cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρτοκλασία
Η Αρτοκλασία γίνεται και κατά την ακολουθία του όρθρου, αλλά κυρίως κατά τον εσπερινό της παραμονής δεσποτικής ή θεομητορικής εορτής, που αποσκοπεί όχι μόνο στο συμβολισμό ιερού γεγονότος αλλά και σε θεραπεία πρακτικής μοναστικής ανάγκης. Στα μοναστήρια, δηλαδή, οι μοναχοί αφού νήστευαν ολόκληρη την ημέρα της παραμονής κάθε μεγάλης εορτής, ήταν υποχρεωμένοι να παραμείνουν στο ναό και να μην απομακρυνθούν, μετά τον εσπερινό, προκειμένου να συνεχίσουν την ολονυκτία και να τύχουν δια της αρτοκλασίας "παραμυθίας" και "στήριξης". Η ευλογία των άρτων, ανά πέντε, του οίνου ("ανά στάμνον μεστήν") καθώς και του ελαίου γινόταν με σύντομη ευχή αμέσως μετά τη λεγόμενη "λιτή", (έπειτα από τη μεγάλη δέηση), περί το τέλος του εσπερινού. Ακολουθούσε ο τεμαχισμός και η διανομή από τον "κελλαρίτη" που βρίσκονταν στον νάρθηκα ή την λιτή, δηλαδή στο χώρο μεταξύ νάρθηκα και κυρίως ναού, όπου τελούταν η δέηση της "λιτής", εξ ου και η ονομασία του χώρου. Μετά τον άρτο διανέμονταν, κατά το Τριώδιο και "ανά εξ ισχάδες ή φοίνικες" (= ανά 6 σύκα ξερά ή χουρμάδες) και από "ενός κρασοβολίου οίνος" (= ένα ποτήρι κρασί). Το έλαιο που ευλογούνταν πιθανώς χρησιμοποιούταν στο μεγάλο κανδήλι του τιμώμενου Αγίου. Πολλοί υποστηρίζουν ότι στη διανομή συμμετείχαν και οι πτωχοί.
Με το πέρασμα όμως του χρόνου, σήμερα, η αρτοκλασία μετατέθηκε και στις πρωινές λειτουργίες.
Κατηγορία:Λειτουργική Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Τρόφιμα θρησκευτικού χαρακτήρα Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές Artoklasia
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 2011
Την σεζόν 2010-2011 η τελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών διεξήχθη στην Κάλυμνο στις 3 και 4 Ιουνίου 2011. Δεν έγινε μικρός τελικός. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 14η φορά στην ιστορία του.
Α' Φάση
17 Ιανουαρίου 2011
Β' φάση
9 Φεβρουαρίου 2011
Προημιτελικοί
16 Μαρτίου 2011
Ημιτελικοί
3 Ιουνίου 2011
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2011 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2011
Πλέι-Οφ NBA 1971
Τα πλέι-οφ του 1971 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στη σεζόν 1970-71 του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Μιλγουόκι Μπακς να επικρατούν των Μπάλτιμορ Μπούλετς με 4-0 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή.
Αυτός ήταν ο πρώτος και ο τελευταίος -μέχρι σήμερα- τίτλος στην ιστορία των Μπακς, που χρειάστηκαν μόλις τρία χρόνια από την ίδρυσή τους (1968) για να κατακτήσουν το πρωτάθλημα (ρεκόρ έως σήμερα). Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξαν ο Λιου Άλσιντορ (αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της σειράς των τελικών) και ο Όσκαρ Ρόμπερτσον (αποκτήθηκε την άνοιξη του 1970 από τους Σινσινάτι Ρόγιαλς).
Το σύστημα διεξαγωγής άλλαξε καθώς οι ομάδες χωρίστηκαν πλέον σε δύο περιφέρειες, που η κάθε μία χωριζόταν με τη σειρά της σε δύο κατηγορίες. Οι πρώτες δύο ομάδες κάθε κατηγορίας πήραν την πρόκριση για τα πλέι-οφ και αναμετρούνταν με τις δύο ομάδες της άλλης κατηγορίας της περιφέρειας. Οι δύο νικητές αγωνίζονταν μεταξύ τους στη συνέχεια για να αναδειχθεί ο νικητής της περιφέρειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1971 Πλει-Οφ
Bedford TK
Ιστορία
Η σειρά TK αντικατέστησε το Bedford S-Type το 1960 και χρησίμευσε ως βάση για μια ποικιλία παραγώγων, συμπεριλαμβανομένων πυροσβεστικών οχημάτων, στρατιωτικών, φορτηγά μεταφοράς αλόγων, ανατρεπόμενων φορτηγών και άλλων εξειδικευμένων υπηρεσιών κοινής ωφελείας. Μια έκδοση του Γενικού Ταχυδρομείου (αργότερα British Telecom) που χρησιμοποιήθηκε για την εγκατάσταση τηλεγραφικών στύλων ήταν γνωστή ως Pole King.
Διαθέσιμο με τετρακύλινδρους εν σειρά ή εξακύλινδρους κινητήρες βενζίνης και ντίζελ από τις Bedford, Leyland και Perkins, το TK ήταν το βασικό ελαφρύ φορτηγό στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά τις περισσότερες δεκαετίες του 1960 και του 1970, ανταγωνιζόμενο την παρόμοια σειρά Ford D. Ήταν διαθέσιμο σε άκαμπτη μορφή, και επίσης ως μονάδα νταλίκας που συνήθως χρησιμοποιούσε τη μορφή ζεύξης της Scammell εξαρτήματος ημιρυμουλκούμενου.
Το 1981, η Bedford εισήγαγε την υπερσυμπίεση στους κινητήρες ντίζελ "Red Series" 3,6 λίτρων και 5,4 λίτρων, που τώρα παράγουν 72 ίππους και 102 άλογα αντίστοιχα.
Τα TK συναρμολογούνταν για πολλά χρόνια από τη General Motors New Zealand (GMNZ) στο εργοστάσιο φορτηγών Petone. Το μοντέλο ήταν πολύ δημοφιλές και ανταγωνιζόταν τα παρόμοια επίσης τοπικά συναρμολογημένης σειράς Ford D. Το διαδέχθηκε η σειρά TM και μια γκάμα από φορτηγά της Isuzu που κυκλοφορούσαν σαν Bedford στην αγορά. Αυτά τα οχήματα επίσης παράχθηκαν από την Holden στην Αυστραλία. Παράχθηκαν πάνω από 500,000 οχήματα.
Bedford MK/MJ
Το Bedford MK/MJ ήταν μια παραλλαγή με τετρακίνιση του TK που χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλους αριθμούς από τις Βρετανικές Ένοπλες Δυνάμεις και άλλους. Το Bedford MK παρουσιάστηκε το 1970 για να αντικαταστήσει το Bedford RL, αν και ουσιαστικά ήταν ένα μείγμα από το σασί του RL και την καμπίνα και την μηχανή του TK. Είχε μεγάλη επιτυχία με πάνω από 50.000 να παράγονται. Το MK/MJ παρήχθη σε πολλές παραλλαγές. Από τον Απρίλιο του 1981, η Bedford άλλαξε την ονομασία του MK σε MJ καθώς ο κινητήρας πολλαπλών καυσίμων K αντικαταστάθηκε από τον κινητήρα ντίζελ J. Επιβεβαιώθηκε τον Μάρτιο του 2014 ότι, με εξαίρεση μια χούφτα ελαφρών οχημάτων ανάκτησης, όλα τα φορτηγά Bedford MK/MJ του Βρετανικού Στρατού είχαν αποσυρθεί και αντικαταστάθηκαν από φορτηγά RMMV HX60 4x4.
Η AWD που αγόρασε το εργοστάσιο της Bedford στο Ντάνστεϊμπλ, το φορτηγό συνέχιζε να παράγεται μέχρι το 1992. Ένα τεθωρακισμένο όχημα μάχης βασισμένο στο MK/MJ επίσης παράχθηκε, με όνομα Saxon και χρησιμοποιήθηκε από την Βρετανία μέχρι το 2006.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φορτηγό Κατηγορία:Μοντέλα Bedford
Νεφέλωμα Ωμέγα
Το Νεφέλωμα Ωμέγα, γνωστό και ως Νεφέλωμα Κύκνος και Νεφέλωμα Πέταλο (με προσδιορισμούς Μεσιέ 17, M17 και NGC 6618) είναι νεφέλωμα εκπομπής σε απόσταση περίπου 5.500 ετών φωτός στον αστερισμό Τοξότη. Είναι ορατό με γυμνό μάτι σε καλές συνθήκες.
Ανακαλύφθηκε από τον Φιλίπ Λουά ντε Σεζώ το 1745. Ο Σαρλ Μεσιέ το ανακάλυψε ανεξάρτητα το 1764 και το πρόσθεσε στον κατάλογό του.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|200px|Η περιοχή γύρω από το Μεσιέ 17 Το νεφέλωμα έχει διάμετρο περίπου 15 έτη φωτός. Το νέφος διαστρικής ύλης της οποίας είναι μέρος έχει διάμετρο περίπου 40 έτη φωτός και έχει εκτιμώμενη μάζα 800 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου, αρκετά μεγαλύτερη από αυτήν του Νεφελώματος του Ωρίωνα. Έχει κόκκινο προς ροζ χρώμα που οφείλεται στην παρουσία ζεστού υδρογόνου που ακτινοβολεί από την ακτινοβολία των νεαρών άστρων του νεφελώματος.
Ένα ανοικτό σμήνος 35 αστέρων βρίσκεται ενσωματωμένο στο νεφέλωμα και κάνει τα αέρια του νεφελώματος να λάμπουν εξαιτίας της ακτινοβολίας αυτών των ζεστών, νέων άστρων. Είναι κρυμμένο μέσα στο νεφέλωμα και δε φαίνεται στις οπτικές εικόνες.
Το νεφέλωμα Ωμέγα βρίσκεται σε απόσταση 5.000 με 6.000 ετών φωτός, περίπου την ίδια με το φαινομενικό γείτονά του, το νεφέλωμα του Αετού. Είναι σίγουρο ότι ανήκουν στον ίδιο σπειροειδή βραχίονα, τον βραχίονα του Τοξότη ή Τοξότη-Τρόπιδος και δεν είναι γνωστό αν είναι μέρη του ίδιου γιγάντιου συμπλέγματος σκόνης και νεφελωμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
17 6618 Κατηγορία:Τοξότης (αστερισμός) Κατηγορία:Νεφελώματα εκπομπής
Λοιμώδης μονοπυρήνωση
Η λοιμώδης μονοπυρήνωση είναι μια λοίμωξη που συνήθως προκαλείται από τον ιό Έπσταϊν Μπαρ (EBV). Οι περισσότεροι άνθρωποι μολύνονται από τον ιό ως παιδιά, όταν η ασθένεια προκαλεί λίγα ή καθόλου συμπτώματα. Σε νεαρούς ενήλικες, η ασθένεια συχνά οδηγεί σε πυρετό, πονόλαιμο, διευρυμένους λεμφαδένες στο λαιμό και κόπωση. Οι περισσότεροι άνθρωποι αναρρώνουν σε δύο έως τέσσερις εβδομάδες. Ωστόσο, το αίσθημα κόπωσης μπορεί να διαρκέσει για μήνες. Το ήπαρ ή ο σπλήνας μπορεί επίσης να διογκωθούν, και σε λιγότερο από το ένα τοις εκατό των περιπτώσεων μπορεί να εμφανιστεί ρήξη σπληνός.
Δεν υπάρχει εμβόλιο για τον EBV, αλλά η μόλυνση μπορεί να προληφθεί αν δεν μοιράζονται προσωπικά αντικείμενα ή σάλιο με το μολυσμένο άτομο. Η μονοπυρήνωση γενικά βελτιώνεται χωρίς ειδική θεραπεία. Τα συμπτώματα μπορεί να μειωθούν με την κατανάλωση αρκετών υγρών, την επαρκή ανάπαυση και τη λήψη φαρμάκων για τον πόνο όπως η παρακεταμόλη (ακεταμινοφαίνη) και η ιβουπροφαίνη.
Η μονοπυρήνωση συνήθως επηρεάζει άτομα ηλικίας μεταξύ 15 και 24 ετών στον ανεπτυγμένο κόσμο. Στον αναπτυσσόμενο κόσμο, οι άνθρωποι μολύνονται συνήθως στα πρώτα παιδικά χρόνια, όταν έχουν λιγότερα συμπτώματα. Σε άτομα μεταξύ 16 και 20 ετών αποτελεί περίπου το 8% των περιπτώσεων πονόλαιμων. Περίπου 45 ανά 100.000 άτομα αναπτύσσουν λοιμώδη μονοπυρήνωση κάθε χρόνο στις ΗΠΑ. Σχεδόν το 95% των ανθρώπων έχουν μολυνθεί από τον EBV τη στιγμή της ενηλικίωσης. Η νόσος παρατηρείται ισότιμα καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Η μονοπυρήνωση περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1920 και έγινε γνωστή ως «η ασθένεια του φιλιού».
Σημεία και συμπτώματα
μικρογραφία| Εξιδρωματική φαρυγγίτιδα σε άτομο με λοιμώδη μονοπυρήνωση εναλλ.=Cross reaction rash|μικρογραφία| Εξάνθημα από τη χρήση πενικιλίνης παράλληλα με ΛΜ. Τα σημεία και τα συμπτώματα της λοιμώδους μονοπυρήνωσης ποικίλλουν ανάλογα με την ηλικία.
Παιδιά
Πριν από την εφηβεία, η ασθένεια τυπικά παράγει μόνο συμπτώματα παρόμοια με τη γρίπη, εάν υπάρχουν καθόλου. Όταν εντοπιστούν, τα συμπτώματα τείνουν να είναι παρόμοια με εκείνα των κοινών λοιμώξεων του λαιμού (ήπια φαρυγγίτιδα, με ή χωρίς αμυγδαλίτιδα).
Έφηβοι και νέοι ενήλικες
Στην εφηβεία και στους νεαρούς ενήλικες, η νόσος παρουσιάζεται με τη χαρακτηριστική τριάδα:
Ένα άλλο σημαντικό σύμπτωμα είναι η αίσθηση κόπωσης. Οι πονοκέφαλοι είναι συνηθισμένοι και μερικές φορές εμφανίζονται επίσης κοιλιακοί πόνοι με ναυτία ή έμετο. Τα συμπτώματα συνήθως εξαφανίζονται μετά από περίπου 2-4 εβδομάδες. Ωστόσο, η κόπωση και το γενικό αίσθημα αδιαθεσίας μπορεί μερικές φορές να διαρκέσουν μήνες. Η κόπωση διαρκεί περισσότερο από ένα μήνα σε περίπου 28% των περιπτώσεων. Ο ήπιος πυρετός, οι πρησμένοι λεμφαδένες του λαιμού και οι πόνοι στο σώμα μπορεί επίσης να επιμείνουν πέραν των 4 εβδομάδων. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι σε θέση να συνεχίσουν τις συνήθεις δραστηριότητές τους μέσα σε 2-3 μήνες.
Μικρή μειοψηφία των ανθρώπων που παρουσιάζουν αυθόρμητα εξάνθημα, συνήθως στους βραχίονες ή τον κορμό, το οποίο μπορεί να είναι κηλιδώδες (ιλαροειδές) ή βλατιδώδες. Σχεδόν όλα τα άτομα που έλαβαν αμοξικιλλίνη ή αμπικιλλίνη τελικά αναπτύσσουν ένα γενικευμένο, κνησμώδες κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα, το οποίο ωστόσο δεν σημαίνει ότι το άτομο θα έχει ξανα ανεπιθύμητες αντιδράσεις στις πενικιλίνες στο μέλλον. Έχουν αναφερθεί περιστασιακές περιπτώσεις οζώδους ερυθήματος και πολύμορφου ερυθήματος. Περιστασιακά μπορεί επίσης να εμφανιστούν επιληπτικές κρίσεις.
Επιπλοκές
Η διόγκωση του σπλήνα είναι συχνή τη δεύτερη και την τρίτη εβδομάδα, αν και αυτό μπορεί να μην είναι εμφανές κατά τη φυσική εξέταση. Σπάνια μπορεί να τραυματιστεί η σπλήνα. Μπορεί επίσης να υπάρξει κάποια διόγκωση του συκωτιού. Ο ίκτερος εμφανίζεται μόνο περιστασιακά.
Γενικά καλυτερεύει από μόνη της σε άτομα που κατά τα άλλα είναι υγιή. Όταν προκαλείται από EBV, η λοιμώδης μονοπυρήνωση ταξινομείται ως μία από τις λεμφοπολλαπλασιαστικές νόσους που σχετίζονται με τον ιό Έπσταϊν-Μπαρ. Περιστασιακά η ασθένεια αυτή μπορεί να επιμείνει και να οδηγήσει σε χρόνια λοίμωξη. Αυτό μπορεί να εξελιχθεί σε συστηματικό λέμφωμα από Τ-λεμφοκύτταρα θετικό σε EBV.
Μεγαλύτεροι ενήλικες
Η λοιμώδης μονοπυρήνωση επηρεάζει κυρίως τους νεότερους ενήλικες. Όταν οι μεγαλύτεροι ενήλικες όντως προσβάλλονται από τη νόσο, έχουν λιγότερο συχνά χαρακτηριστικά σημεία και συμπτώματα όπως ο πονόλαιμος και η λεμφαδενοπάθεια. Αντίθετα, μπορεί να εμφανίσουν κυρίως παρατεταμένο πυρετό, κόπωση, αδιαθεσία και πόνους στο σώμα. Είναι πιο πιθανό να έχουν διεύρυνση ήπατος και ίκτερο. Τα άτομα άνω των 40 ετών έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν σοβαρές ασθένειες.
Περίοδος επώασης
Το ακριβές χρονικό διάστημα μεταξύ της μόλυνσης και των συμπτωμάτων είναι ασαφές. Μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας εκτίμησε ότι κυμαίνεται σε 33-49 ημέρες. Σε εφήβους και νέους ενήλικες, τα συμπτώματα πιστεύεται ότι εμφανίζονται περίπου 4-6 εβδομάδες μετά την αρχική μόλυνση. Η έναρξη είναι συχνά σταδιακή, αν και μπορεί να είναι απότομη. Τα κύρια συμπτώματα μπορεί να προηγούνται 1-2 εβδομάδων των κόπωσης, αδιαθεσίας και πόνου στο σώμα.
Ιός Έπσταϊν-Μπαρ
Περίπου το 90% των περιπτώσεων λοιμώδους μονοπυρήνωσης προκαλείται από τον ιό Επστάιν-Μπαρ, μέλος της οικογένειας των DNA ιών της οικογένειας των ερπητοϊών. Είναι ένας από τους πιο κοινούς ιούς σε όλο τον κόσμο. Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, ο ιός Έπσταϊν-Μπαρ δεν είναι ιδιαίτερα μεταδοτικός. Μπορεί να μολύνει μόνο μέσω άμεσης επαφής με σάλιο μολυσμένου ατόμου, όπως μέσω φιλιού ή κοινή χρήση οδοντόβουρτσας. Περίπου το 95% του πληθυσμού έχει εκτεθεί σε αυτόν τον ιό μέχρι την ηλικία των 40 ετών, αλλά μόνο το 15-20% των εφήβων και περίπου το 40% των εκτεθειμένων ενηλίκων μολύνονται.
Κυτταρομεγαλοϊός
Περίπου 5% έως 7% των περιπτώσεων μολυσματικής μονοπυρήνωσης προκαλείται από ανθρώπινο κυτταρομεγαλοϊό (CMV), έναν άλλο τύπο ερπητοϊού. Αυτός ο ιός βρίσκεται στα υγρά του σώματος, όπως σάλιο, ούρα, αίμα και δάκρυα. Ένα άτομο μολύνεται από αυτόν τον ιό μέσω άμεσης επαφής με μολυσμένα υγρά του σώματος. Ο κυτταρομεγαλοϊός μεταδίδεται συχνότερα μέσω του φιλιού και της σεξουαλικής επαφής. Μπορεί επίσης να μεταφερθεί από τη μολυσμένη μητέρα στο αγέννητο παιδί της. Αυτός ο ιός είναι συχνά "σιωπηλός" επειδή τα σημεία και τα συμπτώματα δεν μπορούν να γίνουν αισθητά αντιληπτά από το άτομο που έχει μολυνθεί. Ωστόσο, μπορεί να προκαλέσει απειλητική για τη ζωή ασθένεια σε βρέφη, άτομα με HIV, λήπτες μοσχεύματος και άτομα με αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα. Για όσους έχουν αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα, ο κυτταρομεγαλοϊός μπορεί να προκαλέσει πιο σοβαρές ασθένειες όπως πνευμονία και φλεγμονές του αμφιβληστροειδούς, του οισοφάγου, του ήπατος, του παχέος εντέρου και του εγκεφάλου. Περίπου το 90% του ανθρώπινου πληθυσμού έχει μολυνθεί από κυτταρομεγαλοϊό μέχρι να ενηλικιωθούν, αλλά οι περισσότεροι αγνοούν τη μόλυνση. Μόλις ένα άτομο μολυνθεί με κυτταρομεγαλοϊό, ο ιός παραμένει στα υγρά του σώματος καθ 'όλη τη διάρκεια ζωής του ατόμου.
Μετάδοση
Η μόλυνση από τον ιό Epstein -Barr μεταδίδεται μέσω σάλιου και έχει περίοδο επώασης από τέσσερις έως επτά εβδομάδες. Το χρονικό διάστημα που ένα άτομο παραμένει μεταδοτικό είναι ασαφές, αλλά οι πιθανότητες μετάδοσης της ασθένειας σε κάποιον άλλο μπορεί να είναι οι υψηλότερες κατά τις πρώτες έξι εβδομάδες μετά τη μόλυνση. Ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι ένα άτομο μπορεί να μεταδώσει τη μόλυνση για πολλούς μήνες, πιθανώς έως και ενάμιση χρόνο.
Παθοφυσιολογία
Ο ιός αναπαράγεται πρώτα μέσα στα επιθηλιακά κύτταρα του φάρυγγα (που προκαλεί φαρυγγίτιδα ή πονόλαιμο) και αργότερα κυρίως στα λεμφοκύτταρα Β (στα οποία εισβάλλει μέσω του CD21). Η ανοσοαπόκριση του ξενιστή περιλαμβάνει κυτταροτοξικά (θετικά σε CD8) Τ λεμφοκύτταρα έναντι μολυσμένων Β λεμφοκυττάρων, με αποτέλεσμα μεγεθυμένα, άτυπα λεμφοκύτταρα ( κύτταρα Ντάουνι - Downey ).
Όταν η λοίμωξη είναι οξεία (πρόσφατη εμφάνιση, αντί για χρόνια ), παράγονται ετερόφιλα αντισώματα.
Οι λοιμώξεις από κυτταρομεγαλοϊό, αδενοϊό και Toxoplasma gondii ( τοξοπλάσμωση) μπορούν να προκαλέσουν συμπτώματα παρόμοια με τη λοιμώδη μονοπυρήνωση, αλλά μια δοκιμή ετεροφίλων αντισωμάτων θα είναι αρνητική και θα διαφοροποιήσει αυτές τις λοιμώξεις από τη λοιμώδη μονοπυρήνωση.
Η μονοπυρήνωση μερικές φορές συνοδεύεται από δευτερογενείς ψυχροσυγγολιτίνες, μια αυτοάνοση ασθένεια στην οποία τα ανώμαλα κυκλοφορούντα αντισώματα που κατευθύνονται κατά των ερυθρών αιμοσφαιρίων μπορεί να οδηγήσουν σε μια μορφή αυτοάνοσης αιμολυτικής αναιμίας. Η ψυχροσυγγολιτίνη που ανιχνεύεται έχει αντι-ι- εξειδίκευση.
Διάγνωση
μικρογραφία| Λοιμώδης μονοπυρήνωση, περιφερικό επίχρισμα, υψηλής ισχύος που δείχνει αντιδραστικά λεμφοκύτταρα μικρογραφία| Σπληνομεγαλία λόγω μονοπυρήνωσης με αποτέλεσμα υποκαψικό αιμάτωμα μικρογραφία| Σπληνομεγαλία λόγω μονοπυρήνωσης με αποτέλεσμα υποκαψικό αιμάτωμα Οι διαγνωστικοί τρόποι για τη λοιμώδη μονοπυρήνωση περιλαμβάνουν:
Σωματική εξέταση
Η παρουσία διευρυμένης σπλήνας και διογκωμένων οπίσθιων τραχηλικών, μασχαλιαίων και βουβωνικών λεμφαδένων είναι τα πιο χρήσιμα σημεία για να τεθεί υποψία διάγνωσης λοιμώδους μονοπυρήνωσης. Από την άλλη πλευρά, η απουσία διογκωμένων τραχηλικών λεμφαδένων και κόπωσης είναι τα πιο χρήσιμα για να απορριφθεί η ιδέα ότι η λοιμώδης μονοπυρήνωση είναι η σωστή διάγνωση. Η μη ευαισθησία της φυσικής εξέτασης στην ανίχνευση διευρυμένης σπλήνας σημαίνει ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως στοιχείο εναντίον της λοιμώδους μονοπυρήνωσης. Η φυσική εξέταση μπορεί επίσης να δείξει πετέχειες στον ουρανίσκο.
Δοκιμή ετεροφίλων αντισωμάτων
Η δοκιμή ετεροφίλων αντισωμάτων ή μόνο-τεστ, λειτουργεί με τη συγκόλληση ερυθρών αιμοσφαιρίων από ινδικό χοιρίδιο, πρόβατο και άλογο. Αυτή η δοκιμή είναι ειδική αλλά όχι ιδιαίτερα ευαίσθητη (με ψευδώς αρνητικό ποσοστό έως 25% την πρώτη εβδομάδα, 5-10% τη δεύτερη και 5% την τρίτη). Περίπου το 90% των διαγνωσμένων ανθρώπων έχουν ετερόφιλα αντισώματα μέχρι την 3η εβδομάδα, τα οποία εξαφανίζονται σε λιγότερο από ένα χρόνο. Τα αντισώματα που εμπλέκονται στη δοκιμή δεν αλληλεπιδρούν με τον ιό Epstein -Barr ή κάποιο από τα αντιγόνα του.
Η δοκιμή δεν συνιστάται για γενική χρήση από το CDC λόγω της χαμηλής ακρίβειάς του.
Ορολογικές εξετάσεις
Οι ορολογικές εξετάσεις ανιχνεύουν αντισώματα ειδικά κατά του ιού Epstein -Barr. Η ανοσοσφαιρίνη G (IgG), όταν είναι θετική, αντανακλά κυρίως μια παρελθούσα λοίμωξη, ενώ η ανοσοσφαιρίνη M (IgM) αντανακλά κυρίως μια τρέχουσα λοίμωξη. Τα αντισώματα που στοχεύουν στον EBV μπορούν επίσης να ταξινομηθούν σύμφωνα με το ποιο μέρος του ιού συνδέονται με:
Διαφορική διάγνωση
Περίπου το 10% των ατόμων που παρουσιάζουν κλινική εικόνα λοιμώδους μονοπυρήνωσης δεν έχουν οξεία λοίμωξη από τον ιό Έπσταϊν-Μπαρ. Η διαφορική διάγνωση της οξείας λοιμώδους μονοπυρήνωσης πρέπει να λαμβάνει υπόψη την οξεία λοίμωξη από κυτταρομεγαλοϊό και λοιμώξεις από Toxoplasma gondii. Επειδή η διαχείρισή τους είναι σχεδόν η ίδια, δεν είναι πάντα χρήσιμο ή πιθανό να γίνει διάκριση μεταξύ της μονοπυρήνωσης του ιού Έπσταϊν-Μπαρ και της μόλυνσης από κυτταρομεγαλοϊό. Ωστόσο, στις έγκυες γυναίκες, η διαφοροποίηση της μονοπυρήνωσης από την τοξοπλάσμωση είναι σημαντική, καθώς σχετίζεται με σημαντικές συνέπειες για το έμβρυο.
Η οξεία λοίμωξη από τον ιό HIV μπορεί να μιμηθεί σημεία παρόμοια με εκείνα της λοιμώδους μονοπυρήνωσης και θα πρέπει να γίνουν εξετάσεις στις έγκυες γυναίκες για τον ίδιο λόγο με την τοξοπλάσμωση.
Άλλες καταστάσεις από τις οποίες διαφορογιγνώσκεται η λοιμώδης μονοπυρήνωση περιλαμβάνουν τις λευχαιμία, αμυγδαλίτιδα, διφθερίτιδα, κοινό κρυολόγημα και γρίπη.
Θεραπεία
Η λοιμώδης μονοπυρήνωση είναι γενικά αυτοπεριοριζόμενη, επομένως χρησιμοποιούνται μόνο συμπτωματικές ή υποστηρικτικές θεραπείες. Η ανάγκη για ξεκούραση και επιστροφή στις συνήθεις δραστηριότητες μετά την οξεία φάση της λοίμωξης μπορεί εύλογα να βασίζεται στα γενικά επίπεδα ενέργειας του ατόμου. Παρ 'όλα αυτά, σε μια προσπάθεια να μειωθεί ο κίνδυνος ρήξης σπλήνας, οι ειδικοί συμβουλεύουν την αποφυγή αθλημάτων επαφής και άλλης βαριάς σωματικής δραστηριότητας, ειδικά όσες περιλαμβάνουν αυξημένη κοιλιακή πίεση ή τον χειρισμό Βαλσάβα (όπως στην κωπηλασία ή την προπόνηση με βάρη ), τουλάχιστον για τις πρώτες 3 - 4 εβδομάδες ασθένειας ή έως ότου υποχωρήσει η διογκώση του σπλήνα, όπως καθορίζεται από θεράποντα ιατρό.
Φάρμακα
Η παρακεταμόλη (ακεταμινοφαίνη) και τα ΜΣΑΦ, όπως η ιβουπροφαίνη, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση του πυρετού και του πόνου. Η πρεδνιζόνη, ένα κορτικοστεροειδές, ενώ χρησιμοποιείται για να μειώσει τον πόνο στο λαιμό ή τις διογκωμένες αμυγδαλές, παραμένει αμφιλεγόμενη λόγω της έλλειψης στοιχείων ότι είναι αποτελεσματική και λόγω των πιθανών παρενεργειών. Τα ενδοφλέβια κορτικοστεροειδή, συνήθως η υδροκορτιζόνη ή η δεξαμεθαζόνη, δεν συνιστώνται ως ρουτίνα, αλλά μπορεί να είναι χρήσιμα εάν υπάρχει κίνδυνος απόφραξης του αεραγωγού, πολύ χαμηλός αριθμός αιμοπεταλίων ή αιμολυτική αναιμία.
Οι αντιιικοί παράγοντες δρουν αναστέλλοντας την αντιγραφή του ιικού DNA. Υπάρχουν λίγα στοιχεία που να υποστηρίζουν τη χρήση αντιιικών όπως η ακικλοβίρη και η βαλακυκλοβίρη, αν και μπορεί να μειώσουν την αρχική αποβολή ιών. Τα αντιιικά είναι ακριβά, κινδυνεύουν να προκαλέσουν αντοχή στους αντιιικούς παράγοντες και (σε 1% έως 10% των περιπτώσεων) μπορεί να προκαλέσουν δυσάρεστες παρενέργειες. Αν και τα αντιιικά δεν συνιστώνται σε άτομα με απλή λοιμώδη μονοπυρήνωση, μπορεί να είναι χρήσιμα (σε συνδυασμό με στεροειδή) στη διαχείριση σοβαρών εκδηλώσεων του EBV, όπως οι μηνιγγίτιδα από EBV, περιφερική νευρίτιδα, ηπατίτιδα ή αιματολογικές επιπλοκές.
Παρόλο που τα αντιβιοτικά δεν ασκούν καμία αντιική δράση, ενδέχεται να ενδείκνυνται για τη θεραπεία δευτερογενών βακτηριακών λοιμώξεων του λαιμού, όπως από στρεπτόκοκκο. Ωστόσο, η αμπικιλλίνη και η αμοξικιλλίνη δεν συνιστώνται κατά τη διάρκεια οξείας λοίμωξης από τον ιό Epstein -Barr καθώς μπορεί να αναπτυχθεί διάχυτο εξάνθημα.
Παρατήρηση
Η σπληνομεγαλία είναι ένα κοινό σύμπτωμα της λοιμώδους μονοπυρήνωσης και οι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης μπορούν να εξετάσουν τη χρήση υπερηχογραφήματος κοιλίας για να κατανοήσουν τη διόγκωση της σπλήνας ενός ατόμου. Ωστόσο, επειδή το μέγεθος της σπλήνας ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό, το υπερηχογράφημα δεν είναι έγκυρη τεχνική για την αξιολόγηση της διεύρυνσης του σπλήνα και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σε τυπικές συνθήκες ή για τη λήψη αποφάσεων ρουτίνας σχετικά με τη φυσική κατάσταση για άθληση.
Πρόγνωση
Οι σοβαρές επιπλοκές είναι σπάνιες, καθώς εμφανίζονται σε λιγότερο από το 5% των περιπτώσεων:
Μόλις εξαφανιστούν τα οξεία συμπτώματα μιας αρχικής λοίμωξης, συχνά δεν επανέρχονται. Αλλά μόλις μολυνθεί, το άτομο φέρει τον ιό για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο ιός τυπικά ζει αδρανής στα Β λεμφοκύτταρα. Οι ανεξάρτητες λοιμώξεις της μονοπυρήνωσης μπορεί να συμβούν πολλές φορές, ανεξάρτητα από το αν το άτομο μεταφέρει ήδη τον ιό σε αδρανή κατάσταση. Περιοδικά, ο ιός μπορεί να επανενεργοποιηθεί, κατά τη διάρκεια της οποίας το άτομο είναι και πάλι μολυσματικό, αλλά συνήθως χωρίς συμπτώματα ασθένειας. Συνήθως, ένα άτομο με ΛΜ έχει λίγα, αν υπάρχουν, περαιτέρω συμπτώματα ή προβλήματα από τη λανθάνουσα μόλυνση των Β λεμφοκυττάρων. Ωστόσο, σε ευαίσθητους ξενιστές κάτω από τους κατάλληλους περιβαλλοντικούς στρεσογόνους παράγοντες, ο ιός μπορεί να επανενεργοποιηθεί και να προκαλέσει ασαφή φυσικά συμπτώματα (ή μπορεί να είναι υποκλινικά) και κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης ο ιός μπορεί να εξαπλωθεί και σε άλλους.
Ιστορία
Η χαρακτηριστική συμπτωματολογία της λοιμώδους μονοπυρήνωσης δεν φαίνεται να έχει αναφερθεί μέχρι τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Το 1885, ο διάσημος Ρώσος παιδίατρος Νιλ Φιλάτοφ ανέφερε μια μολυσματική διαδικασία που ονόμασε «ιδιοπαθή λεμφαδενίτιδα» παρουσιάζοντας συμπτώματα που αντιστοιχούν στη λοιμώδη μονοπυρήνωση, και το 1889 ένας Γερμανός λουτρολόγος και παιδίατρος, Εμίλ Φάιφερ, ανέφερε ανεξάρτητα παρόμοιες περιπτώσεις (μερικές μικρότερης έντασης) που τείνουν να επικεντρώνονται σε οικογένειες, για τις οποίες επινόησε τον όρο Drüsenfieber («λεμφαδενικός πυρετός»).
Η λέξη μονοπυρήνωση έχει αρκετές σημασίες. Μπορεί να αναφέρεται σε οποιαδήποτε μονοκυττάρωση (αυξημένος αριθμός κυκλοφορούντων μονοκυττάρων ), αλλά σήμερα χρησιμοποιείται συνήθως με τη στενότερη έννοια της λοιμώδους μονοπυρήνωσης, η οποία προκαλείται από τον EBV και της οποίας η μονοκυττάρωση είναι εύρημα.
Ο όρος «λοιμώδης μονοπυρήνωση» επινοήθηκε το 1920 από τους Τόμας Πεκ Σπραντ και Φρανκ Αλεξάντερ Έβανες σε μια κλασική κλινική περιγραφή της νόσου που δημοσιεύτηκε στο Bulletin of the Johns Hopkins Hospital, με τίτλο «Μονοπυρηνική λευκοκυττάρωση σε αντίδραση σε οξεία λοίμωξη (μολυσματική μονοπυρήνωση) (Mononuclear leukocytosis in reaction to acute infection (infectious mononucleosis))».. Ένα εργαστηριακό τεστ για μολυσματική μονοπυρήνωση αναπτύχθηκε το 1931 από τον καθηγητή της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Γέιλ Τζον Ρόντμαν Πολ και τον Γουόλς Γουίλαρντ Μπάνελ με βάση την ανακάλυψη ετεροφίλων αντισωμάτων στους ορούς των ατόμων με τη νόσο. Το τεστ Paul-Bunnell ή PBT αντικαταστάθηκε αργότερα από τη δοκιμή ετεροφίλων αντισωμάτων.
Σοδομισμός
thumb|right|250px|Σάτυρος και κατσίκα. thumb|right|250px|Σοδομισμός σε μια κατσίκα, λιθογραφία του Édouard-Henri Avril Ο όρος σοδομισμός (μερικές φορές απαντάται και ως σοδομία) είναι ένας νομικός όρος ο οποίος περιγράφει ανθρώπινες σεξουαλικές πράξεις, οι οποίες δεν αποσκοπούν στην τεκνοποίηση. Ο όρος είναι γνωστός και ως παρά φύσιν ασέλγεια.
Λοιμώδης μονοπυρήνωση
Ιστορία
Ο ιός Έπσταϊν-Μπαρ εντοπίστηκε για πρώτη φορά στα κύτταρα του λεμφώματος Μπέρκετ από τους Μίκαελ Άντονι Έπσταϊν και Ιβόν Μπαρ στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ το 1964. Η σχέση με τη λοιμώδη μονοπυρήνωση ανακαλύφθηκε το 1967 από τους Βέρνερ και Γκέρτρουντ Χένλε στο Νοσοκομείο Παίδων της Φιλαδέλφειας, αφού ένας τεχνικός εργαστηρίου που χειριζόταν τον ιό προσβλήθηκε από την ασθένεια: σύγκριση δειγμάτων ορού που συλλέχθηκαν από τον τεχνικό πριν και μετά την έναρξη αποκάλυψε την ανάπτυξη αντισωμάτων ο ιός.
Σοδομισμός
Σ' αυτές περιλαμβάνονται κυρίως το πρωκτικό σεξ και δευτερευόντως το στοματικό σεξ, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και η κτηνοβασία. Ο σοδομισμός αφορά και στα δύο φύλα, καθώς δεν γίνεται διάκριση σε ενεργητική ή παθητική σεξουαλική πράξη. Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από τη πόλη Σόδομα, την οποία ο Θεός κατέστρεψε εξαιτίας της ακολασίας των κατοίκων της. Οι νόμοι κατά του σοδομισμού άρχισαν να καθιερώνονται στους μεταγενέστερους χρόνους, επικράτησαν κυρίως κατά τον μεσαίωνα, ενώ σε αρκετά σημεία της γης φτάνουν ως τις μέρες μας. Στο Βυζάντιο καταδικάστηκε ως παρά φύση οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη που δεν αποσκοπούσε στην αναπαραγωγή, ενώ στην Δύση με την φυσική θεολογία του Αγίου Θωμά Ακινάτη, είχαν ενταθεί οι καταδίκες για σοδομισμό, και ανάμεσα σ' αυτούς που απαγγέλθηκαν κατηγορίες υπήρξαν ο Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας, ο ζωγράφος Σάντρο Μποτιτσέλι για την αναπαράσταση της Θείας Κωμωδίας καθώς και ο Πάπας Βονιφάτιος Θ΄, ο οποίος καταδικάστηκε για το παράπτωμα μετά θάνατον.
Λοιμώδης μονοπυρήνωση
Ιστορία
Ο επιδημιολόγος της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Γέιλ, Άλφρεντ Έβανς, επιβεβαίωσε μέσω δοκιμών ότι η μονοπυρήνωση μεταδίδεται κυρίως μέσω του φιλιού, οδηγώντας στο να αναφέρεται ως «ασθένεια του φιλιού».
Σοδομισμός
Την ίδια εποχή, ο σοδομισμός επεκτείνεται ώστε να περιγράψει και να καταδικάσει την ομοφυλοφιλία, ενώ ο όρος έφτασε να είναι συνώνυμος της θρησκευτικής αίρεσης και οι κατηγορίες σε βάρος των «σοδομιστών» έφτασαν να χρησιμοποιούνται ακόμη και για πολιτικούς εκβιασμούς.
Λοιμώδης μονοπυρήνωση
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες Κατηγορία:Σύνδρομα Κατηγορία:Ασθένειες που σχετίζονται με τον ιό Επστάιν-Μπαρ
Σοδομισμός
Σε πολλά σημεία της γης ο σοδομισμός είναι καταδικαστέος ως τις μέρες μας. Στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει η πρόθεση να τεθούν εκτός νόμου οι σεξουαλικές πράξεις μεταξύ των ομοφυλόφιλων, όμως σε αρκετές περιπτώσεις πολλοί ορισμοί του νόμου είναι αρκετά ευρείς, ώστε να επεκτείνονται και στις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις. Ανάμεσα στις χώρες που κατάργησαν τους νόμους περί σοδομισμού μόλις τα τελευταία χρόνια, ήταν η Κύπρος (1998) και οι ΗΠΑ (2003).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξουαλικότητα Κατηγορία:Νομικοί όροι Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία Κατηγορία:Σεξουαλικά εγκλήματα Κατηγορία:Πρωκτικός ερωτισμός
Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του εγώ
Η Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του εγώ είναι τίτλος συγγράματος του θεμελιωτή της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ, το οποίο δημοσιεύτηκε αρχικά στη γερμανική γλώσσα το 1921. Ο Φρόιντ, εδώ, καταπιάνεται με το ζήτημα της ψυχολογικής ανάλυσης της έννοιας της μάζας, ενός παροδικού σχηματισμού ετερόκλητων ανθρώπων με κάποιο κοινό χαρακτηριστικό και πρόσκαιρα ομοιογενή συμπεριφορά, από ψυχαναλυτική σκοπιά.
Περιεχόμενο
Ο συγγραφέας αρχίζει τη μελέτη του παρουσιάζοντας συνοπτικά τα προγενέστερα πορίσματα του Γάλλου Γκυστάβ Λε Μπον, σύμφωνα με τον οποίον για περιορισμένο χρονικό διάστημα μία ομάδα ανθρώπων χωρίς ιδιαίτερους δεσμούς πέρα από κάποιο κοινό στοιχείο, μπορεί να οργανωθεί σε μάζα και να δράσει από κοινού. Στη μάζα, τα άτομα τα οποία τη συνθέτουν χάνουν μέρος από τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά τους, την ορθολογικότητά τους, τις αναστολές τους και τη διακριτή τους βούληση. Αρχίζουν να κατέχονται από οξυμένη ενσυναίσθηση και μία αίσθηση ισχύος. Η μάζα συμπεριφέρεται παρορμητικά, συναισθηματικά, άλογα, είναι δεκτική σε υποβολή, ευμετάβλητη και ευκυβέρνητη, παρουσιάζει ιδιότητες ενός νευρωτικού (όπως η ανιμιστική πίστη στην παντοδυναμία της σκέψης ή ψυχαναγκασμούς, κατά τη φροϋδική ανάλυση), ενώ τα χαρακτηριστικά αυτά σε επίπεδο ατόμου μεγεθύνονται από τη μεταδοτικότητα μεταξύ των μελών της μάζας. Αν και η λογική ή η κρίση της μάζας τοποθετούνται σε επίπεδο πολύ κατώτερο από του μεμονωμένου ατόμου, η ηθική της συμπεριφορά μπορεί να είναι είτε πολύ χειρότερη είτε πολύ καλύτερη από του ατόμου.
Ο συγγραφέας συνεχίζει εμβαθύνοντας στην αιτία του σχηματισμού των μαζών, ο οποίος κατά τους παλαιότερους συγγραφείς οφείλεται στη δεκτικότητα του ατόμου σε υποβολή, μία τάση που στη μάζα μεγιστοποιείται. Έτσι, η υποβολή, τόσο όσον αφορά τη μεταδοτικότητα συναισθημάτων και ιδεών μεταξύ των μελών της μάζας, όσο και μεταξύ του κάθε μέλους και ενός οδηγού (αρχηγού με ξεχωριστό, ενισχυμένο γόητρο και επιρροή μες στην εκάστοτε μάζα), μοιάζει να είναι ένα μη περαιτέρω αναγόμενο ψυχολογικό φαινόμενο υπεύθυνο για τη δημιουργία της. Όμως, κατά τον Φρόιντ, στην πραγματικότητα η υποβολή δεν είναι παρά σύμπτωμα της βαθύτερης αιτίας του σχηματισμού των μαζών, η οποία συνίσταται στην ψυχαναλυτική έννοια της λίμπιντο, δηλαδή στο σύνολο των έμφυτων ορμών οι οποίες ευθύνονται για τη σεξουλικότητα του ατόμου μα και για κάθε τύπο αισθημάτων αγάπης. Επομένως, στη ρίζα των φαινομένων της μάζας, κρύβονται οι αναπτυγμένοι αισθηματικοί δεσμοί τόσο μεταξύ των ατόμων, όσο και μεταξύ κάθε ατόμου / μέλους της μάζας και του οδηγού της.
Στη συνέχεια παρατίθενται δύο παραδείγματα εξαιρετικά οργανωμένων και μόνιμων μαζών: η χριστιανική Εκκλησία και ο στρατός. Κατά τον Φρόιντ, είναι η υποτιθέμενη απεριόριστη αγάπη του οδηγού (του Χριστού στην πρώτη περίπτωση, του επικεφαλής στρατηγού στη δεύτερη) για κάθε μέλος της μάζας ο κοινός λιβιδινικός δεσμός ο υπεύθυνος για τη συγκρότηση και συγκράτησή της. Έτσι, η κατάλυση του εν λόγω δεσμού στον πόλεμο (όταν οι στρατιώτες νιώθουν πως οι ιεραρχικά ανώτεροί τους δεν τους «αγαπούν») ευθύνεται για την εμφάνιση στο στράτευμα φαινομένων πανικού και άτακτης διάλυσης της μάζας, ακόμα και ενώπιον ασθενών κινδύνων ή αντιξοοτήτων πολύ πιο ήπιων απ' ό,τι είχαν αντιμετωπιστεί στο παρελθόν. Η εναλλακτική εξήγηση του ΜακΝτούγκαλ, ο οποίος πίστευε ότι ο πανικός εμφανίζεται όταν το άγχος εξαιτίας του μεγάλου κινδύνου επιτείνεται και μεγεθύνεται λόγω της μεταδοτικότητας των συναισθημάτων στη μάζα, δεν μπορεί σύμφωνα με τον Φρόιντ να ερμηνεύσει τον πανικό σε περιπτώσεις ασθενών και ήπιων αντιξοοτήτων.
Η αντίληψη της λίμπιντο ως βαθύτερης αιτίας σχηματισμού των μαζών αναπτύσσεται περαιτέρω, με αναφορά στην ψυχαναλυτική έννοια της ναρκισσιστικής φιλαυτίας η οποία αποτρέπει, ως έμφυτος ψυχολογικός παράγοντας, τη σύγκλιση των ατόμων και εκδηλώνεται σαν έλλειψη ανοχής απέναντι στο διαφορετικό, ως αποστροφή απέναντι στα άλλα άτομα. Κατά τον Φρόιντ, μόνον η εμφάνιση και καλλιέργεια λιβιδινικών δεσμών είναι σε θέση να ακυρώσει την επιρροή της ναρκισσιστικής αυτοαγάπης, μία προϋπόθεση απαραίτητη για τον σχηματισμό μάζας. Στη συνέχεια, ο συγγραφέας εντοπίζει στην ψυχαναλυτική έννοια της ταύτισης, της ψυχολογικής οικειοποίησης ενός ξένου εγώ από το εγώ του ατόμου, την απώτατη αιτία οικοδόμησης των εν λόγω λιβιδινικών σχέσεων, ισχυριζόμενος πως ο κοινός αισθηματικός δεσμός του κάθε ατόμου με τον οδηγό προξενεί αμοιβαία ταύτιση μεταξύ όσων διαμοιράζονται τον δεσμό αυτόν, μεταξύ επομένως των μελών της σχηματιζόμενης μάζας. Ο Φρόιντ προχωρά σε μία συνοπτική επεξηγηματική περιγραφή της ταύτισης και του ρόλου της στη διαμόρφωση του οιδιπόδειου συμπλέγματος και παθολογικών καταστάσεων, όπως η μελαγχολία.
Ακολούθως, έχοντας ήδη αναλύσει την ταύτιση ως ψυχολογικό μηχανισμό οικοδόμησης λιβιδινικών δεσμών μεταξύ των ισότιμων μελών της μάζας, προχωρά στην ανίχνευση του παράλληλου μηχανισμού ο οποίος προξενεί τον αρχικό λιβιδινικό δεσμό κάθε μέλους με τον οδηγό. Κατά τον συγγραφέα, ο τελευταίος οφείλεται στο ψυχαναλυτικό φαινόμενο της εξιδανίκευσης η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε ακραία μορφή ερωτοληψίας, δηλαδή σε μία λιβιδινική σχέση με πλήρως ανεσταλμένο το σεξουαλικό, αισθησιακό της περιεχόμενο και διαρκή ισχύ. Αυτή η κατάσταση έχει ως αποτέλεσμα την υπερτίμηση του εξιδανικευόμενου αντικειμένου (του οδηγού) εις βάρος του εγώ. Η ναρκισσιστική φιλαυτία εκτρέπεται έτσι προς αποσεξουαλικοποιημένη αγάπη για το αντικείμενο, το οποίο υποκαθιστά πλήρως το ιδανικό του εγώ (το τμήμα εκείνο του υπερεγώ που εκφράζει το αυτοεπιβαλλόμενο ιδανικό πρότυπο του εγώ) και εμπνέει αισθήματα αυτοθυσίας και αφοσίωσης. Ο συγγραφέας, επιπροσθέτως, προτείνει την ερμηνεία της ύπνωσης ως φαινομένου παρόμοιας ψυχολογικής φύσης με τον σχηματισμό μάζας και με εξίσου λιβιδινική αιτιολογία, αλλά περιοριζόμενο σε δύο άτομα: τον υπνωτιζόμενο και τον υπνωτιστή.
Στη συνέχεια, ο Φρόιντ τονίζει ότι η κοινή ερωτοληπτική σχέση των μελών της μάζας με τον οδηγό ευθύνεται για τη μεταξύ τους ταύτιση και επιχειρεί να αναλύσει, ή να ερμηνεύσει, τον μηχανισμό της τελευταίας. Κατά τον συγγραφέα, ο ανταγωνισμός των μελών της μάζας για το ποθητό αντικείμενο (τον οδηγό) και ο συνεπαγόμενος αμοιβαίος φθόνος τους, μεταλλάσσεται αυτομάτως σε απαίτηση ισότητας μεταξύ τους και ψυχολογική οικειοποίηση του ενός από τον άλλο, εφόσον τελικά κανείς δεν μπορεί να «κατέχει» τον οδηγό κατ' αποκλειστικότητα. Επομένως, η εν λόγω ταύτιση εντοπίζεται στη βάση των αιτημάτων κοινωνικής ισότητας, του esprit de corps στο στράτευμα κλπ. Ο Φρόιντ συνεχίζει γράφοντας πως το προτεινόμενο από ορισμένους «ένστικτο της αγέλης», το οποίο ενυπάρχει στον Άνθρωπο, ανάγεται κατ' αυτόν τον τρόπο στη σεξουαλική ορμή, λόγω της λιβιδινικής αιτιολογίας της ταύτισης, και άρα δεν αποτελεί θεμελιώδες συστατικό του ψυχισμού του, ούτε εξηγεί από μόνο του τον σχηματισμό των μαζών.
Το βιβλίο καταλήγει σε μία ερμηνεία του εφήμερου χαρακτήρα των περισσότερων μαζών, με βάση τη θέση ότι ο χωρισμός του εγώ από το ιδανικό του εγώ (όταν το τελευταίο υποκαθίσταται από το εγώ του οδηγού και σχηματίζεται έτσι η μάζα) δεν μπορεί να είναι μόνιμος. Κατά τον Φρόιντ, κάθε παρόμοια διάσπαση του ψυχικού βίου πρέπει περιοδικά και παροδικά να αναστέλλεται, ώστε ένα ναρκισσιστικό εγώ χωρίς περιορισμούς να αναλαμβάνει για ένα διάστημα τον έλεγχο. Έτσι, στον ύπνο μας καταργείται ο εξωτερικός κόσμος και το εγώ γίνεται πλήρως αυτάρκες, όπως ήταν πριν από τη γέννησή μας. Κατά παρόμοιο τρόπο, σε κατάσταση εγρήγορσης κατά καιρούς αναστέλλεται η διάσπαση του εγώ σε συνειδητό και απωθημένο ασυνείδητο μέρος, μέσω των νευρώσεων αλλά και διά των ευφυολογημάτων, με τα οποία κατά τον συγγραφέα ανακαλείται πρόσκαιρα το απωθημένο στο εγώ. Στην ευρύτερη κλίμακα της κοινωνίας, τέτοιος είναι ο ρόλος των εορτών όπου περιοδικά και παροδικά άρονται οι απαγορεύσεις επί των ατόμων (αντίστοιχες με τους περιορισμούς που θέτει στο εγώ το ιδανικό του εγώ). Προτείνοντας περαιτέρω ότι η έκλειψη του υπερεγώ οδηγεί σε μία ναρκισσιστική αίσθηση θριάμβου και εξάλειψη των αναστολών, ενώ η ένταση ανάμεσα στο εγώ και στο υπερεγώ σε αισθήματα ενοχής και κατωτερότητας, ο Φρόιντ ερμηνεύει με παρόμοιους όρους και τον κυκλικό χαρακτήρα της μανιοκατάθλιψης: «το ιδανικό του Εγώ τους διαλύεται πρόσκαιρα στο Εγώ, αφού προηγουμένως κυβέρνησε ιδιαίτερα αυστηρά».
Η μελέτη κλείνει με ορισμένες εκτενέστερες παρατηρήσεις όσον αφορά την πρωταρχική ορδή και την ιστορική εξέλιξή της, οι οποίες σχετίζονται με το προγενέστερο έργο του συγγραφέα Τοτέμ και ταμπού. Ακόμα, ο Φρόιντ σημειώνει ότι οι νευρώσεις οφείλονται σε απωθημένες στο ασυνείδητο αλλά ακόμα ενεργές μη ανεσταλμένες ως προς τον στόχο τους σεξουαλικές επιδιώξεις, οι οποίες έτσι έρχονται σε αντιπαράθεση με τις πλήρως ανεσταλμένες ερωτοληπτικές ορμές. Κατ' αυτόν τον τρόπο, οι νευρώσεις επιδρούν διαλυτικά σε μία μάζα, αλλά και, αντιστρόφως, η συμμετοχή σε μάζα μπορεί να έχει θεραπευτική επίδραση στο νευρωτικό άτομο, εξαιτίας της αντιδιαστολής μεταξύ ανεσταλμένων και μη ανεσταλμένων σεξουαλικών επιδιώξεων.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινωνική ανθρωπολογία Κατηγορία:Έργα με θέμα την ψυχανάλυση
Project Zero
Ο πρώτος τίτλος της σειράς με το ίδιο όνομα κυκλοφόρησε το 2001 για το PlayStation 2, και πλέον η σειρά αποτελείται από πέντε βασικές προσθήκες. Η σειρά τοποθετείται στην Ιαπωνία της δεκαετίας του 1980, με κάθε προσθήκη να εστιάζει σε μία περιοχή που κατοικείται από εχθρικά υπερφυσικά όντα. Οι χαρακτήρες που εμπλέκονται στο εκάστοτε σενάριο έχουν στην κατοχή τους την Camera Obscura, μία κάμερα που δημιουργήθηκε από τον δρ. Kunihiko Asou, με την ιδιότητα να παγιδεύει και να κατευνάζει πνεύματα. Η σειρά αντλεί στοιχεία από τον ιαπωνικό τρόμο, και είναι γνωστή για την προτίμηση των γυναικών σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το Project Zero συλλήφθηκε ως ιδέα από τον Μακότο Σιμπάτα και τον Κεϊσούκε Κίκουτσι. Αφού έμαθαν σύστημα του PlayStation 2 και μετά την επιτυχία της σειράς Silent Hill, οι δύο αποφάσισαν να αναπτύξουν μία σειρά τρόμου, εμπνευσμένη από τις προσωπικές πνευματικές εμπειρίες του Σιμπάτα και δημοφιλείς ιαπωνικές ταινίες της εποχής, μεταξύ των οποίων το The Ring. Ο βασικός τους στόχος ήταν να κάνουν δυνατή την πιο τρομακτική εμπειρία παιχνιδιού. Μετέπειτα προσθήκες βελτίωσαν τις μηχανικές του τρόπου παιχνιδιού, ενώ επίσης πρόσθεσαν πιο περίπλοκα στοιχεία αφήγησης. Η βασική ιδέα σε όλα τα παιχνίδια της σειράς είναι η ύπαρξη ατμόσφαιρας στην οποία ο παίκτης νιώθει ότι παρακολουθείται και ότι κάτι θα του επιτεθεί ανά πάσα στιγμή καθώς και ότι ο τρόμος προκύπτει από τον ίδιο τον παίκτη.
Η σειρά έχει δεχθεί επαίνους από τους κριτικούς, και ταξινομείται δίπλα σε άλλες σειρές τρόμου, περιλαμβανομένων των Resident Evil και Silent Hill, ενώ ατομικά τα παιχνίδια της έχουν καθιερωθεί από τα καλύτερα στο είδος της επιβίωσης τρόμου. Ενώ οι πωλήσεις ατομικά των παιχνιδιών δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα υψηλές, η σειρά έχει συνολικά πουλήσει περισσότερα από 1 εκατομμύριο κομμάτια, μέχρι τον Απρίλιο του 2014. Έχουν πραγματοποιηθεί μεταφορές της σειράς και σε άλλα μέσα, όπως του κινηματογράφου και των κόμικ.
Ο παραγωγός Χισάσι Κοϊνούμα, σε συνέντευξη στη Siliconera για το βιντεοπαιχνίδι Attack on Titan 2, δήλωσε ότι το Project Zero είναι "ένα από τα πιο σημαντικά [τους] IPs".
Κύρια σειρά
Το πρώτο, ομώνυμο παιχνίδι της σειρά κυκλοφόρησε για το PlayStation 2 το 2001 στην Ιαπωνία και το 2002 στη βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Το δεύτερο, με τίτλο Project Zero II: Crimson Butterfly, κυκλοφόρησε ξανά για το PlayStation 2 το 2003 στην Ιαπωνία και στη βόρεια Αμερική, και το 2004 στην Ευρώπη. Το τρίτο, με τίτλο Project Zero III: The Tormented, κυκλοφόρησε για την ίδια κονσόλα το 2005 στην Ιαπωνία και τη βόρεια Αμερική, και το 2006 στην Ευρώπη. Το 2008, κυκλοφόρησε το τέταρτο παιχνίδι, με τίτλο Project Zero: Mask of the Lunar Eclipse για το Wii, αποκλειστικά στην Ιαπωνία. Το πέμπτο παιχνίδι, της σειράς, υπό το όνομα Project Zero: Maiden of Black Water, κυκλοφόρησε για το Wii U το 2014 στην Ιαπωνία και ένα χρόνο μετά στη βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Αυστραλία.
Spin-off και remake
Οι πρώτοι δύο τίτλοι επανακυκλοφόρησαν. Ο πρώτος έγινε εκτεταμένο port για το Xbox, κυκλοφόρησε το 2002 στην Ιαπωνία και το 2003 στις δυτικές ηπείρους. Περιέχει πρόσθετα σεναριακά στοιχεία στην, βελτιώσεις στον τρόπο παιχνιδιού, και μία νέα επιλογή δυσκολίας. Ο δεύτερος κυκλοφόρησε ως Director's Cut για το Xbox, κυκλοφόρησε το 2004 στην Ιαπωνία και τη βόρεια Αμερική, και το 2005 στην Ευρώπη,  ενώ επίσης, δημιουργήθηκε ένα νέο εκτεταμένο remake, το οποίο κυκλοφόρησε για το Wii το 2012 στην Ιαπωνία και την Ευρώπη.
Το 2004, κυκλοφόρησε ο τίτλος Real Zero για τα κινητά τηλέφωνα FOMA και DoCoMo. Στο παιχνίδι, ο παίκτης μπορεί να βγάλει φωτογραφίες των περιβαλλόντων και να τοποθετούν εικόνες φαντασμάτων πάνω τους. Διαθέσιμα για συλλογή είναι εβδομήντα διαφορετικά φαντάσματα, να κάθε νέο φάντασμα να πυροδοτεί την αποστολή ενός email, το οποίο περιλαμβάνει στοιχεία για την εύρεση του επόμενου φαντάσματος ή άλλα μηνύματα. Η διανομή του παιχνιδιού σταμάτησε το 2011. Ένα spin-off κυκλοφόρησε το 2012 παγκοσμίως για το Nintendo 3DS, με το όνομα Spirit Camera. Η ιστορία του ακολουθεί μία κοπέλα, τη Maya, η οποία προσπαθεί να δραπετεύσει από ένα στοιχειωμένο σπίτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Project Zero Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τρόμου Κατηγορία:Κάμερες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Σειρές βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν μυθιστορήματα‎ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν ταινίες‎
Πρωτάθλημα Αθήνας πετοσφαίρισης γυναικών 1926
μικρογραφία|δεξιά|250px| Η προκήρυξη των πρώτων γυναικείων αγώνων βόλεϊ, εφ. "Εμπρός", 16/1/1926. Το 1925 ο Πανιώνιος είχε ξεκινήσει τη διοργάνωση πρωταθλημάτων βόλεϊ ανδρών μεταξύ συλλόγων και σχολείων σε μια προσπάθεια να προωθήσει το άθλημα. Οι αγώνες έγιναν με την άδεια του ΣΕΓΑΣ και σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία. Το 1926 διοργάνωσε και πρωτάθλημα γυναικών. Μετείχαν τέσσερις ομάδες και νικήτρια αναδείχθηκε η φοιτητική ομάδα του Διδασκαλείου Γυμναστικής. Το πρωτάθλημα αυτό αποτέλεσε την αρχή του γυναικείου βόλεϊ στην Ελλάδα και ο Πανιώνιος συνέχισε να το διοργανώνει ως το 1930 βάζοντας το γυναικείο βόλεϊ στον αθλητικό χάρτη της χώρας. Εμπνευστής του και ψυχή της διοργάνωσης υπήρξε ο πρόεδρος του Πανιωνίου Δημητρός Δάλλας. Στη συνέχεια τη διοργάνωσή του ανέλαβε ο ΣΕΓΑΣ.
Το ξεκίνημα
Το 1926, με πρωτοβουλία του προέδρου του Πανιωνίου Δημητρού Δάλλα, ο ιστορικός σύλλογος είχε δημιουργήσει γυναικεία αθλητική ομάδα και διοργάνωσε τους πρώτους επίσημους γυναικείους αγώνες στίβου. Οι αντιδράσεις πολλές. Πάμπολλα τα αρνητικά και ειρωνικά σχόλια στον τύπο, ακόμα και από επίσημα χείλη που αρθρογραφούσαν εναντίον της συμμετοχής των γυναικών στον αθλητισμό επιστρατεύοντας κάθε είδους απίθανο επιχείρημα περί ηθικής, γυναικείας ανατομίας, γυναικείας ψυχοσύνθεσης κλπ. Παρ’ όλα αυτά οι γυναίκες επιμένουν και με τη βοήθεια των γυμναστριών στα γυμνάσια θηλέων δημιουργούν γυναικείους αθλητικούς πυρήνες. Όσες δέχονται ισχυρές πιέσεις από τον οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο βρίσκουν αθλητική διέξοδο στο βόλεϊ, το οποίο η κοινωνία αντιμετώπιζε ως ένα νεανικό παιχνίδι και όχι ως άθλημα.
Οι αγώνες
Οι αγώνες του πρώτου γυναικείου τουρνουά βόλεϊ στην Ελλάδα διεξήχθησαν τα σαββατοκύριακα 3-4 και 10-11 Απριλίου 1926. Το πρώτο σαββατοκύριακο έγιναν τρεις αγώνες στο Κεντρικό Γυμναστήριο και το επόμενο οι άλλοι τρεις στο Παναθηναϊκό Στάδιο, παρουσία πολλών φιλάθλων κυριών και δεσποινίδων:
Διαιτητής όλων των αγώνων ήταν ο πρωταθλητής στίβου και βολεϊμπολίστας του Πανιωνίου Δημητρός Καραμπάτης. Κινητήριος μοχλός ήταν ο πρόεδρος του Πανιωνίου Δημητρός Δάλλας, ο οποίος, όπως έγραφε μια εφημερίδα:
Η σειρά των αγώνων
Είναι γνωστό ποιες ομάδες νίκησαν αλλά όχι το αποτέλεσμα. Η σειρά τέλεσης των αγώνων έχει ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανιώνιος Σμύρνης Γυναικων Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1926
Ελένη του Παλατινάτου-Ζίμμερν
Η Ελένη, γερμ. Helena von Pfaltz-Simmern (13 Ιουνίου 1532 - 5 Φεβρουαρίου 1579) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα του Παλατινάτου-Ζίμμερν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Χάναου-Μύντσενμπεργκ.
Βιογραφία
Ήταν η έβδομη κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Παλατινάτου-Ζίμμερν και της Βεατρίκης του Μπάντεν, κόρης του Χριστοφόρου Α΄ μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Θεόδωρος Σανταβαρηνός
Ο Θεόδωρος Σανταβαρηνός (ή Σανδαβαρηνός) υπήρξε μοναχός στη Μονή Στουδίου, ο οποίος κατάφερε να κερδίσει την εύνοια του Πατριάρχη Φώτιου και να γίνει έτσι ηγούμενος της μονής και κατόπιν Αρχιεπισκοπος Ευχαΐτων.
Όντας ένας από τους εξέχοντες αντιπάλους του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ', ο Θεόδωρος Σανταβαρηνός τιμωρήθηκε αυστηρά μετά τη δεύτερη απομάκρυνση του Φωτίου: μαστιγώθηκε, τυφλώθηκε και εξορίστηκε στη Μικρά Ασία. Στις σωζόμενες πληροφορίες για αυτόν, κατηγορείται συνήθως για μαγεία και αποκρυφισμό.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από την πόλη Σαντάβαρι της Φρυγίας, εξ ου και το προσωνύμιό του. Σύμφωνα με τον Νικηφόρο Γρηγορά, καταγόταν από την Αίγυπτο, όπου έμαθε τις διδασκαλίες των μάγων και μελέτησε τη νεκρομαντεία και την τέχνη της κλήσης πνευμάτων, κατά την οποία εμφανίζονταν δαίμονες από την κόλαση στο φως της ημέρας αντί για τις ψυχές των προσκαλούμενων νεκρών.
Θεωρούμενος ευσεβής χριστιανός που είχε το χάρισμα να κάνει θαύματα και προφητείες, ο Σανταβαρηνός εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Ευχαΐτων κατά τη δεύτερη πατριαρχία του Φωτίου, περί το 880. Έπεσε όμως στη δυσμένεια του διαδόχου πρίγκιπα Λέοντα, τον οποίο μισούσε και συκοφάντησε μπροστά στον πατέρα του, με αποτέλεσμα ο Βασίλειος να φυλακίσει τον Λέοντα. Αφού πέθανε ο γέρος αυτοκράτορας και ο Λέων ο Σοφός ανέβηκε στο θρόνο, εκδικήθηκε τον Σανταβαρηνό, ο οποίος, αρνούμενος να καταθέσει κατά του προστάτη του, Φώτιου, μαστιγώθηκε, τυφλώθηκε και εξορίστηκε στην Αθήνα. Πολλά χρόνια αργότερα του επέτρεψαν να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη, όπου πέθανε μεταξύ των ετών 913 και 920.
Μητροπολίτης Πατρών;
Σε παλαιότερες έρευνες γινόταν γενικά αποδεκτό ότι ο Φώτιος χειροτόνησε τον Σανταβαρηνό μητροπολίτη Πατρών κατά την εξορία του, και ενώ υπήρχε άλλος ενεργός μητροπολίτης στην πόλη. Μάλιστα, καθώς δεν μπορούσε να καταλάβει τον θρόνο αυτό, οι υποστηρικτές του Φωτίου τον περιέπαιζαν ως «Μητροπολίτη Αφαντοπόλεως». Με αυτή την ιδιότητα, αναφέρεται ότι ο Σανταβαρηνός ταξίδεψε στη Ρώμη το 878 ως απεσταλμένος του Φωτίου στον Πάπα Ιωάννη Η΄. Σύμφωνα με τον Θωμόπουλο είχε ζητήσει την πλούσια πατραϊκή μητρόπολη αποσκοπώντας σε μεγάλα οικονομικά οφέλη. Αναφέρεται επίσης σε κατάλογο Μητροπολιτών Πάτρας που είχε συνταχθεί από τον Σταυράκη Αριστάρχη Βέη και είχε εκδοθεί το 1903 από τον Ernest Gerland.
Ωστόσο, όπως πειστικά έχει αποδείξει ο Grumel, η υπόθεση αυτή βασίζεται σε παρερμηνεία σχετικού χωρίου του έργου Vita Ignatii (BHG 817, 572C). Έτσι, σήμερα θεωρείται ότι εκείνος είναι ένας διαφορετικός Θεόδωρος, επίσης υποστηρικτής του Φωτίου, αλλά πάντως όχι ο Σανταβαρηνός.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:Στουδίτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα