cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπεν φαν Μπέρκελ
μικρογραφία|Erasmus Bridge, Έτος κατασκευής 1990-1996, [[Ρότερνταμ, Ολλανδία]] μικρογραφία|Μουσείο Het Valkhof, Έτος κατασκευής 1995-1999, [[Ναϊμέχεν, Ολλανδία]] μικρογραφία|Μουσείο Mercedes-Benz, Έτος κατασκευής 2001-2006, [[Στουτγκάρδη|Στουτγάρδη, Γερμανία]] μικρογραφία|Arnhem Central Station, Έτος ανοικοδόμησης 2006-2015, [[Άρνεμ, Ολλανδία]] μικρογραφία|Raffles City, Έτος κατασκευής 2008-2017, [[Χανγκτσόου, Κίνα]] Ο Μπεν φαν Μπέρκελ (Ben van Berkel, γεννημένος το 1957) είναι Ολλανδός αρχιτέκτονας, ιδρυτής και κύριος αρχιτέκτονας του αρχιτεκτονικού γραφείου UNStudio. Με το στούντιό του σχεδίασε, μεταξύ άλλων, τη Γέφυρα Erasmus στο Ρότερνταμ, το Moebius House στην Ολλανδία, το Μουσείο Mercedes-Benz στη Στουτγάρδη της Γερμανίας, τον κεντρικό σταθμό του Άρνεμ, το Πανεπιστήμιο Αρχιτεκτονικής και Σχεδιασμού της Σιγκαπούρης, και πολλά άλλα κτίρια.
Βιογραφία
Ο Μπεν φαν Μπέρκελ σπούδασε αρχιτεκτονική στην Ακαδημία Rietveld στο Άμστερνταμ και στην Αρχιτεκτονική Ένωση στο Λονδίνο, λαμβάνοντας το Δίπλωμα AA με Άριστα το 1987.
Το 1988, αυτός και η Caroline Bos ίδρυσαν ένα αρχιτεκτονικό γραφείο στο Άμστερνταμ με το όνομα Van Berkel & Bos Architectuurbureau, το οποίο πραγματοποίησε, μεταξύ άλλων έργων, το κτίριο γραφείων Karbouw και τη Γέφυρα Erasmus στο Ρότερνταμ. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1998, ο φαν Μπέρκελ και η Bos ξεκίνησαν ξανά την πρακτική τους ως UNStudio, όπου το UN σημαίνει "United Network".
Ο Μπεν φαν Μπέρκελ έχει κάνει διαλέξεις και έχει διδάξει σε πολλές αρχιτεκτονικές σχολές σε όλο τον κόσμο. Έχει ηγηθεί στο Diploma Units στο Ινστιτούτο Berlage στο Ρότερνταμ (1992-1993) και στην Αρχιτεκτονική Ένωση στο Λονδίνο (1999). Πριν από το ρόλο του ως κοσμήτορας στο Städelschule της Φρανκφούρτης (2001-2016), ήταν προσκεκλημένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον και στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το 2011, ο Μπεν φαν Μπέρκελ διορίστηκε πρόεδρος Kenzo Tange στο Harvard Graduate School of Design. Κεντρική θέση στη διδασκαλία του είναι η περιεκτική προσέγγιση των αρχιτεκτονικών έργων που ενσωματώνουν εικονιστική και υλική οργάνωση και μηχανικές κατασκευές.
Ο Μπεν φαν Μπέρκελ έχει λάβει πολλά προσωπικά βραβεία και συνεργασίες, όπως το Βραβείο Eileen Gray (1983), η Υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου (1986), το Βραβείο Charlotte Köhler (1991), Επίτιμο μέλος του Bund Deutscher Architekten (1997), το 1822-Kunstpreis 2003 (Μουσείο Mercedes-Benz, Στουτγάρδη) (2003), το Βραβείο Charles Jencks (2007), την Τιμητική Υποτροφία AIA (2013); και το βραβείο Kubus (2016). Ολλανδός σχεδιαστής της χρονιάς (2019).
Van Berkel & Bos Architectuurbureau
Το 1988, μαζί με την Caroline Bos, ίδρυσαν ένα αρχιτεκτονικό γραφείο στο Άμστερνταμ με το όνομα Van Berkel & Bon Architectuurbureau, το οποίο πραγματοποίησε, μεταξύ άλλων έργων, το κτίριο γραφείων Karbouw, τη Γέφυρα Erasmus στο Ρότερνταμ, το Μουσείο Het Valkhof στο Ναϊμέχεν , το Moebius House , και τις εγκαταστάσεις NMR για το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης.
UNStudio
Το 1998, ο φαν Μπέρκελ και η Bos, ξεκίνησαν ξανά την πρακτική τους ως UNStudio, το UN σημαίνει "United Network". Το UNStudio παρουσιάζεται ως ένα δίκτυο ειδικών στην αρχιτεκτονική, την αστική ανάπτυξη και τις υποδομές.
Με το UNStudio, ο φαν Μπέρκελ έχει κατασκευάσει πολλά έργα, όπως το Μουσείο Mercedes-Benz στη Στουτγάρδη, εσωτερική ανακαίνιση για το πολυκατάστημα Galleria στη Σεούλ, Κορέα, και μια ιδιωτική βίλα στη βόρεια Νέα Υόρκη, τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Arnhem, τον πύργο Canaletto στο Λονδίνο και το Raffles City στο Hangzhou της Κίνας. Τα τρέχοντα έργα είναι το Doha Metro Network στο Κατάρ, ο Πύργος Scotts στη Σιγκαπούρη, τα κεντρικά γραφεία Hanwha στη Σεούλ και το «Four», μια νέα ανάπτυξη μικτής χρήσης στην καρδιά της Φρανκφούρτης.
Δημοσιεύσεις
Στο Delinquent Visionaries, ο Μπεν φαν Μπέρκελ και η Caroline Bos ερευνούν τη μεταβαλλόμενη προοπτική της αρχιτεκτονικής. Αυτή η συλλογή δεκαπέντε δοκιμίων σχετικά με θέματα που κυμαίνονται από τη γλώσσα και τη σημειογραφία της αρχιτεκτονικής έως τους σύγχρονους αρχιτέκτονες όπως οι Σαντιάγκο Καλατράβα, Ντάνιελ Λίμπεσκιντ, Nigel Coates και Μπερνάρ Τσουμί, είναι ένας φόρος τιμής στην αρχιτεκτονική φαντασία. «Αυτό το βιβλίο δεν πρέπει να θεωρείται τόσο ως μια «οραματική» συλλογή γραπτών κειμένων, αλλά ως μια καλά παρουσιαζόμενη συσσώρευση σκέψεων, ιδεών και παρατηρήσεων. Ως δημοσίευση, η μορφοποίηση και ο σχεδιασμός του επιβεβαιώνουν ένθερμα το περιεχόμενό του.», σύμφωνα με την Deborah Hauptmann στο De Architect.
Για αυτό το βιβλίο οι συγγραφείς επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν την ίδια τη μορφή του βιβλίου για να αποσαφηνίσουν την αρχιτεκτονική τους προσέγγιση, διαφοροποιώντας τέσσερα θέματα που μαζί αποτελούν ένα μέτριο ρεπερτόριο νέων αρχιτεκτονικών ορισμών: Κινητές Δυνάμεις, Σημεία Διασταύρωσης, Αποθήκευση της Λεπτομέρειας και Εταιρική Συμπυκνότητα. Όλα τα έργα υπάγονται σε μία από αυτές τις κατηγορίες. Στην ηλεκτρονική εποχή που ζούμε, οι παλιοί αρχιτεκτονικοί ορισμοί έχουν χάσει μεγάλη σημασία. Ακόμη και οι ίδιες οι κτιριακές διαδικασίες αλλάζουν, καθιστώντας απαραίτητο να δούμε εκ νέου τις πιθανές έννοιες της αρχιτεκτονικής. Η παρουσίαση τέτοιων απόψεων σε συνδυασμό με τα έργα με αυτόν τον πρωτοποριακό τρόπο, συνοδευόμενη από δύο εξωτερικά δοκίμια και τέσσερα δοκίμια των συγγραφέων, καθιστά αυτό το βιβλίο λιγότερο μια συμβατική αρχιτεκτονική μονογραφία, παρά μια βαθιά θεωρητική δήλωση.
Το σύγχρονο μουσείο είναι ένα μείγμα από σούπερ μάρκετ, ναό και τουριστικό αξιοθέατο. Αυτή η ετερογενής συλλογή λειτουργιών επιβάλλει μια μεγάλη ποικιλία τεχνικών και δομικών απαιτήσεων. Η μεγάλη ποικιλία των αντικειμένων και έργων τέχνης που ανήκουν στις διάφορες μουσειολογικές συλλογές αντικατοπτρίζει την πιθανή ετερογένεια του κτηρίου. Ως εκ τούτου, το κεντρικό ερώτημα σε σχέση με τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό αφορά την εισαγωγή ενός στρώματος συνοχής και συνέχειας μέσω προστατευτικού πλέγματος και υπόβαθρου της διαφορετικότητας και της διαφοροποίησης. Πώς να ταιριάξει το εκτενές πρόγραμμα με τις συλλογές, την κυκλοφορία και τις κλιματολογικές και φωτιστικές εγκαταστάσεις; Και πώς να συνδεθούν αυτές οι πτυχές ώστε να επιτευχθεί ένα ολοκληρωμένο σύνολο;
Οι αρχιτέκτονες θα είναι οι σχεδιαστές μόδας του μέλλοντος, θα ντύνουν τις επόμενες εκδηλώσεις και θα κρατούν έναν καθρέφτη στον κόσμο. Η επανεξέταση της δημόσιας φαντασίας, του δημόσιου χώρου και των δημόσιων δυνάμεων μεταμορφώνει τους αρχιτέκτονες σε δημόσιους επιστήμονες. Η φαντασία τους πληροφορείται τόσο από τις ημισυνείδητες ενασχολήσεις του συλλογικού οράματος, όπως η αίγλη, η διαμεσολάβηση, η διαφήμιση και η διασημότητα, όσο και από τις ιδιαιτερότητες του κλάδου. Η αρχιτεκτονική πρέπει να ασχοληθεί με τα τετριμμένα όνειρα του σύγχρονου κόσμου και να σταματήσει να παρουσιάζει τα προϊόντα της ως μη μολυσμένα αντικείμενα που λένε μόνο: 'αρχιτεκτονική... Ο χρόνος είναι με το μέρος του αρχιτέκτονα [. . . ]'. Το MOVE εξετάζει τον νέο ρόλο του αρχιτέκτονα σε ένα περιβάλλον τεχνολογικών, δημόσιων και οικονομικών αλλαγών. Ο επαναπροσδιορισμός των οργανωτικών δομών ήταν το κοινό νήμα που διέσχιζε τα αρχικά τρία βιβλία.
Αυτό το βιβλίο τεκμηριώνει έναν αριθμό από τα έργα του UNStudio και κάνει κριτική σε μια σειρά από προηγούμενα αδημοσίευτα σχέδια: την αναδιάρθρωση της περιοχής του σταθμού στο Άρνεμ, τον σταθμό παραγωγής στο Ίνσμπουργκ, το εργαστήριο Πυρηνικού Μαγνητικού Συντονισμού (NMR) στην Ουτρέχτη και τον διαγωνισμό διακόσμησης που κέρδισε για το Ponte Parodi στη Γένοβα. Σε αυτό το νέο βιβλίο το UNStudio έχει καλύψει ένα προσωπικό επίπεδο πάνω στην αναλυτική τεκμηρίωση του έργου. Με κείμενα από την Καρολάιν Μπός, πειράματα σε συνειρμούς και ασυνήθιστες αρχιτεκτονικές φωτογραφίες, το UNStudio UNFold βυθίζει τον αναγνώστη στη διαδικασία σχεδιασμού των εταιρειών. Το βιβλίο εμφανίστηκε ταυτόχρονα με τη μεγάλη αναδρομική έκθεση για το έργο του UNStudio από τις 26 Μαΐου έως τις 29 Σεπτεμβρίου 2002 στο Ολλανδικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής.
Το Design Models είναι η πλήρης μονογραφία της παραγωγής του UNStudio. Το βιβλίο ξεκινά με ένα δοκίμιο που εκθέτει τις αρχές των «μοντέλων σχεδιασμού» τους, πέντε εννοιολογικές μεθόδους που χρησιμεύουν ως το σημείο εκκίνησης για το ευρύ φάσμα των τύπων των έργων τους. Χωρισμένο ανά μοντέλο σχεδίασης, η κύρια ενότητα του βιβλίου παρουσιάζει 00 έννοιες και κτίρια, παρουσιάζονται λεπτομερώς: από το αρχικό, γενετικό διάγραμμα μέχρι τη διαδικασία ψηφιακής μοντελοποίησης, έως την κατασκευή και το αποτέλεσμα. Η κράτηση των έργων είναι ένα δεύτερο δοκίμιο, το «After Image», το οποίο εξετάζει τον ρόλο και την αναπαράσταση της σύγχρονης αρχιτεκτονικής στη σημερινή οπτική και πληροφοριακή κουλτούρα.
Αυτό το βιβλίο σχετικά με το Μουσείο Mercedes-Benz στη Στουτγάρδη της Γερμανίας δείχνει πως διάφορες μορφές εξειδικευμένων γνώσεων έχουν συνδυαστεί και συνυφάνει για να καταλήξουν τελικά στο Μουσείο Mercedes-Benz. Δίνει μια εικόνα για τις διάφορες ιδέες, εμπειρίες και φιλοδοξίες πίσω από το έργο. Στη βάση του βρισκόταν ένα μοναδικό σχεδιαστικό μοντέλο: το ψηφιακά προγραμματισμένο, τρισδιάστατο, διασυνδεδεμένο τρίφυλλο. Η εφαρμογή αυτού του μοντέλου είχε ως αποτέλεσμα ένα κτίριο που έρχεται σε ριζική ρήξη με πολλούς από τους σημερινούς αρχιτεκτονικούς κανόνες. Ο στόχος του βιβλίου είναι να επιτρέψει στον επισκέπτη του Μουσείου Mercedes-Benz να πάρει το κτίριο στο σπίτι· αναδημιουργεί την εμπειρία της επίσκεψης στο πολυσύνθετο, αλλά και η ισχυρή κατευθυντήρια δομή η οποία παρέχει πολλές εκπληκτικές αντιληπτές εμπειρίες.
Το Reflections, Small Stuff από UNStudio παρουσιάζει μια επιλογή εσωτερικών χώρων, εγκαταστάσεων, περίπτερα και προϊόντα από τα τελευταία 20 χρόνια. Τα 30 έργα είναι οργανωμένα σε ζευγάρια που σχηματίζουν το ένα στο άλλο κατοπτρικό είδωλο, απεικονίζοντας την ιδέα της αντανάκλασης και τις πολλαπλές έννοιες του σε κυριολεκτικό και συμβολικό επίπεδο. Διάσπαρτες σε όλο το βιβλίο υπάρχουν οι δηλώσεις των Μπεν φαν Μπέρκελ και Καρολάιν Μπός που εκφράζουν τις σκέψεις πίσω από κάθε σχέδιο. Αυτά τα κείμενα μαρτυρούν τον θεωρητικό πλούτο και την ευελιξία στη βάση της ιδιαίτερης προσέγγισης του UNStudio στην αρχιτεκτονική και τον σχεδιασμό.
Spaces of Flow (ηλεκτρονικό βιβλίο, 2016)
Η διαδραστική εφαρμογή βιβλίων Spaces of Flow – Arnhem Central Station είναι μια δωρεάν συμπληρωματική έκδοση του Knowledge Matters. Το πρώτο από μια προγραμματισμένη σειρά ψηφιακών εκδόσεων με επίκεντρο το μέλλον της κινητικότητας, το Space of Flow αναλύει την εφαρμογή και την παραγωγή γνώσης στο σχεδιασμό και την ανάπτυξη του Κεντρικού Σταθμού του Άρνεμ. Για την πρώτη δόση, κάνουμε μεγέθυνση σε αυτό το λεπτομερές και πολύπλοκο έργο, δείχνοντας πώς η σύνθεση εξωτερικής και εσωτερικής τεχνογνωσίας από ένα δίκτυο συνεργατών και ενδιαφερόμενων  δημιούργησε μια ροή γνώσης που έγινε απαραίτητη για την επιτυχία του έργου. Το T Spaces της εφαρμογής Χώροι Ροής διαθέτει σχέδια, διαγράμματα, φωτογραφίες, βίντεο, ηχητικά σχόλια, κινούμενα σχέδια και ένα λεπτομερές χρονοδιάγραμμα που αφηγείται την ιστορία του Κεντρικού Σταθμού του Άρνεμ.
Knowledge Matters (2016)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί αρχιτέκτονες
Κατάλογος αστέρων του Υδροχόου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Υδροχόου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Υδροχόο κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Γκουλντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
* Υδροχοος
Accelerated Mobile Pages
Η AMP (αρχικά ακρώνυμο του Accelerated Mobile Pages - Προφορτωμένες Σελίδες για Κινητά αλλά πλέον αυτόνομος όρος) είναι ένα ανοικτού κώδικα πρότυπο αποκλειστικά για σελίδες που προβάλλονται σε mobile συσκευές από την Google που σχεδιάστηκε ως ανταγωνιστής του προτύπου Instant Articles.
Ανακοίνωση και έναρξη
Το πρότυπο AMP ανακοινώθηκε από την Google στις 7 Οκτωβρίου, 2015 μετά από συζητήσεις με τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ψηφιακή Νέα Πρωτοβουλία (DNI), και με άλλους εκδοτικούς οίκους και εταιρείες τεχνολογίας από όλο τον κόσμο, με σκοπό τη βελτίωση της εμπειρίας των χρηστών από mobile συσκευές. Περισσότεροι από 30 εκδότες και εταιρείες τεχνολογίας (συμπεριλαμβανομένων των Twitter, Pinterest, LinkedIn και WordPress) είχαν αρχικά ανακοινωθεί ως συνεργάτες της Google για την ανάπτυξη του προτύπου AMP.
Οι Προφορτωμένες Σελίδες για Κινητά εμφανίστηκαν για πρώτη φορά σε χρήστες του Διαδικτύου τον Φεβρουάριο του 2016, όταν η Google άρχισε να δείχνει AMP εκδόσεις αντί των παραδοσιακών html ιστοσελίδων στα αποτελέσματα αναζήτησης χρηστών mobile συσκευών.
Ανάπτυξη και επέκταση
Τον Μάιο του 2017, η Google ανέφερε ότι 900,000 web domains έχουν υιοθετήσει το πρότυπο δημοσιεύοντας ποιοτικές AMP σελίδες, με περισσότερες από δύο δισεκατομμύρια AMP σελίδες να δημοσιεύονται σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τον Ιούνιο του 2017 το Twitter ξεκίνησε να δέχεται και να αναγνωρίζει links προς AMP σελίδες από τις iOS και Android εφαρμογές του.
Αναφορές
Κατηγορία:HTML
Τρόγκλαβ (Στάρι Βλαχ)
Το όρος Τρόγκλαβ (σερβικά κυριλλικά: Троглав, σερβικά λατινικά: Troglav) είναι βουνό στα νοτιοδυτικά της Σερβίας. Κορυφή του αποτελεί το Κομ, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1,177 μέτρων.
Το Τρόγκλαβ αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου του Στάρι Βλαχ, στις Δειναρικές Άλπεις.
Το Τρόγκλαβ βρίσκεται εντός του νοτιοδυτικού τμήματος της Κεντρικής Σερβίας, μεταξύ του Ίμπαρ, της Λοπάτνιτσα και της Μπορόσνιτσα. Εκτείνεται επί εκτάσεως της τάξης, περίπου, των 10 χιλιομέτρων. Πέραν του Κομ, σημαντικότερες κορυφές του συγκεκριμένου βουνού αποτελούν το Μπούτσιε (1,084 μέτρα) και η Πάβλοβσκα Λίβαντα (1,150 μέτρα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Σερβίας Κατηγορία:Κορυφές των Δειναρικών Άλπεων
Μάχη του Αλάρκος
μικρογραφία|255x255εσ|Το κάστρο Αλάρκος Η μάχη του Αλάρκος (Ισπανικα: Batalla de Alarcos) έλαβε χώρα στις 18 Ιουλίου 1195 μεταξύ των Αλμοάδων με επικεφαλής τον Αμπού Γιουσούφ Γιακούμπ αλ-Μανσούρ και του βασιλιά Αλφόνσο Η΄ της Καστίλλης. Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν η ήττα των δυνάμεων της Καστίλλης και η επακόλουθη υποχώρησή τους στο Τολέδο, ενώ οι Αλμοάδες ανακατέλαβαν τις περιοχές Τρουχίγιο, Μοντάντσες και Ταλαβέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Ισπανία Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας
WandaVision
Το WandaVision είναι αμερικανική τηλεοπτική μίνι σειρά που δημιουργήθηκε από την Τζακ Σέιφερ για τη συνδρομητική πλατφόρμα Disney+. Είναι βασισμένη στα Marvel Comics και σε αυτήν πρωταγωνιστούν οι Γουάντα Μάξιμοφ/Scarlet Witch και Vision. Αποτελεί την πρώτη τηλεοπτική σειρά του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel (MCU), η οποία γίνεται σε παραγωγή των Marvel Studios, και η ιστορία της συμβαδίζει με τα γεγονότα των ταινιών του MCU. Συγκεκριμένα, διαδραματίζεται μετά τα γεγονότα της ταινίας Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019). Ακολουθεί τη Γουάντα Μάξιμοφ και τον Vision, οι οποίοι φαίνεται να ζουν μια ειδυλλιακή ζωή στα προάστια, στην πόλη του Γουέστβιου στο Νιου Τζέρσεϊ, μέχρι που η πραγματικότητά τους αρχίζει να μεταφέρεται μπροστά ανά δεκαετία, με κάθε μία από αυτές τις δεκαετίες να απεικονίζεται μέσω μίας sitcom. Η Σέιφερ ανέλαβε ως η βασική σεναριογράφος της σειράς, ενώ την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ματ Σάκμαν.
Η Ελίζαμπεθ Όλσεν και ο Πολ Μπέτανι επέστρεψαν στους ρόλους τους ως Μάξιμοφ και Vision αντίστοιχα, πλαισιωμένοι από τους Ντέμπρα Τζο Ραπ, Φρεντ Μελαμέντ, Κάθριν Χαν, Τιόνα Πάρις, Ράνταλ Παρκ, Κατ Ντένινγκς και Έβαν Πίτερς. Από τον Σεπτέμβριο του 2018, τα Marvel Studios είχαν αρχίσει την ανάπτυξη μίνι σειρών οι οποίες θα κυκλοφορούσαν στην πλατφόρμα του Disney+, και οι οποίες θα ήταν επικεντρωμένες σε υποστηρικτικούς χαρακτήρες των ταινιών του MCU. Η Σέιφερ προσλήφθηκε τον Ιανουάριο του 2019, με τη σειρά να ανακοινώνεται επίσημα τον Απρίλιο, ενώ ο Σάκμαν προσλήφθηκε τον Αύγουστο. Η παραγωγή χρησιμοποίησε σκηνικά και κοστούμια εποχής, καθώς και ειδικά εφέ, για να αναδημιουργήσει τα διαφορετικά στυλ των sitcom των οποίων η σειρά αποτίνει φόρο τιμής. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στην Ατλάντα της Τζόρτζια τον Νοέμβριο του 2019, με την παραγωγή να σταματάει τον Μάρτιο του 2020 λόγω της πανδημίας COVID-19. Η παραγωγή επανεκκίνησε στο Λος Άντζελες τον Σεπτέμβριο του 2020 και ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.
Η σειρά WandaVision έκανε πρεμιέρα με τα δύο πρώτα επεισόδια στις 15 Ιανουαρίου 2021 και ολοκληρώθηκε στις 5 Μαρτίου 2021, αποτελούμενη συνολικά από εννέα επεισόδια. Αποτελεί την πρώτη σειρά για το MCU και την αρχή της Τέταρτης Φάσης του. Η σειρά επαινέθηκε από τους κριτικούς για τον φόρο τιμής που αποτίνει στις sitcom του παρελθόντος και για τις ερμηνείες της, ειδικά αυτές των Όλσεν, Μπέτανι και Χαν, αλλά επικρίθηκε για το φινάλε της. Επίσης, έγινε θέμα συζήτησης και ανάλυσης ανάμεσα στους θαυμαστές με ανάπτυξη διαφόρων δημοφιλών θεωριών, αλλά και από τους κριτικούς για την εξερεύνηση του πένθους και της νοσταλγίας. Η σειρά έχει λάβει αρκετές διακρίσεις, ανάμεσα τους και 23 υποψηφιότητες για Βραβεία Έμμυ κερδίζοντας τελικά τα τρία από αυτά. Η Όλσεν επέστρεψε στον ρόλο της Μάξιμοφ στην ταινία Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022), η οποία αποτελεί συνέχεια της ιστορίας της σειράς WandaVision, ενώ μία spin-off σειρά επικεντρωμένη στον χαρακτήρα της Άγκαθα Χάρκνες με πρωταγωνίστρια τη Χαν, βρίσκεται σε ανάπτυξη.
Ηθοποιοί και χαρακτήρες
Επαναλαμβανόμενες εμφανίσεις στη σειρά ως κάτοικοι του Γουέστβιου κάνουν οι Ασίφ Αλί ως Αμπίλας Τάντον, ο οποίος υποδύεται τον συνάδελφο «Νορμ» του Vision, Ντέιβιντ Λένγκελ ως Χάρολντ Πρόκτορ, ο οποίος υποδύεται τον «Φιλ Τζόουνς», Έιμος Γκλικ ως διανομέας πίτσας, ο οποίος υποδύεται τον «Ντένις», τον ταχυδρόμο/διανομέα, Ίθαμαρ Ενρίκεζ και Βικτόρια Μπλέιντ ως κάτοικοι της πόλης οι οποίοι υποδύονται τους ηθοποιούς στα διαφημιστικά σποτ, Έμμα Κόλφιλντ ως Σάρα Πρόκτορ, σύζυγος του Χάρολντ, η οποία υποδύεται την «Ντότι Τζόουνς» και Ντέιβιντ Πέιτον ως Τζον Κόλινς, ο οποίος υποδύεται τον «Χερμπ». Επίσης, ο Τζος Στάμπεργκ εμφανίζεται ως Τάιλερ Χέιγουορντ, αναπληρωτής διευθυντής της S.W.O.R.D., ενώ οι Άλαν Χέκνερ και Σελίνα Αντούζ υποδύονται τους πράκτορες της S.W.O.R.D., Μόντι και Ροντρίγκεζ. Οι Τζούλιαν Χίλιαρντ και Τζετ Κλάιν υποδύονται τους δύο γιους των Μάξιμοφ και Vision, Μπίλι και Τόμι, αντίστοιχα.
Επιπρόσθετα, γκεστ εμφανίσεις στη σειρά συμπεριλαμβάνουν τους Τζολίν Πέρντι ως Ίζαμπελ Ματσουέντα, η οποία υποδύεται τη γειτόνισσα των Μάξιμοφ και Vision, «Μπέβερλι», Ζακ Χένρι ως Φράνκλιν, πράκτορας της S.W.O.R.D. ο οποίος μετατρέπεται σε μελισσοκόμο όταν εισέρχεται στην πραγματικότητα που δημιούργησε η Μάξιμοφ, Ράντι Ογκλέσμπι ως κάτοικος του Γουέστβιου, ο οποίος υποδύεται τον «Σταν Νέλσον», τον γιατρό της πόλης, και Κέιτ Φορμπς ως η μητέρα της Άγκαθα, Εβανόρα Χάρκνες. Οι Ιλάνα Κοχάντσι και Ντανίγιαρ υποδύονται τους γονείς της Μάξιμοφ, Ιρίνα και Όλεκ Μάξιμοφ αντίστοιχα, ενώ ο Γκάμπριελ Γκούρεβιτς υποδύεται τον αδελφό της, Πιέτρο, σε μικρότερη ηλικία.
Ανάπτυξη
Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2018, τα Marvel Studios βρίσκονταν στο στάδιο ανάπτυξης αρκετών μίνι σειρών για την πλατφόρμα Disney+ της μητρικής τους εταιρίας, οι οποίες θα επικεντρώνονταν σε υποστηρικτικούς χαρακτήρες των ταινιών του κινηματογραφικού σύμπαντος της Marvel (MCU) και οι οποίοι δεν είχαν πρωταγωνιστήσει σε δική τους ταινία, όπως η Γουάντα Μάξιμοφ. Οι ηθοποιοί που ενσάρκωναν αυτούς τους χαρακτήρες στις ταινίες αναμενόταν να επαναλάβουν τους ρόλους τους και στις σειρές, συμπεριλαμβανομένης και της Ελίζαμπεθ Όλσεν που ενσάρκωνε τη Μάξιμοφ. Οι σειρές για το Disney+ αναμένονταν να είναι από έξι έως οκτώ επεισόδια η κάθε μία, να έχουν έναν «βαρύ [προϋπολογισμό] ο οποίος θα συναγωνίζεται αυτόν των μεγάλων παραγωγών των στούντιο» και να είναι σε παραγωγή των ίδιων των Marvel Studios και όχι της Marvel Television, η οποία είχε αναλάβει την παραγωγή των προηγούμενων τηλεοπτικών σειρών που σχετίζονταν με το MCU. Ο πρόεδρος των Marvel Studios, Κέβιν Φάιγκι, πιστευόταν πως θα αναλάμβανε έναν «πρακτικό ρόλο» στην ανάπτυξη της κάθε μίνι σειράς, εστιάζοντας στη «συνοχή της ιστορίας» τους με αυτή των ταινιών και «χειριζόμενος» τους ηθοποιούς που θα επέστρεφαν για να επαναλάβουν τους ρόλους τους από τις ταινίες. Την αρχική δουλειά πάνω σε μία σειρά για τη Μάξιμοφ ξεκίνησε ο Μπράιαν Τσάπεκ, στέλεχος της Marvel, αλλά αργότερα, στα μέσα του 2018, η συν-εκτελεστική παραγωγός, Μαίρη Λιβάνος, εντάχθηκε στο πρότζεκτ και ανέλαβε την ανάπτυξη της σειράς. Μέχρι το τέλος Οκτωβρίου, ο Πολ Μπέτανι ως Vision αναμενόταν να παίξει σημαντικό ρόλο στη σειρά, η οποία θα επικεντρωνόταν στη σχέση μεταξύ Μάξιμοφ και Vision. Τους επόμενους μήνες, οι τίτλοι Vision and the Scarlet Witch και The Vision and Scarlet Witch αναφέρθηκαν από τα μέσα ως πιθανοί τίτλοι της σειράς.
Η ιδέα οι Μάξιμοφ και Vision να ζουν στον φανταστικό κόσμο της «ευδαιμονίας των προαστίων» ήταν του Φάιγκι, η οποία βασίστηκε στην αγάπη του για τις sitcom σειρές και το πώς αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως απόδραση από την πραγματικότητα. Κατά τις συναντήσεις του με πιθανούς επικεφαλής σεναριογράφους για τη σειρά, κάποιοι από αυτούς θεωρούσαν πως η ένταξη του στοιχείου των sitcom στη σειρά δεν θα λειτουργούσε. Η Τζακ Σέιφερ, η οποία εκείνη την περίοδο εργαζόταν πάνω στην ταινία Black Widow, άκουσε για την υπόθεση της σειράς και ενθουσιάστηκε. Συναντήθηκε με την παραγωγή για να παρουσιάσει τις ιδέες της και, τον Ιανουάριο του 2019, προσλήφθηκε ως η επικεφαλής σεναριογράφος της σειράς. Η Σέιφερ ορίστηκε ως η σεναριογράφος του πρώτου επεισοδίου και εκτελεστική παραγωγός της σειράς. Εκείνον τον Απρίλιο, οι Disney και Marvel ανακοίνωσαν επίσημα τη σειρά με τον τίτλο WandaVision και, τον Αύγουστο, προσλήφθηκε ο Ματ Σάκμαν ως σκηνοθέτης, ο οποίος θα λειτουργούσε ωστόσο και ως εκτελεστικός παραγωγός. Ο Φάιγκι ήταν επίσης εκτελεστικός παραγωγός, μαζί με τους Λούις Ντ'εσπόζιτο και Βικτόρια Αλόνσο των Marvel Studios. Από το να δώσουν στη σειρά τον τίτλο Wanda and Vision ή τον τίτλο The Scarlet Witch and Vision, ο Φάιγκι, όταν είδε την ταινία BlacKkKlansman (2018), εμπνεύστηκε να ενώσει τα ονόματα των πρωταγωνιστών και να ονομάσει τη σειρά WandaVision, αλλά ήταν διστακτικός στο να χρησιμοποιήσουν τον τίτλο. Όταν η Σέιφερ άκουσε τον τίτλο, επέμενε να τον χρησιμοποιήσουν θεωρώντας πως ήταν ο ιδανικός για τη σειρά. Όταν ανακοινώθηκε επίσημα υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις, με κάποιους να λένε πως ήταν «ο πιο ηλίθιος τίτλος που θα μπορούσαν να δώσουν», αλλά η Σέιφερ ένιωθε πως οι τηλεθεατές θα άλλαζαν γνώμη όταν θα έβλεπαν τη σειρά. Ο Φάιγκι είπε πως η σειρά θα έλεγε την ιστορία των Μάξιμοφ και Vision, θα έδειχνε τις ικανότητες της Μάξιμοφ στο μέγιστο, θα εξερευνούσε το ποιος είναι ο Vision και θα παρουσίαζε για πρώτη φορά στο MCU το ψευδώνυμο που έχει η Μάξιμοφ στα κόμικ, «Scarlet Witch», με έναν τρόπο που θα ήταν διασκεδαστικός, αστείος και «κάπως τρομακτικός». Πρόσθεσε πως τα γεγονότα της σειράς θα συνδέονταν άμεσα και θα επηρέαζαν την υπόλοιπη Τέταρτη Φάση του MCU, αλλά είπε επίσης πως οι τηλεθεατές δεν χρειάζεται να έχουν παρακολουθήσει άλλες ταινίες του MCU προηγουμένως για να καταλάβουν το τι συμβαίνει στη σειρά. Ωστόσο, θεώρησε πως η σειρά θα «αντάμειβε πλούσια» όσους είχαν ήδη δει όλες τις ταινίες του MCU και γνώριζαν το πλάνο της Τέταρτης Φάσης.
Η σειρά περιγράφηκε από τον Φάιγκι ως εν μέρη sitcom, εν μέρη «έπος της Marvel», από τον Μπέτανι ως «πρωτοποριακή και παράξενη», από την Τιόνα Πάρις ως μία ταινία δράσης αναμειγμένη με sitcoms και από τη Λιβάνος ως ένας συνδυασμός ταινίας δράσης με υπερήρωες με «sitcom που περιέχει χαρακτηριστικές χαζομάρες του είδους». Ο Σάκμαν ήταν «μοναδικά εξοπλισμένος» για να σκηνοθετήσει μία τέτοια σειρά εξαιτίας της εμπειρίας του να σκηνοθετεί σειρές όπως το ψυχολογικό δράμα Mad Men, μεγάλης κλίμακας σειρές δράσης όπως η Game of Thrones και sitcoms όπως η It's Always Sunny in Philadelphia. Συνολικά, η σειρά αποτελείται από εννέα επεισόδια και διαρκεί περίπου έξι ώρες, με τα επεισόδιά της να διαρκούν ξεχωριστά από μισή ώρα μέχρι 50 λεπτά. Κατά τη διάρκεια του σταδίου ανάπτυξης της ταινίας, δημοσιεύτηκε πως ο προϋπολογισμός του κάθε επεισοδίου έφτανε μέχρι και τα $25 εκατομμύρια.
Έναρξη και δομή
Μεγάλο τμήμα της σειράς λαμβάνει χώρα μέσα σε μία φανταστική sitcom με τον τίτλο WandaVision. Η Σέιφερ έλαβε υλικό από τα κόμικ και μία περιγραφή του τι ήλπιζαν να επιτύχουν τα Marvel Studios, έτσι ώστε να μπορέσει να βάλει σε μία σειρά τις ιδέες της. Ο Φάιγκι εμπνεύστηκε οπτικά από τα εξώφυλλα τύπου «ο Νόρμαν Ρόκγουελ συναντά τη [sitcom] Leave it to the Beaver» του Μάικ ντελ Μούντο για τη σειρά κόμικ The Vision των Τομ Κινγκ και Γκάμπριελ Χερνάντεζ Γουάλτα, και παρουσίασε τη σειρά στους Όλσεν και Μπέτανι ως έναν συνδυασμό εκείνου του κόμικ και της ιστορίας του «House of M» των Μπράιαν Μάικλ Μπέντις και Ολιβιέρ Κουαπέλ. Άλλες πηγές έμπνευσης αποτέλεσαν η σειρά κόμικ Scarlet Witch: Witches' Road, η ιστορία του κόμικ «Avengers Disassembled» των Μπέντις και Ντέιβιντ Φιντς, το οποίο προηγήθηκε του «House of M», η ιστορία του κόμικ «Vision Quest» από τη σειρά των West Coast Avengers του Τζον Μπερν και η σειρά κόμικ The Vision and the Scarlet Witch των Μπιλ Μάντλο με Ρικ Λεονάρντι και Στιβ Ένγκλχαρτ με Ρίτσαρντ Χόουελ.
Οι Φάιγκι, Σέιφερ, Σάκμαν και Λιβάνος ήταν αποφασισμένοι να «τελειοποιήσουν» τον ασεβή τόνο της σειράς και αφιερώθηκαν σε αυτό. Η Σέιφερ άντλησε έμπνευση από την ταινία Thor: Ragnarok (2017) του MCU και την X-Men τηλεοπτική σειρά της Marvel Television, Legion (2017-19), πιστεύοντας πως αυτά τα πρότζεκτ έσπαγαν το καλούπι του τι θα μπορούσαν να είναι οι ιστορίες της Marvel και ήταν τολμηρές, πρωτότυπες και «τρελές». Ένιωσε πως αυτές επέτρεπαν στη σειρά WandaVision να είναι κι αυτή μοναδική και διαφορετική και σημείωσε πως η δουλειά της στη σειρά θα ήταν κάτι το εντελώς αντίθετο με τη δουλειά της στην ταινία Black Widow, όπου εκεί επικεντρώθηκε στην επιθετική, άγρια δράση. Η Σέιφερ προσέλαβε τους Γκρέτσεν Έντερς, Μέγκαν ΜακΝτόνελ, Μπόμπακ Εσφαρτζάνι, Πίτερ Κάμερον, Μακένζι Ντορ, Τσακ Χέιγουαρντ, Κάμερον Σκουάιρς και Λόρα Ντόνεϊ ως την ομάδα των σεναριογράφων της σειράς, μία ομάδα που αποτελείτο 50-50 από άντρες και γυναίκες και αρκετούς έγχρωμους, καθώς η ίδια πίστευε πως οι διάφορες οπτικές γωνίες θα δημιουργούσαν καλύτερες ιστορίες. Ο κάθε σεναριογράφος είχε διαφορετικούς τομείς εξειδίκευσης, τους οποίους προσέφερε στη σειρά, ενώ η ΜακΝτόνελ προάχθηκε σε συντάκτρια, επιβλέποντας όλη τη δουλειά που γινόταν στο σενάριο. Σε αντίθεση με τη Σέιφερ, αρκετοί από τους υπόλοιπους σεναριογράφους είχαν ξαναδουλέψει πάνω σε τηλεοπτική σειρά, κάτι το οποίο τη βοήθησε με την πρόκληση που αντιμετώπιζε αρχικά σχετικά με το πώς να διαχωρίσει μία μεγάλη ιστορία σε επεισόδια, καθώς επίσης και το πώς να τοποθετήσει το κάθε επεισόδιο σωστά μέσα σε αυτή τη μεγαλύτερη αφήγηση. Η Σέιφερ πίστευε πως η ιστορία δε θα μπορούσε ποτέ να ειπωθεί με τη μορφή ταινίας, καθώς χρειαζόταν να εδραιωθεί η κωμική sitcom πραγματικότητα με μία αληθινή τηλεοπτική αισθητική πριν αυτή καταρρεύσει και φανερωθεί το τι ακριβώς συνέβαινε.
Σύμπαν και χαρακτήρες
Τα γεγονότα της σειράς WandaVision διαδραματίζονται τρεις εβδομάδες μετά τα γεγονότα της ταινίας Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019) στη φανταστική πόλη Γουέστβιου, Νιου Τζέρσεϊ, το όνομα της οποίας αποτελεί αναφορά στην πόλη καταγωγής του Φάιγκι Γουέστφιλντ, Νιου Τζέρσεϊ. Η σειρά παρουσιάζει το πώς μεγάλωσε η Μάξιμοφ σε μία χώρα της Ανατολικής Ευρώπης και το πώς ανέπτυξε την αγάπη της για τις αμερικανικές sitcom, μέσω των DVD που πωλούσε ο πατέρας της στη μαύρη αγορά. Η Σέιφερ ήταν ενθουσιασμένη στο να χρησιμοποιήσει τη σειρά ως κοινωνικό σχολιασμό μέσω της αφήγησης της ιστορίας ενός χαρακτήρα και πένθους, καθώς θεώρησε πως το πένθος της Μάξιμοφ μπορούσε να σχετιστεί με αρκετό κόσμο. Για να μπορέσουν να αποδώσουν το πένθος σωστά, συμβουλεύτηκαν έναν σύμβουλο πένθους και ο Σάκμαν είπε πως ολόκληρη η σειρά αφορούσε το πώς η Μάξιμοφ μαθαίνει να διαχειρίζεται και να ξεπερνά το πένθος της. Η Σέιφερ δεσμεύτηκε να απεικονίσει την Μάξιμοφ ως έναν πλήρως συνειδητοποιημένο χαρακτήρα, ενώ θα συμπεριελάμβανε και στοιχεία του χαρακτήρα της που δεν είχαμε ξαναδεί τόσο πολύ στα προηγούμενα πρότζεκτ του MCU, όπως τη χαρά της και το χιούμορ της. Κάτι που ανησυχούσε πολύ τη Σέιφερ, τη Λιβάνος και τους άλλους σεναριογράφους ήταν η αποφυγή του να κάνουν τη Μάξιμοφ να μοιάζει με τρελή ή με κάποια που έχει χάσει τον έλεγχο, όπως συνέβη σε κάποιες από τις εμφανίσεις της στα κόμικ, και η Σέιφερ ήλπιζε πως κατάφεραν να δώσουν μία «ευγενική απεικόνιση μίας πολύ πολύπλοκης γυναίκας». Η Όλσεν θεώρησε πως η Σέιφερ ήταν μία από τους πρώτους σεναριογράφους που καταπιάστηκε με την Μάξιμοφ και κατανόησε πλήρως «τον εσωτερικό και εξωτερικό κόσμο της».
Με την εισαγωγή του τίτλου «Scarlet Witch» στη σειρά και τη σύνδεσή του με τη μαγεία του χάους και μία προδιαγεγραμμένη μοίρα, η σειρά ήταν σε θέση να προσδιορίσει περαιτέρω τη μαγεία στο MCU, πέρα από αυτήν που παρουσιάστηκε στην ταινία Doctor Strange (2016), χωρίς να περιορίσει τον χαρακτήρα της Μάξιμοφ τόσο πολύ. Η μαύρη μαγεία, η δίκη των μαγισσών στο Σάλεμ και αυτό που η Σέιφερ περιέγραψε ως «η κάπως δική μας αμερικανοποιημένη εκδοχή και φεμινιστική εκδοχή των μαγισσών και της μαγείας», ήταν όλα νέες προσθήκες στο MCU μετά την «πιο αντρική μαγεία», όπως εκείνη την ένιωσε, στην ταινία Doctor Strange. Στη σειρά γίνεται επίσης η εισαγωγή του οργανισμού S.W.O.R.D. στο MCU, αλλάζοντας το όνομα που υπάρχει στα κόμικ από Τμήμα Παρατήρησης και Αντιμετώπισης του Αισθητού Κόσμου σε Τμήμα Παρατήρησης και Αντιμετώπισης των Αισθητών Όπλων. Αυτό έγινε εξαιτίας του ότι ο οργανισμός στο MCU ασχολείται με αισθητά όπλα, όπως η ανακατασκευή του αυθεντικού Vision με στόχο τη μετατροπή του σε όπλο. Μία από τις πράκτορες της S.W.O.R.D. που βλέπουμε στη σειρά είναι η, ενήλικη πια, Μόνικα Ραμπό, την οποία είχαμε γνωρίσει για πρώτη φορά στο MCU στην ταινία Captain Marvel (2019), όπου ως χαρακτήρας ήταν έντεκα χρονών. Η Όλσεν είπε πως κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο ρόλος της Ραμπό κάπως ξαναγράφτηκε, καθώς τα Marvel Studios σχημάτιζαν μία καλύτερη εικόνα ως προς το τι ήθελαν να κάνουν με τον χαρακτήρα στο μέλλον. Άλλοι χαρακτήρες που είχαμε ξαναδεί στο MCU και προστέθηκαν στη σειρά αποτελούν οι Ντάρσι Λούις και Τζίμι Γου, οι οποίοι προστέθηκαν λόγω της επιθυμίας να υπάρχουν χαρακτήρες έξω από το Εξάγωνο με επιστημονικό και αστυνομικό υπόβαθρο αντίστοιχα. Στα αρχικά προσχέδια των πρώτων επεισοδίων αναλυόταν περισσότερο η ιστορία της Λούις, αλλά αυτή τελικά αφαιρέθηκε ώστε να επικεντρωθεί η ιστορία περισσότερο στη βάση της S.W.O.R.D. έξω απο το Εξάγωνο, αν και κομμάτια από αυτές τις σκηνές προστέθηκαν αργότερα σε μετέπειτα επεισόδια. Οι γιοι των Μάξιμοφ και Vision, Μπίλι και Τόμι, εμφανίζονται στη σειρά ως δεκάχρονα. Ο Σάκμαν είπε πως δεν υπήρχε ποτέ πλάνο να δημιουργήσουν χαρακτήρες σε ηλικία που θα μπορούσαν να συμμετέχουν στην ομάδα των Young Avengers, όπως στα κόμικ, αφού αυτό θα σήμαινε πως θα στερούσαν περισσότερο χρόνο της Μάξιμοφ από τα παιδιά της.
Επιρροές από sitcom
Ο Σάκμαν και η Σέιφερ είπαν πως η σειρά ήταν ένα «ερωτικό γράμμα προς τη χρυσή εποχή της τηλεόρασης», αν και αποτίνει φόρο τιμής σε sitcoms σε διάφορες περιόδους της Αμερικανικής τηλεόρασης. Επέλεξαν να εστιάσουν σε οικογενειακές sitcom παρά σε άλλα είδη, όπως οι sitcom στον εργασιακό χώρο, επειδή το οικογενειακό στοιχείο κρατούσε τη σειρά εστιασμένη και επειδή η Μάξιμοφ αποζητά μία οικογένεια μετά την απώλεια των αγαπημένων της ατόμων στις ταινίες. Οι Σέιφερ και Σάκμαν μελέτησαν παλιές sitcom για να εξοικειωθούν με τα «πειράγματα και το στυλ τους», ενώ απέφυγαν τη χρήση αστείων τα οποία αν κάποια χρόνια πριν ήταν αποδεκτά, πλέον, σε μία σύγχρονη σειρά, δεν θα ήταν. Οι Σέιφερ, Σάκμαν και Φάιγκι μίλησαν με τον Ντικ Βαν Ντάικ, τον πρωταγωνιστή της επώνυμης sitcom της δεκαετίας του 1960, για να μάθουν πράγματα σχετικά με τη δημιουργία της. Άλλες sitcom που απετέλεσαν πηγή έμπνευσης για τη σειρά συμπεριλαμβάνουν τις I Love Lucy, My Three Sons, Father Knows Best, Οι Περιπέτειες του Όζι και της Χάριετ, Η Μάγισσα, The Brady Bunch, Family Ties, Out of This World, Η τρελή οικογένεια του Μάλκολμ, Modern Family και The Office. Κάποιες αναφορές γίνονται και στη σειρά Τρελή Οικογένεια, στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι δίδυμες μεγαλύτερες αδελφές της Όλσεν, Μαίρη-Κέιτ και Άσλεϊ.
Πριν αποφασίσουν να επικεντρωθούν στις οικογενειακές sitcom, ένα επεισόδιο της σειράς είχε αναπτυχθεί βασισμένο στη σειρά The Mary Tyler Moore Show, το οποίο θα εξερευνούσε την ισορροπία της Μάξιμοφ ανάμεσα στην οικογενειακή και την επαγγελματική της ζωή. Η Όλσεν είπε πως η δεκαετία των sitcom που εξερευνάται σε κάθε επεισόδιο και τα αστεία στα οποία δίνεται έμφαση από την κάθε δεκαετία, επιλέχθηκαν με τρόπο ώστε να συνδέονται με το πού βρίσκονται οι χαρακτήρες μέσα στην ευρύτερη ιστορία. Το κάθε επεισόδιο προοριζόταν να συλλάβει στοιχεία κλειδιά από την κάθε επιλεγμένη χρονική περίοδο, δείχνοντας ταυτόχρονα την εξέλιξη των sitcom μέσα στον χρόνο. Για παράδειγμα, το πρώτο επεισόδιο αποτίνει φόρο τιμής στις sitcom The Dick Van Dyke Show και I Love Lucy από τη δεκαετία του 1950 και αρχές δεκαετίας του 1960, και προοριζόταν να έχει μία γενική αίσθηση της δεκαετίας του 1950. Οι αλλαγές μεταξύ των δεκαετιών εξηγούνται στη σειρά μέσω των αλλαγών που γίνονται μέσα στο φανταστικό πρόγραμμα WandaVision, μέσα στην πραγματικότητα του οποίου αν κάτι πάει στραβά, η Μάξιμοφ υποσυνείδητα, αρχικά, το ελέγχει, ενώ αργότερα κάνει τις όποιες αλλαγές συνειδητά. Μέρος της αρχικής ιδέας της Σέιφερ για τη σειρά ήταν το να συνδέσει τις αλλαγές των δεκαετιών με την ξενοφοβία από μέρους των γειτόνων προς το ζευγάρι, όπως συνέβη στις εμφανίσεις μερικών χαρακτήρων στα κόμικ, όπου οι γείτονες γίνονταν όλο και πιο επιθετικοί ανά δεκαετία μέχρι που κυνήγησαν τη Μάξιμοφ και τον Vision εκδιώχνοντάς τους από την πόλη. Τελικά, η σχέση με τους γείτονες απεικονίστηκε με έναν πιο λεπτό τρόπο, με τη Σέιφερ να τον θεωρεί πιο ανατριχιαστικό, με στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ.
Η φανταστική sitcom συνοδεύεται και από ψεύτικες διαφημίσεις, οι οποίες είναι «ελαφρώς κακόβουλες», και για τις οποίες ο Φάιγκι είπε πως «αποτελούσαν μέρος της αλήθειας της σειράς όταν αυτή άρχισε να διαρρέει προς τον πραγματικό κόσμο». Θεώρησε πως οι νέοι τηλεθεατές θα τις έβλεπαν ως παράξενες εκδοχές των διαφημίσεων από τις διάφορες sitcom των άλλων δεκαετιών, ενώ αυτοί που ήταν καλά μυημένοι στο MCU θα ήταν σε θέση να εντοπίσουν τις συνδέσεις με προηγούμενα γεγονότα. Αρκετοί αναλυτές θεώρησαν πως οι διαφημίσεις αποτελούσαν αναλογίες για τραυματικά γεγονότα από τη ζωή της Μάξιμοφ,  κάτι το οποίο αναγνώρισε αργότερα και η Σέιφερ. Ο Σάκμαν είπε πως οι διαφημίσεις ήταν μία θεματική προσθήκη η οποία παρουσίαζε την ιστορία της Μάξιμοφ, η οποία ήταν ανοικτή για διάφορες ερμηνείες, και η Σέιφερ είπε πως ήταν τόσο συνδεδεμένες με το υποσυνείδητο της Μάξιμοφ, όσο και με το ευρύτερο MCU, με έναν ανοικτό τρόπο. Συμπλήρωσε πως έδωσαν στη σειρά μία δομή και έναν ρυθμό που ήταν «μέρος της υφής και της αισθητικής μίας sitcom». Μία πρώιμη εκδοχή των διαφημίσεων τις παρουσίαζε με «περισσότερη ατζέντα και εμπλοκή στην πλοκή της σειράς», ενώ υπήρχε και η σκέψη να υπάρχουν περισσότερες από μία διαφημίσεις ανά επεισόδιο. Όταν στο πλάνο υπήρχε και η εμφάνιση του Δρ. Στρέιντζ στη σειρά, οι διαφημίσεις θα αποτελούσαν τις δικές του προσπάθειες να επικοινωνήσει με τη Μάξιμοφ μέσα στην πραγματικότητα της sitcom. Θα εμφανιζόταν ως φαρμακοποιός στη διαφήμιση του φαρμακευτικού παρασκευάσματος Nexus, πριν την πλήρη εμφάνισή του στο φινάλε της σειράς.
Διανομή
Με την επίσημη ανακοίνωση της σειράς τον Απρίλιο του 2019, ήρθε και η επιβεβαίωση πως οι Όλσεν και Μπέτανι θα επαναλάμβαναν τους ρόλους τους ως Μάξιμοφ και Vision αντίστοιχα. Ο Μπέτανι συμφώνησε να συμμετάσχει στο πρότζεκτ μετά τη συνάντησή του με τους Φάιγκι και Ντ'εσπόζιτο, οι οποίοι του έθεσαν μία «συναρπαστική και τρελή» ιδέα για την επιστροφή του χαρακτήρα του. Ο Φάιγκι ανέφερε τη σειρά στην Όλσεν κατά τη διάρκεια των συζητήσεων που είχε μαζί της για την επιστροφή της στην ταινία Η Τελευταία Πράξη, μετά τον προσωρινό θάνατο της Μάξιμοφ στην ταινία Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας. Αρχικά ήταν διστακτική με τη μεταφορά στην τηλεόραση, αναρωτώμενη αν αυτό ήταν κάποιου είδους «υποβιβασμός» από τις ταινίες, αλλά ενθουσιάστηκε όταν έμαθε για την εμπλοκή της Σέιφερ στο πρότζεκτ, καθώς και για τις ιστορίες των κόμικ που ενέπνευσαν και την ιστορία της σειράς, και το είδε ως «την πιο τρελή ευκαιρία που είχε ποτέ για τη μικρή οθόνη μέχρι εκείνη τη στιγμή».
Τον Ιούλιο του 2019, ανακοινώθηκε πως η Τιόνα Πάρις θα υποδυόταν την ενήλικη Μόνικα Ραμπό, χαρακτήρα τον οποίο είχαμε δει να υποδύεται η Ακίρα Ακμπάρ ως εντεκάχρονο κορίτσι στην ταινία Captain America, τα γεγονότα της οποίας διαδραματίζονται το 1995. Αρχικά, ο χαρακτήρας εμφανίζεται στη σειρά ως «Τζεραλντίν», μέσα στον κόσμο της sitcom, και η Σέιφερ ήταν με την εντύπωση πως η Πάρις θα ανακοινωνόταν ως «Τζεραλντίν» στο κοινό, για να κρατηθεί η αποκάλυψη τους χαρακτήρα της ως έκπληξη. Ένα μήνα αργότερα, στην D23, ανακοινώθηκε πως οι Κατ Ντένινγκς και Ράνταλ Παρκ θα επέστρεφαν για να επαναλάβουν τους ρόλους τους ως Ντάρσι Λούις και Τζίμι Γου από ταινίες του MCU. Η Ντένινγκς είχε εμφανιστεί στις ταινίες Thor (2011) και Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος (2013) και έμεινε έκπληκτη και ενθουσιάστηκε όταν την κάλεσαν πίσω στο MCU έπειτα από τόσα χρόνια για τη σειρά WandaVision. Ο Παρκ προστέθηκε στη σειρά έπειτα από μία γενική συνάντηση που είχε με τη Marvel, όπου θα συζητούσαν το μέλλον του Γου στο MCU έπειτα από την εισαγωγή του χαρακτήρα στην ταινία Ο Ant-Man και η Σφήκα (2018). Ο Σέιφερ θεώρησε πως θα ήταν διασκεδαστικό να έχουν στη σειρά τους Ντένινγκς και Παρκ, αφού και οι δύο ήταν βετεράνοι στις sitcom πρωταγωνιστώντας στις σειρές 2 Broke Girls και Fresh Off the Boat αντίστοιχα.
Επίσης στην D23, ανακοινώθηκε η Κάθριν Χαν στον ρόλο της Άγκνες, της γειτόνισσας του ζευγαριού. Η Χαν είχε γοητευτεί από την «πνοή της ανθρώπινης μαγείας» στο MCU και είχε μία γενική συνάντηση με τα Marvel Studios, αφού και τα στούντιο ενδιαφέρονταν για μία συνεργασία μαζί της. Η Marvel πρότεινε στους Σέιφερ και Σάκμαν τη Χαν για τον ρόλο της Άγκνες, μία πρόταση με την οποία συμφώνησαν και αποδέχτηκαν. Αρκετές μέρες μετά τη συνάντηση, επικοινώνησαν με τη Χαν και εκείνη είπε πως «δεν θα μπορούσ[ε] να ονειρευτ[εί] καλύτερο ρόλο», εν μέρη εξαιτίας των στοιχείων sitcom που περιείχε η σειρά. Στο έβδομο επεισόδιο, αποκαλύπτεται πως η «Άγκνες» είναι στην πραγματικότητα η Άγκαθα Χάρκνες, ένας χαρακτήρας από τα Marvel Comics.
Το επίσημο τρέιλερ της σειράς αποκάλυψε πως οι Φρεντ Μελαμέντ και Ντέμπρα Τζο Ραπ θα εμφανίζονταν στη σειρά ως Τοντ και Σάρον Ντέιβις. Εμφανίζονται ως οι γείτονες του ζευγαριού μέσα στο φανταστικό πρόγραμμα WandaVision, έχοντας τα ονόματα «Κύριος και Κυρία Χαρτ». Η Ραπ είχε πρωταγωνιστήσει στο παρελθόν στη sitcom That '70s Show και ένιωθε άνετα με το στυλ της σειράς WandaVision. Ο Σάκμαν ήταν αυτός που της ζήτησε να συμμετέχει στη σειρά, καθώς οι δυο τους είχαν ξανασυνεργαστεί. Παρομοίως, οι Σάκμαν και Σέιφερ πρότειναν τον ρόλο στον Μελαμέντ χωρίς να χρειαστεί να περάσει από ακρόαση, και εκείνος τον δέχτηκε επειδή του κέντρισε το ενδιαφέρον η ιδέα της σειράς. Στο πέμπτο επεισόδιο εμφανίζεται ο Έβαν Πίτερς ως «αντικαταστάτης» του Πιέτρο Μάξιμοφ, του αδελφού της Γουάντα. Μέσα στο MCU, τον Πιέτρο είχε ενσαρκώσει ο Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον, ενώ ο Πίτερς είχε ενσαρκώσει μία διαφορετική εκδοχή του χαρακτήρα, με το όνομα Πίτερ Μάξιμοφ, στη σειρά ταινιών X-Men της 20th Century Fox. Η Σέιφερ δήλωσε πως πήρε λίγο χρόνο μέχρι να μάθουν αν ο Πίτερς θα μπορούσε να συμμετάσχει στη σειρά και σημείωσε πως δεν υπήρχε εναλλακτικό πλάνο σε περίπτωση που δε θα μπορούσαν να τον χρησιμοποιήσουν. Στο φινάλε της σειράς αποκαλύπτεται πως το «πραγματικό όνομα» του χαρακτήρα είναι Ραλφ Μπόνερ.
Τον Οκτώβριο του 2019, η Έμμα Κόλφιλντ προσλήφθηκε για τον ρόλο της Σάρα Πρόκτορ, η οποία υποδύεται την «Ντότι Τζόουνς» στο πρόγραμμα WandaVision, μετά από παρότρυνση της Σέιφερ να περάσει από ακρόαση για τον ρόλο, με τις δυο τους να έχουν συνεργαστεί στο παρελθόν στην ταινία Timer (2009). Η Κόλφιλντ είπε πως εν μέρη, η πρόσληψή της θα βοηθούσε στην προσέλκυση θαυμαστών του είδους που θα την αναγνώριζαν από τη συμμετοχή της στη σειρά Buffy the Vampire Slayer ενώ, η εμπλοκή της θα μπορούσε επίσης να εκληφθεί ως red herring για τα μυστήρια της σειράς. Ένα χρόνο αργότερα, αποκαλύφθηκε πως ο Ασίφ Αλί είχε προσληφθεί στη σειρά για τον ρόλο του Αμπίλας Τάντον, ο οποίος υποδύεται τον συνεργάτη του Vision, «Νορμ», μέσα στο πρόγραμμα WandaVision, όπως επίσης προσλήφθηκε και η Τζολίν Πέρντι για τον ρόλο της Ίζαμπελ Ματσουέντα, η οποία υποδύεται τη γειτόνισσα του ζευγαριού, «Μπέβερλι», στο πρόγραμμα WandaVision.
Χρώματα και σκηνικά
Η σειρά WandaVision ήταν η πρώτη παραγωγή που ολοκλήρωσε την ενδιάμεση ψηφιακή (DI) διαδικασία της στο καινούριο τμήμα χρωμάτων των Marvel Studios, επικεφαλής του οποίου ήταν ο Έβαν Τζέικομπς. Ο Σάκμαν και ο κινηματογραφιστής Τζες Χολ, άρχισαν να εργάζονται με το τμήμα χρωμάτων από πριν τα γυρίσματα, για να καθορίσουν την εμφάνιση της κάθε χρονικής περιόδου των sitcom που η σειρά προσπαθούσε να αναπαράγει. Ο Σάκμαν και ο Χολ συγκέντρωσαν μία συλλογή εικόνων από ήδη υπάρχουσες σειρές, οι οποίες επηρέασαν το πλαίσιο, τη σύνθεση και το χρώμα του σκηνικού της κάθε sitcom. Ο Χολ δημιούργησε μία συγκεκριμένη χρωματική παλέτα 20-30 χρωμάτων για το κάθε επεισόδιο, βασισμένος σε αυτές τις εικόνες αναφοράς, ώστε να μπορεί να ελέγχει την «οπτική ακεραιότητα στο χρώμα κάθε επεισοδίου», μία διαδικασία που είχε χρησιμοποιήσει στο παρελθόν και στην ταινία Το Φάντασμα στο Κέλυφος (2017). Ο Χολ εργάστηκε με τον Τζος Πάινς από την εταιρία Technicolor SA, για να δημιουργήσει 23 διαφορετικά lookup tables μέσω των οποίων θα «μετέφραζε» το πώς θα φαίνονταν τα χρώματα στην τελική φάση της ψηφιακής διαδικασίας, ενώ εργάστηκε και με τον σχεδιαστή παραγωγής, Μαρκ Γουόρθινγκτον, και την σχεδιάστρια κοστουμιών, Μάγιες Σ. Ρούμπεο, για να διασφαλίσει πως τα σκηνικά και τα κοστούμια του κάθε επεισοδίου θα ταίριαζαν με τις παλέτες χρωμάτων που είχε δημιουργήσει. Ο Σάκμαν είπε πως ανάμεσα των επεισοδίων, υπήρχε εξέλιξη στα χρώματα και κάποια από αυτά, όπως το κόκκινο, χρησιμοποιήθηκαν προσεκτικά καθώς ήταν σημαντικά τόσο για τον χαρακτήρα της Μάξιμοφ, όσο και του Vision.
Ο Γουόρθινγκτον έφτιαξε τα σκηνικά του σπιτιού των Μάξιμοφ και Vision για την κάθε χρονική περίοδο με τέτοιο τρόπο, ώστε να φαίνεται πως πρόκειται για το ίδιο σπίτι το οποίο χτίστηκε τη δεκαετία του 1950 και απλά υπέστη ανακαινίσεις ανά δεκαετία. Όπου χρειαζόταν έγιναν κάποιες αλλαγές, όπως το να προστεθεί το βρεφικό δωμάτιο στο τρίτο επεισόδιο, καθώς και ανανέωση διαφόρων αντικειμένων εποχής, αλλά και της κόκκινης Buick της Μάξιμοφ. Για τα σκηνικά της S.W.O.R.D., τα οποία βρίσκονται εκτός του κόσμου της sitcom, ο Γουόρθινγκτον αν και άντλησε έμπνευση από τις εγκαταστάσεις της NASA, θέλησε να δημιουργήσει μία MCU εκδοχή διαστημικού οργανισμού και όχι απλά να αντιγράψει αυτόν της NASA. Ανέφερε πως υπήρχαν κάποιες ομοιότητες με προηγούμενα σκηνικά του MCU που χρησιμοποιήθηκαν από τον οργανισμό S.H.I.E.L.D., αλλά επειδή οι δύο οργανισμοί προσέφεραν διαφορετικές υπηρεσίες, ήθελε να τους διαφοροποιήσει. Ο Γουόρθινγκτον πρόσθεσε επίσης πως η βάση της S.W.O.R.D. έξω από το Γουέστβιου χτίστηκε σε ένα χωράφι, το οποίο ήταν εκτεθειμένο στις καιρικές συνθήκες και κρύο, ενώ τα σκηνικά των sitcom ήταν ζεστά και προστατευμένα από τις καιρικές συνθήκες, κάτι που βοήθησε αρκετά στη διαφοροποίηση του ιδανικού ψεύτικου κόσμου της sitcom με τον πραγματικό κόσμο έξω από αυτήν. Ο Γουόρθινγκτον και η διακοσμήτρια των σκηνικών, Κάθι Ορλάντο, εντόπιζαν και προμηθεύονταν κατάλληλα οικιακά είδη και έπιπλα εποχής από διάφορα παλαιοπωλεία στην Ατλάντα.
Κοστούμια
Η Ρούμπεο είπε πως ήταν σπάνιο για μία σειρά να επεκταθεί σε τόσες πολλές διαφορετικές δεκαετίες χωρίς να μεγαλώνουν ηλικιακά οι χαρακτήρες της και σημείωσε πως τα κοστούμια των διαφόρων sitcom που μιμήθηκε η σειρά δεν ήταν απαραίτητα τα ρούχα που φορούσαν την αντίστοιχη εποχή, για αυτό και αναπαρήγαγε περισσότερο την εμφάνιση των σειρών παρά των ίδιων των δεκαετιών. Περίπου το 80% των κοστουμιών εποχής της σειράς δημιουργήθηκαν ειδικά για αυτήν και για να ταιριάζουν στους ηθοποιούς, ενώ το υπόλοιπο 20% προερχόταν από ενοικιάσεις ή αγορές από «ειδικούς οίκους [κοστουμιών]» και από συλλογές που γνώριζαν το είδος των υφασμάτων που χρησιμοποιείτο στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, αλλά και το πώς κατασκευάζονταν τότε τα ρούχα. Η Όλσεν απόλαυσε τη διαδικασία της εξερεύνησης του πώς η κοινωνία έβλεπε τις γυναίκες σε κάθε δεκαετία μέσω των κοστουμιών της Μάξιμοφ. Η στυλίστρια μαλλιών, Κάρεν Μπαρτέκ, δημιούργησε 22 περούκες για τη σειρά για να μπορέσει να παρουσιάσει τις διαφορετικές εποχές από τη δεκαετία του 1950 μέχρι τη δεκαετία του 1980, κάτι το οποίο επέτρεψε στο να γίνονται γυρίσματα διαφορετικών εποχών μέσα στην ίδια μέρα, χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να φτιάχνει τα μαλλιά των ηθοποιών.
Στο τέλος της σειράς, όταν η Μάξιμοφ αποκτά και επίσημα το ψευδώνυμο Scarlet Witch, αποκτά και νέα στολή. Αυτή η στολή σχεδιάστηκε από τον Άντι Παρκ του τμήματος ανάπτυξης οπτικών εφέ των Marvel Studios, και η Ρούμπεο συνεργάστηκε με τα Ironhead Studios για να τη δημιουργήσει για τη σειρά. Η ίδια εξήγησε πως οι εκτελεστικοί παραγωγοί ήθελαν η στολή αυτή να είναι πιο ώριμη σε σχέση με τις προηγούμενες στολές της Μάξιμοφ, αναγνωρίζοντας το τι έχει περάσει ο συγκεκριμένος χαρακτήρας μέσα το MCU μέχρι τη συγκεκριμένη στιγμή. Ήθελαν επίσης να είναι λιγότερο αποκαλυπτική και να μην συμπεριλαμβάνει κορσέ ή στενό παντελόνι, καθώς η Όλσεν είχε εκφράσει στο παρελθόν την ανησυχία της για τον κορσέ που έπρεπε να φοράει στις ταινίες τονίζοντας το στήθος της και για το γεγονός πως ήταν η μόνη γυναίκα υπερήρωας στο MCU που φορούσε τόσο αποκαλυπτική στολή. Ο Σάκμαν είπε πως το μεγαλύτερο θέμα συζήτησης για τη στολή ήταν το στέμμα, το οποίο αρχικά σκέφτηκαν πως θα έπρεπε να είναι μικρότερο σε σχέση με το στέμμα που απεικονίζεται στα κόμικ. Τελικά, αποφάσισαν «να το πάνε μέχρι τέλους αλλιώς να μην το βάλουν καθόλου», και έτσι το στέμμα απεικονίζεται σαν να σχηματίζεται με έναν μαγικό τρόπο, πριν η Μάξιμοφ χρησιμοποιήσει τη δική της μαγεία για να το μετατρέψει σε στερεό αντικείμενο. Για να δημιουργήσει τις μπότες της στολής της Μάξιμοφ, η Ρούμπεο συνεργάστηκε με την εταιρία υποδηματοποιίας Jitterbug Boy.
Για να δοθεί η υπόνοια πως η Άγκνες είναι στην πραγματικότητα η Άγκαθα Χάρκνες, η Ρούμπεο σχεδίασε ένα μενταγιόν με τρεις μάγισσες και ο χαρακτήρας φοράει το μενταγιόν ως καρφίτσα σε κάθε επεισόδιο, εκτός από τη σκηνή όπου φοράει ρούχα αεροβικής γυμναστικής στο επεισόδιο «On a Very Special Episode...», καθώς η Ρούμπεο δεν μπορούσε να βρει έναν φυσικό τρόπο να ενσωματώσει την καρφίτσα στη συγκεκριμένη εμφάνιση. Για την πραγματική στολή μάγισσας της Άγκαθα, η Ρούμπεο ήθελε να αυξήσει το μυστήριο γύρω από τον χαρακτήρα και για αυτό δημιούργησε για αυτήν ένα φόρεμα με 10 στρώσεις υφάσματος, όπου η κάθε στρώση είχε διαφορετικό χρώμα και υφή. Η Χαν δούλεψε μαζί με τη Ρούμπεο πάνω στον σχεδιασμό της στολής και είπε πως ήθελαν να τιμήσουν την εμφάνιση που έχει ο χαρακτήρας στα κόμικ, προσθέτοντας όμως «μία έξτρα σύγχρονη πινελιά» σε αυτό.