cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαλικυλαλδεΰδη
Φυσική παρουσία
Επιπλέον, η σαλυκυλαλδεΰδη παρουσιάζεται σε αμυντικές εκκρήσεις προνυμφών διαφόρων σκαθάριών των φύλλων, σε είδη που ανήκουν στο υποφύλο Chrysomelina. Παράδειγμα τέτοιου σκαθαριού, που παράγει σαλικυλαλδεΰδη είναι το κόκκινο σκαθάρι φύλλων λεύκας, με βιολογική ονομασία Chrysomela populi.
Παραγωγή
Η σαλικυλαλδεΰδη παράγεται από  φαινόλη (PhOH) και χλωροφόρμιο (CHCl3), μετά από συνθέρμανση με υδροξείδιο του νατρίου (NaOH) ή υδροξείδιο του καλίου (KOH) σύμφωνα με την αντίδραση Reimer–Tiemann : Εναλλακτικά, παράγεται με αντιδράσεις συμπύκνωσης φαινολών ή κάποιων παραγώγων τους με φορμαλδεΰδη (ΗCHO), που δίνουν 2-υδροξυβενζυλική αλκοόλη [(C6H4)(2-ΟΗ)CH2OH], που μπορεί, με τη σειρά της, να οξειδωθεί σε σαλικυλαλδεΰδη.
Οι «θυγατρικές» σαλικυλαλδεΰδες μπορούν να παραχθούν από την αντίστοιχη φαινόλη, μέσω της αντίδρασης Νταφ (Duff reaction) ή μετά από επίδραση με παραφορμαλδεΰδη, με την παρουσία χλωριούχου μαγνησίου (MgCl2) και μιας βάσης.
Αντιδράσεις και εφαρμογές
H σαλικυλαλδεΰδη χρησιμοποιείται ως πρόδρομη ένωση για τις ακόλουθες:
κέντρο|μικρογραφία|550x550εσ|1. [[Κατεχόλη 2. Βενζοφουράνιο 3. N-αλκυλοσαλικυλαλδεϋδιμίνη 4. 3-καρβαιθοξυκουμααρίνιο ]]
Κατεχόλη
H σαλικυλαλδεΰδη μπορεί να οξειδωθεί από το υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2), δίνιοτας κατεχόλη. (Αντίδραση Ντεϊκίν, Dakin reaction): σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Salicylaldehyde.svg|χωρίς-πλαίσιο|54x54εσσύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Brenzcatechin.svg|χωρίς-πλαίσιο|50x50εσ
Αλκυλίωση και αιθεροποίηση
Αρχικά με O-αλκυλίωση σαλικυλαλδεΰδης με χλωραιθανικό οξύ (ClCH2COOH) και έπειτα με ενδομοριακή αφυδάτωση, σε συνθήκες αιθεροποίησης, παράγεται τελικά βενζοφουράνιο.
Αζωτούχα παράγωγα
Η σαλικυλαδεΰδη μετατρέπεται σε χηλικούς συναρμοτές μετά από αντίδραση συμπύκνωσης με αμίνες. Για παράδειγμα, με 1,2-αιθανοδιαμίνη (H2NCH2CH2NH2) συμπυκνώνεται δίνοντας το συναρμοτή σέιλεν. Με υδροξυλαμίνη (NH2OH) δίνει σαλικυλαδοξίμη [(C6H4)(2-OH)CH=NOH]. Με αλκυλαμίνη (RNH2) δίνει N-αλκυλοσαλικυλιμίνη [(C6H4)(2-OH)CH=NR]: σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Salicylaldehyde.svg|χωρίς-πλαίσιο|54x54εσ
Αλδολική συμπύκνωση
Η σαλικυλαδεΰδη με μηλονικό διαιθυλεστέρα (CH3CH2OOCCH2COOCH2CH3) δίνει 3-καρβαιθοξυκουμαρίνιο μέσω αλδολικής συμπύκνωσης
Κουμαρίνη
Η σαλικυλαδεΰδη με αιθανικό ανυδρίτη (CH3CO3CH3) δίνει κουμαρίνη, μέσω σύνθεσης Πέρκινσχεν (Perkinschen synthesis) : κέντρο|χωρίς-πλαίσιο|880x880εσ
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αρωματικές ύλες Κατηγορία:C7 Κατηγορία:Βενζαλδεΰδες Κατηγορία:Φαινόλες
Μάχες της Κρεμίνας
Ως μάχες της Κρεμίνας είναι γνωστές δύο στρατιωτικές αναμετρήσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας για τον έλεγχο της Κρεμίνας στην ανατολική Ουκρανία. Η πρώτη μάχη ξεκίνησε στις 18 Απριλίου 2022 και ολοκληρώθηκε την επόμενη μέρα με ρωσική νίκη, και θεωρήθηκε σαν αρχή της Μάχης του Ντονμπάς για τον έλεγχο της περιοχής του Ντονμπάς.
Η δεύτερη μάχη ξεκίνησε στις 2 Οκτωβρίου 2022, μια ημέρα αφότου ο ουκρανικός στρατός ανακατέλαβε το Λιμάν.
Ιστορικό
Η Κρεμίννα, μια πόλη 18.000 κατοίκων, αποτελεί μια πόλη με στρατηγική σημασία για την εξέλιξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, επειδή ο έλεγχος της πόλης επιτρέπει την γρηγορότερη πρόσβαση στο Κραματόρσκ, το οποίο απέχει μόλις 1 ώρα οδικώς από την Κρεμίνα.
Πρώτη μάχη
Στις 18 Απριλίου, οι ρωσικές δυνάμεις εισήλθαν στην πόλη της Κρεμίνας, και σχετικά με αυτό ο Κυβερνήτης της Περιφέρειας Λουχάνσκ Σέρχι Χαϊντάι ανέφερε ότι ξεκίνησαν οδομαχίες και ότι δεν ήταν δυνατή η εκκένωση της πόλης. Οι Ρώσοι, σύμφωνα με τον ίδιο, είχαν μεταφέρει στρατιωτικό εξοπλισμό και οι πολίτες ήταν περικυκλωμένοι. Οι ρωσικές δυνάμεις επιτέθηκαν από όλες τις πλευρές, περικυκλώνοντας την πόλη. Οι μάχες συνεχίστηκαν όλη τη νύχτα με τις μάχες να συνεχίζουν να είναι ιδιαίτερα σκληρές. Στις 19 Απριλίου ο Χαϊντάι ανέφερε ότι τα ουκρανικά στρατεύματα στην πόλη αποσύρθηκαν, δίνοντας στα ρωσικά στρατεύματα τον πλήρη έλεγχο της πόλης.
Συνέπειες
Η Κρεμίνα ήταν η πρώτη πόλη στη περιοχή του Ντονμπάς, η οποία έπεσε στους Ρώσους. Ο κυβερνήτης Χαϊντάι υποστήριξε ότι σκοτώθηκαν 200 άμαχοι, αλλά θα μπορούσαν να ήταν περισσότεροι. Ουκρανοί αξιωματούχοι ανέφεραν στις 25 Απριλίου ότι μια έκρηξη στο Δημαρχείο της Κρεμίνας από έκρηξη αερίου στοίχισε τη ζωή σε Ρώσους στρατιώτες.
Δεύτερη μάχη
Εν μέσω της ουκρανικής αντεπίθεσης στο Χάρκοβο του 2022, η Ουκρανία ξεκίνησε τη Δεύτερη Μάχη του Λιμάν στις 10 Σεπτεμβρίου και περίπου την ίδια ώρα, οι ουκρανικές δυνάμεις. Στις 19 Σεπτεμβρίου η Ουκρανία ανακατέλαβε την Μπιλοχορίβκα, ένα χωριό στη περιφέρεια Λουχάνσκ, με αποτέλεσμα πλέον η περιφέρεια Λουχάνσκ να μην είναι υπό πλήρη ρωσικό έλεγχο.
Τη νύχτα της 27ης προς 28η Σεπτεμβρίου, οι ουκρανικές δυνάμεις διέσχισαν τον βόρειο Ντονέτς στη Ντρονίβκα, εισέβαλαν στο δασικό πάρκο του ποταμού βόρειου Ντονέτς και απέκλεισαν επιτυχώς την πρόσβαση των Ρώσων στον κρίσιμο δρόμο Κρεμίνας-Τόρσκε, επιταχύνοντας την περικύκλωση των ρωσικών δυνάμεων στη περιοχή του Λιμάν και ανοίγοντας μια διαδρομή για την επίθεση στη Κρεμίνα..
Η ανακατάληψη του Λιμάν οδήγησε στην ανακατάληψη μιας πόλης με στρατηγική σημασία για τους Ουκρανούς, στις 1 Οκτωβρίου. Στις 30 Σεπτεμβρίου 2022 οι Ρώσοι ανακοίνωσαν την προσάρτηση των περιφερειών Ντόνετσκ και Λουχάνσκ στη Ρωσία.
Στις 3 Οκτωβρίου, τα ουκρανικά στρατεύματα κατέλαβαν κάποια εδάφη στην γραμμή ποταμός Όσκιλ-Κρεμίνα, με στόχο την περιφέρεια Λουχάνσκ. Σύμφωνα με ρωσικές πηγές, ρωσικά στρατεύματα την ίδια μέρα είχαν υποχωρήσει στην Κρεμίνα, όπου βρίσκεται, στις 7 Οκτωβρίου, η γραμμή του μετώπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022)
Δήμος Κωνσταντίνου
Ο Δήμος Κωνσταντίνου είναι ελληνοκύπριος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου και της εθνικής Κύπρου. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Κύπριους τερματοφύλακες όλων των εποχών.
Καριέρα
Ο Δήμος έπαιξε για πρώτη φορά στην ομάδα αντρών της Ένωσις Νέων Παραλιμνίου το 1963 σε ηλικία 16 ετών. Υπήρξε ο αρχηγός της μεγάλης ομάδας της περιόδου 1973-1977 με καλύτερες στιγμές την κατάληψη της Δεύτερης θέσης την περίοδο 1974-1975, τους δύο τελικούς (1974 και 1975) και τις τρεις συμμετοχές στα Κύπελλα Ευρώπης. Λόγω της Τουρκικής εισβολής το 1974 η ομάδα δεν αγωνίστηκε με την Λουξεμβουργιανή Αβενίρ και έχασε μοναδική ευκαιρία πρόκρισης στον Β' Γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων.
Την περίοδο 1974-75 δέχθηκε μόνο 11 τέρματα με την ΕΝΠ να έχει πανευρωπαϊκά δεχθεί τα λιγότερα τέρματα και τον ίδιο να αναδεικνύεται ως ο Καλύτερος Τερματοφύλακας της Ευρώπης για το 1975.
Ο ίδιος θεωρεί ως σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του την κλήση του στην εθνική ομάδα και τις ευρωπαϊκές του παρουσιές με τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας. Αξέχαστη θα του μείνει η συγκινητική υποδοχή και φιλοξενία που έτυχε η ομάδα από τους Έλληνες της Γερμανίας στις δύο ευρωπαϊκές αναμετρήσεις της το 1975 και το 1976 με Ντούισμπουργκ και Καϊζερσλάουτερν αντίστοιχα. Ως τη χειρότερη στιγμή της ζωής του περιγράφει τον Μαύρο Τελικό της 6ης Ιουλίου 1975 και η σφαγιαστική διαιτησία του Μιχαλάκη Κυριακίδη. Κάποιοι στέρησαν στην Ένωση τον πιο σίγουρο τίτλο στη μακρόχρονη ιστορία της.
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ένωσις Νέων Παραλιμνίου
Γρηγόριος Β΄ Γκίκας
Ο Γρηγόριος Β΄ από τον Οίκο των Γκίκα ήταν διερμηνέας της Υψηλής Πύλης (en) (1717-26) και ηγεμόνας (βοεβόδας) της Βλαχίας (1733-35, 48-52) και της Μολδαβίας (1726-33, 35-39, 39-41, 47-48).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ματέι Γκίκα, γιου του Γρηγορίου Α΄ πρίγκιπα της Βλαχίας. Υπηρέτησε ως μέγας διερμηνέας (dragoman) της Υψ. Πύλης (1717-26). Στη Μολδαβία τον Νικόλαο Μαυροκορδάτο διαδέχθηκε ο Μιχαήλ Γ΄ Ρακοβίτσα, που τον έπαυσαν οι Οθωμανοί. Τότε ο Νικόλαος Μαυροκορδάτος βοήθησε τον Γρηγόριο Β΄ να πάρει τον θρόνο του Ιασίου τον Οκτώβριο του 1726. Ο νέος πρίγκιπας μείωσε τους φόρους και συνέχισε τη συνήθεια να διορίζονται Έλληνες και Λεβαντίνοι στα αξιώματα του κράτους. Αυτό δυσαρέστησε τους τοπικούς βογιάρους και δημιουργήθηκε αντιπολίτευση. Ο αρχηγός της Δημήτριος Ρακοβίτσα στρατολόγησε Τατάρους από το Μπουντζάκ και επήλθε σύγκρουση, αλλά ηττήθηκε από τον Γρηγόριο Β΄, τους συμμάχους του από τη Βλαχία και τους Οθωμανούς.
Στις 16 Απριλίου 1733 άφησε τη Μολδαβία στον γιο του Νικολάου, Κωνσταντίνο Μαυροκορδάτο και έγινε πρίγκιπας της Βλαχίας ως τις 27 Νοεμβρίου 1735, οπότε επανήλθε στη Μολδαβία. Με το ξεκίνημα του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου (1735-39) οι Ρώσοι κατέλαβαν τη Μολδαβία (14 Σεπτεμβρίου 1739 - Οκτώβριος 1739) και ο Γρηγόριος Β΄ εγκατέλειψε τη χώρα για λίγο, ώσπου επανήλθε. Δεν μπόρεσε να αντισταθμίσει τις προσπάθειες των αδελφών Κωνσταντίνου και Ιοάν Β΄ των Μαυροκορδάτων να τον εκτοπίσουν τον Σεπτέμβριο του 1741, όπου καθαιρέθηκε και εξορίστηκε. Επανήλθε στο Ιάσιο για 4η φορά τον Μάιο του 1747 και περέμεινε ως τον Απρίλιο του 1748. Τότε ουσιαστικά αγόρασε τον θρόνο του Βουκουρεστίου και έγινε πρίγκιπας για μία δεύτερη θητεία εκεί. Το υπέρογκο ποσό που κατέβαλε είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της φορολογίας στη Βλαχία . Η εξουσία του έληξε στις 3 Σεπτεμβρίου 1752.
Επισκεύασε μερικές μονές και έκτισε τη μονή Φρουμοάσα στο Ιάσιο και τη μονή του Αγ. Παντελεήμονος στην περιοχή Παντελεήμον του Ιλφόβ κοντά στο Βουκουρέστι. Επίσης έκτισε το νοσοκομείο της περιοχής και το επάνδρωσε με μοναχούς.
Οικογένεια
Είχε δύο γιους:
Αναφορές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας Κατηγορία:Οικογένεια Γκίκα
Παλαιός Καθεδρικός Ναός του Ρίο ντε Τζανέιρο
Ο Παλαιός Καθεδρικός Ναός του Ρίο ντε Τζανέιρο, που τιμάται στο όνομα της Παναγίας της Καρμήλου (πορτογαλ.: Igreja de Nossa Senhora do Monte do Carmo da antiga Sé) είναι παλαιός ναός των Carmelite, ο οποίος αποτελούσε τη μητρόπολη του Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία από το 1808 μέχρι το 1976. Κατά τον 19ο αιώνα χρησίμευσε και ως βασιλικό και μετέπειτα αυτοκρατορικό παρεκκλήσιο. Βρίσκεται στην πλατεία Praça XV, στο κέντρο της πόλεως, και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και παλαιότερα κτίσματά του.
Αποικιακή περίοδος
Το μοναχικό Τάγμα των Καρμηλιτών έφθασε στο Ρίο το 1590, αλλά είχαν ένα μικρό παρεκκλήσιο. Η ανέγερση του σημερινού ναού τους άρχισε περί το 1761 και πιθανώς επιβλέφθηκε από τον Πορτογάλο αρχιτέκτονα Μανουέλ Άλβες Σετούμπαλ. Ο ναός εγκαινιάσθηκε το 1770, ενώ η πρόσοψή του ήταν ακόμα ημιτελής. Η εσωτερική του διακόσμηση, με επίχρυση ξυλογλυπτική σε ρυθμό Ροκοκό, φιλοτεχνήθηκε μετά το 1785, από τον Ινάτσιο Φερέιρα Πίντο, έναν από τους κυριότερους γλύπτες στην πόλη εκείνη την εποχή.
Ο ναός βρίσκεται δίπλα στο κοινόβιο των Καρμηλιτών και δίπλα του ανεγέρθηκε σύντομα (18ος αιώνας) ο ναός του «Τρίτου Τάγματος» των Καρμηλιτών. Στην πλατεία απέναντι από το συγκρότημα των Καρμηλιτών βρισκόταν το Ανάκτορο του Αντιβασιλέως, έδρα της αποικιακής διοικήσεως της Βραζιλίας.
Βασιλικό παρεκκλήσιο και Καθεδρικός Ναός
Το 1808 ο πρίγκιπας Ιωάννης (μετέπειτα βασιλιάς Ιωάννης ΣΤ΄ της Πορτογαλίας) και η αυλή του έφθασαν στο Ρίο διαφεύγοντας από τα προελαύνοντα στρατεύματα του Ναπολέοντα. Αρκετά κτίρια της πόλεως τότε άρχισαν να χρησιμοποιούνται από τα μέλη της πορτογαλικής αυλής, μεταξύ των οποίων και το συγκρότημα των Καρμηλιτών, με τον ναό της Παναγίας να μετατρέπεται σε βασιλικό παρεκκλήσιο και σύντομα μετά σε Καθεδρικό Ναό του Ρίο ντε Τζανέιρο. Στον ναό λάβαιναν χώρα οι τελετές της βασιλικής οικογένειας, αρχίζοντας με την κηδεία της βασιλίσσης Μαρίας Α΄ και τη στέψη του γιου της (του Ιωάννη ΣΤ΄) το 1816. Ο γάμος του πρίγκιπα Πέτρου, του μελλοντικού πρώτου αυτοκράτορα της Βραζιλίας, και της πριγκίπισσας Λεοπολδίνας της Αυστρίας ευλογήθηκε στον καθεδρικό ναό στις 6 Νοεμβρίου 1817 (το ζεύγος είχε παντρευτεί μήνες νωρίτερα δι' αντιπροσώπων).
Αυτοκρατορικό παρεκκλήσιο
thumb|right|255px|Η τελετή της στέψεως του [[Πέτρος Α΄ της Βραζιλίας|Αυτοκράτορα Πέτρου Α΄ την 1η Δεκεμβρίου 1822 στον καθεδρικό του Ρίο (πίνακας του Ντεμπρέ)]] Με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Βραζιλίας το 1822 και την ίδρυση της Αυτοκρατορίας της Βραζιλίας με πρωτεύουσα το Ρίο ντε Τζανέιρο, ο καθεδρικός ναός έγινε το αυτοκρατορικό παρεκκλήσιο. Η πρόσοψη ολοκληρώθηκε αυτά τα χρόνια από τον Πορτογάλο αρχιτέκτονα Πέντρο Αλεξάντρε Καβροέ, ο οποίος προσέθεσε ένα νεοκλασικό αέτωμα στον ναό.
Σημαντικές τελετές που έλαβαν χώρα στον ναό ήταν οι στέψεις του Αυτοκράτορα Πέτρου Α΄ (την 1η Δεκεμβρίου 1822) και του διαδόχου του, Πέτρου Β΄ (στις 18 Ιουλίου 1841), η υπογραφή του Συντάγματος της Αυτοκρατορίας την 25η Μαρτίου 1824, η επευλόγηση των γάμων του Πέτρου Β΄ και της Τερέζας-Χριστίνας των Βουρβόνων-Ισπανίας (4 Σεπτεμβρίου 1843, το ζεύγος είχε παντρευτεί νωρίτερα δι' αντιπροσώπων), και ο γάμος της Ισαβέλλας της Βραζιλίας με τον Γκαστόν του Ε το 1864.
thumb|right|Ο γάμος της πριγκίπισσας Ισαβέλλας και του Γκαστόν, κόμη του Ε. Πίνακας του [[Βίκτορ Μεϊρέλες.]] Ειδικά οι δύο στέψεις των Αυτοκρατόρων Πέτρου Α΄ και Β΄ είναι οι μοναδικές θρησκευτικές χριστιανικές τελετές στέψεως μοναρχών που έλαβαν χώρα στην ιστορία ολόκληρης της Νότιας Αμερικής.
Το Αυτοκρατορικό Κοινοβούλιο της Βραζιλίας εκκλησιαζόταν επίσης στον καθεδρικό ναό του Ρίο. Ειδικότερα, μία ετήσια «Μεγάλη Λειτουργία του Αγίου Πνεύματος» γινόταν εκεί με παρουσία των μελών της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων αμέσως πριν από την τελετή ενάρξεως των εργασιών του Κοινοβουλίου και την εκφώνηση από τον Αυτοκράτορα του Λόγου του Θρόνου στην αίθουσα της Γερουσίας. Το πρώτο έτος μετά τις εκλογές, η Λειτουργία του Αγίου Πνεύματος γινόταν κατά την πρώτη ημέρα των προκαταρκτικών συνεδριάσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων, προτού αυτή και η Γερουσία συγκροτηθούν σε σώμα με την εκλογή προεδρείου, και πριν την ημέρα της εκφωνήσεως του Λόγου του Θρόνου. Τα μέλη αμφότερων των νομοθετικών σωμάτων ορκίζονταν κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας αυτής.
Περίοδος της Δημοκρατίας
Μετά την ανακήρυξη της Δημοκρατίας το 1889, ο ναός έχασε τον τίτλο του Αυτοκρατορικού παρεκκλησίου, αλλά παρέμεινε ο Καθεδρικός Ναός του Ρίο ντε Τζανέιρο. Λιγότερο από δύο μήνες αργότερα, με την έκδοση του διατάγματος χωρισμού Εκκλησίας και Κράτους στις 7 Ιανουαρίου 1890, ο ναός έπαυσε να είναι ο χώρος κρατικών τελετών. Παρέμεινε ωστόσο τόπος θρησκευτικά και πολιτιστικά σημαντικός. Μάλιστα, με την προαγωγή της επισκοπής της πόλεως σε Μητροπολιτική Αρχιεπισκοπή το 1892, το κύρος του αυξήθηκε. Το 1905, με την άνοδο του τότε Αρχιεπισκόπου του Ρίο Ιωακείμ (Joaquim Arcoverde de Albuquerque Cavalcanti) στο αξίωμα του Καρδιναλίου, ο ναός έγινε η πρώτη έδρα καρδιναλίου στην ιστορία της Βραζιλίας. Μέχρι τη μεταφορά της ομοσπονδιακής πρωτεύουσας στη νέα πόλη Μπραζίλια το 1960, το Ρίο παρέμενε η πρωτεύουσα της Βραζιλίας και έτσι ο ναός διατηρούσε τη σημασία του ως ο Καθεδρικός της πρωτεύουσας του έθνους.
Η πρόσοψη του ναού αναμορφώθηκε από τον Ιταλό αρχιτέκτονα Ραφαέλ Ρεμπέκκι (Rafael Rebecchi) κατά τις πρώτες δύο δεκαετίες του 20ού αιώνα. Ένα μεγάλο άγαλμα της Παναγίας στήθηκε στην κορυφή της. Οι πλευρικές όψεις επίσης αναμορφώθηκαν την ίδια περίοδο.
Τέχνη
Ο Παλαιός Καθεδρικός Ναός του Ρίο ντε Τζανέιρο έχει μία από τις πλέον αρμονικές εσωτερικές διακοσμήσεις. Οι τοίχοι και η οροφή είναι καλυμμένα με περίτεχνα ξυλόγλυπτα Ροκοκό με ομοιομορφία στο ύφος. Φιλοτεχνήθηκαν μετά το 1785, κυρίως από τον Ινάτσιο Φερέιρα Πίντο, ο οποίος φιλοτέχνησε και την κόγχη πίσω από την κεντρική Αγία Τράπεζα. Στο άνω μέρος των τοίχων του μονόκλιτου κυρίως ναού υπάρχει μία σειρά εξωστών και οβάλ τοιχογραφίες των Δώδεκα Αποστόλων, έργα του ζωγράφου Ζοσέ Λεάντρου ντε Καρβάλο.
Οι μετέπειτα αναμορφώσεις άλλαξαν ελάχιστα την εσωτερική διακόσμηση, ενώ στο εξωτερικό μόνο το κάτω μέρος της κύριας πρόσοψης με τις τρεις πύλες του παραμένει όπως ήταν τον 18ο αιώνα.
Μουσική
Ο ναός υπήρξε σημαντικός στην ιστορία της βραζιλιανής κλασικής μουσικής. Το 1808 ο ιερέας και συνθέτης Ζοσέ Μαουρίτσιου Νούνες Γκαρσία (1767-1830) διορίσθηκε Χοράρχης του (τότε) Βασιλικού Παρεκκλησίου από τον πρίγκιπα Ιωάννη. Ο Ζοσέ Μαουρίτσιου θεωρείται ο καλύτερος συνθέτης της Βραζιλίας κατά το α΄ μισό του 19ου αιώνα. Ο διάδοχός του στη θέση αυτή ήταν μία επίσης σημαντική μορφή της μουσικής, ο Πορτογάλος Μάρκους Πορτούγκαλ (1762-1830).
Πηγές
Παλαιος Καθεδρικος Ριο ντε Τζανειρο Παλαιος Καθεδρικος
Dailymotion
Το Dailymotion είναι γαλλική ιστοσελίδα η οποία επιτρέπει αποθήκευση, αναζήτηση και αναπαραγωγή ψηφιακών βίντεο και στην οποία οι χρήστες μπορούν να φορτώσουν, να παρακολουθήσουν και να μοιραστούν τα βίντεο. Είναι μία από τις μεγαλύτερες πλατφόρμες βίντεο στον κόσμο, προσφέροντας ένα συνδυασμό του περιεχομένου από τους χρήστες, ανεξάρτητων δημιουργών και premium συνεργατών. Το Dailymotion είναι διαθέσιμο σε όλο τον κόσμο, σε 18 διαφορετικές γλώσσες και σε 35 τοπικές εκδόσεις με τοπικές σελίδες υποδοχής και τοπικού περιεχομένου.
Ίδρυση και Χρηματοδότηση
Τον Μάρτιο του 2005, ο Benjamin Bejbaum και ο Olivier Poitrey ίδρυσαν την ιστοσελίδα Dailymotion από το σαλόνι του διαμερίσματος του Poitrey στο Παρίσι. Έξι άτομα συγκέντρωσαν 6.000 € ($ 9271 USD) για να ξεκινήσει η επιχείρηση. Τον Σεπτέμβριο του 2006, το Dailymotion άντλησε κεφάλαια, σε συνεργασία με την Atlas Ventures και Partech International. Άντλησαν 7 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία θεωρήθηκαν ως τα πλέον υψηλά κεφάλαια που αντλήθηκαν το 2006 από τη γαλλική Web 2.0. Τον Οκτώβριο του 2009, η γαλλική κυβέρνηση επένδυσε στο Dailymotion μέσω της χρήσης του Στρατηγικού Ταμείου Επενδύσεων. Στις 25 Ιανουαρίου 2011, η Orange απέκτησε συμμετοχή 49% στο Dailymotion για 62 εκατομμύρια € (εξ ου η αποτίμηση της εταιρείας κατά € 120.000.000).
Στις 10 Ιανουαρίου του 2013, η Orange αγόρασε το υπόλοιπο 51% για € 61.000.000. Γύρω στις 2 Μαΐου του 2013, η γαλλική κυβέρνηση μπλοκάρει εξαγορά της Yahoo από την πλειοψηφία των μετοχών της Dailymotion.
Στις 25 Φεβρουαρίου του 2014, η Orange αποκάλυψε ότι ήταν σε συζητήσεις με τη Microsoft για μια συμφωνία που θα μπορούσε να δει πώς το Dailymotion θα μπορούσε να επεκταθεί και στην αγορά των ΗΠΑ. Σε μια συνέντευξη σε έναν τοπικό τηλεοπτικό σταθμό στη Βαρκελώνη ο Stephane Richard, διευθύνων σύμβουλος της Orange, είπε ότι υπάρχει «μεγάλη ελπίδα» θα επιτευχθεί συμφωνία. Οποιαδήποτε συμφωνία προκύψει η Orange θα διατηρήσει την πλειοψηφική ιδιοκτησία του Dailymotion. Ο Richard είπε επίσης ότι η εταιρεία του ήταν σε συζητήσεις με άλλους δυνητικούς εταίρους, καθώς και με σκοπό την επέκταση του Dailymotion με διεθνή απήχηση.
Το 2015, η Vivendi αγόρασε το 80% των μετοχών της Dailymotion από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη της, Orange SA.
Πλατφόρμες
Υπάρχει εφαρμογή κοινής χρήσης βίντεο του Dailymotion που είναι διαθέσιμη για τα κινητά λειτουργικά συστήματα iOS και Android, και πιο πρόσφατα το PlayStation 4. «Για να γίνει η εφαρμογή ακόμη πιο ελκυστική για τους χρήστες PS4, η προσφορά του Dailymotion εστιάζει σε περιεχόμενο βίντεο παιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένων των live streams για να έχει άμεση πρόσβαση στις πιο δημοφιλείς εκπομπές παιχνιδιών. Ένας χρήστης μπορεί να περιηγηθεί με τα αγαπημένα του παιχνίδια για να βρει live streams που παίζονται σε πραγματικό χρόνο.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστοσελίδες ανταλλαγής βίντεο Κατηγορία:Λογισμικό iOS
Γιάννης Βαλυράκης
Ο Ιωάννης Βαλυράκης (1904 - 18 Μαΐου 1971), του Ιωσήφ, ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός του Στρατού, πολεμώντας στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και την περίοδο της Κατοχής ανάπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, πολεμώντας με τον ΕΛΑΣ. Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του ο ίδιος, πολέμησε στο ΕΑΜ με τον βαθμό του Λοχαγού εναντίον των Γερμανών και όχι ως μέλος οποιασδήποτε κομματικής παράταξης.
Εξελέγη βουλευτής Χανίων, το 1964 με την Ένωση Κέντρου.
Το 1965 απέρριψε πρόταση να στηρίξει την κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, κάτι που κατήγγειλε ο ίδιος στη Βουλή μαζί με τον βουλευτή Πιερίας Θεόφιλο Καμπερίδη.
Πέθανε σε ηλικία 67 ετών έπειτα από καρδιακό νόσημα, στο νοσοκομείο των Χανίων, το 1971.
Ο γιος του, Σήφης Βαλυράκης (1943-2021), εξελέγη αργότερα βουλευτής και έγινε υπουργός στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου
Σεισμός της Αθήνας (2019)
Στις 19 Ιουλίου 2019 και ώρα 14:13:15 σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 5,3 Ρίχτερ με επίκεντρο 23 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αθήνας στην περιοχή της Πάρνηθας και είχε εστιακό βάθος 10 χιλιόμετρα.
Καταστροφές
Από τον σεισμό ένα κτίριο κατέρρευσε στην οδό Ερμού ενώ κατέρρευσε ένα μπαλκόνι πολυκατοικίας, στον Πειραιά κατέρρευσε ένας παλιός ταινιοδρομος, στο κτίριο της Βουλής παρατηρήθηκαν μικροζημιές στον μητροπολιτικό ναό Αθήνας έπεσαν σοβάδες ενώ στον ιερό ναό Αγίας Ειρήνης στην οδό Αιόλου έπεσε ο Σταυρός της εκκλησίας, παρατηρήθηκαν ζημιές σε κτίρια της Αθήνας, 5 άνθρωποι τραυματίστηκαν. Στη μονή Δαφνίου κατέρρευσε τμήμα του εξωτερικού περίβολου, όμως οι ζημιές στο υπόλοιπο μνημείο ήταν μικρές.
Η Πυροσβεστική δέχθηκε 76 κλήσεις συνολικά για παροχή βοήθειας και απεγκλωβισμούς ατόμων, λόγω του σεισμού, στην περιοχή της Αττικής. Ειδικότερα, οι 45 κλήσεις αφορούν σε παροχή βοήθειας και οι 31 σε απεγκλωβισμούς ατόμων από ασανσέρ, όταν διακόπηκε το ρεύμα.
Λίγη ώρα μετά τον σεισμό, παρατηρήθηκαν προβλήματα στις τηλεπικοινωνίες κινητής και σταθερής τηλεφωνίας.
Σεισμός
Ο σεισμός είχε μέγεθος 5,3 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 10 χιλιόμετρα σύμφωνα με το USGS ή 5,1 Ρίχτερ και εστιακό βάθος 13 χιλιόμετρα σύμφωνα με το Γεωδυναμικό ινστιτούτο και προήλθε από το ρήγμα της Πάρνηθας που είχε δώσει το καταστροφικό σεισμό της Αθήνας το 1999.
Η μετασεισμική ακολουθία συνεχίστηκε για μήνες στις 28 Ιουλίου 2019 ώρα (19:09:08) σημειώθηκε σεισμός μεγέθους 4,6 Ρίχτερ και στις 27 Αυγούστου 2019 ώρα (09:24:40) σημειώθηκε νέος μετασεισμός 4,5 Ρίχτερ.
Στις 18 Φεβρουαρίου 2021 ώρα (05:04:32) στην ίδια περιοχή λίγο πιο βόρεια σημειώθηκε σεισμική δόνηση μεγέθους 3,7 Ρίχτερ και προήλθε από το ίδιο ρήγμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αθηνα 2019 Κατηγορία:Ιστορία της Αθήνας
Ματθαίος Γκίκας
Ο Ματθαίος από τον Οίκο των Γκίκα ήταν πρίγκιπας της Βλαχίας (1752-53) και της Μολδαβίας (1753-56).
Βιογραφία
Η Οικογένειά του προερχόταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης. Ήταν γιος του Γρηγορίου Β΄ διερμηνέα της Υψ. Πύλης, πρίγκιπα της Βλαχίας και της Μολδαβίας.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1752 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως πρίγκιπας της Βλαχίας. Στη Μολδαβία πρίγκιπας ήταν ο Κωνσταντίν Ρακοβίτσα, αρχηγός των τοπικών, δυσαρεστημένων βογιάρων. Στις 22 Ιουνίου 1753 άλλαξαν θέσεις: ο Ματθαίος έγινε πρίγκιπας της Μολδαβίας και ο Κονσταντίν πρίγκιπας της Βλαχίας.
Έμεινε στη Μολδαβία ως το 1756, οπότε επανήλθε ο Κονστανίν. Αυτόν διαδέχθηκε το 1757 ο Σκαρλάτος Γκίκας, αδελφός του Ματθαίου.
Αναφορές
Γκικας Γκικας Κατηγορία:Οικογένεια Γκίκα
Σοφία Παυλίδου
Η Σοφία Παυλίδου είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικό
Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό από το ρόλο της Μάγδας Ηλιάδη στην κωμική σειρά Θα βρεις το δάσκαλό σου. Εκεί πρωταγωνίστησε τις 2005-2007 ενώ την ίδια περίοδο έκανε διάφορες εμφανίσεις στην κωμική σειρά του Αλέξανδρου Ρήγα Το Κόκκινο Δωμάτιο. Τη σεζόν 2008-2009 ερμήνευσε το ρόλο της γιατρού Τζένης Λεοντίου στη δραματική σειρά Ιατρικό απόρρητο στον ANT1. Τα επόμενα χρόνια έκανε διάφορες εμφανίσεις στις σειρές Καλές δουλειές, Μην αρχίζεις τη μουρμούρα, Οι Συμμαθητές και Μάλιστα, Σεφ!.
Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της συμμετοχή το 2018 στην ταινία Αιγαίο SOS.
Προσωπική Ζωή
Το 1999, ξεκίνησε τη σχέση της με τον παρουσιαστή και δημοσιογράφο Χρήστο Φερεντίνο. Το ζευγάρι παντρεύτηκε το 2004 ενώ την ίδια χρονιά ήρθαν στον κόσμο οι δύο γιοί τους Δημήτρης και Κωνσταντίνος. Το 2016, το ζευγάρι πήρε διαζύγιο μετά από 17 έτη.
Παγκόσμια οικονομική ύφεση 2020
Η Παγκόσμια οικονομική ύφεση, επίσης γνωστή ως ύφεση του κορωνοϊού είναι παγκόσμια οικονομική ύφεση εν εξελίξει. Είναι μία από τις συνέπειες της πανδημίας νέου κορωνοϊού. Στις 14 Απριλίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ανακοίνωσε ότι όλα τα μέλη της G7 είχαν ήδη εισέλθει σε μια βαθιά ύφεση. Οικονομικοί αναλυτές εκφράζουν την άποψη ότι αυτή η ύφεση θα είναι πολύ χειρότερη από αυτήν του 1929 και του 2008.
Σοφία Παυλίδου
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Παγκόσμια οικονομική ύφεση 2020
Η πανδημία οδήγησε σε περισσότερο από το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού να βρίσκεται σε καραντίνα για να αποτραπεί η εξάπλωση του κορωνοϊού. Προκάλεσε σοβαρές επιπτώσεις για τις οικονομίες σε ολόκληρο τον κόσμο, μετά από μια παγκόσμια οικονομική επιβράδυνση κατά τη διάρκεια του 2019, όπου σημειώθηκε στασιμότητα των αγορών και της καταναλωτικής δραστηριότητας παγκοσμίως.
Η ύφεση έχει προκαλέσει ραγδαία αύξηση στην ανεργία σε πολλές χώρες, παράδειγμα αποτελεί το ιστορικό υψηλό στις ΗΠΑ, 14,7% για τον μήνα Απρίλιο.
Η ύφεση προκάλεσε την κατάρρευση της τιμής του αργού πετρελαίου, την κατάρρευση της τουριστικής βιομηχανίας, του λιανεμπορίου και των χρηματαγορών.
Ιστορικό
Κατά τη διάρκεια του 2019, το ΔΝΤ ανέφερε ότι η παγκόσμια οικονομία βρισκόταν υπό μια «συγχρονισμένη επιβράδυνση», η οποία θύμιζε 2008. Το ΔΝΤ θεώρησε τις «αυξημένες εμπορικές και γεωπολιτικές εντάσεις» ως τον κύριο λόγο για την επιβράδυνση, αναφέροντας το Brexit και τον εμπορικό πόλεμο Κίνας-Ηνωμένων Πολιτειών ενώ άλλοι θεώρησαν πως υπήρχε θέμα ρευστότητας.
Η κρίση ξεκινά στις 20 Φεβρουαρίου με το παγκόσμιο χρηματιστηριακό κραχ. Ο γενικός δείκτης Dow Jones Industrial Average, ο δείκτης S&P 500 και ο δείκτης NASDAQ-100 σημείωσαν τις χειρότερες επιδόσεις από την οικονομική κρίση του 2007-2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματοπιστωτικές κρίσειςΚατηγορία:Πανδημία COVID-19
Βραβείο ευρωπαϊκού κινηματογράφου καλύτερης ταινίας
Το Ευρωπαϊκό Βραβείο Κινηματογράφου Καλύτερης Ταινίας είναι ένα από τα ετήσια Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, που απονέμεται από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου για ως αναγνώριση των καλύτερων στην ευρωπαϊκή κινηματογραφική παραγωγή. Απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 1988 στην πολωνική ταινία Μικρή ιστορία για ένα φόνο, σε σκηνοθεσία Κσίστοφ Κιεσλόφσκι, που ήταν ο πρώτος αποδέκτης του βραβείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκά κινηματογραφικά βραβεία
Εθνική Καζακστάν (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Καζακστάν αντιπροσωπεύει το Καζακστάν στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Καζακστάν (Национальная Федерация Баскетбола РК).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και μέχρι το 1991 οι αθλήτριες με καταγωγή από το Καζακστάν εντάσσονταν στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης.
Μέχρι σήμερα το Καζακστάν δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη του συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1994, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της CABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Κεντρικής Ασίας.
Επίσης, το Καζακστάν διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Κεντρικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Πηγές
Καζακσταν Γυναικων
Κοινότητα Τοπολίων
Η Κοινότητα Τοπολίων είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Τοπόλια. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τους οικισμούς: Αϊκυργιάννης, Καψανιανά, Κουτσοματάδος και Τσουρουνιανά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 225 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Νικόλαο Τσουρουνάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας.
Ράχη Ξάνθης
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ράχη
Η Ράχη είναι ακατοίκητο ορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 497 μέτρα, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση περίπου 7 χλμ. (οδηγικά) Δ. από την Σμίνθη (μέσω Μύκης) που είναι η έδρα του δήμου και 24 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Ξάνθη. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Μύκης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μύκης του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2018-19
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2018-19 ήταν η 64η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Εθνικός Άχνας για 3η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορία την περίοδο 2018-19 συμμετείχαν 16 ομάδες. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση προβιβάστηκαν στην Α΄ κατηγορία 2019-20 και οι τέσσερις τελευταίεςυποβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2019-20.
Πριν την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος η ΚΟΠ αποφάσισε όπως το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2019-20 διεξαχθεί σε δύο παράλληλους ομίλους. Η τοποθέτηση κάθε ομάδας εξαρτιόταν από την θέση που κατάλαβε στο πρωτάθλημα της περιόδου 2018-19.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα 0 βαθμοί.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2017-18
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2018-19
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 2017-18
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποιούν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 2014-2015
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2014-15 αποτέλεσε την 42η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 17 έως τις 21 Ιουνίου 2015 στο Κλειστό Γυμναστήριο της Ε.Α.Π. στην Πάτρα. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτή κατέκτησε ο Πανιώνιος για έκτη φορά στην ιστορία του.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Παραπομπές
2014 2015 Πανελληνιο Παιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αχαΐα
Αλέξανδρος Α΄ Γκίκας
Ο Αλέξανδρος Γκίκας από τον Οίκο των Γκίκα ήταν πρίγκιπας της Βλαχίας (1766-68).
Βιογραφία
Η Οικογένειά του καταγόταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης και είχε εγκατασταθεί στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Ήταν γιος του Σκαρλάτου, ανιψιός του Ματθαίου και εγγονός του Γρηγορίου Β΄, που όλοι τους ήταν πρίγκιπες της Βλαχίας και Μολδαβίας.
Διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1766 ως πρίγκιπας της Βλαχίας και παρέμεινε ως το 1768, που τον εκτόπισε η Ρωσική κατοχή.
Οικογένεια
Κόρη του ήταν η:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας Κατηγορία:Οικογένεια Γκίκα
Μαριέτ Χάνσον
Το 2013, έπαιξε κιθάρα στην μπάντα του Magnus Uggla κατά τη διάρκεια του σόου του "Magnus Den Store" στο Hamburger Börs της Στοκχόλμης. Το 2014 έκανε τουρ μαζί με την Έις Γουάιλντερ που ήρθε δεύτερη στο Melodifestivalen 2014, τη Σουηδική προεπιλογή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2014.
Η Μαριέτ Χάνσον συμμετείχε σόλο στο Melodifestivalen 2015 με το τραγούδι "Don't Stop Believing", στον δεύτερο ημιτελικό. Προκρίθηκε στον τελικό στην Friends Arena, τερματίζοντας στην τρίτη θέση.
Οι διαβολικές (διηγήματα)
Οι διαβολικές (γαλλικός τίτλος: Les Diaboliques) είναι ο τίτλος μιας συλλογής έξι διηγημάτων του Ζυλ Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ, που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 1874 στο Παρίσι, αφού ο συγγραφέας αποσύρθηκε στο Κοταντέν για να τις ολοκληρώσει. Κάθε διήγημα παρουσιάζει την ιστορία μιας γυναίκας που διέπραξε μια πράξη πάθους, μοιχείας και εγκλήματος.
Μαριέτ Χάνσον
Συμμετείχε στο Melodifestivalen 2017 με το τραγούδι "A Million Years". Προκρίθηκε στον τελικό στις 11 Μαρτίου 2017 όπου ήρθε τέταρτη.
Συμμετείχε και πάλι στο Melodifestivalen για τρίτη φορά το 2018 με το τραγούδι "For You" όπου ήρθε πέμπτη στον τελικό.
Οι διαβολικές (διηγήματα)
Από τις έξι ιστορίες, οι τρεις είχαν δημοσιευτεί προηγουμένως: Η σκοτεινή πλευρά των χαρτιών μιας παρτίδας ουίστ (1850), Ο πιο όμορφος έρωτας του Δον Ζουάν (1861) και Η ευτυχία μέσα στο έγκλημα (1871) σε περιοδικά. Κεντρικό θέμα των ιστοριών είναι η συμπεριφορά κάποιων γυναικών, πάντα μυστηριωδών και απρόσιτων, απέναντι στον έρωτα, τη μοιχεία, τη δολοφονία, την εκδίκηση και την αγανάκτηση. Οι πράξεις τους φαίνεται να υπαγορεύονται από το πάθος ή την πλήξη.
Οι προθέσεις του συγγραφέα ήταν να επεκτείνει τη συλλογή με άλλα διηγήματα. Στον πρόλογο, αναφέρει ότι όλες είναι αληθινές ιστορίες και συμπληρώνει ότι είναι οι πρώτες έξι από δώδεκα και θα δημοσιεύσει τις υπόλοιπες έξι αν αρέσουν στο κοινό.
Η πρώτη εκτύπωση των 2.200 αντιτύπων εξαντλήθηκε σε τέσσερις ημέρες. Το σκάνδαλο που ακολούθησε ώθησε τον Εισαγγελέα του Παρισιού να κατασχέσει τα 480 αντίτυπα υπό εκτύπωση με την κατηγορία της προσβολής της δημόσιας ηθικής. Η δίκη δεν έγινε μόνο χάρη στην παρέμβαση του Λεόν Γκαμπετά. Μια νέα έκδοση εμφανίστηκε στη συνέχεια το 1882.
Τα διηγήματα
μικρογραφία|Η κρεμεζί κουρτίνα. Εικονογράφηση του 1879
μικρογραφία|Ο πιο όμορφος έρωτας του Δον Ζουάν. Εικονογράφηση του 1879
Θέματα
Οι διαβολικές, οι γυναίκες που βρίσκονται στο επίκεντρο των ιστοριών είναι αινιγματικές, μερικές φορές σχεδόν εξωπραγματικές. Ο αναγνώστης δεν έχει ποτέ πρόσβαση στις σκέψεις τους, εκτός από την Εκδίκηση μιας γυναίκας που είναι μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση, και κατανοεί τη συμπεριφορά τους με τη βοήθεια του αφηγητή. Το τέλος είναι σύντομο και απροσδόκητο, όπως συχνά σε ένα διήγημα, και αφήνει στον αναγνώστη απορίες, τα διηγήματα τελειώνουν πάντα αφήνοντας κάτι ανείπωτο που ο αναγνώστης συμπληρώνει με τη φαντασία του. Σ' αυτή την ημιτελή αποκάλυψη βρίσκεται όλη η γοητεία αυτών των ιστοριών.
Τα κύρια θέματα είναι: ο έρωτας, η μοιχεία, η δολοφονία, η εκδίκηση, η μνησικακία, το ψέμα και η υποκρισία. Αυτά τα θέματα βυθίζουν τον αναγνώστη σε ένα σκανδαλώδες περιβάλλον, το οποίο οδήγησε τον συγγραφέα του να κατηγορηθεί για ανηθικότητα. Ωστόσο, όντας πιστός Καθολικός, ο Μπαρμπέ διευκρινίζει στον πρόλογό του ότι παρουσιάζει αυτές τις ιστορίες για να προκαλέσει φρίκη με τη συμπεριφορά των γυναικών και να παραδειγματίσει, και έτσι επιτελεί χριστιανικό έργο. Επομένως, η συλλογή υποτίθεται ότι είναι διδακτική, αλλά η απουσία της θείας χάρης τείνει να της δώσει μια σατανική διάσταση.
Διασκευές
Τα διηγήματα έχουν διασκευασθεί σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες, σε κόμικς και ραδιοφωνικές αναγνώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά διηγήματα
Πήληκες
Οι Πήληκες (Πήληκες), (ο δήμος: Πηλήκων) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Λεοντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Πήληκες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Από τους σύγχρονους ερευνητές, άλλοι πιστεύουν ότι βρίσκεται στα βόρεια ή τα δυτικά του Αιγάλεω, ίσως κοντά στη σύγχρονη Χασιά, άλλοι εκτιμούν ότι βρισκόταν στο Άνω Μαρούσι, καθώς σύμφωνα με τον Διονύσιο Σουρμελή ο γειτονικός δήμος των Αθμονείων, ο οποίος ήταν κοντά στους Πήληκες, συνενώθηκε με αυτόν και οι δυο δήμοι ονομάστηκαν έκτοτε «Αμαρύσιοι». Σύμφωνα με άλλους ερευνητές ο δήμος βρισκόταν κοντά στο Καματερό ή στο χωριό Πέληκας, όπως πίστευαν, τον 19ο αιώνα, οι παλαιότεροι ερευνητές, ή/και τον λόφο Πέλικα, ενώ άλλοι ερευνητές θεωρούν ότι δεν είναι κοντά σε αυτήν τη θέση.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Λεοντίδας φυλής, συμμετείχε με 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Πηλήκων
Ο δημότης των αρχαίων Πηλήκων ονομαζόταν Πήληξ. Οι Πήληκες ήταν μέρος θρησκευτικής ένωσης, μαζί με τους γείτονες τους από τους δήμους των Κρωπιδών και των Ευπυριδών, αλλά δεν είναι γνωστές άλλες λεπτομέρειες για την λατρεία αυτής της ένωσης.
Προσωπικότητες από τους Πήληκες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Πηλήκων, όπως ο βουλευτής Δεξίθεος ο Πήληξ γιος του Ιεροκλείδου, ο Δημομέλης ο Πήληξ κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Εθνικό Πάρκο του Υπόγειου Ποταμού της Πουέρτο Πρινσέσα
Το Εθνικό πάρκο του υπόγειου ποταμού της Πουέρτο Πρινσέσα είναι μία προστατευόμενη τοποθεσία στις Φιλιππίνες.
Το πάρκο βρίσκεται στην οροσειρά του Αγίου Παύλου στη δυτική ακτή του νησιού Παλαουάν, περίπου 80 χλμ. βόρεια του κέντρου της πόλης Πουέρτο Πρινσέσα, και περιλαμβάνει τον υπόγειο ποταμό της Πουέρτο Πρινσέσα. Από το 1992 την διαχείριση του πάρκου έχει αναλάβει η τοπική αυτοδιοίκηση της πόλης.
Το 1999 συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς και το 2012 εκλέχτηκε ως ένα από τα "Νέα 7 Θαύματα της Φύσης" (New7Wonders of Nature). Το 2012 χαρακτηρίστηκε, επίσης, ως προστατευόμενος Υγροβιότοπος Ραμσάρ.
Ιστορία
Το Εθνικό Πάρκο ιδρύθηκε το 1971 και περιλαμβάνει ένα πλήρες οικοσύστημα από το βουνό ως τη θάλασσα.
Η είσοδος στον υπόγειο ποταμό γίνεται με περπάτημα μιας μικρής διαδρομής ή με επιβίβαση σε βάρκα από την πόλη Σαμπάνγκ. Μέχρι το 2007 θεωρούταν ως ο μακρύτερος υπόγειος ποταμός του κόσμου, και τότε το ρεκόρ καταρρίφθηκε από τον υποκείμενο στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού.
Την 30η Ιουνίου 2019, το Google Doodle αφιερώθηκε στον υπόγειο ποταμό της Πουέρτο Πρινσέσα.
Κοινότητα Σφακοπηγαδίου
Η Κοινότητα Σφακοπηγαδίου είναι κοινότητα του Δήμου Κισσάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1929 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με την απόσπαση του οικισμού Σφακοπηγάδι από την κοινότητα Περβολακίων και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει τους οικισμούς: Αρμενοχώρι και Τριαλώνια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Εθνικό Πάρκο του Υπόγειου Ποταμού της Πουέρτο Πρινσέσα
Γεωγραφία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Rock_formation_at_exit_point.jpg|μικρογραφία|Οι απόκρημνες πλαγιές του πάρκου|εναλλ.=|αριστερά|250x250εσ Η προστατευόμενη τοποθεσία καλύπτει μία έκταση 22.202 εκταρίων. Η οροσειρά του Αγίου Παύλου περιλαμβάνει ένα ορεινό τοπίο με ασβεστολιθικά καρστικά πετρώματα και σύστημα σπηλαίων. Η κορυφή του βρίσκεται σε υψόμετρο 1038 μ. από το επίπεδο της θάλασσας. Το 90% του πάρκου είναι οι απόκρημνες πλαγιές της οροσειράς. Στο σπήλαιο υπάρχουν σχηματισμοί σταλακτιτών και σταλαγμιτών. Έχει αρκετούς θαλάμους μέσου πλάτους 120 μ. και ύψους 60 μ. Ο μεγαλύτερος είναι ο "Θάλαμος του Ιταλού", που με μήκος 360 μ. είναι από τους μεγαλύτερους παγκόσμια.
Κοινότητα Σφακοπηγαδίου
Συνολικά η κοινότητα έχει 116 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Νικόλαο Τσουρουνάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Εθνικό Πάρκο του Υπόγειου Ποταμού της Πουέρτο Πρινσέσα
Γεωγραφία
Ο υπόγειος ποταμός έχει μήκος 8,2 χλμ. και είναι συνέχεια του ποταμού Καμπαγιούγκαν, που έχει λεκάνη απορροής στον κόλπο του Αγίου Παύλου, στη Δυτική Θάλασσα των Φιλιππίνων. Το κατώτερο τμήμα του ποταμού υπόκειται σε παλιρροιακές επιδράσεις.
Πανίδα
αριστερά|μικρογραφία|268x268εσ|Ο υπόγειος ποταμός είναι πλεύσιμος Τα πτηνά αποτελούν τη μεγαλύτερη ομάδα σπονδυλωτών που έχουν καταγραφεί στο πάρκο. Η ορνιθοπανίδα περιλαμβάνει 165 είδη, από τα οποία τα 15 είναι ενδημικά του Παλαουάν. Σε αυτά περιλαμβάνονται: οι πράσινοι παπαγάλοι των Φιλιππίνων (Tanygnathus lucionensis), οι μεγαπόδιοι των Φιλιππίνων (Megapodius cumunigii), οι μάινες (Gracula religiosa), οι βούκεροι της Παλαουάν ( Anthracoceros marchei), και οι θαλασσαετοί με λευκή κοιλιά (Haliaeetus leucogaster).
Η πανίδα περιλαμβάνει περίπου 30 είδη θηλαστικών. Οι μακάκοι οι ταινιώδεις (Macaca fascicularis) ζουν στα δάση και τρέφονται με θαλασσινά που βρίσκουν στην παράκτια ζώνη. Άλλα θηλαστικά είναι: οι γενειοφόροι χοίροι της Παλαουάν (Sus ahoenobarbus), τα μπιντουρόνγκ ( Arctictis binturong), οι ασβοί της Παλαουάν (Mydaus marchei) και οι ακανθόχοιροι των Φιλιππίνων (Hystrix pumila). σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Underground_River_in_Puerto_Princesa,_Palawan_02.JPG|μικρογραφία|Νυχτερίδες κρέμονται πάνω στη σπηλιάΗ ερπετοπανίδα περιλαμβάνει 19 είδη, από τα οποία τα 8 είναι ενδημικά. Στα κοινά είδη της περιοχής περιλαμβάνονται μεγάλα αρπακτικά ζώα όπως οι δικτυωτοί πύθωνες (Python reticulates), οι βάρανοι του νερού (Varanus salvator) και οι πράσινες λοφιοφόρες σαύρες ( Bronchocoela cristatella). Η πανίδα περιλαμβάνει δέκα είδη αμφίβιων. Οι ξυλοβάτραχοι των Φιλιππίνων (Rana acanthi) είναι το κυρίαρχο είδος που συναντάται συχνότερα. Οι βάτραχοι Barbourula busuangensis είναι ενδημικό είδος της Παλαουάν.
Στα σπήλαια βρίσκονται εννέα είδη νυχτερίδας, δυο είδη αποδίδων (πτηνά) και αράχνες Στυγοφρύνοι. Στη θαλάσσια ζώνη του πάρκου υπάρχουν πληθυσμοί ντουγκόνγκ και πράσινες χελώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ασία Κατηγορία:Εθνικά πάρκα Κατηγορία:Φιλιππίνες
Πουλόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Πουλόπουλος (ετυμολογικά σημαίνει «γιος της γιού» ή «γιος της κόρης») μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Πρόσωπα
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Σκαρλάτος Γκίκας
Ο Σκαρλάτος (Καρλάτος, Κάρολος) από τον Οίκο των Γκίκα ήταν πρίγκιπας της Βλαχίας (1758-61, 65-66) και της Μολδαβίας (1757-58).
Βιογραφία
Η Οικογένειά του καταγόταν από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης και είχε εγκατασταθεί στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Ήταν ο δεύτερος γιος του Γρηγορίου Β΄ διερμηνέα της Υψ. Πύλης, πρίγκιπα της Βλαχίας και της Μολδαβίας.
Τον αδελφό του Ματθαίο πρίγκιπα της Μολδαβίας, διαδέχθηκε το 1756 ο Κονσταντίν Ρακοβίτσα και αυτόν ο Σκαρλάτος στις 2 Μαρτίου 1757. Έμεινε ως τις 7 Αυγούστου 1758 και τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης Καλλιμάχης. Τότε μετακινήθηκε στο θρόνο του Βουκουρεστίου, ως διάδοχος του Κωνσταντίνου Μαυροκορδάτου. Η εξουσία του διακόπηκε στις 5 Ιουνίου 1761 από τον Κωνσταντίνο Μαυροκορδάτο (που επανήλθε), μετά τον Κονσταντίν Ρακοβίτσα και έπειτα τον Στέφαν Ρακοβίτσα. Επέστρεψε στις 18 Αυγούστου 1765 και έμεινε πρίγκιπας της Βλαχίας ως τις 2 Δεκεμβρίου 1766, οπότε τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλέξανδρος Γκίκας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αικατερίνη Ραγκοβίτσα, κόρη του Μιχάιλ Ρακοβίτσα πρίγκιπα της Βλαχίας και Μολδαβίας. Είχε τέκνο:
Έπειτα νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά την Ευφροσύνη και τέλος σε τρίτο γάμο τη Ρωξάνδρα Μουρούζη, κόρη του Γεωργίου Μουρούζη και της Κασσάνδρας Υψηλάντη και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Γκικας Γκικας Κατηγορία:Οικογένεια Γκίκα
Καταρίνα Ράις
Η Καταρίνα Ράις (Katharina Reiß, 17 Απριλίου 1923 - 16 Απριλίου 2018) ήταν Γερμανίδα γλωσσολόγος και μεταφράστρια. Τα έργα της είναι μεγάλης σημασίας στο πεδίο των μεταφραστικών σπουδών. Θεωρείται ευρέως ως η ιδρύτρια της θεωρίας του σκοπού.
Βιογραφία
Από το 1965 έως το 1970 διηύθυνε το Τμήμα Ισπανικών Σπουδών του Institute of Simultaneous Translation προτού μετακομίσει στο Würzburg όπου το 1971 ανέλαβε την θέση της ακαδημαϊκής διευθύντριας στο Romance Languages Seminar. Η Ράις έλαβε τον υψηλότερο ακαδημαϊκό τίτλο από το Πανεπιστήμιο του Mainz για το ερευνητικό της έργο το οποίο περιλάμβανε το "Operative text types" ("zum operativen Texttyp"). Τον επόμενο χρόνο δέχτηκε την θέση της καθηγήτριας μεταφραστικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Germersheim, κοντά στα σύνορα με την Αλσατία. Μέχρι τότε παρουσίαζε την έρευνά της πάνω στην μέτάφραση σε ακαδημαϊκά συνέδρια και σε παρόμοιες εκδηλώσεις σε διάφορα πανεπιστήμια της Γερμανίας. Αργότερα, κατά το χειμερινό εξάμηνο του 1994/95, η Ράις εργάστηκε ως επισκέπτρια καθηγήτρια στην Βιέννη, παρουσιάζοντας μια σειρά διαλέξεων για την μετάφραση και την διερμηνεία.