cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κεντρική Σερβία
Ιστορία
Μεταξύ 1718 και 1739 το Σαντζάκι του Σμεντέρεβο καταλήφθηκε από τη Μοναρχία των Αψβούργων, που διοίκησε την περιοχή ως Βασίλειο της Σερβίας. Η Σερβική Εθνοφυλακή έδρασε σε όλη την κυρίως Σερβία κατά τον πόλεμο του 1737–39. Ο πόλεμος έληξε με νίκη των Οθωμανών και επιστροφή του σαντζακίου. Το βόρειο μισό της κυρίως Σερβίας βρέθηκε για λίγο υπό την κατοχή των Αψβούργων κατά τον πόλεμο του 1787-1791. Με την Πρώτη Σερβική Εξέγερση (1804-1813), το σαντζάκι έγινε de facto Σερβικό κράτος, γνωστό στην ιστοριογραφία ως "Επαναστατικό Σερβία". Ανακαταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1813, ωστόσο με τη Δεύτερη Σερβική Εξέγερση (1815-1817) η Σερβία αναγνωρίστηκε ως αυτόνομη ηγεμονία εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1878 η Σερβία έγινε πλήρως ανεξάρτητο κράτος, διευρύνοντας επίσης το έδαφός της προς τα νότιοανατολικά. Τα σύνορα του 1878 αντιστοιχούν στη σημερινή Κεντρική Σερβία εκτός μικρά τμήματα στο νότιοδυτικά.
Η κατοχή του Άξονα έληξε το 1944 με την απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας από τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους και η Σερβία διαμορφώθηκε ως μία από τις δημοκρατίες της νέας σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας. Το 1945 η Βοϊβοντίνα και το Κοσσυφοπέδιο έγιναν αυτόνομες επαρχίες εντός της Σερβίας, έτσι το υπόλοιπο τμήμα της Σερβίας, εκτός αυτών των δύο περιοχών, έγινε γνωστό ως uža Srbija ( "κυρίως Σερβία"). Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο όρος uža Srbija αντικαταστάθηκε από το νέο όρο Centralna Srbija ("Κεντρική Σερβία"), που χρησιμοποιείτο σε όλες τις επίσημες δημοσιεύσεις της Σερβικής κυβέρνησης που αναφέρονταν στην περιοχή.
Με το σχηματισμό των νέων στατιστικών περιοχών της Σερβίας το 2009-10, η Κεντρική Σερβία αποτελείται από τρεις στατιστικές περιοχές: το Βελιγράδι, τη Σουμάτζια και Δυτική Σερβία και τη Νότια και Ανατολική Σερβία.
Διοικητική διαίρεση
Επαρχίες της Κεντρικής Σερβίας, σύμφωνα με τις Στατιστικές περιοχές της Σερβίας.
Δημογραφικά
Το 2011, οι περισσότεροι από τους δήμους της Κεντρικής Σερβίας είχαν εθνοτική πλειοψηφία Σέρβων, τρεις δήμοι (Νόβι Παζάρ, Τούτιν και Σγένιτσα) είχαν πλειοψηφία Βόσνιων Μουσουλμάνων, δύο δήμοι (Μπουγιάνοβατς και Πρέσεβο) είχαν Αλβανική πλειοψηφία και δύο δήμοι (Μποσίλεγκραντ και Ντιμίτροβγκραντ) Βουλγαρική.
Εθνοτικές ομάδες της Κεντρικής Σερβίας, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 :
863 Μπενκοέλα
Η Μπενκοέλα (Benkoela) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,989. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πιθανώς πήρε το όνομά της από την πόλη Μπενγκουλού της Ινδονησίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπενκοέλα εκτιμάται σε 27,06 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι A, ενώ το άλβεδό της είναι 0,595. Η Μπενκοέλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 2 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπενκοελα
Μελχισεδέκ Τσουδερός
Ο Μελχισεδέκ Τσουδερός (1769 - 1823) ήταν Έλληνας ιερομόναχος και αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης από την Κρήτη. Σκοτώθηκε το 1823 σε μάχη με τα οθωμανικά στρατεύματα στην ευρύτερη περιοχή των Χανίων.
Βιογραφία
Κατά τον Μάιο του 1821, Τουρκοκρητικός αξιωματικός προσπάθησε να τον συλλάβει, ο ίδιος όμως ειδοποιήθηκε από έτερο Τουρκοκρητικό και διέφυγε στον Ασώματο Ρεθύμνης. Από εκεί, κινήθηκε μαζί με τους αδελφούς του Γεώργιο και Ιωάννη στον Καλλικράτη Χανίων και στη συνέχεια κατευθύνθηκε μαζί με ένοπλη δύναμη προς τη μονή, η οποία ενδιάμεσα είχε καταστραφεί και λεηλατηθεί από τους Οθωμανούς. Στις 24 του ίδιου μήνα, συμμετείχε στην επίσημη κήρυξη της επανάστασης, στο Κούρκουλο Ροδάκινου Ρεθύμνης.
Στις 13 Ιουνίου έλαβε μέρος σε μάχη στο λόφο του Αγίου Ιωάννη όπου είχε στρατοπεδεύσει δύναμη 600 Οθωμανών. Ο αιφνιδιασμός υπήρξε απόλυτος, οι αντίπαλοι υπέστησαν πολλές απώλειες - μεταξύ των νεκρών ήταν και ο αρχηγός τους, ο Τουρκοκρητικός Ισμαήλ Αγάς ή Ψαραοσμαήλης - και υποχώρησαν ενώ οι επαναστάτες απελευθέρωσαν μια σειρά από χωριά της περιοχής. Δύο ημέρες έπειτα, οι άνδρες του επικράτησαν σε νέα μάχη με εχθρικές δυνάμεις στο Σπήλι. Μάλιστα, από οθωμανικής πλευράς, ανάμεσα στους νεκρούς συγκαταλεγόταν και ο επικεφαλής του αποσπάσματος Δελή Μουσταφά, ο οποίος πιάστηκε αιχμάλωτος και αργότερα εκτελέστηκε.
Τον Μάιο του 1822 συμμετείχε στη Γ' Συνέλευση των Κρητών, στους Αρμένους Χανίων, όπου ανέλαβε καθήκοντα φροντιστή υπό τον γενικό έπαρχο Κρήτης, Μιχαήλ Κομνηνό Αφεντούλιεφ. Σκοτώθηκε στο Πολεμάρχι Χανίων, στις 3 Φεβρουαρίου του 1823, στο πλαίσιο επιχειρήσεων των επαναστατών προς κατάληψη του Πύργου Κισσάμου όπου βρίσκονταν οχυρωμένες οθωμανικές δυνάμεις.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οικογένεια Τσουδερού Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Flixbus
Η FlixBus δεν διαθέτει δικά της λεωφορεία και δεν προσλαμβάνει οδηγούς. Οι υπηρεσίες της λειτουργούν σε συνεργασία με περιφερειακές εταιρείες λεωφορείων. Οι τοπικοί συνεργάτες είναι υπεύθυνοι για την καθημερινή εκτέλεση των δρομολογίων, ενώ η Flixbus είναι υπεύθυνη για τις άδειες, τον προγραμματισμό του δικτύου, το μάρκετινγκ, τις τιμές, τη διαχείρισης της ποιότητας και την εξυπηρέτηση πελατών και κρατάει το 25-30% της τιμής του εισιτηρίου, αφήνοντας το υπόλοιπο στους συνεργάτες λειτουργίας. Αυτό το επιχειρηματικό μοντέλο είναι εξαιρετικά επεκτάσιμο και επέτρεψε στην εταιρεία να αναπτυχθεί γρήγορα. Το 2018, η εταιρεία είχε μερίδιο αγοράς 90% των ταξιδιών με λεωφορείο στη Γερμανία.
Η FlixBus δίνει έμφαση στη βιωσιμότητα των λεωφορείων του, σε χαμηλότερες τιμές και στο δωρεάν Wi-Fi. Οι πελάτες μπορούν να επιλέξουν να αντισταθμίσουν το αποτύπωμα άνθρακα κατά την αγορά εισιτηρίου στο διαδίκτυο. Η αντιστάθμιση κοστίζει μεταξύ 1-3% της τιμής του εισιτηρίου και πηγαίνει σε διεθνώς πιστοποιημένα κλιματικά έργα.
Ιστορία
μικρογραφία| Το δεύτερο λογότυπο της Flixbus, που χρησιμοποιήθηκε από τον Ιανουάριο του 2015 έως τις 4 Μαΐου 2016 Η Flixbus ιδρύθηκε το 2011 στο Μόναχο από τους Ντάνιελ Κράους, Γιόχεν Ένγκερτ και Άντρε Σφέμλαϊν και ξεκίνησε τις 3 πρώτες διαδρομές της τον Φεβρουάριο του 2013 στη Βαυαρία της Γερμανίας. Ιδρύθηκε για να εκμεταλλευτεί το άνοιγμα της αγοράς λεωφορείων στον ανταγωνισμό στη Γερμανία το 2013.
Τον Ιανουάριο του 2015, η εταιρεία συγχωνεύτηκε με την MeinFernbus.
Τον Νοέμβριο του 2015, η Flixbus εξαγόρασε τη Liinita, μια νεοσύστατη εταιρεία που ανέπτυξε μια υπηρεσία συνεπιβατισμού σε καταστήματα λιανικής, εμπορικά κέντρα και εστιατόρια που είχαν χρηματοδοτηθεί από το Business Incubation Center (BIC) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ΕΟΔ) και την κυβέρνηση της Άνω Βαυαρίας. Η Flixbus χρησιμοποίησε την τεχνολογία που αναπτύχθηκε από τη Liinita για να ξεκινήσει την επιχείρηση ναύλωσης.
Τον Νοέμβριο του 2015, η Flixbus ανακοίνωσε την ίδρυση μιας νέας θυγατρικής εταιρείας, της FlixBus BV, στις Κάτω Χώρες, δημιουργώντας το πρώτο εθνικό ολλανδικό δίκτυο υπεραστικών λεωφορείων. Εκείνη την εποχή, είχε επίσης δρομολόγια προς την Αυστρία, την Ελβετία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, τη Σουηδία και τη Δανία.
Το 2015, η Flixbus έλεγχε το 71% της γερμανικής αγοράς (βάσει μέτρησης σε χιλιόμετρα δρομολογίων από την εταιρεία).
Τον Ιανουάριο του 2016, η Flixbus ανακοίνωσε ότι θα εισέλθει στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη με μια νέα θυγατρική εταιρεία, την FlixBus CEE, η οποία θα καλύπτει την Τσεχία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, την Πολωνία, τη Σλοβενία και την Κροατία.
Τον Μάρτιο του 2016, η εταιρεία ξεκίνησε τα πρώτα της δρομολόγια προς το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ισπανία.
Από την 1η Ιουλίου 2016, η Flixbus εξαγόρασε τη Megabus Europe από την Stagecoach Group, με την Stagecoach να παραμένει εργολήπτης για τη λειτουργία των υπηρεσιών.
Στις 3 Αυγούστου 2016, η Flixbus ανακοίνωσε την εξαγορά της Postbus, ενός γερμανικού ανταγωνιστή, από τα Γερμανικά Ταχυδρομεία για ένα μη ανακοινώσιμο ποσό.
Τον Σεπτέμβριο του 2016, η Flixbus ανακοίνωσε σχέδια για επέκταση στη Σκανδιναβία. Μαζί με τις δανικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η Flixbus ανακοίνωσε σχέδια για ένα δίκτυο στη Δανία. Στις 28 Φεβρουαρίου 2017, η Flixbus ανακοίνωσε ότι η δανική εταιρεία λεωφορείων Abildskou, με έδρα το Ώρχους, θα γίνει ο πρώτος συνεργάτης λεωφορείων στη Δανία.
Τον Μάιο του 2017, η Flixbus ανακοίνωσε ότι θα αναλάβει το δίκτυο λεωφορείων της Hellö από τους Αυστριακούς Ομοσπονδιακούς Σιδηρόδρομους (ÖBB) τον Αύγουστο του 2017.
Τον Ιούλιο του 2017, η Flixbus ανακοίνωσε ότι θα ξεκινήσει την έναρξη των πρώτων δρομολογίων της προς την Πορτογαλία.
Στις 15 Μαΐου 2018, η Flixbus ανακοίνωσε την επέκτασή της στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών, λειτουργώντας από έναν κεντρικό κόμβο στο Λος Άντζελες. Τον Μάρτιο του 2019, η εταιρεία ξεκίνησε τις υπηρεσίες της στο Χιούστον, στο Σαν Αντόνιο, στη Νέα Ορλεάνη, στο Μπάτον Ρουζ και στο Μπιλόξι.
Τον Απρίλιο του 2019, η Flixbus απέκτησε την Eurolines και το εμπορικό σήμα Isilines από την Transdev.
Τον Μάιο του 2019, η Eastern Bus, η οποία λειτουργεί κατά μήκος της διαδρομής Interstate 95 μεταξύ της Νέας Υόρκης και του Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια, κατέληξε σε συμφωνία με τη Flixbus για τη λειτουργία του δικτύου της Ανατολικής Ακτής για τη Flixbus.
Τον Αύγουστο του 2019, η Flixbus αγόρασε τον ηγέτη των εταιρειών λεωφορείων στην Τουρκία, την Kâmil Koç, από την ιδιωτική εταιρεία μετοχών Actera Group.
Στις 2 Ιουλίου 2020, η Flixbus ξεκίνησε την υπηρεσία υπεραστικών λεωφορείων στο Ηνωμένο Βασίλειο, με αρχικά δρομολόγια από το Λονδίνο προς το Μπέρμιγχαμ, το Μπρίστολ και το Πόρτσμουθ (σύνδεση με το Γκίλφορντ). Ταυτόχρονα συνέχισε τις υπηρεσίες της από το Λονδίνο στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Τον Ιούλιο του 2020, η Flixbus εισήλθε στην αγορά της Βαλτικής και ξεκίνησε δρομολόγια προς Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία.
Λειτουργικές εταιρείες
Η Flixbus ισχυρίζεται ότι δεν κατέχει λεωφορεία, εκχωρώντας όλες τις υπηρεσίες σε μικρές ή μεσαίες εταιρείες λεωφορείων ή μικρού μεγέθους, τις οποίες αποκαλεί «συνεργάτες λεωφορείων».
Επιβάτες
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που δημοσίευσε η εταιρεία τον Φεβρουάριο του 2018, το 60% των πελατών της εταιρείας είναι γυναίκες και το 33% είναι μεταξύ των ηλικιών 18 και 25 ετών.
Συνθήκες εργασίας
Η Flixbus έχει κατηγορηθεί ότι αναγκάζει τους συνεργάτες της να κάνουν τους οδηγούς της να εργάζονται υπερβολικές ώρες με χαμηλό μισθό. Ωστόσο, οι επίσημες επιθεωρήσεις διαπίστωσαν ότι οι ώρες ανάπαυσης, οδήγησης και εργασίας στην αγορά ήταν πολύ καλύτερες από ότι είχαν υπονοήσει ορισμένες αναφορές μέσων ενημέρωσης.
Χρήση υποδομής χωρίς πληρωμές με διόδια
Το 2015, η Κολωνία έκλεισε το σταθμό υπεραστικών λεωφορείων στο κέντρο της πόλης λόγω της συμφόρησης που σχετίζεται με τα λεωφορεία, αναγκάζοντας τη Flixbus να μετακινήσει τη στάση της Κολωνίας.
Σε αντίθεση με τις ανταγωνιστικές υπηρεσίες τρένων και φορτηγών, τα λεωφορεία δεν πληρώνουν οδικά διόδια στη Γερμανία, το οποίο έχει αναφερθεί ως κρυφή επιδότηση από τους πολιτικούς του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας και της Συμμαχία '90/Οι Πράσινοι, καθώς και από τον Ρύντιγκερ Γκρούμπε, πρόεδρο της Γερμανικών Σιδηρόδρομων, έναν από τους βασικούς ανταγωνιστές της Flixbus. Η bdo (γερμανική ένωση εταιρειών λεωφορείων) απάντησε λέγοντας ότι τα λεωφορεία πληρώνουν ήδη για υποδομή που χρησιμοποιούν με τη μορφή διαφόρων φόρων (π.χ. φόρος ορυκτών ελαίων), ενώ δισεκατομμύρια επιδοτήσεις καταβάλλονται στον εθνικό πάροχο σιδηροδρόμων Γερμανικοί Σιδηρόδρομοι.
Αρχεία ονομάτων επιβατών
Στις 25 Ιουνίου 2018, η βελγική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι εκτελεί πιλοτικό έργο με τη Flixbus και την Eurostar για την οποία συλλέγει όλα τα δεδομένα επιβατών για τα Flixbuses και Eurostars που διασχίζουν τα βελγικά σύνορα. Η κίνηση επικρίθηκε ως μείωση της ελκυστικότητας των δημόσιων μεταφορών.
Έλλειψη ευθύνης κατά τη διάρκεια της επιδημίας COVID-19
Στη Σουηδία, η Flixbuss AB, η σουηδική θυγατρική, δημοσίευσε πληροφορίες στα κανάλια τους σχετικά με αυξημένα μέτρα ασφάλειας και προστασίας ως απάντηση στο COVID-19. Ωστόσο, η εταιρεία έλαβε πολλά παράπονα στη σελίδα κοινωνικών μέσων και στα σουηδικά μέσα ενημέρωσης ότι αυτά τα μέτρα ήταν μόνο κενά λόγια. Τα λεωφορεία ήταν πλήρως γεμάτα και δεν διέθετε καμία πολιτική για την τοποθέτηση επιβατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες λεωφορείων της Γερμανίας Κατηγορία:Εταιρείες με έδρα το Μόναχο Κατηγορία:Διεθνείς μεταφορές με λεωφορείο στην Ευρώπη Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Σαμόα (γλώσσα)
Η γλώσσα Σαμόα  ή σαμοανή γλώσσα (Sāmoan) είναι παραδοσιακή γλώσσα στα νησιά Σαμόα και Αμερικανικές Σαμόα. Στις δύο αυτές χώρες είναι επίσημη γλώσσα μαζί με τα αγγλικά. Ανήκει στις αυστραλονησιακές γλώσσες και πιο συγκεκριμένα στο σαμοϊκό κλάδο της πολυνησιακής υποομάδας.
Κατά προσέγγιση η γλώσσα Σαμόα ομιλείται από 570.337 ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, το 69% από τους οποίους ζει στα νησιά Σαμόα. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση παρατηρείται στη Νέα Ζηλανδία, όπου άνθρωποι σαμοανής εθνικότητας αποτελούν την πέμπτη μεγαλύτερη ομάδα μετά τους Ευρωπαίους της Νέας Ζηλανδίας, τους Μαορί, τους Νεοζηλανδούς και τους Κινέζους. Σύμφωνα με την απογραφή του 2006 στη Νέα Ζηλανδία καταγράφηκαν 95.428 ομιλητές της γλώσσας σαμόα, 141.103 εκ των οποίων ήταν σαμοανής εθνικότητας. Η σαμοανή είναι η 4η περισσότερο ομιλούμενη γλώσσα στη Νέα Ζηλανδία, μετά τα αγγλικά, τα μαορί και τα κινέζικα. Στην Αυστραλία, σύμφωνα με απογραφή του 2006 υπάρχουν 38.525 ομιλητές της σαμοανής.
Φωνολογία και αλφάβητο
Το αλφάβητο της σαμόα αποτελείται από 15 γράμματακαι επιπρόσθετα άλλα τρία  (H, K, R) τα οποία χρησιμοποιούνται σε λέξεις-δάνεια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαμοα Κατηγορία:Σαμόα
Πολιτάρχης
Ο πολιτάρχης είναι ένα αξίωμα το οποίο συναντάμε στην Επανάσταση του 1821. Όταν το 1826 οι Τούρκοι πολιορκούσαν την Ακρόπολη, στον Μακρυγιάννη ανατέθηκαν από τους πολιορκημένους καθήκοντα πολιτάρχη. Γράφει στα Απομνημονεύματά του «με διόρισαν όλοι οι πολιορκημένοι πολιτάρχη του κάστρου, να φέρνω γύρα όλο το κάστρο, μέσα διά την ευταξίαν, κ' έξω σε όλα τα πόστα να τρέχω όθεν ακολουθήση ντουφέκι». Επί Καποδίστρια ο πολιτάρχης εκτελούσε καθήκοντα αστυνόμευσης.
Ο όρος «πολιτάρχης» υπάρχει και στις «Πράξεις» των Αποστόλων (ΙΖ΄ 6, 8), καθώς και σε επιγραφές στη Μακεδονία επί Ρωμαιοκρατίας. Στις «Πράξεις» αναφέρεται ότι ο Απόστολος Παύλος, επισκεπτόμενος τη Θεσσαλονίκη, δίδαξε τρία Σάββατα στη συναγωγή, οι Ιουδαίοι όμως θέλησαν να τον συλλάβουν, αλλά δεν τον βρήκαν. Τότε οδήγησαν εκείνον που τον φιλοξενούσε «τὸν ᾿Ιάσονα καί τινας ἀδελφοὺς ἐπὶ τοὺς πολιτάρχας» (κεφάλαιο 17, στίχος 6), «ἐτάραξαν δὲ τὸν ὄχλον καὶ τοὺς πολιτάρχας ἀκούοντας ταῦτα» (κεφ. 17, στ. 8). Επίσης σώζονται και επιγραφές των ρωμαϊκών χρόνων όπου υπάρχει ο όρος «πολιτάρχης». Στις επιγραφές αυτές οι πολιτάρχες αναφέρονται και με τις ονομασίες «πρωταρχήσας», «ἄρξας τὴν πρώτην ἀρχὴν», «ἄρχων». Δεν είναι γνωστό πόσους πολιτάρχες είχε κάθε πόλη της Μακεδονίας. Όσον αφορά στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με τις επιγραφές, στα χρόνια του Αυγούστου ήταν πέντε, ενώ στα χρόνια του Αντωνίνου και του Μάρκου Αυρήλιου έξι. Αν εξαιρέσουμε τις μακεδονικές πόλεις, δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι πολιτάρχες υπήρχαν και αλλού. Οι πολιτάρχες είχαν διοικητικές, αστυνομικές και δικαστικές αρμοδιότητες. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι ο θεσμός του πολιτάρχη εισήχθη στη Μακεδονία μετά την υποταγή της στους Ρωμαίους. Δείχνουν επίσης ότι ο θεσμός έπαψε να υπάρχει μετά την εποχή του Μάρκου Αυρήλιου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Απασχόληση Κατηγορία:Τίτλοι στην Αρχαία Ελλάδα
Σίντνεϊ Γκοβού
Ο Σίντνεϊ Γκοβού (γαλλ. Sidney Govou) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής με καταγωγή από το Μπενίν. Την τελευταία του σεζόν στην προηγούμενή του ομάδα, τη Λυών, ήταν ο αρχηγός της ομάδας, ύστερα από την αποχώρηση του Ζουνίνιο Περναμπουκάνο. Αγωνίζεται σαν δεξί εξτρέμ. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ο ρυθμός του.
Λυών
Ο Σίντνεϊ Γκοβού γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1979 στην πόλη Λε-Πυύ-αν-Βελαί της Γαλλίας. Ο Γκοβού μπήκε στην ομάδα νέων της Λυών το 1996, ενώ έγινε μέλος της ομάδας των ανδρών το 1999. Αξιοσημείωτο είναι πως παρέμεινε στην ομάδα αυτή για όλη του την καριέρα, μέχρι την μετεγγραφή του στον Παναθηναϊκό. Κατά την περίοδο 2004-2005, ο τότε προπονητής της ομάδας Πολ λε Γκεν έδωσε στον Γκοβού το περιβραχιόνιο του αρχηγού της ομάδας ύστερα από την απουσία του αρχηγού της Λυών Κλαούντιο Κασάπα.
Παναθηναϊκός
Στις 2 Ιουλίου 2010, ο Γκοβού υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό. Τα πράγματα φάνηκαν να ξεκινούν καλά γι'αυτόν με μια αξιοπρεπή εμφάνιση απέναντι στην ομάδα της Ξάνθης για την πρεμιέρα του Ελληνικού πρωταθλήματος και ένα εντυπωσιακό γκολ στο Καμπ Νόου απέναντι στην Μπαρτσελόνα στην ήττα του Παναθηναϊκού με 5-1. Η συνέχεια όμως ήταν απογοητευτική λόγω διάφορων εξωαγωνιστικών περιπετειών του και προσωπικών του προβλημάτων. Αποτέλεσμα αυτών ήταν να περάσει στο περιθώριο με την ομάδα να προσπαθεί να ξεφορτωθεί το συμβόλαιό του, καταφέρνοντάς του σημαντική μείωση στις αποδοχές με 50.000 ευρώ ανά αγώνα. Στο τέλος της σεζόν το συμβόλαιό του με τον Παναθηναϊκό έληξε με τον παίκτη να μένει ελεύθερος. Τελικά ο παίκτης υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την νεοφώτιστη στη πρώτη κατηγορία του Γαλλικού ποδοσφαίρου Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ.
Γκολ-Ασσίστ
Ο Γκοβού ως επιθετικός είχε πολλές φορές την ευκαιρία να σκοράρει. Για την ακρίβεια κατάφερε να σκοράρει 81 φορές. Ο Γάλλος εξτρέμ επίσης σέρβιρε 41 ασσίστ σε συνολικά 478 συμμετοχές και 31,145 λεπτά στο γήπεδο. Τα περισσότερα γκολ τα σκόραρε με την φανέλα της Γαλλικής Λυών.
Τραυματισμοί
Ο Γκοβού έχει ένα πολύ κακό ιστορικό με τους τραυματισμούς καθώς συνολικά από όλους τους τραυματισμούς που είχε κατά την διάρκεια της καριέρας του έχασε 48 αγώνες ή αλλιώς 508 μέρες ενεργού δράσης (προπόνησης, αγώνων κτλ). Ο Γκοβού έπαθε ρήξη επιγονατίδας, δύο φορές ρήξη του αχίλλειου τένοντά του και τραυματίστηκε στον αστράγαλό του κάμποσες φορές πράγμα που επηρέασε κατά έναν μεγάλο βαθμό την φόρμα του διεθνή ποδοσφαιριστή.
Αποβολές
Ο Γάλλος ποδοσφαιριστής ήταν ένας σχετικά ήσυχος παίχτης, διότι στην καριέρα του πήρε μόλις 3 κόκκινες κάρτες, και 54 κίτρινες κάρτες.
Διακρίσεις
Ο Γκοβού έχει μια πλούσια συλλογή με τρόπαια και διακρίσεις. Πρώτα από όλα, κατέκτησε το γαλλικό πρωτάθλημα 7 φορές (2001, 2002 ,2003 ,2004 ,2005 ,2006 ,2007) και το γαλλικό κύπελλο άλλη 1 (2007). Κέρδισε 6 φορές το γαλλικό Σούπερ Κάπ (2002, 2003, 2004 ,2005, 2006, 2007), 1 φορά το Λιγκ Κάπ Γαλλίας (2000) και μια φορά το Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ (2003). Επίσης έχει συμμετάσχει 2 φορές στο Παγκόσμιο κύπελλο (2010,2006) και 1 φορά στο Γιούρο (2004) με την εθνική ομάδα της Γαλλίας. Περιττό να πούμε ότι τα περισσότερά του τρόπαια τα κατέκτησε με την γαλλική υπερομάδα Λυών.
Σύνδεσμοι
https://www.transfermarkt.com/sidney-govou/profil/spieler/5357
https://www.ligue1.com/
https://en.wikipedia.org/wiki/Paul_Le_Guen
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Εκλογές στο Μαυροβούνιο
Εκλογές στο Μαυροβούνιο διεξάγονται για Πρόεδρο και για Κοινοβούλιο. Ο Πρόεδρος εκλέγεται για πενταετή θητεία με άμεση και μυστική ψηφοφορία από το λαό. Η Βουλή του Μαυροβουνίου (Скупштина Републике Црне Горе, Skupština Republike Crne Gore) απαρτίζεται από 77 μέλη τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία. Το σύστημα είναι πολυκομματικό. Κανένα κόμμα δεν έχει συχνά την ευκαιρία να σχηματίσει μόνο του κυβέρνηση, έτσι ενθαρρύνονται οι κυβερνήσεις συνασπισμού.
Προεδρικές εκλογές 2018
Στις πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές στις 15 Απριλίου 2018 νικητής αναδείχθηκε από τον πρώτο γύρο με ποσοστό γύρω στο 54% των ψήφων ο πρώην πρωθυπουργός Μίλο Τζουκάνοβιτς.
Πρόσφατες βουλευτικές εκλογές
Οι πιο πρόσφατες βουλευτικές διεξήχθησαν στις 30 Αυγούστου 2020.
1992 και 1993
Στις 20 Δεκεμβρίου 1992 διεξήχθησαν γενικές εκλογές, με τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών να διεξάγεται στις 10 Ιανουαρίου 1993. Οι εκλογές θεωρούνταν σαν δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου. Νικητής των εκλογών ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα Σοσιαλιστών του Μαυροβουνίου, το οποίο υποστήριζε την ευρύτερη αυτονομία εντός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Πρόεδρος εξελέγη με ποσοστό 63,4% ο Μομίρ Μπουλάτοβιτς επικρατώντας του Μπράνκο Κόστιτς που πήρε 36,6%.
1997
Στις προεδρικές εκλογές που έγιναν στις 5 Οκτωβρίου και στις 19 Οκτωβρίου 1997 ο πρόεδρος Μομίρ Μπουλάτοβιτς ηττήθηκε. Ο Μπουλάτοβιτς ήταν υποστηρικτής του Γιουγκοσλάβου προέδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και κέρδισε τον πρώτο γύρο, όχι όμως και τον τελικό γύρο, στον οποίο επικράτησε ο Μίλο Τζουκάνοβιτς. Ο ΟΑΣΕ ανακοίνωσε ότι οι εκλογές ήταν "γενικά δίκαιες". Ωστόσο ο Μπουλάτοβιτς κατήγγειλε νοθεία και αρνήθηκε να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα. Εν μέσω βίαιων επεισοδίων και διαμαρτυριών, ο Τζουκάνοβιτς ορκίστηκε πρόεδρος τον Ιανουάριο του 1998. Στις εκλογές δεν έλαβαν μέρος αρκετά κόμματα της αντιπολίτευσης.
2002 και Φεβρουάριος 2003
Προεδρικές εκλογές έγιναν στις 22 Δεκεμβρίου 2002. Παρότι ο Φίλιπ Βουγιάνοβιτς έλαβε το 86% των ψήφων, η συμμετοχή ήταν κάτω από το απαιτούμενο 50%, με αποτέλεσμα να ακυρωθούν οι εκλογές.
Στις πρόωρες προεδρικές εκλογές που έγιναν στις 9 Φεβρουαρίου 2003, κέρδισε ο Φίλιπ Βουγιάνοβιτς με ποσοστό 85% των ψήφων. Ωστόσο, η χαμηλή συμμετοχή, που ήταν λιγότερη από το απαιτούμενο 50%, είχε ως αποτέλεσμα και αυτή η εκλογική αναμέτρηση να κηρυχθεί άκυρη. Αιτίες για την ισχνή συμμετοχή ήταν η μη συμμετοχή της αντιπολίτευσης στις εκλογές, η κακοκαιρία που έπληξε τη χώρα την ημέρα της εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους και η γενική δυσαρέσκεια των πολιτών για την πολιτική.
2003
Οι τρίτες προεδρικές εκλογές μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έγιναν στις 11 Μαΐου 2003. Ο κανόνας για το απαιτούμενο της συμμετοχής καταργήθηκε σε αυτές τις εκλογές, καθώς η χαμηλή συμμετοχή ήταν ο λόγος αποτυχίας των δύο προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων το 2002 και το Φεβρουάριο του 2003. Νικητής αναδείχθηκε ο Φίλιπ Βουγιάνοβιτς με ποσοστό 64,2% των ψήφων. Ο ίδιος είχε κερδίσει και τις προηγούμενες εκλογές.
2008
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 6 Απριλίου 2008 πρόεδρος της χώρας επανεξελέγη ο Φίλιπ Βουγιάνοβιτς, με ποσοστό πάνω από 50% των ψήφων.Ο νόμος για τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών ψηφίστηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2007, απαιτώντας από τους υποψηφίους τη συλλογή υπογραφών από το 1,5% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους προκειμένου να κατέλθουν στις εκλογές ως υποψήφιοι. '''Πρόεδρος, 6 Απριλίου 2008 (Πηγή: Adam Carr) !style="background-color:#E9E9E9" width=300px align=left|Υποψήφιοι !style="background-color:#E9E9E9" width=600px align=left|Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
2013
Στις προεδρικές εκλογές στις 7 Απριλίου του 2013 Πρόεδρος της χώρας επανεξελέγη για τρίτη θητεία Φίλιπ Βουγιάνοβιτς, με ποσοστό 51,2% των ψήφων έναντι 48,8 για το Μίοντραγκ Λέκιτς.
2006
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 10 Σεπτεμβρίου 2006 κέρδισε ο συνασπισμός του πρωθυπουργού Μίλο Τζουκάνοβιτς (Συνασπισμός για ένα Μαυροβούνιο στην Ευρώπη). Ήταν οι πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά την ανεξαρτησία της χώρας και αναδείχθηκαν τα μέλη της Συντακτικής Συνέλευσης. Οι εγγεγραμμένοι στους καταλόγους ήταν 484.430 ψηφοφόροι. Επί συνόλου 81 εδρών στο Κοινοβούλιο, οι 76 εξελέγησαν με αναλογική εκπροσώπηση σε μια πανεθνική εκλογική περιφέρεια και οι 5 εξελέγησαν σε ειδική εκλογική περιφέρεια για την αλβανική μειονότητα. Συνέλευση της Δημοκρατίας, 10 Σεπτεμβρίου 2006 !rowspan="2" style="background-color:#E9E9E9" align="center" | Λίστα !rowspan="2" style="background-color:#E9E9E9" align="center" | Ψήφοι !rowspan="2" style="background-color:#E9E9E9" align="center" | % !colspan="2" style="background-color:#E9E9E9" align="center" | Έδρες !rowspan="2" style="background-color:#E9E9E9" align="center" | +/– !style="background-color:#E9E9E9"| Κύρια !style="background-color:#E9E9E9"| Αλβανοί σε επαναληπτικές εκλογές
Αποτελέσματα
Συνέλευση της Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου, 29 Μαρτίου 2009 !rowspan="2" style="background-color:#E9E9E9" align="center" | Λίστα !rowspan="2" style="background-color:#E9E9E9" align="center" | Ψήφοι !rowspan="2" style="background-color:#E9E9E9" align="center" | % !colspan="2" style="background-color:#E9E9E9" align="center" | Έδρες !rowspan="2" style="background-color:#E9E9E9" align="center" | +/– !style="background-color:#E9E9E9"| Κύρια !style="background-color:#E9E9E9"| Αλβανικά
2012
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 14 Οκτωβρίου 2012. Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η νίκη για τον κυβερνώντα Συνασπισμό για το Μαυροβούνιο στην Ευρώπη, υπό το Μίλο Τζουκάνοβιτς, ο οποίος κέρδισε 39 επί συνόλου 81 εδρών.
2006
Σε επόμενο δημοψήφισμα που έγινε στις 21 Μαΐου 2006 το 55,5% των πολιτών ενέκρινε την ανεξαρτησία από τη Γιουγκοσλαβία. Λίγες ημέρες μετά, τα αποτελέσματα επιβεβαιώθηκαν επίσημα.. Ως αποτέλεσμα, το Κοινοβούλιο ανακήρυξε την ανεξαρτησία της χώρας στις 3 Ιουνίου. Σε απάντηση στην ανακοίνωση, η Σερβία αυτοανακηρύχθηκε διάδοχο κράτος της Σερβίας και Μαυροβουνίου. Η ΕΕ, οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία εξέφρασαν την επιθυμία τους να σεβαστούν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Βάσσος Λόλλιος
Ο Βάσσος Λόλλιος ήταν Έλληνας ποιητής του Α΄ μ.Χ. αιώνα από την Σμύρνη, που εμφανίζεται στην Παλατινή Ανθολογία και ως Βάσσος, Βάσσος ο Σμυρναίος, Λόλλιος Βάσσος. Έζησε στην Ρώμη και συνδέθηκε με τον Γερμανικό του οποίου υπήρξε πιστός οπαδός. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται περί τα δώδεκα επιγράμματα υπό τα παραπάνω ονόματα. Περιλαμβανόταν στον Στέφανο του Φιλίππου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Στέφανος του Φιλίππου Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Καρμπονάρα
thumb|250px|Καρμπονάρα Η καρμπονάρα αποτελεί πιάτο ζυμαρικών της ιταλικής κουζίνας και συγκεκριμένα μακαρονάδα από την Ρώμη.
Πρόκειται για μια συνταγή με βασικά υλικά το αυγό, το γκουαντσάλε ή πανσετα το πιπέρι και το πεκορίνο ρομάνο. Εκτός Ιταλίας πολλές φορές χρησιμοποιείται το καπνιστό μπέικον ως κρεατικό υποκατάστατο. Το πιάτο έφτασε στη σύγχρονη μορφή του, με τη σημερινή του ονομασία, στα μέσα του 20ού αιώνα. Τα σπαγγέτι είναι τα πιο κοινά ζυμαρικά, αλλά χρησιμοποιούνται επίσης fettuccine, rigatoni , linguine ή bucatini
Προέλευση και ιστορία
Η προέλευσή της αποτελεί μυστήριο, ωστόσο, οι περισσότερες πηγές την εντοπίζουν στην περιοχή του Λάτσιο.
Το πιάτο αποτελεί μέρος μιας οικογένειας πιάτων που περιλαμβάνουν ζυμαρικά με μπέικον, τυρί και πιπέρι, ένα από τα οποία είναι το pasta alla gricia. Πράγματι, μοιάζει πολύ με το pasta cacio e uova, ένα πιάτο ντυμένο με λιωμένο λαρδί και μείγμα αυγών και τυριών, το οποίο τεκμηριώνεται ήδη από το 1839 και, σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές και παλαιότερους Ιταλούς, μπορεί να ήταν το προ -Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όνομα της καρμπονάρα.
Μία από τις πιο γνωστές αναφορές γίνεται για ένα χωριό με το όνομα Carbonara ,αλλά υπάρχουν κι άλλες πολλές υποθέσεις για την προέλευση του ονόματος καρμπονάρα, το οποίο είναι πιθανότατα πιο πρόσφατο από το ίδιο το πιάτο. Δεδομένου ότι το όνομα προέρχεται από το carbonaro (η ιταλική λέξη για « καυστήρα κάρβουνου »), ορισμένοι πιστεύουν ότι το πιάτο παρασκευάστηκε για πρώτη φορά ως πλούσιο γεύμα για τους Ιταλούς εργάτες ξυλάνθρακα. Σε μέρη των Ηνωμένων Πολιτειών, αυτή η ετυμολογία προκάλεσε τον όρο «μακαρόνια του ανθρακωρύχου». Άλλοι όμως υποστηρίζουν πως προέρχεται ως φόρος τιμής στους Καρμπονάρους, μυστικό κίνημα, του οποίου τα μέλη ήταν εξέχουσα στα πρώτα, καταπιεσμένα στάδια της ιταλικής ενοποίησης στις αρχές του 19ου αιώνα. Φαίνεται πιο πιθανό ότι πρόκειται για ένα «αστικό πιάτο» από τη Ρώμη, που ίσως διαδόθηκε από το εστιατόριο La Carbonara στη Ρώμη.
Τα ονόματα pasta alla carbonara και spaghetti alla carbonara δεν έχουν καταγραφεί πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Συγκεκριμένα, απουσιάζει από το La Cucina Romana («Ρωμαϊκή κουζίνα» του 1930 της Ada Boni ). Το όνομα καρμπονάρα επιβεβαιώθηκε για πρώτη φορά το 1950, όταν περιγράφηκε στην ιταλική εφημερίδα La Stampa ως ένα πιάτο που αναζητούσαν οι Αμερικανοί αξιωματικοί μετά την απελευθέρωση της Ρώμης από τους Συμμάχους το 1944. Περιγράφηκε ως "ρωμαϊκό πιάτο «την εποχή που πολλοί Ιταλοί έτρωγαν αυγά και μπέικον που προμηθεύονταν από στρατεύματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες.  Το 1954 συμπεριλήφθηκε στο Italian Food, ένα αγγλόφωνο βιβλίο μαγειρικής που εκδόθηκε στη Μεγάλη Βρετανία.
Προετοιμασία
Τα ζυμαρικά ψήνονται σε μέτρια αλατισμένο βραστό νερό. Το guanciale τηγανίζεται για λίγο σε τηγάνι στο δικό του λίπος. Ένα μείγμα από ωμά αυγά (ή κρόκους), τριμμένο Pecorino romano και λίγη ποσότητα αλεσμένου μαύρου πιπεριού συνδυάζεται με τα ζεστά ζυμαρικά είτε στην κατσαρόλα με ζυμαρικά είτε σε ένα πιάτο σερβιρίσματος, αλλά μακριά από την άμεση φωτιά, για να αποφευχθεί το πήγμα το αυγό. Στη συνέχεια προστίθεται το τηγανισμένο guanciale και το μείγμα ανακατεύεται, δημιουργώντας μια πλούσια, κρεμώδη σάλτσα με κομμάτια κρέατος απλωμένα παντού.
Το Guanciale είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο κρέας για το πιάτο στην Ιταλία, αλλά χρησιμοποιούνται επίσης η πανσέτα και η pancetta affumicata, και στις αγγλόφωνες χώρες, το μπέικον χρησιμοποιείται συχνά ως υποκατάστατο. Το συνηθισμένο τυρί είναι το Pecorino Romano, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί και η παρμεζάνα. Οι συνταγές διαφέρουν ως προς τον τρόπο χρήσης των αυγών—μερικές χρησιμοποιούν ολόκληρο το αυγό, άλλες μόνο τον κρόκο και άλλοι ένα μείγμα.
Παραλλαγές
Ορισμένα παρασκευάσματα έχουν περισσότερη σάλτσα και επομένως χρησιμοποιούν σωληνοειδή ζυμαρικά, όπως οι πέννες.
Η κρέμα γάλακτος δεν χρησιμοποιείται συχνά στις περισσότερες ιταλικές συνταγές, Ωστόσο, χρησιμοποιείται κατά κόρον σε άλλες χώρες. Ομοίως, το σκόρδο βρίσκεται σε ορισμένες συνταγές, κυρίως εκτός Ιταλίας.
Εκτός Ιταλίας, οι παραλλαγές της καρμπονάρα μπορεί να περιλαμβάνουν αρακά, μπρόκολο, μπροκολίνι, πράσα, κρεμμύδια, άλλα λαχανικά ή μανιτάρια.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση ζυμαρικά
Οθωμανικός στρατός
Η ιστορία του Οθωμανικού Στρατού (αραβική γραφή: اردوي همايون, τουρκικά: Osmanlı Ordusu) μπορεί να χωριστεί σε πέντε βασικές περιόδους. Η εποχή της ίδρυσης καλύπτει τα έτη μεταξύ 1300 (Βυζαντινή εκστρατεία) και 1453 (Άλωση της Κωνσταντινούπολης), η κλασική περίοδος καλύπτει τα έτη μεταξύ 1451 (ενθρόνιση του Σουλτάνου Μωάμεθ Β΄) και 1606 (Ειρήνη του Σίτβατοροκ), η περίοδος αναμόρφωσης καλύπτει τα έτη μεταξύ 1606 και 1826 (Vaka-i Hayriye), η περίοδος εκσυγχρονισμού καλύπτει τα έτη μεταξύ 1826 και 1858 και η περίοδος παρακμής καλύπτει τα έτη μεταξύ 1861 (ενθρόνιση του Σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ) και 1918 (Ανακωχή του Μούδρου).
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανικός στρατός
Δημήτριος (Μιχαήλ) Κομνηνός Δούκας ο Κουτρούλης
Ο Δημήτριος Δούκας Κομνηνός Κουτρούλης Ἄγγελος (πέθανε μετά το 1304) ήταν ο τρίτος γιος του Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Κομνηνού Δούκα με την νόμιμη σύζυγο του Αγία Θεοδώρα της Άρτας, μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο διάδοχος του πατέρα του Νικηφόρος Α΄ Κομνηνός Δούκας. Άλλαξε το όνομά του σε Μιχαήλ και αποκαλείται από τις πηγές ως "Κουτρούλης". Παντρεύτηκε την Άννα Παλαιολογίνα (1278), κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ και δέχτηκε από τον πεθερό του τον τίτλο του "Δεσπότη".
Πολέμησε στο πλευρό των Βυζαντινών εναντίον του Βασιλιά της Νεαπόλεως Καρόλου του Ανδεγαυού, διακρίθηκε στην πολιορκία του Μπεράτ (1280 - 1281) και εναντίον των Αλανών (1300). Ο κουνιάδος του Ανδρόνικος Β' Παλαιολόγος τον κατηγόρησε αργότερα για συνωμοσία σε βάρος του, φυλακίστηκε (1304) και στην συνέχεια εξαφανίστηκε από τις πηγές.
Οικογένεια
Με την πρώτη του σύζυγο Άννα Παλαιολογίνα απέκτησε :
Με την δεύτερη σύζυγο του Άννα Τέρτερ, κόρη του τσάρου της Βουλγαρίας Γεωργίου Τέρτερ Α΄ απέκτησε και άλλα παιδιά ανάμεσα στα οποία μια κόρη που παντρεύτηκε τον Αλέξιο Ραούλ.
.ch
.ch είναι ο top-level domain κωδικός για την Ελβετία στο Διαδίκτυο. Τα γράμματα c και h προκύπτουν από τα αρχικά των λέξεων Confoederatio Helvetica, που στα λατινικά σημαίνει Ελβετική Συνομοσπονδία.
Δείτε επίσης
Κατάλογος top-level domains.
Κατηγορία:Επικοινωνίες στην Ελβετία Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
.ci
.ci είναι ο top-level domain κωδικός για την Ακτή Ελεφαντοστού στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτή Ελεφαντοστού Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Κοσσυφοπέδιο (αποσαφήνιση)
Ο όρος Κόσοβο ή Κοσσυφοπέδιο μπορεί να αναφέρεται:
Καϊμάκι
Το καϊμάκι μπορεί να είναι:
Γλώσσα Φάσου
Η γλώσσα Φάσου της Νέας Γουινέας δεν είναι στενά συνδεδεμένη με άλλες γλώσσες, αλλά αποτελεί ένα πιθανό παράρτημα της Διανεογουϊνεακής (ΔΝΓ) οικογένεια. Οι Βουρμ και Χατόρι (1981) θεώρησαν τις τρεις κύριες διαλέκτους, τη Φάσου, τη Σόμε και τη Ναμούμι, ότι είναι τρεις γλώσσες, οι οποίες αποκαλούνταν Δυτική Κουτουμπουανή οικογένεια, αλλά ο Εθνολόγος (2009) θεωρεί ότι είναι μια ενιαία γλώσσα. Δεν είναι κοντά στις δύο ανατολικές Κουτουμπουανές γλώσσας.
Αν και η Φάσου έχει λεξιλόγιο της πρωτο-ΔΝΓ, ο Μάλκολμ Ρος θεωρεί την παραδοσιακή ένταξη στις γλώσσες ΔΝΓ κάπως αμφίβολη.
Παραπομπές
Φ
Ιφικράτης
Ο Ιφικράτης ήταν Αθηναίος στρατηγός καταγόμενος από πτωχή οικογένεια, εκ του δήμου Ραμνούντος. Έζησε στο πρώτο μισό του 4ου π.Χ. αιώνα. Διακρίθηκε όχι μόνο για τη γενναιότητά του και την πολεμική του ικανότητα, αλλά πολύ περισσότερο, για την επιτυχή εφαρμογή στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων τακτικής και οπλισμού, τις οποίες επέβαλε ύστερα από την αποκτηθείσα εμπειρία και ανάλυση των διδαγμάτων του Πελοποννησιακού πολέμου.
Βοιωτικός ή Κορινθιακός πόλεμος (395 – 387 π.Χ.)
Ο Ιφικράτης εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο κατά τον Κορινθιακό Πόλεμο. Διακρίθηκε αρχικά στις ναυμαχίες στο Αιγαίο που είχαν ως συνέπεια τη μερική αποκατάσταση της αθηναϊκής ναυτικής ισχύος. Έπειτα, ως διοικητής μισθοφορικού σώματος, που ο στρατηγός Κόνων οργάνωσε με περσικά χρήματα (τέλη του 393 π.Χ.), εστάλη στη συμμαχική Κόρινθο για να ενισχύσει την άμυνα τής πόλης εναντίον ενδεχόμενης επίθεσης του λακωνικού συνασπισμού. Το σώμα αυτό αποτελείτο κυρίως από ελαφρά οπλισμένους άνδρες, σε μια παραλλαγή των Θρακών πελταστών-ακοντιστών. Οργανώθηκε, εκπαιδεύτηκε και ενεργούσε σύμφωνα με τις ιδέες και απόψεις του διοικητή του. Σύντομα οι «ιφικράτειοι» πελταστές, όπως ονομάστηκαν, θα δικαίωναν τις επιλογές του νεαρού στρατηγού. Το 392 π.Χ. μέρος των μακρών τειχών της Κορίνθου (που ένωναν την πόλη με το δυτικό λιμάνι της, Λέχαιο) κατελήφθη από τους Σπαρτιάτες. Λόγω της αντίστασης του Ιφικράτους η Κόρινθος παρέμεινε στα χέρια των δημοκρατικών. Το 391 π.Χ. οι εξόριστοι Κορίνθιοι ολιγαρχικοί, που είχαν καταφύγει στο Λέχαιο, προσπάθησαν να καταλάβουν την Κόρινθο αλλά ηττήθηκαν από τις δυνάμεις του Ιφικράτους. Αργότερα το ίδιο έτος, κατέλαβε το ίδιο το Λέχαιο και με ορμητήριο την πόλη αυτή επέδραμε κατά των περιοχών της Φλειούντας, Σικυώνος και Αρκαδίας. Οι δύο πρώτες πόλεις που επιδίωξαν να αντιμετωπίσουν τους πελταστές του Ιφικράτους υπέστησαν διαδοχικά συντριπτικές ήττες, με αποτέλεσμα οι φημισμένοι Αρκάδες πολεμιστές να μην τολμήσουν να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους που ανενόχλητοι δήωσαν τη χώρα τους. Οι πελταστές είχαν ήδη αρχίσει να αποκτούν φήμη, όπως και ο αρχηγός τους, τόσο λόγω των εντυπωσιακών νικών που πέτυχαν όσο και των ελάχιστων απωλειών τους.
Οι επιτυχίες αυτές αύξησαν την αθηναϊκή δύναμη και επιρροή και ακολούθως ανησύχησαν τους Σπαρτιάτες οι οποίοι αντέδρασαν πιο δυναμικά στέλνοντας τον βασιλιά τους Αγησίλαο Β΄ με στρατό και στόλο. Ο τελευταίος πραγματοποίησε δύο εκστρατείες στην περιοχή της Κορίνθου κατά τα έτη 391 και 390 π.Χ. καταλαμβάνοντας αρκετές θέσεις και οικισμούς γύρω από την Κόρινθο, μεταξύ των οποίων και το Λέχαιο. Η επικράτηση του Αγησίλαου φαινόταν αδιαμφισβήτητη και οι Βοιωτοί, σύμμαχοι των Αθηναίων, έσπευσαν να ζητήσουν ειρήνη. Τότε ακριβώς οι πελταστές του Ιφικράτους κατατρόπωσαν μία σπαρτιατική μόρα (600 άνδρες) προκαλώντας απώλειες 250 νεκρών και αγνώστου αριθμού τραυματιών (μάχη του Λεχαίου). Η μόρα αυτή επέστρεφε από τη Σικυώνα στο Λέχαιο αφού πρώτα είχε συνοδεύσει κάποιους συμπατριώτες τους, κατοίκους των Αμυκλών, που πήγαιναν στην πατρίδα τους για να συμμετάσχουν σε μια τοπική γιορτή. Ο Ιφικράτης και ο Καλλίας παρατήρησαν ότι η μόρα δεν είχε «ψιλούς», ούτε επαρκή κάλυψη ιππικού και αποφάσισαν να την προσβάλουν με τους ευκίνητους πελταστές. Ο Καλλίας με τους οπλίτες του έμεινε κοντά στην Κόρινθο ως εφεδρεία που τελικά δεν χρειάστηκε. Οι πελταστές με αλλεπάλληλες προσβολές και υποχωρήσεις κατάφεραν να αποσυντονίσουν και να καταπονήσουν τους πιο δυσκίνητους αντιπάλους, που τελικά υποχώρησαν άτακτα προς το Λέχαιο.
Η αναπάντεχη ήττα αλλά και το μέγεθος της συμφοράς (η Σπάρτη έχασε το ένα δέκατο των πολιτών της) των μέχρι τότε αήττητων Σπαρτιατών προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στην Ελλάδα και ιδιαίτερα μεταξύ των Λακεδαιμονίων βαθύ πένθος, κλονίζοντας σοβαρά το κύρος τής σπαρτιατικής στρατιωτικής ισχύος. Μάλιστα, ο Αγησίλαος επιστρέφοντας στη Σπάρτη μετά το συμβάν, φρόντισε ώστε ο στρατός του να μπαίνει στις πόλεις, όπου επρόκειτο να διανυκτερεύσει, αφού νυχτώσει και να βγαίνει από αυτές όσο το δυνατόν νωρίτερα το πρωί, ενώ στη Μαντίνεια δεν διανυκτέρευσε καν, αλλά τη διέσχισε μέσα στη νύχτα για να μην δουν οι στρατιώτες του τους Μαντινείς να χαίρονται από την ήττα των Σπαρτιατών. Οι περισσότερες από τις θέσεις που είχε καταλάβει ο Αγησίλαος ανακατελήφθησαν από τον Ιφικράτη εκτός από το Λέχαιο, αλλά σύντομα ο Ιφικράτης ανακλήθηκε στην Αθήνα καθώς κάποιες πρωτοβουλίες του δεν άρεσαν στους συμμάχους και κυρίως στους Αργείους. Τη θέση του πήρε ο στρατηγός Χαβρίας επικεφαλής άλλου μισθοφορικού τμήματος.
Το 388 π.Χ. εστάλη με οχτώ τριήρεις και 1.200 πελταστές στον Ελλήσποντο εναντίον του σπαρτιατικού στόλου και των συμμάχων του. Οι περισσότεροι των πολεμιστών του ήταν παλαίμαχοι των επιχειρήσεων στην Πελοπόννησο κατά τα προηγούμενα χρόνια. Το καλοκαίρι του ιδίου έτους κατατρόπωσε ξανά (με τέχνασμα) τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους, Αβυδινούς υπό τον Αναξίβιο ο οποίος έπεσε στη μάχη. Με τις επόμενες επιχειρήσεις στον Ελλήσποντο, φάνηκε ότι η αθηναϊκή ισχύς θα μπορούσε να αποκατασταθεί πλήρως στην περιοχή, αλλά το επόμενο έτος ο Ιφικράτης και άλλοι τέσσερις Αθηναίοι στρατηγοί παραπλανήθηκαν από τον Σπαρτιάτη Ανταλκίδα και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν (Βασίλειος ή Ανταλκίδειος ειρήνη, 387 π.Χ.).
Μισθοφόρος σε ξένες Αυλές
Με τη λήξη του Κορινθιακού Πολέμου, ο Ιφικράτης δεν επέστρεψε στην Αθήνα αλλά μετέβη με τους πελταστές του στη Θράκη όπου υπήρχαν πολλές ευκαιρίες πλουτισμού και διάκρισης για έναν έμπειρο στρατιωτικό ηγέτη, λόγω της αστάθειας που επικρατούσε στην περιοχή. Αρχικά προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Σεύθη Β΄, βασιλιά του ισχυρού φύλου των Οδρυσών Θρακών και έπειτα στον διάδοχό του, Εβρύζελμι. Σύντομα όμως εγκατέλειψε τον τελευταίο και τάχθηκε με τον αντίπαλό του, Κότυ Α΄ (384 π.Χ.-359 π.Χ.). Με αρχιστράτηγο τον Ιφικράτη οι δυνάμεις του Κότυος νίκησαν τον Εβρύζελμι (385 π.Χ.) και στη συνέχεια ένωσαν τους Οδρύσες Θράκες υπό το σκήπτρο του νέου βασιλιά τους, δημιουργώντας ένα ισχυρό κράτος από τον Έβρο ποταμό μέχρι την Οδησσό. Ως ανταμοιβή, ο Αθηναίος στρατηγός έλαβε μια κόρη του εργοδότη του ως σύζυγο και τις πόλεις Δρυ και Άντισσα του θρακικού βασιλείου (382 π.Χ.).
Ο Ιφικράτης δεν έμεινε πολύ στη Θράκη αλλά αναζήτησε και αλλού ευκαιρίες για να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Το χειμώνα του 380/379 π.Χ. ταξίδεψε στην Αίγυπτο όπου συνέπραξε με τους Πέρσες εναντίον των επαναστατημένων Αιγυπτίων. Αν και η Αθήνα αρχικά είχε ταχθεί με το μέρος των εξεγερθέντων, στην πορεία άλλαξε πολιτική, για να μην δυσαρεστήσει περισσότερο του Πέρσες και ανακάλεσε τον στρατηγό Χαβρία που βοηθούσε τους Αιγυπτίους. Επίσης ενέκρινε την απόφαση του Ιφικράτους κι έτσι αυτός ενεργούσε πλέον ως εντολοδόχος της πατρίδας του. Μέχρι το 373 π.Χ. υπηρέτησε στο μέτωπο αυτό ως αρχηγός των μισθοφόρων (12.000 – 20.000), συμβάλλοντας σε σημαντικό βαθμό στον περιορισμό των επαναστατών. Όμως παρά τις επιτυχίες του, ήρθε σε ρήξη με τον Φαρνάβαζο, αρχηγό των περσικών στρατευμάτων, και για να μην χρεωθεί την αποτυχία των επιχειρήσεων, έφυγε κρυφά και επέστρεψε στην Αθήνα.
Τελευταίες επιχειρήσεις
Με την υπογραφή της ειρήνης, ο Ιφικράτης ανακλήθηκε από το Ιόνιο (371 π.Χ.). Η Αθήνα και η Σπάρτη θεωρώντας πλέον ως κοινό κίνδυνο τη Θήβα ανέπτυξαν στενές σχέσεις. Το ίδιο έγινε η μάχη των Λεύκτρων στην οποία ο θηβαϊκός στρατός υπό τον Επαμεινώνδα συνέτριψε του Λακεδαιμονίους και τους συμμάχους τους. Έπειτα εξεστράτευσε στην Πελοπόννησο όπου αποδυνάμωσε περαιτέρω τους Σπαρτιάτες. Οι Αθηναίοι τότε ψήφισαν γενική επιστράτευση και έθεσαν τον Ιφικράτη επικεφαλής του στρατού. Ο τελευταίος κατάλαβε τα περάσματα του Ισθμού με σκοπό να αποκόψει την οδό επιστροφής των Θηβαίων. Ο Επαμεινώνδας όμως κατάφερε με τέχνασμα να αποφύγει τον αθηναϊκό στρατό και να επιστρέψει στη Θήβα χωρίς απώλειες.
Το 368 π.Χ. ο Ιφικράτης εστάλη στη Χαλκιδική, οι πόλεις της οποίας είχαν αποστατήσει από τη Β Αθηναϊκή Συμμαχία και είχαν συμμαχήσει με την Αμφίπολη. Ο Ιφικράτης επέκτεινε την επιρροή της Αθήνας στο Μακεδονικό βασίλειο (ήταν προσωπικός φίλος της βασίλισσας Ευρυδίκης) αλλά απέτυχε να καταλάβει την Αμφίπολη, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες. Έτσι το 365 π.Χ. καθαιρέθηκε και τη θέση του έλαβε ο πολιτικός του αντίπαλος Τιμόθεος. Δυσαρεστημένος από αυτήν την εξέλιξη ο Ιφικράτης πήγε ξανά στη Θράκη όπου πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον βασιλιά Κότυ εναντίον της πατρίδας του. Κυρίευσε τη Σηστό του Ελλήσποντου, αθηναϊκή κτήση, αλλά όταν ο Κότυς Α΄ θέλησε να καταλάβει και τις υπόλοιπες αθηναϊκές κτήσεις της περιοχής, ο Ιφικράτης τον εγκατάλειψε και γύρισε στην Αθήνα, μη θέλοντας να προκαλέσει κι άλλο κακό στην πατρίδα του.
Εκεί κατάφερε να ανακτήσει την προηγούμενη πολιτική του επιρροή και θέση, παρά τις ενέργειές του στη Θράκη. Μάλιστα συμφιλιώθηκε με τον παλιό αντίζηλό του, Τιμόθεο και μαζί κυριάρχησαν για κάποιο διάστημα στην εσωτερική πολιτική σκηνή.
Επαμεινώνδας Τσέλλος
Ο Επαμεινώνδας Τσέλλος του Κωνσταντίνου (1898 – Νοέμβριος 1979) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και υπουργός. Από το 1957 έως το 1964 ήταν γενικός διευθυντής του ΟΤΕ.
Ιφικράτης
Τελευταίες επιχειρήσεις
Επόμενη ενέργεια του Ιφικράτους ήταν η εκστρατεία στο Βυζάντιο μαζί με τον γιο του και τον Τιμόθεο, προς ενίσχυση του στρατηγού Χάρητα, ο οποίος αγωνιζόταν εναντίον των αποστατών συμμάχων της Αθήνας. Όμως η εκστρατεία δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, παρά τις μεγάλες δυνάμεις που κινητοποίησε η Αθήνα (120 τριήρεις, ο μεγαλύτερος στόλος μετά τη ναυμαχία των Αργινουσών). Αφού επανέφεραν στη συμμαχία κάποιες πόλεις, ο στόλος των Ιφικράτους και Τιμοθέου ενώθηκε με τις δυνάμεις του Χάρητα, κοντά στη Χίο. Όμως λόγω θαλασσοταραχής στην περιοχή, οι Ιφικράτης και Τιμόθεος δίστασαν να εμπλακούν με τον αντίπαλο στόλο. Ο Χάρης τους κατηγόρησε ως προδότες και έσπευσε μόνος του να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους. Όπως ήταν αναμενόμενο, ηττήθηκε. Όταν επέστρεψαν στην Αθήνα, ο Χάρης κατηγόρησε τους συστρατήγους του ως προδότες. Τελικά μετά από δίκη, ο Ιφικράτης και ο γιος του Μενεσθέας αθωώθηκαν, ενώ στον Τιμόθεο επιβλήθηκε πρόστιμο (355 π.Χ.). Με τα γεγονότα αυτά, ο Ιφικράτης έχασε την πολιτική του επιρροή και οι πηγές δεν ξανακάνουν λόγο γι’ αυτόν. Άγνωστος παραμένει και ο ακριβής χρόνος του θανάτου του. Συνήθως τοποθετείται περί το 350 π.Χ. ή λίγο αργότερα.
Επαμεινώνδας Τσέλλος
Βιογραφία
Το 1935 ανέλαβε γραμματέας του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος. Στην στην εξόριστη κυβέρνηση του Τσουδερού στο Κάιρο ήταν υφυπουργός Κοινωνικής Προνοίας, από το Νοέμβριο του 1942 έως το Μάρτιο του 1943, οπότε και παραιτήθηκε. Αργότερα διορίστηκε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Ανασυγκροτήσεως. Στις 22 Δεκεμβρίου 1966 ανέλαβε στο Υπουργείο Εμπορίου, στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 3 Μαΐου 1967. Κατά τα πρώτα χρόνια της χούντας έγινε ξανά υπουργός Εμπορίου, από τις 20 Ιουνίου 1968 έως τις 29 Ιουνίου 1970. To 1956 έγινε διευθυντής της νεοσύστατης ΕΡΕ και το 1957 διευθυντής του ΟΤΕ, θέση στην οποία έμεινε επί επτά έτη.
Ιφικράτης
Οι καινοτομίες του Ιφικράτους στην πολεμική τέχνη
150px|thumb|Αρχαίος Θράκας πελταστής. Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ιδίως δε κατά την τελευταία φάση, η πολεμική τέχνη των Ελλήνων άρχισε να αλλάζει και να απομακρύνεται από την κλασική εικόνα της σύγκρουσης μεταξύ οπλιτικών φαλαγγών, που είχε επικρατήσει από τον 7ο π.Χ. αι. Ο ατομικός οπλισμός, κυρίως ο αμυντικός, άρχισε να μειώνεται ενώ οι τακτικές έτειναν να γίνουν πιο πολύπλοκες και ρευστές. Ως εκ τούτου, από την εποχή αυτή κι έπειτα τα ελαφρά τμήματα, οι λεγόμενοι ψιλοί (ακοντιστές, τοξότες, σφενδονίτες κ.ά.), αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία και δεν περιορίζονται απλώς σε επικουρικούς ρόλους.
Επαμεινώνδας Τσέλλος
Βιογραφία
Πέθανε το 1979 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 13 Νοεμβρίου.
Ιφικράτης
Οι καινοτομίες του Ιφικράτους στην πολεμική τέχνη
Αξιοποιώντας τα διδάγματα του πολέμου αυτού, ο Ιφικράτης εισήγαγε καθοριστικές καινοτομίες στον οπλισμό των στρατιωτών, την εκπαίδευση, τις τακτικές μάχης και γενικότερα στην πολεμική τέχνη. Ειδικότερα εισήγαγε έναν νέο τύπο πεζικού, τους πελταστές. Αρχικά οι πελταστές αποτελούσαν έναν από τους παραδοσιακούς τύπους πολεμιστή των θρακικών φυλών και ήταν γνωστοί στη Νότιο Ελλάδα, όπου υπηρετούσαν ως μισθοφόροι, αρκετά πριν την εποχή του Ιφικράτους. Οι «ιφικράτιοι» πελταστές αποτελούσαν έναν ενδιάμεσο τύπο μεταξύ των παλαιών πελταστών και των κλασσικών οπλιτών. Συγκεκριμένα εξοπλίστηκαν με ακόντιο διπλάσιου μήκους και ξίφος μεγαλύτερου των αντίστοιχων κλασσικών, ελαφρύ θώρακα από λινό ή δέρμα, ενώ για ασπίδα υιοθετήθηκε η «πέλτη» των Θρακών ομολόγων τους, πολύ ελαφρύτερη της οπλιτικής. Επίσης οι χάλκινες περικνημίδες αντικαταστάθηκαν με δερμάτινα υποδήματα, τις περίφημες «ιφικρατίδες υποδέσεις», που ήταν ελαφρύτερα, πρακτικά και πιο εύχρηστα. Οι αλλαγές στον οπλισμό συνοδεύτηκαν από αντίστοιχες καινοτομίες σε τακτικό επίπεδο. Οι «ιφικράτειοι» πελταστές, συγκέντρωναν στον καλύτερο δυνατό συνδυασμό τα πλεονεκτήματα τόσο των πελταστών όσο και των οπλιτών. Λόγω του βαρύτερου οπλισμού τους, υπερείχαν σαφώς των υπολοίπων ψιλών στρατευμάτων, ενώ υπό κάποιες συνθήκες μπορούσαν να αντιπαραταχθούν και σε οπλιτική φάλαγγα. Συνήθως βέβαια απέφευγαν την άμεση επαφή με φάλαγγα, ιδίως σε πεδινές περιοχές, και ακολουθούσαν τακτικές διαδοχικών προσβολών και υπαναχωρήσεων, που συνήθως είχαν ως αποτέλεσμα τον αποσυντονισμό και τελικά την καταστροφή της αντίπαλης παράταξης (χαρακτηριστικό παράδειγμα η κατανίκηση των Σπαρτιατών στο Λέχαιο). Επίσης η μείωση του βαρέως οπλισμού έδινε τη δυνατότητα μεταφοράς περισσότερων προμηθειών, σε σχέση με τους οπλίτες. Έτσι οι πελταστές μπορούσαν να πραγματοποιούν μεγαλύτερες πορείες και σε δύσβατο έδαφος, κάτι που πολλές φορές τούς έδινε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Με άλλα λόγια οι μισθοφόροι του Ιφικράτους ακολουθούσαν τακτικές καταδρομών ενώ με την ευκινησία τους, αναλάμβαναν τον ρόλο του ιππικού σε εδάφη που αυτό δεν μπορούσε να ενεργήσει.
Επαμεινώνδας Τσέλλος
Πηγές
Τσελλος Τσελλος Τσελλος Τ