cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπενεντέτο Κρότσε
==Βίος == Ο Μπενεντέτο Κρότσε γεννήθηκε στο Πεσκασερόλι (Pescasseroli) της Ακουίλα το 1866 από εύπορη οικογένεια. Το 1883 έχασε τους γονείς του στον καταστροφικό σεισμό της Κασαμιτσιόλα (Cassamicciola) στο νησί Ίσκια. Μετά τον τραυματισμό του μεταφέρθηκε στη Ρώμη όπου σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης Λα Σαπιέντσα. To 1884 γνώρισε τον Αντόνιο Λαμπριόλα, τον σημαντικότερο εκπρόσωπο του μαρξισμού στην Ιταλία, ο οποίος και τον επηρέασε σημαντικά στην διαμόρφωση της πολιτικής φιλοσοφίας του. Αρχίζει το συγγραφικό έργο του: δοκίμια, ιστορικά και φιλοσοφικά έργα τον καθιστούν ως μία από τις πιο δραστήριες προσωπικότητες της εποχής του. Το 1902 ιδρύει με τον Τζοβάνι Τζεντίλε το περιοδικό La Critica. Επρόκειτο για ένα διμηνιαίο περιοδικό που θα εκδοθεί μέχρι το 1944. Η παύση της έκδοσής του δεν είναι άσχετη με τη διάσταση των φιλοσοφικών απόψεων ανάμεσα στους δύο άντρες, Από το 1951 θα μετονομαστεί σε Quaderni Della Critica. Ενεργή είναι η συμμετοχή του στην ιταλική πολιτική ζωή: έτσι, το 1910 εκλέγεται μέλος της συγκλήτου με τη φιλελεύθερη κυβέρνηση του Τζοβάνι Τζολίτι. Το 1920 αναλαμβάνει τη θέση του Υπουργού Παιδείας μέχρι το 1921 οπότε και ηττάται στις εκλογές ο Τζιολίτι. Η αρχική ανοχή του Κρότσε απέναντι στον φασισμό θα μετατραπεί σύντομα σε εχθρότητα. Έτσι τον Μάιο του 1925 ιδρύει το Manifesto degli intellettuali antifascisti. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εκλέγεται πρόεδρος του φιλελεύθερου κόμματος αλλά το 1947 εγκαταλείπει την πολιτική. Πεθαίνει το 1952 στη Νάπολη.
Κριτική
Νεώτεροι ιστορικοί θεωρούν τις μελέτες του Smith ξεπερασμένες και θεωρούν ότι η αρχική ευνοϊκή στάση του προς τον φασισμό ήταν παροδική και γεμάτη επιφυλάξεις, ενώ η αντίθεσή του προς αυτόν ήταν έμπρακτη. Ο Κρότσε με τα γραπτά του υπεραμύνθηκε της φιλελεύθερης παράδοσης του ιταλικού Risorgimento (εποχή της ιταλικής ενοποίησης).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί πολιτικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί άθεοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της ιστορίας Κατηγορία:Κριτικοί της τέχνης
Μωρί (Ανατολικά Πυρηναία)
Το Μωρί (γαλλικά: Maury, καταλανικά: Maurí, οξιτανικά: Maurin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μωρινουά (γαλλικά: Maurynois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Χάσιο
Το συνθετικό χημικό στοιχείο Χάσιο η Άσσιο είναι ένα μέταλλο με ατομικό αριθμό 108 και ατομικό βάρος (269). Έχει απροσδιόριστη θερμοκρασία τήξης και απροσδιόριστη θερμοκρασία βρασμού. Παρήχθη για πρώτη φορά το 1984 στο Γερμανικό εθνικό εργαστήριο βαρέων ιόντων (GSI, Gesellschaft für Schwerionenforschung) και προσωρινά ονομάστηκε Unniloctium από την IUPAC. Από το 1997 επισήμως ονομάζεται Χάσιο (Hassium), από το λατινικό όνομα του γερμανικού κρατιδίου της Έσσης και συμβολίζεται με το Hs.
Πηγές
Βασικές πληροφορίες για το χάσιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχεία μετάπτωσης
Σαλιχλή
Το Σαλιχλή ή Σαλιχλί (τουρκικά: Salihli) είναι πόλη της Τουρκίας στην επαρχία Μανίσας (ελλην. Μαγνησίας) του διαμερίσματος του Αιγαίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009 ο πληθυσμός του Σαλιχλή ανέρχεται σε 155.333 κατοίκους (96.503 εντός πολεοδομικού σχεδίου).
Τοποθεσία
Το Σαλιχλή (125 μέτρα υψόμετρο) είναι κτισμένο επί εύφορης πεδιάδας κοντά (νοτίως) στον ποταμό Έρμο (Τουρκικά: Gediz, προφορά: Γκεντίζ), σε απόσταση 96 χιλιομέτρων ανατολικά της Σμύρνης, επί του αυτοκινητόδρομου Σμύρνης-Άγκυρας (E 96) και των παράλληλων σιδηροδρομικών συνδέσεων. Η αστική ζώνη βρίσκεται στις πλαγιές της οροσειράς του Τμώλου (Μποζντάγ), κατά μήκος της προσχωσιγενούς πεδιάδας του ποταμού Έρμου. Στα βόρεια και βορειοανατολικά της πεδιάδας εκτείνονται δύο οροσειρές, η πρώτη με μεγαλύτερο το όρος Ντιμπέκ (Τουρκικά: Dibek, 1.120 μ. υψόμετρο) και η δεύτερη με μεγαλύτερο το όρος Iουσιουμιούς (Τουρκικά: Üşümüş, 1.085 μ. υψόμετρο).
Ιστορία
Η ευρύτερη περιοχή όπου βρίσκεται η πόλη απέκτησε μεγάλη σπουδαιότητα με την ίδρυση της αρχαίας πόλης των Σάρδεων (σημερινή πόλη Σαρτ), η τοποθεσία της οποίας βρίσκεται 7 χλμ. δυτικώς του κέντρου του Σαλιχλή. Οι Σάρδεις ήταν η πρωτεύουσα της Λυδίας έως το 547 π.Χ., όταν και η περιοχή κατακτήθηκε από τους Πέρσες και κυβερνήθηκε από σατράπες έως το 334 π.Χ. Μετά τους Πέρσες η περιοχή κυβερνήθηκε διαδοχικά από τους Μακεδόνες, τους Ατταλίδες της Περγάμου, τους Ρωμαίους και τους Βυζαντινούς.
Στις αρχές του 14ου αιώνα μ.Χ., η περιοχή καταλήφθηκε από τους Τούρκους του Μπεηλικιού του Σαρουχάν και κυβερνήθηκε από τη βάση αυτών στην κοντινή πόλη Μαγνησία (Μανίσα). Το 1400 η περιοχή πέρασε υπό την εξουσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με κέντρο της περιοχής την πόλη Μαγνησία, που διατήρησε την πρωτοκαθεδρία της. Στην αρχή της οθωμανικής εποχής, το Σαλιχλή ήταν ένα χωριό στον καζά της Σαρτ, λίγο νοτιότερα από τη σημερινή του θέση, ονομαζόταν Εβλάαντ-ι Σαλίχ ("τα παιδιά του Σαλίχ" στα Ελληνικά), και ήταν εξαρτώμενο από την επαρχιακή διοίκηση του Αϊδινίου.
Το 1845, σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής εκείνου του έτους, στο Σαλιχλή ζούσαν 278 οικογένειες. Στα μισά του 19ου αιώνα, με την κατασκευή του σιδηροδρόμου Σμύρνη-Ουσάκ-Αφιόν, σημείωσε πολύ μεγαλύτερη ανάπτυξη σε σχέση με την πόλη Σαρτ και το 1872 το χωριό απέκτησε καθεστώς πόλης, αποτελώντας καζά του σαντζακίου του Σαρουχάν.
Κατά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 έχασαν τη ζωή τους αρκετοί Τούρκοι κάτοικοι του Σαλιχλή που συμμετείχαν στις πολεμικές επιχειρήσεις ως κληρωτοί και επιστρατευμένοι στις τάξεις του Οθωμανικού Στρατού. Σύμφωνα με οθωμανική απογραφή του 1908 στον κασαμπά (κωμόπολη, οχυρωμένη πόλη) του Σαλιχλή κατοικούσαν 4.441 άτομα (3.002 μουσουλμάνοι, 1.139 Έλληνες, 215 Εβραίοι και 85 Αρμένιοι).
Πριν την έκρηξη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη ήταν χωρισμένη σε δύο συνοικίες (Κάτω και Επάνω Σαλιχλή) και υπολογίζεται πως είχε πληθυσμό 7.500 κατοίκων, με την πλειοψηφία τους να είναι μουσουλμάνοι (Τούρκοι και Κιρκάσιοι). Παράλληλα διέθετε σημαντική ελληνική κοινότητα 2.000 ατόμων, η οποία αυξήθηκε πληθυσμιακά μετά το 1870 από Έλληνες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ερχόμενοι από το Αξάρι, τη Νίγδη, το Αϊδίνιο, την Καισάρεια, τη Φιλαδέλφεια κ.α. . Η ελληνική κοινότητα ήταν - σε αντίθεση με τους γειτονικούς ελληνικούς πληθυσμούς - κατά κύριο λόγο ελληνόφωνη και η πλειοψηφία των μελών της ευκατάστατη. Διέθετε δύο εκπαιδευτικά ιδρύματα (αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο) και μια κεντρική εκκλησία (Ι.Ν. Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης). Ο πληθυσμός της πόλης περιελάμβανε επίσης 200 Εβραίους και μερικές οικογένειες Αρμενίων.
Το Σαλιχλή διέθετε πλούσια αγροτική παραγωγή (σιτάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, βαμβάκι, όπιο, φρούτα κ.ά), που σε συνδυασμό με τη σιδηροδρομική σύνδεση με το λιμάνι της Σμύρνης οδήγησε στη μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, που εξελίχθηκε σε βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο.
Στις 23 Ιουνίου του 1920, δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού υπό τον ανθυπολοχαγό Γ. Αγριτέλλη κατέλαβαν το Σαλιχλή κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας του 1919-1922. Η πόλη παρέμεινε υπό ελληνικό έλεγχο μέχρι το Σεπτέμβριο του 1922. Μάλιστα στις 5 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους διεξήχθη στην περιοχή νικηφόρα για τις ελληνικές δυνάμεις μάχη, ανάμεσα στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων (με επικεφαλής τον Νικόλαο Πλαστήρα) και σε τουρκική μεραρχία ιππικού, στα πλαίσια της κάλυψης της υποχώρησης τριών ελληνικών μεραρχιών που κινδύνευαν να κυκλωθούν από τα αντίπαλα στρατεύματα. Κατόπιν το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων υποχώρησε συντεταγμένα από την κωμόπολη. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, ο ελληνικός στρατός, για λόγους ασφαλείας της υποχώρησής του, κατά την αποχώρησή του από το Σαλιχλή προχώρησε σε σημαντικές καταστροφές εφαρμόζοντας τακτική καμένης γης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Σου Σέιντ Μαρί (Οντάριο)
Το Σου Σέιντ Μαρί (αγγλικά: Sault Ste. Marie, γαλλικά: Sault-Sainte-Marie) είναι πόλη στον ποταμό Σαιντ Μέρις στο Οντάριο του Καναδά, κοντά στα σύνορα Καναδά-ΗΠΑ. Είναι η έδρα του Διαμερίσματος Αλγκόμα και η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στο Βόρειο Οντάριο, μετά το Σάντμπερι και το Θάντερ Μπέι.
Οι Οτζίμπουε, οι αυτόχθονες κάτοικοι της περιοχής Ανισίνααμπε, αποκαλούν αυτήν την περιοχή Μπααβίτιγκονγκ, που σημαίνει «τόπος των ορμητικών ρευμάτων». Την χρησιμοποιούσαν ως τοπικό σημείο συνάντησης κατά τη διάρκεια της εποχής κορηγόνων στα Ορμητικά Ρεύματα του Σαιντ Μέρις.
Στα νότια, απέναντι από τον ποταμό, βρίσκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και η πόλη στο Μίσιγκαν με το ίδιο όνομα. Αυτές οι δύο κοινότητες ήταν μία πόλη έως ότου μια νέα συνθήκη μετά τον Πόλεμο του 1812 καθιέρωσε τα σύνορα μεταξύ του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών σε αυτήν την περιοχή στον ποταμό Σαιντ Μέρις. Τον 21ο αιώνα, οι δύο πόλεις ενώθηκαν με τη Διεθνή Γέφυρα, η οποία συνδέει τον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο 75 επί την πλευρά του Μίσιγκαν, και την Οδό Χούρον (και πρώην δευτερεύουσα εθνική οδό του Οντάριο 550B) επί την πλευρά του Οντάριο. Η ναυτιλιακή κίνηση στο σύστημα των Μεγάλων Λιμνών παρακάμπτει τα Ορμητικά Ρεύματα του Σαιντ Μέρις μέσω των αμερικανικών Κλεισιάδων του Σου (Sault Locks), του πιο πολυσύχναστου καναλιού στον κόσμο όσον αφορά τη χωρητικότητα πλοίων που το διέρχονται, ενώ μικρότερα σκάφη αναψυχής και περιηγήσεων χρησιμοποιούν το καναδικό Κανάλι Σου Σέιντ Μαρί.
Οι Γάλλοι άποικοι αναφέρονταν στα ορμητικά ρεύματα στον ποταμό ως ''Les Saults de Ste. Marie'' και το όνομα του χωριού προήλθε από αυτό. Τα ορμητικά ρεύματα και οι καταρράκτες του ποταμού Σαιντ Μέρις κατηφορίζουν περισσότερο από 6 μέτρα από το επίπεδο της λίμνης Σουπήριορ στο επίπεδο των κάτω λιμνών. Πριν από εκατοντάδες χρόνια, η επιβραδυμένη ναυτιλιακή κίνηση, απαιτούσε χερσαία μεταφορά πλοίων και φορτίων από τη μια λίμνη στην άλλη. Ολόκληρη η ονομασία μεταφράζεται σε «Ορμητικά Ρεύματα της Αγίας Μαρίας» ή «Καταρράκτες της Αγίας Μαρίας». Η λέξη sault προφέρεται [σω] στα γαλλικά και [σου:] στην αγγλική προφορά του ονόματος της πόλης. Οι κάτοικοι της πόλης ονομάζονται Saultites.
To Σου Σέιντ Μαρί συνορεύει ανατολικά με τα καταφύγια των Πρώτων Εθνών Γκάρντεν Ρίβερ και Ράνκιν, και δυτικά με τον Συνοικισμό Πρινς. Στα βόρεια, η πόλη συνορεύει με ένα μη ενσωματωμένο τμήμα της Περιοχής Αλγκόμα, η οποία περιλαμβάνει τα τοπικά συμβούλια υπηρεσιών Ώουερες (Aweres), Μπατσαουάνα Μπέι (Batchawana Bay), Γκουλαί και Ντίστρικτ (Goulais and District), Πης Τρι (Peace Tree) και Σέρτσμοντ (Searchmont). Το πολεοδομικό συγκρότημα απογραφής της πόλης, συμπεριλαμβανομένων των δήμων Λαιρντ (Laird), Πρινς (Prince) και Μακντόναλντ, Μέρεντιθ και Άμπερντιν Αντίσιοναλ (Macdonald, Meredith and Aberdeen Additional) και τα καταφύγια Πρώτων Εθνών του Γκάρντεν Ρίβερ και Ράνκιν, είχαν συνολικό πληθυσμό 79.800 ατόμων το 2011.
Οικισμοί ιθαγενών Αμερικανών, κυρίως λαών ομιλητών της Οτζίμπουε, υπήρχαν εδώ για περισσότερα από 500 χρόνια. Στα τέλη του 17ου αιώνα, οι Γάλλοι ιησουίτες ιεραπόστολοι καθιέρωσαν ιεραποστολή στο χωριό των Πρώτων Εθνών. Αυτό ακολουθήθηκε από την ανάπτυξη ενός εμπορικού σταθμού γούνας και ενός μεγαλύτερου οικισμού, καθώς οι έμποροι, οι παγιδευτές και οι ιθαγενείς Αμερικανοί προσελκύονταν στην κοινότητα. Θεωρήθηκε μία κοινότητα και μέρος του Καναδά μόνο μετά τον πόλεμο του 1812 και οικισμός στα σύνορα μεταξύ του Καναδά και των ΗΠΑ στον Ποταμό Σαιντ Μέρις. Εκείνη την εποχή, οι ΗΠΑ απαγόρευαν στους Βρετανούς εμπόρους να λειτουργούν πλέον στην επικράτειά τους και οι περιοχές που χωρίστηκαν από τον ποταμό άρχισαν να αναπτύσσονται ως δύο κοινότητες, και οι δύο ονομάστηκαν Σου Σέιντ Μαρί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Κουτρούλης (όρος)
Κουτρούλης λέγεται ένα βουνό της Κρήτης. Η κορυφή του Κουτρούλη βρίσκεται σε υψόμετρο 1.071 μέτρων.
Ο Κουτρούλης βρίσκεται στο δυτικό άκρο του νησιού της Κρήτης, στον Κίσαμο του δυτικού νομού Χανίων. Το φαράγγι των Σηρικών βρίσκεται στη βόρεια πλαγιά του Κουτρούλη. Ανατολικά του Κουτρούλη βρίσκεται το όρος Αποπηγάδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Κρήτης
Η Μεγάλη Ληστεία του Τρένου
Η ληστεία
Έμεινε στη βρετανική ιστορία ως "η μεγάλη ληστεία του τρένου". Αυτή η ληστεία της 8ης Αυγούστου του 1963 σε ειδική ταχυδρομική αμαξοστοιχία που μετέφερε χαρτονομίσματα για πολτοποίηση, έκανε πάταγο σε ολόκληρο τον κόσμο. «Στην πραγματικότητα εγκέφαλος της ληστείας ήταν ο Μπρους Ρέινολντς, ο οποίος χρησιμοποίησε για τις ανάγκες του φιλόδοξου σχεδίου την… εμπειρία που αποκόμισε από την παρακολούθηση ταινιών γουέστερν. Συγκεντρώνοντας μια ομάδα αναξιοπαθούντων που επιζητούσαν το εύκολο χρήμα, σχεδίασε μαζί τους την επίθεση στο τρένο χωρίς όμως να φροντίσει τις μικρολεπτομέρειες».
Η ληστεία έγινε με βάση εσωτερική πληροφόρηση. Το τρένο οδηγήθηκε από τους ληστές μέχρι το σημείο που βρίσκονταν τα φορτηγά τους, ώστε να μεταφλερουν σε αυτά τα χρήματα, 120 ταχυδρομικούς σάκους με 2,6 εκατομ. στερλίνες. Οι ληστές όμως, όπως γράφτηκε, «δεν ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχοι», διότι μια σειρά λαθών, όπως κουβέντες που είχαν ανταλλάξει με ορισμένους σιδηροδρομικούς, τα δακτυλικά αποτυπώματά τους, διάφορα άλλα πειστήρια, αλλά και η αλόγιστη σπατάλη των χρημάτων που είχαν κλέψει, οδήγησαν εύκολα τις αστυνομικές αρχές. Τους πρόδωσε και μια παρτίδα Μονόπολη, την οποία οι ληστές έπαιζαν χρησιμοποιώντας τα κλεμμένα χρήματα.
Η ληστεία ως έμπνευση
Η παράτολμη ληστεία στάθηκε η έμπνευση για πολλά βιβλία, κινηματογραφικές ταινίες, βιντεοπαιχνίδια και τραγούδια, ενώ η ζωή του Ρόνι Μπιγκς έγινε και σίριαλ («Mrs Biggs»).
Στην ταινία Βοήθεια... Οι Beatles (Help!, 1965), ο Τζον Λένον κάνει μία ειρωνική αναφορά στη Μεγάλη ληστεία του τρένου στη Σκότλαντ Γιαρντ, ρωτώντας "Η Μεγάλη Ληστεία του Τραίνου, πώς πάει;".
Στην ταινία Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: επίχειρηση κεραυνός (Thunderball, 1965), αξιωματούχος της Σπέκτρα αναφέρει ότι η εγκληματική οργάνωση έλαβε 250.000 λίρες από την κλεμμένη λεία, ως αμοιβή για τις συμβουλευτικές υπηρεσίες που παρείχε στη συμμορία.
Στην ταινία Η Μεγάλη Ληστεία του Τραίνου του Σαιντ Τρίνιαν (The Great St. Trinian's Train Robbery, 1966) παρουσιάζεται μια κωμική εκδοχή της ιστορίας.
Η ταινία Η Ληστεία (Robbery, 1967) αποτελεί μία έντονα φανταστική εκδοχή, βασισμένη στα γεγονότα του 1963. Παρόλο που επρόκειτο για φανταστική ιστορία, η ταινία περιλάμβανε αρκετές σημαντικές λετπομέρειες από την πραγματική ληστεία. Αυτές περιλάμβαναν τον λεπτομερή σχεδιασμό και τη λεπτομερή προετοιμασία που χρησιμοποιήθηκαν, την χρήση ενός αγροτόσπιτου σαν βάση και την επιδιωκόμενη (αλλά ανεπιτυχή) χρήση ενός αντικαταστάτη οδηγού για το τραίνο. Η ταινία τελειώνει με τον εγκέφαλο της ληστείας "Κλίφτον", τον οποίο υποδύεται ο Στάνλεϊ Μπέικερ, να γλυτώνει τη σύλληψη και να το σκάει φεύγοντας σε υπερπόντιο ταξίδι σαν ναύτης σε εμπορικό πλοίο.
Στην ταινία Επιθεωρητής Κλουζώ (Inspector Clouseau, 1968), ο Πίτερ Σέλλερς καταδιώκει τον Ρεινμπόου, έναν φανταστικό χαρακτήρα βασισμένο στον αρχηγό της συμμορίας της Μεγάλης Ληστείας του Τραίνου, Μπρους Ρέινολντς, χαρακτήρας ο οποίος εμφανίζεται στο βιβλίο του 1965 των Γκόσλινγκ και Κρεγκ και στο βιβλίο του 1967 του ΜακΝτάνιελ.
Στη γαλλική ταινία Ο Εγκέφαλος (The Brain, γαλλ. Le cerveau, 1969) πρωταγωνιστεί ο Ντέιβιντ Νίβεν στο ρόλο ενός Βρετανού εγκληματικού εγκεφάλου ο οποίος διαπράττει στη Γαλλία μια ληστεία βασισμένη στη Ληστεία του Τρένου. Το σενάριο της ταινίας υπονοεί ότι αυτός ήταν πραγματικός διοργανωτής της ληστείας του 1963.
Το 1988, οι εμπειρίες του Μπάστερ Έντουαρντς μεταφέρθηκαν στην κομεντί Buster (σκηνοθεσίας Ντέιβιντ Γκριν) με πρωταγωνιστή τον τραγουδιστή Φιλ Κόλλινς και την Τζούλι Γουόλτερς στο ρόλο της συζύγου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ληστείες
Μπομπ Μπίμον
Ο Ρόμπερτ «Μπομπ» Μπίμον (Robert "Bob" Beamon, γεννήθηκε 29 Αυγούστου 1946) είναι Αμερικανός αθλητής του στίβου, που έμεινε στην ιστορία για το εντυπωσιακό παγκόσμιο ρεκόρ που πέτυχε στο άλμα εις μήκος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 και ονομάστηκε «το άλμα του αιώνα».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και σε ηλικία οκτώ μηνών η μητέρα του πέθανε από φυματίωση. Λόγω του εγκλεισμού του πατριού του, η γιαγιά του έγινε ο κύριος επιμελητής του. Η παιδική του ηλικία κινήθηκε σε φόντο βίας, συμμορίες και ναρκωτικά. Κατά τη διάρκεια ενός καυγά στο σχολείο χτύπησε ένα δάσκαλο και αποβλήθηκε. Στάλθηκε σε κέντρο κράτησης ανηλίκων και στη συνέχεια σε εναλλακτικό σχολείο για παραβατικούς στη Νέα Υόρκη. Σε αυτό το σχολείο, έμαθε πειθαρχία και άρχισε να λειτουργεί μακριά από την κουλτούρα του δρόμου. Χρησιμοποίησε τον αθλητισμό ως μέσο για να εστιάσει την προσοχή και την ενέργειά του σε θετικούς στόχους. Έκανε τακτικά ρεκόρ σε τοπικό και κρατικό επίπεδο. Άρχισε να ασχολείται με το στίβο και ιδιαίτερα με το μήκος στο Γυμνάσιο της Τζαμάικα (Λονγκ Άιλαντ, Νέα Υόρκη). Παρακολούθησε το Γεωργικό και Τεχνικό Κολέγιο της Βόρειας Καρολίνας, το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ελ Πάσο και το Πανεπιστήμιο Adelphi, όπου έπαιξε επίσης μπάσκετ. Από το τελευταίο αποφοίτησε το 1972 με πτυχίο κοινωνιολογίας. Τελικά ειδικεύτηκε στο άλμα εις μήκος.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1968
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στην Πόλη του Μεξικού ήταν το φαβορί σύμφωνα με τους Αμερικανούς για να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο, έχοντας νικήσει σε 22 από τις 23 συναντήσεις που είχε αγωνιστεί εκείνη τη χρονιά, συμπεριλαμβανομένης της καλύτερης προσπάθειας των 8,33 μέτρων (πολύ κοντά στο ρεκόρ κόσμου των 8,35 μέτρων) και μίας επίδοσης καλύτερης από το ρεκόρ κόσμου με 8,39 μέτρα αλλά με ευνοϊκό άνεμο. Εκείνη τη χρονιά κέρδισε τους τίτλους AAU και NCAA άλματος εις μήκος κλειστού στίβου και τριπλούν, καθώς και τον τίτλο AAU άλματος εις μήκος ανοικτού στίβου. Μάλιστα κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ κλειστού στίβου πηδώντας 8,25 μέτρα στο Κάνσας Σίτι στις 20 Ιανουαρίου, το οποίο  θα το καταρρίψει ξανά δύο μήνες αργότερα με άλμα 8,30 μ. στα πρωταθλήματα NCAA στο Ντιτρόιτ. Κόντεψε να χάσει τον τελικό του Ολυμπιακών έχοντας δύο άκυρες προσπάθειές του στα προκριματικά, αλλά τα κατάφερε στην τρίτη και τελευταία. Εκεί αντιμετώπιζε τους δύο προηγούμενους νικητές των Ολυμπιακών, τον Αμερικανό Ραλφ Μπόστον (1960, που ασκούσε και χρέη προπονητή του) και τον Λιν Ντέιβις της Μεγάλης Βρετανίας (1964) που θεωρούταν και φαβορί από τους Ευρωπαίους καθώς δεν γνώριζαν το Μπίμον επαρκώς. Το άγχος του στην πρώτη του Ολυμπιακή διοργάνωση ήταν τέτοιο, που το βράδυ πριν τον μεγάλο τελικό τον βρήκε να χαλαρώνει με μερικά αλκοολούχα ποτά, όπως δήλωσε σε συνέντευξη του αργότερα στη βρετανική εφημερίδα The Guardian το 2007.
Στις 18 Οκτωβρίου του 1968 στην πρώτη του κιόλας προσπάθεια, με άλμα στα 8 μέτρα και 90 εκατοστά, βελτίωσε την προηγούμενη επίδοση κατά 55 εκατοστά του μέτρου που κατείχαν από κοινού ο Μπόστον και ο Σοβιετικός Ίγκορ Τερ-Οβανεσιάν (επίσης παρών στο αγώνισμα). Οι κριτές δεν μπόρεσαν να μετρήσουν το άλμα καθώς ο τρόπος μέτρησης δεν ήταν αρκετός για να φτάσει το σημάδι στην άμμο. Μετά από 20 λεπτά μετρήσεων με παραδοσιακή μεζούρα, η απόσταση επιβεβαιώθηκε ότι ήταν 8,90 μέτρα. Όταν ο εκφωνητής φώναξε την απόσταση για το άλμα, ο Μπίμον - που δεν καταλάβαινε τις αντιστοιχίες των μετρήσεων - ακόμα δεν είχε συνειδητοποιήσει τι είχε κάνει. Όταν ο Μπόστον του είπε ότι είχε κατάρριψει το παγκόσμιο ρεκόρ κατά σχεδόν δύο πόδια (περίπου 60 εκατοστά), τα πόδια του Μπίμον υποχώρησαν και έκπληκτος και συντετριμμένος υπέστη σύντομο επεισόδιο καταπληξίας που προκλήθηκε από το συναισθηματικό σοκ και έπεσε στα γόνατά του, το σώμα του δεν μπορούσε να στηριχθεί, τοποθετώντας τα χέρια του πάνω από το πρόσωπό του. Αμέσως μετά ο Ντέιβις του είπε: «κατέστρεψες το διαγωνισμό». Το ρεκόρ του έμεινε ακατάρριπτο για 23 χρόνια και είναι μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του στίβου: χαρακτηρίστηκε από το περιοδικό Sports Illustrated ως μία από τις πέντε μεγαλύτερες αθλητικές στιγμές του 20ού αιώνα. Το άλμα είχε τόσο μεγάλη απήχηση που γεννήθηκε μια νέα έκφραση: Beamonesque. Σημαίνει έναν αθλητικό άθλο τόσο ανώτερο από αυτό που είχε προηγηθεί, που είναι συντριπτικό. Στην απονομή πριν ανέβει στο βάθρο των μεταλλίων, σήκωσε το παντελόνι του ως το γόνατο, αποκαλύπτοντας τις μαύρες κάλτσες που φορούσε σε ένδειξη αλληλεγγύης με τους Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος. Λίγες στιγμές μετά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου, ο Μπίμον χαιρέτησε το πλήθος. Το αριστερό του χέρι κρατούσε το κουτί με το χρυσό του μετάλλιο και σήκωσε το δεξί του χέρι με γροθιά.
Το ρεκόρ του Μπίμον παραμένει η μεγαλύτερη βελτίωση ρεκόρ όχι μόνο στο αγώνισμα αλλά και σε όλα τα άλλα του στίβου. Ειδικά για το μήκος, ο Τζέσε Όουενς πήδηξε 8,13 μ. το 1935 διατηρώντας το ρεκόρ για 25 χρόνια βελτιώνοντάς το κατά 15 εκατοστά, ενώ στο διάστημα 1960–68 οι διαδοχικές βελτιώσεις προσέθεσαν άλλα 22 εκατοστά στην παγκόσμια επίδοση. Ως παγκόσμιο ρεκόρ καταρρίφθηκε το 1991 από τον επίσης Αμερικανό Μάικ Πάουελ που πήδηξε 8,95 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στις 30 Αυγούστου του 1991 στο Τόκιο. Το ρεκόρ του Μπίμον εξακολουθεί να είναι Ολυμπιακό ρεκόρ, το μακροβιότερο στην ιστορία του στίβου.
Μετά την Ολυμπιάδα
Λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968, έγινε Ντραφτ από τους Φοίνιξ Σανς στον 15ο γύρο του ντραφτ του ΝΒΑ του 1969 αλλά δεν αγωνίστηκε ποτέ σε παιχνίδι του ΝΒΑ. Συμμετείχε σε λίγους αγώνες μήκους μεταξύ 1970 και 1972, χωρίς να πετύχει κάτι αξιοσημείωτο λέγοντας ότι είχε τραυματισμό στο πόδι. Στους αγώνες που συμμετείχε το 1972 δεν έπιασε το όριο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και τελικά αποσύρθηκε στα 26 του χρόνια. Κατόπιν εργάστηκε σε διάφορους ρόλους για την προώθηση του αθλητισμού στους νέους. Το 1983 ήταν στους πρώτους που εισήχθησαν στο Ολυμπιακό Hall of Fame. Το 1999 κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του με τον τίτλο The Man Who Could Fly. Παρέμεινε ενεργός στο ολυμπιακό κίνημα ως πρέσβης των Special Olympics.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Άλτες του μήκους Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968
Ναούμ Σπανός
Ο Ναούμ Σπανός ή Σπανομαρίας (Χρούπιστα (Άργος Ορεστικό) 1872 - Νέα Σμύρνη 1955), γνωστός και ως καπετάν Απίκραντος, ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Χρούπιστα (Άργος Ορεστικό) Καστοριάς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ναούμ Σπανός γεννήθηκε το 1872 στη Χρούπιστα (Άργος Ορεστικό) Καστοριάς. Κατάγονταν από οικογένεια οπλαρχηγών της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Ο αδελφός του παππού του, Ευάγγελος Σπανός ήταν ο αρχηγός της επανάστασης στη Χρούπιστα (Άργος Ορεστικό). Αφού σκοτώθηκε ο Ευάγγελος Σπανός και ο μικρότερος αδελφός του Στέργιος Σπανός, ανέλαβε την αρχηγία του σώματος των επαναστατών η αδελφή τους Μαρία Σπανού, γνωστή και ως Σπανομαρία. Μετά την αποτυχία της επανάστασης στη Δυτική Μακεδονία, η Σπανομαρία μετέφερε όλη την οικογένεια Σπανού στη Νιγρίτα για λόγους ασφαλείας. Εκεί η οικογένεια έλαβε το επώνυμο "Σπανομαρίας". Ο παππούς του Ναούμ Σπανού, ήταν τότε 8 ετών. Όταν ενηλικιώθηκε, επέστρεψε στη Χρούπιστα (Άργος Ορεστικό), όπου άσκησε το επάγγελμα του ράπτη. Όλη η οικογένεια Σπανού ή Σπανομαρία ήταν ράπτες. Ο ίδιος ο Ναούμ Σπανός έγινε και αυτός ράπτης. Ήταν ο πρώτος στην κωμόπολη της Χρούπιστας (Άργους Ορεστικού) που έραψε παντελόνια, καθώς έως τότε οι κάτοικοι φορούσαν αντερί. Ο μεγαλύτερος αδερφός του Ναούμ, Ιωάννης Σπανός (Παπαγιαννάκης), ήταν αρχιμανδρίτης και διατέλεσε ο πρώτος Έλληνας δήμαρχος Χρούπιστας (Άργους Ορεστικού) μετά την απελευθέρωση το 1912
Μακεδονική Επανάσταση του 1896
Ο Ναούμ Σπανός ξεκίνησε την ένοπλη δράση ήδη από το 1895 στα βουνά της Μακεδονίας. Έλαβε μέρος στη Μακεδονική επανάσταση του 1896, επικεφαλής αρχικά δικού του σώματος, που έδρασε στη Δυτική Μακεδονία. Με δικά του έξοδα, συγκρότησε ένοπλο σώμα, αποτελούμενο από 32 άνδρες και συνεργαζόμενος με τα σώματα των οπλαρχηγών Μήτρου και Χατζή, έδρασε στις περιοχές Βοΐου και Γρεβενών. Τον Σεπτέμβριο του 1896 δρούσε στην περιοχή Γρεβενών. Εκεί, συνεργάστηκε με το σώμα του Π. Καρβελά, και μετά από αλλεπάλληλες συγκρούσεις με Οθωμανικά στρατιωτικά αποσπάσματα, τον βοήθησε να διαφύγει στα Τρίκαλα. Στη συνέχεια ο Ναούμ Σπανός αναγκάστηκε και αυτός να καταφύγει στην Καλαμπάκα, όπου εντάχθηκε στο σώμα των Γεώργιου Καψαλόπουλου από τη Σιάτιστα και Αλ. Μυλωνά μαζί με άλλους Μακεδόνες οπλαρχηγούς όπως οι Γεώργιος Δούκας (Νταβέλης), Παναγιώτης Αλαμάνας, Λάζαρος Βαρζής, Ζήσης Βράκας, Ντίνος Σαράντης, Στέργιος Μπαλατσός, Ι. Τσάμης και άλλοι. Το σώμα αυτό εισήλθε εκ νέου στη Μακεδονία στα τέλη Μαρτίου του 1897, και αφού κατέλαβε το χωριό Καταφύγι Γρεβενών, συγκούστηκε ανεπιτυχώς με ισχυρό Οθωμανικό στρατιωτικό απόσπασμα στην Κρανιά και αναγκάστηκε σε αποχώρηση. Μετά την αποτυχία της Μακεδονικής επανάστασης του 1896 και το ξέσπασμα του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, ο Ναούμ Σπανός κατέφυγε στην ελεύθερη Ελλάδα. Στο Δομοκό συναντήθηκε με τους οπλαρχηγούς Γεώργιο Λεπιντάτο (καπετάν Αρκούδα) και Λάζαρο Βαρζή (καπετάν Ζαρκάδα). Οι τρεις τους συναντήθηκαν με το διάδοχο Κωνσταντίνο και του ζήτησαν να τους αξιοποιήσει στο στράτευμα. Έτσι, συμμετείχαν στη Μάχη της Σκάρμιτσας με τον Οθωμανικό στρατό. Μετά τη μάχη αυτή ο Ναούμ Σπανός κατόπιν διαταγής κατευθύνθηκε στα Άγραφα προκειμένου να πατάξει τη ληστεία, μαζί με τους Γεώργιο Λεπιντάτο και μοίραρχο Ραζή, επικεφαλής 300 χωροφυλάκων. Όταν ο Ναούμ Σπανός και ο Γεώργιος Λεπιντάτος πληροφορήθηκαν ότι Οθωμανικός στρατός στρατοπέδευσε στον κάμπο της Καρδίτσας, επιτέθηκαν στο Τουρκικό στράτευμα νότια του Μεσενικόλα και τους έτρεψαν σε φυγή. Στη συνέχεια μοίρασαν τα λάφυρα στο Μουζάκι, στους πρόσφυγες που συνέρρεαν από τα Θεσσαλικά χωριά. Την επόμενη ο Ναούμ Σπανός αναχώρησε για την Αθήνα.
Δράση στην Αθήνα (1898 - 1901)
Στην Αθήνα, εργάζονταν και βρίσκονταν σε επαφή με άλλους Μακεδόνες, καθώς και με τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Στέφανο Δραγούμη. Από το 1899 ανακάλυψε τη δράση του Κεντρικού Βουλγαρικού Κομιτάτου, που δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα με δεκάδες μέλη και δίκτυο αγοράς και προώθησης όπλων στη Μακεδονία. Ανέλαβε, συγκροτώντας μικρή ομάδα, να εξουδετερώσει τα Βουλγαρικά κέντρα στην Αθήνα και να συλλάβει πολλά από τα μέλη τους.
Μακεδονικός Αγώνας
Στις 2 Δεκεμβρίου του 1901 ο Ναούμ Σπανός κλήθηκε από το μητροπολίτη Καστορίας να συνοδεύσει τους γιους του Κώττα, Δημήτριο (15 ετών) και Σωτήριο (12 ετών), στην Αθήνα. Ο Ναούμ Σπανός αναχώρησε με τους δυο γιους του Κώττα στις 21 Δεκεμβρίου του 1901 και παρουσιάστηκε στον υπουργό εξωτερικών Στέφανο Δραγούμη στις 25 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Ο Ναούμ Σπανός συντηρούσε τα τέκνα του Κώττα για πέντε μήνες έως ότου, με τη μεσολάβηση του Στέφανου Δραγούμη, ο Παύλος Μελάς και ο Αθανάσιος Κοντούλης, με την οικονομική ενίσχυση της κόμησας Λουίζας Ριανκούρ ανέλαβαν να εγγράψουν τα δυο αγόρια στο λύκειο του Ιωάννη Δέλλιου. Στην Αθήνα πέτυχε μάλιστα τη σύλληψη του υπαρχηγού του Ανώτατου Βουλγαρικού Κομιτάτου, συνταγματάρχη Αναστάς Γιάνγκωφ που διηύθηνε τη Βουλγαρική δράση στην Αθήνα, ο οποίος όμως αφέθηκε τελικά ελεύθερος προς αποφυγή διπλωματικού επεισοδίου.
Στις 19 Αυγούστου του 1902 και ενώ ο Ναούμ Σπανός είχε επιστρέψει στη Μακεδονία και βρίσκονταν στο Πισοδέρι Φλώρινας με τους Μακεδονομάχους αδελφούς Λάζαρο και παπα-Σταύρο Τσάμη, πληροφορήθηκε ότι το σώμα του Κώτα υπό τον Σπύρο Παρασκευαΐδη και τον Γκέλη Πλιάσκο βρίσκονταν στην Όστιμα (Τρίγωνο) και δέχονταν σφοδρή επίθεση από τα ενωμένα σώματα της ΕΜΕΟ υπό τον Β. Τσακαλάρωφ. Αμέσως ο Ναούμ Σπανός με τους αδελφούς Λάζαρο και παπα-Σταύρο Τσάμη, τους άνδρες του και πλήθος Πισοδεριτών έσπευσαν στην Όστιμα (Τρίγωνο και έλαβαν μέρος στη μάχη. Μετά από σφοδρή σύγκρουση εντεκάμισυ ωρών και εκατέρωθεν απώλειες, οι κομιτατζήδες αποχώρησαν. Στη συνέχεια, ο Ναούμ Σπανός συναντήθηκε με τον Κώτα που έφτασε στο χωριό και αφού συνεννοήθηκε μαζί του για την περαιτέρω συνεργασία τους, αναχώρησε για την Καστοριά.
Πληροφορούμενος ο Ναούμ Σπανός για την επικείμενη Βουλγαρική Εξέγερση του Ίλιντεν, μετέβη εκ νέου στην Αθήνα και ενημέρωσε σχετικά τον υπουργό εξωτερικών Στέφανο Δραγούμη για τις Βουλγαρικές προετοιμασίες. Στη συνέχεια δημιούργησε με χρηματοδότηση του έμπορου Ι. Αηδονόπουλου και άλλων επιφανών Αθηναίων, αντάρτικο σώμα 31 αντρών με σκοπό να διεισδύσει στη Μακεδονία και να ματαιώσει τα σχέδια των Βουλγάρων. Το σώμα αυτό όμως συνελήφθη στην Καλαμπάκα κοντά στα Ελληνοτουρκικά σύνορα και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην πρωτεύουσα, καθώς η Ελληνική Κυβέρνηση αντιτάσσονταν σε κάθε ένοπλη δράση εντός της Μακεδονίας, προκειμένου να διατηρήσει καλές σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά τις 20 Ιουλίου του 1903 ο Ναούμ Σπανός συνόδευσε το νέο πρόξενο Μοναστηρίου Δ. Καλλέργη στο Μοναστήρι. Στη συνέχεια σχημάτισε εκ νέου ένοπλη ομάδα και έδρασε στα Καστανοχώρια. Έδρασε στην περιοχή αυτή έως τον Ιανουάριο του 1905, οπότε και αποσύρθηκε οριστικά από την ένοπλη δράση, λόγω διαφωνίας του με τον Γ. Τσόντο, σχετικά με τη συμπεριφορά του τελευταίου στους Μακεδονικούς πληθυσμούς.
Απομνημονεύματα
Καθόλη τη διάρκεια της δράσης του, ο Ναούμ Σπανός κρατούσε ημερολόγιο, το οποίο έκρυβε στο μανίκι της κάπας του. Αν και μικρό μέρος του ημερολογίου του χάθηκε από τις κακουχίες, κατάφερε να συγκεντρώσει τις σημειώσεις του, και τα υπόλοιπα γεγονότα τα υπαγόρευσε στον προσωπικό του φίλο Ν. Σαχίνη, έτσι ώστε να καθαρογραφούν. Το έργο "Αναμνήσεις εκ του μακεδονικού αγώνος" που επιμελήθηκε ο Χ. Σακελλαριάδης, της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (1957), θεωρείται ένα από τα πλέον σημαντικά ιστορικά ντοκουμέντα του Μακεδονικού Αγώνα, καθώς Ναούμ Σπανός ήταν ιδιαίτερα ακριβής στα γεγονότα και τις ημερομηνίες που κατέγραψε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ιστορία της Καστοριάς Κατηγορία:Μακεδονική Επανάσταση 1896
Ραγκνάλ ουα Αιμάρ
Ο Ραγκνάλ ουα Αιμάρ (Ragnall ua Imair, ... - 921) ήταν Βίκινγκ πολέμαρχος που βασίλευσε στη Νορθουμβρία και στη Νήσο του Μαν στις αρχές του 10ου αιώνα, ήταν ένας από τους εγγονούς του Αιμάρ και μέλος του βασιλικού Οίκου Ουί Αιμάρ. Ο Ραγκνάλ ανήκε στην αριστοκρατία των Βίκινγκ που είχαν εκδιωχθεί από το Δουβλίνο (902) και στη συνέχεια βασίλευσε σε περιοχές της νότιας Σκωτίας και στην Νήσο του Μαν. Η παλιότερη αναφορά για τον Ραγκνάλ στα Ιρλανδικά Χρονικά υπάρχει το 917 όταν ο ίδιος και ο Σιθρίκ Κες άλλος ένας εγγονός του Άιμαρ περιγράφονται σαν αρχηγοί του στόλου των Βίκινγκ στην Ιρλανδία να δίνουν μάχες απέναντι σε τοπικούς βασιλείς. Ο Σιθρίκ κατόρθωσε να ανακτήσει επιτυχώς το Δουβλίνο και να αναλάβει τον θρόνο ενώ ο Ραγκνάλ επέστρεψε στην Αγγλία και πολέμησε επιτυχώς εναντίον του Κωνσταντίνου Β΄ της Σκωτίας, η νίκη αυτή του επέτρεψε να εγκατασταθεί στον θρόνο της Γιορκ.
Η βασιλεία του Ραγκνάλ βρήκε σύντομα αντιδράσεις από μια ομάδα χριστιανών που αντιτάχθηκαν στον παγανισμό του με επικεφαλής την Έθελφλιντ αλλά η προσπάθεια διεκόπη με τον αιφνίδιο θάνατο της (918). Την περίοδο της βασιλείας του κόπηκαν τρεις νέοι τύποι νομισμάτων υπό την καθοδήγηση του αρχιεπισκόπου της Γιορκ. Το 920 ο Ραγκνάλ και οι βόρειοι βασιλείς προχώρησαν σε μια συμφωνία με τον βασιλιά των Αγγλοσαξόνων Εδουάρδο τον Πρεσβύτερο σύμφωνα με την οποία τον αναγνώριζαν σαν κυρίαρχο τους. Ο Ραγκνάλ πέθανε την επόμενη χρονιά, τα Χρονικά του Ούλστερ τον περιγράφουν ως "βασιλιά των ισχυρών ξένων και των σκοτεινών ξένων", τον διαδέχθηκε ο ξάδελφος του Σιθρίκ Κες.
Εξορία από την Ιρλανδία
Οι Βίκινγκ του Δουβλίνου εξορίστηκαν από τη πόλη (902) από μια εξέγερση υπό την ηγεσία του Μαέλ Φιννία μακ Γλαννακάν βασιλιά της Μπρέγκα και του Κερμπάλλ μακ Μουιρετσέν βασιλιά του Λένστερ. Οι Βίκινγκ που επέζησαν από την κατάληψη της πόλης διασπάστηκαν σε διαφορετικές ομάδες και έφυγαν για τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ουαλλία. Αρχαιολογικές έρευνες αργότερα στο Δουβλίνο απέδειξαν ότι μεγάλος αριθμός Βίκινγκ παρέμεινε στο Δουβλίνο, εκδιώχθηκε μονάχα η άρχουσα τάξη. Οι επιδρομές των Βίκινγκ συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια, το 914 ένας μεγάλος στόλος επιτέθηκε στο Γουότερφορντ. Η άφιξη του στόλου σήμανε την επαναφορά της κυριαρχίας των Βίκινγκ σε μεγάλα τμήματα της Ιρλανδίας ενώ τον επόμενο χρόνο εμφανίστηκαν νέες εγκαταστάσεις στο Λίμερικ. Οι κύριες ιστορικές πηγές για την περίοδο είναι τα Νορβηγικά Σάγκας και τα Ιρλανδικά Χρονικά, μερικά από τα χρονικά όπως τα "Χρονικά του Ούλστερ" είναι σύγχρονα με τα γεγονότα αντίθετα μερικά Σάγκας είναι πολύ μεταγενέστερα και λιγότερο αξιόπιστα. Μερικά από τα χρονικά όπως τα "Θραυσματικά Χρονικά της Ιρλανδίας" και τα "Χρονικά των τεσσάρων Μάστερς" ολοκληρώθηκαν αργότερα από υλικό της εποχής τους ή από θραύσματα παλιότερων Σάγκας. Ο Ντάουνχαμ αναφέρει ότι "πέρα από την προκατάληψη και τις μετέπειτα προσθήκες τα Ιρλανδικά χρονικά θεωρούνται αξιόπιστα στην παρουσίαση των γεγονότων".
Επιστροφή των Βίκινγκ στο Δουβλίνο
Ο Ραγκνάλ εγκατέλειψε το Δουβλίνο μαζί με την άρχουσα τάξη των Βίκινγκ (902). Εγκαταστάθηκε πιθανότατα στη Σκωτία ή στη νήσο του Μάν και αναφέρεται από πολλούς ιστορικούς σαν "βασιλιάς του Μαν". Φαίνεται ότι βασίλευσε σε περιοχές της νότιας και της δυτικής Σκωτίας όπως οι Εβρίδες αλλά οι σύγχρονες πηγές σιωπούν σχετικά με το γεγονός αυτό. Η παλιότερη αναφορά υπάρχει στα Ιρλανδικά χρονικά σχετικά με μια ναυμαχία το 914 στην οποία νίκησε τον Μπαρίν μακ Ολτρίκ στη νήσο του Μαν. Ο Μπαρίντ ήταν πιθανότατα γιος του Οτίρ μακ Ιέρκν ενός άντρα που σκότωσε έναν γιο του Αουίσλ (883) αλλά αργότερα πολέμησε μαζί με τον Ρσγκνάλ στην Αγγλία. Ο Ραγκνάλ αναφέρεται ξανά στα χρονικά το έτος 917 όταν ο ίδιος και ο ξάδελφος του Σιθρίκ ηγούνται στον στόλο των Βίκινγκ στην Ιρλανδία. Ο Σιθρίκ οδήγησε τον στόλο του στο Λένστερ και ο Ραγκνάλ στο Γουότερφορντ, ο Νάιαλ Γκλαντάμπ βασιλιάς του Ουί Νέιγ τους είδε σαν απειλή και ετοιμάστηκε να τους αποκρούσει, οι Βίκινγκ διεκδίκησαν τη νίκη. Ακολούθησε η μάχη του Κονφέι εναντίον του Αουγκαίρ μακ Αιλέλλα βασιλιά του Λένστερ που έπεσε στη μάχη, η νίκη επί του Αιλέλλα ήταν το τέλος της αντίστασης των Ιρλανδών στις προσπάθειες των Βίκινγκ για την επιστροφή τους, o Σιθρίκ πραγματοποίησε θριαμβευτική επιστροφή στο Δουβλίνο που ανέλαβε ξανά στον θρόνο.
Βασιλιάς της Νορθουμβρίας
Τα "Χρονικά του Ούλστερ" αναφέρουν ότι ο Ραγκνάλ μαζί με τον ξάδελφο του Γκοφραίντ ουα Αιμάρ και άλλους δυο κόμητες εγκατέλειψαν την Ιρλανδία (918) για να πολεμήσουν εναντίον του Κωνσταντίνου Β΄ της Σκωτίας. Τα "Χρονικά του Αγίου Κάθμπερτ" που ολοκληρώθηκαν τον 11ο αιώνα γράφουν ότι ο Κωνσταντίνος υποστήριζε τον Ίλντριντ Α΄ του Μπάμπουργκ γιο του Ίντγουλφ Β΄ της Νορθουμβρίας βασιλιά σε ένα τμήμα της Νορθουμβρίας. Η μάχη του Κόρμπριτζ που ακολούθησε εμφανίζεται με αμφίβολα αποτελέσματα, πιθανότερα ήταν νίκη του Ραγκνάλ επειδή στη συνέχεια εγκαταστάθηκε βασιλιάς στη Γιορκ. Ο Ραγκνάλ μετακινήθηκε γρήγορα εκεί και κατόρθωσε να επιβάλει την εξουσία του στους Βίκινγκ της περιοχής. Οι αντιδράσεις που συνάντησε ήταν σύντομα μεγάλες από μια ομάδα χριστιανών Βίκινγκ που αντιτάχθηκαν στον παγανισμό του καθοδηγούμενοι από την Έθελφλιντ αδελφή του Αγγλοσάξονα βασιλιά, αλλά οι συγκρούσεις τελικά απετράπησαν λόγω του αιφνίδιου θανάτου της Έθελφλιντ τον Ιούνιο του 918.
Ο Ραγκνάλ έκοψε τρεις διαφορετικές σειρές νομισμάτων με βάση το νομισματοκοπείο της Γιορκ κάτι που αποδεικνύει ότι κυβερνούσε κανονικά τη Νορθουμβρία εκείνη την εποχή αν και η κοπή των νομισμάτων και η συλλογή των φόρων δεν ήταν έργο του βασιλιά αλλά του Ίροδιγουιρντ, αρχιεπισκόπου της Γιορκ. Ο Εδουάρδος ο πρεσβύτερος πραγματοποίησε γύρω στο 920 μια συνάντηση με τους υπόλοιπους βόρειους βασιλείς σε περίεργες συνθήκες. Στη συνάντηση συμφωνήθηκε να αναγνωρίσουν όλοι οι υπόλοιποι βασιλείς μαζί και ο Ραγκνάλ τον Εδουάρδο "ως κύριο και άρχοντα όλων" αν και πολλοί ιστορικοί διαφωνούν με την ακρίβεια των γεγονότων. Ο Ραγκνάλ πέθανε την επόμενη χρονιά (921), τα "Χρονικά του Ούλστερ" τον περιγράφουν σαν "βασιλιά των ισχυρών ξένων και των σκοτεινών ξένων". Είναι πολύ πιθανό να πέθανε ακόμα και πριν το 920 επειδή εκείνη τη χρονιά ο Σιθρίκ Κες ξεκίνησε από το Δουβλίνο για τη Γιορκ προκειμένου να αναλάβει τον θρόνο της Νορθουμβρίας, ο Σιθρίκ τον διαδέχθηκε.
Κληρονόμοι
Στα Χρονικά ο Γκοφράιντ έμεινε γνωστός σαν "ουα Αιμάρ" δηλαδή σαν εγγονός του Αιμάρ χωρίς να αναφέρεται ποτέ το πατρώνυμο του με αυτόν τον τρόπο δεν γνωρίζουμε ποιός από τους τρεις επιζώντες γιους του Αιμάρ δηλαδή ο Μπαρίντ, ο Σιχφρίντ και ο Σιτριούκ ήταν ο πατέρας του. Η πρώτη εξήγηση είναι ότι ο πατέρας του Γκοφράιντ δεν είχε βασιλεύσει ποτέ στην Ιρλανδία ή είχε περάσει το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του μακριά από το νησί, η δεύτερη εξήγηση είναι ότι ήταν γιος μιας κόρης του Αιμάρ, σε οποιαδήποτε περίπτωση τα κληρονομικά του δικαιώματα εξαρτήθηκαν μονάχα από τον παππού του. Οι άμεσοι συγγενείς του Ραγκνάλ ουα Αιμάρ ήταν ο Σιθρίκ Κες, ο Γκοφραίντ ουα Αιμάρ και ο Αμλαίμπ ήταν όλοι εγγονοί του Αιμάρ και αναγνωρίστηκαν με το επώνυμο "ουα Αιμάρ", όλοι εκτός από τον Αμλαίμπ βασίλευσαν στο Δουβλίνο ή στη Νορθουμβρία σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Μια προσωπικότητα χωρίς όνομα με το επώνυμο "Μακ Ραγκνάιγ" δηλαδή γιος του Ραγκνάλ έχει αναγνωριστεί από τους ιστορικούς σαν γιος του αλλά δεν έχει δοθεί το όνομα του. Το 942 ο Μακ Ρακγνάιγ οδήγησε μια επιδρομή στο Ντάουνπατρικ αλλά μέσα σε μια βδομάδα σκοτώθηκε από τον Ματουντάν επικυρίαρχο του Ούλστερ, τα Χρονικά των Τεσσάρων Μάστερς τον αποκαλούν "Γιαρλ" ενώ τα Χρονικά του Ούλστερ "βασιλιά". Τα "Χρονικά των Τεσσάρων Μάστερς" αναφέρουν επιπλέον ότι ο ίδιος μαζί με τους λίγους ακολούθους του ήρθαν από ένα νησί.
Μιγιάς
Το Μιγιάς (γαλλικά: Millas, καταλανικά: Millars) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μιγιασουά (γαλλικά: Millassois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Δίκη των Einsatzgruppen
μικρογραφία|Ο εισαγγελέας [[Μπέντζαμιν Φέρεντς στη δίκη των Einsatzgruppen]] μικρογραφία|Ο Όττο Όλεντορφ και ο Χάιντς Γιοστ στο Στρατιωτικό Δικαστήριο Η δίκη των Einsatzgruppen (γερμανικά: Einsatzgruppen-Prozess) ή η δίκη των Ταγμάτων Θανάτου των SS («Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής εναντίον του Όττο Όλεντορφ») ήταν η ένατη από τις δώδεκα δίκες για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Η δίκη διεξήχθη στην υπό συμμαχική κατοχή πόλη της Νυρεμβέργης από τις αμερικάνικες αρχές μετά το τέλος του πολέμου. Αυτή η δίκη έγινε γνωστή ως «δίκη των Einsatzgruppen» επειδή όλοι οι κατηγορούμενοι κατηγορήθηκαν για εγκληματική συμπεριφορά που προέκυψε από τα καθήκοντά τους ως μέλη των Einsatzgruppen στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η υπόθεση
Ο γερμανικός όρος «Einsatzgruppen» μπορεί να μεταφραστεί κατά προσέγγιση ως «Ειδικές ομάδες επέμβασης». Τέσσερις τέτοιες ειδικές μονάδες δημιουργήθηκαν τον Μάιο του 1941 λίγο πριν από τη γερμανική εισβολή στη Ρωσία, υπό την καθοδήγηση του Χίτλερ και του Χάινριχ Χίμλερ.
μικρογραφία|Ο κατηγορούμενος Πάουλ Μπλόμπελ (κύριος υπεύθυνος για τη σφαγή στο [[Μπάμπι Γιαρ το 1941) καταδικάζεται σε θάνατο δια απαγχονισμού.]] Οι μονάδες οργανώθηκαν από τον Ράινχαρντ Χάιντριχ, αρχηγό της Αστυνομίας Ασφάλειας και της SD (Sicherheitsdienst ή Υπηρεσία Ασφαλείας) και λειτουργούσαν υπό τον άμεσο έλεγχο του Κεντρικού Γραφείου Ασφάλειας του Ράιχ (RSHA). Το προσωπικό των Einsatzgruppen προήλθε από τα SS, την SD, τη Gestapo (μυστική αστυνομία του κράτους) και άλλες αστυνομικές μονάδες.
Η εισαγγελία ισχυρίστηκε ότι ο πρωταρχικός σκοπός των Einsatzgruppen ήταν να συνοδεύσει τον γερμανικό στρατό στην κατεχόμενη Ανατολή και να εξοντώσει τους Εβραίους, τους Τσιγγάνους, τους Σοβιετικούς αξιωματούχους και άλλα στοιχεία του άμαχου πληθυσμού που θεωρούνταν «φυλετικά» κατώτερα ή «πολιτικά ανεπιθύμητα». Υπολογίζεται ότι περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι ήταν θύματα αυτού του προγράμματος.
Ορισμένα Einsatzgruppen είχαν, επιπλέον, άλλες μονάδες για ειδικούς σκοπούς. Κάθε Einsatzgruppe, μαζί με τις δευτερεύουσες μονάδες του αποτελούνταν από περίπου 500 έως 800 άτομα. Το Einsatzgruppe A, που δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην περιοχή της Βαλτικής, περιλάμβανε τα Ζοντερκομάντος ( Sonderkommandos )1α και 1β και τα Αινσατσκομμάντος (Einsatzkommandos) 2 και 3. Το Einsatzgruppe B, δραστηριοποιήθηκε κυρίως στην περιοχή προς τη Μόσχα.
Το δικαστήριο δήλωσε στην απόφασή του:
Κατηγορίες
3. Συγκρότηση εγκληματικών οργανώσεων. Όλοι οι κατηγορούμενοι κατηγορήθηκαν για ένταξη, μετά την 1η Σεπτεμβρίου 1939, στα SS, Sicherheitsdienst (SD) ή στη Γκεστάπο, οι οποίες είχαν κηρυχθεί εγκληματικές οργανώσεις νωρίτερα στα διεθνή Στρατιωτικά Δικαστήρια της Νυρεμβέργης.
Κατηγορούμενοι
μικρογραφία|138x138εσ|Έριχ Νάουμαν
Από τις 14 θανατικές ποινές, μόνο τέσσερις εκτελέστηκαν. Οι άλλες μετατράπηκαν σε ποινές φυλάκισης με διαφορετική διάρκεια το 1951. Το 1958, όλοι οι κατάδικοι απελευθερώθηκαν από τη φυλακή.
Αναφορές
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:SS Κατηγορία:Δίκες της Νυρεμβέργης
Μπαλκ κάριερ
thumb|right|250px|Το Handymax μπαλκ κάριερ Sabrina I Το μπαλκ κάριερ (αγγλικά: bulk carrier) είναι τύπος εμπορικού πλοίου, σχεδιασμένος για την μεταφορά χύδην φορτίων, όπως σιτηρά, άνθρακας, σιδηρομετάλλευμα και τσιμέντο, σε αμπάρια. Από τότε που κατασκευάστηκε το πρώτο πλοίο που εξειδικευόταν στη μεταφορά χύδην φορτίων το 1852, οι οικονομικές συγκυρίες τελειοποίησαν την ανάπτυξη τέτοιων πλοίων, αυξάνοντας τη χωρητικότητα και το μέγεθός τους. Τα σύγχρονα μπαλκ κάριερς είναι σχεδιασμένα για την μεγιστοποίηση της χωρητικότητας, της ασφάλειας, της αποδοτικότητας και της ανθεκτικότητας.
Σήμερα, τα μπαλκ κάριερς αποτελούν το 15%-17% του παγκόσμιου στόλου. Το μέγεθος των πλοίων ξεκινάει από μικρά μότορσιπς, μέχρι γιγάντια πλοία που έχουν χωρητικότητα 400.000 DWT (Dead Weight Tones). Συνήθως τα μπαλκ κάριερς φέρουν γερανούς για τη φορτοεκφόρτωση, αν και ορισμένα είναι εξαρτημένα από τις λιμενικές υποδομές. Πάνω από τα μισά μπαλκ κάριερς ανήκουν σε Έλληνες, Ιάπωνες και Κινέζους πλοιοκτήτες, ενώ το ένα τέταρτο φέρει σημαία Παναμά. Η Νότια Κορέα είναι ο μεγαλύτερος κατασκευαστής μπαλκ κάριερς, ενώ το 82% των πλοίων αυτού του τύπου έχουν κατασκευαστεί στην Ασία.
Στα μπαλκ κάριερς, το πλήρωμα είναι υπεύθυνο για τη λειτουργία του πλοίου, λαμβάνοντας υπόψη την ασφάλεια, τη ναυσιπλοΐα, τη φροντίδα του φορτίου και τη συντήρηση σύμφωνα με τη διεθνή ναυτιλιακή νομοθεσία. Η φόρτωση του πλοίου αποτελεί χρονοβόρα διαδικασία, ποικίλει ανάλογα με τη πολυπλοκότητα του φορτίου και μπορεί να διαρκέσει μέχρι και λίγες μέρες. Ο αριθμός του πληρώματος ποικίλει, από τρία άτομα σε μικρά πλοία μέχρι πάνω από 30 σε μεγαλύτερα.
Το χύδην φορτίο μπορεί να είναι πολύ πυκνό ή διαβρωτικό. Αυτό μπορεί να προκαλέσει πολλά προβλήματα, όπως μετατόπιση φορτίου, αυθόρμητη καύση ή υπερφόρτωση, προβλήματα που μπορούν να απειλήσουν το πλοίο. Η χρήση γηρασμένων πλοίων που είχαν προβλήματα διάβρωσης έχει συνδεθεί με τη βύθιση αρκετών πλοίων τη δεκαετία του 1990. Πλέον έχουν θεσπιστεί νέοι κανονισμοί σχετικά με τη βελτίωση της σχεδίασης και επιθεώρησης ενός πλοίου, καθώς και την εγκατάλειψή του.
Ορισμός
right|thumb|Τομή ενός μπαλκ κάριερ: 1. Αμπάρι, 2. Κάλυμμα αμπαριού 3. Άνω δεξαμενή έρματος, 4. Διπλός πυθμένας, 5. Κάτω δεξαμενή έρματος
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να οριστεί ο όρος μπαλκ κάριερ. Από το 1999 η σύμβαση SOLAS ορίζει ως μπαλκ κάριερ ένα πλοίο με ένα κατάστρωμα, δεξαμενές έρματος και αμπάρια για τη μεταφορά φορτίου χύδην." Ωστόσο οι περισσότεροι νηογνώμονες θεωρούν ως μπαλκ κάριερ οποιοδήποτε πλοίο που μπορεί να μεταφέρει ξηρό χύδην φορτίο. Τα πλοία πολλαπλών χρήσεων μπορούν να μεταφέρουν χύδην φορτίο, αλλά μπορούν και άλλους τύπους φορτίων που δεν σχεδιάζονται για χύδην μεταφορά. Ο όρος "χύδην ξηρό φορτίο" χρησιμοποιείται για να διαχωρίζεται με τα χύδην υγρά φορτία όπως το πετρέλαιο, τα χημικά και το υγροποιημένο φυσικό αέριο.
Επίσης χρησιμοποιούνται ορισμένες συντομογραφίες για να περιγράψουν μπαλκ κάριερς. Το OBO περιγράφει ένα πλοίο το οποίο μεταφέρει σιδηρομετάλλευμα, χύδην φορτίο και πετρέλαιο, ενώ το Ο/Ο μεταφέρει σιδηρομετάλλευμα και πετρέλαιο. Οι όροι "VLOC," "VLBC," "ULOC," and "ULBC" υιοθετήθηκαν από τους αντίστοιχους ορισμούς των δεξαμενόπλοιων (VLCC και ULCC).
Ιστορία
Πριν από την εξειδίκευση των πλοίων στα χύδην, οι φορτωτές είχαν δύο μεθόδους για να μεταφέρουν χύδην φορτία. Στην πρώτη μέθοδο οι λιμενεργάτες φόρτωναν το φορτίο σε σάκους, τα στοίβαζαν σε παλέτες και τις φόρτωναν στο πλοίο με γερανούς. Η δεύτερη μέθοδος απαιτούσε από το φορτωτή να ναυλώσει ολόκληρο πλοίο και να ξοδέψει χρόνο και χρήμα για να κατασκευάσει δεξαμενές από κόντρα πλακέ. Έπειτα, για να οδηγηθεί το φορτίο στα αμπάρια, έπρεπε να κατασκευαστούν ξύλινοι οδηγοί. Αυτές οι μέθοδοι ήταν αργές, θέτοντας τα θεμέλια για την ανάπτυξη των μπαλκ κάριερς.
Η ανάπτυξη των μπαλκ κάριερς ξεκίνησε όταν τα ατμόπλοια άρχισαν να γίνονται δημοφιλή. Το πρώτο ατμόπλοιο που αναγνωρίστηκε ως μπαλκ κάριερ είναι το βρετανικό Τζον Μπόους το 1852, που εξειδικευόταν στη μεταφορά άνθρακα. Αποτελούνταν από μεταλλικά ύφαλα, μια ατμομηχανή και μια δεξαμενή έρματος που χρησιμοποιούσε νερό αντί για σακιά άμμου. Αυτά τα χαρακτηριστικά βοήθησαν το πλοίο να επιτύχει στην ανταγωνιστική βρετανική αγορά άνθρακα. Το πρώτο πλοίο που μπορούσε να φορτοεκφορτώσει μόνο του ήταν το Χένεπιν, φορτηγό πλοίο λιμνών, το 1902. Αυτό το πλοίο μείωσε το χρόνο εκφόρτωσης, αφού χρησιμοποιούσε ιμάντες μεταφοράς. Τα πρώτα ντηζελοκίνητα μπαλκ κάριερς έκαναν την εμφάνισή τους το 1911.
Πολύ πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η διεθνής ζήτηση για χύδην φορτία περιοριζόταν στους 25 εκατομμύρια τόνους σιδηρομετάλλευμα, ενώ η μεγαλύτερη ζήτηση ήταν παράκτια. Ωστόσο, στις Μεγάλες Λίμνες τα μπαλκ κάριερς μετέφεραν μεγάλες ποσότητες σιδηρομεταλλεύματος από τα ορυχεία του βορά στα χαλυβουργεία. Το 1929 μεταφέρθηκαν 73 εκατομμύρια τόνοι σιδηρομεταλλεύματος κι άλλοι τόσοι τόνοι άνθρακα, ασβεστόλιθου και άλλων προϊόντων. Δύο διαφορετικά χαρακτηριστικά των μπαλκ κάριερς είχαν ήδη υιοθετηθεί: το 1890 τα πλοία με διπλό πυθμένα και το 1905 η τριγωνική δομή των δεξαμενών έρματος. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναπτυσσόταν ένα διεθνές εμπόριο μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών και κυρίως μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας. Λόγω των οικονομικών μεγεθών αυτού του εμπορίου, τα μπαλκ κάριερς έγιναν μεγαλύτερα και πιο εξειδικευμένα. Παράλληλα, στις Μεγάλες Λίμνες τα πλοία αύξησαν το μέγεθός τους προκειμένου να ανταπεξέλθουν στα πολλά φορτία, ενώ τα λιμάνια εφοδιάστηκαν με αυτοφορτωτές. Τα χιλιάδες πλοία που κατασκευάστηκαν στη δεκαετία του 1970 συνέβαλαν στη μεταφορά 214 εκατομμυρίων τόνων χύδην φορτίου, το 1979, αριθμός που αποτελεί ρεκόρ.
Κατηγορίες μεγέθους
thumb|right|Μετά την εκβάθυνση της [[Διώρυγα Σουέζ|Διώρυγας του Σουέζ, ένα Capesize προσεγγίζει τη Γέφυρα διώρυγας Σουέζ.]]
Τα μπαλκ κάριερς χωρίζονται σε έξι μεγάλες κατηγορίες: μικρά μπαλκ κάριερς, Handysize, Handymax, Panamax, Capesize και μεγάλα μπαλκ κάριερς. Τα μεγάλα συμπίπτουν στην κατηγορία των capesize, αν και συχνά αναφέρονται ξεχωριστά.
Κατηγορίες ανά περιοχή
Στο περιφερειακό εμπόριο παρουσιάζονται κι άλλες κατηγορίες μπαλκ κάριερς, όπως τα Kamsarmax, Seawaymax, Setouchmax, Dunkirkmax, και Newcastlemax.
Τα μίνι μπαλκ κάριερς ανήκουν στην κατηγορία των μικρών πλοίων με χωρητικότητα μικρότερη των 10.000 DWT. Τα μίνι μπαλκ κάριερς μεταφέρουν από 500 μέχρι 2.500 τόνους, έχουν ένα αμπάρι και είναι σχεδιασμένα για μεταφορές σε ποτάμια. Είναι κατασκευασμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να περνούν κάτω από γέφυρες, ενώ το πλήρωμα αποτελείται από 3-8 άτομα.
Τα Handysize και Handymax είναι πλοία γενικών χρήσεων Αυτές οι δύο κατηγορίες αποτελούν το 71% όλων των φορτηγών πλοίων άνω των 10.000 DWT κι έχουν την μεγαλύτερη ανάπτυξη, η οποία οφείλεται στους ολοένα και πιο αυστηρούς κανονισμούς που θέτουν περιορισμούς στην κατασκευή μεγάλων πλοίων. Τα Handymax έχουν συνήθως μήκος 150-200 μέτρων και χωρητικότητα 52.000-58.000 DWT με πέντε αμπάρια και τέσσερις γερανούς φωρτοεκφόρτωσης.