cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέφανος Δουσάν
Ιστορικό πλαίσιο
Ο Μίλουτιν αρρώστησε και πέθανε στις 29 Οκτωβρίου 1321 και ο Κωνσταντίνος στέφθηκε βασιλιάς.Αμέσως ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος, καθώς τον θρόνο διεκδίκησαν ο Ντέτσανι και ο εξάδελφός του Στέφανος Βλάντισλαβ Β΄. Ο Κωνσταντίνος αρνήθηκε να υποταχθεί στον Ντέτσανι, που στη συνέχεια εισέβαλε στη Ζέτα, νικώντας και σκοτώνοντας τον Κωνσταντίνο. Ο Ντέτσανι στέφθηκε βασιλιάς στις 6 Ιανουαρίου 1322 από τον Νικόδημο και ο γιος του, Στέφανος Δουσάν, στέφθηκε «νέος βασιλιάς». Ο Ντέτσανι αργότερα παραχώρησε τη Ζέτα στον Δουσάν, υποδεικνύοντάς τον ως τον μέλλοντα διάδοχό του. Εν τω μεταξύ ο Βλάντισλαβ Β΄ συγκέντρωσε τοπική υποστήριξη από τον Ρούντνικ, πρώην υποτελή του πατέρα του, [[Στέφανος Ντραγκούτιν|Στέφανου Ντραγκούτιν]. Ο Βλάντισλαβ ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά και υποστηρίχθηκε από τους Ούγγρους, εδραιώνοντας τον έλεγχο των εδαφών του και προετοιμαζόμενος για σύγκρουση με τον Ντέτσανι. Όπως συνέβη και με τους πατέρες τους, η Σερβία διαιρέθηκε από τους δύο ανεξάρτητους ηγεμόνες και το 1322 και το 1323 οι έμποροι της Ραγούσας επισκέπτονταν ελεύθερα και τις δύο χώρες.
Το 1323 ξέσπασε ο πόλεμος μεταξύ Ντέτσανι και Βλάντισλαβ. Ο Ρούντνικ είχε υποταγεί στον Ντέτσανι στα τέλη του 1323 και ο Βλάντισλαβ φαίνεται πως είχε καταφύγει στη βόρεια. Ο Βλάντισλάβ νικήθηκε στη μάχη στα τέλη του 1324 και κατέφυγε στην Ουγγαρία, αφήνοντας τον σερβικό θρόνο στον Ντέτσανι ως αδιαμφισβήτητο "βασιλιά Όλων των Σερβικών και Παράκτιων περιοχών".
Νεότητα και σφετερισμός
Η απόφαση του Ντέτσανι να μην επιτεθεί στους Βυζαντινούς μετά τη νίκη στο Βελμπάζντ, όταν είχε την ευκαιρία, οδήγησε στην απομάκρυνση πολλών ευγενών, που επεδίωκαν να επεκταθούν προς τα νότια. Τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο του 1331 ο Δουσάν διαφώνησε με τον πατέρα του, ίσως πιεσμένος από την αριστοκρατία. Σύμφωνα με πηγές της εποχής, φιλικές προς τον Δουσάν, κακοί σύμβουλοι έστρεψαν τον Ντέτσανι εναντίον του γιου του και αποφάσισε να συλλάβει και να αποκλείσει τον Δουσάν από την κληρονομιά του. Ο Ντέτσανι έστειλε στρατό στη Zέτα ενάντια στον γιο του και ο στρατός κατέστρεψε το Σκούταρι (σημερινή Σκόδρα), αλλά ο Δουσάν διέσχισε τον ποταμό Μπογιάνα. Ακολούθησε σύντομη περίοδος αναρχίας σε περιοχές της Σερβίας, πριν πατέρας και γιος συμφωνήσουν ειρήνη τον Απρίλιο του 1331. Τρεις μήνες αργότερα ο Ντέτσανι διέταξε τον Δουσάν να τον συναντήσει. Αυτός φοβήθηκε για τη ζωή του και οι σύμβουλοί του τον έπεισαν να συνεχίσει να αντιστέκεται, έτσι βάδισε από το Σκούταρι στο Νερόντιμλιε, όπου πολιόρκησε τον πατέρα του. Ο Ντέτσανι διέφυγε και ο Δουσάν έγινε κύριος του θησαυροφυλακίου του και της οικογένειάς του. Στη συνέχεια κυνήγησε τον πατέρα του, φτάνοντάς τον στο Πέτριτς. Στις 21 Αυγούστου 1331 ο Ντέτσανι παραδόθηκε και φυλακίστηκε. Ο Δουσάν στέφθηκε Βασιλιάς Όλων των Σερβικών και Παράκτιων Εδαφών την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου.
Ο εμφύλιος πόλεμος είχε εμποδίσει τη Σερβία δεν βοήθησε τον Ιβάν Στέφαν και την Άννα Νέδα στη Βουλγαρία, που είχαν εκθρονιστεί τον Μάρτιο του 1331. Ο Ιβάν Αλεξάνταρ της Βουλγαρίας, φοβήθηκε τη Σερβία, καθώς η κατάσταση εκεί είχε εξομαλυνθεί και αμέσως επεδίωξε ειρήνη με τον Δουσάν. Καθώς ο Δουσάν ήθελε να κινηθεί ενάντια στο πλουσιότερο Βυζάντιο, έκανε ειρήνη και συμμαχία, αποδεχόμενος τον Ιβάν Αλεξάνταρ ως ηγεμόνα. Η ειρήνη επισφραγίστηκε με τον γάμο του Δουσάν με την Ελένα, αδελφή του Ιβάν Αλεξάνταρ.
Βιογραφία
Το 1323 ξέσπασε ο πόλεμος μεταξύ Ντέτσανι και Βλάντισλαβ. Ο Ρούντνικ είχε υποταγεί στον Ντέτσανι στα τέλη του 1323 και ο Βλάντισλαβ φαίνεται πως είχε καταφύγει στη βόρεια. Ο Βλάντισλάβ νικήθηκε στη μάχη στα τέλη του 1324 και κατέφυγε στην Ουγγαρία, αφήνοντας τον σερβικό θρόνο στον Ντέτσανι ως αδιαμφισβήτητο "βασιλιά Όλων των Σερβικών και Παράκτιων περιοχών".
Νεότητα και σφετερισμός
Ο Δουσάν ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά Στέφαν Ντετσάνσκι και της Τεοντόρα Σμίλετς, κόρης του αυτοκράτορα Σμίλετς της Βουλγαρίας. Γεννήθηκε περί το 1308 στη Σερβία, όμως με την εξορία του πατέρα του 1314, έζησαν στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το 1320, όταν επετράπη στον πατέρα του να επιστρέψει. Στην Κωνσταντινούπολη έμαθε ελληνικά και κατανόησε τον βυζαντινό πολιτισμό και τρόπο ζωής και γνώρισε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ήταν περισσότερο στρατιώτης παρά διπλωμάτης και το 1329 νίκησε τον Βόσνιο μπάνο Στέφανο Β΄ Κοτρόμανιτς και το 1330 τον Βούλγαρο αυτοκράτορα Μιχαήλ Ασέν Γ΄. Ο Ντετσάνσκι τοποθέτησε τον ανιψιό του Ίβαν Στέφαν (από την Άννα Νέδα της Σερβίας) στον θρόνο της Σερβίας τον Αύγουστο του 1330.
Ο εμφύλιος πόλεμος είχε εμποδίσει τη Σερβία δεν βοήθησε τον Ιβάν Στέφαν και την Άννα Νέδα [2] που επεδίωκαν να επεκταθούν προς τα νότια. Τον Ιανουάριο ή τον Φεβρουάριο του 1331 ο Δουσάν διαφώνησε με τον πατέρα του, ίσως πιεσμένος από την αριστοκρατία. Σύμφωνα με πηγές της εποχής, φιλικές προς τον Δουσάν, κακοί σύμβουλοι έστρεψαν τον Ντέτσανι εναντίον του γιου του και αποφάσισε να συλλάβει και να αποκλείσει τον Δουσάν από την κληρονομιά του. Ο Ντέτσανι έστειλε στρατό στη Zέτα ενάντια στον γιο του και ο στρατός κατέστρεψε το Σκούταρι (σημερινή Σκόδρα), αλλά ο Δουσάν διέσχισε τον ποταμό Μπογιάνα. Ακολούθησε σύντομη περίοδος αναρχίας σε περιοχές της Σερβίας, πριν πατέρας και γιος συμφωνήσουν ειρήνη τον Απρίλιο του 1331. Τρεις μήνες αργότερα ο Ντέτσανι διέταξε τον Δουσάν να τον συναντήσει. Αυτός φοβήθηκε για τη ζωή του και οι σύμβουλοί του τον έπεισαν να συνεχίσει να αντιστέκεται, έτσι βάδισε από το Σκούταρι στο Νερόντιμλιε, όπου πολιόρκησε τον πατέρα του. Ο Ντέτσανι διέφυγε και ο Δουσάν έγινε κύριος του θησαυροφυλακίου του και της οικογένειάς του. Στη συνέχεια κυνήγησε τον πατέρα του, φτάνοντάς τον στο Πέτριτς. Στις 21 Αυγούστου 1331 ο Ντέτσανι παραδόθηκε και φυλακίστηκε. Ο Δουσάν στέφθηκε Βασιλιάς Όλων των Σερβικών και Παράκτιων Εδαφών την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου.
Προσωπικά χαρακτηριστικά
Οι σύγχρονοι συγγραφείς περιέγραψαν τον Δουσάν ως ασυνήθιστα ψηλό και δυνατό, "τον ψηλότερο άνθρωπο της εποχής του", πολύ όμορφο και σπάνιο ηγέτη γεμάτο δυναμισμό, γρήγορη αντίληψη και σθένος, που διέθετε «βασιλικό παρουσιαστικό». Σύμφωνα με τις σύγχρονες απεικονίσεις είχε σκούρα μαλλιά και καστανά μάτια. Ως ενήλικας είχε γενειάδα και μακρύτερα μαλλιά.
Πρώτα χρόνια της βασιλείας
Ο Δουσάν άρχισε να πολεμάει ενάντια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1334 και ο πόλεμος συνεχίστηκε με διακοπές διάφορης διάρκειας μέχρι τον θάνατό του το 1355. Δύο φορές ενεπλάκη σε μεγαλύτερες συγκρούσεις με τους Ούγγρους, αλλά αυτές ήταν κυρίως αμυντικές. Ο στρατός του Δουσάν αρχικά ηττήθηκε από τον ισχυρό βασιλικό στρατό 80.000 ανδρών του Κάρολου Α΄ της Ουγγαρίας στη Σουμάντιγια το 1336. Τότε, καθώς οι ουγγρικές δυνάμεις προωθούνταν βαθύτερα στις λοφώδεις περιοχές, το ιππικό του Δουσάν εξαπέλυσε επίθεση με αποτέλεσμα νίκη των Σέρβων και οι Ούγγροι εκδιώχθηκε. Ο Κάρολος Α΄ πληγώθηκε από βέλος, αλλά επέζησε. Το αποτέλεσμα ήταν οι Ούγγροι να χάσουν τη Μάτσβα και το Βελιγράδι. Στη συνέχεια ο Δουσάν επικεντρώθηκε στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας του, γράφοντας το 1349 τον πρώτο κώδικα νόμων των Σέρβων.
Στα δυτικά ο Δουσάν πέτυχε νίκες επί του Ούγγρου βασιλιά Λουδοβίκου του Μεγάλου, κερδίζοντας το Βελιγράδι, τη Βοσνία και τη Ερζεγοβίνη και έκοβε νομίσματα στο Κότορ. Ο Δουσάν σημείωσε επίσης επιτυχίες και εναντίον των υποτελών του Λουδοβίκου, νικώντας τον στρατό του Κροάτη μπαν και τις δυνάμεις των Ούγγρων βοεβόδων. Είχε ειρήνη με τη Βουλγαρία, που ακόμη και τον βοήθησε σε αρκετές περιπτώσεις, και λέγεται ότι επισκέφτηκε τον Ιβάν Αλέξανταρ στην πρωτεύουσά του. Η Βουλγαρία έγινε υποτελής της Σερβίας το 1331, κατάσταση που διήρκεσε μέχρι το 1365.
Ο Δουσάν εκμεταλλεύτηκε τον εμφύλιο πόλεμο στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μεταξύ της Άννας της Σαβοΐας, αντιβασίλισσας του ανήλικου αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου, και του στρατηγού του πατέρα του Ιωάννη Καντακουζηνού. Ο Δουσάν και ο Ιβάν επέλεξαν αντίθετες πλευρές στη σύγκρουση αλλά παρέμειναν σε ειρήνη μεταξύ τους, εκμεταλλευόμενοι τον εμφύλιο πόλεμο για να εξασφαλίσουν οφέλη.
Η συστηματική επίθεση του Δουσάν άρχισε το 1342 και όταν τελείωσε είχε κατακτήσει όλα τα βυζαντινά εδάφη στα δυτικά Βαλκάνια μέχρι την Καβάλα, εκτός από την Πελοπόννησο και τη Θεσσαλονίκη, που δεν κατάφερε να καταλάβει επειδή ο στόλος του ήταν πολύ μικρός. Πιθανολογείται ότι τελικός στόχος του Δουσάν ήταν να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη και να αντικαταστήσει την παρακμάζουσα Βυζαντινή Αυτοκρατορία με ενωμένη Ορθόδοξη Ελληνοσερβική Αυτοκρατορία υπό τον έλεγχό του. Τον Μάιο του 1344 ο διοικητής του Πρέλιουμπ αναχαιτίστηκε στα Στεφανιανά (στις ακτές της ανατολικής Μακεδονίας) από τουρκική δύναμη 3.000 ανδρών. Οι Τούρκοι νίκησαν αλλά αυτή η ήττα δεν ήταν ικανή να εμποδίσει την κατάκτηση της Μακεδονίας από τους Σέρβους.
Το 1343, ο Δουσάν πρόσθεσε "των Ρωμαίων (Ελλήνων)" στον αυτοαποκληθέντα τίτλο του Βασιλιάς Σερβίας, Αλβανίας και των ακτών. Το 1345 άρχισε να αυτοαποκαλείται τσάρος, ισοδύναμο του αυτοκράτορα, όπως μαρτυρείται σε δύο καταστατικούς χάρτες μοναστηριών του Αγίου Όρους, του Νοεμβρίου του 1345 και του Ιανουαρίου του 1346, και περί τα Χριστούγεννα του 1345 σε συμβούλιο στις Σέρρες, που τις είχε καταλάβει στις 25 Σεπτεμβρίου 1345, αυτοανακηρύχθηκε "Τσάρος των Σέρβων και των Ρωμαίων" (Ρωμαίοι είναι ισοδύναμο με Έλληνες στις Σερβικές πηγές).
Αυτοκρατορική στέψη και αυτοκέφαλo της Σερβικής εκκλησίας
Στις 16 Απριλίου 1346 (Πάσχα) ο Δουσάν συγκάλεσε μια μεγάλη σύνοδο στα Σκόπια, στην οποία παραβρέθηκαν ο αρχιεπίσκοπος Σερβίας Ιωαννίκιος Β΄, ο αρχιεπίσκοπος Αχρίδας Νικόλαος Α΄, ο πατριάρχης Βουλγαρίας Συμεών και διάφοροι θρησκευτικές ηγέτες από το Άγιο Όρος. Η σύνοδος και οι κληρικοί συμφώνησαν η αυτοκέφαλη Σερβική Αρχιεπισκοπή να ανακηρυχθεί Πατριαρχείο. Ο Αρχιεπίσκοπος από τότε είχε τον τίτλο Πατριάρχης Σερβίας, αν και ορισμένα έγγραφα τον αποκαλούσαν Πατριάρχη Σέρβων και Ελλήνων, με έδρα το μοναστήρι του Πετς. Ο πρώτος Πατριάρχης Σερβίας έστεψε τον Δουσάν Βασιλέα και αυτοκράτορα Σερβίας και Ρωμανίας. Ο Δουσάν έστεψε τον γιο του Ούρος Βασιλιά Σέρβων και Ελλήνων, δίνοντάς του ονομαστική κυριαρχία επί των Σερβικών εδαφών, και, παρόλο που ο Δουσάν κυβερνούσε ολόκληρο το κράτος, είχε ειδική ευθύνη για τα "Ρωμαϊκά", δηλαδή "Βυζαντινά", εδάφη.
Ακολούθησε επιπλέον εκβυζαντινισμός της σερβικής αυλής, ιδιαίτερα στις τελετές και τους τίτλους.
Το Σερβικό Πατριαρχείο ανέλαβε την κυριαρχία επί του Αγίου Όρους και των ελληνικών επαρχιών (επισκοπών)της δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ενώ η Αρχιεπισκοπή Αχρίδας παρέμεινε αυτοκέφαλη. Για αυτές τις πράξεις του αφορίστηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 1350.
Ήπειρος και Θεσσαλία
thumb|left|250px|Η Σερβική Αυτοκρατορία περί το 1350. Αντιμετωπίζοντας την επιθετικότητα του Δουσάν, οι Βυζαντινοί αναζήτησαν συμμάχους στους Οθωμανούς Τούρκους, που τους έφεραν για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Η πρώτη μάχη ανάμεσα σε Σέρβους και Τούρκους σε βαλκανικό έδαφος, στα Στεφανιανά το 1344, έληξε με ήττα των Σέρβων. Το 1348 ο Δουσάν κατέλαβε την Ήπειρο, την Ακαρνανία και τη Θεσσαλία. Διόρισε τον Συμεών Ούρος δεσπότη Ηπείρου και Θεσσαλίας και το Βόιχνα καίσαρα της Δράμας.
Από τη στιγμή που ο Δουσάν κατέλαβε την Ήπειρο και τη Θεσσαλία έβαλε στόχο να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη. Για να πάρει την πόλη χρειαζόταν στόλο. Γνωρίζοντας ότι ο στόλος των Σερβικών πόλεων στη νότια Δαλματία δεν ήταν αρκετά ισχυρός, άρχισε διαπραγματεύσεις με τη Βενετία, με την οποία διατηρούσε αρκετά καλές σχέσεις. Οι Ενετοί φοβόντουσαν ότι θα μειώνονταν τα προνόμια τους στην Αυτοκρατορία αν οι Σέρβοι γίνονταν κύριοι της Κωνσταντινούπολης επί των αποδυναμωμένων Βυζαντινών. Αλλά αν είχαν συμμαχήσει με τη Σερβία ο Δουσάν θα εξέταζε τα υπάρχοντα προνόμια. Από τη στιγμή που θα γινόταν κύριος όλων των Βυζαντινών εδαφών οι Ενετοί θα κέρδιζαν προνόμια. Όμως η Βενετία επέλεξε να αποφύγει στρατιωτική συμμαχία. Ενώ ο Δουσάν έψαχνε βοήθεια ενάντια στο Βυζάντιο οι Ενετοί χρειάζονταν τη βοήθεια των Σέρβων στον αγώνα τους κατά των Ούγγρων για τη Δαλματία. Όταν διαισθάνθηκαν ότι η σερβική βοήθεια θα οδηγούσε σε υποχρέωση των Ενετών προς τη Σερβία, αρνήθηκαν ευγενικά την προσφορά του Δουσάν να τους βοηθήσει.
Καθώς ο Δουσάν ξεκίνησε την εκστρατεία του στη Βοσνία (αποσύροντας τα Σερβικά στρατεύματα από τη Μακεδονία και τη Θράκη), ο Καντακουζηνός προσπάθησε να ανακτήσει τα εδάφη που είχαν χάσει οι Βυζαντινοί. Με την υποστήριξή του ο Πατριάρχης Κάλλιστος της Κωνσταντινούπολης αφόρισε τον Δουσάν ώστε να αποθαρρύνει τον Ελληνικό πληθυσμό στις Ελληνικές επαρχίες του Δουσάν από το να υποστηρίξει τους Σέρβους και έτσι να βοηθήσει τον Καντακουζηνό. Όμως ο αφορισμός δεν διέκοψε τις σχέσεις του Δουσάν με το Άγιο Όρος, που συνέχισε να τον αποκαλεί αυτοκράτορα, αλλά περισσότερο ως Αυτοκράτορα των Σέρβων παρά ως Αυτοκράτορα Σέρβων και Ελλήνων.
Ο Καντακουζηνός συγκέντρωσε ένα μικρό στρατό και κατέλαβε τη Χαλκιδική, τη Βέροια και ύστερα την Έδεσσα. Η Βέροια ήταν η πλουσιότερη πόλη στην περιοχή της Βοττιαίας, ο Δουσάν είχε ήδη αντικαταστήσει πολλούς Έλληνες με με Σέρβους, περιλαμβανομένης μιας Σερβικής φρουράς. Όμως οι εναπομείναντες Έλληνες κατάφεραν να ανοίξουν τις πύλες της πόλης στον Καντακουζηνό το 1350. Η Έδεσσα αντιστάθηκε, αλλά τελικά καταλήφθηκαν εξ εφόδου. Στη συνέχεια ο Καντακουζηνός βάδισε κατά της Θεσσαλίας, αλλά αναχαιτίστηκε στα Σέρβια από τον Καίσαρα Πρέλιουμπ και τον στρατό του 500 ανδρών. Οι βυζαντινές δυνάμεις αποσύρθηκαν στη Βέροια και το βοηθητικό τουρκικό σώμα έφτασε λεηλατώντας μέχρι τα Σκόπια. Όταν έμαθε τα νέα ο Δουσάν ανασύνταξε τις δυνάμεις του και προέλασε προς τη Θεσσαλία.
Πόλεμος με το πριγκιπάτο της Βοσνίας
Το 1350 ο Δουσάν επιτέθηκε στη Βοσνία, επιδιώκοντας να επανακτήσει την προηγουμένως απωλεσθείσα περιοχή του Χουμ και να σταματήσει τις επιδρομές στους υποτελείς του στο Κόναβλε. Η Βενετία προσπάθησε να μεσολαβήσει, αλλά απέτυχε. Τον Οκτώβριο ο Δουσάν εισέβαλε στη Ζαχλουμία (Χουμ) με ένα στρατό, όπως λέγεται, 80.000 ανδρών και κατέλαβε τμήμα των αμφισβητούμενων εδαφών. Σύμφωνα με τον Ορμπίνι ο Δουσάν βρισκόταν μυστικά σε επαφές με πολλούς Βόσνιους ευγενείς, προσφέροντάς τους ανταλλάγματα για να τον υποστηρίξουν. Πολλοί ευγενείς, κυρίως από το Χουμ, ήταν έτοιμοι να προδώσουν τον Μπαν, όπως η οικογένεια Nίκολιτς, που ήταν συγγενής της δυναστείας των Νεμάνιτς. Ο Μπαν της Βοσνίας απέφυγε κάθε μεγάλη αναμέτρηση και δεν αντιμετώπισε τον Δουσάν σε μάχη. Αντ' αυτού αποχώρησε στα βουνά και έκανε μικρές αιφνιδιαστικές επιθέσεις. Τα περισσότερα φρούρια της Βοσνίας άντεξαν, αλλά ορισμένοι ευγενείς υποτάχθηκαν στον Δουσάν. Οι Σέρβοι ερήμωσαν μεγάλο μέρος της υπαίθρου. Με ένα στρατό έφτασαν στο Ντούβνο και στην Τσέτινα, άλλος έφτασε στο Κρκα, όπου βρίσκεται το Κνιν (σημερινή Κροατία) και άλλος κατέλαβε το Ιμότσκι και το Νόβι, όπου άφησε φρουρές και μπήκαν στο Χουμ. Από αυτή τη θέση ισχύος ο Δουσάν προσπάθησε να διαπραγματευτεί ειρήνη με τον Μπαν, επισφραγίζοντάς την με τον γάμο του γιου του Ούρος με την κόρη του Στέφανου Eλισάβετ, που θα έπαιρνε το Χουμ ως προίκα της - επιστρέφοντάς το στη Σερβία. Ο Μπαν δεν δέχτηκε να εξετάσει την πρόταση αυτή.
Ο Δουσάν μπορεί επίσης να ξεκίνησε την εκστρατεία για να βοηθήσει την αδερφή του Έλενα, που είχε παντρευτεί τον Mλάντεν Γ΄ Σούμπιτς του Ομις, Kλις και Σκράντιν το 1347. Ο Μλάντεν πέθανε από τη Μαύρη πανώλη (1348) και η Έλενα προσπάθησε να διατηρήσει την κυριαρχία των πόλεων για τον εαυτό της και τον γιο της. Την αμφισβήτησαν η Ουγγαρία και η Βενετία, οπότε η αποστολή σερβικών στρατευμάτων στο δυτικό Χουμ και την Κροατία μπορεί να έγινε προς βοήθειά της, καθώς οι επιχειρήσεις στην περιοχή ήταν απίθανο να βοηθήσουν τον Δουσάν να καταλάβει το Χουμ. Αν ο Δουσάν είχε την πρόθεση να βοηθήσει την Έλενα, η δημιουργία προβλημάτων στην Ανατολή το απέκλειε.
Θάνατος
Ο Δουσάν είχε μεγάλα σχέδια να καταλάβει και να διατηρήσει το Χουμ, το Βελιγράδι, τη Μάτσβα, το Δυρράχιο, τη Φιλιππούπολη, την Αδριανούπολη, τη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη και να τεθεί επικεφαλής ενός μεγάλου στρατού σταυροφόρων που θα εξεδίωκε τους Τούρκους από την Ευρώπη. Ο πρόωρος θάνατός του άνοιξε τη Σερβία και τα υπόλοιπα Βαλκάνια στην τουρκική εισβολή και κυριαρχία μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Ενώ βρισκόταν σε σταυροφορία ενάντια στους Τούρκους, αρρώστησε (πιθανόν δηλητηριάστηκε) και πέθανε από πυρετό στο Ντεβόλ, κοντά στην Κορυτσά τις 20 Δεκεμβρίου 1355. Ετάφη στο καθίδρυμά του, τη Μονή των Αρχαγγέλων κοντά στο Πρίζρεν.
Η αυτοκρατορία του σταδιακά κατέρρευσε. Ο γιος του και διάδοχός του Στέφανος Ούρος Ε΄ δεν κατάφερε να διατηρήσει την Αυτοκρατορία και πολλές τοπικές φεουδαρχικές οικογένειες ισχυροποίησαν την εξουσία τους, αν και τυπικά αναγνώριζαν τον Ούρος Ε΄ ως Αυτοκράτορα. Ο Σιμεόν Ούρος, ετεροθαλής αδελφός του Δουσάν, αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας μετά τον θάνατο του Δουσάν, διοικώντας μεγάλο μέρος της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, που του είχε προγενέστερα παραχωρήσει ο Δουσάν.
Τα λείψανα του Δουσάν σήμερα βρίσκονται στην Εκκλησία του Αγίου Μάρκου στο Βελιγράδι. Ο Δουσάν είναι ο μόνος μονάρχης της δυναστείας των Νεμάνιτς, που δεν έχει αγιοποιηθεί.
Θρησκευτική δράση
Όπως και οι πρόγονοί του, ο Αυτοκράτορας Δουσάν ασχολήθηκε έντονα με την ανακαίνιση εκκλησιών και μοναστηριών, αλλά και την ίδρυση νέων. Αρχικά ενδιαφέρθηκε για τα μοναστήρια στα οποία είχαν ταφεί οι γονείς του. Τόσο το μοναστήρι Μπάνισκα, που είχε χτίσει ο Βασιλιάς Μιλούτιν, όπου θάφτηκε η μητέρα του, όσο και το μοναστήρι Βισόκι Ντέτσανι, που ήταν κληροδότημα του πατέρα του, τα φρόντισε γενναιόδωρα. Η κατασκευή του δεύτερου μοναστηριού κράτησε οκτώ χρόνια και είναι βέβαιο ότι ο ρόλος του αυτοκράτορα στην οικοδόμησή του ήταν καταλυτικός. Μεταξύ 1337 και 1339 ο αυτοκράτορας αρρώστησε και έδωσε τον λόγο του ότι εάν επιβίωνε, θα οικοδομούσε μια εκκλησία και μοναστήρι στην Ιερουσαλήμ. Την εποχή εκείνη υπήρχε ένα σερβικό μοναστήρι στην Ιερουσαλήμ, αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ (που πιστεύεται ότι ιδρύθηκε από τον βασιλιά Μιλούτιν) και αρκετοί Σέρβοι μοναχοί στη Χερσόνησο του Σινά.
Η μεγαλύτερη δωρεά του ήταν η Μονή των Αγίων Αρχαγγέλων, που βρίσκεται κοντά στην πόλη του Πρίζρεν, στην οποία αρχικά ετάφη. Ο Δουσάν έδωσε πολλά κτήματα σε αυτό το μοναστήρι, συμπεριλαμβανομένου του δάσους του Πρίζρεν, που θα αποτελούσε ιδιαίτερη ιδιοκτησία της μονής, όπου θα φυλάσσονταν όλα τα πολύτιμα αγαθά και τα λείψανα.
Ο γιος του, Στέφανος Ουρός Ε΄, δεν έκανε ειρήνη με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως. Η πρώτη πρωτοβουλία έγινε από τον δεσπότη Ούγκλιεσα το 1368, με αποτέλεσμα οι περιοχές υπό την κυριαρχία του να επανενταχθούν στην Κωνσταντινούπολη. Η τελική πρωτοβουλία για συμφιλίωση των εκκλησιών ήρθε από τον πρίγκιπα Λαζάρο το 1375. Δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι υπήρξε λατρεία του Αυτοκράτορα Δουσάν τις δεκαετίες μετά τον θάνατό του. Ο καταστατικός χάρτης του Δουσάν με τη Ραγούσα (Ντουμπρόβνικ) χρησίμευσε ως νόμος στο μελλοντικό εμπόριο μεταξύ Σερβίας και Ραγούσας και οι κανονισμοί του θεωρήθηκαν απαραβίαστοι. Η κληρονομιά του Αυτοκράτορα Δουσάν ήταν σεβαστή στη Ραγούσα. Η μεταγενέστερη λαϊκή παράδοση στη Σερβία περιελάμβανε διάφορες θεωρήσεις του Δουσάν, ως επί το πλείστον αρνητικές, που έγιναν υπό την επιρροή της εκκλησίας.
Εκκλησιαστική πολιτική
Με την αναβάθμιση της Σερβικής Αρχιεπισκοπής σε Πατριαρχείο ακολούθησαν σοβαρές αλλαγές στην οργάνωση της εκκλησίας. Ο Ιωαννίκιος Β΄ έγινε Πατριάρχης. Οι Επισκοπές (Επαρχίες) αναβαθμίστηκαν σε Μητροπόλεις και νέες περιοχές της Αρχιεπισκοπής της Αχρίδας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου προστέθηκαν στη δικαιοδοσία της Σερβικής εκκλησίας νέα εδάφη και της Οικουμενικής Κωνσταντινούπολης. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης αφόρισε τον Δουσάν το 1350, αν και αυτό δεν επηρέασε τη θρησκευτική οργάνωση.
Εκτός από τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, υπήρχαν πολλοί Καθολικοί στην Αυτοκρατορία, κυρίως στις παράκτιες πόλεις Κάταρο, Aλέσιο (σημερινό Λέζε) κ.λπ. Στην αυλή του Δουσάν υπήρχαν επίσης Καθολικοί (υπηρέτες από το Κάταρο και τη Ραγούσα, μισθοφόροι, επισκέπτες κ.λπ.). Στις κεντρικές περιοχές Σάξονες ησχολούντο με την εξόρυξη και το εμπόριο. Οι Καθολικοί είχαν πλήρη θρησκευτικά δικαιώματα, εκτός από τον προσηλυτισμό των μη Καθολικών. Δεν υπάρχουν ιστορικά στοιχεία ότι οι Καθολικοί έμποροι παραπονέθηκαν για διακρίσεις λόγω θρησκείας. Ο Δουσάν ήταν επίσης σε επαφή με τον Πάπα και διαπραγματεύτηκε για την επίσημη αποδοχή των παπικών πρωτείων, με στόχο την αναχαίτιση των ουγγρικών επιθέσεων στον βορρά και, με τη βοήθεια του Πάπα, την οργάνωση μιας σταυροφορίας εναντίον των Τούρκων (Μουσουλμάνων). Ο Πάπας απέστειλε μια αντιπροσωπεία υπό τον Πέτρο Τόμο στη Σερβική αυλή, ωστόσο, σύμφωνα με τον Φιλίπ ντε Μεζιέρ, τις διαπραγματεύσεις τους ακολούθησε μεγάλη δυσαρέσκεια και η αποστολή δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Βασιλική ιδεολογία
Ο Δουσάν ήταν ο πρώτος Σέρβος μονάρχης που έγραφε τις περισσότερες επιστολές του στα ελληνικά, υπογράφοντας επίσης με το κόκκινο αυτοκρατορικό μελάνι. Ήταν ο πρώτος που εξέδωσε πρόσταγμα, ένα είδος βυζαντινού εγγράφου, χαρακτηριστικό των βυζαντινών ηγεμόνων. Στον βασιλικό του τίτλο, Αυτοκράτορας των Σέρβων και των Ελλήνων, είναι σαφής ο ισχυρισμός του ως διαδόχου της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Έδωσε επίσης βυζαντινούς αυλικούς τίτλους στους ευγενείς του, κάτι που θα συνεχιστεί μέχρι τον 16ο αιώνα.
Νομοθέτης
Το διαρκέστερο μνημείο της βασιλείας του Δουσάν ήταν ένας νομικός κώδικας. Για τη δημιουργία του Κώδικα του Δουσάν δημοσιεύτηκαν πολλά διατάγματα και μεταφράστηκαν στα Σερβικά μερικά μεγάλα ξένα νομικά έργα. Ωστόσο το τρίτο τμήμα του Κώδικα ήταν νέο και ξεκάθαρα Σερβικό, αν και με βυζαντινή επιρροή και έμφαση σε μια μακρά νομική παράδοση στη Σερβία. Ο Δουσάν εξήγησε τον σκοπό του Κώδικά του σε ένα από τα διατάγματά του. Υπογράμμισε ότι οι στόχοι του ήταν πνευματικοί και ότι ο κώδικας θα βοηθούσε τον λαό του να σωθεί για τη μετά θάνατον ζωή. Ο Κώδικας παρουσιάστηκε στις 21 Μαΐου 1349 στα Σκόπια και περιείχε 155 άρθρα, ενώ 66 ακόμη άρθρα προστέθηκαν στις Σέρρες το 1353 ή το 1354. Οι συγγραφείς του κώδικα δεν είναι γνωστοί, αλλά ήταν πιθανώς μέλη της αυλής εξειδικευμένοι στα νομικά.
Ο Κώδικας του Δουσάν αναφέρεται σε θέματα τόσο κοσμικά όσο και εκκλησιαστικά, πολλώ μάλλον επειδή η Σερβία είχε πρόσφατα αποκτήσει πλήρη εκκλησιαστική αυτονομία ως ανεξάρτητη Ορθόδοξη Εκκλησία υπό το Πατριαρχείο. Τα πρώτα 38 άρθρα αφορούν την εκκλησία και ασχολούνται με προβλήματα που αντιμετώπιζε η Μεσαιωνική Σερβική Εκκλησία, ενώ τα επόμενα 25 άρθρα αφορούν τους ευγενείς. Το αστικό δίκαιο απουσιάζει σε μεγάλο βαθμό, δεδομένου ότι είχε καλυφθεί σε προγενέστερα έργα, συγκεκριμένα στον Νομοκανόνα του Αγίου Σάββα και στον Ιουστινιάνειο Κώδικα. Ο Κώδικας του Δουσάν αφορούσε αρχικά το ποινικό δίκαιο, με ιδιαίτερη έμφαση στην έννοια της νομιμότητας, που προερχόταν κυρίως άμεσα από το βυζαντινό δίκαιο.
Το αρχικό χειρόγραφο του Κώδικα του Δουσάν δεν διασώθηκε. Ο Κώδικας συνέχισε ως de facto σύνταγμα υπό την κυριαρχία του γιου του Δουσάν, Στέφανου Ούρος Ε΄, και μετά τη διάλυση της Σερβικής Αυτοκρατορίας το 1371, χρησιμοποιήθηκε σε όλες τις επαρχίες που τη διαδέχτηκαν. Χρησιμοποιήθηκε επισήμως στο διάδοχο κράτος, το Δεσποτάτο της Σερβίας, μέχρι την προσάρτησή του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1459. Ο Κώδικας χρησιμοποιήθηκε κατά την Τουρκοκρατία από τις σερβικές κοινότητες, που διέθεταν σημαντική νομική αυτονομία σε αστικές υποθέσεις. Χρησιμοποιήθηκε επίσης στις Σερβικές αυτόνομες περιοχές υπό τη Δημοκρατία της Βενετίας, όπως το Γκρμπάλι και το Παστρόβιτσι. Χρησίμευσε επίσης ως βάση του Κανούν του Αλβανού πρίγκιπα Λεκ Ντουκαγκίνι (1410-1481), ενός συνόλου εθιμικών νόμων στη βόρεια Αλβανία, που διατηρήθηκε μέχρι τον 20ό αιώνα.
Στρατιωτική τακτική
Η σερβική στρατιωτική τακτική συνίστατο σε επιθέσεις βαρέος ιππικού σχήματος σφηνοειδούς με έφιππους τοξότες στις πλευρές. Πολλοί ξένοι μισθοφόροι βρίσκονταν στον Σερβικό στρατό, κυρίως Γερμανοί ως ιππικό και Ισπανοί ως πεζικό. Είχε επίσης προσωπικούς μισθοφόρους, κυρίως Γερμανούς ιππότες. Ένας Γερμανός ιππότης, ονόματι Πάλμαν, έγινε διοικητής της Σερβικής "Αλαμανικής Φρουράς" το 1331 κατά τη μετάβαση τη Σερβία στην Ιερουσαλήμ. Έγινε αρχηγός όλων των μισθοφόρων του Σερβικού Στρατού. Η κύρια ισχύς του σερβικού στρατού ήταν οι θωρακισμένοι ιππότες, φοβερός για τις άγριες επιθέσεις και τη μαχητική τους επιδεξιότητα. Η επέκταση της Σερβίας στην πρώην επικράτεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας δεν έγινε με κάποια μεγάλη μοναδική μάχη, αλλά βασίστηκε στον αποκλεισμό των ελληνικών φρουρίων.
Ονομα, επίθετα και τίτλοι
Ονομάστηκε Νεαρός Βασιλιάς ως διάδοχος στις 6 Ιανουαρίου 1322 και του παραχωρήθηκε η διοίκηση της Ζέτα. Επομένως κυβερνούσε ως «Βασιλιάς της Ζέτα». Το 1331 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως «Βασιλιάς όλων των Σερβικών και Παράκτιων Χωρών». Το 1343 ο τίτλος του ήταν "Βασιλιάς της Σερβίας, των Ελλήνων, της Αλβανία και των ακτών". Το 1345 άρχισε να αυτοαποκαλείται τσάρος, Αυτοκράτορας, και το 1345 αυτοανακηρύχθηκε 'Αυτοκράτορας Σέρβων και Ρωμαίων (Ελλήνων)». Στις 16 Απριλίου 1346 στέφθηκε Αυτοκράτορας Σέρβων και Ελλήνων. Ο τίτλος αυτός σύντομα διευρύνθηκε σε 'Βασιλιάς και Αυτοκράτορας Σέρβων και Ελλήνων, Βουλγάρων και Αλβανών''.
Το επίθετό του Σίλνι (Силни) μεταφράζεται σε Ισχυρός αλλά επίσης Μέγας και Δυνατός.
Υστεροφημία
Ο στόχος της παλινόρθωσης της Σερβίας ως αυτοκρατορίας, όπως ήταν κάποτε, ήταν μια από τις μεγαλύτερες ιδέες των Σέρβων, που ζούσαν τόσο στις Οθωμανικές όσο και στις Αυστροουγγρικές χώρες. Το 1526 ο Γιόβαν Νέναντ, μιμούμενος τον Δουσάν, αυτοανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας, όταν κυβερνούσε ένα βραχύβιο κράτος σερβικών επαρχιών υπό το στέμμα της Ουγγαρίας.
Το Βασίλειο των Σλάβων, που έγραψε ο ιστορικός από τη Ραγούσα (Ντουμπρόβνικ) Μάβαρ Ορμπιν (περίπου 1550-1614), είδε θετικά τις ενέργειες και τα έργα του Αυτοκράτορα Δουσάν. Το βιβλίο αποτέλεσε την πρωταρχική πηγή για την πρώιμη ιστορία των Νότιων Σλάβων την εποχή εκείνη και οι περισσότεροι από τους δυτικούς ιστορικούς απέκτησαν τις πληροφορίες τους για τους Σλάβους από αυτό. Οι πρώτοι Σέρβοι ιστορικοί, παρόλο που έγραψαν σύμφωνα με τις πηγές, επηρεάστηκαν από τις ιδέες της εποχής που ζούσαν. Προσπάθησαν να εναρμονιστούν με δύο διαφορετικές παραδόσεις: μία από τα δημόσια έγγραφα και μια άλλη από τις γενεαλογίες και τα αφηγηματικά γραπτά. Από τους πρώτους ιστορικούς οι περισσότερες πληροφορίες προήλθαν από τον Γιόβαν Ράγιτς (1726-1801), που έγραψε πενήντα σελίδες για τη ζωή του Δουσάν. Το έργο του Ράγιτς είχε μεγάλη επιρροή στον Σερβικό πολιτισμό εκείνης της εποχής και για δεκαετίες ήταν η κύρια πηγή πληροφοριών για τη Σερβική ιστορία.
Μετά την επανίδρυση της Σερβίας τον 19ο αιώνα τονίστηκε η συνέχεια με τον Σερβικό Μεσαίωνα, ιδιαίτερα τη μεγαλύτερης στιγμή της - του Αυτοκράτορα Δουσάν. Μια πολιτική ατζέντα, όπως με μια παλινόρθωση της αυτοκρατορίας του, θα έβρισκε τη θέση της στα πολιτικά προγράμματα του Πριγκιπάτου της Σερβίας, κυρίως τη Μεγάλη Σερβία του Ίλιγια Γκαρασάνιν.
Οικογένεια
Σύμφωνα με τον Βυζαντινό ιστορικό της εποχής Νικηφόρο Γρηγορά, ο Δουσάν είχε επίσης μία κόρη, τη:
Μερικοί ιστορικοί υποστηρίζουν, ότι το ζευγάρι είχε άλλο ένα παιδί, μια κόρη. Ο Τ. Φάιν υποστήριξε, ότι μπορεί να ήταν η:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυτοκράτορες της Σερβίας Κατηγορία:Βασιλείς της Σερβίας Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Βεατρίκη της Σαβοΐας (Μαρκησία του Σαλούτσο)
Η Βεατρίκη η Πρεσβύτερη, ιταλ. Beatrice di Savoia (πριν τις 4 Μαρτίου 1223 - 10 Μαΐου πριν το 1259) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του κόμη της Σαβοΐας και με τους γάμους της έγινε πρώτα μαρκησία του Σαλούτσο και μετά πριγκίπισσα της Σικελίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αμεδαίου Δ΄ κόμη της Σαβοΐας και της Μαργαρίτας, κόρης του Ούγου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Η αδελφή της Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Βονιφάτιο Β΄ των Αλεράμιτσι μαρκήσιο του Μομφερράτου.
Έπειτα από το τέλος της μητέρας της ο πατέρας της νυμφεύτηκε πάλι, με την Καικιλία του Μπω και έκανε και άλλα παιδιά, όπως τον Βονιφάτιο κόμη της Σαβοΐας και τη Βεατρίκη τη Νεότερη, σύζυγο του κυρίου της Βιγιένα.
Πρώτα μνηστεύθηκε μετά τη γέννησή της με τον Μαμφρέδο Γ΄ μαρκήσιο του Σαλούτσο. Ο αρραβώνας λύθηκε, ανανεώθηκε όμως στις 2 Οκτωβρίου 1227. Το συμβόλαιο που υπογράφτηκε τότε αναφέρει την προίκα της. Ο γάμος έγινε τον Μάρτιο του 1233. Έπειτα από 11 έτη, το 1244, ο Μανφρέδος απεβίωσε, αφήνοντας δύο παιδιά και τη Βεατρίκη έγκυο. Όταν αυτή γέννησε, έκανε δίδυμα.
Δύο έτη μετά το τέλος του (8 Μαΐου 1246) η Βεατρίκη ξαναπαντρεύτηκε, με τον Μανφρέδο της Σικελίας, γιο του Φρειδερίκου Β΄ Χοενστάουφεν και της ερωμένης του Μπιάνκα Λάντσια. Ο Φρειδερίκος Β΄ νυμφεύτηκε τη Μπιάνκα στην επιθανάτιο κλίνη του, αλλά και ο γάμος δεν αναγνωρίστηκε από την Εκκλησία. Ο γάμος της Βεατρίκης με τον Μανφρέδο έγινε για να επισφραγιστεί η συμμαχία του Αμεδαίου Δ΄ με τον Φρειδερίκο Β΄. Έτσι το ζεύγος παντρεύτηκε δι'αντιπροσώπου τον Μάρτιο του 1247 και το γαμήλιο συμβόλαιο υπογράφτηκε στις 21 Απριλίου 1247. Απέκτησαν κόρη την Κωνσταντία, που παντρεύτηκε τον Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας.
Σε μία διαθήκη του πατέρα της (24 Μαΐου 1253) το δικαίωμα διαδοχής της Βεατρίκης παρακάμπτεται προς όφελος της νεότερης, ετεροθαλούς αδελφής της. Στο έγγραφο δεν αναφέρεται το όνομα του (2ου) συζύγου της Βεατρίκης, πού ίσως σημαίνει ότι ο γάμος τους είχε χαλάσει. Η Βεατρίκη απεβίωσε πριν το 1259· ο Μανφρέδος έγινε βασιλιάς της Σικελίας το 1258, έκανε δεύτερο γάμο με την Ελένη Αγγελίνα της Ηπείρου και απέκτησε παιδιά με αυτήν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Μαμφρέδο Γ΄ μαρκήσιο του Σαλούτσο και είχε τέκνα:
Το 1248 η Βεατρίκη έκανε δεύτερο γάμο με τον Μανφρέδο των Χοενστάουφεν μετέπειτα βασιλιά της Σικελίας και είχε τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Μαρκησίες
Ιούλιος Κασσιανός
Ο Ιούλιος Κασσιανός ήταν μαθητής του Βαλεντίνου κι από τους πιο γνωστούς δοκήτες και εγκρατήτες. Έζησε τον 2ο αιώνα μετά Χριστόν και άκμασε το 170 στην Αίγυπτο.
Η διδασκαλία του
Είναι αντίθετος απέναντι στο γάμο και τη σεξουαλικότητα ενώ το ανθρώπινο σώμα ταυτίζει με ΄΄δερμάτινους χιτώνες΄΄ που έλαβε ο άνθρωπος μετά την πτώση του. Πρόκειται για «αντίδραση στον ακραιφνή αντινομισμό των γνωστικών»
Πηγές
Κατηγορία:Γνωστικισμός
Μονή Τιμίου Προδρόμου Αναλήψεως
Η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου βρίσκεται στο χωριό Ανάληψη (ή Δερβέκιστα) Θέρμου Τριχωνίδος του Νομού Αιτωλοακαρνανίας.
Ιδρύθηκε τον 12ο αιώνα. Καύχημα και αγλάισμα της Μονής η άσκηση το 16ο αιώνα του Αγίου Νέου Ιερομάρτυρος Ιακώβου και των μαθητών του Ιακώβου και Διονυσίου. Σήμερα έχει έναν μοναχό, το Γέροντα Αρσένιο, ο οποίος διαδέχθηκε τη Γερόντισσα Ευφημία η οποία συντέλεσε στην ανακαίνιση της Μονής.
Πηγές
Τιμιου Προδρομου Αναληψεως
Αούλλα
Το Αούλλα (ιταλικά: Aulla) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Κρομμύδι Μυκόνου
Το Κρομμύδι είναι μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα στη νοτιοδυτική πλευρά της Μυκόνου και ανατολικά της Δήλου. Μαζί με τις βραχονησίδες Πράσο και Σφοντήλι αποτελούν το σύμπλεγμα νησιών με την ονομασία Πρασονήσια. Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μυκονίων, η οποία υπάγεται στον Δήμο Μυκόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Μυκόνου
Ποντικονήσι Οινουσσών
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στον Δήμο Οινουσσών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου
Το μυστικό φρούριο
Το μυστικό φρούριο (ιαπωνικά: 隠し砦の三悪人) είναι ιαπωνική ταινία δράσης του 1958, σε σκηνοθεσία του Ακίρα Κουροσάβα. Η ταινία διηγείται την ιστορία δύο χωρικών που συμφωνούν να συνοδεύσουν έναν άνδρα και μια γυναίκα στην περιοχή του εχθρού σε αντάλλαγμα με χρυσό, χωρίς να γνωρίζουν ότι αυτός είναι στρατηγός και αυτή είναι πριγκίπισσα. Στην ταινία πρωταγωνιστούν ο Τοσίρο Μιφούνε ως στρατηγός Μακάμπε Ροκουρότα και η Μίσα Ουεχάρα ως πριγκίπισσα Γιούκι, ενώ στους ρόλους των δύο χωρικών, του Ταχέι και του Ματασίτσι, εμφανίζονται ο Μινόρου Χιάκι και ο Καματάρι Γουτζιγουάρα αντίστοιχα.
Πλοκή
Ανάβοντας φωτιά, βρίσκουν ένα κομμάτι χρυσό με το σημάδι του μισοφέγγαρου της οικογένειας Ακιζούκι. Στη συνέχεια, τους χωρικούς ανακαλύπτει ένας μυστηριώδης άνδρας, που τους πηγαίνει σε ένα μυστικό στρατόπεδο στα βουνά. Ο άνδρας είναι ένας γνωστός στρατηγός των Ακιζούκι, ο Μακάμπε Ροκουρότα. Αν και ο Ροκουρότα σχεδιάζει αρχικά να σκοτώσει τους χωρικούς, αλλάζει γνώμη όταν εκείνου του εξηγούν πως σκοπεύουν να ξεφύγουν από την περιοχή Γιαμάνα και στη συνέχεια να περάσουν στη γειτονική πολιτεία Χαγιακάουα μέσω συνόρων. Ο Ροκουρότα αποφασίζει, χωρίς να αποκαλύψει τίποτα στους χωρικούς, να πάρει την πριγκίπισσα Γιούκι της φυλής Ακιζούκι στη Χαγιακάουα, της οποίας ο άρχοντας έχει υποσχεθεί να τους προστατεύσει.
Αφού χάσουν τα άλογά τους και πάρουν ένα κάρο για να μετακινήσουν τον χρυσό, τα μέλη της ομάδας εντοπίζονται από μια περίπολο της Γιαμάνα και ο Ροκουρότα αναγκάζεται να τους σκοτώσει. Ενώ καταδιώκει δύο στραγγαλιστές, μπαίνει κατά λάθος σε ένα στρατόπεδο της Γιαμάνα, όπου ο διοικητής, ο παλιός αντίπαλος του Ροκουρότα, Χιόι Ταντοκόρο, τον αναγνωρίζει. Ο Ταντοκόρο δηλώνει ότι λυπάται που δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τον Ροκουρότα στη μάχη και τον προκαλεί σε μια μονομαχία με λόγχη. Ο Ροκουρότα κερδίζει, αφήνει τον Ταντοκόρο να ζήσει, κλέβει ένα άλογο και επιστρέψει στην ομάδα. Τελικά, περικυκλώνονται και αιχμαλωτίζονται από στρατιώτες της Γιαμάνα σε ένα φυλάκιο στα σύνορα. Μέσα στη σύγχυση, ο Ματασίτσι και ο Ταχέι καταφέρνουν να κρυφτούν. Αποφασίζουν να παραδώσουν τη Γιούκι για να πάρουν αμοιβή, αλλά οι στρατιώτες τους κοροϊδεύουν και αυτού φεύγουν άπρακτοι.
Ο Ταντοκόρο έρχεται για να αναγνωρίσει τους κρατούμενους το βράδυ πριν από την εκτέλεσή τους. Το πρόσωπο του Ταντοκόρο έχει πλέον παραμορφωθεί από μια μεγάλη ουλήμ την οποία ο ίδιος δικαιολογεί ως αποτέλεσμα ξυλοδαρμού που διέταξε ο άρχοντας της φυλής Γιαμάνα ως τιμωρία που άφησε τον Ροκουρότα να δραπετεύσει. Η Γιούκι διατείνεται ότι δεν φοβάται τον θάνατο και ευχαριστεί τον Ροκουρότα που την άφησε να δει την ασχήμια και την ομορφιά της ανθρωπότητας από νέα οπτική γωνία. Την επόμενη μέρα, καθώς οι στρατιώτες αρχίζουν να βαδίζουν προς τους κρατούμενους για να τους εκτελέσουν, ο Ταντοκόρο ελευθερώνει τη Γιούκι, τον Ροκουρότα και την πόρνη, αποσπώντας την προσοχή των φρουρών για να μπορέσουν να φύγουν. Η ομάδα καταφέρνει να δραπετεύσει μαζί με τα άλογα που κουβαλούν τον χρυσό, τα οποία τελεικά τρέχουν σε διαφορετική κατεύθυνση.
Βραβεία
Η ταινία κέρδισε την Αργυρή Άρκτο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο 9ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 1959. Το Kinema Junpo απένειμε στον Σινόμπου Χασιμότο το βραβείο καλύτερου σεναριογράφου για τη δουλειά του στην ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες σχετικές με πριγκίπισσες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Σινόμπου Χασιμότο Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Toho Κατηγορία:Jidaigeki ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1958
Έρουλοι
Οι Έρουλοι ήταν γερμανικό φύλο της αρχαιότητας που προερχόταν πιθανώς από τη Σκανδιναβία. Στον 3ο αιώνα μ.Χ. , φεύγοντας από την περιοχή τους, εισέβαλαν στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Απωθώντας τους Οστρογότθους, επέδραμαν μεταξύ άλλων πόλεων στην Αθήνα (267) πυρπολώντας τα μνημεία της, από τα οποία λιγοστά σώθηκαν, ανάμεσά τους ο ναός του Ηφαίστου (Θησείο), το Ρολόι του Ανδρόνικου Κυρρήστου (Αέρηδες), το Πάνθεον κ.α. . Το βασίλειο τους, που βρισκόταν στη περιοχή του ποταμού Έλβα, διαλύθηκε κατά τον 6o αιώνα, όταν τους διέλυσαν οι Λομβαρδοί, προγενέστεροι σύμμαχοί τους μεταξύ του 494 και 508.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές φυλές Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας
Ριβάλντο
Ο Ριβάλντο Βίτορ Μπόρμπα Φερέιρα (πορτογαλικά: Rivaldo Vítor Borba Ferreira, γεννήθηκε 19 Απριλίου 1972), περισσότερο γνωστός ως Ριβάλντο, είναι Βραζιλιάνος πρώην ποδοσφαιριστής. Χαρακτηρίζεται ως ένας από τους καλύτερους επιτελικούς μέσους όλων των εποχών. Έχει πρωταγωνιστήσει σε ορισμένα από τα σημαντικότερα πρωταθλήματα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ενώ έχει βραβευθεί σε ατομικό επίπεδο, απολαμβάνοντας πολυάριθμες διακρίσεις, με σημαντικότερες τη Χρυσή Μπάλα το 1999, ενώ την ίδια χρονιά ψηφίστηκε και από τη ΦΙΦΑ ως ο καλύτερος παίκτης του κόσμου. Το 2004 επιλέχθηκε στη λίστα FIFA 100.
Καριέρα σε συλλόγους
Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στην ηλικία των 16 ετών, όταν υπέγραψε με την Παουλιστάνο το 1989, παρότι ήταν σωματικά πολύ αδύναμος για να πετύχει. Προερχόμενος από ιδιαίτερα φτωχή οικογένεια τα σημάδια του υποσιτισμού ήταν εμφανή (όπως στα δόντια). Ο πατέρας του σκοτώθηκε σε τροχαίο ατύχημα την ίδια χρονιά και ο ίδιος εργαζόταν σε δουλειές του δρόμου για να επιβιώσει.
Στη συνέχεια πήγε για να παίξει για τη Σάντα Κρουζ το 1991. Το 1992, μετακόμισε νότια στην πολιτεία του Σάο Πάολο όπου έπαιξε για την Μοζί Μιρίμ στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος της Βραζιλίας. Το 1993, μετακόμισε στην πρωτεύουσα του κράτους για να παίξει για τη Κορίνθιανς στην πρώτη κατηγορία. Εκεί δεν κατάφερε να γνωρίσει ιδιαίτερη επιτυχία και την επόμενη χρονιά μετακόμισε στην Παλμέιρας, στην οποία τον πρώτο χρόνο σημείωσε 14 τέρματα σε 30 αγώνες βοηθώντας το σύλλογο να υπερασπιστεί το πρωτάθλημα του 1994. Τόσο το 1993 όσο και το 1994 τιμήθηκε από την επίσημο περιοδικό Placar με τη Bola de Ouro για τον καλύτερο παίκτη στη θέση του. Ιδιαίτερα επιδέξιος, ως επιτελικός μέσος συνδύαζε τη δημιουργικότητα με την εκτελεστική ικανότητα, στοιχεία ασυνήθιστα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Εγκατέλειψε την πατρίδα του έχοντας κατακτήσει δύο εθνικά πρωταθλήματα με την ομάδα της Παλμέιρας και εντάχθηκε στο δυναμικό της ισπανικής Ντεπορτίβο Λα Κορούνια.
Οι εμφανίσεις του προκάλεσαν το ενδιαφέρον της Μπαρτσελόνα, στην οποία τελικά μεταγράφηκε τον επόμενο χρόνο και αγωνίστηκε μέχρι το 2002. Με την ομάδα της Καταλονίας έζησε την καλύτερη περίοδο της καριέρας του και κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1998 και το 1999. Το 1999 ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος με 24 γκολ. Την σεζόν 2000–01, στο τελευταίο παιχνίδι απέναντι στη Βαλένθια, σημείωσε ένα χατ-τρικ για να κερδίσει το παιχνίδι 3–2. Συχνά κατατάσσεται ως το εντυπωσιακότερο χατ-τρικ όλων των εποχών: το πρώτο του γκολ ήταν ένα φάουλ στην κάτω δεξιά γωνία, και το τρίτο που κέρδισε τον αγώνα ο Ριβάλντο έλεγξε την μπάλα με το στήθος έξω από την περιοχή και εκτέλεσε εναέρια ανάποδο ψαλίδι στο 89ο λεπτό, το οποίο θεωρεί ως το καλύτερο τέρμα της καριέρας του. Ένας εκσταστιασμένος Ριβάλντο έβγαλε τη φανέλα του και άρχισε να την κουνάει πάνω από το κεφάλι του κατά τη διάρκεια των εορτασμών του. Με τη νίκη αυτή η ομάδα της Βαρκελώνης εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Τσάμπιονς Λιγκ της επόμενης χρονιάς. Αυτή ήταν η πιο παραγωγική χρονιά της καριέρας του έχοντας σημειώσει 35 τέρματα σε όλες τις διοργανώσεις.
Επόμενος σταθμός του ήταν η Μίλαν με την οποία κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ, το Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ και το Κύπελλο Ιταλίας το 2003. Ο μικρός αριθμός συμμετοχών του στην ομάδα του Μιλάνου και η χαμηλή παραγωγικότητά του (8 γκολ σε 38 αγώνες) τον ανάγκασαν να επιστρέψει για ένα διάστημα στη Βραζιλία, αγωνιζόμενος με την Κρουζέιρο. Το 2004 μετεγράφηκε στον Ολυμπιακό και συγκεκριμένα στις 21 Ιουλίου 2004, προκαλώντας ενθουσιασμό στον "ερυθρόλευκο" κόσμο, Παρέμεινε για τρία χρόνια, κατακτώντας ισάριθμα πρωταθλήματα και δύο νταμπλ. Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2004–05 σημείωσε μερικά σημαντικά γκολ, ένα από τα οποία έρχεται στο πρώτο του ντέρμπι απέναντι στον Παναθηναϊκό που αναμφισβήτητα αποδείχθηκε το πιο διάσημο με τη φανέλα του Ολυμπιακού: ένα ελεύθερο λάκτισμα για να στείλει τον Ολυμπιακό στη νίκη απέναντι στους αιώνιους αντιπάλους τους. Ένα άλλο αξιοσημείωτο γκολ ήρθε την επόμενη εβδομάδα στο αγώνα του Ολυμπιακού στο γκρουπ της ΟΥΕΦΑ στην Αγγλία εναντίον των μελλοντικών πρωταθλητών της Λίβερπουλ, όπου σημείωσε ένα ελεύθερο λάκτισμα και έβαλε την ελληνική ομάδα μπροστά. Ωστόσο, ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε μετά από τέρμα του αρχηγού της Λίβερπουλ, Στίβεν Τζέραρντ. Στο τελευταίο παιχνίδι της πρώτης σεζόν στον Ολυμπιακό, ο σύλλογος χρειαζόταν μια νίκη για να κερδίσει το πρωτάθλημα, με τον Παναθηναϊκό να απέχει μόνο ένα βαθμό πίσω. Ο Ολυμπιακός κέρδισε τον Ηρακλή 0–1 σε εκτός έδρας αγώνα στη Θεσσαλονίκη, χάρη στο τέρμα του Ριβάλντο και εξασφάλισε το πρωτάθλημα.
Τον Μάιο του 2007 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο συνεργασίας. Είχε πετυχημένη παρουσία με αποκορύφωμα τον αγώνα εναντίον της προηγούμενης ομάδας του που έληξε με 4–0. Το καλοκαίρι του 2008 μετά από περιπλοκή στην βαθμολογία του πρωταθλήματος δήλωσε ότι αν το πρωτάθλημα δινόταν τελικώς στον Ολυμπιακό και όχι στην ΑΕΚ θα έφευγε από την Ελλάδα, λέγοντας ότι "αν μια ομάδα δεν ήταν τόσο καλή ώστε να κερδίσει στο γήπεδο, δεν αξίζει το τρόπαιο".
Η συνέχεια της καριέρας του τον βρήκε σε ομάδες του Ουζμπεκιστάν, της Βραζιλίας και της Αγκόλας για να καταλήξει το 2013 πάλι στην πατρίδα του. Το Σάββατο 15 Μαρτίου 2014, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, αλλά συνέχισε να αγωνίζεται περιοδικά μέχρι τις 14 Αυγούστου 2015, όταν σταμάτησε οριστικά σε ηλικία 43 ετών. Από το 2008 έγινε πρόεδρος της βραζιλιάνικης Μοζί Μιρίμ.
Διεθνής καριέρα
Ο Ριβάλντο έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Βραζιλίας το 1993 και αγωνίστηκε 74 φορές. Ήταν μέλος της Ολυμπιακής ομάδας της χώρας του το 1996 όταν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 ο Ριβάλντο μαζί με το Ρονάλντο και το Ντενίλσον έφτασαν την ομάδα της εθνικής Βραζιλίας μέχρι τον τελικό και έχασαν τον τίτλο στον τελευταίο αγώνα με τη Γαλλία. Ο ίδιος σκόραρε απέναντι του Μαρόκου και της Δανίας, πετυχαίνοντας συνολικά τρία τέρματα, ενώ είχε πολύ καλή απόδοση και την ασίστ στο δραματικό ημιτελικό με την Ολλανδία.
thumb |Το [[Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002|2002 με το Παγκόσμιο Κύπελλο]] Ήταν πρωταγωνιστής στο Κόπα Αμέρικα του 1999 όπου και αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ με 5 τέρματα και καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης σημειώνοντας δύο γκολ στον τελικό με την Ουρουγουάη (3–0). Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, υπήρξε συμπαίκτης με τον Ροναλντίνιο και μαζί με το Ρονάλντο δημιούργησαν το τρίο "Ρ", ένα κορυφαίο επιθετικό σχήμα σε εμφανίσεις και αποτελέσματα. Οι εμφανίσεις του ήταν εξαιρετικές και μεταξύ των σημαντικότερων στιγμών του ήταν η επιτυχία του τέρματος της ισοφάρισης στον κρίσιμο προημιτελικό με την Αγγλία. Πραγματοποίησε πολύ καλή εμφάνιση και στον τελικό με τη Γερμανία, βοηθώντας τον Ρονάλντο να σκοράρει στην εστία του Όλιβερ Καν, που είχε δεχθεί μόνο ένα γκολ σε πέντε αγώνες πριν τον τελικό. Συνολικά πέτυχε 5 τέρματα και ήταν τρίτος σκόρερ με πρώτο τον Ρονάλντο (8 τέρματα), έχοντας σημαντική συμβολή στην κατάκτηση του κορυφαίου τίτλου.
Η τελευταία εμφάνισή του ήταν στα τέλη του 2003 σε αγώνα εναντίον της Ουρουγουάης (3–3).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντα Κρουζ Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μοζί Μιρίμ Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπουνιοντκόρ ΠΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπουκσπόρπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ντεσπορτίβα Σάο Καετάνο Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Β Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ουζμπεκιστάν Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Νικητές του Παίκτη της Χρονιάς της FIFA Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Γ
Μπανιόνε
Το Μπανιόνε (ιταλικά: Bagnone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Γκροσσέτο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μάσσα-Καρράρα
Ιωάννης Δ. Καποδίστριας
Ο Ιωάννης Καποδίστριας (1904 – 9 Φεβρουαρίου 1993 ) ήταν Έλληνας νομικός, που υπήρξε ο πατέρας του Ελληνικού Εργατικού Δικαίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ παράλληλα εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες Η Καθημερινή και "Ελεύθερο Βήμα". Πραγματοποίησε σπουδές στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, του οποίου μάλιστα έγινε και διδάκτωρ. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1939 λόγω πολέμου και διορίστηκε νομικός σύμβουλος του ΙΚΑ, όπου και παρέμειν μέχρι το 1956.
Το 1943 εξελέγη υφηγητής εργατικού δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών και το 1967 τακτικός καθηγητής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1969, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Το 1945 διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών ενώ την περίοδο 1959 - 1963 διοικητής του ΙΚΑ (Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων). Είχε, επίσης, διατελέσει μέλος του Πρωθυπουργικού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής, μέλος της αναθεωρητικής επιτροπής του Κώδικα Εργασίας, μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Εργατικού Δικαίου και Κοινωνικής Πολιτικής (από το έτος 1951), της Ένωσης Ελλήνων Δικονομολόγων, της Εταιρείας Διοικητικών Μελετών και του Συλλόγου Ευρωπαϊκής Νομικής Συνεργασίας.
Εκτός από το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, ο Καποδίστριας τιμήθηκε επίσης με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικος και τον Μεγαλόσταυρο της Γερμανικής Δημοκρατίας.
Απεβίωσε το 1993.
Εργογραφία
Έχει συγγράψει πλήθος νομικών έργων συμμετέχοντας καταλυτικά στην διαμόρφωση του εργατικού δικαίου στην Ελλάδα.
Το 1933 εξέδωσε το πρώτο βιβλίο του "Περί καταγγελίας της συμβάσεως εργασίας ορισμένου και αορίστου χρόνου" με το οποίο ερμήνευσε τον προοδευτικό και φιλεργατικό νόμο 2112/1920 και το β.δ. 16/18 Ιουλίου 1920.