cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Υπερνημάτωση
Αμφισβητήσεις
Όταν κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά επεξεργαστές με τεχνολογία υπερνημάτωσης, ορισμένοι χρήστες ήταν αμφίβολοι ως προς την ενεργοποίησή της, κυρίως επειδή η πλειοψηφία τους χρησιμοποιούσε ακόμα λειτουργικά συστήματα τα οποία δεν την εκμεταλλεύονταν (π.χ. Windows 2000 και εκδόσεις του Linux προγενέστερες της έκδοσης 2.4). Επίσης, υπήρχαν ελάχιστα προγράμματα τα οποία εκμεταλλεύονταν τη συγκεκριμένη τεχνολογία καθώς όλα ήταν γραμμένα για μονοπύρηνους επεξεργαστές.
Το 2006 η υπερνημάτωση στοχοποιήθηκε ως ενεργειακά μη αποδοτική. Η εταιρεία ARM, εξειδικευμένη στη κατασκευή και παραγωγή χαμηλής κατανάλωσης επεξεργαστών ανέφερε ότι η τεχνολογία της ταυτόχρονης πολυνημάτωσης (SMT) κατανάλωνε 46% περισσότερη ενέργεια σε σχέσης με τους απλούς διπύρηνους επεξεργαστές. Επιπλέον, ισχυρίζονταν ότι η τεχνολογία SMT αύξανε την απόρριψη δεδομένων από την κρυφή μνήμη του επεξεργαστή κατά 42% σε σχέση με τους απλούς διπύρηνους οι οποίοι είχαν μείωση σε αυτό το τομέα της τάξεως του 37%. Η Intel αμφισβήτησε αυτούς τους ισχυρισμούς, αναφέροντας ότι η υπερνημάτωση έχει υψηλή απόδοση επειδή απλώς κάνει χρήση πόρων που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν στο ρελαντί. Το 2010, η ARM ανακοίνωσε ότι θα ενσωματώσει τη τεχνολογία της ταυτόχρονης πολυνημάτωσης και στους δικούς της μελλοντικούς επεξεργαστές.
Ασφάλεια
Τον Μάιο του 2005, ο Colin Percival κατέδειξε ότι ένα κακόβουλο λογισμικό του οποίου η διεργασία μπορεί να τρέχει σε ένα νήμα του επεξεργαστή, μπορεί με ένα συγκεκριμένο είδος επίθεσης να καταγράψει το πρότυπο πρόσβασης στη μνήμη μιας διεργασίας που τρέχει σε ένα άλλο νήμα αρκεί οι διεργασίες να μοιράζονταν τη κρυφή μνήμη του επεξεργαστή. Αυτό θα επέτρεπε στο προγραμματιστή του κακόβουλου λογισμικού να κρυπτογραφεί πληροφορίες. Ως πιθανές λύσεις σε αυτό το κενό ασφαλείας συμπεριλαμβάνονται η αλλαγή της στρατηγικής με την οποία η κρυφή μνήμη απορρίπτει δεδομένα, ή το λειτουργικό σύστημα να εμποδίζει την ταυτόχρονη επεξεργασία στον ίδιο φυσικό πυρήνα, διεργασίες με διαφορετικά δικαιώματα χρήσης.
Δείτε επίσης
Πολύ-πύρηνος επεξεργαστής
Κατηγορία:Νήματα
Ψαροτούφεκο
thumb|250px|right|Ψαροτούφεκο Το Ψαροτούφεκο (ή «Ψαροντούφεκο») είναι ένα είδος όπλου που χρησιμοποιείται στην υποβρύχια αλιεία και το οποίο εκτοξεύει καμάκι. Πρόκειται για μονόκανο εμπροσθογεμές όπλο, που αποτελείται συνήθως από πέντε μέρη: την λαβή με την σκανδάλη, τον κύριο σωλήνα, την κεφαλή, το μέσον εκτόξευσης (λάστιχα, ελατήριο ή πεπιεσμένος αέρας) και το καμάκι. Τα ψαροτούφεκα διακρίνονται σε τρία είδη, στα ελατηριοβόλα, στα λαστιχοβόλα, που λειτουργούν με την απότομη εκτόνωση ελατηρίου ή ελαστικού, και τα αεροβόλα, τα οποία λειτουργούν με πεπιεσμένο αέρα. Και οι τρεις τύποι ψαροτούφεκων οπλίζονται με την μυϊκή δύναμη του χρήστη. Τα υλικά κατασκευής τους διαφέρουν ανάλογα με τη χρήση και συνήθως είναι ατσάλι, αλουμίνιο, ενώ τελευταία χρησιμοποιούνται ανθρακονήματα. Το μήκος του ψαροτούφεκου διαφέρει επίσης ανάλογα με την χρήση. Για ψάρεμα στα θολά νερά αρκεί ένα μικρό σε μήκος όπλο (60 ή 75 εκ.) ενώ για ψάρεμα στην ανοικτή θάλασσα (blue water hunting) υπάρχουν και όπλα με μήκος 1,5 μέτρο. Με τέτοια όπλα, ο ψαροκυνηγός μπορεί να χτυπήσει μεγάλα μαγιάτικα ή και μεγάλους γαλαζόφτερους τόνους. Κυριότερο μέλημα του χρήστη είναι να γνωρίζει το βάθος που μπορεί καταδύεται και ο χρόνος που μπορεί να κρατήσει την αναπνοή του, δηλαδή τις αντοχές του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αλιευτικά εργαλεία
Γουλιέλμος Η΄ του Γύλιχ, κόμης του Ράβενσμπεργκ
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Γουλιέλμου Ζ΄ του Γύλιχ 1ου δούκα του Μπεργκ και της Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Ρούπερτ Β΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου.
Μαζί με τον αδελφό του, τον Αδόλφο, ο Γουλιέλμος επαναστάτησε εναντίον του πατέρα του, αλλά παραδόθηκε το 1404 και έλαβε τον τίτλο τού πατέρα του ως κόμη του Ράβενσμπεργκ, που τον κράτησε μέχρι το τέλος του το 1428.
Οικογένεια
Στις 19 Φεβρουαρίου 1416 ο Γουλιέλμος Η΄ νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα του Τέκλενμπουργκ, κόρη του Νικολάου Β΄ κόμη του Τέκλενμπουργκ και της Ελισάβετ του Μόερς. Είχαν τέκνο:
Ελένη Μενεγάκη
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 1969 στο Κερατσίνι και μεγάλωσε στον Κολωνό Αττικής, αν και κατάγεται από το Ηράκλειο Κρήτης. Στα σχολικά της έτη ως μαθήτρια δεν υπήρξε καλή, αλλά πάντοτε ήταν η συμπάθεια των καθηγητών της όπως δηλώνει η ίδια. Συμμαθητής της ήταν ο Γιώργος Λιάγκας καθώς πήγε σχολείο στην Αθήνα. Μια από τις αγαπημένες της ασχολίες ήταν η παρακολούθηση μιας θεατρικής παράστασης.
Τηλεόραση
Ξεκίνησε τη καριέρα της ως παρουσιάστρια το 1991, από το κανάλι MEGA και την εκπομπή, «Κοκτέιλ», στο πλευρό του Ιάσονα Τριανταφυλλίδη. Έπειτα, το 1992, έκανε ένα πέρασμα από τις σειρές «Αχ Ελένη» και «Τα Μπακούρια» ενώ συμμετείχε και στο τηλεπαιχνίδι «Mega Banca» ως συμπαρουσιάστρια του Γιώργου Πολυχρονίου για δύο σεζόν.
Το 1994, υπέγραψε συμβόλαιο με το κανάλι ΑΝΤ1 και πρωταγωνίστησε για δύο σεζόν στη σειρά «Πάτερ ημών» μαζί με τον Κώστα Καρρά. Επίσης, ξεκίνησε να παρουσιάζει την ψυχαγωγική εκπομπή «Πρωινός καφές», η οποία την ανέδειξε ως παρουσιάστρια και διήρκεσε δέκα χρόνια, προβάλλοντας έτσι το όνομα της περισσότερο στις ελληνικές οικογένειες. Παράλληλα, παρουσίαζε και τα «Καλλιστεία ΑΝΤ1» ενώ έκανε προσκεκλημένη (γκεστ) εμφάνιση στις σειρές «Καραμπόλα» (1997) και «Νταντά για όλες τις δουλειές» (1998).
Το 2005, πήρε μεταγραφή για το κανάλι ALPHA και ανέλαβε τη παρουσίαση της πρωινής ψυχαγωγικής εκπομπής «Καφές με την Ελένη», η οποία ολοκληρώθηκε σε έξι σεζόν, καταγράφοντας υψηλά νούμερα τηλεθέασης. Από το 2011 μέχρι το 2020, παρουσίαζε τη μεσημεριανή ψυχαγωγική εκπομπή «Ελένη» καθημερινά στη μία το μεσημέρι έπειτα από το μεσημβρινό δελτίο ειδήσεων, ενώ παράλληλα εμφανίστηκε ως γκεστ στις σειρές «Από άλλο ανέκδοτο» (2014) και «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα» (2017). Την 1η Ιουλίου του 2020 σταμάτησε την ψυχαγωγική εκπομπή και αποχώρησε από το κανάλι έπειτα από 15 χρόνια. Την σεζόν 2021 μέχρι σήμερα έπειτα από απουσία ενός χρόνου, επιστρέφει στην τηλεόραση με την ανανεωμένη εκπομπή μέσα από την συχνότητα του Mega Channel. Η παραμονή της στον σταθμό υπογράφηκε από μια τριετή ρήτρα ανάμεσα σε εκείνη και τον τηλεοπτικό σταθμό του Μαρινάκη.
Προσωπική ζωή
Έχει κάνει τρεις γάμους. Ο πρώτος έγινε το 1989, με τον επιχειρηματία Σταύρο Γαρδέρη, αλλά κράτησε μόλις έναν χρόνο. Ο δεύτερος, έγινε το 2001, με τον πρώην διευθυντή προγράμματος του ΑΝΤ1, Γιάννη Λάτσιο, με τον οποίο ξεκίνησαν τη σχέση τους το καλοκαίρι του 1997. Απέκτησαν μαζί τρία παιδιά: τον Άγγελο (γενν. 2002), την Λάουρα (γενν. 2005) και την Βαλέρια (γενν. 2008). Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 2010 και λίγο αργότερα, εκείνη ξεκίνησε τη σχέση της με τον επιχειρηματία Μάκη Παντζόπουλο, με τον οποίο παντρεύτηκε το 2015, ενώ την ίδια χρονιά γεννήθηκε η κόρη τους, Μαρίνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κοτρωνιά Έβρου
Η Κοτρωνιά είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου σε υψόμετρο 400 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κοτρωνιά βρίσκεται σε απόσταση 56,5 χλμ. ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης και 23 Δ.-ΝΔ. από το Σουφλί, στα δυτικά όρια του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου. Νοτιοδυτικά του χωριού, στις τοποθεσίες "Πετρότοπος", "Τσαγίρια" και "Παλιά Μύτη" έχουν βρεθεί τρεις ομάδες ταφικών μνημείων που χρονολογούνται στην Πρώιμη εποχή του Σιδήρου. Μεταξύ αυτών και ντολμέν - μεγαλιθικό μνημείο. Η Κοτρωνιά πριν την απελευθέρωση και την ανταλλαγή πληθυσμών κατοικείτο από τουρκικές και βουλγαρικές οικογένειες (περίπου 350 άτομα). Το 1922 εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από το χωριό Σουργάς της Ανατολικής Ρωμυλίας (Θράκης). Την περίοδο του εμφυλίου πολλοί κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στο Σουφλί και έκτοτε σε συνδυασμό με τη μετανάστευση που ακολούθησε άρχισε να ερημώνει. Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Δαδιάς. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, μαζί με τη Δαδιά και τη Μονή Δαδιάς αποτελούν την τοπική κοινότητα Δαδιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σουφλίου του Δήμου Σουφλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 12 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σουφλίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Crunch (σοκολάτα)
Η Crunch είναι μπάρα αποτελούμενη από σοκολάτα γάλακτος και τραγανό ρύζι. Παράγεται παγκοσμίως από τη Nestlé, με εξαίρεση τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου παράγεται με άδεια από την Ferrara Candy Company, θυγατρική της Ferrero.
Ιστορία
Η Nestlé Crunch εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο εμπόριο το 1938.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο πωλλούνταν ως Dairy Crunch από την εισαγωγή στα μέσα της δεκαετίας του 1960 έως τη δεκαετία του 1990 όταν μετονομάστηκε σε Crunch.
Τον Μάιο του 2013, η Nestlé USA ανακοίνωσε ότι η Nestlé Crunch συμφώνησε να αρχίσει να χρησιμοποιεί 100% πιστοποιημένους κόκκους κακάο σε ολόκληρη τη σειρά των μπαρών Crunch για πρώτη φορά. Αυτό το σχέδιο πραγματοποιήθηκε ως μέρος του σχεδίου Nestlé Cocoa, της παγκόσμιας πρωτοβουλίας της εταιρείας για να βοηθήσει στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των καλλιεργητών κακάο και της ποιότητας των προϊόντων τους, διασφαλίζοντας παράλληλα μια βιώσιμη προσφορά κακάο για τα επόμενα χρόνια. μικρογραφία|Συσκευασία Nestlé Crunch μικρογραφία|Μία ολόκληρη μπάρα Nestlé Crunch Τον Ιανουάριο του 2018, η Nestlé ανακοίνωσε τα σχέδιά της να πουλήσει τις αμερικανικές μάρκες ζαχαροπλαστικής της (συμπεριλαμβανομένων των αμερικανικών δικαιωμάτων στο Crunch) στην ιταλική σοκολατοποιία Ferrero SpA, κατασκευαστή της Nutella, έναντι 6,9 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Ferrero ενσωμάτωσε τα εξαγορασθέντα εμπορικά σήματα στις δραστηριότητες της Ferrara Candy Company. Η πώληση φημολογείται ότι οφείλεται στη χαμηλή ανάπτυξη της κύριας αγοράς σοκολάτας λόγω των νεότερων ανταγωνιστών όπως η Kinder και της αυξημένης ποικιλίας σνακ, που καθιστούν δύσκολη την κατάσταση για τις δημοφιλείς σοκολάτες όπως η Crunch. Τα προϊόντα που πωλήθηκαν στη Ferrero περιλαμβάνουν (αλλά δεν περιορίζονται μόνο σε αυτά) τα Crunch Bar, Butterfinger, Nerds και LaffyTaffy, ενώ είναι η πρώτη φορά στον σχεδόν έναν αιώνα της ύπαρξής της που το Crunch Bar άλλαξε ποτέ ιδιοκτησία.
Η Nestlé εγκατέλειψε την παραδοσιακή τεχνική συσκευασίας της μπάρας σε αλουμινόχαρτο, με χάρτινη ετικέτα, και προτίμησε πιο συμβατικές πρακτικές συσκευασίας, πιθανότατα λόγω του υπερβολικά μεγάλου χρόνου που απαιτούσε η διπλή συσκευασία της μπάρας. Η μπάρα σοκολάτας μπορεί πλέον να βρεθεί συνήθως σε ένα μονόφυλλο εσωτερικό μεταλλιωμένο πολυεστερικό φιλμ boPET, τυπικό για τις συσκευασίες έτοιμων τροφίμων.
Παραλλαγές
Εκτός από τη σοκολάτα, η Nestlé παράγει ή αδειοδοτεί και άλλα προϊόντα Crunch:
Συνθήματα
Κατάλογος συνθημάτων που χρησιμοποιούνται για Crunch bar
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμπορικά σήματα της Nestlé Κατηγορία:Ράβδοι σοκολάτας
Περραιβία
250px|right|thumb|Η αρχαία Θεσσαλία Η Περραιβία ήταν αρχαία ελληνική χώρα της Ηπειρωτικής Ελλάδας στα βόρεια της Θεσσαλίας που ούτε ανεξάρτητη υπήρξε ποτέ, ούτε και με συγκεκριμένα όρια. Οι Περραιβοί ήταν περίοικος λαός της αρχαίας Θεσσαλίας. Σήμερα ταυτίζεται με την επαρχία Ελασσόνας.
Ιστορία
Κατά το 5ο αιώνα π.Χ. η Περραιβία εκτεινόταν μεταξύ του Ολύμπου και του Πηνειού περιοριζόμενη γεωγραφικά από τις διαβάσεις των Τεμπών, της Πέτρας και του Σαρανταπόρου. Κατά δε τον 2ο αιώνα φαίνεται να είχε περιοριστεί στη μεταξύ Ολύμπου, Πιερίων και Καμβουνίων πεδιάδα, διαρρεόμενη από τον παραπόταμο του Πηνειού Εύρωπο, τον ομηρικό Τιταρήσιο.
Κύριες πόλεις της Περραιβίας ήταν τότε το Πύθιο, η Δολίχη και η Άζωρος που αποτελούσαν και την λεγόμενη Περραιβική Τρίπολη.
Αρχαιότερες πόλεις της Περραιβίας που μνημονεύει ακόμα και ο Όμηρος ήταν η Κύφος και η "δυσχείμερος Δωδώνη" (η θεσσαλική) των οποίων οι κάτοικοι Αινιάνες (Αινιάνες) και "μενεπτόλεμοι" (= ατρόμητοι), Περραιβοί είχαν συμμετάσχει στην εκστρατεία στην Τροία υπό τον Γουνέα, καθώς επίσης και οι πόλεις Άργισσα, Όρθη, Ηλώνη, Γυρτώνη και Ολοσσών των οποίων οι κάτοικοι είχαν εκστρατεύσει ομοίως υπό τον Πολυποίτητο γιο του ήρωα Πειρίθου. Υπήρχαν ακόμη και οι Χυρετίαι, που είναι το σημερινό Δομένικο, το Ερεικίνιον και άλλες.
Απ΄ όλες τις παραπάνω πόλεις κατά τους ιστορικούς χρόνους σώζωνταν μόνο η Ολοοσσών, η Γυρτώνη, που μετονομάστηκε Άργουρα, η Άργισσα που μετονομάστηκε σε Λειμώνη, η Ηλώνη, ενώ νεότερα φέρεται να κτίσθηκαν οι πόλεις Γόννοι, στην είσοδο των Τεμπών, η Φάλαννα, στα ερείπια της ομηρικής Όρθης και η Άτραξ, καθώς και οι πόλεις της παραπάνω Περραιβικής Τρίπολης. Επίσης οι Χυρετίαι, η σημαντικότερη πόλη νότια της Ολοοσσών στη κοιλάδα του Τιταρήσιου μετονομάστηκαν Δομένικο,ονομασία που διατηρείται ακόμη και σήμερα.
Θρησκευτικές ποινές
Θρησκευτικές ποινές είναι οι περιορισμοί που τίθενται από τις θρησκευτικές κοινότητες όταν ένα μέλος ή μια ομάδα μελών της δεν ανταποκρίνονται σε ουσιώδεις επιταγές της. Οι καταδίκες και οι κυρώσεις που έπονται μπορεί να περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την απομάκρυνση, τη διακοπή της επικοινωνίας, τη διαπόμπευση ή ακόμη και την θανάτωση του μέλους ανάλογα με την θρησκευτική ομάδα ή κοινότητα και την εποχή. Η πρακτική αυτή αποτελεί θρησκευτική καταδίκη με σκοπό την αποστέρηση ή την παύση της ιδιότητας του μέλους σε μια θρησκευτική κοινότητα.
Θρησκευτικοί όροι όπως αφορισμός, ακοινωνησία, ανάθεμα, επιτίμιο, αποκοπή, "αποκλεισμός από την (επι)κοινωνία" (excommunicatio), "καθιστώ κάποιον αποσυνάγωγο" (χέρεμ), τακφίρ και γιάτι (ή βάρνα) είναι μερικοί μόνο από τους όρους που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν ελαφρύτερους ή σοβαρότερους περιορισμούς που βρίσκονται σε χρήση από ποικίλα θρησκεύματα.
Ανάθεμα
'''Η Βιβλική βάση του αφορισμού ή της αποκοπής από το σώμα της εκκλησίας είναι το '. Οι σχετικές αναφορές βρίσκονται στην Επιστολή Προς Γαλάτας 1:8, ΝΜΒ: «Αλλά κι αν εμείς ή ακόμη κι ένας άγγελος από τον ουρανό σάς κηρύξει ένα ευαγγέλιο διαφορετικό από το ευαγγέλιο που σας κηρύξαμε, αυτός να είναι ανάθεμα!» Επίσης, στην Πρώτη Επιστολή προς Κορινθίους 16:22 αναφέρεται: «Όποιος δεν αγαπάει τον Κύριο Ιησού Χριστό ας είναι χωρισμένος από το σώμα της εκκλησίας». Το τελευταίο μέρος του εδαφίου άλλες μεταφράσεις το αποδίδουν «ας είναι καταραμένος».
Στην πρωτοχριστιανική εκκλησία, το ανάθεμα αποτελούσε μορφή ακραίας θρησκευτικής κύρωσης, πέρα από τον αφορισμό. Το παλαιότερο καταγραμμένο παράδειγμα ήταν το 306. Η Ρωμαιοκαθολική και η Ορθόδοξη εκκλησία χρησιμοποιούν ακόμα αυτή την κύρωση, αν και σπάνια εναντίον ενός ατόμου. Κάποιες σύγχρονες εκκλησίες αναφέρονται σε οποιαδήποτε μορφή αποκλεισμού ως ανάθεμα.
Η άποψη του Καλβίνου
Ο Ιωάννης Καλβίνος στο έργο του Θεσμοί της Χριστιανικής Θρησκείας, έγραψε (4.12.10):
Ορισμένες Μεταρρυθμισμένες Εκκλησίες δε χρησιμοποιούν τον αφορισμό (ή άλλα ελάσσονα μέτρα επιβολής εκκλησιαστικής πειθαρχίας), μολονότι αυτό συχνά απαιτείται από τους καταστατικούς κανονισμούς τους.
Ανάθεμα και αφορισμός
Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ανάθεμα και αφορισμός ταυτίζονται και αποτελούν βαρύτατη εκκλησιαστική ποινή. Το αποτέλεσμα αυτής της ποινής είναι η αποκοπή από την εκκλησιαστική κοινωνία, η καταδίκη που παραδίδει το αποβληθέν μέλος στον Σατανά, ώστε να μπορέσει δια παιδαγωγικής τιμωρίας να σωθεί. Δηλαδή ο σκοπός του αφορισμού είναι η μετάνοια του αφορισμένου, και όχι η τιμωρία.
Καθαίρεση
Η καθαίρεσις αποτελεί την εσχάτη των ποινών πού επιβάλλεται από τα εκκλησιαστικά δικαστήρια σε κληρικούς των τριών βαθμών. Ο κληρικός που τιμωρείται με την ποινή αυτή επανέρχεται στην τάξη που ανήκε προηγουμένως, είτε ως λαϊκός είτε ως μοναχός.
Προσδιορίζονται 76 παραπτώματα τα οποία τιμωρούνται με καθαίρεση, τα κυριότερα από τα οποία είναι τα εξής: αίρεση, γάμος μετά τη χειροτονία, διγαμία, εισπήδηση σε ξένη μητρόπολη, εγκατάλειψη της ενορίας ή της επισκοπής, επιορκία, ιεροσυλία, κοσμικά αξιώματα, μέθη, μοιχεία, πορνεία, σιμωνία, και φόνος. Κατά τον 17ο αιώνα προβλεπόταν καθαίρεση βάσει συνοδικών αποφάσεων και οθωμανικών διαταγμάτων για όσους κληρικούς καθυστερούσαν ή αρνούνταν να εκπληρώσουν τις οικονομικές υποχρεώσεις τους προς το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης.
Αφορισμός
Ως αφορισμός ορίζεται η εκκλησιαστική ποινή με την οποία ένα μέλος της Ορθόδοξης ή Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας αποκλείεται εντελώς από τη χριστιανική κοινότητα, ως τιμωρία για τα πολύ σοβαρά αμαρτήματα στα οποία περιέπεσε. Διακρίνεται σε μικρό και μεγάλο αφορισμό, με τον μεγάλο να θέτει το πρόσωπο μονίμως εκτός εκκλησίας και τον μικρό να καθιστά δυνατή την επανένταξή του στους κόλπους της εκκλησίας.
Μάλιστα, για τους Ρωμαιοκαθολικούς υφίσταται ο αυτόματος αφορισμός (Latæ Sententiæ) όταν διαπραχθούν ορισμένες παραβάσεις όπως οι εξής:
Εάν η τέλεση της παράβασης δε διαπιστωθεί από τοπικό ιεράρχη ή εκκλησιαστικό δικαστήριο, η υποχρέωση τήρησης του αφορισμού εναπόκειται στον ίδιο τον αφοριζόμενο (Κανών 1331 §1). Έτσι, μολονότι ένας αφορισμένος απαγορεύεται να κατέχει εκκλησιαστικά αξιώματα, ο αφορισμένος διατηρεί τα αξιώματά του και όλες οι σχετικές πράξεις του είναι νομικά έγκυρες, εφόσον δεν έχει υπάρξει δίκη και διαπίστωση της πράξης του. Άπαξ και συμβεί αυτό, κάθε επακόλουθη πράξη του προσώπου αυτού είναι άκυρη και το ίδιο εκπίπτει του αξιώματός του (Κανών 1331 §2).
Το δικαίωμα άρσης του αφορισμού που επισύρουν οι παραβάσεις 4 και 8 διατηρεί μόνη η Αγία Έδρα, είτε από τον Πάπα προσωπικά είτε διά του αποστολικού επιτετραμμένου για τους μετανοούντες.
Κάποιες εκκλησιαστικές παραβάσεις επισύρουν αυτόματη Απαγόρευση, η οποία για ένα λαϊκό ισοδυναμεί ουσιαστικά με αφορισμό. Για λεπτομέρειες δείτε το σχετικό άρθρο.
Ιουδαϊσμός
Ο ραβίνος Μαϊμονίδης αναφέρει: «Οι ακόλουθοι τύποι ανθρώπων δεν θα συμμετάσχουν στον Ερχόμενο Κόσμο, και αποκόπτονται, καταστρέφονται και απομακρύνονται για πάντα εξαιτίας των πολύ μεγάλων αμαρτιών τους και της πονηρίας τους: Ο ασεβής· ο αιρετικός· εκείνος που αρνείται την Τορά· εκείνος που αρνείται την Ανάσταση· εκείνος που αρνείται την Απολύτρωση· εκείνος που μεταστρέφεται από τον Ιουδαϊσμό· εκείνος που κάνει πολλούς ανθρώπους να αμαρτάνουν· εκείνος που απομακρύνεται από τους τρόπους της κοινότητας· εκείνος που δημόσια αμαρτάνει με υποτιμητικό τρόπο όπως ο Ιωακείμ· ο πληροφοριοδότης [εναντίον Ιουδαίων]· εκείνος που εμπνέει φόβο στην εκκλησία αλλά όχι στο Όνομα του Θεού· ο δολοφόνος· εκείνος που σχετίζεται με λόσαν χόρα· και εκείνος που αποτραβάει την ακροβυστία του [για να καλύψει την μπριτ μιλά του]». (Χιλκότ Τεσουβά [Μετάνοια], Κεφ. 3, εδώ στην αγγλική)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Μάρτυρες του Ιεχωβά
Ηρώ Νικοπούλου
Η Ηρώ Νικοπούλου είναι εικαστικός και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Νέα Σμύρνη όπου κατοικεί και εργάζεται. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας ζωγραφική με τον 'Νίκο Κεσσανλή και τον Δημήτρη Μυταρά, και σκηνογραφία με τον Γιώργο Ζιάκα.
Έ­χει κά­νει εννέα α­το­μι­κές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ο­μα­δι­κές εκ­θέ­σεις στην Ελ­λά­δα και το ε­ξω­τε­ρι­κό. Κρι­τι­κές για το έρ­γο της έ­χουν δη­μο­σιευ­θεί στον η­με­ρή­σιο τύ­πο και σε ει­κα­στι­κά πε­ριο­δι­κά. Συ­γκα­τα­λέ­γεται στο Ει­κα­στι­κό Λε­ξι­κό των Ελ­λή­νων Καλ­λι­τε­χνών 16ο-20ος αιώ­νας των εκ­δό­σε­ων Μέ­λισ­σα (1999). Έρ­γα της βρί­σκο­νται σε δη­μό­σιες και ι­διω­τικές συλ­λο­γές (Συλλογή της Βουλής των Ελλήνων, Συλ­λο­γή Βορ­ρέ, Συλλογή Νίκας, Μουσείο ΟΣΕ, Σ I.T.F. Lon­don, ­C.G.S.P. Belgium, G.I.D. Deut­chlan­ds­, ­Trade Union of Hun­ga­rian Railwaymen Hungury, Συλ­λο­γή Υ­πουρ­γεί­ου Δι­και­ο­σύ­νης, Συλ­λο­γή Ε­θνι­κής Τρά­πε­ζας, Ο.Η.Ε. Τhe Netherlands Red Cross, Amsterdam, Holland, κ.ά).
Από το 1986 ασχολείται συστηματικά με τη λογοτεχνία. Έχει δημοσιεύσει πέντε ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα και τέσσερις συλλογές διηγημάτων. Επίσης κριτικές και άρθρα της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες (Ελευθεροτυπία, Αυγή, Εποχή, Δρόμος της Αριστεράς, κ.α.) και λογοτεχνικά περιοδικά ("Πλανόδιον", "Δέκατα", "Κάπα" και άλλα).
Έχει συμμετάσχει ως προσκεκλημένη σε τέσσερα διεθνή φεστιβάλ ποίησης: Τουρκία (2012), Θεσσαλονίκη (2013), Αθήνα (2013), Κροατία (2015).
Από το 2010 συνδιευθύνει με τον Γιάννη Πατίλη την ψηφιακή επιθεώρηση για το μικρό διήγημα Πλανόδιον-Ιστορίες Μπονζάι και μαζί του επιμελήθηκε τις ανθολογίες μικρού διηγήματος Ιστορίες Μπονζάι ’14,' Ιστορίες Μπονζάι ’15 και Ιστορίες Μπονζάι ’16 (εκδ. Γαβριηλίδης). Έχει επιμεληθεί (με τους Β. Μανουσάκης και Ε. Σταγκουράκη) την επετειακή έκδοση για τα δεκαπέντε χρόνια από την πτώση των Δίδυμων Πύργων, 83 Ιστορίες Μπονζάι για το Σημείο Μηδέν (2016, Σιδέρης), Τα πάθη της λογοτεχνίας (2016, Καστανιώτης και Εταιρεία Συγγραφέων), κ.ά.
Ποι­ή­μα­τα, δι­η­γή­μα­τα και άρ­θρα της έ­χουν δη­μο­σι­ευ­θεί στον πε­ρι­ο­δι­κό, ημε­ρή­σιο και ηλεκτρονικό τύ­πο, έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Ρωσικά, Ισπανικά, Πορτογαλικά Τουρκικά, Ρουμανικά, Βουλγαρικά, Φινλανδικά και Κροατικά και περιλαμβάνονται σε πολλές Ανθολογίες.
Στην Ισπανία κυκλοφορεί μία ανθολογία ποιημάτων της με τον τίτλο Aceptiones de la Miranda (2019, El arbol de la luz, Sevilla, σε μετάφραση του Jose Antonio Mereno Jurado).
Το 2019 το λογοτεχνικό περιοδικό Σίσυφος αφιέρωσε το 17ο τεύχος του στο ποιητικό και πεζογραφικό της έργο. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, της Εταιρείας Συγγραφέων και του Κύκλου Ποιητών. Διατηρεί την ιστοσελίδα: www.ironikopoulou.gr
Εικαστικά
Έχει κάνει πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε πολλές ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές (Βουλή των Ελλήνων, κ.α) της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Έχει επιμεληθεί τα σκηνικά και τα κουστούμια θεατρικών παραστάσεων. Συγκαταλέγεται στο Εικαστικό Λεξικό των Ελλήνων Καλλιτεχνών 16ος-20ος αιώνας των εκδόσεων Μέλισσα (1999).
Κριτικές για το ζωγραφικό της έργο έχουν δημοσιευθεί στον ημερήσιο τύπο, καθώς και σε εικαστικά περιοδικά.
Η ζωγραφική της, μέχρι στιγμής, χωρίζεται σε δύο περιόδους. Στην πρώτη, που την απασχολούν περισσότερο η δομή και τα πλαστικά στοιχεία, οι έννοιες υποδηλώνονται με πιο έμμεσο και κρυπτικό τρόπο και οι μορφές είναι αφαιρετικές· και στη δεύτερη περίοδο, που ξεκινά μετά το 2010 και παρουσιάζεται μια μετατόπιση βάρους προς την συμβολική αξία των μορφών και των πλαστικών στοιχείων, με αποτέλεσμα τα έργα της να αποκτούν έντονο ψυχογραφικό χαρακτήρα και μεγαλύτερη ατμοσφαιρικότητα.
Έχει ασχοληθεί, επίσης, με εγκαταστάσεις, κατασκευές και με τη γλυπτική.
Ομαδικές εκθέσεις
(Τέμπλο Νο1: ξύλο, σημαιόπανο, δερμάτινοι ιμάντες: (230x70εκ.), Μανουάλι: σίδηρος, κεριά, μπετό  125x48εκ.)  έργο σε εξέλιξη. <td width="50%">
Εξώφυλλα - εικαστική επιμέλεια βιβλίων
"Πλανόδιον", "Πάροδος", "Το έγχορδο", "Δυτικές Ινδίες", "Παρέμβαση", "Σιδηροδρομικά Συνεταιριστικά Νέα", "Ελίτροχος", "Ανθολογία Ελληνικού Χαϊκού" και πολλά άλλα.
Γλυπτική, Εγκαταστάσεις και κατασκευές
Μεταλλικές κατασκευές, χυτευτά και άλλα
Λογοτεχνία
Πρωτοεμφανίστηκε το 1986 με την ποιητική συλλογή ο “Μύθος του οδοιπόρου”, από το 2003 κι έπειτα ασχολείται εντατικά και με την πεζογραφία. Κριτικές για λογοτεχνικά έργα τρίτων και άρθρα της έχουν δημοσιευθεί στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο.
Πεζογραφία
Στο πρώτο βιβλίο με τίτλο “Σαν σε καθρέφτη” (μυθιστόρημα, Μεταίχμιο, 2003), ξεδιπλώνεται μια ιστορία αναζήτησης ταυτότητας η οποία μορφολογικά είναι δομημένη με απολύτως κατοπτρικό τρόπο. Στα επόμενα τρία βιβλία η αφηγηματική φόρμα είναι το διήγημα. Με γραφή στρωτή, ύφος λιτό, αφαιρετικό και πυκνό, με ατμόσφαιρα συχνά υπαινικτική καταγράφεται η ψυχογραφία των ηρώων μέσα από γεγονότα. Πρόκειται για ψυχογραφίες ανθρώπων μέσα στον μικρό οικογενειακό κύκλο και αργότερα μέσα στον ευρύτερο της πόλης. Χαρακτηριστικό της γραφής της είναι η επιλογή του ανοιχτού τέλους της αφήγησης.
Ποίηση
Υπαρξιακή, και συγχρόνως ερωτική, με γλώσσα λιτή και πυκνό ύφος.
Διδακτική εμπειρία
Το 1993 διοργάνωσε το "Πολιτιστικό Οδοιπορικό" στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού όπου και δίδαξε εθελοντικά ζωγραφική έως το 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Ντομένικο Φλαμπανίκο
Ο Ντομένικο Φλαμπανίκο (Ιταλικά : Domenico Flabanicodied, πέθανε το 1043) ήταν ο 29ος Δόγης της Βενετίας (1032 - 1043), διαδέχθηκε τον Πιέτρο Τσεντρανίκο μετά την παραίτηση του (1032) Ο Ντομένικο Φλαμπανίκο ανέλαβε την Δημοκρατία της Βενετίας σε μεγάλο χάος, ο προκάτοχος του παραιτήθηκε χάρη στις εκτεταμένες προσπάθειες ευγενών να επαναφέρουν τον Οττόνε Ορσεόλο που ζούσε εξόριστος στην Κωνσταντινούπολη. Ο Οττόνε στο μεταξύ πέθανε και πολλοί θαυμαστές της οικογένειας Ορσεόλο έκαναν νέες προσπάθειες να ανεβάσουν στην θέση του δόγη τον μικρότερο αδελφό του Ντομενικο Ορσεόλο. Ο λαός της Βενετίας όμως με έντονα δημοκρατικά αισθήματα μισούσε οποιαδήποτε προσπάθεια επιβολής κληρονομικής ηγεσίας.
Δόγης της Βενετίας
Ο Ντομένικο Φλαμπανίκο επελέγη για νέος Δόγης της Βενετίας επειδή ήταν πετυχημένος έμπορος, αγαπητός άνθρωπος αλλά δεν ήταν ευγενής, η εκλογή του διέκοψε οριστικά τις απόπειρες των κύκλων που ήθελαν να τοποθετήσουν κληρονομική ηγεσία υπό την μορφή βασιλείας. Ο Ντομένικο έκανε μια σειρά από νόμους που ελάττωναν την εξουσία του δόγη, ένας από αυτούς ήταν να μην μπορεί να τον διαδεχτεί ο γιος του. Τα προβλήματα που αντιμετώπισε στο εσωτερικό οδήγησαν σε παρακμή στην εξωτερική πολιτική και την οικονομική ανάκαμψη επειδή δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί με αυτά. Ο διάδοχος του Ντομένικο Α΄ Κονταρίνι θα είναι αυτός που θα καταφέρει τελικά να επαναφέρει την ευημερία, ο Ντομένικο Φλαμπανίκο πέθανε ύστερα από 11 χρόνια ηγεσίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Γιαννάκης Γαβριήλ
Ο Γιαννάκης Γαβριήλ (Δερύνεια Αμμοχώστου, 17 Ιουλίου 1961) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιαννάκης Γαβριήλ γεννήθηκε στη Δερύνεια στις 17 Ιουλίου 1961. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική και τη ουγγρική γλώσσα. Σπούδασε μηχανική της βιομηχανίας και επεξεργασίας του ξύλου στο Πανεπιστήμιο Δασοκομίας και Επιστήμης του Ξύλου στο Σόπρον της Ουγγαρίας. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός.
Είναι νυμφευμένος με τη Χρυστάλλα Ιωάννου και έχει ένα υιό και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε γραμματέας της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΔΟΝ) Δερύνειας την περίοδο 1989-1993. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Κέντρου Ενημέρωσης για τα Ναρκωτικά και Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΝΘΕΑ) την περίοδο 2004-2008. Επιπλέον, είναι μέλος του Συνδέσμου Επιστημόνων Μηχανικών και του Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου από το 1990. Διετέλεσε μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Αμμοχώστου από το 2008 και μέλος της Κεντρικής Επιτροπή του ΑΚΕΛ από το 2010.
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΑΚΕΛ αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, το 2008, ο βουλευτής Εκλογικής Περιφέρειας Αμμοχώστου του ΑΚΕΛ, Κώστας Παπακώστας, διορίστηκε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια. Πρώτος επιλαχών για τη θέση του στη βουλή ήταν ο Γιαννάκης Γαβριήλ, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 6 Μαρτίου 2008 για την Θ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας.
Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016 αλλά δεν εκλέχτηκε. Ωστόσο, λόγω της παραίτησης του βουλευτή του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου, Χριστάκη Τζιοβάνη, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 23 Οκτωβρίου 2020 ο Γιαννάκης Γαβριήλ ως πρώτος επιλαχών, για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεκλέγηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Βουλευτές Θ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ναφταλάν
Η Ναφταλάν είναι πόλη του Αζερμπαϊτζάν που φημίζεται για τον ιαματικό τουρισμό της. Η περιοχή είναι πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου που είναι ακατάλληλα για βιομηχανική χρήση, και γι'αυτό τα χρησιμοποιούν για ιαματικά λουτρά. Κάνουν καλό στα αρθριτικά, στις δερματικές παθήσεις και άλλες αρρώστιες. Είναι γνωστά από την αρχαιότητα.
Το ίδιο το όνομα της πόλης προέρχεται από την ελληνική λέξη «νάφθα» και την αζέρικη κατάληξη -αλάν, που σημαίνει «να πάρω». Τα πετρέλαια της περιοχής αποτελούν από μόνα τους μια δική τους βιομηχανία πετρελαίου, με το πετρέλαιο της οποία να αναφέρεται ως «Ναφταλάν». Το ακατέργαστο πετρέλαιο της περιοχής είναι πολύ βαρύ για να μεταφερθεί, αλλά περιέχει ναφθαλίνιο, έναν υδρογονάνθρακα που είναι το ενεργό συστατικό σαπουνιών για την αντιμέτωπιση της ψωρίασης.
Μπέρκνερ (νησί)
Το Μπέρκνερ (αγγλικά: Berkner) είναι νησί της Ανταρκτικής και ειδικότερα το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση μετά τη Γη Αλεξάνδρου Α΄ και το 31ο μεγαλύτερο παγκοσμίως. Έχει έκταση 43.873 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπερκνερ
Γκέρχαρντ Ζ΄ του Γύλιχ-Μπεργκ
Ο Γκέρχαρντ Ζ΄, γερμ.: Gerhard VII, Δούκας του Jülich-Berg (π. 1416 - 19 Αυγούστου 1475) από τον Οίκο του Γύλιχ ήταν δούκας του Γύλιχ-Μπεργκ (1437-75) και κόμης του Ράβενσμπεργκ (1428-75).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουλιέλμου Η΄ του Γύλιχ κόμη του Ράβενσμπεργκ και της Αδελαΐδας του Tέκλενμπουργκ. Ο Γκέρχαρντ ήταν ο 2ος δούκας του ενοποιημένου δουκάτου Γύλιχ-Μπεργκ, αλλά ο 7ος Γκέρχαρντ στον Οίκο του Γύλιχ.
Μετά το τέλος του πατέρα του το 1428, ο Γκέρχαρντ έγινε κόμης του Ράβενσμπεργκ. Το 1437 ο θείος του Aδόλφος απεβίωσε χωρίς άρρεν τέκνο και ο Γκέρχαρντ κληρονόμησε τον τίτλο τού δούκα τού Γύλιχ-Μπεργκ. Ο Γκέρχαρντ συνέχισε τον αγώνα τού θείου του για το δουκάτο του Χέλρε, υποστηριζόμενος από τον Aλβέρτο Β΄ της Γερμανίας. Το 1444 κέρδισε τη μάχη του Λίνιχ, αλλά δεν μπόρεσε να επικρατήσει στον αγώνα του για το Χέλρε και τελικά πώλησε τη διεκδίκησή του στη Βουργουνδία και απέκτησε τα Μπλάνκενχαϊμ-Λέβενμπεργκ και Χάινσμπεργκ από το Χέλρε. Ήταν όλο και περισσότερο ανίκανος να κυβερνά τα εδάφη του μετά το 1461. Έστι, η σύζυγός του Σοφία της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ ανέλαβε την επιτροπεία γι' αυτόν.
Οικογένεια και παιδιά
Το 1444 νυμφεύτηκε τη Σοφία των Ασκάνια (1428 - 9 Σεπτεμβρίου 1473), κόρη του Βενάρδου Β΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ. Είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δούκες του Μπεργκ Κατηγορία:Δούκες του Γύλιχ Κατηγορία:Οίκος του Γύλιχ
Καρλ Μπραντ
Ο Καρλ Μπραντ (Karl Brandt, 8 Ιανουαρίου 1904 - 2 Ιουνίου 1948) ήταν Γερμανός ιατρός, μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και της SS, ηγετικό στέλεχος του Προγράμματος Ευθανασίας Τ-4 και προσωπικός ιατρός του Χίτλερ. Δικάστηκε στη συνακόλουθη της Δίκης της Νυρεμβέργης Δίκη των Ιατρών και καταδικάστηκε σε θάνατο. Εκτελέστηκε το 1948.
Η αρχή της σταδιοδρομίας
Ο Μπραντ γεννήθηκε στη σημερινή Μυλούζ της Αλσατίας (η οποία, τότε, ανήκε στη Γερμανία) στις 8 Ιανουαρίου 1904. Σπούδασε Ιατρική στην Ιένα (Jena), στο Φράιμπουργκ (Freiburg/Breisgau), στο Μόναχο και το Βερολίνο κατά την περίοδο 1924 - 1928. Ειδικεύτηκε στη Χειρουργική στη Χειρουργική Πανεπιστημιακή Κλινική του Βερολίνου κατα την περίοδο 1928 - 1934. Την 1η Μαρτίου του 1932 έγινε μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (αριθ. μέλους 1009617) και την 1η Μαρτίου 1934 εντάχθηκε στην SS (αριθ. μέλους 260353). . Το 1933 κλήθηκε επειγόντως στη Βαυαρία για να φροντίσει τον Βίλχελμ Μπρούκνερ (Wilhelm Bruckner), έναν από τους υπασπιστές του Χίτλερ, ο οποίος είχε τραυματισθεί σε ατύχημα με αυτοκίνητο. Ο Χίτλερ εντυπωσιάστηκε τόσο από τα αποτελέσματα των φροντίδων του Μπραντ, που τον προσκάλεσε να γίνει ο προσωπικός του ιατρός. Ο Μπραντ δέχτηκε και εισήλθε στον στενό προσωπικό κύκλο του Χίτλερ και ονομάστηκε Επιθεωρητής Υγείας και Υγιεινής του Ράιχ. Το 1935, όμως, ο Χάινριχ Χόφφμαν (Heinrich Hoffman) σύστησε στον Χίτλερ έναν άλλο ιατρό, τον Τέοντορ Μορέλ (Theodor Morell), ο οποίος, εξετάζοντας τον Χίτλερ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έπασχε από "πλήρη κατάπτωση του πεπτικού συστήματος". Σύστησε θεραπεία με βιταμίνες, ορμόνες, φωσφόρο και δεξτρόζη. Ο Μπραντ διαφώνησε μαζί του και είπε στον Χίτλερ ότι κινδύνευε να δηλητηριαστεί από τέτοια δοσολογία φαρμάκων και βιταμινών. Ο Χίτλερ του απάντησε: "Κανείς γιατρός δεν μου είπε ποτέ επακριβώς τι πρόβλημα έχω. Η μέθοδος θεραπείας του Μορέλ είναι τόσο λογική, που τον εμπιστεύομαι απόλυτα. Θα ακολουθήσω τις συμβουλές του κατά γράμμα". Αργότερα, ο Χίτλερ εκμυστηρεύτηκε: "Ήμουν τυχερός που βρήκα τον Μορέλ. Μου έσωσε τη ζωή".
Επικεφαλής του Τ-4
Ύστερα από αυτό ο Μπραντ, αν και συνέχισε να είναι προσωπικός ιατρός του Χίτλερ, δεν ασχολήθηκε επισταμένως με τον υψηλό ασθενή του. Αντίθετα, ήταν αυτός που συνέταξε τον Νόμο περί Προστασίας της Κληρονομικής Υγείας και ο πρώτος που συνέστησε την υποχρεωτική στείρωση των πασχόντων. Το 1939 ιδρύθηκε η "Επιτροπή του Ράιχ για την επιστημονική καταγραφή σοβαρών κληρονομικών και συγγενών παθήσεων" και αποφασίστηκε η υιοθέτηση ευθανασίας για τη "θεραπεία" των ατόμων με ειδικές ανάγκες και των ψυχικά ασθενών. Επικεφαλής αυτού του Προγράμματος, που αποκλήθηκε "Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4" τέθηκαν ο Καρλ Μπραντ και ο επικεφαλής της Καγκελαρίας Φίλιπ Μπούλερ (Philipp Bouhler). Ο Χίτλερ δήλωσε σχετικά με αυτό: "Θα έχει ως αποτέλεσμα τη φυλετική ακεραιότητα του Γερμανικού λαού".
Το Πρόγραμμα τέθηκε σε εφαρμογή από το φθινόπωρο του 1939. Πρώτο θύμα του ήταν ένα παιδί πολύ μικρής ηλικίας, ο Γκέρχαρντ Κρέτσμαρ (Gerhard Kretschmar). Όπως διαπιστώθηκε από τα σχετικά έγγραφα και έρευνες του Ιστορικού Ούντο Μπεντζενχόφερ (Udo Benzenhofer), το παιδί είχε γεννηθεί στις 20 Φεβρουαρίου 1939 στο Πόμπεν (Pomben), ένα χωριό της νοτιοανατολικής Σαξωνίας και οι γονείς του είχαν ικετεύσει τον Χίτλερ να το βοηθήσει ώστε να "κοιμηθεί ήσυχα". Όταν ρωτήθηκε σχετικά ο Μπραντ, στην ανάκρισή του, απάντησε: "Ήταν ένα παιδί εκ γενετής τυφλό, έπασχε από ιδιωτία - ή τουλάχιστον φαινόταν να πάσχει - και του έλειπαν το ένα πόδι και τμήμα του ενός βραχίονα".
Κατά την προανάκριση πριν τη δίκη του, ο Μπραντ είπε στον ανακριτή του, όταν αυτός τον ρώτησε πώς επιλέχτηκε η μέθοδος των θαλάμων αερίων, ότι στην αρχή η ιατρική ομάδα ήθελε να χρησιμοποιήσει ενέσεις με ναρκωτικό (όπως είπε ο ίδιος, "Barbituric acid" βαρβιτουρικό οξύ)), αλλά η μέθοδος ήταν πολύ άβολη, καθώς θα απαιτούσε χρόνο και δεν θεωρήθηκε "ανθρωπιστική". Άλλοι ιατροί συνέστησαν τη χρήση του αερίου μονοξειδίου του άνθρακα (ο Μπραντ το αποκάλεσε "coal oxide", οξείδιο του άνθρακα), στη χρήση του οποίου ο Μπραντ αρχικά αντιτάχθηκε. Άλλαξε όμως γνώμη όταν θυμήθηκε ότι είχε προσωπική εμπειρία από αυτό: Κάποτε είχε λιποθυμήσει ανώδυνα όταν εισέπνευσε αναθυμιάσεις από μια ελαττωματική σόμπα. Επιπλέον, η Αστυνομία είχε πολλά περιστατικά απόπειρας αυτοκτονίας ή τυχαίου θανάτου με χρήση αυτού του αερίου, το οποίο παραγόταν και από την εξάτμιση των οχημάτων με κινητήρα εσωτερικής καύσης: Αργότερα η τεχνική αυτή θα εφαρμοστεί για την εξόντωση κρατουμένων σε Στρατόπεδα εξόντωσης με τα αποκαλούμενα "οχήματα αερίων" (gas vans).
Ο Μπραντ συζήτησε τις ποικίλες μεθόδους που είχαν προταθεί με τον Χίτλερ, ο οποίος υποτίθεται ότι τον ρώτησε ποια είναι η πιο ανθρωπιστική. Ο Μπραντ συνέστησε τη χρήση του αερίου. Έτσι, κατέληξαν στη μέθοδο που θα υιοθετούσαν για τη μαζική εξόντωση. Ο Μπραντ, μάλιστα, δήλωσε υπερήφανα στον Αμερικανό ανακριτή του: "Αυτή είναι μία μόνο περίπτωση στα ιατρικά χρονικά, κατά την οποία πραγματοποιούνται τεράστια άλματα".
Έμενε πλέον να δοκιμαστεί η μέθοδος στην πράξη. Για το σκοπό αυτό επιλέχθηκε το κτίριο μιας παλαιάς φυλακής στο Βρανδεμβούργο (Brandenburg-Havel). Προσωπικό για την κατασκευή διατέθηκε από το ανάλογο γραφείο κατασκευών της SS και δημιουργήθηκε ένας θάλαμος που έμοιαζε πολύ με λουτρό. Είχε διαστάσεις 3 x 5 x 3 μέτρα και ολόκληρο το εσωτερικό επενδύθηκε με κεραμικά πλακίδια. Το δάπεδο το διέτρεχε περιμετρικά ένας σωλήνας διαμέτρου μιας ίντσας, τοποθετημένος σε ύψος περίπου 10 εκατοστών, ο οποίος, σε όλο το μήκος του, έφερε μικρές οπές. Η θύρα του θαλάμου ήταν μεταλλική, έφερε ελαστική επένδυση στεγανοποίησης περιμετρικά, ασφάλιζε από έξω και έφερε ένα μικρό παράθυρο για την επισκόπηση του εσωτερικού. Εκεί έγινε το πρώτο πείραμα, με οκτώ θύματα, η ημερομηνία, όμως, δεν είναι επιβεβαιωμένη. Όλοι οι μάρτυρες θυμούνται ότι ήταν χειμώνας, άρα πρέπει να ήταν είτε Δεκέμβριος του '39 είτε Ιανουάριος του '40. Ο επίσης ιατρός και συμμετέχων στο Πρόγραμμα Βίκτορ Μπρακ (Viktor Brack) κατέθεσε στη δίκη ότι "η εγκατάσταση ήταν πολύ απλή: Ένα αεροστεγώς κλεισμένο δωμάτιο με ένα περιμετρικά τοποθετημένο σωλήνα με οπές και έξω από αυτό η μεταλλική φιάλη με ένα μετρητή πίεσης και έναν ιατρό - χειριστή".
Σύλληψη και δίκη
right|thumb|250px|Το διάταγμα που όριζε Μπούλερ και Μπραντ επικεφαλής του προγράμματος Στις 16 Απριλίου 1945 ο Χίτλερ ανακάλυψε ότι ο Μπραντ είχε στείλει τη σύζυγο και τα παιδιά του στη Θουριγγία, ώστε να παραδοθούν στις Συμμαχικές δυνάμεις που προήλαυναν κατά εκεί. Ο Χίτλερ εξεμάνη και διέταξε να κατηγορηθεί ο Μπραντ επί εσχάτη προδοσία, πράγμα που έγινε και ο Μπραντ καταδικάστηκε σε θάνατο. Τον έσωσε ο Χίμλερ, ο οποίος κατάφερε να καθυστερήσει την εκτέλεσή του, και, μεσολαβώντας στις 2 Μαΐου στον Καρλ Ντένιτς, κατάφερε να τον απαλλάξει, αλλά συνελήφθη και ο ίδιος από τους Συμμάχους. Ο Μπραντ συνελήφθη επίσης από τους Συμμάχους και παραπέμφθηκε σε δίκη συνακόλουθη της Δίκης της Νυρεμβέργης, η οποία αποκλήθηκε Δίκη των Ιατρών. Στο Δικαστήριο, όταν ρωτήθηκε γιατί δέχτηκε να εκτελέσει ιατρικά πειράματα (όπως αποκάλεσε τις πράξεις του) σε ασθενείς, απάντησε: "''Θα πιστέψετε ότι ήταν ευχαρίστησή μου να λάβω εντολές για να ξεκινήσω ένα πρόγραμμα ευθανασίας; Επί δεκαπέντε έτη εργαζόμουν στα κρεβάτια του πόνου και κάθε νοσηλευόμενος ήταν για μένα σαν αδελφός, κάθε παιδί το οποίο φρόντιζα ήταν σαν δικό μου παιδί. Και ύστερα με κτύπησε το αδυσώπητο πεπρωμένο. Αυτό είναι καταδικαστέο; Δεν έπρεπε να είναι το πρώτο μου μέλημα να περιορίσω την έκταση της ευθανασίας; (...) Με βαθιά αφοσίωση βασάνισα τον εαυτό μου ξανά και ξανά, αλλά καμία σοφία, καμία φιλοσοφία δεν μπορούσε να βοηθήσει εδώ, υπήρχε ένα διάταγμα και πάνω του γραμμένο το όνομά μου. Δεν λέω ότι μπορούσα να φαλκιδεύσω την ασθένεια. Δεν ζω για να πολεμώ το πεπρωμένο, και έτσι συγκατατέθηκα στην ευθανασία. Ως μεγάλος άνθρωπος κατανοώ το πρόβλημα, αλλά αυτό δεν είναι έγκλημα κατά ανθρώπου ή κατά της ανθρωπότητας. Εδώ δεν μπορώ να πιστεύω ως ιερέας ή να σκέπτομαι ως ένορκος. Είμαι γιατρός και μπορώ να διακρίνω τον νόμο της φύσης ως νόμο της λογικής. Από αυτό πηγάζει η αγάπη για τον άνθρωπο''".
Το Δικαστήριο δεν πείστηκε από τα λεγόμενα του Μπραντ. Βρέθηκε ένοχος για όλα τα σημεία του κατηγορητηρίου που εκδικάστηκαν και καταδικάστηκε σε θάνατο. Πριν την εκτέλεσή του απέστειλε μια επιστολή προς τις αρχές, στην οποία ανέγραφε: "Για να τονίσω τη σημασία της θανατικής ποινής, ανυψώνοντάς την πάνω από το επίπεδο της απλής εκτέλεσης, στο επίπεδο μιας συνετής πράξης επ' ωφελεία της Ανθρωπότητας, προσφέρομαι εγώ ο ίδιος, ασκώντας ελεύθερα τη θέλησή μου, να αποτελέσω αντικείμενο ιατρικών πειραμάτων χωρίς καμία πιθανότητα επιβίωσης". Όπως είναι φυσικό, η προσφορά του Μπραντ απορρίφθηκε. Εκτελέστηκε με απαγχονισμό στη φυλακή του Λάντσμπεργκ (Βαυαρία) στις 2 Ιουνίου 1948. Τη στιγμή που του φορούσαν τη μαύρη κουκούλα πριν τον απαγχονισμό, είπε: "Πώς μπορεί το έθνος που έχει την πρωτοκαθεδρία στα πειράματα να τολμά να κατηγορεί και να τιμωρεί άλλα έθνη, που απλά αντέγραψαν τις πειραματικές του διαδικασίες; Ακόμη και την Ευθανασία! Δείτε τη Γερμανία, τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται και παρατείνουν την αθλιότητά της. Δεν προκαλεί, φυσικά, έκπληξη ότι το έθνος, που θα βαρύνεται για πάντα με τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του επινοώντας ηθικές αρχές. Δεν παρεκτρέπει τον Νόμο: Εδώ ποτέ δεν υπήρξε δικαιοσύνη! Ούτε στο σύνολο, ούτε σε ατομικό επίπεδο. Κίνητρο είναι μόνον η ισχύς και αυτή η ισχύς απαιτεί θύματα. Τέτοιου είδους θύματα είμαστε, τέτοιο θύμα είμαι και εγώ".
Πηγές, Αναφορές
Μ Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για εγκλήματα πολέμου Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης
Γονούσσα Κορινθίας
Η Γονούσσα είναι χωριό του νομού Κορινθίας.
Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Σικυωνίων. Βρίσκεται 23 χιλιόμετρα νότια του Κιάτου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει 157 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την γεωργία.
Πληθυσμός
Ακολουθεί η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητική Εξέλιξη
Το 1832 το χωριό, τότε με την ονομασία Λιόπεσι, ορίζεται έδρα του Δήμου Κελεών. Το 1840 ο δήμος καταργείται, και όλοι οι οικισμοί που ανήκαν σε αυτόν προσαρτώνται στον δήμο Σικυωνίων. Το 1912 το Λιόπεσι ορίζεται έδρα της αντίστοιχης κοινότητας, ενώ το 1928 ο οικισμός και η κοινότητα μετονομάζεται σε Γονούσσα. Τέλος, το 1997, με το σχέδιο "Καποδίστριας", η κοινότητα Γονούσσης καταργείται και το χωριό προσαρτάται στον δήμο Σικυωνίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας
Μπουρχανουντίν Ραμπανί
Ο Μπουρχανουντίν Ραμπανί (περσικά/παστού: 20 Σεπτεμβρίου 1940 – 20 Σεπτεμβρίου 2011) ήταν Αφγανός πολιτικός ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Ισλαμικού Κράτους του Αφγανιστάν από το 1992 έως το 1996 (de jure μέχρι το 2001). Μετά την ανατροπή της κυβέρνησης των Ταλιμπάν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Διαρκής Ελευθερία, ο Ραμπανί επέστρεψε στην Καμπούλ και διετέλεσε Πρόεδρος από τον Νοέμβριο έως τις 20 Δεκεμβρίου 2001, όταν ο Χαμίντ Καρζάι επιλέχθηκε από τη Διεθνή Διάσκεψη για το Αφγανιστάν της Βόννης. Ο Ραμπανί ήταν επίσης ηγέτης του Τζαμιάτ-ε Ισλαμί Αφγανιστάν (Ισλαμική Κοινωνία του Αφγανιστάν).
Υπήρξε ένας από τους πρώτους ιδρυτές και ηγέτες των κινημάτων των μουτζαχεντίν στις αρχές της δεκαετίας του 1970, λίγο πριν από τον Σοβιετοαφγανικό πόλεμο. Διετέλεσε πολιτικός επικεφαλής της Βόρειας Συμμαχίας (ή Ενωμένου Μετώπου), μιας συμμαχίας διαφόρων πολιτικών ομάδων που αγωνίστηκαν εναντίον του καθεστώτος των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Η κυβέρνησή του αναγνωρίστηκε από πολλές χώρες, καθώς και από τα Ηνωμένα Έθνη. Αργότερα έγινε επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου του Αφγανιστάν (γνωστού στα μέσα ως Ενωμένο Εθνικό Μέτωπο), της μεγαλύτερης πολιτικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση του Χαμίντ Καρζάι. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2011, ο Ραμπανί δολοφονήθηκε από βομβιστή αυτοκτονίας που εισήλθε στην οικία του στην Καμπούλ. Σύμφωνα με απόφαση του αφγανικού κοινοβουλίου, ο Πρόεδρος του Αφγανιστάν Χαμίντ Καρζάι του απέδωσε τον τίτλο «Μάρτυρας της Ειρήνης». Ο γιος του Σαλαχουντίν Ραμπανί επελέγη τον Απρίλιο του 2012 για να ηγηθεί των συνομιλιών ειρήνευσης με τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.
Πρώτα χρόνια
Ο Ραμπανί, γιος του Μουχάμεντ Γιουσούφ, γεννήθηκε στη βόρεια επαρχία του Μπανταχσάν. Ανήκε σε τατζικική φυλή που ομιλούσε περσικά. Αφού ολοκλήρωσε το σχολείο στην πατρίδα του, πήγε στη Νταρούλ-ουλούμ-ε-Σαριά (Αμπού-Χανιφά), θρησκευτική σχολή στην Καμπούλ. Όταν αποφοίτησε από το Αμπού-Χανιφά, εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ για να σπουδάσει ισλαμικό δίκαιο και θεολογία, αποφοιτώντας το 1963.
Λίγο μετά την αποφοίτησή του το 1963, προσλήφθηκε ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ. Προκειμένου να ενισχύσει τις γνώσεις του, ο Ραμπανί μετέβη στην Αίγυπτο το 1966 και παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ του Καϊρου, όπου ανέπτυξε στενούς δεσμούς με την ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Σε δύο χρόνια, έλαβε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στην ισλαμική φιλοσοφία. Ο Ραμπανί ήταν ένας από τους πρώτους Αφγανούς που μετέφρασαν τα έργα του Σαγίντ Κουτμπ στα περσικά. Αργότερα επέστρεψε στην Αίγυπτο για να ολοκληρώσει το διδακτορικό του στην ισλαμική φιλοσοφία και η διατριβή του είχε τίτλο «Η Φιλοσοφία και οι Διδασκαλίες του Αμπντ αλ-Ραχμάν Μουχαμάντ Τζαμί». Το 2004 έλαβε τον υψηλότερο ακαδημαϊκό και επιστημονικό τίτλο του Αφγανιστάν, του «Ακαδημαϊκού», από την Ακαδημία Επιστημών του Αφγανιστάν.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Ραμπανί επέστρεψε στο Αφγανιστάν το 1968, όπου το ανώτατο συμβούλιο του Τζαμιάτ-ε Ισλαμί του ανέθεσε να οργανώσει τους φοιτητές του Πανεπιστημίου. Λόγω των γνώσεών του, της φήμης του και της ενεργού υποστήριξης στο Ισλάμ, το 1972, ένα 15μελές συμβούλιο τον επέλεξε ως επικεφαλής του Τζαμιάτ-ε Ισλαμί του Αφγανιστάν, μαζί με τον ιδρυτή του, Γκουλάμ Μ. Νιγιαζί. Το Τζαμιάτ-ε Ισλαμί αποτελούνταν κυρίως από Τατζίκους.
Την άνοιξη του 1974, η αστυνομία εισέβαλε στο κτίριο του πανεπιστημίου της Καμπούλ για να συλλάβει τον Ραμπανί λόγω της φιλοϊσλαμικής του στάσης. Ωστόσο, με τη βοήθεια των μαθητών του η αστυνομία δεν μπόρεσε τον συλλάβει και ο Ραμπανί κατάφερε να διαφύγει στην ύπαιθρο. Στο Πακιστάν, ο Ραμπανί συγκέντρωσε σημαντικές προσωπικότητες και οργάνωσε το κόμμα του. Ο Σαγιέντ Νουρουλάχ Εμάντ, ο οποίος ήταν μουσουλμάνος φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, έγινε Γενικός Γραμματέας του κόμματος και αργότερα αναπληρωτής επικεφαλής.
Όταν οι Σοβιετικοί εισέβαλαν το 1979, ο Ραμπανί βοήθησε στην καθοδήγηση του Τζαμιάτ-ε Ισλαμί το οποίο αντιστεκόταν στο καθεστώς του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν. Οι δυνάμεις του Ραμπανί ήταν οι πρώτες ομάδες των μουτζαχεντίν που εισήλθαν στην Καμπούλ το 1992, όταν η κυβέρνηση του ΛΔΚΑ απομακρύνθηκε από την εξουσία. Ανέλαβε τη θέση του προέδρου το 1992, σύμφωνα με τις συμφωνίες της Πεσαβάρ. Ο Ραμπανί ήταν ο δεύτερος Τατζίκος ηγέτης στο Αφγανιστάν μετά τον Χαμπιμπουλάχ Καλακανί το 1929 (και ενδεχομένως τον Μπαμπράκ Καρμάλ, του οποίου η εθνικότητα αμφισβητείται). Η διακυβέρνησή του διήρκεσε μέχρι την κατάκτηση της Καμπούλ από τους Ταλιμπάν το 1996. Τα επόμενα πέντε χρόνια, ο ίδιος και η Βόρεια Συμμαχία ασχολούνταν με την καταπολέμηση των Ταλιμπάν, μέχρι το 2001 όταν έλαβε χώρα η καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ επιχείρηση Διαρκής Ελευθερία με την οποία η κυβέρνηση των Ταλιμπάν ανατράπηκε. Ο Ραμπανί ήταν επικεφαλής του Ανώτατου Ειρηνευτικού Συμβουλίου του Αφγανιστάν, το οποίο συστάθηκε το 2010 για να πραγματοποιήσει ειρηνευτικές συνομιλίες με τους Ταλιμπάν και άλλες ομάδες στις εξεγέρσεις, μέχρι το θάνατό του.
Δολοφονία
Ο Ραμπανί σκοτώθηκε σε βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας στην οικία του στην Καμπούλ στις 20 Σεπτεμβρίου 2011, την ημέρα των 71ων γενεθλίων του. Δύο άνδρες οι οποίοι παρουσιάστηκαν ως εκπρόσωποι των Ταλιμπάν τον πλησίασαν για να τον εναγκαλιστούν, ενεργοποιώντας τα εκρηκτικά τους. Τουλάχιστον ένας από αυτούς είχε κρύψει τα εκρηκτικά στο τουρμπάνι του. Ο βομβιστής αυτοκτονίας ισχυρίστηκε ότι ήταν διοικητής των Ταλιμπάν και δήλωσε ότι ήθελε να «συζητήσει για την ειρήνη» με τον Ραμπανί. Τέσσερα άλλα μέλη του Ανώτατου Ειρηνευτικού Συμβουλίου του Αφγανιστάν σκοτώθηκαν επίσης στην επίθεση.