cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλαιών Πατρών Γερμανός Γ΄
Τα Απομνημονεύματα
Στα απομνημονεύματα βρίσκονται επικριτικά σχόλια για τον επίσκοπο Χριστιανουπόλεως, για τη δράση των Μανιατών, για τον Παπαφλέσσα και για τα μέλη του Εκτελεστικού. Αντικειμενική θεωρείται η κρίση του για τους Τούρκους και σε γενικές γραμμές τα απομνημονεύματα κρίνονται αμερόληπτα (Κωνσταντοπούλου, σ. 122). Από τους ιστοριοδίφες διαπιστώνεται ότι ο Γερμανός είναι "σύντομος, περιεκτικός" και "φειδωλός", αναφέρεται πολύ λίγο στην προσωπική του δράση και από το έργο του λείπουν οι λέξεις ή εκφράσεις που θα πρόδιδαν ότι είναι γραμμένο από ιερωμένο, και ότι τα απομνημονεύματα "έχουν μία ξηρότητα" και παραλείπουν πολλά γεγονότα. Μεταξύ των γεγονότων που δεν αναφέρει είναι ό,τι συνέβη κατά την αποστολή του στη Ρώμη όπου προσπάθησε να συναντήσει τον Πάπα προκειμένου να ζητήσει βοήθεια για την Επανάσταση (Κωνσταντοπούλου, σ. 122), παρ' ό,τι αναφέρει ότι του είχε ανατεθεί η σχετική αποστολή Επίσης δεν αναφέρει την παρουσία του στην Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (έκδ. Παπούλα, σελ. 97-101.) και στη Γερουσία που συστάθηκε από την Εθνοσυνέλευση των Καλτεζών, ούτε αναφέρει την ύψωση της επαναστατικής σημαίας από τον ίδιο στην Πάτρα το βράδυ της 25 Μαρτίου 1821. Ο Σ. Καργάκος θεωρεί ότι ο Γερμανός έτσι αδικεί τον εαυτό του και τη συμβολή του στον Αγώνα, ίσως για να μη θεωρηθεί δοξομανής ή ίσως γιατί κάποια συμβάντα δεν τα θεώρησε σημαντικά. . Ο Γ. Παπούλας επισημαίνει την κακή μεταχείριση που είχαν υποστεί τα χειρόγραφα του Γερμανού πριν εκδοθούν.
Τη γνησιότητα των απομνημονευμάτων αμφισβήτησε ο ιστοριοδίφης της Αχαΐας Γ. Παπανδρέου, ενώ ο Καμπούρογλου αναφέρει επίσης ότι προσπάθησε να βρει πληροφορίες σχετικά με τη γνησιότητά τους, καθώς κυκλοφορούσαν υπόνοιες ότι μπορεί να είχαν γίνει προσθαφαιρέσεις στο κείμενο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Μητροπολίτες Παλαιών Πατρών Γερμανος Γ Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Καταδιωκτικά Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Α1
Το Α1 ήταν Καταδιωκτικό λαθρεμπορίου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ναυπηγήθηκε το 1926 στην Ιταλία και χρησιμοποιήθηκε για βοηθητικές υπηρεσίες λυμένος και περιπολίες ακτών. Το Α1 εγκαταλείφθηκε στο λιμάνι του Πειραιά με την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα. Χρησιμοποιήθηκε από του Γερμανούς.
Α2
Το Α2 ήταν Καταδιωκτικό λαθρεμπορίου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ναυπηγήθηκε το 1926 στην Ιταλία και χρησιμοποιήθηκαν για βοηθητικές υπηρεσίες λιμένος και περιπολίες ακτών. Βυθίστηκε στις 20 Απριλίου 1941 από αεροπορική επιδρομή κοντά στις ακτές του Ρίου. Ανελκύστηκε το Σεπτέμβριο του 1942 από τους Ιταλούς και ρυμουλκήθηκε στην Ιταλία όπου έλαβε το όνομα VAS 200. Βρέθηκε στην Τάραντα μετά την ανακωχή των Ιταλών σε πολύ κακή κατάσταση και ύψωσε ξανά την ελληνική σημαία ως VS 902. Βυθίστηκε ενώ ρυμουλκούταν προς το λιμάνι της Βεγγάζης πλησίον των ακτών της Τρίπολης, χωρίς θύματα.
Α3
Το Α3 ήταν Καταδιωκτικό λαθρεμπορίου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ναυπηγήθηκε το 1926 στην Ιταλία και χρησιμοποιήθηκαν για βοηθητικές υπηρεσίες λιμένος και περιπολίες ακτών. Βυθίστηκε στις 28 Απριλίου 1941 στα Αραχωβίτικα. Ανελκύστηκε το Σεπτέμβριο του 1941. Βυθίστηκε στις 21 Ιανουαρίου 1942 κατά τη ρυμούλκηση του προς την Ιταλία παρά το Ακρωτήριο Δράπανο εξαιτίας διαρροών.
Α4
Το Α4 ήταν Καταδιωκτικό λαθρεμπορίου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ναυπηγήθηκε το 1926 στην Ιταλία και χρησιμοποιήθηκαν για βοηθητικές υπηρεσίες λιμένος και περιπολίες ακτών. Βυθίστηκε στις 24 Απριλίου 1941 από σφοδρή αεροπορική επίθεση στους Π εταλιούς αφού πρώτα είχε αποβιβάσει Βρετανούς στρατιωτικούς.
Α5
Το Α5 ήταν Καταδιωκτικό λαθρεμπορίου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ναυπηγήθηκε το 1927 στο Λαύριο. Κατά την εισβολή των Γερμανών βρέθηκε στον Ναύσταθμο της Σαλαμίνας σε φάση επισκευής και χρησιμοποιήθηκε για τις πρώτες ανάγκες τους. Βυθίστηκε κοντά στο Σούνιο από βρετανική αεροπορική επιδρομή.
Α32
Το Α32 ήταν πετρελαιοκίνητο ιστιοφόρο καταδιωκτικό λαθρεμπορίου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού με οπλισμό ένα πυροβόλο. Κατά τη διάρκεια Γερμανικής επίθεσης εξώκειλε στην προσπάθεια του να διαφύγει και καταστράφηκε (1941).
Αύρα ΙΙΙ
Το Αύρα ΙΙΙ (2054) ήταν Καταδιωκτικό λαθρεμπορίου του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Καθελκύστηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1942 και εντάχθηκε στον Στόλο το 1950.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Οικογένεια Κόκκαλη
Η οικογένεια Κόκκαλη είναι μία σημαντική ελληνική επιχειρηματική οικογένεια. Σημαντικότερος από τα μέλη αυτής είναι ο πολιτικός Πέτρος Κόκκαλης. Ο γιος του, Σωκράτης Κόκκαλης, έχει αναδειχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες επιχειρηματίες, διαθέτοντας ποσοστά σε επιχειρήσεις που σχετίζονται με την ηλεκτρονική τεχνολογία, τις τηλεπικοινωνίες και τα Μ.Μ.Ε. Παράλληλα, από τη δεκαετία του 1990 ο Σωκράτης Κόκκαλης και ο γιος του, Πέτρος, συμμετέχουν ενεργά στα διοικητικά της ΠΑΕ και ΚΑΕ Ολυμπιακός. Επίσης έχει ιδρυθεί το ίδρυμα «Πέτρος Κόκκαλης» από τους απογόνους του.
Κοκκαλη
509 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μελωδία
μικρογραφία
Μελωδία είναι η διαδοχή μουσικών φθόγγων και ήχων, που ενοποιημένοι μας δίνουν ένα ηχητικό αποτέλεσμα. Η λέξη μελωδία είναι σύνθετη λέξη και προέρχεται από δύο λέξεις της αρχαίας ελληνικής γλώσσας μέλος και ωδή. Η λέξη μέλος στα αρχαία χρόνια σήμαινε άκρο, κομμάτι, μέλος σώματος. Η μελωδία είναι το ένα μόνο απ' τα τρία στοιχεία της μουσικής. Τα άλλα δύο είναι ο ρυθμός και η αρμονία. Η διάρκεια της μελωδίας ποικίλλει, από σύντομη έως μεγάλης διάρκειας. Ποικίλλει επίσης και το πόσο εύκολα ή δύσκολα τραγουδιέται, όπως για παράδειγμα σε ένα απλό τραγούδι για παιδιά ή σε μια πιο πολύπλοκη σύνθεση.
Στην καθημερινότητά μας η λέξη μελωδία χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάτι που μας προκαλεί ευχάριστα συναισθήματα, κάτι που μας αρέσει. Αυτό όμως αποτελεί ένα μικρό κομμάτι της έννοιας που έχει η μελωδία μέσα στη μουσική.
Πηγές
Κατηγορία:Αρμονία
Συμβούλιο της Ασίας
Το Συμβούλιο της Ασίας είναι ένας πανασιατικός οργανισμός που ιδρύθηκε το 2016 για να χρησιμεύσει ως ηπειρωτικό φόρουμ για την αντιμετώπιση των βασικών προκλήσεων της Ασίας και για την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των χωρών της Ασίας. Το συμβούλιο έχει την έδρα του στο Τόκιο και περιφερειακές διευθύνσεις στη Ντόχα, την Τσενγκτού και την Μπανγκόκ.
Οργανισμός
Το Συμβούλιο της Ασίας λειτουργεί μέσω της έδρας του συμβουλίου στο Τόκιο, τριών περιφερειακών διευθύνσεων και γραφείων χωρών.
Διοικητικά τμήματα
Το Συμβούλιο της Ασίας οργανώνεται σε τρεις διοικητικούς τομείς. Το τμήμα Ανατολικής Ασίας έχει την περιφερειακή διεύθυνσή του στο Τόκιο, το τμήμα Νότιας Ασίας & Νοτιοανατολικής Ασίας έχει την περιφερειακή διεύθυνσή του στην Μπανγκόκ και το τμήμα Δυτικής Ασίας & Κεντρικής Ασίας έχει την περιφερειακή διεύθυνση του στη Ντόχα.
Χώρες
Το Συμβούλιο της Ασίας καλύπτει 48 χώρες και 6 εξαρτημένες περιοχές.
Φόρουμ
Το Συμβούλιο της Ασίας έχει επτά φόρουμ. Κάθε φόρουμ έχει την υποχρέωση να συζητά για μια καθορισμένη περιοχή που αφορά την Ασία. Στο φόρουμ συμμετέχουν υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων και ειδικοί.
Υποτροφίες
Το Συμβούλιο της Ασίας παρέχει υποτροφίες και οικονομική επιχορήγηση σε φοιτητές από ασιατικές χώρες για να σπουδάσουν για μεταπτυχιακό τίτλο στα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου.
Υποτροφία της Ασίας
Το Υποτροφία της Ασίας είναι ένα διεθνές πρόγραμμα μεταπτυχιακών υποτροφιών που υποστηρίζει φοιτητές με εξαιρετικές ικανότητες ηγεσίας από 48 χώρες και 6 εξαρτημένες περιοχές της Ασίας για να πραγματοποιήσουν μεταπτυχιακές σπουδές στα κορυφαία πανεπιστήμια της Ασίας.
Υποτροφία Αϊνστάιν
Η Υποτροφία Αϊνστάιν του Συμβουλίου της Ασίας είναι ένα διεθνές πρόγραμμα υποτροφιών που υποστηρίζει φοιτητές με εξαιρετικές ικανότητες ηγεσίας από 48 χώρες και 6 εξαρτώμενες περιοχές της Ασίας για να πραγματοποιήσουν σπουδές για πτυχίο στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας του Τόκιο, στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Νανιάνγκ, στο ΚΑΙΣΤ, στο Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Χονγκ Κονγκ και στο Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά.
Εκθέσεις και Εκδόσεις
Το τμήμα έρευνας και εκδόσεων του συμβουλίου παράγει αρκετές αναφορές για την Ασία, συμπεριλαμβανομένης της Ασιατικής Έκθεσης Ασφάλειας και της Ασιατικής Στατιστικής Έκθεσης.
Asian Review
Το Asian Review είναι ένα περιοδικό που εκδίδεται από το Συμβούλιο της Ασίας. Καλύπτει την πολιτική, οικονομική και στρατηγική επισκόπηση της ηπείρου.
Ασιατικό Συνέδριο
Το Ασιατικό Συνέδριο είναι ένα διεθνές συνέδριο που πραγματοποιείται από το Συμβούλιο της Ασίας εκτός Ασίας. Στη συνάντηση συζητιέται λεπτομερώς ένα μόνο ζήτημα που είναι γεωπολιτικά σημαντικό για την περιοχή της Ασίας. Στο συνέδριο παρευρίσκονται περιφερειακοί ηγέτες και εμπειρογνώμονες πολιτικής.
Αύρα (ναρκαλιευτικό)
Το ναρκαλιευτικό Αύρα Μ-214 (πρώην USS NSC 318) κατασκευάστηκε στις Η.Π.Α. στα ναυπηγεία USA Tacota Boat Building Co Inc. Tacota Wash και είναι ένα από τα ναρκαλιευτικά που παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από τις Η.Π.Α. στα πλαίσια της Στρατιωτικής βοήθειας. Παρελήφθη μαζί με το Αργώ στις 21 Νοεμβρίου 1968 στον Ναύσταθμο της Βοστόνης και ανήκει στο Στολίσκο Ναρκαλιευτικών από τις την 1 Μαΐου του 1977. Όμοιου τύπου πλοία Αίγλη ΙΙ, Αλκυών, Δωρίς ΙΙ, Δάφνη ΙΙΙ, Αηδών ΙΙ, Κλειώ ΙΙΙ, Κίχλη ΙΙ, Κίσσα ΙΙ και Πλειάς ΙΙ
Είναι κατασκευασμένο από ξύλο και αντιμαγνητικά υλικά. Έχει πλήρες εκτόπισμα 370 τόνους, μήκος 144 πόδια, πλάτος 28 και βύθισμα 8,5 πόδια. Για την πρόωση του χρησιμοποιεί 4 μηχανές ντίζελ,(2 πρωοστηρια ζευγη) ισχύος 380 ίππων. Ο οπλισμός του αποτελείται από 2 πυροβόλα των 20 χιλιοστών και έχει πλήρωμα 39 άνδρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
510 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
125 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γλώσσα επαλήθευσης υλικού
Μια γλώσσα επαλήθευσης υλικού (Hardware Verification Language ή HVL) είναι μια γλώσσα προγραμματισμού που χρησιμοποιείται για την επαλήθευση σχεδιάσεων ηλεκτρονικών κυκλωμάτων που έχουν γραφτεί σε μια γλώσσα περιγραφής υλικού. Οι HVL συνήθως περιλαμβάνουν χαρακτηριστικά γλωσσών προγραμματισμού υψηλού επιπέδου όπως η C++ ή η Java, καθώς και χαρακτηριστικά για εύκολο χειρισμό σε επίπεδο bit όπως αυτά στις HDL. Πολλές HVL μπορούν να παράγουν τυχαία ερεθίσματα με περιορισμούς και περιλαμβάνουν δομές λειτουργικής κάλυψης (functional coverage) που βοηθούν στην επαλήθευση πολύπλοκου υλικού.
Η SystemVerilog, η OpenVera, η e και η SystemC είναι οι πιο δημοφιλείς γλώσσες επαλήθευσης υλικού. Η SystemVerilog προσπαθεί να συνδυάσει δομές HDL και HVL σε ένα ενιαίο πρότυπο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες προγραμματισμού
Σκάκι
Το σκάκι είναι ένα επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής, που παίζεται ανάμεσα σε δύο παίχτες. Παίζεται στη «σκακιέρα», ένα διάγραμμα 64 τετραγώνων βαμμένων εναλλάξ με μαύρο και λευκό χρώμα και διατεταγμένων οριζοντίως και καθέτως σε διαστάσεις 8×8. Κάθε παίχτης έχει στη διάθεσή του 16 πεσσούς: έναν βασιλιά, μία βασίλισσα, δύο πύργους, δύο ίππους, δύο αξιωματικούς και οχτώ πιόνια. Κάθε ένας από τους έξι τύπους πεσσών εκτελεί διαφορετικές κινήσεις στην σκακιέρα. Ένας παίχτης παίζει με τους λευκούς πεσσούς και ο άλλος με τους μαύρους. Σκοπός κάθε παίχτη είναι η επίτευξη ματ στον αντίπαλο βασιλιά, ώστε αυτός να μην είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μια επίθεση που δέχεται από τους πεσσούς του αντιπάλου (ο βασιλιάς στο σκάκι δεν αιχμαλωτίζεται, αφού μόλις βρεθεί σε θέση ματ σηματοδοτείται η λήξη του παιχνιδιού). Οι πεσσοί χρησιμοποιούνται για να παράσχουν υποστήριξη σε άλλους πεσσούς του ίδιου χρώματος ή για να επιτεθούν και να αιχμαλωτίσουν πεσσούς του αντιπάλου. Εκτός από την επίτευξη ματ, ένας παίχτης κερδίζει εάν ο αντίπαλός του παραιτηθεί αυτοβούλως («εγκαταλείψει»), καθώς κρίνει πως η ήττα του είναι αναπόφευκτη. Άλλο πιθανό αποτέλεσμα μιας παρτίδας σκακιού είναι η ισοπαλία, η οποία μπορεί να προκύψει με διάφορους τρόπους.
Πιστεύεται πως το σκάκι προήλθε από την Ινδία, πριν τον 7ο αιώνα. Η αξία των πεσσών καθορίστηκε στην Ισπανία τον 15ο αιώνα, ενώ οι κανόνες του παιχνιδιού οριστικοποιήθηκαν τον 19ο αιώνα. Σήμερα, το σκάκι παίζεται από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, ενώ νέοι τύποι του παιχνιδιού, που διαφέρουν από τον κλασσικό ως προς τους κανόνες ή / και ως προς το είδος της σκακιέρας, έχουν επίσης καταστεί σημαντικά δημοφιλείς.
Ο πρώτος αναγνωρισμένος Παγκόσμιος Πρωταθλητής Σκακιού, Βίλελμ Στάινιτς, κέρδισε τον τίτλο του το 1886. Από το 1948, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα άρχεται από τη Διεθνή Σκακιστική Ομοσπονδία (Fédération Internationale des Échecs - FIDE), η οποία είναι επίσης υπεύθυνη για την απονομή διάφορων τίτλων της σκακιστικής κατάταξης. Ο μεγαλύτερος τίτλος στο σκάκι είναι αυτός του Διεθνή Γκρανμαίτρ, ο οποίος ισχύει εφ όρου ζωής. Αρκετοί σκακιστικοί οργανισμοί έχουν δικά τους συστήματα κατάταξης σε εθνικό επίπεδο, ενώ το σκάκι αναγνωρίζεται ως άθλημα από πολλά εθνικά σωματεία.
Κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές άρχισαν να παίζουν σκάκι απέναντι σε ανθρώπους, με ολοένα αυξανόμενη επιτυχία. Ο υπολογιστής Deep blue που αναπτύχθηκε από την εταιρεία IBM, έγινε ο πρώτος υπολογιστής που κατάφερε να νικήσει έναν Παγκόσμιο Πρωταθλητή, επικρατώντας του Γκάρι Κασπάροφ στον μεταξύ τους αγώνα που έλαβε χώρα το 1997. Έκτοτε οι υπολογιστές έχουν ξεπεράσει σε δύναμη τους ανθρώπους, και σήμερα χρησιμοποιούνται για την κατανόηση και εμβάθυνση της σκακιστικής θεωρίας. Το διαδικτυακό σκάκι έχει συμβάλλει σημαντικά στη δημοφιλία του αθλήματος, επιτρέποντας σε ερασιτέχνες και επαγγελματίες παίχτες να διαγωνιστούν σε αυτό το παιχνίδι.
Γενικά στοιχεία
Η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία (FIDE), το 1970 είχε ήδη στη δύναμή της 70 εθνικές σκακιστικές ομοσπονδίες και κάθε δύο χρόνια διοργανώνει «Σκακιστικές Ολυμπιάδες», στις οποίες η Ελλάδα μετέχει από το 1950.
Τους ισχυρότερους σκακιστές και σκακίστριες που λαμβάνουν μέρος στα διεθνή τουρνουά σκακιού και εθνικά πρωταθλήματα αποκαλούν «μαιτρ» και «γκρανμαίτρ» (εξέχοντες μαιτρ). Γενικά οι έμπειροι σκακιστές μέχρι και οι ερασιτέχνες, που μελέτησαν τους κανόνες του παιγνιδιού και λαμβάνουν μέρος σε αγώνες, κατατάσσονται σε παίκτες Α΄, Β΄ και Γ΄ κατηγορίας.
Γενικά ως σπορ αποτελεί ένα συναρπαστικό τρόπο δοκιμής των πνευματικών δυνάμεων των παικτών που παίζουν με ίσους όρους εφαρμόζοντας με ακρίβεια και επιδεξιότητα τους κανόνες του παιγνιδιού. Στην ουσία το σκάκι είναι ένα στρατιωτικό παιγνίδι ίσων δυνάμεων που διεξάγεται «επί χάρτου» (σκακιέρας). Εκτός από Βασιλείς και Πάπες, σημαντικοί λάτρεις του παιγνιδιού αυτού υπήρξαν εξέχουσες προσωπικότητες των Γραμμάτων, Επιστημών και Τεχνών μεταξύ των οποίων ο Θερβάντες, ο Βολταίρος, ο Ντιντερό, ο Γκαίτε, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος κ.ά.
Το σημαντικότερο του παιγνιδιού αυτού δεν είναι τόσο η νίκη επί του αντιπάλου, όσο η ποιότητα της νίκης. Ο ενθουσιασμός έγκειται στις κινήσεις εκείνες που αποβλέπουν σε επόμενες κινήσεις επί σχεδίου, οι έξυπνοι συνδυασμοί, οι λεπτοί ελιγμοί κ.λπ. που εκτιμώνται στη «σκακιστική σκέψη» ίσως με μεγαλύτερη απόλαυση που δίνουν τα «στατικά» βιβλία, πίνακες ζωγραφικής, και άλλα καλλιτεχνικά έργα. Εξ αυτού οι ωραιότερες παρτίδες που έχουν σημειωθεί τυπώνονται σε βιβλία και περιοδικά του είδους, με αναλύσεις και άλλες δυνατότητες, χαρίζοντας ένα ιδιαίτερο θαυμασμό αυτών.
Γενικά το σκάκι καλλιεργεί και αναπτύσσει σπουδαία προτερήματα όπως πειθαρχία, διαπαιδαγώγηση της θέλησης και της αντοχής, ανάπτυξη μνημονικού, ετοιμότητα, εξυπνάδα, λογική σκέψη, κ.λπ. ή όπως έλεγαν παλαιότερα «το ακόνισμα του μυαλού». Οι «Γκρανμαίτρ» ομολογούν ότι ο παίκτης σκακιού πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά τόσο την ιστορία του σκακιού όσο και τη θεωρία των κανόνων του, εφαρμόζοντας έτσι απόλυτα το «Χωρίς θεωρία του είδους δεν υφίσταται σκέψη περί του είδους».
Ιστορία του σκακιού
Το σκάκι, αν και ήδη πολύ διαδεδομένο, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη τον 19ο αιώνα στον οποίο έχουμε διοργανώσεις επισήμων πρωταθλημάτων, οι εφημερίδες ασχολούνται ταχτικά με το παιχνίδι, γραμματόσημα τυπώνονται με θέμα το σκάκι, η σύγχρονη μορφή των σκακιστικών πεσσών προτείνεται και βιβλία μελετούν σε βάθος την θεωρία του παιχνιδιού.
Τον 20ό αιώνα (το 1924) ιδρύεται η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία. Με την εξέλιξη των υπολογιστών οι άνθρωποι δεν είναι οι μόνοι που μπορούν να παίξουν σκάκι. Οι μηχανές ήδη στα τέλη του αιώνα είναι πια υπολογίσιμοι αντίπαλοι, ακόμα και για τους ισχυρότερους παίκτες.
Βασικά μέρη παιχνιδιού
Τα βασικά μέρη του σκακιού είναι η σκακιέρα και οι πεσσοί.
Σκακιέρα
Η Σκακιέρα είναι ένα διάγραμμα που ορίζεται από οκτώ οριζόντιες λωρίδες διασταυρούμενες από οκτώ κάθετες στήλες, διαμορφώνοντας έτσι, συνολικά, 64 τετράγωνα, βαμμένα εναλλάξ με μαύρο και λευκό χρώμα λεγόμενα άσπρα και μαύρα εναλλάξ (πρόκειται για ίδιο διάγραμμα που χρησιμοποιείται και στο παιχνίδι της ντάμας), επί των οποίων φέρονται και μετακινούνται στη συνέχεια οι πεσσοί σύμφωνα με τους κανόνες του παιγνιδιού.
Περιγραφή του παιχνιδιού
Κάθε παίκτης ξεκινά την παρτίδα με 16 πεσσούς κάθε ένας των οποίων ανήκει σε κάποιο είδος που έχει τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο κίνησης και αιχμαλώτισης αντιπάλων κομματιών. Συγκεκριμένα έχει οκτώ πιόνια, δύο πύργους, δύο ίππους, δύο αξιωματικούς, μία βασίλισσα και έναν βασιλιά. Ο ένας παίκτης κατέχει τα λευκά και ο άλλος τα μαύρα, όπως ονομάζονται οι αντιστοίχου χρώματος πεσσοί.
Ο σκοπός κάθε παίχτη είναι η επίτευξη ματ στον αντίπαλο βασιλιά. Αυτό συμβαίνει όταν ο βασιλιάς απειλείται (αυτό ονομάζεται σαχ) και δεν υπάρχει νόμιμη κίνηση διάσωσης (να ξεφύγει από το σαχ σε μία κίνηση). Το ματ καθιστά την αιχμαλώτιση του βασιλιά περιττή, καθώς αποτελεί τη λήξη του παιχνιδιού. left|260px|thumb|Αρχική παράταξη σε ένα τυπικό σετ σκακιού (σετ της [[σειρά κομματιών Στώντον|σειράς κομματιών Στώντον).]]
Το παιχνίδι ξεκινά παραδοσιακά από συγκεκριμένη θέση όπου οι στρατοί παρατάσσονται αντικριστά.
Την παρτίδα ξεκινά ο λευκός και στην υπόλοιπη παρτίδα οι παίκτες παίζουν εναλλάξ, κινώντας κάποιο κομμάτι τους. Σημαντικός κανονισμός του σκακιού είναι ότι αν ένας παίκτης αγγίξει κάποιο κομμάτι, πρέπει να το μετακινήσει. Κατά συνέπεια, απαγορεύεται το άγγιγμα άσχετου κομματιού πριν την οριστική κίνηση του παίκτη. Αν όμως αγγίξει ένα δικό του κομμάτι για να το βάλει καλύτερα στο τετράγωνό του, προειδοποιεί τον αντίπαλο παίκτη λέγοντας «διορθώνω». Αν αγγίξει κατά λάθος ένα αντίπαλο κομμάτι, δεν υπάρχει ποινή.
Το σκάκι δεν είναι τυχερό παιχνίδι. Θεωρητικά δεν υπάρχει κανένας εξωτερικός παράγοντας (όπως τα κυλιόμενα ζάρια στο τάβλι) και τίποτα κρυφό στην θέση για τους δυο παίκτες. Το παιχνίδι βασίζεται αποκλειστικά στην τακτική και στην στρατηγική. Όμως οι δυνατότητες του παιχνιδιού είναι τόσο μεγάλες και περίπλοκες που είναι αδύνατο να συλλογιστεί κανείς όλα τα ενδεχόμενα και αυτό παρόλο που το παιχνίδι ουσιαστικά καθορίζεται από 32 κομμάτια σε 64 τετράγωνα.
Το σκάκι είναι ένα από τα δημοφιλέστερα παιχνίδια στον κόσμο. περιγραφεί όχι μόνο ως παιχνίδι αλλά και ως τέχνη, επιστήμη και άθλημα. Συχνά θεωρείται ως αφηρημένο πολεμικό παιχνίδι και ως «πνευματική πολεμική τέχνη» και έτσι η διδασκαλία του θεωρήθηκε ως τρόπος αύξησης της πνευματικής ισχύος. Το σκάκι παίζεται τόσο για διασκέδαση, όσο και ανταγωνιστικά σε λέσχες, πρωταθλήματα, διαδικτυακά και δια αλληλογραφίας. Το σκάκι έχει επίσης πολλές παραλλαγές και συγγενικά παιχνίδια που παίζονται σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Το παιχνίδι διεθνώς το άρχει η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία (FIDE - Fédération Internationale des Échecs) η οποία ιδρύθηκε το 1924 στο Παρίσι και διεξάγει τους αγώνες για το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Οι περισσότερες χώρες έχουν και εθνικές σκακιστικές ομοσπονδίες. Το σκάκι δεν είναι ολυμπιακό αγώνισμα, αλλά ολυμπιάδες σκακιού διοργανώνονται κάθε δυο χρόνια.
Σκακιστική γραφή
Υπάρχουν διάφορα συστήματα καταγραφής για τις σκακιστικές παρτίδες. Τα δυο κυριότερα είδη συμβολισμών είναι η περιγραφική σκακιστική γραφή η οποία υπήρξε μέχρι το έτος 1980 συνηθισμένη στους αγγλόφωνους (η Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία το 1981 σταμάτησε να την αναγνωρίζει επίσημα) και η αλγεβρική σκακιστική γραφή η οποία είναι πολύ συνηθισμένη σε όλο τον κόσμο, αλλά έχει μεγάλο πλήθος παραλλαγών. Για το σύστημα γραφής δανειζόμαστε γράμματα από την αλφάβητο (πίνακας ονομάτων και συμβόλων των πεσσών του σκακιού σε μερικές γλώσσες). Συγκεκριμένα στα ελληνικά (με κεφαλαία) Σ=Πιόνι, Π=Πύργος, Ι=Ίππος, Α=Αξιωματικός, Β=Βασίλισσα, Ρ=Βασιλιάς. Οι στήλες στην αλγεβρική γραφή συμβολίζονται με τα μικρά γράμματα {α, β, γ, δ, ε, ζ, η, θ} (ξεκινώντας από αριστερά προς τα δεξιά όπως κοιτά ο λευκός) και οι γραμμές με τους αραβικούς αριθμούς {1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8} (ξεκινώντας από την πρώτη γραμμή του λευκού και προχωρώντας προς τον μαύρο). Έτσι π.χ. το αρχικό τετράγωνο του λευκού βασιλιά συμβολίζεται ε1.
Για τα σκακιστικά προβλήματα χρησιμοποιείται η σκακιστική γραφή προβληματιστών.
Σημειώσεις
Στην σύγχρονη Ελλάδα το σκάκι, ως επιτραπέζιο παιχνίδι, σύμφωνα με την με αριθμό 10703/1947 Απόφαση του Υπουργού Δημόσιας Τάξης, έχει συμπεριληφθεί στα "τεχνικά παίγνια". Η χρήση του επιτρέπεται ελεύθερα σε δημόσιους χώρους, (καφενεία, λέσχες κ.λπ.), καθώς και στα μέσα μεταφοράς (τρένα, πλοία, αεροπλάνα), χωρίς κανένα περιορισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια παιχνίδια
Οτέσεβο
Υπάρχουν κάποια κοντινά θέρετρα στη λίμνη.
Δημογραφικά
Η τελευταία απογραφή κατά την οποία το Οτέσεβο ​​είχε ακόμη μόνιμους κατοίκους ήταν το 1981.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Ανδρονίκη Θεοτοκάτου
Η Ανδρονίκη Θεοτοκάτου γεννήθηκε το 1957 στη Κεφαλλονιά και σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και στο εξωτερικό μεταπτυχιακά και διδακτορικά. Έχει επίσης παρακολουθήσει σε επιστημονικά σεμινάρια Εγκληματολογίας και Ποινικής Μεταχείρισης εξαρτημένων ατόμων από ναρκωτικές ουσίες. Διετέλεσε Πρόεδρος ενός εκ των τριών Ανωτάτων Δικαστηρίων, του Ελεγκτικού Συνεδρίου από το 2016 έως το 2019. Από τον Σεπτέμβριο του 2022 είναι πρόεδρος της Ενιαίας Αρχής Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ)
Δικαστής
Δίδαξε στην Εθνική Σχολή Δικαστών Συνταξιοδοτικό Δίκαιο για 10 έτη. Εισήλθε στο Δικαστικό Σώμα το 1983 με κατεύθυνση την Πολιτική Δικαιοσύνη και μετέπειτα την Ποινική Δικαιοσύνη. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος Πρωτοδικών Αθηνών και ως Πρόεδρος της συγγραφικής ομάδας στην Νομολογία του Αρείου Πάγου επί των Αστικών-Εμπορικών Σχέσεων. Εισήλθε στο Ελεγκτικό Συνέδριο το 1995 στο βαθμό του Πάρεδρου. Το 2002 αναβαθμίστηκε στη θέση του Συμβούλου Ελεγκτικού Συνεδρίου. Το 2010 προήχθη σε Αντιπρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Επίσης την περίοδο 2007-2012 ανέλαβε την Προεδρεία της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.
Στις 28 Οκτωβρίου 2015 μετά την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ανέλαβε την Προεδρία του Ελεγκτικού Συνεδρίου.
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Πρόεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου
Ρινάτ Ντασάεφ
Ο Ρινάτ Ντασάεφ (ρωσικά:: Ринат Файзрахманович Дасаев, γεννήθηκε 13 Ιουνίου 1957) είναι Σοβιετικός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, αγωνίστηκε σε ομάδες όπως η Βόλγκαρ Αστραχάν, η ΦΚ Σπαρτάκ Μόσχας και η Σεβίλλη. Σε διεθνές επίπεδο, έλαβε μέρος σε τρία Μουντιάλ ως μέλος της Εθνική ΕΣΣΔ, ενώ κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 και ένα ασημένιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1988.
Ιστορία του κόσμου
Η ιστορία του κόσμου ή παγκόσμια ιστορία είναι το χρονικό της ανθρωπότητας, η εξιστόρηση της μακραίωνης πορείας του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη Γη, από την εμφάνιση των πρώτων ανατομικά σύγχρονων ανθρώπων έως και σήμερα. Είναι ξεχωριστή από την ιστορία της Γης και την ιστορία του Σύμπαντος, των οποίων αποτελεί μόνο μια χρονικά αμελητέα και ελάχιστη ποσότητα, και ασχολείται με τη μελέτη των αρχαιολογικών ευρημάτων και των γραπτών χρονικών του παρελθόντος.
Εισαγωγικά
Η εμφάνιση των πρώτων σύγχρονων ανθρώπων ξεκινά την Παλαιολιθική εποχή, πριν από 200.000 έτη, και η εξάπλωσή τους σχεδόν σε όλο τον πλανήτη έως 10.000 έτη πριν, ως νομάδες κυνηγοί-συλλέκτες. Το τέλος της Εποχής των Παγετώνων φέρνει τη Νεολιθική εποχή και τη Νεολιθική επανάσταση -μεταξύ του 8000 και 5000 π.Χ.- στις εύκρατες περιοχές της Μεσοποταμίας, Φοινίκης και Αιγύπτου. Η περίοδος αυτή επέφερε μια ριζική αλλαγή στην ανθρώπινη ιστορία, καθώς οι άνθρωποι πλέον ξεκίνησαν τη συστηματική γεωργία και κτηνοτροφία, και με την εξασφάλιση της τροφής τους οι κοινωνίες αναπτύχθηκαν σε μέγεθος και επεκτάθηκαν γεωγραφικά. Η ολοένα αυξανόμενη περιπλοκότητα των ανθρώπινων κοινωνιών οδήγησε στην ανάγκη για καταγραφή και οργάνωση των πληροφοριών, με τη χρήση συστημάτων γραφής και λογιστικής, ενώ πολλές πόλεις ιδρύθηκαν στις όχθες λιμνών και ποταμών, με τις πρώτες να έχουν ιδρυθεί ήδη από το 3000 π.Χ. στη Μεσοποταμία.
Με τις αρχαίες κοινωνίες να ακμάζουν και να αποκτούν όλο και περισσότερη γνώση για τον κόσμο γύρω τους, υπήρξε μια σειρά από επιστημονικές ανακαλύψεις, μεγάλες αυτοκρατορίες, φιλοσοφικά κινήματα, γλώσσες, θρησκείες και κοινωνικά ρεύματα που αναπτύχθηκαν στην πάροδο του χρόνου, που δημιουργούν την ανάγκη για μια κατηγοριοποίηση της ιστορίας σε χρονικά τμήματα που παρουσιάζουν μια ομοιογένεια συνθηκών και γεγονότων. Η ιστορία του Παλαιού Κόσμου συχνά διαιρείται στην Αρχαία ιστορία, τον Μεσαίωνα, την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό της πρώιμης Νεότερης ιστορίας, τη Βιομηχανική Επανάσταση της ύστερης Νεότερης, και τη Σύγχρονη ιστορία του 20ου και 21ου αιώνα.
Στις απαρχές του 21ου αιώνα ο ρυθμός ανάπτυξης του πληθυσμού, της γνώσης, της τεχνολογίας, του εμπορίου, της καταστροφικής ισχύος των πολεμικών εξοπλισμών και της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης έχει επιταχυνθεί ιδιαίτερα και σε συνδυασμό με την Ψηφιακή Επανάσταση και την Εποχή της Πληροφορίας δημιουργεί τις αντίστοιχες μεγάλες ευκαιρίες, αλλά και τις σοβαρές απειλές με τις οποίες είναι αντιμέτωπο το ανθρώπινο είδος.
Προϊστορία
thumb|Συγκριτικό σχεδιάγραμμα γεγονότων από την εμφάνιση των πρώτων μορφών ζωής έως σήμερα Για την καλύτερη κατανόηση της ταυτότητας του ανθρώπου ως είδος, τις περιβαλλοντικές συνθήκες που καθόρισαν τις τύχες του, καθώς και τη συνύπαρξη του με τις άλλες μορφές ζωής, χρειάζεται μια σύντομη εισαγωγή στη ζωή που προϋπήρχε του ανθρώπου και το πως εξελίχθηκε ο άνθρωπος μέσω αυτής. Επιπλέον, ανακαλύψεις όπως αυτές της κατασκευής πέτρινων εργαλείων και της χρήσης της φωτιάς, εφευρέθηκαν από παλαιότερα είδη ανθρώπου τα οποία έχουν πλέον εκλείψει.
Η εμφάνιση της ζωής
Ο πλανήτης Γη σχηματίστηκε πριν από 4,56 δισεκατομμύριο έτη, και στο 1 δισεκ. έτη που ακολούθησαν του σχηματισμού του εμφανίστηκε η πρώτη μορφή ζωής πάνω του, οι προκαρυωτικοί οργανισμοί, απλοί μικροβιακοί οργανισμοί όπως βακτήρια, οι οποίοι όμως ήταν σε θέση να αναπαραχθούν και να καταναλώσουν τροφή από το υδάτινο περιβάλλον τους, και το πιο σημαντικό, ικανοί για φωτοσύνθεση. Δύο δισεκ. χρόνια μετά τους προκαρυωτικούς εμφανίστηκαν οι ευκαρυωτικοί, ελαφρώς πιο σύνθετοι και μεγαλύτεροι, όπως οι αμοιβάδες. Μετά την πάροδο άλλων 500 εκατομμυρίων χρόνων, η πολυκύτταρη ζωή εμφανίστηκε ως σπόγγοι και μύκητες, και μετά από ακόμα άλλα 500 εκατομμύρια χρόνια, τα πρώτα, πολύ απλά, υποθαλάσσια ζώα των οποίων η μορφή είναι δύσκολο να εκτιμηθεί.
Σε αυτό το σημείο, 4,1 δισεκ. χρόνια μετά τον σχηματισμό της Γης και 400 εκατομμύρια χρόνια πριν τη σημερινή εποχή, έγινε και η μετάβαση της ζωής από τους αρχέγονους ωκεανούς στην ξηρά με τους αμφίβιους οργανισμούς, και σύντομα εμφανίστηκαν τα πρώτα σπονδυλωτά, οργανισμοί οι οποίοι έχουν σπονδυλική στήλη, στα 380 εκατομμύρια έτη πριν. Οι δεινόσαυροι εμφανίστηκαν και κυριάρχησαν στη Γη στην περίοδο των 230 με 65 εκ χρόνων πριν, και μετά την εξαφάνιση τους τα θηλαστικά αναδείχθηκαν στην κυρίαρχη μορφή ζωής, ανάμεσα στα οποία αυτό και του πιθήκου, το παλαιότερο δείγμα των οποίων έχει βρεθεί στα 25 εκ. χρόνια πριν.
Τα πρώτα ανθρώπινα είδη
Το πρώτο απολύτως στοιχειώδες δείγμα ανθρώπινης συμπεριφοράς, εμφανίστηκε πριν από 6 εκατομμύρια χρόνια στην Αιθιοπία της Αφρικής με το είδος του Αυστραλοπιθήκου, το οποίο είχε τους πρώτους πιθήκους που ήταν ικανοί να περπατήσουν σε όρθια στάση, ως αποτέλεσμα της αντικατάστασης των τροπικών δασών της Αφρικής με τη σαβάνα λόγω της μακρόχρονης αλλαγής των παγκόσμιων γεωλογικών και κλιματολογικών συνθηκών. left|thumb|Η παρουσία των διάφορων ανθρώπινων ειδών στο χρόνο Κατόπιν, πριν από 4 εκ. χρόνια εμφανίζεται το είδος του Homo habilis, το οποίο είναι το πρώτο το οποίο ήταν ικανό να κατασκευάσει απλά πέτρινα εργαλεία για την επεξεργασία της τροφής, στοιχείο κρίσιμο καθώς ως πτωματοφάγοι μπορούσαν να σπάσουν τα κόκκαλα των σκελετών των ζώων και να καταναλώσουν το θρεπτικό μεδούλι τους, κάτι στο οποίο τα μεγαλύτερα ζώα όπως τα λιοντάρια και τα αρπακτικά πτηνά δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση. thumb|Χάρτης μετακινήσεων των πρώτων ανθρώπινων πληθυσμών. {{legend|#ff0000|font-size=100%|[[Homo sapiens}} {{legend|#c2bf00|font-size=100%|Νεάντερταλ}} {{legend|#61c000|font-size=100%|Πρώιμα είδη ανθρώπου}}
Οι πρώτοι σύγχρονοι άνθρωποι
thumb|[[Τοιχογραφία σπηλαίου|Τοιχογραφία στο σπήλαιο Σοβέ Γαλλία, με ηλικία περίπου 30.000 ετών]]Από τους μικρούς πληθυσμούς των Homo heidelbergensis της Αφρικής που επέζησαν τον καύσωνα και λειψυδρία, εν τέλει εξελίχθηκαν και εμφανίστηκαν και οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι του Homo Sapiens στα 200.000 χρόνια πριν. Σταδιακά, με την πάροδο των χιλιετιών, απέκτησαν τα χαρακτηριστικά συμπεριφοράς των σύγχρονων ανθρώπων πριν από 50.000 χρόνια.
Κατόπιν με την αύξηση του πληθυσμού τους, υπήρξε μια δεύτερη μετανάστευση του ανθρώπινου είδους μετά τον Homo Ergaster, του σύγχρονου αυτή τη φορά, προς Ευρώπη και της Ασία, και σε αυτή την περίοδο φαίνεται πως συνυπήρξαν για μερικές χιλιετίες με τους Νεάντερταλ στην Ευρώπη, καθώς και με τους πληθυσμούς των Erectus στην Ασία. Τα άλλα είδη ανθρώπου τελικά εξαφανίστηκαν συνολικά ως είδος ή απορροφήθηκαν από τους σύγχρονους ανθρώπους 30.000 χρόνια πριν, με τον Sapiens να γίνεται το μοναδικό είδος ανθρώπου στη Γη.
Κατά την περίοδο αυτή που ονομάζεται Παλαιολιθική, παρατηρούνται και τα κύρια γνωρίσματα του σύγχρονου ανθρώπου που έλλειπαν από τα παλαιότερα είδη. Αυτά είναι η συστηματική ταφή των νεκρών, και οι πρώτες καλλιτεχνικές εκφράσεις της φαντασίας και πνευματικότητας των ανθρώπων, με τη μορφή τοιχογραφιών σε σπήλαια, καθώς και με την κατασκευή γλυπτών και κοσμημάτων, κατασκευασμένων από πέτρα, βότσαλα, κοχύλια, ξύλο και κόκκαλο.
Η εξάπλωση της ανθρωπότητας στη Βόρειο Αμερική και την Ωκεανία, διαδραματίστηκε στην κορύφωση της πιο πρόσφατης Εποχής των Παγετώνων, 20.000 χρόνια πριν, στη διάρκεια της οποίας περιοχές που είναι εύκρατες σήμερα ήταν εξαιρετικά αφιλόξενες τότε. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι αποίκισαν σχεδόν όλα τα μη παγωμένα μέρη της υφηλίου έως το τέλος της Εποχής των Παγετώνων, περίπου 12.000 χρόνια πριν, με την εξαίρεση περιοχών όπως η Μαδαγασκάρη και Νέα Ζηλανδία οι οποίες και αποικίστηκαν λίγες χιλιετίες αργότερα.
Κατά τη διάρκεια όλης της παραπάνω περιόδου, όλοι οι ανθρώπινοι πληθυσμοί ζούσαν ως κυνηγοί-συλλέκτες, εξασφαλίζοντας την τροφή τους και τις πρώτες ύλες που χρειάζονταν απευθείας από το φυσικό περιβάλλον τους, και είχαν γενικά, νομαδική συμπεριφορά.
Οι πρώτες σύνθετες κοινωνίες
lang=el|thumb|350x350px|Χάρτης των ανθρώπινων πολιτισμών το 2000 π.Χ. Σε αυτό περίπου το χρονικό σημείο, το τέλος της Εποχής των Παγετώνων το 12.000 π.Χ., φέρνει τις κατάλληλες κλιματολογικές συνθήκες για την ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, και τη Νεολιθική Επανάσταση, που άλλαξε δραστικά τον ανθρώπινο τρόπο ζωής. Με τις καλλιέργειες σιτηρών και οπωρολαχανικών, και την τροφή από τα εξημερωμένα ζώα, έγινε δυνατό να αναπτυχθούν πολύ πιο πυκνοί πληθυσμοί, οι οποίοι με την πάροδο του χρόνου οργανώθηκαν σε έθνη και κράτη.
Μέσω της γεωργίας επήλθε και το πλεόνασμα των τροφών, οι οποίες μπορούσαν πλέον να προωθηθούν προς τα άτομα τα οποία δεν απασχολούνταν απευθείας με την παραγωγή τους. Έτσι, οι περισσότεροι πληθυσμοί, σταδιακά μετέβησαν από μια νομαδική ζωή προς μια γεωγραφικά καθορισμένη, ως γεωργοί και κτηνοτρόφοι σε μόνιμους καταυλισμούς. Με τη γεωργική παραγωγή να αυξάνεται, η εξέλιξη της καλλιέργειας των δημητριακών δημιούργησε μια ανάγκη καταμερισμού της εργασίας για την οργάνωση και την αποθήκευση των τροφών ανάμεσα στις περιόδους καλλιέργειας τους. Οι διάφοροι τύποι εργασίας που προέκυψαν από τον καταμερισμό, η αύξηση του αριθμού των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, και η περαιτέρω ανάπτυξη της γεωργίας, οδήγησαν στην ανάδειξη μιας προνομιούχας άνω τάξης και στην ανάπτυξη των πρώτων πόλεων, ιδιαίτερα αυτές των Σουμερίων.
Οι πόλεις ήταν τα κέντρα του εμπορίου, των κατασκευών και της πολιτικής δύναμης, και δεν είχαν σχεδόν καθόλου δική τους αγροτική παραγωγή. Καθιέρωσαν μια συμβίωση με την ύπαιθρο που τις περιέβαλλε και απορροφώντας τα αγροτικά προϊόντα που παρήγαγε. Σε αντάλλαγμα, παρείχε πίσω την τεχνοτροπία σε κατασκευές, όπως και στρατιωτικό έλεγχο και προστασία σε διάφορους βαθμούς. Οι μετακινήσεις γινόταν και μέσω των υδάτινων οδών —τους ποταμούς και τις θάλασσες. Η Μεσόγειος Θάλασσα, στη διασταύρωση τριών ηπείρων, προώθησε την προβολή της στρατιωτικής ισχύος και την ανταλλαγή αγαθών, ιδεών και εφευρέσεων. Αυτή η εποχή, επίσης, έφερε τη χρήση νέων τεχνολογιών στο έδαφος, όπως τη χρήση αλόγων για ιππικό και άρματα, που επέτρεψαν στους στρατούς να μετακινούνται ταχύτερα.
thumb|[[Σφηνοειδής γραφή—το αρχαιότερο γνωστό σύστημα γραφής |left]] Η εμφάνιση της γραφής ήταν ακόμα ένα κομβικής σημασίας γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία, μια και έκανε, τη διαχείριση των πόλεων και την ανταλλαγή ιδεών, πολύ πιο εύκολη απ' ό,τι πριν. Μερικές από τις αρχαιότερες γνωστές πόλεις που κατοικούνται έως και σήμερα, είναι αυτές της ευρύτερης περιοχής της Δαμασκού (9000 π.Χ.) στη σύγχρονη Συρία, των Άρβηλων (6000 π.Χ) στο Ιράκ, της Βύβλου (5000 π.Χ.) στο Λίβανο, και του Άργους (5000 π.Χ.) και Αθήνας (5000 π.Χ.) στην Ελλάδα.
Η ανάπτυξη των πόλεων ήταν συνώνυμη με την άνοδο του πολιτισμού. Οι πρώτοι πολιτισμοί εμφανίστηκαν πρώτα στην κάτω Μεσοποταμία (3500 π.Χ.) των Τίγρη και Ευφράτη ποταμών, και ακολούθησε ο Αιγυπτιακός πολιτισμός κατά μήκος του Νείλου (3000 π.Χ.) , και ο πολιτισμός της κοιλάδας του Ινδού(2500 π.Χ.)  , και οι πρώιμοι Κινεζικοί πολιτισμοί κοντά στον ποταμό Γιανγκτσέ και τον Κίτρινο ποταμό. Οι κοινωνίες αυτές ανέπτυξαν έναν αριθμό από κοινά χαρακτηριστικά, όπως μια κεντρική κυβέρνηση, μια σύνθετη οικονομία και μια κοινωνική δομή, εκλεπτυσμένες γλώσσες και συστήματα γραφής και διακριτές παραδόσεις και θρησκείες.
thumb|Οι πρώτοι [[τροχός|τροχοί κατασκευάστηκαν από συμπαγές ξύλο, μορφοποιημένο σε κυκλικό σχήμα]] Καθώς οι σύνθετοι πολιτισμοί εξελισσόταν, το ίδιο συνέβαινε και με τις σύνθετες θρησκείες, και οι πρώτες του είδους φαίνεται να αναπτύχθηκαν σε αυτό το χρονικό σημείο. Στοιχεία της φύσης, όπως ο Ήλιος, η Σελήνη, η Γη, ο Ουρανός και η Θάλασσα, συχνά θεοποιούνταν. Χτίστηκαν βωμοί, οι οποίοι μετεξελίχθηκαν σε ναούς, ολοκληρωμένους με μια σύνθετη ιεραρχία ιερέων και άλλων υποβοηθητικών ρόλων. Ένα χαρακτηριστικό της Νεολιθικής εποχής είναι η τάση να λατρεύονται ανθρωπομορφικές θεότητες. Ανάμεσα στις πρώτες γραφές θρησκευτικού περιεχομένου, που διασώζονται, είναι τα Αιγυπτιακά Κείμενα των Πυραμίδων, τα παλαιότερα των οποίων χρονολογούνται μεταξύ του 2400 και 2300 π.Χ. . Μια ομάδα αρχαιολόγων έχει προτείνει, βασιζόμενη σε ανασκαφές, οι οποίες βρίσκονται σε εξέλιξη, στη νότια Τουρκία, στο ναϊκό συγκρότημα του Γκιομπεκλί Τεπέ, το οποίο χρονολογείται στα 11.500 χρόνια πριν, ότι η θρησκεία είναι προγενέστερη της Νεολιθικής Επανάστασης, αντί να εμφανίστηκε μετά από αυτή όπως γενικά εκτιμάται.
Η νομαδικότητα και οι μετακινήσεις συνέχισαν να υπάρχουν σε κάποιες περιοχές, ιδιαίτερα σε απομονωμένες εκτάσεις με λίγα είδη φυτών, που μπορούσαν να καλλιεργηθούν, αλλά η σχετική ασφάλεια και αυξανόμενη παραγωγικότητα που έφερε η γεωργία επέτρεψε στις κοινότητες να επεκταθούν σε όλο και μεγαλύτερες εκτάσεις επωφελούμενες από τις βελτιώσεις στις μεταφορές, ανάμεσα στις οποίες εξαιρετικά σημαντική υπήρξε η ανακάλυψη του τροχού, περίπου το 4000 π.Χ. στη Μεσοποταμία.
Όλες οι παραπάνω εξελίξεις αυτές οδήγησαν στην άνοδο των αυτοκρατοριών. Οι γεωγραφικά ευρείς αυτοί πολιτισμοί επέβαλαν ειρήνη και σταθερότητα μέσω της ισχύς τους σε μεγάλες εκτάσεις. Η πρώτη αυτοκρατορία, η οποία είχε υπό τον έλεγχο της μεγάλο αριθμό περιοχών και πόλεων, αναπτύχθηκε στην Αίγυπτο με την ένωση της Άνω και Κάτω Αιγύπτου το 3100 π.Χ., ενώ στην Κρήτη ο Μινωικός πολιτισμός, άρχισε να ανθεί από το 2700 π.Χ. και θεωρείται ο πρώτος Ευρωπαϊκός πολιτισμός μαζί με τον Κυκλαδικό στην περιοχή του Αιγαίου. Κατά τις επόμενες χιλιετίες, υπήρξαν και άλλες κοιλάδες ποταμών που είδαν τις μοναρχικές αυτοκρατορίες τους να αναδεικνύονται. Τον 24ο αιώνα π.Χ., η Ακκαδική Αυτοκρατορία εμφανίστηκε στη Μεσοποταμία, και το 2200 π.Χ. η Δυναστεία των Ξία στην Κίνα.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων χιλιετιών, οι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν σε όλο τον κόσμο. Το εμπόριο, σταδιακά, μετατράπηκε σε πηγή δύναμης, καθώς οι πολιτείες, που είχαν πρόσβαση σε σημαντικούς πόρους, έλεγχαν σημαντικές εμπορικές οδούς και έγιναν κυρίαρχες. Το 2500 π.Χ., το Βασίλειο της Κέρμα, αναπτύχθηκε στο Σουδάν ως η μεγάλη εμπορική δύναμη νοτίως της Αιγύπτου, και το 2300 π.Χ. η Ακκαδική αυτοκρατορία ιδρύθηκε στη Μεσοποταμία.
Η πολύ μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας που σημειώθηκε σε κάποιο χρονικό σημείο ανάμεσα στο 1630 και 1600 π.Χ. στην ανατολική περιοχή της Μεσογείου, θεωρείται πως επηρέασε σημαντικά τις εξελίξεις και ισορροπίες των ανθρώπινων κοινωνιών στην περιοχή. Στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η σύγχρονη Τουρκία, οι Χετταίοι διαχειριζόταν μια μεγάλη αυτοκρατορία, και κατά το 1600 π.Χ. η Μυκηναϊκή Ελλάδα άρχισε να εξαπλώνεται και σταδιακά απορρόφησε τον Μινωικό και τον Κυκλαδικό πολιτισμό, και επεκτάθηκε προς τη Μικρά Ασία θέτωντας τις βάσεις του θρύλου του Τρωικού πολέμου.
Πρώιμη
thumb|"Ο Παλαιστής", ένα αγαλματίδιο της εποχής των [[Ολμέκοι|Ολμέκων, 1200 – 800 π.Χ..|213x213px]] Το 1046 π.Χ., στην Κίνα αναδεικνύεται η δυναστεία Τζόου, η οποία ανέτρεψε την προηγούμενη δυναστεία των Σονγκ. Κατά τον 10ο με 7ο αιώνα π.Χ., αναπτύσσεται η Ασσυριακή αυτοκρατορία στη Μεσοποταμία, ενώ στην κεντρική Αφρική εμφανίζεται ο πολιτισμός Νοκ. Στη νοτιοανατολική Ευρώπη του του 9ου αιώνα π.Χ., ιδρύονται οι πρώτες Ελληνικές πόλεις-κράτη, και είναι η ίδια περίοδος στην οποία χρονολογούνται τα έπη του Ομήρου, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια. Στην Ινδία η εποχή αυτή ονομάζεται Βεδική περίοδος, κατά τη διάρκεια της οποίας τέθηκαν τα θεμέλια του Ινδουϊσμού και άλλα πολιτιστικά στοιχεία της πρώιμης Ινδικής κοινωνίας και έληξε τον 6ο αιώνα π.Χ..
Καθώς οι σύνθετοι πολιτισμοί αναπτυσσόταν στο Ανατολικό Ημισφαίριο, οι περισσότερες ιθαγενείς κοινωνίες στην Αμερική παρέμειναν σχετικά απλές για ένα διάστημα, διαιρεμένες σε πολυποίκιλους τοπικούς πολιτισμούς. Κατά τη Διαμορφωτική Περίοδο στην Κεντρική Αμερική (περίπου 1500 π.Χ. με 500 μ.Χ.) άρχισαν να εμφανίζονται πιο σύνθετοι και συγκεντρωτικοί πολιτισμοί, κυρίως στη θέση των σημερινών εκτάσεων, όπου βρίσκονται το Μεξικό και Περού. Αυτοί αποτελούνται από πολιτισμούς όπως οι Ολμέκοι, οι Μάγια, οι Ζαποτέκοι, οι Μότσε, οι Νάζκα, οι Αζτέκοι και οι Ίνκα. Ανέπτυξαν, επίσης, και γεωργικές τεχνικές για την καλλιέργεια αραβόσιτου και άλλων σπάρτων που υπήρχαν μόνο στην Αμερική, δημιουργώντας έναν ξεχωριστό πολιτισμό και θρησκεία.
Κλασική Εποχή
Ξεκινώντας τον 8ο αιώνα π.Χ., η λεγόμενη "Κλασική Εποχή", έφερε την ανάπτυξη και μια σειρά από θρησκευτικές και φιλοσοφικές ιδέες, που επηρέασαν τον κόσμο ανεξάρτητα η κάθε μία, και σε πολλές διαφορετικές περιοχές. Κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. αναπτύχθηκαν ο Κινεζικός Κονφουκιανισμός, ο Ινδικός Βουδισμός, ο Τζαϊνισμός και ο ΕβραϊκόςΜονοθεϊσμός. Το 776 π.Χ. τελούνται οι πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες, και τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας έκαναν σημαντικές προόδους στην ανάπτυξη της Αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας.
Στην Άπω Ανατολή, υπήρξαν τρεις σχολές σκέψεις, που κυριαρχούν στον Κινεζικό πολιτισμό, μέχρι και σήμερα: του Ταοϊσμού, του Νομικισμού και του Κονφουκιανισμού. Η Κονφουκιανική παράδοση, η οποία, τελικά, υπερίσχυσε των άλλων, ήταν σε αναζήτηση μιας ηθικής πολιτικής και όχι στην επιβολή του νόμου αλλά στη δύναμη και το παράδειγμα της παράδοσης. Ο Κονφουκιανισμός επεκτάθηκε αργότερα στην Κορεατική χερσόνησο και την Ιαπωνία.
Στη Δύση, η Ελληνική φιλοσοφική παράδοση, η οποία εκπροσωπούνταν από τους Σωκράτη, Πλάτωνα , Αριστοτέλη , επεκτάθηκε σε όλη την Ευρώπη, την Αίγυπτο, τη Μέση Ανατολή και τη βορειοδυτική Ινδία, ξεκινώντας τον 4ο αιώνα π.Χ., με τις κατακτήσεις του Αλέξανδρου Γ' της Μακεδονίας, ευρύτερα γνωστού με το όνομα Μέγας Αλέξανδρος. Ξεκινώντας περίπου το 550 π.Χ., τα πολλά ανεξάρτητα ινδικά βασίλεια και κρατίδια που είχαν ιδρυθεί στη χώρα έγιναν συνολικά γνωστά με τον συλλογικό τίτλο Μαχαγιαναπάδες.
Ύστερη
Η χιλιετία από το 500 π.Χ. έως το 500 μ.Χ. είδε μια σειρά από αυτοκρατορίες πρωτοφανούς μεγέθους να αναπτύσσονται. Καλά εκπαιδευμένοι επαγγελματικοί στρατοί, ενωτικές ιδεολογίες, και σύνθετα γραφειοκρατικά συστήματα έδωσαν τη δυνατότητα στους αυτοκράτορες να κυριαρχήσουν πάνω σε μεγάλες εκτάσεις, των οποίων ο πληθυσμός έφτανε αριθμούς άνω των δέκα εκατομμυρίων. Οι μεγάλες αυτές αυτοκρατορίες εξαρτώνταν από τη στρατιωτική κατάκτηση περιοχών και την κατασκευή οχυρωμένων καταυλισμών, ώστε να εξασφαλίσουν τα αγροτικά τους κέντρα. Οι σχετικές περίοδοι ειρήνης που έφεραν οι αυτοκρατορίες ενεθάρρυναν το διεθνές εμπόριο, και κυρίως τις πολύ μεγάλες εμπορικές οδούς της Μεσογείου, τις θαλάσσιες εμπορικές οδούς του Ινδικού Ωκεανού, και τον Δρόμο του Μεταξιού. Στη νότια Ευρώπη, οι Έλληνες και αργότερα οι Ρωμαίοι, στην εποχή που είναι γνωστή ως η "Κλασική Αρχαιότητα" ανέπτυξαν πολιτισμούς των οποίων οι πρακτικές, νόμοι και έθιμα θεωρούνται το θεμέλιο του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού.
Οι κύριες αυτοκρατορίες αυτής της περιόδου περιλαμβάνουν:
thumb|Ο [[Παρθενώνας είναι η επιτομή του ανεπτυγμένου πολιτισμού της Αρχαίας Ελλάδας.]] Μερικές περιοχές είχαν αργή αλλά σταθερή τεχνολογική ανάπτυξη, με σημαντικές προόδους όπως τους αναβολείς για τα άλογα και τα φτερά στα άροτρα, ανάμεσα σε άλλες ανακαλύψεις μέσα στους αιώνες. Ωστόσο, υπήρξαν και κάποιες περιοχές με πάρα πολύ γρήγορη τεχνολογική πρόοδο, με τις πιο σημαντικές να είναι η περιοχή της Μεσογείου κατά τη διάρκεια της Ελληνιστικής περιόδου, όπου και εφευρέθηκαν εκατοντάδες σημαντικές τεχνολογίες. Περίοδοι, όπως και αυτές, ακολουθήθηκαν από περιόδους τεχνολογικής παρακμής, όπως κατά την παρακμή και πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την περίοδο του Μεσαίωνα που ακολούθησε.centre|thumb|900x900px| Ελληνιστικά και Ρωμαϊκά ερείπια στην αρχαία [[Παλμύρα της Συρίας ]]Το κεντρικό πρόβλημα των αυτοκρατοριών ήταν τα υψηλά κόστη συντήρησης των τεράστιων στρατών τους και η υποστήριξη της κεντρικής γραφειοκρατίας τους. Τα κόστη αυτά επιβάρυναν κυρίως τους χωρικούς, ενώ οι μεγιστάνες γαιοκτήμονες κατόρθωναν να αποφεύγουν όλο και περισσότερο τον κεντρικό έλεγχο και τα κόστη του. Οι βαρβαρικές πιέσεις στα σύνορα επιτάχυναν την εσωτερική αποσάθρωση. Η αυτοκρατορία των Χαν στην Κίνα είχε εμφύλιο πόλεμο το 220 π.Χ., ενώ η Ρωμαϊκή γινόταν όλο και πιο πολύ αποκεντρωμένη και διαιρεμένη την ίδια χρονική περίοδο. Οι μεγάλες αυτοκρατορίες της Ευρασίας ήταν όλες εδραιωμένες σε εύκρατες πεδιάδες και κοντά σε παράκτιες περιοχές. Στις στέπες της Κεντρικής Ασίας, οι βασισμένοι στα άλογα νομάδες(Ούνοι, Μογγόλοι, Τάταροι, και διάφορα Τουρκικά φύλα) κυριαρχούσαν σε ένα μεγάλο μέρος της ηπείρου. Η εφεύρεση του αναβολέα, και η ανατροφή αλόγων τα οποία ήταν αρκετά δυνατά ώστε να μεταφέρουν έναν πλήρως οπλισμένο τοξότη, ανέδειξε τις νομαδικές φυλές σε μια διαρκή απειλή ενάντια στους πιο εδραιωμένους πολιτισμούς.
Η σταδιακή διάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία διήρκεσε για μερικούς αιώνες μετά τον 2ο αιώνα π.Χ., συνέπεσε με τη διάδοση του Χριστιανισμού από τη Μέση Ανατολή προς τα δυτικά. Η δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέρρευσε κάτω από την πίεση των Γερμανικών φυλών του 5ου αιώνα μ.Χ., και τα πολιτεύματα αυτά εξελίχθηκαν σε διάφορα εμπόλεμα κράτη, όλα συνδεδεμένα με τον ένα τρόπο ή με τον άλλο με την Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία. Το εναπομείναν μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην ανατολική Μεσόγειο, ήταν πλέον η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αιώνες αργότερα, μια περιορισμένη ένωση αποκαταστάθηκε στη δυτική Ευρώπη μέσω της ίδρυσης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 962, την οποία αποτελούσαν ένα σύνολο από κρατίδια τα οποία σήμερα αντιστοιχούν στα κράτη της Γερμανίας, Αυστρίας, Ελβετίας, Τσεχίας, Βελγίου, Ιταλίας και μέρη της Γαλλίας.
Μεσαίωνας
Η εποχή του Μεσαίωνα ακολουθεί αυτή της Κλασικής Αρχαιότητας και η έναρξήη της συχνά χρονολογείται με την πτώση της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476 μ.Χ.. Η δυτική αυτοκρατορία διασπάστηκε σε διάφορα ξεχωριστά μικρά βασίλεια, πολλά από τα οποία αρκετά αργότερα συνασπίστηκαν υπό τον τίτλο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η Ανατολική Ρωμαϊκή ή Βυζαντινή Αυτοκρατορία επέζησε έως το τέλος του Μεσαίωνα. Η περίοδος του Μεσαίωνα επίσης συμπίπτει με τις Ισλαμικές κατακτήσεις, τη μετέπειτα Ισλαμική χρυσή εποχή , την έναρξη και επέκταση του Αραβικού δουλεμπορίου, και ακολουθείται από τις εισβολές των Μογγόλων στη Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία, και την ίδρυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1299. Στη Νότια Ασία διαδραματίστηκε η εμφάνιση των μεσαίων βασιλείων της Ινδίας και κατόπιν η εγκαθίδρυση των Ισλαμικών βασιλείων στην Ινδία. Στη δυτική Αφρική, αναπτύχθηκαν η αυτοκρατορία του Μάλι και η αυτοκρατορία του Σονγκάϊ. Στη νοτιοανατολική ακτή της Αφρικής κτίστηκαν τα Αραβικά λιμάνια, όπου εμπορεύονταν χρυσός, μπαχαρικά, και άλλα αγαθά αξίας. Αυτό επέτρεψε στην Αφρική να έρθει σε επαφή με το σύστημα εμπορίου της Νοτιοανατολικής Ασίας, και σε συνδυασμό με την Ισλαμική κουλτούρα να δημιουργηθεί ο πολιτισμός των Σουαχίλι. Η Κινέζικη Αυτοκρατορία εν τω μεταξύ είχε μια διαδοχή δυναστειών των Σούι, Τάνγκ, Σονγκ, Γουάν, και την έναρξη της δυναστείας Μίνγκ. Οι εμπορικές οδοί της Μέσης Ανατολής κατά μήκος του Ινδικού Ωκεανού, και ο Δρόμος του Μεταξιού μέσω της ερήμου Γκόμπι, έφεραν ως αποτέλεσμα μια -περιορισμένη- οικονομική και πολιτιστική επαφή μεταξύ των Ασιατικών και Ευρωπαϊκών πολιτισμών. Κατά τη διάρκεια της ίδια περιόδου οι πολιτισμοί στην Αμερική, όπως οι Ίνκα, Μάγια, και Αζτέκοι, άγγιξαν το απόγειο της ακμής τους.