cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γάμος αλά ελληνικά (αμερικανο-καναδική ταινία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες
Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας
thumb|220px|Το έμβλημα της ΟΔΑ / FAA. Η Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας - ΟΔΑ (Federal Aviation Administration) γνωστότερη με το αρκτικόλεξο FAA είναι η εθνική υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας των ΗΠΑ, αντίστοιχη με την ελληνική ΥΠΑ. Στη δικαιοδοσία της περιλαμβάνεται η ρύθμιση και η εποπτεία παντός θέματος της πολιτικής αεροπορίας εντός του εθνικού εναέριου χώρου, εκδίδοντας αεροπορικούς κανονισμούς και προβαίνοντας σε ελέγχους. Δημιουργήθηκε με τον ομοσπονδιακό αεροπορικό νόμο του 1958, ως Ομοσπονδιακός Οργανισμός Αεροπορικών Υπηρεσιών, τη δε σύγχρονη ονομασία του υιοθέτησε το 1967 όταν τέθηκε υπό την εποπτεία του Υπουργείου Μεταφορών των ΗΠΑ.
Στρατηγίς Περκρίνου
Η Στρατηγίς Περκρίνου ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.
Η στρατηγίδα Περκρίνου, περιελάμβανε την οχυρωμένη πόλη του Περκρί (Berkri, σημερινό Barkiri, Τουρκία) που ανήκε στα λεγόμενα "Αρμενιακά θέματα", δημιουργήθηκε τον 11ο αιώνα και ο στρατηγός του ήταν υπόλογος στον Κατεπάνω της Βαασπρακανίας.
Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας
Έδρα ΟΔΑ
Η έδρα της ΟΔΑ / FAA βρίσκεται στην Ουάσιγκτον στη λεωφόρο Ανεξαρτησίας. Ένας αριθμός περιφερειακών υπηρεσιών και επιχειρησιακών κέντρων καλύπτει όλο τον εθνικό εναέριο χώρο με αντίστοιχες περιοχές της επικράτειας, επανδρωμένων με κατάλληλο προσωπικό εμπειρογνωμόνων και επιθεωρητών.
Στρατηγίς Περκρίνου
Το 1030-34 ο τουρκομάνος Αλείμ παρέδωσε το φρούριο Περκρί στους Βυζαντινούς περιμένοντας ανταλλάγματα, όταν ο γιος του πήγε στην Κωνσταντινούπολη για τα ανταλάγματα δεν πήρε τίποτα, γυρίζοντας πίσω έπεισε τον πατέρα του να ανακαταλάβουν το φρούριο, όπως κι έγινε. Το 1036 το ανακατέλαβαν οι Βυζαντινοί, και μέχρι το 1046 το κάστρο διεκδικούσαν οι Τουρκομάνοι όταν εκείνη την χρόνια τους νίκησε σε μάχη ο βυζαντινός στρατός και ανακατέλαβε το φρούριο. Το 1054 ο Τοργκούλ κατέλαβε και λεηλάτησε το Περκρί.
Ομοσπονδιακή Διοίκηση Αεροπορίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικές αρχές Κατηγορία:Κυβερνητικοί οργανισμοί των ΗΠΑ
Στρατηγίς Περκρίνου
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Βυζαντινή Αρμενία
NGC 524
Ο NGC 524 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 90 εκατομμύρια έτη φωτός από το ηλιακό σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Ιχθύων. Στην κεντρική περιοχή του είναι ορατά αέρια που σχηματίζουν σπειροειδή δομή. Είναι ο μεγαλύτερος γαλαξίας της ομάδας που φέρει το όνομά του και σχετίζεται με τον NGC 488 και την ομάδα του.
Έχουν παρατηρηθεί δύο υπερκαινοφανείς στον γαλαξία αυτό, ο SN 2000cx (τύπου Ia-p) και ο SN 2008Q (τύπου Ia). Ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ ανακάλυψε τον NGC 524 το 1786.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0524 05222 00968 Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός) Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες
Αγία Πετρούπολη
Η Πετρούπολη, Πόλη του Αγίου Πέτρου (ρωσικά: Санкт-Петербу́рг, μτγρ.: Σανκτ-Πετερμπούργκ, επί Σοβιετικής εποχής Λενινγκράντ, Ленинград, κατά το διάστημα 1914-1924 Πετρογκράντ, Петроград) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη και πολιτιστική πρωτεύουσα της Ρωσίας. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αποτελεί ομοσπονδιακή πόλη και μία από τις 85 ομοσπονδιακές ενότητες στις οποίες διαιρείται διοικητικά η χώρα. Βρίσκεται στη βορειοδυτική Ρωσία και πολύ κοντά στα σύνορα με τη Φινλανδία, στο σημείο που ο ποταμός Νέβας εκβάλλει στη Βαλτική Θάλασσα. Είναι κτισμένη επάνω σε σύμπλεγμα μικρών νησιών, τα οποία χωρίζονται από φυσικά και τεχνητά κανάλια και συγκοινωνούν μεταξύ τους με γέφυρες. Με βάση τη ρωσική κρατική οργάνωση, είναι διοικητικό κέντρο του Βορειοδυτικού Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος και έδρα του Στόλου της Βαλτικής.
Ιδρύθηκε από τον τσάρο Πέτρο Α΄ το 1703 ως το παράθυρο της Ρωσίας στην Ευρώπη. Εννέα χρόνια αργότερα και μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 ήταν πρωτεύουσα του αχανούς κράτους. Σήμερα αριθμεί σχεδόν 5.000.000 κατοίκους και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας μετά την πρωτεύουσα Μόσχα.
Το όνομα της πόλης παρακολουθεί τις κατά καιρούς πολιτικές εξελίξεις. Ιδρύθηκε ως Πετερμπούργκ (Πετρούπολη), όμως το 1914 μετονομάστηκε σε Πετρογκράντ, διότι το Πετερμπούργκ θύμιζε γερμανικά και οι Γερμανοί ήταν τότε αντίπαλοι των Ρώσων στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά το θάνατο του Βλαντίμιρ Λένιν και έως το 1991 ονομαζόταν Λένινγκραντ (Ленингра́д, στις δυτικές γλώσσες ακουγόταν προπαροξύτονο). Μολονότι η πόλη έπαψε να ονομάζεται Λένινγκραντ μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το όνομα αυτό διατηρήθηκε στην ονομασία του Όμπλαστ Λενινγκράντ, της ομοσπονδιακής ενότητας που περιβάλλει την πόλη. Η πόλη επί το πλείστον αποκαλείται λανθασμένα «Αγία Πετρούπολη» στα ελληνικά, γιατί η συγκεκριμένη ονομασία παραπέμπει στο νόημα Άγια Πόλη του Πέτρου (στην πραγματικότητα είναι Πόλη του Άγιου Πέτρου). Πολύ ελάχιστα χρησιμοποιείται η σωστή ονομασία «Αγιοπετρούπολη», ενώ αρκετά ευρύτερα αυτής η απλή ονομασία «Πετρούπολη».
Η UNESCO έχει ανακηρύξει ολόκληρο το κέντρο και πολλά προάστιά της ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Ολόκληρη η πόλη αποκαλείται και «πρωτεύουσα του Βορρά» όντας μια τεράστια ανοιχτή έκθεση μνημειακής, διακοσμητικής και χρηστικής αρχιτεκτονικής, γεμάτη μεγαλοπρεπή και μη κτήρια με εξαιρετικές λεπτομέρειες, κήπους και πάρκα, πλατιές λεωφόρους, σκαλιστές γέφυρες, αγάλματα και μνημεία. Για το λόγο αυτό, συχνά αποκαλείται ανοιχτό μουσείο του μπαρόκ και του νεοκλασικισμού. Ακόμα πιο ξεχωριστή κάνουν την πόλη ο Νέβας και τα πολυάριθμα κανάλια που τη διαρρέουν, δίνοντάς της το προσωνύμιο «Βενετία του Βορρά» ή «Πόλη των 300 γεφυρών» (αν και στην πραγματικότητα έχει πάνω από οκτακόσιες).
Χαρακτηριστικό της πόλης είναι οι «λευκές νύχτες» του Ιουνίου. Ο ουρανός φαίνεται να μη σκοτεινιάζει ποτέ τις νύχτες εκείνες - φαινόμενο που οφείλεται στη θέση της Αγίας Πετρούπολης κοντά στον Αρκτικό Κύκλο (60° Β, σχεδόν στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος με τις σκανδιναβικές πρωτεύουσες).
Η περιοχή κατά την περίοδο του Μεσαίωνα
Κατά το Μεσαίωνα η περιοχή έφερε την ονομασία Ίνγκρια και ήταν μήλον της έριδος ανάμεσα στη Φεουδαλική Δημοκρατία του Νόβγκοροντ και την ισχυρότερη Σουηδία. Η διαμάχη αυτή συνεχίσθηκε και όταν το Νόβγκοροντ αντικαταστάθηκε στην πρωτοκαθεδρία του ρωσικού κόσμου από τη Μοσχοβία. Γενικά ο έλεγχος της Ίνγκριας ήταν η βασική αιτία των Ρωσο-σουηδικών Πολέμων, οι οποίοι επαναλαμβάνονταν για επτά αιώνες.
Η ίδρυση της πόλης
right|thumb|160px|Χάρτης που δείχνει την εγγύτητα της Ίνγκριας στα σπουδαιότερα λιμάνια της εποχής Το 1700 ξεκίνησε ο Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος. Εν αντιθέσει με το αδύναμο και γεμάτο διασπάσεις παρελθόν της, το Ρωσικό Βασίλειο ήταν πια διαφορετικό τόσο σε ενότητα όσο και σε στόχους.
Στις δεκαετίες που προηγήθηκαν του Μεγάλου Πολέμου, είχαν λάβει χώρα εντατικές προσπάθειες για την πολιτική και διοικητική ενοποίηση της ρωσικής επικράτειας. Όταν ανέλαβε ο Μέγας Πέτρος, πέρασε σε ένα νέο στόχο: τη διάνοιξη εμπορικών οδών και η συστηματική καλλιέργεια των οικονομικών σχέσεων με τη δύση. Έως τότε, το λιγοστό εμπόριο διεξαγόταν είτε από ξηράς με κάρα (εξαιρετικά αργό και ασύμφορο) είτε θαλασσίως από νότο, με τα πλοία να διασχίζουν ολόκληρη τη Μεσόγειο, και μέσω του Αιγαίου να μπαίνουν στον Εύξεινο Πόντο, όπου βρίσκονταν κάποιοι ρωσικοί εμπορικοί σταθμοί. Πέραν του ότι αυτή η θαλάσσια διαδρομή ήταν δαπανηρή και χρονοβόρα, τα πλοία κινδύνευαν από τους πειρατές.
Το κυριότερο όμως μειονέκτημα είχε να κάνει με την εξάρτησή της από την Υψηλή Πύλη, που άμεσα (Αιγαίο, Βόσπορος) ή έμμεσα (τουρκομάνοι ηγεμόνες του Βόρειου Εύξεινου Πόντου και δη Τάταροι της Κριμαίας) ήλεγχε το ρου του ρωσικού εμπορίου. Είχαν λοιπόν από τότε διατυπωθεί σκέψεις για τη δημιουργία ενός μεγάλου λιμανιού στο βορρά, που θα βρισκόταν εγγύτερα στο Λονδίνο, το Άμστερνταμ και το Αμβούργο, και επιπλέον θα «έλυνε τα χέρια» του τσάρου στο χειρισμό των ρωσο-τουρκικών ζητημάτων. Για τους παραπάνω λόγους, πρώτο μέλημα του Πέτρου στο Μεγάλο Πόλεμο ήταν η ανάκτηση της Ίνγκριας, ώστε να αποκτήσει διέξοδο στη Βαλτική. Σύμφωνα με το θρύλο, το εν λόγω σημείο υποδείχθηκε στον τσάρο με θεόσταλτο όνειρο, λίγο πριν από μία πολύ σημαντική μάχη εναντίον των Σουηδών.
left|thumb|160px|Ο Μέγας Πέτρος, ιδρυτής της πόλης Η περιοχή καταλήφθηκε πολύ γρήγορα, και η θεμελίωση της Αγ. Πετρούπολης έγινε από τον ίδιο τον τσάρο στις 27 Μαΐου του 1703 (16 με το παλαιό ημερολόγιο). Αφού η οικοδόμηση της πόλης ξεκίνησε σε περίοδο πολέμου, το πρώτο κτίσμα της ήταν ένα φρούριο: αυτό των Πέτρου και Παύλου. Ως ιδανική τοποθεσία επιλέχθηκε το νησάκι Ζαγιάτσι (Λαγονήσι) εντός του Νέβα, δύο μίλια από την εκβολή του ποταμού στη Βαλτική. Αμέσως μετά, άρχισε η δημιουργία της πόλης.
Το εγχείρημα ήταν πολύ δύσκολο, διότι η περιοχή ήταν εξαιρετικά ελώδης. Μετακλήθηκαν Γερμανοί μηχανικοί και πολεοδόμοι, οι οποίοι αποξήραναν τους βάλτους και άρχισαν να επεκτείνουν την πόλη στα νησάκια πέριξ του φρουρίου. Χρειάσθηκε τόση πέτρα που ο Πέτρος απαγόρευσε την ανέγερση λίθινων κτηρίων σε όλη την επικράτεια, ώστε να έχει επάρκεια υλικού και όλους τους εξειδικευμένους τεχνίτες στη διάθεσή του. Η εργασία έγινε εντατικά από εκατοντάδες χιλιάδες δουλοπάροικους και Σουηδούς αιχμαλώτους πολέμου - υπολογίζεται ότι 30.000 από αυτούς πέθαναν από εξάντληση και ελονοσία. Το πρώτο οίκημα που ολοκληρώθηκε ολοκληρώθηκε εκτός του φρουρίου ήταν αυτό του Ολλανδού Κορνήλιου Κρούις, στενού φίλου του Πέτρου από την εποχή των σπουδών του στο Ζάανταμ, ο οποίος τον ακολούθησε στη Ρωσία και ανέλαβε διοικητής του Στόλου της Βαλτικής.
Η στρατηγική θέση της πόλης τής έδωσε τεράστια σημασία ως εμπορική πύλη της Ρωσίας από/προς τη δυτική Ευρώπη. Παράλληλα το νησί Κότλιν (Κροστάνδη) στην είσοδο του Φινλανδικού Κόλπου μετετράπη σε οχυρό, κάνοντας την Αγ. Πετρούπολη απρόσβλητη από θαλάσσης και κέντρο του Πολεμικού Ναυτικού.
Το 1712 η Αγ. Πετρούπολη έγινε επισήμως πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και στα χρόνια που ακολούθησαν η ρωσική ελίτ ξόδεψε αμύθητα ποσά, δημιουργώντας μια πόλη - αρχιτεκτονικό πρότυπο. Το 1861 ο Αλέξανδρος Β΄ κατήργησε τη δουλοπαροικία, με αποτέλεσμα μεγάλος αριθμός απελεύθερων να συρρεύσει στην πόλη αναζητώντας εργασία. Ανεγέρθηκαν έτσι τα πρώτα εργατικά προάστια και η παραγωγή εκτοξεύθηκε, μετατρέποντας μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα την πόλη σε ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά κέντρα της Ευρώπης.
Η εποχή των επαναστατών
Η βιομηχανική ανάπτυξη αποτέλεσε γενικά κατάλληλο υπόστρωμα για την ανάπτυξη ριζοσπαστικών ιδεών, και η Αγία Πετρούπολη δεν ξέφυγε από τον κανόνα. Οι εξαθλιωμένοι εργάτες οργανώθηκαν σε εργατικά συμβούλια (σοβιέτ) και ξεκίνησαν πολιτική πάλη. Το 1881 μία σοσιαλιστική οργάνωση κατάφερε να δολοφονήσει τον ίδιο τον αυτοκράτορα. Παρά το κύμα διωγμών που ακολούθησε, οι αγώνες συνέχισαν να τρέφονται από την απολυταρχική διακυβέρνηση των τσάρων και εντάθηκαν στις αρχές του 20ού αιώνα. Το 1905 σημειώθηκε η πρώτη επανάσταση, η οποία είχε ειρηνικό χαρακτήρα. Στα αιτήματα για εκδημοκρατισμό, ο Νικόλαος Β΄ απάντησε με πολυβολισμό των άοπλων διαδηλωτών - έκτοτε του αποδόθηκε το προσωνύμιο Αιματοβαμμένος. Ακολούθησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και η μετονομασία της πόλης σε Πέτρογκραντ. Η εξαθλίωση των μαζών εντάθηκε, αφού το ανθρώπινο αλλά και οικονομικό κόστος της ρωσικής συμμετοχής ήταν τεράστιο. Σε αυτό το πλαίσιο, ήταν αναπόφευκτα τα γεγονότα του 1917 που άλλαξαν την πορεία όχι μόνο της Ρωσίας αλλά και ολόκληρου του πλανήτη.
Ο Λένιν φοβόταν ότι η θέση της πόλης την καθιστούσε ευάλωτη σε πιθανή επέμβαση των δυτικών δυνάμεων, οι οποίες ήταν συνέταιροι του τσάρου. Για το λόγο αυτό, στις 5 Μαρτίου 1918 μετακίνησε προσωρινά την πρωτεύουσα στη Μόσχα. Τελικά η επέμβαση των δυτικών σημειώθηκε από το Νότο μέσω της Κριμαίας (Ουκρανική Εκστρατεία), αλλά αποκρούστηκε και η επανάσταση επικράτησε οριστικά. Παρόλα αυτά η πρωτεύουσα παρέμεινε στη Μόσχα. Η μετακίνηση της πρωτεύουσας ανέκοψε την τάση διόγκωσης της πόλης, αφού το 1920 ο πληθυσμός της ανερχόταν μόλις στο 1/3 του πληθυσμού του 1915.
Στις 24 Ιανουαρίου 1924, τρεις ημέρες μετά το θάνατο του Λένιν, η πόλη μετονομάστηκε ξανά, αυτή τη φορά σε Λένινγκραντ. Η επίσημη αιτιολογία ανέφερε ότι αυτό έγινε προς τιμήν του νεκρού κομμουνιστή ηγέτη, αλλά η πραγματική αιτία είναι βαθύτερη: στο όνομα της πόλης ο αυτοκράτορας αντικαθίσταται από το λαϊκό ηγέτη, και αυτό συμβολίζει την κοσμογονική αλλαγή που συντελέστηκε στη ρωσική πολιτική σκηνή με την ολοκληρωτική κυριαρχία των επαναστατών.
Η Πολιορκία του Λένινγκραντ
Μετά τη λήξη του πολέμου, άρχισε η ανοικοδόμηση. Το Λένινγκραντ και τα περισσότερα προάστιά του ξανακτίστηκαν ή αποκαταστάθηκαν με βάση τα αρχικά σχέδια, για αυτό και σήμερα η πόλη διατηρεί το χαρακτήρα της, παρά τα όσα έχουν συμβεί από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα.
Η πόλη σήμερα
Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 διεξήχθη δημοψήφισμα, το οποίο με ποσοστό 54% αποφάσισε την επαναφορά του πρώτου ονόματος της πόλης και μετονόμασε 39 δρόμους, 6 γέφυρες, 3 σταθμούς του μετρό και 6 πάρκα. Οι αλλαγές αυτές είχαν σκοπό περισσότερο να εξισορροπήσουν την «εκπροσώπηση» των δύο μεγάλων παραδόσεων (αυτοκρατορική και κομμουνιστική) και όχι να διαγράψουν από την ιστορία της πόλης τη δεύτερη. Ακόμα και σήμερα η ευρύτερη περιοχή (πάλι με απόφαση δημοψηφίσματος) λέγεται Λένινγκραντ. Στην πόλη βρίσκονται αρκετά μέρη που διατηρούν τις «σοβιετικές» ονομασίες τους, ενώ πολλά δημόσια κτήρια (σταθμοί μετρό, εκπαιδευτικά ιδρύματα κτλ.) φέρουν ακόμα τα σοβιετικά σύμβολα.
Αξιοθέατα και μνημεία
center|thumb|850px|Το συγκρότημα των [[Χειμερινά Ανάκτορα|Χειμερινών Ανακτόρων, όπως φαίνεται από τον ποταμό Νέβα. Το πράσινο κτίριο στα δεξιά είναι το μουσείο Ερμιτάζ.]]
Τα παλάτια
Ως πρωτεύουσα της Ρωσίας για σχεδόν δύο αιώνες, η πόλη είναι γεμάτη παλάτια τσάρων και αξιωματούχων του προσοβιετικού καθεστώτος. Τα περισσότερα κτίσθηκαν από ιταλούς αρχιτέκτονες που προσκλήθηκαν για το σκοπό αυτό στη χώρα και σήμερα λειτουργούν ως μουσεία. right|thumb|260px|Το Μαρμάρινο Παλάτι του κόμη Ορλώφ
Κυρίαρχη τεχνοτροπία στις πρώτες δεκαετίες της ιστορίας της Πετρούπολης είναι το μπαρόκ. Σε αυτό το στυλ χτίζεται το παλαιό Θερινό Παλάτι (1710-1714), ένα μάλλον μικρό οικοδόμημα για τον ίδιο τον ιδρυτή της πόλης, Πέτρο τον Α΄, στο κέντρο των πανέμορφων Θερινών Κήπων. Την ίδια εποχή, με σχέδια του ιταλού Ντομένικο Τρετσίνι, κτίστηκαν και οι επιβλητικές κατοικίες των συγγενών του Πέτρου. Πιο μεγαλειώδες από όλα όμως είναι το συγκρότημα των Χειμερινών Ανακτόρων. Σχεδιάστηκε από το Βαρθολομαίο Ραστρέλι στο σημείο που η οδός Νιέφσκι (η κεντρική της πόλης) συναντά το Νέβα. Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1754 και ολοκληρώθηκε οκτώ χρόνια αργότερα. Πρόκειται για συγκρότημα με εκθαμβωτική εξωτερική και εσωτερική διακόσμηση, που χρησιμοποιήθηκε ως έδρα του τσάρου, ενώ σήμερα στεγάζει το μουσείο Ερμιτάζ, το οποίο θεωρείται ως το μεγαλύτερο και πλουσιότερο του κόσμου. Πέραν των ανακτόρων, ο ίδιος αρχιτέκτονας έκτισε στην ίδια περιοχή σπουδαία παλάτια για τρεις ευγενείς: Στρόγκανοβ (σήμερα Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων), Βοροντσόβ (σήμερα στρατιωτική σχολή) και Ανίτσκοβ (σήμερα κέντρο εκδηλώσεων των σχολείων της πόλης).
Οι ναοί
left|thumb|150px|Ο [[ναός του Χυμένου Αίματος.]] thumb|right|180px|[[Τέμενος Αγίας Πετρούπολης]] thumb|right|180px|Βουδιστικός Ναός Ανάμεσα στους μεγαλοπρεπείς ναούς της Αγ. Πετρούπολης, αρχαιότερος είναι ο Καθεδρικός των Πέτρου και Παύλου, κτισμένος μεταξύ 1712-1732 εντός του ομώνυμου φρουρίου-νησιού. Έναν αιώνα αργότερα ανεγέρθηκε ο Καθεδρικός του Καζάν (εις ανάμνησιν της νίκης των Ρώσων κατά του Ναπολέοντα το 1812) σε σχέδια εμπνευσμένα από τη Βασιλική του Αγ. Πέτρου του Βατικανού. Ο μεγαλύτερος ναός της πόλης είναι αυτός του Αγ. Ισαάκ. Κτιζόταν από το 1818 για σαράντα χρόνια σε σχέδια του Γάλλου Αυγούστου Ντε Μονφεράν και είναι ένας από τους μεγαλύτερους στεγασμένους χώρους παγκοσμίως. Στα μέσα του 19ου αι. ξεκίνησε από το Βαρθολομαίο Ραστρέλι σε μπαρόκ ρυθμό η ανέγερση του πανύψηλου ναού της μονής Σμόλνυ σε χρώμα λευκό-θαλασσί, αλλά ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Σπουδαία κληρονομιά άφησαν και δύο Ρώσοι ναοδόμοι της ίδιας περιόδου, οι Βασίλι Στάσοβ (ναοί Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, Αγίας Τριάδας) και Γιούρι Βελτέν (Ιωάννη του Βαπτιστή, Σεσμένσκαγια - αμφότεροι κτισμένοι στο στυλ της Γοτθικής Αναγέννησης). Ο ναός της Αγ. Τριάδας διέθετε το μεγαλύτερο ξύλινο τρούλο στην Ευρώπη, αλλά καταστράφηκε από πυρκαγιά τον Αύγουστο του 2006.
Διασημότερος όλων όμως είναι ο περίφημος Ναός του Χυμένου Αίματος. Ονομάσθηκε έτσι γιατί βρίσκεται στο σημείο που δολοφονήθηκε ο τσάρος Αλέξανδρος ο Β΄. Πρόκειται για ένα κομψοτέχνημα μεγάλων διαστάσεων, γεμάτο πολύχρωμα λεπτουργήματα, μωσαϊκά και τοιχογραφίες, με χαρακτηριστικούς πύργους σε σχήμα κρεμμυδιού.
Εκτός από χριστιανικούς ναούς, στην πόλη βρίσκονται Ισλαμικό τέμενος (όταν χτίστηκε ήταν το μεγαλύτερο της Ευρώπης) και Βουδιστικός ναός Ντατσάν. Και οι δύο είναι κτίσματα των αρχών του 20ού αιώνα. Το τέμενος ακολουθεί την τεχνοτροπία των αντιστοίχων της Σαμαρκάνδης του Ουζμπεκιστάν.
Οι περισσότεροι ναοί πέρασαν στην ιδιοκτησία του κράτους κατά την κομμουνιστική περίοδο και σήμερα λειτουργούν κυρίως ως μουσεία ή πολιτιστικοί χώροι.
Τα δημόσια κτήρια
right|thumb|200px|Η έδρα της Ναυτικής Διοίκησης Βαλτικής Σήμα κατατεθέν της πόλης αποτελεί το πολυγωνικό Φρούριο των Πέτρου και Παύλου στο οχυρωμένο νησάκι που ιδρύθηκε η πόλη το 1703. Χαρακτηριστικό είναι επίσης το κτήριο της Ναυτικής Διοίκησης, στις όχθες του ποταμού.
Αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος πόλος έλξης είναι το μουσείο Ερμιτάζ. Στεγάζεται σε ένα από τα κτήρια του συγκροτήματος των Χειμερινών Ανακτόρων, το αποκαλούμενο πράσινο ή Ελληνικό Αναγεννησιακό. Στο τεράστιο εσωτερικό του θα βρει κανείς αρχαία Αιγυπτιακή, Ελληνική και Ρωμαϊκή έκθεση, αλλά και τη μεγαλύτερη πινακοθήκη προκλασικής και κλασικής ζωγραφικής στον κόσμο. Έχει υπολογισθεί ότι εάν ο επισκέπτης ξόδευε μισό λεπτό για κάθε βασικό έκθεμα, θα χρειαζόταν δύο χρόνια για να το δει ολόκληρο, και εάν ξόδευε τον ίδιο χρόνο για όλα τα εκθέματα, θα ήθελε κι άλλα τέσσερα! Άλλα σημαντικά μουσεία είναι είναι των Εφαρμοσμένων Τεχνών, το Εθνογραφικό, το Στρατιωτικό και το Πολιτικό-Ιστορικό.
Εξαιρετικής αισθητικής είναι και τα κτήρια που στεγάζουν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Αγ. Πετρούπολης. Στις όχθες του Νέβα βρίσκεται η Σχολή Καλών Τεχνών, με αιγυπτιακούς γρύπες και σφίγγες να καλωσορίζουν το επισκέπτη από τη μεριά του ποταμού. Στο νησί Βασιλιέβσκι είναι η έδρα του Πανεπιστημίου της πόλης - σύμπλεγμα κτισμάτων με μπαρόκ χαρακτηριστικά. Η μονή Σμόλνυ (νυν ινστιτούτο) στέγασε το πρώτο σχολείο θηλέων, ενώ κατά την Επανάσταση του 1917 χρησιμοποιήθηκε ως στρατηγείο των μπολσεβίκων. Το Ινστιτούτο της Αικατερίνης (Βιβλιοθήκη) και η Σχολή Ιππικού, σχεδιασμένα από τον Ιταλό Κουαρέγκι, είναι χαρακτηριστικά δείγματα νεοκλασικισμού.
Επίσης επισκέψιμο είναι και το τελευταίο σπίτι του Ρώσου συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, το οποίο μετατράπηκε σε μουσείο το 1971, με αφορμή την 150η επέτειο από τη γέννηση του συγγραφέα. Ως μουσείο λειτουργεί και η οικία του μυθιστοριογράφου Ναμπόκοφ. left|thumb|260px|Ο [[Χάλκινος Καβαλάρης και ο Καθεδρικός του Αγ. Ισαάκ]]
Τα αγάλματα
Το σήμα κατατεθέν της Αγ. Πετρούπολης είναι ο Χάλκινος Καβαλάρης. Πρόκειται για έργο του Γάλλου γλύπτη Ε.Μ. Φαλκονέ, κατόπιν παραγγελίας της Μεγάλης Αικατερίνης, και απεικονίζει το Μεγάλο Πέτρο έφιππο. Τοποθετήθηκε το 1782 στο πάρκο μπροστά από το ναό του Αγ. Ισαάκ, στις όχθες του Νέβα.
Η πλατεία των Χειμερινών Ανακτόρων, στην πίσω μεριά του Ερμιτάζ, κοσμείται από τη μοναδική Στήλη του Αλεξάνδρου, την ψηλότερη αυτού του είδους στον κόσμο. Στην πλατεία του Αγ. Ισαάκ βρίσκεται το άγαλμα του Νικολάου του Α' - θεωρείται μοναδικό, διότι παρά το μέγεθός του στηρίζεται μόνο σε δύο σημεία, στα πίσω πόδια του αλόγου. Στην λεωφόρο Νιέφσκι δεσπόζει το κυκλικό άγαλμα της Μεγάλης Αικατερίνης και στην πλατεία Σανάγια το μνημείο-δώρο της Γαλλίας προς την πόλη, όταν το 2003 συμπληρώθηκαν τρεις αιώνες από την ίδρυσή της. Στο μεγάλο πάρκο μπροστά στο Ινστιτούτο Σμόλνι, έδρα των μπολσεβίκων κατά την επανάσταση, τον περιπατητή υποδέχονται οι προτομές των Μαρξ και Ένγκελς, ενώ στον περίβολο του κτηρίου και στο Σιδηροδρομικό Σταθμό Φινλανδίας ο Λένιν εξακολουθεί να δείχνει το δρόμο προς τα Χειμερινά Ανάκτορα, στην κλασική φιγούρα με το υψωμένο χέρι.
Πέραν των αγαλμάτων, σημαντικά είναι και τα γλυπτά που αφιερώνονται σε ιστορικές στιγμές της Ρωσίας: Στο θρίαμβο επί του Ναπολέοντα είναι αφιερωμένες δύο αψίδες - μία στη Νάρβα και μία στην «είσοδο της Μόσχας». Στο ίδιο κλίμα, το Κοιμητήριο Πισκαρέβσκοϊ είναι το μνημείο της Αγ. Πετρούπολης για τα θύματα της τριετούς πολιορκίας της πόλης από τα ναζιστικά στρατεύματα. Χαρακτηριστικό είναι επίσης το σύμπλεγμα χαραγμένων κάθετων πλακών για τους ήρωες της Οκτωβριανής Επανάστασης στο Μάρσοβο Πόλε - μνημείο που επί Σοβιετικής Ένωσης έπαιζε το ρόλο του Αγνώστου Στρατιώτη. Μνημειακό χαρακτήρα έχει και το καταδρομικό Αβρόρα (Αυγή), μόνιμα αγκυροβολημένο στις όχθες του Νέβα, που σήμερα είναι μουσείο της Επανάστασης.
Τελειώνοντας, αξιοπρόσεκτες είναι οι γλυπτές διακοσμήσεις των γεφυρών - από μεγάλα αγάλματα (με συνηθέστερο μοτίβο το άλογο) μέχρι μικρά διακοσμητικά στοιχεία. Διασημότερα είναι τα άλογα της μικρής γέφυρας Ανίσκοφ, όπου συνηθίζουν να φωτογραφίζονται τα ζευγάρια μετά το γάμο τους.
Εκτός κέντρου
Η ομορφιά και ο πλούτος της Αγ. Πετρούπολης δεν περιορίζονται στο ιστορικό κέντρο της. Ανάμεσα στα προάστιά της, ξεχωρίζουν τα ακόλουθα:
Ποιότητα ζωής
Σήμερα ο πληθυσμός της Αγ. Πετρούπολης είναι κοντά στα πέντε εκατομμύρια κατοίκους, δηλαδή σχεδόν το 3% του πληθυσμού της Ρωσίας. Ο μέσος μηνιαίος μισθός είναι γύρω στα 400 Ευρώ - αν και θεωρείται μία από τις ακριβότερες ρωσικές πόλεις, το κόστος ζωής είναι αρκετά φθηνό για το δυτικό επισκέπτη.
Από την ίδρυσή της κιόλας, ήταν έντονη η αντίθεση στον τρόπο ζωής μεταξύ των ευγενών και του απλού λαού. Οι φτωχοί εξακολουθούν να μένουν κατά δεκάδες στα κομμουνάλκα, παλιές κατοικίες ευγενών στο κέντρο της πόλης, οι οποίες κρατικοποιήθηκαν μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Περίπου το 10% των κατοίκων ζει σε αυτά. Συχνά συναντά κανείς ζητιάνους και πλανόδιους μικροπωλητές, ενώ εκατοντάδες άνθρωποι περιφέρονται καθημερινά στους δρόμους φορώντας ολόσωμα διαφημιστικά πλακάτ για να εξοικονομήσουν λίγα ρούβλια.
Για να εγκατασταθεί κάποιος μόνιμα στην πόλη χρειάζεται ειδική άδεια, την οποία λαμβάνει μόνο εάν αποδείξει ότι διαθέτει εργασία ή παντρευτεί μόνιμο κάτοικο. Πολύς κόσμος από την επαρχία δε διαθέτει την άδεια και διαβιεί σε καθεστώς ημι-παρανομίας. Οι άνθρωποι αυτοί δε συμπεριλαμβάνονται στις στατιστικές, όπως αυτή που παρατίθεται στη συνέχεια. Χαρακτηριστικά, η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO) υπολόγιζε το 2000 ότι μόνο τα άστεγα παιδιά είναι 16.000. Παρ' όλα αυτά, σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ρωσία, η εγκληματικότητα στην πόλη είναι σαφώς χαμηλή - είναι πλήρως προσβάσιμη, χωρίς «γκρίζες ζώνες» ή γκέτο.
Πληθυσμός
right|thumb|280px|Μεταβολή του πληθυσμού της Αγ. Πετρούπολης Με βάση την επίσημη πανρωσική απογραφή του 2002, στην πόλη διαμένουν 4.661.219 άνθρωποι. Η εθνική τους προέλευση είναι: Ρώσοι 89,1%, Εβραίοι 2,1%, Ουκρανοί 1,9%, Λευκορώσοι 1,9%. Το υπόλοιπο 5% αποτελείται κυρίως από Τατάρους, Ουζμπέκους, Φινλανδούς, Κινέζους και Καυκάσιους. Υπήρξαν επίσης 1.448 κάτοικοι που δήλωσαν Έλληνες.
Δεν υπάρχει επίσημη θρησκεία, αλλά η πλειοψηφία των κατοίκων είναι χριστιανοί ορθόδοξοι.
Στον πίνακα που ακολουθεί, περιγράφεται η εξέλιξη του αριθμού δημοτών της Αγ. Πετρούπολης από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα. Οι πρώτες οργανωμένες καταγραφές έγιναν μετά τη λύση της Πολιορκίας, επομένως τα στοιχεία μέχρι τότε είναι κατ' εκτίμηση.
Υποδομές-τουρισμός
Η πόλη είναι σπουδαίο βιομηχανικό κέντρο, με βαριά βιομηχανία στους τομείς της παραγωγής ενέργειας, της ναυπηγικής, της αυτοκινητοβιομηχανίας, των κατασκευών, της μεταλλουργίας, των χημικών και των εκτυπώσεων.
Είναι το μεγαλύτερο διαμετακομιστικό κέντρο της Βαλτικής, διαθέτοντας σύμπλεγμα λιμένων που εκτείνονται στον κόλπο της Φινλανδίας και εντός του Νέβα. Είναι επίσης το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό κέντρο, με πέντε μεγάλους σταθμούς. Οι δύο είναι διεθνείς (Φινλανδικός προς Σκανδιναβία, Βαλτικός προς Εσθονία, Λιθουανία, Λετονία) και οι τρεις για το εσωτερικό (Μόσχα, Λάντογκα, Βίτεμπσκ). Μάλιστα στη γραμμή της Φινλανδίας χρησιμοποιούνται και τρία τραίνα εποχής ως τουριστική ατραξιόν. Το δίκτυο του μετρό είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένο, με 4 γραμμές που διασταυρώνονται στο κέντρο και επιτρέπουν τη μετακίνηση σε ολόκληρη την πόλη και τα προάστια.
right|thumb|260px|Νυχτερινή βαρκάδα στα κανάλια Η τουριστική υποδομή της Αγ. Πετρούπολης είναι άρτια και περιλαμβάνει από πανδοχεία μέχρι ξενοδοχεία πολυτελείας. Όταν τα νερά δεν είναι παγωμένα, από πολλά σημεία ξεκινούν βάρκες για την ξενάγηση των επισκεπτών, ενώ από το μώλο του Ερμιτάζ ξεκινά ιπτάμενο δελφίνι για περιήγηση στον άνω ρου του Νέβα και την Κροστάνδη. Το αντίστροφο δρομολόγιο εκτελείται από περιφερειακούς σταθμούς προς το κέντρο. Από το Ερμιτάζ ξεκινά επίσης επιβατικό ποταμόπλοιο, το οποίο κάνει τη διαδρομή Αγ. Πετρούπολη - Μόσχα (3 ημέρες), με ενδιάμεσες στάσεις σε τουριστικούς προορισμούς. Στον τομέα της διατροφής η πόλη διαθέτει πλούσια γαστρονομική παράδοση, κάτι που είναι εύκολα αντιληπτό από τα πολλά εστιατόρια και μπιστρό.
Δείτε επίσης
* Κατηγορία:Όμπλαστ του Λένινγκραντ Κατηγορία:Λιμένες της Βαλτικής Θάλασσας Κατηγορία:Πόλεις που οικοδομήθηκαν για να γίνουν πρωτεύουσες
The Last in Line
The Last in Line είναι ο τίτλος του δεύτερου στούντιο δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Vertigo" στην Ευρώπη και της "Warner" στην Αμερική.
1972
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1972 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
The Last in Line
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, συνεχίζοντας στο μουσικό μοτίβο του πρώτου, ιδιαίτερα επιτυχημένου άλμπουμ του συγκροτήματος, "Holy Diver". Το άλμπουμ περιείχε τα επιτυχημένα σινγκλ "We Rock" και "Mystery", τα οποία έφθασαν στο βρετανικό Top-50 βοηθώντας την εμπορική επιτυχία του άλμπουμ, το οποίο έφθασε σε επίπεδο ασημένιου δίσκου στη Μεγάλη Βρετανία, ανεβαίνοντας στο # 4 του καταλόγου επιτυχιών. Επίσης, μεγάλη ήταν η επιτυχία του δίσκου στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, όπου ανέβηκε στο Top-20 των περισσοτέρων χωρών, ενώ έγινε πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αρκετά τραγούδια του συγκεκριμένου δίσκου παρέμειναν στο set list των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας τους, όπως το "Egypt (The Chains Are On)", το "The Last in Line" και το κομμάτι με το οποίο ξεκινούσαν ή τελείωναν κατά καιρούς τις συναυλίες τους, "We Rock".
1972
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
The Last in Line
Τραγούδια
2. The Last in Line (Dio, Campbell, Bain) - 5:46
3. Breathless (Dio, Campbell) - 4:09
4. I Speed at Night (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 3:26
5. One Night in the City (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 5:14
6. Evil Eyes (Dio) - 3:38
7. Mystery (Dio, Bain) - 3:55
8. Eat Your Heart Out (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 3:50
9. Egypt (The Chains Are On) (Dio, Campbell, Bain, Appice) - 7:01
Μέλη των Dio
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "The Last in Line" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dio Κατηγορία:Άλμπουμ του 1984
Σκουζές
Η Οικογένεια Σκουζέ ήταν ιστορική αθηναϊκή οικογένεια, με το επίθετο Σκουζές μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα μέλη της:
Βλέπε επίσης
*
Κεντρική επαρχία (Κένυα)
Η Κεντρική Επαρχία ήταν μία από τις οκτώ επαρχίες της Κένυας. Πρωτεύουσα είναι το Νυέρι.
Γεωγραφία
Η Κεντρική Επαρχία συνορεύει στα δυτικά και βορειοδυτικά με την Πεδιάδα Ριφτ, στα νότια με το Ναϊρόμπι και στα ανατολικά με την Ανατολική επαρχία. Έχει έκταση 11.449,1 τ.χλμ..
Κοινότητες
Η επαρχία διαιρείται σε 7 κοινότητες:
Δείτε επίσης
Επαρχίες της Κένυας
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2014-15
Το Πρωτάθλημα Φούτμπολ Λιγκ 2014–15 (γνωστό και ως Football League ΟΠΑΠ) για τη συγκεκριμένη αγωνιστική περίοδο είναι η δεύτερη σε τάξη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Για πέμπτη αγωνιστική περίοδο το πρωτάθλημα διεξάγεται με την επωνυμία Football League, ενώ προηγουμένως ήταν γνωστή ως Β΄ Εθνική. Αυτή είναι η δεύτερη και τελευταία περίπτωση, από την περίοδο 1982–83, που το πρωτάθλημα είναι χωρισμένο σε δύο ομίλους. Οι ομάδες τοποθετήθηκαν με βάση γεωγραφικά κριτήρια.
Το πρωτάθλημα στο Νότιο όμιλο κατέκτησε η ΑΕΚ στο δε Βόρειο όμιλο ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης. Ακολούθησαν αγώνες Play-Off μεταξύ των τριών πρώτων ομάδων από την τελική κατάταξη του κάθε ομίλου, με την ΑΕΚ να διαθέτει μπόνους 10 βαθμών, τον Ηρακλή 7 βαθμών, ενώ χωρίς βαθμό εισήλθαν στη διαδικασία η Παναχαϊκή, ο Απόλλων Σμύρνης, ο Ολυμπιακός Βόλου και η Α.Ε. Λάρισα. Σε κάθε όμιλο διεξήχθησαν και αγώνες Play-out, με συμμετέχοντες τους Ένωση Ερμιονίδας (μπόνους 8 βαθμών), Παναιγιάλειο (6 βαθμοί), Αχαρναϊκό (4 β.), Καλλιθέα (3 β.), Επισκοπή και Ηρακλή Ψαχνών (στο Νότο) και τους Ζάκυνθο (6 βαθμοί), Αναγέννηση Καρδίτσας (2 βαθμοί), Αιγινιακό (1 β.), Πιερικό, Αγροτικό Αστέρα και Τύρναβο 2005 (στο Βορρά).
Σημείωση
Οι Π.Α.Ε. Δόξα Δράμας και Άρης αποσύρθηκαν από το πρωτάθλημα πριν από την κλήρωση για το 2ο Όμιλο. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο όμιλος έμεινε με μόνο 12 ομάδες και ο Φωκικός μετακινήθηκε από τον 1ο Όμιλο στο 2ο Όμιλο.
Σύστημα διεξαγωγής
Οι τρεις τελευταίες ομάδες κάθε Ομίλου υποβιβάζονται. Καμία από τις ομάδες δεν κερδίζει άμεσα την άνοδο. Οι τρεις πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίνονται σε ένα γύρο αγώνων κατάταξης, οι οποίοι καθορίζουν τις δύο ομάδες, οι οποίες κερδίζουν την άνοδο στη Σούπερ Λίγκα. Επίσης, οι ομάδες από την 5η έως την 10η θέση του κάθε ομίλου θα προκριθούν σε ένα γύρο αγώνων κατάταξης, οι οποίοι καθορίζουν τις έξι ομάδες, οι οποίες υποβιβάζονται. Για την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο υποβιβάζονται 12 ομάδες συνολικά, ούτως ώστε το 2015–16 η Football League θα έχει μόνο έναν όμιλο από 20 ομάδες.
Κανονική Διάρκεια
Οι τελικές βαθμολογίες μετά τη λήξη της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος είχαν ως εξής:
Play off ανόδου
Συμμετέχουν οι 3 πρώτοι κάθε ομίλου οι οποίοι πριμοδοτούνται με τη βαθμολογική διαφορά από τον 3ο του ομίλου τους διαιρούμενη δια του 3 σε βαθμούς .Ο πρώτος κάθε ομίλου πριμοδοτείται με επιπλέον 3 βαθμούς.Έτσι η ΑΕΚ ξεκίνησε με 10 βαθμούς, ο Ηρακλής με 7 ,ενώ οι υπολοιπες ομάδες με 0 βαθμούς. Στο μίνι πρωτάθλημα των 10 αγωνιστικών τις προνομιούχες 2 θέσεις κατέκτησαν οι ΑΕΚ και Ηρακλής που θα συμμετέχουν στο επόμενο πρωτάθλημα της Σούπερ Λίγκα.
Αποτελέσματα
2
2 2 2
2 Οι αντίπαλοι του Πιερικού κερδισαν 3–0 άνευ αγώνα
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2014–2015
Λαρύσιο
Με το όνομα Λαρύσιον ή Λαρύσιον όρος φέρεται από την ιστορική αρχαιότητα το ύψωμα, λόφος, παρά τη βορειοδυτική ακτή του Λακωνικού Κόλπου, που αποτελεί την εσχατιά ορεινών παραφυάδων του Ταϋγέτου και του οποίου το ύψος φθάνει περίπου τα 190 μ. Πρώτος που έκανε αναφορά στο Λαρύσιο όρος ήταν ο Παυσανίας που προσδιόριζε δι΄ αυτού τη θέση της νησίδας Κρανάης, συμπληρώνοντας πως πάνω στο Λαρύσιο ο Πάρις έκτισε αρχαίο ναό προς τιμή της "Αφροδίτης της Μιγωνίτιδας".
Στους ανατολικούς και βορειοανατολικούς πρόποδες του Λαρύσιου είναι κτισμένη η πόλη του Γυθείου, ενώ στην υπερυψωμένη νοτιο-ανατολική εσχατιά του είναι κτισμένο το χωριό Μαυροβούνι, που σήμερα σχεδόν έχει ενωθεί με το Γύθειο. Οι Γυθειάτες αποκαλούν το Λαρύσιο με το όνομα Κούμαρος και επικρατέστερα Ακούμαρος.
Αρχάγγελσκ
Το Αρχάγγελσκ (Αρχάγγελος, ρωσικά: Арха́нгельск) είναι πόλη της Ρωσίας και πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας. Έχει πληθυσμό 348.783 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Είναι από τις βορειότερες πόλεις της ευρωπαϊκής Ρωσίας και σημαντικό λιμάνι. Για σημαντικό μέρος του χρόνου το λιμάνι ήταν κλειστό από τους πάγους, αν και σήμερα λόγω βελτιώσεων στα παγοθραυστικά, μένει ανοικτό όλο το χρόνο. Η πόλη σήμερα είναι σημαντικό κέντρο υλοτομίας και αλιείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Περιφέρεια Αρχάγγελσκ
Ιωάς του Ιούδα
O Ιωάς (יְהֹואָשׁ, Jehoash) ή Ιοάς ή Ιωχάς, ήταν βασιλιάς του Ιούδα και ο μοναδικός επιζών απο τους γιους του Οχοζία και απογόνους του βασιλέα Σολομώντα μετά απο την σφαγή της βασιλικής οικογένειας που διέταξε η γιαγιά του, Γοθολία. Η μητέρα του ήταν ο Ζιβιάχ (ή Αβιά) απο την πόλη Βηρσαβεέ. Ο Ιωάς ήταν 7 χρονών όταν άρχισε η βασιλεία του και βασίλεψε για 40 χρόνια. (Δ Βασ. 12,2) Διάδοχός του ήταν ο γιος του, Αμασίας του Ιούδα.
Ο Ουίλλιαμ Φόξγουελ Όλμπραϊτ προτείνει πως η βασιλεία του διήρκησε απο το 837 μέχρι το 800 π.Χ. ενώ ο Έντουιν Ρ. Θιλ προτείνει τις ημερομηνίες 835 με 796 π.Χ.
Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο δεν κατατάσσει τον Ιωά στη γενεαλογία του Ιησού, αλλά αναφέρεται ως ένας από τους τέσσερις βασιλιάδες του Ιούδα, οπότε παραλείφθηκε, ενώ οι άλλοι τρεις ήταν ο Οχοζίας, ο Αμασίας και ο Ιωακείμ.
Πρώιμα χρόνια
Κατά τις Εβραϊκές Γραφές, μετά τον θάνατο του πατέρα του, Οχοζία, η θεία του Ιωσαβεέ (ή Ιωσεβά), η οποία ήταν παντρεμένη με τον αρχιερέα Ιωδαέ, κατόρθωσε να τον σώσει από τη δολοφονία που σχεδίαζε η γιαγιά του Γοθολία. (Β' Βασ. 11:2). Αφού τον έκρυψε στο Ναό για επτά χρόνια, ο Ιωδαέ έχρισε τον Ιωά βασιλιά ως πραξικόπημα εναντίον της Γοθολίας, η οποία είχε σφετεριστεί το θρόνο του Δαβίδ. Η Γοθολία σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος. Μετά απο αυτό οι κάτοικοι της πόλης εισέβαλαν στον ναό του Βάαλ και τον γκρέμισαν.
Ο Μαθάν, ιερέας του Βάαλ, σκοτώθηκε, κατά την καταστροφή των βωμών του Βάαλ. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Ιούδα, ο ναός στην Ιερουσαλήμ και η ιεροσύνη του απέκτησαν εθνική σημασία.
Σύμφωνα με το κεφάλαιο 2 του Δ' Βασιλείων, ο Ιωάς διέταξε τα χρήματα που καταβάλλουν οι προσκυνητές στο ναό να χρησιμοποιούνται για να χρηματοδοτήσουν την επισκευή του. Μέχρι το 23ο έτος της βασιλείας του, γνώριζε ότι οι ιερείς δεν είχαν εφαρμόσει πρόγραμμα αποκατάστασης.
Βασιλεία
Κατά την εποχή που βασίλευε ο Ιωάς, ο βασιλιάς της Συρίας, Αζαήλ, ξεκίνησε από την Συρία με σκοπό να αρχίσει πόλεμο εναντίον της Γεθ, την οποία και εν τέλη κατέλαβε. Ο Αζαήλ είχε πάρει την απόφαση να εκστρατεύσει και εναντίον της Ιερουσαλήμ.
Ο Ιωάς όταν το έμαθε, επειδή ήταν αδύνατον να αντιπαραταχθεί κατά του Αζαήλ, πήρε όλα όσα είχαν αφιερώσει στο ναό ο Ιωσαφάτ, ο Ιωράμ, ο Οχοζίας, οι προπάτορές του και βασιλείς του βασιλείου Ιούδα, αλλά και όσα ο ίδιος είχε προσφέρει, επίσης όλο το χρυσό που υπήρχε στα θησαυροφυλάκια του Ναού και τα θησαυροφυλάκια του ίδιου, και τα έστειλε στον Αζαήλ της Συρίας για να τον εξευμενίσει. Εκείνος αφού έλαβε όλα αυτά σταμάτησε την πορεία του προς την Ιερουσαλήμ.
Χάρη στην πράξη του αυτή, οι δούλοι του Ιωάς επανεστάτησαν εναντίον του, έκαναν συνωμοσία και τον φόνευσαν στον οίκον Μαλλώ (Βαιθ-Μιλλώ), της περιοχής Γααλά της Ιερουσαλήμ.
Ραββινική λογοτεχνία
Η εξολόθρευση των αρσενικών απογόνων του Δαβίδ θεωρήθηκε θεϊκή τιμωρία της ευθύνης που έφερε για την εξόντωση των ιερέων από τον Σαούλ, ο οποίος είχε διατάξει τον υπηρέτη του να εκτελέσει αυτό το καθήκον. Ο Ιωάς διέφυγε από τον θάνατο, διότι στην τελευταία περίπτωση ένας απο τους ιερείς, ο Αβιάθαρ, επέζησε. Το κρησφύγετο του Ιωάς ήταν, σύμφωνα με τον Ρ. Ελεάζαρ, ένα από τα επιμελητήρια πίσω από το Άγιο των Αγίων (εσωτερικό ιερό της Σκηνής του Μαρτυρίου). Απο την άλλη, σύμφωνα με τον Ρ. Σάμιουελ Ναχμάν, η κρυψώνα του ήταν μία απο τις καμάρες στο πάνω όροφο του Ναού.
Αν και ο βασιλιάς που είναι γιος ενός βασιλιά δεν χρειάζεται να χριστεί, έγινε εξαίρεση στην περίπτωση του Ιωάς, καθώς και του Σολομώντος και του Ιωάχαζ, η διαδοχή των οποίων αμφισβητήθηκε. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην κορώνα που τοποθετείται στο κεφάλι του Ιωάς, διότι προσαρμόστηκε ακριβώς, υποδηλώνοντας ότι ήταν κατάλληλος για βασιλεία.
Ο Ιωάς ήταν ένας από τους τέσσερις άνδρες που προσποιήθηκαν πως είναι θεοί. Πείστηκε για αυτό ιδιαίτερα από τους πρίγκιπες, που του έλεγαν: «Δεν ήσαστε θεός που δεν θα μπορούσε να βγει ζωντανός από τον Άγιο των Αγίων». Τον δολοφόνησαν δύο από τους υπηρέτες του, ένας από τους οποίους ήταν γιος μιας γυναίκας Αμμωνίτισσας και ο άλλος απόγονος ενός Μωαβίτη. Ο Γιαχβέ είπε: "Αφήστε τους απογόνους των δύο αχάριστων οικογενειών να τιμωρήσουν τον αχάριστο Ιωάς". Ο Μωάβ και ο Αμμών ήταν οι δύο απόγονοι της αιμομιξίας του Λωτ με τις δύο του κόρες, όπως περιγράφεται στο βιβλίο της Γέννεσης. (Γεν. 19,30-38)
Επιγραφή του Ιωάς
Το 2001, δημοσιεύτηκε μια επιγραφή, η οποία είναι γνωστή ως Η επιγραφή του Ιωάς ή Η επιγραφή του Ναού, η οποία φαίνεται να είναι μια καταγραφή των επισκευών που έγιναν στο ναό του Σολομώντος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωά. Αποτελείται από 15 σειρές εβραϊκών κειμένων που είναι γραμμένα σε ένα κομμάτι μαύρης πέτρας. Μετά από εκτεταμένες επιστημονικές δοκιμές, οι Iσραηλινές αρχαιολογικές αρχές δήλωσαν ότι είναι πλαστογραφία και προσπάθησαν, αλλά απέτυχαν να καταδικάσουν τον υπαίτιο της πλαστογραφίας. Σήμερα πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν ότι δεν είναι πλαστή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Ethernet
Το Ethernet (/ˈiːθənɛt/ συγκερασμός των ether και network, ανεπίσημα ελληνικά: αιθηροδίκτυο) είναι το συνηθέστερo χρησιμοποιούμενο πρότυπο δίκτυο υπολογιστών ενσύρματης τοπικής δικτύωσης υπολογιστών. Αναπτύχθηκε από την εταιρεία Xerox κατά τη δεκαετία του '70 και έγινε δημοφιλές αφότου η Digital Equipment Corporation και η Intel, από κοινού με τη Xerox, προχώρησαν στην προτυποποίησή του το 1980. Το 1985 το Ethernet έγινε αποδεκτό επίσημα από τον οργανισμό IEEE ως το πρότυπο 802.3 για ενσύρματα τοπικά δίκτυα (LAN).
Υλικό
Το αρχικό Ethernet επέτρεπε ονομαστικούς ρυθμούς μετάδοσης δεδομένων της τάξης των 3 Mbps, μέσω ενός ομοαξονικού καλωδίου στο οποίο συνδέονταν οι επιμέρους υπολογιστές του δικτύου (σύνδεση token ring). Τη διασύνδεση αναλάμβανε μία κάρτα δικτύου Ethernet προσαρτημένη σε κάθε κόμβο, με κάθε κάρτα να χαρακτηρίζεται από μία μοναδική, εργοστασιακή 48-bit διεύθυνση MAC. Σήμερα η σύνδεση token ring έχει εγκαταλειφθεί ολοκληρωτικά και οι επιμέρους υπολογιστές του δικτύου συνδέονται ο καθένας σε ανεξάρτητη θύρα ενός router ή διανομέα (hub). Εχουν εμφανιστεί νεότερες εκδόσεις του Ethernet οι οποίες χρησιμοποιούν είτε κοινά καλώδια χαλκού με αθωράκιστα (καλώδια UTP) ή θωρακισμένα (καλώδια STP) συνεστραμμένα ζεύγη αγωγών ή οπτικές ίνες:
Οργάνωση δεδομένων
Οι προδιαγραφές που ορίζει το Ethernet αφορούν το φυσικό επίπεδο και το υποεπίπεδο MAC του μοντέλου αναφοράς OSI. Στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων μαζί με το Ethernet χρησιμοποιείται, στο υποεπίπεδο LLC, το πρωτόκολλο ΙΕΕΕ 802.2. Για τον έλεγχο πρόσβασης στο κοινό μέσο το Ethernet αξιοποιεί τον αλγόριθμο CSMA/CD (Carrier Sense Multiple Access with Collision Detection), στις περιπτώσεις όπου επιτρέπεται μόνο half-duplex σύνδεση.
Πρακτικά, το Ethernet χρησιμοποιεί τη μέθοδο μετάδοσης δεδομένων σε μορφή πακέτων (packet switching) μέγιστου μεγέθους (Maximum Transmission Unit, MTU) 1500 bytes και ελάχιστου 46 bytes. Για το σκοπό αυτό, δεδομένα με μήκος μεγαλύτερο των 1500 bytes κατατέμνονται σε πακέτα των 46-1500 bytes (το λεγόμενο payload) τα οποία αποστέλλονται διαδοχικά στη γραμμή επικοινωνίας. Αν το payload έχει μήκος μικρότερο των 46 bytes, προστίθενται επιπλέον κενά bytes ώστε αυτό να αποκτήσει το επιθυμητό ελάχιστο μήκος. Επιπλέον του payload, προστίθενται πληροφορίες όπως ο σειριακός αριθμός της κάρτας Ethernet, οι φυσικές διευθύνσεις (MAC addresses) αποστολέα και παραλήπτη, το μήκος του payload, καθώς και δεδομένα για έλεγχο σφαλμάτων κατά τη μετάδοση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών Κατηγορία:Πρότυπα δικτύου
Λαογραφικό Μουσείο Φθιώτιδας
Το Λαογραφικό Μουσείο Φθιώτιδας (συντομογραφία Λ.Μ.Φ.) είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου του Δήμου Λαμιέων και έχει έδρα τη Λαμία.
Ιδρύθηκε το 1984 ως αποτέλεσμα της προσπάθειας του Εξωραϊστικού Εκπολιτιστικού συλλόγου Γυναικών Λαμίας με σκοπό την έρευνα, τη μελέτη, τη διάσωση και την προβολή του παραδοσιακού πολιτισμού της Φθιώτιδας και γενικότερα της περιοχής της Ρούμελης. Διοικείται από επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο.
Σκοποί – Στόχοι
Το Λ.Μ.Φ. έθεσε ως στόχους του από την αρχή της λειτουργίας του την καταγραφή, τεκμηρίωση, μελέτη, προστασία και προβολή του νεότερου υλικού πολιτισμού της περιοχής δράσης του.
Συλλογές
Ο βασικός πυρήνας των συλλογών του μουσείου άρχισε να συγκεντρώνεται από το 1976. Σήμερα το μουσείο διαθέτει 1500 αντικείμενα τα οποία οριοθετούν τις θεματικές ενότητες της βιοτεχνικής παραγωγής και επαγγελμάτων,της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, της ενδυμασίας, της υφαντικής, της οικίας, των επίπλων και των σκευών κ.α.
Στο ισόγειο λειτουργεί το πωλητήριο του Μουσείου όπου διατίθενται οι εκδόσεις του Λ.Μ.Φ. , ενώ στον τρίτο όροφο λειτουργεί μικρή λαογραφική βιβλιοθήκη με αναγνωστήριο.
Κτιριακές εγκαταστάσεις
Οι υπηρεσίες του Λ.Μ.Φ. στεγάζονται στα:
Εκδόσεις
Το Λ.Μ.Φ. έχει πραγματοποιήσει διάφορες εκδόσεις, όπως οι "Παραδοσιακές Συνταγές Ρούμελης", τα "Λαογραφικά της Φθιώτιδας", οι "Ελληνικές Παραδοσιακές γεύσεις στη Λαμία" που εκδίδεται με αφορμή τη δράση "Ελληνικές Παραδοσιακές Γεύσεις... στη Λαμία", 2004, 2005, 2006.
Φθιωτιδας Κατηγορία:Λαμία
Επιχείρηση Ζώα
Η Επιχείρηση Animals (ελληνική απόδοση: Επιχείρηση Ζώα) ήταν μία αποστολή των Βρετανικών Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών (SOE) κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και η οποία έγινε σε συνεργασία με τις ομάδες Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΕΛΑΣ), Δίας, Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος (ΕΔΕΣ) και Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση (ΠΑΟ) της Εθνικής Αντίστασης, και τις Αεροπορικές Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών (USAAF). Η επιχείρηση έλαβε χώρα από τις 21 Ιουνίου μέχρι τις 11 Ιουλίου 1943 και συμπεριλάμβανε μία οργανωμένη εκστρατεία σαμποτάζ στην Ελλάδα που είχε ως σκοπό να εξαπατήσει τις Δυνάμεις του Άξονα να πιστεύουν πως η Ελλάδα αποτελούσε στόχο μίας Συμμαχικής απόβασης αντί της εισβολής των Συμμάχων στη Σικελία. Παρά την επιτυχία της επιχείρησης, ο Ελληνικός άμαχος πληθυσμός υπέστη μαζικά αντίποινα και η Βρετανική παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της εθνικής αντίστασης επιδείνωσε τις εντάσεις που υπήρχαν μεταξύ των διαφόρων συνιστωσών της.
Υπόβαθρο
Στις 28 Οκτωβρίου 1940, η Ιταλία ξεκίνησε τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο αναμένοντας μία γρήγορη νίκη, αλλά η εισβολή απέτυχε και οι Ιταλοί στρατιώτες απωθήθηκαν στην Αλβανία. Καθώς ο πόλεμος μπήκε στον έκτο μήνα, η Γερμανία αναγκάστηκε να επέμβει για να υποστηρίξει τη σύμμαχό της που δυσκολευόταν απέναντι στην Ελλάδα. Η μικρή Ελληνική δύναμη που υπερασπιζόταν τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα νικήθηκε από τους καλύτερα εξοπλισμένους και αριθμητικά περισσότερους Γερμανούς. Η βαθιά γερμανική διείσδυση στην Ελλάδα έκανε την περαιτέρω αντίσταση στο Αλβανικό μέτωπο άσκοπη, σημάνοντας το τέλος της γερμανικής εισβολής με νικητές τις Δυνάμεις του Άξονα, με τους Βρετανούς να εκκενώνουν την περιοχή και την Ελλάδα να βρίσκεται υπό τριπλή κατοχή από Γερμανιά, Ιταλία και Βουλγαρία. Σε αντίθετη με την Ιταλία και τη Γερμανία, η Βουλγαρία δεν διοικούσε την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη μέσω Ελλήνων συνεργατών αλλά προσάρτησε την περιοχή για να σχηματίσει την περιφέρεια Belomorie (Αιγαΐδα). Τον Μάιο του 1941, ιδρύθηκε η Ελευθερία, η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση στην Ελλάδα η οποία ήταν ένα κοινό μέτωπο που αποτελείτο από κομμουνιστές μέχρι Βενιζελικούς. Αυτή η οργάνωση δεν διαρητήθηκε για πολύ λόγω των εσωτερικών πολιτικών διαφωνιών και της καταστολής των δραστηριοτήτων τους από τις υπηρεσίες πληροφοριών του Άξονα, με αποτέλεσμα ο Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΕΛΑΣ) να γίνει η κυρίαρχη αντιστασιακή οργάνωση της χώρας. Δεξιές αντιστασιακές οργανώσεις όπως οι Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος (ΕΔΕΣ), Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση (ΕΚΚΑ) και Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση (ΠΑΟ) έπαιξαν πολύ μικρότερο ρόλο.
Τον Ιούνιο του 1943, ο επικεφαλής των Βρετανικών Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών στην Ελλάδα, Ταξίαρχος Έντι Μάγιερς, δημιούργησε τη Συμφωνία των Εθνικών Ομάδων. Υπό τους όρους της συμφωνίας, ο ΕΛΑΣ και οι δεξιές ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ, ενώθηκαν υπό ένα κοινό γενικό επιτελείο που αποτελείτο από τον Μάγιερς και τους αρχηγούς των ομάδων, ενώ επίσης αποδέχονταν την ανωτερότητα του Βρετανικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής (Στρατηγός Χένρι Γουίλσον). Σκοπός της συμφωνίας ήταν να ανοίξει ο δρόμος για την Επιχείρηση Animals, μέρος της Επιχείρησης Μπάρκλεϊ, ένα σχέδιο αποπλάνησης των δυνάμεων του Άξονα στο να πιστεύουν πως η εισβολή των Συμμάχων στην νότια Ευρώπη θα γινόταν στην Ελλάδα και όχι στη Σικελία. Στα τέλη του 1942, με τη συνεχιζόμενη επιτυχία των Συμμάχων στην εκστρατεία της Βόρειας Αφρικής, τα στρατιωτικά σχέδια και οι σκέψεις στράφηκαν στον επόμενο στόχο. Οι Βρετανοί που ασχολούνταν με τον σχεδιασμό των επόμενων κινήσεων, θεώρησαν πως μία εισβολή της Γαλλίας από τη Βρετανία δε θα μπορούσε να λάβει χώρα μέχρι το 1944 κι έτσι ο Πρωθυπουργός, Ουίνστον Τσώρτσιλ, ήθελε να χρησιμοποιήσει τις Συμμαχικές δυνάμεις που βρίσκονταν στη Βόρεια Αφρική για να επιτεθεί στο «μαλακό υπογάστριο» της Ευρώπης. Υπήρχαν δύο πιθανοί στόχοι όπου οι Σύμμαχοι μπορούσαν να επιτεθούν. Η πρώτη επιλογή ήταν η Σικελία, αφού ο έλεγχος του νησιού θα άνοιγε τη Μεσόγειο για τα Συμμαχικά πλοία και θα επέτρεπε την εισβολή στην ηπειρωτική Ευρώπη μέσω της Ιταλίας. Η δεύτερη επιλογή ήταν μέσω της Ελλάδας και των Βαλκανίων ώστε να παγιδεύσουν τις Γερμανικές δυνάμεις που βρίσκονταν ανάμεσα σε Βρετανούς και Αμερικανούς εισβολείς και Σοβιετικούς. Τον Ιανουάριο του 1943 στη διάσκεψη της Καζαμπλάνκας, οι σχεδιαστές των Συμμάχων συμφώνησαν να επιλέξουν τη Σικελία – κωδικό όνομα Επιχείρηση Χάσκι – και αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν την εισβολή όχι αργότερα από τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς. Υπήρχε ωστόσο ανησυχία πως η Σικελία θα ήταν η εμφανής επιλογή – φημολογείται πως ο Τσώρτσιλ είπε «Όλοι εκτός από έναν ηλίθιο θα ξέρουν πως θα είναι η Σικελία» – και πως η συγκέντρωση πόρων για την εισβολή θα γινόταν αντιληπτή.