cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χημικός καθαρισμός
Επιλογή και χρήση Χημικών Υλικών
Η πρώτη απόφαση που πρέπει να ληφθεί είναι η επιλογή των χημικών υλικών. Σαν γενικός κανόνας μπορεί να σημειωθεί ότι για κάθε πρόβλημα υπάρχουν πολλές επιλογές κατάλληλων χημικών προϊόντων. Καθοριστικοί παράγοντες στην επιλογή είναι η φύση των αποθέσεων, το κόστος, η δραστικότητα, η τοξικότητα και η διαβρωτικότητα των χημικών προϊόντων και τέλος η ασφάλεια των εργαζομένων και εγκαταστάσεων, καθώς και η προστασία του περιβάλλοντος. Τα περισσότερα από αυτά τα χημικά προϊόντα ανήκουν στην κατηγόρια των επικίνδυνων (hazardous), συνεπώς για λόγους ασφάλειας, πρέπει:
Διαδικασία Χημικού Καθαρισμού
Καθ’ όλη την διάρκεια του χημικού καθαρισμού απαιτείται συνεχής παρακολούθηση της εργασίας. Η εταιρία που έχει αναλάβει τον χημικό καθαρισμό οφείλει να διαθέτει καλά εκπαιδευμένο και έμπειρο προσωπικό. Απαιτούνται επιβλέποντες μηχανικοί και τεχνίτες αρκετοί για κάθε βάρδια, καθότι η εργασία του χημικού καθαρισμού μετά την έναρξη της δεν είναι δυνατόν να διακοπεί αλλά πρέπει να συνεχιστεί μέχρι την περάτωση της. Πολλές φορές απαιτούνται ειδικευμένοι Χημικοί Μηχανικοί καθώς και Μηχανικοί Ασφαλείας, ανάλογα με την σοβαρότητα της εργασίας και σύμφωνα με τις εκάστοτε απαιτήσεις.
Πλεονεκτήματα του χημικού καθαρισμού
Η παρουσία και μόνο ενός λεπτού αόρατου φιλμ λεβητόλιθου κοστίζει χιλιάδες Ευρώ κάθε χρόνο λόγω υψηλότερου κόστους για την κατανάλωση μεγαλύτερης ποσότητας πετρελαίου και ενέργειας. Επιπλέον, κάτω από κάθε στρώμα λεβητόλιθου η διάβρωση του μετάλλου συνεχίζεται αμείλικτη και οδηγεί σε υπέρογκα υψηλό κόστος αναγκαίας διακοπής λειτουργίας και εκτεταμένων επισκευών. Στην πραγματικότητα, οι λέβητες, οι εναλλάκτες, τα δίκτυα ψύξεως, οι πύργοι ψύξεως έχουν σχεδιαστεί να λειτουργούν με τελείως καθαρή επιφάνεια, με την παρουσία μόνο ενός προστατευτικού αντιοξειδωτικού φιλμ από μαγνητίτη, πάχους μικρότερο από λεπτό χαρτί υγείας. Εξάλλου, όσον αφορά το κόστος και τη διάρκεια του χημικού καθαρισμού, ο χρόνος αποπληρωμής του για φλογαυλωτούς λέβητες είναι κατά μέσο όρο 1 χρόνος, ενώ ενός υδραυλωτού λέβητα είναι 6 μήνες. Ο χημικός καθαρισμός μπορεί να εκτελεσθεί συνήθως σε διάστημα 24 ωρών. Επιπροσθέτως, το υδροχλωρικό οξύ, το ίδιο που παράγει το στομάχι μας, είναι το πιο συνηθισμένο χημικό για την διάλυση των αλάτων του λεβητόλιθου. Το οξύ αυτό είναι πολύ αποτελεσματικό για την διάλυση αλάτων που αποτελούν τον λεβητόλιθο, όπως ανθρακικό ασβέστιο, φωσφορικό ασβέστιο, πυριτικό μαγνήσιο και οξείδιο του σιδήρου (σκουριά). Το οξύ διαλύει μεν τη σκουριά, αλλά δε διαλύει και το ίδιο το βασικό μέταλλο για δυο λόγους: αφενός τα χαλυβουργεία που παράγουν τον σίδηρο χρησιμοποιούν συστηματικά Υδροχλωρικό οξύ για να διώξουν την σκουριά από τον σίδηρο, αφετέρου μαζί με το οξύ στην εργασία του χημικού καθαρισμού χρησιμοποιούνται πρόσθετες ουσίες που παρεμποδίζουν και αναχαιτίζουν την δράση του οξέως επάνω στο βασικό καθαρό σίδηρο. Οι αναχαιτιστές αυτοί δημιουργούν ένα λεπτό φιλμ στην καθαρή μεταλλική επιφάνεια και μηδενίζουν την δράση του οξέως επί του καθαρού μετάλλου. Τέλος, η χρησιμοποίηση του υδροχλωρικού οξέως θεωρείται πια ξεπερασμένη μέθοδος. Σήμερα μια σειρά από άλλα ηπιότερα οξέα μπορούν να χρησιμοποιηθούν, με πρώτο και καλλίτερο το κιτρικό οξύ, που βρίσκεται ευρέως στα φρούτα. Τα αποτελέσματα εκτιμώνται με τα ποσοστά του καθαρού μετάλλου που θα αποκαλυφθούν σε όλες τις επιφάνειες των αυλών, αλλά και των περιβλημάτων, όπως στους φούρνους. Σε όλες τις συνηθισμένες περιπτώσεις, η επιτυχία του καθαρισμού φτάνει σε 95-100% καθαρή μεταλλική επιφάνεια, εκτός από τις περιπτώσεις που ο λεβητόλιθος περιέχει μεγάλο ποσοστό πυριτικών αλάτων. Οι άνθρωποι που αναλαμβάνουν μια εργασία τοσo επικίνδυνη απαιτείται να έχουν συνδυασμό ειδικών γνώσεων χημείας, μηχανολογίας, μεταλλογνωσίας και θερμοδυναμικής.
Κατηγορία:Χημική Μηχανική
Θωρ (κόμικς)
Ο Thor είναι φανταστικός χαρακτήρας που εμφανιστεί σε ποικίλα κόμικς ανά τα χρόνια. Παρουσιαζόταν σε σειρές από ένα φάσμα των εκδοτών.
Κόμικς της Marvel
Ο Thor (συχνά με το όνομα ο Ισχυρός Thor) είναι ένας υπερήρωας των κόμικ της Marvel βασισμένος στον θεό του κεραυνού της Νορβηγικής μυθολογίας Θωρ. Ο υπερήρωας δημιουργήθηκε από τον συντάκτη Σταν Λι και τον σχεδιαστή Τζακ Κίρμπι που συν-απεικονίζεται, και τον σεναριογράφο Λάρι Λίμπερ. Ο Thor εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Ταξίδι μέσα στο Μυστήριο #83 (Αύγουστος 1962).
Σε μια αποστολή του πατέρα του Όντιν, ο Thor ενεργεί ως υπερήρωας καθώς διατηρεί το μυστικό της ταυτότητας του Δρ. Ντόναλντ Μπλέικ έναν Αμερικανό φυσικό με ένα εν μέρει ανάπηρο πόδι. Ο Μπλέικ μπορούσε να μεταμορφωθεί χτυπώντας το μπαστούνι του στο έδαφος. Το μπαστούνι γίνεται το μαγικό σφυρί Mjolnir και ο Μπλέικ μεταμορφώνεται σε Thor.
Ο Thor, ένα ιδρυτικό μέλος της ομάδας υπερηρώων με όνομα Εκδικητές, συχνά μάχεται με τον σατανικό υιοθετημένο αδερφό του Λόκι, έναν χαρακτήρα της Marvel βασισμένο στον Νορβηγικό Θεό της κατεργαριάς Λόκι. Είναι ανάμεσα στους πιο δυνατούς υπερήρωες της Marvel. Πολλοί επαναλαμβανόμενοι χαρακτήρες στις ιστορίες του είναι βασισμένες στη Νορβηγική Μυθολογία. Εκτός από τον κύριο αυτό υπερήρωα, η Marvel χαρακτηρίζει έναν αριθμό των χαρακτήρων βασισμένων σε αυτόν.
Ο Κρις Χέμσγουορθ απεικονίζει τον Thor σε ταινίες στο κινηματογραφικό σύμπαν των Στούντιο της Marvel. Ο Χέμσγουορθ υποδύθηκε τον Thor στην ταινία του 2011 Thor. Επίσης υποδύθηκε τον ίδιο ρόλο στην ταινία του 2012 Οι Εκδικητές καθώς και στην ταινία του 2013 Thor 2: Σκοτεινός Κόσμος και επιστρέφει ξανά στις ταινίες Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron (2015), Doctor Strange (2016), Thor: Ragnarok (2017), Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας (2018), Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη (2019) και Thor: Love and Thunder (2022). Επιπλέον, αρχειακό υλικό του Χέμσγουορθ ως Thor χρησιμοποιήθηκε στα επεισόδια του 2013 "Pilot" και "The Well" του Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D.
Κόμικς της DC
Ο Thor εμφανίζεται εν συντομία στις σειρές του Νάιλ Γκάιμαν με τίτλο Sandman. Στις "Εποχές της Καταχνιάς" ο Thor, ο Odin και ο Loki προσπαθούν (και αποτυχαίνουν) να πάρουν το κλειδί της Κόλασης. Στις "Εποχές της Καταχνιάς" ο Thor απεικονίζεται ως μεθυσμένος και έκφυλος. Αυτή η απεικόνιση του Thor διαμάχεται με τα Κόμικ της Marvel όπου ο Thor απεικονίζεται ως ευγενής και σοβαρός. Αργότερα στο "Kindly Ones" βοηθάει τον Όντιν να φέρει πίσω τον Λόκι (αφού εκείνος το έσκασε προκαλώντας χάος).
Κόμικς της Κομίκο
Ο Thor είναι επίσης φανταστικός χαρακτήρας στα κόμικς της Κομίκο στη σειρά Ελεμένταλς. Δημιουργήθηκε από τον Μπιλ Ούιλινγκχαμ και πρωτοεμφανίστηκε στο Ελεμένταλς #23 (τόμος 1).
Ομάδα του Γουίλι Βάντερστιν
Ο Φλαμανδός καλλιτέχνης κόμικ Γουίλι Βάντερστιν άρχισε τρεις σειρές στις οποίες χαρακτηριζόταν ο Thor. Η πρώτη δημοσιευμένη εφημερίδα του με τις σειρές κόμικ (όταν στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο σταμάτησε η εισαγωγή των ΗΠΑ το 1941) ήταν η Τορ ντε Χόλμπεβονερ που αφορούσε έναν άνθρωπο των σπηλαίων με όνομα Τορ. Παίρνοντας υπόψη πως η λέξη Τορ είναι ή ολλανδική λέξη για το σκαθάρι, στα ολλανδικά η διαφορά μεταξύ Τ και Θ ακούγεται δύσκολα πως ένας άνθρωπος ζούσε πριν την εφεύρεση της ορθογραφίας, δεν είναι θαύμα πως αυτός ο άνθρωπος των σπηλαίων επέστρεψε (κατά τη διάρκεια του πολέμου) με το όνομα του αλλαγμένο σε Thor.
Στις πιο δημοφιλείς σειρές οι οποίες άρχισαν από τον Βάντερστιν, με όνομα Σούσκε εν Ουίσκε (Σπάικ και Σούζι), ο Thor χαρακτηρίζεται πρώτη φορά στο τεύχος 158# σε μια ιστορία του Πωλ Γκέερτς. Ο Thor σε αυτή την έκδοση είναι ένας σκληρός με γκρι μούσι θεός και λίγο φαλακρός ρίχνοντας κεραυνούς και βροντές με το σφυρί του χωρίς να το πετάει. (Ο Odin σε αυτήν την ιστορία δείχνει νέος και γενειοφόρος κοκκινομάλλης). Σαν τον Thor του Μπίντελου αυτός ο Thor είναι ντυμένος με δέρματα ζώων, και αυτό φαίνεται σαν αναφορά στον άνθρωπο των σπηλαίων.
Ο Thor της Βαλχάλλα από τον Μάντσεν (Δανός)
Αυτός είναι ο Thor της ευρωπαϊκής "κωμικής περιπέτειας" του Αστερίξ, Λούκι Λουκ κ.α με τη διαφορά ότι αυτές οι σειρές χρησιμοποιούν ως πηγαίο υλικό την ιστορία, ο Πίτερ Μάντσεν χρησιμοποιεί τη μυθολογία για τις σειρές με τίτλο Βαλχάλλα (1978) με την ίδια ελευθερία να δημιουργεί αστεία για την τρέχουσα πραγματικότητα ή άλλους μυθιστορηματικούς τρόπους, ακολουθώντας τις πιο πολλές φορές τους Έντας.
Ο Thor είναι ένας από τους κύριους ήρωες των σειρών και μπορεί να φανεί ως κεντρικός χαρακτήρας.
Ο Thor είναι εδώ πιο σωστά χαρακτηρισμένος σαν τίμιος, κοκκινογένης μυώδης,δυνατός θεός, με λίγες έξτρα ανθρώπινες αδυναμίες για να διατηρήσουν το κόμικ αστείο. Οι δηλώσεις για το γεγονός ότι μπορεί να ήταν παχύς είναι ψευδείς, αλλά μπορεί να είναι βασισμένες στην μεταμφίεση του στο τεύχος #3 ως Βόλσταγκ, παραφράζοντας έτσι τους Ασκγκαρντιανούς της Marvel.
Η Θρουντ και ο Μόντι είναι τα πρωτότοκα παιδιά του (στο τεύχος #2), και η μητέρα τους είναι η Σιφ (έγκυος από την αρχή των σειρών). Ο Μάγκνι έχει την μητέρα την Γιάρνσαξα και εμφανίζεται στο τεύχος #9.
Άλλες χρήσεις του Thor στα κόμικς
Άλλες χρήσεις του Thor στα κόμικς συμπεριλαμβάνουν:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρακτήρες κόμικς
Ράντυ Σάβατζ
Ο Ράντυ Μάριο Πόφο (Randy Mario Poffo, 15 Νοεμβρίου 1952 - 20 Μαΐου 2011) ήταν Αμερικανός παλαιστής, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε στα ρινγκ, Ράντυ Σάβατζ (Randy Savage). Στην καριέρα του είχε αποκτήσει το υποκοριστικό "Macho Man (Μάτσο Μαν)". Πέθανε σε ηλικία 58 ετών.
Μη κερδοσκοπική οργάνωση
Μη κερδοσκοπικό, ονομάζεται ένα νομικό πρόσωπο, όταν σκοπός της λειτουργίας του δεν είναι η επίτευξη κέρδους, αλλά κάποιος κοινωφελής σκοπός, όπως είναι οι μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ).
Ράντυ Σάβατζ
Παλαιστική Καριέρα
Ήταν γνωστός για τις φανταχτερές του ενδυμασίες, με ρούχα ακραία για την εποχή του. Εκτός αυτού, ήταν διάσημος για τον εκπληκτικό δυναμικό τόνο που έδινε στην φωνή του, όταν μιλούσε στο μικρόφωνο πριν από αγώνες του. Στην καριέρα του, κατέκτησε συνολικά 20 τίτλους και θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους παλαιστές όλων των εποχών. Ήταν το alter ego του Χαλκ Χόγκαν, με τον οποίο έχουν αφήσει εποχή οι κόντρες τους, όπως και αυτές με τον Ούλτιμεϊτ Γουόριορ, με τον οποίο είχε γίνει και ομάδα για μικρό διάστημα.
Μη κερδοσκοπική οργάνωση
Ο μη κερδοσκοπικός χαρακτήρας δεν απαγορεύει την ανάληψη από την οργάνωση οικονομικών δραστηριοτήτων. Η ειδοποιός διαφορά από τα κερδοσκοπικά νομικά πρόσωπα είναι ότι το τυχόν κέρδος δε διανέμεται στα μέλη του νομικού προσώπου, αλλά παραμένει στην οργάνωση και έπειτα διανέμεται στους κατάλληλους αποδέκτες (άνθρωποι που το έχουν ανάγκη, φιλανθρωπικές οργανώσεις).
Ράντυ Σάβατζ
Προσωπική Ζωή
Γεννήθηκε στο Κολόμπους του Οχάιο, ο πατέρας του ήταν Ιταλός και η μητέρα του Ρωσίδα. Ο Ράντυ Πόφο παντρεύτηκε το 1984 την Ελίζαμπεθ Χιουλέτ, που αργότερα έγινε γυναίκα παλαιστής. Χώρισαν το 1992. Το 2010 ο Σάβατζ παντρεύτηκε για δεύτερη φορά την Μπάρμπαρα Πέιν. Ο θάνατός του, το 2011 οφείλεται σε ανακοπή καρδιάς, την ώρα που οδηγούσε, με το αυτοκίνητό του να σταματάει με μικρή ταχύτητα σε ένα δέντρο.
Μη κερδοσκοπική οργάνωση
Πολλές μη κερδοσκοπικές οργανώσεις δραστηριοποιούνται οικονομικά, χρησιμοποιώντας σύγχρονες μεθόδους μάρκετινγκ, με σκοπό να διατηρήσουν ή και να αυξήσουν την ίδια περιουσία τους, ώστε να έχουν τα μέσα για την επίτευξη του κοινωφελούς τους σκοπού. Ο μη κερδοσκοπικός χαρακτήρας επίσης δεν αποκλείει την πρόσληψη και μισθοδοσία εργαζομένων. Αποκλειστικά μη κερδοσκοπικές οργανώσεις είναι τα σωματεία (σύλλογοι) και τα ιδρύματα.
Ράντυ Σάβατζ
Ηθοποιία
Ο Ράντυ Πόφο "Σάβατζ" ήταν και ηθοποιός σε μικρούς ρόλους. Το 2002 είχε υποδυθεί τον παλαιστή Bonesaw McGraw, στην ταινία Spider-Man. Σε πολλές περιπτώσεις, εμφανίστηκε και σε τηλεοπτικές σειρές ως ο εαυτός του.
Μη κερδοσκοπική οργάνωση
Μη κερδοσκοπική, ανάλογα με το καταστατικό της, μπορεί να είναι και η αστική εταιρεία.
Ράντυ Σάβατζ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Μη κερδοσκοπική οργάνωση
Παρά τις προβλέψεις του νόμου, έχει διαπιστωθεί κατά καιρούς, ότι σε κάποιες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, οι διαχειριστές λειτούργησαν καταστρατηγώντας τον νόμο ή και τον σκοπό, που προέβλεπε το καταστατικό ,. Αυτό κυρίως το επέτυχαν μισθοδοτώντας επιλεκτικά με υψηλούς μισθούς, διεξάγοντας οικονομικές πράξεις (αγορές και πωλήσεις) με δυσμενείς όρους σε βάρος της οργάνωσης ή παρεκκλίνοντας από τους σκοπούς του καταστατικού για λόγους εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων.
Τα ενεργά μέλη και η δικαιοσύνη κατά κανόνα διασφαλίζουν την εφαρμογή των νόμων και του καταστατικού, ο σκοπός του οποίου είναι υπέρ του κοινωνικού συνόλου ή μιας κατηγορίας ατόμων, σε τοπικό, εθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό επιτυγχάνεται με αναλυτικές, διάφανες διαδικασίες σαφώς διατυπωμένους σκοπούς και ελέγχους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις Κατηγορία:Νομικοί όροι
Άγιος Σάββας Β΄ της Σερβίας
Ο Άγιος Σάββας Β΄ της Σερβίας, γεννημένος σαν Πρέντισλαβ Νεμάνια (σερβικά : Свети Сава II, Предислав Немањић), (περ. 1200 - 1271 ) ήταν ο τρίτος Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας από το 1263 έως το 1271. Κι άγιος της Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας.
Ήταν ο γιος του βασιλιά της Σερβίας Στέφανου Α΄ και της Ευδοκίας, ανιψιός του Αγίου Σάββα.
Πήγε κοντά στον θείο του Σάββα και από πολύ νωρίς έγινε μοναχός και έζησε στην Μονή Χιλανδαρίου στο Άγιο Όρος. Έχει ταξιδέψει για προσκύνημα στους Αγίους τόπους. Μετά την επιστροφή του από την Ιερουσαλήμ, ταξίδεψε μέσα από την επαρχία και περνώντας από την Συρία πήρε μία μικρή μουριά, δενδρύλλιο, και την φύτεψε στην αυλή του μοναστηριού του Πατριαρχείου Πετς.
Πριν από την εκλογή του ως αρχιεπισκόπου το 1263 ήταν επίσκοπος Ζαχλουμίας. Στην εποχή του η έδρα της επισκοπής μεταφέρθηκε στο Ντουμπρόβνικ και στο μοναστήρι των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου του Λιμ. Ήταν επίσης γνωστός ως διώκτης των αιρετικών.
Πέθανε στις 8 Φεβρουάριου 1271. Τα λείψανά του βρίσκονται στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στο Πεκς. Η Σερβική ορθόδοξη εκκλησία τον γιορτάζει ως άγιο στις 8 Φεβρουαρίου (21 Φεβρουαρίου με το πολιτικό ημερολόγιο).
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Σερβίας Κατηγορία:Δυναστεία των Νέμανιτς Κατηγορία:Σέρβοι άγιοι Κατηγορία:Σέρβοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Σελαπάν Ραμανάθαν
Ο Σελαπάν Ραμανάθαν (Sellapan Ramanathan, 3 Ιουλίου 1924 - 22 Αυγούστου 2016) ήταν πολιτικός από τη Σιγκαπούρη, που αναφέρεται απλώς ως SR Nathan. Ήταν πρόεδρος της χώρας του από 1 Σεπτεμβρίου 1999 ως τις 31 Αυγούστου 2011. και το 2009 έγινε ο μακροβιότερος Πρόεδρος στην ιστορία της Σιγκαπούρης.
Προφίλ
Γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου του 1924. Ο πατέρας του μην αντέχοντας τα συσσωρευμένα χρέη, αυτοκτόνησε, όταν ο Σελαπάν ήταν 8 ετών. Αργότερα ο Ραμανάθαν εργάστηκε ως μεταφραστής. Ο Σελαπάν παντρεύτηκε την Urmila (Umi) Nandey.
Εξελέγη Πρόεδρος χωρίς αντίπαλο στις 18 Αυγούστου του 1999. Ορκίστηκε την 1η Σεπτεμβρίου του 1999. Έχει μία κόρη και 1 γιο, ενώ την περίοδο 1990-96 υπηρέτησε ως πρεσβευτής στις ΗΠΑ. Στις 17 Αυγούστου 2005 επανεξελέγη Πρόεδρος χωρίς αντίπαλο. Ανέλαβε καθήκοντα για δεύτερη συνεχή θητεία την 1η Σεπτεμβρίου του 2005.
Τον Ιούλιο του 2011 γνωστοποίησε ότι δεν επιθυμούσε να διεκδικήσει και τρίτη προεδρική θητεία.
Το 2011 τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Τόνι Ταν.
Πέθανε στο Γενικό Νοσοκομείο Σιγκαπούρης στις 22 Αυγούστου 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Σιγκαπούρης
Επαρχία Παρνασσίδας
right|300px|thumb|Η επαρχία Παρνασσίδας Η επαρχία Παρνασσίδας ήταν μία από τις δύο επαρχίες του Νομού Φωκίδας στην Στερεά Ελλάδα. Καταλάμβανε το ανατολικό τμήμα του νομού και συνόρευε στα δυτικά με την Επαρχία Δωρίδας και ανατολικά με την Βοιωτία και την Φθιώτιδα όπου με την τελευταία συνόρευε και στα βόρεια. Έδρα της ήταν η Άμφισσα.
Διοικητικές μεταβολές
Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις αρχικά επαρχίες του Νομού Φωκίδας και Λοκρίδας. Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848. Με την διάσπαση του Νομού Φωκίδας και Φθιώτιδας το 1899 αποτέλεσε μία από τις δύο επαρχίες του Νομού Φωκίδας.
Η επαρχία στην συνέχεια παρέμεινε αμετάβλητη μέχρι την κατάργησή της το 1997 με το Σχέδιο «Καποδίστριας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες του νομού Φωκίδας
1717
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1717 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νοητός ορίζοντας
Ο νοητός ορίζοντας ή φαινόμενος ορίζοντας (rational horizon ή apparent horizon) είναι το κάθετο επίπεδο στη κατακόρυφη γραμμή του παρατηρητή και που διέρχεται από το μάτι του παρατηρητή. Ο Νοητός ορίζοντας διαφέρει από τον αισθητό ορίζοντα κατά το ύψος του ματού του παρατηρητή από την επιφάνεια της θάλασσας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κοσμογραφία Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα
Επαρχία Σμύρνης
Η επαρχία Σμύρνης είναι επαρχία της δυτικής Τουρκίας στην περιοχή του Αιγαίου. Βρίσκεται στην δυτική ακτή της Τουρκίας ανάμεσα στις επαρχίες Αϊδινίου, Μανίσας και Μπαλικεσίρ. Η επαρχία καταλαμβάνει έκταση 11.973 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της είναι 4.130.140 σύμφωνα με εκτίμηση το 2007. Πρωτεύουσα της είναι η Σμύρνη στην οποία ζουν και οι περισσότεροι κάτοικοι της επαρχίας αφού ο πληθυσμός της φτάνει τα 3.210.465 κατοίκους.
Ορατός ορίζοντας
Οι απο το μάτι του παρατηρητή εφαπτόμενες στην επιφάνεια της θάλασσας ακτίνες διαγράφουν ένα κύκλο το επίπεδο του οποίου και ονομάζεται ορατός ορίζοντας.
Έτσι ο ορατός ορίζοντας ή γεωμετρικός ορίζοντας (visible horizon ή geometrical horizon) είναι ο κύκλος στην επιφάνεια της θάλασσας που σχηματίζεται από τις εφαπτόμενες στην επιφάνειά της οπτικές ακτίνες του παρατηρητή.
Συνεπώς ο ορατός ορίζοντας είναι πολύ μεγαλύτερος από τη γέφυρα ενός Υπερωκεανίου από ότι από μια λέμβο ή από το άλμπουρο (ιστό) ενός ιστιοφόρου απ΄ ότι από το κατάστρωμα του ίδιου του πλοίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ουράνιο σύστημα συντεταγμένων
Άγιος Σεραφείμ
Με την ονομασία Άγιος Σεραφείμ μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Φλάβιος Ονώριος
Ο Ονώριος (Flavius Honorius Augustus, 9 Σεπτεμβρίου 384 - 15 Αυγούστου 423) ήταν αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 393 έως το 423. Ήταν γιος του Θεοδοσίου Α΄, καθώς και αδελφός του αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) αυτοκρατορίας Αρκάδιου.
Η ανάρρηση στο θρόνο
Ήταν ένας από τους νεότερους αυτοκράτορες, καθώς ανέβηκε στο θρόνο σε ηλικία μόλις 10 ετών. Ως εκ τούτου μέχρι την ενηλικίωση του εποπτευόταν από έναν αξιωματούχο, τον Στιλίχωνα. Σημαντικό γεγονός της βασιλείας του ήταν το 402 όταν ο Ονώριος μετέφερε την πρωτεύουσα της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από το Μιλάνο στη Ραβένα.
Βησιγότθοι και άλλοι εχθροί
Εκείνη την περίοδο, οι Βησιγότθοι γίνονταν ολοένα και πιο επικίνδυνοι για την Αυτοκρατορία. Έτσι ο Στιλίχωνας του υπαγόρευε μια συμβιβαστική πολιτική. Ο Ονώριος όμως άρχισε να υποπτεύεται τον Στιλίχωνα ότι με αυτή του την πολιτική ευνοούσε επίτηδες τους Βησιγότθους και τον Αρχηγό τους, Αλάριχο, έτσι τον εξόντωσε. Αυτό στάθηκε ως αφορμή για την επίθεση του Αλάριχου στην Ιταλία και στη Ρώμη, την όποια κατέκτησε και λεηλάτησε. Το 401 στη Βρετανία δημιουργήθηκε επανάσταση από τον Καμένδιο. Σε μάχη το 412 η επανάσταση σταμάτησε καθώς ο στρατός του Ονώριου με στρατηγό τον Κίδιο νίκησε τον Καμένδιο, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη. Το 421 όρισε ως συναυτοκράτορά του τον Κωνστάντιο Γ΄ ο οποίος παρέμεινε συμβασιλέας για επτά μήνες μέχρι το θάνατό του.
Το τέλος και η διαδοχή
Μετά από δύο χρόνια (423) πέθανε και ο ίδιος επίσης από φυσικά αίτια. Τον διαδέχθηκε ως σφετεριστής του θρόνου ο Ιωάννης και ως νόμιμος διάδοχος ο Βαλεντινιανός Γ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Φιάλη των Μεγάρων
Η φιάλη των Μεγάρων ή φιάλη της Κοζάνης είναι αρχαία ελληνική αργυρή φιάλη σπονδών, η οποία χρονολογείται στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. και ανακαλύφθηκε σε τάφο στην περιοχή της Κοζάνης. Επί της επιφάνειας της διαθέτει επιγραφή η οποία είναι γραμμένη στη δωρική διάλεκτο και θεωρείται πιθανό πως πρόκειται για δείγμα πρώιμης γραφής στη Μακεδονία.
Επιγραφή
Η επιγραφή αναφέρει ΑΘΑΝΑΙΑΣ:ΙΑΡΑ:ΤΑΣΜΗΒCAROI (Ἀθαναίας : ἰαρά : τάς Μhεγαρο̅ι, Αθηνάς ιεράς των Μεγάρων).
Βάσει της αναφοράς στην πόλη των Μεγάρων, και σε σχέση με όλες τις γνωστές πόλεις με αυτό το όνομα, αυτή υποτίθεται συνήθως πως πρόκειται για την πόλη των Μεγάρων στην Αττική στην οποία υπήρχε ιερό της θεάς Αθηνάς. Επίσης οι χαρακτήρες της επιγραφής διαθέτουν χαρακτηριστικά τα οποία συναντώνται στις πρώιμες επιγραφές των Μεγάρων στην Αττική καθώς και την Κόρινθο, όπως την γραφή του Έψιλον η οποία γίνεται με τρόπο που μοιάζει σαν Βήτα.
Ωστόσο, υπάρχουν εμπειρογνώμονες οι οποίοι έχουν διατυπώσει πως η επιγραφή θα μπορούσε επίσης να έχει γραφεί τοπικά στην Μακεδονία. Αν αυτή η υπόθεση αληθεύει, τότε πρόκειται για το αρχαιότερο διασωζόμενο παράδειγμα γραφής της ελληνικής γλώσσας στην περιοχή αυτή, και θα ενίσχυε τη θέση πως η γλώσσα που ομιλούνταν στην αρχαία Μακεδονία ήταν μια εκδοχή της δωρικής διαλέκτου, κάτι που στοιχειοθετήθηκε με την ανακάλυψη του κατάδεσμου της Πέλλας ο οποίος χρονολογείται στον 4ο αιώνα π.Χ. . Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις πως υπήρχε και στη Μακεδονία οικισμός με το όνομα Μέγαρα σύμφωνα με τα γραπτά του Πλούταρχου σχετικά με τον Πύρρο.
Σε σχέση με τις λέξεις που περιέχει η επιγραφή. η λέξη ἰαρά (ιερά) είναι αναμφίβολα Δωρική. Η αναγραφή του ονόματος της θεάς ως Ἀθαναίας, είναι λιγότερο διακριτή και θα μπορούσε να ανήκει σε οποιαδήποτε διάλεκτο εκτός από την Ιωνική, ενώ το άρθρο τᾶς (των) επίσης μπορεί να ανήκει σε άλλες διαλέκτους εκτός από την Ιωνική και την Αττική. Όσο για τη μορφή της ονομασίας της πόλης ως ΜΗΒCAROI, η μορφή αυτή της λέξης συναντάται συχνά στις επιγραφές των Μεγάρων της Αττικής αλλά και αλλού.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγγεία Κατηγορία:Επιγραφές
Οικία Έρασμου
Η Οικία Έρασμου (γαλλ. La Maison d' Erasme, φλαμ. Het Erasmushuis), όπου έζησε ο διάσημος Ολλανδός ουμανιστής, ελληνιστής και θεολόγος της Αναγέννησης Ντεσιντέριους Έρασμος (Desiderius Erasmus, 1466 - 1536), βρίσκεται στο Άντερλεχτ (Anderlecht), προάστιο των Βρυξελλών, στην οδό Σαπίτρ (Rue du Chapitre) αριθ. 31, απέναντι από τη γοτθική μεσαιωνική Εκκλησία Σαιν-Πιερ-ε-Γκιντόν (Saint-Pierre et Saint Guidon). right|thumb|300px|Η Οικία-Μουσείο του 'Ερασμου, 'Αντερλεχτ-Βρυξέλλες
Ο Έρασμος στο Άντερλεχτ
Ο Έρασμος πέρασε τα χρόνια 1517 - 1521 στη πόλη της Λουβαίν (Louvain). Κατέφυγε όμως στο Άντερλεχτ στις 31 Μαΐου 1521, όταν εξαναγκάστηκε να εγκαταλείψει το φημισμένο πανεπιστήμιο της Λουβαίν, επειδή είχε δημιουργηθεί γι' αυτόν περιβάλλον εχθρικό και επικίνδυνο για τη ζωή του.
Στο Άντερλεχτ βρήκε καταφύγιο στην κατοικία ενός φίλου του, του πρεσβυτέρου του Άντερλεχτ Pieter Wichmans, στον οποίο είχε απόλυτη εμπιστοσύνη. Ο Wichmans ήταν διευθυντής του εκκλησιαστικού σχολείου της πόλης και ζούσε στο κτήριο, γνωστό σήμερα ως Οικία του Έρασμου, από το 1507. Είχε μάλιστα επεκτείνει την κατοικία του το 1515 με την προσθήκη μιας νέας στα ανατολικά πτέρυγας. Και δεν ήταν μόνο ο Έρασμος που κατοίκησε σ' αυτό το οίκημα: ο Αδριανός της Ουτρέχτης, μετέπειτα πάπας Αδριανός ο ΣΤ', είχε μείνει εκεί για κάποιο διάστημα.
Ο 'Έρασμος είχε συμπληρώσει τα πενήντα χρόνια του, όταν έφτασε στο Άντερλεχτ, εξαντλημένος από τις ταλαιπωρίες και τα ταξίδια που έκανε έφιππος σ' όλη την Ευρώπη. Η υγεία του είχε κλονιστεί από τις ατέλειωτες επιθέσεις εναντίον του με ελονοσία και προβλήματα στα νεφρά του. Βρήκε όμως ανακούφιση στην πλούσια με σπάνια χειρόγραφα βιβλιοθήκη του κληρικού φίλου του. Ήταν απασχολημένος εκείνη την εποχή με την τρίτη έκδοση της μετάφρασης της Καινής Διαθήκης από το ελληνικό κείμενο στα Λατινικά.
Ο 'Έρασμος αναγκάστηκε να φύγει από το Άντερλεχτ το φθινόπωρο του 1521, αφού έμεινε στην πόλη για πέντε μήνες, προκειμένου να ξεφύγει από τους πολλαπλασιαζόμενους εχθρούς του. Ταξίδεψε πρώτα στη Λουβαίν, όπου συναντήθηκε γι άλλη μια φορά με τους πρώην συναδέλφους του. Στη συνέχεια, συνοδευόμενος από στρατιωτική συνοδεία, για να προστατευθεί από τις συμμορίες που λήστευαν συχνά τους ταξιδιώτες, ταξίδεψε μέσω Μάιντς, Βορμς, Στρασβούργου και Κολμάρ και έφτασε στη Βασιλεία της Ελβετίας δεκαεπτά ημέρες μετά την αναχώρησή του από το Άντερλεχτ. Ο φίλος του Γιόχαν Φρόμπεν (Johann Froben) του παραχώρησε το σπίτι του, όπου - παρόλη την ψυχική και σωματική του κούραση - άρχισε να εργάζεται και πάλι πάνω στη μετάφραση της Καινής Διαθήκης, η οποία τυπώθηκε τελικά το 1522.
Ο Έρασμος πέθανε στις 12 Ιουλίου 1536 στη Βασιλεία από κάποια μορφή λοιμώδους δυσεντερίας (κατ' άλλους από τύφο), περιστοιχισμένος από τους φίλους του. Πλήθος κόσμου παρακολούθησε την κηδεία του, ενώ η σορός του μεταφέρθηκε από το πανεπιστήμιο στο βαπτιστήριο του καθεδρικού ναού της Βασιλείας, όπου ενταφιάστηκε.
Το Σπίτι του Έρασμου
μικρογραφία Η Οικία του Έρασμου βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο του Άντερλεχτ, πολύ κοντά στην Εκκλησία του Σαιν-Πιερ-ε-Γκιντόν. Το γοτθικού ύφους κτήριο από τούβλο και πέτρα αποτελείται από τρία μέρη, το παλαιότερο από τα οποία χρονολογείται από το 1460. Η δεξιά πτέρυγα αποτελεί προσθήκη του 1515, ενώ το χαμηλό οίκημα προστέθηκε κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα κι αποτελούσε αρχικά το χώρο των στάβλων. Η μεγάλη πύλη της εισόδου οδηγεί σε μια ευρύχωρη αυλή, όπου υπήρχαν υπεραιωνόβια δέντρα, τα οποία αποψιλώθηκαν κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης του κτηρίου το 1986.
Το συγκρότημα των κτηρίων της Οικίας του Έρασμου ανήκε στο πρεσβυτέριο του Άντερλεχτ και στέγαζε τον κλήρο της πόλης για τρεις αιώνες. Κατασχέθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και πωλήθηκε σε μια πλούσια οικογένεια των Βρυξελλών. μικρογραφία Το Σεπτέμβριο του 1932, η Οικία του Έρασμου εγκαινιάστηκε, με την παρουσία του Λεοπόλδου και της Αστρίντ, δούκα και δούκισσας της Βραβάντης, ως το μοναδικό στον κόσμο μουσείο αφιερωμένο στη ζωή και το έργο ενός από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της Ευρώπης. Η οικία-μουσείο του Έρασμου κηρύχθηκε προστατευόμενο και διατηρητέο ιστορικό μνημείο το 1937, ενώ στα μέσα της δεκαετίας του 1980 υπέστη ριζική ανακαίνιση.
Το Μουσείο του Έρασμου
right|thumb|300px|Οικία-Μουσείο Εράσμου: Άγαλμα του Εράσμου Το Μουσείο Έρασμου περιλαμβάνει συλλογές έργων τέχνης, σπάνιων βιβλίων και εικονογραφημένων χειρογράφων, λιθογραφιών, επίπλωσης και αρχειακού υλικού, που καλύπτει κρίσιμες περιόδους της ευρωπαϊκής ιστορίας: Αναγέννηση, ουμανισμό, άνοδο της τυπογραφίας και θρησκευτική Μεταρρύθμιση.
Το πρώτο δωμάτιο του Μουσείου, γνωστό ως "Αίθουσα της Ρητορικής", αποπνέει ατμόσφαιρα του 16ου αιώνα. Σ' ένα μεγάλο πίνακα ζωγραφικής, έργο του Felix Cogen (1838 - 1907), φιλοτεχνημένο το 1898, απεικονίζεται "Η τελευταία επίσκεψη του Εράσμου στη Βασιλεία το 1535". Πάνω από το τζάκι της αίθουσας υπάρχει ένα πορτρέτο του Πάπα Αδριανού του ΣΤ', του μόνου πάπα με καταγωγή από τις Κάτω Χώρες.
Στη δεξιά πτέρυγα του Μουσείου είναι η "Αίθουσα της Αναγέννησης", με έργα ζωγραφικής της Φλαμανδικής Σχολής του 15ου και 16ου αιώνα, που συνδέονται όλα με την εποχή του Έρασμου. Τα περισσότερα είναι πίνακες με θρησκευτικά θέματα, όπως τα έργα του Ροχήρ βαν ντερ Βάυντεν (Rogier van der Weyden, 1399/1400 - 1464) "Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής και ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής" και "Η Αγία Αικατερίνη και η Αγία Απολλωνία". Ανάμεσα σ' άλλα υπάρχουν ακόμη "Ο Άγιος Ιερώνυμος περιφρονεί το Θάνατο" του Κεντέν Μασσύς (Quentin Massys, 1465/1466 - 1530), η "Αγία Οικογένεια" του Χέραρτ Ντάβιτ (Gerard David, περ. 1460 - 1523), η "Mater Dolorosa" του Ντιρκ Μπουτς (Dirk Bouts, περ. 1415 - 1475), η "Δικαιοσύνη του Σολομώντος" του Φρανς Φράνκεν του Νεώτερου (Frans Francken II, 1581 - 1641), μια "Πιετά" του Χύχο βαν ντερ Γκόες (Hugo van der Goes, 1435/1440 - 1482), η "Φυγή στην Αίγυπτο" του Κορνέλις Μάσυς (Cornelis Massys, 1508 - 1575) και το αριστουργηματικό τρίπτυχο "Η Προσκύνηση των Μάγων" του Ιερώνυμου Μπος (Hieronymus Bosch, 1450 - 1516).
Ανάμεσα σ' αυτά περιλαμβάνονται πολυάριθμες εκδόσεις του "Μωρίας Εγκώμιον" (Encomium Moriae, αγγλ. Praise of Folly) στα Λατινικά και άλλες σύγχρονες γλώσσες, οι "Συνομιλίες" (Colloquia), τα "Γνωμικά" (Adagia), ένα αντίγραφο της τρίτης έκδοσης της μετάφρασης της "Καινής Διαθήκης" από τα ελληνικά στα λατινικά (1522).
Σ' ένα παρακείμενο διάδρομο υπάρχει μια υπέροχη ελαιογραφία που απεικονίζει την Εκκλησία του Σαιν-Πιερ-ε-Γκιντεόν και την Οικία του Έρασμου, όπως ήταν γύρω στο 1870, έργο του H. Lallemand. Στην τελευταία αίθουσα του πρώτου ορόφου είναι η Βιβλιοθήκη, με πολυάριθμες λιθογραφίες του Έρασμου και πολλαπλές εκδόσεις των έργων του.
Στο ισόγειο, τέλος, είναι το "Σπουδαστήριο", όπου ο 'Έρασμος έγραφε τα γράμματά του κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Άντερλεχτ. Η αίθουσα διακοσμείται με πορτρέτα του Έρασμου: από τον Κίντεν Μάσυς το 1519 και τον Ντύρερ στα 1520 και 1526. Η πιο γνωστή όμως προσωπογραφία του Έρασμου έχει φιλοτεχνηθεί από τον Χανς Χολμπάιν το νεότερο (1523), που βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρυξέλλες Ερασμου Ερασμου
Πεζάντα
Στους καταλανικούς μύθους και παραδόσεις, Πεζάντα ονομάζεται ένας τεράστιος σκύλος ή, σπανιότερα, μια τεράστια γάτα. Είναι μαύρος και μαλλιαρός, ενώ έχει ατσαλένια πόδια με τρύπες.
Τα συμπτώματα που περιγράφονται στο λαϊκό αυτό μύθο της Καταλονίας μοιάζουν με αυτά που παρατηρούνται κατά την παράλυση ύπνου στην ιατρική. Και άλλες κουλτούρες έχουν προσπαθήσει να εξηγήσουν με διάφορους μύθους το φαινόμενο αυτό: για παράδειγμα, στην Κολομβία ευθύνεται μια μάγισσα που κάθεται πάνω στο στήθος όσων κοιμούνται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταλανική μυθολογία
1345 Ποτόμακ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποτομακ
Θάνατοι τον Νοέμβριο του 2014
Παραπομπές
11
Νικόλαος Καρμίρης
Ο '''Νικόλαος Ι. Καρμίρης''' (1930 - 31 Δεκεμβρίου 1977 ) ήταν Έλληνας θεολόγος, ιστορικός και φιλόλογος. Υπηρέτησε ως υπουργός των υπηρεσιακών κυβερνήσεων του Ιωάννη Παρασκευόπουλου. Πατέρας του ήταν ο διακεκριμένος θεολόγος Ιωάννης Καρμίρης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1930 στη Λαμία και ήταν γιος του ακαδημαϊκού καθηγητή Ηθικής και Ιστορίας των Δογμάτων Ιωάννη Καρμίρη. Φοίτησε αρχικά στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Σορβόνη με αντικείμενα σπουδών την κλασική φιλολογία και την αρχαία Ιστορία. Ταυτόχρονα σπούδασε θεολογία στο ρωσικό Ινστιτούτο Άγιος Σέργιος του Παρισιού. Έπειτα συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Χαϊδελβέργη και τη Φρανκφούρτη, ενώ το 1958 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1965 εκλέχτηκε σε αυτήν τη Σχολή υφηγητής στην έδρα της αρχαίας Ιστορίας και το επόμενο έτος εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου όπου δίδασκε το μάθημα του πρωτοχριστιανικού πνευματικού βίου. Το 1969 μετακλήθηκε στο πανεπιστήμιο Αθηνών και κατέλαβε, με ευρεία αποδοχή, την κενή έδρα της Αρχαίας Ιστορίας. Η ερευνητική του δραστηριότητα επικεντρώθηκε στην εξωτερική πολιτική της αρχαίας Αθηναϊκής Δημοκρατίας.
Μετά τη Μεταπολίτευση κατηγορήθηκε για συνεργασία με το δικτατορικό καθεστώς της 21ης Απριλίου και έπειτα από απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου τέθηκε σε αργία 18 μηνών, γεγονός που επηρέασε αρνητικά την ψυχολογία του. Επανήλθε στα καθήκοντά του μετά τη λήξη της ποινής του, απεβίωσε όμως μετά από σύντομο χρονικό διάστημα.
Πολιτικά αξιώματα
Κατά τη δεκαετία του 1960, ο Καρμίρης συμμετείχε δύο φορές σε υπηρεσιακές κυβερνήσεις, και τις δύο υπό τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο. Συγκεκριμένα, ανέλαβε υφυπουργός Γεωργίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου από τις 3 Σεπτεμβρίου ως τις 28 Σεπτεμβρίου 1963 ενώ από τις 22 Δεκεμβρίου 1966 ως τις 3 Απριλίου του 1967, συμμετείχε στην υπηρεσιακή κυβέρνηση ως υπουργός παρά τη Προεδρία της Κυβερνήσεως.
Παραπομπές
Καρμιρης Νικολαος Καρμιρης Νικολαος Καρμιρης Νικολαος Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί παρά τω Πρωθυπουργώ Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Ριζοσπάστης
thumb|right|200px|Το πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη στις 26 Απριλίου 1918. Ο Ριζοσπάστης είναι πολιτική εφημερίδα, που σήμερα αποτελεί όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.
Ίδρυση και λειτουργία
Ιδρυτής του Ριζοσπάστη ήταν ο Γιάννης Πετσόπουλος, ο οποίος αγόρασε το δικαίωμα έκδοσης της εφημερίδας με αυτό τον τίτλο από τον Γεώργιο Φιλάρετο που εξέδιδε εφημερίδα με το ίδιο όνομα από το 1908 μέχρι το 1911. Η πρώτη έκδοση του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» έγινε τον Ιούνιο του 1916 στη Θεσσαλονίκη και διατηρήθηκε μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Κυκλοφορούσε ως δισεβδομαδιαία εφημερίδα. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου άρχισε η έκδοσή της στις 23 Ιουλίου 1917. Στη διάρκεια του μεσοπολέμου απαγορεύθηκε η κυκλοφορία της: στη δικτατορία του Παγκάλου (1925-1926) και στη Δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά (1936-1940). Για τρία χρόνια (1931-1934) κυκλοφόρησε με τον τίτλο Νέος Ριζοσπάστης για να αντιμετωπίσει την παύση της κυκλοφορίας. Ξεκίνησε η επανέκδοσή της το 1944, αλλά και πάλι διατάχθηκε η διακοπή της το 1947 θεωρούμενη παράνομη. Την τριετή αυτή περίοδο κυκλοφορίας της εκδιδόταν και η απογευματινή εβδομαδιαία έκδοση Ο Ρίζος της Δευτέρας. Μετά τη μεταπολίτευση, στις 25 Σεπτεμβρίου 1974, ξεκίνησε και πάλι η κυκλοφορία της που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Επί των δικτατοριών, Πάγκαλου-Μεταξά-Απριλιανών, τυπωνόταν και κυκλοφορούσε παράνομα, ενώ επί Μεταξά η κρατική Ασφάλεια μέσω της Προσωρινής Διοίκησης τύπωνε και κυκλοφορούσε δικό της Ριζοσπάστη.
Η εφημερίδα λειτουργεί μεν με τις νομικές υποχρεώσεις που ισχύουν στην Ελλάδα για τις εφημερίδες, αλλά αποτελεί όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.
Αρχισυντάκτες - Διευθυντές
Στις 30 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους την αρχισυνταξία αναλαμβάνει ο Θ. Λασκαρίδης έως τις 2 Ιουνίου του 1920. Από το 1920 έως το 1922 αρχισυντάκτης ορίζεται ο Λ. Παυλίδης. Τον Φεβρουάριο του 1922 ο Πετσόπουλος (έχει αποχωρήσει το 1921) αναλαμβάνει και πάλι τη διεύθυνση κατόπιν απόφασης της Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ, έτσι ώστε να συντονίζει τη δημοσιογραφική δουλειά. Τη διεύθυνση την διατηρεί έως τον Νοέμβριο όπου έρχεται σε ρήξη με το κόμμα. Το αποτέλεσμα ήταν η παραχώρηση της διεύθυνσης στον Ι. Κορδάτο.
Ο Ι. Κορδάτος από το 1917 γράφει άρθρα στο Ριζοσπάστη με το ψευδώνυμο Πέτρος Χαλκός, ενώ το 1920 γίνεται υπεύθυνος επί της πολιτικής του Ριζοσπάστη. Ταυτόχρονα βέβαια παρέχει κείμενα και σε άλλες εφημερίδες όπως το Βήμα, τα Νέα κτλ. Το 1924 αποχωρεί από τη διεύθυνση και την αρχισυνταξία, συνεχίζοντας να γράφει για τον Ριζοσπάστη.
Τον Σεπτέμβριο του 1922 αρχισυντάκτης είναι ο Ελευθέριος Σταυρίδης τον οποίο διαδέχεται ο Ιωάννης Γιενναρόπουλος, ο οποίος έμεινε γνωστός ως Πέτρος Πικρός. Αποδείχτηκε πρωτοπόρος του κοινωνικού ρεπορτάζ και εξαιρετικός υπεύθυνος της λογοτεχνικής ύλης. Από το 1926 έως το 1931 αναλαμβάνουν άλλοι τέσσερις αρχισυντάκτες (Τ. Χατζηαναστασίου, Γ. Ανδρουλιδάκης, Ο. Οικονομίδης, Α. Τσουρτσούλης). Ενώ άλλοι αρχισυντάκτες της εποχής ήταν και οι Γ. Νικολής (Οκτώβριος 1924), Τ. Φίτσιος (Δεκέμβριος 1924), Γεράσιμος Μαρμαρέλης και Μιχάλης Βοζιάδης.
Από το 1931 μέχρι την άνοιξη του 1934 την αρχισυνταξία και τη διεύθυνση αναλαμβάνει ο Δ. Παρτσαλίδης ο οποίος ασκεί τα καθήκοντα του όντας εξόριστος στον Άγιο Ευστράτιο. Ακολουθεί ο Μιχάλης Τυρίμος ώσπου τον Νοέμβρη του 1944 η διεύθυνση περνάει στον Κώστα Καραγιώργη, ενώ στην αρχισυνταξία είναι η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου. Το πραγματικό όνομα του Καραγεώργη ήταν Γυφτοδημόπουλος και ασκεί τη διεύθυνση έως το 1947. Επί διευθύνσεως Καραγιώργη η κυκλοφορία ξεπερνά όλες τις υπάρχουσες εφημερίδες της εποχής.
Μετά τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ επανεκδίδεται στις 25 Σεπτέμβρη του 1974 με διευθυντή τον Γρηγόρη Φαράκο ενώ στο κρίσιμο 15 συνέδριο της ΚΕ του ΚΚΕ το 1991 διευθυντής του Ριζοσπάστη γίνεται ο Τάκης Τσίγκας, ο οποίος γίνεται και αρχισυντάκτης το 1996. Ακολουθούν ως υπεύθυνοι σύνταξης ο Κωνσταντίνος Τσαλόγλου και ο Μανώλης Γλέζος. Διευθυντές διετέλεσαν οι Γ. Φαράκος, Θ. Καρτερός, Τ. Κατσιμάρδος και Σ. Λουκάς, ο οποίος παραμένει διευθυντής μέχρι το 2013, όπου διευθυντής γίνεται ο Κύριλλος Παπασταύρου και ο Λουκάς γίνεται αρχισυντάκτης.
Πρώτος Ιδιοκτήτης του Ριζοσπάστη
Ο Γεώργιος Φιλάρετος, στις 9 Φεβρουαρίου του 1908, ιδρύει στην Αθήνα τον Ριζοσπάστη. Στο πρώτο τεύχος του εκθέτει και κάποιες από τις αρχές του και δηλώνει πως είναι υπέρ των δημοκρατικών αρχών, της αξιοποίησης πολιτικών ευκαιριών, ενώ αρχικά τάσσεται και υπέρ του Στέμματος (αυτό αλλάζει στην πορεία). Γενικότερα από την εκτενή απαρίθμηση των αξιών του ο Φιλάρετος φαίνεται να είναι κατά της ξενολατρίας, υπέρ των παραδόσεων, καθώς και του υγιεινού βίου. Η εφημερίδα γράφεται στην καθαρεύουσα, όντας ο Φιλάρετος φανατικός οπαδός.
Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου μάλιστα ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποκάλεσε τον Φιλάρετο πατέρα της Ελληνικής Δημοκρατίας (αν και μετά το 1909 και μέχρι τον εθνικό Διχασμό, είχε εναντιωθεί στον Βενιζέλο εξαιτίας της σχέσης του με τον βασιλιά).
Στις 12 Φεβρουαρίου του 1911 κλείνει η εφημερίδα και όταν την ξανανοίγει ο Π. Πετσόπουλος, στέλνει μια επιστολή στον Φιλάρετο έτσι ώστε να αποκτήσει τα δικαιώματα του τίτλου της εφημερίδας και είτε να αρχίσει την έκδοση στην Αθήνα είτε να συνεργαστούν και να την εκδίδουν μαζί. Ο Φιλάρετος αρνείται τη συνεργασία, παραχωρώντας τα δικαιώματα του τίτλου δηλώνοντας ότι δεν φέρει καμία ευθύνη. Επίσης στην προς «απάντησιν επιστολήν» ζήτησε να εξακολουθήσει η εφημερίδα να εξυπηρετεί τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα εθνικά συμφέροντα καθώς και την καθαρεύουσα ως γλώσσα. Η επιστολή δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη με μια σημείωση του Πετσόπουλου που ρωτούσε «Δεν είναι εξίσου δημοκρατική και η χρήση της δημοτικής;». Αργότερα, ο Φιλάρετος εναντιώθηκε στην προσχώρηση του Ριζοσπάστη στον σοσιαλισμό.
Ο Ριζοσπάστης της κατοχής και η απαρχή του εμφυλίου
Ο Ριζοσπάστης της τριπλής κατοχής στην Ελλάδα (1941-1944) εκτυπωνόταν με πρωτόγονα μηχανήματα και αυτοσχέδια πιεστήρια σε διάφορους χώρους, στους οποίους μπορούσε να εκδίδεται κρυφά. Το πρώτο παράνομο φύλλο ξεκίνησε να εκδίδεται τον Ιούλιο του 1941 σε ένα σπίτι το οποίο εντόπισε ο Κ. Καραγιώργης (βλ. Αρχισυντάκτες-Διευθυντές) και τελικά εκδόθηκε την 1η Αυγούστου.
Ο δημοσιογράφος Κώστας Βιδάλης συνέβαλλε σημαντικά στην εκτύπωση του Ριζοσπάστη, στον οποίο έγραφε από το 1942, βοηθώντας στην εύρεση υλικών τυπώματος.
Παρόλα αυτά κατόρθωσε να τυπώνεται σε όλη τη διάρκεια της κατοχής σχεδόν δύο φορές τον μήνα ή και ανά δέκα μέρες μετά τον πρώτο καιρό, ενώ τον τελευταίο χρόνο ανατυπωνόταν και ελεύθερα στα βουνά. Στην κατοχή είχαν κυκλοφορήσει συνολικά τουλάχιστον 100 φύλλα ενώ η τιμή του εκτοξεύτηκε μέχρι και τις 100.000 δραχμές.
Μετά την απελευθέρωση ο Ριζοσπάστης αντιμετωπίζει προβλήματα από την αρχή των Δεκεμβριανών, την 3 Δεκεμβρίου 1944. Ως εκείνη τη μέρα κυκλοφορεί κανονικά δισέλιδος, αλλά μετά την έναρξη των συγκρούσεων αποκτά πολεμικό χαρακτήρα, μικραίνει στο σχήμα, γίνεται μονοσέλιδος, για να μπορεί να τοιχοκολλείται, και η ύλη του περιορίζεται  μόνο στα απαραίτητα για τον αγώνα. Από τα Δεκεμβριανά και έπειτα είναι παράνομος, γι’ αυτό από τον Ιανουάριο του 1945 και μέχρι την υπογραφή της συνθήκης της Βάρκιζας η έκδοση του γίνεται στα Τρίκαλα και η κυκλοφορία του στις περιοχές που ελέγχονται από τον ΕΛΑΣ.
Η κυκλοφορία της εφημερίδας
Η εφημερίδα ανοίγει αρχικά στις 9 Φεβρουαρίου του 1908 από τον Γ. Φιλάρετο και λειτουργεί έως τις 18 Φεβρουαρίου του 1911. Τον Ιούνιο του 1916 ξανά ανοίγει στη Θεσσαλονίκη από τον Π. Πετσόπουλο, όμως κλείνει πέντε μήνες μετά. Από την 23η Ιουλίου του 1917, ξεκινάει η έκδοση στην Αθήνα λόγω της εκδίωξης του βασιλιά και της επανόδου του Βενιζέλου (Ο Πετσόπουλος αρχικά ήταν βενιζελικός).
Τον Οκτώβριο του 1917 καταστρέφονται τα γραφεία του από φιλομοναρχικούς αξιωματικούς χωρίς μεγάλες επιπτώσεις. Ένα χρόνο αργότερα όμως (23 Σεπτεμβρίου 1918) εξαιτίας της αποχώρησης του Γιαννιού η εφημερίδα κλείνει, μέχρι τον Δεκέμβριο. Η εφημερίδα λειτουργεί χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα μέχρι την 31η Ιουλίου 1920, όταν καταστρέφονται τα γραφεία της, αυτή τη φορά από φιλελεύθερους, ως απόρροια της δολοφονικής απόπειρας κατά του Βενιζέλου. Παραμένει κλειστή μέχρι την 8η Αυγούστου, όπου επανεκδίδεται με εικόνες των κατεστραμμένων γραφείων και περιγραφές της επίθεσης.
Επιπλέον ο Ριζοσπάστης πήγε δύο ακόμα φορές να κλείσει. Η πρώτη ήταν στις αρχές του 1921, στην απεργία των εργατών της Ομοσπονδίας Ηλεκτρισμού, όπου πολλοί συντάκτες του συνελήφθησαν και η δεύτερη μετά από διαταγή του Α' Σώματος στρατού εφημερίδων.
Από την 8η Αυγούστου του 1925 έως την 27η Αυγούστου 1926 ο Ριζοσπάστης παραμένει κλειστός στη δικτατορία του Πάγκαλου. Στην επανέκδοση του γίνεται επίσημο όργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Κυκλοφορεί μέχρι την 31η Αυγούστου του 1931, όταν καταδικάζεται σε στέρηση του τίτλου λόγω της παραβίασης τους νόμου περί τύπου. Έτσι από το 1931 έως το 1934 εκδίδεται ως «Νέος Ριζοσπάστης». Τον Μάρτιο του 1934 εκδίδεται και πάλι ως Ριζοσπάστης και λειτουργεί ως την 1η Μαρτίου του 1935 που κλείνει  μαζί με άλλες εφημερίδες, εξαιτίας του στρατιωτικού πραξικοπήματος. Επανεκδίδεται τον Μάιο του ίδιου έτους.
Από το 1936 έως το 1940 κλείνει και πάλι λόγω της δικτατορίας αλλά κυκλοφορεί με παράνομες και έκτακτες εκδόσεις, όπως και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (μετά τον Αύγουστο του 1941). Εκδίδεται νόμιμα μετά το τέλος του πολέμου τον Οκτώβριο του 1944, αλλά κλείνει τον Δεκέμβριο, εξαιτίας των Δεκεμβριανών. Λειτουργεί στις 12 Φεβρουαρίου 1945 (Συμφωνία της Βάρκιζας), αλλά καταφέρνει να κυκλοφορεί μόνο στην Αθήνα. Όπως είπε και ο τότε αρχισυντάκτης του Καραγιώργης: «Ποτέ έπειτα από την "απελευθέρωση" ο "Ριζοσπάστης" δεν μπόρεσε να κυκλοφορήσει στα χωριά και σχεδόν σε όλες τις κωμοπόλεις. Κατόπιν τον απέκλεισαν λίγο – λίγο από ολόκληρες περιοχές».
Τελικά ο Ριζοσπάστης κλείνει στις 17 Νοεμβρίου 1947 με ψήφισμα της κυβέρνησης Σοφούλη- Τσαλδάρη μαζί με άλλα δημοσιογραφικά όργανα του ΚΚΕ (Ελεύθερη Ελλάδα). Ένα περίπου μήνα αργότερα, όμως, ξεκινά την παράνομη κυκλοφορία του και εκδίδεται κανονικά σε όλη τη διάρκεια του εμφυλίου. Στη μετεμφυλιακή περίοδο εκδίδεται αραιά και ακανόνιστα και η έκδοση μειώνεται περισσότερο όταν το εργατικό κίνημα και το κόμμα απέκτησαν τρόπους νόμιμης έκφρασης μέσω της ΕΔΑ.
Ο Ριζοσπάστης αρχίζει να εκδίδει έκτακτα τακτικά φύλλα από το 1968 κατά τη διάρκεια της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Τελικά στις 25 Σεπτεμβρίου του 1974 μετά από ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ ξεκίνησε ξανά η νόμιμη κυκλοφορία του.
Πωλήσεις Ριζοσπάστη
Ο Ριζοσπάστης στην καθημερινή του έκδοση έρχεται συχνά στις πρώτες θέσεις σε πωλήσεις. Ωστόσο η «Καθημερινή» από το 2008 έως το 2012 καθώς και το «Βήμα» από το 2006 έως το 2010, που εμφανιζόταν ως καθημερινές ημερήσιες εφημερίδες, περνούσαν τον Ριζοσπάστη σε πωλήσεις. Από το 2012 και μετά εμφανίζεται στην πρώτη θέση είτε αυτός είτε η «Αυγή», ενώ το 2016 υπάρχει ανταγωνισμός με την εφημερίδα «Star Press». Ο Ριζοσπάστης δεν εκδίδεται τη Δευτέρα και την Κυριακή. Παράλληλα πωλείται και από μέλη των κομματικών οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ σε χώρους όπως τα πανεπιστήμια και οι χώροι εργασίας, πωλώντας ένα σημαντικό αριθμό φύλλων.
Όσον αφορά τον Ριζοσπάστη της Κυριακής συνήθως έρχεται 8ος ή 7ος σε πωλήσεις. Ενώ από το 2009, με την έναρξη της έκδοσης της εφημερίδας «Real News», πέφτει μέχρι και την 9η θέση. Το 2012 με ανεβασμένες πωλήσεις φτάνει την 6η θέση (το 2011 έκλεισε η «Ελευθεροτυπία») και το 2013 και 2015 αν και έχουν μειωθεί οι πωλήσεις του φτάνει στην 5η θέση.
Για τις πωλήσεις παλαιότερων ετών γνωρίζουμε, ότι την περίοδο της πανσιδηροδρομικής απεργίας, το 1924, που απεργούσαν και οι εργάτες του τύπου και κυκλοφορούσε μόνο ο Ριζοσπάστης, οι πωλήσεις ξεπέρασαν τις 20.000 στην Αθήνα. Το 1932-1936 έφτασε μεγάλες- για την εποχή- πωλήσεις, καθώς πουλούσε μέχρι 12.000 φύλλα, ενώ οι μεγαλύτερες αστικές εφημερίδες έφτανα τα 25.000-30.000. Ενώ και ο ίδιος το 1927 πουλούσε 6.000-7.000 φύλλα. Μετά τη Βάρκιζα ο Ριζοσπάστης γίνεται για ένα διάστημα η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία εφημερίδα.
Στη μεταπολιτευτική περίοδο θα έχει γοργή άνοδο: έτσι από 22.000 φύλλα μέση ημερήσια κυκλοφορία το 1974, θα φτάσει το 1985 τα 60.000 φύλλα. Αυτό αντικατόπτριζε «την αύξηση της πολιτικής εμβέλειας του Κ.Κ.Ε. που πάντως δεν κατοχυρώνεται και εκλογικά». Η κυκλοφορία της αρχίζει να κάμπτεται μετά την περίοδο αυτή, εν μέρει και λόγω της έκδοσης της φιλοκομμουνιστικής εφημερίδας Πρώτης μια κι αυτή στο ίδιο αναγνωστικό κοινό απευθυνόταν.
Γλώσσα Ριζοσπάστη
Η Γλώσσα του Ριζοσπάστη ουσιαστικά κινήθηκε σε δύο κατευθύνσεις. Στην αρχή σε καθαρεύουσα (Φιλάρετος) και αργότερα σε δημοτική με τη μεταφορά της διεύθυνσης της εφημερίδας στο ΣΕΚΕ όπου υιοθετήθηκε η δημοτική σε ολόκληρη τη διάρκεια της γλωσσικής διαμάχης. Η επιλογή της γλώσσας συντελείται κυρίως γιατί ο Ριζοσπάστης απευθύνεται πλέον στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα στα οποία είναι καθιερωμένη και πιο κατανοητή.
Αν και σήμερα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται η Δημοτική στο παρελθόν η χρήση της ήταν εντονότερη. Στοιχεία που αποδεικνύουν την επικράτηση της Δημοτικής στην εφημερίδα είναι η σχεδόν πιστή αναπαραγωγή της Γραμματικής του Τριανταφυλλίδη γνωστής και ως «Γραμματική της Δημοτικής» καθώς και η χρήση των λαϊκών συμπλεγμάτων –χτ-, -φτ-. Ουσιαστικά ο Ριζοσπάστης κατατάσσεται ανάμεσα στις εφημερίδες που χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη Γραμματική (Έθνος, Αυγή, Καθημερινή).
Η εργατική είδηση στον Ριζοσπάστη
Ο Ριζοσπάστης από το 1917, πριν γίνει σοσιαλιστική εφημερίδα, είχε καθιερώσει ειδικές στήλες για την εργατική είδηση και δημοσίευε καθημερινά εργατικές ειδήσεις.
Η επικέντρωση του Ριζοσπάστη στην εργατική είδηση συνεχίζεται μέχρι και σήμερα (πλέον σχετίζεται και με το ΚΚΕ). Έχει ειδικό δημοσιογραφικό τμήμα για τις εργατικές ειδήσεις και στήλες που τις καλύπτουν (π.χ. η στήλη  «Η άποψη μας»). Η εφημερίδα καλύπτει όλων των ειδών εργατικές ειδήσεις, από πρωτογενείς μέχρι διεθνείς επιδράσεις.
Γενικότερα ο Ριζοσπάστης καλύπτει με επιτυχία όλα τα σημαντικά εργατικά γεγονότα, όπως αυτά στο Νεώριο το 1992 όπου αναμετάδωσε τόσο τις θέσεις της κυβερνήσεως όσο και των εργατών, ενώ για τα γεγονότα στα Ελληνικά Ναυπηγεία το 1995 αφιέρωσε τα 2/3 των εξωφύλλων του τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο και το 1/3 όλον τον χρόνο. Και αν και εξίσου καλή κάλυψη εργατικών γεγονότων γίνεται και από άλλες αριστερές εφημερίδες, όπως η «Αυγή», πολλές φορές υπάρχουν διαφοροποιήσεις στην κάθε εφημερίδα.
Γενική αποτίμηση
Ο καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Δημήτρης Ψυχογιός, επισημαίνει ότι ο Ριζοσπάστης «παραμένει...πάντα πιστός στη λενινιστική αντίληψη που θέλει την κομματική του εφημερίδα καθοδηγητή και αγκιτάτορα των μελών του κόμματος, της εργατικής τάξης και προβάλλει τις θέσεις του ΚΚΕ σε σχέση με την επικαιρότητα και τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων, ενώ προβαίνει και σε έντονα σχόλια κατά των πολιτικών αντιπάλων.
1-επταναμίνη
Η 1-επταναμίνη ή 1-αμινεπτάνιο ή επτυλαμίνη ή μονοεπτυλαμίνη (ΜHepΑ: MonoHeptylAmine) ή 1-αζοκτάνιο είναι η πρωτοταγής αμίνη με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH2CH2CH2CH2CH2NH2.