cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερεμπρού
Ιστορία
Το 1854 η πόλη καταστράφηκε από μεγάλη πυρκαγιά και στη συνέχεια ξαναχτίστηκε. Η φωτιά ξεκίνησε από το Φένιξχουσεν και έκαψε σχεδόν όλα τα κτίρια μέχρι το Βωγκουστόργκετ (Våghustorget). Η καινούργια πόλη σχεδιάστηκε από τον Φρίντολφ Βιινμπλαντχ (Fridolf Wijnbladh). Μετά τη φωτιά η πόλη γνώρισε έντονη ανάπτυξη της βιομηχανίας, με την κατασκευή πολλών εργοστασίων και βιομηχανιών, ανάμεσα στις οποίες βρίσκεται και η Ekström. Στην πόλη ιδρύθηκε η πρώτη βιομηχανία μπισκότων στη χώρα. Επιπλέον ώθηση στην πόλη έδωσε η άφιξη του σιδηροδρόμου. Η πόλη παράλληλα γνώρισε και δημογραφική έκρηξη, με δεκαπλασιασμό του πληθυσμού από το 1850 μέχρι το 1950, όταν είχε 50.000 κατοίκους. Σήμερα, εξαιτίας του ανταγωνισμού από το εξωτερικό, πολλές βιομηχανίες της πόλης, συμπεριλαμβανομένης μιας γνωστής υποδηματοποιίας της πόλης, έκλεισαν ή μετακινήθηκαν και η οικονομία της πόλης βασίζεται στην παροχή υπηρεσιών και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και βιοτεχνίες.
Μεταφορές
thumb|250px|Ο κεντρικός σταθμός του Ερεμπρού Το Ερεμπρού καταλαμβάνει κεντρική θέση στις μετακινήσεις της χώρας.
Από την πόλη διέρχονται δύο ευρωπαϊκοί αυτοκινητόδρομοι, ο Ε18 (Όσλο-Στοκχόλμη) και ο Ε20 (Γκέτεμποργκ-Στοκχόλμη). Επίσης, συνδέεται με το Νόρκεπινγκ μέσω των εθνικών οδών 51 και 52. Επιπλέον, η εθνική οδός 50 (Γιένκεπινγκ-Φάλουν), διέρχεται από την πόλη και προσφέρει άξονα μετακίνησης σε κατεύθυνση βορρά-νότου.
Η πόλη συνδέθηκε για πρώτη φορά με το σιδηροδρομικό δίκτυο το 1856, με τη γραμμή Κέπινγκ-Χουλτς Γιούνβουγκ. Το 1875 το Ερεμπρού συνδέθηκε σιδηροδρομικώς και με τη Στοκχόλμη. Από το Ερεμπρού διέρχεται και η γραμμή που συνδέει το Μέλμπι με το Στόρβικ, στο δήμο Σάντβικεν. Επιπλέον, σχεδιάζεται να κατασκευαστεί μέσα στην πόλη τραμ.
Το Ερεμπρού συνδέεται ακτοπλοϊκά με τη λίμνη Γέλμαρεν και από εκεί με τη θάλασσα. Όμως, το μικρό μέγεθος του Σβαρτ δεν επέτρεπε στα πλοία να φτάσουν μέχρι το κέντρο της πόλης και έτσι το λιμάνι ήταν πιο κατάντη. Το 1888, μετά την πτώση των νερών της λίμνης, κατασκευάστηκε στην πόλη του Ερεμπρού κανάλι, επιτρέποντας στα πλοία να φτάνουν μέχρι το κέντρο της πόλης, όπου κατασκευάστηκε το καινούργιο λιμάνι.
Στην πόλη λειτουργεί από το 1979 το αεροδρόμιο του Ερεμπρού, το οποίο απέχει από αυτή 12 χιλιόμετρα. Το 2009 το αεροδρόμιο χρησιμοποίησαν 62.514 επιβάτες, αλλά είναι κυρίως ένα αεροδρόμιο για εμπορικές πτήσεις.
Η πόλη διαθέτει υπηρεσία λεωφορείων με 14 γραμμές και 180 χιλιόμετρα ποδηλατοδρόμων. Οι μετακινήσεις με ποδήλατο αποτελούν το 30% των συνολικών μετακινήσεων στην πόλη.
Αξιοθέατα
Το πιο γνωστό κτίριο στην πόλη είναι το κάστρο του Ερεμπρού. Βρίσκεται πάνω σε μία νησίδα στο ποταμό Σβαρτ. Η πρώτη γραπτή αναφορά του κάστρου γίνεται σε ένα γράμμα του Αλβέρτου της Σουηδίας, αλλά είναι πιθανόν να έχει κατασκευαστεί μέσα στο 13ο αιώνα. Είχε κυρίως αμυντικό σκοπό. Το κάστρο ανακαινίστηκε σε αναγεννησιακό ρυθμό από τον Κάρολο Θ΄ της Σουηδίας. Η ανακαίνιση διήρκεσε μέχρι το 1627, αλλά ο βασιλιάς είχε πεθάνει πριν να έχουν προχωρήσει πολύ οι εργασίες. Ανακαινίστηκε άλλη μία φορά το 1762, με την προσθήκη μπαρόκ στοιχείων, και μία ακόμη ανακαίνιση έλαβε χώρα από το 1897 μέχρι το 1900. Σήμερα το κάστρο είναι το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της πόλης και διαθέτει αίθουσα συνεδριάσεων και εστιατόριο.
Η κύρια εκκλησία της πόλης είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (Sankt Nicolai kyrka ή Nikolaikyrkan) και κατασκευάστηκε περίπου την ίδια περίοδο με το κάστρο, ανάμεσα στο δεύτερο μισό του 13ου και τις αρχές του 14ου αιώνα. Ο πύργος κατασκευάστηκε στα μέσα του 15ου αιώνα και τροποποιήθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια σημαντικής ανακαίνισης στο τέλος του 19ου αιώνα. Το κάτω τμήμα αποτελείται από γρανίτη και το πάνω από τούβλα.
Το κέντρο της πόλης στο μεγαλύτερο μέρος καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1854, με ελάχιστα παλαιά κτίρια να διασώζονται. Από τότε τα κτίρια κατασκευάστηκαν από τούβλα και όχι ξύλο. Από εκείνη την περίοδο σώζονται τα κτίρια Γκάμλα Σπαρμπανκσουσέτ, το οποίο κατασκευάστηκε το 1891. Της ίδιας περιόδου είναι και το νεογοτθικού ρυθμού δημαρχείο, το οποίο κατασκευάστηκε το 1863.
Μουσεία
thumb|230px|Παλαιά κτίρια στο μουσείο Βάντκεπινγκ Κοντά στο Σβαρτ, ανατολικά του κέντρου βρίσκεται το μουσείο ανοικτού χώρου του Βάντκεπινγκ, το όποιο πήρε το όνομά του από μια φανταστική πόλη του συγγραφέα Γιάλμαρ Μπέργκμαν. Ιδρύθηκε το 1965 και προσομοιάζει με τα κτίρια και τους κήπους που βρίσκονταν στο αρχικό κέντρο.
Λίγο έξω από την πόλη βρίσκεται η έπαυλη Κάρλσλουντ και οι κήποι της. Ο χώρος χρονολογείται από τον 16ο αιώνα, περίοδο κατά την οποία είχε κυρίως αγροτικό χαρακτήρα. Η έπαυλη κατασκευάστηκε αργότερα, το 1890. Ο χώρος διαθέτει πολλά μικρά μουσεία, τα οποία βρίσκονται μέσα σε διαφορετικά κτίρια.
Υπάρχει επίσης και το μουσείο της κομητείας του Ερεμπρού, το όποιο έχει συλλογές με αντικείμενα που παρουσιάζουν τη ζωή στην πόλη στο πέρασμα του χρόνου.
Αξιόκερσος
Ο Αξιόκερσος ήταν αρχαία θρακική θεότητα (δαίμονας) της ελληνικής μυθολογίας, ένας από τους Κάβειρους.
Ο Αξιόκερσος, χθόνια θεότητα, λατρευόταν στη Θράκη και στη Σαμοθράκη. Ταυτιζόταν με τον Άδη ή τον Πλούτωνα. Τον θεωρούσαν γιο του Ηφαίστου και της Καβειρώς, κόρης του Πρωτέα. Γυναίκα του ήταν η Αξιόκερσα, θεά και αυτή του κάτω κόσμου.
Πηγές
Κατηγορία:Κάβειροι Κατηγορία:Δαίμονες της ελληνικής μυθολογίας
Μαυρίκιος, εκλέκτορας της Σαξονίας
Ο Μαυρίκιος (γερμ.: Moritz, 21 Μαρτίου 1521 - 11 Ιουλίου 1553) ήταν δούκας (1541-1547) και αργότερα εκλέκτορας (1547-1553) της Σαξονίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου Δ΄ δούκα της Σαξονίας και της Αικατερίνης, κόρης του Μάγκνους Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1541 την Αγνή, κόρη του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης και είχε επιζόν τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
987 Βάλλια
Η Βάλλια (Wallia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,435. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την Αγία Βάλλια.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Βάλλια εκτιμάται σε 43,67 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1765. Η Βάλλια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 31 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαλλια
Σαν Νικολάς (Εστελί)
Το Σαν Νικολάς (ισπανικά: San Nicolás) είναι ένας από τους έξι δήμους του Διαμερίσματος Εστελί της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Σαν Νικολάς.
Παραπομπές
Σ Σ
Αντίμηλος
Οι ντόπιοι το αποκαλούν και Ερημόμηλο, ονομασία με την οποία ήταν γνωστό και κατά το Μεσαίωνα, ενώ στην αρχαιότητα ήταν γνωστό ως Έφυρα ή Εφόρα. Τα αρχαιολογικά ευρήματα υποδεικνύουν την ύπαρξη οικισμών από τους προϊστορικούς χρόνους.
Ήταν ενεργό ηφαίστειο έως την αρχή της Τεταρτογενούς περιόδου: ακόμα και σήμερα υπάρχει ανενεργός κρατήρας στην κορυφή του νησιού. Το νησί είναι ένας ηφαιστειακός δόμος αποτελούμενος από ανδεσιτική και δακιτική λάβα, τόφφους και ροές που καταλήγουν σε απότομους γκρεμούς. Η ηλικία τους έχει προσδιοριστεί στα 320.000 έτη. Στον υποθαλάσσιο χώρο ανατολικά της Αντιμήλου έχουν εντοπιστεί άλλοι τρεις ηφαιστειακοί δόμοι.
Έχει θαμνώδη βλάστηση και έχει χαρακτηριστεί από το δίκτυο Φύση 2000 ως Τόπος Κοινοτικής Σημασίας (ΤΚΣ). Φιλοξενεί ένα σπάνιο είδος αιγάγρων) (Capra aegagrus pictus), παρόμοιο με της Κρήτης, το σπάνιο είδος των μαυροπετριτών γερακιών, καθώς και ένα σπάνιο είδος φιδιών, το είδος macrovipera schweizeri, γνωστό και ως "οχιά της Μήλου". Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα, οι εναπομείναντες αίγαγροι του είδους απειλούνται με εξαφάνιση λόγω των επιμειξιών και λόγω λειψυδρίας.
Η επίσκεψη στο νησί γίνεται μόνο με άδεια της Διεύθυνσης Θήρας Κυκλάδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά Κατηγορία:Βραχονησίδες της Μήλου
Πτωτική γραμματική
Η πτωτική γραμματική είναι σύστημα γλωσσολογικής ανάλυσης, που εστιάζει στη σύνδεση μεταξύ του σθένους ενός ρήματος και του γραμματικού συγκειμένου που απαιτεί. Αναπτύχθηκε από τον Αμερικανό γλωσσολόγο Charles J. Fillmore το 1968, στο πλαίσιο της γενετικής-μετασχηματιστικής γραμματικής. Η θεωρία αυτή αναλύει την επιφανειακή συντακτική δομή των προτάσεων μελετώντας το συνδυασμό πτώσεων βαθείας δομής (σημασιολογικών ρόλων δηλ.) — Δράστης, Αντικείμενο, Δέκτης, Τόπος ή Όργανο — οι οποίες καθίστανται απαραίτητες από τη χρήση συγκεκριμένου ρήματος.
Πτώσεις βαθείας δομής
Κατά τον Fillmore, κάθε ρήμα επιλέγει ένα συγκεκριμένο αριθμό πτώσεων βαθείας δομής οι οποίες συναποτελούν το πτωτικό πλαίσιο του ρήματος. Έτσι, ένα πτωτικό πλαίσιο περιγράφει σημαντικές πλευρές του σημασιολογικού σθένους των ρημάτων, των επιθέτων και των ουσιαστικών. Τα πτωτικά πλαίσια μπορούν να προκαλέσουν σύγχυση, όταν, για παράδειγμα, μία πτώση βαθείας δομής είναι δυνατόν να παρουσιάζεται μία φορά σε κάθε πρόταση. Μερικές από τις πτώσεις είναι υποχρεωτικές και άλλες προαιρετικές. Οι υποχρεωτικές πτώσεις δεν είναι δυνατόν να διαγραφούν, εφόσον ελλοχεύει ο κίνδυνος παραγωγής αντιγραμματικών προτάσεων. Για παράδειγμα, η πρόταση: Η Μαρία έδωσε τα μήλα είναι, με την παραπάνω έννοια, αντιγραμματική.
Μία θεμελιώδης υπόθεση της πτωτικής γραμματικής είναι ότι οι γραμματικές λειτουργίες, όπως το υποκείμενο ή το αντικείμενο καθορίζονται από το βαθύ, σημασιολογικό σθένος του ρήματος, το οποίο συσχετίζεται συντακτικά σε γραμματικές κατηγορίες όπως υποκείμενο και αντικείμενο, και σε γραμματικές πτώσεις όπως ονομαστική, αιτιατική κτλ.
Καθολικός κανόνας
Ο Fillmore (1968) προωθεί την ακόλουθη ιεραρχία για τον καθορισμό ενός καθολικού κανόνα εκλογής υποκειμένου:
"Δράστης < Οργανική < Αντικείμενο"
Αυτό σημαίνει ότι, αν το πτωτικό πλαίσιο ενός ρήματος εμπεριέχει ένα δράστη, αυτός αναγνωρίζεται ως το υποκείμενο μίας ενεργούς πρότασης· διαφορετικά, η πτώση βαθείας δομής που ακολουθεί το δράστη στην ιεραρχία (Οργανική δηλ.) προβιβάζεται σε υποκείμενο.
Η επίδραση που έχει ασκήσει η πτωτική γραμματική στη σύγχρονη γλωσσολογία είναι σημαντική, στο βαθμό που πολυάριθμες γλωσσολογικές θεωρίες ενσωματώνουν σχέσεις βαθείας δομής στη μία ή την άλλη μορφή, όπως η αποκαλούμενη Θεματική δομή στη Θεωρία της Κυβέρνησης και Αναφορικής Δέσμευσης.
Σημασιολογία πλαισίων
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '70 και του '80, ο Charles Fillmore ανάπτυξε την προσωπική του θεωρία σε αυτό που ονομαζόταν Σημασιολογία πλαισίων. Ο Walter A. Cook, SJ, καθηγητής γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Georgetown, ήταν ένας από τους πρώτους θεωρητικούς της πτωτικής γραμματικής που ακολούθησε το πρωτότυπο έργο του Fillmore. Ο Cook αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ακαδημαϊκής του έρευνας, από τις αρχές της δεκαετίας του '70 μέχρι τη δεκαετία του '90, στην περαιτέρω ανάπτυξη της πτωτικής γραμματικής σαν ένα εργαλείο γλωσσολογικής ανάλυσης, μεθοδολογίας εκμάθησης γλωσσών και άλλων εφαρμογών, και ήταν ο συγγραφέας μερικών σημαντικών κειμένων και άρθρων πάνω στην πτωτική γραμματική. Ο Cook διηύθυνε επίσης μερικές διδακτορικές διατριβές εφαρμόζοντας την πτωτική γραμματική σε διάφορα πεδία θεωρητικής και εφαρμοσμένης γλωσσολογικής έρευνας.
Αναφορές
Κατηγορία:Γραμματική Κατηγορία:Γλωσσολογία
Αξιόκερσα
Η Αξιόκερσα ήταν αρχαία θρακική θεότητα, δαίμονας της Ελληνικής μυθολογίας, μία από τις Καβείρους.
Ήταν κόρη του Ηφαίστου και της Καβειρώς, κόρη του Πρωτέα. Σύζυγός της ήταν ο Αξιόκερσος, θεός και αυτός του κάτω κόσμου. Η Αξιόκερσα ταυτιζόταν με την Περσεφόνη και η λατρεία της ήταν διαδεδομένη στη Σαμοθράκη, όπου υπήρχε ονομαστό ιερό των Καβείρων, και στη Θράκη.
Πηγές
Κατηγορία:Κάβειροι
Σαν Χουάν δε Λιμάυ
Το Σαν Χουάν δε Λιμάυ (ισπανικά: San Juan de Limay) είναι ένας από τους έξι δήμους του Διαμερίσματος Εστελί της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Σαν Χουάν δε Λιμάυ.
Παραπομπές
Σ Σ
Νόρκις Μπατίστα
Η Νόρκις Μπατίστα (Norkys Yelitza Batista Villarroel, 30 Αυγούστου 1977 -) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός, μοντέλο, επιχειρηματίας και παρουσιάστρια.
Έγινε διάσημη όταν κατέκτησε τη θέση της 1ης αναπληρωματικής στα καλλιστεία για την Μις Βενεζουέλα 1999. Συμμετείχε επίσης και στους διαγωνισμούς: Μις Ατλάντικ Ιντερνασιονάλ 2000 και Μις Λατίνα Ιντερνασιονάλ 2000 τους οποίους κέρδισε, Μις Μεσοαμέρικα Ιντερνασιονάλ 2000 τερμάτισε 1η αναπληρωματική και Ρέινα Ιντερνασιονάλ ντελ Καφέ 2000 τερμάτισε στο TOP 6.
Ξεκίνησε να διαφημίζει εμπορικά σήματα όπως Movilnet, Chrysler, Veltel και Polar. Εργάστηκε ως φωτομοντέλο για τηλεοπτικές διαφημίσεις και έκανε μια πασαρέλα, ενώ σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Εθνικό Πειραματικό Πανεπιστήμιο Σιμόν Ροντρίγκες. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε το 2002 στην τηλενουβέλα Juana La Virgen.
Στις 3 Μαΐου 2003 παντρεύτηκε τον οδοντίατρο, μοντέλο και ηθοποιό Λεονάρδο Λούτινγκερ και στις 20 Ιανουαρίου 2006 γέννησε ένα γιο, τον Σεμπαστιάν. Το 2010 πήραν διαζύγιο. Το 2014 ξεκίνησε τη δίκη της σειρά εσωρούχων και μαγιό.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί Κατηγορία:Βενεζουελάνοι μοντέλα
Χριστιανός Β΄ της Σαξονίας
Ο Χριστιανός Β΄, γερμ. Christian II (23 Σεπτεμβρίου 1583 - 23 Ιουνίου 1611) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν εκλέκτορας της Σαξονίας (1591-1611).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1602 τη Χέντβιχ των Όλντενμπουγρκ, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ της Δανίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Σνεγκούροτσκα
right|250 px|thumb|Η Σνεγκούροτσκα από τον Βίκτορ Βασνετσόφ Σνεγκούροτσκα ή Κόρη του Χιονιού (στα ρώσικα Снегу́рочка, προφορά σύμφωνα με το ΔΦΑ: [snʲɪˈgurətɕkə]),  είναι το όνομα ενός κοριτσιού το οποίο αποτελεί τον κεντρικό χαρακτήρα ρωσικών λαϊκών παραμυθιών, αλλά και σημαντικός χαρακτήρας της πρωτοχρονιάτικης μυθολογίας.
Ο Α.Ν. Αφανάσιεφ (А. Н. Афанасьев) μελέτησε παραμύθια με χαρακτήρα τη Σνεγκούροτσκα στο δεύτερο τόμο του βιβλίου του «Ποιητικές απόψεις των Σλάβων στη φύση».
Σε μια έκδοση αυτού του παραμυθιού, η Σνεγκούροτσκα είναι η κόρη της Άνοιξης και του Πάγου, η οποία επιθυμεί τη συντροφιά κοινών θνητών. Της αρέσει ένας βοσκός με το όνομα Λελ, αλλά η καρδιά της δε μπορεί να γνωρίσει την αγάπη. Η μητέρα της την λυπάται και της δίνει αυτή τη δυνατότητα, αλλά μόλις τον αγαπά, η καρδιά της ζεσταίνεται και λιώνει. Αυτή η έκδοση του παραμυθιού έγινε θεατρικό έργο από τον Αλεξάντρ Οστρόφσκι το 1873, με μουσική επένδυση από τον Τσαϊκόφσκι, χωρίς επιτυχία.
Το 1878 ο συνθέτης Λεόν Μίνκους (Léon Minkus) και ο συνθέτης μπαλέτου Μάριους Πετίπα σκηνοθέτησαν μια έκδοση της Σνεγκούροτσκα με τίτλο «Η Κόρη του Χιονιού» για το Αυτοκρατορικό Μπαλέτο του τσάρου. Η ιστορία προσαρμόστηκε σε όπερα από τον Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ με το όνομα «Η κόρη του χιονιού» το 1882 και γνώρισε τεράστια επιτυχία. Η Σνεγκούροτσκα εμφανίζεται ως ένα πανέμορφο, ξανθό κορίτσι ντυμένο με λευκά και μπλε ρούχα.
Αργότερα σε δυο ταινίες που γυρίστηκαν κατά την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης: μια ταινία κινουμένων σχεδίων του 1952, με μέρος της μουσικής του Ρίμσκι-Κορσάκοφ με το ίδιο όνομα και μια ταινία του 1969, υπό τη διεύθυνση του Παβέλ Καντοτσνίκοφ (Pavel Kadochnikov), με μουσική του Βλαδισλάβ Κλαντνίσκυ (Vladislav Kladnitsky). Ο Ρούθ Άντερσον (Ruth Sanderson) ξανάγραψε την ιστορία στο βιβλίο με εικόνες με τίτλο The Snow Princess (Η Πριγκίπισσα του Χιονιού), στο οποίο όταν η πριγκίπισσα ερωτεύεται δεν πεθαίνει αμέσως, αλλά γίνεται θνητή.
Αναφορές
Κατηγορία:Παραμύθια Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρωσίας
Ναυμαχία της Σαλαμίνας Κύπρου (306 π.Χ.)
Η ναυμαχία της Σαλαμίνας της Κύπρου πραγματοποιήθηκε το 306 π.Χ. ανάμεσα στον Δημήτριο τον Πολιορκητή και τον Πτολεμαίο Α΄ το Σωτήρα στη Σαλαμίνα της Κύπρου για τη διαδοχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο πατέρας του Δημητρίου, ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος και ο Πτολεμαίος ήταν στρατηγοί του Αλεξάνδρου. Νικητής ήταν ο Δημήτριος ο Πολιορκητής.
Η Κύπρος είχε καταληφθεί από τον Πτολεμαίο, που την είχε ως βάση για επιχειρήσεις εναντίον περιχών του Αντιγόνου στη Μ. Ασία και την ανατολή. Το 306 π.Χ. ο Αντίγονος έστειλε τον γιο του Δημήτριο να καταλάβει τον νησί, το οποίο υπερασπιζόταν ο αδελφός του Πτολεμαίου, ο Μενέλαος. Έπειτα από την απόβαση στα βορειοανατολικά του νησιού, ο Δημήτριος βάδισε στη Σαλαμίνα, νίκησε τον Μενέλαο σε μάχη και άρχισε την πολιορκία της πόλης. Αυτή ήταν η πρώτη φορά, που ο Δημήτριος επεδείκνυε την κλίση του στις πολιορκίες, η οποία αργότερα του έδωσε το παρωνύμιο ο Πολιορκητής.
Παρόλα αυτά ο Μενέλαος μπόρεσε να αμυνθεί στις επιθέσεις του Δημητρίου, ώσπου ήλθαν ενισχύσεις. Ο Πτολεμαίος οδήγησε προσωπικά μία μεγάλης κλίμακας εκστρατεία σωτηρίας της Σαλαμίνας, με την ελπίδα να πιάσει τον Δημήτριο μεταξύ των δυνάμεών του και αυτών του Μενελάου, περνώντας έξω από τη Σαλαμίνα. Τότε ο Δημήτριος πήρε ένα υπολογισμένο ρίσκο, αφήνοντας μία μικρή μόνο δύναμη να εμποδίζει τον Μενέλαο και επικέντρωσε τον κύριο όγκο του στρατού εναντίον του Πτολεμαίου. Η μάχη που ακολούθησε ήταν μία πλήρη νίκη του Δημητρίου, που κατέστρεψε ή αιχμαλώτισε τα περισσότερα πλοία και τον στρατό του Πτολεμαίου. Έπειτα από τη μάχη ο Μενέλαος και οι άνδρες του παραδόθηκαν και η υπόλοιπη Κύπρος κατακτήθηκε από τον Δημήτριο. Ως επακόλουθο της νίκης ο Αντίγονος ανέλαβε τον βασιλικό τίτλο, που ήταν κενός από τον φόνο του Αλεξάνδρου Δ΄, ανήλικου γιου του Αλεξάνδρου Γ΄. Ακολούθησαν σύντομα και οι άλλοι διάδοχοι, που αυτοανακηρύχθηκαν βασιλείς.
Τσόνιν
Τσόνιν (町人 «αστοί») είναι μια κοινωνική τάξη που προέκυψε στην Ιαπωνία κατά τη διάρκεια της πρώιμης φάσης της περιόδου Έντο. Η πλειονότητα των τσόνιν ήταν έμποροι και αρκετοί τεχνίτες. Οι αγρότες ονομαζόταν νομίν και δεν περιλαμβανόταν στην κοινωνική τάξη αυτή.
Προέλευση
Στο τέλος του 17ου αιώνα η ευημερία και η ανάπτυξη του Έντο (σημερινό Τόκυο) δημιούργησε απρόβλεπτες αλλαγές στην κοινωνική δομή του πληθυσμού. Οι τσόνιν βρισκόταν στην βάση της ιεραρχίας του Έντο. Οι κοινωνικές τάξεις της εποχής ήταν οι σαμουράι, οι αγρότες (νομίν), οι έμποροι και οι τεχνίτες. Οι τσόνιν, περιελάμβαναν τις τελευταίες δύο κατηγορίες, άκμασαν εις βάρος των ντάιμιο και των σαμουράι που αποδέχτηκαν το εμπόριο ρυζιού των τσόνιν που οδήγησε σε ανταλλαγές χρημάτων και καταναλωτικών αγαθών. Η εξελισσόμενη αυτή οικονομία της αγοράς επέφερε δραστικές αλλαγές στην κοινωνική ιεραρχία της εποχής στην Ιαπωνία. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ότι τα τεράστια εμπορικά καταστήματα του Έντο είχαν μια πολιτική για αγορές μόνο με χρήματα, γεγονός που ευνοούσε τους τσόνιν που είχαν χρηματική ευχέρεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός
Λάτας Ηλείας
Είναι σχεδόν παραλίμνιο χωριό, κοντά στις όχθες της τεχνητής Λίμνης Πηνειού. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Στο χωριό υπάρχει ο ναός του Αγίου Νικολάου αλλά και το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία έξω από τον Λάτα.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας
Γουιγουιλί
Το Γουιγουιλί (ισπανικά: Wiwilí) είναι ένας από τους οκτώ δήμους του Διαμερίσματος Χινοτέγα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Γουιγουιλί.
Παραπομπές
Γ Γ
Τζονί Εκέρ
Ο Τζονί Εκέρ είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 16 Ιανουαρίου 1973 στη Ρουέν. Αγωνιζόταν στην θέση του αμυντικού.
Βιογραφία
Προερχόμενος από τα τμήματα υποδομής της Σταντ Μπωκαιρουά, εντάχθηκε στη Νιμ Ολιμπίκ το 1993, και συμμετείχε στη πορεία της ομάδας από το Γκαρ στον θεσμό του Κυπέλλου Γαλλίας στη διάρκεια της σεζόν 1995-1996. Αγωνιζόμενη στη Νασιονάλ (D3), η Νιμ έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας, όπου, όμως, ηττήθηκε από την Οσέρ (ήττα με σκορ 2-1).
Στη συνέχεια αγωνίστηκε με την φανέλα των ΟΜ και Γκανγκάμπ. Αργότερα, επέστρεψε στη Νιμ ώστε να ολοκληρώσει την επαγγελματική του καριέρα. Μετά από ένα πέρασμα από την Μπανιόλ-συρ-Σεζ, επέστρεψε στην ομάδα στην οποία ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά, την Σταντ Μπωκερουά, η οποία αγωνιζόταν στην Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ. Ανέλαβε υπεύθυνος της ομάδας παίδων (προπονητής των U9 και τεχνικός διευθυντής των ανωτέρων ηλικιακών κατηγοριών). Στο περιοδικό France Football της 4ης Ιουνίου 2013, έκανε γνωστό ότι ο γιος του, Ματίς Εκέρ, ακολουθούσε τα βήματά του, στον χώρο του ποδοσφαίρου, αγωνιζόμενος, κι αυτός, ως αμυντικός.
Ειρήνη Λασκαρίνα Παλαιολογίνα
Η Ειρήνη Λασκαρίνα (1200 - 1239 ή 1241) ήταν κόρη του Αυτοκράτορα της Νικαίας Θεοδώρου Α΄ Λάσκαρη και της Άννας Αγγελίνας, κόρης του Αλεξίου Γ΄ Αγγέλου. Η αδελφή της Μαρία, παντρεύτηκε τον βασιλιά της Ουγγαρίας Μπέλα Δ΄ των Άρπαντ.
Η Ειρήνη έλαβε σε πρώτο γάμο ως σύζυγο τον στρατηγό Ανδρόνικο Παλαιολόγο και μετά τον θάνατο αυτού, τον προοριζόμενο διάδοχο του Θεοδώρου Α΄, Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη το 1212. Με τον Ιωάννη Γ΄ απέκτησε ένα γιο, τον μετέπειτα Αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρο Β΄ Λάσκαρη Βατάτζη. Η Ειρήνη κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού, έπεσε από το άλογό της και τραυματίστηκε άσχημα με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να τεκνοποιήσει έκτοτε. Απεβίωσε το 1239, αφού πρώτα είχε αποσυρθεί σε μονή με το όνομα Ευγενία.
Παραπομπές
Ειρηνη Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Ειρηνη
Σουλτανάτο του Σούλου
right|300px Το Σουλτανάτο του Σούλου ήταν ένα μουσουλμανικό κράτος που αποτελούταν από πολλά νησιά στη θάλασσα Σούλου, στις νότιες Φιλιππίνες. Ιδρύθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 1405.
Στο απόγειό του το κράτος κατείχε εδάφη από το νησί του Μιντανάο έως το Βόρειο Βόρνεο.
Δημιουργία του κράτους
Το 13ο αιώνα, άνθρωποι από τη φυλή Μινανγκαβάυ άρχισαν τον αποικισμό της δυτικής ακτής του νησιού Σουματέρα. Η συγκεκριμένη φυλή ήταν γνωστή για το εμπόριο μπαχαρικών που διεξήγε στο βασίλειο του Άσε. Σύμφωνα με πηγές, το 1405 ο Σαριφούλ Χασέμ Σιντ Αμπού Μπακρ, ένας Άραβας που καταγόταν από τη Τζοχόρ, ήρθε στην περιοχή από τη Μαλάκκα και ίδρυσε κατόπιν το Σουλτανάτο του Σούλου.
Προσαρτήσεις και απώλειες
Περί το 1658, το σουλτανάτο προσάρτησε το Βόρειο Βορνέο, το οποίο παραχωρήθηκε από τον σουλτάνο του Μπρουνέι στο Σούλου, ως ανταπόδοση για τη βοήθεια που προσέφερε το Σούλου εναντίον μιας εξέγερσης στο Μπρουνέι. Την ίδια χρονιά το Σούλου παραχώρησε το νησί Παλαβάν στον σουλτάνο του Μιντανάο, Γκουνταράτ, ο οποίος παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα των Σούλου. Τελικώς, ο Γκουνταράτ παραχώρησε το Παλαβάν στην Ισπανία το 1705.
Κατηγορία:Ιστορία των Φιλιππίνων Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ Σουλου Σουλου Σουλου
TNA No Surrender
Το  No Surrender είναι μια ετήσια διοργάνωση Πληρωμής ανά προβολή, της εταιρία πάλης, Total Nonstop Action Wrestling. Το πρώτο No Surrender έγινε τον Ιούλιο του 2005 και συνεχίζεται μέχρι τώρα κάθε Σεπτέμβριο.
Ιστορία
Σε κάθε τέτοια διοργάνωση περιέχονται διάφοροι παλαιστικοί αγώνες, τις περισσότερες φορές με έπαθλο κάποιο πρωτάθλημα.
Το No Surrender προσελκύει το κοινό, επειδή συνήθως γίνονται οι ημιτελικοί του τουρνουά "Bound for Glory series", που αναδεικνύουν τον πρώτο διεκδικητή του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος TNA, λίγο πριν τη σημαντικότερη διοργάνωση της εταιρίας, το Bound for Glory.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Μπεάτα Μαρία Κιτσίκη-Παναγοπούλου
Η Μπεάτα Μαρία Κιτσίκη-Παναγοπούλου (Αθήνα 27 Ιουνίου 1925, Παρίσι 27 Απριλίου 2023) είναι ομότιμη καθηγήτρια της Τέχνης και των Ανθρωπιστικών Σπουδών. Είναι μόνιμος κάτοικος ΗΠΑ από το 1947. Ήταν καθηγήτρια στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Χοσέ (SJSU), συνταξιοδοτηθείσα το 1988.
Το 1982 απονεμήθηκε στην Παναγοπούλου το ετήσιο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Επίσης, το 1992 στις ΗΠΑ τιμήθηκε με το Βραβείο Axion της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης Επαγγελματιών της Καλιφόρνιας.
Πρώιμος βίος και εκπαίδευση
Η Μπεάτα Κιτσίκη-Παναγοπούλου είναι κόρη και το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά του Νικολάου Κιτσίκη και της Μπεάτας Μερόπης Πετυχάκη, και γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο Νικόλαος Κιτσίκης ήταν καθηγητής και πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ) στην Αθήνα και είχε χρηματίσει γενικός διευθυντής Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, 1917-1920. Κατά τη γέννησή της, ο πατέρας της διατελούσε τεχνικός διευθυντής της βρετανικής εταιρείας MacAlpine και, μεταξύ άλλων έργων, είχε κατασκευάσει το λιμάνι του Ηρακλείου Κρήτης Η μητέρα, Μπεάτα Πετυχάκη, που γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1907, ήταν κόρη του Εμμανούηλ Πετυχάκη, Κρητικού στην καταγωγή, ο οποίος δραστηριοποιούνταν επιχειρηματικά στην Αίγυπτο. Η Μπεάτα Πετυχάκη παντρεύτηκε τον Νικόλαο Κιτσίκη σε ηλικία δεκαέξι ετών και μετέβη στην Αθήνα, γενέτειρα της Παναγόπουλου. Η Παναγοπούλου μεγάλωσε σε διάφορα μέρη, στο κέντρο της Αθήνας, στο προάστιο της Εκάλης και τελικά στη συνοικία του Κολωνακίου. Τελείωσε το γυμνάσιο το 1943. Την επόμενη διετία σπούδασε αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) και αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Φεβρουάριο του 1947 η Παναγοπούλου εγκατέλειψε την Ελλάδα και μετέβη στις ΗΠΑ με υποτροφία στο Ανατολικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Από το ίδιο πανεπιστήμιο, όπου αποφοίτησε, πήρε και τον μεταπτυχιακό της τίτλο ειδίκευσης (μάστερ) στην Ιστορία της Μεσαιωνικής Τέχνης με την εποπτεία του καθηγητή Ούλριχ Μίντελντορφ.
Απεβίωσε στις 27 Απριλίου 2023
Γάμος και οικογένεια
Στο πανεπιστήμιο του Σικάγου γνώρισε τον μεταπτυχιακό φοιτητή Επαμεινώνδα Πέτρο Παναγόπουλο (Νώντας) που εκπονούσε τη διδακτορική διατριβή του. Στη συνέχεια παντρεύτηκαν και απέκτησαν δύο παιδιά. Η οικογένεια μετακόμισε αρχικά στο Ντιτρόιτ της πολιτείας του Μίσιγκαν, όπου ο Νώντας ανέλαβε τη διδασκαλία στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Ουέιν. Το 1956 η οικογένεια μεταφέρθηκε στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας, όπου ο Νώντας δίδαξε Αμερικανική Ιστορία στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της πόλης. Κατά την περίοδο αυτή, η Μπεάτα με τον σύζυγό της, τον Νώντα, συνέγραψαν από κοινού την ενότητα για τον «Νεότερο πολιτισμό» στο κεφάλαιο «Ελλάς» στην Encyclopedia Americana (έκδοση 1958).
Εκπαιδευτικός και διδάκτωρ
Η Παναγοπούλου απέκτησε την πιστοποίηση για τη διδασκαλία Τέχνης και Γαλλικής γλώσσας και ξεκίνησε να διδάσκει στο γυμνάσιο του Φρέμοντ στην πόλη Σάνιβεϊλ, της κομητείας Σάντα Κλάρας. Το 1961 άρχισε να διδάσκει Ιστορία Τέχνης στο Κολέγιο Φούτχιλ. Το 1962 έγινε αποδεκτή στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ για να εκπονήσει διδακτορική διατριβή στο τομέα της Ιστορίας της Τέχνης, αλλά μεταπήδησε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, στο Τμήμα της Ιστορίας της Τέχνης, το 1964. Με την ολοκλήρωση της διατριβής της στη Σορβόνη στο Παρίσι, πήρε τον διδακτορικό τίτλο το 1970. Εφεξής δίδαξε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Χοσέ έως το 1988. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου ανέλαβε καθηγήτρια (θέση Kress professor) στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα και παράλληλα διετέλεσε επί τριετία διευθύντρια της Γενναδείου Βιβλιοθήκης.
Στο Πανεπιστήμιο του Σαν Χοσέ έγινε καθηγήτρια στο νεωτεριστικό τετραετές πρόγραμμα υπό την επωνυμία «Νέο Κολέγιο», ένα πρόγραμμα σπουδών που βασιζόταν σε μικρά σεμινάρια που διερευνούσαν σημαντικά θέματα του νεότερου βίου. το ταξίδι της στην Κίνα το 1975 ήταν μια περιήγηση για εκπαιδευτικούς υπό την ηγεσία της κινεζικής κυβέρνησης και αποτελούσε μέρος των πρώιμων προσπαθειών του Μάο τσε Τουνγκ να επιδείξει την Κίνα στον κόσμο. Η Παναγοπούλου ενθουσιάστηκε, όπως αντανακλάται σε ένα άρθρο της στο περιοδικό Educator του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας του Λος Άντζελες (UCLA) το 1976 υπό τον τίτλο: «Περί της δημιουργικότητας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η προοπτική ενός ιστορικού της τέχνης», καθώς και στο περιεχόμενο των μαθημάτων της με αντικείμενο τις Γυναίκες και την Τέχνη στο πρόγραμμα Νέο Κολέγιο.
Η φραγκική μοναστική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα
Το 1979 δημοσιεύθηκε το βιβλίο της Παναγοπούλου Κιστερκιανές και Ελεημοσυνικές Μονές στη Μεσαιωνική Ελλάδα από τον εκδοτικό οίκο του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Η εκδοτική σημείωση αναφωνούσε: «Πρόκειται για τη μοναδική πλήρη μελέτη των διαπρεπέστερων γοτθικών μονών που διασώζονται, τα οποία οικοδομήθηκαν κατά τη Φραγκοκρατία και την Ενετοκρατία στην Ελλαδα μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1204 μ.Χ.» (Walter Horn/ Βάλτερ Χορν, Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϊ). Στο βιβλίο Κιστερκιανές και Ελεημοσυνικές Μονές στη Μεσαιωνική Ελλάδα.
Καθηγήτρια (Kress professor) και διευθύντρια της Γενναδείου Βιβλιοθήκης
Το 1982 η Παναγοπούλου ανέλαβε καθηγητική θέση (Kress professor) στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα (ASCSA) και τον Ιούλιο του 1983 έγινε διευθύντρια της Γενναδείου Βιβλιοθήκης της Αμερικανικής Σχολής, ενός αποθετηρίου της ελληνικής ιστορίας, γραμματείας και τέχνης από την αρχαιότητα έως τη νεότερη εποχή, και τμήμα της Σχολής. Υπήρξε μια αξιοσημείωτη τοποθέτηση, καθώς η θέση του διευθυντή στη βιβλιοθήκη χήρευε από το 1977. Διετέλεσε διευθύντρια έως τον Ιούλιο του 1986.
Αρχιτεκτονική του βαλκανικού τουρκο-μπαρόκ
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και τις αρχές της δεκαετίας του 1980 η Παναγοπούλου διεξήγαγε την έρευνά της αλλά και συγχώνευσε αποσπασματικές μελέτες που αφορούσαν συγκεκριμένα μεγάλα αρχοντικά που οικοδομήθηκαν στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια στο διάστημα 1700-1900. Η έρευνά της ανέδειξε ως μια αναδυόμενη τάξη τους ιδιοκτήτες αυτών των αρχοντικών, οι οποίοι ήταν έμποροι δραστηριοποιούμενοι σε προϊόντα, όπως το δέρμα, το κερί και τα υφάσματα, τα οποία πουλούσαν από την Οθωμανική αυτοκρατορία στις επικερδείς ευρωπαϊκές αγορές, στη Μαδρίτη, τη Βιένη και τη Βενετία. Αναχωρούσαν κατά τις αρχές της άνοιξης και επέστρεφαν στον τόπο τους όταν ξεκινούσε ο χειμώνας. Με το πέρασμα του χρόνου πλούτισαν και έκτισαν οικίες χρησιμοποιώντας περιοδεύοντες μαστόρους κυρίως από την Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία.
Βραβεύσεις
Το 1982 απονεμήθηκε στην Παναγοπούλου το ετήσιο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Επίσης, το 1992 στις ΗΠΑ τιμήθηκε με το βραβείο Axion της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης Επαγγελματιών της Καλιφόρνιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ακαδημαϊκοί
Πολύδωρος Παπαχριστοδούλου
Ο Πολύδωρος Παπαχριστοδούλου (Σαράντα Εκκλησιές, 1882 ή 1884 ή 1886 - 1967) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός, συγγραφέας και λαογράφος. Υπήρξε ιδρυτής και πρόεδρος της Εταιρείας Θρακικών Μελετών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε τη δεκαετία του 1880 στις Σαράντα Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης και ήταν γιος ιερέα. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στη γενέτειρά του και αργότερα φοίτησε στο Γυμνάσιο Αδριανουπόλεως και στη Ζαρίφειο Σχολή της Φιλιππούπολης. Αργότερα σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με υποτροφία εργαζόμενος παράλληλα ως δάσκαλος. Διορίστηκε στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης όπου δίδαξε για τρία χρόνια και στη συνέχεια δίδαξε φιλολογία σε σχολεία της Λάρισας, της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Έπειτα υπήρξε για 26 χρόνια καθηγητής στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων του Πειραιά.
Παράλληλα ασχολήθηκε με την λογοτεχνία και την λαογραφία. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1922 δημοσιεύοντας διηγήματα και ηθογραφίες σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες ενώ σημαντικό είναι το ιστορικό και λαογραφικό έργο του με επίκεντρο την περιοχή της Θράκης. Διετέλεσε μέλος του Θρακικού Κέντρου αναλαμβάνοντας από το 1928 την έκδοση του περιοδικού Θρακικά, εξέδωσε από το 1934 ως το 1966 το περιοδικό Αρχείον του Θρακικού Λαογραφικού και Γλωσσικού Θησαυρού (34 τόμοι), υπήρξε ιδρυτής και πρόεδρος της Εταιρείας Θρακικών Μελετών και δημοσίευσε σε βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά περισσότερες από 300 μελέτες του με αντικείμενο την Ιστορία, τη λαογραφία, την κοινωνία και τη μουσική παράδοση της Θράκης. Παράλληλα πραγματοποίησε επί χρόνια διαλέξεις σχετικές με τη Θράκη σε διάφορους οργανισμούς και φορείς ανά την επικράτεια καθώς και στο ραδιόφωνο.
Για την προσφορά του και το έργο του, ο Παπαχριστοδούλου τιμήθηκε με αρκετά βραβεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό (ΗΠΑ, Γαλλία κλπ). Παράλληλα απέσπασε τα ευμενή σχόλια προσωπικοτήτων των γραμμάτων και των τεχνών όπως οι Νικόλαος Ανδριώτης, Αντώνης Τραυλαντώνης, Σαμουέλ Μποντ-Μποβί κ.ά. Απεβίωσε το 1967 στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Ελ Κουά
Το Ελ Κουά (ισπανικά: El Cuá) είναι ένας από τους οκτώ δήμους του Διαμερίσματος Χινοτέγα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι το Ελ Κουά.
Παραπομπές
Ε Ε
Παλαιοχώρα Αρκαδίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας
Αρωματικοί υδρογονάνθρακες
«Αρωματικοί υδρογονάνθρακες» χαρακτηρίζονται οι κυκλικοί υδρογονάνθρακες που εμφανίζουν μια σειρά χαρακτηριστικών ιδιοτήτων που είναι γνωστές με τη συνοπτική ονομασία «αρωματικός χαρακτήρας».
Οι αρωματικοί υδρογονάνθρακες διακρίνονται σε «αρένια» ή «βενζολιοειδείς», που περιέχουν έναν ή περισσότερους εξαμελείς δακτυλίους βενζολίου, και σε «μη βενζολιοειδείς» που δεν έχουν κανέναν.
Ιστορία
Από τα μέσα του 19ου αιώνα ήταν ήδη γνωστή η ύπαρξη μεγάλης κατηγορίας οργανικών ενώσεων με σαφείς διαφορετικές ιδιότητες εκείνων των αλειφατικών ενώσεων που αν και παρουσίαζαν ακόρεστο χαρακτήρα δεν αντιδρούσαν ως ακόρεστες ενώσεις. Παρουσίαζαν ευχάριστη οσμή αφού μπορούσαν να εξαχθούν από αρωματικά έλαια γαρίφαλων, κανέλας, βανίλιας κ.λπ. εξ ου και αρχικά η ονομασία τους.
Το 1861, ένας Αυστριακός χημικός, ο Ιωσήφ Λόσμιντ (Josef Loschmidt), αναγνώρισε πως πολλές αρωματικές ενώσεις μπορούσαν επίσης να παραχθούν από το βενζόλιο, με αντικατάσταση ενός ή περισσοτέρων ατόμων του υδρογόνου, από άλλα άτομα ή ομάδες ατόμων. Μετά την παρατήρηση αυτή ο όρος αρωματικός έχασε την αρχική σημασία, όπου για τους χημικούς σημαίνει πλέον κάθε ένωση προϊόν του βενζολίου, αν και όχι μόνο.
* Κατηγορία:Καρκινογόνα
988 Αππέλλα
Η Αππέλλα (Appella) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,621. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Ρωσογάλλο αστρονόμο Βενιαμίν Ζεχόφσκι, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Γάλλου μαθηματικού και αστρονόμου Πωλ Εμίλ Απέλ (Paul Appell, 1855-1930).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Απέλλας εκτιμάται σε 25,90 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,087.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Απελλα
Προοδευτικό Μπλοκ (Ρωσία)
μικρογραφία|δεξιά|250px|Η Αίθουσα συνεδριάσεων της Κρατικής Δούμας. Το Προοδευτικό Μπλοκ ήταν μια συμμαχία πολιτικών δυνάμεων στην Ρωσική Αυτοκρατορία που καταλάμβανε 236 από τις 442 έδρες στην Κρατική Δούμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Δημιουργήθηκε όταν η Κρατική Δούμα ξανάρχισε να συνεδριάζει κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, σαν απάντηση του Νικολάου Β΄ στις αυξανόμενες κοινωνικές εντάσεις. Με την παρότρυνση του Πάβελ Μιλιουκόφ το Προοδευτικό Κόμμα συνέπραξε με το Κόμμα των Καντέτ, τους Αριστερούς Οκτωβριστές, και τους προοδευτικούς Εθνικιστές και μεμονωμένους πολιτικούς όπως ο Βασίλι Σούλγκιν για να σχηματίσουν πολιτικό μέτωπο στην Δούμα, που απαιτούσε «κυβέρνηση εμπιστοσύνης». Σύμφωνα με τους Μπολσεβίκους υποστήριξε σοσιαλ-σωβινιστική στάση για την συνέχιση του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το περιεχόμενο του προγράμματος καθορίστηκε από την επιθυμία να βρουν κοινό έδαφος για μια συμφωνία με την κυβέρνηση στην βάση ενός ελαχίστου φιλελευθέρων μεταρρυθμίσεων. Το πρόγραμμα του Προοδευτικού Μπλοκ περιελάμβανε αιτήματα για πολιτική και θρησκευτική αμνηστία, την κατάργηση των περιορισμών σε εθνικότητες και θρησκείες (Πολωνοί, Εβραίοι, κλπ.) και την ελευθερία των συνδικάτων. Το κύριο αίτημα του Μπλοκ ήταν ο σχηματισμός μιας «κυβέρνησης εμπιστοσύνης». Η σύσκεψη έγινε στις 9 Σεπτεμβρίου 1915 μεταξύ των εκπροσώπων του Μπλοκ και υπουργών, όπου οι βουλευτές όχι μόνο απαίτησαν την πραγματοποίηση του προγράμματος του Μπλοκ, αλλά ακόμη και την παραίτηση των ίδιων των υπουργών. Οι διαπραγματεύσεις κατέληξαν να συστήσει η κυβέρνηση την αναστολή των εργασιών της Δούμας, πράγμα που έγινε στις 16 Σεπτεμβρίου 1915. Η Αυτοκρατορική Δούμα διέκοψε τις εργασίες της από τον Τσάρο και δεν συνεδρίασε ξανά μέχρι τον Φεβρουάριο του 1916.
Μέχρι τις αρχές του 1916, ο Αλεξέι Κβοστόφ ήρθε σε συμβιβασμό με το Προοδευτικό Μπλοκ, βασιζόμενος στην μετριοπαθή φύση των αιτημάτων του. Η Δούμα συνεδρίασε στις 9 Φεβρουαρίου και αφού ο 76χρονος Ιβάν Γκορεμίκιν, που αντιτίθετο στην σύγκληση της Δούμας, είχε καθαιρεθεί και αντικατασταθεί από τον Μπόρις Στούρμερ σαν πρωθυπουργό. Ωστόσο, οι βουλευτές απογοητεύτηκαν όταν ο Στούρμερ έκανε την ομιλία του. Λόγω του πολέμου, είπε, δεν ήταν η ώρα για συνταγματικές μεταρρυθμίσεις. Για πρώτη φορά στη ζωή του, ο Τσάρος έκανε επίσκεψη στο Ανάκτορο της Ταυρίδας, πράγμα που έκανε πρακτικά αδύνατο να αποδοκιμάσουν τον νέο πρωθυπουργό Στούρμερ.
Τον Οκτώβριο του 1916 τα κόμματα της αντιπολίτευσης αποφάσισαν να επιτεθούν στον Στούρμερ, την κυβέρνησή του και τις λεγόμενες Σκοτεινές Δυνάμεις. Για τους Οκτωβριστές και τους Καντέτ, τους φιλελεύθερους στο κοινοβούλιο, ο Γκριγκόρι Ρασπούτιν, ο οποίος πίστευε στην απολυταρχία και την απόλυτη μοναρχία, ήταν ένα από τα κύρια εμπόδια. Την 1η Νοεμβρίου (παλιό ημερολόγιο) η κυβέρνηση υπό τον Μπορίς Στούρμερ, δέχτηκε επίθεση από τον Μιλιουκόφ στην Αυτοκρατορική Δούμας. Το Προοδευτικό Κόμμα έφυγε από το Μπλοκ αφού απαίτησε μια υπεύθυνη κυβέρνηση. Ο Στούρμερ και ο Αλεξάντρ Προτοπόποφ, του οποίου ο απρόσμενος διορισμός θεωρήθηκε σαν πρόκληση σχεδιασμένη να διασπάσει το Μπλοκ, ζήτησαν μάταια την διάλυση της Δούμα. Ο Αλεξάντρ Γκουτσκόφ ανέφερε ότι πέντε μέλη του Προοδευτικού Μπλοκ, περιλαμβανομένου του Αλέξανδρος Κερένσκι, του Αλεξάντρ Κονοβάλοφ, του Νικολάι Νεκρασόφ και του Μιχαήλ Τερεσένκο σκέπτονταν το πραξικόπημα, αλλά δεν επιχείρησαν κάποια ενέργεια. Ο Μέγας Δούκας Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς αρνήθηκε να συνεργαστεί, λέγοντας ότι ο στρατός δεν θα στήριζε ένα πραξικόπημα. Το Προοδευτικό Μπλοκ υποστήριξε ένα σχέδιο απόφασης ότι ο Τσάρος επρόκειτο να αντικατασταθεί από τον γιό του Τσάρεβιτς Αλεξέι. Ο νέος πρωθυπουργός Αλεξάντρ Τρέποφ προσφέρθηκε να ικανοποιήσει κάποια από τα αιτήματα του Μπλοκ.
Στην πορεία προς την επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917, συχνά αμφισβητούνταν αν θα έπαιζε κρίσιμο ρόλο στην επιτυχία της εξέγερσης η υπόδειξη στον Τσάρο Νικόλαο Β΄ ότι θα πρέπει να δημιουργήσει «κυβέρνηση λαϊκής εμπιστοσύνης». Ο Τσάρος, αντίθετα, έκανε μικρή προσπάθεια να κάνει πολιτικές μεταρρυθμίσεις ή να μετατοπιστεί στην συνταγματική μοναρχία που, ενδεχόμενα, θα μπορούσε να έχει σώσει την δυναστεία των Ρομανόφ.
Καλλιρρόη
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες Κατηγορία:Ωκεανίδες Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Επιχείρηση
Επιχείρηση χαρακτηρίζεται η ποριστική οικονομική μονάδα που αποτελεί αυτοτελή και υπεύθυνη οργάνωση παραγωγικών συντελεστών και διαχείρισης συναλλαγών με τις οποίες και επιδιώκει το μέγιστο δυνατό κέρδος. Το δε κέρδος κατά κανόνα θα πρέπει να υπερβαίνει την αντίστοιχη συνήθη αμοιβή (ως αντιμισθία) της διοικητικής ή εκτελεστικής εργασίας που επιτελείται σ' αυτήν.
Έτσι με τον παραπάνω ορισμό δίδεται σαφώς ως κύριο κριτήριο το κέρδος, του οποίου και ξεχωρίζει από κάποια άλλη οικονομική μονάδα, αφού όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά είναι κοινά και αφηρημένα, με συνέπεια να μη λαμβάνονται ως κριτήρια διάκρισης μεταξύ των δύο εννοιών.
Μια επιχείρηση που ανήκει σε πολλά φυσικά πρόσωπα, μπορεί να διαμορφωθεί ως μια εταιρική επιχείρηση ή από κοινού οργανωμένη ως μια εταιρική σχέση. Χώρες έχουν διαφορετικούς νόμους που μπορεί να αποδοθεί διαφορετικά δικαιώματα στις διάφορες επιχειρηματικές οντότητες.
Οι επιχειρήσεις είναι γενικά παραγωγικές μονάδες με διάφορες νομικές μορφές. Σε αυτές, ένα ή περισσότερα άτομα αποφασίζουν για την παραγωγή. Η επιδίωξη του μέγιστου κέρδους αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό τους, διότι όσο μεγαλύερο είναι το κέρδος, τόσο πιο βέβαια είναι και η επιβίωση και η ανάπτυξη τους μακροχρόνια.
Τέλος, οι επιχειρήσεις αναλαμβάνουν την παραγωγή και αυτές αποφασίζουν για τον τρόπο με τον οποίο θα μετασχηματίσουν την ύλη και θα χρησιμοποιήσουν του συντελεστές παραγωγής ώστε να παράγουν προϊόντα που ικανοποιούν τις ανάγκες των ανθρώπων.
Χαρακτηριστικά
Κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας επιχείρησης, που αποτελούν και τις αναγκαίες προϋποθέσεις, είναι τα ακόλουθα:
Είδη επιχειρήσεων
Γενικά οι επιχειρήσεις διακρίνονται ανάλογα εκ του αντικειμένου της δράσης τους, του ιδιοκτησιακού επιχειρηματικού κεφαλαίου, εκ της νομικής μορφής τους και κατά μέγεθος:
Νομικές μορφές επιχειρήσεων
1. Ατομικές
2. Εταιρικές
3. Άλλες
Επιχειρήσεις κατά μέγεθος
Τελευταία αναφέρονται και οι "μικρομεσαίες επιχειρήσεις" (ΜΜΕ), όχι τόσο ως ενδιάμεση κατηγορία των δύο πρώτων, αλλά αθροιστικά αυτών, για λόγους πολιτικής ανάπτυξης και ένταξής τους σε προγράμματα επιχορηγήσεων.
Ανάπτυξη επιχείρησης
Σήμερα μια επιχείρηση αποτελεί ένα νομικό πρόσωπο που δραστηριοποιείται στο κοινωνικό σύνολο με ένα σύνολο πόρων τόσο έμψυχων όσο και άψυχων. Κύριος στόχος της είναι η επίτευξη κέρδους (κερδοφορίας). Η κερδοφορία αυτή αποδίδεται σε χρηματικές μονάδες. Οι έμψυχοι πόροι της επιχείρησης είναι το ανθρώπινο δυναμικό της επιχείρησης, δηλαδή το σύνολο των εργαζομένων σ' αυτή (εργάτες, υπάλληλοι και στελέχη). Όσον αφορά τους άψυχους πόρους, αυτοί συνίστανται στις εγκαταστάσεις (εργοστάσια, καταστήματα, γραφεία, αποθήκες κ.α.), τον πάσης φύσης εξοπλισμό (μηχανικό, ηλεκτρονικό, επικοινωνιακό, μέσα μεταφοράς κ.λπ.), στα άυλα περιουσιακά στοιχεία της επιχείρησης όπως π.χ. η επωνυμία, το εμπορικό σήμα (λογότυπο) και η υπεραξία (φήμη), και τέλος στα διάφορα άλλα στοιχεία που αποσκοπούν στην υποβοήθηση της λειτουργίας της επιχείρησης (π.χ. τεχνογνωσία, χρηματικά διαθέσιμα, αποθέματα κ.α.).
Η επιχείρηση προκειμένου να λειτουργήσει αποτελεσματικά χωρίζεται σε διάφορα τμήματα ανάλογα με τα κατάλληλα κριτήρια που ομαδοποιούν τις λειτουργίες και τις δραστηριότητες της ή που επιτυγχάνουν την καλύτερη δυνατή οργάνωσή της. Μία πολύ συνηθισμένη, απλή αλλά και λειτουργική διάρθρωση σύγχρονης εταιρικής επιχείρησης είναι κατά το ακόλουθο οργανόγραμμα διάρθρωσης:
Στο σύγχρονο επιχειρηματικό κόσμο με τους κολοσσιαίους πολυεθνικούς ομίλους και τις εκατοντάδες θυγατρικές, με τις συνεχείς εξαγορές και συγχωνεύσεις, οι δομές γίνονται πολύ πιο σύνθετες και πολύπλοκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρηματικότητα Κατηγορία:Επιχειρήσεις
Ντέιβιντ Τσάλμερς
Ο Ντέιβιντ Τζων Τσάλμερς (αγγλ. David John Chalmers, γενν. 20 Απριλίου 1966) είναι Αυστραλός φιλόσοφος και γνωσιακός επιστήμονας, που ειδικεύεται στη φιλοσοφία του νου και τη της γλώσσας. Είναι καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και διευθύνει μαζί με τον Νεντ Μπλοκ το Κέντρο για τον Νου, τον Εγκέφαλο και τη Συνείδηση» του πανεπιστημίου αυτού. Το 2006 εκλέχθηκε εταίρος της Αυστραλιανής Ακαδημίας Επιστημών του Ανθρώπου και το 2013 εταίρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.
Ο Τσάλμερς είναι γνωστότερος για τη διατύπωση του λεγόμενου «σκληρού προβλήματος της συνειδήσεως», δηλαδή του γιατί και πώς οι άνθρωποι έχουν συνείδηση και υποκειμενικές εμπειρίες.
Σπουδές
Ο Τσάλμερς γεννήθηκε στο Σίδνεϊ, αλλά μεγάλωσε στην Αδελαΐδα, όπου πήγε στο Γυμνάσιο Unley.
Ως παιδί είχε εμπειρίες συναισθησίας. Ξεκίνησε να παίζει παιχνίδια υπολογιστή και να γράφει σχετικά προγράμματα σε ηλικία δέκα ετών στον PDP-10 ενός ιατρικού κέντρου. Επίσης είχε εξαιρετικές επιδόσεις στα μαθηματικά και κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο σε Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα. Σε ηλικία 13 ετών διάβασε το βιβλίο του Ντάγκλας Χόφσταντερ Gödel, Escher, Bach, που δημιούργησε στον Τσάλμερς ένα ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία.
Ο Τσάλμερς πήρε πτυχίο μαθηματικών από το Πανεπιστήμιο της Αδελαΐδας. Κατόπιν πέρασε ένα εξάμηνο διαβάζοντας βιβλία φιλοσοφίας, ενώ ταξίδευε ανά την Ευρώπη, προτού συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με υποτροφία Rhodes. Ωστόσο έφυγε από εκεί και τελικώς πήρε διδακτορικό στη φιλοσοφία και τη γνωσιακή επιστήμη το 1993 από το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα στο Μπλούμινγκτον με επιβλέποντα τον ίδιο τον Χόφσταντερ. Ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής του ήταν «Προς μία θεωρία της συνειδήσεως» (Toward a Theory of Consciousness).
Σταδιοδρομία
Ενώ ήταν μεταδιδακτορικός συνεργάτης στο πρόγραμμα Φιλοσοφίας-Νευροεπιστήμης-Ψυχολογίας του Άντυ Κλαρκ στο Πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις το 1994, ο Τσάλμερς έδωσε μια ομιλία στο πρώτο συνέδριο της σειράς «Toward a Science of Consciousness». Αυτή η διάλεξη θεωρείται ότι «εδραίωσε τη φήμη του Τσάλμερς ως αναγνωρισμένου διανοητή, που ανέδειξε ένα νεοφανές πεδίο». Τα επόμενα έτη υπήρξε ένας από τους συνδιοργανωτές του συνεδρίου αυτού (υπό τη νέα ονομασία «The Science of Consciousness») μαζί με τον Στιούαρτ Χάμεροφ, αλλά πήρε αποστάσεις όταν αυτό απέκλινε υπερβολικά από την καθιερωμένη επιστήμη.
Η πρώτη καθηγητική θέση του Τσάλμερς ήταν σε ηλικία 29 ετών, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ, από τον Αύγουστο του 1995 έως τον Δεκέμβριο του 1998. Το 1996 δημοσίευσε το επιδραστικό βιβλίο του The Conscious Mind. Στη συνέχεια ο Τσάλμερς διορίσθηκε καθηγητής της Φιλοσοφίας (1999-2004) και διευθυντής του Κέντρου Μελετών της Συνειδήσεως (2002-2004) στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνας. Το 2004 επέστρεψε στην Αυστραλία, διοριζόμενος καθηγητής στο Αυστραλιανό Εθνικό Πανεπιστήμιο. Το 2009 ωστόσο αποδέχθηκε μια μερικής απασχολήσεως θέση καθηγητή στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, που το 2014 έγινε πλήρους απασχολήσεως.
Ιδέες
Ο Τσάλμερς πιστεύει ότι το θέμα της ανθρώπινης συνειδήσεως περιέχει μια ισχυρή δόση μυστηρίου. Αυτό είναι φανερό στο παρακάτω απόσπασμα ομιλίας του, χαρακτηριστικό της φιλοσοφίας του:
"«Η μελέτη των νευρώνων δεν μάς εξηγεί το πώς η πρόσκρουση των ηχητικών κυμάτων στα αυτιά μας μάς δίνει την υποκειμενική εμπειρία που ο καθένας από εμάς σχηματίζει για την 5η Συμφωνία του Μπετόβεν. Οι φυσικές θεωρίες περιγράφουν μόνο λειτουργίες όπως η μνήμη, η προσοχή, η αυτοπαρατήρηση, κλπ., που συσχετίζουν φυσικές διαδικασίες μέσα στον εγκέφαλο. Δεν μάς εξηγούν όμως γιατί και πώς αυτές οι διαδικασίες συνοδεύονται από υποκειμενικές εμπειρίες.»"
Συνακόλουθα έχει τη γνώμη ότι, όσα και να μάθουν οι νευροφυσιολόγοι για τον εγκέφαλο, δεν θα μπορέσουν ποτέ να γεφυρώσουν το ερμηνευτικό χάσμα ανάμεσα στον φυσικό και τον υποκειμενικό κόσμο, με μία θεωρία που θα ανήκει αυστηρά και μόνο στη φυσική. Ο Τσάλμερς νομίζει ότι η φιλοσοφία θα μπορούσε να προχωρήσει προς τη λύση του προβλήματος, με την παραδοχή ότι η έννοια της πληροφορίας είναι μια τόσο ουσιώδης ιδιότητα της πραγματικότητας, όσο είναι η ύλη και η ενέργεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αναλυτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ουμανιστές Κατηγορία:Επιστημολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της γλώσσας
Φατμά Σουλτάνα (κόρη του Μωάμεθ Δ΄)
Η Φατμά Εμετουλάχ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:امت الله فاطمه سلطان) (Τούρκικα: Fatma Emetullah Sultan, 1679 - 17 Δεκεμβρίου 1700) ήταν κόρη του σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄ και αδελφή των σουλτάνων Μουσταφά Β΄ και Αχμέτ Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1679 στο Παλάτι Εντιρνέ, και ήταν κόρη του σουλτάνου Μωάμεθ Δ΄ και της πρώτης και νόμιμης συζύγου του, της ελληνικής καταγωγής Εμετουλάχ Ραμπιά Γκιουλνούς Σουλτάν. Το δεύτερο ονομά της, το έλαβε προς τιμήν της μητέρας της.