Ηλιακό_σύστημα
Σχηματισμός και εξέλιξη
μικρογραφία| Καλλιτεχνική απεικόνιση ενός [[Πρωτοπλανητικός δίσκος|πρωτοπλανητικού δίσκου]] Το ηλιακό σύστημα σχηματίστηκε 4,568 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, με τη βαρυτική κατάρρευση μιας περιοχής, αποτέλεσμα της οποίας ήταν ένα μεγάλο μοριακό νέφος. Αυτό το αρχικό σύννεφο είχε πιθανότατα αρκετά έτη φωτός πλάτος και πιθανότατα γέννησε πολλά αστέρια. Όπως είναι χαρακτηριστικό στα μοριακά σύννεφα, αυτό αποτελείτο κυρίως από υδρογόνο, με λίγο ήλιο και μικρές ποσότητες βαρύτερων στοιχείων που συντήχθηκαν από προηγούμενες γενιές αστεριών. Καθώς η περιοχή που θα γινόταν το Ηλιακό Σύστημα, γνωστό ως προ-ηλιακό νεφέλωμα, κατέρρευσε, η διατήρηση της στροφορμής το έκανε να περιστραφεί γρηγορότερα. Το κέντρο, όπου συγκεντρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της μάζας, έγινε όλο και πιο θερμό από τον γύρω δίσκο. Καθώς το συσπειρωμένο νεφέλωμα περιστράφηκε γρηγορότερα, άρχισε να ισοπεδώνεται σε έναν πρωτοπλανητικό δίσκο με διάμετρο περίπου 200 αστρονομικές μονάδες (30 δις χιλιόμετρα) με έναν θερμό, πυκνό πρωτοαστέρα στο κέντρο. Οι πλανήτες σχηματίστηκαν με συσσώρευση από αυτόν τον δίσκο, καθώς η σκόνη και το αέριο έλκονταν βαρυτικά μεταξύ τους, και ενώθηκαν για να σχηματίσουν ολοένα και μεγαλύτερα σώματα. Εκατοντάδες πρωτοπλανήτες μπορεί να υπήρχαν στο πρώιμο ηλιακό σύστημα, αλλά είτε συγχωνεύτηκαν είτε καταστράφηκαν, αφήνοντας τους πλανήτες, τους νάνους πλανήτες και τα υπόλοιπα μικρά σώματα. μικρογραφία| Η γεωλογία του δυαδικού αντικειμένου [[486958 Άρροκοθ|Άρροκοθ (παρατσούκλι Εσχάτη Θούλη), το πρώτο μη διαταραγμένο πλανητοειδές που επισκέφτηκε ένα διαστημικό σκάφος, με τον κομήτη 67P σε κλίμακα. Οι οκτώ υπομονάδες του μεγαλύτερου λοβού, με την ένδειξη ma με mh, πιστεύεται ότι ήταν τα δομικά στοιχεία του. Οι δύο λοβοί ενώθηκαν αργότερα, σχηματίζοντας ένα δυαδικό αντικείμενο σε επαφή. Αντικείμενα όπως το Άρροκοθ πιστεύεται ότι με τη σειρά τους σχημάτισαν πρωτοπλανήτες. ]] Λόγω των υψηλότερων σημείων βρασμού τους, μόνο τα μέταλλα και τα πυριτικά θα μπορούσαν να υπάρχουν σε στερεή μορφή στο θερμό εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα κοντά στον Ήλιο, και αυτά θα σχημάτιζαν τελικά τους βραχώδεις πλανήτες Ερμή, Αφροδίτη, Γη και Άρη. Επειδή τα μεταλλικά στοιχεία περιλάμβαναν μόνο ένα πολύ μικρό κλάσμα του ηλιακού νεφελώματος, οι γήινοι πλανήτες δεν θα μπορούσαν να μεγαλώσουν πολύ. Οι γιγάντιοι πλανήτες (Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας) σχηματίστηκαν πιο έξω, πέρα από τη γραμμή του παγετού, το σημείο μεταξύ των τροχιών του Άρη και του Δία, όπου το υλικό είναι αρκετά ψυχρό ώστε οι πτητικές παγωμένες ενώσεις να παραμένουν στερεές. Οι πάγοι που σχημάτισαν αυτούς τους πλανήτες ήταν πιο άφθονοι από τα μέταλλα και τα πυριτικά άλατα που σχημάτισαν τους γήινους εσωτερικούς πλανήτες, επιτρέποντάς τους να μεγαλώσουν αρκετά ώστε να αποκτήσουν μεγάλες ατμόσφαιρες υδρογόνου και ηλίου, τα πιο ελαφρά και πιο άφθονα στοιχεία. Τα υπολείμματα συντριμμιών που δεν έγιναν ποτέ πλανήτες συγκεντρώθηκαν σε περιοχές όπως η ζώνη των αστεροειδών, η ζώνη του Κάιπερ και το νέφος του Όορτ. Το μοντέλο της Νίκαιας είναι μια εξήγηση για τη δημιουργία αυτών των περιοχών και πώς οι εξωτερικοί πλανήτες θα μπορούσαν να έχουν σχηματιστεί σε διαφορετικές θέσεις και να έχουν μεταναστεύσει στις τρέχουσες τροχιές τους μέσω διαφόρων βαρυτικών αλληλεπιδράσεων.