cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μουσείο Άλμπερτ-Καν
Σχεδιασμός
“Η στέψη..”, αναφέρει ο Κενγκο Κουμα στο γραπτό του έργο, “αποτελεί το μέσο επικοινωνίας μεταξύ Ουρανού και Γής” και στην περίπτωση του μουσείου, φέρει διπλό συμβολισμό καθώς πλησιάζει την κλίμακα της πόλης μέσω της ιστορική αναφορά  στις αισθητικές και πολεοδομικές αρχές που όρισε ο βαρώνος Οσμάν κατά τον Μετασχηματισμός του Παρισιού μεταξύ 1853 και 1870. Η μεταλλική στέγη αποτελεί ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά των κτιρίων του Παρισιού, και ποικίλει σε κλίση και μορφή αλλά πάντοτε διατηρώντας μια κοινή υλικότητα και έναν κοινό δυναμισμό.
Ο Κενγκο Κουμα εμπνεόμενος από αυτές τις αρχιτεκτονικές αρχές επιχειρεί μέσω μορφής και υλικότητας να εντάξει το μουσείο στο ευρύτερο αστικό σύνολο, δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα αστικό μνημείο. Η μορφή του μουσείου ουσιαστικά προκύπτει από τις αναδιπλώσεις της στέγης που εκμεταλλευόμενη την γωνιακή θέση του πεδίου, δημιουργεί πλήθος ημιυπαίθριων χώρων και περασμάτων, ενισχύοντας την συνθήκη της μετάβαση από τον δημόσιο στον ιδιωτικό χώρο.
Κάτοψη
Το νέο μουσείο περιλαμβάνει χώρους συνολικής επιφάνειας 2300m2 οι οποίοι εκτείνονται στα τρία επίπεδα του βασικου μουσειακού όγκου. Στο επίπεδο του ισογείου, κεντρικά, τοποθετείται η είσοδος και το εκδοτήριο του μουσείου, ενω στο μεσοδιάστημα των δύο χώρων, σχεδιάστηκε μια τριγωνική εγκοπή στην πλάκα, ένας εξώστης, αποκαλύπτοντας σημειακά το συνολικό ύψος του κτιρίου. Στο ισόγειο φιλοξενείται επίσης ένα εστιατόριο, ένα μαγαζί με αναμνηστικά καθώς και ένας κεντρικός εκθεσιακός χώρος αφιερωμένος στην μόνιμες εκθέσεις.
Η πρόσβαση στο δεύτερο επίπεδο γίνεται μέσω μιας ξύλινης κλίμακας στην προβολή του εσωτερικού εξώστη και σε επέκταση ενός μικρού αμφιθεατρικού χώρου δεξιά της εισόδου. Ο όροφος περιλαμβάνει ένα διαμπερές σαλόνι με θεάσεις προς την πόλη, τον κήπο αλλά και το ισόγειο, καθώς και μια σειρά εκθεσιακών χώρων, στους οποίους θα στεγάζονται οι περιοδικές εκθέσεις του μουσείου. Τέλος στο τρίτο επίπεδο αναπτύσσονται διαφοροι βοηθητικοί χώροι καθώς και το κέντρο τεκμηρίωση του αρχείο του Albert Κahn.
Η διάταξη των χώρων και στα τρία επίπεδα διαφέρει ανάλογα με την χρήση, ωστόσο και τα τρία συνδέονται τόσο από έναν κενό όσο και από έναν συμπαγή όγκο. Ο κενός όγκος αφορά τον εξώστη της εισόδου, ενώ ο συμπαγής, τον πυρήνα κίνησης και τις τουαλέτες. Στην Ιαπωνική φιλοσοφία, το κενό “Μα”, αποτελεί σημαντικό μέσο αντίληψης του χώρου, μπορεί να οριστεί ως ένα άνοιγμα, μια παυση ή και το  διαστημα κατα το οποίο τα φαινόμενα προκύπτουν με την παροδο του χρονου και γι΄αυτο σχεδιαστικα, δίνεται στον κενό χώρο η ίδια αξία με το απτό και υλικό.
Μικρές αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις έχουν γίνει και στα τεσσάρα περίπτερα πολιτιστικής κληρονομιάς που σηματοδοτούν τη διαδρομή της επίσκεψης στους κήπους.
Τομή
Η πρόσοψη στο εν λόγω μουσείο λειτουργεί ως φίλτρο διατηρώντας τις χρήσεις του κτιρίου σε απόσταση από τον θόρυβο και την κίνηση του κυκλικού κόμβου Ρήνου και Δούναβη. Η αναδίπλωση της γεωμετρίας των δύο κυρίαρχων όψεων υποδεικνύει ένα πέρασμα που οδηγεί προς την κεντρική είσοδο του μουσείου. Ακολουθώντας την αλλαγή της δαπεδόστρωσης ο επισκέπτης μεταφέρεται σε έναν ημι-δημόσιο χώρο, έναν περίκλειστό κήπο ο οποίος σηματοδοτεί την είσοδο του μουσείο. Η υλικότητα αλλάζει ανάλογα με τα όρια στα τα οποία καλείται να αλληλεπιδράσει. Ο εξωτερικό φλοιός του κτιρίου που έρχεται σε επαφή με την πόλη είναι κυρίως κατασκευασμένος από φύλλα αλουμινίου που διατρέχουν την όψη από άκρη σε άκρη, δημιουργώντας μια πυκνή εξωτερική επιδερμίδα η οποία όμως αραιώνει καθύψος. Αντίθετα από την πλευρά του κήπου η όψη αποτελείται κυρίως από ξύλινες περσίδες πρισματικής διατομής, ενώ μερικές φορές αυτά τα δύο υλικά αναμειγνύονται βαθμιαία. Αυτό δίνει στις εξωτερικές επιφάνειες του κτίριου την δομή μιας επιδερμίδας που προσαρμόζεται απαλά σε διαφορετικά περιβάλλοντα ενώ ταυτόχρονα αλληλεπιδρά μαζί τους. Η από-απόσταση θέαση δίνει την αίσθηση ενός ανεπιτήδευτου συστήματος, η πολυπλοκότητα και οι λεπτομέρειες του οποίου εντυπώνονται μόνο από κοντά.
Οι εκθεσιακοί χώροι του μουσείου σχεδιάστηκαν σε μια εκτεταμένη γραμμική ακολουθία των περιπατητικών διαδρομών του κήπου. Κατα την διαρκεια της περιήγησης συναντάται η συνθήκη του καθρεφτισμού σε πολλά σημεία του μουσείου, είτε με την χρήση καθρέφτη στο εσωτερικό είτε μέσα από τα υαλοστάσια των εξωτερικων οψεων, εντείνοντας την αίσθηση του κήπου και αμβλύνοντας τους χώρους. Στο εσωτερικό κυριαρχούν οι σκούροι τόνοι στα επιχρίσματα, ενώ γίνεται εκτενής χρήση του ξύλου τόσο στο δάπεδο, το οποίο διαστρώνεται με παρκέ, όσο και στο ταβάνι από όπου αναρτάται ένα πορώδες σύστημα από ξύλινες περσίδες (louvers) στο οποίο προσαρμόζεται το σύστημα φωτισμού της έκθεσης. Στην μια άκρη του μουσείου, στο τέλος της μόνιμης έκθεσης και πάνω σε μια αναδίπλωση της εξωτερικής όψης, δημιουργείται ένας αμφιθεατρικός χώρος εκατό θέσεων.
Engawa
Η διαμόρφωση της όψης από την πλευρά του κήπου βασίστηκε στην ιδέα του ενδιάμεσου χώρου, όπου στην Ιαπωνική αρχιτεκτονική ονομάζεται engawa (縁側/掾側) και έχει την έννοια της βεράντας. Ο σχεδιασμός του αφορα την δημιουργία ενός μεταβατικού χώρου μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, την δημιουργία βάθους και σκιάς. Ένα φίλτρο αποτελούμενο από ραβδους αλουμινίου και ξύλου πρισματικής διατομής, έχει προστεθεί ανάμεσα στον κήπο και τον εξωτερικό διαδρόμου του μουσείου, δημιουργώντας έναν προθάλαμο παράλληλα στις διαδρομές του κήπου.
Σύμφωνα με τον Κένγκο Κούμα η αρχιτεκτονική έκφραση μπορεί να λάβει μορφή είτε ως αντικείμενο είτε ως κλείστρο. Στην πρώτη περίπτωση το αρχιτεκτόνημα είναι το επίκεντρο της προσοχής επιβάλλοντας την παρουσία του και δημιουργώντας μια σχέση αντίστιξης με το περιβάλλον και την πόλη, ενώ στην δεύτερη περίπτωση λειτουργεί ως τμήμα ενός όλου κατευθύνοντας το βλέμμα προς διαφορετικές φυγές, και ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο την σύνδεση με το περιβάλλον και τους κήπους. Το όραμα του Άλμπερτ Καν να συνδυάσει τον κήπο και τον χώρο της έκθεσης, αποκρυσταλλώνεται σε μια αρχιτεκτονική που συνδυάζει στοιχεία του περιβάλλοντος, της ιστορίας και της Ιαπωνικής φιλοσοφίας.
Κατασκευαστικά
Για την δημιουργία του Μουσείου χρειάστηκε να απαλλοτριωθούν και να γκρεμιστούν δύο κτήρια, μια πενταόροφη πολυκατοικία, ένα διώροφο εστιατορίο και ένα κενό οικοπέδο που βρίσκονταν στην οδό rue du Port, προκειμένου να αλλοιωθούν στο ελάχιστο οι κήποι της κεντρικής έκτασης. Οι εργασίες κατασκευής του μουσείου ξεκίνησαν το 2015.
Τόσο το κεντρικό κτίριο του μουσείου όσο και οι προσθήκες που έγιναν στα περίπτερα του κήπου, έχουν σαν βάση ένα μεταλλικό σύστημα στήριξης. Στην περίπτωση του μουσείου ο σχεδιασμός έγινε πάνω σε σταθερό κάναβο από μεταλλικά υποστυλώματα τετράγωνης διατομή, τα οποία υποστηρίζουν την μεταλλική κεκλιμένη στέγη. Η δομή της όψη σχεδιάστηκε σε αναλογία τρία προς ένα, του εσωτερικού κανάβου, δημιουργώντας χώρους πιο εσωστρεφείς και άλλους πιο ανοιχτούς που ορίζουν συγκεκριμένες θεάσεις. Η πύκνωση και η αραίωση του συστήματος της όψης είναι ένα χαρακτηριστικό εργαλείο της αρχιτεκτονικής του Κένγκο Κούμα και αποσκοπεί στην ομαλή μετάβαση από το εξωτερικό στο εσωτερικό, από την πόλη στον κήπο. Ουσιαστικά το μουσείο λαμβάνει την λειτουργία μιας Πύλης που οδηγεί τον επισκέπτη προς τους κήπους.
Από τον διαγωνισμό στην υλοποίηση
Οι φωτορεαλιστικές απεικονίσεις του μουσείου στο στάδιο του διαγωνισμού διαφέρουν αρκετά από την μελέτη εφαρμογής του. Αν και ο βασικός ογκος δεν λαμβάνει μεγάλες μεταβολές, οι υλικότητα των εσωτερικών χώρων, οι διατομές των στοιχείων των όψεων, και οι προτεινόμενες χρήσεις αλλάζουν.
Κράνμπερι
Τα βακκίνια (cranberries) είναι ένα φρούτο που ανήκει στην ομάδα των μουροειδών. Η ποικιλία Vaccinium oxycoccos καλλιεργείται στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, ενώ η ποικιλία Vaccinum macrocarpon καλλιεργείται σε όλες τις βόρειες Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και τη Χιλή. Σε ορισμένες πηγές η ποικιλία oxycoccus θεωρείται ξεχωριστό γένος από μόνο του. Τα κράνμπερι μπορούν να εντοπιστούν και σε όξινους βάλτους σε όλες τις ψυχρότερες περιοχές του βόρειου ημισφαιρίου.
Τα κράνμπερι είναι χαμηλοί θάμνοι που το μάκρος τους δεν ξεπερνάει τα δύο μέτρα και το ύψος του δεν ξεπερνά τα είκοσι εκατοστά. Επίσης έχουν λεπτούς, συρματώδεις μίσχους και μικρά αειθαλή φύλλα. Τα άνθη των κράνμπερι έχουν σκούρο ροζ χρώμα. Έχουν πολύ διακριτά πέταλα, αφήνοντας τους στήμονες πλήρως εκτεθειμένους και στραμμένους προς τα εμπρός. Οι μέλισσες εκμεταλλεύονται τα άνθη των κράνμπερι. Ο καρπός του αποτελείται ένα μούρο που έχει μεγαλύτερο μέγεθος από τα φύλλα του φυτού. Αρχικά ο καρπός του είναι πράσινος αλλά όταν ωριμάσει αποκτά ένα κόκκινο χρώμα. Το μούρο του καρπού είναι βρώσιμο αλλά η γεύση του είναι αρκετά όξινη σε βαθμό που ξεπερνά την γλυκύτητα του.
Το 2020, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς και η Χιλή αποτελούσαν το 97% της παγκόσμιας παραγωγής κράνμπερι. Τα περισσότερα κράνμπερι χρησιμοποιούνται συνήθως για να φτιαχτούν χυμοί, σάλτσες, μαρμελάδες και γλυκά αποξηραμένα κράνμπερι. Το μέρος της παραγωγής που δεν αξιοποιείται για αυτούς τους σκοπούς πωλείται στους καταναλωτές φρέσκο. Για τους Αμερικάνους και τους Καναδούς η σάλτσα κράνμπερι είναι ένα παραδοσιακό συνοδευτικό για την γαλοπούλα στα Χριστουγεννιάτικα τραπέζια και στα τραπέζια της Ημέρας των Ευχαριστιών. Το ίδιο ισχύει και για τα χριστουγεννιάτικα τραπέζια στην Μεγάλη Βρετανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερεικοειδή Κατηγορία:Μούρα
Αλίκη του Μονμορανσύ
Η Αλίκη, γαλλ.: Alix de Montmorency (απεβ. 24 Φεβρουαρίου 1220/1221) ήταν Γαλλίδα ευγενής. Οι γονείς της ήταν ο Μπουσάρ Ε΄ κύριος του Μονμορανσύ και η Λωρέττη, κόρη του Bαλδουίνου Δ΄ κόμη του Αινώ.
Βιογραφία
Το 1190 ο Aλίκη παντρεύτηκε τον Σίμωνα Δ΄ κύριο του Μονφόρ (π. 1175 – 25 Ιουνίου 1218), ο οποίος αργότερα έγινε κόμης του Λέσεστερ. Συνόδευε τον σύζυγό της στις εκστρατείες του κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας κατά των Αλβιγινών και όπως ο σύζυγός της, ήταν πολύ ευσεβής. Και οι δύο είχαν τεθεί υπό την επιρροή του Φουλκ του Νεϊγύ και ήταν προστάτες του Δομινικανού Τάγματος.
Σταυροφορία κατά Αλβιγηνών
Ο Αλίκη συμμετείχε στα συμβούλια των σταυροφόρων και στρατολόγησε ενισχύσεις στη Γαλλία. Το 1217 φυλάκισε τους Εβραίους στην Τουλούζη. Πήγε στη γαλλική αυλή με τον Φολκέ ντε Μαρσελά για να ζητήσει υποστήριξη, αλλά ήταν κοντά, όταν ο σύζυγός της σκοτώθηκε, καθώς πολιορκούσε την Τουλούζη. Μετά από αυτό επέστρεψε στα κτήματα τής οικογένειάς της κοντά στο Παρίσι.
Οικογένεια
Η Αλίκη και ο Σίμων είχαν τέκνα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οίκος του Μονμορανσύ Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα
Κοινότητα Παππαγιαννάδων
Η Κοινότητα Παππαγιαννάδων είναι κοινότητα του Δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1930 με το ΦΕΚ 47Α - 14/02/1930 με την απόσπαση του οικισμού Παππαγιαννάδες από την Κοινότητα Χανδρά και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Βορί, Σκλάβοι και Συκέα. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Μπουσάρ του Μαρλύ
Ο Μπουσάρ Α΄, γαλλ.: Bouchard I seigneir de Marly, (π. δεκαετία του 1180 – 1226) ήταν Γάλλος ιππότης και σταυροφόρος, κύριος του Mαρλύ, του Moντρέιγ-Μπονίν, του Σαισάκ, του Σαιν-Μαρτίν-αν-Λανγκεντόκ και του Πικοβίλ.
Ήταν γιος του Ματιέ Α΄ κυρίου του Μαρλύ, και εγγονός του Mατθαίου Α΄ βαρόνου του Moνμορανσύ. Το Bouchard είναι μία νορμανδική μορφή του γερμανικού ονόματος Burchard, που έφερε ο πρόγονός του τού 10ου αι., Bouchard I de Montmorency. Ο πατέρας του είχε συμμετάσχει στη Δ΄ Σταυροφορία και, σε αντίθεση με το γαλλικό απόσπασμα με επικεφαλής τον Σίμωνα Δ' του Μονφόρ, είχε μεταβεί μέχρι την Κωνσταντινούπολη, όπου απεβίωσε λίγο μετά τη λεηλασία της πόλης στις 27 Αυγούστου 1204.
Ο Μπουσάρ του Μαρλύ το 1204 υποστήριξε την ίδρυση του αβαείου του Πορ-Ρουαγιάλ ντε Σαν (Port-Royal des Champs). Το 1209 συμμετείχε στη Σταυροφορία κατά των Αλβιγινών, όπου ενώθηκε με τον Σίμωνα του Μονφόρ, ο οποίος ήταν νυμφευμένος με την Αλίς ντε Μονμορανσύ, μία από τις εξαδέλφες του. Περί το 1209 νυμφεύτηκε τη Mατθίλδη του Σατωφόρ, κόρη του Γκας του Πουασύ (Gasce de Poissy), με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά, με το μεγαλύτερο να είναι ο ηγούμενος και άγιος Θεοβάλδος του Μαρλύ.
Ο Μπουσάρ έλαβε τις κτήσεις του Σαισάκ και του Σαιν-Μαρτέν-αν-Λανγκεντόκ από τον Σίμωνα. Στα τέλη του 1209, ο Μπουσάρ αιχμαλωτίστηκε από τον Πιέρ-Ροζέρ ντε Καμπαρέ και κρατήθηκε ως φυλακισμένος στο Λαστούρς για δύο χρόνια. Ο Σίμων πολιόρκησε τον Λαστούρς (Lastours) την άνοιξη του 1211 και ο Πιέρ-Ροζέρ ντε Καμπαρέ (Pierre-Roger de Cabaret) απελευθέρωσε τον Μπουσάρ ως απεσταλμένο παρουσιάζοντας τους όρους της παράδοσής του. Στη συνέχεια, ο Μπουσάρ συμμετείχε στην πολιορκία του Λαβώρ (Lavaur) (Μάιος 1211) και ανακούφισε τον Σίμωνα στην πολιορκία του Καστενωνταρύ (Castelnaudary). Ήταν παρών στην πολιορκία της Τουλούζης από τον Σίμωνα (Ιούνιος 1211), στη μάχη του Mυρέ (12 Σεπτεμβρίου 1213) και στη δεύτερη πολιορκία της Τουλούζης (1217/8). Ο Σίμων απεβίωσε, όταν αυτή η πολιορκία βρισκόταν στον 9ο μήνα της, στις 25 Ιουνίου 1218, και ο Μπουσάρ ακολούθησε τώρα τον γιο του Σίμωνα, Αμωρύ ΣΤ' ντε Μονφόρ, και αργότερα συμμετείχε στην ανανεωμένη σταυροφορία που κήρυξε ο Λουδοβίκος Η' της Γαλλίας το 1225. Σκοτώθηκε σε αυτήν την εκστρατεία, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Αβινιόν από τον Λουδοβίκο Η΄, στις 13 Σεπτεμβρίου 1226. Τάφηκε στο Πορ-Ρουαγιάλ ντε Σαν.
Ο Μπουσάρ χρησιμοποίησε τον θυρεό των κυρίων του Moνμορανσύ: έναν σταυρό ερυθρό, τέσσερις αετούς (alerions) κυανούς, πιστοποιημένο (χωρίς χρώμα) σε μια εραλδική βούλα, που χρησιμοποιήθηκε το 1225.
Τον διαδέχθηκε ως κύριο του Mαρλύ, του Moντρέιγ-Μπονίν και του Πικοβίλ από τον γιο του Πιέρ (απεβ. 1240), τον οποίο διαδέχθηκε με τη σειρά του ο μικρότερος αδελφός Μπουσάρ Β΄ (απεβ. 1250). Τον Μπουσάρ Β' διαδέχθηκε ο γιος του, Ματιέ Β', μέγας Θαλαμηπόλος της Γαλλίας (απεβ. 1280). Τον Mατθαίο Β΄ διαδέχθηκε ο γιος του, Mατιέ Γ΄ (απεβ. 1305), τον οποίο διαδέχθηκε με τη σειρά του ο γιος του, Λουί ντε Μαρλύ. Ο Λουί απεβίωσε χωρίς απογόνους περί το 1356 και η κατοχή του Mαρλύ (Marly) και του Πικοβίλ (Picauville) πέρασε στον Οίκο του Λεβί. Το Μαρλύ αποκτήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας το 1676, και από τότε έγινε γνωστό ως Mαρλύ-λε-Ρουά (Μarly-le-Roi).
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Κατηγορία:Οίκος του Μονμορανσύ
1226 Γκολία
Η Γκολία (Golia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,057. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Ολλανδού ανατολιστή και μαθηματικού Γιάκομπ Γκόλιους (1596-1667).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκολια
Πύργος Ιωαννίνων
''Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πύργος (αποσαφήνιση)
Ο Πύργος είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 940 μέτρα.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Ο Πύργος βρίσκεται κοντά στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, στα δυτικά του ποταμού Σαραντάπορου στο σημείο που αυτός ενώνεται με τον Βουρκοπόταμο. Απέχει 88 χλμ. Β. από τα Ιωάννινα και 26,5 χλμ. Β.-ΒΑ. από τη Κόνιτσα. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Στράτσιανη. και είναι κτισμένο με θέα προς τη κοιλάδα του Σαρανταπόρου, το όρος Σμόλικα και τα γύρω βουνά. Αξιοθέατα θεωρούνται η ερειπωμένη μονή Αγίας Τριάδας έξω από το χωριό, που καταστράφηκε ολοσχερώς το 1930 και οι περίτεχνες εικόνες και αγιογραφίες της διασώθηκαν και φυλάσσονται στον ενοριακό ναό του Αγίου Γεωργίου.
Μικρό Βαθύ Εύβοιας
Το Μικρό Βαθύ είναι παραθαλάσσιος οικισμός της κωμόπολης Βαθύ στην Περιφερειακή Ενότητα Ευβοίας σε υψόμετρο 5 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Μικρό Βαθύ βρίσκεται στην ηπειρωτική Στερεά Ελλάδα, στις βόρειες και δυτικές ακτές του Νότιου Ευβοϊκού κόλπου σε απόσταση (οδηγικά) 7 χλμ. ΝΔ. της Χαλκίδας. Ο οικισμός έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στην Υψηλή Γέφυρα Ευρίπου (Β.), το εργοστάσιο παραγωγής τσιμέντου ΑΓΕΤ Ηρακλής (Α.), τον όρμο Μικρό Βαθύ (Ν.) και τον Α/Κ Σχηματαρίου-Χαλκίδας (Δ.). Νότια και σε απόσταση 800 μέτρων είναι ο αρχαιολογικός χώρος της Αυλίδας, που υπήρξε θρησκευτικό κέντρο της αρχαιότητας και βρέθηκε ο ναός της Αυλιδείας Αρτέμιδος. Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1928 ως Συνοικισμός Εργοστασίου Τσιμέντων να απογράφεται στην τότε κοινότητα Βαθέος, ενώ το 1940 το όνομά του διορθώνεται σε Μικρό Βαθύ. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Βαθύ, την Παραλία και την Ριτσώνα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Βαθέος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αυλίδος του Δήμου Χαλκιδέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 576 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Χαλκιδέων
Πύργος Ιωαννίνων
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Κατεριανά Ρεθύμνης
Τα Κατεριανά ή Κατεργιανά είναι ημιορεινό χωριό του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης σε υψόμετρο 400 μέτρα. Βρίσκεται νότια και δυτικά του Γεροποτάμου, σε απόσταση 45 χλμ. Α. από το Ρέθυμνο (μέσω Πάνορμο - Πέραμα) και 18 χλμ. ΝΔ. από το Πέραμα (έδρα του δήμου). Ανατολικά και δίπλα στο χωριό είναι το Βενί ενώ νοτιοδυτικά η ιστορική μονή Δισκουρίου η οποία είναι μετόχι της μονής Χαλέπας και πιθανολογείται ότι έχει κτιστεί πάνω σε αρχαίο ιερό των Διόσκουρων. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου και κοιμητηριακός ναός της Αγίας Αναστασίας. Ως οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γαράζου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Βενί αποτελούν την τοπική κοινότητα Γαράζου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κουλούκωνα του Δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 3 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Γεώργιος Γουλιέλμος της Λεγκνίτσα
Ο Γεώργιος-Γουλιέλμος, πολων. Jerzy IV Wilhelm książę Liegnitz (29 Σεπτεμβρίου 1660 - 21 Νοεμβρίου 1675) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα & Μπζεγκ (από το 1672). Ήταν ο τελευταίος άρρην του κύριου κλάδου των Πιαστ, απογόνων του Βλαντίσλαφ Β΄ του Εξόριστου, υψηλού δούκα της Πολωνίας & δούκα της Σιλεσίας και γενάρχη του κλάδου των Πιαστ-Σιλεσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Χριστιανού δούκα του Μπζεγκ και της Λουίζας των Ασκάνια, κόρης του Ιωάννη-Καζιμίρ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσσαου.
Ο Χριστιανός είχε ζήσει εξόριστος στην Πολωνία και στο δουκάτο της Πρωσίας κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο, καθώς ο πατέρας του Ιωαννης-Χριστιανός είχε περιπέσει στη δυσμένεια του Φερδινάνδου Β΄ των Αψβούργων. Τελικά το 1664 έγινε μόνος κύριος στη Λεγκνίτσα και το Μπζεγκ. Όταν το 1668 ο Ιωάννης Β΄ Καζιμίρ της Πολωνίας παραιτήθηκε, ο Χριστιανός έγινε υποψήφιος και για να κερδίσει τους παλαιούς ευγενείς, ήθελε να βαφτίσει τον γιο του "Μιέσκο" ή "Μπολέσλαφ" (παλαιά ονόματα των Πιαστ), αλλά οι Καλβινιστές κληρικοί του δουκάτου του αντιτέθηκαν, για να μην επιστρέψει ο παγανισμός στην Πολωνία. Ωστόσο ο γιος του μιλούσε Πολωνικά και φορούσε ενδύματα της Πολωνίας.
Ο Γεώργιος-Γουλιέλμος απεβίωσε 15 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Αγία Μαργαρίτα η Οσιομάρτυς
Η Αγία Μαργαρίτα ήταν ηγουμένη στην Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στην πόλη Μενζελίνσκ της Ρωσίας.
Βιογραφία
Είχε ελληνική καταγωγή και οργάνωσε το μοναστήρι της κατά τα πρότυπα των παλαιών μοναστηριών της Ελλάδος. Επί των ημερών της, το μοναστήρι παρουσίασε ιδιαίτερη πνευματική άνθιση. Διακρινόταν για τη μόρφωση, τη σύνεση αλλά και την αυστηρή ασκητική ζωή, την οποία με την καθοδήγηση της ακολουθούσαν και οι μοναχές. Το μοναστήρι είχε φυτείες με οπωροφόρα δένδρα, λαχανόκηπους, εργαστήρια εικόνων, χρυσοκεντήματος και φωτογραφίας.
Όταν τον Σεπτέμβριο του 1918, τα  λευκά  στρατεύματα έφυγαν από την περιοχή του Καζάν, η γερόντισσα Μαργαρίτα, φοβούμενη τους Μπολσεβίκους τα ακολούθησε με τους άλλους πρόσφυγες. Ο Άγιος Νικόλαος όμως εμφανίστηκε στον ύπνο της και της είπε:  Γιατί φεύγεις από τον στέφανό σου; . Η Γερόντισσα επέστρεψε στο Μοναστήρι και ετοίμασε τα της κηδείας της. Την επομένη, κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, οι επαναστάτες την συνέλαβαν, την έσυραν στην πόρτα του Ναού και την εκτέλεσαν. Η μνήμη της τιμάται την 25η Ιανουαρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Νεομάρτυρες
Φυσικό πάρκο Κόραμπ-Κόριτνικ
Το φυσικό πάρκο Κόραμπ-Κόριτνικ (Parku Natyror i Korab-Koritnikut) είναι ένα φυσικό πάρκο στην περιοχή της ανατολικής Αλβανίας και αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Πράσινης Ζώνης, το οποίο χρησιμεύει ως καταφύγιο για απειλούμενα είδη ζώων και φυτών. Το πάρκο καταλαμβάνει έκταση 555,5 τετραγωνικών χιλιομέτρων αλπικού ορεινού εδάφους, με κοιλάδες, ποτάμια, παγετώδεις λίμνες, σπηλιές, φαράγγια και πυκνά δάση κωνοφόρων και φυλλοβόλων δέντρων. Η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN) έχει κατατάξει το πάρκο στην Κατηγορία 4. Τόσο το Κόριτνικ όσο και το Κόραμπο έχουν αναγνωριστεί ως σημαντικές περιοχές χλωρίδας διεθνούς σημασίας από την οργάνωση Plantlife.
Το Φυσικό Πάρκο Κόραμπ-Κόριτνικ ξεκινά από τα σύνορα με το Κοσσυφοπέδιο στα βόρεια κατά μήκος των συνόρων με τη Βόρεια Μακεδονία μέχρι τα βουνά Ντέσνα στα νότια. Το φυσικό πάρκο πήρε το όνομά του από τα όρη Κόραμπ και Κόριτνικ. Το Κόραμπ αποτελεί την ψηλότερη κορυφή τόσο της Αλβανίας όσο και της Βόρειας Μακεδονίας, με υψόμετρο που εκείνεται στα 2,764 μέτρα. Είναι επίσης μία από τις δύο μοναδικές κορυφές στην Ευρώπη που αποτελούν το υψηλότερο σημείο για περισσότερες από μία χώρες, καθώς και η 18η ψηλότερη βουνοκορφή στην Ευρώπη. Η κορυφή αποτελείται από έναν πολύ τραχύ ορεινό όγκο κυρίως από σχιστόλιθο και ασβεστόλιθο τουΠαλαιοζωικού αιώνα αλλά και βράχους από γύψο της τριαδικής περιόδου. Η βόρεια πλευρά του υψώματος αποτελείται από απόκρημνους βράχους.
Το φυσικό πάρκο χαρακτηρίζεται από μέτριο υγρό ηπειρωτικό κλίμα με υγρούς, κρύους χειμώνες και ξηρά, ζεστά καλοκαίρια. Λόγω της μεγάλης μεταβλητότητας του υψομέτρου, στην περιοχή μπορεί να παρατηρηθεί πλούσια ποικιλία κλιμάτων, χλωρίδας και πανίδας. Η περιοχή περικλείεται από τα δάση των δειναρικών βουνών και από βαλκανικά δάση που αποτελούνται από μεικτή βλάστηση: διάφορα είδη φυλλοβόλων και κωνοφόρων δέντρων καθώς και μια μεγάλη ποικιλία αγριολούλουδων. Τα επίπεδα της βλάστησης διακρίνονται με βάση τα διαφορετικά υψόμετρα: βελανιδιές φυτρώνουν σε υψόμετρο από 400 μέχρι 900 μέτρα, ενώ κωνοφόρα και οξιές με μεικτά δάση πλατύφυλλων δέντρων φυτρώνουν σε υψόμετρο από 1.000 μέχρι 2.000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι πλαγιές των ορεινών λιβαδιών καλύπτονται ως επί το πλείστον από δάση φυλλοβόλων δέντρων. Οι πιο συνηθισμένοι τύποι δέντρων στο πάρκο είναι το ασημένιο έλατο, το αυστριακό πεύκο, το βοσνιακό πεύκο, το βαλκανικό πεύκο και η σκλήθρα. Τα δάση βελανιδιάς βρίσκονται στα χαμηλότερα υψόμετρα.
Η πανίδα αντιπροσωπεύεται από 37 διαφορετικά είδη θηλαστικών. Στην περιοχή ζουν μεγάλα θηλαστικά, όπως η καφέ αρκούδα, ο γκρίζος λύκος, ο βαλκανικός λύγκας, το ζαρκάδι, το αγριογούρουνο, η νυφίτσα,το δενδροκούναβο και ο κόκκινος σκίουρος. Το πάρκο επίσης περιέχει μια ποικιλία από κατάλληλους οικοτόπους οι οποίοι υποστηρίζουν πυκνούς πληθυσμούς πτηνών, όπως ο χρυσαετός, ο αγριόκουρκος, ο πετρίτης, η γερακίνα, ο ευρασιατικός μπούφος, ο γύπας, η αγριόκοτα και πολλά άλλα είδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Αλβανία Κατηγορία:Φυσικά πάρκα
1227 Γεράνιος
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Γερανίου εκτιμάται σε 41,82 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0921. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Γεράνιος γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γερανιος
Τεχνική ποινή
Στην καλαθοσφαίριση, μία τεχνική ποινή (γνωστή στην καθομιλουμένη ως "T" ή "Τεκ") είναι οποιαδήποτε παράβαση των κανόνων που τιμωρείται ως φάουλ, η οποία δεν περιλαμβάνει σωματική επαφή κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού μεταξύ αντίπαλων παικτών στο γήπεδο, ή είναι φάουλ από μη παίκτη. Η πιο συνηθισμένη τεχνική ποινή είναι για αντιαθλητική συμπεριφορά. Οι τεχνικές ποινές μπορούν να επιβληθούν κατά των παικτών, του προσωπικού του πάγκου, ολόκληρης της ομάδας (συχνά ονομάζεται τεχνική ποινή πάγκου) ή ακόμη και κατά του κοινού. Αυτές οι ποινές, είναι πιο σοβαρά από ένα προσωπικό φάουλ, αλλά όχι απαραίτητα τόσο σοβαρά όσο ένα αντιαθλητικό φάουλ (μία εκτινάσιμη παράβαση σε πρωταθλήματα κάτω από το ΝΒΑ και ενδεχομένως στο ΝΒΑ).
Οι τεχνικές ποινές αντιμετωπίζονται ελαφρώς διαφορετικά σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες από ό,τι σύμφωνα με τους κανόνες που χρησιμοποιούν οι διάφορες διοργανώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρώτον, η παράνομη επαφή μεταξύ παικτών στο γήπεδο είναι πάντα προσωπικό φάουλ σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, η επαφή αυτή είναι, με ορισμένες εξαιρέσεις, τεχνικό φάουλ όταν το ρολόι του αγώνα δεν τρέχει ή όταν η μπάλα είναι νεκρή. Δεύτερον, στο παιχνίδι της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA) (εκτός από την παραλλαγή 3x3 μισού γηπέδου, στην οποία δεν καταμετρώνται τα ατομικά προσωπικά φάουλ), οι παίκτες αποβάλλονται μετά από πέντε συνολικά φάουλ, τεχνικά και προσωπικά (από το 2014, μία τεχνική ποινή να συμπεριλαμβάνεται στο σύνολο· η διάπραξη μίας ακόμη τεχνική ς ποινής συνεπάγεται άμεση αποβολή). Ο τελευταίος κανόνας είναι παρόμοιος με αυτόν που ισχύει στο μπάσκετ κολεγίου, λυκείου και γυμνασίου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, σε πρωταθλήματα που παίζουν παιχνίδια διάρκειας 48 λεπτών, όπως το NBA, και σε ορισμένα πρωταθλήματα, όπως η Εθνική Ένωση Καλαθοσφαίρισης Γυναικών (WNBA), οι παίκτες επιτρέπεται να κάνουν έξι προσωπικά φάουλ πριν αποκλειστούν, ενώ τα τεχνικά φάουλ που καταλογίζονται εναντίον τους δεν υπολογίζονται σε αυτό το σύνολο. Ωστόσο, οι αντιαθλητικές τεχνικές ποινές στο (W)NBA επισύρουν πρόστιμο, η σοβαρότητα του οποίου εξαρτάται από τον αριθμό των τεχνικών ποινών που έχει ήδη λάβει ο παίκτης, και οι παίκτες αποβάλλονται για διαφορετικά χρονικά διαστήματα μετά τη συσσώρευση δεκαέξι τεχνικών ποινών στην κανονική περίοδο ή επτά στα πλέι οφ.
Στις περισσότερες αμερικανικές διοργανώσεις, η αποβολή του παραβάτη, παίκτη, προπονητή ή άλλου, είναι η ποινή για την καταλογισμό δύο τεχνικών φάουλ σε έναν αγώνα, αν χρεώνεται απευθείας σε αυτόν (ορισμένα τεχνικά φάουλ που διαπράττονται από παίκτη χρεώνονται μόνο στην ομάδα). Επιπλέον, κάθε μεμονωμένο σημαδιακό τεχνικό φάουλ ή φάουλ αποκλεισμού στη FIBA επισύρει αποβολή. Οι κανόνες της FIBA δεν προβλέπουν αποβολή για οποιονδήποτε αριθμό τεχνικών φάουλ χωρίς σημαία (γνωστά ως αντιαθλητικά φάουλ σύμφωνα με τους κανόνες του οργανισμού αυτού) εναντίον ενός παίκτη, εκτός από το 3Χ3, όπου δύο αντιαθλητικά φάουλ οδηγούν σε αποβολή. Οι κανόνες της FIBA προβλέπουν αποβολή όταν ο προπονητής υποστεί δύο τεχνικές ποινές ή όταν ο πάγκος υποστεί και τρίτη.
Παραβάσεις
Πολλές παραβάσεις μπορούν να οδηγήσουν στην κλήση τεχνικού φάουλ. Μία από τις πιο συνηθισμένες είναι η χρήση υβριστικών εκφράσεων προς έναν αξιωματούχο ή έναν άλλο παίκτη. Αυτό μπορεί να ζητηθεί είτε από παίκτες που είναι ενεργά στο παιχνίδι, είτε από παίκτες που κάθονται στον πάγκο της ομάδας. Μπορεί επίσης να αξιολογηθεί σε έναν προπονητή ή άλλο πρόσωπο που συνδέεται με την ομάδα με επίσημη ιδιότητα, όπως ένας προπονητής ή ένας υπεύθυνος εξοπλισμού. Επιπλέον, οι προπονητές ή οι παίκτες μπορούν να τιμωρηθούν με τεχνικό φάουλ αν αμφισβητήσουν πολύ έντονα την κλήση ενός αξιωματούχου, με ή χωρίς τη χρήση βρισιάς. Αυτό το λεκτικό αντιαθλητικό τεχνικό φάουλ μπορεί να αξιολογηθεί ανεξάρτητα από το αν η μπάλα είναι νεκρή ή ζωντανή.
Άλλες παραβάσεις μπορεί να οδηγήσουν σε τεχνικές ποινές, όπως:
Οι παραβιάσεις των κανόνων για την καθυστέρηση του παιχνιδιού (στο NBA, NCAA και NFHS ) συνεπάγονται συνήθως μία ομαδική προειδοποίηση για την πρώτη παράβαση, ακολουθούμενη από μία τεχνική ποινή για την ομάδα, ή μερικές φορές μία τεχνική ποινή για τον παίκτη, αν η ίδια ομάδα καθυστερήσει για δεύτερη φορά:
Το ΝΒΑ έχει έναν κανόνα παράνομης άμυνας. Μέχρι το 2001, είχε σχεδιαστεί για να αποτρέπει τους αμυντικούς από το να πέφτουν πίσω σε μία ζώνη και ούτως να αποτρέψουν τα ντράιβς στο καλάθι. Η ποινή, μετά από προειδοποίηση, ήταν μία τεχνική ποινή που χρεωνόταν στην παραβάτρια ομάδα και μία βολή για την παράβαση, εκτός από το ότι αν η πρώτη παράβαση συνέβη εντός 24 δευτερολέπτων από τη λήξη της περιόδου, η τεχνική ποινή επιβαλλόταν χωρίς προειδοποίηση.
Από την περίοδο 2001-02, ο κανόνας, γνωστός πλέον ως "Αμυντικά τρία δευτερόλεπτα", απαγορεύει σε έναν αμυντικό να βρίσκεται στον διάδρομο βολής για τρία δευτερόλεπτα, εκτός αν φυλάει έναν αντίπαλο σε απόσταση αναπνοής (ή τον παίκτη με τη μπάλα, ανεξάρτητα από την απόσταση). Η ποινή είναι η ίδια όπως και για την παράνομη άμυνα, με τη διαφορά ότι δεν εκδίδεται προειδοποίηση. Το WNBA εφάρμοσε αυτόν τον κανόνα το 2013.
Επιπλέον, οι γηπεδούχες ομάδες μπορούν να τιμωρούνται με τεχνικά φάουλ που προκύπτουν από παραπτώματα των οπαδών τους για υπερβολική χρήση τεχνητού θορύβου, για την αναπαραγωγή μουσικής από την ορχήστρα τους ή για επικίνδυνες παραβάσεις όπως η ρίψη αντικειμένων (ιδίως πάγου ή κερμάτων) στο γήπεδο.
Συνήθως ένας καυγάς ή μια μικρότερη διαμάχη μεταξύ παικτών έχει ως αποτέλεσμα μια "διπλή τεχνική ποινή", κατά την οποία ένα τεχνικό φάουλ επιβάλλεται και στους δύο εμπλεκόμενους παίκτες. Εάν οποιοσδήποτε παίκτης εγκαταλείψει τον πάγκο της ομάδας κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, μπορεί να χρεωθεί με τεχνικό φάουλ και να αποβληθεί, όπως και οποιοσδήποτε προπονητής που το κάνει αυτό χωρίς να του κάνει νόημα ένας αξιωματούχος. Οι κανόνες κατά των καυγάδων ποικίλλουν από το λύκειο μέχρι το κολέγιο και το (W)NBA, αλλά σε όλα τα επίπεδα επιβάλλονται αυστηρές ποινές για τέτοιου είδους συμπεριφορά, που περιλαμβάνουν αποβολές και (στο [W]NBA) βαριά πρόστιμα. Η NFHS και το NCAA απαιτούν την αυτόματη αποβολή του προσωπικού του πάγκου που εγκαταλείπει την περιοχή της ομάδας κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, ανεξάρτητα από το αν οι παίκτες αυτοί συμμετέχουν ή όχι στον αγώνα.
Από τη χρονιά 2010-11, το ΝΒΑ άρχισε να ασκεί αυστηρή δίωξη στους γενικούς διαμαρτυρόμενους. Τεχνικές ποινές μπορούν πλέον να δίνονται για τα εξής:
Ποινή
μικρογραφία| Όταν εκτελείται ελεύθερη βολή για τεχνικό φάουλ, μόνο ο εκτελεστής της ελεύθερης βολής, στην προκειμένη περίπτωση ο Αντρέι Ιβάνοφ, επιτρέπεται να βρίσκεται εντός του χώρου κάτω από τη γραμμή της ελεύθερης βολής. Στο κολεγιακό μπάσκετ, το NFHS και τις χαμηλότερες κατηγορίες, η ποινή για τεχνικές ποινές έχει αυξηθεί με την πάροδο των ετών. Αρχικά, η αντίπαλη ομάδα κέρδισε μία ελεύθερη βολή. Αυτό αργότερα αυξήθηκε σε μία ελεύθερη βολή και κατοχή της μπάλας. Για ένα διάστημα, οι "τεχνικές ποινές πάγκου" που αξιολογούνταν σε μη ενεργό παίκτη, βοηθό προπονητή ή οποιονδήποτε άλλο στον πάγκο της ομάδας θεωρούνταν πιο σοβαρές και είχαν ως αποτέλεσμα την καταλογισμό δύο βολών. (Οι προπονητές έχουν τις δικές τους τεχνικές ποινές, αν και μπορεί να αποβληθούν ή/και να τεθούν σε διαθεσιμότητα αν έχουν ένα μείγμα τεχνικών ποινών συνολικού αριθμού δύο ή τριών φάουλ, ανάλογα με τη σοβαρότητα)
Σήμερα, το μπάσκετ λυκείου ( NFHS στις Ηνωμένες Πολιτείες) προβλέπει δύο ελεύθερες βολές και κατοχή της μπάλας στη γραμμή διαχωρισμού απέναντι από το τραπέζι του σκόρερ, ανεξαρτήτως περιστάσεων, για τεχνική ποινή φάουλ. Το διεθνές μπάσκετ προβλέπει παρόμοια ποινή. Πριν από την περίοδο 2015-16, το κολεγιακό μπάσκετ έδινε δύο βολές για όλες τις τεχνικές ποινές, με τη μπάλα να μπαίνει στο παιχνίδι στο σημείο της διακοπής (POI), το σημείο και τις συνθήκες όπου το παιχνίδι διακόπηκε για την τεχνική ποινή. Από τη χρονιά 2015-16, το NCAA απονέμει μόνο μία ελεύθερη βολή για τις λεγόμενες τεχνικές ποινές "κατηγορίας Β", όπως το κρέμασμα στη στεφάνη ή η καθυστέρηση του παιχνιδιού- οι τεχνικές ποινές "κατηγορίας Α" εξακολουθούν να οδηγούν σε δύο ελεύθερες βολές. Στο ( W ) ΝΒΑ, η ποινή παραμένει μία ελεύθερη βολή για την αντίπαλη ομάδα, με το παιχνίδι να συνεχίζεται από το σημείο της διακοπής. Το ρολόι του σουτ επαναφέρεται στα 14 δευτερόλεπτα, εάν η ένδειξη ήταν μικρότερη από αυτή τη στιγμή του φάουλ. Η ομάδα στην οποία απονέμονται τα φάουλ για τεχνική ποινή μπορεί να επιλέξει τον παίκτη ή τους παίκτες που θα τα εκτελέσουν (ο κανόνας αυτός διαφέρει ελαφρώς από επίπεδο σε επίπεδο και διεθνώς), σε αντίθεση με τα προσωπικά φάουλ, όπου ο παίκτης που έχει υποπέσει σε φάουλ, εκτός αν έχει τραυματιστεί, πρέπει να εκτελέσει τα δικά του φάουλ.
Στο (W)NBA, τα τεχνικά φάουλ χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τα αντιαθλητικά και τα μη αντιαθλητικά. Ένας παίκτης που έχει υποπέσει σε αντιαθλητικό τεχνικό φάουλ τιμωρείται με πρόστιμο και η συσσώρευση δεκαέξι αντιαθλητικών τεχνικών φάουλ κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου θα έχει ως αποτέλεσμα την αποβολή ενός αγώνα. Για κάθε δύο τεχνικές ποινές που λαμβάνει στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου, η αποβολή του παίκτη ή του προπονητή αυξάνεται κατά ένα παιχνίδι. Οι ποινές για τις αντιαθλητικές τεχνικές ποινές είναι ακόμη υψηλότερες για τους αγώνες πλέι οφ. Οι παίκτες και οι προπονητές θα τιμωρούνται με πρόστιμο για κάθε αντιαθλητική τεχνική ποινή που δέχονται. Εκείνοι που συγκεντρώνουν επτά αντιαθλητικές τεχνικές ποινές θα αποβάλλονται για ένα παιχνίδι. Για κάθε δύο αντιαθλητικές τεχνικές ποινές που λαμβάνει ο παίκτης ή ο προπονητής στη συνέχεια, η επόμενη αποβολή του παίκτη ή του προπονητή αυξάνεται κατά ένα παιχνίδι.
Τα τεχνικά φάουλ μη αντιαθλητικής συμπεριφοράς ορίζονται σύμφωνα με τον Κανόνα 12 του ΝΒΑ, Τμήμα V, Παράγραφος γ, και κανένα από αυτά δεν μετράει για πρόστιμο, αποβολή ή αποβολή. Αυτά τα φάουλ καταλογίζονται για υπερβολικά τάιμ-άουτ, αμυντικά τρία δευτερόλεπτα, μηδενισμό παίχτη που ντύνεται και παίζει, κατάσταση ποινής παίχτη, θραύση ταμπλό ή καθυστέρηση του παιχνιδιού. Ένας επιτιθέμενος παίκτης που κρέμεται σκοπίμως από το ταμπλό, εκτός αν αυτό είναι νόμιμο για λόγους ασφαλείας, τιμωρείται με πρόστιμο 500 δολαρίων, αλλά του καταλογίζεται μόνο μία τεχνική ποινή μη αντιαθλητικής συμπεριφοράς. Οι τεχνικές ποινές που καταλογίζονται για μία κατάσταση ποινής προσωπικών φάουλ που προκαλείται από επιθετικό φάουλ εξακολουθούν να οδηγούν σε μία ελεύθερη βολή.
Το πρωτάθλημα μπορεί να επαναπροσδιορίσει ένα τεχνικό φάουλ αντιαθλητικής συμπεριφοράς σε τεχνικό φάουλ μη αντιαθλητικής συμπεριφοράς μετά από έναν αγώνα μετά από επανεξέταση. Για παράδειγμα, το ΝΒΑ άλλαξε την τεχνική ποινή του Ντεμάρκους Κάζινς για την απομάκρυνση του χαλαρού υποδήματος του Τζέρεμι Λαμπ από τον αγωνιστικό χώρο στον αγώνα Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς - Σάρλοτ Χόνετς στις 25 Φεβρουαρίου 2019, από αντιαθλητικό σε μη αντιαθλητικό, ανακαλώντας το πρόστιμο και τον αριθμό των φάουλ, κυρίως για θέματα ασφαλείας.
Αξιοσημείωτες περιπτώσεις
Μία από τις πιο διάσημες τεχνικές ποινές που έχουν αξιολογηθεί ποτέ καταλογίστηκε στον Κρις Ουέμπερ του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν αργά στο τέλος του αγώνα πρωταθλήματος NCAA του 1993. Έχοντας χάσει με δύο πόντους από τξ Βόρεια Καρολίνα με μόνο δευτερόλεπτα να απομένουν, ο Ουέμπερ ζήτησε ταϊμάουτ όταν το Μίσιγκαν δεν είχε κανένα. Η επακόλουθη τεχνική ποινή, για την οποία ο γκαρντ της Βόρειας Καρολίνας Ντόναλντ Ουίλιαμς έκανε και τα δύο φάουλ, έβαλε τέλος στις όποιες ελπίδες του Μίσιγκαν για τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος.
Σε αυτό που έχει χαρακτηριστεί το καλύτερο παιχνίδι που έχει παιχτεί ποτέ, τον πέμπτο αγώνα των τελικών του NBA του 1976 μεταξύ των Φοίνιξ Σανς και Μπόστον Σέλτικς, οι Σανς βρέθηκαν να χάνουν με έναν πόντο με ένα δευτερόλεπτο να απομένει στη διπλή παράταση, χωρίς να τους απομένουν τάιμ άουτ και έχοντας την κατοχή της μπάλας κάτω από το αμυντικό τους καλάθι μετά από καλάθι του Τζον Χάβλιτσεκ. Αντιμέτωπος με την σχεδόν αδύνατη προσπάθεια να βυθίσει ένα σουτ απελπισίας από τα 24,40 μέτρα, ο γκαρντ των Σανς, Πολ Ουέστφαλ, βρήκε μία ασυνήθιστη λύση. Εσκεμμένα κάλεσε ένα τάιμ άουτ που δεν είχαν οι Σανς. Ενώ αυτό έδωσε στους Σέλτικς μία ελεύθερη βολή, την οποία ο Τζο Τζο Ουάιτ μετέτρεψε με επιτυχία για να αυξήσει το προβάδισμα στους δύο πόντους, έδωσε στους Σανς την κατοχή στο μισό γήπεδο και επέτρεψε στον Γκαρ Χερντ να καρφώσει με ένα σουτ από τα 5,5 μέτρα καθώς έληγε ο χρόνος και να επιβάλει την τρίτη παράταση. Οι κανόνες του ΝΒΑ άλλαξαν την επόμενη χρονιά για να μην επαναληφθεί το φαινόμενο.
Μία περίπτωση κατά την οποία θα μπορούσαν να είχαν καταλογιστεί πολλές τεχνικές ποινές, αλλά δεν καταλογίστηκαν (αντίθετα, ο αγώνας εγκαταλείφθηκε, ένα μέσο που έχουν στη διάθεσή τους οι διαιτητές όταν πάρα πολλοί παίκτες θα έπρεπε ή θα έπρεπε να αποκλειστούν ή να αποβληθούν για να συνεχιστεί ο αγώνας ή όταν μία ομάδα διαπράττει συνεχώς τεχνικές ποινές για να κάνει τη διαδικασία παρωδία), ήταν ο διαπληκτισμός Πέισερς-Πίστονς με παίκτες και θεατές στις 19 Νοεμβρίου 2004, σε έναν αγώνα ΝΒΑ μεταξύ των Ιντιάνα Πέισερς και Ντιτρόιτ Πίστονς. Ο Ρον Άρτεστ των Πέισερς και ο Μπεν Ουάλας των Πίστονς άρχισαν να διαπληκτίζονται αφού ο Άρτεστ έκανε σκληρό φάουλ στον Ουάλας. Αυτό εξελίχθηκε σε φασαρία όπου ενεπλάκησαν παίκτες και από τις δύο ομάδες και έγινε χειρότερο αφού ο Άρτεστ υποχώρησε στο τραπέζι του σκόρερ και χτυπήθηκε από ένα φλιτζάνι που πέταξε ένας θεατής. Στη συνέχεια, ο Άρτεστ και αρκετοί συμπαίκτες και αντίπαλοι έτρεξαν στη συνέχεια στις κερκίδες και συνεπλάκησαν με τους οπαδούς. Αν είχαν εκτιμηθεί επίσημα τεχνικά φάουλ, το αποτέλεσμα θα ήταν πιθανότατα η αποβολή όλων των ομάδων και των δύο ομάδων (εκτός από τον παίκτη των Πίστονς,, Ταϊσόν Πρινς, ο οποίος ήταν ο μόνος παίκτης από τις δύο ομάδες που παρέμεινε στον πάγκο καθ' όλη τη διάρκεια του επεισοδίου). Τελικά, εννέα παίκτες αποβλήθηκαν για συνολικά 146 παιχνίδια, συμπεριλαμβανομένου του Άρτεστ για το υπόλοιπο της χρονιάς.
Σε έναν αγώνα του 2007 έναντι των Ντάλας Μάβερικς, ο πάουερ φόργουορντ των Σαν Αντόνιο Σπερς, Τιμ Ντάνκαν, χρεώθηκε με τεχνική ποινή από τον διαιτητή Τζο Κρόφορντ επειδή τού γέλασε ενώ καθόταν στον πάγκο ("χειρονομώντας με τέτοιο τρόπο ώστε να δείχνει δυσαρέσκεια", όπως αναφέρεται παραπάνω). Καθώς είχε ήδη δεχτεί μία τεχνική ποινή στην προηγούμενη φάση, επίσης ενώ καθόταν στον πάγκο, αυτό οδήγησε στην αποβολή του. Κατόπιν περαιτέρω εξέτασης, διαπιστώθηκε ότι αυτή η τεχνική ποινή δεν συνήδε με τη διαχείριση του παιχνιδιού του πρωταθλήματος και ο επίτροπος του ΝΒΑ, Ντέιβιντ Στερν, απέβαλε τον Κρόφορντ για το υπόλοιπο της χρονιάς. Στον Ντάνκαν επιβλήθηκε πρόστιμο 25.000 δολαρίων για το περιστατικό.
Στο 6ο παιχνίδι των τελικών του NBA του 2019, οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς δέχθηκαν τεχνική ποινή αφού ο Ντρέιμοντ Γκριν ζήτησε ταϊμάουτ που οι Ουόριορς δεν είχαν. Ο Καουάι Λέοναρντ των Τορόντο Ράπτορς πέτυχε τις ελεύθερες βολές που προέκυψαν από την τεχνική ποινή για να σφραγίσει το πρώτο πρωτάθλημα NBA των Ράπτορς στην ιστορία της ομάδας.
Οι περισσότερες τεχνικές ποινές που έχουν καταλογιστεί ποτέ σε ομάδα σε έναν μόνο επαγγελματικό αγώνα είναι 6 (όλες στο δεύτερο ημίχρονο), στον Άρη Θεσσαλονίκης σε έναν αγώνα με τον Ολυμπιακό της Α1 Κατηγορίας στις 10 Φεβρουαρίου 2008.
Ο Ρασίντ Ουάλας κατέχει την επίδοση για τις περισσότερες τεχνικές ποινές που έχει δεχθεί σε μία χρονιά στο ΝΒΑ. Την περίοδο 2000-01, δέχθηκε 41 τεχνικές ποινές σε 80 αγώνες της κανονικής περιόδου και των πλέι οφ. Ο Ουάλας κατέχει επίσης την επίδοση όλων των εποχών για τις περισσότερες τεχνικές ποινές από παίκτη σε μία σταδιοδρομία με 317, ένα υψηλό που κατείχε προηγουμένως ο Ντένις Ρόντμαν.
Έχουν υπάρξει μερικές περιπτώσεις στο ΝΒΑ όπου ολόκληρος ο πάγκος μιας ομάδας είτε έχει τραυματιστεί είτε έχει αποχωρήσει και ένας από τους πέντε εναπομείναντες παίκτες που έχουν δικαίωμα συμμετοχής κάνει φάουλ, με αποτέλεσμα το τεχνικό φάουλ να λειτουργεί ουσιαστικά ως κατάσταση πλεονεκτήματος ελεύθερων βολών. Ο Κλιφ Λέβινγκστον των Ατλάντα Χοκς (έκανε φάουλ, αλλά ένας από τους πέντε εναπομείναντες παίκτες αποβλήθηκε) και ο Ρόμπερτ Σάκρε των Λος Άντζελες Λέικερς (έκανε φάουλ) εκμεταλλεύτηκαν [διευκρίνιση] τον κανόνα του αποκλεισμένου παίκτη. Σύμφωνα με τους κανόνες 3-I-α (παίκτης κάνει φάουλ) και 3-I-β (παίκτης τραυματίζεται ή αποβάλλεται) του NBA, ο παίκτης χρεώθηκε με τεχνική ποινή για την παραμονή του στο παιχνίδι ή την επιστροφή του στο παιχνίδι μετά το φάουλ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ποινές καλαθοσφαίρισης
Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)
Η Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποτέλεσε την πέμπτη περίοδο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου. Ξεκίνησε στις 12 Δεκεμβρίου 1985 και ολοκληρώθηκε στις 29 Μαΐου 1991. Η σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο προέκυψε μέσω των Βουλευτικών Εκλογών του 1985.
Εκλογή προέδρου της Βουλής
Στην πρώτη συνεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο (12 Δεκεμβρίου 1985), υπεβλήθησαν οι υποψηφιότητες για την ανακήρυξη του προέδρου του σώματος.
Υποψηφιότητα έθεσαν οι βουλευτές:
Ήταν η πρώτη φορά που η Βουλή των Αντιπροσώπων αντιμετώπισε πρόβλημα διαδικασίας εκλογής προέδρου του σώματος καθώς κανένας υποψήφιος δεν συγκέντρωνε πάνω από το 50% των ψήφων. Για τον λόγο αυτό η εκλογή δεν έγινε στην πρώτη συνεδρία του σώματος. Για την άρση του αδιεξόδου η Βουλή ομόφωνα ενέκρινε το ακόλουθο σχέδιο απόφασης αναφορικά με τη διαδικασία για την ανάδειξη Προέδρου του σώματος: Πρόεδρος της Βουλής εκλέγεται ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τον αμέσως επόμενο ακέραιο αριθμό του ημίσεος των παρόντων και ψηφιζόντων βουλευτών. Αν κατά την πρώτη ψηφοφορία δεν εκλεγεί πρόεδρος, ακολουθεί δεύτερη ψηφοφορία και Πρόεδρος της Βουλής εκλέγεται ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τα 2/5 των εγκριτικών ψήφων των παρόντων και ψηφιζόντων βουλευτών, παραλειπομένου τυχόν κλάσματος. Σε περίπτωση που κανένας από τους υποψηφίους δεν συγκεντρώσει τις πιο πάνω πλειοψηφίες, γίνεται τρίτη ψηφοφορία κατά την οποία πρόεδρος εκλέγεται εκείνος που θα εξασφαλίσει τις περισσότερες εγκριτικές ψήφους των παρόντων και ψηφιζόντων βουλευτών.
Η εκλογή του προέδρου έγινε στις 30 Δεκεμβρίου 1985. Στην πρώτη και στη δεύτερη ψηφοφορία κάθε βουλευτής μπορούσε να ψηφίσει μόνο ένα υποψήφιο. Για να εκλεγεί κάποιος υποψήφιος στην πρώτη ψηφοφορία απαιτείτο να ξεπεράσει το 50% των ψήφων, δηλαδή να πάρει τουλάχιστον 29 ψήφους. Στην πρώτη ψηφοφορία κανένας υποψήφιος δεν συγκέντρωσε πάνω από το 50% των ψήφων. Για να εκλεγόταν κάποιος υποψήφιος στη δεύτερη ψηφοφορία απαιτείτο να συγκεντρώσει τα 2/5 των ψήφων, δηλαδή να πάρει 23 ψήφους. Στη δεύτερη ψηφοφορία κανένας υποψήφιος δεν συγκέντρωσε τα 2/5 των ψήφων. Στην τρίτη ψηφοφορία εκλεγόταν ο υποψήφιος που συγκέντρωνε τους περισσότερους ψήφους. Στη ψηφοφορία αυτή κάθε βουλευτής μπορούσε να ψηφίσει για κάθε υποψήφιο και όχι μόνο έναν. Οι βουλευτές του ΔΗΚΟ, εκτός από τον δικό τους υποψήφιο Γεώργιο Λαδά, ψήφισαν και τον Βάσο Λυσσαρίδη. Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο αναδείχθηκε ο Βάσος Λυσσαρίδης.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των ψηφοφοριών.
Σύνθεση βουλής
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την κατανομή των 56 εδρών της βουλής ανά κόμμα και εκλογική περιφέρεια όπως προέκυψε με βάση τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 1985 και όπως ολοκληρώθηκε μετά από αλλαγές που προήλθαν (μετακίνηση βουλευτών σε άλλα κόμματα).
Τελική σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει σε αλφαβητική σειρά τους βουλευτές της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Σημειώσεις: 1 Μετά τον θάνατο του Γεώργιου Τζιρκώτη, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 4 Ιουνίου 1987 ο Ανδρέας Γεωργίου ως ο επόμενος επιλαχών του ΔΗΣΥ στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας. 2 Οι Παύλος Δίγκλης, Ντίνος Κωνσταντίνου, Μιχάλης Παπαπέτρου, Ανδρέας Φάντης και Ανδρέας Ζιαρτίδης με με επιστολή τους προς τον Πρόεδρο της Βουλής στις 8 Μαρτίου 1990 ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΑΚΕΛ. Μαζί με άλλους στις 29 Απριλίου 1990 ίδρυσαν το Ανανεωτικό Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΑΔΗΣΟΚ). 3 Μετά τον θάνατο του Εζεκία Παπαϊωάννου, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 21 Απριλίου 1988 ο Νεόφυτος Ηλία ως ο επόμενος επιλαχών του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού. 4 Μετά την παραίτηση του Φοίβου Κληρίδη, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 2 Απριλίου 1987 ο Χρίστος Πέτας ως ο επόμενος επιλαχών του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας. 5 Μετά την παραίτηση του Χαμπή Μιχαηλίδη, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 19 Μαΐου 1988 ο Κυριάκος Τσιέττης ως ο επόμενος επιλαχών του ΑΚΕΛ στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου.
Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου
Το Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά και σερβικά: Универзитет Црнe Горe / Univerzitet Crne Gore) είναι ένα εθνικό δημόσιο πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Μαυροβούνιο.
Η κεντρική διοίκηση του πανεπιστημίου καθώς και η πλειονότητα των σχολών που το απαρτίζουν βρίσκονται στην πρωτεύουσα της χώρας Ποντγκόριτσα, ενώ άλλες σχολές βρίσκονται στις πόλεις Νίκσιτς, Τσέτινιε και Κότορ. Το εκπαιδευτικό ίδρυμα ιδρύθηκε το 1974 και αυτήν τη στιγμή είναι οργανωμένο σε 19 διαφορετικές σχολές. Αποτελεί το αρχαιότερο ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα της χώρας. δεξιά|μικρογραφία|190x190εσ| Νομική Σχολή, [[Ποντγκόριτσα]] δεξιά|μικρογραφία|190x190εσ| Σχολή Καλών Τεχνών, [[Τσέτινιε]] δεξιά|μικρογραφία|190x190εσ|Ναυτιλιακή Σχολή, Κότορ
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου ιδρύθηκε στις 29 Απριλίου 1974 στο τότε Τίτογκραντ και νυν Ποντγκόριτσα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου, όπως ονομαζόταν τότε. Την ίδια χρονιά, υπογράφηκε Συμφωνία Σύνδεσης με το Πανεπιστήμιο του Τίτογκραντ από τους ακόλουθους φορείς:
Έναν χρόνο μετά την ίδρυσή του, το εκπαιδευτικό ίδρυμα άλλαξε το όνομά του σε Πανεπιστήμιο Βέλκο Βλαχοβιτς προς τιμήν του κομμουνιστή ακτιβιστή από το Μαυροβούνιο, ο οποίος συμμετείχε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και πέθανε το ίδιο έτος. Η δεκαετία του 1970 ήταν μια δεκαετία εκθετικής αύξησης σε αριθμό ιδρυμάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Εκτός από το πανεπιστήμιο του Τίτογκραντ, άνοιξαν τις πύλες τους άλλα πανεπιστήμια στο Όσιγιεκ, τη Ριέκα, το Σπλιτ, τη Μπάνια Λούκα, το Μόσταρ, το Μάριμπορ, τη Μπίτολα, το Κραγκούγιεβατς και την Τούζλα. Το 1992, το πανεπιστήμιο έλαβε το σημερινό του όνομα, δηλαδή Πανεπιστήμιο του Μαυροβουνίου.
Οργάνωση
Η έδρα του πανεπιστημίου βρίσκεται στην Ποντγκόριτσα, την πρωτεύουσα της χώρας, η οποία έχει πληθυσμό περίπου 190.000 κατοίκους. Οι περισσότερες σχολές του Πανεπιστημίου του Μαυροβουνίου βρίσκονται στην Ποντγκόριτσα, ενώ άλλες σχολές έχουν ανοίξει και λειτουργούν στις πόλεις Νίκσιτς, Τσέτινιε και Κότορ.
Το πανεπιστήμιο περιλαμβάνει σχολές, ινστιτούτα και κολέγια, καθώς και διοικητικά όργανα. Το πανεπιστήμιο διοικείται από το Διοικητικό Συμβούλιο, ενώ η διαχείρισή του γίνεται από τον Πρύτανη. Το ανώτατο ακαδημαϊκό σώμα του είναι η Γερουσία του Πανεπιστημίου. Οι επικεφαλής των σχολών είναι οι κοσμήτορες και επικεφαλής των ινστιτούτων είναι οι διευθυντές.
Το βασικό φοιτητικό σώμα είναι το Φοιτητικό Κοινοβούλιο. Εκπρόσωποι των φοιτητών εκλέγονται σε όλα τα όργανα του πανεπιστημίου και των σχολών.
Σχολές
Το πανεπιστήμιο περιλαμβάνει τις ακόλουθες 19 σχολές στις 4 πόλεις που προαναφέρθηκαν:
Μέσα σε κάθε σχολή, υπάρχουν τμήματα και ομάδες μελέτης.