cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Ξυπόλυτη Κόμισσα
Πλοκή
Σε μια βροχερή νύχτα, μήνες αργότερα, ο Χάρι φτάνει στην Ιταλία, βρίσκοντας μια δυσαρεστημένη Μαρία στην αίθουσα του ξενοδοχείου, λέγοντάς του για την ανικανότητα του συζύγου της, αλλά του ομολογεί ότι είναι έγκυος. Πιστεύει ότι ο Βιντζέτσο θα θέλει αυτό το παιδί για να διαιωνίσει την οικογενειακή παράδοση. Ο Χάρι την προειδοποιεί ότι ο Βιντζέτσο είναι πολύ περήφανος να το δεχτεί αυτό, αλλά η Μαρία αισθάνεται διαφορετικά και σχεδιάζει να του πει για την εγκυμοσύνη της την ίδια νύχτα.
Πληροφορίες παραγωγής
Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Turner Classic Movies, ο Μάνκιεβιτς εμπνεύστηκε για την κεντρική ηρωίδα της ταινίας, Μαρία Βάργκας, από τη Ρίτα Χέιγουορθ που είχε παντρευτεί τον πρίγκηπα Άλι Χαν, αντιθέτως οι σχολιαστές στο DVD της ταινίας του Φρήντριχ Βίλεμ Μουρνάου Tabu, 1931 δίνουν ως πηγή έμπνευσης για την ηρωίδα την πρωταγωνίστρια Αν Σεβαλιέ.
Η ταινία γυρίστηκε στα στούντιο της Τσινετσιτά στην Ιταλία, ενώ τα εξωτερικά γυρίσματα έλαβαν χώρα στο Τίβολι, το Σαν Ρέμο και το Πορτοφίνο. Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ δεν ήταν παρών στα γυρίσματα της ταινίας στο Σαν Ρέμο. Η παραγωγή της ταινίας που έγινε στην Ιταλία αποτελεί μέρος του φαινόμενου Χόλιγουντ στον Τίβερη (που χαρακτηρίζει το γεγονός ότι πολλές ταινίες της δεκαετίας του '50 γυρίζονταν στην Ιταλία).
Αποδοχή
Η ταινία επαινέθηκε από πολλούς κριτικούς για την κομψότητά της και θεωρήθηκε μια από τις πιο πολυτελείς παραγωγές του Χόλιγουντ και η Saturday Review αποκάλεσε την Άβα Γκάρντνερ το πιο συναρπαστικό ζώο στη γη. Πολλοί όμως ήταν εκείνοι που έκριναν αρνητικά την υπερβολή της ταινίας: ο Μπόσλεϊ Κράουδερ αποκάλεσε το φιλμ γκροτέσκο, ενώ ο οδηγός Feature Cinema in the 20th Century: Volume One: 1913–1950: a Comprehensive Guide χαρακτηρίζει την ταινία κακή.
Η ταινία φέρει βαθμολογία 100% στην ιστοσελίδα των κριτικών Rotten Tomatoes.
Βραβεία
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) 'Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ρώμη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσινετσιτά
Σαραπάτ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Καστρί (Ερώ)
Το Καστρί (γαλλικά: Castries, οξιτανικά: Càstrias) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστριότ (γαλλικά: Castriotes).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
1442
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1442 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μοίρες Ηρακλείου
Οι Μοίρες (επίσης: αἱ Μοῖραι) είναι κωμόπολη και έδρα του Δήμου Φαιστού της Περιφερειακής Ενότητας Ηρακλείου στην Κρήτη.
Γεωγραφικά - Γενικά στοιχεία
Οι Μοίρες βρίσκονται προς τη νότιο Κρήτη, στην πεδιάδα της Μεσσαράς, βόρεια του Γεροποτάμου σε υψόμετρο 87 μέτρα. Η απόστασή τους από το Ηράκλειο είναι περίπου 38 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά και έχουν πληθυσμό 6.379 κατοίκων, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Αποτελούν έδρα της Μητροπόλεως Γορτύνης καί Αρκαδίας. αριστερά|μικρογραφία|Δρόμος της κωμόπολης. Στον οικισμό βρίσκονται μεταξύ άλλων 3 νηπιαγωγεία, 2 Δημοτικά Σχολεία (έδρα του 4ου Γραφείου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης), 1 Γυμνάσιο, 2 Λύκεια (εκ των οποίων ένα ΕΠΑΛ), τράπεζες, ΚΕΠ, ταχυδρομείο, Κέντρο Υγείας, ειρηνοδικείο, αστυνομικό τμήμα και ραδιοφωνικός σταθμός.
Οι κάτοικοι ασχολούνται με το εμπόριο, τις επιχειρήσεις αλλά περισσότερο με τη γεωργία. Στην κωμόπολη βρίσκονται οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Ραφαήλ, του Αγίου Νεκταρίου, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Κωνσταντίνου ενώ οι ναοί του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Μύρωνα στα Καππαριανά.
Ιστορικά - Διοικητικά στοιχεία
Δείτε Κοινότητα Μοιρών
Σύμφωνα με μια εκδοχή, η κωμόπολη δημιουργήθηκε επί Βενετοκρατίας από Πελοποννήσιους πρόσφυγες που προέρχονταν από το Ναύπλιο και τη Μονεμβασιά.
Οι Μοίρες δεν αναφέρονται στις ενετικές απογραφές ούτε στην τουρκική του 1834. Για πρώτη φορά ο οικισμός αναφέρεται το 1881 με 83 Χριστιανούς και 62 Τούρκους κατοίκους. Αναφέρονται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας ενώ το 2010 με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάσθηκαν από το δήμο Μοιρών και ορίστηκαν έδρα του δήμου Φαιστού.
Το 2001 τα Καππαριανά ενσωματώθηκαν στις Μοίρες και αποτελούν πλέον συνοικισμό τους, ο οποίος βρίσκεται στην ανατολική πλευρά και το 52ο χλμ. της οδικής αρτηρίας προς Τυμπάκι, σε υψόμετρο 90 μέτρα. Είχε 77 κατοίκους το 1971 και 503 το 1991. Στα Καπαριανά λειτουργούν Δημοτικό Σχολείο και νηπιαγωγείο ενώ υπάρχουν 1 βιβλιοπωλείο, 1 ταβέρνα, 1 ψητοπολείο, μια πιτσαρία, περίπτερα και mini market αλλά και 1 super market.
Κλίμα
Οι Μοίρες παρουσιάζουν ήπιους χειμώνες και πολύ θερμά καλοκαίρια. Σύμφωνα με το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών το χειμώνα οι μέγιστες θερμοκρασίες παραμένουν πάνω από 16 βαθμούς ενώ το καλοκαίρι είναι κοντά στους 35 βαθμούς.
IBM
Η IBM (International Business Machines Corporation) είναι πολυμετοχική εταιρεία, εισηγμένη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Η IBM ιδρύθηκε στην πολιτεία της Νέας Υόρκης το 1911. Αρχικά, η εταιρεία ονομαζόταν Computing-Tabulating-Recording Company (CTR), αλλά το 1924 μετονομάσθηκε σε IBM. Τα προϊόντα της περιελάμβαναν από ζυγαριές και συσκευές χρονομέτρησης για βιομηχανική χρήση μέχρι υπολογιστικές μηχανές και διάτρητες κάρτες. Σήμερα είναι μια πολυεθνική εταιρεία τεχνολογίας υπολογιστών με κεντρικά γραφεία στο Armonk στην πολιτεία της Νέας Υόρκης.
Η επιχείρηση είναι μια από τις λίγες επιχειρήσεις τεχνολογίας πληροφοριών με μια συνεχή ιστορία που χρονολογείται από το 19ο αιώνα (ιδρύθηκε το 1888). Κατασκευάζει και πωλεί υπολογιστές, το λογισμικό των υπηρεσίων υποδομής και τις συμβουλευτικές υπηρεσίες για κεντρικούς υπολογιστές. Έχει σχεδόν 330.000 υπαλλήλους παγκοσμίως και θεωρείται η μεγαλύτερη επιχείρηση τεχνολογίας πληροφοριών στον κόσμο.
Η αρχή
Οι ρίζες της IBM βρίσκονται στο τέλος του 19ου αιώνα. Το 1911, μετά τη συγχώνευση αρκετών μικρών τεχνικών εταιρειών, ιδρύθηκε η Computing-Tabulating-Recording Company (C-T-R). Η C-T-R συνέχισε να διατηρεί ηγετική θέση στον τομέα της έρευνας και της εφαρμοσμένης μηχανικής, ώσπου το 1924 μετονομάσθηκε σε International Business Machines Corporation. Ο Thomas Watson ανέλαβε τη θέση του γενικού διευθυντή της C-T-R στις 4 Μαΐου 1914, ημερομηνία που θεωρείται ως η ημερομηνία ίδρυσης της IBM. Η IBM ιδρύθηκε στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Ανάμεσα στα πρώτα προϊόντα υπήρχαν επίσης υπολογιστικές μηχανές και διάτρητες κάρτες, μια τεχνολογία που επέτρεπε στους πελάτες στους κλάδους των σιδηροδρομικών μεταφορών, της χημικής βιομηχανίας, των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας και των ασφαλειών ζωής να αυτοματοποιήσουν τις λογιστικές διαδικασίες.
Στις δεκαετίες ´20 και ´30
Στις δεκαετίες του ´20 και του ´30, η IBM διέθετε στην αγορά ολοκληρωμένες, προσαρμοσμένες λύσεις υπολογιστικών μηχανών για επιχειρήσεις. Το 1935, με το νόμο περί κοινωνικής ασφάλισης (Social Security Act), η IBM σύναψε με την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, μια σημαντική συμφωνία με την οποία αναλάμβανε τη διαχείριση των αρχείων 26 εκατομμυρίων ανθρώπων, ένα δύσκολο έργο που έχει χαρακτηριστεί ως το μεγαλύτερο λογιστικό έργο όλων των εποχών.
Δεκαετία του ´50
Στη δεκαετία του 1950, η IBM παρουσίασε τα ακόλουθα συστήματα:
Το 1959, το IBM 7090 ήταν ένα από τα πρώτα συστήματα mainframe που βασιζόταν αποκλειστικά στη χρήση τρανζίστορ. Το IBM 7090 μπορούσε να εκτελέσει 229.000 υπολογισμούς το δευτερόλεπτο. Στη δεκαετία του 1960, η IBM συνέχισε να εστιάζει το ενδιαφέρον της στην ανάπτυξη λύσεων που θα επέτρεπαν στους υπολογιστές να φέρουν μια νέα εποχή στις επιχειρήσεις. Η τεχνολογία της ΙΒΜ εφαρμόστηκε σε μια σειρά εφαρμογών, από τη διαχείριση των κρατήσεων αεροπορικών εισιτηρίων σε πραγματικό χρόνο, μέχρι την προσσελήνωση του πρώτου ανθρώπου στο φεγγάρι. Το System/360, που παρουσιάστηκε το 1964, ήταν η πρώτη οικογένεια υπολογιστών μεγάλης κλίμακας που μπορούσε να χρησιμοποιήσει εναλλακτικά προϊόντα λογισμικού και περιφερειακές συσκευές. Αυτή η προσέγγιση υπήρξε η αφετηρία για μια νέα εποχή που ξέφευγε από τη φιλοσοφία του «ένα σύστημα για όλους».
Δεκαετίες ´80 και ´90
Στις δεκαετίες του '80 και του '90, η IBM συνέχισε να καινοτομεί δημιουργώντας νέα προϊόντα, όπως:
Το 1992 κάνει την εμφάνιση του ο πρώτος φορητός υπολογιστής ThinkPad 700C με έγχρωμη οθόνη TFT (Thin Film Transistor) 10.4" ιντσών και συσκευή κατάδειξης TrackPoint.
IBM Κέντρα Προηγμένων Σπουδών (IBM CAS)
Η ΙΒΜ συνεργάζεται με πανεπιστήμια και ερευνητικά εργαστήρια ανά τον κόσμο για διεξαγωγή έρευνας μέσω των IBM Κέντρων Προηγμένων Σπουδών CAS (Centers of Advanced Studies). Υπάρχουν 20 IBM Κέντρα Προηγμένων Σπουδών και κάθε χρόνο, διοργανώνεται ένα ακαδημαϊκό συνέδριο στο οποίο μετέχουν και παρουσιάζουν την έρευνά τους. Το συνέδριο λέγεται CASCON (Centre for Advanced Studies Conference) και τυπικά λαμβάνει χώρα στην πόλη Μάρκαμ της επαρχίας Οντάριο του Καναδά (30 λεπτά περίπου από το Τορόντο) για 3-4 μέρες στο τέλος Οκτώβρη, αρχές Νοέμβρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Μάχη της Χειμάρρας
Η Μάχη της Χειμάρρας (13-22 Δεκεμβρίου 1940) ήταν μια στρατιωτική σύγκρουση που έλαβε χώρα κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου τον Δεκέμβριο του 1940, κατά τη διάρκεια της αντεπίθεσης του Ελληνικού Στρατού που ακολούθησε την αποτυχημένη ιταλική εισβολή στην Ελλάδα. Μετά τη νίκη των Ελλήνων στη Χειμάρρα ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι παραδέχθηκε ότι ένα από τα αίτια της ιταλικής ήττας ήταν το υψηλό φρόνημα των ελληνικών στρατευμάτων.
Υπόβαθρο
Ο Ιταλικός Στρατός κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είχε αναπτυχθεί στην ελληνοαλβανική μεθόριο και επεδίωκε να επιτεθεί εναντίον της Ελλάδας. Η επίθεση εκδηλώθηκε τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Μετά από δύο εβδομάδες συγκρούσεων οι ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να αποκρούσουν την ιταλική εισβολή στη μάχη της Πίνδου και στη μάχη Ελαίας-Καλαμά. Από στις 9 Νοεμβρίου ο Ελληνικός Στρατός ξεκίνησε την αντεπίθεσή του με επιτυχία και μπόρεσε να εισχωρήσει βαθιά στο ιταλοκρατούμενο αλβανικό έδαφος σε όλο το μέτωπο. Ως αποτέλεσμα των επιχειρήσεων οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις εισήλθαν στις πόλεις και κωμοπόλεις της περιοχής στη μία μετά την άλλη: την Κορυτσά στις 22 Νοεμβρίου, το Πόγραδετς στις 30 Νοεμβρίου, τους Άγιους Σαράντα στις 6 Δεκεμβρίου και το Αργυρόκαστρο στις 8 Δεκεμβρίου.
Η μάχη
Στις 13 Δεκεμβρίου ο Πάνορμος (Πόρτο Παλέρμο), ένας όρμος νότια της Χειμάρρας, τέθηκε υπό τον έλεγχο των ελληνικών δυνάμεων. Δύο ημέρες αργότερα η 3η Μεραρχία Πεζικού του Ελληνικού Στρατού επιτέθηκε εναντίον των ιταλικών στρατευμάτων στη Χειμάρρα. Ωστόσο οι επιχειρήσεις επιβραδύνθηκαν λόγω της σθεναρής αντίστασης του εχθρού, ο οποίος υποστηριζόταν από πολεμικά αεροσκάφη που έπλητταν τα ελληνικά πεζοπόρα τμήματα, αλλά και εξαιτίας των δύσκολων καιρικών συνθηκών. Στις 19 Δεκεμβρίου οι ελληνικές δυνάμεις μετά από σκληρή μάχη κατέλαβαν το ύψωμα Γκιάμι, βόρεια του Πανόρμου. Εν τω μεταξύ, την αυγή της ίδιας ημέρας το 3/40 Σύνταγμα Ευζώνων υπό τον συνταγματάρχη Θρασύβουλο Τσακαλώτο ξεκίνησε αιφνιδιαστική επίθεση χωρίς προπαρασκευή πυροβολικού εναντίον των ιταλικών θέσεων στο όρος Μάλι ι Τζόρετ (Αλβανικά: Mali i Xhorët), ένα στρατηγικό σημείο ανατολικά της Χειμάρρας. Οι Εύζωνοι του συντάγματος, αφού ενημερώθηκαν για την τοπογραφία της περιοχής από τους ντόπιους κατοίκους, επιτέθηκαν με αργή προώθηση και ύστερα εκτέλεσαν έφοδο με εφ' όπλου λόγχη από διαφορετικές θέσεις ταυτόχρονα κατά των ιταλικών αμυντικών παρατάξεων. Παρόλο που το χιόνι ήταν κοντά στο ένα μέτρο, οι καιρικές συνθήκες βοήθησαν να προωθηθούν άμεσα τα ελληνικά στρατεύματα και να υπερπηδήσουν τα συρματοπλέγματα, αιχμαλωτίζοντας μια ορεινή ιταλική πυροβολαρχία, μαζί με τον διοικητή της. Έπειτα από τρεις μέρες έντονων πολεμικών συγκρούσεων οι άνδρες της 3ης Μεραρχίας Πεζικού κατάφεραν να αποκτήσουν τον έλεγχο του υψώματος, όπως και το διάσελο του Κούτσι (Kuç).
Η κατάληψη αυτών των θέσεων απέκτησε πολύ μεγάλη σημασία, αφού έδινε πρόσβαση στην κοιλάδα του ποταμού Σιούσιτσα (Shushicë), που κατέληγε στα περίχωρα της Αυλώνας. Επιπρόσθετα κατασχέθηκαν από τα ιταλικά στρατεύματα έξι πυροβόλα πυροβολικού, μια μονάδα πυροβολικού και μεγάλη ποσότητα προμηθειών πολέμου. Οι ελληνικές απώλειες δεν είχαν ξεπεράσει τους 100 νεκρούς και αγνοούμενους, ενώ οι Ιταλοί είχαν χάσει περίπου 400 οπλίτες και πάνω από 900 αιχμαλώτους.
Στις 21 Δεκεμβρίου οι ελληνικές δυνάμεις κατέλαβαν το ύψωμα της Τσιπίστας νοτιοδυτικά της Χειμάρρας. Για να αποφύγουν οι Ιταλοί την πιθανότητα περικύκλωσης, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Τελικά τα ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν στη Χειμάρρα το πρωί της 22ας Δεκεμβρίου, όπου έγιναν δεκτοί από τους ντόπιους με ενθουσιασμό.
Αντίκτυπος
Η κατάληψη της Χειμάρρας εορτάστηκε με λαμπρότητα στην Ελλάδα και απέδειξε ότι ο ελληνικός στρατός ήταν σε θέση να συνεχίσει την προέλασή του βορειότερα, αναγκάζοντας τον ιταλικό στρατό σε συνεχή οπισθοχώρηση. Από την άλλη πλευρά, οι Ιταλοί επικεφαλής είχαν θορυβηθεί από την ελληνική νίκη, τόσο που στις 24 Δεκεμβρίου ο Μπενίτο Μουσολίνι εξέφρασε γραπτώς τις ανησυχίες του στον Ιταλό στρατιωτικό διοικητή Ούγκο Καβαλλέρο. Στην επιστολή του ο Μουσολίνι επισημαίνει ότι πέρα από κάθε αμφιβολία μία από τις αιτίες της ιταλικής ήττας ήταν το υψηλό ηθικό των ελληνικών δυνάμεων, που οδήγησε εντέλει και στην κατάληψη της Χειμάρρας. Η κατάληψη της πόλης οδήγησε στην ανύψωση του φρονήματος των ελληνικών στρατευμάτων αλλά και του ελληνικού λαού. Με απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης λόγω της σημαντικής νίκης ορίστηκε τριήμερος σημαιοστολισμός όλων των δημοσίων κτηρίων.
Παραπομπές
Χ Κατηγορία:Ιστορία της Ηπείρου Κατηγορία:Χειμάρρα
Άργης Κόρακας
Ο Άργης Κόρακας (1888-1940) ήταν Έλληνας ποιητής και πεζογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1888 στην Ξάνθη ή, κατά άλλη πηγή, στο Ροδολίβος της σημερινής περιφερειακής ενότητας Σερρών. Σε μικρή ηλικία ακολούθησε τον πατέρα του, που ήταν δάσκαλος, αρχικά στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας και την Αγχίαλο όπου έμαθε τα πρώτα γράμματα στα εκεί Ελληνικά σχολεία. Φοίτησε στο Ζαρίφειο Ελληνικό Γυμνάσιο της Φιλιππούπολης (σήμερα εντός της Βουλγαρίας) και στο Ελληνικό Γυμνάσιο της Αδριανούπολης (σήμερα στην Τουρκία). Επέστρεψε στην Ελλάδα στις αρχές του 20ου αι. με την ανταλλαγή πληθυσμών. Έζησε για ένα χρόνο στην Κωνσταντινούπολη και μετά επί τρία χρόνια στην Αρτάκη της Κυζίκου και την Αμισό του Πόντου όπου μαζί με τον πατέρα του δούλεψε ως δάσκαλος. Στην Αμισό αρθρογραφούσε στην εφημερίδα "Άγκυρα". Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους κατέβηκε στην Αθήνα όπου σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και εργάστηκε στην "Ακρόπολη" του Βλάση Γαβριηλίδη. Εργάστηκε στο Υπουργείο Συγκοινωνίας και στο Υπ. Σιδηροδρόμων και Αυτοκινήτου.
Τα έργα του δεν θεωρούνται μεγάλης φιλολογικής σημασίας αλλά ορισμένα, όπως το «Αναμνήσεις από την Παληάν Αγχίαλο», περιέχουν χρήσιμες ιστορικές πληροφορίες.
Πέθανε το 1940.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Σκοτ Χαλ
Ο Σκοτ Χαλ (Scott Oliver Hall, 20 Οκτωβρίου 1958 - 14 Μαρτίου 2022) ήταν Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, γνωστός για τον χρόνο του στις εταιρείες πάλης WWE και WCW. Εκτός από το πραγματικό του όνομα, στα ρινγκ χρησιμοποίησε και άλλα ψευδώνυμα, όπως το Ρέιζορ Ραμόν, με το οποίο έγινε επίσης γνωστός.
National Wrestling Alliance
Από τον οργανισμό, National Wrestling Alliance, πέρασε την περίοδο 1984-1985 και το 1989. Εκεί αντιμετώπισε παλαιστές όπως ο Νάστι Ρόουντς, ο Αρν Άντερσον, ο Όλε Άντερσον και τον Σιντ Βίσιους. Επίσης, δημιούργησε ομάδα με τον Νταν Σπάιβι, με τον οποίο εκπαιδεύτηκε μαζί.
American Wrestling Asosociation
Από το 1985 ως το 1989 ο Χαλ εμφανιζόταν στην εταιρεία AWA. Εκεί έγινε ομάδα με τον Κερτ Χένιγκ. Μαζί κατέκτησαν τους Ομαδικούς τίτλους της εταιρείας τον Ιανουάριο του 1986 και τους κράτησαν ως τον Μάιο. Στην συνέχεια προσπάθησε να κατακτήσει τον Παγκόσμιο τίτλο της εταιρείας, δίχως επιτυχία.
World Wrestling Counsil
Το 1991 πέρασε από την εταιρεία World Wrestling Counsil που ήταν στο Πουέρτο Ρίκο. Εκεί τον Μάρτιο του ίδιου έτους, έγινε ο Μεγάλος Πρωταθλητής του οργανσιμού. Ενάμιση μήνα μετά, μέσα του Απριλίου, έχασε τον τίτλο και έφυγε από την εταιρεία. Από το Πουέρτο Ρίκο είχε ένα νέο πέρασμα από τον Απρίλιο του 2003 ως τον Φεβρουάριο του 2004.
WCW
Στα μέσα του 1991, ξεκίνησε εμφανίσεις στο World Championship Wrestling. Εκεί αρχικά, είχε ως μάνατζερ τον Ντάιαμοντ Ντάλας Πέιτζ. Στην συνέχεια αντιμετώπισε σπουδαίους παλαιστές όπως ο Στινγκ, ενώ αγωνίστηκε στο πλευρό του Κάκτους Τζακ για μερικούς αγώνες. Το 1996 επέστρεψε στο WCW, και έγινε ομάδα με τον Κέβιν Νας, γνωστό τότε ως Ντίζελ. Αργότερα προστέθηκε στην ομάδα τους ο σπουδαίος Χαλκ Χόγκαν, που σόκαρε με την απόφασή του αυτή. Οι τρεις τους ονόμασαν την ομάδα New World Order (nWo), μια ομάδα που έχει μείνει στην ιστορία. Την περίοδο 1999-2000 έγινε πρωταθλητής Ηνωμένων Πολιτειών και Τηλεοπτικού τίτλου. Τον Φεβρουάριο του 2000 έφυγε από το WCW.
WWE
Το 1992, έφυγε από το WCW και υπέγραψε με το WWE, όπου απέκτησε το ψευδώνυμο "Ρέιζορ Ραμόν". Ξεκίνησε κόντρα με πολλούς παλαιστές, ανάμεσά τους ο θρυλικός Ράντυ Σάβατζ και οι Ούλτιμεϊτ Γουόριορ και Μπρετ Χαρτ. Από τα τέλη του 1993 ξεκίνησε την πρώτη του θητεία ως Διηπειρωτικός πρωταθλητής. Συνολικά το κατέκτησε τέσσερις φορές. Το 1996 δεν ανανέωσε την συνεργασία του. Το 2002 επέστρεψε στο WWF και έγινε εκ νέου ομάδα με τον Χαλκ Χόγκαν και τον Κέβιν Νας. Επίσης, είχε αντιπαλότητες με τους Στιβ Όστιν και Τζον Λέιφιλντ, ενώ αποχώρησε στο τέλος του 2002.
ECW
Το 2000, έδωσε δύο μη τηλεοπτικούς αγώνες στο ECW αλλά δεν έμεινε όπως υπολόγιζε ο ίδιος και η εταιρεία, λόγω προβλημάτων που δεν έχουν γίνει γνωστά, τον αποδέσμευσε.
New Japan Pro Wrestling
Στο NJPW της Ιαπωνίας, εμφανίστηκε στα τέλη του 2000, ταυτόχρονα ταξίδευε για να δίνει το παρόν και σε συναυλίες πάλης σε όλη την Αμερική. Κάπως έτσι δεν συνεχίστηκε η συνεργασία του με την ιαπωνική εταιρεία, παρά μόνο για δύο μήνες.
TNA Wrestling
Το 2002 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Total Nonstop Action Wrestling. Όμως ήταν η μοναδική που έκανε ως το 2004, που επέστρεψε μαζί με τον Κέβιν Νας. Εκεί είχε κόντρα με τους Τζεφ Χάρντι, Έι Τζέι Στάιλς και Ράντυ Σάβατζ. Το 2005 έφυγε εκ νέου, για να επανεμφανιστεί τον Νοέμβριο του 2007. Εκεί, στο πλευρό των Κέβιν Νας και Σαμόα Τζο, τα έβαλαν με την ομάδα του Κερτ Ανγκλ. Μετά το τέλος του 2007, εμφανίστηκε ξανά τον Ιανουάριο του 2010. Σχημάτισε μια ομάδα με τους Κέβιν Νας και Σιν Γουάλτμαν. Είχαν κόντρες με Έρικ Γιάνγκ, Ρομπ Βαν Νταμ, Μπούλι Ρεϊ και Ντίβον. Τον Μάιο έγιναν κάτοχοι του Ομαδικού Πρωταθλήματος TNA. Στα μέσα του Ιουνίου έχασαν τους τίτλους και ο Χαλ απολύθηκε.
Juggalo Championship Wrestling και άλλα
Από το 2007 ως το 2009, ο Σκοτ Χαλ εμφανιζόταν στο Juggalo Championship Wrestling. Από το 2010 εμφανίζεται σε διάφορες εταιρείες της ανεξάρτητης σκηνής.
Προσωπική ζωή
Ο Χαλ ήταν παντρεμένος με την Λι Μπούργκιο από το 1990. Χώρισαν το 1998 και ξαναπαντρεύτηκαν το 1999, χωρίζοντας εκ νέου το 2001. Έχει έναν γιο με το όνομα Κόντι Τέιλορ, γεννημένος το 1991 και μια κόρη με το όνομα Κάσιντι, γεννημένη το 1994. Ο Χαλ παντρεύτηκε με τη Τζέσικα Χαρτ το 2006. Πήραν διαζύγιο μετά από ένα χρόνο.
Προβλήματα με τον νόμο
Το 1983, ο Χαλ είχε κατηγορηθεί για δολοφονία δευτέρου βαθμού, όταν πυροβόλησε έναν άντρα, μετά από διαπληκτισμό τους σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης. Οι δύο άντρες είχαν πιαστεί στα χέρια και ο Χαλ αφέθηκε ελεύθερος με το ελαφρυντικό της αυτοάμυνας. Το 2011, παραδέχτηκε πως σκότωσε τον άντρα και πως δεν μπορεί να το ξεχάσει. Εκτός αυτού, δεν είναι λίγες οι φορές που έχει συλληφθεί υπό την επήρεια αλκοόλ, και για αντίδραση κατά των αρχών.
Προβλήματα με ουσίες
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Χαλ είχε εθιστεί στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ. Επίσης, τα προβλήματα της υγείας του και λόγω των καταχρήσεων ήταν πολλά. Το WWE είχε αναλάβει για αρκετό καιρό την νοσηλεία του για να αποτοξινωθεί. Ο Χαλ έχει κάνει πολλές απόπειρες να ξεπεράσει τον εθισμό του με όλες τις ουσίες. Τελευταίο περιστατικό είχε τον Απρίλιο του 2012, όπου βρέθηκε μεθυσμένος να χτυπάει την κοπέλα του.
Θάνατος
Το Μάρτιο του 2022, ο Χαλ νοσηλεύτηκε αφού έπεσε και έσπασε το ισχίο του. Μετά υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης ισχίου, όμως ένας θρόμβος αίματος ξεκόλλησε, με αποτέλεσμα να υποστεί τρία εμφράγματα στις 12 Μαρτίου και μετά τέθηκε σε μηχανική υποστήριξη σε νοσοκομείο στη Μαριέττα της Τζόρτζια. Στις 14 Μαρτίου βγήκε από τη μηχανική υποστήριξη και το WWE ανακοίνωσε το θάνατο του εκείνη την ημέρα.
Calligra Suite
Το Calligra Suite είναι μια σουίτα εφαρμογών γραφείου, μετεξέλιξη του KOffice. Διατίθεται για υπολογιστές desktop, ταμπλέτες και smartphones. Περιλαμβάνει εφαρμογές όπως επεξεργαστή κείμενου, λογιστικό φύλλο, πρόγραμμα παρουσιάσεων, πρόγραμμα διαχείρισης βάσεων δεδομένων, πρόγραμμα επεξεργασίας διανυσματικών γραφικών και ζωγραφικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Calligra Suite
Λα Κωνέτ
Το Λα Κωνέτ (γαλλικά: La Caunette, οξιτανικά: La Cauneta) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κωνετουά (γαλλικά: Caunettois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Πραξικόπημα της μπιραρίας
Με την ονομασία πραξικόπημα της μπιραρίας (αγγλ.: Beer Hall Putsch, στα γερμανικά Bürgerbräu-Putsch από το όνομα της μπιραρίας), πραξικόπημα του Μονάχου (Munich Putsch), και πραξικόπημα Χίτλερ ή Χίτλερ-Λούντεντορφ (γερμ. Hitlerputsch, Hitler-Ludendorff-Putsch), έμεινε στην Ιστορία το αποτυχημένο πραξικόπημα που αποπειράθηκε ο Αδόλφος Χίτλερ στο Μόναχο το 1923 για την ανατροπή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και την κατάληψη της εξουσίας στη Γερμανία από τον ίδιο και τους εθνικοσοσιαλιστές του Κόμματός του.
Ιστορικό υπόβαθρο
Σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η Γερμανία επωμίστηκε όλα τα βάρη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Απρίλιο του 1921 η Γαλλία και η Βρετανία παρουσίασαν στη Γερμανία τις αξιώσεις τους για την καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων, που ανέρχονταν στο ιλιγγιώδες για την εποχή ποσόν των 33 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο αντίκτυπος αυτής της απαίτησης ήταν άμεσος: Προκάλεσε την εμφάνιση πληθωρισμού με πρωτόγνωρους ρυθμούς στη Γερμανική οικονομία. Η αξία του γερμανικού μάρκου κατέρρευσε κυριολεκτικά, αφού μέχρι την ανακοίνωση των αξιώσεων των νικητριών δυνάμεων ένα δολάριο ΗΠΑ ισοδυναμούσε με τέσσερα μάρκα και αμέσως μετά η ισοτιμία έφθασε το 1 δολάρια ΗΠΑ σε 75 μάρκα για να πέσει στο 1 δολάρια ΗΠΑ = 400 μάρκα το 1922.
Η Γερμανική Κυβέρνηση ζήτησε μια ανάπαυλα στην εκτέλεση των πληρωμών, προκειμένου να διευθετήσει τον τρόπο καταβολής των αποζημιώσεων χωρίς να καταβαραθρωθεί η οικονομία της χώρας. Η Γαλλική Κυβέρνηση απέρριψε το αίτημα και σε απάντηση εισέβαλε στην περιοχή του Ρουρ, την οποία έθεσε υπό κατοχή και άρχισε να εκμεταλλεύεται προκειμένου να αποκομίσει τμήμα των οφειλόμενων αποζημιώσεων. Η ενέργεια αυτή είχε σημαντικές πολιτικές συνέπειες στο εσωτερικό της Γερμανίας, αφού κατάφερε να ενώσει τον γερμανικό λαό καθιστώντας τον και πάλι έτοιμο για δράση: Οι Γερμανοί εργάτες της περιοχής του Ρουρ κήρυξαν γενική απεργία την οποία υποστήριξε με κάθε τρόπο η γερμανική κυβέρνηση, κυρίως παρέχοντάς τους οικονομική στήριξη. Η κατάρρευση της Γερμανικής οικονομίας χειροτέρευσε σημαντικά ύστερα από αυτό. Προς το τέλος του 1922 αντιστοιχούσαν 18.000 μάρκα στο δολάριο, τον Ιούλιο του 1923 η ισοτιμία έφθασε τα 160.000 μάρκα και τον Αύγουστο το 1.000.000 μάρκα ανά δολάριο. Τον Νοέμβριο έπεσε ακόμη περισσότερο και αντιστοιχούσαν 4.000.000 μάρκα στο δολάριο, φέρνοντας έτσι τη χώρα στα πρόθυρα του χάους.
Στο μεταξύ ο Μουσολίνι είχε πραγματοποιήσει την Πορεία προς τη Ρώμη και επιτύχει να εγκαθιδρύσει το Φασισμό στην Ιταλία. Η επιτυχία αυτή ενέπνευσε ακόμη περισσότερο τον Χίτλερ και τους οπαδούς του. Ο Χίτλερ πίστεψε ότι οι συνθήκες ήταν πλέον ώριμες για την ανατροπή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος το οποίο θα επανέφερε τη Γερμανία στη θέση που της άξιζε στον Ευρωπαϊκό χώρο, ως ηγέτιδας δύναμης. Επιπλέον, ο Χίτλερ ζούσε στη Βαυαρία, στην οποία υπήρχαν, εκτός του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, πολλές πολιτικές ομάδες που αντιτίθεντο στη δημοκρατική Κυβέρνηση του Βερολίνου. Το Κόμμα του Χίτλερ ήταν η μεγαλύτερη από αυτές, αριθμώντας, το 1923, περίπου 55.000 οπαδούς, ενώ διέθετε την αρτιότερη οργάνωση.
Το Πραξικόπημα
[[Αρχείο:Bundesarchiv_Bild_102-00196,_Vorbereitung_des_Hitler-Putsches.jpg|left|thumb|300px|Ναζιστές προετοιμάζονται για το Πραξικόπημα. Νοέμβριος 1923. Φωτ. Ομοσπονδιακό Γερμανικό Αρχείο]] Οι Ναζιστές άρχισαν να απαιτούν την ανάληψη δράσης. Ο Χίτλερ διέβλεψε ότι έπρεπε να διακινδυνεύσει ή να χάσει την αρχηγία του Κόμματος. Κατέστρωσε με τους συνεργάτες του ένα σχέδιο απαγωγής της Βαυαρικής Κυβέρνησης, την οποία, υπό την απειλή των όπλων, θα υποχρέωνε να δεχτεί ως ηγέτη της τον ίδιο τον Χίτλερ. Για να προσδώσει στην κίνηση αυτή το απαιτούμενο κύρος, προσεταιρίστηκε τον μεγάλο στρατιωτικό ηγέτη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στρατηγό Έριχ Λούντεντορφ (Erich Ludendorff). Με τη υποστήριξή του ήταν βέβαιος ότι θα κέρδιζε και την υποστήριξη του Γερμανικού στρατού στο πραξικόπημά του, επιτυγχάνοντας ένα γενικό εθνικό ξεσηκωμό και, τελικά, την ανατροπή της ομοσπονδιακής Κυβέρνησης στο Βερολίνο. Έχοντας ετοιμάσει τις κινήσεις του, περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία.
Η ευκαιρία αυτή του δόθηκε όταν έμαθε ότι σε μια μεγάλη μπιραρία του Μονάχου, την "Löwenbräukeller", θα γινόταν μια συγκέντρωση 3.000 επιχειρηματιών με οικοδεσπότη την ηγεσία της Βαυαρικής Κυβέρνησης, τα μέλη της οποίας σκόπευε να απαγάγει. Στις 8 Νοεμβρίου 1923 τα μέλη της παραστρατιωτικής οργάνωσης του Κόμματος SA, υπό την ηγεσία του Χέρμαν Γκέρινγκ περικύκλωσαν την μπιραρία. Στις 8:30 ο Χίτλερ, ακολουθούμενος από μια μικρή ομάδα ένοπλων SA εισέβαλε στην μπιραρία. Η εμφάνισή τους προκάλεσε, όπως αναμενόταν, πανικό ανάμεσα στους παρευρισκόμενους. Ο Χίτλερ πυροβόλησε μια φορά στον αέρα ουρλιάζοντας "Ησυχία!". Προχώρησε, ακολουθούμενος από τον Γκέρινγκ, στο βάθρο των ομιλητών, ενώ οι SA συνέχισαν να εισέρχονται στην μπιραρία κυκλώνοντας τους πανικόβλητους παρευρισκόμενους. Ο επικεφαλής της Κυβέρνησης Γκούσταφ φον Καρ (Gustav von Kahr), του οποίου την ομιλία διέκοψε ο Χίτλερ, παραχώρησε το βάθρο του ομιλητή στον Χίτλερ, ο οποίος άρχισε αμέσως να αγορεύει, λέγοντας ότι άρχισε η Εθνική Επανάσταση και κανείς δεν επιτρεπόταν να εγκαταλείψει τον χώρο, απειλώντας με τη χρήση ενός πολυβόλου, που είχε εγκαταστήσει πίσω από το βάθρο. Ανάγγειλε ότι τόσο η Βαυαρική όσο και η Κυβέρνηση του Ράιχ ανατράπηκαν και εγκαθιδρύθηκε προσωρινή επαναστατική Κυβέρνηση. Οι στρατώνες της Ράιχσβερ (γερμανικού στρατού) και της Αστυνομίας είχαν καταληφθεί, τα μέλη τους παρήλαυναν ήδη στην πόλη κάτω από τη σβάστικα. Φυσικά, όλα αυτά ήταν μια τεράστια μπλόφα, αλλά οι παρευρισκόμενοι δεν ήταν σε θέση να το γνωρίζουν. Ο Χίτλερ κάλεσε τον φον Καρ και τους αδελφούς φον Λόσοβ, Ότο (Otto von Lossow), Αρχηγό του Βαυαρικού Στρατού, και Χανς (Hans von Lossow), Αρχηγό της Αστυνομίας της Βαυαρίας, σε ένα μικρό δωμάτιο πίσω από την κεντρική αίθουσα και τους είπε ότι αυτός είναι ο νέος ηγέτης της Γερμανίας. Τους προσέφερε θέσεις στη νέα του Κυβέρνηση. Οι τρεις άνδρες, γνωρίζοντας ότι η από πλευράς τους αποδοχή των νέων "θέσεων" αποτελούσε πράξη έσχατης προδοσίας, αρνήθηκαν. Ο Χίτλερ εξεμάνη, έβγαλε πάλι το πιστόλι του και τους είπε: "Κύριοι, έχω τέσσερεις σφαίρες σε αυτό το όπλο: Μία για τον καθένα σας και μία για μένα!". Υπό την απειλή της δολοφονίας τους, οι τρεις συμφώνησαν.
Σχεδόν αμέσως ύστερα κατέφθασε ο Λούντεντορφ, ο οποίος αποδέχτηκε τη θέση του Αρχηγού του Γερμανικού Στρατού, προέτρεψε τους τρεις άνδρες να υποστηρίξουν τον Χίτλερ και το ίδιο έκανε μιλώντας και προς τους παρευρισκόμενους. Εν τω μεταξύ, ο Ερνστ Ρεμ (Ernst Röhm), ηγέτης των SA, επικεφαλής μιας ομάδας μαχητών του κατέλαβε το Υπουργείο Πολέμου, ενώ ο Ρούντολφ Ες κατέστρωνε το σχέδιο σύλληψης των αριστερών ηγετών της Βαυαρίας και των Εβραίων. Η προσπάθεια κατάληψης στρατώνων της Αστυνομίας και του Στρατού, όμως, αποκρούστηκε και απέτυχε. Ο Χίτλερ σκόπευε να βαδίσει εναντίον του Βερολίνου και να ανατρέψει την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση (κατά το πρότυπο της Πορείας προς τη Ρώμη του Μουσολίνι). Η ολέθρια παράλειψή του ήταν ότι δεν είχε προβλέψει την κατάληψη από τους SA των ραδιοφωνικών και των τηλεγραφικών σταθμών. Όπως ήταν φυσικό, η Κυβέρνηση του Βερολίνου πληροφορήθηκε πολύ σύντομα τις ενέργειες των Ναζί και έδωσε σχετικές διαταγές για την κατάπνιξη του πραξικοπήματος.
[[Αρχείο:Bundesarchiv Bild 183-1982-1213-500, Ulrich Graf.jpg|right|thumb|200px|Ούλριχ Γκραφ. Φωτ. Ομοσπονδιακό Γερμανικό Αρχείο]] Με την έναρξη του πυρός, ο Χίτλερ έπεσε στο έδαφος, καθώς ο διπλανός του, με τον οποίο είχαν διασταυρωμένους βραχίονες για το σχηματισμό ανθρώπινης αλυσίδας χτυπήθηκε από σφαίρα και κατέπεσε, παρασύροντάς τον. Η πτώση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την εξάρθρωση του ώμου του. Ο σωματοφύλακάς του, Ούλριχ Γκραφ (Ulrich Graf), έσπευσε να τον καλύψει με το σώμα του και δέχτηκε αρκετές σφαίρες. Αυτή του η ενέργεια έσωσε τη ζωή του Χίτλερ.
Ο πόνος που ένιωσε από τον εξαρθρωμένο ώμο του, όμως, έκανε τον Χίτλερ να αποθαρρυνθεί και έτρεξε να διαφύγει προς ένα παρακείμενο αυτοκίνητο, στο οποίο υπήρχαν κομματικά στελέχη. Παρά το ότι υπερτερούσαν αριθμητικά, οι Ναζί ακολούθησαν το παράδειγμα του ηγέτη τους και τράπηκαν σε φυγή. Οι μόνοι που συνέχισαν να βαδίζουν προς τους αστυνομικούς ήταν ο Λούντεντορφ και ο υπασπιστής του. Την ενέργεια αυτή του Χίτλερ οι Ναζιστές ιστορικοί προσπάθησαν να τη δικαιολογήσουν, λέγοντας ότι ο Χίτλερ αναγκάστηκε να φύγει γιατί έπρεπε να μεταφέρει ένα τραυματισμένο παιδί στο τοπικό νοσοκομείο.
Υποστηρικτές
Συνολικά δεκαέξι πραξικοπηματίες σκοτώθηκαν στη μάχη κατά της Αστυνομίας. Αυτοί ήταν:
Αστυνομικοί
Στην ίδια μάχη σκοτώθηκαν οι εξής τέσσερις Αστυνομικοί:
Οι Συνέπειες
[[Αρχείο:Bundesarchiv_Bild_102-00344A,_München,_nach_Hitler-Ludendorff_Prozess.jpg|right|thumb|250px|Κατά τη Δίκη των πραξικοπηματιών (1 Απριλίου 1924). Από αριστερά Πέρνετ, Βέμπερ Φρικ, Κρίμπελ, Λούντενντορφ, Χίτλερ, Μπρύκνερ, Ρεμ, Βάγκνερ. Φωτ. Ομοσπονδιακό Γερμανικό Αρχείο]] Το πραξικόπημα κατεστάλη και ο Χίτλερ αναγκάστηκε να καταφύγει επί μερικές ημέρες στο σπίτι ενός φίλου του. Παρόλ' αυτά, δεν απέφυγε τη σύλληψη, η οποία έγινε στις 12 Νοεμβρίου. Παραπέμφθηκε, μαζί με τους άλλους πραξικοπηματίες, σε δίκη, κατηγορούμενος για έσχατη προδοσία.
Για την κατηγορία αυτή, το μέγιστο της προβλεπόμενης ποινής ήταν η θανατική. Κατά τη διάρκεια της προφυλάκισής του, υπέφερε από κρίσεις κατάθλιψης και σκεφτόταν μέχρι και την αυτοκτονία. Η δίκη ξεκίνησε στις 26 Φεβρουαρίου 1924 με Πρόεδρο τον δικαστικό Γκέοργκ Νάιτχαρντ (Georg Neithardt). Σύντομα, όμως, έγινε σαφές ότι στη Βαυαρική Κυβέρνηση υπήρχαν πολλοί συμπαθούντες των Ναζί, οι οποίοι δεν θα επέτρεπαν την αυστηρή τιμωρία του Ναζιστή ηγέτη. Η δίκη του Χίτλερ εξελίχτηκε κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μετατραπεί σε κομματικό συνέδριο: Κάθε λέξη που είπε στο Δικαστήριο απολογούμενος, γράφτηκε στις εφημερίδες που κυκλοφόρησαν την επόμενη, ενώ το Δικαστήριο εντυπωσιάστηκε από τις πολιτικές του απόψεις, τις οποίες, κατά παράβαση της Δικονομίας, του επέτρεψε να εκφράσει ελεύθερα. Όπως αναμενόταν, το Δικαστήριο τον βρήκε ένοχο προδοσίας, αλλά η ποινή του ήταν μόνο πενταετής φυλάκιση, ενώ ανάλογες ήταν οι ποινές των άλλων μελών του Κόμματος που δικάστηκαν μαζί του: Ο Ρεμ καταδικάστηκε, ενώ ο Βίλχελμ Φρικ, παρά το ότι βρέθηκε ένοχος, αφέθηκε ελεύθερος. Ο Έριχ Λούντεντορφ αθωώθηκε. Ο Χίτλερ εγκλείστηκε σε φυλακή του τύπου "Festungshaft" (Φέστουνγκσαφτ, γερμ. "φρούριο εγκλεισμού"). Στη φυλακή αυτή, τα κελιά ήταν σχετικά άνετα, οι συνθήκες κράτησης πολύ ήπιες, ενώ δεν υπήρχε καταναγκαστική εργασία. Οι επισκέψεις ήταν δυνατές σε καθημερινή βάση και ανεξάρτητες χρονικής διάρκειας. Οι φυλακές αυτές προορίζονταν για άτομα στα οποία αναγνωριζόταν από τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου ότι είχαν έντιμα κίνητρα και απλά είχαν παραπλανηθεί. Τέτοιου τύπου ήταν η φυλακή του Λάντσμπεργκ αμ Λεχ (Landsberg am Lech), στην οποία και μεταφέρθηκε για να εκτίσει την ποινή του, η οποία από πενταετή φυλάκιση τελικά μετατράπηκε σε οκτάμηνη και πρόστιμο 500 μάρκων.
Η εφημερίδα Völkischer Beobachter (Λαϊκός Παρατηρητής), όργανο του Κόμματος, απαγορεύθηκε να κυκλοφορεί, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα τέθηκε εκτός νόμου και τα Γραφεία του λεηλατήθηκαν.
Οι άνετες συνθήκες που αντιμετώπισε κατά τον εγκλεισμό του στη φυλακή, επέτρεψαν στον Χίτλερ να υπαγορεύσει το βιβλίο του Ο Αγών μου (Mein Kampf) στον, επίσης καταδικασμένο πραξικοπηματία και γραμματέα του, Ρούντολφ Ες (Rudolf Hess). Στο βιβλίο αυτό υπάρχει αφιέρωση προς 16 πρόσωπα, ένα από τα οποία είναι ο Κουρτ Νοϊμπάουερ, που σκοτώθηκε στο Πραξικόπημα. Η αποτυχία αυτή προκάλεσε αλλαγή στο σκεπτικό του Χίτλερ ως προς την κατάληψη της εξουσίας με βίαιο τρόπο και τον έστρεψαν προς την κατάληψη της εξουσίας με τη νόμιμη διαδικασία.
Παρά το ότι ο Χίτλερ δεν πέτυχε τον άμεσο αντικειμενικό του σκοπό, δηλαδή τη δια της βίας κατάληψη της εξουσίας με ένα μάλλον πρόχειρα οργανωμένο πραξικόπημα, πέτυχε κάτι άλλο, πολύ σημαντικό: Έκανε ολόκληρο τον Γερμανικό λαό να στρέψει το βλέμμα προς ένα ως τότε άσημο τοπικής εμβέλειας Κόμμα. Αυτό διευκόλυνε την πραγματοποίηση της ιδέας του Χίτλερ για την κατάληψη της εξουσίας αυστηρά με συνταγματικά μέσα. Αποφάσισε να χειριστεί τον Γερμανικό λαό με τέτοιο τρόπο, ώστε να τον επιλέξει ως τον μελλοντικό του ηγέτη. Αυτό ασφαλώς προϋπέθετε μεγάλη προσπάθεια και ισχυρή οργάνωση του Κόμματος. Το αποτέλεσμα, τελικά, τον δικαίωσε εννέα χρόνια αργότερα, οπότε το Κόμμα του ήρθε πρώτο στις εθνικές εκλογές και ο ίδιος έλαβε την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης ως Καγκελάριος.
Ενθυμήματα
[[Αρχείο:Bundesarchiv_Bild_183-S22310,_München,_Königsplatz,_Ehrentempel.jpg |right|thumb|200px|Μόναχο, Νοέμβριος 1936. Το Ehrentempel. Φωτ. Ομοσπονδιακό Γερμανικό Αρχείο]]
Όταν το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα ανέλαβε την εξουσία (Ιανουάριος 1933), οι νεκροί του Πραξικοπήματος θεωρήθηκαν "οι πρώτοι μάρτυρες" του. Η Ναζιστική σημαία που έφεραν τότε, με κηλίδες αίματος επάνω της, ονομάστηκε "Blutfahne" (ματωμένη σημαία) και ήταν το αντικείμενο στο οποίο ορκίζονταν τα νέα μέλη του Κόμματος από την κατάληψη της εξουσίας από τους Ναζί και εντεύθεν. Για την ανάμνηση των πεσόντων στο Πραξικόπημα κατασκευάστηκε το μνημείο "Ehrentempel" (Ερεντέμπελ, Ναός Τιμής) στη Βασιλική πλατεία (Königsplatz) του Μονάχου, στο οποίο υπήρχαν σε 24ωρη βάση δύο φρουροί της SS και κάθε διερχόμενος όφειλε ναζιστικό χαιρετισμό. Στο μνημείο μεταφέρθηκαν οι σοροί των νεκρών και τοποθετήθηκαν ανά 4 σε ειδικές σαρκοφάγους σε κάθε γωνία του μνημείου, με κάθε σαρκοφάγο να φέρει τα ονόματα των νεκρών που περιείχε.
Κάθε χρόνο γίνονταν τιμητικές εκδηλώσεις όχι μόνο στο Μόναχο, όπου, μέχρι το 1942, παρίστατο ο ίδιος ο Χίτλερ, αλλά σε ολόκληρη τη Γερμανία, καθώς υπήρχε σχετική εγκύκλιος προς κάθε γκάου της χώρας. Εκδόθηκαν, επίσης, τρεις σειρές αναμνηστικών γραμματοσήμων.
right|thumb|200px|Η αναμνηστική πλάκα με τα ονόματα των πεσόντων αστυνομικών Το μνημείο αυτό επέζησε από τους βομβαρδισμούς του Πολέμου και η Συμμαχική Επιτροπή Ελέγχου (Allied Control Commission) αποφάσισε να το κατεδαφίσει. Κάλεσε τις οικογένειες των πεσόντων και τους πρότεινε είτε να ενταφιάσουν τις σορούς σε ανώνυμους τάφους του νεκροταφείου του Μονάχου είτε να τους αποτεφρώσουν. Όταν οι σοροί απομακρύνθηκαν, η υπερδομή του μνημείου ανατινάχτηκε (9 Ιανουαρίου 1947). Στη θέση του τοποθετήθηκε αναμνηστική πλάκα με τα ονόματα των πεσόντων αστυνομικών.
Δερύνεια
Η Δερύνεια είναι δήμος της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Αποτελεί ένα από τους οκτώ δήμους της επαρχίας Αμμοχώστου.
Τοποθεσία
Η Δερύνεια είναι χτισμένη σε υψόμετρο 60 μέτρων, σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από την Αμμόχωστο. Στα βόρεια συνορεύει με τον Δήμο Αμμοχώστου, στα βορειοδυτικά με την Αχερίτου, στα δυτικά με το Φρέναρος, στα νοτιοδυτικά με τη Σωτήρα και στα νότια με το Παραλίμνι. Το ανατολικό μέρος της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Μίρκο Σαβίνι
Καρίερα
Ο Σαβίνι πέρασε το μεγαλύτερο διάστημα της καριέρας του αγωνιζόμενος σε χαμηλότερες κατηγορές του Ιταλικού πρωταθλήματος αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην δεύτερη κατηγορία του Ιταλικού πρωταθλήματος το 2002 με την Άσκολι.Το 2004 υπογράφει στην Φιορεντίνα και την βοηθάει να επανέλθει στην Σέριε Α. Δεν μένει όμως στην ομάδα μετακομίζει στην ΣΣΚ Νάπολι και κερδίζει και με αυτή την ομάδα την άνοδο στην Σέριε Α με τους ναπολιτάνους θα κάνει την πρώτη του εμφάνιση στην κορυφαία κατηγορία του Ιταλικού πρωταθλήματος. Έφυγε από την Νάπολι τον Ιανουάριο του 2009 και υπόγραψε ένα 6-μηνο συμβόλαιο με άλλο σύλλογο της πρωτης κατηγορίας την Παλέρμο, αλλά αυτό δεν επεκτάθηκε στο τέλος της σεζόν και άφησε τους Σικελούς.Τον Ιουλιο του 2009 αποφάσισε για πρώτη φορά να αγωνιστεί εκτός Ιταλίας και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας για τρία χρόνια με τον ΠΑΟΚ, το οποίο λύθηκε το 2011. Ο Σαβίνι συνέχισε την καριερα στην Λιλ.
Δερύνεια
Ονομασία
Η προέλευση της ονομασία Δερύνειας είναι άγνωστη. Μερικοί ισχυρισμοί για την προέλευση του ονόματος είναι:
Ιστορία
Σύμφωνα με πηγές, ο οικισμός της Δερύνειας υπάρχει εδώ και 700 χρόνια. Ωστόσο, ευρήματα αρχαιολογικών ανασκαφών υποδεικνύουν ότι ο οικισμός πιθανότατα υπήρχε από παλαιότερα.
Στη σύγχρονη ιστορία της Δερύνειας, κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974, ο τουρκικός στρατός κατέβαλε το 70% της διοικητικής έκταση της. Το έδαφος αυτό ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Το μέρος που κατέχεται από τον τουρκικό στρατό ονομάζεται Κάτω Δερύνεια.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Δερύνειας αποτελείτο πάντα από Ελληνοκύπριους. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, αρκετοί κάτοικοι από την Κάτω Δερύνεια, η οποία καταλήφθηκε από τον τουρκικό στρατό μετακινήθηκαν στο μέρος της Δερύνειας που ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Επιπλέον, στη Δερύνεια εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες, κυρίως από την Αμμόχωστο, αλλά και από άλλα μέρη της επαρχίας Αμμοχώστου.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Δερύνειας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Δερύνειας διετέλεσαν οι:
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Δερύνειας είναι αδελφοποιημένος με:
Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις
Γνωστό αθλητικό σωματείο της περιοχής είναι η Αναγέννηση Δερύνειας, η οποία διατηρεί ποδοσφαιρικό και πετοσφαιρικό (ανδρών και γυναικών) τμήμα. Η ποδοσφαιρική ομάδα χρησιμοποιεί ως έδρα το Στάδιο Αναγέννησης Δερύνειας και η πετοσφαιρική ομάδα την Κλειστή Αίθουσα Αναγέννησης Δερύνειας.
1443
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1443 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο πρεσβύτερος
δεξιά|μικρογραφία| Το μάθημα Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο πρεσβύτερος (Jan Josef Horemans the Elder, 1682–1759) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος του 18ου αιώνα. Ήταν κυρίως γνωστός για τις ρωπογραφίες του, αλλά ζωγράφισε επίσης πορτρέτα και ιστορικές αλληγορίες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Καταγράφηκε στην Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας ως μαθητής του γλύπτη Μίχιελ φαν ντερ Φόορτ του πρεσβύτερους κατά το έτος της Συντεχνίας 1694-95 και αργότερα του ζωγράφου Γιαν φαν Πέε. μικρογραφία| Ανοιξη Το 1706 έγινε δάσκαλος στη συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. Την επόμενη χρονιά παντρεύτηκε τη Μαρία Φραγκίσκα φαν ντερ Φόορ, την θυγατέρα του πρώτου Δασκάλου του Μίχιελ φαν ντερ Φόορτ του Πρεσβύτερου. Ο γιος τους, Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο νεότερος έγινε επίσης ζωγράφος.
Ήταν ο δάσκαλος του μικρότερου αδελφού του Πέτερ Γιάκομπ Χόρεμανς και του γιου του Γιαν Γιόζεφ. Πέθανε στην Αμβέρσα.
Έργο
Είναι γνωστός για πορτρέτα, ρωπογραφίες και ιστορικές αλληγορίες. Δημιούργησε μεγάλο αριθμό μικρών αφηγηματικών εικόνων που εκτελέστηκαν σύμφωνα με την παράδοση των Φλαμανδών ζωγράφων του 17ου αιώνα. Τα χρώματα του ήταν μάλλον σκούρα και αργότερα του αποδόθηκε τα ψευδώνυμα «le brun» (ο σκούρος) και «le sombre» (ο σκοτεινός) για να τον ξεχωρίσει από το έργο του γιου του, ο οποίος είχε το προσωνύμιο «le clair» (ο φωτεινός) για τη σαφέστερη παλέτα του.
Ο Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ήταν ο κορυφαίος χρονικογράφος της καθημερινής ζωής στην Αμβέρσα το πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Χρησιμοποίησε διάφορα τεχνάσματα της σύνθεσης για να παρουσιάσει ζωντανή περιγραφή συμβάντων σε ιδιωτικές κατοικίες, πανδοχεία και αυλές. Οι σκηνές του από τη σύγχρονη καθημερινή ζωή συνδυάζουν την παρατήρηση, αλλά εκτελούνται με μια ορισμένη ακαμψία. μικρογραφία| Εσωτερικό με χειρουργό και τον μαθητευόμενο του σε ασθενή Τα έργα του είχαν υψηλές τιμές στην αγορά. Οι περισσότεροι από τους πίνακες του είναι υπογεγραμμένοι.
Μοσχίων
Ο Μοσχίων (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν Αθηναίος τραγικός ποιητής. Τίποτα δεν είναι γνωστό για τη ζωή του, ενώ πιθανότατα έζησε στο δεύτερο μισό του 3ου αιώνα π.Χ. Τρεις τίτλοι και μερικά αποσπάσματα των έργων του σώζονται από τον Στοβαίο.
Γιαν Γιόζεφ Χόρεμανς ο πρεσβύτερος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μοσχίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές
Κρατικός Αερολιμένας Επιταλίου
Παραπομπές
Επιταλιου Αεροδρομιο Επιταλι
Σκαρλάτος Σούτσος
Ο Σκαρλάτος Σούτσος (1806-1887) ήταν Έλληνας αξιωματικός του πυροβολικού και πολιτικός.
Βιογραφία
Καταγόταν από την αρχοντική φαναριώτικη οικογένεια των Σούτσων. Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι και ήταν γιος του τελευταίου ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας, Αλεξάνδρου Ν. Σούτσου.
Σπούδασε στη στρατιωτική σχολή του Μονάχου με υποτροφία του βασιλιά Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας. Το 1828 κατατάχτηκε στο πυροβολικό, όπου ανήλθε μέχρι τον βαθμό του αντιστρατήγου. Επί Ιωάννη Καποδίστρια ανέλαβε καθηγητής στη νεοσύστατη τότε Σχολή Ευελπίδων, και ήταν ο πρώτος καθηγητής που δίδαξε πυροβολική στη σχολή.
Το 1837 διορίσθηκε υπασπιστής του βασιλιά Όθωνα. Την περίοδο 1853 - 1854 χρημάτισε υπουργός των Στρατιωτικών, οργανώνοντας τα μέχρι τότε άτακτα σώματα σε εκστρατευτικά σώματα, που πολέμησαν στην Ήπειρο και τη Θεσσαλία κατά των Τούρκων κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, πλην όμως από τη θέση αυτή αναγκάσθηκε σε παραίτηση λόγω των έντονων αναμείξεων και των αυθαιρεσιών των Μεγάλων Δυνάμεων στα εσωτερικά της χώρας. Το 1864 προσελήφθη στα ανάκτορα ως αυλάρχης του βασιλιά Γεωργίου Α΄ και το 1869 ανέλαβε υπουργός των Στρατιωτικών. Στη συνέχεια διορίσθηκε αρχηγός του στρατού της Ανατολικής Ελλάδας. Κατά την προέλαση του ελληνικού στρατού στη Θεσσαλία το 1878, διετέλεσε αρχηγός του εκστρατευτικού στρατού με το βαθμό του υποστρατήγου. Αργότερα προήχθη στο βαθμό του αντιστρατήγου, όπου διετέλεσε Γενικός Επιθεωρητής του Στρατού.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1887. Ήταν νυμφευμένος με την Ελπίδα Καντακουζηνού, κόρη του Αλέξανδρου Καντακουζηνού. Η Ελπίδα είχε προίκα το κτήμα Τατοΐου, το οποίο ο Σκαρλάτος πώλησε στον βασιλιά Γεώργιο Α΄ αντί 300.000 δραχμών. Γιος του ήταν ο μετέπειτα δήμαρχος Αθηναίων Δημήτριος Σούτσος και κόρη του η λόγια Ελίζα Σούτσου.
Εμπλοκή στη Σφαγή του Δήλεσι
Την εποχή της σφαγής στο Δήλεσι (1870) ο Σκαρλάτος Σούτσος ήταν υπουργός των στρατιωτικών. Μεταξύ άλλων, κατηγορήθηκε τότε από την αντιπολίτευση του Επαμεινώνδα Δεληγιώργη και τον αντιπολιτευόμενο τότε τύπου, ως υπεύθυνος της σφαγής αφού οι συμμορίες των ληστών απολάμβαναν προνόμια με αντάλλαγμα την προστασία των μεγάλων ιδιοκτησιών, λόγω του γεγονότος ότι ο Σούτσος ήταν μεγαλοϊδιοκτήτης στην περιοχή της Αττικής, έχοντας στην κατοχή του χιλιάδες στρέμματα που είχε όμως αγοράσει κατά τον ερχομό του στην Ελλάδα (Τατόι). Ύστερα από εκείνο το περιστατικό αναγκάστηκε να παραιτηθεί, όπως και όλη η κυβέρνηση του Θρασύβουλου Ζαΐμη, μετά την οποία ανέλαβε ο Δεληγιώργης.
Ενώ η αγγλική πρεσβεία υποστήριζε την άποψη ότι πρέπει να γίνουν δεκτοί οι όροι των ληστών (50.000 αγγλικές λίρες, παροχή αμνηστίας και διακοπή κάθε περαιτέρω καταδίωξης εκ μέρους της Πολιτείας), ο υπουργός Στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος αρνιόταν οποιαδήποτε συζήτηση θεωρώντας ότι η υποχώρηση στις αξιώσεις του Αρβανιτάκη, αρχηγού των ληστών, για αμνηστεία αποτελούσε απαράδεκτο εξευτελισμό για το κράτος. Αυτή η καθυστέρηση της κυβερνητικής απάντησης εξόργισε τους ληστές. Η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε αυτούς τους όρους και απέστειλε στρατιωτικό απόσπασμα για να καταδιώξει τους ληστές, οι οποίοι διέφυγαν προς τη βορεινή πλευρά της Πάρνηθας και έφτασαν στον Ωρωπό. Με τη σειρά τους ζήτησαν την αποχώρησή του αποσπάσματος, απειλώντας πως σε αντίθετη περίπτωση θα δολοφονούσαν τους αιχμαλώτους. Η ανεπιτυχής κατάληξη των διαπραγματεύσεων είχε ως αποτέλεσμα τη θανάτωση τεσσάρων αιχμαλώτων από τους ληστές, ενώ στη συμπλοκή που ακολούθησε κοντά στο χωριό Δήλεσι, σκοτώθηκαν και δέκα στρατιώτες.
Ο υπουργός στρατιωτικών Σκαρλάτος Σούτσος για να υπερασπιστεί την τιμή του κάλεσε σε μονομαχία και τραυμάτισε σοβαρά τον συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο. Ο Σούτσος ήταν μεγαλοτσιφλικάς (υπολογίζεται ότι είχε πάνω από 200.000 στρέμματα στην Αττική) γι'αυτό και χρησιμοποιούσε τους ληστές για να προστατεύουν τις εκτάσεις του. Ανεξάρτητα από το εάν πράγματι ο Σούτσος είχε σχέσεις με τους Αρβανιτάκηδες, γεγονός είναι πως πολλοί πολιτικοί της εποχής χρησιμοποιούσαν συμμορίες ληστών για να πιέζουν τους ψηφοφόρους τους. Η «Σφαγή του Δήλεσι» ήταν ένα τα πιο θλιβερά γεγονότα της περιόδου, όχι μόνο γιατί στοίχισε στο ελληνικό κράτος αρκετά εκατομμύρια δραχμές αλλά και επειδή εξαιτίας της καταρρακώθηκε διεθνώς το κύρος της χώρας.
Ελληνικός τακτικός στρατός της Επανάστασης του 1821
Ο Τακτικός Ελληνικός Στρατός του 1825 ήταν ο πρώτος τακτικός στρατός του Νέου Ελληνικού κράτους.
Η πρωτοβουλία ανήκει στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, που ως πρώτος πρόεδρος του Εκτελεστικό του 1822 σχεδίασε τον νόμο «Περί Οργανισμού Τακτικού Στρατού», ο οποίος υπερψηφίστηκε την 1η Απριλίου του 1822.
Τον Μάιο του 1825 με εντολή της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδας δημιουργήθηκε ο Τακτικός Ελληνικός Στρατός υπό την ηγεσία του Γάλλου συνταγματάρχη Κάρολου Φαβιέρου, ο οποίος ανέλαβε τη διοίκηση του στρατεύματος, δυναμικότητας 4.000 αντρών, στις 30 Ιουλίου του 1825.
Οι σημαντικότερες στρατιωτικές επιχειρήσεις αυτού του σώματος, ήταν η (ανεπιτυχής) πολιορκία της Καρύστου το 1826, η μάχη του Χαϊδαρίου, η μάχη της Ακρόπολης, και (η επίσης ανεπιτυχής εκστρατεία) για την απελευθέρωση της Χίου, το 1827.
Με την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια το 1828 αρχίζει μια νέα προσπάθεια οργάνωσης και ενίσχυσης του ελληνικού τακτικού στρατού.