cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νούναβικ
Το Νούναβικ βρίσκεται βόρεια στην πολιτεία του Κεμπέκ, στον Καναδά. Καταλαμβάνοντας 443.684,71 τ.χλμ. βόρεια του 55ου παραλλήλου, είναι η πατρίδα των Ινουίτ στον Καναδά. Σχεδόν όλοι οι 12.090 κάτοικοι (απογραφή 2011) της περιοχής όπου το 90% είναι Ινουίτ, ζουν σε 14 βόρεια χωριά της ακτής Νούναβικ και στην γη των Κρι (Cree, αυτόχθονοι ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής), στο Γουαμπμαγκοουστούι (Whampmagoostui) κοντά στο βόρειο χωριό Κουτζουαράπικ (Kuujjuuarapik).
Το Νούναβικ σημαίνει «υπέροχη γη» στην τοπική γλώσσα των Ινούκτιτουτ και οι κάτοικοι Ινουίτ της περιοχής αποκαλούνται Νουναβίμιουτ (Nunavimmiut). Μέχρι το 1912, η περιοχή ήταν μέρος της περιφέρεια Ουνγκάρα της πολιτείας Βορειοδυτικά Εδάφη.
Το Νούναβικ είναι μεγαλύτερο από την πολιτεία της Καλιφόρνιας. Βρίσκεται στον αρκτικό και έχει υπαρκτικό κλίμα.
Κοινότητες
Ακουλίβικ ( Akulivik), Αουπάλουκ (Aupuluk), Ινούκτζουακ (Inukjuak), Ιβουτζίβικ (Ivujivik),Κανγκικσουαλούτζουακ (Kangiqsualujjuaq), Κανγικσούτζουακ (Kangiqsujuaq), Κούτζουακ (Kuujjuaq), Κουτζουαράπικ (Kujujjuarapik), Πουρβινίτουκ (Purvinituq), Κουάκτακ (Quaqtaq), Σάλουιτ (Salluit), Τασίουτζακ (Tasiujaq), Ουμίουτζακ ( Umiujaq), Κουτζουαράπικ/Γουάμπαγκούστουι (μια κοινότητα με διπλή κουλτούρα από Ινουίτ και Κρι)
Πηγές
Κατηγορία:Κεμπέκ
Δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Κύπρο
Η γενική δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Κύπρο αποτελείται από εξαετές εκπαιδευτικό πρόγραμμα για μαθητές ηλικίας 12 έως 18 ετών. Ο ανώτερος κύκλος της Δημόσιας Δευτεροβάθμιας Γενικής Εκπαίδευσης προσφέρει ένα τριετές πρόγραμμα για τους μαθητές μεταξύ 15 και 18 ετών.
Αποτελείται από το Γυμνάσιο, όπου η κύρια συγκέντρωση είναι μια γενική ανθρωπιστική εκπαίδευση. Η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική μέχρι την ηλικία των 15 ετών. Από εκεί φοιτούν στο Λύκειο με πιο ευέλικτο εκπαιδευτικό σύστημα που προσφέρει διάφορες ειδικότητες ανάλογα με τις κλίσεις, τις δεξιότητες και τα ενδιαφέροντα των μαθητών. Διατίθενται τεχνικές και επαγγελματικές κατευθύνσεις.
Πρόγραμμα
Το σχολικό έτος διαρκεί από τις 10 Σεπτεμβρίου έως τις 20 Μαΐου. Οι μαθητές παρακολουθούν μαθήματα από τη Δευτέρα έως Παρασκευή, από τις 7:30 π.μ. έως 1:35 μ.μ. Τα διαλείμματα κατά την διάρκεια των μαθημάτων γίνονται στις 9:00 για 15 λεπτά, στις 10:45 για 25 λεπτά και στις 12:40 για 10 λεπτά. Η διάρκεια της κάθε διδακτικής ώρας είναι 45 λεπτά και οι μαθητές παρακολουθούν 35 διδακτικές ώρες κάθε εβδομάδα.
Μαθήματα δεν γίνονται τη 1η Οκτωβρίου, 28 Οκτωβρίου, 23 Δεκεμβρίου έως 6 Ιανουαρίου, 30 Ιανουαρίου, 25 Μαρτίου, 1 Απριλίου, 1 Μαΐου, Καλή Δευτέρα (Παρασκευή μετά το Πάσχα), Άγιου Πνεύματος, Πράσινη Δευτέρα και κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών από Ιούνιο έως Σεπτέμβριο.
Σύλλογοι
Το Πρόγραμμα Ενιαίου Λυκείου "Δράση - Δημιουργικότητα - Κοινωνική Συνεισφορά" διοργανώνεται από τα σχολεία και εγκρίνεται από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού. Το πρόγραμμα είναι υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές και αποτελεί προϋπόθεση για την επιτυχή ολοκλήρωση κάθε τάξης και για την απόκτηση πιστοποιητικού αποφοίτησης από το σχολείο. Οι δραστηριότητες που οργανώνονται από τα σχολεία μέχρι σήμερα, ρυθμίζονται, εμπλουτίζονται και αναβαθμίζονται μέσω αυτού του προγράμματος.
Στολές
Οι στολές είναι υποχρεωτικές. Η στολή αποτελείται από γκρίζα παντελόνια ή τζιν για αγόρια, γκρίζες φούστες ή τζιν για κορίτσια και λευκά, μαύρα ή γκρι μπλουζάκια.
Έξοδα
Η Δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Κύπρο είναι δωρεάν για όλους τους μαθητές.
Ιδιαίτερα μαθήματα
Τα ιδιαίτερα μαθήματα στην Κύπρο είναι πολύ συνηθισμένα. Σχεδόν όλοι οι μαθητές προετοιμάζονται για εξωτερικές εξετάσεις μέσω ιδιωτικών καθηγητών, για να εξασφαλίσουν πρόσβαση σε ξένα πανεπιστήμια, ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πολλοί φοιτητές, ειδικά στο Λύκειο, κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα για δύσκολα μαθήματα.
Πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση
Η πρόσβαση σε Δημόσια Τριτοβάθμια Ιδρύματα στην Κύπρο και στην Ελλάδα μπορεί να επιτευχθεί μέσω των εξετάσεων Εθνικής Εισόδου, ενώ το Πιστοποιητικό Αποχώρησης από το Σχολείο μπορεί να εξασφαλίσει πρόσβαση σε ιδιωτικά τριτοβάθμια ιδρύματα.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0"> Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Κύπρο
Μαγκλίτς (Μπάτσκι Πέτροβατς)
μικρογραφία|Η Ευαγγελική εκκλησία της Μαγκλίτς
Το Μαγκλίτς ή  Μπούλκες (σερβικά: Маглић) είναι χωριό της Σερβίας. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Μπάτσκι Πέτροβατς (Бачки Петровац) στην περιφέρεια Νότιας Μπάτσκα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 είχε 2.695 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή του 1991 ήταν 2732 κάτοικοι). «Μπούλκες» ήταν η γερμανική και ουγγρική ονομασία του χωριού, ενώ οι Σέρβοι και πρώην Γιουγκοσλάβοι το ονόμαζαν «Μαγκλίτς».
Ιστορία
Το Μαγκλίτς άγνωστο πότε κατοικήθηκε πρώτη φορά, αναφέρεται ως οικισμός από τον μεσαίωνα. Αναφέρεται ξανά τον 18ο αιώνα όταν και ανήκε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας με το όνομα "Μπούλκες", το 1554 αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάλογο του Ναχαγιέ Μπάτσκα. Το 1717 στα πλαίσια της Αυστροουγγαρίας αναφέρεται ως εγκαταλελειμμένος οικισμός και εκτάσεις, στον οποίο αργότερα εγκαταστάθηκαν συνοριοφύλακες. Μετά την κατάργηση της επαρχίας στρατιωτικών συνόρων το 1745 η περιοχή έγινε ιδιοκτησία του στέμματος. Το 1786 εποικίστηκε με Γερμανούς οι οποίοι ήταν αγρότες, τον 18ο και 19ο αιώνα γρήγορα μεγάλωσε και το 1900 είχε πάνω από 3000 κατοίκους. μικρογραφία|Το Μαγκλίτς Κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου οι κάτοικοι του χωριού, που ήταν Γερμανοί, τέθηκαν στην υπηρεσία των στρατευμάτων κατοχής. Στο τέλος του πολέμου, όταν αποσύρθηκαν οι εισβολείς, πολλοί κάτοικοί του απελάθηκαν στη Γερμανία. Όλα τα ακίνητα στην περιοχή και το χωριό κρατικοποιήθηκαν και έμεινε πάλι ακατοίκητο. Υπενθυμίζεται ότι μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ζούσαν πάνω από 300.000 Γερμανοί στη Βοϊβοντίνα.
Εγκατάσταση Ελλήνων
Τον Μάιο του 1945 στο χωριό αυτό που είναι γνωστό στη σύγχρονη ελληνική ιστοριογραφία ως Μπούλκες, εγκαταστάθηκαν 4.650 Έλληνες πρόσφυγες του ελληνικού εμφυλίου, μέλη του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (καπετάνιοι, επίτροποι, διοικητές και αρχηγοί των κομμάτων). Στις Μπούλκες είχαν το καθεστώς ελληνικού εδάφους και ελληνικού δήμου, όπου εφαρμόζονταν η ελληνική νομοθεσία. Στην αρχή ήταν απλά ένα στρατόπεδο, αλλά αργότερα η ζωή ήταν περισσότερο οργανωμένη. Οι Έλληνες στο χωριό είχαν και δική τους εφημερίδα («Η Φωνή των Μπούλκες").
Στο Μπούλκες δολοφονήθηκε ο Μιχάλης Πεχτασίδης ο οποίος ήταν στέλεχος της ΟΠΛΑ στην Αθήνα και στάλθηκε στο Μπούλκες για να επιβάλει τη γραμμή του κόμματος. Ανέλαβε την διοίκηση και τα ηνία της Ελληνικής κοινότητας, αλλά και πρωτοστάτησε στις εκκαθαρίσεις όσων δεν ακολουθούσαν πιστά την κομματική γραμμή. Τελικά και ο ίδιος δολοφονήθηκε με εντολή του Νίκου Ζαχαριάδη.
Το 1949 μετά την Κομινφόρμ υπήρξε διαφωνία μεταξύ των Ελλήνων κομμουνιστών και το γιουγκοσλαβικό κομμουνιστικό κόμμα έδωσε την επιλογή σε όσους διαφωνούν μαζί του να φύγουν από τις Μπούλκες. Αναφέρεται ότι 800 Έλληνες επέστρεψαν στη Μακεδονία και ελάχιστοι έμειναν στη Σερβία. Για ακόμα μία φορά το χωριό έμεινε έρημο.
Μετά τους Έλληνες
Στο τέλος του 1949 εποικίστηκε πάλι με ανθρώπους από το Βανάτο, από άλλα μέρη της Βοϊβοντίνας, της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, και τη Λίκα, ξαναπαίρνοντας το παλιό του όνομα Μαγκλίτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σερβίας
Δρακοντόσπηλιος
Μύθοι
Κατηγορία:Σπήλαια Κατηγορία:Γεωγραφία της Κύπρου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κύπρο
Παναγιώτης Μηχανίδης
Ο Παναγιώτης Μηχανίδης ήταν πρωτεργάτης και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με καταγωγή από την Μαρώνεια της Θράκης.
Η καταγωγή του ήταν από τη Μαρώνεια. Πριν από την επανάσταση ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και είχε βαθμό Αποστόλου. Διέδωσε την ιδέα της Επανάστασης με μεγάλη προθυμία και πολλή δραστηριότητα και κοινοποιούσε τα γεγονότα της Καλαμάτας γράφοντας παντού.
Ως στρατιωτικός ακολούθησε τον Μαυρομιχάλη, και όταν αυτός εξήλθε της Καλαμάτας ο Μηχανίδης συνέχισε το έργο του να μεταδίδει τις ειδήσεις. Με τις δραστηριότητές του αυτές εμψύχωνε πολύ τους Έλληνες με τα νέα του, και ιδιαίτερα με τον τρόπο που τα έλεγε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Κεφάλι
Το κεφάλι είναι το μέρος ενός οργανισμού το οποίο συνήθως περιλαμβάνει τα μάτια, αφτιά, μύτη και στόμα, το καθένα από τα οποία βοηθάνε στις λειτουργίες αισθήσεων όπως η όραση, η ακοή, η όσφρηση και η γεύση. Κάποια πολύ απλά ζώα μπορεί να μην έχουν κεφάλι, αλλά πολλά αμφίπλευρα έχουν. Τα κεφάλια αναπτύσσονται στα ζώα με μια εξελικτική τάση η οποία ονομαζέται κεφαλοποίηση. Στα αμφίπλευρα συμμετρικά ζώα, συγκεντρώνονται νευρικοί ιστοί στην πρόσθια περιοχή, σχηματίζοντας δομές που είναι υπεύθυνες για την επεξεργασία πληροφοριών. Μέσω της βιολογικής εξελικτικής διαδικασίας τα όργανα της αίσθησης και η δομές της πρόσληψης τροφής σχηματίζονται επίσης στην πρόσθια περιοχή. Όλα τα παραπάνω συνολικά αποτελούν το κεφάλι.
Ανθρώπινο κεφάλι
Το ανθρώπινο κεφάλι είναι μια ανατομική μονάδα η οποία αποτελείται από το κρανίο, το υοειδές οστό, και τους αυχενικούς σπόνδυλους. Ο όρος "κρανίο" συλλογικά ορίζεται ως η κάτω γνάθος (mandible) και το κρανίο (cranium). Το κρανίο επίσης μπορεί να περιγραφεί ότι περιλαμβάνει το κυρίως κρανίο (cranium), που περιλαμβάνει το εγκεφαλική κοιλότητα και το σκελετό του προσώπου ( περιλαμβάνει κε την κάτω γνάθο). Υπάρχουν8 οστά στο κρανίο, και 14 στο σκελετό του προσώπου. Τα γλυπτά των ανθρώπινων κρανίων γενικά βασίζονται στο σκελετικό σύστημα που περιλαμβάνει το κρανία, το οστό της γνάθου και το ζυγωματικό οστό. Αν και ο αριθμός των μυών που απαρτίζουν το πρόσωπο είναι γενικά σταθερό μεταξύ των γλυπτών, το σχήμα διαφέρει ανάλογα με τη λειτουργία, ανάπτυξη, και τις εκφράσεις που αποτυπώνονται.
Σπονδυλωτά
Η εξέλιξη του κεφαλιού στα σπονδυλωτά εμφανίστηκε με τη συνένωση συγκεκριμένου αριθμού πρόσθιων τμημάτων, με τον ίδιο τρόπο όπως σε άλλα ζώα με τμηματική ανατομία. Σε κάποιες περιπτώσεις τμήματα ή μέρη τμημάτων εξαλείφτηκαν. Το τμήμα του κεφαλιού επίσης έχασε τα περισσότερα από τα συστήματά του εκτός από το νευρικό σύστημα. Με τη σταδιακή ανάπτυξη της κεφαλοποίησης, "το κεφάλι περιλαμβάνει όλο και περισσότερα κοντινά τμήματα στη δομή του, ώστε μπορεί να ειπωθεί ότι όσο μεγαλύτερος ο βαθμός της κεφαλοποίησης, τόσο μεγαλύτερος ο αριθμός των τμημάτων που απαρτίζουν το κεφάλι".
Έντομα
Ένα τυπικό κεφάλι εντόμου αποτελείται από τα μάτια, τις κεραίες, και μέρη του στόματος. Καθώς τα μέρη αυτά διαφέρουν δραστικά από έντομο σε έντομο,σχηματίζουν σημαντικούς δεσμούς αναγνωρισημότητας. Τα μάτια που βρίσκονται στο κεφάλι, σε πολλά είδη εντόμων, είναι με τη μορφή σύνθετων ματιών με πολλαπλές όψεις. Σε πολλά άλλα είδη εντόμων τα σύνθετα μάτια απαντώνται σε "μία μόνο όψη ή ομάδα ξεχωριστών όψεων". Κατά περίπτωση, τα μάτια μπορεί να απαντώνται ως σημάδια στη νωτιαία πλευρά ή να βρίσκονται κοντά ή προς το κεφάλι, δύο ή τρία μάτια μονού χιτώνα. Οι κεραίες στο κεφάλι του εντόμου υπάρχουν σε τμηματικές προσφύσεις, σε ζευγάρια, που συνήθως βρίσκονται ανάμεσα στα μάτια. Είναι σε διάφορα σχήματα και μεγέθη, π.χ. σε μορφή νημάτων ή μεγαλύτερη σε σχήμα ροπάλου. Τα έντομα έχουν στόμα σε διάφορα σχήματα ανάλογα με τις διατροφικές τους συνήθειες. Το "πάνω χείλος" (labrum) το οποίο είναι μπροστά και αποτελεί το πιο πρόσθιο τμήμα. Ένα ζευγάρι κάτω γνάθων (mandibulae) βρίσκεται στο πίσω μέρος του πάνω χείλους αμφοτέρων των πλευρών του στόματος, και το οποίο ζευγάρι διαδέχεται ένα ζευγάρι κάτω γνάθων (maxillae), στο πίσω μέρος του στόματος είναι το κάτω χείλος (labium), ενώ σε κάποια είδη εντόμων υπάρχει και ο υποφάρυγγας.
Σπονδυλωτά και ασπόνδυλα χορδωτά
Ενώ ασπόνδυλα χορδωτά όπως τα κεφαλοχορδωτά έχουν κεφάλια, έχει υπάρξει ένα ζήτημα για το πώς το κεφάλι των χορδωτών που χαρακτηρίζεται από οστέινο κρανίο σαφώς διαχωρισμένο από το σώμα, μπορεί να έχει εξελιχθεί από τη δομή του κεφαλιού αυτών των ζώων. Το 2014 ένας ιστός προνύμφης από κεφαλοχορδωτό βρέθηκε να είναι ουσιαστικά πανομοιότυπος από το χόνδρο από τη νευρική ακρολοφία που σχηματίζει το κρανίο των χορδωτών, υπονοώντας ότι η σταθερότητα αυτού του ιστού και η εξέλιξη του στο χώρο που καταλαμβάνει το κεφάλι μπορεί να είναι μια πιθανή εξελικτική οδός για το σχηματισμό του κεφαλιού των χορδωτών.
Τέχνη
Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ήταν ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του κόσμου που σχεδίαζε σκίτσα της ανθρώπινης ανατομίας με τη χρήση πλαισίου αναλογιών. Η εικόνα του του προσώπου σχεδιασμένου με την αρχή του πλαισίου αναλογιών είναι σε τέλειες αναλογίες. Σε αυτό το είδος, με την τεχνική του μολυβιού και του μελανιού, ο Λεονάρντο δημιούργησε ένα σκίτσο το οποίο είναι μια "Μελέτη των αναλογιών κεφαλιού και ματιών” (βλ. εικόνα).
Μηχανική, επιστημονικά και άλλα πεδία
Η λέξη κεφάλι, ή πιο συχνά κεφαλή, απαντάται και έχει διαφορετικές σημασίες σε διάφορα πεδία. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τα: κεφαλή κυλίνδρου, το εξάρτημα που "κάθεται " απάνω στους κυλίνδρους της μηχανής, η κεφαλή του πικάπ, το εξάρτημα που φέρει τη βελόνα που διαβάζει το δίσκο, κεφαλή εκτυπωτή, βίντεο, κασετόφωνο κ.τ.λ. Σε άλλους τομείς, υπάρχουν μεταξύ άλλων τα κεφαλή ντους, κεφαλή υδρολίπανσης, ενώ κεφάλι λέγεται το πάνω μέρος σε διάφορα εργαλεία, εξαρτήματα κ.α. (π.χ. κεφάλι καρφιού, πυρηνική κεφαλή, το πάνω μέρος του φλάουτου κ.α.).
Στην ιατρική κεφαλή ονομάζεται το διογκωμένο μέρος οργάνου (π.χ κεφαλή παγκρέατος), το άκρο οστού, (π.χ κεφαλή μηριαίου οστού), και μεταλλική πρόθεση που τοποθετείται με εγχείρηση σε κατάγματα του ισχίου
Τέλος, εκτός των παραπάνω, λόγω του σχήματος κεφάλι λέμε και κάτι που έχει το (στρογγυλό) σχήμα του κεφαλιού, π.χ. κεφάλι τυρί, κεφάλι σκόρδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατομία ζώων
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1993-1994
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Νάρθηκας (φυτό)
Ο Νάρθηκας ή η Φέρουλα η κοινή (Ferula communis), ή ο άρτυκας, ή ο γιγαντιαίος μάραθος, στην Κύπρο γνωστός με το όνομα η αναθρήκα, είναι φυτό της οικογενείας των Απιίδων (Apiaceae). Παρά το όνομά του, το φυτό αυτό δεν είναι ένα είδος γνήσιου μάραθου, το οποίο ανήκει σε άλλο γένος (Foeniculum). Είναι ένα ποώδες, πολυετές φυτό, με χοντρό βλαστό και ύψος μέχρι 2,5 με 3 μέτρα. Φυέται δε, στις παραθαλάσσιες περιοχές της Μεσογείου. Βρίσκεται στα μεσογειακά δάση και τους θαμνότοπους. Στην αρχαιότητα, ήταν γνωστός ως «νάρθηξ». Το φυτό είναι δηλητηριώδες και προκαλεί στα βοοειδή αιμορραγικές ασθένειες.
Περιγραφή
Το φυτό έχει παχύ, γραμμωτό βλαστό, ο οποίος φτάνει μέχρι τα τρία μέτρα σε ύψος. Ο βλαστός περιέχει εντεριώνη, με αποτέλεσμα το εσωτερικό του να σιγοκαίγεται χωρίς να επηρεάζεται ο φλοιός. Τα φύλλα του είναι σύνθετα, λεπτά, πολυσχιδή με γραμμοειδή φυλλάρια και μοιάζουν με αυτά του άνηθου. Είναι μεγάλα, ιδίως αυτά στη βάση. Τα άνθη είναι οργανωμένα σε σκιάδες, οι οποίες αποτελούνται από πολλά λουλούδια. Τα άνθη του είναι μικρά κίτρινα, με πέντε πέταλα, και ερμαφρόδιτα. Η επικονίαση του φυτού γίνεται από μύγες. Το φυτό μπορεί να αυτογονιμοποιηθεί. Οι ταξιανθίες του φυτού εμφανίζονται από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο. Μετά το φυτό ξεραίνεται. Το φυτό προτιμά εδάφη με καλή αποστράγγιξη και αντέχει σε συνθήκες ξηρασίας. Είναι φωτόφυτο.
Το φυτό παράγει ένα αιθέριο έλαιο με κίτρινο χρώμα. Το κύριο συστατικό σε φυτά που συλλέχθηκαν στην Αλγερία είναι το μυρκένιο και ακολουθεί το α-πινένιο και το β-φυλλανδρένιο. Σε άλλα είδη του γένους Φένουλα, καθώς και στην ποικιλία F. c. glauca, η οποία φύεται στην Ιταλία, το α-πινένιο είναι το κύριο συστατικό του έλαιου, ενώ μοναδική είναι και η παρουσία του β-φυλλανδρένιου ως κύριο συστατικό.
Στη Σαρδηνία, έχουν ταυτοποιηθεί δύο διαφορετικοί χημειότυποι της Φέρουλας της κοινής (Ferula communis): το δηλητηριώδες (ειδικά για τα ζώα, όπως πρόβατα, αίγες, βοοειδή και άλογα) και το μη-δηλητηριώδες. Διαφέρουν τόσο στη σύσταση των δευτερογενών μεταβολιτών όσο και των ενζύμων που περιέχουν.
Το όνομα της φαινολικής ένωσης φερουλικό οξύ, προέρχεται από τη Λατινική ονομασία του γιγαντιαίου μάραθου, από όπου η ένωση μπορεί να απομονωθεί.
Μύθοι και παραδόσεις
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Προμηθέας έκλεψε την φωτιά από τους Θεούς και την μετέφερε στους ανθρώπους μέσα στους κούφιους βλαστούς του νάρθηκα. Ο νάρθηκας ήταν αφιερωμένος κατά την αρχαιότητα στον Διόνυσο και χρησιμοποιούνταν στις τελετές επειδή ήταν ελαφριοί για να φτιάξουν τους θυρσούς. Επειδή οι ξεροί βλαστοί ήταν αρκετά ανθεκτικοί για να χρησιμοποιηθούν ως μπαστούνια αλλά δεν μπορούσαν να βλάψουν κάποιον άνθρωπο, ο Διόνυσος είχε διατάξει όσοι πίνουν κρασί να έχουν μόνο μπαστούνια από νάρθηκα.
Μπριανσόν
Η Μπριανσόν (γαλλικά: Briançon) είναι πόλη της Γαλλίας στην περιοχή Προβάνς-Αλπ-Κοτ-ντ'Αζύρ (Provence-Alpes-Côte d'Azur) στο Νομό Άνω Άλπεων (Hautes-Alpes). Με υψόμετρο 1.326 μ. είναι η υψηλότερη πόλη της Γαλλίας Έχει 11.627 κατοίκους (απογραφή 2010), οι οποίοι ονομάζονται "Μπριανσονναί(ζ)" (Briançonnais(es).
Νάρθηκας (φυτό)
Χρήσεις
Το φυτό χρησιμοποιούνταν στην αρχαία Ελλάδα εξαιτίας της ευλυγισίας, του μαλακού εσωτερικού του και της αντοχής του ώστε να σταθεροποιούν κατάγματα των άκρων. Οι αρχαίοι άνοιγαν τον βλαστό και με αυτόν περιέβαλαν το άκρο που είχε υποστεί κάταγμα. Γι' αυτό το λόγο σήμερα το προστατευτικό των σπασμένων άκρων εκτός από γύψος λέγεται και «νάρθηκας». Μια άλλη χρήση του ήταν να χρησιμεύει ως φιτίλι από τους ναυτικούς, οι οποίοι μπορούσαν να ανάβουν την πίπα τους ανεξαρτήτως των καιρικών συνθηκών. Οι βλαστοί χρησιμοποιούνται επίσης για την κατασκευή επίπλων.
Μπριανσόν
Τα τείχη της πόλης, το Οχυρό των τριών κεφαλών (Fort des Trois-Têtes), το οχυρό Ραντουιγέ (Fort du Randouillet), επικοινωνιακό έργο "Υ" (ouvrage de la communication Y) και η γέφυρα Ασφέλντ (Asfeld) αποτελούν τμήμα των Οχυρώσεων του Βωμπάν, που έχουν χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
Νάρθηκας (φυτό)
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Μπριανσόν
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται 15 περίπου χλμ. από τα σύνορα με την Ιταλία και απέχει 115 χλμ. από την Γκρενόμπλ και 109 χλμ. από το Τορίνο. Η κοιλάδα του Ντυράνς ανοίγεται βόρεια προς το πέρασμα του Μονζενέβρ (col de Montgenèvre) και την Ιταλία, ενώ νότια προς το Γκαπ (Gap) και την Προβηγκία.
Νάρθηκας (φυτό)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελινοειδή Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Δηλητηριώδη φυτά
Μπριανσόν
Ιστορία
Στο Βrigantium ο δρόμος διακλαδιζόταν: Δυτικά προς Γκρενόμπλ και το διαμέρισμα της Βιέν (Vienne), προς νότον προς Εμπρέν (Embrun) και Γκαπ. Το Antonini Itinerarium, στο οποίο καταγράφονται οι σταθμοί και οι μεταξύ τους αποστάσεις, αναγράφεται η διαδρομή μεταξύ Brigantium και Vapincum (σημερινό Γκαπ), ενώ το Brigantium έξι mille passuum (ρωμαϊκά μίλια, 1 ρ.μ. = 1.479 μ.) από την Alpis Cottia. Ο Στράβων αναφέρει το Brigantium αλλά οι αναφορές του δεν είναι σαφείς.
Το 1040 η Μπριανσόν περιέρχεται στην κατοχή των κομήτων της Αλμπόν (Albon), οι οποίοι αργότερα θα γίνουν διεκδικητές του γαλλικού θρόνου (δελφίνοι) και ακολουθεί την ιστορία της (παλαιάς) επαρχίας του Ντωφινέ (Dauphiné ή Dauphiné Viennois). Το 1349 η Μπριανσόν προσαρτήθηκε στη Γαλλία όταν ηγεμόνας της ήταν ο Φίλιππος ο ΣΤ΄. Μεταξύ 1388 και 1391 κατασκευάζεται στην περιοχή της Μπριανσόν μονή των Φραγκισκανών μοναχών, αφού πλέον η καθολική εκκλησία κατέπνιξε το κίνημα των βαλδεσιανών. Οι μοναχοί διαδραμάτισαν ενεργό ρόλο στη ζωή της πόλης, κτίζοντας το παρεκκλήσιο Chapelle des Pénitents Noirs τον 16ο αιώνα, ενώ τον 18ο αιώνα καταστράφηκε εκ θεμελίων ο μεσαιωνικός καθεδρικός ναός της Μπριανσόν, για να κάνει χώρο για νέες οχυρώσεις και αντικαταστάθηκε από νέο, κολλεγιακό ναό εντός των τειχών.
Το 1692 ο Δούκας της Σαβοΐας Βικτόρ-Αμεντέ (Victor-Amedée) προσχώρησε στην αντι-γαλλική συμμαχία της Λίγκας του Άουγκσμπουργκ και κατέλαβε την Εμπρέν και την Γκαπ. Η Μπριανσόν υπέστη εισβολή με καταστροφές και ο μηχανικός ντ' Ανγκρόνι (d'Angrogne) ανέλαβε να ενισχύσει τις οχυρώσεις της, με συνέπεια η πόλη να αντέξει τις επιδρομές του κυβερνήτη της Ντωφινέ στρατάρχη Κατινά (Catinat). Δυστυχώς, εκείνη την εποχή νέα πυρκαγιά έπληξε την πόλη, προκαλώντας της εκ νέου σημαντικές καταστροφές.
Όταν ο Βωμπάν (Sébastien Le Prestre de Vauban) επισκέφτηκε την πόλη, την βρήκε σε αξιοθρήνητη κατάσταση. Άρχισε αμέσως να σχεδιάζει νέα οχυρωματικά έργα, τα οποία συνεχίστηκαν και μετά τον θάνατό του το 1707, ιδιαίτερα μετά την υπογραφή της συνθήκης της Ουτρέχτης το 1713. Στη συνέχεια, η Γαλλία έχασε μεγάλο τμήμα της Ντωφινέ, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα την κοιλάδα του ποταμού Υμπάιγ (Ybaye) μαζί με τη μικρή πόλη Μπαρσελονέτ (Barcelonette), γεγονός που κατέστησε την Μπριανσόν το σημαντικότερο σημείο άμυνας κατά του με ισχυρές επεκτατικές βλέψεις δουκάτου της Σαβοΐας. Οι οχυρώσεις της πόλης μπορούσαν να στεγάσουν φρουρά 6.000 ανδρών. Τον 19ο αιώνα δημιουργήθηκε εκεί η έδρα συντάγματος αλπινιστών, το οποίο διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη ζωή της πόλης. Το 1994 το 159ο σύνταγμα αλπινιστών αντικαταστάθηκε από το Εθνικό Κέντρο εκπαίδευσης στον ορεινό πόλεμο.
Βιομηχανική επανάσταση
Την περίοδο αυτή δημιουργείται στην κάτω πόλη το εργοστάσιο Schappe, το οποίο είχε ως αντικείμενο την επεξεργασίας μετάξης. Η δημιουργία αυτής της βιομηχανικής μονάδας έδωσε τεράστια ώθηση στην τοπική οικονομία, επιφέροντας μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές και εξώθησε την αστικοποίηση στην πόλη. Την περίοδο αυτή δημιουργείται η νέα συνοικία της Αγίας Αικατερίνης (Quartier Sainte Catherine), η οποία αποτελεί την έδρα της νέας αστικής τάξης καθώς και το κέντρο των βιομηχανικών και εμπορικών δραστηριοτήτων στη Μπριανσόν. Το εργοστάσιο αυτό απασχόλησε από 800 ως 900 εργαζόμενους για περισσότερο από έναν αιώνα. Ωστόσο, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την επέλαση της συνθετικά παρασκευαζόμενης μετάξης, η παραγωγή του εργοστασίου άρχισε να φθίνει, ώσπου το 1933 το εργοστάσιο έκλεισε.
Η έλευση του τουρισμού
Κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, μια νέα δραστηριότητα προστίθεται στις ήδη υπάρχουσες στην πόλη: Η ενασχόληση με την παροχή τουριστικών υπηρεσιών. Χάρη στην αυξανόμενη δημοτικότητα των χειμερινών αθλημάτων και ιδιαίτερα μετά τους πρώτους διεθνείς αγώνες σκι στο Μονζενέβρ (Montgenèvre) το 1907, η φήμη της ευρύτερης περιοχής της Μπριανσόν άρχισε να ελκύει ολοένα και περισσότερους τουρίστες. Το ιδιαίτερα ξηρό και υγιεινό κλίμα της πόλης και η ηλιοφάνεια στην περιοχή άρχισαν, επίσης, να ελκύουν όσους ήθελαν να ακολουθήσουν την πολύ διαδεδομένη την εποχή εκείνη "θεραπεία του βουνού": Τον Ιούλιο του 1914 η Μπριανσόν αυτοαναγορεύτηκε ως "θέρετρο υγείας", αν και χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια, ώσπου να κατασκευαστούν εκεί σανατόρια και να αρχίσει να εφαρμόζεται πολιτική προβολής της περιοχής ως θερέτρου υγείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Άγγελος Πλέσσας
Ο Άγγελος Πλέσσας (1974) είναι Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης, ζει και εργάζεται κυρίως στην Αθήνα.
Το έργο του επικεντρώνεται στη δικτύωση της ψηφιακής μας ζωής και της ζωής μας εκτός δικτύου, με τρόπους που μας κάνουν να κατανοήσουμε τις δύο καταστάσεις. Οι δραστηριότητες του Πλέσσα περιλαμβάνουν περφόρμανς και artist residencies, ανεξάρτητες εκδόσεις και διαδραστικές ιστοσελίδες, γλυπτική και online εκδηλώσεις και εκπαιδευτικες δραστηριοτήτες. Απο το 2012 μέχρι 2017 έχει οργανώσει ετήσιες συγκεντρώσεις διάρκειας μίας εβδομάδας με τίτλο "Αιώνια Διαδικτυακής Αδελφότητα" και πιο πρόσφατα το "Πρωτόκολλο Πειραματικής Εκπαίδευσης".
Ο Άγγελος Πλέσσας έχει εκθέσει την δουλειά του σε εκθέσεις, μουσεία, ιδρύματα και γκαλερί όπως την Ντοκούμεντα 14, το μουσείο Jeu de Paume στο Παρίσι, το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Σικάγο, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα, το Berkeley Art Museum,  το ίδρυμα Δέστε, έχει συμμετάσχει στην 2η και 3η Μπιενάλε Αθηνών, της Θεσσαλονίκης, της Βαλένθια, των Τιράνων και σε πολλές άλλες εκθέσεις ανά τον κόσμο.
Από το 2012 επιμελείται και οργανώνει την Αιώνια Ιντερνετική Αδελφότητα ετησίως σε διάφορα μέρη του κόσμου όπως την Ελλάδα, το Μεξικό, το Ισραήλ/Παλαιστίνη, στο ιστορικό κάστρο Μαλασπίνα, στην Σιγκίρια της Σρι Λάνκας και το 2017 έξω από το Κάσελ της Γερμανίας.
To 2008 απέκτησε το βραβείο για την υποτροφία Rhizome του New Museum της Νέας Υόρκης και είναι υπότροφος Fulbight. To 2015 απέκτησε το βραβείο του Ιδρύματος Δέστε μετά από αξιολόγηση του έργου του από σημαντική διεθνή επιτροπή.
Η δουλειά του έχει δημοσιευθεί σε διεθνή έντυπα όπως τα Artforum, Art in America, Frieze, ArtReview, Purple Fashion, Italian Vogue.
Το 2019 ίδρυσε τον ανεξάρτητο αυτοδιαχειριζόμενο χώρο P.E.T. Projects στην Κυψέλη στην Αθήνα και εκπροσωπείται από την γκαλερί The Breeder στην Αθήνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες
Επαρχία Γιανγκικουργκάν
Η επαρχία Γιανγκικουργκάν είναι ραγιόν (επαρχία) στην περιφέρεια Ναμανγκάν στο Ουζμπεκιστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Γιανγκικουργκάν. Ιδρύθηκε το 1926.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός είναι 166.700 άτομα.
Γιανγκικουργκαν
Σάκης Τσιώλης
Ο Σάκης Τσιώλης (Καρδίτσα, 30 Ιουνίου 1959) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Από τον Δεκέμβριο του 2022 είναι προπονητής στον Ηρακλή.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Σάκης Τσιώλης ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την ομάδα της γενέτειράς του, την Αναγέννηση Καρδίτσας. Το 1982 μετακινήθηκε στη Λάρισα με την οποία το 1988 πανηγύρισε το πρωτάθλημα Ελλάδος και το κύπελλο το 1985. Αγωνίστηκε επίσης στον Ιωνικό στον Πανηλειακό και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1997 στον Αστέρα Αμαλιάδας.
Στις εθνικές ομάδες
Το ντεμπούτο του με την εθνική Ελλάδας πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 1988 στην εκτός έδρας νίκη (1-0) επί του Καναδά στο Μόντρεαλ, υπό την τεχνική καθοδήγηση του Μίλτου Παπαποστόλου, όπου ευτύχησε να είναι και ο σκόρερ του μοναδικού τέρματος που σημειώθηκε στον αγώνα. Με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε συνολικά 4 φορές.
Προπονητική καριέρα
Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα από τον Αστέρα Αμαλιάδας, όπου ήταν και ποδοσφαιριστής. Το 1996 ανέλαβε την Αναγέννηση Καρδίτσας, ενώ την περίοδο 1997-98 κάθισε στον πάγκο του Ναυπακτιακού Αστέρα και την επόμενη χρονιά πήγε στον ΠΑΣ Πρέβεζα. Το 1999 ο Τσιώλης εργάστηκε στον Πανιώνιο ως βοηθός του Γιάτσεκ Γκμοχ, στη συνέχεια επέστρεψε για λίγο στην Αναγέννηση Καρδίτσας, ενώ την περίοδο 2000-01 άλλαξε τέσσερις ομάδες (Πανηλειακός, Πανελευσινιακός, Ναυπακτιακός Αστέρας, Πατραϊκός).
Ζωρζ Μπανού
Ο Ζωρζ Μπανού (Georges Banu ; 22 Ιουνίου 1943 - 21 Ιανουαρίου 2023) ήταν Γάλλος συγγραφέας, κριτικός θεάτρου και ακαδημαϊκός, ρουμανικής καταγωγής.
Βωμός του Δία στην Ολυμπία
μικρογραφία|250x250εσ Ο Βωμός του Δία στην Ολυμπία, για τον οποίο δεν υπάρχει σήμερα κάποιο ορατό ίχνος, βρισκόταν εντός του ιερού χώρου της Άλτεως ανατολικά του ναού της Ήρας και του Πελοπίου. Ο περιηγητής Παυσανίας τον αναφέρει και τον περιγράφει αναλυτικά στο έργο του Ηλιακών Α΄. Στον χώρο αυτό βρέθηκαν πολυάριθμα χάλκινα ειδώλια μέσα σε παχύ στρώμα στάχτης, τα οποία προέρχονται από τις θυσίες που γίνονταν εκεί. Σύμφωνα με τη μυθολογία τη θέση του βωμού την καθόρισε ο ίδιος ο Δίας, με κεραυνό που έριξε από τον Όλυμπο. Η ολοκληρωτική καταστροφή του πιθανολογείται στα χρόνια του Θεοδοσίου Α΄ και του εγγονού του, Θεοδοσίου Β΄, όταν καταργήθηκαν οριστικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες.
Ζωρζ Μπανού
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπουζάου στις 22 Ιουνίου 1943 και σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Θεάτρου και Κινηματογράφου Caragiale. Μετακόμισε στη Γαλλία το 1973 και έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Άρχισε να γράφει δοκίμια για το θέατρο και ήταν ο συγγραφέας των Théâtre sortie de secours (Aubier, 1984, βραβείο των κριτικών του δραματικού θεάτρου), L'Acteur qui ne revient pas (Aubier 1986, Folio 1993), Notre théâtre, La Cerisaie (Actes Sud, 1999), L'Homme de dos (Adam Biro, 2000) και ενός δοκιμίου για τον Peter Brook τον οποίο μελέτησε βαθιά με τίτλο ''Peter Brook. Vers un théâtre premier'' (Points Essais, 2005).
Βωμός του Δία στην Ολυμπία
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Ολυμπία
Σάκης Τσιώλης
Προπονητική καριέρα
Το 2009 προβίβασε στη Σούπερ Λίγκα και τον Ολυμπιακό Βόλου και τα όσα κατάφερε με τη θεσσαλική ομάδα τον ανήγαγαν σ’ ένα από τα πιο περιζήτητα ονόματα προπονητών του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αποχώρησε ωστόσο τον Φεβρουάριο του 2011 έπειτα από δηλώσεις συμπάθειας που είχε κάνει για τη Λάρισα και το αγωνιστικό της μέλλον. Τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς ανέλαβε τον Άρη Θεσσαλονίκης, η θητεία του όμως υπήρξε βραχύβια (έφυγε τον Νοέμβριο του 2011) για να αναλάβει στη συνέχεια τον Αστέρα Τρίπολης, όπου και παρέμεινε έως το 2013. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από τον ΠΑΣ Γιάννινα, ενώ το καλοκαίρι του 2014 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Ξάνθης, από την οποία αποχώρησε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Ζωρζ Μπανού
Βιογραφία
Στη συνέχεια, ο Μπανού έγινε καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λουβαίν και διετέλεσε καταστατικό μέλος του Atelier de recherche sur l'intermédialité et les arts du spectacle (ARIAS) και επικεφαλής της Groupe de recherche sur la représentation théâtrale de la mort de l'enfant (ερευνητική ομάδα για τη θεατρική αναπαράσταση του θανάτου του παιδιού) και του Centre de recherche sur la théorie et l'histoire du théâtre (ερευνητικό κέντρο για τη θεωρία και την ιστορία του θεάτρου). Διετέλεσε επίσης γενικός γραμματέας (1985-1992), πρόεδρος (1994-2000) και επίτιμο μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Θεάτρου.
Σάκης Τσιώλης
Προπονητική καριέρα
Τον Φεβρουάριο του 2016 ανακοινώθηκε η πρόσληψή του από τη Λάρισα και τον Ιούνιο του ίδιου έτους η λήξη της συνεργασίας του με την ομάδα, όμως τέσσερις περίπου μήνες αργότερα, την 1η Νοεμβρίου 2016 επέστρεψε στον πάγκο των "βυσσινί", αντικαθιστώντας τον Άγγελο Αναστασιάδη, για να αποχωρήσει εκ νέου τον Μάρτιο του 2017.
Ζωρζ Μπανού
Βιογραφία
Το 1990 ίδρυσε την Πειραματική Ακαδημία Θεάτρου, μαζί με τη Μισέλ Κοκοσόβσκι, η οποία σταμάτησε τη λειτουργία της το 2001. Ήταν εκδότης του περιοδικού Alternatives théâtrales, μαζί με τον Bernard Debroux, και διευθυντής της συλλογής «Le temps du théâtre» στο Actes-Sud.
Σάκης Τσιώλης
Προπονητική καριέρα
Το 2019 βρέθηκε στον πάγκο της Παναχαϊκής την οποία ανέλαβε για τους τελευταίους 7 αγώνες της Football League καταφέρνοντας να κατακτήσει την 5η θέση και μαζί το εισιτήριο για την Super League 2.
To 2020 γυρνάει στην πόλη του Βόλου αυτή την φορά για λογαριασμό της νέας ομάδας της πόλης, τον Βόλο η οποία μόλις είχε καταφέρει να τερματίσει 11η στα play out του πρωταθλήματος (2019 - 2020) διατηρώντας την παραμονή της στην μεγάλη κατηγορία. . Όμως στις 30 Αυγούστου η ομάδα λύνει το συμβόλαιο με τον προπονητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Αναγέννησης Καρδίτσας 1904 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Σ. Καλαμάτας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λεβαδειακού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Θρασύβουλου Φυλής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Ξάνθης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Florence: Φάλτσο σοπράνο
Το Florence: Φάλτσο σοπράνο (πρωτότυπος τίτλος: Florence Foster Jenkins) είναι αγγλογαλλική ταινία του 2016 σε σκηνοθεσία του Στίβεν Φρίαρς. Αναφέρεται στη ζωή της σοπράνο Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, την οποία υποδύεται η Μέριλ Στριπ.
Πλοκή
Στη Νέα Υόρκη του 1944, η Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς είναι μία σοπράνο που ζει μαζί με τον ηθοποιό σύζυγό της, τον Κλερ Μπέιφιλντ. Οι δυο τους ζουν σε διαφορετικά σπίτια και ο Κλερ έχει ερωμένη, την Κάθλιν.
Η Φλόρενς θέλει να ξεκινήσει ξανά μαθήματα φωνητικής και προσλαμβάνει έναν δάσκαλο, καθώς και τον πιανίστα Κόσμε ΜακΜουν. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, αποκαλύπτεται ότι η Φλόρενς τραγουδά φάλτσα, κάτι που σοκάρει τον Κόσμε. Η Φλόρενς εμφανίζεται στο Verdi Club με επιτυχία, αφού ο Κλέρ έχει φροντίσει να πουλήσει τα εισιτήρια και να δωροδοκήσει κοινό και κριτικούς για να της πουν ότι τραγούδησε καλά.
Στη συνέχεια, η Φλόρενς και ο Κόσμε ηχογραφούν ένα δίσκο, ο οποίος γίνεται ανάρπαστος και η Φλόρενς κλείνει συναυλία στο Carnegie Hall. Επίσης, αποκαλύπτεται ότι η Φλόρενς και Κλερ δεν είχαν ποτέ τους σεξουαλικές επαφές, αφού η Φλόρενς έχει σύφιλη, την οποία της μετέδωσε ο πρώτος της σύζυγος.
Την ημέρα της συναυλίας, παρευρίσκονται στην αίθουσα Αμερικανοί στρατιώτες, φίλοι της Φλόρενς και κριτικοί. Οι στρατιώτες αρχίζουν να γελούν με τη φωνή της και η συναυλία καταλήγει ως μια μεγάλη επιτυχία.
Την επόμενη μέρα, όλες οι εφημερίδες έχουν καλές κριτικές για τη Φλόρενς, εκτός από τη New York Post. Ο Κλερ και ο Κόσμε πετούν όλα τα φύλλα της εφημερίδας, για να μη δει η Φλόρενς την κριτική. Όμως η Φλόρενς βρίσκει κάποια αντίτυπα στα σκουπίδια, διαβάζει την κριτική και καταρρέει.
Στη συνέχεια, βρίσκεται ετοιμοθάνατη στο κρεβάτι και φαντάζεται ότι βρίσκεται στη σκηνή φορώντας φτερά αγγέλου και τραγουδάει ωραία. Επίσης, φαντάζεται ότι αυτή, ο Κλερ και ο Κόσμε χειροκροτούνται με ενθουσιασμό από το κοινό. Στο τέλος, πεθαίνει ευτυχισμένη.
Βραβεία/Διακρίσεις
Στα 89α βραβεία Όσκαρ έλαβε υποψηφιότητα σε δύο κατηγορίες: Α’ γυναικείου ρόλου (Μέριλ Στριπ) και κοστουμιών.
Στις Χρυσές Σφαίρες του 2017, η ταινία ήταν υποψήφια σε τέσσερις κατηγορίες: καλύτερης ταινίας (κωμωδία ή μιούζικαλ), Α’ γυναικείου ρόλου σε κωμωδία ή μιούζικαλ (Μέριλ Στριπ), Α’ ανδρικού ρόλου σε κωμωδία ή μιούζικαλ (Χιου Γκραντ) και Β’ ανδρικού ρόλου (Σάιμον Χέλμπεργκ).
Στα BAFTA του 2017 έλαβε υποψηφιότητα σε τέσσερις κατηγορίες: Α’ γυναικείου ρόλου (Μέριλ Στριπ), Β’ ανδρικού ρόλου (Χιου Γκραντ), σχεδιασμού κοστουμιών και μέικ-απ και κέρδισε στην τελευταία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Φρίαρς Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Αλεξάντρ Ντεσπλά Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής BBC Films Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pathé Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Βρετανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αγγλία
Διονύσιος Βασιλείου
Ο Διονύσιος Βασιλείου ήταν αγωνιστής και πολιτικός του αγώνα του 1821.
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Μικρομάνης. Υπηρέτησε στρατιώτης και αργότερα έγινε πολιτικός. Χρημάτισε Γερουσιαστής και βουλευτής.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές
Σώμα Ορκωτών Εκτιμητών (Ελλάδα)
Το Σώμα Ορκωτών Εκτιμητών (ΣΟΕ) ιδρύθηκε το 1978 (άρθρο 15 του νόμου 820/1978 ) και είναι το επίσημο εκτιμητικό όργανο της Πολιτείας. Εδρεύει στους Αμπελοκήπους (Αθήνα).
Είναι αρμόδιο για την εκτίμηση ακίνητων, κινητών και άυλων περιουσιακών στοιχείων που αποτελούν αντικείμενο φορολογίας. Παραδείγματα των περιουσιακών στοιχείων που μπορούν να εκτιμηθούν από το ΣΟΕ είναι ακίνητα, μετοχές εταιριών μη εισηγμένων στο ΧΑΑ, έργα τέχνης, κλπ. Με το άρθρο 39 του νόμου 1041/1980, το ΣΟΕ μπορεί να εκτιμήσει και περιουσιακά στοιχεία που δεν αποτελούν αντικείμενο φορολογίας. Με βάση το άρθρο 22 του νόμου 2753/1999, είναι υποχρεωμένοι να στρέφονται στο ΣΟΕ για εκτιμήσεις:
Το Σώμα Ορκωτών Εκτιμητών εποπτεύεται από το Υπουργείο Οικονομικών.
Το 2010 το ΣΟΕ είχε στο δυναμικό του 10 ορκωτούς εκτιμητές, 2 βοηθούς ορκωτούς εκτιμητές, 4 εμπειρογνώμονες εκτιμητές και 4 συνεργάτες.
Κοντοπούλι Λήμνου
thumb|right|200px|Η Αγία Αναστασία. Το Κοντοπούλι είναι χωριό της ΒΑ Λήμνου και καταλαμβάνει έκταση 37.000 στρεμμάτων. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Στην περιφέρεια του χωριού δημιουργήθηκαν στο παρελθόν μικροί οικισμοί αγροτοκτηνοτροφικού χαρακτήρα. Σήμερα είναι ακατοίκητοι αλλά ορισμένοι αναφέρονται από τη βυζαντινή περίοδο. Πιο σημαντικός υπήρξε ο Άγ. Αλέξανδρος. Αναφέρονται επίσης η Δημοσιά, ο Άγιος Γεώργιος Αμνιού (κοντά στην Αλυκή), η Νεφτίνα (όρμος στα ΒΔ, όπου παλιά υπήρχε το τούρκικο τσιφλίκι του Χατζή Πασά), η Σαράβαρη ή Άγιος Θεόδωρος (με 3 κατοίκους το 1981) και ο Γερανός ή τ' Αγερανού.
μικρογραφία|Εικόνα από το κέντρο του χωριού. μικρογραφία| Τμήμα της πλατείας και η κρήνη.
Όνομα
Το χωριό οφείλει το όνομά του στο βυζαντινό γαιοκτήμονα Κοντόπουλο, ο οποίος δώρισε μέρος των κτημάτων του στη μονή Μεγ. Λαύρας σύμφωνα με τον ιστορικό Κομνηνό Πυρομάγλου, που ερεύνησε σχετικά αρχεία στο Άγιο Όρος. Την άποψη ενισχύει το γεγονός ότι στα κοινοτικά έγγραφα του 19ου αιώνα αναφέρεται ως Κονδοπούλ’. Μέχρι σήμερα οι κάτοικοι λένε: «πάω στη Κοντοπούλ’», έκφραση που προήλθε από το μεσαιωνικό: «πάω εις του Κοντοπούλου». Το 1918, που έγινε κοινότητα, έλαβε το επίσημο όνομα Κοντοπούλιον.
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση το χωριό κτίστηκε από κατοίκους του Κότσινου και του Αγίου Υπατίου. Προφανώς, στα τέλη του 17ου αιώνα που εγκαταλείφθηκε ο Κότσινος, ορισμένοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στο Κοντοπούλι. Στον ενοριακό ναό του Κοντοπουλίου υπάρχει Ιερό Ευαγγέλιο αφιερωμένo στον Άγιο Υπάτιο.
μικρογραφία|Το εσωτερικό του Ναού του Αγ. Δημητρίου.
Ιστορικά στοιχεία
Στα χρόνια της τουρκοκρατίας αναφέρεται για πρώτη φορά το 1739 από τον Pococke ως Οντοπόλ. Το 1788 ο Choiseul-Gouffier το σημειώνει στο χάρτη του ως village, χωρίς να το κατονομάζει αλλά το 1858 ο Conze το αναφέρει Kondopuli. Από τις αρχές του 19ου αιώνα το χωριό σταδιακά εξελίχθηκε σε κέντρο της ΒΑ Λήμνου. Το 1854 είχε δύο ιερείς, τον παπά-Μιχάλη και τον παπά-Λάσκαρη, που υπηρετούσαν στους ναούς της Αγίας Αναστασίας και του Αγίου Δημητρίου. Δυο ιερείς υπηρετούσαν ως το 1918, έκτοτε μόνο ένας.
Το 1856 370 άνδρες ηλικίας 18-60 ετών πλήρωσαν φόρο 11.840 γρόσια, ώστε να γλιτώσουν τη στράτευση, αριθμός που αποκαλύπτει το δυναμισμό του οικισμού. Ο Conze σημειώνει ότι ήταν «μεγάλο, ψηλό και άνετα τοποθετημένο». Κατά τη διαμονή του εκεί ανακάλυψε αρχαίες επιγραφές στις δυο εκκλησίες του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας Αναστασίας, η οποία είχε υπόγειο «αγίασμα». Επίσης, οι κάτοικοι του έφεραν κι άλλες για να τις αγοράσει καθώς και αρχαία νομίσματα, τα οποία δημοσίευσε σχεδιασμένα. Επισκέφθηκε την Παλαιόπολη και το Καστροβούνι, δηλαδή τους χώρους της αρχαίας και της μεσαιωνικής Ηφαιστίας, όπου τον ξενάγησε ένας ντόπιος κεχαγιάς, ονόματι Γιώργης. Μάλιστα, σχεδίασε χάρτη της περιοχής.
Το Καστροβούνι
Ο λόφος Καστροβούνι ή Καστρόβουνο αναφέρεται το 1355-56 ως ιδιοκτησία της μονής Καρακάλλου σε ένα πλαστό χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β΄. Εκεί υπάρχουν κατάλοιπα μιας υπόγειας μεσαιωνικής κατασκευής, μάλλον εκκλησίας, την οποία κάποιοι ταύτισαν με τον αρχαίο λαβύρινθο της Λήμνου που αναφέρει ο Πλίνιος. Επίσης, υπάρχουν επιφανειακά και θαμμένα ερείπια. Αναφέρεται ότι υπήρχαν και μαρμάρινα αγάλματα ή μέλη, τα οποία είτε συλήθηκαν είτε χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικά υλικά.
Το 1884 ο Ι. Παντελίδης έκανε «ανασκαφές» και βρήκε μαρμάρινες επιγραφές. Το υπόγειο κτίσμα επισκέφθηκε και σχεδίασε ο De Launay το 1894, ο οποίος το ταύτισε με ερειπωμένο βυζαντινό ναό, ενώ ο Fredrich το 1904 θεώρησε ότι τα ερείπια στο Καστροβούνι προέρχονταν από μεσαιωνικό κάστρο, πιθανόν του 14ου αιώνα, το οποίο εν μέρει επιχωματώθηκε κι έγινε υπόγειο. Ο Sealy το 1917 περιέγραψε, φωτογράφισε και υπολόγισε τις διαστάσεις του υπόγειου κτίσματος σε 40x12-14 πόδια. Σήμερα στο λόφο υπάρχει εξωκλήσι του Αγ. Σπυρίδωνα και στην Παλαιόπολη του Αγ. Βλάση και του Αγ. Ιωάννη.
Τέλη του 19ου αιώνα
Από την περίοδο αυτή ο πληθυσμός του χωριού άρχισε να λιγοστεύει καθώς όσοι είχαν ιδιοκτησίες κοντά στην Παναγία, μετακόμισαν εκεί. Έτσι, ενώ το 1863 κατοικούσαν 204 οικογένειες, το 1874 απογράφηκαν μόνο 190. Επίσης, το 1874 υπήρχαν 281 κατοικίες. Από το 1863 αναφέρεται η λειτουργία σχολείου, το οποίο χρηματοδοτούσαν κατά 60% κάποιος δωρητής και κατά 40% η ενορία. Το αρχικό σχολικό κτίριο βρισκόταν στο περίβολο του Αγίου Δημητρίου και φιλοξενούσε και μαθητές από την Καλλιόπη και την Παναγία. Το παλιό αυτό κτίριο κατεδαφίστηκε το 1948. Το 1874 εντάχθηκε στο δίκτυο των δώδεκα κοινοτικών σχολείων του νησιού, που χρηματοδοτούσε η Παλλημνιακή Επιτροπή, ως τετρατάξιο κι από το 1903 πεντατάξιο.
Ο De Launay (1894, Kondopuli) επισκέφθηκε το χωριό αναζητώντας την Παλαιόπολη. Το βρήκε φτωχικό αλλά εντυπωσιάστηκε από την εκκλησία του και αναρωτήθηκε, πώς είναι δυνατόν να κτίζονται σε φτωχικά χωριά τόσο μεγάλα κτίσματα, υπέροχα στολισμένα, με μάρμαρα συχνά δανεισμένα από αρχαία ερείπια. Ο Hauttecoeur (1903) αναφέρει ότι στην εκτεταμένη εύφορη πεδιάδα του καλλιεργούσαν σιτηρά, βαμβάκι, λινάρι και καπνό, ενώ ο Fredrich (1904) αναφέρει ότι η καινούργια εκκλησία κάλυψε τα πάντα, εννοώντας τυχόν αρχαιότητες.
Ο πράγματι εντυπωσιακός ναός του Αγίου Δημητρίου ανακατασκευάστηκε εκ βάθρων την περίοδο 1892-1902 και πολλά αρχιτεκτονικά μέλη του -κίονες, κιονόκρανα, μάρμαρα, λίθοι- μεταφέρθηκαν από τα ερείπια της αρχαίας Ηφαιστίας. Είναι ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής με τρούλο. Θεμελιώθηκε το 1892 μα επειδή τα χρήματα δεν έφτασαν, η κοινότητα χρησιμοποίησε χρήματα του σχολικού ταμείου. Τελικά, ο ναός αποπερατώθηκε με δωρεά 600 λιρών του ζεύγους Εμμανούηλ και Δέσποινας Δημητριάδη. Την ανέγερση του καμπαναριού χρηματοδότησε ο Κων. Μαυρουδής ενώ ο Παντελής Βαφέας, κάτοικος Ροδεσίας, πρόσφερε 1000 λίρες για τον εξωραϊσμό του. Από τον προηγούμενο ναό έχουν διασωθεί ενδιαφέροντα τεκμήρια της αρχικής ιδρύσεως του ναού, όπως ένα βημόθυρο του 18ου αιώνα, εικόνες του 1842 και του 1881 του Ευστρατίου Ιμβρίου.
Ο Εμμανουήλ Δημητριάδης (1841-1907), μεγαλέμπορος στην Αλεξάνδρεια, εκτός από την ανέγερση του ναού, υπήρξε ευεργέτης της Λημνιακής Αδελφότητας και φιλανθρωπικών καταστημάτων στην Αίγυπτο και στην Πόλη. Μαζί με τη σύζυγό του, τη Δέσποινα Βούρου, μισθοδοτούσαν το δάσκαλο του Κοντοπουλίου κι εσκόπευαν να ανεγείρουν διδακτήριο. Όμως, απεβίωσαν, μεσολάβησε η ταραγμένη δεκαετία 1912-22, και την επιθυμία τους εκπλήρωσε η θυγατέρα τους Όλγα Σακτούρη το 1925-27, χορηγώντας 400 λίρες.
Αρχές 20ού αιώνα
Στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας το Κοντοπούλι αναπτύχθηκε με γρήγορους ρυθμούς. Είχε ταχυδρομικό γραφείο, του οποίου σώζεται σφραγίδα της περιόδου 1905-1910, με το όνομα «KONDOPOL». Οι Κοντοπ’λιανοί έστελναν τρεις αντιπρόσωπους στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση. Η ανάπτυξη συνεχίστηκε στα χρόνια του μεσοπολέμου και το χωριό ήταν σταθερά ο τρίτος σε πληθυσμό οικισμός του νησιού ως το 1940. Ο πληθυσμός του αυξήθηκε ραγδαία κι από 997 άτομα που απογράφηκαν το 1920, το 1940 είχε 1.208. Η πληθυσμιακή αύξηση είχε ως αποτέλεσμα να ιδρυθεί ξεχωριστό παρθεναγωγείο την περίοδο 1916-25. μικρογραφία|Παντοπωλείο «Λυριστή», Έτος κατασκευής 1930, Κοντοπούλι, Λήμνος Η νεόκτιστη Δημητριάδειος Σχολή δεν επαρκούσε. Έτσι το 1930 κτίστηκε η Ευαγγελίδειος Σχολή με την ενίσχυση 785 λιρών ενός παλιού κληροδοτήματος -από το 1906- του αιγυπτιώτη Κωνσταντίνου Ευαγγελλίδη, το οποίο λειτουργεί μέχρι σήμερα. Από το 1937 λειτούργησε και νηπιαγωγείο. Μακροχρόνια υπηρεσία στα σχολεία του χωριού πρόσφεραν οι Κωνσταντίνος Βαλάκος (1921-34), Καλλιόπη Σταυρίδου (1935-46), Παράσχος Παπαηρακλέους (1936-44), Γεώργιος Παξιμαδάς (1937-46), Όμηρος Μπουτλούκος, Δημήτρης Καπαρός, Διονυσία Παπαδημητρίου (νηπιαγωγός) κ.ά. αριστερά|μικρογραφία|245x245εσ|Η Δημητριάδειος Σχολή. Το 1928 ανακαινίσθηκε εκ βάθρων κι ο άλλος ναός, η Αγία Αναστασία, «δαπάναις του Ευστρ. Παναγιώτου» αλλά το καμπαναριό είχε κτιστεί από το 1924 «δαπάνη Β. Αλυκάτορα». Οι ανασκαφές στην Παλαιόπολη (Ηφαιστία) και στη Χλόη (Καβείριο), που ξεκίνησαν το 1926, έφεραν έναν άλλον αέρα στην κωμόπολη. Το 193ο ιδρύθηκε το αθλητικό σωματείο Ηφαιστία Κοντοπουλίου, ένα από τα αρχαιότερα του νησιού, τα μέλη του οποίου, εκτός από αθλητικές και ποδοσφαιρικές δραστηριότητες, διοργάνωναν θεατρικές παραστάσεις, συμμετείχαν σε δενδροφυτεύσεις, αναδασώσεις, πλακοστρώσεις οδών και άλλες εξωραϊστικές κινήσεις. Το 1931 αναφέρεται ίδρυση και "Σύλλογου Εφέδρων Κοντοπουλίου". Από το 1925 συνδεθηκε με την πρωτεύουσα με αμαξιτό δρόμο κι όπως γράφει ο τοπικός τύπος (εφ. Λήμνος 460, 18-10-1925):
Το 1927 κατασκευάστηκε η μεγάλη κρήνη του χωριού «Δαπάναις κοινότητος Κοντοπουλίου», με όμορφο λιθόγλυπτο διάκοσμο, έργο του Τάσου Ανηβελάκη (Θεσσαλονικού). Το 1931 υπήρχαν κάρα καθαριότητας και οκτώ φανάρια νυκτερινού φωτισμού, δείγμα προοδευτικών και δραστήριων ανθρώπων. Υπήρχε αστυνομικός σταθμός και λειτουργούσε το εργοστάσιο αλευροποιίας και εκκοκκιστήριο βάμβακος του Αθ. Κουτσογιάννη. Βασικό πρόβλημα ήταν η ελονοσία, όπως άλλωστε σε όλα τα χωριά κοντά στη Χορταρόλιμνη: Ρωμανού, Καλλιόπη, Παναγία. Το 1931 το ποσοστό των ασθενών έφθανε το 40% των κατοίκων και είχε πάει ανθελονοσιακό συνεργείο. Όμως, ο κόσμος ήταν φιλικός και δεν έχανε το κέφι του. Γράφει ο φοιτητής Βάσος Ροδάκης (εφ. Λήμνος, φφ. 866, 27/9 ως 874, 6/12/1931):
''...Το Κοντοπούλ τόχω πολλές φορές κοιτάξει. Κι όμως κάθε φορά που θα φτάσω, που θα κάνω λίγες βολτούλες μέσα του, που θα μιλήσω με τους καλόκαρδους φίλους χωριανούς... πάντα κάτι καινούργιο αισθάνομαι, πάντα κάποια καινούργια ευχαρίστηση και ικανοποίηση... ...Είχα εκφράσει πως ήθελα ν’ ακούσω λύρα. Στη στιγμή βρέθηκε ο λυριστής. Πέντε έξι παιδιά ήρθαν στην παρέα μας. Κι άρχισε με το άγγισμα των χορδών, με το πιδέξια κινούμενο δοξάρι να σκορπιέται μια μελωδία - μιαν ορφική μελωδία από το κακοφτιασμένο τούτο ξύλο. Και νομίζω πως στα μαγικά του Αντώνη - του λυριστή μας - χέρια, η φτωχή λυρούδα μεταβάλλεται σε βιολί, πιάνο και γω δεν ξέρω τι άλλο. Και γέμισε η κάμαρα από σκοπούς γνώριμους κι ο μπαλαρτός άναψε. Κι ύστερα μπροστοπίσινος, πάτημα, καρσιλαμάς και τράβα κορδέλα. Και τα πόδια των χορευτών ευκίνητα έκαναν βήματα, βηματάκια, βηματάρες, πηδήματα, χτυπήματα, ενώ το κεφάλι, τα χέρια και κάθε άλλο μέρος του σώματος εκτελεί τον προορισμό του με κίνηση και έκφραση μαγευτικά. Αθάνατη κεχαγιάδικη λύρα, αθάνατε λυριστή, αθάνατοι χορευτάδες! Γεια σας...''
Νεότερα χρόνια
Μεταπολεμικά η μετανάστευση έπληξε το χωριό, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός του να μειωθεί δραματικά από 1.136 άτομα το 1951, σε 650 το 1991.
Στο χωριό υπάρχει περιφερειακό ιατρείο, Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών, ένα εργαστήρι αγγειοπλαστικής της Ντίνας Δεσποτέρη. Επίσης, λειτουργεί το αρτοποιείο του Ευάγγελου Σταματέρη. Ακόμη υπάρχουν καφετέριες και ταβερνούλες. Οι ανασκαφές στην Ηφαιστία και η πρόσφατη αναστήλωση του αρχαίου θεάτρου της, προοιωνίζονται καλύτερες ημέρες για το μέλλον της κωμόπολης. Τέλος, στην Αθήνα λειτουργεί σύλλογος αποδήμων με αξιόλογη δράση.
Εκδηλώσεις
Οι δραστηριότητες που ξεχωρίζουν και δίνουν ζωντάνια στο χωριό είναι:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Καλδέρα
thumb|200px|right|Η καλδέρα της [[Σαντορίνη|Σαντορίνης.]] thumb|400 px|Πανοραμική άποψη της Καλδέρας από την Οία.