cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δαπαγλιφλοζίνη
Παρενέργειες
Δεδομένου ότι η δαπαγλιφλοζίνη οδηγεί σε έντονη γλυκοζουρία (μερικές φορές έως και περίπου 70 γραμμάρια την ημέρα) μπορεί να οδηγήσει σε γρήγορη απώλεια βάρους και κόπωση. Η γλυκόζη δρα ως οσμωτικό διουρητικό (αυτό το αποτέλεσμα είναι η αιτία της πολυουρίας στον διαβήτη) που μπορεί να οδηγήσει σε αφυδάτωση. Η αυξημένη ποσότητα γλυκόζης στα ούρα μπορεί επίσης να επιδεινώσει τις λοιμώξεις που σχετίζονται ήδη με τον διαβήτη, ιδίως λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος και μυκητίαση (καντιντίαση). Σπάνια, η χρήση ενός φαρμάκου SGLT2, συμπεριλαμβανομένης της δαπαγλιφλοζίνης, σχετίζεται με νεκρωτική φασίτιδα του περινέου, που ονομάζεται επίσης γάγγραινα του Φουρνιέρ.
Η δαπαγλιφλοζίνη σχετίζεται επίσης με υποτασικές αντιδράσεις. Υπάρχουν ανησυχίες ότι μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο διαβητικής κετοξέωσης.
Η δαπαγλιφλοζίνη μπορεί να προκαλέσει αφυδάτωση, σοβαρές λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος και μυκητιασικές λοιμώξεις των γεννητικών οργάνων. Ηλικιωμένοι, άτομα με νεφρικά προβλήματα, άτομα με χαμηλή αρτηριακή πίεση και άτομα που λαμβάνουν διουρητικά πρέπει να αξιολογούνται για την κατάσταση του όγκου τους και τη νεφρική τους λειτουργία. Τα άτομα με σημεία και συμπτώματα μεταβολικής οξέωσης ή κετοξέωσης (συσσώρευση οξέος στο αίμα) πρέπει επίσης να αξιολογούνται.
Για μείωση του κινδύνου εμφάνισης κετοξέωσης (μια σοβαρή κατάσταση στην οποία ο οργανισμός παράγει υψηλά επίπεδα οξέων αίματος που ονομάζονται κετόνες) μετά από χειρουργική επέμβαση, ο FDA ενέκρινε αλλαγές στις πληροφορίες συνταγογράφησης για τα φάρμακα τύπου αναστολέα SGLT2 για να συστήσει την προσωρινή διακοπή τους πριν από την προγραμματισμένη χειρουργική. Η καναγλιφλοζίνη, η δαπαγλιφλοζίνη και η εμπαγλιφλοζίνη θα πρέπει η καθεμία να σταματήσει τουλάχιστον τρεις ημέρες πριν και η ερτουγλιφλοζίνη θα πρέπει να σταματήσει τουλάχιστον τέσσερις ημέρες πριν από την προγραμματισμένη χειρουργική επέμβαση.
Τα συμπτώματα της κετοξέωσης περιλαμβάνουν ναυτία, έμετο, κοιλιακό άλγος, κόπωση και δυσκολία στην αναπνοή.
Μηχανισμός δράσης
Όσον αφορά τα προστατευτικά αποτελέσματά του στην καρδιακή ανεπάρκεια, αυτό αποδίδεται κυρίως σε αιμοδυναμικές επιδράσεις, όπου οι αναστολείς SGLT2 μειώνουν δραστικά τον ενδοαγγειακό όγκο μέσω της οσμωτικής διούρησης και της νατριουρίας, καθώς ο αποκλεισμός του συμμεταφορέα οδηγεί και σε απώλεια νατρίου. Αυτό συνεπώς μπορεί να οδηγήσει σε μείωση του προφορτίου και του μεταφορτίου, μειώνοντας έτσι τον καρδιακό φόρτο εργασίας και βελτιώνοντας τη λειτουργία της αριστερής κοιλίας.
Το IC50 για τον SGLT2 είναι μικρότερο από το ένα χιλιοστό του IC 50 για SGLT1 (1,1 έναντι 1390 nmol / L), έτσι ώστε το φάρμακο να μην παρεμβαίνει στην εντερική απορρόφηση γλυκόζης.
Ιστορία
Το 2012, η Επιτροπή Φαρμάκων για Ανθρώπινη Χρήση (CHMP) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων (EMA) εξέδωσε θετική γνώμη για το φάρμακο.
Η δαπαγλιφλοζίνη βρέθηκε αποτελεσματική σε αρκετές μελέτες σε συμμετέχοντες με διαβήτη τύπου 2 και τύπου 1. Ο κύριος δείκτης μέτρησης της αποτελεσματικότητας ήταν το επίπεδο γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c), το οποίο δίνει μια ένδειξη για το πόσο καλά ελέγχεται η γλυκόζη στο αίμα.
Μια μακροχρόνια μελέτη, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 17.000 συμμετέχοντες με διαβήτη τύπου 2, εξέτασε τις επιδράσεις της δαπαγλιφλοζίνης στην καρδιαγγειακή νόσο (καρδιά και κυκλοφορία). Η μελέτη έδειξε ότι οι επιδράσεις της δαπαγλιφλοζίνης ήταν σύμφωνες με εκείνες άλλων φαρμάκων για το διαβήτη που λειτουργούν επίσης εμποδίζοντας το SGLT2.
Η νταπαγλιφλοζίνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Νοέμβριο του 2012. Διατίθεται στο εμπόριο σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.
Η νταπαγλιφλοζίνη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιανουάριο του 2014.
Το 2020, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) επέκτεινε τις ενδείξεις της δαπαγλιφλοζίνης για να συμπεριλάβει τη θεραπεία της καρδιακής ανεπάρκειας με μειωμένο κλάσμα εξώθησης λόγω της μείωσης του κινδύνου καρδιαγγειακού θανάτου και νοσηλείας για καρδιακή ανεπάρκεια. Είναι η πρώτη σε αυτή τη συγκεκριμένη κατηγορία φαρμάκων, αναστολείς συν-μεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2), που εγκρίθηκε για τη θεραπεία ενηλίκων με λειτουργική καρδιακή ανεπάρκεια κατηγορίας II-IV κατά NYHA με μειωμένο κλάσμα εξώθησης.
Τον Ιούλιο του 2020, η FDA χορήγησε στην AstraZeneca μια ταχεία άδεια στις ΗΠΑ για την ανάπτυξη της δαπαγλιφλοζίνης για τη μείωση του κινδύνου νοσηλείας για καρδιακή ανεπάρκεια ή καρδιαγγειακού θανάτου σε ενήλικες μετά από καρδιακή προσβολή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Χλωροαρένια Κατηγορία:Αντιδιαβητικά φάρμακα Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό EBI Κατηγορία:Άρθρα με αλλαγμένο αναγνωριστικό CASNo Κατηγορία:Γλυκοζίτες
Σεμπαστιάν Καστελιόν
Ο Σεμπαστιάν Καστελιόν (Sébastien Castellion, Σεν-Μαρτέν-ντι-Φρεν 1515 – Βασιλεία 1563) ήταν Γάλλος ουμανιστής και θεολόγος υπήρξε Καθηγητής της ελληνικής στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Μετέφρασε τη Βίβλο στα λατινικά και γαλλικά. υποστήριξε αρχικά τη μεταρρύθμιση του Καλβίνου ήρθε μαζί του σε ρήξη για τη θεωρία του προκαθορισμού, δηλαδή οι άνθρωποι είναι καθορισμένο από τον θεό αν μετά θάνατον θα πάνε στην κόλαση ή στον παράδεισο. Με την καύση του Σερβέτου ως αιρετικού, στη Γενεύη, εξέδωσε με το ψευδώνυμο Μαρτίνος Μπέλους το κείμενο του περί των αιρέσεων. Μίλησε υπέρ της ανεξιθρησκείας και της ελευθερίας της γνώμης. Άλλα κείμενα του το Contra libellum calvini εκδόθηκε ένα αιώνα μετά τη συγγραφή, κυκλοφόρησε μόνο σε χειρόγραφο όταν γράφηκε στη Βασιλεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Ουμανιστές
Γιάννης Καψιδάκης
O εικαστικός Γιάννης Καψιδάκης γεννήθηκε το 1957 στη Νέα Φιλαδέλφεια Θεσσαλονίκης.
Σπούδασε Ηλεκτρονική στην Ανωτέρα Σχολή Ηλεκτρονικών Θεσαλονλικης, Ζωγραφική και Χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. Από το1990 πραγματοποίησε 63 ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα(2), Θεσσαλονίκη(10), Graz(2), Krefeld, Χαλκιδική(7), Σκόπελος(2), Βασιλικά(11), Επανομή(15), Νέα Μηχανιώνα, Aγγελοχώρι(4), Ξάνθη(2), Kιλκίς(2), Κέρκυρα(2), Νέα Φιλαδέλφεια, Πετροκέρασα και έλαβε μέρος σε περισσότερες από 450 ομαδικές, στην Ελλάδα, Γερμανία, Γιουγκοσλαβία, Ιαπωνία, Βουλγαρία, Ισπανία, Ρουμανία, Τουρκία. Είναι μέλος έξι καλλιτεχνικών σωματείων, πραγματοποίησε  58 διαλέξεις-παρουσιάσεις για τη Χαρακτική, στα Βασιλικά(14), τη Χαλκιδική(3), τη Θεσσαλονίκη (Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών Α.Π.Θ.(4), Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Kρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης-Μονή Λαζαριστών(2), Πινακοθήκη Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών, Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Θεσσαλονίκης(2), Κέντρο Πολιτισμού Δήμου Θεσσαλονίκης(2), Θεσσαλονίκη Helexpo(2), Διδασκαλείο ΄΄Δ. Γληνός(2), Πολυχώρος Μαλλιάρης, Πανόραμα, Πυλαία, τη Νέα Μηχανιώνα, τη Βεργίνα, τα Εικαστικά Εργαστήρια Νάουσας και την Πινακοθήκη Αβέρωφ στο Μέτσοβο(2), Ξάνθη, Σχολή Μωραΐτη Αθήνα, Φλώρινα, Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας, Δημοτική Πινακοθήκη Κέρκυρας και Εργαστήρι Καλών Τεχνών Καψιδάκη(12).  Δημιούργησε 45  ανοιχτά εργαστήρια χαρακτικής για το κοινό και συμμετείχε σε 5 πανελλήνια επιστημονικά συνέδρια για τη Χαρακτική σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη(3) και Φλώρινα και σε 2 παγκόσμια στη Θεσσαλονίκη.
Λειτουργεί το Εργαστήρι Καλών Τεχνών Καψιδάκη, εργαστήρι - σχολή, στην Επανομή Θεσσαλονίκης, με τους Ιωάννα, Βασιλική και Γιάννη Καψιδάκη, στο οποίο δημιουργούν εικαστικά έργα, λειτουργούν τμήματα παιδιών, εφήβων, ενηλίκων, εικαστικών και κοσμήματος, προετοιμασία για τη Σχολή Καλών Τεχνών, την Αρχιτεκτονική και επίσης λειτουργεί το      e-shop www.kapsidakis.gr  στο οποίο διαθέτουν τα έργα τους.
Τιμήθηκε το 2010 με το ΄΄ Βραβείο Αυλαία ΄΄, το 2002 με το ΄΄Α Βραβείο’’ του προγράμματος Comenius, το 1995 με το ΄΄ Βραβείο Συμμετοχής’’ στον 5ο Διαγωνισμό της Bosch Gallery στην Αθήνα και  το 1995 με το ΄΄ Β Bραβείο’’ στον 2ο Διαγωνισμό της Heineken-Art στη Θεσσαλονίκη. Έργα του υπάρχουν στις συλλογές του "Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης", του ΄΄ Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών του Α.Π.Θ΄΄, της "Δημοτικής Πινακοθήκης Θεσσαλονίκης", του ΄΄ Βαφοπουλείου Πνευματικού Κέντρου Θεσσαλονίκης ΄΄, της Πινακοθήκης Αβέρωφ στο Μέτσοβο, της Πινακοθήκης Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών, του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης στην Ξάνθη, του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας, της Δημοτικής Πινακοθήκης Κέρκυρας, του  Πανεπιστημίου ΄΄ Μακεδονία ΄΄, της ΄΄ Τέχνης ΄΄, της ΄΄ Heineken ΄΄, της ΄΄ Bosch ΄΄, του Σ. Τσούκαλη, του Γ. Παπακωνσταντίνου, του ΄΄Ο.Λ.Θ.΄΄, της HELEXPO, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, (Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Ολλανδία, Ισπανία, Ιαπωνία, Αυστρία, Βενεζουέλα, Λουξεμβούργο, Ρουμανία, Γαλλία, Αυστρία, Πολωνία, Τσεχία, Σλοβενία). Για το έργο του έχουν γράψει καθηγητές και ιστορικοί της τέχνης, (Ξ. Σαχίνης, Κ. Κιλεσοπούλου, Γ. Μήλιος, Χ. Χρήστου, Θ. Χρήστου, Έλ. Κοκκίνη, M. Μαυρομάτης κ.α.) στον ημερήσιο, περιοδικό τύπο καθώς και σε λεξικά, βιβλία και εκδόσεις τέχνης. Από το 2002 δημιουργεί, χρηστικά, κατασκευές, εγκαταστάσεις και γλυπτά σε μεγάλη κλίμακα, σε εξωτερικούς χώρους, με υλικό τον οξειδωμένο σίδηρο. [http://www.kapsidakis.gr
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες
Τζον Ουίλμπι
Βιογραφικά στοιχεία
Γιος βυρσοδέψη, ο Τζον Ουίλμπι βαπτίστηκε στο χωριό Μπρόουμ (Brome), κοντά στο Ντις (Diss) της κομητείας Σάφοκ, τον Μάρτιο του 1574 και τέθηκε υπό την προστασία της οικογένειας Κορνουόλις (Cornwallis). Ο Ουίλμπι εργάστηκε για δεκαετίες στον Οίκο Χένγκρεϊβ (Hengrave Hall), υπό την Λαίδη Ελίζαμπεθ Κορνουόλις (Lady Elizabeth Cornwallis) που ήταν παντρεμένη με τον ιδιοκτήτη του ακινήτου, Σερ Τόμας Κίτσον (Sir Thomas Kitson ή Kytson). Οι Κίτσονς διατηρούσαν, επίσης, μακρά σχέση με τον συνθέτη Έντουαρντ Τζόνσον (Edward Johnson), ο οποίος ήταν περισσότερο από είκοσι χρόνια μεγαλύτερος από τον Ουίλμπι, και άρχισε να εργάζεται στο Χένγκρεϊβ στη δεκαετία του 1570.
Εκτός από τη δουλειά του στο Σάφοκ, ο Ουίλμπι ασχολήθηκε με τη μουσική σκηνή στο Λονδίνο, όπου οι Κίτσονς διατηρούσαν ένα οίκημα. Το πρώτο βιβλίο του Ουίλμπι με μαδριγάλια δημοσιεύθηκε στο Λονδίνο το 1598, με τη σημείωση ότι τα μαδριγάλια είναι «άρτι συντεθέντα». Η έκδοση ήταν αφιερωμένη στον Σερ Τσαρλς Κάβεντις (Sir Charles Cavendish), του οποίου η πρώτη σύζυγος ανήκε στους Κίτσονς.Ο Ουίλμπι είχε επαφές με τον τυπογράφο μουσικών βιβλίων, Τόμας Ιστ (Thomas Easte). Το 1600, οι Ουίλμπι και Τζόνσον ανέλαβαν μια εργασία επιμέλειας για τον Ιστ, την πρώτη έκδοση του δεύτερου βιβλίου των «Τραγουδιών του Τζον Ντόουλαντ» («Dowland's Songs»), καθώς ο ίδιος ο Ντόουλαντ βρισκόταν στο εξωτερικό. Όταν ό Ιστ πέθανε το 1608, το δεύτερο βιβλίο των μαδριγαλίων του Ουίλμπι εκτυπώθηκε το επόμενο έτος από τον ανιψιό τού Ιστ και διάδοχό του στην τυπογραφία, Τόμας Σνόνταμ (Thomas Snodham).
Ο Ουίλμπι ουδέποτε απέκτησε οικογένεια. Το 1628, μετά τον θάνατο της Λαίδης Κίτσον, όλα τα έπιπλα, τα βιβλία και τα μουσικά όργανα του Οίκου Χένγκρεϊβ μεταβιβάστηκαν με τη διαθήκη της στους νέους ιδιοκτήτες του σπιτιού, πρώτα στην κόρη της, Μέρι Ντάρσι (Mary Darcy) και, στη συνέχεια< στην εγγονή της Πηνελόπη (Penelope). Ωστόσο, ο Ουίλμπι άφησε το Χένγκρεϊβ για να ζήσει συνταξιοδοτημένος στο σπίτι της Μέρι Ντάρσι στο Κόλτσεστερ, όπου και πέθανε το 1638. Ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδας, στο κέντρο της πόλης.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Παρόλο που το Χένγκρεϊβ ήταν ένας Οίκος αντιρρησιών, ελάχιστη θρησκευτική μουσική του Ουίλμπι διασώζεται και ακόμη λιγότερη μουσική για πληκτροφόρα -ένα (1) μόνο κομμάτι. Το αποκλειστικό ενδιαφέρον του φαίνεται να εστιάζεται στα μαδριγάλια, σε δύο συλλογές (1598, 1608) με εξήντα τέσσερα κομμάτια συνολικά. Ο Ουίλμπι είναι, ίσως, ο διασημότερος μαδριγαλιστής της Αγγλίας. Τα μαδριγάλιά του διαχέονται από «αυστηρή» μουσική, ένα στυλ που, εκείνη την εποχή, ελάχιστα χρησιμοποιούσαν οι Άγγλοι συνθέτες. Μελοποίησε πολλές μεταφράσεις ιταλικών στίχων που βρήκαν στη μουσική του Ουίλμπι, το ιδανικό τους αντίστοιχο. Γενικά, προσπαθούσε να διατηρεί το συναισθηματικό του θέμα -συνήθως ερωτικό- καθ’ όλη τη διάρκεια της σύνθεσης, αποφεύγοντας κάθε αλλαγή διάθεσης, στοιχείο που προσέδιδε στα κομμάτια αισθητική ενότητα. Δεξιοτέχνης του ρυθμού, ο Ουίλμπι, όπως και ο Τόμας Ουίλκς γνώριζε καλά τις δυνατότητες της μουσικής φόρμας και πειραματιζόταν με εναλλαγές θεμάτων και επαναλήψεις επωδών.
Το ύφος του χαρακτηρίζεται από ντελικάτη γραφή για τη φωνή, ευαισθησία στο κείμενο και χρήση των αποκαλουμένων «ψευδών σχέσεων» (false relations) ανάμεσα στους μείζονες και ελάσσονες τρόπους.Τα κομμάτια του είχαν αγαπηθεί για πολύ καιρό και, συχνά, περιλαμβάνονται στις σύγχρονες συλλογές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες
Μοϊσί Αριανίτ Γκολέμι
Ο Μοϊσί Αριανίτ Γκολέμι, αλβαν.: Moisi Golemi, γνωστός και ως Moisi of Dibra Moisiu i Dibrës (Δίβρης), ήταν Αλβανός ευγενής και διοικητής της Ένωσης του Λέζε. Το 1443–44 κατέλαβε όλες τις οθωμανικές κτήσεις στην περιοχή της περιοχής Δίβρης (Dibër). Για μία σύντομη περίοδο στη δεκαετία του 1450 προσχώρησε στους Οθωμανούς, αλλά σύντομα τους εγκατέλειψε και επέστρεψε στην Ένωση. Απεβίωσε το 1464, όταν εκτελέστηκε δημόσια στην Κωνσταντινούπολη, αφού συνελήφθη από τον Οθωμανικό στρατό. Στην αλβανική λαϊκή παράδοση, ο Γκολέμι έγινε δημοφιλής ήρωας κυρίως μέσω του Τραγουδιού του Μωϋσή Γκολέμι (Kënga e Moisi Golemit).
Οικογένεια
Γεννημένος στην περιοχή της σύγχρονης Δίβρης ήταν ο μόνος γιος τού Μουζάκα Αριανίτι, γιου τού Kομνηνού Αριανίτι και αδελφού τού Γεωργίου Αριανίτι. Το 1445 νυμφεύτηκε τη Ζανφίνα Μουζάκα, μετά το διαζύγιό της από τον Μουζάκα Τόπια, ο οποίος νυμφεύτηκε την αδελφή τού Σκεντέρμπεη, Μαρία. Απέκτησαν 2 γιους και 4 κόρες, από τις οποίες 2 απεβίωσαν σε νεαρή ηλικία. Ο πρώτος γιος Τσεζάρ Αριανίτι (Καίσαρ Κομνηνός Αριανίτης) είχε κόρη την Τζιοβάννα Κομινάτα, που έζησε στη Νάπολη και παντρεύτηκε τον πατρίκιο Πάουλο Μπρανκάτσιο. Ο δεύτερος γιος Αρανί Αριανίτι νυμφεύτηκε την αδελφή τού Γκιον/Ιωάννη Μρουζάκα και είχε μόνο μία κόρη, την Ελένη, που παντρεύτηκε έναν Βενετό διοικητή. Μία από τις κόρες του, η Δέσποινα, παντρεύτηκε τον Στανίσα Β΄ Καστριότι, γιο τού Στανίσα Α΄ Καστριότι και ανιψιό τού Σκεντέρμπεη, ενώ η άλλη κόρη του Ελένη παντεύτηκε πρώτα τον Νικόλα Δ΄ Ντουκαγκίνι, γιο τού Λέκα Ντουκαγκίνι. Μετά το τέλος του, αυτή παντρεύτηκε τον Σινάν μπέη Μουζάκα.
Ένωση του Λέζε
Όταν ο Σκεντέρμπεης ήρθε στην Αλβανία, ο Μοϊσί γρήγορα συμμάχησε μαζί του και έγινε διοικητής της συνοριακής φρουράς. Το Γκολέμι διακρίθηκε για πρώτη φορά στη μάχη του Τορβιόλ το 1444 Αργότερα επέβλεψε την κατάληψη του κρίσιμου κάστρου του Σβέτιγκραντ στη σύγχρονη Βόρεια Μακεδονία.
Μετά τη διάλυση της πολιορκίας του Βερατίου, και με ολοένα και περισσότερο φθόνο για τη φήμη που είχε συσσωρεύσει ο Σκεντέρμπεης με τα χρόνια, ο Μοϊσί πρόδωσε τον αρχηγό του και πήγε στους Οθωμανούς. Ωστόσο, τα αλβανικά συνοριακά στρατεύματα δεν τον ακολούθησαν. Αντίθετα, η διοίκηση των συνοριακών στρατευμάτων μεταβιβάστηκε στους Nικόλα και Ντιμίτερ Μπερίσα.
Έναν χρόνο αργότερα επέστρεψε επικεφαλής 15.000 ανδρών στρατού, αλλά ηττήθηκε αμέσως από τον Σκεντέρμπεη. Υποχώρησε πρώτα στη Μακεδονία και στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμεινε αγνοημένος από τις οθωμανικές αρχές. Αμέσως μετά, επέστρεψε στον Σκεντέρμπεη, ο οποίος τού έδωσε χάρη και τον αποκατέστησε. Ανέκτησε τη θέση τού διοικητή των αλβανικών συνοριακών στρατευμάτων.
Ο Μοϊσί αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του στον Αλβανικό αγώνα, αλλά το 1464 έπεσε αιχμάλωτος του Μπαλαμπάν Μπαντέρα, ενός Αλβανικής καταγωγής Οθωμανού σαντζάκμπεη του σαντζάκ της Οχρίδας στη μάχη του Βαϊκάλ. Στάλθηκε βιαστικά στην Κωνσταντινούπολη μαζί με άλλους Αλβανούς πρίγκιπες και διοικητές, γδάρθηκε ζωντανός δημόσια στην Κωνσταντινούπολη.
Η επικράτειά του
Οι περιοχές του Μουζάκα Αριανίτη επεκτάθηκαν στις περιοχές Mόκερ και Τσερμενίκε. Ο Γκιόν/Ιωάννης Mουζάκα αναφέρει μεταξύ άλλων τα Λιμπράζντ, Τσούκες, Ντόρεζ και Γκουρ ως μέρη της επικράτειας (demesne) εκείνου. Εκτός από τις περιοχές που κληρονόμησε από τον πατέρα του, ο Γκολέμι αναγνωρίστηκε ως άρχοντας της Δίβρης από τον Σκεντέρμπεη, καθώς ηγήθηκε της εκστρατείας κατά των Οθωμανών στην περιοχή αυτή. Ο γιος του Γκολέμι, Aρανίτ, αναφέρεται στις σύγχρονες πηγές ως ο κύριος μίας βαρονίας στο Τσερμενίκε.
Γκυ, κοντόσταυλος της Κύπρου
Ο Γκυ (μεταξύ 1275 και 1280 – 1303) από τον Οίκο των Πουατιέ-Λουζινιάν ήταν κοντόσταυλος της Κύπρου.
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος και μικρότερος γιος του Ούγου Γ΄ της Κύπρου και της Ισαβέλλας των Ιμπελέν, κόρης του Γκυ κοντόσταυλου της Κύπρου.
Μοϊσί Αριανίτ Γκολέμι
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1445 τη Ζανφίνα Μουζάκα και είχε τέκνα:
Γκυ, κοντόσταυλος της Κύπρου
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Εσίβα των Ιμπελέν, κόρη του Ιωάννη Β΄ κυρίου της Βηρυτού, απέκτησε τέκναː
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Πρόσωπα του Βασιλείου της Κύπρου
Μοϊσί Αριανίτ Γκολέμι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Αλβανία Κατηγορία:Αλβανοί Χριστιανοί Κατηγορία:Αλβανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αλβανοί ευγενείς του Μεσαίωνα
Γκαμπριέλ Ραμαναντσόα
Ο Στρατηγός Γκαμπριέλ Ραμαναντσόα (Gabriel Ramanantsoa, 13 Απριλίου 1906 - 9 Μαΐου 1979) ήταν πρόεδρος και πρωθυπουργός της Μαδαγασκάρης την περίοδο από το 1972 ως το 1975. Ανήκε στη φυλή Μερίνα.
Βιογραφία
Καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός στο γαλλικό στρατό. Το 1960 η Μαδαγασκάρη έγινε ανεξάρτητο κράτος και ο Ραμαναντσόα εισήχθη στις τάξεις του Στρατού της, φτάνοντας ως το βαθμό του Στρατηγού. Το Μάιο του 1972 ξέσπασαν μαζικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και έγινε ο ίδιος πρωθυπουργός. Μετά την παράδοση της εξουσίας από τον πρόεδρο Φιλιμπέρ Τσιρανάνα ο στρατηγός έγινε και πρόεδρος. Ανέλαβε καθήκοντα στις 11 Οκτωβρίου του 1972. Ως πρόεδρος επιχείρησε να πετύχει την πολιτική συμφιλίωση. Επίσης, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, ακολούθησε πολιτική υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης. Το Δεκέμβριο του 1974 η κυβέρνησή του λίγο έλειψε να ανατραπεί. Ο ίδιος παραιτήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου του 1975, καθώς οι εθνοτικές και κοινωνικές ταραχές συνεχίστηκαν. Απεβίωσε το 1979.
Δαβίδ Μπουσταμάντε
Ο Δαβίδ Μπουσταμάντε (David Bustamante Hoyos, γενν. 25 Μαρτίου 1982) είναι Ισπανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός της ποπ. Το 2001 ήρθε 3ος στο δημοφιλές τάλεντ σόου της ισπανικής τηλεόρασης Operación Triunfo. Από το 2002 έχει κυκλοφορήσει 9 προσωπικά άλμπουμ, από τα οποία τα 8 βρέθηκαν στην κορυφή στην Ισπανία. Έχει σημειώσει επιτυχία στη χώρα του αλλά και στο εξωτερικό, κυρίως στη Λατινική Αμερική.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σαν Βισέντε ντε λα Μπαρκέρα, στην Καντάμπρια. Σημαντική στιγμή για την καριέρα του στάθηκε η παρουσία του στην τηλεοπτική επιτυχία Operación Triunfo, εκπομπή που συνδυάζει τάλεντ και ριάλιτι, η οποία είχε την υψηλότερη τηλεθέαση στην ιστορία της ισπανικής τηλεόρασης.
Το πρώτο του CD, με τίτλο Bustamante, κυκλοφόρησε το Μάιο του 2002 και επί πολλούς μήνες ήταν στην κορυφή των ισπανικών άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις. Ακολούθησαν περισσότερες από 70 συναυλίες του σε ολόκληρη την Ισπανία, στα πλαίσια μεγάλης περιοδείας. Το δεύτερό του άλμπουμ με τον τίτλο Asi soy yo κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2003 και παραγωγός ήταν ο Εμίλιο Εστέφαν. Ακολούθησαν οι δισκογραφικές δουλειές Caricias al alma και Pentimento, λέξη που την έφτιαξε ο ίδιος και δε σημαίνει τίποτε, σύμφωνα με το Λεξικό της Βασιλικής Ακαδημίας. Επιπλέον, έκανε περιοδεία στη Λατινική Αμερική, για την προώθηση των τραγουδιών του. Το άλμπουμ του Al filo de la irrealidad σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην Ισπανία, όπου έγινε πλατινένιο και το Μάρτιο του 2008 κυκλοφόρησε και στην Αμερική.
Είναι παντρεμένος με την ηθοποιό Πάουλα Ετσεβαρία (1977-) και έχουν μία κόρη, την Ντανιέλα, που γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 2008.
Δισκογραφία
Άλμπουμς στο στούντιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές
Πατρίσια Ρέγες Εσπίνδολα
Φιλμογραφία
Ταινίες
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ως σκηνοθέτρια
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανοί σκηνοθέτες
Κόμητες της Καμπανίας
Οι κόμητες της Καμπανίας ήταν οι κυβερνήτες της ιστορικής περιοχής της Καμπανίας στην βορειοανατολική Γαλλία στα σύνορα με το Βέλγιο. Προήλθε από την κομητεία του Τρουά στα τέλη του 11ου αιώνα, ο Ούγος Α΄ της Καμπανίας ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον τίτλο "κόμης της Καμπανίας" (1093). Όταν ο γηραιός Σάντσο Ζ΄ της Ναβάρρας πέθανε άτεκνος τον κληρονόμησε στον θρόνο ο ανιψιός του Θεοβάλδος Δ΄ της Καμπανίας ως Θεοβάλδος Α΄ της Ναβάρρας από τότε το στέμμα της Ναβάρρας συγχωνεύτηκε με την κομητεία της Καμπανίας. Η δισέγγονη του Θεοβάλδου Ιωάννα Α΄ της Ναβάρρας παντρεύτηκε τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππος τον Ωραίο, ο μεγαλύτερος γιος της Λουδοβίκος Ι΄ της Γαλλίας θεωρείται ο τελευταίος κόμης της ανεξάρτητης Καμπανίας συγχωνεύοντας την περιοχή με το βασίλειο της Γαλλίας (1314).
Δημιουργία της κομητείας
Η Καμπανία ήταν γνωστή από την εποχή των Μεροβίγγειων και των Καρολιδών, πολλοί δούκες ήταν γνωστοί από τότε. Ο τίτλος του δούκα φαίνεται οτι δημιουργήθηκε με την ένωση των κοινοτήτων του Τρουά, του Ρενς, τον Λον και του Σαλόν-συρ-Μάρν σε ένα ενιαίο δουκάτο. Την περίοδο (7ος - 8ος αιώνας) την κυβέρνηση στη Καμπανία εξασκούσαν οι Πεπινίδες πρόγονοι των Καρολιδών, πρώτος δούκας εμφανίζεται ο Ντρόγκο της Καμπανίας γιος του Πεπίνου του Χέρσταλ, τον Ντρόγκο διαδέχθηκε ο γιος του Αρνούλφος.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Καμπανίας Καμπανιας
Δερβένι (Θεσσαλονίκη)
Μακεδονικοί Τάφοι Δερβενίου
Ένας αρχαίος δρόμος μήκους 15 μέτρων οδηγεί στον διθάλαμο μακεδονικό τάφο με την μνημειακή ιωνική πρόσοψη. Το ταφικό μνημείο της Θεσσαλονίκης (τέλος 4ου - αρχές 3ου αι. π.Χ.) ταυτισμένο με την αρχαία Λητή, μία από τις σπουδαιότερες πόλεις του μακεδονικού βασιλείου. Ο μακεδονικός τάφος εντοπίστηκε το 1910 και είναι γνωστός ως «τάφος του Μακρίδη Μπέη», από το όνομα του πρώτου ανασκαφέα, Έλληνα αρχαιολόγου Θεόδωρου Μακρίδη. Ο Μακεδονικός Τάφος Δερβενίου είναι πλήρως αποκατεστημένος, μετά τις εργασίες που διήρκεσαν τέσσερα χρόνια, και σήμερα είναι επισκέψιμος.
Ακόμη στην ίδια περιοχή ήλθαν στο φως έξι κιβωτιόσχημοι τάφοι, ένας λακκοειδής και ένας μονοθάλαμος μακεδονικού τύπου. Η αποκάλυψη των πλούσια κτερισμένων αυτών τάφων, άμεσα συσχετιζόμενων με την αρχαία μυγδονική πόλη της Λητής, αποτέλεσε σταθμό για την αρχαιολογική έρευνα της αρχαίας Μακεδονίας και εμπλούτισε τις γνώσεις για τα εργαστήρια τορευτικής στο μακεδονικό χώρο. Στην ίδια θέση, το 1997, ανασκάφηκε ένας διθάλαμος μακεδονικός τάφος (συμβατικά τάφος ΙΙΙ), κτισμένος σε όρυγμα, λαξευμένο στον φυσικό βράχο. Ο τάφος είναι επισκέψιμος. Μεταξύ των μακεδονικών τάφων Γ και ΙΙΙ τον Φεβρουάριο του 1986 αποκαλύφθηκε ένας λαξευτός μονοθάλαμος καμαροσκεπής τάφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Μυγδονία Κατηγορία:Αρχαία νεκροταφεία στην Ελλάδα
Νικόλας Τομπάζης
Ο Νικόλας Τομπάζης (Αθήνα 22 Απριλίου 1968) είναι σχεδιαστής αγωνιστικών αυτοκίνητων ο οποίος από το 1992 εργάστηκε στις ομάδες της Φόρμουλα Ένα, Μπένετον, Μακλάρεν, Φερράρι και Μάνορ (πρώην Μαρούσσια). Αυτή τη στιγμή εργάζεται στη FIA ως επικεφαλής των τεχνικών ζητημάτων των μονοθεσίων.
Αποφοίτησε το 1989 από το Trinity College του πανεπιστημίου Κέμπριτζ με πτυχίο στην εφαρμοσμένη μηχανική και το 1992 πήρε διδακτορικό στην αεροναυπηγική από Imperial College του Λονδίνου.
Τον Νοέμβριο του 1992 έγινε αεροδυναμιστής στην ομάδα της Μπένετον στην οποία το 1994 ανέλαβε τη θέση του επικεφαλής αεροδυναμικής. Τρία χρόνια αργότερα μετακόμισε στην Σκουντερία Φερράρι, όπου το 1998, έγινε επικεφαλής αεροδυναμικής. Το 2004 επέστρεψε στην Αγγλία, για να συνεργαστεί με τη Μακλάρεν, στην οποία αργότερα κατέλαβε τη θέση του επικεφαλής σχεδιασμού.
Τον Μάρτιο του 2006 επέστρεψε στη Φερράρι, αυτή τη φορά ως επικεφαλής σχεδιασμού από την οποία αποχώρησε  στις 16 Δεκεμβρίου 2014.
Στις 15 Ιανουαρίου 2016 λαμβάνει τη θέση του επικεφαλής αεροδυναμικής στην ομάδα Manor Formula.
Στις 6 Μαρτίου 2018 προσλαμβάνεται από τη FIA ως επικεφαλής των τεχνικών ζητημάτων των μονοθεσίων.
Προσωπική του ζωή
Ο Τομπάζης έζησε με τη γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά του στην Ιταλία. Τώρα έχει μετακομίσει στην Ελλάδα. Είναι ο γιος του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Τομπάζη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μηχανικοί Κατηγορία:Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Σχεδιαστές αυτοκινήτων
Ανρί ντε Μοντερλάν
Ο Ανρί ντε Μοντερλάν (γαλλικά: Henry Millon de Montherlant) (20 Απριλίου 1895 - 21 Σεπτεμβρίου 1972) ήταν Γάλλος δοκιμιογράφος, μυθιστοριογράφος και δραματουργός. Το 1960 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανρί ντε Μοντερλάν γεννήθηκε στο Παρίσι, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας από την Πικαρδία, που κατείχε υψηλά αξιώματα από γενιές. Σπούδασε στο λύκειο Ζανσόν ντε Σαγί και στο οικοτροφείο Σαιντ-Κρουά στο Νεϊγί-συρ-Σεν. Ο πατέρας του ήταν αντιδραστικός, στο βαθμό που περιφρονούσε τον στρατό μετά την Υπόθεση Ντρέιφους ως υπερβολικά υποταγμένο στη Δημοκρατία και αρνούνταν να έχει ηλεκτρισμό ή τηλέφωνο εγκατεστημένο στο σπίτι του. Η μητέρα του πέθανε νέα, 43 ετών.
Από την ηλικία των 7 ή 8 ετών, ο Μοντερλάν ανακάλυψε την κλίση του στη λογοτεχνία και άρχισε να γράφει. Το 1905 η ανάγνωση του Κβο βάντις του Χένρικ Σιενκιέβιτς του προκάλεσε μια δια βίου γοητεία για την Αρχαία Ρώμη και ενδιαφέρον για τα Λατινικά. Ασχολούνταν επίσης με τον αθλητισμό και τις ταυρομαχίες. Όταν ήταν 15 ετών, οι γονείς του τον έστειλαν μόνο του στην Ισπανία, όπου μυήθηκε στις ταυρομαχίες. Είχε επίσης ταλέντο στο σχέδιο και μετά το 1913 ζωγράφιζε γυμνά μοντέλα.
Τον Απρίλιο 1912, σε ηλικία σχεδόν 17 ετών, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το καθολικό σχολείο Σαιντ-Κρουά με την κατηγορία του «διαφθορέα ψυχών». Μαζί με άλλους πέντε συμμαθητές είχαν ιδρύσει μια ομάδα που ονομαζόταν «η Οικογένεια», ένα είδος τάγματος ιπποτισμού, τα μέλη του οποίου δένονταν με όρκο πίστης και αλληλοβοήθειας. Μέλος αυτής της ομάδας ήταν ο Φιλίπ Ζαν Ζικέλ (1897–1977), δύο χρόνια νεότερος του Μοντερλάν, με τον οποίο είχαν στενή φιλία. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, αυτή η «ιδιαίτερη φιλία» είχε εγείρει τη σφοδρή και ζηλότυπη αντίδραση του αββά ντε λα Σερ, ο οποίος κατάφερε να αποβάλει το μεγαλύτερο αγόρι. Αυτό το περιστατικό έγινε μια δια βίου εμμονή για τον Μοντερλάν, ο οποίος το απεικόνισε αργότερα στο θεατρικό έργο του 1951 Η πόλη που Πρίγκιπάς της ήταν ένα παιδί και στο μυθιστόρημά του Τα αγόρια το 1969. Ως ενήλικες διατήρησαν την πάντα πλατωνική φιλία τους με τον Ζικέλ, ο οποίος προσκάλεσε τον συγγραφέα να γίνει νονός της κόρης του. αριστερά|μικρογραφία|Ο Ανρί ντε Μοντερλάν το 1910 Μετά τον θάνατο του πατέρα του και της μητέρας του το 1914 και το 1915, έζησε με τη στοργική γιαγιά του και τους εκκεντρικούς θείους του.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος το 1914, κατατάχθηκε εθελοντικά στο στρατό, τραυματίστηκε σοβαρά και παρασημοφορήθηκε. Από την εμπειρία του στον πόλεμο, έγραψε Το Όνειρο (1922), ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα με το οποίο έγινε γνωστός, καθώς και το Πένθιμο άσμα για τους πεσόντες του Βερντέν (1925). Και τα δύο έργα αποτίουν φόρο τιμής στον ηρωισμό κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου.
Το 1934 ο Μοντερλάν σημείωσε μεγάλη επιτυχία με το μυθιστόρημα Οι Εργένηδες, ρεαλιστικό και σκληρό πίνακας της παρακμάζουσας αριστοκρατίας, και την τετραλογία του Τα κορίτσια, που έγραψε από το 1936 έως το 1939 και του χάρισε διεθνή φήμη. Εκείνα τα χρόνια ο Μοντερλάν, ευκατάστατος κληρονόμος, ταξίδεψε πολύ, κυρίως στην Ισπανία (όπου γνώρισε και εργάστηκε με τον ταυρομάχο Χουάν Μπελμόντε), την Ιταλία και την Αλγερία, δίνοντας διέξοδο στο πάθος του της ομοφυλοφιλίας. μικρογραφία|250x250εσ|Το οικογενειακό σπίτι του Μοντερλάν στο νομό [[Ουάζ (νομός)|Ουάζ]] Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μετά την πτώση της Γαλλίας το 1940 παρέμεινε στο Παρίσι και συνέχισε να γράφει θεατρικά έργα, ποιήματα, δοκίμια. Το 1940 ήταν πολεμικός ανταποκριτής και από το 1942 έως το 1945 εργάστηκε στη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού.
Το 1960 εξελέγη στη Γαλλική Ακαδημία. Η υγεία του άρχισε να επιδεινώνεται. Μετά από ένα διάλειμμα είκοσι και πλέον ετών κατά το οποίο ασχολήθηκε με συγγραφή θεατρικών έργων, συνέχισε να εργάζεται πάνω σε μυθιστορήματα και δημοσίευσε, μεταξύ άλλων, το Ρόδο της άμμου και Τα αγόρια, στα οποία εργαζόταν για δεκαετίες.
Η βιογραφία του γράφτηκε από τον Πιέρ Σιπριό και δημοσιεύτηκε σε δύο τόμους (1982 και 1990), αποκαλύπτοντας τις ερωτικές συνήθειες του Μοντερλάν, στις οποίες ο ίδιος ο συγγραφέας δεν είχε ποτέ αναφερθεί.
Έργο
Οι πρώτες του επιτυχίες ήταν μυθιστορήματα όπως Οι Εργένηδες το 1934 και η αντιφεμινιστική τετραλογία Τα κορίτσια (1936–1939), ένα ψυχογράφημα της γυναικείας φύσης, που πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφράστηκε σε 13 γλώσσες. Το όψιμο μυθιστόρημά του Χάος και Νύχτα δημοσιεύτηκε το 1963. Τα μυθιστορήματά του εγκωμίασαν συγγραφείς όπως ο Λουί Αραγκόν, ο Ζωρζ Μπερνανός και ο Αντρέ Μαλρώ. Ο Μοντερλάν ήταν πολύ γνωστός για τις αντιφεμινιστικές και μισογυνιστικές του απόψεις, ιδιαίτερα στα Κορίτσια. Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ εξέτασε τις απόψεις του για τις γυναίκες λεπτομερώς στο Δεύτερο φύλλο.
Έγραψε αρκετά θεατρικά έργα, κυρίως βασισμένα σε μια σειρά από ιστορικά δράματα: Η μικρή ινφάντα της Καστίλης (1929), Πασιφάη (1936), Η νεκρή βασίλισσα (1942) που αναφέρεται στην τραγική ιστορία της Ινές ντε Κάστρο, Μαλατέστα (1946) που αναφέρεται στον Σιγισμόνδο Μαλατέστα, Ο αφέντης του Σαντιάγκο (1947), Πορ-Ρουαγιάλ (1954) και Ο καρδινάλιος της Ισπανίας (1960). Στα θεατρικά του έργα καθώς και στα μυθιστορήματά του απεικόνιζε συχνά ηρωικούς χαρακτήρες που επιδεικνύουν τα ηθικά πρότυπα που δήλωνε, και διερεύνησε τον «παραλογισμό και το απρόβλεπτο της ανθρώπινης συμπεριφοράς».
Έγραψε επίσης πολιτικά δοκίμια. Στη δοκίμιο Η Ισημερία του Σεπτεμβρίου (1938) αποδοκίμασε τη μετριότητα της σύγχρονης Γαλλίας και στο Το ηλιοστάσιο του Ιουνίου (1941), εξέφρασε φιλογερμανικές απόψεις. Όπως πολλοί γόνοι της παλιάς αριστοκρατίας, είχε μισήσει την Τρίτη Δημοκρατία, ειδικά μετά την Υπόθεση Ντρέιφους. Συμμετείχε σε ένα «στρογγυλό τραπέζι» Γάλλων και Γερμανών διανοουμένων που συναντήθηκαν στο Παρίσι τη δεκαετία του 1940, μεταξύ των οποίων οι συγγραφείς Ερντστ Γιούνγκερ, Πωλ Μοράν και Ζαν Κοκτώ. Μετά τον πόλεμο, θεωρήθηκε συνεργάτης και τιμωρήθηκε με περιορισμό ενός έτους στις εκδόσεις του.
Βραβεύσεις
Το 1934, το μυθιστόρημα Οι Εργένηδες τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας της Γαλλικής Ακαδημίας και το αγγλικό βραβείο Northcliffe. Το 1960 ο Ανρί ντε Μοντερλάν εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Ήταν αξιωματικός του Γαλλικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ακαδημαϊκοί
Αννίτα Δημητρίου
Η Αννίτα Δημητρίου (Τρούλλοι Λάρνακας, 18 Οκτωβρίου 1985) είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Από το 2021 είναι πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων και από τις 11 Μαρτίου 2023 πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Αννίτα Δημητρίου γεννήθηκε στους Τρούλλους. Σπούδασε κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στις στις διεθνείς σχέσεις και ευρωπαϊκές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Κεντ.
στις 18 Οκτωβρίου 1985.
Πριν την εκλογή της ως βουλευτής, παρουσίαζε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Capital TV τα Σαββατοκύριακα και εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο UCLan Cyprus ως Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων, ενώ συμμετείχε εθελοντικά σε διάφορα οργανωμένα σύνολα.
Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Είναι παντρεμένη με τον Ανδρέα Κυπριανού.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις Κοινοτικές εκλογές του 2011 εκλέχθηκε κοινοτική σύμβουλος στους Τρούλλους με τον ΔΗΣΥ. Ήταν η πρώτη γυναίκα που εκλέχτηκε στη θέση αυτή. Διετέλεσε γραμματέας της τοπικής επιτροπής ΔΗΣΥ Τρούλλων την περίοδο 2013-2015. Ακόμη, διετέλεσε οικονομική διαχειρίστρια του ΔΗΣΥ Λάρνακας την περίοδο 2014-2016.
Στις 5 Απριλίου 2016, στις εσωκομματικές εκλογές του ΔΗΣΥ για επιλογή των υποψηφίων που θα απάρτιζαν το ψηφοδέλτιο του κόμματος για τις Βουλευτικές Εκλογές του 2016, επιλέχθηκε ως υποψήφια του κόμματος (με βάση των καταστατικών προνοιών του κόμματος πρέπει να περιλαμβάνονται γυναίκες στο ψηφοδέλτιο και ήταν η μόνη γυναίκα που διεκδίκησε υποψηφιότητα).
Ωστόσο, στη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου του ΔΗΣΥ που ακολούθησε, μετά από πιέσεις που δέχθηκε από την ηγεσία του κόμματος, αναγκάστηκε να αποσύρει την υποψηφιότητά της. Αυτή η εξέλιξη προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις εντός και εκτός ΔΗΣΥ, με τον πρόεδρο του κόμματος, Αβέρωφ Νεοφύτου, μετά από πιέσεις από τη βάση του κόμματος τελικά να αναιρεί την απόφαση του και να της δίνει το δικαίωμα να κατέλθει ως υποψήφια. Στις εκλογές εξελέγη πρώτη σε ψήφους βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λάρνακας για την ΙΑ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε γραμματέας της Βουλής και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος.
Κατά την περίοδο των προεδρικών εκλογών του 2018 διετέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου του εκλογικού επιτελείου του Νίκου Αναστασιάδη.
Τον Φεβρουάριο του 2020 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ. Επανεκλέχτηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2021 για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2021 ανακοινώθηκε από τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, ως υποψήφια του κόμματος για την προεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων. Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας της 10ης Ιουνίου εξελέγη στη θέση της προέδρου της Βουλή των Αντιπροσώπων με τις ψήφους του ΔΗΣΥ, του ΕΛΑΜ και της ΔΗΠΑ.
Κατά την περίοδο των προεδρικών εκλογών του 2023 υποστήριξε και πρότεινε ως αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ την υποψηφιότητα Αβέρωφ Νεοφύτου.
Μετά την ήττα του Νεοφύτου και κατόπιν απόφασης του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος για σύγκληση έκτακτης εκλογικής συνέλευσης για την προεδρία και την ηγεσία του κόμματος, υπέβαλε στις 21 Φεβρουαρίου 2023 την υποψηφιότητά της για την προεδρία του ΔΗΣΥ.
Ο Νεοφύτου στις εσσωκομματικές εκλογές της 11ης Μαρτίου δεν ήταν υποψήφιος. Τη θέση διεκδίκησαν η Δημητρίου και ο νυν βουλευτής του ΔΗΣΥ και τέως εκπρόσωπος τύπου του κόμματος, προερχόμενος από τη Λευκωσία. Δημήτρης Δημητρίου. Τελικά η Αννίτα Δημητρίου επικράτησε με ποσοστό 69,1% (σε ψήφους 14.287) και εκλέχθηκε πρόεδρος. Ο Δημητρίου είχε 6.365 ψήφους ή 30,8%.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λάρνακας Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής της Κύπρου Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Κεντ
Πολωνία Α και Β
Το Πολωνία Α και Β (πολωνικά: Polska A i B) αναφέρεται στην ιστορική, πολιτική και πολιτιστική διάκριση μεταξύ του δυτικού και του ανατολικού τμήματος της χώρας, με την Πολωνία Α, δυτικά του Βιστούλα, να είναι πολύ πιο αναπτυγμένη και να έχει ταχύτερη ανάπτυξη από την Πολωνία Β, ανατολικά του ποταμού. Ο Γενικός Γραμματέας του Πολωνικού Εμπορικού Επιμελητηρίου Μάρεκ Κουότσκο, δήλωσε σε συνέντευξή του το 2007 ότι τα τμήματα είναι πιο απλωμένα και σχηματίζουν τρεις ξεχωριστές κατηγορίες. Την Πολωνία A να είναι οι μητροπολιτικές πόλεις, την Πολωνία B να είναι η υπόλοιπη χώρα και την Πολωνία Γ να είναι οι πεδιάδες και τα πάρκα τοπίων ανατολικά του Βιστούλα (Πολωνία Z, σύμφωνα με τον Κουότσκο), τα οποία απαιτούν διαφορετική μεταχείριση.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι πλούσιες πόλεις της Πολωνίας είναι η Βαρσοβία, το Γκντανσκ, το Βρότσουαφ και το Πόζναν, και αυτές που παλεύουν με λιγότερες επενδύσεις βρίσκονται στα ανατολικά: Ζέσουφ, Λούμπλιν, Όλστιν και Μπιαουίστοκ. Ωστόσο, τα τρέχοντα στατιστικά στοιχεία για την ανεργία στην Πολωνία γενικά δεν δείχνουν αυτή τη διάκριση και μάλιστα δείχνουν αντίθετη τάση τα τελευταία χρόνια, με τα βορειοδυτικά ποσοστά ανεργίας να είναι υψηλότερα από την ανατολική-κεντρική Πολωνία. Το 2014, μεταξύ των υψηλότερων ποσοστών στο έθνος ήταν στα βοεβοδάτα Κουγιαβίας-Πομερανίας και Δυτικής Πομερανίας (συγκρίνετε τον ιστορικό χάρτη σιδηροδρόμων και τον διοικητικό χάρτη, δεξιά, με τον χάρτη ανεργίας του 2014, από την πύλη επιχειρήσεων eGospodarka.pl), ενώ μεταξύ των χαμηλότερων ποσοστών στη χώρα ήταν στο ανατολικό-κεντρικό Βοεβοδάτο Μασοβίας. δεξιά|μικρογραφία|317x317εσ| Σιδηρόδρομοι της Πολωνίας το 1953, μετά τον [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το πυκνότερο δίκτυο σιδηροδρόμων στα δυτικά είναι αποτέλεσμα της παραδοσιακής εξόρυξης άνθρακα, καθώς και της ιστορίας της Δυτικής Πολωνίας ως μέρος της βιομηχανίας της Γερμανίας. ]]
Διάκριση
Σε αυτό το χάσμα πρέπει να σημειωθεί ότι τα σύνορα της Πολωνίας άλλαζαν με τους αιώνες. Μετακινήθηκαν προς τα δυτικά μετά το 1945, για να αντανακλούν την Πολωνία των Πιάστ και την Πολωνία των Γιαγκελλόνων. Για παράδειγμα, η Βαρσοβία ήταν αρχικά ένας οικισμός στην ανατολική Πολωνία. Έγινε πρωτεύουσα τον 16ο αιώνα, και ιστορικά αναπτύχθηκε ως κεντρικό τμήμα του Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας, αργότερα δυτικο-κεντρικό τμήμα της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Τώρα βρίσκεται στο κεντρικό-ανατολικό τμήμα της χώρας. Οι βραδύτερα αναπτυσσόμενες δυτικές επαρχίες είναι συχνά πρώην γερμανικές περιοχές που ήταν ήδη πυκνοκατοικημένες και ανεπτυγμένες όσον αφορά τις υποδομές και τη βιομηχανία πριν από το 1945 και τώρα κατοικούνται κυρίως από Πολωνούς από τις πρώην περιοχές της Ανατολικής Πολωνίας. Για παράδειγμα, το προαναφερθέν Όλστιν ήταν μέρος της Πρωσίας από την εποχή του Τευτονικού Τάγματος.
Πολιτική
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Διοικητικός χάρτης της Πολωνίας με τα αποτελέσματα των εκλογών του 2007 στη [[Γερουσία της Πολωνίας. πορτοκαλί: Πολιτική Πλατφόρμα, ναυτικό μπλε: Νόμος και Δικαιοσύνη]] Η διαφορά μεταξύ της Πολωνίας Α και Β είναι ιδιαίτερα εμφανής στα πρότυπα ψηφοφορίας των δύο περιοχών. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η Πολωνία Α έτεινε να ευνοεί τη Δημοκρατική Αριστερή Συμμαχία (Sojusz Lewicy Demokratycznej, ή SLD), ως ένα κοσμικό, κοινωνικά φιλελεύθερο εκ των πραγμάτων διάδοχο στην πολιτική μετά το 1989 του πρώην κυβερνών κόμματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας. Η Πολωνία Β από την άλλη πλευρά ψήφισε είτε το Πολωνικό Λαϊκό Κόμμα (τώρα οικονομικά φιλελεύθερο, αλλά κοινωνικά συντηρητικό, τότε Χριστιανικό αριστερό) ή την Εκλογική Δράση Αλληλεγγύης (δεξιό, επίσης κοινωνικά συντηρητικό). Οι εκλογές του 2001 ήταν οι μοναδικές όπου η Πολωνία Α και Β δεν εμφανίστηκαν στους χάρτες, καθώς η Δημοκρατική Αριστερή Συμμαχία κέρδισε τόσο στην ανατολή όσο και στα δυτικά της χώρας. Από το 2005 περίπου, η Πολωνία είδε μια ευθυγράμμιση στο πολιτικό της σύστημα. Οι κάτοικοι της Πολωνίας Α έχουν υποστηρίξει το φιλελεύθερο συντηρητικό κόμμα Πολιτική Πλατφόρμα (ΠΠ). Οι κάτοικοι της Πολωνίας B (εκτός της Βαρσοβίας), από την άλλη πλευρά, τείνουν να υποστηρίζουν το εθνικό συντηρητικό Νόμος και Δικαιοσύνη (ΝΚΔ).
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Πολωνίας Κατηγορία:Εκλογική γεωγραφία Κατηγορία:Οικονομική γεωγραφία
Φίλιππος Β΄ του Γκρουμπενχάγκεν
Ο Φίλιππος Β΄ ο νεότερος (2 Μαΐου 1533 - 4 Απριλίου 1596) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Γκρουμπενχάγκεν (1595-96), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊχ. Ήταν ο τελευταίος του κλάδου των Γουέλφων-Γκρουμπενχάγκεν. Τον διαδέχθηκε ο μακρινός συγγενής του Ερρίκος Ιούλιος.
Βιογραφία
Ήταν ο 3ος γιος του Φιλίππου Α΄ πρίγκιπα του Γκρουμπενχάγκεν και της Αικατερίνης, κόρης του Έρνεστ Β΄ κόμη του Μάνσφιλντ-Φόρντεροτ. Το 1551 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε πρώτα ο μεγαλύτερος γιος του Ερνέστος Γ΄, που απεβίωσε το 1567 χωρίς άρρεν τέκνο, έπειτα ο Βόλφγκανγκ, που απεβίωσε το 1595 άτεκνος και μετά ο νεότερος Φίλιππος Β΄.
Νυμφεύτηκε την Κλάρα των Γουέλφων-Βολφενμπύτελ. Αυτή ήταν ηγουμένη στη μονή του Γκαντερσχάιμ, η οποία στη Μεταρρύθμιση κατελήφθη από τα στρατεύματα της Σμαλκαλδικής Ένωσης και λεηλατήθηκε. Η Κλάρα παραιτήθηκε και παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄. Το νέο ζεύγος διέμεινε στην πρώην μονή του Κάτλενμπουργκ, που ο σύζυγος ανακαίνισε σε Αναγεννησιακό ρυθμό, ως το 1595 που απεβίωσε η Κλάρα. Το ίδιο έτος διαδέχθηκε τον αδελφό του Βόλφγκανγκ και μετακίνησε την έδρα του στο κάστρο Χέρτσμπεργκ, διαμονή των πριγκίπων του Γκρουμπενχάγκεν.
Ήταν ο τελευταίος απόγονος του κλάδου των Γουέλφων-Γκρουμπενχάγκεν και όταν το επόμενο έτος απεβίωσε άτεκνος, τον διαδέχθηκε ο δισεγγονός του 6ου εξαδέλφου του, ο Ερρίκος-Ιούλιος πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ. Ετάφη πλάι στους γονείς του και τα αδέλφια του, στην κρύπτη του Αγίου Τζάιλς (Giles) στο Οστερόντε αμ Χάρτς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την 5η εξαδέλφη του πατέρα του Κλάρα των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου Β΄ πρίγκιπα του Βόλφενμπυτελ, που ήταν ηγουμένη πριν τη Μεταρρύθμιση. Δεν απέκτησε απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Καραμελοποίηση
Η Καραμελοποίηση είναι το καφέτισμα της ζάχαρης, μια διεργασία που χρησιμοποιείται ευρέως στη μαγειρική για την προκύπτουσα γλυκιά καρυοειδή γεύση και το καστανό χρώμα. Τα καφετιά χρώματα οφείλονται σε τρεις ομάδες πολυμερών: καραμελάνες (C24H36O18), καραμελένες (C36Χ50O25), και καραμελίνες (C125H188O80). Κατά την διάρκεια της διεργασίας, απελευθερώνονται πτητικές χημικές ουσίες όπως το διακετύλιο, που δίνουν την χαρακτηριστική γεύση και το άρωμα καραμέλα ς.
Όπως και η αντίδραση Maillard, η καραμελοποίηση είναι ένας τύπος μη-ενζυμικού μαυρίσματος τροφίμων. Διαφέρει από την αντίδραση Maillard που είναι αντίδραση με αμινοξέα στο ότι η καραμελοποίηση είναι αντίδραση πυρολυτική.
Η καραμελοποίηση περιλαμβάνει διάσπαση του δισακχαρίτη σακχαρόζη προς τον μονοσακχαρίτη φρουκτόζη και γλυκόζη.
Διαδικασία
Πρόκειται για περίπλοκη διαδικασία που παράγει εκατοντάδες χημικά προϊόντα, και περιλαμβάνει τους ακόλουθους τύπους αντίδρασεων:
Συνθήκες καραμελοποίησης
Η διεργασία είναι εξαρτώμενη από τη θερμοκρασία. Κάθε σάκχαρο έχει χαρακτηριστική μοναδική θερμοκρασία στην οποία ενεργοποιείται το σύνολο αντιδράσεων. Ακαθαρσίες στη ζάχαρη, όπως η μελάσα που παραμένει στην καστανή ζάχαρη, επιταχύνουν τις αντιδράσεις. Οι αντιδράσεις καραμελοποίησης είναι, επίσης, ευαίσθητες στο χημικό περιβάλλον. Ελέγχοντας το επίπεδο της οξύτητας (pH), η ταχύτητα αντίδρασης (ή η θερμοκρασία καραμελοποίησης) μπορεί να μεταβληθεί. Γενικά, ο ρυθμός καραμελοποίησης είναι χαμηλότερος σε ουδέτερη οξύτητα (pH 7), και επιτάχυνεται σε όξινες (ειδικά γι pH < 3) και βασικές (ειδικά pH > 9) συνθήκες.
Εφαρμογές στα τρόφιμα
Η καραμελοποίηση είναι θέμα ενδιαφέροντος στην επιστήμη τροφίμων με την οποία παράγεται πληθώρα τροφίμων, με συμπεριλαμβανόμενα τα:
Σημειώνεται ότι η προετοιμασία πολλών "καραμελωμένων" τροφίμων περιλαμβάνει και αντίδραση Maillard, ιδιαίτερα σε συνταγές με συστατικά πλούσια σε πρωτεΐνες και/ή αμινοξέα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τεχνικές μαγειρέματος Κατηγορία:Επιστήμη τροφίμων Κατηγορία:Ορολογία μαγειρικής
Τάσος Παλαντζίδης
Ο Τάσος Παλαντζίδης είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Ο Παλαντζίδης γεννήθηκε στην Πολίχνη Θεσσαλονίκης το 1951. Αρχικά συμμετείχε σε διάφορες παραστάσεις του ΚΘΒΕ. Ζει στην Αθήνα από το 1991, όπου έχει συμμετάσχει σε ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικά έργα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αμφιθέατρο της Νιμ
Το αμφιθέατρο της Νιμ (γαλλικά: Arènes de Nîmes) είναι ένα ρωμαϊκό αμφιθέατρο χτισμένο προς το τέλος του 1ου μ.Χ. αιώνα στη γαλλική πόλη Νιμ, στο νομό Γκαρ.
Η κατασκευή του κτιρίου άρχισε γύρω στο 90 μ.Χ. Η λειτουργία του προοριζόταν για ψυχαγωγία των πολιτών της Νεμαύσου (λατινικά: Nemausus), σημερινής Νιμ. Κατά τη διάρκεια των βαρβαρικών επιδρομών του 5ου αιώνα, μετατράπηκε σε οχυρό, όπου κατέφευγε ο πληθυσμός. Από τον Μεσαίωνα και μέχρι τον 18ο αιώνα διαμορφώθηκε σε συνοικία με δρόμους και καταστήματα. Από το 1786, το μνημείο καθαρίστηκε και σταδιακά αναστηλώθηκε και μετατράπηκε σε αρένα. Σήμερα εξακολουθεί να είναι αρένα για ταυρομαχίες και φιλοξενεί διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις, συναυλίες και θεάματα. Το κτίριο είναι ανοικτό και επισκέψιμο όλο το χρόνο.
Κωνσταντίνος Λαΐφης
Ο Κωνσταντίνος Λαΐφης (Παραλίμνι, γένν. 19 Μαΐου 1993) είναι Κύπριος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Βελγίου για τη Σταντάρ Λιέγης.
Αμφιθέατρο της Νιμ
Το αμφιθέατρο της Νιμ είναι καταχωρημένο στον κατάλογο ιστορικών μνημείων από το 1840.
Κωνσταντίνος Λαΐφης
Ανόρθωσις
Ο παίκτης έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Ανόρθωσης τον Φεβρουάριο της περιόδου 2011-12 στο κύπελλο Κύπρου, αγωνιζόμενος στη θέση τον Βενσάν Λαμπάν από το 61' εναντίον του ΑΠΟΠ Κινύρα. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που αγωνίστηκε έως τον Ιούλιο του 2013, όταν οι τραυματισμοί των Βαλεντίνου Σιέλη και Αντρέα Αβράαμ άφησαν κενό στην αριστερή πτέρυγα στα φιλικά προετοιμασίας. Ο Λαΐφης αξιοποίησε την ευκαιρία, αγωνιζόμενος ως βασικός στην επαναληπτική συνάντηση για το β΄ προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ με αντίπαλο τη σουηδική Γκέφλε ΙΦ.
Αμφιθέατρο της Νιμ
Το ρωμαϊκό αμφιθέατρο
Το αμφιθέατρο της Νιμ, παρά την πολυκύμαντη ιστορία του, είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα ρωμαϊκά αμφιθέατρα. Η αρχική χρήση του προοριζόταν για διασκέδαση του κοινού με αγώνες μονομάχων, αρματοδρομίες, θηριομαχίες και θεάματα ναυμαχιών.
Κωνσταντίνος Λαΐφης
Ανόρθωσις
Ακολούθησε ο δανεισμός έως τα τέλη Ιανουαρίου του 2014 στην Αλκή Λάρνακας, με την οποία πραγματοποίησε την πρώτη του εμφάνιση στην Α΄ εθνική Κύπρου και συνολικά 15. Ισοφαρίζοντας για το τελικό 1-1 κατά τον αγώνα με το πρώην του σωματείο ΕΝ Παραλιμνίου, πέτυχε το παρθενικό του γκολ στην κατηγορία.
Επανερχόμενος στην Ανόρθωση, σημείωσε για την τελική φάση του πρωταθλήματος (πλέι οφ) 10 συμμετοχές, ενώ τις επόμενες δύο περιόδους 53 και 8 τέρματα.
Αμφιθέατρο της Νιμ
Περιγραφή
Η κονίστρα περιβάλλεται από προστατευτικό χαμηλό τοιχίο (balteus) πάνω από το οποίο κλιμακώνονται 34 σειρές κερκίδων, χωρισμένες σε τέσσερα μεγάλα οριζόντια τμήματα ( maeniana ) με διαζώματα ανάμεσά τους.
Κωνσταντίνος Λαΐφης
Ολυμπιακός Πειραιώς
Στις 29 Ιουνίου του 2016, η ΠΑΕ Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτηση του ποδοσφαιριστή, με μεταγραφή κόστους 600 χιλιάδων ευρώ.
Αμφιθέατρο της Νιμ
Περιγραφή
Το κάθε τμήμα προορίζονταν για μια κοινωνική τάξη της κοινωνίας της Νιμ, δηλαδή για τους άρχοντες οι πρώτες σειρές και για τους ταπεινότερους οι τελευταίες, και κάθε διάζωμα εξυπηρετούνταν από έναν θολωτό διάδρομο (vomitorium). Οι διάδρομοι συνδέονταν μεταξύ τους με σκάλες, για να αποφεύγεται ο συνωστισμός κατά τη διάρκεια της προσέλευσης και αποχώρησης των θεατών. Κάτω από τον χώρο της κονίστρας υπήρχαν υπόγεια, όπου βρίσκονταν τα «παρασκήνια». Οι μονομάχοι εισέρχονταν στην κονίστρα απευθείας από τις σκάλες των υπογείων από τη μία πύλη της, αυτή της «της ζώσης σαρκός» και απομακρύνονταν από τη δεύτερη πύλη, τη λεγόμενη «νεκρική».