Ζουότουφ
Ιστορία
Από το 1772 έως το 1945, ως τμήμα της Πρωσίας και αργότερα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας ήταν γνωστό ως Flatow (Φλάτοφ). Η πόλη έλαβε το καθεστώς κομητείας (Kreis) το 1818. Ήταν μέρος του Κράις Φλάτοφ στην πρωσική επαρχία της Δυτικής Πρωσίας. Το 1871, ολοκληρώθηκε μια σιδηροδρομική γραμμή από την Πίουα (τότε Schneidemühl). Εκείνη την εποχή, πολλοί ντόπιοι μετανάστευσαν στην Αμερική, συμπεριλαμβανομένων πολλών μελών της τοπικής πολωνικής κοινότητας. Παρά την πολιτική γερμανοποίησης των πρωσικών αρχών, οι ντόπιοι Πολωνοί ίδρυσαν πολλές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Λαϊκής Τράπεζας (Bank Ludowy), της χορωδίας Cecylia, η οποία είναι μια από τις παλαιότερες ακόμη υπάρχουσες χορωδίες της Μείζονος Πολωνίας και έναν γεωργικό και εμπορικό συνεταιρισμό, όπου και οι τρεις αυτές οντότητες λειτουργούν μέχρι σήμερα. αριστερά|μικρογραφία| Αρχηγεία του [[Μεσοπόλεμος|μεσοπολέμου διαφόρων πολωνικών οργανώσεων]] Το 1919, αποφασίστηκε ότι το ανατολικό τμήμα του Κράις Φλάτοφ θα παραχωρηθεί στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία και το δυτικό τμήμα του κράις, συμπεριλαμβανομένης της πόλης Φλάτοφ θα παραμείνει στη Γερμανία. Αυτό προκάλεσε τεράστιες διαμαρτυρίες από τη μεγάλη πολωνική μειονότητα της πόλης (περίπου 12%) και τις γύρω αγροτικές εκτάσεις. Από το 1922 έως το 1938, το Φλάτοφ ήταν μέρος της νεοσύστατης επαρχίας Grenzmark Posen-Δυτική Πρωσία εντός της Γερμανίας. Όταν αυτή η επαρχία διαλύθηκε την 1η Οκτωβρίου 1938, ο Φλάτοφ ενσωματώθηκε στην Επαρχία Πομερανίας. Παρ΄ όλα αυτά, η πόλη έγινε η έδρα των τοπικών παραρτημάτων της Ένωσης Πολωνών στη Γερμανία και της Πολωνο-Καθολικής Σχολικής Εταιρείας. Οι ντόπιοι Πολωνοί κατάφεραν να ιδρύσουν ένα πολωνικό σχολείο, προσχολικό σταθμό, βιβλιοθήκη και τον ποδοσφαιρικό σύλλογο Σπάρτα Ζουότουφ (σύλλογος πολλαπλών τμημάτων μετά τον πόλεμο). Ο πολωνικός τύπος εξακολουθούσε να κυκλοφορεί στην πόλη. Το πολωνικό σχολείο καταστράφηκε από τους Γερμανούς τη δεκαετία του 1930, και η τοπική συναγωγή καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Νύχτας των Κρυστάλλων το 1938. Το 1939, λίγο πριν την εισβολή στην Πολωνία, ντόπιοι Πολωνοί ακτιβιστές και δάσκαλοι συνελήφθησαν και αργότερα φυλακίστηκαν σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τους τελευταίους μήνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε από τα πολωνικά στρατεύματα στη Μάχη του Ζουότουφ στις 31 Ιανουαρίου 1945 και τελικά επανενσωματώθηκε με την Πολωνία. μικρογραφία| Τελετή αποκαλυπτηρίων του μνημείου του [[Πιαστ ο Τροχοποιός|Πιαστ του Τροχοποιού το 1957]] Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα επανασχεδιασμένα σύνορα που επιβλήθηκαν στη Γερμανία και την Πολωνία από τη Σοβιετική Ένωση στη Συμφωνία του Πότσνταμ, τοποθέτησαν την πόλη, για άλλη μια φορά, εντός της Πολωνίας. Ο πρώτος μεταπολεμικός δήμαρχος της ήταν ο Γιαν Κότσικ, κορυφαίος προπολεμικός Πολωνός ακτιβιστής στο Ζουότουφ, ο οποίος φυλακίστηκε από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ήδη το 1945, ιδρύθηκαν νέα πολωνικά σχολεία και τόσο ο αθλητικός σύλλογος Σπάρτα Ζουότουφ όσο και η χορωδία «Cecylia» ξανάρχισαν τις δραστηριότητές τους. Το Πολιτιστικό Κέντρο ιδρύθηκε το 1946 και η Δημοτική Βιβλιοθήκη το 1947. Το 1957, αποκαλύφθηκε στο Ζουότουφ το μοναδικό μνημείο του Πιαστ του Τροχοποιού στην Πολωνία, του ημι-θρυλικού ιδρυτή του Οίκου των Πιαστ. Το 1961 ιδρύθηκε το Περιφερειακό Μουσείο.