cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλαν Φιτζ Φλαντ
Εμφάνιση στη βασιλική αυλή
Άλλα προβλήματα δημιουργήθηκαν με την παροχή της δικαιοσύνης στα βασιλικά κτήματα, ο Γουίχενοκ ένας μοναχός του Σαιν-Φλοράν βρέθηκε σε προστριβή με τον πάρεδρο του Άντοβερ, ο Άλαν κλήθηκε μάρτυρας αφού το Φόξκοτ ανήκε στην περιουσία που είχε δοθεί στη μονή από τον πάπα Ευγένιο Γ΄ (1146). Το φθινόπωρο του 1105 ο Άλαν κλήθηκε μάρτυρας στη Γιορκ σε μια μεταφορά του Ραλφ Παινέλ από τη μονή της Αγίας Τριάδας στη Γιορκ στο αβαείο του Μαρμουτιέ. Την ίδια εποχή παρουσιάστηκε σαν μάρτυρας στο δώρο του Ρογήρου του Νονάντ από την εκκλησία του Τότν στο αβαείο του Αγίου Σεργίου στο Άνγκους για την ψυχή των μελών της βασιλικής οικογένειας. Τον Μάιο του 1110 ο Άλαν βρέθηκε ξανά μάρτυρας στην αυλή του Γουίντσορ για να επιλύσει μια διαφωνία ανάμεσα στον Χέρβεϊ τον Βρετανό, επίσκοπο του Έλι και τον Ράνουλφ Φλαμπάρντ επίσκοπο του Ντάραμ για την περιουσία τους, η διαφωνία επιλύθηκε υπέρ του τελευταίου. Ο Άλαν εμφανίζεται αργότερα σε διάταγμα που εκδόθηκε από τον Ριχάρδο ντε Βελμέις Α΄, επίσκοπο του Λονδίνου και αντιβασιλιά στο Σροπσάιρ σχετικά με τον μισθό ενός κληρικού στο Μόρβιλ. Η ενοριακή εκκλησία διαλύθηκε για να ενισχύσει με τα εδάφη της το αβαείο του Σρούσμπερυ αλλά ο γιος ενός από τους ιδιοκτήτες αντιστάθηκε στην απώλεια που την έβλεπε σαν πατρική περιουσία. Ο Άλαν βρέθηκε στο Σροπσάιρ στην εκστρατεία του Ερρίκου Α΄ στην Ουαλία (1114), ο Ίιτον τοποθετεί το γεγονός το 1109, η χρονολογία δείχνει ότι ο Άλαν ήταν επιφανές μέλος της αριστοκρατίας του Σροπσάιρ.
Θρησκευτικές δωρεές
thumb|right|250px|Ο Καθεδρικός ναός του Ντολ Ο Άλαν προχώρησε σε μεγάλο αριθμό παραχωρήσεων σε θρησκευτικά ιδρύματα, σε διάταγμα που εκδόθηκε στον Καθεδρικό ναό του Νόριτς (1101) καταγράφονται δικηγόροι στις εκκλησίες του Λάνγκαμ και του Νόρφολκ "του Άλαν", πολύ πιθανό να έγινε μια δωρεά από τον ίδιο. Δώρισε τη βίλα του Ίτον κοντά στο Νόριτς στον Καθεδρικό ναό του Νόριτς ένα δώρο το οποίο ο βασιλιάς υποσχέθηκε "να κατοχυρώσει όταν πήγε ο Άλαν στην αυλή του". Είναι αβέβαιο σε τι βαθμό συμμετείχε ο βασιλιάς στο εκκλησιαστικό διάταγμα, η παρουσία του Άλαν στην αυλή ήταν αναμενόμενη. Έκανε επιπλέον σημαντικές δωρεές στο κάστρο του Άκρ που βρισκόταν στα σύνορα του Νόρφολκ, στην περιοχή του Μίλχαμ. Οι σημαντικότερες από τις δωρεές του στο Νόρφολκ ήταν στη μονή του Σπόρλ μια άλλη Βενεδικτιανή μονή αφιερωμένη στον Σαιν-Φλοράν του Σομίρ ο οποίος το ίδρυσε. Έδωσε στους μοναχούς του Σαιν-Φλοράν την εκκλησία του Σπόρλ, τους τίτλους, ιδιοκτησίες, ένα λιβάδι στο Σπόρλ και στο Μίλχαμ, ξυλεία και βοσκότοπο για τα πρόβατα. Τα Χρονικά του Σαιν-Φλοράν σημειώνουν ότι ένας από τους μάρτυρες της δωρεάς του Άλαν ήταν ο Γουίχνοκ και προερχόταν από το Άντοβερ. Στο Σπόρλ χορηγήθηκε περιουσία από τα χωριά του Νόρφολκ όπως το μικρό και το μεγάλο Πάγκραβ με τη μονή και την εκκλησία, το μεγάλο Ντάναμ, το Χούνσταντον και το Χολμ-νεξτ-δι-Σίι.
Ο Άλαν απέκτησε το Άπτον Μάγκνα, το αρχοντικό στο Σροπσάιρ στο οποίο κτίστηκε αργότερα το αβαείο του Χόγκμοντ σαν τμήμα εδαφών που ανήκαν σε παλιότερους σερίφηδες. Ένα έγγραφο χρονολογεί την ίδρυση της μονής το 1100 από τον γιο του Γουίλιαμ Φιτς Άλαν αλλά θεωρείται αναξιόπιστο επειδή εκείνη τη χρονιά δεν είχε γεννηθεί. Η ύπαρξη θρησκευτικής κοινότητας στο Χόγκμοντ επιβεβαιώνεται μόνο όταν έγινε χορήγηση αλιείας στην περιοχή ενώ εξακολουθούσε να είναι ακόμα μονή το 1135. Ο Ίιτον ισχυρίζεται ότι ιδρυτής ήταν ο Γουίλιαμ αλλά Βικτωριανοί ιστορικοί έχουν αποκαλύψει ότι υπήρχαν ήδη ήμι-αιρετικές κοινότητες υπό την προστασία του Άλαν και είχαν αφήσει γραπτά ίχνη. Ο Άλαν παραχώρησε πολλές εκτάσεις γης και δικαιώματα ιδιοκτησίας, έδωσε γη από τη βίλα του Στρέττον-ον-Ντάνσμορ στο Γουόρικσερ στο αβαείο του Μπούρτον. Έδωσε δέκατα της ιδιοκτησίας του Μπούρτον του Τρέντ στους μοναχούς του Λέχον στη Βρετάνη που εκείνη την εποχή ήταν στη δικαιοδοσία του αβαείου του Μαρμουτιέ, η δωρεά επιβεβαιώθηκε μερικές δεκαετίες αργότερα από τον εγγονό του Άλαν Φίτς Τζόρνταν. Ο Άλαν Φίτς Τζόρνταν επιβεβαίωσε δωρεές του παππού του στο Μαρμουτιέ περιουσίας στο Κούγκεν και αποκατέστησε δώρα του Άλαν Φιτς Φλάντ όπως έναν μύλο στο Μπούρτον στη μονή του Σέλε και ένα μικρό μοναστήρι του Σάσσεξ που ανήκε στο Σαιν-Φλοράν του Σομίρ.
Οικογένεια
Ο Άλαν Φιτς Φλάντ παντρεύτηκε την Αβελίνα ντε Εσντίν, κόρη του Έρνουλφ ντε Εσντίν επάρχου δέκα κομητειών την εποχή του Domesday Book που σκοτώθηκε σε Σταυροφορία στην Αντιόχεια. Οι "Βασιλικές Οικογένειες του Μπερκ" (1848) ήταν μια από τις πηγές που σημείωσε ότι "η σύζυγος του Άλαν ήταν κόρη και διάδοχος του Βαρίν, σερίφη του Σροπσάιρ που τοποθετήθηκε από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή". Το γεγονός ότι ο Άλαν κρατούσε εδάφη που ανήκαν στους σερίφηδες της χώρας έχει γίνει αποδεκτό από τον Ουίλιαμ Νταγκντάλ αλλά έχει απορριφτεί από τον Ίιτον λόγω έλλειψης αποδείξεων και σημειώνει ότι :
Ο Έρνουλφ που είχε το ίδιο όνομα με τον πατέρα του ήταν αδελφός της Αβελίνα. Ο Ράουντ τοποθετεί τις δραστηριότητες του παλιότερου Έρνουλφ στην Πικαρδία και καταγράφει μια κόρη του με το όνομα Άβα, το όνομα της παρουσιάζεται σε διάταγμα που παραχωρεί οικογενειακές εκτάσεις του Έσντινγκ στη μονή του Αγίου Γεωργίου, μια Βενεδικτιανή μονή υποταγμένη στο αβαείο του Άντσιν, βρισκόταν στην αρχική θέση του Εσντίν. Η καταγραφή της δωρεάς αποδεικνύει ότι ο Έρνουλφ βρισκόταν τότε στη συνοδεία του Γουλιέλμου Ρούφου που έκανε εκείνη την εποχή περιοδείες στην Αγγλία.
Ο Άλαν και η Αβελίνα απέκτησαν :
Μετά τον θάνατο του Άλαν η Αβελίνα παντρεύτηκε τον Ροβέρτο Φιτς Γουόλτερ, σερίφη του Νόρφολκ και του Σάφοκ όπως εμφανίζεται σε διάταγμα μετά το 1126 στην εκκλησία του Τσίππινγκ Νόρτον στο αβαείο του Γκλόστερ.
Διαφωνίες για την ημερομηνία θανάτου
Ο Άλαν Φιτς Φλαντ σύμφωνα με όλες τις πηγές πέθανε μετά το 1114, ο Ίιτον στο έργο του Νταγκντάλ Ιστορία του Γουόρικσερ τονίζει ότι η Σιβύλλη του Γούλστον παραχώρησε γη που ανήκε στη μητέρα της Αβελίνα στο αβαείο του Μπάρτον. Ο Ίιτον είναι βέβαιος ότι η γη ανήκε στον Άλαν και η Αβελίνα ήταν η σύζυγος του, η Αβελίνα δεν μπορούσε από μόνη της να κάνει δωρεές γης κάτι που μπόρεσε να κάνει ο Άλαν όσο ζούσε πριν το 1114. Οι έρευνες του Ράουντ έδειξαν ότι τα συμπεράσματα του Ίιτον ήταν ψευδή, ο Ίιτον είχε συνδυάσει τρεις γειτονικές βίλες στο Γουόρικσερ που ανήκαν στον Ράιναλντ ντε Μπαγιέ. Σε ένα από τα διατάγματα στο οποίο η Σιβύλλη κάνει δωρεές γης στο Βενεδικτιανό αβαείο του Σαιν-Πιερ-συρ-Ντάιβ φαίνεται ότι η Σιβύλλη δεν ήταν κόρη της Αβελίνας με τον Άλαν Φιτς Φλάντ αλλά με τον Ουμβέρτο Μπαλντράμ έναν υποτελή του Ράιναλντ, ο Ράουντ σημειώνει :
"Η Αβελίνα, μητέρα της Σιβύλλης και σύζυγος του Ουμβέρτου Μπαλντράμ δεν έχει καμιά σχέση με την Αβελίνα σύζυγο του Άλαν Φιτς Φλάντ με την οποία ταυτίζει εσφαλμένα ο Ίιτον, ο Άλαν πιθανό να είχε ζήσει και μετά το 1114 ...".
Στο έργο που ήταν αφιερωμένο στη Βασίλισσα Βικτώρια (1973) σχετικά με το αβαείο του Χόγκμοντ φαίνεται καθαρά ότι η ημερομηνία αυτή τερματίζει τα γεγονότα της ζωής του Άλαν. Είναι γνωστό ότι η Αβελίνα του Εσντίν σαν χήρα διεκδίκησε τη βίλα του Ίτον από τον Έβεραρντ του Κάλνε, επίσκοπο του Νόριτς ζητώντας γη αξίας 100 δολαρίων ισόβια, τη διεκδίκηση επικύρωσε ο Ερρίκος Α΄ τον Μάιο του 1121 στην αυλή του στο Γουίντσεστερ. Ο θάνατος του Άλαν είχε συμβεί τότε αλλά όχι περισσότερο από λίγους μήνες.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Σαλόν-αν-Σαμπάνι
Το Σαλόν-αν-Σαμπάνι (γαλλικά: Châlons-en-Champagne ) είναι κοινότητα στην περιοχή Γκραντ Εστ της Γαλλίας. Είναι η πρωτεύουσα του νομού Μαρν, παρά το γεγονός ότι έχει μόνο το ένα τέταρτο του μεγέθους της Ρενς. Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 44.980 κατοίκους (2016). Είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 81.858 κατοίκους (2015).
Παλαιότερα ονομάζονταν Σαλόν-συρ-Μαρν, η πόλη μετονομάστηκε επισήμως το 1998.
Οι κάτοικοι αναφέρονται ως Σαλοναί (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Λιμάνι του ποταμού [[Μάρνης (ποταμός)|Μαρν στο Σαλόν]] μικρογραφία|370x370εσ|Το Σαλόν-αν-Σαμπάνι στην πορεία του ποταμού [[Μάρνης (ποταμός)|Μαρν]] Η κοινότητα Σαλόν-αν-Σαμπάνι βρίσκεται στο κέντρο του νομού Μαρν, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, σε απόσταση 186 χιλιομέτρων ανατολικά του Παρισιού και 45 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της Ρενς, της μεγαλύτερης πόλης του νομού Μαρν.
Είναι η πρωτεύουσα του νομού και έχει πληθυσμό 44.980 κατοίκους (2016). Είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 81.858 κατοίκους (2015).
Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Μαρν σε μέσο υψόμετρο 80 περίπου μέτρων.
Το Περιφερειακό φυσικό πάρκο των βουνών της Ρενς βρίσκεται στα βόρεια της πόλης, η οποία αποτελεί ένα από τα σημεία πρόσβασης.
Ιστορία
Η πόλη στη μακρά ιστορία της ήταν ο τόπος διεξαγωγής πολλών μαχών, συμπεριλαμβανομένης της Μάχης του Σαλόν το 274 μεταξύ του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυρηλιανού και αυτοκράτορα Τέτρικου Α΄ της Γαλατικής Αυτοκρατορίας. Επίσης, τα Καταλαυνικά Πεδία ήταν ο τόπος της μάχης των Εθνών το 451 όπου τα ενωμένα στρατεύματα των Φράγκων, των Βησιγότθων και των Ρωμαίων υπό τον Αέτιο απέτρεψαν την προς τα δυτικά προέλαση των Ούννων του Αττίλα.
Πριν την εδαφική μεταρρύθμιση του 2015 ανήκε στην περιοχή Καμπανία-Αρδέννες.
Κύρια αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Το κτίριο της Νομαρχίας μικρογραφία|250x250εσ|Ο καθεδρικός ναός του Σαλόν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας-Αρδεννών
Άλντα της Αλανίας
Η Άλντα (ალდა) ή Άλντη (ალდე) Ήταν πριγκίπισσα της Αλανίας του 11ου αιώνα και η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Γεωργίου Α' της Γεωργίας (r. 1014-1027). Το ζευγάρι είχε έναν γιο, τον Δημήτριο, ο οποίος έπαιξε αξιοσημείωτο ρόλο στην πολιτική αναταραχή της Γεωργίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αδελφού του Μπαγκράτ Δ'.
Η «δεύτερη σύζυγος» του Γιώργου Α' αναφέρεται από τα μεσαιωνικά γεωργιανά χρονικά σε ένα απόσπασμα που αφορά μία μάταιη προσπάθεια μίας ευγενούς να προωθήσει τον γιο της, ο οποίος ζούσε στην Ανακοπία στις ακτές της Αμπχαζίας, στο θρόνο της Γεωργίας μετά το θάνατο του Γεωργίου. Στη συνέχεια, ο Δημήτριος κατέφυγε στους Βυζαντινούς και παρέδωσε την Ανακοπία στον αυτοκράτορα Ρωμανό Γ΄ Αργυρό (περ. 1033). Στο ίδιο απόσπασμα, αναφέρεται ως «κόρη του βασιλιά των Οσετών», όπου «Οσέτη» είναι η Γεωργιανή ονομασία των Αλάνων. Το όνομά της Άλντα / Άλντη είναι γνωστό από τις σύγχρονες βυζαντινές πηγές. Ο Ιωάννης Σκυλίτζης επιβεβαιώνοντας τα Γεωργιανά χρονικά, αναφέρει ότι η Άλντα, "σύζυγος του Γεωργίου ... της φυλής του Άλαν" παρέδωσε "το πολύ ισχυρό φρούριο της Ανακοπίας" στον αυτοκράτορα που τίμησε τον γιο της Δημήτριο με τον βαθμό του Μάγιστρου.
Δεδομένου ότι δεν υπάρχει άμεση αναφορά στην αποκήρυξη του Γιώργου από την πρώτη του σύζυγο, η Μαρίαμ, στα χρονικά της Γεωργίας, η Άλντα πιστεύεται από ορισμένους ιστορικούς, όπως η Μαρί-Φελισιτέ Μπροσέ, ως παλακίδα, αλλά η νομιμότητα του γάμου του Γεώργιου με την Άλντα δεν φαίνεται να αμφισβητείται στις σύγχρονες πηγές. Μετά την επιστροφή της Μαριάμ στη θέση της μετά τον θάνατο του Γεώργιου και την ένταξή της στην αντιβασιλεία για τον ανήλικο γιο της Μπαγκράτ Δ', η Άλντα και ο γιος της, Δημήτριος, έφυγαν στη βυζαντινή αυτοκρατορία. Ο Δημήτριος πέρασε σχεδόν δύο δεκαετίες προσπαθώντας να αρπάξει το γεωργιανό στέμμα, υποστηριζόμενος στον αγώνα του από τον ισχυρό δούκα Λιπαρίτ του Κλντεκάρι και τους Βυζαντινούς. Πέθανε περίπου το 1053. Μετά από αυτό, σύμφωνα με τον γεωργιανό ιστορικό του 18ου αιώνα, πρίγκιπα Βακχουστί, ο γιος του Δημήτριου, ο Ντέιβιντ, μεταφέρθηκε από τη γιαγιά του (δηλαδή, την Άλντα, που δεν αναφέρεται με το όνομά της) στην Αλάνια, όπου οι απόγονοί του άνθισαν, παράγοντας μια τοπική «βασιλική» γραμμή, από την οποία ήρθε ο Ντέιβιντ Σοσλάν, ο δεύτερος σύζυγος της βασίλισσας Ταμάρ της Γεωργίας (περ. 1184–1213).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωργιανοί του 11ου αιώνα
Άγγελος Μαρανής
Ο '''Άγγελος Δ. Μαρανής''' (1899-1972) ήταν Έλληνας χημικός. Καταγόταν από την Αμαλιάδα και κατείχε την έδρα της Βιομηχανικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε αντιπρόεδρος στην Ένωση Ελλήνων Χημικών (1955).
Ο Άγγελος Μαρανής συνέγραψε διάφορες μελέτες σχετικές με την επιστήμη του, όπως τη Νέα μέθοδο αποχρωματισμού γλεύκους σταφυλών μαζί με τον Ορέστη Στεφανόπουλο (1933), για την οποία τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χημικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Οικιστικά κοινά
Τα κοινά αποτελούν ένα εναλλακτικό παράδειγμα του τομέα της κοινωνικής οικονομίας σε παγκόσμια κλίμακα, αναδεικνύοντας τις κοινωνικές ανάγκες και προβλήματα που προβάλλουν λόγω της συνεχούς ανάπτυξης. Ο όρος κοινά αναφέρεται στους πόρους οι οποίοι είναι ανοιχτοί και ελεύθεροι προς όλους. Με το πέρασμα των δεκαετιών το δικαίωμα αυτό καταστρατηγείται και δημιουργούνται ανισότητες σε όλα τα επίπεδα. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τις ιδιοκτησίες.
Η γρήγορη εξάπλωση των ιδιωτικών κοινοτήτων, των λεγόμενων οικιστικών κοινών (housing commons) άνθησε στις ΗΠΑ, ως τυπολογία περιφραγμένων κοινοτήτων. Οι οικιστικές αυτές κοινότητες είναι προσιτές κατοικίες ενοικίασης για οικογένειες και άτομα με χαμηλό έως μέτριο εισόδημα. Συγκεκριμένα, μισθωτές με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά πληρώνουν το 30% του εισοδήματός τους για ενοικίαση ενώ μία εταιρία-μεσάζουσα συνήθως καθορίζει και διαχειρίζεται την πληρωμή του ενοικίου. Τα τετραγωνικά ενοικίασης κυμαίνονται από μία μικρή γκαρσονιέρα έως ένα σπίτι πέντε υπνοδωματίων.
Ταινίες έχουν παρουσιάσει κατά καιρούς τις κλειστές κοινότητες, όμως ως περιβάλλον στο οποίο εμφανίζονται παραφυσικά φαινόμενα, Ο σεκταρισμός ή ο κοινωνικός έλεγχος, συνήθως συνδέονται, με την εικόνα των κοινών μεταφερόμενη κυρίως από την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Η ζωή στα κοινά σπίτια έχει συγκεκριμένους κανόνες με τους οποίους θα πρέπει να πορεύονται όλοι οι ένοικοι. Για παράδειγμα να απαγορεύεται να φυτέψουν συγκεκριμένα είδη φυτών στον κήπο, εκτός από αυτά που έχει καθιερώσει η κοινότητα, ή ο ιδιοκτήτης μιας κατοικίας θα πρέπει να είναι κάτω από μια συγκεκριμένη ηλικία. Η σχετική έρευνα δείχνει ότι παρουσιάζουν πολύ συγκεκριμένες πτυχές που συνήθως  δεν οδηγούν σε ακραίες καταστάσεις.
Από το τέλος της δεκαετίας του ΄90 του περασμένου αιώνα, τα οικιστικά κοινά αποτελούν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον φαινόμενο και γύρω από αυτό γεννήθηκε ένας κοινωνικός λόγος και προβληματισμός που βλέπουν τις κλειστές αυτές γειτονιές, ως μια φυσική, ορατή και ερασιτεχνική εκδήλωση των μεταλλάξεων της μεταβιομηχανικής κοινωνίας και της διείσδυσης της ασφαλείας που προωθούνται από διάφορους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες. Ωστόσο τις δύο τελευταίες δεκαετίες, οι διαδικασίες αυτές ιδιωτικοποίησης και δημιουργίας οικιστικών κοινών προωθούν και συνθέτουν ένα νέο είδος πόλης, ένα νέο αστικό μοντέλο. Και παράδοξα, όσο πιο κλειστή είναι τόσο λιγότερη είναι η πιθανότητα σχέσεων με άλλους εκτός αυτή.
Ένα αξιόλογο παράδειγμα είναι η κοινότητα των Amish στις ΗΠΑ η οποία επέλεξε να ζει πίσω στο χρόνο. Πρόκειται για μια χριστιανική θρησκευτική κοινότητα, που ιδρύθηκε το 1693 στο Sainte-Marie-aux-Mines από τον Amman. Η κοινότητα ζει απλή, ειρηνική και αυστηρή ζωή αποφεύγοντας την πρόοδο και τις επιρροές από τον έξω κόσμο.
Ένα ιδιαίτερο παράδειγμα κοινών οικιστικών είναι η περίπτωση μεταναστών που διαμένουν σε πολλά εγκαταλελειμμένα εργοστάσια, απέναντι από το λιμάνι της Πάτρας. Αν και η επιλογή των συγκεκριμένων χώρων διαβίωσης δεν ήταν εθελούσια, όπως συμβαίνει συνήθως, στα εργοστάσια αυτά έχει δημιουργηθεί μία μικρή πόλη μέσα στην ίδια την πόλη. Οι συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων αυτών, αν και δεν είναι ανθρώπινες, ταιριάζουν στο μοτίβο των κοινών οικιστικών καθώς χαρακτηρίζεται από ομοιομορφία και  τήρηση αυτών από όλες τις εθνικότητες που διαβιώνουν στα εργοστάσια. Πρόκειται για ένα είδος κοινοβίου.
Ένα ακόμα ιδιαίτερο οικιστικό κοινό μπορούν να θεωρηθούν οι λεγόμενες φαβέλες στη Βραζιλία. Συγκεκριμένα οι φαβέλες ή οι παραγκουπόλεις βρίσκονται σε γη που καταλαμβάνεται παράνομα και ελέγχεται συχνότερα από διακινητές ναρκωτικών που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να αποκτήσουν τον έλεγχο από τις μεγαλύτερες περιοχές. Εάν οι φαβέλες είναι εμβληματικά της αστικής φτώχειας, έχουν μελετηθεί εκτενώς από ερευνητές και έχουν εισέλθει στη λαϊκή κουλτούρα των αστικών κοινών, αν και δεν αντιπροσωπεύουν το σύνολο της επισφαλούς στέγασης.
Επιπλέον, ανάλογα οικιστικά παραδείγματα είναι τα εξής:
Τα Αναφιώτικα. Από τα πρώτα οικιστικά κοινά της Αθήνας θεωρείται ο οικισμός Αναφιώτικα. Γεωγραφικά τα Αναφιώτικα τοποθετούνται στην Ανατολική πλευρά του βράχου της Ακρόπολης, οριακά με την Πλάκα. Η χρονολογία δημιουργίας του ανάγεται στο 19ο μΧ αιώνα  από εργάτες που ήρθαν από την Ανάφη με σκοπό να εργαστούν ως κτίστες κατά  την ανέγερση των Ανακτόρων του βασιλιά Όθωνα. Οι πρώτοι κάτοικοι του αυθαίρετου οικισμού ήταν οι ίδιοι οι εργάτες οι οποίοι έκτισαν λαθραία τα σπίτια τους ευνοούμενοι από τη διακριτική ευχέρεια των Αρχών της εποχής. Το παράδειγμα των κτιστών ακολούθησαν και επόμενοι εργάτες -Αναφιώτες και Κυκλαδίτες- που προσήλθαν στην Αθήνα. Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε μία χαρακτηριστική γειτονιά με Κυκλαδίτικο ρυθμό που ξεπρόβαλλε από το βράχο της Ακρόπολης. Στα χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφής ο οικισμός υποδέχθηκε πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Το 1970 προκειμένου να υλοποιηθεί ο αρχαίος περίπατος της Ακρόπολης χρειάστηκε να κατεδαφιστούν 20 οικίες. Κατά το έτος 2021 απομένουν εξήντα (60) σπίτια της συγκεκριμένης εκ των οποίων δέκα πέντε (15) αξιοποιεί η Αρχαιολογική Υπηρεσία. Συνδυαστικά με τα νεοκλασικά κτίρια πού διατηρούνται στην περιοχή αποτελούν τμήμα της «οικιστικής παράδοσης της Αθήνας».
Τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας Πρόκειται για ένα συγκρότημα 228 κατοικιών με περιβάλλοντες χώρους μέσα σε 14 στρέμματα, το οποίο κατασκευάστηκε την δεκαετία του 1930 για να καλύψει τις ανάγκες στέγασης των προσφύγων που είχαν έρθει στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή. Υπήρξε για αρκετά χρόνια παράδειγμα κοινωνικής στέγασης με πολυεπίπεδη προσφορά. Εκτός από την στέγαση μεγάλου αριθμού προσφύγων, προσέφερε στην πόλη της Αθήνας τη δυνατότητα πολιτισμικής αλληλεπίδρασης ετερόμορφων χαρακτήρων και συνηθειών, παρόλες τις δυσκολίες που παρουσιάστηκαν. Με την πάροδο του χρόνου, πολλά από τα διαμερίσματα εγκαταλείφθηκαν και άλλα πωλήθηκαν με σκοπό την κατεδάφισή τους για την δημιουργία χώρων πρασίνου στην περιοχή. Παρόλα αυτά τα περισσότερα από τα σχέδια διαμόρφωσης του χώρου δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Ένας από τους σημαντικότερους λόγους υπήρξε και η αντίσταση κατοίκων αλλά και ιδιοκτητών διαμερισμάτων και οι δεκάδες παρεμβάσεις ειδικών, καθηγητών, πολεοδόμων, δικηγόρων, πολιτών. Τα προσφυγικά αποτελούσαν και αποτελούν ιστορικό μνημείο μνήμης του πολέμου και της προσφυγιάς, ενώ υπήρξε αρχιτεκτονικά πρωτοποριακό για την εποχή του.
Στην αρχή του 21ου αιώνα πολλά από τα άδεια διαμερίσματα κατελήφθησαν και κατοικήθηκαν από ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων ως μία λύση στα προβλήματα στέγασης αλλά και διαβίωσης. Καθώς τα κτίσματα παρουσίαζαν στοιχεία παρακμής αλλά αποτελούσαν και μερίδα του λέοντος, διάφοροι κρατικοί φορείς παρουσίαζαν σχέδια τα οποία είχαν σκοπό κατ'αρχάς την εκκένωση των διαμερισμάτων και την κατεδάφιση μεγάλου αριθμού αυτών. Ξεκίνησε έτσι για ακόμα μία φορά μία σειρά παράλληλων προσπαθειών από ακτιβιστές με σκοπό τη διατήρηση των οικιστικών χώρων ως ένα μνημειακό παράδειγμα, συλλογικής διαχείρισης και εκμετάλλευσης. Η Κατάληψη οργανώθηκε και έτσι δημιουργήθηκε η Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Κοινότητας προσφυγικών Αλεξάνδρας και αλληλέγγυων, εστιάζοντας αρχικά σε θέματα τεχνικής και διαχειριστικής φύσεως. Με αισθήματα αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης δημιουργήθηκαν δομές, όπως η Δομή Συλλογικού Φούρνου, η Δομή Παιδικού Στεκιού & Αυτομόρφωσης, η Δομή Υγείας, η Συλλογική Κουζίνα, ενώ παράλληλα σχηματίστηκαν ομάδες εργασίας για τα διάφορα θέματα. Ο χώρος απέκτησε διττό ρόλο, καθώς φιλοξενούσε ανθρώπους οι οποίοι αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα διαβίωσης και εύρεσης στέγης αλλά και πολιτικό ρόλο καθώς αποτέλεσε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτοοργάνωσης και αντίστασης.
De Nieuwe  meent στην Ολλανδία: πρόκειται για έναν οικιστικό συνεταιρισμό ο οποίος δραστηριοποιείται στην πόλη του Άμστερνταμ και έχει λάβει τη συγκεκριμένη ονομασία από την παλιά ολλανδική λέξη για τα κοινά. Ο συνεταιρισμός είναι βασισμένος στις αρχές κοινής χρήσης και διαχείρισης, προσφέροντας κοινοτική στέγαση, κοινωνική μέριμνα και αλληλεγγύη. Δημιουργήθηκε στα τέλη του 2018 από μία ομάδα ακτιβιστών, αρχιτεκτόνων και μελετητών οι οποίοι αντιμετώπισαν οι ίδιοι το μεγάλο κόστος της στέγασης. Σήμερα, πρόκειται για μία ποικιλόμορφη κοινότητα 50 και πλέον ανθρώπων οι οποίοι εργάζονται για να πραγματοποιήσουν ένα όραμα προσιτής διαβίωσης στο Άμστερνταμ. Σκοπός τους είναι να αναπτυχθεί μία εναλλακτική λύση σε θέματα στέγασης και η προσπάθεια τους βασίζεται στην αντιμετώπιση δύο πολύ σοβαρών προβλημάτων στέγασης στην πόλη. Αυτό του υψηλού κόστους απόκτησης αλλά και συντήρησης κατοικίας και αυτό της επιθετικής πολιτικής εκμετάλλευσης των παρόχων κοινωνικής στέγασης. Η ομάδα λαμβάνει δημοκρατικά τις αποφάσεις σχετικά με το σχεδιασμό, την αρχιτεκτονική και τη λειτουργία των κτιρίων. Δημιουργείται πέρα από τη προσπάθεια επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων στέγασης και ένα αλληλέγγυο πνεύμα επικοινωνίας και συνεργασίας μεταξύ των ατόμων αναδεικνύοντας τον κοινωνικό χαρακτήρα του συνεταιρισμού.
To Mietshäuser Syndikat στη Γερμανία Το συγκεκριμένο παράδειγμα αποτελεί μία ξεχωριστή περίπτωση καθώς, ως νομικό πρόσωπο διαφοροποιείται από τις κοοπερατίβες που έχουν προαναφερθεί ως συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στα οικιστικά κοινά. Πρόκειται για ένα εγχείρημα που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ως μετασχηματισμός δράσης μίας ομάδας από καταληψίες, η οποία μετασχηματίστηκε σε συνδικάτο στο Freiburg της Γερμανίας, το 1992. Υπάρχει ο κεντρικός πυρήνας, ο οποίος περιβάλλεται από επιμέρους οικιστικά προτζεκτ τα οποία αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις δημιουργίας κατοικιών, η οποία περιλαμβάνει είτε την αγορά ακινήτου, είτε την ανακαίνιση κάποιας παλαιάς οικίας/κτηρίου, είτε ακόμα και την κατασκευή μίας τέτοιας. Όπως αναφέρεται στην σχετική ιστοσελίδα |Mietshäuser Syndikat, 163 οικιακά έργα και είκοσι πρωτοβουλίες έργων αποτελούν το σταθερό δίκτυο της ένωσης. Ο σύνδεσμος που συγκρατεί αυτήν τη συμμαχία είναι το "Mietshäuser Syndikat" (κοινοπραξία διαμερισμάτων). Κάθε έργο είναι αυτόνομο, δηλαδή μια ξεχωριστή επιχείρηση που κατέχει το ακίνητο. Κάθε έργο έχει το νομικό καθεστώς μιας εταιρείας περιορισμένης ευθύνης. Σκοπός του συνδικάτου είναι κυρίως η εξασφάλιση των χαρακτηριστικών της αυτό-οργάνωσης και της εξασφάλισης ποιοτικής και φθηνής κατοικίας για όλους.
Η KAB στη Δανία   Πρόκειται για το μεγαλύτερο διαχειριστή οικιστικών συνεταιρισμών της Δανίας ο οποίος ιδρύθηκε το 1920  και διαχειρίζεται περίπου 64.000 κατοικίες σε συνεργασία με 60 μη κερδοσκοπικές οικιστικές ενώσεις και δήμους. Είναι ένας αυτόνομος και αυτοδιοικούμενος συνεταιρισμός, το διοικητικό συμβούλιο του οποίου εκλέγεται από τους κατοίκους σε ετήσια βάση. Οι εκπρόσωποι των κατοίκων αποφασίζουν και εγκρίνουν τους κανόνες και προτείνουν τις κοινές δράσεις. Έχουν επίσης επιρροή στο σχεδιασμό και την εμφάνιση κοινόχρηστων χώρων, την ανακαίνιση ή ακόμη και την αύξηση του ενοικίου, με σκοπό την αύξηση αποθεματικού. Η λειτουργία του συνεταιρισμού κοινωνικής στέγασης βασίζεται αποκλειστικά στη δημοκρατία. Ανήκει στις οικιστικές ενώσεις που διαχειρίζεται, και μαζί, αποτελούν την Κοινότητα KAB. Οργανώνονται Γενικές Συνελεύσεις ενώ κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνεδρίασης του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων, οι οικιστικοί σύλλογοι εκλέγουν ένα συμβούλιο ακινήτων για την KAB, η οποία σε στενή συνεργασία με την διοίκηση, σχεδιάζει και αποφασίζει τη γενική κατεύθυνση για την ανάπτυξη της KAB. Οι τομείς εστίασης περιλαμβάνουν την ευημερία και τη βιωσιμότητα των ενοικιαστών. Στοχεύει στη βιωσιμότητα με την ευρεία έννοια- εστιάζοντας στις περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές πτυχές. Παρέχει ποιοτικές και οικονομικά προσιτές κατοικίες και δεσμεύεται να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης των κατοίκων. Το όραμά της είναι η δημιουργία μιας διαφορετικής πόλης, που έχει χώρο για όλους, ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο, το εισόδημα κλπ. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της οικονομικά προσιτής στέγασης αλλά και πρωτοβουλιών κοινωνικής στέγασης. Αυτό όχι μόνο διασφαλίζει την ευημερία και την αίσθηση ασφάλειας των ενοικιαστών, αλλά υποστηρίζει και την αναβάθμιση της γειτονιάς. Σήμερα, η KAB διαχειρίζεται περισσότερα από 50.000 κατοικίες στην ευρύτερη περιοχή της Κοπεγχάγης, ενώ το 1/5 των Δανών κατοικούν σε οικίες της KAB. Με αυτό το τρόπο γίνεται αντιληπτή η υψηλή αξία των κοινών στη Δανία καθώς και το αίσθημα του "κοινωνείν" μεταξύ των πολιτών, δημιουργώντας μία γειτονιά για όλους, που όλοι συνεργάζονται για το κοινό καλό.
Η ομοσπονδία στεγαστικών κοοπερατίβων FUCVAM στην Ουρουγουάη Η Ουρουγουανή Ομοσπονδία Στεγαστικών Συνεταιρισμών Αμοιβαίας Βοήθειας (FUCVAM) είναι ένα κοινωνικό κίνημα που ασχολείται με θέματα στέγασης και αστικής ανάπτυξης στην Ουρουγουάη. Ιδρύθηκε το 1970 και αναπτύχθηκε αρχικά από ενώσεις εργατών ως απάντηση στο πρόβλημα στέγασης που αντιμετώπισαν φτωχά στρώμματα της Ουσουγουάης. Αυτή τη στιγμή η FUCNAM “συστεγάζει” περισσότερους από 500 στεγαστικούς συνεταιρισμούς οι οποίοι αντιπροσωπεύουν περίπου 25000 νοικοκυριά. Τα μέλη της είναι κατα κύριο λόγο βιομηχανικοί εργάτες, ανειδίκευτοι εργάτες, χαμηλόμισθοι, άνεργοι και οικογένειες που δικαιούνται κοινωνική κατοικία. Το μοντέλο λειτουργίας της βασίζεται σε πέντε βασικές αρχές, της αμοιβαίας βοήθειας, της αυτοδιαχείρισης, της συμμετοχικής δημοκρατίας, της συλλογικής ιδιοκτησίας και της πολιτικής ανεξαρτησίας. Μετά από 42 χρόνια αγώνων, το 2010, το Υπουργείο της Ουρουγουάης για θέματα στέγασης, χωρικού σχεδιασμού και περιβάλλοντος αναγνώρισε επίσημα την Ομοσπονδία ως ένα αποτελεσματικό και βιώσιμο μοντέλο πρόσβασης στη στέγαση.
«Τελαίθριον project»: Ένα ιδιαίτερο παράδειγμα οικιστικού κοινού
Ένα ιδιαίτερο παράδειγμα οικιστικού κοινού αποτελεί το «Τελαίθριον project», ως η πρώτη κοινότητα αυτάρκειας και βιωσιμότητας στην Ελλάδα. Η συγκεκριμένη κοινότητα, με το όνομα «Free and Real»,  βρίσκεται στο χωριό Άγιος της Βόρειας Εύβοιας, τρεις ώρες μακριά από την Αθήνα, στο όρος Τελέθριον, σε μία έκταση 12 στρεμμάτων. Η ιδέα της δημιουργίας αυτού του εγχειρήματος ανήκει σε τέσσερις νεαρούς φίλους, οι οποίοι το 2010 αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη ζωή τους και τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες και μετακόμισαν στο χωριό Άγιος στην Αιδηψό Ευβοίας. Μαζί τους μετακόμισαν και άλλα πέντε άτομα, που συμμερίζονταν τα όνειρα και τις ανησυχίες τους. Το project είχε ως στόχο τη δημιουργία μίας οικολογικής κοινότητας, η οποία θα κάλυπτε με δικούς της πόρους όλες τις ανάγκες της και θα ήταν πλήρως εναρμονισμένη με το φυσικό περιβάλλον. Αφετηρία της προσπάθειάς τους και βασική επιδίωξη ήταν ο αλληλοσεβασμός των μελών και της διαφορετικότητάς τους, η αμοιβαιότητα και ο εθελοντισμός.
Η υλοποίηση της ιδέας ξεκίνησε από τα σπίτια. Σκοπός τους ήταν να δημιουργήσουν κατασκευές φιλικές προς το περιβάλλον και για το λόγο αυτό επέλεξαν  μία μορφή κτίσματος, όπως τα «Γιούρτ», για τα οποία δεν απαιτείται πολεοδομική άδεια και είναι αυτά που χρησιμοποιούν οι νομάδες στη Μογγολία. Βασική προϋπόθεση και προαπαιτούμενο για τους εμπνευστές ήταν το εγχείρημά τους να έχει χαμηλό οικολογικό αποτύπωμα και να αποτελέσει εφαλτήριο, ώστε να δημιουργηθούν αντίστοιχες κοινότητες και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.
Στο ξεκίνημά τους αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες, που αφορούσαν από την παραγωγή τροφίμων και ειδών προσωπικής υγιεινής, έως τη διαχείριση των αποβλήτων. Κατασκεύασαν τα πάντα από την αρχή, χωρίς την παρέμβαση εξωτερικών παραγόντων. Φύτεψαν περισσότερα από 1000 δέντρα και επιδόθηκαν στην καλλιέργεια της γης, χωρίς φυτοφάρμακα και λιπάσματα, για την εξασφάλιση της τροφής. Κύριο μέλημα της κοινότητας αποτέλεσε η κατάκτηση του επιπέδου της αυτάρκειας, σε ζητήματα διατροφής, ενέργειας, στέγασης, καθαρού νερού και καθαρού αέρα. Εφάρμοσαν οικολογικές λύσεις, όπως ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με φωτοβολταϊκά συστήματα, βοτανικό κήπο, κομποστοποίηση, ανακύκλωση απορριμμάτων κ.ά.
Το «Τελαίθριον project» στα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής του έχει αναπτυχθεί σε σημαντικό βαθμό και έχει επεκτείνει τη δράση του και σε άλλους τομείς. Στα πλαίσια του εναλλακτικού τρόπου ζωής, διοργανώνονται διάφορα σεμινάρια, ομιλίες, φεστιβάλ, με θέμα τη φυσική δόμηση και καλλιέργεια, τη διατροφή, την κομποστοποίηση, την ανακύκλωση, δράσεις στις οποίες συμμετείχαν πάνω από 40.000 επισκέπτες από όλο τον κόσμο.
Με αυτό το παράδειγμα η πρώτη οικολογική και πρότυπη κοινότητα της Ελλάδας φιλοδοξεί να δείξει πως λειτουργεί ένα σχολείο αυτάρκειας και βιωσιμότητας, κάνοντας ένα άνοιγμα προς την κοινωνία, δίνοντας ελεύθερη πρόσβαση σε όσους είναι πρόθυμοι να κάνουν την αλλαγή στη ζωή τους και να ακολουθήσουν έναν διαφορετικό εναλλακτικό δρόμο,  μέσω της αυτόνομης και δημιουργικής διαβίωσης, με αυτοδιαχείριση, με ανιδιοτελή προσφορά και σεβασμό του ενός προς τον άλλο, σε απόλυτη αρμονία με το φυσικό περιβάλλον.
Οι φαβέλες στη Βραζιλία είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα οικιστικών κοινών. Η φαβέλα Ροσίνια (Rocinha), βρίσκεται στο Ρίο ντε Τζανέιρο και είναι η μεγαλύτερη της Βραζιλίας. Οι ντόπιοι την προφέρουν Χοσίνα, παρά το γεγονός ότι γράφεται διαφορετικά. Αποτελεί μία από τις πιο φτωχές (φαβέλες) της χώρας, ενώ βρίσκεται ανάμεσα σε δύο πολυτελείς συνοικίες. Αξιοσημείωτη είναι και η ρυμοτομία της. Αναλυτικότερα, είναι χτισμένη σε επικλινές έδαφος και κάθε ταράτσα βρίσκεται ψηλότερα από την μπροστινή της, με αποτέλεσμα όλοι να έχουν θέα στη θάλασσα. Τα σπίτια είναι τουβλόχτιστα ή τσιμεντένια. Δεν υπάρχουν παράγκες «ντενεκεδουπόλεων». Υπάρχουν καταστήματα, φαρμακεία, γραφεία, εστιατόρια, αλλά και στάσεις λεωφορείων. Υπάρχουν αρκετά κτίρια των τριών και τεσσάρων ορόφων, ενώ σχεδόν όλα τα σπίτια έχουν ηλεκτρικό, παρά το γεγονός ότι οι κάτοικοι της είναι «αόρατοι» για το επίσημο κράτος. Η Ροσίνια, βρίσκεται από το 2004 υπό τον έλεγχο της εγκληματικής οργάνωσης amigos dos amigos, Φίλοι των Φίλων, γνωστή με τα αρχικά ADA, οργάνωση η οποία ιδρύθηκε το 1998. Οι φαβέλες δημιουργήθηκαν από στρατιώτες οι οποίοι επέστρεψαν από το βραζιλιάνικο εμφύλιο πόλεμο το 1933, και οι οποίοι δεν είχαν καμιά δυνατότητα μόνιμης κατοικίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστικά κοινά
Τιμόθεος Δράμας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Άγιος Γεώργιος με σκηνές του βίου και του μαρτυρίου του (13ος αι.)Βυζαντινό Μουσείο
Ο Άγιος Γεώργιος με σκηνές του βίου και του μαρτυρίου του είναι εικόνα του 13ου αιώνα και εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας.
Περιγραφή
Ο Άγιος Γεώργιος με σκηνές του βίου και του μαρτυρίου του είναι εικόνα διαστάσεων 109Χ72 εκ. Πρόκειται για απεικόνιση του Αγίου με στολή και την ασπίδα κοντά στα πόδια του.Παριστάνεται ανάγλυφος πάνω σε ξύλο σε δεητική στάση. Η εικόνα έχει δεχθεί επιδράσεις από τη δυτική τέχνη κυρίως μετά την εποχή των σταυροφοριών. Οι δυτκές επιδράσεις είναι η στάση και η στολή του Αγίου, το σχήμα και ο διάκοσμος της ασπίδας του, οι σκηνές του βίου του ειναι ζωγραφισμένες στα πλάγια, και όχι στις τέσσερις πλευρές του πλαισίου. Βυζαντινής τεχνοτροπίας είναι η Ετοιμασία του Θρόνου, στο πάνω μέρος του πλαισίου, οι δώδεκα σκηνές από το μαρτύριο του αγίου και οι δύο όρθιες αγίες που εικονίζονται στην πίσω όψη. Στα πόδια του αγίου μόλις και διακρίνεται η αφιερώτρια, πεσμένη σε προσκύνηση.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Γιανιτσάνικα Μεσσηνίας
Φαραί (Γιανιτσάννικα): Συνοικία στα Ανατολικά του Δήμου Καλαμάτας. Μετονομάστηκε σε (Φαραί) Φαρές στις 18/05/1956. ΦΕΚ :125/1956
Τα Γιανιτσάνικα ή Γιαννιτσάνικα είναι χωριό στον νομό Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Καλαμάτας της περιφέρειας Πελοποννήσου.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Άγιος Γεώργιος Μελάμπων Ρεθύμνου
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Κοινότητος Μελάμπων του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.
Το 1971 αριθμούσε 72 κατοίκους και σήμερα αριθμεί τους 56. Βρίσκεται σε υψόμετρο 260 μ.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Ρεθύμνης, στους νοτιοανατολικούς πρόποδες της κορυφής «Βουβάλα», δίπλα και δυτικά από την Αγία Γαλήνη, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 30. Απέχει 57 χλμ. περίπου Ν. του Ρεθύμνου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μελάμπων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μελάμπων και προσαρτήθηκε στον δήμο Λάμπης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λάμπης και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Βασιλείου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Νεοκλασική Τριλογία Αθηνών
Η Νεοκλασική Τριλογία Αθηνών, γνωστή και ως Αθηναϊκή Τριλογία, αποτελεί συγκρότημα τριών δημοσίων κτιρίων νεοκλασικής αρχιτεκτονικής που βρίσκεται επί της οδού Πανεπιστημίου στην Αθήνα, μεταξύ της πλατείας Συντάγματος και της πλατείας Ομονοίας. Όλα τα κτίρια, από τα οποία απαρτίζεται το συγκρότημα, ανεγέρθηκαν έπειτα από δωρεές ιδιωτών. Το όνομα του το οφείλει στον Θεόφιλο Χάνσεν, ενός εκ των αρχιτεκτόνων, ο οποίος του έδωσε αυτή την ονομασία το 1902 μετά την ολοκλήρωση και του Βαλλιάνειου Μεγάρου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας
Σπύρος Αντωνιάδης
Ο Σπύρος Αντωνιάδης (1884 - Αθήνα, 7 Απριλίου 1982) υπήρξε Έλληνας στρατιωτικός και βουλευτής.
Βιογραφία
Εξελέγη πληρεξούσιος (βουλευτής) Ροδόπης στην Δ' Εθνοσυνέλευση το 1923. Σταδιοδρόμησε ως στρατιωτικός. Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του Υποστράτηγου. Αργότερα εργάστηκε στην ΑΤΕ και έφτασε στον βαθμό του Τμηματάρχη.
Απεβίωσε σε ηλικία 98 ετών τον Απρίλιο του 1982 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Νικολάου Χαλανδρίου στις 8 Απριλίου.
Ήταν παντρεμένος με την Αγγελική Αντωνιάδη και απέκτησαν δύο κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ροδόπης
Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Η Ελπίς»
Το Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Η Ελπίς» είναι νοσοκομείο στο κέντρο της Αθήνας. Είναι το παλαιότερο ενεργό νοσοκομείο της χώρας.
Ιστορικό
Ο θεμέλιος λίθος του Δημοτικού Νοσοκομείου των Αθηνών "Ελπίς" τέθηκε τον Ιούνιο του 1836 επί της οδού Ακαδημίας 50, εκεί όπου σήμερα στεγάζεται το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Τα σχέδια ήταν του Γερμανού αρχιτέκτονα Φ. Στάουφερτ, με κάποιες τροποποιήσεις από τον συμπατριώτη του Έντουαρντ Σάουμπερτ (1804-1860). Την ανέγερση ανέλαβε ο Δανός αρχιτέκτονας Κρίστιαν Χάνσεν, προβαίνοντας σε κάποιες επιπλέον τροποποιήσεις. Το κεντρικό τμήμα της οικοδομής ολοκληρώθηκε το 1842, μέσω της ενίσχυσης από εράνους και δωρεές του βασιλιά Λουδοβίκου της Βαυαρίας (πατέρα του Όθωνα), της Δούκισσας της Πλακεντίας και πολλών άλλων Ελλήνων όπως οι Κωνσταντίνος Βέλλιος, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Κωνσταντίνος Γαλάτης, Ραλλού Μουρούζη και άλλοι.
Στην οδό Ακαδημίας λειτούργησε μέχρι το 1971 όταν και μεταστεγάστηκε στις σημερινές του εγκαταστάσεις, επί της οδού Δημητσάνας στους Αμπελόκηπους, ακριβώς πίσω από τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Μια μεταστέγαση που εξεταζόταν ήδη από το μακρινό 1892 και επιχειρήθηκε αρχικά τον Ιούνιο του 1904, με τον θεμέλιο λίθο του νέου κτιρίου του νοσοκομείου να τίθεται στο τότε δημοτικό οικόπεδο των Αμπελόκηπων. Ωστόσο, η μετεγκατάσταση στο νέο κτίριο θα γίνει περίπου 70 χρόνια αργότερα αφού αυτό θα χρησιμοποιηθεί αρχικά από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για την περίθαλψη των τραυματιών των Βαλκανικών Πολέμων και έπειτα θα παραδοθεί στο υπουργείο Στρατιωτικών.
Στο νοσοκομείο ξεκίνησαν την ιατρική τους σταδιοδρομία πολλές μορφές της ιατρικής επιστήμης της Ελλάδας που μετέπειτα συμμετείχαν στην ίδρυση πολλών από τα νεότερα νοσοκομεία της Αθήνας, όπως οι Θεόδωρος Αρεταίος, Σπυρίδων Μαγγίνας, Νικόλαος Μακκάς, Μαρίνος Γερουλάνος, Αλιβιζάτος και άλλοι. Περιέθαλψε μεταξύ άλλων τους τραυματίες του πολέμου του 1893, τους Θεσσαλούς και Κρήτες πρόσφυγες, τους τραυματίες των Βαλκανικών Πολέμων, τους Μικρασιάτες πρόσφυγες, τους φαντάρους του Ελληνοϊταλικού Πόλεμου και τους Αθηναίους στο λιμό της κατοχής.
Από το 1983 εντάσσεται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Αθήνα
Επίσκεψις (14ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο
Επίσκεψις ή Παναγία η Γλυκοφιλούσα (14ος αι.) είναι βυζαντινή εικόνα εκτιθέμενη στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείοτης Αθήνας.
Περιγραφή
Η Παναγία Γλυκοφιλούσα, η Επίσκεψις είναι ψηφιδωτή εικόνα του 14ου αι. Οι διαστάσεις της είναι 100Χ 85 εκ.Ανήκει στη Σχολή Κωνσταντινουπόλεως και μιμείται την τεχνική και τα υλικά της μνημειακής ψηφιδογραφίας. Προέρχεται από τη Μικρά Ασία και ήλθε στην Ελλάδα από πρόσφυγες του 1922. Παριστανει την Παρθένο να κρατάει στην αγκαλία της τον Χριστό βρέφος. Οι ψηφίδες είναι τεχνητές μεγέθους πέντε χιλιοστών για τα λεπτά μέρη, τις άκρες των πτυχών και ιδίως των προσώπων και των γυμνών μερών του σώματος, και ενός εκατοστού για το χρυσό έξεργο και τα φορέματα. Η Παρθένος φοράει μελανοκύανο μανδύα που σκεπάζει το κεφάλι και το σώμα. Ο εσωτερικός χιτώνας δεν φαίνεται παρά μόνο στις παρυφές και στα χέρια τα οποία είναι ερυθρου χρώματος με χρυσές διαποικίλσεις. Τα μαλλιά περισφίγγουν τυπικός βυζαντινός κεφαλόδεσμος, λευκός με αργυρές αναλαμπές. Οι πτυχώσεις του μανδύα της Παναγίας και των φορεμάτων του Χριστού, σκληρές και ευθύγραμμες, τις αποδίδει ο καλλιτέχνης με χρυσές ψηφίδες πέντε χιλιστών. Ο Χριστός φοράει χιτώνα ζωσμένο με πιο ανοικτό χρώμα πρασινοκίτρινο με σκοτεινές βαθυκύανες πτυχώσεις. Τα πρόσωπα είναι συντεθειμένα με μακρές ψηφίδες,λευκές, ελαφρώς ρόδινες για τα φωτεινά μέρη, ενώ για τα σκιερά με ψηφίδες χλωροκίτρινες βαθύχροες. Ερυθρές ψηφίδες ενδυναμώνουν τα περιγράμματα. Εκατέροθεν του φωτοστεφάνου της Παναγίας που ορίζεται με ερυθρό περίγραμμα υπάρχουν τα γράμματα MHΡ ΘΟΥ και πάνω από τον αριστερό ώμο της η λέξη ΕΠΙCKEΨΙC όπως και τα άνωθεν και δεξιά του Χριστού στοιχεία ΙC -XC μας βοηθούν για τη χρονολόγηση της εικόνας με το σχήμα τους: περί το τέλος του 1300.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Αλέξανδρος Μελετόπουλος
Ο Αλέξανδρος Μελετόπουλος του Νικολάου (1855-1927) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και νομισματολόγος. Γεννήθηκε στον Πειραιά, του οποίου ένας από τους πρώτους οικιστές ήταν ο πατέρας του.
Ο Αλέξανδρος σπούδασε αρχαιολογία και νομισματολογία στο Παρίσι, και επιστρέφοντας στην Ελλάδα πραγματοποίησε πολλές αρχαιολογικές έρευνες, συνέγραψε πλήθος μελετών και διετέλεσε έφορος του Μουσείου της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας. Σε αυτόν οφείλεται ή δημοσίευση το 1882 της επιγραφής των όρων κατασκευής της Σκευοθήκης του Φίλωνος, ενός από τα σημαντικότερα έργα του αρχαίου Πειραιά. Η επιγραφή αυτή, που βρέθηκε «εν τω μυχώ του λιμένος Ζέας», αποτελείται από 97 στίχους με 54 γράμματα στον καθένα.
Παραλλήλως, ανέπτυξε έντονη κοινωνική και πολιτική δράση: χρημάτισε δύο φορές δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Πειραιώς (1883-1887, 1912-1914), και πολιτικός σύμβουλος του δημάρχου Θεοδώρου Ρετσίνα (1889-1895). Ο Αλέξανδρος Μελετόπουλος δημιούργησε σημαντική ιδιωτική συλλογή αρχαίων νομισμάτων, της οποίας τον κατάλογο τύπωσε το 1884 και μέρος της χάρισε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά.
Ο Μελετόπουλος πήρε ως σύζυγό του τη Μαρία Λ. Καμπάνη από τη Μύκονο και απέκτησαν δύο τέκνα: τον Λαυρέντη (γενν. 1897) και τον Ιωάννη (1903-1980), δικηγόρο, ιστορικό συγγραφέα και ευεργέτη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες νομισματολόγοι
Ιντιγκίρκα
Ο Ιντιγκίρκα σχηματίζεται από την ένωση του ποταμού Χαστάχ ή Τουόρα-Γιούργιαχ (μήκους 251 χιλιομέτρων) με τον Ταρίν-Γιούργιαχ (μήκους 63 χιλιομέτρων). Το υψηλότερο υψόμετρο του είναι κατά την διάβαση από τα υψίπεδα του Οϊμιάκον. Στην συνέχεια περνά από την οροσειρά Μόμα και την πεδιάδα Αμπί και καταλήγει στον κόλπο Κολιμά στον Αρκτικό Ωκεανό.
Η διαδρομή του αναλυτικά
Η Ιντιγκίρκα προέρχεται από την ένωση των ποταμών Χαστάχ και Ταρίν-Γιούργιαχ, οι οποίοι πηγάζουν στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Χαλκάν. Πρώτον, ο ποταμός στρίβει προς τα βόρεια περνώντας από τα υψίπεδα του Οϊμιάκον και το χωριό Οϊμιάκον. Στο σημείο όπου περνά από την οροσειρά Τσεμάλγκιν ο ποταμός στενεύει και ρέει σε ένα βαθύ φαράγγι σχηματίζοντας ρεύματα. Αρχίζοντας από το σημείο στο οποίο ενώνεται με τον ποταμό Μόμα από τα νοτιοανατολικά, ο Ιντιγκίρκα φτάνει στο βύθισμα Μόμο-Σελενιάχ, μια πλατιά διαοροσειριακή λεκάνη και εκεί ξεκινά η μέση ροή του ποταμού, όπου η κοιλάδα του ποταμού επεκτείνεται. Κινώμενος προς τα βόρεια, ο Ιντιγκίρκα περνά από την οροσειρά Μόμα και ρέει προς τα βορειοανατολικά στη πεδιάδα Άμπι και πλατύνεται στα 500 μέτρα. Αφού ρέει ανάμεσα στο λαιμό που σχηματίζει το ανατολικό τέλος της οροσειράς Πολόουσνι και το δυτικό τέλος της οροσειράς Ουλαχάν-Τσιστάι, ρέει βόρεια στο οροπέδιο Κοντάκοφ προς τα ανατολικά κατά μήκος της πεδιάδας Γιάνα-Ιντιγκίρκα. Ακόμη πιο βόρεια, ενώ το τοπίο γίνεται τελείως επίπεδο, ο Ιντιγκίρκα χωρίζεται σε παραρτήματα και σχηματίζει δέλτα έκτασης 5.500 τ.χλμ. Τα νερά του καταλήγουν στον κόλπο Κολιμά στην θάλασσα της Ανατολικής Σιβηρίας.
Οι μεγαλύτεροι παραποταμοί του Ιντιγκίρκα είναι οι Νέρα, Μόμα και Μπαντιάριχα από τα δεξιά, ενώ από τα αριστέρα είναι οι Ελγκί, Σελένιαχ, Ουγιάντινα, Αλάιχα και Μπιοριολιόχ. .
Στη μέση της πορείας του Ιντιγκίρκα βρίσκεται η κωμόπολη Ουστ-Νέρα. Πλωτός είναι μόνο σε ορισμένα σημεία, και παγώνει αρκετούς μήνες (από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο-Ιούνιο).
Τοπίο
Το τοπίο του Ιντιγκίρκα είναι χαρακτηριστικό των περιοχών του Αρκτικού Κύκλου και των περιοχών κοντά σε αυτό. Κυριαρχείται από τάιγκα, δάση κωνοφόρων και τούνδρα.
Ιστορία και διασχίσεις του ποταμού
Με επικεφαλής των Α. Γκλούσκοφ, μια ομάδα διέσχισε τον ποταμό με καγιάκ δύο φορές. Οι Αλεξάντερ και Μπάρμπαρα Κρεμπς-Γκίλεν διέσχισαν την διαδρομή από την Ουστ-Νέρα μέχρι τη Μπελάγια Γκόρα με αναδιπλούμενη βάρκα.
Το όνομα του ποταμού προέρχεται από μια σαλάτα κατεψυγμένων ψαριών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας
Διεθνής Διαγωνισμός Πιάνου «Φρεντερίκ Σοπέν»
Ο Διεθνής Διαγωνισμός Πιάνου «Φρεντερίκ Σοπέν» (Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina), ο οποίος συχνά αναφέρεται ως Διαγωνισμός του Σοπέν, είναι διαγωνισμός πιάνου που πραγματοποιείται στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Ξεκίνησε το 1927 και πραγματοποιείται κάθε πέντε χρόνια από το 1955. Είναι ένας από τους λίγους διαγωνισμούς που είναι αφιερωμένος εξ ολοκλήρου στα έργα ενός μόνο συνθέτη, σε αυτήν την περίπτωση, του Φρεντερίκ Σοπέν. Ο διαγωνισμός διοργανώνεται αυτή τη στιγμή από το Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπέν.
Ο Διαγωνισμός Σοπεν είναι ένας από τους πιο αναγνωρισμένους διαγωνισμούς κλασικής μουσικής, που συχνά εκτοξεύει την καριέρα των νικητών του μέσα σε μια νύχτα μέσω μεγάλων συναυλιών και προσοδοφόρων συμβάσεων ηχογράφησης. Στους προηγούμενους νικητές περιλαμβάνονται οι Μαουρίτσιο Πολίνι (1960), Μάρτα Άργκεριτς (1965) και Κρίστιαν Ζίμερμαν (1975). Ο πιο πρόσφατος νικητής ήταν ο Μπρους Σιαογιού Λιου από τον Καναδά το 2021.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ| 3ος Διαγωνισμός Σοπέν (1937). Μεταξύ των μελών της κριτικής επιτροπής (από αριστερά) οι [[Χάινριχ Νόιχαους, Εμίλ φον Σάουερ, Γκουίντο Αγκόστι και Βίλχελμ Μπακχάους]] Ο διαγωνισμός ξεκίνησε από τον Πολωνό πιανίστα και παιδαγωγό Γέζι Ζουράβλεφ, ο οποίος άρχισε να αναζητά χρήματα για έναν διαγωνισμό πιάνου το 1925, επηρεασμένος από τον Αλεξάντερ Μιχαουόφσκι. Ο Ζουράβλεφ θυμήθηκε αργότερα: «Οι νέοι εκείνη την εποχή, λίγο μετά το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, έδειχναν έντονο ενδιαφέρον για τον αθλητισμό. Ήταν επιβεβαιωμένοι στην οπτική τους για τη ζωή. Θα άκουγα συχνά ότι ο Σοπέν ήταν υπερβολικά ρομαντικός, ότι αποχαύνωνε την ψυχή και αποδυνάμωσε την ψυχή. Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να αποθαρρύνουν την ένταξη του Σοπέν ως απαιτούμενου ρεπερτορίου στα μουσικά σχολεία. Όλα αυτά έδειχναν μια θεμελιώδη έλλειψη κατανόησης, κάτι που το βρήκα πολύ οδυνηρό... Καθώς παρακολουθούσα τον ενθουσιασμό των νέων για τα αθλητικά επιτεύγματα, βρήκα τελικά μια λύση: έναν διαγωνισμό! Εδώ υπήρχε μια μορφή για να φέρει απτά πλεονεκτήματα στους νέους ερμηνευτές του Σοπέν με τη μορφή χρηματικών βραβείων και μιας διεθνούς ερμηνευτικής καριέρας.».
Οι επόμενες εκδόσεις οργανώθηκαν το 1932 και το 1937. Η μεταπολεμική 4η και 5η έκδοση πραγματοποιήθηκαν το 1949 και το 1955. Το 1957, ο διαγωνισμός έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Διεθνών Διαγωνισμών Μουσικής στη Γενεύη.
Παραδοσιακά, κατά τη διάρκεια του διαγωνισμού στις 17 Οκτωβρίου – την ημέρα του θανάτου του Σοπέν – τελείται πανηγυρική λειτουργία στην Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού στη Βαρσοβία, κατά την οποία τελείται το Ρέκβιεμ του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, σύμφωνα με τις επιθυμίες του συνθέτη.
Το 2018, το Ινστιτούτο Φρεντερίκ Σοπεν διοργάνωσε τον εναρκτήριο 1ο Διεθνή Διαγωνισμό Σοπέν για Όργανα Περιόδου. Ο 18ος Διεθνής Διαγωνισμός Πιάνου «Φρεντερίκ Σοπέν», που αρχικά είχε προγραμματιστεί για το 2020, αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας COVID-19 και πραγματοποιήθηκε το 2021.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Το Διαγωνισμός Σοπέν είναι μια σημαντική συσκευή πλοκής της ιαπωνικής σειράς manga Forest of Piano, που κυκλοφόρησε από το 1998 έως το 2015 και προσαρμόστηκε ως anime από το 2018 έως το 2019. Ακολουθεί την ιστορία του πιανίστα Κάι Ιτσινόσε, ο οποίος τελικά κερδίζει τον Διαγωνισμό Σοπέν. Η δημιουργός, Μακότο Ίσικι, εμπνεύστηκε τη συγγραφή της σειράς όταν παρακολούθησε ένα ντοκιμαντέρ που δείχνει τον Στανισλάβ Μπούνιν να κερδίζει τον 11ο Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου «Φρεντερίκ Σοπέν».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φρεντερικ Σοπεν διαγωνισμος Φρεντερικ Σοπεν διαγωνισμος
Ηλίας Ζέγγελης
Ο Ηλίας Ζέγγελης (1864 - 1912) ήταν Έλληνας πολιτικός και οικονομολόγος.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας του ήταν ο δικηγόρος και βουλευτής Δημήτριος Ζέγγελης, και αδελφός του ο ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Ζέγγελης. Θείος του (αδελφός της μητέρας του) ήταν ο Θεόδωρος Αρεταίος. Εξελέγη βουλευτής Μαντινείας για πρώτη φορά στις εκλογές του 1892 και επανεξελέγη σε αυτές του 1895 και του του 1899.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Μαντινείας
Μούσκαρι το εύκομον
Το μούσκαρι το εύκομον (Muscari comosum), επίσης παλαιότερα Λεοπόλδια η εύκομη (Leopoldia comosa) ανήκει στην οικογένεια Asparagaceae (Ασπαραγοειδή) και κατανέμεται σ’ όλη την περιοχή της Μεσογείου, καθώς και σ’ όλη την Ελλάδα (υπάρχουν συνολικά 15 είδη του γένους Μούσκαρι στην Ελλάδα). Αποτελεί είδος κοινό, που το συναντάμε σε όρια αγρών, σε πετρώδη εδάφη, ακαλλιέργητα εδάφη, δάση και σε λιβάδια συνήθως σε χαμηλό υψόμετρο (0-1500μ). Ο βλαστός φτάνει σε ύψος 15-80 εκατοστά και τα φύλλα έχουν πλάτος 4-20 mm. Ο βότρυς στην κορυφή φέρει μια φούντα από άγονα άνθη που θυμίζουν μια επτάφωτο λυχνία (μενορά) και αμέσως πιο κάτω είναι πιο πυκνός με άνθη κυανοϊώδη, ενώ τέλος στο κάτω μέρος είναι αραιός με καστανά άνθη. Ανθίζει από Μάρτιο μέχρι Ιούνιο. Οι καρποί είναι τριγωνικές κάψες που περιέχουν πολλά μικρά σπέρματα Οι βολβοί του έχουν πικρή γεύση και τρώγονται από την αρχαιότητα, επειδή εθεωρείτο ότι έχουν ισχυρές αφροδισιακές και θεραπευτικές ιδιότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Ασπαραγοειδή Κατηγορία:Βρώσιµες ρίζες και κόνδυλοι