cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λατινική Επισκοπή Κορώνης
Η Επισκοπή της Κορώνης (Dioecesis Coronensis) ήταν ρωμαιοκαθολική επισκοπή, η οποία έδρευε στην Κορώνη της Μεσσηνίας. Η επισκοπή υπήρχε κατά την Ενετοκρατία στη περιοχή. Μετά την Οθωμανική κατάκτηση της Κορώνης το 1500, η επισκοπή έκλεισε, ενώ αποκαταστήθηκε ως τιμητική επισκοπή το 1935.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές της Ευρώπης Κατηγορία:Ενετοκρατία
Ευστόργιος Β΄ Μεδιολάνων
Ανάμεσα στα γραπτά του Κασσιόδωρου υπάρχουν δύο επιστολές του Θεοδώριχου, η μία από αυτές χρονολογείται μεταξύ 510 και 511 , ο βασιλιάς ζητά από τον Μιλανέζο επίσκοπο να φροντίσει τον σουφραγκανό επίσκοπό του από την Αόστα, του οποίου το όνομα δεν αναφέρεται, άδικα κατηγορούμενος, για να τον επαναφέρει στην έδρα του και να τιμωρήσει τους πληροφοριοδότες. Επίσης, στα πρώτα χρόνια της επισκοπής του, ο Ευστόργιος έγραψε στον Θεοδώριχο ζητώντας του να παρέμβει για να προστατεύσει τα περιουσιακά στοιχεία που είχε η Εκκλησία του Μιλάνου στη Σικελία. Στην απάντησή του, ο βασιλιάς καθησύχασε τον Ευστόργιο ότι είχε στείλει διοικητή στο νησί επιφορτισμένο με την επίβλεψη της ασφάλειας του Μιλανέζου λαού και της περιουσίας.
Σε δύο περιπτώσεις ο Ευστόργιος έγραψε στον επίσκοπο Αβίτο της Βιέννης στέλνοντάς του χρήματα για να σώσει και να εξαγοράσει Ιταλούς αιχμαλώτους που αιχμαλωτίστηκαν από τον Γκουντομπάντ βασιλιά των Βουργουνδών. Ο Ευστόργιος έλαβε μια επιστολή από την Αβίτοs στην οποία ο Μιλανέζος επίσκοπος επαινείται για τη φιλανθρωπία του και εξομοιώνεται με τους προκατόχους του ιερούς επισκόπους.
Ο Φήλιξ Εννόδιος επίσκοπος της Παβίας που πέθανε το 521, υπενθυμίζει στον Ευστόργιο μερικά από τα έργα που έκανε στο βαπτιστήριο της εκκλησίας του Αγίου Στεφάνου στο Μιλάνο, με σύστημα διοχέτευσης που επέτρεπε στο νερό να αναβλύζει.
Σύμφωνα με το Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, ο Ευστόργιος κυβέρνησε την Εκκλησία του Μιλάνου για 7 χρόνια μετά τον Λαυρέντιο Α΄ και πριν από τον Μάγνο, και ετάφη στις 6 Ιουνίου στο παρεκκλήσι του Σαν Σίστο της βασιλικής του Αγίου Λαυρεντίου. Παραδοσιακά η επισκοπική του θητεία ανατίθεται στα έτη 512-518.
Παραδόσεις τον καθιστούν Έλληνα ιερέα που έζησε στη Ρώμη πριν από τη χειροτονία του ως επίσκοπος του Μιλάνου. οι ίδιες παραδόσεις αποδίδουν στον Ευστόργιο τη μεταστροφή ενός άγνωστου Αγίου Φλοριανού, καταγόμενου από την Παννονία, ο οποίος αργότερα έγινε διάκονος της Μιλανέζικης Εκκλησίας και αργότερα επίσκοπος Σεβίλλης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Μάγνος Μεδιολάνων
Ο Μάγνος (ιταλικά : Magno) (... - Μιλάνο, 530) ήταν ελληνικής καταγωγής, αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 518 μέχρι το θάνατό του. Τιμάται ως άγιος της Καθολικής Εκκλησίας η οποία τιμά την μνήμη του στο Ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο την 1η Νοεμβρίου με τα εξής λόγια: : «A Milano, san Magno, vescovo» («Εν Μιλάνο, άγιος Μάγνος, επίσκοπος»).
Υπάρχουν πολύ λίγες ιστορικές πληροφορίες σχετικά με τον Επίσκοπο Μάγνο. Υπήρχε ένας επιτάφιος, που τώρα έχει εξαφανιστεί, αλλά είναι γνωστός χάρη σε μια μιλανέζικη συλλογή που συντάχθηκε μεταξύ του ενδέκατου και του δέκατου τρίτου αιώνα, που εγκωμιάζει την αξιοπρέπεια με την οποία ο επίσκοπος άσκησε το επισκοπικό αξίωμα και τη γενναιοδωρία προς τους φτωχούς και την λύτρωση των κρατουμένων.
Η αναφορά στους λυτρωμένους αιχμαλώτους οδήγησε τον Ζακ Σιρμόν (1559-1651) να συνδέσει τον Μάγνο με έναν ανώνυμο Ιταλό επίσκοπο στον οποίο ο Αβίτος της Βιέννης έστειλε επιστολή επαινώντας τον για την προσοχή του στους αιχμαλώτους πολέμου .. Στην πραγματικότητα, ο αποδέκτης της επιστολής του Αβίτος δεν ήταν ο Μάγνος, αλλά ο Μάξιμος της Παβίας.
Σύμφωνα με το Catalogus archiepiscoporum Mediolanensium, ο Μάγνος κυβέρνησε την Εκκλησία του Μιλάνου για 30 χρόνια μετά τον Ευστόργιο Β΄, που μαρτυρήθηκε το 510/511] , και πριν από τον Δάκιο, ο οποίος ήταν ήδη επίσκοπος το 535-536. Ο ίδιος κατάλογος αναφέρει ότι τάφηκε την 1η Νοεμβρίου στη βασιλική του Αγίου Ευστοργίου, κάτι που επίσης τεκμηριώνεται από Itinerarium Mediolani του VIII αιώνα. Τα έτη που ορίζονται από τον κατάλογο είναι προφανώς λάθος, στην πραγματικότητα παραδοσιακά, η επισκοπική του θητεία είναι μεταξύ 518 και 530.
Εορταζόμενος ως «επίσκοπος και ομολογητής» παλαιότερα στις 5 Νοεμβρίου, με τη μεταρρύθμιση της ρωμαϊκής μαρτυρολογίας η εορτή του μεταφέρθηκε και πάλι για την 1η Νοεμβρίου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Λουδοβίκος του Δυρραχίου
Ο Λουδοβίκος, γαλλ. Louis (1341 - 1376) από τον Οίκο του Εβρέ ήταν πρίγκιπας της Ναβάρρας και κόμης του Μπωμόν-λε-Ροζέ. Με τον γάμο του έγινε δούκας του Δυρραχίου και διεκδικητής της Αλβανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φιλίππου Γ΄ κόμη του Εβρέ και της Ιωάννας Β΄ της Ναβάρρας, κόρης του Λουδοβίκου Ι΄ της Γαλλίας.
Κληρονόμησε την κομητεία του Μπωμόν-λε-Ροζέ από τον πατέρα του το 1343. Έλαβε μέρος υπέρ του αδελφού του Καρόλου Β΄ της Ναβάρρας στον πόλεμο εναντίον του Καρόλου (Ε΄) τότε δελφίνου. Με τον δεύτερο γάμο του έγινε δούκας του Δυρραχίου και απέκτησε δικαίωμα στο βασίλειο της Αλβανίας, την οποία έπρεπε να καταλάβει. Έλαβε βοήθεια από τον αδελφό του και τον βασιλιά της Γαλλίας για την κατάληψη της Αλβανίας· το Δυρράχιο, που ήταν ό,τι έμεινε από το βασίλειο, βρισκόταν στα χέρια του Καρόλου Τόπια. Το 1372 έφερε τη Ναβαρρική Εταιρεία μισθοφόρων, η οποία είχε πολεμήσει μαζί του κατά τον πόλεμο στη Γαλλία, για να τον συνδράμει στην ανακατάληψη του Δυρραχίου.
Οι τάξεις της αυξήθηκαν σημαντικά το 1375 με την εισέλευση νέων μισθοφόρων, κατευθείαν από τη Ναβάρρα. Πολλά έγγραφα διασώθηκαν, που μας λένε την περίπλοκη φύση του στρατιωτικού σχεδιασμού και της μηχανικής, που ανελήφθησαν για την εξασφάλιση της επιτυχίας. Αυτά έφθασαν για την κατάληψη της πόλης στα μέσα του θέρους του 1376. Ο Λουδοβίκος απεβίωσε λίγο μετά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1358 τη Μαρία του Λιζαραζού.
Το 1366 έκανε δεύτερο γάμο με την Ιωάννα των Καπετιδών-Ανζού δούκισσα του Δυρραχίου, κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Εβρέ
Σχέσεις Αυστρίας-Πολωνίας
Οι σχέσεις Αυστρίας-Πολωνίας αναφέρονται στις διμερείς σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Αυστρίας και της Δημοκρατίας της Πολωνίας.
Τα δύο έθνη έχουν πολύ μακρά ιστορική σχέση, η οποία έχει περιπλεχθεί σε μεγάλο μέρος της ιστορίας τους.
Στο αποκορύφωμα της εξουσίας τους, η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία και η αυστριακή Μοναρχία των Αψβούργων είχαν μια πολύ ισχυρή και εγκάρδια σχέση. Οι Πολωνοί ουσάροι υπό το οικόσημο του Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι βοήθησαν τους Αυστριακούς να διώξουν τους Οθωμανούς στη Μάχη της Βιέννης και υπήρξαν πολλές εσωτερικές και πολιτικές ανταλλαγές μεταξύ των δύο κρατών. Ωστόσο, η συμμετοχή της Αυστρίας στους διαμελισμούς της Πολωνίας με το Βασίλειο της Πρωσία και τη Ρωσική Αυτοκρατορία έναν αιώνα αργότερα τέντωσε τις σχέσεις. Αρκετές πολωνικές εξεγέρσεις κατά της αυστριακής κυριαρχίας ξέσπασαν στο κατεχόμενο από την Αυστρία τμήμα της Πολωνίας, η μεγαλύτερη από τις οποίες ήταν ο Αυστροπολωνικός Πόλεμος του 1809 και η Εξέγερση της Κρακοβίας το 1846. Οι Πολωνοί εντάχθηκαν επίσης στις εξεγέρσεις άλλων εθνών εναντίον της Αυστρίας, κυρίως των Ούγγρων και των Ιταλών, κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων του 1848.
Ωστόσο, από τα τρία έθνη, η Αυστρία ήταν η πιο ανεκτική απέναντι στους Πολωνούς. Το 1867, στους Πολωνούς δόθηκε ευρεία αυτονομία, και ο πολωνικός πολιτισμός άνθισε στο αυστριακό διαμέρισμα. Τον 20ο αιώνα, μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγαρίας, τόσο η Αυστρία όσο και η Πολωνία αποκατέστησαν τις σχέσεις τους, μόνο για να διακοπεί από την προσάρτηση της Αυστρίας από τη Ναζιστική Γερμανία και μετά από την εισβολή της στην Πολωνία, την οποία βοήθησε η Σοβιετική Ένωση.
Μετά τον Β΄ αγκόσμιο Πόλεμο, και οι δύο χώρες αποκατέστησαν τις σχέσεις τους, αλλά η σχέση μεταξύ της Αυστρίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας ήταν τεταμένη. Η Πολωνία ήταν ένας κομμουνιστικό κράτος δορυφόρος της Σοβιετικής Ένωσης και η Αυστρία ήταν υπό το Δυτικό Μπλοκ και στενά συνδεδεμένη με τη Δύση και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η σχέση τους βελτιώθηκε το 1989, μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ. Έκτοτε, η σχέση μεταξύ τους έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο, καθώς η Αυστρία υποστήριξε την ένταξη της Πολωνίας στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι οποίες συνέβησαν στην Πολωνία το 1999 και το 2004 αντίστοιχα. Η σχέση μεταξύ των δύο εθνών θεωρείται τώρα εξαιρετική.
Ιστορία
Οι πρώτες αναγνωρισμένες σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών χρονολογούνται από το Τευτονικό Τάγμα, μια γερμανική στρατιωτική θρησκευτική τάξη. Για αρκετά χρόνια, υπήρξαν επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις μεταξύ του Βασιλείου της Πολωνίας και του Τευτονικού Τάγματος. Στο αποκορύφωμά τους, το Τάγμα αποδυναμώθηκε από τη νίκη των Πολωνών στη Μάχη του Γκρούνβαλντ (1410), η οποία άνοιξε το δρόμο για την Πολωνία να αναδυθεί ως ένα ισχυρό έθνος στην Ευρώπη και ένας από τους βασικούς παίκτες στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Τον 16ο αιώνα, η Βασίλειο της Βοημίας και το Βασίλειο της Ουγγαρίας, που και τα δύο συνόρευαν με την Πολωνία, υπάχθηκαν στην κυριαρχία του αυστριακού Οίκου των Αψβούργων. Οι Αψβούργοι προσπάθησαν επίσης να πάρουν την εξουσία στην Πολωνία, καθώς επανειλημμένα παρουσίασαν τις υποψηφιότητές τους στις βασιλικές εκλογές της Πολωνίας, ξεκινώντας από το 1573, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Μετά τις βασιλικές εκλογές της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας το 1587, σε μια προσπάθεια να γίνει Βασιλιάς της Πολωνίας, ο Μαξιμιλιανός Γ΄ της Αυστρίας ενέπλεξε την Αυστρία στον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής, ο οποίος θεωρείται ο πρώτος μεγάλος Αυστροπολωνικός πόλεμος. Οι Αυστριακοί ηττήθηκαν αποφασιστικά από τους Πολωνούς στη Μάχη της Μπιτσίνα το 1588. αριστερά|μικρογραφία| [[Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης|Μάχη της Βιέννης στην οποία οι Πολωνικές-Αυστριακές δυνάμεις. με επικεφαλής τον Πολωνό Βασιλιά Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι, νίκησαν τον οθωμανικό στρατό που εισέβαλε.]] Το 1683, ακούγοντας για την Οθωμανική πολιορκία της Βιέννης, ο Πολωνός Βασιλιάς Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι είχε συγκεντρώσει πολλούς Πολωνούς Ουσάρους και πολέμησε στη χριστιανική συμμαχία. Μετά τη νίκη, συναντήθηκε με τον Λεοπόλδος Α΄, τότε κυβερνήτη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά διαφώνησαν για πολλά θέματα.
Το 1733, η Αυστρία συμμετείχε στον πόλεμο της πολωνικής διαδοχής, ο οποίος μετατράπηκε σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή σύγκρουση, στην οποία συμμετείχαν πολλές ευρωπαϊκές δυνάμεις σε ολόκληρη την ήπειρο.
Ωστόσο, τον 18ο αιώνα, η αυξανόμενη ρωσική επιρροή και η επέκταση και η παρακμή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας έκανε την Αυστρία να αλλάξει την υποστήριξή της από την Πολωνία στη Ρωσία. Η ρωσική πολιτική κυριαρχία της Πολωνίας ενισχύθηκε περαιτέρω από τους διαμελισμούς της Πολωνίας, όπου η Αυστρία ήταν ένα από τα κύρια κράτη, μαζί με τη Ρωσία και το Βασίλειο της Πρωσίας. Ωστόσο, η Αυστρία απέκτησε το μικρότερο διαμέρισμα της Πολωνίας, καθώς συμμετείχε μόνο στον πρώτο και στον τρίτο από τους τρεις διαμελισμούς. Έχασε τμήματα των κατακτημένων περιοχών στον Αυστροπολωνικό Πόλεμο το 1809.
Από τις τρεις δυνάμεις διαμελισμοών, η Αυστρία ήταν η λιγότερο κατασταλτική του πολωνικού πληθυσμού, κυρίως λόγω της πολυεθνικής της παράδοσης και της ανοχής της σε σύγκριση με την ισχυρή καταστολή του πολωνικού πολιτισμού στην Πρωσία, η οποία αργότερα έγινε Γερμανική Αυτοκρατορία και στη Ρωσία. μικρογραφία| Παλιό σχέδιο του [[Έντβαρντ Ντεμπόφσκι για την Εξέγερση της Κρακοβίας εναντίον της Αυστρίας το 1846.]] Παρά ένα τέτοιο επίπεδο ανοχής, οι Πολωνοί ήταν αρκετά δραστήριοι απαιτώντας ανεξαρτησία και πολιτικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένης της αξιοσημείωτης Εξέγερσης της Κρακοβίας του 1846. Οι Πολωνοί πήραν μέρος στις επαναστάσεις του 1848 για να υποστηρίξουν τους αγώνες άλλων εθνών εναντίον της Αυστρίας, κυρίως την Ουγγρική Επανάσταση του 1848. Ο Πολωνός Στρατηγός, Γιούζεφ Μπεμ, συνέχισε τη σύγκρουση ενάντια στους Αυστριακούς ηγέτες και έφερε μεγάλη δυσκολία στον Αυστριακό Στρατό. Η επανάσταση σταμάτησε μόνο όταν έφτασε η ρωσική ενίσχυση και διέλυσε την επανάσταση με αίμα. Από τότε, η Αυστρία έγινε όλο και πιο σκληρή απέναντι στους Πολωνούς, αλλά παρέμεινε η πιο ανεκτική από τους διαμελισμούς.
Στο Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας, το οποίο περιλάμβανε τα περισσότερα από τα αυστριακά ελεγχόμενα πολωνικά εδάφη, οι Πολωνοί είχαν ευρεία αυτονομία από το 1867, και η πολωνική κουλτούρα και επιστήμη άνθισαν. Οι δύο μεγάλες πόλεις της (Κρακοβία και Λβουφ) έγιναν πολιτιστικές και πολιτικές πρωτεύουσες Πολωνών κατά τη διάρκεια του διαμελισμού.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αυστροούγγρος Αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄, φοβούμενος ανταρσία αν οι Πολωνοί πολεμούσαν σε ένα τάγμα, αποφάσισε να χωρίσει τα πολωνικά συντάγματα σε μικρά μέρη για να αποτρέψει οποιαδήποτε πολωνική εξέγερση για ανεξαρτησία. Παρ΄ όλα αυτά, τα πολωνικά τάγματα είχαν προγραμματίσει να εργαστούν μαζί για να χρησιμοποιήσουν τον πόλεμο ως ευκαιρία να αναστήσουν το πολωνικό έθνος, μετά από έναν αιώνα που διαμελίστηκε από τη Ρωσία, την Αυστρία και τη Γερμανία. Μετά τον πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της από την Αυστρία.
Περίοδος μεσοπολέμου
Η σχέση μεταξύ των δύο εθνών ξεκίνησε το 1920, αλλά ήταν μια τεταμένη εποχή, και δεν υπήρξε καμία επίσημη επαφή, καθώς οι περισσότερες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης είχαν εξαντληθεί από πολέμους. Η νεοσυσταθείσες Δημοκρατία της Πολωνίας και Πρώτη Αυστριακή Δημοκρατία δεν απολάμβαναν εκτεταμένες σχέσεις εκτός του επιπέδου πρεσβειών, όπως για την πλειονότητα της Ανατολικής Ευρώπης.
Ωστόσο, η σχέση μεταξύ των δύο εθνών εξαφανίστηκε το 1938, μετά την προσάρτηση της Αυστρίας από τη Ναζιστική Γερμανία. Μέχρι το 1945, η σχέση μεταξύ Αυστρίας και Πολωνίας διέφερε κυρίως σε σχέση με τη Γερμανία και την Πολωνία, η οποία θα γινόταν τεταμένη λόγω της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία πυροδότησε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Αυστρία μοιράζεται μια κοινή γλώσσα και πολιτισμό με τη Γερμανία και συμμετείχε στην κατοχή της Πολωνίας. Πολλά εγκλήματα εναντίον των Πολωνών διαπράχθηκαν υπό τη σημαία της ναζιστικής Γερμανίας, και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν και Γκούζεν βρίσκονταν στην υπό γερμανικό έλεγχο Αυστρία.
Μετά τον πόλεμο
Αυτή η κατάσταση παρέμεινε μέχρι το 1989, όταν η κατάρρευση του κομμουνισμού σε όλη την Ευρώπη επέτρεψε στη σχέση μεταξύ τους να βελτιωθεί ξανά. μικρογραφία| Ο [[Ματέους Μοραβιέτσκι (αριστερά) και ο Σεμπάστιαν Κουρτς το 2018.]] Από το τέλος του κομμουνισμού το 1989 στην Πολωνία, η Αυστρία υποστηρίζει την ένταξη της Πολωνίας στον δυτικό κόσμο. Και τα δύο έθνη απολαμβάνουν σημαντική πρόοδο, καθώς η Πολωνία προσχώρησε στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και η Αυστρία προσχώρησε στην τελευταία. Πρόσφατα, σημειώθηκε μια ισχυρότερη οικονομική και δημοκρατική συνεργασία, όπως ένα αμοιβαίο αστικό δίκαιο και έγγραφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολωνια Αυστρια
Ρομπέρτα Μέτσολα
Η Ρομπέρτα Μέτσολα Τεντέσκο Τρίκκας (γεννηθείσα στις 18 Ιανουαρίου 1979, μαλτέζικα: Roberta Metsola Tedesco Triccas) είναι Μαλτέζα πολιτικός, η οποία είναι πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από τον Ιανουάριο του 2022.
Η Μέτσολα εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής το 2013, εκπροσωπώντας τη Μάλτα. Εξελέγη πρώτη αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Νοέμβριο του 2020. Μετά τον θάνατο του Προέδρου Νταβίντ Σασόλι στις 11 Ιανουαρίου 2022, η Μέτσολα έγινε προσωρινή πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εν αναμονή της εκλογής του διαδόχου του Σασόλι. Εξελέγη πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 18 Ιανουαρίου 2022 με 458 ψήφους, και έγινε η πρώτη Μαλτέζα που εκλέχθηκε στη θέση, η νεότερη όντας 43 ετών, καθώς και η πρώτη γυναίκα από το 2002.
Σλόμο Βενέτσια
μικρογραφία|Γκράφιτι για τον Σλόμο Βενέτσια Ο Σλόμο Βενέτσια (29 Δεκεμβρίου 1923 – 1 Οκτωβρίου 2012) ήταν Ελληνοϊταλός Εβραίος. Ήταν επιζών του στρατοπέδου συγκέντρωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου.
Βιογραφία
Ο Βενέτσια γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, όπου συνελήφθη μαζί με την οικογένεια του τον Μάρτιο του 1944. Απελάθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου, ένα από τα τρία κύρια στρατόπεδα που αποτελούσαν το συγκρότημα του Άουσβιτς. Κατά την άφιξη τους στο στρατόπεδο ελέγχονταν από γιατρούς-συνεργάτες των Ναζί για να χωρίσουν αυτούς που κρίνονταν ακατάλληλοι για εργασία από αυτούς που θεωρούνταν κατάλληλοι. Όσοι κρίνονταν ακατάλληλοι για εργασία στέλονταν απευθείας στους θαλάμους αερίων. Ο Βενέτσια διεσώθη μαζί με τον αδελφό του Μωρίς και δύο ξαδέρφια.
Κατά την διάρκεια της κράτησής του εργάστηκε στις Ειδικές Μονάδες (Ζοντερκομμάντο), οι οποίες ήταν ομάδες κρατουμένων που αναλάμβαναν το έργο της εναπόθεσης και αποτέφρωσης των κρατουμένων που εκτελούνταν στους θαλάμους αερίων. Τα μέλη των ομάδων σκοτώνονταν για να διατηρηθεί το μυστικό της υλοποίησης της Τελικής Λύσης.
Ο Βενέτσια ήταν ένας εκ των ελάχιστων επιζώντων από τις εργασίες των Ειδικών Μονάδων και ο μόνος επιζών Ιταλός. Δημοσίευσε την αυτοβιογραφία τον Οκτώβριο του 2007, με τίτλο Sonderkommando Auschwitz. Πέθανε σε ηλικία 88 ετών στη Ρώμη, πλησιάζοντας τα 89 του χρόνια.
Εμπειρίες στο Άουσβιτς
Ο Βενέτσια υπέστη τις συνήθεις διαδικασίες των καταδικασθέντων του Άουσβιτς που επιλέγονταν ως κατάλληλοι για εργασία: ξυρίστηκε, πλύθηκε, του δόθηκε ο αριθμός κρατουμένου και φόρεσε την στολή του κρατουμένου. Στο τέλος της διαδικασίας ο Βενέτσια κλείστηκε σε καραντίνα, σε ένα ξεχωριστό και απομονωμένο τμήμα του στρατοπέδου. Σύμφωνα με τις γερμανικές αρχές στο στρατόπεδο, αυτό γινόταν για να αποτραπεί η διασπορά επιδημιών μέσα στο στρατόπεδο. Μετά από 20 μέρες καραντίνας, ο Βενέτσια τοποθετήθηκε στις Ειδικές Μονάδες ενός μεγάλου κρεματορίου στο Άουσβιτς, οι οποίες αποτελούνταν κυρίως από νεαρούς και δυνατούς κρατουμένους σε καλή φυσική κατάσταση, λόγω της φυσικής προσπάθειας που απαιτούσε η δουλειά.
Ο Σλόμο έπαιξε στην ταινία "Άουσβιτς - Ο τελευταίος αυτόπτης μάρτυρας", η οποία παρήχθη από την Sky για το Channel 5. Η ταινία τον επανένωσε με τον αδερφό και τον ξάδερφό του (οι οποίοι εργάζονται και αυτοί στις Ζοντερκομμάντο) όπου επισκέφθηκαν το στρατόπεδο θανάτου για πρώτη φορά μετά από 50 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραίοι Μακεδονικής καταγωγής Κατηγορία:Ιταλοεβραίοι Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it)
Γιάννης Χοντζέας
Ο Γιάννης Χοντζέας (1930-1994) ήταν Έλληνας κομμουνιστής, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και πρωτεργάτης του μαρξιστικού - λενινιστικού κινήματος της Ελλάδας.
Πρώτα χρόνια
Ο Χοντζέας γεννήθηκε στην Κορώνη Μεσσηνίας, γόνος μιας φτωχής οικογένειας. Το 1941, οι μεγαλύτεροι αδελφοί του είχαν ήδη καταταχθεί στην ΕΠΟΝ, την νεολαία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, το οποίο πολεμούσε εναντίον των Ναζιστικών δυνάμεων κατοχής. Το 1943, ο Χοντζέας είχε γίνει αφιερωμένο και εξαιρετικά ενεργό μέλος της ΕΠΟΝ στην Αθήνα. Το 1944, παρά την πολύ μικρή ηλικία του, ο Χοντζέας έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, μια εξαιρετική απόφαση της κομματικής ηγεσίας.
Μετέπειτα χρόνια
Κατά την διάρκεια των επόμενων δύο χρόνων, ο Χοντζέας συνελήφθη και βασανίστηκε αρκετές φορές. Είχε συλληφθεί από την τοπική αστυνομία και τους Βρετανούς. Το 1947, ενώ ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος ήταν σε εξέλιξη, ο Χοντζέας συνελήφθη και πάλι και εξορίστηκε αρχικά στη Μακρόνησο και μετά σε άλλα νησιά, χωρίς να αλλάξει τις πεποιθήσεις του. Γι'αυτό το λόγο ήταν εξόριστος μέχρι το 1958.
Όσο βρισκόταν στην εξορία, ο Χοντζέας έγινε σημαντικός εκπρόσωπος της αντίθεσης στη "νέα γραμμή" που προωθούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ) μετά το 20ό του Συνέδριο. Η γραμμή επιβλήθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας μετά από μια παρέμβαση του ΚΚΣΕ στις εσωτερικές υποθέσεις του ΚΚΕ, με αποτέλεσμα την αντισυνταγματική αντικατάσταση και δίωξη της νόμιμης ηγεσίας, ενώ διεγράφησαν χιλιάδες μέλη. Επιστρέφοντας από την εξορία, ο Χοντζέας έγινε ένας από τους κύριους πόλους αντίθεσης στις αλλαζόμενες και πιο "ήπιες" πολιτικές της νέας ηγεσίας της ελληνικής αριστεράς.
Δημιουργία του ελληνικού Μαρξιστικού - Λενινιστικού κινήματος
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Χοντζέας άρχισε να μεταφράζει τα έγγραφα τις διεθνούς διαφωνίας ανάμεσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας (ΚΚΚ) και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ). Η διαφωνία του ΚΚΚ με το ΚΚΣΕ οδήγησε στο σινοσοβιετικό σχίσμα. Το 1964, ξεκίνησε την έκδοση του περιοδικού Αναγέννηση, ενώ λίγο αργότερα ίδρυσε την Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας.
Στρατιωτική δικτατορία (1967-1974)
Λίγο μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, ο Χοντζέας συνέχισε να ηγείται της ΟΜΛΕ. Συνελήφθη το 1969 και ξεκίνησε μια νέα περίοδος εξορίας για εκείνον, η οποία διεκόπη για σύντομο χρονικό διάστημα το 1973 κατά την προσπάθεια «φιλελευθεροποίησης» του καθεστώτος. Συνελήφθη και εξορίστηκε για τη συμμετοχή του στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, και απελευθερώθηκε τον Ιούλιο του 1974, όταν η δικτατορία ανετράπη.
Μεταπολίτευση
Ο Γιάννης Χοντζέας αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο στην ΟΜΛΕ (και από το 1976 στο ΚΚΕ (μ-λ)) και δικάζεται το 1976 ως συντάκτης της προκήρυξης που καλούσε σε διαδήλωση ενάντια στον αντεργατικό νόμο 330 της κυβέρνησης Καραμανλή.
Με την κρίση του ΚΚΕ (μ-λ) το 1981 που οδηγεί στη διάλυσή του, ο Γιάννης Χοντζέας μπαίνει σε μια περίοδο ανασκόπησης και επεξεργασιών θέσεων και εκτιμήσεων για τον σύγχρονο κόσμο, την εργατική τάξη, το κομμουνιστικό κίνημα. Παράγει σειρά γραπτών κειμένων, τμήμα των οποίων αργότερα θα εκδοθούν από τις εκδόσεις Α/συνεχεια.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 συνδέεται με την πολιτική ομάδα Α/συνεχεια και από το 1991 συμμετέχει στο καθοδηγητικό της όργανο.
Πεθαίνει στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 1994.
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Νήσου του Μαν
Το Πρωτάθλημα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Νήσου του Μαν (αγγλικά: Isle Of Man Table Tennis Championships) είναι το εθνικό ατομικό πρωτάθλημα στην επιτραπέζια αντισφαίριση της Νήσου του Μαν, που διοργανώνεται από την Ομοσπονδία Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης Νήσου του Μαν (Isle Of Man Table Tennis Association).
Πραγματοποιείται κάθε χρόνο και αναδεικνύει τους πρωταθλητές της Νήσου του Μαν σε πέντε αγωνίσματα, τα οποία περιλαμβάνουν το απλό ανδρών, το απλό γυναικών, το διπλό ανδρών, το διπλό γυναικών και το διπλό μικτό.
Αγωνίσματα
Τα ακόλουθα αγωνίσματα που περιλαμβάνονται στο εθνικό πρωτάθλημα επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νήσος του Μαν Μαν
Φρίγκιες Ρης
Ο Φρίγκιες Ρης (Frigyes Riesz, 22 Ιανουαρίου 1880 – 28 Φεβρουαρίου 1956) ήταν Ούγγρος μαθηματικός, ο οποίος είχε θεμελιώδεις συνεισφορές στη συναρτησιακή ανάλυση.
Ζωή και σταδιοδρομία
Γεννήθηκε σε μια Εβραϊκή οικογένεια στο Γκιούρ, Βασίλειο της Ουγγαρίας, στην Αυστροουγγαρία και πέθανε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Μεταξύ του 1911 και του 1919 ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Φρανζ Γιόσεφ στο Κλουζ-Ναπόκα της Αυστροουγγαρίας. Στη συνέχεια, υπήρξε πρύτανης και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σέγκεντ, καθώς και μέλος της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών. Ήταν ο μεγαλύτερος αδερφός του μαθηματικού Μάρσελ Ρης.
Ο Ρης έκανε μερικές από τις βασικές εργασίες στην ανάπτυξη της συναρτησιακής ανάλυσης και το έργο του είχε σειρά από σημαντικές εφαρμογές στη φυσική. Καθιέρωσε τη φασματική θεωρία για φραγμένους συμμετρικούς τελεστές σε μορφή πολύ όμοια με αυτή που σήμερα θεωρείται καθιερωμένη. Συνεισέφερε επίσης και σε άλλους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της εργοδικής θεωρίας.
Ο Ρης ίδρυσε την εφημερίδα Acta Scientiarum Mathematicarum μαζί με τον Άλφρεντ Χααρ.
Είχε μια ασυνήθιστη μέθοδο για να δίνει διαλέξεις: έμπαινε στην αίθουσα μαζί με έναν βοηθό κι ένα λέκτορα. Ο λέκτορας ξεκινούσε να διαβάζει κατάλληλα αποσπάσματα από το εγχειρίδιο του Ρης και ο βοηθός έγραφε τις κατάλληλες εξισώσεις στον πίνακα, ενώ ο Ρης στεκόταν, κάνοντας νεύματα περιστασιακά.
Όσιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης ο Μικρασιάτης
Ο Όσιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης ο Μικρασιάτης (1871 - 6 Ιανουαρίου 1957) ήταν Ορθόδοξος μοναχός και άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η μνήμη του τιμάται στις 9 Μαΐου.
Φρίγκιες Ρης
Αναφορές
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ούγγροι μαθηματικοί
Όσιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης ο Μικρασιάτης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Ρεΐζντερε της επαρχίας Κρήνης Μικράς Ασίας με το κατά κόσμον όνομα Ιωάννης Διακογιώργης από φτωχούς και ευσεβείς γονείς, τον Νικόλαο και τη Μαρία Διακογιώργη. Ήταν «πτωχός εκ πτωχών γονέων», όπως του άρεσε να λέει για τον εαυτό του. Η εκκλησία του χωριού αποτελούσε το κέντρο της ζωής του.
Με την ενηλικίωσή του μετέβη στο Άγιο Όρος και συγκεκριμένα στη Μονή Σίμωνος Πέτρα (28 Οκτωβρίου 1888) όπου οι περισσότεροι μοναχοί ήταν Μικρασιάτες. Εκάρη μοναχός στις 21 Μαρτίου 1893, Κυριακή των Βαΐων.
Στις 11 Απριλίου 1920 χειροτονήθηκε διάκονος, στις 12 Απριλίου του ιδίου έτους πρεσβύτερος και στις 20 Απριλίου 1920, Κυριακή των Μυροφόρων, ενθρονίστηκε καθηγούμενος της μονής.
Καθηγούμενος (1920-1931)
Διετέλεσε καθηγούμενος της Μονής Σίμωνος Πέτρας από το 1920 έως το 1931. Το 1924 έγινε η ημερολογιακή μεταρρύθμιση και στην εορτή του Ευαγγελισμού λειτούργησε για πρώτη φορά με το νέο ημερολόγιο στο Μετόχι της Αναλήψεως. «Αυτό γεννά έντονη αντίδραση στην Μονή, ώστε, όταν επιστρέφει, να του απαγορευθεί από μια ομάδα μοναχών η είσοδος στον ναό για έξι μήνες. Αυτός ήρεμα υπομένει χωρίς να υποχωρεί στις θέσεις του, μια και πιστεύει ότι το θέμα προκαλείται από κάποιους "οίτινες εκ δοκησισοφίας παραπλανηθέντες και αδιακρίτως εμόμένουν μετά πεισμονής εν οίς ουκ έόδει και νομίζοντες ότι έχουν το δικαίωμα να κρίνωσι και να επικρίνωσι… "».
Συκοφαντήθηκε από συμμοναστές του για κακή οικονομική διαχείριση και με απόφαση της Κοινότητας του Αγίου Όρους εξορίστηκε στη Μονή Κουτλουμουσίου για έξι μήνες. Παρότι ο ίδιος γνώριζε τον πραγματικό καταχραστή, ποτέ δεν τον κατέδωσε και υπέστη ο ίδιος τις ταλαιπωρίες. Ακόμη, προσευχόταν θερμά για τους κατηγόρους και τους συκοφάντες του.
Εξορία
Ακολούθως η Κοινότητα, εμμέσως αναγνωρίζοντας την αθωότητά του, διέκοψε την εξορία του και τον απέστειλε στο Μετόχιο της Μονής Σιμωνόπετρας που βρισκόταν στην προσφυγική συνοικία του Βύρωνα στην Αθήνα. Εκεί, βοήθησε πολλούς κατοίκους που ήταν μάλιστα και συμπατριώτες του Μικρασιάτες πρόσφυγες και είχαν πολλές υλικές και πνευματικές ανάγκες. Η φιλανθρωπική του δράση ήταν τόσο έντονη που η Μονή τον επέπληξε θεωρώντας ότι έκανε υπερβολές. Κοιμόταν στο σκαμνί ή στην καρέκλα. Ηταν υπερβολικά λιτοδίαιτος, ακόμα και στο νερό. Λέγεται ότι αξιώθηκε με τα χαρίσματα της διάκρισης, της διόρασης και της προόρασης. Επισκεπτόταν επίσης και το Σιμωνοπετρίτικο Μετόχιο του Αγίου Χαραλάμπους στη Θεσσαλονίκη, για τη διακονία της εξομολογήσεως και της πνευματικής στήριξης προσώπων. Μάλιστα το έτος 1937 του προτάθηκε η επιστροφή στον ηγουμενικό θρόνο της Μονής, αλλά διακριτικά αυτός το αρνήθηκε.
Λείψανα και μνήμη
Η ανακομιδή των λειψάνων του πραγματοποιήθηκε το 1965 από τον συμπατριώτη του Μικρασιάτη Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυσόστομο Β΄ και όσοι παρίσταντο στην τελετή ανέφεραν ότι τα οστά του οσίου ευωδίαζαν. Σήμερα τα λείψανά του φυλάσσονται στη Μονή Σίμωνος Πέτρας και κατά την πρώτη λειτουργία μετά την αγιοκατάταξή του οι ξύλινες λάρνακες με την κάρα και τα λείψανά του τοποθετήθηκαν στον ηγουμενικό θρόνο ως έκφραση συγγνώμης για την άδικη δίωξή του. Μικρά τεμάχια των λειψάνων του μεταφέρθηκαν ως ευλογία στα δύο Σιμωνοπετρίτικα μετόχια της Αναλήψεως στον Βύρωνα και του Αγίου Χαραλάμπους στη Θεσσαλονίκη.
Αγιοκατάταξη
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατά την επίσκεψη του στο Άγιον Όρος, τον Οκτώβριο του 2019, ενώπιον της Σύναξης της Ιεράς κοινότητας, ανήγγειλε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα προχωρήσει στη μελέτη αγιοκατάταξης του Γέροντος Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτου. Αποδεχθείσα εισήγηση της Κανονικής Επιτροπής η Αγία και Ιερά Σύνοδος, που συνήλθε υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχη στις 27 Νοεμβρίου 2019, τον ανέγραψε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας και η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 9 Μαΐου κάθε έτους.
Πηγές
Ιερώνυμος Ιερώνυμος Ιερώνυμος Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Χρήστος Χατζηπαναγιώτης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1958 στην Αγιάσο της Λέσβου. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1982 και έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στο κοινό με την συμμετοχή του στην πολύ πετυχημένη τηλεοπτική σειρά του ΑΝΤ1, Εγκλήματα, την περίοδο 1998-2000.
Πριν τον πρωταγωνιστικό του ρόλο σε αυτή την σειρά, είχε βρεθεί για έντεκα χρόνια στο πλευρό του Λάκη Λαζόπουλου, στους Δέκα Μικρούς Μήτσους, στον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel. Έχει επίσης συμμετάσχει στις σειρές "Οι μεν και οι δεν", "Αχ Ελένη", "Ντόλτσε Βίτα", "Στρίβειν δια του αρραβώνος" και "Όλα του γάμου δύσκολα".
Την περίοδο 2006-2007 συμμετείχε στη ανατρεπτική μαύρη κωμωδία "Πόσο γλυκά με σκοτώνεις" μαζί με την Μαρία Λεκάκη και τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη. Την επόμενη τηλεοπτική περίοδο, 2007-2008, έκανε μία guest εμφάνιση στη σειρά "Γιούγκερμαν". Ακολούθησαν guest εμφανίσεις στις σειρές "Κόκκινο Δωμάτιο", "Safe Sex" και "7" Επτά θανάσιμες πεθερές και Δια Ταύτα και Κάτω παρτάλι καιΣτο καλό γλυκιά μου συμπεθέρα και Ο άντρας των ονείρων μου και Μην αρχίζεις τη μουρμούρα και Δέκα μικροί Μήτσοι και Το σόι σου. Τη σεζόν 2021 - 2022 παίζει στη σειρά Συμπέθεροι από τα Τίρανα μαζί με την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου και την Πένη Καζάκου.
Προσωπική ζωή
Εδώ και αρκετά χρόνια συγκατοικεί με την επίσης ηθοποιό και καλή φίλη Βίκυ Σταυροπούλου στην Ανθούπολη Περιστερίου. Παρότι μένουν μαζί, η σχέση τους είναι πάντα φιλική.
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Διεθνής Μαιτρ
Ο τίτλος του Διεθνούς Μαιτρ απονέμεται σε δυνατούς σκακιστές, οι οποίοι, όμως, είναι εν δυνάμει κατώτεροι από τους Διεθνείς Γκρανμαίτρ, αλλά ανώτεροι από τους κατόχους του τίτλου FIDE Μαιτρ. Καθιερώθηκε μαζί με τον τίτλο του Γκρανμαίτρ το 1950 και στη διεθνή σκακιστική βιβλιογραφία αναφέρεται, εν συντομία, ως IM.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο Πολωνός σκακιστής [[Ντάβιντ Πσεπιούρκα, ήταν ο πρώτος που έθεσε την ιδέα θέσπισης του τίτλου του Διεθνούς Μαιτρ.]] Στο συνέδριο της FIDE στην Πράγα, το 1931, ο Ντάβιντ Πσεπιούρκα πρότεινε την καθιέρωση του τίτλου του Διεθνούς Μαιτρ (International Master) και τον καθορισμό κανόνων σχετικά με τον τρόπο απονομής του τίτλου αυτού.
Στο Συνέδριο του 1935 στη Βαρσοβία, η FIDE πρότεινε ότι κάθε παίκτης θα μπορεί να λάβει τον τίτλο του Διεθνούς Μαιτρ, εάν τερματίσει πρώτος ή δεύτερος σε ένα τουρνουά, με την προϋπόθεση ότι τουλάχιστον 14 παίκτες συμμετέχουν σε αυτό και τουλάχιστον το 70 τοις εκατό από αυτούς είναι ήδη Διεθνείς Μαιτρ. Μπορούσε, επίσης, κάποιος να προκριθεί κερδίζοντας τουλάχιστον τέσσερα παιχνίδια εναντίον ενός Διεθνούς Μαιτρ σε ένα επίσημο τουρνουά.
Στο Συνέδριο της FIDE στο Παρίσι το 1949, συμφωνήθηκε ένα τροποποιημένο σύστημα για τους τίτλους των Διεθνών Μαιτρ και Γκρανμαίτρ. Ταυτόχρονα, 27 παίκτες αναδείχθηκαν Διεθνείς Γκρανμαίτρ, 94 παίκτες (συμπεριλαμβανομένης μίας γυναίκας) ονομάστηκαν Διεθνείς Μαιτρ και 17 γυναίκες παίκτριες αναδείχθηκαν Γυναίκες Διεθνείς Μαιτρ.
Κριτήρια
Τα ακόλουθα κριτήρια κατάταξης έχουν καθοριστεί από τη FIDE:
Ανεξάρτητα από αυτά τα κριτήρια, η FIDE απονέμει αυτόματα τον τίτλο International Master σε παίκτες που κερδίζουν ένα από τα ακόλουθα επιτεύγματα:
Ειδικές Περιπτώσεις Σκακιστών
Αφού γίνουν Διεθνείς Μαιτρ, οι περισσότεροι επαγγελματίες σκακιστές θέτουν σαν επόμενο στόχο τους να γίνουν Γκρανμαίτρ. Είναι επίσης δυνατό να γίνεις Γκρανμαίτρ χωρίς να έχεις υπάρξει ποτέ Διεθνής Μαιτρ. Ο Λάρι Κρίστιανσεν από τις Ηνωμένες Πολιτείες (1977), ο Γουάνγκ Χάο από την Κίνα , ο Ανίς Γκίρι από την Ολλανδία , και οι πρώην παγκόσμιοι πρωταθλητές Μιχαήλ Ταλ από τη Λετονία και Βλαντίμιρ Κράμνικ από τη Ρωσία έγιναν Γκρανμαίτρ χωρίς ποτέ έχοντας υπάρξει Διεθνείς Μαιτρ. Ο Μπόμπι Φίσερ των Ηνωμένων Πολιτειών πέτυχε και τους δύο τίτλους αποκλειστικά χάρη στην πρόκριση για το Διαζωνικό του 1958 (τίτλος Διεθνούς Μαιτρ) και το Τουρνουά Διεκδικητών του 1959 (τίτλος Γκρανμαίτρ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκακιστικοί τίτλοι Κατηγορία:Σκάκι
Κέντσιν
Το Κέντσιν (πολωνικά: Kętrzyn, μέχρι το 1946 Ράστεμπορκ [Rastembork], Rastenburg) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Κέντσιν, στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας της βορειοανατολικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 26.609 κάτοικοι (2020). Τα έτη 1975–1998, ανήκε διοικητικά στο Βοεβοδάτο Όλστιν. Η πόλη πήρε το όνομά της από τον ιστορικό Βόιτσεχ Κεντσίνσκι το 1946, ωστόσο, τόσο το επίσημο Κέντσιν όσο και το πρώην πολωνικό όνομα Ράστεμπορκ εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται.
Ο πρώτος οικισμός ιδρύθηκε το 1329 και στο Ράστενμπουργκ παραχωρήθηκαν δικαιώματα και προνόμια πόλης το 1357. Κατά τη διάρκεια των αιώνων ήταν μέρος του Τευτονικού Κράτους, της Πολωνίας και της Ανατολικής Πρωσίας στη Γερμανία. Η πόλη είναι γνωστή για τη γύρω περιοχή λιμνών στη Μαζουρία και πολλά μνημεία ιστορικής αξίας, όπως το Λημέρι του Λύκου στο κοντινό Γκιέρουος, όπου έγινε απόπειρα δολοφονίας κατά του Αδόλφου Χίτλερ το 1944.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|190x190εσ| Παλιό γυμνάσιο, που παρακολούθησε ο [[Βόιτσεχ Κεντσίνσκι μεταξύ 1855 και 1859]] Οι αρχικοί κάτοικοι της περιοχής ήταν η βαλτική φυλή των Αεστών, την οποία αναφέρει ο ιστορικός Τάκιτος στο Germania του (μ.Χ. 98). Η πόλη, γνωστή στα γερμανικά ως Rastenburg και στα πολωνικά ως Rastembork, ιδρύθηκε το 1329 στο Κράτος του Τευτονικού Τάγματος και της παραχωρήθηκαν δικαιώματα πόλης το 1357 από τον Χένινγκ Σίντεκοπ.
Μετά τη Μάχη του Γκρούνβαλντ, το 1410, ο δήμαρχος παρέδωσε την πόλη στην Πολωνία, ωστόσο, περιήλθε στους Τεύτονες Ιππότες το 1411. Το 1440, η πόλη προσχώρησε στην αντι-τευτονική Πρωσική Συνομοσπονδία. Μετά από αίτημα της Συνομοσπονδίας, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας ενσωμάτωσε την περιοχή και την πόλη στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας το 1454. Στη συνέχεια, η πόλη αναγνώρισε τον Πολωνό Βασιλιά ως νόμιμο ηγεμόνα και οι κάτοικοι της πόλης έστειλαν τον αντιπρόσωπό τους στο Κούνιχσμπεργκ για να αποτίσουν φόρο τιμής στον βασιλιά.
Μετά τον Δεκατριετή Πόλεμο (1454-1466), η πόλη ήταν μέρος της Πολωνίας ως φέουδο που κατείχε το Κράτος του Τάγματος των Τευτόνων και, από το 1525 έως το 1701, ήταν μέρος του Δουκάτου της Πρωσίας, πολωνικού φέουδου μέχρι το 1657. Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, οι Πολωνοί αποτελούσαν περίπου το μισό του πληθυσμού της πόλης, ενώ το άλλο μισό ήταν Γερμανοί. Το 1667, ιδρύθηκε ένα πολωνικό εκκλησιαστικό σχολείο.
Το 1701, η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας και στη συνέχεια, το 1871, μέρος της Γερμανίας. Κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου, από το 1758 έως το 1762, η πόλη καταλήφθηκε από τους Ρώσους. Τον Ιούνιο του 1807, καθ΄ όλη τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων, η μεραρχία του Στρατηγού Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι τοποθετήθηκε στην πόλη.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, μια πολωνική λουθηρανική ενορία υπήρχε ακόμα στο Ράστενμπουργκ, παρά την πολιτική γερμανοποίησης που ασκούσαν οι πρωσικές αρχές. Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα χτίστηκε εργοστάσιο ζάχαρης, ζυθοποιείο και μύλος.
20ος αιώνας
αριστερά|μικρογραφία| Ένα διατηρημένο [[καταφύγιο αεροπορικής επιδρομής από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο Κέντσιν]] Το Ράστενμπουργκ και η γύρω περιοχή ήταν η σκηνή της Πρώτης Μάχης των Λιμνών της Μαζουρίας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στις και της Δεύτερης Μάχης των Λιμνών της Μαζουρίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το στρατιωτικό αρχηγείο του Αδόλφου Χίτλερ εν καιρώ πολέμου, το Wolfsschanze (Λημέρι του Λύκου), βρισκόταν στο δάσος ανατολικά του Ράστενμπουργκ. Το καταφύγιο ήταν το σκηνικό για την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας της συνωμοσίας κατά του Χίτλερ στις 20 Ιουλίου. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Γερμανοί λειτούργησαν ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας για Εβραίους στην πόλη.
Το 1945, η περιοχή υπέστη καταστροφή τόσο από τους Γερμανούς που υποχωρούσαν όσο και από τους προελαύνοντες Σοβιετικούς κατά τη διάρκεια της Επίθεσης Βιστούλα-Όντερ. Μερικά ερείπια του Wolfsschanze παραμένουν. Η πόλη ήταν πόλη φρουράς της Βέρμαχτ μέχρι που καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό στις 27 Ιανουαρίου 1945. Η σε μεγάλο βαθμό εγκαταλειμμένη πόλη καταστράφηκε βαριά από τους Σοβιετικούς.
Μετά τον πόλεμο, η πόλη μεταφέρθηκε στην Πολωνία με αλλαγές στα σύνορα που ανακοινώθηκαν στη Διάσκεψη του Πότσδαμ. Οι επιζώντες Γερμανοί κάτοικοί του που δεν είχαν εκκενωθεί, στη συνέχεια εκδιώχθηκαν προς τα δυτικά και αντικαταστάθηκαν με Πολωνούς, οι περισσότεροι από τους οποίους εκδιώχθηκαν οι ίδιοι από την προπολεμική πολωνική περιοχή του Βίλνιους που προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση και δόθηκε στη Λιθουανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Στην πόλη δόθηκε το ιστορικό πολωνικό όνομα Rastembork το 1945 και το 1946 μετονομάστηκε σε Kętrzyn από τον Πολωνό ιστορικό, ακτιβιστή και πατριώτη Βόιτσεχ Κεντσίνσκι, ο οποίος παρακολούθησε το τοπικό γυμνάσιο τα έτη 1855-1859.
Μετά τον πόλεμο, η ζωή της πόλης ξαναχτιζόταν. Το 1945 ιδρύθηκε το Δημοτικό Θέατρο. Χάρη σε εθελοντικές συνεισφορές, αγοράστηκαν βιβλία για νεοσύστατες δημόσιες βιβλιοθήκες. Στο ανακαινισμένο κάστρο δημιουργήθηκε μουσείο.
Κλίμα
Αν και επίσημα το κλίμα χαρακτηρίζεται ως ωκεάνιο, ορίζεται ως Cfb για την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν (−3°C ισοθερμία), οι μέσοι όροι του είναι πολύ πιο κοντά σε ένα θερμό-καλοκαιρινό υγρό ηπειρωτικό κλίμα, που δηλώνεται ως Dfb, και ορίζεται καλύτερα έτσι. Το κλίμα της πόλης έχει σημαντικό θερμικό εύρος, αλλά και πάλι με κάποια όχι τόσο έντονη επιρροή της θάλασσας.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κέντσιν είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Βαρμίας-Μαζουρίας Κατηγορία:Πόβιατ Κέντσιν Κατηγορία:Κάστρα του Τευτονικού Τάγματος
Σχέσεις Πολωνίας-Σουηδίας
Οι σχέσεις Πολωνίας-Σουηδίας είναι οι διμερείς και ιστορικές σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας της Πολωνίας και του Βασιλείου της Σουηδίας. Και οι δύο χώρες χωρίζονται από τη Βαλτική Θάλασσα και είχαν μια πολύ μακρά ιστορική επαφή, η οποία επέζησε επίσης από πολλές συγκρούσεις μεταξύ των δύο χωρών. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Πολωνία και η Σουηδία απολάμβαναν μια στενή σχέση, μόνο για να διακοπεί από τη σοβιετική και γερμανική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο, τόσο οι αποκατασταθείσες σχέσεις όσο και η Σουηδία έχουν γίνει ο μεγαλύτερος οικονομικός συντελεστής για την Πολωνία μεταξύ των σκανδιναβικών χωρών. Τόσο η Πολωνία όσο και η Σουηδία είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Υπάρχουν πάνω από 90.000 Πολωνοί στη Σουηδία και οι κάτοικοι και από τις δύο χώρες επισκέπτονται συχνά την άλλη.
Ιστορία
μικρογραφία|242x242εσ| Η Πολωνία και η Σουηδία δημιούργησαν μια [[Ένωση Πολωνίας-Σουηδίας|προσωπική ένωση υπό την ηγεσία του Βασιλιά Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας την περίοδο 1592-1599.]] Ο Οίκος των Γιαγκελλόνων που κυβέρνησε την Πολωνία από το 1386 έως το 1596 θεωρήθηκε ότι είχε κάποια σουηδική καταγωγή και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Πολωνίας σε μια σημαντική ευρωπαϊκή δύναμη στις μεσαιωνικές ημέρες της Ευρώπης. Ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες της Πολωνίας, ο Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας, ήταν επίσης εν μέρει Σουηδός μέσω του πατέρα του, Βασιλιά Ιωάννη Γ΄ της Σουηδίας. Η μητέρα του Σιγισμούνδου ήταν η Πολωνή Πριγκίπισσα Αικατερίνη Γιαγκελλόνων. Υπό την ηγεσία του Σιγισμούνδου Γ΄ και οι δύο χώρες σχημάτισαν την Ένωση Πολωνίας-Σουηδίας, η οποία περιλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής της Βαλτικής, και από το 1561 έως το 1722, οι δύο χώρες μοιράστηκαν κοινά σύνορα με τη Λιβονία.
Ταυτόχρονα, τόσο η Πολωνία, ως μέρος της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, όσο και η Σουηδική Αυτοκρατορία είχαν φιλόδοξα σχέδια για επέκταση των εδαφών και εδραίωσης της εξουσίας, η οποία οδήγησε σε πολλές μεγάλες συγκρούσεις μεταξύ των δύο εθνών, αμφισβητώντας τη δύναμη της καθεμιάς. Στο αποκορύφωμα, οι Σουηδοί εισέβαλαν στην Πολωνία κάποια στιγμή, γνωστός ως Σουηδικός κατακλυσμός, ο οποίος αργότερα εξάλειψε μεγάλο μέρος της Πολωνίας μετά από σοβαρές καταστροφές από τους Σουηδούς εισβολείς. Η αποδυνάμωση της Πολωνίας ήταν αποτέλεσμα της βίαιης σουηδικής εισβολής.
Τον 18ο αιώνα, οι διαμελισμοίτης Πολωνίας ξύπνησαν τον φόβο της Σουηδίας μήπως υποστεί παρόμοια μοίρα στα χέρια της Ρωσίας, αλλά μετά το τέλος του Ρωσοσουηδικού πολέμου το 1790, οι επιτυχημένες σουηδικές διπλωματικές αποστολές εμπόδισαν ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Ωστόσο, η Σουηδία, παρόμοια με την Πολωνία, έχασε μεγάλα εδάφη στα ανατολικά από τη Ρωσία το 1721 και το 1809.
Η Σουηδία ήταν ο κύριος προορισμός για πολλούς μετανάστες από τη διαμελισμένη Πολωνία.
Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι
Κατά τη διάρκεια του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πολωνική κοινότητα στη Σουηδία υποστήριξε πολύ την ανεξάρτητη Πολωνία, χωρίς να ελέγχεται τόσο από τους Γερμανούς όσο και από τους Ρώσους. Ειδικά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αρκετά μέλη του Εσωτερικού Στρατού χρησιμοποίησαν τη Σουηδία, μια ουδέτερη χώρα, για να διευκολύνουν και να χρηματοδοτήσουν την πολωνική αντίσταση. Αρκετοί Σουηδοί πολίτες είχαν επίσης βοηθήσει και υποστηρίξει την πολωνική αντίσταση και τους έδωσαν καταφύγια, προστατεύοντας επίσης τους Πολωνούς από το κυνήγι από τους Γερμανούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουηδια Πολωνια
Κούμοι Ρεθύμνου
Οι Κούμοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 15 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 460 μ., πάνω σε άδεντρο λόφο ο οποίος είναι γνωστός ως Κεφάλα Κουμνιώτικη.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη κατοίκησης από την υστερομινωική εποχή. Στη θέση Πυργιόλικα υπάρχουν κατάλοιπα κτιρίου διαστάσεων 23 επί 27 μέτρων της υστερομινωικής εποχής και στη θέση Κληματερά έχουν ανασκαφεί κατάλοιπα κτιρίου διαστάσεων 17 επί 12 μέτρων της ίδιας εποχής. Επίσης, έχει εντοπιστεί μεμονομένος λαξευτός τάφος της υστερομινωικής εποχής ΙΙΙ, ο οποίος απέδωσε μόνο σκελετικά υπολείμματα.
Το σημερινό όνομα του χωριού προέρχεται από τη βυζαντινή λέξη κούμος, η οποία χρησιμοποιείται για πρόχειρες κατασκευές για την προστασία των οικόσιτων ζώων. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Cumus στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Cumus με 227 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 κάνει μνεία στο χωριό ως Cumus. Στην οθωμανική απογραφή του 1659 καταγράφονται 54 σπίτια. Το χωριό δεν αναφέρεται στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, αλλά αναφέρεται στο έργο Κρητικά του Μανουήλ Χουρμούζη, το 1842. Την περίοδο της επανάστασης του 1866-1869, επέδραμε τον Οκτώβριο του 1866 στους Κούμους σώμα Τούρκων ατάκτων, ενώ τον Αύγουστο του 1868, δυνάμεις επαναστατών επιτέθηκαν εναντίον Οθωμανών στρατιωτών που στάθμευαν στον οικισμό, αναγκάζοντας τους σε υποχώρηση.
Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Χρωμοναστηρίου και είχε 101 χριστιανούς κατοίκους και 8 τούρκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 175 κατοίκους και υπαγόταν στον δήμο Βρυσιναίων. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Οι Κούμοι αρχικά προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Αρμένων, αλλά το 1928 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Ρεθύμνης.
Δείτε: Κοινότητα Κούμων
Από τους Κούμους κατάγονταν ο Νικόλαος Πισκοπάκης, λυράρης.
Αξιοθέατα
Ο κεντρικός ναός της ενορίας είναι αφιερωμένος στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Υπαπαντή του Χριστού. Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τις Kοίμηση της Θεοτόκου και Άγιος Γεώργιος και στην ενορία Κούμων υπάγονται επίσης τα εξωκκλησία Aγία Mαρίνα, Άγιος Γεώργιος και Άγιος Aντώνιος, με τον τελευταίο ναό είναι σπηλαιώδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Ατλαντικά Πυρηναία
Τα Ατλαντικά Πυρηναία (γαλλικά: Pyrénées-Atlantiques), αρχικώς αναφερόμενα ως Κάτω Πυρηναία (γαλλικά: Basses-Pyrénées) έως το 1969, είναι νομός της νοτιοδυτικής Γαλλίας στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Έλαβε το όνομά του από την οροσειρά των Πυρηναίων που βρίσκεται στα νότια του νομού και τον Ατλαντικό ωκεανό από τον οποίο βρέχεται προς τα δυτικά. Πρωτεύουσα είναι το Πω.
Έχει πληθυσμό 673.788 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2016. Η περιοχή έχει έκταση 7.645 τ.χλμ.
Η INSEE και το Ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 64. Μέχρι το 1969 η ονομασία του νομού ήταν Κάτω Πυρηναία.
Από πολιτιστική άποψη, ο νομός συγκεντρώνει δύο ιστορικές περιοχές: το Μπεάρν με το Πω, την πρωτεύουσα του νομού, και τη γαλλική Χώρα των Βάσκων με τη Μπαγιόν ως κύρια πόλη.
Ιστορία
Ο διοικητικός σχεδιασμός του 1790 έφερε το τέλος των εγγενών θεσμών και νόμων που απολάμβανε η περιοχή. Οι εκπρόσωποι των Βάσκων αντιτάχθηκαν στη νέα διοικητική διάταξη, καθώς αυτό απειλούσε τους θεσμούς και νόμους τους. Οι εκπρόσωποι της Κάτω Ναβάρρας αρνήθηκαν να ψηφίσουν υποστηρίζοντας ότι δεν ήταν μέρος του Βασιλείου της Γαλλίας.
Η αρχική ονομασία του νομού ήταν Κάτω Πυρηναία. Στις 10 Οκτωβρίου 1969, ο νομός μετονομάστηκε σε Ατλαντικά Πυρηναία.
Την 1η Ιανουαρίου 2016 η περιοχή της Ακουιτανίας, στην οποία ανήκε ο νομός, συγχωνεύτηκε με τις περιοχές Πουατού-Σαράντ και Λιμουζέν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Νέα Ακουιτανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Νέας Ακουιτανίας Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Κατάλογος αστέρων της Καμηλοπαρδάλεως
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Καμηλοπαρδάλεως παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό της Καμηλοπαρδάλεως κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Κ *
Γεώργιος Γούναρης
Ο '''Γεώργιος Ι. Γούναρης''' είναι θεωρητικός φυσικός που έχει συνεισφέρει πολλά στον τομέα της πυρηνικής φυσικής και της φυσικής σωματιδίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1939 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Ηλεκτρολός και Μηχανολόγος στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1962), τέσσερα χρόνια αργότερα πήρε το Master Φυσικής καθώς και το Διδακτορικό του, το 1969) από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο (University of Chicago). Η διατριβή του είχε τίτλο "Comments on the behaviour of electromagnetic form factors for large and small momentum transfer" και επιβλέπων καθηγητής του ο Jun John Sakurai.