τα υπόλοιπα νησιά μεταξύ Ακαρνανίας και Λευκάδας, όπως ο Κάλαμος (παλαιότερα Κάρνος), ο Καστός, η Άτοκος και το Αρκούδι. Κατά την εποχή του χαλκού αποτελούσε κέντρο του πειρατικού λαού των Τηλεβόων, οι οποίοι ονομάζονταν και Ταφίοι από το αρχαίο όνομα του Μεγανησίου και είχαν κυριαρχήσει στη γύρω θάλασσα. Με την παρακμή των Τηλεβόων το Μεγανήσι ακολούθησε την ιστορική πορεία της Λευκάδας μέχρι τις μέρες μας. Σύμφωνα με τον αστικό μύθο, κατά την περίοδο του Ελληνοϊταλικού πολέμου σε θαλάσσια σπηλιά του Μεγανησίου είχε τη μυστική του βάση το υποβρύχιο Παπανικολής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επτάνησα
Βαν (Τουρκία)
Το Βαν (τουρκικά: Van, αρμενικά: Վան, κουρδικά: Wan) στα ελληνικά Εύα, είναι πόλη κατοικημένη κυρίως από Κούρδους και ιστορικά Αρμενική στην επαρχία Βαν της οποίας είναι πρωτεύουσα, στην ανατολική Τουρκία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, το Βαν έχει 370.190, αν και υπάρχουν εκτιμήσεις ότι ο πληθυσμός της πόλης είναι μεγαλύτερος, ενώ η περιφέρεια του Βαν έχει 472.069 κατοίκους. Το 2014, η περιφέρεια του Βαν χωρίστηκε διοικητικά στο Τούσπα και το Ιπέκιολου. Η πόλη είναι κτισμένη στις ανατολικές όχθες της λίμνης Βαν, σε υψόμετρο 1.730.
Το Βαν ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου των Ουραρτού από τον 9ο αιώνα π.Χ. Μετά πέρασε στη κατοχή των Μηδών, των Αχαιμενιδών Περσών, τους βασιλειάδες του Πόντου, ενώ ήταν σημείο διαμάχης ανάμεσα στους Ρωμαίους και τους Σασσανίδες. Μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ, το 1071, το Βαν πέρασε στην κατοχή των Σελτζούκων Τούρκων. Το 1548 ενσωματώθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ρώσοι κατέλαβαν το Βαν από το 1915 μέχρι το 1917. Το Βαν περέμεινε ένα σημαντικό κέντρο του αρμενικού πολιτισμού μέχρι τη γενοκτονία των Αρμενίων το 1915. Σήμερα, στο Βαν υπάρχει κουρδική πλειονότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Κέντρα εξόντωσης κατά τη διάρκεια της Αρμενικής Γενοκτονίας
Λαβασί Μαρδούκ
Ο Λαβασί Μαρδούκ, ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (556 π.χ.) γιος και διάδοχος του βασιλιά της Βαβυλώνας Νεριγκλισσάρ. Ήταν ανήλικο παιδί όταν ανέβηκε στον θρόνο. Καταγράφεται ως Χαλδαίος λόγω της μητέρας του που ήταν κόρη του Ναβουχοδονόσορα. Ανίκανος να κυβερνήσει δολοφονήθηκε μόλις 9 μήνες μετά την άνοδο του στον θρόνο και τον διαδέχθηκε ο Ναβονίδης Ασσυριακής καταγωγής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Χλιν
Στην Σκανδιναβική μυθολογία η Χλιν (Hlín) είναι μία από τις τρεις υπηρέτριες της Φρίγκα, μαζί με τις Φούλα και Γκνα. Το όνομά της σημαίνει προστάτης, και η Φρίγκα της ανέθεσε το καθήκον να προστατεύει τους ανθρώπους και να παρηγορεί τους θνητούς που πενθούν.
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Περί κτισμάτων
Το Περὶ κτισμάτων (λατινική φιλολογική ονομασία: De aedificiis) είναι έργο του Προκοπίου από την Καισάρεια και περιγράφει το εκτεταμένο οικοδομικό έργο του Ιουστινιανού Α΄.
Περιεχόμενο
μικρογραφία|321x321εσ|Η [[Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης κατέχει στο Περὶ κτισμάτων εξέχουσα θέση.]] Το Περὶ κτισμάτων χωρίζεται σε 6 βιβλία. Στο πρώτο βιβλίο κυριαρχεί η περιγραφή της Αγίας Σοφίας, αλλά και άλλων κατασκευών στην Κωνσταντινούπολη, όπως της Στήλης του έφιππου Ιουστινιανού στο Αυγουσταίον και άλλων κτηρίων, κυρίως εκκλησιαστικών. Το δεύτερο, τρίτο και τέταρτο βιβλίο είναι αφιερωμένα στις κατασκευές που πραγματοποιήθηκαν από τον αυτοκράτορα στην Ασία, το πέμπτο στην Ευρώπη (μόνο στα Βαλκάνια) και το έκτο στην Αφρική. Η κυκλική με κέντρο την Κωνσταντινούπολη πορεία της καταγραφής των κτισμάτων ανάγεται σε προγενέστερη γεωγραφική παράδοση, όπως η Γεωγραφία του Στράβωνα με κέντρο τη Ρώμη (1ος αι. μ.Χ.) και η Exspositio totius mundi et gentium (4ος αι. μ.Χ.), και είναι ενδεικτική της οικουμενικής αυτοκρατορικής ιδεολογίας. Όσον αφορά στον ρυθμό της καταγραφής, αυτός άλλοτε επιταχύνεται παίρνοντας μορφή καταλόγου και άλλοτε επιβραδύνεται δίνοντας έμφαση σε μείζονα μνημεία.