cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάλμσταντ
Το Χάλμσταντ (σουηδικά: Halmstad, προφορά: [ˈhâlmsta (d)]) είναι ένα λιμάνι, πανεπιστήμιο, βιομηχανική και ψυχαγωγική πόλη στις εκβολές του ποταμού Νισάν, στην επαρχία Χάλαντ, στη δυτική ακτή της Σουηδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σουηδίας
2203 Βαν Ριν
Ο Βαν Ριν (van Rhijn) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,579. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστρονόμου Πιέτερ Γιοάνες βαν Ριν (Pieter Johannes van Rhijn, 1886-1960), προέδρου της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως από το 1932 ως το 1958.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Βαν Ριν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαν Ριν
Βρυσούλα Ευρυτανίας
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε: Βρυσούλα (αποσαφήνιση)
Η Βρυσούλα είναι ορεινό χωριό στον νομό Ευρυτανίας σε υψόμετρο 660 μέτρων, το οποίο βρίσκεται προς τα νοτιοδυτικά του χείμαρρου Κρικελιώτη. Απέχει 41,5 χλμ. νοτιοδυτικά από το Καρπενήσι και 3,5 χλμ. βόρεια από τον Ασπρόπυργο. Μέχρι το 1963 ονομαζόταν Αμπέλια οπότε μετονομάστηκε σε Βρυσούλα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Ασπρόπυργο και τον Παρηγόρη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Ασπροπύργου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Προυσού του Δήμου Καρπενησίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 14 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Προυσού
Γιάννης Σκόνδρας
Ο Γιάννης Σκόνδρας (Τρίκαλα, 21 Φεβρουαρίου 1990) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην Γ Εθνική για τον ΠΟ Φήκης, κυρίως ως δεξιός αμυντικός.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 14 ετών στον Ασκληπιό Τρικάλων, όπου παρέμεινε δύο περίπου χρόνια. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην ομάδα νέων του Ατρόμητου Αθηνών, στην οποία αγωνίστηκε επί μία τριετία, από το 2005 ως το 2007.
Το 2008 προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του Ατρόμητου και παράλληλα κλήθηκε στην εθνική Νέων. Την περίοδο 2010-11 υπήρξε βασικό μέλος της ομάδας του Περιστερίου και παράλληλα φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Τα επόμενα δύο χρόνια (2011-12, 2012-13) αποτέλεσε αναντικατάστατο στέλεχος του Ατρόμητου στο πρωτάθλημα, ενώ ενεργή ήταν η συμμετοχή του και στους δύο συνεχόμενους τελικούς του κυπέλλου Ελλάδας (2010-11, 2011-12). Μέχρι και το τέλος της τελευταίας του χρονιάς στο Περιστέρι, την περίοδο 2012-13, πραγματοποίησε συνολικά με τον σύλλογο 93 συμμετοχές πετυχαίνοντας και 3 γκολ, ενώ πραγματοποίησε και δύο συμμετοχές στο Europa League.
Στις 21 Ιουνίου 2013, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον ΠΑΟΚ, με τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας τεσσάρων ετών. Έπειτα από 3,5 χρόνια, τον Ιανουάριο του 2017, αποχώρησε ως ελεύθερος, καταγράφοντας το διάστημα αυτό 63 συμμετοχές στο πρωτάθλημα. Μερικές ημέρες αργότερα, στις 30 Ιανουαρίου 2017, ήρθε σε συμφωνία με τη σκωτσέζικη Χάμιλτον.
Τον Σεπτέμβριο του 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με την Λαμία.
Προσωπική ζωή
Έχει άλλους τρεις αδελφούς, μεταξύ των οποίων ο επίσης ποδοσφαιριστής Απόστολος Σκόνδρας.
Πηγές
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάμιλτον Ακαντέμικαλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερσιπ Σκωτίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Σκωτία
Καρατσουσούρ
Το Καρατσουσούρ (επίσης γράφεται ως, Γκαρατσουχούρ, Ιμένι Καγκανοβίτσα, Καγκάνοβιτς, Καγκανοβίτσα, Καρατσεχούρ, Καρατσουχούρ, Ποσιολόκ Ιμένι Καγκανοβίτσα, Σερεμπόβσκι, και Σερεμπρόβσκι) είναι οικισμός και δήμος στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 77,619. Ο δήμος αποτελείται από τους οικισμούς του Καρατσουσούρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπακού Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπακού
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2005
Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2005 διεξάχθηκε στη Γερμανία και ήταν η έβδομη διοργάνωση του θεσμού. Η Βραζιλία κατέκτησε για δεύτερη φορά το Κύπελλο νικώντας στον τελικό της Φραγκφούρτης τη Αργεντινή με σκορ 4-1.
Ομάδες
Σημείωση: Η Αργεντινή συμμετείχε στο Κύπελλο γιατί η Βραζιλία είχε κατακτήσει μαζί το Κόπα Αμέρικα 2004 και το Παγκόσμιο Κύπελλο 2002. Σε τέτοιες περιπτώσεις συμμετέχει η δεύτερη στην εσωτερική ηπειρωτική διοργάνωση, δηλαδή τώρα η Αργεντινή.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2005
Ξιμράν
Το Ξιμράν (επίσης, Σιμράν, Χιμράν, και Χιρμάν) είναι χωριό στην επαρχία Ισμαΐλι του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό σχηματίζει μέρος του δήμου Εχέν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ισμαϊλί
Αλβέρτος Βίκτωρ του Κλάρενς & Έιβονντεϊλ
Ο Αλβέρτος Βίκτωρ (αγγλ. Albert Victor, 8 Ιανουαρίου 1864 - 14 Ιανουαρίου 1892) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κοβούργου & Γκότα ήταν Δούκας του Κλάρενς & Έιβονντεϊλ.
Βιογραφία
Ο Αλβέρτος Βίκτωρ Χριστιανός Εδουάρδος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αλεξάνδρας, κόρης του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας. Στη οικογένειά του ήταν γνωστός ως Έντυ.
Το 1892 αρραβωνιάστηκε την Μαρία του Τεκ, όμως απεβίωσε από επιδημία γρίπης λίγες εβδομάδες αργότερα στην Οικία Σάντριγχαμ στο Νόρφοκ σε ηλικία 28 ετών. Εκείνη παντρεύτηκε τελικά τον αδελφό του Γεώργιο.
Πηγές
Duff, David (1980). Alexandra: Princess and Queen. London: Collins. ISBN 0-00-216667-4.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Αρχαία ελληνική μουσική
Με τον όρο αρχαία ελληνική μουσική ονομάζουμε ολόκληρο τον μουσικό πολιτισμό που συνοδεύει την αρχαία ελληνική ιστορία και μελετάται κυρίως από τον 8ο αιώνα π.Χ. και εξής καθώς πριν από την εποχή αυτή, τα στοιχεία που υπάρχουν είναι ελάχιστα και περιορίζονται περιληπτικά στα παρακάτω:
Εισαγωγικά
Οι αρχαίοι Έλληνες με τον εμφάνταστο στοχασμό τους έδιναν θεϊκή προέλευση στα πάντα και φυσικά και στη Μουσική. Έτσι, έπλασαν τις Μούσες, που ήταν στην αρχή θεές του τραγουδιού και κατοπινά της ποίησης και των άλλων τεχνών και επιστημών. Αυτές οι θεές, εννιά τον αριθμό, ήταν κόρες του Δία και της Μνημοσύνης. Κατά τον Ησίοδο, είχαν γεννηθεί στην Πιερία μα κατοικούσαν στον Όλυμπο για να διασκεδάζουν στα συμπόσια τους θεούς. Για αρχηγό τους (Μουσηγέτη) είχαν τον Απόλλωνα που ήταν θεός του φωτός, της μαντικής, της μουσικής και της ποίησης. Οι Μούσες, αν και έμεναν μόνιμα στον Όλυμπο, έβρισκαν τον καιρό και κατέβαιναν κρυφά για να εμπνεύσουν όσους θνητούς συμπαθούσαν, και έπαιρναν το όνομα του τόπου που εμφανίζονταν. Αν π.χ. κατέβαιναν στην Πιερία λέγονταν Πιερίδες, αν στον Ελικώνα, λέγονταν Ελικωνιάδες και αν κατέβαιναν στον Παρνασσό λέγονταν Παρνασσίδες.
Πέρα όμως από τη μυθολογία, η μουσική της Αρχαίας Ελλάδας συνηθίζεται να περιβάλλεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί αποτελεί το βασικό συστατικό στοιχείο ενός πολιτισμού που επηρέασε άμεσα όχι μονάχα την αισθητική και τη φιλοσοφία των μεταγενέστερων εξελίξεων της μουσικής στην Ευρώπη, αλλά και την τεχνική υποδομή της (πολλές θεωρητικές κωδικοποιήσεις της ευρωπαϊκής μουσικής του Μεσαίωνα θα αναζητήσουν τις πηγές τους στη μουσική της Αρχαίας Ελλάδας π.χ. η παραφθαρμένη μεταφορά του τροπικού συστήματος). Από την αρχαία ελληνική μουσική δε διασώθηκαν μέχρι σήμερα παρά ελάχιστα γραπτά μουσικά αποσπάσματα ενώ οι θεωρητικές γνώσεις μας για τον τρόπο με τον οποίο παιζόταν είναι μηδαμινές. Από την αρχαία γραμματεία μαθαίνουμε ότι στην Αρχαία Ελλάδα η μουσική εξυψώνεται στο επίπεδο μιας ελεύθερης τέχνης ανεξάρτητης από την ποίηση, αν και τις περισσότερες φορές συνυπάρχει με αυτή και βασικά στοιχεία της (π.χ. ο ρυθμός) υπαγορεύονται από την ποίηση και τέλος η μουσική αποτελεί αναγκαία εμπειρία στη διαπαιδαγώγηση των νέων. Ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και άλλοι φιλόσοφοι εμβαθύνουν στην αισθητική και ψυχολογία της μουσικής και διαμορφώνουν τη θεωρία του ήθους ή ηθική θεωρία της μουσικής, που διαπραγματεύεται την επίδραση της μουσικής στη συναισθηματική και ψυχική σφαίρα του ανθρώπου. Σύμφωνα με τη θεωρία του ήθους ή αλλιώς ηθική θεωρία της μουσικής, σε κάθε ρυθμική και μελωδική κίνηση υπάρχει μια ανάλογη συναισθηματική αντίδραση, με την έννοια ότι η μουσική μπορεί να επιδράσει στον άνθρωπο είτε θετικά παροτρύνοντάς τον σε μια ενέργεια της βούλησής του είτε αρνητικά αποτρέποντάς τον από μια ενέργεια της βούλησής του είτε τέλος απονεκρώνοντας τη βούλησή του. Βέβαια η θεωρία του ήθους δεν εξαντλείται μονάχα σε γενικές διαπιστώσεις, αλλά εμβαθύνει στην αισθητική διερεύνηση των δομικών παραμέτρων της μουσικής εξετάζοντας το ήθος της μελωδίας, των αρμονιών (τροπικών κατατάξεων), των γενών και των ρυθμών.
Ήθος της μελωδίας
Το ήθος των μελωδιών μπορεί να ΄χει τους ακόλουθους χαρακτήρες:
Εκφράζει μεγαλοπρέπεια, ανδροπρεπή διάθεση, παροτρύνει σε ηρωικές πράξεις και χρησιμοποιείται στην τραγωδία.
Οδηγεί την ψυχή σε ταπεινοφροσύνη και έλλειψη ανδρικής διάθεσης και είναι κατάλληλο για ερωτικά, αισθηματικά τραγούδια και θρήνους.
Φέρνει γαλήνη και ηρεμία και είναι κατάλληλο για ύμνους και εγκώμια.
Ήθος των αρμονιών
Στην αρχαία ελληνική ορολογία με τη λέξη αρμονία, προσδιόριζαν ένα τρόπο διαδοχικής αντιπαράθεσης των φθόγγων κατά συνέπεια ένα τρόπο υποδιαίρεσης της οκτάβας και παραγωγής διάφορων τρόπων (σειρές από νότες, κλίμακες). Η εξέταση του ήθους των αρμονιών (τρόπων), σύμφωνα με τον Αριστόξενο, δίνει τους ακόλουθους χαρακτηρισμούς:
Προσοχή: δεν πρέπει να γίνεται σύγχυση με τον τρόπο που χρησιμοποιούνται αυτοί οι όροι στη μεσαιωνική και μοντέρνα μουσική, καθώς δεν ταυτίζονται πάντα με την αρχαία.
Ήθος των γενών
Η χρήση στη μουσική της Αρχαίας Ελλάδας των τριών γενών (διατονικού, χρωματικού και εναρμόνιου) έγινε κάτω από μια συνειδητή εκτίμηση του αισθητικού χαρακτήρα τους κι όχι μονάχα ως μια θεωρητική αναγκαιότητα. Έτσι λοιπόν προσδιορίστηκε το ήθος των γενών ως:
Ήθος των ρυθμών
Ο Αριστείδης Κοϊντιλιανός αναφέρει πως οι ρυθμοί που αρχίζουν από τη θέση είναι πιο ήσυχοι (ησυχάζουν τη διάνοια), ενώ αυτοί που αρχίζουν από την άρση είναι ταραγμένοι. Οι ρυθμοί που έχουν συμμετρικές αναλογίες είναι πιο ευχάριστοι, ενώ οι ημιολικοί είναι πιο ταραγμένοι. Η ελληνική μουσική είναι ουσιαστικά φωνητική και εξελίσσεται παράλληλα με την ποίηση, καθότι η καλλιέργεια και η ανάπτυξή της βρίσκεται στα χέρια των ποιητών ή τραγωδών που μόνοι τους και ως μουσικοί διαμορφώνουν τη μουσική (μελωδική) απεικόνιση αποσπασμάτων των έργων τους. Παρά το ότι λοιπόν ο χαρακτήρας της μουσικής της Αρχαίας Ελλάδας ήταν κυρίως φωνητικός, θα διατηρηθούν στους μεταγενέστερους ευρωπαϊκούς πολιτισμούς τα όργανα της και η θεωρητική ορολογία της, που στη θεωρητική ανάλυσή της σύμφωνα με τη θεωρία των αρμονικών χρησιμοποίησε όρους που προέκυπταν από τις ιδιότητες των χορδών.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που υπάρχουν από διάφορα κείμενα που σώθηκαν, οι εποχές που η εξέλιξη της Αρχαίας Ελληνικής μουσικής (σαν κάπως οργανωμένη τέχνη) πέρασε είναι :
Μυθική εποχή (1500 - 1000 π.χ.)
Οι πληροφορίες μας για τη μουσική των μυθικών χρόνων δεν εξαντλούνται σε τεχνικές λεπτομέρειες, αλλά μέσα από τους θρύλους για τη ζωή των διάφορων μυθικών προσώπων επισημαίνουν τη σημαντική θέση της μουσικής και την σύνδεσή της με τη θρησκεία, ενώ ταυτόχρονα παρέχουν κάποια στοιχεία σχετικά με τα όργανα. Ανάμεσα στα μυθικά πρόσωπα που συνδέονται με τη μουσική είναι τα ακόλουθα: right|thumb|260 px|Ο Απόλλωνας (αριστερά) συναγωνίζεται με το Μαρσύα (δεξιά) που σε λίγο θα ηττηθεί και θα τιμωρηθεί από τον [[Σκυθία|Σκύθη με το μαχαίρι. Ανάγλυφο, από την βάση της Μαντινείας μέσα 4ου αι. π.Χ.]]
Μαρσύας
Φρύγιος βοσκός και μουσικός, δεινός αυλητής και εμπνευστής του αυλήματος. Ανάμεσα στους μύθους για τη ζωή του Μαρσύα δύο είναι οι σημαντικότεροι :
Σύμφωνα με τον πρώτο, ο Μαρσύας προκάλεσε τον θεό Απόλλωνα υπερηφανευόμενος για τη μουσική τέχνη του. Πριν τον αγώνα συμφώνησαν ο νικητής να μεταχειρισθεί σύμφωνα τη θέλησή του τον νικημένο και διαιτητές ορίστηκαν οι Μούσες. Αρχικά φάνηκε να υπερέχει ο Μαρσύας που τελικά όμως νικήθηκε, οπότε ο Απόλλωνας τον κρέμασε σ' ένα δένδρο και τον έγδαρε. Ο μύθος αυτός έχει συμβολικό χαρακτήρα και εκφράζει την πάλη της παράδοσης -που αντιπροσώπευε ο Απόλλωνας- και των ξένων επιδράσεων που αντιπροσώπευε ο Μαρσύας. Τέλος ο Παυσανίας αναφέρει πως ο Απόλλωνας, μετανιωμένος για το θάνατο του Μαρσύα, κατάστρεψε την κιθάρα του και την αρμονία και από αυτή την αρμονία οι Μούσες βρήκαν τη μέση, ο Λίνος το λιχανό και ο Ορφέας με το Θάμυρη την υπάτη και παρυπάτη.
Ο δεύτερος μύθος αναφέρει πως η Αθηνά, πού ήταν εφευρέτιδα των αυλών, τους πέταξε γιατί καθώς τους έπαιζε, έβλεπε στο νερό το πρόσωπό της παραμορφωμένο. Ένας από τους αυλούς έπεσε στη Φρυγία και βρέθηκε από το Μαρσύα. Ο Παυσανίας μας πληροφορεί πως στην Ακρόπολη υπήρχε ένα σύμπλεγμα, που παρίστανε την Αθηνά να χτυπά τον Μαρσύα γιατί «τους αυλούς ανέλοιτο».
Ορφέας
Μυθικός ποιητής και μουσικός, ελληνικής (για την ακρίβεια Μακεδονικής) προέλευσης από την Πιερία, γιος του Οίαγρου και της Μούσας Καλλιόπης που έχει συνδέσει το όνομα του όχι μονάχα με τη μουσική τέχνη, αλλά με μια ολόκληρη θρησκεία που αναπτύχθηκε στο όνομά του, τον Ορφισμό.
Ο Ορφισμός δίδασκε πως ο θάνατος είναι μια απελευθέρωση της ψυχής που περνά σε διαδοχικές μετεμψυχώσεις και πως η αιωνιότητα είναι τελικά συνάρτηση του εγκόσμιου βίου, που πρέπει να βρίσκεται κάτω από διαρκή άσκηση. Στην άσκηση αυτή απέβλεπαν οι τελετές του καθαρμού, η μύηση στα μυστήρια, η ωμοφαγία (βρώση κρέατος ιερού ταύρου), διαδικασίες που μπορούσαν να εξασφαλίσουν την αιώνια ευδαιμονία. Ο γνωστότερος από τους μύθους για τον Ορφέα αναφέρεται στην κάθοδό του στον Άδη. Σύμφωνα με το μύθο αυτό ο Ορφέας, μετά το θάνατο της γυναίκας του ύστερα από τσίμπημα φιδιού, κατέβηκε στον Άδη γοητεύοντας με τη μουσική του τα τέρατα και τους θεούς του Άδη. Έτσι επετράπη στον Ορφέα να πάρει μαζί του την Ευρυδίκη, αλλά με τον όρο να μην την αντικρίσει μέχρι να εγκαταλείψουν το βασίλειο του Άδη. Αλλά καθώς προχωρούσαν προς την έξοδο ο Ορφέας γύρισε και είδε τη σύζυγό του, που ξαφνικά χάθηκε από μπροστά του και δεν μπόρεσε να τη συναντήσει ξανά.
Για το θάνατό του υπάρχουν πολλοί μύθοι. Ανάμεσα σ' αυτούς ξεχωρίζει αυτός που αποδίδει το θάνατό του σε φόνο από τις γυναίκες της Θράκης, γιατί περιφρόνησε τον έρωτά τους μετά το θάνατο της Ευρυδίκης ή κατ' άλλη εκδοχή, γιατί απέκλεισε από τα μυστήριά του τις γυναίκες. Μετά το θάνατό του κομμάτιασαν το σώμα του και πέταξαν στη θάλασσα τα κομμάτια μαζί με τη λύρα του. Το κεφάλι και η λύρα του ποιητή μεταφέρθηκαν από τα κύματα στη Λέσβο, όπου οι κάτοικοι απόδωσαν τιμές και έχτισαν τάφο. Μετά όμως το θάνατό του έπεσε λιμός στη Θράκη και σύμφωνα με οδηγίες του μαντείου το κεφάλι του Ορφέα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις εκβολές του ποταμού Μέλητα της Μ. Ασίας, ενώ η λύρα του μεταφέρθηκε στον ουρανό.
Αμφίωνας
Ένας από τους μεγαλύτερους μυθικούς κιθαρωδούς, γιος του Δία που διδάχτηκε τη μουσική από τον Ερμή ή τον Δία και θεωρούνταν εμπνευστής της κιθαρωδίας (τραγούδι με συνοδεία κιθάρας). Επίσης σ' αυτόν αποδιδόταν η προσθήκη τριών χορδών στις τέσσερις της λύρας. Στη μυθολογία αναφερόταν πως ο Αμφίωνας με τον αδελφό του Ζήθο συντέλεσαν στο χτίσιμο των τειχών της Θήβας. Ο Ζήθος με τη δύναμή του μετέφερε τις πέτρες, και ο Αμφίωνας τις συνταίριαζε με τη μουσική του. Στα τείχη της Θήβας διαμορφώθηκαν τελικά επτά πύλες που συμβόλιζαν τις επτά χορδές της λύρας του Αμφίωνα. Ο Αμφίωνας, σύμφωνα με μια παράδοση, σκοτώθηκε από τον Απόλλωνα.
Ομηρική εποχή (1000 - 700 π.χ.)
Δεν εμφανίστηκαν πολλές καινοτομίες την εποχή αυτή. Άνθισε η επική ποίηση, δηλαδή ποίηση που αναφέρεται σε γενναίους ανθρώπους και ιστορίες με δράση και ηρωισμό, όπως τα έπη του Ομήρου. Οι αοιδοί, μια ολόκληρη σχολή καλλιτεχνών που δημιουργήθηκε από το παράδειγμα του Ομήρου, ήταν τεχνίτες τραγουδιστές που έψαλλαν τα έπη στα συμπόσια των ηγεμόνων με συνοδεία λύρας.
Τα ομηρικά έπη (Ιλιάδα και Οδύσσεια) αποτελούν ιστορικές πηγές που μας δίνουν πληροφορίες για το μουσικό πολιτισμό του 9ου-8ου π.Χ. αιώνα. Οι πληροφορίες αυτές ανταποκρίνονται ιδιαίτερα στη γενικότερη θέση της μουσικής στην κοινωνική ζωή, ενώ μερικές φορές μέσα από τις λεπτομερειακές και παραστατικές περιγραφές θα αναδυθούν και αξιόλογα στοιχεία που αφορούν το τεχνικό υπόβαθρο της μουσικής (π.χ. μορφές των τραγουδιών, διαμόρφωση και τεχνικές των οργάνων κ.ά.).
Από την εποχή αυτή συναντάμε οργανωμένες μορφές μουσικοποιητικής έκφρασης. Ο Όμηρος αναφέρει αοιδούς που εκτελούσαν τις ραψωδίες (τμήματα ποιητικών έργων) αυτοσχεδιάζοντας σε απαγγελτικό ύφος με συνοδεία κιθάρας και φόρμιγγας, ενώ πολλές φορές το κυρίαρχο στοιχείο του αυτοσχεδιασμού φαίνεται να υπαγορεύεται από ορισμένες προκαθορισμένες φόρμες.
Άλλες μορφές ασμάτων αυτή την εποχή είναι:
Ανάμεσα στους μουσικούς που αναφέρονται στα ομηρικά έπη είναι οι:
Φήμιος
Εποχή των λυρικών (700 - 550 π.χ.)
Στα χρόνια που ακολούθησαν την ομηρική εποχή, τον 7ο και 8ο π.Χ. αιώνα, αναπτύχθηκε η λυρική ποίηση και μουσική είδος που ασχολήθηκε με καθημερινά κοινωνικά θέματα με μονωδιακές φόρμες και ένα ιδιαίτερο ύφος της μουσικής, με αρκετά βαθύ χαρακτήρα σε αντίθεση με το διαπεραστικό αρχαϊκό ύφος. Στην εποχή των λυρικών ποιητών είχαν αναπτυχθεί και διάφορα είδη οργανωμένων χορών (όρχηση), που εκτελούνταν με ή χωρίς τραγούδι.
Μορφές ασμάτων που συναντούμε αυτή την εποχή είναι:
Επίσης εμφανίζεται ο Διθύραμβος, που ήταν άσμα με συνοδεία χορού ως εξέλιξη της διονυσιακής λατρείας. Στη λατρεία αυτή οι άνθρωποι στην αρχή χόρευαν άτακτα, όμως αργότερα ο χορός απόκτησε συγκεκριμένα βήματα και οι φωνές έγιναν τραγούδι που εξιστορούσε γεγονότα από τη ζωή του Διόνυσου. Ο Θέσπις εισάγει αργότερα έναν υποκριτή που παριστάνει τον Διόνυσο και απαντάει στα όσα τον ρωτάνε οι άνθρωποι που χορεύουν.
Κλασική Εποχή (550 - 450 π.Χ.)
Την περίοδο αυτή παρουσιάστηκε η μεγαλύτερη ανάπτυξη που γνώρισε η μουσική αλλά και όλες οι τέχνες γενικά. Ανακαλύφθηκαν οι μαθηματικές σχέσεις που διέπουν τη μουσική, εφευρέθηκαν καινούργια όργανα και τελειοποιήθηκαν τα υπάρχοντα. Ο Τέρπανδρος, ένας σπουδαίος μουσικός ανακάλυψε την μουσική γραφή και έτσι όλοι έπαιζαν τα διάφορα τραγούδια ομοιόμορφα. Δημιούργησε τον "Νόμο", που ήταν τραγούδι προς τιμή του Απόλλωνα με συγκεκριμένη όμως κατασκευή. Υπήρχαν αυλητικοί, αυλωδικοί, κιθαριστικοί και κιθαρωδικοί "Νόμοι".
Έρχεται και η γέννηση της τραγωδίας όπου η μουσική βρήκε εφαρμογή στη συνοδεία του έργου, και ήταν ανάλογη με το περιεχόμενό του. Η τραγωδία γεννήθηκε από τον Διθύραμβο, όταν κάποιοι σκέφτηκαν ότι είναι δυνατόν να παριστάνονται περισσότεροι ήρωες αντί για έναν όπως γινόταν στη λατρεία του Διόνυσου. Είναι μάλιστα μια εποχή που άρεσε στους ανθρώπους να βλέπουν ιστορίες για ήρωες που γεννιούνται μέσα από τους πολέμους της περιόδου αυτής. Ο χορός που συνόδευε τη Διονυσιακή λατρεία μετατράπηκε σε σύνολο ατόμων (Χορός) που εξυπηρετούσαν συγκεκριμένους σκοπούς στο έργο π.χ. να συμβουλέψουν, να διηγηθούν κ.λπ.
Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι θεωρούν την μουσική απαραίτητη για τρεις λόγους:
Στην εποχή εκείνη άλλωστε ο καλλιεργημένος άνθρωπος λεγόταν και μουσικός ανήρ.
Περίοδος παρακμής (450 π.Χ. και εξής)
Απροσδόκητα από τα μέσα του 5ου αιώνα, η μουσική στην Ελλάδα, προτρέχοντας όλων των άλλων τεχνών, αρχίζει μια αργή καθοδική πορεία και μάλιστα σε μια εποχή που οι εικαστικές τέχνες είναι στη μεγάλη ακμή τους. Αυτή η προοδευτική κατάπτωση της μουσικής θα συνεχισθεί αδιάκοπα ως το τέλος της ελληνιστικής εποχής.
Όπως συνάγεται μέσα από τις διαμαρτυρίες του Πλάτωνα και πολλών άλλων κλασικών συγγραφέων, η παρακμή στη μουσική φαίνεται να έχει δύο συνιστώσες, αδιάσπαστα δεμένες μεταξύ τους: την κοινωνική και ηθική οπισθοδρόμηση και τους μουσικούς νεωτερισμούς.
Η κοινωνική και ηθική οπισθοδρόμηση σε σχέση με τη μουσική γίνεται περισσότερο αισθητή από τις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα. Τα φαινόμενα που τη στοιχειοθετούν είναι : η προοδευτική εμπορευματοποίηση, ο θαυμασμός της ατομικής δεξιοτεχνίας και η εγκατάλειψη των υψηλών παλαιότερων εννοιών ήθους, νόμων κτλ. Από κοινό κτήμα κάθε πολίτη από το σχολείο, η μουσική μετατρέπεται σιγά - σιγά σε δραστηριότητα λίγων διάσημων δεξιοτεχνών.
Είναι αλήθεια πως η παρακμή της ελληνικής μουσικής άρχισε μέσα από την ίδια την τραγωδία. Το κοινό άρχισε να ενδιαφέρεται πιο πολύ για τα τραγούδια των χορικών παρά για το ηθικό και δραματικό περιεχόμενο της τραγωδίας. Οι μεταγενέστεροι, θέλοντας να κολακέψουν το γούστο του κοινού, έβαζαν στα διαλείμματα των δραμάτων χορούς και τραγούδια άσχετα με το έργο.
Την ίδια αυτή εποχή συντελείται μια σημαντική επανάσταση στη μουσική με ανατροπή της παλαιάς τάξης των αρχαίων μουσικών νόμων και εισαγωγή καινοτομιών που προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, τη σφοδρή αντίδραση των συντηρητικών της εποχής.
Η αντίδραση αυτή στους καθαυτό μουσικούς νεωτερισμούς δεν είναι άσχετη με το στιγματισμό εκ μέρους τους της ηθικής κατάπτωσης που αναφέραμε παραπάνω. Οι αρχαίοι μουσικοί νόμοι, που εξέφραζαν την παραδοσιακή αντίληψη, θεωρούνταν ότι αντανακλούν τους θεϊκούς νόμους περί αρμονίας στη μουσική (λόγω της θεϊκής προέλευσής της) και τη συνδεδεμένη με αυτούς αρμονία του σύμπαντος. Επομένως, η μουσική καινοτομία αποτελούσε έμμεση προσβολή του θείου και της ηθικής τάξης.
Το νέο κύμα των μουσικών νεωτερισμών εμφανίζεται στο 2ο ήμισυ του 5ου αιώνα π.Χ. και παράλληλα έχουμε μουσικές καινοτομίες από τον Φερεκράτη, τον Ευριπίδη και τον Αριστοφάνη.
Ύστερα από τη μακεδονική κατάκτηση, η μουσική δημιουργική φλόγα άρχισε λίγο - λίγο να σβήνει. Η μουσική δραστηριότητα μεταφέρεται σε άλλες πόλεις εκτός Ελλάδας, όπως για παράδειγμα στην Αντιόχεια και στην Αλεξάνδρεια.
Η τελευταία αυτή περίοδος της αρχαίας ελληνικής μουσικής, άφησε λιγοστά ονόματα όπως του Τελεσία, του Θεόκριτου και του Μεσομήδη. Στην Αλεξάνδρεια των Πτολεμαίων σώζονται αρκετά ονόματα εκτελεστών.
Σωζόμενοι στίχοι ύμνων
thumb|δεξιά|0350px|Δελφικοί Ύμνοι “Η στήλη του Σείκιλου” χρονολογείται περίπου στον 2ο αιώνα μ.Χ. Πρόκειται για ένα μικρό ποίημα, στο οποίο παρουσιάζεται και σχολιάζεται η σημασία της ζωής και συγκεκριμένα την ευζωία. Εκτίθεται στο μουσείο της Κοπεγχάγης και αποτελεί ένα μοναδικό έργο αν και η σύνθεση της δεν είναι τίποτε παραπάνω από ενδεικτική.
Ακόμα ένα σημαντικό εύρημα που διασώζεται είναι οι δύο μεγάλοι «Δελφικοί Ύμνοι», οι οποίοι είναι χαραγμένοι πάνω σε στήλες, στον Θησαυρό τον Αθηναίων στους Δελφούς. Χρονολογούνται περίπου το 128 π.Χ. και αποτελούν τα σημαντικότερα διασωζόμενα αποσπάσματα της Αρχαίας Ελληνικής Μουσικής. Οι ύμνοι αυτοί εκτίθενται στο Μουσείο των Δελφών.
Μουσικά όργανα
Πληροφορίες για τα όργανα που χρησιμοποιούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες για την ψυχαγωγία τους αντλούμε από ποικίλες πηγές όπως για παράδειγμα αγγειογραφίες, αγάλματα, ανάγλυφα, ψηφιδωτά κ.λ.π αλλά και από συγγραφείς της εποχής όπως ο Αριστόξενος και ο Κλεωνίδης. Μέσα από αυτές τις πηγές μπορούμε να συμπεράνουμε πολλά για τη μουσική παιδεία των Αρχαίων Ελλήνων.
ΣΚ Τεπελένι
Η ΣΚ Τεπελένι (αλβανικά: SK Tepelena) είναι αλβανική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Τεπελένι, η οποία ιδρύθηκε το 1945. Έδρα της ομάδας αποτελεί το στάδιο Σαμπαουντίν Σέχου, το οποίο έχει χωρητικότητα 10.000 θέσεων. Η ομάδα αγωνίζεται στο Β όμιλο στη Δεύτερη κατηγορία Αλβανίας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μπλε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1945  Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αλβανίας
Σίμων ο Κυρηναίος
Καθώς η γενέτειρα του, Κυρήνη, τοποθετείται στη βόρεια Αφρική, ο Σίμωνας φέρεται ως ο πρώτος Αφρικανός Χριστιανός άγιος. Η Κυρήνη ήταν, ωστόσο, μια ιουδαϊκή κοινότητα, όπου είχαν εγκατασταθεί 100.000 Παλαιστίνιοι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου του Σωτήρα (323-285 π.Χ.). Διέθεταν επίσης μία συναγωγή στην Ιερουσαλήμ, οπού πολλοί συγκεντρώνονταν για ετήσιους εορτασμούς. Σύμφωνα με την παράδοση οι γιοι του Αλέξανδρος και Ρούφος έγιναν ιεραπόστολοι. Η αναφορά των ονομάτων τους στο Κατά Μάρκο Ευαγγέλιο αφήνει να εννοηθεί ότι ήταν προσωπικότητες εξέχοντος κύρους στην πρώιμη χριστιανική κοινότητα της Ρώμης. Υποστηρίζεται ακόμη ότι ο Ρούφος, που αναφέρεται από τον Απόστολο Παύλο στην Προς Ρωμαίους Επιστολή (Προς Ρωμαίους 16:13) είναι ο γιος του Σίμωνα. Πολλοί επίσης συνδέουν το Σίμωνα με τους άντρες από την Κυρήνη, που κήρυτταν το Ευαγγέλιο στους Έλληνες με βάση τις Πράξεις των Αποστόλων (Πράξεις 11:20). Από την άλλη, το όνομα του Σίμωνα δεν αποδεικνύει ότι ήταν Ιουδαίος, ενώ τα ονόματα Αλέξανδρος και Ρούφος ήταν κοινά ονόματα και οι αναφορές μπορεί να αφαιρούσαν άλλους.
Η πράξη του Σίμωνα να κουβαλήσει το σταυρό του Χριστού αποτελεί τον πέμπτο Σταθμό της Σταύρωσης. Με βάση ορισμένους αναλυτές ο Σίμωνας επιλέχτηκε διότι έδειξε συμπόνια προς τον Ιησού, αλλά άλλοι επισημαίνουν ότι το κείμενο δεν αναφέρει τίποτα για αυτό, αλλά ότι δεν είχε άλλη εκλογή και συνεπώς είναι αβάσιμο να θεωρήσει κανείς το κουβάλημα του σταυρού σαν πράξη συμπόνιας.
Με βάση ορισμένες γνωστικιστικές παραδόσεις, ο Σίμωνας, από λάθος στην ταυτότητά του, υπέφερε τα πάθη, και πέθανε στο σταυρό αντί για τον Ιησού. Αυτή η εκδοχή περιγράφεται στη «Δεύτερη πραγματεία του μεγάλου Σεθ» (Second Treatise of the Great Seth), αν και δεν είναι ξεκάθαρο εάν ο Σίμωνας η κάποιο άλλο πρόσωπο πέθανε τελικά στο σταυρό. Αυτό αποτελεί μέρος της πίστης ορισμένων Γνωστικιστών ότι ο Χριστός δεν είχε σάρκινο σώμα, αλλά ότι εμφανιζόταν σαν να είχε. Την άποψη αυτή ασπάζονται και πολλοί Μουσουλμάνοι.
Σε μία σπηλιά - τάφο στην Κοιλάδα του Κίντρον που ανακαλύφθηκε 1941, η οποία ανήκει στους Ιουδαίους της Κυρήνης και χρονολογείται πριν το 70 μ.Χ., βρέθηκε να έχει ένα οστεοφυλάκιο στο οποίο είναι χαραγμένο δύο φορές στα ελληνικά «Αλέξανδρος γιος του Σίμωνα». Δε μπορεί, ωστόσο, να ειπωθεί με βεβαιότητα ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Καινής Διαθήκης Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι
Σάλμα Χάγιεκ
Η Σάλμα Χάγιεκ Χιμένες (ισπανικά: Salma Hayek Jiménez, γενν. 2 Σεπτεμβρίου 1966) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1966 στο Μεξικό. Κόρη ενός Λιβανέζου πατέρα και μιας Ισπανίδας μητέρας, καθιερώθηκε ως η πρώτη Μεξικανή ηθοποιός που έγινε αναγνωρίσιμη στα κινηματογραφικά στούντιο του Χόλυγουντ, έπειτα από την Ντολόρες Ντελ Ρίο. Στα πρώτα της βήματα στην υποκριτική, εξελίχθηκε ως αναγνωρίσιμη ηθοποιός σαπουνόπερας στο Μεξικό, ενώ λίγα χρόνια αργότερα, αποφάσισε να μεταβεί στο Λος Άντζελες. Εκεί την ανακαλύπτει ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ και κερδίζει τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία Desperado. Η επιτυχία της ταινίας την βοήθησε ώστε να καθιερωθεί στον χώρο. Η μέγιστη διάκρισή της, ήταν η υποψηφιότητά της για το βραβείο Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου στην ταινία Φρίντα το 2002.
Τον Ιανουάριο του 2012, τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Νικολά Σαρκοζί με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, σε ειδική εκδήλωση μαζί τον σύζυγό της Φρανσουά Πινό, με το οποίο σήμερα έχει μια κόρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
2204 Λύυλι
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λύυλι εκτιμάται σε 25,16 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι X, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0232 (η επιφάνειά της είναι πιο μαύρη από ένα κομμάτι κάρβουνο). Η Λύυλι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 11 ώρες και 4 λεπτά (Warner 2010).
Ναός Τιμίου Προδρόμου Νάουσας (Μέσα Πρόδρομος)
thumb|Ο ναός του Τιμίου Προδρόμου το 1910 Ο ναός του Τιμίου Προδρόμου στη Νάουσα (Μέσα ή Μεγάλος Πρόδρομος) βρίσκεται στην κεντρική περιοχή της πόλης ανάμεσα στους ενοριακούς Ναούς της Παναγίας και του Αγίου Μηνά. Αποτελούσε αρχικά μετόχι της Μονής Τιμίου Προδρόμου που βρίσκεται βορειοανατολικά της πόλης (Έξω Πρόδρομος). Σήμερα λειτουργεί ως παρεκκλήσι του ενοριακού ναού του Αγίου Μηνά Νάουσας. Η ιστορία του ναού του Τιμίου Προδρόμου είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την ιστορία της Νάουσας, αφού αποτελεί τη μοναδική εκκλησία που διασώθηκε από την καταστροφή της πόλης το 1822.
Ιστορικά Στοιχεία
thumb|196x196px|Η εικόνα του Χριστού στον Δεσποτικό Θρόνο με χρονολόγηση 1815 Ο ναός του Τιμίου Προδρόμου φέρεται να έχει ανεγερθεί κατά τον 18ο αι., αν και η συνήθης χρονολόγησή του στα 1715 δεν μπορεί με τα μέχρι σήμερα στοιχεία να επιβεβαιωθεί. Μέσα στον ναό πάντως η χρονολόγηση των φορητών εικόνων φτάνει μέχρι το 1815, οπωσδήποτε πάντως πριν την επανάσταση και καταστροφή της Νάουσας (1822). Ο ναός του Τιμίου Προδρόμου δεν είχε την τύχη των υπολοίπων εκκλησιών της πόλης, γι' αυτό ήταν και το μοναδικό θρησκευτικό καθίδρυμα που λειτούργησε για κάποια χρόνια μετά την επανοίκηση της πόλης ως περίπου το μέσον της δεκαετίας του 1830. Ο ναός του Τιμίου Προδρόμου υπήρξε κατά τον 19ο αι., όπως και σήμερα άλλωστε, ιδιαίτερα αγαπητός στους Ναουσαίους. Τα (πολλά) έσοδα του ναού διοχετεύονταν μέσω της ομώνυμης μονής στην Ι.Μ. Εδέσσης στην οποία υπαγόταν διοικητικά. Αυτό προκαλούσε τη δυσαρέσκεια των προυχόντων της πόλης, που επιθυμούσαν την αξιοποίηση των εσόδων του ναού για τις τοπικές ανάγκες. Επειδή μάλιστα οι έγγραφες διαμαρτυρίες τους προς τον Εδέσσης δεν κατέληξαν σε κανένα θετικό γι' αυτούς αποτέλεσμα, δεν δίστασαν να καταλάβουν τον ναό το 1878. Μόνο με πατριαρχική παρέμβαση επανήλθε η κανονικότητα, αν και οι προστριβές δεν έλειψαν παρά μόνο μετά την τελική υπαγωγή του ναού στη Μητρόπολη Βεροίας και Ναούσης. Προηγουμένως οι Ναουσαίοι δεν δίστασαν να οικοδομήσουν ακριβώς απέναντι έναν άλλο ναό του Προδρόμου ως αντίπαλον δέος. Αυτός επικράτησε να λέγεται «Μικρός Πρόδρομος».
Εκδοχές της διάσωσης του ναού
thumb|168x168px|Το κεντρικό κλίτος του ναού του Τιμίου Προδρόμου thumb|176x176px|Αναθηματική επιγραφή στην εικόνα του Αγίου Τρύφωνος Για τον τρόπο με τον οποίο ο ναός του Τιμίου Προδρόμου κατάφερε να διασωθεί κατά την καταστροφή της Νάουσας οι εκδοχές είναι δύο. Η πρώτη, η θρυλική, αναφέρει πως πολλά γυναικόπαιδα κατέφυγαν στον ναό και ζήτησαν την προστασία του αγίου από τους Τούρκους. Έτσι, όταν οι Τούρκοι περικύκλωσαν τον ναό κι ένας από αυτούς επιχείρησε να σπάσει την πόρτα με τσεκούρι, αυτό γύρισε αντίθετα και τον χτύπησε με συνέπεια τον θάνατο του. Τα γυναικόπαιδα θεώρησαν πως οι προσευχές τους εισακούσθηκαν, οι δε Τούρκοι φοβήθηκαν,πιστεύοντας πως το συμβάν ήταν ένα σημάδι από τον Θεό. Έτσι ο ναός και ο κόσμος μέσα σ' αυτόν σώθηκαν. Η δεύτερη εκδοχή, πιο ορθολογική και ιστορική, αποδίδει τη σωτηρία του ναού σε ειδική εντολή του Εμπού Λουμπούτ, του Τούρκου πολιορκητή της Νάουσας, μετά από παράκληση φυγά Ναουσαίου προκρίτου Μάμαντη (Δραγατά) που είχε καταφύγει σ' αυτόν μετά τη διαμάχη του με τον Ζαφειράκη. Οι συγγενείς και φίλοι του Μάμαντη, υποστηρίζουν ορισμένοι, είχαν ειδοποιηθεί καταλλήλως να βρίσκονται μέσα στον ναό κατά την εισβολή των Τούρκων, οι οποίοι παρέκαμψαν τον ναό, καθώς προχωρούσαν καταστρέφοντας.
Αρχιτεκτονική
thumb|188x188px|Ο άμβωνας, ο γυναικωνίτης και η οροφή του ναού του Τιμίου Προδρόμου Εξωτερικά του ναού σχηματίζεται ένα κλειστό προστώο που προστέθηκε τα τελευταία χρόνια στη δυτική και νότια πλευρά. Εσωτερικά σχηματίζεται νάρθηκας που βρίσκεται σε υψηλότερο επίπεδο και συνδέεται με τον κυρίως ναό μέσω μιας μικρής κλίμακας, λόγω της υψομετρικής διαφοράς που υπάρχει ανάμεσα στο δυτικό και ανατολικό τμήμα του ναού. Πάνω από τον νάρθηκα υπάρχει και γυναικωνίτης. Ο κυρίως ναός ανήκει στον ρυθμό της τρίκλιτης βασιλικής. Το κεντρικό κλίτος του ναού είναι πλατύτερο και έχει μεγαλύτερο ύψος από τα 2 πλαϊνά. Τα κλίτη χωρίζονται μεταξύ τους με 2 σειρές από κίονες που συγκρατούν τόξα. Ακριβώς στην απόληξη της τοξοστοιχίας αναπτύσσεται μία διακοσμητική ταινία από κληματίδες γεμάτες σταφύλια. Η οροφή του ναού είναι οριζόντια και ξύλινη, ενώ διακοσμείται από μεγάλα φατνώματα. Το δάπεδό του είναι παλιό και αποτελείται από μεγάλες ορθογώνιες πλάκες λευκού μαρμάρου χωρίς κανένα ιδιαίτερο σχέδιο.Μπροστά από το Ιερό βήμα, στο ανατολικό τμήμα του ναού ορθώνεται ξύλινο τέμπλο. Στην απόληξη του κεντρικού άξονα του τέμπλου, πάνω από την Ωραία Πύλη, υψώνεται ένας μεγαλοπρεπής σταυρός. Το εσωτερικό του κυρίως ναού φωτίζεται από δύο σειρές παραθύρων που ανοίγονται στους δύο πλάγιους τοίχους.
Εικόνες
thumb|227x227px|Η εικόνα του Αγίου Τρύφωνα με την αναθηματική επιγραφή thumb|177x177px|Όψη του νοτίου κλίτους. Στο βάθος ο Χριστός ως Καλός Ποιμήν, έργο του Χριστόδουλου Ματθαίου. Μέσα στον ναό δεν υπάρχουν αγιογραφίες, παρά μόνο η παράσταση της Αποκαθήλωσης στην κόγχη της Προσκομιδής. Υπάρχουν όμως ενδιαφέρουσες φορητές εικόνες. Οι περισσότερες χρονολογούνται κατά τον 19ο αιώνα, πιθανόν από ανακαίνιση που έγινε εκείνη την εποχή λόγω καταστροφής της εκκλησίας. Μέσα στον ναό υπάρχουν τέσσερα προσκηνητάρια. Τα δύο πρώτα αμέσως μετά την είσοδο στον κυρίως ναό φέρουν τις εικόνες του Ευαγγελισμού (αριστερά) και του Αγίου Τρύφωνος (δεξιά). Η εικόνα του Αγίου Τρύφωνος είναι έργο του Εμμανουήλ Γεννιτσιώτου από το 1887. Στα προσκυνητάρια αριστερά και δεξιά του Τέμπλου εικονίζεται ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Η επενδεδυμένη εικόνα στο δεξιό προσκυνητάρι χρονολογείται στα 1868. Οι κυριότερες εικόνες του τέμπλου είναι: (δεξιά της Ωραίας Πύλης) α) Ο Χριστός Μέγας Αρχιερεύς (με τους 12 Αποστόλους μέσα σε στηθάρια), β) Ο Τίμιος Πρόδρομος, γ) Ο Άγιος Νικόλαος (χρονολογείται το 1815) και δ) Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς, Δαμιανός και Παντελεήμων και (αριστερά της Ωραίας Πύλης) α) Η Παναγία Οδηγήτρια, β) Οι 12 Προφήτες και οι Δίκαιοι της παλαιάς διαθήκης σε στηθάρια (1815), γ) Οι Άγιοι Πάντες, δ) Ο Άγιος Αθανάσιος και ε) η Αγία Παρασκευή με σκηνές από τον βίο της (1815). Οι εικόνες χαρακτηρίζονται από ένα χρυσαφί φόντο και οι μορφές των Αγίων έχουν σχεδόν τις ίδιες λεπτομέρειες πράγμα που φανερώνει πως είναι έργα του ίδιου αγιογράφου. Στην αριστερή πλευρά του Ιερού εικονίζεται ο Αρχάγγελος Μιχαήλ (έργο του τοπικού ζωγράφου Δ. Χατζηνώτα 1906), ενώ στη δεξιά πλάγια είσοδο (αντί του Αρχαγγέλου Γαβριήλ) εικονίζεται ο Χριστός ως Καλός Ποιμήν, έργο του φημισμένου Ναουσαίου αγιογράφου των αρχών του 20ου αι. Χριστόδουλου Ματθαίου (1925).
Παραπομπές
thumb|Οι εικόνες του τέμπλου εκατέρωθεν της Ωραίας Πύλης
Κατηγορία:Νάουσα Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κεντρική Μακεδονία
Καστόρειο (αποσαφήνιση)
Με τη λέξη Καστόρειο ή Καστόριο μπορεί να εννοούμε:
Ζαν Μαξιμιλιάν Λαμάρκ
Ο Ζαν Μαξιμιλιάν Λαμάρκ (Jean Maximilien Lamarque, 1770–1832) ήταν Γάλλος διοικητής κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων που αργότερα έγινε μέλος του Γαλλικού Κοινοβουλίου. Ο Λαμάρκ υπηρέτησε με διάκριση σε πολλές από τις εκστρατείες του Ναπολέοντα. Ήταν ιδιαίτερα γνωστός για την κατάληψη του Κάπρι από τους Βρετανούς, καθώς και για τη νίκη του επί των Βασιλοφρόνων δυνάμεων στη Βαντέ το 1815. Η τελευταία εκστρατεία έλαβε μεγάλο έπαινο από το Ναπολέοντα, ο οποίος είπε ότι ο Λαμάρκ είχε «πραγματοποιήσει θαύματα, και ακόμα ξεπέρασε τις ελπίδες μου».
Μετά την Παλινόρθωση των Βουρβόνων ο Λαμάρκ έγινε σφοδρός αντίπαλος της επιστροφής του Παλαιού Καθεστώτος. Με την ανατροπή των Βουρβόνων στην Ιουλιανή Επανάσταση, τοποθετήθηκε στην διοίκηση μιας δύναμης για την καταστολή τυχόν εξεγέρσεων από τους υποστηρικτές τους, που ήταν γνωστοί ως Νομιμόφρονες.
Ωστόσο, σύντομα έγινε κορυφαίος κριτικός της νέας συνταγματικής μοναρχίας του Λουδοβίκου Φιλίππου, υποστηρίζοντας ότι απέτυχε στην υποστήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της πολιτικής ελευθερίας. Συνηγορούσε επίσης για την υποστήριξη των Γάλλων στους αγώνες ανεξαρτησίας στην Πολωνία και την Ιταλία. Οι απόψεις του Λαμάρκ τον έκαναν μια δημοφιλή προσωπικότητα. Ο θάνατός του από χολέρα ήταν ο καταλύτης της παριζιάνικης Ιουνιανής Εξέγερσης του 1832, η οποία έγινε το υπόβαθρο για τα γεγονότα που περιγράφονται στο μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκό, Οι Άθλιοι.
Τιμητικές διακρίσεις
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Δυτικός πυλώνας, Στήλη 36).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Ονόματα χαραγμένα στην Αψίδα του Θριάμβου
Χίλντεγκαρντ, ηγουμένη του Φράουμυνστερ
Η Χίλντεγκαρντ, γαλλ. Hildegard, (828 - 23 Δεκεμβρίου 856 ή 859) από τη δυναστεία των Καρολιδών, ήταν κόρη του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού, βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας, και της συζύγου του Χέμμας των Παλαιών Γουέλφων, κόρης του Γουέλφου κόμη γαιών στη Βαυαρία. Ήταν ηγουμένη του Φράουμυνστερ, ενός αβαείου που ιδρύθηκε από τον πατέρα της.
Βιογραφία
Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Λουδοβίκου Β΄ του Γερμανικού και της κόμισσας Χέμμας, που γεννήθηκε ένα χρόνο μετά τον γάμο τους. αριστερά|μικρογραφία| Εσωτερική άποψη του [[Fraumünster|Φράουμυνστερ, που δείχνει μια αναπαράσταση του θρύλου της ίδρυσης του αβαείου.]] Το 844 έγινε ηγουμένη του Mύνστερσβαρτσαχ στη Βαυαρία, μίας μονής που ανήκε (eigenkloster) στην Καρολίγγεια αυλή, που ιδρύθηκε το 780. Στις 21 Ιουνίου 853, ο Λουδοβίκος Β΄ ο Γερμανικός ίδρυσε το αβαείο στο Φράουμυνστερ, τοποθετώντας την κόρη του Χίλντεγκαρντ ως ηγουμένη, ενώ η μικρότερη αδελφή της Μπέρτα τη διαδέχθηκε ως ηγουμένη του Mύνστερσβαρτσαχ.
Σύμφωνα με το μύθο, οι δύο αδελφές ζούσαν μία κλειστή ζωή μαζί στο κάστρο Μπάλντερν. Καθώς ταξίδευαν στη Ζυρίχη για να προσευχηθούν στο παρεκκλήσιο των Αγίων Φέλιξ και Ρέγκουλα, είδαν ένα ελάφι με φωτεινά κέρατα, το οποίο τις οδήγησε μέσα από το δάσος σε μία τοποθεσία δίπλα στον ποταμό Λίματ. Οι αδελφές το εξέλαβαν αυτό ως σημάδι από τον Θεό ότι επρόκειτο να κτιστεί μια εκκλησία σε εκείνη την τοποθεσία, και ο Λουδοβίκος Β΄ ο Γερμανικός υπάκουσε σε αυτή τη θεία πρόσκληση. Αυτό που είναι ιστορικά βέβαιο, είναι ότι πρόσφατα ιδρύθηκε ένα αβαείο στο Φράουμυνστερ και αυτό το αβαείο, με τη σημαντική περιουσία του και το δικαίωμα στην αυτόνομη δικαιοδοσία του, ανατέθηκε στη Χίλντεγκαρντ.
Η Χίλντεγκαρντ απεβίωσε στις 23 Δεκεμβρίου 856 (κάποιες πηγές λένε το 859). Όπως και πριν, η αδελφή της Μπέρτα τη διαδέχθηκε ως ηγουμένη του Φράουμυνστερ.
Η Χίλντεγκαρντ τιμάται από την Καθολική Εκκλησία στις 23 Δεκεμβρίου.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Αύγουστος της Κοΐμπρα
O Αύγουστος (πορτογαλ. Augusto, 4 Νοεμβρίου 1847 - 26 Σεπτεμβρίου 1889) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν δούκας της Κοΐμπρα.
Βιογραφία
Ο Αύγουστος Μαράι Μιχαήλ Γαβριήλ Ραφαήλ Αγρίκολας Φραγκίσκος ντε Ασσίς Γκοντζάγκα Πέτρος ντε Αλκάνταρα Λοϊόλα ήταν ο τέταρτος (επιζήσας) γιος του Φερδινάνδου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, βασιλιά της Πορτογαλίας ως συζύγου της Μαρίας Β΄ της Πορτογαλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Βαρωνία της Γρίτσενας
Η Βαρωνία της Γρίτσενας ή Γρίτζενας (γαλλικά: La Grite) ήταν φέουδο-διοικητική διαίρεση στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας που ιδρύθηκε το 1209 από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Σαμπλίτη.
Όταν ο Σαμπλίτης χώρισε το πριγκιπάτο σε 12 υψηλές βαρωνίες, 9 εκκλησιαστικές βαρωνίες, φέουδα και τιμάρια, η υψηλή βαρωνία της Γρίτσενας μαζί με 4 φέουδα δόθηκε στον Φράγκο ιππότη Λούκα (Lucas) Το χρονικό του Μορέως αναφέρει :
Ήταν μικρή σε έκταση βαρωνία στα όρια της σημερινής Λακωνίας με την Μεσσηνία. Σύμφωνα με εκτιμήσεις νεότερων ερευνητών η «Βαρωνία της Γρίτσενας βρισκόταν στις χαράδρες της ορεινής χώρας γύρω από την Καλαμάτα και τη φύλαγε ο βαρόνος Λουκάς του «Ντετζεπρουντέ» στην περιοχή Λάκκων της Μεσσηνίας''. Το επίθετό του αποδίδει πιθανότατα στα ελληνικά το φράγκικο επώνυμο "de Charpigny"''». Η Βαρωνία αυτή περιλάμβανε 4 φέουδα.
Κατά μία εκδοχή η βαρωνία αυτή μετά τον Λούκα πέρασε στα χέρια των Βαρώνων της Βοστίτσας και έπειτα των βαρώνων των Καλαβρύτων, αναφέρεται ο Ιωάννης ντε Τουρναί (Jean de Tournay) βαρώνος Καλαβρύτων και Γρίτσενας. (δεδομένου ότι η Βαρωνία των Καλαβρύτων καταλήφθηκε μετά το 1263 από τους Βυζαντινούς).
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Λακωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Γριτ
Το Φιλί (Γκούσταφ Κλιμτ)
Το Φιλί (γερμανικά: Der Kuss) είναι διάσημος πίνακας του Αυστριακού ζωγράφου Γκούσταφ Κλιμτ. Ο πίνακας δημιουργήθηκε την περίοδο 1907-1908 και ανήκει στη λεγόμενη χρυσή περίοδο του Κλιμτ. Θεωρείται το πιο διάσημο έργο του Κλιμτ, αλλά και ένα από τα διασημότερα της Αρ Νουβό. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην έκθεση Kunstschau το 1908 για τα 60 χρόνια από την άνοδο του Φραγκίσκου Ιωσήφ στο θρόνο, όταν πια η Απόσχιση, το καλλιτεχνικό κίνημα στο οποίο συμμετείχε ο Κλιμτ, είχε αρχίσει να χάνει έδαφος. Στην ίδια έκθεση εκτέθηκαν και άλλοι δύο πίνακές του, η Ελπίδα ΙΙ και η Δανάη. Ο πίνακας ανήκει σήμερα στην πινακοθήκη Μπελβεντέρε της Βιέννης, η οποία αγόρασε το έργο αμέσως μετά την πρώτη του εμφάνιση. "Το φιλί" έκτοτε έχει αναπαραχθεί πολλές φορές.
Ο πίνακας
Ο πίνακας έχει σχήμα τετράγωνο, με μέγεθος 180 x 180 εκατοστά. Είναι μια ελαιογραφία σε καμβά ενώ έχουν χρησιμοποιηθεί και φύλλα χρυσού.
Στο κέντρο του πίνακα, αναπαριστάται ένα ζευγάρι που είναι έτοιμο να φιληθεί. Κατά κάποιους, τα μοντέλα στον πίνακα είναι ο ίδιος ο Κλιμτ και η αγαπημένη του, Emilie Flöge. Το υπόβαθρο είναι σε σκούρο χρυσό χρώμα, ενώ τα δύο σώματα καλύπτονται από χρυσά ενδύματα, διακοσμημένα με γεωμετρικά σύμβολα. Το ζευγάρι στέκεται πάνω σε ένα βράχο γεμάτο λουλούδια, ο οποίος κόβεται απότομα στα δεξιά του πίνακα, ενώ λουλούδια υπάρχουν και στα μαλλιά των δύο προσώπων. Επίσης, ένα χρυσό φυτό βρίσκεται στο δεξιό μέρος, μπροστά από την γυναίκα, ενώ ένα χρυσό φωτοστέφανο σε σχήμα καμπάνας διακοσμημένο με κυκλικά σχήματα, το οποίο ξεκινά πίσω από τους ώμους του άνδρα, περιβάλει το ζευγάρι.
Η γυναίκα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα έργα του Κλιμτ, στα οποία ο ρόλος της είναι κυρίαρχος, εδώ είναι υποταγμένη στον άντρα. Κάθεται γονατισμένη μέσα στην αγκαλιά του συντρόφου της, με κλειστά τα μάτια περιμένοντας το φιλί με κάποια μικρή ταραχή. Το δεξί της χέρι έχει περάσει πίσω από τον λαιμό του άντρα ενώ το αριστερό της χέρι ακουμπά το χέρι του συντρόφου της. Τα ρούχα της γυναίκας είναι εφαρμοστά, προσδίδοντας της ακόμα περισσότερο ερωτισμό. Κυριαρχούν σε αυτά οι κύκλοι, που με το πράσινο φόντο τους μοιάζουν με τα λουλούδια στο έδαφος, και οι κυματιστές γραμμές, ενώ στο επάνω μέρος του υπάρχουν κάποια τετράγωνα σχήματα. Το φόρεμα αφήνει να φανούν οι ώμοι της γυναίκας και τα χέρια της, καθώς και τα γυμνά της πόδια, από το ύψος του γονάτου.
Το πρόσωπο του άντρα διακρίνεται ελάχιστα. Είναι όρθιος, έχει γείρει πάνω στην γυναίκα ενώ τα χέρια του κρατούν το κεφάλι της συντρόφου του. Το χρυσό του ένδυμα είναι βαρύ και καλύπτει όλο του το σώμα, αφήνοντας μόνο να φανούν το κεφάλι, ο λαιμός, ο ώμος και τα χέρια του. Το ρούχο είναι κυρίως διακοσμημένο με ορθογώνια σχήματα, σε αντίθεση με τους κυκλικούς σχηματισμούς σε αυτό της γυναίκας, αλλά και κάποιους σπειροειδής σχηματισμούς.
Προηγούμενα έργα
Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Κλιμτ παρουσιάζει ένα ζευγάρι να φιλιέται. Ένα σχεδόν παρόμοιο ζευγάρι μπορεί κάποιος να παρατηρήσει και στην μεγάλη τοιχογραφία της έπαυλης Στόκλετ, όπου ένα ζευγάρι φιλιέται κάτω από το Δέντρο της Ζωής (η λεπτομέρεια αυτή είναι γνωστή με το όνομα «Εκπλήρωση»), αλλά και στη Ζωφόρο του Μπετόβεν όπου σε κάποιο μέρος της απεικονίζεται ένα γυμνό, αυτή τη φορά, ζευγάρι να φιλιέται (γνωστό σαν «Αγκαλιά για όλο τον κόσμο»).
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Γκούσταφ Κλιμτ
Nirvana
Οι Nirvana ήταν αμερικανικό Grunge συγκρότημα που διαμορφώθηκε το 1987 από τον τραγουδιστή/κιθαρίστα Κερτ Κομπέιν, τον μπασίστα Κριστ Νοβοσέλιτς και τον ντράμερ Ντέιβ Γκρολ, ο οποίος πήρε μέρος στο γκρουπ το 1990. Θεωρούνται ένα από τα μεγαλύτερα ροκ συγκροτήματα που επηρέασαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν πολλές γενιές.
Το συγκρότημα καθιερώθηκε ως τμήμα της μουσικής σκηνής του Σιάτλ, που κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ Bleach το 1989. Το 1991 βρήκε τεράστια επιτυχία με το «Smells like teen spirit», το βασικό single από τον δίσκο Nevermind. Στη συνέχεια, οι Nirvana εισήχθησαν στην επικρατούσα τάση, απομακρύνοντας τα κυρίαρχα είδη της δεκαετίας του 1980 και αναδεικνύοντας το είδος της εναλλακτικής ροκ (alternative rock) μουσικής, grunge. Ο frontman των Nirvana, ο Kurt Cobain βρέθηκε αναφερόμενος στα μέσα ενημέρωσης ως «εκπρόσωπος μιας γενιάς», της αποκαλούμενης Generation Χ και το γνωστότερο τραγούδι τους «Smells like teen spirit» από τον δίσκο Nevermind χαρακτηρίστηκε «ύμνος» μιας ολόκληρης γενιάς.
Το συγκρότημα διαλύθηκε με τον θάνατο του Kurt Cobain τον Απρίλιο του 1994, αλλά η επιρροή και η δημοτικότητα της μουσικής του συνεχίστηκαν και στα χρόνια που ακολούθησαν. Από το ντεμπούτο τους, το γκρουπ έχει πουλήσει πάνω από 25 εκατομμύρια άλμπουμ στις ΗΠΑ και πάνω από 80 εκατομμύρια παγκοσμίως. Το μουσικό είδος του συγκροτήματος ήταν κυρίως γκραντζ, με αρκετές επιρροές από τη Hardcore punk, τη Indie rock και τη Metal. Την εποχή του Bleach, ο Κερτ είχε δηλώσει πως οι Nirvana ήταν Indie rock συγκρότημα, ενώ αρκετοί καλλιτέχνες επηρέασαν το συγκρότημα, με μερικούς από αυτούς να είναι οι Pink Floyd, οι R.E.M. και οι Βeatles.
Πρώτα χρόνια
Ο Kurt Cobain και ο Novoselic γνωρίστηκαν το 1985. Ήταν και οι δύο θαυμαστές των Melvins και σύχναζαν στον χώρο εξάσκησης του συγκροτήματος. Κατά τη διάρκεια των αρχικών μηνών του, το συγκρότημα άλλαξε μια σειρά ονομάτων, συμπεριλαμβανομένων των Skid Row, Pen Cap Chew και Ted Ed Fred. Το συγκρότημα κατέληξε τελικά στο "Nirvana" στις αρχές του 1988. Ο Kurt Cobain είπε πως το συγκεκριμένο όνομα επιλέχτηκε επειδή «θέλησα ένα όνομα που ήταν κάπως όμορφο ή συμπαθητικό και ωραίο αντί ενός άγριου punk rock ονόματος όπως Angry Samoans.» Οι Nirvana έκαναν το πρώτο τους show με το όνομα αυτό εκείνο το Μάρτη. Μερικούς μήνες αργότερα, στο συγκρότημα προστέθηκε ο ντράμερ Chad Channing, ο οποίος θα παρέμενε για 2 περίπου χρόνια.
Αρχικές κυκλοφορίες
Η πρώτη κυκλοφορία των Nirvana ήταν το single "Love Buzz / Big Cheese" το 1988 για την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία του Σιάτλ, Sub Pop. Τον επόμενο χρόνο, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ, το Bleach. Παραγωγός του άλμπουμ ήταν ο Jack Endino. Ο Novoselic σημείωσε σε μια συνέντευξη του 2001 στο Rolling Stone ότι το συγκρότημα είχε παίξει μια κασέτα στο βαν τους κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας, που είχε ένα άλμπουμ από τους The Smithereens στη μία πλευρά και ένα άλμπουμ του συγκροτήματος Celtic Frost από την άλλη, και θεώρησε ότι πιθανόν ο συνδυασμός να λειτούργησε επίσης ως επιρροή για επερχόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος.