cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ναυταθλητική Ένωση Πατρών
Τμήμα υδατοσφαίρισης γυναικών
Θέσεις στην Α1 Γυναικών (8 συμμετοχές):
Τμήμα υδατοσφαίρισης ανδρών
'''Σύνθεση ομάδας
Πηγές
* ΝΕ Πατρας Πατρα ΝΕ Πατρα ΝΕ Πατρα ΝΕ Πατρα ΝΕ Πατρα ΝΕ Πατρα ΝΕ ΝΕ Πατρα Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Εξαφάνιση του Λαρς Μίττανκ
Ο Λαρς Ιοάχιμ Μίττανκ (γεννημένος στις 9 Φεβρουαρίου του 1986) είναι ένας νεαρός Γερμανός που εξαφανίστηκε στις 8 Ιουλίου του 2014, κοντά στο αεροδρόμιο της Βάρνας, στη Βουλγαρία. Ο Μίττανκ έκανε διακοπές στο θέρετρο Golden Sands, όπου λέγεται ότι ενεπλάκη σε ένα καυγά και στη συνέχεια δεν μπόρεσε να επιστρέψει αεροπορικώς στην πατρίδα του με τους φίλους του για λόγους υγείας. Ο Λαρς καταγράφηκε από κάμερες να συμπεριφέρεται παράξενα ενώ ήταν μόνος στη Βουλγαρία. Έκτοτε η τύχη του είναι άγνωστη.
Το ιστορικό του Λαρς Μίττανκ
Ο Λαρς Μίττανκ γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 1986 στο Βερολίνο της Γερμανίας. Μεγάλωσε στην πόλη Ίτσχο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, και έζησε εκεί για όλη του τη ζωή. Οι κοντινοι του άνθρωποι τον περιέγραψαν ως ένα κανονικό καθημερινό άνθρωπο. Δούλευε σε ένα εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας, είχε φίλους, βρισκόταν σε σχέση και επισκεπτόταν συχνά τους γονείς του. Ιδιαίτερα όταν ο πατέρας του έπαθε εγκεφαλικό, βοηθούσε σχεδόν καθημερινά την οικογένεια του, καθώς πήγαινε στο πατρικό του μετά τη δουλειά του.
Ασυνήθιστη συμπεριφορά και εξαφάνιση
Στις 30 Ιουνίου του 2014, ο 28χρονος Λαρς Μίττανκ ταξίδεψε με πέντε φίλους του στη Βάρνα της Βουλγαρίας. Ήταν το πρώτο του ταξίδι εκτός Γερμανίας. Η ομάδα έκανε διακοπές στο Golden Sands, ένα παραθαλάσσιο θέρετρο λίγο έξω από την πόλη της Βάρνας. Όπως ανέφερε και ένας από τους φίλους του, ο Πωλ Ρόμαν το 2016 στη γερμανική τηλεόραση: «Η εβδομάδα πέρασε πολύ γρήγορα. ''Χαλαρώσαμε στην παραλία, κολυμπήσαμε στην πισίνα, παίξαμε ποδόσφαιρο και πήγαμε σε κλαμπ. [Ο Λαρς] ήταν χαλαρός και είχε καλή διάθεση''». Ένας άλλος φίλος του, ο Τιμ Σουλντ, είπε ότι ο Λαρς δεν έτρωγε πολύ και ότι καθημερινά προτιμούσε σαν κύριο γεύμα ένα μικρό μπολ με σούπα ή μια μικρή σαλάτα. Οι φίλοι του δεν παρατήρησαν κάποια αλλόκοτη συμπεριφορά από την μεριά του Μίττανκ μέχρι το τελευταίο μέρος του ταξιδιού.
Συγκεκριμένα, στις 6 Ιουλίου του 2014, μια μέρα πριν την επιστροφή τους στην Γερμανία, αποφάσισαν να πάνε όλοι μαζί σε ένα μπαρ για να πιούν και να παρακολουθήσουν έναν γερμανικό ποδοσφαιρικό αγώνα. Εκεί ο Λαρς ως οπαδός του ποδοσφαιρικού συλλόγου Βέρντερ Βρέμης, είχε μια έντονη διαμάχη με κάποιους άλλους Γερμανούς οπαδούς της Μπάγερν Μονάχου. Στη συνέχεια ο Λαρς έφυγε με την παρέα του από το μπαρ και άφησε τους φίλους του έξω από ένα εστιατόριο και εξαφανίστηκε για το υπόλοιπο της νύχτας. Ο Μίττανκ εμφανίστηκε στο ξενοδοχείο το επόμενο πρωί και είπε στους φίλους του ότι τον ξυλοκόπησαν τέσσερις από τους άνδρες που λογομάχησε μαζί τους το προηγούμενο βράδυ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να τραυματίσει το σαγόνι του και να είχε σοβαρή ζημιά στο τύμπανο του αυτιού του. Επισκέφτηκε έναν γιατρό που τον συμβούλεψε να μην ταξιδέψει λόγω του τραυματισμού του, και του συνταγογράφησε αντιβιοτικό κεφπροζίλης (των 500mg). Οι φίλοι του Λαρς δεν ήθελαν να τον αφήσουν μόνο του. Εντούτοις, εκείνος επέμενε ότι ήταν θα ήταν καλά και ότι μπορούσε να φροντίσει τον εαυτό του. Αργότερα, το ίδιο βράδυ στις 6 Ιουλίου του 2014, συνέχισαν όλοι μαζί τη βόλτα τους και πήγαν να πάρουν φαγητό από τα McDonalds της περιοχής. Όταν έφτασαν εκεί, ο Λαρς είπε στους φίλους του, ότι εκείνος δεν πεινούσε και ότι θα τους περιμένει έξω, μέχρι να πάρουν τα πακέτα του φαγητού τους, για να επιστρέψουν μαζί στο ξενοδοχείο. Ωστόσο, όταν οι φίλοι του βγήκαν από τα McDonalds, εκείνος είχε εξαφανιστεί. Κοίταξαν τριγύρω και δεν τον είδαν πουθενά. Υπέθεσαν ότι θα έχει προφανώς επιστρέψει μόνος του. Όταν όμως έφτασαν στο ξενοδοχείο, διαπίστωσαν ότι ο Μίττανκ δεν βρισκόταν εκεί. Άρχισαν λοιπόν να τον ψάχνουν, αλλά χωρίς επιτυχία.
Ο Λαρς ήταν άφαντος μέχρι τα ξημερώματα της 7ης Ιουλίου του 2014, όταν και επέστρεψε στο ξενοδοχείο. Είπε στους φίλους του ότι ενεπλάκει και σε δεύτερο καυγά και ότι τα άτομα που τον είχαν χτυπήσει το προηγούμενο βράδυ, είχαν προσλάβει Ρώσους, για να τον βρουν και να του επιτεθούν. Οι φίλοι του σοκαρίστηκαν από αυτό που άκουσαν, ωστόσο παραξενεύτηκαν γιατί ο Μίττανκ δεν έφερε νέα σημάδια πάλης πάνω του. Του εξέφρασαν για ακόμα μια φορά την επιθυμία τους να μείνουν μαζί του στη Βουλγαρία, μέχρι εκείνος να μπορέσει να ταξιδέψει. Ωστόσο ο Λαρς αρνήθηκε για δεύτερη φορά την προσφορά τους, και τους ζήτησε να ακολουθήσουν το αρχικό τους ταξιδιωτικό σχέδιο και να επιστρέψουν πίσω στα σπίτια τους, όπως και έγινε.
Ο Μίττανκ έκανε check out από το θέρετρο μαζί με τους φίλους του και κατόπιν πήγε στο ξενοδοχείο Color Varna για να διανυκτερεύσει για μια νύχτα. Το ξενοδοχείο ήταν φθηνό και κοντά στο αεροδρόμιο. Ωστόσο, μια μέρα μετά την αποχώρηση των φίλων του, άρχισε να συμπεριφέρεται παρανοϊκά. Ενώ ήταν στο ξενοδοχείο τηλεφώνησε στη μητέρα του Σάντρα Μίττανκ και ψιθυριστά, της ανέφερε ότι ήθελε να γυρίσει πίσω στη Γερμανία, καθώς δεν ένιωθε ασφαλής επειδή οι άντρες που του είχαν επιτεθεί τον ακολουθούσαν επειδή ήξεραν ότι έχει τα χάπια (αναφερόταν στην αντιβίωση). Της ζήτησε επίσης να ακυρώσει όλες τις πιστωτικές του κάρτες. Έτσι, η μητέρα του, του έκλεισε πτήση επιστροφής, για την επόμενη μέρα, στις 8 Ιουλίου του 2014. Όλο το βράδυ ο Λαρς έμεινε ξάγρυπνος. Κοιτούσε έξω από το παράθυρο και την πόρτα του δωματίου του. Μάλιστα οι κάμερες ασφαλείας κλειστού κυκλώματος του ξενοδοχείου τον κατέγραψαν να περπατά πάνω - κάτω στους διαδρόμους, να κοιτάζει έξω από τα παράθυρα και να κρύβεται σε ένα ασανσέρ. Στη 01:00 έφυγε από το ξενοδοχείο πριν επιστρέψει περίπου μία ώρα αργότερα. Δεν είναι γνωστό τι έκανε στο διάστημα που μεσολάβησε. Κατόπιν ξαναέκανε κάποια σύντομα τηλεφωνήματα στη μητέρα του, ισχυριζόμενος ότι αυτοί οι άντρες είναι απ’ έξω από το ξενοδοχείο και το δωμάτιό του. Η μητέρα του, φανερά ταραγμένη, κάλεσε στο ξενοδοχείο, και ζήτησε να φωνάξουν την αστυνομία. Ωστόσο, δεν υπήρχε κάποιο γκρουπ ατόμων μέσα ή έξω από το ξενοδοχείο. Ο Λαρς μην μπορώντας να μείνει άλλο εκεί, έφυγε λίγο πριν ξημερώσει με ταξί για το αεροδρόμιο.
Όταν έφτασε στο αεροδρόμιο, έστειλε ένα μήνυμα στη μητέρα του και έκανε μια σύντομη κουβέντα με μια γυναίκα ρωτώντας την που βρίσκεται το ιατρείο του αεροδρομίου. Κατευθύνθηκε προς τα εκεί, έχοντας μαζί του την βαλίτσα του και ένα σακίδιο πλάτης. Ο γιατρός Κώστα Κόστοφ περιέγραψε αργότερα τη συμπεριφορά του ως «νευρική και ακανόνιστη». Σύμφωνα με τον γιατρό, είπε στον Μίττανκ ότι ήταν καλά και μπορούσε να επιστρέψει στο σπίτι του. Ωστόσο, ο Λαρς δεν έφυγε από το ιατρείο του, εκφράζοντας αμφιβολίες για τη φαρμακευτική αγωγή που έπαιρνε. Συνολικά έμεινε με τον γιατρό 45 λεπτά. Εκείνη την ώρα μπήκε στο ιατρείο ένας οικοδόμος καθώς στο αεροδρόμιο γινόταν ανακαίνιση. Ο γιατρός είπε ότι ο Μίττανκ άρχισε τότε να τρέμει. Φώναξε, «Δεν θέλω να πεθάνω εδώ. Πρέπει να φύγω αμέσως». Στη συνέχεια σηκώθηκε και έφυγε τρέχοντας από το ιατρείο. Άφησε πίσω του όλες τις αποσκευές του, που περιλάμβαναν επίσης το πορτοφόλι, το κινητό και το διαβατήριο του. Καταγράφηκε από κάμερες ασφαλείας του αεροδρομίου να φεύγει από τον τερματικό σταθμό. Μόλις βγήκε έξω, άρχισε να περπατά γρήγορα μακριά από το αεροδρόμιο, να σκαρφαλώνει σε έναν φράχτη, κατόπιν να τρέχει σε ένα λιβάδι, προς την κατεύθυνση ενός παρακείμενου δάσους κοντά στην εθνική οδό Α2 της Βουλγαρίας. Αυτά είναι τα τελευταία επιβεβαιωμένα πλάνα του Λαρς και από εκεί και έπειτα τα ίχνη του χάθηκαν.
Εικασίες και επακόλουθες εξελίξεις
Δεν υπάρχει οριστική συμφωνία μεταξύ των ειδικών και των μελών της οικογένειας ως προς τα αίτια της συμπεριφοράς του Λαρς και σε ποιο βαθμό η παράνοια του είχε τις ρίζες της στην πραγματικότητα. Η μητέρα του, μαζί με Βούλγαρους και Γερμανούς γιατρούς, έχουν υποψιαστεί ότι η ασυνήθιστη συμπεριφορά του Λαρς ήταν το αποτέλεσμα μιας σπάνιας παρενέργειας από το αντιβιοτικό που έπαιρνε εκείνες τις ημέρες. Η κεφαλοσπορίνη είναι γνωστό ότι προκαλεί ψυχωσικές παρενέργειες, συμπεριλαμβανομένων των παραισθήσεων και της παράνοιας. Ωστόσο, σύμφωνα με τον γιατρό Κόστοβ: «''[Ο Μίττανκ] δεν πήρε ποτέ αυτά τα αντιβιοτικά. Οπότε η συμπεριφορά του δεν θα μπορούσε να ήταν αποτέλεσμα αυτού. Δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε έναν λόγο για τον οποίο έφυγε από το γραφείο μου πανικόβλητος. Είμαι ακόμα μπερδεμένος''». Η μητέρα του είπε ότι δεν είχε ιστορικό ψυχικής ασθένειας. Ωστόσο, μια ψυχική κατάρρευση που προκαλείται από μια αδιάγνωστη ψυχική ασθένεια έχει συζητηθεί ως πιθανή εξήγηση για τη συμπεριφορά του.
Άγνωστο είναι επίσης τι συνέβη με τον Λαρς αφού έφυγε από το αεροδρόμιο. Καθώς η αστυνομία δεν μπορούσε να προσδιορίσει τι του συνέβει, η Σάντρα Μίττανκ προσέλαβε έναν ιδιωτικό ερευνητή, τον Άντρεας Γκούτιγκ. Έλεγξε τα αρχεία του νοσοκομείου για ασθενείς χωρίς ταυτότητα, αλλά δεν βρήκε τίποτα. Ο Λαρς είχε εμπειρία στο κυνήγι και το ψάρεμα, αλλά υπάρχει σκεπτικισμός για το αν θα μπορούσε να επιβιώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα σε εξωτερικούς χώρους λόγω της έντονης ζέστης και της έλλειψης τροφής. Η μητέρα του έχει εκφράσει την πεποίθηση του ότι είναι ακόμα ζωντανός και πιθανόν να έχει χάσει τη μνήμη του. Περίπου ένα χρόνο μετά την εξαφάνιση του, ένας οδηγός φορτηγού πίστευε ότι τον είδε να κάνει ωτοστόπ στη Βάρνα. Έχουν αναφερθεί πολλές εμφανίσεις του σε πολλές άλλες χώρες, αλλά καμία δεν έχει επιβεβαιωθεί. Για παράδειγμα, το 2019, ένας Γερμανός οδηγός φορτηγού πήρε με ωτοστόπ έναν άντρα από τη Δρέσδη του Βραδεμβούργου. Ο οδηγός έμαθε για την εξαφάνιση του Λαρς αργότερα και είπε ότι ο άνδρας του έμοιαζε πολύ αν και είχε μακριά μαλλιά και γένια. Ισχυρίστηκε επίσης, ότι τα μάτια του έμοιαζαν κουρασμένα και τα ζυγωματικά προεξείχαν.
Ο Μίττανκ έχει αναφερθεί ως «ο πιο διάσημος αγνοούμενος στο YouTube». Μέχρι τον Μάιο του 2018, λιγότερο από τέσσερα χρόνια μετά την εξαφάνιση του, τα πλάνα από τις κάμερες του αεροδρομίου είχαν προβληθεί πάνω από 16 εκατομμύρια φορές. Ο μυστηριώδης χαρακτήρας της υπόθεσης έχει οδηγήσει σε συχνές συζητήσεις και στην ανάπτυξη πολυάριθμων θεωριών. Η υπόθεση δυστυχώς παραμένει άλυτη.
Ο Λαρς Μίττανκ έχει ύψος 1.80 μέτρα ψηλός και σκούρα ξανθά μαλλιά. Έχει μια ουλή στον αριστερό του πήχη.
Άκμων (Δάκτυλος)
Ο Άκμων (αρχαία ελληνικά: Ἄκμων) στην ελληνική μυθολογία ήταν ένας εκ των Δακτύλων, ο οποίος συνδεόταν με το αμόνι, ή, πιθανώς, με τους Κορύβαντες. Ήταν υιός του Σώκου και της Κόμβης. Μαζί με τους αδερφούς του, ο Άκμων ακολούθησε τον Διόνυσο στην εκστρατεία του στην Ινδία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Παραλία Θόλος
Η παραλία Θόλου βρίσκεται στην Κοινότητα Καβουσίου του Δήμου Ιεράπετρας, 29 χλμ ανατολικά του Αγίου Νικολάου στον νομό Λασιθίου στην Κρήτη, 19 χλμ βορειοανατολικά της Ιεράπετρας και περίπου 4 χλμ βόρεια του χωριού Καβούσι.
Το Θόλος είναι μια ήσυχη παραλία με πράσινα νερά και βότσαλα. Σχηματίζεται στην έξοδο μιας κοιλάδας με τεράστιους ελαιώνες η οποία φτάνει μέχρι την άμμο. Επίσης, στην παραλία υπάρχουν αρκετά και πολύ μεγάλα αλμυρίκια που προσφέρουν σκιά στους επισκέπτες της.
Η θάλασσα, συνήθως είναι ταραγμένη με μεγάλα κύματα, αν και η νήσος Ψείρα, που βρίσκεται απέναντι τα μετριάζει ελαφρώς. Η αριστερά πλευρά της παραλίας ωστόσο είναι λίγο πιο προστατευμένη από τους ανέμους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραλίες της Ελλάδας
Κάψα (βοτανική)
thumb|250px|Άνθη και αναπτυσσόμενες κάψουλες καρπών της ορχιδέας εδάφους Σπαθογλωττίς η πτυχωτή (Spathoglottis plicata). Στη βοτανική, η κάψα, κάψουλα ή το καψάκιο (capsule), είναι ένα είδος απλού αποξηραμένου καρπού, η οποία παράγεται από πολλά είδη ανθοφόρων φυτών. Η κάψουλα είναι μια δομή που αποτελείται από δύο ή περισσότερα καρπόφυλλα. Στα Αγγειόσπερμα (ανθοφόρα φυτά), ο όρος κοιλότητα (locule) χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε ένα θάλαμο εντός του καρπού. Αναλόγως του αριθμού των κοιλοτήτων στην ωοθήκη, ο καρπός μπορεί να χαρακτηριστεί ως μονόκοιλος (με μια θαλάμη), δίκοιλος, τρίκοιλος ή πολύκοιλος. Ο αριθμός των κοιλοτήτων που υπάρχουν σε ένα γυνακείον ή καρπόφιλο, μπορεί να είναι ίσος ή μικρότερος από τον αριθμό των καρπόφυλλων. Οι κοιλότητες περιέχουν τα ωάρια ή τους σπόρους.
Στις περισσότερες περιπτώσεις η κάψουλα διανοίγεται, δηλαδή, κατά την ωρίμανσή της διασπάται (διαχωρίζεται), προκειμένου να απελευθερωθούν οι σπόροι που περικλείονται εντός αυτής. Μερικές μη διανοιγόμενες κάψουλες είναι, για παράδειγμα αυτές της Αδανσονίας της δακτυλωτής (Adansonia digitata), της Alphitonia και της Merciera. Σε ορισμένες κάψουλες, η διάσπαση λαμβάνει χώρα μεταξύ των καρπόφυλλων και ενώ σε άλλες, το κάθε καρπόφυλλο χωρίζει ανοικτό. Όταν μια κάψουλα χωρίζεται σε διακριτά μέρη, αυτές ονομάζονται βαλβίδες· τα όρια των βαλβίδων μπορούν ή δεν μπορούν να συμπίπτουν με τα όρια των καρπόφυλλων.
Αν η διάσπαση (dehiscence) λαμβάνει χώρα κατά μήκος των κόμβων μεταξύ των καρπόφυλλων (δηλαδή κατά μήκος του διαφράγματος), με τις βαλβίδες να παραμένουν στη θέση τους, η κάψουλα περιγράφεται ως διαφραγματική (septicidal). Αντιθέτως, όταν διασπάται σε κύτταρα (δηλαδή, όχι στο διάφραγμα) κατά μήκος της μεσαίας νεύρωσης ή ραχιαία ραφή του loculess, περιγράφεται ως κέλυφος κοιλοτητοποιήσεως (loculicidal). Το τελευταίο είναι κοινό μεταξύ πολλών μελών των Liliaceae.
Σε άλλες ακόμη μορφές κάψουλας, όπως αυτές της παπαρούνας, οι σπόροι απελευθερώνονται μέσω ανοιγμάτων ή πόρων που σχηματίζονται στην κάψουλα. Εάν είναι το άνω μέρος της κάψουλας που διανοίγεται, η κάψουλα επίσης ονομάζεται πυξίδα.
Για παράδειγμα, το κάρυο της Βραζιλίας Βερθολλετία η υψικάρηνος (Bertholletia excelsa), ανοίγει το καπάκι της κάψουλας, αλλά είναι πάρα πολύ μικρό για να απελευθερωθούν η δωδεκάδα και πλέον των σπόρων του (το πραγματικό "κάρυο της Βραζιλίας" του εμπορίου) εντός. Αυτά φυτρώνουν στο εσωτερικό της κάψουλας αφού πέσει στο έδαφος.
Οι κάψουλες, κάποιες φορές κατατάσσονται λανθασμένα ως κάρυα, όπως για παράδειγμα το κάρυο της Βραζιλίας ή το horse chestnut (αγριοκάστανο - Αίσκουλος το ιπποκάστανον (Aesculus hippocastanum)). Μια κάψουλα δεν είναι ένα κάρυο, διότι απελευθερώνει τους σπόρους του και διαχωρίζεται. Τα κάρυα από την άλλη πλευρά, δεν απελευθερώνουν σπόρους καθώς είναι ένωσις ωοθηκών, οι οποίες περιέχουν τόσο έναν ενιαίο σπόρο όσο και τους καρπούς. Τα κάρυα επίσης, δεν διαχωρίζονται.
Παραδείγματα φυτών τα οποία παράγουν κάψουλες είναι νιγκέλλα (nigella), παπαρούνα (poppy), κρίνο (lily), ορχιδέα (orchid), ιτιά (willow), βαμβάκι (cotton) και στραμώνιο (jimson weed).
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καρπός Κατηγορία:Μορφολογία καρπών
Λιούμπομιρ Στογιάνοβιτς
Ο Λιούμπομιρ "Λιούμπα" Στογιάνοβιτς (σερβικά : Љубомир Стојановић) (Ούζιτσε 6 ως 18 Αυγούστου 1860 - Πράγα 16 Ιουνίου 1930) ήταν Σέρβος πολιτικός και φιλόλογος, μέλος της Σερβικής βασιλικής ακαδημίας.
Βιογραφία
Φιλόλογος και ιστορικός ο Λιούμπομιρ Στογιάνοβιτς αποφοίτησε από τη φιλοσοφική σχολή του Βελιγραδίου και στη συνέχεια σπούδασε στη Βιέννη, Αγία Πετρούπολη και τη Λειψία. Έπειτα εργάστηκε ως καθηγητής λυκείου σε σχολείο στο Βελιγράδι από το 1891 έως το 1899.
Στην πολιτική εισήλθε το 1897 ως μέλος του Ριζοσπαστικού κόμματος, αργότερα το 1901 ήταν ιδρυτής και πρόεδρος του ανεξάρτητου Ριζοσπαστικού κόμματος με το οποίο χρημάτισε πολλές φορές υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων (1903, 1904, 1906, 1909) της Σερβία. Σε δύο περιπτώσεις ήταν πρόεδρος της κυβέρνησης, πρωθυπουργός (1905-1906). Μέλος του σύμβουλου της επικρατείας ήταν από το 1910 μέχρι το 1912 κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Στογιάνοβιτς ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και ο πρώτος πρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου του από το 1913 μέχρι το 1923.
Ήταν γραμματέας της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών η σημερινή Σερβική ακαδημία επιστημών και τεχνών. Έκδωσε και δημοσίευσε έναν μεγάλο αριθμό χειρόγραφων, έγγραφων, αρχείων, παλιά ευαγγέλια, παλιές επιγραφές της Σερβίας και αρχεία (6 τόμοι), παλιές γενεαλογίες της Σερβίας, χρονικά, καταλόγους των χειρογράφων της βασιλικής Σερβικής ακαδημίας και πολλά άλλα. Έχει δημοσιεύσει κριτικές έργων συνολικά 17 τόμους, κυρίως αλληλογραφία με τον Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς. Έγραψε βιβλία γραμματικής για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μελέτη της αρχαίας Σερβίας τυπογραφίας, και το πιο σημαντικό έργο της βιογραφίας Η ζωή και το έργο του Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς.
Έχει εκδώσει ένα μνημειώδες έργο των μεσαιωνικών πηγών της Σερβίας "Стари српски записи и натписи" (παλιές επιγραφές της Σερβίας και αρχεία) σε 6 τόμους: το 1ο βιβλίο το 1902 σε 480 σελίδες, το 2ο το 1903 σε 482 σελίδες, το 3ο το 1905 σε 487 σελίδες, το 4ο το 1923 σε 227 σελίδες, το 5 το 1925 σε 334 σελίδες και το 6ο το 1926 σε 347 σελίδες.
Ηχεία κλειστού τύπου
Tα ηχεία κλειστού τύπου (ακουστικής ανάρτησης) χρησιμοποιούν αεροστεγή καμπίνα σχετικά μικρού μεγέθους, με ηχοαπορροφητικό υλικό, στα οποία ο εσώκλειστος αέρας χρησιμοποιείται ως ανάρτηση (ελατήριο) για τον έλεγχο του γούφερ. Όταν ο κώνος του γούφερ κινείται προς τα έξω, δημιουργείται υποπίεση η οποία ρουφάει το μεγάφωνο πίσω στη θέση ηρεμίας. Όταν ο κώνος κινείται προς τα μέσα, αυξάνεται η πίεση του αέρα και σπρώχνει το κώνο προς τη θέση ηρεμίας. Τα ηχεία με καμπίνα ακουστικής ανάρτησης, διακρίνονται για το σφιχτό και βαθύ μπάσο, το οποίο έχει προοδευτική μείωση κάτω από το όριο αποκοπής. Από την άλλη όμως τείνουν να είναι χαμηλότερης ευαισθησίας γιατί η ακουστική ενέργεια που παράγεται από το πίσω μέρος του κώνου απορροφάται.
Η σχεδίαση αναπτύχθηκε από τον Edgar Villchur το 1954, και χρησιμοποιήθηκε στην πολύ επιτυχημένη σειρά ηχείων βιβλιοθήκης της Acoustic Research κατά τις δεκαετίες του 1960 και του '70.
Παρά το γεγονός ότι δεν αποτελεί πλέον δημοφιλή εμπορική σχεδίαση, η αρχή της ακουστικής ανάρτησης διαθέτει το πλεονέκτημα της σχετικά γραμμικότερης λειτουργίας. Η βελτιωμένη γραμμικότητα της ανάρτησης του συστήματος αντισταθμίζει τη μάλλον χαμηλότερη ευαισθησία. Οι μονάδες μεγαφώνων της συγκεκριμένης σχεδίασης βασίζονται περισσότερο στα χαρακτηριστικά της καμπίνας, ενώ τα περισσότερα μοντέρνα γούφερ δεν είναι κατάλληλα για χρήση ακουστικής ανάρτησης.
Παραπομπές
<References/>
Κατηγορία:Ακουστική Κατηγορία:Ηχεία
Κεραυνοβόλος πόλεμος
Συνοπτική ιστορία
Η τακτική αυτή άρχισε να αναπτύσσεται στη στρατιωτική σκέψη ύστερα από το στατικό πόλεμο (τακτική χαρακωμάτων) που υπήρξε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Το αρχικό πρόβλημα της βελτίωσης των απαιτούμενων δυνάμεων (κύρια της αεροπορίας, των θωρακισμένων και του ιππικού) έβαινε προς επίλυση, καθώς η τεχνολογία των μεταφορικών μέσων εξελίχθηκε ταχύτατα. Στη μεταπολεμική Σοβιετική Ένωση δημιουργήθηκαν ταξιαρχίες αρμάτων και πολλές αερομεταφερόμενες ομάδες προς ενίσχυση του πεζικού. Στη Ναζιστική Γερμανία η στρατιωτική σκέψη αντικατέστησε το ιππικό με τα θωρακισμένα άρματα και το πυροβολικό με το βομβαρδιστικό αεροσκάφος
Αντίθετα, πολύ περισσότερο "παραδοσιακοί" στην πολεμική τακτική παρέμειναν οι Γάλλοι και οι Πολωνοί. Παρότι σημαντικοί στρατιωτικοί είχαν ταχθεί υπέρ της οργάνωσης μεγάλων μηχανοκίνητων μονάδων εφοδιασμένων με πολλά άρματα μάχης, η τότε ηγεσία τους απέρριπτε τις νεωτεριστικές αυτές ιδέες. Ο αξιοσέβαστος προπολεμικά Στρατάρχης Φιλίπ Πεταίν προλόγιζε βιβλίο συναδέλφου του γράφοντας ότι το άρμα μάχης "καταδικασμένο να κινείται συνέχεια, (το άρμα μάχης) σαν τον περιπλανώμενο Ιουδαίο, δεν μπορεί να είναι ένα φοβερό όπλο." Απόδειξη αυτής της σκέψης είναι η δημιουργία και οργάνωση της περίφημης - στατικής - Γραμμής Μαζινό, η οποία μηδαμινό ρόλο έπαιξε τον Μάιο του 1940, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στο γαλλικό έδαφος. Ανάλογη σκέψη είχε και η Πολωνική στρατιωτική ηγεσία, η οποία διέθετε έναν "ευκίνητο, αγροτικό στρατό", εφοδιασμένο με ιπποκίνητο πυροβολικό και μηδαμινή, από απόψεως ισχύος και τεχνολογίας, αεροπορία. Οι Βρετανοί, αντίθετα, μετά τη Διάσκεψη του Μονάχου, αντιλήφθηκαν τις γερμανικές σκέψεις και φρόντισαν να ενδυναμώσουν την άμυνα των νησιών τους με πολύ αξιόμαχη αμυντική αεροπορία: Τα καταδιωκτικά Χάρρικέιν και, κυρίως, Σπιτφάιρ αποδείχτηκαν ανώτερα των αντίστοιχων γερμανικών.
Πιθανότατα, η ευρωπαϊκή στρατιωτική σκέψη καθησύχαζε από το γεγονός ότι η Γερμανία δεν μπορούσε να αναπτύξει παρόμοια όπλα, και, φυσικά, ούτε να εκπαιδεύσει σε αυτά το στρατιωτικό προσωπικό της. Ωστόσο, ήδη από το 1922, η Γερμανία είχε επιλύσει το πρόβλημα της εκπαίδευσης στα νέα όπλα με τη Συνθήκη του Ραπάλλο και το "Παράρτημά" της, χάρη στην οποία οι Γερμανοί στρατιωτικοί ενημερώνονταν και εκπαιδεύονταν σε εδάφη και με όπλα της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Χάιντς Γκουντέριαν είχε γράψει το βιβλίο "Achtung! Panzer" (Προσοχή! Θωρακισμένα), στο οποίο ανέλυε τη χρήση του, απαγορευμένου τότε γι' αυτόν, όπλου. Το βιβλίο αυτό παραμένει ακόμη και σήμερα κλασικό στο είδος του.
Η τακτική του κεραυνοβόλου πολέμου
Στον κεραυνοβόλο πόλεμο συμμετείχαν δυνάμεις που κατά το παρελθόν δεν είχαν αποτελέσει τον κύριο όγκο των πολεμικών δυνάμεων:
Συνέπειες
Χάρη στην τακτική αυτή, οι δυνάμεις του Χίτλερ κατάφεραν να κατακτήσουν ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη: Η Πολωνία, η Γαλλία, οι Βαλκανικές χώρες (εκτός της Ελλάδας) κατέρρευσαν σε χρονικό διάστημα που ούτε οι ίδιοι οι Γερμανοί δεν ήλπιζαν: Η Πολωνία σε 18 ημέρες, η Γαλλία και οι Κάτω Χώρες σε λιγότερο από ένα μήνα, τα Βαλκάνια σε 11 ημέρες. Η τακτική αυτή εφαρμόσθηκε και στο Ανατολικό Μέτωπο κατά την επίθεση εναντίον της Ρωσίας και επέφερε αρχικά εκπληκτικές νίκες για λογαριασμό της Βέρμαχτ. Η αρχική αποτυχία στην Ελλάδα οφειλόταν στο γεγονός ότι η επίθεση ήταν αναμενόμενη και αναχαιτίστηκε στη Γραμμή Μεταξά ενώ στη Σοβιετική Ένωση η αποτυχία αυτής της τακτικής οφειλόταν σε τρεις παράγοντες: Στις καιρικές συνθήκες, στην τεράστια έκταση της χώρας και στην ανεπάρκεια των γερμανικών δυνάμεων για την εφαρμογή της σε τέτοια κλίμακα έκτασης.
Βιβλιογραφία
Κ Κατηγορία:Στρατιωτική τακτική Κ
Εγιλόνα
Βιογραφία
Η Eγιλόνα μπορεί να είχε σχέση με τους βασιλείς Eγίκα και Βιτίζα. Δεδομένου ότι η διαδοχή τού 710 αμφισβητήθηκε, ο Ροδέρικ μπορεί να νυμφεύτηκε την Eγιλόνα για να ενισχύσει τη θέση του. Ο γάμος τους δεν κράτησε πολύ, καθώς απεβίωσε στη μάχη τού Γουαδελέτε τον επόμενο χρόνο.
Η ημερομηνία του δεύτερου γάμου της Εγιλόνας είναι αβέβαιη. Μπορεί να παντρεύτηκε τον Άμπντ αλ-Αζίζ προτού γίνει κυβερνήτης, όταν ήταν ακόμη απλώς ο γιος του κατακτητή στρατηγού, Μουσά μπιν Νουσάιρ, ο οποίος είχε ανατρέψει το βασίλειο των Βησιγότθων. Δεν υπάρχει καμία αναφορά στις πηγές για τον εξισλαμισμό της Εγιλόνας και οι μελετητές διίστανται σχετικά με το αν είναι πιθανό να το έκανε. Αν και τόσο οι αραβικές, όσο και οι λατινικές πηγές απεικονίζουν την Εγιλόνα και τον δεύτερο σύζυγό της να επικοινωνούν απευθείας, δεν είναι ξεκάθαρο αν θα μπορούσαν να το πράξουν απευθείας, καθώς η Εγιλόνα θα μιλούσε μία δημώδη λατινική διάλεκτο και πιθανότατα δεν είχε χρόνο ή λόγο να μάθει γρήγορα αραβικά. Ομοίως, ο Αμπντ αλ-Αζίζ θα μπορούσε να είχε ελάχιστο λόγο να μάθει λατινικά, αν και επικρίθηκε για ορισμένες ξένες (ajamī) πρακτικές.
Τόσο οι χριστιανικές, όσο και οι μουσουλμανικές πηγές την καθιστούν υπεύθυνη για τη δολοφονία τού κυβερνήτη και δεν υπάρχει λόγος αμφιβολίας για τη γενική απεικόνιση του ρόλου της. Το Χριστιανικό Χρονικό του 754 αναφέρει ότι «κατόπιν συμβουλής της βασίλισσας Eγιλόνας, συζύγου τού αείμνηστου βασιλιά Ροδέριχ, την οποία είχε ενώσει με τον εαυτό του, ο [Aμπντ αλ-Αζίζ] προσπάθησε να πετάξει τον αραβικό ζυγό από το λαιμό του και να διατηρήσει το κατακτημένο βασίλειο της Ιβηρικής για τον εαυτό του». Ο μουσουλμάνος ιστορικός του 9ου αι. Αμπντ αλ-Χακάμ, από την άλλη πλευρά, λέει ότι ο Aμπντ αλ-Αζίζ σκοτώθηκε, επειδή η Εγιλόνα «τον είχε κάνει Χριστιανό». Αυτό φαίνεται απίθανο, αφού κατέφυγε σε ένα τζαμί και απήγγειλε το Κοράνι, όταν τού επιτέθηκε. Ο Αλ-Χακάμ επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό τού Χρονικού του  754, ότι η Εγιλόνα ενθάρρυνε τις βασιλικές του φιλοδοξίες, προτρέποντάς τον να ενεργήσει έτσι, ώστε να κερδίσει τον σεβασμό, που είχε ο πρώτος της σύζυγος. Το Akhbār majmūʿa τού 858 ισχυρίζεται ακόμη, ότι η Eγιλόνα είχε ένα στέμμα φτιαγμένο από τα δικά της κοσμήματα και ανάγκασε τον σύζυγό της να το φορέσει με το σκεπτικό ότι "ένας βασιλιάς χωρίς στέμμα, είναι ένας βασιλιάς χωρίς βασίλειο". Προσπάθησε επίσης να κάνει τους άνδρες του να τού κάνουν προσκύνηση στη Σεβίλλη.
Η υστεροφημία της στην τέχνη
Η ζωή και ο θρύλος της Εγιλόνας έχουν αντιμετωπιστεί αρκετές φορές στη σύγχρονη εποχή. Το 1760 ο Cándido María Trigueros δημοσίευσε το έργο La Egilona, viuda del rey don Rodrigo. Το 1785 ο Antontio Valladares de Sotomayor ανέβασε ένα παρόμοιο έργο, που ονομάζεται με τον ίδιο τίτλο, La Egilona, viuda del rey don Rodrigo. Το 1788 ένα ανώνυμο θεατρικό έργο με τίτλο La Egilona, drama heroica en prosa ανέβηκε κατά τη διάρκεια των τελετών στέψης του Καρόλου Δ'. Το 1845 ο Κουβανός θεατρικός συγγραφέας Gertrudis Gómez de Avellaneda δημοσίευσε ένα θεατρικό έργο με τίτλο Egilona.
Υπόθεση του περιδέραιου
μικρογραφία|346x346εσ|Το περιδέραιο της βασίλισσας, ανακατασκευή, [[κάστρο του Μπρετέιγ, Ιβλίν]] Η υπόθεση του περιδέραιου της βασίλισσας (γαλλικά: Affaire du collier de la reine) ήταν ένα περιστατικό εξαπάτησης που διαδραματίσθηκε από το 1784 έως το 1785 στην αυλή του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ' της Γαλλίας, στο οποίο ενεπλάκη το όνομα της βασίλισσας Μαρίας Αντουανέτας. Η φήμη της, ήδη αμαυρωμένη από κακόβουλες διαδόσεις, καταστράφηκε από τον υπαινιγμό ότι είχε συμμετάσχει σε ένα έγκλημα για να αποκτήσει ένα πολύ ακριβό αδαμάντινο περιδέραιο, παρόλο που η ίδια η βασίλισσα ουσιαστικά ήταν αμέτοχη.
Το γεγονός είναι ιστορικά σημαντικό ως ένα από τα γεγονότα που συνέβαλαν στη μείωση του κύρους του στέμματος και της γαλλικής μοναρχίας, και οδήγησαν στην απογοήτευση του γαλλικού λαού από τη μοναρχία, μια από τις αιτίες που τελικά πυροδότησαν τη Γαλλική Επανάσταση.
Ιστορικό
Το 1772, ο Λουδοβίκος ΙΕ' της Γαλλίας αποφάσισε να κάνει στην ευνοούμενή του Μαντάμ ντυ Μπαρί ένα ιδιαίτερο δώρο με εκτιμώμενο σημερινό κόστος περίπου 15,1 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ (το 2020). Ζήτησε από τους παρισινούς κοσμηματοπώλες Σαρλ Μπωμέρ και Πωλ Μπασάνζ να δημιουργήσουν ένα διαμαντένιο κολιέ που θα ξεπερνούσε τα άλλα σε μεγαλείο.
Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια και πολλά χρήματα για να συγκεντρωθεί ένα κατάλληλο σετ διαμαντιών. Εν τω μεταξύ, ο Λουδοβίκος ΙΕ' πέθανε και ο εγγονός και διάδοχός του Λουδοβίκος ΙΣΤ' απέκλεισε την ντυ Μπαρύ από την αυλή.
Οι κοσμηματοπώλες, κινδυνεύοντας να χρεοκοπήσουν αν δεν εύρισκαν αγοραστή, μετά από πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες πώλησης κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μόνο ο βασιλιάς της Γαλλίας θα μπορούσε να πληρώσει το ποσό που ζητούσαν και ήλπιζαν ότι το περιδέραιο θα το αγόραζε για τη βασίλισσα της Γαλλίας, τη Μαρία Αντουανέτα. Το 1778, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ', το προσέφερε στη γυναίκα του ως δώρο, αλλά αυτή το απέρριψε δηλώνοντας, «Έχουμε περισσότερη ανάγκη από πλοία παρά για περιδέραια.» Υπάρχει επίσης η άποψη ότι η Μαρία Αντουανέτα αρνήθηκε το κολιέ, επειδή δημιουργήθηκε για τη ντυ Μπαρύ, την οποία αντιπαθούσε. Σύμφωνα με άλλους, ο ίδιος ο βασιλιάς δεν το αγόρασε, θεωρώντας το πανάκριβο, καθώς τα κρατικά ταμεία ήταν άδεια.
Τα γεγονότα
μικρογραφία|Η [[Ζαν ντε Βαλουά-Σαιν-Ρεμί]] μικρογραφία|Ο [[Λουί-Ρενέ ντε Ροάν|Καρδινάλιος ντε Ροάν]] Η πρωταγωνίστρια αυτής της υπόθεσης ήταν η Ζαν ντε Βαλουά-Σαιν-Ρεμί, μακρινή απόγονος ενός νόθου γιου του  βασιλιά της Γαλλίας Ερίκου Β'. Πέρασε άθλια παιδική ηλικία, παντρεύτηκε έναν αξιωματικό της χωροφυλακής, τον Νικολά ντε λα Μοτ, αυτοαποκαλούμενο «κόμη ντε λα Μοτ», και ζούσε με μια μικρή σύνταξη που της χορήγησε, ως απόγονο των Βαλουά, ο βασιλιάς.
Ο σύζυγός της αποδείχθηκε σύντομα ανίκανος να καλύψει τις ανάγκες του ζευγαριού και η ίδια είχε την ιδέα να βασιστεί στην καταγωγή της για να αποκτήσει οικονομικά οφέλη. Άρχισε να συχνάζει στο παλάτι των Βερσαλλιών όπου ο καθένας, υπό την προϋπόθεση ότι ήταν πολυτελώς ντυμένος, μπορούσε να μπει, προσπάθησε πολλές φορές να παρουσιασθεί στη βασίλισσα Μαρία-Αντουανέτα, η οποία όμως, γνωρίζοντας την αμφισβητήσιμη φήμη της, δεν την δέχθηκε ποτέ.
Ο γάμος της ήταν αποτυχημένος, αλλά το ζευγάρι συνέχισε να ζει μαζί. Η ντε λα Μοτ απέκτησε εραστή τον Αρμάντ Γκαμπριέλ Ρετώ ντε Βιλέτ, ένα ανυπόληπτο άτομο, ζιγκολό της εποχής. Γύρω στο 1783, η προστάτρια της ντε λα Μοτ, η μαρκησία ντε Μπουλαινβιλλιέ, την έφερε σε επαφή με τον επίσκοπο του Στρασβούργου, τον Καρδινάλιο ντε Ροάν, του οποίου έγινε ερωμένη. Η ντε λα Μοτ άρχισε να διαδίδει τη φήμη ότι είχε την εύνοια της βασίλισσας και πέτυχε να πείσει τον καρδινάλιο, που, όντας σε δυσμένεια, από καιρό μάταια επιζητούσε την εύνοια της Μαρίας-Αντουανέτας με σκοπό να γίνει ένας από τους υπουργούς του βασιλιά αλλά η βασίλισσα τον απέφευγε, ότι θα μεσολαβούσε ώστε αυτός να κερδίσει τη φιλία και υποστήριξη της βασίλισσας.
Η ντε λα Μοτ, με τη βοήθεια του συζύγου της και του εραστή της, εκμεταλλεύτηκε αυτήν την ευκαιρία για να κερδίσει χρήματα. Διοργανώθηκε τότε και ένα σκηνοθετημένο νυχτερινό ραντεβού τον Αύγουστο του 1784 στους κήπους του παλατιού των Βερσαλλιών, όπου η ντε λα Μοτ παρουσίασε τον καρδινάλιο σε μία γυναίκα που ο ίδιος πίστευε ότι ήταν η βασίλισσα αλλά στην πραγματικότητα ήταν μία πόρνη με το όνομα Νικόλ Λεγκαί, την οποία είχε προσλάβει η ντε λα Μοτ λόγω της ομοιότητάς της με τη βασίλισσα, και εκεί ο καρδινάλιος βεβαιώθηκε για τα φιλικά αισθήματα της «βασίλισσας» προς το πρόσωπό του. αριστερά|μικρογραφία|Η [[Μαρία Αντουανέτα|Μαρία-Αντουανέτα]] Τότε άρχισε μια μακρά αλληλογραφία ανάμεσα στον καρδινάλιο και τη «βασίλισσα». Ο εραστής της ντε λα Μοτ έγραφε τις πλαστές επιστολές που έφεραν δήθεν υπογραφή της βασίλισσας, όπου αυτή ισχυριζόταν ότι ήθελε το περιδέραιο, αλλά ήξερε ότι ο βασιλιάς θεωρούσε την αγορά παράλογη. Ζήτησε λοιπόν από τον καρδινάλιο να μεσολαβήσει ως μεσάζοντας και η βασίλισσα θα κατέβαλε το ποσό σε δόσεις. Ο αφελής καρδινάλιος παρέλαβε τότε το περιδέραιο από τον κοσμηματοπώλη και το έδωσε στην Ζαν ντε λα Μοτ για να το παραδώσει στη βασίλισσα.
Εν τω μεταξύ, η ντε λα Μοτ εκμεταλλευόμενη την εμπιστοσύνη του καρδινάλιου δανείζονταν από αυτόν μεγάλα χρηματικά ποσά, λέγοντάς του ότι ήταν για το φιλανθρωπικό έργο της βασίλισσας. Με αυτά τα χρήματα, αυτή προσπάθησε να μπει στη μεγάλη κοινωνία. Επειδή καυχιόταν ανοιχτά για την υποτιθέμενη σχέση της με τη βασίλισσα, πολλοί υπέθεσαν ότι η σχέση τους ήταν πραγματική.
Με το κολιέ στην κατοχή του, ο κόμης ντε λα Μοτ έσπευσε να πουλήσει τα διαμάντια στο Παρίσι και έπειτα στο Λονδίνο.
Η υπόθεση αποκαλύφθηκε και το σκάνδαλο ξέσπασε τον Αύγουστο 1785, όταν ο κοσμηματοπώλης απευθύνθηκε στη Μαρία Αντουανέτα επειδή είχε λήξει η προθεσμία της πρώτης δόσης και δεν είχε λάβει τα χρήματα. Συνελήφθησαν όλοι οι εμπλεκόμενοι: Ο καρδινάλιος ντε Ροάν, η Ζαν ντε λα Μοτ, ο εραστής της, η Νικόλ, η γυναίκα που υποδύθηκε την βασίλισσα και ο Καλιόστρο, ένας αυτοαποκαλούμενος μάγος που βοήθησε τη ντε λα Μοτ να πείσει τον καρδινάλιο να αγοράσει το περιδέραιο. Ο κόμης ντε Λα Μοτ διέφυγε στο Λονδίνο.
Η δίκη
Ο βασιλιάς και η βασίλισσα ήθελαν μια δημόσια δίκη. Όμως η τιμή της βασίλισσας δεν αποκαταστάθηκε, η δίκη αμαύρωσε περαιτέρω τη φήμη της και το κοινό την είδε στο ρόλο του ένοχου. Ο καρδινάλιος αθωώθηκε με 26 ψήφους έναντι 22, αν και ο βασιλιάς τον έστειλε σύντομα στην εξορία, αθωώθηκε επίσης και η Νικόλ Λεγκαί. Ο Ρετώ ντε Βιλέτ κρίθηκε ένοχος πλαστογραφίας και εξορίστηκε μαζί με τον Καλιόστρο. Η ντε λα Μοτ κρίθηκε ένοχη και καταδικάστηκε σε μαστίγωση και στιγματισμό με πυρωμένο σίδερο με V, που σημαίνει Κλέφτρα, και ισόβια φυλάκιση  στο σωφρονιστικό ίδρυμα Λα Σαλπετριέρ, ποινή που προκάλεσε τη συμπόνια του κοινού.
Η ντε λα Μοτ απέδρασε μυστηριωδώς τον Ιούνιο του 1787 και διέφυγε στο Λονδίνο, όπου δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της, αφηγούμενη την ψεύτικη οικεία σχέση της με τη βασίλισσα. Πέθανε στο Λονδίνο το 1791. Μερικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι επέζησε μέχρι το 1844 αφού πήδησε από το παράθυρο στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της. Υπάρχει η άποψη ότι δολοφονήθηκε από βασιλικούς αλλά το πιθανότερο είναι ότι σκοτώθηκε προσπαθώντας να ξεφύγει από τους πιστωτές της.
Αντίκτυπος
Η υπόθεση του περιδέραιου της βασίλισσας ήταν ένα από τα πολλά σκάνδαλα που εξασθένισαν σοβαρά τη γαλλική μοναρχία.
Η υπόθεση ενέπνευσε πολλά λογοτεχνικά έργα, όπως το Το περιδέραιο της βασίλισσας (1849) του Αλεξάνδρου Δουμά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκάνδαλα στη Γαλλία
Ραϊμόντο Μοντεκκούκολι
Ο Ραϊμόντο, κόμης του Μοντεκούκκολι ή Μοντεκούκουλι (Raimondo Montecuccoli, 21 Φεβρουαρίου 1609 – 16 Οκτωβρίου 1680) ήταν Ιταλός στρατιωτικός διοικητής, ο οποίος υπηρέτησε ως στρατηγός των Αψβούργων και ήταν επίσης πρίγκιπας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και Ναπολιτάνος δούκας του Μέλφι.
Πρώτα χρόνια στρατιωτικής υπηρεσίας
Στην ηλικία των δεκαέξι ετών, ο Μοντεκούκκολι ξεκίνησε να υπηρετεί ως απλός στρατιώτης υπό τον θείο του, κόμη Ερνέστο Μοντεκούκκολι (πέθανε το 1633), διακεκριμένο στρατηγό των Αυστριακών. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ύστερα από έντονη δράση στη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, έγινε λοχαγός πεζικού. Τραυματίστηκε σοβαρά στην έφοδο κατά του Νοϋμπράντενμπουργκ, ενώ τραυματίστηκε εκ νέου την ίδια αυτή χρονιά (1631) στη διάρκεια της πρώτης μάχης του Μπράιτενφελντ, όπου και αιχμαλωτίστηκε από τους Σουηδούς.
Τραυματίστηκε και πάλι στο Λύτσεν το 1632, ενώ κατά την περίοδο ανάρρωσής του έλαβε τον βαθμό του ταγματάρχη στο σύνταγμα του θείου του. Λίγο καιρό αργότερα έγινε αντισυνταγματάρχης ιππικού. Διακρίθηκε για τις υπηρεσίες του στην πρώτη μάχη του Νέρντλινγκεν (1634), καθώς και στην έφοδο κατά του Καϊζερσλάουτερν την επόμενη χρονιά οπότε προήχθη σε συνταγματάρχη λόγω των εξαιρετικών του υπηρεσιών και ανδραγαθημάτων, μίας εφόρμησής του μέσω του ρήγματος των τειχών επικεφαλής του βαρέος ιππικού του.
Πολέμησε στη Πομερανία, τη Βοημία και τη Σαξονία (αιφνιδιασμός του Βόλμιρστατ, μάχες του Βίτστοκ και του Τσέμνιτς), ενώ το 1639 πιάστηκε αιχμάλωτος στο Μέλνικ και κρατήθηκε για δυόμισι χρόνια στο Στεττίνο και τη Βαϊμάρη. Στη διάρκεια της αιχμαλωσίας του σπούδασε στρατιωτική επιστήμη, καθώς και τη γεωμετρία του Ευκλείδη, την ιστορία του Τάκιτου, και την αρχιτεκτονική του Βιτρούβιου, ενώ ταυτόχρονα κατέστρωνε τα σχέδια των μελλοντικών του μεγάλων πολεμικών έργων.
Στρατιωτικός Διοικητής
Επιστρέφοντας στην Ιταλία και στα πεδία των μαχών το 1642, ο Μοντεκούκκολι τέθηκε επικεφαλής μισθοφόρων στην υπηρεσία του Δούκα της γενέτειράς του, Μόντενα, στη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου του Κάστρο, αλλά όταν αυτή η ένοπλη σύγκρουση κατέληξε σε αδιέξοδο, αποσύρθηκε. Η ανάμειξή του, αν και κατανοητή δεδομένης της σχέσης του με τη Μόντενα, ήταν τουλάχιστον ασυνήθιστη ως προς το γεγονός ότι βρέθηκε αντιμέτωπος με τις δυνάμεις του Πάπα Ουρβανού Η΄. Το 1643, προβιβάστηκε σε υποστράτηγο και έγινε μέλος του πολεμικού συμβουλίου. Το διάστημα 1645-46 υπηρέτησε στην Ουγγαρία ενάντια στον Πρίγκιπα Ρακόσι της Τρανσυλβανίας, στο Δούναβη και τον Νέκαρ ενάντια στους Γάλλους, και στη Σιλεσία και τη Βοημία ενάντια στους Σουηδούς. Η νίκη του στο Τρίμπελ της Σιλεσίας του απέφερε την προαγωγή του σε στρατηγό του ιππικού, ενώ στη μάχη του Τσούσμαρσχάουζεν το 1648 η λυσσαλέα του άμυνα στην οπισθοφυλακή γλίτωσε τα αυτοκρατορικά στρατεύματα από τον αφανισμό.
Για λίγα χρόνια μετά την Ειρήνη της Βεστφαλίας ο Μοντεκούκκολι αφοσιώθηκε στις υποθέσεις του πολεμικού συμβουλίου, και μετέβη στη Φλάνδρα και την Αγγλία ως εκπρόσωπος του αυτοκράτορα, καθώς και στη Σουηδία ως απεσταλμένος του Πάπα στη Βασίλισσα Χριστίνα, ενώ στη Μόντενα αναδείχτηκε νικητής σε ιπποτικό τουρνουά που έλαβε χώρα στην πόλη.
Το 1657, λίγο μετά τον γάμο του με την Κόμισσα Μαργαρίτα φον Ντίτριχσταϊν, διετάχθη από τον Αυτοκράτορα να λάβει μέρος στην εκστρατεία των Αψβούργων (όπως είχε συμφωνηθεί μεταξύ του Βασιλιά της Πολωνίας και του Αυτοκράτορα) ενάντια στον Πρίγκιπα Ρακόσι, τον Κάρολο Ι΄ Γουσταύο της Σουηδίας και τους Κοζάκους, οι οποίοι είχαν, ήδη, το 1655, επιτεθεί στο Βασίλειο της Πολωνίας στη διάρκεια του πολέμου ο οποίος είναι γνωστός στη Πολωνία ως Ο Κατακλυσμός ή σε άλλες χώρες ως ο Δεύτερος Βόρειος Πόλεμος. Στη διάρκεια του πολέμου αυτού, προβιβάστηκε σε διοικητή μεραρχίας.
Έγινε στρατάρχης του αυτοκρατορικού στρατού και η μεραρχία του, μαζί με τη μεραρχία του Στεφάν Τσαρνιέτσκι, τον στρατό του Φρειδερίκου Γουλιέλμου και τις δανικές δυνάμεις, συμμετείχε στις πολεμικές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στη Δανία ενάντια στους Σουηδούς εισβολείς. Τελικά ο πόλεμος αυτό ολοκληρώθηκε με την Ειρήνη της Ολίβα το 1660 και ο Μοντεκούκκολι επέστρεψε στην Αυστρία.
Τελευταία χρόνια
Από το 1661 μέχρι το 1664 ο Μοντεκούκκολι υπερασπίστηκε την Αυστρία εναντίον των Τούρκων και στο αββαείο του Αγίου Γοτθάρδου τους νίκησε σε αποφασιστική μάχη. Τιμήθηκε με το παράσημο του Χρυσομάλλου Δέρατος κι έγινε πρόεδρος του πολεμικού συμβουλίου και αρχηγός του πυροβολικού. Στην εκστρατεία του 1673 κατά των Γάλλων εκτέλεσε επιτυχείς ελιγμούς κατά του Τυρρέν και κατέλαβε τη Βόννη. Αποσύρθηκε από τον στρατό το 1674 αλλά ανακλήθηκε μετά τις νέες λαμπρές επιτυχίες του Τυρρέν. Μετά τον θάνατο του τελευταίου στη μάχη του Σάλτσμπαχ ο Μοντεκούκκολι εισέβαλε στην Αλσατία και ενεπλάκη σε νέο πόλεμο ελιγμών με τον Μεγάλο Κοντέ αυτήν τη φορά. Τελευταίο του επίτευγμα ήταν η πολιορκία του Φίλιπσμπουργκ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Κόμητες της Αυστρίας Κατηγορία:Κοντοτιέροι Κατηγορία:Στρατιωτικοί συγγραφείς
Λυκά Φρανσουά ο νεότερος
Βίος
αριστερά|μικρογραφία| Άγιος Γρηγόριος Αρχικά διδάχτηκε ζωγραφική από τον πατέρα του Λυκά Φρανσουά τον πρεσβύτερο στη μητρική του πόλη. Ακριβώς όπως και ο μεγαλύτερος αδερφός του, Πέτερ Φρανσουά πριν από αυτόν, πιθανότατα συνέχισε την εκπαίδευσή του στην Αμβέρσα, τότε το κέντρο της φλαμανδικής ζωγραφικής. Ο πρώιμος βιογράφος Κορνέλις ντε Μπι αναφέρει μια περίοδο μαθητείας με τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, αλλά δεν υπάρχουν άλλες μαρτυρίες για κάτι τέτοιο.
Η πρώτη καταγραφή έργων του χρονολογείται το 1649 όταν εργαζόταν σε παραγγελίες για εκκλησίες στην Τουρναί, όπου έζησε για μερικά χρόνια. Ο πρώτος βιογράφος Κορνέλις ντε Μπι (Cornelis de Bie) αναγράφει ότι οι Φρανσουά διέμεναν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στη Γαλλία, αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται σε σύγχυση λόγω της διαμονής του στην Τουρναί το γαλλόφωνο τμήμα του σημερινού Βελγίου κοντά στη Γαλλία.
Επέστρεψε στο Mechelen το 1654 και έγινε Δάσκαλος στην τοπική συντεχνία του Αγίου Λουκά τον επόμενο χρόνο. Το 1663 έγινε "διάκονος" της συντεχνίας. Στο Μέχελν έλαβε πολλές παραγγελίες από εκκλησίες, μοναστήρια και μονές καλογραιών για εικόνες για Αγία Τράπεζα και άλλους θρησκευτικούς πίνακες. Ζωγράφισε επίσης πορτρέτα, συμπεριλαμβανομένου εκείνου του προστάτη του Αρχιεπισκόπου Αλφόνς ντε Μπεργκ.
Νυμφεύτηκε τη Συζάν Τερέζ (Suzanne Thérèse) και το ζευγάρι απέκτησε οκτώ παιδιά, εκ των οποίων ο Λυκά Ελιά (Lucas Elia)s έγινε ζωγράφος.
Ήταν ο δάσκαλος του Σεμπάστιεν φαν Άκεν. μικρογραφία|280x280εσ| Ο [[Ντάνιελ Σέγκερς παραγγέλλει το πορτρέτο του στον Λυκά Φρανσουά]] Ο πρώιμος Ολλανδός βιογράφος Άρνολντ Χαουμπράκεν έγραψε ότι ο Λυκά ήταν γνωστός για τα πορτρέτα και τις ιστορικές αλληγορίες του, στις οποίες το χέρι του Ρούμπενς μπορούσε εύκολα να αναγνωριστεί. Ωστόσο, το ύφος των Φρανσουά συνδέεται στενότερα με αυτό του Άντονι βαν Ντάικ παρά με το ύφος του Ρούμπενς.
Μέσα από τις πολλές μνημειώδεις του εικόνες για Αγία Τράπεζα σε εκκλησίες στην Τουρναί και στο Μέχελεν ο Φρανσουλα δημιούργησε τη φήμη του ως ενός από τους κορυφαίους θρησκευτικούς ζωγράφους του δεύτερου ημίσεος του 17ου αιώνα. Αυτά τα έργα δείχνουν την επιρροή των μετέπειτα έργων του βαν Ντάικ, με βάση τα οποία ο Φρανσουά δημιούργησε διάφορα χαρακτικά και με τον οποίο επίσης συνεργάστηκε. Ο Φρανσουά τείνει να τονίζει τη συναισθηματικότητα στη θρησκευτική του εικονογραφία. Το ύφος στους πρώτους πίνακες του από την εποχή του στην Τουρναί δεν είναι ώριμο και πάσχει από περιορισμένη σύνθεση και στην απεικόνιση στιβαρών μορφών Τα μετέπειτα έργα του ζωγραφισμένα στο Μέχελεν εμφανίζουν μια πιο αποτελεσματική σύνθεση των μορφών και περισσότερη εκφραστικότητα στις πόζες. Σε αυτό το μετέπειτα έργο, οι Φρανσουά δείχνουν μια μεγάλη ομοιότητα με το έργο του Πίτερ Τάις ενός άλλου σύγχρονου έργου υπό την επιρροή του βαν Ντάικ.
Τα πορτρέτα του Φρανσουά απεικονίζουν τα μοντέλα του σε υπολογισμένη ανέμελη εικόνα, όπως στα πορτραίτα του βαν Ντάικ. Η αυτοπροσωπογραφία του, γνωστή μόνο από χαρακτικό από την Κούνρετ Βάουμανς (Coenraet Waumans), είναι παρόμοιο σε ύφος των χαρακτικών καλλιτεχνικών πορτρέτων στην «Εικονογραφία» του βαν Ντάικ.
Συνεργάστηκε με πολλούς σύγχρονους ζωγράφους όπως οι Λούνας Αχτσέλινκ, Ζακ ντ'Αρτουά, Γκρεγκουάρ Μπέερινγκς, Βίλχελμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ, Εχίντε Σμέιερς και Φρανς Σνάιντερς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Κατάλογος δήμων και κοινοτήτων Κυπριακής Δημοκρατίας
Η Κυπριακή Δημοκρατία, για διοικητικούς λόγους, είναι διαιρεμένη σε έξι επαρχίες. Οι επαρχίες αυτές διαιρούνται σε δήμους και κοινότητες. Τα Δημοτικά Συμβούλια και τα Κοινοτικά Συμβούλια αποτελούν τον πρώτο βαθμό αρχών τοπικής αυτοδιοίκησης της χώρας. Επιπλέον, υπάρχουν και ελάχιστα Συμβούλια Συμπλέγματος Κοινοτήτων. Οι Δήμοι και οι Κοινότητες έχουν παρόμοιες αρμοδιότητες, ωστόσο, οι κοινότητες έχουν μικρότερη αυτοτέλεια.
Δήμοι και Κοινοτικά Συμβούλια ανά επαρχία
Ο πιο κάτω πίνακας παρουσιάζει των αριθμών των Δήμων και των Κοινοτήτων ανά επαρχία (σε παρένθεση ο αριθμός των δήμων και κοινοτήτων που, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, δεν ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος τους ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Οι δήμοι και οι κοινότητες αυτοί, διατηρούν την νομική υπόσταση τους στην Κυπριακή Δημοκρατία).
Κατάλογος Δήμων και Κοινοτικών Συμβουλίων
Ο πιο κάτω πίνακας παρουσιάζει αλφαβητικά τους Δήμους και τις Κοινότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον πληθυσμό τους, την έκταση που καταλαμβάνουν και το υψόμετρο τους από την επιφάνεια της θάλασσας. Όσον αφορά τον πληθυσμό, παρουσιάζεται ο πληθυσμός σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011. Για τους Δήμους και τις Κοινότητες που δεν ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία, δεν αναγράφεται πληθυσμός, καθώς μετά το 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή σε αυτά από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος τους δεν ελέγχεται από αυτήν.
Μακροτάνταλο Άνδρου
Το Μακροτάνταλο είναι ένα χωριό στη βόρεια Άνδρο με πληθυσμό 31 κατοίκων και σε υψόμετρο 180 μ. Απέχει από το Γαύριο 10 χλμ. και από τη Χώρα 42 χλμ. Ανήκει στο δήμο Άνδρου, ενώ πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκε στο δήμο Υδρούσας. Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού θα κατασκευαστεί το αιολικό πάρκο του Μακροτάνταλου και θα είναι το δεύτερο αιολικό πάρκο στην Άνδρο.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Αριθμός Ελέγχου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου
Ο Αριθμός Ελέγχου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (Library of Congress Control Number ή LCCN) είναι σειριακός αριθμός με βάση το σύστημα αρίθμησης αρχείων καταλογογράφησης στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών. Δε σχετίζεται με το περιεχόμενο του κάθε βιβλίου και δεν πρέπει να συγχέεται με την ταξινόμηση της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου.
Ιστορία
Το LCCN σύστημα αρίθμησης χρησιμοποιόταν από το 1898, εποχή κατά την οποία το ακρωνύμιο LCCN δήλωνε αρχικά τον Αριθμό Κάρτας της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί, μεταξύ άλλων, ως Αριθμός Καταλόγου Καρτών της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. Η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου προετοίμασε κάρτες των βιβλιογραφικών πληροφοριών για τους καταλόγους της, για να πουλήσει τις σειρές αυτές των καρτών σε άλλες βιβλιοθήκες που θα ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τους καταλόγους της. Αυτό είναι γνωστό ως συγκεντρωτική καταλογογράφηση. Σε κάθε σύνολο καρτών δόθηκε ένας σειριακός αριθμός για να βοηθήσει στον εντοπισμό τους.
Οι βιβλιοθηκονόμοι σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούν αυτό το μοναδικό αναγνωριστικό κατά τη διαδικασία της καταλογογράφησης στα περισσότερα βιβλία που έχουν δημοσιευθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τους βοηθά να εντοπίσουν τα σωστά δεδομένα καταλογογράφησης (γνωστά και ως αρχείο καταλογογράφησης), τα οποία η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, και οι συνεργάτες της, διαθέτουν στον παγκόσμιο ιστό και σε άλλα μέσα.
Τον Φεβρουάριο του 2008, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου δημιούργησε την υπηρεσία LCCN Permalink, παρέχοντας μια σταθερή διεύθυνση URL για όλους τους αριθμούς ελέγχου της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου.
Μορφή
Στην πιο στοιχειώδη του μορφή, ο αριθμός περιλαμβάνει μία χρονολογία και έναν αύξοντα αριθμό. Η χρονολογία έχει δύο ψηφία για το 1898-2000, και τέσσερα ψηφία που αρχίζουν από το 2001. Τα τρία διφορούμενα έτη διακρίνονται από το μέγεθος του αύξοντος αριθμού. Υπάρχουν επίσης ορισμένες ιδιαιτερότητες σε αριθμούς που αρχίζουν με το "7", λόγω του ανεπιτυχούς πειράματος που εφαρμόστηκε μεταξύ του 1969 και του 1972.
Οι σειριακοί αριθμοί έχουν μήκος έξι ψηφίων και πρέπει να περιλαμβάνουν μηδενικά ως συμπλήρωση των ψηφίων τους. Η παύλα, που συχνά χωρίζει το έτος και τον αύξοντα αριθμό της σειράς, είναι προαιρετική. Πολύ πρόσφατα, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου έδωσε εντολή στους εκδότες να μην συμπεριλαμβάνουν την παύλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία
Μπαν Κι-μουν
Ο Μπαν Κι-μουν (γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 1944) ήταν Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών από το 2007 ως τις 31 Δεκεμβρίου 2016.
Προφίλ
Πριν εκλεγεί σε αυτή τη θέση, υπηρέτησε ως διπλωμάτης στο Υπουργείο Εξωτερικών της Νότιας Κορέας καθώς και στον ΟΗΕ. Άρχισε την διπλωματική του καριέρα τη χρονιά που αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο, με την πρώτη του θέση να είναι στο Νέο Δελχί. Σύντομα, απέκτησε τη φήμη του μετριόφρονα και ικανού διπλωμάτη.
Ο Μπαν ήταν υπουργός Εξωτερικών της Νότιας Κορέας από τον Ιανουάριο του 2004 μέχρι το Νοέμβριο του 2006. Τον Φεβρουάριο του 2006 άρχισε την εκστρατεία του για τη θέση του Γενικού Γραμματέα. Ως Υπουργός Εξωτερικών της Κορέας, ταξίδεψε σε όλες τις χώρες-μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Αυτή η κίνηση τον έχρισε κύριο διεκδικητή, διαψεύδοντας τις αρχικές προβλέψεις.
Στις 13 Οκτωβρίου 2006 εκλέχτηκε 8ος Γενικός Γραμματέας από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Την 1η Ιανουαρίου του 2007 διαδέχθηκε τον προκάτοχό του, Κόφι Ανάν και εισήγαγε σημαντικές μεταρρυθμίσεις σχετικά με τις ειρηνευτικές δυνάμεις και την απασχόληση στον Οργανισμό. Το 2011 ανανεώθηκε η θητεία του με ομόφωνη απόφαση των Ηνωμένων Εθνών ως τις 31 Δεκεμβρίου 2016. Ο Μπαν έχει επανειλημμένα εκφράσει τις ισχυρές απόψεις του για την παγκόσμια θέρμανση καθώς και για το Νταρφούρ όπου βοήθησε στις διαπραγματεύσεις με τον Σουδανό Πρόεδρο Ομάρ Μπασίρ, ώστε ο τελευταίος να επιτρέψει την είσοδο των ειρηνευτικών δυνάμεων στο Σουδάν.
Ο Μπαν Κι-μουν έχει λάβει πτυχίο στις Διεθνείς Σχέσεις από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σεούλ το 1970 καθώς και M.P.A. από το Χάρβαρντ το 1985.