cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βρετανική Κολομβία
Ιστορία
Στα χρόνια μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βρετανική Κολομβία γνώρισε δύσκολες ημέρες, ειδικά μετά τη χρηματιστηριακή κρίση του 1929. Η οικονομική ύφεση έληξε με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά δεν έλειψαν και οι εθνικές/κοινωνικές συγκρούσεις. Στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, χιλιάδες Ιάπωνες μετανάστες οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στο εσωτερικό της επαρχίας, επειδή θεωρήθηκαν επικίνδυνοι για την ασφάλεια του Καναδά. δεξιά|250px|μικρογραφία|Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ιαπώνων μεταναστών στο εσωτερικό της Βρετανικής Κολομβίας κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η επαρχία συνέχισε να αναπτύσσεται οικονομικά. Το 1952, πρωθυπουργός της επαρχίας ανέλαβε ο συντηρητικός Ουίλλιαμ Μπέννετ του Κόμματος της Κοινωνικής Πίστης (αγγλ., Social Credit Party), ο οποίος παρέμεινε στην εξουσία για δύο δεκαετίες. Ο Μπέννετ εθνικοποίησε τις εταιρείες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος και επέκτεινε σημαντικά το οδικό δίκτυο της επαρχίας. Η ραγδαία ανάπτυξη της ενεργειακής, μεταλλευτικής και λατομικής βιομηχανίας κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 έφερε πολύ πλούτο στην επαρχία. Ταυτοχρόνως άρχισε να αναπτύσσεται και το εργατικό κίνημα, ενώ προς το τέλος της δεκαετίας του 1960 έκανε την εμφάνισή του και το κίνημα των χίππυ. Το 1972, ο Μπέννετ έχασε τις εκλογές και την εξουσία ανέλαβε το σοσιαλδημοκρατικό Νέο Δημοκρατικό Κόμμα.
Το Κόμμα της Κοινωνικής Πίστης επανήλθε στην εξουσία το 1975 υπό την ηγεσία του Μπιλ Μπέννετ, γιου του Ουίλλιαμ Μπέννετ. Η οικονομική ύφεση, οι απεργίες και οι κοινωνικές αναταραχές κατά τη δεκαετία του 1980 ανάγκασε τον Μπέννετ να παραιτηθεί από πρωθυπουργός της επαρχίας το 1986, όμως το Κόμμα της Κοινωνικής Πίστης παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το 1991. Για τα επόμενα δέκα χρόνια, στην κυβέρνηση της Βρετανικής Κολομβίας ήταν το σοσιαλδημοκρατικό Νέο Δημοκρατικό Κόμμα, αλλά μια σειρά από οικονομικά σκάνδαλα οδήγησαν το κόμμα σχεδόν στην εξαφάνιση.
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|250px|δεξιά|Το Επαρχιακό Κοινοβούλιο της Βρετανικής Κολομβίας στη Βικτωρία δεξιά|250px|μικρογραφία|Η κοιλάδα Οκανάγκαν, γνωστή για το κρασί και τον μηλίτη της, και η πόλη Κελόουνα σε φωτογραφία του 1908 Χάρη στην εισροή εποίκων και μεταναστών, ο πληθυσμός της Βρετανικής Κολομβίας έχει παρουσιάσει τεράστια αύξηση τα τελευταία 150 χρόνια. Από 55.000 κατοίκους το 1851, έφτασε στους 179.000 κατοίκους το 1901 και στα 3.910.000 κατοίκους το 2001. Από τα μέσα του 20ού αι., η Βρετανική Κολομβία είναι η τρίτη σε πληθυσμό επαρχία του Καναδά. Από το 1970 και μετά, παρατηρείται μεγάλη αύξηση των Ασιατών μεταναστών που εγκαθίστανται στη Βρετανική Κολομβία.
Η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού της Βρετανικής Κολομβίας δηλώνει ότι κατάγεται από την Ευρώπη: το Βρετανία (46%), την Ιρλανδία (15%), τη Γερμανία (13%), τη Γαλλία (9%), την Ολλανδία (5%), την Ουκρανία (5%), κ.ά. Στη Βρετανική Κολομβία, υπάρχουν επίσης δύο μεγάλες ασιατικές παροικίες: Κινέζοι (10%) και Ινδοί (5%). Οι αυτόχθονες Ινδιάνοι και Μετί αποτελούν μόνον το 5,7% του πληθυσμού της Βρετανικής Κολομβίας (στοιχεία 2001). Στη Βρετανική Κολομβία κατοικούν και περίπου 24.460 άτομα ελληνικής καταγωγής, σύμφωνα με την απογραφή του 2016, οι οποίοι βρίσκονται κυρίως συγκεντρωμένοι στην περιοχή του Βανκούβερ.
Οικονομία
Η οικονομία της Βρετανική Κολομβία στηρίζεται κυρίως στον πρωτογενή τομέα, και ειδικά στους τομείς των μεταλλείων και της ξυλείας. Στα μεγάλα αστικά κέντρα του Βανκούβερ και της Βικτωρίας, ο κύριος τομέας απασχόλησης είναι το εμπόριο και οι υπηρεσίες. Ειδικά το Βανκούβερ αποτελεί σημαντικό λιμάνι από όπου διακινούνται πολλά προϊόντα από και προς τις αγορές της Άπω Ανατολής.
Κλίμα
Η Βρετανική Κολομβία είναι γνωστή για το σχετικά ήπιο κλίμα της, το οποίο επηρεάζεται από τα θερμά ρεύματα του Ειρηνικού, τους δυτικούς ανέμους και το ορεινό ανάγλυφο. Ωστόσο, το κλίμα της επαρχίας μεταβάλλεται από θαλάσσιο στις ακτές έως ηπειρωτικό στην ενδοχώρα. Το καλοκαίρι στη Βρετανική Κολομβία είναι συνήθως ξηρό, αλλά κατά τον χειμώνα η θερμοκρασία μπορεί να κατέβει πολύ χαμηλά εξαιτίας των πολύ ψυχρών βορείων ανέμων.
Στα νότια, κοντά στη Βικτωρία και το Βανκούβερ, το κλίμα χαρακτηρίζεται από τις συχνές βροχές, την ομίχλη, αλλά και τις σπάνιες χιονοπτώσεις. Στην κοιλάδα Οκανάγκαν, όπου καλλιεργούνται αμπέλια και οπωροφόρα, το καλοκαίρι η θερμοκρασία μπορεί να ξεπεράσει τους 30 °C.
Στα Βραχώδη Όρη οι χιονοπτώσεις είναι συχνό φαινόμενο καθ' όλο τον χειμώνα και φτάνουν συνολικά τα 170 με 210 εκατοστά ανά έτος. Ειδικά, στις βόρειες περιοχές της επαρχίας, η μέση θερμοκρασία τον χειμώνα είναι γύρω στους –10 °C. Η καλύτερη περίοδος για να επισκεφθεί κανείς αυτές τις περιοχές είναι από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο, μιας και το καλοκαίρι αργεί κάπως να αρχίσει.
Συγκοινωνίες
μικρογραφία|δεξιά|200px|Εμπορικό τραίνο της εταιρείας Canadian Pacific Railway διέρχεται τη γέφυρα του χειμάρρου Στόνεϋ (Stoney Creek Bridge) στα Βραχώδη Όρη Η σιδηροδρομική σύνδεση της Βρετανικής Κολομβίας με τον υπόλοιπο Καναδά ολοκληρώθηκε το 1885. Ωστόσο, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930, μόνο με το τραίνο μπορούσε κάποιος να διασχίσει Βραχώδη Όρη και να φτάσει από την Αλμπέρτα στο Βανκούβερ και τις ακτές του Ειρηνικού. Το 1932 ο διεπαρχιακός αυτοκινητόδρομος του Καναδά (σημερινός Υπερκαναδικός Αυτοκινητόδρομος, αγγλικά: Trans-Canada Highway) διέσχισε τα Βραχώδη Όρη και έτσι η Βρετανική Κολομβία συνδέθηκε και οδικώς με τις υπόλοιπες επαρχίες της χώρας.
Τα μεγάλα αστικά κέντρα της επαρχίας συνδέονται με υπεραστικά λεωφορεία, ενώ επιβατηγά τρένα συνδέουν το Βανκούβερ με το Τζάσπερ (Αλμπέρτα), το Έντμοντον και τον υπόλοιπο Καναδά. Επιβατηγά τρένα συνδέουν επίσης το Τζάσπερ με την πόλη του Πρίγκηπα Γεωργίου και την πόλη του Πρίγκηπα Ρούπερτ. Μικρό σιδηροδρομικό δίκτυο συνδέει τη Βικτωρία με το Νάναϊμο και την πόλη Κούρτνεϋ στις δυτικές ακτές της νήσου Βανκούβερ.
Η νήσος Βανκούβερ και άλλες νησιωτικές και παράκτιες περιοχές στα νότια της Βρετανικής Κολομβίας συνδέονται με το δίκτυο πορθμείων (φέρι-μποτ) BC Ferries. Το Βανκούβερ είναι το κύριο εμπορικό λιμάνι της επαρχίας και το πρώτο σε εμπορευματική κίνηση λιμάνι του Καναδά.
Το μεγαλύτερο πολιτικό αεροδρόμιο της Βρετανικής Κολομβίας είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Βανκούβερ (VYR), που είναι και το δεύτερο σε κίνηση αεροδρόμιο του Καναδά. Διεθνείς πτήσεις πραγματοποιούνται επίσης από το αεροδρόμιο της Βικτωρίας (YYJ), το αεροδρόμιο της Κελόνας (YLW) και το αεροδρόμιο του Πρίγκ. Γεωργίου (YXS). Πολλά άλλα μικρά αεροδρόμια βρίσκονται διάσπαρτα σε όλη τη Βρετανική Κολομβία.
Διοίκηση
Αντικυβερνήτης είναι η Τζάνετ Όστιν από τις 24 Απριλίου 2018. Από τις 18 Νοεμβρίου 2022, πρωθυπουργός είναι ο Ντέιβιντ Έμπαϊ.
2018
Σε δημοψήφισμα που έγινε από τις 22 Οκτωβρίου ως τις 7 Δεκεμβρίου 2018 τέθηκαν δύο ερωτήματα που αφορούσαν το εκλογικό σύστημα. Έτσι, οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να επιλέξουν ένα εκλογικό σύστημα για τα αποτελέσματα εκλογών, μεταξύ του πλειοψηφικού και της αναλογικής. Στο δεύτερο ερώτημα ψήφισαν για το είδος της αναλογικής σε περίπτωση που θα επιλεγόταν αυτό το σύστημα ψηφοφορίας. Σε ποσοστό 61,3% υπερψηφίστηκε η διατήρηση του υπάρχοντος εκλογικού συστήματος (πλειοψηφικού) έναντι 38,7% που επέλεξαν την αναλογική.
Ζενές Ες
Ιστορία
Η Ζενές Ες ιδρύθηκε το 1907 και αρχικά ονομάστηκε: Jeunesse la Frontière d'Esch. Το προσωνύμιο "La frontière" (προωθημένος) επιλέχτηκε για να τονιστεί πόσο κοντά βρισκόταν το γήπεδό της με τα γαλικά σύνορα. Το 1918 το "La frontière" αφαιρέθηκε και η ομάδα πήρε το σημερινό της όνομα. Μόνο την περίοδο της ναζιστικής κατοχής, στη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, οι ναζί επέβαλαν το γερμανικό όνομα: SV Schwarz-Weiß 07 Esch, δηλαδή "Μελανόλευκοι ’07 του Ες", το οποίο μετά τον πόλεμο καταργήθηκε αμέσως.
Η Ζενές Ες είναι η πιο επιτυχημένη ποδοσφαιρική ομάδα του Λουξεμβούργου. Το 1921 πήρε το πρώτο της πρωτάθλημα. Συνολικά έχει κατακτήσει 27, που αποτελεί εθνικό ρεκόρ. Το πιο πρόσφατο είναι του 2004. Επίσης, έχει 12 κύπελλα και 8 νταμπλ.
Συμμετέχει στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις από το 1958 αλλά συνήθως δεν προκρίνεται πέραν των αρχικών προκριματικών γύρων, όπως όλες οι ομάδες του Λουξεμβούργου. Η πιο αξιόλογη επιτυχία της ήταν το 1973 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών, όταν απέσπασε ισοπαλία 1-1 εκτός έδρας από τη Λίβερπουλ, τότε κάτοχο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.
Ευρωπαϊκές συμμετοχές
Έχει συμμετάσχει πάνω από 30 φορές στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Έχει δώσει 65 ματς κι έχει φέρει: 8 νίκες, 7 ισοπαλίες και 50 ήττες (53-215 γκολ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Λουξεμβούργου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1907 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λουξεμβούργου Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1907
Έρικ Μεταξάς
Ο Έρικ Μεταξάς (Eric Metaxas, γενν. 27 Ιουνίου 1963) είναι Αμερικανός συγγραφέας, ομιλητής και ραδιοφωνικός παραγωγός, με γερμανική και ελληνική καταγωγή. Είναι γνωστός ιδίως για τρεις βιογραφίες που έγραψε, αυτές των Γουίλιαμ Γουίλμπερφορς, Ντίτριχ Μπονχέφερ και Μαρτίνου Λούθηρου. Το έργο του ωστόσο απλώνεται σε πολύ ευρύτερη θεματική, καθώς έχει γράψει χιουμοριστικά κείμενα, παιδικά βιβλία και διαλόγους για τις ΚηποΦατσούλες. Δημιούργησε και παρουσιάζει τη σειρά εκδηλώσεων στη Νέα Υόρκη υπό τον γενικό τίτλο «Ο Σωκράτης στην πόλη: Συζητήσεις στην εξετασμένη ζωή». Επίσης παρουσιάζει το ραδιοφωνικό πρόγραμμα The Eric Metaxas Show
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μεταξάς γεννήθηκε στη συνοικία Αστόρια της Νέας Υόρκης, αλλά μεγάλωσε στο Ντάνμπερυ του Κονέκτικατ. Ο πατέρας του είναι Έλληνας και η μητέρα του Γερμανίδα. Ανατράφηκε σε ελληνορθόδοξο περιβάλλον και απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Γέιλ το 1984 με πτυχίο αγγλικής φιλολογίας. Στο Γέιλ υπήρξε συντάκτης του Yale Record, που είναι το παλαιότερο πανεπιστημιακό χιουμοριστικό περιοδικό σε όλες τις ΗΠΑ (ιδρύθηκε το 1872). Σήμερα ο Μεταξάς ζεί στο Μανχάταν με τη σύζυγό του και την κόρη τους.
Ο Μεταξάς περιγράφει σήμερα τον εαυτό του ως «απλώς Χριστιανό», λέγοντας ότι τα βιβλία του «...δεν αγγίζουν τίποτα από τα σημεία όπου διαφέρουν οι Προτεστάντες, οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Εκφράζουν απλώς τα βασικά της χριστιανικής πίστης, από μία θεμελιώδη οπτική γωνία.»
Συγγραφικό έργο
Η βιογραφία του Μεταξά για τον Λούθηρο (σε ελεύθερη μετάφραση ο τίτλος είναι «Μαρτίνος Λούθηρος: Ο άνθρωπος που ξαναανακάλυψε τον Θεό και άλλαξε τον Κόσμο») διεκδίκησε τη σύσταση του συντάκτη των New York Times («Editor's Pick») τον Δεκέμβριο του 2017 και έγινε μπεστ-σέλερ τον Ιανουάριο του 2019.
Το Bonhoeffer: Pastor, Martyr, Prophet, Spy κέρδισε το βραβείο «Χριστιανικό Βιβλίο της Χρονιάς» το 2010 από τη διεθνή Ένωση Ευαγγελικών Χριστιανών Εκδοτών». Επίσης ανέβηκε στο νο. 1 στον κατάλογο των New York Times στην κατηγορία των ηλεκτρονικών βιβλίων και κέρδισε το Βραβείο Χριστιανικής Βιογραφίας «John C. Pollock» του 2011 από τη Θεολογική Σχολή Μπήσον, καθώς και ένα Βραβείο Christopher. Πάντως ο καθηγητής της γερμανικής ιστορίας (και ειδικός στον Μπονχέφερ) Richard Weikart, αν και αναγνωρίζει το «συναρπαστικό συγγραφικό ύφος» του, ισχυρίζεται ότι ο Μεταξάς δεν έχει το διανοητικό υπόβαθρο ώστε να ερμηνεύσει ορθά τον Μπονχέφερ. Ωστόσο το βιβλίο έχει επαινεθεί και ως «στιβαρή, καθηλωτική ανάλυση της ζωής του Ντίτριχ Μπονχέφερ».
Ο Μεταξάς έχει επίσης συγγράψει περισσότερα από τριάντα παιδικά βιβλία, όπως τα It's Time to Sleep, My Love και Squanto and the Miracle of Thanksgiving, αλλά και κείμενα για τις ΚηποΦατσούλες.
Κείμενά του έχουν εμφανισθεί στο περιοδικό Atlantic, στους New York Times και στην εφημερίδα The Wall Street Journal.
Στην πολιτική, ο Μεταξάς έχει υποστηρίξει τoν Ντόναλντ Τραμπ. Χαρακτηριστικά, το 2019 δημοσίευσε δύο παιδικά βιβλιαράκια με τίτλους (σε ελεύθερη μετάφραση) «Ο Ντόναλντ χτίζει το τείχος» και «Ο Ντόναλντ αποστραγγίζει τον βάλτο» σε μια σειρά με τον τίτλο «Ντόναλντ, ο Άνθρωπος των σπηλαίων» (!). Ο Μεταξάς απεκάλεσε ένα άλλο πρόσωπο του βιβλίου «έναν θυμωμένο τρελόγερο που μοιάζει λιγάκι με έναν τύπο ονόματι Μπέρνι».
Ραδιόφωνο και άλλες ασχολίες
Ο Μεταξάς είχε την ιδέα για τη σειρά εκδηλώσεων στη Νέα Υόρκη υπό τον γενικό τίτλο «Ο Σωκράτης στην πόλη: Συζητήσεις στην εξετασμένη ζωή», την οποία και παρουσιάζει. Σε αυτές τις εκδηλώσεις προσκαλεί και εξετάζει διανοητές και συγγραφείς, ενώ έγραψε και σχετικό βιβλίο όπου τις χαρακτηρίζει ένα φόρουμ «για τη ζωή, τον Θεό και άλλα μικροπράγματα» ("life, God, and other small topics"). Διακεκριμένοι επιστήμονες όπως οι Φράνσις Κόλινς και Τζων Πόλκινγκχορν έχουν μιλήσει σε αυτές, αλλά και ο φιλοσοφών αρχιραββίνος της Μεγάλης Βρετανίας Τζόναθαν Σακς, καθώς και η Καρολίνα Μπουβιέ Κένεντι.
Ο ίδιος ο Μεταξάς έχει με τη σειρά του προσκληθεί πολλές φορές ως «πολιτιστικός σχολιαστής» στα τηλεοπτικά δίκτυα CNN, MSNBC και Fox News Channel, και ακόμα συχνότερα στην εκπομπή του FNC Red Eye. Επίσης, σε πολλές ραδιοφωνικές εκπομπές.
Ο Μεταξάς έχει καταθέσει ενώπιον του Κογκρέσου σχετικά με την άνοδο του αντισημιτισμού στις ΗΠΑ και έχει μιλήσει στο Συνέδριο Συντηρητικής Πολιτικής Δράσεως (CPAC) το 2013 και το 2014 πάνω στο ζήτημα της θρησκευτικής ελευθερίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Χριστιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής
Πανεπιστήμιο του Άστον
Το Πανεπιστήμιο του Άστον (Αγγλ. Aston University) βρίσκεται στο κέντρο του Μπέρμιγχαμ, στην Αγγλία, και είναι το δεύτερο σημαντικότερο πανεπιστήμιο της πόλης. Ιδρύθηκε το 1895, αλλά απέκτησε την πανεπιστημιακή του υπόσταση το 1966.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αστον
Καστρ
Η Καστρ (γαλλικά:Castres) είναι κοινότητα και πρωτεύουσα διαμερίσματος στο νομό Ταρν της διοικητικής περιοχής Οξιτανίας, στη νότια Γαλλία. Βρίσκεται στην πρώην γαλλική επαρχία Λανγκεντόκ. Έχει πληθυσμό 41.338 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2016.
Είναι ένα από μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα της Οξιτανίας (μετά την Τουλούζη, το Ταρμπ και το Αλμπί).
Οι κάτοικοι ονομάζονται Καστραί.
Γεωγραφική θέση
μικρογραφία|380x380εσ|Θέση της Καστρ στο νομό Ταρν Η Καστρ είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Αγκού.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 172 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας σε απόσταση 45 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του νομού Ταρν Αλμπί, και 79 χιλιόμετρα ανατολικά της Τουλούζης, πρωτεύουσας της Οξιτανίας.
Έχει πληθυσμό 41.338 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2016 και η ευρύτερη αστική περιοχή ανέρχεται σε 67.593 κατοίκους (2013).
Η πόλη διαρρέεται από βορρά προς νότο από τους ποταμούς Αγκού, Τορέ και Ντυράνκ. Ο ποταμός Τορέ αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος των νοτιοανατολικών συνόρων της και έπειτα εκβάλλει στον Αγκού, ο οποίος αποτελεί μέρος των δυτικών συνόρων της.
Διοίκηση
Από το 1790 έως και 1797 η Καστρ ήταν η πρωτεύουσα του νομού Ταρν.
Από το 2000 η Καστρ συνεργάστηκε με την κοντινή πόλη Μαζαμέ, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της Καστρ, καθώς και με τα προάστια και κοινότητες της περιοχής τους και δημιούργησαν την ευρύτερη διακοινοτική περιοχή Καστρ-Μαζαμέ (Communauté d'agglomération de Castres-Mazamet), η οποία διαδέχτηκε μια προηγούμενη περιοχή που είχε δημιουργηθεί το 1993. Η ευρύτερη διακοινοτική περιοχή Καστρ-Μαζαμέ συγκεντρώνει 16 ανεξάρτητες κοινότητες (συμπεριλαμβανομένων των Καστρ και Μαζαμέ), με συνολικό πληθυσμό 78.244 κατοίκων, κατά την απογραφή του 2015, το 54% του πληθυσμού των οποίων ζει στην κοινότητα Καστρ, το 13% στην κοινότητα Mαζαμέ, και το υπόλοιπο στις κοινότητες της περιοχής.
Η ευρύτερη διακοινοτική περιοχή Καστρ-Μαζαμέ δημιουργήθηκε για να συντονίσει καλύτερα τις μεταφορές, τις υποδομές, τη στέγαση και την οικονομική πολιτική μεταξύ των κοινοτήτων της περιοχής.
Ιστορία
εναλλ.=|μικρογραφία|280x280εσ|Χάρτης της Καστρ και της περιοχής της, 1638 μικρογραφία|280x280εσ|Αυλή του επισκοπικού μεγάρου, σήμερα μουσείο Γκόγια μικρογραφία|373x373εσ|Η εκκλησία Νοτρ-Νταμ-ντε-λα-Πλατέ, 1607 μικρογραφία|Το δημοτικό θέατρο
Ίδρυση
Το όνομα της πόλης προέρχεται από το λατινικό castrum και σημαίνει «οχυρωμένο μέρος». Η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από το μοναστήρι Βενεδικτίνων Σαιν-Μπενουά, το οποίο πιστεύεται ότι ιδρύθηκε το 647 μ.Χ., ενδεχομένως στη θέση ενός παλιού ρωμαϊκού οχυρού (castrum). Ήταν επί αιώνες στάση στο δρόμο που οδηγούσε στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα της Ισπανίας, επειδή στην εκκλησία της, χτισμένη τον 9ο αιώνα, υπήρχαν τα λείψανα του Αγίου Βικεντίου, αγίου μάρτυρα της Ισπανίας. Ήταν τόπος κάποιας σημασίας ήδη από τον 12ο αιώνα και κατατάχθηκε ως η δεύτερη πόλη της περιοχής πίσω από το Αλμπί. Η πόλη απέκτησε καταστατικό χάρτη τον 12ο αιώνα από τον περίφημο οίκο Τρενκαβέλ, που ήταν υποκόμητες του Αλμπί. Βάσει του χάρτη, η Καστρ κυβερνήθηκε από συμβούλιο τοπικών αρχόντων.
Κομητεία της Καστρ
Κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών, η πόλη παραδόθηκε μόνη της στον Σιμόν ντε Μονφόρ και έτσι περιήλθε στο βασίλειο της Γαλλίας το 1229. Το 1317 ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ ίδρυσε την επισκοπή της Καστρ. Το 1356, η πόλη αναβαθμίστηκε σε κομητεία από τον βασιλιά Ιωάννη Β' της Γαλλίας. Ωστόσο, την εποχή εκείνη υπέφερε πολύ από την επιδημία της μαύρης πανώλη ς του 1347-1348, στη συνέχεια από τον Μαύρο Πρίγκιπα της Αγγλίας και τους ληστές των δρόμων (σπείρες πρώην μισθοφόρων) που ρήμαζαν τη χώρα κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου. Κατά συνέπεια, από τα τέλη του 14ου αιώνα, η πόλη εισήλθε σε περίοδο απότομης πτώσης. Το 1375, έμειναν μόνο 4.000 κάτοικοι στην πόλη, μόνο το μισό του πληθυσμού σε σχέση με έναν αιώνα πριν. Μετά τη δήμευση των εδαφών του Ζακ ντ'Αρμανιάκ, δούκα του Νεμούρ, στον οποίο υπάγονταν η κομητεία της Καστρ, παραχωρήθηκε το 1476 από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΑ' στον Μποφίλ ντε Ζυζ, ιταλό ευγενή τυχοδιώκτη διπλωμάτη, αλλά οι οικογενειακές διαμάχες (ανάμεσα στον ίδιο, την κόρη του και τον πεθερό του) οδήγησαν την κομητεία να ενωθεί με το γαλλικό Στέμμα υπό τον βασιλιά Φραγκίσκο Α', το 1519.
Μεταρρύθμιση
Περί το 1560, η πλειοψηφία του πληθυσμού της Καστρ ασπάστηκε τη Μεταρρύθμιση. Στους Θρησκευτικούς πολέμους του τέλους του 16ου αιώνα οι κάτοικοι τάχθηκαν με την προτεσταντική παράταξη, οχύρωσαν την πόλη και ίδρυσαν μια ανεξάρτητη δημοκρατία. Η Καστρ ήταν ένα από τα μεγαλύτερα προτεσταντικά οχυρά στη νότια Γαλλία, μαζί με το Μοντωμπάν και τη Λα Ροσέλ. Ο Ερρίκος της Ναβάρας, ηγέτης των Ουγενότων, ο οποίος αργότερα έγινε βασιλιάς Ερρίκος Δ' της Γαλλίας, παρέμεινε στην πόλη το 1585. Οι Ουγενότοι της Καστρ καθυποτάχθηκαν ωστόσο από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΓ' το 1629 και ο Ρισελιέ ήρθε στην Καστρ ο ίδιος για να παραστεί στην κατεδάφιση των οχυρώσεων.
Παρ 'όλα αυτά, μετά τους θρησκευτικούς πολέμους, η πόλη απολάμβανε μια περίοδο ταχείας επέκτασης. Οι επιχειρήσεις και οι παραδοσιακές εμπορικές δραστηριότητες αναβίωσαν, ιδίως γούνας και δέρματος, βυρσοδεψίας, και κυρίως εμπορίας μαλλιού. Ο πολιτισμός άκμασε ξανά, με την ίδρυση της Ακαδημίας της Καστρ το 1648. Η Καστρ μετατράπηκε από την Καθολική Εκκλησία σε κέντρο της Αντιμεταρρύθμισης, ιδρύοντας πολλά μοναστήρια στην πόλη και το επισκοπικό μέγαρο, το πιο διάσημο μνημείο της πόλης σήμερα. Ένας νέος καθεδρικός ναός χτίστηκε επίσης, μετά τις καταστροφές των θρησκευτικών πολέμων. Ίσως ακόμη πιο σημαντικό, η Καστρ έγινε έδρα ενός Δικαστηρίου αποσπασμένου από το Κοινοβούλιο της Τουλούζης και υπεύθυνο για την εξέταση των υποθέσεων που αφορούσαν τους Ουγενότους του Λανγκεντόκ, μέτρο προστασίας τους βάσει του διατάγματος της Νάντης. Αυτό το δικαστήριο προσέλκυσε πολλές επιχειρήσεις στην πόλη. Το 1665 υπήρχαν 7.000 κάτοικοι στην Καστρ, από τους οποίους 4.000 ήταν Καθολικοί και 3.000 Προτεστάντες.
Το 1670 όμως το Δικαστήριο μεταφέρθηκε, προς μεγάλη δυσαρέσκεια ακόμη και των καθολικών πολιτών της πόλης, οι οποίοι έχασαν μια σημαντική πηγή επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και έσοδα με την αναχώρηση των δικηγόρων και των εναγόντων. Ακολούθησε σύντομα η ανάκληση του διατάγματος της Νάντης και η πόλη υπέφερε οικονομικά όταν οι σημαντικότεροι Ουγενότοι επέλεξαν να εξοριστούν. Τότε ήρθε η επιδημία πανώλης του 1720-1721 και η πυρκαγιά του 1724. Τέλος, η Καστρ έχασε τον καταστατικό χάρτη της το 1758.
Οι διακρίσεις και διώξεις κατά των Ουγενότων άργησαν να εξαφανισθούν. Στη δεκαετία του 1760, λίγα χρόνια μετά την υπόθεση Calas στην Τουλούζη, η Καστρ ήταν στην επικαιρότητα για παρόμοιο περιστατικό: το ζεύγος Σιρβέν, και οι δύο Ουγενότοι, κατηγορήθηκαν λανθασμένα ότι δολοφόνησαν την κόρη τους για να την αποτρέψουν από τη μεταστροφή της στον καθολικισμό. Δικάστηκαν ερήμην και καταδικάστηκαν σε θάνατο στις 29 Μαρτίου 1764 αλλά τελικά απαλλάχθηκαν το 1771. Ανάμεσα στους υπερασπιστές τους ήταν και ο Βολταίρος.
Σύγχρονη εποχή
Το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης έγινε γενικά ευπρόσδεκτο στην Καστρ, ιδιαίτερα μεταξύ των τοπικών Ουγενότων εμπόρων και επιχειρηματιών, αλλά η πλειοψηφία του πληθυσμού παρέμεινε μετριοπαθής κατά τη διάρκεια ολόκληρης της περιόδου. Η επισκοπή που είχε ιδρυθεί το 1317 καταργήθηκε και η πόλη έγινε αργότερα μέρος της επισκοπής του Αλμπί. Η Καστρ, πρωτεύουσα του νομού Ταρν από το 1790, υποβαθμίστηκε σε πρωτεύουσα διαμερίσματος από το 1797 και το Αλμπί έγινε η πρωτεύουσα του νομού.
Παρά αυτές τις αποτυχίες, τον 19ο αιώνα η οικονομία της πόλης εξελίχθηκε σε μεγάλο βαθμό και η πόλη μεγάλωσε έξω από το παλιό μεσαιωνικό κέντρο. Ήδη το 1815 εγκαταστάθηκε στην πόλη ο πρώτος μηχανοποιημένος μύλος. Αρχικά εξειδικευμένη σε πολυτελή υφάσματα, η κλωστοϋφαντουργία της Καστρ στράφηκε προς πιο συνηθισμένα είδη υφάσματος, των οποίων οι αγορές ήταν σημαντικά μεγαλύτερες. Περί το 1860, υπήρχαν 50 μύλοι στην πόλη, απασχολώντας 3.000 άτομα. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι μηχανολογικές βιομηχανίες εμφανίστηκαν δίπλα στην κλωστοϋφαντουργία, γεγονός που οδήγησε την πόλη να γίνει ένα σημαντικό οπλοστάσιο για τον γαλλικό στρατό κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Καστρ συνδέθηκε με το γαλλικό σιδηροδρομικό δίκτυο το 1865. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Καστρ ήταν η μεγαλύτερη πόλη στο νομό Ταρν, με 5.000 περισσότερους κατοίκους από το Αλμπί.
Ωστόσο, τον 20ο αιώνα η πόλη εισήλθε σε μια νέα περίοδο παρακμής. Παρόλο που βγήκε από τους δύο παγκόσμιους πολέμους χωρίς να υποστεί βλάβη από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και μάχες που έλαβαν χώρα στη νοτιοδυτική Γαλλία, η τοπική οικονομία είχε πληγεί από τις αλλαγές. Όπως και πολλές πόλεις της Ευρώπης που είχαν ωφεληθεί περισσότερο από τη Βιομηχανική Επανάσταση, η Καστρ αντιμετώπισε μια δύσκολη αναδιάρθρωση της βιομηχανικής της βάσης.
Σημερινή εικόνα
Η Καστρ έχει αναπτύξει οικονομικό δυναμισμό χάρη στην ανάπτυξη του βιομηχανικού τομέα με την εγκατάσταση μεγάλων βιομηχανικών μονάδων και επιχειρήσεων στην περιοχή της.
Επιπλέον, η πανεπιστημιούπολη (περίπου 1.500 φοιτητές), η IUT Paul-Sabatier Toulouse III και η σχολή μηχανικών συμβάλλουν στη βελτίωση της έρευνας σε τομείς όπως η χημεία, η υγεία, η πληροφορική και η τεχνολογία,η μηχανολογία κλπ.
Η πόλη έχει ένα παγοδρόμιο, ένα ιππικό κέντρο, ένα γήπεδο γκολφ, ένα κάμπινγκ, ένα αθλητικό στάδιο, μια ομάδα ράγκμπι (5 φορές γαλλική πρωταθλήτρια). Ο τουρισμός αυξάνεται και τα μουσεία Γκόγια και Ζωρές συγκεντρώνουν πολλούς επισκέπτες.
Οικονομία
Οι κυριότερες βιομηχανίες είναι η μηχανική και η ηλεκτρολογία, οι εργαλειομηχανές, τα ξύλινα έπιπλα, ο γρανίτης, η κλωστοϋφαντουργία, η γούνα και η επίστρωση δέρματος, η βυρσοδεψία, τα χημικά, τα φαρμακευτικά και καλλυντικά προϊόντα και η εκλεκτική αναπαραγωγή αγελάδων.
Η ευρύτερη διακοινοτική περιοχή έχει αναπτύξει από το 2001 μια τεράστια ζώνη δραστηριοτήτων (ZAC Causse) κοντά στον αερολιμένα, η οποία αντιπροσωπεύει το μέλλον του χώρου απασχόλησης. Προσανατολίζεται κυρίως στις νέες τεχνολογίες και στη βιομηχανία χημικών προϊόντων (στα πλαίσια των επιχειρήσεων βιοκαυσίμων). Στις αρχές του 2006 της απονεμήθηκε το σήμα Technopole.
Κοντά στην Καστρ, 200 εταιρείες εξάγουν ετησίως 150.000 τόνους ακατέργαστου γρανίτη από την ορεινή περιοχή Σιντόμπρ, που βρίσκεται 12 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Καστρ είναι αδελφοποιημένη πόλη με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Σεργκέι Μιρόνοφ
Ο Σεγκέι Μιρόνοφ (Серге́й Миха́йлович Миро́нов, 14 Φεβρουαρίου 1953) είναι Ρώσος πολιτικός και πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της άνω βουλής του ρωσικού κοινοβουλίου. Θεωρείται σύμμαχος του νυν προέδρου και πρώην πρωθυπουργού της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν.
Βιογραφία
Ο Σεργέι Μιρόνοφ γεννήθηκε 14 Φεβρουαρίου 1953, στην Αγία Πετρούπολη. Το 1970, σε ηλικία 17 χρονών, υπηρέτησε στα αερομεταφορμένα στρατεύματα του σοβιετικού στρατού. Αργότερο αποφοίτησε από το Ίδρυμα Μεταλλείας του Λένινγκραντ και εργάστηκε ως Μηχανικός-Γεωφυσικός. Μετά από μια σύντομη περίοδο που εργαζόταν ως επιχειρηματίας, μετά μπήκε στην πολιτική και το 1994 εκλέχθηκε βουλευτής της Νομοθετικής Συνέλευσης της Αγίας Πετρούπολης. Τον Ιούνιο του 2000, εκλέχθηκε ως Αντιπρόεδρος της Νομοθετικής Συνέλευσης της Αγίας Πετρούπολης και το 2001 εισήλθε στο Ομοσπονδιακό Συμβούλιο, εκπροσωπώντας την Αγία Πετρούπολη. Το Δεκέμβριο του 2001, εκλέχθηκε Πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου. Από το Φεβρουάριο του 2003, ο Μιρόνοφ ήταν Πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου και της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης κράτων-μέλων της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών.
Βλαντίμιρ Πούτιν
Ο Σεργκέι Μιρόνοφ θεωρείται σύμμαχος του νυν πρωθυπουργού της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο Σεργκέι Μιρόνοφ ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2004, δεν θεωρήθηκε όμως ως σοβαρή υποψηφιότητα και ο ίδιος είχε πει ότι "Όλοι θέλουμε ο επόμενος Πρόεδρος της Ρωσίας να γίνει ο Βλαντίμιρ Πούτιν". Στις εκλογές έλαβε το 1% των ψήφων.
Δίκαιη Ρωσία
Τον Οκτώβριο του 2006, έγινε ο Πρόεδρος του κόμματος Δίκαιη Ρωσία, που ήταν συγχώνευση των κομμάτων RODINA και του Κόμματος Συνταξιούχων Ρωσίας. Αυτό τον καθιστά έναν ηγέτη της αντιπολίτευσης, πίσω από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Απόψεις και σκάνδαλα
Ο Σεργκέι Μιρόνοφ είχε προτείνει πολλές φορές ο Πρόεδρος να μπορεί να εκλεγεί για 3 θητείες 5 ή 7 ετών η καθεμία. Το 2007, ο Μπορίς Γκριζλόφ, ηγέτης του αντίπαλου κόμματος "Ενωμένη Ρωσία" είπε ότι η αλλαγή του Συντάγματος της Ρωσίας θα ήταν απαράδεκτη. Ο Σεργκέι Μιρόνοφ θεωρεί ότι ο σοσιαλισμός πρέπει να προσανατολίζεται, και πίεσε για τη δημιουργία ειδικών γεωργικών ανταλλαγών στις καταστατικές αγορές των γεωργικών προϊόντων και για κρατικές παρεμβάσεις για τη ρύθμιση των τιμών στα βασικά τρόφιμα.
Προσωπική ζωή και μπλόκ
Ο Σεργκέι Μιρόνοφ είναι παντρευμένος με τη Λιουμπόφ Ιβανόβα. Έχει ένα γιο και μια κόρη. Στις 17 Ιανουαρίου του 2008, το μπλόκ του Σεργκέι Μιρόνοφ στο LiveJournal (η πιο δημοφιλές μπλόκ-πλατφόρμα στη Ρωσία) δήλωσε ότι είναι το προσωπικό μπλόκ του Σεργκέι Μιρόνοφ. Αυτό επιβεβαιώθηκε, αλλά από το 2009 το σάιτ περιέχει πληροφορίες που αφορούν τις προεδρικές και τις βουλευτικές εκλογές.
Βραβεία
Το 2008 του απονεμήθηκε το Βραβείο για τις υπηρεσίες στην πατρική γη ΙΙ βαθμού, από τον τότε-πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί
Γκλύξμπουργκ
Το Γκλύξμπουργκ (γερμανικά Glücksburg, δανικά Lyksborg) είναι πόλη του κρατιδίου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν στη Γερμανία. Βρίσκεται 10 χλμ. βόρεια του Φλένσμπουργκ στα σύνορα Γερμανίας-Δανίας. Ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 5.984 κατοίκους.
Γνωστότερο αξιοθέατο τις πόλης είναι το αναγεννησιακό κάστρο Γκλύξμπουργκ. Εκεί κατοικούσε ο Οίκος του Όλντενμπουργκ (ο ένας εκ των τριών κλάδων που έλαβε το όνομα εκ του πύργου), απ΄ όπου και η βασιλική οικογένεια της Δανίας (από το 1863). Από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ έλκει την καταγωγή της η πρώην βασιλική οικογένεια της Ελλάδας και η βασιλική οικογένεια της Νορβηγίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν
Ρενέ Χάρις
Ο Ρενέ Χάρις (René Reynaldo Harris, MP, 11 Νοεμβρίου 1947 - 5 Ιουλίου 2008) ήταν πολιτικός από το Ναουρού, ο οποίος υπηρέτησε ως Πρόεδρος της χώρας 4 φορές.
Βιογραφία και ξεκίνημα πολιτικής καριέρας
Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου του 1947 στο Άιγουο και διετέλεσε τέσσερις φορές Πρόεδρος της χώρας από το 1999 ως το 2004. Έκανε σπουδές στην Αυστραλία στο κολέγιο Γκιλόνγκ. Προτού εκλεγεί μέλος του Κοινοβουλίου, ο Χάρις εργάστηκε για την Ένωση Φωσφάτων του Ναουρού (Nauru Phosphate Corporation).
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στη γενέτειρά του, το 1977. Επίσης, υπήρξε διευθυντής στη Γραμμή του Ειρηνικού του Ναουρού (Nauru Pacific Line). Το 1978 εξελέγη αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου και το 1986 πρόεδρος.
Θητείες στην προεδρία
Έγινε για πρώτη φορά Πρόεδρος στις 27 Απριλίου του 1999 και παρέμεινε στο αξίωμα ως τις 20 Απριλίου του 2000, οπότε και τον διαδέχθηκε ο Μπέρναρντ Ντοουιγιόγκο, ο οποίος διατηρήθηκε στο αξίωμα αυτό ως τις 29 Μαρτίου του 2001, οπότε ο Χάρις ξαναέγινε Πρόεδρος μετά την ανατροπή (με πρόταση μομφής) του Ντοουιγιόγκο. Τον Ιανουάριο του 2003 και οι δύο άνδρες έγιναν Πρόεδροι δύο φορές και τελικά ο Ντοουιγιόγκο επανήλθε στην προεδρία. Το Μάρτιο του 2003 ο τελευταίος απεβίωσε και ενισχύθηκε η αβεβαιότητα. Τελικά, στις 15 Αυγούστου του 2003 ο Χάρις επανεξελέγη στην προεδρία.
Κατά την περίοδο αυτής της θητείας του στο ύπατο αξίωμα του κράτους, συνετέλεσε στη στέγαση Αυστραλών που ζητούσαν άσυλο στο νησί, καθώς επίσης και στην εισδοχή του Ναουρού στον ΟΗΕ. Επίσης, επί προεδρίας του Ρενέ Χάρις, η μικρή νησιωτική χώρα έγινε πλήρες μέλος της Κοινοπολιτείας. Ο Χάρις δέχθηκε επικρίσεις από την Αντιπολίτευση και τη Διεθνή Κοινότητα για καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Όπως και ο πολιτικός του αντίπαλος, Ντοουιγιόγκο, έτσι και ο Χάρις υποφέρει από διαβήτη. Το Δεκέμβριο του 2003 ο Χάρις λιποθύμησε στο Κοινοβούλιο και επανήλθε έπειτα από φροντίδα κάποιου ιατρού.
Εξαιτίας πολιτικής διαρροής ανατράπηκε από Πρόεδρος στις 22 Ιουνίου του 2004. Τον διαδέχθηκε στην προεδρία ο Λούντβιγκ Σκόττι.
Έπειτα από την προεδρία
Στις βουλευτικές εκλογές του 2004 οι υποστηρικτές του Σκόττι κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών και έλαβαν τέλος οι προσπάθειες του Χάρις να εκλεγεί ξανά Πρόεδρος. Στις βουλευτικές εκλογές στις 25 Αυγούστου του 2007, ο Χάρις υπήρξε το μοναδικό μέλος της Αντιπολίτευσης που κατάφερε να επανεκλεγεί.
Έπειτα από την πυρπόληση αστυνομικού σταθμού στις 7 Μαρτίου του 2008 από διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν στην εκλογική περιφέρεια του Aiwo, αναφορικά με τα απόβλητα φωσφάτων, η κυβέρνηση κατηγόρησε το Χάρις για υποκίνηση των επεισοδίων.
Ο Χάρις απώλεσε την κοινοβουλευτική του έδρα στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 26 Απριλίου του 2008. Την πλειοψηφία των εδρών κέρδισαν οι υποστηρικτές του Προέδρου Μάρκους Στίβεν.
Θάνατος
Στις 4 Ιουλίου του 2008 ο Χάρις υπέστη καρδιακή προσβολή και απεβίωσε την επόμενη ημέρα. Την ίδια ημέρα έγινε η κηδεία του, με κρατική δαπάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαρις
Διβαράτα Κεφαλονιάς
μικρογραφία
Τα Διβαράτα είναι χωριό στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στο δήμο Σάμης, μετά τη διαίρεση του Καλλικρατικού Δήμου Κεφαλονιάς που πραγματοποιήθηκε το 2019, και συγκεκριμένα στην Δημοτική Ενότητα Πυλαρέων, ως κοινότητα Διβαράτων. Στην ίδια κοινότητα ανήκουν επίσης τα Αντυπάτα και τα Λουκάτα, ενώ σ΄αυτά έχουν ενσωματωθεί μικρότερα χωριά, που πια θεωρούνται οικισμοί, όπως τα Λεκατσάτα,η Ανωμεριά και τα Καρουσάτα στα Διβαράτα και τα Δρακάτα στα Λουκάτα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 161 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Πάπας Ιωάννης ΙΘ΄
Ο Πάπας Ιωάννης ΙΘ', κατά κόσμον Ρωμανός, ήταν γόνος της οικογένειας των αρχόντων του Τουσκούλου. Με την υποστήριξη του αδελφού του Αλβερίχου, δούκα του Τουσκούλου, εξελέγη το 1024 Πάπας Ρώμης. Σύντομα όμως η επανάσταση στη Ρώμη των ανέτρεψε και τον εξεδίωξε από την έδρα του. Τότε εστράφη στον αυτοκράτορα Κορράδο Β’, τον οποίο και έστεψε αυτοκράτορα, με αντάλλαγμα την αποκατάστασή του στη Ρώμη. Αργότερα ήρθε σε σύγκρουση με το Βυζάντιο γιατί αρνήθηκε να αναγνωρίσει στον Ευστάθιο Κωνσταντινουπόλεως τον τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη.
Πέθανε στη Ρώμη το 1032.
Οικογενειακό δέντρο
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Θεοφύλακτων
Δημήτρης Μπασδάνης
Ο Δημήτρης Μπασδάνης (γνωστός και ως James Basdanis) (Βόλος, 7 Ιανουαρίου 1988) είναι Έλληνας κιθαρίστας, συνθέτης και τραγουδοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στον Βόλο το 1988. Ξεκίνησε να μαθαίνει κιθάρα στην ηλικία των 15 ετών.
Το 2009 δημιουργεί μαζί με φίλους και άλλους συνεργάτες το συγκρότημα Στιχόβολη, με τους οποίους δημιουργούν δικά τους τραγούδια και τα οποία κυκλοφορούν το 2015 στο μοναδικό και παρθενικό τους άλμπουμ με τίτλο "Στιχόβολη" από την δισκογραφική εταιρία Music Mirror (Καθρέφτης ήχων αληθινών). Στο άλμπουμ συνεισφέρει ως κιθαρίστας, συνθέτης αλλά και στιχουργός. Παράλληλα με τους Στιχόβολη, δημιουργεί και με το συγκρότημα Programmed to Rock με το οποίο παίζουν πολύ ιδιαίτερες διασκευές σε διάφορους χώρους ανά την Ελλάδα.
Tον Οκτώβριο του 2019 κυκλοφορεί το πρώτο του Instrumental Άλμπουμ με τίτλο "James Basdanis - Kaemos" από το δικό του ανεξάρτητο Label την JBMusic.   Έναν μόλις χρόνο μετά τον δίσκο "Kaemos" κυκλοφορεί ένα EP με τίτλο "James Basdanis - Diddycoy". Το 2021 κυκλοφορεί το EP με τίτλο "Echographia" που είναι μία Solo ζωντανή ηχογράφηση, ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους συμπράττει με τον Ιταλό μουσικοσυνθέτη Φάμπιο Τουρκέτι (Fabio Turchetti) και μαζί συνθέτουν το άλμπουμ "The Pallini Session". Τον Φεβρουάριο του 2022 κυκλοφορεί από την Jazz Breeze Records το άλμπουμ "Cosmos 'n' Duniyas" .
Δισκογραφία με Συγκροτήματα
Στιχόβολη
Programmed to Rock
Jacart
Βιβλία
Ο Δημήτρης "James" Μπασδάνης είναι συγγραφέας 3 βιβλίων με τεχνικές και μεθόδους για την κιθάρα.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κιθαρίστες Κατηγορία:Έλληνες ροκ μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Βραζιλιάνικες γενικές εκλογές 2014
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Βραζιλία στις 5 Οκτωβρίου 2014 για την εκλογή Προέδρου, Εθνικού Κογκρέσου, κυβερνητών και πολιτειακών κοινοβουλίων. Καθώς κανείς υποψήφιος δεν πέτυχε να συγκεντρώσει άνω του 50% των ψήφων στις προεδρικές και σε πολλές από τις εκλογές για κυβερνήτες, διεξήχθη δεύτερος γύρος στις 26 Οκτωβρίου.
Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας η Ντίλμα Ρούσεφ κέρδισε 41,6% των ψήφων, με 2ο τον Αέσιο Νέβες με 33,6% και 3η τη Μαρίνα Σίλβα με ποσοστό 21,3%. Οι Ρούσεφ και Νέβες αναμετρήθηκαν στον δεύτερο γύρο στις 26 Οκτωβρίου. Η πρόεδρος Ρούσεφ επανεξελέγη με ποσοστό 51,6% έναντι 48,4% για τον Νέβες.
Προεδρικές εκλογές
Η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ από το Κόμμα των Εργατών (PT) αναμετρήθηκε με άλλους 11 υποψηφίους.
Επρόκειτο για τα πιο οριακά αποτελέσματα σε προεδρικές εκλογές για τη χώρα από το 1989. Η Ρούσεφ επικράτησε στον τελικό γύρο με ποσοστό 51,6% των ψήφων έναντι 48,4% για τον αντίπαλό της, Αέσιο Νέβες.
Ο αρχικός υποψήφιος του PSB ήταν ο Εντουάρντο Κάμπος. Ωστόσο, σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στο Σάντος του Σάο Πάολο στις 13 Αυγούστου 2014. Εν συνεχεία το κόμμα επέλεξε ως αντικαταστάτη του τη Μαρίνα Σίλβα, η οποία ήταν υποψήφια αντιπρόεδρος με τον Κάμπος.
Εκλογές για κυβερνήτες
Ταυτόχρονα με τις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές, εξελέγησαν και κυβερνήτες στις πολιτείες της χώρας.
Παραπομπές
2014 γενικες
Άγγελος Κίρζαλης
Ο Άγγελος (Αγγελής) Κίρζαλης ήταν αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και μέλος της Φιλικής Εταιρείας, από την Κομοτηνή.
Βιογραφία
Ο Αγγελής Κίρζαλης γεννήθηκε στην Κομοτηνή στα μέσα του 18ου αιώνα. Ασχολήθηκε με το εμπόριο και το 1814 ταξίδευσε στη Μολδαβία για επαγγελματικούς λόγους, όπου διέμενε για 7 χρόνια. Λίγο πριν το ξέσπασμα της Επανάστασης ήταν ήδη μυημένος στη Φιλική Εταιρεία. Μυήθηκε σε ένα επαγγελματικό του ταξίδι στη Ρωσία και στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Ιερό Λόχο του Αλέξανδρου Υψηλάντη.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Ελεονώρα της Αραγωνίας, κόμισσα της Τουλούζης
Η Ελεονώρα (1182 - 1226) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Τουλούζης.
Βιογραφία
Σύμφωνα με το έργο Από την Ιστορία των κομήτων της Βαρκελώνης, ήταν η δεύτερη κόρη του Αλφόνσου Β΄ της Αραγωνίας και της συζύγου του Σάντσας των Ιβρέα-Καστίλης, κόρης του Αλφόνσου Ζ΄. Μεγαλύτερα αδέλφια της ήταν ο Πέτρος Β΄ της Καστίλης, η Κωνσταντία σύζυγος πρώτα του Ίμρε της Ουγγαρίας και μετά του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας. Μικρότερα αδέλφια της ήταν η Σάντσα σύζυγος του Ραϋμόνδου Ζ΄ κόμη της Τουλούζης.
Σύμφωνα με το Χρονικό του Σαν Χουάν δε λα Πένια, ο αδελφός της Πέτρος Β΄, αφού πάντρεψε τη μεγαλύτερη από τις τρεις αδελφές του, τη Κωνσταντία, συμφώνησε τον γάμο της νεότερης Ελεονώρας με τον Ραϋμόνδο ΣΤ΄ κόμη της Τουλούζης, δούκα του Ναρμπόν και μαρκήσιο της Προβηγκίας, προκειμένου να τερματιστούν οι διαφωνίες με τους κόμητες της Τουλούζης.
Ο Ραϋμόνδος ΣΤ΄ ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Ραϋμόνδου Ε΄ και της Κωνσταντίας των Καπετιδών (κόρης του Λουδοβίκου ΣΤ΄ του Παχύ και της Αδελαΐδας του Μωριέν). Οι γονείς του Ραϋμόνδου ΣΤ΄ χώρισαν το 1165, μετά τη γέννηση του τέταρτου παιδιού τους. Αυτός ο γάμος του Ραϋμόνδου ΣΤ΄ θα αποτελούσε τον 5ο κατά σειρά, και εορτάστηκε τον Ιανουάριο του 1204, μόλις είχε αποκηρύξει την 4η σύζυγό του, μία πριγκίπισσα της Κύπρου, κόρη του σφετεριστή ηγεμόνα του νησιού Ισαάκιου Κομνηνού Καματηρού.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Πουέμπλα
Η Πουέμπλα (ισπανικά: Puebla) ή Ερόικα Πουέμπλα ντε Σαραγόσα (Heroica Puebla de Zaragoza) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της ομώνυμης πολιτείας και έδρα του δήμου Πουέμπλα. Η πόλη έχει πληθυσμό 1.539.819, ενώ στη μητροπολιτική περιοχή της Πουέμπλα κατοικούν 2.668.347, γεγονός που την καθιστά τόσο τέταρτη μεγαλύτερη πόλη όσο και μητροπολιτική περιοχή στο Μεξικό. Η πόλη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 2.135 μέτρων και είναι μια από τις πιο ορεινές πόλεις στη Γη. Η οικονομία της πόλης βασίζεται στη βιομηχανία.
Η πόλη ιδρύθηκε και σχεδιάστηκε από τους Ισπανούς κατακτητές το 1531. Πριν το κτίσιμο της πόλης, η περιοχή ήταν γνωστή ως Κουετλαξκοάπαν (Cuetlaxcoapan), που σημαίνει «εκεί που τα φίδια αλλάζουν δέρμα», και ήταν ανάμεσα σε δύο μεγάλους οικισμούς ιθαγενών, τη Τλαξκάλα και τη Τσολούλα. Εξαιτίας της ιστορίας της και των αρχιτεκτονικών ρυθμών που ποικίλουν από αναγεννησιακό μέχρι μπαρόκ, το ιστορικό κέντρο της Πουέμπλα ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1987.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Μεξικό
Συργιάννης
Ο Συργιάννης ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, στρατιωτικός, Κουμάνος στην καταγωγή, που έζησε τα τέλη του 12ου αρχές του 13ου αιώνα.
Ήταν επίσημος Κουμάνος, που εγκαταστάθηκε με τον λαό του στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, μάλιστα ζητούσαν επανειλημμένα από τον Αυτοκράτορα να τους δώσει άδεια να εγκατασταθούν σε αυτοκρατορικά εδάφη. Το όνομα του ήταν Συτζιγάν και όταν δόθηκε άδεια στον λαό του να εγκατασταθούν στην Αυτοκρατορία, βαπτίστηκε χριστιανός και ονομάστηκε Συργιάννης σε παραφθορά του ονόματος του. Ο Συργιάννης τιμήθηκε με τα αξιώματα του μεγάλου στρατοπεδάρχη και του μεγάλου δρουγγάριου (μεγάλου δομέστικου).
Παντρεύτηκε την Ευγενία Παλαιολογίνα Καντακουζηνή, κόρη του πικέρνη Ιωάννη Καντακουζηνού και της Ειρήνης Παλαιολογίνας· παιδιά τους ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Στρατοπεδάρχες Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Στεπογέρακο
Το Στεπογέρακο είναι είδος γνήσιου γερακιού (γένος Falco), που απαντάται στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική του ονομασία είναι Falco cherrug , και περιλαμβάνει 4 υποείδη. Στην Ελλάδα απαντάται το υποείδος F. c. cherrug (J.E.Gray, 1834).
Ονοματολογία
Η ονομασία του είδους cherrug προέρχεται από την ινδική λέξη charg που αναφέρεται στο θηλυκό Στεπογέρακο.
Η ελληνική ονομασία του είδους, αναφέρεται στο συνηθέστερο οικότοπό του, τη στέπα.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος Falco cherrug, μαζί με τα είδη F. biarmicus, F. jugger, και F rusticolus, συγκροτούν μία ομάδα συγγενικών γερακιών, που απαρτίζει το υπογένος Ιερογέρακας (Hierofalco Cuvier, 1817).
Σε αυτή την ομάδα, υπάρχουν άφθονα στοιχεία για ανεξέλεγκτη υβριδοποίηση και ατελή ταξινόμηση στη γραμμή καταγωγής (lineage), που συγχέει τις αναλύσεις των δεδομένων αλληλουχίας DNA σε μεγάλη έκταση. Μοριακές μελέτες με μικρό μέγεθος δειγμάτων, δεν αναμένεται να δώσουν αξιόπιστα συμπεράσματα σε όλο το υπογένος Ηierofalco. Ο διαχωρισμός στους κλάδους των hierofalcons φαίνεται να έχουν λάβει χώρα στην Μεσοπαγετωνική Περίοδο, κατά την έναρξη του Ύστερου Πλειστόκαινου, μόλις 130.000-115.000 χρόνια πριν. Το Στεπογέρακο αντιπροσωπεύει μια γραμμή καταγωγής που επεκτάθηκε από τη βορειοανατολική Αφρική στο εσωτερικό της νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ασίας, μέσω της ανατολικής Μεσογείου.
Γεωγραφική κατανομή
thumb|left|260px| Χάρτης εξάπλωσης του F.cherrug). Πράσινο=όλο το έτος (επιδημητικό), Κίτρινο=καλοκαιρινός επισκέπτης (αναπαραγωγή), Μπλε=χειμερινός επισκέπτης
Το Στεπογέρακο αναπαράγεται σε μικρές, διάσπαρτες και, αποκομμένες μεταξύ τους, περιοχές, σε μία ζώνη που εκτείνεται από την κεντρική Ευρώπη, μέχρι τα υψίπεδα των Αλτάι στα βάθη της Ασίας. Παρά τη μεγάλη έκταση αυτής της ζώνης, η αναπαραγωγή γίνεται σε μικρούς μόνον θύλακες, όπου το είδος είναι πολύ τοπικά περιορισμένο.
Οι κυριότερες περιοχές αναπαραγωγής βρίσκονται στην Ουγγαρία, Ρουμανία (δέλτα Δούναβη), Κριμαία, Μικρά Ασία και, από εκεί ανατολικότερα προς το Ιράν, το Αφγανιστάν και το νότιο Καζακστάν.
Το Στεπογέρακο μπορεί να μεταναστεύσει ,χωρίς να αναπαραχθεί, μέχρι τη Σιβηρία και τη βόρεια Κίνα. Μάλιστα, οι πληθυσμοί της οροσειράς Αλτάι, επειδή είναι λίγο διαφορετικοί στη μορφολογία, παλαιότερα κατατάσσονταν ως διαφορετικό είδος (F. altaicus).
Ξεχειμωνιάζει, στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, την κεντρική Αφρική, την Ινδία και την Κίνα, ανάλογα με την περιοχή αναπαραγωγής.
Για την Ελλάδα, όντας εξαιρετικά σπάνιο, τα στοιχεία είναι ανεπαρκή. Πιθανόν να αναπαράγονται κάποια ζευγάρια στην περιοχή της Θράκης, αλλά το μόνο που έχει αποδειχθεί είναι ότι κατά τη διάρκεια του χειμώνα περνάει από τη Β. Ελλάδα και, είτε ξεχειμωνιάζει στους εκεί υγροτόπους, είτε συνεχίζει το ταξίδι του βορειοανατολικά.
Βιότοπος
Το Στεπογέρακο, όπως λέει και η ονομασία του, είναι ένα αρπακτικό των μεγάλων ανοιχτών ημιερημικών εκτάσεων. Συχνάζει στις στέπες της Κ. Ασίας ή σε πεδιάδες με λίγα δέντρα, λόφους και ξερά οροπέδια. Επίσης, κατά τη χειμερινή μετανάστευση, μπορεί να παρατηρηθεί κοντά σε υγροτόπους.
Μορφολογία
thumb|right|280px| Ενήλικο Στεπογέρακο σε αιχμαλωσία (ιερακοθηρία)
Το Στεπογέρακο είναι το μεγαλύτερο από τα γεράκια που απαντώνται στον ελλαδικό χώρο. Το μέγεθός του είναι εκείνο που «τραβάει την προσοχή» στο πεδίο, διότι είναι πολύ σπάνιο και, αλλιώς, θα διέλαθε της παρατήρησης.
Έχει μήκος σώματος (43)-45 έως 55-(59) εκατοστά και ανάπτυγμα πτερύγων (99)-104 έως 125-(129) εκατοστά.
Το βάρος του κυμαίνεται από 750-1000 γραμμάρια για το αρσενικό και 1000-1300 γραμμάρια για το θηλυκό.
Εκτός από το βάρος, τα φύλα είναι όμοια.
Τα ενήλικα Στεπογέρακα έχουν ανοιχτόχρωμο κεφάλι με αμμοκίτρινο κάλυμμα («στέμμα») και παρειές με μικρές καφέ κηλίδες. Η ράχη είναι σκούρα ερυθροκάστανη, ενώ η κάτω επιφάνεια είναι λευκή με πολλές σκούρες κηλίδες. Η ουρά είναι επίσης σκούρα καστανή με υπόλευκες λωρίδες. Το «μουστάκι» στο πρόσωπο είναι στενό και δυσδιάκριτο.
Το κήρωμα και τα πόδια είναι κίτρινα (γκριζογάλανα στα νεαρά άτομα).
Τροφή
Κυνηγά συχνά με οριζόντια επίθεση, αντί της κάθετης εφόρμησης του Πετρίτη, και τρέφεται κυρίως με τρωκτικά και τα πτηνά. Στην Ευρώπη, σκίουροι εδάφους (Spermophilus sp.) και άγρια περιστέρια είναι τα πιο κοινά θηράματα.
Αποτελεί την πρώτη επιλογή για την ιερακοθηρία, πράγμα που του κοστίζει την ελευθερία του και το κατατάσσει αυτομάτως στα κινδυνεύοντα είδη.
Αναπαραγωγή
Το Στεπογέρακο συνήθως δεν κατασκευάζει δική του φωλιά, αλλά χρησιμοποιεί παλιές φωλιές σε δέντρα, που ανήκαν στο παρελθόν σε άλλα πουλιά όπως κοράκια, πελαργούς, ή γερακίνες. Επίσης φωλιάζει και σε σχισμές βράχων. Δεν χρησιμοποιεί κάποιο ιδιαίτερο υλικό επίστρωσης.
Η αναπαραγωγή γίνεται ανάλογα με το υψόμετρο και το γεωγραφικό πλάτος, από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τις αρχές Μαΐου.
Η γέννα αποτελείται από (3)-4-(6) αυγά που τα επωάζουν και οι δύο γονείς (το θηλυκό σε μεγαλύτερο ποσοστό), για 28 ημέρες. Μετά την εκκόλαψη, στον εφοδιασμό με τροφή, συμμετέχουν και οι δύο γονείς. Οι νεοσσοί αποκτούν φτέρωμα στις 14-30 ημέρες και πετάνε στις 40-45 ημέρες. Μένουν κοντά στη φωλιά για ακόμη 30-40 ημέρες.
Κατάσταση πληθυσμού
Το Στεπογέρακο αποτελεί ένα είδος που κινδυνεύει σε παγκόσμιο επίπεδο. Το BirdLife International χαρακτηρίζει αυτό το πουλί ως κινδυνεύον, λόγω της ταχείας μείωσης του πληθυσμού, ιδιαίτερα στις κεντρικές ασιατικές περιοχές αναπαραγωγής. Από την εποχή της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήταν ο βασικός προορισμός για χιλιάδες γεράκια που συλλαμβάνονταν και επωλούντο παράνομα για μεγάλα ποσά στη μαύρη αγορά για την ιερακοθηρία. Μόνο στο Καζακστάν εκτιμάται ότι χάνονται μέχρι και 1.000 Στεπογέρακα κάθε χρόνο ..
Το είδος αντιμετωπίζει επίσης πίεση από την απώλεια των ενδιαιτημάτων του. Στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, υπάρχουν πολλά προγράμματα αναπαραγωγής σε αιχμαλωσία. Η πιο δραματική μείωση επέρχεται στην Ασία, κυρίως στο Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν. Αντιθέτως, ένας προστατευόμενος και σχετικά σταθερός πληθυσμός υπάρχει στην Ουγγαρία, της οποίας αποτελεί το εθνικό πτηνό.
Το Στεπογέρακο είναι γνωστό ότι είναι πολύ ευαίσθητο στη γρίπη των πτηνών, με στοιχεία από άτομα που έχουν βρεθεί μολυσμένα με το εξαιρετικά παθογόνο στέλεχος H5N1 (στη Σαουδική Αραβία) και H7N7 (στην Ιταλία).
Στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά σπάνιο και οι κίνδυνοι ελλοχεύουν κυρίως από τη λαθροθηρία.
Άλλες ονομασίες
Στον ελληνικό χώρο το Στεπογέρακο έχει καθιερωθεί και με την αρχική του ονομασία Κυνηγογέρακο ή Κυνηγογέρακας, λόγω των ικανοτήτων του στη σύλληψη θηραμάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Ιερακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής