cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγνωσία χρωμάτων
Βλάβη στην περιοχή V4
Σε γενικές γραμμές, τα τραύματα στον οπτικό φλοιό του εγκεφάλου παράγουν μια σειρά ελλειμμάτων επεξεργασίας του χρώματος με συνέπεια την μη κανονική εμφάνιση χρώματος. Οι ασθενείς μπορούν να παραπονεθούν πως τα χρώματα φαίνονται διαφορετικά κατά κάποιον τρόπο (για παράδειγμα, λιγότερο φωτεινά) ή ακόμα και ότι τα χρώματα εμφανίζονται μόνο ως διαφορετικές σκιές γκρίζου. Η εγκεφαλική αχρωματοψία αναφέρεται σε μια τέτοια σφοδρή απώλεια της χρωματικής αντίληψης. Επίσης η εγκεφαλική δυσχρωματοψία (celebral dyschromatopsia) υποδεικνύει την ύπαρξη αντίληψης χρώματος, αν και αυτή είναι ελαττωματική. Η ελαττωματική επεξεργασία του χρώματος μπορεί να έχει επιπτώσεις όχι μόνο στην εμφάνισή του, αλλά και στη δυνατότητα να γίνουν αντιληπτά τα όρια μεταξύ των επιφανειών του χρώματος των αντικειμένων.
Πως εκδηλώνεται η αγνωσία χρωμάτων
Αυτού του τύπου η αγνωσία είναι κυρίως αποτέλεσμα της βλάβης στον οπτικό φλοιό (περιοχή V4), παρά κάποιας γενετικής ανωμαλίας (γενετική παρέκκλιση) των κυττάρων του αμφιβληστροειδούς χιτώνα.Η βλάβη εκδηλώνεται σχεδόν πάντα μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό ή κάποια αρρώστια.
Επιπτώσεις της αγνωσίας χρωμάτων
Γενικά, οι οπτικές μειώσεις στην απόδοση και την αντίληψη των εξωτερικών ερεθισμάτων, δύναται να έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων και σε δραστηριότητες όπως η ανάγνωση, η εύρεση διαδρομών, η αναγνώριση προσώπων, η οδήγηση ενός μηχανοκίνητου οχήματος, ενώ μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο τραυματισμού από τροχαία ατυχήματα.
Έρευνες
Κατά τη δεκαετία του 1970, οι J. Allman, J. Kaas και S. Zeki στο πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, διεξήγαγαν πειράματα σε πιθήκους για να εξετάσουν το οπτικό τους σύστημα. Μέσα από τις έρευνες τους, έδειξαν ότι οι συνειρμικές περιοχές του εγκεφάλου (οι οποίες ταυτίζονται με τις περιοχές Broadmann area 18 και Broadmann area 19), αποτελούνται από επιμέρους οπτικές περιοχές που εξυπηρετούν διαφορετικές οπτικές λειτουργίες. Οι ερευνητές παρουσίαζαν στους πιθήκους διάφορα οπτικά ερεθίσματα (χρώματα, γραμμές με διαφορετικό προσανατολισμό και κίνηση) και κατέγραφαν με ηλεκτρόδια τις απαντήσεις των κυττάρων του οπτικού φλοιού στον ινιακό λοβό του εγκεφάλου.
Τα αποτελέσματα του πειράματος έδειξαν ότι μια περιοχή του οπτικού φλοιού (ή ταινιωτού φλοιού), η περιοχή V4, τα κύτταρα της οποίας απαντούν τόσο σε συγκεκριμένα μήκη κύματος όσο και στον προσανατολισμό των ερεθισμάτων, είναι υπεύθυνη για την αναγνώριση του χρώματος. Επιπλέον οι περιοχές V3 και V5 ευθύνονται για την αναγνώριση της μορφής και της κίνησης των αντικειμένων αντίστοιχα. Έτσι η εγκεφαλική απώλεια χρώματος συνδέεται γενικά με τα τραύματα στον ινιακό λοβό. Η λειτουργική νευροαπεικόνιση χρησιμοποιώντας την τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (position emission tomography - PET)και τεχνικές λειτουργικής απεικόνισης μαγνητικού συντονισμού (Magnetic resonace imaging - MRI), καταδεικνύει ενεργοποίηση στις συγκρίσιμες οπτικές περιοχές των κανονικών ανθρώπων όταν βλέπουν διάφορα ερεθίσματα χρώματος.
Επίσης το 1985 έγιναν μια σειρά πειραμάτων σε πιθήκους που αφορούσαν την διερεύνηση της ικανότητάς του εγκεφάλου για την αναγνώριση της σταθερότητας του χρώματος (Wild, Butler, Carden και Kulikowski, 1985). Τα συμπεράσματα που προέκυψαν από τα διεξαχθέντα πειράματα απέδειξαν πως πίθηκοι με βλάβη στην περιοχή V4 μπορούσαν να μάθουν να σηκώνουν ένα κίτρινο αντικείμενο (μπανάνα) για την πρόσληψη τροφής. Όταν όμως ο φωτισμός του δωματίου άλλαζε από λευκό σε μπλε, αδυνατούσαν να αναγνωρίσουν το κίτρινο αντικείμενο, δηλαδή την τροφή τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νευροψυχολογία Κατηγορία:Όραση
Φιντ Λεκλέρ
Ο Φιντ Λεκλέρ (1924, Γαλλία – 20 Σεπτεμβρίου 2010, Βέλγιο) ήταν Βέλγος τραγουδιστής και πιανίστας στην ορχήστρα της Ιουλίας Γκρέκο. Εκπροσώπησε το Βέλγιο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision τις χρονιές 1956, 1958 , 1960 και 1962.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Βέλγιο Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1956 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1958 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1960 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1962 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Χβαντσκάρα
Περιέχει 10.5 - 12.0% αλκοόλ, 3 - 5 % ζάχαρη και οξύτητα 5.0 - 7.0 %. Παράγεται από το 1907 και για την εξαίρετη γεύση του έχει λάβει 2 χρυσά και 4 αργυρά βραβεία σε διεθνείς εκθέσεις.
Αναφορές
Κατηγορία:Κρασί
Georgian wine
ΚΣ Λουφτετάρι Αργυροκάστρου
Η Λουφτετάρι (πλήρες όνομα Κλούμπι Σπορτίβ Λουφτετάρι) είναι μια αλβανική ποδοσφαιρική ομάδα με βάση το Αργυρόκαστρο. Έδρα της ομάδας είναι το στάδιο Gjirokastra.
Ιστορία
Το 1930 η Λουφτετάρι ιδρύθηκε με το όνομα Shqiponja Gjirokastër. Στην πορεία του χρόνου μετονομάστηκε αρκετές φορές: Gjirokastër (1949), Puna Gjirokastër (1951), Luftëtari Gjirokastër (1958), Shqiponja Gjirokastër (1992), ενώ πήρε το σημερινό όνομα ΚΣ Λουφτετάρι το 2002.
Μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου ήταν η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα την περίοδο 1977-78, τρεις βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Βλάζνια. Η ομάδα στο παρελθόν ήταν μια μεγάλη ποδοσφαιρική ακαδημία στη Αλβανία. Πολλοί ποδοσφαιριστές της ομάδας έχουν αγωνιστεί στην εθνική ομάδα της χώρας όπως οι Λευτέρης Μίλος, Άριαν Τζούμπα, Αριάν Μπελάι, Αλτίν Χατζί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργυρόκαστρο Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930 Κατηγορία:Λουφτετάρι Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αλβανίας
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2020
Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ανοιχτού στίβου 2020 θα διεξαγόταν απ' τις 26 έως τις 30 Αυγούστου του 2020 στο Παρίσι. Δυστυχώς όμως η παγκόσμια ανησυχία για την πανδημία του κορωνοϊού ανάγκασε την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία και την οργανωτική επιτροπή στη Γαλλία να ακυρώσουν οριστικά τη διοργάνωση. Ο λόγος είναι πως ήταν αδύνατο να μετατεθεί για το 2021 επειδή τότε θα διεξαχθούν το Παγκόσμιο πρωτάθλημα και οι Ολυμπιακοί αγώνες και επίσης δεν κατέστη δυνατόν να βρεθούν άλλες ημερομηνίες εντός του 2020 για να πραγματοποιηθεί η διοργάνωση. Έτσι το επόμενο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα θα γίνει το 2022 στο Μόναχο όπως έχει οριστεί.
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου Κατηγορία:Διοργανώσεις Στίβου στο Παρίσι Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στη Γαλλία
Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ
Ο Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ (Georg Wilhelm Pabst, 25 Αυγούστου 1885 - 29 Μαΐου 1967) ήταν Αυστριακός σκηνοθέτης του κινηματογράφου του μεσοπολέμου.
Πρώτα χρόνια
Ο Παμπστ γεννήθηκε στο Ράουντιτζ  της Βοημίας της Αυστροουγγαρίας (σημερινό Roudnice nad Labem, στη Τσεχική Δημοκρατία) κα ήταν γιος ενός αξιωματούχου των σιδηροδρόμων. Ενώ μεγάλωνε στη Βιέννη, σπούδασε υποκριτική στην Ακαδημία Διακοσμητικών Τεχνών και ξεκίνησε αρχικά την καριέρα του ως ηθοποιός θεάτρου στην Ελβετία, την Αυστρία και τη Γερμανία. Το 1910, ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάστηκε ως ηθοποιός και σκηνοθέτης στο Γερμανικό Θέατρο της Νέας Υόρκης.
Το 1914 αποφάσισε να γίνει σκηνοθέτης και επέστρεψε για να στρατολογήσει ηθοποιούς στην Ευρώπη. Ο Παμπστ βρισκόταν στη Γαλλία όταν ξεκίνησε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, συνελήφθη και κρατήθηκε ως εχθρός και φυλακίστηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου κοντά στη Βρέστη. Ενώ ήταν φυλακισμένος, ο Παμπστ οργάνωσε μια θεατρική ομάδα στο στρατόπεδο και σκηνοθέτησε γαλλόφωνες παραστάσεις. Μετά την απελευθέρωσή του το 1919, επέστρεψε ξανά στη Βιέννη, όπου έγινε διευθυντής του θεάτρου Neue Wiener Bühne, ενός πρωτοποριακού θεάτρου της εποχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκηνοθέτες βωβών ταινιών Κατηγορία:Αυστριακοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Παναγιώτης Καστριώτης
Ο Παναγιώτης Καστριώτης (1859-1931), ήταν σπουδαίος Έλληνας αρχαιολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1859 και σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια πήγε στο Λονδίνο όπου και σπούδασε αρχαιολογία. Όταν γύρισε στην Ελλάδα διορίστηκε έφορος αρχαιοτήτων και αργότερα διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου μέχρι το 1930, προκειμένου να παρακολουθήσει τις έρευνες των ξένων Αρχαιολογικών Σχολών.
Στη περίοδο αυτή παρακολούθησε τις αρχαιολογικές ανασκαφές της Γαλλικής Σχολής που διενεργούσε στους Δελφούς και την Αμοργό, και της Αμερικανικής και Αγγλικής Σχολής που διενεργούσαν παρόμοιες έρευνες στην Αργολίδα και Μεγαλόπολη, διενεργώντας και ο ίδιος ανασκαφές στη Σπάρτη, στις Θερμοπύλες, στη Θεσσαλία και στην Αθήνα. Πέθανε στην Αθήνα το 1931.
Συγγραφικό έργο
Έγραψε πολλές αρχαιολογικές μελέτες μεταξύ των οποίων
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων
Τζον Φορσάιθ
Ο Τζον Φορσάιθ (γεννημένος John Lincoln Freund, Penns Grove, Νιου Τζέρσεϊ, 29 Ιανουαρίου 1918 - Σάντα Ίνεζ, Καλιφόρνια, 1 Ιουνίου 2010 ) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, βραβευμένος με δύο Χρυσές Σφαίρες και τρις υποψήφιος για βραβείο Έμμυ.
Καριέρα
Αν και αναδείχθηκε στην ηθοποιία από πολύ νωρίς, ενώ τη δεκαετία του ’60 ήδη θεωρείτο στην Αμερική σύμβολο του σεξ, ο Φορσάιθ απέκτησε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα χάρις στη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σαπουνόπερα Δυναστεία («Dynasty»), από το 1981 έως το 1989, ερμηνεύοντας το ρόλο του οικονομικού μεγιστάνα Μπλέικ Κάρινγκτον (του μόνου χαρακτήρα από το καστ της σειράς που εμφανίστηκε και στα 220 επεισόδιά της) και έχοντας συμπρωταγωνίστριές του τη Λίντα Έβανς και τη Τζόαν Κόλινς. Είναι ο άνθρωπος που δάνεισε τη φωνή του (στον χαρακτήρα «Τσάρλι») στο γνωστό σίριαλ Οι άγγελοι του Τσάρλι.
Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε από το Actors Studio του Λι Στράσμπεργκ και από τις του εμφανίσεις στον κινηματογράφο ήταν στις ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ με τίτλο Ποιος σκότωσε τον Χάρι, όπου είχε συμπρωταγωνίστριά του τη Σίρλεϊ Μακλέιν, και Τοπάζ.
Προσωπική ζωή
Έκανε τρεις γάμους, πρώτα με τη συνάδελφό του Πάρκερ Μακ Κόρμικ (1939 – 1943) με την οποία απέκτησε ένα παιδί και ακολούθως με την επίσης ηθοποιό Τζούλι Γουόρεν (2 παιδιά). Σε ηλικία 84 ετών, το 2002, ο Φορσάιθ πραγματοποίησε και τρίτο γάμο, με την πολύ νεότερή του, Νικόλ Κάρτερ. Πέθανε σε ηλικία 92 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Ρούπερτ Σέλντρεϊκ
Ο Ρούπερτ Σέλντρεϊκ (Rupert Sheldrake, 28 Ιουνίου 1942 - ...) είναι Βρετανός βιολόγος και συγγραφέας. Ανέπτυξε την υπόθεση της μορφικής αντήχησης με συναφή έρευνα και δημοσιεύσεις, σε θέματα σχετικά με την ανάπτυξη και συμπεριφορά των ζώων και των φυτών, την τηλεπάθεια, την αντίληψη και τη μεταφυσική. Εργάστηκε ως βιοχημικός και κυτταροβιολόγος στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1967 έως το 1973 και ως κύριος φυτοφυσιολόγος στο International Crops Research Institute for the Semi-Arid Tropics έως το 1978. Αν και δημοφιλής στο αναγνωστικό κοινό του, κατηγορείται από ορισμένους κύκλους τού ακαδημαϊκού κατεστημένου, που θεωρούν ότι το ερευνητικό του έργο συνορεύει με τη σκέψη τού κινήματος τής Νέας εποχής, όπου και βρήκε θετική υποστήριξη, ιδιαίτερα από τον Ντίπακ Τσόπρα. Θεωρώντας την επιστήμη "ως ένα σύστημα μεθόδων για τη διερεύνηση οποιουδήποτε θέματος επιδέχεται συστηματικής έρευνας" προσπαθεί να επεκτείνει την επιστήμη σε περιοχές έως τώρα αγνοημένες. Εκτός των βιβλίων του, δημοσιεύει επιστημονικές μελέτες σε αρκετές περιοδικές εκδόσεις.
Βίος
Μεγάλωσε στο Νιούαρκ, του Νοτινγχαμσάιρ, του Ηνωμένου Βασίλειου. Σπούδασε βιοχημεία στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Αργότερα δίδαξε βιολογία στο ίδιο πανεπιστήμιο στο Κολλέγιο Κλερ, στο οποίο μελέτησε επίσης φυσικές επιστήμες ως προπτυχιακός και διδακτορικός φοιτητής. Διετέλεσε ερευνητής τής Βασιλικής Εταιρείας. Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Υντεραμπάντ τής Ινδίας όπου ασχολήθηκε με τη φυσιολογία τής σοδειάς. Όντας στην Ινδία έζησε σε ένα χριστιανικό άσραμ. Η σύζυγός του Τζιλ Περτς (Jill Purce) είναι αρκετά γνωστή μουσικοθεραπεύτρια.
Τον Σεπτέμβριο του 2005, Ο Σέλντρεϊκ προτάθηκε για την υποτροφία Perrott-Warwick Scholarship για την ψυχική έρευνα και παραψυχολογία από το Κολλέγιο Τρίνιτυ του Κέιμπριτζ.
Βιβλιογραφία
Με τους Ραλφ Άμπραχαμ (Ralph Abraham) και Τέρενς ΜακΚέννα (Terence McKenna): Με τον Μάθιου Φοξ (Matthew Fox), ιερέα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι βιολόγοι Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Τηλεπάθεια
Μαρία Μπέικου
Η Μαρία Μπέικου (1925 -2011) ήταν μέλος του ΚΚΕ, αντιστασιακή με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, μαχήτρια του ΔΣΕ και υπήρξε εκφωνήτρια του ελληνόφωνου σταθμού της Μόσχας «Εδώ Μόσχα».
Βιογραφικό
Στον εμφύλιο πόλεμο εντάχθηκε στο ΔΣΕ Ρούμελης στην 2η Μεραρχία του Διαμαντή. Τον Μάρτιο του 1949 πήγε στο Γράμμο για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη Γυναικών και παρέμεινε εκεί. Πολέμησε το καλοκαίρι του 1949 στο κύκνειο άσμα του ΔΣΕ στο Γράμμο και στο Βίτσι. Όταν ο ΔΣΕ ηττήθηκε πέρασε στη Σοβιετική Ένωση στην Τασκένδη και αργότερα το 1952 πήγε στη Μόσχα και εργάστηκε στο ραδιοφωνικό σταθμό. Παράλληλα σπούδασε στο Ινστιτούτο Κινηματογραφίας της Μόσχας, όπου γνώρισε τον συμφοιτητή της τότε Αντρέι Ταρκόφσκι.
Ξαναβρέθηκε με τον άντρα της το 1961 όταν εκείνος πήγε στη Μόσχα με διαπίστευση της εφημερίδας Αυγή.
Πέθανε στην Αθήνα στις 2011.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε
Κοινωνική προσομοίωση
Η κοινωνική προσομοίωση (αγγλικά: social simulation ή societal simulation) είναι ένα ερευνητικό πεδίο που υποστηρίζεται από τις τεχνολογίες της πληροφορικής για τη μελέτη θεμάτων των κοινωνικών επιστημών. Κατά τη διαδικασία κοινωνικής προσομοίωσης οι υπολογιστές υποστηρίζουν τις ανθρώπινες δραστηριότητες με σκοπό τη δημιουργία πολύπλοκων κοινωνικών μοντέλων. Τα μοντέλα κοινωνικής προσομοίωσης εστιάζουν στους μηχανισμούς αλληλεπίδρασης μεταξύ των συνιστωσών της κοινωνίας. Για την επίτευξη αποτελεσματικών μοντέλων είναι απαραίτητη η συλλογή και χρήση μεγάλου όγκου πληροφοριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνικές επιστήμες
Μπεσελίντια Λέζα
Η Μπεσελίντια Λέζα (αλβανικά: Besëlidhja Lezhë) είναι αλβανική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Λέζα.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1930 με το όνομα Bardhyli Lezhë και συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αλβανίας το 1937, όπου τερμάτισε στην 6η θέση ανάμεσα σε 10 ομάδα. Το 1949 άλλαξε το όνομα της σε ΣΚ Λέζα, σε Puna Lezhë δύο χρόνια αργότερα το 1951, σε Fitorja Lezhë το 1958 και τελικά σε Μπεσελίντια Λέζα το 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1930  Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αλβανίας
Μήνυμα
μικρογραφία|240x240εσ|Geheime Korrespondenz (μυστική αλληλογραφία), από τον Καρλ φον Μπέργκεν μικρογραφία|240x240εσ|Μήνυμα σε επιτύμβια στήλη στην [[Ιερουσαλήμ, στο Βρετανικό Νεκροταφείο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Όρος Σκοπός]] Το μήνυμα είναι διακριτός τρόπος επικοινωνίας, με τον οποίο μεταβιβάζεται πληροφορία από το αποστολέα προς τον παραλήπτη ή μια ομάδα παραληπτών. Ένα μήνυμα μπορεί να μεταβιβαστεί με διάφορους τρόπους, όπως οι ταχυμεταφορές, η τηλεγραφία, το ταχυδρομικό περιστέρι ή μέσω κάποιου ηλεκτρονικού διαύλου. Ένα μήνυμα μπορεί να είναι το περιεχόμενο μιας και μόνο μετάδοσης, ενώ η διαδραστική ανταλλαγή μηνυμάτων αποτελεί συνομιλία.
Ένας τύπος μηνύματος είναι το ανακοινωθέν, το οποίο είναι σύντομη έκθεση ή δήλωση που κοινοποιείται μέσω κάποιου δημόσιου μέσου.
Στην ανθρώπινη επικοινωνία
Στην ανθρώπινη επικοινωνία, τα μηνύματα που μεταβιβάζονται μπορεί να είναι λεκτικά ή μη λεκτικά:
Στην επιστήμη των υπολογιστών
Υπάρχουν δύο κύριες σημασίες της λέξης "μήνυμα" στην πληροφορική: τα μηνύματα που ανταλλάσσονται μεταξύ προσώπων με τη χρήση κάποιου ψηφιακού μέσου και τα μηνύματα που ανταλλάσσονται μεταξύ λογισμικών χωρίς την παρέμβαση ανθρώπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επικοινωνία
Μεταλλογνωσία
thumb|225px|Η μεταλλογραφία (παρατήρηση των μετάλλων και των κραμάτων στο μικροσκόπιο) αποτελεί κύριο αντικείμενο της μεταλλογνωσίας. Στην φωτογραφία, δενδριτική δομή σε κρατέρωμα Cu–11% Sn, όπως παρατηρείται στο μεταλλογραφικό μικροσκόπιο· μεγέθυνση περίπου 50 φορές. right|225px|thumb|Σημαντικό εργαλείο της μεταλλογνωσίας είναι και τα [[διάγραμμα φάσεων|διαγράμματα φάσεων που δείχνουν ποιες φάσεις προκύπτουν σε διαφορετικές θερμοκρασίες για κράματα διαφόρων συστάσεων. Στο σχήμα δίνεται το μετασταθές διάγραμμα φάσεων Fe–C. Σημ.: Το ευσταθές διάγραμμα φάσεων Fe–C δίνει γραφίτη (C) αντί για σεμεντίτη (Fe3C).)]] Η μεταλλογνωσία ή φυσική μεταλλουργία είναι ειδικός κλάδος της μεταλλουργίας με ιδιαίτερο αντικείμενο την εξέταση και την αλλαγή των ιδιοτήτων των μετάλλων και των κραμάτων για διάφορες εφαρμογές. Στην μεταλλογνωσία συγκαταλέγονται ακόμα οι τομείς
Τέλος, οι αρχές της μεταλλογνωσίας χρησιμοποιούνται και στην αρχαιομεταλλουργία, την επιστήμη της μελέτης της παραγωγής μεταλλικών αντικειμένων στα προβιομηχανικά χρόνια (πριν από τον 18ο αι. μ.Χ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταλλουργία
Σπυρίδων Μαρινάτος
Ο Σπύρος Μαρινάτος (Ληξούρι, 4 Νοεμβρίου 1901 - Ακρωτήρι Θήρας, 1 Οκτωβρίου 1974) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και ακαδημαϊκός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σ. Μαρινάτος γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς στις 4 Νοεμβρίου του 1901 και πέθανε στον χώρο του ανασκαφών του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης την 1 Οκτωβρίου του 1974. Σπούδασε αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1921. Το 1925 διορίστηκε Έφορος Αρχαιοτήτων Κρήτης. Κατά την περίοδο 1927-1929 έφυγε για μετεκπαίδευση στη Γερμανία.
Την περίοδο 1937-1939 ήταν διευθυντής Αρχαιοτήτων και Ιστορικών Μνημείων του Υπουργείου Παιδείας. Το 1939 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής της Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1955 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Την περίοδο 1955-1958 διετέλεσε για δεύτερη φορά διευθυντής Αρχαιοτήτων και Ιστορικών Μνημείων του Υπουργείου Παιδείας. Το 1958 εκλέχθηκε πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1967 ανέλαβε τη Γενική Επιθεώρηση Αρχαιοτήτων.
Κατά την περίοδο 1967-1974 πραγματοποίησε ανασκαφές στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης. Το Σεπτέμβριο του 1967, στην αίθουσα διαλέξεων της ΕΣΗΕΑ, ο Σπ. Μαρινάτος έκανε μία ιστορική ανακοίνωση για το ανασκαφικό του έργο στη νήσο Θήρα:
"...Απεδείχθη ότι ευρισκόμεθα ενώπιον μεγάλου συγκροτήματος το οποίον περισσότερον φαίνεται να είναι ανάκτορον. (...) Τα δωμάτια είναι πλήρη παντός είδους αρχαιοτήτων. Αφθονωτάτη είναι η ζωγραφική κεραμική. (...) Ευρέθησαν σαφή ίχνη μεγάλου σεισμού, ο οποίος κατέρριψε τα οικοδομήματα προτού αρχίση η βροχή της κισήρεως και της τέφρας...".
Την 1η Οκτωβρίου του 1974, ο Σπυρίδων Μαρινάτος πέθανε σε δυστύχημα στη λεγόμενη «Τριγωνική Πλατεία», στον χώρο των ανασκαφών του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου.
Ο Σπύρος Μαρινάτος κηδεύθηκε αρχικά, όπως επιθυμούσε, στον χώρο του Συγκροτήματος Δ, στον προϊστορικό οικισμό του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης και έμεινε εκεί μέχρι το 2005. Στη συνέχεια, όμως, μεταφέρθηκε πλησίον του φυλακίου στη νότια (κεντρική) είσοδο του αρχαιολογικού χώρου, αλλά αναμένεται στο μέλλον να μεταφερθεί σε μνημείο που θα χτιστεί προς τιμή του σε άλλη κοντινή θέση.
Η χήρα του Μαρινάτου, Αιμιλία, απεβίωσε στις 17 Δεκεμβρίου 1997, είκοσι τρία χρόνια μετά το θάνατο του αρχαιολόγου.
Ανασκαφική δραστηριότητα
Άλλες περιοχές στις οποίες ο Σπύρος Μαρινάτος είχε ανασκαφική δραστηριότητα ήταν:
Σπυρίδων Μαρινάτος και Δικτατορία των Συνταγματαρχών
Ο Σπύρος Μαρινάτος είχε κατηγορηθεί ως θιασώτης της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών. Σε πανηγυρικό λόγο, μάλιστα, που εκφώνησε στις 2 Μαΐου 1968 ανέφερε ανάμεσα σε άλλα: ''«Σήμερον εορτάζομεν μίαν νέαν επέτειον εις την δολιχοδρομίαν του Ελληνικού Εθνους, του παλαιοτέρου ιστορικού έθνους επί του εδάφους της Ευρώπης και ενός εκ των δύο ή τριών παλαιοτάτων εθνών επί του πλανήτου. Είναι η επέτειος της 21ης Απριλίου»''. Με απόφαση του Αρχαιολογικού Συμβουλίου, του οποίου είχε οριστεί πρόεδρος από τη Χούντα, είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα ο Μανόλης Χατζηδάκης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Λορν Γκριν
Ο Λορν Χάιμαν Γκριν (αγγλικά: Lorne Hyman Greene, γεννημένος Λίον Χάιμαν Γκριν [Lyon Himan Green]) (12 Φεβρουαρίου 1915 – 11 Σεπτεμβρίου 1987) ήταν Καναδός ηθοποιός, ραδιοφωνική προσωπικότητα και τραγουδιστής.
Βιογραφία
Απόφοιτος του Πανεπιστήμιου Canada’s Queen, ήδη εργαζόταν ως ηθοποιός και ακολούθως απασχολήθηκε σαν ραδιοφωνικός παραγωγός. Χάρις στη βαθιά, εμβληματική του φωνή, σύντομα αναδείχθηκε ως τηλεσχολιαστής. Στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ’50 μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου ακολούθησε καριέρα στο Χόλιγουντ. Εμφανίστηκε επίσης σε διάφορα τηλεοπτικά σίριαλ, με πιο γνωστή τη συμμετοχή του στη σειρά «Μπονάντσα» («Bonanza», 1959), όπου υποδύονταν τον πατέρα της οικογένειας Κάρτραϊτ, κτηματία του Φαρ Ουέστ και στη σειρά επιστημονικής φαντασίας «Γκαλάκτικα» («Battlestar Galaktica», 1978). Το 1969 τιμήθηκε για τη συνολική καλλιτεχνική του συνεισφορά, από την Πολιτεία του Καναδά. Απεβίωσε από πνευμονία, μία επιπλοκή κατόπιν επέμβασης καρδιάς στην οποία είχε υποβληθεί, σε ηλικία 72 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Καναδοί ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδοί ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές
Μπανάνα
Περιγραφή
Ο καρπός είναι μακρόστενος, κίτρινου χρώματος εξωτερικά, με ευχάριστο άρωμα και μαλακό φλοιό ο οποίος μπορεί να αφαιρεθεί με ευκολία. Το εσωτερικό χρώμα του είναι υπόλευκο και εκτός από γευστικός είναι και ιδιαίτερα εύπεπτος (η άγουρη μπανάνα όμως παράγει πολλά αέρια). Το μήκος του μπορεί να φτάσει τα 15-18 εκατοστά και διάμετρο τα 4-5 εκατοστά. Όσο είναι άγουρη η μπανάνα είναι πράσινη. Μόλις ωριμάσει, παίρνει το χαρακτηριστικό της κίτρινο χρώμα. Ο φλοιός της μπορεί εύκολα να αποσπαστεί σε λωρίδες. Το φυτό της μπανάνας είναι ψευδόστεμα που αναπτύσσεται έως τα 6 με 7,6 μέτρα σε ύψος. Τα φύλλα είναι διευθετημένα σπειροειδώς και είναι δυνατόν να αποκτήσουν 2,7 μ. σε μήκος και 60 εκατοστά σε πλάτος .Μια μερίδα μπανάνας θεωρείται ότι είναι περίπου 126 γραμμάρια. Αυτή η ποσότητα περιέχει τα εξής στοιχεία τα οποία αναφέρονται στον παρακάτω πίνακα:
Είδη
Υπάρχουν πολλά είδη ποικιλιών μπανάνας, πολλά από τα οποία θα εξέπλητταν τους δυτικοευρωπαίους καταναλωτές που είναι συνηθισμένοι στην πανταχού παρούσα ποικιλία επιδόρπιου Cavendish που βρίσκονται στα σουπερμάρκετ. Άλλες περιλαμβάνουν τις κόκκινες Κουβανέζικες (ή Κολοράντο) οι οποίες προέρχονται από τον Ισημερινό και έχουν καφετί-κόκκινο δέρμα, Λακτάταν από τις Φιλιππίνες οι οποίες είναι πολύ αρωματικές, και Μανζάνο και Μπούρο που έχουν ελαφριές γεύσεις μήλου και λεμονιού, αντίστοιχα. Άλλες εξωτικές ποικιλίες δεν καταναλώνονται γενικά τοπικά, επειδή δεν αποθηκεύονται σωστά ή βλάπτεται εύκολα η φλούδα τους. Φυτευτές μπανάνες (Musa balbisiana), οι πρόγονοι της κοινής εξημερωμένης μπανάνας πωλούνται σε αγορές στην Ινδονησία.
Χρήσεις
Τα φύλλα του φυτού είναι μεγάλα, εύκαμπτα και αδιάβροχα. Χρησιμοποιούνται με πολλούς τρόπους, σαν αλεξιβρόχια (ομπρέλες) και για το τύλιγμα της τροφής με σκοπό το μαγείρεμα ή την αποθήκευση.
Στην Ινδία ο χυμός που βγαίνει από τον κορμό χρησιμοποιείται ως οικιακό φάρμακο για τη θεραπεία του ίκτερου, ενίοτε με την προσθήκη μελιού.
Παγκόσμια παραγωγή
250px|right|thumb|Κρήτη Μεγάλοι παραγωγοί μπανάνας είναι η Ινδία, η Κίνα, οι χώρες της Καραϊβικής, της Νότιας Αμερικής και χώρες της Αφρικής.
===Ελλάδα (Κρήτη) === Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ένας μοναχός, έπειτα από επιστροφή από τους Αγίους Τόπους, φύτεψε μερικές μπανανιές στη Μονή Αγ. Αντωνίου στην Άρβη Ηρακλείου. Καθώς κανένας δεν γνώριζε τα εν λόγω φυτά, όταν καρποφόρησαν κανένας δεν τα δοκίμαζε, ωστόσο κάποιοι τα φύτευαν στις αυλές τους ως καλλωπιστικά φυτά. Αργότερα, ένας γιατρός ο οποίος τις γνώριζε βρέθηκε στην περιοχή, το δοκίμασε μπροστά στους κατοίκους και αγόρασε ένα τσαμπί. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ξεκίνησαν οι πρώτες καλλιέργειες.
Οι μπανάνες μεταφέρονταν με ζώα στη Βιάννο, το Ηράκλειο Κρήτης και την Αθήνα. Δέκα χρόνια αργότερα, ξεκίνησε η καλλιέργεια στα Μάλια ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1950, οι Κρητικοί το ανακαλύπτουν ως φρούτο. Χάρη στις κατάλληλες εδαφικές και κλιματικές συνθήκες, ευνοήθηκε ο εγκλιματισμός και η ανάπτυξη των φυτών. Με την πάροδο του καιρού, η καλλιέργεια επεκτάθηκε στη Σητεία, το Ρέθυμνο, την Ιεράπετρα και τα Χανιά. Τα καλλιεργήσιμα στρέμματα ήταν 2.500 υπαίθριας και 5.000 θερμοκηπιακής με παραγωγή 30.000 τόνους ετησίως. Το 1981, απαγορεύεται η εισαγωγή μπανάνας, έπειτα από διαμαρτυρίες των μπανανοπαραγωγών, αλλά ξαναγίνεται νόμιμη το 1989.
Πολλοί παραγωγοί αλλάζουν καλλιέργεια, λόγω του ότι οι καταναλωτές προτιμούν την εισαγόμενη. Το 1990, ιδρύεται ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Κοινής Πώλησης Μπανάνας από τους παραγωγούς της Κρήτης, με έδρα την Άρβη. Αργότερα, η μπανάνα της Κρήτης εντάσσεται στα Ευρωπαϊκά Πρότυπα. Σήμερα καλλιεργούνται περίπου 700 στρέμματα σε θερμοκήπια και 150 στρέμματα σε υπαίθρια καλλιέργεια. Οι ποικιλίες που καλλιεργούνται στο νησί είναι οι Dwarf Cavendish, Giant Cavendish, Grande Naine και Williams με το 90% περίπου της καλλιεργούμενης έκτασης να είναι Grande Naine. Οι μπανάνες που καλλιεργούνται εκεί είναι μικρότερες, αλλά πιο αρωματικές και εύγευστες. Μπορούν επίσης να ευδοκιμήσουν στις Κυκλάδες, τα Δωδεκάνησα και τμήματα της Πελοποννήσου.
=== Κύπρος === Στην Κύπρο, η καλλιέργεια ευδοκίµησε στην παραλιακή ζώνη της επαρχίας Πάφου, αλλά σήµερα, περιορίζεται στα χωριά Κισσόνεργα – Πέγεια, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Η έκταση είναι περίπου 2600 δεκάρια. Η ποικιλία που ευδοκιμεί είναι η Dwarf Cavendish, χαµηλόκορµη ποικιλία µε καλή προσαρµοστικότητα στις κλιµατικές συνθήκες του νησιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τροπικά φρούτα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ωκεανίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Παπούα Νέας Γουινέας Κατηγορία:Εδώδιμα φρούτα
Διονύσιος Κόκκινος
Ο Διονύσιος Κόκκινος (1884 - 10 ή 12 Φεβρουαρίου 1967) ήταν Έλληνας ιστορικός, δημοσιογράφος, ακαδημαϊκός και λογοτέχνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας. Ο πατέρας του, Αντώνιος, ήταν αγιογράφος, γεννημένος στην Αμοργό. Η μητέρα του, Αγγελική Γιαννοπούλου, καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών του '21. Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά διέκοψε τις σπουδές του για να ασχοληθεί με την ιστορία, τη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Επίσης, γράφτηκε και στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Εξέδωσε τη σοσιαλιστική εφημερίδα «Μέλλον» στην διάρκεια των σπουδών του στα 1908 με 1909, η οποία εξέφραζε τις ιδέες της ομάδας των Κοινωνιολόγων του Αλέξανδρου Παπαναστασίου και γύρω από την οποία συσπειρώθηκαν πολλοί σοσιαλιστές και φοιτητές. Εργάσθηκε στις εφημερίδες Ακρόπολη, Καθημερινή, Πατρίδα, Πρωτεύουσα, Ελληνικόν Μέλλον, Ελληνική, Πρωΐα και Έθνος, ως φιλολογικός συνεργάτης, χρονογράφος, ανταποκριτής, και οι οποίες και δημοσίευσαν πολλές δημοσιογραφικές και φιλολογικές μελέτες του. Έγραψε δεκάδες δημοσιεύματα με τα ψευδώνυμα «Μακκαβαίος», «Άριελ», «Βουλεβαρδιέρος», «Παλαιός» κ.α. Διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης από τον Οκτώβριο του 1935 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1954. Το 1948, η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε το «Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών» και, το 1950, τον εξέλεξε μέλος της, στην Τάξη των Γραμμάτων, για το λογοτεχνικό του έργο. Επίσης, υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου καθώς και του Ταμείου Εργασίας Ηθοποιών.
Συγγραφικό έργο
Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο των γραμμάτων το 1906 με τη δημοσίευση ενός διηγήματος στο περιοδικό «Νουμάς» του Δ. Ταγκόπουλου. Το 1914 εκδόθηκαν σε βιβλίο πολεμικές εντυπώσεις και μονογραφίες που έγραψε κατά τη στρατιωτική του θητεία το 1912-13, στους Βαλκανικούς πολέμους. Ο Κόκκινος υπήρξε συγγραφέας διηγημάτων και μυθιστορημάτων ενώ ασχολήθηκε και με την ιστορία, το χρονογράφημα και την κριτική του θεάτρου και της τέχνης. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με το Ο τελευταίος, διήγημα δημοσιευμένο στο περιοδικό Νουμάς, στα 1906. Άλλα του έργα είναι: Η κυρία με το άσπρο άλογο (1922), Η μυστική φωλιά (1924), Ίλιγγος (1932), Ο Αλέξης ο αμαξάς (1934), Μια τουφεκιά στο γαλάζιο νερό (πρώτη δημοσίευση σε συνέχειες στο περιοδικό Νέα Εστία, τ. 212 / 15 Οκτωβρίου 1935 έως τ. 215 / 1 Δεκεμβρίου 1935), Κυνηγημένος από τον κόσμο (πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Νέα Εστία, τ. 262, 15 Νοεμβρίου 1937). Επίσης έγραψε σειρά θεατρικούς διαλόγους οι οποίοι εκδόθηκαν σε τόμο το 1924 με τον τίτλο Θέατρο της ζωής. Σ' αυτόν τον τόμο περιέχονται τα έργα: Ο Οθέλλος, Ο κληρονόμος του Διαμαντή, Τα περασμένα, Ασήμαντη είδησις, Η επικίνδυνη,Τίμια γυναίκα, Όπως ο Ορέστης, Κρίνο στο φθινόπωρο, Τα δεσμά. Τα λογοτεχνικό έργο του Κόκκινου έχει ως θέμα του κυρίως τη ζωή της αθηναϊκής αστικής τάξης, καλύπτοντας τους χώρους του μυθιστορήματος και του διηγήματος, ενώ έγραψε και έργα για το θέατρο, από το οποία το μονόπρακτο Η χαμένη παραστάθηκε το 1939 από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη. Παράλληλα ασχολήθηκε και με την τεχνοκριτική.
Από τη θέση του διευθυντή της Εθνικής Βιβλιοθήκης, από το 1935 μέχρι και το 1954, είχε πρόσβαση σε εκτεταμένο πρωτογενές ιστορικό υλικο αλλά και σημαντική δευτερογενή βιβλιογραφία. Το 1931 έδωσε το Εισαγωγή εις την Ελληνικήν Επανάστασιν, στα πλαίσια και της εκατονταετηρίδας της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Είχε ξεκινήσει ήδη από το 1930 να δημοσιεύει, από τις στήλες της εφημερίδας Πρωΐα, κείμενα για την ιστορία του 1821. Το 1935 ολοκληρώθηκε η σύνθεση της εξάτομης ιστορίας του, έργο για το οποίο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 1933. Το 1967, λίγο μετά τον θάνατό του, εκδόθηκε η 5η και τελευταία ανανεωμένη έκδοση του εξάτομου έργου του, Η Ελληνική Επανάστασις. Τα έργα αυτά του Κόκκινου συνέβαλαν αποφασιστικά στην μελέτη της νεοελληνικής ιστορίας.
Θεατρικά έργα
Μεταξύ άλλων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Ιωάννα της Λωρραίνης
Η Ιωάννα της Λωρραίνης ή Ζαν ντ'Αρκ (Jeanne d'Arc, γνωστή και ως Παρθένος της Ορλεάνης, Ντομρεμύ, 6 Ιανουαρίου 1412 - Ρουέν, 30 Μαΐου 1431) ήταν Γαλλίδα η οποία τέθηκε επικεφαλής των γαλλικών στρατευμάτων στον Εκατονταετή Πόλεμο κατά των Άγγλων στη Γαλλία. Κατηγορήθηκε ως αιρετική αλλά εκτελέσθηκε με την κατηγορία ότι φορούσε αντρικά ρούχα σε ηλικία μόλις 19 ετών. 24 χρόνια μετά τον θάνατό της αθωώθηκε και αγιοποιήθηκε από την Καθολική Εκκλησία. Η μνήμη της τιμάται στις 30 Μαΐου και θεωρείται προστάτιδα της Γαλλίας όπως επίσης και των αιχμαλώτων, των στρατιωτικών και όσων χλευάζονται για την πίστη τους.
Η Ιωάννα έχει καταστεί θρυλική φυσιογνωμία τόσο για τη Γαλλία όσο και για πολλές χώρες ανά την υφήλιο. Πληθώρα από λογοτεχνικά, ιστορικά, μουσικά, θεατρικά και κινηματογραφικά έργα έχουν ως πηγή έμπνευσης την προσωπικότητά της. Μερικοί και μερικές από τους/τις δημιουργούς αυτών των έργων είναι η Κριστίν ντε Πιζάν, ο Σαίξπηρ, ο Βολταίρος, ο Σίλερ, ο Βέρντι, ο Τσαϊκόφσκι, ο Τουαίην, ο Σω, ο Μπρεχτ, ο Άντερσον, ο Χόνεγκερ, ο Κοέν και ο Ανούιγ. Απεικονίζεται συνεχώς σε διάφορες ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, τραγούδια, ακόμα και βιντεοπαιχνίδια.
Υπόβαθρο
Ο Εκατονταετής Πόλεμος ξέσπασε το 1337 με αιτία μία κληρονομική διαμάχη για τον Γαλλικό θρόνο που περιλάμβανε και σποραδικές περιόδους σχετικής ειρήνης. Σχεδόν όλες οι μάχες έλαβαν χώρα στη Γαλλία και οι καταστροφικές τακτικές του Αγγλικού στρατού (chevauchée) είχαν καταστρέψει την οικονομία της χώρας. Ο γαλλικός πληθυσμός δεν είχε προλάβει να ανακάμψει από την επιδημία της πανούκλας στα μέσα του 14ου αιώνα και το γαλλικό εμπόριο ήταν αποκομμένο από τις διεθνείς αγορές. Πριν να εμφανιστεί η Ιωάννα της Λωραίνης οι Άγγλοι είχαν σχεδόν καταφέρει να εγκαθιδρύσουν μία διπλή μοναρχία στη Γαλλία και ο γαλλικός στρατός δεν είχε καταφέρει καμία σημαντική νίκη για μια γενιά.
Την εποχή που γεννιούνταν η Ιωάννα της Λωρραίνης βασιλιάς ήταν ο Κάρολος ΣΤ΄ ο οποίος έπασχε από ψυχολογική ασθένεια και συχνά δεν ήταν σε θέση να κυβερνά. Ο αδερφός του βασιλιά, Δούκας της Ορλεάνης Λουδοβίκος, και ο ξάδερφος του βασιλιά, Δούκας της Βουργουνδίας Ιωάννης ο Ατρόμητος, έριζαν για την κατάληψη της βασιλείας και την προστασία των βασιλικών τέκνων. Η διαμάχη αυτή περιλάμβανε κατηγορίες ότι ο Λουδοβίκος είχε παράνομη ερωτική σχέση με την βασίλισσα Ιζαμπώ της Βαυαρίας και ότι ο Ιωάννης είχε απαγάγει τα βασιλικά τέκνα. Η διαμάχη κλιμακώθηκε με την δολοφονία του Λουδοβίκου κατόπιν εντολών του Ιωάννη.
Το 1420 η βασίλισσα της Γαλλίας, Ιζαμπώ της Βαυαρίας, υπέγραψε της Συνθήκη του Τρουά που έδινε την διαδοχή στον Ερρίκο Ε΄ και στους διαδόχους του παρακάμπτοντας το κληρονομικό δικαίωμα του γιου της Κάρολου. Αυτή η πράξη αναθέρμανε τις υποψίες ότι ο Κάρολος μπορεί να ήταν νόθος γιος της Ιζαμπώ με τον Δούκα της Ορλεάνης όμως υπάρχει και η θεωρία πως η συνθήκη του Τρουά προέκυψε μετά από φόβους ότι ο Κάρολος Ζ΄ μπορεί να είχε κληρονομήσει την ψυχική νόσο του πατέρα του. Ο Ερρίκος Ε΄ και ο Κάρολος ΣΤ’ πέθαναν και οι δύο το 1422 με δύο μόλις μήνες διαφορά ο ένας από τον άλλον αφήνοντας ως νόμιμο διάδοχο και των δύο βασιλείων το βρέφος Ερρίκο ΣΤ’ της Αγγλίας με προσωρινά βασιλεύοντα στη θέση του τον αδερφό του αποθανόντα Ερρίκου Ε, Ιωάννη του Λάνκαστερ, πρώτο Δούκα του Μπέντφορντ.
Μέχρι το 1429, οπότε και η Ιωάννα της Λωρραίνης άρχισε να επηρεάζει τα πράγματα, σχεδόν όλη η βόρεια Γαλλία και ένα τμήμα στα νοτιοδυτικά βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Άγγλων και των Βουργουνδών. Οι Άγγλοι ήλεγχαν το Παρίσι και τη Ρουέν ενώ οι Βουργουνδοί ήλεγχαν τη Ρενς που αποτελούσε τον τόπο όπου παραδοσιακά στέφονταν οι Γάλλοι βασιλείς από το 816. Αυτό είχε σημασία γιατί κανένας από τους διεκδικητές του γαλλικού θρόνου δεν είχε ακόμα στεφθεί επίσημα. Το 1428 οι Άγγλοι ξεκίνησαν να πολιορκούν την Ορλεάνη, μία απο τις ελάχιστες πόλεις που είχαν παραμείνει πιστές στον Κάρολο Ζ΄ και σημαντικό στόχο καθώς βρισκόταν σε σημαντική στρατηγική θέση στον ποταμό Λίγηρα και αποτελούσε το τελευταίο εμπόδιο για μία τελειωτική επίθεση στο εναπομείναν βασίλειο του Καρόλου Ζ΄.
Οι προοπτικές για την Ορλεάνη ήταν δυσοίωνες αλλά επί γενιές κυκλοφορούσαν κάποιες προφητείες σύμφωνα με τις οποίες η Γαλλία θα σώζονταν από μία κοπέλα από «τα σύνορα της Λωρραίνης» «που θα έκανε θαύματα» και ότι «η Γαλλία θα απωλεσθεί από μία γυναίκα και στη συνέχεια θα διασωθεί από μία παρθένο». Το τελευταίο κομμάτι θεωρήθηκε ότι αναφέρονταν στην Ιζαμπώ της Βαυαρίας και στην υπογραφή της Συνθήκης του Τρουά.
Τα πρώτα χρόνια
Η Ιωάννα της Λωρραίνης γεννήθηκε περίπου το 1412 στο χωριό Ντομρεμύ της Γαλλίας, ένα από τα ελάχιστα μέρη που παρέμενε πιστό στον Γάλλο βασιλιά παρά το γεγονός ότι περιστοιχίζονταν από Βουργουνδικές κατακτήσεις. Η οικογένειά της ήταν γεωργική με καταγωγή από τη Λωρραίνη και πατέρας της ήταν ο Ζακ Νταρκ ενώ μητέρα της ήταν η Ιζαμπέλ Ρομέ. Κατά τα παιδικά της χρόνια η Ιωάννα υπήρξε μάρτυρας διάφορων επιδρομών στο χωριό της το οποίο κάποια στιγμή μάλιστα κάηκε. Από μικρή ήταν πολύ πιστή και φιλάνθρωπη και συχνά έδινε το κρεβάτι της σε άστεγους ενώ εκείνη κοιμόταν στο τζάκι. Ήταν αναλφάβητη και κάθε γράμμα που συνέγραψε στη ζωή της το έκανε υπαγορεύοντάς το σε κάποιον άλλον.
Σε ηλικία 13 ετών είδε στον κήπο του πατρικού σπιτιού της το πρώτο από τα οράματά της, όπου παρουσιαζόταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, η Αγία Μαργαρίτα και η Αγία Αικατερίνη και την καλούσαν να δράσει προκειμένου να απαλλάξει τη Γαλλία από την ταπείνωση που της είχαν επιβάλει οι Άγγλοι με τη Συνθήκη του Τρουά στην πιο κρίσιμη φάση του Εκατονταετούς πολέμου, και να βοηθήσει τον διάδοχο του γαλλικού θρόνου Κάρολο Z΄ να επανακτήσει το στέμμα.
Όταν έγινε 16 ετών ζήτησε από έναν συγγενή της να την πάει στην κοντινή πόλη Βοκουλέρ όπου ζήτησε από τον τοπικό στρατιωτικό διοικητή Ρομπέρ ντε Μποντρικούρ να της δώσει ένοπλη συνοδεία για να επισκεφθεί το παλάτι στη Σινόν και να ζητήσει ακρόαση από τον βασιλιά. Εκείνος αρνήθηκε και της απάντησε κοροϊδευτικά αλλά εκείνη δεν πτοήθηκε. Επέστρεψε τον επόμενο Ιανουάριο και τελικά κατάφερε να κερδίσει την υποστήριξη δύο στρατιωτών, τον Ζαν ντε Μετζ και τον Μπερτράν ντε Πουλενζί που κατάφεραν να πείσουν τον Μποντρικούρ να την ακούσει. Σε αυτή τη συνάντηση μάλιστα έκανε και μία πρόβλεψη που βγήκε αληθινή. Προέβλεψε την ατυχή έκβαση της μάχης του Ρουβρέ κοντά στην Ορλεάνη αρκετές ημέρες πριν να φτάσει ο αγγελιοφόρος με το σχετικό μήνυμα.
Άνοδος
Μόλις μαθεύτηκαν τα νέα για την ήττα στο Ρουβρέ ο Μποντρικούρ, ο Μετζ και ο Πουλενζί πείστηκαν να την συνοδεύσουν στο παλάτι και την έπεισαν να ντυθεί με αντρικά ρούχα για να είναι περισσότερο ασφαλής σε αυτό το επικίνδυνο ταξίδι που απαιτούσε να διασχίσουν εχθρικές περιοχές υπό τον έλεγχο των Άγγλων και των Βουργουνδών. Έτσι το 1429 η Ιωάννα σε ηλικία 17 ετών κατόρθωσε να γίνει δεκτή από τον 26χρονο τότε Κάρολο Ζ΄ και να του μιλήσει για το όραμά της και την θεϊκή της αποστολή. Η εμφάνιση της Ιωάννας, μίας νεαρής κοπέλας που ισχυρίζονταν ότι έβλεπε θεϊκά οράματα, άκουγε φωνές και έκανε προβλέψεις έδωσε την δυνατότητα στους Γάλλους να δώσουν μια θρησκευτική διάσταση στον πόλεμο, κάτι που έδειχνε να είναι η τελευταία τους ελπίδα σε μία πολυετή καταστροφική πορεία.
Όμως αυτή η στρατηγική ήταν δίκοπο μαχαίρι. Αν οι Γάλλοι δεν κατάφερναν να βεβαιώσουν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η Ιωάννα ήταν όντως όργανο του Θεού όπως ισχυριζόταν και όχι αιρετική ή μάγισσα τότε οι Άγγλοι θα μπορούσαν να ισχυρισθούν ότι η διεκδίκηση του γαλλικού θρόνου από τον Κάρολο ήταν ωθούμενη από τον διάβολο. Έτσι, για παν ενδεχόμενο, ο Κάρολος διέταξε να περάσει η Ιωάννα θεολογική εξέταση στο Πουατιέ και να ελεγχθεί το παρελθόν της. Η πεθερά του Κάρολου, Γιολάνδη της Αραγωνίας, διαβεβαίωσε για την παρθενία της Ιωάννας. Τον Απρίλιο του 1429 η επίσημη απόφαση ήταν ότι επρόκειτο για μία κοπέλα «με άμεμπτο βίο, καλή Χριστιανή που εμφορείται από τις αρετές της ταπεινότητας, ειλικρίνειας και απλότητας». Αν και οι θεολόγοι απέφυγαν να βεβαιώσουν σχετικά με την θεϊκή προέλευση των οραμάτων της Ιωάννας και αρκέστηκαν στο να διατυπώσουν απλά μια «θετική πρώτη εντύπωση», αυτό ήταν αρκετό για να πεισθεί ο Κάρολος. Όμως οι θεολόγοι επέμεναν να περάσει η Ιωάννα από δοκιμασία και πρότειναν στον Κάρολο να της ζητήσει να κάνει πραγματικότητα το όραμα που είχε δεχτεί στα 13 της και να άρει μόνη της την πολιορκία στην Ορλεάνη όπως είχε προβλέψει. Έτσι η Ιωάννα πήρε την άδεια να συμμετάσχει σε μία ενισχυτική αποστολή προς την Ορλεάνη (μία από τις λίγες πόλεις που είχαν μείνει πιστές στον διάδοχο, την οποία πολιορκούσαν οι Άγγλοι) που διοργάνωσε η Γιολάνδη της Αραγωνίας. Για την προστασία της στο ταξίδι το παλάτι δώρισε στην Ιωάννα πανοπλία, άλογο, λάβαρο και άλλα αντικείμενα που μετέφερε η συνοδεία της. μικρογραφία|285x285εσ|Εικόνα του 15ου αιώνα που δείχνει την πολιορκία της Ορλεάνης. Η Ιωάννα έφτασε στην Ορλεάνη στις 29 Απριλίου του 1429 αποφασισμένη να εμπλακεί στον πόλεμο αλλά εκεί, αντί να συναντήσει τον Κάρολο της Ορλεάνης, συνάντησε τον ετεροθαλή αδερφό του, Ιωάννη του Ντυνουά, το νόθο γιο του Λουδοβίκου της Ορλεάνης, ο οποίος είχε αναλάβει την ηγεσία μετά την αιχμαλώτιση του αδερφού του. Αρχικά ο Ιωάννης αρνήθηκε να της επιτρέψει την είσοδο στα στρατιωτικά συμβούλια και δεν την ενημέρωνε για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις αλλά η Ιωάννα απαίτησε και επέβαλλε την παρουσία της στα συμβούλια και τις μάχες.
Ο πραγματικός βαθμός συμμετοχής της Ιωάννας της Λωρραίνης στη μάχη είναι κάτι που έχει απασχολήσει πολύ τους ιστορικούς. Από τη μία μεριά η ίδια ισχυρίζονταν πως απλώς κρατούσε το λάβαρό της στη μάχη και πως δεν σκότωσε ποτέ κανέναν καθώς προτιμούσε το λάβαρο από το σπαθί «σαράντα φορές περισσότερο» και ούτως ή άλλως το σύνηθες ήταν να ηγείται του στρατού κάποιος ευγενής. Από την άλλη πολλοί από τους ευγενείς που συμμετείχαν στη μάχη παραδέχτηκαν πως δέχτηκαν μεγάλη επιρροή από την Ιωάννα καθώς συχνά ακολουθούσαν τις συμβουλές της θεωρώντας πως ήταν θεϊκά ορμώμενες. Όπως και να 'χει όμως, το σύντομο αυτό χρονικό διάστημα που ήταν παρούσα η Ιωάννα, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των Γάλλων αποδείχθηκαν εξαιρετικά επιτυχημένες.
Στρατιωτικές εκστρατείες
μικρογραφία|346x346εσ|«Η Ζαν ντ΄Αρκ στην πολιορκία της Ορλεάνης». Πίνακας του Ζουλ Εζέν Λενεβέ που ζωγραφίστηκε μεταξύ 1886-1890. Τους πέντε μήνες που ήταν παρούσα η Ιωάννα στην Ορλεάνη ο Γαλλικός στρατός κατάφερε να ανατρέψει το ιστορικό των συνεχών ηττών και να καταλλάβει τα κοντινά φρούρια του Σεντ Λουπ και του Σεντ Ζαν λε Μπλανκ που βρέθηκαν εγκαταλελειμένα. Όταν ο αγγλικός στρατός επιχείρησε να προβάλλει αντίσταση, μία αστραπιαία επίθεση του ιππικού τον απώθησε μάλλον χωρίς μάχη. Έπειτα οι Γάλλοι επιτέθηκαν και κατέλαβαν ένα αγγλικό φρούριο στο μοναστήρι Λες Ογκουστίν και το επόμενο πρωί, στις 7 Μαΐου 1429 έκαναν επίθεση στο κύριο αγγλικό φρούριο Λε Τουρέλ. Εκεί η Ιωάννα τραυματίστηκε από βέλος ενώ κρατούσε το λάβαρό της και απομακρύνθηκε για λίγο από τη μάχη αλλά σύντομα επέστρεψε για να εμψυχώσει τους στρατιώτες πριν από την τελική επίθεση που σήμανε και την κατάληψη του φρουρίου. Η Ιωάννα χαιρετίσθηκε από τους σύγχρονούς της ως η ηρωίδα της μάχης. Την επόμενη ημέρα οι Άγγλοι σταμάτησαν την πολιορκία της Ορλεάνης. Η άρση της πολιορκίας θεωρήθηκε σημάδι για την θεϊκή υποστήριξη της Ιωάννας και σημαντικοί Γάλλοι ιεράρχες άρχισαν να την υποστηρίζουν. Αντίθετα, για τους Άγγλους οι νίκες της Ιωάννας ήταν απόδειξη ότι είχε καταληφθεί από τον διάβολο.
Μετά την απελευθέρωση της Ορλεάνης, η Ιωάννα πρότεινε στον Κάρολο Ζ΄ ένα παράτολμο σχέδιο. Του πρότεινε να συνεχίσει την επιθετική στρατηγική και να επιχειρήσει να φτάσει μέχρι τη Ρενς, με την συνοδεία του στρατού υπό την διοίκηση του Ιωάννη του Αλανσόν και της ίδιας, όπου θα στέφονταν βασιλιάς με τον παραδοσιακό τρόπο. Το σχέδιο ήταν παράτολμο γιατί η Ρενς βρισκόταν στην διπλάσια απόσταση από το Παρίσι και εν μέσω εχθρικού εδάφους. Οι Άγγλοι περίμεναν ότι ο Κάρολος θα επιχειρούσε να επανακαταλάβει το Παρίσι ή θα έκανε επίθεση στη Νορμανδία.
Ο Ιωάννης του Αλανσόν επικρότησε το σχέδιό της όπως και άλλοι στρατιωτικοί διοικητές και την υποστήριξαν. Ανάμεσά τους ήταν και ο Ιωάννης του Ντυνουά που βλέποντας την επίδοσή της στην Ορλεάνη είχε γίνει υποστηρικτής της. Λίγο αργότερα στην πολιορκία του Ζαρζώ η Ιωάννα θα κέρδιζε ακόμα μεγαλύτερη υποστήριξη από τον Ιωάννη του Αλανσό καθώς του έσωσε τη ζωή προειδοποιώντας τον ότι ένα κανόνι ήταν έτοιμο να τον χτυπήσει. Στην ίδια πολιορκία δέχτηκε κι εκείνη στο κράνος της μία πέτρα από το τείχος που είχε πεταχτεί μετά από έκρηξη. Οι Γάλλοι κατέλαβαν το Ζαρζώ στις 11 Ιουνίου, το Μαν-σουρ-Λουάρ στις 15 Ιουνίου και το Μποζανσί στις 17 Ιουνίου. μικρογραφία|«Η Ιωάννα της Λωρραίνης έφιππη». Μινιατούρα του 16ου αιώνα από το «Βίοι Διάσημων Γυναικών» του Αντουάν Ντουφούρ. Την επόμενη μέρα οι Άγγλοι υποχώρησαν από την κοιλάδα του Λίγηρα και κατευθύνθηκαν βόρεια όπου συναντήθηκαν με ενισχυτικό σώμα υπό την διοίκηση του Τζον Φάστοφ. Η Ιωάννα οδήγησε τον γαλλικό στρατό ενάντια στους Άγγλους στη Μάχη του Πατέ και τους κατατρόπωσε ενώ οι περισσότεροι Άγγλοι αξιωματικοί σκοτώθηκαν ή πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Ο Φάστοφ κατάφερε να ξεφύγει με μία μικρή ομάδα στρατιωτών και επιστρέφοντας στην Αγγλία μετατράπησε σε αποδιοπομπαίο τράγο της καταστροφής. Οι Γάλλοι αντίθετα υπέστησαν ελάχιστες απώλειες. Στις 29 Ιουνίου οι Γάλλοι επανακατέλαβαν το Ζιάν και στις 3 Ιουλίου την Οσέρ. Άλλες πόλεις αποφάσισαν να υποστηρίξουν τον Γάλλο δελφίνο χωρίς μάχη και μόνο το Τρουά, το μέρος όπου υπογράφηκε η συνθήκη του Τρουά, που αποσκοπούσε στο να στερήσει τον Κάρολο από το κληρονομικό του δικαίωμα στον γαλλικό θρόνο, έφερε μικρή αντίσταση και έπεσε μετά από πολιορκία μόλις τεσσάρων ημερών. Ο Κάρολος μπήκε νικηφόρος στη Ρενς στις 17 Ιουλίου 1429 και στέφθηκε επίσημα βασιλιάς της Γαλλίας. αριστερά|μικρογραφία|«Η Ιωάννα της Λωρραίνης στη στέψη του Κάρολου Ζ΄». Πίνακας του 19ου αιώνα του Ζαν Ογκούστ Ντομινίκ Ινγρέ. Μετά την στέψη του Καρόλου όμως ακολούθησε μία σειρά από στρατιωτικές γκάφες τις οποίες οι περισσότεροι ιστορικοί αποδίδουν στον Μέγα Τσαμπερλάνο Ζορζ ντε λα Τρεμουάλ. Η Ιωάννα και ο Ιωάννης του Αλανσόν προέτρεψαν τον νεοεστεμμένο βασιλιά να βιαστεί να επιστρέψει ωστέ να καταλάβει το Παρίσι πριν να προλάβουν να οργανωθούν οι Άγγλοι αλλά οι βασιλικοί σύμβουλοι τον έπεισαν να διαπραγματευθεί ανακωχή με τον Φίλιππο Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας με αποτέλεσμα να χαθεί χρόνος και να οργανωθεί η άμυνα του Παρισιού. Ο στρατός του Καρόλου βάδισε προς το Παρίσι δεχόμενος την παράδοση διάφορων πόλεων χωρίς μάχη αλλά οι Άγγλοι προέβαλαν αντίσταση στις 15 Ιουλίου στη μάχη του Μοντεπιλουά που έληξε αμφίρροπη.
Στις 8 Σεπτεμβρίου οι Γάλλοι επιτέθηκαν στο Παρίσι. Η Ιωάννα τραυματίστηκε στο πόδι από βαλλίστρα αλλά παρέμεινε στο πλευρό των στρατιωτών μέσα στην τάφρο μέχρις ότου την απομάκρυνε ένας από τους διοικητές. Το επόμενο πρωί ο γαλλικός στρατός έλαβε εντολή να υποχωρήσει καθώς η κατάληψη του Παρισιού κρίθηκε αδύνατη. Τον Οκτώβριο η Ιωάννα και ο βασιλικός στρατός της Γαλλίας κατέλαβαν το Σεντ-Πιέρ-λε-Μουτιέ ενώ τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο επιχείρησαν χωρίς αποτέλεσμα να καταλάβουν το Λα-Σαριτέ-σουρ-Λουάρ. μικρογραφία|138x138εσ|Το οικόσημο τς Ιωάννας της Λωρραίνης Στις 29 Δεκεμβρίου ο βασιλιάς Κάρολος Ζ΄ απένειμε τίτλο ευγενείας στην Ιωάννα και την οικογένειά της και της απέδωσε οικόσημο.
Αιχμαλωσία
Τους επόμενους μήνες η Ιωάννα της Λωρραίνης παρέμεινε ανενεργή καθώς βρισκόταν σε ισχύ ανακωχή ανάμεσα στους Γάλλους και τους Άγγλους. Στις 23 Μαρτίου 1430 απέστειλε απειλητική επιστολή στους Χουσίτες που προσέβαλλαν την αυστηρή Καθολική της πίστη ενώ αργότερα έστειλε επιστολή στους Άγγλους με την προτροπή να εγκαταλείψουν τη Γαλλία και να την ακολουθήσουν στην Βοημία για να καταπολεμήσουν τους Χουσίτες. Οι επιστολές της δεν έλαβαν απάντηση. αριστερά|μικρογραφία|315x315εσ|«Η Ιωάννα της Λωρραίνης συλλαμβάνεται στη Κομπιέν από Βουργουνδούς». Τοιχογραφία στο [[Πάνθεον (Παρίσι)|Πάνθεον του Παρισιού.]] Όταν τον Μάιο έληξε η ανακωχή με τους Άγγλους η Ιωάννα πήγε στην Κομπιέν που βρισκόταν υπό πολιορκία για να βοηθήσει. Στις 23 Μαΐου 1430 πιάστηκε αιχμάλωτη από Βουργουνδούς μετά από ενέδρα ενώ βρισκόταν σε μία αποστολή κατάληψης του αγγλικού στρατοπέδου στο Μαρνί βόρεια της Κομπιέν. Μετά από αιφνιδιαστική επίθεση ενισχυτικού σώματος Βουργουνδών 6.000 αντρών οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν αλλά η Ιωάννα παρέμεινε με την οπισθοφυλακή. Ένας Βουργουνδός τοξότης την έριξε από το άλογό της και την αιχμαλώτισε. Οι Βουργουνδοί τη φυλάκισαν στο κάστρο Μπορεβουάρ υπό την επίβλεψη της Ιωάννας του Λουξεμβούργου, που ήταν θεία του Κόμη του Λουξεμβούργου, η οποία προσπάθησε όσο μπορούσε να βελτιώσει τις συνθήκες κράτησής της Ιωάννας. Ανεξάρτητα από αυτό όμως η Ιωάννα έκανε πολλαπλές προσπάθειες απόδρασης (μία από τις οποίες περιλάμβανε άλμα από πυργίσκο που βρίσκονταν 21 μέτρα ψηλά) με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο Αράς. Παρά τις αντιρρήσεις της Ιωάννας του Λουξεμβούργου, οι Βουργουνδοί τελικά δέχτηκαν να την παραδώσουν στους Άγγλους αφού έλαβαν αμοιβή 10.000 λιβρών.
Οι Άγγλοι μετέφεραν την Ιωάννα στη Ρουέν που αποτελούσε το ορμητήριό τους στη Γαλλία. Τους επόμενους μήνες οι Γάλλοι έκαναν διάφορες απόπειρες να την φυγαδεύσουν ενώ ο Κάρολος Ζ΄ απειλούσε πως θα εκδικηθεί τους Βουργουνδούς και τους Άγγλους «και τις γυναίκες της Αγγλίας», αλλά όλες οι προσπάθειες απέτυχαν.