cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oasis
Δημιουργία και πρώτα χρόνια: 1991 – 1994
Το συγκρότημα επηρεάστηκε από το έντονο πρόγραμμα ηχογραφήσεων, ζωντανών εμφανίσεων και του ηδονικού τρόπου ζωής των μελών των Oasis. Αυτή η συμπεριφορά έφτασε στο αποκορύφωμα της τον Σεπτέμβριο του 1994, σε μια συναυλία στο Λος Άντζελες, όπου ο Liam ήταν υπό την επιρροή ναρκωτικών. Αυτό οδήγησε σε πολύ κακή παρουσία, επικριτικά σχόλια προς το Αμερικανικό κοινό, και επίθεση στον Noel με ένα ντέφι. Ο Noel, τρομερά ταραγμένος από το γεγονός, θα αποχωρήσει από το συγκρότημα αμέσως μετά και θα πετάξει για το Σαν Φρανσίσκο (από το γεγονός προήλθε και το τραγούδι «Talk Tonight»). Ο Tim Abbot από την Creation θα τον εντοπίσει, και μαζί θα κάνουν ένα ταξίδι στο Λας Βέγκας, όπου ο Liam Gallagher εν τέλει θα συμφωνήσει να συνεχίσει με το συγκρότημα. Οι σχέση ανάμεσα στα δύο αδέρφια θα αναπτερωθεί, και η τουρνέ θα συνεχίσει στη Μινεάπολις. Ακολούθησε το τέταρτο single από το Definitely Maybe, «Cigarettes & Alcohol», με το Χριστουγεννιάτικο single EP «Whatever», το οποίο έκανε την εμφάνισή του στα Βρετανικά charts στο νούμερο 3.
Britpop και Knebworth: 1994-1998
Οι Oasis έφτασαν την κορυφή της Μεγάλης Βρετανίας τον Απρίλιο του 1995, με το «Some Might Say», το πρώτο single του δεύτερού τους album,«(What's the Story) Morning Glory?». Αυτό συνέπεσε με την αποπομπή του Tony McCarroll από το συγκρότημα. Εκείνος είπε, περί του θέματος, ότι είχε άνομα διωχθεί, επειδή υπήρχαν «διαφορές προσωπικότητας» με τους αδερφούς. Οι Gallaghers από την άλλη, διαμφισβητούσαν τη μουσική ικανότητα του McCarroll, με τον Noel να λέει: Μου αρέσει ο Tony, αλλά δεν θα μπορούσε να παίζει ντραμς στα καινούρια τραγούδια. Ο McCarroll αντικαταστήθηκε από τον Alan White που προηγουμένως έπαιζε με τους Starclub και είναι ο νεότερος αδερφός του διάσημου μουσικού κρουστών Steve White, τον οποίο ο Paul Weller συνέστησε στον Noel. Ο White έκανε το ντεμπούτο του στο Top of the Pops με το «Some Might Say». Οι Oasis άρχισαν να ηχογραφούν υλικό για το δεύτερο album τον Μάιο του ίδιου χρόνου στα κοντά στο Monmouth.
Την ίδια περίοδο, ο Βρετανικός τύπος έβγαλε μια υποτιθέμενη αντιζηλία ανάμεσα στους Oasis και το συγκρότημα Blur. Οι Oasis, μέχρι τότε, δεν είχαν διασυνδεθεί με το κίνημα της Britpop και δεν είχαν προσκληθεί το πρόγραμμα του BBC «Britpop Now», το οποίο παρουσίασε ο τραγουδιστής των Blur, Damon Albarn. Στις 14 Αυγούστου του 1995, οι Blur και οι Oasis κυκλοφόρησαν καινούρια single την ίδια ημέρα, ξεκινώντας το «The Battle of Britpop» (Η Μονομαχία της Britpop) που κυριάρχησε στον τύπο. Το single των Blur, «Country House», πούλησε 274.000 αντίτυπα εκείνη την εβδομάδα, 58.000 περισσότερα από αυτό των Oasis,«Roll with It». Οι υπεύθυνοι για τους Oasis δήλωσαν ότι αυτό έγινε γιατί το «Country House» των Blur ήταν φθηνότερο (£1,99 έναντι £3,99) και γιατί υπήρξαν δύο εκδόσεις του «Country House», με διαφορετικά Β-sides το καθένα, κάτι που έκανε πολλούς οπαδούς του συγκροτήματος να αγοράσουν δύο αντίτυπα. Μια άλλη δικαιολογία που δόθηκε την εποχή από την «Creation» ήταν ότι υπήρξαν προβλήματα με το bar code της θήκης του «Roll with It», ώστε δεν καταγράφτηκαν όλες οι πωλήσεις. Ο Noel Gallagher είπε στην The Observer τον Σεπτέμβριο ότι έλπιζε ότι ο Damon Albarn και ο Alex James των Blur θα «κολλήσουν AIDS και θα πεθάνουν», κάτι που προκάλεσε την αντίδραση των ΜΜΕ. Αργότερα απολογήθηκε για αυτό με επίσημο γράμμα του σε διάφορους εκδότες τύπου.
Ο μπασίστας Paul McGuigan εγκατέλειψε προσωρινά το συγκρότημα τον Σεπτέμβριο του 1995, για να αντικατασταθεί με τον Scott McLeod, ο οποίος υπήρξε μέλος τον The Ya-Yas, και ο οποίος πήρε μέρος σε κάποιες από τις συναυλίες των Oasis, όπως και στο video clip του «Wonderwall» πριν φύγει ξαφνικά, ενώ συνεχιζόταν η τουρνέ στις ΗΠΑ. Ο McLeod αργότερα ήρθε σε επαφή με τον Noel Gallagher, λέγοντας ότι είχε κάνει τη λάθος επιλογή. Ο Noel είπε: ''«Και εγώ αυτό πιστεύω. Ελπίζω να βρεις κάποιον για να υπογράψεις»'',αναφερόμενος στο επίδομα ανεργίας στην Αγγλία. Για τη συνέχεια της τουρνέ, ο McGuigan πείσθηκε να συνεχίσει με το συγκρότημα.
Αν και ο απαλότερος ήχος του συγκροτήματος επέφερε μικτές κριτικές, το δεύτερο album των Oasis, «(What's the Story) Morning Glory?», έγινε εμπορική επιτυχία, με πάνω από τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα σε πωλήσεις, και το τρίτο με τις περισσότερες πωλήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο. Από το «(What's the Story) Morning Glory?» προήλθαν δύο ακόμα επιτυχημένα single, το «Wonderwall» και το «Don't Look Back in Anger», τα οποία έφτασαν τις θέσεις δύο και ένα αντίστοιχα στα chart. Ακόμα εμπεριείχε το «Champagne Supernova», το οποίο δεν βγήκε στο ΗΒ, και στο οποίο συμμετείχε ο Paul Weller. Το τραγούδι έχαιρε μεγάλης κριτικής απήχησης, και έφτασε το νούμερο 1 στο Αμερικάνικο chart για μοντέρνο rock. Οι Oasis έπαιξαν σε ανοιχτό χώρο ως το κεντρικό συγκρότημα για πρώτη φορά στις 27 και 28 Απριλίου του 1996, στο Μάντσεστερ, στο Maine Road Football Ground. Οι καλύτερες στιγμές της δεύτερης βραδιάς εμφανίστηκαν στο «...There and Then», που κυκλοφόρησε αργότερα τον ίδιο χρόνο. Ενώ η καριέρα τους έφτανε το ζενίθ, οι Oasis πραγματοποίησαν συνεχόμενες εμφανίσεις στο Knebworth στις 10 και 11 Αυγούστου. Τα εισιτήρια έγιναν ανάρπαστα και εξαντλήθηκαν μέσα σε λεπτά, με 2,5 εκατομμύρια άτομα να κάνουν αίτηση για εισιτήριο, και μόλις 350.000 να γίνονται διαθέσιμα, εκείνη την εποχή ρεκόρ για ανοικτή συναυλία στο ΗΒ, και μέχρι σήμερα για ζήτηση εισιτηρίων στα ιστορικά της Βρετανίας.
Ο υπόλοιπος μήνας αποδείχτηκε δύσκολος για το συγκρότημα. Οι Oasis θα παρουσιάζονταν σε ένα επεισόδιο του MTV Unplugged στο Royal Festival Hall, αλλά ο Liam το ακύρωσε, φέροντας ως λόγο πόνους στο λαιμό. Παρακολούθησε την ερμηνεία από ένα μπαλκόνι με μπύρα και τσιγάρα, επικρίνοντας την απόδοση του Noel ανάμεσα στα τραγούδια. Τέσσερις μέρες αργότερα το συγκρότημα έφυγε για τουρνέ στην Αμερική, αλλά ο Liam αρνήθηκε να πάει: το συγκρότημα αποφάσισε να συνεχίσει με τον Noel στα φωνητικά. Ο Liam ενώθηκε με το υπόλοιπο συγκρότημα στις 30 του μήνα, μα ο Noel λίγες εβδομάδες αργότερα πέταξε μόνος του στην Αγγλία, αφήνοντας πίσω το συγκρότημα, το οποίο και ακολούθησε με επόμενη πτήση. Αυτό το γεγονός έκανε τα ΜΜΕ να κάνουν λόγο για φήμες που ήθελαν το συγκρότημα να διαλύεται. Τα αδέρφια σύντομα αναπτερώνουν τις σχέσεις τους, και τελειώνουν την τουρνέ.
Οι Oasis πέρασαν το υπόλοιπο του 1996 και το πρώτο τέταρτο του 1997 στο Abbey Road Studios του Λονδίνου και στο Ridge Farm Studios του Surrey ηχογραφώντας το τρίτο τους album. Διαμάχες ανάμεσα στα αδέρφια και έντονη χρήση ναρκωτικών (κυρίως κοκαΐνης), έκαναν το επιχείρημα δύσκολο. Το «Be Here Now» κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1997. Έχοντας προηγηθεί το «D'You Know What I Mean?», το πρώτο τους single από το καινούριο album και νούμερο 1 στα chart του ΗΒ, το «Be Here Now» υπήρξε η πιο πολύ-αναμενόμενη δουλειά του συγκροτήματος, και ως εκ τούτου έγινε επίκεντρο ενδιαφέροντος για τα ΜΜΕ. Με το τέλος της πρώτης μέρας της κυκλοφορίας, το album είχε ήδη πουλήσει πάνω από 350.000 αντίτυπα, και μέχρι το τέλος της εργασίας το Σάββατο της ίδιας εβδομάδας, τα 696.000 αντίτυπα, κάνοντάς το το πιο γρήγορα πωλούμενο album στην ιστορία της Βρετανίας. Το «Be Here Now» έκανε την εμφάνιση στο νούμερο 2 του Αμερικάνικου Billboard, αλλά οι εβδομαδιαίες πωλήσεις των 152.000 - κάτω από το αναμενόμενο των 400.000 αντιτύπων- αντιμετωπίστηκαν ως μια αποτυχία. Αν και οι αρχικές κριτικές για το album ήταν θετικές, όταν καταλάγιασε ο ντόρος κατακρίθηκε για την ομοιότητά του με άλλες δουλειές, με τους κριτικούς να επικεντρώνονται στο μέγεθος πολλών εκ των κομματιών, τον βαρύτερο ήχο, και την υπέρ-του-δέοντος παραγωγή.
Με το κίνημα της Britpop και το τρίτο album των Oasis να θεωρείται αποτυχία, το συγκρότημα με το πέρας του Be Here Now Tour στις αρχές του 1998, προτίμησε να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Αργότερα, τον ίδιο χρόνο, θα κυκλοφορήσει μια συλλογή από b-sides, με τίτλο The Masterplan. ''«Το πιο ενδιαφέρον μέρος εκείνης της περιόδου, είναι τα b-sides. Υπάρχει πολύ πιο εμπνευσμένη μουσική στα singles απ ότι υπάρχει στο album, κατά την άποψή μου», θα πει ο Noel'' περί του θέματος, σε μια συνέντευξη του το 2008.
Τα Μεταβατικά Χρόνια: 1999 – 2004
Στις αρχές του 1999, το συγκρότημα άρχισε την παραγωγή του τέταρτου album του. Οι πρώτες λεπτομέρειες ανακοινώθηκαν τον Φεβρουάριο, με τον Mark «Spike» Stent να συμμετέχει στην παραγωγή. Τα πράγματα όμως δεν πήγαιναν καλά, και τον Αύγουστο ο Paul «Bonehead» Arthurs, με ξαφνική του απόφαση έφυγε από τους Oasis. Αυτή η αποχώρηση σκιαγραφήθηκε εκείνο τον καιρό ως φιλική από το υπόλοιπο συγκρότημα, με τον Noel να λέει ότι ο Arthurs ήθελε να περάσει περισσότερο καιρό με την οικογένεια του. Στην ανακοίνωση του, ο Arthurs ανέφερε ότι έφυγε «για να επικεντρωθεί σε άλλα πράγματα.» Παρόλα αυτά, ο Noel αργότερα θα δώσει μια άλλη διάσταση στα γεγονότα: η συνεχής παραβίαση του κανόνα «καθόλου ναρκωτικά ή αλκοόλ» (που είχε θέσει ο ίδιος ο Noel, με σκοπό τη σωστή απόδοση του Liam στα τραγούδια), κατέληξε σε διαμάχες ανάμεσα στους δύο. Δύο εβδομάδες αργότερα, ανακοινώθηκε η αποχώρηση και του μπασίστα, Paul McGuigan. Οι αδερφοί Gallagher, σε μια συνέντευξη τύπου διαβεβαίωσαν τον τύπο ότι «το μέλλον των Oasis'' είναι ασφαλές. Η ιστορία και η δόξα θα συνεχίσουν.»''
Οι τριμελείς πια Oasis επέλεξαν να συνεχίσουν με την ηχογράφηση του album, με τον Noel Gallagher να ξανά-ηχογραφεί τα κομμάτια τα οποία έπαιξαν οι Arthurs και McGuigan. Μετά τις ηχογραφήσεις, το συγκρότημα άρχισε την αναζήτηση για την αντικατάσταση των μελών τους. Το πρώτο καινούριο μέλος των Oasis έγινε ο Colin «Gem» Archer, προηγούμενος μέλος των Heavy Stereo, στη θέση της ρυθμικής κιθάρας, και ο οποίος θα ισχυριστεί ότι ο Noel Gallagher τον προσέγγισε λίγες μέρες αφότου η αποχώρηση του Arthurs έγινε δημόσια γνωστή. Το συγκρότημα έκανε πρόβες με τον David Potts, μα εκείνος σύντομα θα παραιτηθεί, και θα έρθει στη θέση του ο Andy Bell, προηγουμένως κιθαρίστας των Ride και των Hurricane, ο οποίος και θα γίνει ο καινούριος μπασίστας των Oasis. Ο Bell δεν είχε ποτέ πριν παίξει μπάσο, και έπρεπε να μάθει, μαζί με πολλά από τα τραγούδια που οι Oasis θα έπαιζαν στην τουρνέ που ετοίμαζαν στην Αμερική τον Δεκέμβριο του 1999. Μετά την αποχώρησή τους από την Creation Records, οι δημιούργησαν τη δική τους εταιρία, την Big Brother, από την οποία θα κυκλοφορήσουν όλες οι επόμενες δισκογραφικές δουλειές των Oasis στην Αγγλία και την Ιρλανδία. Το τέταρτο album των Oasis, Standing on the Shoulder of Giants, κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2000. Έφτασε το νούμερο 1 και 24 στα Βρετανικά chart και το Αμερικάνικο Billboard αντίστοιχα. Το Standing on the Shoulder of Giants απέφερε τρία single, το «Go Let It Out», το «Who Feels Love?», και το «Sunday Morning Call», και τα τρία εκ των οποίων έφτασαν στα κορυφαία 5 τραγούδια των Βρετανικών chart. Με την αποχώρηση αρχικών μελών, το συγκρότημα έκανε και αρκετές μικρές αλλαγές στην εικόνα και τον ήχο του. Το εξώφυλλο του τέταρτου album έφερε ένα καινούριο λογότυπο των «Oasis», σχεδιασμένο από τον Gem Archer, ενώ ήταν και το πρώτο που εμπεριείχε και τραγούδι γραμμένο από τον Liam Gallagher, το «Little James». Το κομμάτι έλαβε χλιαρές κριτικές, και είναι το μέχρι σήμερα album των Oasis με τις χαμηλότερες πωλήσεις.
Για την προώθηση του Standing on the Shoulder of Giants, οι Oasis οι σχεδίασαν μια παγκόσμια περιοδεία. Κατά την προγραμματισμένη εμφάνιση του συγκροτήματος στη Βαρκελώνη, το 2000, ο Alan White αντιμετώπισε πρόβλημα με το χέρι του, με αποτέλεσμα να ακυρωθεί το γεγονός. Αντί αυτού, οι Oasis πέρασαν το βράδυ πίνοντας. Ο  Liam θα μειώσει με σχόλιό του την τότε σύζυγο του Noel, και διαμφισβήτησε τη νομιμότητα της Anais ως κόρη του Noel, προκαλώντας διαμάχες. Ακολούθως, ο Noel θα ανακοινώσει ότι σταματάει τις υπερατλαντικές τουρνέ, και ότι οι Oasis θα έπρεπε να τις τελειώσουν χωρίς εκείνον. Τελικά, θα επιστρέψει για το Βρετανικό και Ιρλανδικό μέρος της περιοδείας, η οποία συμπεριελάμβανε δύο μεγάλες συναυλίες στο Wembley Stadium. Ένα album με τις ζωντανές εμφανίσεις των Oasis θα κυκλοφορήσει αργότερα τον ίδιο χρόνο, με τίτλο «Familiar to Millions» και το οποίο θα δεχθεί μέτριες κριτικές.
Το 2001 οι Oasis θα περάσουν τον χρόνο τους ανάμεσα στην ηχογράφηση του νέου τους album και τις ζωντανές εμφανίσεις σε όλο τον κόσμο. Κάποιες από αυτές ήταν το Tour of Brotherly Love, με The Black Crowes τους και τους Spacehog, που κράτησε ένα ολόκληρο μήνα, και μια εμφάνιση στο Παρίσι όπου συνόδευσαν τον Neil Young. Το πέμπτο album των Oasis, «Heathen Chemistry» και πρώτο με τους Andy Bell και Gem Archer, κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2002, φτάνοντας το νούμερο 1 στα Βρετανικά chart και το 23 στο Billboard της Αμερικής, αν και δέχθηκε μέτριες κριτικές. Τέσσερα single κυκλοφόρησαν από το «Heathen Chemistry»: το «The Hindu Times», το «Stop Crying Your Heart Out», το «Little by Little/She Is Love» και το «Songbird», το οποίο γράφτηκε από τον Liam, και το πρώτο single των Oasis το οποίο δεν γράφτηκε από τον Noel. Το album αυτό συνέδεσε τους ήχους των προηγουμένων album των Oasis, με ένα βασικότερο ήχο της ροκ. Το «Heathen Chemistry» ήταν μια πολύ πιο εξισορροπημένη δουλειά από τους Oasis, με όλους εκτός του White να γράφουν τραγούδια. Ο Johnny Marr συνέβαλλε στον δίσκο με περισσότερη κιθάρα, όπως και φωνητικά για κάποια τραγούδια.
Μετά την κυκλοφορία του album, το συγκρότημα ξεκίνησε μια επιτυχημένη παγκόσμια τουρνέ. Το καλοκαίρι του 2002, ενώ οι Oasis ήταν ακόμα στις ΗΠΑ, ο Noel, ο Bell και ο πιανίστας της τουρνέ Jay Darlington ενεπλάκησαν σε ένα τροχαίο δυστύχημα στην Ινδιανάπολις. Αν και κανένα μέλος του συγκροτήματος δεν υπέστη σημαντικά τραύματα, κάποιες συναυλίες ακυρώθηκαν. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, το δεύτερο μέρος της περιοδείας στη Γερμανία ακυρώθηκε, όταν ο Liam Gallagher, ο Alan White και τρία άλλα μέλη της συνοδείας του συγκροτήματος συνελήφθησαν σε ένα κλαμπ του Μονάχου, όταν συμμετείχαν σε φιλονικίες. Το συγκρότημα έκανε μεγάλη χρήση αλκοόλ, και ο Liam ήταν θετικός σε χρήση κοκαΐνης σε σχετικό τεστ. Ο Liam έχασε δύο από τα μπροστινά του δόντια, και κλότσησε έναν αστυνομικό στα πλευρά, ενώ ο Alan έφερε μικροτραυματισμούς στο κεφάλι όταν τραυματίστηκε από σταχτοδοχείο. Δύο χρόνια αργότερα ο Liam θα πληρώσει πρόστιμο 40.000 λιρών. Το συγκρότημα θα τελειώσει την περιοδεία τον Απρίλιο του 2003, έχοντας αναπληρώσει τις συναυλίες που είχαν ακυρωθεί. Ο Liam Gallagher θα πει ότι οι Oasis άρχισαν την ηχογράφηση του έκτου τους album στο τέλος του Δεκεμβρίου του 2003, με παραγωγούς τους Death in Vegas, στο Sawmills Studios του Cornwall. Το καινούριο album υπολογιζόταν ότι θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο του 2004, την ίδια μέρα με την επέτειο δέκα χρόνων από την κυκλοφορία του «Definitely Maybe». Παρόλα αυτά, ο Alan White, ο οποίος είχε παίξει ντραμς για τα περισσότερα τραγούδια των Oasis, αποφάσισε να αποχωρήσει από το συγκρότημα τον Ιανουάριο του 2004. Ο αδερφός του, Steve White', θα πει ότι «είχε χαθεί το όλο αίσθημα της συμμετοχής του στο συγκρότημα,»'' και ότι ήθελε να περάσει περισσότερο χρόνο με την κοπέλα του. Ο White θα αντικατασταθεί από τον Zak Starkey, ντράμερ των The Who και υιό του Ρίνγκο Σταρ, των The Beatles. Αν και ο Starkey συμμετείχε στις ηχογραφήσει και τις συναυλίες των Oasis, δεν θεωρήθηκε επίσημο μέλος τους, με το συγκρότημα να είναι τετραμελές για πρώτη φορά στην καριέρα του. Ο Starkey έπαιξε ζωντανά με τους για πρώτη φορά στο Poole Lighthouse.
Λίγες μέρες αργότερα οι Oasis, με τον Starkey, παρέστησαν στο Glastonbury Festival ως το πρώτο όνομα για δεύτερη φορά στην καριέρα τους και έπαιξαν τα καλύτερα τραγούδια τους, μαζί με δύο καινούρια - το «A Bell Will Ring» του Gem Archer και το «The Meaning of Soul» του Liam Gallagher. Η συναυλία έλαβε κακές κριτικές, με το ΝΜΕ να το αποκαλεί μια «καταστροφή». Ο Tom Bishop του BBC θα το αποκαλέσει «θαμπό και χωρίς κάτι ιδιαίτερο, προκαλώντας ανάμικτες εντυπώσεις στο κοινό», κυρίως εξαιτίας τις κακής φωνητικής εκτέλεσης από τον Liam, και την έλλειψη εμπειρίας με τα τραγούδια του συγκροτήματος από τον Starkey.
Επιστροφή στις επιτυχίες: 2005-2007
Μετά από πολλές αναταραχές, έγινε η ηχογράφηση του έκτου album των Oasis στο Λος Άντζελες, στα Capitol Studios, την περίοδο Οκτωβρίου - Δεκεμβρίου του 2004. Ο παραγωγός  Dae Sardy, πήρε τα σκήπτρα της σύνταξης από τον Noel, ο οποίος αποφάσισε να κάνει ένα βήμα πίσω σε ότι αφορά αυτόν τον τομέα, ύστερα από μια δεκαετία εκτέλεσης των καθηκόντων παραγωγής για το συγκρότημα. Τον Μάιο του 2005, μετά από τρία χρόνια και πολλές ηχογραφήσεις χωρίς αποτέλεσμα, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το έκτο του album, Don't Believe the Truth, εκπληρώνοντας το συμβόλαιο με τη Sony BMG. Το Don't Believe the Truth ακολούθησε τα χνάρια του Heathen Chemistry ως μια δισκογραφική δουλειά μέσα από συνεργασία και όχι ως ένα album εξολοκλήρου γραμμένο από τον Noel. Έγινε ακόμα το πρώτο χωρίς τον Alan White ως ντράμερ, με τον Zak Starkey να χρησιμοποιείται στις ηχογραφήσεις. Γενικώς, το Don't Believe the Truth ανακηρύχτηκε η καλύτερη δουλειά των Oasis από τον καιρό του Morning Glory και από τους οπαδούς και τους κριτικούς, με τα single «Lyla» και «The Importance of Being Idle» να φτάνουν την κορυφή των Βρετανικών chart, ενώ το «Let There Be Love» το νούμερο 2. Στα Q Awards οι Oasis πήραν δύο βραβεία: το People's Choice Award και αυτό του καλύτερου album για το Don't Believe the Truth. Ακολουθώντας τα χνάρια των πέντε προηγουμένων album των Oasis, και το Don't Believe the Truth έκανε την είσοδο του στα Βρετανικά chart στο νούμερο 1.
Τον Μάιο του 2005, το νέο ρόστερ του συγκροτήματος άρχισε τη μεγάλου μήκους παγκόσμια περιοδεία του, ξεκινώντας στις 10 Μάιου και τελειώνοντας στις 31 Μαρτίου του 2006. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη περιοδεία των Oasis μετά από αυτή του Definitely Maybe, με 26 χώρες και 110 συναυλίες. Η περιοδεία πέρασε χωρίς προβλήματα, και υπήρξε η πιο πετυχημένη για πάνω από μια δεκαετία, με συναυλίες που ξεπούλησαν στο  Madion Square Garden της Νέας Υόρκης και στο Hollywood Bowl του Λος Άντζελες. Ένα μουσικό ντοκιμαντέρ γυρίστηκε κατά τη διάρκεια της περιοδείας, με το όνομα Lord Don't Slow Me Down,το οποίο θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2007. Ένα δεύτερο DVD περιείχε και ζωντανά στιγμιότυπα από τη συναυλία του συγκροτήματος στον Μάντσεστερ στις 2 Ιουλίου του 2005.
Τον Φεβρουάριο του 2007 οι Oasis θα κερδίσουν ένα BRIT Award για τη συνεισφορά τους στη μουσική, ύστερα παίζοντας πολλά από τα γνωστότερα τραγούδια τους. Θα κυκλοφορήσουν το «Lord Don't Slow Me Down», την πρώτη τους δουλειά διαθέσιμη μόνο μέσο διαδικτύου, τον Οκτώβριο του 2007. Αν και το τραγούδι έχαιρε καλών κριτικών, το «Lord Don't Slow Me Down» ήταν το πρώτο μετά το «Live Forever» του 1994 που έφτασε μέχρι το 10 των Βρετανικών chart. Η επάνοδος στο προσκήνιο και τις επιτυχίες μετά την κυκλοφορία του Don't Believe The Truth διαφαίνεται ακόμα περισσότερο τον Φεβρουάριο του 2008, όταν σε μια δημοσκόπηση του Q Magazine και του HMV για τα 50 καλύτερα album της Βρετανίας τα τελευταία πενήντα χρόνια, με το Definitely Maybe και το (What's The Story) Morning Glory? στις θέσεις 1 και 2 αντίστοιχα. Δύο ακόμα album θα κάνουν την εμφάνιση τους στη λίστα, με το Don't Believe The Truth στο νούμερο 14 και το προηγουμένως κατακριτέο  Be Here Now στη θέση 22.
Dig Out Your Soul και η αποχώρηση του Noel Gallagher: 2008-2009
Τον Μάιο του 2008, ο ‘’Zak Starkey’’ έφυγε από το συγκρότημα μετά την ηχογράφηση και του έβδομου album των ‘’Oasis’’. Αντικαταστάθηκε από τον ‘’ Chris Sharrock’’, που προηγουμένως είχε δουλέψει για τον ‘’Robbie Williams’’, και όπως ο ‘’Zak’’, ο ‘’ Chris’’ δεν θα γινόταν επίσημο μέλος των ‘’Oasis’’, οι οποίοι παρέμειναν τετραμελείς.
Τον Ιούνιο του 2008, το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο με τη Sony BMG διάρκειας τριών χρόνων. Από τον Ιούλιο μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2007 οι Oasis θα ηχογραφήσουν δύο τραγούδια, ενώ παράλληλα θα κάνουν και τα demo των υπολοίπων. Μετά από μια δίμηνη διακοπή, λόγο της γέννησης του υιού του Noel, οι Oasis θα ξαναρχίσουν τις ηχογραφήσεις στις 5 Νοεμβρίου του 2007, και θα τελειώσουν τον Μάρτιο του 2008, με παραγωγό τον Dave Sardy. Το πρώτο single του album ήταν το «The Shock of the Lightning», γραμμένο από τον Noel και κυκλοφόρησε στις 29 Σεπτεμβρίου του 2008. Ακολούθησε η κυκλοφορία του Dig Out Your Soul, έβδομου album των Oasis, στις 6 Οκτωβρίου, το οποίο και έφτασε το νούμερο 1 στα Βρετανικά chart και το 5 στα Billboard 200. Το καινούριο ράστερ των Oasis άρχισε τις περιοδείες, οι οποίες θα εκτείνονταν για 18 μήνες, με τους Kasabian, τους The Enemy και τους Twisted Wheel. Ο Noel Gallagher έδωσε συγκεχυμένες πληροφορίες όσον αφορά τα σχέδια του συγκροτήματος μετά την περιοδεία. Σε μια συνέντευξή του είπε πως ήθελε τα μέλη του συγκροτήματος να χωρίσουν και να κάνουν ο καθένας τις δικές του δισκογραφικές δουλειές, προσθέτοντας ότι ''«θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τι θα κάνει ο καθένας. Να δούμε πως τέσσερα κομμάτια δημιουργούν το ένα.» Παρόλα αυτά, τρεις εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του Dig Out Your Soul, ο Noel είπε ότι είχε ήδη γράψει το album που θα ακολουθούσε το Dig Out Your Soul'', λέγοντας ότι θα ήταν κάτι το πολύ διαφορετικό. Αν και δεν το οριοθέτησε χρονικά, ο Noel είπε ότι ήθελε να κυκλοφορήσει και ένα προσωπικό album.
Στις 7 Σεπτεμβρίου του 2008, και ενώ το συγκρότημα εμφανιζόταν ζωντανά στο Virgin Festival του Τορόντο, κάποιος από το κοινό επιτέθηκε στον Noel Gallagher, ανεβαίνοντας στη σκηνή. Με τον Noel να έχει τρία σπασμένα και εξαρθρωμένα πλευρά, οι Oasis έπρεπε να ακυρώσουν αρκετές συναυλίες ενώ εκείνος ανέρρωνε.
Στις 25 Φεβρουαρίου του 2009, οι Oasis κέρδισαν δύο NME Award- ένα για το Καλύτερο Συγκρότημα της Βρετανίας κατά το 2009 όπως και ένα για το καλύτερο blog, αυτό του Noel, Tales from the Middle of Nowhere.
Στις 4 Ιουνίου του 2009, στην πρώτη εκ τριών συναυλιών τους στο Heaton Park  του Μάντσεστερ, οι Oasis χρειάστηκε να κατεβούν από τη σκηνή δύο φορές λόγο προβλημάτων με τις ηλεκτρογεννήτριες, κάτι που τους έκανε, την τρίτη φορά που ανέβηκαν στη σκηνή, να ανακοινώσουν πως η συναυλία θα ήταν ελεύθερη για όλους. Αυτό κατενθουσίασε τους 70.000 κατόχους εισιτηρίων, σε 20.000 εκ των οποίων έγινε επιστροφή χρημάτων. Οι δύο επόμενες συναυλίες στο Heaton Park , στις έξι και επτά Ιουνίου, ήταν επιτυχημένες, με χιλιάδες οπαδούς να συρρέουν παρά τον μεταβαλλόμενο καιρό και τα προβλήματα τις πρώτης νύχτας. Υπήρχαν πολλές φήμες όσον αφορά τον Noel Gallagher και την επικείμενη αποχώρηση του από το συγκρότημα για να συνεχίσει τη μουσική του καριέρα μόνος, αλλά στις 12 Ιουλίου του 2009, ανακοινώθηκε, μέσα από τον υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων των Oasis ότι αυτό δεν ήταν μέσα στα σχέδιά του.
Δύο ώρες αργότερα, ο Noel θα εμφανιστεί στην ηλεκτρονική σελίδα του συγκροτήματος, γράφοντας ότι «με κάποια λύπη και πολύ ανακούφιση... Σήμερα αποχωρώ από τους Oasis. Κάποιοι θα πουν και θα γράψουν ότι θέλουν, μα απλώς δεν μπορούσα να συνεχίσω να δουλεύω με τον Liam ούτε μία μέρα παραπάνω.» Στις 5 Σεπτεμβρίου του 2009, στη News of the World γράφτηκε ότι ο σχεδίαζε οι να συνεχίσουν χωρίς τον Noel.
Μουσικό Στυλ
Οι Oasis επηρεάστηκαν μουσικά κυρίως από τους The Beatles. Αυτή η επιρροή χαρακτηρίστηκε πολλές φορές από τα Βρετανικά μέσα ενημέρωσης ως μια "ψύχωση". Τόσο στη μουσική, όσο και στους στίχους, οι Oasis έχουν ακόμα αναφέρει ως επιρροή τους The Rolling Stones, τους The Who, τους The Kinks, τους The Small Faces, τον Bob Dylan, τους T. Rex, τον David Bowie, τους Pink Floyd, τους Slade, τους Led Zeppelin, τους The Doors, τους Fleetwood Mac, τον Νιλ Γιανγκ, τους The Velvet Underground, τους The Stooges, τους The Sex Pistols, τους The Jam, τους The La's, τους The Smiths και τους The Stone Roses.
Αρκετά συγκροτήματα και καλλιτέχνες έχουν αναφέρει ως μουσική επιρροή το συγκεκριμένο συγκρότημα, μερικοί εκ των οποίων είναι οι Arctic Monkeys, οι Jet, οι Twisted Wheel, οι Weezer, οι The Killers, οι Coldplay, οι The Coral, οι Glasvegas, οι Sum 41, οι Ricky, οι The Libertines, οι The Enemy, ο Ryan Adams, οι The Rifles, οι The Pigeon Detectives, οι Kasabian και ο Robbie Williams.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Britpop συγκροτήματα Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards Κατηγορία:Νικητές NME Awards Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα αδελφών
Υλίκη
Η Υλίκη είναι φυσική λίμνη στη Βοιωτία, βόρεια της Θήβας, με όχθες απόκρημνες, στους πρόποδες των δυτικών προεκτάσεων του Πτώου Όρους και των ανατολικών του Μεσσαπίου. Ονομάζεται και Λικέρι, και έχει έκταση κατά μέσο όρο 19,1 τετρ. χιλιόμετρα. Υπάρχει και ομώνυμος οικισμός, η Υλίκη.
Ιστορικά στοιχεία
Στην αρχαιότητα η Υλίκη λεγόταν Υλική (τονιζόταν στη λήγουσα) και πήρε το όνομά της από την πόλη Ύλη, που ήταν κτισμένη στις όχθες της, όπως και η πόλη Ακραιφία. Τα νερά της χύνονταν στη γειτονική λίμνη Τρεφία ή Ουγγρία, την Παραλίμνη των νεότερων χρόνων. Πολύ κοντά στην Υλική υπήρχε μεγάλος ναός του θεού Απόλλωνα, που είχε την προσωνυμία «Πτώος» από το ομώνυμο γειτονικό βουνό.
Σύνδεση για την ύδρευση της Αθήνας
Το 1959 άρχισε να λειτουργεί σύνδεση παροχής νερού στην τεχνητή Λίμνη του Μαραθώνα από τη λίμνη Υλίκη, καθώς η μεγάλη πληθυσμιακή ανάπτυξη της πρωτεύουσας καθιστούσε πλέον ανεπαρκή την ύδρευσή της αποκλειστικά από την πρώτη. Και πάλι όμως η αύξηση του πληθυσμού των Αθηνών ξεπέρασε τις δυνατότητες των δύο λιμνών, ώστε από το 1981 το περισσότερο νερό για την ύδρευση της ελληνικής πρωτεύουσας προέρχεται από την τεχνητή Λίμνη του Μόρνου. Η παροχέτευση των νερών της Υλίκης στη Λίμνη του Μαραθώνα γίνεται με αυλάκι και σήραγγα, και στη συνέχεια με άντληση (Μουρίκι-Βίλιζα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες της Βοιωτίας Υλικη
Ντέγιαν Μπόγιοβιτς
Ο Ντέγιαν Μπόγιοβιτς (γεννημένος στις 3 Απριλίου 1983) είναι Σέρβος, βουλγαρικής καταγωγής, πρώην διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,98 μ. και αγωνιζόταν στη θέση του διαγώνιου.
Πόλεμος των Έξι Ημερών
Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών, γνωστός και ως Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος του 1967 ή Τρίτος Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος, ξέσπασε μεταξύ του Ισραήλ και των Αράβων γειτόνων του, την Αίγυπτο, την Ιορδανία και τη Συρία. Το Ιράκ, η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και η Αλγερία συνεισέφεραν με άντρες και οπλισμό στις αραβικές δυνάμεις.
Τον Μάιο του 1967 η Αίγυπτος εκδίωξε τις δυνάμεις του Ο.Η.Ε. (UNEF) από τη χερσόνησο του Σινά, οι οποίες στάθμευαν εκεί από το 1957 (ως συνέπεια της εισβολής του Ισραήλ στο Σινά το 1956) για να παρέχουν μία ειρηνευτική νεκρή ζώνη. Μετά τις απειλές του Ισραήλ εναντίον της συμμάχου της Συρίας, η Αίγυπτος συγκέντρωσε 1000 τεθωρακισμένα και 100.000 στρατιώτες στα σύνορα, έκλεισε τα στενά του Τιράν σε όλα τα πλοία που έφεραν ισραηλινή σημαία ή μετέφεραν υλικά στρατηγικής σημασίας και έκανε πρόσκληση για ενωμένη αραβική απάντηση στο Ισραήλ. Στις 5 Ιουνίου 1967 το Ισραήλ εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση εναντίον των αεροπορικών δυνάμεων της Αιγύπτου, φοβούμενο, όπως υποστήριξε, άμεση εισβολή από την Αίγυπτο. Η υπεροχή στον αέρα (κατέστρεψε τα περισσότερα αιγυπτιακά αεροσκάφη) υπήρξε το καθοριστικό ισραηλινό όπλο.
Σε απάντηση η Ιορδανία επιτέθηκε στη δυτική Ιερουσαλήμ και τη Νετάνια, αλλά η ισραηλινή απάντηση ήταν άμεση. Στο τέλος του πολέμου το Ισραήλ είχε κερδίσει τον έλεγχο της ανατολικής Ιερουσαλήμ, της Λωρίδας της Γάζας, της Δυτικής Όχθης, των υψιπέδων του Γκολάν και της χερσονήσου του Σινά.
Ντέγιαν Μπόγιοβιτς
Καριέρα
Στην ομάδα του Ερυθρού Αστέρα παρέμεινε μέχρι το 2005 έχοντας καταφέρει να κατακτήσει το εγχώριο πρωτάθλημα Σερβίας το 2003. Το 2005 μεταπήδησε στη Βοϊβοντίνα Νόβι Σαντ, ομάδα επίσης της Σερβίας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2005-06 κατακτώντας παράλληλα και ένα εγχώριο κύπελλο.
Πόλεμος των Έξι Ημερών
Μετά την Κρίση του Σουέζ
Η Κρίση του Σουέζ το 1956 τερματίστηκε με στρατιωτική ήττα αλλά πολιτική νίκη για την Αίγυπτο. Ήταν ένα ζωτικής σημασίας γεγονός στην πορεία προς τον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Σε μία ομιλία του στην Κνέσετ (το ισραηλινό κοινοβούλιο), ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν δήλωσε πως η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός του 1949 με την Αίγυπτο ήταν νεκρή και θαμμένη και πως οι γραμμές ανακωχής δεν ίσχυαν πλέον και δεν μπορούσαν να επανορθωθούν. Το Ισραήλ υπό καμία περίσταση δεν θα συμφωνούσε στην παραμονή δυνάμεων του Ο.Η.Ε. στο έδαφός του ή σε περιοχή που κατείχε. Οι εντονότατες διπλωματικές πιέσεις από τις Η.Π.Α. και την Ε.Σ.Σ.Δ. ανάγκασαν το Ισραήλ σε μία υπό όρους απόσυρση των στρατευμάτων του από τη χερσόνησο του Σινά, μόνο αφότου έγιναν ικανοποιητικοί γι’ αυτό διακανονισμοί με τη διεθνή δύναμη, πως θα έμπαινε στη ζώνη της διώρυγας.
Μετά τον πόλεμο του 1956, η Αίγυπτος συμφώνησε στην παραμονή μιας ειρηνευτικές δύναμης του Ο.Η.Ε. στο Σινά, της έκτακτης δύναμης των Ηνωμένων Εθνών (United Nations Emergency Force, UNEF), για να κρατήσει αυτή τη συνοριακή περιοχή αποστρατικοποιημένη, και ν’ αποτρέψει τους Παλαιστίνιους Φενταγίν αντάρτες να περάσουν τα σύνορα και να μπουν στο Ισραήλ.
Ντέγιαν Μπόγιοβιτς
Καριέρα
Το 2008, ο Μπόγιοβιτς αποφάσισε να αφήσει την Ευρώπη και να ταξιδέψει στην Ασία με προορισμό την Ιαπωνία και συγκεκριμένα τους Τορέϊ Άρροους. Με την ομάδα της Ιαπωνίας σημείωσε αρκετές ομαδικές αλλά και ατομικές διακρίσεις.
Πόλεμος των Έξι Ημερών
Μετά την Κρίση του Σουέζ
Μετά τον πόλεμο του 1956, η περιοχή επέστρεψε σε μια ασταθή ισορροπία χωρίς τη λύση κανενός από τα θεμελιώδη ζητήματα. Εκείνη τη στιγμή, κανένα αραβικό κράτος δεν είχε αναγνωρίσει το Ισραήλ. Η Συρία, ευθυγραμμισμένη με το σοβιετικό μπλοκ, άρχισε να χρηματοδοτεί αντάρτικες επιδρομές στο Ισραήλ στις αρχές της δεκαετίας του ‘60 ως μέρος του «λαϊκού απελευθερωτικού πολέμου», σχεδιασμένου για ν’ αντικρούει την εσωτερική αντιπολίτευση του κόμματος Μπάαθ. Ακόμα και μετά από δύο δεκαετίες ύπαρξης του Ισραήλ, κανένα γειτονικό αραβικό κράτος δεν ήταν πρόθυμο να διαπραγματευτεί συμφωνία ειρήνης ή να αποδεχτεί την ύπαρξη του. Όταν ο Τυνήσιος πρόεδρος Χαμπίμπ Μπουργκίμπα πρότεινε σε μια ομιλία του στην Ιεριχώ το 1965 πως ο αραβικός κόσμος έπρεπε να δει την πραγματικότητα και να διαπραγματευτεί με το Ισραήλ, είδε την πρόταση του να απορρίπτεται απ’ όλες τις άλλες αραβικές χώρες.
Δαμασκηνιά Κοζάνης
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, αρκετοί κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν ενεργά στα γεγονότα μέσα από τις τάξεις του Μακεδονικού Κομιτάτου. Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Υπάρχει και το μνημείο του Άγνωστου Μακεδονομάχου, όπου εκεί τελείται επίσημα κάθε χρόνο μνημόσυνο για τους πεσόντες μακεδονομάχους. Κοντά στο χωριό βρίσκεται ένα μνημείο για τον Παύλο Μελά.
Πόλεμος των Έξι Ημερών
Η διαμάχη για το νερό
Το 1964, το Ισραήλ άρχισε να μεταφέρει νερό από τον Ιορδάνη ποταμό για τον δικό του εθνικό κομιστή νερού. Το επόμενο έτος τα αραβικά κράτη άρχισαν την κατασκευή του σχεδίου εκτροπής νερού, το οποίο, μόλις θα ολοκληρωνόταν, θα μετέφερε νερό από τον χείμαρρο Μπανιάς, πριν να φτάσει στο Ισραήλ και τη θάλασσα της Γαλιλαίας, σε ένα φράγμα στο Mukhaiba για χρήση μόνο από την Ιορδανία και τη Συρία, και να εκτρέπει νερά από τον ποταμό Χασπανί στον ποταμό Λιτανί, στο Λίβανο. Τα έργα κατασκευής της εκτροπής θα μείωναν τα εγκατεστημένα αποθέματα νερού του Ισραήλ περίπου 35%, και το σύνολο απόθεμα νερού του Ισραήλ περίπου σε 11%.
Οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις επιτέθηκαν στις εργασίες εκτροπής στη Συρία, τον Μάρτιο, Μάιο και Αύγουστο του 1965, ξεκινώντας μια παρατεταμένη αλυσίδα συνοριακών συγκρούσεων που συνδέεται άμεσα με τις αφορμές του πολέμου.
Δαμασκηνιά Κοζάνης
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Έως το 1928 ονομαζόταν Βεδυλούστιον. Αποτελείται από 7 συνοικίες και είναι στο κέντρο δεκαπέντε οικισμών που το περιβάλλουν. Σήμερα οι κάτοικοι έχουν μειωθεί πολύ και φθάνουν τους 120 το χειμώνα και τους 400 το καλοκαίρι, ενώ παλαιότερα στην περίοδο του 1940 ξεπερνούσαν τους 740. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την γεωργία και την μαστορική καθώς και την παραγωγή κάστανων. Λόγω αυτής της παραγωγής, τον Οκτώβριο γίνεται και η καστανογιορτή η οποία συγκεντρώνει πολύ κόσμο και θεωρείται γενικώς ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά γεγονότα του δυτικού Βοΐου. Στο χωριό και την γύρω περιοχή υπάρχουν μεγάλες καστανιές, καρυδιές, κερασιές και άλλα δέντρα της κατηγορίας των οπωροφόρων. Γύρω από την Δαμασκηνιά έχουν βρεθεί και παλαιοντολογικά ευρήματα. αριστερά|μικρογραφία|222x222εσ|Άποψη του χωριού από μακριά. Στο χωριό τα κύρια αξιοθέατα είναι ο Αηλιάς (χώρος αναψυχής για τους κατοίκους του χωριού), η περιοχή της Ντιμνίτσας όπου βρίσκεται ένα σπήλαιο. Σύμφωνα με την παράδοση οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν στην θέση Αϊ-Γιάννης.
Πόλεμος των Έξι Ημερών
Ισραήλ και Ιορδανία
Η μεγάλη συνοριακή γραμμή μεταξύ Ιορδανίας και Ισραήλ βρίσκονταν σε ένταση από την έναρξη των αντάρτικων επιχειρήσεων της Φατάχ τον Ιανουάριο του 1965. Παρ' όλο που ο βασικός υποστηρικτής αυτών των επιχειρήσεων ήταν η Συρία, το Ισραήλ έβλεπε ως υπεύθυνη τη χώρα από την οποία εξορμούσαν αυτές οι επιχειρήσεις. Ο Βασιλιάς Χουσεΐν, ο Χασεμίτης ηγέτης της χώρας, είχε τα χέρια του δεμένα καθώς, αν εμφανιζόταν πως συνεργάζεται με το Ισραήλ, θα διακινδύνευε τις σχέσεις της κυβέρνησής τους με την πλειοψηφία του Παλαιστινιακού πληθυσμού της Ιορδανίας. Γι'αυτό και οι πρωτοβουλίες που ανέλαβε για την αντιμετώπιση του προβλήματος ήταν περιορισμένες και αποτελεσματικότητά τους μερική. Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1966 συνέβησαν πολλά γεγονότα που περιλάμβαναν Ισραηλινούς πολίτες και στρατιωτικό προσωπικό. Τα γεγονότα αυτά κορυφώθηκαν στις 11 Νοεμβρίου 1966, όταν μια ισραηλινή συνοριακή περίπολος έπεσε σε νάρκη, με αποτέλεσμα το θάνατο τριών στρατιωτών και τον τραυματισμό έξι. Το Ισραήλ πίστευε πως η νάρκη τοποθετήθηκε από στρατιωτικούς από το Ες Σαμού, ένα χωριό στη βόρεια Δυτική Όχθη, κοντά στο σημείο όπου έγινε το περιστατικό, και το οποίο ήταν οχυρό της Φατάχ. Αυτό οδήγησε το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο να εγκρίνει μίας μεγάλης κλίμακας επιχείρηση με τ’ όνομα “Σρέντερ”. Στις 12 Νοεμβρίου, ο βασιλιάς Χουσεΐν της Ιορδανίας, φοβούμενος ισραηλινά αντίποινα, εξέδωσε γράμμα συλλυπητηρίων στο Ισραήλ μέσω της αμερικανικής πρεσβείας, αλλά ο Αμερικανός πρέσβης στο Ισραήλ, Ουώλγουερθ Μπάλμπουρ, το παρέδωσε πολύ αργότερα.
Το πρωί της 13ης Νοεμβρίου, οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις κινητοποιήθηκαν, πέρασαν τα σύνορα της Δυτικής Όχθης και εξαπέλυσαν επίθεση κατά του μεγάλου παραμεθόριου ιορδανικού χωριού Σαμού. Η επιθετική δύναμη αποτελούνταν από 3.000-4.000 στρατιώτες με κάλυψη τεθωρακισμένων και αεροπορίας. Μοιράστηκαν σε εφεδρεία, που παρέμεινε στην ισραηλινή πλευρά των συνόρων, και δύο ομάδες εφόδου, που πέρασαν τη Δυτική Όχθη, την οποία κατείχε η Ιορδανία.
Η μεγαλύτερη δύναμη από οκτώ τεθωρακισμένα Centurion και 400 αλεξιπτωτιστές επιτέθηκε σε 40 ανοιχτής οροφής ήμι-ερπυστριοφόρα και 60 μηχανικούς σε ακόμα 10 ήμι-ερπυστριοφόρα, με κατεύθυνση το Σαμού· ενώ μία μικρότερη δύναμη τριών τεθωρακισμένων και 100 αλεξιπτωτιστών κατευθύνθηκαν σε δύο μικρότερα χωριά: το Κιρμπέτ Ελ-Μαρκάς και το Κιρμπέτ Τζίμπα. Σύμφωνα με το βιβλίο του Τέρενς Πρίτι, Eshkol: The Man and the Nation, καταστράφηκαν 50 σπίτια, αλλά οι κάτοικοί τους τα είχαν εγκαταλείψει ώρες πριν.
Προς έκπληξη του Ισραήλ, επενέβη ο ιορδανικός στρατός. Το ΜΗ’ (48ο) τάγμα Πεζικού του ιορδανικού στρατού συγκρούστηκε με τις ισραηλινές δυνάμεις βορειοδυτικά του Σαμού και δύο λόχοι που πλησίαζαν από βορειοανατολικά αναχαιτίστηκαν από τους Ισραηλινούς, ενώ μία διμοιρία Ιορδανών οπλισμένων με δύο ΠΑΟ (Πυροβόλα Άνευ Οπισθοδρομήσεως) των 106 χιλιοστών μπήκε στο Σαμού. Η ιορδανική αεροπορία επενέβη με τη σειρά της και ένα ιορδανικό μαχητικό Hunter καταρρίφθηκε εν υπηρεσία. Στις μάχες που ακολούθησαν, σκοτώθηκαν τρεις Ιορδανοί πολίτες και 15 στρατιώτες· τραυματίστηκαν 54 στρατιώτες και 96 πολίτες. Ο διοικητής του ισραηλινού τάγματος αλεξιπτωτιστών, συνταγματάρχης Γιοάβ Σαχάμ, σκοτώθηκε και 10 άλλοι Ισραηλινοί στρατιώτες τραυματίστηκαν.
Δαμασκηνιά Κοζάνης
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Την άνοιξη του 1944, αντάρτες του ΕΛΑΣ εκτέλεσαν στην αγορά της Δαμασκηνιάς τους επιφανείς κομιτατζήδες και συνεργάτες των δυνάμεων Κατοχής Μπάι Χρήστο και Μπάι Κόλε. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους εγκαταστάθηκε στον οικισμό δύναμη Βρετανών καταδρομέων που στάλθηκε στην Ελλάδα από το ΣΜΑ για να συνδράμει την ελληνική αντίσταση.
Στις 16 Μαρτίου 2020 εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού COVID-19 αποφασίστηκε να μπει το χωριό σε καραντίνα (μαζί με τη Δραγασιά Κοζάνης) λόγω των πολλών κρουσμάτων μεταξύ των κατοίκων του.
Πόλεμος των Έξι Ημερών
Ισραήλ και Ιορδανία
Σύμφωνα με την ισραηλινή κυβέρνηση, σκοτώθηκαν 50 Ιορδανοί, αλλά ο πραγματικός αριθμός δεν αποκαλύφθηκε ποτέ από τους Ιορδανούς, με σκοπό να κρατήσουν ψηλά το ηθικό και την πίστη στο καθεστώς του βασιλιά Χουσεΐν. Η μάχη ήταν σύντομη: οι ισραηλινές δυνάμεις πέρασαν τα σύνορα στις 6:00 π.μ. ως τις 22:00 μ.μ.
Ο Χουσεΐν ένιωσε προδομένος απ’ αυτήν την επιχείρηση. Είχε μυστικές συναντήσεις για τρία χρόνια με τους ισραηλινούς υπουργούς εξωτερικών Άμπα Εμπάν και Γκόλντα Μέιρ. Σύμφωνα με τον ίδιο έκανε ό,τι μπορούσε για να σταματήσεις τις αντάρτικες επιθέσεις από την Ιορδανία. «Τους είπα πως δεν μπορούσα να απορροφήσω μια σοβαρή (ισραηλινή) επίθεση αντιποίνων, και δέχτηκαν τη λογική αυτού του δεδομένου και υποσχέθηκαν πως δεν θα πραγματοποιούσαν ποτέ».
Δύο μέρες αργότερα, σ’ ένα μνημόνιο του προέδρου των Η.Π.Α. Λύντον Τζόνσον, ο ειδικός βοηθός του, Ουώλτ Ρόστοου, έγραψε: «τα αντίποινα δεν είναι η ουσία της υπόθεσης. Αυτή η επιδρομή των 3.000 ανδρών με άρματα και αεροπλάνα ξεπέρασε κάθε ισορροπία σε αναλογία με την πρόκληση και ήταν στραμμένη σε λάθος στόχο», και συνέχισε περιγράφοντας τη ζημιά που είχε γίνει στα αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα: «βύθισαν ένα καλό σύστημα σιωπηρής συνεργασίας μεταξύ του Χουσεΐν και των Ισραηλινών... Υπέσκαψαν τον Χουσεΐν. Έχουμε ξοδέψει $500 εκατομμύρια για να τον στηρίξουμε ως παράγοντα σταθερότητας στα πιο επιμήκη ισραηλινά σύνορα και απέναντι από τη Συρία και το Ιράκ. Η επίθεση του Ισραήλ αυξάνει την πίεση πάνω του να αντεπιτεθεί όχι μόνο από τις ριζοσπαστικότερες αραβικές κυβερνήσεις και από τους Παλαιστινίους της Ιορδανίας αλλά επίσης και από το στρατό, που είναι το κύριο στήριγμά του και ίσως τώρα να πιέσει για μία αποζημίωση των απωλειών της Κυριακής... έχουν εμποδίσει την πρόοδο σ’ ένα μεγάλης διάρκειας διακανονισμό με τους Άραβες... Ίσως να έχουν πείσει τους Σύριους πως το Ισραήλ δεν θα τολμούσε να επιτεθεί στην προστατευόμενη από τους Σοβιετικούς Συρία αλλά μπορούσαν να επιτεθούν στη στηριζόμενη από τις Η.Π.Α. Ιορδανία ατιμώρητα».
Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε ομόφωνα το ψήφισμα 228, εκφράζοντας τη βαθειά θλίψη του για την «απώλεια ζωών και τις σοβαρές ζημιές σε περιουσίες από την ενέργεια της κυβέρνησης του Ισραήλ στις 13 Νοεμβρίου 1966», αποδοκιμάζοντας το «Ισραήλ για τη μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση σε παραβίαση της Χάρτας του ΟΗΕ και της Γενικής Συμφωνίας Κατάπαυσης του Πυρός μεταξύ Ισραήλ και Ιορδανίας» και τονίζοντας πως οι πράξεις στρατιωτικών αντιποίνων δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές και πως, αν επαναληφθούν, το Συμβούλιο Ασφαλείας θα πρέπει να σκεφτεί περαιτέρω και πιο αποτελεσματικά βήματα όπως τα οραματίστηκε ο Χάρτης για να διασφαλίσει πως τέτοιες ενέργειες δεν θα επαναληφθούν.
Στο Αμμάν οι Παλαιστίνιοι οργάνωσαν αμέσως μεγάλες διαδηλώσεις κατά του βασιλιά Χουσεΐν, τον οποίο κατηγορούσαν ότι αρνήθηκε να στείλει ενισχύσεις στο Σαμού. Αντιμετωπίζοντας καταιγίδα κριτικής από Ιορδανούς, Παλαιστίνιους και τους Άραβες γείτονες τους για την αποτυχία του να υπερασπίσει το Σαμού, ο Χουσεΐν διέταξε μια πανεθνική επιστράτευση στις 20 Νοεμβρίου. Ο Χουσεΐν παραπονέθηκε πως η Αίγυπτος είχε αποτύχει να υπερασπίσει τη Δυτική Όχθη, ενώ «κρυβόταν πίσω από τις φούστες της UNEF»· αυτή η κατηγορία ήταν ίσως ένας παράγοντας στην απόφαση του Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ να απαλλάξει τη χώρα του από τη δύναμη της UNEF στην έναρξη του πολέμου.
Δαμασκηνιά Κοζάνης
Προσωπικότητες
Στη Δαμασκηνιά γεννήθηκαν ο μακεδονομάχος Κωνσταντίνος Τζώνης, οι στρατιωτικοί και αντιστασιακοί Αστέριος Σιάπκας (γεννήθηκε το 1909 και εκτελέστηκε το 1943 από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής ) και Δημήτριος Παναγιωτίδης (μέλος των ΕΛΑΣ και ΥΒΕ/ΕΚΑ), καθώς και ο αντιστασιακός μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ και μετέπειτα βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου.
Ντέγιαν Μπόγιοβιτς
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ντέγιαν Μπόγιοβιτς ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Σερβίας για αρκετά χρόνια έχοντας πραγματοποιήσει δεκάδες επίσημες συμμετοχές.
Πόλεμος των Έξι Ημερών
Ισραήλ και Ιορδανία
Η επιχείρηση ήταν η μεγαλύτερη στην οποία αναμείχθηκε το Ισραήλ από την Κρίση του Σουέζ. Ενώ οι διπλωματικές και πολιτικές εξελίξεις δεν ήταν ακριβώς οι αναμενόμενες για το Ισραήλ, μετά την επιχείρηση ο Χουσεΐν δούλεψε σκληρά για ν’ αποφύγει περαιτέρω συγκρούσεις αποτρέποντας αντάρτικες επιχειρήσεις από την Ιορδανία.
Κάποιοι είδαν την επιδρομή στο Σαμού ως την έναρξη της κλιμάκωσης των εντάσεων που οδήγησαν στον πόλεμο. Σύμφωνα με τον Μόσε Σεμές, ένα ιστορικό και πρώην αξιωματικό της αντικατασκοπίας του Ισραηλινού στρατού, ο στρατός της Ιορδανίας και οι πολιτικοί ηγέτες υπολόγιζαν πως ο βασικός στόχος του Ισραήλ ήταν να κατακτήσει τη Δυτική Όχθη. Ένιωθαν πως το Ισραήλ προσπαθούσε να παρασύρει όλες τις Αραβικές χώρες σε πόλεμο. Μετά την επιδρομή στο Σαμού, αυτοί οι φόβοι έγιναν αποφασιστικός παράγοντας στην απόφαση της Ιορδανίας να μπει στον πόλεμο. Ο Βασιλιάς Χουσεΐν ήταν πεπεισμένος πως το Ισραήλ θα προσπαθούσε να καταλάβει τη Δυτική Όχθη, είτε έμπαινε σε πόλεμο η Ιορδανία, είτε όχι.
Ισραήλ και Συρία
μικρογραφία|Ο [[Μοσέ Νταγιάν ]] Μαζί με τη χρηματοδότηση επιθέσεων εναντίον του Ισραήλ (συχνά μέσω της Ιορδανικής επικράτειας, προς θλίψη του Βασιλιά Χουσεΐν), η Συρία άρχισε επίσης να βομβαρδίζει Ισραηλινές κοινότητες στη βορειοανατολική Γαλιλαία από θέσεις στα Υψώματα Γκολάν, ως μέρος του ζητήματος για τον έλεγχο στις Αποστρατικοποιημένες Ζώνες, μικρά κομμάτια γης που τα διεκδικούσαν Ισραήλ και Συρία. Έχοντας υπ’ όψιν επιθέσεις στο έδαφος του Ισραήλ, η Συρία ισχυριζόταν πως δεν μπορούσε να θεωρηθεί υπεύθυνη για τις δραστηριότητες της Ελ-Φατάχ και της Ελ-Ασέφα, ούτε για την άνοδο Παλαιστινιακών οργανώσεων των οποίων ο διακηρυγμένος στόχος ήταν ν’ απελευθερώσουν την κατακτημένη και κατεχόμενη τους περιοχή.
Η Συρία κατηγορούσε το Ισραήλ πως παρενοχλούσε Άραβες αγρότες στην αποστρατικοποιημένη ζώνη και άνοιγε πυρ σε Συριακές στρατιωτικές θέσεις, ενώ τα Ισραηλινά θωρακισμένα τρακτέρ καλλιεργούσαν Αραβική γη στην Αποστρατικοποιημένη Ζώνη, υποστηριγμένα παράνομα από Ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις. Εννιά χρόνια αργότερα, ο Μοσέ Νταγιάν, ο Ισραηλινός υπουργός άμυνας την περίοδο του πολέμου, δήλωσε πως η Ισραηλινή τακτική στα Συριακά σύνορα μεταξύ 1949 και 1967 αποτελούνταν από «ν’ αρπάζουμε κομμάτια περιοχής και να εξακολουθούμε να το κατέχουμε ώσπου ν’ απελπιστεί ο εχθρός και να μας τη δώσει». Περιέγραψε την κατάσταση με παρόμοιο τρόπο όπως την περιέγραψε η Συριακή κυβέρνηση:
«Μετά απ’ όλα αυτά, ξέρω πως άρχισε τουλάχιστον 80 τοις εκατό των συγκρούσεων. Κατά τη γνώμη μου, περισσότερο από το 80 τοις εκατό, αλλά ας μιλήσουμε περίπου για 80 τοις εκατό. Πήγαινε μ’ αυτό τον τρόπο: Στέλναμε ένα τρακτέρ για να οργώσει μια περιοχή που δεν ήταν δυνατόν να γίνει τίποτα, στην αποστρατικοποιημένη περιοχή, και ξέραμε προκαταβολικά πως οι Σύριοι θα ξεκινούσαν να πυροβολούν. Αν δεν πυροβολούσαν, θα λέγαμε στο τρακτέρ να προχωρήσει περισσότερο, ώσπου στο τέλος οι Σύριοι να εκνευριστούν και να πυροβολήσουν. Και μετά θα χρησιμοποιούσαμε το πυροβολικό μας και αργότερα την αεροπορία μας, και έτσι ήταν τα πράγματα. Το ‘κανα αυτό, και ο Λάσκοφ με τον Τσάρα το ‘καναν αυτό, και ο Γιτζάκ το ίδιο, αλλά μου φαινόταν πως αυτός που απολάμβανε περισσότερο αυτά τα παιχνίδια ήταν ο Ντάντο».
Στις 4 Νοεμβρίου του 1966, η Αίγυπτος και η Συρία υπέγραψαν αμυντική συμφωνία, βάσει της οποίας κάθε ισραηλινή επίθεση εναντίον της μιας θεωρείτο και θα αντιμετωπιζόταν ως επίθεση κατά αμφοτέρων, παρά τις τρομερές εσωτερικές έριδες των Αράβων και παρά το ότι ο Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ είχε καταστήσει σαφές ότι ουδόλως επιθυμούσε έναν πόλεμο κατά του Ισραήλ, λόγω των σοβαρότατων εσωτερικών και εξωτερικών προβλημάτων της Αιγύπτου. Σύμφωνα με τον Ιντάρ Τζιτ Ρίχιε, ο Αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών Μαχμούντ Ριάντ του είπε πως η Σοβιετική Ένωση είχε πείσει την Αίγυπτο να μπει στο σύμφωνο έχοντας δύο ιδέες στο μυαλό της: να μειώσει τις πιθανότητες μιας επίθεσης αντιποίνων στη Συρία από το Ισραήλ και να φέρει τους Συρίους υπό την επιρροή του μετριοπαθούς Αιγυπτίου προέδρου Νάσερ.
Το 1967 μπήκε με σειρά νέων μεθοριακών επεισοδίων Ισραήλ-Συρίας και τρομοκρατικών επιθέσεων κατά ισραηλινών στόχων σχεδόν επί καθημερινής βάσης, που ανάγκασε τον γενικό γραμματέα του Ο.Η.Ε. Ου Θαντ, να απευθύνει στις δύο πλευρές "επείγουσα έκκληση" να σταματήσουν κάθε στρατιωτική ενέργεια και να έλθουν σε συνεννόηση. Πράγματι οργανώθηκαν δύο συναντήσεις της διμερούς "Κοινής Επιτροπής Εκεχειρίας", οι οποίες δεν είχαν ωστόσο το παραμικρό αποτέλεσμα.
Σε μία επίσκεψη του στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1967, ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Αμπά Εμπάν ανέλυσε στους δημοσιογράφους τις «ελπίδες και τις ανησυχίες του Ισραήλ» εξηγώντας στους παρόντες πως αν και οι κυβερνήσεις του Λιβάνου, της Ιορδανίας και της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας (το επίσημο όνομα της Αιγύπτου ως το 1971) φαίνονταν να έχουν αποφασίσει εναντίον της ενεργούς αντιπαράθεσης με το Ισραήλ φαινόταν να αποδειχτεί αν η Συρία μπορούσε να διατηρήσει ένα ελάχιστο επίπεδο περιορισμού στο οποίο οι εχθροπραξίες θα περιορίζονταν σε λεκτικό επίπεδο.
Οι καθημερινές επιθέσεις της Φατάχ συνεχίζονταν, εν τω μεταξύ, όπως και τα μεθοριακά επεισόδια μεταξύ συριακών και ισραηλινών δυνάμεων, με επίκεντρο συνήθως την απόπειρα των Ισραηλινών να καλλιεργήσουν την αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη μεταξύ των δύο κρατών, με τεθωρακισμένα τρακτέρ. Το σοβαρότερο επεισόδιο σημειώθηκε στις 7 Απριλίου, όταν ένα μικρής σημασίας συνοριακό περιστατικό κλιμακώθηκε σε κανονική αερομαχία πάνω από τα υψώματα Γκολάν, με αποτέλεσμα την απώλεια έξι συριακών Μιγκ από Μιράζ ΙΙΙ της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας (IAF), και την πτήση των τελευταίων πάνω από τη Δαμασκό. Τεθωρακισμένα, βαριά ολμοβόλα και πυροβολικό χρησιμοποιήθηκαν σε πολλούς τομείς στα 76 χιλιόμετρα του μήκους των συνόρων σ’ αυτό που περιγράφηκε ως «μία διαμάχη για τα δικαιώματα καλλιέργειας στην αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη νοτιοανατολικά της λίμνης Τιβεριάδας». Νωρίτερα στην εβδομάδα εκείνη, η Συρία είχε επιτεθεί δυο φορές σε ισραηλινό τρακτέρ που δούλευε στην περιοχή και όταν εκείνο επέστρεψε το πρωινό της 7ης Απριλίου οι Σύριοι ξανάνοιξαν πυρ εναντίον του. Οι Ισραηλινοί απάντησαν στέλνοντας ένα θωρακισμένο με μέταλλο τρακτέρ για να συνεχίσει το όργωμα, με αποτέλεσμα περαιτέρω ανταλλαγή πυρών. Η ισραηλινή αεροπορία πραγματοποίησε κάθετο βομβαρδισμό συριακών θέσεων με βόμβες 250 και 500 κιλών. Οι Σύριοι απάντησαν με βαρύ βομβαρδισμό των ισραηλινών συνοριακών οικισμών, και τα ισραηλινά αεριωθούμενα απάντησαν με το βομβαρδισμό του χωριού Σκουφίγιε, καταστρέφοντας περίπου 40 σπίτια. Στις 15:19 οι συριακοί βομβαρδισμοί άρχισαν να πραγματοποιούνται στο κιμπούτς Γκαντότ· πάνω από 300 βόμβες έπεσαν στο κιμπούτς σε διάστημα 40 λεπτών. Ο Οργανισμός Εποπτείας Ανακωχής των Ηνωμένων Εθνών (UNTSO) προσπάθησε να διευθετήσει κατάπαυση του πυρός, αλλά η Συρία αρνήθηκε συνεργασία αν δεν σταματούσαν οι αγροτικές εργασίες του Ισραήλ.