cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλήδονας
Ο κλήδονας στο Βυζάντιο
Η πολεμική που ασκήθηκε από την Εκκλησία αποτυπώθηκε σε φράσεις όπως,αυτά τα λεν στον κλήδονα, τέτοια να τα λες στον κλήδονα,τέτοια εγώ τα ακούω στον κλήδονα, δηλαδή απαξιωτικές εκφράσεις για το δρώμενο που καταντά συνώνυμο της ελαφρότητας.
Δρώμενα κλήδονα
Το έθιμο τοποθετείται στις 24 Ιουνίου και διακρίνεται σε τρεις φάσεις.
Α. προετοιμασία
Δυο με τρεις ημέρες πριν από το άνοιγμα του κλήδονα τα κορίτσια κάθε γειτονιάς ορίζουν το σπίτι στο οποίο θα ανοιχτεί. Στις 23 προετοιμάζεται ο κλήδονας στο προεπιλεγμένο σπίτι. Το απόγευμα της ημέρας ένα μικρό αγόρι ή κορίτσι του οποίου και οι δύο γονείς ζουν πηγαίνει σε μια πηγή ή ένα πηγάδι ή τρεις διαφορετικές βρύσες και παίρνει νερό με το δοχείο του κλήδονα. Το μεταφέρει στο σπίτι χωρίς κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του να μιλήσει, ακόμα και αν επιχειρηθεί του αποσπασθεί η παραμικρή κουβέντα με πειράγματα, προσβολές και ελευθεροστομίες. Γι΄αυτό το νερό ονομάζεται αμίλητο, ή βουβό, αρπαχτικό ή νερόν άκριτον. Αν ο μεταφορέας τελικά μιλήσει τότε αυτό πρέπει να χυθεί και να μεταφερθεί άλλο αμίλητο. Όταν τελικά φτάσει στον προορισμό του χύνεται σε δοχείο με στενό λαιμό για να μη βλέπει αυτός που βγάζει τα αντικείμενα όταν ανοιχτεί ο κλήδονας. Σε μερικά μέρη της Ελλάδας το δοχείο μεταφοράς του αμίλητου νερού πρέπει να είναι αμεταχείριστο. Στη συνέχεια όσοι πάρουν μέρους στον κλήδονα φέρνουν διάφορα μικροκοσμήματα ή αντικείμενα, δαχτυλίδια, δαχτυλήθρες, καρφίτσες, κουμπιά,ακόμα και φρούτα, όπως μήλα σημαδεμένα με κρυφά σημάδια, τα ονομαζόμενα και ριζικάρια ή σημάδια ή κληδονικά και ρίχνονται μέσα στο νερό, αφού αφιερωθούν νοερά σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Ακολουθεί το κλείδωμα και η ασφάλιση του δοχείου, ενώ μια γυναίκα, η ριζικάρισσα απαγγέλει: Κλειδόνουμε τον κλήδονα/ με τ΄Αϊ-Γιαννιού τη χάρη/ κι όποια 'χει καλοριζικό/να δώσει να το πάρει. Στη συνέχεια ο κλήδονας σκεπάζεται με πανί ή με μαντίλι κόκκινου χρώματος και στεφανώνεται με φύλλα δάφνης, μυρτιάς, λυγαριάς, κομμένα από παρθένα κοπέλα της οποία και οι δυο γονείς ζουν.
Μνημείο των Πρωτοπόρων για τα Δικαιώματα των Γυναικών
Το Μνημείο των Πρωτοπόρων για τα Δικαιώματα των Γυναικών είναι άγαλμα της Μέρεντιθ Μπέργκμαν, το οποίο εγκαταστάθηκε στο Σέντραλ Παρκ, στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, στις 26 Αυγούστου (Ημέρα Ισότητας των Γυναικών) 2020. Το άγαλμα βρίσκεται στη βορειοδυτική γωνία του Λογοτεχνικού Περιπάτου κατά μήκος του The Mall, του ευρύτερου πεζόδρομου στο Σέντραλ Παρκ. Το άγαλμα τιμά και απεικονίζει τις Σότζερνερ Τρουθ (c. 1797 – 1883), Σούζαν Μπ. Άντονι (1820–1906) και Ελίζαμπεθ Κάντι Στάντον (1815–1902), πρωτοπόρες στο κίνημα του δικαιώματος ψήφου των γυναικών, που υποστήριζαν το δικαίωμα των γυναικών στην ψήφο και πρωτοπόρες του ευρύτερου κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών.
Κλήδονας
Β. Η έκθεση στα άστρα
Μετά τη δύση του ηλίου οι κοπέλες βγάζουν το κλειδωμένο αγγείο, σκεπασμένο και στεφανωμένο στο ύπαιθρο για να αστρονομιστεί ή να αστριστεί Επίσης τοποθετείται σε δώμα του σπιτιού ή κάτω από μια τριανταφυλλιά προκειμένου οι νύχτες να είναι μυρωδάτες. Τα άστρα, θεωρείται, πως θα επιδράσουν επί του αγγείου και ο κλήδονας θα προσλάβει μαντική και τελεστική δύναμη. Τα κορίτσια φυλάνε με βάρδιες το αγγείο. Το βράδυ της παραμονής γίνεται χρήση και άλλων τρόπων της μαντικής: τεφρομαντεία, ονειρομαντεία, κατοπτρομαντεία για να αποκαλυφθεί στο κορίτσι ο μελλοντικός σύζυγός του.
Μνημείο των Πρωτοπόρων για τα Δικαιώματα των Γυναικών
Είναι το πρώτο άγαλμα στο Σέντραλ Παρκ που απεικονίζει ιστορικές γυναίκες. (Ένα άγαλμα του φανταστικού χαρακτήρα από το Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων είναι η μόνη άλλη γυναικεία φιγούρα που απεικονίζεται στο πάρκο). Τα αρχικά σχέδια για το μνημείο περιελάμβαναν μόνο τη Στάντον και την Άντονι, αλλά αφού οι κριτικοί προέβαλαν αντιρρήσεις για την έλλειψη συμπερίληψης γυναικών χρώματος, η Τρουθ προστέθηκε στο σχέδιο.
Ιστορία
Από το 2013, η καμπάνια Statue Fund/Monumental Women ασχολήθηκε με την πόλη για να «σπάσει το μπρούτζινο ταβάνι» στο Σέντραλ Παρκ για να δημιουργήσει το πρώτο άγαλμα πραγματικών γυναικών στην 165χρονη ιστορία του Πάρκου.
Κλήδονας
Άλλες ημερομηνίες του κλήδονα
Σε Νομοκανόνα του 16ου αι. πληροφορούμαστε πως πραγματοποιείτο σε διάφορους τόπους ο κλήδονας στην 1η Μαΐου, κάτι που γίνεται στην Κύπρο, οπότε βάζουν μέσα σε πήλινο ανθοδοχείο ανθισμένα κλαδιά φυτών και την τρίτη του ίδιου μήνα ή την πέμπτη βγάζουν τον κλήδονα, τραγουδώντας το τραγούδι, τσαι μπαιν' ο Μας τσαι βγαιν ο Μας/τσαι μπαιν ο Πρωτογιούνης. Τέλος Νομοκανόνας του 17ου αι. μας αναφέρει πως τελείται από κάποιους την εορτή της Αναλήψεως.
Μνημείο των Πρωτοπόρων για τα Δικαιώματα των Γυναικών
Ιστορία
Το Monumental Women συγκέντρωσε 1,5 εκατομμύρια δολάρια, ως επί το πλείστον ιδιωτική χρηματοδότηση, για να πληρώσει για το άγαλμα, συμπεριλαμβανομένων συνεισφορών από ιδρύματα, επιχειρήσεις και πάνω από 1.000 μεμονωμένες δωρεές. Η εκστρατεία του αγάλματος εξαρτήθηκε από ιδιωτικές δωρεές. Αρκετά στρατεύματα των Κοριτσιών Προσκόπων της Ευρύτερης Νέας Υόρκης έχουν δωρίσει χρήματα από τις πωλήσεις μπισκότων τους στο ταμείο και το ταμείο έχει λάβει επιχορήγηση 500.000 $ από τη New York Life.
Κλήδονας
Η θέση της γυναίκας στον κλήδονα
Έχοντας πειστεί οι γυναίκες πως μοναδικός σκοπός της ζωής τους ήταν ο γάμος και η αναζήτηση γαμπρού και μάλιστα σε μικρή ηλικία, μεταχειρίζονταν κάθε μέσο για να το επιτύχουν. Μεταξύ των προσπαθειών τους αυτών ήταν και η καταφυγή στη μαγεία και σε μαντικές τέχνες, όπως ο κλήδονας. Γι' αυτό και περιοριζόταν τα θέματα των μαντικών διστίχων σε θέματα γάμου και ταυτόχρονα περιοριζόταν το ακροατήριο σε άγαμους νέους και κυρίως κορίτσια τα οποία επιθυμούσαν να μάθουν πως θα αποκατασταθούν. Κατεξοχήν γυναικείο έθιμο παρείχε την ευκαιρία στα κορίτσια να βγουν από το σπίτι και να συναναστραφούν με το άλλο φύλο σε ένα πλαίσιο «εθιμικά διασφαλισμένο», να εξασφαλίσουν μια υποτυπώδη δημόσια προβολή μέσα από το χορό και το τραγούδι και ταυτόχρονα γνωριμία με κάποιον μελλοντικό σύντροφο. Πέρα όμως από τη σημασία που είχε το έθιμο για τη γυναίκα ήταν σημαντικό και για την κοινότητα αφού απαντούσε σε καίρια θέματα της προσωπικής, οικογενειακής και κοινωνικής ζωής του κάθε μέλους της.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κληδονας Κληδονας Κληδονας
Μνημείο των Πρωτοπόρων για τα Δικαιώματα των Γυναικών
Ιστορία
Η προσπάθεια έχει την υποστήριξη πολλών εκλεγμένων αξιωματούχων, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου του Μανχάταν, Γκέιλ Μπρούερ, κάθε μέλους του Γυναικείου Συνεδρίου του Δημοτικού Συμβουλίου της Νέας Υόρκης, βουλευτών, Γερουσιαστών των ΗΠΑ, καθώς και ιστορικών, ιδρυμάτων και άλλων.
Το Μνημείο των Πρωτοπόρων για τα Δικαιώματα των Γυναικών δημιουργήθηκε από τη γλύπτρια Μέρεντιθ Μπέργκμαν, η οποία τον Ιούλιο του 2018 επιλέχθηκε από 91 καλλιτέχνες που υπέβαλαν αίτηση για την ανάθεση δημιουργίας του αγάλματος.
Τελήσι Αθαμανίου Άρτας
Το Τελήσι είναι οικισμός του νομού Άρτας, ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Αθαμανίου και στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων, έχει πληθυσμό 38 κατοίκων (απογραφή 2011) και βρίσκεται σε υψόμετρο 614 μέτρων. Το Τελήσι, μαζί με τους οικισμούς Αθαμάνιο [313 κ.], Κορακάδα [51 κ.], Σκαλούλα [31 κ.], Αμπέλια [39 κ.], Παλαιοχώρι [45 κ.] και Πλάτανος [0 κ.], αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αθαμανίου, συνολικού πληθυσμού 517 κατοίκων. Απέχει 64 χιλιόμετρα από την Άρτα και 90 χιλιόμετρα από τα Τρίκαλα. Εφάπτεται του οικισμού Αμπέλια και βρίσκεται πολύ κοντά στο χωριό Αθαμάνιο (τα χωρίζει ο οικισμός Αμπέλια). Σαν οικισμός αναγνωρίστηκε διοικητικά στις 16 Οκτωβρίου 1940 (ημερομηνία απογραφής του 1940) και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Λειψού σημερινή Κοινότητα Αθαμανίου.
Μνημείο των Πρωτοπόρων για τα Δικαιώματα των Γυναικών
Ιστορία
Η Επιτροπή Δημόσιου Σχεδιασμού της Νέας Υόρκης ενέκρινε το σχέδιο αγάλματος της Μπέργκμαν στις 21 Οκτωβρίου 2019. Το άγαλμα αποκαλύφθηκε στο Σέντραλ Παρκ στις 26 Αυγούστου 2020, που γιορτάζεται επίσης ως Ημέρα Ισότητας των Γυναικών, για να σηματοδοτήσει την εκατονταετή επέτειο από την ψήφιση της 19ης Τροποποίησης, η οποία παρείχε στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου σε εθνικό επίπεδο.
Τελήσι Αθαμανίου Άρτας
Πληθυσμιακή εξέλιξη
{"version":2,"width":355,"height":137.2,"data":[{"name":"table","values":[ {"x":1940,"y":208},{"x":1951,"y":60},{"x":1961,"y":67},{"x":1971,"y":76},{"x":1981,"y":82},{"x":1991,"y":72},{"x":2001,"y":54},{"x":2011,"y":38} ]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}],"padding":{"top":30,"bottom":30,"left":78,"right":0}}
Μνημείο των Πρωτοπόρων για τα Δικαιώματα των Γυναικών
Κριτική
Η εκστρατεία Statue Fund/Monumental Women ήρθε αντιμέτωπη με κριτική κατά τη διαδικασία έγκρισης του αγάλματος της Μπέργκμαν. Το αρχικό σχέδιο του αγάλματος παρουσίαζε τη Σούζαν Μπ. Άντονι και την Ελίζαμπεθ Κάντι Στάντον να κρατούν έναν κύλινδρο με τα ονόματα άλλων 22 υποψηφίων. Αυτό επικρίθηκε ως περιθωριοποίηση αυτών των άλλων 22 ακτιβιστών (επτά από τις οποίες είναι έγχρωμες γυναίκες) και τους περιόρισε σε μια απλή υποσημείωση. Στη δεύτερη μακέτα του αγάλματος, ο κύλινδρος αφαιρέθηκε εντελώς, αφήνοντας μόνο τη Στάντον και την Άντονι. Αυτή η έκδοση του αγάλματος εγκρίθηκε ομόφωνα από την Επιτροπή Δημόσιου Σχεδιασμού της Νέας Υόρκης.
Τελήσι Αθαμανίου Άρτας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Μνημείο των Πρωτοπόρων για τα Δικαιώματα των Γυναικών
Κριτική
Η Επιτροπή εξέδωσε ως επί το πλείστον κριτικές σχετικά με τα καλλιτεχνικά στοιχεία του αγάλματος, αλλά ολοκλήρωσε τις δηλώσεις της λέγοντας: «(...) η Επιτροπή εγκρίνει υπό τον όρο ότι, ξεχωριστά από το άγαλμα της Ελίζαμπεθ Κάντι Στάντον και της Σούζαν Μπ. Άντονι, η αιτούσα θα εργαστεί για να εντοπίσει ουσιαστικούς τρόπους για να αναγνωρίσει και να τιμήσει τις έγχρωμες γυναίκες που έπαιξαν ενεργό ρόλο στο Κίνημα για τη Γυναικεία Ψήφο». Ωστόσο, το μνημείο άρχισε να δέχεται δημόσια κριτική για την έλλειψη εκπροσώπησης των έγχρωμων γυναικών. Αυτό φαινόταν ένα ιδιαίτερα οξύ ζήτημα, δεδομένου ότι τα θέματα του αγάλματος, η Ελίζαμπεθ Κάντι Στάντον και η Σούζαν Μπ. Άντονι, ήταν συνεκδότες των πρώτων τόμων του The History of Woman Suffrage, μιας ιστορίας έξι μερών του κινήματος της ψήφου των γυναικών που, ισχυρίζονται ορισμένοι μελετητές και δημοσιογράφοι, παρέλειψαν σε μεγάλο βαθμό τις συνεισφορές των μαύρων γυναικών. Αυτή η κριτική έγινε παρά την αναζήτηση λέξεων στους τρεις πρώτους τόμους του The History of Woman Suffrage, όπου βρέθηκε ότι οι Αφροαμερικανές σουφραζέτες αναφέρθηκαν τουλάχιστον 85 φορές, συχνά με πολλές λεπτομέρειες και άμεσες προτάσεις. Η Σότζερνερ Τρουθ αναφέρεται πάνω από 50 φορές, η Φράνσις Ε. Γ. Χάρπερ 16 φορές και η Μέρι Σαντ Κέρι τέσσερις φορές. Η ιστορικός Ρόζαλιν Τέρμποργκ-Πεν είπε ότι χρησιμοποίησε το The History of Woman Suffrage και την εφημερίδα των Στάντον και Άντονι, The Revolution, για να βοηθήσει στον εντοπισμό των Αφροαμερικανών σουφραζέτων.
Στον απόηχο της δημόσιας κριτικής, το άγαλμα επανασχεδιάστηκε ξανά, αυτή τη φορά με τρεις φιγούρες: της Άντονι, της Στάντον και της Σότζερνερ Τρουθ. Η Τρουθ, μία Αφροαμερικανή υποστηρικτής της κατάργησης της δουλείας, σουφραζέτα και ακτιβίστρια, δραστηριοποιήθηκε ταυτόχρονα με την Άντονι και τη Στάντον. Πολλοί άνθρωποι είναι ικανοποιημένοι με τη συμπερίληψη της Τρουθ ως αντιπροσώπευσης των έγχρωμων γυναικών στο κίνημα της ψηφοφορίας. Ωστόσο, η Τρουθ είναι πιο διάσημη για την ομιλία της «Δεν είμαι εγώ Γυναίκα;» (Ain't I a Woman?) του 1851 και το Monumental Women αναφέρει αυτή την ομιλία ως το λόγο για τη φήμη της. Υπάρχουν αρκετές εκδοχές, όπως παρέχονται στο The Sojourner Truth Project και αυτή που αναπαράγεται πιο συχνά απεικονίζει την Τρουθ να χρησιμοποιεί μιας νότια διάλεκτο σκλάβων, απίθανη για μία Νεοϋορκέζα. Γράφτηκε από τη Φράνσις Ντέινα Μπάρκερ Κέιτζ, σχεδόν δώδεκα χρόνια μετά την ομιλία και το άγαλμα δεν προσδιορίζει καμία εκδοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Γλυπτά στο Σέντραλ Παρκ Κατηγορία:Μνημεία γυναικών Κατηγορία:Γλυπτά Αφροαμερικανών Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Κυβερνείο Χελουάν
To Κυβερνείο της Χελουάν (αραβικά :محافظة حلوان ) ήταν διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου. Βρισκόταν στο Δέλτα του Νείλου στην Κάτω Αίγυπτο με πρωτεύουσα την Χελουάν.
Ιστορία
Το Κυβερνείο δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 2008 με εδάφη που αποσπάστηκαν από το Κυβερνείο Καΐρου. Δημιουργήθηκε με ένα προεδρικό διάταγμα προκειμένου να ελαφρύνει διοικητικά το βάρος που διατίθενται στο Κάιρο, μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες επαρχίες της Αιγύπτου. Η πόλη της Χελουάν έγινε η πρωτεύουσα του Κυβερνείου, το οποίο περιλάμβανε τα περισσότερα από τα ανατολικά προάστια του Καΐρου, κυρίως την εύπορη γειτονιά του Μααντί. Τον Απρίλιο του 2011, ο πρωθυπουργός Εσσάμ Σχαράφ κατήργησε το Κυβερνείο και ενσωμάτωσε τα εδάφη του στο Κυβερνείο Καΐρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καταργημένα Κυβερνεία της Αιγύπτου
Πίγιεστσι
Το Πίγιεστσι (κυριλλικά: Пијесци) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 248 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Δουκέτιος
Ο Δουκέτιος (πέθανε το 440 π.Χ.) ήταν εξελληνισμένος ηγέτης των Σικελών στη Σικελία και ιδρυτής ενός ανεξάρτητου Σικελικού κράτους με πολλές πόλεις. Η περιοχή στην οποία γεννήθηκε και καταγόταν βρισκόταν γύρω από την πόλη Μηναίον. Ο ιστορικός Διόδωρος Σικελιώτης έγραψε πολλά στοιχεία σχετικά με το πρόσωπο του, στηρίχτηκε σε παλιότερες πληροφορίες του Τιμαίου. Ο Δουκέτιος εκπαιδεύτηκε Ελληνικά αν και ήταν Σικελός, ήταν άριστος γνώστης του Ελληνικού πολιτισμού στη Μεγάλη Ελλάδα. Τη Σικελία κυβερνούσε εκείνη την εποχή ο τύραννος των Συρακουσών Γέλων ο Συρακούσιος και ο αδελφός του Ιέρων Α΄ ο Συρακούσιος, μετά τον θάνατο του Ιέρων ανακηρύχτηκε στις Συρακούσες η δημοκρατία. Ακολούθησαν έντονες ταραχές, ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στις Συρακούσες και στην πρώην αποικία της Κατάνια (460 π.Χ.).
Ίδρυση του προσωρινού Σικελικού κράτους
Ο Δουκέτιος υποστήριξε τις Συρακούσες επειδή η Κατάνια κατείχε γη των Σικελών, τη νίκησαν μαζί, o Δουκέτιος στη συνέχεια ίδρυσε την πόλη Μηναίον και κατέλαβε τη Μοργαντίνα. Ένωσε ολόκληρη την κεντρική Σικελία σε ανεξάρτητο κράτος, ίδρυσε την πρωτεύουσα του Παλική και μετέτρεψε δύο λίμνες σε ιερά στα οποία λατρεύονταν οι Σικελοί θεοί Παλικοί. Η πόλη μεγάλωσε και έγινε σύντομα καταφύγιο πολλών σκλάβων, κατέκτησε την περιοχή νοτιοδυτικά του Όρους Αίτνα και μετακινήθηκε στο Αγκριτζέντο.
Οι Συρακούσες αν και ήταν σύμμαχοι του Δουκέτιου ενοχλήθηκαν έντονα από τη γρήγορη επέκταση του, δεν τον αντιμετώπισαν ωστόσο σαν απειλή επειδή την ίδια εποχή είχαν ξεσπάσει οι πόλεμοι με την Καρχηδόνα. Όταν ο Δουκέτιος κατέλαβε το Μότυον (451 π.Χ.) ένα ισχυρό οχυρό του Ακράγαντα οι Συρακούσιοι αποφάσισαν να βοηθήσουν δυναμικά τον Ακράγαντα αλλά ηττήθηκαν, το κράτος του Δουκέτιου βρισκόταν τότε στη μέγιστη ισχύ του. Σε έναν χρόνο (450 π.Χ.) ο Δουκέτιος γνώρισε την ήττα, ο στρατός του διασκορπίστηκε και το κράτος του διαλύθηκε, ο Ακράγαντας ανακατέλαβε το Μότυον. Ο Δουκέτιος μετέβη στις Συρακούσες να δικαστεί, καταδικάστηκε σε ισόβια εξορία στην Μητρόπολη των Συρακουσών Κόρινθο.
Εξορία και θάνατος
Οι οπαδοί του Δουκέτιου ίδρυσαν την αποικία Καλή Ακτή στην Επαρχία της Μεσσήνης ύστερα από ένα όραμα, συμμετείχαν Σικελοί και Κορίνθιοι. Ο Δουκέτιος έζησε μόνιμα στην εξορία μέχρι τον θάνατο του σε μία δεκαετία (440 π.Χ.). Ο Διόδωρος Σικελιώτης σε μια διαφορετική εκδοχή γράφει ότι ο Δουκέτιος είχε επιστρέψει από την εξορία και ίδρυσε ο ίδιος την Καλή Ακτή έναν χρόνο πριν τον θάνατο του αλλά η ημερομηνία που ιδρύθηκε παραμένει αβέβαιη. Στη θέση της Καλής Ακτής βρέθηκαν ύστερα από ανασκαφές μονάχα κάτι Ρωμαϊκά ή Ελληνικά ερείπια του 5ου αιώνα π.Χ., αυτό δείχνει ότι η περιοχή ήταν τότε κατοικήσιμη από τους Σικελούς. Ο Δουκέτιος πέθανε μάλλον μετά την ίδρυση της αποικίας και μετά ον θάνατο του οι Σικελοί εξεγέρθηκαν για άλλη μία φορά εναντίον των Συρακουσών. Οι Σικελοί κατέρρευσαν μετά τον θάνατο του Δουκέτιου, το κράτος τους διαλύθηκε, οι περισσότεροι πουλήθηκαν δούλοι και οι ειρηνικοί όροι με τις Συρακούσες για την επιστροφή του από την εξορία ακυρώθηκαν. Μερικοί ιστορικοί υποθέτουν ότι ο Δουκέτιος επέστρεψε από την εξορία με διαφωνία των Συρακουσών αλλά αυτό θεωρείται απίθανο. Ο Δουκέτιος επέστρεψε με Κορίνθιους και ίδρυσε μαζί τους την Καλή Ακτή, οι Συρακούσες ήθελαν μία Σικελο-Ελληνική αποικία για να είναι εξασφαλισμένοι από την κυριαρχία των Σικελών στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Σικελία
Αγαθόβουλος
Ο Αγαθόβουλος ήταν Αλεξανδρινός Κυνικός φιλόσοφος του 2ου αιώνα μ.Χ.
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια, όπου κι έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ.. Είναι γνωστός για τις σφοδρές επιθέσεις του εναντίον της ανηθικότητας που μάστιζε την εποχή, όπως επίσης για τον λιτό και έντιμο βίο που διήγε. Ο Αγαθόβουλος ήταν δάσκαλος του φιλοσόφου Πελεγρίνου, γενικότερα όμως για τη δράση του, υπάρχουν μαρτυρίες από τον Λουκιανό, καθώς λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυνικοί φιλόσοφοι
Απόστολος Αηδονάς
Ο Απόστολος Αηδονάς του Γεωργίου (Θεσσαλονίκη, 1918 - 10 Αυγούστου 2009) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Θεσσαλονίκης επί δεκαετίες. Ήταν επίσης Γενικός Επιθεωρητής της ΔΕΘ και Γενικός Διευθυντής Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης. Για την αντιστασιακή και πολεμική του δράση τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξεως και με το Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων.
Βιογραφία
Καταγόταν από την Επανομή Θεσσαλονίκης και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Εργάστηκε ως αυτοκινητιστής και ως δικηγόρος. Κατά τον Πόλεμο του 1940 πολέμησε στο ελληνοαλβανικό Μέτωπο και πήρε μέρος σε πολλές μάχες. Επίσης, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, ιδρύοντας τις οργανώσεις "Ιερός Λόχος", "Πατριωτικό Ελληνικό Κομιτάτο" και "Φιλική Εταιρεία". Εκλέχθηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά το 1951 με τον Ελληνικό Συναγερμό, αργότερα όμως διαγράφηκε από τον Παπάγο. . To 1953 πήρε μέρος στην επαναληπτική εκλογή για μία έδρα, την οποία κέρδισε η Ελένη Σκούρα (ο Αηδονάς ήρθε 4ος). Έπειτα εντάχθηκε στην ΕΡΕ και στις εκλογές του 1956, του 1958 (πρώην Δήμου Θεσσ.) και του 1961 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης. Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής Υπολοίπου Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1974 με 11.672 σταυρούς προτίμησης. Το 1957, με δική του εισήγηση ιδρύθηκε ο ΟΑΣΘ. Ασχολήθηκε και με την Τοπική Αυτοδιοίκηση, υπηρετώντας ως δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Έπειτα από τη Μεταπολίτευση, συνέβαλε στην επέκταση των δρομολογίων για τα αστικά λεωφορεία, φτάνοντας ως την Επανομή. Με τη σύζυγό του, Σοφία Δημητρίου Δημητριάδου, απέκτησαν μία κόρη, τη Νέλλη, οικονομολόγο, εκπαιδευτικό και επί μακρόν δημοτική σύμβουλο Θεσσαλονίκης και έναν γιο, το δικηγόρο Γιώργο, μέλος του Δ.Σ. του ΔΣΘ.
Απεβίωσε το 2009 και η ταφή του έγινε στην Επανομή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξεως
Ναός Αγίου Δημητρίου Λουμπαρδιάρη
Ο ναός του Αγίου Δημητρίου Λουμπαρδιάρη είναι εκκλησία η οποία βρίσκεται στο λόφο Φιλοπάππου στην Αθήνα. Ο ναός κτίστηκε κατά την τουρκοκρατία και αναστηλώθηκε το 1955 από τον Δημήτρη Πικιώνη. Βρίσκεται κοντά στο Δίπυλο υπέρ των Πυλών, μια πύλη στο Διατείχισμα των Αθηνών.
Σύμφωνα με την παράδοση το όνομα του ναού οφείλεται σε ένα περιστατικό που έλαβε χώρα το 1658. Ο φρούραρχος της Ακρόπολης Γιουσούφ είχε τοποθετήσει στα Προπύλαια της Ακρόπολης ένα μεγάλο κανόνι (λουμπάρδα) με στόχο την παραμονή της γιορτής του Αγίου Δημητρίου να κανονιοβολήσει το ναό και τους πιστούς. Όμως ξέσπασε καταιγίδα και ένας κεραυνός έπεσε στην πυριδαταποθήκη με αποτέλεσμα από την έκρηξη να σκοτωθεί ο Γιουσούφ και η οικογένειά του.
Κατά τη διάρκεια της αναστήλωσης του ναού αποκαλύφθηκαν φθαρμένες τοιχογραφίες, οι οποίες σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή χρονολογούνται από το 1732. Ο ναός αναστηλώθηκε το 1955 από τον Δημήτρη Πικιώνη, ο οποίος χρησιμοποίησε κυβόλιθους, μαρμάρινα υλικά από νεοκλασικά, μπετόν και τοποθέτησε διακοσμητικά στοιχεία με βυζαντινό και λαϊκό χαρακτήρα. Δίπλα στον ναό κατασκεύασε τουριστικό περίπτερο.
Πρόκειται για μονόκλιτη βασιλική με κυλινδρική στέγαση. Η στέγη είναι καλυμμένη με πλάκες, ενώ στην κατασκευή του ναού έχει χρησιμοποιηθεί αρχαίο οικοδομικό υλικό.
Παραπομπές
κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αθήνα
Ανσιμούθ
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Λουί Λε Πρενς
Ο Λουί Αιμέ Ωγκυστέν Λε Πρενς (γαλλικά: Louis Aimé Augustin Le Prince, [ προφορά: lwi lə pʁɛ̃s], 28 Αυγούστου 1831 - [εξαφανισμένος]  16 Σεπτεμβρίου 1890) ήταν Γάλλος εφευρέτης και ο πρώτος που κινηματογράφησε κινούμενη εικόνα, σε χαρτί, χρησιμοποιώντας έναν φακό. Έχει ονομαστεί ο «Πατέρας της Κινηματογράφησης» από το 1930.
Βιογραφία
Ο Λε Πρενς εργαζόταν τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στις ΗΠΑ. Το 1888 πραγματοποίησε στο Λιντς την πρωτοποριακή του δουλειά: Τον Οκτώβριο του 1888, κινηματογράφησε μία μικρή ακολουθία εικόνων, το γνωστό πλέον Roundhay Garden Scene, καθώς επίσης και μερικές σκηνές από τη γέφυρα του Λιντς, χρησιμοποιώντας έναν φακό και χαρτί. Αυτό προηγείται κατά πολύ από τις εφευρέσεις των Γουίλιαμ-Φριζ Γκριν, Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ και Τόμας Έντισον.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει, ωστόσο, ο τρόπος της εξαφάνισής του: Είχε κανονίσει να κάνει μία δημόσια παρουσίαση στις ΗΠΑ, πράγμα που δεν έγινε ποτέ, καθότι ταξιδεύοντας με τρένο, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1890, μυστηριωδώς εξαφανίστηκε. Οι Αρχές δεν βρήκαν ούτε πτώμα ούτε αποσκευές. Έναν αιώνα αργότερα, η αστυνομία βγήκε αρχεία, τα οποία περιείχαν μία φωτογραφία, η οποία απεικόνιζε έναν πνιγμένο άνδρα, ο οποίος μπορεί να είναι ο Λε Πρενς. Λοιπόν, λίγο καιρό μετά την εξαφάνισή του, ο Έντισον προσπάθησε να πάρει τα εύσημα και να πιστωθεί στο όνομά του η «κινηματογράφηση». Ο γιος όμως του Λε Πρινς και η γυναίκα του θέλησαν να προστατεύσουν την εφεύρεση του. Στο δικαστήριο εναντίον του Έντισον, εμφανίστηκε ο γιος του Λε Πρενς, Αντόλφ, αλλά του απαγορεύτηκε να φέρει κάμερες που θα αποδείκνυαν την πατρότητα της «κινηματογράφησης», κι έτσι ο Έντισον κέρδισε τη δίκη. Παρόλα αυτά, έναν χρόνο αργότερα, το καθεστώς της απόφασης μετατράπηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτοπόροι του κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι κινηματογραφιστές Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Γλώσσα Οουέινα
Η Οουέινα (Οουένα, συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως «Οουένια»), ή Ουαϊσάρα, από τα δύο χωριά που ομιλείται, είναι γλώσσα Καϊνάντου της Παπούα Νέας Γουινέας. Ανήκει στις γλώσσες Καϊνάντου-Γκορόκα της διανεογουινεακής γλωσσικής οικογένειας.
Παραπομπές
Ο
Σαλβατόρε Φεραγκάμο S.p.A
Η Salvatore Ferragamo S. p.Α. είναι μια ιταλική εταιρεία ειδών πολυτελείας, με έδρα τη Φλωρεντία, ειδικεύεται στα παπούτσια, τα δερμάτινα είδη, και τα έτοιμα ενδύματα για άντρες και γυναίκες. Είναι η μητρική εταιρεία του ομίλου Ferragamo. Η εταιρεία λανσάρει επίσης οπτικά και ρολόγια.
Με περίπου 4.000 εργαζόμενους και με δίκτυο από περισσότερα από 660 καταστήματα αποκλειστικά της μάρκας Ferragamo, ο όμιλος Ferragamo διαχειρίζεται επιχειρηματικές δραστηριότητες στην Ιταλία και παγκόσμια, πράγμα το οποίο προσδίδει στη μάρκα ένα ευρύ αποτύπωμα στην Ευρώπη, την Αμερική και την Ασία.
Φρειδερίκος Β΄ του Τσόλερν
Ο Φρειδερίκος Β΄, γερμ. Friedrich II (απεβ. 1142 ή μετά το 1145) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόμης του Τσόλερν (Zollern).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ κόμη του Τσόλερν και της Ούλντιχιλτ των Ούραχ-Ντέττινγκεν.
Σαλβατόρε Φεραγκάμο S.p.A
Παρελθόν
μικρογραφία|Φερούτσιο Φεραγκάμο, σημερινός πρόεδρος του Salvatore Ferragamo. S. p.Α. H εταιρεία είναι αυτή τη στιγμή στην κατοχή της οικογενείας Ferragamo, η οποία το Νοέμβριο του 2006 περιλάμβανε τη χήρα του Salvatore, Wanda, πέντε παιδιά, 23 εγγόνια και άλλους συγγενείς. Υπάρχει ένας κανόνας σύμφωνα με τον οποίο μόνο 3 μέλη της οικογενείας μπορούν να εργαστούν στην εταιρεία, ενθαρρύνοντας το σφοδρό ανταγωνισμό. Για να μετριάσει αυτές τις τάσεις, το Σεπτέμβρη του 2006, η οικογένεια ανακοίνωσε το σχέδιο να θέσει το 48% της εταιρείας στο χρηματιστήριο, και από τον Οκτώβρη του 2006 ο Michele Norsa υπηρέτησε (την εταιρεία) ως διευθύνων σύμβουλος και γενικός διευθυντής. Ωστόσο, από τον Ιανουάριο του 2008, το σχέδιο αυτό μπορεί να τεθεί σε αναμονή εν μέσω της ύφεσης στην χρηματοπιστωτική αγορά. Εάν η εισαγωγή στο χρηματιστήριο εξελιχθεί, το κονδύλιο θα αφιερωθεί κατά κύριο λόγο στη δημιουργία θέσεων στην Κίνα. Η εταιρεία οργανώνει την έκθεση για τα 80στά της γενέθλια στη Σαγκάη.
Φρειδερίκος Β΄ του Τσόλερν
Βιογραφία
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1125. Υποστήριξε τον Λοθάριο Β΄ των Σούπλινμπουρκ της Γερμανίας το διάστημα 1125-37 εναντίον του Οίκου των Χοενστάουφεν. Το 1137 απεβίωσε ο Λοθάριος Β΄ και τον διαδέχθηκε ο Κορράδος Γ΄ των Χοενστάουφεν· ο Φρειδερίκος Β΄ υποστήριξε τον νέο βασιλιά εναντίον του Οίκου των Γουέλφων.
Σαλβατόρε Φεραγκάμο S.p.A
Παρελθόν
Το 2011, η εταιρεία ήταν εισηγμένη στο χρηματιστήριο.
Φρειδερίκος Β΄ του Τσόλερν
Βιογραφία
Την εποχή εκείνη οι κόμητες του Τσόλερν μπορούσαν να αυξήσουν τις κτήσεις τους σε γαίες και κάστρα της τωρινής νοτιοδυτικής Γερμανίας. Επεκτάθηκαν στο Ρήνο, στον κάτω Δούναβη, στην Αλσατία και στο Νέκαρ. Οι γαίες αυτές ήταν ελεύθερες φεουδαλικά (in allodium). Σε αυτές τις με απόλυτη κατοχή γαίες προστέθηκαν γαίες με φεουδαλική υποτέλεια και έτσι δημιουργήθηκε η ιδιοκτησία των κομήτων του Τσόλερν.
Σαλβατόρε Φεραγκάμο S.p.A
Παρελθόν
Για το φορολογικό έτος 2015, η (εταιρεία) Salvatore Ferragamo δήλωσε αρχικά πάγια έσοδα ύψους 1.430 εκατομμυρίων ευρώ. Από τις 31 Δεκεμβρίου 2015, το δίκτυο λιανικών πωλήσεων του Salvatore Ferragamo Group αποτελούταν από 391 άμεσα διαχειριζόμενα καταστήματα (DOS), ενώ οι χονδρικές πωλήσεις και oi λιανικές πωλήσεις στον ταξιδιωτικό τοµέα περιλάμβαναν 271 καταστήματα εξωτερικώς διαχειριζόμενα (TPOS), όπως επίσης και η παρουσία σε σημαντικά πολυκαταστήματα και ακριβά εξειδικευμένα καταστήματα.
Φρειδερίκος Β΄ του Τσόλερν
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Σαλβατόρε Φεραγκάμο S.p.A
Καινοτομίες
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας της ,η εταιρεία ήταν γνωστή για τα καινοτόμα σχέδια της και τη χρήση υλικών της. Αυτή η εφευρετικότητα έχει τις απαρχές της στην εποχή του Salvatore στην Καλιφόρνια, όταν διάβαζε ανατομία για να φτιάχνει υποδήματα τα οποία ήταν πιο άνετα.Οι αξιοσημείωτες καινοτομίες περιλαμβάνουν τις πλατφόρμες,τα παπούτσια που έχουν σόλα σε σχήμα κελύφους,το «αόρατο» σανδάλι,μεταλικά τακούνια και σόλες και το 18 καρατίων χρυσό σανδάλι,το παπούτσι-κάλτσα,τα αγαλμάτινα τακούνια,και το παπούτσι με την καμάρα σα γάντι το οποίο δημιουργήθηκε για την Indira Devi,γυναίκα του μαχαραγιά του Cooch Behar το 1938.Τα ενισχυμένα μεταλλικά τακούνια στιλέτο έγιναν διάσημα από τη Μέρλιν Μονρό.Η εταιρεία είναι επίσης γνωστή για τη διακόσμηση «Gancini»,την πατέντα «Vara» σε μπαλαρίνα,την τσάντα Salvatore και τη χρήση του μπαλώματος.(Η εταιρεία) κατασκευάζει επίσης οπτικά και ρολόγια σε συνεργασία με τους Marchon και Timex Group.
Πελάτες
Ο Σαλβατόρε δούλεψε με αστέρες του σινεμά και διασημότητες από τις πρώτες του μέρες στο Χόλλυγουντ. Πελάτες κατά τη διάρκεια των χρόνων υπήρξαν μεταξύ άλλων η Όντρεϊ Χέπμπορν, η Σοφία Λόρεν και η Γκρέτα Γκάρμπο, καθώς και η Andy Warhol, η Grace Mugabe και η Νταϊάνα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας. Η εταιρεία έφτιαξε τις διάσημες τσάντες χειρός της  Μάργκαρετ Θάτσερ και για τον Βασιλιά Jigme Khesar Namgyal Wangchuck κατά τη διάρκεια της στέψης στις 6 Νοεμβρίου, 2008 στο Thimpu, Μπουτάν.
Στελέχη και διοίκηση
μικρογραφία|Φερούτσιο Φεραγκάμο, το 1992
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάρκες ειδών ένδυσης
Βαλκανική εκστρατεία (Α' Παγκόσμιος Πόλεμος)
Η Βαλκανική Εκστρατεία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου πραγματοποιήθηκε μεταξύ των Κεντρικών Δυνάμεων (Αυστροουγγαρία, Βουλγαρία, Γερμανία, Οθωμανική Αυτοκρατορία) και των Συμμαχικών Δυνάμεων (Σερβία, Μαυροβούνιο, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ρωσία, Ιταλία, αργότερα Ελλάδα).
Η εκστρατεία αυτή ξεκίνησε με την εισβολή της Αυστροουγγαρίας στη Σερβία, η οποία αποκρούστηκε. Μια νέα προσπάθεια οδήγησε στην κατάκτηση της Σερβίας και του Μαυροβουνίου από τη Βουλγαρία και την Αυστροουγγαρία αλλά και στην υποχώρηση του σερβικού στρατού μέσω της Αλβανίας και της ολικής καταστροφής του στη Θεσσαλονίκη από τους Συμμάχους. Ενώθηκαν με τον γαλλοβρετανικό συμμαχικό στρατό που βρισκόταν στην Ανατολή και συμμετείχαν σε έναν παρατεταμένο πόλεμο εναντίον των βουλγαρικών δυνάμεων στο μέτωπο της πΓΔΜ. Ο εν λόγω στρατός είχε τοποθετηθεί στην Ελλάδα και οδήγησε στο Εθνικό Σχίσμα αναφορικά με το εάν η Ελλάδα θα έπρεπε να ενταχθεί στους Συμμάχους ή να παραμείνει ουδέτερη στον πόλεμο, κάτι που θα ωφελούσε τις Κεντρικές Δυνάμεις. Η Ελλάδα τελικά τάχθηκε στο πλευρό των Συμμάχων το 1917. Τον Σεπτέμβριο 1918 η επίθεση στον Αξιό πέρασε τα σύνορα της Βουλγαρίας, η οποία αναγκάστηκε να παραδοθεί και είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση της Αλβανίας, της Σερβίας και του Μαυροβουνίου.
Επισκόπηση
Μια από τις κυριότερες αιτίες του πολέμου ήταν η εχθρότητα και η αντιπαλότητα ανάμεσα στη Σερβία και την Αυστροουγγαρία, γεγονός που προκάλεσε ορισμένες από τις πρώτες μάχες του πολέμου μεταξύ των δυο αυτών χωρών. Η Σερβία πολεμούσε εναντίον της Αυστροουγγαρίας για περισσότερο από έναν χρόνο προτού τελικά ηττηθεί στα τέλη 1915.
Η Δαλματία ήταν μια στρατηγική περιοχή κατά τη διάρκεια του πολέμου ενώ τόσο η Ιταλία όσο και η Σερβία στόχευαν να την αρπάξουν από την Αυστροουγγαρία. Η Ιταλία εισήχθη στον πόλεμο αφού πρώτα συμφώνησε με τη Συνθήκη του Λονδίνου το 1915, η οποία εγγυόταν ότι η Ιταλία θα λάμβανε ένα σημαντικό κομμάτι της Δαλματίας.
Το 1917, η Ελλάδα εισήλθε στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων και το 1918 ο πολυεθνικός συμμαχικός στρατός της Ανατολικής, με βάση του τη βόρεια Ελλάδα, προχώρησαν τελικά σε επίθεση. Εξαιτίας αυτής, η Βουλγαρία αναγκάστηκε να αναζητήσει την ειρήνη, η Σερβία επανακτήθηκε ενώ σταμάτησε στα σύνορα της Ουγγαρίας τον Νοέμβριο 1918.
Εκστρατεία Σερβίας-Μαυροβουνίου
Ο σερβικός στρατός κατάφερε να αποκρούσει το μεγαλύτερο μέρος του αυστροουγγρικού στρατού χάρη στη βοήθεια της Ρωσίας, η οποία επιτέθηκε από τον βορρά. Το 1915 η Αυστροουγγαρία τοποθέτησε επιπλέον στρατιώτες στο νότιο μέτωπο και κατάφερε να κάνει τη Βουλγαρία σύμμαχό της.
Σύντομα, ο σερβικός στρατός δέχθηκε επίθεση από τα βόρεια και τα ανατολικά, αναγκάζοντας την Ελλάδα να υποχωρήσει. Παρά το γεγονός αυτό, η υποχώρηση της Ελλάδας κρίθηκε επιτυχής και ο σερβικός στρατός παρέμεινε λειτουργικός ενώ έκανε την Ελλάδα μια νεοσύστατη βάση του.
Αλβανία
Πριν την άμεση επέμβασή της στον πόλεμο, η Ιταλία είχε ήδη καταλάβει το λιμάνι του Αυλώνα στην Αλβανία τον Δεκέμβριο 1914. Με την επίσημη είσοδό της στον πόλεμο, η Ιταλία επέκτεινε την κατοχή της στην περιοχή της νότιας Αλβανίας με ημερομηνία έναρξης το φθινόπωρο 1916. Οι ιταλικές δυνάμεις στρατολόγησαν την ίδια χρονιά Αλβανούς προκειμένου να πολεμήσουν στο πλευρό τους. Η Ιταλία, έχοντας άδεια από τις Συμμαχικές Δυνάμεις, κατέλαβε τη Βόρεια Ήπειρο στις 23 Αυγούστου 1916, αναγκάζοντας τον ουδέτερο ελληνικό στρατό να αποσύρει τις κατοχικές δυνάμεις του από την περιοχή.
Η Δαλματία ήταν μια στρατηγική περιοχή καθ'όλη τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την οποία τόσο η Ιταλία όσο και η Σερβία σκόπευαν να καταλάβουν από την Αυστροουγγαρία. Η Ιταλία προσχώρησε στην Τριπλή Συμμαχία (Αντάντ) το 1915 όταν συμφώνησε με τη Συνθήκη του Λονδίνου, η οποία εξασφάλιζε στη χώρα το δικαίωμα να προσαρτήσει ένα μεγάλο μέρος της Δαλματίας σε αντάλλαγμα για τη συμμετοχή της στον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων. Από τις 5 έως τις 6 Νοεμβρίου 1918, οι ιταλικές δυνάμεις καταγράφηκαν ότι έφτασαν στη Λίσα, τη Λαγκόστα, το Σεμπενίκο και σε άλλες περιοχές στις ακτές της Δαλματίας.
Με το τέλος των εχθροπραξιών τον Νοέμβριο 1918, ο ιταλικός στρατός είχε ήδη υπό τον έλεγχό του όλο το τμήμα της Δαλματίας που η Συνθήκη του Λονδίνου είχε εγγυηθεί στην Ιταλία και έως τις 17 Νοεμβρίου είχε καταλάβει και το Φιούμε. Το 1918 ο ναύαρχος Enrico Millo ανακήρυξε τον εαυτό του κυβερνήτη της Δαλματίας στην Ιταλία. Ο διάσημος εθνικιστής Gabriele d'Annunzio υποστήριξε την κατάληψη της Δαλματίας και προχώρησε προς το Ζαντάρ με ένα ιταλικό πολεμικό πλοίο τον Δεκέμβριο 1918.
Βουλγαρία
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, η Βουγαρία στράφηκε εναντίον της Ρωσίας και των Δυτικών Δυνάμεων καθώς θεωρούσε ότι δεν είχαν κάνει τίποτα για να τη βοηθήσουν. Η βουλγαρική κυβέρνηση τάχθηκε στο πλευρό της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας, παρόλο που αυτό σήμαινε ότι θα γινόταν σύμμαχος και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, του παραδοσιακού εχθρού της Βουλγαρίας. Ωστόσο η Βουλγαρία δεν είχε πλέον αξιώσεις εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ενώ η Σερβία, η Ελλάδα και η Ρουμανία (σύμμαχοι της Βρετανίας και της Γαλλίας) είχαν στην κατοχή τους εδάφη με μεγάλο πληθυσμό από Βούλγαρους και ως εκ τούτου θεωρούνταν βουλγαρικά εδάφη.
Η Βουλγαρία, μετά την ανάρρωσή της από τους Βαλκανικούς Πολέμους, καθόρισε την πρώτη χρονιά του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν η Γερμανία υποσχέθηκε να αποκαταστήσει τα σύνορα με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, η Βουλγαρία, η οποία κατείχε τον μεγαλύτερο στρατό στα Βαλκάνια, κήρυξε τον πόλεμο στη Σερβία τον Οκτώβριο 1915 ενώ η Βρετανία, η Ιταλία και η Γαλλία κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Βουλγαρίας.
Παρόλο που η Γερμανία, σε συμμαχία με τη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία, είχε κάποιες στρατιωτικές νίκες εναντίον της Σερβίας και της Ρουμανίας, καταλαμβάνοντας ένα μεγάλο μέρος της νότιας Σερβίας (συμπεριλαμβανομένης της Nish, πολεμικής πρωτεύουσας της Σερβίας στις 5 Νοεμβρίου), προχωρώντας στην ελληνική Μακεδονία και καταλαμβάνοντας την Dobruja από τους Ρουμάνους τον Σεπτέμβριο 1916, ο πόλεμος σύντομα έγινε μη δημοφιλής μεταξύ του βουλγαρικού λαού, ο οποίος υπέστη σημαντικές οικονομικές δυσκολίες. Η Ρωσική Επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917 άσκησε σημαντική επίδραση στη Βουλγαρία, διαδίδοντας αντιπολεμικά και αντιμοναρχικά συναισθήματα μεταξύ των στρατευμάτων και στις πόλεις.
Προκειμένου να ηγηθεί των επαναστατών, ο Φερδινάνδος παραιτήθηκε από την τσαρική θέση, την οποία κατέλαβε ο γιος του Μπόρις Γ'. Οι επαναστάτες τέθηκαν σε καταστολή και ο στρατός διαλύθηκε. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Νεϊγύ (Νοέμβριος 1919) η Βουλγαρία έχασε την ακτογραμμή της στο Αιγαίο, η οποία εισήλθε υπό τον έλεγχο των κύριων Συμμαχικών Δυνάμεων και αργότερα προσαρτήθηκε στην Ελλάδα, και σχεδόν όλο το έδαφος από την πΓΔΜ στη νέα πολιτεία της Γιουγκοσλαβίας με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να δώσει την Dobruja πίσω στους Ρουμάνους.
Μακεδονικό Μέτωπο
Το 1915 οι Αυστροούγγροι έλαβαν τη στρατιωτική υποστήριξη της Γερμανίας και μέσω της διπλωματίας έκαναν και τη Βουλγαρία σύμμαχό τους. Οι σερβικές δυνάμεις δέχτηκαν επίθεση από τον βορρά και τον νότο και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μέσω του Μαυροβουνίου και της Αλβανίας με μόνο 155.000 Σέρβους, κυρίως στρατιώτες, με αποτέλεσμα να φτάσουν στις ακτές της Αδριατικής Θάλασσας και να ηττηθούν στην Ελλάδα από τα συμμαχικά πλοία.
Το μακεδονικό μέτωπο συστήθηκε στα ελληνικά σύνορα μετά την παρέμβαση των γαλλικών, βρετανικών και ιταλικών δυνάμεων που είχαν εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη. Οι Γερμανοί στρατιώτες δεν είχαν αφήσει τον βουλγαρικό στρατό να προχωρήσει προς τη Θεσσαλονίκη επειδή ήλπιζαν ότι θα κατάφερναν να πείσουν τους Έλληνες να ενταχθούν στις Κεντρικές Δυνάμεις.
Το 1918, μετά από παρατεταμένη συσσώρευση, οι Σύμμαχοι υπό τον Γάλλο στρατηγό Franchet d'Esperey, ο οποίος ηγήθηκε ενός γαλλικού, σερβικού, ελληνικού και βρετανικού στρατού, επιτέθηκαν έξω από την Ελλάδα. Οι αρχικές νίκες του εν λόγω στρατού έπεισαν τη βουλγαρική κυβέρνηση να κηρύξει ειρήνη. Στη συνέχεια ο ίδιος στρατός επιτέθηκε στον βορρά και νίκησε τις γερμανικές και αυστροουγγρικές δυνάμεις που προσπάθησαν να σταματήσουν την επίθεσή του.
Μέχρι τον Οκτώβριο 1918, ο στρατός του d'Esperey είχε καταλάβει ολόκληρη τη Σερβία και ετοιμαζόταν να εισβάλλει στην Ουγγαρία, όμως η επίθεση σταμάτησε από την ουγγρική ηγεσία η οποία δέχτηκε να παραδοθεί τον Νοέμβριο 1918.
Αποτελέσματα
Οι Γάλλοι και οι Βρετανοί είχαν στην κατοχή τους έξι κρατίδια στα ελληνικά σύνορα από το 1916 έως το τέλος του 1918. Αρχικά πήγαν στην Ελλάδα για να βοηθήσουν τη Σερβία αλλά με την κατάκτηση της τελευταίας το φθινόπωρο 1915, η συνεχιζόμενη παρουσία τους δεν απέδωσε σημαντικά οφέλη και έτσι κινητοποίησαν τις δυνάμεις στο Δυτικό Μέτωπο. Για σχεδόν τρία χρόνια, οι Γάλλοι, οι Βρετανοί και το Δυτικό Μέτωπο δεν πέτυχαν ουσιαστικά τίποτα παρά μόνο να δεσμεύσουν και να θέσουν υπό τον έλεγχό τους μόνο τον μισό βουλγαρικό στρατό, ο οποίος εξάλλου δεν θα απομακρυνόταν για κανέναν λόγο από τη Βουλγαρία και τα σύνορά της.
Στα μέσα 1918, με επικεφαλής τον στρατηγό Franchet d'Esperey, αυτές οι δυνάμεις ενώθηκαν για να πραγματοποιήσουν μια σημαντική επίθεση στο νότιο κομμάτι της Quadruplice (8 γαλλικά στρατεύματα, 6 βρετανικά στρατεύματα, 1 ιταλικό στράτευμα, 12 σερβικά στρατεύματα ). Μετά την επιτυχημένη επίθεση που ξεκίνησε στις 10 Σεπτεμβρίου 1918, το Βελιγράδι απελευθερώθηκε και η Βουλγαρία αναγκάστηκε σε ανακωχή στις 29 Σεπτεμβρίου. Αυτό είχε σημαντικά αποτελέσματα καθώς απειλήθηκε η Αυστροουγγρική (είχε συμφωνήσει σε ανακωχή στις 4 Νοεμβρίου 1918) και αργότερα η γερμανική πολιτική ηγεσία.
Στην πραγματικότητα, ο Keegan ισχυρίστηκε ότι "η εγκατάσταση μιας βίαια εθνικιστικής και αντιτουρκικής κυβέρνησης στην Αθήνα οδήγησε στην ελληνική κινητοποίηση με σκοπό τη Μεγάλη Ιδέα" - την ανάκαμψη της ελληνικής αυτοκρατορίας στα ανατολικά - η οποία θα περιέπλεκε την προσπάθεια των Συμμάχων να επανεγκατασταθεί η ειρήνη στην Ευρώπη για αρκετά χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκστρατείες του Α' Παγκόσμιου πολέμου
Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας (ΛΔΟ, Magyar Népköztársaság) ήταν μονοκομματική σοσιαλιστική δημοκρατία από τις 20 Αυγούστου 1949 ως τις 23 Οκτωβρίου 1989. Κυβερνών κόμμα ήταν το Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, που τελούσε υπό την επιρροή της Σοβιετικής Ένωσης. Σύμφωνα με τη Διάσκεψη της Μόσχας το 1944, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και ο Ιωσήφ Στάλιν συμφώνησαν μετά τον πόλεμο η Ουγγαρία να συμπεριληφθεί στην Σοβιετική σφαίρα επιρροής. Η ΛΔΟ επέζησε μέχρι τον Οκτώβριο του 1989, όταν οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης έφεραν το τέλος της κομμουνιστικής εποχής στην Ουγγαρία.
Το κράτος θεωρούσε τον εαυτό του κληρονόμο της Δημοκρατίας των Συμβουλίων της Ουγγαρίας, που συγκροτήθηκε το 1919, ως το πρώτο κομμουνιστικό κράτος που δημιουργήθηκε μετά την ίδρυση της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (Ρωσική ΣΟΣΔ). Ορίστηκε λαϊκή δημοκρατία από τη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1940. Γεωγραφικά συνόρευε με τη Ρουμανία και την Σοβιετική Ένωση (μέσω της Ουκρανικής ΣΣΔ) (στα ανατολικά), με τη Γιουγκοσλαβία (στα νοτιοδυτικά), την Τσεχοσλοβακία (στα βόρεια) και την Αυστρία (στα δυτικά).
Οι Κομμουνιστές κατά τον ενάμισι χρόνο μετά τη Διάσκεψη της Μόσχας εδραίωσαν την εξουσία τους και εξουδετέρωσαν τα άλλα κόμματα. Αυτό κορυφώθηκε τον Οκτώβριο του 1947, όταν οι Κομμουνιστές ανακοίνωσαν στους μη Κομμουνιστές εταίρους τους στην κυβέρνηση συνασπισμού ότι θα έπρεπε να συνεργαστούν με μια αναμορφωμένη κυβέρνηση συνασπισμού αν ήθελαν να παραμείνουν στη χώρα. Τον Ιούνιο του 1948 οι Κομμουνιστές υποχρέωσαν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα να συγχωνευτεί με το Κομμουνιστικό Κόμμα, σχηματίζοντας το Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΟΣΕΚ, ουγγρικά: MDP). Ωστόσο οι λίγοι διαφωνούντες Σοσιαλδημοκράτες παραγκωνίστηκαν, κάνοντας το ΟΣΕΚ ένα μετονομασμένο και διευρυμένο κομμουνιστικό κόμμα. Στην συνέχεια, ο Ματίας Ράκοσι ανάγκασε τον Ζόλταν Τίλντι να παραδώσει την προεδρία στον πρώην σοσιαλδημοκράτη και πλέον κομμουνιστή Άρπαντ Σάκασιτς. Τον Δεκέμβριο, ο Λάγιος Ντίνιες αντικαταστάθηκε από τον ηγέτη της αριστερής πτέρυγας του κόμματος των Μικροϊδιοκτητών, Ιστβάν Ντόμπι. Η διαδικασία της εδραίωσης των κομμουνιστών ολοκληρώθηκε κατά το μάλλον ή 'ηττον με τις εκλογές του Μαΐου του 1949. Στους ψηφοφόρους δόθηκε ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο όπου παρουσιάζονταν τα ονόματα των από κοινού υποψήφιων κομμάτων. Στις 18 Αυγούστου, η νεοεκλεγείσα Εθνοσυνέλευση ψήφισε το νέο σύνταγμα, το οποίο ήταν σχεδόν μια πιστή αντιγραφή του αντίστοιχου Σοβιετικού. Όταν ψηφίστηκε και επίσημα στις 20 Αυγούστου, η χώρα μετονομάστηκε σε Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας.
Η ίδια πολιτική δυναμική συνέχισε για χρόνια στην Ουγγαρία, με τη Σοβιετική Ένωση να πιέζει και να χειραγωγεί την ουγγρική πολιτική μέσω του Ουγγρικού Κομμουνιστικού Κόμματος, παρεμβαίνοντας, όταν χρειαζόταν, μέσω στρατιωτικών εξαναγκασμών και μυστικών επιχειρήσεων. Ο Ράικ ονόμασε την μορφή διακυβέρνησης της Ουγγαρίας ως "δικτατορία του προλεταριάτου χωρίς τη Σοβιετική μορφή" η οποία είχε την ονομασία "λαϊκή δημοκρατία". Η πολιτική καταπίεση και η οικονομική ύφεση οδήγησαν στην εθνική εξέγερση του Οκτωβρίου-Νοεμβρίου 1956, γνωστή στην ιστοριογραφία ως Ουγγρική Επανάσταση του 1956. Η Επανάσταση ήταν η μεγαλύτερη ενιαία πράξη πολιτικής αντίστασης στο Ανατολικό Μπλοκ. Αφού αρχικά η ΕΣΣΔ άφησε την επανάσταση να αναπτυχθεί, ύστερα έστειλε χιλιάδες στρατιώτες και άρματα μάχης για να συντρίψουν την αντιπολίτευση, εγκαθιστώντας ένα νέο καθεστώς ελεγχόμενο από τη Σοβιετική κυβέρνηση υπό τον Γιάνος Κάνταρ, σκοτώνοντας χιλιάδες Ούγγρους και οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες άλλους στην εξορία. Ωστόσο στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η κυβέρνηση είχε χαλαρώσει πολύ τη γραμμή της, εφαρμόζοντας μια χωρίς προηγούμενο μορφή ημιφιλελεύθερου Κομμουνισμού, γνωστού ως "Κομμουνισμού του Γκούλας". Το κράτος επέτρεψε την πρόσβαση σε ορισμένα καταναλωτικά και πολιτιστικά προϊόντα της Δύσης, έδωσε στους Ούγγρους μεγαλύτερη ελευθερία να ταξιδεύουν στο εξωτερικό και περιόρισε σημαντικά το μυστικό αστυνομικό κράτος. Αυτά τα μέτρα χάρισαν στην Ουγγαρία το προσωνύμιο του «πιο χαρούμενου στρατώνα στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο» κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970.
Ένας από τους μακροβιότερους ηγέτες του 20ού αιώνα ο Γιάνος Κάνταρ αποσύρθηκε τελικά το 1988, όταν αναγκάστηκε να παραιτηθεί πιεζόμενος από ακόμη πιο μεταρρυθμιστές πολιτικούς εν μέσω οικονομικής ύφεσης. Η Ουγγαρία παρέμεινε έτσι μέχρι το 1989, όταν ξέσπασε αναταραχή σε όλο το Ανατολικό Μπλοκ, με αποκορύφωμα την πτώση του τείχους του Βερολίνου (1989) και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης δύο χρόνια αργότερα, το 1991. Παρά το τέλος του κομμουνιστικού ελέγχου στην Ουγγαρία το σύνταγμα του 1949 παρέμεινε σε ισχύ με τροποποιήσεις που αντικατοπτρίζουν το καθεστώς της χώρας ως φιλελεύθερης δημοκρατίας. Την 1η Ιανουαρίου 2012 το σύνταγμα του 1949 αντικαταστάθηκε με νέο.
Ιδρυση
Μετά την κατάληψη της Ουγγαρίας από τον Κόκκινο Στρατό ακολούθησε η σοβιετική στρατιωτική κατοχή. Μετά την κατάσχεση των περισσότερων υλικών περιουσιακών στοιχείων που ήταν σε γερμανικά χέρια οι Σοβιετικοί προσπάθησαν να ελέγξουν τις ουγγρικές πολιτικές υποθέσεις, με κάποια επιτυχία. Με τη χρήση βίας ο Κόκκινος Στρατός δημιούργησε αστυνομικά όργανα για τη δίωξη της αντιπολίτευσης, υποθέτοντας ότι αυτό θα επέτρεπε στη Σοβιετική Ένωση να ελέγξει τις επερχόμενες εκλογές, μαζί με έντονη κομμουνιστική προπαγάνδα για να προσπαθήσουν να νομιμοποιήσουν την κυριαρχία τους. Παρ 'όλες τις προσπάθειες το Ουγγρικό Κομμουνιστικό Κόμμα συνετρίβη από ένα συνασπισμό με επικεφαλής τους Μικροϊδιοκτήτες, παίρνοντας μόνο το 17% των ψήφων. Ο συνασπισμός, υπό τον πρωθυπουργό Ζόλταν Τίλντυ, ματαίωσε έτσι τις προσδοκίες του Κρεμλίνου να κυβερνήσει μέσω μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. .
Η Σοβιετική Ένωση, ωστόσο, παρενέβη με τη βία για άλλη μια φορά, με αποτέλεσμα μια κυβέρνηση-μαριονέτα που αγνόησε τον Τίλντυ, τοποθέτησε τους κομμουνιστές σε σημαντικές υπουργικές θέσεις και επέβαλε πολλά περιοριστικά μέτρα, όπως την κατάργηση της νικηφόρας κυβέρνησης συνασπισμού και τον εξαναγκασμό της να παραδώσει το Υπουργείο Εσωτερικών σε υποψήφιος του Ουγγρικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ο κομμουνιστής Υπουργός Εσωτερικών Λάζλο Ράικ ίδρυσε τη μυστική αστυνομία ÁVH, σε μια προσπάθεια να καταστείλει την αντιπολίτευση μέσω εκφοβισμού, ψευδών κατηγοριών, φυλάκισης και βασανιστηρίων. Στις αρχές του 1947 η Σοβιετική Ένωση πίεσε τον ηγέτη των Ούγγρων Κομμουνιστών Μάτυας Ράκοσι να ακολουθήσει μια "γραμμή πιο έντονης ταξικής πάλης". Αμερικανοί παρατηρητές παρομοίασαν τις κομμουνιστικές μηχανορραφίες με πραξικόπημα και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι "το πραξικόπημα στην Ουγγαρία είναι η απάντηση της Ρωσίας στις ενέργειές μας στην Ελλάδα και την Τουρκία", αναφερόμενοι στην αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στον Ελληνικό εμφύλιο πόλεμο και την κατασκευή αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στην Τουρκία. σύμφωνα με το Δόγμα Τρούμαν.
Ο Ράκοσι συμμορφώθηκε πιέζοντας τα άλλα κόμματα να διώξουν τα μέλη τους που δεν ήταν πρόθυμα να υπακούσουν στις εντολές των Κομμουνιστών, δήθεν επειδή ήταν "φασίστες". Αργότερα, όταν οι κομμουνιστές κέρδισαν την πλήρη εξουσία, αναφέρθηκε σε αυτήν την πρακτική ως "τακτική του σαλαμιού". Ο πρωθυπουργός Φέρεντς Νάγκι αναγκάστηκε να παραιτηθεί από πρωθυπουργός υπέρ ενός πιο υπάκουου Μικροϊδιοκτήτη, του Λάγιος Ντίνιες. Στις εκλογές του 1947 οι κομμουνιστές έγιναν το μεγαλύτερο κόμμα, αλλά δεν είχαν πλειοψηφία. Ο συνασπισμός διατηρήθηκε με τον Ντίνιες ως πρωθυπουργό. Ωστόσο εκείνη τη στιγμή τα περισσότερα θαρραλέα μέλη των άλλων κομμάτων είχαν απομακρυνθεί, αφήνοντάς τα στα χέρια των συνοδειπόρων των κομμουνιστών.
Τον Ιούνιο του 1948 οι Κομμουνιστές ανάγκασαν τους Σοσιαλδημοκράτες να συγχωνευτούν μαζί τους για να σχηματίσουν το Ουγγρικό Εργατικό Λαϊκό Κόμμα (MDP). Ωστόσο οι λίγοι ανεξάρτητοι Σοσιαλδημοκράτες παραμερίστηκαν γρήγορα, αφήνοντας το MDP ως ένα μετονομασθέν και διευρυμένο Κομμουνιστικό Κόμμα. Στη συνέχεια ο Ράκοσι ανάγκασε τον Τίλντυ να παραδώσει την προεδρία στον κομμουνιστή, πρώην σοσιαλδημοκράτη, Αρπαντ Σάκασιτς. Το Δεκέμβριο ο Ντίνιες αντικαταστάθηκε από τον αρχηγό της αριστερής πτέρυγας των Μικροϊδιοκτητών, τον ανοιχτά φιλοκομμουνιστή Ιστβαν Ντόμπι.
Στις εκλογές του Μαΐου 1949 στους ψηφοφόρους προτάθηκε μια ενιαία λίστα, κυριαρχούμενη από τους κομμουνιστές, που περιλάμβανε υποψηφίους από όλα τα κόμματα και συμμετείχαν σε ένα κοινό πρόγραμμα. Τότε ουσιαστικά δεν είχε απομείνει καμία αντιπολίτευση στη χώρα. Στις 18 Αυγούστου η νεοεκλεγείσα Εθνοσυνέλευση ψήφισε ένα νέο σύνταγμα- σχεδόν αντίγραφο του Σοβιετικού συντάγματος. Όταν δημοσιεύθηκε επίσημα στις 20 Αυγούστου η χώρα μετονομάστηκε σε Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας.