cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τρίκαλα
Κοντινοί προορισμοί
μικρογραφία|Από ψηλά Μετέωρα: Ο κοντινότερος προορισμός στην πόλη των Τρικάλων είναι η πόλη της Καλαμπάκας που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον επισκέπτη λόγω των βράχων των Μετεώρων. Τα Μετέωρα απέχουν από το κέντρο της πόλης των Τρικάλων περίπου 20 λεπτά με το αυτοκίνητο και αποτελούν πάντα έναν βασικό λόγο για επίσκεψη στην περιοχή. Τα μοναστήρια των Μετεώρων, που είναι χτισμένα στις κορυφές κάποιων από τους βράχους, είναι σήμερα το δεύτερο σημαντικότερο μοναστικό συγκρότημα στην Ελλάδα, ύστερα από το Άγιο Όρος. Από τα τριάντα που υπήρξαν ιστορικά, σήμερα λειτουργούν μόνον έξι μοναστήρια (Μεγάλο Μετέωρο, Βαρλαάμ, Αγίας Τριάδας, Αγίου Στεφάνου, Ρουσάνου, Αγίου Νικολάου Αναπαυσά), τα οποία, από το 1988 περιλαμβάνονται στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Τοπικά προϊόντα
μικρογραφία|Βαρούσι Τρικάλων Στα Τρίκαλα (και γενικότερα στον Νομό Τρικάλων) δραστηριοποιούνται παραγωγοί αγροτικών προϊόντων που προσφέρουν υψηλή ποιότητα και απολαμβάνουν μεγάλη αναγνωρισιμότητα τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό. Τα γνωστά χωριάτικα λουκάνικα Τρικάλων, τα γαλακτοκομικά προϊόντα (όπως κασέρι και φέτα) και ο χαλβάς είναι μερικά μόνο από τα τοπικά εδέσματα που αξίζει να αγοράσει κανείς από την αγορά της πόλης. Φημισμένα είναι επίσης τα κηπευτικά και τα φρούτα του τόπου (όπως οι ντομάτες, τα καρπούζια και τα πεπόνια), καθώς και τα διάφορα είδη κρασιών και το τσίπουρο.
Πρωτοβάθμια & Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση
μικρογραφία|Άποψη του χώρου διασκέδασης και του Ρολογιού στο Φρούριο.
Στην πόλη των Τρικάλων υπάρχουν σε λειτουργία 32 νηπιαγωγεία, 35 δημοτικά σχολεία, 9 γυμνάσια και 8 γενικά λύκεια, καθώς και δημόσιο σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Επίσης, λειτουργούν 3 τεχνικά λύκεια (μεταξύ των οποίων ένα εσπερινό), ένα εσπερινό λύκειο, ένα μουσικό γυμνάσιο και λύκειο και ένα αθλητικό γυμνάσιο και λύκειο. Τέλος, υπάρχουν πολλά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που καλύπτουν όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια η συμμετοχή και διάκριση μαθητών από τα Τρίκαλα στις τρεις φάσεις (Θαλής, Ευκλείδης, Αρχιμήδης) του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Μαθηματικών της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας. Κατά τη σχολική χρονιά 2010-11 τρεις Τρικαλινοί μαθητές διακρίθηκαν και στη Μαθηματική Μεσογειάδα, στη Μαθηματική Βαλκανιάδα και στην Παγκόσμια Μαθηματική Ολυμπιάδα. Οι διακρίσεις αυτές είναι συνεχείς και κάθε χρόνο υπάρχει εκπροσώπηση των Τρικάλων στις παγκόσμιες και διεθνείς διοργανώσεις των Μαθηματικών.
Ανώτερη & Ανώτατη Εκπαίδευση
Στην πόλη λειτουργούν πλέον δύο ανώτατες σχολές: το Τμήμα Επιστημών Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, πρωτολειτούργησε το ακαδημαϊκό έτος 1994-95. Από το Ακαδημαϊκό έτος 2014-15 αναβαθμίστηκε σε Σχολή και πλέον ονομάζεται Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΣΕΦΑΑ). Από το ακαδημαϊκό έτος 2005-06 εισήχθησαν σπουδαστές στο τμήμα Ανακαίνισης και Αποκατάστασης Κτηρίων του τότε ΤΕΙ Λάρισας και νυν ΤΕΙ Θεσσαλίας. Από το ακαδημαϊκό έτος 2000-10 λειτούργησε και το τμήμα Πολιτικών Δομικών Έργων. Με την αλλαγή του εκπαιδευτικού χάρτη της χώρας και το σχέδιο «Αθηνά», τα δύο τμήματα συγχωνεύθηκαν και πλέον λειτουργεί με ενιαία μορφή το τμήμα Πολιτικών Μηχανικών Τ.Ε. , το οποία ανήκει στη Σχολή Τεχνολογικών Εφαρμογών (Σ.Τ.ΕΦ.) του Τ.Ε.Ι. Θεσσαλίας. Στην Πόλη των Τρικάλων έχει την έδρα της, από το 1975, η Ένδοξη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (Σ.Μ.Υ). Η Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών (Σ.Μ.Υ) είναι Ανώτερη Στρατιωτική Σχολή Υπαξιωματικών (ΑΣΣΥ), ανήκει στην ανώτερη βαθμίδα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με τριετή φοίτηση, και ένα επιπλέον έτος εξειδίκευσης, ανάλογα με την ειδικότητα του κάθε στελέχους.
Αθλητισμός
μικρογραφία|Στιγμιότυπο από αγώνα του ΑΟΤ στο Δημοτικό Στάδιο Τρικάλων.
Οι αθλητικές εγκαταστάσεις της πόλης είναι:
Πολλά γήπεδα ποδοσφαίρου λειτουργούν επίσης σε διάφορα σημεία της πόλης, όπως και ιδιωτικά κέντρα αθλητισμού, ακαδημίες ποδοσφαίρου, αντισφαίρισης και άλλων αθλημάτων.
Αθλητικά σωματεία
Τα αθλητικά σωματεία που έχουν ιδρυθεί και δραστηριοποιούνται στα Τρίκαλα είναι :
Μέσα Ενημέρωσης
μικρογραφία|Ο σιδηροδρομικός σταθμός
Στην πόλη των Τρικάλων λειτουργούν τα ακόλουθα Μέσα ενημέρωσης.
Ηλεκτρονικές Εφημερίδες
Η αύξηση της χρήσης του διαδικτύου στην πόλη των Τρικάλων και η επίσημη ανακοίνωση της πόλης ως πρώτης ψηφιακής της Ελλάδας με τον τίτλο e-trikala δημιούργησε νέα δεδομένα στα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Από το 2004 και μετά έχουν ιδρυθεί δεκάδες τοπικές ιστοσελίδες ενημερωτικού και αθλητικού περιεχομένου, portal, καθώς και μπλογκς από τις αρχές του 2008. Τα κυριότερα είναι τα παρακάτω:
Ζωντανές Κάμερες Τρικάλων
https://www.meteolive.gr/p/trikalacity.html
Ραδιόφωνα
Ραδιοφωνικοί σταθμοί του νομού Τρικάλων είναι οι παρακάτω:
Γνωστά Πρόσωπα
Από τα Τρίκαλα έλκουν την καταγωγή τους γνωστοί στρατιωτικοί, ηθοποιοί, πολιτικοί, μουσικοί, και αθλητές:
Μεταφορές
Στα Τρίκαλα φτάνει κανείς με αυτοκίνητο, λεωφορείο ή τρένο. Επιπλέον, το Αστικό ΚΤΕΛ Τρικάλων λειτουργεί λεωφορειακές γραμμές τόσο εντός της πόλης των Τρικάλων όσο και μεταξύ των Τρικάλων και γειτονικών χωριών και οικισμών. Ακόμα τα Τρίκαλα είναι η πρώτη πόλη στον κόσμο, που λειτούργησαν τα λεωφορεία χωρίς οδηγό ή CityMobil2 σε πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Ο Δήμος Τρικκαίων διατηρεί σχέσεις με πόλεις του εξωτερικού, ενώ συμμετέχει και σε διεθνείς οργανισμούς πόλεων. Η πόλη των Τρικάλων έχει αδελφοποιηθεί με τις πόλεις :
Η πόλη επίσης συμμετέχει στα δίκτυα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Κλάση
Η κλάση είναι ένας γενικός όρος που αναφέρεται στην κατηγοριοποίηση σε διάφορες επιστήμες. Μπορεί να αναφέρεται:
Γιώργος Κούδας
Ο Γιώργος Κούδας (Άγιος Παύλος Θεσσαλονίκης, 23 Νοεμβρίου 1946) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη γόνος του Ιωάννη Κούδα από την Τυρολόη Ανατολικής Θράκης  και της Ελευθερίας Μακρή (Κούδα) από τη Σταυρούπολη Ξάνθης. Θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Το 2003 ψηφίστηκε ως ο πέμπτος καλύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής από την Ε.Π.Ο. για το εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ.
Σε συλλόγους
Ήταν άριστος τεχνίτης της μπάλας, πολύ καλός οργανωτής και εξίσου καλός σκόρερ. Οι περίτεχνες ενέργειές του τον έκαναν εξαιρετικά αγαπητό στους φιλάθλους του ΠΑΟΚ όπου αγωνίστηκε από το 1963 έως το 1984. Ήταν όμως ποδοσφαιριστής του "Δικεφάλου" και στα εφηβικά τμήματα του συλλόγου, ήδη από το 1958. Οι φίλοι του ΠΑΟΚ τον αποκαλούσαν "Μεγαλέξανδρο".
Το καλοκαίρι του 1966 αποκτήθηκε από την ομάδα του Ολυμπιακού, στην οποία όμως ουδέποτε συμμετείχε σε επίσημο αγώνα, γιατί δεν δόθηκε συγκατάθεση από τη διοίκηση του ΠΑΟΚ (δεν υπήρχαν ακόμη τα επαγγελματικά συμβόλαια) κι αυτό ως αποτέλεσμα είχε να μείνει για περίπου 2 χρόνια εκτός αγωνιστικής δράσης. Η ιστορία εκείνη προκάλεσε και βεντέτα μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων, που κράτησε πολλά χρόνια.
Αγωνίστηκε σε 504 αγώνες πρωταθλήματος και σημείωσε 133 γκολ, ενώ στο κύπελλο σε 70 συμμετοχές σκόραρε 27 γκολ. Συνολικά μαζί με τους ευρωπαϊκούς αγώνες και τους φιλικούς έχει αγωνιστεί 780 φορές με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, σκοράροντας 220 τέρματα. Κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας την περίοδο 1975-76 και 2 κύπελλα Ελλάδας, το 1972 και 1974. Ως αρχηγός της ομάδας, ευτύχησε ο ίδιος να σηκώσει πρώτος αυτά τα τρόπαια.
Στις εθνικές ομάδες
Στο διάστημα 1967-1982 ο Γιώργος Κούδας υπήρξε διεθνής 43 φορές με την εθνική Ελλάδας, ενώ υπήρξε μέλος της στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 1980 στην Ιταλία.
Τον Σεπτέμβριο του 1995 δόθηκε προς τιμήν του φιλικός αγώνας στο γήπεδο της Τούμπας ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία, στον οποίο αγωνιζόμενος στα πρώτα λεπτά του αγώνα έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην εθνική ομάδα, σε ηλικία 49 ετών. Κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1968 με την εθνική Ενόπλων. Επίσης αγωνίστηκε με την εθνική Νέων στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 1965 σε δύο αγώνες πετυχαίνοντας ισάριθμα τέρματα, καθώς και στην εθνική Ελπίδων, με την οποία το 1969 κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Μακεδόνες
Κέβιν Γουίλιαμσον
Ο Κέβιν Γουίλιαμσον (Kevin Meade Williamson, 14 Μαρτίου 1965) είναι Αμερικανός σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός, γνωστός κυρίως για τις ταινίες τρόμου Scream (1996), Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι (I Know What You Did Last Summer, 1997) και τις τηλεοπτικές σειρές Νεανικές Ανησυχίες (Dawson's Creek) και The Vampire Diaries.
Scream
Η Miramax τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε την εξίσου επιτυχημένη συνέχεια Scream 2 με τους ίδιους συντελεστές. Ενώ το 2000, κυκλοφόρησε και το Scream 3, χωρίς όμως τη συμμετοχή του Γουίλιαμσον στο σενάριο λόγω ενασχόλησης του ίδιου με άλλο πρότζεκτ. Παρέμεινε όμως σαν executive producer.
To 2008 ανακοίνωσε ότι έχει γράψει το σενάριο του Scream 4 που κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους τον Απρίλιο του 2011.
Νεανικές Ανησυχίες
Το 1995, αποφάσισε να ασχοληθεί με την τηλεόραση και έγραψε τη νεανική δραματική σειρά Νεανικές Ανησυχίες (Dawson's Creek). Τον Ιανουάριο του 1998 η σειρά έκανε το ντεμπούτο της και συνέχισε να προβάλλεται για 6 χρόνια. Παρ' όλη την επιτυχία όμως της σειράς ο Γουίλιαμσον αποχώρησε στο τέλος του δεύτερου κύκλου για να ασχοληθεί με μία άλλη σειρά με τίτλο Wasteland. Η σειρά απέσπασε πολύ κακές κριτικές και ακυρώθηκε μετά από τρία μόλις επεισόδια. Επέστρεψε στις Νεανικές Ανησυχίες για να γράψει το τελευταίο επεισόδιο της σειράς το 2003.
Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι
Το επόμενο φιλμ του Γουίλιαμσον ήταν το Ξέρω τι Κάνατε Πέρυσι το Καλοκαίρι (I Know What You Did Last Summer, 1997), που αφορούσε επίσης μια παρέα νεαρών που τους απειλούσε ένας μανιακός δολοφόνος. Η ταινία αποδείχτηκε αρκετά επιτυχημένη και ακολούθησαν και δύο συνέχειες στις οποίες ο Γουίλιαμσον δεν συμμετείχε.
Η εταιρία παραγωγής Columbia, προμόταρε την ταινία "Από τους δημιουργούς του Scream", με αποτέλεσμα η Miramax να μηνύσει την Columbia.
Πως να Σκοτώσετε τον Καθηγητή σας
Το Πως να Σκοτώσετε τον Καθηγητή σας (Teaching Mrs. Tingle) ήταν το πρώτο σενάριο που έγραψε ο Γουίλιαμσον και έγινε ταινία το 1999. Σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο ίδιος. Δυστυχώς το φιλμ αποδείχτηκε εισπρακτική αποτυχία ενώ θάφτηκε από τους κριτικούς.
Άλλα πρότζεκτ
Το 2005 ξανασυνεργάστηκε με τον Γουές Κρέιβεν στην ταινία Οι Καταραμένοι (Cursed) με πρωταγωνιστές τους Κριστίνα Ρίτσι, Τζέσι Άιζενμπεργκ και Τζόσουα Τζάκσον. Η ταινία υπέστη συνεχείς σεναριακές αλλαγές και αντιμετώπισε πολλά προβλήματα κατά τη διάρκεια παραγωγής, με αποτέλεσμα να αποδειχθεί εισπρακτική αποτυχία, φτάνοντας τα 29,6 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως.
Το 2007 ασχολήθηκε ξανά με την τηλεόραση, με τη δραματική σειρά Hidden Palms. Η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται στις 30 Μαΐου 2007 και ολοκλήρωσε τον πρώτο κύκλο των 8 επεισοδίων. Ακυρώθηκε λόγω χαμηλής τηλεθέασης και δεν συνέχισε για δεύτερο κύκλο.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2011 έκανε πρεμιέρα η νέα του τηλεοπτική σειρά The Secret Circle, βασισμένη στην ομότιτλη σειρά βιβλίων της Λ. Τζ. Σμιθ. Η σειρά διήρκησε 22 επεισόδια.
Ο Γουίλιαμσον έχει υπογράψει για να γράψει το σενάριο του Scream 5. Ωστόσο σε συνέντευξή του το Φεβρουάριο του 2012 δήλωσε ότι δεν θα συμμετέχει σε μια πιθανή συνέχεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών
Κέα (αποβατικό)
Ιδίου τύπου Κάρπαθος ΙΙ, Κάσος ΙΙΙ, Κέα, Κύθνος ΙΙ, Κίμωλος, Σίφνος, ‘ΣΚΙΑΘΟΣ’ και ‘ΣΚΟΠΕΛΟΣ’.
Εκτόπισμα 143/309 τν. - Διαστάσεις : 119/32,7/5 πόδια. - Πρόωση : ΝΤΗΖΕΛ, 3έλικες 440 HP. – Ταχύτητα : 8 κόμβους, Οπλισμός : 2 πυρ. 20 χιλιοστών - Πλήρωμα : 13 άτομα. Στις 21/12/1960 παρελήφθη, όλα χρησιμοποιούνται σε αποβατικές επιχειρήσεις-μεταφερόμενα με τα LSD, όπως το ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ-καθώς και για τις μεταφορές λιμένων. Παροπλίστηκε στις 10 Ιουλίου 1990.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά αποβατικά
Μεξιάτες Φθιώτιδας
Οι Μεξιάτες είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 60 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Οι Μεξιάτες βρίσκονται στην κοιλάδα του Σπερχειού ποταμού και τις νότιες όχθες του, σε απόσταση 14 χλμ. Δ. της Λαμίας και 9 χλμ. Δ.-ΒΔ. της Υπάτης. Είναι κτισμένοι στους βόρειους πρόποδες της Οίτης, ανάμεσα στους Κομποτάδες (Α.-ΝΑ.), τα Λουτρά Υπάτης (Δ.-ΒΔ.). και το Λιανοκλάδι (ΒΔ.). Το πιο σημαντικό αξιοθέατο είναι το παραποτάμιο πλατανόδασος, έκτασης περίπου 1.000 στρεμμάτων, δάσους με 17 είδη δέντρων, που αποτελεί απομεινάρι του «Αινιανικού Δάσους» το οποίο αναφέρεται από τον Όμηρο. Σημειώνει μάλιστα ότι από την ξυλεία του φτιάχνονταν τα τρίτα κατά σειρά κατάρτια των πλοίων της Ελλάδας. Άλλα αξιοθέατα είναι: το ξωκκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στα νότια του χωριού στο όρος Οίτη και σε υψόμετρο 600 μέτρων, με πανοραμική θέα προς την κοιλάδα του Σπερχειού τον κάμπο της Λαμίας και τον Μαλιακό Κόλπο, το «Κεφαλόβρυσο» (πολύ κοντά στο χωριό) καθώς και το ξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής (στα νοτιοδυτικά). Στα ανατολικά του χωριού Μεξιάτες και σε απόσταση 1 χλμ. από το κέντρο του, βρίσκονται δίδυμοι τάφοι οι οποίοι χρονολογούνται τον 3ο αιω. π.Χ.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας γραμμένος Μεξιάταις και το ίδιο, μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1835, να προσαρτάται στον τότε δήμο Υπάτης. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μεξιατών και το 1940 το όνομά του διορθώνεται σε Μεξιάται. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Μεξιατών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Υπάτης του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 618 κατοίκους, ενώ με αυτήν του 2001 είχε 793.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Φροζινόνε
Το Φροζινόνε (ιταλικά: Frosinone, λατινικά: Frusino) είναι πόλη και δήμος στο Λάτιο, στην κεντρική Ιταλία. Έχει πληθυσμό 46.066 κατοίκους σύμφωνα με εκτίμηση του 2019. Είναι έδρα της επαρχίας Φροζινόνε. Βρίσκεται στη Λατινική Κοιλάδα.
Κατά την αρχαιότητα στην περιοχή κατοικούσαν οι Ουόλσκοι και στη θέση της σημερινής πόλης υπήρχε η πόλη Φρούσινο (Frusino), η οποία τον καιρό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας απέκτησε το καθεστώς αποικίας. Σώζονται ακόμη και σήμερα τμήματα των αρχαίων τειχών και του ρωμαϊκού αμφιθεάτρου. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ανήκε στα Παπικά Κράτη και υπαγόταν αρχικά στο Ανάνι και έπειτα στο Αλάτρι. Άρχισε να αναπτύσσεται μετά τον 17ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βομβαρδίστηκε εκτεταμένως και ξαναχτίστηκε ως μοντέρνα πόλη.
Η Φροζινόνε Κάλτσιο έχει ως έδρα την πόλη. Ιδρύθηκε το 1912 και έχει συμμετάσχει δύο φορές στη Σέριε Α. Έδρα της είναι το στάδιο Μπενίτο Στίρπε, 16.000 θέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Πόλεις του Λάτιου
Υπερυπνία
Η υπερυπνία είναι μια διαταραχή ύπνου κατά την οποία υπάρχει σταθερά υπερβολική υπνηλία ή επεισόδια ύπνου κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η υπερυπνία χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: Πρωτοβάθμια υπερυπνία και επαναλαμβανόμενη υπερυπνία. Και οι δύο έχουν τα ίδια συμπτώματα αλλά διαφέρουν ως προς το πόσο συχνά συμβαίνουν.
Συμπτώματα
Αυτοί που υποφέρουν από υπερυπνία έχουν επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερβολικής ημερήσιας υπνηλίας, το οποίο είναι διαφορετικό από το αίσθημα κόπωσης λόγω έλλειψης ύπνου ή λόγω διακεκομμένου ύπνου το βράδυ. Έχουν ακούσια επεισόδια ύπνου επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της ημέρας, συχνά σε ακατάλληλες στιγμές, όπως κατά την εργασία, κατά τη διάρκεια ενός γεύματος, ή μιας συνομιλίας. Αυτά τα μικρά διαστήματα ύπνου κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν παρέχουν συνήθως ανακούφιση από τα συμπτώματα.
Ασθενείς με υπερυπνία συχνά έχουν παρατεταμένο ύπνο το βράδυ, εμφανίζουν δυσκολία να ξυπνήσουν από τον μακρύ ύπνο, και αισθάνονται αποπροσανατολισμό (δυσκολία επανάκτησης συνείδησης χρόνου, τόπου και προσώπου) όταν ξυπνήσουν. Άλλα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν άγχος, αυξημένο εκνευρισμό, μειωμένη ενέργεια, ανησυχία, βραδύτητα σκέψης, αργή ομιλία, απώλεια της όρεξης, παραισθήσεις, και δυσκολίες μνήμης. Μερικοί ασθενείς χάνουν την ικανότητα να λειτουργούν σε οικογενειακό, κοινωνικό, επαγγελματικό ή άλλο περιβάλλον. Κατά κανόνα η υπερυπνία διαγιγνώσκεται για πρώτη φορά στην εφηβική ηλικία ή τη νεαρή ενηλικίωση. Αυτά τα συμπτώματα είναι παρόντα και στα δύο είδη υπερυπνίας. Ο πάσχων από πρωτογενή υπερυπνία εμφανίζει αυτά τα συμπτώματα κατά συνεχή και χωρίς διακοπές τρόπο για μήνες ή ακόμα και χρόνια. Η επαναλαμβανόμενη υπερυπνία χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενες περιόδους συμπτωμάτων κατά τη διάρκεια του έτους αναμεμιγμένες με περιόδους κανονικών κύκλων ύπνου. Το σύνδρομο Kleine-Levin είναι η πιο γνωστή, αν και πολύ σπάνια, μορφή επαναλαμβανόμενης υπερυπνίας. Οι άνθρωποι που εμφανίζουν το σύνδρομο συχνά κοιμούνται έως και δεκαοκτώ ώρες την ημέρα και όμως δεν αισθάνονται ανανεωμένοι μετά την αφύπνιση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψυχιατρική Κατηγορία:Διαταραχές του ύπνου
Ιωάννης Καραβίδας
Ο Ιωάννης Καραβίδας, του Δημητρίου (11 Νοεμβρίου 1891 - 15 Απριλίου 1984) ήταν Έλληνας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και στη συνέχεια πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ναύπακτο και σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (1911) και στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Ηλεκτρισμού και Τορπιλλών στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Από τις 7 Μαρτίου ως τις 8 Απριλίου 1945 υπηρέτησε ως υπηρεσιακός υφυπουργός παρά τω Υπουργείω Μεταφορών στην κυβέρνηση του Πλαστήρα. Ήταν επίσης εντεταλμένος σύμβουλος (διοικητής) της ΔΕΗ.
Έγραψε βιβλία, όπως "Έθνος και παιδεία", "Θεωρία τορπιλλών", "Φιλοσοφία και φυσική" και άλλα.
Πέθανε σε ηλικία 93 ετών τον Απρίλιο του 1984 και κηδεύτηκε στις 16 Απριλίου από τον ιερό ναό του Νεκροταφείου Νέας Φιλαδελφείας (Κόκκινος Μύλος).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 31
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-31 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Οι εγκαταστάσεις του αποτελούνται από μια εξέδρα εκτόξευσης (LC-31A) και το «γκαράζ» πυραύλων (LC-31B). Χρησιμοποιήθηκε από την Πολεμική Αεροπορία της Αμερικής την δεκαετία του 1960 σε συνδυασμό με το LC-32 για την πραγματοποίηση των δοκιμαστικών εκτοξεύσεων διηπειρωτικών πυραύλων τύπου Minuteman. Χρησιμοποιήθηκε επίσης το 1973 για τα δοκιμαστικά του πυραύλου μέσου βεληνεκούς Pershing 1.
Στο «γκαράζ» LC-32B φυλάσσονται τα υπολείμματα του Διαστημικό Λεωφορείου Τσάλλεντζερ που είχε καταστραφεί το 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Μαρώ Τριανταφύλλου
Η Μαρώ Τριανταφύλλου είναι συγγραφέας, ιστορικός και θεατρικός κριτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Σπούδασε Φιλοσοφία στην Αθήνα, Σημειολογία στο Παρίσι και έκανε διδακτορική διατριβή στην Αρχαία Ιστορία με θέμα: "Ο θάνατος ως θέαμα και το θέαμα του θανάτου στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες". Εργάζεται ως φιλόλογος στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση. Αρθρογραφεί σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά και διατηρεί μόνιμη στήλη θεατρικής κριτικής στην κυριακάτικη εφημερίδα "Εποχή".
Σημειώσεις
Εφημερίδα Εποχή diavasame.gr culturenow.gr pediabooks.gr biblionet.gr
Ιστολόγια
Μαρώ Τριανταφύλλου Blog
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Επί της καταστάσεως
Ο επί της καταστάσεως ήταν αυλικός τίτλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται στην διάρκεια του 9ου–10ου αιώνα.
Η προέλευση και η ακριβής φύση του συγκεκριμένου αξιώματος παραμένουν ασαφείς. Ο Τζ. Μπ. Μπιούρυ μετέφρασε τον τίτλο ως "τελετάρχης" (master of ceremonies), καθώς η λέξη "κατάστασις" είναι δυνατό να εκληφθεί και ως "τάξη", ενώ ανέφερε ως προέλευση του όρου τον ύστερο ρωμαϊκό τίτλο του comes dispositionum, δηλαδή του επικεφαλής του scrinium dispositionum, υπηρεσίας ευρισκόμενης υπό την ηγεσία του μαγίστρου των οφφικίων. Οι Γεώργιος Οστρογκόρσκι και Ερνστ Στάιν, αντιθέτως, επεσήμαναν πως το scrinium dispositionum έπαυσε να αναφέρεται στις πηγές μετά το 534, και αντιπρότειναν πως ο επί της καταστάσεως προερχόταν από τον comes admissionum, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται από την εποχή του Ιουστινιανού Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 527-565) κι έπειτα.
Το χρονολογούμενο από τα μέσα του 9ου αιώνα «Τακτικόν Ουσπένσκι» είναι ασαφές αναφορικά με τον ρόλο του συγκεκριμένου αξιώματος, καθώς το κατατάσσει ως πρώτο μεταξύ των πολιτικών αξιωμάτων (μεταξύ του πρωτονοτάριου του δρόμου και του άρχοντα του αρμαμέντου), ενώ στην συνέχεια μεταξύ των χαμηλότερων βαθμοφόρων αυλικών. Το «Κλητορολόγιον» του 899 καταγράφει το συγκεκριμένο αξίωμα ως μία εκ των λεγόμενων "ειδικών αξιών", ενώ αναφέρει, επίσης, πως στο σχετιζόμενο προσωπικό του περιλαμβάνονταν οι τάξεις των υπάτων, των βεστητόρων, των σιλεντιαρίων, των αποεπαρχόντων, καθώς και των "συγκλητικών" (ο Μπιούρυ προτείνει να διορθωθεί σε "στρατηλάτες"), αν και τα περισσότερα από αυτά ήσαν τιμητικοί τίτλοι και όχι έμπρακτα αυλικά αξιώματα. Το «De Ceremoniis», το οποίο συνεγράφη στα τέλη του 10ου αιώνα, αντιθέτως, εμφανώς αναφέρει το συγκεκριμένο αξίωμα ως ένα εκ των αυλικών αξιωμάτων, συνήθως σε συνδυασμό με τους «σιλεντιάριους».
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά αυλικά αξιώματα Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι
Ιππόδαμος ο Μιλήσιος
Ο Ιππόδαμος ο Μιλήσιος ήταν αρχαίος Έλληνας αρχιτέκτονας, πολεοδόμος, φυσικός, μαθηματικός, μετεωρολόγος και φιλόσοφος, θεωρούμενος και ως ο «πατέρας της πολεοδομίας». Ο Ιππόδαμος, έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ., στην ακμή δηλαδή της κλασσικής εποχής. Εκπόνησε σχέδια ελληνικών αποικιών που είχαν τάξη και κανονικότητα, σε αντίθεση με τον συγκεχυμένο τρόπο με τον οποίο αναπτύσσονταν οι πόλεις μέχρι εκείνη την εποχή, ακόμα και η Αθήνα. Θεωρείται επίσης ο εισηγητής της ιδέας ότι ένα σχέδιο πόλεως μπορεί να ενσωματώνει μια λογική κοινωνική διάταξη.
Τον Ιππόδαμο αναφέρουν στα έργα τους οι Αριστοτέλης, Στοβαίος, Στράβων, Ησύχιος, Φώτιος και Θεανώ. Οι Φώτιος και ο Ησύχιος τον μνημονεύουν ως μετεωρολόγο. Η Θεανώ η Θουρία του αφιέρωσε το βιβλίο της «Περί Αρετής». Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη (στα Πολιτικά), ο Ιππόδαμος ήταν ο πρωτοπόρος της πολεοδομίας και σχεδίασε μία «ιδανική πόλη» για 10.000 πολίτες διαιρεμένους σε τρεις τάξεις (στρατιώτες, τεχνίτες και αγρότες), με τη γη χωρισμένη επίσης σε τρεις κατηγορίες (ιερή, δημόσια και ιδιωτική). Κατά τον Αριστοτέλη επίσης του άρεσε να τραβάει την προσοχή: «Ορισμένοι τον θεωρούσαν υπερβολικό, με τα μακριά μαλλιά του, τον ακριβό του στολισμό και την ίδια φθηνή και ζεστή ενδυμασία που φορούσε χειμώνα-καλοκαίρι».
Το «διαμαντένιο πλέγμα» που επινόησε ήταν μια σειρά από ευρείες και ευθείες οδούς που τέμνονταν σε γωνίες 45 και 135 μοιρών. Η Μίλητος μας παρέχει το αρχετυπικό ιπποδάμειο σχέδιο, βάσει του οποίου ξαναχτίστηκε το 479 π.Χ.. Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του σχεδίου είναι η εκτεταμένη κεντρική περιοχή, που με μακροχρόνια πρόβλεψη, κρατήθηκε ελεύθερη για να αναπτυχθεί ως δημόσιο κέντρο, η γνωστή «αγορά». Γύρω από αυτή την κεντρική περιοχή αναπτύσσονταν τα οικοδομικά τετράγωνα των περιοχών κατοικίας, οργανωμένα σε ένα ορθογώνιο δίκτυο δρόμων, χωρίς να λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη το τοπογραφικό ανάγλυφο.
Από τον Ιππόδαμο προήλθε και η πρώτη εισήγηση για την έννοια του διπλώματος ευρεσιτεχνίας: πρότεινε ότι η κοινωνία θα έπρεπε να ανταμείβει τους ανθρώπους που δημιουργούσαν πράγματα χρήσιμα για αυτή. Ο Αριστοτέλης επέκρινε την πρακτική και χρησιμοθηρική προσέγγιση του Ιπποδάμου και υπέδειξε ότι με την ανταμοιβή των ανθρώπων για να κάνουν καλό, τα άτομα θα το κάνουν για δικό τους όφελος πρώτιστα και όχι τόσο για την ωφέλεια της πολιτείας.
Η ζωή του
Ο Ιππόδαμος γεννήθηκε το 498 π.Χ. στη Μίλητο και πέθανε το 408 π.Χ. και ήταν γιος του Ευρυφώντος. Σπούδασε αρχιτεκτονική και αστρονομία. Ειναι ο πρώτος που συνέλαβε «την πόλεων διαίρεσιν», δηλαδή την αναγκαιοτητα πολεοδομικού σχεδίου. Αναφέρεται συχνά ως δημιουργός του διάσημου σχεδίου της Μιλήτου. Ωστόσο, είναι πιθανό να παρακολούθησε απλώς τα έργα και ίσως εργάστηκε σε αυτά ως μαθητευόμενος αρχιτέκτων το 479 π.Χ. που ξανακτίσθηκε η Μίλητος.
Το 460 π.Χ., όταν είχε ήδη γίνει γνωστός, ο Περικλής του ανέθεσε την εκπόνηση της πολεοδομικής μελέτης του Πειραιά και την επίβλεψη της κατασκευής. Το 444 π.Χ ακολούθησε την αποστολή αποικισμού των Θουρίων στη Κάτω Ιταλία και εκπόνησε τη ρυμοτομική μελέτη της πόλης. Στη συνέχεια έζησε επί χρόνια στην Αθήνα.
Το έργο του
Στο έργο του Ιππόδαμου περιλαμβάνονται η «Ιπποδάμειος μελέτη Πειραιώς», η «Ιπποδάμειος Αγορά Πειραιώς», η «Ρυμοτομική Μελέτη των Θουρίων», η «Ιπποδάμειος μελέτη Ρόδου» και η «Ιπποδάμεια ιδανική πόλη», καθώς και τα συγγράμματα Περί Πολιτείας και Περι ευδαιμονίας των οποίων μόνο μερικά αποσπάσματα σώζωνται στο έργο του Στοβαίου. Η «Πολεοδομική Μελέτη Πειραιώς» (451 π.Χ.) απετέλεσε πρότυπο για όλες τις πόλεις της κλασικής εποχής. Κατασκευάστηκαν «γειτονιές», μικρές ομάδες σπιτιών σε οικόπεδα των 240 τ.μ. για κάθε σπίτι. Τα σπίτια έγιναν σε σειρά με μεσοτοιχία και προσανατολισμό προς νότο. Όπως έδειξαν οι ανασκαφές, ήταν κατοικίες για τους ελεύθερους πολίτες. Κάθε σπίτι ήταν διώροφη μονοκατοικία με καθημερινό, κουζίνα, ξενώνα και αυλή.
Η πόλη ανακαλύφθηκε το 2001. Το ακριβές σχέδιο της πόλης δεν είναι γνωστό, καθώς την ισοπέδωσε ο Σύλλας, ενώ η κατασκευή του σύγχρονου λιμανιού κατέστρεψε ή έθαψε ότι είχε απομείνει. Σώζεται η περιγραφή του Αριστοτέλη: «Ιππόδαμος εύρε την των πόλεων διαίρεσιν και τον Πειραιά κατέτεμε», καθώς και παρατηρήσεις του 19ου αιώνα. Η πόλη περιείχε επίσης προηγμένες για την εποχή δεξαμενές υδάτων, που η κατασκευή τους στηρίζεται στον μαθηματικό τύπο αχ² + βχ + γ = 0, (είχαν τη μορφή «παραβολοειδούς εκ περιστροφής», επινόηση που προϋποθέτει σοβαρές γνώσεις μαθηματικών και τεράστια εμπειρία ), με φρεάτια περισυλλογής ομβρίων υδάτων καθώς και αποχετευτικών συστημάτων.
Η «Ιπποδάμειος Αγορά του Πειραιά» λεγόταν και «Αγορά των Δημοτών (Ελευθέρων)». Στην αγορά αυτή έφθαναν τα εμπορεύματα από το εξωτερικό, αφού πληρωνόταν «τέλος εκτελωνισμού» ίσο με το 1/50 της αξίας τους. Η Ιπποδάμειος Αγορά δεν σώζεται, ακόμη και η θέση της αμφισβητείται. Ανεγέρθηκε στο κέντρο της εσωτερικής πόλης, παρόλο που υπήρχε άλλη κοντά στο λιμάνι, διότι το εσωτερικό μέρος του Πειραιά αποτελούσε ξεχωριστό τμήμα από το λιμάνι. Η Ιπποδάμειος προοριζόταν για τους κατοίκους της Ζέας και της Μουνιχίας και είχε οικογενειακό χαρακτήρα. Δεδομένου ότι εκεί σύχναζαν για την αγορά τροφίμων και γυναίκες, δινόταν προσοχή, ώστε να μην προσεγγίζουν σε αυτήν ακαθόριστης προέλευσης ξένοι. Με τον διαχωρισμό αυτό των αγορών επιτυγχανόταν η απόλυτη ελευθερία κινήσεων των ξένων στην καθαρά λιμενική περιοχή, όπου συγκεντρώνονταν κόσμος υπόπτων ξένων και ελεύθερων γυναικών, ενώ το άλλο μέρος της πόλης, το καθαρό αστικό, διατηρούσε τα έθιμα και τις ελευθερίες του, χωρίς τον κίνδυνο της «διαφθοράς των νέων» από την επαφή με «τυχοδιωκτικά στοιχεία» της λιμενικής πόλης. Η Ιπποδάμειος Αγορά χρησιμοποιούνταν επίσης για τη συγκέντρωση των κατοίκων σε περίπτωση εξωτερικού κινδύνου. Ήταν ακόμη η καταλληλότερη θέση για την γνωστοποίηση δημοτικών αποφάσεων, για την αντιμετώπιση ασθενειών και άλλων κινδύνων.
Η Ιπποδάμειος φαίνεται ότι διασταυρωνόταν με μία κεντρική οδό, που έφθανε μέχρι την οπίσθια πλευρά του θεάτρου, που οικοδομήθηκε στα τέλη του 3ου αι. π.Χ. και με μία άλλη οδό παρελάσεως των εκκλησιαστικών πομπών, η οποία ήταν κάθετη στην πρώτη. Η δεύτερη αυτή οδός ξεκινούσε από το μυχό του κεντρικού λιμένα, περνούσε από τον οίκο των Διονυσιαστών και κατέληγε διαμέσου της αγοράς στο ιερό της Μουνιχίας Αρτέμιδος. Επίσης στο τείχος του πολεμικού λιμανιού της Ζέας, υπήρχε πύλη προς την Ιπποδάμειο Αγορά. Η Ιπποδάμειος Αγορά περιβαλλόταν από ιδιωτικές οικίες και δημόσια οικοδομήματα, η ακριβής θέση των οποίων παραμένει άγνωστη. Υπήρχαν ιερά και βωμοί, από τα οποία γνωρίζουμε μόνο το ιερό της Εστίας, και επίσης Αγορανομείο, για τη ζύγιση των τροφίμων, τον έλεγχο των τιμών, τις νοθεύσεις και τις αποκρύψεις.
Η «ρυμοτομική μελέτη της πόλης των Θουρίων» στην Κάτω Ιταλία έγινε το 444 π.Χ. Η νέα πόλη κτίστηκε κοντά στη Σύβαρη, στον κόλπο του Τάραντα, που είχε καταστραφεί το 510 π.Χ. Ο Ησύχιος αναφέρει: «.... διελόμενος την πόλιν κατά μεν το μήκος εις πλατείας τέσσαρας, κατά δε το πλάτος εις τρεις». Η «πολεοδομική μελέτη της Ρόδου» έγινε το 408 π.Χ.
Αν και δεν ασχολήθηκε με την πολιτική, ο Ιππόδαμος μελέτησε τα πολιτειακά προβλήματα. Του αποδίδονται τα συγγράμματα: «Περί Πολιτείας» και «Περί Ευδαιμονίας». Και από τα δύο σώζονται αποσπάσματα στο έργο του Στοβαίου. Το έργο του «Πυθαγορίζουσαι Θεωρίαι» σχολίασε και κατέκρινε, με το επιχείρημα ότι είναι ουτοπικό, ο Αριστοτέλης. Ο τίτλος του έργου ενισχύει την άποψη των πυθαγορείων, ότι ο Ιππόδαμος ήταν οπαδός τους.
Το «Ιπποδάμειο Σύστημα»
Το σύστημα ρυμοτομίας του Ιππόδαμου εφαρμόστηκε αργότερα και σε άλλες πόλεις, όπως απέδειξαν ανασκαφές στις Κασσώπη, Πριήνη, Όλυνθος Μεσσήνη και Αλεξάνδρεια. Η αγορά της Αίγειρας ειναι οργανωμένη σύμφωνα με το ιπποδάμειο σύστημα, με προσανατολισμό Β. - Ν. Το σύστημα αυτό βασιζόταν στη χάραξη παράλληλων δρόμων, που τέμνονται κάθετα, ώστε να δημιουργούνται οικοδομικά τετράγωνα και κανονικές πλατείες και ονομάστηκε Ιπποδάμειος νέμησις. Τα οικοδομικά τετράγωνα είχαν χαραχθεί με ακρίβεια και χωρίστηκαν σε οικόπεδα ίσου εμβαδού. Οι δρόμοι ήταν ευθύγραμμοι και ευρείς και οι πλατείες ευρύχωρες. Οι θέσεις των διοικητικών κτιρίων, των ναών και των κατοικιών ήταν καθορισμένες με ακρίβεια. Για να εξασφαλίσει την υγιεινή λειτουργία των πόλεων ο Ιππόδαμος σχεδίαζε την υδροδότησή τους, φρόντιζε να εφοδιάζονται με άφθονο νερό και τις προσανατόλιζε έτσι ώστε οι κατοικίες να έχουν ήλιο το χειμώνα και δροσιά το καλοκαίρι. Πρόβλεψε κλίσεις στους δρόμους για την απομάκρυνση των νερών της βροχής. Τοποθετούσε τους ναούς και τα δημόσια κτίρια σε περίβλεπτες και οχυρές θέσεις, ώστε να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και να εξασφαλίζεται η άμυνά τους.
Κατ' αναλογία, δύο χιλιετίες αργότερα, κατά την εποίκιση της Αμερικής, ο κάναβος προτιμήθηκε στα σχέδια των πόλεων των βορειοευρωπαίων αποίκων, με πιο χαρακτηριστικό την αποθέωσή του στην περίπτωση της Νέας Υόρκης.
Κοινωνικές αντιλήψεις
Κατά τον Ιππόδαμο η ιδανική πόλη πρέπει να έχει 10.000 άνδρες κατοίκους, που με τον ανάλογο αριθμό γυναικών, παιδιών, δούλων και ξένων θα φθάνει τους 50.000 κατοίκους. Μελετώντας τα προβλήματα λειτουργίας των πόλεων διαπίστωσε ότι ήσαν συνδεδεμένα με το πολιτειακό σύστημα διοίκησης. Χώρισε τους πολίτες σε τρεις τάξεις: γεωργούς, τεχνίτες και πολεμιστές. Διαίρεσε τη γη σε τρεις μορφές ιδιοκτησίας: ιερή, δημόσια και ιδιωτική: Η ιερή ιδιοκτησία είναι κρατική και προορίζεται για θρησκευτικές ανάγκες (ανέγερση ναών, ιερών κλπ). Η δημόσια είναι ιδιοκτησία που προσφέρεται για την ικανοποίηση των αναγκών των πολεμιστών και είναι και αυτή κρατική. Η τρίτη μορφή ιδιοκτησίας είναι ατομική. Ο κάθε γεωργός έχει τη δική του γη, που δεν θα έπρεπε να ξεπερνά κάποιο όριο.
Οι νόμοι οργανώνοντας σε τρεις κατηγορίες, την απροκλητη επίθεση, τη ζημία, και την ανθρωποκτονία και οι δικαστές επρόκειτο να ανταποκριθούν σε τρία θέματα, τα δημόσια θέματα, τα θέματα σχετικά με τους αλλοδαπούς, και τα θέματα σχετικά με τα ορφανά. Όλοι οι άρχοντες της πόλης θα πρέπει να είναι εκλεγμένοι. Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι ο Ιππόδαμος: «....''πρώτος των μη πολιτευομένων επεχείρησε να είπη τι περί της αρίστης πολιτείας, διαιρέσας την μυρίανδρον τω πλήθει πόλιν εις τρία μέρη, ήτοι το περιλαμβάνον τους τεχνίτας, το τους γεωργούς και το προπολεμούν και τα όπλα έχον. Την χώραν εις την ιεράν, την δημοσίαν και την ιδίαν''...».
Αναγνώσματα
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μετεωρολόγοι Κατηγορία:Χωροταξία - Πολεοδομία Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Αρχαίος Πειραιάς
Ωτόν-ντυ-Περς
Το Ωτόν-ντυ-Περς (γαλλικά: Authon-du-Perche) είναι γαλλική κοινότητα, έδρα καντονίου, η οποία βρίσκεται στον νομό της Ερ-ε-Λουάρ και την περιοχή Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ.
Η κοινότητα η οποία ονομαζόταν αρχικώς Ωτόν μετονομάστηκε σε Ωτόν-ντυ-Περς με ένα διάταγμα του 1935. Οι κάτοικοί του αποκαλούνται Ωτονιέ ή Ωτονναί, με την τελευταία ονομασία να είναι και αυτή που χρησιμοποιείται περισσότερο.
Γεωγραφία
Το Ωτόν-ντυ-Περς βρίσκεται στο σημείο συνάντησης του Μαιν, της Μπως και του Περς.
Ο κύριος οικισμός βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου, σε ύψος 247 μέτρων, στο σημείο ένωσης δύο κοιλάδων, οι οποίες αποτελούν πηγές αρκετών ποταμών :
Ο οικισμός είναι χωρισμένος σε δύο κύρια τμήματα : το ιστορικό κέντρο των 16ου-19ου αιώνα, παλαιότερα περιτριγυρισμένο από χαντάκια, χτισμένο με συγκεντρωτικό τρόπο στα άκρα του λόφου, και τις σταδιακές επεκτάσεις μετά το 1885.
Το θέρετρο του Σαιν-Λυμπέν-ντε-Σανκ-Φον είναι μια παλιά κοινότητα η οποία ενσωματώθηκε στο Ωτόν το 1836. Το θέρετρο είναι χτισμένο σε κλίμακα στο βορειοδυτικό άκρο ενός λόφου που επιβλέπει την κοιλάδα της Ρον.
Ο αυτοκινητόδρομος A11, εγκαινιασμένος το 1975, περνά στα βόρεια του χωριού και κόβει το έδαφος της κοινότητας σε δύο τμήματα.
Ιστορία
Η λατινική έκδοση του ονόματος του Ωτόν, Augustinium, αφήνει ως υπόνοια ότι παλιότερα υπήρχε στην θέση αυτή ναός αφιερωμένος στον αυτοκράτορα Αύγουστο, ο οποίος βρισκόταν πάνω σε αυτό τον οχυρωμένο λόφο (dunum).
Αργότερα, η πόλη υπήρξε μία από τις πέντε βαρονίες του Περς-Γκουέ. Εξαρτιόταν από την Γενική Διοίκηση της Ορλεάνης, από το Εκλεκτοράτο του Σατωντάν και την Αρχιδιακονία του Ντυνουά. Η έκτασή του διαχειριζόταν από τις άρχουσες τάξεις του Γκραν Περς, της Σαρτρ και της Ορλεάνης.
Η παρασκευή των εταμινών υπήρξε σημαντική όπως και στο Νοζάν-λε-Ροτρού. Είναι ακόμη δυνατό να βρεθούν κατά μήκος του Ρον τα απομεινάρια των μύλων, η τοποθεσία των μύλων των οποίων τα πτερύγια έφερναν την κινητήριο δύναμη για την ύφανση και την επεξεργασία των υφασμάτων.
Η πόλη μετρούσε αρκετούς Προτεστάντες την περίοδο της μεταρρύθμισης. Αυτοί συγκεντρώνονταν σε μία μεγάλη οικία στην πλατεία, η οποία ανήκε στην οικογένεια των Ρομπετόν. Το 1558, ο Φρανσουά ντε Ρομπετόν διετέλεσε βασιλικός notaire. Αργότερα, ο Μπερτράν ντε Ρομπετόν, υπήρξε γιατρός του Ερρίκου Γ΄. Ένας από τους γιους του, ο Ζακ, έγινε σύμβουλος και γιατρός της βασίλισσας Μαργαρίτας του Βαλουά.
Μια λατινική επιγραφή είναι παρούσα στην πρόσοψη της πόρτας της οικίας αυτής, με την παρακάτω μετάφραση : "Όπως το ρόδο μεταξύ των αγκαθιών - Όπως ο δίκαιος μεταξύ των αδίκων - Ο θαρραλέος άνδρας, ενώ υποφέρει, θριαμβεύει". Είναι μια αλληγορία στην διαμάχη μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών και η οποία διήρκεσε αρκετά χρόνια και από την οποία η συγκεκριμένη οικογένεια υπέφερε ιδιαιτέρως.
Το 1632, ήταν ο πάστορας του Ωτόν που τέλεσε την ταφή του Συλί.
Το 1836, η κοινότητα του Σαιν-Λυμπέν-ντε-Σαν-Φον ενσωματώθηκε στο Ωτόν. Είναι σε αυτό το χωριό που δολοφονήθηκε το 1604 από Καθολικούς ο άρχοντας του Μπωρεγκάρ. Η κοινότητα αυτή έφερε προσωρινά, στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, την ονομασία Σανκ-Φον.
Το Ωτόν-ντυ-Περς, ευρισκόμενο στην καρδιά μιας αγροτικής περιοχής, έφερε για καιρό το παρατσούκλι Λα Γκεζ, όπως στο Ωτόν λα γκεζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γαλλίας
Γερμανός Γ΄
Ο Γερμανός Γ΄ (Γαβράς Μαρκούτζας ) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για μικρό χρονικό διάστημα το 1265.
Καταγόταν από τη Συρία ή την Παλαιστίνη. Έγινε μοναχός και μόνασε στα Ιεροσόλυμα και στο Μέλαν Όρος της Μικράς Ασίας. Το 1250 εξελέγη Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1265.
Ήταν στενός φίλος του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου, ο οποίος επέβαλε την εκλογή του στον Οικουμενικό Θρόνο με Συνοδικό Τόμο τον Μάιο του 1265, μετά τον αφορισμό του Πατριάρχη Αρσένιου. Για να τον ευχαριστήσει, ο Γερμανός παρήγγειλε την κατασκευή πέπλου που απεικόνιζε τον Μιχαήλ ως «Νέο Κωνσταντίνο» και το οποίο αναρτήθηκε σε δυο πορφυρές κολώνες στην δυτική πλευρά της Αγίας Σοφίας. Ο Μιχαήλ από την άλλη, έστησε προς τιμήν του ομοιώματα των τριών Πατριαρχών που έφεραν το όνομα Γερμανός εντός της Αγίας Σοφίας.
Αδόλφος Μαρμπό
Ο Αντουάν Αδόλφος Μαρσελέν Μαρμπό, γνωστός ως Αδόλφος Μαρμπό (γαλλικά: Antoine Adolphe Marcelin Marbot, [adɔlf maʁbo]; 22 Μαρτίου 1781 – 2 Ιουνίου 1844), ήταν Γάλλος στρατηγός.
Γερμανός Γ΄
Πηγές
Γερμανός Γ Κατηγορία:Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Αδόλφος Μαρμπό
Ήταν ο γιος του στρατηγού Ζαν-Αντουάν Μαρμπό (1754-1800). Ο μικρότερος αδερφός του, Μαρσελέν Μαρμπό (1782-1854), ήταν επίσης στρατηγός.
Τιμητικές διακρίσεις
22px|border Γαλλική Αυτοκρατορία
22px|border Βασίλειο της Γαλλίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ταξιάρχες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Γάλλοι στρατηγοί του 19ου αιώνα
Αθλητική Λέσχη Μεσσαράς
Η Αθλητική Λέσχη Μεσσαράς είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Μεσσαράς (νότια Νομού Ηρακλείου) με προπονητήρια έξω από το χωριό της Πόμπιας και στο Τυμπάκι. Αποτελείται από το τμήμα ξιφασκίας, το οποίο φέρει μεγάλες επιτυχίες τόσο σε παγκρήτιο, όσο και σε πανελλήνιο επίπεδο, έχοντας όμως στείλει και εκπροσώπους σε διεθνή και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηρακλείου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2008
Τάξη
Τάξη είναι η αναγκαία συνθήκη σε μια διάταξη (σχέδιο πόλης ή κτιρίου, γραπτός ή προφορικός λόγος, μουσικό κομμάτι κλπ) ώστε να μπορεί να γίνεται αντιληπτή η συνολική της δομή αλλά και οι λεπτομέρειες της δομής που έχουν σημαντικό ρόλο στη διάταξη αυτή. Η τάξη δίνει την αίσθηση της ιεράρχησης της σημαντικότητας στη δομή, καθώς αυτή διακλαδίζεται. Κάνει δυνατή την εστίαση σε ομοιότητες και διαφορές, σε πράγματα που ταιριάζουν και διαφέρουν. Βοηθά στη συνολική κατανόηση ενός συστήματος μέσω μιας «εικόνας» που τα περιττά δεν περιλαμβάνονται, τα απαραίτητα δεν παραλείπονται και τα μη κυρίαρχα χαρακτηριστικά παραμένουν δευτερεύοντα.
Aπό παρόμοιες εννοιολογικές επιδράσεις προήλθε και ο χαρακτηρισμός του δωματίου -σχολικής αίθουσας στην οποία διδάσκονται μαθητές, με τη λέξη σχολική "τάξη"
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Οργάνωση
Μανσούρ ιμπν Σαρτζούν
Ο Μανσούρ Ιμπν Σαρτζούν ήταν βυζαντινός αξιωματούχος αραβικής καταγωγής του 7ου αιώνα. Ήταν πατέρας του Σέργιου ή Σαρτζούν και ο παππούς των Ιωάννη Δαμασκηνού και Κοσμά Μαϊουμά.
Ο Μανσούρ ήταν ο τελευταίος βυζαντινός κυβερνήτης της Δαμασκού και αυτός που παρέδωσε την πόλη το 635 στους Άραβες και συνέχισε να έχει αξιώματα στο Χαλιφάτο των Ομεϋαδών. Ο Μανσούρ διορίσθηκε επί αυτοκράτορα Μαυρικίου λογοθέτης στη Δαμασκό και υπεύθυνος για τη φορολογία στην περιοχή, στην ίδια θέση παρέμεινε και επί του επόμενου αυτοκράτορα Ηρακλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα Κατηγορία:Άραβες Χριστιανοί Κατηγορία:Σύροι Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Κατηγορία:Χαλιφάτο των Ομεϋαδών
Λαοκρατική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν
Η Λαοκρατική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν (ΛΔΑ, Azərbaycan Demokratik Respublikası), επίσης γνωστή ως Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν (Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti), ή απλώς ως Αζερμπαϊτζάν στην Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού, 1919–1920, ή Καυκάσιο Αζερμπαϊτζάν σε ορισμένα διπλωματικά έγγραφα στο εξωτερικό, ήταν μια από τις πρώτες κοσμικές σύγχρονες δημοκρατίες στον τουρκικό και μουσουλμανικό κόσμο. Η ΛΔΑ ιδρύθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο του Αζερμπαϊτζάν στην Τυφλίδα στις 28 Μαΐου 1918 μετά την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Τα καθιερωμένα σύνορά της ήταν με τη Ρωσία στα βόρεια, τη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γεωργίας στα βορειοδυτικά, την Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας στα δυτικά και το Ιράν στα νότια. Ο πληθυσμός της αριθμούσε 2,86 εκατομμύρια. Η Γκατζά ήταν η προσωρινή πρωτεύουσα της Δημοκρατίας καθώς το Μπακού ήταν υπό τον έλεγχο των Μπολσεβίκων. Το όνομα του «Αζερμπαϊτζάν», που υιοθετήθηκε για την χώρα από το ηγετικό κόμμα Μουσαβατ για πολιτικούς λόγους, χρησιμοποιούταν πριν από την ίδρυση της Δημοκρατίας αποκλειστικά για τον προσδιορισμό της γειτονικής περιοχής του σύγχρονου βορειοδυτικού Ιράν.
Υπό την ΛΔΑ, αναπτύχθηκε ένα κυβερνητικό σύστημα στο οποίο ένα Κοινοβούλιο εκλεγμένο με βάση την καθολική, ελεύθερη και αναλογική εκπροσώπηση ήταν το ανώτατο όργανο της κρατικής εξουσίας. Το Συμβούλιο Υπουργών αναφερόταν σε αυτό. Ο Φαταλι Χαν Χοϊσκι έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός του. Εκτός από την πλειοψηφία του Μουσαβατ, το Αχραρ, το Ιττιχαντ, οι Μουσουλμάνοι Σοσιαλδημοκράτες και οι εκπρόσωποι των αρμενικών (21 από τις 120 έδρες ), ρωσικών, πολωνικών, εβραϊκών και γερμανικών μειονοτήτων κέρδισαν έδρες στο κοινοβούλιο. Μερικά μέλη υποστήριξαν πανισλαμιστικές και παντουρκικές θέσεις.
Μεταξύ των σημαντικών επιτευγμάτων του Κοινοβουλίου ήταν η επέκταση του δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες, καθιστώντας το Αζερμπαϊτζάν ένα από τα πρώτα κράτη στον κόσμο, και την πρώτη χώρα με πλειοψηφία μουσουλμάνων, που παραχώρισε στις γυναίκες ίσα πολιτικά δικαιώματα με τους άνδρες. Ένα άλλο σημαντικό επίτευγμα της ΛΔΑ ήταν η ίδρυση του Κρατικού Πανεπιστημίου του Μπακού, το οποίο ήταν το πρώτο πανεπιστήμιο σύγχρονου τύπου που ιδρύθηκε στο Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κράτη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Κράτη της περιόδου μετά την Ρωσική Αυτοκρατορία Κατηγορία:20ός αιώνας στο Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες
Αδελαΐδα της Νορμανδίας (κόρη του Κατακτητή)
Βιογραφία
Αρκετές ασάφειες υφίστανται αναφορικά με την ζωή της, συμπεριλαμβανομένων των ημερομηνιών γέννησης και θανάτου της. Εντός νεκρικού καταλόγου ο οποίος συνεγράφη στο Αββαείο των Κυριών του Καν, αναφέρεται πρώτη μεταξύ των κορών του Γουλιέλμου του Κατακτητή. Πιστεύεται, συνεπώς, πως ήταν η μεγαλύτερη ηλικιακά εξ'αυτών. Η αναφορά της εντός του συγκεκριμένου νεκρικού καταλόγου καταδεικνύει πως ο θάνατός της έλαβε χώρα προ της σύνταξης του εν λόγω καταλόγου, το 1113. Ο συγκεκριμένος κατάλογος διαθέτει αξιοπιστία, καθώς συνεγράφη την περίοδο κατά την οποία η Καικιλία, αδερφή της Αδελαΐδας, είχε εισέλθει στο αββαείο, του οποίου και κατέστη Αββέσσα.
Στην παρεισαγωγή του Ορντερίκ Βιτάλ στην Gesta Normannorum ducum (του Γκιγιώμ ντε Ζυμιέζ), αναφέρεται πως προ του θανάτου του στην Μάχη του Χέιστινγκς, ο Χάρολντ Β΄ της Αγγλίας ήταν αρραβωνιασμένος με την « Adelidis », κόρη του Γουλιέλμου, η οποία και δεν νυμφεύθηκε, στην συνέχεια, εκ νέου. Ο Ρομπέρ ντε Τορινί, ο οποίος την αναφέρει ως « Αδελίδα », ακολουθεί το παράδειγμα του Ορντερίκ, χαρακτηρίζοντάς την ως αρραβωνιασμένη με τον Χάρολντ.
Ωστόσο, εντός του έργου του υπό τον τίτλο Historia Ecclesiastica, το οποίο και συνεγράφη σε ημερομηνία ύστερη των παρεισαγωγών αυτών, ο Βιτάλ αναφέρει πως η κόρη του Κατακτητή η οποία και αρραβωνιάστηκε με τον Χάρολντ ήταν η Αγάθη, έως τότε άγνωστη αδερφή, η οποία και αρραβωνιάστηκε, επίσης, με τον βασιλέα « Amfurcius » της Ισπανίας (πιθανότατα τον Αλφόνσο ΣΤ΄ της Λεόν), προτού αποβιώσει ούσα παρθένος στο Μπαγιέ. Εντός του ιδίου αποσπάσματος, αναφέρεται πως η Αδελαΐδα απεβίωσε, επίσης, ούσα ανύπαντρη, « υπό την προστασία του Ροζέ ντε Μπωμόν », γεγονός το οποίο, σύμφωνα με την Βρετανίδα ιστορικό Ελίζαμπεθ φαν Χάουτς, σημαίνει μετά βεβαιότητας πως κατέστη μοναχή στο Αββαείο Σαιν-Λεζέ του Λε Πρεώ.
Θεωρείται σχεδόν βέβαιο πως πρόκειται για την Αδελαΐδα στην οποία αναφέρεται ο Αρχιεπίσκοπος Άνσελμος του Καντέρμπερι εντός των προσευχών και διαλογισμών του ως μια « σεβάσμια κυρία βασιλικής ευγενείας ».
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Bloodborne
Το Bloodborne (ιαπωνικά: ブラッドボーン, Χέπμπορν: Buraddobōn) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης ρόλων που αναπτύχθηκε από την FromSoftware και κυκλοφόρησε από τη Sony Computer Entertainment για το PlayStation 4 το 2015. Το Bloodborne ακολουθεί τον χαρακτήρα του παίκτη, τον Κυνηγό, ο οποίος περιπλανιέται στην παρακμάζουσα γοτθική, βικτωριανού τύπου πόλη Yharnam, της οποίας οι κάτοικοι είναι μολυσμένοι με μια ασθένεια που μεταδίδεται με τη μετάγγιση αίματος και τους μετατρέπει σε τέρατα. Ο Κυνηγός ψάχνει να βρει την πηγή αυτής της επιδημίας και ανακαλύπτει τα μυστήρια της πόλης ενώ πολεμά τερατώδη και κοσμικά όντα.
Ο παίκτης δημιουργεί τον δικό του, εξατομικευμένο χαρακτήρα, το παιχνίδι εξελίσσεται σε οπτική τρίτου προσώπου και εστιάζει στην στρατηγική χρήση όπλων στη μάχη, την εξερεύνηση διάφορων περιοχών και τη συνομιλία με χαρακτήρες που δεν ελέγχονται από τον παίκτη. Η ανάπτυξη του Bloodborne ξεκίνησε το 2012, υπό τον τίτλο Project Beast. Έχει πολλές ομοιότητες με τη σειρά Dark Souls της FromSoftware και είναι εμπνευσμένο από λογοτεχνικά τα έργα των συγγραφέων Χ. Φ. Λάβκραφτ και Μπραμ Στόκερ και τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό πραγματικών περιοχών σε χώρες όπως η Ρουμανία, η Τσεχία και η Σκωτία.
Το Bloodborne κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2015 και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, με τα θετικά σχόλια να αφορούν κυρίως τον τρόπο παιχνιδιού, τη δυσκολία, την ατμόσφαιρα, τον ήχο, τα λαβκραφτικά θέματα και τον τρόπο που είναι διασυνδεμένος ο κόσμος του. Παρόλα αυτά, υπήρξαν κάποια αρνητικά σχόλια για την τεχνικό τομέα του παιχνιδιού κατά την κυκλοφορία του, ο οποίος βελτιώθηκε με ενημερώσεις μετά την κυκλοφορία του. Τον Νοέμβριο του 2015 κυκλοφόρησε μία επέκταση του Bloodborne με τον τίτλο The Old Hunters, η οποία περιλαμβάνει πρόσθετο περιεχόμενο. Μέχρι το τέλος του 2015, το παιχνίδι πούλησε περισσότερα από δύο εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Απέσπασε αρκετά βραβεία και έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που δημιουργήθηκαν ποτέ. Έχουν κυκλοφορήσει και άλλα μέσα σχετικά με το παιχνίδι, μεταξύ των οποίων ένα παιχνίδι με κάρτες, ένα επιτραπέζιο παιχνίδι και μία σειρά κόμικ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2015 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της FromSoftware Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια σκοτεινής φαντασίας Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Sony Interactive Entertainment Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Havok Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Νικητές BAFTA (βιντεοπαιχνίδια) Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Soulslike Κατηγορία:Souls
Κρατικός Αερολιμένας Σύρου «Δημήτριος Βικέλας»
Ο Κρατικός Αερολιμένας Σύρου «Δημήτριος Βικέλας» (συντομογραφίες: IATA: JSY, ICAO: LGSO, ΥΠΑ: ΚΑΣΟΒ), βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης της Ερμούπολης και βρίσκεται διοικητικά εντός του ενιαίου Δήμου Σύρου - Ερμούπολης. Το προσωνύμιο "Δημήτριος Βικέλας" το πήρε προς τιμήν του Έλληνα ποιητή, πεζογράφου και λογοτέχνη Δημήτρη Βικέλα, ο οποίος γεννήθηκε στο νησί της Σύρου.