cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύνδρομο Ράιτερ
Σημάδια και συμπτώματα
Περίπου το 20 - 40% των ανδρών με τη νόσο του πέους αναπτύσσουν καρκινώματα της βαλάνου. Ένα μικρό ποσοστό των ανδρών και των γυναικών αναπτύσσουν μικρά σκληρά οζίδια (κερατόδερμα blennorrhagica) στα πέλματα των ποδιών και, λιγότερο συχνά, στις παλάμες των χεριών ή αλλού. Επιπλέον, ορισμένα άτομα με αντιδραστική αρθρίτιδα αναπτύσσουν έλκη στο στόμα, που έρχονται και παρέρχονται. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτά τα έλκη είναι ανώδυνα και περνούν απαρατήρητα. Ορισμένοι ασθενείς πάσχουν από σοβαρά γαστρεντερικά προβλήματα παρόμοια με εκείνα της νόσου του Κρον. Περίπου το 10% των ατόμων με αντιδραστική αρθρίτιδα, ιδιαίτερα εκείνων με μια παρατεταμένη πορεία της νόσου, αναπτύσσουν καρδιακά προβλήματα, συμπεριλαμβανομένων της αορτικής βαλβίδας και της περικαρδίτιδας. Το σύνδρομο του Ράιτερ θεωρείται ότι αποτελεί την πρόδρομη νόσο για άλλες παθολογικές καταστάσεις όπως η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα.
Αιτίες της νόσου
Το σύνδρομο Ράιτερ μπορεί να εμφανιστεί μετά από μια λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος με Chlamydia trachomatis. Άλλα βακτήρια που είναι γνωστό ότι προκαλούν αντιδραστική αρθρίτιδα και των οποίων οι μολύνσεις είναι πολύ κοινές είναι το Ureaplasma urealyticum, η Salmonella spp, η Shigella spp, η Yersinia spp και το Campylobacter spp, τα οποία είναι εντερικά βακτήρια. Η τροφική δηλητηρίαση ή η γαστρεντερική λοίμωξη μπορούν να προηγούνται της ασθένειας. Υπάρχουν όμως ενδείξεις και για άλλους μικροοργανισμούς που προκαλούν τη νόσο. Γενικά το σύνδρομο Ράιτερ εκδηλώνεται συνήθως περίπου 1 - 3 εβδομάδες μετά από μία γνωστή λοίμωξη. Ο μηχανισμός της αλληλεπίδρασης μεταξύ του μολυσματικού οργανισμού και του ξενιστή είναι άγνωστη. Οι καλλιέργειες αρθρικές υγρού είναι αρνητικές, γεγονός που υποδηλώνει ότι η αντιδραστική αρθρίτιδα προκαλείται είτε από μια υπερ-διεγερμένη αυτοάνοση απόκριση ή με βακτηριακά αντιγόνα τα οποία έχουν εντοπιστεί στις αρθρώσεις.
Διάγνωση
Υπάρχουν σαφή κλινικά συμπτώματα με σημαντικότερα όλων τα συμπτώματα της αρθρίτιδας σε μία ή περισσότερες αρθρώσεις, δηλαδή πόνος, πρήξιμο, ερυθρότητα και αίσθηση θερμότητας στις πληγείσες περιοχές. Η δειγματοληψία γίνεται στην ουρήθρα, τον τράχηλο και το λαιμό προκειμένου να ταυτοποιηθούν οι υπεύθυνοι μικροοργανισμοί. Οι καλλιέργειες μπορεί επίσης να γίνουν σε δείγματα ούρων και κοπράνων ή σε υγρό που συλλέχθηκε από αρθροσκόπηση.
Διαγνωστικά κριτήρια
Αν και δεν υπάρχουν οριστικά κριτήρια για τη διάγνωση της αντιδραστικής αρθρίτιδας το Αμερικανικό Κολέγιο Ρευματολογίας έχει δημοσιεύσει σχετικές κατευθυντήριες γραμμές.
Θεραπεία
Ο κύριος στόχος της θεραπείας είναι να εντοπίσει και να εξαλείψει τη βασική μολυσματική πηγή με τα κατάλληλα αντιβιοτικά, εάν εξακολουθεί να υπάρχει. Σε αντίθετη περίπτωση, η θεραπεία είναι συμπτωματική. Τα αναλγητικά και ιδιαίτερα τα NSAIDs, η σουλφασαλαζίνη, τα στεροειδή και τα ανοσοκατασταλτικά μπορεί να είναι απαραίτητα για τους ασθενείς που έχουν σοβαρά συμπτώματα και δεν ανταποκρίνονται σε οποιαδήποτε άλλη θεραπεία.
Πρόγνωση
Η αντιδραστική αρθρίτιδα μπορεί να είναι αυτο-περιοριστική, συχνά επαναλαμβανόμενη, χρόνια ή προοδευτική. Οι περισσότεροι ασθενείς έχουν σοβαρά συμπτώματα που διαρκούν λίγες εβδομάδες έως έξι μήνες. Από το σύνολο των περιστατικών το 15-50% έχει επαναλαμβανόμενες κρίσεις αρθρίτιδας. Η χρόνια αρθρίτιδα ή ιερολαγονίτιδα εμφανίζεται στο 15-30% των περιπτώσεων. Οι επαναλαμβανόμενες κρίσεις είναι συχνές και οι ασθενείς μερικές φορές καταλήγουν με αναπηρία και χρόνια αρθρίτιδα, καρδιακές παθήσεις, συσσωρεύσεις αμυλοειδούς, αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα, νεφροπάθεια ανοσοσφαιρίνης Α, καρδιακές ανωμαλίες αγωγιμότητας ή αορτίτιδα με ανεπάρκεια αορτής. Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι με αντιδραστική αρθρίτιδα αναμένεται να ζήσουν μια σχεδόν φυσιολογική ζωή με κάποιες φυσικά προσαρμογές για την προστασία των εμπλεκόμενων οργάνων.
Επιδημιολογία
Επειδή στις γυναίκες δεν γίνεται σωστά η διάγνωση η ακριβής συχνότητα της αντιδραστικής αρθρίτιδας σε αυτές είναι δύσκολο να εκτιμηθεί. Λίγες μελέτες έχουν ολοκληρωθεί. Στη Νορβηγία μεταξύ των ετών 1988 και 1990, η επίπτωση ήταν 4,6 κρούσματα ανά 100.000 ανθρώπους για χλαμύδια που προκαλούνται από το σύνδρομο Ράιτερ και 5 κρούσματα ανά 100.000 για ότι προκαλείται από εντερικά βακτήρια. Το 1978 στη Φινλανδία, η ετήσια επίπτωση βρέθηκε να είναι 43,6 ανά 100.000.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρθροπάθειες Κατηγορία:Παθήσεις που διαγιγνώσκονται με εξέταση κοπράνων
Κάστρο της Μεσιάνο
Το Κάστρο της Μεσιάνο είναι, ερειπωμένο σήμερα, κάστρο στην κωμόπολη Μεσιάνο στην Ιταλία στην περιφέρεια της Καλαβρίας.
Κατασκευάστηκε τον 8ο αιώνα από τους Βυζαντινούς, αποτελούσε τότε τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ονομαζόταν φρούριο του Αγίου Ιωάννη. Τον 10ο αιώνα, ανάμεσα στο κάστρο και την Μονή του Αγίου Ιωάννη, κτίστηκε οικισμός που εξελίχθηκε στην πόλη της Μεσιάνο. Το κάστρο είναι κατασκευασμένο πάνω σε λόφο που περιβάλλεται από ποτάμι σε υψόμετρο 530 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, κι είναι ιδιαίτερα δυσπρόσιτο. Σε έγγραφο του 1273 αναφέρεται επισκευή του κάστρου ενώ είναι άγνωστο πότε εγκαταλείφθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Καλαβρία
Εδβίγη Σοφία της Σουηδίας
Η Εδβίγη Σοφία (γερμ. Hedwig-Sophie von Wittelsbach, prinzessin von Sweden, 26 Ιουνίου 1681 - 22 Δεκεμβρίου 1708) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν Πριγκίπισσα της Σουηδίας και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Βιογραφία
Η Eδβίγη Σοφία Αυγούστα ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου ΙΑ΄ της Σουηδίας και της Ουλρίκας Ελεονόρας, κόρης του Φρειδερίκου Γ΄ της Δανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1698 τον Φρειδερίκο Δ΄ του Χόλσταϊν-Γκόττορπ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες Κατηγορία:Δούκισσες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Γρηγόριος Σκαλκέας
Ο Γρηγόριος Σκαλκέας του Διονυσίου (21 Απριλίου 1928 - 25 Αυγούστου 2018) ήταν Έλληνας ιατρός, πανεπιστημιακός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 1989 έως τον θάνατό του, της οποίας υπήρξε και πρόεδρος για το έτος 2003.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1928 στην Αρεόπολη Λακωνίας όπου εργαζόταν ο φιλόλογος και γυμνασιάρχης πατέρας του, ο οποίος καταγόταν από τις Θαλάμες της Έξω Μάνης. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την Πλάτσα (νυν Άγιος Δημήτριος) της Έξω Μάνης. Σπούδασε Ιατρική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών απ' όπου αποφοίτησε το 1953 και μετεκπαιδεύτηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες ως χειρουργός.
Ξεκίνησε την πανεπιστημιακή του σταδιοδρομία στις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1964, ως υφηγητής, ενώ το 1967 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής. Ακόμη, διατέλεσε πρόεδρος του νοσοκομείου ΚΑΤ, ενώ έχει εργαστεί και στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Συνταξιοδοτήθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1994, και πλέον είναι ομότιμος καθηγητής της Ιατρικής Σχολής.
Υπήρξε ο δημιουργός πληθώρας ιατρικών και ακαδημαϊκών μονάδων, τμημάτων κ.α. Ειδικότερα, ίδρυσε:
Έλαβε μεταξύ άλλων τις εξής διακρίσεις:
Άφησε τη τελευταία του πνοή στις 25 Αυγούστου 2018, σε ηλικία 92 ετών.
Στο Ωνάσειο με τον Ανδρέα Παπανδρέου
Ο Γρηγόριος Σκαλκέας έγινε ευρέως γνωστός στην ελληνική κοινή γνώμη ως γιατρός του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, την περίοδο της τετράμηνης συνεχούς νοσηλείας του από τις 20 Νοεμβρίου του 1995 μέχρι τις 21 Μαρτίου του 1996. Ο Σκαλκέας ήταν πρόεδρος του Ιατρικού Συμβουλίου που ελάμβανε τις κρίσιμες αποφάσεις για τον χειρισμό της νοσηλείας και θεραπείας του πρωθυπουργού, ενώ ανέλαβε και την σύνταξη και ανάγνωση στα ΜΜΕ (ελληνικά και διεθνή) των επίσημων ιατρικών ανακοινωθέντων του Ωνασείου. Στο Ιατρικό Συμβούλιο υπό τον Σκαλκέα βρίσκονταν κορυφαίοι Έλληνες και ξένοι γιατροί, μεταξύ των οποίων και ο τότε υπουργός Υγείας (και προσωπικός γιατρός του Ανδρέα Παπανδρέου) Δημήτρης Κρεμαστινός, αλλά και οι Παύλος Τούτουζας, Στάθης Ηλιοδρομίτης, Γιώργος Δαΐκος, Βασίλης Γολεμάτης, Κωνσταντίνος Στεφανής κ.α.
Εκείνους τους 4 μήνες ο Σκαλκέας αποτέλεσε ένα από τα πλέον διάσημα και πολυσυζητημένα πρόσωπα στον δημόσιο βίο της Ελλάδας. Πολιτικά ήταν γνωστός για τις δεξιές απόψεις του, ωστόσο «το γεγονός πως η ιδεολογική του τοποθέτηση ήταν διαμετρικά αντίθετη από εκείνη του ΠΑΣΟΚ δεν αποτέλεσε τροχοπέδη στο να διαπρέψει στον ρόλο του εκπροσώπου και να είναι ιατρικώς ειλικρινής, χωρίς κανείς βέβαια να μπορεί να αμφισβητήσει και την γενικότερη ειλικρίνειά του». Στην καθημερινή τριβή του με τα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ ξεχώρισε για το χιούμορ του, το οποίο χρησιμοποιούσε «με αυστηρό, λεπτό και κάμποσες φορές καυστικό τρόπο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες θωρακοχειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες καρδιοχειρουργοί Κατηγορία:Έλληνες μεταμοσχευτές Κατηγορία:Αδελφότητα Οφφικιάλων Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Still the Orchestra Plays
Still the Orchestra Plays είναι ο τίτλος της διπλής συλλογής τραγουδιών του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Savatage, η οποία κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2010 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "earMUSIC/Edel Records". Αυτή ήταν η πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος μετά το "Poets and Madmen" του 2001.
Τα τρία τελευταία κομμάτια του δεύτερου CD είναι νέες, ακουστικές ηχογραφήσεις που έγιναν το 2009 από τον Τζον Όλιβα. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία, πέραν των δύο CD, περιλαμβάνει DVD με την εμφάνιση των Savatage στις 12 Νοεμβρίου 1994, η οποία είχε κυκλοφορήσει 15 χρόνια νωρίτερα στο άλμπουμ "Japan Live '94".
CD 1
1. Power of the Night (J.Oliva) - 5:16
2. Hall of the Mountain King (Grieg, C.Oliva, J.Oliva, Middleton, O'Neill) - 5:33
3. 24 Hours Ago (C.Oliva, J.Oliva, Middleton, O'Neill) - 4:56
4. Legions (C.Oliva, J.Oliva) - 4:52
5. Gutter Ballet (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)) - 6:20
6. Summer's Rain (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)) - 4:34
7. When the Crowds Are Gone (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:46
8. Ghost in the Ruins (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:34
9. If I Go Away (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:18
10. New York City Don't Mean Nothing (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:03
11. Edge of Thorns (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:56
12. All That I Bleed (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:40
CD 2
1. Handful of Rain (J.Oliva, O'Neill) - 5:03
2. Chance (J.Oliva, O'Neill) - 7:50
4. I Am (J.Oliva, O'Neill) - 4:36
5. Anymore (J.Oliva, O'Neill) - 5:19
6. Hourglass (J.Oliva, O'Neill, Pitrelli) - 8:07
7. The Wake of Magellan (J.Oliva, O'Neill, Caffery, Middleton) - 6:11
9. Anymore (acoustic) (J.Oliva, O'Neill) - 4:44
10. Now What You See (acoustic) (J.Oliva, O'Neill) - 4:14
11. Out On the Streets (acoustic) (J.Oliva, O'Neill) - 4:55
DVD (Live in Japan 1994)
1. Taunting Cobras (J.Oliva)
2. Edge of Thorns (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)
3. Chance (J.Oliva, O'Neill)
4. Conversation Piece (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)
5. Nothing's Going On (J.Oliva, O'Neill)
7. Jesus Saves (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)
8. Watching You Fall (J.Oliva)
9. Castles Burning (J.Oliva)
10. All That I Bleed (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill)
11. Stare Into the Sun (J.Oliva, O'Neill)
12. Damien (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill))
13. Handful of Rain (J.Oliva)
14. Sirens (J.Oliva, C.Oliva)
16. Hall of the Mountain King (Grieg, C.Oliva, J.Oliva, Middleton, O'Neill)
Τα μέλη του συγκροτήματος
To "Still the Orchestra Plays" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Savatage Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010
Γκέοργκ Αβελλίς
Ο Αβελλίς έγινε ιατρός το 1888. Επίσης, έγινε βοηθός του ιατρού Φρανζ Ρίγκελ στο Γκίσεν (1843-1904) και κατά τη διάρκεια της ειδικότητάς του, ήταν μαθητής του Μόρτιζ Σμίντ στη Φρανκφούρτη (1838-1907). Εκεί έμεινε και εργάστηκε ως ωτορινολαρυγγολόγος, μέχρι τον θάνατό του.
Δημοσιεύσεις
Ο Αβελλίς δημοσίευσε άρθρα σχετικά με την ωτορινολαρυγγολογία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί
Κόμης του Νορθάμπερλαντ
Ο Κόμης του Νορθάμπερλαντ ήταν Μεσαιωνικός φεουδαρχικός τίτλος στην Αγγλία και την Μεγάλη Βρετανία που διαδέχθηκε τον τίτλο του κόμη της Νορθουμβρίας. Οι πιο διάσημοι κάτοχοι του τίτλου ανήκαν στην Οικογένεια Πέρσι μια από τις ισχυρότερες οικογένειες στην βόρεια Αγγλία μαζί με την Οικογένεια Νέβιλ, οι διάδοχοι των Πέρσι μέσω θηλυκής γραμμής πήραν τον τίτλο του δούκα του Νορθάμπερλαντ (1766).
Επιμειξία με την Οικογένεια Λέουβεν
Ο Γουίλιαμ ντε Πέρσι, 1ος βαρόνος των Πέρσι ήρθε στο χωριό Πέρσι στην Νορμανδία και μπήκε στην υπηρεσία του Γουλιέλμου του Κατακτητή. Μετά την άφιξη του στην Αγγλία ακολούθησε τον Γουλιέλμο στην "Εκστρατεία του βορρά" (1069 - 1070) και πήρε πολλές κομητείες στην Γιορκσάιρ από τον Ούγο ντ'Αβράνς. Την εποχή του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας η οικογένεια με τον θάνατο του τρίτου βαρόνου έμεινε με μια μόνο κληρονόμο την Αγνή ντε Πέρσι (πέθανε το 1203) με σημαντική προίκα όπως το Τοφλιφ στην Γιορκσάιρ. Η Αντελίζα του Λέουβεν χήρα δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας τακτοποίησε τον γάμο της Αγνής με τον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό της Ζοσλέν του Λέουβεν. Με τον γάμο ο ευγενής Ζοσλέν από το Δουκάτο της Βραβάντης στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εγκαταστάθηκε στην Αγγλία. Οι απόγονοι τους υιοθέτησαν το επώνυμο "Πέρσι" και έγιναν κόμητες του Νορθάμπερλαντ, η οικογένεια Πέρσι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Αγγλίας και της Σκωτίας, έγιναν Φύλακες των Μαρς και διαπραγματεύτηκαν όλες τις Σκωτσέζικες υποθέσεις στην Αγγλία.
Άνοδος της Οικογένειας
thumb|right|250px|Τα πατρικά σύμβολα της Οικογένειας Πέρσι Ο Χένρι Πέρσι, 1ος βαρόνος του Πέρσι αγόρασε το κάστρο του Άλνουικ από τον Αντώνιο Μπέκ, επίσκοπο του Ντάραμ (1309). Το κάστρο ιδρύθηκε στα τέλη του 11ου αιώνα από τον Ίβο Ντι Βέσι έναν Νορμανδό ευγενή από το Καλβάντος, ένας απόγονος του Ίβο ο Τζων Ντι Βέσι διαδέχθηκε τους τίτλους και την περιουσία του πατέρα του όταν πέθανε στην Γασκώνη (1253). Η περιουσία περιείχε την βαρονία του Άλνουικ και μεγάλες εκτάσεις στην Νορθάμπερλαντ και στην Γιορκσάιρ όπως το Μάλτον. Ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας πρόσφερε τις εκτάσεις του Τζων σε έναν ξένο ευγενή κάτι που θεωρήθηκε μεγάλη προσβολή για την οικογένεια Ντι Βέσι. Οι εκτάσεις βρέθηκαν στην κηδεμονία του Αντωνίου Μπέκ που τις πούλησε στους Πέρσι, από τότε τα εδάφη και οι τίτλοι των Πέρσι συνδέθηκαν σταθερά με την έδρα τους στο κάστρο του Άλνουικ.
Όταν ο Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας παραχώρησε στον Χένρι Πέρσι, 2ο βαρόνο του Πέρσι τα εδάφη του Πάτρικ Δ΄ κόμη του Μαρς οι Πέρσι ενίσχυσαν το μέγεθος και τις οχυρώσεις του κάστρου. Διορίστηκε από τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας στο βασιλικό συμβούλιο (1327) και πήρε τον Οίκο και το κάστρο του Σκίπτον, την επόμενη χρονιά ο Εδουάρδος Γ΄ του έδωσε το κάστρο και την βαρονία του Γουάρκγουορθ (1328). Ο 2ος βαρόνος συμμετείχε στην πολιορκία του Ντάνμπαρ, στην μάχη του Χάλιντον Χιλ και διορίστηκε Κοντόσταυλος στο Μπέργουικ-απόν-Τουίντ, ήταν αρχηγός της δεξιάς πτέρυγας του Αγγλικού στρατού στην νικηφόρα Μάχη του Νέβιλ. Ο γιος του Χένρι Πέρσι, 3ος βαρόνος του Πέρσι παντρεύτηκε την Μαρία του Λάνκαστερ θεία της Λευκής του Λάνκαστερ συζύγου του Ιωάννη της Γάνδης.
Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς (βιβλίο)
Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς (1888, πρωτότυπος τίτλος: The man who would be king) είναι μια νουβέλα του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, που εξιστορεί το ταξίδι δύο Βρετανών τυχοδιωκτών στην Βρετανική Ινδία, οι οποίοι αναχωρούν για το Καφιριστάν, μια απόμακρη περιοχή του Αφγανιστάν, ώστε να κάνουν την τύχη τους.
Κόμης του Νορθάμπερλαντ
Η δημιουργία του 1377
Ο γιος του τρίτου βαρόνου Χένρι Πέρσι, 1ος Κόμης του Νορθάμπερλαντ πήρε τον τίτλο του κόμη του Νορθάμπερλαντ αμέσως μετά την άνοδο του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας (1377). Οι πράξεις του Νορθάμπερλαντ έχουν καλύψει το μεγαλύτερο μέρος των έργων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ που σχετίζονταν με τον Ερρίκο Δ΄ της Αγγλίας. Ο 1ος κόμης του Νορθάμπερλαντ ήταν πατέρας του πιο διάσημου από την οικογένεια Πέρσι Χότσπερ. Ο Χότσπερ δεν έγινε ποτέ κόμης επειδή σκοτώθηκε στην μάχη του Σρούσμπερυ πριν τον πατέρα του, οι εκτάσεις του πρώτου κόμη και του γιου του κατασχέθηκαν από το στέμμα λόγω της επανάστασης εναντίον του Ερρίκου Δ΄.
Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς (βιβλίο)
Η ιστορία πρωτοεμφανίστηκε στη συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο The Phantom Rickshaw and other Eerie Tales (πέμπτος τόμος του Indian Railway Library, εκδότης A. H. Wheeler & Co της Αλλαχαμπάντ το 1888). Εμφανίστηκε επίσης στη βρετανική συλλογή Wee Willie Winkie and Other Child Stories το 1895, και σε πολλές αργότερες εκδόσεις της συλλογής αυτής.
Κόμης του Νορθάμπερλαντ
Η δημιουργία του 1416
thumb|right|250px|Τα σύμβολα των Πέρσι μετά την τροποποίηση του Χένρι Πέρσι, 1ου βαρόνου του Πέρσι Ο Ερρίκος Ε΄ της Αγγλίας επανέφερε στην κομητεία τον γιο του Χότσπερ Χένρι Πέρσι, 2ο Κόμη του Νορθάμπερλαντ (1416) και οι Πέρσι παρέμειναν σταθερά οπαδοί του Οίκου του Λάνκαστερ όταν ξέσπασε ο Πόλεμος των Ρόδων. Ο Χένρι Πέρσι, 3ος κόμης του Νορθάμπερλαντ και τρεις από τους μικρότερους αδελφούς του σκοτώθηκαν σε μάχες υπέρ των Λάνκαστερ. Ο Χένρι Πέρσι, 4ος κόμης του Νορθάμπερλαντ συμμετείχε στους πολιτικούς ελιγμούς της οικογένειας την εποχή του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας των τελευταίων βασιλέων του Οίκου της Υόρκης. Η απουσία του στην Μάχη του Μπόσγουορθ την οποία πολλοί έχουν ερμηνεύσει σαν προδοσία ήταν καθοριστική στην συντριβή και τον θάνατο του Ριχάρδου Γ΄ στην μάχη, ο νικητής Ερρίκος Τυδώρ ανέβηκε στον θρόνο σαν Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας. Το 1489 στην "Επανάσταση του Γιορκσάιρ" σπρώχτηκε από το άλογο του και θανατώθηκε.
Ο Χένρι Πέρσι, 5ος κόμης του Νορθάμπερλαντ ζούσε αρκετά μεγαλοπρεπώς και ήταν ένας από τους πλουσιότερους ευγενείς στην εποχή του με μεγάλο νοικοκυριό. Ο Χένρι Πέρσι, 6ος κόμης του Νορθάμπερλαντ αγάπησε την Άννα Μπολέυν αλλά δεν του επέτρεψαν να την παντρευτεί, έγινε στην συνέχεια δεύτερη σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Ο 6ος κόμης παντρεύτηκε την κόρη του κόμητος του Σρούσμπερυ αλλά πέθανε χωρίς γιο και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Τόμας Πέρσι, 7ος κόμης του Νορθάμπερλαντ. Ακολούθησε σειρά εξεγέρσεων και δολοπλοκιών όπως η "Εξέγερση του βορρά" για να ελευθερώσουν την Μαρία Α΄ της Σκωτίας και η Συνωμοσία της Πυρίτιδας, στις δυο εξεγέρσεις οι πρωταγωνιστές ήταν οι Πέρσι. Ο Χένρι Πέρσι, 8ος κόμης του Νορθάμπερλαντ και ο Χένρι Πέρσι, 9ος κόμης του Νορθάμπερλαντ φυλακίστηκαν πολύ χρόνο στον Πύργο του Λονδίνου αλλά ο Άλγκερνον Πέρσι, 10ος κόμης του Νορθάμπερλαντ πολέμησε στον Αγγλικό εμφύλιο στο πλευρό του Καρόλου Α΄. Ο γιος του Άλγκερνον Τζόσελυν Πέρσι, 11ος κόμης του Νορθάμπερλαντ πέθανε πρόωρα χωρίς απογόνους και η αρσενική γραμμή των Πέρσι - Λέουβεν ξεκληρίστηκε. Η διάδοχος των απέραντων κομητειών των Πέρσι παντρεύτηκε τον δούκα του Σόμερσετ και η εγγονή της παντρεύτηκε έναν ευγενή από την Γιορκσάιρ τον Σερ Ούγο Σμίθσον που δημιούργησε (1766) το δουκάτο του Νορθάμπερλαντ και την κομητεία των Πέρσι. Οι απόγονοι τους είναι σήμερα εκπρόσωποι του παλιού βασιλικού οίκου. Οι σημερινοί δούκες ζουν σήμερα στο κάστρο του Άλνουικ και στον Οίκο της Σιών λίγο έξω από το Λονδίνο.
Πέμπτη δημιουργία (1749)
Η γραμμή συνεχίζεται με τους δούκες του Νορθάμπερλαντ.
Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς (βιβλίο)
Αρχική έμπνευση
Το διήγημα επίσης περιλαμβάνει πολλές ακριβείς περιγραφές, όπως την ορθή γεωγραφική θέση του Καφιριστάν στο ανατολικό Αφγανιστάν, και τα Ευρωπαϊκού τύπου χαρακτηριστικά των κατοίκων του Καφιριστάν, των Νουριστάνι (σύγχρονοι Καλάς).
Κόμης του Νορθάμπερλαντ
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Πέρσι Κατηγορία:Κόμητες του Νορθάμπερλαντ
Ο άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς (βιβλίο)
Αρχική έμπνευση
Το τέλος του διηγήματος, βασίζεται στην τύχη που είχε ο Γερμανός εξερευνητής του 19ου αιώνα, Άντολφ Σλαγκιντβάιτ (Adolf Schlagintweit), στην Κεντρική Ασία.
Περίληψη πλοκής
Ο αφηγητής της ιστορίας είναι ένας Βρετανός δημοσιογράφος στην Ινδία, κατά την εποχή όπου η Ινδία αποτελούσε Βρετανική κτήση, και ουσιαστικά πρόκειται για τον ίδιο τον Κίπλινγκ, χωρίς να κατονομάζεται.
Κατά την διάρκεια περιοδείας του στα διάφορα Ινδικά τοπικά κρατίδια, συναντά δύο τραχύς τυχοδιώκτες στον δρόμο του, τον Ντάνιελ Ντράβοτ και τον Πίτσι Κάρνεχαν. Του αρέσουν ως φυσιογνωμίες και αναπτύσσει μια συμπάθεια απέναντι τους, αλλά ανακαλύπτει και αποτρέπει την κομπίνα τους να εκβιάσουν ένα τοπικό μικρό ηγεμόνα.
Λίγους μήνες αργότερα, εμφανίζονται στο γραφείο που διατηρεί στη Λαχώρη, όπου και του περιγράφουν ένα σχέδιο το οποίο έχουν σκεφτεί. Αρχικά εξηγούν πως δεν υπάρχει επάγγελμα που να μην έχουν κάνει, στρατιώτες, ναύτες, τυποθέτες, φωτογράφοι, οδηγοί τραίνων, μικροεργολάβοι, και άλλα διάφορα, και αποφάσισαν πως η Ινδία δε τους χωράει και είναι μικρή για αυτούς. Έτσι του ανακοινώνουν πως την επόμενη μέρα θα αναχωρήσουν για το Καφιριστάν, στα βόρεια, προς το Αφγανιστάν, με σκοπό να κάνουν τους εαυτούς τους βασιλιάδες των τοπικών υπανάπτυκτων φυλών. Ο Ντράβοτ εμφανισιακά διαθέτει μια φυσιογνωμική ομοιότητα με τους ντόπιους, και επίσης έχουν μαζί τους και δύο τυφέκια τύπου Μαρτίνι-Χένρι -τα πιο προηγμένα της εποχής-. Το σχέδιο τους είναι να βρουν ένα βασιλιά ή φύλαρχο, να τον βοηθήσουν να εξοντώσει τους τοπικούς εχθρούς του, και κατόπιν να αρπάξουν το βασίλειο του για τους εαυτούς τους. Ζητούν από τον αφηγητή αν μπορεί να τους προμηθεύσει με βιβλία που περιγράφουν την ιστορία της περιοχής ή και χάρτες, ως χάρη, γιατί οι ίδιοι είναι Μασόνοι όπως και ο αφηγητής, καθώς και ως αποζημίωση για την απόπειρα εκβιασμού όπου τους χάλασε τα σχέδια μερικούς μήνες νωρίτερα, και ο αφηγητής ενδίδει και τους προμηθεύει με τις σχετικές πληροφορίες.
Μετά την πάροδο δύο χρόνων, και κατά την διάρκεια μιας θερμής καλοκαιρινής νύχτας, ο ένας από τους δύο τυχοδιώκτες, ο Κάρνεχαν, επιστρέφει στο γραφείο του αφηγητή. Είναι ένας σπασμένος άνθρωπος πλέον, ένας σακατεμένος ζητιάνος ντυμένος με κουρελόρουχα, και του διηγείται μια απίστευτη ιστορία. Ο Ντράβοτ και ο Κάρνεχαν, ταξίδεψαν επιτυχώς μέχρι το Καφιριστάν, βρήκαν τις ντόπιες φυλές, και κατόρθωσαν να γίνουν βασιλιάδες, όπως αρχικά σχεδίαζαν. Βρήκαν τους Καφίρ, οι οποίοι ήταν λευκοί, τόσο λευκοί και ανοικτόχρωμοι που έμοιαζαν σαν παλιοί φίλοι από την πατρίδα. Τους βοήθησαν να συγκεντρώσουν και να οργανώσουν στρατό, με τον οποίο κατέκτησαν άλλα χωριά και φυλές, και με την πάροδο του χρόνου ήταν τόσο επιτυχημένοι ώστε έφτασαν να ονειρεύονται πως μπορούν μέσα από τις κατακτήσεις τους να κτίσουν ένα ενοποιημένο έθνος.
Όταν κατά την διάρκεια μιας από τις μάχες ο Ντράβοτ χτυπήθηκε από ένα βέλος και δεν εμφάνισε αιμορραγία ή πόνο -σφηνώθηκε στην αγκράφα της ζώνης του η οποία καλύπτονταν από τον ρουχισμό του-, οι Καφίρ οι οποίοι ήταν παγανιστές σε αντίθεση με τους Μουσουλμάνους του Αφγανιστάν, το θεώρησαν ως σημάδι πως διαθέτει ιδιαίτερες δυνάμεις, και αποφάσισαν να τον αφιερώσουν ως πολύτιμο θυσιαστήριο στο θεό τους, μια αποθεωμένη μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος είχε περάσει από την περιοχή πολλούς αιώνες πριν κατά τις εκστρατείες του στην Ανατολή. Κατά την διάρκεια της θυσιαστικής τελετής, ενώ άνοιξαν το πουκάμισο του Ντράβοτ για να γυμνώσουν το στήθος του απέναντι στο τελετουργικό μαχαίρι, είδαν πως αυτός φορούσε το φυλακτό με το σύμβολο των Μασόνων, ένα σύμβολο το οποίο -κατά το διήγημα- χρησιμοποιούνταν και από τον Αλέξανδρο, και η ερμηνεία τους για το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το πρότερο θαύμα της μη αιμορραγίας από το βέλος, ήταν πως πρόκειται για έναν απόγονο ή την μετενσάρκωση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος αναχωρώντας από τη γη των Καφίρ είχε υποσχεθεί πως μια μέρα θα επέστρεφε πίσω σε αυτούς. Ακολούθως, οι Καφίρ τέλεσαν μια μορφή Μασονικής τελετής, και ο σεβασμός τους προς τον Ντράβοτ αυξήθηκε καθώς ο ίδιος φαίνεται να γνώριζε Μασονικά μυστικά τα οποία μόνο ο γηραιότερος ιερέας των Καφίρ θυμόταν.
Το σχέδιο τους τελικά χάλασε όταν ο Ντράβοτ αποφάσισε να παντρευτεί ένα τοπικό κορίτσι των Καφίρ. Η κοπέλα τρομαγμένη πως θα παντρεύονταν ένα θεό, δάγκωσε τον Ντράβοτ καθώς αυτός προσπάθησε να την φιλήσει σε κοινή θέα κατά την γαμήλια τελετή τους, αρκετά για να προκαλέσει αιμορραγία. Βλέποντας την εμφάνιση του αίματος, οι ιερείς, αναστατωμένοι, διακήρυξαν πως δεν πρόκειται ούτε για θεό ούτε για διάβολο, αλλά για κοινό άνθρωπο, έναν απατεώνα. Οι περισσότεροι από τους Καφίρ στράφηκαν εναντίον του Ντράβοτ και του Κάρνεχαν και τους κατεδίωξαν. Μόνο λίγοι από τους άντρες τους παρέμειναν πιστοί, αλλά τα στρατεύματα τους λιποτάκτησαν και οι δύο βασιλείς συνελήφθησαν.
Ο Ντράβοτ, φορώντας το στέμμα του, οδηγήθηκε στη μέση μιας κρεμαστής γέφυρας, πάνω από ένα απόκρημνο και βαθύ φαράγγι. Οι Καφίρ έκοψαν τα σκοινιά της γέφυρας, και με την κατάρρευση της ο Ντράβοτ έπεσε προς στον θάνατο του. Ο Κάρνεχαν, τιμωρήθηκε με σταύρωση ανάμεσα σε δύο πεύκα. Κατορθώνοντας να παραμείνει ζωντανός για μια ημέρα, οι Καφίρ το θεώρησαν ως θαύμα, και τον κατέβασαν αφήνοντας τον ελεύθερο, όπου και κατάφερε να επιστρέψει πίσω στην Ινδία ζητιανεύοντας. Ως απόδειξη των ισχυρισμών του, ο Κάρνεχαν αποκαλύπτει στον αφηγητή το κεφάλι του Ντράβοτ, με το χρυσό στέμμα να βρίσκεται στερεωμένο ακόμα στο κεφάλι του, και κατόπιν αποχωρεί.
Την επόμενη μέρα ο αφηγητής βλέπει τον Κάρνεχαν να σέρνεται στον δρόμο κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο, χωρίς το καπέλο του και σε φρενήρη κατάσταση, όπου και τον περιμαζεύει και τον στέλνει στο τοπικό νοσοκομείο προς περίθαλψη. Ελέγχοντας για την κατάσταση του δύο ημέρες αργότερα, μαθαίνει πως ο Κάρνεχαν πέθανε από ηλίαση, και δεν είχε κανένα προσωπικό αντικείμενο μαζί του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νουβέλες
Ελισάβετ Αμαλία της Έσσης-Ντάρμστατ
Η Ελισάβετ Αμαλία (γερμ. Elisabeth-Amalia von Hessen-Darmstadt, 20 Μαρτιου 1635 - 4 Αυγούστου 1709) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Λανδγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε Εκλέκτειρα του Παλατινάτου.
Βιογραφία
Η Ελισάβετ Αμαλία Μαγδαληνή ήταν η τρίτη κόρη του Γεωργίου Β΄ της Έσσης-Ντάρμστατ, και της Σοφίας Ελεονώρας, κόρης του Ιωάννη Γεωργίου Α΄ της Σαξονίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1653 τον Φίλιππο Γουλιέλμο του Παλατινάτου και είχε τέκνα:
Μαύρο κάρδαμο
Το μαύρο κάρδαμο ή άλλως μαυροκάρδαμο, επισήμως, Άμωμον το αυλωτόν (Amomum subulatum), επίσης γνωστό ως κάρδαμο του λόφου, κάρδαμο της Βεγγάλης, μεγάλο κάρδαμο, ινδικό κάρδαμο, κάρδαμο του Νεπάλ, φτερωτό κάρδαμο, ή καφέ κάρδαμο, προέρχεται από οποιοδήποτε από τα δύο είδη της οικογένειας των Ζιγγιβερίδων (Zingiberaceae). Οι λοβοί του σπόρου τους έχουν μια ισχυρή γεύση σαν καμφορά, με έναν καπνικό χαρακτήρα ο οποίος προέρχεται από τη μέθοδο της ξήρανσής τους.
Χαρακτηριστικά
Οι λοβοί χρησιμοποιούνται ως καρύκευμα, με παρόμοιο τρόπο όπως και οι λοβοί του πράσινου Ινδικού καρδάμου, αλλά με μια διαφορετική γεύση. Σε αντίθεση με το πράσινο κάρδαμο, αυτό το μπαχαρικό σπανίως χρησιμοποιείται σε γλυκά πιάτα. Η καπνιστή γεύση και το άρωμά του, προέρχεται από τις παραδοσιακές μεθόδους της ξήρανσής του πάνω στις γυμνές φλόγες.
Μαγειρικές χρήσεις
Το μαύρο κάρδαμο συχνά λανθασμένα περιγράφεται από όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με το μπαχαρικό, ως ένα κατώτερο υποκατάστατο του πράσινου κάρδαμου. Στην πραγματικότητα, απλά δεν είναι τόσο καλά προσαρμοσμένο στα γλυκά / ζεστά πιάτα που συνήθως περιλαμβάνουν κάρδαμο που συχνά παρασκευάζονται εκτός της ακτίνας των αυτοχθόνων ειδών του φυτού. Αντιθέτως το μαύρο κάρδαμο, είναι καλύτερο για τα πλούσια κρεατικά κατσαρόλας και παρόμοια πιάτα. Αν και η γεύση του διαφέρει από το μικρότερο πράσινο κάρδαμο, το μαύρο κάρδαμο χρησιμοποιείται μερικές φορές σε μεγάλη κλίμακα από τα εμπορικά αρτοποιεία, λόγω του χαμηλού του κόστους.
Στην Κίνα οι λοβοί του χρησιμοποιούνται για τα jin-jin πιάτα με κρέας στη γάστρα, ιδιαίτερα στην κουζίνα της κεντρικής-δυτικής επαρχίας του Σιτσουάν. Οι λοβοί επίσης χρησιμοποιούνται συχνά στο Βιετνάμ, όπου καλούνται thảo quả και χρησιμοποιούνται ως συστατικό του ζωμού, για τη σούπα με noodles (μανέστρα) που ονομάζεται phở.
Ο μεγαλύτερος παραγωγός του μαύρου κάρδαμου είναι το Νεπάλ, ακολουθούμενο από την Ινδία και το Μπουτάν. Στην παραδοσιακή Κινεζική ιατρική, το μαύρο κάρδαμο χρησιμοποιείται για τις στομαχικές διαταραχές και την ελονοσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ζιγγιβεροειδή Κατηγορία:Μπαχαρικά
Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας
Το ΦΔΚΡ (ЛДПР) ή αλλιώς Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα της Ρωσίας είναι υπερεθνικιστικό πολιτικό κόμμα στη Ρωσική Ομοσπονδία. Ιδρύθηκε το 1990 από τον Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι και από τον Βλαντιμίρ Μπογκατσιόφ. Από τότε εώς και σήμερα ηγέτης του κόμματος είναι ο Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι. Το κόμμα ήταν το δεύτερο κόμμα στην ιστορία της Ε.Σ.Σ.Δ, μετά το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης, και λογικά το πρώτο κόμμα της αντιπολίτευσης. Το κόμμα είναι το τρίτο ισχυρότερο στη Ρωσία μετά την Ενωμένη Ρωσία και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας και θεωρεί το κόμματα Γιάμπλοκο και άλλα φιλελεύθερα κινήματα ως τους κυριότερους αντιπάλους του. Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι διατηρεί καλές σχέσεις με το κυβερνών κόμμα Ενωμένη Ρωσία. Είναι γενικά εναντίον στην πολιτική του ΝΑΤΟ και των Η.Π.Α ενώ θεωρεί όπως και τα υπόλοιπα ρωσικά κόμματα τον δυτικό τρόπο ζωής ως εχθρό του ρωσικού έθνους.
Φήμες για την ίδρυση του
Σύμφωνα με τον Αλεξάντερ Νικολάιβιτς Γιάκοβλεφ, το κόμμα ήταν μια μαριονέτα της KGB. Επίσης είπε ότι το όνομα του κόμματος εφευρέθηκε από τον Φιλίπ Μπομπκόβ και ότι ο Βλαντιμίρ Χριουτσόφ παρουσίασε το κόμμα ως "σχέδιο" της KGB στον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρωσικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Αντικομμουνιστικά κόμματα Κατηγορία:Αντιουκρανικό αίσθημα στη Ρωσία
Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στο Νεπάλ
μικρογραφία|Υδροηλεκτρικό εργοστάσιο στο Νγκάντι Μπαζάρ, Επαρχία Λαμτζούνγκ Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στο Νεπάλ είναι ένας τομέας που αναπτύσσεται ταχέως στο Νεπάλ. Ενώ το Νεπάλ εξαρτάται κυρίως από την υδροηλεκτρική ενέργεια για τις ενεργειακές ανάγκες του, η αιολική και ηλιακή ενέργεια φαίνονται ως σημαντικό συμπλήρωμα για να λύσει την ενεργειακή του κρίση.
Υδροηλεκτρική ενέργεια
Το Νεπάλ διαθέτει σήμερα εγκατεστημένη ισχύ 1.000 μεγαβάτ (MW) από 88 υδροηλεκτρικούς σταθμούς σε ολόκληρη τη χώρα. Από αυτό, 441 MW παράγονται από 60 υδροηλεκτρικούς σταθμούς που ανήκουν σε ανεξάρτητους παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας. Τα περισσότερα από τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια του Νεπάλ διατρέχονται από ποταμό, γεγονός που προκαλεί διακυμάνσεις της παροχής ηλεκτρισμού ανάλογα με την εποχή.
Από τον Μάρτιο του 2018, έχουν κατασκευαστεί 113 μονάδες υδροηλεκτρικής ενέργειας. Οι μονάδες αυτές θα έχουν συνολική ισχύ 3.090 MW μόλις ολοκληρωθεί.
Σύμφωνα με μια εκτίμηση, το Νεπάλ έχει δυναμική ισχύ υδροηλεκτρικής ενέργειας ύψους 83.000 MW.
Ο σεισμός του Νεπάλ τον Απρίλιο του 2015 εκτιμάται ότι έχει καταστρέψει τουλάχιστον 14 υδροηλεκτρικά φράγματα στη χώρα, τα οποία αποτελούσαν το 115MW των υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων. Ο σεισμός επηρέασε το 30% της ικανότητας παραγωγής του Νεπάλ εκείνη την εποχή. Αυτό οδήγησε σε προτάσεις για το Νεπάλ για τη διαφοροποίηση του ενεργειακού μείγματος, καθώς και για "βραχυπρόθεσμο, μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο ενεργειακό σχεδιασμό για αξιόπιστη, ασφαλή και βιώσιμη ηλεκτρική ενέργεια προς παροχή σε νοικοκυριά, επιχειρήσεις και βιομηχανίες στη χώρα".
Ηλιακή ενέργεια
Οι διακοπές ρεύματος που διαρκούν κατά μέσο όρο 10 ώρες την ημέρα είναι συνηθισμένες στο Νεπάλ και η Ηλεκτρική Αρχή του Νεπάλ δημοσιεύει ένα χρονοδιάγραμμα για τις διακοπές ρεύματος. Η ηλιακή ενέργεια μπορεί να θεωρηθεί ως πιο αξιόπιστη πηγή ενέργειας στο Νεπάλ από την παραδοσιακή ηλεκτρική ενέργεια. Οι ιδιωτικές εγκαταστάσεις ηλιακών συλλεκτών είναι πιο συχνές στο Νεπάλ.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, η ηλεκτρική ενέργεια στο Νεπάλ χρησιμοποιείται κατάλληλα αλλά μπορεί να βελτιωθεί περισσότερο.
Τοποθεσίες όπως το Μάντι, το Τσιτγουάν, όπου η Αρχή Ηλεκτρισμού δεν παρέχει ηλεκτρική ενέργεια λόγω του Εθνικού Πάρκου Τσιτγουάν, οι άνθρωποι εκεί εξαρτώνται από την ηλιακή ενέργεια για αρκετά χρόνια.
Ηλεκτρικά οχήματα
Τα ηλεκτρικά οχήματα χρησιμοποιούνται στο Νεπάλ για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.
Μιχαήλ Μουτούσης
Ο Μιχαήλ Μουτούσης (1885 – 16 Μαρτίου 1956) ήταν Έλληνας πρωτοπόρος αεροπόρος, αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και μετέπειτα της Αεροπορίας. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων εκτέλεσε μαζί με τον Σημαιοφόρο Αριστείδη Μωραϊτίνη την πρώτη αποστολή ναυτικής συνεργασίας στην παγκόσμια ιστορία.
Μέτωπο Μακεδονίας και Ηπείρου
Ο Μουτούσης, αρχικά αξιωματικός του Μηχανικού, υπήρξε από τους πρώτους έξι Έλληνες αξιωματικούς που εστάλησαν το 1912 στη Γαλλία για αεροπορική εκπαίδευση ώστε να στελεχώσουν την νεοσύστατη Αεροπορική Υπηρεσία Στρατού. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912 - 1913) εκτέλεσε αποστολές αναγνώρισης και βομβαρδισμού εναντίον τουρκικών θέσεων στο Μακεδονικό μέτωπο. Τον Δεκέμβριο του 1912, τοποθετήθηκε στο μέτωπο Ηπείρου όπου εκτέλεσε με επιτυχία αρκετές αποστολές στους τομείς Ιωαννίνων και Μπιζανίου κατά την ομώνυμη μάχη.
Αποστολή στα Δαρδανέλλια
thumb|left|150px|Το Farman MF.7 των Μουτούση και Μωραϊτίνη ρυμουλκείται από το αντιτορπιλικό Βέλος μετά την αποστολή τους στα Δαρδανέλλια. Στις 24 Ιανουαρίου (5 Φεβρουαρίου νέου ημερολογίου), μετά την Ναυμαχία της Έλλης, βρισκόταν στον Μούδρο της Λήμνου. Την ημέρα εκείνη εκτέλεσε, με παρατηρητή τον Σημαιοφόρο Αριστείδη Μωραϊτίνη και με υδροπλάνο τύπου Maurice Farman MF.7, αποστολή αναγνώρισης του τουρκικού στόλου που εν τω μεταξύ είχε αποσυρθεί στα Δαρδανέλια. Η αποστολή πραγματοποιήθηκε με επιτυχία καθώς ο εχθρικός στόλος εντοπίστηκε στη ναυτική βάση του Ναγαρά και ερρίφθησαν τέσσερις βόμβες κατά των τουρκικών εγκαταστάσεων. Κατά την επιστροφή τους όμως μία μηχανική βλάβη τους ανάγκασε να προσθαλασσωθούν στο Αιγαίο οπό όπου περισυνελέγησαν από το αντιτορπιλικό Βέλος. Η συγκεκριμένη αποστολή θεωρείται η πρώτη στην ιστορία αεροπορική αποστολή ναυτικής συνεργασίας και είχε ευρεία απήχηση στον τύπο της εποχής, ελληνικό και διεθνή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας
Strange Little Girls
Το Strange Little Girls είναι ένα θεματικό μουσικό άλμπουμ που κυκλοφόρησε η Αμερικανίδα καλλιτέχνης Τόρι Έιμος το 2001. Τα δώδεκα κομμάτια που περιλαμβάνονται σε αυτό έχουν γραφτεί από άντρες, μα η Έιμος τα διασκεύασε και ερμήνευσε εκ νέου από μια θηλυκή οπτική γωνία. Επίσης δημιούργησε και από ένα θηλυκό χαρακτήρα για κάθε κομμάτι (ένα τραγούδι αναφέρεται σε δίδυμες κοπέλες) και φωτογραφήθηκε ενσαρκώνοντάς τες, έχοντας μακιγιαριστεί από τον Κέβιν Οκουάν. Ορισμένες από αυτές χρησίμευσαν ως εναλλακτικά εξώφυλλα του άλμπουμ. Τα κείμενα που συνοδεύουν τις φωτογραφίες γράφτηκαν από το συγγραφέα και φίλο της καλλιτέχνιδος Νηλ Γκαίημαν. Το 2002 η Έιμος κέρδισε δύο υποψηφιότητες για Βραβείο Γκράμι, στις κατηγορίες «Γυναικεία Ροκ Ερμηνεία» και «Ερμηνεία Εναλλακτικής Μουσικής».
Τα Μουσικά Κομμάτια
Όλα τα τραγούδια διασκευάστηκαν και ερμηνεύτηκαν από την Τόρι Έιμος.
Το άλμπουμ, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα της καλλιτέχνιδας, περιλαμβάνει επίσης πρωτότυπα b-sides. Η Έιμος ηχογράφησε μια σειρά τραγουδιών που δεν συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ αλλά κυκλοφόρησαν μαζί με διάφορα singles ή ερμηνεύτηκαν ζωντανά σε συναυλίες.
Ηχογράφηση
Η Έιμος έκανε ένα διάλειμμα τόσο από τις συναυλίες, όσο και από τις ηχογραφήσεις το 2000 και εκείνο το Σεπτέμβρη έφερε στον κόσμο την κόρη της Νατάσα, έχοντας υποφέρει συνολικά από τρεις αποβολές. Εμπνευσμένη από τα τραγούδια που άκουγε στο ραδιόφωνο ενώ φρόντιζε την κόρη της στο δεύτερο σπίτι της στη Φλόριντα, η Έιμος είχε την ιδέα να παράγει ένα άλμπουμ με διασκευές, ηχογραφώντας τραγούδια που έγραψαν άντρες σχετικά με το γυναικείο φύλο και αλλάζοντάς τα έτσι ώστε να δίνουν την οπτική των γυναικών. Στο βιβλίο της του 2005 «Piece by Piece», η Έιμος αποκάλυψε πως ένα έναυσμα για το άλμπουμ ήταν να τελειώνει στα γρήγορα με το συμβόλαιο που είχε με την εταιρία Atlantic χωρίς να τους δώσει νέα τραγούδια. Η Έιμος ένιωθε πως από το 1998 και μετά η φίρμα δεν προωθούσε αρκετά καλά τη δουλειά της, ενώ την κρατούσε παγιδευμένη με ένα συμβόλαιο το οποίο ήταν ανίκανη να σπάσει μέχρι να παραδώσει τρία ακόμη άλμπουμ και μια συλλογή με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Μετά το διπλό άλμπουμ «To Venus and Back», το άλμπουμ με τις διασκευές ολοκλήρωνε το συμβόλαιό της, πριν την κυκλοφορία της συλλογής.
Κυκλοφορία & Υποδοχή
Ηχογραφημένο, όπως και τα δύο προγενέστερα άλμπουμ της στο προσωπικό της στούντιο στην Κορνουάλη, το «Strange Little Girls» κυκλοφόρησε με μεικτή υποδοχή το Σεπτέμβρη του 2001. Οι κριτικοί το αντιμετώπισαν σαν ανακατεμένο σακούλι, επιδοκιμάζοντας μεν τις ασυνήθιστες διασκευές του «'97 Bonnie and Clyde» του Eminem και το «Raining Blood» του Slayer, αποδοκιμάζοντας δε τις εκδοχές των «Happiness is a Warm Gun» των Beatles και το «Heart of Gold» του Νηλ Γιανγκ. Η Έιμος επίσης συμπεριέλαβε τραγούδια των Τομ Γουέιτς, The Velvet Underground, Depeche Mode και The Stranglers, ενώ ηχογράφησε αλλά άφησε εκτός δίσκου κομμάτια όπως το "Fear Of A Black Planet" των Public Enemy, το "Hoover Factory" του Έλβις Κοστέλλο, το "I'm Sick Of You" του Ίγκι Ποπ και το "Marlene Dietrich's Favorite Poem" του Πήτερ Μέρφι.
Ένα προγραμματισμένο single, το «Strangle Little Girl» των The Stranglers, που θα περιελάμβανε το «After All» του Ντέιβιντ Μπάουι, και το «Only Women Bleed» του Αλις Κούπερ, αποσύρθηκε από τα ράφια λίγο αμέσως μετά τη διανομή του στα καταστήματα. Παρά την ανάκλησή του αυτή, περιορισμένου αριθμού κόπιες πουλήθηκαν και φτιάχτηκε και ένα βιντεοκλίπ.
Το άλμπουμ συγκέντρωσε την προσοχή του τύπου, καθώς και η συσκευασία του που περιελάμβανε την Έιμος σε διάφορες πόζες, υιοθετώντας το στιλ των διαφόρων γυναικών που αναφέρονται στο κάθε τραγούδι. Κάθε εικόνα συνοδευόταν και από ένα κομμάτι κειμένου από τον Νηλ Γκαίημαν και ήταν μια πολύ επιτυχημένη διαφημιστική καμπάνια. Το άλμπουμ αποτέλεσε εμπορική επιτυχία, φτάνοντας στο #16 στο Ηνωμένο Βασίλειο και το #4 στις ΗΠΑ, αποτελώντας το τρίτο άλμπουμ της που έκανε το ντεμπούτο του στο US Top 10, καθώς και την καλύτερη της θέση στις ΗΠΑ εδώ και έξι χρόνια.
Περιοδεία
Η περιοδεία που ακολούθησε την κυκλοφορία του άλμπουμ, η «StrangeLittle Tour», ήταν μια από τις συντομότερες εξορμήσεις της Έιμος, κρατώντας μόλις τρεις μήνες, έχοντας στο πλάι της την μόλις ενός έτους κορούλα της. Η περιοδεία αυτή ήταν η πρώτη που πραγματοποίησε η Έιμος αφότου έγινε μητέρα το 2000 και η πρώτη που εμφανιζόταν σόλο από το 1994. Η Έιμος ερμήνευσε σε πιάνο, Rhodes πιάνο και ηλεκτρικό πιάνο Wurlitzer, και παρόλο που η συναυλία ήταν για την προώθηση του άλμπουμ της με τις διασκευές, τα τραγούδια που επιλέχθηκαν δεν ήταν αυστηρά διασκευές. Ξεκίνησε στις 30 Αυγούστου 2001 στο Λονδίνο και ολοκληρώθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 2001 στο Μιλάνο, περιλαμβάνοντας 55 εμφανίσεις.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία της Tori Amos Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Λάζαρος Μουσιός
Ο Λάζαρος Μουσιός ήταν αγωνιστής του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Σπέτσες. Παρευρέθηκε και αγωνίστηκε σε διάφορες πυρπολήσεις κατά διάφορους καιρούς, ιδίως στον Αργολικό κόλπο. Το 1822 έκαψε ένα μπρίκι του εχθρικού στόλου, και το 1825 μεταξύ Άνδρου και Καφηρέα έλαβε μέρος στην πυρπόληση της φρεγάτας που έκαψαν οι συναγωνιστές του. Αγωνίστηκε με πολύ ζήλο και γενναιότητα.
Όρος της Αγίας Αικατερίνης
Το Όρος της Αγίας Αικατερίνης (αραβικά : جبل كاثرين) είναι βουνό της Αιγύπτου στην χερσόνησο του Σινά και το ψηλότερο βουνό στην Αίγυπτο με υψόμετρο 2629 μέτρα. Βρίσκεται κοντά στην πόλη της Αγίας Αικατερίνης στο Κυβερνείο Νότιου Σινά και στα νότια της χερσονήσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αιγύπτου
Εθνική Σρι Λάνκα (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Παραπομπές
Σρι Λανκα Ανδρων
Ιουνιανή Εξέγερση
Η Ιουνιανή Εξέγερση ή η Παρισινή Εξέγερση του 1832 (γαλλικά: Insurrection républicaine à Paris en juin 1832), ήταν μια αντιμοναρχική εξέγερση των Παριζιάνων Ρεπουμπλικάνων στις 5 και 6 Ιουνίου 1832.
Η εξέγερση ξεκίνησε με μία προσπάθεια των ρεπουμπλικάνων για να αντιστρέψουν την ίδρυση από το 1830 της Ιουλιανής Μοναρχίας του Λουδοβίκου Φιλίππου, λίγο μετά το θάνατο του ισχυρού υποστηρικτή του βασιλιά, του Προέδρου του Συμβουλίου, Κασιμίρ Πιέρ Περιέ, στις 16 Μαΐου 1832. Ο θάνατος του Ζαν Μαξιμιλιάν Λαμάρκ ήταν μια σπίθα λίγο πριν οι επαναστάτες ανεβούν στα οδοφράγματα. Η εξέγερση ήταν το τελευταίο ξέσπασμα βίας που συνδέεται με την Ιουλιανή Επανάσταση του 1830.
Ο συγγραφέας Βικτόρ Ουγκώ περιέγραψε την εξέγερση στο μυθιστόρημά του Οι Άθλιοι, και προβάλλεται σε μεγάλο βαθμό σε θεατρικά μιούζικαλ και ταινίες που βασίζονται στο βιβλίο.
Ιστορικό
Κατά την Ιουλιανή Επανάσταση του 1830, η εκλεγμένη Βουλή των Αντιπροσώπων είχε συγκροτήσει μια συνταγματική μοναρχία και αντικατατέστησε τον Κάρολο Ι΄ του Οίκου των Βουρβόνων με τον πιο φιλελεύθερο Λουδοβίκο-Φίλιππο. Αυτό εξόργισε τους Ρεπουμπλικάνους, που είδαν ένα βασιλιά να αντικαταθίσταται από έναν άλλο. Μέχρι το 1832 «σιγόβραζε δυσαρέσκεια, ιδιαίτερα ισχυρή μεταξύ των Ρεπουμπλικανών, οι οποίοι θεώρησαν ότι είχαν χύσει το αίμα τους στα οδοφράγματα του 1830 μόνο για να «κλαπεί» η επανάστασή τους από μια κλίκα οπορτουνιστών που κατάφερε να κάνε τον Λουδοβίκο Φίλιππο να στεφθεί βασιλιάς». Οι Βοναπαρτιστές από την πλευρά τους, θρηνούσαν την απώλεια της αυτοκρατορίας του Ναπολέοντα, και οι Νομιμόφρονες υποστήριζαν την έκπτωτη δυναστεία των Βουρβόνων και προσπαθούσαν να τοποθετήσουν στην εξουσία τον άνθρωπο που θεωρούσαν ως τον πραγματικό βασιλιά, τον ορισμένο από τον Κάρολος διάδοχό του, Ερρίκο, Κόμη του Σαμπόρ.
Αιτίες και καταλύτες
Η ώθηση για την εξέγερση, ήταν σημαντικά οικονομικά προβλήματα, ιδιαίτερα έντονα κατά την περίοδο από το 1827 έως το 1832 — αποτυχίες συγκομιδής, ελλείψεις τροφίμων και αυξήσεις στο κόστος ζωής— που δημιουργούσαν δυσαρέσκεια σε όλες τις τάξεις. Την άνοιξη του 1832 το Παρίσι χτυπήθηκε από μια παγκόσμια επιδημία της χολέρας, η οποία έληξε 18.402 θανάτους στην πόλη και 100.000 σε όλη τη Γαλλία. Οι φτωχές γειτονιές του Παρισιού είχαν καταστραφεί από τη νόσο, προκαλώντας υποψίες για δηλητηρίαση των πηγαδιών από την κυβέρνηση.
Η επιδημία είχε και δύο διάσημα θύματα. Ο Πρωθυπουργός Κασιμίρ Περιέ αρρώστησε και πέθανε στις 16 Μαΐου, και ο ήρωας των Ναπολεόντειων πολέμων και μεταρρυθμιστής Ζαν Μαξιμιλιάν Λαμάρκ πέθανε την 1η Ιουνίου. Για τον συντηρητικό Περιέ έγινε μια μεγάλη κρατική κηδεία. Η κηδεία του δημοφιλούς Λαμάρκ —περιγράφεται από τον Hugo ως ότι «αγαπήθηκε από το λαό επειδή δέχτηκε τις πιθανότητες που πρόσφερε το μέλλον, αγαπήθηκε από τον όχλο επειδή επίσης υπηρέτησε τον αυτοκράτορα»— ήταν μια ευκαιρία να αποδειχθεί η δύναμη της αντιπολίτευσης.
Η μοναρχία του Λουδοβίκου Φιλίππου, η οποία είχε γίνει η κυβέρνηση της μεσαίας τάξης, τώρα δεχόταν επίθεση από δύο αντίθετες πλευρές ταυτόχρονα.
Πριν από αυτούς τους δύο θανάτους, υπήρξαν δύο σημαντικές εξεγέρσεις. Στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας, τη Λυών, είχε συμβεί το Δεκέμβριο του 1831 μια εξέγερση των εργατών γνωστή ως εξέγερση Κανούτ, που προκλήθηκε από οικονομικές δυσκολίες. Εστάλησαν στρατεύματα αφότου μέλη της τοπικής Εθνικής Φρουράς αυτομόλησε στους επαναστάτες. Τον Φεβρουάριο 1832 στο Παρίσι υποστηρικτές των Βουρβόνων, οι Νομιμόφρονες, ή Καρλιστές όπως ονομάζονταν από τους αντιπάλους τους, έκαναν μια προσπάθεια να φέρουν τη βασιλική οικογένεια σε αυτό που έγινε γνωστό ως η «συνωμοσία της rue des Prouvaires».
Αυτό ακολουθήθηκε από μια εξέγερση στο επίκεντρο των Βουρβόνων την Βαντέ υπό την ηγεσία της Καρολίνας, Δούκισσας του Μπερί, μητέρας του Ερρίκου, Κόμη του Σαμπόρ, του Νομιμόφρονα διεκδικητή του θρόνου ως «Ερρίκος Ε΄». Η δούκισσα συνελήφθη στα τέλη του 1832 και φυλακίστηκε μέχρι το 1833. Μετά από αυτό, οι Νομιμόφρονες αποκηρύξαν τον πόλεμο και υιοθέτησαν ξανά τον Τύπο ως όπλο.
Εξέγερση
Οι ρεπουμπλικάνοι καθοδηγούνταν από μυστικές κοινωνίες που σχηματίστηκαν από τα πιο αποφασισμένα μέλη του κινήματός τους. Οι μυστικές κοινωνίες σχεδίαζαν να προκαλέσουν ταραχές παρόμοιες με εκείνες που είχαν οδηγήσει στην Ιουλιανή Επανάσταση του 1830 εναντίον των υπουργών του Καρόλου Ι΄. Η «Κοινωνία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» ήταν μια από τις πιο καθοριστικές. Ήταν οργανωμένη σαν στρατός, διαιρεμένη σε τμήματα των είκοσι μελών το κάθε ένα (για να αποφύγει το νόμο που απαγόρευε την ένωση περισσοτέρων των είκοσι ατόμων), με πρόεδρο και αντιπρόεδρο για κάθε μονάδα.
Οι ρεπουμπλικάνοι έκαναν την κίνησή τους κατά τη δημόσια κηδεία του Στρατηγού Λαμάρκ στις 5 Ιουνίου. Ομάδες διαδηλωτών ανέλαβαν την πομπή και την κατεύθυναν στην Πλατεία της Βαστίλης, όπου είχε αρχίσει η επανάσταση το 1789.
Είχαν ενισχυθεί με Πολωνούς, Ιταλούς, και Γερμανούς πρόσφυγες, που είχαν καταφύγει στο Παρίσι στον απόηχο της καταστολής των δημοκρατιών και εθνικιστικών δραστηριοτήτων στις πατρίδες τους, καθώς και από τους εργάτες και την τοπική νεολαία.
Μάζεψαν γύρω από το βάθρο όπου θα τοποθετούνταν το σώμα του νεκρού. Έγιναν ομιλίες σχετικά με την υποστήριξη του Λαμάρκ προς την πολωνική και ιταλική ελευθερία, της οποίας υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής κατά τους μήνες πριν από το θάνατό του. Όταν υψώθηκε μια κόκκινη σημαία που έφερε τις λέξεις La Liberté ou la Mort («Ελευθερία ή Θάνατος»), το πλήθος ξέσπασε σε αναταραχή και πυροβολισμοί αντηλλάγησαν με τα κυβερνητικά στρατεύματα.[2] Ο Ζιλμπέρ ντυ Μοτιέ ντε Λα Φαγιέτ, ο οποίος είχε δώσει μια ομιλία επαινώντας τον Λαμάρκ, κάλεσε για ηρεμία, αλλά η ταραχή εξαπλώθηκε.
Κατά τη διάρκεια της νύχτας 5-6 Ιουνίου, οι 20.000 μερικής απασχόλησης πολιτοφύλακες της Παρισινής Εθνικής Φρουράς ενισχύθηκαν από περίπου 40.000 άνδρες του τακτικού στρατού υπό την αρχηγία του Κόμη του Λομπάου. Αυτή η δύναμη κατέλαβε τις περιφερειακές συνοικίες της πρωτεύουσας.