cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φυλακές Κορυδαλλού
Παραπομπές
Κορυδαλλου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αττική
Μακαρόν
μικρογραφία| Παραδοσιακά μακαρόν της [[Νανσύ.]] Το μακαρόν (γαλλικά: macaron), ή γαλλικό μακαρόν, είναι γλυκό με βάση τη μαρέγκα ζαχαροπλαστικής με ασπράδι αυγού, ζάχαρη άχνη, λευκή ζάχαρη, τρίμμα αμυγδάλου και χρωστική τροφίμων.
Το μακαρόν θεωρείται παραδοσιακά ότι έχει εισαχθεί στη Γαλλία από τον Ιταλό σεφ της βασίλισσας Αικατερίνης των Μεδίκων κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης. Από τον 19ο αιώνα, ένα τυπικό μακαρόν παριζιάνικου τύπου παρουσιάζεται με μία γέμιση γκανάς, κρέμας βουτύρου ή μαρμελάδας ανάμεσα σε δύο τέτοια μπισκότα, παρόμοιο με ένα μπισκότο σάντουιτς. Η ζαχαροπλαστική χαρακτηρίζεται από μια λεία τετράγωνη κορυφή, μια πτυχωμένη περιφέρεια - αναφέρεται ως «στέμμα» - και μια επίπεδη βάση. Είναι ελαφρώς υγρό και λιώνει εύκολα στο στόμα. Τα μακαρόν μπορούν να βρεθούν σε μια μεγάλη ποικιλία γεύσεων που κυμαίνονται από παραδοσιακές (βατόμουρο, σοκολάτα) έως ασυνήθιστες (φουά γκρα, μάτσα).
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Εικόνα από το Dictionnaire encyclopédique de l'épicerie et des industries annexes, του Αλμπέρ Σενιορί, επιμέλεια L'Épicier το 1904, σελίδα 431. Τα μακαρόν παράγονται στα ενετικά μοναστήρια από τον 8ο αιώνα μ.Χ.. Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, οι Ιταλοί σεφ ζαχαροπλαστικής της Γαλλίδας βασίλισσας Αικατερίνης των Μεδίκων τα έφτιαξαν όταν τα έφερε μαζί της στη Γαλλία το 1533 όταν παντρεύτηκε τον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας. Σύμφωνα με τη Larousse Gastronomique, το μακαρόν δημιουργήθηκε το 1791 σε ένα μοναστήρι κοντά στο Κορμερί. Το 1792, τα μακαρόν ξεκίνησαν να κερδίζουν φήμη όταν δύο Καρμελίτισες μοναχές, που ζητούσαν άσυλο στη Νανσύ κατά τη Γαλλική Επανάσταση, έψησαν και πούλησαν τα μπισκότα μακαρόν για να πληρώσουν για τη στέγαση τους. Αυτές οι καλόγριες έγιναν γνωστές ως «Αδερφές Μακαρόν». Σε αυτά τα πρώιμα στάδια, τα μακαρόν σερβίρονταν χωρίς ειδικές γεύσεις ή γεμίσεις.
Μόλις τη δεκαετία του 1930 άρχισαν να σερβίρονται τα μακαρόν δύο μαζί με την προσθήκη μαρμελάδων, λικέρ και μπαχαρικών. Το μακαρόν όπως είναι γνωστό σήμερα, αποτελούμενο από δύο δίσκους μαρέγκας αμύγδαλου γεμάτοι με στρώμα γέμισης κρέμας βουτύρου, μαρμελάδας ή γκανάς, αρχικά ονομάστηκε «Ζερμπέ» (Gerbet) ή «μακαρόν του Παρισίου». Ο Πιέρ Ντεφοντέν, της γαλλικής πατισερί Ladurée, μερικές φορές πιστώνεται με τη δημιουργία του στις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά ένας άλλος αρτοποιός, ο Κλοντ Ζερμπέ, ισχυρίζεται επίσης ότι το έχει εφεύρει. Γαλλικά αρτοποιεία μακαρόν έγιναν της μόδας στη Βόρεια Αμερική το 2010.
Πρώιμη συνταγή
Πολλά ιταλικά βιβλία μαγειρικής του 16ου αιώνα αναφέρουν μπισκότα αμυγδάλου που μοιάζουν πολύ με μακαρόν, αν και με διαφορετικά ονόματα. Η παλαιότερη γνωστή συνταγή χρονολογείται από τις αρχές του 17ου αιώνα και φαίνεται να εμπνέεται από μια γαλλική εκδοχή της συνταγής.
Μέθοδος
δεξιά|μικρογραφία| Μακαρόν σε ποικιλία χρωμάτων.
Δημοτικότητα
Στο Παρίσι, η αλυσίδα ζαχαροπλαστείων Ladurée είναι γνωστή για τα μακαρόν της για περίπου 150 χρόνια.
Στην Πορτογαλία, την Αυστραλία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ελβετία και τις Κάτω Χώρες, η McDonald's πωλεί μακαρόν στα McCafé (μερικές φορές χρησιμοποιώντας διαφημίσεις που παρομοιάζουν το σχήμα ενός μακαρόν με αυτό ενός χάμπουργκερ). Τα μακαρόν των McCafé παράγονται από την Château Blanc, η οποία, όπως και η Ladurée, είναι θυγατρική της Groupe Holder, αν και δεν χρησιμοποιούν την ίδια συνταγή για μακαρόν.
Εκτός Ευρώπης, τα μακαρόν γαλλικού τύπου βρίσκονται στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Στην Αυστραλία, ο Αντριάνο Ζούμπο και η τηλεοπτική του σειρά MasterChef έχουν συμβάλει στο να γίνει το μακαρόν ένα δημοφιλές γλυκό και τώρα πωλείται από τα McDonald's στα καταστήματα στα αυστραλιανά McCafe.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Μπισκότα αμυγδάλου Κατηγορία:Γαλλικά επιδόρπια Κατηγορία:Εθνικά πιάτα
Μαρία Αρσένη
Η Μαρία Αρσένη (γενν. στις 9 Μαρτίου 1944) είναι Ελληνίδα πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, που διετέλεσε νομάρχης και βουλευτής Πιερίας, περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας και υφυπουργός στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι παντρεμένη με τον Δημοκράτη Αρσένη, Διπλ. Ηλεκτρολόγο Μηχανολόγο, πρώην Αντιδήμαρχο Θεσσαλονίκης, και έχει δύο γιους, τον Σπύρο και τον επίσης πολιτικό Κρίτωνα Αρσένη.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στην Ιερισσό Χαλκιδικής, κόρη του Ηλία Σωτηρόπουλου. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη.
Πολιτική σταδιοδρομία
thumb|Η Μαρία Αρσένη στο γραφείο της ως Νομάρχης Πιερίας, στις αρχές της δεκαετίας του '80. Μέλος του ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του, το 1974, υπήρξε ιδρυτικό μέλος (και αντιπρόεδρος του παραρτήματος Θεσσαλονίκης) της ΕΓΕ (Ένωση Γυναικών Ελλάδας), υπό την προεδρία της Μαργαρίτας Παπανδρέου. Την περίοδο από το 1975 ως το 1976 ήταν μέλος της επιτροπής του ΠΑΣΟΚ Θεσσαλονίκης και της κλαδικής των εκπαιδευτικών. Από το 1984 έως το 2008 εκλεγόταν ανελλιπώς στην Κεντρική Επιτροπή του Κινήματος. Το 1994 εξελέγη μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη το 1996 και το 1999. Το 2004 εξελέγη από το Εθνικό Συμβούλιο "Συνήγορος του Μέλους και του Φίλου του ΠΑΣΟΚ", θέση στην οποία επανεξελέγη το 2008.
Έχει υπηρετήσει σε πλήθος κυβερνητικών θέσεων.
Συγκεκριμένα διετέλεσε: Η Μαρία Αρσένη ήταν μια από τις πρώτες πέντε γυναίκες που έγιναν νομάρχες το 1982. Στη διάρκεια της θητείας της έγιναν έργα λιμάνι του Κίτρους, τα αντιπλημμυρικά έργα της πόλης της Κατερίνης, ολοκληρώθηκε η Εθνική Οδός προς Θεσσαλονίκη με δύο ξεχωριστές κατευθύνσεις και εκσυγχρονίστηκαν οι αλυκές Κίτρους. Συντελέστηκαν επίσης έργα και στον υπόλοιπο νομό.
Κατά τη θητεία της στη Νέα Γενιά υλοποιήθηκαν τα έργα υποδομής στη Χάλκη και έλαβε χώρα το συνέδριο στο ακριτικό νησί. Συντόνισε επίσης τα έργα της Biennale της Θεσσαλονίκης.
Υπήρξε η πρώτη Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας. Στη διάρκεια της θητείας της έγινε η περιφερειακή Θεσσαλονίκης και ο βιολογικός σταθμός καθαρισμού των αστικών λυμάτων της πόλης.
Κοινοβουλευτική πορεία
Για πρώτη φορά ήταν υποψήφια βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Α' Θεσσαλονίκης το 1977.
Εξελέγη 6 συνεχείς φορές βουλευτής του νομού Πιερίας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές Ιουνίου 1989, Νοεμβρίου 1989, (αλλά έχασε την έδρα στις 08/03/1990), Απριλίου 1990 (παραιτήθηκε από βουλευτής τον Ιανουάριο του 1991), 1993, 1996 και 2000.
Το 2003 ανακοίνωσε την απόφασή της να μη θέσει ξανά υποψηφιότητα για το βουλευτικό αξίωμα.
Το 1996 τέθηκε επικεφαλής της ελληνικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας στον Οργανισμό Συνεργασίας Εύξεινου Πόντου (ΟΣΕΠ). Εξελέγη αντιπρόεδρος και έπειτα πρόεδρος στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού αυτού, στον οποίο συμμετέχουν χώρες από τη Βαλκανική και τον Εύξεινο Πόντο.
Γιος της είναι ο βουλευτής του ΜεΡΑ25 Κρίτων Αρσένης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Νομάρχες Πιερίας
Μαλιετόα Τανουμαφίλι Β΄
Ο Μαλιετόα Τανουμαφίλι Β΄ (προσφώνηση: Susuga Malietoa Tanumafili II, GCMG CBE, 1913-2007) ήταν μαλιετόα (ένας από τους 4 υπέρτατους αρχηγούς των Σαμόα) και O le Ao o le Malo (αρχηγός κράτους) από το 1963 μέχρι το θάνατό του, τον Μάιο του 2007. Ήταν συναρχηγός κράτους το 1962με τον tama-a-'aiga Τουπούα Ταμασέσε Μεαόλε και έγινε ο μοναδικός αρχηγός κράτους στις 15 Απριλίου 1963 όταν πέθανε ο συνηγεμόνας του. Όταν πέθανε ήταν ο γηραιότερος εν ενεργεία αρχηγός κράτους στον κόσμο, όπως και ο τελευταίος εν ενεργεία ισόβιος πρόεδρος. Επίσης ήταν ο πρώτος αρχηγός κράτους που η θρησκεία του ήταν η Μπαχάι.
Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1913. Εκλέχθηκε Mālietoa το 1940 έπειτα από τον θάνατο του πατέρα του, στις 5 Ιουλίου 1939.
Ο Τανουμαφίλι φοίτησε στο κρατικό σχολείο Λεϊφίφι της Σαμόα και στη συνέχεια στο σχολείο του Αγίου Στεφάνου και στο Κολέγιο Γουέσλεϊ στο Όκλαντ (αμφότερα στη Νέα Ζηλανδία). Στα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και ειδικότερα με την πυγμαχία, το ράγκμπι και το κρίκετ.
Η σύζυγός του, Λίλι Τούνου, απεβίωσε το 1986. Απέκτησε ο ίδιος 11 παιδιά, από τα οποία το ένα πέθανε σε βρεφική ηλικία, ενώ δύο από τους γιους του, απεβίωσαν το 1985 και το 2005. Όταν πέθανε ο Τανουμαφίλι Β΄, κατέλιπε δύο γιους και ισάριθμες κόρες.
Δημόσιος βίος
Από την έναρξη της ανεξαρτησίας της χώρας, ο Μαλιετόα είχε την ηγεσία μαζί με τον Τουπούα Ταμασέσε. Μετά το θάνατο του τελευταίου, το 1963, έγινε μοναδικός Αρχηγός Κράτους.
Παραπομπές
Τανουμαφίλι Μαλιετόα Τανουμαφίλι Μαλιετόα
Γκιλγκαμές
Σύμφωνα με τον κατάλογο των βασιλιάδων των Σoυμερίων, ο Γκιλγκαμές, ή Γιλγαμές, ήταν ο πέμπτος βασιλιάς της πόλης Ουρούκ και η περίοδος βασιλείας του ήταν γύρω στο 2650 π.Χ.. Πατέρας του ήταν ο Λουγκαλμπάντα και μητέρα του, σύμφωνα με το μύθο, η θεά Νινσούν. Σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Γκιλγκαμές κι έπειτα ο γιος του, Ουρλουγκάλ, αναστήλωσαν το ιερό της θεάς Νινλίλ στην πόλη της Τουμμάλ.
Στη Μεσοποταμιακή μυθολογία, ο Γκιλγκαμές είναι ένας ημίθεος με υπερφυσικές δυνάμεις, αντίστοιχος του Ηρακλή της ελληνικής μυθολογίας, ο οποίος έχτισε μεγάλα τείχη στην πόλη του, στην περιοχή του σημερινού Ιράκ, για να προστατεύσει το λαό του από εξωτερικούς κινδύνους.
Παρά την έλλειψη καθαρών ενδείξεων, οι περισσότεροι μελετητές δεν αρνούνται την ιστορική ύπαρξη του Γκιλγκαμές, ιδιαίτερα μετά την ανακάλυψη επιγραφών που επιβεβαιώνουν την ιστορική ύπαρξη προσώπων που αναφέρονται στο Έπος του Γκιλγκαμές (ενός από το αρχαιότερα έπη στον κόσμο), όπως των βασιλέων Ενμπεμπαραγκέσι και Άγκα της πόλης Κις.
Επίσης, συχνά επισημαίνονται οι ομοιότητες που υπάρχουν μεταξύ του Έπους του Γκιλγκαμές και του βιβλίου της Γενέσεως στη Παλαιά Διαθήκη, όσον αφορά στο μύθο του Κατακλυσμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκιλγκαμες Κατηγορία:Θεότητες της Μεσοποταμίας
Μελίτη (ναϊάδα)
Στην ελληνική μυθολογία, η Μελίτη ήταν μία από τις Ναϊάδες, κόρη του θεού Αιγαίου και μία από τις πολλές ερωμένες του Δία και του γιου του, Ηρακλή. Δεδομένης της επιλογής, επέλεξε τον Ηρακλή έναντι του Δία που έφυγε για αναζήτηση άλλων αναζητήσεων. Γέννησε τον γιο του Ηρακλή, 'Υλλο. Μερικοί υποδηλώνουν ότι ήταν μια ξεχωριστή φιγούρα από τον Ύλλο, γιο του Ηρακλή από τη Δηιάνειρα.
Μυθολογία
Ο Ηρακλής προσπάθησε να βρει καταφύγιο στο μυθικό νησί Σχερία, που θεωρείται ευρέως ως το νησί της Κέρκυρας στη σύγχρονη Ελλάδα, μετά τον φόνο των παιδιών του. Αποφάσισε να ξεκουραστεί κοντά σε μια λίμνη. Αυτή η λίμνη έμοιαζε να είναι το μέρος στο οποίο κατοικούσαν η Μελίτη και οι αδελφές της. Όταν η Μελίτη είδε τον Ηρακλή, τον έκρυψε μακριά από τα αδέλφια της σε ένα βαθύτερο και πιο σκοτεινό μέρος της λίμνης όπου έκανε έρωτα μαζί του. Στη συνέχεια, οι δύο τους ταξίδεψαν σε ένα άλλο μέρος του νησιού και έμειναν εκεί έως ότου η Μελίτη γέννησε τον Ύλλο.
Ο Δίας ήταν οργισμένος για την επιλογή ενός θνητού αντί γι αυτόν και γι αυτό έκανε έκκληση στον πατέρα της ο οποίος δεν θα της άφηνε να έχει πλέον παιδιά με τον Ηρακλή ή οποιαδήποτε ερωτική επαφή. Ο Ηρακλής άφησε αμέσως τη Μελίτη για άλλες θνητές. Ήταν μία από τις γυναίκες που θρηνούσαν τον θάνατο του Ηρακλή.
Ο Ύλλος δεν ήθελε να είναι υποτελής του Βασιλιά Ναυσίθοου, οπότε ταξίδεψε στα βόρεια της Ελλάδας, όπου έγινε βασιλιάς και επώνυμο σε μια μη ελληνική φυλή, του Υλλείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναϊάδες Κατηγορία:Νηρηίδες Κατηγορία:Γυναίκες του Ηρακλή Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Φουρ (νησί)
Το Φουρ (δανικά: Fur) είναι νησί της Δανίας. Έχει έκταση 22 χλμ² και πληθυσμό 826 κατοίκους (2013). Πρωτεύουσα είναι το Νέντερμπι με 618 κατοίκους (2013). Το Φουρ ανήκει διοικητικά στην περιοχή της Βόρειας Γιουτλάνδης. Το νησί είναι γνωστό για τις αποθέσεις διατομίτη, μέσα στο οποίο βρίσκονται απολιθώματα που έχουν ηλικία 55 εκατομμύρια έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φουρ
Ηλεκτρική κιθάρα
thumb|150px|Κιθάρα [[Gibson Firebird.]]
Ηλεκτρική αποκαλείται η κιθάρα που χρησιμοποιεί ηλεκτρομαγνήτες για να μετατρέψει τον ηχητικό παλμό των ατσάλινων χορδών της σε ηλεκτρικό ρεύμα το οποίο μπορεί έπειτα να ενισχυθεί από ένα σύστημα ενισχυτή-ηχείου. Το σήμα που προέρχεται από την κιθάρα μπορεί κάποιες φορές να διαφοροποιηθεί με εφέ όπως το βάθος ή να παραμορφωθεί. Ενώ οι περισσότεροι τύποι ηλεκτρικής κιθάρας φέρουν έξι χορδές, απαντώνται και επτάχορδες οι οποίες χρησιμοποιούνται από κάποιους μουσικούς της τζαζ και της μέταλ μουσικής, καθώς και δωδεκάχορδες (με έξι ζεύγη χορδών οι οποίες απέχουν διάστημα μιας οκτάβας τις οποίες συναντάμε κυρίως σε μουσικά είδη όπως το τζανγκλ ποπ και το ροκ.
Η ηλεκτρική κιθάρα χρησιμοποιήθηκε αρχικά από μουσικούς της τζαζ ως ένα κούφιο όργανο, ηλεκτρικώς ενισχυμένο για μεγαλύτερη ένταση κατά την περίοδο της άνθησης του σουίνγκ. Οι πρώτες ηλεκτρικές κιθάρες διέθεταν κούφιο σώμα, ατσάλινες χορδές και ηλεκτρομαγνήτες με σπείρες από βολφράμιο που κατασκεύαζε η εταιρία Rickenbacker το 1931. Παρόλο που μερικές από τις πρώτες κατασκευάστηκαν από τον Les Paul, ο πρώτος επιτυχημένος εμπορικά τύπος ηλεκτρικής κιθάρας με κούφιο σώμα ήταν η Fender Esquire το 1950. Η ηλεκτρική κιθάρα ήταν ένα όργανο-κλειδί για την ανάπτυξη πολλών μουσικών ειδών που εμφανίστηκαν από τα τέλη του 1940 και μετά όπως το Σικάγο Μπλουζ, το πρώιμο Ροκ εντ Ρολ και το Ροκαμπίλι καθώς και το Μπλουζ Ροκ του 1960. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί σε διάφορα άλλα είδη μουσικής όπως η country, η Ambient, η New Age, καθώς και σε κάποια είδη σύγχρονης ορχηστρικής μουσικής.
Ιστορία
Η ανάγκη κιθάρας με ενισχυμένη ένταση έγινε αισθητή κατά τη διάρκεια της περιόδου των big band και καθώς οι τζαζ ορχήστρες αύξαναν σε αριθμό μελών και κυρίως σε χάλκινα πνευστά. Αρχικά οι ηλεκτρικές κιθάρες διέθεταν κούφιο αψιδωτό σώμα στο οποίο είχαν προστεθεί ηλεκτρομαγνητικοί μετατροπείς. Έχει χρησιμοποιηθεί από πολλούς καλλιτέχνες (Eric Clapton κ.α.)
Τα πρώτα χρόνια
thumb|Σχέδιο της Rickenbacker lap-steel (ονομαζόμενη και «τηγάνι», αγγλ. «frying pan»), από την αίτηση για πατέντα του 1934. Οι ηλεκτρικές κιθάρες σχεδιάστηκαν αρχικά από μια ομάδα βιοτεχνών κιθάρας, φίλων της ηλεκτρονικής και κατασκευαστές μουσικών οργάνων. Ο Les Paul, πειραματίστηκε καινοτομικά προσαρτώντας μικρόφωνα σε κιθάρες της εποχής του. Κάποιες από τις πρώτες ηλεκτρικές κιθάρες ήταν μετατραπηθείσες ακουστικές με κούφιο σώμα, ατσάλινες χορδές και ηλεκτρομαγνήτες με νήμα βολφραμίου. Αυτός ο τύπος οργάνου άρχισε να παράγεται το 1932 από την εταιρία Electro String Instrument Corporation στο Los Santos υπό την διεύθυνση των Adolph Rickenbacher και George Beauchamp. Το πρώτο σχέδιο δημιουργήθηκε από τον Harry Watson, έναν τεχνίτη της Electro String Company και ονομάστηκε Rickenbacker που ήταν και το πρώτο μοντέλο της ομώνυμης σειράς.
Το παλαιότερο καταγεγραμμένο ντοκουμέντο στο οποίο αναφέρεται η ηλεκτρικώς ενισχυμένη κιθάρα θεωρείται ένα άρθρο του 1932, στην Γουιτσίτα του Κάνσας, στο οποίο ο Gage Brewer παρουσίαζε τις δύο του κιθάρες, μια Electric Hawaiian A-25 και μια κανονική Electric Spanish, όργανα τα οποία, τον ίδιο μήνα, παρουσιάστηκαν σε σειρά εμφανίσεων.
Οι πρώτες ηχογραφήσεις ηλεκτρικής κιθάρας πραγματοποιήθηκαν από καλλιτέχνες του Hawaiian Style όπως ο Andy Iona το 1933. Ο Bob Dunn του συγκροτήματος Milton Brown's Musical Brownies χρησιμοποίησε για πρώτη φορά την Χαβανέζικη ηλεκτρική κιθάρα Hawaiian στη δυτική σουίνγκ μουσική με την ηχογράφηση το 1935 του δίσκο Decca ένα μουσικό στυλ που εφορμώντας από τις μουσικές επιρροές της Χαβάης κατευθυνόταν προς την τζαζ και τα μπλουζ. Ο Alvino Rey ήταν ο καλλιτέχνης ο οποίος έφερε την ηλεκτρική κιθάρα σε μεγάλα ακροατήρια, μεγάλες ορχήστρες και ο οποίος αργότερα ανέπτυξε την pedal steel κιθάρα για την εταιρία Gibson. Η πρώτη ηχογράφηση ηλεκτρικής ισπανικής κιθάρας εμφανίζεται στα τραγούδια Sweetheart Land και It's a Low-Down Dirty Shame του τζαζ κιθαρίστα George Barnes το 1938, ενώ κάποιοι ιστορικοί αποδίδουν την πρωτόλεια στον Eddie Durham, ο οποίος όμως θεωρείται ότι ηχογράφησε με το συγκρότημα των Kansas City Five 15 μέρες αργότερα. Ο Durham δίδαξε το όργανο στον νεαρό Charlie Christian, ο οποίος έκανε δημοφιλές το όργανο και θεωρείται ως ο πρώτος ηλεκτρικός κιθαρίστας και ένας εκ των επιδραστικότερων για τους τζαζ κιθαρίστες των επόμενων δεκαετιών.
Η πρώτη ηχογράφηση ηλεκτρικής ισπανικής κιθάρας δυτικά του Μισισίπι έλαβε μέρος στο Ντάλας το Σεπτέμβρη του κατά τη διάρκεια κάποιας πρόβας του συγκροτήματος της δυτικοαμερικάνικης χορευτικής σουίνγκ. Ο κιθαρίστας Jim Boyd χρησιμοποίησε την ηλεκτρικώς ενισχυμένη κιθάρα του στα τραγούδια "Hot Dog Stomp" (DAL 178-Vo 03371), "Shine On, Harvest Moon" (DAL 180-Vo 03272), και "Corrine, Corrina" (DAL 181-Vo/OK 03117). Μια ενωρίτερη ηχογράφηση ηλεκτρικώς ενισχυμένης χαβανέζικης κιθάρας με μαγνήτη με περιέλιξη νήματος χάλυβα συνέβη κατά την διάρκεια κάποιων μουσικών εμφανίσεων του συγκροτήματος της δυτικοαμερικάνικης σουίνγκ Milton Brown and His Brownies στις 27 και 28 Ιανουαρίου του 1935, από τον κιθαρίστα του Bob Dunn.
Στις πρωτόλειες ηχογραφήσεις ηλεκτρικής κιθάρας περιλαμβάνονται επίσης έργα των Jack Miller (Orville Knapp Orch.), Alvino Rey (Phil Spitalney Orch.), Les Paul (Fred Warring Orch.), Danny Stewart (Andy Iona Orchestra), George Barnes (under many alias), Floyd Smith, Bill Broonzy, T-Bone Walker, George Van Eps, Charlie Christian (Benny Goodman Orch.) Tampa Red, Memphis Minnie, and Arthur Cruddup.
Στους πρώτες κατασκευάστριες εταιρίες ηλεκτρικής κιθάρας περιλαμβάνονται η Rickenbacker (αρχικώς επονομαζόμενη Ro-Pat-In) το 1932, η Dobro το 1933, η National, η AudioVox και η Volu-tone το 1934,η Vega, η Epiphone (Electrophone και Electar), και η Gibson το 1935 και πολλοί άλλοι από το 1936 και έκτοτε.
Ο τύπος ηλεκτρικής κιθάρας που είναι γνωστότερος σήμερα είναι αυτός του συμπαγούς σώματος, χωρίς αντηχούντα κενά στο εσωτερικό. Η εταιρία Rickenbacher, (αργότερα επονομαζόμενη Rickenbacker), ανέπτυξε το 1931 και κυκλοφόρησε μαζικά μια κιθάρα από σώμα χυτού αλουμινίου και ηλεκτρικό σύστημα ατσάλινης περιελίξεως με το όνομα The Frying Pan ή The Pancake Guitar. Ένα όργανο με ήχο αρκετά επιθετικό και μοντέρνο όπως απεφάνθη ο ερευνητής και συλλέκτης John Teagle. Η εταιρία Audiovox επίσης κατασκεύασε μοντέλο ηλεκτρικής κιθάρας συμπαγούς σώματος στα μέσα του 1930.
Στα μέσα του 1940 και κατά την διάρκεια των υπερωριών του στην εταιρία Epiphone Guitar ο μουσικός και εφευρέτης Les Paul κατασκεύασε μια ηλεκτρική κιθάρα με συμπαγές σώμα. Ονομάστηκε log guitar (κιθάρα-κούτσουρο) καθώς αποτελείτο από ένα απλό τετράγωνο ξύλινο σώμα με δύο κούφιες διακοσμητικές τομές από σουηδικό ξύλο, από το μπράτσο και από χειροποίητους μαγνήτες και ηλεκτρικά συστήματα. Το μοντέλο αυτό κατοχυρώθηκε και συχνά αναφέρεται σαν το πρώτο του είδους του αν και δεν φέρει καμία ομοιότητα στο σχεδιασμό ή στα υλικά με το μοντέλο με το όνομα Les Paul που παρουσίασε η εταιρία Gibson. Το 1945 ο Richard D. Bourgerie κατασκεύασε έναν μαγνήτη κι έναν ενισχυτή για ηλεκτρική κιθάρα για τον επαγγελματία μουσικό George Barnes ο οποίος έπειτα τα παρουσίασε στον Les Paul, ο οποίος απέκτησε παρόμοιο ηλεκτρικό και ενισχυτικό σύστημα κατόπιν επιθυμίας του.
Fender
thumb|right|150px|Stratocaster by Nermin left|thumb|Σχέδιο της κιθάρας lap-steel της Fender από την αίτηση πατέντας του 1944. Το 1946 ο κατασκευαστής ενισχυτών μουσικών οργάνων και τεχνικός ραδιοφώνου Clarence Leonidas Fender, γνωστότερος ως Leo Fender—κατασκεύασε μέσω της ομώνυμης εταιρίας την πρώτη επιτυχημένη εμπορικά συμπαγή ηλεκτρική κιθάρα με μονό ηλεκτρομαγνήτη η οποία αρχικά ονομάστηκε Fender Esquire. Ήταν το πρώτο ουσιαστικό κατασκευαστικό πέρασμα από την τυπική κιθάρα που χρησιμοποιείτο στη τζαζ προς το όργανο που θα έβρισκε απήχηση από τους μουσικούς της country της δυτικής Καλιφόρνια. Η εκδοχή της Esquire με δυο μαγνήτες ονομάστηκε αρχικά Broadcaster, όνομα το οποίο άλλαξε σε Fender Telecaster έπειτα από γεγονός συνωνυμίας/ομοηχίας με το σετ ντραμς Broadkaster.
Στα χαρακτηριστικά της Telecaster περιλαμβάνονταν: Σώμα από φλαμουριά που ενωνόταν με 4 μπουλόνια και ατσάλινο δίσκο με ένα μάνικο από σφένδαμο 25½ ιντσών, 21 ή 22 τάστων, 2 εξαπολικούς μαγνήτες, έναν προς τη γέφυρα κι έναν προς το λαιμό, ένα ρυθμιστικό τόνου και ένα έντασης, έναν διθέσιο επιλογέα μαγνήτη και μια έξοδο για ηλεκτρικό καλώδιο στο πλάι του οργάνου. Ένα μαύρο κομμάτι από βακελίτη πάνω στο σώμα έκρυβε το ηλεκτρικό σύστημα του οργάνου. Το βιδωτό μάνικο οφειλόταν στην πεποίθηση του Leo Fender ότι ο γενικότερος σχεδιασμός του οργάνου θα όφειλε να ευνοεί την άμεση και οικονομική αντικατάστασή/επισκευή των επιμέρους κομματιών του. Λόγω της εμπορικής απήχησης της Telecaster εμφανίστηκαν σύντομα κάποιο όργανα φέροντα το λογότυπο της εταιρίας αλλά χωρίς αναγνωριστικό μοντέλου, τα οποία αποκαλούνται από τους συλλέκτες σαν Nocasters.
Τυλαί
Το Τυλαί (γαλλικά: Thulay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Τοραίζ
Το Τοραίζ (γαλλικά: Thoraise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Νέα Χάρτα της Βλαχίας και μέρους της Τρανσυλβανίας
Η Νέα Χάρτα της Βλαχίας είναι ένας από τους χάρτες των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών που τύπωσε ο Ρήγας Βελεστινλής το 1797 στη Βιέννη, σε χάραξη Franz Müller, συνεργάτη του Ρήγα και στις άλλες χαρτογραφικές του εργασίες. Είναι ασπρόμαυρος, διαστάσεων 0,85x0,63 μ. και φέρει τον τίτλο «Νέα Χάρτα της Βλαχίας και μέρους της Τρανσυλβανίας παρά του Ρήγα Βελεστινλή Θετταλού, εκδοθείσα χάριν των Ελλήνων και Φιλελλήνων-1797-εχαράχθη παρά Φρανσουά Μήλλερ εν Βιέννη».
Περιγραφή
Ο χάρτης απεικονίζει τη γεωφυσική κατάσταση της Βλαχίας κατά την εποχή του Ρήγα Βελεστινλή και περιλαμβάνει τη γεωγραφική της διαίρεση, τις πόλεις και τους οικισμούς, των οποίων τα ονόματα παρατίθενται αναλυτικά. Εντός του χάρτη στην αριστερή γωνία διακρίνεται ο τίτλος ενταγμένος σε πλούσιο φυτικό διάκοσμο. Επάνω δεξιά σε τετράγωνο πλαίσιο εικονίζεται ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ηγεμόνας της Βλαχίας για τρίτη φορά από τον Αύγουστο του 1796 έως και το Δεκέμβριο του 1797, όπως αναφέρεται και στο αφιερωτικό επίγραμμα «Αμφοτέρους τρις Αλέξανδρος Δάκας αμφιβέβηκεν Υψηλαντίδης μειλίχιος ηγεμόνων». Κάτω από την προσωπογραφία του ηγεμόνα διακρίνονται συμβολικές παραστάσεις και τα εμβλήματα των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών. Το μοναδικό αντίτυπο στην Ελλάδα φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη της Χίου.
Πρότυπο
Ο χάρτης της Βλαχίας είναι ένα ακριβές αντίγραφο του πρωτότυπου χάρτη που σχεδίασε ο Αυστριακός χαρτογράφος F. J. Ruhedorf υπό τον τίτλο: «''Mappa specialis Valachiae ex acuratissimis singulorum Distictum Ichnographiis collecta, delineate et dedicate Excellentissimo Domino Comiti de HADIK. Sac.Caes. Reg. Apost. M[ajest] atis, Consillario intimo Campi Mareschallo et supreme Consilii Aulae bellici Praesidenti per. F. Ios. Ruhendorf ex Offis Caes. Reg. ad supreme: Armor. Praefecturan''». Ο χάρτης του Ruhedorf εκδόθηκε το 1788, έτος κατά το οποίο η Αυστρία κήρυξε πόλεμο εναντίον της Τουρκίας. Είναι έγχρωμος, ελάχιστα μικρότερος από του Ρήγα, παραθέτει τους νομούς της Βλαχίας με λατινικούς αριθμούς και αντίστοιχο ευρετήριο. Ωστόσο ο χάρτης του Ρήγα περιλαμβάνει και ένα τμήμα της Τρανσυλβανίας, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εκτός από τον παραπάνω χάρτη χρησιμοποίησε και άλλα βοηθήματα. Στη Βιβλιοθήκη της Γαλλίας φυλάσσεται και ο χειρόγραφος χάρτης επάνω στον οποίο εργάστηκε για την έντυπη έκδοσή του.
Ερμηνεία
Ο σχεδιασμός του χάρτη της Βλαχίας καθώς και των άλλων χαρτογραφικών έργων αποτέλεσε την κύρια και μακροχρόνια ενασχόληση του Ρήγα. Ο πραγματικός σκοπός της έκδοσης των χαρτών δεν έχει εξακριβωθεί. Ο ίδιος, κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του από τις αυστριακές αρχές μετά τη σύλληψή του υποστήριξε ότι τους εξέδωσε καθαρά για εμπορικούς λόγους, ισχυρισμός που έγινε αποδεκτός.
Η προσθήκη της προσωπογραφίας του ηγεμόνα της Βλαχίας, το αφιερωματικό επίγραμμα καθώς και η ένδειξη «υπέρ των Ελλήνων και φιλελλήνων» επιτρέπουν τη σκέψη ότι ο χάρτης έγινε κατά παραγγελία του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ο οποίος από τη θέση αυτή που κατείχε συνέβαλε στην αφύπνιση των Ελλήνων, στην έκδοση βιβλίων και στη διάδοση των γραμμάτων. Επίσης οι συμβολικές παραστάσεις που συνοδεύουν τον χάρτη έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η έκδοση του χάρτη εντάσσεται στο ιδεολογικό και εθνοδιαφωτιστικό πλαίσιο του Ρήγα Βελεστινλή για τη δημιουργία ενός δημιουργικού και φιλελεύθερου κράτους της Βαλκανικής το οποίο θα ονομαζόταν Ελληνική Δημοκρατία και θα περιελάμβανε όλες τις χριστιανικές οθωμανικές κτήσεις.
Ο χάρτης της Βλαχίας καθώς και εκείνος της Μολδαβίας δεν κυκλοφόρησαν στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, αφού η έκδοσή τους συνέπεσε με τη σύλληψη του Ρήγα και την εκτέλεσή του. Το γεγονός αυτό ενισχύει τη σπανιότητα των αντιτύπων σήμερα.
Βιβλιογραφία
Χάρτα Βλαχίας Βλαχιας και μερους της Τρανσυλβανιας
Μεθκίτα της Κόρδοβας
Το τέμενος-Καθεδρικός της Κόρδοβας (ισπανικά: Mezquita–catedral de Córdoba), γνωστό και ως Μεθκίτα της Κόρδοβας (ισπανικά: Mezquita de Córdoba) και εκκλησιαστικά ως Καθεδρικός ναός της Παναγίας της Ανάληψης (ισπανικά: Catedral de Nuestra Señora de la Asunción) είναι καθολικός χριστιανικός ναός της αρχιεπισκοπής της Κόρδοβας αφιερωμένος στην Ανάληψη της Θεοτόκου και βρίσκεται στην πόλη Κόρδοβα, στην Ανδαλουσία της Ισπανίας. Αρχικά ήταν μια καθολική χριστιανική εκκλησία η οποία κατασκευάστηκε από τους Βησιγότθους, αν και στη συνέχεια μετατράπηκε σε ισλαμικό τέμενος κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Μετά τη Ρεκονκίστα, μετατράπηκε σε καθολικό ναό άλλη μία φορά. Το κτίριο θεωρείται ως ένα από τα πιο ολοκληρωμένα μνημεία της μαυριτανικής αρχιτεκτονικής. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι Ισπανοί Μουσουλμάνοι πιέζουν της Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία να τους επιτρέψει να προσευχηθούν στο ναό. Αυτό το μουσουλμανικό αίτημα έχει απορριφθεί αρκετές φορές, τόσο από τις εκκλησιαστικές αρχές της Ισπανίας όσο και από το ίδιο το Βατικανό.
Το 1984 καταχωρήθηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και μια δεκαετία αργότερα ο χαρακτηρισμός αυτός επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλαμβάνει μεγάλο μέρος του ιστορικού κέντρου της Κόρδοβας.
Απαρχές
Ο καθεδρικός ναός αρχικά κατασκευάστηκε από τους Βησιγότθους ως μια καθολική χριστιανική εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Βικέντιο. Μετά την κατάκτηση του Βησιγοτθικού βασιλείου από τους Μουσουλμάνους, το κτίριο διαιρέθηκε από τους Μουσουλμάνους και τους Χριστιανούς. Όταν ο εξόριστος Ομεϋάδης πρίγκηπας Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ διέφυγε στην Ιβηρική και νίκησε τον κυβερνήτη της Αλ-Ανταλούς Γιουσούφ αλ-Φίχρι, βρήκε τους κατοίκους της Κόρδοβας διαιρεμένους σε διάφορες σέκτες, μεταξύ άλλων τους Γνωστικιστές, τους Πρισιλιανιστές, τους Δονατιστές και τους Λουσιφεριανιστές. Η φιλοδοξία του ήταν να ανεγείρει ένα ναό ο οποίος θα ανταγωνιζόταν σε μεγαλείο αυτούς της Βαγδάτης, της Ιερουσαλήμ και της Δαμασκού, και θα πλησίαζε σε ιερότητα τη φήμη της Μέκκας. Η χριστιανική εκκλησία της Κόρδοβας βρισκόταν στο σημείο όπου έστεκε ένας ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Ιανό, και σε αυτό το σημείο ο Αντ αλ-Ραχμμάν αποφάσισε να ανεγείρει το μεγάλο τέμενος. Προσφέρθηκε να αγοράσει την εκκλησία και το οικόπεδο από τους κατακτημένους ανθρώπους. Οι διαπραγματεύσεις για την πώληση έγιναν από τον αγαπημένο γραμματέα του Σουλτάνου, το Ουμέγια ιμπν Γιεζίντ. Σύμφωνα με τους όρους της συναλλαγής, οι κάτοικοι της Κόρδοβας μπορούσαν να ξανακατασκευάσουν την εκκλησία που προηγουμένως ήταν αφιερωμένη στους Αγίους Φαούστους, Ιανουάριος και Μαρσέλλος, τρεις Χριστιανούς μάρτυρες τους οποίους τιμούσαν με ευλάβεια.
Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ επέτρεψε στους Χριστιανούς να ξαναχτίσουν τις κατεστραμμένες εκκλησίες τους και αγόρασε το χριστιανικό μισό της εκκλησίας του Αγίου Βικεντίου. Ο Χαλίφης ήταν πλούσιος. Πέρα από το θησαυρό που απέσπασε από τους Γότθους κατά τη διάρκεια των πρόσφατων πολέμων, κέρδιζε επίσης το ένα δέκατο της παραγωγής (φόρος της δεκάτης) της γης και των βιοτεχνών. Οι Μουσουλμάνοι στην Ανδαλουσία ήταν υποχρεωμένοι να πληρώσουν το φόρο του Ζακάχ και ένας φόρος γνωστός ως Τζίζια έπρεπε να πληρωθεί από κάθε Χριστιανό και Εβραίο στην Ανδαλουσία και σε αντάλλαγμα είχαν σύμφωνο ασφάλειας από ξένες επιδρομές. Πέρα από αυτά, οι Μαυριτανοί βασιλείς πλούτισαν από τα πολύτιμα ορυχεία της Ιβηρικής, τα λατομεία μαρμάρου και άλλες πηγές πλούτου. Από αυτά τα εισοδήματα, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν και οι διάδοχοί του, Χισάμ, Αμπντ αρ-Ραχμάν Β΄, ο σπουδαιότερος της δυναστείας και τρίτος στη σειρά και τέλος ο πολυδάπανος Αλμανζόρ, ξόδεψαν μεγάλα ποσά στην σχεδίαση, κατασκευή και ακριβό στολισμό του τεμένους. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ και οι διάδοχοί του δούλευαν προκειμένου να μετατρέψουν το κτίριο στους επόμενους δύο αιώνες σε τέμενος, αρχίζοντας από το 784. Επιπλέον, ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Α΄ χρησιμοποίησε το τέμενος (αρχικά αποκαλούμενο «Τέμενος Αλτζάμα») ως συμπλήρωμα του παλατιού του και το ονόμασε έτσι για να τιμήσει τη σύζυγό του. Παραδοσιακά, το μιχράμπ του τεμένους έχει κατεύθυνση προς τη Μέκκα ώστε οι προσκυνητές κοιτώντας το μιχράμπ να προσεύχονται προς τη Μέκκα. Η Μέκκα βρίσκεται ανατολικά-νοτιοανατολικά του τεμένους, όμως το μιχράμπ έχει παραδόξως κατεύθυνση προς το νότο.
Το έργο της κατασκευής του περίλαμπρου τεμένους απασχόλησε χιλιάδες τεχνίτες και εργάτες, και ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα οδήγησε στην ανάπτυξη όλων των πόρων της περιοχής. Η σκληρή πέτρα και τα όμορφα μάρμαρα προήλθαν από λατομεία στη Σιέρρα Μορένα και τις περιοχές που περιβάλλουν την πόλη. Στην Κόρδοβα κατασκευάστηκαν εργοστάσια. Ένας διάσημος Σύριος αρχιτέκτονας σχεδίασε το τέμενος. Αφήνοντας το σπίτι του στα όρια της Κόρδοβας, ο Χαλίφης ήρθε να μείνει στη πόλη, έτσι ώστε να επιβλέπει προσωπικά τις εργασίες και να προτείνει βελτιώσεις του σχεδίου. Ο Αμπντ ερ-Ραχμάν μετακινούνταν ανάμεσα στους εργάτες, καθοδηγώντας τους πολλές ώρες κάθε μέρα.
Στο τέμενος έλαβαν χώρα πολυάριθμες μετέπειτα αλλαγές. Ο Αμπντ αλ-Ραχμάν Β΄ διέταξε την κατασκευή ενός νέου μιναρέ, ενώ το 961 ο Αλ-Χακάμ Β΄ μεγένθυνε τα κτίρια και εμπλούτισε το μιχράμπ. Η τελευταία από αυτές τις αλλαγές έγινε από τον Αλ-Μανσούρ Ιμπ Αμπί Ααμίρ το 987. Συνδέθηκε με το παλάτι του Χαλίφη με ένα υπερυψωμένο διάδρομο, μετά με τεμένη μέσα σε παλάτια να αποτελούν παράδοση για προηγουμένους μουσουλμάνους ηγέτες. Το τέμενος απέκτησε τις σημερινές του διαστάσεις το 987 με την κατασκευή των εξωτερικότερων κλιτών και της αυλής.
Σχέδιο
Στο σχέδιο του τεμένους, οι αρχιτέκτονες συμπεριέλαβαν έναν αριθμό ρωμαϊκών κιόνων με μία σειρά κιονόκρανων. Κάποιοι από αυτούς τους κίονες ήταν ήδη τμήμα της γοτθικής κατασκευής. Άλλοι στάλθηκαν από διάφορες περιοχές της Ιβηρικής χερσονήσου ως δώρα από τους κυβερνήτες των επαρχιών. Ελεφαντόδοντο, ίασπις, πορφύρα, χρυσός, άργυρος, χαλκός και ορείχαλκος χρησιμοποιήθηκαν στην διακόσμηση του τεμένους. Σχεδιάστηκαν εντυπωσιακά μωσαϊκά και πλακάκια. Πλάκες από αρωματικά ξύλα καρφωμένα με καρφιά από καθαρό χρυσάφι και οι κόκκινοι μαρμάρινοι κίονες ειπώθηκε ότι ήταν έργο του Θεού. Το αρχικό τμήμα του κτιρίου, κατασκευασμένο υπό την καθοδήγηση του Αμπντ-ερ-Ραχμάν Α΄, ήταν αυτό που συνορεύει με την «Αυλή των Πορτοκαλιών». Αργότερα, ο τεράστιος ναός ενσωμάτωσε όλους τους ρυθμούς αρχιτεκτονικής Μορίσκο σε μία σύνθεση.
Το Μεγάλο Τέμενος της Κόρδοβας είχε σημαντική θέση στην μουσουλμανική κοινότητα της Αλ-Άνταλους για τρεις αιώνες. Στην Κόρδοβα, την πρωτεύουσα, το τέμενος ήταν η καρδιά και κύριο σημείο ενδιαφέροντος στην πόλη. Ο Μοχάμεντ Ικμπάλ περιέγραψε την αίθουσα με τους κίονες ως να έχει «αμέτρητους κιόνες όπως οι σειρές των φοινίκων στις οάσεις της Συρίας». Για τους ανθρώπους της Αλ-Άνταλους «η ομορφιά του τεμένους ήταν τόσο μεγάλη ώστε δεν μπορεί να περιγραφεί».
Η Μεθκίτα της Κόρδοβας παρουσιάζει χαρακτηριστικά και αρχιτεκτονική εμφάνιση παρόμοια με το Μέγα Τέμενος της Δαμασκού, και έτσι είναι φανερό ότι χρησιμοποιήθηκε από τον Αμπντ αλ-Ραχμάν ως μοντέλο για τη δημιουργία του τεμένους αυτού.
Χαρακτηριστικά
Το κτίριο είναι γνωστό για την αίθουσα με τα αψιδωτά υποστήλια, με 856 κίονες από ίασπη, όνυχα, μάρμαρο και γρανίτη. Αυτοί αποτελούνται από τμήματα του ρωμαϊκού ναού ο οποίος βρισκόταν παλαιότερα στον χώρο, καθώς και άλλα κατεστραμμένα ρωμαϊκά κτίρια, όπως το αμφιθέατρο της Μέριδας. Οι διπλές αψίδες ήταν μια καινούργια εισαγωγή στην αρχιτεκτονική, επιτρέποντας την κατασκευή ψηλότερων ταβανιών απ'ότι θα ήταν δυνατό με σχετικά κοντούς κίονες. Οι διπλές αψίδες αποτελούνται από μία κατώτερη πεταλοειδή αψίδα και μία ανώτερη ημικυκλική αψίδα. Οι διάσημες εναλλάξ σειρές κόκκινων και λευκών σφηνολίθων στις αψίδες είναι εμπνευσμένες από αυτές στον Θόλο του Βράχου και επίσης μοιάζουν με αυτούς στον καθεδρικό ναό του Άαχεν, ο οποίος κατασκευάστηκε περίπου την ίδια περίοδο. Ένας κεντρικά τοποθετημένος θόλος έχει μπλε πλακάκια διακοσμημένα με αστέρια.
Ο καθεδρικός διαθέτει επίσης μία πλούσια επιχρυσωμένη κόγχη προσευχής ή μιχράμπ. Το μιχράμπ είναι ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής, με γεωμετρικά και ρευστά σχέδια φυτών. Άλλα εξέχοντα χαρακτηριστικά ήταν: η ανοιχτή αυλή (σαχν) που περιβάλλεται από στοές, ξύλινες επιφάνειες, μιναρέδες, πολύχρωμα μωσαϊκά και παράθυρα με χρωματιστό γυαλί. Οι τοίχοι του τεμένους είχαν γραμμένες πάνω τους στίχους από το Κοράνι. Καθώς το Ισλάμ απορρίπτει όλα τα αγάλματα και απεικονίσεις ανθρώπων ή του θεού, η διακόσμηση του τεμένους έγινε με πλακάκια, καλλιγραφίες και αρχιτεκτονικές μορφές.
Για τους κίονες επιλέχθηκαν αψεγάδιαστα λευκά μάρμαρα. Ο Αράζι, ένας Άραβας συγγραφέας, μιλάει για το πολύτιμο μάρμαρο στο χρώμα του κρασιού το οποίο προερχόταν από τα βουνά της περιοχής, το οποία χρησιμοποιήθηκε για τον εξωραϊσμό των κλιτών του τεμένους. Ο ναός του Χισάμ καλύπτει έκταση διαστάσεων 140 επί 85 μέτρων. Περιβαλλόταν από χοντρούς, οχυρωμένους τοίχους, με πύργους παρακολούθησης και ένα ψηλό μιναρέ. Υπήρχαν εννέα εξωτερικές πύλες και έντεκα εσωτερικές. Αυτές οι πύλες οδηγούσαν σε ισάριθμα κλίτη μέσα στο τέμενος. Η αυλή είχε μεγάλες πύλες στη βόρεια, τη δυτική και ανατολική πλευρά, και σιντριβάνια για τον εξαγνισμό των ευσεβών. Τα κλίτη ήταν έντεκα στον αριθμό, εκτείνονταν από βορρά προς νότο, και διασχίζονταν από 21 μικρότερα κλίτη με κατεύθυνση ανατολή προς δύση.
Διάταξη
Το σχέδιο του πατώματος του καθεδρικού φαίνεται ότι είναι παράλληλο με κάποια από τα παλαιότερα τεμένη, τα οποία χρονολογούνται από την αρχή του Ισλάμ. Έχει ορθογώνια αίθουσα προσευχής με διαδρόμους διατεταγμένοι κάθετα στην κίμπλα, την κατεύθυνση στην οποία προσεύχονται οι Μουσουλμάνοι. Η αίθουσα προσευχής ήταν μεγάλη, επίπεδη, με ξύλινα ταβάνια που συγκρατούνταν από αψίδες με πεταλοειδή εμφάνιση.
Εκατό πενήντα χρόνια μετά τη δημιουργία της, προστέθηκε μια σκάλα για τη οροφή, μαζί με μια νότια επέκταση του τεμένους. Κατασκευάστηκε μια γέφυρα για να συνδέει την αίθουσα προσευχής με το παλάτι του Χαλίφη. Το τέμενος στη συνέχεια επεκτάθηκε ακόμη περισσότερο προς τα νότια, όπως και η αυλή που το περιέβαλε. Το Τέμενος κατασκευάστηκε σε τέσσερα στάδιο, με τον κάθε Χαλίφη και την ελίτ του να συνεισφέρουν σε αυτό.
Ο Αμπντ-ερ-Ραχμάν Γ΄ προσέθεσε ένα νέο πύργο. Ο μιναρές είχε δύο σκάλες, οι οποίες κατασκευάστηκαν ώστε να υπάρχει ξεχωριστή άνοδος και κάθοδος. στην κορυφή υπήρχαν τρία μήλα, δύο χρυσά και ένα ασημένιο, με κρίνους με έξι πέταλα. Ο μιναρές έχει τέσσερις πλευρές, με δεκατέσσερα παράθυρα, με αψίδες πάνω σε κίονες από ίασπη. Η κατασκευή είναι διακοσμημένη με λεπτομερώς επεξεργασμένα σχέδια.
Μουσουλμανική καμπάνια
δεξιά|180px|μικρογραφία|Καμπαναριό περιτριγυρισμένο από μιναρέδες. Οι μουσουλμάνοι από όλη την Ισπανία πίεσαν τη Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία να τους επιτρέψει να προσευχηθούν στο σύμπλεγμα, με το Ισλαμικό Συμβούλιο της Ισπανίας να παραδίδει επίσημη αίτηση στο Βατικανό. Ωστόσο, η Ισπανικές εκκλησιαστικές αρχές και το Βατικανό ήταν αντίθετοι με αυτή την κίνηση. Αυτές οι διαμάχες για τον καθεδρικό αντικατοπτρίζουν τη διχογνωμία για το τι αποτελεί ισπανική ιστορία και τι ισπανική ταυτότητα.
Το περιστατικό του 2010
Τον Απρίλιο του 2010, δυο μουσουλμάνοι τουρίστες συνελήφθησαν στον καθεδρικό, μετά το περιστατικό του σοβαρού τραυματισμού δύο φρουρών ασφαλείας. Το περιστατικό συνέβη όταν το κτίριο ήταν γεμάτο με τουρίστες που επισκέφτηκαν τον ναό κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Σύμφωνα με τις αρχές του καθεδρικού, περίπου έξι αυστριακοί μουσουλμάνοι, που ήταν μέρος μιας ομάδας 118 ατόμων σε οργανωμένη εκδρομή για νέους Ευρωπαίους μουσουλμάνους, γονάτισαν για να προσευχηθούν ταυτόχρονα. Οι φύλακες παρενέβησαν και τους “κάλεσαν να συνεχίσουν με την ομάδα τους ή να αποχωρίσουν”. Μια συμπλοκή τότε ξέσπασε ανάμεσα σε δύο από τους τουρίστες και στους φύλακες, με τους φύλακες να τραυματίζονται σοβαρά και να χρειαστεί να νοσηλευτούν. Οι δύο μουσουλμάνοι τέθηκαν υπό κράτηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόρδοβα Κορδοβα Κατηγορία:Ισλαμική αρχιτεκτονική Κορδοβα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Τουρισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ανδαλουσία
Όιστουρβολτουρ
Το Όιστουρβολτουρ (ισλανδικά: Austurvöllur) είναι μια δημόσια πλατεία στο Ρέικιαβικ, στην Ισλανδία. Περιβάλλεται από το κτήριο του Κοινοβουλίου της Ισλανδίας, την παλαιότερη εκκλησία της πόλης Ντόμκιρκγια (Domkirkja), το Ξενοδοχείο Borg, και το κέντρο χορού NASA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλατείες Κατηγορία:Γεωγραφία της Ισλανδίας
Βρανάς Ηλείας
Ο Βρανάς είναι μικρό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας  σε υψόμετρο 51 μέτρα, το οποίο βρίσκεται βορειοδυτικά του νομού Ηλείας, σε απόσταση 7,5 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Γαστούνη (έδρα του δήμου) και μόλις 2 χλμ. Δ. από το Βαρθολομιό. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κυλληνίας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Βαρθολομιού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βαρθολομιού του Δήμου Πηνειού ενώ σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 316 κατοίκους, ενώ οι μόνιμοι δεν ξεπερνούν τους 100.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πηνειού
Μάρσα Ματρούχ
μικρογραφία|Η Μάρσα Ματρούχ Η Μάρσα Ματρούχ (αραβικά : مرسى مطروح) είναι πόλη και λιμένας της Αιγύπτου στο Κυβερνείο Ματρούχ, στην ακτή της Μεσογείου Θάλασσας. Απέχει 240 χλμ. από την Αλεξάνδρεια, 222 χλμ. από την Σαλούμ και 490 χλμ. από το Κάιρο, και βρίσκεται στον κύριο αυτοκινητόδρομο από το Δέλτα του Νείλου στα λιβυκά σύνορα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2005 έχει 68.339 κατοίκους.
Ιστορία
Διασώζονται ερείπια ναού του Ραμσή Β΄ και ερείπια των ρωμαϊκών λιμενικών εγκαταστάσεων. Κοντά στην πόλη υπάρχει ένα σπήλαιο, όπου ο Ρόμελ είχε εγκαταστήσει προσωρινό αρχηγείο. Υπάρχουν ένα Βρετανικό, ένα Ιταλικό κι ένα Γερμανικό κοιμητήριο από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Λιμένες της Αιγύπτου
Ίγκορ Σιπνιέφσκι
Ο Ίγκορ Σιπνιέφσκι (πολωνικά: Igor Sypniewski) (10 Νοεμβρίου 1974 – 4 Νοεμβρίου 2022), γνωστός και με το ψευδώνυμο Σίπα (Sypa), ήταν Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Θεωρήθηκε ότι ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του πολωνικού ποδοσφαίρου, ωστόσο ο αγώνας του με τον αλκοολισμό και τα προβλήματα ψυχικής υγείας τον εμπόδισαν να αξιοποιήσει πλήρως τις δυνατότητές του και θεωρείται μέχρι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα ανεκπλήρωτα ταλέντα.
Πρώιμη καριέρα και επιτυχία
Γεννημένος στο Λοτζ, ο Σιπνιέφσκι ξεκίνησε την καριέρα του με την ΛΚΣ Λοτζ, έναν σύλλογο για τον οποίο θα έπαιζε αρκετές σεζόν στην πολωνική Εκστρακλάσα και στην 1 Λίγκα. Επίσης, πέρασε αρκετές σεζόν παίζοντας στο Πρωτάθλημα Ελλάδας, με την Καβάλα, τον Παναθηναϊκό και τον ΟΦΗ. Αγωνίστηκε επίσης στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ με τον Παναθηναϊκό και ήταν αρκετά επιτυχημένος με τον σύλλογο, παρόλο που δεν κατάφερε να κερδίσει το ελληνικό πρωτάθλημα, συμπεριλαμβανομένης της εξαιρετικής του εμφάνισης για τον Παναθηναϊκό σε αγώνα εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Ο Σιπνιέφσκι έκανε δύο εμφανίσεις για την Εθνική Πολωνίας από το 1999 έως το 2001.
Πτώση
Μετά την περίοδο στην Ελλάδα, ο Σιπνιέφσκι μετά από λίγο καιρό στην ΡΚΣ Ραντόμσκο, η οποία συμμετείχε στην Εκστρακλάσα, σκοράροντας 5 γκολ σε 9 αγώνες, ήταν αρκετά εντυπωσιακός ώστε να κάνει μεταγραφή στην Βίσλα Κρακοβίας, η οποία εκείνη την εποχή κυριαρχούσε πλήρως στο πολωνικό ποδόσφαιρο. Ωστόσο, αρκετές εβδομάδες μετά τη μεταγραφή του, λόγω της συχνής απουσίας του και της υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ, ο σύλλογος τον αποδέσμευσε.
Στη συνέχεια υπέγραψε στη σουηδική Χάλμσταντ ΜΚ, όπου σκόραρε 9 γκολ σε 13 παιχνίδια κατά τη διάρκεια της άνοιξης της σεζόν 2003 της Άλσβενσκαν, γεγονός που του έδωσε τη φήμη ως τρομακτικού επιθετικού. Επίσης, απέρριψε τις διεθνείς προσκλήσεις από την εθνική Πολωνίας για να επικεντρωθεί στις εμφανίσεις του στο σύλλογο. Κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής σεζόν ο Σιπνιέφσκι υπέφερε από μυστηριώδη ασθένεια, ενώ η Χάλμσταντ έπεσε από την 4η στην 9η θέση στη βαθμολογία. Αποκλείστηκε από τον σύλλογο από το να λάβει μέρος στον τελευταίο αγώνα της σεζόν, καθώς είχε συμφωνήσει να ενταχθεί στη Μάλμε ΦΦ με ελεύθερη μεταγραφή για τη σεζόν 2004.
Ο Σιπνιέφσκι επέστρεψε στην Πολωνία και σημείωσε 22 γκολ σε μια σεζόν με τη Λοτζ. Στη συνέχεια, ο Σιπνιέφσκι επέστρεψε στην πόλη του Μάλμε για να παίξει με την Bunkeflo στην τρίτη κατηγορία. Μετά από ένα πολλά υποσχόμενο ξεκίνημα με πολλά γκολ και με φήμες για ενδιαφέρον από υψηλότερα επίπεδα, ο Σιπνιέφσκι κατάφερε να μπει ξανά σε μπελάδες, οδηγώντας μεθυσμένος στο Μάλμε, κάτι που τον απέλυσε από το Bunkeflo και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Πολωνία.
Αποχώρηση από το ποδόσφαιρο και μετα-αγωνιστική καριέρα
Η ΛΚΣ Λοτζ του πρόσφερε ένα χέρι βοήθειας, αλλά τα προσωπικά του προβλήματα συνεχίστηκαν.
Έκτοτε έκανε αρκετές προσπάθειες να επιστρέψει στο ποδόσφαιρο, αλλά λόγω του εθισμού του, δοκίμασε με πολλούς συλλόγους εκτός από τη ΛΚΣ, κυρίως τοπικές ομάδες χαμηλότερης κατηγορίας, μέχρι που τελικά αποσύρθηκε εντελώς.
Εμφανίστηκε ξανά το 2007 όταν πήγε να παρακολουθήσει την ΛΚΣ Λοτζ σε αγώνα εναντίον της Λεχ Πόζναν ως θεατής στις εξέδρες. Σε κατάσταση μέθης, μαζί με μια ομάδα χούλιγκαν της ΛΚΣ, επιτέθηκε στους οπαδούς της Λεχ στον εκτός έδρας τομέα. Καταδικάστηκε για ενάμιση χρόνο μετά από ένα διαφορετικό περιστατικό για βία.
Η ημι-αυτοβιογραφία του δημοσιεύτηκε το Νοέμβριο του 2014 με τη βοήθεια δύο τοπικών δημοσιογράφων του Λοτζ, των Ζελισουαφ Ζιζίνσκι και Πάβεου Χότσστιμ.
Θάνατος
Ο Σιπνιέφσκι πέθανε στις 4 Νοεμβρίου 2022.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΛΚΣ Λοτζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΣ Ραντόμσκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίσλα Κρακοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάλμσταντ ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάλμε ΦΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τρελεμπόργκς ΦΦ
Τέμενος Σελιμιγιέ
Το Τέμενος Σελιμιέ (τουρκικά: Selimiye Camii) είναι ένα οθωμανικό τζαμί στην Αδριανούπολη, στην Τουρκία. Το τέμενος χτίστηκε με την εντολή του Σουλτάνου Σελίμ Β΄ από τον διάσημο Οθωμανό αρχιτέκτονα -πιθανότατα ελληνικής καταγωγής- Μιμάρ Σινάν το διάστημα 1569-1575. Για τον ίδιο τον Σινάν το τέμενος αυτό ήταν το σπουδαιότερο έργο του και με αυτό θεώρησε ότι επιτέλους ξεπέρασε την Αγία Σοφία. Οι μιναρέδες έχουν ύψος 70.89 μέτρα. Σήμερα το μνημείο θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα μνημεία στην Ισλαμική αρχιτεκτονική.
Το τέμενος αποτελείται από ένα συγκρότημα κτηρίων το οποίο περιλαμβάνει μεντρεσέδες (Ισλαμικά σχολεία), ένα σκεπαστό παζάρι, ένα κτήριο με ρολόι, εξωτερικό κήπο και μια βιβλιοθήκη. Αυτό το συγκρότημα είναι χαρακτηριστική έκφραση του Οθωμανικού «Κουλιγιέ» (Τουρκικά: külliye) όπου όλα τα κτήρια χτίζονται ως ένα συγκρότημα κοινωφελούς χαρακτήρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αδριανούπολη Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Τουρκία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τουρκία Κατηγορία:Μιμάρ Σινάν
Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1890
Το Γαλλικό Πρωτάθλημα Στίβου 1890 (γαλλ: Championnats de France d'athlétisme 1890) ήταν η 3η διοργάνωση του Γαλλικού Πρωταθλήματος Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ένωσης Γαλλικών Αθλητικών Σωματείων (Union des sociétés françaises de sports athlétiques). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στους Κήπους του Κεραμεικού στο Παρίσι στις 18 Μαΐου του 1890. Το αγώνισμα του στιπλ (4000 μέτρα) έλαβε χώρα στις 25 Φεβρουαρίου στο Ιπποδρόμιο της Ανγκιέν (fr) στην Ανγκέν-λε-Μπαιν (Enghien-les-Bains).
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 5 αγωνίσματα ανδρών. Ο Ρενέ Καβαλί κέρδισε δύο τίτλους.
Στη διοργάνωση καταρρίφθηκαν 2 ρεκόρ πρωταθλήματος από τους Φερνάν Μεγιέρ στα 1500 μέτρα και Ρενέ Καβαλί στα 110 μέτρα με εμπόδια.
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς με 4 χρυσά μετάλλια.
Αποτελέσματα
1888 | 1889 | 1890 | 1891 | 1892 thumb|Ο πρωταθλητής στα 1500 μέτρα, Φερνάν Μεγιέρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1890 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Παρίσι Κατηγορία:Ανγκέν-λε-Μπαιν
Χάρης Σολέας
Ο Χάρης Σολέας (Μόρφου 1962), είναι πρώην Κύπριος διεθνής καλαθοσφαιριστής.
Γεννήθηκε στη Μόρφου και με την Τουρκική εισβολή του 1974 η οικογένεια του βρέθηκε στη Λεμεσό. Ξεκίνησε τη καλαθόσφαιρα απο τον Διγενη Ακριτα Μόρφου και το 1975 στον Απόλλωνα Λεμεσού, το 1977 - 1979 έπαιξε στον Ολυμπιακό Λευκωσίας. Το 1980 πήγε για ένα χρόνο στον Κεραυνό για να πάρει μετεγγραφή την επόμενη χρονιά για το ΑΠΟΕΛ. Αρχηγός του ΑΠΟΕΛ και της εθνικής Κύπρου στην οποία έπαιξε 106 φορές κατέχοντας το ρεκόρ συμμετοχών. Σταμάτησε τη καλαθοσφαίριση το 1997 και συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον σύλλογο από άλλα πόστα και τη θέση του βοηθού προπονητή.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κεραυνού Στροβόλου
Προαστιακός ΟΣΕ
right|thumb|Το έμβλημα του Προαστιακού Ο Προαστιακός του ΟΣΕ, είναι το όνομα των προαστιακών σιδηροδρόμων που υπάρχουν στην Ελλάδα, και είναι στο όνομα του ΟΣΕ, ενώ τη λειτουργία τους έχει αναλάβει η Hellenic Train.
Σήμερα, υπάρχουν τρία δίκτυα προαστιακού, στις τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας, στην Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά (εξυπηρετείται από τον Προαστιακό Αθήνας) και την Πάτρα, στα οποία υπάρχουν σύγχρονοι προαστιακοί σιδηρόδρομοι, προς τα προάστιά τους ακόμα και άλλες πόλεις που βρίσκονται γύρω τους.