cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γραφική παράσταση συνάρτησης
Ακρότατα-Ασύμπτωτες
Σε όρους περιγραφής κορυφογραμμής, όπου η συνάρτηση εμφανίζει μέγιστο, η γραφική παράσταση εμφανίζει κορυφή, ενώ όπου υπάρχει ελάχιστο στη γραφική παράσταση εμφανίζεται κοιλάδα. Όσον αφορά τις ασύμπτωτες, στη γραφική παράσταση εμφανίζονται ως ευθείες τις οποίες η γραφική παράσταση της συνάρτησης τις πλησιάζει συνεχώς χωρίς να τις τέμνει. Μερικές φορές στη γραφική παράσταση εμφανίζεται λανθασμένα να ταυτίζεται από κάποιο σημείο και έπειτα με την ασύμπτωτη. Ασύμπτωτες μπορεί να είναι όχι μόνο ευθείες αλλά και καμπύλες, αν συνήθως δε χρησιμοποιούνται.
Σύνολο τιμών-Γνωστές τιμές-Ρίζες
Το σύνολο τιμών συνάρτησης εμφανίζεται γραφικά ως την ορθή προβολή της γραφικής παράστασης στον άξονα ψ'ψ, όπως και το πεδίο ορισμού. Οι γνωστές τιμές σημειώνονται με κουκίδες. Κατά την τελική κατασκευή, δηλαδή τη σχεδίαση της γραφικής παράστασης φροντίζουμε η καμπύλη να διέρχεται από αυτά τα σημεία. Συνήθως τα γνωστά σημεία είναι τα μέγιστα, τα ελάχιστα, τα σημεία καμπής, οι ρίζες, το σημείο τομής με τον άξονα ψ'ψ.
Κοιλοκυρτότητα
Αν η συνάρτηση είναι κυρτή, τότε η γραφική παράσταση είναι τέτοια, ώστε η εφαπτομένη σε οποιοδήποτε σημείο να μην είναι πάνω από οποιοδήποτε σημείο της συνάρτησης. Αντίστροφα, αν η συνάρτηση είναι κοίλη, τότε η γραφική παράσταση είναι τέτοια, ώστε η εφαπτομένη σε οποιοδήποτε σημείο να μην είναι κάτω από οποιοδήποτε σημείο της συνάρτησης. Εμπειρικά μια κυρτή συνάρτηση μοιάζει με ποτήρι που κρατάει νερό, ενώ η κοίλη με αναποδογυρισμένο ποτήρι που δεν κρατάει νερό.
Σύνοψη μεταβολών της εκθετικής συνάρτησης
Όλες οι παραπάνω πληροφορίες συγκεντρώνονται σε έναν πίνακα, ο οποίος ονομάζεται πίνακας μεταβολών της συνάρτησης.
Συμμετρίες
Αν μια συνάρτηση είναι συμμετρική, τότε μπορεί να κατασκευαστεί μόνο ένα μέρος της συνάρτησης και το υπόλοιπο προκύπτει με κατάλληλη επανάληψη του προηγούμενου μέρους. Στις περιοδικές συναρτήσεις επαναλαμβάνεται η γραφική παράσταση της περιόδου. Στις άρτιες ο άξονας ψ'ψ είναι άξονας συμμετρίας, ενώ στις περιττές σημείο συμμετρίας είναι η αρχή των αξόνων. Δεν υπάρχουν συναρτήσεις με άξονα συμμετρίας τον άξονα χ'χ γιατί τότε θα παραβιαζόταν ο ορισμός της συνάρτησης, εκτός από τις συναρτήσεις με μοναδική τιμή το 0. Οι συμμετρίες που αναφέρονται είναι ενδεικτικές, υπάρχει περίπτωση μια συνάρτηση να είναι συμμετρική ως προς την ευθεία χ=α και όχι τον άξονα ψ'ψ (την ευθεία χ=0).
Λεπτομέρειες σχεδίασης
Η ακριβής κατασκευή μιας γραφικής παράστασης είναι αδύνατη, τουλάχιστον σύμφωνα με τη θεωρία σφαλμάτων. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν υπάρχουν τέλεια όργανα, τέλειοι χειρισμοί τους, ή ακόμη η γραφική παράσταση μπορεί να είναι μια καμπύλη γραμμή άπειρου μήκους. Συνήθως απεικονίζεται μόνο το μέρος της γραφικής παράστασης που μας ενδιαφέρει.
Η γραμμή που θα χρησιμοποιήσουμε θα έχει αναγκαστικά κάποιο πάχος. Επιπλέον, στους υπολογισμούς υπάρχει πάντα κάποιο σφάλμα. Είναι λοιπόν χρήσιμο το πάχος της γραμμής που θα χρησιμοποιήσουμε να είναι τόσο όσο και το σφάλμα, ώστε να αποδοθεί μία σαφής εικόνα για τις μετρήσεις και τους υπολογισμούς. Επιπλέον, στα σημεία που υπολογίστηκαν ή μετρήθηκαν εκτός από κουκκίδα σημειώνονται και με σταυρό, όπου τα μήκη των δύο πλευρών του είναι ανάλογα του σφάλματος στον κάθε άξονα. Αρκετές φορές τυχαίνει η ακρίβεια προσδιορισμού της ανεξάρτητης μεταβλητής να είναι διαφορετική από την ακρίβεια της εξαρτημένης.
Άλλο χαρακτηριστικό των γραφικών παραστάσεων είναι η μετατόπιση των αξόνων ή διαφορετική βαθμονόμησή τους ανάλογα με τις ανάγκες μας. Αυτή η μετατόπιση επιτρέπει να απεικονιστεί μόνο το τμήμα της συνάρτησης που μας ενδιαφέρει στην ανάλογη κλίμακα. Αυτό όμως, έχει σαν αποτέλεσμα το σύστημα συντεταγμένων να μην είναι πλέον ορθοκανονικό, ίσως ούτε καν ορθογώνιο, αφού οι δύο αρχές των αξόνων μπορεί να μην ταυτίζονται, ή να μην εμφανίζονται στην απεικόνιση.
Πηγές
<references group='"ΟΕΔΒ"'/>
Κατηγορία:Μαθηματικές συναρτήσεις
Αμπνταλά Μοχάμετ
Ο Αμπνταλά Μοχάμετ (Abdallah Mohamed, απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου 2000) ήταν πολιτικός από τα νησιά Κομόρες. Υπήρξε πρωθυπουργός της χώρας του τη δεκαετία του 1970. Ανήκε στο κόμμα Δημοκρατική Ένωση των Κομορών (UDC). Ήταν ανεψιός του Μοχάμετ Αχμέτ, πολιτικής προσωπικότητας των νησιών.
Καριέρα
Το μεγαλύτερο χρόνο της θητείας του πρόεδρος ήταν ο Αλί Σοϊλί. Διορίστηκε πρωθυπουργός στις 7 Ιανουαρίου του 1976 και ήταν το πρώτο πρόσωπο που έφερε τον τίτλο αυτό από την ανεξαρτησία των νησιών, το 1975. Ο πρόεδρος Σοϊλί δολοφονήθηκε σε πραξικόπημα αλλά ο Μοχάμετ διατηρήθηκε στο πρωθυπουργικό αξίωμα για μερικούς μήνες ακόμα επί του νέου καθεστώτος, με πρόεδρο τον Αχμέτ Αμπνταλά. Παρέμεινε πρωθυπουργός ως τις 22 Δεκεμβρίου του 1978, οπότε απομακρύνθηκε από τον πρόεδρο και τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Σαλίμ Μπεν Αλί. Ο Μοχάμετ απεβίωσε στο Μουτσαμουντού του νησιού Ανζουάν στις 3 Φεβρουαρίου του 2000.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Κομορών
Χουλιέτα Ρόσεν
Η Χουλιέτα Ρόσεν (Julieta Rosen, γεννημένη ως Χουλιέτα Ίνγκριντ Ραμίρες Καμπάνια-Ρόσενλιντ Julieta Ingrid Ramirez Cabaña-Rosenlind, 8 Νοεμβρίου 1962 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Ουαλίντ αλ-Χουσεϊνί
Ο Ουαλίντ αλ-Χουσεϊνί ή Ουαλίντ Χουσεΐν (وليد الحسيني) είναι Παλαιστίνιος δοκιμιογράφος, συγγραφέας και μπλόγκερ. Τον Οκτώβριο του 2010, η Παλαιστινιακή Αρχή προχώρησε στην σύλληψή του λόγω φερόμενης βλασφημίας κατά του Ισλάμ τόσο στο Facebook, όσο και σε προσωπικές αναρτήσεις του σε μπλογκ. Η σύλληψή του έτυχε προσοχής σε διεθνές επίπεδο.
Η εφημερίδα «The New York Times» ανέφερε πως η υπόθεση έχει τραβήξει την προσοχή σε ευαίσθητα ζητήματα, όπως η ελευθερία έκφρασης στην Παλαιστινιακή Αρχή, για την οποία η εξύβριση της θρησκείας θεωρείται ως παράνομη, καθώς και στην πολιτισμική σύγκρουση μεταξύ μιας συντηρητικής κοινωνίας και του Ίντερνετ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιστίνιοι συγγραφείς
2649 Οονγκάκ
Ο Οονγκάκ (Oongaq) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του από τη λέξη που σημαίνει «εκεί επάνω» στη γλώσσα των Ινδιάνων Χόπι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Οονγκάκ είναι άγνωστα. Ο Οονγκάκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 7 ως 10 ώρες περίπου.
Ακτίνη
μικρογραφία|Μονομερές ακτίνης (G-ακτίνη/σφαιρική ακτίνη)
Η ακτίνη είναι η πλέον άφθονη πρωτεΐνη στα περισσότερα ευκαρυωτικά κύτταρα. Είναι πολύ συντηρημένο μόριο και συμμετέχει στις περισσότερες αλληλεπιδράσεις πρωτεΐνης-πρωτεΐνης από οποιαδήποτε γνωστή πρωτεΐνη. Αυτές οι ιδιότητες, μαζί με την ικανότητά της να μεταβαίνει, μεταξύ των μονομερών (G-ακτίνη) και των νηματωδών (F-ακτίνη) καταστάσεων, υπό τον έλεγχο της υδρόλυσης νουκλεοτιδίων, ιόντων και ενός μεγάλου αριθμού δεσμευτικών πρωτεϊνών ακτίνης (ABP· αγγλικά: Actin Binding Proteins), καθιστούν την ακτίνη κρίσιμο παράγοντα σε πολλά κυτταρικές λειτουργίες, που κυμαίνονται από την κυτταρική κινητικότητα και τη διατήρηση του κυτταρικού σχήματος, έως της πολικότητας στη ρύθμιση της μεταγραφής. Επιπλέον, η αλληλεπίδραση νηματοειδούς ακτίνης με μυοσίνη αποτελεί τη βάση της συστολής των μυών. Λόγω του κεντρικού ρόλου της στο κύτταρο, ο κυτταροσκελετός της ακτίνης διασπάται από πολυάριθμα παθογόνα Η μονομερής ακτίνη είναι μια σφαιρική πρωτεΐνη (G-ακτίνη), η οποία πολυμερίζεται και σχηματίζει μικρονημάτια (F-ακτίνη). Όλες οι υπομονάδες της ακτίνης είναι στραμμένες προς τη μια κατεύθυνση των νηματίων (πολική διάταξη των νηματίων). Τα μικρονημάτια είναι εξαιρετικά λεπτά νηματοειδή πολυμερή, διαμέτρου 5 nm, η δομή των οποίων βασίζεται σε πολυμερισμό των μονομερών της πρωτεΐνης ακτίνης. Υπάρχουν έξι διαφορετικοί μοριακοί τύποι (ισότυποι) της ακτίνης, οι οποίοι έχουν ειδική κατανομή στα διάφορα είδη κυττάρων όπως είναι για παράδειγμα οι ισότυποι των λείων και γραμμωτών μυϊκών ινών.
Κύτταρα τα οποία δεν έχουν ως κύρια λειτουργία τους τη συστολή, περιέχουν επίσης σφαιρικές υπομονάδες διαφόρων υποτύπων της ακτίνης που φαίνεται ότι πολυμερίζονται ευχερώς σχηματίζοντας μικρονημάτια και κατόπιν αποπολυμερίζονται, παρέχοντας με τον τρόπο αυτό ένα διαρκώς αναδιαμορφούμενο δυναμικά στηρικτικό δίκτυο. Διάφορες εξειδικευμένες δομές της μεμβράνης, όπως για παράδειγμα οι μικρολάχνες περιέχουν επίσης σκελετό από νημάτια ακτίνης, που διαδραματίζει στηρικτικό ρόλο και επιπλέον επιτρέπει και την αυξομείωση του μεγέθους των μικρολαχνών.
Χρυσό γκολ
Κανονισμός
Όταν ένας αγώνας οδηγείται στην παράταση, παίζονται 30 λεπτά επιπλέον για να αναδειχθεί νικητής. Σύμφωνα με τον κανονισμό του χρυσού γκολ, όταν κάποια ομάδα πετύχει γκολ ο αγώνας λήγει εκείνη τη στιγμή χωρίς να χρειάζεται να ολοκληρωθεί η παράταση. Γι’ αυτό το νικητήριο γκολ αποκλήθηκε χρυσό.
Ακτίνη
Μονομερές G-ακτίνης
Τα σπονδυλωτά εκφράζουν τρεις κύριες ισομορφές ακτίνης, συμπεριλαμβανομένων τριών α-ισομορφών σκελετικών, καρδιακών και λείων μυών και των ισομορφών β- και γ που εκφράζονται σε μη μυϊκά και μυϊκά κύτταρα. Οι ισομορφές της ακτίνης διαφέρουν μόνο σε μερικά αμινοξέα, με τις περισσότερες παραλλαγές να συμβαίνουν προς το αμινοτελικό άκρο. Η ακτίνη υφίσταται επίσης διάφορες μορφές μετα-μεταφραστικών τροποποιήσεων. Για παράδειγμα, η His73 της α-ακτίνης του σκελετικού μυός μεθυλιώνεται, τα αμινοτελικά μεθειονίνη και τα υπολείμματα κυστεΐνης ακετυλιώνονται και διασπώνται και το προκύπτον αμινοτελικό ασπαραγινικό οξύ στη συνέχεια επαναακετυλιώνεται.
Χρυσό γκολ
Κανονισμός
Η λογική του κανονισμού ήταν ότι σκοπός της παράτασης είναι μόνο η ανάδειξη του νικητή. Συνεπώς, αν μπει κάποιο γκολ δεν πρέπει να συνεχίζεται ο αγώνας και να καταπονούνται οι ποδοσφαιριστές. Η απότομη λήξη του αγώνα με το χρυσό γκολ είχε ως αποτέλεσμα να αποκληθεί και ξαφνικός θάνατος, κυρίως στη Βόρεια Αμερική, όπου εφαρμοζόταν από παλιά στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο και στο χόκεϊ επί πάγου, μιας και η ομάδα που δεχόταν το γκολ δεν είχε την ευκαιρία να ισοφαρίσει.
Ο κανονισμός του χρυσού γκολ υιοθετήθηκε από τη FIFA το 1993. Στην Ευρώπη διατηρήθηκε ως το 2002. Τότε η UEFA τον αντικατέστησε με το ασημένιο γκολ.
Ιστορία
Η εφαρμογή του χρυσού γκολ δεν είναι πρόσφατη επινόηση. Η πρώτη αναφορά του κανονισμού αυτού είναι από το 1868. Εφαρμόστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Κρόμγουελ (Cromwell Cup), που θεωρείται η δεύτερη αρχαιότερη διοργάνωση στην ιστορία του ποδοσφαίρου, χωρίς βέβαια να ονομάζεται με το σημερινό όρο «χρυσό γκολ».
Ακτίνη
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτεΐνες Κατηγορία:Κυτταροσκελετός
Χρυσό γκολ
Ιστορία
Ο αγώνας έγινε στο Μπράμαλ Λέιν του Σέφιλντ και το νικητήριο γκολ πέτυχε η ομάδα «Δε Γουένσντεϊ» (Τετάρτη), που είχε ιδρυθεί λίγο καιρό νωρίτερα και είναι η σημερινή Σέφιλντ Γουένσντεϊ.
Το πρώτο χρυσό γκολ της νεώτερης εποχής πέτυχε η Αυστραλία επί της Ουρουγουάης το Μάρτιο του 1993 σε αγώνα για τα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Νέων της FIFA. Η πρώτη μεγάλη διοργάνωση που κρίθηκε με χρυσό γκολ ήταν ο τελικός του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 1996 μεταξύ Γερμανίας και Τσεχίας και το πέτυχε ο Γερμανός Όλιβερ Μπίρχοφ. Άλλοι τελικοί σημαντικών διεθνών διοργανώσεων που κρίθηκαν στο χρυσό γκολ ήταν:
Κατάργηση
Η γενική διαπίστωση ήταν ότι το χρυσό γκολ δεν κατάφερε να προάγει την επιθετικότητα, διότι στην παράταση οι ομάδες αγωνίζονταν αμυντικά ή παθητικά, αφού γνώριζαν ότι ένα γκολ θα σήμαινε την ήττα τους.
Το 2002 η UEFA πρότεινε έναν παρόμοιο κανονισμό, το ασημένιο γκολ, σύμφωνα με τον οποίο ο αγώνας δεν διακόπτεται μόλις επιτευχθεί γκολ αλλά συνεχίζεται ως το ημίχρονο της παράτασης. Δόθηκε το ελεύθερο στις διάφορες ομοσπονδίες να αποφασίζουν ποιον κανόνα από τους δύο θα εφάρμοζαν στις διοργανώσεις τους.
Τελικά, το Φεβρουάριο του 2004 αποφασίστηκε να καταργηθούν και το χρυσό και το ασημένιο γκολ στο τέλος της σεζόν 2003-04 και να επανέλθει η παλιά διαδικασία της ημίωρης παράτασης.
Δες επίσης
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Κλοντ Ρέινς
Ο Κλοντ Ρέινς (William Claude Rains, 10 Νοεμβρίου 1889 - 30 Μαΐου 1967) ήταν Άγγλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, του οποίου η καριέρα εξαπλώνεται σε πάνω από τέσσερις δεκαετίες. Μετά το ντεμπούτο του, στον αμερικανικό κινηματογράφο, με την ταινία Ο αόρατος άνθρωπος (The Invisible Man, 1933), ακολούθησαν μερικές από τις πιο κλασσικές ταινίες όπως το Ο Ρομπέν των Δασών (Robin Hood, 1938), Ο κύριος Σμιθ πάει στην Ουάσινγκτον (Mr. Smith Goes to Washington, 1939), Το ξέσπασμα μιας ψυχής (Now Voyager, 1942), το Καζαμπλάνκα (Casablanca, 1942), το Υπόθεση Νοτόριους (Notorious, 1946), και το Ο Λόρενς της Αραβίας (Lawrence of Arabia, 1962). Επιπλέον, υπήρξε τετράκις υποψήφιος για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου, αλλά δεν το κέρδισε καμία φορά. Ο Ρέινς θεωρείται «ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του κινηματογράφου» και με εκπληκτική φωνή, ενώ, σύμφωνα με το All-Movie Guide, ήταν «στα καλύτερα του, όταν έπαιζε "κακούς"».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κουβαράς Αττικής
Ο Κουβαράς στην αρχαιότητα αποτελούσε τους Ποτάμιους Αττικής. Σήμερα είναι χωριό του Δήμου Σαρωνικού, μεταξύ Μεσογείων και Λαυρεωτικής, στο νοτιοανατολικό άκρο της Αττικής.
Το χωριό υπάγεται στην Περιφερειακή Ενότητα Ανατολικής Αττικής, σύμφωνα με την Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 2011. Μέχρι το 2010 ανήκε στην Νομαρχία Ανατολικής Αττικής, ενώ παλαιότερα ανήκε στην κωμόπολη του Μαρκόπουλου, στα σύνορα με την Κερατέα. Καταλαμβάνει έκταση 24.989 στρεμμάτων, από τα οποία τα 4.989 στρέμματα είναι οικοδομήσιμα, ενώ τα υπόλοιπα 20.000 συνιστούν το δάσος της περιοχής. Απέχει 38 χιλιόμετρα από το κέντρο της αθηναϊκής πρωτεύουσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 εμφανίζει πληθυσμό των 1.704 ατόμων, ήτοι 68 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο έκτασης.
Οι οικισμοί περιβάλλονται από τους επτά δασόφυτους λόφους της μορφολογίας των Μεσογείων, μεταξύ των ορεινών όγκων του Πανείου Όρους, της Μερέντας και του Ολύμπου Αττικής.
Tygers of Pan Tang
Οι Tygers of Pan Tang είναι βρετανικό heavy metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1978 στο Γουίτλι Μπέι και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα του New Wave of British Heavy Metal. Διαλύθηκαν το 1987 και επανήλθαν στο προσκήνιο του 1999, συνεχίζοντας να ηχογραφούν και να περιοδεύουν.
Κουβαράς Αττικής
Συνδέονται με τις γειτονικές πόλεις και την Αθήνα μέσω του λεωφορειοδρόμου Σουνίου, ενώ συγκοινωνιακά εξυπηρετείται από τα ΚΤΕΛ Αττικής. Η περιοχή προβλέπεται να ευνοηθεί στο μέλλον από τη διέλευση του Προαστιακού Σιδηροδρόμου και οιονεί επέκτασης της Αττικής Οδού στη διαδρομή μεταξύ Αεροδρομίου και Λαυρίου.
Tygers of Pan Tang
Επιτυχία και παρακμή
Οι Tygers of Pan Tang σχηματίστηκαν στα τέλη του 1978 στο Γουίτλι Μπέι από τον τραγουδιστή Τζες Κοξ, τον κιθαρίστα Ρομπ Γουίρ, τον μπασίστα Ρόκι Λόους και το ντράμερ Μπράιαν Ντικ. Η πρώτη τους σύνθεση ήταν το τραγούδι "Don't Touch Me There" και στις πρώτες τους ζωντανές εμφανίσεις έπαιζαν κατά βάση διασκευές στους Motörhead και τον Τεντ Νούτζεντ.
Κουβαράς Αττικής
Ετυμολογία
Η περιοχή στην αρχαιότητα ήταν γνωστή ως "Ποτάμιοι" Αττικής, ενώ αργότερα αποκαλείτο "Επτάλοφος" λόγω των επτά λόφων που περιβάλλουν το χωριό. Στη σύγχρονη ιστορία στην περιοχή έζησε ο "Κούβας", μεγαλοκτηματίας ο οποίος μετά την αναγγελία του θανάτου του δάνεισε το όνομά του στο σημερινό οικισμό. Συγκεκριμένα, η ονομασία "Κουβαρά" αποτελείται από τα συνθετικά "Κούβα" + "ρα", δηλαδή "πτώση" του "Κούβα" στα αρβανίτικα. .
Tygers of Pan Tang
Επιτυχία και παρακμή
Το πρώτο τους ντέμο ηχογραφήθηκε στα "Impulse Studios" και περιείχε τα κομμάτια "Euthanasia", "Straight As A Die" και "The Final Answer". Το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη "Neat Records" και κυκλοφόρησαν το "Don't Touch Me There" σε μορφή 7" σινγκλ πουλώντας 7.000 αντίτυπα στη Μεγάλη Βρετανία.
thumb|left|140px|Ο Ρομπ Γουίρ στο Headbangers Open Air του 2014 Οι Tygers of Pan Tang υπέγραψαν στην "MCA Records", η οποία επανακυκλοφόρησε το πρώτο τους σινγκλ τον Μάρτιο του 1980. Το συγκρότημα περιόδευσε ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Magnum, συνεχίζοντας με τους Def Leppard, ενώ την ίδια περίοδο έπαιξαν ζωντανά με ονόματα όπως οι Angel Witch, Iron Maiden, Girlschool και Diamond Head. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου "Wild Cat" τον Αύγουστο του 1980, στη σύνθεση του συγκροτήματος προστέθηκε ο κιθαρίστας Τζον Σάικς και περιόδευσαν ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Saxon, οι οποίοι προωθούσαν τον δίσκο "Wheels of Steel". Ακολούθησαν συναυλίες με τους Scorpions τον Μάιο του 1980, πριν το συγκρότημα πραγματοποιήσει τις πρώτες του εμφανίσεις ως πρώτο όνομα. Τα ΜΜΕ κατέκριναν τη φωνητική δυνατότητα του Κοξ μετά την εμφάνιση τους στο φεστιβάλ του Ρέντινγκ, όπου άνοιξαν την εμφάνιση συγκροτημάτων όπως ο Ozzy Osbourne, οι Whitesnake, ο Γκάρι Μουρ και οι Budgie, οδηγώντας τους στο να τον αντικαταστήσουν με τον Τζον Ντέβεριλ των Persian Risk.
Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία
Η Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία (Repubblica Sociale Italiana -RSI), γνωστή και ως Δημοκρατία του Σαλό (Repubblica di Salò) ήταν το δεύτερο φασιστικό ιταλικό καθεστώς, κατά την περίοδο της φασιστικής Ιταλίας, και που εγκαθιδρύθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1943 στην κωμόπολη Σαλό της Βόρειας Ιταλίας. Ο αρχηγός του κόμματος Μπενίτο Μουσολίνι αρχικά επιθυμούσε η ονομασία της νέας δημοκρατίας να είναι "Ιταλική Σοσιαλιστική Δημοκρατία". Η Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία αποτέλεσε τη δεύτερη και τελευταία ενσάρκωση του Ιταλικού φασιστικού κράτους, που ηγήθηκε ο Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος ήταν αρχηγούς του κόμματος "Ρεπουμπλικανικό Φασιστικό Κόμμα". Το κράτος είχε ως πρωτεύουσα τη Ρώμη, αλλά η de facto πρωτεύουσα ήταν το Σαλό, η γενέτειρα του κόμματος, μία μικρή πόλη στη λίμνη Γκάρντα, κοντά στην Μπρέσια, όπου βρίσκονταν και τα αρχηγεία του Υπουργείου Εξωτερικών και του Μουσολίνι. Το κράτος ασκούσε μικρή κυριαρχία στη βόρεια και κεντρική Ιταλία, καθώς, με σκοπό τη διατήρηση της κυριαρχίας της, ήταν σε μεγάλο βαθμό εξαρτώμενη των Γερμανικών στρατευμάτων.
Tygers of Pan Tang
Επιτυχία και παρακμή
Πρώτος δίσκος της νέας σύνθεσης ήταν το "Spellbound", το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1981. To άλμπουμ σκαρφάλωσε στο βρετανικό Top-40 και ώθησε το συγκρότημα να κυκλοφορήσει το "Crazy Nights", μόλις επτά μήνες αργότερα. Ο Σάικς αποχώρησε από τους Tygers of Pan Tang δύο ημέρες πριν την προγραμματισμένη περιοδεία τους στη Γαλλία, αφήνοντας το συγκρότημα να συνεχίσει με τον Φρεντ Πούρσερ.
Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία
Τον Ιούλιο του 1943, οι Συμμαχικές Δυνάμεις απομάκρυναν τα ιταλικά στρατεύματα από τη Βόρεια Αφρική και εισέβαλαν στη Σικελία. Στη συνέχεια το Μεγάλο Φασιστικό Συμβούλιο (Gran consiglio del fascismo), με τη στήριξη του βασιλιά Βίκτορα Εμμανουήλ Γ', εκθρόνισε και συνέλαβε τον Μπενίτο Μουσολίνι. Η νέα κυβέρνηση ξεκίνησε τότε μυστικές διαπραγματεύσεις ειρήνης με τις Συμμαχικές Δυνάμεις. Όταν ανακοινώθηκε τον Σεπτέμβρη η Ανακωχή του Κασσίμπλε, η Γερμανία όντας προετοιμασμένη έσπευσε αμέσως σε παρέμβαση. Αμέσως, η Γερμανία πήρε στον έλεγχο της το βόρειο μέρος της μισής Ιταλίας, ελευθέρωσε τον Μουσολίνι και τον φυγάδευσε σε έδαφος υπό γερμανική κατοχή, με σκοπό την ίδρυση ενός κράτους-δορυφόρου.
Κουβαράς Αττικής
Χαρακτηριστικά
Ο οικισμός Κουβαρά συμπεριλαμβάνεται στην ομώνυμη Κοινότητα Κουβαρά, μαζί με τους οικισμούς του Νέου Κουβαρά, γνωστού ως (η) Πέτα Κουβαρά, και της Μονής Μεταμορφώσεως Σωτήρος. Οι τρεις οικισμοί περιβάλλονται από τα όμορφα δάση των επτά λόφων.
Tygers of Pan Tang
Επιτυχία και παρακμή
Η νέα σύνθεση ηχογράφησε το επιτυχημένο "The Cage", ανεβαίνοντας στο # 13 των τσαρτ της πατρίδας τους, την υψηλότερη θέση από οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ τους. Ο δίσκος πούλησε πάνω από 200.000 αντίτυπα παγκοσμίως και περιείχε τρία σινγκλ που μπήκαν στους καταλόγους επιτυχιών, τα "Love Potion No. 9", "Rendezvous" και "Paris By Air", ενώ κατά την περιοδεία για την προώθηση του, το συγκρότημα εμφανίστηκε στην Ιαπωνία και τη Μεγάλη Βρετανία.
Το συγκρότημα προσπάθησε να αποδεσμευθεί από το συμβόλαιο με την "MCA", λόγω της διστακτικότητας της εταιρείας να τους προωθήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η διαμάχη αυτή οδήγησε σε προσωρινή διάλυση, με τους Γουίρ και Ντικ να σχηματίζουν τους Segreant, στα τέλη του 1983.
Έναν χρόνο αργότερα, οι Tygers of Pan Tang επανεμφανίστηκαν με τον Ντέβεριλ στα φωνητικά, τον Στιβ Λαμπ και το Νιλ Σέπαρντ στις κιθάρες, τον Κλιν Ίργουιν στο μπάσο και τον Μπράιαν Ντικ στα τύμπανα. Τον Ιούνιο του 1985, ο Ντέιβ Ντόναλντσον αντικατέστησε τον Ίργουιν και κυκλοφόρησαν το "The Wreck-Age" μέσω της "Music for Nations".
thumb|140px|Ο Τζακόμπο Μέιλε Μέσα στο 1986, η "Neat Records" κυκλοφόρησε τη συλλογή "First Kill", με ακυκλοφόρητο υλικό από τα δύο πρώτα χρόνια του συγκροτήματος, αλλά την επόμενη χρονιά οι Tygers of Pan Tang διαλύθηκαν.
Επανένωση
Το 1999, το συγκρότημα επανενώθηκε με τους Ρομπ Γουίρ και Γκλεν Χόουζ στις κιθάρες, τον Γκάβιν Γκρέι στο μπάσο, τον Τζες Κοξ στα φωνητικά και τον Κρις Πέρσι στα τύμπανα, παίζοντας στο φεστιβάλ του Wacken. Η συγκεκριμένη εμφάνιση κυκλοφόρησε δύο χρόνια αργότερα με τον τίτλο "Live at Wacken".
Στα τέλη του 2000, τα φωνητικά του συγκροτήματος ανέλαβε ο Τόνι Λιντέλ, τη δεύτερη κιθάρα ο Ντιν Ρόμπερτσον, το μπάσο ο Μπράιαν Γουέστ και τα τύμπανα ο Γκρεγκ Έλις, ηχογραφώντας τον δίσκο "Mystical".
Το Νοέμβριο του 2001, το μικρόφωνο των Tygers of Pan Tang ανέλαβε ο Ρίτσι Γουίκς και στις 21 Σεπτεμβρίου 2003 κυκλοφόρησαν το όγδοο τους άλμπουμ με τίτλο "Noises From the Cathouse" μέσω της "Communiqué Records". Κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, εμφανίζονταν τον Οκτώβριο του 2004 μαζί με τις Girlschool και τον Πολ Ντι Άνο.
Τον Δεκέμβριο του 2004, ανακοινώθηκε η ένταξη του Ιταλού τραγουδιστή Τζακόμπο Μέιλε στο συγκρότημα και η κυκλοφορία του ζωντανά ηχογραφημένου "Leg of the Boot: Live in Holland". Ακολούθησε το "Animal Instinct" τρία χρόνια αργότερα και οι Tygers of Pan Tang περιόδευσαν στη Μεγάλη Βρετανία με το προσωπικό σχήμα του Στιβ Γκρίμετ.
Ακολούθησε το "Ambush" τον Σεπτέμβριο του 2012 με τον Γκάβιν Γκρέι στο μπάσο, πριν αναλάβει τη ρυθμική κιθάρα ο Μίκι Κρίσταλ.
Το καλοκαίρι του 2016, ανακοινώθηκε ότι ο επόμενος δίσκος του συγκροτήματος με τίτλο "Tygers of Pan Tang", θα κυκλοφορήσει στις 21 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, με πρώτο σινγκλ και βίντεο κλιπ το κομμάτι "Only the Brave".
Στούντιο κυκλοφορίες
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλικά heavy metal συγκροτήματα
Κουβαράς Αττικής
Χαρακτηριστικά
Η περιοχή είναι αρκετά απομακρυσμένη από τα μεγάλα αστικά κέντρα της Αττικής και ουσιαστικά εξυπηρετείται από τις δουλειές και τα κέντρα εστίασης που βρίσκονται στο γειτονικό Μαρκόπουλο, το Πόρτο Ράφτη, την Κερατέα και τα Καλύβια. Οι κάτοικοι ασχολούνται κατά βάση με αγροτικές εργασίες, κάτι στο οποίο έχουν παράδοση οι Αρβανίτες της Αττικής.
Ιστορικά μνημεία
Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου. Πρόκειται για σημαντικό αγιογραφικό (1743) μνημείο του κορυφαίου ζωγράφου του 18ου αιώνα Γεωργίου Μάρκου του Αργείου. (Βλ. Ευάγγελος Ανδρέου, Γεώργιος Μάρκου ο Αργείος, το μέγιστο της αγιογραφίας σχολειό στον 18ο αιώνα. http://www.biblionet.gr/book/178713/Ανδρέου,_Ευάγγελος/Γεώργιος_Μάρκου_ο_Αργείος
Προβλήματα Περιοχής
Το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η περιοχή είναι η έλλειψη πλήρους αποχετευτικού συστήματος, αν και έχει μελετηθεί πρόγραμμα κατασκευής αγωγών ακαθάρτων.
Επιπλέον, πρόκειται για μια περιοχή αρκετά απομακρυσμένη από κεντρικές εστίες εργασιακού και εμπορικού ενδιαφέροντος και για το λόγο αυτό έχουν καταρτιστεί προγράμματα από την Κοινότητα για την αντιμετώπιση της ανεργίας των κατοίκων, ιδίως μετά το κλείσιμο των λατομείων στο Μαρκόπουλο, καθώς η περιοχή προβλέπεται να αποτελέσει οικιστικό προορισμό μόνιμης κατοικίας σύμφωνα με εκτιμήσεις των μεσιτών και έρευνα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου στα προσεχή έτη.
Επίσης ένα σημαντικό πρόβλημα για τη περιοχή είναι η πολύ αραιή συγκοινωνία που έχει τον τελευταίο καιρό.
Ένα γεγονός που στιγμάτισε τον Κουβαρά ήταν και η ανεξέλεγκτη πυρκαγιά που έπληξε την ευρύτερη δασόφυτη περιοχή του Κουβαρά, Πέτα, Κερατέας και Καλυβιών το καλοκαίρι του 2007. μικρογραφία|Μουσική και πληροφορική Αξίζει να αναφερθεί ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) το 2006 έδωσε το πράσινο φως για την κατασκευή του τρίτου ΧΥΤΑ της Αττικής στο όρος Μερέντα, γεγονός που ίσως διαδραματίσει κάποιο ρόλο στην οικιστική εξέλιξη της περιοχής.
Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία
Η Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1943. . Μολονότι, στο κράτος ανήκε δικαιωματικά το μεγαλύτερος μέρος της Ιταλίας, είχε περιορισμένο πολιτικό έλεγχο. Το κράτος δεχόταν διπλωματική αναγνώριση μονάχα από τη Γερμανία, την Ιαπωνία και τους υπόλοιπους συμμάχους.
Περίπου στις 25 Απριλίου του 1945, διαλύθηκε η δικτατορία του Μουσολίνι. Στην Ιταλία, η ημέρα αυτή είναι γνωστή και ως Ημέρα Ανεξαρτησίας. Την ημέρα εκείνη, ένας στρατηγός του επαναστατικού ιταλικού κινήματος, μαζί με τις Συμμαχικές Δυνάμεις κατά την τελευταία επίθεση των Συμμάχων στην Ιταλία, κατάφεραν να απωθήσουν τις γερμανικές δυνάμεις σχεδόν ολοσχερώς από τα ιταλικά εδάφη. Από τη δημιουργία της, η κυριαρχία της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας διήρκεσε περίπου για δεκαεννέα μήνες. Στις 27 Απριλίου, οι επαναστάτες αιχμαλώτισαν τον Μπενίτο Μουσολίνι, την ερωμένη του, Κλαρέττα Πετάτσι (Clara Petacci), κάποιους υπουργούς της δικτατορίας, καθώς επίσης και διάφορους Ιταλούς Φασίστες που έσπευσαν να δραπετεύσουν. Στις 28 Απριλίου, οι επαναστάτες εκτέλεσαν τον Μουσολίνι και τους περισσότερους από τους αιχμαλώτους. Ο υπουργός Άμυνας Ροντόλφο Γκρατσιάνι (Rodolfo Graziani) παρέδωσε τα απομεινάρια του δικτατορικού καθεστώτος στις 2 Μαΐου, μετά τη συνθηκολόγηση των γερμανικών δυνάμεων στην Ιταλία. Έτσι, τέθηκε και το οριστικό τέλος της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας.
Προϊστορικό
thumb|left|Η απελευθέρωση του [[Μπενίτο Μουσολίνι από Γερμανούς στρατιώτες από τη φυλακή του στο Κάμπο Ιμπερατόρε στις 12 Σεπτεμβρίου 1943]] Μετά τις στρατιωτικές αποτυχίες σε Ελλάδα, Γιουγκοσλαβία και Αφρική, το κύρος που διέθετε η Φασιστική Ιταλία άρχισε να κλονίζεται. Στις 24 Ιουλίου 1943 το Μεγάλο Φασιστικό Συμβούλιο (Gran Consiglio del Fascismo) ψήφισε τη μεταβίβαση της εκτελεστικής εξουσίας στον Βασιλιά Βίκτορα Εμμανουήλ Γ', καθαιρώντας ουσιαστικά τον Μπενίτο Μουσολίνι. Η θέση του Μουσολίνι είχε υπονομευθεί μετά τις αλλεπάλληλες ήττες της Ιταλίας στην αρχή του πολέμου τον Ιούνιο του 1940. Μεταξύ των ηττών, περιλαμβάνεται και ο βομβαρδισμός της Ρώμης, η αποτυχία της εισβολής στην Ελλάδα, η ήττα στις Αφρικανικές αποικίες και η εισβολή των Συμμαχικών Δυνάμεων στη Σικελία και στα νότια της Ιταλικής χερσονήσου. Στις 25 Ιουλίου, ο Βασιλιάς κάλεσε τον Μουσολίνι στα Ανάκτορα και του αφαίρεσε επίσημα κάθε εξουσία, ενώ κατά την έξοδό του συνελήφθη και εξορίστηκε στο Γκραν Σάσσο (Gran Sasso), στα Αβρούζια Όρη της κεντρικής Ιταλίας, σε πλήρη απομόνωση. Παράλληλα, την εποχή εκείνη, η δυσαρέσκεια εναντίον της μοναρχίας, ενός αριθμού κυβερνητικών αξιωματούχων της φασιστικής Ιταλίας και του γενικού ιταλικού πληθυσμού, οξυνόταν. Η δυσαρέσκεια αυτή οδήγησε στην υποταγή και υποδούλωση της χώρας από τη Ναζιστική Γερμανία. Οι αποτυχημένες πολεμικές προσπάθειες του Μουσολίνι είχαν ως αποτέλεσμα την ταπείνωση του, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας. Η νέα κυβέρνηση, υπό την ηγεσία του Πιέτρο Μπαντόλιο (Pietro Badoglio), ξεκίνησε μυστικές διαπραγματεύσεις με τις Συμμαχικές Δυνάμεις, ενώ συνάμα προετοιμάστηκε για την πιθανή συνθηκολόγηση της Ιταλίας. Οι διπλωματικές αυτές ενέργειες υποδήλωναν τη δέσμευση του Μπαντόλιο, όχι μόνο να εγκαταλείψει τις δυνάμεις του Άξονα, αλλά επίσης να κηρύξει πόλεμο ενάντια της Γερμανίας.
Παρότι, η Γερμανία αναγνώρισε επισήμως την πολιτική κατάσταση της Ιταλίας, παρενέβησε στέλνοντας στην Ιταλία μερικές από τις μονάδες των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, Βέρμαχτ. Ο σκοπός ήταν διττός, η αντίσταση σε Συμμαχικές δυνάμεις, καθώς επίσης η αντιμετώπιση τυχόν επικείμενης απόστασης της Ιταλίας. Την ίδια ώρα που ο Μπαντόλιο συνέχιζε να ορκίζεται πίστη κι αφοσίωση στη Γερμανία και στις Δυνάμεις του Άξονα, αποσταλμένοι από την ιταλική κυβέρνηση προετοιμάζονταν να υπογράψουν ανακωχή στην Κασσίμπλε (Cassibile), ένα χωριό στη Σικελία, που βρισκόταν υπό την κατοχή των Συμμάχων. Η ανακωχή υπογράφηκε στις 3 Σεπτεμβρίου.
Η Ναζιστική Γερμανία με τον "ύπατο Αρχηγό" Φύρερ Αδόλφο Χίτλερ ξέροντας, ότι η Ιταλία αργά ή γρήγορα θα γινόταν μέλος των Συμμάχων και θα τους κήρυσσε τον πόλεμο, ανέλαβε δράση. Από τα αυστριακά σύνορα οι Γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ιταλία και κατέλαβαν το βόρειο τμήμα της Ιταλικής Χερσονήσου, διαμελίζοντας την. Τα γερμανικά στρατεύματα στη συνέχεια αφόπλισαν τους Ιταλούς στρατιώτες και κατάσχεσαν τα όπλα και τον στρατιωτικό εξοπλισμό τους. Παράλληλα, οι ιταλικές ένοπλες δυνάμεις, μη έχοντας σαφείς οδηγίες, αντιστάθηκαν μετά την υπογραφή της ανακωχής στις γερμανικές δυνάμεις, χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Επίσης, όσες κτήσεις κατείχε στρατιωτικά η Ιταλία, καταλήφθηκαν από τις δυνάμεις του Άξονα. Τέλος, ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ' δεν αντιστάθηκε στους Γερμανούς, αντ' αυτού φυγαδεύτηκε και βρήκε καταφύγιο στην, ελεγχόμενη από τους Συμμάχους, νότια Ιταλία και κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Γερμανίας.
Μετά από τέσσερις μέρες, στις 12 Σεπτεμβρίου, ο Μπενίτο Μουσολίνι απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς, ενώ τα ιταλικά στρατεύματα έμειναν σχεδόν αδρανή, καθώς δεν υπήρξαν πυροβολισμοί. Η νέα ιταλική κυβέρνηση μετέθετε τον Μουσολίνι από μέρος σε μέρος, με σκοπό να μην πέσει στα χέρια τυχόν πιθανών ελευθερωτών του. Παρά τις οποιοσδήποτε προσπάθειες, οι Γερμανοί κατάφεραν να εντοπίσουν την τοποθεσία του Μουσολίνι στο ξενοδοχείο Campo Imperatore στον Γκραν Σάσσο. Αφού τέθηκε ελεύθερος, πέταξε για τη Βαυαρία. Αφού λοιπόν, αναγκάστηκε και συνέλεξε ό,τι εναπομείναντες δυνάμεις είχε στην επιρροή του, οι ελπίδες των Γερμανών για τη δημιουργία μίας φασιστικής Ιταλίας υπό τη γερμανική επιρροή, ξανά γεννήθηκαν.
Τρεις μέρες μετά τη διάσωση του στο Γκραν Σάσσο, ο Μουσολίνι στάλθηκε στη Γερμανία, για να συναντήσει τον Χίτλερ στο Ράστενμπουργκ στα κεντρικά στα Ανατολικά της Πρωσίας. Παρά την κακή κατάσταση της υγείας του Μουσολίνι και την επιθυμία του να αποσυρθεί, ο Χίτλερ επιθυμούσε να γυρίσει ο Μουσολίνι στην Ιταλία με σκοπό την εγκαθίδρυση ενός φασιστικού καθεστώτος. Ο αρχικός ενδοιασμός του Μουσολίνι οδήγησε τον Χίτλερ να απειλήσει την καταστροφή του Μιλάνο, της Γένοβας και του Τορίνο. Παρά την απροθυμία του, ο Μουσολίνι υπάκουσε στις εντολές του Χίτλερ.
Ίδρυση της ΙΚΔ
Η Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία ανακηρύχθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου με τον Μουσολίνι ως αρχηγό και πρωθυπουργό του κράτους. Το κράτος είχε ως πρωτεύουσα τη Ρώμη, αλλά η de facto πρωτεύουσα και το διοικητικό κέντρο ήταν το Σαλό, η γενέτειρα του κόμματος του Μουσολίνι (που μετονομάστηκε σε Ρεπουμπλικανικό Φασιστικό Κόμμα), στη λίμνη Γκάρντα, μεταξύ του Μιλάνου και της Βενετίας, όπου ο Μουσολίνι κατοικούσες μαζί με τον υπουργό εξωτερικών του κράτους. Παράλληλα, ενώ η Ρώμη βρισκόταν ακόμη από την κατοχή των Δυνάμεων του Άξονα, δεδομένου της εγγύτητας της πόλης στις κατευθυντήριες γραμμές των Συμμάχων και της απειλής εμφύλιας διαμάχης, ούτε οι Γερμανοί, ούτε ο Μουσολίνι επιθυμούσαν να επιστρέψει στη Ρώμη.
Στις 18 Σεπτεμβρίου ο Μουσολίνι έβγαλε το πρώτο του δημόσιο διάγγελμα απευθυνόμενος στον ιταλικό λαό, έπειτα από τη διάσωση του, στην οποία υπογράμμισε την πίστη του Χίτλερ ως συμμάχου και καταδικάζοντας τον Βίκτορα Εμμανουήλ για εσχάτη προδοσία απέναντι στον ιταλικό φασισμό. "Δεν είναι το καθεστώς που πρόδωσε τη μοναρχία, αλλά η μοναρχία, που πρόδωσε το καθεστώς." Επίσης, ο ίδιος στη συνέχεια αποκήρυξε την πρώην στήριξη του στη μοναρχία, προσθέτοντας: "Όταν η μοναρχία αποτυγχάνει στα καθήκοντα της, χάνει τον λόγο της ύπαρξης της...Το κράτος, που επιθυμούμε να ιδρύσουμε θα είναι εθνικό και κοινωνικό με την υψηλότερη σημασία της λέξης. Θα είναι φασιστικό, για αυτό το λόγο επιστρέφει στις απαρχές του."
Εδραίωση της εξουσίας της Ναζιστικής Γερμανίας
Από την αρχή η Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία, αναγνωρίστηκε ως το νέο κράτος-μαριονέτα του Άξονα και σχεδόν ολοσχερώς εξαρτώμενο από τη Γερμανία. Το κράτος δεχόταν διπλωματική αναγνώριση μονάχα από τη Γερμανία, την Ιαπωνία, τα υπόλοιπα κράτη φερέφωνα και τις Δυνάμεις του Άξονα. Ακόμη και η Ισπανία του Φράνκο αρνήθηκε να εγκαθιδρύσει διπλωματικές σχέσεις με την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία.
Ο Μουσολίνι ανήγγειλε δημόσια, ότι παρότι ο ίδιος είχε τον (de facto) πλήρη έλεγχο του καθεστώτος, γνώριζε ότι δεν είχε κάποια πραγματική δύναμη. Το κράτος δεν διέθετε σύνταγμα ούτε υπήρχε κάποια οργανωμένη οικονομία ή νομοθεσία, καθώς η επιχορήγηση της ήταν εξολοκλήρου εξαρτώμενη από το Βερολίνο. Ουσιαστικά η Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία ήταν ανύπαρκτη. Οι ίδιες οι γερμανικές δυνάμεις είχαν ελάχιστο σεβασμό απέναντι στο αποτυχημένο φασιστικό κίνημα του Μουσολίνι, ενώ παράλληλα γνώριζαν, πως μοναδικός σκοπός του καθεστώτος ήταν η διατήρηση της τάξη με την αποφυγή αναταραχών και την καταστολή των Ιταλών παρτιζάνων. Το σχέδιο αυτό διεξαγόταν υπό τις εντολές του Πιέτρο Κοχ (Pietro Koch)και της ομάδας του (Banda Koch= συμμορία του Κoch) για λογαριασμό της Γερμανίας.
Η Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία εκδικήθηκε στη δίκη της Βερόνας τα 19 μέλη, που είχαν ψηφίσει κατά του Μουσολίνι στο Μεγάλο Συμβούλιο και τα οποία καταδικάστηκαν σε θάνατο. Μόνο οι έξι από τους 19 κρατήθηκαν αιχμάλωτοι (Τζιοβάννι Μαρινέλλι, Κάρλο Παρέσι, Λουτσιάνο Γκοττάρντι, Τούλιο Τσιανέττι, Εμίλιο Ντε Μπόνο και ο γαμπρός του Μουσολίνι, Εμανουέλε Γκράτσι). Οι υπόλοιποι 11 εκτελέστηκαν στις 11 Ιανουαρίου του 1944.
Γεωγραφική μεταβολή της Ιταλικής χερσονήσου
Το μεταβαλλόμενο πολιτικό και στρατιωτικό τοπίο της χώρας ανήγειρε στην επιφάνεια ερωτήματα σχετικά με την κατάσταση των εδαφών, συγκεκριμένα στις γερμανόφωνες περιοχές, που μέχρι το 1918, βρίσκονταν υπό αυστριακή κατοχή. Στο παρελθόν, ο Χίτλερ είχε καταπιέσει τυχόν διαμαρτυρίες για την επιστροφή περιοχών όπως το νότιο Τιρόλο, με σκοπό να διατηρήσει καλές σχέσεις με τη φασιστική Ιταλία. Η απόσχιση του βασιλείου της Ιταλίας από τις δυνάμεις του Άξονα στις 8 Σεπτεμβρίου του 1943 είχε ως αντίκτυπο η Γερμανία να καταλάβει και να ενσωματώσει de facto τις προαναφερόμενες ιταλικές περιοχές.
Πράγματι, παρά τις οποιοσδήποτε παροτρύνσεις από τους τοπικούς Γερμανούς αξιωματούχους, ο Χίτλερ αρνήθηκε επισήμως την προσάρτηση του Νότιου Τιρόλο. Αντιθέτως, ο ίδιος στήριξε την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία, επιτρέποντας της να έχει την πλήρη κυριαρχία των εδαφών της και απαγορεύοντας όλα τα μέτρα, που θα έδιναν την εντύπωση τυχόν ενσωμάτωσης του νότιου Τιρόλο στο Γερμανικό Ράιχ.
Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1943, το ανεξάρτητο κράτος της Κροατίας κήρυξε, ότι οι Συνθήκες της Ρώμης στις 18 Μάιου του 1941 με το Βασίλειο της Ιταλίας ήταν κενές και χωρίς καμία σημασία και προσχώρησαν ένα μέρος της Δαλματίας, η οποία είχε ενσωματωθεί σύμφωνα με τις Συνθήκες της Ρώμης από τη Γιουγκοσλαβία στο Βασίλειο της Ιταλίας. Το ανεξάρτητο κράτος της Κροατίας στη συνέχεια επιχείρησε να ενσωματώσει και την επαρχία του Ζάρα, που αναγνωριζόταν ως περιοχή της Ιταλίας από το 1919, παρόλα αυτά η Γερμανία στάθηκε εμπόδιο στο εγχείρημα αυτό. Εξαιτίας των πράξεων αυτών, η Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία αρνήθηκε τις οποιοσδήποτε διπλωματικές σχέσεις με το Ανεξάρτητο κράτος της Κροατίας και την οποιαδήποτε αναγνώριση των εδαφικών της διεκδικήσεων.
Μετά την ιταλική συνθηκολόγηση, τα ιταλοκρατούμενα νησιά του Αιγαίου βρέθηκαν υπό τη γερμανική κατοχή. Κατά τη διάρκεια της γερμανική τους κυριαρχίας, τα νησιά παρέμειναν στην κυριαρχία της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας, αλλά στην πραγματικότητα ήταν υπό τις γερμανικές στρατιωτικές εντολές.
Οικονομία
Κατά τη διάρκεια της εξουσίας της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας, ο Μουσολίνι, που η κυβέρνηση του είχε απαγορεύσει τα εμπορικά συνδικάτα και τις διαμαρτυρίες, είχε αρχίσει να γίνεται αρκετά δημοφιλής μεταξύ της εργατικής τάξης. Ο ίδιος εξέφρασε τη βαθιά του μετάνοια για πολλές από τις αποφάσεις που είχε πάρει παλαιότερα στηρίζοντας τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων. Στη συνέχεια, υποσχέθηκε μία νέα αρχή, εάν ο ιταλικός λαός του έδινε μία δεύτερη ευκαιρία. Ο ίδιος ισχυρίστηκε πως είναι ακόμη βαθιά επηρεασμένος από αριστερές πεποιθήσεις και πως επιθυμούσε να εθνικοποιήσει τον πλούτο το 1939-1940, παρόλα αυτά λόγω του επερχόμενου πολέμου, αναγκάστηκε να αναβάλει τέτοιες πράξεις.
Παρόλα αυτά, στην πράξη η εθνικοποίηση της οικονομίας είχε μικρό αντίκτυπο. Τα εμπορικά συνδικάτα δεν ασκούσαν στην πραγματικότητα μεγάλο έλεγχο και δεν συνέβαλαν στα σχέδια του κράτους (όπως αυτοί είχαν θεωρητικά τη δύναμη να συμβάλουν σύμφωνα με την εθνικοποίηση). Ο ιταλικός βιομηχανικός τομέας δεν συμπεριλήφθηκαν στις νέες μεταρρυθμίσεις από τους Γερμανούς, ενώ οι Ιταλοί βιομήχανοι εναντιώθηκαν στις αλλαγές. Τέλος, το εργατικό δυναμικό (μεγάλο μέρος από το οποίο παρέμενε αριστερό παρά το φασιστικό καθεστώς) θεώρησαν την εθνικοποίηση απάτη και προχώρησαν σε μία μεγάλου βαθμού απεργία την 1η Μαρτίου του 1944.
Συμμετοχή στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Τον Μάρτιο του 1944, η πρώτη ιταλική μεραρχία των ΕΣ-ΕΣ στάλθηκαν στο Άντσιο, όπου πολέμησαν πλάι στις γερμανικές δυνάμεις και τους απονεμήθηκαν ευνοϊκές κριτικές, ενώ υπέστησαν σοβαρές απώλειες, για αυτό άλλωστε ο Χάινριχ Χίμλερ ανακοίνωσε την πλήρη ενσωμάτωση της μονάδας των γερμανικών Waffen SS.
Το 1944, ο Μουσολίνι παρότρυνε τον Χίτλερ να συνεχίσει τους βομβαρδισμούς απέναντι στη Βρετανία, αντί να πολεμήσει τη Σοβιετική Ένωση, καθώς ισχυρίστηκε πως η Βρετανία είχε μετατρέψει τη διαμάχη αυτή σε έναν παγκόσμιο πόλεμο και ότι η Βρετανική Αυτοκρατορία πρέπει να καταστραφεί, για να επιτευχθεί η ειρήνη στην Ευρώπη. Ο Μουσολίνι ήθελε να διεξαγάγει μία μικρή επίθεση μαζί με τη Γοτθική Γραμμή εναντίον των Συμμάχων με τις νέες δυνάμεις την Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας: Τον Δεκέμβριο του 1944, η μεραρχία των Άλπεων "Μόντε Ρόζα", μαζί με γερμανικά τάγματα πολέμησαν με μερική επιτυχία στη μάχη του Γκαργαγκνάνα.
Στις 26 Δεκεμβρίου του 1944, μερικές αρκετά μεγάλες στρατιωτικές μονάδες της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας, συμπεριλαμβανομένου της 4ης και 3ης μεραρχίας συμμετείχαν στην Επιχείρηση Χειμερινή Καταιγίδα. Η επιχείρηση αυτή ήταν από κοινού ιταλικών και γερμανικών δυνάμεων εναντίον της 92ης μεραρχίας πεζικού, Η μάχη δόθηκε στα Απένινα. Μολονότι, ήταν περιορισμένου βαθμού, ήταν μία επιτυχημένη επιχείρηση, καθώς η Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία συνέβαλε επιτυχώς.
Καθώς η κατάσταση άρχισε να γίνεται απελπιστική, με τις Συμμαχικές δυνάμεις να έχουν τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της Ιταλίας, ενώ παράλληλα από τον Φεβρουάριο του 1945 οι ίδιες συνέχισαν να απωθούν τις δυνάμεις του Άξονα από το βόρειο τμήμα της Γοτθικής Γραμμής, ο Μουσολίνι διακήρυξε πως "θα πολεμούσε και για τον τελευταίο Ιταλό", και ισχυρίστηκε πως θα μετέτρεπε το Μιλάνο, "το Στάλινγκραντ της Ιταλίας", εκεί όπου ο φασισμός θα έδινε τον τελευταίο του λαμπρό αγώνα. Παρά την ισχυρή ρητορική του, ο Μουσολίνι σκέφτηκε να φυγαδεύσει φασίστες στην Ελβετία, παρά την εναντίωση της Γερμανίας, η οποία αντ' αυτού πρότεινε στον Μουσολίνι και σε κάποιους σημαντικούς φασίστες αξιωματούχους να εξοριστούν στη Γερμανία. Έπειτα από τη διάλυση της στήριξης από την κυβέρνηση του, μερικοί φασίστες και Γερμανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι προσπάθησαν να ξεκινήσουν μυστική διπλωματία με σκοπό τη συνθηκολόγηση με τις Συμμαχικές Δυνάμεις, χωρίς να συμβουλευτούν ούτε τον Χίτλερ ούτε τον Μουσολίνι.
Τον Φεβρουάριο του 1945, η 92η μεραρχία πεζικού για ακόμη μία φορά εναντιώθηκε σε μονάδες της ΙΚΔ. Αυτήν τη φορά η ιταλική μεραρχία βρισκόταν υπό τις εντολές των σκοπευτών Μπεργσαλιέρι (Bersaglieri). Οι ιταλικές δυνάμεις αμύνθηκαν της αμερικάνικης μεραρχίας, με πλήρη επιτυχία.
Παρόλα αυτά, η κατάσταση άρχισε να δυσκολεύει για τις δυνάμεις του Άξονα στη Γοτθική Γραμμή. Στα μέσα Απριλίου, η τελική επίθεση των Συμμάχων στην Ιταλία οδήγησε τις γερμανικές δυνάμεις να καταρρεύσουν. Στο τέλος του μήνα, τα απομεινάρια των στρατευμάτων της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας συγκεντρώθηκαν με δύο μεραρχίες των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων Βέρμαχτ στο Κολλέτσιο. Τα στρατεύματα της δυνάμεως του Άξονα αναγκάστηκαν να παραδοθούν μετά από μερικές μέρες πολέμου από την 1 βραζιλιάνικη μεραρχία.
Στις 29 Απριλίου, ο Γκρατσάνι (Graziani) ήταν παρών όταν υπογράφτηκε από τον εκπρόσωπο του Γερμανού στρατηγού Χέινριχ φον Βίτενχοφ Σεελ (Heinrich von Vietinghoff-Scheel) η άνευ όρων παράδοση όλων των δυνάμεων του Άξονα στην Ιταλία. Παρόλα αυτά, καθώς οι Σύμμαχοι δεν είχαν αναγνωρίσει ποτέ την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία ως κρατική οντότητα, η υπογραφή του Γκρατσιάνι δεν ήταν απαραίτητη στην Κασέρτα. Στις 2 Μαΐου η παράδοση θα πραγματοποιούταν, αλλά ο Γκρατσιάνι διέταξε τις στρατιωτικές δυνάμεις της ΙΔΚ να παραδώσουν τα όπλα στις 1 Μαΐου.
Στρατός ξηράς
Μικρότερες μονάδες, όπως η "Μαύρη Μεραρχία" ή Black Brigades και τα ιταλικά ΟΥΚ ή όπως τα αποκαλούσαν Decima Flottiglia MAS πολέμησαν για την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία κατά τη διάρκεια όλης της ύπαρξης της. Οι Γερμανοί ήταν ευχαριστημένοι, όταν αυτές οι μονάδες συμμετείχαν στην καταπίεση των επαναστατών, καθώς η αποτελεσματικότητα τους ξεπερνούσε μερικές φορές τις προσδοκίες τους.
Στις 16 Οκτωβρίου του 1943, υπογράφτηκε το πρωτόκολλο Ράστενμπουργκ μεταξύ της Ναζιστικής Γερμανίας και της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας, που τους επέτρεπε να συγκεντρώσουν στρατιωτικές δυνάμεις μεγέθους μεραρχίας. Το πρωτόκολλο επέτρεπε επίσης στον στρατιωτικό αξιωματούχο Ροντόλφο Γκρατσιάνι να συγκεντρώσει τέσσερις μεραρχίες της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας συνόλου 52.000 ανδρών. Τον Ιούλιο του 1944, η πρώτη από τις τέσσερις αυτές μεραρχίες ολοκλήρωσαν την εκπαίδευση τους και στάλθηκαν στο μέτωπο.
Για την Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία η στρατολόγηση στρατιωτικών δυνάμεων ήταν δύσκολη, καθώς το μεγαλύτερο μέρος του ιταλικού στρατού είχε φυλακισθεί από τις γερμανικές δυνάμεις το 1943, ενώ κάποιοι μεγάλοι σε ηλικία Ιταλοί στρατιωτικοί είχαν στρατολογηθεί στο εργατικό δυναμικό στη Γερμανία, ενώ λίγοι είχαν την επιθυμία να συμμετάσχουν στον πόλεμο. Η απόγνωση της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας την ανάγκασε να υποσχεθεί σε κατάδικους ελευθερία, στην περίπτωση που συμμετείχαν στον πόλεμο, ενώ επίσης θα διέγραφε τη θανατική ποινή σε αυτούς που είχαν την επιθυμία να στρατολογηθούν. Επίσης, οι αυτόνομες στρατιωτικές δυνάμεις της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας, καθώς επίσης και με την κακόφημη ομάδα των Decima Flottiglia MAS του πρίγκιπα Τζούνιο Βαλέριο Μποργκέζε (Junio Valerio Borghese) πολέμησαν εναντίον των Συμμάχων. Ο Μποργκέζε δεν ένοιωθε υποταγμένος στον Μουσολίνι και του είχε εκμυστηρευθεί επίσης πως αν είχε τη δυνατότητα, θα τον φυλάκιζε.
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα μεταξύ 1944-1945, ιταλικές ένοπλες δυνάμεις βρίσκονταν και στις δύο πλευρές της Γοτθικής Γραμμής. Στην πλευρά των Συμμάχων βρίσκονταν τέσσερις ιταλικές ομάδες εθελοντών από τον παλιό ιταλικό στρατό. Οι Ιταλοί αυτοί εθελοντές ήταν εξοπλισμένοι και εκπαιδευμένοι από τους Βρετανούς. Στην πλευρά των δυνάμεων του Άξονα βρίσκονταν τέσσερις μεραρχίες της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας. Επιπροσθέτως, τρεις μεραρχίες της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας: η 2η ιταλική μεραρχία πεζικού, η 3η μεραρχία ναυτικού και η 4η μεραρχία πεζοναυτών βρίσκονταν υπό τις διαταγές του Γκρατσιάνι και είχαν το καθήκον να φυλάσσουν το δυτικό πλευρό της Γοτθικής Γραμμής, απέναντι από τη Γαλλία. Η 4η μεραρχία και η 1η ήταν μαζί με τον 14ο γερμανικό στρατό στα Απένινα όρη, σε ένα μέρος που είχε μικρές πιθανότητες να τους επιτεθούν.
Αεροπορία
Το 1944, μετά την απόσυρση των γερμανικών μαχητικών δυνάμεων στην προσπάθεια τους να σταματήσουν την αυξανόμενη επίθεση των Συμμάχων στη γερμανική ενδοχώρα, μαχητικά αεροσκάφη της ιταλικής αεροπορίας έμειναν αβοήθητα και σε σαφώς μικρότερο αριθμό απέναντι στην τεράστια δύναμη αέρος των Συμμάχων στην αερομάχη στη Βόρεια Ιταλία. Στις επιχειρήσεις μεταξύ 1944 και 1945 τα μαχητικά αεροσκάφη της ιταλικής κοινωνικής αεροπορίας κατάφεραν να καταρρίψουν 262 αεροσκάφη των Συμμάχων με απώλεια 158 δικών τους αεροσκαφών.
Ναυτικό
Στη ναυτική δύναμη της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας συμμετείχε ένα μικρό μέρος του βασιλικού ιταλικού ναυτικού. Ο στόλος του ιταλικού ναυτικού είχε εντολές να αγκυροβολήσει στη Μάλτα σύμφωνα με την ανακωχή, εκτός εμβέλειας των Γερμανικών και της ΙΚΔ δυνάμεων. Ο εθνικός στόλος της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας ήταν σε μέγεθος το ένα δωδέκατο του ιταλικού στόλου. Ο στόλος της ΙΚΔ αποτελούταν από 9 τορπιλοφόρα πλοία (2 μεγάλα και 7 μικρά), μερικές ντουζίνες από μικρά τορπιλοφόρα MTSM και εκρηκτικά πλόια ΜΤΜ. Ο στόλος επίσης είχε στην κατοχή του και 15 υποβρύχια CB-class (10 στην Αδριατική και πέντε στη Μαύρη Θάλασσα) και ένα μεγάλο υποβρύχιο, CM1.
Στρατεύματα της ελίτ ιταλικής ομάδας των βατραχανθρώπων (Decima Flottiglia MAS) πολεμούσαν ως ομάδα ξηράς του ναυτικού της ΙΚΔ. Μερικά από το ναυτικό προσωπικό στη βάση των υποβρυχίων BETASOM στο Μπορντό παρέμεναν πιστά στον Μουσολίνι.
Παραστριωτικές Ομάδες
Η πτώση του δικτατορικού καθεστώτος στην Ιταλία και η διάλυση της ομάδα των Μελανοχιτώνων ανέδειξε τη δημιουργία της Δημοκρατικής Εθνοφρουράς (Guardia Nazionale Repubblicana), της Δημοκρατικής Αστυνομίας (Corpo di Polizia Repubblicana) και ενός παραστρατιωτικού σώματος, των "Μαύρων Ταξιαρχιών (Brigate Nere). Η Eθνοφρουρά αποτελούnταν από παλιά μέλη των Μελανοχιτώνων, αστυνομικών, στρατιωτικών, μέλη της ιταλικής αστυνομίας στην Αφρική και άλλων μελών, πιστών στη φασιστική ιδεολογία. Παράλληλα, η δημοκρατική αστυνομία ήταν η διάδοχος της Δημόσιας Ασφάλειας, διαμορφωμένη από τον διευθυντή της Δημόσιας Ασφάλειας και των Πρακτόρων της Δημόσιας Ασφάλειας. Oι Μαύρες Ταξιαρχίες σχηματίστηκαν και στελεχώθηκαν από μέλη του νέου φασιστικού καθεστώτος. Οι δύο αυτές μονάδες λοιπόν πολέμησαν στο πλευρό των Ναζί και των Βάφφεν ΕΣ-ΕΣ στον αντί-επαναστατικό πόλεμο. Η Μαύρη Ταξιαρχία επίσης ήταν υπαίτια για πολλές φρικαλαιότητες στον αγώνα απέναντι του ιταλικού επαναστατικού κινήματος, ενώ συνάμα εναντίον πολιτικών εχθρών. Στις 15 Αυγούστου του 1944, η Εθνοφρουρά ενσωματώθηκε στον στρατό.
Κυβέρνηση
thumb|230px|Ο αετός που κρατά τσεκούρι, το σύμβολο της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας Ακόμα και υποτελής οντότητα, ο Μουσολίνι κατάφερε να σχηματίσει υποτυπώδη κυβέρνηση:
Τον Φεβρουάριο του 1945 ο Γκουίντο Μπουφφαρίνι απολύθηκε και στη θέση του διορίστηκε ο:
Αργότερα ο Σίλβιο Γκάι παραιτήθηκε και στη θέση του διορίστηκε ο: