cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρανσίσκο Μαδέρο
Τον Φεβρουάριο του 1913 πραγματοποιήθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα στην πρωτεύουσα του Μεξικού με επικεφαλής τον στρατηγό Βικτοριάνο Ουέρτα, στρατιωτικό διοικητή της πόλης, και υποστηριζόμενο από τον πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Μαδέρο συνελήφθη και λίγο αργότερα δολοφονήθηκε μαζί με τον αντιπρόεδρό του, Χοσέ Μαρία Πίνο Σουάρες, στις 22 Φεβρουαρίου 1913, μετά από σειρά γεγονότων, γνωστών ως «το τραγικό δεκαήμερο» (la Decena Trágica). Με τον θάνατό του ο Μαδέρο ενοποίησε ανόμοια στοιχεία της χώρας να αντιταχθούν στο καθεστώς του Ουέρτα. Στο βορρά, ο κυβερνήτης της Κοαουίλα Βενουστιάνο Καρράντσα ηγήθηκε του Συνταγματικού Στρατού εναντίον του Χουέρτα, ενώ ο Ζαπάτα συνέχισε την εξέγερσή του σύμφωνα με το Σχέδιο της Αγιάλα (Plan de Ayala). Μόλις ο Ουέρτα εκδιώχθηκε τον Ιούλιο του 1914, ο αντιπολιτευόμενος συνασπισμός που συγκροτήθηκε από τον θάνατο του Μαδέρο διαλύθηκε και το Μεξικό εισήλθε σε ένα νέο στάδιο εμφυλίου πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί επαναστάτες Κατηγορία:Πρόεδροι του Μεξικού
Διπόταμος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Διπόταμος αναφέρονται:
Λαγιόλ (Αβερόν)
Το Λαγιόλ (γαλλικά: Laguiole, οξιτανικά: La Guiòla) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαγιολαί (γαλλικά: Laguiolais).
Τοκοχρεολύσιο
Με τον όρο τοκοχρεολύσιο, (ή τοκοχρεωλύσιο), χαρακτηρίζεται μία από τις καθορισμένες εκ των προτέρων δόσεις για την τμηματική απόσβεση εντόκου δανείου.
Αντώνιος Αθηνογένης
Ο Αντώνης Αθηνογένης (1875 - 1963) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1875 στη Σμύρνη. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης, ενώ θείος του ήταν ο Παύλος Αθηνογένης, ιδρυτής του Ομήρειου Παρθεναγωγείου της Σμύρνης. Μάλιστα, εντός της διαθήκης του θείου του, ορίστηκε ισόβιο μέλος της εφορείας του Ομηρείου.
Πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης, ενώ, στη συνέχεια, σπούδασε νομική στο Οθώνειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Πολέμησε ως εθελοντής στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, ενώ μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εργάστηκε ως δικηγόρος στη Σμύρνη. Αργότερα, συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους, καθώς και στην Μικρασιατική Εκστρατεία.
Τοκοχρεολύσιο
Πηγές
Κατηγορία:Δανεισμός
Αντώνιος Αθηνογένης
Βιογραφία
Μετά τη μικρασιατική καταστροφή, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα όπου ακολούθησε πολιτική καριέρα διατελώντας πρώτα βουλευτής Αθηνών με το Λαϊκό Κόμμα και έπειτα βουλευτής Αττικής του Εθνικού Ριζοσπαστικού Κόμματος. Επίσης διετέλεσε αντιπρόεδρος της βουλής (1933-35) και υπουργός Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως στην Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη από τις 10 Οκτωβρίου 1935 ως τις 30 Νοεμβρίου 1935.
Μεταπολεμικά ηγήθηκε κίνησης που στρεφόταν εναντίον των μαυραγοριτών που κατά τη διάρκεια της Κατοχής είχαν αγοράσει εκατοντάδες ακίνητα σε εξευτελιστικές τιμές. Υπήρξε επίσης γενικός γραμματέας του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου και αρθρογραφούσε σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες, κυρίως προσφυγικού ενδιαφέροντος. Σύμφωνα με τις λίστες της Μεγάλης Στοάς των μασόνων της Ελλάδας, υπήρξε ελευθεροτέκτονας.
Απεβίωσε τον Ιούλιο του 1963. Προς τιμή του, το όνομά του δόθηκε σε δρόμο της Νέας Σμύρνης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Οικογένεια Αθηνογένη
802
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 802 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λίμνη Λούρου
Η Λίμνη Λούρου είναι τεχνητή λίμνη που δημιουργήθηκε έπειτα από κατασκευή φράγματος στον ποταμό Λούρο. Βρίσκεται στον νομό Πρέβεζας. Η υδροηλεκτρική μονάδα του Λούρου είναι από τις παλαιότερες της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνητές λίμνες της Ελλάδας Κατηγορία:Λίμνες της Ηπείρου
Βλίτο
Το βλίτο ή βλήτο είναι ετήσιο φυτό της οικογένειας των αμαρανθοειδών. Η επιστημονική του ονομασία είναι Amaranthus blitum (Αμάραντος το βλίτον).
Είναι ιθαγενές της περιοχής της Μεσογείου αλλά έχει εισαχθεί σε πολλά μέρη του κόσμου, όπως στην ανατολική Βόρεια Αμερική. Τρώγεται σε πολλά μέρη του κόσμου. Εκτιμάται ιδιαιτέρως στην ελληνική κουζίνα όπου οι βλαστοί και τα φύλλα του τρώγονται βραστά με ελαιόλαδο και λεμόνι.
Μεταφορικά βλίτο λέγεται ο χαζός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χόρτα Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Εκφράσεις Κατηγορία:Αμαρανθοειδή
804
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 804 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σκάλες Αγίου Νικολάου (Πάτρα)
Γενικά στοιχεία
Κατασκευάστηκαν το 1934, στην εποχή του Μεσοπολέμου, επί δημαρχίας Βασιλείου Ρούφου , αντικαθιστώντας την προϋπάρχουσα φιδωτή χωμάτινη ανηφόρα που βρισκόταν στο σημείο. Αποτελούν μία από τις κυριότερες τεχνητές κλίμακες (σκάλες) από μια σειρά τέτοιων που βρίσκονται στην Πάτρα, καθώς και χαρακτηριστικό παράδειγμα της αστικής και φυσικής γεωγραφίας του ιστορικού κέντρου της πόλης, το οποίο διαιρείται στις λεγόμενες Άνω και Κάτω Πόλη, τις περιοχές δηλ. που συνδέουν οι σκάλες της Αγίου Νικολάου. Αριθμούν 206 σκαλοπάτια.
Στη βάση της Κλίμακας της Αγίου Νικολάου βρίσκεται ενοριακός ναός αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, καθώς και παρεκκλήσι, δίπλα από αυτόν, αφιερωμένο στον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη. Η αρχική θεμελίωση του ναού του Αγίου Νικολάου ήταν ελαφρώς νοτιότερα της σημερινής, εκεί όπου βρίσκονται σήμερα οι σκάλες, αλλά, λόγω κατολίσθησης που σημειώθηκε το 1885, η θεμελίωσή του πραγματοποιήθηκε στη σημερινή του θέση.
Στην κορυφή τους βρίσκεται το δυτικό μέρος του Φρουρίου της πόλης. Οι σκάλες αποτελούν το συνδετήριο μέσο μεταξύ των οδών Αγίου Νικολάου και Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου, που επεκτείνονται προς τα βορειοδυτικά (κάτω) και νοτιοανατολικά (πάνω) αντίστοιχα.
Αποτελούν ένα από τα πιο φωτογραφημένα μέρη της Πάτρας, τόσο από την κορυφή τους με την όμορφη θέα που προσφέρουν προς τι κέντρο της πόλης, τον Πατραϊκό και τα απέναντι βουνά της Αιτωλοακαρνανίας, όσο και από την περιοχή κάτω από αυτές, απ' όπου φαίνεται η θέση στην οποία δεσπόζουν, ή από κάποιο άλλο ενδιάμεσο σημείο τους. Αποτελούν δημοφιλή και πολυσύχναστο προορισμό, ντόπιων και επισκεπτών, που συρρέουν εκεί για βόλτα, αναψυχή και χαλάρωση, ιδίως την άνοιξη και το καλοκαίρι. Κατά τις νυκτερινές ώρες φωταγωγούνται, ενώ κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων του Πατρινού Καρναβαλιού έχουν ιδιαίτερη νυχτερινή χρωματική φωταγώγηση. Ακόμη, κατά τις περιόδους των εθνικών επετείων συχνά σημαιοτολίζονται.
Στις σκάλες πραγματοποιούνται κατά καιρούς ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ χρησιμοποιούνται συχνά ως χώρος εκδήλωσης πολιτικών μηνυμάτων και διαμαρτυριών.
Βασίλης Παναγιωτόπουλος
Ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος (γεν. 1932) είναι Έλληνας ιστορικός, με ειδίκευση την μελέτη της νεώτερης και σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1932 στη Μεσσήνη Μεσσηνίας. Το 1952 εισήχθη στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1960 ξεκίνησε να εργάζεται ως βοηθός έρευνας στο Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ). Υπήρξε μαθητής του Κ. Θ. Δημαρά. Το 1965 μετέβη για συμπλήρωση των σπουδών του στη Γαλλία και σπούδασε Ιστορία στην École des hautes études και στη Σορβόννη, απ' όπου έλαβε και το διδακτορικό του δίπλωμα.
Το 1967 εντάχθηκε στο Κέντρο Ιστορικών Ερευνών του Εργαστηρίου Ιστορικής Δημογραφίας της École des hautes études. Το 1983 ο Παναγιωτόπουλος μαζί με τον Σπύρο Ασδραχά και τον Φίλιππο Ηλιού συνίδρυσαν και ξεκίνησαν να συνδιευθύνουν το επιστημονικό ιστορικό περιοδικό «Τα Ιστορικά», που εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Μέλισσα. Μέσω των «Ιστορικών», οι τρεις τους συνετέλεσαν στην ανανέωση της ιστορικής έρευνας στην Ελλάδα, στρέφοντάς την προς τους προβληματισμούς της «Νέας Ιστορίας». Το 1985 επέστρεψε στην Ελλάδα και εκλέχτηκε διευθυντής ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Το 1994 ορίστηκε διευθυντής του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Ερευνών του ΕΙΕ. Το 2001 ανακηρύχθηκε ομότιμος διευθυντής ερευνών του ΕΙΕ.
Πέρα από τις δημοσιεύσεις του για την οικονομική και κοινωνική ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, υπήρξε ο εμπνευστής των «Σεμιναρίων της Ερμούπολης», ενώ επιμελήθηκε τη δεκάτομη «Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1770 - 2000». Μαζί με τους συνεργάτες του επιμελήθηκε την έκδοση σε τέσσερις τόμους του αρχείου του Αλή Πασά που φυλάσσεται στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Νίγελ Έιμος
Καριέρα
Είναι ο αργυρός Ολυμπιονίκης του 2012 στα 800 μέτρα, κάνοντας παγκόσμιο ρεκόρ στους εφήβους, με χρόνο 1:41.73.
Λανυεζούλ
Το Λανυεζούλ (γαλλικά: Lanuéjouls, οξιτανικά: Lanuèjols) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Νίγελ Έιμος
Καριέρα
Έχει κερδίσει και τους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2014 στα 800 μ.
Λανυεζούλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λανυεζουλουά (γαλλικά: Lanuéjoulois).
Νίγελ Έιμος
Καριέρα
Έχει 5 συνολικά μετάλλια σε Αφρικανικούς Αγώνες και Αφρικανικά Πρωταθλήματα στίβου στα 800 μέτρα και 4 x 400 μέτρα σκυταλοδρομία.
Λανυεζούλ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Νίγελ Έιμος
Καριέρα
Τον Ιούλιο του 2022, ο Nijel Amos τέθηκε προσωρινά σε αναστολή λόγω ντόπινγκ, λίγες μέρες πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στο Eugene των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Nijel Amos βρέθηκε θετικός σε μεταβολικό ρυθμιστή..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων από τη Μποτσουάνα Κατηγορία:Αθλητές του στίβου από τη Μποτσουάνα Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Ολυμπιονίκες από τη Μποτσουάνα Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
808
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 808 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ισμαρίδα
Η Λίμνη Ισμαρίδα ή Λίμνη Μητρικού είναι λίμνη που βρίσκεται στον νομό Ροδόπης. Βρίσκεται εντός του Εθνικού Πάρκου Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης. Αποτελεί σημαντικό υδροβιότοπο της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Ελλάδας Κατηγορία:Γεωγραφία της Θράκης Κατηγορία:Υγροβιότοποι
Τοπική κοινότητα
Τοπική κοινότητα ήταν όρος της τοπικής αυτοδιοίκησης που εισήχθη το 2010 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Οι τοπικές κοινότητες αντιστοιχούσαν στα πρώην τοπικά διαμερίσματα του προγράμματος Καποδίστριας, εφόσον αυτά διαθέτουν λιγότερους από 2.000 κατοίκους (ή λιγότερους από 1.000 κατοίκους για τα νησιά).
Αντικαταστάθηκε από την Κοινότητα στη 1 Σεπτεμβρίου 2019, σύμφωνα με τον Κλεισθένη Ι.
Τοπικη κοινοτητα
Επαρχία Γκαζιαντέπ
Η επαρχία Γκαζιαντέπ είναι επαρχία της Τουρκίας και βρίσκεται στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ανατολίας. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Γκαζιαντέπ. Γειτνιάζει με το Αντιγιάμαν στα βορειοανατολικά, την Σανλιούρφα στα ανατολικά, την Συρία και το Κιλίς στα νότια, το Χάταϊ στα νοτιοδυτικά, το Οσμανίγιε στα δυτικά και το Καχραμάνμαρας στα βορειοδυτικά.
Η επαρχία αποτελεί σημαντικό εμπορικό κέντρο από την αρχαιότητα. Είναι επίσης μια από τις σημαντικότερες ζώνες παραγωγής της Τουρκίας και η γεωργία της κυριαρχείται από την καλλιέργεια φιστικιών.
Η Επαρχία Κιλίς ήταν μέρος της επαρχίας Γκαζιαντέπ μέχρι που χωρίστηκε το 1994. Οι Τούρκοι αποτελούν την πλειοψηφία στην επαρχία.
Ένια (τραγουδίστρια)
Η Enya Patricia Brennan (/ˈɛnjə/: Iρλανδικά: Eithne Pádraigín Ní Bhraonáin: 17 Μαΐου 1961) γνωστή επαγγελματικά ως Enya είναι Ιρλανδή τραγουδίστρια, συνθέτις και στιχουργός στα πλαίσια της μοντέρνης κέλτικης μουσικής. Επιπλέον αποτελεί την καλύτερη εμπορικά solo καλλιτέχνη ιρλανδικής καταγωγής.
Τα κομμάτια May it be και Aniron αποτέλεσαν soundtrack της πολυβραβευμένης κινηματογραφικής υπερπαραγωγής Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και το πρώτο της χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού σε ταινία αλλά και μια υποφιότητα στις Χρυσές Σφαίρες. Το 2001 κέρδισε το βραβείο της πιο εμπορικής τραγουδίστριας στα World Music Awards λόγω της παγκόσμιας επιτυχίας του δίσκου της A Day Without Rain, που περιείχε τη διεθνή επιτυχία Only time. Συνολικά, έχει βραβευτεί με 7 World Music Awards, 4 Βραβεία Γκράμι, 4 Βραβεία BRIT και 1 βραβείο Ivon Novello.
Έγινε γνωστή για τον ξεχωριστό ήχο της, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από τη στρωματοποίηση των φωνών, τις φολκ μελωδίες και τις αιθέριες αντηχήσεις. Εξαιτίας της ανάμειξης στοιχείων new age, εκκλησιαστικής, φολκ, κέλτικης και κλασικής μουσικής με τον ήχο του συνθεσάιζερ, η μουσική της θεωρήθηκε πρωτοποριακή. Έχει τραγουδήσει σε 10 γλώσσες και θεωρείται η πιο επιτυχημένη solo καλλιτέχνης της Ιρλανδίας και δεύτερη στο γενικό κατάλογο, πίσω από το συγκρότημα των U2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Αλέξης Ζακυθηνός
Ο Αλέξιος Ζακυθηνός (Ληξούρι, 1934 - Αθήνα, 1992), γιος του ιστορικού Διονυσίου Ζακυθηνού, υπήρξε Έλληνας διπλωμάτης, ποιητής, και μουσικός ανθολόγος. Υπηρέτησε διαδοχικά από το 1961 σε Σικάγο, Τρίπολη, Βόννη, Γιαουντέ, Μπουένος Άιρες, Μπραζίλια, και Παρίσι (UNESCO).
Προδρόμι Θεσπρωτίας
Το Προδρόμι Θεσπρωτίας ανήκει στην δημοτική ενότητα Παραμυθιάς και στον Δήμο Σουλίου κατά το σχέδιο Καποδίστριας.
Έχει υψόμετρο 210μ από την επιφάνεια της θάλασσας και συνδέει την Παραμυθιά με την Πρέβεζα μέσο Γλυκής.
Ονομασία
Η παλιά ονομασία ήταν Βοϊνίκου. Ωστόσο  το 1927 άλλαξε και έγινε Προδρόμι επειδή στο Άνω Προδρόμι βρίσκεται η Ι.μονή της Βέλλιανης η του Ιωάννου του Προδρόμου. Βορειοανατολικά του Άνω Προδρομίου βρίσκεται η ακρόπολη της Αρχαίας Ελέας που ιδρύθηκε το 350π.χ
Ο Τύμβος Προδρομίου
Το καλοκαίρι του 1978 κατά την δημιουργία αγροτικού δρόμου βρέθηκε ένας Τύμβος του 4ου αι. π.χ με σημαντικά ευρήματα ένα από αυτά ήταν έναν στρατιωτικό εξοπλισμό και κτερίσματα καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ήταν αξιωματούχος και διακεκριμένο νεαρό πολεμιστή! Ανάμεσα στα Ευρήματα βρέθηκαν δυο κράνη, ο ένας ασημένιος, έναν θώρακα, ένα ξίφος με λαβή πτηνού και μία χάλκινη τεφροδόχος, δύο στεφάνια χάλκινα φτιαγμένα σε σχήμα, βελανιδιάς και Μυρτιάς, πιστεύοντας πως είναι ο Βασιλιάς Πύρρος χωρίς ωστόσο να υπάρχει επίσημη ανακοίνωση και βρίσκονται στο αρχαιολογικό μουσείο της Ηγουμενίτσας!
Διπόταμα (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Διπόταμα είναι γνωστοί στην Ελλάδα οι παρακάτω οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Νικόλαος Αρώνης
Ο Νικόλαος Αρώνης (1895 - 19 Ιανουαρίου 1986) υπήρξε Έλληνας του 20ού αιώνα με πλούσια κοινωνική και εθνική δράση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Σμύρνη. Σπούδασε φιλοσοφία και Νομική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, και συνέχισε στο Παρίσι, όπου αποφοίτησε στις πολιτικές επιστήμες. Πήρε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία και ήταν γραμματέας του Ελευθέριου Βενιζέλου. Διετέλεσε ως Γενικός Διευθυντής των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων στη Μυτιλήνη, ταυτόχρονα ως Νομάρχης, και έλαβε σημαντικές θέσεις (Γενικός Επιθεωρητής) σε διάφορες δημόσιες, κρατικές και κοινωνικές υπηρεσίες. Διορίστηκε το 1949 Νομάρχης Μεσσηνίας, τρεις φορές υπηρέτησε ως Νομάρχης Κυκλάδων και ήταν Νομάρχης Χίου από το 1956 ως το 1957, οπότε αποχώρησε λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας.
807
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 807 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Νικόλαος Αρώνης
Πηγές
Κατηγορία:Νομάρχες Κυκλάδων Κατηγορία:Νομάρχες Λέσβου Κατηγορία:Νομάρχες Μεσσηνίας Κατηγορία:Νομάρχες Χίου
807
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πάτρικ Λέιχι
Ο Πάτρικ Τζόζεφ Λέιχι (αγγλικά: Patrick Joseph Leahy, 31 Μαρτίου 1940), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρέτησε ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών ο οποίος εκπροσωπεί την πολιτεία του Βερμόντ από το 1975 έως το 2023. Επίσης, ως ο αρχαιότερος Γερουσιαστής, υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Πρόεδρος της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Ιανουάριο του 2021 έως τον Ιανουάριο του 2023. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Διετέλεσε από το 2021 έως το 2023, ως πρόεδρος της Επιτροπής Πιστώσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο παρελθόν διατέλεσε επίσης πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιοσύνης της Γερουσίας (2007-2015, 2001-2003) καθώς και πρόεδρος της Επιτροπής Γεωργίας της Γερουσίας (1987-1995).
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως περιφερειακός εισαγγελέας της Κομητείας Τσίτεντεν από το 1966 έως το 1975.
Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Επιτροπής της Γερουσίας για τη Δικαιοσύνη, που σκοπό είχε την αναμόρφωση του σωφρονιστικού συστήματος. Έχει υποστηρίξει τον έλεγχο των όπλων και τη δυνατότητα ποινικών διώξεων εναντίον των κατασκευαστών όπλων. Στο παρελθόν είχε ασκήσει έντονη κριτική σχετικά με την επέμβαση στο Ιράκ και ήταν υπέρ της απόσυρσης των αμερικανικών στρατευμάτων.
Τον Νοέμβριο του 2021, ανακοίνωσε πως θα αποσυρθεί από την πολιτική, και δεν θα επιδιώξει επανεκλογή στις Εκλογές της Γερουσίας το 2022. Η θητεία του ως Γερουσιαστής έληξε στις 3 Ιανουαρίου 2023.
Αγαθονίκη Αντωνιάδου
Η Αγαθονίκη Αντωνιάδου (Σκύρος, 1854, Αθήνα 1928) υπήρξε Ελληνίδα παιδαγωγός, λόγια και ποιήτρια στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σκύρο και έλαβε τις ανώτερές της σπουδές στο Παρθεναγωγείο Σύρου, όπου έλαβε το 1874 για την επίδοσή της το Ράλλειον Βραβείον της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρίας. Είχε μεγάλη πνευματική κατάρτιση. Συνέγραψε παιδαγωγικές μελέτες, βιβλία πάνω στη Σκύρο και ανέκδοτα ποιήματα. Διετέλεσε διευθύντρια του Εθνικού Ιωακείμειου Παρθεναγωγείου Κωνσταντινουπόλεως και στο Κεντρικό Παρθεναγωγείο Σερρών, ενώ υπήρξε μια από τις συντάκτριες του Περιοδικού των Κυριών που εξέδιδε η Καλλιρρόη Παρέν, κατατάσσοντάς την σε παράγοντα του φεμινιστικού Τύπου. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1928. Προς τιμή της ονομάστηκε δρόμος στη Νέα Σμύρνη.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Λαπανούζ-ντε-Σερνόν
Το Λαπανούζ-ντε-Σερνόν (γαλλικά: Lapanouse-de-Cernon, οξιτανικά: La Panosa de Sarnon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαπανουζαίν (γαλλικά: Lapanousains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Εθνική Επανάσταση (Γαλλία)
Την ονομασία "Εθνική Επανάσταση", (Révolution Nationale - προφέρεται Ρεβολυσιόν Νασιονάλ), έφερε το κίνημα που εξάγγειλε ο στρατάρχης Φιλίπ Πεταίν στις 10 Ιουλίου του 1940, όταν το Γαλλικό Κοινοβούλιο του παραχώρησε απόλυτες εξουσίες αναλαμβάνοντας πρόεδρος, μετά την παραίτηση του Πωλ Ρεϊνώ.
Υπό την ονομασία αυτή φερόταν ουσιαστικά το ιδεολογικό υπόβαθρο της αναγκαιότητας της εθνικής συσπείρωσης των Γάλλων μετά τα δραματικά γεγονότα που είχαν προηγηθεί και τα οποία κατέληξαν στη συνομολόγηση της ανακωχής και συνθηκολόγησης πρώτα με τους Γερμανούς, στις 22 Ιουνίου του 1940, και δύο ημέρες αργότερα με τους Ιταλούς.
Βασική ιδέα και σύνθημα αυτής της Εθνικής Επανάστασης ήταν η ρήση "Εργασία, Οικογένεια, Πατρίδα όπου γύρω από τις έννοιες αυτές στρεφόταν και όλο το κυβερνητικό πρόγραμμα του Φ. Πεταίν. Οι απόλυτες όμως εξουσίες, εκτελεστικές και δικαστικές, που του παραχωρήθηκαν πολύ γρήγορα μετέβαλαν την κατάσταση σ΄ ένα απολυταρχικό καθεστώς που δεν υπήρξε προηγούμενο σε έκτροπα διώξεων, εκτός της περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης, ούτε επί εποχών των λεγομένων απόλυτων μοναρχιών.
Είναι γεγονός πως οποιοσδήποτε λαός αν βρεθεί, ανεξάρτητα αιτιών, κάτω από ιδιαίτερες πιέσεις και ειδικότερα σε θέματα που αγγίζουν ελευθερία, αξιοπρέπεια, οικονομία, κ.λπ. να παρουσιάζει μια ιδιαίτερη εθνική έξαρση προς αποτίναξη των όποιων πιέσεων, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κατακριτέα. Εν προκειμένω το "καθεστώς Βισύ" όπως ονομάστηκε από την πόλη που κατέστησε έδρα της κυβέρνησής του ο Πεταίν και του " Γαλλικού Κράτους", όπως συστάθηκε τότε η Γαλλία, θα μπορούσε να δικαιολογήσει απόλυτα τα μέτρα που έλαβε προωθώντας παραδοσιακές αξίες, όπως το τρίπτυχο του συνθήματος, αν πραγματικός στόχος θα ήταν η συνέχεια της αντίστασης ή τουλάχιστον, υπό την πίεση της συνθηκολόγησης, μιας απόλυτης ουδετερότητας.
Στη πράξη όμως και στην έκταση που συνέβησαν οι διώξεις κάθε ανεπιθύμητου ή ακόμα και υποθετικά αντιφρονούντα απεδείχθη ότι στόχος συνέχιζε να ήταν η πολιτική του κατευνασμού, αυτή τη φορά στο πάθος του γαλλικού λαού καθώς και η συνεργασία που ζήτησε ο Χίτλερ, έναντι της οποίας αποκλείονταν οποιεσδήποτε αντιδράσεις.
Έτσι έφθασε η κυβέρνηση του Βισύ να μείνει στην ιστορία με το στίγμα του αυταρχισμού, της ξενοφοβίας, του αντισημιτισμού, και άλλων μορφών ρατσισμού, πολιτικού ρεβανσισμού και κομμουνιστοφοβίας καταδιώκοντας μετανάστες, κομμουνιστές, πολιτικούς αντιπάλους της Γ' Γαλλικής Δημοκρατίας, Εβραίους, Μασόνους, κ.ά. κοινωνικές τάξεις, για τις διώξεις των οποίων και συστήθηκαν ειδικά έκτακτα δικαστήρια και στρατοδικεία με πρωτοφανείς στερήσεις νομικών δικαιωμάτων που έμειναν παροιμιώδεις στα νομικά χρονικά ως "έκτακτες δικαστικές εξουσίες του Βισύ".
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Γαλλική Πολυνησία
Η Γαλλική Πολυνησία (γαλλικά: Polynésie française) είναι νησιωτικό σύμπλεγμα που βρίσκεται στο Νότιο Ειρηνικό και αποτελείται 118 νησιά και ατόλες τα οποία εκτείνονται σε μήκος πάνω από 2.000 χιλιόμετρα. Η έκταση της στεριάς είναι 4.167 τ.χλμ. και έχει συνολικό πληθυσμό 278.786 κατοίκους σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2022. Πρωτεύουσα του συμπλέγματος και διοικητικό κέντρο είναι η Παπεέτε, της Ταϊτής. Η Γαλλική Πολυνησία αποτελούσε για πολλά χρόνια υπερπόντια κτήση της Γαλλίας, ενώ από το 2004 και μετά, έχει αποκτήσει περιορισμένη (διοικητική) αυτονομία.
Πολιτική
Το 2004 η Γαλλία παραχώρησε στην κτήση καθεστώς διευρυμένης αυτοδιοίκησης. Από το 1946 ως το 2004 η Γαλλική Πολυνησία ήταν υπερπόντιο έδαφος της Γαλλίας. Αρχηγός Κράτους είναι έκτοτε όχι μόνο ο Πρόεδρος της Γαλλίας, αλλά και ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης της Γαλλικής Πολυνησίας. Από το 2014 Πρόεδρος είναι ο Εντουάρ Φριτς.
Στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών, τον Ιανουάριο του 2008, το κόμμα Το Σπίτι μας (To Tatou Aia) κέρδισε 36,5% των ψήφων, η Ένωση για τη Δημοκρατία 32,8% και ο Λαϊκός Συναγερμός (Tahoeraa Huiraatira) 21,8%. Μόνο 3 επί συνόλου 57 εδρών αποφασίστηκαν στον πρώτο γύρο: 2 για το Τε Χένουα Ένατα Α Του και 1 για το Ταχοεράα Χουιραατίρα. Οι υπόλοιπες 54 αποφασίστηκαν στις 10 Φεβρουαρίου 2008 στον δεύτερο γύρο. Στις 31 Ιανουαρίου παραιτήθηκε η κυβέρνηση του Όσκαρ Τεμαρού, ο ίδιος όμως αρνήθηκε να κάνει δεκτές τις παραιτήσεις των υπουργών του. Στις 15 Απριλίου του 2008 ο Τονγκ Σανγκ έγινε ξανά Πρόεδρος έπειτα από πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης του Γκαστόν Φλος. Τον Δεκέμβριο του 2008 έχασε την οριακή πλειοψηφία που είχε η κυβέρνησή του έπειτα από την αποχώρηση ενός βουλευτή από τον οκτακομματικό συνασπισμό. Το Φεβρουάριο του 2009 εξελέγη πρόεδρος ξανά ο Τεμαρού, ο οποίος παραιτήθηκε έπειτα από πρόταση μομφής, το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου. Πρόεδρος έγινε ξανά ο Τονγκ Σανγκ. Τον Απρίλιο του 2011 έπειτα από πρόταση δυσπιστίας, κατέρρευσε η κυβέρνηση του Τονγκ Σανγκ και πρόεδρος έγινε για 5η φορά μέσα σε 7 χρόνια ο Τεμαρού.
Για περισσότερα, δείτε Πολιτική της Γαλλικής Πολυνησίας
Ιστορικά στοιχεία
Το 1986, το κόμμα του Όσκαρ Τεμαρού (Tavini Huiraatira) κέρδισε 2 έδρες στη Συνέλευση, 4 έδρες το 1991, 11 το 1996 και 13 το 2001. Το 2004 ο συνασπισμός Ένωση για τη Δημοκρατία κατέλαβε 27 επί συνόλου 57 εδρών.
Η πρώτη θητεία του Τεμαρού στην προεδρία ήταν από τις 15 Ιουνίου του 2004 ως τις 8 Οκτωβρίου 2004, οπότε και η κυβέρνησή του ανατράπηκε με πρόταση μομφής από το Κοινοβούλιο, με 29 υπέρ έναντι 28 κατά. Στη συνέχεια έγινε υπηρεσιακός Πρόεδρος για δύο εβδομάδες, ωστόσο αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το αξίωμά του μέχρι το Μάρτιο του 2005, οπότε επανεξελέγη σε επαναληπτικές βουλευτικές εκλογές. Ο Τεμαρού ηγήθηκε του πεντακομματικού συνασπισμού Ένωση για τη Δημοκρατία, που περιλαμβάνει το κόμμα Tavini Huiraatira (Κόμμα- Υπηρέτης του Λαού), που είναι υπέρ της ανεξαρτησίας και άλλα μικρότερα κόμματα, τα οποία υποστηρίζουν την αυτονομία και όχι την ανεξαρτησία της Γαλλικής Πολυνησίας από τη Γαλλία. Τα κόμματα αυτά κέρδισαν τους υποστηρικτές του βετεράνου πολιτικού Γκαστόν Φλος στις εκλογές του 2004.
Η δεύτερη εκλογή του Τεμαρού στην προεδρία έγινε τον Οκτώβριο του 2005 και τερματίστηκε όπως και η πρώτη, δηλαδή με πρόταση μομφής από το Κοινοβούλιο, στις 13 Δεκεμβρίου 2006. Ο Τεμαρού ήδη είχε απωλέσει τον έλεγχο του Κοινοβουλίου εξαιτίας αυτομολήσεων των βουλευτών του σε άλλα κόμματα. Στις νέες προεδρικές εκλογές, στις 26 Δεκεμβρίου 2006 εξελέγη Πρόεδρος ο Γκαστόν Τονγκ Σανγκ.
Οι Τονγκ Σανγκ, Φλος και Τεμαρού εναλλάσσονταν στην εξουσία για τα επόμενα τρία χρόνια.
Στις 24 Μαρτίου του 2009 η Γαλλία ανακοίνωσε ότι θα καταβάλει αποζημιώσεις σε πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό όπως επίσης και σε κατοίκους που παρουσίασαν προβλήματα υγείας συνεπεία των πυρηνικών δοκιμών της χώρας, αρχικά στην Αλγερία και στη συνέχεια στη Γαλλική Πολυνησία εντός 30 ετών.
Μαρίνος Βέγιας
Ο Μαρίνος Βέγιας (1770 - ) ήταν Έλληνας πολιτικός από την Κεφαλλονιά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αργοστόλι και καταγόταν από παλιά οικογένεια του νησιού με καταγωγή από τη νήσο Βέγια της Δαλματίας. Χρημάτισε πολλές φορές βουλευτής και γερουσιαστής της Ιονίου πολιτείας, πρόεδρος της βουλής το 1817 και πρόεδρος της γερουσίας το 1818. Επί προεδρίας του στην Ιόνια Βουλή τα Επτάνησα τελούσαν υπό Αγγλική προστασία κι ήταν από τους υπογράφοντες συντάκτες του συντάγματος του 1817.
Τιμήθηκε το 1825 με το παράσημο Αγίου Γεωργίου και Αγίου Μιχαήλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές της Ιονίου Βουλής Κατηγορία:Γερουσιαστές της Ιονίου Πολιτείας
Πίτερ Ακρόιντ
Το 1984 εκλέχθηκε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Λογοτεχνών και το 2003 έγινε Ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ο Ακρόιντ γεννήθηκε στο Λονδίνο και μεγάλωσε στο Ηστ Άκτον, σε ένα "αυστηρό" ρωμαιοκαθολικό νοικοκυριό, όπως το περιέγραψε η μητέρα και η γιαγιά του, αφότου ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια. Σε ηλικία επτά ετών συνειδητοποίησε ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Φοίτησε στο λύκειο St. Benedict και στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, από όπου έλαβε πτυχίο στην Αγγλική Φιλολογία. Το 1972 ήταν υπότροφος στο Πανεπιστήμιο Γέιλ.
Καριέρα
Το αποτέλεσμα της φοίτησής του στο Γέιλ ήταν το Notes for a New Culture, που γράφτηκε όταν ο Ακρόιντ ήταν μόλις 22 ετών και κυκλοφόρησε το 1976. Ο τίτλος, παραλλαγή του έργου Notes Towards the Definition of Culture (1948) του Έλιοτ, ήταν μια πρώιμη ένδειξη της κλίσης του Ακρόιντ πάνω στην εξερεύνηση και την επανεξέταση των έργων άλλων Λονδρέζων συγγραφέων. Εργάστηκε στο περιοδικό The Spectator από το 1973 έως το 1977 ως λογοτεχνικός επιμελητής και έγινε διευθύνων σύμβουλος το 1978, μια θέση που διατήρησε μέχρι το 1982. Εργάστηκε ως κριτικός βιβλιων για την εφημερίδα The Times και ήταν συχνός εκφωνητής στο ραδιόφωνο. Από το 1984 μέχρι σήμερα είναι μέλος της Βασιλικής Εταιρείας Λογοτεχνών.
Η λογοτεχνική καριέρα του ξεκίνησε με την ποίηση, συμπεριλαμβανομένων έργων όπως το London Lickpenny (1973) και το The Diversions of Purley (1987). Το 1982 κυκλοφόρησε το The Great Fire of London, το πρώτο του μυθιστόρημα, που είναι παραλλαγή του μυθιστορήματος Little Dorrit του Καρόλου Ντίκενς. Το μυθιστόρημα αυτό έδωσε το έναυσμα για τον μεγάλο αριθμό μυθιστορημάτων που ο Ακρόιντ έχει γράψει μέχρι σήμερα. Όλα τα μυθιστορήματά του ασχολούνται με κάποιο τρόπο με την περίπλοκη αλληλεπίδραση του χρόνου και του χώρου και αυτού που ο Ακρόιντ αποκαλεί "το πνεύμα του μέρους". Ωστόσο, η μετάβασή του ως μυθιστοριογράφος ήταν απροσδόκητη. ΣΕ μια συνέντευξη με τον Πάτρικ ΜακΓκραθ το 1989, ο Ακρόιντ είπε :"Το απολαμβάνω, πιστεύω, αλλά δεν πίστευα ποτέ ότι θα γινόμουν μυθιστοριογράφος. Δεν ήθελα ποτέ να γίνω μυθιστοριογράφος. Δεν μπορώ να δημιουργήσω φαντασία. Δεν μου αρέσει. Είναι τόσο ασταθής. Όταν ήμουν νέος άνδρας ήθελα να γίνω ποιητής, έπειτα έγραψα ένα κριτικό βιβλίο, και δεν θυμάμαι να διάβασα ένα μυθιστόρημα μέχρι περίπου την ηλικία των 26 με 27."Στα μυθιστορήματά του συχνά κάνει σύγκριση των ιστορικών γεγονότων με τα τρέχοντα γεγονότα του σήμερα (π.χ. The Great Fire of London, Hawksmoor, The House of Doctor Dee). Πολλά από τα μυθιστορήματα του Ακρόιντ παίζονται στα θέατρα του Λονδίνου και έχουν ως θέμα τους την συνεχώς μεταβαλλόμενη αλλά επίμονα σταθερή φύση της πόλης. Συχνά αυτό το θέμα μελετάται μέσα από τους καλλιτέχνες της πόλης, κυρίως τους συγγραφείς της : τον Όσκαρ Ουάιλντ στο The Last Testament of Oscar Wilde (1983), μια ψεύτικη αυτοβιογραφία του Ουάιλντ ; τους Nicholas Hawksmoor, Christopher Wren και Sir John Vanbrugh στο Hawksmoor (1985) ; τους Thomas Chatterton και George Meredith στο Chatterton (1987) ; τον John Dee στο The House of Dr Dee (1993) ; τους Dan Leno, Karl Marx, George Gissing και Thomas De Quincey στο Dan Leno and the Limehouse Golem (1994) ; τον John Milton στο Milton in America (1996) ; τον Charles Lamb στο The Lambs of London.
Προσωπική ζωή
Ο Ακρόιντ είχε μια μακρόχρονη σχέση με τον Μπράιαν Κουν, έναν Αμερικανό χορευτή που γνώρισε στο Γέιλ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Ακρόιντ μετακόμισε στο Ντέβον με τον Κουν. Ωστόσο, ο Κουν διαγνώστηκε με καρκίνο και πέθανε το 1994. Ο Ακρόιντ επέστρεψε στο Λονδίνο. Το 1999 υπέστη καρδιακή προσβολή και ήταν σε κώμα επί μια εβδομάδα.
Σε μια συνέντευξή του το 2004, ο Ακρόιντ ανέφερε ότι δεν έχει κάνει άλλη σχέση μετά τον θάνατο του Κουν και ότι ήταν "πολύ χαρούμενος που είμαι ελεύθερος".
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βρετανοί ποιητές Κατηγορία:Βρετανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι βιογράφοι
Σιδηροδρομική γραμμή Ζέμερινγκ
Η Σιδηροδρομική γραμμή Ζέμερινγκ ή Σέμερινγκ (Γερμανικά: Semmeringbahn) είναι μέρος της νότιας αυστριακής σιδηροδρομικής γραμμής, συνδέει την πόλη Γκλόγκνιτς (Gloggnitz) και, μέσω του περάσματος Σέμερινγκ που δίνει το όνομά του σε ολόκληρη τη διαδρομή, φτάνει στην πόλη Μούρτσουσλαγκ (Mürzzuschlag). Ήταν ο πρώτος ορεινός σιδηρόδρομος στην Ευρώπη που κατασκευάστηκε με το κανονικό Εύρος σιδηροδρομικής γραμμής, νικώντας  τις τεράστιες δυσκολίες της αλπικής περιοχής την οποία διασχίζει. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1848 και 1854 και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από τους αυστριακούς σιδηροδρόμους. Το 1998, ο σιδηρόδρομος Σέμερινγκ εντάχθηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία
μικρογραφία |Χάρτης της σιδηροδρομικής γραμμής Σέμερινγκ Μια σιδηροδρομική γραμμή μέσα από το πέρασμα του Σέμερινγκ ήταν επιθυμία του Αρχιδούκα της Αυστρίας Ιωάννη, γιου του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Β', στον οποίο αρχικά αφιερώθηκε ολόκληρη η σιδηροδρομική γραμμή που θα συνέδεε τη Βιέννη με την Τεργέστη (το επίνειο της Αυστριακής αυτοκρατορίας). Το 1844 υπήρχαν ήδη οι σιδηροδρομικές γραμμές από τη Βιέννη στο Γκλόγκνιτς και από το Μούρτσουσλαγκ στο Γκρατς και τώρα ήταν απαραίτητο να δημιουργηθεί μια σύνδεση μεταξύ αυτών των δύο γραμμών που θα διέσχιζε εξαιρετικά δύσβατες ορεινές περιοχές. Ο σχεδιαστής του σιδηροδρόμου Σέμερινγκ, Καρλ φον Γκέγκα χρησιμοποίησε τις πιο σύγχρονες τεχνολογίες για την κατασκευή ατμομηχανών που έγιναν οι πρώτες που μπόρεσαν να ξεπεράσουν σημαντικές διαφορές στο υψόμετρο και να εκτελέσουν στενές στροφές.
Περίπου 20.000 εργάτες απασχολήθηκαν για έξι χρόνια, μεταξύ 1848 και 1854, περίπου 1.000 από τους οποίους έχασαν τη ζωή τους σε δυστυχήματα, αλλά κυρίως από τον τύφο και τη χολέρα. Το αποτέλεσμα, τόσο από οργανωτική όσο και από τεχνική άποψη, χαιρετίστηκε ως μεγάλη επιτυχία και ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στον τομέα της μηχανικής των σιδηροδρόμων. Ο σιδηρόδρομος Σέμερινγκ, από την κατασκευή του, θεωρήθηκε ως έργο «αρχιτεκτονικής τοπίου», εννοώντας έτσι την επιτυχημένη εναρμόνιση τεχνολογίας και φύσης. Οι κατασκευές στήριξης είναι σε μεγάλο βαθμό πέτρινες, ενώ για τις καμάρες των οδογέφυρων και τις όψεις των σηράγγων χρησιμοποιήθηκαν τούβλα. Τα 57 διώροφα σπίτια που χτίστηκαν για τους φύλακες της γραμμής, δηλαδή ένα ανά 700 μέτρα περίπου, είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό γνώρισμα της γραμμής Σέμερινγκ. Στις 17 Ιουλίου 1854, η γραμμή άνοιξε πανηγυρικά και παραδόθηκε στη γενική επιβατική κίνηση. Γιορτάστηκε από τον Καρλ φον Γκέγκα με ένα βιβλίο με τίτλο Atlas Pittoresque du chemin de fer du Semmering, précedé d'un aperçu historique et statistique sur les chemins de fer en exploitation en Autriche. Ο σιδηρόδρομος πρόσφερε μια μοναδική ταξιδιωτική εμπειρία και άνοιξε το φυσικό τοπίο του αλπικού περάσματος Σέμερινγκ στον τουρισμό, γι' αυτό πολλά σπίτια και ξενοδοχεία χτίστηκαν μέσα σε λίγα μόνο χρόνια. Στις αρχές του 20ου αιώνα, η περιοχή γνώρισε επίσης μεγάλη ανάπτυξη ως προορισμός για τους λάτρεις των χειμερινών σπορ. Παρ’ όλα αυτά το φυσικό και πολιτιστικό τοπίο διατηρήθηκε ανέπαφο για τις επόμενες δεκαετίες κι έτσι, το 1998, η σιδηροδρομική γραμμή Σέμερινγκ έγινε η πρώτη σιδηροδρομική γραμμή παγκοσμίως που συμπεριλήφθηκε από την UNESCO στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Το συνολικό μήκος της γραμμής είναι 41 χιλιόμετρα και ξεπερνά μια υψομετρική διαφορά 460 μέτρων. Κατά μήκος της διαδρομής του υπάρχουν δεκαπέντε σήραγγες (εκ των οποίων μία μήκους 1.431 μέτρων), δεκαεπτά οδογέφυρες (μερικές από τις οποίες έχουν δύο ορόφους) και περισσότερες από 100 γέφυρες (πέτρινες ή σιδερένιες). Το 60% της σιδηροδρομικής διαδρομής Σέμερινγκ αντιμετωπίζει υψομετρικές διαφορές με κλίσεις που κυμαίνονται μεταξύ 20 και 25 τοις χιλίοις. Σχεδόν για όλο το μήκος της η αμαξοστοιχία ταξιδεύει σε κλειστές στροφές με καμπύλες συχνά μικρότερες των 200 μέτρων. Οι τοίχοι αντιστήριξης που κατασκευάστηκαν κατά μήκος της διαδρομής, οι σταθμοί και τα κτίρια εξυπηρέτησης χτίστηκαν χρησιμοποιώντας τα απόβλητα που εξήχθησαν από τις εκσκαφές των σηράγγων.
Ένα σημαντικό πρόβλημα που είχε ο σιδηρόδρομος στην κατασκευή του ήταν το γεγονός ότι, με τα διαθέσιμα μέσα εκείνης της εποχής, ήταν αδύνατο να ληφθούν ακριβείς μετρήσεις για τα σχέδια και την υλοποίησή τους. Για να λυθεί αυτό το πρόβλημα, αναπτύχθηκαν νέες μέθοδοι και νέα όργανα μέτρησης. Για την λειτουργία του σιδηροδρόμου επιλέχτηκε ύστερα από πολλές μελέτες και πειραματικές δοκιμές η ατμομηχανή Engerth, ένας τύπος αρθρωτής ατμομηχανής που σχεδιάστηκε από τον Wilhelm Freiherr von Engerth ειδικά για τον σιδηρόδρομο Σέμερινγκ. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του Engerth ήταν ότι το καύσιμο υλικό και το νερό μεταφέρονταν σε ειδικά διαμορφωμένο βαγόνι, μια αρθρωτή εφοδιοφόρο, (κοινώς "καρβουνιέρα", αγγλ. tender) ως μέρος του κύριου πλαισίου της ατμομηχανής. Ως εκ τούτου, μέρος του βάρους της εφοδιοφόρου ακουμπούσε στους κινητήριους τροχούς, βελτιώνοντας την πρόσφυση, ενώ η άρθρωση επέτρεπε στην ατμομηχανή να κινηθεί στις στενές καμπύλες των ορεινών περασμάτων. Δεκαέξι ατμομηχανές παραδόθηκαν στον σιδηρόδρομο Σέμερινγκ μεταξύ Νοεμβρίου 1853 και Μαΐου 1854. Πετύχαιναν επιτάχυνση 19 χιλιόμετρων την ώρα σε ανηφόρες με κλίση 2,5%.
Η εμφάνιση ολόκληρης της γραμμής άλλαξε σημαντικά μεταξύ 1957 και 1959, όταν ανεγέρθηκαν οι ηλεκτρικοί στύλοι για τη μεταφορά ρεύματος, που απαιτούνται για τις ηλεκτρικές ατμομηχανές. Ο σιδηρόδρομος Σέμερινγκ χρησιμοποιείται πλήρως 160 χρόνια μετά την κατασκευή του και επί του παρόντος, χρησιμοποιεί τις γνωστές ατμομηχανές ES64U2 της Siemens.
Το 2012 ξεκίνησαν οι εργασίες κατασκευής της «Βασικής Σήραγγας Σέμερινγκ» (στα γερμανικά Semmering-Basistunnel), το μήκος της οποίας θα είναι 27,3 χιλιόμετρα. Στόχος είναι η παράκαμψη του περάσματος Σέμερινγκ, που βρίσκεται στα 985 μ., με μείωση του χρόνου ταξιδιού της γραμμής από τα σημερινά 45 λεπτά στα 15.
Οδογέφυρες και σήραγγες
Ο σιδηρόδρομος διασχίζει δεκαεπτά μεγάλες οδογέφυρες που έχουν συνολικό μήκος 1.477 μέτρα δηλαδή σχεδόν το ένα δέκατο ολόκληρης της γραμμής. Υπάρχουν επίσης 118 μικρότερα τοξωτά πέτρινα γεφύρια και 11 σιδερένια γεφύρια. Συμπτωματικά, οι δεκαπέντε σήραγγες, που υπάρχουν κατά τη διαδρομή, έχουν και αυτές μήκος 1.477 μέτρα. μικρογραφία |Οδογέφυρα Kalte Rinne μικρογραφία |Σήραγγα Pettenbach και οδογέφυρα Höllgraben
Νομισματολογία και Φιλοτελισμός
Το χαρτονόμισμα των 20 σελινιών του 1968, που κυκλοφορούσε έως το 1989, απεικόνιζε στην μπροστινή όψη του τον σχεδιαστή του σιδηροδρόμου Σέμερινγκ, Καρλ φον Γκέγκα.
Το 2004 κυκλοφόρησε ένα αναμνηστικό νόμισμα των 25 ευρώ για τα 150 χρόνια του αλπικού σιδηροδρόμου Σέμερινγκ. Η εμπρόσθια όψη δείχνει δύο ατμομηχανές: μια ιστορική και μια σύγχρονη. Στην πίσω όψη του κέρματος εμφανίζεται μια ατμομηχανή να εξέρχεται από μια σήραγγα, διασχίζοντας μια οδογέφυρα. Την ίδια χρονιά, τα Αυστριακά ταχυδρομεία κυκλοφόρησαν επετειακό γραμματόσημο με μια ατμομηχανή Engerth. Το 2012 εκδόθηκε αναμνηστικό γραμματόσημο για την επέτειο των 210 χρόνων από την γέννηση του Καρλ φον Γκέγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές γραμμές ανά χώρα Κατηγορία:Σιδηροδρομικές μεταφορές στην Αυστρία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αυστρία
War Pigs
To War Pigs είναι ένα τραγούδι του αγγλικού Heavy Metal συγκροτήματος Black Sabbath, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον στον δεύτερο δίσκο του συγκροτήματος το Paranoid, το 1970. Η μουσική πιστώνεται σε όλο το συγκρότημα, ενώ οι στίχοι, όπως και σχεδόν όλοι του άλμπουμ αυτού, γράφτηκαν από τον Γκίζερ Μπάτλερ. Ο αρχικός τίτλος του κομματιού ήταν Walpurgis. Το κομμάτι, βάσει του στιχουργού, «δεν έχει να κάνει με τις κυβερνήσεις ή την πολιτική, αλλά αφορούσε το Κακό. Αλλά συμφωνήσαμε να το αλλάξουμε τον τίτλο γιατί ακουγόταν πολύ σατανιστικός, χωρίς όμως να πειράξουμε και τους στίχους». Ωστόσο, πριν κυκλοφορήσει επίσημα, το σχήμα συνήθιζε να παραλλάσσει τους στίχους του κομματιού, σε συναυλίες. Παράδειγμα τέτοιο υπάρχει σε ένα compilation του Ozzy, το The Ozzman Cometh, το οποίο είναι μία πρώιμη έκδοση του κομματιού, για το BBC Radio 1, στις 26 Απριλίου 1970.
Το Guitar World περιέγραψε το κομμάτι ως το Καλύτερο Heavy Metal Τραγούδι όλων των εποχών, ενώ το ίδιο περιοδικό κατέταξε το σόλο του τραγουδιού 56ο, στα 100 Καλύτερα Κιθαριστικά Σόλο όλων των εποχών. Ο Στιβ Χούι από το AllMusic, ονόμασε το κομμάτι κλασικό. Το κομμάτι έχει εμπνεύσει αρκετούς μουσικούς, ώστε να το διασκευάσουν όπως οι Faith No More, ενώ το ουγγρικό συγκρότημα Warpigs, πήρε το όνομά του από αυτό το τραγούδι. Ωστόσο, έχει χρησιμοποιηθεί σε σειρές, βιντεοπαιχνίδια και κινηματογραφικές ταινίες, όπως στο 300: Η άνοδος της Αυτοκρατορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1970 Κατηγορία:Τραγούδια των Black Sabbath Κατηγορία:Αντιπολεμικά τραγούδια Κατηγορία:Singles του 1970 Κατηγορία:Singles της Vertigo Records
Αντιπατητής
Ο Αντιπατητής είναι μία μορφή ελληνικού παραδοσιακού χορού από το Μεσοχώρι Δωδεκανήσου της Καρπάθου.
Αυστραλιανό Όπεν (2019)
Το Αυστραλιανό Όπεν 2019 ήταν ένα τουρνουά αντισφαίρισης γκραντ σλαμ που διεξήχθη στη Μελβούρνη από τις 14 έως τις 27 Ιανουαρίου 2019. Ήταν η 107η έκδοση του Αυστραλιανού Όπεν, το 51ο στην εποχή του Όπεν, και το πρώτο γκραντ σλαμ της χρονιάς. Το τουρνουά αποτελείτο από εκδηλώσεις για τους επαγγελματίες παίκτες σε μονό, διπλό και μικτό διπλό. Οι παίκτες κάτω των 18 ετών ή με αναπηρικό αμαξίδιο αγωνίστηκαν σε μονά και διπλά τουρνουά. Όπως και κατά τα προηγούμενα χρόνια κύριος χορηγός του τουρνουά ήταν η Kia.
Αντιπατητής
Το όνομα του οφείλεται στα αντιπατήματα δεξιά-αριστερά, που κάνουν οι χορευτές στο ξεκίνημα του χορού.
Αυστραλιανό Όπεν (2019)
Αυτό ήταν το πρώτο Αυστραλιανό Όπεν που είχε τελικά σετ τάιμπρεϊκ, το οποίο εισήχθη σε όλες τις μορφές αγώνα. Αν ο αγώνας έφτανε 6-6 στο τελευταίο σετ, ο πρώτος παίκτης που θα σκοράρει 10 πόντους με απόσταση τουλάχιστον 2 πόντων από τον αντίπαλο κερδίζει τον αγώνα. Η Κέιτι Μπάουλτερ και Εκατερίνα Μακάροβα ήταν οι πρώτες παίκτριες που έπαιξαν αγώνα με βάση τη νέα μορφή.
Αντιπατητής
Τα τελευταία χρόνια χορεύεται και από άλλα χωριά της Καρπάθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Χοροί των νησιών του Αιγαίου Πελάγους Κατηγορία:Πολιτισμός της Καρπάθου
Αυστραλιανό Όπεν (2019)
Για πρώτη φορά στα μονά ανδρών, επιτράπηκε το δεκάλεπτο διάλειμμα λόγω ζέστης μετά το τρίτο σετ, αν η Κλίμακα Άγχους Θερμότητας του Αυστραλιανού Όπεν έφτανε τον βαθμό 4,0 ή παραπάνω.
Καλλαβίς
Η Καλλαβίς (στον πληθυντικό καλ(λ)αβίδες) είναι ένας είδος Αρχαίου Ελληνικού χορού, που εστιάζει τις κινήσεις του στο άσεμνο κούνημα και την τολμηρή στάση που έπαιρναν η μέση και τα μέλη του σώματος.
Ήταν έντονος και άσεμνος χορός, κατά τον οποίο περιστρεφόταν η μέση και τα ισχία λυγίζονταν (κάμπτονταν) κατά τρόπο άσεμνο. Ο Εύπολις στην κωμωδία του Κόλακες, μνημονεύει τις καλλαβίδες με τους εξής παρακάτω στίχους: "καλλαβίδας δε βαίνει σησαμίδας δε χέζει", δηλαδή "περπατάει χορεύοντας καλλαβίδες και χέζει σουσαμόπιτες" (Αθήν. ΙΔ', 630Α, 27), εννοώντας το γλύκισμα των αρχαίων Αθηναίων, όπως το παστέλι. Οι καλλαβίδες μνημονεύονταν ανάμεσα στα χορευτικά σχήματα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί χοροί
Αυστραλιανό Όπεν (2019)
Σε πενταετή συμφωνία με αφετηρία το 2019, η Dunlop ανέλαβε τον ρόλο της Wilson ως προμηθευτές των μπάλων του τένις.
Οι Ρότζερ Φέντερερ και Καρολίν Βοζνιάκι ήταν για άλλη μια χρονιά οι προηγούμενοι νικητές στο ανδρικό και στο γυναικείο πρωτάθλημα αντίστοιχα. Ωστόσο ηττήθηκαν και οι δύο, με τον Φέντερερ να χάνει από τον Στέφανο Τσιτσιπά στον τέταρτο γύρο και η Βοζνιάκι να χάνει στον τρίτο γύρο από τη Μαρία Σαράποβα.
Τουρνουά
μικρογραφία|Η Rod Laver Arena, όπου πραγματοποιήθηκε ο τελικός του Australian Open Το Αυστραλιανό Οπεν 2019 διεξήχθη για 107η φορά.
Το τουρνουά οργανώνεται από τη Διεθνή Ομοσπονδία Αντισφαίρισης και είναι μέρος του ATP Tour και WTA Tour 2019. Το τουρνουά αποτελείται από ανδρικές και γυναικείες εκδόσεις, καθώς και μεικτές. Υπάρχουν εκδηλώσεις για αγόρια και κορίτσια (παίκτες κάτω των 18 ετών), τα οποία είναι μέρος του τουρνουά. Επίσης, υπάρχουν εκδόσεις για άτομα με αναπηρικό αμαξίδιο.
Το τουρνουά παίχτηκε σε πολλά γήπεδα και έλαβε μέρος σε μια σειρά 25 γηπέδων, συμπεριλαμβανομένων των τριών γηπέδων Ροντ Λέιβερ, Μάργκαρετ Κορτ και Μελβούρνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλία Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2019
809
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 809 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κωνσταντίνος της Οστρόβιτσα
Ο Κωνσταντίνος Μιχαΐλοβιτς της Οστρόβιτσα (1435 - π. 1500 ) ήταν Σέρβος στρατιωτικός του 15ου αιώνα, ο οποίος έγινε γνωστός για την συμμετοχή του στην άλωση της Κωνσταντινούπολης και την έκδοση συγγραφικού έργου γνωστού στα ελληνικά υπό τον τίτλο Αναμνήσεις ενός γενιτσάρου.
Συχνά, εσφαλμένα, απαντάται ως «ο Πολωνός γενίτσαρος», ωστόσο πρόκειται για πρόσωπο αναμφισβήτητα σερβικής καταγωγής. Ως ιππέας, ήταν μέλος της σερβικής στρατιωτικής δύναμης η οποία υποχρεώθηκε να συμμετάσχει, στο πλευρό του οθωμανικού στρατού, στην πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, η οποία και ολοκληρώθηκε με την άλωση της πόλης (29 Μαΐου 1453) και την διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στην συνέχεια, πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Οθωμανούς το 1455, στην διάρκεια της άλωσης του Νόβο Μπρντο, και εντάχθηκε δια της βίας στο σώμα των γενιτσάρων, με τους οποίους και έλαβε μέρος σε σειρά στρατιωτικών εκστρατειών. Αιχμαλωτιζόμενος το 1463 από τους Ούγγρους στην διάρκεια εκστρατείας στη Βοσνία, απαρνήθηκε την μουσουλμανική πίστη του και έγινε εκ νέου Χριστιανός. Προς το τέλος της ζωής του, μεταξύ του 1496 και του 1501, συνέγραψε την βιογραφία του, γνωστή υπό την ονομασία Pamigtniki Janczara czyli Kronika Turecka Konstantego z Ostrowicy napisana niedzy (Αναμνήσεις ενός γενιτσάρου ή το τουρκικό χρονικό του Κωνσταντίνου της Οστρόβιτσα). Το αρχικό κείμενο, αφανισθέν, πιθανώς να ήταν γραμμένο στα σλαβονικά, ωστόσο μόνον μεταγενέστερες εκδόσεις στα πολωνικά και τα τσεχικά διασώθηκαν.
Πηγές
Κατηγορία:Άλωση της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί του Μεσαίωνα Κατηγορία:Γενίτσαροι Κατηγορία:Αυτοβιογράφοι
Blitzkrieg Bop
Το "Blitzkrieg Bop" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού punk rock συγκροτήματος Ramones, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον ντεμπούτο δίσκο τους Ramones, το 1976. Το κομμάτι κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο ήταν το ντεμπούτο single τους και κατ'επέκταση το πρώτο από τον εν λόγω δίσκο. Αν και πιστώνεται σε όλο το σχήμα, το κομμάτι γράφτηκε από τον Τόμι Ραμόν και τον Ντι Ντι Ραμόν. Η δομή του κομματιού είναι αρκετή απλή, με ιδιαίτερα γνωστούς τους εναρκτήριους στίχους του: Hey! Ho! Let's go!, οι οποίοι ακούγονται ξανά στο τραγούδι.
Πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του σχήματος, και βάσει του περιοδικού Rolling Stone είναι ένα από τα σπουδαιότερα τραγούδια όλων των εποχών, κατατάσσοντας το 92ο, στον κατάλογό του με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια. Το ίδιο περιοδικό, το 2008, το συμπεριέλαβε στη λίστα του με τα 100 Σπουδαιότερα Κιθαριστικά Τραγούδια όλων των εποχών, τοποθετώντας το στην 18η θέση. Τον Μάρτιο του 2005, ο τηλεοπτικός σταθμός VH1, το κατέταξε στην 31η θέση, σε παρόμοιο κατάλογο με τον προηγούμενο. Ο ίδιος σταθμός, το 2009, το συμπεριέλαβε στον κατάλογό του με τα Σπουδαιότερα Hard Rock Τραγούδια όλων των εποχών, τοποθετώντας το στην 25η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1976 Κατηγορία:Singles του 1976 Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο) Κατηγορία:Τραγούδια των Ramones Κατηγορία:Τραγούδια με θέμα τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Ερυθρός λύγκας
Περιγραφή
Ο Ερυθρός λύγκας μοιάζει με τα άλλα 3 συγγενικά του είδη, αλλά είναι κατά μέσο όρο ο μικρότερος από τα 4 είδη του Λύγκα. Το τρίχωμά του είναι μεταβλητό, αν και συνήθως είναι μαύρο με γκρίζο-καφέ χρώμα, με μαύρες ραβδώσεις στο σώμα και σκοτεινό στα μπροστινά πόδια και την ουρά. Τα στίγματα που υπάρχουν στο σώμα του λειτουργούν ως καμουφλάζ. Τα αυτιά του έχουν κοντές μαύρες τούφες. Υπάρχει γενικά ένα υπόλευκο χρώμα στα χείλη, το πηγούνι και στο κάτω μέρος του σώματός του. Το πρόσωπο του Ερυθρού λύγκα φαίνεται μεγάλο λόγω των επεκτάσεων των τριχών κάτω από τα αυτιά, που μοιάζει με γούνινη διπλή γενειάδα.
Ο ενήλικος Ερυθρός λύγκας έχει μήκος από 47,5 έως 125 εκατοστά από το κεφάλι μέχρι τον ώμο. Η ουρά του έχει μήκος από 9 έως 20 εκατοστά. Ο ενήλικας έχει ύψος από 30 έως 60 εκατοστά στους ώμους. Τα ενήλικα αρσενικά ζυγίζουν από 6,4 έως 18,3 κιλά με μέσο όρο τα 9,6 κιλά. Τα θηλυκά από 4 έως 15,3 κιλά με μέσο όρο τα 6,8 κιλά.
Συμπεριφορά
Ο Ερυθρός λύγκας είναι δραστήριος κατά τη διάρκεια του Λυκόφωτος. Το ζώο αυτό είναι δραστήριο από 3 ώρες πριν το ηλιοβασίλεμα μέχρι περίπου τα μεσάνυχτα και στη συνέχεια πάλι πριν την αυγή μέχρι 3 ώρες μετά την ανατολή του ηλίου. Κάθε βράδυ μπορεί να διανύει από 2 έως 7 μίλια. Αυτή η συμπεριφορά ποικίλλει εποχιακά, έτσι ο Ερυθρός λύγκας κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα είναι δραστήριος κυρίως την μέρα.
Οι δραστηριότητες του Ερυθρού λύγκα περιορίζονται σε καθορισμένες περιοχές,οι οποίες ποικίλλουν ανάλογα με το φύλο και τη διανομή της λείας. Ο Ερυθρός λύγκας σημαδεύει την περιοχή του με κόπρανα,με ούρα και με γρατσουνιές στα δέντρα της περιοχής. Στην περιοχή του ο Ερυθρός λύγκας έχει πολλά κρησφύγετα, συνήθως ένα κύριο κρησφύγετο και πολλά άλλα βοηθητικά στην περιοχή, όπως κούφια κούτσουρα, σωρούς από θάμνους, αλσύλλια ή κάτω από βράχους.
Διατροφή και κυνήγι
thumb|left|280x280px|Ένας Ερυθρός λύγκας Ο Ερυθρός λύγκας είναι σε θέση να επιβιώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς τροφή, αλλά θα φάει αρκετά όταν τα θηράματα είναι άφθονα. Ο Ερυθρός λύγκας καταδιώκει το θήραμα του και στη συνέχεια στήνει ενέδρες με μία σύντομη καταδίωξη ή εφόρμηση. Ο Λύγκας προτιμάει περισσότερο τα θηλαστικά που ζυγίζουν από 0,68 έως 5,67 κιλά. Η κύρια λεία που ποικίλλει ανά περιοχή.