cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μόρφημα
Τα γραμματικά μορφήματα είναι οι ελάχιστες διαφοροποιητικές μονάδες (χρόνου, αριθμού, γένους κλπ), οι οποίες πραγματώνονται από τις μορφές, π.χ. μόρφημα: "πληθυντικός", μορφές: "-ες" (ημέρ-ες ), "-οι" (άνθρωπ-οι) ,"-α" (δέντρα) κλπ.
Η μελέτη των μορφημάτων ξεκινά με συστηματικό τρόπο από τον αμερικανικό δομισμό και τον βασικό εκπρόσωπό του, τον Bloomfield (1933).Τα μορφήματα ανήκουν στην πρώτη άρθρωση της γλώσσας.
Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος
Ο Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος (Ιωάννης Μιχαήλ Παναγιωτόπουλος, 23 Οκτωβρίου 1901 – 17 Απριλίου 1982) ήταν Έλληνας συγγραφέας, δοκιμιογράφος, ποιητής, κριτικός και εκπαιδευτικός του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Παναγιωτόπουλος, του Μιχαήλ και της Ειρήνης, γεννήθηκε στο Αιτωλικό της Αιτωλοακαρνανίας. Το 1910 η οικογένειά του μετακόμισε λόγω οικονομικών δυσχερειών στην Αθήνα, όπου και εγκαταστάθηκε. Φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή και στη φιλολογική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1919-1923) και παράλληλα ασχολήθηκε με περιοδικά όπως Η Διάπλασις των Παίδων και η Μούσα, είτε δημοσιεύοντας κείμενα είτε συμμετέχοντας στη διεύθυνσή τους. Έκανε την εμφάνισή του στα γράμματα το 1924, με «Το βιβλίο της Μιράντας». Έγραψε λυρικούς στοχασμούς, μυθιστορήματα, σύντομα αφηγήματα, πέντε τόμους κριτικών μελετών και δοκιμίων, ταξιδιωτικές εντυπώσεις, ιστοριογραφήματα. Συνεργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά. Ήταν μέλος της δεύτερης Επιτροπής απονομής Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων (1940).
Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στο «Ελληνικόν Εκπαιδευτήριον Δ. Ν. Μακρή», το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε «Ελληνικόν Εκπαιδευτήριον Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου – Δ. Β. Ελευθεριάδη» και έπειτα σε «Ελληνικόν Εκπαιδευτήριον – Σχολή Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου» (όνομα που διατηρεί έως και σήμερα) αναλαμβάνοντας την θέση του γενικού διευθυντή της δικής του σχολής. Ανάπτυξε επίσης πλούσια διδακτική και πολιτισμική δράση. Δίδαξε επίσης νεοελληνική λογοτεχνία στο διδασκαλείο μέσης εκπαίδευσης και στο «Αθήναιον».
Διετέλεσε υπηρεσιακός Υπουργός Πολιτισμού και Επιστημών στην Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 1974, καθώς και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης.
Ο Παναγιωτόπουλος πέθανε το Μεγάλο Σάββατο, στις 17 Απριλίου 1982 και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Αμαρουσίου.
Αποτίμηση έργου
Ο Παναγιωτόπουλος ασχολήθηκε με όλα τα είδη του γραπτού λόγου εκτός από το θέατρο. Εκείνο που κυρίως διέκρινε τα έργα του ήταν το ανθρωπιστικό τους υπόβαθρο, η άψογη μορφή τους και η πνευματική καλλιέργεια του συγγραφέα. Υπήρξε ένας εξαίρετος στυλίστας για τον οποίο η θητεία στην τέχνη ήταν αποστολή αλλά και υπεύθυνο λειτούργημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Γενιά του ’20 Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Πολιτισμού και Επιστημών
Ιωάννης Καλλέργης
Ο Ιωάννης Καλλέργης (29 Ιουλίου 1903 - 1976) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Δημητρίου Καλλέργη και της Δανάης Αθηνογένη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την παλιά κρητική οικογένεια Καλλέργη και ήταν δισέγγονος του Δημητρίου Καλλέργη ενώ από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την παλιά αθηναϊκή οικογένεια Αθηνογένη. Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι
Το 1924 εισήλθε στο διπλωματικό σώμα. Υπηρέτησε με χρονολογική σειρά στο Βελιγράδι, το Λονδίνο, τους Άγιους Σαράντα, στη Βιέννη, στο Κάϊρο και εν συνεχεία ως γενικός πρόξενος στη Νέα Υόρκη. Το 1950 έγινε σύμβουλος της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον και το 1954 πρέσβης της Ελλάδας στην Τουρκία (Άγκυρα). Το 1957 τοποθετήθηκε, ως διευθυντής, στην πολιτική διεύθυνση του υπουργείου εξωτερικών ενώ την περίοδο 1959 - 1965 διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στην Οτάβα. Το 1959 προήχθη σε α΄ πληρεξούσιο υπουργό.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Ιωαννης Κατηγορία:Οικογένεια Αθηνογένη
Βαλιμή Αχαΐας
Η Βαλιμή είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ακράτας ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ακράτας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Βυρωνικός ήρωας
Ο Βυρωνικός ήρωας εμφανίστηκε αρχικά στο ημι-αυτοβιογραφικό αφηγηματικό ποίημα του Μπάιρον Το προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ (1812–1818). Πρόκειται για έναν χαρακτήρα που είναι ταυτόχρονα αποκρουστικός και συναρπαστικός: είναι αλαζόνας, κυκλοθυμικός, κυνικός, αμείλικτος στην εκδίκηση, συχνά έρχεται σε αντίθεση με το νόμο και τους κοινωνικούς κανόνες, αλλά συγχρόνως γοητευτικός και ικανός για βαθιά συναισθήματα και δυνατή στοργή.
Πιο «καθαρές» και καθοριστικές εκδοχές του χαρακτήρα εμφανίστηκαν σε πολλά έργα του Μπάιρον, όπως στη σειρά ποιημάτων του με ανατολίτικα θέματα: Ο Γκιαούρης (1813), Ο Κουρσάρος (1814), Ο Λάρα (1814) και το θεατρικό έργο Μάνφρεντ (1817). Μεταγενέστερα έργα δείχνουν ότι ο Μπάιρον σταδιακά αποστασιοποιήθηκε από τον χαρακτήρα και παρουσίασε εναλλακτικούς τύπους ηρώων, όπως στο θεατρικό έργο Σαρδανάπαλος (1821), στο αφηγηματικό ποίημα Δον Ζουάν (1819–1824) ή, όταν είναι παρών, τον παρουσιάζει ως λιγότερο συμπαθητικό ή τον επικρίνει.
Ο Βυρωνικός ήρωας ήταν εξαιρετικά δημοφιλής στη λογοτεχνία του 19ου αιώνα και είναι ο πρόδρομος του αντιήρωα.
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|250x250εσ|[[Μάνφρεντ (Μπάιρον)|Μάνφρεντ, πίνακας του Τζον Μάρτιν (1837)]] Ο Βυρωνικός χαρακτήρας επηρεάστηκε από την εικόνα και τις προσωπικές εμπειρίες του Λόρδου Μπάιρον όσο και από τα έργα του. Παρά τη διευκρίνιση του Μπάιρον στον πρόλογο του έργου Το προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ ότι ο Τσάιλντ ήταν ένας πλασματικός χαρακτήρας, «το κοινό συνέδεσε αμέσως τον ποιητή με τον ζοφερό ήρωά του» και οι αναγνώστες ήταν «πεπεισμένοι ... ότι ο Μπάιρον και ο Τσάιλντ ήταν ένα και το αυτό». μικρογραφία|383x383εσ|Εικονογράφηση για το μυθιστόρημα του [[Μιχαήλ Λέρμοντοφ Ένας ήρωας του καιρού μας (1839)]] Αυτά είναι τα κύρια χαρακτηριστικά ενός Βυρωνικού ήρωα, σημειωτέον ότι ένας ήρωας δεν χρειάζεται να τα διαθέτει όλα για να θεωρηθεί Βυρωνικός.
Επιρροή
Εμφανίζεται επίσης και στη ρωσική λογοτεχνία με τα έργα του Πούσκιν όπως στα Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου (1822), Ευγένιος Ονέγκιν (1825 - 1832) και άλλα έργα του, στο Ένας ήρωας του καιρού μας (1840) του Μιχαήλ Λέρμοντοφ, στο μυθιστόρημα Οι Δαιμονισμένοι (1873) του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι στο πρόσωπο του Νικολάι Σταυρόγκιν κ.α.
Ο Έρικ από Το Φάντασμα της Όπερας (1910) του Γκαστόν Λερού και ο Στήβεν Δαίδαλος από Το πορτραίτο του Καλλιτέχνη (1916) του Τζέιμς Τζόυς είναι άλλα παραδείγματα από τις αρχές του 20ου αιώνα.
Ο Βυρωνικός ήρωας εμφανίζεται επίσης σε πολλά σύγχρονα μυθιστορήματα και έχει παίξει ρόλο στη σύγχρονη λογοτεχνία ως ο πρόδρομος του αντιήρωα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Έργα του Λόρδου Μπάιρον
Δήμος Ρουλίντο
Ο Δήμος Ρουλίντο είναι ένας δήμος της Ρουάντα. Ανήκει στην Βόρεια Επαρχία. Η πρωτεύουσά του είναι η Τάρε ή Μπουσόκι.
Κοινότητες
Ο Δήμος Ρουλίντο διαιρείται σε 17 κοινότητες:
Δείτε επίσης
ρ Κατηγορία:Βόρεια Ρουάντα
Ανδρέας Βουράκης
Ο  Ανδρέας Βουράκης (Вураки Андре́й Федорович) ήταν στρατιωτικός στη Σοβιετική Ένωση.
Γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου του 1922 στην πόλη της Γιάλτας της αυτόνομης σοβιετικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας της Κριμαίας. Το 1929, η οικογένεια μετακόμισε στην πόλη Σουχούμι  της Αμπχαζίας και το 1933 στο Μπατούμι της Ατζαρίας, όπου τον Ιούνιο του 1941 αποφοίτησε από το τοπικό δευτεροβάθμιο σχολείο αριθ. 17.
Τον Οκτώβριο του 1943, στο εκπαιδευτικό στρατόπεδο της πόλης Πένζα σχηματίστηκε το 68ο σύνταγμα πυροβολικού της περιοχής του Βόλγα. Διορίστηκε διοικητής στη 1999η μοίρα πυροβολικού.
Τον Απρίλιο του 1944, το 68ο αντιπυραυλικό τμήμα πυροβολικού συμπεριλήφθηκε στη σύνθεση των στρατευμάτων του 1ου Ουκρανικού Στόλου και μέχρι τον Ιούλιο του 1944 ήταν υπό τον επιχειρησιακό έλεγχο του 38ου στρατού συνδυασμένων όπλων. Τον Ιούλιο του 1944, όταν τέθηκε σε θέση μάχης στην 4η Στρατιά τεθωρακισμένων και ως το τέλος του πολέμου, υπηρέτησε στις δυνάμεις αεράμυνας. Για Στρατιωτικές διακρίσεις στις 17 του Μάρτη του 1945, το 68ο σύνταγμα αντιαεροπορικής άμυνας είχε μετονομαστεί σε 6ο Επίτιμο σύνταγμα αντιαεροπορικό πυροβολικού και του απονεμήθηκαν  τα μετάλλια του Κουτούζοφ 2ου βαθμού και Μπογκντάν Χμελνίτσκι 2ου βαθμού. Ο πόλεμος για τον Βουράκη έληξε στις 12η Μαΐου του 1945 στην πόλη Λιμπούσιν (Τσεχοσλοβακία).
Για την συμμετοχή του στις μάχες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, ο Αντιστράτηγος Βουράκης τιμήθηκε δεόντως.
Έλαβε μέρος στην απελευθέρωση των πόλεων της Ουκρανίας και της Τσεχοσλοβακίας, πολέμησε στη Γερμανία, διέσχισε τα μικρά και τα μεγάλα ευρωπαϊκά ποτάμια, συμπεριλαμβανομένου και του Όντερ. Γι’ αυτή την επιχείρηση έλαβε το παράσημο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.
Ως αποτίμηση της προσφοράς της μοίρας πυροβολικού του Ανδρέα Βουράκη, έχουν αναφερθεί 11 καταρριφθέντα  και 6 κατεστραμμένα φασιστικά αεροσκάφη FV-190 και Me-109, 4 κατεστραμμένα τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού, 6 οχήματα, 3 πυροβολαρχίες και 111 στρατιώτες. Επιπλέον, αιχμαλώτισε 65 στρατιώτες και αξιωματικούς του εχθρού.
Ο Βουράκης τρεις φορές παρασημοφορήθηκε, μεταξύ των οποίων και με το παράσημο του Aλεξάνδρου Nέφσκι, που έλαβε για την τολμηρή και αποφασιστική δράση για την απόκρουση των επιθέσεων του εχθρού στην περιοχή των πόλεων Πρόκεντορφ και Κρουγκ, καθώς και κατά την διάρκεια της επιχείρησης της Άνω Σιλεσίας, προκαλώντας σημαντικές απώλειες στον εχθρό σε ανθρώπινο δυναμικό και την υποδομή του. Ο εχθρός δρούσε στον αέρα σε μικρές ομάδες και οι πυροβολητές, που κάλυπταν τα στρατεύματα από αεροπορικές επιδρομές, έπρεπε να τους αντιμετωπίζουν από μικρή απόσταση και βρισκόμενοι εν κινήσει και ταυτόχρονα να αποκρούουν τις επίγειες αντεπιθέσεις. Στο βιβλίο των συμβάντων, ο διοικητής του συντάγματος δήλωνε ότι, στις 19 Μαρτίου 1945, η μοίρα πυροβολικού του Βουράκη, με την υποστήριξη μονάδας αντιαεροπορικών πυροβόλων και μονάδων τεθωρακισμένων, βγήκαν στα περίχωρα του Πρόκεντορφ, όπου ο εχθρός προσπάθησε να διασπάσει την περικύκλωση. Τα πυρά των αντιαεροπορικών του κατέρριψαν ένα αεροπλάνο και σκόρπισαν το εχθρικό πεζικό, ματαιώνοντας τα σχέδια του εχθρού.
Μετά το τέλος του πολέμου, ο Ανδρέας Βουράκης συνέχισε να υπηρετεί στις ένοπλες δυνάμεις της ΕΣΣΔ. Υπηρέτησε στη Βορειοδυτική Περιφέρεια της αεροπορικής άμυνας της Στρατιωτικής Περιφέρειας του Λένινγκραντ. Το 1958 στο Λένινγκραντ αποφοίτησε από την Ακαδημία Πυροβολικού. Αμέσως μετά, διορίστηκε διοικητής αντιπυραυλικού συντάγματος στην περιοχή αεροπορικής άμυνας της Μόσχας. Το 1966, του απονεμήθηκε ο βαθμός υποστράτηγου. Από το 1966 έως το 1970, ανέλαβε ένα ειδικό σώμα αεροπορικής άμυνας και το 1970 διορίστηκε αρχηγός του προσωπικού - ο πρώτος αναπληρωτής διοικητή του 1ου στρατού ειδικού σκοπού.
Από το 1974 ήταν ανώτερος λέκτορας στο Τμήμα Επιχειρησιακής Τακτικής της Στρατιωτικής Ακαδημίας του Γενικού Επιτελείου.
Το 1987 συνταξιοδοτήθηκε και ανέλαβε δράση στο Σωματείο Βετεράνων της 6ης μοιραρχίας Αντιπυραυλικού Πυροβολικού.
Παρασημοφορήσεις
Στον υποστράτηγο Ανδρέα Βουράκη απονεμήθηκαν οκτώ παράσημα της Σοβιετικής Ένωσης:
Είναι ιππότης του Τσεχοσλοβάκικου Στρατιωτικού Σταυρού του 1939, με το διάταγμα του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας αριθ. 875 της 31ης Ιουλίου 2003).
Με την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, στον υποστράτηγο Ανδρέα Βουράκη απονεμήθηκε το παράσημο Φιλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Σοβιετικοί στρατιωτικοί
Κόκκινα βέλη
Τα Κόκκινα βέλη (αγγλικά: Red Arrows ή Royal Air Force Aerobatic Team) είναι ένα ακροβατικό αεροπορικό σμήνος της Βασιλικής Βρετανικής αεροπορίας (RAF). Δημιουργήθηκε το 1964 από την συγχώνευση πολλών ανεπίσημων ακροβατικών ομάδων της RAF. Το "σήμα κατατεθέν" τους είναι το κόλπο που ονομάζουν Διαμάντι. Έχουν φτάσει να κάνουν επιδείξεις παγκοσμίως σε περισσότερες από πενήντα χώρες ενώ θεωρούνται οι πιο δημοφιλής και επιδέξιοι μαζί με τους Blue Angels.
Πιλότοι
Από το 1966 και μετά η Red Arrows είναι εννεαμελές πλήρωμα. Ο πιλότος θα πρέπει να έχει συμμετάσχει σε τουλάχιστον ένα κύκλο αποστολών στην πρώτη γραμμή της μάχης με ένα πολεμικό αεροπλάνο, ενός εκ των Tornado, Harrier ή Jaguar, να έχει βαθμολογηθεί με βαθμό άνω του μετρίου και να έχει περισσότερες από 1500 ώρες πτήσεις. Ακόμα και αν πληροί τα κριτήρια αυτά, θα είναι δύσκολο να επιλεγεί κάποιος, καθώς κάθε χρόνο υπάρχουν περίπου σαράντα αιτήσεις. Ο πιλότος μένει στην ομάδα για τρία χρόνια. Η ομάδα δεν έχει αναπληρωματικό πιλότο και αν κάποιος δεν μπορεί να πετάξει, η επίδειξη γίνεται με οκτώ πιλότους.
Επικεφαλής της ομάδας αυτή την σεζόν είναι ο ελληνικής καταγωγής βρετανός επισμηναγός Ντίκι Πατούνας.
Το αεροπλάνο
Το αεροπλάνο των επιδείξεων είναι τύπου BAE Hawk.
Χαρακτηριστικά:
Επίδειξη
Στην Ελλάδα ως τώρα έχουν κάνει δύο επιδείξεις και οι δυο στο Φλοίσβο του Π. Φαλήρου. Η πρώτη έγινε στις 6 Σεπτεμβρίου του 2005 και ήταν για τον εορτασμό του προστάτη της Πολεμικής Αεροπορίας Αρχαγγέλου Μιχαήλ, στα πλαίσια της διοργάνωσης Αρχάγγελος 2005, ενώ η δεύτερη έγινε την 1 Ιουνίου του 2006. Στις 23 Μαρτίου 2010, κατά τη διάρκεια επίδειξης λίγο έξω από το αεροδρόμιο Καστελίου, στο Ηράκλειο Κρήτης, ένα από BAE Hawk του ακροβατικού σμήνους συνετρίβη, χωρίς όμως θύματα.
Βραυρώνιον
Ο Ναός της Βραυρώνιας Αρτέμιδος ή Βραυρώνειο ήταν ναός στην Ακρόπολη των Αθηνών. Χτίστηκε κατά την εποχή του Πεισίστρατου.
Περιγραφή
Βρίσκονταν στην νοτιοδυτική γωνία της Ακρόπολης, μεταξύ της νότιας πτέρυγας των Προπυλαίων και του Παρθενώνα, και ήταν χτισμένος κατά εννέα σκαλάκια πιο ψηλά από αυτά τα κτίσματα. Ήταν μικρότερο ιερό, χωρίς την μεγαλοπρέπεια και πολυτέλεια των λοιπών ιερών οικοδομημάτων. Συνέβαλλε όμως και αυτό στην περικαλλή και απαράμιλλη όψη της Ακρόπολης. Ήταν πιθανώς ιωνικού ρυθμού. Οι κίονες που βρέθηκαν ομοιάζουν με αυτούς του Ερεχθείου. Η Βραυρωνία Άρτεμις λατρευόταν κυρίως από τις γυναίκες και τις παρθένες της Αττικής. Ονομάστηε έτσι από τον Αττικό δήμο της Βραυρώνας, κοντά στο σημερινό Μαρκόπουλο. Το ξόανο της θεάς αυτής το έφερε στην Ελλάδα η Ιφιγένεια από την Ταυρίδα, και το αντέγραψε αργότερα ο Πραξιτέλης. Ο Παυσανίας αναφέρει και τον χάλκινο δούρειο ίππο, κατά μίμηση του Τρωικού, τον οποίο φιλοτεχνήθηκε ο γλύπτης Στρογγυλίων.
Το ιερό είχε ασυνήθιστο τραπεζοειδές σχήμα και δεν περιελάμβανε έναν τυπικό ναό. Αντ' αυτού, τη λειτουργία αυτή εξυπηρετούσε μια στοά. Οι διαστάσεις της στοάς ήταν περίπου 38 x 6,8 μέτρα. Στις γωνίες του υπήρχαν δύο πτέρυγες, κάθε μια μήκος 9,3 μέτρων, η δυτική είχε πρόσοψη προς ανατολικά και το αντίστροφο. Βόρεια από την ανατολική πτέρυγα υπήρχε μια μικρή στοά με πρόσοψη δυτικά. Ολόκληρο το δυτικό τμήμα του ιερού, που σήμερα δεν υπάρχει, βρισκόταν πάνω στα ερείπια του Μυκηναϊκού τείχους. Τα ερείπια στο ανατολικό τμήμα είναι θεμέλια τοίχων, λαξευμένα σε φυσικό βράχο, καθώς και ορισμένα αρχιτεκτονικά μέλη ασβεστόλιθου.
Πηγές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Κατηγορία:Ναοί της Αρτέμιδος
Καλύβες Χανίων
Οι Καλύβες (επίσημο: αι Καλύβαι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης, χτισμένη στην είσοδο του κόλπου της Σούδας. Στο λόφο Καστέλι των Καλυβών υπάρχει η αρχαία πόλη Ιπποκορώνιο, καθώς επίσης και ερείπια βυζαντινού ρυθμού, μνημεία και μονές. Οι Καλύβες έχουν φόντο τα Λευκά Όρη και τις διασχίζει ο Ξυδάς ποταμός.
Ονομασία
Λέγεται πως οι Καλύβες πήραν το όνομά τους από τα πρόχειρα καταλύματα (καλύβες) που έχτισαν οι Άραβες πειρατές, όταν εισέβαλαν το 828 και κατέλαβαν την περιοχή Σαρακηνές κοντά στο χωριό. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι το όνομα προέρχεται από τις καλύβες που έχτιζαν οι αγρότες κοντά στα κτήματά τους για να μένουν τα καλοκαίρια, χωρίς να χρειάζεται να επιστρέφουν στο χωριό τους κάθε βράδυ.
Αρχαιότητα
Στην αρχαιότητα οι Καλύβες ήταν η πόλη Αμφιμάτριον σύμφωνα με τον ιστορικό Στράβωνα.
Επίσης κοντά στις Καλύβες πιστεύεται ότι υπήρχε η πόλη Κίσσαμος, που ήταν το ένα από τα δύο λιμάνια της αρχαίας πόλης Απτερα (Κίσσαμος ονομάζεται επίσης το Καστέλι Χανίων, αλλά πρόκειται για άλλη πόλη, πολλά χιλιόμετρα μακριά από τις Καλύβες).
Τα Άπτερα ή η Απτέρα κυριαρχούσε σε ολόκληρη την περιοχή του Αποκόρωνα και τα ερείπια της σώζονται στον εντυπωσιακό αρχαιολογικό χώρο, που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα νότια από τις Καλύβες.
Ενετική περίοδος
Κατά τον 15ο αιώνα, η περιοχή του Αποκόρωνα αποτελούσε μια από τις καστελανίες του νομού Χανίων και είχε ως έδρα της το Καστέλι Καλυβών (Castel Apicorno), που βρισκόταν στην ίδια θέση που βρίσκονται οι Καλύβες σήμερα.
Το κάστρο Castel Apicorno, που τα ερείπια του σώζονται ανατολικά από τις Καλύβες, χτίστηκε το 1206 από τους Ενετούς για να αντιμετωπίσουν πιθανές εχθρικές επιδρομές. Σε περίπτωση επίθεσης στο κάστρο έβρισκαν καταφύγιο οι Ενετοί άποικοι, ενώ ο ντόπιος πληθυσμός συνήθως αφήνονταν στην τύχη του.
Το κάστρο Apicorno, που το όνομα του προέρχεται από το όνομα της περιοχής Αποκόρωνας, καταλήφθηκε το 1538 από τον πειρατή Μπαρμπαρόσα, που το κατέστρεψε. Ένα άλλο αξιόλογο κτίσμα που χρονολογείται από την περίοδο των Ενετών είναι ο Νερόμυλος που βρίσκετε στην πλατεία του χωριού και ηλεκτροδότησε την περιοχή πριν ακόμα ηλεκτροδοτηθεί η πόλη των Χανίων.
Τουρκοκρατία
Οι Καλύβες, όπως και ολόκληρη η Κρήτη, υπέφεραν την μακρά περίοδο της Τουρκοκρατίας. Εδώ ήταν ένας από τους τόπους, που βασανίζονταν πριν εκτελεστούν οι Κρητικοί επαναστάτες το 1821.
Οι Καλύβες όπως όλη η περιοχή του Αποκόρωνα, έπαιξαν σημαντικό ρόλο κατά την περίοδο της Επανάστασης του 1821, αλλά και αργότερα στην Κρητική Επανάσταση του 1866.
Τα προϊόντα που παράγονταν στον εύφορο κάμπο βοηθούσαν για να συντηρούνται οι ομάδες των επαναστατών.
Σήμερα
Οι Καλύβες άρχισαν να αναπτύσσονται και το 1928 ήρθε ο ηλεκτρισμός στο χωριό, έξι μήνες νωρίτερα από ότι στα Χανιά και πολλά χρόνια πριν απολαύσουν το αγαθά του άλλα χωριά στην Κρήτη. Τα μηχανήματα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος εγκαταστάθηκαν στον παλιό νερόμυλο.
Τις τελευταίες δεκαετίες οι Καλύβες αναπτύχθηκαν τουριστικά, όπως πολλές άλλες παραλιακές περιοχές στην Κρήτη. Η ανάπτυξη του τουρισμού είναι ήπια με μικρές ξενοδοχειακές μονάδες. Από το 2000 και μετά ξεκίνησε έντονη οικοδομική δραστηριότητα στις Καλύβες και τα υπόλοιπα χωριά του Αποκόρωνα για να προσφέρει παραθεριστικές και μόνιμες κατοικίες σε Βορειοευρωπαίους, που επέλεξαν την περιοχή για το ξεχωριστό φυσικό τοπίο, το καλό κλίμα και τις ευκολίες που προσφέρει η μικρή απόσταση από τα Χανιά.
Σήμερα οι Καλύβες έχουν μεγαλώσει και έχουν σχεδόν ενωθεί με τη γειτονική Αλμυρίδα.
Η ακτή των Καλυβών βραβεύεται για πολλά χρόνια με "Γαλάζια Σημαία"  την Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης (ΕΕΠΦ),από τον  Εθνικό Χειριστή του Διεθνούς Προγράμματος «Γαλάζια Σημαία», μια βράβευση που πιστοποιεί την καθαρότητα της ακτής.
Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Αγίου Νικολάου (Καλύβες Αποκορώνου)
Η Παναγιά των Καλυβών, όπως χαρακτηριστικά ονομάζεται ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στον ομώνυμο οικισμό της επαρχίας Αποκορώνου, αναφέρεται ήδη στην βενετική απογραφή του 1637 ως ιδιωτικός ναός. Η μονόκλιτη αυτή εκκλησία δέχτηκε μεταγενέστερες παρεμβάσεις, ιδιαίτερα κατά το β΄ μισό του 19ο αι. όταν προστέθηκε το νότιο κλίτος προς τιμή του Αγίου Νικολάου. Η ανοικοδόμηση ολοκληρώθηκε το 1861, ενώ κατά τη δεκαετία του 1920 ανακαινίστηκε εκ νέου. Το 1993 διεξήχθησαν ανασκαφικές εργασίες, οι οποίες αποκάλυψαν πλήθος ταφών στο εσωτερικό του. Μέχρι το 1947 αποτελούσε τον καθεδρικό ναό του οικισμού.
Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής (Καλύβες Αποκορώνου)
Καθεδρικός του παραθαλάσσιου, γραφικού οικισμού των Καλυβών Αποκορώνου, ο ναός της Αγίας Παρασκευής κτίστηκε την περίοδο 1946-1952 στη θέση παλαιότερου εικονοστασίου προς τιμήν της ίδιας Αγίας.Από το παλαιό διπλό αυτό εικονοστάσι σώζεται η βάση του, που σήμερα είναι καλυμμένη με το κουβούκλι και την εικόνα της Αγίας στην αριστερή πλευρά του καθολικού. Ο ναός είναι κτισμένος στον αρχιτεκτονικό τύπο του σταυροειδούς με τρούλο, που κυριάρχησε στη βυζαντινή ναοδομία από τον 7ο αι. Εδώ έγκειται και η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου ναού, καθώς ακολουθεί πιστά το βυζαντινό ρυθμό τόσο στη μορφή όσο και στην εσωτερική του διακόσμηση. Εξιστορήσεις γηραιότερων κατοίκων αναφέρουν ότι κατά την οικοδόμηση χρησιμοποιήθηκαν Γερμανικά κράνη ελλείψει άλλων μέσων, για να μεταφέρουν την λάσπη, μια και η κατασκευή άρχισε λίγο μετά την λήξη του πολέμου.
Διοικητικά
Αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον οικισμό Τσιβαράς αποτελούν την κοινότητα Καλυβών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρμένων του δήμου Αποκορώνου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.429 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Καλυβών
Αθλητισμός
Στις Καλύβες έχει έδρα η ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα Τιτάν Καλυβών. Είναι μια απ' τις παλαιότερες ομάδες στα Χανιά, αφού το επίσημο έτος ίδρυσης της είναι το 1923. Η έδρα της ομάδας είναι το "Γήπεδο Νέου Χωριού". Τη στιγμή αυτή, ο Τιτάν αγωνίζεται στη Β' κατηγορία της Ε.Π.Σ. Χανίων. Εκτός από την ποδοσφαιρική ομάδα και την ακαδημία της, έχει επίσης πιθανότατα, το μοναδικό σωματείο walking football στην χώρα, το οποίο απαρτίζεται από παλαίμαχους ποδοσφαιριστές.
Το έμβλημα του είναι ο Μυθολογικός Τιτάνας, όπου αντί να κρατάει την γη, κρατάει μια μπάλα ποδοσφαίρου. Πριν από το 2017, το έμβλημα της ομάδας ήταν ένας ποδοσφαιριστής με μια μπάλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Τέλενδος
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Τέλενδος βρίσκεται πολύ κοντά στην Κάλυμνο, σε απόσταση μόλις 5 στάδια (0,5 μιλίου) και πιο συγκεκριμένα στα δυτικά της. Το περίγραμμά της θυμίζει εκείνο της Κέας, σε σμίκρυνση αντεστραμμένο, εκτεινόμενη κατά διεύθυνση Ανατολή - Δύση με συνολικό μήκος περίπου 4 χλμ. Της νήσου δεσπόζει το οροπέδιό της καλούμενο "Ράχη" με μέγιστο υψόμετρο 460 μ. Έχει έκταση 4,648 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Σημαντικότερα ακρωτήρια της νήσου είναι το ακρωτήριο Άσπρος Κάβος, όπου η δυτική άκρη αυτής και το ακρωτήριο Πνιμένος της ΝΑ. απόληξης. Ο μοναδικός και ομώνυμος οικισμός της Τελένδου, βρίσκεται επί της ανατολικής ακτής της, στο μυχό του ανατολικού όρμου που σχηματίζεται παρά τη ΝΑ χερσονίζουσα απόληξή της, ακριβώς απέναντι από το χωριό Μυρτιές της Καλύμνου με το οποίο και συνδέεται με μικρά πλοιάρια, "θαλάσσια ταξί" που εκτελούν τακτική συγκοινωνία. Δίπλα στο λιμάνι υπάρχει αμμουδερή παραλία με φυσική σκιά από αλμυρίκια και ρηχά νερά. Στη δυτική πλευρά της χερσονίζουσας απόληξης σχηματίζεται ο ευρύς όρμος "Χοχλακάς" που διαθέτει παραλία με πεντακάθαρα νερά που βαθαίνουν σχετικά απότομα. Η Τέλενδος έχει κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae), Falco naumanni, Πετρίτης (Falco peregrinus) και Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000. Σημειώνεται ότι στερείται οδικού δικτύου, προσφερόμενη περισσότερο για πεζοπορία, η δε παρακείμενη ειδυλλιακή φωτογραφία περιορίζεται στην ανατολική μόνο πλευρά της νήσου και της ΝΑ. απόληξής της.
Η βασική ενασχόληση των κατοίκων της είναι η αλιεία. Εκτός από τα φρέσκα ψάρια και τα θαλασσινά, στο νησί παράγονται αυθεντικό θυμαρίσιο μέλι, βότανα και μυρωδικά.
Ιστορία
Από τους Αρχαίους Έλληνες ονομαζόταν Κέλερις και περιλαμβανόταν στις «νήσους τε Καλύδνας» που μνημονεύονται στον «Νεών Κατάλογο» του Ομήρου μαζί με τις υπόλοιπες στην περιφέρεια Καλύμνου. Κατά την αρχαιότητα ανήκε πιθανώς στον καλυμνιακό δήμο Πανόρμου. Άφθονα λείψανα υστερορωμαϊκής περιόδου, όπως λουτρικές εγκαταστάσεις (θερμές), ελαιοτριβείο, εντοπίζονται κυρίως στην ανατολική ακτή του νησιού, ανάμεσα στις μεγάλες παλαιοχριστιανικές βασιλικές, πλησίον του σημερινού οικισμού. Δυτικά από τη θέση "Θολάρια" ή "Πεύκι" με τους υπέργειους τάφους, τοποθετείται η θέση αρχαίου θεάτρου. Στο επιβλητικό και απότομο ύψωμα του Αγίου Κωνσταντίνου με τον οχυρωμένο βυζαντινό οικισμό, που βρίσκεται στη βόρεια πλαγιά και περί το μέσον της "Ράχης", σε υψόμετρο 120 μ. περίπου, υπάρχουν λείψανα φυλακίου. Στην παραλιακή θέση "Βλυχάδα" διατηρήθηκαν λείψανα υστερορωμαϊκού εργαστηρίου κεραμικής. Το κάστρο πιστεύεται ότι κτίστηκε κατά το δεύτερο μισό του 7ου αιώνα για προστασία του οικισμού από τις αραβικές επιδρομές της εποχής και πιθανώς, μετά το σεισμό του 535, να εγκαταλείφθηκε. Τον 15ο αιώνα επισκέφθηκε το νησί ο Φλωρεντινός μοναχός - γεωγράφος Κριστόφορο Μπουοντελμόντ ι ο οποίος φιλοξενήθηκε από τους Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου και κατέγραψε τα χριστιανικά της μνημεία.
Διοικητικά
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στον δήμο Καλυμνίων της Περιφερειακής Ενότητας Καλύμνου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 94 κατοίκους. Ως οικισμός είναι αναγνωρισμένος από το 1948, με την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου.
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για την νήσο Τέλενδο παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 4ος τόμος και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-4511, που καλύπτει και τις νήσους Κάλυμνο και Λέρο.
Παραπομπές
Τελενδος
Κρώμνη Πέλλας
Η Κρώμνη είναι σχεδόν ακατοίκητος παραδοσιακός οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Κρώμνη βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Πάϊκο σε υψόμετρο 580 μέτρα. Απέχει 19 χλμ. βορειοδυτικά των Γιαννιτσών (έδρα του δήμου) και 72 χλμ. βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για χωριό το οποίο παρά τη γεωγραφική απομόνωση, ευημερούσε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Οι κάτοικοι του ήταν κυρίως ξυλοκόποι και κτηνοτρόφοι. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπήρξε το καταφύγιο των ανταρτών και των συνταγμάτων του ΕΛΑΣ. Το 1992 με το ΦΕΚ-691/Δ/92 ανακυρήχθηκε παραδοσιακός οικισμός. Αξιοθέατα της είναι το παλιό δημοτικό σχολείο, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (1858) και η βρύση με το τρεχούμενο νερό.
Δημογραφικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 με την παλιά ονομασία της από την περίοδο της τουρκοκρατίας ως Κορνισιόρ να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1926 με το ΦΕΚ 97Α - 18/03/1926 μετονομάστηκε σε Κρώμνη. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τον Νέο Μυλότοπο, αποτελούν την κοινότητα Μυλοτόπου η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κύρρου του Δήμου Πέλλας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 8 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πέλλας Κατηγορία:Χωριά του νομού Πέλλας
Βραβείο Orange
Το Βραβείο Orange (Orange Broadband Prize for Fiction) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά βραβεία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Απονέμεται κάθε χρόνο σε λογοτέχνιδες οποιασδήποτε εθνικότητας, για το καλύτερο μυθιστόρημα (αρχικό και πλήρες) που είναι γραμμένο στα αγγλικά και εκδόθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά την προηγούμενη χρονιά από την απονομή.
Η νικήτρια του βραβείου λαμβάνει και το ποσό των 30.000 £, μαζί με ένα χάλκινο αγαλματίδιο, που ονομάζεται "Bessie", που είναι δημιουργία της Γκρίζελ Νίβεν, αδερφής του ηθοποιού Ντέιβιντ Νίβεν.
Το γεγονός ότι το εν λόγω βραβείο απονέμεται αποκλειστικά σε γυναίκες, έχει προκαλέσει σχόλια. Η βραβευμένη με Βραβείο Μπούκερ, Α. Σ. Μπάιατ, το αποκάλεσε σεξιστικό βραβείο και η ίδια απαγόρευσε στους εκδότες της να έχουν τα βιβλία της υποψήφια για το Orange.
Νικήτριες
Το 2005 το "Orange των Oranges" απονεμήθηκε στην Άντρια Λεβάι για το Μικρό Νησί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία Λογοτεχνίας Κατηγορία:Βρετανική λογοτεχνία
Λόπε δε Βέγα
Ο Λόπε δε Βέγα (Lope Félix de Vega Carpio, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈlope ðe ˈβeɣa], 25 Νοεμβρίου 1562 – 27 Αυγούστου 1635) ήταν Ισπανός θεατρικός συγγραφέας και ποιητής. Ήταν μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του Ισπανικού Χρυσού Αιώνα της μπαρόκ λογοτεχνίας. Η φήμη του στον κόσμο της ισπανικής λογοτεχνίας έπεται μόνο αυτή του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, ενώ ο τεράστιος όγκος της λογοτεχνικής παραγωγής του είναι ασύγκριτος, καθιστώντας τον έναν από τους πιο παραγωγικούς συγγραφείς στην ιστορία της λογοτεχνίας. Υπήρξε το «πρότυπο της ισπανικής διάνοιας» για τους συγχρόνους του, ενώ ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες – οι σχέσεις του οποίου με τον Λόπε δε Βέγα ήταν άλλοτε φιλικές και άλλοτε εχθρικές – τον αποκαλούσε "Ο Φοίνιξ της Ευφυΐας" και "Τέρας της Φύσεως (Fenix de los ingenios και Monstruo de la Naturaleza).
Βίος και σταδιοδρομία
Ο Λόπε δε Βέγα γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 25 Νοεμβρίου 1562. Ο πατέρας του Φέλιξ δε Βέγα, κεντητής στο επάγγελμα, είχε μετακομίσει τον προηγούμενο χρόνο από το Βαγιαδολίδ (Valladolid) στην ισπανική πρωτεύουσα, όπου άνοιξε κατάστημα κεντημάτων.
Ο Λόπε δε Βέγα δεν ακολούθησε τη χειρωνακτική τέχνη του πατέρα του, ένοιωθε μάλιστα μειονεκτικά για την ταπεινή καταγωγή του, αλλά - έχοντας κλίση προς τη μελέτη – διδάχθηκε στα 1572-1573 Λατινικά και Καστιλιάνικα από τον ποιητή Βινθέντε Εσπινέλ (Vincente Espinel, 1550-1624) και τον επόμενο χρόνο γράφτηκε στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο των Ιησουιτών, όπου πήρε τις βάσεις της ουμανιστικής παιδείας.
Εντυπωσιασμένος ο επίσκοπος της Άβιλα (Avila) από την επιμέλεια και το ενδιαφέρον του για τα γράμματα, τον πήρε στο Πανεπιστήμιο της Αλκαλά δε Ενάρες (Alcala de Henares) για ιερατικές σπουδές, αλλά ο Λόπε δε Βέγα εγκατέλειψε γρήγορα την ιδέα να ακολουθήσει ιερατική σταδιοδρομία, επηρεασμένος μάλιστα από τον έρωτά του για μια παντρεμένη γυναίκα.
Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1578, το κατάστημα κεντημάτων περιήλθε στο σύζυγο μιας από τις αδελφές του ποιητή, της Ισαβέλας ντελ Κάρπιο. Ο Λόπε δε Βέγα υιοθέτησε τότε το ευγενικό όνομα Κάρπιο για να προσδώσει ένα αριστοκρατικό τόνο στο δικό του όνομα, επιθυμώντας να φανεί ότι ανήκε σε ανώτερη κοινωνική τάξη. Συνέχισε μάλιστα τις σπουδές του στο περίφημο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, όπου απέκτησε ουμανιστική παιδεία.
Εν τω μεταξύ, ο Λόπε δε Βέγα είχε καθιερωθεί ως θεατρικός συγγραφέας στη Μαδρίτη και κέρδιζε τα προς το ζην από τα έργα του, τις “comedias”, αν και ισχυριζόταν ότι τα έγραφε μόνο από προσωπική κλίση προς το θέατρο.
Στο κορύφωμα της λογοτεχνικής παραγωγής του, ο Πάπας Ουρβανός Η΄ τίμησε το 1627 τον Λόπε δε Βέγα με τον τίτλο του διδάκτορα της θεολογίας και με το σταυρό του Τάγματος του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ.
Πάθος για τη ζωή και τον έρωτα
Ο Λόπε δε Βέγα είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της περιπετειώδους ζωής του στο πάθος του για τις γυναίκες. Κυριαρχούμενος από έντονα αισθήματα και ερωτικές παρορμήσεις, ήταν κομψός στην εμφάνισή του, ιπποτικά φιλοφρονητικός και ασκούσε προσωπική γοητεία στις γυναίκες.
Σε νεαρή ακόμη ηλικία, ο ερωτικός ενθουσιασμός του Λόπε δε Βέγα τον παρασύρει, ώστε να εγκαταλείψει τις πανεπιστημιακές σπουδές του στο Αλκαλά δε Χενάρες και να ακολουθήσει την Έλενα Οσόριο (Elena Osorio), μια γυναίκα ώριμη και εξαιρετικής ομορφιάς. Η σχέση του μαζί της έφθασε σε ερωτική πληρότητα, πλην όμως με συχνές ταπεινώσεις, βίαιη συμβίωση και εκδηλώσεις ζηλοτυπίας. Αποκορύφωμα της κατάστασης αυτής ήταν ο ερωτικός δεσμός της Έλενας με τον Δον Φρανθίσκο Περρενότ δε Γκρανβέλα, ανιψιό του ισχυρού καρδιναλίου Γκρανβέλα. Τελικά, ο Λόπε δε Βέγα αποδέχθηκε κυνικά το δεσμό της και μάλιστα αποσπούσε μέσω της Έλενας χρήματα από τον εραστή της. Όταν η Έλενα τελικά τον εγκατέλειψε, έγραψε σφοδρούς λιβέλους εναντίον της και εναντίον της οικογένειάς της, με συνέπεια να οδηγηθεί στη φυλακή και να εξοριστεί το 1588 από τη Μαδρίτη.
right|thumb|250px|Άγαλμα του Λόπε δε Βέγα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Μαδρίτης, 2008
Ενώ διαρκούσε ακόμη το σκάνδαλο αυτό, ο Λόπε δε Βέγα απήγαγε την Ισαμπέλ δε Ουρμπίνα (Isabel de Urbina), την αριστοκρατική και όμορφη δεκαεξάχρονη αδελφή του Μεγάλου Τελετάρχη του Φιλίππου Β΄, την οποία είχε ήδη αποπλανήσει. Εξαναγκάστηκε να επισπεύσει το γάμο μαζί της, ενώ μετ’ ολίγον αναχώρησε με την ισπανική Αρμάδα στην εκστρατεία εναντίον της Αγγλίας, δημιουργώντας καθ' οδόν και μια εφήμερη σχέση με μία πόρνη από τη Λισαβόνα.
Επιστρέφοντας, ο Λόπε δε Βέγα πέρασε τον υπόλοιπο χρόνο της εξορίας του από τη Μαδρίτη στη Βαλένθια, που ήταν τότε κέντρο αξιόλογης θεατρικής δραστηριότητας, και επιδόθηκε στη συγγραφή θεατρικών έργων.
Η έγγαμη ζωή του ποιητή με την Ισαμπέλ δε Ουρμπίνα κυλούσε ευτυχισμένη, αλλά η γυναίκα του πέθανε στη διάρκεια ενός τοκετού το 1595. Ο Λόπε δε Βέγα ερωτεύθηκε πολύ σύντομα τη χήρα Αντόνια Τρίγιο δε Αρμέντα (Antonia Trillo de Armenta). Η παράνομη συμβίωση μαζί της είχε ως συνέπεια τη δημόσια διαπόμπευσή του και μια νέα δίκη το 1596. Το νέο αυτό σκάνδαλο τον ανάγκασε να πουλήσει όλα τα υπάρχοντά του σε πλειστηριασμό και να φύγει από τη Μαδρίτη.
Το 1599, παρευρισκόμενος στο γάμο του Φιλίππου Γ΄, μια περιστασιακή συνάντησή του με μια κυρία ονομαζόμενη Πεγισέρ, είχε ως κατάληξη να αποκτήσει μαζί της ένα γιο, τον Φερνάρντο. Πολύ σύντομα συναντά την όμορφη ηθοποιό Μικαέλα δε Λουχάν (Micaela de Lujan), η οποία και παρέμεινε για 20 σχεδόν χρόνια η μεγάλη αγάπη του ποιητή. Τον ακολούθησε στη Σεβίλη και τη Γρανάδα (1602), συζούσε μαζί του και του έκανε αρκετά παιδιά, μεταξύ των οποίων τη Μαρσέλα και τον Λόπε Φέλιξ ή Λοπίτο.
Την ίδια εποχή, ο Λόπε δε Βέγα τέλεσε το δεύτερο γάμο του με την Χουάνα δε Γκουάρδο (Juana de Guardo), κόρη ενός πλούσιου κρεοπώλη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Κάρλος Φέλιξ και τη Φελιθιάνα. Για καθεμία από τις δύο αυτές γυναίκες, ο Λόπε δε Βέγα διατηρούσε σπίτι στο Τολέδο (1604 – 1610), ενώ ο ίδιος μετακόμισε σε σπίτι που αγόρασε στη Μαδρίτη, όπου είχε ήδη νοικιάσει ένα άλλο για τη Μικαέλα και τα παιδιά τους.
Στο σπίτι του στη Μαδρίτη, όπου έζησε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του, ο Λόπε δε Βέγα αντιμετώπισε μια σειρά από κακοτυχίες: Ο Κάρλος Φέλιξ, ο αγαπημένος του γιος, αρρώστησε και πέθανε το 1612, η γυναίκα του Χουάνα πέθανε στον τοκετό της Φελιθιάνα, ενώ πέθανε και η Μικαέλα δε Λουχάν.
Τα χρόνια όμως της μοναξιάς είχαν αρχίσει για τον Λόπε δε Βέγα: η κόρη του Μαρσέλα μπήκε το 1623 σε μοναστήρι, η άλλη κόρη του Φελιθιάνα παντρεύτηκε το 1633, ο γιος του Λοπίτο πέθανε σε ναυάγιο το 1634 και την ίδια χρονιά η Αντόνια κλέφτηκε εκούσια με ένα νεαρό αυλικό.
Στο μοναχικό σπίτι του, ο Λόπε δε Βέγα, αυτοτιμωρούμενος και βαθιά μεταμελημένος από την έκλυτη ζωή του και περιστοιχιζόμενος από μια κόρη του και μερικούς φίλους του, πέθανε από οστρακιά στις 27 Αυγούστου 1635 σε ηλικία 72 ετών.
Λογοτεχνική παραγωγή
Ο Λόπε δε Βέγα θεωρείται ο πολυγραφότερος και πιο δημιουργικός συγγραφέας στην παγκόσμια λογοτεχνία. Σύμφωνα με τον πρώτο βιογράφο του Χουάν Περές δε Μονταλμπάν, αποδίδονται στον Λόπε δε Βέγα 3.000 σονέτα, 3 μυθιστορήματα, 4 νουβέλες, 9 επικά ποιήματα και περίπου 1.800 θεατρικά έργα, από τα οποία 480 έχουν διασωθεί.
Στην επική ποίηση του Λόπε δε Βέγα περιλαμβάνονται: «Η Αρκαδία» (La Arcadia, 1598), ένα ποιμενικό ρομάντζο, η «Κατακτηθείσα Ιερουσαλήμ» (Jerusalem conquistada, 1609), μια προσπάθεια να συνδυάσει την Ισπανία και τους Ισπανούς ήρωες με τα γεγονότα της Γ΄ Σταυροφορίας, το «Τραγικό Στέμμα» (Corona tragica, 1627), ένα επικό ποίημα για τη ζωή και την εκτέλεση της Μαρίας Στιούαρτ, η «Δάφνη του Απόλλωνα» (El laurel de Apolo, 1630) κ.ά.
Το 1632, ο Λόπε δε Βέγα δημοσίευσε το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του «Η Δωροθέα» (La Dorotea), όπου όλοι οι έρωτές του συγχωνεύονται με το σεξουαλικό πάθος του για την Έλενα Οθόριο.
Το 1609, ο Λόπε δε Βέγα δημοσίευσε μία πραγματεία για το θέατρο και την ποίηση με τον τίτλο «Νέα τέχνη για να συγγράφει κανείς κωμωδίες» (Arte Nuevo de hacer comedias en este tiempo), το θεατρικό μανιφέστο του, όπου υπερασπιζόταν τον τρόπο γραφής των θεατρικών έργων του.
Ο Λόπε δε Βέγα, όπως επισημαίνει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος στο έγκριτο έργο του «Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος», δεν είχε αποδώσει μεγάλη σημασία στη θεατρική παραγωγή του. Στο προαναφερόμενο θεατρικό μανιφέστο του, δικαιολογείται με τρόπο κυνικό ότι δεν γνωρίζει και ο ίδιος πολύ καλά τους ορθούς κανόνες για κάθε είδος ποιητικού λόγου και ακόμη για το «ανακάτεμα του κωμικού με το τραγικό», αλλά προτιμά να ανταποκριθεί με τα θεατρικά του έργα στις επιθυμίες του κοινού, το οποίο είχε αγκαλιάσει με λατρεία τον ποιητή.
Προσθέτει μάλιστα ο Λόπε δε Βέγα, ότι «περισσότερες από εκατό κωμωδίες του δεν χρειάστηκαν παρά εικοσιτέσσερις ώρες για να περάσουν από το μυαλό του στις σανίδες του θεάτρου».
Ο Λόπε δε Βέγα καθιέρωσε τις «comedias», με τη γενικότερη του όρου έννοια, ως θεατρικών έργων με περιεχόμενο κωμωδιών ή δραμάτων ή μικτών ειδών. Καθιέρωσε ακόμη ένα άλλο θεατρικό είδος, τις «κωμωδίες του μανδύα και του σπαθιού» (comedias de capa y de espada), που δεν μπορούν να ονομασθούν ούτε κωμωδίες ούτε τραγωδίες, αλλά έχουν έντονα τα χαρακτηριστικά του «κοινωνικού δράματος», που υπηρέτησαν στα νεότερα χρόνια συγγραφείς, όπως ο Ίψεν, ο Τολστόι, ο Στρίντμπεργκ, ο Χάουπτμαν κ.ά.
Οικία – Μουσείο Λόπε δε Βέγα
left|thumb|250px|Το σπίτι-μουσείο του Λόπε δε Βέγα στη Μαδρίτη, 2008 Η οικία – μουσείο, που είναι αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του Λόπε δε Βέγα, βρίσκεται στη Μαδρίτη επί της οδού Θερβάντες αριθ. 11 (Calle de Cervantes 11). Είναι μια τυπική κατοικία του 17ου αιώνα, σε καστιλιάνικη αρχιτεκτονική, που την αγόρασε και εγκαταστάθηκε εδώ ο Λόπε δε Βέγα το 1610. Σ’ αυτό το σπίτι έγραψε τα περισσότερα από τα έργα του, που υπολογίζονται συνολικά σε 2.000.
Στο κέντρο βρίσκεται ένα σκοτεινό παρεκκλήσιο χωρίς εξωτερικά παράθυρα. Ο μικρός κήπος στο πίσω μέρος έχει ένα πηγάδι και είναι φυτεμένος με τα λουλούδια και τα οπωροφόρα δέντρα, που αναφέρει ο συγγραφέας στα έργα του. Στο σπίτι αυτό έζησε ο Λόπε δε Βέγα μέχρι το θάνατό του στις 27 Αυγούστου 1635. Το 1935 ανακαινίστηκε και χαρακτηρίστηκε ως εθνικό μνημείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ισπανοί ποιητές Κατηγορία:Ιππότες της Μάλτας
Λευκορωσικές βουλευτικές εκλογές (2019)
Οι Λευκορωσικές βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν την 17η Νοεμβρίου 2019.
Εκλογικό σύστημα
Τα 110 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέχθηκαν με πλειοψηφικό σύστημα σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
Αποτελέσματα
Από τους 110 εκλεγμένους βουλευτές οι 89 ήταν ανεξάρτητοι και οι 21 μέλη φιλοκυβερνητικών πολιτικών κομμάτων. Κέρδισε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Λευκορωσίας που πήρε τις 11 έδρες. Το Δημοκρατικό Κόμμα Εργασίας και Δικαιοσύνης ήρθε δεύτερο με 6 έδρες, το Λευκορωσικό Πατριωτικό Κόμμα κέρδισε δύο, ενώ το Αγροτικό Κόμμα και το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα πήραν από μία έκαστο.
Στις εκλογές του 2016 η αντιπολίτευση κέρδισε δύο έδρες, αλλά αυτήν την φορά καμία. Το αντιπολιτευόμενο Ενωμένο Πολιτικό Κόμμα έχασε την έδρα του όπως και ο μοναδικός αντιπολιτευόμενος ανεξάρτητος βουλευτής.
Από τους 110 εκλεγμένους βουλευτές οι 44 είναι γυναίκες, οι δύο ήταν ηλικίας κάτω των 30 ετών και οι 30 είναι επανεκλεγμένοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στη Λευκορωσία Λευκορωσ
Χοστ (περιοχή)
Η Χοστ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της Χώρας στα σύνορα με το Πακιστάν. Παλαιότερα αποτελούσε μέρος του νομού Πακτιά. Η έκτασή της είναι είναι σχετικά μικρή, περίπου 4.100 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της το 2002 αριθμούσε περίπου τους 300.000 κατοίκους. Η Χοστ περιλαμβάνει 13 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η πάστο ή παστού. Θεωρείται ένας τους πυκνοκατοικημένους νομούς. Πρωτεύουσα της Χοστ είναι η ομώνυμη πόλη Χοστ.
Επαρχίες
Οι 13 υπαγόμενες στη Χοστ επαρχίες, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Γκουρντούζ, η Καλαντάρ, η Χοστ ή Ματούν, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Μαντό Ζαΐλ ή Μαντοζαΐλ, η Μουσά Χελ ή Μουσαχέλ, η Μπακ, η Ναντίρ-Σαχ-Κοτ, η Σαμάλ, η Σαμπαρή, η Σπιρά, η Τανή, η Τέρε ζάγι και η Τζαλί Μεϊντάν.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου
Ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου (τουρκικά: Kemal Kılıçdaroğlu), γεννηθείς ως Κεμάλ Καραμπουλούτ, στις 17 Δεκεμβρίου 1948, είναι Τούρκος σοσιαλδημοκράτης πολιτικός και οικονομολόγος. Είναι ηγέτης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (PΛK) και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία από το 2010. Υπηρέτησε ως βουλευτής της 2ης εκλογικής περιφέρειας της Κωνσταντινούπολης από το 2002 έως το 2015 και ως βουλευτής της 2ης εκλογικής περιφέρειας της Σμύρνης από τις 7 Ιουνίου 2015.
Στις 6 Μαρτίου 2023, ο Κιλιτσντάρογλου επιλέχτηκε από τα πέντε κόμματα της αντιπολίτευσης να ηγηθεί του συνασπισμού με το επίσημο όνομα «Συμμαχία του Έθνους», διεκδικώντας την τουρκική προεδρία ως βασικός αντίπαλος του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Πριν μπει στην πολιτική, ο Κιλιτσντάρογλου ήταν δημόσιος υπάλληλος και υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (SSK) από το 1991 έως το 1996 και ξανά από το 1997 έως το 1999. Εξελέγη στις γενικές εκλογές του 2002 και έγινε αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του PΛK. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2009, προτάθηκε ως υποψήφιος του PΛK για Δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης αλλά έχασε από το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), λαμβάνοντας το 37% των ψήφων, έναντι του 44,71% που έλαβε το AKP. Εξελέγη αναπληρωτής πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στις 31 Αυγούστου 2012.
Βιογραφικό
Ο Κεμάλ Καραμπουλούτ (αργότερα: Κιλιτσντάρογλου), γεννήθηκε 17 Δεκεμβρίου 1948 στο Ναζιμιέ της Επαρχίας Τούντζελι της δυτικής Τουρκίας. Αφού περάτωσε τις δευτεροβάθμιες σπουδές, σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Γκαζί στην Άγκυρα, λαμβάνοντας πτυχίο το 1971.
Πολιτική
Στις εκλογές του 2002, εξελέγη ως μέλος του Τουρκικού Κοινοβουλίου από την 2η περιφέρεια της Κωνσταντινούπολης. Επανεξελέγη στην ίδια εκλογική περιφέρεια το 2007 και το 2011. Από το 2015 και έπειτα, εκλέγεται για την 2η εκλογική περιφέρεια της Σμύρνης.
Ηγέτης της Αντιπολίτευσης και του CHP
Ύστερα από την παραίτηση του επί μακρόν ηγέτη του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος, (PΛK) Ντενίζ Μπαϊκάλ τον Μάιο του 2010, ο Κιλιτσντάρογλου εξελέγη ως 7ος πρόεδρος του κόμματος. Την ίδια ημέρα, ορκίστηκε και ως Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης της Τουρκίας, θέση την οποία διατηρεί έως και σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί
Τάρε
Η Τάρε (κινιαρουάντα: Tare) ή Μπουσόκι(Bushoki) είναι μια πόλη της Ρουάντα. Ανήκει στη Βόρεια Ρουάντα και είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Ρουλίντο. Βρίσκεται βόρεια της Ρουάντα και κεντρικά της Βόρειας επαρχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόρεια Ρουάντα Κατηγορία:Πόλεις της Ρουάντα
Οργανική χημεία
thumb|right|400px|Η δομή του [[μόριο|μορίου του μεθανίου, της απλούστερης οργανικής ένωσης.]] thumb|left|Τρισδιάστατος τύπος [[ουρία|ουρίας, της πρώτης οργανικής ένωσης που συνθέθηκε εργαστηριακά από ανόργανη.]]
Η Οργανική Χημεία είναι ο κλάδος της Χημείας που μελετά τη δομή, τις ιδιότητες και τις αντιδράσεις των οργανικών ενώσεων, περιλαμβάνουν άνθρακα σε ομοιοπολικούς δεσμούς.
Η μελέτη της δομής των οργανικών ενώσεων καθορίζει αρχικά τη χημική σύσταση και σταδιακά τα διάφορα είδη χημικών τύπων τους, για την όσο το δυνατό πληρέστερη αποτύπωση της δομής αυτής.
Η μελέτη των ιδιοτήτων των οργανικών ενώσεων συμπεριλαμβάνει τις φυσικές και τις χημικές ιδιότητές τους, που οδηγούν στην εκτίμηση της χημικής αντιδραστικότητάς τους, ώστε να γίνει κατανοητή και άρα αξιοποιήσιμη η χημική συμπεριφορά τους.
Επίσης, η οργανομεταλλική χημεία μελετά ενώσεις που συμπεριέχουν έναν τουλάχιστον χημικό δεσμό άνθρακα - μετάλλου ή και άνθρακα - μεταλλοειδούς, όπως το πυρίτιο, το βόριο, καθώς και διάφορα άλλα μέταλλα ή και μεταλλοειδή.
Επιπρόσθετα, εναλλακτική έρευνα στην οργανική χημεία εστιάζει σε άλλες οργανομεταλλικές ενώσεις, που συμπεριλαμβάνουν λανθανίδες, αλλά ιδιαίτερα μέταλλα μετάπτωσης, όπως ψευδάργυρο, χαλκό, παλλάδιο, νικέλιο, κοβάλτιο και χρώμιο.
Οι οργανικές ενώσεις αποτελούν τη βάση όλης της γήινης ζωής και αποτελούν την πλειοψηφία των γνωστών χημικών ενώσεων. Η ευρεία ποικιλία των δεσμικών μοτίβων του άνθρακα, με την τετρασθένειά του, συμπεριλαμβάνει απλούς δεσμούς, διπλούς δεσμούς και τριπλούς δεσμούς, αλλά επίσης και δομές απεντοπισμένων ηλεκτρονίων, δίνοντας στη γκάμα των οργανικών ενώσεων δομική ποικιλία και επομένως το εύρος των εφαρμογών τους τεράστιο. Οι οργανικές ενώσεις αποτελούν τη βάση ή και αποτελούν συστατικά πολλών εμπορικών προϊόντων, που συμπεριλαμβάνουν φαρμακευτικά, πετροχημικά και αγροχημικά, λιπαντικά, διαλύτες, καύσιμα και εκρηκτικά. Η μελέτη της Οργανικής Χημείας επικαλύπτει την οργανομεταλλική χημεία, τη βιοχημεία, αλλά επίσης τη φαρμακευτική χημεία, τη χημεία πολυμερών και την επιστήμη υλικών.
Ο πρώτος που μελέτησε συστηματικά τις οργανικές ενώσεις ήταν ο Καρλ Βίλελμ Σίλε (Carl Wilhelm Scheele), ο οποίος απομόνωσε πλήθος οργανικών ενώσεων από φυτικές και ζωικές ύλες. Ο Γενς Γιάκομπ Μπερζέλιους (Jöns Jacob Berzelius), ένας γιατρός, εισήγαγε τον όρο «Οργανική Χημεία» το 1807, για τη μελέτη των χημικών ενώσεων που προέρχονται από βιολογικές πηγές. Μέχρι και τις αρχές του 19ου αιώνα αιώνα οι φυσιοδίφες και οι επιστήμονες παρατήρησαν ορισμένες κρίσιμες διαφορές μεταξύ των χημικών ενώσεων που προέρχονται από ζώντες οργανισμούς και αυτών που δεν προέρχονται. Οι χημικοί της περιόδου σημείωσαν ότι φαινόταν να υπάρχουν ουσιαστικές αλλά ανεξήγητες (για την εποχή) διαφορές μεταξύ των ιδιοτήτων των δυο αυτών κατηγοριών χημικών ενώσεων. Γι' αυτό διατυπώθηκε και έγινε ευρύτατα αποδεκτή η Θεωρία της ζωτικής δύναμης (vis vitalis), σύμφωνα με την οποία υπάρχει μια άγνωστη προέλευσης δύναμη στις οργανικές ενώσεις αλλά όχι στις ανόργανες και η οποία εξηγούσε (τρόπος του λέγειν δηλαδή) τις διαφορές στις ιδιότητες και εμπόδιζε την παραγωγή οργανικών ενώσεων από μη οργανικές, παρά μόνο μέσα σε ζωντανούς οργανισμούς. Ο Φρίντριχ Βέλερ (Friedrich Wöhler) θεωρείται ευρύτατα ως ένας πρωτοπόρος της οργανικής χημείας, αφού με την εργαστηριακή σύνθεση της ουρίας που πραγματοποίησε διέψευσε τη μυθώδη θεωρία της ζωτικής δύναμης. Η ιστορική διεργασία που ακολούθησε ονομάζεται σύνθεση Βέλερ. Η διεργασία αυτή μπορεί να συνοψιστεί απλοποιημένα στην παρακάτω στοιχειομετρική εξίσωση : (ανόργανο κυανικό αμμώνιο) (οργανική ουρία)