cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θάρρος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρετή Κατηγορία:Φιλοσοφία της αγάπης Κατηγορία:Συναισθήματα Κατηγορία:Ηθικός κώδικας πολεμιστή
Κωνσταντίνος Ρήγος
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος (γενν. στην Αθήνα) είναι Έλληνας χορογράφος, σκηνοθέτης μουσικών θεατρικών παραστάσεων και εικαστικός καλλιτέχνης. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και χορό στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Έχει υπογράψει πολυάριθμες παραστάσεις χορού και πολυσχιδείς δημιουργίες. Από τον Φεβρουάριο του 2018 είναι Διευθυντής του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Βιογραφικά στοιχεία
Για την Εθνική Λυρική Σκηνή χορογράφησε το 2007 τα έργα Οι συλφίδες και A little piece peace for America έπειτα από πρόσκληση του τότε καλλιτεχνικού διευθυντή Στέφανου Λαζαρίδη, ενώ το 2017 σκηνοθέτησε το μιούζικαλ Ερωτόκριτος του Δημήτρη Μαραμή, ύστερα από παραγγελία της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ.
Διετέλεσε καλλιτεχνικός υπεύθυνος Χοροθεάτρου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (2001/05), για το οποίο έχει χορογραφήσει τα έργα Η ωραία κοιμωμένη, Κυανοπώγων, Το ναυάγιο, Η μνήμη των κύκνων, Κιθαιρώνας, Ταξιδιώτης του χειμώνα, Χειμωνιάτικο ταξίδι, Δωμάτιο του Ιγκόρ, Χελιδόνα ηδομένη…, Λευκός θόρυβος και Ελεύθεροι πολιορκημένοι.
Χορογραφίες του έχουν βραβευτεί από διάφορους θεσμούς. Ενδεικτικά: Διαγωνισμός χορογραφίας Δήμου Αθηναίων 1990 - Β΄ βραβείο [Μήπως είστε της εκδρομής;], 1992 - Α΄ Βραβείο [Άντε καλημέρα], Κρατικό βραβείο χορού, 1995 [Δάφνις και Χλόη] και 1996 [Οι 5 εποχές], Κρατικό βραβείο χορογραφίας 1999 [Ρινγκ] και 2001 [Τρελή ευτυχία]∙ Βραβείο Μελίνα Μερκούρη, 1997. Επιπλέον, έχουν αποσπάσει εγκωμιαστικά σχόλια σε πολυάριθμα διεθνή φεστιβάλ χορού ανά τον κόσμο (Αγγλία, Αίγυπτος, Βενεζουέλα, Βοσνία, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Γεωργία, ΗΠΑ, Ισπανία, Ιταλία, Ισραήλ, Κολομβία, Μαυροβούνιο, Ολλανδία, Πολωνία, Πορτογαλία, Σερβία, Σιγκαπούρη, Σουηδία κ.ά.) και εξακολουθούν να διδάσκονται στην ΚΣΟΤ.
Έχει σκηνοθετήσει έργα από το ελληνικό και παγκόσμιο ρεπερτόριο (Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Έντα Γκάμπλερ του Ερρίκου Ίψεν, Τα κόκκινα φανάρια του Αλέκου Γαλανού, Το κενό αυτοπροσώπως του Άκη Δήμου, Σεβάς Χανούμ του Γιώργου Χρονά, Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα και Πορνοστάρ της Έλενας Πέγκα κ.ά.), μιούζικαλ (Vesalii Icones του Πίτερ Μάξουελ Ντέιβις, Καμπαρέ των Φρεντ Εμπ & Τζον Κάντερ, Rocky Horror Show του Ρίτσαρντ Ο Μπράιαν, Ερωτόκριτος του Δημήτρη Μαραμή), παιδικές παραστάσεις (Φρουτοπία του Ευγένιου Τριβιζά, Παραμύθια στο μίξερ των Ξένιας Αηδονοπούλου - Κωνσταντίνου Ρήγου), σόου, συναυλίες και μουσικά βίντεο, καθώς και παραστάσεις – performances (Πολύ κακό και τίποτα, Bossa Nova, Τιτανικός, Άνεμος στο Εθνικό Θέατρο), στις οποίες παντρεύει όλες τις ιδιότητές του.
Ως συνεργάτης χορογράφος έχει υπογράψει την κίνηση σε ταινίες και παραστάσεις έργων από το ελληνικό (αρχαίο και σύγχρονο) και το παγκόσμιο ρεπερτόριο, με σκηνοθέτες διαφορετικών στιλ και αναζητήσεων όπως τους Γιάννη Χουβαρδά, Μιχαήλ Μαρμαρινό, Αντρέι Σερμπάν, Γιώργο Λαζάνη, Μίμη Κουγιουμτζή, Τάσο Μπαντή, Σταμάτη Φασουλή, Θωμά Μοσχόπουλο, Μενέλαο Καραμαγγιώλη, Βίκτωρ Αρδίττη, Ντένη Ηλιάδη, Νίκο Παναγιωτόπουλο, Λάκη Λαζόπουλο, Νίκο Διαμαντή, Βασίλη Νικολαΐδη, Γιάννη Σμαραγδή, Σταύρο Τσακίρη κ.ά..
Ως contributing artist και φωτογράφος έχει συνεργαστεί με περιοδικά όπως Vogue, Marie Claire, Athens Voice, Cool, Soul, Free κ.ά.. Ως εικαστικός καλλιτέχνης έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στο ΚΜΣΤ Θεσσαλονίκης, το Ίδρυμα Τεχνών Λευκωσίας / Ίδρυμα Πιερίδη, την Γκαλερί Antonopoulou art, το Αρσάκειο Πάτρας στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, τη Διεθνή Συνάντηση Τέχνης Art – Athina 2007 κ.α..
Από τον Φεβρουάριο του 2018 είναι Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Συνεργασίες
Έχει συνεργαστεί με τους καλλιτεχνικούς φορείς όπως το Φεστιβάλ Αθηνών, το Φεστιβάλ Επιδαύρου, το Μουσικό Αναλόγιο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το Εθνικό Θέατρο, το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και την Εθνική Λυρική Σκηνή. Έχει συνεργαστεί ως χορογράφος με τον σκηνοθέτη Γιώργο Λαζάνη (στις Νεφέλες του Αριστοφάνη, στο Όπως σας αρέσει του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, στο Δεσποινίς Τζούλια του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ, στο έργο Ο γάμος του Βίτολντ Γκομπρόβιτς, στην Άλκηστις του Ευριπίδη, στο Happy End των Μπέρτολτ Μπρεχτ και Κουρτ Βάιλ, στις Σοφολογιώτατες του Μολιέρου), με τον Μίμη Κουγιουμτζή (στην παράσταση Η αρρώστια του θανάτου της Μαργκερίτ Ντυράς, στον Ορέστη του Ευριπίδη), με τον Λάκη Λαζόπουλο (στη σειρά Δέκα μικροί Μήτσοι, στην παράσταση Η Κυριακή των παπουτσιών, στην τηλεταινία Πού πάει αυτό το λεωφορείο), με τον Νίκο Διαμαντή (στον Δον Κιχώτη του Βασίλη Ζιώγα, στην Μήδεια του Ευριπίδη), με τον Βασίλη Νικολαΐδη (στο Μανουέλ Σαλίνας του Περικλή Κούκου), με τον Γιάννη Σμαραγδή (στην Όπερα των σκιών του Νίκου Μαμαγκάκη), με τον Τάσο Μπαντή (στην παράσταση Η υπόθεσις της οδού Λουρσίν του Ευγένιου Λαμπίς), με τον Μενέλαο Καραμαγγιώλη (στην ταινία Black out), με τον Γιάννη Χουβαρδά (στην Ελένη του Ευριπίδη, στο Βαλς εξιτασιόν της Έλενας Πέγκα), με τον Θέμη Μουμουλίδη (στο Όπου και να ταξιδέψω... του Γιώργου Σεφέρη), με τον Θωμά Μοσχόπουλο (στην Ιστορία με ιστορίες), με τον Nίκο Χατζηπαπά (στην παράσταση Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας σε μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου και επιμέλεια Απόστολου Δοξιάδη), με τον Σταμάτη Φασουλή (Ό,τι και αν πω δεν σε ξεχνώ), με την Εύη Γαβριηλίδη (στην Δωδέκατη νύχτα του Σαίξπηρ), με τον Διαγόρα Χρονόπουλο (στον Πλούτο του Αριστοφάνη), με τον Πέρη Μιχαηλίδη (στην παράσταση Γλυκιά μου Ίρμα), με τον Αντρέι Σερμπάν (στον Ηρακλή του Ευριπίδη), με τον Σωτήρη Χατζάκη (στους Βατράχους του Αριστοφάνη), με τον Βίκτωρα Αρδίττη (στις Τραχίνιες του Σοφοκλή), με τον Ντένη Ηλιάδη (στην ταινία Hardcore), με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο (στο Πεθαίνοντας στην Αθήνα), με τον Γιάννη Σμαραγδή (στην ταινία El Greco) και με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό (πάλι στον Ηρακλή του Ευριπίδη). Ως περφόρμερ έχει συνεργαστεί με τους Κ. Μίχο (Λάθος κίνηση/Την μέρα των γενεθλίων μου πήρα το τρένο για Θεσσαλονίκη) και Α.Παπαδαμάκη (Quasi Stellar/Ερμαφρόδιτος, Ισραήλ, Μιλάνο, Σεούλ, Σιβιτανόβα, Σαράγεβο, Γκιχόν). Συνεργάστηκε ως contributing artist με το περιοδικό Cool, Soul μέχρι τον Μάρτιο 2009, ενώ φωτογραφίες του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά Free, Marie Claire, Vogue κλπ. από τον Μάρτιο 2008 διατηρεί την στήλη  Shoot me!" στην εφημερίδα Athens Voice. Το 2017 συμμετέχει στο σόου χορού So You Think You Can Dance.''
Σκηνοθεσία - Χορογραφία - Παραστάσεις
Έχει σκηνοθετήσει & χορογραφήσει:
Εκθέσεις
Ως εικαστικός καλλιτέχνης έχει εκθέσει στις ομαδικές εκθέσεις 20 rooms της γκαλερί Kapatos, Bodyworks στο Ίδρυμα Τεχνών Λευκωσίας που συνδιοργάνωσε το Ίδρυμα Πιερίδη, Οpen studios 3 του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης, στο Στρατόπεδο Κόδρα το 2004, Φωτοσυγκυρία 2005 στο UnfairyTales, Τέχνη και Αθλητισμός στο Καυτανζόγλειο Στάδιο, Tattoomyart στην γκαλερί Antonopoulou art, ότι απομένει είναι μέλλον στο Αρσάκειο στα πλαίσια της πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης στην Πάτρα, heroes στον χώρο τέχνης του Bio’s, it's not about sex στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.
Εξωτερικό
Έργα του έχουν παιχτεί σε φεστιβάλ και εκδηλώσεις στο εξωτερικό, όπως στις πόλεις Λισαβόνα, στην πολιτεία της Βόρειας Καρολίνας, στις πόλεις Τιφλίδα και Βατούμ της Γεωργίας, στην Λυών, στην Μπολόνια, στη Στοκχόλμη, στο Λονδίνο, στο Άμστερνταμ, στο Σαράγεβο, στην Μπογκοτά, στις Λαμετσία Τέρμε, Μπολτσάνο και Τρέντο της Ιταλίας, στις πόλεις Κολονία και Βάρεν της Γερμανίας, στις πόλεις Καράκας, Μαρακάιμπο και Μαρακέι της Βενεζουέλας, στο Κάιρο, στο Μπίτομ της Πολωνίας, στις πόλεις Βερολίνο, Χαϊδελβέργη και Αμβούργο της Γερμανίας, στην Ποντγκόριτσα του Μαυροβουνίου, στο Βελιγράδι, στη Σιγκαπούρη, στο Τελ Αβίβ, στις πόλεις Φάρο και Λάγκοα της Πορτογαλίας, στο Σάο Πάολο, στη Σεβίλη και άλλες πόλεις.
Βραβεία - Παραστάσεις
Το 1995 με το έργο Δάφνις και Χλόη και το 1996 με το έργο Οι 5 εποχές απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Χορού, το 1999 με το έργο Ρινγκ και το 2001 με το έργο Τρελή ευτυχία κέρδισε το Κρατικό Βραβείο Χορογραφίας, ενώ το 1997 του απονεμήθηκε το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη. Βραβεία κοινού του περιοδικού Αθηνόραμα με το 3ο Βραβείο Σκηνοθεσίας και το 2ο σκηνογραφίας το 2008 για την παράσταση Bossanova. Βραβεία κοινού του περιοδικού Αθηνόραμα στην Κωνσταντίνα Μιχαήλ με Βραβείο Ερμηνείας στην παράσταση Σεβάς Χανούμ.
Χοροθέατρο ΟΚΤΑΝΑ
Το 1990, ίδρυσε το Χοροθέατρο ΟΚΤΑΝΑ και ανέβασε αρκετές παραστάσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες φωτογράφοι
Αλδοστερόνη
thumb|270px|Χημική δομή Η αλδοστερόνη είναι μια στεροειδής ορμόνη της οικογένειας των αλατοκορτικοειδών που παράγεται από τη σπειροειδή ζώνη του φλοιού των επινεφριδίων. Δρα κυρίως στο άπω εσπειραμένο και το αθροιστικό σωληνάριο του νεφρώνα, τη λειτουργική μονάδα του νεφρού, και προκαλεί επαναρρόφηση νατρίου και νερού, απέκκριση καλίου και αύξηση της αρτηριακής πίεσης. Η συνολική δράση της αλδοστερόνης είναι η αύξηση της επαναρρόφησης ιόντων και νερού στο νεφρό, αυξάνοντας τον όγκο του αίματος και επομένως την πίεση. Είναι μέρος του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης.
Φάρμακα τα οποία παρεμποδίζουν την έκκριση ή την δράση της αλδοστερόνης χρησιμοποιούνται ως αντιυπερτασικά. Ένα παράδειγμα είναι η σπειρονολακτόνη, η οποία χαμηλώνει την αρτηριακή πίεση καθώς εμποδίζει την αλδοστερόνη να προσδεθεί στον υποδοχέα της: η καθαρή δράση της είναι η ελάττωση την κατακράτησης νατρίου και νερού, αλλά και η αύξηση της συγκέντρωσης καλίου. Η δραστηριότητα της αλδοστερόνης μειώνεται στη νόσο του Άντισον και αυξάνεται στη νόσο του Conn (υπεραλδοστερονισμός).
Απομονώθηκε για πρώτη φορά από τους Σίμπσον και Τάιτ το 1953.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στεροειδείς ορμόνες Κατηγορία:Κορτικοστεροειδή
Οκταδικό σύστημα αρίθμησης
Το οκταδικό σύστημα αρίθμησης είναι αυτό που έχει σαν βάση το 8 και χρησιμοποιεί τα σύμβολα 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6 και 7. Το οκταδικό σύστημα παρουσιάζει μια απλή σχέση με το δυαδικό καθώς η βάση του είναι το 2 (23 = 8). Γι' αυτό το λόγο είναι πολύ εύκολη η μετατροπή απο οκταδικό σε δυαδικό σύστημα και το αντίθετο.
Στο δεκαδικό σύστημα κάθε ψηφίο αντιστοιχεί σε αντίστοιχη δύναμη του δέκα όπως στο παρακάτω παράδειγμα: Στο οκταδικό σύστημα κάθε ψηφίο αντίστοιχα αντιστοιχεί σε δύναμη του οκτώ όπως φαίνεται και στο παράδειγμα: Αν κάνουμε τις πράξεις βρίσκουμε τον δεκαδικό αριθμό:.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυαδική αριθμητική Κατηγορία:Συστήματα αρίθμησης
Βιασμοί στην Ινδία
Οι βιασμοί στην Ινδία είναι σύνηθες φαινόμενο. Είναι το πιο συνηθισμένο έγκλημα εναντίον του γυναικείου φύλλου. Οι Ινδοί δεν σέβονται τις γυναίκες και τις θεωρούν κτήμα τους. Πολλά είναι τα θύματα βιασμού στην Ινδία. Έχει καταγγελθεί από την εφημερίδα Χιντού ότι οι καταδίκες για τους βιασμούς είναι όλο και λιγότερες, την ώρα που ο αριθμός των βιασμών αυξάνεται. Ο νόμος στην Ινδία επιτάσσει πως τα θύματα βιασμών θα πρέπει να προστατεύονται από την τήρηση της ανωνυμίας τους.
Επειδή οι βιασμοί είναι κοινό φαινόμενο, η κάλυψή τους από την εγχώριο τύπο είναι μικρή. Όταν γίνεται αναφορά από το τύπο, τα περισσότερα άρθρα επικεντρώνεται περισσότερο στο θύμα και το αίσθημα ντροπής που το διακατέχει, παρά το ίδιο το γεγονός ή το δράστη. Συνηθώς αυτά τα άρθρα συνοδεύονται από εικόνες ή φωτογραφίες, τις λεγόμενες ρούμπρικες, ώστε να εντάξουν γρήγορα τον αναγνώστη στο θέμα, που απεικονίζουν γυναίκες, παρά τους δράστες.
Αρχειακές αναφορές
Κατηγορία:Ομαδικός βιασμός Κατηγορία:Εγκλήματα εις βάρος των γυναικών Κατηγορία:Ινδία
TV en Français
Το "TV en Français" είναι το πέμπτο άλμπουμ των We Are Scientists. Κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου του 2014 από την 100% Records. Περιέχει συμμετοχές από τους Tim Wheeler και Rose Elinor Dougall. Το άλμπουμ κατάφερε να φτάσει στο #36 in του UK Album Charts και το #5 του Indie Chart. Παραγωγός ήταν ο μακροχρόνιος μηχανικός της μπάντας, Chris Coady.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
MS-DOS
Το  MS-DOS (MicroSoft-Disk Operating System) είναι λειτουργικό σύστημα με περιβάλλον γραμμής εντολών που δημιουργήθηκε από την Microsoft. Ήταν το πιο διαδεδομένο μέλος της οικογένειας των λειτουργικών συστημάτων DOS. Την δεκαετία του 1980 ήταν το επικρατέστερο λειτουργικό σύστημα για την συμβατή πλατφόρμα PC (προσωπικού υπολογιστή). Βαθμιαία αντικαταστάθηκε από διάφορες εκδόσεις του λειτουργικού συστήματος Windows.
Το λειτουργικό σύστημα MS-DOS κυκλοφόρησε στην αγορά το 1981 και ακολούθησαν οκτώ σημαντικές εκδόσεις του πριν σταματήσει η Microsoft την ανάπτυξη του, το 2000. Ήταν το βασικό προϊόν της Microsoft, που βαθμιαία την μετέτρεψε από μια εταιρία δημιουργίας γλωσσών προγραμματισμού σε εταιρία ανάπτυξης λογισμικού και εφαρμογών, καθώς το MS-DOS εξελίχθηκε στο λειτουργικό σύστημα Windows.
Παραπομπές
Κατηγορία:DOS Κατηγορία:Λογισμικό Microsoft
Ρόμπερτ Ράινερτ
Ο Ρόμπερτ Ράινερτ (γερμ, Robert Reinert, 22 Απριλίου 1872 στην Βιέννη - 30 Αυγούστου 1928 στο Βερολίνο) ήταν αυστριακός σκηνοθέτης και σεναριογράφος του μεσοπολέμου.
Βιογραφία
Ο Ράινερτ γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1872 στην Βιέννη. Μετακόμισε το 1900 στο Μόναχο. Ως ένας από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους του γερμανικού εξπρεσιονισμού εργάστηκε από το 1925 στα κινηματογραφικά στούντιο της UfA, όπου και πέθανε νωρίς. Παρόλη την κινηματογραφική επιτυχία του, τα έργα του δεν αναδείχτηκαν εμπορικά.
Έργα του
Έγραψε αρκετά σενάρια για τον κινηματογράφο της εποχής του, μεταξύ των άλλων και το Der Weg zur Sonne (η πορεία για τον ήλιο) το 1906 και Krieg (πόλεμος) το 1907. Ακολούθησαν το Homunculus (ανθρωπάκι) το 1916 που σημείωσε μεγάλη επιτυχία, το Opium (όπιο), και Nerven (σπασμένα νεύρα) το 1919.
Στο έργο του σπασμένα νεύρα κάνει αναφορά στην πολυτάραχη εποχή του μεσοπολέμου της Γερμανίας και των νωπών ακόμα επιδράσεων του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Τα έργα του ήταν τόσο φορτισμένα, που οι θεατές συχνά κατέρρεαν από την απόγνωση κατά την διάρκεια της προβολής, ή και κατόπιν ημερών και κατέληγαν στο νοσοκομείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Αυστριακοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σαράντος Παυλέας
Ο Σαράντος Παυλέας ( Απρίλιος 1917 - 18 Ιουλίου 2005) γεννήθηκε στην Πλάτσα της μεσσηνιακής Μάνης τον Απρίλιο του 1917. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής φιλόλογος. Έκανε σπουδές Φιλολογίας και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1945 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε ως καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης στο Αμύνταιο, στη Θεσσαλονίκη και στην Ξάνθη κι έγινε γυμνασιάρχης. Είχε παντρευτεί την καθηγήτρια μαθηματικών στη Μέση Εκπαίδευση Ευαγγελία Τρυψιάνη. Κόρη τους ήταν η ποιήτρια Ρωξάνη Παυλέα (1951-1990). Το 1939 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή «Αποδημίες». Του έχουν απονεμηθεί το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1979, το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 1983 και το Βραβείο Ποίησης του Ιδρύματος Ουράνη το 1991 (για τις ποιητικές συλλογές «Φορητός Καθρέπτης» και «Ελεγεία για της Ρωξάνης Παυλέα την τολμηρή της αναχώρηση»). Ήταν μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών. Επίσης, μέλος της κριτικής επιτροπής των βραβείων του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, πολωνικά.
Ποιητικές συντεταγμένες
Η θρησκευτική αφετηρία είναι εμφανής στο έργο του που έχει ουμανιστικό χαρακτήρα. Θεωρείται ιδιαίτερη περίπτωση μεταξύ των ποιητών της γενιάς του, στέκεται στη φωτεινή πλευρά της ζωής, την ομορφιά της φύσης, τη χαρά, την ελπίδα. Είναι ποιητής εγκεφαλικός όσο και συναισθηματικός. Αν και δίνει μια ενορατική εικόνα, η ποίησή του είναι γειωμένη και ανθρωποκεντρική και το αισθητικό της κάλλος απορρέει κυρίως από το ηθικό της βάρος. Οι μορφές αντλούν το σχήμα τους κατευθείαν από τα ψυχικά και πνευματικά βιώματα του ποιητή. Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Πέθανε το 2005 στη Θεσσαλονίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά
Χρήστος Καρδαράς
Ο Χρήστος Καρδαράς (γεν. 8 Σεπτεμβρίου 1949, Ακαδημία Πλάτωνος, με καταγωγή από το Φανάρι Καρδίτσας) είναι έλληνας πολιτικός, δήμαρχος του Αιγάλεω από τις  1 Ιανουαρίου 2011 έως και την 31 Αυγούστου 2014.
Γιαλί Τζαμί
Το τζαμί του Κιουτσούκ Χασάν ή Γιαλί Τζαμισί βρίσκεται στα Χανιά και είναι έργο της ισλαμικής τέχνης.
Χρήστος Καρδαράς
Βιογραφία
Το 1959 εγκαταστάθηκε με τους γονείς του στο Αιγάλεω. Πτυχιούχος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, διευθυντής στο ΙΚΑ Χαϊδαρίου και από το 2000 κάτοχος της αντίστοιχης θέσης στο ΙΚΑ Περιστερίου. Στην κοινωνική του δράση περιλαμβάνονται η συμμετοχή του σε Πολιτιστικούς Συλλόγους, στα Συνοικιακά Συμβούλια και στο Λαϊκό Πανεπιστήμιο Αιγάλεω. Ως επικεφαλής της παράταξης "Αιγάλεω-Νέα Εποχή" (που υποστηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ), διεκδίκησε για πρώτη φορά το χρίσμα του δημάρχου Αιγάλεω στις δημοτικές εκλογές του 2006, αλλά ηττήθηκε από το Δ. Καλογερόπουλο. Οδήγησε την παράταξή του και στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010, όταν υπερίσχυσε του αντιπάλου του και αναδείχθηκε δήμαρχος. Κατα τη διάρκεια της θητείας του αντιμετώπισε πολλά προβλήματα λόγω της δυσμενούς κατάστασης που υπήρχε στα οικονομικά της τοπικής αυτοδιοίκησης, τα οποία δεν του επέτρεψαν να ολοκληρώσει το έργο του, προκαλώντας του σημαντική φθορά Στις Αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 όμως, στις οποίες διεκδίκησε την επανεκλογή του , ηττήθηκε από το Δημήτρη Μπίρμπα. Μετά την ήττα του δήλωσε ότι αποχωρεί της ενεργού πολιτικής, αντικαθιστώμενος στο νέο δημοτικό συμβούλιο από τον πρώτο επιλαχόντα δημοτικό σύμβουλο της παράταξής του, Γιάννη Περράκη.
Γιαλί Τζαμί
Χρονολογείται στο β’ μισό του 17ου αιώνα. Κτίστηκε προς τιμήν του πρώτου φρουράρχου των Χανίων, Κιουτσούκ Χασάν. Το τζαμί έχει κυβικό κτίσμα που καλύπτεται από ένα μεγάλο ημισφαιρικό χωρίς τύμπανο τρούλο που τον στηρίζουν τέσσερα περίτεχνα πέτρινα τόξα. Από τη δυτική και τη βόρεια πλευρά του περιβάλλεται από στοά στεγασμένη από έξι μικρούς τρούλους χωρίς τύμπανο. Το τέμενος Κιουτσούκ (μικρού) Χασάν ή Γιαλί Τζαμί (το "πλούσιο" τζαμί καθώς η λέξη γιαλί - yallie στα Τουρκικά σημαίνει πλούσιο), όπως επικράτησε να λέγεται, ήταν έργο Αρμενίου αρχιτέκτονα που είχε κατασκευάσει και άλλο όμοιό του στο χωριό Σπανιάκο του Σελίνου.
Χρήστος Καρδαράς
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγάλεω Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Γιαλί Τζαμί
Το τζαμί, στην αυλή του οποίου υπήρχαν φοινικόδεντρα και τάφοι πασάδων και γενιτσάρων, σταμάτησε τη λειτουργία του το 1923 και σήμερα είναι αναπαλαιωμένο ώστε να αποτελεί χώρο εκδηλώσεων.
Παραπομπές
Κιουτσουκ Χασαν Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στα Χανιά
Κατωμέρι Μεγανησίου
Το Κατωμέρι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λευκάδας, στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Κατωμερίου και υπάγεται στο Δήμο Μεγανησίου.
Γενικές πληροφορίες
Το Κατωμέρι Μεγανησίου βρίσκεται σε υψόμετρο 55 μέτρων, στο νησί Μεγανήσι και έχει πληθυσμό 410 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Χάρτης
<mapframe latitude="38.653880" longitude="20.711288" zoom="12" width="1000" height="480" align="center" /> Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Βαγγέλης Αθανασόπουλος
Ο Βαγγέλης Αθανασόπουλος (Πειραιάς, 1946 - Αθήνα, 2011) υπήρξε Έλληνας νεοελληνιστής, πεζογράφος, ποιητής, κριτικός, και μεταφραστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βαγγέλης Αθανασόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά το 1946. Σπούδασε αρχικά στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε ις σπουδές του στο Κολλέγιο Κίνγκς (King's College) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ασχολήθηκε με τη γραφή τόσο από τη μεριά του λογοτέχνη όσο και από αυτή του φιλόλογου και κριτικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 08/2012 Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση
Σενιγκάλλια
Η Σενιγκάλλια (ιταλικά: Senigallia) είναι παραθαλάσσια πόλη στα Μάρκε, στην κεντρική Ιταλία. Κτισμένη στις εκβολές του ποταμού Μίζα, στην Αδριατική, περίπου 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Ανκόνα. Έχει πληθυσμό 44.651 άτομα (2020).
Ιστορία
Η αρχαία Sena Gallica ήταν πόλη της Ούμπρια. Μια αποικία ιδρύθηκε εκεί από τους Ρωμαίους μετά τη νίκη τους επί των Σηνώνων, μάλλον πριν από το 280 π.Χ. Το μέρος αναφέρεται επίσης σε συνδυασμό με τη μάχη στον Μέταυρο το 207 π.Χ. Καταστράφηκε από τον Πομπήιο το 82 π.Χ. και δεν αναφέρεται συχνά μετά. Δεν σώζονται αρχαία ερείπια, μόνο πολύ λίγες επιγραφές. Το όνομα Gallica υπάρχει για να την ξεχωρίζει από τη Saena (Σιένα) στην Ετρουρία. Καταστράφηκε από τον Αλάριχο, οχυρώθηκε από τον έξαρχο Λογγίνο και έγινε τμήμα του Δουκάτου της Πενταπόλεως, αλλά καταστράφηκε από τους Λομβαρδούς τον 8ο αιώνα και από τους Σαρακηνούς τον 9ο αιώνα. Η Σενιγκαλία ισοπεδώθηκε ξανά σε τέτοιο βαθμό από τους πολέμους του Γουέλφων και Γιβελλίνων, και ιδιαίτερα σφοδρά από τον Γκίντο ντα Μοντεφέλτρο, ώστε επιλέχθηκε από τον Δάντη ως το τυπικό παράδειγμα μιας ερειπωμένης πόλης.
Τον 15ο αιώνα πολιορκήθηκε και επανακτήθηκε ξανά και ξανά από τους Μαλατέστα και τους αντιπάλους τους. Ο Σιγισμούνδος Μαλατέστα του Ρίμινι έκτισε ισχυρές οχυρώσεις γύρω από την πόλη το 1450–1455. Η κυριαρχία της Σενιγκαλίας παραχωρήθηκε από τον Πίο Β΄ στον ανιψιό του Αντόνιο Πιτσολομίνι, αλλά οι κάτοικοι της πόλης το 1464 έγιναν ξανά αυτόνομοι από τον Παύλο Β΄, και ο Τζακόμο Πιτσολομίνι το 1472 απέτυχε να την καταλάβει. Ο Πάπας Σίξτος Δ΄ ανέθεσε την κυριαρχία στην οικογένεια Ντέλα Ρόβερε, από την οποία την απέκτησε ο Λαυρέντιος των Μεδίκων το 1516. Μετά το 1624 αποτέλεσε μέρος των εδαφών του Ουρμπίνο.
Αξιοθέατα
Το Παλάτσο Κομουνάλε χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε μετά το 1787. Το κάστρο, γοτθικής προέλευσης, ανακαινίστηκε από τον Μπάκιο Ποντέλι, διάσημο στρατιωτικό αρχιτέκτονα, το 1492, ο οποίος έκτισε επίσης την εκκλησία της Σάντα Μαρία ντέλε Γκράτσιε από την πόλη. Η Σενιγκάλια ήταν τόπος κατοικίας των Μαστάι-Φερέτι και ο τόπος στον οποίο γεννήθηκε ο Πάπας Πίος Θ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ανκόνας
Μπρεκόβιτσα
Η Μπρεκόβιτσα (κυριλλικά: Брековица) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,809 κατοίκους.
Γεωγραφία
Η Μπρεκόβιτσα βρίσκεται σε απόσταση 8 χμ. βόρεια του Μπίχατς, επί της αριστερής όχθης του ποταμού Ούνα.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα της Μπρεκόβιτσα αριθμούσε 2,677 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Καρπασία (αρχαία πόλη)
Η Καρπασία ήταν πόλη - λιμάνι της αρχαίας Κύπρου και πιστεύεται ότι βρισκόταν κοντά στο σημερινό Ριζοκάρπασο της επαρχίας Αμμοχώστου.
Αναφέρεται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Στράβων στις πόλεις λιμάνια της Κύπρου. Σύμφωνα με την μυθολογία την πόλη ίδρυσε ο Πυγμαλίων, ο Στέφανος Βυζάντιος αναφέρει ότι λέγεται και Καρπάσεια, Κάρπασος και Καρβασία από τον άνεμο που φυσάη στη περιοχή και λέγεται Καρβάς. Στους καταλόγους του μαντείου των Δελφών αναφέρεται μαζί με τις άλλες Κυπριακές πόλεις στους Θεορωδόκους, δηλαδή στις πόλεις που φιλοξένησαν απεσταλμένους του μαντείου. Η πόλη εγκαταλείφθηκε τον 7ο αιώνα εξαιτίας των αραβικών επιδρομών.
Η Καρπασία είναι από τις πρώτες Κυπριακές πόλεις που ασπάστηκαν τον χριστιανισμό. Είχε δική της επισκοπή, την Επισκοπή Καρπασίας, με πρώτο επίσκοπο τον Άγιο Φίλων, άλλος σημαντικός επίσκοπος ήταν ο Άγιος Θέρσος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κύπρου Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο
Μιροσλάβα της Βουλγαρίας
Η Μιροσλάβα της Βουλγαρίας ήταν κόρη του Σαμουήλ και αδελφή του Γαβριήλ Ρωμανού (και οι δύο ήταν Τσάροι της Βουλγαρίας). Ο Σαμουήλ, το 996 μ.Χ, επιτέθηκε στην Θεσσαλονίκη και αιχμαλώτισε τον γιό του Κυβερνήτη της Θεσσαλονίκης, Ασώτιο Ταρωνίτη. Η Μιροσλάβα ερωτεύτηκε τον Ασώτιο και έπεισε τον πατέρα της να τούς παντρέψει. Και οι δύο στάλθηκαν στο Δυρράχιο, απ' όπου και δραπέτευσαν και έφθασαν στη Κωνσταντινούπολη και ειδοποίησαν τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Β' ότι ο Ιωάννης Χρυσήλιος ήθελε να παραδώσει την πόλη στους Βυζαντινούς. Για αυτή την πράξη, η Μιροσλάβα έλαβε τον τίτλο της ζωστής πατρικίας.
Πηγές
κατηγορία:Βούλγαροι ευγενείς Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος Κομητόπουλων Κατηγορία:Βουλγάρες πριγκίπισσες
Ουρανία (αρχαία πόλη)
Η Ουρανία ήταν αρχαία πόλη-λιμάνι της Κύπρου στη χερσόνησο της Καρπασίας της επαρχίας Αμμοχώστου.
Η πόλη βρισκόταν πολύ κοντά στη Καρπασία και εγκαταλείφθηκε τον 7ο αιώνα εξαιτίας των αραβικών επιδρομών. Μια λαϊκή παράδοση μάλιστα αναφέρει πως κάποια μέρα που είχαν γάμο εμφανίστηκαν σε αυτόν δύο ξένοι, οι ξένοι αυτοί έλεγαν συνέχεια "Όσπου στέκει το φεγγάρι είμαστε φίλοι και κουμπάροι, άμα όμως δύσει το φεγγάρι θα γίνουμε μαλιά κουβάρι", προσπαθώντας να προειδοποιήσουν τους κατοίκους και να φύγουν αφού το βράδυ θα έρχονταν οι πειρατές. Αλλά οι κάτοικοι δεν κατάλαβαν τα λόγια και το βράδυ οι πειρατές σκότωσαν τους περισσότερους.
Μασκαρπόνε
right|thumb|329x329px|Κρέμα καφέ με μασκαρπόνε Το μασκαρπόνε (mascarpone στα ιταλικά) είναι ένα ιταλικό τυρί φτιαγμένο από κρέμα, η οποία έχει πήξει με την προσθήκη συγκεκριμένων όξινων ουσιών όπως χυμός λεμονιού, ξύδι, κιτρικό οξύ ή οξικό οξύ. Αναγνωρίζεται ως παραδοσιακό τοπικό προϊόν (prodotto agroalimentare tradizionale). Φτιάχνεται παραδοσιακά από αγελαδινό γάλα.
Διαδικασία παραγωγής
Μετά τη μετουσίωση (πήξη) ο ορός γάλακτος αφαιρείται χωρίς πίεση ή παλαίωση. Το μασκαρπόνε μπορεί επίσης να παρασκευαστεί χρησιμοποιώντας κρέμα και το υπόλειμμα τρυγικού οξέος από τον πάτο ή από τα τοιχώματα του βαρελίσιου κρασιού.
Το μασκαρπόνε έχει το άσπρο χρώμα του γάλακτος και είναι εύκολο στο άλειμμα. Χρησιμοποιείται σε διάφορα πιάτα της Λομβαρδίας και θεωρείται σπεσιαλιτέ της εν λόγω περιοχής. Είναι ένα από τα κύρια συστατικά στο γνωστό ιταλικό επιδόρπιο τιραμισού και ορισμένες φορές χρησιμοποιείται αντί βουτύρου ή παρμεζάνας για την πύκνωση και τον εμπλουτισμό του ριζότου.
Προέλευση
Το μασκαρπόνε προέρχεται από την περιοχή ανάμεσα στο Λόντι και στο Αμπιατεγκράσο στην Ιταλία νοτιοδυτικά του Μιλάνου, πιθανώς από τα τέλη του 16ου ή αρχές του 17ου αιώνα. Είναι ευρέως διαδεδομένο πως το όνομα προέρχεται από τη μασκάρπα (mascarpa), ένα άλλο γαλακτοκομικό προϊόν που φτιάχνεται από τον ορό γάλακτος του στρατσίνο (ένα «νέο» και ελαφρώς παλαιωμένο τυρί), ή από τη μασκάρπια, εναλλακτική λέξη για τη ρικότα στην τοπική διάλεκτο. Η ρικότα φτιάχνεται από ορό γάλακτος σε αντίθεση με το μασκαρπόνε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρεμώδη τυριά Κατηγορία:Ιταλικά τυριά Κατηγορία:Τυριά αγελαδινού γάλακτος
Υπομονή (ψυχική κατάσταση)
Υπομονή (ή ανοχή) είναι η ικανότητα να υπομένει κάποιος δύσκολες συνθήκες, ανοχή στην πρόκληση χωρίς απάντηση με ασέβεια/θυμό την επιμονή για την επίτευξη στόχων και την παρέλευση του χρόνου. Στην ψυχολογία και στη γνωστική νευροεπιστήμη, η υπομονή μελετάται ως τροχοπέδη στη λήψη αποφάσεων.
Το 2005, μια μελέτη που περιελάμβανε ιάκχους και ασπρόλοφους ταμαρίνους τα ζώα και των δύο ειδών αντιμετώπισαν ένα πρότυπο αυτοελέγχου στο οποίο τα άτομα επέλεξαν να λάβουν μια άμεση μικρή ανταμοιβή και να περιμένουν ένα μεταβλητό χρονικό διάστημα για μια μεγαλύτερη ανταμοιβή. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι ιάκχοι περίμεναν σημαντικά περισσότερο φαγητό από τους ταμαρίνους. Αυτή η διαφορά δεν μπορεί να εξηγηθεί από βιωματικές εμπειρίες, την κοινωνική συμπεριφορά ή το μέγεθος του εγκεφάλου. Ωστόσο, μπορεί να εξηγηθεί με την σίτιση, η οποία παρέχει μια επιλεκτική πίεση για την εξέλιξη του αυτοέλεγχου.
Στον Χριστιανισμό, η υπομονή είναι μία από τις πιο πολύτιμες αρετές της ζωής. Η αυξανόμενη υπομονή θεωρείται ως έργο του Αγίου Πνεύματος στον Χριστιανό που έχει αποδεχτεί το δώρο της σωτηρίας. Ενώ η υπομονή δεν είναι μία από τις παραδοσιακές βιβλικές τρεις θεολογικές αρετές ούτε μία από τις παραδοσιακές βασικές αρετές, είναι μέρος του καρπού του Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο στην Επιστολή προς Γαλάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναισθήματα Κατηγορία:Αρετή Κατηγορία:Πνευματικότητα Κατηγορία:Διαχείριση χρόνου
Ισλανδικό Φαλλολογικό Μουσείο
Το Ισλανδικό Φαλλολογικό Μουσείο (ισλ. Hið Íslenzka Reðasafn) βρίσκεται στο Ρέυκιαβικ, την πρωτεύουσα της Ισλανδίας, και στεγάζει τη μεγαλύτερη συλλογή πεών στον κόσμο. Η συλλογή περιλαμβάνει 280 δείγματα από 93 είδη ζώων, συμπεριλαμβανομένων 55 πεών από φάλαινες, 36 από φώκιες και 118 από χερσαία θηλαστικά. Το μουσείο απέκτησε το πρώτο του ανθρώπινο πέος τον Ιούλιο του 2011, ένα από τέσσερα που έχουν υποσχεθεί επίδοξοι δότες. Το μουσείο συνεχίζει να ψάχνει για ένα "νεότερο, μεγαλύτερο και καλύτερο" δείγμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία φυσικής ιστορίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Ισλανδίας Κατηγορία:Πέος Κατηγορία:Ιατρικά μουσεία Κατηγορία:Ανδρολογία
Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ
thumb|right|250px|Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ μπροστά στον βασιλιά της Πορτογαλίας Φερδινάνδο Α' - Αγγλικά Χρονικά, 15ος αιώνας.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας και της Φιλίππης των Αβέν, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ. Το προσωνύμιο "Λάνγκλεϊ" το πήρε από τον τόπο γέννησης του, όπως οι περισσότεροι πρίγκιπες του μεσαίωνα.
Ιδρυτής του Οίκου της Υόρκης
Ο γάμος του μικρότερου γιου του, Ριχάρδου κόμη του Κέιμπριτζ με την Άννα Μόρτιμερ, δισεγγονή του μεγαλύτερου αδελφού του Λάιονελ της Αμβέρσας (2ου γιου τού Εδουάρδου Γ΄), δημιούργησε στον Οίκο της Υόρκης τη διεκδίκηση στον Αγγλικό θρόνο. Αντίπαλος του κλάδου της Υόρκης ήταν ο κλάδος του Λάνκαστερ, απόγονοι του Ιωάννη της Γάνδης 3ου γιου του Εδουάρδου Γ΄. Ο εμφύλιος πόλεμος που άρχισε ανάμεσα στους δυο Οίκους ονομάστηκε Πόλεμος των Ρόδων, εξασθένησε σημαντικά τους Ανζού/Πλανταγενέτες με αποτέλεσμα την πτώση του Οίκου.
Ο ανάδοχος του Εδμόνδου, ο κόμης του Σάρρεϋ τού κληροδότησε μεγάλες εκτάσεις βόρεια του Τρεντ στην ακτή της Υόρκης. Συμμετείχε μαζί με τον πατέρα του σε μία αποτυχημένη στρατιωτική εκστρατεία στη Γαλλία (1359). Χρίστηκε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας (1361)· την επόμενη χρονιά ο πατέρας του δημιούργησε για λογαριασμό του την κομητεία του Κέιμπριτζ (1362).
Στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γαλλία
Ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ συμμετείχε σε πολλές εκστρατείες τη δεκαετία του 1370: το 1369 με 400 οπλισμένους άνδρες και 400 τοξότες πολέμησε στο πλευρό του Ιωάννη Χάστινγκς στη Βρετάνη και στο Ανγκουλέμ. Την επόμενη χρονιά (1370) συμμετείχε πάλι μαζί με τον Χάστινγκς σε νέα εκστρατεία, για να ελευθερώσει το κάστρο του Μπελ Περς. Πολέμησε μαζί με τον μεγαλύτερο αδελφό του Εδουάρδο τον Μαύρο πρίγκηπα στη νικηφόρα πολιορκία της Λιμόζ, όπου μετά από τις πρώτες αρχικές επιτυχίες κλείστηκε ειρήνη.
To 1381 συμμετείχε στο πλευρό των Πορτογάλων στους Φερδινάνδιους πολέμους· μετά από μία αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον της Καστίλης και μήνες αναποφασιστικότητας ανάμεσα στους Ισπανούς και τους Πορτογάλους κλείστηκε ειρήνη. Τότε ο Εδμόνδος επέστρεψε δυσαρεστημένος στην Αγγλία.
Αντιβασιλιάς της Αγγλίας με τους ανιψιούς του
Ο Εδμόνδος διορίστηκε Κοντόσταυλος του κάστρου του Ντόβερ (1376 - 1381) και προβιβάστηκε σε δούκα της Υόρκης (6 Αυγούστου 1385). Διετέλεσε αντιβασιλιάς, όταν ο ανιψιός του Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας εξεστράτευσε στην Ιρλανδία (1395) και όταν πήγε ο βασιλιάς στη Γαλλία για να τακτοποιήσει τον γάμο του με την Ισαβέλλα των Βαλουά (1396). Το καλοκαίρι του 1399 υπερασπίστηκε με φανατισμό τον Ριχάρδο Β' από τον ξάδελφο του, τον Ερρίκο του Μπόλινμπροκ· όταν όμως είδε την επερχόμενη νίκη του Ερρίκου, άλλαξε στάση.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγό του Ισαβέλλα των Ιβρέα, κόρη του Πέτρου της Καστίλης, απέκτησε:
Με τη δεύτερη σύζυγο του Ιωάννα Χόλλαντ δεν απέκτησε παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Υόρκης Κατηγορία:Δούκες της Υόρκης Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Δημοτικό Στάδιο Ρόδου «Διαγόρας»
Το Δημοτικό Στάδιο Ρόδου «Διαγόρας» (πρώην εθνικό), με την αρχική ιταλική του ονομασία Arena Del Sole, είναι ένα ποδοσφαιρικό και ποδηλατικό στάδιο στην πόλη της Ρόδου και είναι έδρα του Γ.Σ Διαγόρα Ρόδου και του Α.Σ.Ρόδου. Είναι φωταγωγημένο, διαθέτει ποδηλατοδρόμιο και σκεπαστή οροφή στις θύρες 1 και 2. Διαθέτει επίσης βοηθητικό προπονητικό κέντρο με φυσικό χλοοτάπητα και ανοιχτά γήπεδα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης.
Ιστορία
Το γήπεδο κατασκευάστηκε το 1932 από τις Ιταλικές Αρχές με αρχιτέκτονα τον Armando Bernabiti, βασισμένο στα πλαίσια αρχαίου ελληνικού σταδίου σχήματος U, με κερκίδες στις τρεις πλευρές του, και είχε τότε το όνομα Arena Del Sole (Αρένα του Ήλιου), υπάρχουν αναφορές ότι το 1936 με την αλλαγή διοικητή των ιταλικών τότε Δωδεκανήσων, από τον Mario Lago στον Cesare Maria De Vecchi, το στάδιο μετονομάστηκε σε «Stadio Mussolini». Προς το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, πήρε το όνομα «Διαγόρας» από το όνομα του αρχαίου ολυμπιονίκη Διαγόρα του Ρόδιου από μέλη του Γ.Σ. Διαγόρα και άλλους Ρόδιους πατριώτες, όπως και χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του Γυμναστικού Συλλόγου Διαγόρα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, το εξωτερικό τοίχος του σταδίου που ήταν περίπου 250εκ. διπλασιάστηκε, κι έτσι έχασε την αρχική ιταλική μορφή του. Η χωρητικότητα-ρεκόρ του σταδίου είναι 8.500 άτομα. Η χωρητικότητα του γηπέδου είναι 3.693 θέσεις.
Μέχρι τις αρχές της νέας χιλιετίας, δεν υπήρχαν καθίσματα, εκτός από την σκεπαστή κερκίδα, ώσπου τοποθετήθηκαν και στο υπόλοιπο γήπεδο. Το 2016 με εντολή της Γ' Εθνικής κατηγορίας τα καθίσματα αφαιρέθηκαν. Το 2019 το τοιχίο από την θύρα 4 ως 5 υπέστη κλίση και γκρεμίστηκε για να επιδιορθωθεί. Το 2019 ο Δήμος Ρόδου με εντολή της Football League επανάφερε και πάλι τα καθίσματα.
Το 2020 το τοιχίο στις θύρες 4-5 επισκευάστηκε στη πρώιμη ιταλική μορφή του και με τους ίδιους ακριβώς πωρόλιθους που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή του το 1932.
Το 2021 εγκρίθηκε κονδύλι για την ανακαίνιση και συντήρηση του σταδίου και των εγκαταστάσεων, που όμως δεν θα αλλάξουν την αρχική του όψη λόγω ότι συγκαταλέγεται στην Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Ρόδο Κατηγορία:Ρόδος (πόλη) Κατηγορία:Γ.Σ. Διαγόρας Ρόδου http://www.stadia.gr/rodos/rodos-gr.html
Φιλίπε Κουτίνιο
Ο Φιλίπε Κουτίνιο Κορέια (πορτογαλικά: Philippe Coutinho Correia, προφορά: fiˈlipi kowˈtʃĩɲu, 12 Ιουνίου 1992) είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος και μεσοεπιθετικός στην Εθνική Βραζιλίας και στην ομάδα της Αστον Βιλα.
Γεννημένος στο Ρίο ντε Τζανέιρο, ξεκίνησε στις ακαδημίες της Βάσκο ντα Γκάμα, δείχνοντας ότι είναι ταλαντούχος. Έτσι, το 2008, γίνεται επαγγελματίας, υπογράφοντας συμβόλαιο με την Ίντερ Μιλάνου. Εκεί έμεινε έως και το 2013, όμως αγωνίστηκε και ως δανεικός δις, μία στη Βάσκο ντε Γκάμα και μία στην Εσπανιόλ. Κατόπιν, πήγε στη Λίβερπουλ, παραμένοντας εκεί έως και το 2018. Τότε λοιπόν, τον απέκτησε η Μπαρτσελόνα, η οποία δαπάνησε 142 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή πραγματοποίησε την τρίτη πιο ακριβή μεταγραφή του ποδοσφαίρου. Το καλοκαίρι του 2019 δόθηκε στην Μπάγερν Μονάχου με τη μορφή του δανεισμού για 1 έτος. Τον Ιανουάριο του 2022 φεύγει από την Μπαρτσελόνα για να ξαναγυρίσει στην Πρέμιερ λιγκ για τη φανέλα της Άστον Βίλα.
Στην Εθνική Βραζιλίας αγωνίζεται από το 2009, περνώντας από την K-17 και την Κ-20. Με την τελευταία κέρδισε και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Κ-20 του 2011. Στην Εθνική Βραζιλίας ανδρών αγωνίζεται από το 2010, έχοντας κάνει περίπου 40 συμμετοχές. Επίσης, συμμετείχε και στο Μουντιάλ του 2018, στη Ρωσία.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΡ Βάσκο ντα Γκάμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Χριστιανοί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άστον Βίλα
Κέραμος Έβρου
Το χωριό Κέραμος ιδρύθηκε μετά το 1922 στη θέση παλιού τουρκικού χωριού (οι παλιοί κάτοικοι το αναφέρουν ως Κιορμούτ) από πρόσφυγες της Ανατολικής Θράκης (σημερινή Τουρκία γύρω από την Αδριανούπολη) και από την ανατολική Ρωμυλία (σημερινή Βουλγαρία). Οι Τούρκοι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στην Τουρκία λόγω της ανταλλαγής πληθυσμών το 1923: ορισμένοι μουσουλμάνοι Τούρκοι που παρέμειναν στο χωριό μετά την ανταλλαγή έφυγαν στη δεκαετία του 1950. Έχει πληθυσμό 263 κατοίκους (2011).
Σήμερα (από το 2010) αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του ενιαίου δήμου Ορεστιάδας, όπου πλέον κατοικεί μεγάλο ποσοστό των κατοίκων και των απογόνων τους.
Η οικονομία του χωριού βασίζεται στην αγροτική παραγωγή (καλλιέργεια σιτηρών, καλαμποκιού, ζαχαρότευτλων, βαμβακιού κλπ). Μεγάλο μέρος των καλλιεργούμενων εκτάσεων είναι αρδευόμενες από νερά του ποταμού Άρδα, που μεταφέρονται από το φράγμα του Κυπρίνου από αρδευτικό κανάλι φυσικής ροής. Ο αγροτικός συνεταιρισμός του χωριού διαθέτει ξηραντήριο, σιλό αποθήκευσης σιτηρών και αποθήκη εφοδίων.
Υπάρχει μικρός αριθμός κτηνοτρόφων με κοπάδια αιγοπροβάτων ή χοιροστάσια.
Το διθέσιο Δημοτικό Σχολείο του χωριού λειτουργούσε μέχρι τη Δεκαετία του 90 ως μονοθέσιο. Υπάρχει και κτίριο νηπιαγωγείου που την τελευταία δεκαετία χρησιμοποιείται από τον πολιτιστικό σύλλογο του χωριού. Η εκκλησία του χωριού, ο Άγιος Διονύσιος, εγκαινιάστηκε το 1967 (εορτάζει στις 3 Οκτωβρίου) και αντικατέστησε την εκκλησία της Αγίας Τριάδας που στη θέση της σήμερα υπάρχει μικρός ναός που κτίστηκε το 2000.
Το χωριό βρίσκεται κοντά στον ποταμό Άρδα και στη δεκαετία του '70 πολλοί κάτοικοι μετέφεραν τα σπίτια τους στα νότια του χωριού για να αποφύγουν τις πλημμύρες του ποταμού που είναι συχνό φαινόμενο αν και υπάρχει φράγμα στον Κυπρίνο. Η τοποθεσία του χωριού ήταν πέρασμα από πολύ παλιά γιατί βρισκόταν πάνω στο "δρόμο" Φιλιππούπολη-Αδριανούπολη-Κωνσταντινούπολη που για αιώνες ένωνε τις τρεις κύριες πόλης της βυζαντινής Θράκης και ήταν βασικός εμπορικός δρόμος Ρωμαίων-Βυζαντινών-Οθωμανών για πολλούς αιώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Ορεστιάδας
Παπανδρέου
Το επώνυμο Παπανδρέου μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω πρόσωπα:
Καστίλλη (αποσαφήνιση)
Το όνομα Καστίλλη ή Καστίλη μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Αρίων
Ο Αρίων ήταν διάσημος αρχαίος Έλληνας Κιθαρωδός και Διονυσιακός ποιητής που επινόησε τον Διθύραμβο. Οι κάτοικοι της Λέσβου τον διεκδικούν δικό τους αλλά ο ίδιος δήλωνε ότι προστάτης του ήταν ο τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος. Στην Λαογραφία έμεινε γνωστός με τον φανταστικό μύθο που αφορούσε την απαγωγή του από τους πειρατές και την θαυματουργή του διάσωση από ένα Δελφίνι.
Ιδρυτής του διθυράμβου
Ο Αρίων γεννήθηκε στην Μήθυμνα Λέσβου αλλά όλες οι παραδόσεις τον καταγράφουν σαν σύγχρονο και φίλο του τυράννου της Κορίνθου Περίανδρου. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το έζησε στην αυλή του Περίανδρου, η πιο γνωστή ιστορία βασίζεται στην απόδραση του από τους ναυτικούς με τους οποίους ταξίδευε από την Σικελία στην Κόρινθο. Ο Αρίων όπως αναφέρεται πολύ συχνά δημιούργησε την διθυραμβική ποίηση και τον διθύραμβο. Ο Άρθουρ Γουάλας έγραψε "σαν λογοτεχνική σύνθεση για τους χορούς ο διθύραμβος ήταν δημιουργία του Αρίωνα της Κορίνθου". Η φήμη του στην αρχαιότητα ήταν τεράστια, ο Ηρόδοτος έγραψε "ο Αρίων δεν υστερούσε σε τίποτα από τους λυράρηδες της εποχής του, ανακάλυψε τον διθύραμβο και τον δίδαξε στην αυλή της Κορίνθου". Ο Τζων Σλήμαν ωστόσο παρατηρεί για τον διθύραμβο "ο πρώτος που τον αναφέρει είναι ο Αρχίλοχος (περί το 665 π.Χ.), ο Αρίων άκμασε 50 χρόνια αργότερα, του έδωσε μια μορφή πιο καλλιτεχνική, πρόσθεσε μια χορωδία 50 ανθρώπων να χορεύουν γύρω από το ιερό του Διονύσου, ήταν αναμφισβήτητα ο πρώτος που εισήγαγε τον διθύραμβο στην Κόρινθο". Ο Αρμάν ντ' Ανγκούρ σημειώνει την συνεισφορά του Αρίωνα στον διθύραμβο με την δημιουργία του κυκλικού χορού που αναγνωρίστηκε στις αρχαίες πηγές ως "Κυκλεύς". Ο Αρίων σχετίζεται με την δημιουργία της τραγωδίας, ο Τζόν Δε Ντίκον σημειώνει "Ο Αρίων από τα Μήθυμνα ήταν ο πρώτος που εισήγαγε το δράμα της τραγωδίας, ο Σόλων ο Αθηναίος το υποδεικνύει στο ποίημα του με τον τίτλο Ελεγείες". Στις Ιστορίες του Ηρόδοτου που σχετίζονται με την Λυδία υπό τους Μερμνάδες, ο Αρίων κέρδισε στην Σικελία έναν μουσικό διαγωνισμό.
Απόπειρα δολοφονίας από ναύτες
Στο ταξίδι της επιστροφής του από τον Τάραντα του οποίου ο μυθικός ιδρυτής Τάραντας είχε μια παρόμοια ιστορία οι ναύτες ήθελαν να τον σκοτώσουν για να κλέψουν τα πλούσια βραβεία του. Οι ναύτες του έδωσαν την επιλογή να αυτοκτονήσει και να τον θάψουν στην ξηρά με τιμές ή να τον πετάξουν στην θάλασσα. Ο Ρόμπιν Λέιν Φοξ γράφει "καμιά επιλογή δεν ήταν δυνατό να ικανοποιήσει τον Αρίωνα", τους ζήτησε την άδεια πριν πέσει στην θάλασσα να τραγουδήσει για να κερδίσει χρόνο. Ο Αρίων με το τραγούδι του έκανε παράκληση στον θεό της ποίησης Απόλλων, στην συνέχεια πλήθος από δελφίνια συγκεντρώθηκαν γύρω από το πλοίο για να τον σώσουν. Το ένα από τα δελφίνια αυτά τον μετέφερε με ασφάλεια στον ναό του Ποσειδώνα στο Ακρωτήριο Ταίναρο, το δελφίνι όμως αρνήθηκε να επιστρέψει στην θάλασσα και πέθανε. Ο Αρίων έφτασε στην Κόρινθο και διηγήθηκε την ιστορία στον Περίανδρο, ο τύραννος διέταξε να θάψουν το δελφίνι με τιμές και να του αναγείρουν ένα μνημείο. Οι ναύτες έφτασαν σύντομα, ο Περίανδρος τους ρώτησε για τον Αρίωνα και του απάντησαν ότι πέθανε και τον έθαψαν. Ο Περίανδρος τους ζήτησε να ορκιστούν στο μνημείο του δελφινιού ότι ο Αρίων είναι νεκρός. Την επόμενη μέρα που οι ναύτες έφτασαν να ορκιστούν ο Αρίων κρύφτηκε πίσω από το μνημείο με τα ίδια ρούχα πριν πέσει στην θάλασσα. Ο Αρίων εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά τους και έμειναν άφωνοι, ο Περίανδρος διέταξε να τους σταυρώσουν στο μνημείο. Ο Απόλλων τίμησε τον Αρίωνα και τον τοποθέτησε στον ουρανό μαζί με το δελφίνι που αποτελεί τον Αστερισμό του Δελφίνος.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες διθυραμβικοί ποιητές Αριων ο Μηθυμναιος Κατηγορία:Ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Πολιτισμικό σοκ
Η έννοια (culture shock) ορίστηκε για πρώτη φορά από τον Καναδό ανθρωπολόγο Καλέρβο Όμπεργκ το 1960.
Στα αίτια και τις συνηθέστερες μορφές του πολιτισμικού σοκ περιλαμβάνονται τα κάτωθι: η πληροφοριακή υπερφόρτωση, το γλωσσικό εμπόδιο, το χάσμα γενεών, το τεχνολογικό χάσμα και η νοσταλγία. Δεν υπάρχει τρόπος πλήρους αποφυγής του πολιτισμικού σοκ, καθώς διαφορετικοί άνθρωποι αντιδρούν διαφορετικά στις πολιτισμικές αντιθέσεις.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Κοινωνική ανθρωπολογία Κατηγορία:Συναίσθημα
Αμηχανία
Η αμηχανία είναι συναισθηματική κατάσταση που σχετίζεται με ήπια έως σοβαρά επίπεδα δυσφορίας και που συνήθως βιώνεται όταν κάποιος διαπράττει μια κοινωνικά απαράδεκτη, μη αποδεκτή, πράξη και γίνεται μάρτυρας ή του αποκαλύπτεται. Συνήθως, σχετίζεται με κάποια αντίληψη απώλειας τιμής ή αξιοπρέπειας (ή άλλων ιδανικών).
Η αμηχανία μπορεί να προκαλείται από ανεπιθύμητη λήψη προσοχής σε ευαίσθητα θέματα ή προσωπικά ελαττώματα. Ορισμένες αιτίες αμηχανίας προέρχονται από προσωπικές ενέργειες, όπως η αποκάλυψη ψεύδους. Σε πολλούς πολιτισμούς, η έκθεση σε γυμνό ή ακατάλληλα, κατά βούληση, απρεπώς ενδεδυμένο, αποτελεί αιτία αμηχανίας. Αμηχανία μπορεί επίσης να προέλθει από τις ενέργειες άλλων που θέτουν το άτομο σε αμήχανη κατάσταση, όπως υποτιμητικά σχόλια από τρίτους.
Έχει αποδειχθεί ότι εκείνοι που δεν είναι επιρρεπείς σε αμηχανία είναι πιο πιθανό να προβούν σε αντικοινωνική συμπεριφορά - για παράδειγμα, τα έφηβα αγόρια που εμφάνισαν μεγαλύτερη αμηχανία βρέθηκαν λιγότερο πιθανό να επιδίδονται σε επιθετικές/παραβατικές συμπεριφορές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναισθήματα
Έπαλξη
Μια έπαλξη στην αμυντική αρχιτεκτονική, όπως εκείνη των τειχών πόλεων ή κάστρων, περιλαμβάνει ένα στηθαίο (δηλαδή ένα αμυντικό χαμηλό τοίχο με ύψος ανάμεσα στο στήθος και το κεφάλι), στο οποίο ορθογώνια διάκενα ή εγκοπές υπάρχουν κατά διαστήματα για να επιτρέπουν την εξαπόλυση βελών ή άλλων βλημάτων από τους αμυνόμενους. Τα κενά αυτά ονομάζονται "πολεμίστρες". Ένα αμυντικό κτίριο θα μπορούσε να σχεδιαστεί και κατασκευαστεί με επάλξεις, ή ένα αρχοντικό μπορεί να εμπλουτίζεται με την προσθήκη επάλξεων, όπου δεν υπήρχε στηθαίο στο παρελθόν, ή με την κοπή πολεμιστρών στο υπάρχον στηθαίο του. Επάλξεις στους τοίχους έχουν προστατευόμενους διαδρόμους πίσω τους. Σε κορυφές πύργων ή κτιρίων, η (συχνά επίπεδη) στέγη χρησιμοποιείται ως προστατευόμενη αμυντική πλατφόρμα.
Κατηγορία:Οχυρώσεις
Βαθύ Μεγανησίου
Το Βαθύ είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λευκάδας, στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Βαθέος και υπάγεται στο Δήμο Μεγανησίου.
Γενικές πληροφορίες
Βρίσκεται σε υψόμετρο 1 μέτρου, στο νησί Μεγανήσι και έχει πληθυσμό 190 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Ακίτα (σκύλος)
Τα ακίτα είναι μεγαλόσωμη ράτσα σκύλου, η οποία κατάγεται από τις ορεινές περιοχές της βόρειας Ιαπωνίας. Υπάρχουν δύο στελέχη, ένα ιαπωνικό και ένα αμερικανικό. Το ιαπωνικό έχει συγκεκριμένη γκάμα χρωμάτων, ενώ το αμερικανικό έχει μεγαλύτερη ποικιλία. Είναι κοντότριχο με διπλή γούνα, παρόμοια με αυτή των χάσκυ.
Τα ακίτα είναι δυναμική, ανεξάρτητη και κυρίαρχη ράτσα. Συνήθως είναι επιφυλακτικά με τους ξένους, αλλά πολύ οικεία με τα μέλη της οικογένειας. Ως φυλή, τα ακίτα είναι γενικά ανθεκτικά, αλλά είναι γνωστό ότι πάσχουν από διάφορες γενετικές ασθένειες και είναι ευαίσθητα σε ορισμένα φάρμακα.Τα μχρωματα τους ειναι πορτοκαλοασπρο και μαυρο
Φυλές
Το 1999 η Διεθνής Κυνολογική Ομοσπονδία (FCI) αναγνώρισε τον διαχωρισμό της φυλής σε δύο στελέχη με τις ονομασίες «ιαπωνικό Ακίτα» (Japanese Akita) και «Μεγάλος Ιαπωνικός Σκύλος» (Great Japanese Dog) για τον ιαπωνικό και αμερικανικό τύπο αντίστοιχα. Από το 2001 σύμφωνα με την FCI το ιαπωνικό ακίτα, γνωστό ως «Akita Inu» ονομάζεται επίσημα ως «Ακίτα», και το αμερικανικό στέλεχος μετονομάστηκε σε «Αμερικανικό Ακίτα» τον Ιανουάριο του 2006. Σε αρκετές χώρες τα δύο στελέχη αναγνωρίζονται ως ξεχωριστές ράτσες, με εξαιρέσεις όπως οι ΗΠΑ και ο Καναδάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φυλές σκύλων της 5ης ομάδας του FCI Κατηγορία:Φυλές σκύλων της Διεθνούς Κυνολογικής Ομοσπονδίας Κατηγορία:Φυλές σκύλων ιαπωνικής προέλευσης Κατηγορία:Φυλές σκύλων Κατηγορία:Χρωματα
Πολιτισμικό Κέντρο της Σερβίας
Το Πολιτισμικό Κέντρο της Σερβίας είναι πολιτισμικό κέντρο το οποίο προωθεί τον πολιτισμό της Σερβίας στο Παρίσι της Γαλλίας. Ιδρυθέν το 1973, ευρίσκεται επί του αριθμού 123 της Σαιν-Μαρτέν, στο 4ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού. Είναι μέλος του Forum des Instituts Culturels Étrangers à Paris.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Σερβια Κατηγορία:Σχέσεις Γαλλίας-Σερβίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Σερβίας Κατηγορία:4ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Κυβερνεία της Σαουδικής Αραβίας
thumb|right|250px|Τα κυβερνεία του Ριάντ