cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κομητεία Μπριούστερ
Η ίδρυση της κομητείας
Είχε ήδη ιδρυθεί το 1879, για την αντιμετώπιση των συνεχών επιδρομών των Ινδιάνων, το στρατόπεδο Πένια Κολοράντο και λίγα μίλια βορειότερα, επί της σιδηροδρομικής γραμμής Galveston, Harrisburg and San Antonio Railway του 1882, δημιουργήθηκε την επόμενη δεκαετία ο σήμερα δεύτερος μεγαλύτερος οικισμός της κομητείας, το χωριό Μάραθον.
Ο Άλφρεντ Σ. Γκέιτζ (Gage) μετακόμισε στην περιοχή το 1882 για να βοηθήσει την επιχείρηση κτηνοτροφίας του αδελφού του και ίδρυσε το A.S. Gage Ranch, μία από τις μεγαλύτερες κτηνοτροφικές επιχειρήσεις του Τέξας (1883). Το 1927 άνοιξε το Ξενοδοχείο Gage στο Μάραθον.
Ο θρυλικός ρέιντζερ του Τέξας Τζέιμς Μπ. Τζίλετ (J.B. Gillett, 1856-1937) υπηρέτησε ως σερίφης της Κομητείας Μπριούστερ και μετά διεύθυνε ένα ράντσο στο Αλπάιν.
Πληθυσμιακή έκρηξη
Ο πληθυσμός της κομητείας αυξήθηκε από 710 κατοίκους το 1890 σε 5.220 το 1910, εξαιτίας κυρίως της ακμής του μεταποιητικού κλάδου των προϊόντων κτηνοτροφίας. Επιπλέον, από την αρχή του 20ού αιώνα μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή της Τερλίνγκουα άκμασε εξαιτίας της εξορύξεως κινναβαρίτη, ενός ορυκτού του υδραργύρου. Εκείνα τα χρόνια από τη σημερινή πόλη-φάντασμα της Τερλίνγκουα προερχόταν έως και το 40% της συνολικής παραγωγής υδραργύρου των ΗΠΑ. Ασήμι και μόλυβδος από ορυχεία στη μεξικανική πλευρά του «μεγάλου ποταμού» (Ρίο Γκράντε) μεταφέρονταν ως εμπορεύματα προς τον βορρά.
Ο Πάντσο Βίγια και οι «μπαντίτος»
Η κομητεία στοχοποιήθηκε από ληστρικές συμμορίες του Μεξικού, εν μέρει εξαιτίας του Πάντσο Βίγια, κι έτσι τον Ιούνιο του 1915 ο νέος κυβερνήτης του Τέξας Τζέιμς Ε. Φέργκιουσον ζήτησε από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον να σταθμεύσει μόνιμα στρατεύματα στο Μπιγκ Μπεντ, αίτημα που απορρίφθηκε από τον στρατηγό Φ. Φάνστον, ο οποίος πίστευε ότι ένα τέτοιο θέμα ασφαλείας ήταν αρμοδιότητα της πολιτείας (Τέξας). Η στάση αυτή μεταβλήθηκε κυρίως μετά την επιδρομή της 5ης Μαΐου 1916 στο Γκλεν Σπρινγκ, όπου μόλις εννέα στρατιώτες φύλαγαν την περιοχή από τους ληστές και δέχθηκαν την επίθεση 60 ως μερικών εκατοντάδων (κατά διάφορες εκτιμήσεις) ληστών. Από τότε υπήρχε μεγαλύτερη στρατιωτική παρουσία στη συνοριακή περιοχή της κομητείας: στα τέλη του 1916 υπήρχαν 116.957 στρατιώτες και μέλη της εθνοφρουράς κατά μήκος των συνόρων από την Καλιφόρνια μέχρι τον κόλπο του Μεξικού. Καθώς ωστόσο ο πλούτος από τα ορυχεία και τα κηροπλαστεία μειώθηκε, οι επιδρομές από την άλλη πλευρά των συνόρων έπαυσαν από μόνες τους.
Από την άλλη, υπήρξαν πρόσφυγες από το Μεξικό εξαιτίας της πανδημίας γρίπης του 1918, κάτι που ανέδειξε μια άλλη μορφή-θρύλο της περιοχής, την Αφροαμερικανίδα νοσοκόμα Βαϊόλα Πέτους (Viola Pettus), που ζούσε στη συνοριακή περιοχή της κομητείας και περιέθαλψε οποιονδήποτε ασθενή: πρόσφυγα, ληστή, ακόμα και μέλη της τοπικής Κου-Κλουξ-Κλαν.
Γεωγραφία
Η Κομητεία Μπριούστερ, αν και μεγαλύτερη σε έκταση από τη Θεσσαλία, δεν έχει καθόλου λίμνες, ενώ ο μεγάλος ποταμός Ρίο Γκράντε ορίζει το σύνορό της με το Μεξικό: δύο διαφορετικές πολιτείες του Μεξικού συνορεύουν με αυτή, η Τσιουάουα και η Κοαουίλα. Η κομητεία συνορεύει επίσης με 4 κομητείες του Τέξας, τις Πέκος, Τερέλ, Πρεζίντιο και Τζεφ Ντέιβις. Η Ροάδια Εποχή της Πέρμιας γεωλογικής περιόδου πήρε το όνομά της από στρώματα πετρωμάτων στο Φαράγγι Ρόουντ (Road), στη βόρεια Κομητεία Μπριούστερ. Επιπλέον, η Γουόρδια Εποχή της Πέρμιας περιόδου ονομάσθηκε πιθανώς έτσι από το Ράντσο Γουόρντ (Word Ranch) στα όρη Γκλας της κομητείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπριουστερ
Μποστ
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1918 στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Μποσταντζόγλου, το γένος Παπαγιαννακοπούλου. Οι δυο γιοί του Κώστας και Γιάννης είναι σήμερα διακεκριμένοι στον χώρο της γραφιστικής και της υποκριτικής αντίστοιχα. Το έργο του περιλαμβάνει πολιτικές γελοιογραφίες και χρονογραφήματα, εικονογραφήσεις βιβλίων και περιοδικών, δέκα θεατρικά έργα και πολλές ζωγραφικές συνθέσεις. Για ένα διάστημα δούλεψε στη διαφήμιση όπου οι έντυπες καταχωρίσεις του για τη RENAULT (Ντοφίν εστί φιλοσοφείν), Flow Coat/Dupont (βάφεν ζι γκουντ πιλοτ?) ακόμα και οι πιλότοι της Λουφτβάφε βάφουν με βαφές Φλόου Κοτ, άφησαν κυριολεκτικά εποχή με την τόλμη και τη διαφορετικότητά τους.
Βιογραφικό
Από το 1920 έως το 1926 έζησε με την οικογένειά του στη Ρουμανία και στη συνέχεια στην Αθήνα. Μαθητής Γυμνασίου άρχισε τα σκίτσα και απέκτησε το ψευδώνυμο Μέντης. Το 1939 εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών, την οποία όμως παράτησε μετά από έξι μήνες. Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής έγινε μέλος του ΕΑΜ (1942) και συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση.
Η καριέρα του ως σκιτσογράφου ξεκίνησε με εικονογραφήσεις περιοδικών και παιδικών βιβλίων. Το πρώτο προσωπικό του βιβλίο εκδόθηκε με δικά του έξοδα το 1945 και είχε τίτλο ''Ο Άγιος Φανούριος. Βοήθημα δια την κατανόησιν των Κινέζων κλασσικών..Γκα-τσου και Βου-Σβου-Νι''. Το 1952 έπιασε δουλειά στην εφημερίδα Καθημερινή, την οποία τότε διηύθηνε η Ελένη Βλάχου, στην οποία αρχικά εργαζόταν ως ταμίας και βιβλιοθηκάριος. Το 1955 αρχίζει να εργάζεται στο περιοδικό Εικόνες ως εικονογράφος και χαρτογράφος. Στη συνέχεια απασχολείται ως σκιτσογράφος στο περιοδικό Ταχυδρόμος.
Το 1959 παρουσίασε στη στήλη του, η οποία είχε τίτλο Το μποστάνι του Μποστ, τους τρεις πλέον γνωστούς ήρωες του: Μαμά- Ελλάς, Πειναλέων και Ανεργίτσα. Τέλος στη συνεργασία του με την Ελένη Βλάχου δόθηκε λόγω του κειμένου Το επάγγελμα της μητρός μου (1961), για το οποίο κατηγορήθηκε ότι είχε ξεφύγει από τα όρια της ευπρέπειας. Από το 1960 έως το 1963 είχε τακτικό εβδομαδιαίο σκίτσο στην εφημερίδα Ελευθερία, ενώ από το 1963 έως το 1966 καθημερινό πολιτικό χρονογράφημα και κυριακάτικο σκίτσο στην εφημερίδα Αυγή. Το 1966 άνοιξε το δικό του κατάστημα δώρων με την επωνυμία "Λαϊκαί Εικόναι". Διακόσμησε πάνω από 27.000 είδη δώρων, με σκίτσα και ζωγραφιές, καθώς και ανορθόγραφες επιγραφές, στιχάκια και αφιερώσεις. Το 1973 δημοσίευσε αντιδικτατορικά σκίτσα και κείμενα στα περιοδικά Αντί και Ταχυδρόμος, συνεργασία που συνεχίστηκε και για τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Προδικτατορικά συνεργάστηκε επίσης με τις εφημερίδες Ομάδα, Μακεδονία, Ανεξάρτητος Τύπος, Εμπρός και Μεσημβρινή και με τα περιοδικά Δρόμοι της Ειρήνης και Θεατής. Λόγω των πολιτικών γελοιογραφιών του υπέστη διώξεις και δέχτηκε επανειλημμένα μηνύσεις.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και μετά, αφιερώθηκε στη ζωγραφική και το θέατρο. Τα σατιρικά θεατρικά του έργα είναι γραμμένα σε δεκαπεντασύλλαβο. Κατά διαστήματα ασχολήθηκε και πάλι με το σκίτσο και την πολιτική γελοιογραφία. Μετά τη μεταπολίτευση συνεργάστηκε επίσης με το περιοδικό Ταχυδρόμος, τον Θούριο, το Men's Look και τις εφημερίδες Πρωινή και Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και Ριζοσπάστης. Πραγματοποίησε επίσης 16 προσωπικές εκθέσεις.
Έθεσε αρκετές φορές υποψηφιότητα ως βουλευτής κομμάτων της Αριστεράς (1964 με την ΕΔΑ, 1981 και 1985 με το ΚΚΕ), χωρίς ποτέ να εκλεγεί. Μετά τις εκλογές του 1990, στήριζε δημοσίως την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου του 1995 σε ηλικία 77 ετών.
Χαρακτηριστικά του έργου του
Ο Μποστ θεωρείται ότι κατάφερε να δημιουργήσει ένα εντελώς προσωπικό και αναγνωρίσιμο σατιρικό ύφος ως σκιτσογράφος, κειμενογράφος, θεατρικός συγγραφέας, αλλά και ζωγράφος. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του έργου του είναι η γλώσσα του και τα επίτηδες ανορθόγραφα κείμενα. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, γελοιοποιώντας την καθαρεύουσα πίστευε ότι ίσως μπορέσει να βοηθήσει στην ταχύτερη καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας. Προκειμένου να σατιρίσει την καθαρεύουσα, ανακάτευε λόγιες εκφράσεις με λαϊκές και έγραφε εντελώς ανορθόγραφα, διεκτραγωδώντας τον ημιμαθή Έλληνα, που προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει την καθαρεύουσα, καθώς εκείνη την εποχή η δημοτική θεωρούνταν "ύποπτη", κατά δήλωση του ιδίου του Μποστ. Συχνά με την παραφθορά των λέξεων ή την ανορθόγραφη απόδοση του ήχου της δημιουργούσε εσκεμμένα συνειρμούς, με άλλες έννοιες, τις οποίες διακωμωδεί. Επίσης συχνά, χρησιμοποιούσε μεταφορικές εκφράσεις με την κυριολεκτική τους έννοια.
Η σάτιρα του στοχεύει κυρίως τον μικροαστό Έλληνα των μεταπολεμικών δεκαετιών, τον καθωσπρεπισμό, την ημιμάθεια και το νεοπλουτισμό, την ξενομανία, τις έντονες ταξικές αντιθέσεις της μεταπολεμικής Ελλάδας, καθώς και την ελληνική πολιτική ζωή. Ο Μποστ σατιρίζει ιδιαίτερα την εξάρτηση της Ελλάδας από τον ξένο παράγοντα, την εθνικοφροσύνη των δεξιών κομμάτων και το θεσμό της Βασιλείας, ωστόσο σε πολλά κείμενα διακωμωδεί και την παράταξη της Αριστεράς, στην οποία ανήκε. Σημειώνεται μάλιστα,πως κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, ο Μποστ ήταν ιδιαίτερα επικριτικός έναντι των κομμουνιστών ανταρτών, παρουσιάζοντας τους στις γελοιογραφίες δια τη δημοφιλούς τότε καρικατούρας του ανόητου, δειλού και ανήθικου "συμμορίτη". Σε πολλά από τα κείμενα του γράφει σε πρώτο πρόσωπο ως αφηγητής, ο οποίος διηγείται κάποια εμπειρία του και σχολιάζει δήθεν με αφέλεια τα γεγονότα.
Οι τρεις πλέον χαρακτηριστικοί ήρωες των γελοιογραφιών του και προσωπικά του δημιουργήματα είναι η Μαμά Ελλάς με τα παιδιά της, τον Πειναλέοντα και την Ανεργίτσα. Η Μαμά Ελλάς παρουσιάζεται αρχαιοπρεπής, αλλά φτωχοντυμένη και εξαθλιωμένη, το ίδιο και τα δύο μικρά παιδιά, που σχολιάζουν την επικαιρότητα με ανορθόγραφα γραμμένους στίχους.
Ένα από τα χαρακτηριστικά όλου του φάσματος του έργου του (σκίτσα, κείμενα, ζωγραφικά και θεατρικά έργα) ήταν ο συμφυρμός διαφόρων φάσεων της ελληνικής ιστορίας, καθώς στο έργο του συνυπάρχουν ήρωες της αρχαιότητας, του Βυζαντίου, του 1821, του έπους του 1940 με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ωνάση.
Ως ζωγράφος ήταν αυτοδίδακτος και τα έργα του ήταν ιδιαίτερα επηρεασμένα από το ναΐφ ύφος της λαϊκής ζωγραφικής και κυρίως τον Θεόφιλο, αλλά και τις φιγούρες του Θεάτρου Σκιών, με στοιχεία υπερρεαλισμού. Τα ζωγραφικά του έργα παρουσιάζουν ήρωες της αρχαιότητας και της Επανάστασης του 1821 και ιστορικά ζευγάρια.
Στα θεατρικά του έργα χρησιμοποιούσε δεκαπεντασύλλαβο στίχο στο προσωπικό του ύφος συμφυρμού πομπωδών καθαρευουσιάνικων εκφράσεων, με ξένες και λαϊκές εκφράσεις, ενώ συχνά εμφάνιζε ιστορικά ή μυθικά πρόσωπα να αναφέρονται σε σύγχρονες καταστάσεις.
Έφτιαξε το εξώφυλλο του δίσκου "Το θαλασσινό τριφύλλι" σε μουσική Λίνου Κόκοτου και στίχους Οδυσσέα Ελύτη που κυκλοφόρησε το 1972.
Εργατική Ολυμπιάδα
Η Εργατική Ολυμπιάδα (ισπ: Olimpiadas Obreras) υπήρξε μια διεθνής αθλητική διοργάνωση του μεσοπολέμου, που διεξήχθη τρεις φορές από το 1925 ως το 1937.
Ιστορικά στοιχεία
Η Εργατική Ολυμπιάδα διοργανώθηκε από τη Σοσιαλιστική Εργατική Αθλητική Διεθνή, που είχε ιδρύσει η Β΄ Διεθνής, σε αντίπραξη των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά και της Σπαρτακιάδας της Γ΄ Διεθνούς και συμμετείχαν μόνο εργάτες μέλη της Διεθνούς Εργατικής Ομοσπονδίας. Είχε διεθνιστικό χαρακτήρα και γι’ αυτό δεν ακούγονταν οι εθνικοί ύμνοι αλλά μόνο ο ύμνος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Είχε καθοριστεί μία διοργάνωση ανά εξαετία. Διεξήχθησαν τρεις θερινές διοργανώσεις, το 1925, το 1931 και το 1937 ενώ μια τέταρτη που είχε προγραμματιστεί για το 1943 ματαιώθηκε αφού είχε ξεσπάσει ο β΄ παγκόσμιος πόλεμος. Επίσης, πραγματοποίηθηκαν δύο χειμερινές, το 1925 και το 1931.
Μεταπολεμικά η διοργάνωση δεν συνεχίστηκε.
Αθλήματα
Στους θερινούς αγώνες περιλαμβάνονταν αγωνίσματα από τέσσερα αθλήματα:
Δείτε επίσης
Εργατική Ολυμπιάδα
Μορέιλσε (αποσαφήνιση)
Το όνομα Μορέιλσε μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω άρθρα:
Κατηγορία:Επώνυμα
Εμβόλιο ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας
Το εμβόλιο ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας είναι ένα εμβόλιο που προστατεύει από την ιαπωνική εγκεφαλίτιδα. Τα εμβόλια είναι πάνω από 90% αποτελεσματικά. Δεν είναι σαφές πόσο καιρό διαρκεί η προστασία τους, αλλά φαίνεται πως η αποτελεσματικότητά τους μειώνεται με την πάροδο του χρόνου. Χορηγούνται είτε ενδομυϊκά είτε υποδόρια.
Συστάσεις
Σε χώρες όπου η ασθένεια αποτελεί σοβαρό πρόβλημα, το εμβόλιο συστήνεται ως μέρος των εμβολιασμών σε σταθερή βάση. Ανάλογα με την έκδοση του εμβολίου, χορηγούνται μία ή δύο δόσεις του. Επιπλέον δόσεις συνήθως δεν απαιτούνται σε περιοχές όπου η ασθένεια είναι συνήθης. Σε άτομα με HIV/AIDS και στις εγκύους θα πρέπει να χορηγείται ένα αδρανοποιημένο εμβόλιο. Ο εμβολιασμός ενδείκνυται σε όλους τους ταξιδιώτες που σκοπεύουν να επισκεφτούν περιοχές όπου η ασθένεια είναι συνήθης.
Ασφάλεια και μορφές
Τα εμβόλια είναι σχετικά ασφαλή. Πόνος και κοκκίνισμα ενδέχεται να προκύψουν στο σημείο της έγχυσης. Από το 2015, υπάρχουν διαθέσιμα 15 διαφορετικά εμβόλια κατά της ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας. Μερικά από αυτά βασίζονται σε τεχνικές ανασυνδυασμένου DNA, κάποια άλλα αποτελούνται από ζώντες εξασθενημένους ιούς, ενώ άλλα από αδρανοποιημένους ιούς.
Ιστορία και πολιτισμός
Το εμβόλιο ιαπωνικής εγκεφαλίτιδας έγινε διαθέσιμο για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1930. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κόστος κυμαίνεται από 100 έως 200 δολάρια κατά τη διαδικασία του εμβολιασμού.
Παραπομπές
Εγκεφαλιτιδα ιαπωνικη
Καρπάσι Λήμνου
Το Καρπάσι είναι χωριό του της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Ατσικής. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Θέση - Όνομα
Σύμφωνα με την τοπική προφορική παράδοση παλαιότερα το χωριό βρισκόταν στην πεδιάδα στην οποία σήμερα εκτείνεται το αεροδρόμιο και συγκεκριμένα στη θέση Τροχαλόμανδρα, όπου έχουν βρεθεί χαλάσματα και ερείπια σπιτιών. Όμως, οι πειρατικές επιδρομές ανάγκασαν τους κατοίκους να μεταφερθούν στο χαμηλό ύψωμα Καρπάς στα ανατολικά του μεγάλου κάμπου της κεντρικής Λήμνου.
Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά μόλις το 1785 στο χάρτη του Choiseul-Gouffier ως Calpac. Συνεπώς, στα τέλη του 18ου αιώνα είχε συντελεστεί η μετακίνηση που αναφέρει η παλαιά παράδοση. Άλλωστε, ως τον 18ο αιώνα παρατηρούνται κι άλλες τέτοιες μεταφορές οικισμών από τις ακτές στα μεσόγεια. Ο παπά-Αγγελής Μιχέλης σημειώνει ότι η περιφέρεια του χωριού αποτελούσε παλαιότερα κτήμα της μονής της Πάτμου.
Για την προέλευση του τοπωνυμίου έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις. Κατά μια εκδοχή η ονομασία του λόφου και στη συνέχεια του χωριού προήλθε από το τουρκικό «karabas: μαύρο κεφάλι», κατά μια δεύτερη από το «kalpak: καλπάκι, σκούφος ηγούμενου» ενώ μία τρίτη συνδέει το τοπωνύμιο με το φυτό «κάρπασον: είδος λιναριού ή μπαμπάκι», το οποίο αφθονούσε εκεί.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1854 ο ιερέας του χωριού, ονόματι Αθανάσιος, εξυπηρετούσε και τα χωριά Προπούλι και Κρηνίδα. Το 1856 οι 62 στρατεύσιμοι άνδρες του χωριού πλήρωσαν 1.984 γρόσια για να αποφύγουν τη στράτευση. Το 1863 καταγράφηκαν 44 οικογένειες χριστιανών, οι οποίες το 1874 είχαν αυξηθεί σε 60. Το ίδιο έτος υπήρχαν 61 οικίες.
Τον Ιούλιο του 1858 ο Conze πέρασε δυο φορές από το χωριό ψάχνοντας για αρχαία μνημεία. Τη μία ξεκουράστηκε στην πλατεία του το μεσημέρι και τη δεύτερη διανυκτέρευσε στο καφενείο. Το σημειώνει Karpas στο κείμενο και στο χάρτη του, όπως και οι De Launay (1898) και Fredrich (1904). Οι Καρπασινοί έστελναν έναν αντιπρόσωπο στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση.
Ο ναός
Το 1889 αναφέρεται ναός των Ταξιαρχών στο χωριό, για την επισκευή του οποίου γινόταν έρανος στην Αλεξάνδρεια από τον Μαυρουδή Αναγνώστη. Το 1901 κτίστηκε νέος ναός, ο Άγιος Παχώμιος, με συνδρομή των κατοίκων και ομογενών. Είναι ρυθμού απλής βασιλικής και στον πεντάτοξο εξωνάρθηκα δεσπόζουν οι μονοκόμματοι πέτρινοι κίονες.
Το σχολείο
Το 1898 οι κάτοικοι ίδρυσαν τετρατάξιο σχολείο, στο οποίο φοιτούσαν 25-30 μαθητές. Δεν ήταν κοινοτικό και τη δαπάνη λειτουργίας είχαν αναλάβει ομογενείς από την Αίγυπτο και τις ΗΠΑ. Λίγα χρόνια αργότερα κτίστηκε και το διδακτήριο. Το 1919 ιδρύθηκε εξατάξιο δημοτικό σχολείο, μονοθέσιο, το οποίο λειτουργούσε μέχρι τελευταία. Στο σχολείο δίδαξαν μεταξύ άλλων οι: παπά-Αγγελής Μιχέλης (1911-15), Ισμήνη Αξή (1938-48), Ρήγας Γραγράς (1950-67), Προκόπιος Καλλονιάτης (1967-73) κ.ά.
Νεότερα χρόνια
Στα χρόνια του μεσοπολέμου το χωριό αναπτύχθηκε με γρήγορους ρυθμούς. Από το 1918 αποτελούσε ξεχωριστή κοινότητα, στην οποία ως το 1940 ανήκε και η Κρηνίδα. Τα ποτιστικά περιβόλια του χωριού τροφοδοτούσαν με λαχανικά όλη τη Λήμνο. Επίσης, οι εργατικοί κάτοικοί του καλλιεργούσαν σιτηρά, βαμβάκι, αμπέλια, όσπρια, σουσάμι και ζωοτροφές. Την περίοδο αυτή ο πληθυσμός του χωριού αυξήθηκε με γρήγορους ρυθμούς. Ενώ το 1928 απογράφηκαν 509 άτομα, το 1938 είχε 610 κάτοικους και 112 σπίτια. Στο σχολείο φοιτούσαν περίπου 100 μαθητές κι από το 1931 είχε αναβαθμιστεί σε διθέσιο.
Μεταπολεμικά η εκτεταμένη μετανάστευση μείωσε τον πληθυσμό με ραγδαίους ρυθμούς. Από 517 άτομα το 1951, μόλις 168 απογράφηκαν το 2001. Από το 1967 το σχολείο έγινε πάλι μονοθέσιο.
Εκτός από την αγροτική οικονομία, στο χωριό λειτουργεί από χρόνια το οινοποιείο του Πέτρου Χατζηγεωργίου. Επίσης, υπάρχουν λίγα ενοικιαζόμενα δωμάτια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Μεταμόρφωση Ανθηρού Καρδίτσας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Μεταμόρφωση (αποσαφήνιση)
Ορσηίδα
Στην ελληνική μυθολογία η Ορσηίδα (ὄρσω = να εγείρω, προκαλώ, εξάπτω ή εγείρομαι) ήταν η Nύμφη που έμελλε να γίνει η μητέρα όλων των Ελλήνων. Η Nύμφη Ορσηίδα παντρεύτηκε το γιο του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, Έλληνα, και απέκτησαν τον Αίολο, το Δώρο και τον Ξούθο, ο οποίος με την κόρη του Ερεχθέα, Κρέουσα, γέννησε τον Αχαιό και τον Ίωνα, γενάρχες όλοι των αντίστοιχων ελληνικών φύλων. [Α 7,2] Προμηθέως δὲ παῖς Δευκαλίων ἐγένετο. οὗτος βασιλεύων τῶν περὶ τὴν Φθίαν τόπων γαμεῖ Πύρραν τὴν Ἐπιμηθέως καὶ Πανδώρας, ἣν ἔπλασαν θεοὶ πρώτην γυναῖκα. ἐπεὶ δὲ ἀφανίσαι Ζεὺς τὸ χαλκοῦν ἠθέλησε γένος, ὑποθεμένου Προμηθέως Δευκαλίων τεκτηνάμενος λάρνακα, καὶ τὰ ἐπιτήδεια ἐνθέμενος, εἰς ταύτην μετὰ Πύρρας εἰσέβη. Ζεὺς δὲ πολὺν ὑετὸν ἀπ᾽ οὐρανοῦ χέας τὰ πλεῖστα μέρη τῆς Ἑλλάδος κατέκλυσεν, ὥστε διαφθαρῆναι πάντας ἀνθρώπους, ὀλίγων χωρὶς οἳ συνέφυγον εἰς τὰ πλησίον ὑψηλὰ ὄρη. τότε δὲ καὶ τὰ κατὰ Θεσσαλίαν ὄρη διέστη, καὶ τὰ ἐκτὸς Ἰσθμοῦ καὶ Πελοποννήσου συνεχέθη πάντα. Δευκαλίων δὲ ἐν τῇ λάρνακι διὰ τῆς θαλάσσης φερόμενος <ἐφ᾽> ἡμέρας ἐννέα καὶ νύκτας <τὰς> ἴσας τῷ Παρνασῷ προσίσχει, κἀκεῖ τῶν ὄμβρων παῦλαν λαβόντων ἐκβὰς θύει Διὶ φυξίῳ. Ζεὺς δὲ πέμψας Ἑρμῆν πρὸς αὐτὸν ἐπέτρεψεν αἱρεῖσθαι ὅ τι βούλεται· ὁ δὲ αἱρεῖται ἀνθρώπους αὐτῷ γενέσθαι. καὶ Διὸς εἰπόντος ὑπὲρ κεφαλῆς ἔβαλλεν αἴρων λίθους, καὶ οὓς μὲν ἔβαλε Δευκαλίων, ἄνδρες ἐγένοντο, οὓς δὲ Πύρρα, γυναῖκες. ὅθεν καὶ λαοὶ μεταφορικῶς ὠνομάσθησαν ἀπὸ τοῦ λᾶας ὁ λίθος. γίνονται δὲ ἐκ Πύρρας Δευκαλίωνι παῖδες Ἕλλην μὲν πρῶτος, ὃν ἐκ Διὸς γεγεννῆσθαι <ἔνιοι> λέγουσι, <δεύτερος δὲ> Ἀμφικτύων ὁ μετὰ Κραναὸν βασιλεύσας τῆς Ἀττικῆς, θυγάτηρ δὲ Πρωτογένεια, ἐξ ἧς καὶ Διὸς Ἀέθλιος. [Α 7,3] Ἕλληνος δὲ καὶ νύμφης Ὀρσηίδος Δῶρος Ξοῦθος Αἴολος. αὐτὸς μὲν οὖν ἀφ᾽ αὑτοῦ τοὺς καλουμένους Γραικοὺς προσηγόρευσεν Ἕλληνας, τοῖς δὲ παισὶν ἐμέρισε τὴν χώραν· καὶ Ξοῦθος μὲν λαβὼν τὴν Πελοπόννησον ἐκ Κρεούσης τῆς Ἐρεχθέως Ἀχαιὸν ἐγέννησε καὶ Ἴωνα, ἀφ᾽ ὧν Ἀχαιοὶ καὶ Ἴωνες καλοῦνται, Δῶρος δὲ τὴν πέραν χώραν Πελοποννήσου λαβὼν τοὺς κατοίκους ἀφ᾽ ἑαυτοῦ Δωριεῖς ἐκάλεσεν, Αἴολος δὲ βασιλεύων τῶν περὶ τὴν Θεσσαλίαν τόπων τοὺς ἐνοικοῦντας Αἰολεῖς προσηγόρευσε, καὶ γήμας Ἐναρέτην τὴν Δηιμάχου παῖδας μὲν ἐγέννησεν ἑπτά, Κρηθέα Σίσυφον Ἀθάμαντα Σαλμωνέα Δηιόνα Μάγνητα Περιήρην, θυγατέρας δὲ πέντε, Κανάκην Ἀλκυόνην Πεισιδίκην Καλύκην Περιμήδην. Απολλόδωρος Βιβλιοθήκη Α'
Μεταμόρφωση Ανθηρού Καρδίτσας
Για συνώνυμο οικισμό στο νομό Καρδίτσας: Μεταμόρφωση Παλαμά
Η Μεταμόρφωση είναι ορεινό χωριό της Καρδίτσας σε υψόμετρο 930 μέτρα.
Ορσηίδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ναϊάδες
Μεταμόρφωση Ανθηρού Καρδίτσας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Μεταμόρφωση Ανθηρού ή Αργιθέας βρίσκεται στα βορειοδυτικά όρια του νομού Καρδίτσας με το νομό Τρικάλων. Απέχει 5 χλμ. Β.-ΒΔ. του Ανθηρού που είναι η έδρα του δήμου και 70,5 χλμ. Δ. της Καρδίτσας. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Κατούσι και είναι κτισμένο μέσα σε ήρεμο και όμορφο φυσικό περιβάλλον. Υπάρχουν πετρόκτιστα επιπλωμένα διαμερίσματα, δύο κέντρο εστίασης στην τοποθεσία "Παλιός Μύλος" στην είσοδο του χωριού και στο κέντρο του χωριού.
Ιερά Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου
Σημαντικό αξιοθέατο είναι η Ιερά Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου που βρίσκεται ανάμεσα στη Μεταμόρφωση και τον οικισμό Λαγκάδι και από το 1983 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Η μονή έχει ανακαινιστεί και από το παλιό μοναστήρι, που υπολογίζεται ότι κτίστηκε γύρω στα 1600, διασώζεται το καθολικό, τμήματα των κελιών και του περιβόλου. Στο εσωτερικό του υπήρχε περίτεχνο τέμπλο του φυλάσσεται στο Εκκλησιαστικό - Ιστορικό - Λαογραφικό μουσείο του χωριού. Tο καθολικό αποτελείται από δύο τμήματα: το κάτω τμήμα που είναι ναός αθωνιτικού τύπου αφιερωμένος στο Γενέσιον της Θεοτόκου διακοσμημένος με τοιχογραφίες των μέσων του 17ου αιώνα και το επάνω τμήμα το οποίο είναι δίδυμος ναός με το βόρειο μέρος του αφιερωμένο στη Ζωοδόχο Πηγή το δε νότιο στους Αγίους Αναργύρους.
Διοικητικά
Το χωριό με το παλιό του όνομα Κατούσι αναφέρεται επίσημα το 1951 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ανθηρού. Μετονομάστηκε σε Μεταμόρφωσις το 1957. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Ανθηρού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του δήμου Αργιθέας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 105 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Παλαμά
Πιερ-Σιμόν ντε Λαπλάς
Ο Πιερ Σιμόν Λαπλάς FRS (Pierre-Simon Laplace, 23 Μαρτίου 1749 – 5 Μαρτίου 1827) ήταν Γάλλος μαθηματικός, αστρονόμος και φιλόσοφος. Οι μελέτες του πάνω στη μηχανική του αστρονομικού συστήματος έδωσαν τεράστια ώθηση στην έρευνα του διαστήματος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1749 στο Μπωμόν-αν-Ωζ (Beaumont-en-Auge), στη στρατιωτική σχολή του οποίου σπούδασε με τη βοήθεια των συμπατριωτών του, επειδή προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Σε ηλικία 18 ετών (1767) διορίστηκε καθηγητής των μαθηματικών στη στρατιωτική σχολή του Παρισιού. Άρχισε από τότε να ασχολείται πολύ σοβαρά με την έρευνα και το 1773 παρουσίασε πρότυπη μαθηματική εργασία επί διαφορικού λογισμού. Τότε έγινε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Γαλλίας και πρόεδρος της επιτροπής οργάνωσης του Πολυτεχνείου. Εκλέχθηκε γερουσιαστής και αργότερα έφτασε μέχρι το αξίωμα του υπουργού Εσωτερικών. Το 1804 έλαβε τον τίτλο του κόμητα και το 1817 τον τίτλο του μαρκήσιου, μετά από την αποκατάσταση των Βουρβόνων. Πέθανε το 1827.
Συνέγραψε σειρά έργων που εξέδωσε αργότερα η γαλλική κυβέρνηση σε επτά τόμους και στη συνέχεια και η Ακαδημία των Επιστημών.
Έργο
Εξέτασε πολλά θέματα που προβλημάτιζαν την εποχή του πάνω στην Ουράνια μηχανική. Την ελλειπτική κίνηση των πλανητών, τις κινήσεις της Σελήνης, το σχήμα της Γης, τη μέθοδο για να βρεθεί η απόσταση του Ήλιου, τις τροχιές των πλανητών Δία και Κρόνου κλπ. Η θεωρία του για την κοσμογονία εκτίθεται μέσα από το έργο του «Έκθεση του συστήματος του κόσμου» που εξέδωσε το 1796. Σημειώνεται πως το έργο αυτό επανεκδόθηκε το 1824 μαζί με την «Ιστορία της Αστρονομίας».
Είναι επίσης αυτός που επινόησε την περίφημη εξίσωση Λαπλάς. Αν και ο μετασχηματισμός Λαπλάς ονομάζεται προς τιμή του Λαπλάς (διότι χρησιμοποίησε το μετασχηματισμό στην εργασία του για τη θεωρία πιθανοτήτων), ο μετασχηματισμός αυτός ανακαλύφθηκε αρχικά από τον Ελβετό μαθηματικό Λέοναρντ Όιλερ. Ο μετασχηματισμός Λαπλάς εμφανίζεται σε όλους τους κλάδους της μαθηματικής φυσικής. Επίσης μεγάλη ήταν η συνεισφορά του στην αναλυτική θεωρία των πιθανοτήτων.
Ακόμη, μια άλλη συνεισφορά του Λαπλάς, αγγίζοντας τον τομέα της Στατιστικής Φυσικής, ήταν ο «Δαίμονα του Λαπλάς». Η βασική ιδέα ήταν πως αφορούσε έναν υποθετικό δαίμονα που, αν γνώριζε την ακριβή θέση του κάθε ατόμου στο Σύμπαν, τότε θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους νόμους του Νεύτωνα για να αποκαλύψει όλη την πορεία των κοσμικών γεγονότων, του παρελθόντος και του παρόντος: Αν θεωρηθεί για μια στιγμή ότι υπάρχει μια νοημοσύνη ικανή να κατανοήσει όλες τις δυνάμεις που κινητοποιούν τη φύση, καθώς και την αντίστοιχη κατάσταση των όντων που τη συνθέτουν, θα περιέκλειε στον ίδιο μαθηματικό τύπο τις κινήσεις των μεγαλύτερων ατόμων. Αφού γι αυτήν τίποτα δε θα ήταν αβέβαιο, το μέλλον, όπως ακριβώς και το παρελθόν, θα φάνταζε στα μάτια της ως παρόν.
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Γαλλίας Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία) Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας
Πάουλους Μορέιλσε
Ο Πάουλους Μορέιλσε (Paulus Moreelse, Ουτρέχτη 1571 - Ουτρέχτη, 6 Μαρτίου 1638) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, που φιλοτεχνούσε κυρίως πορτρέτα. Ήταν πατέρας του Γιοχάνες Μορέιλσε.
Βιογραφία
Ο Μορέιλσε ήταν μαθητής του καταγόμενου από το Ντελφτ Μιχίλ Γιάνζ φαν Μίρεφελτ, ο οποίος με τη σειρά του ήταν μαθητής του Άντονι φαν Μπλόκλαντ. Σπούδασε για ένα διάστημα στην Ιταλία, όπου του ανατέθηκε η φιλοτέχνηση πολλών πορτρέτων. Γυρίζοντας στην Ουτρέχτη το 1596, έγινε μέλος της τοπικής Συντεχνίας των σελλοποιών (zadelaarsgilde) ενώ το 1611 ίδρυσε την τοπική Συντεχνία ζωγράφων, της οποίας τέθηκε επικεφαλής.
Το πρώτο έργο του χρονολογείται γύρω στο 1606. Εκτός από πορτρέτα, ζωγράφισε επίσης ιστορικούς πίνακες, ακολουθώντας το καλλιτεχνικό ρεύμα του Μανιερισμού, ενώ τη δεκαετία του 1620 ζωγράφισε ποιμενικές σκηνές βοσκών και κτηνοτρόφων. Ανήκε στην ίδια γενιά με τον Άμπραχαμ Μπλούμερτ και τον Γιοάχιμ Γιούτεβελ (Joachim Wtewael), και όπως ο Γιουτεβέλ, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δημόσια ζωή της πόλης. Το 1618 όταν οι αντι-Αρμινιανιστές ανήλθαν στην εξουσία, έγινε μέλος του δημοτικού συμβουλίου.
Ο Μορέιλσε ασχολήθηκε επίσης με την αρχιτεκτονική, κτίζοντας το "Καταράινεποορτ" (πύλη της Κατερίνας, 1626, καταστράφηκε το 1850) της Ουτρέχτης και το "φλέισχαους" (Vleeshuis, κρεοπωλείο) το 1637, το οποίο υπάρχει ακόμα. Δίδαξε στην τοπική ακαδημία καλών τεχνών και ένας από τους μαθητές του εκεί διετέλεσε ο Ντιρκ φαν Μπαμπούρεν.
Πέθανε στις 6 Μαρτίου 1638 και ετάφη στην Μπούρκερκ (τοπική εκκλησία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
196 Φιλομήλα
Η Φιλομήλα (Philomela) είναι πολύ μεγάλος και λαμπρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 6,54. Ανακαλύφθηκε το 1879 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από τα ομώνυμα πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας (κυρίως από την αδελφή της Πρόκνης).
Δύο επιπροσθήσεις αστέρων από τη Φιλομήλα έχουν παρατηρηθεί μέχρι σήμερα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φιλομήλας υπολογίσθηκε σε 136,4 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,2299. Η Φιλομήλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 20 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλομηλα
Gazzetta del Sud
Η Gazzetta del Sud (στα ελληνικά μεταφράζεται: Εφημερίδα του Νότου), είναι ιταλική ημερήσια εφημερίδα της Σικελίας, η οποία εκδίδεται στη Μεσσήνη. Είναι η πρώτη ημερήσια εφημερίδα στην Καλαβρία και η τρίτη στη Σικελία. Τον Αύγουστο του 2017, η Gazzetta del Sud αγόρασε την εφημερίδα Giornale di Sicilia.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Ιταλία Κατηγορία:Εφημερίδες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Μεσσίνα
Κήποι Εύβοιας
Ιστορικά στοιχεία
Το καλοκαίρι του 1823 ο Κριεζώτης με διακόσιους  άντρες οχυρώνεται στους Κήπους προκειμένου να κόψει την επέλαση του Ομέρμπεη και των γενίτσαρων στα υπόλοιπα χωριά της Κύμης. Οι Τούρκοι πολιόρκησαν το χωριό και μετά από ολοήμερη σφοδρή μάχη ο Κριεζώτης σκοτώνοντας αρκετούς Τούρκους απέσπασε τον ασφυκτικό κλοιό και έφυγε προς Μετόχι. Στή μάχη σκοτώθηκαν  οι Καπετάνιοι Ν. Τομαράς  και  Σύρος ( "Ιστορία του Αγώνος της εν Εύβοια επαναστάσεως των Ελλήνων" Ιωάν. Αναστ. Μαυρομμάτου σελ. 17-19). Κατά άλλη εκδοχή  ο Καπετάνιος Γ. Ιατρός Βαλτινός με 27 άνδρες του και κάποιους άλλους  έδωσε μάχη κατά του στρατού του Ομέρμπεη στη θέση Κολιαρή  ("Ευβοικά" Ιωάν. Ναθαναήλ σελ. 65,66).
Το 1836 ο Κήπος προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα κοινότητας η οποία περιελάμβανε επίσης το χωριό Σπηλιές. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Κονιστρών και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Η "Καναπίτσα" βρίσκεται κοντά στον Πύργο του χωριού. Πρόκειται για υπεραιωνόβια λυγαριά που παρότι θάμνος έχει γίνει δέντρο με πολύ μεγάλο κορμό. Και για αυτήν πρόκειται να ξεκινήσουν ενέργειες για ένταξή της στα μνημεία της φύσης.
Ο ναός της "Παναγίας της Οδηγήτριας" βρίσκεται στις Σπηλιές. Πρόκειται για σταυρεπίστεγο ναό που σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή κτίστηκε το 1311 απο τον Γρηγόριο Παχωμέρη. Σήμερα σώζονται λιγοστές αγιογραφίες που θεωρούνται ως το καλύτερο δειγμα ζωγραφικής στην Εύβοια, αγνώστου ζωγράφου με δυτικές επιρροές. Ιδιαίτερα ξεχωριστή είναι η παράσταση του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.
Το χωριό διαθέτει πολλές πηγές. Η πιο γνωστή είναι η "Τρυπητή" που βρίσκεται σε καταπράσινο τοπίο μέσα σε βράχο, δίπλα απο τον παλιό νερόμυλο. Το νερό της έχει ιαματικές ιδιότητες. Αξιόλογες είναι η πηγή "Μελουτάτσι" που πηγάζει από υπόγεια στοά και η "Μεγαλεβρύση"  που είναι η μεγαλύτερη πηγή και χρησιμοποιείται από το 1971 για την ύδρευση του χωριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Κούρουφ
Ιστορία
Μεταξύ 1431 και 1442 το χωριό απέκτησε προνόμια πόλης σύμφωνα με τα δικαιώματα του Μαγδεβούργου. Ως ιδιωτική πόλη ήταν το κέντρο εμπορίου τροφίμων για τις γύρω περιοχές. Επίσης στο Κούρουφ υπήρχαν διάφορες εταιρίες επεξεργασίας γούνας και δέρματος. Τον 16ο αιώνα ήταν κέντρο του Καλβινισμού, καθώς πολλοί υποστηρικτές του εγκαταστάθηκαν εκεί. Σταδιακά, μέχρι το 1660, οι περισσότεροι κάτοικοι άλλαξαν το θρήσκευμά τους με τον Αρειανισμό.
Το 1670 η πόλη χτυπήθηκε από την πανούκλα και έχασε την υποστήριξη του κράτους αλλά την κέρδισε πολύ σύντομα πάλι. Από τότε μοιράστηκε την ιστορία όλης της ευρύτερης περιοχής. Μετά τους διαχωρισμούς της Πολωνίας το 1795 προσαρτήθηκε στην Αυστρία. Το 1809 έγινε μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας, για να γίνει μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας το 1815.
Κατά τη Νοεμβριανή Εξέγερση, έλαβε χώρα μια μικρή μάχη τον Φεβρουάριο του 1831, με πολωνικές δυνάμεις υπό τον στρατηγό Γιούζεφ Ντβερνίτσκι όπου νίκησε τις ρωσικές μονάδες. Μετά την Ιανουαριανή Εξέγερση το 1870, η πόλη έχασε την υποστήριξη του κράτους, την οποία δεν την κέρδισε ποτέ ξανά. Από το 1918 ανήκει και πάλι στην Πολωνία.
Η πόλη βομβαρδίστηκε βαριά από τη γερμανική αεροπορία (Luftwaffe) στις 9 Σεπτεμβρίου 1939, όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Ανάμεσα στους στόχους που καταστράφηκαν ήταν ένα πολιτικό νοσοκομείο σηματοδοτημένο με κόκκινους σταυρούς, με πολλά θύματα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Γερμανία εγκατέστησε στη πόλη δύο στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Το 1942 ιδρύθηκε επίσης ένα μικρό γκέτο αλλά η πλειοψηφία των Πολωνών που φυλακίστηκαν κατάφερε να δραπετεύσει και να καταφύγει στα γειτονικά δάση όπου κατατάχθηκε στον ελεύθερο πολωνικό στρατό (Armia Krajowa).
Ανάμεσα στα σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα είναι μια αναγεννησιακή εκκλησία που αναστηλώθηκε το 1692. Η εκκλησία στεγάζει γλυπτά του Σάντι Γκούτσι (1587) και τον τάφο της οικογένειας Ζμπόνσκι (Zbąski). Επίσης το Κούρουφ είναι ο τόπος γέννησης του στρατηγού Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Ελάσσων Πολωνία Κατηγορία:Κυβερνείο Λούμπλιν Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λούμπλιν (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
2231 Ντάρελ
Ο Ντάρελ (Durrell) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,208. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βρετανού συγγραφέα και ποιητή Λώρενς Ντάρελ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Ντάρελ είναι C (ανθρακούχος). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νταρελ
Φρειδερίκος Νάσσαου του Ζύλεσταϊν
Ο Φρειδερίκος, ολλανδ.: Frederick van Nassau, heeer van Zuylestein (1624–1672) ήταν νόθος γιος του πρίγκιπα της Οράγγης και κυβερνήτη των επαρχιών Ολλανδίας, Ζηλανδίας, Ουτρέχτης, Γκέλντερς, Όβεριισελ. Έγινε κύριος του Ζύλεσταϊν.
Βιογραφία
δεξιά|μικρογραφία|Το κάστρο Zύλεσταϊν το 1650. Καταστράφηκε από βομβιστική επίθεση κατά τον [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.]]
Γεννήθηκε το 1624 εκτός γάμου, ως γιος του Φρειδερίκου-Ερρίκου (1584 - 1647) πρίγκιπα της Οράγγης, κυβερνήτη πέντε επαρχιών των Κάτω Χωρών και τη Mαργαρίτας-Αικατερίνης Μπρούυνς (1595–1625), η οποία ήταν κόρη του Λούντολφ Μπρούυνς, δημάρχου του Έμεριχ.
Στις 15 Μαρτίου 1640 ο πατέρας τού Φρειδερίκου τού έδωσε το κάστρο Zύλεσταϊν, που βρίσκεται περίπου είκοσι μίλια ανατολικά της πόλης της Ουτρέχτης και μαζί τού έδωσε τον τίτλο τού κυρίου τού Zύλεσταϊν (ολλανδ.: heer van Zuylestein). Επιπλέον έκανε τον Φρειδερίκο λοχαγό του πεζικού για το κράτος. Το 1659 ο Φρειδερίκος διορίστηκε διοικητής τού νοικοκυριού τού ανιψιού του Γουλιέλμου Γ΄ πρίγκιπα της Οράγγης. Μετά από την άσκηση πίεσης από τον Γιόχαν ντε Βιττ, ο Γουλιέλμος Γ΄ έγινε φύλακας του κράτους το 1666 και ο Φρειδερίκος απολύθηκε. Η απόλυσή του έγινε, επειδή ήταν νυμφευμένος με μία Αγγλίδα και ήταν ύποπτος για φιλο-αγγλικές τάσεις. Τον Απρίλιο του 1672 (του καταστροφικού έτους, rampjaar) έγινε στρατηγός του πεζικού και τον Αύγουστο συμμετείχε στις δολοφονίες των Γιόχαν και Κορνέλις ντε Βιττ.
Οικογένεια
Στις 16 Οκτωβρίου 1648 ο Φρειδερίκος νυμφεύτηκε τη Mαίρυ Κίλιγκρου (γεννημένη το 1627) στη Χάγη. Ήταν κόρη του σερ Γουίλιαμ Κίλιγκρου (ευνοουμένου του Καρόλου Α΄ και του Καρόλου Β΄ της Αγγλίας) και της Mαίρυ Χιλ του Χόνιλαϋ. Η Κίλιγκρου ήταν εξαδέλφη της νόθης κόρης του Κάρολου Β΄, της κόμισσας του Γιάρμαουθ. Η Κίλιγκρου είχε μετακομίσει στις Κάτω Χώρες τον Φεβρουάριο του 1644, σε ηλικία σχεδόν 17 ετών, ως υπηρέτρια των τιμών της Μαρίας Στιούαρτ, συζύγου του Γουλιέλμου Γ΄ της Αγγλίας.
Ο Φρειδερίκος και η Μαίρυ είχαν τέκνα:
Το τέλος
Τον Οκτώβριο του 1672 ο Φρειδερίκος απεβίωσε κοντά στο Βέρντεν σε μία μάχη με τους Γάλλους γνωστή ως Μάχη του Kρούιπιν.
Ετεροθαλή αδέλφια
δεξιά|μικρογραφία|Ο πρίγκιπας Φρειδερίκος-Ερρίκος και η σύζυγός του [[Αμαλία του Ζολμς-Μπράουνφελς με τις τρεις νεότερες κόρες τους, όπως απεικονίζονται από τον Χέραρντ φαν Χόντχορστ.]]
Ο Φρειδερίκος ήταν νόθος γιος του Φρειδερίκου-Ερρίκου πρίγκιπα της Οράγγης, που γεννήθηκε σε αυτόν πριν εκείνος νυμφευτεί. Ο Φρειδερίκος είχε εννέα νόμιμα αδέλφια, παιδιά του πατέρα του από την Aμαλία του Ζολμς-Μπράουνφελς:
Θυρεός
Ο Φρειδερίκος χρησιμοποιούσε τον παρακάτω θυρεό: επάνω αριστερά του Νάσσαου, επάνω δεξιά του Κάτσενελενμπόγκεν, κάτω αριστερά του Βιάντεν, στο κέντρο του Ζύλεσταϊν.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Νικηφόρος Βρυέννιος (εθνάρχης)
Ο Νικηφόρος Βρυέννιος (άκμασε 1060-1057) ήταν σημαντικός Βυζαντινός στρατηγός, εθνάρχης (διοικητής) των ξένων μισθοφόρων. Συμμετείχε στις εξεγέρσεις εναντίον της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας Μακεδόνων και του διαδόχου της Μιχαήλ ΣΤ΄.
Βιογραφία
Το επόμενο έτος απεβίωσε η Θεοδώρα, τελευταία της Δυναστείας των Μακεδόνων και ο Βρυέννιος επέστρεψε στην Αυλή. Στην αναστάτωση των ημερών οι αριστοκράτες έθεσαν τον Μιχαήλ ΣΤ΄ τον στρατιωτικό στο θρόνο (1056-57), ο οποίος αποκατέστησε τον Βρυέννιο στον βαθμό του, αλλά αρνήθηκε να του επιστρέψει τα κατασχεθέντα κτήματα και την περιουσία αυτού. Το 1057 τον διέταξε με 3.000 άνδρες να ενισχύσει τον στρατό της Καππαδοκίας· ο Βρυέννιος έφυγε από τη Βασιλεύουσα με οργή και άρχισε να σχεδιάζει την έξωση του Μιχαήλ ΣΤ΄. Εκεί ένας αντιπρόσωπος του Αυτοκράτορα αναιρούσε τις διαταγές του Νικηφόρου· τότε ο Βρυέννιος του επιτέθηκε, τον χτύπησε και τον φυλάκισε. Οι αξιωματικοί του κατάλαβαν από αυτό ότι ο Νικηφόρος ήταν έτοιμος να στασιάσει. Ελευθέρωσαν τον αξιωματούχο, συνέλαβαν τον Βρυέννιο, τον τύφλωσαν και τον έστειλαν στη φυλακή. Η σύλληψή του ακύρωσε την εξέγερση και έφερε έναν άλλο στρατηγό, τον Ισαάκιο Α΄ Κομνηνό στο θρόνο (1057-59).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την κουροπαλάτισσα Άννα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες
Ρουρίκιος
Ο Ρουρίκιος Α΄, λατιν.: Ruricius I, (π. 440 – π. 508) ήταν Γαλλο-Ρωμαίος αριστοκράτης και επίσκοπος της Λιμόζ από το π. 485 έως 510. Είναι ένας από τους συγγραφείς, των οποίων οι επιστολές σώζονται από την ύστερη Ρωμαϊκή Γαλατία, που απεικονίζουν την επιρροή των Βησιγότθων στον ρωμαϊκό τρόπο ζωής. Δεν πρέπει να συγχέεται με τον γαμπρό του, τον Άγιο Ρούστικο (αρχιεπίσκοπο της Λυών).
Βιογραφία
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Ρουρίκιου, και ορισμένες από τις διαθέσιμες πληροφορίες δεν είναι βέβαιες. Είναι ένας από τους τέσσερις Γαλλο-Ρωμαίους αριστοκράτες του 5ου - 6ου αι., των οποίων οι επιστολές σώζονται σε ποσότητα: οι άλλοι περιλαμβάνουν τον Σιδώνιο Απολλινάριο, έπαρχο της πόλης της Ρώμης το 468 και επίσκοπο του Κλερμόν (απεβ. το 485), τον Άλκιμο Έκδικο Άβιτο, επίσκοπο του Βιέν (απεβ. το 518). και τον Μάγκνο Φήλιξ Εννόδιο της Αρλ, επίσκοπο του Τικίνουμ (απεβ. το 534). Όλοι τους ήταν συνδεδεμένοι σε ένα στενά δεμένο, γαλλο-ρωμαϊκό αριστοκρατικό δίκτυο, που παρείχε τους επισκόπους της Καθολικής Γαλατίας.
Αν και υπάρχουν ελάχιστες πληροφορίες για τη ζωή του Ρουρίκιου, είναι γνωστό ότι τελικά έγινε παππούς, υποδηλώνοντας ότι πρέπει να έζησε τουλάχιστον 65 ή 70. Μπορεί να απεβίωσε από το 506 έως και το 510, οπότε αυτό τοποθετεί την ημερομηνία γέννησής του γύρω στο 440. Ομοίως, δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τη γενέτειρά του, αν και φαίνεται ότι είχε ισχυρούς δεσμούς με την Ακουιτανία στην περιοχή του Καόρ (Cahors), και υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την οικογένειά του.
Καταγωγή
Σύμφωνα με τον Βενάντιο Φορτουνάτο, ο Ρουρίκιος ήταν μέλος της οικογένειας των Aνικίων, μίας από τις σημαντικότερες αριστοκρατικές οικογένειες της Ρώμης. Οι λεπτομέρειες της καταγωγής του αποτέλεσαν αντικείμενο συζήτησης. Η εξήγηση του Mάθισεν είναι ότι ο Ρουρίκιος ήταν γιος ενός "Κωνστάντιου" και μίας "Λεοντίας" με βάση την υπόθεση ότι ο παππούς του μπορεί να ήταν ο Φλάβιος Κωνστάντιος Φήλιξ και η μητέρα του μέλος του αριστοκρατικού γένους Ποντίων Λεοντίων από τη Βουρδιγαλία στην Aκουιτανία. Περαιτέρω στοιχεία που παρέχει περιλαμβάνει (1) για τον Κωνστάντιο, σχετικά με την ύπαρξη υπατικού διπτύχου από ελεφαντόδοντο για τον Φλ. Κωνστάντιο Φήλικα (υπάτου το 428), πατρίκιου και magister militum από το 425 έως το 430 στη Λιμόζ και το γεγονός ότι ο Ρουρίκιος είχε έναν γιο με αυτό το όνομα και (2) για τη Λεοντία, η χρήση του ονόματος Λεόντιος για τον αδελφό και τον γιο του Ρουρίκιου.
Ο Κριστιάν Σετιπάνι συμφωνεί ότι η μητέρα του Ρουρίκιου ήταν μέλος των Pontii Leontii, αλλά δεν κάνει καμία συγκεκριμένη αναφορά για το ποιος μπορεί να είναι ο πατέρας του Ρουρίκιου. Υποστηρίζει ότι το όνομα του υπάτου του 428 ήταν στην πραγματικότητα Φλάβιος Φήλιξ και ότι το όνομα "Κωνστάντιος" προστέθηκε κατά λάθος, γεγονός που θα έκανε αυτό το άτομο ένα από τους Eννοδίουςi και ότι οι Ennodii δεν συνδέθηκαν με τον Ρουρίκιο μέχρι την επόμενη γενιά μέσω του γάμου με έναν από τους γιους του από μία Εννοδία, μητέρα του Παρθένιου.
Ο Mομμάερτς και ο Kέλλυ προτείνουν ότι ο Ρουρίκιος μπορεί να είναι γιος ενός Αφρικανού ανθυπάτου, το όνομα του οποίου είναι άγνωστο, αλλά προσδιορίζεται διαφορετικά (με τίτλο) από τον Σιδόνιο στην επιστολή του προς τον Mόντιο ως ο πατέρας του εν λόγω Καμίλλου. Αυτό θα έκανε τον Ρουρίκιο αδελφό με τον Κάμιλλο και τον Φιρμίνο της Αρλ. Η αντίρρηση σε αυτήν την υπόθεση ήταν ότι καθιστά τον ανώνυμο Αφρικανό ανθύπατο έναν κατά τα άλλα ανεπιβεβαίωτο γιο του αυτόχειρα Αυτοκράτορα Πετρόνιου Μάξιμου και ότι δεν υπάρχουν ονόματα Φιρμινίων μεταξύ των άμεσων απογόνων του Ρουρίκιου. Ο Σετιπάνι δέχεται τώρα τον Πετρόνιο Μάξιμο ως Ανίκιο, αλλά υποστηρίζει ότι ο ανώνυμος Αφρικανός ανθύπατος ήταν απίθανο να ήταν γιος του Μάξιμου. Προς υποστήριξη της υπόθεσης Kέλλυ/Μομμάερτς είναι τα στοιχεία στις επιστολές του για τους ισχυρούς δεσμούς του Ρουρίκιου με την Aρλ και ένα επιχείρημα ότι το όνομα "Φιρμίνος" στην πραγματικότητα χρησιμοποιήθηκε μεταξύ των Φερρεόλων μέσω του γάμου της Παπιανίλλας, την οποία υποθέτουν ότι ήταν μία αδελφή του Ρουρίκιου, του Toνάνντιου Φερρεόλου. Ωστόσο, το θέμα της πατρικής κληρονομιάς του Ρουρίκιου παραμένει αμφιλεγόμενο.
Ίσως το πιο περίεργο είναι η αχαρακτήριστη αποτυχία του Σιδόνιου να ενθουσιαστεί με τον πατέρα του Ρουρίκιου, όποιος και αν ήταν. Ίσως επειδή ο Ρουρίκιος ήταν προφανώς κάποια στιγμή προστατευόμενος του Σιδόνιου, ο Σιδόνιος μπορεί να το ένιωθε κάπως ακατάλληλο. Ωστόσο μερικοί προτείνουν ότι ο Ρουρίκιος μπορεί να μην ήταν Ανίκιος, επειδή δεν κάνει καμία αναφορά στις σωζόμενες επιστολές του ότι είναι συγγενής του, ούτε επικοινωνεί με κάποιο γνωστό μέλος της οικογένειας. Συνολικά, τα στοιχεία του Βενάντιου Φορτουνάτου είναι μάλλον πιο πειστικά.
Οικογένεια
Ο Ρουρίκιος παντρεύτηκε την Ιβερία, κόρη ενός Αρβέρνιου συγκλητικού Ομμάτιου, απογόνου ενός πατρικίου που έζησε τον 4ο αι., ονόματι Φιλάγριου. Σημειώνεται ότι συμμετείχε στη μεταστροφή του στη θρησκευτική ζωή, και ως εκ τούτου στη διαδοχή στην επισκοπική έδρα της Λιμόζ το 485 περίπου.
Αν και δεν υπάρχουν άμεσες αποδείξεις που να λένε αν είχαν κόρες, είναι γνωστό ότι ο Ρουρίκιος και η Ιβερία είχαν πέντε γιους: τον Ομμάτιο (πρεσβύτερο), τον Επάρχιο, τον Κωνστάντιο, τον Λεόντιο και τον Αυρηλιανό. Επίσης, ο Ρουρίκιος είχε πολλά εγγόνια και τουλάχιστον ένα δισεγγονό.
Επίσκοπος
Κατά τη διάρκεια της ύστερης Αυτοκρατορίας και μετά την κατάληψη της αυτοκρατορικής Γαλατίας από τους Βησιγότθους, ήταν σύνηθες για τους Γαλλο-Ρωμαίους αριστοκράτες να καταφεύγουν σε εκκλησιαστικά αξιώματα, επιτρέποντας όχι μόνο τη διατήρηση της τοπικής επιρροής, αλλά και κάποια προσωπική ασφάλεια. Παρεμπιπτόντως, ο Ρουρίκιος διορίστηκε επίσκοπος της Λιμόζ μετά το τέλος του βασιλιά Ευάριχ στις 28 Δεκεμβρίου 484. Τον Eυάριχ διαδέχθηκε ο γιος του, Aλάριχ Β΄. Βασίλευσε καθ' όλη τη διάρκεια του Ρουρίκιου ως επισκόπου, προφανώς αξιοποιώντας, μεταξύ άλλων, τη νομική οξυδέρκεια του Ρουρίκιου, έως ότου ο Ρουρίκιος έφυγε από τη σκηνή, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, μεταξύ τέλους 506 και 510 Εκτός από τις επιστολές του, η μόνη άλλη γνωστή φυσική κληρονομιά του Ρουρίκιου είναι το μοναστήρι και η εκκλησία του Αγίου Αυγουστίνου, που έκτισε περί το 485.
Γραπτά
Η συλλογή 83 επιστολών του Ρουρίκιου, εκ των οποίων οι 12 απευθύνονται σε αυτόν, σώζεται σε ένα μόνο χειρόγραφο που ονομάζεται Codex Sangallensis 190. Καλύπτουν μία περίοδο περίπου 30 ετών και περιγράφουν τι συνέβη στη Γαλατία μετά την τελική αποχώρηση των Ρωμαίων λίγο πριν το 480. Οι επιστολές δίνουν μία εικόνα, για το πώς ήταν η ζωή του εγγράμματου ρωμαϊκού πληθυσμού υπό τη βάρβαρη κυριαρχία, τι άλλαξε και τι έμεινε. Για παράδειγμα, δεν σημειώνουν σχεδόν καθόλου την επίδραση των Βησιγότθων στην τοπική ζωή και τις δραστηριότητες, θέτοντας το ερώτημα εάν οι ντόπιοι επηρεάστηκαν πολύ. Το μεγαλύτερο μέρος της αλληλογραφίας του Ρουρίκιου απευθυνόταν σε κοντινούς επισκόπους και σε άτομα της οικογένειάς του. Αν και είχε κάποιους διάσημους στην εποχή τους παραλήπτες, ως επί το πλείστον, δεν είναι πια πολύ γνωστοί. Τέλος, οι επιστολές του Ρουρίκιου έριξαν φως στις υποκείμενες συνθήκες γύρω από τη μάχη του Βουγιέ, κοντά στο Πουατιέ το 507, μία θεμελιώδη μάχη στη Γαλλική ιστορία, αφού εκεί οι Φράγκοι νίκησαν τους Βησιγότθους.
Διαμάχη γύρω από τη συνάφεια
Ο Ραλφ Γου. Μάθισεν, ο μεταφραστής των πιο πρόσφατων επιστολών του Ρουρίκιου, γράφει ότι έχουν μεγάλη σημασία για την κατανόησή μας για την επιβίωση της κλασικής λογοτεχνίας και την ανάπτυξη της δυτικοευρωπαϊκής θρησκείας και κοινωνίας. Ωστόσο, ορισμένοι ιστορικοί επικρίνουν τις επιστολές λόγω της ιστορικής ασχετοσύνης τους. Ο Ντ. Ρ. Μπράντλεϋ σημειώνει ότι οι επιστολές δίνουν ανεπαρκείς πληροφορίες είτε για τον εκκλησιαστικό ιστορικό, είτε για τον θεολόγο, επειδή παραμελούν σημαντικά σύγχρονα γεγονότα. Το κύριο επιχείρημά του είναι ότι ο Ρουρίκιος είχε τη συνήθεια να στέλνει προφορικά μηνύματα με τον κομιστή των επιστολών του, επομένως οι επιστολές του δεν δίνουν καμία εικόνα για τα γεγονότα της Βησιγοτθικής Γαλατίας.
Σχέση με τους σύγχρονους
Παρόμοια με την ιστοριογραφική διαμάχη, υποστηρίζεται ότι σε σύγκριση με άλλους επιστολογράφους όπως ο Σιδώνιος Απολλινάριος, Άβιτος του Βιέν και Eννόδιος της Παβία, ο Ρουρίκιος είναι εξαιρετικά σιωπηλός για τα σύγχρονα ιστορικά γεγονότα. Για παράδειγμα, ο Ρουρίκιος δεν κάνει καμία αναφορά στις επιστολές του για εξελίξεις, όπως οι επιδρομές των Φράγκων στο βασίλειο των Βησιγότθων, αλλά μπορεί να υποτεθεί ότι προκαλούσαν μεγάλη ανησυχία. Η αλληλογραφία του Ρουρίκιου είναι επομένως πιο αντιπροσωπευτική των τυπικών αριστοκρατικών γραπτών συναλλαγών της ύστερης ρωμαϊκής εποχής. Ως εκ τούτου, παρέχει μία διαφορετική και πολύτιμη προοπτική στα στοιχεία των πιο ενεργών πολιτικά επιστολογράφων, όπως ο Αυγουστίνος, ο Σιδόνιος, ο Άβιτος, ο Εννόδιος και ο Κασσιόδωρος. Οι επιστολές του διακρίνονται από εκείνες που έγραψε ο Σιδόνιος: για παράδειγμα, πολλές από τις επιστολές του συντάχθηκαν όταν η Γαλατία ήταν ακόμη μέρος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Mάθισεν σημειώνει ότι η παραμέληση του Ρουρίκιου στη μετάφραση είναι ατυχής, επειδή παρέχει μία εικόνα της ζωής στην ύστερη Ρωμαϊκή Γαλατία, που επαινεί σημαντικά αυτή που έδωσε ο Σιδόνιος. Ο Ρουρίκιος είναι έγκυρος εκπρόσωπος του «γαλλικού ρητορικού ύφους».
Επιστολογραφία
Οι επιστολές του Ρουρίκιου καταδεικνύουν τη σημασία της συγγραφής επιστολών, γνωστής και ως επιστολογραφία. Είχε πολλούς διάσημους σύγχρονους ανταποκριτές, των οποίων τα γράμματα επαινούν τα δικά του, και το αντίστροφο. Η επιστολογραφία ήταν το πιο σημαντικό μέσο για τη διατήρηση των αριστοκρατικών δεσμών κατά την περίοδο της λογοτεχνικής παρακμής στην ύστερη Ρωμαϊκή Γαλατία, καθώς καταργήθηκαν οι αυτοκρατορικές λογοτεχνικές παραδόσεις.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ρωμαίοι του 5ου αιώνα
Νοσηλευτής
μικρογραφία|Αξιωματικός νοσηλευτικής πολεμικού ναυτικού ΗΠΑ, εξετάζει νήπιο. Ναυτικό νοσοκoμείο YokosukaΟ Νοσηλευτής / ρια είναι επιστήμονας, απόφοιτος Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης 4ετους φοίτησης, που ασκεί την νοσηλευτική επιστήμη. Αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα καταγεγραμμένα επαγγέλματα στην ανθρώπινη ιστορία. Σήμερα εργάζεται είτε αυτόνομα, είτε σε συνεργασία μαζί με άλλους επαγγελματίες υγείας (ιατρούς, φυσικοθεραπευτές, λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, βοηθούς νοσηλευτές, μαίες κ.α.) και ασχολείται με την προαγωγή, τη διατήρηση και την επαναφορά της ανθρώπινης υγείας, καθώς και με την αντιμετώπιση επειγουσών ιατρικών και νοσηλευτικών καταστάσεων.