cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1985-86
Προκριματικός γύρος
Στον προκριματικό γύρο συμμετείχαν οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1985-86 και 4 από τις 14 ομάδες της Β΄ κατηγορίας 1985-86 (οι 4 τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας την ημέρα της κλήρωσης). Πριν από την έναρξη των πρωταθλημάτων ο Ορφέας Αθηαίνου, που είχε δικαίωμα συμμετοχής στη Β΄ κατηγορίας 1985-86, διεγράφη από την ΚΟΠ με την κατηγορία της δωροδοκίας τερματοφύλακα. Ακολούθησαν αγώνες μπαράζ για να καλυφθεί η κενή θέση που δημιουργείτο στη Β΄ κατηγορία. Στους αγώνες αυτούς συμμετείχαν οι δύο ομάδες που είχαν υποβιβαστεί από τη Β΄ κατηγορία 1984-85 (Χαλκάνορας και Διγενής Ακρίτας Ύψωνα) και η τρίτη ομάδα του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1984-85, Εθνικός Άσσιας. Τα μπαράζ γίνονταν την ίδια περίοδο με τα πρωταθλήματα Β΄ και Γ΄ κατηγορίας, οπόταν οι ομάδες που συμμετείχαν στα μπαράζ θα έδιναν τους αγώνες τους στη συνέχεια, ανάλογα και με την κατηγορία που θα συμμετείχαν. Η Γ΄ κατηγορία θα διεξαγόταν με 13 ομάδες αφού μία από τις 14 ομάδες που είχαν δικαίωμα συμμετοχής σε αυτήν θα συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία. Τους αγώνες μπαράζ κέρδισε ο Διγενής Ακρίτας Ύψωνας, ο οποίος εντάχθηκε στη Β΄ κατηγορία. Σύμφωνα με την προκήρυξη, στην κληρωτίδα για τον προκριματικό γύρο του κυπέλλου συμμετείχαν οι 13 ομάδες της Γ΄ κατηγορίας και οι 5 τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας την ημέρα της κλήρωσης. Η κλήρωση έγινε μία μέρα μετά την ολοκλήρωση των μπαράζ και έτσι ο Διγενής Ακρίτας Ύψωνας δεν είχε δώσει ούτε ένα παιχνίδι για το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας άρα ήταν μία από τις 5 ομάδες της Β΄ κατηγορίας που συμμετείχαν στον προκριματικό. Στη συνέχεια ο Ορφέας Αθηαίνου κέρδισε ένταση που είχε υποβάλει και συμμετείχε κανονικά στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας ενώ ο Διγενής Ακρίτας Ύψωνας στη Γ΄ κατηγορία. Ωστόσο, το κύπελλο είχε ήδη προχωρήσει και για αυτό το λόγο ο Ορφέας Αθηαίνου δεν συμμετείχε. Οπόταν στο κύπελλο Κύπρου 1985-86 συμμετείχαν οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας και οι 13 από τις 14 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον προκριματικό γύρο, οι ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1985-86 που δεν συμμετείχαν στον προκριματικό γύρο και όλες οι ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1985-86.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Απόλλων και ο ΑΠΟΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη στις 23 Ιουνίου 1986 στο Τσίρειο Στάδιο (που ήταν και έδρα του Απόλλωνα) στη Λεμεσό. Η έδρα του τελικού καθορίστηκε μετά από κλήρωση. Νικητής ήταν ο Απόλλων με σκορ 2-0.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1985-1986
Νικολό Γκαττιλούζιο
Ο Νικολό Γκαττιλούζι (Niccolo Gattilusio ή Niccolo Gattilusio, 1415 - 1462), εξελληνισμένα Νικόλαος Γατελούζος, ήταν Γενουάτης άρχοντας της Λέσβου. Διοίκησε από το 1458 μέχρι το 1462, οπότε οι Τούρκοι κατέλαβαν το νησί.
Βιογραφία
Γεννήθηκε μάλλον μετά το 1415 στον ευγενή Γενουάτη Οίκο των Γκαττιλούζι. Πατέρας του ήταν ο Ντορίνο Α' Γκαττιλούζι, επίσης άρχοντας της Λέσβου και μητέρα του η Οριέττα Ντόρια. Μετά τον θάνατο του πατέρα του ανέλαβε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ντομένικο Γκαττιλούζι την εξουσία, ενώ ο Νικολό ανέλαβε το αξίωμα του αυθέντη της Λέσβου και αργότερα της Λήμνου. Επειδή είχε χαρακτήρα αλαζονικό και τυραννικό προς τους υπηκόους του, οι Έλληνες της Λήμνου στράφηκαν προς τον Τούρκο σουλτάνο Μωάμεθ Β΄ για να τους βοηθήσει: αφού επαναστάτησαν, ο Μωάμεθ κατέλαβε το νησί διώχνοντας τον Νικολό, που κατέφυγε στη Λέσβο. Εκεί εκθρόνισε τον αδελφό του το 1458 και αφού τον φυλάκισε, τον έπνιξε. Όταν ανέλαβε την εξουσία, άρχισε να υποστηρίζει την πειρατεία και το δουλεμπόριο στις ακτές της Μικράς Ασίας ή ζητούσε λύτρα για την προστασία που παρείχε στην περιοχή. Με τις ενέργειές του αυτές εξόργιζε όλο και περισσότερο τον Μωάμεθ, ο οποίος πολιόρκησε τη Μυτιλήνη το 1462 και αφού κατέλαβε το κάστρο της, έστειλε τον Νικολό στην Κωνσταντινούπολη, όπου τον απαγχόνισε με τη χορδή ενός τόξου.
Γενεαλογία
Γενεαλογία Γκαττιλούζι (Γατελούζοι)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Λέσβου Νικολο Κατηγορία:Ιστορία της Λήμνου
Πορκία (σύζυγος του Βρούτου)
Η Πορκία ή Πορσία η Νεότερη, λατιν.: Porcia ( c. 73 π.Χ. – Ιούνιος 43 π.Χ.), που γράφεται και ως «Portia» στην αγγλική λογοτεχνία τού 18ου αι., ήταν μία Ρωμαία που έζησε τον 1ο αι. π.Χ. Ήταν κόρη τού Mάρκου Πόρκιου Κάτωνα τού Νεότερου και της πρώτης συζύγου του Aτιλίας· ήταν ανιψιά της Πορκίας της Πρεσβύτερης. Είναι περισσότερο γνωστή ως η δεύτερη σύζυγος τού Mάρκου Ιούνιου Βρούτου, τού πιο διάσημου από τους δολοφόνους τού Ιουλίου Καίσαρα, και εμφανίζεται κυρίως στις επιστολές τού Κικέρωνα.
Πρώιμη ζωή
μικρογραφία|202x202εσ| Ο Πορκία από το Promptuarii Iconum Insigniorum τού [[Γκιγιόμ Ρουιγ|Γκυγιώμ Γουγιέ.]] Η Πορκία γεννήθηκε γύρω στο 73 π.Χ. Είχε μία στοργική φύση, είχε εντρυφήσει στη φιλοσοφία και ήταν γεμάτη με θέληση κατανόησης. Ο Πλούταρχος την περιγράφει ως κορυφαία στην ομορφιά. Όταν ήταν ακόμη πολύ μικρή, ο πατέρας της χώρισε τη μητέρα της ένεκα μοιχείας.
Σε νεαρή ηλικία παντρεύτηκε πρώτα τον Mάρκο Καλπούρνιο Βίβουλο, τον πολιτικό σύμμαχο τού πατέρα της, μεταξύ 58 π.Χ. και 53 π.Χ. Ο πατέρας της Πορκίας ήταν μέλος της Ρωμαϊκής μερίδας των Αρίστων (Optimates) και αντιτάχθηκε σθεναρά στον Ιούλιο Καίσαρα. Η Πορκία αγκάλιασε αυτά τα ιδανικά και δεν φαινόταν να αντιτίθεται εξωτερικά στον κανονισμένο γάμο. Με τον Bίβουλο απέκτησε δύο παιδιά, όπου τουλάχιστον ένα από αυτά ήταν γιος. Ο Λεύκιος Καλπούρνιος Βίβουλος (γενν. γύρω στο 59 π.Χ.) ήταν πιθανώς ένας από αυτούς, αν και οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί πιστεύουν, ότι ο Πορκία ήταν πολύ νέα για να γεννήσει τον Λεύκιο και ότι ήταν γιος τού Βίβουλου από τον προηγούμενο γάμο του, καθώς ο Λεύκιος ήταν αρκετά μεγάλος για να πολεμήσει στο μάχη των Φιλίππων το 42 π.Χ. και απεβίωσε το 32 π.Χ.. Είναι πιθανό ότι ένας γιος της Πορκίας και τού Bίβουλου, ήταν ο άνθρωπος που έγραψε τη βιογραφία τού Βρούτου.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Κόιντος Ορτένσιος αιτήθηκε στον Π. Κάτωνα, ζητώντας το χέρι της Πορκίας. Ο Κ. Bίβουλος, ο οποίος ήταν ερωτευμένος με τη σύζυγό του, δεν ήταν πρόθυμος να την αφήσει να φύγει. Ο Ορτένσιος προσφέρθηκε να τη νυμφευτεί και στη συνέχεια να την επιστρέψει στον Βίβουλο, αφού γεννήσει έναν άρρενα κληρονόμο. Μία τέτοια διευθέτηση δεν ήταν ασυνήθιστη εκείνη την εποχή. Υποστήριξε ότι ήταν αντίθετο με τον φυσικό νόμο ο Βίβουλος να εμποδίζει ένα κορίτσι, με τη νεότητα και την ομορφιά της Πορκίας, να κάνει παιδιά για τους συμμάχους του και ότι δεν είναι εφικτό να κάνει πολλά παιδιά με τον Bίβουλο. Παρόλα αυτά, ο Bίβουλος αρνήθηκε να τη χωρίσει. Και τού Κάτωνα δεν άρεσε στην ιδέα να παντρέψει την κόρη του με έναν άνδρα, που ήταν 40 έτη μεγαλύτερός της, έτσι αρνήθηκε να σπάσει ένα συμφωνημένο συμβόλαιο, που είχε με τον Βίβουλο. Αντίθετα, ο Κάτων χώρισε τη 2η σύζυγό του, τη θετή μητέρα της Πορκίας, Mαρκία, την έδωσε στον Ορτένσιο και την ξανανυμφεύτηκε μετά το τέλος εκείνου.
Το 52 π.Χ. οι Γαλατικοί πόλεμοι τού Ιουλίου Καίσαρα έληξαν, αλλά αυτός αρνήθηκε να επιστρέψει στη Ρώμη, παρά τις απαιτήσεις της Συγκλήτου να καταθέσει τα όπλα. Ο Κάτων προσωπικά μισούσε τον Καίσαρα και ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός του στη Σύγκλητο. Η πολιτική παράταξη τού Κάτωνα, οι Άριστοι (Optimates, γνωστοί και ως Boni), ήθελαν ο Καίσαρας να επιστρέψει στη Ρώμη, προκειμένου οι Optimates να τού αφαιρέσουν την περιουσία και τα αξιώματά του και να τον εξορίσουν οριστικά. Όμως το 49 π.Χ. ο Καίσαρας διέσχισε τον ποταμό Ρουβίκωνα με τον στρατό του, κηρύσσοντας έτσι τον πόλεμο, και ξεκινώντας τον Μεγάλο Ρωμαϊκό Εμφύλιο. Τόσο ο Κάτων, όσο και ο γαμπρός του Βίβουλος, συμμάχησαν με τον Γναίο Πομπήιο Μάγνο εναντίον τού Καίσαρα. Αν και οι δύο τους μισούσαν τον Πομπήιο, εκείνος δεν αποτελούσε απειλή για την παράταξή τους, όπως ο Καίσαρας. Ο Βίβουλος διοικούσε το ναυτικό τού Πομπήιου στην Αδριατική Θάλασσα. Κατέλαβε ένα μέρος τού στόλου τού Καίσαρα, αν και αυτό ήταν γενικά ασήμαντο, καθώς ο Καίσαρας ακολούθως νίκησε αποφασιστικά τον Πομπήιο στη μάχη της Φαρσάλου. Ο Βίβουλος απεβίωσε το 48 π.Χ. από γρίπη, μετά την ήττα τού Πομπήιου, αφήνοντας την Πορκία ως χήρα.
Το 46 π.Χ. ο Κάτων αυτοκτόνησε μετά την ήττα του στη μάχη της Θάψου, ενώ στον Μάρκο Κάτωνα, αδελφό της Πορκίας, δόθηκε χάρη από τον Καίσαρα και έτσι εκείνος επέστρεψε στη Ρώμη.
2ος γάμος με τον Βρούτο
Ο Βρούτος (γιος της Σερβιλίας), πρώτος εξάδελφος της Πορκίας (κόρης τού Κάτωνα, αδελφού της Σερβιλίας), χώρισε τη σύζυγό του Κλοδία και νυμφεύτηκε την Πορκία το 45 π.Χ., όταν εκείνη ήταν ακόμη πολύ μικρή. Ο γάμος ήταν σκανδαλώδης, καθώς ο Βρούτος δεν δήλωσε λόγους διαζυγίου, παρά το γεγονός ότι ήταν νυμφευμένος με την Κλοδία για πολλά χρόνια. Η Κλοδία ήταν πολύ δημοφιλής, επειδή ήταν γυναίκα με μεγάλη αρετή και ήταν κόρη του Άππιου Κλόδιου Πούλχερ, ο οποίος ήταν σύμμαχος τού Βρούτου για πολλά χρόνια. Η Κλοδία είχε επίσης σχέση γάμου με τον Πομπήιο, μέσω της μικρότερης αδελφής της. Το διαζύγιο δεν έγινε δεκτό από κάποιους, συμπεριλαμβανομένης της μητέρας τού Βρούτου, Σερβιλίας, που περιφρονούσε τον ετεροθαλή αδελφό της Kάτωνα και φαίνεται ότι ζήλευε τη στοργή τού Βρούτου για την Πορκία. Ως εκ τούτου, η Σερβιλία υποστήριξε τα συμφέροντα της Κλοδίας, ενάντια σε αυτά της Πορκίας.
Από την άλλη πλευρά, η Πορκία ήταν ιδιαίτερα ευνοημένη από τους οπαδούς τόσο τού Πομπήιου, όσο και του Κάτωνα, έτσι ο γάμος ευνοήθηκε από άτομα όπως ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρωνας και ο Τίτος Πομπώνιος Αττικός. Ο γάμος ήταν ο τρόπος τού Βρούτου να τιμήσει τον θείο του. Ωστόσο, φαίνεται ότι η Πορκία αγαπούσε βαθιά τον Βρούτο και ήταν απόλυτα αφοσιωμένη σε αυτόν. Αποφάσισε να μην ερευνά τα μυστικά τού Βρούτου, προτού δοκιμάσει τον εαυτό της ότι θα περιφρονούσε τον πόνο.
Ο Βρούτος θαύμασε, όταν είδε το τραύμα στον μηρό της και αφού το άκουσε αυτό δεν της έκρυψε πια τίποτε, αλλά ένιωσε δυνατός και υποσχέθηκε να αφηγηθεί όλη την πλοκή. Σηκώνοντας τα χέρια του επάνω, λέγεται ότι προσευχήθηκε για να επιτύχει στο εγχείρημά του και έτσι να φανεί άξιος σύζυγος. Ωστόσο ο Βρούτος δεν είχε ποτέ την ευκαιρία, καθώς έφυγε και δεν είχε πια ιδιωτική ζωή, ώσπου να πραγματοποιηθεί η συνωμοσία. Την ημέρα της δολοφονίας τού Καίσαρα, η Πορκία ήταν εξαιρετικά ταραγμένη από το άγχος και έστειλε αγγελιοφόρους στη Σύγκλητο, για να ελέγξουν ότι ο Βρούτος ήταν ακόμη ζωντανός. Δούλευε μόνη της, μέχρι που λιποθύμησε: οι υπηρέτριές της φοβήθηκαν ότι πέθαινε.
Όταν ο Βρούτος και οι άλλοι δολοφόνοι έφυγαν από τη Ρώμη στην Αθήνα, συμφωνήθηκε ότι η Πορκία έπρεπε να παραμείνει στην Ιταλία. Η Πορκία ξεπέρασε τη θλίψη που αποχωρίστηκε τον Βρούτο, και προσπάθησε σκληρά να την κρύψει. Όταν όμως συνάντησε έναν πίνακα, που απεικόνιζε τον χωρισμό τού Έκτορα από την Ανδρομάχη κατά την Ιλιάδα, ξέσπασε σε κλάματα, νιώθοντας ότι αντανακλά τη δική της θλίψη. Συνέχιζε να επισκέπτεται αυτόν τον πίνακα πολλές φορές την ημέρα. Ένας φίλος τού Βρούτου, ο Ακύλιος, το άκουσε και παρέθεσε τον Όμηρο, όπου η Ανδρομάχη μιλά στον Έκτορα:
Ο Βρούτος χαμογέλασε, λέγοντας ότι δεν θα έλεγε ποτέ στην Πορκία, αυτό που είπε ο Έκτορας στην Ανδρομάχη ως απάντηση (Aσχολήσου με τον αργαλειό και δώσε διαταγές στις υπηρέτριές σου), λέγοντας για την Πορκία:
Το τέλος της
δεξιά|μικρογραφία| Η αυτοκτονία της Πορκίας, [[Πιέρ Μινιάρ. Μουσείο Καλών Τεχνών της Ρουέν.]] Το τέλος της Πορκίας ήταν μία έκπληξη για πολλούς ιστορικούς και συγγραφείς. Η πλειοψηφία των σύγχρονων ιστορικών πίστευε ότι η Πόρσια αυτοκτόνησε το 42 π.Χ. καταπίνοντας, όπως λέγεται, αναμμένα κάρβουνα. Ωστόσο οι σύγχρονοι ιστορικοί βρίσκουν αυτή την ιστορία απίθανη και μία δημοφιλής εικασία λέει ότι η Πορκία τελείωσε τη ζωή της από αναμμένα κάρβουνα, που έσβηναν σε ένα μη αεριζόμενο δωμάτιο, υποκύπτοντας έτσι στη δηλητηρίαση από μονοξείδιο τού άνθρακα.
Ο ακριβής χρόνος τού τέλους της Πορκίας είναι επίσης ένα πρόβλημα. Μερικοί σύγχρονοι κλασικιστές όπως ο Τζον Χ. Κόλλινς υποστηρίζουν ότι απεβίωσε το καλοκαίρι του 43 π.Χ. Οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί, ωστόσο, (Δίων ο Κάσσιος, Βαλέριος Μάξιμος και Aππιανός) ισχυρίζονται ότι αυτοκτόνησε, αφού άκουσε ότι ο Βρούτος απεβίωσε μετά τη δεύτερη μάχη των Φιλίππων. Ο Νικόλαος ο Δαμασκηνός λέει ότι συνέβη πριν από το τέλος τού Βρούτου, ωστόσο, αναφέροντας ότι πέθανε μετά την πρώτη μάχη των Φιλίππων, ισχυριζόμενος ότι αυτή νόμιζε μόνο ότι ήταν νεκρός και ότι ο Βρούτος έγραψε ένα γράμμα στους φίλους τους στη Ρώμη, κατηγορώντας τους για την αυτοκτονία της Πορκίας. Ο Πλούταρχος απορρίπτει τους ισχυρισμούς τού Νικολάου για μία επιστολή, που δηλώνει ότι στην επιστολή αποκαλύφθηκαν πάρα πολλά για να είναι γνήσια. Ο Πλούταρχος επαναλαμβάνει επίσης την ιστορία της κατάποσης κάρβουνων, αλλά δεν την πιστεύει: "Όσο για την Πορκία, τη σύζυγο τού Βρούτου, ο Νικόλαος ο φιλόσοφος, καθώς και ο Βαλέριος Μάξιμος, αφηγούνται ότι τώρα επιθυμούσε να πεθάνει, αλλά όλοι οι φίλοι της τής εναντιώθηκαν και την παρακολουθούσαν αυστηρά. Οπότε άρπαξε αναμμένα κάρβουνα από τη φωτιά, τα κατάπιε, κράτησε το στόμα της κλειστό και έτσι έφυγε η ψυχή της. Και όμως σώζεται μία επιστολή τού Βρούτου προς τους φίλους του, στην οποία τους επικρίνει για την Πορκία και θρηνεί για τη μοίρα της, γιατί παραμελήθηκε από αυτούς και ως εκ τούτου οδηγήθηκε από την αρρώστια να προτιμήσει τον θάνατο από τη ζωή. Φαίνεται, λοιπόν, ότι ο Νικόλαος έκανε λάθος την ώρα του θανάτου της, αφού η ταραχή της, η αγάπη της για τον Βρούτο και ο τρόπος του θανάτου της, υποδεικνύονται επίσης στην επιστολή, αν, όντως, είναι γνήσια."Ο Πλούταρχος αναγνωρίζει επίσης την ψεύτικη εικόνα, που δείχνει η Πορκία, εξηγώντας ότι «τρόμαζε με κάθε μικρό θόρυβο και κραυγή», «την κυρίευε η μανία των Βακχαντών» και είχε λιποθυμήσει και μεταφερθεί στο σπίτι της. Η περιγραφή τού Πλούταρχου για την Κάμα στον Διάλογο της Αγάπης είναι παρόμοια με την αναφορά του για την Πορκία στον Βρούτο, με τα δύο έργα να γράφτηκαν περίπου την ίδια χρονική περίοδο, έτσι τα ανέκδοτα τού Πλούταρχου σχετικά με την Κάμα μπορεί να έχουν επηρεάσει εκείνα για την Πορκία. Ο χαρακτήρας της Πανθέας στην Κύρου παιδεία τού Ξενοφώντα παρουσιάζει επίσης ομοιότητες με την Πορκία τού Πλούταρχου -με τις δύο γυναίκες να εκφράζουν στους συζύγους τους ότι είναι αληθινά αφοσιωμένες και ότι είναι πρόθυμες να βλάψουν τον εαυτό τους για να αποδείξουν την πίστη τους- είναι μία άλλη πιθανή έμπνευση για την απεικόνιση της Πορκίας από τον Πλούταρχο. Συνολικά, ο Πλούταρχος τονίζει τον ρόλο της Πορκίας ως πιστής συζύγου, χρησιμοποιώντας την πράξη της αυτοκτονίας της.
Σύμφωνα με τον πολιτικό δημοσιογράφο και κλασικιστή Γκάρυ Γουίλς, αν και ο Σαίξπηρ βάζει την Πορκία να πεθάνει με τον τρόπο που επαναλαμβάνει ο Πλούταρχος, απορρίπτει τον τρόπο, «καθώς η ιστορική Πορκία πέθανε από ασθένεια (πιθανώς από πανώλη) ένα χρόνο πριν από τη μάχη των Φιλίππων» ... «αλλά ο Βαλέριος Μάξιμος [κατά λάθος] έγραψε ότι αυτή αυτοκτόνησε με την είδηση τού θανάτου τού Βρούτου σε εκείνη τη μάχη. Αυτή ήταν η εκδοχή της ιστορίας, που αναφέρεται σε έργα όπως το Επίγραμμα 1.42 τού Μαρτιάλη." Ο ισχυρισμός ότι ο θάνατος της Πορκίας συνέβη πριν από αυτόν τού Βρούτου, υποστηρίζεται από μία επιστολή, που έστειλε ο Κικέρων. Αυτή η επιστολή θα είχε σταλεί στα τέλη Ιουνίου ή στις αρχές Ιουλίου τού 43 π.Χ., πριν από οποιαδήποτε μάχη των Φιλίππων. Υποδηλώνει επίσης ότι η Πορκία δεν αυτοκτόνησε, αλλά πέθανε από κάποια επίμονη ασθένεια. Όπως δηλώνει ο Πλούταρχος, αν η επιστολή ήταν γνήσια, ο Βρούτος θρήνησε για το τέλος της και κατηγόρησε τους φίλους τους, που δεν την πρόσεχαν. Υπάρχει επίσης μία παλαιότερη επιστολή τού Βρούτου προς τον Αττικό, η οποία υπαινίσσεται την ασθένεια της Πορκίας και τον επαινεί για τη φροντίδα της. Ο Κικέρων έγραψε αργότερα τη διασωθείσα επιστολή του στον Βρούτο, παρηγορώντας τη θλίψη εκείνου, αποκαλώντας την Πορκία «τέτοια που δεν υπήρξε ποτέ στον κόσμο». Αυτή είναι ίσως η πιο ακριβής περιγραφή τού τέλους της Πορκίας.
Η Πορκία στη λαϊκή κουλτούρα
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Η Πορκία, που την υποδύθηκε η [[Ντέμπορα Κερ και ο Τζέιμς Μέισον ως Μάρκος Ιούνιος Βρούτος, στην ταινία Ιούλιος Καίσαρας τού 1953.]]
Σήμια Εύβοιας
Η Σήμια ή Σίμια είναι ημιορεινό χωριό στη βόρεια Εύβοια και την Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Σήμια βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του όρους Τελέθριο σε υψόμετρο 442 μέτρα ενώ απέχει 12 χλμ. ΝΔ. από την Ιστιαία (έδρα του δήμου) και 102 χλμ. ΒΔ. από την Χαλκίδα. Το χωριό είναι αμφιθεατρικά κτισμένο σε πλαγιά και η ενοριακή του εκκλησία της Αγίας Τριάδας δεσπόζει πάνω σε μικρό λόφο περιτριγυρισμένο από αιωνόβια δέντρα. Από την εκκλησία ξεκινά πεζοπορική διαδρομή μέχρι την υψηλότερη κορυφή του όρους Τελέθριο (υψόμετρο 969 μέτρα), η οποία περνάει μέσα από καταπράσινες πλαγιές, άγρια δέντρα, καστανιές και έλατα. Ο οικισμός διαθέτει έναν ιερό ναό, ένα γήπεδο ποδοσφαίρου και ένα διαμορφωμένο χώρο πρασίνου. Τα κοιμητήρια εντοπίζονται στα βορειοδυτικά, σε απόσταση 110 περίπου μέτρων από το θεσμοθετημένο όριο του οικισμού.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιστιαίων. Απέκτησε διανομή συνοικισμού του Υπουργείου Γεωργίας το έτος 1934. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Βουτά και το Κυπαρίσσι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Βουτά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιστιαίας του Δήμου Ιστιαίας-Αιδηψού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως πληθυσμό έχει 45 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας
Έντι Φίσερ
Ο Έντουιν Τζακ Φίσερ, ευρέως γνωστός ως Έντι Φίσερ (αγγλικά: Eddie Fisher, 10 Αυγούστου 1928 – 22 Σεπτεμβρίου 2010) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός. Ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς καλλιτέχνες της δεκαετίας του 1950, έχοντας πουλήσει εκατομμύρια δίσκους και παρουσιάζοντας δική του τηλεοπτική εκπομπή με τίτλο The Eddie Fisher Show. Η ηθοποιός Ελίζαμπεθ Τέιλορ ήταν φίλη με την πρώτη σύζυγο του Φίσερ, την ηθοποιό Ντέμπι Ρέινολντς. Αφότου ο τρίτος σύζυγος της Τέιλορ, Μάικ Τοντ, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα, ο Φίσερ χώρισε τη Ρέινολντς και παντρεύτηκε την Τέιλορ την ίδια χρονιά. Η σκανδαλώδης σχέση που είχαν ο Φίσερ και η Τέιλορ ενώ ήδη παντρεμένοι με άλλους, συζητήθηκε ευρέως και οδήγησε σε δυσμενή δημοσιότητα τόσο για τον Φίσερ όσο και για την Τέιλορ. Περίπου πέντε χρόνια αργότερα, το ζευγάρι χώρισε και αργότερα ο Φίσερ παντρεύτηκε την Κόνι Στίβενς. Ο Φίσερ είναι \πατέρας της Κάρι Φίσερ και του Τοντ Φίσερ, των οποίων η μητέρα είναι η Ρέινολντς, και πατέρας της Τζόλι Φίσερ και της Τρίσια Λι Φίσερ, των οποίων μητέρα είναι η Στίβενς.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Φίσερ γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια στις 10 Αυγούστου 1928. Ήταν το τέταρτο από τα επτά παιδιά που γεννήθηκαν της Γκίτε Κάθριν (Κέιτ) Τις (το γένος Μίκινερ, αργότερα Σταπ, 1901-1991) και του Τζόζεφ Φίσερ (πραγματικό όνομα Τις, 1900-1972), δύο Εβραίων μεταναστών από τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το επώνυμο του πατέρα του ήταν αρχικά Τις, αλλά άλλαξε σε Φίσερ κατά την απογραφή του 1940. Για την οικογένειά του, ο Φίσερ ονομαζόταν πάντα "Σάνι Μπόι", παρατσούκλι που προέρχεται από το ομώνυμο τραγούδι στην ταινία του Αλ Τζόλσον The Singing Fool (1928). Τα αδέρφια του ήταν οι Σίντεϊ, Νέτι, Μίριαμ, Τζάνετ, Άλβιν και Αϊλίν. Η Κέιτ και ο Τζόζεφ χώρισαν όταν ο Φίσερ ήταν ενήλικας, μετά από 33 χρόνια γάμου, και η Κέιτ παντρεύτηκε τον Μαξ Σταπ.
Ο Φίσερ φοίτησε στα Thomas Junior High School, South Philadelphia High School, και Simon Gratz High School. Από νεαρή ηλικία φάνηκε το ταλέντο του στο τραγούδι και άρχισε να τραγουδά σε πολλούς ερασιτεχνικούς διαγωνισμούς, τους οποίους συνήθως κέρδιζε. Έκανε το ραδιοφωνικό του ντεμπούτο στον WFIL, έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό της Φιλαδέλφειας. Έπαιξε επίσης στο Arthur Godfrey's Talent Scouts, μια δημοφιλή ραδιοφωνική εκπομπή που αργότερα μεταφέρθηκε στην τηλεόραση. Επειδή έγινε τοπικός αστέρας, ο Φίσερ παράτησε το λύκειο στα μέσα του τελευταίου έτους για να συνεχίσει την καριέρα του.
Καριέρα
Μέχρι το 1946, ο Φίσερ τραγουδούσε στις μπάντες των Μπάντι Μόροου και Τσάρλι Βεντούρα. Το 1949, τον άκουσε ο Έντι Κάντορ στο Grossinger's Catskill Resort Hotel. Η λεγόμενη ανακάλυψη του Φίσερ από τον Κάντορ περιγράφηκε αργότερα ως εντελώς «χειραγωγημένη» ρύθμιση από τον Μίλτον Μπλάκστοουν, διευθυντή δημοσιότητας του Γκρόσινγκερ. Αφού έπαιξε στη ραδιοφωνική εκπομπή του Κάντορ, έγινε αμέσως γνωστός και κέρδισε προβολή σε όλες τις ΗΠΑ. Στη συνέχεια υπέγραψε συμβόλαιο ηχογράφησης με την εταιρεία RCA Victor.
Η καλή εμφάνιση και η δυνατή, μελωδική φωνή του τενόρου Φίσερ τον έκαναν εφηβικό είδωλο και έναν από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές των αρχών της δεκαετίας του 1950. 17 τραγούδια του μπήκαν στο Top 10 των μουσικών charts μεταξύ 1950 και 1956 και 35 στο Top 40. Το 1957 υπέγραψε μια συμφωνία ρεκόρ 1 εκατομμυρίου δολαρίων με το Tropicana Las Vegas που είχε ανοίξει πρόσφατα για να εμφανίζεται εκεί τουλάχιστον 4 εβδομάδες το χρόνο για 5 χρόνια.
Το 1956, ο Φίσερ συμπρωταγωνίστησε με την τότε σύζυγό του Ντέμπι Ρέινολντς στη μουσική κωμωδία Bundle of Joy  Έπαιξε έναν δραματικό ρόλο στο δράμα του 1960 Ζήσαμε στην αμαρτία με τη δεύτερη σύζυγό του, Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Ο καλύτερός του φίλος ήταν ο σόουμαν και παραγωγός Μάικ Τοντ, ο οποίος πέθανε σε αεροπορικό δυστύχημα το 1958. Η σχέση του Φίσερ, το διαζύγιο από τη Ρέινολντς και ο επακόλουθος γάμος με την Τέιλορ, χήρα του Τοντ, προκάλεσαν σκάνδαλο στη σόου μπίζνες. Λόγω της δυσμενούς δημοσιότητας γύρω από την υπόθεση και το διαζύγιο, το NBC έκοψε την τηλεοπτική σειρά του Φίσερ τον Μάρτιο του 1959.
Το φθινόπωρο του 1959, δημιούργησε δύο υποτροφίες στο Πανεπιστήμιο Μπράνταϊς, μία για κλασική και μία για ποπ μουσική, στο όνομα του Έντι Κάντορ.
Το 1960, η RCA Victor τον εγκατέλειψε και ηχογράφησε για λίγο στη δική του δισκογραφική, Ramrod Records. Αργότερα ηχογράφησε στην Dot Records. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είχε την πρώτη εμπορική ηχογράφηση του "Sunrise, Sunset" από το μιούζικαλ Ο βιολιστής στη στέγη. Ηχογράφησε επίσης τα άλμπουμ Eddie Fisher Today και Young and Foolish (και τα δύο 1965). Το συμβόλαιο με την Dot δεν ήταν επιτυχές στους όρους πωλήσεων και επέστρεψε στη RCA Victor με μια μικρή επιτυχία το 1966 με το τραγούδι "Games That Lovers Play" με τον Νέλσον Ριντλ, το οποίο έγινε ο τίτλος του άλμπουμ του με τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Όταν ο Φίσερ βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητάς του, στα μέσα της δεκαετίας του 1950, τα σινγκλ και όχι τα άλμπουμ ήταν το κύριο μέσο για την έκδοση ηχογραφήσεων. Το τελευταίο του άλμπουμ στην RCA Victor ήταν ένα αφιέρωμα στον Αλ Τζόλσον με τίτλο You Ain't Heard Nothin' Yet, που κυκλοφόρησε το 1968. Το 1983 επιχείρησε να κάνει μια περιοδεία αλλά δεν είχε επιτυχία. Το τελευταίο άλμπουμ του Έντι Φίσερ ηχογραφήθηκε γύρω στο 1984 στη δισκογραφική εταιρεία Bainbridge. Ο Φίσερ προσπάθησε να σταματήσει την κυκλοφορία του άλμπουμ, αλλά εμφανίστηκε ως After All. Ο Φίσερ εμφανίστηκε σε κορυφαίες αίθουσες συναυλιών σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και ήταν πρώτο όνομα σε μεγάλες παραστάσεις του Λας Βέγκας, καθώς και στα Palace Theatre στη Νέα Υόρκη καθώς και Palladium του Λονδίνου. Στο αποκορύφωμα της επιστροφής του στη σκηνή το 1962, ο Φίσερ πρωτοστάτησε σε μια παράσταση πέντε εβδομάδων στο Μπρόντγουεϊ, εκπλήρώνοντας το όνειρό του να εμφανιστεί στον χώρο που είχε κάνει διάσημο ο Αλ Τζόλσον.
Ο Φίσερ έγινε είδωλο της ποπ κουλτούρας. Έχει δύο αστέρια στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ, ένα για το τραγούδι, και ένα για την τηλεόραση.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία| Η [[Ντέμπι Ρέινολντς και ο Φίσερ στον γάμο τους, 1955]] Ο Φίσερ έκανε πέντε γάμους και απέκτησε τέσσερα παιδιά:
Το 1981, ο Φίσερ έγραψε μια αυτοβιογραφία με τίτλο Eddie: My Life, My Loves (ISBN 978-0-0601-4907-9). Έγραψε άλλη μία αυτοβιογραφία το 1999 με τίτλο Been There, Done That (ISBN 978-1-5311-9694-3). Το τελευταίο βιβλίο αφιερώνει λίγο χώρο στην καριέρα του Φίσερ στο τραγούδι, αλλά ανακυκλώνει το υλικό του πρώτου του βιβλίου και προσθέτει πολλές σεξουαλικές λεπτομέρειες που παραήταν προκλητικές για να δημοσιευτούν προηγουμένως. Κατά τη δημοσίευση του βιβλίου, η κόρη του Κάρι δήλωσε: «Σκέφτομαι να κάνω το DNA μου καπνιστό».
Ενώ έπαιζε στο The Tropicana Hotel το 1957, ο Φίσερ είχε πολυάριθμες σχέσεις με γυναίκες που συνέβαλαν στον ταραχώδη γάμο του με την Ντέμπι Ρέινολντς. Μία από τις αξιοσημείωτες σχέσεις του ήταν με το μοντέλο Πατ Σίχαν. Τελικά χώρισαν τους αφού ο Φίσερ αρνήθηκε να χωρίσει με τη Ρέινολντς. Θα χώριζε με τη Ρέινολντς δύο χρόνια αργότερα για να παντρευτεί την Ελίζαμπεθ Τέιλορ.
Σε συνέντευξή της, η Ντέμπι Ρέινολντς είπε ότι καταλάβαινε ότι την παράτησαν «για την πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου», αναφερόμενη στην Τέιλορ, με την οποία ήταν προηγουμένως στενές φίλες. Η Τέιλορ και η Ρέινολντς αργότερα συνέχισαν τη φιλία τους χλευάζοντας τον Φίσερ σε μια τηλεταινία που έγραψε η Κάρι Φίσερ με τίτλο These Old Broads, στην οποία οι χαρακτήρες εξευτέλιζαν τον πρώην σύζυγο που μοιράζονταν, ονόματι "Φρέντι Χάντερ".
Στα απομνημονεύματά του, ο Φίσερ παραδέχτηκε ότι ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά και στον τζόγο, γεγονός που επιδείνωσε τα προβλήματα στην καριέρα του.
Ο Φίσερ υποστήριξε Λίντον Τζόνσον στις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών το 1964.
Θάνατος
Ο Φίσερ υπέφερε από προβλήματα στο γόνατο, τη μέση, την ακοή και την όραση στα τελευταία του, τα οποία επιδεινώθηκαν από επιπλοκές που προέκυψαν από μια επέμβαση καταρράκτη, και γι' αυτό σπάνια εμφανιζόταν στο κοινό. Σύμφωνα με φίλους, παρέμενε ψυχικά υγιής και περνούσε τον χρόνο του παρακολουθώντας τηλεόραση, ειδήσεις και την πολιτική καθώς και τραγουδώντας παλιά του τραγούδια ενώ ο φίλος του Τζορτζ Μιχάλσκι έπαιζε πιάνο. Ο Μιχάλσκι είχε προσπαθήσει πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια για να βοηθήσει τον Φίσερ να επανέλθει στα μουσικά charts.
Ο Φίσερ έπεσε και έσπασε το ισχίο του στις 9 Σεπτεμβρίου 2010 και πέθανε 13 ημέρες αργότερα, στις 22 Σεπτεμβρίου 2010, στο σπίτι του στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας, από επιπλοκές της χειρουργικής επέμβασης που ακολούθησε, σε ηλικία 82 ετών. Η τέφρα του ενταφιάστηκε στο Cypress Lawn Memorial Park δίπλα στη σύζυγό του Μπέτι Λιν που είχε πεθάνει το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Articles with hCards
Γάτος Σπιρουνάτος (ταινία, 2011)
Το Γάτος Σπιρουνάτος (πρωτότυπος τίτλος: Puss in Boots) είναι μια αμερικανική κωμωδία κινουμένων σχεδίων υπολογιστή του 2011 με την παραγωγή να έγινε από την DreamWorks Animation και η διανέμεται να έγινε από την Paramount Pictures. Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Κρις Μίλερ - ο οποίος σκηνοθέτησε επίσης το Σρεκ ο Τρίτος (2007) - και το σενάριο του Τομ Γουίλερ, από μια ιστορία των Γουίλερ, Μπράιαν Λιντς και Γουίλ Ντέιβις. Πρωταγωνιστεί ο Αντόνιο Μπαντέρας (που επαναλαμβάνει τον ρόλο της φωνής του ως Γάτος Σπιρουνάτος), μαζί με τους Σάλμα Χάγιεκ, Ζακ Γαλιφιανάκης, Μπίλι Μπομπ Θόρτον και Έιμι Σεντάρις. Είναι η πέμπτη ταινία του franchise του Σρεκ και αντί για μεταφορά του παραμυθιού ο Παπουτσωμένος Γάτος, ακολουθεί την ιστορία προέλευσης του Γάτου Σπιρουνάτου (Μπαντέρας) στις περιπέτειές του χρόνια πριν από τα γεγονότα του Σρεκ 2 (2004).
Το Γάτος Σπιρουνάτος έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 16 Οκτωβρίου 2011, ελλιμενίζοντας το κρουαζιερόπλοιο Allure of the Seas της Royal Caribbean International, που έδεσε στο Fort Lauderdale της Φλόριντα εκείνη την εποχή και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 28 Οκτωβρίου 2011 σε 2D, Digital 3D και μορφές IMAX 3D. Το Γάτος Σπιρουνάτος έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς και απέσπασε 555 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως στο box office. Στην 84η απονομή των βραβείων Όσκαρ, η ταινία ήταν υποψήφια για την καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων. Μια τηλεοπτική σειρά spin-off από την ταινία με τίτλο Οι Περιπέτειες του Γάτου Σπιρουνάτου έκανε πρεμιέρα στο Netflix τον Ιανουάριο του 2015 και ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2018 μετά από έξι σεζόν, ενώ μία συνέχεια, με τίτλο Ο Παπουτσωμένος Γάτος: Η Τελευταία Επιθυμία κυκλοφόρησε στις 21 Δεκεμβρίου 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ταινίες spin-offs Κατηγορία:Ταινίες πρίκουελ Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Paramount Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χένρι Τζάκμαν Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Σρεκ (franchise) ταινίες Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2011
Γλαύκος ΙΙ (υποβρύχιο)
Το Γλαύκος ΙΙ (Υ6) ήταν υποβρύχιο του Ελληνικού πολεμικού ναυτικού με τον κωδικό "Y6" που έδρασε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για το δεύτερο σκάφος και το πρώτο υποβρύχιο του βασιλικού πολεμικού ναυτικού με την ονομασία Γλαύκος, που προέρχεται από το όνομα μυθολογικού ημίθεου. Ναυπηγήθηκε μεταξύ 1927–1930 μετά από παραγγελία τεσσάρων υποβρυχίων της Ελληνικής κυβέρνησης. Τα υπόλοιπα τρία όμοιου τύπου υποβρύχια ήταν τα Νηρεύς Ι, Πρωτεύς Ι και Τρίτων, τα οποία ναυπηγήθηκαν στη Ναντ, ενώ το Γλαύκος ΙΙ στα ναυπηγεία του Γαλλικού πολεμικού ναυτικού Chantiers Navals Francais στη Blainville της Γαλλίας. Στις 17 Νοεμβρίου 1930 πραγματοποιήθηκε η ύψωση της Ελληνικής σημαίας στη Βρέστη της Γαλλίας. Την ίδια μέρα τέθηκε σε υπηρεσία, σύμφωνα με το διάταγμα της 19ης Δεκεμβρίου 1930. Παρελήφθη την 1 Δεκεμβρίου του 1930 από τον πλωτάρχη Α. Ζάγκα και με ύπαρχο τον υποπλοίαρχο Γ. Λαμπρινόπουλο.
Χαρακτηριστικά
Το σκάφος είχε διαστάσεις 68,6 x 5,7 x 4,1 μέτρα και εκτόπισμα 790 τόνων (ή 960 τόνων σε βύθιση) και κινείτο με δυο προπέλες. Το σύστημα πρόωσης αποτελείτο από 2 κινητήρες ντίζελ, τύπου Sulzer, ισχύος 1.420 hp για κίνηση στην επιφάνεια και 2 ηλεκτροκινητήρες ισχύος 1.200 hp για κίνηση εν καταδύσει. Η ταχύτητα του υποβρυχίου ανερχόταν σε 14 κόμβους στην επιφάνεια και 8,5 κόμβους σε κατάδυση. Το σκάφος επανδρωνόταν από πλήρωμα 41 ανδρών. Ο οπλισμός του αποτελείτο από 8 τορπιλοσωλήνες των 533 χιλ. (6 στην πλώρη και 2 στην πρύμνη), 1 πυροβόλο των 100 χιλ. και 1 πολυβόλο των 40 χιλ.
Δράση
Όντας το νεότερο υποβρύχιο που διέθετε ο στόλος κατά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το ΓΛΑΥΚΟΣ είχε πλέον φτάσει τα σχεδόν 10 έτη ενεργού υπηρεσίας, το όριο δηλαδή της επιχειρησιακής του δράσης σύμφωνα με τον κατασκευαστή του. Παρόλα αυτά ο παροπλισμός του, όπως και των υπόλοιπών πέντε υποβρυχίων του στόλου, και μάλιστα σε πολεμική περίοδο, κρίθηκε αδύνατος καθώς δεν υπήρχε δυνατότητα προμήθειας νέων σκαφών. Η έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου βρήκε τα ελληνικά υποβρύχια ετοιμοπόλεμα, εκτός από το ΓΛΑΥΚΟΣ, το οποίο βρισκόταν σε μακροχρόνια ακινησία εξαιτίας γενικής επισκευής και αλλαγής της συστοιχίας, η οποία αναμένονταν από το εξωτερικό.
Την 6η Απριλίου 1941 εκδηλώθηκε η γερμανική επίθεση κατά της Ελλάδας. Καθώς τα γερμανικά στρατεύματα προήλαυναν ακάθεκτα, η διοίκηση του Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού αποφάσισε τη μεταστάθμευση του στόλου στη Μέση Ανατολή όπου θα είχε τη δυνατότητα να δράσει σε συνεργασία με το Βρετανικό βασιλικό ναυτικό. Στο ανώτατο ναυτικό συμβούλιο της 10ης Απριλίου 1941 κατά το οποίο συζητήθηκε η επικείμενη μεταστάθμευση, ο αρχηγός του ΓΕΝ, υποναύαρχος Σακελλαρίου κατέθεσε υπόμνημα στο οποίο μαζί με άλλα ανέφερε ότι το Υ/Β ΓΛΑΥΚΟΣ θα μπορούσε να είναι έτοιμο έπειτα από οχτώ ημέρες για πλου επιφανείας, χωρίς προηγουμένως να έχει εκτελέσει δοκιμή καταδύσεως. Οι συνεχόμενες όμως δυσάρεστες ειδήσεις που έφθαναν από το μέτωπο, οδήγησαν τους αξιωματικούς και τα πληρώματα των υποβρυχίων στο να εκφράσουν διαφωνίες σχετικά με τη σκοπιμότητα της συνέχισης του αγώνα στη Μέση Ανατολή. Προς αποφυγή της αυξάνουσας ηττοπάθειας και των με αυτήν συνδεόμενων προβλημάτων, ο τότε ΑΣ (αρχηγός στόλου), υποναύαρχος Καββαδίας, μετέβη το πρωί της 17ης Απριλίου στη βάση υποβρυχίων ώστε σε συνεργασία με τον ανώτερο διοικητή υποβρυχίων (ΑΔΥ) πλοίαρχο Αθανάσιο Ξηρό και με τη συμμετοχή του βρετανού αντιπλοιάρχου Baker, να ρυθμίσει τον άμεσο απόπλου των υποβρυχίων. Στη σύσκεψη αυτή αποφασίστηκε το ΓΛΑΥΚΟΣ να αποπλεύσει αμέσως μόλις περάτωνε την επισκευή του. Την 18η Απριλίου 1941 το ΓΛΑΥΚΟΣ μαζί με τα ΝΗΡΕΥΣ και ΤΡΙΤΩΝ απέπλευσε από τον ναύσταθμο της Σαλαμίνας προς τη Μέση Ανατολή. Τη νύχτα της 20ης Απριλίου 1941 εντάχθηκε μαζί με το Υ/Β ΚΑΤΣΩΝΗΣ στην νηοπομπή η οποία, αποτελούμενη από 19 φορτηγά πλοία και συνοδευόμενη από το βρετανικό καταδρομικό HMS CARLISLE (D67) και δυο βρετανικά αντιτορπιλικά είχε ξεκινήσει την 19η Απριλίου από τον Πειραιά με προορισμό την Κρήτη. Στις 21.4.1941 και μετά την προσθήκη των ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ, ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ, ΑΣΠΙΣ και ΝΙΚΗ, η νηοπομπή ξεκίνησε από τη Σούδα με προορισμό την Αλεξάνδρεια όπου και έφτασε στις 16:00 της 23ης Απριλίου 1941.
Μετά τον κατάπλου του ελληνικού στόλου στην Αλεξάνδρεια, το Β.Π. Υ/Β ΓΛΑΥΚΟΣ εντάχθηκε στη δύναμη του συμμαχικού στόλου με κυβερνήτη τον πλωτάρχη Βασίλειο Ασλάνογλου. Κατά τη διάρκεια της πρώτης πολεμικής του περιπολίας (12.-27.07.1941), υπό τον πλωτάρχη Β. Αρσλάνογλου, βύθισε με το πυροβόλο του στις 21.07.1941 το ιταλικό πετρελαιοκίνητο SAN NICOLA (21 ΚΟΧ ) τέσσερα ναυτικά μίλια βορειοδυτικά της Ρόδου. Την επόμενη ημέρα, στις 22.07.1941, βύθισε, επίσης με το πυροβόλο του, ένα από τον γερμανικό στρατό κατοχής επίτακτο ελληνικό πετρελαιοκίνητο (40 ΚΟΧ) κοντά στο Καστελόριζο.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης πολεμικής του περιπολίας (05.11.-19.11.1941), υπό τον πλωτάρχη Β. Αρσλάνογλου, με τελικό προορισμό τη Μάλτα, επιτέθηκε στις 10.11.1941 με δυο τορπίλες ενάντια του ιταλικού ρυμουλκού HERCULES (632 ΚΟΧ) το οποίο βρισκόταν σε νηοπομπή μαζί με την πλωτή δεξαμενή καυσίμων SHELL 17. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε βόρεια του Ηρακλείου Κρήτης στο στίγμα 35° 25´ Β και 25° 03´ Α. Οι τορπίλες δεν βρήκαν τον στόχο τους και η μια εκ των δυο ανατινάχθηκε στην ακτή. Η τορπίλη βρέθηκε από τον γερμανικό στρατό κατοχής και η ανάλυση της έδειξε ότι προερχόταν από ελληνικό υποβρύχιο. Η καταχώρηση στην ιστοσελίδα του Πολεμικού Ναυτικού, που αφορά τη βύθιση φορτηγού πλοίου 3.000 ΚΟΧ βόρεια της Κρήτης, κατά τη διάρκεια της δεύτερης πολεμικής περιπολίας του Υ/Β Γλαύκος (05.11.-19.11.1941), είναι λανθασμένη. Σύμφωνα με την καταχώρηση της “Υπηρεσίας Ιστορίας Ναυτικού – Τμήμα Ιστορικού Αρχείου“ το ως από το Υ/Β Γλαύκος θεωρούμενο βυθισμένο πλοίο φέρεται το γερμανικό ατμόπλοιο NORBURG (2.932 ΚΟΧ). Το NORBURG όμως είχε ήδη βληθεί με τορπίλες στις 10.09.1941 από το βρετανικό Υ/Β HMS TORBAY  και παρέμενε αμέτοχο σε επιχειρήσεις στο λιμάνι του Ηρακλείου μέχρι τη μεταφορά του στην Τεργέστη της Ιταλίας όπου και δηλώθηκε ως ολοκληρωτική τεκμαρτή απώλεια παραμένοντας ανενεργό μέχρι το τέλος του πολέμου.
Στις 27 Φεβρουαρίου 1942 το Υ/Β Γλαύκος δέχτηκε επίθεση από τη γερμανική Luftwaffe στο λιμάνι της Βαλέτα της Μάλτας, όπου είχε καταπλεύσει για γενική επισκευή. Κατά την επίθεση αυτή σκοτώθηκαν ο κυβερνήτης του υποβρυχίου πλωτάρχης Β. Αρσλάνογλου και ο ανθυποπλοίαρχος Ιωάννης Κωστάκος. Στις 4 Απριλίου 1942 το Υ/Β Γλαύκος δέχτηκε και πάλι επίθεση από αεροσκάφη τύπου Junkers Ju 87, της γερμανικής Luftwaffe, με αποτέλεσμα να βυθιστεί στο λιμάνι της Βαλέτα μέσα σε δυο λεπτά. 18 μέλη του πληρώματος του Υ/Β Γλαύκος μεταφέρθηκαν στις 21.05.1942 στην Αλεξάνδρεια από το Υ/Β Τρίτων (υποπλοίαρχος Επαμεινώνδας Κοντογιάννης).
Σημειώσεις
<references group = "Σημ."/>
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Αρντενίς
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2024
Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2024 (γαλλικά : Les Jeux olympiques d'été de 2024), γνωστοί ως Αγώνες της 33ης Ολυμπιάδας (γαλλικά : Jeux de la XXXIIIe Olympiade) και ως Παρίσι 2024, θα είναι μία διεθνής αθλητική διοργάνωση που θα λάβει χώρα από τις 26 Ιουλίου έως τις 11 Αυγούστου 2024 στο Παρίσι και σε 16 πόλεις στη μητροπολιτική Γαλλία αλλά και στη γαλλική αποικία της Ταϊτής.
Το Παρίσι ανακοινώθηκε ως διοργανώτρια πόλη των ΟΑ στην 131η Σύνοδο της ΔΟΕ στη Λίμα του Περού, στις 13 Σεπτεμβρίου 2017. Εξαιτίας πολλών αποχωρήσεων που άφησαν μόνο το Λος Άντζελες και το Παρίσι στη διεκδίκηση των Αγώνων, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή επιβεβαίωσε τη διαδικασία να δώσει τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2024 και 2028 στις δυο πόλεις. Έχοντας ήδη φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 και 1924, το Παρίσι θα γίνει η δεύτερη πόλη που θα έχει φιλοξενήσει Ολυμπιακούς Αγώνες τρεις φορές, μετά το Λονδίνο (1908, 1948, 2012). Οι ΟΑ 2024 θα σηματοδοτήσουν τα εκατό χρόνια από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924 και τους έκτους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα φιλοξενηθούν στη Γαλλία (τρεις Θερινοί ΟΑ το 1900, 1924, 2024 και τρεις Χειμερινοί ΟΑ το 1924, 1968, 1992). Θα είναι οι πρώτοι ΟΑ στη Γαλλία από τους Χειμερινούς ΟΑ 1992 στην Άλμπερτβιλ. Η διοργάνωση θα επιστρέψει στην παραδοσιακή τετραετή Ολυμπιάδα μετά τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκιο της Ιαπωνίας, οι οποίοι αναβλήθηκαν για το 2021 εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού.
Στους Αγώνες αυτούς, το breakdance θα κάνει την πρώτη του εμφάνιση ως ολυμπιακό άθλημα και θα είναι οι τελευταίοι Ολυμπιακοί Αγώνες που θα διεξαχθούν κατά τη διάρκεια της προεδρίας του προέδρου της ΔΟΕ Τόμας Μπάχ.
Διαδικασία υποψηφιοτήτων
Ρώμη, Βουδαπέστη, Παρίσι, Λος Άντζελες και Αμβούργο ήταν οι πέντε υποψήφιες διοργανώτριες πόλεις. Όμως η διαδικασία σημαδεύτηκε από αποχωρήσεις, πολιτική αβεβαιότητα και αποτρεπτικά κόστη. Το Αμβούργο απέσυρε την υποψηφιότητά του στις 29 Νοεμβρίου 2015 μετά τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Η Ρώμη αποσύρθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2016, επικαλούμενη δημοσιονομικές δυσκολίες. Η Βουδαπέστη απέσυρε την υποψηφιότητά της στις 22 Φεβρουαρίου 2017, καθώς μια αίτηση κατά της υποψηφιότητάς της συγκέντρωσε περισσότερες υπογραφές από όσες απαιτούνταν για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος.
Μετά από αυτές τις αποχωρήσεις, η εκτελεστική επιτροπή της ΔΟΕ συναντήθηκε στη Λωζάννη της Ελβετίας στις 9 Ιουνίου 2017 για να συζητήσει την ανάθεση των ΟΑ του 2024 και του 2028. Η ΔΟΕ ανακοίνωσε ότι το 2017 θα ανακοινώνονταν επίσημα οι διοργανωτές των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2024 και του 2028, πρόταση την οποία ενέκρινε η έκτακτη Σύνοδος της ΔΟΕ στις 11 Ιουλίου 2017 στη Λωζάννη. Η ΔΟΕ έθεσε σε εφαρμογή μια διαδικασία κατά την οποία οι επιτροπές του Παρισιού και του Λος Άντζελες συναντήθηκαν με τη ΔΟΕ για να συζητήσουν ποιος θα φιλοξενήσει τους Αγώνες 2024 και τους Αγώνες 2028 και εάν θα ήταν δυνατό να επιλεγούν οι οικοδέσποινες πόλεις ταυτόχρονα.
Μετά την απόφαση για ταυτόχρονη ανάθεση των δυο ΟΑ, το Παρίσι θεωρήθηκε ο προτιμώμενος οικοδεσπότης για τους Θερινούς Αγώνες 2024. Στις 31 Ιουλίου 2017, η ΔΟΕ ανακοίνωσε ότι το Λος Άντζελες ήταν ο μοναδικός υποψήφιος για τους Θερινούς Αγώνες 2028, επιτρέποντας στο Παρίσι να επιβεβαιωθεί ως η οικοδέσποινα πόλη των Αγώνων 2024. Και οι δυο αποφάσεις επικυρώθηκαν κατά την 131η Σύνοδο της ΔΟΕ στις 13 Σεπτεμβρίου 2017.
Εκλογή Διοργανώτριας Χώρας
Το Παρίσι εξελέγη ως η διοργανώτρια πόλη στις 13 Σεπτεμβρίου 2017 στην 131η Σύνοδο της ΔΟΕ στη Λίμα του Περού. Τα δυο μέλη της γαλλικής πλευράς της ΔΟΕ, Γκάϊ Ντρουτ και Τόνυ Εστανγκέ, δεν είχαν δικαίωμα ψήφου σύμφωνα με τους κανόνες του Καταστατικού των Ολυμπιακών Αγώνων.
Τελετές
Στις 13 Δεκεμβρίου 2021 ανακοινώθηκε ότι η τελετή έναρξης θα περιλαμβάνει τη μεταφορά των αθλητών με πλοίο από το Pont d'Austerlitz μέχρι το Pont d'Iéna κατά μήκος του Σηκουάνα. Η διαδρομή των 6 χλμ (3,7 μίλια) θα περάσει από σημεία ορόσημα του Παρισιού όπως το Λούβρο, η Παναγία των Παρισίων και η Πλατεία Κονκόρντ και θα περιλαμβάνει επίσης πολιτιστικές παρουσιάσεις. Το επίσημο πρωτόκολλο θα λάβει χώρα σε ένα «μίνι στάδιο» 30.000 θέσεων στο Τροκαντερό. Οι διοργανωτές δήλωσαν ότι η τελετή έναρξης θα είναι «η πιο θεαματική και πιο προσιτή τελετή έναρξης στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων», με τον Εστανγκέ να δηλώνει ότι η ζωντανή παρακολούθησή της θα είναι δωρεάν και να εκτιμά ότι θα μπορούσε να προσελκύσει μέχρι και 600.000 θεατές. Η εκδήλωση αυτή αναμένεται να προσελκύσει θεατές στον μέγιστο βαθμό, δεδομένου ότι η πλειονότητα των εκδηλώσεων στους προηγούμενους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 στο Τόκυο διεξήχθησαν κεκλεισμένων των θυρών χωρίς κοινό εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού.
Αρχικά η τελετή λήξης αναμενόταν επίσης να διεξαχθεί σε κάποια προσωρινή αρένα. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2022, όταν ο Τόμας Τζόλυ ανακοινώθηκε ως ο εκτελεστικός διευθυντής των τεσσάρων τελετών (δυο Ολυμπιακών και δυο Παραολυμπιακών), η οργανωτική επιτροπή του Παρισιού 2024 ανακοίνωσε ότι οι τελετές λήξης των Ολυμπιακών και των Παραολυμπιακών Αγώνων θα πραγματοποιηθούν στο Σταντ ντε Φρανς και ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο η τελετή έναρξης των Παραολυμπιακών Αγώνων να πραγματοποιηθεί στην Πλατεία Κονκόρντ. Θα είναι οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες στους οποίους οι τελετές έναρξης δεν θα φιλοξενηθούν σε στάδιο και η δεύτερη φορά στην ιστορία των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων που οι τελετές έναρξης δεν θα διεξαχθούν στο ίδιο στάδιο με τους αγώνες στίβου (όπως συνέβη στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 2016).
Αθλήματα
Σύμφωνα με τους ισχύοντες κανόνες της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, που είναι σε ισχύ απο το 2017, το πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων αποτελείται από 28 υποχρεωτικά αθλήματα «κορμού» και ότι μπορούν να προστεθούν μέχρι 6 προαιρετικά αθλήματα ανά διοργάνωση. Αυτά επιλέγονται από την οργανωτική επιτροπή κάθε διοργάνωσης και πρέπει να περιλαμβάνονται σε κατάλογο, ο οποίος θα αποστέλλεται στη ΔΟΕ εντός 5 ετών πριν από κάθε διοργάνωση, υπό την προϋπόθεση ότι ο συνολικός αριθμός των συμμετεχόντων δεν υπερβαίνει τους 10.500 αθλητές. Κατά τη διάρκεια της 131ης Συνόδου της ΔΟΕ τον Σεπτέμβριο 2017, η ΔΟΕ ενέκρινε τα 28 αθλήματα του προγράμματος των ΟΑ 2016 για το Παρίσι 2024 ενώ ταυτόχρονα κάλεσε την οργανωτική επιτροπή του Παρισιού να υποβάλλει έως και 5 νέα αθλήματα προς εξέταση και αξιολόγηση.
Κατά την υποβολή των υποψηφιοτήτων για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες τον Αύγουστο 2017, η οργανωτική επιτροπή του Παρισιού ανακοίνωσε ότι θα διεξήγαγε συνομιλίες με τη ΔΟΕ και με επαγγελματικούς αθλητικούς οργανισμούς σχετικά με τη δυνατότητα εισαγωγής ανταγωνιστικών αθλημάτων το 2024. Τον Ιούλιο 2018 η ΔΟΕ επιβεβαίωσε ότι θα εξέταζε αυτή την πρόταση για τους Θερινούς ΟΑ 2024. Στις 21 Φεβρουαρίου 2019, η οργανωτική επιτροπή του Παρισιού ανακοίνωσε ότι θα πρότεινε την εισαγωγή του breakdance καθώς και του σκέιτμπορντ, της αναρρίχησης και του σέρφινγκ - τρία αθλήματα που έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στους τότε Θερινούς ΟΑ 2020. Και τα τέσσερα αθλήματα εγκρίθηκαν κατά τη διάρκεια της 134ης Συνόδου της ΔΟΕ στη Λωζάνη της Ελβετίας στις 24 Ιουνίου 2019.
Το πρόγραμμα των Θερινών ΟΑ 2024 αναμένεται να περιλαμβάνει 32 αθλήματα και 329 αγωνίσματα. Θα είναι οι πρώτοι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες από το 1960 που θα έχουν λιγότερα αγωνίσματα από την προηγούμενη διοργάνωση (οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020 στο Τόκιο είχαν 339 αθλήματα). Ο αριθμός των αγωνισμάτων σε κάθε άθλημα σημειώνεται μέσα στην παρένθεση.
Μετέχουσες Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές
Η ακόλουθη είναι μια λίστα των Εθνικών Ολυμπιακών Επιτροπών που έχουν τουλάχιστον έναν αθλητή, ο οποίος έχει προκριθεί για τους Θερινούς ΟΑ 2024.
Αριθμός αθλητών ανά Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή
Μέχρι τις 9 Ιανουαρίου 2023.
Χώροι υποδοχής
Οι περισσότερες εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στην πόλη και στα περίχωρα του Παρισιού, συμπεριλαμβανομένων των γειτονικών προαστίων Σεντ-Ντενί, Le Bourget, Ναντέρ, Βερσαλλίες, Vaires-sur-Marne. Το χάντμπολ θα διεξαχθεί στη Λιλ, που είναι 225χλμ από την οικοδέσποινα πόλη. Η κωπηλασία και μερικοί ποδοσφαιρικοί αγώνες θα πραγματοποιηθούν στη Μασσαλία, που είναι 777χλμ από την οικοδέσποινα πόλη. Το σέρφινγκ αναμένεται να πραγματοποιηθεί στην Ταϊτή, στη Γαλλική Πολυνησία, που είναι 15.716 χλμ. από την οικοδέσποινα πόλη. Το ποδόσφαιρο επίσης θα διεξαχθεί σε 6 πόλεις, που είναι οι Μπορντώ, Μασσαλία, Λιόν, Νάντη, Νίκαια και Σεντ-Ετιέν - μερικές από αυτές φιλοξένησαν το Ligue 1.
Έμβλημα
Το έμβλημα των Θερινών Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων 2024 αποκαλύφθηκε στις 21 Οκτωβρίου 2019 στο Grand Rex. Εμπνευσμένο από την Αρ Ντεκό, είναι η αναπαράσταση της Μαριάν, της εθνικής προσωποποίησης της Γαλλίας, με μια φλόγα να σχηματίζεται από τα μαλλιά της. Το έμβλημα μοιάζει επίσης με χρυσό μετάλλιο. Ο Τόνι Εστανγκέ εξήγησε ότι το έμβλημα συμβόλιζε «τη δύναμη και τη μαγεία των Αγώνων» και ότι οι Αγώνες είναι «για τους ανθρώπους». Η χρήση μιας γυναικείας φιγούρας λειτουργεί ως φόρος τιμής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900 στο Παρίσι, που ήταν οι πρώτοι Αγώνες στους οποίους επιτράπηκε η συμμετοχή των γυναικών. Το έμβλημα σχεδιάστηκε από τον Γάλλο σχεδιαστή Σιλβέν Μπογιέρ, σε συνεργασία με τα γαλλικά γραφεία σχεδιασμού Ecobranding & Royalties.
Το έμβλημα για το Παρίσι 2024 θεωρήθηκε από πολλά περιοδικά σχεδίου ως η μεγαλύτερη νέα κυκλοφορία λογοτύπων για το 2019. Μια έρευνα της Opinion Way έδειξε ότι το 83% των Γάλλων δήλωσαν ότι τους αρέσει το έμβλημα των Αγώνων Παρίσι 2024. Τα ποσοστά αποδοχής ήταν υψηλά, με το 82% των ερωτηθέντων να το βρίσκουν ελκυστικό και το 78% να το θεωρούν δημιουργικό. Αντιμετωπίστηκε με χλευασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με έναν χρήστη να σχολιάζει ότι «το λογότυπο θα ταίριαζε καλύτερα σε μια ιστοσελίδα γνωριμιών ή σε ένα κομμωτήριο».
Για πρώτη φορά από τους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες 1960, οι Θερινοί Παραολυμπιακοί Αγώνες 2024 μοιράζονται το ίδιο λογότυπο, χωρίς καμία διαφορά, αντανακλώντας την κοινή «φιλοδοξία» μεταξύ των δυο διοργανώσεων.
Δικαιώματα τηλεοπτικών μεταδόσεων
Στη Γαλλία, τα δικαιώματα προβολής των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2024 έλαβε το κανάλι Warner Bros. Discovery (πρώην Discovery Inc.) μέσω του Eurosport, με ελεύθερη τηλεοπτική κάλυψη μετά από αδειοδότηση στον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα της χώρας France Télévisions.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Μελλοντικά γεγονότα
Ιοτάπα (κόρη του Σαμψιγέραμου Β΄)
Η Ιοτάπα της Έμεσας, λατιν. Iotapa (έζησε τον 1ο αι. μ.Χ.) από τη Δυναστεία της Έμεσας γεννήθηκε πριγκίπισσα της Έμεσας (νυν Χομς) στη Συρία και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Ιουδαίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Σαμψιγέραμου Β΄ ιερέα-βασιλιά της Έμεσας και της Ιοτάπας των Οροντιδών, κόρης τού Μιθριδάτη Γ΄ της Κομμαγηνής. Η σύζυγος τού Μιθριδάτη Γ΄ ήταν η Ιοτάπα της Μηδίας Ατροπατηνής και η προμάμμη του ήταν η Λαοδίκη Ζ΄ Θεά των Σελευκιδών. Η Οροντίδες ήταν η πρώτη δυναστεία της Αρμενίας. Έτσι η Ιοτάπα της Έμεσας είχε Συριακή, Αρμενική, Ελληνική και Μηδική καταγωγή.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Έμεσα. Παντρεύτηκε τον Αριστόβουλο τον Νεότερο, πρίγκιπα της Ιουδαίας, γιο τού Αριστόβουλου διαδόχου της Ιουδαίας (γιού τού Ηρώδη Α΄ τού Μεγάλου). Αυτός είχε καταγωγή από τους Εβραίους, Ναβαταίους και Εδωμίτες· είχε επιφανείς συγγενείς ως μέλος της Ηρωδιανής δυναστείας. Το ζεύγος επέλεξε να ζήσει στη Μέση Ανατολή.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αριστόβουλο τον Νεότερο πρίγκιπα της Ιουδαίας και είχε τέκνο: