cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουαλίντ Α΄
Η εξάπλωση στον κόσμο
Το 712 ακόμα μια στρατιά –Αράβων αυτή τη φορά– υπό τον Μούσα ιμπν Νουσαΰρ αποβιβάστηκε και αυτή στην Ισπανία. Αργότερα κατελήφθη σχεδόν ολόκληρη η Ισπανία, ενώ έφτασαν στα Πυρηναία, τα πέρασαν και μπήκαν στη Γαλατία. Εκεί, μεταξύ της Τουρ και του Πουατιέ, οι στρατοί των χριστιανών υπό τον Εύδωνα (Όντο στη γλώσσα των Φράγκων), δούκα της Ακουιτανίας, και του Καρόλου Μαρτέλου, δούκα της Αυστρασίας, ύστερα από επταήμερη μάχη, νίκησαν τους μουσουλμάνους το 732, και τους ανάγκασαν να οπισθοχωρήσουν. Το 712 κατέλαβαν και τη Σαμαρκάνδη και εκεί γνώρισαν την τέχνη της κατασκευής χαρτιού από τους Κινέζους και τη μετέφεραν και στον υπόλοιπο κόσμο.
Τα επιτεύγματά του
Ο ίδιος ο Ουαλίντ, υπήρξε υπόδειγμα βασιλιά, ενδιαφερόμενος περισσότερο για την καλή διοίκηση παρά για τον πόλεμο. Βοήθησε την προαγωγή της βιοτεχνίας και του εμπορίου με τη δημιουργία νέων αγορών και καλύτερων οδικών δικτύων, έκτισε σχολεία και νοσοκομεία – μεταξύ των οποίων και τα πρώτα λοιμοκαθαρτήρια- άσυλα για τους γέροντες, τους ανάπηρους και τους τυφλούς. Ο κυβερνήτης των ανατολικών επαρχιών, ο Αλ-Χατζάζ ιμπν Γιούσουφ, αποξήρανε έλη, ύδρευσε άνυδρες περιοχές, αποκατέστησε και συμπλήρωσε το σύστημα των διωρύγων και μάλιστα πρωτοκαθιέρωσε τη χρήση των διακριτικών σημείων (ως φωνήεντα) στην αραβική ορθογραφία. right|thumb|Άποψη από το Μεγάλο Τέμενος της Δαμασκού Ο Ουαλίντ ανακατασκεύασε το μικρό τζαμί της Μεδίνας και εξωράισε την πόλη. Έναντι 80.000 δηναρίων ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου του έστειλε 40 φορτία ψηφιδωτών και 80 τεχνίτες από την Αίγυπτο και την Ελλάδα για να επεκτείνουν και να ομορφύνουν το τζαμί του Προφήτη. Τα λάφυρα των κατακτήσεων είχαν συσσωρευθεί στη Μεδίνα και είχαν δοθεί στους πολίτες της. Το 705 στη Δαμασκό αντάλλαξε τον χώρο που βρισκόταν ο πανέμορφος ναός του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, που είχε χτιστεί το 397 από τον Θεοδόσιο τον Α’, με άλλο χώρο της αρεσκείας των χριστιανών, με σκοπό να μετατρέψει αυτόν το ναό σε τζαμί. Όλη η έγγειος φορολογία της αυτοκρατορίας αφιερώθηκε τα επόμενα επτά χρόνια στην κατασκευή του Μεγάλου Τεμένους. Επιπρόσθετα πολλά χρήματα δόθηκαν και στους χριστιανούς για να μπορέσουν να χτίσουν αλλού, άλλο ναό. Καλλιτέχνες ήρθαν από όλα τα προηγμένα μέρη του κόσμου, δούλεψαν για αυτό 12.000 εργάτες, και το έργο τέλειωσε το 712. Ακόμα και οι Αββασίδες χαλίφηδες – φανατικοί εχθροί και των Ομαγιαδών και της Δαμασκού – το θεωρούσαν το ωραιότερο οικοδόμημα του κόσμου. Το 706 ιδρύθηκε στη Δαμασκό το μεγαλύτερο νοσοκομείο του τότε κόσμου, το Μπιμαριστάν.
Πηγές
Will Durant, «Παγκόσμια ιστορία του πολιτισμού», εκδ. Συρόπουλου και Κουμουνδουρέα, 1958, τόμος Δ', σελ.235 και εξής
Κατηγορία:8ος αιώνας Κατηγορία:Ομεϋάδες χαλίφηδες
Μεσσηνιακός κόλπος
Στις ακτές του είναι χτισμένοι πολλοί οικισμοί που γνωρίζουν ανάπτυξη σήμερα ή γνώρισαν κατά το παρελθόν. Η μεγαλύτερη πόλη στις ακτές του είναι η Καλαμάτα, που βρίσκεται στο βάθος του κόλπου. Άλλοι σημαντικοί οικισμοί είναι η Κορώνη και το Πεταλίδι που βρίσκεται στις δυτικές ακτές του κόλπου και η Καρδαμύλη, η Αβία, η Στούπα, το Νέο Οίτυλο και ο Γερολιμένας που βρίσκεται στις ανατολικές ακτές.
Σεισμικότητα
Ο Μεσσηνιακός κόλπος, όπως και η πεδιάδα της Μεσσηνίας, αποτελούν μια γεωλογική τάφρο. Ανατολικά υψώνεται ο Ταΰγετος, ο οποίος χωρίζεται από την πεδιάδα με σειρά ρηγμάτων, τα οποία αποτελούν τη σεισμική ζώνη της Δυτικής Μάνης. Η περιοχή έχει δώσει από τον 19ο αιώνα πολλούς ισχυρούς σεισμούς, όπως ο σεισμός του 1867, ο οποίος προκάλεσε τσουνάμι, και ο σεισμός του 1947. Ένα από αυτά είναι το ρήγμα της Καλαμάτας, το οποίο τρέχει σε βορειοβορειοδυτική κατεύθυνση, και ήταν η εστία ισχυρού σεισμού το 1986, ο οποίος έπληξε την Καλαμάτα.
Υπολογίζεται ότι αυτά τα ρήγματα έχουν προκαλέσει καταβύθιση του εδάφους κατά τρία χιλιόμετρα τα τελευταία 5-6 εκατομμύρια χρόνια. Ο βυθός του κόλπου είναι ασύμμετρος, με μεγαλύτερα βάθη, μέχρι 1.100 μέτρα, να παρατηρούνται σε μια υποθαλάσσια κοιλάδα παράλληλα και κοντά στην ανατολική ακτή του κόλπου. Οι κλίσεις στη δυτική πλευρά του κόλπου είναι πιο ήπιες. Τα ιζήματα στον κόλπο φτάνουν σε πάχος τα 750 μέτρα.
Ποτάμια - Νησιά
Σημαντικότερα ποτάμια που εκβάλλουν στον Μεσσηνιακό είναι ο Πάμισος και ο Νέδωνας που οι εκβολές και των δύο βρίσκονται στο βόρειο τμήμα του κόλπου.
Νησιά δεν υπάρχουν στον Μεσσηνιακό κόλπο, με εξαίρεση την δυτική είσοδό του οπού βρίσκεται η νησίδα Βενέτικο.
Παραπομπές
Μεσσηνιακός Μεσσηνιακός Μεσσηνιακός Μεσσηνιακός Κατηγορία:Γεωγραφία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας
Άννα Αγγελίνα της Ηπείρου
Η Άννα Αγγελίνα της Ηπείρου ή Άννα Κομνηνή Δούκαινα (πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1286) ήταν Πριγκίπισσα της Αχαΐας σαν τρίτη σύζυγος του Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου (1258 - 1278) και αντιβασίλισσα του πριγκιπάτου (1259 - 1262). Η Άννα Αγγελίνα ήταν μικρότερη κόρη του Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα και της νόμιμης συζύγου του Αγίας Θεοδώρας της Άρτας, κόρης του Σεβαστοκράτωρ Ιωάννη Πετραλίφα κυβερνήτη της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας.
Πρώτος γάμος
Παντρεύτηκε στην Πάτρα τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο στον τρίτο του γάμο (1258), την επόμενη χρονιά η μεγαλύτερη αδελφή της Ελένη Αγγελίνα της Ηπείρου παντρεύτηκε τον Μανφρέδο της Σικελίας μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν. Οι γάμοι είχαν στόχο να δημιουργήσει ο πατέρας της συμμαχίες με ισχυρούς ηγεμόνες, την ίδια εποχή βρισκόταν σε σύγκρουση με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας χάρη στην επεκτατικότητα του Θεοδώρου Β΄ Λάσκαρη και τα υπόλοιπα Λατινικά κράτη. Τον Θεόδωρο Β΄ Λάσκαρη διαδέχθηκε ο ικανότατος Μιχαήλ Η´ Παλαιολόγος (1258), πρώτος αυτοκράτορας από την Δυναστεία των Παλαιολόγων, αρχικά ήταν κηδεμόνας του ανήλικου γιου του Ιωάννη Δ΄ Λάσκαρη αλλά την επόμενη χρονιά έγινε ο ίδιος μόνος αυτοκράτορας.
Η μάχη της Πελαγονίας
Οι δυναμικοί διπλωματικοί και στρατιωτικοί χειρισμοί του Μιχαήλ Β΄ δεν έφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Το Δεσποτάτο της Ηπείρου συνετρίβη στην Μάχη της Πελαγονίας από τον Μιχαήλ Η΄ (1259) σε μία περιοχή ανάμεσα στην Φλώρινα και την Μπίτολα, έχασε οριστικά την Κωνσταντινούπολη. Στην μάχη της Πελαγονίας βοήθησαν σημαντικά τον Μιχαήλ Β΄ Κομνηνό Δούκα και οι γαμπροί του Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος και Μανφρέδος της Σικελίας με 400 ιππότες αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Με την αιχμαλωσία του συζύγου της η Άννα Αγγελίνα ανέλαβε την αντιβασιλεία του πριγκιπάτου της Αχαΐας και προσπάθησε να οργανώσει την άμυνα των Λατινικών κρατών απέναντι στον νέο αυτοκράτορα. Συγκάλεσε Συνέλευση στα ανάκτορα της στην Βαρωνία του Νικλίου με τις συζύγους των επιφανέστερων ευγενών του Μοριά για να βρουν μία λύση στο μέλλον της Πελοποννήσου, πρόεδρος ήταν η ίδια. Η Συνέλευση αυτή έμεινε γνωστή στην ιστορία σαν «παρλαμάς των Κυράδων». Ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος ελευθερώθηκε μόνο όταν παραχώρησε στον Μιχαήλ Παλαιολόγο τον Μυστρά, την Μονεμβασιά και την Μεγάλη Μαΐνη (1262).
Συνθήκη του Βιτέρμπο
Ο Γουλιέλμος Β΄ δεν είχε γιους από τους δύο πρώτους γάμους του, με την Άννα Αγγελίνα απέκτησε δύο κόρες την Ισαβέλλα και την Μαργαρίτα Βιλλεαρδουίνου. Μετά τον θάνατο του Γουλιέλμου (1278) ορίστηκε με την "Συνθήκη του Βιτέρμπο" νέος πρίγκιπας της Αχαΐας ο Κάρολος ο Ανδεγαυός, η Άννα κληρονόμησε την Καλαμάτα και το κάστρο στο Χλεμούτσι που έμενε με την κόρη της Μαργαρίτα. Η "βαρονία της Καλαμάτας" και το "κάστρο του Χλεμουτσίου" ήταν πατρογονικά εδάφη του Οίκου των Βιλλεαρδουίνου που τα έδωσε ο Γουλιέλμος στην Άννα μετά τον γάμο τους. Η Άννα ορίστηκε ταυτόχρονα κηδεμόνας της Ισαβέλλας που παντρεύτηκε τον μικρότερο γιο του Καρόλου του Ανδεγαυού Φίλιππο της Σικελίας, η Ισαβέλλα μετέβη στην Ιταλία και έζησε εκεί μέχρι το πρόωρο θάνατο του Φιλίππου (1277).
Δεύτερος γάμος
Η Άννα Αγγελίνα παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Νικόλαο Β΄ του Σαιντ-Ομέρ έναν πάμπλουτο βαρόνο της Θήβας, κύριο του ημίσεως των Θηβών. Ο γάμος ανησύχησε έντονα τον Κάρολο Α΄ της Σικελίας τον Ανδεγαυό, που δεν επιθυμούσε να δει το ισχυρό κάστρο της Αχαΐας και την εύφορη γη της Καλαμάτας στα χέρια ενός πανίσχυρου υποτελούς του. Με διαπραγματεύσεις που ξεκίνησε, έπεισε την Άννα να ανταλλάξει το Χλεμούτσι και την Καλαμάτα με άλλα εδάφη στη Μεσσηνία. Ο δεύτερος γάμος της Άννας έμεινε άτεκνος· αυτή πέθανε και τάφηκε δίπλα από τον πρώτο της σύζυγο στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου στην Ανδραβίδα.
Οικογένεια
Η Άννα παντρεύτηκε πρώτα τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο πρίγκιπα της Αχαΐας (ήταν η 3η σύζυγός του) και είχαν τέκνα:
To 1278 απεβίωσε ο Γουλιέλμος Β΄ και η Άννα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Νικόλαο Β΄ του Σαιντ-Ομέρ, κύριο του 1/2 της Θήβας και βάιλο του πριγκιπάτου της Αχαΐας (ήταν η 2η σύζυγός του).
Βαϊλάτο του Γκέρνζι
Το Βαϊλάτο του Γκέρνζι (αγγλικά: Bailiwick of Guernsey, γαλλικά: Bailliage de Guernesey) είναι ένα σύμπλεγμα μικρών νησιών εξαρτώμενων από το Στέμμα που είναι αυτοδιοικούμενα και ανήκουν στην Βρετανική Κοινοπολιτεία. Τα νησιά κυβερνώνται από μικρά τοπικά συμβούλια στο κάθε νησί. Το σύμπλεγμα βρίσκεται στην θάλασσα της Μάγχης κοντά στις ακτές της Νορμανδίας. Πρωτεύουσα θεωρείται το Σεντ Πίτερ Πορτ. Ο πληθυσμός του νησιού (κατατάσσεται 209 στον κόσμο) είναι, σύμφωνα με εκτιμήσεις για τον Ιούνιο του 2022, 63.950 κάτοικοι. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2022 τα 83,23 χρόνια (80,52 χρόνια οι άνδρες και 86,07 οι γυναίκες).
Άννα Αγγελίνα της Ηπείρου
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αχαΐας Αννα
Βαϊλάτο του Γκέρνζι
Ετυμολογία
Το όνομα Γκέρνζι όπως και το γειτονικό Τζέρσεϊ έχει καταγωγή από την αρχαία σκανδιναβική. Το δεύτερο στοιχείο της κάθε λέξης το -εϊ στην αρχαία σκανδιναβική σημαίνει «νησί», ενώ το «Γκουέρν» είναι αβέβαιης προέλευσης.
Ιστορία
Γύρω στο 6000 π.Χ. με την άνοδο της θάλασσας δημιουργήθηκε η θάλασσα της Μάγχης και χώρισε τα νορμανδικά ακρωτήρια από την ηπειρωτική Ευρώπη δημιουργώντας τα βαϊλάτα του Γκέρνζι και του Τζέρσεϊ. Έπειτα αγρότες της Νεολιθικής περιόδου έφτασαν στις ακτές του νησιού και έχτισαν τα Ντολμέν (μεγαλιθικοί τάφοι) και τα Μενίρ (μονολιθικές πέτρες) που υπάρχουν στο νησί μέχρι σήμερα.
Πολιτική
Το Κοινοβούλιο αποτελείται από ένα σώμα (States of Deliberation, με 45 συνολικά μέλη) και τα μέλη του εκλέγονται κάθε 4 χρόνια από το λαό. Σημειώνεται ότι το Άλντερνεϊ και το Σαρκ εκλέγουν δικά τους Κοινοβούλια. Από τις 5 Απριλίου του 2011 ως το θάνατό του, τον Σεπτέμβριο του 2015, Αντικυβερνήτης και αντιπρόσωπος της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ ήταν ο ανώτατος αξιωματικός της αεροπορίας, Πίτερ Γουόκερ. Από τις 15 Φεβρουαρίου 2022 αντικυβερνήτης είναι ο Ρίτσαρντ Κρίπγουελ. Ο Ρίτσαρντ ΜακΜαόν είναι επιστάτης (Bailiff) από τις 11 Μαΐου 2020. Έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών του 2012, ο Πίτερ Χάργουντ εξελέγη επικεφαλής υπουργός (αρχηγός Κυβέρνησης) την 1η Μαΐου 2012. Μετά την παραίτησή του, το 2014, στη θέση του ανέλαβε ο Τζόναθαν Λε Τοκ. Από το 2016, η θέση του επικεφαλής υπουργού μετονομάστηκε σε πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτικής και Πόρων (President of the Policy and Resources Committee). Πρώτος πρόεδρος της επιτροπής ανέλαβε το 2016 ο Γκάβιν Σεν Πιέρ και από τις 16 Οκτωβρίου 2020 στη θέση υπηρετεί ο Πίτερ Φερμπράς, ο οποίος εξελέγη από τη βουλή με 23 ψήφους έναντι 17 για τον Γκάβιν Σεν Πιέρ.
Εκλογές
Δικαίωμα ψήφου δίνεται σε όσα άτομα είναι 16 ετών και πάνω.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξαρτώμενα από το Στέμμα
Αιθανοδιικό οξύ
Το αιθανοδιικό οξύ ή οξαλικό οξύ είναι μια χημική ένωση με χημικό τύπο C2H2O4 και σύντομο συντακτικό τύπο HOOCCOOH. Είναι ένα λευκό στερεό, σχετικά ισχυρό καρβονικό οξύ, αφού είναι περίπου 3.000 φορές ισχυρότερο από το αιθανικό οξύ. Το διανιόν του ονομάζεται «οξαλικό» ή «αιθανοδιικό» και συμπεριφέρεται ως συναρμοστής για μεταλλικά κατιόντα. Συνήθως το οξαλικό οξύ βρίσκεται στην ένυδρη μορφή του (HOOCCOOH·2H2O).
Φυσική παρουσία
Το αιθανοδιικό οξύ έχει κύρια φυσική παρουσία με τη μορφή των οξαλικών ανιόντων του. Τα οξαλικά βρίσκονται (σχετικά) ευρύτατα στο φυτικό βασίλειο, αλλά όχι μόνο. Π.χ. περιέχονται σε υψηλές συγκεντρώσεις στο λίπος των κοτόπουλων, στην οξαλίδα (κοινώς οξαλίδα ή ξυνίδα ή ξυνίθρα), στη ρίζα και στα φύλλα του ραβεντιού και του φαγόπυρου. Παράγεται βιοσυνθετικά μέσω της ατελούς οξείδωσης των σακχάρων.
Άλλα φαγώσιμα φυτικής προέλευσης περιέχουν (επίσης) σημαντικές συγκεντρώσεις οξαλικών. Σ'αυτά περιέχονται το μαύρο πιπέρι, ο μαϊντανός, οι σπόροι παπαρούνας, ο αμάραντος, το σπανάκι, τα σέσκουλα, τα τεύτλα, το κακάο, η σοκολάτα, οι περισσότεροι ξηροί καρποί, τα περισσότερα μούρα, τα φασόλια και τα φύλλα του τεϊόδενδρου, αν και το ίδιο το ρόφημα (τσάι) περιέχει πολύ μικρότερες συγκεντρώσεις από αυτά, εξαιτίας του σχετικά μικρής μάζας φύλλων του φυτού που βράζονται κατά την παρασκευή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα
Εμίλ Μποκ
thumb|Ο Εμίλ Μποκ. Ο Εμίλ Μποκ (Emil Boc) είναι πολιτικός από τη Ρουμανία. Το 2004 εξελέγη δήμαρχος της μεγαλύτερης πόλης της Τρανσυλβανίας, Κλουζ-Ναπόκα (Cluj-Napoca). Το Δεκέμβριο του 2008 διορίστηκε πρωθυπουργός έπειτα από την παραίτηση του εντολοδόχου πρωθυπουργού, Τεοντόρ Στολόγιαν. Είναι αρχηγός του Δημοκρατικού Φιλελεύθερου Κόμματος (PDL) του Τραϊάν Μπασέσκου. . Η σύζυγός του (από το 1994) Οάνα, είναι καθηγήτρια πανεπιστημίου και έχουν δύο κόρες.
Πρωθυπουργία
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2008, τα κόμματα στη Ρουμανία άρχισαν διαβουλεύσεις για να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού. Ο εντολοδόχος πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος του PDL, Τεοντόρ Στολόγιαν παραιτήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 2008 "για να δώσει ευκαιρίες στη νέα γενιά πολιτικών", όπως δήλωσε ο ίδιος.
Ο Εμίλ Μποκ ηγήθηκε κυβερνητικού σχήματος, στα πρότυπα ενός μεγάλου συνασπισμού, παρόμοιο μ΄ αυτό που υπάρχει στη Γερμανία και στην Αυστρία, έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στις 22 Δεκεμβρίου και ανέλαβε επίσημα τα καθήκοντα του μία ημέρα αργότερα. Την ίδια ημέρα, ο Μποκ έλαβε από τον πρόεδρο εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Έγινε ο νεαρότερος πολιτικός στην ιστορία της Ρουμανίας που ανέλαβε το πρωθυπουργικό αξίωμα στη χώρα
Στις 6 Φεβρουαρίου 2012 ο Μποκ και η κυβέρνηση του παραιτήθηκαν υπό το βάρος των διαμαρτυριών για τα μέτρα λιτότητας και ο πρόεδρος Μπασέσκου έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Υπουργό Δικαιοσύνης Καταλίν Πρεντόιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Υπουργοί της Ρουμανίας
Γουέλφοι και Γιβελλίνοι
Οι Γουέλφοι και οι Γιβελλίνοι ήσαν δύο αντίπαλες πολιτικές παρατάξεις, που δρούσαν στη βόρειο και κεντρική Ιταλία από τον 12ο μέχρι τον 14ο αι. Οι μεν Γουέλφοι υποστήριζαν αρχικά τον πάπα οι δε Γιβελλίνοι αντιστοίχως τον Γερμανό βασιλιά. Ο ανταγωνισμός των δύο μερίδων στις Ιταλικές πόλεις-κράτη διαμόρφωσαν μία ιδιαίτερα σημαντική πτυχή της εσωτερικής πολιτικής της Μεσαιωνικής Ιταλίας. Ο αγώνας εξουσίας μεταξύ του πάπα και των δυναστειών των Σαλίων και των Χοενστάουφεν της Γερμανίας ξεκίνησε με την Έριδα της Περιβολής. Αυτή άρχισε το 1075 και έληξε με το Κονκορδάτο της Βορμς το 1122. Η διαίρεση μεταξύ των δύο μερίδων τροφοδοτήθηκε από το διάστημα της μεγάλης μεσοβασιλείας στη Γερμανία και παρέμεινε ως τον 15ο αι.
Η απαρχές
Οι Guelph ή Guelf (ιταλ. Guelfo, πληθ. Guelfi) ήταν μία ιταλική μορφή του ονόματος του Οίκου των Γουέλφων, της οικογένειας των δουκών της Βαυαρίας, περιλαμβανομένου του Γουέλφου Β΄ δούκα της Βαυαρίας και του Ερρίκου του Λέοντος. Λέγεται ότι οι Γουέλφοι χρησιμοποίησαν το όνομα ως κραυγή κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Βάιζενμπεργκ το 1140, στην οποία οι αντίπαλοι Χοενστάουφεν της Σουαβίας, με ηγέτη τον Κορράδο Γ΄ της Γερμανίας, χρησιμοποίησαν το Βιμπελίνγκεν, το όνομα ενός κάστρου σήμερα γνωστού ως Βάιμπλινγκεν, ως ιαχή τους. Ακολούθως έγινε Γκιμπελίνο στα Ιταλικά.
Οι Γιβελίνοι ήταν λοιπόν η βασιλική μερίδα, ενώ οι Γουέλφοι υποστήριξαν τον πάπα. Γενικά μιλώντας, οι Γουέλφοι έτειναν να προέρχονται από πλούσιες εμπορικές οικογένειες, ενώ οι οι Γιβελίνοι ήταν κατά κύριο λόγο εκείνοι, που ο πλούτος τους βασιζόταν σε αγροτικές ιδιοκτησίες. Οι Γουέλφοι κυριαρχούσαν σε πόλεις που τα συμφέροντα του βασιλιά ήταν μεγαλύτερη απειλή στα τοπικά συμφέροντα από ό,τι του πάπα, ενώ οι Γιβελίνοι επικρατούσαν σε περιοχές, που η διεύρυνση των Παπικών Κρατών ήταν η πιο άμεση απειλή. Η Λομβαρδική Ένωση νίκησε τον Φρειδερίκο Α΄ στη μάχη του Λενιάνο το 1176. Ο βασιλιάς αναγνώρισε την πλήρη αυτονομία των πόλεων της Λομβαρδικής Ένωσης υπό την ονομαστική μόνο επικυριαρχία του.
Οι σύγχρονοί τους δεν χρησιμοποίησαν τους όρους Γουέλφοι και Γιβελλίνοι πολύ ως το π. 1250 και μετά μόνο στην Τοσκάνη, από όπου και προέρχονται οι όροι με τα ονόματα "μερίδα της εκκλησίας" και "βασιλική μερίδα" να προτιμούνται σε μερικές περιοχές.
Λευκοί και Μέλανες Γουέλφοι
Αφού οι Γουέλφοι της Τοσκάνης νίκησαν του Γιβελίνους το 1289 στη μάχη του Καμπαλντίνο και του Βικοπιζάνο, οι Γουέλφοι ξεκίνησαν τις εσωτερικές διαμάχες. Ως το 1300 οι Γουέλφοι της Φλωρεντίας είχαν διαιρεθεί σε Μέλανες και Λευκούς Γουέλφους. Οι Μέλανες συνέχισαν να υποστηρίζουν την παποσύνη, ενώ οι Λευκοί αντιτέθηκαν στην επιρροή του πάπα Βονιφάτιου Η΄. Ο Δάντης ήταν μεταξύ των υποστηρικτών των Λευκών Γουέλφων και το 1302 εξορίστηκε, όταν οι Μέλανες Γουέλφοι ανέλαβαν τον έλεγχο της Φλωρεντίας. Αυτοί που δεν ήταν συνδεδεμένοι σε κάποια πλευρά ή δεν είχαν συνδέσεις με τους Γουέλφους ή τους Γιβελίνους, θεώρησαν και τις δύο μερίδες ανάξιες υποστήριξης, αλλά επηρεαζόταν από τις εναλλαγές της εξουσίας στις πόλεις τους. Ο Ερρίκος Ζ΄ της Γερμανίας σιχάθηκε τους υποστηρικτές των δύο μερίδων, όταν επισκέφθηκε την Ιταλία το 1310. Το 1325 οι πόλεις-κράτη της Γουελφικής Μπολόνια και της Γιβελινικής Μοντένα συγκρούστηκαν στον Πόλεμο του Κουβά, με αποτέλεσμα τη νίκη της δεύτερης στη μάχη του Ζαπολίνο, που οδήγησε σε αύξηση των περιουσιών των Γιβελίνων. Το 1334 ο πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄ απείλησε εκείνους που χρησιμοποιούσαν το Γουλφικό ή Γιβελινικό όνομα με αφορισμό.
Συνέπειες στη εποχή μας
Στις 25 Μαρτίου 2015 η Γουελφική Παράταξη (Parte Guelfa) ανασυστήθηκε ως Χριστιανικό τάγμα και αρχισυναδελφότητα, για να υπηρετήσει την Καθολική Εκκλησία και την Αρχιεπισκοπή της Φλωρεντίας, με την καθοδήγηση του Γενικού-Διοικητή Αντρέα Κλαούντιο Γκαλούτσο και υπό την επιμέλεια του Προξένου Λουτσιάνο Αρτούζι. Ο Δήμαρχος της Φλωρεντίας εγκατέστησε το αρχηγείο της αναγεννηθείσης Γουλφικής Παράταξης στο ιστορικό Παλάτσο ντι Πάρτε Γουέλφα της πόλης.
Οι θυρεοί
Κατά τον 12ο και 13ο αι. οι στρατοί των κοινοτήτων των Γιβελλίνων συνήθως υιοθετούσαν το πολεμικό λάβαρο της Γερμανίας, έναν λευκό σταυρό επί ερυθρού πεδίου, ως δικό τους. Οι στρατοί των Γουέλφων συχνά αντέστρεφαν τα χρώματα: ερυθρός σταυρός επί λευκού πεδίου. Αυτοί οι δύο τύποι είναι οι πιο διαδεδομένοι στους θυρεούς των πόλεων της Βόρειας Ιταλίας και παραμένουν ένα στοιχείο, που μας αποκαλύπτει το παρελθόν τους με τις φατρίες. Οι πόλεις που ανήκαν παραδοσιακά στους Γιβελλίνους, όπως η Παβία, η Νοβάρα, το Κόμο, το Τρεβίζο και το Άστι διατηρούν τον σταυρό των Γιβελλίνων. Ο σταυρός των Γουέλφων μπορεί να ανιχνευθεί στις πόλεις, που ανήκαν παραδοσιακά στους Γουέλφους, όπως το Μιλάνο, το Βερτσέλι, η Αλεσσάντρια, η Πάδουα, το Ρέτζιο και η Μπολόνια.
Μερικά άτομα και οικογένειες δείχνουν τη μερίδα που υποστήριζαν στους θυρεούς τους, προσθέτοντας μία κατάλληλη εραλδική ταινία στην κορυφή της ασπίδας. Οι Γουέλφοι είχαν χρυσά κρινάνθεμα επί κυανού πεδίου (με μία ερυθρή εραλδική ένδειξη)· η ταινία ονομάζεται capo d'Angio (αρχηγός του Ανζού), ενώ οι Γιβελλίνοι είχαν μέλανα αετό επί χρυσού πεδίου (το έμβλημα του Γερμανικού βασιλείου), τη λεγόμενη ταινία capo dell'imperio (αρχηγό της αυτοκρατορίας). Οι οικογένειες επίσης έδειχναν την υποστήριξή τους με την αρχιτεκτονική των παλάτσο τους, των πύργων τους και των φρουρίων. Οι κατασκευές των Γουέλφων είχαν τετράγωνες επάλξεις, ενώ των Γιβελλίνων είχαν το σχήμα χελιδονοουράς.
Παραπομπές
01 Κατηγορία:Βασίλειο της Ιταλίας (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) Κατηγορία:12ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:13ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:14ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:15ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:12ος αιώνας στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:13ος αιώνας στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:14ος αιώνας στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Γεωπολιτική αντιπαλότητα
Far Cry 6
Το Far Cry 6 είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου που αναπτύχθηκε από την Ubisoft Toronto και κυκλοφόρησε από την Ubisoft στις 7 Οκτωβρίου του 2021. Είναι το έκτο παιχνίδι της σειράς Far Cry και στις 18 Φεβρουαρίου 2021 για την Microsoft Windows, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X και Google Stadia.
Τρόπος παιχνιδιού
Το Far Cry 6 είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου και δράσης περιπέτειας. Ακολουθεί τα προηγούμενα παιχνίδια Far Cry, με τους παίκτες να χρησιμοποιούν αυτοσχέδια όπλα, οχήματα και το νέο σύστημα "Fangs for Hire", για να ανατρέψουν το τυραννικό καθεστώς.
Πλοκή
Το Far Cry 6 λαμβάνει χώρα στο φανταστικό νησί Yara της Καραϊβικής, εμπνευσμένο από την Κούβα, το οποίο περιγράφεται ως "η μεγαλύτερη παιδική χαρά Far Cry μέχρι σήμερα" και "ένας τροπικός παράδεισος που έχει παγώσει στο χρόνο". Κυριαρχείται από τον "El Presidente", τον Antón Castillo (Τζιανκάρλο Εσποσίτο), έναν φασίστα δικτάτορα με πλήρη έλεγχο στο νησί, ο οποίος καθοδηγεί τον γιο του Ντιέγκο (Άνθονι Γκονσάλες), που δεν είναι σίγουρος για το μέλλον του, να ακολουθήσει τα βήματα του. Ο Εσποσίτο περιέγραψε τον χαρακτήρα του ως ηγέτη "προσπαθώντας να ενδυναμώσει τους ανθρώπους να καταλάβουν ότι χρειάζονται ισχυρή ηγεσία τώρα", αλλά έχει κολλήσει στη μέση μιας επανάστασης. Ο Εσποσίτο πρόσθεσε ότι «ο πατέρας του ήταν δικτάτορας μπροστά του και θέλει να ενδυναμώσει τους ανθρώπους να πάρουν τη χώρα τους πίσω. Στόχος του είναι να χρησιμοποιήσει τους πόρους που έχουν στη χώρα για να επιβιώσει χωρίς να επιτρέπει στους ξένους να μπουν και να επιλέξουν τους επιστήμονες τους, την πνευματική τους ιδιοκτησία, όλα αυτά τα πράγματα". Ο Εσποσίτο συνέχισε ότι ο Άνθονι "προσπαθεί να ενδυναμώσει τον γιο του να αναλάβει το μανδύα του και να αγκαλιάσει πραγματικά ιδέες που θα του επέτρεπαν να δει ότι σύντομα θα είναι πιθανώς ο επόμενος ηγέτης σε αυτήν τη χώρα".
Κυκλοφορία
Το παιχνίδι αρχικά είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει στις 18 Φεβρουαρίου 2021 σε Microsoft Windows, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One, Xbox Series X και Google Stadia. Ωστόσο, η ημερομηνία παρατάθηκε και αναμενόταν να κυκλοφορήσει μεταξύ Απριλίου 2021 και Μαρτίου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Far Cry Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2021 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 5 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Xbox Series Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Stadia Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Ubisoft Κατηγορία:Δυστοπικά βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στον Καναδά Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Καραϊβική
Μοναστήρι του Σαν Μιγιάν ντε Γιούσο
Το Βασιλικό Μοναστήρι του Σαν Μιγιάν δε Γιούσο (ισπανικά: Real Monasterio de San Millán de Yuso, γιούσο σημαίνει «κάτω» στα παλιά καστιλιανικά) είναι μονή η οποία βρίσκεται κοντά στο χωριό Σαν Μιγιάν, στην αυτόνομη κοινότητα της Λα Ριόχα, Ισπανία, στην αριστερή όχθη του ποταμού Κάρδενας και είναι τμήμα ενός μνημειώδους συμπλέγματος δύο μοναστηριών, με το δεύτερο κατασκευασμένο σε μεγαλύτερο υψόμετρο και αποκαλείται μοναστήρι Σαν Μιγιάν ντε Σούσο. Και τα δύο μοναστήρια έχουν ανακηρυχθεί Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1997.
Η κατασκευή αυτού του διατάχθηκε το 1053 από τον βασιλιά της Ναβάρρα, Γκαρθία Σάντσεθ Γ΄. Η ιστορία της ιδρυσής του συνδέεται με ένα θρύλο που βασίζεται σε ένα θαύμα του αγίου Αιμιλιανού (Σαν Μιγιάν), ενός νεαρού βοσκού ο οποίος έγινε ερημίτης. Όταν ο Μιγιάν πέθανε σε ηλικία 101 ετών, το 574, οι ακόλουθοί του τον έθαψαν στη σπηλιά που έμενε και γύρω της σχηματίστηκε το πρώτο μοναστήρι, το Σαν Μιγιάν δε Σούσο. Ο επίσκοπος Μπράουλιο, πενήντα χρόνια αργότερα, έγραψε το βίο του. Ο κόμης Φερνάν Γκονθάλες ήταν πολύ αφοσιωμένος σε αυτόν. Μετά τη μάχη του Σιμάνκας, το 923, στην οποία ο Σαν Μιγιάν εμφανίστηκε στους αμυνόμενους χριστιανούς, έγινε πολιούχος της Καστίλης.
Ιστορία
thumb|200px|Τα μοναστήρια Σαν Μιγιάν δε Γιούσο (σε πρώτο πλάνο) και Σούσο Ο βασιλιάς Γκαρθία ήταν πολύ αφοσιωμένος στον Σαν Μιγιάν. Καθώς είχε ιδρύσει το μεγάλο μοναστήρι της σάντα Μαρία λα Ρεάλ δε Νάχερα στην πόλη που βρισκόταν η αυλή του βασιλείου, ήθελε να μεταφέρει εκεί τα λείψανα του αγίου, τα οποία ήταν θαμμένα στο μοναστήρι του Σαν Μιγιάν δε Σούσο. Τις 29 Μαΐου 1053, έβαλε τα λείψανα του αγίου σε ένα κάρο που έσερνε ένα βόδι και άρχισε τη διαδρομή με μεγάλη δυσαρέστηση των μοναχών, οι οποίοι είχαν καταρρακωθεί από την απώλεια των λειψάνων. Όταν έφτασαν κοντά στην πεδιάδα, το βόδι σταμάτησε και δεν ήθελε να συνεχίσει, όσο και να προσπαθούσαν. Ο βασιλιάς και η ακολουθία του το θεώρησε αυτό ως θαύμα του Σαν Μιγιάν που επέβαλλε τη θέλησή του να μην ταφεί αλλού. Τότεο ο βασιλιάς έχτισε το μοναστήρι το οποίο σήμερα αποκαλείται Γιούσο (κάτω), σε αντίθεση με το Σούσο (πάνω).
Μέχρι τουλάχιστον το 1100 συνυπήρχαν δύο μοναστήρια, το Σούσο και το Γιούσο. Το πρώτο παρέμεινε παραδοσιακό και το δεύτερο ακολούθησε τους κανόνες των Βενεδικτίνων μοναχών. Από τον 12ο αιώνα υπήρχε μόνο μία μοναστική κοινότητα, αυτή των Βενεδικτίνων, οι οποίοι ζούσαν στο Γιούσο.
To 1809, οι Βενεδικτίνοι εκδιώχθηκαν από για πρώτη φορά από το μοναστήρι, ύστερα από διάταγμα του Ιωσήφ Βοναπάρτη. Επέστρεψαν το 1813 και εκδιώχθηκαν ξανά την συνταγματική περίοδο της βασιλίας του Φερδινάνδου Ζ΄, από τον Δεκέμβριο του 1820 μέχρι τον Ιούλιο του 1823. Το βασιλικό κτήμα στη συνέχεια πούλησε το φαρμακείο σε δημόσια δημοπρασία. Η τρίτη και τελευταία εκδίωξη της κοινότητας των Βενεδικτίνων έγινε εξαιτίας της εκκοσμίκευσης του κράτους το 1835. Το μοναστήρι παρέμεινε εγκαταλελλημένο για 31 χρόνια. Από το 1866 μέχρι το 1868 ήταν οικία των φραγκισκανών ιεραποστόλων του Μπερμέο και, δέκα χρόνια αργότερα, το 1878 πέρασε στην κατοχή των Αυγουστίνων, οι οποίοι εκπαίδευαν εκεί τους ιεραποστόλους που θα πήγαιναν στις Φιλιππίνες.
Περιγραφή
Το μοναστήρι κτίστηκε σε ρομανικό ρυθμό, όπως και τα περισσότερα κτίρια εκείνης της εποχής. Κατεδαφίστηκε ολόκληρο και ξαναχτίστηκε τον 16ο αιώνα σε Ερρεριανό ρυθμό του 17ου και 18ου αιώνα.
Μπαρόκ πύλη και αίθουσα των βασιλιάδων
Η πρόσβαση στο εσωτερικό γίενται από τη μπαρόκ είσοδο του 17ου αιώνα, η οποία υποστηρίζεται από κορινθιακούς κίονες και ένα ανάγλυφο του έφιππου Σαν Μιγιάν. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Πωλ Μπαζάβ και το γλύπτη Ντιέγο δε Λιθαρράγα. Από το χολ εισερχόμαστε στην Αίθουσα των Βασιλιάδων. Πήρε το όνομά της από τους τέσσερις καμβάδες που ακεινονίζουν τους βασιλιάδες που ευεργέτησαν το μοναστήρι. Τα εμβλήματα στη βασιλική σκάλα είναι αυτά της Καστίλλης και του αββαείου. Χρονολογούνται από το 1697, στην τελευταία σημαντική ανακατασκευή από τους Βενεδικτίνους. Σε αυτήν την αίθουσα βρίσκεται ένα αντίγραφο του κώδικα 60 στον οποίο είναι γραμμένο το Glosas Emilianenses.
Εκκλησία
Η εκκλησία έχει τρία κλίτη, με αστεροειδή θόλο και τρούλο. Η κατασκευή της άρχισε το 1054 ύστερα από διαταγή του άββα Μιγέλ δε Αλθάγα και ολοκληρώθηκε 36 χρόνια αργότερα. Ο ρυθμός της είναι γοτθικός. Η εκκλησία προοριζόταν για χρήση από τους μοναχούς. Το μπροστινό τμήμα του ναού από την κεντρική χορωδία μέχρι το ιερό προοριζόταν μόνο για αυτούς. Το πίσω, από τη χορωδία μέχρι τη πόρτα, προοριζόταν για τους επισκέπτες. Υπάρχουν δύο λειτουργικοί χώροι μέσα στο ίδιο κτίριο.
Η τοιχοποία της κάτω χορωδίας έχουν χαράξεις από τον Φλαμανδό Φαρμπίσιο Ματέρο, γύρω στο 1640, ακολουθώντας ένα μοντέλο σχεδιασμένο από ένα μοναχό του Σαν Χουάν του Μπούργος. Το τέμπλο του ναού του χρονολογείται από τον 17ο αιώνα και είναι έργο του μοναχού Χουάν Ρίσι. Η κεντρική εικόνα αναπαριστά τον Σαν Μιγιάν στη μάχη του Αθίνας (Μπούργος) ενάντια στους Μαυριτανούς.
Χορωδία
Η χορωδία βρίσκεται στην περιοχή προσβάσιμη από τους κοσμικούς. Η χορωδία είναι και η Αγία Τράπεζα και η είσοδος για την υψηλή αγία Τράπεζα. Η χορωδία, έργο του Φρανθίσκο δε Μπισού, ολοκληρώθηκε το 1767, σε ρυθμό γαλλικού ροκοκό, και είναι διακοσμημένη με αγάλματα, πιθανόν έργο του εργαστηρίου του Πασκάλ δε Μένα, και απεικονίζει αγίους που σχετίζονται με τον άγιο Μιγιάν, ο άγιος Μπράουλιο, ο βιογράφος του, ο άγιος Φελίθες, πολιούχος του Άρο και δάσκαλός του, ο άγιος Άσελος, Γερόντιος, Θιτονάτο, Σοφρόνιος, Ποταμία, μαθητές, και η Σάντα Ορία.
Εκεί βρίσκεται επίσης και ο πλατερέσκ άμβωνας, του ύστερου 16ου αιώνα. Ανάγλυφα αναπαριστούν τους 4 Ευαγγελιστές.
Σκευοφυλάκιο
Είναι ένα από τα σκευοφυλάκια με την μεγαλύτερη καλλιτεχνική αξία στην Ισπανία. Η αρχή το βρίσκεται στην αίθουσα του συμβουλίου. Αρχιτεκτονικά, χρονολογείται από τον 16ο αιώνα. Η χρήση του ως σκευοφυλάκιο αρχίζει στα τέλη του 17ου αιώνα, περιόδο στην οποία φιλοτεχνήθηκαν οι περισσότερες ζωγραφιές που είναι ορατές σήμερα. Οι τοιχογραφίες στο ταβάνι και στους κεντρικούς πίνακες είναι από τον 18ο αιώνα. Ο άββας Χοσέ Φερνάνδεθ (1693-1697) διακόσμησε 12 φουρούσια. Πάνω από το μπαρόκ τέμπλο βρίσκεται ένα άγαλμα της Παναγίας.
Ελληνικό ποδόσφαιρο
Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα εμφανίστηκε λίγο πριν τις αρχές του 20ού αιώνα στα λιμάνια του Πειραιά και της Πάτρας. Παράλληλα σε πόλεις εκτός των τότε ελληνικών συνόρων όπου υπήρχαν ελληνικές κοινότητες όπως της Θεσσαλονίκης, της Κέρκυρας αλλά και της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης, ναυλοχούσαν αγγλικά πολεμικά πλοία και έπαιζαν οι ναύτες μεταξύ τους ποδόσφαιρο.
Παράλληλα πολλοί Έλληνες φοιτητές σε αγγλικά πανεπιστήμια αλλά και μετανάστες σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες επέστρεφαν στην Ελλάδα και έφερναν μαζί τους και το ποδόσφαιρο, όπως ο Παναγής Βρυώνης όπου στη Γενεύη που ήταν έπαιζε ποδόσφαιρο στη Σερβέτ Γενεύης, ο Ανδριανόπουλος μετέπειτα ιδρυτής και ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού και ο Μ. Ισαΐας, ο οποίος ήταν ο πρώτος Έλληνας διαιτητής. Στην Κέρκυρα υπάρχει μαρτυρία για ποδοσφαιρικό αγώνα που διεξήχθη μεταξύ Μεικτής ομάδας Ελλήνων και Εβραίων εναντίον ναυτών που ναυλοχούσε στο λιμάνι, η μεικτή ομάδα ήταν νικήτρια του αγώνα.
Συμβολή των Ολυμπιακών Αγώνων 1896 και Μεσοολυμπιακών 1906
Το 1ο Διεθνές συνέδριο αντιπροσώπων των αθλητικών οργανώσεων την 23η Ιουνίου 1894 στη Σορβόνη, ενέκρινε την αναβίωση των Αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων, αποδέχθηκε την έμπνευση του λογοτέχνη Δημητρίου Βικέλα για διεξαγωγή των εναρκτήριων της σύγχρονης εποχής το 1896 στην Αθήνα, σύστησε τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) και ψηφίζοντας τον προκαταρκτικό (Α΄) ολυμπιακό κανονισμό, περιέλαβε το ποδόσφαιρο στα 15 τελούμενα αθλήματα ως μία των τριών αθλητικών παιδιών με την έφιππο σφαίριση και το τένις. Ωστόσο, οι δύο πρώτες είχαν αντικατασταθεί από το κρίκετ και την υδατοσφαίριση –που επίσης δεν έλαβαν χώρα– στο πρόγραμμα των Α΄ Αγώνων, όταν αυτό τυπώθηκε σε ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά και γερμανικά την άνοιξη του 1895. Η ποδοσφαίρισις εξαιρέθηκε, σύμφωνα με τις αρμοδιότητες που είχε παραχωρήσει το Διεθνές συνέδριο, από την ελληνική διοργανώτρια Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων (ΕΟΑ και πλέον ΕΟΕ) με εισήγηση της ειδικής επιτροπείας της για τις αθλητικές παιδιές,
Παρότι το κοινό της πόλης δεν είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει συναντήσεις σε ανταγωνιστικό επίπεδο, οι Ολυμπιακοί του 1896 θεωρείται ότι προσέφεραν βασική ώθηση σε νέους, θεατές και ήδη αθλούμενους για περαιτέρω επαφή τους με το ποδόσφαιρο. Την υλοποίηση της αρχικής και σε συμπτυγμένη μορφή απόδοσης των Κανόνων του παιχνιδιού στην ελληνική γλώσσα για να αποτελέσουν τμήμα του υλικού των αγώνων, ανέλαβε ο Ανδρέας, Α.Θ. ή Γ. Βλαστός, ομογενής του Λονδίνου που αναφέρεται ως "ο πρώτος Έλλην που ασχολήθηκε συστηματικά με το φουτ-μπωλ" εκτός συνόρων. Με δική του δαπάνη προχώρησε επίσης στην κυκλοφορία σχετικού φυλλαδίου, μέσω του οποίου
Στο μεταξύ αρχίζουν να ιδρύονται και οι πρώτοι σύλλογοι που καλλιεργούν και το ποδόσφαιρο ο Π.Ο. Αθηνών, ο Πανελλήνιος Γ.Σ., ο Εθνικός Γ.Σ., ο Παναχαϊκός Γ.Σ., ο Πειραϊκός Σύνδεσμος, ο Ήφαιστος. Εκτός των ελληνικών συνόρων ιδρύονται ο Πέρα Κλουμπ στην Κωνσταντινούπολη, ο Πανιώνιος Γ.Σ.Σ. και ο Γ.Σ. Απόλλων στη Σμύρνη, στη Θεσσαλονίκη ο Όμιλος Φιλομουσών Θεσσαλονίκης, η Ουνιόν Σπορτίβ, και ο Μακεδονικός Γυμναστικός Σύλλογος. Ο ΣΕΓΑΣ συμπεριλαμβάνει το ποδόσφαιρο στη δύναμή του και προκηρύσσει και το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1906, με νικητή τον Εθνικό ΓΣ, ενώ στη Σμύρνη το πρώτο πρωτάθλημα είχε διοργανωθεί πολύ νωρίτερα, το 1898 με νικητή τον Απόλλωνα. Από το 1907 εισάγεται στα σχολεία και αρχίζουν να γίνονται αγώνες ανάμεσα σε μαθητές γυμνασίων και μεταξύ φοιτητών. Το ποδόσφαιρο παραμένει στον ΣΕΓΑΣ μέχρι το 1919, όταν οι σύλλογοι ιδρύουν την ΕΠΣΕ. Εκείνη την περίοδο ιδρύονται και οι πρώτες ποδοσφαιρικές ενώσεις. Το 1926 ιδρύεται η ΕΠΟ και το ποδόσφαιρο μπαίνει σε πιο οργανωμένες βάσεις. Το 1959 άρχισε το πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής Κατηγορίας και το 1979 εισήχθη επίσημα ο επαγγελματισμός.
Ένα πολύ μεγάλο βήμα για την εξέλιξη του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου του 2004 από την Εθνική Ελλάδος. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Σε επίπεδο συλλόγων μεγαλύτερο επίτευγμα παραμένει η πρόκριση του Παναθηναϊκού στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1971 (ηττήθηκε από τον Άγιαξ Ολλανδίας με 2-0).
Ελληνικό πρωτάθλημα
Το πρώτο πρωτάθλημα στην Ελλάδα διοργανώθηκε το 1906, με συμμετοχή των Εθνικού Αθηνών, Πανελλήνιου και Πειραϊκού. Μέχρι το 1912 διοργανώνεται συνεχώς πρωτάθλημα με συμμετοχές πάντα από την Αττική, αφού η μετακίνηση από την επαρχία στην πρωτεύουσα την εποχή εκείνη ήταν πολύ δύσκολη. Λόγω έλλειψης στοιχείων δεν είναι διευκρινισμένο πλήρως αν διοργάνωσε όλα τα πρωταθλήματα ο ΣΕΓΑΣ ή κάποια από αυτά τα σωματεία. Το τελευταίο πρωτάθλημα του ΣΕΓΑΣ διοργανώθηκε το 1912. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους που επηρέασαν αρνητικά τις ομάδες, έγινε την περίοδο 1922-23 μια νέα προσπάθεια για διοργάνωση πανελλήνιου πρωταθλήματος με τη δημιουργία της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ελλάδος (ΕΠΣΕ). Η νέα ένωση διοργάνωσε πρωτάθλημα για πρώτη φορά με συμμετοχή συλλόγων εκτός Αττικής, καθώς έλαβαν μέρος ομάδες από τη Θεσσαλονίκη. Ο Πειραϊκός Σύνδεσμος νικώντας τον Άρη Θεσσαλονίκης με 3-1 αναδείχτηκε πρωταθλητής Ελλάδος, αλλά η προσπάθεια δεν συνεχίστηκε, αφού η Ένωση διαλύθηκε την ίδια χρονιά.
Μετά την ίδρυση της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας το 1926 προκηρύχθηκε ένα νέο Πανελλήνιο πρωτάθλημα για την επόμενη χρονιά (περίοδος 1927-28), με τη συμμετοχή των πρωταθλητριών ομάδων των τριών ιδρυτικών ποδοσφαιρικών ενώσεων: Αθηνών, Πειραιώς και Μακεδονίας. Στο πρώτο αυτό πρωτάθλημα όμως δεν συμμετείχαν οι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και ΑΕΚ λόγω προστριβών με την ΕΠΟ, ιδρύοντας μια ανεπίσημη ένωση που έγινε γνωστή με το όνομα ΠΟΚ. Τον Ιούλιο του 1928 η ΕΠΟ αποφάσισε να δεχτεί και πάλι τα τρία σωματεία στα μητρώα της, αλλά η συνεργασία των τριών μεγάλων συλλόγων συνεχίστηκε σε διάφορους τομείς τουλάχιστον ως τα μέσα περίπου της δεκαετίας του '60.
Οι πρώτες διοργανώσεις γίνονταν με ομάδες της Αθήνας, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, αποκλείοντας τις επαρχιακές. Αρχικά διεξαγόταν τα τοπικά πρωταθλήματα των πόλεων και στην τελική φάση προκρίνονταν άλλοτε μόνο οι πρώτες, άλλοτε οι δύο ή οι τρεις πρώτες ομάδες. Για πρώτη φορά επαρχιακές ομάδες συμμετείχαν το 1953-54 κι αυτές ήταν η Παναχαϊκή από τη νότια Ελλάδα και η Νίκη Βόλου από την κεντρική και βόρεια Ελλάδα.
Το 1959-60 δημιουργείται μόνιμη κατηγορία, η Α΄ Εθνική με τη μορφή που διατηρεί ως σήμερα, ενώ το 1979-80 το ελληνικό ποδόσφαιρο γίνεται επαγγελματικό με την Ένωση Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών (ΕΠΑΕ) να έχει την ευθύνη της διοργάνωσης του. Με νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη βουλή στις 19 Ιανουαρίου 1979 οι σύλλογοι μετατρέπονται σε ανώνυμες εταιρείες. Ταυτόχρονα επιχειρηματίες και εφοπλιστές αναλαμβάνουν τις νέες Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες (ΠΑΕ) αποκτώντας τα πλειοψηφικά πακέτα των μετοχών και πρώτος πρόεδρος της ΕΠΑΕ εκλέγεται ο Μάκης Ιθακήσιος. Την αγωνιστική περίοδο 2006-07 διαλύεται η ΕΠΑΕ και ιδρύεται η Σούπερ Λίγκα (Super League Greece), η οποία αναλαμβάνει και τη διοργάνωση του έως σήμερα.
Β΄ Εθνική Κατηγορία
Η Β΄ Εθνική κατηγορία είναι η δεύτερη σε τάξη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, μετά το πρωτάθλημα της Α΄ εθνικής. Δημιουργήθηκε προς τα τέλη της αγωνιστικής περιόδου 1959-60, αρκετούς μήνες μετά την καθιέρωση της Α΄ εθνικής, καταργώντας παράλληλα τα τοπικά πρωταθλήματα Αθήνας, Πειραιά, Θεσσαλονίκης και Πανεπαρχιακού και θέτοντας σε νέα βάση τη δομή του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Στα πρώτα της βήματα σχεδόν κάθε χρόνο άλλαζε και το σύστημα διεξαγωγής της. Από την περίοδο 1962-63 αποφασίσθηκε η μονιμοποίηση της κατηγορίας, κάτι που περιλάμβανε ως απαραίτητη προϋπόθεση την «απαγκίστρωση» των ομάδων από τα τοπικά τους πρωταθλήματα. Η λεπτομέρεια αυτή έχει οδηγήσει πολλούς από τους καταγραφείς των στοιχείων της Β΄ Εθνικής να αναφέρουν αυτή την περίοδο ως επίσημη αφετηρία του δεύτερου σε τάξη εθνικού πρωταθλήματος.
Γ΄ Εθνική Κατηγορία
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1966 ξεκίνησε η Γ΄ εθνική κατηγορία, αρχικά σαν περιφερειακό τουρνουά, μετά τη λήξη των τοπικών διοργανώσεων, το οποίο όμως η ΕΠΟ χαρακτήριζε επίσημα ως «Γ΄ Εθνική». Συνέχισε από το 1977-78 σαν Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα με ομίλους, ενώ την περίοδο 1982-83 διεξήχθη σε έναν «πειραματικό» όμιλο, για να γίνει από το 1983 και εντεύθεν Γ΄ Εθνική και επαγγελματική κατηγορία. Από το 1982-83 οι ομάδες της Γ' εθνικής έχουν το δικαίωμα συμμετοχής στη διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας.
Δ΄ Εθνική Κατηγορία
Το 1988 το Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα μετονομάστηκε σε Δ΄ Εθνική και το 2001 σε Εθνικό περιφερειακό πρωτάθλημα. Διεξάγεται σε ομίλους οι οποίοι καταρτίζονται με γεωγραφικά κριτήρια. Ο πρωταθλητής κάθε ομίλου ανεβαίνει στην Γ΄ Εθνική (έως και το 1982 ανέβαινε στη Β΄ Εθνική) και σε σπάνια περίπτωση (συνήθως αναδιάρθρωσης) ανεβαίνει και ο δεύτερος. Από κάθε όμιλο υποβιβάζονται κατά κανόνα πολλές ομάδες, συνήθως 4 με 5 και αναπληρώνονται από τις πρωταθλήτριες των τοπικών ενώσεων. Το 2013 καταργήθηκε και συγχωνεύθηκε με τη Γ΄ Εθνική κατηγορία (Football League).
Ειδικό Πρωτάθλημα
Υπάρχει επίσης το ειδικό πρωτάθλημα, στο οποίο συμμετέχουν οι πρωταθλητές και τρεις δευτεραθλήτριες ομάδες των ανώτατων κατηγοριών των τοπικών ενώσεων.
Τοπικές κατηγορίες
Σε πιο χαμηλό επίπεδο υπάρχουν τα πρωταθλήματα των διαφόρων τοπικών ενώσεων. Με τη σειρά τους και αυτά μπορούν να έχουν έως και τρεις κατηγορίες (Α΄, Β΄ και Γ΄).
Κύπελλο Ελλάδας
Το κύπελλο Ελλάδος στο ποδόσφαιρο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και είναι η δεύτερη σημαντικότερη διοργάνωση μετά το πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής. Συμμετέχουν μόνο ομάδες από τις τρεις εθνικές κατηγορίες, Α΄, Β΄ και Γ΄ Εθνικής.
Γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Γυναικών ξεκίνησε το 1987. Μέχρι το 1990 το πρωτάθλημα ήταν ανεπίσημο και το διοργάνωναν τα ίδια τα σωματεία. Το 1990 η ΕΠΟ δημιούργησε Επιτροπή Γυναικείου Ποδοσφαίρου, η οποία ανέλαβε να διοργανώσει το πρώτο πρωτάθλημα. Η πρώτη διοργάνωση της ΕΠΟ, το 1990, ονομάστηκε δοκιμαστική και η Ομοσπονδία δεν την αναγνώρισε ως επίσημη. Το 1993 δημιουργήθηκε και Β΄ Εθνική κατηγορία, γνωστό και ως Περιφερειακό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών. Διεξάγεται με το σύστημα των ομίλων, και ο πρωταθλητής κάθε ομίλου ανεβαίνει στην Α΄ Εθνική.
Το Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου γυναικών διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και είναι η δεύτερη σημαντικότερη διοργάνωση μετά το πανελλήνιο πρωτάθλημα. Στα προκριματικά συμμετέχουν όλες οι ομάδες της Α΄ Εθνικής και προαιρετικά όσες ομάδες της Β΄ Εθνικής θέλουν. Η διοργάνωση ξεκίνησε το 2000 και διεξήχθη το 2001 και το 2002. Από το 2003 η ΕΠΟ σταμάτησε προσωρινά τη διεξαγωγή του, λόγω του ό,τι τα περισσότερα σωματεία αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στα έξοδα μετακινήσεων.
Πρωταθλήματα νέων
Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο κατηγορίες για ομάδες των νέων. Η Α΄ Εθνική νέων διοργανώνεται από το 2002 από την Ε.Π.Ο. και συμμετέχουν υποχρεωτικά όλες οι ομάδες της Α΄ Εθνικής κατηγορίας. Πρωταθλήτρια ανακηρύσσεται η ομάδα που θα τερματίσει με 6 βαθμούς διαφορά αλλιώς διεξάγονται αγώνες μπαράζ μεταξύ των τεσσάρων πρώτων. Αυτή διεξάφεται σε δύο επίπεδα, κάτω των 21 και κάτω των 18 ετών.
Στο Πρωτάθλημα Νέων Β΄ Εθνικής αρχικά συμμετείχαν όποιες ομάδα Β΄ και Γ΄εθνικής επιθυμούσαν. Το 2006 συμμετείχαν μόνο ομάδες της Β΄Εθνικής, ενώ από το 2006-07 συμμετέχουν, προαιρετικά, και οι ομάδες της Γ΄ Εθνικής.
Εθνική ομάδα ανδρών
Ο πρώτος επίσημος αγώνας της Εθνικής Ελλάδος ανδρών ήταν μια φιλική αναμέτρηση κόντρα στην Εθνική Ιταλίας τον Απρίλιο του 1929 στην Αθήνα (ήττα με 1-4). Η πρώτη σημαντική επιτυχία έρχεται το 1980, με τη συμμετοχή στο πρωτάθλημα Ευρώπης που διοργανώθηκε στην Ιταλία, στο οποίο όμως δεν κατάφερε να διακριθεί. Το 1994 η Εθνική Ελλάδος συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά και προκάλεσαν άσχημα σχόλια για την τότε ομάδα, η οποία γνώρισε 3 ήττες δεχόμενη συνολικά 10 τέρματα. Και οι δύο προηγούμενες συμμετοχές σε τιλική φάση κάποιου κυπέλλου, έγιναν με προπονητή τον Αλκέτα Παναγούλια. Το 2004, με προπονητή πια τον Ότο Ρεχάγκελ, η Εθνική ανδρών συμμετέχει και κατακτά το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Πορτογαλία. Η επιτυχία της αυτή χαρακτηρίσθηκε ως μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του ποδοσφαίρου, ενώ της έδωσε τη δυνατότητα να συμμετέχει στο κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2005, χωρίς όμως να διακριθεί. Αν και αποκλέιστηκε από το Μουντιάλ της Γερμανίας το 2006, κατάφερε να λάβει μέρος στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2008, όπου όμως γνώρισε 3 διαδοχικές ήττες. Το 2009 εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Παγκόσμιο κύπελλο του 2010 στη Νότια Αφρική, για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Εθνικές ομάδες Ελπίδων, νέων και παίδων - Ολυμπιακή ομάδα
Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας κάτω των 21 ετών είναι γνωστή ως Εθνική Ελπίδων αλλά και ως Εθνική U-21 (under 21). Οι μεγαλύτερες επιτυχίες της ομάδας ήταν η συμμετοχή δύο φορές στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κάτω των 21 ετών το 1988 και το 1998, ενώ το 1994 και το 2002 έφτασε στα προημιτελικά του θεσμού.
Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας κάτω των 19 ετών είναι γνωστή ως Εθνική Νέων αλλά και ως Εθνική U-19 (under 19). Η μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι τώρα ήρθε το 2007, όταν κατόρθωσε να φτάσει στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κάτω των 19 ετών, όπου έχασε από την Ισπανία.
Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Ελλάδας κάτω των 17 ετών είναι γνωστή ως Εθνική Παίδων αλλά και ως Εθνική U-17 (under 17). Κατάφερε να φτάσει στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κάτω των 17 ετών το 1985, ενώ κατά καιρούς έχει κάνει διάφορες αξιόλογες πορείες.
Η ολυμπιακή ομάδα της Ελλάδας συμμετείχε στις Ολυμπιάδες του 1920 και 1952, ενώ το 2004 συμμετείχε ως διοργανώτρια στους ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας. Είναι γνωστή και ως Εθνική U-23 (under 23) και η συμμετοχή της εξαρτάται από τα αποτελέσματα της εθνικής Ελπίδων η οποία στη συνέχεια μετατρέπεται σε Ολυμπιακή ομάδα με την αύξηση του ορίου ηλικίας (U-23) και την προσθήκη 3 παικτών άνευ ορίου ηλικίας.
Αυτοδιοίκητο
Η FIFA δεν επιτρέπει κρατικές παρεμβάσεις σε θέματα που αφορούν το ποδόσφαιρο. Ως εκ τούτου, το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι «αυτοδιοίκητο», εν αντιθέσει με τα υπόλοιπα αθλήματα.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* *
Α΄ Σινοϊαπωνικός Πόλεμος
Ο Α΄ Σινοϊαπωνικός πόλεμος (1 Αυγούστου 1894 – 17 Απριλίου 1895) ήταν πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στην Ιαπωνική Αυτοκρατορία Μεΐτζι και την Κίνα των Τσινγκ, κυρίως για τον έλεγχο της Κορέας. Η ήττα των Κινέζων μετά από έξι μήνες, εξέπληξε τον κόσμο και αποκάλυψε τη δύναμη του ιαπωνικού στρατού, ο οποίος έδρασε με θαυμαστή ταχύτητα και αποτελεσματικότητα.
Η Ιαπωνία αποκόμισε σημαντικά εδαφικά οφέλη, αλλά η παρέμβαση της Ρωσίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας την ανάγκασαν να παραιτηθεί από ορισμένα. Η ταπείνωση που ένιωσαν οι Ιάπωνες γέννησε ένα αίσθημα εθνικισμού που κατέκλυσε ολόκληρη τη χώρα και που ήταν πρωτεύων παράγοντας για την ιμπεριαλιστική πολιτική της Ιαπωνίας κατά τον 19ο και 20ό αιώνα.
Ιστορικό υπόβαθρο και αίτια
Μετά την Αναστήλωση Μεΐτζι, ο στρατός και ο στόλος της Ιαπωνίας είχε αναπτυχθεί σημαντικά σε δύναμη και αποτελεσματικότητα, κι έτσι οι Ιάπωνες ηγέτες άρχισαν να ενδιαφέρονται ενεργά για τις εξωτερικές υποθέσεις. Έτσι, έστρεψαν την προσοχή τους στην Κορέα, η οποία ως σαθρό και απαρχαιωμένο κράτος ήταν ευάλωτη σε οποιονδήποτε επιδρομέα. Ακόμη και οι πιο μετριοπαθείς Ιάπωνες αντιλαμβάνονταν την απειλή για το έθνος τους, αν η Κορέα περιερχόταν στα χέρια εχθρικής δύναμης.Τα φιλοπόλεμα κόμματα τάχθηκαν υπέρ της άμεσης δράσης για την αποτροπή ενός τέτοιου ενδεχομένου. Εκτός αυτού, η Ιαπωνία αναζητούσε ευκαιρίες επενδύσεων και στο εξωτερικό.
Από την άλλη μεριά, η Κίνα της Δυναστείας Τσινγκ έκανε προσπάθειες εκσυγχρονισμού, αλλά σε καμία περίπτωση δεν τις είχε καταφέρει στο επίπεδο της Ιαπωνίας. Εξάλλου, είχε αποδυναμωθεί σημαντικά μετά από τους Πολέμους του Οπίου (1839-1842 και 1856-1860) με τους Βρετανούς.
Το 1885, ο Ιάπωνας πολιτικός Ιτό Χιρομπούμι και ο Κινέζος αξιωματούχος Λι Χονγκζάν υπέγραψαν τη Σύμβαση του Τιεντσίν. Σύμφωνα με αυτή, σε περίπτωση ταραχών στην Κορέα, κάθε χώρα είχε το δικαίωμα να στείλει στρατεύματα, με την προϋπόθεση να ενημερωθεί η άλλη πλευρά. Επιπλέον, μετά την αποκατάσταση της τάξης, και οι δύο χώρες έπρεπε να αποσύρουν τις δυνάμεις τους.
Αφορμή
Η Κίνα από καιρό θεωρούσε την Κορέα ως δικό της υποτελές κράτος και τον Κορεάτη βασιλιά λίγο ανώτερο από έναν υπουργό της κινεζικής κυβέρνησης, μια κατάσταση που η Ιαπωνία δεν ήταν διατεθειμένη να αποδεχτεί. Στις αρχές της άνοιξης του 1894 ξέσπασε η λαϊκιστική επανάσταση Τονγκάκ στην Κορέα, και η μοναρχία της χώρας έκανε έκκληση τόσο στην Κίνα όσο και στην Ιαπωνία για υποστήριξη. Τα ιαπωνικά στρατεύματα κατέλαβαν την πρωτεύουσα Σεούλ και καθαίρεσαν τον βασιλιά. Οι Κινέζοι κινήθηκαν έχοντας ως σκοπό να εκδιώξoυν τις εχθρικές δυνάμεις και να επαναφέρουν τον βασιλιά.
Ιαπωνία
Η Ιαπωνική Αυτοκρατορία είχε εκσυγχρονίσει και αναδιοργανώσει το στρατό της, με μεγάλο οικονομικό κόστος. Τον είχε οργανώσει, αρχικά σύμφωνα με τα γαλλικά πρότυπα και μετά το 1886, με βάση τα πρωσικά. Σύμφωνα με άρθρο της εποχής από τους New York Times, η ισχύς των ιαπωνικών δυνάμεων ξηράς ήταν περίπου 50.000 στρατιώτες. Στο ίδιο άρθρο, αναφέρεται ότι οι έφεδροι υπολογίζονταν επίσης στους 50.000, αλλά κατοπινές πηγές κάνουν λόγο για 200.000 εφέδρους, τη δεκαετία του 1890. Πάντως, οι Ιάπωνες ήταν καλά εξοπλισμένοι και εξαιρετικά πειθαρχημένοι. Για την εισβολή στην Κορέα, ο στρατός είχε χωριστεί σε δύο τμήματα, το Πρώτο και το Δεύτερο Σώμα.
Ο ιαπωνικός στόλος, αν και δεν ήταν πολυάριθμος, περιελάμβανε ορισμένα πλοία πρώτης κατηγορίας, ενώ οι διοικητές του ήταν εκπαιδευμένοι σε ευρωπαϊκές σχολές. Το ιαπωνικό ναυτικό είχε δημιουργηθεί με πρότυπο το αντίστοιχο βρετανικό.
Κίνα
thumb|right|Η ναυαρχίδα του κινεζικού στόλου, Ντινγκγιουάν Οι κινεζικές ένοπλες δυνάμεις που χρησιμοποιήθηκαν στο πόλεμο ήταν γνωστές ως Στρατός Μπέιγιανγκ και Στόλος Μπέιγιανγκ και ήταν επίσης εκσυγχρονισμένες.