cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτοκρατορία του Γιοβάν Νενάντ
Το 1526 ο Νενάντ κατέλαβε την Ουγγρική, τότε, πόλη Σουμπότιτσα όπου αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς. Γρήγορα όμως έχασε την Σουμπότιτσα από τον Ουγγρικό στρατό και τον Βαλεντίν Τέρεκ, και αναγκάστηκε να μεταφέρει την πρωτεύουσα του στο Σζέγκεντ. Το 1527 αύξησε σημαντικά τα εδάφη του και ο Νενάντ αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας. Την ίδια χρονιά δέχτηκε την επίθεση του ουγγρικού στρατού υπό την αρχηγία του Ιωάννη Α΄ Ζαπόλια, σκοτώθηκε σε κάποια σύγκρουση τον Ιούλιο του 1527 και μαζί του έσβησε και η αυτοκρατορία του.
1373 Σινσινάτι
Ο Σινσινάτι (Cincinnati) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,601. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντγουιν Χαμπλ, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Όρους Γουίλσον, στην Καλιφόρνια, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη πόλη των ΗΠΑ για να τιμηθεί το αστεροσκοπείο της, του οποίου το προσωπικό εκτέλεσε τους περισσότερους από τους υπολογισμούς της τροχιάς του αστεροειδή.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Σινσινάτι είναι Xk. Ο Σινσινάτι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 περίπου ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σινσινατι
Opel GT
1968 - 1973
Η εξέλιξη του αρχικού Opel GT ξεκίνησε το 1963 και η αισθητική του διαμορφώθηκε από τον Erhard Schnell του σχεδιαστικού τμήματος της Opel, η οποία ήταν έως τον Μάρτιο του 2017 θυγατρική του αμερικανικού ομίλου της General Motors. Το μοντέλο αρχικά παρουσιάστηκε ως σχεδιαστική μελέτη στα Σαλόνια Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης και του Παρισιού το 1965, και λόγω της θετικής αντίδρασης του κοινού έλαβε το πράσινο φως και μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Αύγουστο του 1968. Είχε μερικά κοινά ανταλλακτικά με το σύγχρονό του Opel Kadett. Στιλιστικά έμοιαζε με τη τρίτη γενιά της Chevrolet Corvette, που είναι γνωστή ως Chevrolet Corvette C3 και είχε κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ τον Σεπτέμβριο του 1967 (και παρήχθη έως το 1982, με αρκετές αισθητικές ανανεώσεις έως τότε). thumb|left|Το πίσω μέρος ενός Opel GT 1900 του 1973 στις Ηνωμένες Πολιτείες, αμερικανικών προδιαγραφών.
Μηχανικό υπόβαθρο
Το Opel GT ήταν διαθέσιμο με 4-κύλινδρους στη σειρά (I4) κινητήρες βενζίνης 1.1 και 1.9 λίτρων, που απέδιδαν 67 και 102 ίππους αντίστοιχα, ενώ έφεραν στάνταρ 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, ενώ ειδικά η έκδοση 1.9 λίτρων προσέφερε και έξτρα 3-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο. Οι δύο εκδόσεις κυκλοφόρησαν επίσημα ως Opel GT 1100 και Opel GT 1900. Την μεγαλύτερη απήχηση πάντως, τη γνώρισε με τον κινητήρα 1.9 λίτρων, καθώς ο 1.1 λίτρων ήταν εμφανώς ανεπαρκής για το βάρος του αυτοκινήτου. Ειδικότερα στις ΗΠΑ διατέθηκε αποκλειστικά με τον κινητήρα 1.9 λίτρων και ήταν ένα από τα λίγα στην ιστορία μοντέλα της Opel που διατέθηκαν στην αγορά των ΗΠΑ, που όλα μάλιστα εισήχθησαν από την General Motors και πωλήθηκαν από τις αντιπροσωπείες της Buick και όχι από την ίδια την Opel. Αντίθετα με τα κράτη της Ευρώπης, τα περισσότερα Opel GT που κυκλοφόρησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες παραγγέλθηκαν με το 3-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, παρά με το 4-τάχυτο χειροκίνητο. Εξαιρετικά ασυνήθιστο ήταν και το γεγονός ότι δεν υπήρξε ποτέ παράλληλη έκδοση του αρχικού Opel GT από την Vauxhall Motors (καθώς στο Ηνωμένο Βασίλειο, διαχρονικά, τα μοντέλα της Opel πωλούνται με το εμπορικό σήμα της δεξιοτίμονης δίδυμης εταιρείας Vauxhall). thumb|left|Ο πίνακας οργάνων του κλασικού Opel GT.
Το εσωτερικό του GT είχε bucket καθίσματα, τιμόνι τριών ακτίνων με σχεδόν αγωνιστική εμφάνιση και, επίσης, βαθουλωτά στρογγυλά όργανα, με τη γενικότερη αισθητική στα τυπικά πρότυπα των σπορ αυτοκινήτων της τότε εποχής. Επίσης, είχε δοθεί και έμφαση στον τομέα της παθητικής ασφάλειας, καθώς το GT έφερε ζώνες ασφαλείας τριών σημείων, κολώνα τιμονιού που καταρρέει σε μετωπική πρόσκρουση και σημαντικές ενισχύσεις στο αμάξωμα για προστασία και σε τυχόν ανατροπή και σε πλευρική πρόσκρουση.
Διαχρονική απήχηση
Η παραγωγή του κλασικού Opel GT σταμάτησε τον Ιούλιο του 1973, με τις συνολικές πωλήσεις σε 5 χρόνια να φτάνουν τα 103.463 αντίτυπα. Σήμερα το αρχικό Opel GT έχει γίνει ένα άκρως συλλεκτικό μοντέλο, με ιδιαίτερα υψηλές τιμές πώλησης. Τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες, όσο και στην Ευρώπη, υπάρχουν σύλλογοι οπαδών του, καθώς και εταιρείες με ειδίκευση στα ανταλλακτικά και στο σέρβις του κλασικού Opel GT. Επίσης, σημαντικό είναι και το γεγονός ότι το αρχικό GT μοιραζόταν αρκετά εξαρτήματα με κάποια ακόμα μοντέλα της Opel και ιδίως με το τότε Opel Kadett, με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρκετά κοινά ανταλλάξιμα μηχανικά μέρη μεταξύ αυτών των μοντέλων.
2007 - 2009
Τον Οκτώβριο του 2006, για τη σεζόν (model year) του 2007, το Opel GT αναβίωσε, αν και για πρώτη φορά είχε παρουσιαστεί επίσημα ήδη από τον Μάρτιο του 2006 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης. Αντίθετα με το αρχικό κουπέ, το νεότερο μοντέλο ήταν ένα καμπριολέ roadster, ως μια παράλληλη έκδοση των αμερικανικών Pontiac Solstice και Saturn Sky, καθώς και του νοτιοκορεατικού GM Daewoo G2X. Και τα 4 αυτά μοντέλα, κατασκευάζονταν στο ίδιο εργοστάσιο του ομίλου της General Motors (καθώς η Opel ήταν έως τον Μάρτιο του 2017 θυγατρική της General Motors) στην πολιτεία Ντέλαγουερ, ΗΠΑ, ήταν αποκλειστικά διθέσια και είχαν κοινά μηχανικά μέρη και σχεδόν πανομοιότυπη αισθητική, με μοναδική εξαίρεση τον έντονο επανασχεδιασμό στο μπροστινό μέρος του Pontiac Solstice.
Ειδικότερα στην Ευρώπη, το νεότερο Opel GT αντικατέστησε το Opel Speedster, αλλά δεν παρήχθη ποτέ σε δεξιοτίμονη έκδοση, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει ποτέ στο Ηνωμένο Βασίλειο διάδοχος του Vauxhall VX220, που ήταν η παράλληλη δεξιοτίμονη εκδοχή του Speedster (καθώς στη χώρα αυτή, διαχρονικά, τα μοντέλα της Opel πωλούνται με το εμπορικό σήμα της δεξιοτίμονης δίδυμης εταιρείας Vauxhall Motors). Μια σημαντική διαφορά από τα δύο αμερικανικά μοντέλα, ήταν ότι το Opel GT δεν προσέφερε το σύστημα τηλεματικής του ομίλου της General Motors OnStar, καθώς το σύστημα αυτό δεν είχε ακόμα εισαχθεί στην Ευρώπη. Επίσης το νεότερο Opel GT δεν προσέφερε πλευρικούς αερόσακους, λόγω του ότι δεν υπήρχαν σε κανένα από τα συγγενικά του, αμερικανικής κατασκευής, μοντέλα.
Το νεότερο Opel GT διατέθηκε αποκλειστικά με έναν κινητήρα βενζίνης 2.0 λίτρων turbo και ισχύος 260 ίππων στις 5.300 στροφές το λεπτό, με την επιτάχυνση 0-100 km/h να έρχεται σε μόλις 6,3 δευτερόλεπτα και την τελική ταχύτητα στα 229 km/h.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
GT Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
1069
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1069 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Πύρρειος νίκη
thumb|200px|right|Προτομή του βασιλιά [[Πύρρος|Πύρρου, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολι.]] Πύρρειος ή Καδμεία νίκη ονομάζεται μεταφορικά το αποτέλεσμα μιας μάχης κατά την οποία αναδεικνύεται μεν νικητής, αυτός όμως έχει υποστεί τόσο βαριές απώλειες, ώστε μελλοντικά θα του είναι δύσκολο ή αδύνατο να συνεχίσει να αγωνίζεται για την επίτευξη των σκοπών του.
Προέλευση
Αμφότερες οι εκφράσεις, οι οποίες μάλιστα έχουν καθιερωθεί διεθνώς, προέρχονται από την αρχαία ελληνική γραμματεία:
Νεότερη Ιστορία
Ένα παράδειγμα του όρου αποτελεί η Μάχη της Κρήτης:
Στις 20 Μαΐου 1941 χιλιάδες Γερμανοί αλεξιπτωτιστές ( Γερμανικά: Fallschirmjäger) επιτέθηκαν στην Κρήτη. Ήταν η έναρξη της Μάχης της Κρήτης, της μεγαλύτερης γερμανικής αερομεταφερόμενης επιχείρησης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Γερμανοί πίστευαν ότι θα δαπανούσαν μόνο λίγες μέρες για την κατάληψη της νήσου, σκεπτόμενοι ότι για την κατάκτηση της Γαλλίας είχαν χρειαστεί για την κατάληψη του Παρισιού 7 μέρες. Δεν είχαν υπολογίσει την αντίσταση σε μάχη μέχρις εσχάτων των κατοίκων του νησιού από όλες τις ηλικίες, κάτι που τους ανάγκασε να δαπανήσουν 11 μέρες για την κατάληψη του νησιού σε μια πύρρειο νίκη μιας και οι Γερμανικές απώλειες επέδειξαν 6.200 – 22.000 νεκρούς, τραυματίες ή αιχμαλώτους και 370 κατεστραμμένα αεροσκάφη.
Συγγενικοί όροι
Επίσης, μεγάλη απήχηση διεθνώς έχουν και οι όροι «κούφια νίκη» και «άδεια νίκη», όταν ο νικητής αποκομίζει ελάχιστο ή κανένα κέρδος.
Πηγές
Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Πόλεμος
Pyrrhos
Γκουρμπανσολτάν Ετζέ
Διάφορα σημεία και όργανα της χώρας ονομάστηκαν προς τιμήν της, όπως το Ιιλάνλι στην επαρχία Γκουρμπανσολτάν Ετζέ, όπως ο Απρίλιος στο Τουρκμενικό ημερολόγιο λόγω της μετονομασίας των μηνών και ημερών του ημερολογίου, μια απόφαση που κατήργησε ο διάδοχός του Κουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέτοφ τον Απρίλιο του 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκμένοι
Θάνατος της Κλεοπάτρας
Ο θάνατος της Κλεοπάτρας τερμάτισε ουσιαστικά τον τελικό πόλεμο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας μεταξύ των υπόλοιπων της Β΄ Τριανδρίας, δηλ. του Οκταβιανού και του Αντωνίου, στον οποίο η Κλεοπάτρα ευθυγραμμίστηκε με τον Αντώνιο, πατέρα τριών παιδιών της. Ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα κατέφυγαν στην Αίγυπτο μετά την ήττα τους στη ναυμαχία του Ακτίου 31 π.Χ. στη Ρωμαϊκή Ελλάδα, μετά την οποία ο Οκταβιανός εισέβαλε στην Αίγυπτο και νίκησε τις δυνάμεις τους. Η αυτοκτονία της επέτρεψε να αποφύγει τον εξευτελισμό της παρέλασης ως αιχμάλωτος σε έναν ρωμαϊκό θρίαμβο που θα εόρταζε τις στρατιωτικές νίκες του Οκταβιανού, ο οποίος θα γίνει ο πρώτος Αυτοκράτορας της Ρώμης το 27 π.Χ. και θα είναι γνωστός ως Αύγουστος. Ο Οκταβιανός τον γιο της Κλεοπάτρας Καισαρίωνα (γνωστό και ως Πτολεμαίο ΙΕ΄), που τον είχε αντίπαλο στην κληρονομιά του Ιούλιου Καίσαρα, τον σκότωσε στην Αίγυπτο, αλλά γλίτωσε τα παιδιά της από τον Αντώνιο και τα έφερε στη Ρώμη. Ο θάνατος της Κλεοπάτρας σηματοδότησε το τέλος της ελληνιστικής περιόδου και την Πτολεμαϊκή κυριαρχία της Αιγύπτου, καθώς και την αρχή της Ρωμαϊκής Αιγύπτου, η οποία έγινε επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Το τέλος της Κλεοπάτρας έχει απεικονιστεί σε διάφορα έργα τέχνης σε όλη την ιστορία. Αυτές περιλαμβάνουν τις εικαστικές, λογοτεχνικές και παραστατικές τέχνες, που κυμαίνονται από γλυπτά και πίνακες ζωγραφικής έως ποίηση και θεατρικά έργα, καθώς και σύγχρονες ταινίες. Η Κλεοπάτρα υπήρξε εξέχουσα στην πεζογραφία και την ποίηση της αρχαίας λατινικής λογοτεχνίας. Ενώ οι αρχαίες ρωμαϊκές απεικονίσεις του θανάτου της στις εικαστικές τέχνες είναι σπάνιες, τα μεσαιωνικά, αναγεννησιακά, μπαρόκ και μοντέρνα έργα είναι πολλά. Τα αρχαία ελληνορωμαϊκά γλυπτά, όπως η Αφροδίτη του Εσκουιλίνου και η Κοιμωμένη Αριάδνη, χρησίμευσαν ως έμπνευση για μεταγενέστερα έργα τέχνης, που απεικόνιζαν τον θάνατό της, που όλα αφορούσαν το δάγκωμα του φιδιού ασπίδα. Ο θάνατος της Κλεοπάτρας έχει προκαλέσει θέματα ερωτισμού και σεξουαλικότητας, σε έργα που περιλαμβάνουν πίνακες ζωγραφικής, θεατρικά έργα και ταινίες, ειδικά από τη βικτοριανή εποχή. Τα σύγχρονα έργα που απεικονίζουν τον θάνατο τής Κλεοπάτρας περιλαμβάνουν νεοκλασική γλυπτική, οριενταλιστική ζωγραφική και κινηματογράφο.
Προανάκρουσμα
μικρογραφία|150px|Η Κλεοπάτρα Ζ΄ και ο Μάρκος Αντώνιος στην εμπρόσθια και πίσω όψη αντίστοιχα ενός ασημένιου [[τετράδραχμου, που κόπηκε στο νομισματοκοπείο της Αντιόχειας το 36 π.Χ. Επιγρ.: BACIΛICCA KΛEOΠATPA ΘEA NEΩTEPA / ANTΩNIOC AYTOKPATΩP TPITON TPIΩN ANΔPΩN.]] μικρογραφία|150px|Νωπογραφία κατά τον 3ο Πομπηιανό Ρυθμό, που μάλλον παριστά την Κλεοπάτρα, από την Οικία του Δενδρόκηπου στην Πομπηία. Μέσα 1ου αι. μ.Χ.
Μετά την Πρώτη Τριανδρία και τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα το 44 π.Χ., οι Ρωμαίοι πολιτικοί Οκταβιανός, Μάρκος Αντώνιος και Αιμίλιος Λεπίδος εξελέγησαν ως μέλη Τριανδρίας για να οδηγήσουν τους δολοφόνους του Καίσαρα σε δίκη, σχηματίζοντας τη Δεύτερη Tριανδρία. Με τον Λέπιδο να περιθωριοποιείται στην Αφρική και τελικά να τεθεί σε κατ' οίκον περιορισμό από τον Οκταβιανό,   τα δύο εναπομείναντα μέλη της Τριανδρίας διαίρεσαν τον έλεγχο του Ρωμαϊκού κόσμου μεταξύ της Ελληνικής Ανατολής και της Λατινικής Δύσης: ο Αντώνιος έλαβε την πρώτη και ο Οκταβιανός τη δεύτερη. Η Κλεοπάτρα Ζ΄ της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου, μία Φαραώ Ελληνικής (Μακεδονικής) καταγωγής που κυβερνούσε από την Αλεξάνδρεια,   είχε μία εξωσυζυγική σχέση με τον Ιούλιο Καίσαρα και απέκτησε έναν γιο, τον τελευταίο Πτολεμαίο συγκυβερνήτη Καισαρίωνα. Μετά το τέλος του Καίσαρα, ανέπτυξε σχέση με τον Αντώνιο.
Με την ενθάρρυνση της Κλεοπάτρας, ο Αντώνιος χώρισε επίσημα την αδελφή τού Οκταβιανού Οκταβία τη Νεότερη το 32 π.Χ. Είναι πιθανό να είχε ήδη νυμφευτεί την Κλεοπάτρα κατά τις Δωρεές της Αλεξάνδρειας το 34 π.Χ. Το διαζύγιο του Αντωνίου από την Οκταβία, η δημόσια αποκάλυψη τής διαθήκης τού Αντωνίου από τον Οκταβιανό -που περιγράφει τις φιλοδοξίες της Κλεοπάτρας για το Ρωμαϊκό έδαφος στις Δωρεές της Αλεξάνδρειας- και τη συνεχιζόμενη παράνομη στρατιωτική υποστήριξή της σε έναν Ρωμαίο πολίτη που δεν είχε εκλεγμένο αξίωμα, έπεισε τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο, τώρα υπό τον έλεγχο του Οκταβιανού,   να κηρύξει τον πόλεμο στην Κλεοπάτρα.
Μετά την ήττα τους στη ναυμαχία του Ακτίου στον Αμβρακικό Κόλπο της Ηπείρου το 31 π.Χ., η Κλεοπάτρα και ο Αντώνιος υποχώρησαν πίσω στην Αίγυπτο, για να συνέλθουν και να προετοιμαστούν για την επίθεση του Οκταβιανού, οι δυνάμεις του οποίου έγιναν μεγαλύτερες με την λιποταξία πολλών αξιωματικών και στρατιωτών του Αντώνιου στην Ελλάδα. Μετά από μία μακρά περίοδο αποτυχημένων διαπραγματεύσεων, οι δυνάμεις του Οκταβιανού εισέβαλαν στην Αίγυπτο την άνοιξη του 30 π.Χ. Ενώ ο Οκταβιανός κατέλαβε το Πηλούσιον κοντά στα ανατολικά σύνορα της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου, ο αξιωματικός του Κορνήλιος Γάλλος προχώρησε από την Κυρήνη και κατέλαβε το Παραιτόνιον στα δυτικά. Αν και ο Αντώνιος μπόρεσε να σημειώσει μία μικρή νίκη επί των καταπονημένων στρατευμάτων του Οκταβιανού καθώς πλησίαζαν στον ιππόδρομο της Αλεξάνδρειας την 1η Αυγούστου 30 π.Χ., ο ναυτικός του στόλος και το ιππικό αυτομόλησαν στον Οκταβιανό αμέσως μετά.
Αυτοκτονία του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας
Με τις δυνάμεις του Οκταβιανού στην Αλεξάνδρεια, η Κλεοπάτρα αποσύρθηκε στον τάφο της με τους πλησιέστερους συνοδούς της και έστειλε ένα μήνυμα στον Αντώνιο, ότι πέθανε από αυτοκτονία. Ο Αντώνιος διέταξε τον σκλάβο του Έρωτα να τον σκοτώσει, αλλά αντίθετα, ο Έρως αυτοκτόνησε με το σπαθί του. Απελπισμένος ο Αντώνιος μαχαίρωσε τον εαυτό του στο στομάχι με ένα σπαθί, προκαλώντας μία θανατηφόρα πληγή. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Πλούταρχου, ο Αντώνιος ήταν ακόμη ζωντανός, καθώς τον μετέφεραν στον τάφο της Κλεοπάτρας, λέγοντάς της με τα ετοιμοθάνατα λόγια του ότι θα πέθαινε με τιμή και ότι μπορούσε να εμπιστευτεί έναν Γάιο Προκούλειο από την πλευρά του Οκταβιανού για να της φερθεί καλά. Ο Προκούλειος αυτός χρησιμοποίησε μία σκάλα, για να παραβιάσει ένα παράθυρο του τάφου της Κλεοπάτρας και να την κρατήσει μέσα, προτού αυτή προλάβει να έχει την ευκαιρία να καεί μαζί με τον τεράστιο θησαυρό της. Επιτράπηκε στην Κλεοπάτρα να ταριχεύσει το σώμα του Αντωνίου, προτού αυτή συνοδευτεί με δύναμη στο παλάτι, όπου τελικά συναντήθηκε με τον Οκταβιανό, ο οποίος είχε επίσης κρατήσει τρία από τα παιδιά της: τον Αλέξανδρο Ήλιο, την Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄ και τον Πτολεμαίο Φιλάδελφο.
Ημερομηνία του τέλους της
μικρογραφία|150px| Ένα [[Αρχαία Ελληνικά νομίσματα|νόμισμα ημιόβολου (εξάχαλκον) της Κλεοπάτρας Ζ΄ που κόπηκε το 31 π.Χ. (τη χρονιά που έχασε εκείνη και ο Μάρκος Αντώνιος στη ναυμαχία του Ακτίου), που τη δείχνει να φέρει διάδημα, επιγρ.: BACΙΛΙCCΑ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ / Στέμμα της Ίσισδας, επιγρ.: AΓΙΑC ΛΥCΩΝΟC ΙΕΡΕΩΝ. 21 χλστ., 5,01 γραμ.]]
Δεν υπάρχουν σωζόμενα αρχεία, που να δείχνουν ακριβή ημερομηνία θανάτου της Κλεοπάτρας. Theodore Cressy Skeat συμπέρανε ότι αυτή πέθανε στις 12 Αυγούστου 30 π.Χ. με βάση σύγχρονες καταγραφές σταθερών γεγονότων, μαζί με διασταύρωση ιστορικών πηγών. Η υπόθεσή του υποστηρίζεται από τους Stanley M. Burstein, James Grout,  και Aidan Dodson και Dyan Hilton, αν και οι τελευταίοι είναι πιο επιφυλακτικοί με τη διατύπωση ότι ήταν περίπου στις 12 Αυγούστου. Εναλλακτικά, η ημερομηνία 10 Αυγούστου 30 π.Χ. υποστηρίζεται από μελετητές όπως ο Duane W. Roller, Joann Fletcher,  και Jaynie Anderson.
Αιτία θανάτου
αριστερά|μικρογραφία|150px|Μία ατσαλογραφία που απεικονίζει τη χαμένη [[Ρωμαϊκή τέχνη|ζωγραφική παράσταση (με εγκαυστική) του Οκταβιανού Aυγούστου, που πια έχει χαθεί,  της Κλεοπάτρας Ζ΄ η οποία ανακαλύφθηκε στη βίλα του Αυτοκράτορα Αδριανού  (κοντά στο Τίβολι της Ιταλίας) το 1818. Φαίνεται εδώ φορώντας το χρυσό ακτινωτό στέμμα των Πτολεμαίων ηγεμόνων,  και έναν κόμβο της Ίσιδας (που αντιστοιχεί στην περιγραφή του Πλούταρχου, ότι η βασίλισσα φορούσε τα ρούχα της θεάς αυτής). ]] Ο προσωπικός γιατρός της Κλεοπάτρας Όλυμπος, τον οποίο αναφέρει ο Πλούταρχος, δεν ανέφερε ούτε αιτία θανάτου, ούτε δάγκωμα ασπίδας ή αιγυπτιακής κόμπρας. Ο Στράβων, ο οποίος παρέχει την παλαιότερη γνωστή ιστορική αναφορά, πίστευε ότι η Κλεοπάτρα αυτοκτόνησε είτε με δάγκωμα ασπίδας είτε με δηλητηριώδη αλοιφή. Ο Πλούταρχος αναφέρει την ιστορία του φιδιού ασπίδα, που το έφεραν σε ένα καλάθι με σύκα, αν και προσφέρει άλλες εναλλακτικές λύσεις για την αιτία θανάτου της, όπως η χρήση εργαλείου (κνηστίδος), ίσως μίας φουρκέτας, που χρησιμοποιούσε για να ξύνει το δέρμα, και να εισήγαγε την τοξίνη. Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο βρέθηκαν μικρές πληγές στο χέρι της Κλεοπάτρας, αλλά ο ίδιος επαναλαμβάνει τον ισχυρισμό του Πλούταρχου ότι κανείς δεν γνώριζε την πραγματική αιτία του θανάτου της. Ο Δίων αναφέρει τον ισχυρισμό της ασπίδος και ακόμη προτείνει τη χρήση μίας βελόνης, πιθανώς από μία φουρκέτα, η οποία φαίνεται να επιβεβαιώνει την αναφορά του Πλουτάρχου. Άλλοι σύγχρονοι ιστορικοί όπως ο Florus και ο Velleius Paterculus υποστήριξαν την εκδοχή του δαγκώματος ασπίδος. Ο Ρωμαίος ιατρός Γαληνός ανέφερε την ιστορία της ασπίδος, αλλά εισάγει μία εκδοχή, όπου η Κλεοπάτρα δάγκωσε το χέρι της και εισήγαγε δηλητήριο, που έφερε σε ένα δοχείο. ΟSuetonius μετέφερε την ιστορία της ασπίδος, αλλά εξέφρασε αμφιβολίες για την εγκυρότητά του.
Σύμφωνα με τον Γρηγόριο Τσουκαλά, λέκτορα Ιστορίας της Ιατρικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και τον Μάρκο Σγκάντζο, αναπληρωτή καθηγητή Ανατομίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Οκταβιανός διέταξε τη δηλητηρίαση της Κλεοπάτρας. Στη Δολοφονία της Κλεοπάτρας, ο μελετητής εγκλημάτων Πατ Μπράουν υποστηρίζει, ότι η Κλεοπάτρα δολοφονήθηκε και οι λεπτομέρειες της καλύφθηκαν από τις Ρωμαϊκές αρχές. ισχυρισμοί ότι δολοφονήθηκε έρχονται σε αντίθεση με την πλειοψηφία των βασικών πηγών, που αναφέρουν ως αιτία θανάτου της την αυτοκτονία. Η ιστορικός Patricia Southern εικάζει, ότι ο Οκταβιανός θα μπορούσε ενδεχομένως να επέτρεπε στην Κλεοπάτρα να επιλέξει τον τρόπο θανάτου της, αντί να την εκτελέσει. Ο Grout γράφει, ότι ο Οκταβιανός μπορεί να ήθελε να αποφύγει το είδος της επιείκειας που επιδείχθηκε για τη μικρότερη αδελφή της Κλεοπάτρας, την Αρσινόη Δ΄, όταν παρέλασε με αλυσίδες, αλλά γλίτωσε κατά τη διάρκεια του θριάμβου του Ιούλιου Καίσαρα. Ο Οκταβιανός επέτρεψε ίσως στην Κλεοπάτρα να πεθάνει από το χέρι της, αφού εξέτασε τα πολιτικά ζητήματα, που θα μπορούσαν να προκύψουν από τη δολοφονία μίας βασίλισσας, της οποίας το άγαλμα είχε ανεγερθεί στο Ναό της Αφροδίτης Μητέρας στη Ρώμη από τον θετό πατέρα του. Μία εναλλακτική θεωρία προέκυψε το 1888, όταν η Ambroise Viaud Grand Marais πρότεινε, ότι η Κλεοπάτρα είχε πεθάνει από δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα.
Συνέπειες
Τις τελευταίες ημέρες της, η Κλεοπάτρα είχε στείλει τον Καισαρίωνα στην Άνω Αίγυπτο και ίσως σχεδίαζε να καταφύγει τελικά στη Νουβία, την Αιθιοπία ή την Ινδία στην εξορία. Ο Καισαρίωνας βασίλεψε ως Πτολεμαίος ΙΕ΄ για μόλις δεκαοκτώ ημέρες, όταν συνελήφθη και εκτελέστηκε με εντολή του Οκταβιανού στις 29 Αυγούστου 30 π.Χ. Αυτό έγινε μετά από τη συμβουλή του Αλεξανδρινού Έλληνα φιλοσόφου Άριου Διδύμου, ο οποίος προειδοποίησε, ότι δύο αντίπαλοι κληρονόμοι του Ιούλιου Καίσαρα δεν μπορούσαν να μοιραστούν τον κόσμο μαζί.
Τάφος του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας
Η θέση του μαυσωλείου της Κλεοπάτρας και του Μάρκου Αντώνιου είναι αβέβαιη. Η Υπηρεσία Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου πιστεύει ότι βρίσκεται μέσα ή κοντά σε ναό της Ταπόσιρις Μάγκνα, νοτιοδυτικά της Αλεξάνδρειας. Κατά τις ανασκαφές τους στον ναό του Οσίριδος στην Ταπόσιρις Μάγκνα, οι αρχαιολόγοι Κάθλιν Μαρτίνεθ και Ζάχι Χάβας ανακάλυψαν έξι ταφικούς θαλάμους και τα αντικείμενά τους, συμπεριλαμβανομένων σαράντα νομισμάτων, που κόπηκαν από την Κλεοπάτρα Ζ΄ και τον Αντώνιο, καθώς και μία προτομή από αλάβαστρο, που απεικονίζει τη βασίλισσα. Μία μάσκα από αλάβαστρο με ένα σχιστό πηγούνι, που ανακαλύφθηκαν εκεί μοιάζει με τα αρχαία πορτρέτα του Μάρκου Αντωνίου. Στις αρχές του 1ου αι. μ.Χ. μία ζωγραφική από το σπίτι του Τζιουζέπε ΙΙ στην Πομπηία, ένας οπίσθιος τοίχος που απεικονίζει με ένα σύνολο διπλών θυρών τοποθετημένο πολύ υψηλά, επάνω από τη σκηνή μίας γυναίκας που φέρει βασιλικό διάδημα και αυτοκτονεί μεταξύ των συνοδών της, υποδηλώνει ότι περιγράφει τη διάταξη τού τάφου τής Κλεοπάτρας Ζ΄ στην Αλεξάνδρεια.
Ελληνιστική και Ρωμαϊκή εποχή
μικρογραφία|150px|Η Κλεοπάτρα τη στιγμή που αυτοκτονεί, τοιχογραφία από τον Οίκο του Giuseppe II, [[Πομπηία, 1ος αι. μ.Χ.]] Στη θριαμβική πομπή του στη Ρώμη το 29 π.Χ. ο Οκταβιανός παρέλασε τα παιδιά της Κλεοπάτρας Αλέξανδρο Ήλιος και Κλεοπάτρα Σελένη Β΄, αλλά παρουσίασε επίσης ένα ομοίωμα στο πλήθος που απεικόνιζε την Κλεοπάτρα με ένα φίδι ασπίδα να προσκολλάται πάνω της. Ήταν πιθανότατα ο ίδιος πίνακας, που ανακαλύφθηκε στη βίλα τού Αυτοκράτορα Αδριανού το 1818, που τώρα έχει χαθεί, αλλά περιγράφηκε σε μία αρχαιολογική έκθεση και απεικονίστηκε σε μία χαλκογραφία από τον Τζον Σαρτέιν. Ο ποιητής Προπέρτιος, αυτόπτης μάρτυρας τού θριάμβου του Οκταβιανού κατά μήκος της Ιεράς Οδού (Via Sacra), σημείωσε ότι η παρελαύνουσα εικόνα της Κλεοπάτρας περιείχε πολλά φίδια, που δάγκωναν κάθε ένα από τα χέρια της. Επικαλούμενος τον Πλούταρχο, ο Τζιουζέπε Πούτσι δηλώνει ότι το ομοίωμα, μπορεί να ήταν ακόμη και άγαλμα. Στο "Notes Ιsiaques I" (1989), ο Γάλλος αρχαιολόγος Jean-Claude Grenier παρατήρησε ότι ένα αρχαίο ρωμαϊκό άγαλμα μίας γυναίκας, που φορούσε κόμπο της Ίσιδος στα Μουσεία του Βατικανού, απεικονίζει ένα φίδι να σέρνεται στο δεξί της στήθος, ίσως μία απεικόνιση της αυτοκτονίας της Κλεοπάτρας ντυμένης ως η αιγυπτιακή θεά Ίσιδα. Η σχέση της Κλεοπάτρας με την Ίσιδα συνεχίστηκε στην Αίγυπτο μετά το τέλος της, τουλάχιστον μέχρι το 373 μ.Χ., όταν ο Αιγύπτιος γραφέας Πετεσενούφε συνέταξε ένα βιβλίο της Ίσιδας και εξήγούσε, πώς στόλιζε τις εικόνες της Κλεοπάτρας με χρυσό.
Στα μέσα του 1ου αιώνα π.Χ. η Ρωμαϊκή τοιχογραφία από την Πομπηία που πιθανότατα απεικόνιζε την Κλεοπάτρα με το βρέφος της, τον Καισαρίωνα, αποκαλύφθηκε από τον ιδιοκτήτη της γύρω στο 30 π.Χ., ίσως ως αντίδραση στην προγραφή του Οκταβιανού ενάντια σε εικόνες που απεικονίζουν τον Καισαρίωνα, τον αντίπαλο κληρονόμο του Ιούλιου Καίσαρα. Παρόλο που τα αγάλματα του Μάρκου Αντωνίου γκρεμίστηκαν, εκείνα της Κλεοπάτρας γενικά γλίτωσαν από αυτό το πρόγραμμα καταστροφής, συμπεριλαμβανομένου εκείνου που έστησε ο Καίσαρας στο Ναό της Αφροδίτης Μητέρας στην Αγορά του Καίσαρα. Ένας πίνακας στις αρχές τού 1ου αι. μ.Χ. από την Πομπηία πιθανότατα απεικονίζει την αυτοκτονία της Κλεοπάτρας, συνοδευόμενη από συνοδούς και ακόμη και τον γιο της τον Καισαρίωνα, φορώντας ένα βασιλικό διάδημα όπως η μητέρα του, αν και απουσιάζει το φίδι ασπίδα από τη σκηνή, ίσως λόγω των διαφορετικών αιτιών θανάτου που παρέχονται στη ρωμαϊκή ιστοριογραφία. Ορισμένες μεταθανάτιες εικόνες της Κλεοπάτρας που προορίζοντο για κοινή κατανάλωση, ήταν ίσως λιγότερο κολακευτικές. Ένας λύχνοςς ρωμαϊκής τερακότας στο Βρετανικό Μουσείο που έγινε περίπου 40–80 μ.Χ. περιέχει ένα ανάγλυφο, που απεικονίζει μία γυμνή γυναίκα με το ξεχωριστό χτένισμα της βασίλισσας. Σε αυτό εκείνη κρατά ένα κλαδί φοίνικα, οδηγεί έναν Αιγύπτιο κροκόδειλο και κάθεται σε έναν μεγάλο φαλλό σε μια Νειλοτική σκηνή.
Ένα ρωμαϊκό γυάλινο σκεύος στο Βρετανικό Μουσείο γνωστό ως Αγγείο Πόρτλαντ περιέχει μία πιθανή απεικόνιση της Κλεοπάτρας και του επικείμενου θανάτου της. Χρονολογείται στη βασιλεία του Αυγούστου, απεικονίζει διάφορες άλλες μορφές που συχνά προσδιορίζονται ως Αύγουστος, η αδελφή του Οκταβία η Νεότερη, ο Μάρκος Αντώνιος και ο θρυλικός πρόγονος του Αντώνιος. Η καθισμένη γυναίκα που ονομάζεται Κλεοπάτρα, φαίνεται να πιάνει και να τραβά τον Αντώνιο προς το μέρος της, ενώ ένα φίδι σηκώνεται από τα πόδια της και ο Έλληνας θεός της αγάπης Έρως (Cupid) πετά από πάνω τους.
Η ιστορία του φιδιού ασπίδα ήταν ευρέως αποδεκτή μεταξύ των λατίνων ποιητών της περιόδου του Αυγούστου, όπως ο Οράτιος και ο Βιργίλιος, στην οποία ακόμη και δύο φίδια προτάθηκαν ότι δάγκωσαν την Κλεοπάτρα. Παρόλο που διατηρούσε τις αρνητικές απόψεις για την Κλεοπάτρα, τις εμφανείς στην υπέρ τού Αυγούστου Ρωμαϊκή λογοτεχνία, ο Οράτιος απεικόνισε την αυτοκτονία της Κλεοπάτρας ως μία τολμηρή πράξη περιφρόνησης και απελευθέρωσης. Ο Βιργίλιος καθιέρωσε τη θεώρηση της Κλεοπάτρας ως μορφής επικού μελοδράματος και ρομαντισμού.
Μεσαιωνική, Αναγεννησιακή και Μπαρόκ περίοδος
Η ιστορία της αυτοκτονίας της Κλεοπάτρας από δάγκωμα φιδιού απεικονιζόταν συχνά στην τέχνη του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης. Ο καλλιτέχνης ο γνωστός ως διδάσκαλος Μπουσικώ, σε μία μικρογραφία του 1409 σε ένα εικονογραφημένο χειρόγραφο του έργου Des cas de nobles hommes et femmes από τον ποιητή του 14ου αι. Τζιοβάννι Βοκάκιου, απεικονίζει την Κλεοπάτρα και τον Αντώνιο να βρίσκονται μαζί σε έναν τάφο γοτθικού στιλ, με ένα φίδι κοντά στο στήθος της Κλεοπάτρας και ένα αιματηρό σπαθί να περνά μέσα από το στήθος του Αντώνιου. Εικονογραφημένες εκδοχές των γραπτών έργων του Βοκάκιου, συμπεριλαμβανομένων εικόνων της Κλεοπάτρας και του Aντωνίου που αυτοκτονούν, πρωτοεμφανίστηκαν στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Quattrocento (δηλ. του 15ου αι.), καμωμένες από τον Λωράν ντε Πρεμιερφαί. Ξυλογραφικές εικόνες διασήμων γυναικών του Βοκάκιου που δημοσιεύθηκαν στο Ουλμ το 1479 και στο Άουγκσμπουργκ το 1541 απεικονίζουν την ανακάλυψη του σώματος του Αντωνίου από την Κλεοπάτρα, μετά την αυτοκτονία του με σπαθί.
Όπως πολλά μεσαιωνικά βιβλία για την Κλεοπάτρα, έτσι και τα γραπτά του Βοκάκιου είναι σε μεγάλο βαθμό αρνητικά και μισογυνιστικά. Ο ποιητής του 14ου αι., Τζόφρι Σώσερ, αντιμετωπίζει αυτές τις απεικονίσεις, προσφέροντας μία θετική άποψη για την Κλεοπάτρα. Ο Σώσερ ξεκίνησε την αγιογραφία για τις ενάρετες ειδωλολάτρισσες με τη ζωή της Κλεοπάτρας, που απεικονίζεται με σατιρικό τρόπο ως βασίλισσα, που ασχολείται με την ευγενική αγάπη με τον ιππότη της Mάρκο Αντώνιο. Η απεικόνισή του για την αυτοκτονία της περιελάμβανε ένα λάκκο φιδιών και όχι τη ρωμαϊκή ιστορία με τα δύο φίδια ασπίδες. αριστερά|μικρογραφία|150px|Η Κλεοπάτρα, του [[Μιχαήλ Άγγελος|Μικελάντζελο, π. 1535.]] Οι ανεξάρτητες γυμνές απεικονίσεις της Κλεοπάτρας δηλητηριασμένης από ένα φίδι ασπίδα έγιναν συνήθεις κατά τη διάρκεια της Ιταλικής Αναγέννησης. Ο Βενετός καλλιτέχνης του 16ου αιώνα Τζιοβάννι-Μαρία Παντοβάνο (ο λεγόμενος Μόσκα) δημιούργησε δύο μαρμάρινα ανάγλυφα με την αυτοκτονία του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας, καθώς και αρκετά ανεξάρτητα γυμνά αγάλματα της Κλεοπάτρας, που δαγκώνεται από την ασπίδα που ήταν εν μέρει εμπνευσμένα από αρχαία ρωμαϊκά γλυπτά, όπως η Αφροδίτη του Εσκουιλίνου. Ο Μπαρτολομέο Μπαντινέλι δημιούργησε ένα σχέδιο της Κλεοπάτρας ως ανεξάρτητου γυμνού, που αυτοκτονεί και αυτό χρησίμευσε ως βάση για ένα παρόμοιο χαρακτικό από τον Aγκοστίνο Βενετσιάνο. Μία άλλη χάραξη του Βενετσιάνο και ένα σχέδιο του Ραφαήλ που απεικονίζει την αυτοκτονία της Κλεοπάτρας καθώς κοιμόταν, ήταν εμπνευσμένα από την αρχαία Ελληνορωμαϊκή Κοιμωμένη Αριάδνη, η οποία εκείνη την εποχή θεωρείτο ότι απεικόνιζε την Κλεοπάτρα. Έργα της Γαλλικής Αναγέννησης απεικονίζουν επίσης την Κλεοπάτρα να κοιμάται, ενώ πιέζει ένα φίδι στο στήθος της. Ο Μιχαήλ Άγγελος δημιούργησε ένα σχέδιο με μαύρη κιμωλία της αυτοκτονίας της Κλεοπάτρας ενώ τη δαγκώνει η ασπίδα γύρω στο 1535. Ο μπαρόκ ζωγράφος του 17ου αι., Γκουίντο Ρένι, απεικόνισε το τέλος της Κλεοπάτρας από δάγκωμα ασπίδας, αν και με ένα φίδι που είναι μικρό σε σύγκριση με μία πραγματική αιγυπτιακή κόμπρα.
Το τέλος της Κλεοπάτρας χαρακτηρίζει αρκετά έργα των τεχνών του θεάματος. Στην παράσταση του 1607 Devil's Charter της Barnabe Barnes, ένας χειριστής φιδιού φέρνει δύο άκρες στην Κλεοπάτρα και τους επιτρέπει να δαγκώσουν και τα δύο στήθη της με ρατσιστικό τρόπο. Στο έργο του Γουίλιαμ Σαίξπηρ του 1609 Αντώνιος και Κλεοπάτρα το φίδι αντιπροσωπεύει τόσο τον θάνατο, όσο και έναν εραστή που επιθυμεί η Κλεοπάτρα, υποχωρώντας στο τσίμπημα. Ο Σαίξπηρ βασίστηκε στη μετάφραση του Πλούταρχου από τον Τόμας Νορθ το 1579 για τη δημιουργία τού έργου του, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί και ως κωμωδία και ως τραγωδία. Το έργο περιελάμβανε τη χρήση πολλαπλών ασπίδων, καθώς και τον χαρακτήρα της Χαρμίον, που αυτοκτόνησε από δάγκωμα ασπίδας μετά την Κλεοπάτρα.
Σύγχρονη εποχή
Στη σύγχρονη λογοτεχνία, το ποίημα του Tεντ Χιουζ "Η Κλεοπάτρα στις ασπίδες" (1960) δημιουργεί έναν μονόλογο της Κλεοπάτρας, που μιλάει στην ασπίδα, που πρόκειται να τη σκοτώσει. Κατά τη διάρκεια της βικτωριανής εποχής, θεατρικά έργα όπως το Cléopâtre (1890) της Victorien Sardou έγιναν δημοφιλή, αν και το κοινό ήταν γενικά σοκαρισμένο από τη συναισθηματική ένταση της απόδοσης από την ηθοποιό Sarah Bernhardt της Κλεοπάτρας, που αντιδρούσε στην αυτοκτονία του Aντωνίου. Στην όπερα, ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα του Σαμουήλ Μπάρμπερ, που εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1966 και βασίστηκε στο έργο τού Σαίξπηρ, η Κλεοπάτρα αφηγείται ένα όνειρο, ότι ο Αντώνιος -νεκρός τώρα πριν από αυτήν- θα γινόταν Αυτοκράτορας της Ρώμης. Όταν η Ντολαμπέλα την ενημερώνει ότι ο Καίσαρας σκοπεύει αυτή να βαδίσει στον θρίαμβό του στη Ρώμη, αυτοκτονεί με την Χαρμίον με δάγκωμα ασπίδας, πριν μεταφερθεί για να ταφεί μαζί με τον Αντώνιο. αριστερά|μικρογραφία|150px|Ο θάνατος της Κλεοπάτρας, από την [[Εντμόνια Λιούις|Edmonia Lewis, 1876 ]] Το ποίημα της Κλεοπάτρας της Ρωσίδας ποιήτριας Άννας Αχμάτοβας του 1940 απεικονίζει τον θάνατο, με τις 12 γραμμές του να τελειώνουν ως: "το απρόσεκτο χέρι ρίχνει μία κοντή μαύρη ασπίδα σε ένα σπασμένο στήθος". columbia.edu.
Σε άλλες σύγχρονες εικαστικές τέχνες η Κλεοπάτρα έχει απεικονιστεί με μέσα όπως πίνακες και γλυπτά. Στο γλυπτό της το 1876 Ο θάνατος της Κλεοπάτρας, η Αφροαμερικανίδα καλλιτέχνης Eντμόνια Λιούις, παρά το γεγονός ότι υπερασπιζόταν τη μη λευκή γυναικεία μορφή στα έργα τέχνης, επέλεξε να απεικονίσει την Κλεοπάτρα με καυκάσια χαρακτηριστικά, ίσως σύμφωνα με την καταγεγραμμένη καταγωγή της Κλεοπάτρας ως Ελληνίδας της Μακεδονίας. Το νεοκλασικό γλυπτό τής Λιούις προσφέρει μία μεταθανάτια άποψη της Κλεοπάτρας ντυμένης με βασιλικά διακριτικά και καθισμένη στον θρόνο της, ο οποίος είναι διακοσμημένος με δύο κεφάλια σφίγγας, που αντιπροσωπεύουν τα δίδυμα που γέννησε με τον Μάρκο Αντώνιο: τον Αλέξανδρο Ήλιο και Κλεοπάτρα Σελήνη Β΄. Ένα γύψινο γλυπτό της Κλεοπάτρας που αυτοκτονεί, το 1880, που βρίσκεται τώρα στην πόλη Λιλ της Γαλλίας, κάποτε θεωρήθηκε έργο του Albert Darcq, αλλά η αποκατάσταση και ο καθαρισμός του γλυπτού αποκάλυψε την υπογραφή του Charles Gauthier, στον οποίο το έργο τώρα αποδίδεται. Ο πίνακας Death of Cleopatra (1874) του Jean-André Rixens απεικονίζει μία νεκρή Κλεοπάτρα με πολύ ανοιχτό δέρμα, συνοδευόμενη από υπηρέτριες με μάλλον σκούρο δέρμα, ένας συνδυασμός που συναντάται συχνά στα σύγχρονα έργα τέχνης, που απεικονίζουν τη σκηνή του τέλους της Κλεοπάτρας. Οριενταλιστικοί πίνακες του Rixens και άλλων επηρέασαν το υβριδικό αρχαίο-αιγυπτιακό και μεσο-ανατολικό ντεκόρ, που φτιάχτηκε για την ταινία Cleopatra του J. Gordon Edwards με πρωταγωνιστή τη Bara, που φαίνεται να στέκεται σε περσικό χαλί, αλλά με αιγυπτιακές τοιχογραφίες στο βάθος.
Βιβλιογραφία
Διαδικτυακές πηγές
Τυπωμένες πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it)
1070
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1070 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Βοεβοδάτο της Σίρμιας
Ιστορία
Ο ιδρυτής του Βοεβοδάτου της Σίρμιας ήταν ο Ράντοσλαβ Τσέλνικ ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του στρατού της αυτοκρατορίας του Νενάντ. Μετά την πτώση του κράτους του Νενάντ ο Τσέλνικ σε εδάφη της ίδρυσε το βοεβοδάτο κράτος υποτελές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η πρώτη πρωτεύουσα ήταν το Slankamen, όπου υπάρχουν ακόμα τα ερείπια του μεσαιωνικού κάστρου.
Ο Βοεβόδας έκανε κρυφά διαπραγμάτευσης με τους Αψβούργους. Χάρη σε μια τουρκική εκστρατεία έχασε πολλά εδάφη και την πρωτεύουσα του, νέα πρωτεύουσα του βοεβοδάτου έγινε η πόλη Νεμπόισα, κοντά στο Βούκοβαρ. Το 1530 ο βοεβόδας έκανε συμφωνία με τους Αψβούργους και αποσύρθηκε στα εδάφη τους δίνοντας τους και το βοεβοδάτο.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Ιστορία της Βοϊβοντίνα
Αντίοχος Θ΄ Κυζικηνός
Ο  Αντίοχος Θ' Κυζικηνός (??? – 95 π.Χ.) ήταν ηγεμόνας της Δυναστείας των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν γιος του Αντίοχου Ζ' Σιδήτη και της Κλεοπάτρας Θεάς και κυβέρνησε κατά την περίοδο 114 π.Χ. – 95 π.Χ..
Νεανικά χρόνια
Την περίοδο που βρισκόταν στο θρόνο της Συρίας ο πατέρας του Αντίοχου, ο Αντίοχος Στ' Σιδήτης, το κράτος των Σελευκιδών διήνυε μια φάση αποδιοργάνωσης, με τους ηγεμόνες του να αλλάζουν κάθε λίγα χρόνια και εξωτερικούς εχθρούς να επιβουλεύονται τα εδάφη του ελληνιστικού αυτού βασιλείου. Αλώβητη από αυτή τη δύσκολη περίοδο βγήκε η μητέρα του Αντίοχου, Κλεοπάτρα Θεά, η οποία και διατήρησε τη θέση της ως βασίλισσα στο πλάι μιας μακράς σειράς ηγεμόνων που είτε υπήρξαν σύζυγοι είτε γιοι της.
Όταν ο Αντίοχος Σιδήτης ηττήθηκε από τους Πάρθους και έχασε τη ζωή του, στο θρόνο των Σελευκιδών επανήλθε ο αδελφός του, Δημήτριος Β' Νικάτωρ, που βρισκόταν για δέκα έτη στην αιχμαλωσία. Μαζί διεκδίκησε και τη βασίλισσά του, Κλεοπάτρα Θεά. Η τελευταία απομάκρυνε για προληπτικούς λόγους από την αυλή το γιο της από τον Αντίοχο Σιδήτη, επίσης Αντίοχο, και τον έστειλε στην Κύζικο όπου και μεγάλωσε.
Μετά το θάνατο του Δημητρίου, η Κλεοπάτρα Θεά εξασφάλισε τη διαδοχή για το γιο τους με το Δημήτριο, Αντίοχο Η' τον Γρυπό. Έπειτα από μια αποτυχημένη προσπάθεια δολοφονίας του, η Κλεοπάτρα αναγκάστηκε σε αυτοκτονία, κι έτσι ο Γρυπός έμεινε μόνος κύριος του βασιλείου το 121 π.Χ.
Ο εμφύλιος πόλεμος
Εκείνη την περίοδο προβλήματα διαδοχής αντιμετώπιζε και η Πτολεμαϊκή Αίγυπτος. Η έκπτωτη βασίλισσα της Αιγύπτου, Κλεοπάτρα Δ', κόρη του Πτολεμαίου Η' Φύσκονα που απομακρύνθηκε από το θρόνο εξαιτίας της μητέρας της, πήγε αρχικά στην Κύπρο και συγκέντρωσε στρατό. Όταν δεν κατάφερε να δημιουργήσει την έδρα της στο νησί, χάρισε το χέρι και το στρατό της στον Αντίοχο Κυζικηνό (που έλαβε το προσωνύμιο αυτό από την Κύζικο όπου και μεγάλωσε). Μαζί σχεδίασαν την κατάκτηση της βασιλείας από τον ετεροθαλή αδελφό του Κυζικηνού, του Αντίοχου Γρυπού. Η επανάσταση ξέσπασε το 114 / 113 π.Χ.
Τον επόμενο χρόνο ο Κυζικηνός είχε κατακτήσει το νότιο κομμάτι της Συρίας, με τον Αντίοχο Γρυπό να έχει ακόμη στα χέρια του τις κυριότερες πόλεις και την Κιλικία. Το 112 π.Χ. και αφού επικράτησε στην πόλη της Αντιόχειας, ο Γρυπός συνέλαβε τη σύζυγο του Κυζικηνού, την Κλεοπάτρα Δ', όταν αυτή κατέφυγε ικέτιδα στο ναό του Απόλλωνα, έξω από την Αντιόχεια. Επρόκειτο να την λυπηθεί είτε για λόγους διπλωματίας, είτε για να μη διαπράξει ιεροσυλία. Ωστόσο, η σύζυγός του και αδελφή της Κλεοπάτρας, η Τρύφαινα, επέμεινε για την εκτέλεσή της, πράγμα που και έγινε με ανατριχιαστικό τρόπο (112 π.Χ.) Την επόμενη χρονιά, ο Αντίοχος Κυζικηνός αιχμαλώτισε με τη σειρά του την Τρύφαινα και εκδικούμενος τη θανάτωσε.
Θάνατος και διαδοχή
Το 96 π.Χ. ο Αντίοχος Γρυπός απεβίωσε από φυσικά αίτια, ενώ η σύζυγός του, Κλεοπάτρα Σελήνη Α', πήρε για τρίτο της σύζυγο τον Αντίοχο Κυζικηνό που ετοιμάστηκε να επανενώσει το διαιρεμένο βασίλειο. Ωστόσο ο γιος του Γρυπού, Σέλευκος Στ' Επιφανής συνέχισε το έργο του πατέρα του. Στα πλαίσια της νέας διαμάχης, ο Κυζικηνός έχασε τη ζωή του στις αρχές του νέου έτους. Άφησε πίσω το γιο του, Αντίοχο Ι' τον Ευσεβή, ο οποίος στο τέλος του έτους εκδικήθηκε τον πατέρα του νικώντας το Σέλευκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Έντσαρντ Σίρκσενα
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Έννο Εντσάρντισνα φυλάρχου των Γκρέετσηλ, Νόρντεν, Μπέρουμ & Πίλσουμ από την πρώτη του σύζυγο, που μας είναι άγνωστο το όνομά της και αυτή απεβίωσε σύντομα.
Μετά ο Έντσαρντ και ο χήρος πατέρας του παντρεύτηκαν τους δύο τελευταίους κληρονόμους της μεγάλης οικογένειας Συάρντσνα από το Μπέρουμ. Ο Έντσαρντ παντρεύτηκε τη Φράουβα Σίρκσενα, ενώ ο Έννο παντρεύτηκε (σε 2ο γάμο) τη θεία της Γκέλα Σίρσκενα. Ο Έντσαρντ και ο Έννο υιοθέτησαν το οικογενειακό όνομα των συζύγων τους, το οποίο γράφεται και ως Σίρτσενα, Σύ(ε)ρτσα. Ο Έντσαρντ ήταν ίσως ο πρώτος που έγραψε το όνομα ως Σίρκσενα και αυτή η ορθογραφία διατηρήθηκε από όλα τα μετέπειτα μέλη της οικογένειας.
Από τον πατέρα του κληρονόμησε την εξουσία σε σχεδόν όλη την Ανατολική Φρισία, αν και χωρίς το Χάρλινγκερλαντ.
Απεβίωσε σε προχωρημένη ηλικία από την πανώλη, το 1441, μία ημέρα μετά το τέλος της μητριάς του Γκέλας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα
Πανεπιστήμιο του Καΐρου
Το Πανεπιστήμιο του Καΐρου (جامعة القاهرة), γνωστό ως Αιγυπτιακό Πανεπιστήμιο από το 1908 έως το 1940, και ως Πανεπιστήμιο Βασιλιά Φουάντ Α΄ από το 1940 έως το 1952, είναι το κορυφαίο δημόσιο πανεπιστήμιο της Αιγύπτου. Η κύρια πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στη Γκίζα, ακριβώς απέναντι από το Νείλο στο Κάιρο. Ιδρύθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1908. Αφού στεγάστηκε σε διάφορα μέρη του Καΐρου, οι σχολές της, ξεκινώντας από τη Σχολή Τεχνών, ιδρύθηκαν στην σημερινή κύρια πανεπιστημιούπολη στη Γκίζα τον Οκτώβριο του 1929. Είναι το δεύτερο παλαιότερο ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Αίγυπτο μετά το Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ, παρά τις προϋπάρχουσες ανώτερες επαγγελματικές σχολές που αργότερα ενσωματώθηκαν ως σχολές του πανεπιστημίου. Ιδρύθηκε και χρηματοδοτήθηκε ως Αιγυπτιακό Πανεπιστήμιο από μια επιτροπή ιδιωτών πολιτών με βασιλική προστασία το 1908 και έγινε κρατικός θεσμός υπό τον Βασιλιά Φουάντ Α΄ το 1925. Το 1940, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατό του, το Πανεπιστήμιο μετονομάστηκε σε Πανεπιστήμιο Βασιλιά Φουάντ Α΄ προς τιμήν του. Μετονομάστηκε δεύτερη φορά μετά την αιγυπτιακή επανάσταση του 1952. Στο Πανεπιστήμιο σπουδάζουν σήμερα περίπου 155.000 φοιτητές σε 20 σχολές και 3 ιδρύματα. Αριθμεί τρία Νόμπελ μεταξύ των αποφοίτων του και είναι ένα από τα 50 μεγαλύτερα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στον κόσμο με βάση τον αριθμό των φοιτητών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Αίγυπτο
Μουράτ Νιγιάζοφ
Ο Μουράτ Σαπαρμουράντοβιτς Νιγιάζοφ (Myrat Saparmuradowiç Niýazow, Мурад Сапармурадович Ниязов, γενν. 18 Απριλίου 1967, Λένινγκραντ, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι ο γιος του πρόεδρου του Τουρκμενιστάν Σαπαρμουράτ Νιγιάζοφ και της συζύγου του, Μούζα Σοκόλοβα. Έχει μεικτή Ρωσική, Τουρκμενική και Εβραϊκή καταγωγή. Ο πατέρας του ήταν γενικός γραμματέας της Τουρκμενικής ΣΣΔ από το 1985 μέχρι το 1991 και μετά πρόεδρος του Τουρκμενιστάν από το 1991 έως τον θάνατό του το 2006.
Προσπάθησε να πείσει το Τουρκμενιστάν να μην κάνει συμφωνίες για αγωγούς πετρελαίου με την εταιρεία Μπρίντας. Προσπάθησε να χαλαρώσει την συμμετοχή των ΗΠΑ στο ιρανικό πετρέλαιο, και να δώσουν πιο πολύ προσοχή στο Τουρκμενιστάν αλλά απέτυχε να έχει ευκαιρία να συναντηθεί με προέδρους των ΗΠΑ.
Μελίτη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μελίτη είναι γνωστή μία Νύμφη από τη νήσο Κέρκυρα, η οποία ζευγάρωσε με τον ήρωα Ηρακλή και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Ύλλο, όχι όμως τον γνωστό αρχηγό των Ηρακλειδών (που ήταν γιος της Δηιάνειρας). Ο Ύλλος της Μελίτης έδωσε το όνομά του στην πόλη Ύλλη και στον «Υλλαϊκό Λιμένα» της Κερκύρας.
Πηγές
Μελιτη
Melite (naiad) Melite (naiade)
Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1972
Οι 31οι Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου 1972 έγιναν από 4 ως 6 Αυγούστου στη Σμύρνη. Μετείχαν αθλητές και αθλήτριες από τις πέντε βαλκανικές χώρες, εκτός από την Αλβανία. Νικήτρια στους άνδρες αναδείχθηκε η Ελλάδα, για πρώτη φορά μεταπολεμικά, αφού η προηγούμενη επικράτησή της είχε σημειωθεί το 1939. Στις γυναίκες επικράτησε η Βουλγαρία.
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Αγώνες Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1972 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σμύρνη
Εδώ Λιλιπούπολη
Το «Εδώ Λιλιπούπολη» ήταν μια παιδική ραδιοφωνική σειρά που ξεκίνησε την μεταδοσή της στις 19 Δεκεμβρίου 1977 και διήρκεσε μέχρι την 2η Μαΐου 1980. Η σειρά ακουγόταν στο Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, το οποίο ήταν την περίοδο εκείνη υπό τη διεύθυνση του Μάνου Χατζιδάκι. Η εκπομπή θεωρείται στις μέρες μας «θρυλική», τόσο για την πρωτοτυπία και την ποιότητά της, όσο και για την επίδραση της στη γενικότερη περίοδο.
Ο τίτλος αντλεί το όνομα από το κλασικό βιβλίο του Ιρλανδού συγγραφέα Τζόναθαν Σουίφτ με τίτλο Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ, όπου οι Λιλιπούτιοι αναφέρονται ως μικρόσωμοι άνθρωποι.
Δημιουργία
«Η Λιλιπούπολη ξεκίνησε σαν μια εκπομπή για να μαθαίνουν τα πολύ μικρά παιδιά τι είναι το κόκκινο χρώμα, τι το πράσινο, τι είναι το κοντά, τι το μακριά, το μικρό, το μεγάλο...», αναφέρει η Μαριανίνα Κριεζή. Αρχικά η σειρά μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν αποτυχία, καθώς το σοβαρό κοινό του Τρίτου Προγράμματος έκρινε αυστηρά την προσπάθεια αυτή και η ακροαματικότητα ήταν χαμηλή. Η ίδια η δημιουργός της θεωρούσε πως έπρεπε να σταματήσει. Η ιδέα αυτή έβρισκε αντίθετό τον ίδιο τον Χατζιδάκι, ο οποίος θεωρούσε τη σειρά αξιόλογη. Εκείνη την περίοδο εισχώρησε στην συγγραφική ομάδα της σειράς η Άννα Παναγιωτοπούλου, η οποία προσέφερε έναν πιο θεατρικό λόγο στα κείμενα. Την περίοδο εκείνη η εκπομπή αρχίζει να ανεβαίνει σε ακροαματικότητα, ενώ το ακροατήριό της άρχισε να διευρύνεται σε διάφορες ηλικιακές κατηγορίες. Ταυτόχρονα ο χαρακτήρας της γινόταν περισσότερο πολιτικός. Η Μαριανίνα Κριεζή αναφέρει χαρακτηριστικά πως ''«...άρχισαν οι ήρωες να αποκτούν χαρακτήρα. Άρχισε να αλλάζει η θεματολογία. Η "Λιλιπούπολη" πήρε πολιτική διάσταση, συνέβαιναν γεγονότα, γίνονταν εκλογές όπως τις κάνουν οι μεγάλοι»''. Μικρά και μεγάλα παιδιά λάτρεψαν τον κόσμο της Λιλιπούπολης και τα καμώματα των κατοίκων της. Η Λιλιπούπολη ήταν μια "παιδική" (όχι όμως παιδιάστικη) εκπομπή, καμωμένη "για παιδιά και έξυπνους μεγάλους", η οποία λατρεύτηκε, αλλά και πολεμήθηκε, ίσως επειδή ασκούσε κριτική χωρίς διακρίσεις σε πρόσωπα και θεσμούς. Οι παραλληλισμοί των τόπων δεν είναι τυχαίοι: Ο Νίκος Δήμου σημείωνε στο περιοδικό Επίκαιρα το 1979 ότι «το βουνό Λιλιμπάγια θα μπορούσε να είναι ο Όλυμπος, ενώ το Πόρτο Λίλι'' θα μπορούσε να είναι ο Πειραιάς. ... Τα πρόσωπα έχουν, επίσης, εμφανείς συμβολισμούς: ο δήμαρχος Χαρχούδας είναι ο πονηρός πολιτικάντης που εξαπατά τους πολίτες του με δήθεν υπηρεσίες που "εξυπηρετούν" τον πολίτη (ενώ στην πραγματικότητα τον απομυζούν), φτιάχνει και ξαναφτιάχνει τη "λεωφόρο Γαλάζιας Πεταλούδας" (εμφανής παραλληλισμός της κατασκευής της Λεωφόρου Συγγρού εκείνη την εποχή)»''.
Ανάμεσα στους ηθοποιούς που ακούγονταν στην σειρά ήταν οι Βασίλης Μπουγιουκλάκης (Χαρχούδας), Άννα Παναγιωτοπούλου (Χιονάτη), Σταμάτης Φασουλής (Μπιξ-Μπιξ), Λευτέρης Βογιατζής (πρίγκιπας), Σαπφώ Νοταρά (μάγισσα Μπρουνχίλντα), Λυδία Κονιόρδου, Αλέκα Παΐζη (μητέρα του πρίγκιπα της Χιονάτης), Μίρκα Παπακωνσταντίνου (Μπομπίλα), Ράνια Οικονομίδου (Πιπινέζα), Πέπη Οικονομοπούλου (Όφη-Σόφη), Μίνα Αδαμάκη, Θόδωρος Μπογιατζής (Δυστροπόπιγγας), Νίκος Τσιλούνης (δημοσιογράφος Μπρίνης, δρ Δρακατώρ), Σταύρος Μερμήγκης, Λάμπρος Τσάγκας (παπαγάλος της Πιπινέζας, Γλυκόσαυρος) και Μίμης Χρυσομάλλης (ποιητής Κουκουτούζ).
Πολιτική δυσαρέσκεια
Σύμφωνα με τον Δημήτρη Μαραγκόπουλο, «...Η Λιλιπούπολη υπήρξε ένα πρόγραμμα τολμηρό και ανατρεπτικό για την εποχή του σε όλα τα επίπεδα, απ' το πολιτικό μέχρι το οικολογικό...». Την περίοδο εκείνη, σύμφωνα με το σενάριο της σειράς, ο Δυστροπόπιγκας, ένας από τους ήρωες της σειράς, αποφάσισε να διεκδικήσει την εξουσία της Λιλιπούπολης από τον δήμαρχό της, Χαρχούδα. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε πολιτικά προβλήματα. Ο Χαρχούδας συνδέθηκε με τη δεξιά Κυβέρνηση ενώ ο Δυστροπόπιγκας με την αριστερή αντιπολίτευση. Τα κόμματα, κυρίως η τότε κυβέρνηση, και μία μερίδα του Τύπου άρχισαν να σχολιάζουν έντονα την σειρά, κατηγορώντας την ως κομμουνιστική προπαγάνδα. Η αντίδραση από τον Αθανάσιο Τσαλδάρη ήταν έντονη, ενώ ο Ευάγγελος Αβέρωφ είχε δηλώσει: «Ακούμε τη "Λιλιπούπολη" και νομίζουμε ότι ακούμε Ράδιο Μόσχα!». Η επερώτηση στη βουλή του Τσαλδάρη οδήγησε τον Κυρ στη δημιουργία της δικής του «Τσαλδαρούπολης». Ο Νίκος Κυπουργός αναφέρει πως κανένας από τους συντελεστές «...δεν φανταζόταν ποτέ ότι η εκπομπή θα έβρισκε τόση απήχηση...», ενώ ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος προσθέτει πως: ''«...Αυτό που κυρίως ενόχλησε ήταν οι συχνές αναφορές στην επικαιρότητα. Μπορεί να μην κάναμε επιθεωρησιακή εκπομπή, ωστόσο οι διάλογοι που έθιγαν τις σχέσεις των παιδιών με τους γονείς ή με την κοινωνία θεωρήθηκαν ιδιαιτέρως τολμηροί...»'' Ταυτόχρονα το μεγάλο κόστος παραγωγής της εκπομπής, η οποία απαιτούσε συνέχεια νέα τραγούδια και ζωντανές ηχογραφήσεις επιβάρυνε το κλίμα. Αντίθετα με την όλη κατάσταση, ο Χατζιδάκις προστάτευε τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά την εκπομπή.
Σε κείμενό του είχε χαρακτηρίσει τη Λιλιπούπολη:
Η σειρά τελικά άντεξε μέχρι το 1980. Από τις εκπομπές 3 χρόνων διασώθηκαν μόνο 74. Στα τέλη της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε για πρώτη φορά ο δίσκος με τα τραγούδια της. Ερμηνεύουν οι Σπύρος Σακκάς, Αντώνης Κοντογεωργίου, Σαβίνα Γιαννάτου, Λένα Πλάτωνος και Μαριέλλη Σφακιανάκη. Οι συνθέσεις ανήκουν στους Λένα Πλάτωνος, Δημήτρη Μαραγκόπουλο και Νίκο Κυπουργό, σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή συνοδευόμενοι από τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ.
Πρόσθετη βιβλιογραφία
Ελληνόγλωσση:
Ξενόγλωσση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραδιοφωνικές εκπομπές
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας 1967
Το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας 1967, γνωστό ως Α΄ Βαλκανικοί Ιστιοπλοϊκοί Αγώνες ή Βαλκανικό Πρωτάθλημα Φινν ήταν η πρώτη διοργάνωση του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Ιστιοπλοΐας, που διοργανώθηκε από την Ελληνική Ιστιοπλοική Ομοσπονδία και τον Βασιλικό Ναυτικό Όμιλο. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Φαληρικό Όρμο, στην Αθήνα από την Τρίτη 1η έως και την Κυριακή 6 Αυγούστου του 1967.
Στον πίνακα των μεταλλίων πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναγιώτης Κουλιγκάς για την Ελλάδα με 14,7 βαθμούς. Την δεύτερη και την τρίτη θέση κατέκτησαν ο Νικολτσέου από τη Ρουμανία με 22,7 βαθμούς και ο Αναστάσιος Βατίστας από την Ελλάδα με 25,7 βαθμούς.
H απονομή των επάθλων στους νικητές των αγώνων έγινε στο Βασιλικό Ναυτικό Όμιλο από τον Υπουργό Δημοσίας Τάξεως Παύλο Τοτόμη με παρουσία του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού Κωνσταντίνου Ασλανίδη και άλλων επισήμων.
Πρωτεργάτης των αγώνων ήταν ο Νίκος Σταυρίδης, τότε πρόεδρος της Ελληνικής Ιστιοπλοικής Ομοσπονδίας έχοντας την ιδέα για την διοργάνωση ενός πρωταθλήματος μεταξύ των Βαλκανικών χωρών με σκοπό την ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των χωρών αυτών όσον αφορά την ιστιοπλοΐα.
Αποτελέσματα
1Αναφέρεται και ως Νικολτσέου, Νικολτσέον, Μικολτσίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλκανικό Πρωτάθλημα Ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Ιστιοπλοΐα το 1967 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αθήνα
1374 Ιζόρα
Η Ιζόρα (Isora) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,201. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου.
Εξαιτίας της σημαντικής εκκεντρότητας της τροχιάς της, η Ιζόρα βρίσκεται στο περιήλιό της πιο κοντά στον Ήλιο από ό,τι ο πλανήτης Άρης στο δικό του αφήλιο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Ιζόρα είναι Sq. Η Ιζόρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε περίπου 8 ώρες.