cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρητική Χωροφυλακή
Η Κρητική Χωροφυλακή στους Βαλκανικούς πολέμους
Έτσι, στις 24 Οκτωβρίου 1912 αναχώρησε από τα Χανιά για την Αθήνα και ακολούθως τη Θεσσαλονίκη ο αρχηγός της Κρητικής Χωροφυλακής μαζί με 4 αξιωματικούς, 2 ανθυπασπιστές και 150 οπλίτες. Η δύναμη αυτή έφθασε στη Θεσσαλονίκη με το ατμόπλοιο «Αρκαδία», ενισχύθηκε δε τις επόμενες ημέρες έτσι ώστε τελικά μεταφέρθηκε τμηματικά στη Θεσσαλονίκη το σύνολο σχεδόν της Κρητικής Χωροφυλακής. Στις 14 Οκτωβρίου 1912, με απόφαση του Γενικού Διοικητή Κρήτης Στεφάνου Δραγούμη κλήθηκαν στα όπλα οι έφεδροι Υπαξιωματικοί και Χωροφύλακες των κλάσεων 1903-1911.
Η Θεσσαλονίκη τότε ήταν μία διεθνής πόλη. Εκτός από τους Έλληνες, υπήρχαν πολλοί Τούρκοι, πολυάριθμες ευρωπαϊκές παροικίες, πολύ μεγάλη εβραϊκή κοινότητα και Βουλγαρίζων πληθυσμός. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν είδαν ευχάριστα την έλευση των Ελλήνων στην πόλη: οι Ευρωπαίοι, επειδή θεωρούσαν πως θα έχαναν εμπορικά προνόμια που είχαν, οι Ισραηλίτες, επειδή για εμπορικούς λόγους προτιμούσαν αυστριακή διοίκηση ή διεθνοποίηση της Θεσσαλονίκης, ενώ οι Βούλγαροι, οι Τούρκοι και οι Αυστριακοί επειδή θα ήθελαν την πόλη για δική τους ο καθένας.
Ανάληψη δράσης
Ήταν δύσκολη λοιπόν η Αστυνόμευση μίας πόλης με τέτοια ανομοιογένεια πληθυσμού, με φυλετικές αντιθέσεις, με τα οικονομικά προβλήματα που δημιούργησαν οι επιπτώσεις από την αλλαγή του καθεστώτος, με νωπές τις συνέπειες από τις πρόσφατες μάχες, αλλά και με δεδομένη την έλλειψη της υποδομής για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων. Παρά τις αντιξοότητες, η Κρητική Χωροφυλακή ανταποκρίθηκε στα καθήκοντα της και δικαίωσε τις προσδοκίες του Ε. Βενιζέλου.
Αρχικά, η Κρητική Χωροφυλακή φρόντισε να εγκαταστήσει τους πρόσφυγες σε προάστια της πόλης δίνοντας τη δυνατότητα στους εργάτες του Δήμου να καθαρίσουν την πόλη. Ακολούθως δε φρόντισε ώστε όλοι οι πολίτες, ανεξαρτήτως εθνικότητας, να νοιώθουν ασφαλείς. Κέρδισε αμέσως την εμπιστοσύνη και τον θαυμασμό του πληθυσμού. Η Γαλλική «L' illustration», σε άρθρο του πολεμικού της ανταποκριτού Ζαν Λεν, αναφέρει:
Η «ΠΡΩΙΝΗ» Θεσσαλονίκης:
Ο «ΧΡΟΝΟΣ» της Μόσχας:
Οι Βούλγαροι δεν σταμάτησαν τις προσπάθειες να εμφανίσουν την Θεσσαλονίκη σαν αναρχούμενη ή και συγκατεχόμενη πόλη. Το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου, πέντε μόλις ημέρες από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ομάδα κομιτατζήδων ανατίναξε μία μεγάλη τουρκική αποθήκη πυρομαχικών στο προάστιο Ζεϊτελίκ (Αγία Παρασκευή). Από την έκρηξη σκοτώθηκαν μερικοί Τούρκοι αιχμάλωτοι και Έλληνες στρατιώτες του Ιππικού. Αμέσως μετά οι κομιτατζήδες άρχισαν να βάζουν φωτιές, να σφάζουν και να ληστεύουν τον Τουρκικό πληθυσμό. Η Κρητική Χωροφυλακή επιτέθηκε χωρίς καθυστέρηση εναντίον τους και τους ανάγκασε να διαλυθούν και να καταφύγουν στους Στρατώνες του Βουλγαρικού Στρατού. Τις αμέσως επόμενες ημέρες άρχισαν να καταλαμβάνουν τα τζαμιά της πόλης μεταξύ των οποίων και την Αγία Σοφία για να τα μετατρέψουν σε εξαρχικές εκκλησίες προσβάλλοντας ταυτόχρονα τα σύμβολα και το θρησκευτικό αίσθημα των μουσουλμάνων κατοίκων της πόλης, οι οποίοι και διαμαρτυρήθηκαν στις Ελληνικές αρχές. Η Κρητική χωροφυλακή μαζί με τον στρατό επενέβη και σταμάτησε αμέσως αυτές τις εκδηλώσεις.
Οι Βούλγαροι δεν σταματούσαν να δημιουργούν επεισόδια εις βάρος του πληθυσμού της Θεσσαλονίκης, δε δεχόταν να υπακούσουν στις διαταγές του Ελληνικού Φρουραρχείου, ενώ συμπεριφέρονταν προκλητικά στους Έλληνες αξιωματικούς. Συνέπεια ενός τέτοιου επεισοδίου ήταν το κλείσιμο του γαλλικού ταχυδρομείου, όταν ένας Βούλγαρος αξιωματικός πυροβόλησε τους υπαλλήλους επειδή δεν έγιναν δεκτά τα βουλγαρικά χαρτονομίσματα που έδωσε. Όπως αναφέρει ο Γάλλος δημοσιογράφος Ζαν Λεν, ολόκληρος ο πληθυσμός της πόλης τους αντιπάθησε με μοναδική εξαίρεση τους Εβραίους, οι οποίοι, αρχικά τουλάχιστον, με εντολή του Αυστριακού προξένου, έθεσαν στην διάθεση των Βουλγάρων όλα τα κτίρια που διέθεταν και τα οποία είχαν αρνηθεί στον Ελληνικό Στρατό, αλλά αργότερα και η Ισραηλιτική κοινότητα άλλαξε στάση.
Στις 17 Ιουνίου του 1913 οι Βούλγαροι χωρίς να κηρύξουν πόλεμο επιτέθηκαν εναντίον του Ελληνικού Στρατού. Η Δευτέρα Μεραρχία και η Κρητική Χωροφυλακή επιφορτίστηκαν με το έργο της εξουδετερώσεως της Βουλγαρικής φρουράς Θεσσαλονίκης. Η Κρητική Χωροφυλακή ανέλαβε να εξουδετερώσει τις διάσπαρτες μέσα στην πόλη εστίες αντιστάσεως των Βουλγάρων, η δε Δευτέρα Μεραρχία την εξουδετέρωση του κυρίως όγκου του Βουλγαρικού Στρατού. Σε κάποια στιγμή της μάχης οι Βούλγαροι ύψωσαν λευκή σημαία. Μόλις οι Κρητικοί προχώρησαν για να τους συλλάβουν οι Βούλγαροι πυροβόλησαν ύπουλα εναντίον τους τραυματίζοντας 2 χωροφύλακες. Τότε κάνοντας έφοδο με εφ’ όπλου λόγχη οι Κρητικοί διέλυσαν τους Βουλγάρους συλλαμβάνοντας όλους όσους επέζησαν.
Συγχώνευση και Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Τον Ιούλιο του 1913, η Κρητική Χωροφυλακή συγχωνεύθηκε με την ελληνική. Παρά την συγχώνευση όμως, το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού της παρέμεινε στη Μακεδονία, ενώ η στολή της δεν άλλαξε. Το 1914 δημιουργήθηκε «τάγμα χωροφυλακής στρατού εκστρατείας», το οποίο αποτελείτο από 4 λόχους και το προσωπικό του ήταν κυρίως έφεδροι χωροφύλακες της Κρητικής Χωροφυλακής. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιείται ο όρος «μοιραρχία» όταν γίνεται αναφορά σε μονάδα επιπέδου λόχου της χωροφυλακής, ενώ αντίστοιχα χρησιμοποιείται ο όρος «λόχος» όταν γίνεται αναφορά σε ανάλογη μονάδα του τάγματος χωροφυλακής στρατού εκστρατείας.
Τον Αύγουστο του 1914 ξεκίνησε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να διαπραγματευθεί την έξοδο της στον πόλεμο, ώστε σε περίπτωση νίκης να έχει το μέγιστο δυνατό εδαφικό όφελος. Στις 22 Σεπτεμβρίου του 1915, παρά την ουδετερότητα της χώρας, Άγγλοι και Γάλλοι προχώρησαν στην κατάληψη της Θεσσαλονίκης σύμφωνα με τα σχέδια τους για το Μακεδονικό μέτωπο και κατόπιν αδείας του πρωθυπουργού Ελ. Βενιζέλου, η οποία δόθηκε χωρίς την συγκατάθεση της βουλής. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου Ιταλοί και Γάλλοι κατέλαβαν την Κέρκυρα συγκεντρώνοντας εκεί τα υπολείμματα του Σερβικού στρατού και τη Σερβική κυβέρνηση.
Αρκετοί αξιωματικοί της Κρητικής χωροφυλακής ήταν ήδη μυημένοι στα της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης, όπως για παράδειγμα ο διοικητής της πρώτης μοιραρχίας Ευάγγελος Σαρρής, ο οποίος είχε νυμφευθεί στην Θεσσαλονίκη την Καλλιόπη Τάττη, δισέγγονη του φιλικού Κωνσταντίνου Τάττη, και συνδεόταν με συγγενικούς δεσμούς με τον Α. Ζάννα.
Τον Μάρτιο του 1916 οι Γερμανοβούλγαροι με τη σειρά τους άρχισαν να καταλαμβάνουν ελληνικά εδάφη στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη. Η Θεσσαλονίκη άρχισε να δέχεται ξανά πρόσφυγες, Έλληνες αυτή την φορά. Οι Κρητικοί, αλλά και άλλοι Έλληνες στρατιώτες και αξιωματικοί άρχισαν να παρουσιάζονται ως εθελοντές στο στρατό του Σαρράιγ για να πολεμήσουν εναντίον των Βουλγάρων. Το τάγμα χωροφυλακής στρατού εκστρατείας μετεγκαταστάθηκε στη Λάρισα. Εξαίρεση αποτέλεσε ο 2ος λόχος βρακοφόρων που έμεινε στην Θεσσαλονίκη με διοικητή τον ανθυπομοίραρχο Εμμανουήλ Τσάκωνα.
Συμμετοχή στο κίνημα Εθνικής Αμύνης
thumb|Κρήτες Χωροφύλακες στο [[Οικουμενικό Πατριαρχείο, Νοέμβριος 1918.]] Το 1916, είχε ήδη ξεκινήσει η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στα εδάφη που κατέχονταν από την Αντάντ. Ήδη, στις 21 Μαΐου του ίδιου χρόνου, οι Γαλλικές δυνάμεις του Στρατηγού Σαρράιγ επέβαλλαν στρατιωτικό νόμο και πάρθησαν μέτρα κατά της ελληνικής κυριαρχίας. Τον Απρίλιο του 1916 τα απομεινάρια του Σερβικού στρατού, η σερβική κυβέρνηση και ο Σέρβος βασιλιάς μεταφέρθηκαν στην Θεσσαλονίκη, με σκοπό την παραχώρηση της πόλης και της Μακεδονίας, στο Βασίλειο της Σερβίας.
Έτσι, με τον κίνδυνο της απώλειας των περιοχών αυτώς και με ορατό τον κίνδυνο να ανακηρυχθεί η Θεσσαλονίκη από τους Συμμάχους πρωτεύουσα του Σερβικού κράτους, αποφασίσθηκε από την Επιτροπή Εθνικής Αμύνης στις 17 Αυγούστου του 1916 η κήρυξη του Κινήματος. Αντιπρόσωπος της Κρητικής Χωροφυλακής στην Επιτροπή αυτή ήταν ο μοίραρχος Δ. Κοκκαλάς. Η απόφαση πάρθηκε κυρίως κατόπιν των απειλών του στρατηγού Σαρράιγ για διορισμό Σέρβου νομάρχη στη Θεσσαλονίκη και παρά τις επιφυλάξεις για πιθανές αντιρρήσεις του Ε. Βενιζέλου.
Παρ' όλο που στο Κίνημα προσχώρησαν μόνο μεμονωμένοι αξιωματικοί και οπλίτες (προερχόμενοι από μονάδες του Τετάρτου Σώματος Στρατού), η Κρητική Χωροφυλακή κατόρθωσε να επικρατήσει στη Θεσσαλονίκη και να εδραιώσει το Κίνημα. Αρκετοί αξιωματικοί της ήταν ήδη μυημένοι στα της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης.
Στην ουσία, εκτός από την Κρητική Χωροφυλακή και το τάγμα εθελοντών που ήδη υπηρετούσε υπό τις διαταγές των Γάλλων, ελάχιστοι αξιωματικοί και στρατιώτες προσχώρησαν στο Κίνημα. Το Κίνημα επεκτάθηκε και σε άλλες πόλεις της Μακεδονίας, την Κρήτη και τα νησιά, με πρωτοστατούντες αξιωματικούς της Κρητικής Χωροφυλακής, όπως ο μοίραρχος Βούρος στη Βέροια.
Η Κρητική Χωροφυλακή έδωσε την δυνατότητα στον Ε. Βενιζέλο να βγει στον πόλεμο στο πλευρό των Αγγλογάλλων και δεν επέτρεψε να γίνει η Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα Σλαβικού Βασιλείου.
Αρχηγοί του σώματος
Αρχηγοί της Κρητικής χωροφυλακής διετέλεσαν οι εξής τέσσερις :
Πηγές
Κατηγορία:Κρητική Πολιτεία
Τζελαλεντίν Ρουμί
Ο Τζελαλεντίν Ρουμί (30 Σεπτεμβρίου 1207 - 17 Δεκεμβρίου 1273), γνωστός κυρίως ως Ρουμί, ήταν Πέρσης σουνίτης μουσουλμάνος ποιητής, νομικός, ουλεμάς, θεολόγος και μυστικιστής των Σούφι. Η επιρροή του Ρουμί ξεπερνά τα εθνικά σύνορα και διαιρέσεις: Ιρανοί, Τατζίκοι, Τούρκοι, Καππαδόκες, Παστούν, άλλοι μουσουλμάνοι της Κεντρικής Ασίας και οι μουσουλμάνοι της Νότιας Ασίας έχουν εκτιμήσει ιδιαίτερα την πνευματική κληρονομιά του κατά τους τελευταίους επτά αιώνες.
Τα ονόματα του Ρουμί
Το όνομά του Jalal-Al-Din Rumi προέρχεται από το πλήρες όνομα Jalal al-Din Mohammad Ibn Mohammad Ibn Mohammad Ibn Husain al-Rumi, (, τουρκικά: Mevlânâ Celâleddin Mehmed Rumi). Ο πατέρας του, όταν γεννήθηκε, τον ονόμασε Τζελαλεντίν, που σημαίνει "δόξα της θρησκείας" (Τζελάλ= Δόξα, Ντίν= Θρησκεία). Από τους συγχρόνους του, του δόθηκε το όνομα «Μεβλανά» που σημαίνει «ο δάσκαλός μας». Έτσι λοιπόν τον αποκαλούσαν και Μεβλανά Τζελαλεντίν (όπως φαίνεται και στην τουρκική έκδοση του ονόματός του) ή και Muhammad Bal kh ī ("ο Μωάμεθ από την Μπαλχ"), στα περσικά. Αναφέρεται επίσης και απλά ως Ρουμί. Το τελευταίο αυτό κομμάτι του ονόματός του, Ρουμί, σημαίνει Ρωμαίος, Ρωμιός, προερχόμενος από τη χώρα των Ρουμ, όπως ήταν γνωστή στους Σελτζούκους η βυζαντινή Μικρά Ασία (Ανατολία).
Η ζωή του
Γεννήθηκε το 604 έτος Εγίρας (1207 μ.Χ.) στην πόλη Μπαλχ (τότε μέρος του Μεγάλου Χορασάν, στο σημερινό Αφγανιστάν) και πέθανε στο Ικόνιο (σημερινή Κόνια της Τουρκίας) το 1273. Έγραψε τα ποιήματά του στα περσικά και τα έργα του διαβάζονται στο Ιράν, αλλά και το Αφγανιστάν, όπου μιλιέται η γλώσσα νταρί, διάλεκτος της περσικής γλώσσας. Έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αυτοκρατορία των Σελτζούκων και ιδιαίτερα στο Σουλτανάτο του Ρουμ, δηλαδή το Σουλτανάτο των Σελτζούκων του Ικονίου.
Ο πατέρας του, Μπαχά αντ-Ντιν (Baha ad-Din) ήταν φημισμένος λόγιος. Υπό την κηδεμονία του ο Ρουμί έλαβε την πρώτη του μόρφωση από τον Σιεντ Μπουρχάν-αντ-Ντιν (Syed Burhan-ad-Din). Όταν έγινε 18 ετών, η οικογένεια ξεφεύγοντας από τις επιδρομές των Μογγόλων, μετά από αλλεπάλληλες μεταναστεύσεις εγκαταστάθηκε στο Ικόνιο, και στην ηλικία των 25 ο Ρουμί πήγε στη Δαμασκό για να συμπληρώσει την εκπαίδευσή του.
Στον μυστικισμό τον εισήγαγε ένας περιπλανώμενος δερβίσης, ο Σαμσουντίν από την Ταυρίδα. Ο Ρουμί είναι ο συγγραφέας ενός εξάτομου διδακτικού έπους, του Μασναβί (Mathnawi) ή "Masnavi-ye Manavi", που αποκαλείται ενίοτε από ορισμένους λόγιους και "Qur'an-e Farsi", δηλαδή "Κοράνιο στα περσικά". Έγραψε επίσης και διαλόγους Φιχί μα Φιχί (Fihi ma Fihi), που γράφτηκαν για να εισάγουν τους μαθητές του στη μεταφυσική. Το συνολικό ποιητικό έργο του άσκησε βαθιά επίδραση σε όλες τις μορφές αισθητικής έκφρασης του ισλαμικού κόσμου και κυριαρχείται από την απόλυτη αγάπη προς τον Θεό.
Η διδασκαλία του καλούσε ανθρώπους από οποιαδήποτε πίστη, θεωρώντας ότι ο Θεός Μουσουλμάνων, Χριστιανών και Εβραίων είναι ένας.
250px|right|thumb|Ο τάφος του Ρουμί στο Ικόνιο
Όταν πέθανε, στις 17 Δεκεμβρίου του 1273, άνθρωποι από πέντε διαφορετικές πίστεις και θρησκείες ακολούθησαν τη νεκρική πομπή του. Η νύχτα της ταφής ονομάστηκε Σεμπούλ Αρούζ (Sebul Arus), δηλαδή Νύχτα της Ένωσης. Από τότε οι Μεβλεβί Ντερβίς κράτησαν αυτή την ημερομηνία ως γιορτή. Κάποιοι, που θαύμαζαν τον Ρουμί, κατασκεύασαν μαυσωλείο με πράσινο τρούλο στον τάφο του και το ονόμασαν Yeşil Türbe.
Η επιρροή του Τζελαλεντίν
250px|thumb|right|Το μουσείο του Ρουμί στο Ικόνιο Η σημασία του Τζελαλεντίν Ρουμί περνά τα σύνορα των χωρών και των εθνοτήτων και έχει επηρεάσει ιδιαίτερα και την περσική και την τουρκική λογοτεχνία. Τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου. Ήταν ο ιδρυτής του τάγματος των Μεβλεβήδων δερβίσηδων. Ενδεικτικό της επιρροής του Τζελαλεντίν και του σεβασμού που του έτρεφαν και του τρέφουν ακόμη οι χριστιανοί, είναι η επίσκεψη του πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου στο Ικόνιο (Δεκέμβριος 2004) για να λάβει μέρος στους εορτασμούς της 731ης επετείου του θανάτου του Μεβλανά.
Στις ελληνικές επιρροές στο έργο του Ρουμί αναφέρεται το άρθρο «Τα ελληνικά ποιήματα του Μαυλανά Ρουμή και του γιου του Βαλέντ κατά τον 13ο αιώνα». Από εκεί συνάγονται τα εξής:
Στο έργο του Ρουμί υπάρχουν πολλά νεοπλατωνικά και γνωστικά στοιχεία. Αυτό οφείλεται –πέρα από τις ελληνικές επιδράσεις που υπήρχαν ήδη στην ισλαμική φιλοσοφία και θεολογία– στο ότι ο Ρουμί είχε ο ίδιος επαφή με Έλληνες διανοούμενους της περιοχής, κυρίως κληρικούς. Ο Αφλακί, βιογράφος του Ρουμί, περιγράφει τις φιλοσοφικές συζητήσεις του Ρουμί με τον ηγούμενο της Μονής του Αγίου Χαρίτωνος (κατά τους Τούρκους Ακ Μαναστίρ), κοντά στην ελληνική κωμόπολη Σύλλη του Ικονίου, την οποία μάλιστα αναφέρει ως «μονή του Πλάτωνος» (Ντέιρε Αφλατούν).
Από τα λίγα ποιήματα του Ρουμί σε τοπικό ελληνικό ιδίωμα δεν είναι εμφανές σε ποιον βαθμό γνώριζε την ελληνική. Φαίνεται όμως ότι ο γιος του, ο Σουλτάν Βαλέντ, γνώριζε πολύ καλά τα ελληνικά, διότι έγραψε αρκετά ποιήματα σ’ αυτή τη γλώσσα. Οι τελετουργίες που αυτοσχεδίασε ο Ρουμί (μουσική, χορός, απαγγελίες) φαίνεται ότι είχαν ως στόχο περισσότερο να προσελκύσουν στον ισλαμισμό τους Έλληνες της περιοχής παρά απευθύνονταν στους μουσουλμάνους. Κατά τον Αφλακί ο Ρουμί έλεγε: «Ο Ύψιστος επεφύλαξε μεγάλες χαρές στους κατοίκους της Μικράς Ασίας. … Η περιοχή της έχει το καλύτερο κλίμα, αλλά οι κάτοικοί της αγνοούσαν τον μυστικόν έρωτα προς τον αληθινόν Κύριο των δυνάμεων» … «Με πήρες (ω Θεέ) από το Χορασάν και μ’ έφερες στη χώρα των Ελλήνων για να συναναστραφώ μ’ αυτούς και να τους οδηγήσω στο ορθό δόγμα. Όταν είδαμε ότι δεν στρέφονταν κατά κανένα τρόπο προς τον δρόμο του Θεού, και στερούνταν τα θεία μυστήρια, τους υποβάλαμε τις ιδέες αυτές με τρόπο πιο ευχάριστο, με μουσικές συναυλίες και με τον ρυθμό της ποίησης, πράγματα που αναταποκρίνονται στις ορέξεις των ανθρώπων. Διότι οι κάτοικοι της Μικρασίας είναι χαροκόποι και υπόκεινται στην επιρροή του πλανήτη της Αφροδίτης».
Μερικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι εκστατικοί χοροί των δερβίσηδων είναι επιβιώσεις αρχαίων διονυσιακών λατρειών που ήταν διαδεδομένες στη Μ. Ασία. Υπάρχουν μαρτυρίες για την επιβίωση διονυσιακών τελετουργιών κατά τους Μέσους Χρόνους, ίσως και μέχρι την εποχή του Ρουμί. Ο ΞΒ’ κανών της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως, το 691, ορίζει στους τρυγητές όπως «μη το του βδελυκτού Διονύσου όνομα επιβοάν» και «έτι και τας ονόματι των παρ’ Έλλησι ψευδώς ονομασθέντων θεών ή εξ ανδρών ή γυναικών γινομένας ορχήσεις, και τελετάς … αποπεμπόμεθα». Ένα σχόλιο του Ιωάννου Ζωναρά (12ος αιών) στον ανωτέρω κανόνα επιβεβαιώνει ότι και στην εποχή του (έναν αιώνα πριν τον Ρουμί) επιβίωναν οι ίδιες διονυσιακές τελετές μεταξύ των αγροτών.
Η μελέτη των ελληνικών στίχων του Ρουμί από Δυτικούς ερευνητές είναι αρκετά δύσκολη, διότι είναι γραμμένοι στην αραβική γραφή. Λόγω της άγνοιας της ελληνικής γλώσσας από τους Τούρκους και Πέρσες αντιγραφείς χειρογράφων, αλλά και λόγω της ελλειπτικότητας του αραβικού αλφαβήτου, λείπουν τα πολύ σημαντικά για την ελληνική γλώσσα φωνήεντα, ενώ υπάρχουν και λάθη στον αριθμό των στιγμών που διαφοροποιούν μερικά αραβικά γράμματα μεταξύ τους. Υπάρχουν ελάχιστες μεταγραφές των ελληνικών στίχων του Ρουμί σε ελληνικό αλφάβητο.
Ένα ποίημα του Ρουμί με ελληνικούς και περσικούς στίχους:
Αφέντης μας έν κι αγαπούμεν τον
Κι απ’ εκείνον έν καλή η ζωή μας.
Πέ με τι έπαθες, πέ με τι έχασες;
Άι καρδιά μου, άι ψυχή μου!
Άχ σπί τμου,άχ στέγη μου!
Άχ θησαυρέ μου, αχ χρυσοπηγή!
Έλα καλέ μου, έλα σάχη μου,
Χαρά δεν δίδεις, δός μας άνεμο!
Πού διψά πίνει, πού πονεί λαλεί,
Μηδέν τσάκωσες,καλέ, το γυαλί;
Υπόμνημα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κείμενα on-line του Ρουμί
Για τον Ρουμί
Κατηγορία:Πέρσες ποιητές Κατηγορία:Πέρσες φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Ισλαμική φιλοσοφία Κατηγορία:Μυστικιστές Κατηγορία:Ικόνιο
1550
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαρία Καρατάσου
Η Μαρία Καρατάσου, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Η Μαρία γεννημένη σε κάποιο χωριό της Βέροιας, κόρη ιερέα, ήταν η σύζυγος του Τάσου Καρατάσου με τον οποίο απέκτησαν επτά παιδιά. Το 1822 κατά την Καταστροφή της Νάουσας έπειτα από την ηρωική αντίσταση των κατοίκων της πιάστηκε αιχμάλωτη μαζί με τέσσερα από τα παιδιά της.
Η Μαρία οδηγήθηκε στην Θεσσαλονίκη όπου αρνούμενη να εξισλαμιστεί, πέθανε αφού οι Τούρκοι την κρέμασαν στην κεντρική πλατεία της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Εδουάρδο Παλόμο
Ο Εδουάρδο Παλόμο (Eduardo Estrada Palomo, Πόλη του Μεξικού, 13 Μαΐου 1962 - Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, 6 Νοεμβρίου 2003) ήταν Μεξικανός ηθοποιός. Ο Παλόμο έγινε διάσημος σε όλο το Μεξικό και τη Λατινική Αμερική μετά από την ενσάρκωση το 1993 του Juan del Diablo στο Corazón Salvaje (Αιμέ Αγάπη Μου).
Ο Παλόμο πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως "Arrested Development" και "Kingpin". Η τελευταία ταινία του ήταν A Day Without a Mexican.
Ήταν γιος του Χεσούς Εστράδα και της Μιλίσα Παλόμο, ο αδελφός του Χεσούς και της Σουσάνα, παντρεύτηκε την τραγουδίστρια/ηθοποιό Καρίνα Ρίκο στις 26 του Νοεμβρίου του 1994. Είχαν δύο παιδιά, μια κόρη, την Φιόνα (γεννημένη στις 12 Οκτωβρίου 1998) και ένα γιο, τον Λούκα (γεννημένος στις 15 Οκτωβρίου 2000)
Μετακόμισε από την ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μεξικό για να ακολουθήσει καριέρα στο Χόλιγουντ πριν πεθάνει από καρδιακή προσβολή δειπνώντας σε ένα εστιατόριο στο Λος Άντζελες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Κινεζική γλώσσα
Η Κινέζικη (汉语 ／ 漢語, πινγίν: Hànyǔ, ή 中文, Zhōngwén) είναι γλώσσα (ή γλωσσική οικογένεια) που σχηματίζει τμήμα των Σινοθιβετικής οικογένειας γλωσσών. Περίπου 1.3 δισεκατομμύρια άτομα, το 16% του παγκόσμιου πληθυσμού μιλά κάποια μορφή της Κινεζικής ως μητρική γλώσσα, ενώ βιώνει μεγάλη επέκταση ως ξένη γλώσσα λόγω της ταχύτατης ανέλιξης της Κίνας ως οικονομική και πολιτική υπερδύναμη. Ομιλείται κυρίως στη Κίνα, τη Ταϊβάν, τη Σιγκαπούρη, το Χονγκ Κονγκ και το Μακάο, τη Μαλαισία και από τις τεράστιες κοινότητες Κινέζων στο εξωτερικό. Παράλληλα ένα πολύ σημαντικό μέρος του λεξιλογίου στα ιαπωνικά, τα κορεατικά και τα βιετναμέζικα είναι κινεζικής προέλευσης.
Εν γένει όλες οι απαντώμενες μορφές της Κινεζικής είναι τονικές και αναλυτικές. Ωστόσο, η Κινεζική διακρίνεται επίσης για το υψηλό επίπεδο εσωτερικής διαφοροποίησης. Η τοπική διαφοροποίηση ανάμεσα σε διαφορετικές εκδοχές/διαλέκτους είναι συγκρίσιμη με εκείνη των Ρωμανικών γλωσσών. Αρκετές παραλλαγές της ομιλούμενης Κινεζικής είναι αρκετά διαφορετικές, σε σημείο που ομιλητές μιας διαλέκτου δεν μπορούν να κατανοήσουν ομιλητές κάποιας άλλης. Σήμερα το κινεζικό κράτος προωθεί τη διάλεκτο του Πεκίνου (Πουτόνγκχουα) εις βάρος των άλλων κινεζικών διαλέκτων, αν και η καντονέζικη χρησιμοποιείται σημαντικά στο Κουανγκτούνγκ από τις αρχές και ιδιαίτερα στο Χονγκ Κονγκ, αυτόνομη περιοχή της Κίνας. Οι ποικιλίες της κινεζικής γλώσσας συνήθως θεωρούνται από τους φυσικούς ομιλητές ως παραλλαγές μιας και μόνο γλώσσας. Λόγω της έλλειψης αμοιβαίας κατανοητότητάς τους, ωστόσο, ταξινομούνται ως ξεχωριστές γλώσσες σε μια οικογένεια από γλωσσολόγους. Η διερεύνηση των ιστορικών σχέσεων μεταξύ των ποικιλιών της γλώσσας μόλις ξεκινά. Επί του παρόντος, οι περισσότερες ταξινομήσεις ορίζουν 7 έως 13 κύριες περιφερειακές ομάδες με βάση τις φωνητικές εξελίξεις από τη Μέση Κινεζική, από τις οποίες η πιο ομιλούμενη μακράν είναι η Μανδαρινική (με περίπου 800 εκατομμύρια ομιλητές, ή 66%), ακολουθούμενη από τα κινεζικά Μιν (με 75 εκατομμύρια ομιλητές), τα κινεζικά γου (με 74 εκατομμύρια ομιλητές) και τα γιουέ (με 68 εκατομμύρια ομιλητές και κύριο εκπρόσωπο τα καντονέζικα ). Αυτοί οι κλάδοι δεν είναι κατανοητοί μεταξύ τους και πολλές από τις υποομάδες τους είναι μη κατανοητές με τις άλλες ποικιλίες του ίδιου κλάδου (π.χ. βόρεια - νότια Μιν). Υπάρχουν, ωστόσο, μεταβατικές περιοχές όπου ποικιλίες από διαφορετικούς κλάδους μοιράζονται αρκετά χαρακτηριστικά για κάποια περιορισμένη κατανοητότητα, όπως οι διάλεκτοι Νέου Σιανγκ με τα νοτιοδυτικά Μανδαρινικά, τα Γου της Σουαντσόου με τα Μανδαρινικά του Κάτω Γιανγκτσέ, τα Τζιν με τα Μανδαρινικά των Κεντρικών Πεδιάδων και ορισμένες αποκλίνουσες διαλέκτους των Χάκκα με τα Γκαν (αν και αυτά είναι μη κατανοητές με τα κυρίως Χάκκα). Όλες οι ποικιλίες κινέζικων είναι τονικές σε κάποιο βαθμό τουλάχιστον και είναι σε μεγάλο βαθμό αναλυτικές.
Γενικά η γλώσσα αποτελείται από χαρακτήρες-λέξεις χωρίς μέρη του λόγου (κλιτά ή άκλιτα). Η σημασία μιας λέξης καθορίζεται από το σύνολο των λέξεων μέσα στη φράση. Έτσι η λέξη "τρέχω" μπορεί να σημαίνει έτρεχα, θα τρέξεις, η τρέχουσα, ο δρομέας κ.λ.π. ανάλογα τη θέση της μέσα στη φράση και τις λέξεις που την περιβάλλουν. Η σειρά των λέξεων είναι υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο.
Οι αρχαιότερες κινεζικές γραπτές καταγραφές είναι επιγραφές σε μαντεία δυναστείας των Σανγκ, οι οποίες μπορούν να χρονολογηθούν στο 1250 π.Χ. Οι φωνητικές κατηγορίες των παλαιών κινεζικών μπορούν να ανακατασκευαστούν από τις ρίμες της αρχαίας ποίησης. Κατά την περίοδο των βόρειων και νότιων δυναστειών, η μέση κινεζική πέρασε από αρκετές φθογγικές μεταβολές και χωρίστηκαν σε διάφορες ποικιλίες μετά από παρατεταμένο γεωγραφικό και πολιτικό διαχωρισμό. Το τσιεγιούν, ένα λεξικό, κατέγραψε έναν συμβιβασμό μεταξύ των προφορών διαφορετικών περιοχών. Οι βασιλικές αυλές των Μινγκ και των πρώιμων δυναστείων Τσινγκ λειτουργούσαν χρησιμοποιώντας μια κοινή γλώσσα (την γκουάνχουα) βασισμένη στη διάλεκτο Ναντζίνγκ των μανδαρινικών του κάτω Γιανγκτσέ.
Η επίσημη κινεζική (Κανονική Μανδαρινική), βασισμένη στη διάλεκτο του Πεκίνου των Μανδαρινικών, υιοθετήθηκε τη δεκαετία του 1930 και είναι τώρα επίσημη γλώσσα τόσο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας όσο και της Δημοκρατίας της Κίνας (Ταϊβάν), μία από τις τέσσερις επίσημες γλώσσες της Σιγκαπούρης, και μία από τις έξι επίσημες γλώσσες των Ηνωμένων Εθνών. Η γραπτή μορφή, χρησιμοποιώντας τα ιδεογράμματα που είναι γνωστά ως κινεζικοί χαρακτήρες, μοιράζονται εγγράμματοι ομιλητές αμοιβαίως δυσνόητων διαλέκτων. Από τη δεκαετία του 1950, οι απλοποιημένοι κινεζικοί χαρακτήρες προωθούνται για χρήση από την κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, ενώ η Σιγκαπούρη υιοθέτησε επίσημα απλοποιημένους χαρακτήρες το 1976. Οι παραδοσιακοί χαρακτήρες εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στην Ταϊβάν, το Χονγκ Κονγκ, το Μακάο και άλλες χώρες με σημαντικές ξένες κινεζόφωνες κοινότητες, όπως η Μαλαισία (η οποία αν και υιοθέτησε απλοποιημένους χαρακτήρες ως ντε φάκτο πρότυπο στη δεκαετία του 1980, οι παραδοσιακοί χαρακτήρες εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ευρέως).
Ιστορία
Τα πρώτα γραπτά αρχεία εμφανίστηκαν πριν από πάνω από 3.000 χρόνια κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σανγκ. Καθώς η γλώσσα εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι διάφορες τοπικές ποικιλίες έγιναν αμοιβαία δυσνόητες. Ως αντίδραση, οι κεντρικές κυβερνήσεις προσπάθησαν επανειλημμένα να διαδώσουν μια ενιαία επίσημη κινεζική γλώσσα.
Παλαιά και μέσα κινεζικά
Τα παλαιότερα παραδείγματα γραπτών κινεζικών είναι μαντικές επιγραφές σε μαντεία γύρω στο 1250 π.Χ. στα τέλη της δυναστείας των Σανγκ. Η παλαιά κινεζική ήταν η γλώσσα της περιόδου 1046–771 π.Χ. η οποία καταγράφηκε σε επιγραφές σε χάλκινα αντικείμενα, τα Κλασικά της Ποίησης, τμήμα στο Βιβλίο των Εγγράφων και στο Ι Τσινγκ. Οι μελετητές προσπάθησαν να ανασυνθέσουν τη φωνολογία των παλαιών κινεζικών συγκρίνοντας μεταγενέστερες ποικιλίες της κινεζικής με την πρακτική ομοιοκαταληξίας των Κλασικών της Ποίησης και τα φωνητικά στοιχεία που βρέθηκαν στην πλειονότητα των κινεζικών χαρακτήρων. Αν και πολλές από τις πιο λεπτές λεπτομέρειες παραμένουν ασαφείς, οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι η Παλαιά Κινεζική διαφέρει από τη Μέση Κινεζική ως προς την έλλειψη ορισμένων κατηγοριών συμφώνων, αλλά με κάποιου είδους αρχικές συστάδες συμφώνων και με άφωνα ένρινα και υγρά σύμφωνα. Οι πιο πρόσφατες ανακατασκευές της γλώσσας περιγράφουν επίσης μια γλώσσα χωρίς τόνους με σύμπλεγμα συμφώνων στο τέλος της συλλαβής, χαρακτηριστικό που εξελίσσεται στους διαχωρισμούς του τόνου στα μέσακινέζικα. Έχουν επίσης εντοπιστεί πολλά παραγόμενα επιθέματα, αλλά η γλώσσα στερείται κλιτικού συστήματος και παρουσιάζει γραμματικές σχέσεις χρησιμοποιώντας σειρά λέξεων και γραμματικά μόρια.
Η μέση κινεζική ήταν η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των βόρειων και νότιων δυναστείων και των δυναστείων Σουέι, Τανγκ και Σονγκ (6ος έως 13ος αιώνας μ.Χ.). Η μέση κινεζική μπορεί να χωριστεί σε μια πρώιμη περίοδο, που αντικατοπτρίζεται από το βιβλίο Τσιεγιούν (601 μ.Χ.), και μια όψιμη περίοδο από τον 10ο αιώνα και μετά, η οποία αντικατοπτρίζεται από πίνακες ομοιοκαταληξίας όπως το σύστημα Γιουντζίνγκ, το οποίο κατασκευάστηκε από αρχαίους Κινέζους φιλολόγους ως οδηγό για το σύστημα Τσιεγιούν. Αυτά τα έργα ορίζουν φωνολογικές κατηγορίες, αλλά δεν δίνουν πολλά στοιχεία για τους ήχους που προσδιορίζουν. Οι γλωσσολόγοι προσδιόρισαν αυτούς τους ήχους συγκρίνοντας τις κατηγορίες με προφορές σε σύγχρονες ποικιλίες κινεζικών, τις κινεζικές λέξεις που υπάρχουν άφθονες στα ιαπωνικά, βιετναμέζικα και κορεατικά και αποδεικτικά στοιχεία από μεταγραφές. Το σύστημα που προκύπτει είναι πολύ περίπλοκο, με μεγάλο αριθμό συμφώνων και φωνηέντων, αλλά πιθανότατα δεν διακρίνονται όλα σε καμία διάλεκτο. Οι περισσότεροι γλωσσολόγοι πιστεύουν τώρα ότι αντιπροσωπεύει ένα διασύστημα που περιλαμβάνει τα βόρεια και νότια πρότυπα του 6ου αιώνα για την ανάγνωση των κλασικών συγγραμμάτων.
Κλασσικές και λογοτεχνικές μορφές
Η σχέση μεταξύ προφορικού και γραπτού κινεζικού είναι μάλλον περίπλοκη. Οι προφορικές ποικιλίες του έχουν εξελιχθεί με διαφορετικούς ρυθμούς, ενώ η ίδια η γραπτή κινεζική γλώσσα έχει αλλάξει πολύ λιγότερο. Η κλασική κινεζική λογοτεχνία ξεκίνησε την περίοδο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου.
Άνοδος των βόρειων διαλέκτων
Μετά την πτώση της δυναστείας των Βόρειων Σονγκ και την επακόλουθη βασιλεία των δυναστείων Τζιν (τζουρτσενικής καταγωγής) και Γιουάν (μογγολικής καταγωγής) στη βόρεια Κίνα, μια κοινή γλώσσα (η οποία τώρα ονομάζεται παλαιά μανδαρινική κινεζική γλώσσα) αναπτύχθηκε με βάση τις διαλέκτους της πεδιάδας της Βόρειας Κίνας γύρω από την πρωτεύουσα. Το Τσονγκγιουάν Γινγιούν (1324) ήταν ένα λεξικό που κωδικοποίησε τις συμβάσεις ομοιοκαταληξίας της νέας μορφής στίχου σαντσού σε αυτή τη γλώσσα. Μαζί με το ελαφρώς μεταγενέστερο Μενγκού τσιγιούν, αυτό το λεξικό περιγράφει μια γλώσσα με πολλά από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των σύγχρονων μανδαρινικών διαλέκτων.
Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, οι περισσότεροι Κινέζοι μιλούσαν μόνο την τοπική τους διάλεκτο, ή όπως αναφέρεται στο λήμμα, ποικιλία. Έτσι, ως πρακτικό μέτρο, οι αξιωματούχοι των δυναστείων Μινγκ και Τσινγκ διεξήγαγαν τη διοίκηση της αυτοκρατορίας χρησιμοποιώντας μια κοινή γλώσσα βασισμένη στις ποικιλίες της μανδαρινικής, γνωστή ως γκουάνχουα (官话/官話, κυριολεκτικά "γλώσσα των αξιωματούχων"). Για το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου, αυτή η γλώσσα ήταν μια κοινή γλώσσα βασισμένο σε διαλέκτους που ομιλούνταν στην περιοχή της Ναντσίνγκ, αν και δεν ήταν πανομοιότυπη με καμία μεμονωμένη διάλεκτο. Στα μέσα του 19ου αιώνα, η διάλεκτος του Πεκίνου είχε γίνει κυρίαρχη και ήταν απαραίτητη για κάθε συναλλαγή με την αυτοκρατορική αυλή.
Στη δεκαετία του 1930, μια επίσημη εθνική γλώσσα, η γκουογιού (国语/國語 ; «εθνική γλώσσα») υιοθετήθηκε. Μετά από μια μεγάλη διαμάχη μεταξύ των υποστηρικτών της βόρειας και της νότιας διαλέκτου και μια αποτυχημένη προσπάθεια για μια τεχνητή προφορά που θα συνδυάζει στοιχεία από τις διαλέκτους, η Εθνική Επιτροπή Ενοποίησης Γλωσσών κατέληξε τελικά στη διάλεκτο του Πεκίνου το 1932. Η Λαϊκή Δημοκρατία που ιδρύθηκε το 1949 διατήρησε αυτό το πρότυπο αλλά το μετονόμασε σε πουτόνγκχουα (普通话/普通話, «γλώσσα των απλών ανθρώπων»). Η εθνική γλώσσα χρησιμοποιείται πλέον στην εκπαίδευση, στα μέσα ενημέρωσης και σε επίσημες καταστάσεις τόσο στην ηπειρωτική Κίνα όσο και στην Ταϊβάν. Λόγω της αποικιακής και γλωσσικής ιστορίας τους, η γλώσσα που χρησιμοποιείται στην εκπαίδευση, τα μέσα ενημέρωσης, την επίσημη ομιλία και την καθημερινή ζωή στο Χονγκ Κονγκ και το Μακάο είναι η τοπική καντονέζικη, αν και η επίσημη γλώσσα, η μανδαρινική, έχει αποκτήσει μεγάλη επιρροή και διδάσκεται στα σχολεία.
Επιρροή
Ιστορικά, η κινεζική γλώσσα έχει εξαπλωθεί στους γείτονές της με ποικίλα μέσα. Το βόρειο Βιετνάμ ενσωματώθηκε στην αυτοκρατορία των Χαν το 111 π.Χ., σηματοδοτώντας την αρχή μιας περιόδου κινεζικού ελέγχου που διήρκεσε σχεδόν συνεχώς για μια χιλιετία. Οι Τέσσερις Διοικήσεις των Χαν ιδρύθηκαν στη Βόρεια Κορέα τον πρώτο αιώνα π.Χ., αλλά διαλύθηκαν τους επόμενους αιώνες. Ο κινεζικός βουδισμός εξαπλώθηκε στην Ανατολική Ασία μεταξύ του 2ου και 5ου αιώνα μ.Χ.., μαζί με τη μελέτη των γραφών και της λογοτεχνίας στα λογοτεχνικά κινέζικα. Αργότερα η Κορέα, η Ιαπωνία και το Βιετνάμ ανέπτυξαν ισχυρές κεντρικές κυβερνήσεις βασισμένες σε κινεζικούς θεσμούς, με τη λογοτεχνική κινεζική ως γλώσσα διοίκησης και σπουδών, μια θέση που θα διατηρούσε μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα στην Κορέα και (σε μικρότερο βαθμό) στην Ιαπωνία, και στις αρχές του 20ου αιώνα στο Βιετνάμ. Οι μελετητές από διαφορετικές χώρες μπορούσαν να επικοινωνήσουν, αν και μόνο γραπτώς, χρησιμοποιώντας λογοτεχνικά κινέζικα.
Αν και αυτές οι χώρες χρησιμοποιούσαν τα Κινέζικα αποκλειστικά για γραπτή επικοινωνία, κάθε χώρα είχε τη δική της παράδοση να διαβάζει τα κείμενα, τις λεγόμενες Σινοξενικές προφορές. Οι κινεζικές λέξεις με αυτές τις προφορές εισήχθησαν επίσης εκτενώς στην κορεατική, ιαπωνική και βιετναμέζικη γλώσσα και σήμερα αποτελούν πάνω από το ήμισυ του λεξιλογίου τους. Αυτή η μαζική εισροή λέξεων οδήγησε σε αλλαγές στη φωνολογική δομή των γλωσσών, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της μοραϊκής δομής (μονάδα μέτρησης για τη διάρκεια προφοράς ορισμένων λέξεων) στα Ιαπωνικά και στη διατάραξη της αρμονίας των φωνηέντων στα Κορεάτικα, ενώ τα βιετναμικά απέκτησαν πολλά κινεζικά χαρακτηριστικά, όπως η μονοσυλλαβικότητα και οι τόνοι.
Τα δανεικά κινεζικά μορφώματα έχουν χρησιμοποιηθεί εκτενώς σε όλες αυτές τις γλώσσες για τη δημιουργία σύνθετων λέξεων για νέες έννοιες, σε παρόμοιο τρόπο με τη χρήση των λατινικών και αρχαίων ελληνικών ριζών στις ευρωπαϊκές γλώσσες. Πολλές νέες σύνθετες λέξεις, ή νέες έννοιες για παλιές φράσεις, δημιουργήθηκαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα για να ονομάσουν δυτικές έννοιες και αντικείμενα. Αυτές οι έννοιες, γραμμένα με κοινόχρηστους κινεζικούς χαρακτήρες, έχουν στη συνέχεια διαδοθεί ελεύθερα μεταξύ των γλωσσών. Έγιναν δεκτές ακόμη και στα κινέζικα, μια γλώσσα συνήθως ανθεκτική στις ξένες λέξεις, επειδή η ξένη προέλευσή τους εξαφανιζόταν στη γραπτή τους μορφή. Συχνά διαφορετικές σύνθετες λέξεις για την ίδια έννοια κυκλοφορούσαν για κάποιο διάστημα πριν αναδειχθεί η επικρατούσα μορφή και μερικές φορές η τελική επιλογή διέφερε μεταξύ των χωρών. Η αναλογία του λεξιλογίου κινεζικής προέλευσης τείνει επομένως να είναι μεγαλύτερη σε τεχνική, αφηρημένη ή επίσημη γλώσσα. Για παράδειγμα, στην Ιαπωνία, οι σινοϊαπωνικές λέξεις αντιπροσωπεύουν περίπου το 35% των λέξεων στα ψυχαγωγικά περιοδικά, περισσότερες από τις μισές λέξεις στις εφημερίδες και το 60% των λέξεων στα επιστημονικά περιοδικά.
Ποικιλίες
μικρογραφία|δεξιά|Κατανομή των σινικών γλωσσών ανά περιοχή και αριθμό ομιλητώνΟ Τζέρι Νόρμαν εκτίμησε ότι υπάρχουν εκατοντάδες αμοιβαία δυσνόητες ποικιλίες της κινεζικής γλώσσας. Αυτές οι ποικιλίες σχηματίζουν ένα διαλεκτικό συνεχές, στο οποίο οι διαφορές στην ομιλία γενικά γίνονται πιο έντονες καθώς αυξάνονται οι αποστάσεις, αν και ο ρυθμός αλλαγής ποικίλλει πάρα πολύ. Γενικά, η ορεινή Νότια Κίνα παρουσιάζει μεγαλύτερη γλωσσική ποικιλομορφία από την πεδιάδα της Βόρειας Κίνας. Σε μέρη της Νότιας Κίνας, η διάλεκτος μιας μεγάλης πόλης μπορεί να είναι οριακά κατανοητή για τους κοντινούς γείτονες. Για παράδειγμα, η Γουτσόου απέχει περίπου 190 χιλιόμετρα από τη Γκουανγκτσόου, αλλά η ποικιλία των Γιουέ που μιλιέται εκεί μοιάζει περισσότερο με αυτή του Γκουανγκτσόου παρά με αυτή του Ταϊσάν, 97 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Γκουανγκτσόου και χωρίζεται από αυτό από πολλά ποτάμια. Σε μέρη του Φουτζιάν η ομιλία γειτονικών κομητειών ή ακόμα και χωριών μπορεί να είναι αμοιβαία δυσνόητη.
Μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα, οι Κινέζοι μετανάστες στη Νοτιοανατολική Ασία και τη Βόρεια Αμερική κατάγονταν από νοτιοανατολικές παράκτιες περιοχές, όπου ομιλούνται οι διάλεκτοι Μιν, Χάκα και Γιουέ. Η συντριπτική πλειοψηφία των Κινέζων μεταναστών στη Βόρεια Αμερική μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα μιλούσε τη διάλεκτο Ταϊσάν, από μια μικρή παράκτια περιοχή νοτιοδυτικά του Κουανγκτσόου.
Γραφή
Παραδοσιακά η κινεζική γραφόταν κυρίως από χαρακτήρες-λέξεις μέσα σε ιδεατά παραλληλόγραμμα ταξινομημένα σε στήλες τα οποία διαβάζονταν από πάνω προς τα κάτω σε κάθε στήλη και η κάθε στήλη από δεξιά προς τα αριστερά.
Όλοι οι κινέζικοι χαρακτήρες αναπτύχθηκαν από παλαιότερες φόρμες ιερογλυφικών. Η κοινή άποψη πως οι κινέζικοι χαρακτήρες είναι ιδεογράμματα ή εικονογράμματα είναι εσφαλμένη. Οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι σύνθετοι από φωνητικές συνιστώσες και σημασιολογικές ρίζες. Μόνο οι απλοί χαρακτήρες όπως 人(ανθρώπινο), 日(ήλιος), 山(βουνό) μπορούν να χαρακτηριστούν ως εικονογράμματα. Σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες περιέχουν ένα φωνητικό στοιχείο που υποδεικνύει την προφορά και ένα σημασιολογικό στοιχείο που υποδεικνύει το νόημα. Γενικά το φωνητικό στοιχείο είναι πιο βασικό από το σημασιολογικό.
Εκλατινισμός
Έχουν γίνει διάφορες προσπάθειες μεταγραφής της κινεζικής σε λατινικούς χαρακτήρες.
Σήμερα το πιο διαδεδομένο σύστημα είναι το Χάνγιου Πινγίν (/汉语拼音), γνωστό και απλώς ως Πινγίν, που πρωτοεισήχθηκε το 1956 στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και αργότερα υιοθετήθηκε από τη Σιγκαπούρη και την Ταϊβάν. Το Πινγίν είναι επίσης το σύστημα που εφαρμόζεται σε Αμερική, Ευρώπη και Αυστραλία για την εκμάθηση της κινεζικής.
Το δεύτερο πιο γνωστό σύστημα είναι το Ουέιντ-Τζάιλς που εφευρέθηκε το 1859 από τον Τόμας Ουέιντ και τροποποιήθηκε το 1892 από τον Χέρμπερτ Τζάιλς. Καθώς το σύστημα αυτό προσομοιώνει τη φωνητική της Μανδαρινικής σε αγγλόφωνα σύμφωνα και φωνήεντα, ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο σε αγγλόφωνους μαθητές. Το σύστημα ήταν σε χρήση σε ακαδημαϊκά περιβάλλοντα στις Η.Π.Α. κυρίως πριν τη δεκαετία του 1980 και μέχρι πρόσφατα ήταν διαδεδομένο στην Ταϊβάν.
Εκτός από τη μεταγραφή των φωνητικών διαφέρουν και στη χρήση σημείων τονισμού. Στο σύστημα "Χάνγιου Πινγίν" οι τόνοι εκφράζονται με τονικά σύμβολα πάνω από τις συλλαβές, ενώ στο "Ουέιντ-Τζάιλς" με αριθμούς στο τέλος κάθε συλλαβής.
Μερικά παραδείγματα Χάνγιου Πινγίν και Ουέιντ-Τζάιλς, για σύγκριση: μικρογραφία|δεξιά|Κατανομή των σινικών γλωσσών ανά περιοχή και αριθμό ομιλητών
Προφορά
Το επίσημο σύστημα απόδοσης που χρησιμοποιείται στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (Πινγίν) έχει αρκετές ιδιαιτερότητες.
Όλες οι διάλεκτοι της ομιλούμενης κινεζικής χρησιμοποιούν τόνους στα φωνήεντα. Μερικές διάλεκτοι της βόρειας Κίνας έχουν μέχρι τρεις τόνους ενώ μερικές της νοτίου Κίνας έχουν από 6 μέχρι 10 τόνους (ανάλογα πώς θα τους κατηγοριοποιήσει κάποιος).
Ένα κοινό παράδειγμα για τη χρήση των τόνων είναι η χρήση των τεσσάρων βασικών τόνων στην Κοινή Μανδαρινική για τη "λέξη-συλλαβή" <<μα>>:
(εμπεριέχεται η προφορά σε πιν-γιν και σε κάθετες γραμμές οι χαρακτήρες σε απλοποιημένα και παραδοσιακά κινέζικα όπου υπάρχουν διαφορές)
Παρακάτω δίδεται κατά προσέγγιση ο τρόπος προφοράς των κινεζικών λέξεων (σε Πινγίν) στα ελληνικά.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Απομονωμένες γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Κίνας Κατηγορία:Γλώσσες της Ταϊβάν Κατηγορία:Γλώσσες του Χονγκ Κονγκ
Τριχλωριούχο αρσενικό
Το τριχλωριούχο αρσενικό είναι μία εξαιρετικά δηλητηριώδης ανόργανη χημική ένωση (LD50 48 mg/kg) με μοριακό τύπο AsCl3 η οποία χρησιμεύει σε πολλές βιομηχανικές εφαρμογές.
Ιστορία
Το τριχλωριούχο αρσενικό ανακαλύφθηκε το 1648 από τον χημικό Γιόχαν Ρούντολφ Γκλάουμπερ με επίδραση αλατιού (χλωριούχου νατρίου, NaCl) και θειικού οξέος (H2SO4) σε τριοξείδιο του αρσενικού (As2O3) και θέρμανση του μείγματος, οπότε αποστάζεται το τριχλωριούχο αρσενικό:
Η ουσία έγινε γνωστή στους αλχημιστές ως "βούτυρο του αρσενικού".
Παρασκευή
Το τριχλωριούχο αρσενικό παρασκευάζεται με επίδραση πυκνού υδροχλωρίου (HCl) σε τριοξείδιο του αρσενικού:
Εναλλακτικά, η ουσία μπορεί να παρασκευαστεί με επίδραση ρεύματος αερίου χλωρίου σε μεταλλικό αρσενικό, μέθοδος όμως δαπανηρότερη της προηγούμενης:
Το προϊόν που αποστάζεται με αυτό τον τρόπο περιέχει διαλυμένο χλώριο και για την απομάκρυνσή του προστίθεται μεταλλικό αρσενικό.
Ιδιότητες
Αν υπάρχει περίσσεια πυκνού υδροχλωρίου, τότε το τριχλωριούχο αρσενικό μπορεί να αποσταχθεί αμετάβλητο, ιδιότητα η οποία χρησιμοποιήθηκε για τον ποσοτικό προσδιορισμό του αρσενικού.
Η ουσία αντιδρά με βρωμιούχο κάλιο (KBr) παρέχοντας τριβρωμιούχο αρσενικό:
Και με ιωδιούχο κάλιο (KI) παρέχοντας τριιωδιούχο αρσενικό:
Με χλωριούχα άλατα, το τριχλωριούχο αρσενικό σχηματίζει άλατα τα οποία περιέχουν το αρσενικικό ανιόν [AsO4]- Η ουσία αποτελεί διαλυτικό μέσο για διάφορες οργανικές ουσίες, όπως το θείο και ο φώσφορος.
Χρήσεις
Το τριχλωριούχο αρσενικό χρησιμεύει στη σύνθεση χλωριούχων παραγώγων του αρσενικού τα οποία χρησιμοποιούνται ως ζιζανιοκτόνα, φυτοφάρμακα, παρασιτοκτόνα κ.ο.κ., καθώς και για φαρμακευτικούς σκοπούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Ενώσεις αρσενικού
Οάννης
thumb|Οάννης-Αντάπα, [[Μουσείο Kröller-Müller]] Ο Οάννης (ή Ωάννης ή Οάννες) ήταν μια μυθική μορφή, μισός άνθρωπος και μισός ψάρι, με ανθρώπινη φωνή και πολλές γνώσεις για την Αρχιτεκτονική, την καλλιέργεια της γης και γενικά όλες τις τέχνες κι επιστήμες.
Ιστορικές κ.α. αναφορές
Ο Βηρωσός γράφει τον 3ο αιώνα π.Χ. στα Βαβυλωνιακά ότι σύμφωνα με τα βαβυλωνιακά αρχεία, ο Οάννης είχε σώμα ψαριού και κατοικούσε στον Περσικό κόλπο. Την ημέρα έβγαινε από το νερό και δίδασκε τους ανθρώπους τη γραφή, τις τέχνες και τις διάφορες επιστήμες χωρίς να τρώει, ενώ τη νύχτα ξαναγύριζε μέσα στη θάλασσα. Στην Κόλαση του Δάντη ταυτίζεται με τον σημιτικό θεό Δαγών, όμως οι σύγχρονοι ερευνητές απορρίπτουν αυτή την ταύτιση.
Η προέλευση του ονόματος
Παλιότερα εθεωρείτο ότι το όνομα "Οάννης" προερχόταν από αυτό του αρχαίου βαβυλωνιακού θεού Έα. Πια έχει γίνει γνωστό ότι είναι η εξελληνισμένη μορφή του βαβυλωνιακού "Ουάννα" (Uanna) ή "Ουάν" (Uan), ενός ονόματος που χρησιμοποιήθηκε σε κείμενα της βιβλιοθήκης του Ασουρμπανιπάλ για να δηλώσει τη μυθική μορφή του Αντάπα. Ο Αντάπα ήταν ο πρώτος από τους προκατακλυσμιαίους απκάλλου της Μεσοποταμίας, θνητός γιος του βαβυλωνιακού θεού Έα. Ο Έα, σοφός θεός της πόλης Εριντού, είχε στείλει αυτούς τους επτά σοφούς για να διδάξουν στους ανθρώπους τις επιστήμες, ενώ ο Αντάπα δίδαξε πώς πρέπει να γίνονται σωστά οι θρησκευτικές τελετές ως ιερέας του ναού Ε'Απσού στην Εριντού.
Σύγχρονες ερμηνείες
Στη σημερινή εποχή ο Οάννης θεωρείται από κάποιους υπαρκτό ον με εξωγήινη προέλευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουμεριακή μυθολογία
Λόρο Μούνου
Η Λόρο Μούνου (πορτογαλικά και τετούμ: Loro Munu) είναι μια από τις δύο περιφέρειες του Ανατολικού Τιμόρ. Έχει έκταση 7.921 τ.χλμ., ποσοστό σχεδόν 53 % της συνολικής έκτασης του Ανατολικού Τιμόρ. Έχει πληθυσμό 656.428 κατοίκων (2004), περίπου 59 % του συνολικού πληθυσμού. Πρωτεύουσα είναι η Ντίλι, πρωτεύουσα και όλου του έθνους.
Η Λόρο Μούνου βρίσκεται κεντροδυτικά του νησιού Τιμόρ, πάνω στο οποίο βρίσκεται και το Ανατολικό Τιμόρ, και δυτικά της χώρας. Είναι η δυτικότερη περιφέρεια. Συνορεύει στα ανατολικά με το Διαμέρισμα Μανατούτο της Λόρο Σάε.
Η Λόρο Μούνου αποτελείται από τις 9 από τα 13 διαμερίσματα του Ανατολικού Τιμόρ: Αϊλέου, Αϊνάρο, Κόβα Λίμα, Λικιζά, Μαναφουάι,Οεκούσσε, Ντίλι, Ερμέρα και Μπομπονάρο. Πρωτεύουσα είναι η Ντίλι που βρίσκεται στο ομώνυμο διαμέρισμα.
Εκτός από την πρωτεύουσα Ντίλι, άλλες σημαντικότερες πόλεις είναι η Αϊλέου, η Αϊνάρο, η Άτο-Ούντο, η Μαουμπάρα, η Αταμπάε, η Μπαλίμπο, η Μπομπονάρο, η Λοτολόε, η Μαλιάνα, η Φατουτουλίκ, η Φοχόρεν, η Σουάι, η Τιλομάρ, η Ζουμαλάι, η Ντάρε, η Μετινάρο, η Ατσάμπε, η Ερμέρα, η Γκλένο, η Χατολίνα]], η Μπαζαρτέτε, η [{Λικιζά (πόλη)|Λικιζά]], η Μαουμπάρα, η Άλας, η ΦΑτουμπερλίο, η Σάμε, η Τουρισκάι, η Κιτράνα, η Όε Σίλο, η Πάντε Μακασσάρ, η Πασσάμπε, η Μπεράου και η Μπικέλε.
Γεωγραφία
Η Λόρο Μούνου βρίσκεται κεντροδυτικά του νησιού Τιμόρ, πάνω στο οποίο βρίσκεται και το Ανατολικό Τιμόρ, και δυτικά της χώρας. Είναι η δυτικότερη περιφέρεια. Συνορεύει στα ανατολικά με το Διαμέρισμα Μανατούτο της Λόρο Σάε. Συμπεριλαμβάνει και το νησί Αταούρο, το οποίο βρίσκεται βόρεια του Διαμερίσματος Ντίλι. Έχει συνολική έκταση 7.921 τ.χλμ., ποσοστό σχεδόν 53 % της συνολικής έκτασης του Ανατολικού Τιμόρ
Πόλεις
Εκτός από την πρωτεύουσα Ντίλι, άλλες σημαντικότερες πόλεις είναι η Αϊλέου, η Αϊνάρο, η Μαλιάνα, η Σουάι, η Ερμέρα, η Γκλένο, η Λικιζά, η Σάμε και η Πάντε Μακασσάρ. Άλλοι μικρότερη οικισ0οί είναι η Άτο-Ούντο, η Μαουμπάρα, η Αταμπάε, η Μπαλίμπο, η Μπομπονάρο, η Λοτολόε, η Φατουτουλίκ, η Φοχόρεν, η Τιλομάρ, η Ζουμαλάι, η Ντάρε, η Μετινάρο, η Ατσάμπε, η Χατολίνα, η Μπαζαρτέτε, η Μαουμπάρα, η Άλας, η ΦΑτουμπερλίο, η Τουρισκάι, η Κιτράνα, η Όε Σίλο, η Πασσάμπε, η Μπεράου και η Μπικέλε. Οι Μπεράου και Μπικέλε βρίσκονται στο νησί Αούρο.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2004, η Λόρο Μούνου έχει πληθυσμό 656.428 κατοίκων, περίπου 59% του συνολικού πληθυσμού. Στον παρακάτω πίνακα αναφέρεται ο συνολικός πληθυσμός σε κάθε διαμέρισμα, σύμφωνα με τα δεδομένα της απογραφής του 2004:
Διαμερίσματα
Η Λόρο Μούνου συμπερειλαμβάνει τα 9 από τα 13 διαμερίσματα του Ανατολικού Τιμόρ: Αϊλέου, Αϊνάρο, Κόβα Λίμα, Λικιζά, Μαναφουάι,Οεκούσσε, Ντίλι, Ερμέρα και Μπομπονάρο.
Στον παρακάτω πίνακα αναφέρεται κάθε ένα από τα 9 διαμερίσματα του Ανατολικού Τιμόρ, η πρωτεύουσά του, η πορτογαλική και Τετούμ ονομασία του, η έκτασή του καθώς και ο πληθυσμός του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρειες του Ανατολικού Τιμόρ
Σαρ-ε Πολ (περιοχή)
Με το όνομα Σαρ-ε Πολ, ή Σαρ-ι Πουλ, είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο κεντρικό βόρειο τμήμα της Χώρας. Η έκτασή της φθάνει, περίπου, τα 16.000 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, τους 470.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 7 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική (φαρσί) και η ουζμπεκική.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Κώστας Κουφός
Ο Κωνσταντίνος Δημήτριος Κουφός (Konstantine Demetrios "Kostas" Koufos, Κάντον, 24 Φεβρουαρίου 1989) είναι Ελληνοαμερικανός καλαθοσφαιριστής, διεθνής με την Εθνική Ανδρών της Ελλάδας. Έχει ύψος 2,13μ και αγωνίζεται στη θέση του σέντερ.
Σταδιοδρομία στο Λύκειο
Ο Κουφός ήταν μαθητής στο Λύκειο του GlenOak στο Κάντον. Ήταν McDonald's All-American και κατατάχθηκε #3 κεντρικός το 2007 των λυκείων από την ιστοσελίδα Rivals.com. Έπαιξε επίσης για την ομάδα AAU, η οποία είχε χορηγό τον Λεμπρόν Τζέιμς.
Το 2007, ο Κουφός τέλειωσε 2ος, μετά τον συμπαίκτη του, Τζον Ντίμπλερ, στην ψηφοφορία για τον Mr. Ohio Basketball. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας του χρονιά στο λύκειο, ο Κουφός ονομάστηκε Division I player της χρονιάς και κατατάχθηκε στην καλύτερη ομάδα της Πολιτεία. Επίσης κατατάχθηκε στην καλύτερη ομάδα τις Βορειανοτολικής Ενδοχώρας.
Το 2007, στο McDonald's και στο EA Sports All-American, ο Κουφός είχε μέσο όρο 25.9 πόντους, 15.4 ριμπάουντ και 5.2 ταπίδια σε κάθε παιχνίδι. Στη νίκη επί το λύκειο Canton McKinley, τον Ιανουάριο του 2007, ο Κουφός είχε 32 πόντους, 19 ριμπάουντ και 10 τάπες για να βοηθήσει τους Golden Eagles να νικήσουν τους Bulldogs, με τελικό σκορ 56-55 στην παράταση. Την επόμενη μέρα, ο Κουφός είχε 32 πόντους, 15 ριμπάουντ και εφτά τάπες ενάντια στο Detroit Country Day, για να οδηγήσει την ομάδα του στην 9η συνεχή νίκη.
Ως μαθητής γυμνασίου, ο Κουφός είχε 24 πόντους, 11.1 ριμπάουντ και τέσσερις τάπες σε κάθε παιχνίδι και έτσι κατατάχθηκε στην 2η καλύτερη ομάδα της Πολιτείας. Τον Απρίλιο του 2007, ο Κουφός ήταν μέλος της εκλεκτής ομάδας στο Jordan All-American Classic στη Madison Square Garden.
Κολεγιακή Σταδιοδρομία
Το 2007, ο Κουφός μπήκε στους Buckeyes, στο Οχάιο, όπου αντικατέστησε τον Γκρεγκ Όντεν στη θέση του σέντερ. Πήρε τον τίτλο του Πολυτιμότερου Παίκτη στο National Invitation Tournament (NIT) του 2008, αφού είχε οδηγήσει τους Buckeyes στην κατάκτηση του πρωταθλήματος με νίκη ενάντια στο UMass Minutemen, με τελικό σκορ 92-85. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, είχε εκδηλωθεί ενδιαφέρον από επαγγελματικές ομάδες να τον εντάξουν στο δυναμικό τους.
Αυτήν τη χρονιά, ο Κουφός είχε μέσο όρο 14.4 πόντους, 6.7 ριμπάουντ και 1.8 τάπες σε κάθε παιχνίδι.
Επαγγελματική Σταδιοδρομία
Στις 21 Απριλίου 2008, ο Κουφός δήλωσε ότι είναι διαθέσιμος για το NBA, αλλά τελικά δεν προσέλαβε ατζέντη, αυτό θα του επέτρεπε να επιστρέψει στην Πολιτεία του Οχάιο εάν αποσυρόταν από την επιλογή ή πριν από την προθεσμία της 16ης Ιουνίου. Παρόλα αυτά, την ίδια ώρα, ήταν αναμενόμενο να εγκαταλείψει τους Buckeyes για να υπογράψει με μία επαγγελματική ομάδα στην Ελλάδα. Απέρριψε ένα 3ετές συμβόλαιο των 5 εκατ. ευρώ από το τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στις 8 του Μάη η Canton Repository ανακοίνωσε ότι ο Κουφός υπέγραψε με τον ατζέντη Μαρκ Τερμίνι, ο οποίος είχε ως έδρα το Cleveland και έτσι τέλειωσε την κολεγιακή του διαθεσιμότητα.
Γιούτα Τζαζ
Ο Κουφός επιλέχθηκε από την ομάδα του ΝΒΑ Utah Jazz, με 23η γενική επιλογή στα Draft του ΝΒΑ 2008. Τον Μάρτιο του 2009, η Jazz τον ανέθεσε στο D-League σύλλογο Utah Flash. Μετά το πρώτο πλέι-οφ παιχνίδι των Flash, η Jazz τον πήρε από την D-League, εξαιτίας τραυματισμού του βασικού κεντρικού της, Μεχμέτ Οκούρ.