cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπόμπι Ροντινέλι
Βιογραφία
Το 1999, ηχογράφησε τα "Lost Tracks" και "Sunset" με τους Sun Red Sun και το 2001 έπαιξε στο "Curse of the Hidden Mirror" των Blue Öyster Cult και το ζωντανά ηχογραφημένο "A Long Day's Night". Το 2003 εντάχθηκε στους Lizards, με τους οποίους κυκλοφόρησε τα άλμπουμ "Rule", "Cold Blooded Kings", "Against Αll Οdds" και "Archeology".
Έχει γράψει το βιβλίο "The Encyclopedia of Double Bass Drumming" παραθέτοντας ένα ιστορικό και ασκήσεις πάνω στη χρήση των διπλών μπάσων τυμπάνων.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Μέλη των Black Sabbath
Νομός Γρεβενών
Ο Νομός Γρεβενών είναι από τους τέσσερις νομούς (που μετονομάστηκαν επίσημα σε Περιφερειακές Ενότητες) της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Έγινε ξεχωριστός νομός το 1964, με αναγκαστικό νόμο ο οποίος συστάθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1964 με το υπ' αριθμ. 4398 Νομοθετικό Διάταγμα "Περί Ιδρύσεως Νομών Πειραιώς και Γρεβενών και άλλων τινών διατάξεων", έπειτα από την απόσπαση της επαρχίας των Γρεβενών από το Νομό Κοζάνης, καθώς και του Δήμου Δεσκάτης και των Κοινοτήτων Δασοχωρίου και Παρασκευής από το Νομό Λάρισας. Σήμερα αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών.
Πρωτεύουσα της ομώνυμης Περιφερειακής Ενότητας και μοναδική πόλη είναι η ομώνυμη πόλη (Γρεβενά). Άλλες σημαντικές κωμοπόλεις και χωριά είναι η Δεσκάτη, το Καρπερό, ο Άγιος Γεώργιος Γρεβενών, το Κηπουρειό, η Αβδέλλα, το Δοτσικό, η Σαμαρίνα και ο Ταξιάρχης.
Συνορεύει με την Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων στα δυτικά, με την Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς στα βορειοδυτικά, με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης στα βόρεια, με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας στα νοτιοανατολικά και με την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων στα νότια.
Γεωγραφία
Μεγάλο μέρος του νομού είναι ορεινή περιοχή και περιστοιχίζεται από τα βουνά Λύγκος στα δυτικά, Χάσια στα νοτιοδυτικά και Βούρινος στα βορειοανατολικά. Ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός της χώρας, ο Αλιάκμονας διέρχεται μέσα από τον νομό και συγκεκριμένα από το κεντρικό και βορειοανατολικό μέρος του νομού. Η τοπική οικονομία στηρίζεται κυρίως στην γεωργία. Η καλλιέργεια σιτηρών και οσπρίων (κύρια ρεβίθι) καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της καλλιεργούμενης γης. Η εκτροφή αμνοεριφίων και βοοειδών και η κτηνοτροφία γενικότερα είναι επίσης αναπτυγμένη.
Σημαντική είναι και η συνεισφορά από τον αγροτουρισμό και οικοτουρισμό αλλά και από τη βιομηχανία ξυλείας. Το χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας συγκεντρώνει κάθε χρόνο πλήθος επισκεπτών και είναι μία πηγή ζωής για την τοπική οικονομία. Για πλήρη κατάλογο των πόλεων και οικισμών του νομού δείτε επίσης Διοικητική διαίρεση νομού Γρεβενών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Γρεβενών
Καντόνι του Άαργκαου
Το Καντόνι του Άαργκαου (γερμανικά: Aargau, γαλλικά: Argovie), αναφερόμενο, ιδίως παλαιότερα, και με την εξελληνισμένη ονομασία Αργοβία, είναι ένα από τα καντόνια (αυτόνομες διοικητικές περιφέρειες) της Ελβετίας. Πήρε το όνομά του από τον ποταμό Άαρ, ο οποίος το διαρρέει (Aar-gau = «επαρχία του Άαρ»). Είναι ένα από τα βορειότερα και πλέον πυκνοκατοικημένα καντόνια της Ελβετίας, με πληθυσμό 627.893 κατοίκους (το 2012) και έκταση 1.403,7 τετρ. χιλιόμετρα.
Ιστορία
Η περιοχή του Άαργκαου βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Κελτών Ελβετών ήδη από το 200 π.Χ. Στη συνέχεια καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους και τελικά από τους Φράγκους. Οι Ρωμαίοι είχαν κτίσει ένα μεγάλο οικισμό, τη Βιντονίσσα, κοντά στη σημερινή μικρή πόλη Μπρυγκ.
Κατά τον Μεσαίωνα το Άαργκαου ήταν διεκδικούμενη συνοριακή περιοχή ανάμεσα στα δουκάτα της Αλαμανίας και της Βουργουνδίας. Από το 1254 ως το 1415 την ηγεμονία του Άαργκαου είχε ο Οίκος των Αψβούργων, με αρκετά κάστρα από εκείνη την περίοδο να σώζονται ως σήμερα. Θεωρείται μάλιστα πιθανό ότι η αρχική κοιτίδα του Οίκου βρισκόταν στο Άαργκαου. Το 1415 οι δυνάμεις της Ελβετικής Συνομοσπονδίας εισέβαλαν στο Άαργκαου, καταλαμβάνοντας εύκολα τις πόλεις και τα περισσότερα κάστρα. Το τμήμα που κατείχαν οι δυνάμεις της Βέρνης έγινε γνωστό ως Ουντεράαργκαου (Unteraargau) ή «Βερναία Αργοβία», η οποία το 1514 επεκτάθηκε βόρεια στον Ιούρα. Και όταν η Βέρνη έγινε προτεσταντική το 1528, το Ουντεράαργκαου την ακολούθησε, ενώ το υπόλοιπο τμήμα, το Ομπεράαργκαου, παρέμεινε μερικώς ρωμαιοκαθολικό. Η Βέρνη χρησιμοποίησε τις αγροτικές περιοχές του Ουντεράαργκαου ως πηγή δημητριακών για όλη την ηγεμονία της, ενώ η οικονομία των πόλεων παρέμενε τοπικής μόνο σημασίας, Ωστόσο, η Βέρνη ενεθάρρυνε από την αρχή της βιομηχανικής εποχής την εκβιομηχάνιση της περιοχής. Το Ομπεράαργκαου εξελίχθηκε στις Freie Ämter (σε προσεγγιστική μετάφραση «Ελεύθερες Διοικητικές Μονάδες»), και ήταν υπό τη διοίκηση άλλων καντονίων, όπως της Ζυρίχης και της Λουκέρνης. Στη Μάχη του Κάπελ το 1531 και στις δύο Μάχες του Φιλμέργκεν, το 1656 και το 1712, οι Freie Ämter ήταν ο χώρος συγκρούσεως μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Προτεσταντών. Η νίκη της Ζυρίχης το 1712 της έδωσε την ευκαιρία να εκδιώξει τα 5 καθολικά καντόνια από την κομητεία του Μπάντεν.
Μετά την εισβολή των Γάλλων στις 19 Μαρτίου 1798, οι κυβερνήσεις της Ζυρίχης και της Βέρνης συμφώνησαν στη δημιουργία του βραχύβιου «Καντονίου του Μπάντεν», το οποίο διαλύθηκε το 1803 με την «Πράξη της Μεσολαβήσεως». Με αυτή την πράξη δημιουργήθηκε το σημερινό Καντόνι του Άαργκαου. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η πρώην αγροτική περιοχή του καντονίου γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη.
Γεωγραφία
Το Άαργκαου είναι ένα από τα λιγότερο ορεινά καντόνια της Ελβετίας, όντας στα βόρεια των Άλπεων και στα ανατολικά της οροσειράς του Ιούρα. Τα εδάφη της σχηματίζουν μία όμορφη ποικιλομορφία τοπίων, με πυκνά δασωμένους λόφους που εναλλάσσονται με εύφορες κοιλάδες που αρδεύονται κυρίως από τον Άαρ και τους παραποτάμους του. Λίγο περισσότερο από το 1/3 της επιφάνειας του καντονίου καλύπτεται από δάση (518 τ.χλμ.), ενώ σχεδόν το μισό είναι αγροτικές εκτάσεις (635,7 τ.χλμ.). 33,5 τ.χλμ. ή περίπου το 2,4% του καντονίου καλύπτονται από λίμνες (με μεγαλύτερη τη λίμνη Χάλβιλ) και ποτάμια. Με πυκνότητα πληθυσμού 450 κατοίκων ανά τ.χλμ., το 15% της επιφάνειας είναι αστικές περιοχές.
Στο Άαργκαου βρίσκονται οι περίφημες θερμές θειούχες πηγές του Μπάντεν και του Schinznach-Bad, ενώ στο Ράινφέλντεν υπάρχουν σε μεγάλη έκταση αλατούχες πηγές. Γύρω από το Μπρυγκ βρίσκονται το ερειπωμένο κάστρο των Αψβούργων, το παλαιό μοναστήρι του Καίνιγκσφέλντεν (με θαυμάσια μεσαιωνικά βιτρώ), καθώς και τα ερείπια του ρωμαϊκού οικισμού Βιντονίσσα, το σημερινό Βίντις (Windisch).
thumb|300px|Τοπίο του Άαργκαου με το βουνό Lägern της οροσειράς του Ιούρα στο βάθος Το Αββαείο του Φαρ (Kloster Fahr), ένα γυναικείο μοναστήρι Βενεδικτίνων, αποτελεί ένα μικρό εξκλάβιο του καντονίου που περιβάλλεται από το Καντόνι της Ζυρίχης.
Διοικητική διαίρεση
Το Άαργκαου υποδιαιρείται στα παρακάτω 11 διαμερίσματα:
Σήμερα (2013) υπάρχουν 216 δήμοι στο καντόνι. Καθώς συμβαίνει και αλλού στην Ελβετία, υπάρχει μία τάση για συγχώνευση των δήμων, παρότι μέχρι τώρα οι συγχωνεύσεις στο Άαργκαου δεν ήταν τόσο σημαντικές όσο σε άλλα καντόνια.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός του καντονίου αυξήθηκε σημαντικά, από περίπου 360.000 κατοίκους την δεκαετία του 1960 σε 627.893 τον Δεκέμβριο του 2012 με αύξηση 11% τη δεκαετία 2000-2010. Το 21,5% του πληθυσμού είναι αλλοδαποί (έχουν ιθαγένεια άλλης χώρας). Το 87,1% του πληθυσμού μιλά τη γερμανική ως πρώτη γλώσσα, με δεύτερη την ιταλική (3,3%) και τρίτη τη σερβοκροατική (1,9% ή 10.645 κάτοικοι).
Το 52,4% των κατοίκων γεννήθηκε στο Άαργκαου, το 25% κάπου αλλού στην Ελβετία και το 19,6% εκτός Ελβετίας. Σύμφωνα με στοιχεία του 2000, το 24,3% του πληθυσμού έχει ηλικία μικρότερη των 20 ετών, ενώ το 13,4% είναι από 65 ετών και άνω. Το ίδιο έτος υπήρχαν 224.128 νοικοκυριά στο καντόνι.
Πολιτική
Το Μέγα Συμβούλιο του καντονιού είναι το νομοθετικό σώμα και λέγεται Grosser Rat. Αποτελείται από 140 έδρες, με τα μέλη του να εκλέγονται κάθε τέσσερα χρόνια. Οι τελευταίες εκλογές διενεργήθηκαν στις 18 Οκτωβρίου 2020.
Πηγές
Ααργκ
NOFX/The Spits
To NOFX/The Spits είναι όπως υποδεικνύει και το όνομα του ένα EP από τους NOFX και τους The Spits. Κυκλοφόρησε στις 23 Νοεμβρίου 2010 σε μορφή βινυλίου. Τώρα είναι διαθέσιμο και σε ψηφιακή μορφή.
The Spits
Κατηγορία:Δισκογραφία των NOFX Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010
Πορφυροτσικνιάς
Ο πορφυροτσικνιάς  (Ardea purpurea - Ερωδιός ο πορφυρός) είναι κοσμοπολίτικο υδρόβιο σαρκοφάγο πτηνό που ανήκει στην οικογένεια των Ερωδιίδων.
Ταξινόμηση
Ο πορφυροτσικνιάς ανήκει στην τάξη των Πελαργόμορφων, στην οικογένεια των Ερωδιίδων, στο γένος Ερωδιός (Ardea). Σε αυτό το είδος ανήκουν 4 υποείδη
Βιολογία
Ανάλογα με την περιοχή διαμονής του, ο Πορφυροτσικνιάς έχει διαφορές στη συμπεριφορά του. Τα άτομα που ζουν στις βόρειες περιοχές της εξάπλωσής τους είναι μεταναστευτικά και διαχειμάζουν σε τροπικές περιοχές. Εκείνα που ζουν στην τροπική Αφρική και Ασία είναι επιδημητικά και κάνουν μόνο μικρές μετακινήσεις διασποράς. Οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί κάνουν τη φθινοπωρινή μετανάστευση από Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο, η ανοιξιάτικη μετανάστευση γίνεται τον Μάρτιο. Κατά τις μεταναστευτικές μετακινήσεις του ο Πορφυροτσικνιάς ταξιδεύει σε μικρές ομάδες αν και σε σπάνιες περιπτώσεις έχουν παρατηρηθεί ομάδες που φτάνουν μέχρι τα 400 άτομα.
Η διάρκεια ζωής του πορφυροτσικνιά μπορεί να ξεπεράσει τα 23 χρόνια.
Διατροφή
Το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής του αποτελείται από μικρά ψάρια, μέχρι τα 15 εκατοστά. Λιγότερα συχνά τρέφεται με μεγαλύτερα ψάρια, αμφίβια (βατράχια και σαλαμάνδρες), έντομα (όπως ακρίδες και σκαθάρια), οστρακόδερμα (όπως καβούρια) και Μαλάκια. Πιο σπάνια μπορεί να πιάσει σαύρες, Φίδια, μικρά Πτηνά και θηλαστικά.
Πρόκειται για έναν μοναχικό κυνηγό που προτιμάει να κυνηγάει με τη δύση του ηλίου και τις πρώτες πρωινές ώρες. Αν και μπορούμε να τον βρούμε να κυνηγάει σε σχετικά βαθιά νερά συνήθως προτιμάει τα ρηχά. Το είδος των νερών που δραστηριοποιείται μπορεί να είναι γλυκό, υφάλμυρο ή θαλασσινό. Δεν κυνηγάει ενεργά τη λεία του αλλά προτιμάει να μένει ακίνητος κριμένος στην πυκνή βλάστηση της όχθης ή πάνω σε ένα κλαδί ενός πυκνού θάμνου, που βρίσκεται κοντά στην επιφάνεια του νερού, να πλησιάσει το θήραμα. Μόλις η λεία του βρεθεί αρκετά κοντά, με μία γρήγορη κίνηση του λαιμού του, το σκοτώνει με ένα δυνατό χτύπημα του ράμφους του.
Αναπαραγωγή
right|thumb|128px|Νεαρό άτομο Η αναπαραγωγική περίοδος διαφέρει ανάλογα με την περιοχή διαμονής. Στις βόρειες περιοχές αναπαράγεται από Απρίλιο μέχρι Ιούνιο, στην Αφρική κατά την περίοδο των βροχών, στη βόρεια Ινδία από Ιούνιο μέχρι Οκτώβριο και στη νότια από Νοέμβριο μέχρι Μάρτιο. Φωλιάζει ή μοναχικά ή σε μικρές αποικίες, αν και σε σπάνιες περιπτώσεις έχουν παρατηρηθεί και μεγαλύτερες αποικίες. Δεν είναι σπάνιο οι φωλιές των πορφυροτσικνιάδων να βρίσκονται στα όρια των αποικιών άλλων ειδών και κυρίως των σταχτοτσικνιάδων. Η φωλιά είναι μία πλατφόρμα από χόρτα και κλαδάκια που τη χτίζουν συνήθως στο έδαφος ανάμεσα στους καλαμιώνες ή σε κλαδιά μέχρι 3 μέτρα πάνω από την επιφάνεια του νερού. Σε πιο σπάνιες περιπτώσεις έχουν παρατηρηθεί και φωλιές σε μεγάλα δέντρα σε ύψος μέχρι και 25 μέτρα. Μετά την ολοκλήρωση της φωλιάς το θηλυκό μέσα σε δυο με τρεις μέρες γεννάει 2 με 8 γαλάζο – πράσινα αβγά, συχνότερα 4 με 5, που θα τα κλωσήσουν και οι δύο γονείς. Οι νεοσσοί εκκολάπτονται μετά από 25 περίπου μέρες. Τη φροντίδα τους την αναλαμβάνουν και οι δύο γονείς μαζί ενώ τα μικρά ανεξαρτητοποιούνται οριστικά μετά από 60 περίπου μέρες ενώ σεξουαλικά ωριμάζουν σε ηλικία ενός έτους.
Βιότοπος και γεωγραφική εξάπλωση
Ο Πορφυροτσικνιάς είναι ένα καθαρά υδρόβιο πτηνό. Προτιμάει βιοτόπους γλυκού νερού σε χαμηλό υψόμετρο αλλά, κυρίως στις τροπικές περιοχές, μπορούμε να τον βρούμε και σε μεγαλύτερα ύψη, στη Μαδαγασκάρη μέχρι τα 1800 μέτρα. Συχνάζει σε πλημυρισμένους καλαμιώνες γλυκού νερού, δεν περιφρονεί όμως και τις όχθες λιμνών, ποταμών, τεχνητά κανάλια, λιμνοθάλασσες, βάλτους με υφάλμυρα νερά καθώς και ορυζώνες.
Πρόκειται για έναν από τους πιο κοσμοπολίτικους ερωδιούς και η περιοχή εξάπλωσης του περιλαμβάνει την κεντρική, νότια και ανατολική Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία μέχρι την Ινδονησία.
Απειλές και πληθυσμιακή κατάσταση
Το είδος κατατάσσεται στα είδη ελάχιστης ανησυχίας (LC) από το IUCN, λόγω την πολύ μεγάλης του εξάπλωσης και του γεγονότος ότι ο πληθυσμός του πρέπει να ξεπερνάει το μισό εκατομμύριο άτομα. Η γενική τάση είναι μειωτική ενώ κάποιοι πληθυσμοί είναι σταθεροί. Οι απειλές γι αυτό το είδος είναι συνδεδεμένες κυρίως με τις επεμβάσεις στους βιοτόπους του. Έχουν αρνητική επίδραση η διαχείριση τον υδάτων που δεν επιτρέπει την εναλλαγή στην ποσότητα του νερού και την εναπόθεση των ιζημάτων, η καταστροφή και το μάζεμα των καλαμιώνων καθώς και η εντατική γεωργία με τις μονοκαλλιέργειες και τα φυτοφάρμακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερωδιίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Φωτεινό Ιωαννίνων
Το Φωτεινό είναι χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων σε υψόμετρο 454 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς τα σύνορά της Ελλάδας με την Αλβανία και απέχει 44 χιλιόμετρα δυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων και 31 χλμ. δυτικά από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κουρνορράχη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Φωτεινού της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό μόλις 9 κατοίκους. Ωστόσο τις περιόδους του Πάσχα & του Αυγούστου συγκεντρώνει πολύ περισσότερα άτομα. Το χωρίο μέχρι το 1927 ήταν γνωστό με το όνομα Ζελίστα. Το 1915 έγινε κατολίσθηση στο συγκεκριμένο χωρίο, με αποτέλεσμα να χωριστεί σε δύο οικισμούς, το Φωτεινό και την Κουρνόρραχη.
Πυγμαλίων (Κύπρου)
thumb|left|Pygmalion et Galatée, A-L. Girodet, 1819 - Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι (Γαλλία).
Ο Οβίδιος στις Μεταμορφώσεις του (βιβλίο Χ) διηγείται την ιστορία με κάποια παραλλαγή: εδώ ο Πυγμαλίων είναι γλύπτης, όχι βασιλιάς, και το άγαλμα δικό του δημιούργημα.
Μεταγενέστερες χρήσεις του μύθου
Κατά τον Μεσαίωνα ο Πυγμαλίων αναφερόταν ως παράδειγμα των υπερβολών της ειδωλολατρίας, ίσως με κίνητρο την εκδοχή του Κλήμη του Αλεξανδρέως ότι ο Πυγμαλίων είχε φιλοτεχνήσει ένα άγαλμα της ίδιας της Αφροδίτης. Ο 18ος αιώνας ωστόσο βρίσκει τον μύθο ως διαδεδομένη αισθηματική ιστορία και ο Ρουσσώ δημιουργεί μία μουσική της παράσταση. Τον 19ο αιώνα κυριαρχούν εκδοχές στις οποίες το άγαλμα που ζωντάνεψε απορρίπτει τον Πυγμαλίωνα. Πρβλ. και το παραμύθι «Πινόκιο».
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Κύπρου
Μεσσηνιακή Γερουσία
Η λεγόμενη Μεσσηνιακή Γερουσία ή Μεσσηνιακή Σύγκλητος. ή απλούστερα Σύγκλητος ήταν η πρώτη μορφή κεντρικής διοίκησης των επαναστατημένων Ελλήνων που συγκροτήθηκε με την έναρξη της επανάστασης του 1821. Συνέχεια αυτής ήταν η Πελοποννησιακή Γερουσία.
Γενικά
Συγκεκριμένα η Μεσσηνιακή Γερουσία συγκροτήθηκε στην Καλαμάτα στις 24 Μαρτίου ή την 25 Μαρτίου του 1821, μετά την απελευθέρωση της πόλης, υπό τον τότε Μπέη της Μάνης και ανακηρυχθέντα αρχιστράτηγο των σπαρτιατικών (μανιάτικων) όπλων Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη ο οποίος και ανέλαβε πρόεδρος της εν λόγω δωδεκαμελούς επιτροπής. Βασικός σκοπός αυτής ήταν ο συντονισμός του απελευθερωτικού αγώνα στην Πελοπόννησο, που μόλις και άρχιζε. Αμέσως με τη συγκρότησή της (την ίδια ημέρα) επέδωσε την περίφημη "Προειδοποίησιν εις τας ευρωπαϊκάς αυλάς..." σχεδόν σ΄ όλες τις βασιλικές αυλές της Ευρώπης, καθιστώντας γνωστή την έναρξη της ελληνικής επανάστασης ζητώντας ταυτόχρονα συμβουλές και την φιλελληνική συνδρομή τους σε χρήματα και όπλα. Παρόμοια προκήρυξη στάλθηκε περίπου δύο μήνες αργότερα και στις ΗΠΑ δια μέσου του Αδαμάντιου Κοραή, και άλλη στους Έλληνες του Λιβόρνο.
Η πρώτη προκήρυξη της Μεσσηνιακής Γερουσίας
Η "Προειδοποίησις" της Μεσσηνιακής Γερουσίας ήταν ιστορικά το πρώτο πολιτικό αλλά και διπλωματικό έγγραφο των επαναστατημένων Ελλήνων προς τις Μεγάλες Δυνάμεις. Η δε σημασία της κρίνεται ιδιαίτερα σπουδαία από το γεγονός ότι καθιστούσε γνωστό όχι μόνο την έναρξη του αγώνα για την ανεξαρτησία, αλλά κυρίως την ύπαρξη ενός λαού με εθνική συνείδηση, των Νεοελλήνων και την απόφασή του να αποτινάξει «τον ανυπόφορο ζυγό της Οθωμανικής τυραννίας».
Υπογράφεται από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη αλλά δεν είναι γνωστό ποιος είναι ο συντάκτης της. Επίσης δεν είναι γνωστή η εποχή κατά την οποία συντάχθηκε. Η επικρατέστερη εκδοχή είναι ότι γράφτηκε πριν από την Επανάσταση, από το περιβάλλον του Υψηλάντη στη Βλαχία, και αργότερα  κυκλοφόρησε σε αντίγραφα με διάφορες ημερομηνίες, με συνηθέστερη την 25 Μαρτίου.
Δημοσιεύτηκε την 20-8-1821 στην εφημερίδα του Αγώνα «Σάλπιγξ Ελληνική» που εκδόθηκε στην Καλαμάτα κατά τους πρώτους μήνες της Επανάστασης. Εκεί η προκήρυξη φέρει ημερομηνία 28 Μαρτίου 1821, η οποία όμως θεωρείται λανθασμένη από μελετητές. Αργότερα κυκλοφόρησαν αντίγραφα της Προκήρυξης στην ελληνική και σε ξένες γλώσσες με διάφορες ημερομηνίες. Ο Γάλλος εθελοντής Maxime Raybaud τη δημοσίευσε στα γαλλικά με ημερομηνία 28 Μαρτίου (9 Απριλίου ν.ημ.), η γερμανική Allgemeine Zeitung αναφέρει ότι την παρέλαβε με ημερ/νία 25 Μαρτίου. Την ίδια ημερομηνία φέρει και στην Journal de la Belgique της 10-6-1821. Άλλο αντίγραφο φέρει ημερ/νία 24 Μαρτίου. Στα Γενικά Αρχεία του Κράτους (Αρχείο Γιάννη Βλαχογιάννη, τμήμα Ρήγα Παλαμήδη) σώζονται δύο χειρόγραφα με ημερ/νία 25 Μαρτίου. Η ημερομηνία αυτή φαίνεται πιθανότερη κατά τον Παναγιωτόπουλο, γιατί την ίδια ημέρα γράφονταν και άλλα συναφή επαναστατικά έγγραφα από την Καλαμάτα, όπως η επιστολή του Παπαφλέσσα προς τον Ρώσο πρόξενο της Ύδρας και ο διορισμός του Χριστόδουλου Μέξα ως Στρατηγού. Ο ίδιος θεωρεί λανθασμένη την ημερομηνία 28 Μαρτίου της «Ελληνικής Σάλπιγγος» Ο Ι. Φιλήμων και ο Σπ. Τρικούπης δημοσιεύουν την προκήρυξη με ημερομηνία 25 Μαρτίου 1821. Αντίγραφο που βρίσκεται στα κρατικά αρχεία της Βρετανίας (Public Record Office) και στο φάκελο Ζακύνθου έχει ημερ/νία 23 Μαρτίου 1821. Το αντίγραφο αυτό είχε εντοπίσει πρώτος ο ακαδημαϊκός Ελευθ. Πρεβελάκης. Από το ίδιο κείμενο υπάρχουν ακριβείς μεταφράσεις στην αγγλική και ιταλική γλώσσα σε αρχεία και πηγές, όπως στο βιβλίο του Philip Green, τότε Βρετανού προξένου στην Πάτρα. Ωστόσο, στη βρετανική εφημερίδα Morning Chronicle της 15 Ιουνίου 1821 (Νέο Ημ.), η προκήρυξη φέρει ημερομηνία 25 Μαρτίου (Παλ. Ημ.), όπως και στην αμερικανική Nile's Weekly Register της 28-7-1821.
Η πρώτη σημαντική μελέτη της προκήρυξης έγινε από τον Β.Π. Παναγιωτόπουλο (1957) ο οποίος πιστεύει «αδιστάκτως» ότι αυτή - όπως και άλλες προκηρύξεις - είχαν γραφτεί από το επιτελείο της Φιλικής Εταιρείας στη Βλαχία και είχαν αποσταλεί στην Πελοπόννησο μέσω του Δουκάκη και του Παπαφλέσσα. . Το ίδιο θεωρούν πιθανό και  οι  Σωκράτης  Κουγέας. και Παν. Ζέπος Κατά τον Κουγέα η προκήρυξη ήταν αρχικά έντυπη και έφερε ημερομηνία 25 Μαρτίου.
Ο μελετητής Θάνος Ζακόπουλος, βασιζόμενος στον γραφικό χαρακτήρα του αντιγράφου που σώζεται στα βρετανικά αρχεία, πιστεύει ότι αυτό γράφτηκε από το χέρι του Γεωργίου Παγώνη (μετέπειτα πρωτοσύγκελλου Γερασίμου) ο οποίος ήταν γραμματέας του Μαυρομιχάλη.
"Προειδοποίησις..."
Το κείμενο του παραπάνω ιστορικού εγγράφου έχει ως ακολούθως (κατά ιδία ορθογραφία), εκ του πρωτοτύπου που σώζεται στα αρχεία του Foreign Office (βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών).
«Προειδοποίησις εις τας ευρωπαϊκάς αυλάς, εκ μέρους του φιλογενούς αρχιστρατήγου των σπαρτιατικών στρατευμάτων Πέτρου Μαυρομιχάλη και της Μεσσηνιακής συγκλήτου.
1821 Μαρτίου 23, εν Καλαμάτα. Εκ του σπαρτιατικού στρατοπέδου Πέτρος Μαυρομιχάλης, αρχιστράτηγος σπαρτιατικού και μεσσηνιακού στρατού
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτειακοί Θεσμοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:1821
Κωνσταντίνα Βλαχάκη
Η Κωνσταντίνα Βλαχάκη (8 Μαΐου 1995, Χανιά) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στην Βόλεϊ Λιγκ της Ελλάδας ως ακραία. Παράλληλα, η Βλαχάκη είναι και αθλήτρια του μπιτς βόλει έχοντας εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε διάφορες διοργανώσεις.
Καριέρα
Η Κωνσταντίνα Βλαχάκη έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες του Σ.Φ.Π. Χανίων, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 2013, οπότε μεταπήδησε ως δανεική στον Ηρακλή Κηφισιάς, με τον οποίο αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα της Α1 την περίοδο 2013-2014.
Οι πολύ καλές της εμφανίσεις με την ομάδα της Κηφισιάς προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων, με τον Ολυμπιακό Πειραιώς να είναι αυτός που κατάφερε τελικά να την αποκτήσει το Καλοκαίρι του 2014 με εκ νέου δανεισμό διάρκειας ενός έτους από την ομάδα των Χανίων. Στα μέσα της πρώτης της χρονιάς στους Πειραιώτες είχε ένα σοβαρό τραυματισμό, που την κράτησε εκτός αγώνων στο μεγαλύτερο μέρος της περιόδου 2014-2015. Όμως οι υπεύθυνοι του Ολυμπιακού εκτιμώντας τις εμφανίσεις και το ταλέντο της, την απέκτησαν με κανονική μεταγραφή από τον Σ.Φ.Π. Χανίων το καλοκαίρι του 2015, συνάπτοντας μαζί της τριετές συμβόλαιο, το οποίο ανανεώθηκε τον Μάιο του 2018.
Με την ομάδα του Πειραιά η Κωνσταντίνα Βλαχάκη κατέγραψε στο ενεργητικό της 5 νταμπλ (Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας), το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ) το 2017 αλλά κυρίως το χρυσό μετάλλιο στην ίδια διοργανωση το 2018. Τον Μάιο του 2019 η Κωνσταντίνα Βλαχάκη αποχώρησε από τις ερυθρόλευκες, εντασσόμενη στη Θέτιδα Βούλας.
Τον Μάιο του 2020 η Κωνσταντίνα Βλαχάκη υπέγραψε συμβόλαιο με τον Α.Ο. Θήρας, στον οποίο έμεινε για τρεις σεζόν πριν επιστρέψει και πάλι στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Διεθνείς διοργανώσεις
'''Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ)
Εθνικά Πρωταθλήματα
5 Πρωτάθλημα Ελλάδας
Εθνικά Κύπελλα
5 Κύπελλα Ελλάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΟ Θήρας
Ασσυρία
thumb|250px|Χάρτης του Ασσυριακού κράτους μεταξύ 9ου και 7ου π.Χ. αιώνα. thumb|250px|Ανθρωπόμορφος γενειοφόρος ταύρος από τα ανάκτορα του Σαργών Β' thumb|250px|Ασσύριος ([[1400 π.Χ.)]] thumb|250px|Ο [[Σαρδανάπαλος καίει τα Σούσα (647 π.χ.)]] thumb|250px|Τα Ασσυριακά στρατεύματα επιστρέφουν από νίκη thumb|250px|Ο [[Σαρδανάπαλος παλεύει με ένα λιοντάρι]] thumb|250px|[[Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄ ]]
Η Ασσυρία ήταν αρχαία χώρα (Βασίλειο της Μεσοποταμίας) στην κοιλάδα του Τίγρη η οποία έλαβε την ονομασία της από την αρχική πόλη-κράτος Ασσούρ, που έφερε το όνομα του ομώνυμου θεού. Το Ασσυριακό κράτος απετέλεσε επανειλημμένα αυτοκρατορία της οποίας η μεγαλύτερη ακμή προσδιορίζεται μεταξύ του 9ου και 7ου αιώνα π.Χ. Το Ασσυριακό κράτος καταλύθηκε οριστικά το 612 π.Χ..
Η περιοχή αυτή, όπου σήμερα βρίσκεται το ΒΑ Ιράκ, είναι μεγάλη χαμηλή πεδιάδα με μικρούς λόφους και διαρρέεται από τον ποταμό Τίγρη και τους παραποτάμους του, τα άφθονα νερά και το καλό κλίμα έκαναν και στην αρχαιότητα τον τόπο αυτόν από τις πιο γόνιμες χώρες της Ασίας. Πήρε το όνομα της από την αρχαία πόλη Ασσούρ αρχική κοιτίδα των Ασσυρίων η οποία υπήρχε ως τον 14ο αιώνα που καταστράφηκε από τους Μογγόλους του Ταμερλάνου και τον θεό Ασσούρ ο οποίος λατρευόταν στην πόλη. Τον 24ο αιώνα οι πρόγονοι των Ασσύριων είχαν σχηματίσει στη Μεσοποταμία την αυτοκρατορία των Ακκάδων η οποία κυβερνήθηκε από τον Σαργών τον μέγα και τη δυναστεία του, ακολούθησαν ξανά οι Σουμέριοι της τρίτης δυναστείας της πόλης Ουρ. Μετά τη διάλυση των Ακκάδων και των Σουμερίων οι απόγονοι των Ακκάδων τον 19ο αιώνα π.Χ. χωρίστηκαν στους Βαβυλώνιους στο νότιο τμήμα του σημερινού Ιράκ κοντά στον Περσικό κόλπο και τους Ασσύριους στο πεδινό βόρειο τμήμα σαν νομάδες υπό τη διοίκηση φυλάρχων.
Τέχνη
Οι Ασσύριοι βασιλείς έχτιζαν μεγάλα και πολυέξοδα παλάτια, τα στόλιζαν με πολλές ανάγλυφες παραστάσεις από κυνήγια και από πολεμικές νίκες. Μπροστά στις πύλες των ανακτόρων έστηναν πελώρια πέτρινα λιοντάρια και φτερωτούς ταύρους, που είχαν ανθρώπινο κεφάλι. Στην αρχιτεκτονική οι Ασσύριοι έκαναν μεγάλες προόδους, παρόλο που χρησιμοποιούσαν, όπως οι Βαβυλώνιοι, μονάχα πλίθες και πηλό. Καλλιέργησαν και άλλες τέχνες (αγγειοπλαστική, ανάγλυφα, αγάλματα κλπ.).
Επιστήμη
Από τις επιστήμες πιο πολύ ασχολήθηκαν με τα μαθηματικά και τη γεωμετρία, γιατί μετρούσαν και χώριζαν τα κτήματα, έκαναν αρδευτικές εγκαταστάσεις για να τα ποτίζουν και επιβλητικές οικίες για να μένουν. Τέλος ασχολήθηκαν και με την αστρονομία και την αστρολογία, τα περισσότερα στοιχεία του πολιτισμού τους ειδικά στον τομέα της αστρολογίας οι Ασσύριοι τα πήραν από τους Βαβυλώνιους οι οποίοι ανέπτυξαν σε έντονο βαθμό την αστρολογία την εποχή της όγδοης δυναστείας με αποκορύφωμα την περίοδο βασιλείας του Ναβονάσσαρου. Σε γενικές γραμμές οι Ασσύριοι, ως πολύ σκληρός πολεμικός λαός, υστερούσαν σημαντικά σε επιστήμες σε σχέση με άλλους, ασχολήθηκαν μονάχα με ό,τι τους βοηθούσε να λύσουν τις ανάγκες στην καθημερινή τους ζωή.
Πρωτο-ασσυριακή εποχή
Οι Ασσύριοι ήταν λαός Σημιτικής καταγωγής ζούσαν τα προϊστορικά χρόνια ως περιφερόμενες νομαδικές φυλές στην περιοχή της Μεσοποταμίας στις κοιλάδες του Τίγρη και του Ευφράτη. Είχαν καταγωγή από τους Ακκάδιους του Σαργών της 3ης χιλιετίας π.χ., το αρχικό τους όνομα ήταν Σουμπαρτού, ονομάστηκαν τελικά Ασσύριοι προς τιμή του εθνικού τους θεού Ασσούρ. Οι Ασσύριοι, σκληροί πολεμιστές με εξαιρετική στρατιωτική οργάνωση, άπλωσαν γρήγορα την κυριαρχία τους στη Δυτική Ασία και στην Αίγυπτο. Επίσης έπαιξε σημαντικό ρόλο στη μεγάλη οικονομική ανάπτυξή της και η πλεονεκτική γεωγραφική θέση της χώρας τους. Από τα εδάφη της περνούσαν οι σπουδαιότεροι δρόμοι του ζωηρού εμπορίου της Ευρώπης με τα κράτη της Ασίας. Η ιστορία της Ασσυρίας χωρίζεται σε τρεις περιόδους: Η πρώτη φθάνει μέχρι και τον 13ο π.Χ. αιώνα, πρωτεύουσα της χώρας τότε ήταν η πόλη Ασσούρ, το κράτος της Ασσυρίας έφτασε περιστασιακά μέχρι τη Μεσόγειο Θάλασσα. Η ιστορία της Ασσυρίας ξεκινά από το 2500 π.Χ. κατά σειρά ώς τον ιδρυτή της εθνικής δυναστείας Αντασί κυβέρνησαν:
Ο βασιλιάς Ερισούμ Α΄ (1905-1877 π.Χ.)επέκτεινε τη κυριαρχία του προς τη σημερινή Τουρκία ιδρύοντας αποικίες στη Κανες και τη Χαττούσα και σε άλλες 18 μικρότερες πόλεις. Ο Ερισούμ έφτιαξε τους πρώτους γραπτούς νόμους, οχύρωσε τις ασσυριακές πόλεις και έφτιαξε ή ανακαίνισε τα ιερά της Ιστάρ και του Ασσούρ. Επίσης στα χρόνια του ιδρύθηκε η πόλη της Βαβυλώνας, το 1894 π.Χ. από κάποιον Αμορίτη πρίγκηπα. Το 1900 και το 1800 π.Χ. δημιούργησαν την αυτοκρατορία τους φτάνοντας μέχρι τη Μ.Ασία. Οι Ασσύριοι που δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο σε όλη τη περιοχή από τη Τουρκία μέχρι την Αίγυπτο φαίνεται ότι είχαν ιδρύσει μικρές εμπορικές αποικίες που στα ασσυριακά λέγονταν καρούμ=λιμάνια από το 1900 π.Χ., όπως η πόλη Κανές στη Καππαδοκία οι οποίες μεν υπάγονταν στην αυτοκρατορία των Χετταίων αλλά κάτω από ιδιαίτερο φορολογικό καθεστώς. Στη Χαττούσα την ίδια περίοδο είχαν τη δική τους συνοικία- και αυτή εμπορικός τους σταθμός- ξεχωριστή μέσα στη πόλη και μάλιστα έφεραν και τη σφηνοειδή γραφή στους Χετταίους μέσω των εμπορικών λογαριασμών. Το εμπόριο μάλλον περιλάμβανε μέταλλα όπως σίδερο και κασσίτερο από τη Τουρκία και υφάσματα από την Ασσυρία.
Ο Ικουνούμ (1877-1870π.Χ.) έχτισε ένα μεγάλο ναό στη θεά Νινκιγκάλ, έκανε συντήρηση στα τείχη της Ασσούρ και διατήρησε την κυριαρχία της Ασσυρίας στη Μικρά Ασία.
Την εποχή του βασιλιά της Ασσυρίας Σαμσί Αντάντ Β' οι Κασσίτες με τη βοήθεια του βασιλιά των Χετταίων Μουρσίλις Α΄ κατέκτησαν τη Βαβυλώνα (1595 π.Χ. ) οι Ασσύριοι αν και αδύναμοι ακόμα δεν κατακτήθηκαν λόγω της ειρηνικής συνθήκης που υπέγραψε ο Ασσύριος βασιλιάς με τον πρώτο βασιλιά των Κασσιτών Αγκούμ Α'. Έναν περίπου αιώνα αργότερα την εποχή του βασιλιά Ενλίλ Νασίρ Α' η Ασσυρία θα κατακτηθεί από τη νέα Ασιατική υπερδύναμη του 15ου αιώνα π.χ. τους Μιτάννι, σε αυτούς θα παραμείνουν οι Ασσύριοι βασιλείς υποτελείς ενάμιση περίπου αιώνα μέχρι οι Χετταίοι να διαλύσουν το κράτος των Μιτάννι.
Α' Ασσυριακή αυτοκρατορία
Η Βαβυλώνα ανακαταλήφθηκε από τους Κασσίτες αφού πρώτα συνέτριψαν τον βασιλιά Ενλίλ κουντουρί ουσούρ μικρότερο γιο του Τικουλτί Νινουρτά Α΄ γι'αυτό ο σφετεριστής ξάδελφος του Νινουρτά-απάλ-Εκούρ τον ανέτρεψε από τον θρόνο. Την εποχή του βασιλιά Ασούρ Δαν Α΄ οι Ελαμίτες καταλαμβάνουν τη Βαβυλώνα τερματίζοντας οριστικά την Κασσίτικη κυριαρχία, επί Ασούρ ρες ισί Α΄ ένας Βαβυλώνιος πρίγκιπας ο Ναβουχοδονόσορ Α΄ ύστερα από επανάσταση ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της Βαβυλώνας από τους Κασσίτες. Ο Ναβουχοδονόσορας άρχισε να παρενοχλεί λεηλατώντας Ασσυριακές περιοχές γι'αυτό ο Ασούρ ρες ισί Α΄ τον συνέτριψε τελευταία μεγάλη αναλαμπή την εποχή του βασιλιά Τιγκλάθ Πιλεσέρ Α΄ που κατέκτησε πολλές περιοχές από τους νέο Χετταίους όπως την Καππαδοκία από τότε ως την έναρξη της Β' Ασσυριακής αυτοκρατορίας η Ασσυρία έπεσε σε παρακμή.
Β' Ασσυριακή αυτοκρατορία
Ιδρυτής της Β' Ασσυριακής αυτοκρατορίας ήταν ο Αντάντ Νιραρί Β', ο εγγονός του Ασουρνασιρπάλ Β΄ έκανε τις πρώτες κατακτήσεις διαλύοντας με τη βοήθεια των Κιμμερίων το κράτος των Φρυγών στη Μικρά Ασία. Ο γιος του Ασουρνασιρπάλ Σαλμανασέρ Γ΄ θεωρείται ο κορυφαίος βασιλιάς της Ασίας τον 9ο αιώνα π.χ. συντρίβοντας συνασπισμό εναντίον του στη μάχη του Καρκάρ (853 π.Χ.) κατέλαβε την Παλαιστίνη, τη Συρία και τη Βαβυλώνα, είναι γνωστός για τον κύλινδρο του Σαλμανασέρ που παρουσιάζει τον βασιλιά του Ισραήλ Ιηού να υποκλίνεται μπροστά του. Με τους απογόνους του Σαλμανασέρ ακολούθησε προσωρινή παρακμή ως την εποχή του σφετεριστή βασιλιά Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄ ο οποίος κατέλαβε τα υπόλοιπα νέο - Χιττίτικα βασίλεια της Ασίας όπως το Αρπάντ, νίκησε τους Ουραρτού και αναδιοργάνωσε τον Ασσυριακό στρατό εξοπλίζοντας τον με αιχμαλώτους πολέμου έκανε τέλος τον βασιλιά του Ιούδα Οζία υποτελή του.
Η νεώτερη και πιο ένδοξη περίοδος της Β' Ασσυριακής αυτοκρατορίας και ολόκληρης της Ασσυριακής ιστορίας ξεκινά με τον Σαργών Β' (722 π.χ.) για τον οποίο δεν έχει ξεκαθαριστεί αν ήταν γιος του Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ' ή σφετεριστής, ο ίδιος και οι απόγονοι του μετέτρεψαν την Ασσυρία σε κοσμοκράτειρα ως την κατάληψη της από τη Βαβυλώνα.
Οι Ασσύριοι τα νεώτερα χρόνια της αρχαιότητας
Μετά τη διάλυση τη Ασσυριακής αυτοκρατορίας οι απόγονοι των Ασσυρίων την εποχή της αυτοκρατορίας των Χαλδαίων της Βαβυλώνας και των Αχαιμενιδών της Περσίας στις αγροτικές περιοχές του βορείου Ιράκ με κύρια ασχολία την καλλιέργεια δημητριακών. Την εποχή των Αχαιμενιδών έμειναν πιστοί στον μεγάλο βασιλιά πληρώνοντας πάντοτε φόρο υποτέλειας, ως σκληροί πολεμιστές αποτελούσαν το βαρύ πυροβολικό του Περσικού στρατού, η γλώσσα τους τα Αραμαϊκά έγινε αρχικά η διπλωματική γλώσσα των Περσών και στη συνέχεια παγκόσμια γλώσσα μέχρι τον 4ο αιώνα π.χ. την εποχή που αντικαταστάθηκε από τα Ελληνικά. Οι Πέρσες αντέγραψαν το διοικητικό, το ταχυδρομικό και το οδικό σύστημα των Ασσυρίων, ο Δαρείος ο μέγας κατασκεύασε μεγαλοπρεπή ανάκτορα στην Περσέπολη στα πρότυπα των Ασσυρίων, οι Πέρσες αντέγραψαν τέλος την τέχνη των Ασσυρίων όπως τα λιοντάρια με τις γενειοφόρες κεφαλές. Παρέμειναν υποτελείς και στους Έλληνες Σελευκίδες βασιλείς διατήρησαν την εθνική τους ταυτότητα αν και έπεσαν σε αφάνεια βάση της Αραμαϊκής γλώσσας, η Αραμαϊκή αντικατέστησε σταδιακά στον Ασσυριακό λαό την πανάρχαια Ακκαδική γλώσσα την οποία τα τελευταία χρόνια μιλούσαν μονάχα οι βασιλιάδες και το στενό περιβάλλον τους. Υπάρχουν πολλές αναφορές για τους Ασσύριους από νεώτερους Έλληνες ιστορικούς όπως ο ιστορικός Αρριανός στο έργο του «Η ζωή του Μεγάλου Αλεξάνδρου» που γράφει ότι 10.000 Ασσύριοι εργάτες εργάζονταν για την κατασκευή φραγμάτων.
Οι Ασσύριοι μετά την επικράτηση του χριστιανισμού
Η Ασσυριακή χριστιανική εκκλησία ιδρύθηκε στην Έδεσσα από τον Απόστολο Θωμά και τον Άγιο Απόστολο Ιούδα τον Θαδδαίο,που είναι ένας εκ των δώδεκα αποστόλων και δεν πρέπει να συγχέεται με τον ετεροθαλή αδελφό του Ιησού (33 μ.χ.). Το γεγονός ότι οι Ασσύριοι μιλούσαν τα Αραμαϊκά, τη μητρική γλώσσα του Ιησού, βοήθησε στην ταχύτατη διάδοση της χριστιανικής θρησκείας στους Ασσύριους, από το 179 ήταν η επίσημη θρησκεία τους. Μεγαλύτερη προσωπικότητα στα πρώτα χρόνια της Ασσυριακής εκκλησίας ήταν ο Εφραίμ ο Σύρος (306 - 379) διάκονος, εκκλησιαστικός συγγραφέας, θεολόγος και υμνογράφος που έγραψε πάνω από 300 ύμνους μετά τον θάνατο του ανακηρύχθηκε άγιος ακόμα και από τους δυτικούς. Από τον 5ο αιώνα μ.χ. ασπάστηκαν τον Νεστοριανισμό με αποτέλεσμα να θεωρηθούν από τους Ορθόδοξους χριστιανούς του Βυζαντίου ως αιρετικοί. Οι Ασσύριοι είχαν έντονη ιεραποστολική δράση σε ολόκληρο τον κόσμο φτάνοντας μέχρι την Κίνα, παρέμειναν χριστιανοί, μέχρι σήμερα δεν εγκατέλειψαν την θρησκεία τους ούτε όταν οι υπόλοιποι Ασιάτες έγιναν μουσουλμάνοι. Απέκτησαν επιπλέον πολλές γνώσεις με τη μελέτη των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων όπως Πλάτωνα, Αριστοτέλη τις γνώσεις αυτές μετέδωσαν οι Άραβες στη δύση. Η αχανής επιρροή της Ασσυριακής εκκλησίας επεκτείνεται σε ολόκληρη την Ασία, δέχθηκε σκληρό χτύπημα από τους Μογγόλους του Ταμερλάνου (1400) από τότε η δράση της Ασσυριακής εκκλησίας ήταν πολύ περιορισμένη. Ζούσαν στην αρχαία τους πατρίδα το Ιράκ ως τις αρχές του 20ου αιώνα αποτελώντας το 20% του πληθυσμού αργότερα οι περισσότεροι μετανάστευσαν στην Αμερική και την Αυστραλία, ήρθαν και στην Ελλάδα.
Πηγές
* Κατηγορία:Ιστορία του Ιράκ Ασσυρια Κατηγορία:Ανατολική Μεσόγειος
Τάσος Αλιφέρης
Ο Αναστάσιος "Τάσος" Αλιφέρης (Λάχιον Λακωνίας, 12 Νοεμβρίου 1951 - ΗΠΑ, 4 Μαρτίου 2012) ήταν Έλληνας πολιτικός και ιατρός. Διετέλεσε Δήμαρχος Τήλου, ενώ υπήρξε και ιδρυτικό Μέλος του Ελληνικού Δικτύου Μικρών Νησιών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Λάχιον Λακωνίας στις 12 Νοεμβρίου 1951. Ήταν παντρεμένος με την Χρύσα Αλιφέρη και είχε δύο παιδιά, τον Σπύρο και την Ανδρομάχη. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή της Σιένας στην Ιταλία και έκανε μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Μιλούσε Ιταλικά και Αγγλικά.
Από τη δεκαετία του 1960 έγινε μέλος της ΕΔΗΝ στον πολιτικά δύσκολο γεωγραφικό χώρο της Λακωνίας. Αυτό είχε ως συνέπεια μια σειρά δυσμενών αντιμετωπίσεών του με κορυφαία την μη εγγραφή του στο Πανεπιστήμιο το 1970, παρ’ ότι στις Πανελλαδικές εξετάσεις είχε συγκεντρώσει τα απαραίτητα μόρια. Ακολούθησε μια ανεπιτυχής προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας, από τον Νομικό Σύμβουλο του Γεωργίου Παπανδρέου κ. Λαλιώτη και επαναφορά του θέματος από τον Απόστολο Κακλαμάνη, στην πρώτη μεταπολιτευτική βουλή. Εκεί, η δεξιά απέρριψε το αίτημα, καθώς στην Ιατρική φοιτούσαν πολλοί και «δεν χωρούσαν 5 αυτής της κατηγορίας».
Το διάστημα από το 1970 μέχρι το 1976 που παρέμεινε λόγω δικτατορίας εκτός πανεπιστημιακής εκπαίδευσης απασχολήθηκε επαγγελματικά σε φαρμακοβιομηχανία, σιδηροκατασκεύες, οικοδομή, φορτοεκφορτώσεις, στο εργοτάξιο Κερατσινίου της ΔΕΗ και αλλού. Ακολούθησαναν σπουδές στην Ιταλία. Μέλος του ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του στην Οργάνωση του Πειραιά, στην συνέχεια μέλος και πρόεδρος ΠΑΣΠ Σιέννας και επί 4 χρόνια πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών, μέλος τοπικής και Νομαρχιακής οργάνωσης ΠΑΣΟΚ Ιταλίας, αργότερα στην Τήλο με θέσεις Γραμματέα Συντονιστικής Επιτροπής Τοπικής Οργάνωσης και μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Νότιας Δωδεκανήσου. Διετέλεσε Δήμαρχος Τήλου από το 1995 έως τον θάνατό του το 2012. Επί δημαρχίας του, ο πληθυσμός της Τήλου αυξήθηκε με αναπτυξιακούς δείκτες πρωτοφανείς για παραμεθόριο ακριτική περιοχή. Συνιδρυτής του Ελληνικού Δικτύου Μικρών Νησιών και αναπληρωτής Εκπρόσωπός του στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δικτύων Μικρών Νησιών. Πρόεδρος του ΣΥ.Ν.Δ.ΚΕ (Συμβούλιο Νησιώτικων Δήμων και Κοινοτήτων Ελλάδας), από το 2006 έως και τον θάνατο του το 2012.
Οκρούγκ Βελιγραδίου
Η Πόλη του Βελιγραδίου (σερβικά: Град Београд) είναι διοικητική περιοχή της Δημοκρατίας της Σερβίας. Περιλαμβάνει την πόλη, στην πραγματικότητα τον Δήμο, του Βελιγραδίου κι έχει την ιδιότητα ξεχωριστής εδαφικής μονάδας τοπικής αυτοδιοίκησης στη Σερβία. Το έδαφος της διοικητικής περιοχής χωρίζεται σε 17 δήμους ή αστικές περιοχές, ο καθένας με τη δική του τοπική αυτοδιοίκηση. Η διοικητική περιοχή καταλαμβάνει το 3,6% της επικράτειας της Δημοκρατίας της Σερβίας, και σε αυτό ζει το 21% των πολιτών της Σερβίας (εκτός Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια). Το Βελιγράδι είναι επίσης το οικονομικό κέντρο της Σερβίας το κέντρο του σερβικού πολιτισμού, της εκπαίδευσης και της επιστήμης. Σύμφωνα με το Νόμο περιφερειακής ανάπτυξης, το Βελιγράδι έχει και το καθεστώς στατιστικής περιοχής.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της εθνικής στατιστικής υπηρεσίας της Σερβίας του 2008, στο έδαφος του Βελιγραδίου ζουν 1.621.396 κάτοικοι, από αυτούς οι 1.322.629 ζουν σε αστικές περιοχές και οι 298.767 σε αγροτικές περιοχές. Η ορθόδοξη κοινότητα είναι μακράν η μεγαλύτερη με 1.429.170 πιστούς, υπάρχουν 20.366 μουσουλμάνοι και 16.305 καθολικοί. Υπήρχε μια μεγάλη εβραϊκή κοινότητα, αλλά μετά από τη ναζιστική κατοχή το 1941 μετανάστευσαν στο Ισραήλ και ο αριθμός τους μειώθηκε σε 415, το Βελιγράδι έχει επίσης 3.796 Προτεστάντες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορία του Βελιγραδίου
Λεηλασία της Ρώμης (1527)
Η λεηλασία της Ρώμης διεξήχθη στις 6 Μαΐου 1527 από εξεγερμένα στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Συμμαχίας του Κονιάκ και εγγράφεται στα ευρύτερα πλαίσια των Ιταλικών πολέμων (1494-1559).
Μισθοφόροι Προτεστάντες Γερμανοί Λάντσκνεχτ, στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Καρόλου Ε', εξεγέρθηκαν για μη καταβολή των μισθών τους και ακολουθούμενοι από Ισπανούς στρατιώτες και Ιταλούς μισθοφόρους μπήκαν στην πόλη της Ρώμης, πρωτεύουσα τότε των Παπικών κρατών, νίκησαν τους λίγους υπερασπιστές της και λεηλάτησαν την πόλη.
Ο Πάπας Κλήμης Ζ' κατέφυγε στο καστέλ Σαντ'Άντζελο μετά την εξόντωση της Ελβετικής Φρουράς του και παρέμεινε εκεί έως ότου πληρώθηκαν λύτρα στους εισβολείς. Ο Μπενβενούτο Τσελίνι, αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων και υπερασπιστής της πόλης, άφησε σημαντικές μαρτυρίες στην αυτοβιογραφία του.
Ιστορικό
Η αυξανόμενη δύναμη του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και βασιλέα της Ισπανίας Καρόλου Ε' ανησύχησε τον Πάπα Κλήμη Ζ', ο οποίος θεωρούσε ότι ο Κάρολος προσπαθούσε να κυριαρχήσει στην Καθολική Εκκλησία και σε όλη την Ιταλική χερσόνησο. Σε μια προσπάθεια να αλλάξει την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή, ο Κλήμης Ζ' σχημάτισε συμμαχία με τον εχθρό του Καρόλου, βασιλιά Φραγκίσκο Α' της Γαλλίας, την Αγγλία, το δουκάτο του Μιλάνου, τη Βενετία και τη Φλωρεντία, η οποία έμεινε γνωστή ως η Ένωση (Σύνδεσμος, Λίγκα) του Κονιάκ και εξαπέλυσε τον Πόλεμο της Συμμαχίας του Κονιάκ (1526-1530).
Αν και ο ίδιος ο Μαρτίνος Λούθηρος ήταν αντίθετος στην επίθεση στη Ρώμη ή στον Πάπα, ορισμένοι οπαδοί του Προτεσταντικού κινήματος του Λουθήρου θεώρησαν την παπική πρωτεύουσα ως στόχο για θρησκευτικούς λόγους και μοιράστηκαν με τους στρατιώτες την επιθυμία για τη λεηλασία της πόλης που φαίνονταν να είναι εύκολος στόχος. Καθ'οδόν, ορισμένες πόλεις όπως η Φλωρεντία και η Μπολόνια κατάφεραν με διαπραγματεύσεις και χρηματικά ποσά να απομακρύνουν τον στρατό από τα εδάφη τους, άλλες όμως κατελήφθησαν, όπως το Βιτέρμπο και το Ροντσιλιόνε. Κατά τη διάρκεια της πορείας, μαζί τους ενώθηκαν Ιταλοί στρατιώτες που είχε απολύσει ο πάπας και πολλοί ληστές, αυξάνοντας τη δύναμη του στρατού τους. Έφτασαν στα τείχη της Ρώμης στις 5 Μαΐου 1527.
Η λεηλασία
μικρογραφία|280x280εσ|Θάνατος του [[Κάρολος Γ΄ ντε Μπουρμπόν|δούκα ντε Μπουρμπόν έξω από τα τείχη της Ρώμης, 1527]] μικρογραφία|280x280εσ|Η λεηλασία της Ρώμης, πίνακας του Φρανσίσκο Αμέριγκο, 1884 ([[Μουσείο του Πράδο|Μουσείο Πράδο, Μαδρίτη)]] Ο δούκας ντε Μπουρμπόν ξεκίνησε για τη Ρώμη από το Αρέτσο στις 20 Απριλίου 1527, επικεφαλής 35.000 στρατιωτών, εκμεταλλευόμενος το χάος μεταξύ των Ενετών και των συμμάχων τους μετά από εξέγερση στη Φλωρεντία εναντίον των Μεδίκων, της οικογένειας του Πάπα Κλήμη Ζ'.
Την πόλη της Ρώμης, που περιβάλλονταν από ψηλά τείχη, υπερασπίζονταν 5.000 στρατιώτες. Ο ντε Μπουρμπόν έπρεπε να καταλάβει την πόλη γρήγορα για να αποφύγει να παγιδευτεί από το στρατό του Συνδέσμου, αλλά, στις 6 Μαΐου, σκοτώθηκε έξω από τα τείχη (ο Μπενβενούτο Τσελίνι αφηγείται στα απομνημονεύματά του ότι αυτός τον σκότωσε, αλλά υπάρχουν και διαφορετικές μαρτυρίες) γεγονός που εξάλειψε κάθε αυτοσυγκράτηση μεταξύ των στρατιωτών που κατέλαβαν εύκολα την πόλη.
Οι εισβολείς κατέλαβαν το Μπόργκο στο Βατικανό. Χάρη στην αντίσταση της Ελβετικής φρουράς του, ο Πάπας Κλήμης Ζ' κατάφερε να καταφύγει στο καστέλ Σαντ'Άντζελο από ένα μυστικό πέρασμα κατασκευασμένο από τον Πάπα Νικόλαο Γ΄ στα τέλη του 13ου αιώνα σαν οδό διαφυγής για να εξασφαλίσει ασφάλεια στους πάπες. Τα αυτοκρατορικά στρατεύματα κατέλαβαν τη συνοικία Τραστέβερε, από όπου διέσχισαν τον Τίβερη και εισήλθαν στη Ρώμη.
Η λεηλασία της πόλης άρχισε την επόμενη μέρα. Μετά από τρεις ημέρες καταστροφών, ο Φιλιβέρτος του Σαλόν-Αρλαί διέταξε να σταματήσει η λεηλασία, αλλά λίγοι υπάκουσαν. Για οκτώ ημέρες, οι στρατιώτες επιδόθηκαν σε συστηματικές λεηλασίες εκκλησιών και κατοικιών, κατέστρεψαν έργα τέχνης, υπέβαλαν σε ποικίλους εξευτελισμούς τους καρδιναλίους και δολοφόνησαν πολλούς από τους κατοίκους που είχαν απομείνει στην πόλη. Υπήρξαν χιλιάδες θύματα και απίστευτες ζημιές στην καλλιτεχνική κληρονομιά. Οι εργασίες για την κατασκευή της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου διακόπηκαν και συνεχίστηκαν μόνο το 1534 με τον Πάπα Παύλο Γ'.
Ο Πάπας συνθηκολόγησε στις 7 Ιουνίου 1527. Αναγκάστηκε να παραδώσει στον Κάρολο φρούρια και πόλεις και να πληρώσει 400.000 χρυσά δουκάτα και λύτρα για την απελευθέρωση κρατουμένων. Παρόλα αυτά, έμεινε στο καστέλ Σαντ'Άντζελο έξι μήνες. Έφυγε κρυφά από το κάστρο για το Ορβιέτο στις αρχές Δεκεμβρίου 1527. Τον Φεβρουάριο του 1528, υπέγραψε τη συνθήκη που απαιτούσε ο Κάρολος.
Σε απογραφή που πραγματοποιήθηκε πριν από τη λεηλασία, η πόλη αριθμούσε περίπου 55.000 κατοίκους. Στο τέλος του 1527, ο πληθυσμός έπεσε στις 10.000. Η πόλη δεν ανέκτησε τις απώλειες πληθυσμού της παρά από το 1560. Την καταστροφή ακολούθησε επιδημία πανούκλας εξαιτίας των πτωμάτων που κανείς δεν έθαψε. Περισσότεροι από τους μισούς αυτοκρατορικούς στρατιώτες πέθαναν από την επιδημία.
Η Ρώμη εκκενώθηκε από τα αυτοκρατορικά - ισπανικά στρατεύματα μετά από οκτώ μήνες, τον Φεβρουάριο του 1528.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι των κρατών και λαών της Ευρώπης Κατηγορία:16ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ισπανική Αυτοκρατορία
Θέατρο Λυκαβηττού
Το Θέατρο Λυκαβηττού είναι ένα υπαίθριο θέατρο το οποίο βρίσκεται σε χώρο που παλαιότερα ήταν λατομείο, στον λόφο του Λυκαβηττού, στην Αθήνα. Στον χώρο του θεάτρου γίνονται συναυλίες και παραστάσεις το καλοκαίρι, ως μέρος του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.
Ιστορία
Κατασκευάστηκε το 1964-65. Ο χώρος του λατομείου εκμισθώθηκε τον Οκτώβριο του 1964 από την Άννα Συνοδινού για είκοσι χρόνια, με άδεια κατασκευής θεάτρου και με την υποχρέωση να επιστρέψει στην κυριότητα του Δημοσίου μετά την πάροδο της περιόδου της μίσθωσης.
Κατασκευή
Αρχιτέκτονας του θεάτρου ήταν ο Τάκης Ζενέτος. Το θέατρο αποτελείται από μεταλλικό σκελετό, ο οποίος έχει χτιστεί σε κοίλο χώρο που είχε προκύψει από λατομικές εργασίες.
Αναφορές
Λυκαβητ
Σαβίνα της Βυρτεμβέργης
Η Σαβίνα, γερμ.: Sabine von Württemberg (2 Ιουλίου 1549 στο Moνμπελιάρ - 17 Αυγούστου 1581 στο Ρότενμπουργκ αν ντερ Φούλντα) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόρη του δούκα της Βυρτεμβέργης και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Κάσσελ.
Βιογραφία
Παντρεύτηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1566 στο Mάρμπουργκ τον Γουλιέλμο Δ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Κάσσελ, του οποίου ο νεότερος αδελφός Λουδοβίκος Δ΄ λάντγκραβος της Έσσης-Μάρμπουργκ ήταν ήδη νυμφευμένος με τη μεγαλύτερη αδελφή της Σαβίνας, τη Χέντβιχ, και την οποία είχε συναντήσει ο Γουλιέλμος Δ΄ όταν διαπραγματεύτηκε τον γάμο του Λουδοβίκου Δ΄ με τον πατέρα της. Ο γάμος τους εορτάστηκε πολύ πλούσια.
Η κόμισσα φρόντιζε την ευημερία της χώρας και ίδρυσε το Δωρεάν Αυλικό Φαρμακείο στο Κάσσελ, το οποίο χρησίμευε, όχι μόνο για την προμήθεια της Αυλής, αλλά και ολόκληρου του πληθυσμού του Κάσσελ.
Ο γάμος της Σαβίνας και του Γουλιέλμου Δ΄ χαρακτηρίζεται ευτυχισμένος. Ο Γουλιέλμος Δ΄ αποφάσισε στην πρώτη του διαθήκη ότι, σε περίπτωση πρόωρου τέλους του, η Σαβίνα θα ενεργούσε ως επίτροπος της χώρας για τον μεγαλύτερο γιο της Mαυρίκιο. Ωστόσο αυτή απεβίωσε το 1581, πριν από τον σύζυγό της και αυτός σε μία νέα του διαθήκη δήλωσε ότι ο γιος του Μαυρίκιος είχε φτάσει στην ενηλικίωση.
Η Σαβίνα απεβίωσε το 1581 και τάφηκε στο Mάρτινσκιρχε στο Κάσσελ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1566 τον Γουλιέλμο Δ΄ λάντγκραβο της Έσσης-Κάσσελ και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης
Αρκεσίλαος (μυθολογία)
Πηγές
Αρκεσιλαος Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή
Η παιδική του ηλικία
Ο πατέρας του Καραθεοδωρή, Στέφανος Καραθεοδωρή, ήταν νομικός από την Κωνσταντινούπολη με καταγωγή από το Μποσνοχώρι ή Βύσσα (σήμερα μεταφέρθηκε στη Νέα Βύσσα του Νομού Έβρου) της Δυτικής Θράκης. Εργάστηκε ως διπλωμάτης για την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αρχικά ως γραμματέας και κατόπιν ως πρέσβης του Σουλτάνου στις Βρυξέλλες, την Αγία Πετρούπολη και το Βερολίνο. Η μητέρα του Καραθεοδωρή, Δέσποινα το γένος Πετροκοκκίνου, καταγόταν από τη Χίο.
Η μητέρα του πέθανε όταν ο Κωνσταντίνος ήταν μόλις έξι ετών και ο νεαρός Καραθεοδωρή ανατράφηκε από την γιαγιά του, Ευθαλία Πετροκοκκίνου. Μεγάλωσε σε ένα ευρωπαϊκό, επιστημονικό και αριστοκρατικό περιβάλλον. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στις Βρυξέλλες, όπου ο πατέρας του ήταν πρέσβης της Υψηλής Πύλης από το 1875, με αποτέλεσμα να έχει ως μητρική γλώσσα τα ελληνικά και τα φλαμανδικά. Πριν ακόμη μπει στην εφηβεία μιλούσε τουρκικά και γερμανικά.
Από το 1883 έως το 1885 φοίτησε σε σχολεία της Ριβιέρα και του Σαν Ρέμο. Ένα χρόνο φοίτησε σε γυμνάσιο των Βρυξελλών, όπου στο μάθημα της Γεωμετρίας αισθάνθηκε την αγάπη και την κλίση που είχε για τα Μαθηματικά. Το 1886 γράφτηκε στο γυμνάσιο Ατενέ Ρουαγιάλ των Βρυξελλών, από όπου αποφοίτησε το 1891. Στο Βέλγιο τότε γινόταν διαγωνισμός μαθηματικών στον οποίο κλήθηκε η τάξη του να διαγωνιστεί για δύο χρονιές κατά σειρά και ο Καραθεοδωρή πήρε την πρώτη θέση και τις δύο χρονιές.
Τα νεανικά χρόνια
Από το 1891 έως το 1895, σπούδασε πολιτικός μηχανικός στη Στρατιωτική Σχολή του Βελγίου στις Βρυξέλλες. Με την αποφοίτησή του, το 1895, αποδέχτηκε την πρόσκληση του θείου του, Αλέξανδρου Στεφάνου Καραθεοδωρή, ο οποίος ήταν γενικός διοικητής της Κρήτης, και τον επισκέφθηκε στα Χανιά. Εκεί γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Στη συνέχεια πήγε στη Λέσβο, όπου μετείχε στην κατασκευή έργων οδοποιίας, ενώ το 1898 πήγε στην Αίγυπτο, για να εργαστεί ως μηχανικός στην βρετανική εταιρεία που κατασκεύαζε το φράγμα στο Ασουάν. Στην Αίγυπτο συνέχισε να μελετά μαθηματικά συγγράμματα, ενώ έκανε και μετρήσεις στην κεντρική είσοδο της πυραμίδας του Χέοπα, τις οποίες και δημοσίευσε.
Στην Αίγυπτο, ο Καραθεοδωρή κατάλαβε πόσο μεγάλη γοητεία και επιρροή ασκούσαν επάνω του τα Μαθηματικά και συνειδητοποίησε πως η δουλειά του μηχανικού δεν ήταν εκείνη που αναζητούσε το ανήσυχο πνεύμα του. Έτσι το 1900, ο 27χρονος πια Καραθεοδωρή, προς μεγάλη έκπληξη των δικών του, αποφάσισε να εγκαταλείψει το επάγγελμα του μηχανικού και να πάει στη Γερμανία για να σπουδάσει Μαθηματικά. Για δύο χρόνια παρακολούθησε μαθήματα Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.