cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλκυλαλογονίδια
Από αλκένια
Η πρώτη από τις παραπάνω αντιδράσεις είναι μια «ηλεκτρονιόφιλη προσθήκη». Η παρουσία νερού είναι ανεπιθύμητη σ' αυτήν την αντίδραση, γιατί μπορεί να οδηγήσει στην παραγωγή παραπροϊόντων, με αντίδραση προσθήκης ύδατος στο αλκένιο παράγοντας αλκοόλη (RCH(OH)CH3). Έτσι, η αντίδραση συνήθως πραγματοποιείται σε (σχετικά) αδρανή διαλύτη, όπως ο τετραχλωράνθρακας (CCl4) ή και κατευθείαν στην αέρια κατάσταση (αν βέβαια το χρησιμοποιούμενο αλκένιο είναι αέριο).
Ιδιότητες
Οι φυσικές ιδιότητες των αλαλκανίων γενικά μοιάζουν με εκείνες των αντίστοιχων («πατρικών») αλκανίων, εφόσον είναι άχρωμα, σχετικά άοσμα και υδρόφοβα. Τα σημεία βρασμού τους είναι υψηλότερα από τα αντίστοιχα αλκάνια και η διαφορά κλιμακώνεται ανάλογα με το ατομικό βάρος του περιεχόμενου σε αυτά αλογόνου. Αυτό οφείλεται λόγω της αύξησης της ισχύος των διαμοριακών δεσμών διπόλου και της αύξησης της πολικότητας (σε σύγκριση με τα αντίστοιχα αλκάνια, πάντα). Π.χ. το φθορομεθάνιο είναι αέριο, ενώ το ιωδομεθάνιο είναι υγρό (στις συνηθισμένες συνθήκες). Επιπλέον, επειδή περιέχουν λιγότερους δεσμούς C-H, είναι λιγότερο εύφλεκτα από τα αντίστοιχα αλκάνια. Τα αλαλκάνια είναι καλύτεροι διαλύτες από τα αντίστοιχα αλκάνια, εξαιτίας της μεγαλύτερης πολικότητάς τους (που επιτρέπει ισχυρότερους δεσμούς συνάφειας με τα διαλυόμενα σώματα). Τα αλαλκάνια, και ιδιαιτερα αυτά που δεν περιέχουν φθόριο, είναι πιο δραστικά σε σύγκριση με τα αντίστοιχα αλκάνια. Τα αλαλκάνια, με εξαίρεση τα φθοραλκάνια, που απαιτούν δραστικότερες συνθήκες για να δράσουν, είναι από τα κυριότερα αλκυλιωτικά μέσα. Οι δυνατότητες καταστροφής του στρατοσφαιρικού όζοντος από τα σλσλκάνια (εκτός των φθοραλκανίων), προέρχονται από την τη σχετική ευαισθησία για φωτόλυση των δεσμών C-Χ (και αντίστοιχα όχι των δεσμών C-F, που είναι πολύ σταθερότεροι).
Εφαρμογές
thumb|120px|right|Δομή [[τεφλόν.]]
Ένας μεγάλος αριθμός φαρμακευτικών προϊόντων περιέχουν αλογόνα, και περισσότερο το φθόριο. Εκτιμάται ότι το 20% των φαμακευτικών προϊόντων περιέχει φθόριο, περιλαμβάνοντας αρκετά από τα ευρύτερα καταναλωνόμενα φάρμακα. Μερικά παραδείγματα περιλαβάνουν την 5-φθορουρακίλη, τη φλουοξετίνη (Prozac), την παροξετίνη (Paxil), την σιπροφλοξασίνη (Cipro), τη μεφλοκίνη και τη φλουκοναζόλη. Τα συγκριτικά οφέλη των σκευασμάτων αυτών προκύπτουν επειδή ο δεσμός C-F, που περιέχουν, είναι σχετικά αδρανής. Επίσης, χρησιμοποιούνται φθοροϋποκατεστημένοι αιθέρες ως πτητικά αναισθητικά, περιλαμβάνοντας τα εμπορικά προϊόντα μεθοξυφλουράνιο, ενφλουράνιο, ισοφλουράνιο, σεβοφλουράνιο και δεσφλουράνιο. Τα φθοροανθρακούχα αναισθητικά μειώνουν τον κίνδυνο της ευφλεκτότητας του διαιθυλαιθέρας και του κυκλοπροπανίου. Υπερφθορικά παράγωγα αλκανίων χρησιμοποιήθηκαν ως υποκατάστατα αίματος.
Χλωριούχα ή φθοριούχα αλαλκένια δίνουν πολυμερή. Σημαντικά αλογονούχα πολυμερή περιλαμβάνουν το πολυβινυλοχλωρίδιο (PVC) και το τετραφθοραιθένιο (PTFE ή Teflon). Η παραγωγή αυτών των υλικών έχει ως συνέπεια την παραγωγή ποσοτήτων ρυπογόνων ουσιών.
Πηγές
* Κατηγορία:Ψυκτικά
Οίκος του Μουχράνι
μικρογραφία|300εσ|Το οικόσημο των Μπαγκρατιόνι-Μουχράνι αποτελείται από 4 θυρεούς: 1.Η άρπα και η σφενδόνη του Δαβίδ, 2.Ξίφος και σπαθί διασταυρούμενα, σφαίρα επάνω, 3.Η ζυγαριά/δικαιοσύνη του Σολομώντα, 4.Ο Άγ. Γεώργιος. Επάνω από όλα θυρεός με τον χιτώνα του Ιησού, το ιερότερο κειμήλιο της Γεωργίας, που βρίσκεται κάτω από τον καθεδρικό του Βετιτσκοβέλι στη Μτσχέτα. Δύο λεόντες εκατέρωθεν και επάνω το στέμμα της Ιβηρίας. Το ρητό κάτω λέει: "tunica illa inconsultis de super contexta per totum", δηλ. ην δε ο χιτών [τού Ιησού] άρραφος, εκ των άνωθεν υφαντός δι' όλου.
Ο Οίκος τού Μουχράνι είναι μία γεωργιανή πριγκιπική οικογένεια, που είναι κλάδος της πρώην βασιλικής δυναστείας των Μπαγκρατιόνι, από την οποία ξεπήδησε στις αρχές του 16ου αι., λαμβάνοντας ως ιδιοκτησία (appanage) την επικράτεια τού Μουχράνι, στο βασίλειο τού Κάρτλι. Η οικογένεια — τώρα έγινε ο πρεσβύτερος κλάδος τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι — είναι από τότε γνωστή ως Μουχρανμπατόνι (მუხრანბატონი), δηλαδή «πρίγκιπες (μπατόνι) τού Μουχράνι».
Ένας άλλος, παλαιότερος κλάδος τού Οίκου Mουχράνι, ο κλάδος Κάρτλι που σήμερα έχει εξαφανιστεί, ανέδειξε πέντε βασιλείς τού Kάρτλι μεταξύ 1658 και 1724. Οι απόγονοί του έφεραν τους αυτοκρατορικούς ρωσικούς τίτλους τού πρίγκιπα Γρουζίνσκι (Грузи́нский = της Γεωργίας, από το Грузия, Γρούζια = Γεωργία) και των πριγκίπων Μπαγκρατιόν (Багратион).
Αυτός εδώ ο κλάδος, ο Οίκος τού Μουχράνι, που τα μέλη του είχαν αξιώματα στο Mουχράνι ως tavadi, και εισήλθε μεταξύ των ευγενών πριγκίπων της Ρωσίας με το όνομα Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι (Μπαγκρατιόν-Μουχράνσκυ, Багратион-Мухранский ή Μπαγκρατιόν-Μουχρανέλι, ბაგრატიონ-მუხრანელი), εξακολουθεί να ακμάζει και, από το 1957, διεκδικεί να είναι ο Βασιλικός Οίκος της Γεωργίας, λόγω τού ότι είναι τώρα γενεαλογικά η πρεσβύτερη σωζόμενη γραμμή της δυναστείας των Μπαγκρατιόνι. Ο Δαβίδ Μπαγκρατιόν τού Μουχράνι είναι ο επικεφαλής αυτού τού Οίκου από τις 16 Ιανουαρίου 2008.
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8e/Prince_Mukhranbatoni._1862.jpg/220px-Prince_Mukhranbatoni._1862.jpg|μικρογραφία| Ο πρίγκιπας Νικόλαος Μπαγκρατιόν του Μουχράνι με την οικογένειά του. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/05/Mukhranbatoni_Palace_%283%29.jpg/220px-Mukhranbatoni_Palace_%283%29.jpg|μικρογραφία| Το [[Παλάτι του Μουχράνι|ανάκτορο τού Μουχράνι, που κτίστηκε από το 1873 έως το 1885 και ανακαινίστηκε το 2012.]]
Η προέλευση τού Οίκου Mουχράνι χρονολογείται από το 1512, όταν ο βασιλιάς Δαβίδ Ι΄ τού Κάρτλι αναγκάστηκε να κάνει τον μικρότερο αδελφό του Bαγράτ Α΄ κληρονομικό άρχοντα τού Mουχράνι, για να εξασφαλίσει την υποστήριξή του ενάντια στις καταπατήσεις ενός άλλου Γεωργιανού ηγεμόνα, τού βασιλιά Γεωργίου Β΄ του Kαχέτι. Το φρούριο τού Κσάνι, που κτίστηκε τότε, έγινε οχυρό τού Οίκου. Στη συνέχεια, η κατοικία μεταφέρθηκε στο χωριό Mουχράνι. Με την πάροδο τού χρόνου, οι πρίγκιπες τού Μουχράνι εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία της βασιλικής εξουσίας και μετέτρεψαν το φέουδό τους σε μία αυτόνομη κυριότητα, το σαταβάντο, δηλαδή «μία ιδοκτησία τού ταβάντι (δούκα)». Μετά το τέλος χωρίς κληρονόμους τού βασιλιά Ροστόμ του Κάρτλι, ο υιοθετημένος γιος του Βαχτάνγκ πρίγκιπας του Μουχράνι, τον διαδέχθηκε στο θρόνο ως βασιλιάς Βαχτάνγκ Ε΄ τού Κάρτλι το 1659 και παραχώρησε την κυριότητα τού Μουχράνι στον νεότερο αδελφό του, Κωνσταντίνο Α΄, πρόγονο όλων των επόμενων πριγκίπων τού Μουχράνι.
Οι απόγονοι τού Βάχτανγκ Ε΄, τού πρεσβύτερου κλάδου τού Οίκου Mουχράνι, διατήρησαν το στέμμα τού Κάρτλι μικρογραφία|Γεώργιος Μπακρατιόν μέχρι το 1724, όταν η οθωμανική εισβολή ανάγκασε τον βασιλιά Βαχτάνγκ ΣΤ΄ του Κάρτλι και την οικογένειά του σε εξορία στη Ρωσία, χωρίς ωστόσο να παραιτηθούν από τα δικαιώματά τους στον θρόνο. Σχημάτισαν δύο κλάδους στην εξορία, και οι δύο έγιναν δεκτοί μεταξύ των τάξεων των ρώσων ευγενών πριγκίπων (knyaz). Ο ένας κλάδος από αυτούς, οι πρίγκιπες Γρουζίνσκι, καταγόταν από τον γιο τού Βαχτάνγκ ΣΤ΄, Μπακάρ και εξέλιπε το 1892. Ο άλλος κλάδος, οι πρίγκιπες Μπαγκρατιόν, που προέρχονται από τον ανιψιό του Βαχτάνγκ ΣΤ΄, Aλέξανδρο, έγινε διάσημος από τον Πιότρ Μπαγκρατιόν, Ρώσο στρατηγό των Ναπολεόντειων Πολέμων, και εξέλιπαν οι άρρενες απόγονοι το 1920, μετά το τέλος των αδελφών Ντμίτρυ και Αλεξάντερ Μπαγκρατιόν. Ο θρόνος του Κάρτλι πέρασε τελικά στα μακρινά εξαδέλφια τους από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι τού Καχέτι. Αυτός ο νέος βασιλικός Οίκος ένωσε τόσο το Κάρτλι, όσο και το Καχέτι σε μία ενιαία μοναρχία.
Οι απόγονοι τού Κωνσταντίνου, ο κλάδος τού Οίκου των Μουχράνι, επέλεξαν να μείνουν στο Κάρτλι αντί να ακολουθήσουν τον Βαχτάνγκ ΣΤ΄ στη Ρωσία. Διατήρησαν την κατοχή τού Μουχράνι υπό τους Καχετιανούς Μπαγκρατιόνι και συνέχισαν να ασκούν εντός του ενωμένου βασιλείου της Γεωργίας τις κληρονομικές θέσεις τού Διοικητή (major) τού Ανακτόρου της Γεωργίας και του Ανώτατου Kοντόσταυλου (Constable) του Άνω Κάρτλι. Μετά την προσάρτηση της Γεωργίας από τη Ρωσία το 1801, η Γεωργία και το Μουχράνι έπαψαν να υπάρχουν ως αυτόνομα εδάφη και οι πρώην ηγεμόνες της επιβεβαιώθηκαν ως Ρώσοι πρίγκιπες το 1825 και το 1850. Αυτός ο κλάδος πήρε το προβάδισμα γενεαλογικά ως εκπρόσωπος τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι, καθώς ο πρεσβύτερος κλάδος των Mουχράνι εξέλιπε στην εξ αρρενογονίας γραμμή του το 1920. Μετά την κατάληψη της Γεωργίας από τους Μπολσεβίκους, οι Μουχράνι μετακόμισαν στην Ευρώπη το 1930. Το 1957, ο πρίγκιπας Ηρακλής Μπαγκρατιόνι τού Μουχράνι, έχοντας εγκατασταθεί στην Ισπανία, ανακήρυξε τον εαυτό του επικεφαλής τού βασιλικού Οίκου της Γεωργίας, διεκδίκηση την οποία διατήρησαν οι απόγονοί του και σήμερα τον τίτλο φέρει ο εγγονός του Δαβίδ, ο οποίος έχει επιστρέψει στο Γεωργία. Μία αντίπαλη αξίωση, που βασίζεται στην εξ αρρενογονίας καταγωγή από τους τελευταίους βασιλείς του Κάρτλι-Καχέτι στην ανατολική Γεωργία, προέρχεται από τον πρίγκιπα Νουγκζάρ, επικεφαλής της οικογένειας Μπαγκρατιόν-Γρουζίνσκι, τον νεότερο κλάδο των Μπαγκρατιόνι τού Καχέτι.
Ενδοδυναστικός γάμος
Η δυναστική σημασία τού γάμου έγκειται στο γεγονός ότι, εν μέσω της αναταραχής στον πολιτικό κομματισμό που έχει ταλαιπωρήσει τη Γεωργία από την ανεξαρτησία της το 1991, ο Πατριάρχης Ηλίας Β΄ της Γεωργίας ζήτησε δημόσια την αποκατάσταση της μοναρχίας ως δρόμο προς την εθνική ενότητα τον Οκτώβριο του 2007. Αν και αυτό οδήγησε ορισμένους πολιτικούς και κόμματα να διασκεδάσουν με την ιδέα της γεωργιανής συνταγματικής μοναρχίας, προέκυψε ανταγωνισμός μεταξύ των πριγκίπων και των υποστηρικτών της παλαιάς δυναστείας, καθώς ιστορικοί και νομικοί συζήτησαν, ποιος έχει το ισχυρότερο κληρονομικό δικαίωμα, σε έναν θρόνο που είναι κενός εδώ και δύο αιώνες. Ενώ ορισμένοι Γεωργιανοί μοναρχικοί υποστηρίζουν τον ισχυρισμό του κλάδου Γρουζίνσκι-Καχέτι, άλλοι υποστηρίζουν αυτόν του επαναπατρισμένου κλάδου Μουχράνι. Και οι δύο κλάδοι προέρχονται από αδιάσπαστη, νόμιμη εξ αρρενογονίας γραμμή από τους μεσαιωνικούς βασιλείς της Γεωργίας, από τον Κωνσταντίνο Β΄ της Γεωργίας, που απεβίωσε το 1505.
Ενώ οι Μπαγκρατιόν-Μουχράνι αποτελούσαν πλάγιο κλάδο τού πρώην Βασιλικού Οίκου τού Kάρτλι, έγιναν η γενεαλογικά πρεσβύτερη γραμμή τού Οίκου Μπααγκρατιόνι στις αρχές του 20ου αι.. Ωστόσο η πρεσβύτερη αυτή γραμμή έχασε την κυριαρχία τού Κάρτλι το 1724.
Εν τω μεταξύ, ο κλάδος Μπαγκρατιόν-Γρουζίνσκι, αν και νεότερος γενεαλογικά από τους πρίγκιπες τού Mουχράνι, βασίλευσε στο βασίλειο τού Kαχέτι, επανένωσε τα δύο βασίλεια στο βασίλειο τού Kάρτλι-Καχέτι το 1762 και δεν έχασε την κυριαρχία μέχρι τη ρωσική προσάρτηση το 1800.
Ο γαμπρός είναι το μόνο μέλος τού κλάδου του, που διατηρεί την υπηκοότητα και τη διαμονή της Γεωργίας από το τέλος τού πατέρα του, πρίγκιπα Γεωργίου Μπαγκρατιόν-Μουχράνι το 2008. Εκτός από τον άγαμο μεγαλύτερο αδελφό του, ο πρίγκιπας Δαυίδ είναι ο άρρην κληρονόμος τού Οίκου Μπαγκρατιόνι, ενώ ο πατέρας της νύφης είναι ο πιο πρεσβύτερος απόγονος των τελευταίων Μπαγκρατιόνι-Καχέτι, που βασίλευσαν στο ενοποιημένο βασίλειο τού Κάρτλι-Καχέτι. Δεδομένου ότι ο Nουγκζάρ και ο εξάδελφός του, πρίγκιπας Eυγένιος Μπαγκρατιόν-Γρουζίνσκι (γενν. 1947, νυμφευμένος χωρίς παιδιά), είναι οι τελευταίοι εξ αρρενογονίας απόγονοι τού βασιλιά Γεωργίου ΙΓ΄, ο κλάδος τους πλησιάζει στην εξάλειψη. Αλλά ο γάμος μεταξύ της κληρονόμου τού Νουγκζάρ Γρουζίνσκι και τού κληρονόμου Mουχράνι επιλύει τον ανταγωνισμό τους για τη διεκδίκηση τού θρόνου, ο οποίος είχε διχάσει τους Γεωργιανούς μοναρχικούς. Ο γιος που γεννήθηκε από αυτόν τον γάμο, ο Γεώργιος Μπαγκρατιόνι (γενν. 27 Σεπτεμβρίου 2011) είναι τελικά ο άρρην κληρονόμος τού Οίκου των Μπαγκρατιόνι και ο γενικός κληρονόμος τού Γεωργίου ΙΓ΄ του Kάρτλι-Καχέτι.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Μουχρανι
Ρέντινγκ ΦΚ
Η Ρέντινγκ ΦΚ (αγγλικά: Reading FC) είναι αγγλική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Ρέντινγκ, η οποία αγωνίζεται στη Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ. Τη σεζόν 2012-13 η ομάδα συμμετείχε στο Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2012-2013, αφού είχε κερδίσει την άνοδος της τη σεζόν 2011-12, κερδίζοντας τη Φούτμπολ Λιγκ Τσάμπιονσιπ.
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1871 και είναι από τα παλαιότερα στην Αγγλία. Εντάχθηκε στη Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) το 1920. Μέχρι τη σεζόν 2006-07 δεν είχε αγωνιστεί στην ανώτατη κατηγορία.
Η ομάδα αγωνιζόταν στο Elm Park για 102 χρόνια, μεταξύ του 1896 και του 1998. Μετακινήθηκε στο νέο Madejski Stadium, το οποίο πήρε το όνομα του από τον ιδιοκτήτη της ομάδας Sir John Madejski.
Η Ρέντινγκ ΦΚ διατηρεί το ρεκόρ νικών στο ξεκίνημα μιας σεζόν πρωταθλήματος με 12 νίκες, τη σεζόν 1985-86. Επιπρόσθετα, έχει το ρεκόρ των περισσότερων βαθμών σε επαγγελματικό πρωτάθλημα με 106 βαθμούς την περίοδο 2005-06.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1871
27 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μπόμπι Μουρ
Ο Ρόμπερτ Φρέντρικ Τσέλσι «Μπόμπι» Μουρ (Robert Frederick Chelsea "Bobby" Moore, 12 Απριλίου 1941 – 24 Φεβρουαρίου 1993) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής. Ένας από τους κορυφαίους αμυντικούς της ποδοσφαιρικής ιστορίας,   ψηφίστηκε 24ος καλύτερος παίκτης του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS.
Διετέλεσε αρχηγός της Γουέστ Χαμ για περισσότερο από δέκα χρόνια, οδηγώντας την στην κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας το 1964 και του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης το 1965 και αρχηγός της ομάδας της Εθνικής Αγγλίας η οποία κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1966. Θεωρείται ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών και ο Πελέ τον χαρακτήρισε ως ένα από τους δύο καλύτερους αμυντικούς που αντιμετώπισε ποτέ. Αγωνίστηκε συνολικά 108 φορές με τα χρώματα της εθνικής Αγγλίας, αριθμός που αποτελούσε εθνικό ρεκόρ τη στιγμή της αποχώρησής του από το ποδόσφαιρο.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπόμπι Μουρ γεννήθηκε στο Μπάρκινγκ και μεγάλωσε στο ανατολικό τμήμα του Λονδίνου το 1941. Συμμετείχε στα τοπικά σχολικά πρωταθλήματα ποδοσφαίρου κι επίσης στο κομητειακό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου παίδων με την κομητεία του Έσσεξ. Εκεί τράβηξε την προσοχή των ανιχνευτών ταλέντων της τοπικής Γουέστ Χαμ, οι οποίοι τον προσκάλεσαν στο τμήμα ανάπτυξης της ομάδας το 1950. Η εργατικότητα, η φιλομάθεια, η τελειομανία και οι ηγετικές του ικανότητες τον διέκριναν από τα υπόλοιπα "Πουλάρια της Γουέστ Χαμ".
Υπέγραψε συμβόλαιο μαθητευόμενου με τη Γουέστ Χαμ το 1956 κι έκανε την πρώτη του εμφάνιση για την ομάδα στην εντός έδρας νίκη απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με σκορ 3-0 στις 8 Σεπτεμβρίου του 1958. Κατά τρόπο τραγικά ειρωνικό, στο παιχνίδι αυτό ξεκίνησε ως αντικαταστάτης του μέντορά του, του Μάλκομ Άλισον, αμυντικού της Γουέστ Χαμ και ιδρυτή της περίφημης Ακαδημίας ποδοσφαίρου του συλλόγου. Ο Άλισον δεν επανήλθε στην πρώτη εντεκάδα κι η γαλαζοπορφυρή φανέλα με το νούμερο 6 θα περάσει στο μαθητή του και με το πέρασμα του χρόνου θα ταυτιστεί με αυτόν. Χαρακτηριστικά ψύχραιμος κεντρικός αμυντικός, ο Μουρ διακρινόταν για την ικανότητά του να διαβάζει το παιχνίδι και να προβλέπει τις κινήσεις των αντιπάλων. Έτσι, εξαιρούταν του στερεότυπου του ψηλού, σκληρού έως αδίστακτου και δυνατού στον αέρα κεντρικού αμυντικού. Στη θέση του εισήγαγε την ιδέα του ατάραχου, πειθαρχημένου και σκεπτόμενου αμυντικού, ο οποίος είναι τόσο στόπερ όσο και πλέι μέικερ.
Ο Μουρ αγωνίστηκε επίσης σε κομητειακό επίπεδο με την ομάδα κρίκετ νέων του Έσσεξ, μαζί με τον συμπαίκτη του στη Γουέστ Χαμ, Τζεφ Χερστ. Το 1964 ως αρχηγός της Γουέστ Χαμ, ο Μουρ είχε σηκώσει το Κύπελλο Αγγλίας, μετά τη νίκη των "σφυριών" με σκορ 3–2 επί της Πρέστον Νορθ Εντ στον τελικό που διεξήχθη στο στάδιο του Γουέμπλεϊ και είχε επίσης κερδίσει τον τίτλο του "Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς". Επίσης το 1964, υποβλήθηκε σε εγχείρηση για καρκίνο των γεννητικών οργάνων.
Διεθνής καριέρα
Το 1960, κλήθηκε να συμμετάσχει στην Εθνική Ελπίδων της Αγγλίας (για τους κάτω των 23 ετών τότε ακόμη). Δύο χρόνια αργότερα, συμμετείχε στην αποστολή της Εθνικής Ανδρών κατά την προετοιμασία της για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 στη Χιλή. Έκανε το ντεμπούτο του στις 20 Μαΐου 1962 στο τελευταίο φιλικό παιχνίδι της Αγγλίας στη Λίμα με αντίπαλο το Περού, το οποίο έληξε με σκορ 4–0 υπέρ των φιλοξενουμένων.
Στις 29 Μαΐου 1963, ο εικοσιδιάχρονος Μουρ στέφθηκε για πρώτη φορά αρχηγός της Εθνικής Ανδρών της χώρας του, κατά τη 12η μόλις εμφάνιση του, έναντι της Τσεχοσλοβακίας, έπειτα από τραυματισμό του Τζίμι Άρμφιλντ. Ήταν, και συνεχίζει να είναι ο νεότερος αρχηγός της Εθνικής Ανδρών της Αγγλίας στο ποδόσφαιρο. Μολονότι ο Άρμφιλντ επέστρεψε στο ρόλο του αρχηγού μετά την ανάρρωσή του, ο νέος προπονητής Αλφ Ράμσεϊ καθιέρωσε τον Μουρ ως μόνιμο αρχηγό της Εθνικής κατά τη διάρκεια μιας σειράς φιλικών το καλοκαίρι του 1964.
Το 1965, για μια φορά ακόμη στο Γουέμπλει, ο Μουρ σήκωσε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, μετά τη νίκη της Γουέστ Χαμ έναντι του Μονάχου 1860 με σκορ 2–0.
Παγκόσμιο Κύπελλο 1966
Στις αρχές του 1966, μερικούς μήνες πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου στην Αγγλία, διέρευσε στον τύπο ότι ο Μουρ ήθελε να εγκαταλείψει τη Γουέστ Χαμ. Αιτία ήταν η σχέση του με τον προπονητή της ομάδας Ρον Γκρίνγουντ. Από τους ικανότερους, παραγωγικότερους και διορατικότερους προπονητές στην ιστορία του Αγγλικού παιχνιδιού, ο τέως βοηθός προπονητή της Άρσεναλ Γκρίνγουντ συνέχισε κι εδραίωσε από θέση ισχύος πλέον την καλή δουλειά που είχε ξεκινήσει στη Γουέστ Χαμ ο Μάλκομ Άλισον. Η λύση δόθηκε μετά από παρέμβαση του Αλφ Ράμσεϊ, ο οποίος κάλεσε τους δύο στο ξενοδοχείο όπου έμενε η αγγλική αποστολή και τελικά ο ποδοσφαιριστής ανανέωσε το συμβόλαιό του με τη Γουέστ Χαμ. Ο Μουρ ηγήθηκε της εθνικής ομάδας, η οποία προκρίθηκε από το πρώτο σκέλος των τελικών με σχετική ευκολία. Στον προ-ημιτελικό νίκησε την Αργεντινή σε έναν επεισοδιακό αγώνα και στον ημιτελικό, εξίσου επεισοδιακό, την Πορτογαλία του Εουσέμπιο με 2–1, που ήταν και το πρώτο γκολ που δέχθηκε η ομάδα στη διοργάνωση. Ο αντιαθλητικός τρόπος αντιμετώπισης πολλών μεγάλων ποδοσφαιριστών, δημιούργησε υποψίες και για ευρωπαϊκή πλεκτάνη για να ξαναγυρίσει το τρόπαιο στην γηραιά ήπειρο, ενώ τα παράπονα πολλών άλλων ομάδων (κυρίως των Νοτιοαμερικάνων), δημοσιογράφων ακόμα και των φωτογράφων ήταν διαρκή.
Ο τελικός διεξήχθη στις 30 Ιουλίου 1966 στο Γουέμπλεϊ με αντίπαλο τη Δυτική Γερμανία. Οι Γερμανοί άνοιξαν το σκορ με τον Χάλερ στο 12ο λεπτό αλλά η Αγγλία ανταποκρίθηκε αμέσως σχεδόν, σε μεγάλο βαθμό χάρη στην ετοιμότητα του Μουρ. Αυτός έχοντας κερδίσει φάουλ μέσα στο γερμανικό μισό του γηπέδου, αντέδρασε αστραπιαία, σηκώθηκε γρήγορα και διαβάζοντας το παιχνίδι προώθησε τη μπάλα στον Τζεφ Χερστ, ο οποίος ισοφάρισε με κεφαλιά στο 18ο λεπτό. Το σκορ διπλασιάστηκε στο 78ο λεπτό, όταν ο Μάρτιν Πίτερς έκανε το 2–1 υπέρ της Αγγλίας. Ένα λεπτό όμως πριν το τέλος της κανονικής διάρκειας του αγώνα, οι Γερμανοί ισοφάρισαν με τον Βέμπερ, παρά το γερμανικό "χέρι" το οποίο διέφυγε του διατητή αλλά όχι και του Ρώσου επόπτη. Στην παράταση, δύο ακόμη γκολ από το κεντρικό επιθετικό Χερστ, θα κάνουν το τελικό σκορ 4–2. Ο Μουρ ήταν μέτοχος και στο τέταρτο γκολ με την απευθείας μπαλιά ακριβείας στον σκόρερ από απόσταση 45 περίπου μέτρων. Οι δυο αυτές τελικές πάσες (ασίστ) στον τελικό συχνά αγνοούνται στη συνεισφορά του στην κατάκτηση του τίτλου.
Ανάμεσα στις υπόλοιπες αξέχαστες εικόνες από την ημέρα του τελικού, μία είναι εκείνη του Μουρ να σκουπίζει τα χέρια του από τη λάσπη και τον ιδρώτα στο βελούδινο τραπεζομάντιλο στην κερκίδα των επισήμων, πριν του απονεμηθεί το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ. Σαν συνέπεια της επιτυχίας του με την Εθνική, ο Μουρ έγινε ήρωας και εθνικό σύμβολο. Τιμήθηκε με το βραβείο της "Αθλητικής Προσωπικότητας της Χρονιάς του BBC" στο τέλος του 1966, ο πρώτος ποδοσφαιριστής στον οποίο απονεμήθηκε ο τίτλος. Την επόμενη χρονιά, του απονεμήθηκε ο τίτλος του "Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας", μέρος του Βρετανικού συστήματος Τιμών. Το 1968 αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, όπου συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.
Παγκόσμιο Κύπελλο 1970
Το έτος 1970 ήταν επεισοδιακό για τον Μουρ. Διατήρησε το περιβραχιόνιο του αρχηγού για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλου του 1970 στο Μεξικό αλλά ενεπλάκη στην κλοπή ενος βραχιολιού από κοσμηματοπωλείο της Μπογκοτά στην Κολομβία, όπου η Αγγλία έμενε κατά τη διάρκεια τουρνουά προετοιμασίας. Μία πωλήτρια ισχυρίστηκε ότι ο Μουρ έκλεψε ένα βραχιόλι από κατάστημα του ξενοδοχείου, ο Μουρ συνελήφθη αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω έλλειψης αποδείξεων. Έτσι ταξίδευσε με την υπόλοιπη ομάδα της Αγγλίας για να συμμετάσχει στο φιλικό αγώνα απέναντι στον Ισημερινό, όπου συμμετείχε για 80η φορά με την Εθνική. Κατά την επιστροφή όμως στο Μεξικό, το αεροπλάνο σταμάτησε και πάλι στην Κολομβία όπου συνελήφθη και τέθηκε σε κατ'οίκον περιορισμό. Τελικά απαλλάχτηκε από τις κατηγορίες και επέστρεψε στη συνέχεια στη Γκουανταλαχάρα όπου βρισκόταν ήδη η υπόλοιπη ομάδα. Μέχρι πρότινος, ήταν γενικά αποδεκτό ότι το γεγονός ήταν προμελετημένο προκειμένου είτε να εξασφαλιστούν χρήματα από το αγγλικό στρατόπεδο είτε να αποκλειστεί ο Μουρ από την Εθνική Αγγλίας. Δημοσιεύσεις αρχείων του Υπουργείου Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου δείχνουν πως και κλοπή υπήρξε και ο ένοχος ήταν μάλλον κάποιος άλλος άγγλος ποδοσφαιριστής. Ο Μουρ αρνήθηκε να τον ονομάσει.
Στον αγωνιστικό τομέα η Αγγλία βρέθηκε στο τρίτο όμιλο όπου η Βραζιλία των Πελέ, Ζαϊρζίνιο, Τοστάο, Ριβελίνο έκλεψε την παράσταση. Το παιχνίδι με την Αγγλία το οποίο χαρακτηρίστηκε ως ο "τελικός που δεν ήταν" η εκπληκτική εμφάνιση του Μπόμπι Μουρ που ανέκοψε σωτήρια επιθετική προσπάθεια του Ζαΐρζίνιο και η κορυφαία απόκρουση στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων (και ίσως και του αθλήματος), η περίφημη απόκρουση του Γκόρντον Μπανκς στην κεφαλιά του Πελέ, δεν στάθηκαν αρκετές για τα "λιοντάρια", που ηττήθηκαν 1–0 (αλλά πέρασαν εις βάρος της Τσεχοσλοβακίας και της Ρουμανίας) από ένα γκολ του Ζαϊρζίνιο. Στη συνέχεια οι Άγγλοι αποκλείστηκαν από τη Δυτική Γερμανία που πήρε τη ρεβάνς της ήττας της στον τελικό του προηγούμενου Κυπέλλου.
Τα τελευταία χρόνια
Στις 16 Νοεμβρίου του 1970 οι υπηρεσίες του στην Γουέστ Χαμ ανταμείφθηκαν με αγώνα προς τιμή του με αντίπαλο τη Σέλτικ Γλασκόβης. Στις 12 Ιουνίου του 1972 αγωνίστηκε ως αρχηγός με την φανέλα του Ολυμπιακού, σε φιλικό αγώνα με την Κορίνθιανς (0–2).
Ο Μουρ κατέρριψε το ρεκόρ εμφανίσεων της Γουέστ Χαμ στις 17 Φεβρουαρίου του 1973, όταν έπαιξε για το σύλλογο για 509η φορά. Τρεις ημέρες νωρίτερα, είχε κάνει την 100η του εμφάνιση με την Εθνική Αγγλίας, στη νίκη με 5–0 επί της Σκωτίας. Αργότερα το ίδιο έτος, ο Μουρ ήταν υπεύθυνος για δύο σοβαρά λάθη κατά τη διάρκεια του αγώνα απέναντι στην Πολωνία για την προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974. Πρώτα η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα της Αγγλίας έχοντας χτυπήσει πάνω του και στη συνέχεια έχασε την κατοχή της μπάλας από τον Βουοντζίμιες Λουμπάνσκι, ο οποίος σημείωσε το δεύτερο γκολ του παιχνιδιού. Η φόρμα του την περίοδο εκείνη ήταν τόσο άσχημη ώστε ο Ράμσεϊ τον άφησε στον πάγκο για το επαναληπτικό παιχνίδι στο Γουέμπλεϊ, το οποίο η Αγγλία έπρεπε να κερδίσει για να προκριθεί. Αυτό δεν έμελλε να γίνει, καθώς η Αγγλία έφερε ισοπαλία 1–1 με την Πολωνία και ο προπονητής απολύθηκε.
Έκανε την 108η και τελική του εμφάνιση με την Εθνική στο επόμενο παιχνίδι, φιλικό, με αντίπαλο την Ιταλία, στις 14 Νοεμβρίου 1973. Το ρεκόρ καταρρίφθηκε αργότερα από τον τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον, με 125 εμφανίσεις συνολικά. Ο Μουρ όμως συνέχισε να είναι ο Αγγλος αρχηγός με τις περισσότερες διεθνείς εμφανίσεις μέχρι τις 28 Μαρτίου του 2009, όταν ο Ντέιβιντ Μπέκαμ έκανε την 109η εμφάνισή του με την Εθνική Αγγλίας. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Μπέκαμ, ο Μουρ έπαιξε και τα 90 λεπτά όλων των εμφανίσεών του.
Μετά τη Γουέστ Χαμ και την Αγγλία
Έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι για τη Γουέστ Χαμ στον αγώνα του Κυπέλλου ενάντια στη Χέρεφορντ Γιουνάιτεντ τον Ιανουάριο του 1974. Κατά τη διάρκεια δε του παιχνιδιού τραμαυτίστηκε. Στις 14 Μαρτίου του ίδιου έτους, του δόθηκε άδεια να εγκαταλείψει το σύλλογο μετά από περισσότερο από 15 χρόνια, όντας κάτοχος του ρεκόρ εμφανίσεων με περισσότερες από 600.
Ο Μουρ μεταγράφηκε στη Λονδρέζικη Φούλαμ, η οποία αγωνίζοταν τότε στη δεύτερη κατηγορία. Κατά τη διάρκεια της πρώτης αγωνιστικής περιόδου εκεί, η Φούλαμ νίκησε τη Γουέστ Χαμ σε αγώνα του Λιγκ Καπ και στη συνέχεια έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου όπου αντιμετώπισε και πάλι τη Γουέστ Χαμ. Αυτή τη φορά η Φούλαμ έχασε το παιχνίδι με 2–0.
Έπαιξε το τελευταίο του επαγγελματικό παιχνίδι στην Αγγλία για την Φούλαμ στις 14 Μαΐου του 1977 εναντίον της Μπλάκμπερν Ρόβερς. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε για δύο ομάδες του Βορειοαμερικανικού Συνδέσμου Ποδοσφαίρου (NASL), τους Σαν Αντόνιο Θάντερ το 1976 και τους Σιάτλ Σάουντερς το 1978. Κατά τη διάρκεια του 1976, έκανε επίσης την τελευταία του εμφάνιση σε διεθνές επίπεδο για την "Ομάδα ΗΠΑ" σε αγώνες με την Ιταλία, τη Βραζιλία και την Αγγλία. Τον Απρίλιο του 1978 υπέγραψε το τελευταίο του συμβόλαιο ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, όταν εντάχθηκε στη Δανέζικη Χέρνινγκ, στα πλαίσια προώθησης του ποδοσφαίρου στη χώρα κατά την περίοδο μετάβασης του στον επαγγελματισμό.
Ακολούθησε σύντομη και σχετικά αποτυχημένη προπονητική καριέρα με τις Ίστερν ΑΑ του Χονγκ Κονγκ και την Όξφορντ Σίτι. Το 1984 ανέλαβε προπονητής στη Σάουθεντ Γιουνάιτεντ. Στην πρώτη του πλήρη σεζόν, 1984–85, η Σάουθεντ μόλις απέφυγε την έξοδο από τη Φούτμπολ Λιγκ, λόγω κυρίως σοβαρών οικονομικών δυσκολιών. Ωστόσο, ο ομάδα κατάφερε να ορθοποδήσει και κατά την περίοδο 1985–86 η ομάδα τερμάτισε 9η. Ο Μουρ συμφώνησε να μεταβεί στο διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του.
Το τέλος
Τον Απρίλιο του 1991, ο Μουρ υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για καρκίνο του παχέος εντέρου. Στις 24 Φεβρουαρίου 1993 απεβίωσε σε ηλικία 51 ετών. Το πρώτο εντός έδρας παιχνίδι της Γουέστ Χαμ μετά το θάνατό του ήταν στις 6 Μαρτίου του 1993, ενάντια στους Γουλβς. Το Μπόλιν Γκράουντ πλημμύρισε με λουλούδια, κασκόλ και πάσης φύσης αναμνηστικά του ποδοσφαίρου τόσο από τους οπαδούς της Γουέστ Χαμ όσο και από οπαδούς άλλων ομάδων. Η Γουέστ Χαμ απόσυρε τη φανέλα με το νούμερο 6. Το παιχνίδι κέρδισε η Γουέστ Χαμ με σκορ 3–1.
Το 1996 τιμήθηκε από τη FIFA με την ανώτατη διάκριση του αθλήματος, το Τάγμα Αξίας, ο τρίτος Άγγλος μετά τους Μπόμπι Τσάρλτον και Στάνλεϊ Μάθιους. Το 1998 η FIFA τον εξέλεξε στην καλύτερη ενδεκάδα του 20ού αιώνα. Το 2003 επελέγη από την Ομοσπονδία της Αγγλίας ως ο "χρυσός παίκτης" της χώρας για τον εορτασμό των 50 χρόνων της ΟΥΕΦΑ. Τον Αύγουστο του 2008, η Γουέστ Χαμ απόσυρε μόνιμα πλέον τη φανέλα με τον αριθμό 6 για να τιμήσει τα 15 χρόνια από το θάνατό του.
Τίτλοι
Γουέστ Χαμ Αγγλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαν Αντόνιο Θάντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σιάτλ Σάουντερς (1974-1983) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μίντιλαντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σάουθεντ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ίστερν ΑΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1968 Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Επισκοπή Λήδρας
Η Επισκοπή Λήδρας ή Επισκοπή Λεδρών είναι μια Επισκοπή που ανήκει Εκκλησιαστικά στην Εκκλησία της Κύπρου, η οποία φαίνεται να είναι στενά συνδεδεμένη με την πόλη της Λευκωσίας, εφόσον Λέδρες ή Λήδρα υπήρξε και το αρχαίο όνομά της. Πρώτος Επίσκοπος και πολύ γνωστός ήταν ο Άγιος Τριφύλλιος Λήδρας, του οποίου την μνήμη εορτάζει η Εκκλησία μας στις 13 Ιουνίου και ο οποίος υπήρξε μαθητής του Αγίου Σπυρίδωνος Τριμυθούντος.
Σημερινός Επίσκοπος της Λήδρας, είναι ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Λήδρας και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας του Μαχαιρά κ. Επιφάνιος.
Ιστορικά, η Επισκοπη Λήδρας αναφέρεται και με το όνομα Επισκοπή Καλλινικήσεων γιατί από διάφορες εκκλησιαστικές αναφορές, φαίνεται πως η πόλη ονομαζόταν και Καλλινίκη, όπως και πόλη των Λευκών θεών, μιας και στο βίο του Αγίου Σπυρίδωνος αναφέρεται πως ο Τριφύλλιος έγινε Επίσκοπος της Καλλινικησέων πόλεως ήτοι Λευκών θεών αγίας του θεού Εκκλησίας. Επίσης σε κάποια άλλη εκκλησιαστική αναφορά, γράφει: Τριφύλλιος ψήφω θεία της Καλλινικησέων μεν πριν, νυν δε Λευκωσίας προχειρίζεται Μητροπόλεως.
Συνδέσμοι
Ληδρας
Νήσοι Σούνδες
Οι Νήσοι Σούνδες είναι σύμπλεγμα νησιών της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Το αρχιπέλαγος διαιρείται σε δύο μεγάλες ομάδες νησιών, στις Μεγάλες Σούνδες και στις Μικρές Σούνδες.
Τα νησιά ανήκουν στις χώρες του Μπρουνέι, του Ανατολικού Τιμόρ, της Ινδονησίας και της Μαλαισίας.
Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Κατηγορία:Νησιά της Ινδονησίας
Ελίφ (τηλεοπτική σειρά)
Ελίφ είναι τουρκική δραματική σειρά. Προβαλλόταν κάθε εβδομάδα στο τουρκικό κανάλι Kanal 7 ενώ στην Ελλάδα προβάλλεται στο κανάλι Star. Θέμα της είναι ένα κορίτσι, που χωρίζεται από τη μητέρα της. Έχει ιδιαίτερα υψηλή τηλεθέαση καθώς έχει προβληθεί σε 20 χώρες εκτός της Τουρκίας.
Σεζόν 1
Η Ελίφ, ένα όμορφο και ευγενικό 6χρονο κοριτσάκι, κινδυνεύει να πουληθεί για χρέη τζόγου του πατριού της, Βεϊσέλ Σιμσέκ. Η μητέρα της, η Μελέκ δραπετεύει, αλλά ανακαλύπτει ότι είναι πολύ άρρωστη. Αφήνει την Ελίφ στην προστασία της καλύτερής φίλης της, Αϊσέ Ντογκάν, που είναι υπηρέτρια μιας πλούσιας οικογένειας. Η Αϊσέ προσπαθεί να πάρει άδεια από την οικογένεια Εμίρογλου για να μεγαλώσει την Ελίφ στο αρχοντικό. Ωστόσο, κρατά ένα καλά κρυμμένο μυστικό: Η Ελίφ είναι το βιολογικό παιδί του Κενάν, του αγαπημένου μεγαλύτερου γιου της πλούσιας οικογένειας. Ο Κενάν δεν γνωρίζει ότι η Ελίφ είναι το παιδί του από μια παλιά αγάπη που η οικογένειά του τον ανάγκασε να εγκαταλείψει. Πλέον είναι παντρεμένος με την Αρζού Καραπινάρ. Εχουν μια κόρη, την Τουγτσέ Εμίρογλου, η οποία είναι ένα πολύ κακομαθημένο κορίτσι γνωστό για την κακή του ιδιοσυγκρασία. Η Ελίφ αναγκάζεται να ζήσει στο πολυτελές κτήμα, μακριά από την αγαπημένη της μητέρα και μη γνωρίζοντας τη μικρή της απόσταση από τον βιολογικό της πατέρα. Εν τω μεταξύ, ο αδερφός του Κενάν, ο Σελίμ και η κόρη του Βεϊσέλ, η Ζεϊνέπ ερωτεύονται και υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον παρά τα πολλά εμπόδια. Η ευτυχία τους σχεδόν τελειώνει όταν η Αρζού πυροβολεί με ένα όπλο τραυματίζοντας την Ζεϊνέπ, την ημέρα του γάμου τους.
Σεζόν 2
Η σύζυγος του Κενάν, η Αρζού, αισθάνεται ότι απειλείται. Αυτή και ο πατέρας της, Νετζντέτ Καραπινάρ, συνωμοτούν για να κρύψουν ένα μυστικό από τον Κενάν για την κόρη της, Τουγτσέ. Η Αρζού θα έκανε τα πάντα για να διατηρήσει τη θέση της στην οικογένεια, δημιουργώντας κίνδυνο για την Ελίφ. Ωστόσο, καθώς τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τον Νετζντέτ και την Αρζού εκτίθενται, ο Νετζντέτ συλλαμβάνεται και στη φυλακή σκοτώνεται από έναν κρατούμενο. Εν τω μεταξύ η Μελέκ και ο Κενάν επανενώνονται. Η Μελέκ προσπαθεί να διασφαλίσει ότι ο Κενάν και η Ελίφ δεν θα χωριστούν ξανά.
Σεζόν 3
Ο Κενάν και η Τουγτσέ πεθαίνουν την ημέρα του γάμου του Κενάν με τη Μελέκ όταν η Αρζού καίει το σπίτι, αν και η Μελέκ με την Ελίφ επιβιώνουν. Η οικογένεια Εμίρογλου αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες. Με το θάνατο του Κενάν, ο Σελίμ γίνεται επικεφαλής της οικογενειακής επιχείρησης. Η Γκόντζα παντρεύεται τον Σερντάρ, ο οποίος προσπαθεί να καταστρέψει την οικογένεια Εμίρογλου. Η Αρζού απελευθερώνεται από τη θεραπεία στο ψυχιατρικό νοσοκομείο και επιδιώκει εκδίκηση εναντίον της οικογένειας Εμίρογλου. Ο Σελίμ την πυροβολεί και στέλνεται στη φυλακή. Η Αρζού επιβιώνει από το σχεδόν θανατηφόρο περιστατικό και συνεχίζει να απειλεί την ασφάλεια και την ευημερία της οικογένειας. Μαζί με τον νέο σύζυγό της, Ουμίτ, γίνονται ιδιοκτήτες του αρχοντικού των Εμίρογλου. Η Μελέκ και η Ζεϊνέπ εργάζονται για να συνεισφέρουν στα οικονομικά της οικογένειας. Η Αρζού σκοτώνει τη Γκόντζα για να σκηνοθετήσει το θάνατό της, αποκτάει ψεύτικη ταυτότητα και εξαφανίζεται. Τελικά ο Σελίμ διεγνώσθη με καρκίνο και μαζί με την Ζεϊνέπ και την Αλιγιέ μεταναστέυουν στην Αμερική για την θεραπεία του. Η ζωή της Ελίφ αλλάζει όταν η μητέρα της παντρεύεται τον Γιουσούφ. Κατά τη διάρκεια της μετακίνησής τους σε άλλη πόλη, την ίδια μέρα αμέσως μετά τον γάμο της Μελέκ και του Γιουσούφ, ο Γιουσούφ, η Μελέκ, η Ελίφ και η Ιντζί έχουν ένα αυτοκινητιστικό δυστήχημα.
Σεζόν 4
Ο Γιουσούφ σκοτώνεται στο αυτοκινητιστικό δυστήχημα. Η Μελέκ και η Ελίφ χωρίζονται ξανά και η Ελίφ βρίσκεται σε ένα νοσοκομείο. Έξι μήνες αργότερα, η Ιντζί υιοθετείται από τον Βεϊσέλ και την Τουλάι. Η Ελίφ
πηγαίνει στο σπίτι της οικοδεσπότριας, Ματζιντέ Χακτανίρ, η οποία είναι θεία του Γιουσούφ και προσπαθεί να ξεκινήσει μια νέα ζωή, αλλά αντιμετωπίζει πίεση από τον Ταρίκ, τον γαμπρό της Ματζιντέ. Αναζητώντας την κληρονομιά της Ματζιντέ, ο Ταρίκ θέλει να απαλλαγεί από την Ελίφ. Ωστόσο, η Ελίφ έχει έναν υποστηρικτή, την Ρεϊχάν, η οποία διέφυγε από την οικογένειά της για να σπουδάσει στην Κωνσταντινούπολη. Δεσμεύεται να προστατεύσει την Ελίφ από τα μέλη της οικογένειας που θέλουν να τη διώξουν. Εν τω μεταξύ, η Μελέκ καταλήγει άστεγη έχοντας χάσει τη μνήμη της, προσπαθώντας να βρει την κόρη της. Όταν το προσωρινό σπίτι της κατεδαφίζεται, πηγαίνει στο σπίτι της Ζουλιντέ, όπου συναντιέται με την Ιντζί την Τουλάι και τον Βεϊσέλ. Με τη βοήθεια του Βεϊσέλ και της Τουλάι η Μελέκ ανακτά τη μνήμη της. Ο Ταρίκ αρχίζει επίσης να επιτίθεται στη Μελέκ. Ο Ταρίκ πυροβολεί τον Βεϊσέλ και τον σκοτώνει. Οι άντρες του Ταρίκ απαγάγουν τον Μουσταφά, το δεξί χέρι της Ματζιντέ, ο οποίος αναζητούσε τη Μελέκ με εντολή της Ματζιντέ. Τον μεταφέρουν σε ένα σπίτι μέσα στο δάσος όπου τον σκοτώνουν και τον θάβουν στο δάσος με εντολή του Ταρίκ. Ωστόσο ο Μουσταφά λίγο πριν τον σκοτώσουν ηχογράφησε με το κινητό του τον Ταρίκ που του ομολογούσε τα εγκλήματά του. Αργότερα οι αστυνομικοί βρίσκουν το κινητό του και ακούν την ηχογράφηση. Η Μελέκ βρίσκει τελικά την κόρη της στο σπίτι της Ματζιντέ. Εν τω μεταξύ, η Τουλάι και η Ιντζί συναντιούνται με την Ελίφ και μετά μετακινούνται σε άλλη πόλη. Ο Ταρίκ συλλαμβάνεται. Ένας από τους άντρες του Ταρίκ, ο Ριζά, προσπαθεί να σκοτώσει τη Μελέκ και την Ελίφ την ημέρα που η Πάρλα παντρεύεται με τον Κερέμ, αλλά επιβιώνουν.
Σεζόν 5
Τρεις μήνες αργότερα, η Μελέκ και η Ελίφ ζουν σε ένα μικρό σπίτι, μόνες, ευτυχισμένες. Η αδερφή της Ματζιντέ, η Κιγμέτ επιστρέφει μετά από 30 χρόνια για να την εκδικηθεί. Στο παρελθόν, ο σύζυγός της την εγκατέλειψε έγκυο και παντρεύτηκε την Ματζιντέ (κάτι το οποίο είναι ψέμα). Μαζί με τον γιο της Μαχίρ, καταστρώνουν κακά σχέδια εναντίον της οικογένειας Χακτανίρ. Ωστόσο, ο Μαχίρ συναντά τυχαία τη Μελέκ, την ερωτεύεται και αρχίζει να εγκαταλείπει τον κακό στόχο του. Εν τω μεταξύ, η Κιγμέτ βάζει τη Μελέκ στη φυλακή επειδή μαθαίνει ότι είναι κληρονόμος της οικογένειας Χακτανίρ. Ο Μαχίρ την αποφυλακίζει με αποδεικτικά στοιχεία τα οποία αποδεικνύουν την πρώην κοπέλα του Ταρίκ, τη Ρανά. Η οποία νωρίτερα κατέστρωνε σχέδια εναντίον τόσο των Χακτανίρ, όσο και της Μελέκ αντί για την Κιγμέτ. Η Μελέκ αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο της Κιγμέτ στην Χιουμεϊρά και τον Κερέμ και όλα σχετικά με εκείνη αρχίζουν να αποκαλύπτονται. Τέλος, ο Μαχίρ ομολογεί στον Κερέμ ότι είναι γιος της Κιγμέτ. Η Ματζιντέ μαθαίνει πως η Σερτσέ είναι η Μελέκ από την ίδια και η κόρη της είναι η Ελίφ. Αργότερα όλοι μαζεύονται στο σαλόνι και η Ματζιντέ ανακοινώνει πως το 25% των χρημάτων ανήκει στην μικρή Ελίφ. Τέλος, η Κιγμέτ μην μπορώντας να δεχτεί την ήττα της, πυροβολεί τους Μαχίρ, Κερέμ και Ματζιντέ. Αποκαλύπτει στον Μαχίρ ότι δεν είναι γιος του συζύγου της Ματζιντέ και ότι τον χειρίστηκε με αυτό το ψέμα για να επιτύχει το σχέδιο εκδίκησης. Η Ματζιντέ πεθαίνει, ο Κερέμ μεταφέρεται στο νοσοκομείο βαριά τραυματισμένος ενώ ο Μαχίρ υπέστη ένα τραύμα στον ώμο. Η Κιγμέτ συλλαμβάνεται. Ο Μαχίρ, η Μελέκ και η Ελίφ είναι τελικά μαζί και χαρούμενοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές
Θυμοκλής
Ο Θυμοκλής ήταν αρχαίος ποιητής, από τον οποίο σώζεται στην Παλατινή Ανθολογία μόνο ένα ωραιότατο επίγραμμά του από την Μούσα Παιδική του Στράτωνα (XII 32). Δεν είναι γνωστός από άλλες πηγές.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Μούσα Παιδική
Σινδ
Η Σινδ (εξελληνισμένα: Σινδική ή Ινδική) είναι μία από τις τέσσερις επαρχίες του Πακιστάν και αποτελεί την ιστορική κοιτίδα των Σιντ. Είναι επίσης γνωστή τοπικά ως Μεχράν και της έχει δοθεί ο τίτλος Μπαμπ-ουλ-Ισλάμ (Η Πύλη του Ισλάμ). Έχει έκταση 140.914 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 35.764.539 κατοίκων (απογραφή 2012).
Το όνομα Σινδ προέρχεται από τον Ινδό ποταμό που χωρίζει την περιοχή από αυτή του Βαλουχιστάν και το μεγάλο ιρανικό οροπέδιο. Το ποτάμι αυτό ήταν γνωστό στους αρχαίους Ιρανούς ως Ιντούς στη γλώσσα Αβεστάν, στα σανσκριτικά ως Σίντου, στα ασσυριακά ως Σίντα, στους Έλληνες ως Ινδός (εξ'ου και το Ινδική) και στους Ρωμαίους ως Ιντούς, στους Πέρσες ως Αμπ-ε-σιντ, στους Παστούν ως Αμπασίντ, στους Άραβες ως Αλ-Σινδ, στους Κινέζους ως Σιντόου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Πακιστάν
Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα
Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα (Socialisme ou barbarie) ονομαζόταν μία επαναστατική ομάδα (οργάνωση), που ιδρύθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και δραστηριοποιείτο κυρίως στη Γαλλία. Το όνομά της προέρχεται από μία φράση που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Φρίντριχ Ένγκελς και που παρατέθηκε από την Ρόζα Λούξεμπουργκ στο δοκίμιό της του 1916 «Το Φυλλάδιο του Ιουνίου». Δραστηριοποιήθηκε την περίοδο 1948-1965. Κεντρική μορφή της ομάδας αυτής ήταν ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο οποίος ήταν επίσης γνωστός με τα ψευδώνυμα Πιερ Σολιέ και Πολ Καρντάν.
Ιστορία
Η ομάδα προέρχεται από την τροτσκιστική Τέταρτη Διεθνή, στην οποία ο Καστοριάδης και ο Κλοντ Λεφόρ συγκρότησαν την Τάση Σολιέ-Μοντάλ στο γαλλικό Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα το 1946. Το 1948, βίωσαν την πρώτη τους «απογοήτευση από τον Τροτσκισμό», οδηγώντας τους στην απομάκρυνση από το κόμμα, ιδρύοντα την ομάδα Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα. Το πρώτο τεύχος του ομώνυμου περιοδικού της ομάδας δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 1949. Ο Καστοριάδης δήλωσε αργότερα για εκείνη την περίοδο ότι: "[…]το κύριο κοινό της ομάδας και του περιοδικού δημιουργήθηκε από ομάδες της παλιάς ριζοσπαστικής αριστεράς: Μπορντιγκιστές, συμβουλιακούς κομμουνιστές, ορισμένους αναρχικούς και ορισμένους απογόνους της γερμανικής «αριστεράς» της δεκαετίας του 1920."Η ομάδα αναπτύχθηκε παράλληλα και βρίσκονταν σε διάλογο με την Τάση Τζόνσον-Φόρεστ, η οποία αναπτύχθηκε ως ένα σώμα ιδεών μέσα στις Αμερικάνικες τροτσκιστικές οργανώσεις. Μία παράταξη της ομάδας δημιούργησε την ομάδα Facing Reality. Οι πρώτες μέρες της ομάδας χαρακτηρίστηκαν από την έναρξη διαλόγου με τον Άντον Πάνεκουκ και την εισροή πρώην Μπορντιγκιστών στην ομάδα.
Η ομάδα ήταν εχθρική προς τον Λενινισμό, απορρίπτοντας την ιδέα ενός επαναστατικού κόμματος και δίνοντας έμφαση στην σπουδαιότητα των εργατικών συμβουλίων. Αν και ορισμένα μέλη της ομάδας αποχωρούσαν από αυτή έτσι ώστε να ιδρύσουν άλλες ομάδες, αυτοί που παρέμειναν στην ομάδα γίνονταν ολοένα και πιο εχθρικοί προς τον Μαρξισμό. Ο Ζαν Λαπλάνς, ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας, αναφέρει για τις πρώτες μέρες της: "[…]η ατμόσφαιρα γινόταν ολοένα και πιο αποπνιχτική. Ο Καστοριάδης ασκούσε ηγεμονικές συμπεριφορές στο περιοδικό (έγραφε τα κύρια άρθρα) και η κύρια ιδέα του στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ήταν ότι ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο για ορισμένα μέλη της ομάδας να το αντέξουν: να συνεχίσουμε τις ζωές μας, σκεπτόμενοι ότι μπορεί να υπάρξει μια ατομική έκρηξη σε λίγα χρόνια. Ήταν ένα αποκαλυπτικό όραμα."Η Ουγγρική Επανάσταση του 1956 και άλλα γεγονότα στα μέσα της δεκαετίας του 1950 οδήγησε σε περαιτέρω εισροή μελών. Την εποχή εκείνη, η ομάδα πρότεινε ως κύρια ιδέα: "[…]η ανάγκη του καπιταλισμού από την μια πλευρά να περιορίσει τους εργάτες σε απλούς εκτελεστές εντολών και, από την άλλη πλευρά, στην αδυναμία του να συνεχίσει την λειτουργία του εάν το επιτύχει αυτό. Ο καπιταλισμός θα πρέπει να επιτύχει δύο ασυμβίβαστους στόχους: την συμμετοχή και την εξαίρεση των εργατών στην παραγωγή - όπως και όλων των πολιτών σε σχέση με την πολιτική."
Το 1958, ορισμένες διαφωνίες σχετικά με τον οργανωτικό ρόλο μιας πολιτικής ομάδας οδήγησε στην αποχώρηση ορισμένων σημαντικών μελών όπως ο Κλοντ Λεφόρ και ο Ανρί Σιμόν, οι οποίοι ίδρυσαν την ομάδα Informations et Liaison Ouvrières.
Μέχρι το 1960, η ομάδα έφτασε τα 100 μέλη και ανέπτυξε νέες διεθνείς σχέσεις, ιδιαίτερα μετά την εμφάνιση μίας αδερφής οργάνωσης στη Βρετανία που ονομαζόταν Solidarity.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, διαφωνίες μέσα στην ομάδα σχετικά με την αυξανόμενη εχθρικότητα του Καστοριάδη έναντι στον Μαρξισμό οδήγησε στην αποχώρηση μελών από την ομάδα, οι οποίοι ίδρυσαν το περιοδικό Pouvoir Ouvrier. Το περιοδικό Socialisme ou Barbarie συνέχιζε να δημοσιεύεται μέχρι το 1965, οπότε και η ομάδα έγινε αδρανής και τελικά διαλύθηκε. Μία απόπειρα του Καστοριάδη να επανιδρύσει την ομάδα μετά τα γεγονότα του Μαΐου του '68 απέτυχε.
Η Καταστασιακή Διεθνής επηρεάστηκε από την ομάδα διαμέσου του Γκυ Ντεμπόρ, ο οποίος ήταν μέλος και των δύο. Το ιταλικό κοινωνικό κίνημα Autonomia επίσης επηρεάστηκε από την ομάδα, με λιγότερο άμεσο τρόπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης το Παρίσι Κατηγορία:Περιοδικά στη γαλλική γλώσσα Κατηγορία:Σοσιαλισμός στη Γαλλία Κατηγορία:Κομμουνισμός στη Γαλλία
Ιωάννης Καρμίρης
Ο '''Ιωάννης Ν. Καρμίρης''' (1903 ή 1904 - 1992) ήταν Έλληνας θεολόγος, πανεπιστημιακός και ακαδημαϊκός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1903 ή 1904 στον Μπράλο Φθιώτιδας και σπούδασε Θεολογία στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Πήρε το πτυχίο του με άριστα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1926.
Στην αρχή δίδαξε στην Ιερατική Σχολή της Λαμίας, της οποίας υπήρξε διευθυντής την περίοδο 1927-1928. Στη συνέχεια μετατέθηκε στην Αθήνα όπου υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός σε διάφορα γυμνάσια. Παράλληλα, φοίτησε για ένα έτος στο «Διδασκαλείο Μέσης Εκπαιδεύσεως» και για τρία έτη στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1934 μέχρι το 1936 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία στα πανεπιστήμια του Βερολίνου και της Βόννης στο αντικείμενο της συστηματικής και ιστορικοδογματικής θεολογίας.
Το 1936 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό άριστα. Το 1937 εκλέχθηκε υφηγητής παμψηφεί, ενώ το 1939 έγινε έκτακτος καθηγητής και το 1942 εξελέγη τακτικός καθηγητής της Ιστορίας των Δογμάτων και Συμβολικής, ιδιότητα που διατήρησε μέχρι και το 1969 που έγινε ομότιμος (λόγω ηλικίας). Διετέλεσε κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1947-1948, 1953-1954 και 1961-1962. Το 1962 δίδαξε για ένα τρίμηνο μετά από πρόσκληση στα Πανεπιστήμια Λουντ και Ουψάλα στη Σουηδία, καθώς και στη Θεολογική Σχολή του Αγίου Βλαδίμηρου στη Νέα Υόρκη και Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη το 1968 και στο Θεολογικό Ινστιτούτο Γρηγορίου του Παλαμά στο Μιλάνο του 1970.
Ήταν μάχιμος στη Μικρασιατική εκστρατεία το 1922 υπηρετώντας στη Θράκη καθώς και στον Πόλεμο του 1940. Από το 1945 ως το 1950 υπηρέτησε Γενικός Διευθυντής Θρησκευμάτων στο Υπουργείο Παιδείας και από το 1945 ως το 1963 ήταν κυβερνητικός και βασιλικός επίτροπος στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ακόμη, διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Εκκλησιών του Υπουργείου Εξωτερικών και πολλών Συνοδικών Επιτροπών της Εκκλησίας της Ελλάδας.
Το 1974 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1981 υπήρξε πρόεδρος αυτής. Το 1968 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής Αγίου Βλαδίμηρου και το 1973 της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ο Ιωάννης Ν. Καρμίρης απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 5 Ιανουαρίου 1992 και κηδεύτηκε στην Αθήνα, δύο ημέρες μετά. Ο γιος του, Νικόλαος Καρμίρης, ήταν επίσης θεολόγος.
Έργο
Έγραψε θεολογικά και παιδαγωγικά έργα και δημοσίευσε πολλές μελέτες. Μελέτησε και ερεύνησε τις σχέσεις των Ορθοδόξων με τους Ρωμαιοκαθολικούς. Στα σημαντικότερα του έργα, τα οποία μεταφράστηκαν και σε ξένες γλώσσες είναι αυτά για τον Μητροφάνη Κριτόπουλο, τον Παχώμιο Ρουσάνο, τον Θωμά Ακινάτη και επίσης, αυτά για την Κάθοδο στον Άδη, για τα Δογματικά-Συμβολικά Μνημεία και την Εκκλησιολογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ακόμη εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδας σε πολλά διεθνή εκκλησιαστικά συνέδρια και διασκέψεις καθώς και σε Παγκόσμια Συμβούλια Εκκλησιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών
Στεφάν Λάσμε
Ο Στεφάν Λασμέ, (Πορτ-Ζαντίλ της Γκαμπόν, 17 Δεκεμβρίου 1982), είναι πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,03 μέτρων, βάρος 98 κιλών και αγωνιζόταν στις θέσεις σέντερ και πάουερ φόργουορντ. Αγωνίστηκε σε χώρες όπως η Ισπανία, η Τουρκία, η Ρωσία, το Ισραήλ ενώ υπήρξε βασικό μέλος της εθνικής Γκαμπόν. Στην Ελλάδα αγωνίστηκε για τρεις συνολικά σεζόν με τον Παναθηναϊκό. Το 2013 αναδείχτηκε Καλύτερος Αμυντικός στην Ευρωλίγκα και MVP στο Ελληνικό Πρωτάθλημα.
Σταδιοδρομία
Τον Ιούνιο του 2007, στον δεύτερο γύρο του Ντραφτ, ο Λασμέ επιλέχθηκε από τους Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς στο νούμερο 46. Αγωνίστηκε για λίγο στο NBA. Το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν 2007-2008 αγωνίστηκε για τους Λος Άντζελες Ντιφέντερς της D-League, κερδίζοντας και το βραβείο του καλύτερου αμυντικού της λίγκας. Το καλοκαίρι του 2008 βρέθηκε στους Μαϊάμι Χιτ, όπου δεν στέριωσε.
Τη σεζόν 2008-2009 αγωνίστηκε στο σερβικό πρωτάθλημα για λογαριασμό της Παρτιζάν. Την επόμενη χρονιά πήρε μεταγραφή για την Μακάμπι Τελ Αβίβ. Με την Μακάμπι κέρδισε το πρωτάθλημα Ισραήλ και στην Ευρωλίγκα μέτρησε σε 20 αγώνες κατά μέσο όρο 6.5 πόντους, 4.4 ριμπάουντ, και 1.4 τάπες σε 18.5 λεπτά παιχνιδιού
Το 2010 επέστρεψε στις ΗΠΑ για λογαριασμό της Ρεντ Κλος. Το καλοκαίρι του 2011 ταξίδεψε στην Ισπανία, παίζοντας για την Ομπραδόιρο.
Το 2012 έγινε μέλος της μετά Ομπράντοβιτς ομάδας του Παναθηναϊκού υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο. Ήταν από τα σημαντικότερα μέλη της επιτυχημένης ομάδας του Αργύρη Πεδουλάκη που έφτασε μέχρι τα προημιτελικά της Ευρωλίγκας και κατέκτησε το νταμπλ στην Ελλάδα. Η εξαιρετική του χρονιά με τον Παναθηναϊκό το 2013, αποζημιώθηκε και σε ατομικό επίπεδο αφού αναδείχτηκε καλύτερος αμυντικός της Ευρωλίγκα (μετρώντας 1.86 τάπες και 6.14 ριμπάουντ μ.ο.), MVP του ελληνικού πρωταθλήματος, MVP των ελληνικών τελικών, καλύτερος αμυντικός του ελληνικού πρωταθλήματος και μέλος της καλύτερης πεντάδας. Στο τέλος της σεζόν παρά την έντονη φημολογία ότι θα έπαιρνε μεταγραφή για την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, τελικά έμεινε στον Παναθηναϊκό υπογράφοντας διετές συμβόλαιο συνεργασίας. Η επόμενη χρονιά ήταν ξανά επιτυχημένη αφού ο Παναθηναϊκός κέρδισε για δεύτερη συνεχόμενη φορά το νταμπλ. Ο Λασμέ κερδίζει ξανά το βραβείο του καλύτερου αμυντικού στο πρωτάθλημα και είναι ξανά μέλος της καλύτερης πεντάδας. Στην Ευρωλίγκα ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε στα προημιτελικά από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αλλά ο Λασμέ μπήκε στην δεύτερη καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης.
Στις 22 Ιουνίου 2014 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την Τούρκικη Αναντολού Εφές με την οποία κέρδισε το κύπελλο Τουρκίας το 2015 αφού κέρδισε στον τελικό την Φενέρμαχτσε 70-60.