cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ψάχνοντας τον Νέμο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερων Κινουμένων Σχεδίων Κατηγορία:Υποθαλάσσια μυθοπλασία Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2003
Ελικώνας
Ο Ελικώνας είναι βουνό της Βοιωτίας με υψόμετρο 1.748 μέτρα. Απλώνεται κατά μήκος των δυτικών ακτών της Βοιωτίας. Περικλείεται στα βόρεια από την Κίρφη (απόληξη του Παρνασσού), στα νότια από τον Κιθαιρώνα, ενώ στα ανατολικά καταλήγει στην πεδιάδα της Κωπαΐδας.
Ψηλότερες κορυφές
Ο Ελικώνας έχει συνολικά 16 κορυφές με υψόμετρο άνω των 1000 μέτρων. Οι πιο ψηλές από αυτές είναι οι:
Οικολογία
Η βλάστηση του Ελικώνα είναι αρκετά πλούσια, κυρίως στην βόρεια πλευρά του όπου καλύπτεται από έλατα (κυρίως τα τμήματα γύρω από τις δύο ψηλότερες κορυφές του). Στις πιο νότιες περιοχές του σε ενδιάμεσο υψόμετρο, συναντώνται δάση βελανιδιάς. Η πλευρά του όμως προς τον Κορινθιακό κόλπο έχει πολύ φτωχή βλάστηση.
Μυθολογία
Ο Ελικώνας είναι γνωστός από την Ελληνική μυθολογία διότι υπήρχαν σε αυτόν δύο πηγές αφιερωμένες στις Μούσες: η Αγανίππη και η Ιπποκρήνη, και οι δύο έχουν τη λέξη "άλογο" (ίππος) στο τοπωνύμιο τους. Κατά τον ύστερο έβδομο αιώνα π.Χ., ο ποιητής Ησίοδος εξύμνησε τη νεότητά του όταν βοσκούσε τα πρόβατά του στις πλαγιές του Ελικώνος (Θεογονία, 23), όπου ο Έρως και οι Μούσες ήδη είχαν ιερά και ένα χορευτικό πεδίο κοντά στην κορυφή, όπου "τα παλλόμενα πόδια τους ξυπνούν την ερωτική επιθυμία" (Ησίοδος, 8). Εκεί οι Μούσες τον ενέπνευσαν και άρχισε να τραγουδά την απαρχή των θεών. Έτσι ο Ελικών έγινε το έμβλημα της ποιητικής εμπνεύσεως. Ο Ησίοδος αναφέρει άλλες πηγές που ήταν άντρα των Μουσών: "Λούζουν τα μικρά τους σώματα στο νερό του Περμεσσού ή της Ιπποκρήνης ή του στοιχειωμένου Ολμειού". Στον Ελικώνα ευρίσκετο επίσης η πηγή όπου ο Νάρκισσος εμπνεύστηκε από την ίδια του την ομορφιά.
Στον Ομηρικό Ύμνο στον Ποσειδώνα, μία σύντομη επίκληση, ο θεός χαιρετίζεται ως "κύριος του Ελικώνος".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελικώνας Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Τρούλος
thumb|250px|right|Ο τρούλος της [[Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγίας Σοφίας υπό επισκευή.]] Ο τρούλος αποτελεί ένα χαρακτηριστικό μοτίβο της Βυζαντινής αρχιτεκτονικής. Συνδέεται αποκλειστικά με την αρχιτεκτονική των εκκλησιών και είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Βυζαντινού ρυθμού. Πρόκειται για μια σφαιρική κατασκευή στη στέγη των ναών ή καλύτερα ένα ημισφαίριο θολωτό με παράθυρα. Αρκετοί ναοί διαθέτουν πάνω από ένα τρούλο.
Ως αρχιτεκτονικό μοτίβο, εμφανίζεται ήδη από τα τέλη του 4ου μ.Χ. αιώνα και στις αρχές του 5ου, στο ανατολικό κομμάτι της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο τρούλος, πέρα από τον αμιγή Βυζαντινό ρυθμό, συνδυάζεται με όλα σχεδόν τα είδη της Βυζαντινής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής όπως: βασιλική και βασιλική σταυρόσχημη. Το πιο αντιπροσωπευτικό μνημείο βασιλικής με τρούλο αποτελεί ο ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας, στην Κωνσταντινούπολη.
Μετά το οριστικό Σχίσμα του 1054, μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής εκκλησίας οι ανατολικές εκκλησίες που ακολούθησαν το ανατολικό ορθόδοξο δόγμα (Ρωσία, Βαλκάνια) ακολούθησαν και τον αντίστοιχο αρχιτεκτονικό ρυθμό. Κατ' επέκταση και ο τρούλος προσαρμόσθηκε στην εκκλησιαστική αρχιτεκτονική των χωρών αυτών με ορισμένες διαφοροποιήσεις ως προς το σχήμα, γεγονός που οφείλεται και στις κλιματολογικές ιδιαιτερότητες του κάθε τόπου.
Ο τρούλος στην κορυφή έχει πάντα επίστεψη σταυρού, ενώ εσωτερικά αγιογραφείται κυρίως με τον Χριστό Παντοκράτορα και τις αγγελικές ουράνιες δυνάμεις (τα 9 τάγματα) και τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Ο τρούλος προσφέρει με τα διαδοχικά του παράθυρα φυσικό φωτισμό στον ναό, γεγονός που συνδέεται και συμβολικά καθώς συμβολίζει τον ουρανό που ενώνεται με τους πιστούς στη γη.
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς, ο τρούλος υιοθετήθηκε και από τη μουσουλμανική αρχιτεκτονική. Πρώτα το γαλάζιο τζαμί, χτίζεται σύμφωνα με τα πρότυπα της Αγίας Σοφίας και στη συνέχεια πολλά μουσουλμανικά τεμένη χτίστηκαν με την αντίστοιχη αρχιτεκτονική.
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων Κατηγορία:Αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή ναοδομία Κατηγορία:Βυζαντινή αρχιτεκτονική
Μαραλίκ
Το Μαραλίκ (αρμενικά: Մարալիկ) είναι πόλη και το κέντρο της αστικής κοινότητας Ανί, στην επαρχία Σιράκ στα βορειοδυτικά της Αρμενίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 5.398, μειωμένος σε σχέση με τους 5.782 που αναφέρθηκαν στην απογραφή του 2001. Σύμφωνα με την επίσημη εκτίμηση του 2016, ο πληθυσμός του Μαραλίκ είναι περίπου 5.500 κάτοικοι.
Ετυμολογία
Μαραλίκ σημαίνει κυριολεκτικά ελαφάκι στην αρμενική γλώσσα. Σύμφωνα με έναν τοπικό θρύλο, κάθε χρόνο στο πανηγύρι του Αγίου Στεφάνου, ένα βουνίσιο ελάφι πλησίαζε πρόθυμα στη Μονή του Αγίου Στεφάνου της πόλης για να θυσιαστεί. Οι χωρικοί έπιαναν το ελάφι και το θυσίαζαν προς τιμήν του Αγίου Στεφάνου. Ωστόσο, κάποτε ένας κυνηγός σκότωσε το ελάφι με το τουφέκι του. Έκτοτε, δεν παρατηρούνται πλέον άλλα ελάφια στην περιοχή.
Τα Μαράλ και Μαραλίκ είναι κοινά γυναικεία ονόματα στην αρμενική διασπορά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρμενίας
Κρητική διατροφή
Έρευνες για την κρητική διατροφή
Το νησί της Κρήτης είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον την επιστημονικής κοινότητας ήδη από το 1948, τότε που ερευνητές από το Ίδρυμα Rockefeller των Ηνωμένων Πολιτειών, κλήθηκαν από την Ελληνική κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να βελτιωθούν μεταπολεμικά οι «κακές» συνθήκες διαβίωσης στον πληθυσμό της Κρήτης. Στα πλαίσια αυτά πραγματοποιήθηκε λεπτομερής αξιολόγηση της δίαιτας των Κρητικών, η οποία προς έκπληξη των ερευνητών ήταν διατροφικά επαρκής, με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι οποίες περιορίζονταν στις περιοχές με πολύ χαμηλό εισόδημα και με πολύ μικρή παραγωγή τροφίμων από τις ίδιες τις οικογένειες. Σε γενικές γραμμές οι ερευνητές συμπέραναν ότι «στο σύνολό τους, ο τρόπος διατροφής και οι διατροφικές συνήθειες ήταν υπερβολικά καλά προσαρμοσμένες στις φυσικές και οικονομικές πηγές της περιοχής, καθώς και στις ανάγκες των κατοίκων της».
Η μελέτη των επτά χωρών
thumb|Διάγραμμα 1. Η θνησιμότητα από στεφανιαία νόσο ανά 1000 άτομα στους πληθυσμούς που μελετήθηκαν στη Μελέτη των Επτά Χωρών, μετά από τα 25 έτη παρακολούθησης. Δίνεται ο μέσος όρος της θνησιμότητας για δύο πληθυσμούς που μελετήθηκαν από τη [[Φινλανδία, για τρεις πληθυσμούς που μελετήθηκαν από την Ιταλία, για 5 πληθυσμούς που μελετήθηκαν από τη Γιουγκοσλαβία και για 2 πληθυσμούς που μελετήθηκαν από την Ιαπωνία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως και στην Ολλανδία, μελετήθηκε ένας πληθυσμός. Κανένας από τους επιμέρους πληθυσμούς δεν παρουσίαζε θνησιμότητα μικρότερη από την Κρήτη.]]
Η συσχέτιση της δίαιτας των κατοίκων της Κρήτης με την υγεία έγινε ευρέως γνωστή αργότερα, με τη μελέτη των Επτά Χωρών. Η μελέτη αυτή ξεκίνησε λίγο πριν το 1960 από τον Αμερικανό Ανσέλ Κις και τους συνεργάτες του, με αφορμή τα εντυπωσιακά χαμηλά ποσοστά θνησιμότητας αλλά και καρδιαγγειακών νοσημάτων που είχαν παρατηρηθεί στην περιοχή. Οι ιδιαίτερες συνήθειες διατροφής που χαρακτήριζαν την περιοχή αυτή μελετήθηκαν για να εξηγήσουν τη μικρότερη συχνότητα στεφανιαίας νόσου και καρκίνου, αλλά και τη μικρότερη θνησιμότητα από όλα τα αίτια σε σχέση με τις επιλεγμένες από τους ερευνητές χώρες που παρατηρήθηκαν στον πληθυσμό της Κρήτης. Σύμφωνα με στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών καμία άλλη περιοχή της Μεσογείου δεν είχε τόσο χαμηλά επίπεδα θνησιμότητας όσο η Κρήτη τόσο πριν, όσο και μετά, από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στη μελέτη συμμετείχαν συνολικά περίπου 13.000 άνδρες, οι οποίοι επιλέχθηκαν από δεκαέξι διαφορετικές περιοχές 7 χωρών (Φινλανδία, Ολλανδία, Ιαπωνία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ιταλία, Γιουγκοσλαβία και Ελλάδα), με στόχο να διερευνηθεί η ασαφής σχέση μεταξύ δίαιτας και εμφάνισης καρδιαγγειακών νοσημάτων.
Οι συγκρίσεις μεταξύ των διαφόρων πληθυσμών έδειξαν ότι ο πληθυσμός της Κρήτης παρουσίαζε την καλύτερη κατάσταση υγείας και τα μικρότερα ποσοστά θνησιμότητας από στεφανιαία νόσο και καρκίνο, σε σχέση με όλους τους άλλους πληθυσμούς που μελετήθηκαν. Μετά από 20 έτη παρακολούθησης οι Κρητικοί παρουσίαζαν τα μικρότερα ποσοστά θανάτων από όλες τις αιτίες, ενώ μετά από 25 έτη παρακολούθησης οι θάνατοι από στεφανιαία νόσο στην Κρήτη ήταν εντυπωσιακά λιγότεροι σε σχέση με τους θανάτους που παρατηρήθηκαν στους πληθυσμούς από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Βόρεια Ευρώπη, αλλά ακόμη και συγκριτικά με τους θανάτους που παρατηρήθηκαν σε άλλες περιοχές της Νότιας Ευρώπης, όπως την Ιταλία, τη Γιουγκοσλαβία και την Κέρκυρα. Όπως φαίνεται στο Διάγραμμα 1 οι θάνατοι από στεφανιαία νόσο στην Ιταλία και τη Γιουγκοσλαβία ήταν σχεδόν τριπλάσιοι, ενώ στην Κέρκυρα ήταν σχεδόν διπλάσιοι των θανάτων που παρατηρήθηκαν στην Κρήτη.|Σύμφωνα με τη μελέτη ή γενικώς; Γενικώς ο Keys δε χρησιμοποίησε δεδομένα άλλων χωρών ενώ υπήρχαν για αυτό και σήμερα γίνεται κριτική στη μελέτη του. Σύγκριση π.χ. με Ελβετία που έχει πολύ χαμηλότερα ποσοστά θανάτων από στεφανιαία νόσο και τη μεγαλύτερη κατανάλωση βουτύρου στην Ευρώπη.
Η μελέτη "Lyon Heart"
Μετά τη μελέτη των Επτά Χωρών, οι Γάλλοι ερευνητές Serge Renaud και Michel de Longeril έδειξαν στη μελέτη Lyon Heart Study ότι η χορήγηση Κρητικού τύπου δίαιτας σε ασθενείς που είχαν υποστεί οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου μείωσε το ποσοστό των θανάτων στους 27 μήνες μετά το επεισόδιο κατά 70%, συγκριτικά με τη χορήγηση της δίαιτας που συνιστούσε η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία. Επιπλέον, μετά από 4 έτη η δίαιτα Κρητικού τύπου σχετίστηκε με μείωση του ποσοστού των συνολικών θανάτων κατά 56% και με μείωση της συχνότητας καρκίνου κατά 61%.
Ο ρόλος της νηστείας στην κρητική διατροφή
Στη χαμηλή κατανάλωση τροφίμων ζωικής προέλευσης που παρατηρήθηκε στην Κρήτη στη μελέτη των Επτά Χωρών φαίνεται ότι συνέβαλε και το γεγονός ότι οι Κρητικοί την περίοδο αυτή ακολουθούσαν σε μεγάλο βαθμό τις νηστείες που υπαγορεύονται από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Έτσι, η χαμηλή κατανάλωση κόκκινου κρέατος και γαλακτοκομικών προϊόντων δεν μπορεί να αποδοθεί μονάχα σε οικονομικούς παράγοντες, καθώς πάρα τα χαμηλά εισοδήματα των κατοίκων, η πλειοψηφία του πληθυσμού παρήγαγε τα δικά της ζωικά και φυτικά προϊόντα. Κατά τη διάρκεια των περιόδων νηστείας όμως τα ζωικά προϊόντα φυλάσσονταν για να καταναλωθούν σε περιόδους μη νηστείας και η παράδοση αυτή πέρα από τη συμβολή της στην καλύτερη υγεία ήταν σημαντική και για την οικολογική και περιβαλλοντική ισορροπία.
Η ορθόδοξη εκκλησία ορίζει διάφορες περιόδους νηστείας, οι οποίες συνολικά ανέρχονται σε 180-200 ημέρες κατά τη διάρκεια όλου του έτους. Κατά συνέπεια πρόκειται για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα το οποίο συνέβαλε σημαντικά στη συνολική διατροφική πρόσληψη.
Κρητική ή μεσογειακή διατροφή;
Ο όρος «Μεσογειακή διατροφή», με τον τρόπο που χρησιμοποιείται σήμερα, ουσιαστικά εισήχθη από τους επιστήμονες της διατροφής για να περιγράψει τη δίαιτα της Κρήτης, αλλά και τις δίαιτες άλλων περιοχών της Μεσογείου οι οποίες παρουσίαζαν κοινά χαρακτηριστικά με αυτήν, κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960, όταν είχαν πια ξεπεραστεί οι συνέπειες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, αλλά και πριν την άφιξη της κουλτούρας του γρήγορου φαγητού. Επειδή το ελαιόλαδο ήταν η βασική πηγή λίπους στη δίαιτα των Κρητικών, ο όρος «Μεσογειακή διατροφή» ουσιαστικά περιγράφει το διατροφικό πρότυπο εκείνο που επικρατούσε στις περιοχές της Μεσογείου στις οποίες καλλιεργούνταν παραδοσιακά τα ελαιόδενδρα.
Μακροβιότητα
Το γήρας είναι αποτέλεσμα των βιολογικών αλλαγών που προκύπτουν από τη συσσώρευση μη αναστρέψιμων βλαβών στα κύτταρα του οργανισμού και η διατροφή αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρεάζουν την πορεία της διαδικασίας αυτής. Σύμφωνα με τη Μελέτη των Επτά Χωρών και στη συνέχεια και άλλες μελέτες η Κρητική, και αργότερα η Μεσογειακή διατροφή, συμβάλλουν στην επιβράδυνση της γήρανσης και στη μακροβιότητα. Τα άτομα που υιοθετούν τη Μεσογειακή διατροφή παρουσιάζουν μεγαλύτερο χρόνο ζωής, μειωμένη θνησιμότητα από όλα τα αίτια, αλλά και ειδικότερα μειωμένη θνησιμότητα τόσο από στεφανιαία νόσο, όσο και από καρκίνο.
Καρδιαγγειακά νοσήματα
Η μελέτη των Επτά Χωρών ήταν η πρώτη που έδειξε τη σχέση μεταξύ Κρητικής διατροφής και στεφανιαίας νόσου, αλλά τα ευρήματα αυτά επιβεβαιώθηκαν και σε αρκετές επόμενες μελέτες. Πέρα από τη στεφανιαία νόσο και το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, η Μεσογειακή διατροφή έχει φανεί να ασκεί και στην εμφάνιση εγκεφαλικών επεισοδίων.
Διαβήτης τύπου ΙΙ και μεταβολικό σύνδρομο
Τα αυξημένα ποσοστά παχυσαρκίας που παρατηρούνται τα τελευταία έτη έχουν οδηγήσει και σε αντίστοιχα αυξημένα ποσοστά εμφάνισης μεταβολικού συνδρόμου και διαβήτη. Το μεταβολικό σύνδρομο αποτελεί μια πολύ συχνή πλέον διαταραχή η οποία αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης τόσο διαβήτη, όσο και καρδιαγγειακών νοσημάτων, και χαρακτηρίζεται από την παχυσαρκία κεντρικού τύπου, τα αυξημένα επίπεδα γλυκόζης, τα αυξημένα επίπεδα τριγλυκεριδίων, τα αυξημένα επίπεδα αρτηριακής πίεσης και τα χαμηλά επίπεδα της καλής HDL χοληστερόλης. Η υιοθέτηση Μεσογειακής διατροφής έχει σχετιστεί με μειωμένη συχνότητα εμφάνισης μεταβολικού συνδρόμου, αλλά και διαβήτη. Επιπλέον, σε διαβητικούς ασθενείς, η υιοθέτηση Μεσογειακής διατροφής έχει σχετιστεί με καλύτερο έλεγχο της νόσου, ενώ η χορήγηση Μεσογειακής διατροφής σε ασθενείς που μόλις είχαν διαγνωσθεί με διαβήτη φάνηκε να καθυστερεί την έναρξη της φαρμακευτικής θεραπείας.
Νόσος Alzheimer και Parkinson
Πολύ πρόσφατες μελέτες υποστηρίζουν ότι η Μεσογειακή διατροφή σχετίζεται και με τις νόσους Alzheimer και Parkinson, των οποίων η συχνότητα αυξάνεται τα τελευταία έτη. Η υιοθέτηση της Μεσογειακής διατροφής έχει φανεί να μειώνει τη συχνότητα εμφάνισης και των δύο διαταραχών, καθώς και τη θνησιμότητα από τη νόσο Alzheimer.
Πηγές
Renaud S. Le regime santé. Odile Jacob. Paris. 1998.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίαιτες Κατηγορία:Πολιτισμός της Κρήτης
10ος αιώνας π.Χ.
2η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία π.Χ. | 1η χιλιετία μ.Χ. 12ος αιώνας π.Χ. | 11ος αιώνας π.Χ. | 10ος αιώνας π.Χ. | 9ος αιώνας π.Χ. | 8ος αιώνας π.Χ.
Ο 10ος αιώνας π.Χ. αρχίζει στις 1 Ιανουαρίου 1000 π.Χ. και τελειώνει στις 31 Δεκεμβρίου 901 π.Χ.
Σλέσβιχ
Το Σλέσβιχ (στα γερμανικά Schleswig) είναι μια πόλη 27.000 κατοίκων στο κρατίδιο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και στο μεσαιωνικό Δουκάτο του Σλέσβιχ κοντά στο Κίελο. Το όνομά της προέρχεται από το «Σλέι», έναν κόλπο της Βαλτικής όπου βρίσκεται η πόλη, και το «-βικ» από τους Βίκινγκ. Πρωτοαναφέρεται το 804 και το 1050 μετακομίζει στην άλλη πλευρά του κόλπου Σλέι. Το κλίμα του Σλέσβιχ είναι υγρό και θαλάσσια με μέση ετήσια θερμοκρασία στους 8 °C και μέση καταβύθιση 925 mm.
Σύντομη ιστορία
Η πρώτη εγκατάσταση των Βίκινγκ στο Έντεμπι βρισκόταν νότια της σημερινής πόλης και αναφέρεται για πρώτη φορά το 804, ήταν ένας ισχυρός οικισμός που κυριάρχησε στην Βαλτική Θάλασσα για περισσότερα από 200 χρόνια. Το 1050 διάφορες καταστροφές έγιναν αιτία να μετακινηθεί ο οικισμός στην απέναντι πλευρά του κόλπου του Σλέι δημιουργώντας την πόλη του Σλέσβιχ, το Έντεμπι τελικά καταστράφηκε ολοσχερώς και το Σλέσβιχ παρέμεινε τμήμα του βασιλείου της Δανίας. Το κάστρο του Γκόττορπ έγινε αργότερα η κατοικία των τοπικών ηγεμόνων και οι δούκες τους έγιναν υποτελείς των Δανών ηγεμόνων, όταν τελείωσε ο Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος (1721) οι δούκες του Γκόττορπ έχασαν την ισχύ τους και η περιοχή έγινε τμήμα του βασιλείου της Δανίας, μετά τον Δεύτερο Πόλεμο του Σλέσβιχ η περιοχή προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Πρωσίας (1864). Σήμερα το κρατίδιο και η ευρύτερη περιοχή φέρουν το όνομά της, ενώ ο μεγάλος καθεδρικός ναός γοτθικού ρυθμού δείχνει την παλαιότερη σημασία της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Γκαετάνο ντι Βεντιμίλια
Ο Βαρόνος Γκαετάνο ντι Βαντιμίλια (ιταλικά: Gaetano di Ventimiglia, 1888-1973) ήταν Ιταλός κινηματογραφιστής, ο οποίος εργάστηκε κυρίως στον ιταλικό και τον βρετανικό κινηματογράφο, την περίοδο του βωβού κινηματογράφου. Ο Γκαετάνο ήταν απόγονος του Οίκου Βαντιμίλια. Περισσότερο γνωστός ήταν για τη συνεργασία του σε τρεις ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Με τον Χίτσκοκ συνεργάστηκε στις εξής ταινίες: το The Pleasure Garden (1925), το Ο αετός του βουνού (1926) και το Ο Ενοικιαστής (1927).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί κινηματογραφιστές
Αλέξανδρος Φόμιτς Πετρουσέφσκι
Ο Αλέξανδρος Φόμιτς Πετρουσέφσκι (ρωσ. Александр Фомич Петрушевский, προφέρεται Αλεξάντερ Φόμιτς Πετρουσέφσκι) (1826—1904) — Ρώσος πολεμικός ιστορικός και αντιστράτηγος. Αδερφός του Ρώσου στρατηγού Μιχαήλ Φόμιτς Πετρουσέφσκι (ρωσ. Михаил Фомич Петрушевский). Αποτελεί συγγραφέας του γνωστού βιβλίου «Αρχιστράτηγος Κόμης Σουβόροφ» (ρωσ. «Генералиссимус князь Суворов»), το οποιό αποτελεί και το πιο γνωστό βιβλίο την βιογραφία του γνωστού Ρώσου στρατιωτικού, Αλεξάντερ Σουβόροφ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ
Πειραϊκή Ένωσις
thumb|right|300px|Η Πειραϊκή Ένωσις το 1912 Η Πειραϊκή Ένωση ήταν αθλητικός σύλλογος στον Πειραιά που ιδρύθηκε το 1913. Διατηρούσε, συνεχώς ή κατά διαστήματα, τμήματα ποδοσφαίρου, υδατοσφαίρισης, στίβου και αθλοπαιδιών (μπάσκετ, βόλεϊ).
Υδατοσφαίριση
Στην υδατοσφαίριση συμμετείχε στο πανελήνιο πρωτάθλημα του 1930 και αποκλείστηκε από τον Ηρακλή Θεσ. με 8-2. Το πρωτάθλημα Ελλάδος τότε γινόταν με αγώνες νοκ άουτ.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πειραιά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1913 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Gemini Suite Live
Gemini Suite Live είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple με την ορχήστρα "Light Music Society". Η ηχογράφηση έγινε στο Royal Albert Hall του Λονδίνου στις 17 Σεπτεμβρίου του 1970 και κυκλοφόρησε στις 5 Μαΐου του 1998, από την εταιρεία "Cleopatra", ενώ στις 23 Ιουνίου του 2003 επανεκδόθηκε από την δισκογραφική εταιρεία του συγκροτήματος, "Purple Records".
Ιταλική Ναυτική Ακαδημία
Η Ιταλική Ναυτική Ακαδημία (ιταλικά: Accademia Navale) είναι μια στρατιωτική σχολή στο Λιβόρνο, η οποία είναι υπεύθυνη για την τεχνική εκπαίδευση των αξιωματικών του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού.
Gemini Suite Live
Κομμάτια
1. First Movement: Guitar Voice (Lord) - 17:22
Ιταλική Ναυτική Ακαδημία
Η Ναυτική Ακαδημία βρίσκεται στον πρώην χώρο του Νοσοκομείου του Αγίου Ιακώβου, που χτίστηκε τη δεκαετία του 1640 για την καραντίνα των πληρωμάτων, που έφθασαν από τη Μέση Ανατολή. Ένα δεύτερο νοσοκομείο, που ενσωματώθηκε στην Ακαδημία το 1913, είναι το κτίριο του πρώην Νοσοκομείου του Αγίου Λεοπόλδου, σχεδιασμένο από τον Ιγκνάτσιο Φάτσι.
Gemini Suite Live
Κομμάτια
2. Second Movement: Organ Bass (Lord) - 10:18
Ιταλική Ναυτική Ακαδημία
Η Ακαδημία λειτουργεί από το 1881. Ένας από τους πρώτους δοκίμους που φοίτησαν στην Ακαδημία ήταν ο Μάνλιο Γκαριμπάλντι, μικρότερος γιος του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι.
Gemini Suite Live
Κομμάτια
3. Third Movement: Drums Finale (Lord) - 16:50
Ιταλική Ναυτική Ακαδημία
Το συγκρότημα της Ναυτικής Ακαδημίας καλύπτει περίπου 215.000 τετραγωνικά μέτρα και περιλαμβάνει αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια, κοιτώνες, πισίνα, γυμναστήριο, βιβλιοθήκες, κινηματογράφους και αμφιθέατρα. Η Ακαδημία φιλοξενεί κάθε χρόνο περίπου 1.250 άτομα, δοκίμους και αξιωματικούς που παρακολουθούν μαθήματα.
Gemini Suite Live
Μουσικοί
Το Gemini Suite Live ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Ιταλική Ναυτική Ακαδημία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ένοπλες δυνάμεις
Gemini Suite Live
Μουσικοί
Επίσης, συμμετείχε η "Orchestra of the Light Music Society" με διευθυντή τον Μάλκολμ Άρνολντ.
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1998
ΑΠΟΠ
Τα αρχικά ΑΠΟΠ μπορεί να αναφέρονται στους εξής αθλητικούς συλλόγους:
Τζαφάρ Χαν
Ο Τζαφάρ Χαν Ζαντ, ήταν ο έβδομος σάχης (βασιλιάς) της κουρδικής δυναστείας των Ζαντ τού Ιράν από το 1785 έως το 1789. Ήταν γιος τού Σαντέκ Χαν Ζαντ, ο οποίος απομακρύνθηκε από τον θρόνο στο Σιράζ από τον Αλί-Μοράντ Χαν, ο οποίος είχε πάρει στο παρελθόν το Iσπαχάν για τον εαυτό του.
Πρώιμη ζωή
Τον Φεβρουάριο του 1781, ο πρίγκιπας των Ζαντ, Αλί-Μοράντ Χαν σκότωσε τον πατέρα τού Τζαφάρ Χαν, τον Σαντέκ Χαν και όλα τα αδέλφια του, όταν εισέβαλε στο Σιράζ. Ο Τζαφάρ Χαν ήταν ο μόνος που γλίτωσε, διότι κατ' ιδίαν είχε συνεννοηθεί με τον Αλί-Μοράντ Χαν. Ενώ ο Aλί-Μοράντ Χαν βρισκόταν στο βόρειο Ιράν το 1785, ο Τζαφάρ Χαν βρήκε την ευκαιρία να πολιορκήσει το Iσπαχάν. Ο Αλί-Μοράντ Χαν στη συνέχεια βάδισε προς την πόλη για να την υπερασπιστεί, αλλά απεβίωσε στις 11 Φεβρουαρίου στο Mουρτσαχούρ, μία πόλη κοντά στο Ισπαχάν.
Βασιλεία
Ο Τζαφάρ Χαν στέφθηκε τότε ως ο νέος σάχης των Ζαντ στο Ισπαχάν. Την ίδια στιγμή, ο πολέμαρχος των Κατζάρ, Αγκά Μοχάμαντ Χαν βάδισε προς το Ισπαχάν. Ο Τζαφάρ Χαν έστειλε τότε τους άνδρες του για να σταματήσουν την προέλασή του προς την πόλη, αλλά αυτοί αποσύρθηκαν στο Κουμ, χωρίς καν να προβάλουν αντίσταση. Στη συνέχεια ο Τζαφάρ Χαν έστειλε έναν ακόμη μεγαλύτερο στρατό των Ζαντ προς τον Αγκά Μοχάμαντ Χαν, ο οποίος νίκησε τον στρατό κοντά στο Κασάν. Στη συνέχεια ο Τζαφάρ Χαν κατέφυγε στο Σιράζ. Ο Αγκά Μοχάμαντ έφτασε στη συνέχεια στο Ισπαχάν, όπου ανακάλυψε ό,τι είχε απομείνει από τον θησαυρό των Ζαντ και το χαρέμι τού Τζαφάρ Χαν. Τα στρατεύματα των Κατζάρ στη συνέχεια λεηλάτησαν την πόλη.
Το 1786, ενώ ο Αγκά Μοχάμαντ Χαν βρισκόταν στο βόρειο Ιράν, ο Τζαφάρ Χαν βάδισε γρήγορα προς το Ισπαχάν και το κατέλαβε ξανά. Στη συνέχεια έστειλε στρατεύματα προς το Kασάν και το Κουμ, ενώ βάδισε προς το Χαμαντάν. Ωστόσο, ηττήθηκε από τους αρχηγούς των τοπικών φυλών, κάποιους Χοσρόβ Χαν και Mοχάμαντ Χοσαΐν Χαν Καραγκοζλού. Ο Τζαφάρ Χαν αποσύρθηκε στη συνέχεια στο Ισπαχάν. Όταν ο Αγκά Μοχάμαντ Χαν άκουσε για την εισβολή των Ζαντ στο Ισπαχάν και τα περίχωρά του, βάδισε γρήγορα προς την πόλη, γεγονός που έκανε τον Τζαφάρ Χαν να υποχωρήσει ξανά στο Σιράζ. Το 1788, ο Αγά Μοχάμαντ προχώρησε πολύ κοντά στο Σιράζ, όπου ήλπιζε να αποσπάσει τον Τζαφάρ Χαν από το Σιράζ, το οποίο ήταν ισχυρά οχυρωμένο, καθιστώντας πολύ δύσκολη την πολιορκία. Δυστυχώς για τον Αγκά Μοχάμεντ Χαν, ο Τζαφάρ Χαν έμεινε στην πόλη, γεγονός που έκανε τον Αγκά Μοχάμεντ Χαν να επιστρέψει στο Ισπαχάν, όπου διόρισε τον αδελφό του Αλί Κολί ως νέο κυβερνήτη, διαδεχόμενος έτσι τον Τζαφάρ Κολί Χαν. Στη συνέχεια έφυγε για την Τεχεράνη.
Με τον Αγκά Μοχάμαντ για άλλη μία φορά στον βορρά, ο Τζαφάρ Χαν άρχισε να συγκεντρώνει στρατό, για να προετοιμάσει άλλη μία επίθεση εναντίον τού Ισπαχάν και των περιχώρων του. Όταν ο Aλί Κολί το έμαθε, έστειλε μία ομάδα φυλών σε μία πόλη νότια τού Ισπαχάν, που ονομαζόταν Κουμισάχ. Ωστόσο, ο Τζαφάρ Χαν κατάφερε να τους νικήσει εύκολα. Στη συνέχεια, ο Aλί Κολί υποχώρησε στο Kασάν. Μαθαίνοντας ο Αγκά Μοχάμαντ Χαν γι' αυτό, βάδισε γρήγορα προς το Ισπαχάν, κάτι που έκανε τον Τζαφάρ Χαν να αποσυρθεί ξανά στο Σιράζ. Ο Αγκά Μοχάμαντ Χαν, ο οποίος δεν είχε αυτοπεποίθηση για να προσπαθήσει να καταλάβει το Σιράζ, επέστρεψε στη συνέχεια στην Τεχεράνη. Ο Τζαφάρ Χαν δολοφονήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1789 από τον γιο τού Αλί-Μοράντ Χαν, τον Σαγιέντ Μοράντ Χαν. Μετά το τέλος του, άρχισε ένας τετράμηνος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ αρκετών πριγκίπων Ζαντ, που πολέμησαν για τη διαδοχή τού θρόνου. Ο γιος τού Τζαφάρ Χαν, ο Λοτφ Αλί Χαν, αναδείχθηκε νικητής σε αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο τον Μάιο.
Οικογένεια
Υιοί
Κόρη
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Ζαντ
Les Deux Magots
thumb|right|300px|Τα δύο αγαλματίδια ("Deux Magots") που έδωσαν το όνομά τους στο καφέ
Το Les Deux Magots (ελλην. Λε Ντε Μαγκό) βρίσκεται στην Πλατεία Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε (Place Saint-Germain-des-Pres) αριθ. 6 στην Αριστερή Όχθη (Rive gauche) του Παρισιού κι απέναντι από τη μεσαιωνική Εκκλησία Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε, την παλαιότερη εκκλησία-μοναστήρι του Παρισιού (11ος αιώνας).
Ιστορία
Στην περιοχή του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε συγκεντρώνονται πολλά από τα πιο ιστορικά και φημισμένα καφέ της Πόλης του Φωτός, όπου ήταν και είναι τόπος συνάντησης της ελίτ των γραμμάτων, των τεχνών και της διανόησης. Σ' αυτά συγκαταλέγονται το Καφέ ντε Φλορ (Cafe de Flore) με την υπέροχη αρ-ντεκό διακόσμηση, που άνοιξε το 1865, το Καφέ Λε Ντε Μαγκό (Cafe Les Deux Magots) το 1875 και η Μπρασερί (μπιραρία) Λιπ (Brasserie Lipp) το 1880. Η εμφάνιση όμως του πρώτου καφενείου στο Παρίσι, αλλά και το πρώτο στον κόσμο, είναι το Καφέ Λε Προκόπ (Cafe Le Procope) στο Saint Germain Des Pres, που ανάγεται στα 1686 και όπου σύχναζαν ο Βολταίρος και ο Ρουσώ.
Το όνομα "Les Deux Magots" προέρχεται από δύο ξύλινα αγάλματα Κινέζων εμπορικών αντιπροσώπων (magots), τα οποία διακοσμούν δύο κολόνες στο εσωτερικό του. Το πολυτελές εσωτερικό είναι διακοσμημένο σε στυλ αρ-ντεκό (Art Deco), με καθίσματα από καφετί δέρμα (moleskin).
Στο Καφέ "Les Deux Magots" σύχναζαν από την ίδρυσή του καλλιτέχνες, συγγραφείς και διαπρεπείς διανοούμενοι, όπου συζητούσαν αναπτύσσοντας τις ιδέες και θεωρίες τους.
Διάσημοι θαμώνες
Στο Καφέ "Les Deux Magots" ο Πάμπλο Πικάσο (Pablo Picasso) και ο Ζωρζ Μπρακ (Georges Braque) διαμόρφωσαν το κυβιστικό κίνημά τους, ενώ οι σουρεαλιστές συγγραφείς Λουί Αραγκόν, Αντρέ Μπρετόν και Φιλίπ Σουπώ (Soupault), μαζί με τους ζωγράφους Μαξ Ερνστ, Χουάν Μιρό και Φερνάν Λεζέ (Fernand Leger), διακήρυξαν το Σουρεαλιστικό Μανιφέστο τους. Εδώ σύχναζαν ακόμη οι συγγραφείς Έρνεστ Χέμινγουεϊ και Τζαίημς Τζόυς (James Joyce).
Ο υπαρξιστής φιλόσοφος Ζαν-Πωλ Σαρτρ (Jean-Paul Sartre), με τη σύντροφό του Σιμόν ντε Μποβουάρ (Simone de Beauvoir) και άλλους διανοούμενους και οπαδούς του, είχαν φιλολογικό στέκι τους το Καφέ "Les Deux Magots", όπου συγκεντρώνονταν και συζητούσαν τη θεωρία του υπαρξισμού (Existentialisme).
Τακτικός θαμώνας ήταν και ο Έλληνας φιλόσοφος Κώστας Αξελός. "Ο Σαρτρ τον ζήλευε... γιατί έκλεβε την προσοχή στις παρέες του καφέ "Deux Magots" στην καρδιά του Σαιν-Ζερμαίν ντε Πρε. Διαβόητες είναι ακόμη και σήμερα οι κόντρες του Αξελού με τον Σαρτρ ανάμεσα σε αμέτρητα ξενύχτια... και ατέλειωτες φιλοσοφικές κουβέντες".
Ανάμεσα σε πολυάριθμους άλλους θαμώνες στο Καφέ "Les Deux Magots" συγκαταλέγονται ο Αλμπέρ Καμύ, ο Ζαν Κοκτώ, ο Αντρέ Ζιντ, ο Ζαν Ζιροντού, ο Ζακ Πρεβέρ, ο Μπορίς Βιάν και η διάσημη Γαλλίδα τραγουδίστρια Ζυλιέτ Γκρεκό.
Πηγές
Κατηγορία:Καφέ στο Παρίσι
Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Αποστόλου Ιωάννη (Ισινομάκι)
Η Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Αποστόλου Ιωάννη στο Ισινομάκι (石巻ハリストス正教会 聖使徒イオアン聖堂) (Ishinomaki Harisutosu Seikyōkai, Sei-shito Ioan Seidō) είναι μια ορθόδοξη εκκλησία στην πόλη Ισινομάκι, στο Μιγιάγκι, στην περιοχή Τοχόκου της βόρειας Ιαπωνίας. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Απόστολο Ιωάννη. Η αρχική κατασκευή χτίστηκε το 1880. Είναι η παλαιότερη ξύλινη εκκλησία μεταξύ των υφιστάμενων ξύλινων εκκλησιών στην Ιαπωνία. Βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Κιτακάμι.
Μετά την ίδρυση της Ιαπωνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από τον Ιβάν Ντμίτριεβιτς Κασάτκιν (1836-1912), αργότερα τον Άγιο Νικόλαο της Ιαπωνίας, στο Κάντα του Τόκιο στην πρώιμη περίοδο του Μεϊτζί, συγκέντρωσε έναν αριθμό μαθητών, μερικοί από τους οποίους ήταν από την περιοχή Οσίκα στο σημερινό τμήμα της πόλης Ισινομάκι. Με επικεφαλής τον Βατανάμπε Τακούμα, 29 άντρες από την περιοχή βαφτίστηκαν το 1877, οδηγώντας στην κατασκευή ενός μικρού κτηρίου ως εκκλησία και 22 ακόμη προσηλυτισμένοι έγιναν το επόμενο έτος. Μέσα στα επόμενα 20 χρόνια ιδρύθηκαν συνολικά 10 εκκλησίες στην περιοχή. Ωστόσο, η δημοτικότητα της θρησκείας υπέστη τεράστια οπισθοδρόμηση λόγω του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου του 1904-1905 και της ίδρυσης της Σοβιετικής Ένωσης το 1917, και πολλές εκκλησίες έκλεισαν στη συνέχεια.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Αποστόλου Ιωάννη ολοκληρώθηκε το 1880. Ο αρχιτέκτονας είναι άγνωστος και πιθανότατα ήταν τοπικός ενορίτης. Η δομή έχει κάτοψη σε σχήμα σταυρού, με κεραμοσκεπή. Η αίθουσα συνεδριάσεων του πρώτου ορόφου είναι καλυμμένη με χαλάκια τατάμι. Το ιερό βρίσκεται στον δεύτερο όροφο, ο οποίος είναι καλυμμένος με χαλί και συνδέεται με τον πρώτο όροφο με μια απότομη σκάλα. Το εξωτερικό του κτηρίου είναι ασβεστωμένο και έχει μια οκταγωνική στοά με κίονες, που απαντάται συχνά στην αρχιτεκτονική δυτικού στιλ της εποχής Μεϊτζί.
Καθώς το κτήριο της εκκλησίας υπέστη ζημιές από τον σεισμό του Μιγιάκι το 1978, ανακατασκευάστηκε σε μια νέα τοποθεσία 600 μέτρα περίπου μακρύτερα σε ένα νησί στη μέση του ποταμού Κιτακάμι ως μέρος του πάρκου, που περιλαμβάνει το Μουσείο Ισινομόρι Μάνγκα. Ανακηρύχθηκε ως Σημαντική Πολιτιστική Περιουσία της πόλης Ισινομάκι το 1990 και άνοιξε για το κοινό τον Ιούλιο του 2001. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του σεισμού και του τσουνάμι Τοχόκου το 2011, η περιοχή υπέστη σοβαρές ζημιές, με τα νερά του τσουνάμι να φτάνουν στο δεύτερο πάτωμα. Οι εργασίες αποκατάστασης ολοκληρώθηκαν το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Ορθόδοξες εκκλησίες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Εκκλησίες στην Ασία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιαπωνία
Αχαϊκή Παλαίστρα
Ιδρύθηκε το 1902 στην Πάτρα και ήταν το πρώτο αμιγές ποδοσφαιρικό σωματείο στην Ελλάδα. Από την πρώτη μέρα της ίδρυσης του νοικιάστηκε οικόπεδο κοντά περίπου στα σημερινά Ψηλαλώνια και διαμορφώθηκε σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Έδωσε τον πρώτο αγώνα του στις 10/2/1903 έχοντας αντίπαλο την ΓΕ Πάτρας και την νίκησε με 4-1. Τα εγκαίνια του γηπέδου έγιναν στις 23-2-1903 και στον αγώνα που ακολούθησε με την ΓΕ Πάτρας πάλι ήρθε ισόπαλος 0-0. Διαιτητής ήταν ο πρόξενος της Αγγλίας Φρειδερίκος Βούδ. Έχουν διασωθεί άλλοι δύο αγώνες της Αχαϊκής Παλαίστρας με την ΓΕ Πάτρας στις 21/12/1903 και στις 28/12/1903 χωρίς όμως να έχουν διασωθεί τα σκορ. Στον έναν αγώνα νίκησε η ΓΕ Πάτρας και στον άλλον η Αχαική Παλαίστρα. Το 1904 το σωματείο διαλύθηκε.
Πηγές
Αχαικη Παλαιστρα Αχαικη Παλαιστρα Αετος Πατρων|Αχαικη Παλαιστρα
Γιάνι Μπάσο
Ο Γιάνι Μπάσο (Gianni Basso, 24 Μαΐου 1931 - 17 Αυγούστου 2009) ήταν Ιταλός σαξοφωνίστας, γεννημένος το 1931 στο Asti. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως κλαρινετίστας και έπαιξε επαγγελματικά στη Γερμανία και το Βέλγιο στα τέλη της δεκαετίας του ’40, ως μέλος της Raoul Falsan Big Band. Στην επόμενη δεκαετία κατάφερε να είναι ένας από τους εμπορικότερους μουσικούς του Μιλάνου. Το 1954 ξεκίνησε η συνεργασία του με τον τρομπετίστα και συνθέτη Oscar Valdambrini, η οποία εξελίχθηκε σε μία στενή επαγγελματική σχέση. Η μουσική εξίσωση που προέκυψε ξεπερνούσε τα ρομαντικά όρια δύο Ευρωπαίων που απλά αναπαρήγαγαν Αμερικανική τζαζ όπως συνηθιζόταν μέχρι τότε. Στη δεκαετία του ’50 το combo τους ήταν το πιο δημοφιλές στην Ιταλία και όλοι οι σημαντικοί Αμερικανοί guests έπαιζαν μαζί τους (Billie Holiday, Lionel Hampton, Gerry Mulligan, Slide Hampton, Chet Baker). Το παίξιμο του Μπάσο έμοιαζε αρχικά με αυτό του Stan Getz αλλά στη συνέχεια το εμπλούτισε με νέα στοιχεία με αποτέλεσμα να προκύψει το δικό του ύφος. Στη δεκαετία του ’70 ίδρυσε τους Saxes Machines και αργότερα την Gianni Basso Big Band.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί μουσικοί Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί Κατηγορία:Σαξοφωνίστες
Αρχαιολογικός χώρος Πυθίου
Ο αρχαιολογικός χώρος Πυθίου βρίσκεται στην πλαγιά του Ολύμπου, σε υψόμετρο 680μ. και σε στρατηγικής σημασίας θέση, στην είσοδο των στενών της Πέτρας. Είναι γνωστό ότι το Πύθιο μαζί με την Άζωρο και την Δολίχη αποτελούσαν την αρχαία περραιβική Τριπολίτιδα. Το Πύθιο θεωρείται σημαντικότατη πόλη της Περραιβικής Τριπόλεως καθώς πιστεύεται ότι αποτελούσε την πρωτεύουσά της.
Ονομασία
Το πιθανότερο είναι ότι το Πύθιο πήρε την ονομασία του από τον θεό Πύθιο Απόλλωνα, καθώς λατρεύονταν ιδιαίτερα στην περιοχή αυτή. Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ναό αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα καθώς και πλήθος επιγραφών και γλυπτών που προέρχονται από το αρχαιότερο αυτό ιερό.
Σέλλος
Το χωριό Πύθιο στα περασμένα χρόνια είχε καθιερωθεί με το όνομα Σέλλος. Έτσι το βρίσκουμε γραμμένο σε χάρτες εποχής, καθώς και σε τούρκικα και στρατιωτικά έγγραφα. Όσον αφορά την ετυμολογία της λέξης «Σέλλος» δόθηκαν διάφορες ερμηνείες από έλληνες και ξένους γλωσσολόγους. Μία άποψη είναι ότι το «Σέλλος» προέρχεται από τη λέξη σέλωμα, λόγω της ιδιομορφίας του εδάφους του χωριού. Μία ακόμη άποψη είναι ότι η λέξη «Σέλλος» προέρχεται από το ομηρικό Σελλοί. Πολλοί υποστηρίζουν πως Σελλοί – Ελλοί – Ελλάς είναι ταυτόσημες και παράγωγες λέξεις και πως το όνομα Ελλάς προέρχεται από το αρχαίο όνομα Σελλοί. Νεότερες ετυμολογικές έρευνες αναφέρουν τη σλαβική προέλευση της λέξης celo = Σέλλος, που σημαίνει χωριό, καθώς υπάρχουν πολλά σλαβόφωνα γειτονικά τοπωνύμια (Βαλέτσικο, Γλύκοβο, Αραδοσίβια κ.ά.). Η μετονομασία από Σέλλος σε Πύθιο πραγματοποιήθηκε το 1928 με προεδρικό διάταγμα.
Περραιβική Δωδώνη
Εκτός από την ηπειρωτική Δωδώνη με το μαντείο του Διός ο Όμηρος αναφέρει την πόλη Δωδώνη «παρά τον Τιταρήσιον ποταμόν». Επιπλέον στην Ιλιάδα βλέπουμε τον Αχιλλέα να προσεύχεται στον Δία της Δωδώνης τον Πελασγικό, της κακοχείμωνης Δωδώνης, που ζουν εκεί οι Σελλοί (ελεύθερη μετάφραση). Στηριζόμενοι εκεί πολλοί αρχαιολόγοι και ιστορικοί ξεκινούν και πιθανολογούν για μία θεσσαλική Δωδώνη στους πρόποδες του ιερού Ολύμπου και να ερευνούν την ύπαρξη ενός μαντείου προς τιμήν του Διός στην περιοχή του Πυθίου. Ωστόσο, η ύπαρξη μαντείου θα μπορούσε να είναι δυνατή καθώς στο Πύθιο υπήρχε ένας μοναδικός τόπος, στον χώρο του οποίου παρατηρείται το φαινόμενο που συναντούμε επιλεκτικά σε ορισμένα μέρη της Ελλάδος και του κόσμου, όπως στην περιοχή των Δελφών, στο σπήλαιο της Πεντέλης, στη Δήλο, στο Άκτιο κ.ά. Πρόκειται για περιοχές στις οποίες συγκεντρώνονται διάφορα διασυμπαντικά ηλεκτρομαγνητικά κύματα και εκπέμπονται σε διάφορες κατευθύνσεις. Πράγματι, ύστερα από έρευνα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης έχει διαπιστωθεί ότι ο χώρος αυτός λειτουργεί ως αντηχείο, δηλαδή δέχεται ήχους από μακρινές αποστάσεις και ανακλώνται στο σημείο αυτό.
Πολλοί λοιπόν θεωρούν το πρώτο μαντείο του δωδωναίου Δία του πελασγικού ιδρύθηκε στην περραιβική Δωδώνη. Γι΄ αυτούς το μαντείο της ηπειρωτικής Δωδώνης είναι μεταγενέστερο δημιούργημα των Περραιβών που αναχώρησαν προς την Ήπειρο, μετά την εισβολή των Λαπίθων στη Θεσσαλία και την πεδινή Περραιβία. Ο Απόστολος Αρβανιτόπουλος υποστηρίζει το αντίθετο. Οι Πετθαλοί εισέβαλλαν στην Θεσσαλία και ίδρυσαν στην Περραιβία ένα είδος «υποκαταστήματος» της ηπειρωτικής Δωδώνης. Στηριζόμενοι πια στην πιθανότητα ύπαρξης της θεσσαλικής Δωδώνης οι επιστήμονες ερευνούν την τοποθεσία της. Ο Όμηρος την τοποθετεί «παρά τον Τιταρήσιον ποταμόν», ο Στράβωνας 15 σταδίους από την πόλη Σκοτούσσα, ο Γεωργιάδης στο Σαραντάπορο και ο Heuzey στην Αγία Τριάδα. Όπως και να΄ χει λοιπόν δεν είμαστε ακόμα σε θέση να μιλήσουμε με βεβαιότητα για πόλη Δωδώνη στην Περραιβία ή γενικότερα στη Θεσσαλία. Οι μελλοντικές ανασκαφές είναι εκείνες που θα πιστοποιήσουν αν οι απόψεις αυτές είναι αληθείς ή όχι.
Αρχαιολογικός χώρος
Στα βράχια της δυτικής και βορειοδυτικής ομαλής πλευράς, στον λόφο Άγιοι Απόστολοι του Πυθίου, βρέθηκαν ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας, ερείπια αρχαίου και παλαιοχριστιανικού Πυθίου. Εκεί υπήρχε ο αρχικός οικισμός και το ύψωμα του αποτελούσε την ακρόπολή τους (σχήμα επίμηκες, από μαρμαρυγιακούς σχιστόλιθους σκληρούς). Στις υπώρειες του λόφου Άγιοι Απόστολοι οι αρχαιολογικές ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν έφεραν στο φως σημαντικής αρχαιολογικής και ιστορικής αξίας, λείψανα τριών ναών της ρωμαϊκής εποχής του Απόλλωνα Πυθίου, του Ποσειδώνα Πατρώου και της Αρτέμιδας Αγαγυλαίας(?). Και τα τρία οικοδομήματα χρονολογούνται στα χρόνια του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου. Οι δύο ναοί (του Απόλλωνα και του Ποσειδώνα) είναι διαστάσεων 33×13μ. Ο ναός του Απόλλωνα ανασκάφτηκε σχεδόν ολοκληρωτικά και θεωρείται ότι κτίστηκε πάνω στη θέση παλαιότερου ναού. Από ένα περιμετρικό πλακόστρωτο δημιουργείται στη θέση ένα πόδιο ύψους 0,50μ., πάνω στο οποίο θεμελιώθηκε το νεότερο ιερό. Διαθέτει πρόναο και σηκό. Οι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από σχιστόλιθο και εσωτερικά ήταν επενδυμένοι με έγχρωμα κονιάματα. Ο ναός έδωσε εκπληκτικά ευρήματα, με κυριότερα δύο ακέφαλα, λατρευτικά αγάλματα του θεού, ένα από τα οποία φέρει στο στήριγμά του την υπογραφή του καλλιτέχνη: “Φιλήμων Εποίησε”. Πλήθος επιγραφών και γλυπτών, τα οποία προέρχονται από το αρχαιότερο ιερό του Απόλλωνα βρέθηκαν στην υποδαπέδια επίχωση του ρωμαϊκού ναού. Από τα ευρήματα ξεχωρίζουν ένα ακέφαλο άγαλμα του Απόλλωνα Μουσαγέτη και τρεις βασιλικές επιστολές από τις οποίες η μία είναι του βασιλιά της Μακεδονίας Δημήτριου Β΄, υιού του Αντίγονου Γονατά και οι άλλες δύο του βασιλιά Αντίγονου Δώσωνος.
Το Πύθιο πρέπει να ήταν πασίγνωστο ως ιερός τόπος λατρείας του Απόλλωνα Πυθίου, ο οποίος ήταν σεβαστός απ΄ όλους τους Περραιβούς. Υποστηρίζεται πως όλοι οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου συναθροίζονταν στο Πύθιο, στον λόφο Άγιοι Απόστολοι για να γιορτάσουν κάθε χρόνο τα Πύθια, αθλητικούς αγώνες προς τιμήν των θεών του Ολύμπου και του Απόλλωνα. Μάλιστα, οι επιστήμονες θεωρούν ότι υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξη αθλητικού σταδίου στη θέση Μαχά. Η μελλοντική αρχαιολογική σκαπάνη είναι εκείνη που θα το επιβεβαιώσει. Επίσης, είναι πιθανό στο ίδιο ιερό να λατρεύονταν και Ποσειδώνας Πατρώος. Από αναθηματικές επιγραφές πληροφορούμαστε ότι κυριαρχούσε και η λατρεία του Απόλλωνα με την επίκληση Δώρειος, ήδη από το τέλος του 4ου αι. π.Χ., καθώς και ότι υπήρχαν σύνναιοι θεοί όπως ο Ασκληπιός, ο Δίας Κεραύνιος, η Αφροδίτη κ.ά.
Αρχαίο θέατρο
Στα νοτιοδυτικά του λόφου των Αγίων Αποστόλων φαίνεται καθαρά κοίλωμα με δύο διαζώματα που προδίδει ο συγκεκριμένος χώρος ίσως να αποτελούσε το αρχαίο θέατρο της πόλης. Ανατολικά του λόφου βρέθηκαν υπολείμματα βυζαντινού κάστρου και στην κορυφή του θεμέλια ενός κεντρικού πύργου. Ο πολιτισμός και η ιστορία που ανέπτυξαν οι άνθρωποι αυτοί υποδηλώνονται από τις γραπτές πηγές που άφησαν στα πέτρινα μνημεία. Πολλές από αυτές καταγράφηκαν και δημοσιεύτηκαν από τον έφορο κλασικών αρχαιοτήτων της 7ης Εφορείας Λάρισας κ. Αθ. Τζιαφάλια, κάποιες βρίσκονται στο αρχαιολογικό μουσείο Λάρισας, κάποιες κλάπηκαν και κάποιες περιμένουν να έρθουν στο φως από την αρχαιολογική σκαπάνη.
Βωμός
Σε μία άλλη θέση του Πυθίου, η οποία ονομάζεται «Τοπόλιανη» ή «Τριπολιάνα» και στην οποία σύμφωνα με κάποιους αρχαιολόγους – ερευνητές ήταν το μαντείο της θεσσαλικής Δωδώνης, σώζονταν μέχρι και το 1965 αρχαίος βωμός, φωτογραφίες του οποίου υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Κατά την παράδοση ο Αλέξανδρος θυσίασε εκεί εκατόμβη προς τιμήν των ολύμπιων θεών λίγο πριν ξεκινήσει για την Ασία. Στη βόρεια πλευρά του σημερινού ναού της Ζωοδόχου Πηγής βρίσκονταν ο βωμός αυτός. Στον βόρειο και νότιο τοίχο της εκκλησίας φαίνονται κιονόκρανα αρχαίου ναού πάνω στον οποίο χτίστηκε ο νέος χριστιανικός.
Πήγες
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Θεσσαλία Κατηγορία:Όλυμπος
Ταϊρόνα
Ο πολιτισμός Ταϊρόνα - μια φυλή απο την οικογένεια φυλών Τσίμπτσα ήταν ένας προκολομβιανός πολιτισμός ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην βόρεια Κολομβία μεταξύ 200 και 1.600 μ.Χ. Όπως και οι Μουίσκα του Κουντιναμάρκα, Οι Ταϊρόνα ήταν γνωστοί για την γνώση τους στην αρχιτεκτονική στην μεταλλουργία και στην χρυσοχοΐα.
Ιστορία
Αρχαιολογικά ευρήματα από το 200 μ.Χ και αργότερα τεκμηριώνουν ότι είχαν γνώσεις πάνω στην καλλιέργεια σε ισιώματα σε πλαγιές βουνών που θυμίζουν με σκαλοπάτια (terrace farming), χτίσιμο καναλιών και κατασκευή πέτρινων σιντριβανιών. Οι Ταϊρόνα επίσης ήταν γνωστοί για τις πολεμικές τους ικανότητες οι οποίες τους έκαναν μια από τις πιο δύσκολες φυλές ως προς το να κατακτηθούν από τους Ισπανούς κατακτητές. Οι ταϊρόνα εν' τέλη υποτάχθηκαν μετά από 75 χρόνια αντίστασης περίπου το 1.600 μ.Χ.
Κατηγορία:Προκολομβιανοί πολιτισμοί
Λέπρεο
Το Λέπρεο (αρχ:Λέπρεος) ήταν πόλη της νότιας Ηλειακής Τριφυλίας.
Κατοικήθηκε στα προϊστορικά χρόνια και έγινε από τις ισχυρότερες Ηλειακές πόλεις. Βρισκόταν στην Τριφυλία κοντά στο Σαμικό, χτισμένο στους πρόποδες του όρους Μίνθη. Επώνυμος και ιδρυτής της πόλης ήταν ο Λεπρεύς, ανιψιός του Αυγεία. Σύμμαχος των Σπαρτιατών καταλήφθηκε από τους Ηλείους για να γίνει μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας κατά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Το 146 π.Χ. προσαρτήθηκε από τους Ρωμαίους στην Ηλεία.
Διακόσιοι Λεπρεάτες πολέμησαν στις Πλαταιές και το όνομα της πόλης είχε χαραχθεί στο άγαλμα του Δία στην Ολυμπία αλλά και στον τρίποδα των Δελφών.
Στο Λέπρεο υπήρχε ναός της Δήμητρας χτισμένος με ωμές πλίθες. Όταν πέρασε από εκεί ο Παυσανίας, δεν υπήρχε κάποιο άγαλμα ή ιερό. Επίσης, ναός του Διός Λευκαίου δεν υπήρχε, όταν πέρασε ο Παυσανίας κι από εκεί.
Η αρχαία πόλη έχει ανασκαφεί το 1982 από τον Κωνσταντίνο Ζάχο. Βρίσκεται κοντά στο σημερινό χωριό Λέπρεο. Ορατά είναι η αρχαία ακρόπολη και λείψανα των κτιρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηλείας Κατηγορία:Αχαϊκή Συμπολιτεία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ηλεία
Ανδρέας Αποστόλου
Ο Ανδρέας Αποστόλου Λάρνακα, Κύπρος , 16 Ιουλίου 1986 , είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2021 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας εκλεγμένος με την ΕΔΕΚ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Αποστόλου γεννήθηκε στην Λάρνακα. Απέκτησε πτυχίο πολιτικού μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Ακολούθως απέκτησε MEng (Master of Engineer) σαν Πολιτικός Μηχανικός και Συγκοινωνιολόγος Μηχανικός. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Bristol Business School στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MSc Business Management).
Είναι εγκεκριμένος εκπαιδευτής της Αρχής Ανάπτυξης Ανθρωπίνου Δυναμικού, μέλος του ΕΤΕΚ και affiliate member του Cyprus Institute of Certified Management Consultants του ΚΕΒΕ. Εργάστηκε σε διάφορες ιδιωτικές εταιρείες. Επιπλέον, εργάστηκε ως κοινοβουλευτικός συνεργάτης στην Βουλή των Αντιπροσώπων.
Είναι νυμφευμένος με τη Θεοδοσία Αποστόλου και έχει 1 υιό και 1 κόρη.
Άλλες δραστηριότητες
Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ''Ιδρύματος Χριστίνα Α. Αποστόλου'', που ιδρύθηκε στη μνήμη της μητέρας του. Το ίδρυμα έχει ως σκοπό την στήριξη παιδιών και νέων με χρόνιες παθήσεις καθώς και αγαθοεργίες, οι οποίες έχουν στο επίκεντρό τους τα παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Αρχαιολογικός χώρος Σαρανταπόρου
Η αρχαία Δολίχη ήταν κτισμένη σε μια εξαιρετικές στρατηγικής σημασίας θέση, κοντά στο στενό πέρασμα Volustena, από την Άνω Μακεδονία προς την Περραιβία, το οποίο άλλαξε αρκετές φορές κυριαρχία και κατεχόταν με τη σειρά από τους Περραιβούς, τους Μακεδόνες τους Θεσσαλούς και από τους Ρωμαίους.
Με την ανασκαφική έρευνα που έγινε στη θέση Σαραντάπορο εντοπίστηκε η ακρόπολη, η οποία είναι οχυρωμένη με ισχυρότατο τείχος πλάτος 3 μ. Το τείχος διακόπτεται κατά διαστήματα 29 μ. από ημικυκλικούς εξωτερικά και ορθογώνιους εσωτερικά αμυντικούς πύργους, οι οποίοι έχουν διαστάσεις 7 Χ 18 συνολικό εμβαδόν 110 τ.μ. Η ακρόπολη χωριζόταν τείχος από τα τείχη της κάτω πόλης με ξεχωριστό εγκάρσιο τείχος. Το δυτικό τείχος της κάτω πόλης και της πόλης αποκαλύφθηκε κάτω από τα πουρνάρια σε μήκος 75 μ. Έχει και αυτό ισχυρούς αμυντικούς πύργους, ίδιους με αυτούς της ακρόπολης. Νότια της ακρόπολης επισημάνθηκε ένα πλάτωμα – άνδηρο, το οποίο ορίζεται με ισχυρό αναλληματικό τοίχο μήκος 70 μ. Στο πλάτωμα αυτό ανασκάφηκε μια στοά ύστερης ελληνιστικής εποχής, σε μήκος 85 μ. Τμήματα από δύο γωνιακούς ημίεργους κίονες είναι ακόμα στη θέση τους. Περιμετρικά της στοάς άρχισαν να αποκαλύπτονται κάποια ορθογώνια κτίρια σε παράταξη. Έχουν δύο οικοδομικές φάσεις, από τις οποίες η πρώτη ανάγεται στις αρχές του 3ου προχριστιανικού αιώνα και η δεύτερη στους αυτοκρατορικούς ρωμαϊκούς χρόνους. Από τους ορθογώνιους χώρους αυτούς ένας μόνο αναγνωρίστηκε με σχετική ασφάλεια. Είναι κατασκευασμένος κλιμακωτά με επιχρισμένους κυβόλιθους από πωρόλιθο και μετόπες. Η ιδιαίτερη μέριμνα στην κατασκευή αυτή, η αποκάλυψη ενός πώρινου εδράνου και πολλών άλλων μικροευρημάτων – αναθημάτων, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο χώρος αυτός ήταν ιερός και ότι εδώ τελούνταν κάποιες τελετουργίες. Αναθηματικός μαρμάρινος φαλλός που βρέθηκε τυχαία σε παρακείμενη θέση μας δημιουργεί ερωτήματα μήπως εδώ έχουμε λατρεία Διονυσίου. Οι υπόλοιποι ορθογώνιοι χώρα ανασκαφή να μας διαφωτίσει κατά πόσο είναι λατρευτικοί χώροι συνακόλουθων θεοτήτων η απλά είναι εμπορικά καταστήματα. Η πόλη της Δολίχης εκτεινόταν ανατολικά της ακρόπολης, έφθανε μέχρι τον Τιταρήσιο ποταμό και καταλάμβανε μια έκταση που ξεπερνούσε τα 500 στρέμματα .Η οχύρωση της ανάγεται χρονολογικά στον 3ο αιν. π.Χ. εποχή κατά την οποία είχε μεγάλη οικονομική άνθηση. Η οχυρωματική τέχνη θυμίζει έντονα αντίστοιχη των Μακεδονικών πόλεων και σ’ αυτό συνηγορεί το γεγονός ότι εξαιτίας της στρατηγικής της θέσης αποτελούσε ένα από τα κύρια ορμητήρια των Μακεδόνων προς Νότο.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Θεσσαλία
Ομφαλοκήλη
Η ομφαλοκήλη είναι συνήθης τύπος κήλης που εμφανίζεται σε νεογνά και βρέφη, αλλά και αργότερα σε ενήλικες κυρίως γυναίκες της αναπαραγωγικής ηλικίας μετά από τοκετό. Οπως επίσης και η εμφάνιση σε άνδρες μετά από άρση βάρους, επίμονο βήχα ή φτάρνισμα, ή και βαριά χειρωνακτική εργασία. Παρουσιάζεται στην αρχή σαν ένα μικρό "καρουμπαλάκι" που προβάλλει μέσα από τον ομφαλό, και σιγά σιγά εξελίσσεται σε ένα στρογγυλό "όγκο" που εξέχει στο κέντρο της κοιλιάς. Αυτό το μικρό έπαρμα, σιγά σιγά μεγαλώνει και με την παροδο του χρόνου αλλάζει μεγεθος και προκαλεί συμτώματα (πόνος. διαταραχές στην πέψη, εντερικές διαταραχές κλπ) Η ομφαλοκήλη είναι μια ατελής σύγκλειση του ομφαλικού δακτυλίου στα νεογνά και βρέφη, ενώ στους ενήλικες είναι επίκτητη διάνοιξη αυτού, με αποτέλεσμα να εμφανίζει ενδοκοιλιακό περιεχόμενο δια μέσω του ομφαλικού δακτυλίου προς τα έξω. Τα όργανα που μπορεί να προβάλλουν είναι: επίπλουν, λεπτό έντερο, παχύ έντερο.
Διάγνωση
Η καταρχήν διάγνωση της μετεγχειρητικής κήλης και της ομφαλοκήλης γίνεται με την κλινική εξέταση. Διάφορες απεικονιστικές εξετάσεις (π.χ. υπερηχογράφημα, υπολογιστική / αξονική τομογραφία) μπορούν να διενεργηθούν για την επιβεβαίωση της διάγνωσης, αν και συνήθως δεν χρειάζονται, καθότι η διάγνωση είναι προφανής και ο ασθενής τη γνωρίζει, προτού καν προσέλθει στο χειρουργό.
Επιπλοκές ομφαλοκήλης
Σταδιακή αύξηση του μεγέθους της κήλης, μη ανάταξη του περιεχομένου και περίσφιγξη.
Εφόσον εμφανιστεί πολύ έντονος πόνος και διόγκωση στην περιοχή παλαιάς χειρουργικής τομής ή γύρω από τον ομφαλό, που δεν υποχωρούν ή/και συνοδεύονται από πυρετό, ναυτία, εμετό ή τάση για εμετό,υπάρχει σημαντική πιθανότητα να έχει γίνει κάποια επιπλοκή και η κήλη να είναι πλέον μη ανατασσομένη, περιεσφιγμένη ή στραγγαλισθείσα. Αυτό αποτελεί επείγουσα χειρουργική πάθηση που χρήζει άμεσης διάγνωσης και αντιμετώπισης.
Περίσφιγξη της Ομφαλοκήλης
Η περίσφιγξη της κήλης είναι σοβαρή επιπλοκή, παρουσιάζει πόνο, διόγκωση, οίδημα και πολλές φορές απόφραξη του σπλάχνου που περισφίγγεται με αποτέλεσμα την ελάττωση της αιματωσης του και ειλεό ή και νέκρωση του. Η περίσφιγξη ομφαλοκήλης αποτελεί ένδειξη επείγουσας χειρουργικής επέμβασης, διότι υπάρχει άμεσος κίνδυνος νέκρωσης του σπλάχνου. Τις περισσότερες φορές η επέμβαση γίνεται με "ανοικτή" προσπέλαση, ο κίνδυνος φλεγμονής της περιοχής είναι σημαντικός, και η αποκατάσταση του κοιλιακού τοιχώματος με πλέγμα είναι προβληματική. Γενικά η Ομφαλοκήλη αποτελεί σοβαρή μορφή κήλης, λόγω της θεσης και του μικρού στενού δακτυλίου, μπορεί να περισφίγγεται εύκολα και για τον λόγο αυτο πρέπει να αντιμετωπίζεται προληπτικά χειρουργικά. Η περίσφιγξη ομφαλοκήλης είναι ένδειξη επείγουσας χειρουργικής επέμβασης, διότι υπάρχει άμεσος κίνδυνος νέκρωσης του σπλάχνου.