cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκιούλσεν Μποζκούρτ
Πολιτική καριέρα
Στις γενικές εκλογές του 1998, η Μποζκούρτ επανεξελέγη στο κοινοβούλιο και έγινε υπουργός Υγείας και Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση του Ντερβίς Έρογλου, όπου το κόμμα της ήταν ο μικρότερος εταίρος. Κατά τη διάρκεια της θητείας της, προετοίμασε και υπέγραψε ένα πρωτόκολλο υγειονομικής περίθαλψης μεταξύ ΤΔΒΚ και Τουρκίας. Το γενικό σχέδιο όριζε ένα σύστημα τριών επιπέδων το οποίο αποτελούνταν από 39 κέντρα οικογενειακής πρακτικής σε πρωτοβάθμιο επίπεδο, νοσοκομεία σε δευτεροβάθμιο και μια σχολή ιατρικής για διευκόλυνση την ιατρική έρευνα σε τριτοβάθμιο επίπεδο, ωστόσο δεν εφαρμόστηκε.
Επί της Μποζκούρτ, ξεκίνησαν οι εργασίες για την ίδρυση ενός Κέντρου για τον Διαβήτη, το τμήμα απεικόνισης του Κρατικού Νοσοκομείου Dr. Μπουρχάν Ναλμπάντογλου βελτιώθηκε με την αγορά συσκευών όπως ένα μηχάνημα μαγνητικής τομογραφίας και εντατικοποιήθηκε η εκπαίδευση του προσωπικού. Ως υπουργός Περιβάλλοντος, η Μποζκούρτ έκανε δεντροφυτεύσεις και στο πάρκο Τσουμχουριέτ στη Λευκωσία. Όταν έπεσε η κυβέρνηση τον Ιούνιο του 2001, η θητεία της ως υπουργός έληξε.
Στις 18 Ιουλίου 2003, η Μποζκούρτ αποχώρησε από το TKP και εντάχθηκε στο νεοσύστατο Κίνημα Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDH). Έλαβε μέρος ξανά στις γενικές εκλογές του 2003 με το BDH αλλά δεν κατάφερε να επανεκλεγεί.
Στις τοπικές εκλογές του 2010, έθεσε υποψηφιότητα για τη δημαρχία του Τουρκικού Δήμου Λευκωσίας. Η εκστρατεία της επικεντρώθηκε στην αύξηση των χώρων πρασίνου στη Βόρεια Λευκωσία. Εκ των υστέρων το 2012, είπε ότι ήξερε ότι δεν είχε πιθανότητες να κερδίσει, αλλά συμμετείχε ούτως ή άλλως για να δείξει το όραμά της για την πόλη και να αποτελέσει παράδειγμα για τη νεολαία, καθώς οι γυναίκες σπάνια διεκδικούν δημαρχία στη Βόρεια Κύπρο. Έχασε τις εκλογές από τον Τζεμάλ Μετίν Μπουλουτογλουλαρί και ήρθε τρίτη με 1382 ψήφους και ποσοστό 7,03%.
Η ίδια ορίζει τον εαυτό της ως σοσιαλδημοκράτισσα.
Προσωπική ζωή
Από τις 16 Αυγούστου 1975 είναι παντρεμένη με τον Οζκάν Μποζκούρτ, με τον οποίο γνωρίστηκαν στο πανεπιστήμιο, όπου σπούδαζε μηχανικός. Έχει δύο παιδιά, την Ούμουτ (γεννημένη στις 10 Ιουλίου 1976) και τον Ντογούς (γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1981).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι παιδίατροι Κατηγορία:Κύπριοι πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εκκλησιαστικό πραξικόπημα 1972-1973 (Κύπρος)
Ιστορικό
Κατά τη συνεδρία της Ιεράς Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κύπρου που πραγματοποιήθηκε στις 2 Μαρτίου του 1972, ο Μητροπολίτης Γεννάδιος (Μαχαιριώτης) της Πάφου, ο Μητροπολίτης Άνθιμος (Μαχαιριώτης) του Κιτίου και ο Μητροπολίτης Κυπριανός (Κυριακίδης) της Κερύνειας κατέθεσαν πρόταση με την οποία ζητούσαν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος να παραιτηθεί από τη Προεδρία της Δημοκρατίας της Κύπρου επειδή θεωρούσαν ότι η παράλληλη άσκηση εκκλησιαστικών και κοσμικών καθηκόντων, από έναν κληρικό, ήταν ενάντια στους κανόνες της Εκκλησίας. Έθεταν με αυτό τον τρόπο την αρχή ενός νεώτερου και διαφορετικού σαφώς, εκκλησιαστικού ζητήματος, μετά από το παλαιότερο Αρχιεπισκοπικό ζήτημα Κύπρου του 1900. Η Σύνοδος εξέδωσε ανακοίνωση αναφέροντας τη θέση των επισκόπων και δηλώνοντας ότι ο Αρχιεπίσκοπος θα ανακοινώσει την απάντησή του σε μεταγενέστερο χρόνο. Ο Μακάριος πράγματι, εξέδωσε την απάντησή του στις 19 Μαρτίου του 1972. Σε αυτό κατηγόρησε τους τρεις επισκόπους πως συνωμότησαν μεταξύ τους, αλλά και με άλλους εξω-εκκλησιαστικούς παράγοντες, υπαινισσόμενος αφενός την Χούντα των Συνταγματαρχών που κατεξουσίαζε την Ελλάδα εκείνη την εποχή, αλλά και αφετέρου τον Γεώργιο Γρίβα, παλαίμαχο αρχηγό της ΕΟΚΑ, ο οποίος είχε κρυφά επιστρέψει στη Κύπρο από το 1971 και είχε προβεί στη δημιουργία της ΕΟΚΑ Β'.
Ο Μακάριος υποστήριξε ότι το αξίωμα του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και η ιδιότητα του Εθνάρχη δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κοσμικό σε μια εποχή που οι Ορθόδοξοι Έλληνες της Κύπρου αγωνίζονταν για την εθνική τους επιβίωση και ότι, υπό τις συνθήκες αυτές, η άσκηση κοσμικών υπηρεσιών δεν παρέχει στον Αρχιεπίσκοπο οποιοδήποτε προσωπική ανταμοιβή, αλλά ήταν δαπανηρό και πικρό καθήκον το οποίο δεν ήταν δυνατόν να αποφύγει.
Οι επίσκοποι επέμειναν στην αρχική θέση τους και η κρίση συνεχίσθηκε για να κορυφωθεί μετά την ομόφωνη επανεκλογή του Μακαρίου στην Προεδρία της Δημοκρατίας της Κύπρου στις 8 Φεβρουαρίου 1973. Οι τρεις επίσκοποι κάλεσαν τον Μακάριο σε απολογία, πριν από την έκτακτη σύνοδο της Ιεράς Συνόδου, που συνεκάλεσαν για τις 7 Μαρτίου 1973. Ο Μακάριος απάντησε στις 6 Μαρτίου, δηλώνοντας ότι η Σύνοδος που οι τρεις επίσκοποι είχαν καλέσει ήταν αντισυνταγματική και ως εκ τούτου, οποιαδήποτε απόφαση και να αποφασισθεί θα είναι άκυρη. Οι τρεις επίσκοποι συναντήθηκαν μεταξύ τους και αποφάσισαν την καθαίρεση του Μακάριου από το αξίωμά του ως Αρχιεπισκόπου.
Ο Μακάριος στον αντίποδα συνεκάλεσε Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο (Μεγάλη Σύνοδος), αποτελούμενη από εκπροσώπους αρκετών Ορθοδόξων Πατριαρχείων. Όλοι ανταποκρίθηκαν, εκτός από την Εκκλησία της Ελλάδος και το Οικουμενικό Πατριαρχείο με έδρα στην Κωνσταντινούπολη. Η Μεγάλη Σύνοδος, που συνήλθε στις 5 - 6 Ιουλίου 1973, αποφάσισε να ακυρώσει την καθαίρεση του Μακαρίου και να καλέσει τους τρεις επισκόπους να εκφράσουν τις απόψεις τους ενώπιόν της. Οι τρεις επίσκοποι αρνήθηκαν να παραστούν στη Μεγάλη Σύνοδο, η οποία συνήλθε εκ νέου στις 14 Ιουλίου και τους καθαίρεσε από το αξίωμα τους.
Επιστροφή των καθαιρεμένων επισκόπων με το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1974
Όταν ο Μακάριος αναγκάστηκε να φύγει από το νησί μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, οι τρεις επίσκοποι που είχαν καθαιρεθεί, από τη Μεγάλη Σύνοδο, επανήλθαν και πάλι. Οι πραξικοπηματίες, αφού διόρισαν τον Νίκο Σαμψών ως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, εγκατέστησαν επίσης τον Γεννάδιο ως νέο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου (δεν αναγνωρίζεται ως αρχιεπίσκοπος στον επίσημο κατάλογο Αρχιεπισκόπων Κύπρου). Ο Σαμψών ορκίστηκε πρόεδρος στην τελετή που πραγματοποιήθηκε από τον Γεννάδιο παρουσία του Κυπριανού Κερύνειας και του Άνθιμου Κιτίου. Τελικά, η κυβέρνηση των πραξικοπηματιών κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου 1974, ως αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο που άρχισε στις 20 Ιουλίου 1974. Ο Γλαύκος Κληρίδης, ως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, ανέλαβε συνταγματικά τις αρμοδιότητες του Προέδρου ως ευρισκομένου σε απουσία του Μακαρίου. Με την επιστροφή του Μακαρίου στην Προεδρία και την Αρχιεπισκοπή το Δεκέμβριο του 1974, η εικόνα των τριών καθαιρεμένων επισκόπων ξεθώριασε σταδιακά από την πολιτική σκηνή. Το εκκλησιαστικό ζήτημα, που δίχασε από το 1972-1974 την Κυπριακή Εκκλησία έληξε τον Απρίλιο του 1982, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Α΄ συνεκάλεσε νέα Μείζονα και Υπερτελή Σύνοδο, η οποία αποφάσισε την άρση της καθαίρεσης του Μητροπολίτη Πάφου Γεννάδιου, ο οποίος εξέφρασε μεταμέλεια και επέκτεινε τη συγγνώμη στον Μητροπολίτη Κιτίου Ανθέμιο (ή Άνθιμο) που είχε ήδη πεθάνει. Ο πρώην Μητροπολίτης Κυρηνείας Κυπριανός δεν εξέφρασε μεταμέλεια.
Παραπομπές
Κυπρος Κατηγορία:Ιστορία της Κύπρου Κατηγορία:Εκκλησία της Κύπρου __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μίνθη (μυθολογία)
Ήταν μία από τις κόρες του Κωκυτού την οποία μεταμόρφωσε η Περσεφόνη σε αρωματικό φυτό, την κηπαίας μίνθη (=μέντα). Έδωσε το όνομά της στο ομώνυμο βουνό της Μεσσηνίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Εμφύλιος πόλεμος του Μπουρούντι
Ο εμφύλιος πόλεμος του Μπουρουντί ήταν ένοπλη σύγκρουση που διήρκεσε από το 1993 έως το 2006. Ο εμφύλιος πόλεμος ήταν το αποτέλεσμα της μακρόχρονης διαμάχης μεταξύ των εθνοτικών ομάδων Χούτου και Τούτσι στο Μπουρούντι. Η σύγκρουση άρχισε μετά τις πρώτες πολυκομματικές εκλογές στη χώρα μετά την ανεξαρτησία της από το Βέλγιο το 1962 και θεωρείται ότι τελείωσε επίσημα με την ορκωμοσία του Πιέρ Νκουρουνζιζά (Pierre Nkurunziza} τον Αύγουστο του 2005. Ο εκτιμώμενος αριθμός των νεκρών ανέρχεται στις 300.000.
Επισκόπηση
Στις 21 Οκτωβρίου 1993, ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος του Μπουρούντι, ο Μελχιόρ Νταντάγιε (Melchior Ndadaye), δολοφονήθηκε από Τούτσι εξτρεμιστές. Ως αποτέλεσμα της δολοφονίας ξέσπασε βία μεταξύ των δύο ομάδων, ενώ εκτιμάται ότι 50.000 έως 100.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους μέσα σε ένα χρόνο. Η έκθεση του ΟΗΕ 1996 για τη δολοφονία Νταντάγιε και τα επακόλουθά της κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «διαπράχθηκαν πράξεις γενοκτονίας εναντίον της μειονότητας των Τούτσι στο Μπουρούντι τον Οκτώβριο του 1993». Η έκθεση εμπλέκει επίσης ανώτερα στελέχη των Τούτσι που διοικούσαν τον στρατό του Μπουρούντι κατά τη δολοφονία. Στο Μπουρούντι, Τούτσι άμαχοι έγιναν στόχοι μαζικών δολοφονιών και γενοκτονιών που διοργανώθηκαν από το κράτος και από ένοπλες παραστρατιωτικές ομάδες πολιτοφυλακής (βλ Γενοκτονία του Μπουρούντι (1990-1994)). Ακολούθησε μακρύς εμφύλιος που στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες Χούτου και Τούτσι.
Η δολοφονία του Νταριαμιρά
Το 1994, ο διάδοχός του Νταντάγιε Σιπριάν Νταριαμιρά (Cyprien Ntaryamira) δολοφονήθηκε στο ίδιο αεροπορικό δυστύχημα με τον Πρόεδρο της Ρουάντα Ζουβενάλ Χαμπιαριμάνα (Juvenal Habyarimana). Η δολοφονία σηματοδότησε την έναρξη της γενοκτονίας στη Ρουάντα, ενώ στο Μπουρούντι, ο θάνατος του Νταριαμιρά επιδείνωσε την βία και την αναταραχή, αν και δεν υπήρξε γενική σφαγή. Την προεδρία ανέλαβε ο Σιλβέστρ Ντιμπαντουνγκανιά (Sylvestre Ntibantunganya) στις 8 Απριλίου, αλλά η εισροή εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων από τη Ρουάντα και οι δραστηριότητες των ενόπλων ομάδων των Χούτου και των Τούτσι αποσταθεροποίησαν περαιτέρω το καθεστώς.
Ο εμφύλιος πόλεμος συνέχισε, παρά τις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας για να συγκληθεί ειρηνευτική διαδικασία. Οι συνομιλίες για κατάπαυση του πυρός έγιναν στην Τανζανία το 2000, υπό την προεδρία του Νέλσον Μαντέλα. Επιτεύχθηκε συμφωνία η οποία καθόριζε μεταβατική κυβέρνηση, με εναλλαγή της προεδρίας και της αντιπροεδρίας 18 μήνες, στην από κοινού διακυβέρνηση μεταξύ των Χούτου και των Τούτσι. Ενώ η κυβέρνηση και τρεις ομάδες Τούτσι υπέγραψαν τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, δύο κύριες επαναστατικές ομάδες Χούτου αρνήθηκαν να συμμετάσχουν και οι μάχες συνεχίστηκαν. Οι συνομιλίες έκλεισαν με μικρή πρόοδο που σημειώθηκε στις 30 Νοεμβρίου του 2000. Στη συνέχεια 20 Τούτσι και μία Βρετανίδα έχασαν τη ζωή τους στις 28 Δεκεμβρίου 2000, στη σφαγή του Titanic Express.
Στις 18 Απριλίου του 2001 απέτυχε απόπειρα πραξικοπήματος. Η μεταβατική κυβέρνηση ορίστηκε τον Οκτώβριο του 2001. Ωστόσο, στις 9 Νοεμβρίου 2001 απήχθησαν 300 αγόρια από το Museuma College. Οι κύριες ομάδες ανταρτών Χούτου συνέχισαν να αρνούνται την κατάπαυση του πυρός με αποτέλεσμα 500 αντάρτες να σκοτωθούν κατά την επίθεσή τους εναντίον του στρατού των Τούτσι στις 25 Δεκεμβρίου 2001. Οι απώλειες είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση των συγκρούσεων για αρκετούς μήνες. Στις 9 Σεπτεμβρίου του 2002 η σφαγή του Ιτάμπα άφησε εκατοντάδες άοπλους αμάχους νεκρούς.
Η προεδρία του Νταγιζεγιέ
Στις 9 Απριλίου του 2003 τέθηκαν σε λειτουργία τα κεντρικά γραφεία της δύναμης της Αποστολής της Αφρικανικής Ένωσης στο Μπουρούντι στην Μπουζουμπούρα υπό τον υποστράτηγο Σίφο Μπίντα (Sipho Binda) της Νότιας Αφρικής. Στις 18 Οκτωβρίου του 2003 ανακοινώθηκε ότι η αποστολή έφθασε σε πλήρη δύναμη με 1.483 Νοτιοαφρικανούς, 820 Αιθίοπες και 232 προσωπικό από τη Μοζαμβίκη.
Τον Ιούλιο του 2003 επίθεση των ανταρτών στην Μπουζουμπούρα άφησε πίσω της 300 νεκρούς και 15.000 εκτοπισμένους. Επίσης, τον Ιούλιο ανέλαβε πρόεδρος της μεταβατικής κυβέρνησης ο Χούτου Ντομιτιέν Νταγιζεγιέ (Domitien Ndayizeye) και ο Μπουγιογιά παραιτήθηκε. Μαζί με τη βασική ομάδα ανταρτών Χούτου, το Εθνικό Συμβούλιο για την Άμυνα της Δημοκρατίας-Δυνάμεις για την υπεράσπιση της δημοκρατίας (FDD), ο πρόεδρος Νταγιζεγιέ υπέγραψε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη σύνοδο κορυφής των Αφρικανών ηγετών στην Τανζανία, τον Νοέμβριο του 2003. Στο πλαίσιο της συμφωνίας η FDD έγινε πολιτικό κόμμα και αποφασίστηκε να ενσωματωθούν οι αντάρτες Χούτου, στις Τούτσι ένοπλες δυνάμεις. Στις 29 Δεκεμβρίου 2003 δολοφονήθηκε ο νούντσιος Μίκαελ Κούρτνι (Michael Courtney), παπικός αντιπρόσωπος για την χώρα.
Η καταστροφή συνέβη το 2004, όταν η ομάδα ανταρτών Χούτου, Δυνάμεις Εθνικής Απελευθέρωσης (FNL) ανέλαβαν την ευθύνη για τη δολοφονία 160 Τούτσι προσφύγων του Κονγκό σε ένα καταυλισμό των Ηνωμένων Εθνών στο Γκατούμπα κοντά στα σύνορα του Κονγκό με το Μπουρούντι. Την επίθεση καταδίκασε έντονα το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, εκδηλώνοντας την οργή του για το γεγονός ότι «τα περισσότερα από τα θύματα ήταν γυναίκες, παιδιά και βρέφη που πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν, ενώ κάηκαν τα καταφύγια τους». Το Συμβούλιο συγκάλεσε ο ύπατος απεσταλμένος του ΟΗΕ στο Μπουρούντι για να ερευνήσει το περιστατικό με έναν εκπρόσωπο του ΟΗΕ από το Κονγκό, ένα βήμα που ενίσχυσε την περαιτέρω παρέμβαση του ΟΗΕ στον εμφύλιο πόλεμο του Μπουρούντι. Λίγους μήνες αργότερα, τον Δεκέμβριο, ο ΟΗΕ και κυβερνητικές δυνάμεις άρχισαν να αφοπλίζουν χιλιάδες στρατιώτες του Μπουρούντι και πρώην αντάρτες.
Ειρηνευτική διαδικασία
Το 2005 ακολούθησαν πολλές εξελίξεις στην ειρηνευτική διαδικασία. Ο πρόεδρος υπέγραψε νόμο τον Ιανουάριο του 2005 για τη δημιουργία νέου εθνικού στρατού, αποτελούμενου από στρατιωτικές δυνάμεις των Τούτσι και όλες τις ομάδες ανταρτών Χούτου, εκτός από μία. Το Σύνταγμα εγκρίθηκε από τους ψηφοφόρους σε δημοψήφισμα, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που επαναλήφθηκαν από το 1994. Εκλογές έγιναν και πάλι τον Ιούλιο κατά τη διάρκεια των βουλευτικών εκλογών, που είχαν αναβληθεί από το Νοέμβριο του 2004, με την οποία «η κυβέρνηση του Μπουρούντι και η Ανεξάρτητη Εθνική Εκλογική Επιτροπή διεξήγαγαν εκλογές, σε ατμόσφαιρα ειρήνης και ασφαλείας». Η FDD κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές. Αρκετούς μήνες αργότερα εξελέγη πρόεδρος ο Πιέρ Νκουρουνζιζά από την ομάδα των Χούτου FDD.
Μετά από 12 χρόνια απαγόρευσης της κυκλοφορίας από τα μεσάνυχτα μέχρι την αυγή, οι πολίτες του Μπουρούντι ήταν ελεύθεροι να μείνουν έξω έως αργά, όταν έγινε άρση της απαγόρευσης της κυκλοφορίας στις 15 Απριλίου 2006, για πρώτη φορά από το 1993. Οι ελπίδες για την σταθεροποίηση της ειρήνης αυξήθηκαν μετά την υπογραφή εκεχειρίας από τις Δυνάμεις Εθνικής Απελευθέρωσης (FNL) στην Τανζανία «σταθεροποιώντας το τέλος της 12ετούς εμφυλίου πολέμου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι στην Αφρική
Άννα Πάβλοβα
Η Άννα Πάβλοβνα Πάβλοβα (Анна Павловна Павлова, 12 Φεβρουαρίου 1881 - 23 Ιανουαρίου 1931) ήταν Ρωσίδα πρίμα μπαλαρίνα στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Ήταν μια από τους κυριότερους καλλιτέχνες του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Μπαλέτου και των Ρωσικών Μπαλέτων του Σεργκέι Ντιαγκίλεφ. Η Πάβλοβα είναι πιο γνωστή για τη δημιουργία του ρόλου "του κύκνου που πεθαίνει" και με δική της εταιρεία έγινε η πρώτη μπαλαρίνα να περιόδευσε με μπαλέτο σε όλο τον κόσμο.
Πρώιμα χρόνια
Η Άννα Πάβλοβα γεννήθηκε στις 12 Φλεβάρη του 1881 στο Λίγκοβο, της Αγίας Πετρούπολης, στη Ρωσία από ανύπαντρους γονείς. Η μητέρα της, Λιουμπόφ Φεοντόροφνα, ήταν πλύστρα. Ο πατέρας της φημολογείται ότι ήταν Εβραίος (κάποιες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της εφημερίδας The Saint Petersburg Gazette, αναφέρουν ότι ο βιολογικός πατέρας της ήταν ο τραπεζίτης Λαζάρ Πολιακόβ). Ο δεύτερος σύζυγός της μητέρας της, Ματβέι Πάβλοφ, πιστεύεται ότι την υιοθέτησε σε ηλικία τριών ετών, αποκτώντας έτσι το επώνυμό του.
Το πάθος της Πάβλοβα για την τέχνη του μπαλέτου άρχισε όταν την πήγε η μητέρα της στην παράσταση παραγωγής του Μαριούς Πετιπά Η Ωραία Κοιμωμένη, στο αυτοκρατικό θέατρο Μαρίνσκι. Το πλούσιο θέαμα έκανε εντύπωση στην Πάβλοβα. Στην ηλικία των εννέα, η μητέρα της την πήγε στην οντισιόν της φημισμένης Αυτοκρατορικής Σχολής Μπαλέτου. Λόγω του μικρού της ηλικίας της και της «ασθενικής» της εμφάνισης, δεν την επέλεξαν. Το 1891, έγινε τελικά αποδεκτή στην ηλικία των 10 ετών. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή στην παράσταση Ένα παραμύθι (Un conte de fées) του Μαριούς Πετιπά, την οποία ο υπεύθυνος του μπαλέτου ανέβασε για τους μαθητές του σχολείου.
Τα χρόνια της εκπαίδευσης ήταν δύσκολα για τη μικρή Πάβλοβα. Το κλασικό μπαλέτο δεν ήταν εύκολο για εκείνην. Τα πολύ τοξωτά πόδια, οι λεπτοί της αστράγαλοι και τα μακριά άκρα της έρχονταν σε αντίθεση με το μικρό και συμπαγές σώμα που είχαν οι μπαλαρίνες εκείνη την εποχή. Οι συμμαθητές της την κορόιδευαν με παρατσούκλια όπως η σκούπα και το Ο μικρός άγριος (La petite Sauvage). Απτόητη, η Πάβλοβα εκπαιδευόταν για να βελτιώσει την τεχνική της. Εξασκούταν συνεχώς αφού μάθαινε κάθε βήμα. Έκανε επιπλέον μαθήματα από τους σημαντικότερους καθηγητές της εποχής -Κριστιάν Γιόχανσον, Πάβελ Γκερτ, Νικολάι Λεγκάτ— και από τον Ενρίκο Τσεκέτι, που θεωρείτο ο μεγαλύτερος δεξιοτέχνης του μπαλέτου και ιδρυτής της μεθόδου Τσεκέτι, μιας τεχνικής μπαλέτου που χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα. Το 1898, μπήκε στην τάξη τελειοποίησης (classe de perfection) της Εκατερίνα Βαζέμ, πρώην πρίμα μπαλαρίνα των Αυτοκρατορικών Θεάτρων της Αγίας Πετρούπολης.
Κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της στην Αυτοκρατορική Σχολή Μπαλέτου, ερμήνευσε πολλούς ρόλους με την κύρια εταιρία. Αποφοίτησε το 1899 σε ηλικία 18 ετών και επιλέχθηκε να μπει στο Αυτοκρατορικό Μπαλέτο μια σειρά μπροστά από το σώμα μπαλέτου (corps de ballet) ως κορυφαία (coryphée). Έκανε το επίσημο ντεμπούτο της στο Αυτοκρατορικό Θέατρο Μαριίνσκι στην παράσταση του Πάβελ Γκερτ, Οι ψευδείς Δρυάδες (Les Dryades prétendues). Η ερμηνεία της επέστησε επαίνους από τους κριτικούς και ιδιαιτέρως από τον μεγάλο κριτικό και ιστορικό Νικολάι Μπεζομπράζοφ.
Καριέρα
Στο αποκορύφωμα του αυστηρού ακαδημαϊκού στυλ του Πετιπά, το κοινό αιφνιδιάστηκε από το στυλ της Πάβλοβα, που έδινε λίγη προσοχή στους ακαδημαϊκούς κανόνες: συχνά ερμήνευε τους ρόλους της με λυγισμένα τα γόνατα, με κακό ταρνάουτ (turnout), άστοχες στάσεις των χεριών (port de bras) και λάθος τοποθετημένα γυρίσματα (tours). Ένα τέτοιο στυλ, με πολλούς τρόπους, επανερχόταν στην εποχή του ρομαντικού μπαλέτου και τις μεγάλες μπαλαρίνες της παλιάς εποχής.
Όταν η μπαλαρίνα Ματίλντ Κσεσίνσκα ήταν έγκυος το 1901, προπονούσε την Πάβλοβα στο ρόλο της Νίκια στο έργο Λα Μπαγιαντέρ (La Bayadère). Η Κσεσίνσκα, που δεν ήθελε να την επισκιάζουν, ήταν σίγουρη πως η Πάβλοβα θα αποτύγχανε στο ρόλο, μιας και θεωρούσε πως ήταν από τεχνικής άποψης κατώτερη, λόγω των μικρών της αστραγάλων και των ευκίνητων ποδιών της. Αντιθέτως όμως το κοινό μαγεύτηκε από την Πάβλοβα και την αδύναμη, αιθέρια εμφάνισή της, χαρακτηριστικά τα οποία ταίριαζαν άψογα με το ρόλο, ειδικά στη σκηνή με Το Βασίλειο των Σκιών.
Τα πόδια της ήταν εξαιρετικά άκαμπτα, έτσι ενίσχυε τα βήματά της, προσθέτοντας ένα κομμάτι από σκληρό ξύλο στις σόλες για την υποστήριξη και την κάμψη του σχήματος του παπουτσιού. Εκείνη την εποχή πολλοί το θεώρησαν «εξαπάτηση», μια μπαλαρίνα της εποχής διδασκόταν πως αυτή και όχι τα παπούτσια της θα έπρεπε να κρατούν το βάρος της σε στάση αν πουάντ (en pointe). Στην περίπτωση της Πάβλοβα αυτό ήταν εξαιρετικά δύσκολο καθώς το σχήμα των ποδιών της έπρεπε για ισορροπούν το βάρος της στα μικρά δάχτυλα των ποδιών της. Με την πάροδο του χρόνου, η λύση της σε αυτό το πρόβλημα έγινε ο πρόδρομος του σύγχρονου πουέντ παπουτσιού, καθώς η χρήση του πουέντ έγινε λιγότερο επώδυνη και πιο εύκολη για τα καμπυλωτά πόδια. Σύμφωνα με τη βιογραφία της Μαργκότ Φοντέιν, στην Πάβλοβα δεν άρεσε ο τρόπος που φαινόταν η εφεύρεσή της στις φωτογραφίες, έτσι τα αφαιρούσε ή τροποποιούσε τις φωτογραφίες, έτσι ώστε να φαίνεται ότι χρησιμοποιούσε κανονικά πουέντ.
Η Πάβλοβα είναι ίσως πιο γνωστή για τη δημιουργία του ρόλου του κύκνου που πεθαίνει, σε μια σόλο χορογραφία του χορογράφου Μισέλ Φοκίν. Το μπαλέτο, που δημιουργήθηκε το 1905, χορεύεται στο Λε Σιν (Le Cygne) στο Το Καρναβάλι των Ζώων από την Καμίλ Σαιν-Σαέν. Η Πάβλοβα χορογράφησε η ίδια διάφορα σόλο για τον εαυτό της, ένα εκ των οποίων είναι η Π1, ένα σύντομο μπαλέτο πάνω στη μουσική του Φριτς Κράισλερ. Κατά την εκτέλεση του ρόλου, η Πάβλοβα φορούσε ένα αραχνοΰφαντο φόρεμα με μεγάλα φτερά λιβελούλας στερεωμένα στο πίσω μέρος.
Άλλα
Κατηγορία:Ρωσίδες χορεύτριες
Οικιστικό Κοινό Opportunity Village Eugene
Το Opportunity Village Eugene αφορά μια αυτοδιαχειριζόμενη μεταβατική κοινότητα μικροκατοικιών που ιδρύθηκε το 2013. Η εν λόγω κοινότητα βρίσκεται στην πόλη του Γιουτζίν του Όρεγκον και αναπτύχθηκε προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες στέγασης του άστεγου πληθυσμού της πόλης. Για τον σκοπό αυτό περιλαμβάνει ένα συγκρότημα 30 μικροκατοικιών ,μεγέθους 60 – 80 τετραγωνικών, οι οποίες υποστηρίζονται από κοινόχρηστες εγκαταστάσεις όπως: τουαλέτες, χώρους ανάπαυσης, μαγειρεία  και πλυντήρια.
Στσεμπζέσιν
Το Στσεμπζέσιν (πολωνικά: Szczebrzeszyn) είναι πόλη στη νοτιοανατολική Πολωνία στην επαρχία (Βοεβοδάτο) Λούμπλιν, στην Κομητεία Ζάμοστς, περίπου 20 χλμ δυτικά του Ζάμοστς. Από το 1975 ως το 1999, ήταν μέρος της διοικητικής περιφέρειας της επαρχίας Ζάμοστς. Η πόλη υπηρετεί ως έδρα στο διαμέρισμα Γκμίνα Στσεμπζέσιν. Απογραφή του 2004 καταμέτρησε 5.357 κατοίκους. Δανείζει το όνομά του στο Πάρκο Τοπίου Στσεμπζέσιν.
Οικιστικό Κοινό Opportunity Village Eugene
Ιστορικό Πλαίσιο
Η αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα μικροκατοικιών δημιουργήθηκε ως απάντηση στον μεγάλο αριθμό αστέγων που υπήρχαν στην πόλη του Γιουτζίν. Αφορμή για το εν λόγω εγχείρημα στάθηκε η παρουσία αρκετών ακτιβιστών στην περιοχή, οι οποίοι ανήκαν στο τοπικό κίνημα του Occupy. To κίνημα δραστηριοποιήθηκε εντόνως  στην ανάδειξη  του ζητήματος, γεγονός το οποίο ώθησε την τοπική αρχή στην εξεύρεση άμεσης λύσης. Μετά από μια σειρά κοινοτικών συναντήσεων, το τοπικό δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε τη σύσταση μιας κοινοτικής ομάδας εργασίας η οποία θα επικεντρωνόταν στη σύνταξη σχεδίων αντιμετώπισης. Αν και αρχικά υποβλήθηκαν οχτώ προτάσεις, εκ μέρους της ομάδας εργασίας, εντούτοις επικράτησε αυτή που προέκρινε ως λύση τη δημιουργία μιας αυτόνομης κοινότητας. Το σχέδιο προέβλεπε τη δόμηση μιας μη κερδοσκοπικής αυτοδιαχειριζόμενης κοινότητας αποτελούμενης από μικροκατοικίες  χαμηλού κόστους. Με τον τρόπο αυτό θα παρεχόταν ανακούφιση στα άστεγα άτομα της πόλης, ενώ παράλληλα θα διευκολυνόταν η επανένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο. Έτσι, το 2013, με την αρωγή της τοπικής αρχής και αρκετών εθελοντών, το σχέδιο άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά υπό τη μορφή πιλοτικού έργου. Ειδικότερα, η προθυμία της τοπικής αρχής να υποστηρίξει το όλο εγχείρημα, υπήρξε καθοριστικός παράγοντας για την ευόδωσή του. Το γεγονός αυτό οφείλεται σε δύο κυρίως λόγους: α) στο ότι η πόλη παραχώρησε για τις ανάγκες του έργου ένα οικόπεδο, και β) στην προθυμία της τοπικής αρχής να εξαιρεθεί ο τρόπος δόμησης των μικροκατοικιών από το ισχύον πολεοδομικό σχέδιο της πόλης, προκειμένου να διευκολυνθεί η κατασκευή τους. Το έργο είχε μεγάλη απήχηση στην τοπική κοινωνία προσελκύοντας πλήθος εθελοντών κατά τη διάρκεια κατασκευής των μικροκατοικιών. Έκτοτε, και μέχρι τις μέρες μας,  η κοινότητα έχει στεγάσει πλήθος αστέγων, αποτελώντας πρότυπο για την υλοποίηση  παρόμοιων εγχειρημάτων.
Στσεμπζέσιν
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λούμπλιν Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λούμπλιν (1919-1939)
Οικιστικό Κοινό Opportunity Village Eugene
Διαδικασία  συμμετοχής
Προκειμένου να γίνει κάποιος μέλος της κοινότητας πρέπει να πληροί προηγουμένως τις εξής προϋποθέσεις:
1)   Να είναι άστεγος και να μην έχει κατοικία.
2)   Να είναι πρόθυμος να εναρμονιστεί με τους κανόνες συμβίωσης που έχουν θεσπιστεί από την κοινότητα.
3)   Το άτομο που θα γίνει μέλος να συμμετέχει ενεργά στις καθημερινές δραστηριότητες και στην διακυβέρνηση της κοινότητας.
4)   Να υποβληθεί σε διαδικασία ελέγχου και συνέντευξης σχετικά με το αν έχει ποινικό μητρώο.
5)   Να έχει συμπληρώσει το 18ο έτος.
Όταν το άτομο πληροί τις ανωτέρω παραμέτρους, τότε του δίνεται η δυνατότητα να καταθέσει γραπτή αίτηση, η οποία εξετάζεται από μια αρμόδια ελεγκτική επιτροπή. Στην συνέχεια, εφόσον το άτομο γίνει δεκτό, περνάει μια δοκιμαστική περίοδο τεσσάρων εβδομάδων για να γίνει διαπιστωθεί αν μπορεί να προσαρμοστεί στους κοινοτικούς κανόνες, πριν συμπεριληφθεί στο σώμα της κοινότητας. Αν και δεν υπάρχει προκαθορισμένο χρονικό όριο διαμονής στην κοινότητα, εντούτοις η μέση διάρκεια παραμονής είναι κοντά στα δύο χρόνια.
1)    Αμοιβαιότητα
Τα άτομα που συναποτελούν την κοινότητα οφείλουν να συμμετέχουν ενεργά σε όλες τις εργασίες της και να εμπλέκονται από κοινού στις διαδικασίες εκτέλεσης, σχεδιασμού και λήψης αποφάσεων.
2)    Αυτοδιαχείριση
Πρόκειται για μια κοινότητα, η οποία αποφασίζει και θεσπίζει η ίδια τους κανόνες και το πλαίσιο λειτουργίας της. Ως εκ τούτου, εκλέγει η ίδια τα αρμόδια όργανα τα οποία επιφορτίζονται με τα ανάλογα καθήκοντα. Κάθε εβδομάδα τα μέλη της κοινότητας συνεδριάζουν, συζητούν και ψηφίζουν για θέματα κοινού ενδιαφέροντος και για διαδικασίες που σχετίζονται με την ορθή λειτουργία της κοινότητας.
3)    Συνεργασία
Το Opportunity Village Eugene παρέχει έναν χώρο μέσα στον οποίο τα άτομα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και δημιουργούν κοινότητα. Ως εκ τούτου τα άτομα μαθαίνουν να συνεργάζονται μεταξύ τους, να δρουν από κοινού και να συμμορφώνονται σε νόρμες που επιτάσσει η κοινή συμβίωση.
4)     Ισότητα
Σύμφωνα με το καταστατικό λειτουργίας της κοινότητας, το Eugene Village δεν κάνει διακρίσεις βάσει φυλής, χρώματος,  θρησκείας, φύλλου ή εθνικής καταγωγής. Αντίθετα  συνιστά μία κοινότητα η οποία δεσμεύεται για την παροχή φιλόξενου  περιβάλλοντος προς όλα τα μέλη της.
Στέφανος της Αρμενίας
Ο Στέφανος, αρμεν. Stephen (1111 - 7 Φεβρουαρίου 1165) από τον Οίκο των Ρουπενιδών ήταν στρατηγός της Αρμενίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Λέοντα Α΄ πρίγκιπα της Αρμενίας και της Βεατρίκης, κόρης του Ούγου Α΄ κόμη του Ρετέλ.
Ο πατέρας του τον έκανε στρατηγό (μαρεσάλη) το 1138, όταν εισέβαλε ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός Αυτοκράτορας των Ρωμαίων. Ο Ιωάννης Β΄ αιχμαλώτισε τον Λέοντα Α΄ και δύο αδελφούς του Στεφάνου· ο ίδιος διέφυγε, βρίσκοντας καταφύγιο στην Έδεσσα. Το 1157, άρχισε να λεηλατεί τις Ρωμαϊκές επαρχίες περί το Μαράς, ενάντια στη θέληση του ετεροθαλούς αδελφού του Θόρου Β΄ πρίγκιπα της Αρμενίας, χωρίς όμως να καταφέρει να καταλάβει την ίδια την πόλη.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ρουπενιδών
Λαδάδικα
Τα Λαδάδικα είναι μία ιστορική συνοικία της πόλης της Θεσσαλονίκης. Χωρίζεται στις περιοχές Λαδάδικα και Άνω Λαδάδικα. Η περιοχή Λαδάδικα οριοθετείται από τις οδούς “Ίωνος Δραγούμη”, “Τσιμισκή”, “Σαλαμίνος” και “Ναυάρχου Κουντουριώτου” ενώ τα Άνω Λαδάδικα από τις οδούς "Τσιμισκή", "Φράγκων", "Λέοντος Σοφού", "Δωδεκανήσου" "Βασιλέως Ηρακλείου" και "Βέροιας". Τα όρια της περιοχής προσδιορίζονται από το διάταγμα κήρυξής της ως "ιστορικού τόπου" (ΥΠΠΕ/ΔΙΛΑΠ/Γ/24917/1598/24.5.85) και η έκτασή της είναι 6,5 εκτάρια και περιλαμβάνει 24 οικονομικές νησίδες, εκεί όπου βρίσκονται εγκατεστημένες γύρω στις 300 μονάδες επιχειρήσεων όπου απασχολούνται περίπου 1.400 εργαζόμενοι.
Η περιοχή βρίσκεται κοντά στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης και για αιώνες ήταν ένα από τα πιο σημαντικά εμπορικά κέντρα της πόλης. Η ίδια η ονομασία Λαδάδικα προέρχεται από την ύπαρξη πολλών καταστημάτων χονδρικής στην περιοχή όπου πωλούνταν κυρίως ελαιόλαδο. Πολλοί Εβραίοι της Θεσσαλονίκης κατοικούσαν στην περιοχή αποτελώντας έτσι την παλιά εβραϊκή συνοικία της Θεσσαλονίκης, ενώ η περιοχή όπου κατοικούνταν από Γάλλους και Ιταλούς εμπόρους, ο "Φραγκομαχαλάς", βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην περιοχή των Άνω Λαδάδικων.
Στα χρόνια πριν τον Α'ΠΠ άρχισαν να εμφανίζονται πολλοί οίκοι ανοχής και καπηλειά στην περιοχή, και μετά τη Μεγάλη πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης η περιοχή έχασε τη δυναμική της. Η περίοδος παρακμής διήρκεσε μέχρι τον μεγάλο Σεισμό του 1978 οπότε εγκαταλείφτηκε για περίπου δύο δεκαετίες. Το 1985, τα Λαδάδικα ανακηρύχτηκαν ως περιοχή με πολιτιστική αξία από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας. Ο ιδιαίτερος αρχιτεκτονικός ρυθμός των κτιρίων του 19ου αιώνα διατηρείται και προστατεύεται. Η ιδιαίτερη σημασία της περιοχής έγκειται στο ότι παρά το μικρό μέγεθός της, δίνει στον επισκέπτη μία εικόνα πώς ήταν χτισμένη η Θεσσαλονίκη πριν το ξέσπασμα της φωτιάς του 1917 που ισοπέδωσε το 70% της πόλης. μικρογραφία|Οδός Λυκούργου, Λαδάδικα. Σήμερα, έχοντας περάσει από διαδικασίες αναπαλαίωσης κατά την δεκαετία του 1980, τα Λαδάδικα αποτελούν μία ψυχαγωγική περιοχή της Θεσσαλονίκης, όπου στεγάζονται πολλά μπαρ, νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, εστιατόρια και ταβέρνες, εκεί όπου κάποτε βρίσκονταν καταστήματα πώλησης λαδιού και εμπορικές αποθήκες. Στα Λαδάδικα βρίσκονται οι πλατείες Μοριχόβου και Πετρακάκι, και στα άνω Λαδάδικα η πλατεία Εμπορίου με έξοδο προς την οδό Πολυτεχνείου.
Σημαντικά κτήρια
μικρογραφία|Κτήριο “Fratelli Cauchi” (1852), Λαδάδικα.
μικρογραφία|Μέγαρο Νάτσινα (1896), Οδός Εδέσσης 3, Άνω Λαδάδικα. Το μέγαρο Νάτσινα (Εμνιέτ Χαν), αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα εκλεκτικισμού με μεγάλη ποικιλία στη σύνθεση και τον πλούτο διακοσμητικών στοιχείων. Χαρακτηριστική είναι η γωνιακή διαμόρφωση του κτίσματος που προβάλλει ελαφρά προς τα έξω και στηρίζεται σε κεφαλή λέοντος. Ήταν το πιο ψηλό κτίριο της περιοχής και είναι από τα ελάχιστα που σώθηκαν από την φωτιά του 1917. μικρογραφία|Μέγαρο Συνδίκα (1924), Αρχιτέκτονας: Κ. Κοκορόπουλος – Ι. Ζαχαριάδης, Ίωνος Δραγούμη και Οπλοποιού, Λαδάδικα. μικρογραφία|Αγίου Μηνά 8, Στοά Φόρογλου (1906). μικρογραφία|Κτίριο Βασ. Ηρακλείου 8 και Κατούνη 30, Έτος κατασκευής 1925, Αρχιτέκτων [[Ελί Μοδιάνο.]] μικρογραφία|Μέγαρο Λαδένη (1930), Γωνία Κατούνη και Εδέσσης 10, Πλατεία Εμπορίου, Άνω Λαδάδικα.
Το 1994 υπήρχαν 309 κτίρια, μέσα στα οποία τα 117 ήταν καταστήματα χονδρικής, τα 36 γραφεία, τα 33 λιανικής, τα 12 εργαστήρια, τα 12 υπηρεσίες, τα 47 καταστήματα εστίασης και τα υπόλοιπα δεν λειτουργούσαν.
Πρόγραμμα Λούνα
Το πρόγραμμα Λουνά (από τη ρωσική λέξη Луна "Λουνά" που σημαίνει σεληνιακός ή Σελήνη), περιστασιακά αποκαλούμενο ως Λούνικ ή Λουννίκ από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, ήταν μια σειρά αποστολών ρομποτικών διαστημικών σκαφών που αποστέλλονταν στη Σελήνη από τη Σοβιετική Ένωση μεταξύ των ετών 1959 και 1976. Δεκαπέντε ήταν επιτυχημένα και έκαναν πολλές ανακαλύψεις στην πρώιμη εξερεύνηση του διαστήματος. Έκαναν επίσης πολλά πειράματα, μελετώντας τη χημική σύνθεση της Σελήνης, τη βαρύτητα, τη θερμοκρασία και την ακτινοβολία.
Το εκτιμώμενο κόστος του προγράμματος Λούνα ήταν περίπου 4,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Είκοσι τέσσερα διαστημόπλοια έλαβαν επίσημα την ονομασία Λούνα παρόλο που εκτοξεύτηκαν περισσότερα. Εκείνα που δεν κατάφεραν να κάνουν τροχιά δεν αναγνωρίστηκαν δημόσια εκείνη την εποχή και ως αποτέλεσμα δεν λάμβαναν ονομασίες Λούνα. Όσα αποτύγχαναν, φτάνοντας σε χαμηλή τροχιά στη Γη, συνήθως λάμβαναν τις ονομασίες Κόσμος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα
Ωοτοκία
Ωοτόκα ονομάζονται τα ζώα που γεννούν αυγά (ωα) με καθόλου ή πολύ μικρή εμβρυϊκή ανάπτυξη. Αυτή είναι η μέθοδος αναπαραγωγής στα περισσότερα ψάρια, αμφίβια, ερπετά, όλα τα πτηνά, τα μονοτρήματα, και τα περισσότερα έντομα, μαλάκια και ορισμένες αραχνείδες.
Τρόποι αναπαραγωγής
Με επιστημονική σχολαστικότητα, μπορούν να διαφοροποιηθούν πέντε τρόποι αναπαραγωγής βασισμένοι στις σχέσεις μεταξύ ζυγωτών και γονέων:
Τα αυγά των χερσαίων ωοτόκων ζώων συχνά προστατεύονται από ένα κέλυφος, όπως στα ερπετά και τα έντομα, το οποίο δημιουργείται μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας της εσωτερικής γονιμοποίησης. Τα υδρόβια ωοτόκα ζώα, όπως τα ψάρια και τα αμφίβια, γεννούν τα αυγά τους πριν από τη γονιμοποίηση, και το αρσενικό αφήνει το σπέρμα του πάνω από τα πρόσφατα γεννημένα αυγά σε μια διαδικασία που ονομάζεται εξωτερική γονιμοποίηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αναπαραγωγή Κατηγορία:Ζωολογία
Επεξεργασία
right|200px|thumb|Στιγμιότυπο από την επεξεργασία κειμένου σε εφημερίδα του Σιάτλ της Αμερικής, 1900. Επεξεργασία (αγγλικά: editing) είναι η διαδικασία επιλογής και προετοιμασίας γραπτού, φωτογραφικού, οπτικού, ακουστικού ή κινηματογραφικού υλικού που χρησιμοποιείται από ένα άτομο ή μια οντότητα για τη μετάδοση ενός μηνύματος ή μιας πληροφορίας. Η επεξεργασία μπορεί να περιλαμβάνει διόρθωση, συμπύκνωση, οργάνωση και πολλές άλλες τροποποιήσεις που εκτελούνται με την πρόθεση να παραχθεί ένα σωστό, συνεπές, ακριβές και πλήρες έργο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έκδοση Κατηγορία:Ιδιότητες των ΜΜΕ
Ανδρέας Κουκουμάς
Ο Ανδρέας Κουκουμάς είναι Ελληνοκύπριος ποιητής, λογοτέχνης και πολιτικός. Διετέλεσε Δήμαρχος Λατσιών και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1991-1996. Ως ποιητής και λογοτέχνης είναι γνωστός με το ψευδώνυμο Άντης Κανάκης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Κουκουμάς γεννήθηκε στην Αγκαστίνα το 1946. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ρωσική γλώσσα. Απέκτησε πτυχίο και μεταπτυχιακό στην ιστορία και αρχαιολογία στη Μόσχα.
Πολιτική διαδρομή
Την περίοδο 1973-1976 διετέλεσε γραμματέας της ΕΔΟΝ Αμμοχώστου. Από το 1976 έως το 2006 διετέλεσε μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου της Παγκύπριας Εργατικής Ομοσπονδίας (ΠΕΟ). Έχει διατελέσει Γραμματέας του Κεντρικού Μορφωτικού Γραφείου της ΠΕΟ.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1986 εκλέχθηκε Δήμαρχος Λατσιών.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 εξελέγη βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΑΚΕΛ για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών, μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, μέλος του Συμβουλίου Αρχής Ανάπτυξης Ανθρωπίνου Δυναμικού και μέλος του Συμβουλίου του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου.
Ποιητικό έργο
Ο Ανδρέας Κουκουμάς έχει δημοσιεύσει ποιήματα, διηγήματα, λογοτεχνικά άρθρα και θεατρική κριτική σε περιοδικά και εφημερίδες. Ποιήματα και διηγήματά του συμπεριλήφθηκαν σε πολλές ανθολογίες και μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Συνολικά εξέδωσε δεκατέσσερις ποιητικές συλλογές και μια συλλογή διηγημάτων. Χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Άντης Κανάκης.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι ιστορικοί Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές Κατηγορία:Δήμαρχοι Λατσιών Κατηγορία:Κύπριοι συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ποστόινια
Η Ποστόνια (σλοβενικά:Postojna, γερμανικά: Adelsberg, ιταλικά: Postumia) είναι πόλη στην περιοχή της Εσωτερικής Καρνιόλα, 35 χιλιόμετρα από την Τεργέστη, στη νοτιοδυτική Σλοβενία. Είναι πρωτεύουσα του ομώνυμου Δήμου. Επιπλέον, στην περιοχή βρίσκεται το ομώνυμο σπήλαιο που αποτελεί παγκόσμιο πόλο έλξης.
Ιστορία
Η περιοχή είναι γνωστό ότι κατοικήθηκε από την παλαιολιθική εποχή λόγω της ανακάλυψης ενός οικισμού σπηλαίων κοντά στην πόλη που ονομάζεται Betalov spodmol. Γραπτές πηγές αναφέρουν για πρώτη φορά τον οικισμό από τον 13ο αιώνα. Αναγνωρίστηκε ως πόλη το 1909.
Κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, ήταν μέρος του Δουκάτο της Καρνιόλας και ως εκ τούτου της Μοναρχίας των Αψβούργων. Ήταν υπό ιταλική κυριαρχία μεταξύ 1918 και 1943 (τυπικά έως το 1947) και ήταν μέρος της επαρχίας της Τεργέστης ως Ποστούμια.
Στη Ποστόνια βρίσκεται ένας ομαδικός τάφος που σχετίζεται με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο ομαδικός τάφος βρίσκεται νοτιοανατολικά της κωμόπολης, μεταξύ του Mali Trebevnik και του Veliki Trebevnik. Πρόκειται για μια απότομη καταβόθρα που περιέχει τα λείψανα αγνώστων θυμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβενίας
Νιου Χέιβεν (Κονέκτικατ)
Το Νιου Χέιβεν (αγγλικά: New Haven, Connecticut), είναι μία παράκτια πόλη των ΗΠΑ στην πολιτεία του Κονέκτικατ, και βρίσκεται στο νότιοκεντρικό μέρος της πολιτείας. Με πληθυσμό 134.023 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 2020 ), αποτελεί την 2η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη στο Κονέκτικατ, μετά το Μπρίτζπορτ. Η ευρύτερη περιοχή του Νιου Χέιβεν, έχει πληθυσμό 864.835 κατοίκους, και είναι μέρος της τριπολιτειακής μητροπολιτικής περιοχής της Νέας Υόρκης.
Το Νιου Χέιβεν αποτελεί μία από τις πρώτες πόλεις που δημιουργήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ιδρύθηκε το 1638 από Άγγλους πουριτανούς, ως Κουίνιπακ, και το 1640 μετονομάστηκε ως Νιου Χέιβεν.
Η πόλη του Νιου Χέιβεν, είναι γνωστή για τα εκπαιδευτικά της ιδρύματα. Είναι έδρα του Πανεπιστημίου Γέιλ, του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Νότιου Κονέκτικατ, και του Κολλεγίου Αλμπέρτους Μάγκνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Κονέκτικατ
Summertime
Summertime είναι ο τίτλος άριας του Τζορτζ Γκέρσουιν για την όπερα Porgy and Bess που  πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό το 1935. Έκτοτε τραγουδήθηκε από άπειρους καλλιτέχνες της τζαζ, του ποπ, ροκ και πανκ από την εποχή του μέχρι τις ημέρες μας. Μεταφράστηκε σε 30 γλώσσες και θεωρείται σήμερα το πλέον ερμηνευμένο τραγούδι όλων των εποχών. Οι στίχοι ανήκουν στον ΝτυΜπόουζ Χέιγουρντ, τον συγγραφέα του μυθιστορήματος Porgy. Το τραγούδι πιστώνεται, επίσης, στον Ίρα Γκέρσουιν από την ASCAP.
Το τραγούδι είχε εξαιρετική επιτυχία και ηχογραφήθηκε πολλές φορές από διαφορετικούς καλλιτέχνες. Περιγράφηκε ως «[...] ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έγραψε ποτέ συνθέτης [...]». Ο συνθέτης και στιχουργός Στήβεν Σόντχαϊμ (Stephen Sondheim) χαρακτήρισε τους στίχους του Χέιγουορντ για το «Summertime» και το «My Man's Gone Now» ως «τους καλύτερους στίχους του μουσικού θεάτρου». Το τραγούδι αναγνωρίζεται ως ένα από τα πλέον τραγουδισμένα τραγούδια στην ιστορία της ηχογραφημένης μουσικής. Μεταξύ των ερμηνευτών του συγκαταλέγεται η Μαρία Κάλλας, η Τζάνις Τζόπλιν, η Έλλα Φιτζέραλντ, η Μαχάλια Τζάκσον η Φλέρυ Νταντωνάκη και άλλοι.
Στίχοι
Οι στίχοι του τραγουδιού έχουν ως εξής :
<poem style="margin-left: 2em;">Summertime, An’ the livin' is easy Fish are jumpin' An’ the cotton is high.
Oh yo’ daddy's rich An’ yo’ mamma's good lookin' So hush little baby Don' yo’ cry.
One of these mornin’s You're goin’ to rise up singin’ Then you'll spread yo’ wings An’ you'll take the sky.
But till that mornin’ There's a-nothin’ can harm you With daddy an’ mammy standin’ by.
Επανάληψη των δύο πρώτων στίχων
Η έμπνευση του Χέιγουρντ για τους στίχους προέκυψε από το λαϊκό spiritual νανούρισμα All My Trials, από το οποίο η Κλάρα τραγουδάει στροφές στο Porgy.
Αναφορές
Κατηγορία:Τζαζ μουσική Κατηγορία:Τραγούδια του 1935
ISO 639:u
! uam ! uan ! uar ! uba ! ubi ! ubl !(ubm) ! ubr ! ubu ! uby ! uda ! ude ! udg ! udi ! udj ! udl ! udm ! udu ! ues ! ufi ! uga ! ugb ! uge ! ugn ! ugo ! ugy ! uha ! uhn ! uig ! uis ! uiv ! uji ! uka ! ukg ! ukh ! ukl ! ukp ! ukq ! ukr ! uks ! uku ! ukw ! uky ! ula ! ulb ! ulc ! ule ! ulf ! uli ! ulk ! ull ! ulm ! uln ! ulu ! ulw ! uma ! umb ! umc ! umd ! umg ! umi ! umm ! umn ! umo ! ump ! umr ! ums ! umu ! una (Βόρεια) !und ! une ! ung ! unk ! unm ! unn !(unp) ! unr ! unu ! unx ! unz (Ούντε) ! uok ! upi ! upv ! ura ! urb ! urc ! urd ! ure ! urf ! urg ! urh ! uri ! urk ! url ! urm ! urn ! uro (Παπούα Νέα Γουινέα) ! urp ! urr ! urt ! uru ! urv ! urw ! urx ! ury ! urz ! usa ! ush ! usi ! usk ! usp ! usu ! uta ! ute ! utp (Νησιά του Σολομώντος) ! utr ! utu ! uum ! uun ! uur (Βανουάτου) ! uuu ! uve (Δυτικά) ! uvh ! uvl ! uwa ! uya ! uzb ! uzn (Βόρεια) ! uzs (Νότια)
Κατηγορία:ISO 639
Νταρίνκα Ντέντσεβα
Η Νταρίνκα Ντέντσεβα (Даринка Денчева) είναι Βουλγάρα και Αμερικανίδα μαθηματικός, γνωστή για τη συμβολή της στη κυρτή ανάλυση, τον στοχαστικό προγραμματισμό και τη βελτιστοποίηση με αποστροφή κινδύνου.
Βιογραφία
Η Ντέντσεβα γεννήθηκε στη Βουλγαρία. Πήρε τα πτυχία MsC και PhD στα μαθηματικά από το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου το 1981 και το 1989, αντίστοιχα. Το 2006 της απονεμήθηκε το Habilitation («διατριβή για υφηγεσία») από το Χούμπολτ, για μια διατριβή σχετικά με την ανάλυση τιμών συνόλων.
Από το 1982 έως το 1994 η Ντέντσεβα εργάστηκε στο Ινστιτούτο Μαθηματικών της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών στη Σόφια. Το 1997-1999 ήταν επισκέπτρια στο Κέντρο Επιχειρησιακής Έρευνας του Πανεπιστημίου Ράτγκερς του Ράτγκερς. Το 1999-2000 ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Μηχανικών Βιομηχανικών και Παραγωγικών Συστημάτων του Πανεπιστημίου Lehigh. Από το 2000 η Ντέντσεβα εργάζεται στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Στίβενς στο Νιου Τζέρσεϊ στο Τμήμα Μαθηματικών Επιστημών όπου ήταν αναπληρώτρια καθηγήτρια μέχρι το 2006, από το 2007 μέχρι σήμερα είναι καθηγήτρια και κατά την περίοδο 2018 μέχρι το 2021 διατέλεσε Πρόεδρος του Τμήματος Μαθηματικών Επιστημών του Τεχνολογικού  Ινστιτούτου Στίβενς.
Τομείς έρευνας
Βελτιστοποίηση στοχαστικών συστημάτων: Στατιστική ανάλυση: Προσομοίωση και δίκτυα Petri: Μοντελοποίηση και εφαρµοσµένα προβλήµατα µεγάλης κλίµακας:
Κυριότερα επιτεύγματα
Η Ντέντσεβα ανέπτυξε τη θεωρία των επιλογών του Στάινερ των πολλαπλών συναρτήσεων, τη θεωρία περιορισμών της στοχαστικής κυριαρχίας (από κοινού με τον Αντρέι Ρούστσινσκ (Andrzej Ruszczyński)), και συνεισέφερε στη θεωρία της δέσμευσης μονάδων στα συστήματα ηλεκτρικής ενέργειας (με τον Βέρνερ Ρόμις). Είναι συγγραφέας 2 βιβλίων και περισσότερων από 70 ερευνητικών εργασιών.
Βραβεία και τιμές
Οι σημαντικότερες τιμητικές διακρίσεις της Νταρίνκα  Ντέντσεβα είναι οι ακόλουθες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Βούλγαροι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Αμπιατεγκράσσο
Το Αμπιατεγκράσσο (ιταλικά: Abbiategrasso) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Αλμπαϊράτε
Το Αλμπαϊράτε (ιταλικά: Albairate) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Τσαρλς Λίντμπεργκ
Ο Τσαρλς Ογκάστας Λίντμπεργκ (Charles Augustus Lindbergh, 4 Φεβρουαρίου 1902 – 26 Αυγούστου 1974), γνωστός και ως Slim, Lucky Lindy και The Lone Eagle (Μοναχικός Αετός), ήταν Αμερικανός αεροπόρος που έγινε γνωστός καθώς το 1927 κατάφερε να διασχίσει τον Ατλαντικό, διανύοντας, μόνος του και χωρίς στάση, 5.800 χιλιόμετρα με το μονοθέσιο μονοκινητήριο αεροπλάνο του Spirit of St. Louis. Για το κατόρθωμά του αυτό έλαβε το έπαθλο των 25.000 δολαρίων που προσέφερε ο Raymond Orteig σε όποιον θα κατάφερνε να διασχίσει χωρίς στάση τον Ατλαντικό. Του απονεμήθηκε επίσης το Μετάλλιο της Τιμής, το πιο μεγάλο στρατιωτικό βραβείο. Τον Μάρτιο του 1932 απήχθη και δολοφονήθηκε ο μόλις είκοσι μηνών γιος του. Το έγκλημα αυτό χαρακτηρίστηκε ως το έγκλημα του αιώνα και οδήγησε τον Λίντμπεργκ να φύγει με την οικογένειά του από τις Η.Π.Α και να εγκατασταθεί στην Ευρώπη μέχρι την άνοιξη του 1939. Ο Λίντμπεργκ επισκέφτηκε πολλές φορές τη Ναζιστική Γερμανία, έκανε εγκωμιαστικά σχόλια για τον Χίτλερ και του απονεμήθηκε ο γερμανικός Σταυρός του Τάγματος του Αετού (παράσημο με τέσσερις σβάστικες) που απονεμόταν σε μη Γερμανούς για την προσφορά τους στο Γ' Ράιχ. Η άρνηση του Λίντμπεργκ να επιστρέψει το μετάλλιο αυτό μετά την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σε συνδυασμό με τις εγκωμιαστικές δηλώσεις του για το ναζιστικό καθεστώς και τα ρατσιστικά σχόλια του (είχε κάνει λόγο για την ανάγκη προφύλαξης από τον κίνδυνο της επιμειξίας με άλλες φυλές) καθώς και οι κατηγορίες που εκτόξευε στις ομιλίες του σε εκδηλώσεις της οργάνωσης Πρώτα η Αμερική (America First), η οποία ήταν αντίθετη στην είσοδο των Η.Π.Α στον πόλεμο, κατά των Εβραίων της χώρας, προκάλεσαν τις έντονες αντιδράσεις διαφόρων πολιτικών αλλά και απλών πολιτών στις Η.Π.Α.
Βιβλιογραφία στα αγγλικά και γερμανικά
Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Κατάλογος έργων του Αρκά
Κόκκορας
Ο Κόκκορας είναι το πρώτο κόμικ του Αρκά. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Βαβέλ το 1981. Αργότερα, κυκλοφόρησε και στα περιοδικά Παρά Πέντε και Μικρό Παρά Πέντε. Δημοσιευόταν μέχρι το 1987. Τα βιβλία αρχικά εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Ars Longa και σήμερα εκδίδονται από τις εκδόσεις Γράμματα.
Το έργο λαμβάνει χώρα σε ένα κοτέτσι, με πρωταγωνιστή τον μισητό από όλους Κόκκορα, ο οποίος πάντα προσπαθεί να βρει κότα για να ζευγαρώσει, αλλά τελικά αποτυχαίνει, τελικά καταφεύγοντας σε φαντασιώσεις. Οι μόνοι που τον στηρίζουν είναι ένα σκουλήκι και ένα γουρούνι, αν και ενίοτε τον στηρίζει, έχει αναλάβει τον ρόλο του κόκορα στο κοτέτσι και στον οποίο οι κότες δίνουν περισσότερη προτίμηση. Επίσης, στη σειρά εμφανίζονται οι κότες, και τα κλωσοπουλάκια.
Το 2002, εκδόθηκε το επίτομο που περιλαμβάνει τα 6 πρώτα τεύχη και τις ιστορίες Υπόθεση Βιασμού, Εφιάλτες και Πολλά χρόνια πριν από το Κορίτσια μας Βιάζουνε, χρωματισμένο από τον Βαγγέλη Παπιομύτογλου.
Show Business
Τεύχη
Ξυπνάς μέσα μου το ζώο
Το Ξυπνάς μέσα μου το ζώο, δημοσιεύτηκε το 1985. Η πλοκή εστιάζει στην σεξουαλική ζωή διαφόρων ζώων και δεν έχει συγκεκριμένους πρωταγωνιστές. Κυκλοφόρησαν 2 τεύχη (3 μαζί με το επίτομο).
Κυκλοφόρησε και Αγγλική μετάφραση με τίτλο "You Bring Out the Animal in me", καθώς και Ιταλική με τίτλο "Tira fuori l'animale che è in te!" Ήταν η πρώτη σειρά του Αρκά που ήταν εξ' αρχής έγχρωμη.
Ισοβίτης
Ο Ισοβίτης δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στην εφημερίδα Η Πρώτη το 1988 και συνέχισε να δημοσιεύεται μέχρι το 1990. Έχει γίνει και τηλεοπτική σειρά με μαριονέτες στην ελληνική τηλεόραση. Η σειρά περιγράφει τα γεγονότα σε μια φυλακή με βασικό χαρακτήρα έναν κατάδικο σε 622 χρόνια από δικαστική πλάνη. Τα βιβλία αρχικά εκδόθηκαν από τις εκδόσεις Ars Longa και Λιβάνη και σήμερα εκδίδονται από τις εκδόσεις Γράμματα. Κυκλοφόρησε και επίτομο.
Τεύχη
Η σειρά έχει κυκλοφορήσει και στα Αγγλικά, ως "The Lifer", και στα Ιταλικά ως "Montecristo"
Χαμηλές Πτήσεις
Οι Χαμηλές Πτήσεις δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στο περιοδικό Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας το 1991. Εκδίδονται από τις εκδόσεις Γράμματα, ενώ κυκλοφόρησε και επίτομο.
Η ιστορία εστιάζει σε ένα αρσενικό σπουργίτι και τον γιο του, που ζουν ολομόναχοι σε μία τσιμεντούπολη, αφού η μητέρα του σπουργιτιού τους εγκατέλειψε για ένα χελιδόνι και έφυγε μαζί του στην Αφρική. Ο πατέρας προσπαθεί να ξαναφτιάξει την ζωή του και να μεγαλώσει μόνος το παιδί του, αλλά του είναι δύσκολο γιατί ο γιος του δεν τον συμπαθεί καθόλου. Η ζωή τους τελικά γίνεται μίζερη και μπλέκουν συνεχώς σε περιπέτειες και κωμικές καταστάσεις. Η σειρά έχει κυκλοφορήσει στα αγγλικά με τίτλο "Flying Starts" και στα ιταλικά με τίτλο "Voli radenti".
Τεύχη
Καστράτο
Το Καστράτο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μετρό το 1995.
Ο Καστράτο, ένας ευνουχισμένος και διανοούμενος γάτος και η Λουκρητία, μια φιλήδονη γάτα συγκατοικούν αναγκαστικά στο σπίτι μιας χήρας συνταγματάρχη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Και οι δύο έχουν τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες, ενώ η Λουκρητία προσπαθεί μάταια να ζευγαρώσει με κάποιο αρσενικό, ενώ η συνύπαρξή της με τον Καστράτο (στον οποίο έχει γίνει επέμβαση στείρωσης) είναι ιδιαίτερα προβληματική καθώς ο ίδιος δεν μπορεί να τεκνοποιήσει. Κυκλοφόρησε και επίτομο. Η σειρά έχει μεταφραστεί με τον ίδιο τίτλο (Kastrato) σε γερμανικά και ιταλικά.
Τεύχη
Η Ζωή Μετά
Τεύχη