cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου
Θεατρικά έργα
1988. Στο Πρώτο Διεθνές Συνέδριο Γυναικών Θεατρικών Συγγραφέων, στο Buffalo της Νέας Υόρκης.
1990. Στην ελληνική τηλεόραση “Το Θέατρο της Δευτέρας”.
Παιχνίδι με τον Χρόνο 1991-1992 ανέβηκε στο Θέατρο Βεργή.
Σ’ αποχαιρετώ με το φθινοπωρινό πρωτοβρόχι 1986-1987 ανέβηκε στο θέατρο Ζέριγγα.
Οι Σχεδίες, 1969-1970 ανέβηκε στο Πειραματικό Θέατρο της Μαριέττας Ριάλδη.
Επίσης, έχουν εκδοθεί τέσσερις τόμοι με θεατρικά έργα. Τρεις στην Ελλάδα και ένας στο Τορόντο Καναδά από τις εκδόσεις Guernica, το 2002, με τίτλο A Woman of Lemnos
Ποιητική πρόζα (ραδιοφωνικές εκπομπές)
1983. Γράμμα στο γιο μου κι ένα Άστρο
1983. Απάντηση σ' ένα γράμμα και μία τύψη
1984. Νύχτες του φεγγαριού
1986. Σπίτι μου της Μικρασίας
1987. Περπατώ και ονειρεύομαι
Μεταφράσεις στα αγγλικά, γαλλικά, σουηδικά
1995. Mystique Passage, ποίηση, εκδόσεις Le Temps qu’ il fait, Γαλλία, με πρόλογο του Γάλλου συγγραφέα Jacques Lacarière.
1996. Mystisk Passage, ποίηση, εκδόσεις Bonniers, Stoskholm, Sweden, σε σουηδικό και ελληνικό κείμενο, με πρόλογο του Σουηδού μεταφραστή Ingemar Rhedin.
2000. Mystic Passage, poetry, The Charioteer, USA, σε αγγλικό και ελληνικό κείμενο, με πρόλογο του καθηγητή Apostolos Athanasakis.
2001. A Woman of Lemnos, θεατρικά έργα και ποίηση, Editor Rhoda Kaufman, Guernica, Toronto, Canada. The volume includes the plays: The Glass Box,The Rafts, Bidding you farewell, Antigone or the Nostalgia of Tragedy, Paper Moon.
2016. Natalia and Christina, Νουβέλες. Κυκλοφόρησε από τον αγγλικό εκδοτικό οίκο Endeavour Press as ebook. Διατίθεται από το Amazon.
Κριτικές
«H μεταφυσική διάσταση στο έργο της Mαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου» της Έρης Σταυροπούλου,
Στα μονοπάτια του έργου και της ζωής της Μαρίας Λαμπαδαρίδου Πόθου, της Άντας Κατσίκη-Γκίβαλου
Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου: «Συνέντευξη με το φάντασμα του βάλτου» κριτική της Ελένης Χωρεάνθη
"Τα φιλντισένια μονοπάτια της Μαρίας Λαμπαδαρίδου", της Δ. Δούκα στο περιοδικό fractal
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Λαμπαδαρίδου Λαμπαδαρίδου Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
1800
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1800 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
1334 Λουντμάρκα
Η Λουντμάρκα (Lundmarka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,329. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Σουηδού αστρονόμου Κνουτ Λούντμαρκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λουντμάρκας εκτιμάται σε 29,82 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0600. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Λουντμάρκα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουντμαρκα
Αγησίλαος Γιαννόπουλος
Ο Αγησίλαος Γιαννόπουλος (ο Ηπειρώτης, 1852–1897) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις το 1852 στον Πειραιά, ενώ καταγόταν από την Ήπειρο, για την απελευθέρωση της οποίας αγωνίστηκε. Πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Γιαννόπουλος από την Πρέβεζα, ενώ μητέρα του η ιταλικής καταγωγής Λουίζα ντ' Αούρια. Λόγω της καταγωγής του χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Ηπειρώτης. Το 1874 εισήλθε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα άρχισε να ενδιαφέρεται για τη δημοσιογραφία και τη φιλολογία. Για αυτό το λόγο άρχισε να δημοσιεύει άρθρα και ποιήματα σε εφημερίδες. Έναν χρόνο αργότερα, μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο βρισκόταν ο πατέρας του. Το 1876 διέκοψε τις σπουδές του και μετέβη στο Μπάρι της Ιταλίας, όπου υπήρξε διευθυντής σε υποκατάστημα της βιομηχανίας που κατείχαν οι θείοι του, από την πλευρά της μητέρας του.
Όσο βρισκόταν στην Ιταλία, παρακολούθησε μαθήματα σε ιταλικά πανεπιστήμια, ενώ έγινε ανταποκριτής σε ελληνικές εφημερίδες, αλλά και συγγραφέας ποιημάτων και διηγημάτων στα περιοδικά Ραμπαγάς, Νέαι Ιδέαι, Ποικίλη Στοά, Εστία και Μη Χάνεσαι. Έγραφε επίσης και σε ιταλικές εφημερίδες, όπως η Riforma. Το 1880, στη μετάφραση της Νανάς του Εμίλ Ζολά, που κυκλοφόρησε από τον Ιωάννη Καμπούρογλου, ο πρόλογος που χρησιμοποιήθηκε είναι η Επιστολιμαία Διατριβή του Γιαννόπουλου, η οποία γράφηκε με αφορμή την έκδοση της μετάφρασης.
Η ελληνική κυβέρνηση τον όρισε υποπρόξενο στο Μπάρι το 1883, και πρόξενο το 1887. Για τις υπηρεσίες του εκεί τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος. Παράλληλα από το 1883, υπήρξε συνεργάτης της εφημερίδας Ακρόπολις. Το 1885 νυμφεύθηκε την Μαρία-Ευριδίκη Σπηλιάδη, με την οποία απέκτησε 7 παιδιά. Μεταξύ αυτων και ο πεζογράφος Αλκιβιάδης Γιαννόπουλος.
Από το 1888 υπήρξε συνεργάτης της Εφημερίδος, ενώ έναν χρόνο αργότερα επέστρεψε στην Αθήνα όταν και έγινε αρχισυντάκτης της. Σε διάφορα άρθρα του σχετικά με θεατρικές και φιλολογικές κριτικές χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Θέσπις. Ο ίδιος πήρε αρνητική θέση για τη χρήση της δημοτικής. Το 1893 εξέδωσε το βιβλίο Μελέτη της οικονομικής καταστάσεως, ενώ ασχολήθηκε με την πολιτική στο πλευρό του Χαρίλαου Τρικούπη, αν και αρχικά ήταν απέναντί του. Είχε αποτύχει να εκλεγεί βουλευτής τρεις φορές με το κόμμα του Δημητρίου Ράλλη. Ωστόσο στις δημοτικές εκλογές του 1896 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος.
Το 1897 αποχώρησε από την Εφημερίδα, και ανέλαβε τη θέση του διευθυντή στο Γραφείο Δημοσίου Χρέους. Ωστόσο ο τότε πρωθυπουργός Θεόδωρος Δηλιγιάννης παρενέβη και τον απομάκρυνε από τη θέση αυτή. Στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897, υπήρξε από τους πρωτεργάτες του σχηματισμού της «Ηπειρωτικής Φάλαγγας», λαμβάνοντας μέρος στις αποβάσεις και τις αψιμαχίες στην περιοχή της Πρέβεζας. Πέθανε από καρκίνο στις 27 Σεπτεμβρίου 1897 στην Αθήνα, ενώ η κηδεία του έγινε με δαπάνη του δημοσίου από τον Αρχιεπίσκοπο Προκόπιο Β΄ στον Μητροπολιτικό Ναό. Τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν μέλος της τεκτονικής στοάς Πυθαγόρας, αλλά και της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Νγκουγιέν Ταν Ντουνγκ
Ο Νγκουγέν Ταν Ντουνγκ (/ŋwiʔən˧˥ tən˧˥ zuʔŋ˧˥/, 1949-) είναι πολιτικός από το Βιετνάμ και πρωθυπουργός της ασιατικής χώρας από τις 27 Ιουνίου 2006 έως τις 7 Απριλίου 2016.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην επαρχία Κα Μάου (Cà Mau) του Νοτίου Βιετνάμ στις 17 Νοεμβρίου 1949. Το 1961 έγινε μέλος της στρατιωτικής πτέρυγας του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου του Νοτίου Βιετνάμ. Εργάστηκε ως γιατρός και ως νοσοκόμος. Κατά τον Πόλεμο του Βιετνάμ τραυματίστηκε τέσσερις φορές. Απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στις Νομικές Επιστήμες μετά το τέλος του πολέμου.
Έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της χώρας στις 10 Ιουνίου του 1967. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως μαχητής του στρατού και εξελέγη μέλος του Πολιτιμπιρό στο όγδοο, ένατο και στο δέκατο συνέδριο του κόμματος. Το 1997-2006 ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Από το 1998 έως το 1999 υπηρέτησε ως διοικητής της Κρατικής Τράπεζας του Βιετνάμ.
Πρωθυπουργία
Έγινε πρωθυπουργός στις 27 Ιουνίου του 2006, οπότε και ο διορισμός του εγκρίθηκε από την Εθνοσυνέλευση της χώρας. Τον διόρισε ο προκάτοχός του, Φα Βαν Κάι, ο οποίος αποσύρθηκε. Ο Ντουνγκ είναι σήμερα 4ος στην ιεραρχία του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ.
Είναι ο πρώτος ανώτερος κομμουνιστής ηγέτης του Βιετνάμ που γεννήθηκε μετά την Επανάσταση του Αυγούστου το 1945 και ο νεότερος σε ηλικία πρωθυπουργός του Βιετνάμ, σε ηλικία 57 ετών.
Επανεξελέγη στις 25 Ιουλίου του 2007. Στις 26 Ιουλίου 2011 επανεξελέγη πρωθυπουργός με ποσοστό 94%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Βιετνάμ
Κάνιας
Η Κάνιας (ισπανικά: Cañas) είναι πόλη της Κόστα Ρίκα. Ανήκει στην Επαρχία Γκουανακάστε. Έχει πληθυσμό 18.798 κατοίκων.
Γεωγραφία
Η Κάνιας βρίσκεται στη βορειοδυτική Κόστα Ρίκα και νοτιοανατολικά της Επαρχίας Γκουανακάστε. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Τιλαράν και της Λομβαρδίας και νοτιοανατολικά της Μαγάσες.
Κλίμα
Το κλίμα της Κάνιας είναι τροπικό.
Δημογραφία
Η Κάνιας είχε σύμφωνα με την απογραφή του 2006 18.798 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κόστα Ρίκα Κατηγορία:Επαρχία Γκουανακάστε
Bedford Vehicles
Η Bedford Vehicles, συνήθως συντομευμένη σε Bedford, ήταν μια βρετανική εταιρεία που παρήγαγε φορτηγά στο Λούτον από το 1932 μέχρι το 1986. Ήταν θυγατρική της τότε πολυεθνικής General Motors και κατατασσόταν σαν την επαγγελματική μάρκα της Vauxhall Motors. Η Bedford ήταν μια αρκετά πετυχημένη μάρκα, με μεγάλες πωλήσεις φορτηγών, μέχρι το 1986 όταν η εταιρία αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα και χωρίστηκε σε IBC Vehicles και AWD Trucks.
Σήμερα η IBC Vehicles έχει μετονομαστεί σε GMM Luton και ανήκει στην PSA Group, μετά την πώληση της Vauxhall Motors και της Opel. Σήμερα παράγει μια έκδοση από το Citroen Jumpy.
Ιστορία
Αρχικά η General Motors παρήγαγε φορτηγά στο Χέντον, υπό τη μάρκα Chevrolet. Μέσα στη δεκαετία του 1920, η General Motors αγόρασε την Vauxhall Motors και την Opel, έτσι ώστε να ανταγωνιστεί τη Ford, η οποία είχε επίσης ανοίξει εργοστάσια στην Ευρώπη. Με αυτές τις αγορές η GM άρχιζε να παράγει τα φορτηγά της σε ένα καινούριο εργοστάσιο στο Λούτον, αρχικά συνέχισε να χρησιμοποιεί τη μάρκα Chevrolet, μέχρι το 1932, όταν η μάρκα Bedford άρχισε να χρησιμοποιείται. Το όνομα Bedford ήταν εμπνευσμένο από το Μπέντφορντσιρ.
Αρχικά η εταιρεία άρχιζε να παράγει το Bedford M-Series και το Bedford O-Series, τα οποία χρησιμοποιούσαν Chevrolet μηχανές, κάτι που τα έκανε αρκετά γρηγορότερα από ανταγωνιστικά φορτηγά, όπως π.χ. της Leyland Motors και της Commer. Για αυτό ήταν αρκετά δημοφιλές και από το 1935, το εργοστάσιο είχε 199 υπάλληλους και παρήγαγε πάνω από 500 οχήματα τον χρόνο. Το 1938, η εταιρεία άρχιζε να παράγει το Bedford HC μικρό βαν.
Με την αρχή του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου, η εταιρεία σταμάτησε να παράγει το M-Series και το HC, αν και συνέχισε να παράγει το O-Series και το λίγο πιο καινούριο "χωρίς μούρη" QL για τον Βρετανικό στρατό. Από εκείνη την εποχή, τα πιο βαρία φορτηγά της εταιρίας άρχιζαν να παράγονται σε ένα εργοστάσιο στο Ντάνστεϊμπλ, και αυτό οριστικοποιήθηκε μετά τον πόλεμο την δεκαετια του 1950, ενώ το εργοστάσιο στο Λούτον επικεντρώθηκε στην παραγωγή των μικρότερων μοντέλων, όπως βαν. Η παραγωγή από το M-Series και το HC ξανάρχισε και πήγε μέχρι το 1953, όταν τα μοντέλα αντικαταστάθηκαν από το Bedford TA και το Bedford CA βαν αντίστοιχα. Η εταιρία επίσης άρχιζε να παράγει το Bedford S-Type και το Bedford RL. Το Bedford TA ήταν βασισμένο στο ίδιο σασί με το Chevrolet Advance Design, το οποίο επίσης χρησιμοποιούταν από το μεταπολεμικό Opel Blitz της ίδιας περίπου εποχής.
Το S-Type αντικαταστάθηκε από το Bedford TK και το CA από το Bedford CF, τα οποία ήταν επίσης αρκετά δημοφιλές και στην Αγγλία αλλά και σε αγορές εξαγωγής. Το 1958 το TA εκσυγχρονίστηκε σαν το Bedford TJ. Η εταιρία επίσης άρχιζε να παράγει το Bedford HA. Μέσα στη δεκαετία του 1970 τα μοντέλα της εταιρείας γινόντουσαν όλο και πιο δημοφιλή και παράγονταν επίσης στην Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και την Ανατολική Αφρική. Από το 1975 το Bedford TJ σταμάτησε να είναι διαθέσιμο στην Αγγλία, αν και συνέχισε να παράγεται για εξαγωγές, καθώς ήταν αρκετά δημοφιλές στο εξωτερικό. Η εταιρεία επίσης άρχισε να παράγει το Bedford TM, ένα αρκετά βαρύ φορτηγό το οποίο προοριζόταν να ανταγωνιστεί εισαγόμενα βαρέα μοντέλα.
Το 1982, το TK αντικαταστάθηκε από το Bedford TL, αν και συνέχισε να παράγεται σαν ένα φθηνότερο εναλλακτικό μοντέλο. Όμως εκείνη την εποχή, η εταιρεία άρχιζε να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα καθώς τα φορτηγά που παρήγαγε ήταν αρκετά απαρχαιωμένα στην κατασκευή τους και έτσι δεν άρχιζαν να μην πουλάνε καλά ενάντια σε άλλες Αγγλικές μάρκες αλλά και πιο μοντέρνα εισαγόμενα οχήματα. Το 1986, η Bedford δέχτηκε μεγάλο πλήγμα όταν ο Βρετανικός στρατός επέλεξε την Leyland DAF ως τον κύριο προμηθευτή της για στρατιωτικά φορτηγά. Βέβαια, συνέχιζε να αγοράσει Bedford φορτηγά αλλά σε μικρότερο νούμερα και αυτό δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα στην Bedford αφού εκείνη την περίοδο οι πωλήσεις της σε ιδιωτικούς τομείς έπεφταν και στην πραγματικότητα ο στρατός αγόραζε τα περισσότερα οχήματα.
IBC Vehicles
Η General Motors για να αποφύγει την ολική χρεωκοπία της Bedford, πούλησε το εργοστάσιο στου Λούτον στην Ιαπωνική Isuzu, η οποία το μετονόμασε σε IBC Vehicles (Isuzu Bedford Company) και άρχιζε να παράγει το βαν Isuzu Fargo υπό το όνομα Bedford Midi για την Ευρωπαϊκή αγορά, με αποτέλεσμα να αντικαταστήσει το μεγαλύτερο Bedford CF βαν. Η Isuzu παρήγαγε και άλλα μοντέλα εκεί με το όνομα Bedford, όπως το αγροτικό όχημα Bedford KB (που μετά ονομάστηκε Bedford Brava) και επίσης εισάγαγε διάφορα άλλα Isuzu φορτηγά για την Ευρωπαϊκή αγορά. Επίσης, υπό μια μικρή συμφωνία με την άλλοτε ανταγωνιστική Suzuki, η General Motors με την Isuzu μπόρεσαν να παράγουν μια έκδοση του μικρού βαν Suzuki Carry, ως Bedford Rascal για την τοπική αγορά.
Το 1991, η General Motors πούλησε το όνομα Bedford στην αυτόνομη εταιρία AWD, με αποτέλεσμα όσα οχήματα της Isuzu/Suzuki χρησιμοποιούσαν το όνομα Bedford να μετονομαστούν σε Vauxhall, όπως και τα αυτοκίνητα της εταιρίας. Η IBC Vehicles το 1998 πουλήθηκε στην Renault, έτσι το Renault Trafic άρχιζε να παράγεται εκεί ως το Vauxhall Arena και μετά ως το Vauxhall Vivaro. Το εργοστάσιο παρήγαγε επίσης τα αντίστοιχα οχήματα υπό την αδελφική μάρκα Opel, ως Opel Vivaro.
AWD Trucks
Το 1986 το εργοστάσιο στο Ντάνστεϊμπλ πουλήθηκε στον επιχειρηματία David Brown, ο οποίος το μετονόμασε σε AWD Trucks. Η AWD Trucks συνέχιζε να παράγει τα μοντέλα Bedford TM και Bedford TL, άλλα και το Bedford TK για στρατιωτική χρήση μόνο. Το Bedford TJ συνέχιζε να παράγεται και ήταν το πιο δημοφιλές όχημα της εταιρίας αν και παραγόταν μόνο για εξαγωγή σε αναπτυσσόμενες χώρες, κυρίως στην Ινδία, Πακιστάν και Αφρική. Αρχικά αυτά τα μοντέλα πουλίοντουσαν υπό την AWD μάρκα, μέχρι το 1991 όταν η General Motors πούλησε το όνομα Bedford στον David Brown.
Πριν την αγορά της Bedford, ο David Brown ήταν ένας επιχειρηματίας που το 1973 ίδρυσε την DJB Engineering Ltd και παρήγαγε αρθρωτά ανατρεπόμενα φορτηγά και οχήματα εργοταξίου, με την βοήθεια της Αμερικάνικης Caterpillar που προμήθευε τα περισσότερα εξαρτήματα. Ο Brown με τα χρόνια βρήκε αρκετή επιτυχία στον τομέα αλλά αποφάσισε να επικεντρωθεί πιο πολύ στα "μικρότερα" φορτηγά μαζικής παραγωγής και έτσι το 1984 πούλησε σχεδόν όλες τις μετοχές του την DJB, έκτος από μια θυγατρική της, την Multidrive Vehicles, στην Caterpillar και μετά όλες οι μετοχές πήγαν στην Αμερικάνικη εταιρία το 1995.
Με τις πωλήσεις όλων των μοντέλων να πέφτουν, η εταιρία σχεδόν πάλι χρεωκόπησε με αποτέλεσμα το 1992 η AWD Trucks να πουληθεί στην Marshall Aerospace και να μετονομαστεί σε Marshall SPV. Αφού συνέχιζε να παράγει φορτηγά Bedford μέχρι το 1998, κυρίως για τον στρατό και εξαγωγές, η παραγωγή σταμάτησε οριστικά το 2001. Όταν η Marshall Aerospace αγόρασε την AWD Trucks, η παραγωγή μεταφέρθηκε από το Ντάνστεϊμπλ στο Κέιμπριτζ, οπού η νέα εταιρία διέθετε αρκετά εργοστάσια, αν και τα περισσότερα δεν ήταν για παραγωγή στην αυτοκινητοβιομηχανία.
Παρά το τέλος των φορτηγών Bedford, η Multidrive θα συνέχιζε την παραγωγή των πλέον δικών της ξεχωριστών οχημάτων και είχε μερική επιτυχία. Μετά από ένα τετραετές πρόγραμμα έρευνας, ανάπτυξης και δοκιμών, κυκλοφόρησε η στιβαρή μονάδα νταλίκας/ρυμουλκούμενου M8-35 και το αμάξωμα πολλαπλών φορτίων (MLE) χωρητικότητας 35 τόνων, ικανό για ασφαλή, ελεγχόμενη εκτίναξη 15 δευτερολέπτων. Παραδείγματα που χρησιμοποιήθηκαν σε ένα συμβόλαιο κατασκευής δρόμου στη Σκωτία ήταν οι διαδρομές μεγάλων αποστάσεων και η δημιουργία της υποβάσεως σχημάτισε μια κατάλληλη διαδρομή υψηλής ταχύτητας από την πηγή του θρυμματισμένου υλικού στις τοποθεσίες που απαιτούσαν γέμισμα και θρυμματισμένη πέτρα για να σχηματιστούν τα βασικά στρώματα του οδοστρώματος.
Ο θάνατος του ιδρυτή David J Brown το 2004 σε τροχαίο ατύχημα κοντά στο σπίτι του στο Thirsk του Βόρειου Γιορκσάιρ σε ηλικία 74 ετών είχε καταστροφικές συνέπειες για την εταιρεία. Με αυτή την απώλεια της κινητήριας δύναμης πίσω από την ιδέα, η εταιρεία άρχιζε να πέφτει πάλι. Μια μετακόμιση στο Gloucester απέτυχε να σταματήσει την πτώση και τον Φεβρουάριο του 2006 η επιχείρηση τέθηκε προς πώληση από την Grant Thornton.
Η Multidrive Trucks αγοράστηκε το 2007 από την Dr. Li Qu, η οποία εκτιμούσε την τεχνογνωσία του David Brown, ενώ η Dr Li ασχολήθηκε επίσης με τα AWD και Bedford φορτηγά στα μεταγενέστερα στάδια τους. Η Multidrive Trucks συνεχίζει να υποστηρίζει υπάρχοντες πελάτες και χρήστες στη Νότια Αφρική και το Σουδάν. Η Multidrive είναι αποφασισμένη να επεκτείνει το μοντέλο κατασκευής «Multidrive Truck» ώστε να ταιριάζει στις σημερινές παγκόσμιες αγορές και συνεργάζεται με πολλούς διεθνείς κατασκευαστές φορτηγών για να φέρει «οικονομίες κλίμακας» στη γκάμα προϊόντων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον συνδυασμό νταλίκα-ρυμουλκούμενου M8-40, ειδικά όταν χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με προσαρμοσμένα αμαξώματα που ταιριάζουν σε εφαρμογές υλοτόμησης, εξόρυξης και χωματερής.
Η δήλωση αποστολής Multidrive περιλάμβανε τον απλό στόχο του σχεδιασμού και της κατασκευής εξειδικευμένων οχημάτων για τις κατασκευαστικές, γεωργικές και στρατιωτικές αγορές. Τα προϊόντα Multidrive διατίθενται επί του παρόντος στα ακόλουθα τμήματα της αγοράς, ορυχεία, λατομεία, κατασκευές, στρατιωτικοί, γεωργία και δασοκομία. Τα προϊόντα που παρέχονται περιλαμβάνουν μεταφορείς εκτός δρόμου με κίνηση σε όλους τους τροχούς, βυτιοφόρα καυσίμων και νερού, αμάξωμα εκτίναξης για οχήματα εντός/εκτός δρόμου.
Σχεδόν από την ίδρυσή της, η Multidrive παρήγαγε επίσης ορισμένα τρακτέρ και τα μέσα παραγωγής τους θα αγοραζόταν από τον όμιλο Kelland μετά από μερικά χρόνια, καθώς εντάχθηκε στην υπάρχουσα επιχείρηση ψεκαστήρων και είχε αξιοπρεπή βάση χρηστών για τη λειτουργία ανταλλακτικών που ταίριαζε με άλλα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Απόστολος Βαρνάβας
Ο Απόστολος Βαρνάβας (?, Κύπρος - 61 μ.Χ., Σαλαμίνα, Κύπρος) ήταν ένας από τους πρώτους Χριστιανούς, ο οποίος μαζί με τους δώδεκα Αποστόλους βοήθησε στη διάδοση του Ευαγγελίου. Ακολούθησε τον Απόστολο Παύλο στις περιοδείες του και είχε για βοηθό του τον ανηψιό του Ευαγγελιστή Μάρκο. Ήταν προφήτης και δάσκαλος στην Αντιόχεια. Αν και δεν ήταν ένας από τους 12 αποστόλους, περιγράφεται ως «Απόστολος» καθώς «ήταν σταλμένος από το Άγιο Πνεύμα».
Τιμάται ως Άγιος από την Ορθόδοξη, την Ρωμαιοκαθολική, την Λουθηρανική και την Αγγλικανική Εκκλησία.
Απόστολος του Χριστού
Υπήρξε πιθανώς ένας από τους εβδομήκοντα αποστόλους που απέστειλε ο Ιησούς Χριστός να κηρύξουν το ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού. Γεννήθηκε στην Κύπρο, αλλά όταν κλήθηκε να υπηρετήσει τον Κύριο, φαίνεται πως βρισκόταν στην Παλαιστίνη, εκεί όπου ήταν και οι δώδεκα απόστολοι.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωσής ή Ιωσήφ και ήταν Ιουδαίος Λευίτης. Οι απόστολοι του έδωσαν το όνομα «Βαρνάβας», το οποίο και σημαίνει «υιός παρακλήσεως», δηλαδή «γιος παρηγοριάς» (Πράξεις 4:36), ίσως επειδή παρηγορούσε τους φτωχούς και στερημένους όπως π.χ. στην περίπτωση του Πράξ. 4:37 όπου πούλησε αγρόκτημα που είχε στην κατοχή του και παρέδωσε ολόκληρο το αντίτιμο στο κοινό ταμείο της εκκλησίας. Ήταν θείος του ευαγγελιστή Μάρκου (Κολ. 4:10), αφού η μητέρα του Μάρκου ήταν αδελφή του Βαρνάβα. Το έργο του αρχίζει όταν ο Βαρνάβας συνδέθηκε στενά και συνεργάστηκε επί χρόνια με τον απόστολο Παύλο από την Ταρσό. Το Άγιο Πνεύμα είπε στους Αποστόλους να ξεχωρίσουν τον Παύλο και τον Βαρνάβα για να τους δώσει αποστολή να διδάξουν στον κόσμο. Έτσι ο Βαρνάβας ακολούθησε τον Παύλο στις περιοδείες του, αν και μετά από κάποιο σημείο χώρισαν μετά από «ζωηρή διαφωνία» οπόταν και ο Παύλος συνέχισε την περιοδεία του έχοντας μαζί του τον ευαγγελιστή Λουκά, ενώ ο Βαρνάβας έμεινε στην Κύπρο μαζί με τον Μάρκο όπου οργάνωσαν την εκεί εκκλησία.
Στον Απόστολο Βαρνάβα γίνεται λόγος στις Πράξεις των Αποστόλων από τον Ευαγγελιστή Λουκά, κυρίως στα κεφάλαια 4, 13 και 15. Ο Απόστολος Βαρνάβας καταγόταν από την Κύπρο αγαπούσε πολύ την πατρίδα του, όταν ήρθε με τον Απόστολο Πέτρο, πέρασαν μαζί από την Λάρνακα και την Πάφο οπού εκεί έκανε χριστιανό τον Ρωμαίο διοικητή Σέργιο Παύλο, αφού τύφλωσε, μαζί με τον Απόστολο Παύλο, τον Μάγο Ελυμά, ως επίδειξη της δύναμης του Ευαγγελίου.
Στην Καθολική εκκλησία θεωρείται ο πρώτος Επίσκοπος του Μιλάνου και ιδρυτής της εκεί εκκλησίας.
Συγγράμματα
Διάφορα συγγράμματα κυκλοφόρησαν με το όνομα του αποστόλου Βαρνάβα. Το σημαντικότερο από αυτά είναι η λεγόμενη Επιστολή Βαρνάβα η οποία όμως είναι ψευδεπίγραφη και δεν ανήκει στον απόστολο.
Δεν πρέπει να μείνει αμνημόνευτο και το λεγόμενο Ευαγγέλιο του Βαρνάβα, αρκετά γνωστό στο μουσουλμανικό κόσμο ως αυθεντική πηγή περί του Ιησού. Αν και το κείμενο, σύμφωνα με ποικίλες απόψεις της βιβλιογραφίας, έχει δημιουργηθεί σε κάποια χρονική περίοδο ανάμεσα στον 13ο και τον 16ο αιώνα από άγνωστο εξισλαμισθέντα χριστιανό, οι μουσουλμάνοι παραπέμπουν σ' αυτό για να τονίσουν ότι ο Χριστός υπήρξε απλά ένας πρόδρομος του Μωάμεθ, του μόνου αληθινού Μεσσία. Το κείμενο αυτό παρουσιάζει και την εκδοχή σύμφωνα με την οποία ο Ιούδας ήταν εκείνος που σταυρώθηκε αντί για τον Χριστό, εκδοχή που συμφωνεί και με το Κοράνι, που γράφει: «Αυτοί δεν τον σταύρωσαν, ένας άνδρας που του έμοιαζε μπήκε στη θέση του» (σουράτιο IV, 156).
Εκτός αυτών, εξαιτίας κάποιου χειρογράφου του 11ου αιώνα το οποίο περιλαμβάνει και τον Βαρνάβα μεταξύ των συγγραφέων της Κ. Διαθήκης, μερικοί ερευνητές απέδωσαν στον απόστολο την Προς Εβραίους επιστολή η οποία έχει αποδοθεί από την εκκλησιαστική παράδοση στον Απόστολο Παύλο.
Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου
Κοντά στην αρχαία πόλη της Σαλαμίνας, αργότερα Κωνσταντία και σήμερα Αμμόχωστο, βρίσκεται το μοναστήρι του Αποστόλου Βαρνάβα. Εκεί βρίσκεται και ο τάφος του Αγίου, όπου βρέθηκε και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Ματθαίου στο στήθος του, κατόπιν οράματος του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Ανθέμιου το 477 μ.Χ., οπότε και η Εκκλησία της Κύπρου επιβεβαιώθηκε ως Αυτοκέφαλη, ως Αποστολικό καθίδρυμα. Η μνήμη του αγίου εορτάζεται στις 11 Ιουνίου. Στην Κύπρο υπάρχει αριθμός ναών αφιερωμένων στον Απόστολο Βαρνάβα και η σταυροπηγιακή μονή στα Κατεχόμενα, έξω από την Αμμόχωστο, θεμελιωμένη από τον αυτοκράτορα Ζήνωνα (474-491). Στη βυζαντινή αγιογραφία συχνά παρουσιάζεται μαζί με τον Απόστολο Παύλο να κρατούν μια Εκκλησία, ή μόνος του με το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο στα χέρια του.
Λατρεία σε άλλα μέρη του κόσμου
Θεωρείται προστάτης άγιος σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου, αναδεικνύοντας το Μιλάνο στην Ιταλία. Στο νησί της Τενερίφη (Ισπανία), επικαλούνταν κατά τους ιστορικούς χρόνους ως προστάτης άγιος και προστάτης των αγρών του νησιού από την ξηρασία, μαζί με τον Άγιο Βενέδικτος ο εκ Νουρσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαρνάβας Βαρνάβας Βαρνάβας Βαρνάβας Βαρναβας Βαρνάβας Βαρνάβας Βαρνάβας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Γυναίκες στην Ουκρανία
Οι περισσότεροι Ουκρανοί που υφίστανται βία – σωματική, σεξουαλική ή ψυχική – είναι γυναίκες.
Η ιστορία του φεμινισμού στην Ουκρανία
Ένα από τα μεγαλύτερα φεμινιστικά κινήματα στην Ευρώπη ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 στη σύγχρονη δυτική Ουκρανία ή Γαλικία. Η οργάνωση ονομαζόταν Ουκρανική Ένωση Γυναικών και οδηγήθηκε από την Μιλένα Ρούντνιτσκα. Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής, ο φεμινισμός είχε χαρακτηριστεί ως αστική ιδεολογία, ως εκ τούτου αντεπαναστατική και αντισοβιετική. Η κοινωνία των πολιτών και ο φεμινισμός ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτος στη Σοβιετική εποχή. Μετά την ανεξαρτησία της Ουκρανίας το 1991, ένα φεμινιστικό κίνημα άρχισε να ριζώνει.
Επί του παρόντος, υπάρχουν αρκετές ομάδες δικαιωμάτων των γυναικών που δραστηριοποιούνται στην Ουκρανία,, συμπεριλαμβανομένης της Φεμινιστικής Οφενζίβα και της Ουκρανικής Ένωσης Γυναικών. Η FEMEN, ενεργή ομάδα δικαιωμάτων των γυναικών στο Κίεβο έκλεισε το 2013. Η οργάνωση άφησε την Ουκρανία επειδή η ηγεσία φοβόταν "για τη ζωή και την ελευθερία τους."
Βία κατά των γυναικών
Περίπου το 45% του πληθυσμού της Ουκρανίας (45 εκατομμύρια άτομα) υφίστανται βία – σωματική, σεξουαλική ή ψυχική – και οι περισσότεροι από αυτούς είναι γυναίκες. Οι γυναίκες που ζουν στο δρόμο είναι η πιο ευάλωτη κατηγορία, ενώ περίπου το 40% από αυτές υφίστανται σεξουαλική βία, με το 25% να είναι κάτω των 18 ετών. Το 2001, η Ουκρανία έθεσε σε ισχύ το Νόμο Πρόληψης Ενδοοικογενειακής Βίας του 2001. Το άρθρο 173-2 του Κώδικα Διοικητικών Παραβάσεων της Ουκρανίας επίσης ασχολείται με τη "βία από την οικογένεια". Ο Νουζχάτ Εχσάν, αντιπρόσωπος του Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό (UNFPA) στην Ουκρανία, δήλωσε τον Φεβρουάριο του 2013 ότι "η Ουκρανία έχει πραγματικά απαράδεκτο επίπεδο της βίας, κυρίως από τους άνδρες και οφείλεται κυρίως στο υψηλό επίπεδο της κατανάλωσης αλκοόλ". Επίσης κατηγορούσε παραθυράκια στη νομοθεσία που συμβάλλουν στο πρόβλημα της ενδοοικογενειακής βίας, "Μπορείτε να παραβιάζετε τις γυναίκες και ακόμα αν είστε σε υψηλό επίπεδο, αξιωματούχος ή από επίσημη οικογένεια υψηλού επιπέδου, μπορείτε να γλιτώσετε".
Γυναίκες στο εργατικό δυναμικό
Οι γυναίκες αποτελούν το 54% του πληθυσμού της Ουκρανίας και το 47.4% του εργατικού δυναμικού της. Πάνω από το 60% του συνόλου των γυναικών της Ουκρανίας έχουν τριτοβάθμια εκπαίδευση (πανεπιστημιακού επιπέδου και πάνω). Ωστόσο, το ποσοστό ανεργίας των γυναικών είναι πολύ υψηλό σε σύγκριση με τους άνδρες με το ίδιο εκπαιδευτικό υπόβαθρο (το 80% του συνόλου των ανέργων στην Ουκρανία είναι γυναίκες), για να μην αναφέρουμε την εκτεταμένη κρυφή ανεργία μεταξύ των γυναικών.
Η εργατική νομοθεσία καθορίζει τη νομική ισότητα ανδρών και γυναικών, συμπεριλαμβανομένης της ίσης αμοιβής για ίση εργασία μια αρχή που γενικά εφαρμόζεται. Ωστόσο, οι βιομηχανίες που κυριαρχούνται από γυναίκες εργαζόμενες είχαν χαμηλότερους μισθούς και εκεί ήταν πιθανότερες οι καθυστερήσεις στη πληρωμή. Η ηλικία συνταξιοδότησης είναι στη διαδικασία να αυξηθεί σταδιακά, έως τα 60 έτη για τις γυναίκες και τα 62 χρόνια για τους άνδρες δημοσίους υπαλλήλους μέχρι το 2021 (η αρχική ηλικία ήταν 55 για τις γυναίκες και 60 για τους άνδρες). Υπήρξαν αναφορές ότι κάποιοι εργοδότες αρνούνται να προσλάβουν νεότερες γυναίκες που ενδέχεται να μείνουν έγκυες ή γυναίκες άνω των 35. Οι γυναίκες επίσης λαμβάνουν χαμηλότερους μισθούς και είχαν περιορισμένες επαγγελματικές ευκαιρίες. Μερικές γυναίκες κατείχαν διευθυντικές θέσεις στην κυβέρνηση ή σε κρατικές ή ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Γυναίκες στην ουκρανική οικονομία
Κατά μέσο όρο οι γυναίκες κερδίζουν 30% λιγότερο από τους άνδρες που καταλαμβάνουν αντίστοιχες θέσεις.
Περίπου το 50% του συνόλου των επιχειρήσεων χωρίς εργαζομένους ανήκουν σε γυναίκες. Το 27% των επιχειρήσεων με 1 έως 5 εργαζόμενους ανήκουν σε γυναίκες. Το 30% των επιχειρήσεων με λιγότερους από 50 εργαζόμενους ανήκουν σε γυναίκες. Αυτοί οι αριθμοί είναι παρόμοιοι με αυτές σε άλλες Δυτικές οικονομίες. Οι γυναίκες τείνουν να οδηγούν τις μικρές επιχειρήσεις στο λιανεμπόριο και την τροφοδοσία. Το 2% των μεγάλων εταιρειών διοικούνται από γυναίκες.
Το 2008 το Ποσοστό Συμμετοχής στο Εργατικό δυναμικό για τις γυναίκες ήταν περίπου 62%.
Γυναίκες στην ουκρανική πολιτική
Το 2014, περίπου το 12.1% των βουλευτών του Βερχόβνα Ράντα (του ουκρανικού κοινοβουλίου) ήταν γυναίκες. Το ποσοστό των γυναικών βουλευτών κυμαίνεται ανά εκλογή. Από τις 47 εκλεγμένες γυναίκες το 2014 στο κοινοβούλιο μόνο 2 το κατόρθωσαν νικώντας μια εκλογική περιφέρεια (οι εκλογές χρησιμοποιούν μεικτό εκλογικό σύστημα όπου το 53.2% των βουλευτών εκλέγονται με ψηφοδέλτια και 46.8% σε 198 εκλογικές περιφέρειες ). Στο κοινοβούλιο, στις εκλογές του 2012, οι γυναίκες αποτελούσαν το 9.9% του κοινοβουλίου. Στις πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία το 1991 που πραγματοποιήθηκαν το 1994 εξελέγησαν μόνο 11 γυναίκες (2.3% των συνολικών βουλευτών). Σε παγκόσμιο επίπεδο, κατά μέσο όρο το 22% των βουλευτών κάθε κοινοβουλίου αποτελείται από γυναίκες, ενώ σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το ποσοστό αυτό είναι 25%. Σύμφωνα με μια μελέτη (η οποία δημοσιεύθηκε στις 1 Νοεμβρίου 2014) από την Διακοινοβουλευτική Ένωση η Ουκρανία κατατάσσεται 112η μεταξύ 189 χωρών όσον αφορά την πολιτική εκπροσώπηση των γυναικών στο κοινοβούλιο. Προτάσεις για την επαναφορά της Σοβιετικής ποσόστωσης για τις γυναίκες στο κοινοβούλιο (όπου το 30% ή 35% θα προορίζεται για τις γυναίκες) έχουν συζητηθεί στο κοινοβούλιο, αλλά δεν εγκρίθηκε. μικρογραφία|[[Πρωθυπουργός της Ουκρανίας Γιούλια Τιμοσένκο και Πρόεδρο της Πολωνίας Λεχ Κατσίνσκι (ιούλιος 2008)]] Το Μπλοκ της Γιούλια Τιμοσένκο και ο διάδοχός τουΜπατκίβστσινα ήταν το μόνο κόμμα με γυναίκα ηγέτη που εξελέγη στο κοινοβούλιο. Η Χάννα Χόπκο ήταν πρώτη στη κομματική κόμμα της Αυτοδυναμίας, η οποία τερμάτισε τρίτη στις εκλογές του 2014. Στην ίδια εκλογική αναμέτρηση η Ναντίγια Σαβτσένκο ήταν πρώτη στη κομματική λίστα του Μπατκίβστσινα (τερμάτισε έκτο στην εκλογή). Υπάρχουν περισσότερα κόμματα με γυναίκες ηγέτες και κόμματα για "γυναικεία ζητήματα" (αναλυτές τα περιγράφουν ως "εικονικά κόμματα που έχουν σχεδιαστεί για να κλέψουν ψήφους από τα κόμματα της αντιπολίτευσης").
Η σημερινή δεύτερη κυβέρνηση Γιάτσενιουκ (διορίστηκε στις 2 Δεκεμβρίου 2014) έχει δύο γυναίκες υπουργούς. Ο προκάτοχός πρώτη κυβέρνηση Γιάτσενιουκ (διορίστηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2014) είχε μία γυναίκα υπουργό. Μέχρι στιγμής η μόνη κυβέρνηση που δεν είχε γυναίκες υπουργούς (και ήταν η μοναδική κυβέρνηση στην Ευρώπη που δεν είχε γυναίκες μέλη στη σύνθεσή της κατά το χρόνο εκείνο ) ήταν η πρώτη κυβέρνηση Αζάροφ (από τις 11 Μαρτίου 2010 όταν διορίστηκε μέχρι τον διορισμό της Ράισα Μποχατιρίοβα ως Υπουργός Υγείας και Αντιπρωθυπουργός της Ουκρανίας στις 14 Φεβρουαρίου 2012 ). Ο Πρωθυπουργός Μίκολα Αζάροφ δήλωσε τον Μάρτιο του 2010 ότι δεν υπήρχαν γυναίκες υπουργοί σε αυτή τη κυβέρνηση, γιατί "οι Μεταρρυθμίσεις δεν εμπίπτουν σε γυναικεία αρμοδιότητα", ενώ προσθέτει ότι σε μεγάλο βαθμό σέβεται τις γυναίκες. Ομάδες γυναικών στην Ουκρανία ανέφεραν τον Αζάροφ στο διαμεσολαβητή της χώρας. Θα τον κατηγορήσουν για διακρίσεις λόγω φύλου και απόψεις νεάντερταλ και ξεκίνησαν δικαστικές υποθέσεις εναντίον του. Η δεύτερη κυβέρνηση Αζάροβ (24 Δεκεμβρίου 2012 - 27 Φεβρουαρίου 2014 ) είχε τρεις γυναίκες υπουργούς.
Κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών του 2010, ο τότε υποψήφιος Βίκτορ Γιανουκόβιτς αρνήθηκε να κάνει ντιμπέιτ με την αντίπαλη πρωθυπουργό Γιούλια Τιμοσένκο λέγοντας ότι "η θέση της γυναίκας είναι στην κουζίνα". Ο (Πρώην) πρόεδρος του Βερχόβνα Ράντα Βολοντιμίρ Λίτβιν έχει κάνει παρατηρήσεις που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως θρασείς προς τη γυναίκα.
Ένα νομοσχέδιο που απαγορεύει την άμβλωση (γραμμένο από τον Αντρίι Σχιλ) καταχωρήθηκε στη Βερχόβνα Ράντα, κατόπιν αιτήματος του κλήρου από την Ελληνική Καθολική Εκκλησία και το Βατικανό στις 12 Μαρτίου 2012.
Γυναίκες στον ουκρανικό στρατό
Οι γυναίκες στην Ουκρανία επιτρέπεται να ενταχθούν στο στρατό, αλλά, ιστορικά, αυτό έχει περιοριστεί σε μη πολεμικούς ρόλους: γιατρός, μάγειρας, λογιστής, κλπ. Από τον Ιούλιο του 2016, οι ουκρανικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν να επιτρέπουν στις γυναίκες να συμμετέχουν σε πολεμικούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένων, αλλά όχι μόνο, σε σώματαπολυβόλων, αναγνώρισης ή ελεύθερων σκοπευτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες ανά χώρα Κατηγορία:Κοινωνία της Ουκρανίας
Γιάννης Βογιατζής (τραγουδιστής)
Ο Γιάννης Βογιατζής (20 Δεκεμβρίου 1934 - 15 Μαΐου 2023) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, που δραστηριοποιήθηκε στο θέατρο, το κινηματογράφο και το ραδιόφωνο.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το τραγούδι από τις βραδιές ταλέντων του Ζοζέφ Κορίνθιου στο Άλσος Παγκρατίου. Υπήρξε ένα από τα δημοφιλή ονόματα της δεκαετίας του 1960.
Βραβεύτηκε δυο φορές με το 1ο βραβείο στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, το 1963 με το τραγούδι «Πέταξε ένα πουλί» (των Κώστα Κλάββα και Αλέξη Αλεξόπουλου) και το 1970 με το τραγούδι «Αδέρφια μου, αλήτες, πουλιά» (των Τόλη Βοσκόπουλου και Ηλία Λυμπερόπουλου). Το 1966 τραγούδησε την "Όμορφη Πόλη" στο Θέατρο Πάρκ της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στην ομώνυμη παράσταση (στίχοι Άκος Δασκαλόπουλος, μουσική Μίκης Θεοδωράκης).
Προσωπική ζωή
Έπειτα από 25 χρόνια πολιτικού γάμου, παντρεύτηκε το 2007 τη γυναίκα του και με θρησκευτικό γάμο. Ήταν πρώτος εξάδελφος του ηθοποιού Γιάννη Βογιατζή. Ήταν φίλαθλος του Παναθηναϊκού και έχει τραγουδήσει τον ύμνο της ομάδας.
Απεβίωσε στις 15 Μαΐου 2023 σε ηλικία 89 ετών.
Περιπέτεια στη Μαδαγασκάρη
Περιπέτεια στη Μαδαγασκάρη (Αγγλικά: Aventure Malgache) είναι κινηματογραφική ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ που γυρίστηκε το 1944
Yπόθεση
Ένας Γάλλος ηθοποιός και δικηγόρος περνά στην παρανομία. Μη συμφωνώντας με τις Ελεύθερες Γαλλικές Δυνάμεις φυλακίζεται από τους συντρόφους του στην Τενερίφη.
Πηγές
Κατηγορία:Ταινίες του 1944 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μικρού μήκους Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες
Γεώργιος Τσολάκογλου
Ο Γεώργιος Τσολάκογλου του Κωνσταντίνου (Ρεντίνα Αγράφων, Απρίλιος 1886 – Αθήνα, 22 Μαΐου 1948) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, διορισμένος πρωθυπουργός κατά την περίοδο κατοχής της Χώρας 1941–1942 από τις δυνάμεις του Άξονα.
Στρατιωτική σταδιοδρομία μέχρι τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο
Το πραγματικό του επίθετο ήταν Τσολάκογλους και ήταν αμφιθαλής αδελφός του αντιστράτηγου Νικολάου Σπυρόπουλου. Κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό και στη συνέχεια εισήλθε στη Σχολή Υπαξιωματικών, από την οποία αποφοίτησε την 7η Ιουλίου του 1912 με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού Πεζικού. Μετά την αποφοίτησή του, τοποθετήθηκε στο 4ο Σύνταγμα Πεζικού Λαρίσης.
Ως αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, ο Τσολάκογλου συμμετείχε στις κυριότερες μάχες στους Βαλκανικούς Πολέμους (Ελασσόνα, Σαραντάπορο, Γιαννιτσά, Λαχανάς, Δεμίρ Ισάρ, Άνω Τζουμαγιά) και στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο μέτωπο του Στρυμόνα. Συμμετείχε στις εκστρατείες στην Ουκρανία και στην Μικρά Ασία ως διοικητής του 1/39ου Τάγματος Ευζώνων και αργότερα ως επιτελάρχης της IV Μεραρχίας, κατά την επίθεση του Αυγούστου το 1922. Στην επακολουθήσασα σύμπτυξη του Α΄ Σώματος Στρατού στο οποίο ανήκε ακολούθησε στην αρχή τη φάλαγγα του στρατηγού Τρικούπη και λίγο πριν τη Σμύρνη τη φάλαγγα του στρατηγού Φράγκου. Αντισυνταγματάρχης το 1923, συνταγματάρχης το 1925 και ανώτατος πλέον αξιωματικός το 1935, διοίκησε διαδοχικά: Μεραρχία, την Σχολή Ευελπίδων, και το Γ΄ Σώμα Στρατού, του οποίου τη διοίκηση ανέλαβε αφού παρέδωσε τη διοίκηση Κρήτης που είχε αναλάβει το 1938, όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκ. Πόλεμος.
Διοικητής του Γ´ Σώματος Στρατού
Το 1940, είχε φθάσει στον βαθμό του αντιστρατήγου και ήταν διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού στη Δυτική Μακεδονία. Μετά την επίθεση των Ιταλών κατά τη μάχη του Μόροβα, με επιτυχημένο ελιγμό και παρά τους δισταγμούς των ανωτέρων του, συνέβαλε στην πλήρη νίκη του υπ' αυτού Σώματος Στρατού. Όμως μετά την επίθεση των Γερμανών κατά της Ελλάδος (6 Απριλίου 1941), τη βαθιά στη συνέχεια διείσδυσή τους προς τη Θεσσαλονίκη στις 9 Απριλίου του 1941 και την υποχώρηση του Ελληνικού Στρατού από το μέτωπο της Βορείου Ηπείρου, ο Τσολάκογλου και ορισμένοι άλλοι ανώτεροι αξιωματικοί του Στρατού αποφάσισαν, άνευ εγκρίσεως της προϊσταμένης τους Αρχής -μη λαμβάνοντάς την υπ' όψιν εν καιρώ πολέμου- συνθηκολόγηση, κρίνοντας πως κάθε αντίσταση προς τους εισβολείς θα ήταν μάταιη. Σημειώνεται ότι πριν εκδηλωθεί η ιταλική εαρινή επίθεση του Μαρτίου (επιχείρηση Primavera), στην ειδική σύσκεψη αντιστρατήγων που είχε γίνει στην Αθήνα, ο Τσολάκογλου είχε ταχθεί υπέρ της συνέχισης του αγώνα έστω και εάν τελικά εκδηλωνόταν η αναμενόμενη γερμανική επίθεση.
Συνθηκολόγηση με τον Άξονα
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου προσέρχεται στο [[Κολλέγιο Ανατόλια της Θεσσαλονίκης στις 23 Απριλίου 1941, για να υπογράψει το τρίτο πρωτόκολλο συνθηκολόγησης (δεύτερο πρωτόκολλο παράδοσης) με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς.]] 200px|thumb|Ο αντιστράτηγος Γεώργιος Τσολάκογλου (καθιστός δεξιά) συζητά με τον Γερμανό στρατηγό [[Άλφρεντ Γιοντλ (καθιστός δεύτερος από αριστερά) και τον Ιταλό στρατηγό Φερρέρο (με την πλάτη στο φακό) το τρίτο και οριστικό πρωτόκολλο συνθηκολόγησης (δεύτερο πρωτόκολλο παράδοσης) της Ελλάδας στη ναζιστική Γερμανία και τη φασιστική Ιταλία. Θεσσαλονίκη, 23 Απριλίου 1941.]] Στις 20 Απριλίου 1941, ημέρα του Πάσχα, σε συνεννόηση με τον διοικητή του Α΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγο Παναγιώτη Δεμέστιχα, τον διοικητή του Β΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγο Γεώργιο Μπάκο, και τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα, κατάργησε πραξικοπηματικά τον διοικητή Στρατιάς Ηπείρου Ιωάννη Πιτσίκα, ανέλαβε ο ίδιος διοικητής της Στρατιάς και υπέγραψε πρωτόκολλο ανακωχής με τον διοικητή της 1ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Ες-Ες, υποστράτηγο Σεπ Ντίτριχ (Josef "Sepp" Dietrich), στο Βοτονόσι Ιωαννίνων. Ο αρχηγός του Ελληνικού Στρατού, αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, σε τηλεγράφημά του προς το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου, κατήγγειλε την πρωτοβουλία του Τσολάκογλου ως αντίθετη προς τα συμφέροντα της πατρίδας, διέταξε την αντικατάσταση του Τσολάκογλου και αγώνα «μέχρι εσχάτου ορίου δυνατοτήτων». Ήταν όμως ήδη αργά.
Την επόμενη ημέρα (21 Απριλίου) στη Λάρισα, ο Τσολάκογλου, «υπό το κράτος βίας» κατά τον ίδιο, υπέγραψε ως διοικητής της Ελληνικής Στρατιάς Ηπείρου και Μακεδονίας την άνευ όρων παράδοση του Ελληνικού Στρατού στους Γερμανούς. Εκ μέρους των Γερμανών, το πρωτόκολλο της παράδοσης συνυπέγραψε ο αρχηγός των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, στρατηγός Χανς φον Γκράιφφενμπεργκ (Hans von Greiffenberg).
Στις 23 Απριλίου, ο Τσολάκογλου αναγκάσθηκε να υπογράψει στη Θεσσαλονίκη και τρίτο πρωτόκολλο με τον Γερμανό στρατηγό Άλφρεντ Γιοντλ (Alfred Jodl) και τον Ιταλό στρατηγό Αλμπέρτο Φερρέρο (Alberto Ferrero), για να ικανοποιηθεί και το γόητρο των Ιταλών. Την ίδια ημέρα ξεκίνησε και ο αεροπορικός βομβαρδισμός του Ναυστάθμου Σαλαμίνας και των γύρω της Αττικής λιμένων, και έτσι η ελληνική κυβέρνηση και ο Βασιλιάς Γεώργιος αναγκάσθηκαν να μετακινηθούν με υδροπλάνο στην Κρήτη.
Στα Απομνημονεύματα του, ο Τσολάκογλου γράφει: «''Ευρέθην αντιμέτωπος ιστορικού διλήμματος: Ή ν' αφήσω να συνεχισθή ο αγών και να γίνη ολοκαύτωμα, ή υπείκων εις τας παρακλήσεις όλων των ηγητόρων του στρατού ν' αναλάβω την πρωτοβουλίαν της συνθηκολογήσεως… "Τολμήσας" δεν υπελόγισα ευθύνας… Μέχρι σήμερον δεν μετενόησα δια το τόλμημά μου. Τουναντίον αισθάνομαι υπερηφάνειαν.''» Γεγονός πάντως είναι ότι ο Ελληνικός Στρατός ο οποίος αριθμούσε 250000, στη συνέχεια δεν αιχμαλωτίσθηκε αλλά επέστρεψε σπίτι του, και οι βομβαρδισμοί ελληνικών περιοχών της Μακεδονίας διακόπηκαν.
Δωσίλογος πρωθυπουργός
Στις 30 Απριλίου 1941 και ώρα 11 το πρωί, ο Τσολάκογλου ορκίσθηκε πρωθυπουργός στα Παλαιά Ανάκτορα (σημερινή Βουλή) από τον πρωθιερέα του Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου Καρύτση Ν. Παπαδόπουλο, κατόπιν βεβαίως αποδοχής των κατοχικών δυνάμεων και με την παρουσία των ανωτάτων διοικητών τους. Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος είχε αρνηθεί να τον ορκίσει, πράγμα το οποίο ταυτόχρονα είχε απαγορεύσει και στους υπόλοιπους αρχιερείς και ιερείς της Ελλάδας, με το επιχείρημα ότι η Ελλάδα είχε εθνική κυβέρνηση, την οποία είχε ορκίσει ο ίδιος, εννοώντας εκείνη που βρισκόταν ακόμα σε ελληνικό έδαφος, στην Κρήτη, πριν μετακινηθεί ακόμα στη Μέση Ανατολή. Στην πρώτη κατοχική κυβέρνηση, συμμετείχαν οι άλλοι δύο αντιστράτηγοι της συνθηκολόγησης, Παναγιώτης Δεμέστιχας και Γεώργιος Μπάκος, ο επόμενος κατοχικός πρωθυπουργός (ιατρός) Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, που τελούσε χρέη αντιπροέδρου, καθώς και ο τότε υπουργός Οικονομικών Σωτήριος Γκοτζαμάνης.
Οι Βρετανοί στο μεταξύ έσπευσαν να τον καταγγείλουν ως «Έλληνα Κουΐσλιγκ» (The Times, 30 Απριλίου 1941). Την ίδια ημέρα που ανακήρυξε επίσημα την Ελληνική Πολιτεία, εκπρόσωποι των δύο πολιτικών παρατάξεων (Βενιζελικοί, Λαϊκό Κόμμα), αναγνώρισαν την κυβέρνησή του ως «κυβέρνηση εθνικής ανάγκης» (Ελεύθερον Βήμα, 8 Μαΐου 1941). Κατά την πρωθυπουργία του, αρχικά υποχρέωσε σε παραίτηση τον τότε Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο προωθώντας στη θέση του τον μετέπειτα αντιβασιλέα Δαμασκηνό με σύμφωνη γνώμη και των κατοχικών δυνάμεων. Επίσης προσπάθησε να διατηρήσει τη δραχμή ως κατοχικό νόμισμα, πλην όμως η δέσμευσή του από τις Αρχές κατοχής είχε ως συνέπεια μια συνεχή υποτίμηση, που οδήγησε σε ραγδαίες αυξήσεις τιμών και πείνα, ενώ συγχρόνως η χρυσή λίρα αποθησαυριζόταν. Για την κατάσταση εκείνη, οι Γερμανοί επέρριψαν ακέραιη την ευθύνη στους Ιταλούς που δεν έπραξαν τίποτα, παρά την αρμοδιότητα που διατηρούσαν, για να προλάβουν αυτή την οικονομική εξέλιξη, αν και εισήγαγαν στη συνέχεια τη λεγόμενη «μεσογειακή δραχμή». Ο Τσολάκογλου παραιτήθηκε μετά από πολλές πιέσεις που του άσκησαν εγγράφως οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί, μεταξύ των οποίων οι Καφαντάρης, Σοφούλης, Γονατάς, Μάξιμος, Πάγκαλος, ακόμη και ο Ράλλης, και μετά από δύο ανεπιτυχείς γύρους διαπραγματεύσεων με τους Γερμανούς (Βερολίνο, Σεπτέμβριος 1942) και τους Ιταλούς (Ρώμη, Οκτώβριος 1942) που αφορούσαν τα ελληνικά δημοσιονομικά. Στη συνέχεια ιδιώτευσε.
Δίκη και καταδίκη σε θάνατο
Αμέσως μετά την απελευθέρωση, ο Τσολάκογλου συνελήφθη και φυλακίσθηκε στις Φυλακές Αβέρωφ. Παραπέμφθηκε στο διά της Συντακτικής Πράξεως υπ' αριθμ. 6/1945, της κυβέρνησης Ν. Πλαστήρα, συσταθέν Ειδικό Δικαστήριο, κατηγορούμενος για παράνομη συνθηκολόγηση που είχε προβεί με τον εχθρό, χαρακτηριζόμενη ως «συνθηκολόγησιν εν ανοικτώ πεδίω» και «πριν η υπ' αυτόν στρατιωτική δύναμις εκπληρώση πάν ό,τι το στρατιωτικόν καθήκον επιβάλλει», καθώς και για εθνική αναξιότητα για τη συνεργασία του, στη συνέχεια, με τις κατοχικές Δυνάμεις, αναλαμβάνοντας πρωθυπουργός της χώρας. Η δίκη του ξεκίνησε στις 21 Φεβρουαρίου και έληξε στις 31 Μαΐου του 1945. Η δε απολογία του ήταν ιδιαίτερα λακωνική και περιεκτική.
Τελικά το Ειδικό Δικαστήριο τον καταδίκασε σε θάνατο, ενώ ταυτόχρονα το ίδιο δικαστήριο ζήτησε τη μετατροπή της ποινής σε ισόβια δεσμά αναγνωρίζοντας την «λαμπράν πολεμικήν δράσιν του» μέχρι την συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς. Έτσι, το Συμβούλιο Χαρίτων συνήλθε στις 19 Αυγούστου του 1945 και μετέτρεψε την ποινή σε ισόβια κάθειρξη και ακολούθως οδηγήθηκε στις Φυλακές Ζελιώτη (όπου αργότερα το μέγαρο Μινιόν) της Αθήνας.
Έχοντας όμως προσβληθεί από λευχαιμία, νοσηλεύθηκε επί έναν χρόνο στο Νοσηλευτικό Ίδρυμα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (ΝΙΜΤΣ), όπου και πέθανε στις 22 Μαΐου του 1948, στερημένος σύνταξης και πάμπτωχος. Η κηδεία του έγινε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, σε στενό οικογενειακό κύκλο. To 1960 τα οστά του μεταφέρθηκαν σε άλλο τάφο που διέθεσε ο τότε δήμαρχος Αθηναίων Παυσανίας Κατσώτας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσολάκογλου Τσολάκογλου Τσολάκογλου Κατηγορία:Έλληνες συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας Κατηγορία:Θάνατοι από λευχαιμία
Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά
Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά (αγγλικά: The Man who Knew too Much) είναι κινηματογραφική ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ που γυρίστηκε το 1934 και σε δεύτερη εκδοχή το 1956.
Υπόθεση
Ένα ζευγάρι Άγγλων τουριστών ταξιδεύει στην Ελβετία με τη μικρή τους κόρη. Μπροστά τους δολοφονείται ένας Γάλλος κατάσκοπος και πριν ξεψυχήσει εκμυστηρεύεται στον σύζυγο ένα σχέδιο δολοφονίας ενός ξένου διπλωμάτη κατά τη διάρκεια ταξιδιού του στο Λονδίνο. Η οικογένεια επιστρέφει στο Λονδίνο υπό την απειλή των κατασκόπων που σχεδιάζουν τη δολοφονία. Εκεί τους απαγάγουν την κόρη τους προκειμένου να μην αποκαλύψουν στην αστυνομία τα σχέδιά τους. Στην προσπάθειά τους να αναζητήσουν τους απαγωγείς εντοπίζουν το κρησφύγετό τους σε μια εκκλησία. Η σύζυγος τρέχει στο Άλμπερτ Χωλ όπου επρόκειτο να γίνει η απόπειρα δολοφονίας. Η κραυγή της αποτρέπει την τελευταία στιγμή τη δολοφονία στη διάρκεια μιας συναυλίας. Η δολοφονία θα γινόταν κατά τη διάρκεια μιας καντάτας τη στιγμή ακριβώς που θα έπαιζαν για μόνη φορά τα κύμβαλα. Μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών η γυναίκα σκοτώνει τον δολοφόνο. Η αστυνομία πολιορκεί το κρησφύγετο των απαγωγέων και απελευθερώνει το κοριτσάκι.
Πηγή έμπνευσης
Η επιλογή της έναρξης της ταινίας στο Σαιν Μόριτς οφείλεται στην περίοδο που ο σκηνοθέτης με τη σύζυγό του πέρασαν μήνα του μέλιτος.
Ως προς το τελικό μέρος της ταινίας, την πολιορκία του κρησφύγετου των απαγωγέων, βασίζεται σε ένα αληθινό γεγονός που συνέβη το 1910,γνωστό ως ‘’πολιορκία της οδού Σίντνεϊ’’: Ρώσοι αναρχικοί είχαν οχυρωθεί σε ένα σπίτι και η αστυνομία με την βοήθεια του στρατού και του πυροβολικού, το πολιόρκησε. Παρών ήταν και ο Ουίστον Τσώρτσιλ ως αρχηγός της αστυνομίας.
Παρατηρήσεις
Η Βρετανική λογοκρισία ήταν αντίθετη στην παρουσίαση της αστυνομίας ως ένοπλης, διότι η αγγλική αστυνομία δεν είναι ένοπλη. Αλλά κι αυτό καθ΄αυτό το επεισόδιο της ταινίας προκαλούσε ενστάσεις αφού αποτελούσε μελανή σελίδα της αστυνομίας. Τελικά η λογοκρισία δέχθηκε να εμφανίζονται οι αστυνομικοί με όπλα αρκεί να εμφανίζονταν πως ήταν παλιά κι από μαγαζί με αντίκες.
Η ταινία αυτή όχι τόσο άρτια σκηνοθετικά φέρει πρώιμα τα χιτσκοκικά σκηνοθετικά χαρακτηριστικά: η εμπλοκή σε μια απρόσμενη και θανάσιμη απειλητική κατάσταση των βασικών ηρώων, η απαγορευμένη γνώση, ο υποβλητικός χώρος του θεάτρου.
Η αμερικάνικη εκδοχή της ταινίας
Η ταινία γυρίστηκε σε δεύτερη εκδοχή το 1956 με τίτλο Ο Άνθρωπος που Γνώριζε Πολλά. Η εμπορική επιτυχία της πρώτης έκδοσης ήταν το κίνητρο να γυρίσει ξανά την ταινία. Η καίρια διαφορά ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη, είναι πως στην αγγλική βερσιόν του 1934 ο σύζυγος παραμένει φυλακισμένος και η ηρωίδα βρίσκεται μόνη στο Άλμπερτ Χωλ μέχρι το τέλος. Άλλες διαφορές ανάμεσα στην πρώτη και στην δεύτερη εκδοχή είναι: η δεύτερη ξεκινά από το Μαρόκο, ενώ στο τέλος της δεν υπάρχει η σύγκρουση με την αστυνομία, αλλά ο χώρος είναι το κτίριο μιας πρεσβείας. Επίσης στην δεύτερη εκδοχή το ζευγάρι από κοινού θα σπεύσει να σώσει τον πρέσβη στην αίθουσα συναυλιών. Η ταινία έγινε γνωστή για το τραγούδι της Ντόρις Ντέι ‘’Que sera sera’’