cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οφθαλμολογία
Οφθαλμική χειρουργική
μικρογραφία|200x200εσ| Ένας οφθαλμίατρος που εκτελεί Lasik. Η οφθαλμική χειρουργική, επίσης γνωστή ως οφθαλμολογική χειρουργική επέμβαση, είναι χειρουργική επέμβαση που πραγματοποιείται στο μάτι ή στο βολβό του από οφθαλμίατρο. Το μάτι είναι ένα εύθραυστο όργανο και απαιτεί εξαιρετική φροντίδα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από τη χειρουργική επέμβαση. Ένας χειρουργός οφθαλμών είναι υπεύθυνος για την επιλογή της κατάλληλης χειρουργικής διαδικασίας για τον ασθενή και για τη λήψη των απαραίτητων προφυλάξεων ασφαλείας.
Υποειδικότητες
Η οφθαλμολογία περιλαμβάνει υποειδικότητες που ασχολούνται είτε με ορισμένες ασθένειες ή με ασθένειες ορισμένων τμημάτων του ματιού. Μερικές από αυτές είναι:
Ετυμολογία
Οι ρίζες της λέξης είναι οι «ὀφθαλμός» και «-λoγία», δηλαδή «η μελέτη των ματιών». Ο κλάδος ισχύει για όλα τα μάτια των ζώων, είτε είναι ανθρώπινα είτε όχι, καθώς η πρακτική και οι διαδικασίες είναι αρκετά παρόμοιες σε σχέση με τις ασθένειες, ενώ διαφορές στην ανατομία ή τον επιπολασμό της νόσου, είτε λεπτές είτε ουσιαστικές, μπορεί να διαφοροποιήσουν τα δύο.
Αρχαία Εγγύς Ανατολή και Ελληνιστική Περίοδος
Οι προϊπποκρατικοί βάσισαν σε μεγάλο βαθμό τις ανατομικές τους αντιλήψεις για το μάτι σε εικασίες, παρά στον εμπειρισμό. Αναγνώρισαν τον σκληρό χιτώνα και τον διαφανή κερατοειδή χιτώνα ως εξωτερική επίστρωση του ματιού, με ένα εσωτερικό στρώμα με κόρη και ένα υγρό στο κέντρο. Πιστεύεται, από τον Αλκμαίονα τον Κροτωνιάτη (5ος αιώνας π.Χ.) και άλλους, ότι αυτό το υγρό ήταν το μέσο όρασης και έρεε από το μάτι στον εγκέφαλο μέσω ενός σωλήνα. Ο Αριστοτέλης ανέπτυξε τέτοιες ιδέες με εμπειρισμό. Έσχισε τα μάτια των ζώων και ανακάλυψε τρία στρώματα (όχι δύο) και διαπίστωσε ότι το υγρό ήταν σταθερής συνοχής με το φακό που σχηματίζεται (ή πήζει) μετά το θάνατο και τα γύρω στρώματα να φαίνονται πως αντιπαραβάλλονται. Αυτός και οι σύγχρονοί του έδειξαν περαιτέρω την ύπαρξη τριών σωλήνων που οδηγούν από το μάτι, όχι έναν. Ένας σωλήνας από κάθε μάτι καταλήγει μέσα στο κρανίο.
Ο Έλληνας ιατρός Ρούφος ο Εφέσιος (1ος αιώνας μ.Χ.) αναγνώρισε ένα πιο μοντέρνο μάτι, με επιπεφυκότα, που εκτείνεται ως ένα τέταρτο επιθηλιακό στρώμα πάνω από το μάτι. Ο Ρούφος ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε ένα μάτι με δύο θαλάμους, με έναν θάλαμο από τον κερατοειδή έως το φακό (γεμάτο με νερό) και με τον άλλο από το φακό έως τον αμφιβληστροειδή χιτώνα (γεμάτο με μια ουσία που μοιάζει με ασπράδι αυγού).
Ο Κέλσος, ο Έλληνας φιλόσοφος του 2ου αιώνα μ.Χ., έδωσε μια λεπτομερή περιγραφή της χειρουργικής επέμβασης καταρράκτη με τη μέθοδο couching.
Ο Έλληνας ιατρός Γαληνός (2ος αιώνας μ.Χ.) έλυσε ορισμένα λάθη όπως η καμπυλότητα του κερατοειδούς και του φακού, η φύση του οπτικού νεύρου και η ύπαρξη ενός οπίσθιου θαλάμου. Αν και αυτό το μοντέλο ήταν ένα σχεδόν σωστό σύγχρονο μοντέλο του ματιού, περιείχε λάθη. Ωστόσο, δεν εξελίχθηκε ξανά μετά από τον Ανδρέα Βεσάλιο. Στη συνέχεια, ανακαλύφθηκε ένα ακτινωτό σώμα και ο σκληρός χιτώνας, ο αμφιβληστροειδής, ο χοριοειδής και ο κερατοειδής φαινόταν να συναντώνται στο ίδιο σημείο. Οι δύο θάλαμοι φάνηκαν να συγκρατούν το ίδιο υγρό, καθώς και ο φακός που συνδέεται με το χοριοειδές. Ο Γαληνός συνέχισε την έννοια του κεντρικού καναλιού, αλλά διαχώρισε το οπτικό νεύρο και είδε ότι ήταν συμπαγές. Καταμέτρησε κατά λάθος επτά οπτικούς μύες, έναν περισσότερο. Γνώριζε επίσης τους νανοσακρυλικούς πόρους.
Αρχαία Ινδία
Ο Ινδός χειρουργός Σουσρουτά έγραψε το Sushruta Samhita στα σανσκριτικά περίπου τον 6ο αιώνα μ.Χ., όπου περιγράφει 76 οφθαλμικές παθήσεις (από αυτές τις 51 χειρουργικές), καθώς και διάφορα οφθαλμολογικά χειρουργικά εργαλεία και τεχνικές. Η περιγραφή του για τη χειρουργική επέμβαση καταρράκτη ήταν συμβατή με τη μέθοδο του couching. Έχει περιγραφεί ως ένας από τους πρώτους χειρουργούς καταρράκτη.
Μεσαιωνικό Ισλάμ
Ο Ιμπν αλ-Χαϊτάμ (Αλχαζέν), στο βιβλίο του, Βιβλίο περί Οπτικής, εξήγησε ότι η όραση εμφανίζεται όταν το φως αναπηδά σε ένα αντικείμενο και στη συνέχεια κατευθύνεται στα μάτια κάποιου.
Ο Ιμπν αλ-Ναφίς, γηγενής Άραβας της Δαμασκού, έγραψε ένα μεγάλο εγχειρίδιο, Το τελειοποιημένο βιβλίο για την πειραματική οφθαλμολογία, χωρισμένο σε δύο μέρη, τη θεωρία της οφθαλμολογίας και τα απλά και σύνθετα οφθαλμικά φάρμακα.
Σύγχρονη περίοδος
μικρογραφία|240x240εσ| Όργανα πρώιμης οφθαλμολογίας Τον 17ο και 18ο αιώνα, οι φακοί χειρός χρησιμοποιήθηκαν από τον Μαρτσέλο Μαλπίγκι και τα μικροσκόπια από τον Άντον φαν Λέβενχουκ, προετοιμασίες για τον καθορισμό του οφθαλμού για μελέτη από τον Φρέντερικ Ρούις και αργότερα το πάγωμα του ματιού από τον Φρανσουά Πουρφούρ ντου Πετί. Αυτό επέτρεψε τη λεπτομερή μελέτη του ματιού και ένα προηγμένο μοντέλο. Μερικά λάθη επέμεναν, όπως: γιατί η κόρη άλλαξε μέγεθος (φαίνεται να ήταν τα αγγεία της ίριδας που γεμίζαν με αίμα), η ύπαρξη του οπίσθιου θαλάμου και η φύση του αμφιβληστροειδούς. Χωρίς να γνωρίζει τις λειτουργίες τους, ο Λέβενχουκ σημείωσε την ύπαρξη φωτοϋποδοχέων, ωστόσο, δεν ανακαλύφθηκαν σωστά μέχρι που το έκανε ο Γκότφριντ Ράινχολντ Τρεβιράνους το 1834.
Γύρω στο 1750, ο Ζακ Νταβιέλ υποστήριξε μια νέα θεραπεία για καταρράκτη με απόσπαση αντί της παραδοσιακής μεθόδου. Ο Γκέοργκ Γιόζεφ Μπιρ (1763–1821) ήταν Αυστριακός οφθαλμίατρος και ηγέτης της Πρώτης Βιεννέζικης Ιατρικής Σχολής, ο οποίος εισήγαγε μια λειτουργία πτερυγίου για τη θεραπεία του καταρράκτη (επέμβαση του Μπιρ), καθώς και τη διάδοση του οργάνου που χρησιμοποιήθηκε για την εκτέλεση της χειρουργικής επέμβασης (νυστέρι του Μπιρ).
Στη Βόρεια Αμερική, οι αυτόχθονες θεραπευτές αντιμετώπισαν ορισμένες ασθένειες των ματιών τρίβοντας ή ξύνοντας τα μάτια ή τα βλέφαρα.
Οφθαλμική χειρουργική στη Μεγάλη Βρετανία
Ο πρώτος οφθαλμικός χειρουργός στη Μεγάλη Βρετανία ήταν ο Τζον Φρικ, ο οποίος διορίστηκε στη θέση από τους Διοικητές του Νοσοκομείου του Αγίου Βαρθολομαίου το 1727. Μια σημαντική ανακάλυψη ήρθε με το διορισμό του Βαρόνου ντε Βένζελ (1724–90), ενός Γερμανού που έγινε οπτικός του Βασιλιά Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου το 1772. Η ικανότητά του να αφαιρεί καταρράκτη νομιμοποίησε το πεδίο. Το πρώτο ειδικό οφθαλμικό νοσοκομείο άνοιξε το 1805 στο Λονδίνο, το οποίο τώρα ονομάζεται Οφθαλμιατρείο Μούρφιλντς. Οι κλινικές εξελίξεις στο Μούρφιλντς και η ίδρυση του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας (τώρα μέρος του Πανεπιστημιακού Κολεγίου Λονδίνου) από τον Σερ Στιούαρτ Ντουκ-Έλντερ καθιέρωσε το μέρος ως το μεγαλύτερο οφθαλμιατρείο στον κόσμο και ως κεντρικό σημείο για την οφθαλμική έρευνα.
19ος και 20ος αιώνας
μικρογραφία| Οφθαλμολογικό Νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, 1893. Οι εξέχοντες οπτικοί στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα περιλάμβαναν τον Ερνστ Άμπε (1840–1905), συνιδιοκτήτη στα εργοστάσια Zeiss Jena της Γερμανίας, ο οποίος ανέπτυξε πολλά οπτικά όργανα και τον Χέρμαν φον Χέλμχολτς (1821-1894), έναν πολυμαθή που συνέβαλε σε πολλά επιστημονικά πεδία και εφηύρε το οφθαλμοσκόπιο το 1851. Και οι δύο πραγματοποίησαν θεωρητικούς υπολογισμούς για το σχηματισμό εικόνας σε οπτικά συστήματα και είχαν επίσης μελετήσει την οπτική του ματιού. Στο Βερολίνο, ο Άλμπρεχτ φον Γκρέφε εισήγαγε την ιριδεκτομή ως θεραπεία του γλαυκώματος και για βελτιωμένη χειρουργική επέμβαση καταρράκτη και ο οποίος θεωρείται επίσης ο ιδρυτής της Γερμανικής Οφθαλμολογικής Εταιρείας.
Κεντρική Ευρώπη
Πολλοί οφθαλμίατροι εγκατέλειψαν τη Γερμανία μετά το 1933, καθώς οι Ναζί άρχισαν να διώκουν εκείνους που είχαν εβραϊκή καταγωγή. Ένας εκπρόσωπος ηγέτης ήταν ο Γιόζεφ Ίγκερσχαϊμερ (1879-1965), γνωστός για την ανακάλυψη της αρσφεναμίνη που βοήθησε στη θεραπεία κατά της σύφιλης, ο οποίος τράπηκε σε φυγή στην Τουρκία το 1933. Ως ένας από τους οκτώ μετανάστες διευθυντές στη Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, δημιούργησε μια σύγχρονη κλινική και εκπαίδευσε φοιτητές. Το 1939, πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ταφτς στη Μασαχουσέτη. Ο Γερμανός οφθαλμίατρος, Γκέρχαρντ Μάιερ-Σφίκερατ θεωρείται ευρέως ότι ανέπτυξε τον προκάτοχο της πήξης λέιζερ, τη φωτοπηξία. Το 1946, πραγματοποίησε τα πρώτα πειράματα για την πήξη του φωτός. Το 1949, πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη θεραπεία μιας αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς με μια δέσμη φωτός (ελαφριά πήξη), με μια αυτοκατασκευασμένη συσκευή στην οροφή της οφθαλμικής κλινικής στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου-Έπεντορφ.
Επαγγελματικές απαιτήσεις
Οι οφθαλμίατροι είναι ιατροί που έχουν ολοκληρώσει πτυχίο κολεγίου, ιατρική σχολή και ειδικότητα στην οφθαλμολογία. Η εκπαίδευση οφθαλμολογίας εξοπλίζει τους ειδικούς των ματιών για να παρέχουν το πλήρες φάσμα της φροντίδας των ματιών, συμπεριλαμβανομένης της συνταγής γυαλιών και φακών επαφής, ιατρικής θεραπείας και σύνθετης μικροχειρουργικής. Σε πολλές χώρες, οι οφθαλμίατροι παρακολουθούν επίσης πρόσθετη εξειδικευμένη εκπαίδευση σε μία από τις πολλές υποειδικότητες. Η οφθαλμολογία ήταν ο πρώτος κλάδος της ιατρικής που προσέφερε πιστοποίηση συμβούλου, τώρα μια συνήθης πρακτική μεταξύ όλων των ειδικοτήτων.
18ος και 19ος αιώνας
μικρογραφία|237x237εσ| Άλμπρεχτ φον Γκρέφε
μικρογραφία|198x198εσ| Άλβαρ Γκούλστραντ
Πατριάρχης Αθηναγόρας
Ο Αθηναγόρας (κατά κόσμον Αριστοκλής Σπύρου, 25 Μαρτίου/6 Απριλίου 1886 - 7 Ιουλίου 1972) ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από την 1η Νοεμβρίου 1948 ως τις 7 Ιουλίου 1972.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου/6 Απριλίου 1886 στα Τσαραπλανά (σημερινό Βασιλικό) της Ηπείρου, που εκείνη την περίοδο ακόμη αποτελούσε έδαφος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας του, Ματθαίος, ήταν γιατρός, και η μητέρα του, Ελένη, καταγόταν από την Κόνιτσα.
Το 1903 εισήχθη στη Θεολογική Σχολή Χάλκης. Το 1910 έλαβε το πτυχίο του στη θεολογία, εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Ελασσόνας Πολύκαρπο. Κατόπιν υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος του Μητροπολίτη Πελαγονίας ως το 1918, οπότε η Μητρόπολη έπαυσε να ανήκει στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου. Το 1919, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης τον προσέλαβε αρχιδιάκονο και γραμματέα της Αρχιεπισκοπής. Μετά την επικράτηση του Κινήματος της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 ανέλαβε γραμματέας της «Παγκληρικής Ένωσης», μιας κίνησης αγάμων κληρικών φίλα προσκείμενων στη βενιζελική παράταξη.
Μητροπολίτης Κέρκυρας
Τον Δεκέμβριο του 1922, επί επαναστατικής κυβέρνησης Στυλιανού Γονατά και ενώ ακόμη ήταν διάκονος, εξελέγη Μητροπολίτης Κέρκυρας και χειροτονήθηκε επίσκοπος στις 22 Δεκεμβρίου 1922 στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών.
Παρέμεινε στη Μητρόπολη αυτή επτά χρόνια και επέδειξε πλούσιο οργανωτικό, φιλανθρωπικό και εκδοτικό έργο. Αναφέρεται ότι επί των ημερών του η Μητρόπολη αυτή έγινε η πρώτη που εξέδωσε ενημερωτικό έντυπο. Εκεί ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με ρωμαιοκαθολικούς Κερκυραίους και τον επίσκοπό τους, προτεστάντες, Εβραίους, Αρμένιους κλπ. Τον Ιούλιο του 1930 εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδος στο Συνέδριο των Αγγλικανών στο Λάμπεθ.
Αρχιεπίσκοπος Αμερικής
Στις 13 Αυγούστου 1930, κατόπιν πρότασης του Μητροπολίτη Κορινθίας Δαμασκηνού, εξελέγη από την Ιερά Πατριαρχική Σύνοδο Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής.
Κατά τη διάρκεια της εκεί θητείας του κατόρθωσε να ενώσει τις διαιρεμένες από τον Εθνικό Διχασμό κοινότητες. Το 1931 διοργάνωσε την Δ΄ Κληρικολαϊκή Συνέλευση που ψήφισε νέο σύνταγμα διοίκησης της Εκκλησίας. Ίδρυσε και οργάνωσε τα γραφεία της Αρχιεπισκοπής, πνευματικά δικαστήρια, κατηχητικά σχολεία και έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην ανέγερση ναών και σχολείων. Ίδρυσε τη Φιλόπτωχο Αδελφότητα Κυριών (1931), την Ελληνορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη (1937) για την εκπαίδευση του κλήρου και την Ακαδημία Αγίου Βασιλείου στο Γκάρισον της Νέας Υόρκης (1944) για την εκπαίδευση κατηχητριών και διευθυντών χορωδιών.
Κατά τη διάρκεια της αρχιεπισκοπίας του στις ΗΠΑ ο Αθηναγόρας ανέπτυξε καλές σχέσεις με ομόδοξους (Ρώσους, Σέρβους, Ρουμάνους) και αλλόδοξους, αλλά καλλιέργησε και πολύ στενές σχέσεις με κορυφαίες προσωπικότητες της χώρας, όπως με το προεδρικό ζεύγος Φραγκλίνου και Ελεονόρας Ρούζβελτ και περισσότερο ιδιαίτερα με τον πρόεδρο, Χάρρυ Τρούμαν.
Η εκλογή
300px|thumb|right|Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας με τον [[Αριστοτέλης Ωνάσης|Αριστοτέλη Ωνάση.]] Συγκεκριμένα, την 1 Νοεμβρίου του 1948 συγκλήθηκε η Ενδημούσα Σύνοδος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, αποτελούμενη από 17 αρχιερείς. Το τριπρόσωπο ψηφοδέλτιο καταρτίσθηκε από αρχιερείς - ποιμενάρχες εκτός των τουρκικών ορίων: του αρχιεπισκόπου Αμερικής Αθηναγόρα, του μητροπολίτη Μηθύμνης Διονυσίου, και του μητροπολίτη Κώου Εμμανουήλ. Και οι τρεις έλαβαν από 11 ψήφους ενώ βρέθηκαν 6 λευκά. Ο Αθηναγόρας εκλέχθηκε κατά τη δεύτερη ψηφοφορία, όπου έλαβε 11 ψήφους. Οι υπόλοιπες ήταν λευκές και προέρχονταν από τους υποστηρικτές του κυρίου αντιπάλου του, του μητροπολίτη Δέρκων Ιωακείμ, ο οποίος είχε αποκλειστεί προηγουμένως από τη διαδικασία εκλογής από την τουρκική κυβέρνηση. Μάλιστα ο τουρκικός τύπος θεωρούσε εξ αρχής βέβαιη την εκλογή του Αθηναγόρα, αναφέροντας ακόμη και τον αριθμό ψήφων που θα λάβαινε.
Αναχώρηση από τις ΗΠΑ
Πριν αναχωρήσει για την Κωνσταντινούπολη, ο Αθηναγόρας έκανε μια μεγάλη περιοδεία σε όλες σχεδόν τις ορθόδοξες κοινότητες της Αμερικής, δίνοντας κατά τις διάφορες εκεί ομιλίες του το στίγμα της πολιτικής που θα ακολουθούσε και καλώντας όλους σε μια νέα σταυροφορία κατά του κομμουνισμού, την «ιερώτερη μάχη» του χριστιανικού κόσμου, όπως ο ίδιος τη χαρακτήριζε τότε.
Περισσότερο αποκαλυπτική για τον ρόλο που θα διαδραμάτιζε ο νέος Πατριάρχης την εποχή εκείνη του Ψυχρού Πολέμου ήταν η αποχαιρετιστήρια συνάντησή του με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Χάρρυ Τρούμαν στον Λευκό Οίκο, στην οποία ανταλλάχθηκαν θερμές ευχές και ευχαριστίες.
Άφιξη στη Κωνσταντινούπολη
Στις 26 Ιανουαρίου 1949 έφτασε στην Κωνσταντινούπολη το αεροσκάφος που είχε παραχωρηθεί από τον Πρόεδρο Τρούμαν, το οποίο μετέφερε τον νεοεκλεγέντα Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα, τον οποίον συνόδευε και ο ιδιαίτερος υπασπιστής του Τρούμαν συνταγματάρχης Τσαρλς Μάρα. Καθώς διερχόταν προηγουμένως το αεροσκάφος πάνω από τον ελληνικό εναέριο χώρο, ανταλλάχθηκαν χαιρετισμοί μεταξύ Βασιλέως Παύλου και Πατριάρχη. Η υποδοχή που επιφύλαξε ο Νομάρχης της Κωνσταντινούπολης και πλήθος χριστιανών που είχαν προσέλθει αλλά και πολλών μουσουλμάνων, ίσως από περιέργεια, υπήρξε μεγαλειώδης. Ο Πατριάρχης εξερχόμενος του αεροπλάνου εντυπωσίασε όλους μιλώντας, εκτός των ελληνικών και στα τουρκικά, εκφράζοντας την εκτίμησή του στις αμερικανικές και τουρκικές αρχές.
Το έργο του
Σημαντική υπήρξε η δραστηριότητα του Αθηναγόρα στην ενίσχυση της εσωτερικής ιεραποστολής στο κλίμα της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινούπολης. Αναδιοργάνωσε τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης με διορισμούς νέων καθηγητών και τη μόρφωση επιστημονικών στελεχών και βελτίωσε ζωηρά τις σχέσεις με τις τουρκικές Αρχές. Επί της Πατριαρχίας του οργανώθηκαν πληρέστερα οι ορθόδοξες παροικίες εξωτερικού, με την ανύψωση των ελληνικών ορθοδόξων Μητροπόλεων Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας (Δυτικής Ευρώπης) και Αυστραλίας σε Αρχιεπισκοπές, τις οποίες πλαισίωσε με βοηθούς επισκόπους. Το 1959 επισκέφθηκε τα πρεσβυγενή πατριαρχεία της Μέσης Ανατολής (Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων) και το 1951 και το 1960 παρασκεύασε Άγιο Μύρο. Το 1965 ίδρυσε το Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών στη Μονή Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη, το 1966 το Ορθόδοξο Κέντρο στο Σαμπεζί της Γενεύης και το 1968 την Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης.
thumb|220px|Ο πατριάρχης Αθηναγόρας κατά την περιοδεία του στην Ήπειρο. Εδώ στην [[Πρέβεζα, στις 24 Ιουλίου 1963.]] Παρά το κύρος και τη διεθνή αναγνώριση που απέκτησε το Πατριαρχείο επί πατριαρχίας του Αθηναγόρα, αυτή συνδυάστηκε με τα θλιβερά γεγονότα της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1955, τα λεγόμενα Σεπτεμβριανά, όταν κατευθυνόμενος «άνωθεν», όπως αποδείχθηκε στη δίκη του Αντνάν Μεντερές το 1961, τουρκικός όχλος επέδραμε κατά των ελληνικών καταστημάτων, οικιών και εκκλησιών προβαίνοντας σε εκτεταμένες καταστροφές και λεηλασίες. Από τα γεγονότα αυτά και έπειτα, κάτω από τις αυξανόμενες πιέσεις του τουρκικού κράτους ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης εξωθήθηκε να εγκαταλείψει σταδιακά τις εστίες του. Τα επεισόδια αυτά δημιούργησαν ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, φήμες για απομάκρυνση του Πατριαρχείου από την Τουρκία και σχετική ψύχρανση του ως τότε υποστηρικτικού Αμερικανικού παράγοντα. Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας περιγράφεται σε κατάσταση σοκ μετά τα Σεπτεμβριανά, απέφευγε τη Σύγκληση της Συνόδου και, σε ένδειξη πένθους, απείχε από όλες τις επίσημες ακολουθίες για ενάμιση χρόνο μέχρι το Πάσχα του 1957.
Τον Ιούλιο του 1958, μετά τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Μιχαήλ, ήρθε σε σύγκρουση με τη Σύνοδο σχετικά με το θέμα του διαδόχου του. Η Σύνοδος υποστήριξε την υποψηφιότητα του Μητροπολίτη Ίμβρου και Τενέδου Μελίτωνα, ενώ ο Πατριάρχης Αθηναγόρας αυτήν του επισκόπου Μελίτης Ιακώβου. Η σύγκρουση έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε ο Πατριάρχης να διαλύσει τη Σύνοδο απολύοντας όλους τους αντιφρονούντες. Κατόπιν συνέστησε εξαμελή Σύνοδο, η οποία εξέλεξε τον Ιάκωβο. Η Σύνοδος αυτή παρέμεινε σε ισχύ ως τον Οκτώβριο του 1959.
Τον Σεπτέμβριο του 1961 συνεκάλεσε στη Ρόδο την Α΄ Πανορθόδοξη Διάσκεψη, την πρώτη από μια σειρά προπαρασκευαστικών διασκέψεων της Πανορθόδοξης Συνόδου, η οποία εστέφθη από επιτυχία: διακήρυξε την ενότητα των ορθοδόξων, επιβεβαίωσε το δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου να συγκαλεί τέτοιες Συνόδους, σύσφιξε τις σχέσεις με τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες και εμφάνισε την Ορθοδοξία ως συμπαγή δύναμη, σπάζοντας τον τοπικισμό της. Ακολούθησαν, τον Σεπτέμβριο του 1963 η Β΄ και τον Νοέμβριο του 1964 η Γ΄ Πανορθόδοξη Διάσκεψη.
To 1963 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας περιόδευσε στο Άγιο Όρος, με την ευκαιρία των εορτασμών για τα χίλια χρόνια της μοναστικής Πολιτείας και κατόπιν στην Ελλάδα. Στις 30 Ιουνίου μετέβη με ελληνικό πολεμικό σκάφος από το Άγιον Όρος στο Φάληρο. Εκεί τον υποδέχθηκαν ο βασιλιάς Παύλος και εκπρόσωποι της κυβέρνησης, ενώ το πλήθος τον επευφημούσε κατά τη διαδρομή του προς την Αθήνα. Ήταν η πρώτη φορά που επισκέφθηκε την Ελλάδα από την άνοδό του στον οικουμενικό θρόνο το 1949. Ακολούθησε δοξολογία στη Μητρόπολη των Αθηνών, η πρώτη με παρόντα Οικουμενικό Πατριάρχη στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους. Κατόπιν επισκέφτηκε τη Ρόδο, την Κάρπαθο, την Κρήτη, την Κέρκυρα, την Ήπειρο και τη Μακεδονία και έγινε παντού δεκτός με ενθουσιασμό. Ο πλέον συγκινητικός σταθμός της περιοδείας του ήταν η επίσκεψή του στη γενέτειρά του, το Βασιλικό Πωγωνίου.
Διαχριστιανικοί διάλογοι
Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας δραστηριοποιήθηκε στην οικουμενική κίνηση, επιδιώκοντας να καθιερώσει καλύτερες σχέσεις μεταξύ των Χριστιανών. Έτσι, ενίσχυσε τη συνεργασία με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, το οποίο είχε ιδρυθεί λίγο πριν την εκλογή του, με τη σύσταση Μόνιμης Αντιπροσωπείας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην έδρα του στη Γενεύη, τοποθετώντας ως επικεφαλής τον επίσκοπο Μελίτης Ιάκωβο.
Στις 25 Ιουλίου 1967 ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ επισκέφτηκε επίσημα το Φανάρι. Στις 28 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, μετά από περιοδεία του στα Πατριαρχεία Σερβίας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας, ο Πατριάρχης Αθηναγόρας ανταπέδωσε την επίσκεψη, μεταβαίνοντας στο Βατικανό. Το ταξίδι του συνεχίστηκε στην Ελβετία, όπου εγκαινίασε το Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζί της Γενεύης και κατόπιν στο Λονδίνο, όπου συναντήθηκε με τον πριμάτο της Αγγλικανικής Εκκλησίας (Εκκλησία της Αγγλίας).
Σχέσεις με την τεκτονική Μεγάλη Στοά Αθηνών
Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας υπήρξε τέκτονας και ήταν μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, σύμφωνα με τα αρχεία της Στοάς, κατέχοντας τον 33ο ανώτατο βαθμό κάτι που, όταν έγινε γνωστό από δημοσιεύματα, οδήγησε το Άγιον Όρος και τρεις μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδας να διακόψουν τη μνημόνευσή του. Επίσης, έχει δημοσιευθεί απόδειξη πληρωμής του προς την Μεγάλη Στοά με το κοσμικό όνομά του, Αριστοκλής Σπύρου, μόλις προήχθη στον 33ο ανώτατο βαθμό.
Τελευταία χρόνια και θάνατος
Στις 28 Ιουνίου 1972 ο Πατριάρχης Αθηναγόρας υπέστη κάταγμα μηρού. Αν και οι θεράποντες ιατροί του συνέστησαν να μεταβεί στη Βιέννη, αυτός αρνήθηκε. Η υγεία του παρουσίασε επιπλοκές και τελικά πέθανε στις 7 Ιουλίου 1972.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αμερικής Κατηγορία:Μητροπολίτες Κερκύρας Αθηναγορας Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Ενδομυϊκή ένεση
Χρήσεις
Παραδείγματα φαρμάκων που μερικές φορές χορηγούνται ενδομυϊκά είναι:
εναλλ.=A woman holds a baby while another woman prepares to inject a vaccine.|μικρογραφία| Τα εμβόλια συχνά χορηγούνται με ενδομυϊκή ένεση. Επιπλέον, ορισμένα εμβόλια χορηγούνται ενδομυϊκά:
Ορισμένες ουσίες (π.χ. κεταμίνη) χορηγούνται ενδομυϊκά για ψυχαγωγικούς σκοπούς.
Σημεία ένεσης
Πιθανοί μυς για ενδομυϊκή ένεση είναι οι παρακάτω: δελτοειδής, γλουτιαίος, ορθός μηριαίος, έξω πλατύς και πλάγιος γλουτιαίος. Οι περιοχές που είναι μελανιασμένες, τρυφερές, κόκκινες, πρησμένες, φλεγμονώδεις ή σημαδεμένες, αποφεύγονται.
Δελτοειδής μυς
μικρογραφία| Διάγραμμα που δείχνει τη θέση του [[Δελτοειδής μυς|δελτοειδούς για ενδομυϊκή ένεση. ]] Το σημείο του δελτοειδούς μυ (άνω βραχίονας) συνίσταται για χρήση με ενέσεις μικρού όγκου, συνήθως ίσες ή μικρότερες από 2 ml, συμπεριλαμβανομένων των εμβολιασμών. Αυτή η περιοχή δεν συνιστάται για επαναλαμβανόμενες ενέσεις, καθώς λόγω της μικρής επιφάνειας της είναι δύσκολο να γίνουν πολλές ενέσεις. Για να εντοπιστεί η περιοχή, ψηλαφίζεται η κάτω άκρη του ακρώμιου. Εγχύεται στο ανάποδο τρίγωνο που σχηματίζεται με τη βάση του στο ακρώμιο και το μεσαίο σημείο του σε ευθυγράμμιση με τη μασχάλη.
Πλάγιος γλουτιαίος μυς
αριστερά|μικρογραφία| Θέσεις του πλάγιου γλουτιαίου και του ορθού μηριαίου για ενδομυϊκή ένεση. Ο πλάγιος γλουτιαίος μυς συνίσταται για ενέσεις που απαιτούν μεγαλύτερο όγκο χορήγησης, μεγαλύτερου από 1 ml και για φάρμακα που είναι γνωστό ότι είναι ερεθιστικά, παχύρρευστα ή λιπαρά. Επίσης, είναι ιδανικό σημείο για ναρκωτικά, αντιβιοτικά, ηρεμιστικά και αντιεμετικά φάρμακα. Για να εντοπίσετε την περιοχή των γλουτιαίων μυών, τοποθετήστε την παλάμη του χεριού σας πάνω από τον μείζωντα τροχαντήρα, με τα δάχτυλα να βλέπουν το κεφάλι του ασθενούς. Το δεξί χέρι χρησιμοποιείται για το αριστερό ισχίο και το αριστερό χέρι χρησιμοποιείται για το δεξιό ισχίο. Τοποθετήστε το δείκτη του χεριού στην πρόσθια άνω λαγόνια άκανθα και τρέξτε το μεσαίο δάχτυλο πίσω κατά μήκος της λαγόνιας ακρολοφίας. Η ένεση γίνεται στο κέντρο του τριγώνου που σχηματίζεται.
Έξω πλατύς μυς
εναλλ.=|μικρογραφία| Θέση του έξω πλατύ μυ για ενδομυϊκή ένεση. Η περιοχή του έξω πλατύ μυ είναι η συνιστώμενη περιοχή για βρέφη ηλικίας μικρότερης των 7 μηνών και εκείνων που δεν μπορούν να περπατήσουν, με απώλεια μυϊκού τόνου. Για να εντοπίσετε την περιοχή, διαιρέστε τον μπροστινό μηρό στα τρίτα κάθετα και οριζόντια για να κάνετε εννέα τετράγωνα και να κάνετε την ένεση στο εξωτερικό μεσαίο τετράγωνο.
Συνιστάται επίσης για αυτοεγχυτές επινεφρίνης, σε τέτοιες περιπτώσεις στη μέση της εξωτερικής πλευράς του μηρού, που αντιστοιχούν στη θέση του έξω πλατύ πλευρικού μυ.
Περιοχή γλουτιαίων μυών
Η περιοχή των γλουτιαίων μυών δεν συνιστάται για χρήση σε οποιονδήποτε πληθυσμό ασθενών, λόγω της θέσης τους κοντά σε μεγάλα αιμοφόρα αγγεία και νεύρα, καθώς επίσης έχουν ασυνεχές βάθος λιπώδους ιστού, με πολύ λίγες ενέσεις σε αυτή την περιοχή να έχουν εγχυθεί στο σωστό βάθος για χορήγηση ως μία πραγματική ενδομυϊκή ένεση. Η χρήση αυτής της περιοχής σχετίζεται τραυματισμό δέρματος και ιστών, μυϊκή ίνωση και συστολή, αιμάτωμα, παράλυση νεύρων και παράλυση, καθώς και λοιμώδεις διαδικασίες, όπως απόστημα και γάγγραινα. Παρά το στόχο της υγειονομικής περίθαλψης σε πολλές χώρες να ακολουθήσουν τις πρακτικές βασισμένες σε στοιχεία, αυτή η περιοχή προτιμάται συνήθως από τους επαγγελματίες του τομέα της υγείας σε αντίθεση με τις εισηγήσεις έρευνας, συχνά λόγω έλλειψης γνώσεων γύρω από εναλλακτικές τοποθεσίες για ένεση. Η περιοχή της ένεσης εντοπίζεται με διαίρεση του γλουτού στα τέσσερα με ένα σταυρό (+) και κάνοντας την έγχυση στο ανώτερο εξωτερικό τεταρτημόριο. Αυτή είναι η μόνη περιοχή ενδομυϊκής ένεσης για την οποία η έρευνα συνιστά αναρρόφηση της σύριγγας πριν την ένεση, λόγω της υψηλότερης πιθανότητας τυχαίας ενδοφλέβιας χορήγησης στην περιοχή αυτή. Ωστόσο, η αναρρόφηση δεν συνιστάται από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (ΚΕΠΑ) και θεωρείται από ορισμένους ως ξεπερασμένη.
Διαδικασία
Η επιλεγμένη περιοχή καθαρίζεται με αντιμικροβιακό και αφήνεται να στεγνώσει. Εγχέεται με το κυρίαρχο χέρι, κάνοντας μία γρήγορη κίνηση που κάθετα προς το σώμα του ασθενούς υπό γωνία μεταξύ 72 και 90 μοιρών, καθώς η ταχύτερη έγχυση είναι λιγότερο επώδυνη. Στη συνέχεια, η βελόνα σταθεροποιείται με το μη κυρίαρχο χέρι, ενώ το κυρίαρχο χέρι ολισθαίνει στο έμβολο για να ενσταλάξει αργά το φάρμακο, καθώς η ταχεία έγχυση προκαλεί περισσότερη ενόχληση. Το ΚΕΠΑ δεν συνιστά την ξεπερασμένη πρακτική της αναρρόφησης αίματος, για να αποκλείσει την ένεση σε αιμοφόρο αγγείο. Η βελόνα αποσύρεται με την ίδια γωνία. Συνιστάται η χρήση της «τεχνικής Z» ή ζιγκ ζαγκ, όπου το δέρμα τραβιέται και συγκρατείται στη μία πλευρά με το μη κυρίαρχο χέρι για περίπου μία ίντσα και μετά την απομάκρυνση της βελόνας το μετατοπισμένο δέρμα αφήνεται να επιστρέψει στην κανονική του θέση. Αυτό γίνεται για να διασφαλιστεί ότι το φάρμακο δεν διαρρέει πίσω κατά μήκος της διαδρομής της βελόνας. Εφαρμόζεται απαλή πίεση με μία γάζα, αλλά η περιοχή δεν μαλάσσεται για να αποτραπεί η εισχώρηση του φαρμάκου στον υποδόριο ιστό.
Κουίτο
Το Κουίτο (Cuíto), πρώην Σίλβα Πόρτο (Silva Porto), είναι πόλη και δήμος στην κεντρική Ανγκόλα, πρωτεύουσα της επαρχίας Μπιέ. Ο δήμος είχε πληθυσμό 450.881 το 2014.
Ιστορία
Η πόλη Κουίτο είναι χτισμένη στην ιστορική καρδιά του βασιλείου των Οβιμπούντου. Ο ηγεμόνας των Οβιμπούντου είχε το όνομα Βίγιε και νυμφεύτηκε μια γυναίκα της φυλής Σόνγκο με το όνομα Καχάντα. Μαζί έχτισαν την πόλη και αργότερα οι Πορτογάλοι ονόμαζαν την επαρχία Μπιέ από το όνομα του ηγεμόνα. Οι Οβιμπούντου ήταν γνωστοί για την πώληση αιχμαλώτων από γειτονικές φυλές σε Ευρωπαίους δουλεμπόρους, κάνοντας έτσι την περιοχή ιδανική για το εμπόριο δουλείας και έφεραν αποίκους στην περιοχή. Οι Πορτογάλοι «ίδρυσαν» την πόλη το 1750. Αργότερα η πόλη ονομάστηκε Σίλβα Πόρτο προς τιμήν του Αντόνιο ντα Σίλβα Πόρτο, ο οποίος έχτισε την κατοικία του embala Belmonte στην περιοχή. Το ευχάριστο κλίμα στην επαρχία Μπιέ ήταν ελκυστικό για τους Πορτογάλους εποίκους και πολλοί μετακόμισαν στο Σίλβα Πόρτο στις αρχές του 1900 όταν ο Σιδηρόδρομος της Μπενγκέλα συνέδεσε την πόλη με την ακτή.
Αμράτιος πολιτισμός
Περιγραφή
Ο Αμράτιος πολιτισμός πήρε το όνομά του από τον αρχαιολογικό χώρο στο Ελ Άμρα, που βρίσκεται περίπου 120 χιλιόμετρα νότια του Μπαντάρι στην Άνω Αίγυπτο. Το Ελ Άμρα είναι η πρώτη τοποθεσία που αυτή η πολιτιστική ομάδα έχει βρεθεί χωρίς να είναι αναμεμειγμένη με τον επόμενο Γκερζέριο πολιτισμό (Νακάντα ΙΙ). Όμως, ο πολιτισμός αυτός μαρτυρείται καλύτερα στον αρχαιολογικό χώρο της Νακάντα, γι’ αυτό και αποκαλείται επίσης και πολιτισμός Νακάντα Ι. Συνεχίζονται να κατασκευάζονται κεραμικά με μαύρο πάνω μέρος, αλλά αυτή την περίοδο αρχίζουν να κατασκευάζονται κεραμικά με διάκοσμο λεπτές άσπρες παράλληλες γραμμές που τέμνουν άλλες άσπρες γραμμές. Η Αμράτια περίοδος βρίσκεται μεταξύ του S.D. 30 και 39 στο σύστημα χρονολόγησης του Φλίντερς Πέτρι.
Κουίτο
Ιστορία
Μετά την ανεξαρτησία από την Πορτογαλία το 1975, το Κουίτο ήρθε αντιμέτωπο με τις χειρότερες στιγμές του στις 6 Ιανουαρίου 1993, όταν η UNITA, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου της Ανγκόλας, πολιόρκησε την πόλη για περισσότερο από 9 μήνες ενώ πάνω από 30.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν, τόσο από τις πολεμικές επιχειρήσεις όσο και από την πείνα. Σε κανέναν δεν επιτρεπόταν να εισέλθει ή να εγκαταλείψει την πόλη για 9 μήνες και αυτή υπέστη σοβαρές καταστροφές. Η UNITA απομακρύνθηκε τελικά από την πόλη και μια δεύτερη προσπάθεια έγινε για να καταλάβει την πόλη το 1998 χρησιμοποιώντας τεράστιο πυροβολικό και τανκς.
Αμράτιος πολιτισμός
Περιγραφή
Το εμπόριο μεταξύ των φορέων του αμράτιου πολιτισμού στην Άνω Αίγυπτο με πληθυσμούς στην Κάτω Αίγυπτο μαρτυρείται σε αυτή την περίοδο μέσω νέων αντικειμένων από ανασκαφές. Ένα βάζο από πέτρα έχει βρεθεί από το βορρά στο Ελ Άμρα, και επίσης χαλκός, ο οποίος δεν υπάρχει στην Αίγυπτο, που προφανώς εισήχθη από το Σινά ή ίσως τη Νουβία. Οψιανός και μια ελάχιστη ποσότητα χρυσού έχει ανακαλυφθεί ότι σίγουρα εισήχθησαν από τη Νουβία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Το εμπόριο με τις οάσεις επίσης ήταν πιθανό.
Κουίτο
Κλίμα
Η πόλη βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του οροπεδίου του Μπιέ. Το κλίμα είναι ασυνήθιστα δροσερό για την τροπική του θέση. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 18 °C, κυρίως λόγω του μεγάλου υψομέτρου της. Η πιο δροσερή περίοδος είναι από τον Μάιο έως τον Αύγουστο όταν δεν παρατηρείται καμία βροχόπτωση. Ο Σεπτέμβριος και ο Οκτώβριος είναι οι θερμότεροι μήνες με λίγη βροχή. Έντονες βροχοπτώσεις σημειώνονται κατά την περίοδο των βροχών από τον Νοέμβριο έως τον Απρίλιο.
Αμράτιος πολιτισμός
Περιγραφή
Νέες καινοτομίες όπως σπίτια από πλίνθους, για τα οποία είναι γνωστός ο Γκερζέριος πολιτισμός, αρχίζουν να εμφανίζονται αυτή την περίοδο, μαρτυρώντας πολιτιστική συνέχεια. Όμως, δεν έφτασαν ούτε καν τη διαδεδομένη χρήση που των επόμενων περιόδων. Επίσης, αυτή την περίοδο αρχίζει να κάνει την εμφάνισή της η χρήση οβάλ ζωόμορφων χρωματοτριπτών. Όμως, η τέχνη ακόμα ήταν πολύ πρωτόλεια, η τέχνη των ανάγλυφών τους για τα οποία είναι γνωστοί αργότερα δεν υπάρχει ακόμα.
Κουίτο
Μεταφορές
Το Κουίτο εξυπηρετείται από τον σιδηρόδρομο της Μπενγκέλα ο οποίος κάποτε συνέδεε τις εσωτερικές επαρχίες με την ακτή. Ο πραγματικός σιδηροδρομικός σταθμός που εξυπηρετεί το Κουίτο βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα βόρεια της πόλης. Ο σιδηρόδρομος αναμένεται να επισκευαστεί τα επόμενα χρόνια. Υπάρχουν επίσης απευθείας πτήσεις από τη Λουάντα στο αεροδρόμιο της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Αμράτιος πολιτισμός
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Νεολιθική περίοδος Κατηγορία:Νουβία Κατηγορία:Προδυναστική περίοδος αρχαίας Αιγύπτου
Κομερσί
Το Κομερσί (Γαλλικά: Commercy) είναι κοινότητα στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ της βορειοανατολικής Γαλλίας, υπονομαρχία του νομού Μεζ. Βρίσκεται στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Λωρραίνης.
Έχει πληθυσμό 5.536 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 7.454 κατοίκους (2015).
Οι κάτοικοι αναφέρονται ως Κομερσιάν.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Χάρτης της περιοχής [[Γκραντ Εστ με τις κυριότερες πόλεις. Το Κομερσί στο κέντρο. ]] Το Κομερσί βρίσκεται στην ανατολική Γαλλία, στο κέντρο της διοικητικής περιοχής Γκραντ Εστ και στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Μεζ. Η πόλη εκτείνεται στην κοιλάδα του ποταμού Μεύση, στην αριστερή όχθη του ποταμού. Είναι το κέντρο της αστικής περιοχής του με 7.454 κατοίκους (2015). Ο πληθυσμός της κοινότητας είναι 5.536 κάτοικοι (2017).
Σε ευθεία απόσταση, η πόλη βρίσκεται ανάμεσα στο Παρίσι (238 χλμ) και το Στρασβούργο (160 χλμ). Στη Λωρραίνη, απέχει 44 χλμ. από το Νανσί (Μερτ-ε-Μοζέλ), 58 χλμ. από το Μετς (Μοζέλ) και 91 χλμ. από το Επινάλ (Βοζ) Στο νομό Μεζ, βρίσκεται 31 χλμ ανατολικά του Μπαρ-λε-Ντυκ - πρωτεύουσα του νομού - και 47 χλμ. από το Βερντέν - η άλλη υπονομαρχία.
Τα σύνορα του Βελγίου απέχουν 90 χλμ., του Λουξεμβούργου στα 80 χιλιόμετρα, της Γερμανίας στα 100 χιλιόμετρα, και της Ελβετίας στα 180 χιλιόμετρα.
Η έκταση του δήμου είναι 35,37 χμ². Βρίσκεται σε υψόμετρο 225 έως 381 μέτρων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2016, η πόλη αποτελεί μέρος της περιοχής Γκραντ Εστ που δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση των περιοχών Αλσατίας, Λωρραίνης και Καμπανίας-Αρδεννών. Προηγουμένως, από το 1982 έως το 2015, ήταν μέρος της περιοχής της Λωρραίνης.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Παλαιολιθικά ευρήματα στο Κομερσί μικρογραφία|250x250εσ|Ο σιδηροδρομικός σταθμός στις αρχές του 20ού αιώνα Η περιοχή όπου βρίσκεται το Κομερσί κατοικούνταν από τις αρχές της Παλαιολιθικής εποχής.
Η ύπαρξη της πόλης χρονολογείται από τον 9ο αιώνα. Εκείνη την εποχή που η βασιλική αυλή μετακινούνταν, τα παλάτια ήταν πολυάριθμα. Το Κομερσί ήταν αυτοκρατορικό φορολογικό κέντρο και είχε παλάτι όπου ο βασιλιάς των Φράγκων και Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Λουδοβίκος ο Ευσεβής σταμάτησε γύρω στο 830.
Σημείο διάβασης στις όχθες του ποταμού Μεύση, εκείνη την εποχή οι άρχοντες της πόλης εξαρτώνταν από τον επίσκοπο του Μετς. Το 1544 πολιορκήθηκε από τον Κάρολο Κουίντο και το στρατό του. Για κάποιο χρονικό διάστημα η κυριαρχία βρισκόταν στα χέρια του Ζαν Φρανσουά Πωλ ντε Γκοντί, καρδινάλιου του Ρετς, ο οποίος έζησε στην πόλη για αρκετά χρόνια, και εκεί συνέθεσε τα απομνημονεύματα του. Από αυτόν αγοράστηκε από τον Κάρολο Δ΄, δούκα της Λωρραίνης.
Το 1744 έγινε η κατοικία του Στανίσλαου Λεσίνσκι, βασιλιά της Πολωνίας, ο οποίος έδειξε μεγάλη φροντίδα στον εξωραϊσμό της πόλης, του κάστρου και της περιοχής. Μετά το θάνατο του Λεσίνσκι το 1766, η πόλη περιήλθε και πάλι στη Γαλλία.
Το 1851, άνοιξε η σιδηροδρομική γραμμή Παρίσι-Στρασβούργο, προωθώντας την ανάπτυξη της πόλης Κομερσί.
Από το Κομερσί προέρχονται οι διάσημες Μαντλέν που αναφέρεται από τον Μαρσέλ Προυστ στο έργο του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο.
Οικονομία
μικρογραφία|Μαντλέν του Κομερσί Η πόλη διαθέτει χαλυβουργία (συρματοπλέγματα), μεταλλουργία (τόξο συγκόλλησης) και βιομηχανία τροφίμων με ειδικότητα στις Μαντλέν του Κομερσί, ένα είδος μπισκότων.
Τμήμα παραγωγής του εργοστασίου μπισκότων Σαιν-Μισέλ βρίσκεται στην πόλη.
Ένα εργοστάσιο του μεγάλου γαλλικού βιομηχανικού και τεχνολογικού ομίλου Safran (μέρη κινητήρα αεροσκαφών) έχει δημιουργηθεί στην έξοδο της πόλης. Η παραγωγή ξεκίνησε στις αρχές του 2015.
Η εβραϊκή παρουσία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η παλιά Συναγωγή Η ύπαρξη του Οδού των Εβραίων (Rue des Juifs) και του Αδιεξόδου των Εβραίων (Impasse des Juifs) μαρτυρεί έναν εβραϊκό πληθυσμό που εγκαταστάθηκε εδώ και αιώνες στην πόλη, όπως αναφέρεται σε ένα έγγραφο του 1324. Αυτός ο μικρός ελικοειδής δρόμος είναι ένας από τους παλαιότερους της πόλης, που βρίσκεται κοντά στον πύργο της εκκλησίας και υπό την προστασία των κυρίων του κάστρου, ο πιο διάσημος εκ των οποίων ήταν ο βασιλιάς Στανισλάς, ιδιαίτερα ευνοϊκός για τους Εβραίους.
Ήταν μια μικρή, αρκετά φτωχή κοινότητα αφιερωμένη στο εμπόριο (εμπόριο βοοειδών και αλόγων κυρίως). Η οδός των Εβραίων μερικώς καταστράφηκε, όταν άνοιξε η Νέα οδός (τώρα λεωφόρος Στανισλάς) το 1715.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπό τη γερμανική κατοχή, οι Εβραίοι του Κομερσί, από τον Ιούλιο του 1940, έπρεπε να φορούν ένα τετράγωνο από κίτρινο ύφασμα ραμμένο στην πλάτη (το κίτρινο αστέρι εμφανίστηκε στη Γαλλία στις 7 Ιουνίου 1942). Η εβραϊκή κοινότητα εξαφανίστηκε από τους Ναζί.
Αξιοθέατα και μνημεία
μικρογραφία|250x250εσ|Το [[κάστρο του Κομερσί]] μικρογραφία|250x250εσ|Το φαρμακείο Μαλάρ
Σόουιν
Σόουιν (ιρλ. Samhain) είναι στα ιρλανδικά η λέξη για το μήνα Νοέμβριο. Κυριολεκτικά σημαίνει το τέλος του καλοκαιριού. Η γιορτή του Σόουιν σηματοδοτούσε το τέλος του καλοκαιριού και την αρχή του κελτικού Νέου Έτους. Για τους αγρότες είναι η αρχή του χειμώνα: οι βοσκοί έβαζαν στους σταύλους τα κοπάδια τους και οι γεωργοί μάζευαν τη σοδειά τους. Είναι η αντίστοιχη μέρα των Αγίων Πάντων των Χριστιανών. Οι Ουαλοί την ονόμαζαν Hollantide ή Calan Gaeaf. Σύμφωνα με το μύθο, τη νύχτα του Σόουιν, της 31ης Οκτωβρίου, ήταν η Γιορτή των Νεκρών, όταν οι θεοί κατέβαιναν στη γη και με τα μαγικά τους προκαλούσαν αναστάτωση στους θνητούς ανθρώπους. Το Σόουιν εξελίχτηκε στη γιορτή που είναι γνωστή ως Χάλλογουιν.
Έθιμα
Οι υπαίθριες φωτιές έπαιζαν σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια των γιορτών κατά τους τελευταίους αιώνες. Λέγεται πως οι χωρικοί έριχναν τα κόκαλα των σκοτωμένων ζώων στις φλόγες κι έπειτα, όταν η φωτιά δυνάμωνε, κάθε οικογένεια έπαιρνε με ένα δαυλό φωτιά για την οικογενειακή εστία. Έτσι δένονταν μαζί όλες οι οικογένειες του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία Κατηγορία:Χαλοουίν
Καμηλοπάρδαλις (αστερισμός)
β Καμηλοπάρδαλης
Κανένας αστέρας της Καμηλοπάρδαλης δεν φέρει κύριο όνομα και μόνο τρεις διαθέτουν ονομασία με ελληνικό γράμμα. Ο πιο λαμπρός αστέρας, ο β Καμηλοπάρδαλης, έχει φαινόμενο μέγεθος μόλις 4,03 αλλά είναι πολύ ελάχιστα φωτεινός επειδή απέχει πολύ από το ηλιακό μας σύστημα: σ' απόσταση 1.000 ετών φωτός εκτιμάται ότι έχει απόλυτο μέγεθος περίπου -3,40. Δεν είναι παράξενο που ο β Καμηλοπάρδαλης είναι ένας γαλάζιος υπεργίγαντας, 32 φορές πιο ογκώδης από τον Ήλιο και με μάζα 7 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή. Αποτελεί επίσης διπλό αστέρα, και ακόμη και τριπλό: σ' απόσταση μεγαλύτερη των 25.000 αστρονομικών μονάδων από το κύριο μέλος περιφέρεται - κάθε ένα εκατομμύριο έτη - ένα ζεύγος δυο άλλων αστέρων.
α Καμηλοπάρδαλης
γ Καμηλοπάρδαλης Ο γ Καμηλοπάρδαλης είναι ένα λευκό αστέρι στον αστερισμό της Καμηλοπάρδαλης 358 έτη φωτός μακριά και η λαμπρότητα του φτάνει σε οπτικό μέγεθος των 4,59.
Ο γ Καμηλοπάρδαλης είναι ο κύριος αστέρας ενός συστήματος πολλαπλών-αστέρων, τα οποία κινούνται μέσα στον γαλαξίας μας με ταχύτητα 23,8 km / s σε σχέση με τον Ήλιο. Η προβλεπόμενη περιφορά του γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας, προβλέπεται μεταξύ 24.100 και 25.600 έτη φωτός.
Ουράνια αντικείμενα
- Ο αστερισμός της Καμηλοπάρδαλης περιλαμβάνει το ανοιχτό σμήνος NGC 1502
- Τον σπειροειδή γαλαξία NGC 2403. Ένας σπειροειδής γαλαξίας με ανοιχτούς βραχίονες (για την ακρίβεια SΑΒ) και βρίσκεται στον αστερισμό της Καμηλοπάρδαλης, περίπου 8 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά. Έχει περίπου το ήμισυ της μάζας του Γαλαξία μας και έχει μια αφθονία σε υδρογόνο. Καθώς επίσης σχετίζεται με την ομάδα γαλαξιών Μ81, στην οποία ανήκει και ο Μ82 που πρίν από λίγες ημέρες ένα αστέρι του έφτασε στο τέλος της ζωής του (σουπερνόβα).
- Το πλανητικό νεφέλωμα NGC 1501 το οποίο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 4.200 έτη φωτός μακριά από τη Γη και η διάμετρος του έχει έκταση περίπου 1,4 έτη φωτός. Το κεντρικό άστρο του NGC 1501 είναι ένα αστέρι Wolf-Rayet 14,5 μεγέθους και με θερμοκρασία 90.000 Κέλβιν.
- Τον Ακανόνιστο Γαλαξία Νάνο NGC 1569. Είναι ένας ανώμαλος γαλαξίας νάνος ο οποίος ανήκει στον Άτλα των περίεργων γαλαξιών λόγω του ακανόνιστου σχήματός του. Βρίσκεται στο μακρύ λαιμό του αστερισμού της Καμηλοπάρδαλης μόλις 11 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά, αυτός ο σχετικά κοντινός γαλαξίας προσφέρει στους αστρονόμους μια εξαιρετική ευκαιρία να μελετήσουν τους αστρικούς πληθυσμούς στους ταχέως εξελισσόμενους γαλαξίες. Η αστρογόνος διεργασία στο κέντρο του κοντινού γαλαξία νάνου NGC 1569 φαίνεται να έχει αρχίσει πριν από 25 εκατομμύρια χρόνια περίπου. Το ταραγμένο περιβάλλον τροφοδοτείται από εκρήξεις σουπερνόβα καθώς διασπείρουν το υλικό τους και προκαλούν το σχηματισμό αστεριών. Δύο τεράστια σμήνη αστέρων φαίνονται στα αριστερά του κέντρου στην πανέμορφη εικόνα– αρκετά νεαρά σε σχέση με τα σφαιρικά σμήνη αστέρων στο δικό μας σπειροειδή Γαλαξία.
- Τον Ραβδωτό Σπειροειδή Γαλαξία NGC 1530. Είναι ένας ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό της Καμηλοπάρδαλης. Θεωρείται ο,τι είναι ένας από τους μεγαλύτερους γαλαξίες του Βόρειου ουρανού. Έχει έναν ορατό ημισπειροειδή πυρήνα,που πιστεύεται ό,τι αποτελείται είτε απο υπέρθερμουs ερυθρούs γίγαντεs, είτε από μια λαμπρή σκόνη. Παρατηρείται επίσης ο,τι η ράβδοs του, εχει οδηγήσει ένα υψηλό ποσοστό (κατά προσέγγιση 25%) του συνολικού αερίου του Γαλαξία, στο κέντρο του.
-Τον Ραβδωτό Σπειροειδή Γαλαξία NGC 2146. Ένας ελαφρώς μικρότερος Γαλαξίας σε σχέση με τον δικό μας και βρίσκεται περίπου 70 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά στον αστερισμό της Καμηλοπάρδαλης. Έχει χαρακτηριστεί ως ένας ραβδωτός σπειροειδής λόγω του σχήματός του, αλλά το πιο γνωστό χαρακτηριστικό του είναι το ο σκονισμένος σπιράλ βραχίονας που έχει ένα βρόχομπροστά από τον πυρήνα του. Η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι ένας γειτονικός γαλαξίας ο (NGC 2146a ) αλληλεπιδρά μαζί του και λόγω της βαρυτικής του έλξης δημιουργεί διαταραχές που στρεβλώνουν τις τροχιές πολλών αστέρων του NGC 2146.
- Τον Ραβδωτό Σπειροειδή Γαλαξία IC 342, είναι μόλις 7 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά στον μακρύ λαιμό του αστερισμού της Καμηλοπάρδαλης. Ο όμορφος κοντινός σπειροειδής γαλαξίας IC 342 θα μπορούσε να είναι πιο διάσημος, αν δεν ήταν τόσο κρυφός. Θα ήταν ένας εξέχων γαλαξίας στον νυχτερινό ουρανό μας, αλλά είναι σχεδόν κρυμμένος πίσω από το πέπλο των άστρων, αερίου καινεφών σκόνης που μπλοκάρει το 85% του φωτός του. Με καθαρή θέα θα ήταν ένας γαλαξίας με 6ο ή 7ο μέγεθος.
- Τον νάνο ανώμαλο γαλαξία NGC 2366 που βρίσκεται περίπου 10 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά στον αστερισμό της Καμηλοπάρδαλης, ενώ κινείται με ταχύτητα 80-99 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο. Είναι μέλος της M81-ομάδα γαλαξιών.
- Τον NGC 2655, ένας ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό της Καμηλοπάρδαλης.
Ιστορικά στοιχεία
Αυτή η μεγάλη περιοχή που εκτείνεται μεταξύ του Πολικού Αστέρα και του αστερισμού του Ηνιόχου στερείται κάποιου σημαντικού αστέρα, γεγονός που μάλλον εξηγεί το λόγο για τον οποίο, αν και είναι ορατή όλο το χρόνο από το Βόρειο Ημισφαίριο, σημειώθηκε για πρώτη φορά μόλις το 1624 από τον Γερμανό μαθηματικό Jakob Bartsch, κουνιάδο του Γιοχάνες Κέπλερ, ακόμη κι αν είχε επινοηθεί προηγουμένως πιθανόν από τον Ολλανδό αστρονόμο και χαρτογράφο Petrus Plancius.
Δημοτική Ενότητα Σουλίου
Η Δημοτική Ενότητα Σουλίου, είναι μία από τις τρείς Δημοτικές Ενότητες, του Δήμου Σουλίου, στη Θεσπρωτία.
Διοίκηση
αριστερά|μικρογραφία|Πανοραμική άποψη Σουλίου Η Δημοτική Ενότητα Σουλίου είναι Δημοτική Ενότητα, του Δήμου Σουλίου, της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας. Διοικητικά ανήκει στην Περιφέρεια Ηπείρου, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου - Δυτικής Μακεδονιας.
Συστάθηκε το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», με τη μετατροπή της Κοινότητας Σουλίου, σε Δημοτική Ενότητα Σουλίου, του Δήμου Σουλίου. Αποτελείται από 5 Κοινότητες και 5 οικισμούς.
Έδρα της Δημοτικής Ενότητας Σουλίου, είναι, η Σαμονίδα και έδρα του Δήμου Σουλίου, είναι η Παραμυθιά. Η Σαμονίδα είναι η ιστορική έδρα του Δήμου Σουλίου.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Δημοτικής Ενότητας Σουλίου, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 464 κάτοικοι.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.39853" longitude="20.613785" zoom="13" width="1000" height="835" align="center" />
Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Σούλι Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Blue Sky Studios
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Blue Sky Studios Κατηγορία:Κινηματογραφικές εταιρίες παραγωγής Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αμερικανικές εταιρίες παραγωγής κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:20th Century Studios Κατηγορία:Εξαγορές της Disney Κατηγορία:Αντίκτυπος της πανδημίας COVID-19 στον κινηματογράφο Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1987 Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις παραγωγής κινηματογραφικών και τηλεοπτικών έργων των ΗΠΑ
Παραβολή των Δέκα Παρθένων
εναλλ.=Η Παραβολή των Σοφών και Ανόητων Παρθένων (1822), απο τον Ουίλιαμ Μπλέικ.|μικρογραφία|Η Παραβολή των Σοφών και Ανόητων Παρθένων (1822), απο τον [[Ουίλιαμ Μπλέικ.]] Η παραβολή των δέκα παρθένων είναι μια από τις παραβολές του Ιησού Χριστού. Σύμφωνα με το Κατά Ματθαίον 25:1-13, δέκα παρθένες περιμένουν έναν γαμπρό. Οι πέντε έφεραν αρκετό λάδι για τις λάμπες που θα χρησιμοποιούσαν κατά την διάρκεια της αναμονής τους, ενώ οι άλλες πέντε χρειάστηκε να αγοράσουν περισσότερο λάδι μετά την καθυστέρηση της άφιξης του γαμπρού. Οι πέντε παρθένες που ήταν προετοιμασμένες για την άφιξη του γαμπρού ανταμείφθηκαν, ενώ ο γαμπρός απαρνήθηκε τις πέντε που δεν ήταν προετοιμασμένες. Η παραβολή έχει ένα σαφές εσχατολογικό θέμα: να είστε προετοιμασμένοι για την Ημέρα της Κρίσης. Ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς παραβολές του μεσαίωνα και είχε επιρροή στη γοτθική τέχνη, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική των γερμανικών και γαλλικών καθεδρικών ναών.
Βιβλική αφήγηση
Στην παραβολή των Δέκα Παρθένων, ο Ιησούς αφηγείται μια ιστορία για μία ομάδα παρθένων (ίσως παράνυμφων ) που επέλεξε να συμμετάσχει σε έναν γάμο. Κάθε μία από τις δέκα παρθένες κουβαλούσε μια λαμπάδα ή ένα φανό λαδιού καθώς περιμένουν τον ερχομό του γαμπρού ο οποίος αναμένεται να φτάσει κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της νύχτας. Πέντε από τις παρθένες ήταν σοφές και έφεραν λάδι για τους λαμπτήρες τους. Πέντε ήταν "ανόητες" και έφεραν μόνο τους λαμπτήρες τους.
Τα μεσάνυχτα, όλες οι παρθένες ακούνε ότι τις καλούν να βγουν και να συναντήσουν τον γαμπρό. Συνειδητοποιώντας ότι οι λάμπες τους έχουν σβήσει, οι ανόητες παρθένες ζητούν από τις σοφές λάδι, αλλά αρνούνται, λέγοντας ότι σίγουρα δεν θα είναι αρκετό για να το μοιραστούν. Ενώ οι ανόητες παρθένες προσπαθούν να πάρουν περισσότερο λάδι, ο γαμπρός φτάνει. Οι σοφές παρθένες τον συνοδεύουν στη συνέχεια στον εορτασμό του. Οι άλλες φτάνουν πολύ αργά και αποκλείονται απο την γιορτή.
Συμπέρασμα
εναλλ.=Αυτός ο πίνακας του Ιερώνυμου Φράνκεν του Νεότερου (περ. 1616) δίνει μια ηθικολογική ερμηνεία της παραβολής.|μικρογραφία|Αυτός ο πίνακας του Ιερώνυμου [[Οικογένεια Φράνκεν|Φράνκεν του Νεότερου (περ. 1616) δίνει μια ηθικολογική ερμηνεία της παραβολής.]] Ο Ιησούς εξηγεί στον απόστολο Ματθαίο και τους λοιπούς αποστόλους:"Η βασιλεία των ουρανών θα είναι ομοία με δέκα παρθένους, αι οποίαι επήραν τους λύχνους των και εβγήκαν εις προϋπάντησιν του νυμφίου, που θα ήρχετο κατά την νύκτα δια να παραλάβη την νύμφην... Λοιπόν να είσθε άγρυπνοι και έτοιμοι, όπως αι φρόνιμοι παρθένοι, διότι δεν γνωρίζετε την ημέρα ούτε την ώραν, κατά την οποίαν ο υιός του ανθρώπου, ο νυμφίος της Εκκλησίας, ο Κυριος και κριτής της οικουμένης, έρχεται."
Ερμηνείες
Η παραβολή είναι μια από τις ακολουθίες απαντήσεων μίας ερώτησης που τέθηκε στον Ιησού Χριστό απο τους μαθητές του και αναφέρεται στο Κατά Ματθαίον 24:3:"Πες μας, πότε θα γίνουν αυτά, και ποιο σημάδι θα δείξει πως πλησιάζει η παρουσία σου και η συντέλεια του κόσμου;"Άλλες παραβολές που χρησιμοποίησε ο Ιησούς σε αυτή τη σειρά απαντήσεων περιλαμβάνουν την παραβολή της εκκολαπτόμενης συκιάς (κατά Ματθαίον 24:32-35, να μην γίνει σύγχιση με την παραβολή της καταρραμένης συκιάς) και την παραβολή του πιστού δούλου. (Κατά Ματθαίον 24:45-51 ). Η παραβολή των Δέκα Παρθένων ενισχύει το κάλεσμα για ετοιμότητα ενόψει της αβέβαιης στιγμής αυτού του δεύτερου ερχομού. Έχει περιγραφεί ως «παρατηρητική παραβολή».
Σε αυτήν την παραβολή, ο Ιησούς Χριστός είναι ο γαμπρός, επαναλαμβάνει την εικόνα της Παλαιάς Διαθήκης του Θεού ως γαμπρού στο Ιερεμίας 2:2 και οι παρθένες είναι οι Χριστιανοί. Ο Ρ. Τ. Φρανς δηλώνει ότι η συγκεκριμένη παραβολή είναι «μια προειδοποίηση που απευθύνεται σιγκεκριμένα σε εκείνους που βρίσκονται στο ναό και λέει ότι δεν πρέπει να υποθέσουν πως το μέλλον τους είναι άνευ όρων.».