cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armored Saint
Δεκαετία '80
Οι Armored Saint επέστρεψαν στην Metal Blade Records το 1988, κυκλοφορώντας το μοναδικό ζωντανά ηχογραφημένο τους άλμπουμ από εκείνη την εποχή, με τίτλο "Saints Will Conquer", η ηχογράφηση του οποίου έγινε κατά την εμφάνιση του συγκροτήματος στο Κλίβελαντ τον Οκτώβριο του 1987. Ενώ οι Armored Saint είχαν ξεκινήσει τη σύνθεση νέων κομματιών για τον επόμενο τους δίσκο, ο κιθαρίστας Ντέιβιντ Πρίσταρντ διαγνώστηκε με λευχαιμία και πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου 1990. Τη θέση του πήρε ο Τζεφ Ντάνκαν, ενώ επέστρεψε και ο Φιλ Σάντοβαλ μετά από ένα μικρό διάστημα αδράνειας. Στις 14 Μαΐου 1991, κυκλοφόρησαν το "Symbol of Salvation" σε παραγωγή του Ντέιβ Τζέρτεν, γνωστού για τις δουλειές του με τους Alice in Chains και τους Jane's Addiction. Το συγκρότημα περιόδευσε στην Ευρώπη, παίζοντας στο φεστιβάλ "Rock Hard" της Γερμανίας μαζί με τους Blind Guardian, Obituary και Sepultura, όπως και το "Dynamo Open Air" μαζί με τους Metal Church, Morbid Angel, Psychotic Waltz και Primus.
Το φθινόπωρο περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Suicidal Tendencies σε μεγάλο μέρος της περιοδείας. Την επόμενη χρονιά, συμμετείχαν στην ταινία "Hellraiser III: Hell on Earth", παίζοντας σε μία σκηνή το κομμάτι "Hanging Judge" στο φανταστικό κλαμπ "Boiler Room". Λίγο αργότερα, ο Τζον Μπους δέχτηκε πρόταση να αναλάβει το μικρόφωνο στους Anthrax αντικαθιστώντας τον Τζόι Μπελαντόνα, γεγονός που οδήγησε στη διάλυση των Armored Saint.
Επανένωση
Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος, ο Τζόι Βέρα εντάχθηκε στους Fates Warning και τους Chroma Key, ενώ δούλεψε και σαν παραγωγός και μηχανικός ηχου. Το 1999, ο Τζον Μπους και ο Τζόι Βέρα αποφάσισαν να επανενώσουν τους Armored Saint, κυκλοφορώντας το άλμπουμ "Revelation" τον Μάρτιο του 2000, με τους Φιλ και Γκόνζο Σάντοβαλ και τον Τζεφ Ντάνκαν να συμπληρώνουν τη σύνθεση του σχήματος. Το συγκρότημα περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Μάιο εκείνης της χρονιάς, συνεχίζοντας την περιοδεία του στην Ευρώπη, όπου έπαιξαν στο "Sweden Rock Festival" μαζί με τους Lynyrd Skynyrd, Running Wild, Stratovarius και King Diamond. Ακολούθησε η ευρωπαϊκή τους περιοδεία το φθινόπωρο του 2000, για να συνεχίσουν στη Βόρεια Αμερική με τους Dio στις αρχές του 2001.
Στις 24 Ιουλίου 2001, κυκλοφόρησε η συλλογή "Nod to the Old School" με ανέκδοτες ηχογραφήσεις, επανεκτελέσεις και διασκευές στους Judas Priest και τον Robin Trower. Εκείνο το διάστημα, ο Μπους επέστρεψε στο στούντιο με τους Anthrax για την ηχογράφηση του "We've Come for you All" και το συγκρότημα διαλύθηκε για δεύτερη φορά.
Το 2004, ο Τζόι Βέρα εντάχθηκε στους Anthrax, αλλά ένα χρόνο αργότερα ο Μπους και ο Βέρα απολύθηκαν για να επανενωθεί η σύνθεση του συγκροτήματος από τη δεκαετία του '80. Στις 30 Ιουλίου 2005, οι Armored Saint εμφανίστηκαν στο "Dodge Theatre" του Φοίνιξ των Ηνωμένων Πολιτειών μαζί με τους Scorpions, ενώ το 2006 περιόδευσαν σε Ευρώπη και Αμερική παίζοντας στο "Graspop Metal Meeting" του Βελγίου και το "Evolution Festival Weekender" της Ιταλίας, μεταξύ άλλων.
Η σύνθεση που ηχογράφησε το "Symbol of Salvation" ένωσε τις δυνάμεις της οριστικά το 2009, για να ηχογραφήσει το δίσκο "La Raza", ο οποίος κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2010 μέσω της Metal Blade Records. Οι Armored Saint δεν περιόδευσαν για το δίσκο, παίζοντας μόνο στις 28 Μαΐου 2010 στο "House of Blues" του Λος Άντζελες και στις 16 Οκτωβρίου 2010 στο "Avalon" της Σάντα Κλάρα. Μετά από σποραδικές εμφανίσεις μέσα στο 2011, άνοιξαν την συναυλία για την τριακοστή επέτειο από τη δημιουργία των Metallica, στο "The Fillmore" του Σαν Φρανσίσκο, στις 7 Δεκεμβρίου 2011.
Στις 22 Αυγούστου 2013, ανακοινώθηκε ότι το συγκρότημα ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στην επόμενη κυκλοφορία του, η οποία είχαν σαν σκοπό κυκλοφορήσει μέσα στο 2014. Τελικά, η κυκλοφορία του άλμπουμ "Win Hands Down" ανακοινώθηκε τον Μάρτιο του 2015, για τις 2 Ιουνίου 2015, ενώ το συγκρότημα ξεκίνησε την πρώτη περιοδεία για την προώθηση του τον Μάιο του ίδιου έτους, ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Saxon στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Φεβρουάριο του 2017, κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ τους με τίτλο "Carpe Noctum", ηχογραφημένο στο φεστιβάλ Wacken Open Air του 2015 και το Ασάφενμπουργκ της Γερμανίας.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Τζεμάλ Γκιουρσέλ
Ο Τζεμάλ Γκιουρσέλ (τουρκική γλώσσα: Cemal Gürsel, 10 Ιουνίου 1895 - 14 Σεπτεμβρίου 1966) ήταν Τούρκος στρατηγός, πραξικοπηματίας και πολιτικός. Ήταν ο τέταρτος Πρόεδρος της χώρας.
Ζωή
Γεννήθηκε στην πόλη Θεοδοσιούπολη το 1895. Ολοκλήρωσε την στοιχειώδη εκπαίδευση στα Κοτύωρα του Πόντου και την μέση στο Στρατιωτικό Γυμνάσιο Έρζιτζαν και στο Στρατιωτικό Λύκειο Κούλελη στην Κωνσταντινούπολη.
Κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μαθητής ων της Σχολής Ευελπίδων, απεστάλη στο μέτωπο. Έλαβε μέρος στην Μάχη της Καλλίπολης το 1915, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ήττα των δυνάμεων της Αντάντ και την διατήρηση των τουρκικών θέσεων στην περιοχή των Στενών. Το 1917 μετετέθη στο μέτωπο της Συρίας, ενώ το τέλος του πολέμου τον βρήκε στο μέτωπο της Παλαιστίνης, όπου και αιχμαλωτίστηκε από τους Άγγλους.
Τον Οκτώβριο του 1961 ο Γκιουρσέλ εξελέγη από την Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση τέταρτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ανέθεσε στον Ισμέτ Ινονού την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής ενότητας, τον οποίον αργότερα αντικατέστησε με τον ανεξάρτητο γερουσιαστή Ουργκιούπλου (1965).
Ο Τζεμάλ Γκιουρσέλ ήταν αγαπητός στις τάξεις του στρατού, όπου ήταν γνωστός με το όνομα «Τζεμάλ Αγά», δηλαδή μεγάλος αδελφός.
ΦΚ Λοριάν
<mapframe text="Τοποθεσία του Σταντ ντυ Μουστουάρ και του Εσπάς ΦΚΛ, εντός της πόλης του Λοριάν." latitude="47.75" longitude="-3.36" zoom="11" width="300" height="300"> { "type": "FeatureCollection", "features": } Η Φουτμπόλ Κλεμπ Λοριάν (βρετονικά: Klub Football An Oriant, γαλλικά: Football Club Lorient) πιο γνωστή ως ΦΚ Λοριάν ή απλώς Λοριάν είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Λοριάν της Βρετάνης. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1926 και αυτό τον καιρό αγωνίζεται στην Λιγκ 1, το κορυφαίο επίπεδο του γαλλικού ποδοσφαίρου. Η Λοριάν παίζει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Σταντ Ντυ Μουστουάρ που βρίσκεται εντός της πόλης. Η ομάδα έχει προπονητή τον Κριστιάν Γκουρκύφ (πατέρα του διεθνή Γάλλου ποδοσφαιριστή Γιοάν Γκουρκύφ) και αρχηγό τον τερματοφύλακα Φαμπιάν Ωντάρ. Ο Γκουρκύφ προηγουμένως αγωνιζόταν στη Λοριάν και αυτή είναι η τρίτη του θητεία στον πάγκο της ομάδας.
Η Λοριάν είχε ένα σχετικά ζοφερό εγχώριο παρελθόν πριν από το 1998 όταν και η ομάδα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη Λιγκ 1 την σεζόν 1998–99. Πριν από αυτό, η Λοριάν πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της ως μια ερασιτεχνική ομάδα. Η Λοριάν σημείωσε τη μεγαλύτερη επιτυχία της το 2002 όταν η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας κερδίζοντας την Μπαστιά με 1–0 στον τελικό. Η Λοριάν δεν έχει κατακτήσει ποτέ την Λιγκ 1, αλλά έχει κατακτήσει την Νασιονάλ (Γ' Εθνική Γαλλίας) φτάνοντας σ'αυτή την επιτυχία το 1995. Τοπικά, η ομάδα έχει κατακτήσει πέντε φορές την Ντιβιζιόν Ντ'Ονέρ της Βρετάνης και έξι Κύπελλα Βρετάνης.
Η Λοριάν είναι πιο γνωστή ως μια "ομάδα-σκαλοπάτι" για αρκετούς τωρινούς διεθνείς ποδοσφαιριστές όπως ο Λοράν Κοσιελνί, ο Αντρέ-Πιέρ Ζινιάκ, ο Μικαέλ Κιανί, ο Κεβίν Γκαμεϊρό, ο Καρίμ Ζιανί, ο Μπακαρί Κονέ, και ο Σεϊντού Κεϊτά. Ο Γάλλος διεθνής Γιοάν Γκουρκύφ, γιος του Κριστιάν Γκουρκύφ, ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα πριν μετακομίσει στην αντίπαλο του Ντέρμπι της Βρετάνης Ρεν. Τα τελευταία χρόνια η ομάδα έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστή λόγω της προσπάθειάς της να παίζει θεαματικό ποδόσφαιρο και την μακρά εμπιστοσύνη της ομάδας προς τον προπονητή Κριστιάν Γκουρκύφ, έναν εξαιρετικά γνωστό σε θέματα τακτικής στη Γαλλία ανεξάρτητα από το γεγονός ότι είναι σχετικά άγνωστος εκτός συνόρων.
Σαφαρίδες
Οι Σαφαρίδες (861-1003 μ.Χ., περσικά: سلسله صفاریان) ήταν μουσουλμανική σουνιτική δυναστεία από το Σιστάν, που κυβέρνησε τμήματα του ανατολικού Ιράν καθώς και την περιοχή του Χορασάν, Αφγανιστάν και Βαλουχιστάν, από το 861 έως το 1003 μ.Χ. Η δυναστεία, περσικής καταγωγής, ιδρύθηκε από τον Γιακούμπ ιμπν Λέιθ ας-Σαφφάρ, γεννημένο στο Σιστάν, τοπικό αγιάρο (τάξη πολεμιστών), ο οποίος εργάστηκε ως χαλκουργός πριν γίνει πολέμαρχος. Αρχικώς πήρε τον έλεγχο της περιοχής Σιστάν και ξεκίνησε την κατάκτηση της περιοχής που σήμερα είναι γνωστή ως Αφγανιστάν, στο όνομα του Ισλάμ.
Ιστορία
Η δυναστεία ξεκίνησε με τον Γιακούμπ ιμπν Λέιθ ας-Σαφφάρ (Γιακούμπ, γιος του Λαΐθ, Λαΐθ=Λέων στα αραβικά), έναν Πέρση χαλκουργό που μετακόμισε στην πόλη Ζαράντζ. Ο Γιακούμπ άφησε την εργασία του για να γίνει αγιάρος (τάξη επαγγελματιών πολεμιστών), και τελικώς ανήλθε στην ιεραρχία, έγινε τοπικός ηγεμόνας των Αββασιδών, και απέκτησε κατόπιν την εξουσία να δρα ως ανεξάρτητος. Από την πρωτεύουσά του, Ζαράντζ, επεκτάθηκε ανατολικά στις περιοχές Αρ-Ρουχάντζ και Ζαμινταβάρ, και ακολούθησαν οι περιοχές Ζαμπουλιστάν και Καμπουλιστάν μέχρι το 865 μ.Χ. Κατόπιν εισέβαλε στις περιοχές Μπαμιγιάν, Μπαλχ, Μπαντγκίς και Γκουρ. Στο όνομα του Ισλάμ, κατέκτησε αυτές τις περιοχές που κυβερνώνταν κυρίως από βουδιστές φυλάρχους. Από αυτή την εκστρατεία απέκτησε μεγάλο πλούτο από λεηλασίες, καθώς και μεγάλο αριθμό σκλάβων. Η Αμερικανίδα ιστορικός και αρχαιολόγος Νάνσυ Ντυπρέ, ειδική στα θέματα του Αφγανιστάν, στο βιβλίο της Ένας Ιστορικός Οδηγός στο Αφγανιστάν (An Historical Guide to Afghanistan), 1971, περιγράφει τις κατακτήσεις του Γιακούμπ ως εξής:
''Οι αραβικές στρατιές με το λάβαρο του Ισλάμ προέβαλαν από τη Δύση, νίκησαν τους Σασσανίδες το 642 και κατόπιν προέλασαν με αυτοπεποίθηση στην Ανατολή. Στη δυτική περιφέρεια της περιοχής του Αφγανιστάν, οι πρίγκιπες της Χεράτ και του Σιστάν μεταβίβασαν την εξουσία στους Άραβες κυβερνήτες, αλλά στην ανατολή, στα βουνά, οι πόλεις υποτάχθηκαν μόνο για να εξεγερθούν αργότερα, και οι βιαστικώς προσηλυτισθέντες επέστρεψαν στην παλαιά πίστη τους όταν οι αραβικοί στρατοί προσπέρασαν. Η σκληρότητα και πλεονεξία της αραβικής εξουσίας προκάλεσαν τόσης έκτασης ανταρσία παρόλα αυτά, που όταν η εξασθενούσα εξουσία του χαλιφάτου κατέστη εμφανής, οι γηγενείς ηγεμόνες για ακόμα μια φορά διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Μεταξύ αυτών ξεχώρισαν για μικρό χρονικό διάστημα οι Σαφαρίδες του Σιστάν. Ο φανατικός ιδρυτής αυτής της δυναστείας, ο παραγιός χαλκουργού, Γιακούμπ ιμπν Λέιθ Σαφφάρι (σημ. το αραβικό επώνυμο Ας-Σαφφάρ στην περσική γλώσσα), ήρθε στο προσκήνιο από την πρωτεύουσά του Ζαράντζ το 870 και προέλασε μέσα από τις περιοχές Μποστ, Κανταχάρ, Γκάζνα, Καμπούλ, Μπαμιγιάν, Μπαλχ και Χεράτ, κατακτώντας στο όνομα του Ισλάμ.''
Η πόλη Χεράτ των Ταχιριδών κατελήφθη το 870 και η εκστρατεία του Γιακούμπ στην περιοχή Μπαντγκίς οδήγησε στην αιχμαλώτιση των αιρετικών Χαριζιτών (σημ.: Οι Χαριζίτες μουσουλμάνοι, ή κα'αριτζίτες, από το αραβικό ρήμα κρτζ, «αποχωρώ», αρνήθηκαν να αποδεχτούν την καθιέρωση του συστήματος των μουσουλμανικών δυναστειών και ισχυρίστηκαν ότι το αξίωμα του χαλίφη θα έπρεπε να περιέρχεται στον πιο ευσεβή μουσουλμάνο, ακόμα και σε έναν Αιθίοπα σκλάβο, όπως χαρακτηριστικά έλεγαν. Κοινότητες Χαριζιτών υπάρχουν σήμερα στην Αλγερία, το Ομάν και τη Ζανζιβάρη), που αργότερα σχημάτισαν ειδικό τμήμα στο στρατό του. Κατόπιν ο Γιακούμπ έστρεψε την προσοχή του στα δύση και ξεκίνησε επιθέσεις στο Χορασάν, Χουζιστάν, Κερμάν (νοτιοανατολικό Ιράν) και Φαρς (νοτιοδυτικό Ιράν). Ύστερα οι Σαφαρίδες κατέλαβαν το Χουζιστάν (νοτιοδυτικό Ιράν) και τμήματα του νοτίου Ιράκ, και το 876 έφτασαν κοντά στην ανατροπή των Αββασιδών, των οποίων ο στρατός κατάφερε να τους αναχαιτίσει ενώ είχαν μόλις λίγες ημέρες πορείας ακόμα για να φτάσουν στην πρωτεύουσα του χαλιφάτου, Βαγδάτη. Οι εισβολές αυτές παρόλα αυτά, ανάγκασαν τους Αββασίδες να αναγνωρίσουν τον Γιακούμπ ως κυβερνήτη των περιοχών Σιστάν, Φαρς και Κερμάν, ενώ προσφέρθηκαν επίσης στους Σαφαρίδες ακόμα και θέσεις κλειδιά στον πυρήνα της αββασιδικής εξουσίας στη Βαγδάτη.
Το 901, ο Αμρ ας-Σαφφάρ ηττήθηκε στη μάχη της Μπαλχ από τους Πέρσες Σαμανίδες, γεγονός που περιόρισε τη δυναστεία των Σαφαριδών στην εξουσία μιας μικρής ηγεμονίας στην περιοχή του Σιστάν.
Πολιτισμός
thumb|220px|right|Ιππέας των Σαφαριδών Οι Σαφαρίδες έδωσαν μεγάλη προσοχή στην περσική κουλτούρα. Υπό την εξουσία τους, ο ανατολικός ισλαμικός κόσμος κατέστη μάρτυρας της εμφάνισης σημαντικών Περσών ποιητών, όπως του Φεϊρούζ Μασρίκι, του Αμπού Σαλίκ αλ-Τζιρτζάνι, και του Μουχάμμαντ ιμπν Ουασίφ αλ-Σιστάνι, που ήταν γραμματέας του ηγεμόνα και αυλικός ποιητής. Τον ύστερο 9ο αιώνα, η δυναστεία έδωσε ώθηση σε μια αναγέννηση της νέας περσικής λογοτεχνίας και πολιτισμού. Μετά την κατάκτηση της Χεράτ από τον Γιακούμπ, κάποιοι ποιητές επέλεξαν να υμνήσουν τη νίκη του στα Αραβικά, ενώ ο Γιακούμπ αιτήθηκε στον γραμματέα του, Μουχάμμαντ ιμπν Ουασίφ αλ-Σιστάνι, να γράψει τους στίχους στα Περσικά.
Από ορυχεία αργύρου στην κοιλάδα Παντζσίρ, στο Αφγανιστάν, οι Σαφαρίδες έκοβαν ασημένια νομίσματα.
Κατηγορία:Περσία Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Ιστορία του Αφγανιστάν Κατηγορία:Χαλιφάτο των Αββασιδών Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Σαφαριδες
Εμμανουήλ Ξένος
Ο  Εμμανουήλ Ξένος ήταν καραβοκύρης, λόγιος, πολιτικός και αγωνιστής του 1821 από την Πάτμο.
Ήταν καραβοκύρης και έμπορος με δραστηριότητες και εμπορικό οίκο στην Οδησσό, είχε μυηθεί στην Φιλική Εταιρεία. Κατά την διάρκεια της επανάστασης μαζί με τον αδελφό του Θεόδωρο εφοδίαζαν με τα πλοία τους τον στρατό του Καραΐσκάκη και το πολιορκημένο Μεσολόγγι. Ήταν πληρεξούσιος της Πάτμου στις εθνοσυνελεύσεις του 1823 στο Άστρος, του 1826 στην Επίδαυρο, του 1827 στην Τροιζήνα και του Δ΄ κατ' επανάληψη Εθνική των Ελλήνων συνέλευση του 1831-2. Είχε εκλεγεί στην επιτροπή που στάλθηκε στον σουλτάνο να διαπραγματευτή ειρήνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Πολιτική-επέκταση
Transavia
Η Transavia Airlines C.V, γνωστή ως Transavia, είναι ολλανδική αεροπορική εταιρία χαμηλού κόστους, η οποία λειτουργεί ως ανεξάρτητο μέλος της Air France-KLM.
Η κύρια βάση της είναι στο Διεθνές Αεροδρόμιο Σκίπχολ, ενώ τα διεθνή αεροδρόμια του Αιντχόβεν και του Ρότερνταμ αποτελούν τις δευτερεύουσες βάσεις της εταιρίας. Στη Γαλλία το Διεθνές Αεροδρόμιο Ορλύ είναι η κύρια βάση της θυγατρικής της εταιρίας Transavia France.
Η Transavia λειτουργεί προγραμματισμένες πτήσεις αλλά και πτήσεις τύπου τσάρτερ προς 88 προορισμούς. Τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας βρίσκονται στο κτίριο TransPort, στο Διεθνές Αεροδρόμιο Σκίπχολ του Άμστερνταμ.
Ιστορία
Τα πρώτα νέα σχετικά με την ίδρυση νέας εταιρίας τσάρτερ στην Ολλανδία, μετά τη MartinAir άρχισαν να διαδίδονται την άνοιξη του 1966. Τότε, ο John Block, παλιό μέλος της ΜartinAir στην Ολλανδία ήθελε να αναλάβει το εγχείρημα. Η άδεια δόθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 1966 και δύο μέρες μετά ξεκίνησαν οι πρώτες εμπορικές πτήσεις.
Το 1991, το 80% των μετοχών της εταιρίας πωλήθηκαν στην KLM. To 1998 η Transavia έγινε η πρώτη ξένη αεροπορική εταιρία που πραγματοποίησε εγχώριες πτήσεις στην Ελλάδα. Το 2003 η KLM αγόρασε και το εναπομείναν 20% των μετοχών της Transavia, έχοντας πια ολόκληρο το 100% των μετοχών της εταιρίας.
Η Transavia έχει μια ακόμα εταιρία στη Γαλλία, την Transavia France η οποία έχει βάση το Διεθνές Αεροδρόμιο Ορλύ στο Παρίσι. Η Transavia France κάνει πτήσεις χρησιμοποιώντας 10 Boeing 737-800
Σημερινός στόλος
Από τον Δεκέμβριο του 2013, ο στόλος της Transavia αποτελείται από τα παρακάτω αεροσκάφη. Όλα είναι εξοπλισμένα με winglets.
Παραπομπές
.
Κατηγορία:Ολλανδικές αεροπορικές εταιρίες
Ποσειδωνία (Μεγάλη Ελλάδα)
Η Ποσειδωνία ήταν αρχαία ελληνική αποικία της Κάτω Ιταλίας, στην περιοχή της Καμπανίας. Βρισκόταν 85 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Νάπολης, στη σημερινή επαρχία του Σαλέρνο, κοντά στις ακτές της Τυρρηνικής θάλασσας. Το λατινικό όνομα της πόλης ήταν Πέστουμ (Paestum).
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια του δεύτερου ελληνικού αποικισμού. Μητρόπολή της ήταν η πόλη Σύβαρη. Για την πρώτη περίοδο της Ποσειδωνίας, τα μόνα στοιχεία που είναι γνωστά προέρχονται κυρίως από τα λιγοστά αρχαιολογικά ευρήματα. Τα ευρήματα δείχνουν πως η πόλη είχε γρήγορα επεκταθεί διαθέτοντας δρόμους, ναούς και όλα τα χαρακτηριστικά μιας αναπτυγμένης πόλης. Από τα χαρακτηριστικά της πόλης φαίνεται πως διατηρούσε εμπορικές σχέσεις με την πόλη Μεταπόντιο κατά τη διάρκεια του 5ου και 6ου αιώνα π.Χ.. Μέχρι εκείνη την περίοδο δεν υπάρχουν αναφορές για την πόλη. Κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα π.Χ., η Ποσειδωνία καταλαμβάνεται από το ιταλικό φύλο των Λουκανών. Από τα αρχαιολογικά ευρήματα αυτής της περιόδου φαίνεται πως στην πόλη συνυπήρχαν και ελληνικά και ιταλικά πολιτισμικά στοιχεία. Η ελληνική γλώσσα, όμως, σταδιακά εγκαταλείφθηκε, όπως αναφέρει ο Αθήναιος. Το γεγονός αυτό περιγράφει ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης στο ποίημά του «Ποσειδωνιάται». Η πόλη έγινε τελικά ρωμαϊκή το 273 π.Χ., μετά το τέλος των πολέμων του Πύρρου στην Ιταλία, που διεξήχθησαν στο πρώτο τέταρτο του 3ου αιώνα π.Χ..
Γενικά χαρακτηριστικά του αρχαιολογικού χώρου
Ο αρχαιολογικός χώρος της Ποσειδωνίας καταλαμβάνει έκταση 120 εκταρίων. Από αυτά, μόνο τα 25 έχουν ανασκαφεί. Διατηρείται ακόμα το τείχος που περιέβαλλε την αρχαία πόλη, το οποίο έχει περίμετρο 4.750 μέτρα, πάχος 5 έως 7 μέτρα και ύψος 15 μέτρα. Κατά μήκος του είναι τοποθετημένοι 24 πύργοι. Πιστεύεται πως συνολικά ήταν 28, αλλά οι τέσσερις καταστράφηκαν εξαιτίας διάνοιξης δρόμου κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα. 300px|right|thumb|Τοιχογραφία που απεικονίζει παιχνίδι [[Κότταβος|κοττάβου σε συμπόσιο]] Το κύριο χαρακτηριστικό του σημερινού αρχαιολογικού χώρου είναι οι τρεις μεγάλοι ναοί δωρικού ρυθμού. Ήταν αφιερωμένοι στην Ήρα και στην Αθηνά.
Ο ναός της Ήρας είναι ο παλαιότερος ναός που διασώζεται στην Ποσειδωνία (αποκαλούμενος και Basilica) και ανήκει στον 6ο αιώνα π.Χ.. Κοντά στον πρώτο ναό, υπάρχει και ένας δεύτερος αφιερωμένος στην Ήρα, χτισμένος τον 5ο αιώνα π.Χ.. Στο παρελθόν, κατά τον 18ο αιώνα, θεωρούσαν πως ο ναός αυτός ήταν αφιερωμένος στον Ποσειδώνα.
Στο υψηλότερο σημείο της πόλης βρίσκεται ο ναός της Αθηνάς, χτισμένος περίπου το 500 π.Χ.. Λανθασμένα στο παρελθόν πίστευαν πως ήταν αφιερωμένος στη Δήμητρα.
Η Ποσειδωνία φημίζεται, επίσης, για τους ζωγραφισμένους τάφους, οι οποίοι ανήκουν στην περίοδο της Λουκανικής κυριαρχίας, και μόνο ένας από αυτούς χρονολογείται στην ελληνική περίοδο. Αποτελούν ορισμένα από τα σημαντικότερα δείγματα ζωγραφικής της αρχαίας περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Ποσειδωνία (Μεγάλη Ελλάδα) Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Νταν Κόστα (Συνθέτης)
O Νταν Κόστα (γεννημένος στις 7 Aπριλίου, 1989) είναι πιανίστας της τζαζ και συνθέτης, γνωστός για το άλμπουμ Suite Três Rios.
Βιογραφία
O Nταν Κόστα γεννήθηκε στο Λονδίνο, από σε μια ιταλο-πορτογαλική οικογένεια, σπούδασε μουσική στο Sir Paul McCartney's Liverpool Institute for Performing Arts. Αποφοίτησε με πτυχίο στο τζαζ πιάνο από το Escola Superior de Música, Artes e Espétaculo στην Πορτογαλία και τιμήθηκε με υποτροφία για σπουδές στη Βραζιλιάνικη μουσική στο Σάο Πάολο, στη Βραζιλία.
Ηχογράφησε το πρώτο του άλμπουμ Suite Três Rios  στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στη Βραζιλία, με το οποίο κέρδισε ένα Παγκόσμιο Μουσικό Βραβείο το 2016. Χαρακτηρίστηκε "ένα καλοδουλεμένο άλμπουμ" από τον κριτικό του Down Beat, Carlo Wolff, ήταν ανάμεσα στα άλμπουμ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις για το iTunes της Πορτογαλία ς, καθώς και στο Top 10 για το Roots Music Report στις Ηνωμένες Πολιτείες. Συνεργάστηκε με τους Jaques Morelenbaum, Leila Pinheiro, Marcos Suzano και Jan Erik Kongshaug, μεταξύ άλλων.
Ηχογράφησε το δεύτερο του άλμπουμ Suite Três Rios  στην Ιταλία το 2018. Costa έχει παίξει στην Ιταλία, την Πορτογαλία, την Κύπρο, την Αίγυπτο, τη Βραζιλία, τη Μάλτα, την Ισπανία, την Ελλάδα, την Αρμενία, το Λίβανο και την Ινδία, όπου εχει πάρει συνέντευξη από τον Rolling Stone Magazine και την Ινδία Today.
Αναφορές
Κατηγορία:Τζαζ μουσικοί Κατηγορία:Βρετανοί πιανίστες Κατηγορία:Βρετανοί συνθέτες
Μαγδαληνή της Βαυαρίας
Η Μαγδαληνή (γερμ. Magdalene von Bayern, 4 Ιουλίου 1587 - 25 Σεπτεμβρίου 1628) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Γουλιέλμου Ε΄ της Βαυαρίας και της Ρενάτας, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ της Λωρραίνης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1613 τον Βόλφγκανγκ Γουλιέλμο του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες Κατηγορία:Παλατινές κόμισσες του Νόιμπουργκ
Ιλ ντε Σαιντ
Το αρχιπέλαγος Ιλ ντε Σαιντ (γαλλικά: Îles des Saintes δηλαδή «Νησιά των Αγίων»), επίσης γνωστό και ως Les Saintes (Λε Σαιντ), είναι ένα μικρό αρχιπέλαγος της γαλλικής υπερπόντιας περιοχής της Γουαδελούπης. Το αρχιπέλαγος βρίσκεται νότια του νησιού Μπας-Τερ, δυτικά της Μαρί-Γκαλάντ και βόρεια της Δομινίκας. Έχει έκταση 12,8 τ.χλμ. και πληθυσμό 3.418 κατοίκους (2008). Κυριότερος οικισμός του αρχιπελάγους είναι το Fond-du-Curé. Τα κυριότερα νησιά του αρχιπέλαγος Ιλ ντε Σαιντ είναι το Τερ-ντε-Μπα και το Τερ-ντε-Ο.
Ιλ ντε Σαιντ
Μάχη των Ρουστίκων
Η Μάχη των Ρουστίκων ή μάχη του Ζουριδίου ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 1821 στην Κρήτη με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανική Κρήτη
Διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ
405px|thumb|Διάγραμμα Hertzsprung-Russell με 22.000 πραγματικούς αστέρες από τον [[Κατάλογος HIPPARCOS|Κατάλογο HIPPARCOS και 1000 από τον Κατάλογο Gliese. Οι αστέρες τείνουν να συσσωεύονται σε ορισμένες περιοχές του διαγράμματος. Η κυριότερη είναι η διαγώνιος από άνω αριστερά (θερμοί και λαμπροί αστέρες) μέχρι κάτω δεξιά (ψυχροί και αμυδροί), που ονομάζεται Κύρια ακολουθία. Κάτω αριστερά βρίσκονται οι λευκοί νάνοι, ενώ πάνω από αυτή είναι οι υπογίγαντες, οι γίγαντες και οι υπεργίγαντες. Ο Ήλιος κείται στην Κύρια Ακολουθία, σε λαμπρότητα 1 (απόλυτο μέγεθος 4,8) και δείκτη χρώματος B-V 0,66 (ενεργός θερμοκρασία 5780 K, φασματ. τύπος G2V).]]
thumb|285px|Διαγράμματα H-R των αστέρων δύο [[Ανοικτό σμήνος|ανοικτών σμηνών, του M67 και του NGC 188, που δείχνει το όριο της Κύριας Ακολουθίας σε διαφορετικές ηλικίες.]]
Το Διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ (Hertzsprung–Russell diagram), που συντομογραφείται συχνά ως Διάγραμμα H-R, είναι ένα διάγραμμα αστέρων που δείχνει τη σχέση ανάμεσα στο απόλυτο μέγεθος ή λαμπρότητα των αστέρων (δηλαδή την ισχύ) και τον φασματικό τους τύπο ή την ενεργό θερμοκρασία τους. Απλούστερα, θέτει τον κάθε αστέρα σε ένα διάγραμμα που απεικονίζει τη λαμπρότητά του ως συνάρτηση της επιφανειακής θερμοκρασίας του ή του χρώματός του. Δεν χαρτογραφεί τις θέσεις των άστρων στον ουρανό ή στον Γαλαξία.
Το Διάγραμμα αυτό επινοήθηκε περί το 1910 από τον Δανό αστρονόμο Έιναρ Χέρτζσπρουνγκ και τον Αμερικανό Χένρυ Νόρις Ράσελ, και επικράτησε να αναφέρεται με τα ονόματά τους. Αντιπροσωπεύει ένα μεγάλο βήμα προς την κατανόηση της αστρικής εξελίξεως, δηλαδή του τρόπου με τον οποίο ο κάθε αστέρας μεταβάλλεται με την πάροδο των αιώνων.
Ιστορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα μεγάλης κλίμακας φωτογραφικές φασματογραφικές επισκοπήσεις αστέρων έγιναν από το Αστεροσκοπείο του Χάρβαρντ, δίνοντας φασματικές ταξινομήσεις για δεκάδες χιλιάδες αστέρες, που τελικώς δημοσιεύθηκαν συνολικά στον Κατάλογο Χένρυ Ντρέιπερ. Σε τμήμα αυτού του έργου η Αντόνια Μώρυ συμπεριέλαβε υποδιαιρέσεις ανάλογα με το πλάτος των φασματικών γραμμών τους. Τότε ο Χέρτζσπρουνγκ προσεξε ότι οι αστέρες με λεπτές γραμμές έτειναν να έχουν μικρότερες ίδιες κινήσεις από τους άλλους αστέρες του ίδιου φασματικού τύπου. Ερμηνεύοντας αυτό ως μία ένδειξη μεγαλύτερων αποστάσεων και άρα μεγαλύτερων λαμπροτήτων για τους αστέρες με λεπτές γραμμές, υπολόγισε με βάση τις φαινομενικές μετατοπίσεις τους κατά την κίνηση του Ήλιου στον Γαλαξία τα απόλυτα μεγέθη τους.
Το 1910 ο Χανς Ρόζενμπεργκ δημοσίευσε ένα διάγραμμα των φαινόμενων μεγεθών ομάδας αστέρων στο σμήνος Πλειάδες σε σχέση με την ένταση της φασματικής γραμμής K του ασβεστίου και δύο γραμμών του υδρογόνου. Αυτές οι γραμμές ήταν ένας δείκτης της θερμοκρασίας της επιφάνειας του κάθε αστέρα. Αφού οι αστέρες ενός σμήνους βρίσκονται περίπου στην ίδια απόσταση, τα φαινόμενα μεγέθη τους αντιστοιχούν σε απόλυτα μεγέθη, οπότε αυτό το πρώιμο διάγραμμα ισοδυναμούσε με ένα διάγραμμα λαμπρότητας-θερμοκρασίας. Ακόμα και σήμερα τέτοια διαγράμματα σμηνών χρησιμοποιούνται χωρίς γνώση των αποστάσεων και των λαμπροτήτων των αστέρων. Ο Χέρτζσπρουνγκ επεξεργαζόταν ήδη αυτό τον τύπο διαγράμματος, με τις πρώτες δημοσιεύσεις του που τον εμφανίζουν να γίνονται το 1911.
Οι αρχικές μορφές του Διαγράμματος από τον Ράσελ, το 1913, περιελάμβαναν τους γίγαντες αστέρες της Μώρυ που είχε ταυτοποιήσει ο Χέρτζσπρουνγκ, τους κοντινούς αστέρες των οποίων είχαν μετρηθεί τότε οι παραλλάξεις, αστέρες των Υάδων και αρκετών κινούμενων ομάδων για τις οποίες η μέθοδος του κινούμενου σμήνους μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό αποστάσεων και άρα απόλυτων μεγεθών για τους αστέρες τους.
Είδη του διαγράμματος
Το αρχικό διάγραμμα σημείωνε τον φασματικό τύπο των αστέρων στον οριζόντιο άξονα και το απόλυτο οπτικό μέγεθος στον κάθετο άξονα. Ο φασματικός τύπος δεν είναι μεν αριθμός, αλλά η ακολουθία των φασματικών τύπων αποτελεί μία μόνοτονη συνάρτηση που αντιστοιχεί στην επιφανειακή θερμοκρασία του αστέρα. Σύγχρονες παρατηρησιακές εκδοχές του Διαγράμματος αντικαθιστούν τον φασματικό τύπο με έναν δείκτη χρώματος (συχνότερα τον B-V, αλλά πρόσφατα και άλλους). Αυτό το είδος του Διαγράμματος H-R αποκαλείται συχνά «παρατηρησιακό Διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ» ή και Διάγραμμα χρώματος-μεγέθους (CMD), και χρησιμοποιείται συχνά από τους παρατηρησιακούς αστρονόμους. Αν όλοι οι αστέρες βρίσκονται περίπου στην ίδια απόσταση από εμάς, όπως στην περίπτωση που ανήκουν στο ίδιο αστρικό σμήνος, ένα CMD που τα περιγράφει έχει συχνά ως κάθετο άξονα το φαινόμενο μέγεθος των αστέρων. Για μέλη του σμήνους, υπάρχει διαφορά κατά μία μόνο προσθετική σταθερά ανάμεσα στο φαινόμενο και το απόλυτο μέγεθός τους. Πρώιμες μελέτες γειτονικών ανοικτών σμηνών (όπως είναι οι Υάδες και οι Πλειάδες) από τους Χέρτζσπρουνγκ και Ρόζενμπεργκ παρήγαγαν τα πρώτα CMD, ενώ λίγα χρόνια αργότερα ο Ράσελ πραγματοποίησε την καθοριστική σύνθεση του διαγράμματος, συλλέγοντας δεδομένα για όλους τους αστέρες των οποίων το απόλυτο μέγεθος μπορούσε να προσδιορισθεί.
Μία άλλη παραλλαγή του Διαγράμματος Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ έχει την ενεργό, δηλαδή την ισοδύναμη επιφανειακή θερμοκρασία των αστέρων στο οριζόντιο άξονα και τη λαμπρότητά τους στον κάθετο, σχεδόν πάντα με τη μορφή των δεκαδικών λογαρίθμων τους. Οι θεωρητικοί υπολογισμοί της αστρικής δομής και της αστρικής εξελίξεως δίνουν διαγράμματα που ταιριάζουν με αυτά που δίνουν οι παρατηρήσεις. Αυτός ο τύπος του διαγράμματος θα μπορούσε να αποκαλείται «Διάγραμμα θερμοκρασίας-λαμπρότητας», αλλά αυτός ο όρος δεν χρησιμοποιείται σχεδόν ποτέ: αν γίνεται διάκριση, αποκαλείται «Θεωρητικό διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ». `Ενα ιδιόμορφο χαρακτηριστικό αυτής της εκδοχής του Διαγράμματος H-R είναι ότι οι θερμοκρασίες ξεκινούν από υψηλές στα αριστερά και πηγαίνουν προς τις χαμηλές στα δεξιά, πράγμα που βοηθά στην άμεση σύγκριση με την παρατηρησιακή μορφή του διαγράμματος.
Παρά το ότι οι δύο τύποι του διαγράμματος είναι παρόμοιοι, οι αστρονόμοι τα διακρίνουν, καθώς η ακριβής αντιστοίχιση του ενός στο άλλο δεν είναι μία τετριμμένη διαδικασία. Η μετάβαση από την ενεργό θερμοκρασία στο χρώμα και αντιστρόφως απαιτεί μία σχέση χρώματος-θερμοκρασίας, της οποίας η κατασκευή είναι δύσκολη: αποτελεί συνάρτηση και της χημικής συστάσεως, αλλά και άλλων παραγόντων, όπως η περιστροφή. Η μετατροπή της λαμπρότητας ή του απόλυτου βολομετρικού μεγέθους σε φαινόμενο ή απόλυτο οπτικό μέγεθος απαιτεί μία βολομετρική διόρθωση, που μπορεί να προέρχεται ή να μην προέρχεται από την ίδια πηγή με τη σχέση χρώματος-θερμοκρασίας. Χρειάζεται επίσης να είναι γνωστή η απόσταση των αστέρων από εμάς και η επίδραση της διαστρική απορρόφηση, τόσο στο χρώμα, όσο και στη φωτεινότητα. Το ιδανικό, επομένως, της απευθείας συγκρίσεως των θεωρητικών προβλέψεων για την αστρική εξέλιξη με τις παρατηρήσεις υποχωρεί μπροστά στις πρόσθετες αβεβαιότητες στις μετατροπές ανάμεσα στις θεωρητικές ποσότητες και στις παρατηρήσεις.
Παρουσίαση
Οι περισσότεροι αστέρες καταλαμβάνουν την περιοχή του διαγράμματος που αντιστοιχεί χονδρικά σε μία διαγώνιο γραμμή, την Κύρια Ακολουθία. Οι αστέρες σε αυτή συντήκουν υδρογόνο στους πυρήνες τους. Μικρότερες συγκεντρώσεις είναι ο λεγόμενος οριζόντιος κλάδος και ο κλάδος των γιγάντων. Υπάρχει επίσης το «κενό του Χέρτζσπρουνγκ», στην περιοχή ανάμεσα στους φασματικούς τύπους A5 και G0, και μεταξύ των απόλυτων μεγεθών +1 και −3. Στα αριστερά του κενού αυτού βρίσκονται οι μεταβλητοί τύπου RR Λύρας, πάνω σε μία περιοχή που ονομάζεται λωρίδα αστάθειας, στο άνω μέρος της οποίας βρίσκονται οι γνωστοί μεταβλητοί αστέρες κηφείδες.
thumb|Διάγραμμα H-R όπου επισημαίνονται η [[λωρίδα αστάθειας και οι συνιστώσες της.]]
Το Διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης για τη μέτρηση, κατά προσέγγιση, της αποστάσεως ενός αστρικού σμήνους με αρκετά μέλη από τη Γη. Αυτό γίνεται με τη σύγκριση των φαινόμενων μεγεθών των αστέρων του σμήνους με τα απόλυτα μεγέθη αστέρων σε γνωστές αποστάσεις. Η παρατηρούμενη ομάδα του σμήνους μετατοπίζεται κάθετα στο διάγραμμα, μέχρι που οι δύο Κύριες Ακολουθίες να ταυτισθούν. Η διαφορά μεγέθους που γεφυρώθηκε για να ταυτισθούν οι δύο ομάδες είναι μέτρο της αποστάσεως του σμήνους, αν θεωρήσουμε αμελητέα τη διαστρική απορρόφηση. Αυτή η τεχνική είναι γνωστή ως «προσαρμογή Κύριας Ακολουθίας» και αποτελεί ένα είδος φασματοσκοπικής παραλλάξεως.
Ο ρόλος του Διαγράμματος στην ανάπτυξη της αστρικής φυσικής
Το Διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ οδήγησε τους αστρονόμους να υποθέσουν ότι ίσως έδειχνε την αστρική εξέλιξη, με την πρώτη σκέψη να είναι ότι οι αστέρες κατέρρεαν βαρυτικά από ερυθρούς γίγαντες σε νάνους, κατεβαίνοντας προς τα κάτω στην Κύρια Ακολουθία κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Αυτό θα γινόταν αν οι αστέρες ακτινοβολούσαν ενέργεια που παραγόταν από τη βαρυτική τους ενέργεια καθώς συρρικνώνονταν διαρκώς (αυτό προτάθηκε για τον Ήλιο στην υπόθεση Ηλιοσυστολής. Αυτός ο μηχανισμός δεν μπορούσε να ερμηνεύσει ηλικίες μεγαλύτερες των 100 εκατομμυρίων ετών, ενώ οι γεωλόγοι είχαν ήδη ενδείξεις ότι η Γη είχε πολύ μεγαλύτερη ηλικία. Η ασυμφωνία αυτή λύθηκε μόλις τη δεκαετία του 1930, όταν η πυρηνική σύντηξη προτάθηκε ως η πηγή της αστρικής ενέργειας.
Λόγος "State of the Union"
Ο λόγος "State of the Union" (μερικές φορές γράφεται και "SOTU") είναι ένα ετήσιο μήνυμα που παραδίδεται από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών στο Κογκρέσο των ΗΠΑ κοντά στην αρχή κάθε ημερολογιακού έτους και αφορά την τρέχουσα κατάσταση του έθνους. Το μήνυμα περιλαμβάνει συνήθως εκθέσεις σχετικά με τον προϋπολογισμό, την οικονομία, τις ειδήσεις, την ημερήσια διάταξη, τα επιτεύγματα και τις προτεραιότητες και τις νομοθετικές προτάσεις του προέδρου.
Ο λόγος πληροί την απαίτηση του Άρθρου II, Τμήμα 3, Ρήτρα 1 του Συντάγματος των ΗΠΑ που θέλει τον πρόεδρο να «δίνει περιοδικά στο Κογκρέσο Πληροφορίες για το Κράτος της Ένωσης και να προτείνει στην Εξέταση τους τα μέτρα που κρίνει απαραίτητα και σκόπιμα." Κατά το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου αιώνα της χώρας, ο πρόεδρος υπέβαλε κυρίως γραπτή έκθεση στο Κογκρέσο. Μετά το 1913, ο Woodrow Wilson, ο 28ος Πρόεδρος των Η.Π.Α., ξεκίνησε την τακτική πρακτική να απευθύνει προσωπικά τη διεύθυνση στο Κογκρέσο ως τρόπο συγκέντρωσης υποστήριξης για την ατζέντα του προέδρου. Με την έλευση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, ο λόγος μεταδίδεται τώρα ζωντανά σε όλη τη χώρα σε πολλά δίκτυα.
Από το 1934 κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Franklin D. Roosevelt, του 32ου Προέδρου των ΗΠΑ, το State of the Union δινόταν συνήθως τον Ιανουάριο. Το 1981, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, ο 40ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, ξεκίνησε την πρακτική των πρόσφατα εκλεγμένων Προέδρων να απευθύνουν την ομιλία στο Κογκρέσο τον Φεβρουάριο του πρώτου έτους της θητείας τους αντί για τον Ιανουάριο, αλλά δεν χαρακτήρισε την ομιλία αυτή ως επίσημο "State of the Union".
Τυπικότητες
Η πρακτική αυτή προκύπτει από το καθήκον του προέδρου σύμφωνα με τον όρο "State of the Union" στο Σύνταγμα των ΗΠΑ: "Κατά καιρούς θα παρέχει στο Κογκρέσο πληροφορίες για την κατάσταση της ένωσης και θα προτείνει στην Εξέταση τους τα μέτρα που κρίνει απαραίτητα και σκόπιμα."
- Άρθρο 2, Παράγραφος 3 του Συντάγματος των Η.Π.Α..
Αν και δεν απαιτείται από τον πρόεδρο να δώσει κάποια ομιλία, κάθε πρόεδρος μετά από την πρωτοτυπία του Woodrow Wilson, με την αξιοσημείωτη εξαίρεση του Herbert Hoover, έχει υποβάλει τουλάχιστον μία έκθεση του State of the Union ως ομιλία μπροστά από το Κογκρέσο. Πριν από αυτό, οι περισσότεροι πρόεδροι παρέδιδαν το State of the Union ως γραπτή έκθεση.
Από την εποχή του Φράνκλιν Ρούσβελτ, το State of the Union δίνεται συνήθως κάθε Ιανουάριο πριν από μια κοινή σύνοδο του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών και πραγματοποιείται στη Βουλή των Αντιπροσώπων του Καπιτωλίου των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι πρόσφατα εγκατεστημένοι πρόεδροι γενικά απευθύνουν ομιλία στο Κογκρέσο τον Φεβρουάριο του πρώτου έτους της θητείας τους, αλλά αυτή η ομιλία δεν θεωρείται επίσημα ως «State of the Union».
Αυτό που ξεκίνησε ως επικοινωνία μεταξύ προέδρου και Κογκρέσου έχει γίνει ουσιαστικά επικοινωνία μεταξύ του προέδρου και του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών. Από την έλευση του ραδιοφώνου και, στη συνέχεια, της τηλεόρασης, η ομιλία μεταδίδεται ζωντανά στα περισσότερα δίκτυα. Για να προσεγγίσει μεγαλύτερο ακροατήριο, η ομιλία, που κάποτε γινόταν κατά τη διάρκεια της ημέρας, γίνεται συνήθως το βράδυ, μετά τις 9 μ.μ. ET (UTC-5).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών
Μουσικό πεντάγραμμο
Το μουσικό πεντάγραμμο αποτελείται από πέντε παράλληλες ευθείες γραμμές σχεδιασμένες σε ίσες αποστάσεις μεταξύ τους, πάνω και ανάμεσα στις οποίες γράφονται οι μουσικοί φθόγγοι (οι νότες) της δυτικής μουσικής σημειογραφίας. Το πεντάγραμμο δεν διέθετε εξ αρχής πέντε γραμμές· η πρώτη του εφαρμογή από τον Γκουίντο ντ' Αρέτσο χρησιμοποιούσε τέσσερις γραμμές, ένα σύστημα το οποίο χρησιμοποιείται ακόμη και στις μέρες μας, για ορισμένους τύπους μεσαιωνικής φωνητικής μουσικής. Τον 18ο αιώνα, το πεντάγραμμο έφτασε να διαθέτει ακόμη και οκτώ γραμμές (Σκαρλάττι), ωστόσο η εκδοχή των πέντε γραμμών έχει επικρατήσει από τον 15ο αιώνα.
Στην αρχή του πενταγράμμου σημειώνεται ένα κλειδί, το οποίο αποτελεί σημείο αναφοράς για τον ορισμό των νοτών που αντιστοιχούν σε κάθε γραμμή και διάστημα. Υπαρχουν διάφορα μουσικά κλειδιά, με πιο συνηθισμένο αυτό του σολ, που ορίζει ότι στη δεύτερη από κάτω γραμμή του πενταγράμμου η νότα που γράφεται είναι το σολ. Το κλειδί του φα χρησιμοποιείται για τα βαθύφωνα όργανα και ορίζει ότι στην τέταρτη από κάτω γραμμή η νότα που γράφεται είναι το φα. Υπάρχουν και τα κλειδιά του ντο που χρησιμοποιούνται πιο σπάνια και ορίζουν τη θέση που γράφεται η νότα ντο.
Μετά το κλειδί μπορεί να σημειωθεί μια ή περισσότερες υφέσεις ή διέσεις, οι οποίες αποτελούν τον λεγόμενο οπλισμό· με βάση τον οπλισμό διακρίνεται η τονικότητα του έργου. Η απουσία οπλισμού (όπως στο παράδειγμα που παρατίθεται) δεν σημαίνει απουσία τονικότητας, αφού οι τονικότητες της Ντο μείζονας και Λα ελάσσονας δεν έχουν διέσεις ή υφέσεις, ενώ μπορεί να σηματοδοτεί τον φυσικό ελάσσονα τρόπο της Ρε. Παραδοσιακά ο οπλισμός δεν μπορεί να συνδυάζει διέσεις και υφέσεις, ωστόσο στη σύγχρονη κλασική μουσική πολλοί συνθέτες επιλέγουν αυτόν τον αντισυμβατικό τρόπο γραφής. Στα δε έργα τροπικής μουσικής, ο οπλισμός δεν αντιπροσωπεύει τονικότητα, αλλά τον δρόμο πάνω στον οποίο είναι γραμμένο το έργο.
Μετά το κλειδί και τον οπλισμό ακολουθεί το σύμβολο μεγέθους του μέτρου. Συνήθως έχει τη μορφή κλάσματος και διαβάζεται π.χ. τρία τέταρτα ή επτά όγδοα (3/4 και 7/8 αντίστοιχα). Ο αριθμητής αντιπροσωπεύει τη χρονική αξία του κάθε μέτρου, ενώ ο παρονομαστής τη βασική χρονική μονάδα μέτρησης. Το μέτρο των 4/4 που είναι και το πλέον κοινό μπορεί να γραφτεί τόσο ως κλάσμα (4/4), όσο και με το σύμβολο · το μέτρο 2/2, που ενέχει τη σημασία δύο κινήσεων ανά μέτρο, συμβολίζεται αντίστοιχα με.
Για τον διαχωρισμό των μουσικών μέτρων χρησιμοποιείται η διαστολή, από την οποία προκύπτουν τα μέτρα, τα οποία και αποτελούν ενότητες συγκεκριμένης χρονικής αξίας, η οποία αντιστοιχεί στο σημειωμένο μέτρο που αναφέρεται παραπάνω. Τα μέτρα διευκολύνουν τον εκτελεστή να αντιλαμβάνεται ευκολότερα τη χρονική του θέση στο μουσικό έργο, ειδικότερα όταν το μουσικό του μέρος τείνει να είναι επαναληπτικό και να μην έχει ευδιάκριτα σημεία αναφοράς. Η διαστολή εισήχθη στη μουσική σημειογραφία περί τον 15ο αιώνα· μέχρι τότε οι μουσικοί διάβαζαν μουσική χωρίς διαστολές, υπολογίζοντας τη χρονική τους θέση μετρώντας τις αξίες των νοτών και των παύσεων. Κάποιες σύγχρονες γερμανικές εκδόσεις διατηρούν αυτή τη συνθήκη, με την προσθήκη διαστολών ανάμεσα στα πεντάγραμμα κάθε φωνής, ώστε να διευκολύνουν τους εκτελεστές.
Στις μέρες μας υπάρχουν αρκετοί τύποι διαστολής, η καθεμία από τις οποίες εξυπηρετεί συγκεκριμένες ανάγκες: η απλή διαστολή για τον διαχωρισμό των μέτρων, η διπλή διαστολή, που σηματοδοτεί αλλαγή τονικότητας, ρυθμικής αγωγής, ή ενότητας του έργου, και η τελική διαστολή, που σηματοδοτεί το τέλος μιας αυτοτελούς ενότητας (π.χ. μια άρια στα πλαίσια μιας όπερας). Τέλος, στις διαστολές μπορούν να προστίθενται σύμβολα επανάληψης, χάρη τα οποία εξοικονομείται χώρος (χαρτί και μελάνι), αλλά και επίσης αποφεύγεται το γύρισμα πολλών σελίδων.
Τύποι πενταγράμμων
Ο συνδυασμός πολλών πενταγράμμων, για τις ανάγκες σύνθεσης ενός έργου για ορχήστρα π.χ. αποσαφηνίζεται με τη δημιουργία συστημάτων ή ομάδων. Οι ομάδες πενταγράμμων μπορούν να αφορούν σε μία ομάδα οργάνων (π.χ. ξύλινα πνευστά της συμφωνικής ορχήστρας) και ενώνονται στην αρχή τους με μια επιμήκη αγκύλη. Όταν πρόκειται για υποομάδα ενός μεγαλύτερου συνόλου, χρησιμοποιούνται υποαγκύλες, οι οποίες διευκολύνουν τον αναγνώστη να κατηγοριοποιεί τις υποομάδες αντίστοιχα. Στην περίπτωση που δύο ή περισσότερα πεντάγραμμα αντιστοιχούν σε έναν εκτελεστή (όπως στο πιάνο ή την άρπα) χρησιμοποιείται το άγκιστρο. Σε κάθε περίπτωση το αντίστοιχο όργανο αναγράφεται πριν από το κάθε πεντάγραμμο, ολογράφως στην αρχή του έργου και σε συντομογραφία εν συνεχεία.
Στην ομάδα των κρουστών οι γραμμές και τα διαστήματα ενός πενταγράμμου δεν αντιστοιχούν πάντα σε τονικά ύψη, αλλά σε διαφορετικά όργανα. Αυτό διευκολύνει τον εκτελεστή ο οποίος καλείται να παίξει ταυτόχρονα πολλά όργανα (π.χ. ντραμς), χωρίς να χρειάζεται να διαβάσει πολλές ξεχωριστές γραμμές για το κάθε όργανο. Στην περίπτωση που η μουσική είναι περίπλοκη, όπως π.χ. σε έργα για μεγάλη ορχήστρα, όπου ο κάθε εκτελεστής αντιστοιχεί σε ένα κρουστό όργανο, συνηθίζεται η χρήση μονόγραμμου πενταγράμμου (π.χ. γρανκάσα). Καθώς πολλά κρουστά δεν παράγουν συγκεκριμένα τονικά ύψη, είναι συνήθης η απουσία μουσικού κλειδιού, ή η χρήση του φυσικού κλειδιού (ή κρουστό κλειδί). Αυτό δεν αφορά τα κρουστά που παράγουν συγκεκριμένα τονικά ύψη, όπως τα τυμπάνια, το ξυλόφωνο κλπ.
μικρογραφία|Η κλιμακα Ντο μείζονα, σε ενδεικτική ταμπλατούρα για [[κιθάρα και τυπική σημειογραφία.]] Ένας τύπος πενταγράμμου είναι και η λεγόμενη ταμπλατούρα, η οποία χρησιμοποιείται κυρίως για τα νυκτά όργανα της Αναγέννησης και του Μπαρόκ (π.χ. Αναγεννησιακό λαούτο, αρχιλαούτο κλπ). Το πεντάγραμμο αυτό διαθέτει συνήθως έξι γραμμές, πάνω στις οποίες συμβολίζονται όχι τα τονικά ύψη αυτά καθαυτά, αλλά η απαραίτητη δακτυλοθεσία που έχει ως αποτέλεσμα τα συγκεκριμένα τονικά ύψη. Οι ταμπλατούρες δεν διαθέτουν μουσικό κλειδί· αντ' αυτού χρησιμοποιείται η συντομογραφία ΤΑΒ και αντί για νότες χρησιμοποιούνται αριθμοί και γράμματα, που δείχνουν στον εκτελεστή τη θέση των δακτύλων στη χορδή.
Οι ταμπλατούρες χρησιμοποιήθηκαν και από άλλα όργανα, όπως το εκκλησιαστικό όργανο και την οκαρίνα, ενώ στις μέρες μας μια εξελιγμένη μορφή τους χρησιμοποιείται ευρύτατα στη τζαζ, την ποπ και ροκ, καθώς και άλλα είδη σύγχρονης μουσικής.
Κατηγορία:Μουσική θεωρία Κατηγορία:Μουσική σημειογραφία
Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου
Η Αφρικανική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (γαλλικά: Confédération Africaine de Football, CAF, αγγλικά: Confederation of African Football, αραβικά: الإتحاد الأفريقي لكرة القدم, μεταγραφή: ΚΑΦ) αποτελείται από 54 ομοσπονδίες ποδοσφαίρου και αποτελεί τον οργανωτή του διεθνούς ποδοσφαίρου στην Αφρική.
Η CAF αντιπροσωπεύει τις εθνικές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες της Αφρικής, διοργανώνει διεθνείς διοργανώσεις και διαχειρίζεται τα χρηματικά έπαθλα, τους κανονισμούς και τα δικαιώματα των μέσων ενημέρωσης για τις διοργανώσεις αυτές.
Η CAF είναι μία από τις μεγαλύτερες σε έκταση ηπειρωτικές συνομοσπονδίες της FIFA. Αν και ιδρύθηκε μόλις τρία χρόνια αργότερα από την UEFA, η CAF έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει, προκειμένου να βελτιωθεί η ποιότητα των διεθνών και εθνικών διοργανώσεων. Η CAF κατέχει 5 από τις 32 διαθέσιμες θέσεις, αρχής γενομένης από το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA το 1998 στη Γαλλία, οι οποίες αυξήθηκαν σε 6 για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 στη Νότια Αφρική, ώστε να συμπεριλιφθεί η οικοδέσποινα. Ο αριθμός των θέσεων επέστρεψε στην 5 για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.
Η CAF ιδρύθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1957 στο Χαρτούμ του Σουδάν από τις εθνικές ομοσποδνίες ποδοσφαίρου της Αιγύπτου, της Αιθιοπίας, της Νότιας Αφρικής και του Σουδάν, έπειτα παό τις διαπραγματεύσεις της 7ης Ιουνίου του 1956 στο Avenida Hotel στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας.
Η αρχική έδρα της βρισκόταν στο Χαρτούμ του Σουδάν για μερικούς μήνες, έως ότου ένα ξέσπασμα πυρκαγιάς στα γραφεία της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Σουδάν, να οδηγήσει στη μετακόμιση του οργανισμού κοντά στο Κάιρο. Ο Γιουσέφ Μοχάμαντ ήταν ο πρώτος Γενικός Γραμματέας και ο Αμπντέλ Αζίζ Αμπντάλα Σάλεμ ο πρώτος Πρόεδρος. Το διοικητικό κέντρο από το 2002, βρίσκεται στην πόλη της 6ης Οκτωβρίου, κοντά στο Κάιρο. Αρχικά αποτελούνταν από 4 εθνικές ομοσπονδίες. Επί του παρόντος υπάρχουν 56 ομοσπονδίες, 54 πλήρη μέλη και δύο συνδεμένα μέλη τη Ζανζιβάρη και τη νήσο Ρεϋνιόν.
Mέλη
thumb|261px|Η θέση της ΚΑΦ στη Γη
Λογότυπο
Το διακριτικό σήμα της Αφρικανικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (CAF) άλλαξε το 2009.
Διοργανώσεις
Διοργανώσεις Γυναικών
Διοργανώσεις Τμημάτων Υποδομής
Ποδόσφαιρο άμμου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες
Μάχη του Χαλχίν Γκολ
Η Μάχη του Χαλχίν Γκολ (μογγολικά:Халхын голын байлдаан, бои на реке Халхин-Гол, κινεζικά:诺门坎事件 Nuò mén kǎn shìjiàn; Ιαπωνικά:ノモンハン事件 Nomon-Han Jiken) υπήρξε μια αποφασιστική αναμέτρηση για στις Σοβιετο-ιαπωνικές συνοριακές συγκρούσεις που διαδραματίστηκαν ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση, τη Μογγολία και την  Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας το 1939. Η σύγκρουση πήρε όνομά της από τον ποταμό Χαλχίν Γκολ, που διέτρεχε το πεδίο της μάχης. Στην Ιαπωνία, η καθοριστική μάχη της σύγκρουσης είναι γνωστή ως το Επεισόδιο του Νομονχάν (ιαπωνικά:ノモンハン事件 Nomonhan jiken) που ονομάστηκε έτσι από ένα κοντινό χωριό στα σύνορα μεταξύ της Μογγολίας και της Ματζουρίας. Οι μάχες έληξαν με στρατηγική ήττα της Ιαπωνικής 6ης Στρατιάς.
Ιστορικό
Μετά την κατάληψη της Μαντζουρίας το 1931, η Ιαπωνία έστρεψε το επεκτατικό της ενδιαφέρον στις Σοβιετικές περιοχές που συνόρευαν με τις νέες της κτήσεις. Το πρώτο μείζον περιστατικό συνοριακής Σοβιετο-ιαπωνικής σύγκρουσης ήταν η Μάχη της λίμνης Κχασάν, που συνέβη το 1938 στο Κράι Πριμόρσκι. Συγκρούσεις ανάμεσα σε Ιαπωνικές και Σοβιετικές δυνάμεις συνέβαιναν συχνά στα σύνορα της Μαντζουρίας.
Το 1939, η Μαντζουρία ήταν ένα Κράτος μαριονέτα της Ιαπωνίας, γνωστό ως Μαντσουκούο και η Μογγολία ήταν ένα de facto κράτος-μαριονέτα της Σοβιετικής Ένωσης, γνωστό και ως  Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας. Οι Ιάπωνες ισχυρίζονταν ότι το σύνορο μεταξύ του Μαντσουκούο και της Μογγολίας ήταν το Χαλχίν Γκολ (αγγλικά  "Ποταμός Κάλκα") ο οποίος έρεε μέσα στη λίμνη Λίμνη Μπουίρ. Από την άλλη, οι Μογγόλοι και οι Σοβιετικοί τους σύμμαχοι θεωρούσαν ότι το σύνορο πήγαινε περίπου 16 χιλιόμετρα ανατολικά του ποταμού, ακριβώς ανατολικά από το χωριό Νομονχάν.
Ο κύριος στρατός κατοχής του Μαντσουκούο ήταν η Στρατιά Κβάντουνγκ της Ιαπωνίας, αποτελούμενη από μερικές από τις καλύτερες μονάδες της το 1939. Εντούτοις, η δυτική πλευρά του Ματσουκούο φυλάσσονταν από την προσφάτως σχηματισθείσα IJA την 23η Μονάδα Πεζικού στο Χαϊλάρ, υπό τον Στρατηγό Μιτσιτάρο Κοματσουμπάρα και περιελάμβανε  σειρά από στρατιωτικές και συνοριακές μονάδες φύλαξης του Μαντσουκούο.
Οι Σοβιετικοί αποτελούνταν από το 57ο Ειδικό Σώμα, που αναπτύχθηκε από την στρατιωτική περιοχή της Βαϊκάλης, υπεύθυνο για την υπεράσπιση των συνόρων μεταξύ Σιβηρίας και Μαντζουρίας. Οι μογγολικές δυνάμεις αποτελούνταν κυρίως από ταξιαρχίες ιππικού και ελαφρές μονάδες πυροβολικού, και αποδείχτηκαν αποτελεσματικές και ευκίνητες, αλλά στερούνταν οπλισμού και ανθρώπων σε ικανοποιητικούς αριθμούς.
Το 1939, το Ιαπωνικό Συμβούλιο έστειλε οδηγίες προς την Στρατιά του Κβάντουνγκ να ενισχύσει και να οχυρώσει τα σύνορα του Μαντσουκούο με τη Μογγολία και την Σοβιετική Ένωση. Επιπλέον η Στρατιά του Κβάντουνγκ, που για μεγάλο διάστημα είχε σταθμεύσει στη Μαντζουρία μακριά από τα νησιά της Ιαπωνίας, είχε σε μεγάλο βαθμό γίνει αυτόνομη και δεν χρειαζόταν να ζητήσει έγκριση από την Ιαπωνική κυβέρνηση πριν να ενεργήσει επιθετικά ενάντια στους Σοβιετικούς.
Δράσεις Μαΐου, Ιουνίου και Ιουλίου
right|thumb|200px|Μογγολικό ιππικό στο Χαλχίν Γκολ (1939) right|thumb|200px|Μογγολικά στρατεύματα μάχονται ενάντια στην Ιαπωνική αντεπίθεση στη δυτική ακτή του ποταμού Χαλχίν Γκολ, 1939. thumb|200px|Ιάπωνες στρατιώτες διασχίζουν το Χαλχίν Γκολ
Το περιστατικό ξεκίνησε στις 11 Μαΐου 1939. Μια μονάδα του Μογγολικού ιππικού 70–90 ανδρών εισήλθε στην αμφισβητούμενη περιοχή σε αναζήτηση  βοσκής για τα άλογά τους. Την ημέρα εκείνη, το ιππικό του Μαντσουκούο επιτέθηκε στους Μογγόλους και τους απώθησε πίσω από τον ποταμό Χαλχίν Γκολ. Στις 13 Μαΐου, η Μογγολική δύναμη επέστρεψε ενισχυμένη και οι στρατιώτες του Μαντσουκούο δεν ήσαν σε θέση να τους αποκρούσουν.