cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κίνημα για μια Ευρώπη των Ελευθεριών και της Δημοκρατίας
Το Κίνημα για μια Ευρώπη των Ελευθεριών και της Δημοκρατίας (Γαλλικά: Mouvement pour l'Europe des libertés et de la démocratie, συντομογραφία: MELD), είναι ένα πολιτικό κόμμα Ευρωπαϊκού επιπέδου που ιδρύθηκε το 2011, από τα κόμματα που ανήκαν στο ευρωκόμμα Ευρώπη της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας (EFD) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με την αξιοσημείωτη απουσία του Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου, που είναι μέλος του EFD, αλλά όχι του MELD. Το 2012, έλαβε το ποσό από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο των 621,482€. Ο αδερφικός του πολιτικός συνδυασμός είναι το Ίδρυμα για την Ευρώπη των Ελευθεριών και της Δημοκρατίας (FELD), το οποίο έλαβε το ποσό των 412,361€. Και τα δύο εδρεύουν στην οδό Κλέρ 18, στο Παρίσι. Ο πρόεδρος του κόμματος είναι ο Τζάκεκ Γλόσογικζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα Κατηγορία:Πανευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα
Γεώργιος Μουτζουρίδης
Ο Γεώργιος Μουτζουρίδης του Ιωάννη (10 Απριλίου 1926- 1η Νοεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Ήταν ένας από τους εισηγητές της αναθεώρησης του Συντάγματος (1986).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο και ήταν γιος του πολιτικού Ιωάννη Μουτζουρίδη. Καταγόταν από παλιά οικογένεια πολιτικών του Ναυπλίου. Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση. Σπούδασε Νομικά και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος.
Στις εκλογές του 1981 εξελέγη βουλευτής Αργολίδας με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας και επανεξελέγη το 1985 και τον Νοέμβριο του 1989. Το 1985, χρονιά κατά την οποία εξελέγη κοσμήτορας της Βουλής, υπήρξε ένας εκ των συνιδρυτών της ΔΗ.ΑΝΑ και δύο χρόνια μετά επανήλθε στη Νέα Δημοκρατία.
Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών το 2013 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Πέτρου και Παύλου στο Παλαιό Φάληρο.
Απέκτησε 2 τέκνα, τη Βικτωρία Μουτζουρίδου (1972)TheLawFirm και τον Ιωάννη Μουτζουρίδη (1975).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Βουλευτές Αργολίδος Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Μιλένκο Τέπιτς
Ο Μιλένκο Τέπιτς (σερβικό κυριλλικό αλφάβητο: Миленко Тепић) (Νόβι Σαντ, 27 Φεβρουαρίου 1987 - ), είναι Σέρβος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν τιμ μάνατζερ. Έχει ύψος 2,02 μ. και αγωνιζόταν ως σούτινγκ γκαρντ. Από το 2021 είναι ο τιμ μάνατζερ της Μέγκα Μπάσκετ.
Ως αθλητής
Τις σεζόν 2002-2006 αγωνίστηκε με την ΚΚ Νις Βοϊβοδίνα. Ακολούθως αγωνίστηκε για τρεις σεζόν με την Παρτιζάν Βελιγραδίου και για δύο σεζόν με τον Παναθηναϊκό, κατακτώντας με τους πράσινους την Ευρωλίγκα το 2011 καθώς και δυο πρωταθλήματα Ελλάδος. Επόμενος σταθμός της καριέρας του, ήταν η ισπανική Σεβίλλη (Καχασόλ) όπου αγωνίστηκε για δύο χρονιές. Το 2013 ξεκίνησε να αγωνίζεται με τα χρώματα της λιθουανικής Λιέτουβος Ρίτας, ενώ τον Δεκέμβριο του 2013 επέστρεψε στην Παρτιζάν Βελιγραδίου για ενάμιση χρόνο. Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στον ΠΑΟΚ. Τον Νοέμβριο του 2016 συμφώνησε με την ιταλική Κάπο Ντ’ Ορλάντο.
Τη σεζόν 2017-18 αγωνίστηκε στην ιταλική Μπρίντιζι. Τον Οκτώβριο του 2018 επέστρεψε στην ομάδα του ΠΑΟΚ. Τον Νοέμβριο του 2019, αποκτήθηκε από την Ηρακλή. Στον Ηρακλή μέτρησε 4.7 πόντους, 4.7 ριμπάουντ και 1.9 ασίστ κατά μέσο όρο.
Στις 10 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε από την σέρβικη Μέγκα Μπέμαξ. Το 2021 αποφάσισε να αποσυρθεί από τα παρκέ, μετά από 19 χρόνια αγωνιστικής παρουσίας, σε ηλικία 34 ετών.
Ως τιμ μάνατζερ
Από το καλοκαίρι του 2021, ανέλαβε το πόστο του τιμ μάνατζερ της Μέγκα Μπάσκετ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βοϊβοντίνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λιέτουβος Ρίτας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Μπάσκετ Μπρίντιζι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Βαρέζε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ορλαντίνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2007 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2009 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010
Οργανισμός Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων
Ο Οργανισμός Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (Ο.Α.Ε.) ήταν ανώνυμη εταιρεία με μοναδικό μέτοχο το Ελληνικό Δημόσιο. Λειτουργούσε από το 1983 μέχρι το 2002.
Ίδρυση
Ιδρύθηκε με νόμο στις 8 Αυγούστου 1983 (επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου) από τους τότε Υπουργό Προεδρίας Κυβερνήσεως, Μένιο Κουτσόγιωργα, από τον Υπουργό Οικονομικών, Δημήτριο Κουλουριάνο και από τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας, Γεράσιμο Αρσένη.
Έργο και αποστολή
Αποστολή του ήταν η οικονομική ανασυγκρότηση υπερχρεωμένων βιομηχανικών και εμπορικών επιχειρήσεων. Για να υπαχθεί κάποια από αυτές στον οργανισμό έπρεπε να πληροί μία ή περισσότερες από τις παρακάτω προϋποθέσεις:
- να έχει αναστείλει ή να έχει διακόψει τη λειτουργία της για οικονομικούς λόγους,
- να είναι σε κατάσταση παύσης των πληρωμών,
- να έχει πτωχεύσει ή να έχει τεθεί υπό τη διοίκηση και διαχείριση των πιστωτών ή υπό προσωρινή διαχείριση ή υπό εκκαθάριση οποιαδήποτε μορφής,
- το σύνολο των οφειλών της να είναι πενταπλάσιο από το άθροισμα του εταιρικού κεφαλαίου και των
εμφανών αποθεματικών της και να παρουσιάζει έκδηλη οικονομική αδυναμία πληρωμής των οφειλών της,
- να ενδιαφέρει την εθνική άμυνα ή να έχει ζωτική σημασία για την αξιοποίηση των πηγών του εθνικού πλούτου,
- να ζητά την υπαγωγή της στις ρυθμίσεις του νόμου.
Από τη διαχείριση του Οργανισμού πέρασαν κατά καιρούς ορισμένα από τα πιο ηχηρά ονόματα της βαριάς βιομηχανίας της χώρας μας, όπως η ΑΓΕΤ Ηρακλής, η Αθηναϊκή Χαρτοποιία, η Πειραϊκή Πατραϊκή, τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, Ελευσίνας, Νεωρίου Σύρου, η ΦΙΞ, η Τρία Εψιλον, η Κεραφίνα, η ΜΕΛ, η ΠΥΡΚΑΛ, η εταιρεία Μακεδονικοί Λευκόλιθοι και μια σειρά από άλλες υπερχρεωμένες επιχειρήσεις προς εξυγίανση.
Σταδιακή αποδυνάμωση και διάλυση
Το 1990, με την ψήφιση του Ν. 1882/90 έπαυσε η υπαγωγή νέων επιχειρήσεων στους κόλπους του Ο.Α.Ε. και η έκτοτε δραστηριότητά του αφορούσε μόνο επιχειρήσεις που είχαν έως τότε υπαχθεί σε αυτόν. Τον Μάιο του 2000 τέθηκε σε καθεστώς εκκαθάρισης με εκκαθαριστή την Εθνική Κεφαλαίου ΑΕ, περάτωσε το χρόνο εκκαθάρισής του (24 μήνες), μεταβιβάζοντας πλέον όλα τα στοιχεία του ενεργητικού του στο ελληνικό Δημόσιο.
Στις 22 Αυγούστου 2002, ο υφυπουργός Ανάπτυξης Αλέξανδρος Καλαφάτης ανακοίνωσε την οριστική παύση λειτουργίας του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργείο Προεδρίας (Ελλάδα) Κατηγορία:Υπουργείο Οικονομικών (Ελλάδα) Κατηγορία:Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας (Ελλάδα) Κατηγορία:Ελληνική οικονομία
Ψυχρός Πόλεμος
Με τον όρο Ψυχρός Πόλεμος έμεινε γνωστός στην ιστορία ο ανταγωνισμός σε γεωπολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο ανάμεσα σε δύο κύριες ομάδες χωρών (το Δυτικό μπλοκ, με ηγέτιδα δύναμη τις ΗΠΑ και το Ανατολικό μπλοκ με ηγέτιδα δύναμη την ΕΣΣΔ) από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι την πτώση της ΕΣΣΔ και τη διάλυση του οικονομικού - πολιτικού και στρατιωτικού συνασπισμού που δημιούργησε.
Οι δύο ισχυρότερες δυνάμεις στον πλανήτη ήταν πλέον οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ και τις χώριζαν αβυσσαλέες διαφορές σε όλα τα επίπεδα: η ΕΣΣΔ ήταν μονοκομματικό σοσιαλιστικό κράτος βασισμένο στις αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού ενώ οι ΗΠΑ ήταν κράτος με καπιταλιστική οικονομία και δημοκρατικό καθεστώς.
Χρησιμοποιήθηκε ο όρος «ψυχρός», διότι δεν συνέβη κάποια κύρια ένοπλη σύρραξη ανάμεσα στους δύο συνασπισμούς χωρών, παρόλο που συνέβησαν περιφερειακές συρράξεις σε διάφορες περιοχές του πλανήτη (Κορέα, Βιετνάμ, Αφγανιστάν κ.α.) με άμεση ή έμμεση εμπλοκή των δύο πλευρών.
Οι δύο υπερδυνάμεις μπήκαν σε μακρόχρονη κούρσα εξοπλισμών και συγκρότησης ισχυρότατων στρατιωτικών δυνάμεων με τον φόβο ξεσπάσματος πιθανής γενικευμένης σύρραξης. Κομβικό ρόλο είχαν ιδιαίτερα τα πυρηνικά όπλα και τα συστήματα μεταφοράς τους (υποβρύχια, στρατηγικά βομβαρδιστικά, βαλλιστικοί πύραυλοι κλπ).
Και οι δύο πλευρές διέθεταν κολοσσιαία οπλοστάσια πυρηνικών όπλων προκειμένου να εξασφαλισθεί η βέβαιη ολοκληρωτική καταστροφή του αντιπάλου εάν αυτός επιχειρούσε πρώτος επίθεση με ατομικά ή συμβατικά όπλα. Το δόγμα αυτό είναι γνωστό σαν Αμοιβαία Εξασφαλισμένη Καταστροφή (Mutually Assured Destruction ή MAD).
Πέραν του στρατιωτικού ανταγωνισμού, η αντιπαράθεση των δύο συνασπισμών εκδηλώθηκε σε πολλές σφαίρες, συμπεριλαμβανομένης της ιδεολογικοπολιτικής, της οικονομικής και της τεχνολογικής. Η προπαγάνδα και ο ψυχολογικός πόλεμος ήταν πεδία έντονης δραστηριότητας και αντιπαράθεσης εκατέρωθεν. Ο τεχνολογικός ανταγωνισμός οδήγησε μεταξύ των άλλων στην αυγή της αστροναυτικής (με την εκτόξευση του πρώτου τεχνητού δορυφόρου στην ιστορία, του σοβιετικού Σπούτνικ) και της διαστημικής εποχής γενικότερα.
Έναρξη - Αποτελέσματα
Η αρχική φάση του Ψυχρού Πολέμου ξεκινά τα πρώτα χρόνια μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Την περίοδο εκείνη η ΕΣΣΔ εξασφάλισε και σταθεροποίησε τον έλεγχό της στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, στις οποίες είχε εισέλθει ο Κόκκινος Στρατός κατά τη διάρκεια του πολέμου ενάντια στη Ναζιστική Γερμανία και τις δυνάμεις του Άξονα στην Ευρώπη.
Παράλληλα οι ΗΠΑ έθεσαν τα θεμέλια της βασικής στρατηγικής τους σε παγκόσμιο επίπεδο, που προέβλεπε τον περιορισμό της σοβιετικής ισχύος με διάφορους τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της παροχής στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας σε τρίτες χώρες προκειμένου να διασφαλισθεί ότι δεν θα περάσουν στην επιρροή του αντίπαλου μπλοκ. Στα κομβικά σημεία στην υλοποίηση της στρατηγικής αυτής συγκαταλέγονται η υποστήριξη των αντικομμουνιστών στον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο και μεταγενέστερα η συγκρότηση του ΝΑΤΟ.
Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, στο οποίο μετείχε η ΕΣΣΔ και οι περισσότερες χώρες της ανατολικής Ευρώπης, συγκροτήθηκε λίγο μετά τη συγκρότηση του ΝΑΤΟ προς αντιμετώπιση του.
Διάσπαση της Γερμανίας
Κομβικό ζήτημα μετά το τέλος του παγκοσμίου πολέμου, άμεσα συνδεδεμένο με τον ρόλο και την ύπαρξη του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ήταν η διαχείριση της ηττημένης Γερμανίας μεταπολεμικά. Η τύχη της προηγμένης γερμανικής βιομηχανίας και το ζήτημα του επανεξοπλισμού της οδήγησαν σε σημαντικές διαφωνίες και εντάσεις. Τελικά δημιουργήθηκαν δύο ανεξάρτητα κράτη, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία) και η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία) που εντάχθηκαν στο Δυτικό και το Ανατολικό μπλοκ και αντίστοιχα, συμμετέχοντας και στα αμυντικά σύμφωνα των δύο συνασπισμών.
Ήδη από στα 1948-49 οι Σοβιετικοί απέκλεισαν το Βερολίνο προκειμένου να ασκήσουν πίεση όσον αφορά το γερμανικό ζήτημα. Αυτή ήταν η πρώτη σοβαρή κρίση ανάμεσα στις δύο παρατάξεις. Παρά τις προσπάθειες για λύση του γερμανικού προβλήματος, το 1949 η Γερμανία διαχωρίστηκε σε δύο κράτη.
Συσχετισμός δυνάμεων
Τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων επηρέασε σημαντικά η νίκη και επικράτηση των κομμουνιστών, με ηγέτη τον Μάο Τσε Τουνγκ, στην Κίνα. Ο πόλεμος της Κορέας (1950-53) ήταν επίσης σημαντικό πεδίο τριβής ανάμεσα στους δύο πόλους. Τη δεκαετία του 1950 και του 1960 έλαβαν χώρα πολλές ακόμα διεθνείς κρίσεις, με κυριότερες την εξέγερση στην Ουγγαρία και την κρίση στη διώρυγα του Σουέζ το 1956, την κρίση στο Βερολίνο που οδήγησε στην ανέγερση του Τείχους το 1961 και την Κρίση των πυραύλων της Κούβας το επόμενο έτος. Παράλληλα ΕΣΣΔ και ΗΠΑ επιχείρησαν εκείνα τα χρόνια να επεκτείνουν την επιρροή τους στη Λατινική Αμερική, τη νοτιοανατολική Ασία και τις χώρες της Αφρικής, που ανεξαρτητοποιούνταν τότε από τις αποικιακές αυτοκρατορίες στις οποίες ανήκαν.
Μετά την κρίση στην Κούβα, οι σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων και κατά συνέπεια ο Ψυχρός Πόλεμος συνολικά, μπήκαν σε νέα φάση μεγαλύτερης συγκαταβατικότητας εκατέρωθεν και άμβλυνσης -τηρουμένων των αναλογιών- των μεταξύ τους εντάσεων. Το σινοσοβιετικό σχίσμα περιέπλεξε σημαντικά τις σχέσεις και τους συσχετισμούς δυνάμεων στο κομμουνιστικό μπλοκ, ενώ στη Δύση πολλοί σύμμαχοι των ΗΠΑ -ιδιαιτέρως η Γαλλία- ακολούθησαν διαφοροποιημένη γραμμή δράσης στα διεθνή ζητήματα και γενικότερα λειτουργούσαν με μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων. Το 1968 η ΕΣΣΔ κατέστειλε με χρήση στρατιωτικών δυνάμεων του Συμφώνου της Βαρσοβίας τη λεγόμενη Άνοιξη της Πράγας.
Σημαντική παράμετρος των σχέσεων των δύο μπλοκ από τα μέσα στις δεκαετίας του 1950 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970 ήταν ο πόλεμος του Βιετνάμ, στον οποίο οι ΗΠΑ είχαν σημαντικότατη εμπλοκή που αυξάνονταν με το πέρασμα του χρόνου.
Δεκαετία του 1970
Τη δεκαετία του 1970 οι δύο πλευρές επεδίωξαν να δημιουργήσουν ένα σύστημα διεθνών σχέσεων που θα ήταν πιο σταθερό, θα είχε λιγότερες εντάσεις και θα ήταν περισσότερο προβλέψιμο. Ξεκίνησε μια περίοδος εξομάλυνσης που έμεινε γνωστή σαν détente. Έλαβαν χώρα για πρώτη φορά συζητήσεις σχετικά με τον περιορισμό των στρατηγικών όπλων (Strategic Arms Limitation Talks). Το 1972 ο πρόεδρος Νίξον επισκέφθηκε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Ήταν μια ιστορική επίσκεψη, η πρώτη Αμερικανού προέδρου στη χώρα, που αποσκοπούσε μεταξύ των άλλων στην αξιοποίηση της Κίνας σαν στρατηγικού αντίβαρου της Σοβιετικής Ένωσης, με την οποία εξακολουθούσε να έχει κακές σχέσεις. Η détente κατέρρευσε όταν οι Σοβιετικοί εισέβαλαν στο Αφγανιστάν στις αρχές του 1979.
Λήξη
Τον Δεκέμβριο του 1991 η ΕΣΣΔ διαλύθηκε με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική κατάρρευση του σοσιαλιστικού μπλοκ.
Προέλευση του όρου
Στα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο συγγραφέας Τζωρτζ Όργουελ χρησιμοποίησε τον όρο ψυχρός πόλεμος (cold war) στο δοκίμιο του με τίτλο You and the Atomic Bomb το οποίο δημοσιεύθηκε στη βρετανική εφημερίδα Tribune στις 19 Οκτωβρίου 1945. Αναφερόμενος σε ένα κόσμο που ζούσε με τον φόβο του πυρηνικού πολέμου, ο Όργουελ σχολίασε τις προβλέψεις του James Burnham σχετικά με ένα πολωμένο κόσμο:
Στις 10 Μαρτίου 1946 ο Όργουελ έγραψε στην Observer ότι, μετά τη συνδιάσκεψη της Μόσχας τον περασμένο Δεκέμβριο, η Ρωσία ξεκίνησε «ψυχρό πόλεμο» ενάντια στη Βρετανία και τη Βρετανική Αυτοκρατορία.
Πρώτος χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει συγκεκριμένα τη μεταπολεμική γεωπολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τις ΗΠΑ ο Μπέρναρντ Μπαρούχ, σύμβουλος πολλών δημοκρατικών προέδρων των ΗΠΑ με σημαντική επιρροή. Έγιναν και άλλες αναφορές στον όρο, για παράδειγμα από τον Herbert Bayard Swope που δήλωσε: «Ας μην απατόμαστε: βρισκόμαστε σήμερα στη μέση ενός ψυχρού πολέμου». Ο αρθρογράφος Walter Lippmann έκανε τον όρο ευρέως γνωστό με το βιβλίο του The Cold War (Ο Ψυχρός Πόλεμος)· όταν ρωτήθηκε το 1947 για την προέλευση του όρου, ο Lippmann την ανήγαγε σε έναν γαλλικό όρο από τη δεκαετία του 1930: la guerre froide.
Ιστορικό υπόβαθρο
Οι ιστορικοί διαφωνούν σχετικά με την οριοθέτηση της αρχής του Ψυχρού Πολέμου. Η κρατούσα άποψη είναι ότι ξεκινά αμέσως μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, όμως έχουν εκφρασθεί και άλλες απόψεις, όπως ότι η αρχή του βρίσκεται στα γεγονότα που συνέβησαν στα τέλη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, δηλαδή στην πτώση των Ρομανόφ και τη συγκρότηση της ΕΣΣΔ, παρόλο που υπήρχαν εντάσεις ανάμεσα στη Ρωσική Αυτοκρατορία, τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και τις ΗΠΑ ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα.
Συνέπεια της Οκτωβριανής Επανάστασης και της ανόδου των Μπολσεβίκων στην εξουσία το 1917 ήταν μεταξύ των άλλων και η διεθνής διπλωματική απομόνωση της νεοσύστατης Σοβιετικής Ρωσίας. Ο Λένιν ανέφερε χαρακτηριστικά ότι η ΕΣΣΔ «ήταν περικυκλωμένη από εχθρικές καπιταλιστικές χώρες», ενώ σημαντικά συστατικά της εξωτερικής πολιτικής του ήταν η αξιοποίηση της διπλωματίας προκειμένου να προκαλέσει διαιρέσεις και ρήγματα στο αντίπαλο στρατόπεδο καθώς και η εγκαθίδρυση της Κομιντέρν, που καλούσε τους λαούς άλλων χωρών να εξεγερθούν. Ο Στάλιν, ηγέτης της χώρας για τρεις δεκαετίες, έβλεπε την ΕΣΣΔ σαν ένα «σοσιαλιστικό νησί», αναφέροντας μάλιστα ότι «η τρέχουσα περικύκλωση της από τις καπιταλιστικές χώρες πρέπει να αντικατασταθεί από περικύκλωση σοσιαλιστικών χωρών». Ήδη από το 1925 είχε δηλώσει ότι θεωρούσε πως ο κόσμος ήταν διπολικός με την ΕΣΣΔ να προσελκύει τις χώρες που τείνουν προς τον σοσιαλισμό και τις καπιταλιστικές χώρες να προσελκύουν τις χώρες που τείνουν προς τον καπιταλισμό, ενώ ο κόσμος βρίσκονταν σε περίοδο «προσωρινής σταθεροποίησης του καπιταλισμού» πριν από την ολοκληρωτική του κατάρρευση.
Πριν ακόμα από το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η αμοιβαία καχυποψία ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τις δυτικές δυνάμεις είχε εκδηλωθεί με διάφορους τρόπους πέραν της ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης. Καταρχάς πρέπει να αναφερθεί η ενεργή εμπλοκή των δυτικών στο πλευρό των αντεπαναστατών που μάχονταν τους Μπολσεβίκους στον Ρωσικός Εμφύλιο Πόλεμο. Στα 1926 η σοβιετική υποστήριξη και χρηματοδότηση των γενικών απεργιών στη Μεγάλη Βρετανία είχε σαν αποτέλεσμα την πλήρη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών, ενώ οι ΗΠΑ δεν αναγνώρισαν διπλωματικά την ΕΣΣΔ μέχρι το 1933. Από την άλλη πλευρά τόσο οι ΗΠΑ όσο και η ΕΣΣΔ επέλεξαν, η κάθε μία για διαφορετικούς λόγους, τον απομονωτισμό τη δεκαετία του 1930.
Η έλευση των εθνικοσοσιαλιστών στη Γερμανία τη δεκαετία του 1930 άλλαξε άρδην το γεωπολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη και αύξησε σημαντικά τον κίνδυνο νέου γενικευμένου πολέμου. Στα 1939 υπεγράφη ανάμεσα στη Ναζιστική Γερμανία και την ΕΣΣΔ σύμφωνο μη επίθεσης (Σύμφωνο Μολότωφ - Ρίμπεντροπ) το οποίο στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο ήταν αμοιβαία επωφελές για τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των δύο δυνάμεων. Παρόλα αυτά η συμφωνία ήταν εμφανέστατα θνησιγενής και τον Ιούνιο του 1941 η Γερμανία εισέβαλε στην ΕΣΣΔ (επιχείρηση Μπαρμπαρόσα). Άμεσα η Μεγάλη Βρετανία, που βρίσκονταν ήδη από το 1939 σε πόλεμο με τη Γερμανία, και μάλιστα έπειτα από την πτώση της Γαλλίας το καλοκαίρι του 1940 χωρίς αξιόλογους συμμάχους, υποστήριξε την ΕΣΣΔ. Τον Δεκέμβριο του 1941 οι Ιάπωνες επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στον κύριο ναύσταθμο του αμερικανικού στόλου του Ειρηνικού στο Περλ Χάρμπορ, με συνέπεια να εισέλθουν οι ΗΠΑ στη σύρραξη και αυτή να γίνει παγκόσμια. ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία και ΕΣΣΔ συγκρότησαν συμμαχία με στόχο την ολοκληρωτική ήττα των δυνάμεων του Άξονα. Η Μεγάλη Βρετανία σύναψε επισήμως σε συμμαχία με την ΕΣΣΔ, ενώ οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε ανεπίσημη συμφωνία και συνεννόηση μαζί της. Την ίδια περίοδο οι ΗΠΑ τροφοδοτούσαν ΕΣΣΔ και Μεγάλη Βρετανία με μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού μέσω του προγράμματος Lend-Lease. Παρά τη συνεργασία, υπήρχε καχυποψία -τουλάχιστον από την πλευρά των Σοβιετικών, που θεωρούσαν ότι οι δυτικοί Σύμμαχοι αργούσαν να ανοίξουν το δεύτερο μέτωπο στην Ευρώπη προκειμένου η ΕΣΣΔ να σηκώσει το φορτίο της μάχης ενάντια στη Ναζιστική Γερμανία ενώ αυτοί θα έμπαιναν δυναμικά στη σύγκρουση όταν η Γερμανία θα ήταν επί της ουσίας ηττημένη για να διαμορφώσουν προς όφελός τους τις εξελίξεις. Συνεπώς οι σοβιετικές αντιλήψεις σχετικά με τη στάση των δυτικών δημιούργησαν ισχυρές υποβόσκουσες εντάσεις και αντιπαλότητα ανάμεσα στους Συμμάχους.
Συνδιασκέψεις σχετικά με το μέλλον της μεταπολεμικής Ευρώπης
Πριν ακόμα από τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, διατυπώθηκαν οι διαφωνίες των Συμμάχων σχετικά με το πως θα διαμορφώνονταν μεταπολεμικά η Ευρώπη. Οι δύο πλευρές είχαν διαφορετικές ιδέες σχετικά με την εγκαθίδρυση και τη συντήρηση του νέου συστήματος ασφαλείας. Οι δυτικοί Σύμμαχοι επιθυμούσαν την εγκαθίδρυση ενός συστήματος δημοκρατικών χωρών που θα επέλυαν τις διαφορές τους μέσω των διεθνών οργανισμών. Από την άλλη η Σοβιετική Ένωση, ιστορικός διάδοχος της Ρωσίας που είχε υποστεί πλείστες όσες μεγάλες εισβολές, μόλις έβγαινε από τον παγκόσμιο πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου υπέστη τρομακτικές ανθρώπινες απώλειες (εκτιμώνται στα 27 εκατομμύρια) καθώς και την καταστροφή του δυτικού -και πιο ανεπτυγμένου- τμήματος της. Πάγια επιδίωξη της ΕΣΣΔ ήταν ο αμεσότερος και εντατικότερος έλεγχος των χωρών στα σύνορά της καθώς και των εσωτερικών τους υποθέσεων. Στις χώρες τις ανατολικής Ευρώπης όπου πήρε τον έλεγχο ο Κόκκινος Στρατός καταργήθηκαν οι σοβιετικές αρχές σύντομα πήραν τον έλεγχο των ΜΜΕ και απαγόρευσαν ανεξάρτητων θεσμών και πρωτίστως των αντίπαλων πολιτικών κομμάτων. Από την άλλη πλευρά ο Στάλιν επεδίωξε να έχει ειρηνικές σχέσεις με τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ, θέλοντας να εστιάσει στην ανοικοδόμηση της χώρας -που είχε καταστραφεί από τον πόλεμο- και στην οικονομική ανάκαμψη.
Οι δυτικοί Σύμμαχοι δεν είχαν ενιαία στάση σχετικά με τον τρόπο συγκρότησης του μεταπολεμικού κόσμου. Ο πρόεδρος Ρούζβελτ είχε θέσει προ πολλού φιλόδοξους στόχους: αρχικά την ολοκληρωτική ήττα των δυνάμεων του Άξονα σε Ευρώπη και Ασία, στη συνέχεια η εξασφάλιση της οικονομικής ηγεμονίας των ΗΠΑ έναντι της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και η δημιουργία ενός διεθνούς οργανισμού που θα εξασφάλιζε την ειρήνη. Από την άλλη ο Τσόρτσιλ είχε πιο περιορισμένους στόχους, με κύριο μέλημα την εξασφάλιση του ελέγχου της Μεσογείου, που ήταν κομβικής σημασίας για την επιβίωση της αυτοκρατορίας, καθώς και της διασφάλισης της ανεξαρτησίας των χωρών της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης, που θα λειτουργούσαν σαν ουδέτερη ζώνη ασφαλείας ανάμεσα στο Ηνωμένο Βασίλειο και την ΕΣΣΔ.
Ενώ οι Αμερικανοί θεωρούσαν πως θα μπορούσαν ίσως να έρθουν σε συνεννόηση με τον Στάλιν προκειμένου να προωθήσουν τις βασικές τους επιδιώξεις, οι Βρετανοί θεωρούσαν ότι αυτός ήταν το κύριο εμπόδιο για την υλοποίηση της ατζέντας τους. Έχοντας τον έλεγχο, μέσω του Κόκκινου Στρατού, στην κεντρική και την ανατολική Ευρώπη ο Στάλιν μπορούσε να διαπραγματευτεί από πλεονεκτική θέση. Οι διαφορές Ρούσβελτ-Τσόρτσιλ είχαν σαν αποτέλεσμα οι δύο κύριες δυτικές δυνάμεις να έρθουν ανεξάρτητα σε συμφωνία με την ΕΣΣΔ για διάφορα ζητήματα: τον Οκτώβριο του 1944 ο Τσόρτσιλ πήγε στη Μόσχα όπου συμφώνησε στον διαχωρισμό των Βαλκανίων σε ζώνες επιρροής, ενώ στη Γιάλτα ο Ρούσβελτ υπέγραψε ανεξάρτητη συμφωνία με τον Στάλιν σχετικά με την Ασία ενώ παράλληλα δεν υποστήριξε τον Τσόρτσιλ στα ζητήματα της ανεξαρτησίας της Πολωνίας και των πολεμικών αποζημιώσεων. Οι συζητήσεις στη Γιάλτα είχαν ευρύτερο χαρακτήρα και αφορούσαν την ισορροπία δυνάμεων στον κόσμο μετά την ήττα του Άξονα. Οι συνομιλίες δεν έφεραν συμφωνία σχετικά με το πώς θα διαμορφώνονταν η νέα τάξη πραγμάτων στη μεταπολεμική Ευρώπη. Τον Απρίλιο του 1945 απεβίωσε ο Ρούσβελτ και τον διαδέχθηκε στον προεδρικό θώκο ο Χάρυ Τρούμαν, που δεν εμπιστευόταν τον Στάλιν. Όπως και ο Τσόρτσιλ, ο Τρούμαν ήταν αντίθετος στην επιθυμία των Σοβιετικών να εγκαθιδρύσουν στην Πολωνία ελεγχόμενη από αυτούς κυβέρνηση (τη λεγόμενη κυβέρνηση του Λούμπλιν).
Τον Μάιο του 1945 τελείωσε ο πόλεμος στην Ευρώπη με ολοκληρωτική νίκη των Συμμάχων. Η επόμενη μέρα έφερε τους Σοβιετικούς να έχουν ουσιαστικά υπό την κατοχή τους την κεντρική και την ανατολική Ευρώπη, ενώ στο δυτικό μέρος της ηπείρου παρέμεναν ισχυρότατες αγγλοαμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις. Η ίδια η Γερμανία -της οποίας η μεταπολεμική διαχείριση έμελλε να γίνει μείζον σημείο αντιπαράθεσης των δύο πλευρών- χωρίστηκε σε τέσσερις ζώνες κατοχής και ελέγχου (γαλλική, αμερικανική, βρετανική και σοβιετική). Οι τέσσερις δυνάμεις εγκαθίδρυσαν ένα αρκετά χαλαρό πλαίσιο για τον έλεγχο των κατεχόμενων περιοχών.
Το 1945 ιδρύθηκε επίσης ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος σαν πρωταρχική του αποστολή θα είχε την εξασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης. Πρακτικά η δυνατότητα επιβολής των αποφάσεων του νέου θεσμού ήταν όμως πολύ περιορισμένη, εξ αιτίας της δυνατότητας χρήσης βέτο. Συνεπώς ο ΟΗΕ λειτούργησε κατά κύριο λόγο σαν φόρουμ για την ανταλλαγή απόψεων και τη διατύπωση πολεμικής ενάντια στην αντίπαλη πλευρά. Οι Σοβιετικοί θεωρούσαν πως επί της ουσίας επρόκειτο για βήμα για την προώθηση προπαγάνδας.
Διάσκεψη του Πότσδαμ και ήττα της Ιαπωνίας
Στη διάσκεψη του Πότσδαμ, που ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1945, διατυπώθηκαν σημαντικές διαφωνίες σχετικά με τις μελλοντικές εξελίξεις στη Γερμανία και την υπόλοιπη κεντρική και ανατολική Ευρώπη. Επιπλέον η εμφανής αντιπάθεια ανάμεσα στις δύο πλευρές επιβεβαίωσε την αμοιβαία καχυποψία και οδήγησε σε περιχαράκωση. Σε αυτή τη διάσκεψη ο Τρούμαν ενημέρωσε επισήμως τον Στάλιν για τα πυρηνικά όπλα που πλέον διέθεταν οι ΗΠΑ. Μία εβδομάδα μετά τη διάσκεψη βομβαρδίστηκαν με πυρηνικά όπλα η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας ο Στάλιν διαμαρτυρήθηκε διότι επί της ουσίας οι Αμερικανοί δεν επέτρεψαν στους Σοβιετικούς να έχουν επιρροή σε αυτή τη χώρα, που πέρασε αποκλειστικά στη δική τους σφαίρα.
Συγκρότηση του Ανατολικού μπλοκ
thumb|right|250px|Η Ευρώπη στον Ψυχρό Πόλεμο: με κόκκινο χρώμα απεικονίζονται οι χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, οι οποίες μαζί με τη Γιουγκοσλαβία αποτέλεσαν το Ανατολικό μπλοκ. Με μπλε απεικονίζονται οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Ήδη από τα πρώιμα στάδια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (1939-40) η Σοβιετική Ένωση ενσωμάτωσε στην επικράτειά της γειτονικές της χώρες ή περιοχές τους. Τμήματα της ανατολικής Πολωνίας ενσωματώθηκαν στη ΣΣΔ Λευκορωσίας και στη ΣΣΔ Ουκρανίας μετά από την γερμανική επίθεση και τον διαμελισμό της χώρας. Οι τρεις μικρές χώρες της Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία) ενσωματώθηκαν στην ΕΣΣΔ ως σοσιαλιστικές δημοκρατίες (ΣΣΔ Εσθονίας, ΣΣΔ Λετονίας  και ΣΣΔ Λιθουανίας  αντίστοιχα), ενώ μετά τον σοβιετο-φινλανδικό πόλεμο του χειμώνα του 1939-40, περιοχές της ανατολικής Φινλανδίας πέρασαν στη ΣΣΔ Καρελίας και το επόμενο έτος αποσχίσθηκε η Βεσσαραβία από τη Ρουμανία για να γίνει η ΣΣΔ Μολδαβίας. Οι χώρες της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης που απελευθέρωσε ο Ερυθρός Στρατός στα 1944-45 ενώ προέλαυνε προς την καρδιά του Τρίτου Ράιχ μετατράπηκαν σε κράτη-δορυφόρους μεταπολεμικά και συγκρότησαν το Ανατολικό Μπλοκ. Οι λαϊκές δημοκρατίες της ανατολικής Ευρώπης (ΛΔ Γερμανίας, ΛΔ Πολωνίας, ΛΔ Βουλγαρίας, ΛΔ Ουγγαρίας, ΛΔ Ρουμανίας και ΛΔ Τσεχοσλοβακίας) είχαν σοσιαλιστικά καθεστώτα όμοια στη θεμελιώδη τους συγκρότηση με της ΕΣΣΔ. Στην Ασία ο Ερυθρός Στρατός είχε καταλάβει τη Μαντζουρία -που προηγουμένως ήταν υπό ιαπωνικό έλεγχο- και το βόρειο τμήμα (βορείως του 38ου παραλλήλου) της κορεατικής χερσονήσου.
Ο Τσόρτσιλ εξέφρασε δημοσίως τις ανησυχίες του για την κατάσταση, διότι δεδομένου του κολοσσιαίου μεγέθους των σοβιετικών δυνάμεων στην Ευρώπη και της αναξιοπιστίας -κατά την κρίση του- του Ιωσήφ Στάλιν, η ΕΣΣΔ αποτελούσε απειλή για τη Δύση.
Προετοιμασίες για ένα «νέο πόλεμο»
Τον Φεβρουάριο του 1946 ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα, Τζορτζ Κένναν (George F. Kennan) έστειλε το περίφημο τηλεγράφημα του στην Ουάσιγκτον, στο οποίο ζητούσε την αλλαγή της πολιτικής της Δύσης σε σχέση με την ΕΣΣΔ, θεωρώντας ότι η τότε στάση του κατευνασμού δεν επρόκειτο να αποδώσει αποτελέσματα. Σύμφωνα με τον Κένναν η Δύση έπρεπε να επιδιώξει τη συγκρότηση μιας συνομοσπονδίας στη δυτική Ευρώπη με πρωταρχικό σκοπό τον περιορισμό της σοβιετικής επιρροής και τον ανταγωνισμό με το ανατολικό μπλοκ. Το έγγραφο αυτό αποτέλεσε τη βάση της πολιτικής των ΗΠΑ για όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Οι ΗΠΑ θα ακολουθούσαν σκληρή γραμμή έναντι της ΕΣΣΔ σε όλα τα επίπεδα. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ήλθε από την άλλη πλευρά το «τηλεγράφημα Νοβικόφ», ένα έγγραφο που είχε συντάξει ο σοβιετικός πρέσβης στις ΗΠΑ Νοβικόφ σε συνεργασία με τον υπουργό εξωτερικών Μολότοφ. Σύμφωνα με το έγγραφο αυτό, οι ΗΠΑ παρουσιάζονταν σαν χώρα υπό τον έλεγχο του μονοπωλιακού καπιταλισμού που εξοπλίζονταν προκειμένου «να προετοιμάσουν τις συνθήκες επίτευξης της παγκόσμιας κυριαρχίας σε ένα νέο πόλεμο».
Στις 6 Σεπτεμβρίου 1946 ο James F. Byrnes σε λόγο του στη Γερμανία αποκήρυξε το Σχέδιο Μόργκενταου (που πρότεινε τη διαίρεση και την αποβιομηχάνιση της μεταπολεμικής Γερμανίας) προειδοποιώντας τους Σοβιετικούς ότι οι ΗΠΑ θα διατηρούσαν στρατιωτική παρουσία στην ευρωπαϊκή ήπειρο επ αόριστον. Ένα μήνα αργότερα ο Byrnes παραδέχτηκε ότι σκοπός του προγράμματός τους ήταν «να κερδίσουν τον γερμανικό λαό» και «ότι επρόκειτο για μια μάχη ανάμεσα σε εμάς (τις ΗΠΑ) και τη Ρωσία για τα μυαλά των ανθρώπων...»
Λίγες εβδομάδες μετά το τηλεγράφημα Κένναν, Τσόρτσιλ εκφώνησε την περίφημη ομιλία του στην οποία αναφέρθηκε στο «σιδηρούν παραπέτασμα». Στην ίδια ομιλία απεύθυνε κάλεσμα για τη συγκρότηση αγγλοαμερικανικής συμμαχίας ενάντια στους Σοβιετικούς.
Η Κομινφόρμ και το σχίσμα Τίτο-Στάλιν
Τον Σεπτέμβριο του 1947 ιδρύθηκε η Κομινφόρμ, που μεταξύ των άλλων θα λειτουργούσε και ως μέσω επιβολής των απόψεων του ΚΚΣΕ στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και της ενίσχυσης του ελέγχου των Σοβιετικών στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ και γενικότερα του συντονισμού των κομμουνιστικών τους κομμάτων. Τον Ιούνιο του επόμενου έτους η Κομινφόρμ υπέστη πλήγμα από το σχίσμα Τίτο-Στάλιν που είχε σαν συνέπεια την αποπομπή της Γιουγκοσλαβίας από τις τάξεις της, παρόλο που παρέμεινε καθαρά σοσιαλιστική στη δομή της.
Δόγμα Τρούμαν
Στα 1947 οι σύμβουλοι του προέδρου Τρούμαν τον παρακίνησαν να λάβει άμεσα μέτρα προκειμένου να περιορισθεί η επιρροή των Σοβιετικών που εκτιμούσαν ότι επιχειρούσαν να δημιουργήσουν και να εκμεταλλευτούν ρήγματα ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες και ότι αυτό ίσως ήταν το προοίμιο νέου πολέμου. Τον Φεβρουάριο του 1947 η Βρετανική κυβέρνηση, που μέχρι τότε υποστήριζε το μοναρχικό καθεστώς στον πόλεμο που διεξήγαγε ενάντια στους Έλληνες κομμουνιστές, ανακοίνωσε ότι δεν θα μπορούσε πλέον να ανταποκριθεί οικονομικά. Η αντίδραση των Αμερικανών ήταν άμεση: θα ακολουθούνταν πολιτική του περιορισμού του κομμουνισμού. Ο Τρούμαν σε ομιλία του ζήτησε την άμεση διάθεση 400 εκατομμυρίων δολαρίων για επέμβαση στον πόλεμο ενώ παράλληλα παρουσίασε το δόγμα Τρούμαν, σύμφωνα με το οποίο η σύγκρουση ήταν πάλη ανάμεσα στους ελεύθερους λαούς και τα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Παρόλο που η όποια υποστήριξη έλαβαν οι κομμουνιστές αντάρτες προέρχονταν από τον Τίτο, οι Αμερικανοί ψευδώς κατηγόρησαν την ΕΣΣΔ ότι συνωμοτούσε ενάντια στους Έλληνες βασιλόφρονες επιδιώκοντας να επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής της.
Το δόγμα Τρούμαν σηματοδότησε την αρχή της σύγκλισης των απόψεων του Δημοκρατικού και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος σχετικά με ζητήματα της άμυνας και της οικονομικής πολιτικής, που θα εστιάζονταν στον περιορισμό και την αποτροπή. Το δόγμα αυτό έχασε έδαφος κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ και μετά από αυτόν, αλλά επί της ουσίας παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Τα μετριοπαθή και τα συντηρητικά κόμματα στην Ευρώπη, καθώς και οι σοσιαλδημοκράτες, έδωσαν την πλήρη και επί της ουσίας την άνευ όρων στήριξη τους στη δυτική συμμαχία.
Σχέδιο Μάρσαλ και πραξικόπημα στην Τσεχοσλοβακία
Κύριος και ουσιαστικός στόχος του σχεδίου ήταν η ανοικοδόμηση της ευρωπαϊκής οικονομίας και η αντιμετώπιση απειλών για την ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη, όπως τουλάχιστον τις εκλάμβαναν οι Δυτικοί, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου ανόδου στην εξουσία κομμουνιστικών κομμάτων μέσω εκλογών ή επαναστάσεων. Κομβικό σημείο του σχεδίου ήταν ότι η οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης συνολικά ήταν άμεσα εξαρτημένη από την οικονομική ανάκαμψη της ίδιας της Γερμανίας. Έναν μήνα μετά την ανακοίνωση του σχεδίου Μάρσαλ συγκροτήθηκε ενιαίο Υπουργείο Άμυνας, η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (Central Intelligence Agency ή CIA) καθώς και το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας (National Security Council ή NCS), θεσμοί που απετέλεσαν τα θεμέλια για την εφαρμογή της αμερικανικής πολιτικής στον Ψυχρό Πόλεμο.
Η ηγεσία της ΕΣΣΔ έκρινε ότι ενδεχόμενη οικονομική ενοποίηση με τη Δύση θα επέτρεπε σε χώρες του Ανατολικού Μπλοκ να φύγουν από τον σοβιετικό έλεγχο και ότι οι ΗΠΑ επιχειρούσαν μέσω της οικονομικής βοήθειας να μεταστρέψουν προς όφελός τους τον συσχετισμό δυνάμεων στην Ευρώπη. Συνέπεια αυτών ήταν η ΕΣΣΔ να απαγορεύσει στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ να λάβουν βοήθεια μέσω του σχεδίου Μάρσαλ. Η εναλλακτική που προσέφεραν οι Σοβιετικοί για να ενισχύσουν τις οικονομίες των χωρών αυτών ήταν το λεγόμενο «σχέδιο Μολότοφ» (το οποίο αργότερα απετέλεσε τη βάση για την Κομεκόν). Επιπλέον η ΕΣΣΔ δεν επιθυμούσε σε καμία περίπτωση την επάνοδο της γερμανικής ισχύος στην ήπειρο: σύμφωνα με τον σχεδιασμό των Σοβιετικών δεν θα έπρεπε να της δοθεί το δικαίωμα να εξοπλισθεί και ως εκ τούτου να αποτελέσει εκ νέου απειλή.
Στις αρχές του 1948, έπειτα από συνεχείς αναφορές για την εμφάνιση και ενίσχυση αντιδραστικών στοιχείων, έγινε στην Τσεχοσλοβακία πραξικόπημα -με τον έλεγχο των Σοβιετικών- ώστε να ανατραπεί η κυβέρνηση (η μόνη με δημοκρατικές δομές σε χώρα του Ανατολικού Μπλοκ). Η απροκάλυπτη βιαιότητα του πραξικοπήματος προκάλεσε αίσθηση στη Δύση και είχε ως αποτέλεσμα να σιωπήσουν οι λίγοι διαφωνούντες με το σχέδιο Μάρσαλ στο Κογκρέσο των ΗΠΑ.
Χάρη στο θεμελιώδες δίδυμο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ (Δόγμα Τρούμαν και Σχέδιο Μάρσαλ) δόθηκε στις χώρες της δυτικής Ευρώπης, στην Ελλάδα και την Τουρκία οικονομική και στρατιωτική βοήθεια αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων. Χάρη στην αμερικανική βοήθεια, η φιλομοναρχική παράταξη κέρδισε τον εμφύλιο στην Ελλάδα, ενώ στην Ιταλία ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι κατάφερε να επικρατήσει στις εκλογές του 1948 ενάντια στον ισχυρότατο συνασπισμό κομμουνιστών και σοσιαλιστών. Την ίδια περίοδο αυξήθηκε δραματικά η δραστηριότητα των υπηρεσιών πληροφοριών εκατέρωθεν, οι απελάσεις διπλωματών και ο αριθμός των προερχομένων από τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ που ζητούσαν άσυλο στη Δύση.
Αποκλεισμός του Βερολίνου
Αντιδρώντας σε αυτές τις εξελίξεις, ο Στάλιν επέβαλε από τις 24 Ιουνίου 1948 αποκλεισμό στο Βερολίνο, το οποίο βρίσκονταν στη σοβιετική ζώνη κατοχής αλλά ήταν υπό διαιρεμένο σε τέσσερις ζώνες ελέγχου από τις νικήτριες δυνάμεις. Ο αποκλεισμός, που διήρκησε μέχρι τις 12 Μαΐου 1949, ήταν η πρώτη μεγάλη κρίση του Ψυχρού Πολέμου. Οι Σοβιετικοί δεν επέτρεπαν τη μεταφορά τροφίμων και εφοδίων στις ζώνες του Βερολίνου υπό δυτικό έλεγχο. Οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, ο Καναδάς, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία και άλλες χώρες ανταποκρίθηκαν στην πρόκληση ξεκινώντας τη μαζική μεταφορά εφοδίων και στο δυτικό Βερολίνο από αέρος.
Στο ίδιο το Βερολίνο συνεχίστηκαν οι υποκινούμενες από τους Σοβιετικούς εντάσεις. Στο ανατολικό Βερολίνο οι κομμουνιστές επιχείρησαν να παρεμποδίσουν την ομαλή διεξαγωγή των δημοτικών εκλογών της 5ης Δεκεμβρίου 1948 (όπως είχαν κάνει και στις εκλογές του 1946), που έφεραν όμως συντριπτική νίκη (86,3%) των μη κομμουνιστικών δυνάμεων. Τα αποτελέσματα των εκλογών χώρισαν επί της ουσίας το Βερολίνο στο διακριτό δυτικό και ανατολικό τμήμα. Τριακόσιες χιλιάδες Βερολινέζοι διαδήλωσαν υπέρ της συνέχισης της διεθνούς αερογέφυρα που μετέφερε προμήθειες στην πόλη. Τελικά τον Μάιο του 1949 ο Στάλιν υποχώρησε και διεκόπη ο αποκλεισμός της πόλης.
Το 1952 η ΕΣΣΔ πρότεινε επανειλημμένα σχέδιο ενοποίησης της ανατολικής (ελεγχόμενης από τους Σοβιετικούς) και της δυτικής (ελεγχόμενης από τις δυτικές δυνάμεις) Γερμανίας κάτω από ενιαία κυβέρνηση που θα ανέβαινε στην εξουσία ύστερα από εκλογές που θα γίνονταν με την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών, υπό τον όρο ότι το νέο ενιαίο γερμανικό κράτος δεν θα συμμετείχε σε στρατιωτικές συμμαχίες με άλλες δυτικές δυνάμεις. Οι δυτικοί απέρριψαν την πρόταση.
Δημιουργία του ΝΑΤΟ και ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 εντάθηκαν επίσης οι προσπάθειες των προπαγανδιστικών μηχανισμών εκατέρωθεν. Εκτός από τις αναμεταδόσεις του BBC και του Voice of America στις χώρες της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης, ξεκίνησε το 1949 μεγάλη προπαγανδιστική προσπάθεια μέσω του νεοσυσταθέντος Radio Free Europe/Radio Liberty, που ήταν αφιερωμένο στην πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων του Ανατολικού Μπλοκ με ειρηνικά μέσα. Τα μέσα αυτά προσέφεραν εναλλακτική πηγή πληροφόρησης στους λαούς των χωρών αυτών και ήταν δημιούργημα προσωπικοτήτων με κομβικό ρόλο στη διαμόρφωση της αμερικανικής στρατηγικής στα πρώτα στάδια του πολέμου και ιδίως όσων πίστευαν ότι τα κύρια μέσα διεξαγωγής του πολέμου θα ήταν πολιτικά και όχι στρατιωτικά. Από την άλλη πλευρά, τα μέσα ενημέρωσης των σοσιαλιστικών χωρών ήταν ελεγχόμενα από το κράτος και απηχούσαν τη θεμελιώδη θέση των Σοβιετικών ότι ο καπιταλισμός είχε σαν δομικά στοιχεία του την εκμετάλλευση της εργασίας και την προώθηση των ιμπεριαλιστικών φιλοδοξιών ακόμα και με στρατιωτικά μέσα.
Εξέχουσες προσωπικότητες όπως ο Κένναν και ο John Foster Dulles, αναγνώρισαν ότι ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν επί της ουσίας ιδεολογικοπολιτικός πόλεμος. Οι ΗΠΑ, μέσω της CIA, χρηματοδότησαν πληθώρα εγχειρημάτων προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν την επιρροή του κομμουνισμού και της ιδεολογίας του στην ιντελιγκέντσια των χωρών της Ευρώπης και του αναπτυσσόμενου κόσμου. Η CIA χρηματοδότησε επίσης προπαγανδιστική εκστρατεία στο εσωτερικό των σοσιαλιστικών χωρών με την ονομασία «Εκστρατεία για την Ελευθερία» (Crusade for Freedom).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τις προσπάθειες για τον επανεξοπλισμό της Δυτικής Γερμανίας ενώ το 1955 εξασφάλισαν την είσοδό της στο ΝΑΤΟ, ενώ είχε προηγηθεί τον Μάιο του 1953 άκαρπη προσπάθεια του Μπέρια για επανένωση των δύο γερμανικών κρατών σε ενιαία ουδέτερη οντότητα προκειμένου να αποτραπεί η ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ.
Κινεζικός Εμφύλιος Πόλεμος και SEATO
Το 1949 ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός υπό την ηγεσία του Μάο Τσετούνγκ νίκησε ολοκληρωτικά τις δυνάμεις του Τσιάνγκ Κάι Σεκ -που είχε την υποστήριξη των ΗΠΑ- και η ΕΣΣΔ σύναψε συμμαχία με τη νεοσύστατη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Ο Τσιάνγκ Κάι Σεκ και οι δυνάμεις του Κουομιτάνγκ που απέμειναν κατέφυγαν στην Ταϊβάν. Η είσοδος της Κίνας στο σοσιαλιστικό μπλοκ καθώς και το γεγονός ότι η ΕΣΣΔ διέθετε πλέον ατομικά όπλα (μέχρι τότε οι ΗΠΑ είχαν το πυρηνικό μονοπώλιο) επέφεραν κατακλυσμιαίες επιπτώσεις στην παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων. Η κυβέρνηση Τρούμαν έσπευσε να κλιμακώσει και να επεκτείνει την πολιτική του περιορισμού. Σε απόρρητο έγγραφό του το 1950 (NSC-68), το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας πρότεινε την ενίσχυση των φιλοδυτικών συμμαχιών και τον τετραπλασιασμό των αμυντικών δαπανών.
Συνέπεια αυτών ήταν η επέκταση της πολιτικής του περιορισμού στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, προκειμένου να αντιμετωπισθούν τα επαναστατικά κινήματα που μάχονταν τα αποικιακά καθεστώτα και είχαν συχνά την υποστήριξη της Μόσχας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 οι ΗΠΑ συνήψαν επίσης με την Ιαπωνία, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, την Ταϊλάνδη και τις Φιλιππίνες (κυρίως ANZUS το 1951 και SEATO το 1954), χάρη στις οποίες θα μπορούσαν να διατηρήσουν στρατιωτική παρουσία καθώς και πολεμικές βάσεις στις χώρες αυτές.
Πόλεμος της Κορέας
thumb|right|250px|Ο αιματηρός πόλεμος της Κορέας οδήγησε στον διαμερισμό της κορεατικής χερσονήσου σε δύο ανεξάρτητα κράτη: Τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας ([[Βόρεια Κορέα) και τη Δημοκρατία της Κορέας (Νότια Κορέα). Σε αντίθεση με τη γερμανική ενοποίηση, ο διαχωρισμός παρέμεινε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου]] Από τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η κορεάτικη χερσόνησος, που προηγουμένως ήταν ιαπωνική κτήση, είχε διαμερισθεί σε δύο ζώνες (βορείως και νοτίως του 38ου παραλλήλου) από τις σοβιετικές και τις αμερικανικές δυνάμεις που κατέλαβαν τις περιοχές αυτές αντίστοιχα. Τον Ιούνιο του 1950, ο Κιμ Ιλ Σουνγκ, ηγέτης του καθεστώτος της Βόρειας Κορέας, κήρυξε τον πόλεμο στη Νότια Κορέα. Προς έκπληξη του Στάλιν, το συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ καταδίκασε την επίθεση και υπεστήριξε την υπεράσπιση της Νότιας Κορέας, παρόλο που τότε οι Σοβιετικοί μποϊκόταραν τις διαδικασίες επειδή τη μόνιμη θέση στο συμβούλιο κατείχε η Ταϊβάν και όχι η ΛΔ Κίνας. Στρατιωτική δύναμη προερχόμενη από τη Νότια Κορέα, τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Τουρκία, την Ελλάδα, τον Καναδά, την Αυστραλία, τη Γαλλία, τη Νότια Αφρική και άλλες χώρες μετέβη στην κορεατική χερσόνησο υπό τη σκέπη του ΟΗΕ για να αντιμετωπίσει την εισβολή.
Μεταξύ των άλλων ο πόλεμος στην Κορέα επιτάχυνε τις διαδικασίες ανάπτυξης της στρατιωτικής δομής του ΝΑΤΟ. Από την άλλη πλευρά η κοινή γνώμη στις εμπλεκόμενες χώρες ήταν διαιρεμένη όσον αφορά την υποστήριξη ή όχι του πολέμου. Υπήρχαν ανησυχίες για κλιμάκωση του πολέμου πέρα από τα στενά όρια της κορεατικής χερσονήσου, με γενικευμένη σύρραξη με την Κίνα ή ακόμα και με το ξέσπασμα πυρηνικού πολέμου. Οι σχέσεις του Ηνωμένου Βασιλείου με τις ΗΠΑ ήταν συχνά τεταμένες εξ αιτίας της ισχυρής αντίθεσης στη συνέχιση του πολέμου. Για αυτούς τους λόγους η βρετανική διπλωματία έστρεψε τις προσπάθειές της στον γρήγορο τερματισμό του πολέμου, αποσκοπώντας στον σχηματισμό ενιαίου και ουδέτερου κορεατικού κράτους υπό την αιγίδα του ΟΗΕ καθώς και στην αποχώρηση όλων των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων από το έδαφός του.
Προυσιάνος
Ο Προυσιάνος (βουλγαρικά: Пресиян II, Πρεσιάν Β΄) ήταν ο μεγαλύτερος γιος του τελευταίου τσάρου της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, Ιβάν Βλαντισλάβ, ο οποίος εισήλθε σε βυζαντινή υπηρεσία το 1018. Ορίστηκε μάγιστρος και στρατηγός του Θέματος Βουκελλαρίων, αλλά ενεπλάκη σε συνωμοσία κατά του αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄, τυφλώθηκε, και εκάρη μοναχός. Σύμφωνα με μια ταφική επιγραφή που βρέθηκε στη σημερινή Σλοβακία, που πιθανώς αφορά τον Προυσιάνο, το έτος γέννησης του μπορεί να είναι το 996/997 και μπορεί να πέθανε εξόριστος το 1060/1061.
Ψυχρός Πόλεμος
Πόλεμος της Κορέας
Τελικά η ανακωχή συμφωνήθηκε τον Ιούλιο του 1953, μετά τον θάνατο του Στάλιν. Είχε προηγηθεί αιματηρός πόλεμος με εκατόμβες νεκρών -εμπολέμων και αμάχων- καθώς και τρομακτικές καταστροφές στις υποδομές σε ολόκληρη τη χερσόνησο χωρίς κάποια από τις δύο πλευρές να επιτύχει τις επιδιώξεις της. Στο βόρειο μισό ο Κιμ Ιλ Σουγκ εγκαθίδρυσε ολοκληρωτικό δικτατορικό καθεστώς, με ισχυρότατο ρεύμα προσωπολατρίας που παραμένει στην εξουσία μέχρι σήμερα. Στον νότο εγκαθιδρύθηκε με την υποστήριξη των ΗΠΑ αυταρχικό και διεφθαρμένο καθεστώς υπό τον Syngman Rhee. Το 1960 ο Rhee ανετράπη από τον στρατό που επέβαλε δικτατορία μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980, οπότε και αποκαταστάθηκε η δημοκρατία.
Προυσιάνος
Ζωή
Ο Προυσιάνος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Αυτοκράτορα Ιβάν Βλαντισλάβ της Βουλγαρίας και της γυναίκας του Μαρίας. Είχε πέντε νεαρότερους αδερφούς και έξι αδερφές.
Ψυχρός Πόλεμος
Άνοδος των Αϊζενχάουερ και Χρουστσόφ στην εξουσία, αποσταλινοποίηση στην ΕΣΣΔ
Το 1953, έτος τερματισμού του πολέμου στην Κορέα, έλαβαν χώρα σημαντικές αλλαγές στην ηγεσία των δύο υπερδυνάμεων, που άλλαξαν δραματικά τη δυναμική του μεταξύ τους ανταγωνισμού. Ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ τον Ιανουάριο. Ο νέος πρόεδρος έσπευσε να μειώσει κατά ένα τρίτο τις αμυντικές δαπάνες -που είχαν τετραπλασιασθεί τους τελευταίους 18 μήνες της κυβέρνησης Τρούμαν- χωρίς όμως να παύσουν οι ΗΠΑ να εφαρμόζουν τα θεμελιώδη ψυχροπολεμικά τους δόγματα.
Προυσιάνος
Ζωή
Μετά το θάνατο του Ιβάν Βλαντισλάβ κατά την πολιορκία του Δυρραχίου τον Φεβρουάριο του 1018, η βουλγαρική αντίσταση κατέρρευσε, και οι Βούλγαροι προύχοντες, συμπεριλαμβανομένης της χήρας Αυτοκράτειρας Μαρίας και του Βούλγαρου Πατριάρχη Δαβίδ, άρχισαν να δηλώνουν υποταγή στον Αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασίλειο Β΄.
Ψυχρός Πόλεμος
Άνοδος των Αϊζενχάουερ και Χρουστσόφ στην εξουσία, αποσταλινοποίηση στην ΕΣΣΔ
Στην ΕΣΣΔ το 1953 πέθανε ο Ιωσήφ Στάλιν, ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της από τη δεκαετία του 1920. Αφού κατάφερε να εξουδετερώσει τους πολιτικούς του αντιπάλους (Λαβρέντι Μπέρια, Γκεόργκι Μαλενκόφ και Βιατσεσλάβ Μολότοφ) ο Νικίτα Χρουστσόφ έγινε ο νέος ισχυρός άνδρας της χώρας. Σε ομιλία του την 25η Φεβρουαρίου 1956 στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ ο Χρουστσόφ προκάλεσε σοκ στους συνέδρους καταγγέλλοντας και αποκηρύσσοντας για πρώτη φορά τα εγκλήματα που διέπραξε ο Στάλιν. Ξεκίνησε τότε το πρόγραμμα της αποσταλινοποίησης, δηλαδή της προσπάθειας του καθεστώτος να απομακρυνθεί από τις πολιτικές πρακτικές του Σταλινισμού μέσω της αναγνώρισης των σφαλμάτων που έγιναν στο παρελθόν. Το 1961 δήλωσε ότι παρόλο που η ΕΣΣΔ υστερούσε σε σχέση με τη Δύση μέσα σε μια δεκαετία το σοβαρότατο στεγαστικό πρόβλημα που αντιμετώπιζε η χώρα θα είχε επιλυθεί και τα καταναλωτικά αγαθά θα ήταν άφθονα, ενώ σε δύο δεκαετίες θα είχε επί της ουσίας ολοκληρωθεί η οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας. Στις ΗΠΑ ο υπουργός εξωτερικών John Foster Dulles υιοθέτησε μια «Νέα Οπτική» (New Look) στον τρόπο εφαρμογής της στρατηγικής του περιορισμού, σύμφωνα με την οποία τον κύριο αποτρεπτικό ρόλο θα είχαν τα πυρηνικά όπλα σε περίπτωση σύρραξης. Ο Dulles εισήγαγε επίσης τη στρατηγική των μαζικών αντιποίνων (massive retaliation), απειλώντας ότι οι ΗΠΑ θα επέφεραν μεγάλο πλήγμα στην ΕΣΣΔ σε περίπτωση εκδήλωσης σοβιετικής επιθετικότητας. Για παράδειγμα η υπεροχή που είχαν τότε σε πυρηνικά όπλα οι ΗΠΑ ήταν σημαντικό διαπραγματευτικό όπλο στα χέρια της κυβέρνησης Αϊζενχάουερ όταν αυτή κλήθηκε να αποτρέψει ενδεχόμενη σοβιετική παρέμβαση στην Κρίση του Σουέζ το 1956.
Προυσιάνος
Ζωή
δεξιά|μικρογραφία|Κουρά του Προυσιάνου ως μοναχού, [[Σύνοψις Ιστοριών, Fol. 203v]] Ο Προυσιάνος, μαζί με τους αδερφούς του Ααρών και Αλουσιάνο, κατέφυγαν στο όρος Τμόρος (Tomorr στη σημερινή Αλβανία). Ο Βασίλειος απέκλεισε τις προσβάσεις στο βουνό με ισχυρή φρουρά, αναγκάζοντας τους τρεις αδερφούς να παραδοθούν, αφού εξασφάλησαν εγγυήσεις για την ζωή τους. Ο Προυσιάνος έλαβε το υψηλό αξίωμα του «μαγίστρου» (από το οποίο οι σύγχρονοι ερευνητές συνάγουν ότι ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του πατέρα του), ενώ ο Αλουσιάνος και ο Προυσιάνος έλαβαν το αξίωμα του «πατρικίου».
Ψυχρός Πόλεμος
Συγκρότηση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και εξέγερση στην Ουγγαρία
thumb|right|Οι χώρες του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας (1949-1990) Ήδη από το 1949, έτος ιδρύσεως του ΝΑΤΟ, η ΕΣΣΔ είχε συνάψει σύμφωνα συνεργασίας με τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, ενώ το 1955 συγκροτήθηκε επισήμως το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Το επόμενο έτος, λίγο καιρό μετά την πτώση του σταλινικού ηγέτη της Ουγγαρίας Mátyás Rákosi, ξέσπασε αντισοσιαλιστική εξέγερση στη χώρα αυτή. Επιχειρώντας να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των εξεγερθέντων, το νέο καθεστώς με ηγέτη τον Ίμρε Νάγκι κατάργησε επίσημα τη μυστική αστυνομία, διακήρυξε την πρόθεση του να αποσείρει την Ουγγαρία από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και δήλωσε την πρόθεση του να διεξαχθούν ελεύθερες εκλογές. Οι δυνάμεις του Συμφώνου της Βαρσοβίας επενέβησαν για να αποκαταστήσουν την τάξη. Χιλιάδες Ούγγροι συνελήφθησαν και απελάθηκαν στη Σοβιετική Ένωση ενώ περίπου 200.000 εγκατέλειψαν τη χώρα. Ο αρχηγός της κυβερνήσεως, Νάγκι, εκτελέστηκε.