cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρήγμα του Αγίου Ανδρέα
Τεκτονικά όρια
Υποθέτοντας ότι το όριο της πλάκας δεν αλλάζει όπως υποτίθεται, η προβαλλόμενη κίνηση δείχνει ότι η χερσαία μάζα δυτικά του ρήγματος του Αγίου Ανδρέα, συμπεριλαμβανομένου του Λος Άντζελες, τελικά θα περάσει πέρα από το Σαν Φρανσίσκο, και στη συνέχεια θα συνεχίσει βορειοδυτικά προς την τάφρο των Αλεούτιων, σε περίοδο περίπου είκοσι εκατομμυρίων ετών.
Σχηματισμός
Το ρήγμα του Αγίου Ανδρέα άρχισε να σχηματίζεται στα μέσα του Καινοζωϊκού περίπου 30 Mya (εκατομμύρια χρόνια πριν). Αυτή τη στιγμή, ένα κέντρο εξάπλωσης μεταξύ της πλάκας του Ειρηνικού και της πλάκας Φάραλλον (η οποία πλέον έχει ως επί το πλείστον καταβυθιστεί, με απομεινάρια όπως τη πλάκα Χουάν ντε Φούκα, την πλάκα Ριβέρα, την Πλάκα Κόκος και την Πλάκα Νάζκα) άρχισε να φτάνει στη ζώνη καταβύθισης στη δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής. Καθώς η σχετική κίνηση μεταξύ των πλακών του Ειρηνικού και της Βόρειας Αμερικής ήταν διαφορετική από τη σχετική κίνηση μεταξύ των πλακών Φάραλλον και βόρειας Αμερικής, η κορυφογραμμή εξάπλωσης άρχισε να «καταβυθίζεται», δημιουργώντας νέα σχετική κίνηση και ένα νέο τύπο παραμόρφωσης κατά μήκος των ορίων της πλάκας. Αυτά τα γεωλογικά χαρακτηριστικά είναι αυτά που φαίνονται κυρίως στο ρήγμα του Αγίου Ανδρέα. Περιλαμβάνει επίσης έναν πιθανό οδηγό για την παραμόρφωση της Μεγάλης Λεκάνης της Βόρειας Αμερικής, το διαχωρισμό της χερσονήσου Μπάχα Καλιφόρνια και την περιστροφή της εγκάρσιας οροσειράς.
Το κύριο νότιο τμήμα του ρήγματος του Αγίου Ανδρέα υπάρχει μόνο για περίπου 5 εκατομμύρια χρόνια. Η πρώτη γνωστή ενσάρκωση του νότιου τμήματος του σφάλματος ήταν η ζώνη ρήγματος του Κλέμεν Γουέλ-Φένερ-Σαν Φρανισκίτο περίπου 22–13 εχπ. Αυτό το σύστημα πρόσθεσε το ρήγμα Σαν Γκαμπριέλ ως πρωταρχικό επίκεντρο της κίνησης μεταξύ 10-5 εχπ. Επί του παρόντος, πιστεύεται ότι το σύγχρονο ρήγμα του Αγίου Ανδρέα θα μεταφέρει τελικά την κίνησή του προς ένα ρήγμα στην Ανατολική Καλιφόρνια. Αυτή η περίπλοκη εξέλιξη, ειδικά κατά μήκος του νότιου τμήματος, προκαλείται κυρίως είτε από τη «Μεγάλη Καμπή» ή / και από τη διαφορά στο διάνυσμα της κίνησης μεταξύ των πλακών και της τάσης του ρήγματος και των γύρω κλάδων του.
Σεισμοί
Το ρήγμα του Αγίου Αντρέα είχε προκαλέσει σημαντικούς σεισμούς από ιστορικούς χρόνους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αγίου Ανδρέα Αγίου Ανδρέα Κατηγορία:Γεωγραφία της Καλιφόρνια
Δήμος Αρκαδίου
Ο Δήμος Αρκαδίου ήταν δήμος του νομού Ρεθύμνου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ρεθύμνης. Βρισκόταν στα βόρεια του νομού Ρεθύμνης και είχε σαν έδρα το χωριό Άδελε. Πρόκειται για παραθαλάσσιο και ημιορεινό δήμο, το νότιο τμήμα του οποίου βρισκόταν στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 5.644 κατοίκους και έκταση 123.027 στρέμματα.
Ο δήμος περιλάμβανε 13 δημοτικά διαμερίσματα:
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1983-1984
Το πρωτάθλημα της περιόδου 1983-84 ήταν το 25ο που διεξήχθη σε μορφή εθνικής κατηγορίας και το 5ο από καταβολής του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Το κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 13η φορά στην ιστορία του, τερματίζοντας 3 βαθμούς μπροστά από τον δεύτερο Ολυμπιακό. Ήταν το πρώτο πρωτάθλημα των «πρασίνων» μετά από επτά χρόνια (την περίοδο 1976-1977), το πρώτο στην εποχή του επαγγελματικού ποδοσφαίρου (που είχε ξεκινήσει από την περίοδο 1979-1980) και το πρώτο από τα έξι συνολικά που κατακτήθηκαν επί προεδρίας Γιώργου Βαρδινογιάννη.
Πρωταθλητής
thumb|right|167px| Πρωταθλητής 1983–84 [[Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο)|Παναθηναϊκός ]] Παναθηναϊκός
Παραπομπές
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1983-1984
Liggeren
Liggeren είναι το όνομα που χρησιμοποιείται για τα αρχεία της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά στα οποία καταγράφηκαν οι καλλιτέχνες της Συντεχνίας στην Αμβέρσα.
Τα αρχεία είναι ιδιαίτερα πολύτιμα για τη μελέτη της ιστορίας της τέχνης. Συμπιλήθηκαν, τους έγινε επιμέλεια και καταγράφηκαν σε βιβλίο από τους Φ. Ρομπάουτς (Ph. Rombouts) και Τ. φαν Λέριους (Th. van Lerius), υπό τον τίτλο "De Liggeren en andere historische archieven der Antwerpsche Sint Lucasgilde onder zinspreuk: "Wt ionsten versaemt" (Το liggeren και άλλα ιστορικά αρχεία της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας υπό το ρητό Wt ionsten versaemt). Το έργο εκδόθηκε τόσο στα ολλανδικά όσο και στα γαλλικά, από τον Φελισιέν Μπάγκερμαν (Feliciaen Baggerman) και τυπώθηκε από τον Γ. Ε. Μπούσχμανν (J. E. Buschmann) μεταξύ 1872 και 1876.
Το πρώτο μέρος περιέχει αρχειακές καταγραφές από το 1453 ως το 1615 και αποσπάσματα από τους παλαιότερους διασωθέντες λογαριασμούς (1610-1615) που σχετίζονται με συνδρομές και μεταθανάτιες οφειλές. Σύμφωνα με τον πρόλογο του πρώτου τόμου, τα liggeren από το 1616 ως το 1629 έχουν χαθεί, αλλά για την περίοδο αυτή υπάρχουν "οι λογαριασμοί για τις προσόδους" και περιλαμβάνονται στο έργο. Οι παλαιότεροι διασωθέντες λογαριασμοί των περιόδων 1585-86 και 1588-89 περιλαμβάνονται επίσης στο έργο. Για τα έτη 1541, 1548, 1562-1563, 1565-1566 και 1578 υπήρχαν, σύμφωνα με τους επιμελητές, ελάχιστα διαθέσιμα στοιχεία.
Το δεύτερο μέρος περιέχει τα liggeren από το 1629 ως το 1720, έτος κατά το οποίο, σύμφωνα με τον πρόλογο των επιμελητών, η Συντεχνία διαλύθηκε από τους Γάλλους. Επιπλέον, οι επιμελητές αναφέρουν ότι το έργο περιέχει στοιχεία μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου 1736, αλλά η Συντεχνία τελούσε, το 1773, υπό την εποπτεία της Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας.
Η Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ιδρύθηκε το 1382 αλλά για την περίοδο 1382 - 1453 το βιβλίο δεν περιέχει καμία πληροφορία. Η καταγραφή Διδασκάλων και Μαθητευομένων στο liggeren ξεκίνησε πράγματι το 1453.
Τζωρτζ Μπιουκάναν
Ο Τζωρτζ Μπιουκάναν (George Buchanan, Φεβρουάριος 1506 - 28 Σεπτεμβρίου 1582) ήταν Σκωτσέζος ιστορικός και ουμανιστής λόγιος.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1506 στο Κίλερν της Σκωτίας. Δίδαξε λατινικά στο κολέγιο Σαιντ-Μπαρμπ στο Παρίσι όπου είχε σπουδάσει. Με το Franciscanus et fratres (1527) και το Somnium (1535) επιτέθηκε με δριμύ τρόπο κατά των Φραγκισκανών, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί ως αιρετικός και να φυλακιστεί.
Αφού απέδρασε, κατέφυγε στο Μπορντώ και δίδαξε στο κολέγιο Gyenne όπου μεταξύ των μαθητών του ήταν και ο Μισέλ ντε Μονταίν. Μετέφρασε την Άλκηστη και τη Μήδεια του Ευριπίδη στα Λατινικά και έγραψε πρωτότυπα δράματα όπως το Baptistes και Hepthes στα οποία καυτηρίαζε την τυραννία. Κατηγορήθηκε ξανά ως αιρετικός το 1547, ενώ δίδασκε σε πορτογαλικό πειραματικό σχολείο και κλείστηκε σε μοναστήρι για σωφρονισμό και επανεκπαίδευση. Ενώ ήταν έγκλειστος συνέθεσε παράφραση των Ψαλμών που για πολύ καιρό χρησιμοποιήθηκε για τη διδασκαλία των λατινικών στη Σκωτία.
Απελευθερώθηκε το 1552 και παρέμεινε στη Γαλλία για ορισμένο διάστημα υπηρετώντας ως παιδαγωγός. Τότε έγραψε το De spaere (1555), ένα λατινικό ποίημα σε πέντε βιβλία και ένα ποίημα για το γάμο της βασίλισσας της Σκωτίας, Μαρίας Στιούαρτ με το Φραγκίσκο Β΄ της Γαλλίας, το Epithalamium (1558). Το 1561 επέστρεψε στη Σκωτία. Αν και αρχικά ήταν υποστηρικτής της Μαρίας Στιούαρτ, μετά τη δολοφονία του δευτέρου συζύγου της, του λόρδου Ντάρνλεϊ, το 1567 έγινε δριμύτατος εχθρός της. Συνέβαλε στη σύνταξη της εναντίον της κατηγορίας και υποστήριξε την Ελισάβετ Α' της Αγγλίας μετά την εκτέλεσή της. Υπήρξε παιδαγωγός του νεαρού βασιλιά Ιακώβου ΣΤ' (μετέπειτα Ιακώβου Α' της Αγγλίας) και απέκτησε και άλλα αξιώματα.
Το 1579 έγραψε, σε μορφή διαλόγου, το σπουδαιότερο από τα πολιτικά του συγγράμματα, το De jure regni apud Scotos, που αποτελεί υποστήριξη της περιορισμένης μοναρχίας. Πριν πεθάνει το 1582 ολοκλήρωσε το Rerum Scoticarum Historia που αποτελεί καταγραφή της ιστορία της Σκωτίας από την εποχή του μυθικού Φέργκους.
Πηγή
Κατηγορία:Σκωτσέζοι Κατηγορία:Λόγιοι Κατηγορία:Ουμανιστές
Μιλτιάδης ο Απολογητής
Ο Μιλτιάδης ήταν Μικρασιατικής καταγωγής χριστιανός απολογητής και αντιαιρετικός συγγραφέας του 2ου αιώνα μ.Χ.
Συγγραφικό έργο
Ο Μιλτιάδης έγραψε τα εξής έργα: α) Προς Έλληνας δύο βιβλία. β)Προς Ιουδαίους δύο βιβλία, γ) Κατά Ουαλεντίνου, δ) Απολογία προς κοσμικούς άρχοντας υπέρ της χριστιανικής φιλοσοφίας ε) ''Περί του μη δειν προφήτην εν εκστάσει λαλείν-αντιμοντανιστικό έργο
Εάν οι κοσμικοί άρχοντες του βιβλίου Απολογία προς κοσμικούς άρχοντες είναι οι για κάποιο χρονικό διάστημα συνάρχοντες Μάρκος Αυρήλιος (161-180) και Λούκιος Ουήρος (161-169), τότε αυτή πρέπει να γράφτηκε πριν από το 169.
Όλιβερ Τουίστ (ταινία 1948)
Υπόθεση
Ο Όλιβερ Τουίστ (Τζον Χάουαρντ Ντέιβις) είναι ένα εννιάχρονο αγόρι που δε γνώρισε ποτέ γονείς και μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο. Στο ορφανοτροφείο αναγκάζεται να υποστεί τη σκληρότητα του επιστάτη, κύριου Μπαμπλ (Φράνσις Σάλιβαν), όταν βρίσκει το θάρρος να ζητήσει περισσότερο χυλό. Ο Μπαμπλ το διώχνει από το ορφανοτροφείο και τον στέλνει να βοηθήσει το ζεύγος Σόουμπερι στο γραφείο τελετών τους. Εκεί βιώνει πάλι την κακομεταχείρηση και το σκάει με προορισμό το Λονδίνο. Στο Λονδίνο γνωρίζει ένα αγόρι τον Ντοντζ, γνωστό κι ως Ξεγλίστρα Artful Dodger, (Άντονι Νιούλι), ο οποίος τον παρασύρει σε ένα γκέτο πορτοφολάδων και κακοποιών που διοικείται από τον Εβραίο Φέιγκιν (Άλεκ Γκίνες) και τον θηριώδη Μπιλ Σάικς (Ρόμπερτ Νιούτον). Το μόνο άτομο το οποίο του συμπεριφέρεται στοργικά είναι η ερωμένη του Σάικς, Νάνσυ (Κέι Γουόλς). Στην πρώτη του αποστολή, ο άπειρος ακόμα, πορτοφολάς Όλιβερ δεν καταφέρνει να ξεφύγει αφότου ο Ντοντζ κλέβει το πορτοφόλι ενός κυρίου. Ο ευγενικός κύριος Μπράουνλοου (Χένρι Στίβενσον) αποσύρει τις κατηγορίες και τον παίρνει υπό την προστασία του. Άλλα η ευτυχία του Όλιβερ είναι προσωρινή καθώς τα μέλη της σπείρας του Φέιγκιν επιστρέφουν για να τον πάρουν κοντά τους, ενώ παράλληλα ένα μεγάλο μυστικό αποκαλύπτεται.
Διανομή ρόλων
Όσον αφορά τη διανομή των ρόλων, ο Λιν συνάντησε δυσκολίες μέχρι να βρει το κατάλληλο άτομο για να υποδυθεί το Φέιγκιν. Ο Ρόμπερτ Ντόνατ ενδιαφερόταν για το ρόλο και πέρασε από ακρόαση, χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά ο Λιν ανέθεσε το ρόλο στον Άλεκ Γκίνες, με τον οποίο είχε ήδη συνεργαστεί στις Μεγάλες Προσδοκίες. Το ρόλο της Νάνσι ανέλαβε η τότε σύζυγός του, Κέι Γουόλς, ενώ το ρόλο του Ντοντζ ανέλαβε ο Ρόμπερτ Νιούλι. Ο Λιν είχε υπέστη μεγάλη πίεση κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και αποφάσισε να επισκεφτεί ψυχαναλυτή κάτι που συνετέλεσε στο να χωρίσει με την Κέι Γουόλς μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων.
Πρεμιέρα και αντιδράσεις
Η ταινία προβλήθηκε το 1948 στη Μεγάλη Βρετανία αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Τόσο το κοινό όσο κι οι κριτικοί αποθέωσαν τον Άλεκ Γκίνες, ο οποίος με τη βοήθεια του μακιγιάζ, της προσθετικής μύτης και του μεγάλου ταλέντου του κατάφερε να υποδυθεί τον Εβραίο Φέιγκιν με μεγαλειώδη τρόπο. Παρόλα αυτά η απεικόνιση του Φέιγκιν από τον Γκίνες κρίθηκε ως αντισημιτική από το αμερικάνικο κράτος, όπου απαγορεύτηκε η προβολή της μέχρι το 1951. Η έκδοση της ταινίας που προβλήθηκε το 1951 στις Η.Π.Α. είχε υποστεί περικοπές στο μοντάζ που αφορούσαν το ρόλο του Φέιγκιν. Η προβολή της ταινίας απαγορεύτηκε επίσης από το Ισραήλ κι από την Αίγυπτο.
Εισπράξεις
Η ταινία ήταν η πέμπτη δημοφιλέστερη στο Βρετανικό Box-Office το 1949.
Διαφορές από το μυθιστόρημα
Η ταινία παρουσιάζει αρκετές διαφορές με το μυθιστόρημα του Ντίκενς με κυριότερες: την αφαίρεση από το σενάριο της ιστορίας της Ρόουζ Μέιλι, της μικρής αδελφής της μητέρας του Όλιβερ, καθώς και το γεγονός δεν δίνεται καμιά εξήγηση για το ρόλο του Μονκς (ετεροθαλούς αδερφού του Όλιβερ) στην όλη υπόθεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ορφανά
Κάζα Μπατλιό
Το Κάζα Μπατγιό (Casa Batlló καταλανική προφορά ΔΦΑ : [ˈkazə βəʎ'ʎ:o]) είναι ένα διάσημο κτίριο στο κέντρο της Βαρκελώνης και είναι ένα από τα αριστουργήματα του Αντόνι Γκαουντί. Το κτίριο αποτελεί αναδιαμόρφωση ενός παλαιότερου σπιτιού, το οποίο επανασχεδίασε ο Γκαουντί το 1904 και ανακαινίστηκε αρκετές φορές από τότε. Οι βοηθοί του Γκαουντί Domènec Sugrañes i Gras, Josep Canaleta και Joan Rubió συνέβαλαν στο έργο της ανακαίνισης. Το τοπικό όνομα του κτιρίου είναι Casa dels ossos (Το σπίτι των οστών), λόγω της οργανικής σκελετώδους εμφάνισής του. Αρχικά σχεδιάστηκε για μια μεσαίας τάξης οικογένεια και βρίσκεται σε μια ευημερούσα περιοχή της Βαρκελώνης.
Όπως όλα τα έργα που σχεδίασε ο Γκαουντί, μπορούν να χαρακτηριστούν ως μοντερνισμός και αρ νουβό σε μια ευρύτερη έννοια. Το ισόγειο, συγκεκριμένα, είναι ασυνήθιστα δομημένο, με ακανόνιστα οβάλ παράθυρα και πέτρινα τοίχο σμιλεμένο σαν να ρέει. Υπάρχουν λίγες ευθείες γραμμές και η πρόσοψη είναι διακοσμημένη με πολύχρωμο μωσαϊκό, φτιαγμένο από θραύσματα κεραμικών πλακιδίων Trencadís με μια τεχνική που λέγεται Pique assiette. Η οροφή είναι αψιδωτή και μοιάζει με την πλάτη από δράκο ή δεινόσαυρο.
Μια θεωρία θέλει το στρόγγυλο χαρακτηριστικό στα αριστερά του κτιρίου, που καταλήγει σε έναν πυργίσκο και σταυρό, να είναι η λόγχη του Αγίου Γεωργίου (του πολιούχου της Καταλονίας), που έχει βυθιστεί στο πίσω μέρος του δράκου.
Αρχική κατασκευή (1877)
μικρογραφία|δεξιά|150px|Ο Αντόνι Γκαουντί το 1910 Το κτίριο που είναι τώρα το Κάζα Μπατγιό, χτίστηκε το 1877 από τον Αντόνι Γκαουντ μετά απο την ανάθεσή του σε αυτόν από τον Lluís Sala Sánchez. Ήταν ένα κλασικό κτίριο χωρίς αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά και σύμφωνα με την παράδοση του εκλεκτισμού του 19ου αιώνα. Το κτίριο είχε υπόγειο, ισόγειο, τέσσερις ορόφους και ένα κήπο στο πίσω μέρος.
Η οικογένεια Μπατγιό
μικρογραφία|αριστερά|240px|Η οικογένεια Μπατλό Το σπίτι αγοράστηκε από τον Josep Batlló το 1900. Ο σχεδιασμός του σπιτιού δεν άρεσε στους αγοραστές, αλλά η οικογένεια Μπατγιό αποφάσισε να αγοράσει το σπίτι λόγω της κεντρικής του θέσης. Βρίσκεται στη μέση της κεντρικής λεωφόρου Passeig de Gràcia, που στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν μια διάσημη και με κύρος περιοχή. Μια περιοχή που διάσημες οικογένειες μπορούσαν να τραβήξουν την προσοχή πάνω τους.
Το 1904 το σπίτι ανήκε ακόμα στον Josep Batlló. Η οικογένεια Μπατγιό ήταν πολύ γνωστή στη Βαρκελώνη για τη συμβολή της στη βιομηχανία της κλωστοϋφαντουργίας. Ο Μπατγιό ως βιομήχανος είχε αρκετά εργοστάσια στην πόλη και ήταν παντρεμένος με την Amalia Godo Belaunzaran που προερχόταν από την οικογένεια που είχε ιδρύσει την εφημερίδα La Vanguardia. Ο Μπατγιό ήθελε έναν αρχιτέκτονα για να σχεδιάσει ένα σπίτι που να μη μοιάζει με κανένα άλλο και να ξεχωρίζει ως δημιουργικό και τολμηρό. Ο Μπατγιό και η γυναίκα διάλεξαν τον αρχιτέκτονα που είχε σχεδιάσει το πάρκο Γκουέλ ώστε να δημιουργήσει ένα ριψοκίνδυνο σχέδιο χωρίς να τον περιορίσουν πουθενά. Η οικογένεια ζούσε στον όροφο των ευγενών του Κάζα Μπατγιό μέχρι τα μέσα του 1950.
Ανακαινίσεις
Ο Josep Batlló πέθανε το 1934 και το σπίτι περιήλθε στην κατοχή της γυναίκας του, μέχρι τον θάνατό της το 1940. Μετά τον θάνατο των γονέων, το σπίτι το διαχειρίζονταν τα παιδιά μέχρι το 1954. Το 1954 η ασφαλιστική εταιρία Seguros Iberia απέκτησε το κτίριο και δημιούργησε γραφεία εκεί. Το 1970 άρχισε η πρώτη ανακαίνιση σε μερικά δωμάτια. Το 1983 τα εξωτερικά μπαλκόνια ανακαινίστηκαν στο αρχικό τους χρώμα και ένα χρόνο μετά η εξωτερική πρόσοψη φωτίστηκε για την τοπική γιορτή La Mercè.
Πολλαπλές χρήσεις
Το 1993, οι σημερινοί ιδιοκτήτες του Κάζα Μπατλό, αγόρασαν το σπίτι και συνέχισαν τις ανακαινίσεις σε ολόκληρο το κτήριο. Δύο χρόνια μετά, το 1995, το Κάζα Μπατλό άρχισε να νοικιάζει τις εγκαταστάσεις του για διάφορες εκδηλώσεις. Περισσότερα από 2.500 τετραγωνικά μέτρα δωματίων, μέσα στο κτίριο, έχουν εκμισθωθεί για διάφορους σκοπούς. Λόγω της θέσης του κτιρίου και της ομορφιάς των εγκαταστάσεων, τα δωμάτια του Κάζα Μπατλό είναι σε πολύ μεγάλη ζήτηση και φιλοξενούν αρκετά σημαντικά γεγονότα της πόλης.
Δασκαλιό Κουφονησίων
Το Δασκαλιό ή Δασκαλειό είναι νησίδα των Κυκλάδων, στη συστάδα των Κουφονησίων και ανήκει στις Μικρές Κυκλάδες. Βρίσκεται δυτικά της νησίδας Κέρου σε απόσταση 100 μέτρων και από το 1965 έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος εξ αιτίας των εκτεταμένων ευρημάτων, που υπάρχουν εκεί, όπως και στον απέναντι Κάβο Δασκαλιού της Κέρου. Έχει εντοπιστεί εκτεταμένος οχυρωμένος οικισμός της Πρωτοκυκλαδικής εποχής. Λόγω αυτού του πολιτιστικού της πλούτου έχει λεηλατηθεί επανειλημμένα κατά το παρελθόν από λαθρανασκαφείς αρχαιοκάπηλους. Από εκεί προέρχεται ο λεγόμενος «Θησαυρός της Κέρου», που παλαιότερα ανήκε στη συλλογή Έρλενμαγερ, ενώ σήμερα το μεγαλύτερο τμήμα του στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Η νησίδα σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι ακατοίκητη και υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Κουφονησίων του δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες των Κουφονησίων
Μονάδα μέτρησης
Το σύμβολο του [[Διεθνές Σύστημα Μονάδων|SI|μικρογραφία]] Μονάδα μέτρησης ονομάζεται το μέγεθος μιας ποσότητας που χρησιμοποιείται ως πρότυπο για τη μέτρηση του ιδίου είδους ποσότητας. Οποιαδήποτε άλλη ποσότητα αυτού του είδους μπορεί να εκφραστεί ως πολλαπλάσιο ή υποπολλαπλάσιο της μονάδας μέτρησης. Επί παραδείγματι, το μήκος είναι ένα φυσικό μέγεθος. Το μέτρο είναι μονάδα που αντιπροσωπεύει ένα ορισμένο προκαθορισμένο μήκος. Όταν λέμε 10 μέτρα, στην πραγματικότητα εννοούμε 10 φορές το ορισμένο προκαθορισμένο μήκος που ονομάζεται "μέτρο". Η μέτρηση είναι μια διαδικασία προσδιορισμού της ποσότητας μιας φυσικής ποσότητας συναρτήσει της βασικής ποσότητας αναφοράς του ιδίου είδους.
Τα αρχαιότερα γνωστά συστήματα μέτρησης φαίνεται ότι δημιουργήθηκαν κάποια στιγμή μεταξύ 4ης χιλιετίας πΧ και 3ης χιλιετία π.Χ. μεταξύ των λαών της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου.
Το βάρος αναφέρεται στη Βίβλο (Λευιτικό 19: 35–36).
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέτρηση
Νικόλαος Σμπαρούνης – Τρίκορφος
Ο Νικόλαος Σμπαρούνης – Τρίκορφος (1888 - 27 Ιουλίου 1966 ) ήταν Έλληνας χειρουργός.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από το Ευπάλιο Φωκίδας. Σπούδασε ιατρική και ιδιώτευσε ως χειρουργός διατηρώντας δική του κλινική στο κέντρο των Αθηνών (επί της οδού Βουλής 30), χρησιμοποιώντας τον τίτλο "χειρουργός του γαλλικού νοσοκομείου". Την περίοδο 1943 - 1944 διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρίας. Υπήρξε τρεις φορές υπουργός: Υπουργός Υγιεινής και Κοινωνικής Πρόνοιας και στη συνέχεια Υπουργός Υγιεινής στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πέτρου Βούλγαρη (Απρίλιος 1945) και Υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Στυλιανού Μαυρομιχάλη του 1963 (1963).
Συμμετείχε ως μάρτυρας υπεράσπισης του Κακρίδη στη λεγόμενη δίκη των τόνων.
Κηδεύτηκε από το ναό της Μητρόπολης Αθηνών στις 28 Ιουλίου 1966. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρίκα Γρηγοριάδου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής και Κοινωνικής Προνοίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας
Στρογγυλή Νισύρου
Η Στρογγυλή ή Στρογγύλη είναι νησίδα των Δωδεκανήσων. Βρίσκεται βόρεια της Νισύρου και ανατολικά του Γυαλιού και είναι ακατοίκητη. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Νισύρου. Το νησί είναι ηφαιστειογενές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Νισύρου
Φύλλο βελανιδιάς
thumb|right|250px|Φύλλα της βελανιδιάς με βελανίδια. thumb|250px|[[Τετράδραχμο της Ηπείρου. 2ος - 1ος αι. π.Χ. Ο Δίας είναι στεφανωμένος με φύλλα βελανιδιάς, όπως και η πίσω όψη που περικλείεται από στεφάνι φύλλων βελανιδιάς]] thumb|right|250px|Η [[Αγωνιστική επιγραφή εκ Χαλκίδος|αγωνιστική επιγραφή της Χαλκίδας. Η πρώτη από τις τρεις σειρές απεικονίζει 11 δάφνινα στεφάνια, ακολουθούμενα από 11 στεφάνια βελανιδιάς και 11 ελιάς.]] Το φύλλο βελανιδιάς είναι αρχαίο ελληνικό, αλλά και αργότερα γερμανικό λαογραφικό και πολιτικό-στρατιωτικό σύμβολο.
Προέλευση και ερμηνεία
Η βελανιδιά στη Γερμανία θεωρείται ως πατροπαράδοτο δέντρο, από την εποχή των Γερμανικών φυλών. Χάρη της δυνατής κορμοστασιάς του δένδρου, της μακράς ζωής, της σκληρής του ξυλείας και της μακράς αντοχής του πριν πέσουν τα φύλλα του το φθινόπωρο, του έχουν αποδοθεί συμβολικές αρετές της αντοχής, της εμπιστοσύνης, της μακροβιότητας, ή ακόμα και της αθανασίας. Στη γερμανική μυθολογία αναφέρεται στον μύθο της Ίρμινσουλ. Στην εποχή του ρομαντισμού θεωρήθηκε και ως σύμβολο πιστής αγάπης. Σταδιακά, και από την εποχή της ίδρυσης του γερμανικού Ράιχ, το 1871 χρησιμοποιήθηκε όλο και περισσότερο ως εθνικό σύμβολο σε μνημεία, στεφάνια, εμβλήματα, στολές, παράσημα και νομίσματα.
Το φύλλο της βελανιδιάς εμφανίζεται στο παράσημο Pour le Mérite, στον Σιδερένιο σταυρό, στον Σταυρό πολεμικής ανδραγαθίας, στον Σταυρό των Ιπποτών κ.α. Στην Ελλάδα φέρει ο αστέρας του Τάγματος του Σωτήρος ένα στεφάνι που αναπαριστά το μισό κλαδί δρυός και το άλλο μισό δάφνης. Πολλά αρχαία νομίσματα της Ηπείρου περιείχαν ως διακοσμητικό στοιχείο το φύλλο βελανιδιάς.
Βρίσκεται επίσης στη πίσω όψη πολλών νομισμάτων της ομοσπονδιακής και της πρώην ανατολικής Γερμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Γερμανίας Κατηγορία:Σύμβολα
Ριμπέιρα Γκράντε (Πράσινο Ακρωτήρι)
Η Ριμπέιρα Γκράντε (πορτογαλικά: Ribeira Grande) είναι ένα χωριό του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Ριμπέιρα Γκράντε. Έχει πληθυσμό 2.950 κατοίκων (2005).
Γεωγραφία
Η Ριμπέιρα Γκράντε βρίσκεται βορειοδυτικά του Πράσινου Ακρωτηρίου και βορειοανατολικά του Δήμου Ριμπέιρα Γκράντε. Είναι ένας από τους βορειότερους οικισμούς του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Μάο Πάρα Τρας, σε συντεταγμένες 17°11′00″ Β 25°03′45″ Δ.
Εκπαίδευση
Η Ριμπέιρα Γκράντε συμπεριλαμβάνει διάφορα σχολεία και κολλέγια.
Μεταφορές
Η Ριμπέιρα Γκράντε έχει δρόμους που την ενώνουν με άλλες πριοχές του Πράσινου Ακρωτηρίου, όπως με το Πόρτο Νόβο, την Πόντα ντο Σουλ και τον Δήμο Παούλ.
Δείτε επίσης
Ριμπειρα Γκραντε Ριμπειρα Γκραντε
Φέλιξ Μέντελσον Μπαρτόλντι
Ο Γιάκομπ Λούντβιχ Φέλιξ Μέντελσον Μπαρτόλντυ  (Jakob Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy, γερμανικά: [ˈjaːkɔp ˈluːtvɪç ˈfeːlɪks ˈmɛndl̩szoːn baʁˈtɔldi], Αμβούργο, 3 Φεβρουαρίου 1809 – Λειψία, 4 Νοεμβρίου 1847), γεννημένος και ευρέως γνωστός ως Φέλιξ Μέντελσον  ήταν Γερμανός συνθέτης, πιανίστας, οργανίστας και διευθυντής ορχήστρας της πρώιμης ρομαντικής περιόδου, από τις διασημότερες φυσιογνωμίες της εποχής.
Εγγονός του φιλοσόφου Μόζες Μέντελσον, ο Φέλιξ γεννήθηκε σε μια εξέχουσα εβραϊκή οικογένεια. Ανατράφηκε άθρησκος μέχρι την ηλικία των επτά ετών, όταν βαφτίστηκε ως Μεταρρυθμιστής χριστιανός. Νωρίς, θεωρήθηκε παιδί-θαύμα, αλλά οι γονείς του ήταν επιφυλακτικοί και δεν επεζήτησαν να αξιοποιήσουν το ταλέντο του.
Παιδικά χρόνια
Ο Φέλιξ Μέντελσον γεννήθηκε το 1809 στο Αμβούργο που, τότε, ήταν ανεξάρτητη πόλη-κράτος, στο ίδιο σπίτι όπου, έναν χρόνο αργότερα, γεννήθηκε ο βιολονίστας Φέρντιναντ Ντάβιντ. Ο Ντάβιντ ήταν ο μουσικός στον οποίο αφιέρωσε ο συνθέτης το έργο του, Κοντσέρτο για βιολί. Ο πατέρας του, τραπεζίτης στο επάγγελμα, Άμπρααμ Μέντελσον, ήταν γιος του Γερμανοεβραίου φιλοσόφου Μόζες Μέντελσον. Η μητέρα του, Λία Σάλομον, ήταν μέλος της οικογένειας Ίτζιγκ και αδελφή του Γιάκομπ Σάλομον Μπαρτόλντυ. Ο Μέντελσον ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας· η μεγαλύτερη αδελφή του, Φάννυ, επέδειξε επίσης εξαιρετικό και πρόωρο μουσικό ταλέντο.
Το 1811, τα μέλη της οικογένειας εγκατέλειψαν το Αμβούργο και εγκαταστάθηκαν στο Βερολίνο. Είχαν μεταμφιεστεί, επειδή φοβόντουσαν εκδίκηση των Γάλλων για τον ρόλο της «Τράπεζας Μέντελσον», στο να σπάσει το εμπάργκο (Blocus continental) που είχε επιβάλει ο Ναπολέων Βοναπάρτης στο οικονομικό ηπειρωτικό σύστημα. Ο Άμπρααμ και η Λία Μέντελσον προσπάθησαν να δώσουν στα παιδιά τους -Φάννυ, Φέλιξ, Πάουλ και Ρεμπέκα- την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση. Η Φάννυ έγινε γνωστή πιανίστα και ερασιτέχνης συνθέτιδα, μάλιστα αρχικά, ο Άμπρααμ είχε σκεφτεί ότι, αυτή και όχι ο Φέλιξ, είχε μεγαλύτερο μουσικό ταλέντο. Ωστόσο, εκείνη την εποχή, δεν θεωρείτο πρέπον ούτε από τον Άμπρααμ ούτε από τον Φέλιξ, για μια γυναίκα να έχει καριέρα στη μουσική, οπότε η Φάννυ παρέμεινε ενεργή αλλά μη-επαγγελματικός μουσικός. Ο Άμπρααμ, ωστόσο, δεν θέλησε να επιτρέψει ούτε στον Φέλιξ να ακολουθήσει μουσική σταδιοδρομία, μέχρι να καταστεί σαφές ότι σκόπευε σοβαρά να αφιερωθεί σ’ αυτήν.
Ο Μέντελσον μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον διανοουμένων. Στους τακτικούς επισκέπτες που προσκαλούσαν οι γονείς του, στο σπίτι της οικογένειας στο Βερολίνο, περιλαμβάνονταν καλλιτέχνες, μουσικοί και επιστήμονες, μεταξύ των οποίων οι Βίλελμ και Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, και ο μαθηματικός Πέτερ Γκούσταφ Λεζέν Ντιρικλέ (τον οποίο αργότερα θα παντρευτεί η αδερφή του Φέλιξ, Ρεμπέκα). Συνηθιζόταν να λέγεται ότι, «όλη η Ευρώπη μαζευόταν στο σαλόνι τους».
Το επώνυμο Μπαρτόλντυ
Ο Άμπρααμ Μέντελσον αποκήρυξε την εβραϊκή θρησκεία, οπότε, αυτός και η σύζυγός του αποφάσισαν να μην κάνουν περιτομή στον Φέλιξ, κόντρα στην εβραϊκή παράδοση. Ο Φέλιξ και τα αδέλφια του ανατράφηκαν, αρχικά, χωρίς θρησκευτικό δόγμα, αλλά βαπτίστηκαν από έναν μεταρρυθμιστή ιερωμένο, το 1816, οπότε και δόθηκαν στον Φέλιξ, τα δεύτερα ονόματα, Γιάκομπ και Λούντβιχ, σύμφωνα με την παράδοση του δόγματος. Ο Άμπρααμ και η σύζυγός του βαπτίστηκαν το 1822, υιοθετώντας τυπικά το διπλό επώνυμο Μέντελσον Μπαρτόλντυ (το οποίο χρησιμοποιούσαν από το 1812) για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους. Το επώνυμο Μπαρτόλντυ προστέθηκε, κατόπιν εισήγησης του αδελφού της Λία, Γιάκομπ Σάλομον Μπαρτόλντυ, ο οποίος είχε κληρονομήσει ένα περιουσιακό στοιχείο σ’ αυτό το όνομα στο Λούιζενστατ του Βερολίνου, και το υιοθέτησε ως δικό του επώνυμο. Σε μια επιστολή του 1829 στον Φέλιξ, ο πατέρας του εξηγεί ότι, η υιοθέτηση του επωνύμου Μπαρτόλντυ είχε ως στόχο να δείξει μια αποφασιστική διακοπή με τις παραδόσεις του πατέρα του, Μόζες (του φιλοσόφου). Πάντως, ξεκινώντας τη μουσική του καριέρα, ο Φέλιξ δεν απέριψε εντελώς το επώνυμο "Μέντελσον", όπως ζήτησε ο πατέρας του, αλλά με γνώμονα τη θέλησή του, υπέγραφε τις επιστολές και είχε εκτυπώσει τις επισκεπτήριες κάρτες του, ως «Μέντελσον Μπαρτόλντυ». Το 1829, η αδελφή του Φάννυ, τού έγραψε για το συγκεκριμένο επίθετο: «Μπαρτόλντυ [...] αυτό το όνομα που όλοι μας αντιπαθούμε».
Μουσική εκπαίδευση
Όπως συνέβη με τον Μότσαρτ, ο Μέντελσον χαρακτηρίστηκε ως «παιδί θαύμα». Ξεκίνησε μαθήματα πιάνου από τη μητέρα του, όταν ήταν έξι ετών, και στά επτά του μελετούσε με την Μαρί Μπιγκό στο Παρίσι. Όταν η οικογένεια μετακόμισε στο Βερολίνο, και τα τέσσερα παιδιά Μέντελσον μελέτησαν πιάνο με τον Λούντβιχ Μπέργκερ, ο οποίος ήταν πρώην μαθητής του Μούτσιο Κλεμέντι. Από τον Μάιο του 1819 -τουλάχιστον-, ο Φέλιξ (και η αδελφή του Φάννυ) σπούδασαν αντίστιξη και σύνθεση με τον Καρλ Φρήντριχ Τσέλτερ στο Βερολίνο.
Αυτή ήταν μια σημαντική επιρροή στη μελλοντική καριέρα του. Τον Τσέλτερ είχε σίγουρα συστήσει η θεία του Φέλιξ, Σάρα Λέβι, και ήταν μαθητής του Βίλελμ Φρίντριχ Μπαχ και πάτρονας του Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ Μπαχ. Η Σάρα όντας η ίδια μια ταλαντούχα πιανίστα έπαιζε συχνά με την ορχήστρα του Τσέλτερ στην Ακαδημία Τραγουδιού του Βερολίνου, της οποίας η ίδια και η οικογένεια Μέντελσον υπήρξαν χορηγοί. Η Σάρα είχε συγκεντρώσει σημαντικό αριθμό χειρογράφων της οικογένειας Μπαχ τα οποία κληροδότησε στην Ακαδημία. Ο Τσέλτερ του οποίου τα γούστα στη μουσική ήσαν «συντηρητικά», ήταν επίσης θαυμαστής της παράδοσης Μπαχ, στοιχείο που αναμφίβολα έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των μουσικών προτιμήσεων του Φέλιξ. Γι’αυτό και τα έργα του Μέντελσον δείχνουν μελέτη του μπαρόκ και της πρώιμης κλασικής μουσικής. Οι φούγκες και τα κοράλ του αντανακλούν μια τονική σαφήνεια και χρήση της αντίστιξης που θυμίζει τον μεγάλο κάντορα, από τη μουσική του οποίου επηρεάστηκε βαθιά.
Πρώιμη ωριμότητα
Ο Μέντελσον, πιθανώς, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στα 9 του χρόνια, όταν συμμετείχε σε μια συναυλία μουσικής δωματίου, συνοδεύοντας ένα ντούο από κόρνα. Ήταν, επίσης, ένας παραγωγικός συνθέτης από νεαρή ηλικία. Ως έφηβος, τα έργα του παρουσιάζονταν συχνά στο σπίτι του, με μια ιδιωτική ορχήστρα για τους συνδαιτημόνες των πλούσιων γονέων του, μεταξύ της πνευματικής ελίτ του Βερολίνου. Μεταξύ 12 και 14 ετών, ο Μέντελσον έγραψε 12 συμφωνίες για έγχορδα, για τέτοιες συναυλίες. Αυτά τα έργα αγνοήθηκαν για πάνω από έναν αιώνα, αλλά τώρα ηχογραφούνται και, περιστασιακά, παίζονται σε συναυλίες. Έγραψε την πρώτη του δημοσιευμένη δουλειά, ένα κουαρτέτο για πιάνο, σε ηλικία 13 ετών. Ήταν μάλλον ο πατέρας του που ανέλαβε τη δημοσίευση αυτού του πρώιμου κουαρτέτου πιάνου του Φέλιξ, από τον εκδοτικό οίκο «Schlesinger». Το 1824, ο 15χρονος Μέντελσον έγραψε την Πρώτη του Συμφωνία για πλήρη ορχήστρα (Op. 11).
Σε ηλικία 16 ετών, ο Μέντελσον συνέθεσε το Οκτέτο για έγχορδα σε Μιb Μείζονα, το πρώτο έργο που κατέδειξε την πλήρη δύναμη της μεγαλοφυίας του. Αυτό και η εισαγωγή για το Όνειρο Θερινής Νυκτός, το οποίο έγραψε ένα έτος αργότερα, το 1826, είναι τα πιο γνωστά από τα πρώτα του έργα. (Αργότερα, το 1842, έγραψε επίσης προγραμματική μουσική για το ομώνυμο έργο του Σαίξπηρ, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου  Γαμήλιου Εμβατηρίου). Η εισαγωγή είναι, ίσως, το πιο πρώιμο παράδειγμα μιας εισαγωγής κοντσέρτου ή κοντσερτάντε εισαγωγής -δηλαδή, ένα κομμάτι που δεν γράφηκε σκόπιμα για να συνοδεύει μια σκηνική παράσταση, αλλά να φέρει στη μνήμη των ακροατών ένα λογοτεχνικό θέμα παρουσιασμένο σε μια σκηνή συναυλιών. Ήταν ένα είδος που υπήρξε πολύ δημοφιλής φόρμα στη ρομαντική μουσική.
Το 1824, ο Μέντελσον σπούδασε με τον συνθέτη και τον βιρτουόζο του πιάνου Ί. Μόσελες (Ignaz Moscheles) ο οποίος, όπως εξομολογήθηκε στα ημερολόγιά του, δεν είχε πολλά να τον διδάξει. Ο Μόσελες, όμως, έγινε στενός συνάδελφος και φίλος του Μέντελσον, δια βίου. Το 1827, έκανε πρεμιέρα η όπερα του Μέντελσον Ο Γάμος του Κομάτσο. Το έργο απέτυχε και αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία παράσταση στη διάρκεια της ζωής του συνθέτη. Η αποτυχία αυτής της παραγωγής έκανε τον Μέντελσον να αποφύγει να ασχοληθεί με τη συγκεκριμένη φόρμα, στο εξής.
Εκτός από μουσική, η εκπαίδευση του Μέντελσον περιελάμβανε τέχνη, λογοτεχνία, γλώσσες και φιλοσοφία. Ιδιαίτερα, έδειξε ενδιαφέρον για την κλασική λογοτεχνία, μάλιστα, μετέφρασε την Ανδρία του Τερεντίου για τον δάσκαλό του, Χέιζε, το 1825. Ο Χέιζε εντυπωσιάστηκε και εξέδωσε το έργο, το 1826, ως πόνημα του «μαθητή του, Φ****» [δηλ. "Φέλιξ" (οι αστερίσκοι είναι όπως στο αρχικό κείμενο)]. Αυτή η μετάφραση εξασφάλισε στον Μέντελσον σπουδές στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου όπου, από το 1826 έως το 1829, παρακολούθησε διαλέξεις περί αισθητικής, του περίφημου φιλοσόφου Χέγκελ, αλλά και μαθήματα ιστορίας με τον Έ. Γκανς (Eduard Gans) και γεωγραφίας με τον Κ. Ρίτερ (Carl Ritter).
Γνωριμία με τον Γκαίτε και αναβίωση του Μπαχ
Το 1821, ο Τσέλτερ σύστησε τον Μέντελσον στον φίλο και δι’ αλληλογραφίας εταίρο του, Γκαίτε, ο οποίος εντυπωσιάστηκε πολύ από τον 12χρονο οδηγώντας, πιθανότατα, στην παλαιότερη επιβεβαιωμένη σύγκριση με τον Μότσαρτ, όπως καταδεικνύεται στον εξής διάλογο μεταξύ τους:
Ο Μέντελσον προσκλήθηκε να συναντηθεί με τον Γκαίτε πολλές φορές, αργότερα, και έγραψε μουσική σε πολλά ποιήματά του. Άλλες συνθέσεις του Μέντελσον εμπνευσμένες από τον Γκαίτε περιλαμβάνουν την εισαγωγή  Ήρεμη Θάλασσα και Αίσιο Ταξίδι (Op. 27, 1828) και την καντάτα Η Πρώτη Βαλπούργεια Νύκτα (Op. 60, 1832).
Το 1829, με την υποστήριξη του Τσέλτερ και τη βοήθεια του ηθοποιού Έ. Ντέβριεντ (Eduard Devrient), ο Μέντελσον κανόνισε και πραγματοποίησε μια παράσταση στο Βερολίνο του έργου, Κατά Ματθαίον Πάθη του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Τέσσερα χρόνια πριν, η γιαγιά του, Μπέλα Ίτζιγκ Σάλομον τού είχε δώσει ένα αντίγραφο αυθεντικού χειρογράφου αυτού του -μέχρι τότε ξεχασμένου- αριστουργήματος. Την ορχήστρα και χορωδία για την παράσταση παρείχε η Ακαδημία Τραγουδιού του βερολίνου. Η επιτυχία αυτής της παράστασης, από τις ελάχιστες που ακολούθησαν τον θάνατο του Μπαχ και η πρώτη εκτός Λειψίας, ήταν το απόλυτα κεντρικό γεγονός στην αναβίωση της μουσικής του Μπαχ στη Γερμανία και, τελικά, σε όλη την Ευρώπη. Ο Μέντελσον κέρδισε ευρεία αναγνώριση σε ηλικία 20 ετών. Επίσης, οδήγησε σε μία από τις λίγες αναφορές που έκανε ο ίδιος για τον εαυτό του: Κατά τα επόμενα χρόνια, ο Μέντελσον έκανε πολλά ταξίδια, συμπεριλαμβανομένης της πρώτης επίσκεψής του στην Αγγλία το 1829, καθώς επίσης οι επισκέψεις στη Βιέννη, τη Φλωρεντία, το Μιλάνο, τη Ρώμη και τη Νάπολη. Σε όλες αυτές τις πόλεις συναντήθηκε με ντόπιους ή επισκέπτες μουσικούς και καλλιτέχνες. Αυτά τα χρόνια αποδείχθηκαν τα «βλαστάρια» για μερικά από τα πιο διάσημα έργα του, όπως η Σκωτική Εισαγωγή και οι Σκωτική και Ιταλική συμφωνίες του.
Στη Λειψία και στο Βερολίνο
Το 1835, ο Μέντελσον διορίστηκε διευθυντής της περίφημης «Ορχήστρας Γκέβαντχαους της Λειψίας». Επέλεξε αυτή τη θέση παρόλο που τού προσφέρθηκε, επίσης, η διεύθυνση της Όπερας του Μονάχου και της έκδοσης του αναγνωρισμένου περιοδικού μουσικής «Allgemeine musikalische Zeitung». Ο Μέντελσον επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη της μουσικής ζωής της Λειψίας, σε συνεργασία με την ορχήστρα, την όπερα, τη χορωδία της Εκκλησίας του Αγίου Θωμά και τους άλλους χορωδιακούς και μουσικούς θεσμούς της πόλης. Οι συναυλίες του Μέντελσον περιελάμβαναν, εκτός από πολλά δικά του έργα, τρεις σειρές από «ιστορικές συναυλίες» και μια σειρά σύγχρονων έργων. Κατακλύστηκε από προσφορές μουσικής από ανερχόμενους και μελλοντικούς συνθέτες. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Ρίχαρντ Βάγκνερ, που υπέβαλε την πρώιμη Συμφωνία σε Ντο Μείζονα την οποία, προς μεγάλη δυσαρέσκειά του, ο Μέντελσον έχασε ή άφησε «στα συρτάρια». Ο Μέντελσον αναβίωσε, επίσης, το ενδιαφέρον για τον Φραντς Σούμπερτ· συγκεκριμένα, ο Ρόμπερτ Σούμαν ανακάλυψε το χειρόγραφο της 9ης Συμφωνίας του αυστριακού και το έστειλε στον Μέντελσον, ο οποίος διηύθυνε την πρεμιέρα του έργου στη Λειψία, στις 21 Μαρτίου 1839, περισσότερο από μια δεκαετία μετά τον θάνατο του δημιουργού της. thumb|280px|right|Το δωμάτιο εργασίας του Μέντελσον στη Λειψία. Εκδήλωση-ορόσημο, κατά τη διάρκεια της περιόδου της Λειψίας του Μέντελσον, υπήρξε η πρεμιέρα του ορατορίου του Άγιος Παύλος, που δόθηκε στο Φεστιβάλ Μουσικής του Κάτω Ρήνου στο Ντίσελντορφ, το 1836, λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα του συνθέτη. Ο Μέντελσον έγραψε: «δεν θα σταματήσω ποτέ να προσπαθώ να κερδίσω την επιδοκιμασία του [...] αν και δεν μπορώ πλέον να την απολαύσω». Ο Άγιος Παύλος φαινόταν σε πολλούς από τους σύγχρονους του Μέντελσον να είναι το καλύτερο έργο του, «σφράγισε» την ευρωπαϊκή φήμη του συνθέτη.
Όταν ο Φρειδερίκος Δ’ ανέβηκε στο θρόνο της Πρωσίας, το 1840, με φιλοδοξίες να αναπτύξει το Βερολίνο ως πολιτιστικό κέντρο (συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης μιας μουσικής σχολής και της μεταρρύθμισης της μουσικής για την εκκλησία), προφανής επιλογή να διευθύνει αυτές τις μεταρρυθμίσεις ήταν ο Μέντελσον. Όμως, εκείνος ήταν απρόθυμος να αναλάβει το καθήκον, ιδίως υπό το στάτους της ισχυρής του θέσης στη Λειψία. Ωστόσο, ο Μέντελσον πέρασε λίγο χρόνο στο Βερολίνο, γράφοντας εκκλησιαστική μουσική και, μετά από αίτημα του βασιλιά, μουσική για παραγωγές της Αντιγόνης του Σοφοκλή (1841) και του Οιδίποδα επί Κολονώ (1845), το Όνειρο Θερινής Νυκτός (1843) του Σαίξπηρ και τη Γοθολία του Ρακίνα (1845). Αλλά τα κεφάλαια για τη σχολή δεν ήρθαν ποτέ και διάφορες υποσχέσεις της Αυλής προς τον Μέντελσον σχετικά με τα οικονομικά, τον τίτλο και τον προγραμματισμό συναυλιών, «έσπασαν». Ως εκ τούτου, δεν ένιωσε απογοήτευση όταν επέστρεψε στη Λειψία.
Το 1843 ο Μέντελσον ίδρυσε μια μεγάλη μουσική σχολή, το Ωδείο της Λειψίας -τώρα Ανώτατη Σχολή Μουσικής και Θεάτρου «Φέλιξ Μέντελσον Μπαρτόλντυ»-, όπου έπεισε τους Μόσελες και Σούμαν να τον ακολουθήσουν. Άλλοι εξέχοντες μουσικοί, συμπεριλαμβανομένων των βιολονιστών, Φέρντιναντ Ντάβιντ (Ferdinand David) και Γιόζεφ Γιόακιμ και του θεωρητικού Μ. Χάουπτμαν (Moritz Hauptmann), έγιναν επίσης μέλη του προσωπικού. Μετά τον θάνατο του Μέντελσον το 1847, η «συντηρητική» του παράδοση συνεχίστηκε, όταν ο Μόσελες τον διαδέχτηκε ως επικεφαλής του Ωδείου.
Ο Μέντελσον στη Βρετανία
Το 1829, ο Μέντελσον πραγματοποίησε την πρώτη του επίσκεψη στη Βρετανία, όπου ο πρώην δάσκαλός του Μόσελες, που είχε ήδη εγκατασταθεί στο Λονδίνο, τον εισήγαγε σε σημαντικούς μουσικούς κύκλους. Το καλοκαίρι επισκέφθηκε το Εδιμβούργο, όπου συναντήθηκε μεταξύ άλλων με τον συνθέτη Τ. Τόμσον (John Thomson), τον οποίο αργότερα πρότεινε να γίνει καθηγητής μουσικής στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Στην όγδοη επίσκεψή του, το καλοκαίρι του 1844, ο Μέντελσον διηύθυνε πέντε συναυλίες στο Λονδίνο και έγραψε: «Ποτέ πριν, δεν υπήρξε κάτι τέτοιο σαν αυτή τη σεζόν -ποτέ δεν πήγαμε για ύπνο πριν από τη μία και μισή τα ξημερώματα, κάθε ώρα κάθε μέρας ήταν γεμάτη, με δέσμευση τρεις εβδομάδες πριν, και ασχολήθηκα με τη μουσική μέσα σε δύο μήνες από ό, τι σε όλο τον υπόλοιπο χρόνο».
Σε μεταγενέστερες επισκέψεις συναντήθηκε με τη Βασίλισσα Βικτώρια και τον σύζυγό της Πρίγκιπα Αλβέρτο, ο οποίος θαύμαζε πολύ τη μουσική του. Κατά τη διάρκεια δέκα επισκέψεων στη Βρετανία, συνολικά περίπου 20 μήνες, ο Μέντελσον κέρδισε έναν μεγάλο αριθμό θαυμαστών, επαρκή για να κάνει βαθιά εντύπωση στη βρετανική μουσική ζωή. Συνέθετε, διηύθυνε και δημοσίευσε για τους Βρετανούς εκδότες τις πρώτες κριτικές εκδόσεις των ορατορίων του Χέντελ και της μουσικής για εκκλησιαστικό όργανο του Μπαχ. Η Σκωτία ενέπνευσε δύο από τα πιο διάσημα έργα του: την εισαγωγή Εβρίδες (επίσης γνωστή ως Το Σπήλαιο του Φίνγκαλ), και τη Σκωτική Συμφωνία. Το ορατόριό του Ηλίας έκανε πρεμιέρα στο Δημαρχείο του Μπέρμιγχαμ, το 1846.
Ο Μέντελσον συνεργάστηκε, επίσης, με τον προστατευόμενο του, Βρετανό συνθέτη και πιανίστα Ο. Μπένετ (William Sterndale Bennett) (τον οποίο είχε ακούσει για πρώτη φορά στο Λονδίνο, το 1833, όταν ο Μπένετ ήταν 17 ετών), τόσο στο Λονδίνο όσο και στη Λειψία, όπου ο Μπένετ εμφανίστηκε όλη τη σεζόν του 1836/1837. Κατά την τελευταία του επίσκεψη στη Βρετανία, το 1847, ο Μέντελσον ήταν ο σολίστας στο ''Κοντσέρτο αρ. 4 του Μπετόβεν, ενώ διηύθυνε και την δική του Σκωτική Συμφωνία'' με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα και παρόντες τη Βικτώρια και τον Αλβέρτο.
Χαρακτήρας
Αν και η εικόνα που καλλιεργήθηκε για τον Μέντελσον, ειδικά μετά το θάνατό του, στα λεπτομερή οικογενειακά απομνημονεύματα από τον ανιψιό του Σεμπάστιαν Χένσελ, ως ανθρώπου πάντα ισορροπημένου, χαρούμενου και χαλαρού στην ιδιοσυγκρασία, αυτό ήταν παραπλανητικό. Το ψευδώνυμο «δυσαρεστημένος Πολωνός κόμης» δόθηκε στον συνθέτη εξαιτίας του απόμακρου χαρακτήρα του. Ο Μέντελσον είχε, συχνά, ανησυχητικά ιδιοσυγκρασιακά «ξεσπάσματα» που, μερικές φορές, τον οδηγούσαν στην κατάρρευση (collapse). Σε μια περίπτωση, στη δεκαετία του 1830, όταν οι επιθυμίες του δεν είχαν ευοδωθεί, «οι κρίσεις του ήταν τόσο άσχημες ... που όταν η οικογένεια συγκεντρώθηκε ... άρχισε να μιλάει ασυνείδητα, και στα αγγλικά, προς μεγάλο τρόμο όλων αυτών. Η αυστηρή φωνή του πατέρα του έλεγξε, επιτέλους, τον άγριο χείμαρρο λέξεων που ξεστόμιζε, τον έβαλαν στο κρεβάτι και ένας βαθύς ύπνος δώδεκα ωρών τον επανέφερε στην κανονική του κατάσταση». Όμως, τέτοια γεγονότα μπορεί να σχετίζονταν με τον πρώιμο θάνατό του.
Πάντως, ο Μέντελσον ήταν πολύ καλός στο μολύβι και την ακουαρέλα, ένα χόμπυ που εξασκούσε καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του, για δική του διασκέδαση και των φίλων του. Η ογκώδης αλληλογραφία του δείχνει ότι, θα μπορούσε επίσης να είναι ένας πνευματώδης συγγραφέας στα γερμανικά και τα αγγλικά -μερικές φορές με συνοδεία από χιουμοριστικά σκίτσα και καρτούν στο κείμενο.
Θρησκευτικές πεποιθήσεις
Στις 21 Μαρτίου 1816, σε ηλικία επτά ετών, ο Μέντελσον βαπτίστηκε μαζί με τα αδέλφια του σε μια οικιακή εκδήλωση του Γ. Στέγκεμαν (Johann Jakob Stegemann), πρεσβύτερου του Ευαγγελικού εκκλησιάσματος της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ του Βερολίνου και της Νέας Εκκλησίας. Παρόλο που ο Μέντελσον υπήρξε μέλος της Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας ήταν, ταυτόχρονα, συνειδητός και περήφανος για την εβραϊκή καταγωγή του και κυρίως για τη σχέση του με τον παππού του, Μωυσή Μέντελσον. Ήταν ο πρώτος που πρότεινε στον εκδότη Χ. Μπρόκχαους (Heinrich Brockhaus) την πλήρη έκδοση των έργων του Μωυσή, η οποία συνεχίστηκε με την υποστήριξη του θείου του Γιόζεφ. Πάντως, ήταν ιδιαίτερα απρόθυμος, είτε στις επιστολές του είτε στις συνομιλίες του, να σχολιάσει τις βαθύτερες εσωτερικές του πεποιθήσεις. Ο φίλος του Ντεβριάν έγραψε ότι, «οι βαθιές πεποιθήσεις του δεν είχαν ποτέ ειπωθεί σε επαφή με τον κόσμο• μόνο σε σπάνιες και ιδιωτικές στιγμές εμφανίζονταν, πού και πού, και μόνο με λεπτές και χιουμοριστικές νύξεις». Έτσι, για παράδειγμα, σε μια επιστολή προς την αδερφή του Ρεβέκα, ο Μέντελσον επιπλήττει το παράπονό της για έναν αντιπαθητικό συγγενή: «Τι εννοείς λέγοντας ότι, δεν είσαι εχθρός των Εβραίων; Ελπίζω ότι αυτό ήταν ένα αστείο [...] εσύ δεν περιφρονείς την οικογένειά σου, έτσι δεν είναι;» Μερικοί σύγχρονοι μελετητές έχουν αφιερώσει πολλές εργατοώρες για να αποδείξουν είτε ότι, ο Μέντελσον είχε βαθιά συμπάθεια στις εβραϊκές πεποιθήσεις των προγόνων του είτε ότι αντίθετα, ήταν εχθρικός σ’ αυτό και συνεπής στις χριστιανικές του πεποιθήσεις.
Προσωπική ζωή
Ο Μέντελσον νυμφεύτηκε τη Σεσίλ Ζανρενό (Cécile Charlotte Sophie Jeanrenaud, 1817 - 1853), κόρη ενός κληρικού της Γαλλικής Μεταρρυθμισμένης Εκκλησίας, στις 28 Μαρτίου 1837. Το ζευγάρι απέκτησε πέντε παιδιά τους: Καρλ, Μαρί, Πωλ, Λίλι και Φέλιξ. Γενικά, η προσωπική ζωή του Μέντελσον, φαίνεται να ήταν αρκετά συμβατική σε σχέση με εκείνη των συγχρόνων του Βάγκνερ, Μπερλιόζ και Σούμαν. Ωστόσο, υπήρχε η γνωριμία του με τη Σουηδή σοπράνο Τζένι Λιντ (Jenny Lind), την οποία συνάντησε τον Οκτώβριο του 1844, και με την οποία φημολογείται ότι ενεπλάκη συναισθηματικά. Γραπτά που επιβεβαιώνουν αυτό, φέρεται να υπάρχουν, αν και το περιεχόμενό τους δεν είχε δημοσιοποιηθεί. Το 2013, ο Τ. Μπίντλκομπ (George Biddlecombe) επιβεβαίωσε στο «Περιοδικό της Βασιλικής Μουσικής Ομοσπονδίας» ότι, «η Επιτροπή του Ιδρύματος Υποτροφιών Μέντελσον διαθέτει υλικό που καταδεικνύει ότι, ο Μέντελσον έγραφε ερωτικές, γεμάτες πάθος, επιστολές προς την Τζένι Λιντ, ζητώντας της να τον ακολουθήσει σε μια εξωσυζυγική σχέση και απειλώντας με αυτοκτονία ως μέσο άσκησης πίεσης σε αυτήν και ότι, αυτά τα γράμματα καταστράφηκαν όταν ανακαλύφθηκαν μετά τον θάνατό της».
Ο Μέντελσον συναντήθηκε και συνεργάστηκε με τη Λιντ, πολλές φορές, μάλιστα ξεκίνησε μια όπερα, την Lorelei γι' αυτήν, βασισμένη στο ομώνυμο μύθο των κοριτσιών του Ρήνου. Όμως, η όπερα παρέμεινε ημιτελής μέχρι τον θάνατό του. Τότε, η Λιντ έγραψε: «Ήταν ο μόνος άνθρωπος που έφερε ολοκλήρωση στο πνεύμα μου και, σχεδόν αμέσως, μόλις τον βρήκα, τον έχασα και πάλι». Το 1849, καθιέρωσε το «Ίδρυμα Υποτροφιών Μέντελσον», το οποίο απονέμει βραβείο σε ένα νεαρό συνθέτη βρετανικής καταγωγής, κάθε δύο χρόνια, στη μνήμη του. Πρώτος νικητής της υποτροφίας ήταν ο Άρθουρ Σάλιβαν, το 1856. Το 1869, η Λιντ έθεσε μια πλάκα στη μνήμη του Μέντελσον, στη γενέτειρά του Αμβούργο.
Τα τελευταία χρόνια
thumb|280px|right|Ο τάφος του Μέντελσον στη Λειψία Ο Μέντελσον υπέφερε από κακή υγεία στα τελευταία χρόνια της ζωής του που, πιθανώς, επιδεινώθηκε από νευρικά προβλήματα και την υπερβολική εργασία. Μια από τις τελευταίες περιοδείες στην Αγγλία τον άφησε εξαντλημένο και άρρωστο, από ένα υπερβολικά κουραστικό πρόγραμμα. Ο θάνατος της αδελφής του, Φάννυ, στις 14 Μαΐου 1847, τού προκάλεσε μεγάλη θλίψη. Λιγότερο από έξι μήνες αργότερα, πέθανε στη Λειψία μετά από μια σειρά εγκεφαλικών επεισοδίων. Ήταν μόλις 38 ετών. Ο παππούς του Μωυσής, η αδελφή του και οι δύο γονείς του είχαν πεθάνει από παρόμοιες αποπληξίες. Η κηδεία του έγινε στην Εκκλησία Paulinerkirche της Λειψίας και ενταφιάστηκε στο Dreifaltigkeitsfriedhof I στο Βερολίνο. Στους μεταφορείς του φερέτρου του συμπεριλαμβάνονταν οι Μόσελες, Σούμαν και Γκέιντε. Ο Μέντελσον είχε περιγράψει τον θάνατο, κάποτε, σε μια επιστολή προς έναν ξένο, ως έναν τόπο «όπου πρέπει να ελπίζουμε ότι υπάρχει, ακόμα, μουσική, αλλά όχι πια θλίψη ή χωρισμοί.
Κυριότερα έργα
(με χρονολογική σειρά)
Χορωδιακά
Επίσης, πολλοί ψαλμοί για φωνές σόλο, ανδρικές και μικτές χορωδίες με συνοδεία ορχήστρας ή a cappella
Ο Μέντελσον ως συνθέτης
Ο μουσικολόγος Ρ. Ταρούσκιν (Richard Taruskin) γράφει ότι, παρόλο που ο Μέντελσον δημιούργησε έργα εξαιρετικής δεξιοτεχνίας σε πολύ νεαρή ηλικία, «ουδέποτε ξεπέρασε το πρώιμο νεανικό του ύφος. [...] Παρέμεινε στιλιστικά συντηρητικός [...] μη αισθανόμενος την ανάγκη να προσελκύσει την προσοχή με μια επίδειξη «επαναστατικής» καινοτομίας. Κατά τη διάρκεια της σύντομης καριέρας του παρέμεινε βολικά πιστός στο μουσικό status quo -δηλαδή τις "κλασσικές" μορφές όπως τις είχαν, ήδη, σκεφτεί στην εποχή του. Η εκδοχή του ως προς τον ρομαντισμό, που είναι ήδη εμφανής στα πρώτα του έργα, συνίστατο στον μουσικό «εικονογραφισμό» μιας αρκετά συμβατικής, αντικειμενικής φύσης (αν και εξαίσια επεξεργασμένης).
Υπ’ αυτή την έννοια, διέφερε σημαντικά από τους συγχρόνους του, όπως τους Βάγκνερ και Μπερλιόζ, ακόμα και από τους Σούμαν και Σοπέν. Η απουσία πραγματικής στιλιστικής «εξέλιξης» κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του Μέντελσον, καθιστά κατάλληλο να εξετάσει, κανείς, τα έργα του κατά είδος, και όχι με χρονολογική σειρά σύνθεσης. Ο νεαρός Μέντελσον επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τη μουσική των Μπαχ, Μπετόβεν και Μότσαρτ, «ίχνη» των οποίων εμφανίζονται στις 12 πρώτες «νεανικές» του συμφωνίες, οι οποίες γράφηκαν κυρίως για παραστάσεις στη οικία της οικογένειας και δεν δημοσιεύτηκαν ή εκτελέστηκαν δημόσια, πολύ καιρό μετά τον θάνατό του. Τις συνέθεσε από το 1821 έως το 1823, όταν ήταν μεταξύ 12 και 14 ετών.
Η Πρώτη «ώριμη» Συμφωνία του σε Ντο Ελάσσονα γράφηκε το 1824, όταν ο Μέντελσον ήταν 15 ετών. Αυτή η εργασία είναι μάλλον «πειραματική» και δείχνει τις επιδράσεις των Μπετόβεν και Βέμπερ. Η Σκωτική Συμφωνία γράφηκε και αναθεωρήθηκε κατά διαστήματα μεταξύ 1829 και 1842. Το έργο αυτό ανακαλεί την ατμόσφαιρα της Σκωτίας στο ήθος του ρομαντισμού, χωρίς να χρησιμοποιεί συγκεκριμένες σκωτσέζικες λαϊκές μελωδίες. Τα ίδια ισχύουν και για την ορχηστρική εισαγωγή Εβρίδες, εμπνευσμένη από επισκέψεις στη Σκωτία γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 1820. Ο συνθέτης επισκέφτηκε το σπήλαιο του Φίνγκαλ, στα πλαίσια της μεγάλης του περιοδείας στην Ευρώπη και, ήταν τόσο εντυπωσιασμένος που, εμπνεύστηκε το κύριο θέμα της εισαγωγής επί τόπου, συμπεριλαμβάνοντάς το σε επιστολή που έγραψε το ίδιο βράδυ.
Το Κοντσέρτο για βιολί σε Μι Ελάσσονα (1844), γράφηκε για τον βιολονίστα Φέρντιναντ Ντάβιντ. Ο Ντάβιντ, ο οποίος είχε συνεργαστεί στενά με τον Μέντελσον κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του έργου, έπαιξε στην πρεμιέρα με το «Γκουαρνέρι» βιολί του. Ο περίφημος βιολονίστας Γιόζεφ Γιόακιμ το χαρακτήρισε ως το ένα από τα τέσσερα σημαντικότερα κονσέρτα για βιολί -που είχαν γραφεί μέχρι την εποχή του- μαζί με εκείνα των Μπετόβεν, Μπραμς και Μπρουχ.