cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλαούντιο Μοντεβέρντι
Στη Μάντοβα
Το 1603 εκδίδει τον Τέταρτο Τόμο με τα madrigali και μετά από δύο χρόνια τον Πέμπτο. Το καινοτόμο ύφος των δύο τελευταίων συλλογών συζητήθηκε έντονα, με αποκορύφωμα την πασίγνωστη διαμάχη του συνθέτη με τον μοναχό Τζοβάννι Αρτούζι (Giovanni Artusi) της Μπολόνια, ο oποίος χαρακτήριζε τα μαδριγάλια του Μοντεβέρντι "ξινά και όχι ιδιαίτερα απολαυστικά για το αυτί", εφόσον δεν τηρούσαν τους εκκλησιαστικούς κανόνες περί αρμονίας και έτσι απομακρύνονταν από τον σκοπό της μουσικής που είναι καθαρά ψυχαγωγικός. Στην εισαγωγή του Πέμπτου Τόμου των madrigali ο Μοντεβέρντι διαβεβαιώνει ότι έχει ήδη γράψει και είναι έτοιμη να εκτυπωθεί μια απάντηση στις κατηγορίες, με τον τίτλο "Seconda Pratica" (δηλ. Δεύτερη πρακτική (= νεότερο μουσικό ύφος) σε αντιπαραβολή με την Πρώτη που αντιπροσωπεύει το παλαιό μουσικό ύφος. Δυστυχώς το εν λόγω έργο ουδέποτε εξεδόθη. Αντιθέτως μια απάντηση δίνεται στην Dichiarazione (Δήλωση) που προηγείται των Scherzi Musicali (1607) και φέρει την υπογραφή του Τζούλιο Τσέζαρε Μοντεβέρντι (Giulio Cesare Monteverdi), αδελφού του συνθέτη. Εδώ πραγματεύεται εκτενώς η θεωρία και πράξη της Δεύτερης Πρακτικής (Seconda Pratica), με αναφορές στην Πλατωνική Θεωρία της μουσικής που υπηρετεί την δέηση, ενώ παρατίθεται και ένας κατάλογος συνθετών που την έχουν ήδη εφαρμόσει.
Κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού του 1607 στη Μάντοβα παρουσιάζεται, αρχικά στην Ακαδημία των Ερωτευμένων και μετά από λίγες μέρες στην αυλή, η πρώτη του όπερα «Ορφέας» σε λιμπρέττο του Αλεσσάντρο Στρίτζιο. Το έργο είχε μεγάλη επιτυχία και σε λίγο χρονικό διάστημα παρουσιάζεται στο Μιλάνο, στην Κρεμόνα και, πιθανότατα, στο Τορίνο και την Φλωρεντία. Λίγο μετά τα Scherzi Musicali ο Μοντεβέρντι επιστρέφει στην Κρεμόνα για να φροντίσει τη σύζυγό του, βαριά άρρωστη, η οποία πεθαίνει στις 10 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Ο συνθέτης βρίσκεται έτσι μόνος με τα τρία μικρά παιδιά και δεν είναι διατεθειμένος να ξαναγυρίσει στη Μάντοβα, παρ'όλα αυτά αποδέχεται μια επίσημη πρόσκληση από την αυλή του Δούκα, προκειμένου να συμμετέχει στους εορτασμούς των γάμων του πρίγκιπα Francesco IV Gonzaga με τη Μαργαρίτα της Σαβοΐας. Για την περίσταση ο Μοντεβέρντι συνθέτει μέρος των Intermedi για το "L'idropica", το "Βallo delle Ingrate" και μια νέα όπερα, την "Αριάννα", σε λιμπρέττο του Οττάβιο Ρινουντσίνι. Η τελευταία παρουσιάζεται στος 28 Μαΐου του 1608 και γνωρίζει αμέσως τεράστια επιτυχία. Το ρόλο της Αριάννας ερμήνευσε η μεγάλη ντίβα Virginia Ramponi-Andreini, η επονομαζόμενη "La Florinda", που συγκίνησε το κοινό με το θρήνο της στο "Lamento di Arianna", το μοναδικό κομμάτι της όπερας που σώζεται μέχρι σήμερα. Παρά ταύτα κατά την παραμονή του συνθέτη στη Μάντοβα δεν έλειψαν οι πίκρες. Όχι μόνο αισθανόταν υποτιμημένος από την αυλή, αλλά βρισκόταν και σε έντονη αντιπαλότητα με τον Φλωρεντινό Μάρκο ντα Γκαλλιάνο (Marco da Galliano) του οποίου η "Δαφνις" παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού του 1608 και χειροκροτήθηκε από τον πρίγκιπα (και από τον Δεκέμβριο του 1607, καρδινάλιο) Ferdinando Gonzaga.
Ο Μοντεβέρντι επιστρέφει στην Κρεμόνα σε μεγάλη κόπωση, απογοητευμένος και αποφασισμένος να μην εργάζεται πλέον για την αυλή της Μάντοβας, παρόλ' αυτά κατά τη διάρκεια του 1609, αναθερμαίνει τις επαφές του με τον δούκα Vincenzo και συνθέτει αρκετά έργα εμπνευσμένα από την παρουσία της εξαιρετικής σοπράνο Adriana Basile στη Μάντοβα. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται και η πολυφωνική παραλλαγή του Lamento di Arianna που εξεδόθη αργότερα στον Έκτο Τόμο των madrigali. Η έκδοση των Εσπερινών (Missa... ac vesperae) του 1610 έρχεται κατόπιν μιας επίσκεψης στη Ρώμη για να παρουσιαστεί στον πάπα Παύλο τον Ε΄, στον οποίο ήταν μάλιστα αφιερωμένη. Πιθανότατα ο σκοπός της χειρονομίας αυτής ήταν μια υψηλόβαθμη θέση στην παπική αυλή, κάτι όμως που τελικά ουδέποτε ήρθε. Από την άλλη η σχέσεις του Μοντεβέρντι με την αυλή των Gonzaga εντείνονταν όλο και περισσότερο. Με το θάνατο του δούκα Vincenzo, τον Φεβρουάριο του 1612, στο θρόνο του Δουκάτου διαδέχεται ο πρωτότοκος υιός του Francesco, που επιδόθηκε αμέσως σε αναδιάρθωση της πολυτέλειας της αυλής. Ο Μοντεβέρντι έχασε έτσι τον βασικό του μέντορα. Ο νέος Δούκας δεν τον είχε σε ιδιέταιρη εκτίμηση ενώ ο καρδινάλιος Ferdinando προωθούσε τον προστατευόμενο του, τον τενόρο Orlandi Sante. Έτσι στις 29 Ιουλίου ο Μοντεβέρντι, μαζί με τον αδελφό του Τσέζαρε, αποδεσμεύεται αιφνιδίως από την υπηρεσία του και επιστέφει στην Κρεμόνα υπό αβέβαιες οικονομικά συνθήκες. Όμως στις 10 Ιουλίου του 1613 πεθαίνει ο Τζούλιο Τσέζαρε Μαρτινένγκο, (Giulio Cesare Martinengo) maestro di capella της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Βενετία και ο Μοντεβέρντι διορίζεται στη θέση του στις 19 Αυγούστου.
Βενετία
Ο Μοντεβέρντι οργάνωσε εκ νέου την ενορία, εμπλούτισε την βιβλιοθήκη και προσέλαβε νέους μουσικούς. Τώρα τα καθήκοντά του ήταν προκαθορισμένα με ακρίβεια και μπορούσε να υπολογίζει στην υποστήριξη των βοηθών του. Αισθανόταν αξιοσέβαστος στον περίγυρό του και ο μισθός του ερχόταν κατά κανόνα από δωρεές και επιβραβεύσεις. Εξάλλου η πόλη τού παρείχε πολλές πιθανότητες για δευτερεύουσες επαγγελματικές δραστηριότητες.
Η αυλή των Gonzaga προσπάθησε να τον δελεάσει να επιστρέψει, προσφέροντάς του θέσεις που αυτός δεν δεχόταν, με το πρόσχημα των καθηκόντων του. Παρόλα αυτά η ιδιότητα του σαν πολίτης της Μάντοβα δεν του επέτρεπε να αποκόψει εντελώς κάθε δεσμό υπηκοότητας. Στη Μάντοβα απέστειλε μεταξύ άλλων το μπαλέτο Tirsi e Clori (1616) και την όπερα "Ανδρομέδα" (1619-1920) που σήμερα δε σώζεται. Φαίνεται έτσι ότι ο Μοντεβέρντι επέτυχε, κατά κάποιο τρόπο, μια επαγγελματική σταθερότητα, αν και θα πρέπει να σημειωθούν και κάποιες επαφές το 1623 με την αυλή του Sigismondo III της Πολωνίας, που πιθανότατα συνεχίστηκαν το 1625 όταν, με αφορμή την επίσκεψη του πρίγκηπα Ladislao Sigismondo στην Βενετία, ο Μοντεβέρντι γράφει μια λειτουργία καθώς και έναν αριθμό έργων για συναυλίες δωματίου. Τέλος, είναι βέβαιο ότι εργάστηκε και για την αυλή της Πάρμας επ' ευκαιρία των γάμων του δούκα Odoardo Farnese με την Μαργαρίτα των Μεδίκων τον Δεκέμβριο του 1628.
Το 1632 έγινε ιερέας. Προς το τέλος της ζωής του, αν και συχνά άρρωστος, συνέθεσε δύο από τα τελευταία αριστουργήματά του: "Η Επιστροφή του Οδυσσέα" (Il Ritorno d'Ulisse in patria - 1641), και την ιστορική όπερα "Η στέψη της Ποππαίας" (L'incoronazione di Poppea - 1642), βασισμένη στη ζωή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Νέρωνα. Η όπερα αυτή θεωρείται από τα πλέον κορυφαία έργα του Μοντεβέρντι, καθώς περιέχει τραγικές, ρομαντικές και κωμικές σκηνές (μια νέα εξέλιξη στην όπερα). Οι χαρακτήρες του έργου αποτυπώνονται με πιο ρεαλιστικό τρόπο, ενώ οι μελωδίες φαντάζουν πιο εύηχες απ' ό,τι σε προηγούμενά του έργα. Σε αντίθεση με άλλες όπερες της εποχής, ο Μοντεβέρντι γράφει για μικρότερη ορχήστρα, ενώ μειωμένης σπουδαιότητας είναι ο ρόλος της χορωδίας. Για μεγάλο χρονικό διάστημα οι όπερες του Μοντεβέρντι είχαν μόνον ιστορικό και μουσικολογικό ενδιαφέρον. Από τη δεκαετία του 1960, Η "Στέψη της Ποππαίας" έχει επανεισαχθεί στο ρεπερτόριο των μεγάλων λυρικών θεάτρων όλου τον κόσμου. Ο Μοντεβέρντι πέθανε στη Βενετία στις 29 Νοέμβρη του 1643, έχοντας διατηρήσει μέχρι τότε το αξίωμα του maestro di cappella στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Χαρακτηριστικά της μουσικής του
Ο Μοντεβέρντι χρησιμοποιεί στις όπερές του πιο πολλά όργανα για περιγραφικούς σκοπούς.
Με την χρήση των στολιδιών απελευθερώνει την ακαμψία του ρετσιτατίβο και υιοθετεί φωνητικούς μηχανισμούς. Παρουσιάζει την κατάσταση όπως ήταν και στην πραγματικότητα, γι αυτό μπορεί να συγκριθεί με τον Σαίξπηρ και τον σύγχρονο βερισμό (κατ' αντιστοιχία του ρεαλισμού, από την ιτ. λέξη vero = αληθής, πραγματικός). Ο Μοντεβέρντι είναι από τους πρώτους που χρησιμοποιεί την τεχνική τρέμολο στα έγχορδα, εκφραστικό μέσο που έκτοτε καθιερώνεται. Τέλος χρησιμοποιεί ντουέτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Μοντεβερντι Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Πολυχρονίδης
Το ελληνικό επώνυμο Πολυχρονίδης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Πύρινος Εφιάλτης
Η ταινία Πύρινος Εφιάλτης (Πρωτότυπος τίτλος Sudden Fear) είναι φιλμ νουάρ και θρίλερ αγωνίας παραγωγής 1952 σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Μίλερ. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της Έντνα Σέρι, που διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από την Λενόρ Τζ. Κόφι και τον Ρόμπερτ Σμιθ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Τζόαν Κρόφορντ, ο Τζακ Πάλανς και η Γκλόρια Γκράχαμ. Η Τζόαν Κρόφορντ έλαβε την τρίτη και τελευταία της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της.
Υπόθεση
Η Μάιρα Χάτσον (Τζόαν Κρόφορντ) είναι μια επιτυχημένη δραματουργός του Μπρόντγουεϊ που ετοιμάζεται να ανεβάσει το νέο της θεατρικό έργο. Κατά τη διάρκεια μιας από τις πρόβες βλέπει για πρώτη φορά τον ηθοποιό Λέστερ Μπλέιν (Τζακ Πάλανς), ο οποίος έχει προσληφθεί για τον κεντρικό ρόλο στο έργο που πρόκειται να ανέβει και θεωρώντας τον ακατάλληλο για το ρόλο τον απολύει. Η παράσταση κάνει πρεμιέρα, λαμβάνει καλές κριτικές και η Μάιρα επιστρέφει στο σπίτι της στο Σαν Φρανσίσκο με το τραίνο, όπου συναντά ξανά τον Λέστερ. Η Μάιρα δικαιολογείται στον Λέστερ για την απόφασή της να τον απολύσει και οι δυο τους γίνονται ζευγάρι και λίγο καιρό αργότερα παντρεύονται. Ο Λέστερ δείχνει όμως το πραγματικό του αδίστακτο πρόσωπο, από τη στιγμή που μαθαίνει ότι η Μάιρα πρόκειται να κάνει δωρεά την περιουσία της σε ένα ίδρυμα και μετά την εμφάνιση μιας πρώην του ερωμένης της Αϊρίν Νιβς (Γκλόρια Γκράχαμ). Οι δυο τους καταστρώνουν ένα σχέδιο εξόντωσης εις βάρους της Μάιρα.
Πληροφορίες παραγωγής
Η Τζόαν Κρόφορντ είχε αναλάβει καθήκοντα υπεύθυνης εκτέλεσης παραγωγής για την ταινία και ήταν αναμεμειγμένη με όλα τα στάδια της παραγωγής. Προσέλαβε προσωπικά την Λενόρ Τζ. Κόφι ως σεναριογράφο, τον Ντέιβιντ Μίλερ ως σκηνοθέτη, τον Έλμερ Μπέρνσταϊν ως συνθέτη και τους Τζακ Πάλανς και Γκλόρια Γκράχαμ ως συμπρωταγωνιστές. Αρχική της επιλογή για το ρόλο του Λέστερ Μπλέιν ήταν ο Κλαρκ Γκέιμπλ, ενώ κάποια στιγμή σκέφτηκε να προσλάβει και τον Μάρλον Μπράντο.
Αποδοχή
Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές με τον Α. Χ. Γουέιλερ των New York Times να επαινεί την ερμηνεία της Κρόφορντ και τη σκηνοθεσία του Μίλερ.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής RKO Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Μίλερ
Αρχιπέλαγος Λος Ρόκες
thumb|200px|Δορυφορική εικόνα του αρχιπελάγους Λος Ρόκες
Το Αρχιπέλαγος Λος Ρόκες (ισπανικά: Archipiélago Los Roques) είναι ένα σύμπλεγμα νησιών στην Καραϊβική, το οποίο ανήκει στη Βενεζουέλα. Βρίσκεται 128 χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη La Guaira και διοικητικά υπάγεται στις Ομοσπονδιακές Εξαρτήσεις της Βενεζουέλας. Απότελείται από 350 νησιά, νησίδες και κη και έχει έκταση 40,61 τ.χλμ. με μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος το Κάγιο Γκράντε με έκταση 15,10 τ.χλμ. Το μόνο κατοικημένο νησί είναι το Γκραν Ρόκε, με την ομώνυμη πόλη, με πληθυσμό περίπου 3.100 κατοίκων (2014). Λόγω της μεγάλης ποικιλίας των θαλάσσιων πτηνών και του πλούσιου υδάτινου οικοσυστήματος, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας κήρυξε το αρχιπέλαγος Λος Ρόκες Εθνικό Πάρκο το 1972.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρχιπέλαγος Λος Ρόκες
Οι Μπλάκτζακς (κατς)
Καριέρα
Συμμάχησαν τη δεκαετία του '70 και πέρασαν από διάφορες εταιρείες πάλης, με επιφανέστερες τις American Wrestling Association και World Wide Wrestling Federation. Αρχικά είχαν ως μάνατζερ τους τον Μπόμπι Χίναν. Η ομάδα είχε ρόλο αντιπαθητικό προς το κοινό και κατέκτησε διάφορους τίτλους, με σημαντικότερο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων, με μάνατζερ τον Λου Άλμπανο. Το 2006, οι Μπλάκτζακς εντάχθηκαν στο Hall of Fame του WWE, από τον Μπόμπι Χίναν.
Οι Νέοι Μπλακτζακς
Στις αρχές του 1997, ο υιός του Μούλιγκαν, Μπάρι Γουίντχαμ και ο ανιψιός του Λάτζα, Τζάστιν "Χοκ" Μπράντσο, σχημάτισαν ομάδα στο World Wrestling Federation. Η ομάδα αυτή είχε αρεστό ρόλο, όμως δεν κατάφερε να φθάσει την επιτυχία των προκάτοχων και διαλύθηκε μετά από ένα χρόνο.
Προσωπική ζωή
Τον Απρίλιο του 2016, ο Μπλάκτζακ Μούλιγκαν έφυγε απο τη ζωή.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Αλογοκοκκάλι
Το αλογοκοκκάλι (επιστημονική ονομασία Caranx hippos) είναι ένα κοινό είδος μεγάλων θαλάσσιων ψαριών που ταξινομούνται στην οικογένεια των Καραγκίδων. Το αλογοκοκκάλι απαντάται στα τροπικά και εύκρατα νερά του Ατλαντικού Ωκεανού, που κυμαίνονται από τη Νέα Σκωτία, στον Καναδά έως την Ουρουγουάη στον δυτικό Ατλαντικό και την Πορτογαλία έως την Αγκόλα στον ανατολικό Ατλαντικό, συμπεριλαμβανομένης της Μεσογείου. Διακρίνεται από παρόμοια είδη από το βαθύ σώμα του, τον χρωματισμό των πτερυγίων και μια σειρά από πιο λεπτομερή ανατομικά χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων του αριθμού των ακτίνων των πτερυγίων και των πλευρικών γραμμών. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ψάρια του γένους Κάραγξ, που φτάσει σε μέγιστο μήκος τα 124 cm και βάρος τα 32 kg, αν και είναι σπάνιο να φτάνει σε μήκος πάνω από 60 εκ. Το αλογοκοκκάλι κατοικεί τόσο στα παράκτια όσο και στα υπεράκτια νερά σε βάθη περίπου 350 μέτρων, κυρίως πάνω από υφάλους, όρμους, λιμνοθάλασσες και περιστασιακά εκβολές. Τα νεαρά ψάρια που διασκορπίζονται βόρεια από ρεύματα στον ανατολικό Ατλαντικό είναι γνωστό ότι μεταναστεύουν πίσω σε πιο τροπικά νερά πριν από την έναρξη του χειμώνα. Ωστόσο, εάν τα ψάρια αποτύχουν να μεταναστεύσουν, εμφανίζονται μαζικές θνησιμότητες καθώς η θερμοκρασία πέφτει κάτω από την ανοχή του είδους.
Ταξινόμηση και φυλογενητική
Το αλογοκοκκάλι κατατάσσεται στο γένος Caranx. Το ίδιο το Caranx είναι μέρος της μεγαλύτερης οικογένειας Καραγκίδες, η οποία περιλαμβάνει το μαγιάτικο και τα σαφρίδια. Το είδος ανήκει σε αυτό που ο Ουίλιαμ Σμιθ-Βάνιζ και ο Κεν Κάρπεντερ αναφέρονται ως το Caranx hippos, μια ομάδα στενών συγγενών ψαριών που περιλαμβάνει επίσης τα Caranx caninus και Caranx fischeri.
Το αλογοκοκκάλι ήταν το πρώτο είδος του γένους του που περιγράφηκε επιστημονικά και ονομάστηκε, και είναι επίσης το τυπικό είδος του γένους Caranx. Περιγράφηκε και ονομάστηκε το 1766 από τον φημισμένο Σουηδό ταξινόμο Καρόλο Λινναίο, βάσει του ολότυπου δείγματος που αλιεύθηκε από την ακτή της Καρολίνας, Ηνωμένες Πολιτείες. Ονόμασε το είδος Scomber hippos, τοποθετώντας το στο γένος σκουμπριού Scomber, μια πρακτική που ήταν συνηθισμένη πριν από το 1801, όταν οι καραγκίδες δεν είχαν αναγνωριστεί ακόμη ως ξεχωριστές από τις σκομβρίδες. Το συγκεκριμένο επίθετο σημαίνει "άλογο", με το Scomber hippos να σημαίνει κυριολεκτικά σκουμπρί άλογο. Καθώς η κατάσταση της ταξινόμησης των ψαριών εξελίχθηκε, το είδος μεταφέρθηκε τόσο στο Caranx όσο και στο Carangus, με το όνομα Caranx hippos να είναι πλέον αποδεκτό. Ο Μπερνάρ-Ζερμαίν ντε Λασεπέντ ήταν το πρώτο άτομο που διαχώρισε το αλογοκοκκάλι από το σκουμπρί, τοποθετώντας το στο δικό του γένος Caranx, αν και είχε ξαναγράψει τα ψάρια ως Caranx carangua, το οποίο έγινε το είδος είδους Caranx. Εκτός από τη μετονομασία του Λασεπέντ, το είδος έχει επαναπροσδιοριστεί ανεξάρτητα συνολικά έξι φορές, με όλα αυτά τα ονόματα, συμπεριλαμβανομένων του Λασεπέντ, να χαρακτηριστούν ως άκυρα κατώτερα συνώνυμα σύμφωνα με τους κανόνες ICZN.
Περιγραφή
μικρογραφία|240x240εσ| Αρκετά αλογοκοκκάλια σε έναν ύφαλο στη [[Φλόριντα]] Το αλογοκοκκάλι είναι ένα από τα μεγαλύτερα μέλη του γένους Caranx, που φτάνει σε μέγιστο γνωστό μήκος τα 125 εκατοστά και βάρος 32 κιλά, αν και είναι γενικά ασυνήθιστο σε μήκη μεγαλύτερα από 65 εκ. Μη επαληθευμένες αναφορές για ψάρια άνω των 150 cm μπορούν επίσης να αποδοθούν σε αυτό το είδος. Το αλογοκοκκάλι είναι μορφολογικά παρόμοιο με έναν αριθμό άλλων καραγκίδων, που έχουν επίμηκες, μέτρια συμπιεσμένο σώμα με το ραχιαίο προφίλ πιο κυρτό από το κοιλιακό προφίλ, ιδιαίτερα πρόσθια. Το μάτι καλύπτεται από ένα καλά αναπτυγμένο λιπώδες βλέφαρο και το οπίσθιο άκρο της γνάθου είναι κάθετα από κάτω ή πέρα από το οπίσθιο περιθώριο του ματιού. Το ραχιαίο πτερύγιο αποτελείται από δύο μέρη, το πρώτο αποτελείται από οκτώ άκανθες και το δεύτερο από μια άκανθα ακολουθούμενο από 19 έως 21 μαλακές ακτίνες. Το πρωκτικό πτερύγιο αποτελείται από δύο πρόσθια αποσπασμένες άκανθες ακολουθούμενες από μία άκανθα και 16 ή 17 μαλακές ακτίνες. Τα πυελικά πτερύγια περιέχουν μία άκανθα και πέντε μαλακές ακτίνες, ενώ τα θωρακικά πτερύγια περιέχουν 20 ή 21 μαλακές ακτίνες. Το ουραίο πτερύγιο είναι έντονα διχαλωτό, και τα θωρακικά πτερύγια είναι μακρύτερα από το μήκος της κεφαλής. Η πλευρική γραμμή έχει μια έντονη και μέτρια μακριά πρόσθια αψίδα, με το καμπύλο τμήμα να τέμνει το ευθύ τμήμα στη μέση κάτω από το δεύτερο ραχιαίο πτερύγιο. Το ευθύ τμήμα περιέχει 23 έως 35 πολύ δυνατές ραβδώσεις, με διμερείς καρίνες που υπάρχουν στο ουραίο μίσχο. Το στήθος δεν έχει λέπια με εξαίρεση ένα μικρό κομμάτι λεπιών μπροστά από τα πυελικά πτερύγια. Η άνω γνάθος περιέχει μια σειρά ισχυρών εξωτερικών κυνοδόντων με εσωτερική σειρά μικρότερων δοντιών, ενώ η κάτω γνάθος περιέχει μία μόνο σειρά δοντιών. Το είδος έχει συνολικά 35 έως 42 βράγχια και υπάρχουν 25 σπόνδυλοι.
Το χρώμα του αλογοκοκκαλιού κυμαίνεται από πράσινο του μπροούτζου έως μπλε ή μπλε-μαύρο ραχιαία και γίνεται ασημί λευκό ή χρυσό κοιλιακά. Υπάρχει ένα σκοτεινό σημείο στο θωρακικό πτερύγιο, με ένα παρόμοιο σκοτεινό σημείο να υπάρχει στο άνω περιθώριο του βραγχιακού καλύμματος. Τα νεαρά έχουν περίπου πέντε σκοτεινές κάθετες ζώνες στις πλευρές τους, με αυτές να εξασθενούν κατά την ενηλικίωση. Το πρώτο ραχιαίο πτερύγιο, το θωρακικό και το πυελικό πτερύγιο κυμαίνονται από λευκό έως σκοτεινό, περιστασιακά με χρυσά χρώματα. Ο πρωκτικός λοβός του πτερυγίου είναι φωτεινός κίτρινος, με το υπόλοιπο του πτερυγίου να κυμαίνεται από χρυσό έως σκοτεινό, ενώ η κάτω πλευρά του ουραίου μίσχου συχνά είναι κίτρινη σε ενήλικες. Το ίδιο το ουραίο πτερύγιο είναι επίσης χρυσό έως σκοτεινό, με τον κάτω λοβό να είναι πιο φωτεινό κίτρινο από το πάνω μέρος, και με τους δύο λοβούς να έχουν συχνά μαύρο άκρο.
Κατανομή
Το αλογοκοκκάλι κατοικεί στα τροπικά και εύκρατα νερά του Ατλαντικού Ωκεανού, και κατανέμεται εκτενώς κατά μήκος των ακτών της Ανατολικής Αμερικής και των ακτών της Δυτικής Αφρικής και της Ευρώπης. Στο δυτικό Ατλαντικό, το νοτιότερο σημείο που έχει καταγραφεί είναι η Ουρουγουάη, με το είδος να απαντά βόρεια κατά μήκος της ακτής της Κεντρικής Αμερικής, και σε όλη την Καραϊβική και πολλά από τα πολυάριθμα αρχιπελάγη σε αυτή. Το είδος βρίσκεται σε όλες τις Μεγάλες Αντίλλες, ωστόσο απουσιάζει από τις απάνεμες Μικρές Αντίλλες, με την κατανομή του να είναι ανομοιογενής σε όλα τα άλλα αρχιπελάγη της Καραϊβικής. Από τον Κόλπο του Μεξικού, η διανομή του εκτείνεται βόρεια κατά μήκος των ακτών των ΗΠΑ και τόσο βόρεια όσο η Νέα Σκωτία στον Καναδά, συμπεριλαμβάνοντας επίσης πολλά νησιά του βορειοδυτικού Ατλαντικού. Το αλογοκοκκάλι έχει επίσης καταγραφεί στο νησί Αγίας Ελένης στο νότιο Ατλαντικό Ωκεανό.
Στον ανατολικό Ατλαντικό, το νοτιότερο σημείο όπου έχει αναφερθεί είναι η Αγκόλα, με το είδος να κατανέμεται προς τα βόρεια κατά μήκος της ακτής της Δυτικής Αφρικής μέχρι τη Δυτική Σαχάρα και το Μαρόκο, με την κατανομή του να περιλαμβάνει επίσης μεγάλο μέρος της Μεσογείου. Στη Μεσόγειο, η κατανομή του εκτείνεται τόσο ανατολικά όσο η Λιβύη στα νότια και η Τουρκία στα βόρεια, και περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Ισπανίας. Το βορειότερο σημείο του είδους στον ανατολικό Ατλαντικό προέρχεται από την Πορτογαλία, ενώ το είδος είναι επίσης γνωστό ότι κατοικεί σε πολλά από τα βορειοανατολικά νησιά του Ατλαντικού, όπως το Πράσινο Ακρωτήριο, η Μαδέρα και τα Κανάρια Νησιά.
Πολλές παλαιότερες δημοσιεύσεις ανέφεραν ότι το είδος απαντάται επίσης στον ανατολικό Ειρηνικό, ο οποίος τώρα είναι γνωστό ότι αντιπροσωπεύει το αλογοκοκκάλι του Ειρηνικού και θεωρείται ξεχωριστό είδος. Υπάρχουν επίσης συχνά αναφορές ότι το είδος κατανέμενται σε όλες τις τροπικές θάλασσες και στον Ινδικό Ωκεανό, με αυτές τις αναφορές πιθανώς να αποδίδονται σε παρόμοια είδη του Ινδο-Ειρηνικού.
Βιότοπος
αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ| Αλογοκοκκάλια κολυμπούν στο ενυδρείο της Τζόρτζια Το αλογοκοκκάλι ζει τόσο σε παράκτιους όσο και σε υπεράκτιους βιότοπους, με τους μεγαλύτερους ενήλικες να προτιμούν βαθύτερα νερά από τα νεαρά. Στο παράκτιο περιβάλλον, το αλογοκοκκάλι κατοικεί σε ρηχούς, επίπεδους, αμμώδεις κολπίσκους, παραλίες, λιβάδια ποσειδωνίας, ρηχά συγκροτήματα υφάλων και λιμνοθάλασσες. Το είδος είναι επίσης γνωστό ότι εισέρχεται σε υφάλμυρα νερά, ενώ ορισμένα άτομα είναι γνωστό ότι διεισδύουν πολύ ανάντη. Ωστόσο, όπως τα περισσότερα ευρύαλα είδη, γενικά δεν διεισδύουν πολύ μακριά προς τα πάνω. Οι αλατότητες του νερού όπου το είδος έχει αναφερθεί κυμαίνεται από 0% έως 49%, δείχνοντας ότι το είδος μπορεί να προσαρμοστεί σε ευρύ φάσμα υδάτων. Μελέτες στη Δυτική Αφρική διαπίστωσαν σημαντικές διαφορές στις αναλογίες φύλων των πληθυσμών στα υφάλμυρα νερά, με τα θηλυκά να εμφανίζονται πολύ σπάνια σε τέτοια περιβάλλοντα όταν ωριμάσουν. Η έρευνα στα παράκτια ύδατα της Γκάνας δείχνει ότι η διαθεσιμότητα τροφής είναι ο πρωταρχικός έλεγχος της κατανομής ειδών στα παράκτια ύδατα.
Οι ενήλικες που μετακινούνται υπεράκτια γενικά δεν αφήνουν την υφαλοκρηπίδα, ωστόσο εξακολουθούν να φτάνουν σε βάθη 350 μ. και πιθανώς βαθύτερα. Αυτά τα άτομα ζουν στις άκρες της υφαλοκρηπίδας, στους υφάλους και στις ανώτερες πλαγιές του βαθιού υφάλου και τείνουν να είναι πιο μοναχικοί από τους νεαρούς. Οι ενήλικες έχουν επίσης καταγραφεί γύρω από τις μεγάλες πλατφόρμες εξόρυξης πετρελαίου σε όλο τον Κόλπο του Μεξικού, όπου χρησιμοποιούν την τεχνητή δομή σαν ύφαλο για να κυνηγήσουν θηράματα. Οι νύμφες και τα νεαρά του είδους ζουν πελαγικά υπεράκτια κατά μήκος της υφαλοκρηπίδας, και είναι επίσης γνωστό ότι συγκεντρώνονται γύρω από πλατφόρμες πετρελαίου, καθώς και φυσικά πλωτά συντρίμμια, όπως χαλιά από σαργάσες.
Βιολογία και οικολογία
Το αλογοκοκκάλι είναι μια από τα πιο άφθονες μεγάλες καραγκίδες στον Ατλαντικό Ωκεανό, με τουλάχιστον δύο συστηματικές μελέτες να το τοποθετούν στα πέντε πιο άφθονα είδη αυτής της περιοχής, για παράδειγμα σε λιμνοθάλασσες στη Νιγηρία και στο Τσιάπας του Μεξικού. Οι εποχιακές κινήσεις είναι γνωστές τόσο από τις ακτές της Αμερικής όσο και από την Αφρική, με τα νεαρά και τα ενήλικα να φαίνεται ότι μεταναστεύουν. Στη Βόρεια Αμερική, τα νεαρά άτομα που ψαρεύτηκαν σε βόρειες εκβολές είναι γνωστό ότι μετακινούνται σε θερμότερα τροπικά νερά στην αρχή του χειμώνα για να ξεφύγουν από πιθανή υποθερμία. Έχει αναφερθεί τουλάχιστον μία περίπτωση μαζικής θνησιμότητας 200 αλογοκοκκαλιών λόγω υποθερμίας στον ποταμό Σλόκουμ στη Μασαχουσέτη, υποδεικνύοντας ότι η θνησιμότητα σε χαμηλές θερμοκρασίες αποτελεί μείζονα ανησυχία για τις ομάδες του είδους στα βόρεια κλίμακα, και θερμοκρασίες κάτω από 9,0 ° C φαίνεται να είναι θανατηφόρες για τα ψάρια. Αυτό ισχύει όχι μόνο για τα ψάρια που ζουν στο ποτάμι, αλλά και για τους θαλάσσιους μετανάστες που παραμένουν πολύ καιρό στις εύκρατες περιοχές κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Στη Νιγηρία, και πιθανώς σε άλλα μέρη της Αφρικής, το είδος φαίνεται να μεταναστεύει εποχιακά, πιθανόν αναζητώντας τροφή, με τα ψάρια να φτάνουν στη Νιγηρία από το Σεπτέμβριο έως το Νοέμβριο. Το είδος είναι πιο ενεργό κατά τη διάρκεια της ημέρας σε σχέση με τη νύχτα, με επίσης μεγαλύτερα αλιεύματα στην αλιεία κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το αλογοκοκκάλι είναι ένα είδος που σχηματίζει κοπάδια για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, σχηματίζοντας αρκετά μεγάλα έως πολύ μεγάλα, γρήγορα κινούμενα κοπάδια. Ψάρια με μεγαλύτερα μεγέθη γίνονται πιο μοναχικά και μετακινούνται στους βαθύτερους υπεράκτιους υφάλους. Τα στοιχεία από εργαστηριακές μελέτες δείχνουν ότι το αλογοκοκκάλι είναι σε θέση να συντονίσει τις συγκεντρώσεις τροφής και την αναπαραγωγή τους σε κοραλλιογενείς υφάλους με βάση την απελευθέρωση διμεθυλοσουλφονιοπροπιονικού (DMSP) από τον ύφαλο. Το DMSP είναι μια φυσική χημική ουσία που παράγεται από θαλάσσια φύκια και, σε μικρότερο βαθμό, κοράλλια και τα συμβιωτικά ζωοξάνθηλα. Μελέτες πεδίου έδειξαν επίσης ότι το είδος αυξάνεται σε αφθονία όταν υπάρχουν αυξημένα επίπεδα DMSP στους κοραλλιογενείς υφάλους.
Διατροφή και διατροφή
Το αλογοκοκκάλι είναι ένα ισχυρό αρπακτικό ψάρι που κατά κύριο λόγο τρέφεται με άλλα μικρά ψάρια σε όλα τα στάδια της ζωής του, με τα διάφορα ασπόνδυλα γενικά να έχουν δευτερεύουσα σημασία για τη διατροφή του. Αρκετές μελέτες που διεξήχθησαν σχετικά με τη διατροφή του είδους έχουν βρει ότι άλλες πτυχές της διατροφής του ποικίλλουν ευρέως, συμπεριλαμβανομένων των ειδικών τύπων λείας του είδους και της αλλαγής στη διατροφή με την ηλικία. Οι πιο λεπτομερείς από αυτές τις μελέτες πραγματοποιήθηκαν στις νότιες ΗΠΑ, οι οποίες έδειξαν ότι η διατροφή περιελάμβανε μεταξύ 74% και 94% ψάρια. Το υπόλοιπο της διατροφής ήταν διάφορες γαρίδες, καβούρια, μαλάκια και στοματόποδα. Οι τύποι των ψαριών που καταναλώνονταν ποικίλλουν σε ολόκληρη την περιοχή, με τα μέλη των Κλυπεειδών, Σπαρίδων, Καραγκίδων και Τριχιουρίδων να θηρεύονται όλα σε μεταβλητές ποσότητες, συνήθως με μέλη μιας οικογένειας να κυριαρχούν στην τοπική διατροφή. Το ποσοστό των διαφόρων ασπόνδυλων ήταν επίσης εξαιρετικά μεταβλητό. Η μελέτη έδειξε επίσης ότι τα νεαρά αλογοκοκκάλια τρέφονται κυρίως με κλυπεΐδες, προσθέτοντας τις σπαρίδες και αργότερα καραγκίδες στη διατροφή τους καθώς μεγαλώνουν. Τα μεγαλύτερα άτομα τρέφονται επίσης με πολύ υψηλότερες ποσότητες ασπόνδυλων, καθώς και μικρές ποσότητες ποσειδωνιών, δείχνοντας ότι τα μεγαλύτερα ψάρια είναι πιο ευκαιριακά. Αυτή η γενική αλλαγή στη διατροφή με την ηλικία, φαίνεται επίσης χωρικά μεταβλητή, με μικρά αλογοκοκκάλια τόσο Μέριλαντ όσο και το Πουέρτο Ρίκο να καταναλώνουν σχεδόν αποκλειστικά μαλακόστρακα, συμπεριλαμβανομένων γαριδών, καβουριών στο Μέριλαντ και κωπήποδα στο Πουέρτο Ρίκο πριν από τη μετάβαση σε δίαιτες που κυριαρχούνται από ψάρια αργότερα στη ζωή. Η έρευνα στη Γκάνα δείχνει ένα μοτίβο κάπως ενδιάμεσο στις δύο προηγούμενες τοποθεσίες. Οι ενήλικες τρώνε μεγαλύτερα ψάρια, κυρίως τα Engraulis guineensis και Sardinella eba, ενώ τα νεαρά ψάρια τρώνε μικρότερα ψάρια όπως το Epiplatys sexfasciatus.
Η ευρέως μεταβλητή διατροφή του είδους σε όλα τα στάδια της ζωής οδήγησε τους συγγραφείς στις δεκαετίες του 1950 και του 1960 να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι το είδος ήταν αδιάκριτο στις συνήθειες διατροφής του, τρώγοντας ό,τι ήταν τοπικά διαθέσιμο. Οι δίαιτες των πληθυσμών τόσο στις νότιες ΗΠΑ όσο και στη Γκάνα διέφεραν επίσης αρκετά ανά εποχή και χρόνο, γεγονός που οδήγησε τους συγγραφείς και των δύο αυτών μελετών να συμφωνήσουν με αυτά τα προηγούμενα συμπεράσματα. Πρόσφατες εργαστηριακές μελέτες, ωστόσο, έδειξαν ότι το είδος μπορεί να έχει προτιμήσεις για ορισμένα μεγέθη θηραμάτων. Σε αυτά τα πειράματα, τα ψάρια εκτέθηκαν σε σειρά κατηγοριών μεγέθους του ίδιου είδους θηράματος, το Menidia beryllina, με τα αποτελέσματα να δείχνουν ότι προτιμούν να τρώνε τη μικρότερη δυνατή κατηγορία μεγέθους, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με τους πιο επιθετικούς θηρευτές, όπως το γοφάρι. Τόσο οι ενήλικες όσο και οι ανήλικοι τρέφονται καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας, γενικά γίνονται αδρανείς τη νύχτα. Κατά τη διάρκεια ορισμένων περιόδων σίτισης που καταγράφηκαν στη Γκάνα, η πέψη στο είδος ήταν τόσο γρήγορη που η τροφή καθίσταται μη αναγνωρίσιμη εντός τεσσάρων έως πέντε ωρών από την κατανάλωση. Το αλογοκοκκάλι είναι επίσης το ίδιο ένα σημαντικό θήραμα, που κυνηγιέται από μεγαλύτερα ψάρια, όπως ξιφίες και καρχαρίες, καθώς και θαλασσοπούλια. Εκτός από το θήραμα κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του, είναι γνωστό ότι το γόνος τρώγεται από πλαγκτονοβόρους οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των φαλαινοκαρχαριών στην Καραϊβική.
Ιστορία ζωής
Οι μελέτες ωτολίθων και σπονδύλων έχουν αποδειχθεί χρήσιμες για τον προσδιορισμό της ηλικίας και επομένως των προτύπων ανάπτυξης του είδους, με άλλες μεθόδους, συμπεριλαμβανομένης της τομής λεπιών και ακτίνων πτερυγίων που έχουν μικρότερη αξία. Τα είδη ωτολιθών αποτέλεσαν αντικείμενο λεπτομερών μελετών περίθλασης ακτίνων Χ, οι οποίες έχουν δείξει ότι η βιομεταποίηση των ωτολιθών συμβαίνει κυρίως στη φάση αραγονίτη. Τα θηλυκά μεγαλώνουν γρηγορότερα από τα αρσενικά, φτάνοντας τα 266,5 mm μετά το πρώτο έτος ζωής τους, 364,4 μετά το δεύτερο, 370,9 mm μετά το τρίτο και 546,7 μετά το πέμπτο. Ένα θηλυκό 676.6 mm ήταν 9 ετών. Τα αρσενικά φτάνουν τα 252,4 mm τον πρώτο χρόνο τους, 336.2 mm στο δεύτερο, 363,8 στο τρίτο και 510,3 στο πέμπτο. Ένα αρσενικό 554 mm ήταν οκτώ χρονών. Το γηραιότερο άτομο που μελετήθηκε ήταν ένα άτομο 934 mm μη καθορισμένου φύλλου, το οποίο ήταν 17 ετών. Οι νύμφες είναι πελαγικές και βρίσκονται στην υφαλοκρηπίδα και περιστασιακά στην ωκεάνια ζώνη κοντά στην ηπειρωτική πλαγιά. Είναι παρούσες όλο τον χρόνο στον Κόλπο του Μεξικού, με κορύφωση της συγκέντρωσης τους καλοκαιρινούς μήνες λόγω των κορυφών ωοτοκίας. Ενώ τα νεαρά ζουν στο εκτεθειμένο πελαγικό περιβάλλον, χρησιμοποιούν μια συμπεριφορά που ονομάζεται «πιλοτική» κολυμπώντας σε πολύ κοντινή απόσταση τόσο από τα μεγαλύτερα ζώα όσο και από τα πλωτά αντικείμενα, όπως χαλάκια σαργασσών, σημαδούρες και ακόμη και βάρκες. Μέχρι τη στιγμή που τα νεαρά φτάνουν στην ακτή, μπορεί να έχουν διασκορπιστεί σε μεγάλες αποστάσεις από τους αρχικούς χώρους ωοτοκίας και μπορεί να αντιμετωπίσουν την πρόκληση της μετανάστευσης σε θερμότερα κλίματα κατά τη διάρκεια του χειμώνα, εάν θέλουν να επιβιώσουν όπως περιγράφηκε προηγουμένως. Τα νεαράχρησιμοποιούν τις εκβολές και τα λιβάδια ποσειδωνίας ως τα κύρια φυτώρια τους.
Σχέση με τους ανθρώπους
Το αλογοκοκκάλι είναι ένα πολύ σημαντικό είδος για την εμπορική αλιεία σε όλη την κατανομή του, με τη μεγαλύτερη ποσότητα να αλιεύεται στον Ανατολικό Ατλαντικό. Σε ορισμένους τύπους αλιείας, είναι ένα από τα πιο άφθονα είδη και επομένως έχει μεγάλη σημασία σε αυτές τις περιοχές. Στην Αμερική, τα αναφερόμενα ετήσια αλιεύματα κυμαίνονταν μεταξύ 150 και 1300 τόνων από το 1950, ενώ τα αλιεύματα από το 2000 κυμαίνονταν μεταξύ 190 και 380 τόνων. Το μεγαλύτερο μέρος των αλιευμάτων του δυτικού Ατλαντικού είναι από Φλόριντα, αν και η αλιεία στην Καραϊβική, όπως στο Τρινιντάντ, αποτελεί σημαντική ποσότητα. Τα στατιστικά στοιχεία για τα αλιεύματα του Ανατολικού Ατλαντικού δεν διαφοροποιούν το αλογοκοκκάλι από συγγενικά είδη, επομένως πρέπει να θεωρούνται σύνθετα σύνολα δεδομένων. Αυτή η περιοχή περιλαμβάνει μόνο δεδομένα αλιευμάτων από την Αγκόλα, τη Γκάνα, το Σάο Τομέ και το Πρίνσιπε. Αυτά τα αλιεύματα είναι πολύ μεγαλύτερα από ό, τι στα ανατολικά, με αλίευση από 1000 έως 38.000 τόνους ετησίως να καταγράφονται από το 1950, αν και τα αλιεύματα από το 2000 κυμαίνονται μόνο μεταξύ 1900 και 10.200 τόνων. Το αλογοκοκκάλι αλιεύεται με διάφορες μεθόδους αλιείας, συμπεριλαμβανομένων των γρι-γρι, των διχτυών, των γρι-γρι, των τρατών, των καθετών και των συρτών. Η αφθονία του είδους στο Τρινιντάντ οδηγεί στην αλίευση των ψαριών με αρκετά διαφορετικά είδη αλιείας, όπως βενθοπελαγικές τράτες, χειροποίητα δίχτυα και ακόμη και γρι-γρι, που αποδεικνύουν τη σημασία του είδους. Στο Τρινιντάντ, οι ψαράδες αναψυχής μπορούν επίσης να πουλήσουν τα αλιεύματά τους, γεγονός που αυξάνει τη συνολική ποσότητα των ψαριών που πωλούνται. Το αλογοκοκκάλι πωλείται στην αγορά φρέσκο, κατεψυγμένο, αλατισμένο και καπνισμένο, και ως ιχθυάλευρο και λάδι.
Το αλογοκοκκάλι θεωρείται γενικά αρκετά φτωχό φαγητό, με επιλογή νεότερων ψαριών και αιμορραγία κατά τη σύλληψη δίνοντας τα καλύτερα αποτελέσματα. Η σάρκα είναι πολύ κόκκινη και σκοτεινή λόγω του κόκκινου μυός των ψαριών, γεγονός που το καθιστά κάπως τραχύ και με κακή γεύση. Όταν τραβιέται από το νερό, αυτό το ψάρι ρουθουνίζει σαν, όπως περιγράφουν πολλοί άνθρωποι, «γουρούνι». Το αλογοκοκκάλι έχει εμπλακεί σε αρκετές περιπτώσεις δηλητηρίασης, αν και φαίνεται λιγότερο πιθανό να είναι φορέας από άλλα είδη.
Σαιν-Σαντέν
Το Σαιν-Σαντέν (γαλλικά: Saint-Santin, οξιτανικά: Sent Antin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Σαντινουά (γαλλικά: Saint-Santinois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Εθνική Βιβλιοθήκη της Πορτογαλίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Πορτογαλίας (Πορτογαλικά: Biblioteca Nacional de Portugal) είναι η εθνική βιβλιοθήκη της Πορτογαλίας της Λισαβόνας. Η Εθνική Βιβλιοθήκη συλλέγει όλα τα έργα που δημοσιεύονται στην πορτογαλική επικράτεια, μέσω μιας πολιτικής νόμιμης κατάθεσης, στην οποία προστίθεται μία πολιτική απόκτησης έργων που θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά για την Βιβλιογραφική ή πολιτιστική αξία τους.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|320x320εσ|Ο António Ribeiro dos Santos, ο πρώτος διευθυντής της βιβλιοθήκης. Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε με διάταγμα της 29ης Φεβρουαρίου 1796, με την ονομασία Βασιλική Δημόσια Βιβλιοθήκη της Αυλής (στα πορτογαλικά: Real Biblioteca Pública da Corte). Ο σκοπός της βιβλιοθήκης ήταν να επιτρέψει στο ευρύ κοινό να έχει πρόσβαση στις συλλογές της αυλής, αντίθετα προς την τάση της εποχής όπου μόνο οι λόγιοι και οι σοφοί μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε θησαυρούς, χειρόγραφα, πίνακες ζωγραφικής και βιβλία της βασιλικής αυλής.
Στην αυγή της νίκης των φιλελεύθερων μετά τον πορτογαλικό εμφύλιο και την κατάργηση των θρησκευτικών τάξεων (1834), το ίδρυμα μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη της Λισαβόνας και του ανατέθηκε επίσημα το σύνολο ή μέρος των βιβλιοθηκών πολλών μοναστηριών και μονών. Η άφιξη αυτών των μεγάλων συλλογών κατέστησε απαραίτητη τη μετάβαση σε μεγαλύτερους χώρους και η επιλογή στράφηκε στη μονή  του São Francisco.
Με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας (1910) ακολούθησε η κατάργηση θρησκευτικών ιδρυμάτων. Μεταξύ 1920 και 1926, τη BNL γνώρισε μια φάση κατά την οποία έκανε ένα μεγάλο άλμα στον τομέα της βιβλιοθηκονομίας και των επιστημών της πληροφορίας και επωφελήθηκε από μια ακμάζουσα πολιτιστική ζωή, που προωθήθηκε από τη λεγόμενη «Ομάδα Βιβλιοθηκών».
Η ανάπτυξη των συλλογών και η ανάγκη για κατάλληλες συνθήκες για την διατήρηση των πλούσιων τεκμηρίων της Βιβλιοθήκης κατέστησε απαραίτητη την κατασκευή ενός ειδικά σχεδιασμένου κτιρίου που θα παρείχε στη μεγαλύτερη πορτογαλική βιβλιογραφική μία πραγματική εστία. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1958, με ένα σχέδιο του αρχιτέκτονα Porfírio Pardal Monteiro, και η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στο νέο κτίριο στην περιοχή Campo Grande το 1969.
Η διαδικασία μηχανογράφησης της βιβλιοθήκης ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, παράλληλα με ένα μεγαλύτερο έργο για την υποστήριξη όλων των βιβλιοθηκών στην Πορτογαλία, το οποίο οδήγησε στη δημιουργία της εθνικής βιβλιογραφικής βάσης δεδομένων - PORBASE. Την ίδια στιγμή που προσαρμόζεται στη διαδικασία της τεχνολογικής εξέλιξης, οι συλλογές της Βιβλιοθήκης εμπλουτίζονται συνεχώς.
Ιδιαίτερη σημασία είχε η δημιουργία ενός αρχείου προσωπικών κειμένων των συγγραφέων, επίσης πολλές σημαντικές πρωτοβουλίες αναλήφθηκαν όσον αφορά την τυποποίηση των τεχνικών βιβλιοθήκης και πληροφόρησης, την προστασία  και τη διατήρηση των πολιτιστικών  δραστηριοτήτων.
Στις αρχές του 21ου αι. η Βιβλιοθήκη ακολούθησε τη διεθνή τάση προς την ψηφιοποίηση των βιβλιογραφικών συλλογών, με τη ίδρυση της Εθνικής Ψηφιακής Βιβλιοθήκης (Biblioteca Nacional Digital (BND), η οποία αναπτύσσεται συνεχώς και λειτουργεί σε στενή συνεργασία με άλλες εγκαταστάσεις.
Με την συμπλήρωση των 200 ετών ύπαρξης το 2007 το Ίδρυμα μετονομάστηκε σε Εθνική Βιβλιοθήκη της Πορτογαλίας (BNP) και ξεκίνησε μια διαδικασία αναδιάρθρωσης που επιδιώκει να βοηθήσει τόσο στον εμπλουτισμό όσο και στη δημοσιοποίηση της βιβλιογραφικής κληρονομιάς του έθνους και στον εκσυγχρονισμό, τον εξορθολογισμό και τη βελτίωση της επιχειρήσεων. με τρόπο που εξυπηρετεί το κοινό, την επαγγελματική κοινότητα, τους εκδότες και τους βιβλιοπώλες.
Αποστολή και δραστηριότητες
Η αποστολή της BNP είναι να συλλέγει, να επεξεργάζεται και να διατηρεί την πορτογαλική κληρονομιά αρχείων, συμπεριλαμβανομένων αρχείων στα πορτογαλικά που αφορούν την Πορτογαλία, ανεξάρτητα από τη μορφή ή το Μέσο τους. Είναι επίσης υπεύθυνη για τη μελέτη και τη διάδοση αυτής της κληρονομιάς και τη διασφάλιση των συνθηκών που χρειάζονται οι άνθρωποι για να την απολαύσουν, καθώς και την κατάταξη και την απογραφή της βιβλιογραφικής κληρονομιάς του έθνους.
Σύμφωνα με αυτόν τον ορισμό που καθορίζεται στον οργανικό νόμο που διέπει τη BNP, η Βιβλιοθήκη συνεχίζει να επιδιώκει την ουσία των θεμελιωδών σκοπών και στόχων για τους οποίους ιδρύθηκε το 1796, αλλά είναι επίσης υπεύθυνη για την παροχή ποικίλων υπηρεσιών, τόσο για τον πορτογαλικό πολιτισμό όσο και στο ευρύ κοινό - μεταξύ άλλων μέσω του διαδικτυακού καταλόγου των συλλογών και της Εθνικής Ψηφιακής Βιβλιοθήκης - και σε  επαγγελματίες στον τομέα της έκδοσης και της πληροφόρησης και της τεκμηρίωσης.
Για το σκοπό αυτό, η BNP ενεργεί ως η Εθνική Βιβλιογραφική Υπηρεσία, η οποία είναι υπεύθυνη για την υποχρεωτική νόμιμη κατάθεση των δημοσιεύσεων και των υπηρεσιών ISSN, ISMN και CIP (Καταλογογράφηση πριν από τη δημοσίευση) της χώρας, την καταχώριση και τη διάδοση της πορτογαλικής εθνικής βιβλιογραφίας, και τον συντονισμό και τη διαχείριση της PORBASE (εθνικής βιβλιογραφικής βάσης δεδομένων). Από την άποψη αυτή, έχει επίσης αναλάβει μια σειρά δράσεων που συμβάλλουν στην προώθηση της επαγγελματικής ανάπτυξης των βιβλιοθηκών, σε συνδυασμό με τον ρόλο της ως φορέα που είναι υπεύθυνος για τα εθνικά πρότυπα σχετικά με την τεκμηρίωση και τις πληροφορίες στην Πορτογαλία.
Η προστασία και η ενίσχυση της βιβλιογραφικής κληρονομιάς της χώρας είναι δύο άλλες θεμελιώδεις πτυχές της αποστολής της BNP, στον διπλό ρόλο της ως οντότητας που είναι υπεύθυνη για τη διατήρηση και τον έλεγχο αυτής της κληρονομιάς και ως φύλακας της μεγαλύτερης συλλογής βιβλιογραφικών θησαυρών της Πορτογαλίας. Είναι επίσης υπεύθυνη για τη μελέτη και την δημοσίευση στην Πορτογαλία και στο εξωτερικό, και αυτό γίνεται μέσω μιας σειράς έργων που περιλαμβάνουν διοργανική συνεργασία, εκθέσεις, ερευνητικές δραστηριότητες και δημοσιεύσεις.
Συλλογές
μικρογραφία|331x331εσ|Αναγνωστήριο Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Πορτογαλίας είναι η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της χώρας και ένα έγκριτο ίδρυμα στην πολιτιστική σκηνή. Συλλέγει, επεξεργάζεται και διατηρεί τη βιβλιογραφική κληρονομιά του έθνους και την καθιστά διαθέσιμη στην πνευματική και επιστημονική κοινότητα.
Η Βιβλιοθήκη διαθέτει μια μεγάλη ποικιλία συλλογών που αποτελούν πηγή τεκμηρίωσης από όλες τις εποχές,, όλους τους τύπους και για όλα τα θέματα. Ο συνδυασμός νόμιμης κατάθεσης, αποκτήσεων και δωρεών έχει ως αποτέλεσμα την συνεχόμενη εξέλιξη  της κληρονομιάς. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στα πορτογαλικά έργα.
Γενική Συλλογή
Η Γενική Συλλογή είναι η μεγαλύτερη της BNP, με πάνω από 3 εκατομμύρια τεκμήρια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι πορτογαλικές εκδόσεις. Καλύπτει την περίοδο από τον 16ο έως τον 21ο αιώνα. Με αφετηρία τις συλλογές  της Βιβλιοθήκης του Βασιλικού Συμβουλίου Λογοκρισίας και τις βιβλιοθήκες των Μονών που καταργήθηκαν το 1834, η συλλογή χωρίζεται σε τμήματα μονογραφιών με κύριο θέμα, μια σειρά ειδικών συλλογών που κληροδοτήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, και μια τεράστια συλλογή 50.000 πορτογαλικών περιοδικών τίτλων και περίπου 240 ξένων. Η Γενική Συλλογή περιέχει συστηματικά όλα όσα έχουν εκδοθεί στην Πορτογαλία και έχουν παρασχεθεί στη Βιβλιοθήκη με το σύστημα νομικής κατάθεσης από το 1931. Περιλαμβάνει επίσης διατριβές και άλλα ακαδημαϊκά έργα που παράγονται σε πορτογαλικά πανεπιστήμια, τα οποία υπόκεινται επίσης σε υποχρεωτική κατάθεση από το 1986.
Σπάνια βιβλία και χειρόγραφα
μικρογραφία|325x325εσ|"Ο Leonor Teles μπροστά στο πτώμα του κόμη Andeiro". Οι διάφορες συλλογές που γενικά αποκαλούνται «σπάνια βιβλία και χειρόγραφα» περιλαμβάνουν τα πιο πολύτιμα και σημαντικά περιουσιακά στοιχεία της BNP. Η συλλογή χειρογράφων αποτελείται σήμερα από έξι συλλογές, με έντυπα βιβλιοθήκης και αρχείου διαφόρων ειδών και τύπων και διαφορετικής προέλευσης, από τον 12ο αιώνα μέχρι σήμερα. Η παγκόσμια συλλογή περιέχει συνολικά 15.000 κωδικούς και 36.000 διάφορα χειρόγραφα.. Η συλλογή των Σπάνιων Τυπωμένων Βιβλίων αποτελείται από μια επιλογή έργων των οποίων η σπανιότητα, η χρονολογία, ή τα εκδοτικά χαρακτηριστικά τους χάρισαν μια θέση στο " Πολύτιμο αποθεματικό" των τυπωμένων βιβλίων της BNP, η οποία διαθέτει  πάνω από 30.000 αντίτυπα. Υπάρχουν δύο κύρια τμήματα, τα οποία χωρίζονται ανάλογα με την χρονολογία: έως 1500 (Αρχέτυπα) και τυπωμένα από το 1501 (Σπάνια βιβλία). Υπάρχει επίσης μια σειρά άλλων συλλογών, που ομαδοποιήθηκαν με βάση διάφορα κριτήρια, όπως θέμα, τυπογραφία  ή ειδικά χαρακτηριστικά. Τα ιστορικά αρχεία περιέχουν αρχειακό υλικό από διάφορες πηγές, με έμφαση στα προσωπικά και οικογενειακά αρχεία. Τα παλαιότερα αρχεία χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα. Συνολικά, υπάρχουν περίπου 466 ξεχωριστές συλλογές (ή τμήματα συλλογών). Τα ιστορικά αρχεία της BNP συμπεριλαμβάνονται σ' αυτές τις συλλογές. Το Αρχείο Σύγχρονου Πορτογαλικού Πολιτισμού (ACPC) φιλοξενεί σήμερα τις συλλογές προσωπικών αρχείων 148 συγγραφέων και άλλων προσωπικοτήτων του 19ου και του 20ού αιώνα. Τα σημαντικότερα ονόματα είναι οι: Fernando Pessoa, Eça de Queirós, Camilo Castelo Branco, Camilo Pessanha, Antero de Quental, Oliveira Martins, Jaime Cortesão, Raul Proença, Vitorino Nemésio, Vergílio Ferreira και José Saramago, μεταξύ άλλων.
Συλλογή Χαρτογραφίας
Η συλλογή Χαρτογραφίας περιέχει περίπου 6.800 τίτλους που αποτελούνται από έντυπους και χειρόγραφους άτλαντες, χάρτες και σχέδια που παράγονται και / ή δημοσιεύονται από τον 16ο αιώνα. Αν και η συλλογή περιλαμβάνει χαρτογραφικές αναπαραστάσεις από όλα τα μέρη του κόσμου, η πλειοψηφία των αντικείμενων αντιπροσωπεύει την Πορτογαλία και τους παλιούς υπερπόντιους τομείς της.
Εικονογραφικές συλλογές
Οι εικονογραφικές συλλογές περιέχουν περίπου 117.000 εικόνες σε χαρτί και αποτελούν εξειδικευμένο τμήμα της Βιβλιοθήκης από το 1976. Αρχικά αποτελούνταν από τρεις αρχικές συλλογές που ανήκαν στο Τμήμα Σπανίων Βιβλίων και Χειρογράφων (σφραγίδες, σχέδια και θρησκευτικές εικόνες), αλλά ήταν οργανωμένη ως ξεχωριστή συλλογή όταν η Βιβλιοθήκη συνειδητοποίησε πλήρως τη σημασία τους για τη μελέτη της ιστορίας, της κοινωνιολογίας, της τέχνης κ.λπ., και αναγνώρισε την αξία της κληρονομιάς τους.
Η μουσική συλλογή της BNP είναι μία από τις σημαντικότερες στην Πορτογαλία και είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για ιστορικές και μουσικολογικές έρευνες. Περιέχει περισσότερα από 50.000 αντικείμενα που κυμαίνονται από τον 12ο έως τον 20ό αιώνα, τα περισσότερα από τα οποία κατασκευάστηκαν στην Πορτογαλία. Εκτός από τυπωμένες και χειρόγραφες παρτιτούρες, προσφέρει βιβλία και περιοδικά με μουσικά θέματα, βιβλιαράκια, προγράμματα, αφίσες, φωτογραφίες, μία ποικιλία προσωπικών και θεσμικών αρχείων και άλλο υλικό που σχετίζεται με τη μουσική παραγωγή και μουσικές ηχογραφήσεις.
Ανάγνωση για άτομα με προβλήματα όρασης
Η υπηρεσία ανάγνωσης για άτομα με προβλήματα όρασης διατηρεί και παράγει έργα σε μπράιγ και ηχογραφημένα βιβλία από το 1969. Η υπηρεσία χρησιμοποιεί χαρτί, κασέτες  και ψηφιακές μορφές. Διαθέτει περισσότερα από 7.000 στοιχεία σε γραφή Μπράιγ, συμπεριλαμβανομένων 4.000 μουσικών έργων και 1.575 τίτλους ήχου.
Παραπομπές
Πο Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Πορτογαλία
572
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 572 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τευτονικό Τάγμα
Οι Τεύτονες Ιππότες (λατινικά: Ordo domus Sanctæ Mariæ Theutonicorum Hierosolymitanorum), είναι αποστρατιωτικοποιημένο γερμανικό ιπποτικό τάγμα.
Έχει την καταγωγή του στους Ναΐτες Ιππότες, ωστόσο η αφορμή για τη δημιουργία του ήταν παρόμοια με αυτή των Ιωαννιτών: το τάγμα δημιουργήθηκε αρχικά την περίοδο της Γ΄ Σταυροφορίας ως προσωπικό ενός νοσοκομείου που στήθηκε από Γερμανούς εμπόρους και προσκυνητές στην Άκρα, για να προσφέρει υπηρεσίες περίθαλψης και ξεκούρασης στους τραυματίες και ταλαιπωρημένους Γερμανούς που μετείχαν στην πολιορκία της πόλης.
Με την κατάληψη της Άκρας, οι ιδρυτές του νέου Ξενώνα έλαβαν μια μόνιμη περιοχή στην Άκρα (το αρχικό πρόχειρο κτίσμα είχε στηθεί έξω από την πόλη στο στρατόπεδο των πολιορκητών) και υπό την κηδεμονία του δούκα Φρειδερίκου Γ΄ δούκα της Σουηβίας, άρχισαν να οργανώνονται σε κανονικό ιπποτικό τάγμα, το οποίο αναγνωρίστηκε σε χρόνο ρεκόρ αφού μόλις την επόμενη χρονιά ο πάπας αναγνώρισε το τάγμα ως ecclesiae Santa Mariae Hiersolymitanae Theutonicorum fratrum, αλλά στρατιωτικό-ιπποτικό τάγμα έγινε επτά χρόνια αργότερα, ακολουθώντας το παράδειγμα των Ναϊτών, με τους οποίους διατηρούσαν στενούς δεσμούς και συνέχισαν να διατηρούν και στα επόμενα χρόνια. Το όνομα του τάγματος μετά τη στρατιωτικοποίησή του (1198) διαμορφώθηκε σε Ordo domus Sancta Maria Τheutonicorum Ierosolimatanorum, δηλαδή "Τάγμα του γερμανικού οίκου (νοσοκομείου) της Αγίας Μαρίας των Ιεροσολύμων". Λόγω του ότι ήταν εθνικό τάγμα, δηλαδή αφορούσε μόνο στους Γερμανούς, σύντομα αναφερόταν απλώς ως "γερμανικό τάγμα", Deutscher Orden. Η λέξη "Τεύτονας" είναι απλώς το όνομα των Γερμανών στα Λατινικά.
Ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας του Τευτονικού Τάγματος επιβίωσε ακόμη λιγότερο απ' ό,τι των Ιωαννιτών και ουσιαστικά στη δεύτερη δεκαετία του περίφημου μαγίστρου, Χέρμαν φον Ζάλτσα (Hermann von Salza, 1209-1239), είχε εξελιχθεί σε ένα αμιγώς στρατιωτικό τάγμα, ακόμη πιο ξεκάθαρα απ' ό,τι οι Ναΐτες (που είχαν πάντα πολύ περισσότερες οικονομικού χαρακτήρα υπηρεσίες).
Οι Τεύτονες υπό ξένους ηγεμόνες
thumb|150px|Βάσεις του Τάγματος στην [[Ουτρεμέρ έως το 1291]]
Παρόλ' αυτά, οι Τεύτονες δεν είχαν την ίδια ισχύ στην Ουτρεμέρ που απολάμβαναν οι Ναΐτες και οι Ιωαννίτες - η λατινική Μ. Ανατολή ήταν πρωτίστως φραγκική και οι Γερμανοί χρειάζονταν τους δικούς τους "ιερούς τόπους". Η ευκαιρία για να επεκτείνουν την παρουσία τους στην Ευρώπη τους δόθηκε αρχικά με την κλήση από τον Ανδρέα Β΄ της Ουγγαρίας, που τους παραχώρησε περιουσία στην Τρανσυλβανία, με αντάλλαγμα τις υπηρεσίες στην άμυνα της ηγεμονίας του έναντι των επιδρομέων Κουμάνων. Οι Τεύτονες όμως δεν επιθυμούσαν να είναι υποτελείς κανενός ηγεμόνα και ζήτησαν από τον πάπα να τους απαλλάξει από το βασιλικό όρκο υποτέλειας στον Ανδρέα. Παράλληλα, επέδειξαν ιδιαίτερα αισχρή συμπεριφορά τόσο απέναντι στον ηγεμόνα που τους φιλοξενούσε όσο και, ιδιαίτερα στους υπηκόους του, που υποτίθεται ότι προστάτευαν. Σύντομα ο Ανδρέας, απηυδισμένος, τους έδιωξε κακήν-κακώς από την επικράτειά του. Όσοι απέμειναν και μαζί με άλλους Σάξονες που ήλθαν αργότερα αποτέλεσαν τους Σάξωνες της Τρανσυλβανίας. Αυτοί αφού εγκαταστάθηκαν σε πόλεις κομβικά σημεία όπως το Σίμπιου, το Μπρασόβ και η Σιγκισιόρα κατάφεραν να ελέγξουν το εμπόριο. Η σημερινή μικρή μειονότητα Γερμανών στην Τρανσυλβανία εξακολουθεί να ασχολείται με το εμπόριο και να έλκει την καταγωγή της από τους σκληρούς Τεύτονες. Οι υπόλοιποι Τεύτονες που έφυγαν από την Τρανσυλβανία συνέχισαν να αναζητούν τη δική τους Ουτρεμέρ και σύντομα θα την έβρισκαν.
thumb|left|200px|Ο τέταρτος κατά σειρά μάγιστρος του τάγματος, Χέρμαν φον Ζάλτσα
Ο νέος «εργοδότης» τους ήταν ο Κορράδος Α΄ δούκας της Μαζοβίας, ο οποίος, παρότι είχε ακούσει πολλά για το χαρακτήρα και την άπληστη φύση των Τευτόνων, τους κάλεσε να τον βοηθήσουν στην υποταγή των Πρώσσων, έχοντας ακούσει εξίσου πολλά για τις πολεμικές τους ικανότητες. Ο Κορράδος Α΄, που ήταν εθνικά Πολωνός, άνοιγε στην περίπτωση αυτή το κουτί της Πανδώρας για τους συμπατριώτες του, που για δύο αιώνες θα υπέφεραν πολλά από τους λευκοντυμένους Γερμανούς ιππότες.