cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαραζό
Γεωγραφία
Στα βόρεια της σαβάνας υπάρχουν βαλτότοποι με φοινικιές, που ανήκουν κυρίως στα είδη Mauritia flexuosa και Euterpe oleracea. Την εποχή των βροχών οι βάλτοι αυτοί πλημμυρίζουν με περίπου 1 μέτρο νερό. Ακόμα και σήμερα, λίγα είναι γνωστά σχετικά με την οικολογία τους.
Υπάρχουν 20 μεγάλα ποτάμια στο Μαραζό.
Εξαιτίας της κυμαινόμενης στάθμης των νερών και των τακτικών πλημμυρών, πολλοί οικισμοί του νησιού είναι χτισμένοι πάνω σε πασσάλους («Palafitas»).
Το έδαφος του Μαραζό υποδιαιρείται στους παρακάτω 16 δήμους, οι οποίοι κατατάσσονται σε τρεις «μικροπεριφέρειες»:
Ιστορία
Το νησί Μαραζό υπήρξε η έδρα μιας ανεπτυγμένης προκολομβιανής κοινωνίας, που είναι γνωστή με το όνομά του: Πολιτισμός Μαραζοάρα. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας της ισπανικής γρίπης το 1918–1919, το Μαραζό ήταν η μοναδική κάπως μεγάλη κατοικημένη περιοχή της Γης όπου δεν καταγράφηκαν κρούσματα της ασθένειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαραζο Κατηγορία:Ποτάμια νησιά
Φεοδώρα της Σαξονίας-Μάινιγκεν
Πρώτα χρόνια
Η Φεοδώρα Βικτωρία Αυγούστα Μαριάννα Μαρία γεννήθηκε στις 12 Μαΐου 1879 ως το μοναδικό παιδί του Βερνάρδου, τότε διαδόχου, της Σαξονίας-Μάινιγκεν, και της Καρλόττας της Πρωσίας, μεγαλύτερης κόρης του Φρειδερίκου, Διαδόχου της Γερμανίας, και της Βικτώριας, Βασιλικής Πριγκίπισσας. Ήταν το πρώτο εγγόνι των μητρικών παππούδων της, και μέσω της μητέρας της ήταν και το πρώτο δισέγγονο της Βρετανίδας ηγέτιδας, Βασίλισσας Βικτώριας.
Η Καρλόττα, η οποία αγαπούσε την κοινωνική ζωή, μισούσε την εγκυμοσύνη, πιστεύοντας ότι περιόριζε τις δραστηριότητές της. Δήλωσε μετά τη γέννηση της Φεοδώρας ότι δεν θα κάνει άλλα παιδιά, απογοητεύοντας τη μητέρα της, Πριγκίπισσα Διαδόχου Βικτωρία, γνωστή ως Βίκυ στην οικογένεια. Καθώς ήταν ασυνήθιστα τα μοναχοπαίδια στις βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης, η Φεοδώρα πιθανόν είχε μια μοναχική παιδική ηλικία. Η Καρλόττα αγαπούσε τα ταξίδια και συχνά άφηνε την κόρη της με τη Βίκυ στο Φρίντριχσχοφ, την οποία έβλεπε ως ένα είδος βολικού βρεφονηπιακού σταθμού. Η Βίκυ, από την πλευρά της, αγαπούσε την ευκαιρία να περάσει χρόνο με την μεγαλύτερη εγγονή της. Περιγράφοντας τη Φεοδώρα σε μια επίσκεψη, η Βίκυ έγραψε ότι «είναι ένα πραγματικά καλό παιδί, και είναι πολύ πιο εύκολα διαχειρίσιμο από τη μητέρα της».
Η Βίκυ αντιλαμβανόταν ένα έλλειμμα στην ανατροφή της Φεοδώρας και σταδιακά ανησυχούσε για τη σωματική εμφάνιση και τη διανοητική ανάπτυξη του κοριτσιού, περιγράφοντας την στα δεκατρία «με αιχμηρά τσιμπημένα χαρακτηριστικά» και ένα ασυνήθιστα κοντό ανάστημα. Η Φεοδώρα αδιαφορούσε επίσης για τις σπουδές της, προτιμώντας αντίθετα να συζητά για επιπόλαια θέματα όπως η μόδα. Η γιαγιά της, η οποία έδινε υψηλή αξία στην εκπαίδευση, το απέδωσε στην ανεπαρκή γονική καθοδήγηση, σχολιάζοντας ότι «''η ατμόσφαιρα του σπιτιού δεν είναι το καλύτερο για ένα παιδί της ηλικίας της. Με την Καρλόττα για παράδειγμα, τι μπορεί κανείς να περιμένει... Οι γονείς της είναι σπάνια στο σπίτι ή μαζί ... Δεν ξέρει πώς είναι μια σπιτική ζωή!''»
Η Βασίλισσα Βικτωρία λάτρευε τη μεγαλύτερη δισέγγονή της. Τον Ιούνιο του 1887, η μικρή Φεοδώρα και οι γονείς της παρακολούθησαν την 50η επέτειο βασιλείας της Βασίλισσας Βικτωρίας στο Λονδίνο. Ενώ οι γονείς της έμειναν στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ, η Φεοδώρα παρέμεινε μαζί με την νεαρή ξαδέλφη της, Αλίκη του Μπάττενμπεργκ στο Ουάιτχωλ. Σε μια επιστολή προς την Πριγκίπισσα Διαδόχου Βικτωρία, η βασίλισσα Βικτώρια την χαρακτήρισε ως "Τη μικρή γλυκιά Φίο, τη βρίσκω καλή κι έχει γίνει αρκετά όμορφη. Ήμασταν πολύ ευτυχείς να την έχουμε κοντά μας και νομίζω ότι και η ίδια διασκέδασε".
Γάμος
Καθώς η Φεοδώρα μεγάλωσε, διάφοροι μνηστήρες την ζήτησαν για γάμο. Ο εξόριστος Πέτρος της Σερβίας, τριάντα έξι χρόνια μεγαλύτερός της, ζήτησε ανεπιτυχώς το χέρι της. Ένας άλλος πιθανός υποψήφιος ήταν ο ξάδερφος της, ο Αλφρέδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ και Γκότα, ο μόνος γιος της φίλης της Καρλόττας, Δούκισσας της Σαξονίας-Κόμπουργκ και Γκότα.
Το 1897, η Φεοδώρα αρραβωνιάστηκε τον Ερρίκο 30ό του Ρόις (1864-1939), και ο αρραβώνας ανακοινώθηκε στις αρχές Οκτωβρίου. Ο πατέρας του Ερρίκου πέθανε στις αρχές του 1898, αναγκάζοντας μια προσωρινή αναβολή του γάμου. Οι φήμες ότι ο γάμος είχε ακυρωθεί αποδείχθηκαν αναληθείς και παντρεύτηκαν στο Μπρέσλαου στις 26 Σεπτεμβρίου 1898 σε μια λουθηρανική τελετή.
Ο Ερρίκος ήταν καπετάνιος, αλλά όχι πλούσιος ή ιδιαίτερα υψηλόβαθμος. Στη Βίκυ προκάλεσε έκπληξη η επιλογή του γαμπρού, ιδιαίτερα εξαιτίας της έλλειψης θέσης, αλλά παρατήρησε ότι η νύφη τουλάχιστον φαινόταν ευτυχισμένη. Για το γεγονός ότι ήταν δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερός της, η Βίκυ σχολίασε: "Χαίρομαι πολύ που είναι μεγαλύτερος από ότι είναι εκείνη, και αν είναι σοφή και σταθερή, μπορεί ο γάμος να πάει πολύ καλά, αλλά είχε ένα περίεργο παράδειγμα της μητέρας της και είναι ένα παράξενο μικρό πλάσμα." Ο ιστορικός John van der Kiste γράφει ότι η Φεοδώρα ήταν "αφοσιωμένη" στον νέο σύζυγό της και πιθανότατα επιδίωκε επίσης το γάμο ως απόδραση από την «ενοχλητική ζωή του σπιτιού της». Μετά τον μήνα του μέλιτος, η Φεοδώρα εγγράφηκε σε μια ομάδα ανάγνωσης και της άρεσε να παρακολουθεί όπερα και θέατρο.
Τελευταία χρόνια
Η Φεοδώρα υπέφερε για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής της από κακή υγεία, χαρακτηρίζοντάς την ως «την παλιά ιστορία» της ζωής της. Όπως και η μητέρα της και η γιαγιά της, οι ασθένειές της περιλάμβαναν ζάλη, αϋπνία, ναυτία, διάφορους πόνους, παράλυση, δυσκοιλιότητα και διάρροια. Είχε υποβληθεί σε πολλές επεμβάσεις για να θεραπεύσει τις ασθένειές της και να μπορέσει να κάνει παιδιά, χωρίς επιτυχία.
Σε αντίθεση με τη μητέρα της, η Φεοδώρα ήθελε να κάνει παιδιά. Η αδυναμία της να συλλάβει απογοήτευσε τη Φεοδώρα, αν και ευχαρίστησε την Καρλόττα, η οποία δεν επιθυμούσε εγγόνια. Τελικά, η σχέση τους επιδεινώθηκε τόσο ώστε η Καρλόττα αποφάσισε να απομακρύνει τη Φεοδώρα και τον Ερρίκο από το σπίτι της. Το 1900 η Φεοδώρα πίστευε ότι ήταν άρρωστη από ελονοσία, παρόλο που η Καρλόττα είπε στα μέλη της οικογένειας ότι ο Ερρίκος είχε κολλήσει στη γυναίκα του ένα αφροδίσιο νόσημα, έναν ισχυρισμό που η Φεοδώρα αρνήθηκε θυμωμένη. Η Καρλόττα ζήτησε από την κόρη της να εξεταστεί από τον προσωπικό γιατρό της. Όταν η Φεοδώρα αρνήθηκε, η Καρλόττα επιβεβαιώθηκε ότι οι πεποιθήσεις της ήταν σωστές. Αντίστοιχα, η Φεοδώρα αρνήθηκε να εισέλθει στο σπίτι της μητέρας της και παραπονέθηκε στα μέλη της οικογένειας για τις "απίστευτες" ενέργειες της Καρλόττας. Τα μέλη της οικογένειας προσπάθησαν να επιδιορθώσουν τη σχέση μητέρας-κόρης, χωρίς επιτυχία. Η Καρλόττα δεν έγραψε στη Φεοδώρα για σχεδόν μια δεκαετία, και τελικά το έκανε αφού η Φεοδώρα έκανε μια επικίνδυνη εγχείρηση για να μπορέσει να κάνει παιδιά. Η Καρλόττα εξέφρασε την οργή της που μια τέτοια επιχείρηση είχε εγκριθεί, αλλά τελικά επισκέφθηκε τη Φεοδώρα στο ιατρείο κατόπιν αιτήματος της τελευταίας.
Το 1903, το ζευγάρι μετακόμισε στο Flensburg, όπου ζούσαν σε ένα μικρό σπίτι. Η Φεοδώρα διαπίστωσε ότι το ήπιο κλίμα της περιοχής είχε θετικό αντίκτυπο στην υγεία της. Για να τη βελτιώσει περαιτέρω και να αυξήσει την πιθανότητα να μείνει έγκυος, πήρε χάπια αρσενικού και θορίου. Η κακή της υγεία επανήλθε, ωστόσο, και άρχισε και πάλι να υποφέρει από πονόδοντο και ημικρανίες. Οι περαιτέρω προσπάθειές της για σύλληψη περιελάμβαναν πολυάριθμες επισκέψεις σε ιδιωτικές κλινικές, οι οποίες συχνά οδήγησαν σε επώδυνες χειρουργικές επεμβάσεις.
Πρώτος και Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά τον πόλεμο που ολοκληρώθηκε με την ήττα της Γερμανίας, η εξουσία του πατέρα της Φεοδώρα πάνω στο δουκάτο της Σαξονίας-Μάινιγκεν έληξε. Η μεταπολεμική ζωή της είναι ως επί το πλείστον άγνωστη και τα αρχεία του μεταγενέστερου ιατρικού ιστορικού της έχουν χαθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου. Πέρασε τα τελευταία της χρόνια στο Σανατόριο Buchwald-Hohenwiese, κοντά στο Χίρσμπεργκ της Σιλεσίας. Αυτοκτόνησε στις 26 Αυγούστου 1945, λίγο μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Ο ιστορικός John Van der Kisteγράφει ότι "η πριγκίπισσα που ήθελε τόσο απεγνωσμένα τα δικά της παιδιά και συνέχισε να υποφέρει από συνεχείς σωματικές ασθένειες, αϋπνία και σοβαρή κατάθλιψη, υπέφερε πολλά έτη κακής υγείας, παρόμοια με εκείνα της μητέρας της."
Ιατρική ανάλυση
Στη δεκαετία του 1990, ο ιστορικός John Röhl και οι συνάδελφοί του Martin Warren και David Hunt βρήκαν τον τάφο της Φεοδώρας στην Πολωνία για ανάλυση DNA, ώστε να αποδειχθεί ότι η Φεοδώρα έπασχε από πορφυρία, όπως η μητέρα της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Μάινινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Ρόις
Ισπανικά κόμικς
Ορολογία
Στα ισπανικά, χρησιμοποιούνται τουλάχιστον τρεις λέξεις για το μέσο των κόμικς για τις διάφορες μορφές του. Μια από τις πιο διαδεδομένες είναι το tebeo(s), που προέρχεται από το όνομα του δημοφιλούς περιοδικού TBO. Αν και σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για να προσδιορίσει ένα οποιοδήποτε έντυπο που περιέχει κόμικς, η Βασιλική Ισπανική Ακαδημία αναγνώρισε τον όρο αυτό ως τον πιο ορθό για να περιγράψει το ίδιο το μέσο. Το historietas («μικρές ιστορίες»), όρος που προήλθε από τη Λατινική Αμερική, αναφέρεται στα κόμικς γενικά, όπως επίσης και ο ξενικός όρος cómics.
Απαρχές
Οι ρίζες της διαδοχικής τέχνης στην Ιβηρική Χερσόνησο μπορούν να αναχθούν στα χρόνια του Αλφόνσου Ι΄ ή, σύμφωνα με κάποιους, ακόμα και στην προϊστορική τέχνη των σπηλαίων της Αλταμίρα και άλλων τοποθεσιών. Ιδιαίτερη θέση στον σχηματισμό των ισπανικών κόμικς κατέχει η άουκα (auca), μια μορφή αφηγηματικής τέχνης ιδιαίτερα αγαπητή στην Καταλονία. Εμφανίστηκε τον 17ο αιώνα και συνίσταται από μια σελίδα με πολλά καρέ ίδιου μεγέθους, συνήθως 48 στον αριθμό, που συνοδεύονται από σύντομο κείμενο. μικρογραφία|Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους του DominguínΗ αρχή των ισπανικών κόμικς μπορεί να εντοπιστεί σε σατιρικά έντυπα των τελών του 19ου αιώνα, με κυριότερο το El Mundo Cómico, που εμφανίστηκε το 1873. Επόμενος κρίκος της αλυσίδας ήταν χιουμοριστικά περιοδικά όπως το Gente Menuda και το Blanco y Negro. Στα έντυπα αυτά δεν υπήρχαν μπαλονάκια διαλόγου και το κείμενο τοποθετούνταν κάτω από τις εικόνες, τεχνική που εφαρμοζόταν και σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία. Το 1910 ιδρύθηκε στη Βαρκελώνη η εκδοτική El Gato Negro, η οποία εξέδιδε τέτοια περιοδικά. Αποκτώντας αργότερα την ονομασία Editorial Bruguera, θα κυριαρχούσε στον χώρο των ισπανικών κόμικς για πολλές δεκαετίες.αριστερά|μικρογραφία|226x226px|Ο K-Hito εκτός από σχεδιαστής κόμικς ήταν επίσης σκηνοθέτης του κινηματογράφου και κριτικός [[Ταυρομαχία|ταυρομαχιών]]Στις αρχές του 20ού αιώνα άρχισαν να εκδίδονται τα λεγόμενα tebeos, δηλαδή περιοδικά που περιείχαν αποκλειστικά στριπ. Μολονότι πήραν το όνομά τους από το TBO (1917), το πρώτο τέτοιου είδους έντυπο ήταν το Dominguín, που εμφανίστηκε το 1915. Άλλα tebeos ήταν το B.B. (1920), το πρώτο που απευθυνόταν στο κοριτσίστικο κοινό, το Pulgarcito (1921) των εκδόσεων El Gato Negro, και το Pinocho (1925). Μεταξύ όλων αυτών, το TBO, του οποίου το όνομα είναι λογοπαίγνιο με τη φράση te veo («σε βλέπω») και υποδηλώνει την οπτική φύση των κόμικς, αναδείχθηκε στο πλέον επιτυχημένο. Οι πωλήσεις του ανά εβδομάδα αυξήθηκαν από τα 39.000 αντίτυπα το 1920 στα 220.000 λίγο πριν από την έναρξη του Ισπανικού Εμφυλίου.
Το 1936 ξέσπασε ο Ισπανικός Εμφύλιος και τα κόμικς δεν έμειναν αμέτοχα, καθώς και οι δύο πλευρές προσπαθούσαν μέσα από αυτά να κερδίσουν τις καρδιές της νεολαίας. Έτσι, από τη μεριά των Εθνικιστών του Φρανθίσκο Φράνκο εκδιδόταν το αντικομμουνιστικό Flechas y Pelayos (1938), ενώ η Δημοκρατική παράταξη εξέδιδε το πιο διασκεδαστικό Camaradas (1936) και το El Pionero (1937), που δημοσίευε πειραγμένες ιστορίες του Ποπάι.
Επί δικτατορίας Φράνκο
Η επικράτηση του Φράνκο και η εγκαθίδρυση διδακτορίας επέφερε ριζικές αλλαγές σε όλους τους τομείς. Στα κόμικς, η λογοκρισία ήταν διαρκής και παρούσα σε κάθε έντυπο και ως εκ τούτου, η ισπανική σκηνή περιορίστηκε στο χιουμοριστικό, ρομαντικό και περιπετειώδες περιεχόμενο. Παρόλα αυτά, ορισμένα κόμικς όπως το Carpanta (1947) του Escobar ή το 13, Rue del Percebe (1961) του Φρανθίσκο Ιμπάνιεθ κατάφερναν να ασκούν κριτική σε επίμαχα κοινωνικά ζητήματα, μέσα από μια χιουμοριστική οπτική, ώστε να έλκουν μεγάλο μέρος του κοινού. Οι επεμβάσεις δεν περιορίστηκαν στην εγχώρια παραγωγή, καθώς τα αμερικανικά υπερηρωικά κόμικς ήταν επίσης απαγορευμένα. Πάντως, παρά τα εμπόδια, τα ισπανικά κόμικς, ιδιαίτερα τα χιουμοριστικά, άνθισαν από τη δεκαετία του 1940 μέχρι το 1960, σε μια περίοδο που αποκαλείται «Χρυσή Εποχή».
Δεκαετίες του 1950 και 1960
αριστερά|μικρογραφία|248x248px|Ο Φρανθίσκο Ιμπάνιεθ το 2007 Αρχής γενομένης το 1950, τα κόμικς άρχισαν να διαδίδονται με ταχύτατους ρυθμούς, αλλά το μεγαλύτερο κομμάτι της αγοράς κατείχαν οι χιουμοριστικοί τίτλοι.
Μακράν το πιο επιτυχημένο ήταν το Αντιρίξ και Συμφωνίξ (Mortadelo y Filemón – 1958) του Φρανθίσκο Ιμπάνιεθ. Θεωρείται το διασημότερο ισπανικό κόμικ, καθώς έχει μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες και έχει μεταφερθεί πολλάκις στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Άλλα κόμικς του Ιμπάνιεθ είναι τα El botones Sacarino (1963), Rompetechos (1964) και Pepe Gotera y Otilio (1966). Το Zipi y Zape (1948) του Escobar έγινε σύντομα μια από τις φημισμένες παιδικές σειρές των ισπανικών κόμικς, ενώ ο Μανουέλ Βάθκεθ Γκαγιέγο, γνωστός για τις σειρές του Las hermanas Gilda (1949), La familia Cebolleta (1951) και Anacleto, agente secreto (1965), ήταν επίσης ένας από τους σημαντικότερους χιουμορίστες αυτής της περιόδου. Οι ιστορίες των προαναφερθέντων δημιουργών, καθώς και πληθώρας άλλων (π.χ. Cifré, Κάρλος Κόντι, Χοσέ Πενιαρόγια), δημοσιεύονταν στις σελίδες περιοδικών της Editorial Bruguera, όπως το Pulgarcito και το El DDT. Το χιούμορ της επονομαζόμενης «Σχολής Bruguera» (Escuela Bruguera) ήταν επηρεασμένο από τα γαλλοβελγικά κόμικς και βασιζόταν κυρίως στο σλάπστικ. μικρογραφία|225x225εσ|Pumby, ένα από τα πιο εμβληματικά κόμικς της Editorial Valenciana Από την Editorial Bruguera εκδίδονταν και ορισμένα cuadernos de aventura που πλέον θεωρούνται κλασικά. Η πιο αγαπητή σειρά ήταν η Τρουένο (El Capitán Trueno), των Βίκτορ Μόρα και Ambrós, που έκανε το ντεμπούτο της τον Ιούνιο του 1956. Ο Μόρα ήταν επίσης ο σεναριογράφος μια άλλης σημαντικής σειράς, της Ελ Ζαμπάτο (El Zabato – 1968), που διαδραματιζόταν στην ρωμαϊκή εποχή.
Βέβαια, η Editorial Bruguera δε δρούσε χωρίς ανταγωνισμό, καθότι διάφορες εκδοτικές έβγαζαν πολυάριθμους επιτυχημένους τίτλους. Έτσι, η Toray εξέδιδε τη σειρά επιστημονικής φαντασίας El mundo futuro (1955) του Boixcar, η Editorial Maga το γουέστερν Apache (1958) των Πέδρο Κιεσάδα και Λουίς Μπερμέχο και το εγκληματικό Dan Barry (1954) των αδελφών Λεοπόλντο και Χοσέ Ορτίθ και η Editorial Valenciana το παιδικό Pumby (1954) του Χοσέ Σάντις Γκράου. Κατά τη δεκαετία του 1960, τα κόμικς υποχώρησαν ελαφρώς μπροστά στην αύξηση της δημοτικότητας της τηλεόρασης και υπό το βάρος της λογοκρισίας. Ωστόσο, υπήρξαν ορισμένοι καινούργιοι τίτλοι σαν το ποδοσφαιρικό Olimán (1961) του Χοσέ Πέρεθ Φαχάρδο που γνωρίσουν αξιοσημείωτη επιτυχία, ενώ το είδος του τρόμου αρχίζει να διαδίδεται, χάρη κυρίως στο περιοδικό Dossier Negro (1968).
Προς το τέλος της δικτατορίας
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, τα ευρωπαϊκά κόμικς στο σύνολό τους απομακρύνθηκαν από την παιδικότητα και στην Ισπανία αυτό εκδηλώθηκε με τις προσπάθειες των χιουμοριστικών δημιουργών να εμφυσήσουν μια ενήλικη χροιά στα κόμικς τους, παρά την λογοκρισία. Το 1973 έκανε την εμφάνισή του, από το πενάκι του Jan, ο Superlópez. Πρόκειται για μια παρωδία του Σούπερμαν, που έχει αναδειχθεί σε έναν από τους πιο αγαπητούς χαρακτήρες των ισπανικών κόμικς. Ο Sir Tim O' Theo, ένα από τα σημαντικότερα δημιουργήματα του Raf, ήταν πρωταγωνιστής της ομώνυμης σειράς που ξεκίνησε την ίδια περίπου εποχή.μικρογραφία|305x305px|Ο Μιγκέλ ΓκαγιάρδοΠαράλληλα, άρχισαν να κυκλοφορούν διάφορα σημαντικά περιοδικά, όπως τα σατιρικά El Papus (1973) και El Rrollo enmascarado (1973). Ιδιαίτερα το βραχύβιο El Globo (1973-1974), που δημοσίευε ιστορίες μεγάλων ξένων καλλιτεχνών (Ούγκο Πρατ, Γουίλ Άισνερ, Quino κ.ά.), θεωρείται ο προπομπός της εκτίναξης των ενήλικων ισπανικών κόμικς. Ανάμεσα στους δημιουργούς που πρωτοεμφανίστηκαν μέσα από αυτά τα έντυπα ήταν ο Max, μία από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της σύγχρονης ισπανικής σκηνής κόμικς, και ο εξίσου σπουδαίος Μιγκέλ Γκαγιάρδο.
Η έκρηξη των ενήλικων κόμικς
Τα νέα περιοδικά που ιδρύθηκαν (El Jueves – 1977, Zona 84 – 1978, Totem – 1979, Creepy – 1979, Cimoc – 1979 κ.ά.) αποτέλεσαν την κινητήριο δύναμη του boom del cómic adulto, προσφέροντας μια μεγάλη ποικιλία ειδών, από σατιρικές ιστορίες μέχρι τίτλους επιστημονικής φαντασίας, fantasy και τρόμου, συχνά με στοιχεία ερωτισμού. Μεταξύ των κόμικς που ξεχώρισαν μέσα από αυτά τα περιοδικά ήταν τα Martínez el Facha (1977) του Kim, Ο Μισθοφόρος (El Mercenario – 1981) του Βιθέντε Σεγρέγιες και Roco Vargas (1983) του Ντανιέλ Τόρες, ενώ ο Αντόνιο Σεγκούρα, συνεργαζόμενος με τους Χοσέ Ορτίθ και Γιόρδι Μπερνέτ, έγραψε τα Hombre (1981), Kraken (1983) και Sarvan (1984). Ένας άλλος σημαίνων τίτλος ήταν το εξαιρετικά αναγνωρίσιμο Torpedo (1981) των Ενρίκε Σάντσεθ Αμπουλί και Γιόρδι Μπερνέτ. Μέσα από αυτή τη δουλειά, αλλά και από μεταγενέστερες, ο Μπερνέτ καθιερώθηκε ως ένας κορυφαίος καλλιτέχνης σε διεθνές επίπεδο.
Το περιοδικό El Víbora (1979) σχημάτισε μια διαφορετική «σχολή», με μια αισθητική εμπνευσμένη από τους Ρόμπερτ Κραμπ, Σπέιν Ροντρίγκεζ και άλλα ονόματα των αμερικανικών underground κόμικς. Στους συνεργαζόμενους καλλιτέχνες συμπεριλαμβάνονταν οι Max, Ceesepe, Μιγκέλ Γκαγιάρδο και Nazario. Με την πάροδο των ετών, το El Víbora καθιέρωσε την ισπανική εναλλακτική σκηνή, για την οποία χρησιμοποιείται ο όρος linea chunga («χονδροειδής γραμμή»). Παρόμοια έντυπα ήταν τα Bésame Mucho (1980) και Makoki (1982).
Εποχή της κρίσης
μικρογραφία|Ιστορίες της Φωτεινής έχουν μεταφραστεί, μεταξύ άλλων, στα [[Γαλλική γλώσσα|γαλλικά, τα ιταλικά, τα γερμανικά και τα ελληνικά|267x267px]]Θεωρείται ότι το El boom del cómic adulto έφτασε το αποκορύφωμά του γύρω στο 1983 και κατόπιν άρχισε να παρακμάζει, για διάφορους λόγους, όπως η αύξηση της τιμής του χαρτιού. Οι πωλήσεις πολλών περιοδικών έπεσαν ραγδαία και αυτή η κάμψη θα γινόταν εμφανέστερη τα επόμενα χρόνια. Παρόλα αυτά, εμφανίστηκαν ορισμένα πολύ σημαντικά κόμικς, όπως το Manuel Montano (1988) των Φερνάντο Λούνα και Μιγκελάνσο Πράδο, ενώ μεταξύ 1984 και 1987 κυκλοφόρησε το τελευταίο ίσως αξιοπρόσεκτο περιοδικό του κινήματος. Ήταν το Madriz, όπου δημοσιεύονταν δουλειές των Χαβιέρ Ολιβάρες, Αντρές Ράμπαγο Γκαρθία και Raúl.
Η δεκαετία του 1990 ήταν μια περίοδος ύφεσης για τα ισπανικά κόμικς, καθώς η αγορά υποχώρησε σε δραματικό βαθμό. Η Toutain Editor και η Toray, δύο μεγάλες εκδοτικές του παρελθόντος, έκλεισαν, ενώ το Cairo, το Zona 84, το Cimoc και πολλά άλλα έντυπα ενήλικων κόμικς διέκοψαν την κυκλοφορία τους. Οι μεταφράσεις μάνγκα, όπως του επιτυχημένου Dragon Ball, και τίτλων της DC και της Marvel ήταν οι πιο βιώσιμες εκδόσεις. Αξιόλογη ανταπόκριση είχαν τα κόμικς ερωτικού περιεχομένου, που δημοσιεύονταν σε περιοδικά όπως το Kiss Comix (1991) και το Penthouse Comix (1994).
Ένα από τα λίγα περιοδικά που διασώθηκε, ήταν το συνεχιζόμενο έως και σήμερα El Jueves. Εκ των σημαντικότερων τίτλων που ξεκίνησε αυτή την περίοδο ήταν η Φωτεινή της Νύχτας (Clara de Noche – 1992), ένα κόμικ των Κάρλος Τρίγιο, Εδουάρδο Μάικας και Γιόρδι Μπερνέτ, που συνδυάζει το χιουμοριστικό με το ερωτικό. Το Kafre (1992) των Ενρίκε Σάντσεθ Αμπουλί και Ντας Παστόρας, άλλη μια σειρά χιουμοριστικού περιεχομένου, θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα των σύγχρονων ισπανικών κόμικς.
Η κρίση οδήγησε στην εμφάνιση πολλών μικρών εκδοτικών (Under Cómic, Dude Comics κ.ά.) και περιοδικά φανζίν, όπως τα TMEO (1987), Amaníaco (1991), La Comictiva (1994) και Cretino (1997). Το σπουδαιότερο ήταν το Nosotros somos los muertos, που άρχισε να κυκλοφορεί το 1995. Ξεκίνησε από τους Max και Πέρε Γιοάν, δημοσιεύοντας αρχικά σχεδόν αποκλειστικά ιστορίες Ισπανών δημιουργών. Ωστόσο, αργότερα, μέσα από τις σελίδες του μεταφράστηκαν έργα μερικών από τους πιο καινοτόμους δημιουργούς του κόσμου, όπως οι Ντέιβιντ Μαζουκέλι, Κρις Γουέαρ και Λιούις Τρόντχαϊμ.
Σύγχρονη εποχή
μικρογραφία|244x244εσ| Ο Χουάνχο Γκουαρνίδο Παρότι τα μάνγκα και τα υπερηρωικά κόμικς είναι εν πολλοίς οι πιο επιτυχημένες εκδόσεις, αντιπροσωπεύοντας, το 2007, το 70% των εκδοθέντων κόμικς, τα τελευταία χρόνια, η αγορά ανθεί και το αναγνωστικό κοινό αυξάνεται. Η ανάπτυξη αυτή οφείλεται, σύμφωνα με καταστηματάρχες και εκδότες, στη διοργάνωση εκδηλώσεων και φεστιβάλ, καθώς και στην έκδοση σημαντικών ξένων graphic novel, όπως το Περσέπολις της Μαργιάν Σατράπι ή το Maus του Αρτ Σπίγκελμαν, τα οποία έφεραν το μέσο πιο κοντά στο ενήλικο κοινό. Ο τομέας των ηλεκτρονικών κόμικς θεωρείται ακόμα μικρής εμβέλειας, αλλά αναμένεται να μεγαλώσει και αρκετοί κλασικοί τίτλοι έχουν γίνει προσβάσιμοι και μέσω του διαδικτύου.
Τα τελευταία χρόνια, ορισμένα από τα πιο επιτυχημένα κόμικς Ισπανών δημιουργών, πρώτα κυκλοφορούν από γαλλικές εκδοτικές και μετά, σε σύντομο χρονικό διάστημα, από ισπανικές. Τα δύο κυριότερα είναι το Μπλάκσαντ (Blacksad – 2000) των Χουάν Ντίαθ Κανάλες και Χουάνχο Γκουαρνίδο και το Arrugas (2007) του Πάκο Ρόκα, που μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη το 2011. Ιδιαίτερα το Μπλάκσαντ, έχει πετύχει παγκόσμια αναγνώριση.
Εκδοτικές
μικρογραφία|230x230εσ|Τα γραφεία της Norma Editorial στη Βαρκελώνη
Σημειώσεις
i. Το περιοδικό κυκλοφορούσε από την El Gato Negro και παρουσίαζε τον Ποπάι ως έναν Μεξικανό Μαρξιστή που ταξίδευε στην Ισπανία καταπολεμώντας τον Φασισμό.
ii.Αρχικά, το σχέδιο είχε αναλάβει ο βετεράνος Αμερικανός Άλεξ Τοθ, αλλά, διαφωνώντας με την κυνικότητα του Αμπουλί, αποχώρησε.
Πηγές
* Κατηγορία:Τέχνες στην Ισπανία
Leptodora kindtii
Ο πλαγκτονικός οργανισμός Leptodora kindtii, το μήκος του οποίου δεν ξεπερνάει τα 6 χιλιοστά, απαντάται κάτω από διάφορες συνθήκες, τόσο σε ολιγοτροφικές όσο και σε ευτροφικές λίμνες. Είναι διάφανο και δύσκολο να το δει κανείς. Οι διατροφικές του συνήθειες είναι σχεδόν άγνωστες γιατί η καλλιέργειά του στο εργαστήριο είναι πολύ δύσκολη. Ανήκει στα Αρθρόποδα (Arthropoda), στην ομοταξία των βραγχιοπόδων (Branchiopoda), και στην οικογένεια των Λεπτοποριδών (Leptodoridae).
Αναφορές
Κατηγορία:Καρκινοειδή
Παγεροί Άγιοι
Οι παγεροί άγιοι είναι λαϊκή δοξασία περί μετεωρολογικών φαινόμενων της κεντρικής Ευρώπης. Σύμφωνα με αυτή από τις 11 ως τις 15 Μαΐου παρουσιάζεται απότομη πτώση των θερμοκρασιών, ενώ μετά το πέρασμα της 15ης Μαΐου ο καιρός σταθεροποιείται και έρχεται η Άνοιξη. Η ετυμολογία του όρου προέρχεται από τους αγίους μάρτυρες της εκκλησίας που τιμούνται τις ημέρες αυτές, τους άγιους Μαμέρτους, Παγκράτσιους, Σερβάτσιους, Βονιφάτσιους, και την Αγία Σοφία, την παγερή. Μετά τους παγερούς άγιους ακολουθεί ο παγετός των προβάτων.
Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Κλίμα
Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων 1972
Το Βαλκανικό Κύπελλο Συλλόγων 1972 ήταν το 10ο Βαλκανικό Κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου, μια ποδοσφαιρική διοργάνωση στην οποία μετείχαν έξι σύλλογοι βαλκανικών κρατών. Διεξήχθη σε δύο ομίλους με βαθμολογία και οι νικητές αγωνίστηκαν σε διπλό τελικό. Το Κύπελλο κατέκτησε η Τράκια Πλόβντιφ από τη Βουλγαρία για πρώτη φορά στην ιστορία της. Στον τελικό αντιμετώπισε τη Βαρντάρ Σκοπίων από την τότε ενιαία Γιουγκοσλαβία. Η διοργάνωση διάρκεσε από το Μάρτιο ως τον Οκτώβριο του 1972.
Βαθμολογία
Σχόλια: Ο όμιλος τελείωσε με απόλυτη ισοβαθμία των τριών ομάδων, με αποτέλεσμα η πρώτη θέση να κριθεί στη διαφορά τερμάτων. Μέχρι τον τελευταίο αγώνα το πάνω χέρι είχε η Καβάλα, η οποία ήταν πρωτοπόρος με 4 β. και 4-2 γκολ. Απέμενε μόνο ο αγώνας με τη Βαρντάρ στα Σκόπια, στον οποίο η Καβάλα για να διατηρήσει την πρώτη θέση ήθελε νίκη ή ισοπαλία ή ήττα με ένα γκολ διαφορά, ενώ η Βαρντάρ για να πάρει την πρώτη θέση ήθελε νίκη με δυο γκολ διαφορά. Τελικά, η σκοπιανή ομάδα επικράτησε με 4-1 (ημίχρονο 2-1) καλύπτοντας τη βαθμολογική διαφορά και τερμάτισε πρώτη με καλύτερη διαφορά τερμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλκανικό κύπελλο συλλόγων ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1972
Αρχιεπισκοπή της Ρίγας
Η Αρχιεπισκοπή της Ρίγας (Λατινικά: Archiepiscopatus Rigensis, Κάτω Γερμανικά: Erzbisdom Riga) ήταν αρχιεπισκοπή της Μεσαιωνικής Λιβονίας, υπαγόμενη στην Αγία Έδρα. Ιδρύθηκε το 1186 ως επισκοπή της Λιβονίας με έδρα το Ύξκυλ, ενώ, αφότου η έδρα της μεταφέρθηκε στη Ρίγα, μετατράπηκε στην επισκοπή της Ρίγας το 1202, η οποία αναβαθμίστηκε σε αρχιεπισκοπή το 1255.
Αρχιεπίσκοπο της Ρίγας
Οι αρχιεπίσκοποι της Ρίγας ήταν, επίσης, κοσμικοί ηγεμόνες της Ρίγας έως το 1561, όταν και κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης τα εδάφη πέρασαν από τον Ρωμαιοκαθολικισμό στον Λουθηρανισμό, ενώ το σύνολο των εκκλησιαστικών εδαφών εκκοσμικεύτηκε. Η έδρα αποκαταστάθηκε ως διακονία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας το 1918 και αναβαθμίστηκε σε αρχιδιακονία το 1923.
Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι της Ρίγας
Μία νέα Επισκοπή της Λιβονίας ιδρύθηκε στη Λατγαλία το 1621 στα πλαίσια του Βοϊβοδάτου του Ινφλάντι της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Νομισματοκοπεία
Οι Αρχιεπίσκοποι της Ρίγας ήσαν πρωτοπόροι στον τομέα της νομισματοκοπείας, χρησιμοποιώντας εκ νέου τεχνικές οι οποίες είχαν εγκαταλειφθεί από την εποχή της κατάρρευσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τα ονόματα των Αρχιεπισκόπων που εξουσίασαν μετά το 1418, καθώς και οι χρονολογίες των εκάστοτε περιόδων διακυβέρνησής τους, αποτυπώνονται επάνω στις λιβονικές πένες που έχουν ανασκαφεί σε διάφορους αρχαιολογικούς χώρους. Σε αρκετές περιπτώσεις, αυτές αποτελούν τη μοναδική διαθέσιμη βιογραφική πηγή. Ουδεμία λιβονική πένα χρονολογίας παλαιότερης του 1418 έχει βρεθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοχή της Βαλτικής Κατηγορία:Ιστορία της Λετονίας Κατηγορία:Ιστορία της Λιβονίας Κατηγορία:Λιβονική Συνομοσπονδία
Γεώργιος Παραβάντης
Ο Γεώργιος Παραβάντης του Νικολάου (1898 - 19 Μαρτίου 1971) ήταν Έλληνας  δικηγόρος και πολιτικός από την Αργολίδα. Υπηρέτησε ως βουλευτής και υφυπουργός.
Βιογραφία
Υπήρξε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά.
Υπηρέτησε ως υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη από τις 18 Απριλίου 1946 ως τις 4 Νοεμβρίου 1946.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Κατηγορία:Βουλευτές Αργολιδοκορινθίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Άθλιβις Άνω Αιγύπτου
Στην αρχαία Αίγυπτο ανήκε στο 9η νομή. Έχουν ανευρεθεί ερείπια ναού αφιερωμένος στη Ρεπούτ, ερείπια κτιρίων, άλλων ναών και νεκρόπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Άθλιβις Κάτω Αιγύπτου
Η Άθλιβις ή Άθριβις ή Αθάρραβις ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου στο Δέλτα του Νείλου. Βρίσκεται χτισμένη σε ένα μικρό λόφο, όπου λέγεται σήμερα Κομ Ατρίμπ, βορειοανατολικά της σύγχρονης πόλης της Μπάνχα, βόρεια του Καΐρου. Η Άθλιβις χτίστηκε στην ανατολική όχθη του τανιτικού παρακλαδίου του Νείλου.
Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος υπολογίζει ότι ήταν από τις πιο σημαντικές πόλεις του Δέλτα του Νείλου τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. . Φαίνεται να είχε αρκετή σημασία ώστε να δώσει το όνομα "Αθλιβίτικους Φλάβιους" ή "ποτάμι Αθλιβίτικο", στο άνω τμήμα του Τανιτικού βραχίονα του Νείλου. Η πόλη ήταν μία από τις στρατιωτικές νομές που είχαν ανατεθεί στην πολιτοφυλακή των Φαραώ. Αργότερα επί Ελληνορωμαϊκής εποχής ανήκε στην επαρχία της Αουγουστιάμνικα Σεκούντα.
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη θεά Ρεπούτ, Θλίβις για τους αρχαίους έλληνες, όπου επιγραφές τόσο στην Άθλιβιν και στην Πανόπολιν τη μετατρέπουν στην πιο μεγάλη θεά. Στην πόλη λατρευόταν και ο Άμμωνας Κεμ, μία από τις πρώτες θεότητες στην αιγυπτιακή μυθολογία]. Σύμφωνα με τον Τζον Γκάρντερ Ουίλκισον στην πόλη λατρεύονταν λεοντοκέφαλες θεές, των οποίων οι ονομασίες δεν έχουν εξακριβωθεί.
Σήμερα τα ερείπια της Άθλιβις βρίσκονται στο σημείο όπου το σύγχρονο κανάλι του Moueys συναντά τον Νείλο. Έχουν ανευρεθεί τα ερείπια ενός ναού αφιερωμένο στη θεά Ρεπούτ. Τα περισσότερα ερείπια πιθανώς συνδέονται με την 25η μέχρι την 30η δυναστεία. Υπάρχει επίσης μια εκτενή ελληνική και ρωμαϊκή νεκρόπολη. Μια επιγραφή σε ένα από τα επιστύλια του ναού φέρει την ημερομηνία του ένατου έτους του Τιβέριου, και περιέχει επίσης το όνομα της συζύγου του Ιουλίας, κόρη του Αυγούστου. Περίπου μισό μίλι απόσταση είναι τα λατομεία από τα οποία πήραν την πέτρα για την κατασκευή του ναού, εκεί υπάρχει και μικρές ταφές σε σπηλιά, μία από αυτές έχει ελληνική επιγραφή. Τα υπερυψωμένα μονοπάτια και τα ερείπια δείχνουν γενικά ότι η πόλη ήταν πολύ μεγάλη και ωραιοποιημένη στο πλαίσιο των Πτολεμαίων.
Η πόλη ήταν έδρα χριστιανικής επισκοπής, βοηθός επίσκοπος της μητρόπολης Λεοντόπολις, την πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Αυγουστιάμνικα Σεκούντα. Τα ονόματα των δώδεκα επισκόπων της είναι γνωστά λόγω της συμμετοχής τους στις οικουμενικές συνόδους και για άλλους λόγους. Σήμερα είναι εισηγμένη από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητικός τίτλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 2001
Τη σεζόν 2000-2001 η τελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών διεξήχθη στην Πάτρα στις 30 και 31 Μαρτίου 2001. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός.
Προημιτελικοί
1ος αγώνας
2ος αγώνας
Τελικός
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (Ντράγκαν Ματουτίνοβιτς): Βολτυράκης, Πλατανίτης 2, Σιμάκος, Χατζηθεοδώρου 1, Τζόγκας 2, Βαφειάδης, Ψύχος, Λαγωνικάκης, Χατζής, Θωμάκος 3, Γιάγκος, Κραβαρίτης Δ. 1, Μαρούλης
ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ (Βαγγέλης Ρούπακας): Ρέππας, Αφρουδάκης Γ., Μάζης, Κουτσογιάννης 1, Μαυρωτάς 2, Τσίκλος, Κατρουτζανάκης, Καφετζόπουλος 2, Πρωτονοτάριος, Σάντα 2, Μουριάδης, Μπουλουγουράς, Αφρουδάκης Χρ.
Παραπομπές
2001 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2001
Πιοτρ Ζιελίνσκι
Ο Πιοτρ Σεμπάστιαν Ζιελίνσκι (πολωνικά: Piotr Sebastian Zieliński) (γενν. 20 Μαΐου 1994) είναι Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την ΣΣΚ Νάπολι και την Εθνική Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας, αγωνίστηκε σε συλλόγους όπως οι Ζαγκουένμπιε Λούμπιν, Ουντινέζε Κάλτσιο και Έμπολι ΦΚ.
Ο Ζιελίνσκι επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Πολωνία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2016 στη Γαλλία και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2020, καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Ζιελίνσκι ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στον τοπικό σύλλογο της πόλης του, Όζεου Ζομπκοβίτσε Σλόνσκιε, όπου ο πατέρας του ήταν προπονητής. Στην ηλικία των 14 ετών, εντάχθηκε στη Ζαγκουένμπιε Λούμπιν, παρόλο που τον ήθελαν η Μπάγερ Λεβερκούζεν και η Λίβερπουλ ΦΚ και είχε επίσης περάσει δοκιμαστικά στη Φέγενορντ και στη ΣΚ Χερενφέιν. Ανέβηκε στις βαθμίδες και άρχισε να προπονείται με την πρώτη ομάδα σε ηλικία 15 ετών, υπό τον τον Φραντσίσεκ Σμούντα.
Σε ηλικία 17 ετών, μετακόμισε στο εξωτερικό για να ενταχθεί στην Ουντινέζε Κάλτσιο, αφού τον είχαν ανακαλύψει σε ένα διεθνές τουρνουά νέων.
Ουντινέζε
Έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α στις 2 Νοεμβρίου 2012, όταν αντικατέστησε τον Αντόνιο ντι Νατάλε στο 91ο λεπτό ενός αγώνα εναντίον της Κάλιαρι.
Έμπολι (δανεισμός)
Το 2014, έγινε μέλος της Έμπολι ΦΚ με διετές δανεισμό.
Νάπολι
Στις 4 Αυγούστου 2016, μετά από μήνες μεταγραφικής φήμης, ο Ζιελίνσκι μετακόμισε από την Ουντινέζε στη Νάπολι για 16 εκατομμύρια ευρώ. Σημείωσε το πρώτο του γκολ με τη φανέλα των Partenopei στις 3 Δεκεμβρίου, στην εντός έδρας νίκη με 3-0 εναντίον της Ίντερ. Ολοκλήρωσε την πρώτη του σεζόν με έξι γκολ. Στις 31 Αυγούστου 2020 υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τη Νάπολι, με ισχύ μέχρι το 2024.
Εθνική ομάδα
Στις 4 Ιουνίου 2013, ο Ζιελίνσκι έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με την Εθνική Πολωνίας σε φιλικό αγώνα εναντίον του Λιχτενστάιν.
Τον Μάιο του 2018, ονομάστηκε στην τελική ομάδα της Πολωνίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία. Στις 17 Μαΐου 2021, ονομάστηκε στην τελική αποστολή της Πολωνίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020. Επίσης, ήταν μέλος της Πολωνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο Κατάρ.
Προσωπική ζωή
Στις 2 Οκτωβρίου 2020, ο Ζιελίνσκι βρέθηκε θετικός στον COVID-19 εν μέσω πανδημίας στην Ιταλία.
Διακρίσεις
Νάπολι
Πολωνία U21
Γοργόνα Ξάνθης
Η Γοργόνα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 277 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Γοργόνα βρίσκεται στο κέντρο του νομού σε απόσταση περίπου 9 χλμ. βόρεια από την Ξάνθη, 7 χλμ. νότια από τη Σμίνθη (έδρα δήμου) ενώ δίπλα και δυτικά περνάει η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης (δίπλα στον ποταμό Κόσυνθο). Πολιτισμικά, όπως και όλα της Μύκης, συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης και η πομάκικη ονομασία της είναι Μπρατάνκοβα. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, κοντά στο χωριό και προς την γειτονική Αιώρα, στο ύψωμα Μάλκο Μαρίνα υπάρχει ο βράχος "Βραντσκό Κάμεν" ή "Βραγιά" που είναι ιστορική τοποθεσία για τους Πομάκους της περιοχής. Την περίοδο του βίου εξισλαμισμού τους (βλ. Πομάκοι - Ιστορία), προκειμένου να αποφύγουν την αιχμαλωσία από τους Οθωμανούς Τούρκους έπεφταν να σκοτωθούν στο γκρεμό. Ως Γοργόνα αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην κοινότητα Μύκης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μύκης του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 217 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Bent Out Of Shape
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα "Sweet Silence Studios" της Κοπενχάγης, το Μάιο και τον Ιούνιο του 1983 και συνεχίζει στο μουσικό στυλ των προηγούμενων δύο δίσκων του συγκροτήματος με το μελωδικό χαρντ ροκ να κυριαρχεί, στραμμένο κυρίως, προς την αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών. Με αυτή την προσπάθεια, οι Rainbow τελείωσαν την πρώτη περίοδο της καριέρας τους, αφού μετά την περιοδεία για την προώθηση του "Bent Out of Shape", ο Ρίτσι Μπλάκμορ και ο Ρότζερ Γκλόβερ αποχώρησαν για να επανενωθούν με τους Deep Purple.
Ο δίσκος γνώρισε αρκετή εμπορική επιτυχία αφού έγινε ασημένιος στη Μεγάλη Βρετανία και ανέβηκε στο αμερικανικό Top-40, ενώ περιείχε δύο σινγκλ, τα "Street of Dreams" και "Can't Let You Go" τα οποία ανέβηκαν στα βρετανικά τσαρτ. Το βίντεο κλιπ του "Street of Dreams" παρουσίαζε σκηνές ύπνωσης και γι' αυτό το λόγο απαγορεύτηκε από το MTV.
Οι εκτελέσεις των τραγουδιών ήταν μεγαλύτερες σε διάρκεια στην έκδοση της κασέτας σε σύγκριση με αυτές που βρισκόταν στο δίσκο βινυλίου.
Αυτός ήταν ο μοναδικός δίσκος του συγκροτήματος με το ντράμερ Τσακ Μπούρτζι στη σύνθεση του, αφού αντικατέστησε τον Μπόμπι Ροντινέλι πριν ξεκινήσουν οι ηχογραφήσεις του δίσκου. Ο Μπούρτζι επανήλθε στο συγκρότημα κατά τη δεύτερη περίοδο των Rainbow (1993 - 1997), αντικαθιστώντας τον Τζον Ο' Ράιλι, χωρίς να ηχογραφήσει κάποιο δίσκο.
Τραγούδια
1. Stranded (Blackmore, Turner) - 4:25
2. Can't Let You Go (Blackmore, Turner, Rosenthal) - 4:18
3. Fool for the Night (Blackmore, Turner) - 4:04
4. Fire Dance (Blackmore, Turner, Glover, Rosenthal) - 4:30
5. Anybody There (Blackmore) - 2:36
6. Desperate Heart (Blackmore, Turner) - 4:00
7. Street of Dreams (Blackmore, Turner) - 4:23
9. Snowman (Blake arr. Blackmore) - 4:33
10. Make Your Move (Blackmore, Turner) - 3:55
Βραβεία
Bent Out Of Shape (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Μέλη των Rainbow
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Bent Out of Shape" είχε την εξής μορφή:
Τζο Λιν Τέρνερ - φωνητικά
Ρίτσι Μπλάκμορ - κιθάρα, μπάσο
Ντέηβιντ Ρόσενθαλ - πλήκτρα
Ρότζερ Γκλόβερ - μπάσο
Τσακ Μπούρτζι - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rainbow Κατηγορία:Άλμπουμ του 1983
Μάχη του Ντίλμαν
Η Μάχη του Ντίλμαν διεξήχθη τον Απρίλιο του 1915 μεταξύ των δυνάμεων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έληξε με ρωσοαρμενική νίκη χάρη στη δράση του Τόβμας Ναζαρμπεκιάν και του Αντρανίκ Οζανιάν. Εκτός από τους Αρμένιους αξιωματικούς που υπηρέτησαν στα τάγματα της Ρωσικής Στρατιάς του Καυκάσου υπό τις διαταγές του Ναζαρμπεκιάν, στη μάχη έλαβε μέρος ένα τάγμα Αρμένιων εθελοντών υπό τις διαταγές του Οζανιάν και του Σμπάτ Μπαρογιάν.
Η τελευταία μεγάλη επίθεση των Οθωμανών ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1915 από τον Χαλίλ Μπέη (Κουτ), ο οποίος είχε παραχωρήσει τη θέση του στρατιωτικού κυβερνήτη της Κωνσταντινούπολης και τη θέση του μέλους του Εκτελεστικού Γραφείου του Τεσκιλάτ-ι Μαχσούσα στον Συνταγματάρχη Τσέβαντ για να αναλάβει τη διοίκηση του 5ου Οθωμανικού Εκστρατευτικού Σώματος, το οποίο είχε σκοπό να επιτεθεί στο ιρανικό Αζερμπαϊτζάν. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στο Ντίλμαν κατά τις 18 Απριλίου-1 Μαΐου, όταν η αρμενική εξέγερση στο Βαν είχε ήδη ξεκινήσει. Ο Χαλίλ με 12.000 στρατιώτες και 4.000 άτακτους Κούρδους επιτέθηκε στην 6η μεραρχία πεζικού των Ρώσων (Στρατηγός Ναζαρμπεκιάν), η οποία ενισχύθηκε από το 1ο Αρμένικο Εθελοντικό Σώμα υπό τις διαταγές του Οζανιάν. Η μάχη έληξε με ήττα των Οθωμανών, οι οποίο υποχώρησαν στο Βαν.
Παραπομπές
κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Η Ρωσία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατηγορία:Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Διαφορική διάγνωση
Διαφορική διάγνωση (μερικές φορές συντέμνεται ΔΔ) ή διαφοροδιάγνωση είναι η διαγνωστική διαδικασία μέσω της οποίας αποκλείουμε παθήσεις με παρόμοια συμπτώματα ώστε να καταλήξουμε στην επικρατέστερη διάγνωση. Για παράδειγμα, για ένα παιδί που δεν μιλά πραγματοποιείται η διαφορική διάγνωση μεταξύ κώφωσης και ψυχικής διαταραχής.
Οι ασθενείς παρουσιάζουν συχνά έναν αριθμό συμπτωμάτων που μπορούν εύκολα να οδηγήσουν στην πιθανή διάγνωση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι σχετικά απλό να γίνει η σωστή διάγνωση, επειδή η κλινική εικόνα του ασθενούς παρουσιάζει ένα συγκεκριμένο μοτίβο της νόσου με το οποίο υπάρχει εξοικείωση από τους επαγγελματίες υγείας. Για παράδειγμα, όταν ένας ασθενής παρουσιάζει πυρετό, βήχα με σκούρα πτύελα, πλευριτικό πόνο στο στήθος και λοβώδη διήθηση, η κατάσταση μπορεί γρήγορα να διαγνωστεί ως πνευμονία, πιθανώς από πνευμονιόκοκκο. Σε κάποιες περιπτώσεις, ωστόσο, ένας ασθενής παρουσιάζει μια ασθένεια με συμπτώματα που δεν ταιριάζουν εύκολα σε ένα αναγνωρίσιμο μοτίβο. Για να εξαχθεί ένας κατάλογος πιθανών αιτίων και συνθηκών, τέτοιες περιπτώσεις απαιτούν πιο συστηματική προσέγγιση.
Βασικά στοιχεία
Η διαφορική διάγνωση έχει τέσσερα γενικά βήματα. Ο ιατρός πρέπει να:
Κατά τη δημιουργία της λίστας οι Αγγλοσάξονες χρησιμοποιούν την έκφραση «CHOPPED MINTS» (σ.σ. ψιλοκομμένες μέντες) για να θυμούνται τις πιθανές αιτίες των ιατρικών προβλημάτων.
Πιθανές αιτίες
Ειδικές μέθοδοι
Η διαφορική διαγνωστική διαδικασία μπορεί να απλουστευθεί εάν βρεθεί ένα «παθογνωμονικό» σημάδι ή σύμπτωμα (στην περίπτωση αυτή είναι σχεδόν βέβαιο ότι υπάρχει η κατάσταση στόχος) ή ελλείψει τέτοιου σημείου ή συμπτώματος (σε αυτήν την περίπτωση είναι σχεδόν βέβαιο ότι η κατάσταση στόχος απουσιάζει).
Παράδειγμα μολυσματικής ασθένειας
Η κλινική εικόνα μιας μολυσματικής ασθένειας προέρχεται από την αλληλεπίδραση μεταξύ του ξενιστή (ανοσολογικό σύστημα) και του μικροοργανισμού. Τα συμπτώματα ποικίλουν ανάλογα με την τοποθεσία και τη σοβαρότητα της λοίμωξης. Για να μπορεί να διαγνωστεί, απαιτείται το ιστορικό, η φυσική εξέταση και τα εργαστηριακά ευρήματα. Οι λοιμώξεις μπορούν να προκληθούν από βακτήρια, ιούς, μύκητες και παράσιτα, ενώ το παθογόνο μπορεί να είναι εξωγενές ή ενδογενές (συστατικό της γηγενούς χλωρίδας του ασθενή). Η ποσότητα του δείγματος που συλλέγεται για ανάλυση και η ταχύτητα μεταφοράς στο εργαστήριο επηρεάζουν τα αποτελέσματα της εξέτασης. Η μικροβιολογική εξέταση περιλαμβάνει την άμεση ανάλυση (μέθοδος FISH κ.α.), την καλλιέργεια, τη μικροβιακή ταυτοποίηση, την οροδιαγνωσία, και την αντιμικροβιακή ευαισθησία.
Κάποιες μολυσματικές ασθένειες μπορούν αμέσως να αναγνωριστούν κλινικά. Ωστόσο, τα περισσότερα παθογόνα προκαλούν ένα ευρύ φάσμα συμπτωμάτων στον άνθρωπο. Παράλληλα, ένα ίδιο σύμπτωμα μπορεί να προκληθεί από διαφορετικά παθογόνα. Για παράδειγμα, ένα αναπνευστικό πρόβλημα μπορεί να προκληθεί από τον ιό της γρίπης, τον στρεπτόκοκκο, το μυκόπλασμα και περισσότερους από 100 άλλους ιούς. Ταυτόχρονα, η εκδήλωση της ασθένειας είναι διαφορετική για κάθε οργανισμό και εξαρτάται από την ηλικία, το φύλο, την ανοσολογική κατάσταση του ασθενούς, τις υποκείμενες ασθένειες κ.α. Τέλος, το δείγμα που λαμβάνεται πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο για να προκύψουν αξιόπιστα αποτελέσματα, και να έχει απολύμανθεί καθώς εάν προέρχεται από το δέρμα ή τις βλενογόννους μεμβράνες μπορεί να μολυνθεί από τη γηγενή χλωρίδα που υπάρχει. Η διαφορική διάγνωση βασίζεται σε προσεκτικό ιστορικό, φυσική εξέταση, και κατάλληλες ακτινογραφικές και εργαστηριακές μελέτες, συμπεριλαμβανομένου του κατάλληλου δείγματος για μικροβιολογική ανάλυση. Όλα αυτά τα στοιχεία θα επιτρέψουν στον γιατρό να ταιριάξει τις εξετάσεις για τους μικροοργανισμούς για να βρει την αιτία της μόλυνσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιατρική διάγνωση Κατηγορία:Ιατρική ορολογία
Diagnose
Παραλία Κάτω Αχαΐας
Η Παραλία Κάτω Αχαΐας είναι μικρός πεδινός παραθαλάσσιος οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Δημοτικής Κοινότητας Κάτω Αχαΐας που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Δύμης του Δήμου Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010 και πριν την διοικητική μεταρρύθμιση βάσει του «Σχεδίου Καλλικράτης», σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως τμήμα του πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Κάτω Αχαΐας.
Περιβάλλεται, πέραν της κωμοπόλεως της Κάτω Αχαΐας, από τους παραθαλάσσιους οικισμούς Αλυκές και Γιαλός Αλισσού. Γνωστό παρακείμενο τοπωνύμιο της περιοχής είναι η Μπούκα. . Η θέση «Μπούκα» εκτείνεται δυτικά της εκβολής του ποταμού Πείρου και στα δυτικά της εφάπτεται με τη θέση Αγία Παρασκευή του οικισμού της Παραλίας Κάτω Αχαΐας. Η ονομασία Λίμνη σχετίζεται πιθανώς με τη λίμνη της "Μαχαιρούς". Η λίμνη αυτή δεν υπάρχει πλέον, καθώς επιχωματώθηκε το 1990 από τα υλικά των κατεδαφίσεων των κτισμάτων που κάλυπταν τον αιγιαλό στην παρακείμενη Αγία Παρασκευή. Στη Μπούκα υπάρχει από τη δεκαετία του 1970 οικισμός εξοχικών κατοικιών. Το 2011, κατόπιν πρωτοβουλίας κατοίκων, ο παραθαλάσσιος δρόμος απομακρύνθηκε κατά λίγα μέτρα από τη θάλασσα, ώστε να διατηρηθεί τόσο η πρόσβαση στον οικισμό όσο και η συνδεσιμότητα με τους αγροτικούς δρόμους που οδηγούν από την παραλία στην παλαιά εθνική οδό Πατρών-Πύργου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Δύμης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας Κατηγορία:Παραλίες της Αχαΐας
Πατριάρχης Ησαΐας
Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ησαΐας καταγόταν από την Ήπειρο και μόναζε στο Άγιο Όρος.
Βίος
Βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη επί Αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β΄ Παλαιολόγου, την εποχή που ο πατριαρχικός θρόνος χήρευε πάνω από δύο έτη, από τον θάνατο δηλαδή του Γερασίμου Α΄ στις 19 Απριλίου 1321. Κατόπιν επιθυμίας του Αυτοκράτορα εξελέγη Πατριάρχης το 1323, παρότι ήταν σε ηλικία περίπου εβδομήντα ετών και τόσο χαμηλής μόρφωσης, που λέγεται ότι δυσκολευόταν και να υπογράψει. Επίσης, δεν είχε καν χειροτονηθεί ιερέας και φαίνεται ότι ο Αυτοκράτορας τον επέλεξε επειδή τον θεωρούσε διαχειρίσιμο.
Αναμείχθηκε στις πολιτικές διενέξεις, με συνέπεια ο Ανδρόνικος Β΄ να τον φυλακίσει το 1327, κατ'άλλους στη Μαγναύρα, κατ'άλλους στη Μονή Μαγγάνων , επειδή αρνήθηκε να αφορίσει τον εγγονό του, Ανδρόνικο Γ΄. Όταν, την επόμενη χρονιά, ο Ανδρόνικος Γ΄ πήρε τον έλεγχο της Κωνσταντινούπολης και ανάγκασε τον παππού του να παραιτηθεί, επανέφερε τον Ησαΐα πανηγυρικά στον πατριαρχικό θρόνο, με τη συνοδεία μουσικών και κωμικών.
Επί πατριαρχίας του διεξήχθησαν συνεννοήσεις για την ένωση της Αρμενικής με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Το 1330 ή 1331 έστειλε επιστολή στον βασιλιά Λέοντα Δ΄ της Αρμενίας και στον Αρμένιο Πατριάρχη, με τις οποίες ζητούσε την αναγνώριση της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Οι προσπάθειες αυτές όμως δεν καρποφόρησαν. Το έτος 1332 τον Πατριάρχη Ησαΐα επισκέφθηκε ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄, προκειμένου να διεξαγάγει συνομιλίες για την Ένωση των Εκκλησιών, επίσης χωρίς αποτέλεσμα.
Ο Ησαΐας πέθανε το 1334 και ετάφη στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Σώζονται πολλές συνοδικές αποφάσεις και επιστολές της Πατριαρχίας του.
Πηγές
Ησαΐας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Παναγιώτης Κοδρικάς
Ο Παναγιώτης Κοδρικάς (1762-1827) ή Παναγιωτάκης Κατζηλλιέρης ήταν λόγιος του 18ου-19ου αιώνα, ο οποίος υπηρέτησε τους Φαναριώτες ηγεμόνες και υπήρξε από τους ηγέτες τής αντικοραϊκής μερίδας.
Βίος
Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη. Το επώνυμο Κοδρικάς ήταν εξαρχαϊσμένος τύπος τού μητρικού επωνύμου Κουτρικάς, το δε πατρικό επώνυμο Κατζηλλιέρης (από οικογένεια Κεφαλλήνων ευγενών) άρχισε να το χρησιμοποιεί πολύ αργότερα στη ζωή του, εξαρχαΐζοντας το σε Καγκελλάριος. Στην Κωνσταντινούπολη συμπλήρωσε την εκπαίδευσή του στην τουρκική και στη γαλλική γλώσσα, ενώ υπηρέτησε επί έξι χρόνια ως γραμματέας τού Πατριάρχη Ιεροσολύμων, ο οποίος βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη, το δε 1783 διορίστηκε πρώτος γραμματέας τής ηγεμονίας τής Βλαχίας υπό τον ηγεμόνα Μιχαήλ Σούτσο, τον οποίο ακολούθησε κατόπιν και στη Μολδαβία.
Συγγραφικό έργο
Μετέφρασε από τα γαλλικά τα Πολιτικά «του μουσιού Ρεάλ» κατ’ εντολή του ηγεμόνα Ουγγροβλαχίας Μιχαήλ Σούτσου. Το έργο του φυλάγεται στην βιβλιοθήκη Μηλέων της Θεσσαλίας με αύξοντα αριθμό 16. Περιέχει επίσης επιστολή του συγγραφέα προς τον Μιχαήλ Σούτσο και πρόλογο που αντιτίθεται στις γνώμες του Κοραή περί της νέας Ελληνικής γλώσσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βιβλιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Μαξ Μπιάτζι
Ο Μασιμιλιάνο Μαξ Μπιάτζι  (Massimiliano "Max" Biaggi, Ρώμη, Ιταλία, 26 Ιουνίου 1971) είναι Ιταλός οδηγός αγωνιστικών μοτοσυκλετών. Ζει στο Μονακό. Έχει νικήσει το πρωτάθλημα των 250 κυβικών τέσσερεις φορές, ενώ ήταν κοντά στο να κατακτήσει το πρωτάλθημα MotoGP. Σήμερα, βρίσκεται στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σούπερ Μπάικ. Ο Πρώτος του αγώνας έγινε το 1991 στην κατηγορία των 125 κυβικών.
125
Αν και ο Μαξ ήταν περισσότερο αφοσιωμένος στο ποδόσφαιρο, η αγάπη του για τις μηχανές ήρθε αργότερα όταν ο πατέρας του τού αγόρασε μια μηχανή 125 κυβικών. Το 1990 άρχιζε να αγωνίζεται με την ίδια τη μοτοσυκλέτα και κέρδισε το Ιταλικό Πρωτάθλημα Μοτοσυκλέτας. Αργότερα, μετακινήθηκε στα 250 κυβικά.