cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περί Στριφτολογίας
Δημοσιεύσεις
Η ιστορία δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Walt Disney Κόμικς και Ιστορίες #149, το Φεβρουάριο του 1953. Αργότερα εμφανίστηκε και στο Walt Disney Κόμικς και Ιστορίες #365 (Νοέμβριος 1971), #507 (1984), και #561 (Ιούλιος 1991).
Έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η ιστορία έχει δημοσιευθεί στην Αργεντινή, Αυστραλία, Βέλγιο, Βραζιλία, Δανία, τα Νησιά Φερόε, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιταλία, Λετονία, Ολλανδία, Νορβηγία, Πολωνία, Ισπανία, Σουηδία, Τουρκία, και πιθανώς και σε άλλες χώρες.
Πλοκή
Ο Ντόναλντ Ντακ μπάινει κατά λάθος σε μια διάλεξη που δίνει ένας τσαρλατάνος που αυτοαποκαλείται καθηγητής Μπάτι, ο οποίος ισχυρίζεται ότι η Στριφτολογία — η φιλοσοφία της ρίψης κέρματος για όλες τις αποφάσεις στη ζωή — είναι η λύση για τα προβλήματα όλων. Ο καθηγητής πείθει τον μπερδεμένο Ντόναλντ να γίνει μέλος της «Κοινωνίας των Στριφτολόγων», καθώς και να αγοράσει το βιβλίο «Μέθοδοι και τα οφέλη της Στριφτολογίας». Διαβάζοντας το βιβλίο, ο Ντόναλντ γίνεται γρήγορα ένας αφοσιωμένος Στριφτολόγος. Όταν τα ανίψια του, του ζητάνε να πάνε σε μια ταινία που ονομάζεται ο Γκορ στο Ρέμα, ο Ντόναλντ χρησιμοποιεί ένα κέρμα για να αποφασίσει ότι πρέπει να κάνουν μια βόλτα με το αμάξι του αντί να πάνε στην ταινία.
Τα μειονεκτήματα της στριφτολογίας αρχίζουν να αποκαλύπτονται κατά τη διάρκεια της οδήγησης. Ο Ντόναλντ χρησιμοποιεί συνεχώς τη στριφτολογία για να αποφασίσει προς τα που θα οδηγήσει με αποτέλεσμα να χαθεί, και τελικά να βρεθεί σε ένα δρόμο οδηγώντας προς τη λάθος κατεύθυνση κυκλοφορίας και να συγκρουστεί μετωπικά με ένα μεγάλο φορτηγό. Ο Ντόναλντ και τα ανίψια του δεν παθαίνουν κάτι από το ατύχημα, αλλά ο Ντόναλντ κατιδικάζεται να πληρώσει μεγαλύτερο πρόστιμο επειδή χρησιμοποίησε ένα κέρμα για να παίρνει αποφάσεις οδήγησης, αντί για το συνηθισμένο (μικρότερο) πρόστιμο για την παραβίαση των κανόνων οδικής κυκλοφορίας.
Ο Ντόναλντ θεωρεί τον καθηγητή Μπάτι υπεύθυνο για τη μοίρα του, και προσπαθεί να τον βρει. Ωστόσο, ο καθηγητής έχει εξαφανιστεί, και ο Ντόναλντ, παρά το γεγονός ότι έχασε την πίστη του στη φιλοσοφία, αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τη στριφτολογία για να τον βρει. Τελικά η στριφτολογία τον οδηγεί σε ένα σπίτι με δύο διαμερίσματα, και γυρνάει ένα κέρμα για να επιλέξει σε ποιο διαμέρισμα να πάει για να βρει τον καθηγητή. Ο Ντόναλντ δεν είναι σε θέση να δεί το αποτέλεσμα της ρίψης του νομίσματος (διαμέρισμα 2), επειδή ο διάδρομος είναι σκοτεινός, και έτσι χτυπάει την πόρτα του διαμέρισμα με τον αριθμό 1. Η κοπέλα του, Νταίζη Ντακ, ανοίγει την πόρτα, και αποδεικνύεται ότι αυτό το διαμέρισμα είναι το σπίτι της αδελφή της. Η Νταίζη είναι έξαλλη με τον Ντόναλντ επειδή ξέχασε ότι την είχε καλέσει να πάνε σινεμά εκείνη την ημέρα. Όταν η Νταίζη ολοκληρώνει το «ψάλσιμο», ο Ντόναλντ έχει ξεχάσει σχετικά με την αναζήτηση για τον καθηγητή Μπάτι, και καταλήγει να πάρει την Νταίζη τις ανιψιές της και τα ανίψια του να για να δουν την ταινία ο Γκορ στο Ρέμα.
Το τελικό πλάνο δείενχει έναν φοβισμένο καθηγητή Μπάτι στο διαμέρισμα 2, αποκαλύπτωντας ότι τελικά (από Θεία δίκη?) η μέθοδος της στριφτολογίας είχε δουλέψει σωστά στην αναζήτηση του τσαρλατάνου καθηγητή.
Θέματα και επιπτώσεις
Η ιστορία εισήγαγε τον όρο Στριφτολογία. Παρόμοιες έννοιες εμφανίζονται σε διάφορα άλλα έργα, συμπεριλαμβανομένου του μυθιστορήματος, Ο «εκτελεστής» του Λουκ Ράινχαρτ (1971), στην οποία χρησιμοποιούνται ζάρια αντί του νομίσματος.
Η ιστορία περιλαμβάνει πολλά θέματα που είναι κοινά στις ιστορίες του Καρλ Μπαρκς, όπως για παράδειγμα τσραλτάνοι καθηγητές και κακή τύχη.
Η ιστορία εισήγαγε τις ανηψιές της Νταίζη, Έιπρηλ, Μέυ και Τζουν, που θα γίνουν τακτικοί χαρακτήρες των κόμικς της Ντίσνεϋ. Σε μεταγενέστερες ιστορίες, οι ανηψιές εμφανίζονται ως σαν το «αντίπαλο δέος» για τα ανιψάκια του Ντόναλντ.
Φρειδερίκος της Έσσης
O Φρειδερίκος, γερμ. Friedrich, (24 Μαΐου 1771 - 24 Φεβρουαρίου 1845) από τον Οίκο της Έσσης ήταν πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ. Έγινε στρατηγός στη Δανία και κυβερνήτης της Νορβηγίας (1810-13) και των δουκάτων Σλέσβιχ και Χόλσταϊν (1836-42).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκόττορπ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου πρίγκιπα της Έσσης, στρατάρχη στη Δανία & διοικητή του στρατού της Νορβηγίας και της Λουίζας των Όλντενμπουρκ, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας.
Από νέος ακολούθησε σταδιοδρομία στο στρατό. Έγινε συνταγματάρχης (1778), υποστράτηγος (1783) και αντιστράτηγος (1789). Διηύθυνε το Βασιλικό Σύνταγμα και έγινε κυβερνήτης του Ρέντσμπορκ και στρατηγός του Πεζικού. Εστάλη στη Νορβηγία ως γενικός διοικητής (1809-13).
Κατά τη διάρκεια του ΣΤ΄ Συνασπισμού εναντίον του Ναπολέοντα Α΄, η Δανία πήρε το μέρος της Γαλλίας, βοηθώντας τον στρατό του Λουί-Νικολά Νταβού. Όταν η Γάλλοι έχασαν στη Λειψία (Λάιπτσιχ) το 1813, ο Φρειδερίκος επέστρεψε με τον στρατό του στη Δανία, χωρίς να βλαφθεί. Νίκησε στη μάχη του Ζέχεστετ · η συνθήκη του Κηλ το 1814 τερμάτισε τις εχθροπραξίες με τη Σουηδία.
Έγινε κυβερνήτης του Ρέντσμπορκ, διαδέχθηκε τον πατέρα του ως διοικητής των δουκάτων Σλέσβιχ & Χόλσταϊν και προήχθη σε στρατάρχη. Έλαβε τη διάκριση του Τάγματος του Ελέφαντος (1801) και του μεγάλου διοικητή του Τάγματος του Ντάννεμπορκ (1813). Στο τέλος της ζωής του έζησε στην ιδιοκτησία Πάνκερ της Βαλτικής. Απεβίωσε το 1845 σε ηλικία 74 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1813 την Κλάρα φον Μπρόκντορφφ. Ο γάμος ήταν μοργανατικός.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
CDU/CSU
Tο CDU/CSU, ανεπίσημα τα Κόμματα της Ένωσης, είναι χριστιανοδημοκρατική πολιτική συμμαχία της Γερμανίας, που αποτελεί μια από τις δύο κυρίαρχες πατατάξεις στην χώρα, μαζι με το SPD. Ιδρύθηκε το 1949 και συμμετέχοντες ειναι η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση και η Χριστιανοκοινωνική Ένωση της Βαυαρίας. Συμπρόεδροι της συμμαχίας είναι οι πρόεδροι των επιμέρους κομμάτων, Φρίντριχ Μερτς και Μάρκους Σέντερ αντιστοίχως.
Και τα δυο χριστιανοδημοκρατικά κόμματα μοιράζονται μια κοινή κοινοβουλευτική ομάδα στην Μπούντεσταγκ. Σύμφωνα με τον γερμανικό ομοσπονδιακό εκλογικό νόμο, τα μέλη μιας κοινοβουλευτικής ομάδας που έχουν τους ίδιους βασικούς πολιτικούς στόχους δεν πρέπει να ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Το CSU λειτουργεί και διεξάγει εκλογές μόνο στη Βαυαρία ενώ το CDU λειτουργεί στα υπόλοιπα 15 κρατίδια της Γερμανίας. Το CSU αντικατοπτρίζει επίσης τις ιδιαίτερες ανησυχίες του αγροτικού και καθολικού νότου. Τόσο το CDU, όσο και το CSU είναι μέλη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και της Διεθνούς Δημοκρατικής Ένωσης και μοιράζονται μια κοινή οργάνωση νεολαίας.
Ιστορία
Η συμμαχία ιδρύθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μοιράζεται μια προοπτική η οποία βασίζεται στη χριστιανική δημοκρατία και στον συντηρητισμό, ενώ κατέχει μια κυρίαρχη κεντροδεξιά θέση στο γερμανικό πολιτικό φάσμα. Το CSU θεωρείται διάδοχος του Βαυαρικού Λαϊκού Κόμματος της Βαϊμάρης, το οποίο αποσχίστηκε από το καθολικό Κόμμα του Κέντρου μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το CDU ωστόσο ήταν το αποτέλεσμα μιας μεγάλης αναδιοργάνωσης της κεντροδεξιάς συγκριτικά με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Αν και το CDU δημιουργήθηκε σε μεγάλο βαθμό ως ο διάδοχος του Κόμματος του Κέντρου, είχε ιδιαίτερη επιρροή στους μη καθολικούς χριστιανούς, πολλοί από τους οποίους συνδέονταν με το Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα μέχρι το 1933, και έγινε με επιτυχία το μόνο σημαντικό συντηρητικό κόμμα (έξω από τη Βαυαρία) που ανταγωνιζόταν τα άλλα καθολικά, προτεσταντικά ή εθνικιστικά συντηρητικά κόμματα όπως το Γερμανικό Κόμμα των πρώτων ετών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας.
Παραπομπές
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων Κατηγορία:Πολιτική της Γερμανίας
Τιραντέντες
Ο Ζουακίμ Ζουζέ ντα Σίλβα Ζαβιέρ (Joaquim José da Silva Xavier, 12 Νοεμβρίου 1746 – 21 Απριλίου 1792), γνωστός ως «Τιραντέντες» (Tiradentes), ήταν από τα ηγετικά στελέχη του βραζιλιάνικου επαναστατικού κινήματος της Συνωμοσίας της Μίνας Ζεράις, σκοπός του οποίου ήταν η πλήρης ανεξαρτησία από τη μητρόπολη της αποικίας Πορτογαλία και η δημιουργία μιας Δημοκρατίας της Βραζιλίας. Από τον 19ο αιώνα θεωρείται ένας από τους εθνικούς ήρωες της Βραζιλίας.
Οικογένεια και ασχολίες
Ο Ζουακίμ Ζουζέ γεννήθηκε από φτωχούς γονείς σε ένα αγρόκτημα στο Πουμπάλ, κοντά στην κωμόπολη που φέρει σήμερα το όνομά του. Ο Τιραντέντες υιοθετήθηκε από τον νονό του και μετά τον θάνατο των γονέων του έζησε στη Βίλα Ρίκα, το σημερινό Όρου Πρέτου (η μητέρα του πέθανε το 1755 και ο πατέρας του το 1757).
Ο Τιραντέντες αναθράφηκε από έναν δάσκαλο και πρακτικό χειρουργό. Αν και δεν είχε βγάλει το σχολείο, ο Τιραντέντες εργάσθηκε σε πολλά επαγγέλματα, συμπεριλαμβανόμενης και της πρακτικής οδοντιατρικής, στην οποία οφείλεται και το περιφρονητικό ψευδώνυμό του «τιραντέντες» (tira-dentes = «τραβο-δόντης»), ένας χαρακτηρισμός που του έδωσαν κατήγοροί του κατά τη δίκη του. Δούλεψε επίσης ως γελαδάρης, μεταλλωρύχος και μέλος του Συντάγματος Δραγώνων της Μίνας Ζεράις. Στο τελευταίο, καθώς δεν ήταν μέλος της τοπικής αριστοκρατίας, δεν προάχθηκε ποτέ πέρα από τον βαθμό του alferes (2ου ανθυπολοχαγού).
Πολιτικές ιδέες
left|thumb|205px|Άγαλμα του ήρωα στη Μίνας Ζεράις ως «προστάτη αγίου» της βραζιλιάνικης Στρατονομίας. Ζώντας σε έναν τόπο με πλούσια αποθέματα χρυσού, ο Τιραντέντες χρησιμοποίησε τις γνώσεις που είχε αποκτήσει για τα ορυκτά ώστε να εισέλθει στον δημόσιο τομέα. Στάλθηκε σε αποστολές σε πόλεις κατά μήκος του δρόμου ανάμεσα στη Βίλα Ρίκα (τότε πρωτεύουσα της Μίνας Ζεράις) και στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Αυτός ο δρόμος ήταν η «ανοικτή φλέβα» που χρησίμευε για την εξαγωγή του περισσότερου χρυσού στην Πορτογαλία.
Ο Τιραντέντες συνειδητοποίησε σύντομα την εκμετάλλευση που υπέφεραν οι Βραζιλιάνοι, παρατηρώντας πόσος χρυσός και άλλοι πολύτιμοι πόροι πήγαιναν στη μητρόπολη Πορτογαλία.
Τα ταξίδια του στο Ρίο τον έφεραν σε επαφή με ανθρώπους που είχαν ζήσει στην Ευρώπη και έφερναν από εκεί τις φιλελεύθερες ιδέες (οι αγγλικές αποικίες της Αμερικής είχαν κηρύξει την ανεξαρτησία τους το 1776, ενώ πλησίαζε η Γαλλική Επανάσταση του 1789). Το 1788 ο Τιραντέντες συνάντησε τον Χοσέ Άλβαρες Μασιέλ, γιο του κυβερνήτη της Βίλα Ρίκα, ο οποίος είχε μόλις επιστρέψει από την Αγγλία. Μαζί συνέκριναν τη βρετανική βιομηχανική πρόοδο με την αποικιακή φτώχεια της Βραζιλίας. Δημιούργησαν μία ομάδα υπέρμαχων της ελευθερίας, με επικεφαλής κληρικούς και άλλα πρόσωπα με κάποια κοινωνική παρουσία, όπως ήταν οι Κλαούντιου Μανουέλ ντα Κόστα (κρατικός υπάλληλος και σημαντικός συγγραφέας), Τομάς Αντόνιου Γκονζάγκα (κρατικός υπάλληλος) και Αλβαρένγκα Πεϊσότου. Μετά άρχισαν να διαδίδουν τις ιδέες τους στον βραζιλιάνικο λαό.
Εκείνη την εποχή, ενώ η Πορτογαλία ήθελε περισσότερο χρυσό, η παραγωγή του από τα βραζιλιάνικα ορυχεία μειωνόταν. Οι Βραζιλιάνοι δεν απέφεραν τα ετήσια ποσοστά χρυσού που απαιτούσε το πορτογαλικό στέμμα και υπήρχε πίεση από εκεί για την πληρωμή των φόρων.
Επηρεασμένος από τα έργα του Ρουσώ και από την Αμερικανική Επανάσταση, ο Τιραντέντες συμμετείχε με έναν αριθμό Βραζιλιάνων που συμμερίζονταν τις ιδέες του στη λεγόμενη Συνωμοσία της Μίνας Ζεράις. Σκοπός της ήταν μία ανεξάρτητη δημοκρατία με πρωτεύουσα το Σάου Ζουάου ντελ Ρέυ και η ίδρυση ενός πανεπιστημίου. Πρότειναν και σημαία για το νέο κράτος: λευκή με ένα πράσινο τρίγωνο στη μέση, περιβαλλόμενο από τη λατινική φράση «Libertas Quae Sera Tamen», που σημαίνει: ««Ελευθερία, έστω και αργά». Αργότερα η σημαία αυτή υιοθετήθηκε ως η σημαία της πολιτείας Μίνας Ζεράις και παραμένει. Η μόνη τροποποίηση ήταν το χρώμα του τριγώνου, που άλλαξε σε κόκκινο.
Αποκάλυψη, δίκη και εκτέλεση
Η δίκη τους διήρκεσε σχεδόν τρία χρόνια. Ο Τιραντέντες ανέλαβε όλη την ευθύνη για το κίνημα. Δέκα από τα μέλη του καταδικάσθηκαν σε θάνατο, αλλά η Βασίλισσα Μαρία Α΄ της Πορτογαλίας έδωσε χάρη σε όλους εκτός από τον Τιραντέντες, ο οποίος απαγχονίσθηκε και διαμελίσθηκε στην πλατεία da Lampadosa του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Εθνικός ήρωας
Ο Τιραντέντε άρχισε να θεωρείται εθνικός ήρωας για τη Βραζιλία από τους οπαδούς της αβασίλευτης δημοκρατίας κατά τον ύστερο 19ο αιώνα. Αφότου η αβασίλευτη δημοκρατία ανακηρύχθηκε στη χώρα το 1889, η επέτειος του θανάτου του (21η Απριλίου) έγινε μία από τις εθνικές εορτές της Βραζιλίας.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
Εκτός από την προαναφερθείσα κωμόπολη της Μίνας Ζεράις, υπάρχουν πλατείες που φέρουν το όνομα του Τιραντέντες στο Μπέλο Οριζόντε, στην Κουριτίμπα, στο Σάο Πάολο, στο Ρίο ντε Τζανέιρο και στο Όρου Πρέτου. Εκτός της Βραζιλίας, το όνομά του φέρει μία μεγάλη λεωφόρος στη Δομινικανή Δημοκρατία.
Γλώσσα Κόγκουριο
Η Γλώσσα Κόγκουριο ήταν Κορεατική γλώσσα που ομιλούταν στο αρχαίο βασίλειο των Κογκουριό (37 π.Χ. - 668), ένα από τα Τρία Βασίλεια της Κορέας. Η γλώσσα είναι επίσης γνωστό ως Παλιά Κογκουριό, Κογκουριοϊκά και Κογκουργιοανικά.
Είναι άγνωστη εκτός από ένα μικρό αριθμό λέξεων, που ως επί το πλείστον δείχνουν ότι είναι παρόμοιες αλλά δεν ταυτίζεται με τη γλώσσα της Σίλλα, και μπορεί να έχουν επηρεαστεί από τις Τουνγκουζικές γλώσσες. Εντυπωσιακές ομοιότητες μπορούν να βρεθούν ανάμεσα στο ύστερο Μπέκτζε και το Κογκουριό, η οποία είναι συνεπής με τους μύθους που περιγράφουν το Μπέκτζε που ιδρύθηκε από τους γιους του ιδρυτή των Κογκουριό. Τα ονόματα των Κογκουριό για τις κυβερνητικές θέσεις είναι κυρίως παρόμοια με αυτά των Μπέκτζε και Σίλλα.
Στο Σάμγκουκ Σάγκι και Σάμγκουκ Γιούσα, τα ιστορικά βιβλία για την κορεατική περίοδο Κοργιό, περιγράφεται ότι η γλώσσα του βασιλείου Σίλλα των Ύστερων Τριών Βασιλείων σχετίζεται με τη γλώσσα του Κογκουριό και του Μπέκτζε.
Πολλοί ειδικοί σήμερα, όπως οι Κι-μουν Λι, Σ. Ρόμπερτ Ράμσεϊ, Αλεξάντερ Βόβιν, Τζόν Ουίτμαν και Μάρσαλ Ούνγκερ, πιστεύουν ότι η γλώσσα Κογκουριό ήταν μέλος της οικογένειας Κορεατικών γλωσσών που είτε εξαπλωνόταν από τη νότια Μαντζουρία και την Κορεατική χερσόνησο σε παλαιότερες εποχές ή επεκτάθηκε από τους Κογκουριό κατά τη διάρκεια της περιόδου των Τριών Βασιλείων της Κορέας την περίοδο στα βασίλεια Μπέκτζε και Σίλλα από μετανάστες του Κογκουριό. Υπάρχει το επιχείρημα ότι οι συνδέσεις τοπωνυμίων των Κογκουριό με Ιαπωνικές γλώσσες μπορεί να οφείλεται σε παλαιότερες γλώσσες της νότιας Κορέας πριν από την επέκταση των Κορεατικών γλωσσών. Λέξεις προερχόμενες από την γλώσσα Κογκουριό μπορούν να βρεθούν στα Μέσα Κορεατικά (αρχές του 10ου έως τα τέλη του 14ου αιώνα).
Ο Κρίστοφερ Ι. Μπέκγουιθ συνδέει τις γλώσσες Μπουγιέο, Κογκουριό και Μπέκτζε με τις Ιαπωνικές γλώσσες. Αυτή η εργασία είχε επικριθεί για σοβαρά μεθοδολογικά λάθη, όπως η απόρριψη της επικρατούσας ανασυγκρότησης της Κινεζικής και της Ιαπωνικής και της χρήσης της δικής του γι'αυτό. Ο Γιούχα Γιανχούνεν ισχυρίζεται ότι είναι πιθανό ότι μια ελίτ που μιλούσε μια Τουνγκουζική γλώσσα κυβέρνησε το Κογκουριό και το Μπαλχάε, ή ότι η γλώσσα Κογκουριό θα μπορούσε να είναι μια Αμουρική γλώσσα σχετιζόμενη με την σημερινή απομονωμένη γλώσσα Νιβχ.
Περαιτέρω ανάγνωση
ISBN  1  90-04-13949-4 ISBN  1  90-04-16025-6      ISBN   1  90-04-13949-4 Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ασίας Κατηγορία:Γλώσσες της Κίνας Κατηγορία:Γλώσσες της Κορέας Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας Κατηγορία:Κόγκουριο
Χριστιανός της Έσσης-Κάσσελ
Ο Χριστιανός, γερμ. Christian (14 Αυγούστου 1776- 14 Νοεμβρίου 1814) από τον Οίκο της Έσσης ήταν πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ. Έζησε όλη τη ζωή του στη Δανία, όπου έγινε αντιστράτηγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο κάστρο Γκόττορπ του Σλέσβιχ και ήταν ο δευτερότοκος επιζών γιος τού Καρόλου στρατάρχη της Δανίας και της Λουίζας των Όλντενμπουργκ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Φρειδερίκος, επίσης στρατάρχης της Δανίας.
Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και ορίστηκε συνταγματάρχης (1783), υποστράτηγος (1789) και διοικητής του Βασιλικού Συντάγματος. Το 1803 του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Ελέφαντος. Το μεθεπόμενο έτος, ως διοικητής ταξιαρχίας Ιππικού, ακολούθησε τον εξάδελφό του Φρειδερίκο ΣΤ΄ της Δανίας στην Κοπενχάγη.
Το 1808 Ισπανικά βοηθητικά στρατεύματα στασίασαν στο Ρόσκιλντε και ο Χριστιανός βοήθησε στην καταστολή τους. Το επόμενο έτος ορίστηκε αντιστράτηγος και διοικητής της νήσου Φούνεν. Το 1812 έγινε στρατηγός του Ιππικού. Το 1812 αρραβωνιάστηκε την Καρολίνα, κόρη της αδελφής του Μαρίας-Σοφίας, αλλά ασθένησε και κατέρρευσε το επόμενο έτος. Ήταν ψυχικά άρρωστος και υπέφερε από συχνές κρίσεις· απεβίωσε το 1814 σε ηλικία 38 ετών στο ανάκτορο Όντενσε της Δανίας. Τάφηκε στον εκεί ναό του Αγ. Ιωάννου αρχικά, αλλά το 1862 το λείψανό του μεταφέρθηκε στον καθεδρικό του Σλέσβιχ.
Οικογένεια
Αρραβωνιάστηκε την ανιψιά του Καρολίνα των Όλντενμπουρκ, κόρη του Φρειδερίκου ΣΤ΄ της Δανίας, αλλά ο γάμος δεν έγινε, διότι ο Χριστιανός ασθένησε και απεβίωσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Αρχή Τουρισμού του Κατάρ
Η Αρχή Τουρισμού του Κατάρ (ΑΤΚ) είναι ο ανώτατος κρατικός φορέας με ευθύνη τη δημιουργία και διαχείριση των κανόνων, των κανονισμών και των νόμων που αφορούν στην ανάπτυξη και στην προώθηση του τουρισμού στο Κατάρ. Έχει ευθύνη για τα τουριστικά αξιοθέατα και τα καταλύματα για επισκέπτες, φροντίζει να επεκτείνει και να διαφοροποιήσει τον τουριστικό κλάδο του Κατάρ, να αυξήσει τη συμβολή του τουρισμού στο ΑΕΠ της χώρας και να εξασφαλίσει τη μελλοντική άνθησή του και την κοινωνική ανάπτυξη.
Κάρολος πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ
Ο Κάρολος, γερμ. Karl (19 Δεκεμβρίου 1744 - 17 Αυγούστου 1836) από τον Οίκος της Έσσης ήταν πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ και στρατάρχης του Δανικού στρατού.
Αρχή Τουρισμού του Κατάρ
Τις ενέργειες της ΑΤΚ κατευθύνει η Εθνική Στρατηγική Τουρισμού του Κατάρ 2030 (ΕΣΤΚ), που δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2014 για να καταρτίσει ένα σχέδιο για τη μελλοντική ανάπτυξη του κλάδου.
Κάρολος πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κάσσελ και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ λαντγκράβου ης Έσσης-Κάσσελ και της Μαρίας των Γουέλφων-Ανοβέρου, κόρης του Γεωργίου Β΄ της Βρετανίας.
Οι γονείς του έζησαν χωριστά από το 1747. Ο πατέρας του το 1749 έγινε Καθολικός και το 1755 κήρυξε τον γάμο άκυρο. Η μητέρα του πήρε τα παιδιά της (τρεις γιούς) και μετέβη στη Δανία, στην αδελφή της Λουίζα, τη σύζυγο του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας. Ο Κάρολος και οι αδελφοί του ανατράφηκαν ως Προτεστάντες και εκτός από τον Γουλιέλμο Α΄ που διαδέχθηκε τον πατέρα του στην Έσση-Κάσσελ, ο Κάρολος και ο Φρειδερίκος έμειναν στη Δανία και έγιναν αξιωματούχοι εκεί.
Αρχή Τουρισμού του Κατάρ
Εξαιρέσεις από τη θεώρηση
Οι υπήκοοι των κρατών του Συμβουλίου Συνεργασίας των Χωρών του Κόλπου (Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ομάν, Σαουδική Αραβία και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα) δεν χρειάζονται θεώρηση για να εισέλθουν στο Κατάρ.
Κάρολος πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ
Αρχική σταδιοδρομία
Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία: το 1758 διορίστηκε συνταγματάρχης, στα 20 έτη του υποστράτηγος και το 1765 υπεύθυνος του Πυροβολικού. Το 1766 ο εξάδελφός του (γιος της Λουίζας) Χριστιανός Ζ΄ έγινε βασιλιάς της Δανίας και τον όρισε αντιστράτηγο, διοικητή της Βασιλικής Φρουράς, ιππότη του Τάγματος του Ελέφαντος και μέλος του Ιδιαιτέρου Συμβουλίου του. Διορίστηκε γενικός διοικητής της Νορβηγίας (1766-68), αν και δεν πήγε ποτέ εκεί.
Αρχή Τουρισμού του Κατάρ
Θεωρήσεις για επισκέπτες
Οι υπήκοοι των 34 χωρών που απαριθμούνται παρακάτω δεν χρειάζονται εκ των προτέρων διευθετήσεις για τη θεώρηση και μπορούν να αποκτήσουν απαλλαγή από την υποχρέωση θεώρησης κατά την άφιξη στο Κατάρ. Η απαλλαγή ισχύει για 180 ημέρες από την ημερομηνία έκδοσης και δίνει το δικαίωμα στον κάτοχό της να παραμείνει έως και 90 ημέρες στο Κατάρ, στη διάρκεια ενός ή περισσότερων ταξιδιών.
Κάρολος πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ
Αρχική σταδιοδρομία
Το 1760 απεβίωσε ο πάππος τους Γουλιέλμος Η΄, που άφησε την κομητεία του Χανάου στον Γουλιέλμο Α΄. Ο τελευταίος νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Βιλελμίνα-Καρολίνα, αδελφή του Χριστιανού Ζ΄. Έπεσε σε δυσμένεια στην Αυλή της Δανίας και έφυγε το 1763 για το Χανάου.
Αρχή Τουρισμού του Κατάρ
Θεωρήσεις για επισκέπτες
Οι υπήκοοι των 46 χωρών που απαριθμούνται παρακάτω δεν χρειάζονται εκ των προτέρων διευθετήσεις για τη θεώρηση και μπορούν να αποκτήσουν απαλλαγή από την υποχρέωση θεώρησης κατά την άφιξη στο Κατάρ. Η απαλλαγή θα ισχύει για 30 ημέρες από την ημερομηνία έκδοσης και δίνει το δικαίωμα στον κάτοχό της να παραμείνει έως και 30 ημέρες στο Κατάρ, στη διάρκεια ενός ή περισσότερων ταξιδιών. Αυτή η απαλλαγή μπορεί να παραταθεί για άλλες 30 ημέρες.
Κάρολος πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ
Κυβερνήτης του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Το 1769 ορίστηκε κυβερνήτης των δουκάτων Σλέσβιχ & Χόλσταϊν. Διέμενε στο κάστρο Γκόττορπ του Σλέσβιχ. Το 1770 ο Χριστιανός Ζ΄ έδωσε στην αδελφή του Λουίζα το κτήμα Τέγκελχοφ και ο Κάρολος έκτισε εκεί τη θερινή διαμονή τους, το Λουίζενλουντ. Το 1772 διορίστηκε αρχηγός του στρατού της Νορβηγίας και το 1774 στρατάρχης.
Αρχή Τουρισμού του Κατάρ
Τουριστική θεώρηση του Κατάρ
Όσοι ταξιδεύουν προς το Κατάρ με οποιαδήποτε αεροπορική εταιρεία μπορούν να αιτηθούν τουριστική θεώρηση του Κατάρ μέσω Διαδικτύου. Για να υποβάλουν αίτηση, οι επισκέπτες πρέπει να κάνουν τα εξής:
Κάρολος πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ
Κυβερνήτης του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Κατά τον Πόλεμο της Βαυαρικής Διαδοχής (1778-79) κέρδισε την εμπιστοσύνη του Φρειδερίκου Β΄ της Πρωσίας. Το 1788 η Σουηδία επιτέθηκε στη Ρωσία και η Δανία, ως σύμμαχος της Ρωσίας, εισήλθε στον Πόλεμο. Από τη Νορβηγία ο Κάρολος εισέβαλε στη Σουηδία και νίκησε στη μάχη της γέφυρας Κβίστρουμ το 1789. Η Ειρήνη του ίδιου έτους έκανε τον στρατό του να επιστρέψει στη Νορβηγία. Κατά την επιστροφή, λόγω της βροχής, πείνας και ασθενειών έχασε 2000-2500 άνδρες, κάτι που του μείωσε τη φήμη.
Ο γιος τού Χριστιανού Ζ΄, ο Φρειδερίκος ΣΤ΄ της Δανίας νυμφεύτηκε τη Μαρία-Σοφία, κόρη του Καρόλου. Ο Κάρολος δεν μπόρεσε να επηρεάσει τις αποφάσεις του γαμπρού του. Κατά τους Ναπολεοντίους Πολέμους κατέλαβε προσωρινά το Αμβούργο και τη Λυβέκη (1801).
Αρχή Τουρισμού του Κατάρ
Τουριστική θεώρηση του Κατάρ
Όσοι επισκέπτες ταξιδεύουν στο Κατάρ με την Qatar Airways μπορούν να αιτηθούν τουριστική θεώρηση του Κατάρ για τον κυρίως επιβάτη και όσους ταξιδεύουν μαζί του με την ίδια κράτηση.
Κάρολος πρίγκιπας της Έσσης-Κάσσελ
Κυβερνήτης του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Ήταν προστάτης του θεάτρου και της όπερας: είχε δικό του θέατρο στο Σλέσβιχ και ασχολιόταν με τη λειτουργία του. Όταν το 1805 ο αδελφός του λάντγκραβος έγινε εκλέκτορας, του απένειμε τον τίτλο του λαντγκράβου. Είχε στην κατοχή του την περιοχή Γκέρεμπυ (1785-1790), που το 1807 ονομάστηκε Κάρλσμπουρκ προς τιμήν του. Το 1814 ορίστηκε στρατάρχης και το 1816 έλαβε τη διάκριση του μεγάλου Διοικητή του Τάγματος του Ντάννεμπορκ.
Η Λουίζα απεβίωσε το 1831 στο κάστρο Γκόττορπ και πέντε έτη μετά απεβίωσε και ο Κάρολος στο κάστρο Λουίζενλουντ στο Γκύμπυ του Σλέσβιχ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1766 την εξαδέλφη του Λουίζα των Όλντενμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου Ε΄ της Δανίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Αρχή Τουρισμού του Κατάρ
Θεώρηση διέλευσης του Κατάρ
Οι επιβάτες όλων των εθνικοτήτων που διέρχονται από το Κατάρ με πτήση της Qatar Airways δικαιούνται να αιτηθούν δωρεάν θεώρηση διέλευσης 96 ωρών. Ωστόσο, ισχύουν ορισμένοι όροι και προϋποθέσεις, οπότε οι θεωρήσεις εκδίδονται κατά τη διάκριση του Υπουργείου Εσωτερικών του Κατάρ.
Θεώρηση βραχείας διαμονής για κατοίκους ΣΣΧΚ
Όσοι κάτοικοι κρατών του Συμβουλίου Συνεργασίας των Χωρών του Κόλπου (ΣΣΧΚ) έχουν θέση εργασίας σε εγκεκριμένα επαγγέλματα και όσοι τους συνοδεύουν μπορούν να αποκτήσουν θεώρηση βραχείας διαμονής για κατοίκους ΣΣΧΚ κατά την άφιξή τους στο Κατάρ. Αυτή η θεώρηση για μία είσοδο στη χώρα μπορεί να αποκτηθεί έναντι 100 QAR, τα οποία καταβάλλονται με πιστωτική κάρτα, ισχύει για 30 ημέρες και μπορεί να ανανεωθεί για τρεις επιπλέον μήνες. Από όσους επισκέπτες επιθυμούν να αποκτήσουν τέτοια θεώρηση ίσως ζητηθεί κατά την είσοδο στο Κατάρ να επιδείξουν επίσημα έγγραφα τα οποία να τεκμηριώνουν το επάγγελμά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρισμός Κατηγορία:Κατάρ
Αρχαίο θέατρο Χαιρώνειας
Η αρχαία πόλη της Χαιρώνειας κατά την αρχαιότητα βρισκόταν τοποθετημένη πάνω σε ένα φυσικό πέρασμα που οδηγούσε από τη νότια στη βόρεια Ελλάδα, μέσω τη βοιωτικής μεθορίου, κοντά στις φωκικές πόλεις του Πανοπέα (Άγιος Βλάσιος) και της Δαυλίδας (Δαύλεια).
Η θέση της αρχαίας πόλης είχε ιδιαίτερα σημαντική στρατηγική σημασία. Λόγω της επίκαιρης γεωπολιτικής θέσης της, η κοιλάδα της Χαιρώνειας αποτέλεσε θέατρο σημαντικών μαχών της αρχαιότητας (π.χ. μάχη της Χαιρώνειας 338 π.Χ.), η έκβαση των οποίων επηρέασε τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στον ελλαδικό χώρο.
Περιγραφή Μνημείου
Κατά την κλασική φάση της κατοίκησης της πόλης ανήκει η κατασκευή του θεάτρου, το οποίο ήταν εν μέρει λαξευμένο σε φυσικό βράχο και εν μέρει αποτελούνταν από κτιστά τμήματα. Το θέατρο της Χαιρώνειας ήταν αφιερωμένο στο Απόλλωνα Δαφνηφόρο και την Αρτέμιδα Σοωδίνα, σύμφωνα με μία αναθηματική επιγραφή.
Από το κτίσμα του θεάτρου, σήμερα σώζεται μόνο το τμήμα του κοίλου, που ήταν λαξευμένο σε φυσικό βράχο, και όχι τα τμήματα που προέρχονταν από κτιστά μέρη.
Το κοίλο του θεάτρου διέθετε δύο διαζώματα (οριζόντιους διαδρόμους) που το χώριζαν σε τρία μέρη. Το κάτω μέρος διέθετε τρεις σειρές καθισμάτων, το μεσαίο δέκα και το τελευταίο, το ανώτερο τέσσερις.
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη ήταν η απουσία ακτινωτών κλιμάκων με αποτέλεσμα να μην είναι εύκολη η μετακίνηση στο χώρο.
Με τη πάροδο των χρόνων, η φθορά στα καθίσματα της προεδρίας, της σκηνής καθώς και των παρασκηνίων οδήγησε στην εξαφάνισή τους.
Το θέατρο αρχικά αλλά και κατά την κλασική εποχή, διέθετε μάλλον ευθύγραμμο κοίλο, καθώς δεν διακρίνεται κάποιο ασύμμετρο ημικυκλικό σχήμα στο σημείο του κοίλου.
Οι οκτώ σειρές εδράνων που διέθετε το κοίλο μπορούσαν να φιλοξενήσουν 500 περίπου θεατές. Πιθανολογείται πως εκείνη την περίοδο το θέατρο χρησιμοποιούνταν τόσο για συγκεντρώσεις πολιτών, όσο και για τις θεατρικές παραστάσεις. Το μνημείο συνέχισε να λειτουργεί όλο τον 4ο αι. π.Χ.
Η διαφοροποίηση στη μορφή του θεάτρου έγινε τον 3ο - 2ο αι π.Χ., κατά τους ελληνιστικούς δηλαδή χρόνους, οπότε το κοίλο απέκτησε ημικυκλική μορφή και οι θέσεις των θεατών αυξήθηκαν σε δεκαπέντε.
Η μορφή που αντικρίζουμε σήμερα απεικονίζει την τελευταία, ρωμαϊκή φάση του μνημείου (τέλη 1ου αι π.Χ. – αρχές 1ου αι μ.Χ.). Την εποχή εκείνη πραγματοποιήθηκαν αρκετές εργασίες, οι οποίες αύξησαν τη χωρητικότητα του θεάτρου και διαφοροποίησαν ελάχιστα την όψη του.
Την περίοδο εκείνη, η πόλη της Χαιρώνειας άκμαζε και η κατοίκησή της επεκτάθηκε προς το τμήμα της πεδιάδας. Επίσης, πολύ πιθανό ήταν να κατασκευάστηκε μόνιμη σκηνή κατά τα ρωμαϊκά χρόνια.
Ανασκαφές
Στις αρχές του 20ου αι πραγματοποιήθηκε ανασκαφική έρευνα στο χώρο του θεάτρου από τον αρχαιολόγο Γ. Σωτηριάδη. Επίσης, το 2008 επιχειρήθηκαν δοκιμαστικές τομές -στον ίδιο χώρο- μικρής έκτασης από την Θ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. Η διαδικασία αυτή έγινε με σκοπό την επιβεβαίωση της ύπαρξης ή μη σκηνικού οικοδομήματος, την πιθανή μορφή του στην περίπτωση ύπαρξης, καθώς και τη χρονολόγηση των φάσεων αυτού.
Από την έρευνα προέκυψε τμήμα ισχυρού τοίχου της ρωμαϊκής περιόδου, στα νοτιοανατολικά του χώρου, σημείο που πιθανολογείται ότι εδραζόταν η σκηνή. Έτσι πιθανόν το τμήμα αυτό του τοίχου να ήταν ο αναλημματικός τοίχος της νότιας παρόδου.
Από μία επιγραφή που τώρα βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Χαιρώνειας, μας γίνεται γνωστό πως ένα ζεύγος ιδιωτών χρηματοδότησε την κατασκευή του προσκηνίου.
Καθώς ακόμη δεν υπάρχουν στοιχεία για το κτίσμα της σκηνής, υποθέτουμε πως ήταν κινητή ίσως ξύλινη και τοποθετούνταν ανάλογα με τις ανάγκες των θεατρικών έργων.
Ιστότοποι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά θέατρα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βοιωτία
Κάρολος της Έσσης
O Κάρολος (γερμ. Karl, 23 Απριλίου 1809 - 20 Μαρτίου 1877) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν πρίγκιπας της Έσσης & παρά τω Ρήνω.
Βιογραφία
Ο Κάρολος Γουλιέλμος Λουδοβίκος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Β΄ της Έσσης & παρά τω Ρήνω και της Βιλελμίνης, κόρης του Καρόλου Λουδοβίκου του Μπάντεν.
Νυμφεύτηκε την Ελισάβετ της Πρωσίας, αλλά ο Κάρολος προτιμούσε να περνά το χρόνο του στο στρατό μάλλον παρά με τη σύζυγό του, έτσι ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος. Το 1848 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος αδελφός του Λουδοβίκος Γ΄. Στις 20 Μαρτίου 1877 απεβίωσε ο Κάρολος. Σε λιγότερο από τρεις μήνες μετά, στις 13 Ιουνίου 1877, απεβίωσε ο Λουδοβίκος Γ΄ άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο γιος του Καρόλου, ο Λουδοβίκος Δ΄ ως μέγας δούκας της Έσσης & παρά τω Ρήνω.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1836 την Ελισάβετ των Χοεντσόλλερν, κόρη του Γουλιέλμου της Πρωσίας, και είχε τέκνα:
Γιούλιους Γιάκομπ φον Χάιναου
Ο Γιούλιους Γιάκομπ φον Χάιναου (γερμανικά: Julius Jakob von Haynau, 14 Οκτωβρίου 1786 - 14 Μαρτίου 1853) ήταν ευγενής καταγόμενος από τον Οίκο της Έσσης. Ήταν στρατηγός του στρατού της Αυστρίας, που κατέστειλε τις εξεγέρσεις του 1848 στην Ιταλία και του 1849 την Ουγγαρία. Ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικός, αλλά και αδίστακτος διοικητής. Οι στρατιώτες του τον αποκαλούσαν τίγρη των Αψβούργων και οι εχθροί του δήμιο του Αράντ. .
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κάσσελ και ήταν ένας από τους πολλούς νόθους γιους του Γουλιέλμου Α΄ εκλέκτορα της Έσσης και της ερωμένης του Ρόζας-Δωροθέας Ρίττερ. Ο πατέρας του είχε μεγαλώσει στη Δανία και έπειτα από 20 έτη επέστρεψε στο λαντγκραβάτο της Έσσης-Κάσσελ. Τον αναγνώρισε, του έδωσε τον τίτλο του Χαυνάου και μερίμνησε για την εκπαίδευσή του. Τον έβαλε δόκιμο αξιωματικό σε στρατιωτικό σώμα.
Στα 15 έτη του εισήλθε στο Πεζικό της Αυστρίας. Απέκτησε εμπειρία κατά τους Ναπολεόντιους Πολέμους και τραυματίστηκε στο Βάγκραμ το 1809, όταν οι Γάλλοι νίκησαν μία από τις πιο σημαντικές μάχες. Διακρίθηκε στις επιχειρήσεις των ετών 1813-14 στην Ιταλία. Λάμβανε προαγωγές το διάστημα 1815-47, ώσπου έφθασε στο βαθμό του αντιστράτηγου.
Κατέστειλε τις εξεγέρσεις
Είχε βίαιο χαρακτήρα και αυτό δημιουργούσε προβλήματα με τους ανωτέρους του. Αντιτέθηκε με αγριότητα στα αντι-μοναρχικά κινήματα του 1848: επιλέχθηκε για την καταστολή τους. Όταν ο όχλος της Μπρέσια έσφαξε Αυστριακούς στρατιώτες στο νοσοκομείο, ο Ιούλιος-Ιάκωβος εκτέλεσε τους συμμετέχοντες. Για τις γυναίκες που έδειξαν συμπάθεια στους αντάρτες, λέγεται ότι διέταξε τη μαστίγωσή τους και κατηγορήθηκε για κτηνωδία.
Το επόμενο έτος οι Ούγγροι εξεγέρθηκαν και ο Ιούλιος-Ιάκωβος, με τη βοήθεια μεγάλης Ρωσικής επέμβασης, τους νίκησε. Αποδείχθηκε αποτελεσματικός και αδίστακτος, προσπαθώντας να εμφανίσει ότι η Αυστρία και όχι η Ρωσία, επέφερε τη νίκη. Θεωρούσε ότι με τα στρατεύματα στην Ιταλία θα μπορούσε να νικήσει. Διέταξε τον απαγχονισμό στο Αράντ των 13 στρατηγών, που είχαν εξεγερθεί στην Ουγγαρία. Οι αντίπαλοί του τον αποκαλούσαν ύαινα της Μπρέσια και δήμιο του Αράντ, αλλά οι στρατιώτες του τίγρη των Αψβούργων.
Μετέπειτα έτη
Μετά την Ερήνη, ορίστηκε στρατιωτικός διοικητής της Ουγγαρίας. Διαπληκτιζόταν συχνά με τον Υπουργό Πολέμου και παραιτήθηκε το 1850. Ταξίδεψε στη Δυτική Ευρώπη και στη Βρετανία. Στις Βρυξέλλες, ο φημισμένος για τις κτηνωδίες του, μόλις που γλίτωσε από το πλήθος. Στο Λονδίνο ένας εργάτης ζυθοποιίας του πέταξε λάσπη και κοπριά και τον κυνηγούσε στην οδό φωνάζοντας "Κάτων ο Αυστριακός χασάπης". Όταν ο Τζουζέππε Γκαριμπάλντι επισκέφθηκε την Αγγλία το 1864, πήγε στη ζυθοποιία και συνεχάρη τον εργάτη αυτόν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1808 την Τερέζα, κόρη του στρατηγού φον Βέμπερ. Ο πατέρας της σκοτώθηκε το επόμενο έτος σε μάχη, κατά τους Ναπολεοντίους Πολέμους. Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Αρχαίο θέατρο Μαρώνειας
Το αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας εντοπίζεται νότια του ομώνυμου χωριού, στην τοποθεσία «Καμπάνα» του νομού Ροδόπης και διαθέτει τρεις οικοδομικές φάσεις, με αρχική φάση στην ελληνιστική περίοδο.
Ο Κουκούτσης κι ο Παπούτσης
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stups-und-Steppke-Wandgemaelde_in_Bruessel.jpg|μικρογραφία|Τοιχογραφία από τη [[Διαδρομή των κόμικς στις Βρυξέλλες]] Ο Κουκούτσης κι ο Παπούτσης (γαλλικά: Quick et Flupke) είναι σειρά κόμικς του Hergé, με πρωταγωνιστές δύο μικρά αγόρια από τις Βρυξέλλες. Δημοσιευόταν στο παιδικό περιοδικό Le Petit Vingtième μεταξύ 1930 και 1940, παράλληλα με τον πιο γνωστό τίτλο του Hergè, το Τεντέν. Πρόκειται για έναν από τους πρώτους αυτοαναφορικούς τίτλους της γαλλοβελγικής παράδοσης, καθώς ο Hergé συχνά σχεδίαζε τον εαυτό του να δέχεται φάρσες από τα δύο παιδιά. Στα ελληνικά, κάποιες από τις ιστορίες μεταφράστηκαν στη Διάπλαση των Παίδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βελγικά κόμικς
Αρχαίο θέατρο Μαρώνειας
Η Μαρώνεια υπήρξε πόλη μεγάλης σημασίας κατά την αρχαιότητα, καθώς έπαιζε καθοριστικό ρόλο για το εμπόριο από το Αιγαίο προς τη θρακική γη. Η ύπαρξη μεγάλων ποσοτήτων νομισμάτων από τις αρχές του 5ου αι. μ.Χ., καθώς και η συμμετοχή στην Α΄ Αθηναϊκή Συμμαχία και η αυξανόμενη εισφορά της αναδεικνύουν την εξελισσόμενη οικονομική και πολιτική της δύναμη.
Τοποθεσία
Το θέατρο βρίσκεται μέσα στον οχυρωματικό περίβολο της αρχαίας Μαρώνειας. Η επιλογή της συγκεκριμένης θέσης για την κατασκευή του θεάτρου πιθανότατα να έγινε λόγω της ακουστικής του σημείου, καθώς και της θέας στο Θρακικό πέλαγος. Η οικοδόμησή του γίνεται στην ελληνιστική περίοδο, με εκτεταμένη, όμως, χρήση και στη ρωμαϊκή.
Περιγραφή μνημείου
Το θέατρο παρουσιάζει τρεις ιστορικές περιόδους λειτουργίας:
Το κοίλο του θεάτρου χωρίζεται από οχτώ ακτινωτές κλίμακες σε εννιά κερκίδες, χωρίς να έχει εντοπιστεί διάζωμα. Με βάση τον αριθμό των εδωλίων που βρέθηκαν, η χωρητικότητά του ανέρχεται σε 2500-3000 θεατές. Τα εδώλια και οι βαθμίδες των κλιμάκων του εδράζονται είτε σε φυσικό βράχο, είτε σε μαρμάρινους κρατευτές (κομμάτια πέτρας που αποτελούσαν το υπόστρωμα λιθόστρωτου), στερεωμένους σε βράχους. Στο μέρος κάτω από τη σειρά των εδωλίων σώζεται ένας αναβαθμός για την τοποθέτηση των ποδιών των θεατών. Στην ελληνιστική φάση του θεάτρου τρίλιθες μαρμάρινες προεδρίες ήταν τοποθετημένες μπροστά στην πρώτη σειρά των εδωλίων.
Το θέατρο διέθετε ημικυκλικό αποχετευτικό αγωγό που συγκέντρωνε τα νερά από το κοίλο και την ορχήστρα και τα διοχέτευε στον κεντρικό αποχετευτικό αγωγό.
Για τη σκηνή της ελληνιστικής περιόδου δεν έχουν εντοπιστεί αρχιτεκτονικά κατάλοιπα στην αρχική τους θέση. Είναι, όμως, βέβαιο ότι υπήρχε λίθινη κιονοστοιχία στο προσκήνιο με δωρικούς ημικίονες που έφεραν ζωφόρο με τρίγλυφα (διακοσμητικές πλάκες με τρεις παράλληλες κάθετες εξοχές και εσοχές, που βρίσκονται σε αρχαία οικοδομήματα μεταξύ δύο μετοπών) και μετόπες (πλάκες τετράγωνου σχήματος που βρίσκονται σε αρχαία οικοδομήματα στο κενό μεταξύ δύο τριγλύφων).
Ακολουθεί η Α΄ ρωμαϊκή περίοδος όπου το αρχαίο θέατρο ανακατασκευάστηκε και στο κοίλο χρησιμοποιήθηκαν αρχιτεκτονικά μέλη σε δεύτερη χρήση, δηλαδή spolia, τα οποία, όμως, σώζονταν σε καλή ποιότητα. Στον όροφο του προσκηνίου σώζεται το κατώφλι ενός ανοίγματος προς την ορχήστρα. Κατά τη ρωμαϊκή του μετασκευή σε αρένα αυξήθηκε πιθανότατα ο διαθέσιμος χώρος της ορχήστρας για τις ανάγκες της αρένας. Επίσης, αποσυναρμολογήθηκαν οι προεδρίες, οι καλυπτήριες, ο βατήρας οι καλυπτήριες πλάκες και οι πλάκες του διαδρόμου. Ο ημικυκλικός αγωγός καλύφθηκε με διάφορα αρχιτεκτονικά μέλη - τα καλύμματα αυτά ήταν κακότεχνα - ενώ με την μετασκευή ο χώρος της ορχήστρας διπλασιάστηκε.
Κατά τη Β΄ ρωμαϊκή περίοδό του, το θέατρο υπέστη επανειλημμένες μετασκευές και επισκευές για τις ανάγκες των θεαμάτων και των συναθροίσεων των πολιτών. Μια πρόχειρη επισκευή φαίνεται να έγινε στο προστατευτικό θωράκιο, όταν πραγματοποιήθηκε κατάργηση των θυρών που επικοινωνούσαν με το κοίλο. Παράλληλα η δυτική πάροδος φράχτηκε από αρχιτεκτονικά μέλη πιθανόν στο δεύτερο μισό ή στα τέλη του 3ου αι. μ.Χ.
Αρχαιολογικές έρευνες
Το θέατρο ήρθε στην επιφάνεια κατά τη διάρκεια των συστηματικών ανασκαφών που πραγματοποίησε από το 1981 ως το 1988 στην αρχαία Μαρώνεια ο αρχαιολόγος Ευάγγελος Πεντάζος. Το 2004 ξεκίνησε το αναστηλωτικό πρόγραμμα του θεάτρου με πόρους της Ε.Ε. και του ελληνικού κράτους, το οποίο ολοκληρώθηκε το 2015.
Ιστότοποι
Κατηγορία:Αρχαία θέατρα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ροδόπη
Άλις Βάιντελ
Η Αλίς Ελίζαμπετ Βάιντελ (Alice Elisabeth Weidel, 6 Φεβρουαρίου 1979) είναι Γερμανίδα πολιτικός. Μαζί με τον Αλεξάντερ Γκάουλαντ, είναι η ηγέτιδα του κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία και η υποψήφια για τις ομοσπονδιακές εκλογές στη Γερμανία το 2017. Είναι η πρώτη ομοφυλόφιλη γυναίκα που ηγείται κόμματος, το οποίο αντιτίθεται στους γάμους των ομοφυλόφιλων.
Καριέρα
Αφού έλαβε το πτυχίο της, η Βάιντελ εργάστηκε για την Goldman Sachs προτού προσληφθεί στην Allianz Global Investors. Στα τέλη της δεκαετίας του 2000 εργάστηκε για έξι χρόνια στην Τράπεζα της Κίνας. Αφού εγκατέλειψε αυτή τη δουλειά, εργάστηκε για δυο χρόνια στο Heristo, μια εταιρεία που προμήθευε ζωοτροφές. Από το 2014 έχει εργαστεί ως ανεξάρτητη σύμβουλος επιχειρήσεων.
Εναλλακτική για τη Γερμανία
Το 2012 η Βάιντελ εντάχθηκε στο κόμμα "Εναλλακτική για τη Γερμανία". Σύμφωνα με την ίδια, ένιωσε για πρώτη φορά έλξη για αυτό το κόμμα εξαιτίας της αντίθεσής του προς το νόμισμα του ευρώ. Τον Απρίλιο του 2017 εξελέγη αντιπρόεδρος του κόμματος.
Μετανάστευση
Η Βάιντελ επέκρινε τις μεταναστευτικές πολιτικές της Άνγκελα Μέρκελ δηλώνοντας ότι ''η χώρα θα καταστραφεί μέσω αυτής της μεταναστευτικής πολιτικής. Ο Ντόναλντ Τραμπ είπε ότι η Μέρκελ είναι τρελή και εγώ συμφωνώ απόλυτα με αυτό. Πρόκειται για μια εντελώς ανόητη μορφή πολιτικής που ακολουθείται εδώ". Έχει ζητήσει από τη γερμανική κυβέρνηση να επενδύσει σε "ειδικές οικονομικές ζώνες" στη Μέση Ανατολή προκειμένου να ενθαρρυνθούν οι μορφωμένοι άνθρωποι να παραμείνουν στην πατρίδα τους και να αποφύγουν την πιθανότητα εξόδου μυαλών από τη χώρα αλλά αναφέρει επίσης ότι υποστηρίζει ένα σύστημα καναδικού τύπου "που θα αναλάμβανε τα προνόμια των ειδικευμένων απέναντι στους ανειδίκευτους μετανάστες''.
Ευρωπαϊκή Ένωση
Η Βάιντελ υποστηρίζει τη συνέχιση της ένταξης της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ωστόσο έχει ζητήσει να φύγουν τα οικονομικά αδύναμα κράτη όπως η Ελλάδα. Παρόλο που υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, πιστεύει ότι η Γερμανία πρέπει να αποσυρθεί από το ενιαίο νόμισμα του ευρώ.
Ζητήματα ΛΟΑΤ
Η Βάιντελ έχει δηλώσει την αντίθεσή της για τη συζήτηση περί σεξουαλικότητας πριν την εφηβεία λέγοντας ότι δεν θέλω κανέναν με ιδιαιτερότητες στο φύλο ή με μαθήματα περί σεξουαλικότητας να έρχεται κοντά στα παιδιά μου. Εξέφρασε επίσης την αντίθεσή της για τη νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλόφιλων, δηλώνοντας ότι υποστηρίζει την προστασία της "παραδοσιακής οικογένειας" καθώς και άλλους τρόπους ζωής. Έχει δηλώσει ότι υποστηρίζει τη συγκατοίκηση για τα ομοφυλόφιλα και λεσβιακά ζευγάρια και λέει ότι και για την ίδια ισχύει κάτι τέτοιο.
Περιστατικό "Ναζιστική παλιογυναίκα"
Τον Απρίλιο του 2017 η Βάιντελ συσπειρώθηκε ενάντια στην πολιτική ορθότητα, ισχυριζόμενη ότι ανήκε στα "σκουπίδια της ιστορίας". Ως απάντηση, στις 27 Απριλίου 2017, ο τηλεοπτικός παρουσιαστής Κρίστιαν Έρινγκ του καναλιού Extra 3 απάντησε "σίγουρα, ας βάλουμε ένα τέλος στην πολιτική ορθότητα. Ας γίνουμε όλοι πολιτικά λανθασμένοι: αυτή η ναζιστική παλιογυναίκα πρέπει να είναι σωστή. Ήταν αυτό αρκετά ορθό πολιτικά; Το ελπίζω". Η Βάιντελ κατέθεσε μήνυση στο κανάλι και προσπάθησε να απαγορεύσει την επανεξέταση του προγράμματός του αλλά στις 17 Μαΐου 2017 το περιφερειακό δικαστήριο του Αμβούργου αποφάσισε εναντίον της, δηλώνοντας ότι ένα δημόσιο πρόσωπο οφείλει να αντιμετωπίσει την κριτική. Η Βάιντελ διαφώνησε με την απόφαση και υποσχέθηκε να προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο της Γερμανίας.
Περιστατικό παράνομης μετανάστευσης
Μια έκθεση τον Σεπτέμβριο του 2017 από την εφημερίδα Die Zeit ισχυρίστηκε ότι η Βάιντελ είχε μισθώσει παράνομα έναν πρόσφυγα από τη Συρία για να κάνει τις οικιακές εργασίες στο σπίτι της στην Ελβετία. Η έκθεση ισχυρίστηκε επίσης ότι ο πρόσφυγας δεν είχε γραπτή σύμβαση εργασίας ούτε εκδόθηκαν τιμολόγια για την εργασία του. Η Βάιντελ απάντησε μέσω Twitter ότι η έκθεση της Die Zeit ήταν "ψεύτικες ειδήσεις" ενώ ο δικηγόρος της Βάιντελ ανέφερε ότι η ίδια είχε έναν Σύριο να μένει στο σπίτι της ως φιλοξενούμενος και όχι ως εργάτης.
Προσωπική ζωή
Η Βάιντελ έχει σχέση με τη Σάρα Μπόσαρντ, μια Ελβετίδα παραγωγό ταινιών με καταγωγή από τη Σρι Λάνκα, καθώς και μια δεύτερη κατοικία μαζί της στο Μπιλ της Ελβετίας. Έχουν δυο παιδιά.
Η Βάιντελ μιλά γερμανικά και άπταιστα αγγλικά και κινέζικα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γερμανία Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Κατάλογος μοναρχών της Νορβηγίας
Ο Κατάλογος των μοναρχών της Νορβηγίας ξεκινάει από το 872 μετά τη μάχη του Χάφρσφζορντ, στην οποία ο νικητής βασιλιάς Χάραλντ Χορφάγκρε ενσωμάτωσε πολλά άλλα μικρότερα βασίλεια στο βασίλειο του πατέρα του, δημιουργώντας ένα μεγάλο βασίλειο, που θα μείνει γνωστό ως Βασίλειο της Νορβηγίας. Το βασίλειο της Νορβηγίας διατηρείται περισσότερα από 1000 χρόνια σαν ένα από τα κύρια Ευρωπαϊκά κράτη· ο Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας, ο οποίος βασιλεύει στη Νορβηγία από το 1991, καταγράφεται ως ο 64ος μονάρχης σύμφωνα με τον επίσημο κατάλογο.
Διάφορες δυναστείες κυβέρνησαν το βασίλειο της Νορβηγίας, όπως ο Οίκος του Χορφάγκρε (872-970), ο Οίκος των Κνύτλινγκα (1184-1319), ο Οίκος του Όλντενμπουργκ (1450–1481, 1483–1533, 1537–1814), περιλαμβάνοντας κλάδους όπως του Σ.Χ.Γκόττορπ (1814-1818) και του Σ.Χ.Σ.Γκλύκσμπουρκ (1905-2017). Την περίοδο του εμφυλίου πολέμου (1130-1240) βρέθηκαν πολλοί διεκδικητές για τον θρόνο της Νορβηγίας, ενώ πολλοί βασιλείς δεν καταγράφονται στους επίσημους καταλόγους. Την περίοδο του εμφυλίου πολέμου (1130-1240) βρέθηκαν πολλοί διεκδικητές για τον θρόνο της Νορβηγίας, ενώ πολλοί βασιλείς δεν καταγράφονται στους επίσημους καταλόγους.
Οι βασιλείς της Νορβηγίας είναι γνωστοί και με πρόσθετους βασιλικούς τίτλους, όπως "βασιλείς των Γότθων", "δούκες του Σλέσβιχ", "δούκες του Χόλσταϊν", "πρίγκιπες του Ρούγκεν" και κόμητες του Όλντεμπουρκ". Με την εγκατάσταση Συνταγματικής μοναρχίας (1814), ο παραδοσιακός τίτλος του βασιλιά "με τη χάρη του Θεού" αντικαταστάθηκε με τον "με τη χάρη του Θεού μέσω του βασιλικού Συντάγματος", αλλά δεν διατηρήθηκε για πολύ καιρό σε χρήση. Ο τελευταίος βασιλιάς της Νορβηγίας που βασίλευσε με τη χάρη του Θεού, ήταν ο Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας, ο οποίος απεβίωσε το 1957.
Οίκος του Χορφάγκρε
Πριν γίνει μόνος του βασιλιάς ο Έρικ Μπλοντάξ, ήταν για τρία χρόνια συμβασιλιάς με τον πατέρα του Χάραλντ, ώσπου εκείνος απεβίωσε. Μετά τον θάνατο του Χάραλντ, ο Έρικ έγινε επικυρίαρχος στα αδέλφια του, τα οποία είχαν τον έλεγχο στις δικές τους περιοχές. Ο Χάραλντ Γκρέικλοακ κυβέρνησε επίσης ως επικυρίαρχος στα αδέλφια του. Όλες οι ημερομηνίες είναι κατά προσέγγιση, αφού οι πηγές είναι διαφορετικές, αλλά με μικρές διαφορές· οι επίσημες ημερομηνίες που αναφέρονται έχουν ως πηγή το Βιογραφικό Λεξικό της Νορβηγίας.
Οίκος των Κνύτλινγκα
Ο Χάραλντ Α΄ της Δανίας ανακηρύχθηκε βασιλιάς μετά τη Μάχη του Φιτζάρ (965). Εκτός από το Βικέν, ο Χάραλντ Γκρέικλοακ κυβερνούσε όλη την υπόλοιπη Νορβηγία υπό την εξουσία του. Ο Χάραλντ ο Κυανόδους υποστήριξε στη συνέχεια τον Χάακον Σίγκουρντσσον, αντίπαλο του Χάραλντ Γκρέικλοακ, με αποτέλεσμα να τον εκθρονίσει και να κυβερνήσει ολόκληρη τη Νορβηγία εκτός από το Βικέν ο Χάακον. Οι ημερομηνίες είναι κατά προσέγγιση· ο Χάακον αναφέρεται κυβερνήτης της Νορβηγίας την περίοδο 970 - 995.
Οίκος του Χορφάγκρε
Μετά τη μάχη του Σβόλντερ, οι Δανοί υπό τον βασιλιά τους Σβεν τον Διχαλογένη κατέλαβαν τη Νορβηγία. Οι Δανοί είχαν υπό τον έλεγχό τους το μικρότερο βασίλειο του Βικέν. Ως υποτελείς, οι δυο κόμητες του Λέιντ, ο Έρικ Χάακονσσον και ο Σβεν Χάακονσσον βασίλευσαν αντίστοιχα στη δυτική Νορβηγία και στο Τρόντελαγκ, σαν υποτελείς κόμητες του Σβεν. Ο Έρικ διένειμε την εξουσία του στη Νορβηγία την περίοδο 1000 - 1015 με τον αδελφό του Σβεν μια λιγότερο γνωστή φυσιογνωμία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Νορβηγιας
Μπαϊράμ Ντουρντί
Ο Μπαϊράμ Ντουρντί (τουρκμεν.: Durdý Bayrám) ήταν Τουρκομάνος, Ρώσος και Καναδός ζωγράφος, καθηγητής και φωτογράφος; μέλος της Ακαδημίας τέχνης της Δεμοκρατίας της Κιργιζίας (1998), εθνικός ζωγράφος της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Τουρκμενίας (1991), επίτιμος καλλιτέχνης της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Τουρκμενίας (1980).
Δημιούργησε περισσότερα από 5.000 έργα ζωγραφικής, γραφικής και φωτογραφίας. Τα είδη: προσωπογραφία, τοπιογραφία, νατουρμόρτ, θεματικές συνθέσεις.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1938 στην πόλη Μπαϊράμ Αλί (τουρκμ. Baýramaly) στην πρώην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τουρκμενίας. Νωρίς έχασε τους γονείς του και μεγάλωσε στο ορφανοτροφείο στην πόλη Κιζίλ Αρβάτ (σημερινή Serdar). Το 1954 ο Μπαϊράμ γράφτηκε στο Τουρκμενικό Κρατικό Καλλιτεχνικό Σχολείο «Ρουσταβελί» στην πρωτεύουσα του Τουρκμενιστάν Ασγκαμπάτ. Οι καθηγητές του ο Μπρουσεντσόφ και ο Χατζίεφ από την αρχή αναγνώριζαν το ταλέντο του και κατά τη διάρκεια των σπουδών υποστήριζαν το νεαρό ζωγράφο σε όλες τις προσπάθειές του. Με αυτούς τους ζωγράφους ο Μπαϊράμ συνδέθηκε με στενή φιλία. Ο Ντουρντί θεωρούσε τον Μπρουσεντσόφ μεγαλύτερο δάσκαλό του, συμμετείχε στην οργάνωση των προσωπικών του εκθέσεων και έγραψε τρεις σημαντικές προσωπογραφίες του. Όπως σημείωσε ο ίδιος εξέλαβε τον πρώτο του καθηγητή σαν τον πατέρα του.
Το 1959 ο Μπαϊράμ γράφτηκε στο Κρατικό Ακαδημαϊκό Καλλιτεχνικό Ινστιτούτο της Μόσχας «Σούρικοφ», όπου σπούδασε στο εργαστήριο του γνωστού ζωγράφου και εθνικού ζωγράφου της Σοβιετικής Ένωσης Δ.Κ. Μοτσάλσκι. Ο Ντουρντί έγινε Τουρκομάνο-Ρώσος ζωγράφος που αφομοίωσε τη ρωσική ζωγραφική σχολή για να δοξάζει έπειτα την πατρίδα του. Τώρα τα ζωγραφικά του έργα περιλαμβάνονται στη συλλογή της Κρατικής Πινακοθήκης Τρετιακόφ μαζί με τα έργα των καθηγητών του Μπρουσεντσόφ και Μοτσάλσκι. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών επέστρεψε στο Ασγκαμπάτ. Τα πρώιμα έργα του, τα οποία ολοκλήρωσε ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών του, προκάλεσαν μεγάλο ενδιαφέρον από τον κοινό και από τους ειδικούς. Σύντομα έγινε γνωστός ως επαγγελματία καλλιτέχνης. Το 1965 έγινε δεκτός στο καλλιτεχνικό σωματείο της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, συμμετείχε στις πανεθνικές εκθέσεις στο Ασγκαμπάτ και στη Μόσχα, και δίδασκε στο Τουρκμενικό Κρατικό καλλιτεχνικό σχολείο.
Το 1966 ο Μπαϊράμ νυμφεύθηκε την Ντουνιαγκοζέλ (Γκοζέλ) Ιλιάσοβα, με την οποία έζησε όλη τη ζωή του. Στη γυναίκα του ο Μπαϊράμ αφιέρωσε μια συλλογή προσωπογραφιών «Γκοζέλ», που περιλαμβάνει 57 ζωγραφικά έργα.