cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λύσσα
Εμβολιασμοί ζώων
Μια άλλη επιτυχής μέθοδος εμβολιασμού αγρίων ζώων (λύκοι, αλεπούδες, κουνάβια, νυφίτσες, κλπ) είναι εμβόλια που διανέμονται με δολώματα στη φύση. Η μέθοδος αυτή έχει μειώσει με επιτυχία τη λύσσα στις αγροτικές περιοχές της Γαλλίας, του Οντάριο, το Τέξας, τη Φλόριντα και αλλού, όπως και η πόλη του Μόντρεαλ, Κεμπέκ, όπου δολώματα είναι χρησιμοποιηθεί επιτυχώς για τα ρακούν στην περιοχή Mont-Royal Park περιοχή. Η ίδια μέθοδος εφαρμόσθηκε το έτος 2012-2013 στην Ελλάδα, στη Μακεδονία και στα Τρίκαλα όπου εμφανίσθηκαν περιστατικά λύσσας σε σκυλιά και σε αλεπούδες. Οι εκστρατείες εμβολιασμού με αυτή τη μέθοδο μπορεί να είναι ακριβές, αλλά μια ανάλυση κόστους-οφέλους μπορεί να οδηγήσει τους υπεύθυνους να επιλέξουν για τις πολιτικές περιορισμού και όχι την εξάλειψη της νόσου.
Συμπτώματα
Η λύσσα έχει μια περίοδο επώασης στην οποία ο ασθενής δεν βιώνει σχεδόν κανένα κλινικό σύμπτωμα. Αυτή η περίοδος αποτελεί τη μοναδική ευκαιρία για την επιτυχή θεραπεία της νόσου. Μόλις εμφανιστούν τα κλινικά συμπτώματα, η νόσος είναι σχεδόν πάντοτε θανατηφόρος. Στην αρχή τα συμπτώματα της λύσσας είναι παρόμοια με αυτά της γρίπης, επίσης στην αρχή μπορεί να εκδηλωθεί κνησμός, ερεθισμός και πόνος στο σημείο εισόδου του ιού ενώ όλα αυτά μπορεί να ακολουθηθούν από μελαγχολία, σωματική κατάπτωση, φαρυγγικούς σπασμούς καθώς και με διαταραχές στον ύπνο. Κατόπιν ακολουθεί η δυσλειτουργία της καρδιάς και η διαταραχή της αναπνοής ενώ αυξάνεται και ο πυρετός ο οποίος μπορεί να φτάσει και τους 40 °C. Ο ασθενής αναπτύσσει μεγάλη ευερεθιστότητα, φωτοφοβία και υδροφοβία. Όταν η ασθένεια έχει προχωρήσει αρκετά ο ασθενής αρχίζει να βιώνει σπασμούς που συνοδεύονται από σιελόρροια και έντονη δίψα. Με το πέρασμα του χρόνου ο άρρωστος παραλύει, χάνει την ψυχική του ισορροπία καθώς και την αίσθηση του περιβάλλοντος και στην συνέχεια καταλήγει στο θάνατο.
Πρόληψη και Θεραπεία
Η Πρόληψη της λύσσας είναι πρωταρχικά η εξάλειψη της νόσου από τα ζώα φορείς και κυρίως από τα σκυλιά και τις αλεπούδες (στην Ελλάδα) και στα σκυλιά, αλεπούδες, ρακούν, κογιότ σε άλλες χώρες. Η πρόληψη γίνεται με αντιλυσσικό εμβόλιο ζώων χορηγούμενο είτε άμεσα στο ζώο από κτηνίατρο είτε με δολώματα στη φύση. Πέραν αυτού η φροντίδα εκ μέρους των Δήμων στο θέμα των αδέσποτων σκύλων είναι πρωταρχικής σημασίας. Η νομοθεσία είναι πλέον επαρκής και σαφέστατη. προστατεύει τόσο τα δικαιώματα των σκύλων και των φιλόζωων, όσο και των άλλων πολιτών.
Η θεραπεία της Λύσσας είναι πρωτογενής και δευτερογενής: Η πρωτογενής γίνεται ΑΜΕΣΩΣ μόλις δαγκώσει το ζώο άνθρωπο. Χρειάζεται άμεσα καθαρισμός του τραύματος από το δήγμα του ζώου, και χορήγηση αντιλυσσικού εμβολίου (Rabies Vaccine) για ανθρώπους και αντιλυσσικού ορού (αντιλυσσική υπεράνοση σφαιρίνη, Antirabies Immune Globulin). Παράλληλα ελέγχεται το ζώο και παρακολουθείται.
Στην περίπτωση που ο δαγκωθείς άνθρωπος ασθενήσει, τα πράγματα είναι δύσκολα. Φάρμακο ιοστατικό που να σκοτώνει τον ιό της λύσσας δεν είναι διαθέσιμο. Ο ασθενής χρειάζεται μονάδα εντατικής θεραπείας και άμεση έναρξη θεραπείας. Εάν υπάρξει υποψία έκθεσης στον ιό της λύσσας, ακόμα και αυτοί που έχουν εμβολιαστεί θα πρέπει, μετά την έκθεσή τους, να κάνουν μια περιορισμένη σειρά πρόσθετων ενέσεων αντιλυσσικού εμβολίου. Αυτοί που δεν έχουν εμβολιαστεί πριν από την έκθεσή τους στον ιό θα πρέπει, εφόσον εκτεθούν, να υποβληθούν σε μακρύτερης διάρκειας θεραπεία, η οποία περιλαμβάνει ενέσεις αντιλυσσικού εμβολίου και αντιλυσσικής υπεράνοσης σφαιρίνης. .
Σαν φυσικό αντιλυσσικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί το Κυνόρροδο (Rosa canina). Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν που προσπαθούσαν να θεραπεύσουν τη λύσσα με εκχυλίσματα κυνόρροδου. ενώ ιστορικά γνωρίζουμε οι άλλες θεραπείες ήταν ο καυτηριασμός του δέρματος γύρω από τη δαγκωματιά, που ίσως εμπόδιζε την εξάπλωση της νόσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασθένειες ζώων Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Ουγγρική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Η Ουγγρική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ουγγρικά: Magyar Labdarúgó Szövetség, MLSZ) είναι το ανώτατο όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ουγγαρία. Οργανώνει το ουγγρικό πρωτάθλημα και την ουγγρική εθνική ομάδα. Εδρεύει στη Βουδαπέστη.
Ο Γκιόργκι Σέπεσι ήταν πρόεδρος της Ουγγρικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας την περίοδο 1978 - 1986.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες ανά χώρα Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Βάλτερ Μπουχ
Ο Βάλτερ Μπουχ (Walter Buch, 24 Οκτωβρίου 1883 – 12 Νοεμβρίου 1949) ήταν Γερμανός στρατιωτικός, πολιτικός και ναζιστής αξιωματούχος. Ως πρόεδρος της Uschla (Untersuchungs- und Schlichtungsausschuss, Επιτροπή Διερεύνησης και Διαιτησίας), της πειθαρχικής επιτροπής του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (NSDAP) και πρόεδρος του εσωκομματικού ανώτατου δικαστηρίου, υπήρξε μια από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες της Ναζιστικής Γερμανίας. Ως αρχιδικαστής του Ναζιστικού Κόμματος είχε το δικαίωμα να επιβάλει στα μέλη όποια πειθαρχική ποινή έκρινε, μέχρι και την αποπομπή, χωρίς η απόφαση του να μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν, πλην του Αδόλφου Χίτλερ προσωπικά. Λέγεται ότι ο Μπουχ υπήρξε ένας από τους μόλις τρεις ανθρώπους που είχαν αποκτήσει το προνόμιο να αντιτείνουν στο Φύρερ τις θέσεις τους, σε περίπτωση που δε συμφωνούσαν μαζί του. Ο Μπουχ ήταν πεθερός του Μάρτιν Μπόρμαν, ο οποίος είχε νυμφευθεί την κόρη του Γκέρντα, προκειμένου να ανέλθει στην ιεραρχία του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος, μέσω της εισόδου του στο στενό κύκλο του Χίτλερ.
Παραπομπές
Μ Κατηγορία:Αυτουργοί του Ολοκαυτώματος στη Γερμανία
Παγκόσμια τράπεζα σπόρων Σβάλμπαρντ
Η Παγκόσμια τράπεζα σπόρων Σβάλμπαρντ είναι ίσως μια από τις σημαντικότερες τράπεζες σπόρων που συμμετέχουν στο παγκόσμιο δίκτυο αποθήκευσης σπόρων το οποίο δημιουργήθηκε με τη Διεθνή Συνθήκη Γενετικών Πόρων Φυτών του 2004.
Βρίσκεται στο νησί Σπιτσβέργη του Νορβηγικού αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ, το οποίο βρίσκεται αρκετά κοντά στον Βόρειο Πόλο, σε μια απόσταση 1120 χλμ.
Η κατασκευή της κόστισε $8 εκ. δολάρια ΗΠΑ και χρηματοδοτήθηκε από τη Νορβηγική κυβέρνηση. Η λειτουργία της άρχισε στις αρχές του 2008 και στόχος της είναι να βοηθήσει στη συντήρηση της βιοποικιλότητας στον πλανήτη και να αποτρέψει την εξαφάνιση καλλιεργούμενων ειδών μετά από κάποιον πόλεμο, φυσική καταστροφή ή πανδημία. Οι σπόροι, αντιπροσωπεύουν 12.000 χρόνια ανθρώπινης γεωργίας.
Περιτριγυρισμένη από χιόνι και πάγο, στο εσωτερικό της είναι αποθηκευμένοι 1,2 εκατομμύρια σπόροι από κάθε «γωνιά» του πλανήτη. Διοικείται μετά από τριμερή συμφωνία από τη Νορβηγική κυβέρνηση, τον διεθνή οργανισμό Global Crop Diversity Trust και το Nordic Genetic Resource Center (Κέντρο Γενετικών Πόρων των Σκανδιναυικών χωρών).
Η Τράπεζα ανοίγει τρεις φορές το χρόνο και δέχεται κιβώτια σπόρων απ’ όλο τον κόσμο για ασφαλή και μακροχρόνια αποθήκευση σε ψυχρούς και στεγνούς θαλάμους. Βρίσκεται 120 μέτρα μέσα σε ένα βουνό από ψαμμίτη και φυλάσσεται από αξιόπιστα συστήματα ασφαλείας. Οι σπόροι συσκευάζονται σε ειδικά τριπλά φύλλα αλουμινίου και σφραγίζονται με θερμότητα ώστε να απαγορεύουν στην υγρασία του περιβάλλοντος να εισέλθει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοτανική
Ο Πορφυρός Λόφος
Ο Πορφυρός Λόφος ή Τσιμπί (Κινέζικα: 赤壁) είναι κινεζική επική-πολεμική ταινία του 2008-09, με βάση την Μάχη των Πορφυρών Λόφων (208-209 μ.Χ.) και τα γεγονότα στο τέλος της δυναστείας των Χαν και αμέσως πριν από τα Τρία Βασίλεια στην αυτοκρατορική Κίνα. Η ταινία είναι σε σκηνοθεσία του Τζον Γου, και με πρωταγωνιστές τους Τόνι Λιούνγκ (Τζόου Γιου), Τακέσι Κανεσίρο (Τζούγκε Λιανγκ), Τζανγκ Φενγκγί (Τσάο Τσάο), Τσανγκ Τσεν (Σουν Τσιουάν), Τζάο Γουέι (Σουν Σανγκσιάνγκ), Χου Τζουν (Τζάο Γιουν) και Λιν Τσι-λινγκ (Σιάο Τσιάο). Είναι η πρώτη μεγάλη ταινία του Γου από το 2003 και η πρώτη ταινία του στα κινεζικά από το 1992, επίσης, με πρωταγωνιστή τον Λιουνγκ.
Στην Κίνα και την Ασία, η ταινία κυκλοφόρησε σε δύο μέρη, με συνολικό ύψος σχεδόν πέντε ώρες (288 λεπτά). Το πρώτο μέρος (146 λεπτά) έκανε πρεμιέρα στο Πεκίνο στις 2 Ιουλίου 2008 και το δεύτερο (142 λεπτά) κυκλοφόρησε στην Κίνα, στις 7 Ιανουαρίου 2009. Εκτός της Ασίας, μια επεξεργασμένη ενιαία μορφή μήκους 148 λεπτών κυκλοφόρησε το 2009. Ωστόσο, η πλήρους μήκους έκδοση δύο μερών κυκλοφόρησε σε DVD και Blu-ray στο Ηνωμένο Βασίλειο, στις 5 Οκτωβρίου 2009, και στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά στις 23 Μαρτίου 2010.
Το πρώτο μέρος της ταινίας απέφερε συνολικά πάνω από 127 εκατομμύρια δολάρια διεθνώς και έσπασε το Ασιατικό μποξ όφις ρεκόρ που κατείχε προηγουμένως ο Τιτανικός στην ηπειρωτική Κίνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Πολεμικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κίνα Κατηγορία:Ιαπωνικές επικές ταινίες Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες Κατηγορία:Κινέζικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2009 Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Κινεζόφωνες ταινίες
Mercedes-Benz W114
Το Mercedes-Benz W114, όπως ονομάζονταν οι 6-κύλινδρες εκδόσεις του μοντέλου, και W115 οι 4-κύλινδρες και 5-κύλινδρες εκδόσεις, ήταν ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας E, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Δεκέμβριο του 1967 έως τον Δεκέμβριο του 1976. Την εποχή παραγωγής του, ήταν το μοντέλο της Mercedes με τις περισσότερες πωλήσεις και υπήρξε το πρώτο μεταπολεμικό της που βασίστηκε σε εντελώς νέο σασί, αντί για διατήρηση, επανασχεδιασμό ή βελτίωση του αμαξώματος των προκατόχων (καθώς και το πρώτο μεταπολεμικό της μοντέλο που εισήγαγε ένα εντελώς νέο είδος ανάρτησης). Ως αποτέλεσμα, η σειρά W114 / W115 κυκλοφόρησε τότε ως «New Generation Models» («Μοντέλα Νέας Γενιάς») και μάλιστα επειδή έλαβε τότε τον επίσημο κωδικό σασί «/8» («κάθετος 8») λόγω της εισαγωγής του στην αγορά το 1968, έγινε και εξακολουθεί να παραμένει ανεπίσημα γνωστή στη Γερμανία και ως Strich-Acht, δηλαδή Κάθετος 8.
Αντικαταστάθηκε τον Ιανουάριο του 1976 από το ακόμα πιο δημοφιλές Mercedes-Benz W123, που γνώρισε ακόμα μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία, καθώς παρήχθησαν 2.696.915 αντίτυπα από αυτό. Τα W114 και W115, ωστόσο, διατηρήθηκαν στη μαζική παραγωγή έως τον Δεκέμβριο του 1976, επειδή είχε δοθεί μια σχετική δέσμευση στη βιομηχανία ταξί από την Mercedes-Benz, λόγω της εξαιρετικά μεγάλης αξιοπιστίας του αυτοκινήτου. Συνολικά κατασκευάστηκαν 1.919.056 αντίτυπα σειράς W114 / 115, από τα οποία τα 1.852.008 ήταν 4-πορτα σεντάν και μόλις τα 67.048 ήταν 2-πορτα κουπέ.
Αισθητική
Η σειρά W114 / 115 σχεδιάστηκε από τον Γάλλο Paul Bracq, που ήταν ο επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της Mercedes-Benz για τα μοντέλα που σχεδιάστηκαν από το 1957 έως το 1967. Η ιστορική ειρωνεία όμως, είναι ότι όταν το W114 / 115 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά ο Paul Bracq είχε μόλις αποχωρήσει από την εταιρεία. Για την ιστορία, ο Paul Bracq μετά, από το 1967 έως το 1970, συμμετείχε στη δημιουργία του τραίνου υψηλών ταχυτήτων TGV, ενώ στη συνέχεια ετέθη επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της BMW, από το 1970 έως το 1974, και αμέσως μετά της Peugeot, από το 1974 έως το 1996, ιδίως στον σχεδιασμό των σαλονιών των μοντέλων της γαλλικής εταιρείας.
Ονοματολογία και εκδοχές αμαξώματος
Η σειρά W114 έφερε 6-κύλινδρους σε σειρά (I6) κινητήρες και περιελάμβανε τα μοντέλα «230», «250» και «280», ενώ η W115 έφερε 4-κύλινδρους και 5-κύλινδρους σε σειρά (I4 και I5) κινητήρες και περιελάμβανε τα μοντέλα «200», «200D», «220», «220D», «230», «240D» και «300D».
Κατασκευαζόταν κυρίως σε 4-πορτο σεντάν. Ωστόσο, μέσα στο 1969 η εταιρεία εισήγαγε και μια 2-πορτη κουπέ εκδοχή ειδικά στην μεγαλύτερου κυβισμού εκδοχή της W114, εκδοχή που είχε εμφανώς μακρύτερο πίσω μέρος και καπό και διατέθηκε μόνο με τους κορυφαίους 6-κύλινδρους κινητήρες των 2.5 λίτρων και 2.8 λίτρων. Το 1969, επίσης, η Mercedes-Benz εισήγαγε στην έκδοση κουπέ 250CE το πρώτο στην ιστορία της εταιρείας σύστημα με πλήρως ηλεκτρονική έγχυση / ψεκασμό καυσίμου (fuel injection system), όπως υποδηλώνει το γράμμα E για τις εκδόσεις με Einspritzung (injection = έγχυση, ψεκασμός). Για την ιστορία, αυτό το σύστημα injection ονομαζόταν D-jetronic και είχε εξελιχθεί από την Bosch (ενώ όλα τα παλαιότερα Mercedes-Benz και κάποια μεταγενέστερα, έφεραν καρμπυρατέρ) και σταδιακά καθιερώθηκε σε όλα τα μοντέλα της εταιρείας έως τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980. thumb|left|Mercedes W114 280C (Coupé) του 1976, προδιαγραφών [[Βόρεια Αμερική|Βόρειας Αμερικής, στην πολιτεία της Μινεσότα, ΗΠΑ, και με αμερικανικών κανονισμών ογκώδεις προφυλακτήρες.]]
Μια ενδιαφέρουσα σχεδιαστική διαφορά της εκδοχής κουπέ, ήταν ότι δεν υπήρχε μεσαία κολώνα, επιτρέποντας έτσι σε όλα τα πλαϊνά παράθυρα να ανοίγουν εντελώς και για καλύτερο αερισμό του σαλονιού. Όπως προαναφέρθηκε, σε αντίθεση με τα 1.852.008 αντίτυπα που κατασκευάστηκαν από το τετράπορτο σεντάν, μόλις 67.048 δίπορτα κουπέ παρήχθησαν από το 1969 έως το 1976. Από αυτά, τα 24.669 αντίτυπα ήταν οι κορυφαίες εκδόσεις 280C και 280CE, ενώ τα 42.379 αντίτυπα ήταν οι λίγο μικρότερου κυβισμού 250C και 250CE.
Ανάμεσα στα 4-πορτα σεντάν υπήρξε και ένας μικρός αριθμός μιας ακόμα σπανιότερης, και απευθείας εργοστασιακής κατασκευής, επιμηκυμένης μορφής λιμουζίνα με 3 σειρές καθισμάτων και μακρύτερο κατά 65,0 εκατοστά μεταξόνιο, φτάνοντας σε μήκος τα 5,33 μέτρα. Σε κάποιες χώρες, η έκδοση αυτή χρησιμοποιήθηκε συνήθως ως ταξί ή για αυτοκίνητα ξενοδοχείων.
Ειδικότερα στην Αργεντινή και από το 1972 έως το 1976, έλαβε χώρα μια μετατροπή της 4-πορτης sedan έκδοσης W115 220D σε 2-πορτο 2-θέσιο pick-up, αν και δεν ήταν πλήρης συναρμολόγηση του μοντέλου, αλλά μετατροπή από εισαγόμενα μισο-έτοιμα αμαξώματα. Κυκλοφόρησε επίσημα μόνο στη χώρα αυτή, ως Mercedes-Benz 220d Pick-Up ή κοινώς «La pick-up».
Υπήρξαν επίσης και λίγες, αριθμητικά, μετατροπές σε ασθενοφόρα και νεκροφόρες.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|left|Το πίσω μέρος του προηγούμενου W114 280C του 1976. Φαίνεται η τάπα ανεφοδιασμού καυσίμου, στο πίσω άκρο και «κολλητά» αριστερά από τα πίσω δεξιά φώτα.
Το W114 / W115 είχε αναπτυχθεί με μέγιστη προτεραιότητα την ασφάλεια των επιβατών. Ήταν ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα διεθνώς που κατασκευάστηκαν μετά από μελέτες δοκιμών πρόσκρουσης (τα γνωστά ως crash test). Επίσης, όλα τα μοντέλα έφεραν 4 δισκόφρενα, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για την εποχή του.
Από τον Απρίλιο του 1972, όλες οι εκδόσεις των W114 και W115 απέκτησαν και στάνταρ προσκέφαλα στα εμπρόσθια καθίσματα, στάνταρ μπροστινές ζώνες ασφαλείας, παρμπρίζ με γυαλί ασφαλείας, υαλοκαθαριστήρες με διακοπτόμενη λειτουργία και βελτιωμένο τιμόνι ασφαλείας 4 ακτίνων, με φαρδύ κεντρικό μέρος από πλαστικό που απορροφούσε ένα μέρος της ενέργειας πρόσκρουσης του οδηγού σε αυτό. thumb|right|Το σαλόνι ενός Mercedes-Benz 280C (Coupé) του 1976 στις [[ΗΠΑ με το νεότερο τιμόνι ασφαλείας.]]
Το μοναδικό μελανό σημείο ήταν ότι το ντεπόζιτο καυσίμων ήταν ακόμα στο πίσω άκρο του αμαξώματος, έχοντας έτσι υψηλό κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιάς σε τυχόν οπίσθια πρόσκρουση. Μάλιστα ακόμα και η τάπα ανεφοδιασμού καυσίμου δεν ήταν στο πλάι του αμαξώματος, αλλά στο πίσω άκρο του σασί και «κολλητά» αριστερά από τα πίσω δεξιά φώτα (δείτε τη φωτογραφία στα αριστερά, με το πίσω μέρος ενός W114 280C του 1976), αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο σε πρόσκρουση να πεταχτούν σπινθήρες από τα πίσω δεξιά φώτα μέσα στο ντεπόζιτο. Όλα αυτά πάντως άλλαξαν εντελώς και διορθώθηκαν στον διάδοχο Mercedes-Benz W123.
Ανανέωση του 1973
thumb|right|Mercedes-Benz 250, μετά την ανανέωση του 1973, σε φωτογραφία του 1974 στις [[Βερσαλλίες (παλάτι)|Βερσαλλίες.]] thumb|right|Mercedes-Benz 200 D του 1973 - 1976, στη [[Γερμανία. Φαίνεται επίσης η τάπα ανεφοδιασμού καυσίμου, στο πίσω άκρο και «κολλητά» αριστερά από τα πίσω δεξιά φώτα.]]
Τον Αύγουστο του 1973, για τη σεζόν (model year) του 1974, η σειρά W114 / W115 υπέστη μια σειρά βελτιώσεων. Εξωτερικά, η γρίλια - σήμα κατατεθέν της Mercedes-Benz έγινε πιο επίπεδη (αντί της καμπυλωτής σε όλα τα παλαιότερα μοντέλα της Mercedes-Benz) και πιο φαρδιά, καθώς και πιο και κοντή σε ύψος. Παράλληλα, τα αναχρονιστικά «τριγωνάκια» στα μπροστινά παράθυρα καταργήθηκαν οριστικά, τοποθετήθηκαν μεγαλύτερα και μακρόστενα γραμμωτά / ανάγλυφα πίσω φώτα, ενώ οι παλαιομοδίτικοι εξωτερικοί καθρέφτες αντικαταστάθηκαν από νέους, μεγαλύτερους και πιο επίπεδους, και πλέον ρυθμιζόμενους από το εσωτερικό του αυτοκινήτου. Σημειωτέον ότι η νέα αισθητική στην μπροστινή γρίλια, στους καθρέφτες και στα πίσω φώτα, εναρμόνισαν το W114 / W115 με τα αντίστοιχα σχεδιαστικά στοιχεία στη γρίλια, στους καθρέφτες και στα πίσω φώτα του Mercedes-Benz W116 S-Class, που είχε εισαχθεί στα τέλη του 1972, καθώς και του σπορ Mercedes-Benz R107 που είχε εισαχθεί το 1971 και παρήχθη σε δύο εκδόσεις αμαξωμάτων: 2-θέσιο καμπριολέ, η SL-Class R107, και 2-πορτο 4-θέσιο κουπέ με μακρύτερο μεταξόνιο, η SLC-Class C107. Επίσης, και τα 3 αυτά σχεδιαστικά στοιχεία διατηρήθηκαν και στον διάδοχο του W114 / W115, το Mercedes-Benz W123, που είχε, και γενικότερα, πολύ εντονότερη εμφανισιακή ομοιότητα με την W116 S-Class και την R107.
Για την ιστορία, λίγο μετά την ανανέωση εμφανίστηκε σε κάποια μοντέλα ένα μεγαλύτερο ντεπόζιτο καυσίμων, όγκου 78 λίτρων, το οποίο τοποθετήθηκε μόνο σε λίγα από τα τελευταία μοντέλα, του 1975 και του 1976, και για την ακρίβεια σε κάποια επιλεγμένα μοντέλα (βενζίνης και ντίζελ) W114 και βορειοαμερικανικών προδιαγραφών W115 (ενώ στα ευρωπαϊκών προδιαγραφών W115 δεν μπορεί να τοποθετηθεί ούτε εκ των υστέρων). Όλα τα άλλα Mercedes-Benz W114 και W115 φέρουν το αρχικό ντεπόζιτο των 65 λίτρων.
Αξιοπιστία
Η σειρά W114 / W115 έχει μείνει στην ιστορία με τη φήμη ενός εξαιρετικά αξιόπιστου αυτοκινήτου. Αυτό επιβεβαιώνεται από τον μεγάλο αριθμό των αντιτύπων που έχουν διατηρηθεί ως συλλεκτικά και κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα, μερικά από τα οποία έχουν διανύσει πολλές εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, ενώ σε πολλά αναπτυσσόμενα κράτη παγκοσμίως χρησιμοποιείται ακόμα και τώρα ως ταξί.
Το ρεκόρ χιλιομέτρων ανήκει σε ένα μπλε 240 D απλής 4-πορτης έκδοσης ταξί, μοντέλο του 1976 (από το τελευταίο έτος παραγωγής του), που ανήκε επί 23 έτη στον ταξιτζή Γρηγόρη Σαχινίδη από την Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης, ο οποίος το είχε αγοράσει ως μεταχειρισμένο από τη Γερμανία το 1981, με 220.000 χιλιόμετρα. Κατά την επαγγελματική του πορεία, με 3 αλλαγές κινητήρων, κατάφερε να διανύσει 4,6 εκατομμύρια χιλιόμετρα, αριθμός που αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ στην ιστορία όλων των μοντέλων της Mercedes-Benz. Τον Ιούλιο του 2004, όταν καθιερώθηκε όριο ηλικίας στα ταξί στην Ελλάδα, σταμάτησε να χρησιμοποιείται για επαγγελματική χρήση. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2004, ο ιδιοκτήτης του το δώρισε στην εταιρεία και από τότε βρίσκεται στο μουσείο του κατασκευαστή στη Στουτγκάρδη.
Εκδόσεις
thumb|right|Τα πίσω φώτα ενός Mercedes-Benz W114 280CE (Coupé) του 1975, στην [[Αυστραλία.]]
W115
thumb|right|Mercedes 230 W115 προδιαγραφών [[Βόρεια Αμερική|Βόρειας Αμερικής, του 1968 - 1973, στον Καναδά, με βορειοαμερικανικών κανονισμών (της τότε εποχής) «ακάλυπτους» κυκλικούς προβολείς και τα επιπλέον (επίσης απαιτούμενα, από τη σεζόν του 1968 μέχρι σήμερα) πλαϊνά φωτάκια.]]
W115 με επιμηκυμένο μεταξόνιο
thumb|right|Η επιμηκυμένη μορφή με τρεις σειρές καθισμάτων.
Ανδρέας Βγενόπουλος
Βιογραφικό
Ο Ανδρέας Βγενόπουλος ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν ιδρυτής της δικηγορικής εταιρείας «Βγενόπουλος και συνεργάτες», ενώ στη σταδιοδρομία του διετέλεσε μεταξύ άλλων Διευθυντής Ανθρωπίνου Δυναμικού στην "Thenamaris Shipping". Ήταν εκτελεστικός πρόεδρος στον όμιλο Marfin Investment Group και αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του «Διαγνωστικό και Θεραπευτικό Κέντρο Αθηνών Υγεία ΑΕ» και της Marfin Popular Bank.
Ήταν εγγονός του παλαιού παράγοντα του ελληνικού ποδοσφαίρου Ανδρέα Βγενόπουλου, ο οποίος διετέλεσε και πρόεδρος της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών τη δεκαετία του 1950. Υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος στο ξίφος ασκήσεων το 1972 και το 1973 και στο ξίφος μονομαχίας το 1972, 1973, 1974, 1975, 1977, 1980 και 1981, ενώ κατέκτησε περισσότερα από 45 μετάλλια σε Πανευρωπαϊκούς και Βαλκανικούς Αγώνες στο φλερέ και στο επέ. Συμμετείχε επίσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972. Διετέλεσε υπεύθυνος επικοινωνίας της ΠΑΕ Παναθηναϊκός στα πρώτα χρόνια του επαγγελματισμού και τιμήθηκε για την αθλητική προσφορά του στον σύλλογο με το Χρυσό Τριφύλλι.
Ο Ανδρέας Βγενόπουλος διατέλεσε εκτελεστικός πρόεδρος του Marfin Investment Group (ΜΙG), το οποίο μεταξύ άλλων ελέγχει το 89% της Vivartia (Δέλτα Α.Ε.,Μπαρμπα-Στάθης & Goody's - Everest), το ιδιωτικό νοσοκομείο Υγεία και τα μαιευτήρια Μητέρα και Λητώ, την Attica Holdings που κατέχει τα SuperFast Ferries και τα Blue Star Ferries, το Hilton Cyprus, τη Singular Logic, κ.ά. Τη θέση του εκτελεστικού προέδρου την ανέλαβε τον Ιούνιο του 2008, αφήνοντας τη θέση του εκτελεστικού αντιπροέδρου που κατείχε έως τότε. Στις 12 Ιουλίου 2016 το Δ.Σ. της MIG αποφάσισε ευρείες αλλαγές στη διοίκηση του ομίλου με την αντικατάσταση του Ανδρέα Βγενόπουλου από τη θέση του προέδρου. Ο Ανδρέας Βγενόπουλος παρέμεινε απλό –μη εκτελεστικό– μέλος. Στις 14 Ιουλίου 2016 ανέλαβε πρόεδρος -μη εκτελεστικό μέλος- στο Δ.Σ. του νοσοκομείου "Υγεία".
Τον Ιανουάριο του 2008 προχώρησε στην δημιουργία της Παναθηναϊκής Ενωτικής Κίνησης (ΠΕΚ), με σκοπό την πολυμετοχικότητα ή την εξαγορά της ΠΑΕ Παναθηναϊκός και την ενίσχυση του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού.
Απεβίωσε το Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2016, στις 03:30, απο καρδιακή ανακοπή, σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε το νοσοκομείο «Υγεία» του οποίου ήταν πρόεδρος.
Κριτική
Είχε στραφεί με αγωγές κατά του Γιώργου Παπανδρέου, του Αλέξη Τσίπρα και της Ντόρας Μπακογιάννη.
Μετά την ίδρυση της ΠΕΚ ο Ανδρέας Βγενόπουλος κατηγορήθηκε από μία μερίδα φίλων του Παναθηναϊκού ότι χρησιμοποίησε προς όφελός του μία σκληροπυρηνική μερίδα των φιλάθλων ώστε να πιέσει την τότε ιδιοκτησία της ΠΑΕ να του επιτρέψει την είσοδο στην ομάδα. Την ίδια στιγμή, μία άλλη μερίδα φιλαθλων θεωρούσε τέτοιες απόψεις συντηρητικές και προερχόμενες από την οικογένεια Βαρδινογιάννη η οποία ήταν ιδιοκτήτης της ΠΑΕ, και πως οι εν λόγω αφορισμοί οδηγουσαν στη διατήρηση της άσχημης για τον σύλλογο κατάστασης. Παράλληλα, έμειναν στην ιστορία φράσεις όπως το «Είμαστε πιο ισχυροί απ' τον Αμπράμοβιτς», μία φράση που τον στιγμάτισε. Εκείνη την εποχή (2008) και εν μέσω αγωνιστικών αποτυχιών και διοικητικής αστάθειας, ο Παναθηναϊκός έχασε για άλλη μια χρονιά το πρωτάθλημα, κατι που ευνόησε τα σχέδια της ΠΕΚ, τα οποία προέβλεπαν αλλαγή της σελίδας στα διοικητικά του Παναθηναϊκού. Σε συνδυασμό με τη θέληση μιας μερίδας των φίλων του Παναθηναϊκού, της οποίας η έκφραση κορυφώθηκε στις 13 Απριλίου 2008, όπου 30.000 φίλοι του συλλόγου ζήτησαν με συλλαλητήριο το οποίο έλαβε χώρα στο κέντρο της Αθήνας, την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της ΠΑΕ, τα σχέδια αυτά ευοδώθηκαν.
Αυτή η αλλαγή στα δρώμενα του συλλόγου οδήγησε στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος και του Κυπέλλου Ελλάδος το 2010 για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια αποτυχιών. Τον Ιανουάριο του 2011 και εν μέσω διαφωνιών με τον μεγαλομέτοχο της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Γιάννη Βαρδινογιάννη, σχετικά με τη λειτουργία του συλλόγου, ο Βγενόπουλος ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το ελληνικό ποδόσφαιρο με την αιτιολογία ότι είναι ένας χώρος που πλέον δεν τον εκφράζει, δημιουργώντας έτσι ανάμεικτα συναισθήματα στους φίλους του Παναθηναϊκού. Ωστόσο, στις 12 Σεπτεμβρίου 2011 και μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης της οικογένειας Βαρδινογιάννη να αποχωρήσει από τον Παναθηναϊκό, επανεμφανίστηκε παρουσιάζοντας νέο πλάνο ενασχόλησής του με την ομάδα.
Μετά το συμβάν της δολοφονικής επίθεσης στο υποκατάστημα της τράπεζας Marfin - Egnatia στην οδό Σταδίου 23, που συνόδευσε τις απεργιακές κινητοποιήσεις στην Ελλάδα την άνοιξη του 2010 ο Ανδρέας Βγενόπουλος επισκέφτηκε το υποκατάστημα (ως εκπρόσωπος της τράπεζας) λίγες ώρες μετά τον εμπρησμό και δέχτηκε αποδοκιμασίες από το παρευρισκόμενο πλήθος. Στις 18 Μαΐου 2010 ο Βγενόπουλος (απαντώντας στην ανακοίνωση της ΟΤΟΕ που έριχνε ευθύνες στην διοίκηση της τράπεζας ) έστειλε επιστολή προς τους εργαζόμενους της Marfin, αρνούμενος ότι πίεσε εργαζόμενους να εργαστούν σε ημέρα απεργίας και αναφέροντας ότι το κατάστημα της Σταδίου που κάηκε δεν θα επαναλειτουργήσει. Στην επιστολή, επίσης, ανέφερε ότι το συγκεκριμένο υποκατάστημα είχε όλα τα προβλεπόμενα από το νόμο μέτρα ασφαλείας (πυρανίχνευση, έξοδο κινδύνου, ενισχυμένα τζάμια κλπ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Ξιφομάχοι ΠΑΟ Κατηγορία:Παράγοντες ΠΑΟ Κατηγορία:Παναθηναϊκός (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Cricklewood Green
Cricklewood Green είναι ο τίτλος του τέταρτου στούντιο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Ten Years After, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου τον Απρίλιο του 1970 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Deram". Στις 5 Μαρτίου 2002, το "Cricklewood Green" επανεκδόθηκε από την "EMI Music Distribution" σε μορφή CD, με δύο επιπλέον κομμάτια.
Το άλμπουμ γνώρισε μεγάλη επιτυχία, ανεβαίνοντας στο # 4 στην πατρίδα των Ten Years After και το # 14 στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ στο βρετανικό Top-10 σκαρφάλωσε το σινγκλ "Love Like A Man".
Το "Cricklewood Green" ήταν ο δίσκος στον οποίο τα πλήκτρα ξεκίνησαν να παίζουν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση του ήχου του συγκροτήματος, ενώ η παραγωγή βελτιώθηκε σε σχέση με τα προηγούμενα τους άλμπουμ μετά την ανάληψη της από τον κιθαρίστα του συγκροτήματος, Άλβιν Λι.
Τραγούδια του δίσκου
1. Sugar the Road (Alvin Lee) - 4:06
2. Working on the Road (Alvin Lee) - 4:18
3. 50,000 Miles Beneath My Brain (Alvin Lee) - 7:39
4. Year 3000 Blues (Alvin Lee) - 2:27
5. Me and My Baby (Alvin Lee) - 4:18
6. Love Like a Man (Alvin Lee) - 7:32
7. Circles (Alvin Lee) - 3:59
8. As the Sun Still Burns Away (Alvin Lee) - 4:44
Μπόνους κομμάτια στην επανέκδοση
1. Warm Sun (Alvin Lee) - 3:08
2. To No One (Alvin Lee) - 3:49
Τα μέλη των Ten Years After
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Cricklewood Green" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Ten Years After Κατηγορία:Άλμπουμ του 1970
Έγκιλμαρ Α΄ του Όλντενμπουργκ
Ο Έγκιλμαρ Α (γερμ. Egilmar) ή Άιλμαρ (γερμ. Eilmar, περ. 1040 - προ του 1112, πιθ. 1108) ήταν ο πρώτος Κόμης του Όλντενμπουργκ και άσκησε εξουσία από το 1101 ως το 1108.
Βιογραφία
Το όνομά του βρίσκεται σε έναν καταστατικό χάρτη του 1108. Ως γονείς του αναφέρονται ο θρυλικός "Ηλίας, Ιππότης του Κύκνου" (Helyas der Schwanenritter von Potenburg) και η Ρίχιτσα του Όλντενμπουργκ. Νυμφεύτηκε τη Ρίχεντσα (Ρίκισα, Ρίξα), που σύμφωνα με τα χρονικά του Στάντε ήταν κόρη της Ίντα του Έλσντορφ και μάλλον του Ντέντο του Γκόσεκ (ή του Άνταλγκερ ή του Έτελερ του Στάντε, κόμη του Ντίτμαρσεν ). Η σύζυγός του ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος του Βίντουκιντ, διάσημου αμύντορα των Σαξόνων και κύριο αντίπαλο του Καρόλου Α΄ των Φράγκων, κατά τους Σαξονικούς Πολέμους των ετών 777-785.
Ο Έγκιλμαρ Α΄ είναι ο γενάρχης του Οίκου του Όλντενμπουργκ, του οποίου μέλη ήταν δούκες του Όλντενμπουρκ, του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, του Λάουενμπουργκ, βασιλείς της Δανίας (από το 1448), της Νορβηγίας, της Σουηδίας, της Ελλάδας και αυτοκράτορες της Ρωσίας. Αν και ο κύριος κλάδος και ο κλάδος του Σόντερμπουργκ έχουν εκλείψει, υπάρχουν στις ημέρες μας απόγονοι όπως ο Χριστόφορος, τιτουλάριος δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν (του κλάδου του Γκλύξμπουργκ), η Μαργαρίτα Β΄ της Δανίας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Δανίας), ο Χάραλντ Ε΄ της Νορβηγίας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Νορβηγίας), ο Κωνσταντίνος Β΄ της Ελλάδας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Ελλάδας), ο Κάρολος, πρίγκιπας της Ουαλίας (του κλάδου Γκλύξμπουργκ-Ελλάδας-Βρετανίας) και η Μαρία Βλαδιμήροβνα, τιτουλάρια αυτοκράτειρα της Ρωσίας (του κλάδου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ).
Απεβίωσε προ του 1112, πιθανώς το 1108 και τον διαδέχθηκε ο ομώνυμος γιος του Έγκιλμαρ Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ρίχεντσα του Ντίτμαρσεν και είχε τέκνο τον:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ
Πανδημία COVID-19 στη Βραζιλία
Η Πανδημία COVID-19 προκλήθηκε από τον Κορονοϊό SARS-CoV-2 ο οποίος εξαπλώθηκε και στη Βραζιλία από τις 25 Φεβρουαρίου 2020 και έπειτα, όταν διαπιστώθηκε για πρώτη φορά θετικό τεστ σε άτομο που επέστρεψα από ταξίδι στην Ιταλία στο Σάο Πάολο. Η στάση του προέδρου της Βραζιλίας ήταν σε γενικές γραμμές κατά της εφαρμογής αυστηρών μέτρων, υπήρξαν ωστόσο συχνές αποκλίσεις λόγω αποφάσεων τόσο δικαστηρίων, όσο και τοπικών κυβερνήσεων.
Μέτρα κατά της επέκτασης της επιδημίας
Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση και οι κρατιδιακές κυβερνήσεις έχουν λάβει μια σωρεία αποφάσεων για τον περιορισμό της διάδοσης της ασθένειας. Αυτές οι αποφάσεις έχουν αντίκτυπο στην πολιτική, την εκπαίδευση, το περιβάλλον, και την οικονομία. Στις 27 Μαρτίου, η Βραζιλία ανακοίνωσε ότι απαγορεύει την είσοδο σε επισκέπτες από το εξωτερικό προσωρινά. Οι περισσότεροι κυβερνήτες των 28 κρατιδίων της χώρας έχουν επιβάλει καθεστώτα καραντίνας στα κρατίδιά τους. Στις 6 Ιουλίου, ο πρόεδρος Μπολσονάρο διεγνώσθη θετικός με κορωνοϊό.
Εξέλιξη της επιδημίας
Στις 17 Ιουλίου 2020 ανακοινώθηκε ότι ο αριθμός των κρουσμάτων ξεπέρασε τα 2 εκατομμύρια, ενώ στις 8 Αυγούστου ξεπέρασαν τα 3 εκατομμύρια. Επίσης, ο αριθμός των θανάτων ξεπερνούσε τους 100.000. Βέβαια, όταν θέλουμε να κάνουμε συγκρίσεις πρέπει να λάβουμε υπόψην και το μέγεθος του πληθυσμού, καθώς η Βραζιλία είναι η χώρα με τον 4ο μεγαλύτερο πληθυσμό στον κόσμο. Από πλευράς καταγεγραμμένων θανάτων ανά εκατομύριο κατοίκους η Βραζιλία βρισκόταν στις αρχές Απριλίου του 2021 κάτω από την 12η θέση.
Στα διαγράμματα που ακολουθούν μπορούμε να διαπιστώσουμε την εξέλιξη της επιδημίας. Το πρώτο κύμα θανάτων με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ για τον ϊό ξεκίνησε κατά τις αρχές Απριλίου. Το κύμα εξελίχθηκε σχετικά αργά, καθότι η Βραζιλία είναι μεγάλη χώρα και το κύμα παρουσίαζε έξαρση κάθε φορά σε διαφορετική περιοχή. Το κύμα αυτό διήρκεσε μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου (αρχές καλοκαιριού για τη Βραζιλία). Όπως μπορούμε να δούμε στο διάγραμμα για τον συνολικό αριθμό θανάτων, το κύμα αυτό ήταν μέτριο (για τα δεδομένα της Βραζιλίας).
Το δεύτερο κύμα θανάτων με επιβεβαιωμένο θετικό τεστ για τον ϊό ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά το πρώτο. Το κύμα εξελίσσεται από τον Μαρτιο (αρχές φθινοπώρου για τη Βραζιλία) πιο έντονα. Το κύμα αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη.
Κατανομή των θανάτων ανά ηλικία και φύλο
Για την ώρα δεν υπάρχουν στοιχεία
Παραπομπές
Βραζιλια Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πορτογαλικά (pt)
Στέρεο Νόβα
Οι Στέρεο Νόβα ήταν ελληνικό συγκρότημα ηλεκτρονικής μουσικής που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1990. Η μουσική τους συνδυάζει στοιχεία της trip-hop, techno και ambient, με ελληνικό στίχο. Σύμφωνα με το MTV Europe, το 1994 θεωρήθηκε ως μια πρωτοποριακή μπάντα που επηρέασε την ελληνική ηλεκτρονική αλλά και ποπ μουσική σκηνή. Διαλύθηκαν τα τέλη του 1997, αλλά ο Κωνσταντίνος Βήτα και ο Μιχάλης Δέλτα κάνουν επανενώσεις κατά καιρούς.
Σχηματισμός και πρώτες κυκλοφορίες
Κατά τη διάρκεια του 1990, ο Κωνσταντίνος Βήτα έγραψε κάποιους στίχους κι η μπάντα αποφάσισε να τους ενσωματώσει στα κομμάτια της. Το όνομά της άλλαξε σε Στέρεο Νόβα. Μέχρι το 1991 ολοκληρώθηκαν τα κομμάτια του πρώτου τους ομώνυμου δίσκου, ο οποίος τελικά κυκλοφόρησε το 1992 από την Wipe Out Records.
Ακολούθησαν κυκλοφορίες αρκετών άλμπουμ και singles μέχρι και την κυκλοφορία του Τέλσον το 1996, οπότε και ο Αντώνης Πι αποχώρησε από το γκρουπ. Οι Στέρεο Νόβα παρέμειναν για περίπου ένα χρόνο ακόμα στο χώρο της μουσικής, και διαλύθηκαν στα τέλη του 1997.
Μετά τη διάλυση και επανασυνδέσεις
Τον Νοέμβριο του 2008, μετά από μήνες υποθέσεων, αποκαλύφθηκε στην ιστοσελίδα LiFO ότι θα επανενωθούν στις 5 Δεκεμβρίου στο live για τα 3 χρόνια της LiFO.
Το Νοέμβριο του 2013, με την επέτειο της συμπλήρωσης 20 χρόνων από την πρώτη κυκλοφορία των Στέρεο Νόβα, επανεκδόθηκαν οι δίσκοι Ντισκολάτα, Ασύρματος Κόσμος, Τέλσον, Βιταμίνα Τεκ, Ωφέλιμο Φορτίο, Σ.Κ.Α.Ζ.H., Best Off, Κύκλοτρον και The Drone Compilation. Κυκλοφόρησαν επίσης δύο συλλογές με όλα τους τα singles και μια έκδοση με τον τίτλο Plus, με όλες τις συνεργασίες του συγκροτήματος με άλλους καλλιτέχνες.
Το καλοκαίρι του 2018, οι Κωνσταντίνος Βήτα και Μιχάλης Δέλτα εμφανίστηκαν στο Summer Nostos Festival στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.
Στις 4 Φεβρουαρίου του 2023, οι Στέρεο Νόβα επανασυνδέθηκαν μια εμφάνιση στην τελετή έναρξης του γεγονότος Eleusis 2023.
Τον Μάιο του 2023 και για την επέτειο των 30 χρόνων από την πρώτη τους δισκογραφική κυκλοφορία, οι Στέρεο Νόβα επανακυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο σε συλλεκτική έκδοση, με προσθήκη νέων κομματιών και βελτιωμένη (remastered) ποιότητα ήχου.
Στις 15 Ιουλίου του 2023, το ντουέτο των Βήτα και Δέλτα επανενώθηκε για μια εμφάνιση στο φεστιβάλ Release Athens στην Πλατεία Νερού. Αυτή η εμφάνιση περιλαμβάνει πολλά οπτικοακουστικά στοιχεία και εκεί θα εκτελεστεί για πρώτη φορά το νέο single τους, που θα κυκλοφορήσει αρχές Ιουνίου.
Ύφος
Τα πρώτα άλμπουμ των Στέρεο Νόβα περιείχαν κυρίως αργά κομμάτια που μπορούν να χαρακτηριστούν ως techno ambient. Στη διάρκεια της πορείας τους ο ήχος τους "σκλήρυνε", κινούμενοι στον ευρύτερο χώρο της techno. Χαρακτηριστικός είναι κι ο στίχος της μπάντας. Ο Κωνσταντίνος Βήτα ραπάρει πεζά ποιήματα που έχει γράψει ο ίδιος, δημιουργώντας συνολικά στην ελληνική μουσική σκηνή ένα νέο πρωτοποριακό είδος που επηρέασε και την ποπ μουσική. Οι Στέρεο Νόβα, παρά την επιτυχία τους, απέφυγαν την χωρίς όριο εμπορευματοποίηση της δουλειάς τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά συγκροτήματα ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Ελληνικά μουσικά συγκροτήματα
Εθνική Ουγγαρίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ουγγαρίας αντιπροσωπεύει την Ουγγαρία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και τελεί υπό τον έλεγχο της Ουγγρικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Μέχρι το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
Η Ουγγαρία ήταν η πρώτη χώρα της ηπειρωτικής Ευρώπης που ανέπτυξε το ποδόσφαιρο σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Είναι ενδεικτικό ότι στο χρονικό διάστημα 1872–1920 μόνο η Αγγλία, η Σκωτία, η Ουαλία, η Ιρλανδία και η Αργεντινή είχαν συμμετάσχει σε περισσότερες διεθνείς συναντήσεις. Το χρονικό διάστημα του Μεσοπολέμου το ποδόσφαιρο στη χώρα γνώρισε άνθηση και ανέπτυξε τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά επηρεάζοντας και την εξέλιξη άλλων χωρών που διακρίθηκαν σε αυτή τη περίοδο. Άμεσα ή έμμεσα, κάθε νικητής του Παγκοσμίου Κυπέλλου από την Ουρουγουάη το 1930 έχει κατά κάποιο τρόπο διαμορφωθεί από τη μεγάλη άνθηση της ποδοσφαιρικής σκέψης που συνέβη στη Βουδαπέστη τα χρόνια αμέσως μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη διασπορά που ακολούθησε. Έτσι απέκτησε αξιοσέβαστη ιστορία, έχοντας κερδίσει τρεις Ολυμπιακούς τίτλους (1952, 1964, 1968), ενώ ήταν φιναλίστ στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1938 και του 1954 και κατέκτησε την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1964.
Η πρώτη άνθηση ξεκίνησε τη δεκαετία του 1910 με την εμφάνιση του πρώτου μεγάλου ποδοσφαιριστή στην ιστορία της χώρας και της ηπειρωτικής Ευρώπης Ίμρε Σλόσσερ, που δημιούργησε τα περισσότερα ρεκόρ κόσμου στην ιστορία του αθλήματος με τις ομάδες που αγωνίστηκε και με την εθνική ομάδα (διεθνών συμμετοχών και τερμάτων), ενώ οι δεκαετίες του 1930 και 1940 υπήρξαν το προοίμιο για την εντυπωσιακή συνέχεια που θα ακολουθούσε: τόσο οι σύλλογοι της χώρας όσο και η εθνική κατέκτησαν τίτλους στις λίγες διοργανώσεις της ηπειρωτικής Ευρώπης με αποκορύφωμα τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1938, όπου ηττήθηκαν από την Ιταλία και κορυφαίο παίκτη της τον Γκιόργκι Σάροσι.
Η Χρυσή Ομάδα
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ουγγαρία έφερε επανάσταση στο άθλημα τη δεκαετία του 1950, θέτοντας τις βασικές αρχές της τακτικής ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου και κυριαρχώντας ποδοσφαιρικά με την αποκαλούμενη Χρυσή Ομάδα (ουγγρικά: Aranycsapat, «Αράντσιπατ»), η οποία συμπεριλάμβανε τον κορυφαίο Φέρεντς Πούσκας, βραβευμένο ως πρώτο σκόρερ του 20ού αιώνα στο επίπεδο της πρώτης κατηγορίας πρωταθλημάτων, κορυφαίο αθλητή του 20ού αιώνα στη χώρα του, προς τιμήν του οποίου η FIFA καθιέρωσε το Βραβείο Πούσκας. Η εθνική ομάδα της εποχής εκείνης είχε την υψηλότερη βαθμολογία Elo ποδοσφαίρου όλων των εποχών σε παγκόσμιο επίπεδο, με 2.166 βαθμούς το 1954, και μία από τις μεγαλύτερες αήττητες ακολουθίες στην ιστορία του ποδοσφαίρου (τότε το αριθμητικά μεγαλύτερο), παραμένοντας αήττητη σε 32 παιχνίδια, σε διάρκεια άνω των τεσσάρων ετών. Η αγωνιστική της παρουσία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πρόδρομος του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου, που βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στα περάσματα και την ομαδική δουλειά στον αγωνιστικό χώρο και ήταν ιστορικά ημιτελής. Για πολλούς παραμένει η καλύτερη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου όλων των εποχών σε σειρά ετών. Η πολιτική μεταβολή του 1949 στόχευε στη δημιουργία μιας πανίσχυρης ομάδας, κάτι που τελικά επετεύχθη με τους διεθνείς παίκτες να έχουν μισθό πέντε φορές την αμοιβή του μέσου Ούγγρου εργαζομένου. Δημιουργός της πρωτοποριακου ού τρόπου παιχνιδιού ήταν ο Γκούσταβ Σέμπες, που το εφάρμοσε και στη Χόνβεντ Βουδαπέστης την οποία ανέλαβε το 1949. Πολλοί πιστεύουν ότι οι Ολλανδοί των Ρίνους Μίχελς - Γιόχαν Κρόιφ δημιούργησαν το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο. Στην πραγματικότητα, η ουγγρική εθνική ομάδα ξεκίνησε να το αναπτύξει, απλά η ουγγρική έκδοση του ποδοσφαίρου της νέας εποχής θεωρείται ημιτελής, αλλά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο πρόδρομος του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου: το 2–3–5 που ήταν το σύστημα που κυριάρχησε τις προηγούμενες δεκαετίες, με τον κεντρικό επιθετικό να παίζει σε πιο οπισθοχωρημένες θέσεις και τους ποδοσφαιριστές να προτιμούν παιχνίδι με κοντινές μεταβιβάσεις, άρχισε να αποκτά διαφοροποιήσεις, τόσο στη διάταξη, όσο και στις κινήσεις των ποδοσφαιριστών, τεχνικά θεωρούμενη ως άτυπη εφαρμογή του συστήματος 4–2–4, που επικράτησε στα τέλη της εκείνης της δεκαετίας πρωτίστως από τη Βραζιλία στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958. Πιο εκφραστικά ο Ρίνους Μίχελς, ο καλύτερος προπονητής σύμφωνα με τη FIFA του 20ού αιώνα, αποκάλυψε ότι η μεγάλη ουγγρική ομάδα «έθεσε τα θεμέλια» για τα δικά του επαναστατικά επιτεύγματα.
Η αρχή των επίδειξης της δύναμης της ομάδας έγινε το 1952 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου. «Οι Μαγικοί Μαγυάροι» κέρδισαν εύκολα με πέντε νίκες σε ισάριθμους αγώνες, συντελεστή τερμάτων 20–2, νικώντας στον ημιτελικό την κάτοχο του τίτλου Σουηδία με 6–0 και στον τελικό τη Γιουγκοσλαβία με 2–0. 400.000 φίλαθλοι υποδέχθηκαν τη νικήτρια ομάδα στη Βουδαπέστη, ενδεικτικό της δημοφιλίας της. Το 1953 η Ουγγαρία έλαβε μέρος στο Διεθνές Κύπελλο Κεντρικής Ευρώπης, ένα κύπελλο εθνικών ομάδων για χώρες από την Κεντρική Ευρώπη και πρόδρομο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Οι ανταγωνιστικές ομάδες περιελάμβαναν την Αυστρία, την Τσεχοσλοβακία, την Ιταλία και την Ελβετία. Η Ουγγαρία αντιμετώπισε στον τελικό την Ιταλία, την οποία νίκησε με 3–0 με γκολ του Νάντορ Χιντεγκούτι και δύο από τον Πούσκας.
thumb |300px |Η Ουγγαρία όπως παρατάχθηκε στον αγώνα απέναντι στην Αγγλία. Πρώτος από αριστερά ο αρχηγός Φέρεντς Πούσκας.
Ο τότε πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Αγγλίας (και μετέπειτα της FIFA) Στάνλεϊ Ράους ενδιαφέρθηκε να διοργανωθεί ένας φιλικός αγώνας με την Αγγλία, κάτι που τελικά υλοποιήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1953. Η Αγγλία δεν είχε ηττηθεί ποτέ εντός έδρας από ομάδα εκτός των Βρετανικών Νήσων (έχασε από τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας το 1949) και η Ομοσπονδία ήταν εφησυχασμένη - ως εφευρέτες του παιχνιδιού, ήταν σίγουροι ότι οι παίκτες τους ήταν τεχνικά και τακτικά ανώτεροι από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Εκείνη την εποχή, η Αγγλία κατατάχθηκε ως η τρίτη καλύτερη ομάδα στον κόσμο και η Ουγγαρία κατατάχθηκε ως η καλύτερη. Το παιχνίδι αναμενόταν με ανυπομονησία, αν και η Ουγγαρία ήταν αουτσάιντερ στο να κερδίσει Γουέμπλεϊ, την έδρα του αγγλικού ποδοσφαίρου. Ο βρετανικός Τύπος το ανέφερε ως «ο αγώνας του αιώνα».
Οι Μαγυάροι κέρδισαν το εναρκτήριο παιχνίδι τους απέναντι στη Νότια Κορέα με 9–0, με τον Σάντορ Κότσις να σημειώνει χατ τρικ. Στο δεύτερο παιχνίδι νίκησε τη Δυτική Γερμανία με 8–3, με τον Κότσις να πετυχαίνει άλλα 4 γκολ. Ωστόσο, το κυνικό (και κατά πολλούς εσκεμμένο) φάουλ στον Πούσκας τον άφησε με κάταγμα στον αστράγαλο, που δεν του έδωσε τη δυνατότητα να αγωνιστεί στα προημιτελικά και ημιτελικά στάδια ήταν αξιομνημόνευτο.
Η Ουγγαρία συνάντησε τη Βραζιλία σε ένα αγώνα με υψηλές προσδοκίες προημιτελικό. Και οι δύο πλευρές είχαν τη φήμη για ανοικτό, επιθετικό ποδόσφαιρο. Οι Βραζιλιάνοι είχαν χάσει τον τελευταίο και αποφασιστικό αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1950 από την Ουρουγουάη και ανυπομονούσαν να φτάσουν ξανά στον τελικό. Δυστυχώς, το παιχνίδι ήταν αξιοσημείωτο για τον αριθμό των σκληρών φάουλ που πραγματοποιήθηκαν και από τις δύο πλευρές και όχι ως έκθεση ποδοσφαιρικής τεχνικής. Η Ουγγαρία προηγήθηκε με 2–0 μετά από επτά λεπτά και μετά το παιχνίδι κατέληξε σε σειρά από φάουλ, ελεύθερα χτυπήματα και επεισόδια στο γήπεδο με αποτέλεσμα τρεις αποβολές. Ο αγώνας έληξε 4–2 για την Ουγγαρία. Οι μάχες συνεχίστηκαν εκτός γηπέδου στις σήραγγες και στα αποδυτήρια των παικτών. Η συνάντηση έμεινε στην ιστορία ως «η μάχη της Βέρνης».
Η Ουρουγουάη ήταν η πρωταθλήτρια και δεν είχε χάσει ποτέ αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου στην ιστορία της, κερδίζοντας και τις δύο διοργανώσεις στις οποίες είχε συμμετάσχει προηγουμένως. Η Ουγγαρία ήταν χωρίς τον Πούσκας, αλλά κατάφερε να πάρει το προβάδισμα μέσω του Ζόλταν Τσίμπορ. Η Ουρουγουάη συγκεντρώθηκε, αλλά δεν μπόρεσε να ισοφαρίσει ακόμη και πριν από το ημίχρονο. Σχεδόν με την έναρξη του δεύτερου ημιχρόνου, ο Χιντεγκούτι πέτυχε δεύτερο γκολ για την Ουγγαρία. Το αήττητο ρεκόρ του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ουρουγουάης φαινόταν να έχει τελειώσει, αλλά είχαν ακόμα το μεγαλύτερο μέρος του δεύτερου ημιχρόνου για να ανακάμψουν. Οι πρωταθλητές δεν επρόκειτο να τα παρατήσουν χωρίς αγώνα και πέρασαν μεγάλο μέρος του υπόλοιπου αγώνα ξεκινώντας επίθεση μετά από επίθεση στην άμυνα της Ουγγαρίας. Με ένα τέταρτο της ώρας να παίξει ο Χουάν Χόμπεργκ σκόραρε για την Ουρουγουάη. Η Ουγγαρία υπερασπίστηκε απελπιστικά μέχρι το 86ο λεπτό, όταν ο Χόμπεργκ σημείωσε το δεύτερο, για να επιβάλει την παράταση. Εμφανιζόμενη ότι είχε πολύ περισσότερη ενέργεια από τους αντιπάλους της, η Ουγγαρία πήρε το προβάδισμα στα μέσα της δεύτερης περιόδου της παράτασης, όταν ο Κότσις σκόραρε από κοντά με κεφαλιά και το επανέλαβε τέσσερα λεπτά πριν από τη λήξη. Η Ουρουγουάη ηττήθηκε με 4–2, την πρώτη της ήττα στο Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ η Ουγγαρία πήγε στον δεύτερο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά το 1938.
Ο τελικός ήταν μεταξύ Ουγγαρίας και Δυτικής Γερμανίας. Η Ουγγαρία ήταν στον δεύτερο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου (η ομάδα του 1938 είχε χάσει από την Ιταλία 4–2 στο Παρίσι). Επιπλέον, είχαν ρεκόρ 34 νικών, 6 ισοπαλιών και μίας ήττας από τον Αύγουστο του 1949, και ήταν αήττητοι στους τελευταίους 32 αγώνες τους, ρεκόρ που διήρκεσε για τέσσερις δεκαετίες. Η Ουγγαρία είχε συντρίψει τη Δυτική Γερμανία στον αγώνα του πρώτου γύρου. Το μόνο πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι Ούγγροι ήταν ο τραυματισμός στον αστράγαλο που υπέστη στον Πούσκας στο ίδιο παιχνίδι, από τον οποίο δεν είχε αναρρώσει πλήρως - ο Σέμπες με τη σύμφωνη γνώμη του παίκτη πήρε την απόφαση να παίξει. Η Ουγγαρία προηγήθηκε νωρίς στο 6ο λεπτό, με γκολ του Πούσκας. Δύο λεπτά αργότερα, ο Τσίμπορ έκανε το 2–0 στην Ουγγαρία. Ωστόσο, οι Γερμανοί συσπειρώθηκαν και πήραν γρήγορα το σκορ πίσω στο 2–1 μέσω του Μαξ Μόρλοκ. Στο 18ο λεπτό, οι Γερμανοί ισοφάρισαν από το κόρνερ με το γκολ που πέτυχε ο Χέλμουτ Ραν. Στο δεύτερο ημίχρονο, η Ουγγαρία έτρεξε μπροστά προσπαθώντας να ανακτήσει το προβάδισμα, αλλά οι προσπάθειές τους ματαιώθηκαν επανειλημμένα από τη γερμανική άμυνα, με τον τερματοφύλακα Τόνι Τουρέκ να κάνει αρκετές καλές αποκρούσεις. Με έξι λεπτά να απομένουν και το σκορ 2–2, ο Ραν πέτυχε το τρίτο γκολ της Δυτικής Γερμανίας. Δύο λεπτά πριν από το τέλος, ο Πούσκας ισοφάρισε, αλλά το γκολ ακυρώθηκε εσφαλμένα ως οφ σάιντ. Ο αγώνας έληξε το αήττητο της Ουγγαρίας σε μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η Δυτική Γερμανία κέρδισε 3–2 στο «Θαύμα της Βέρνης».
Υπήρξαν τρία αμφιλεγόμενα περιστατικά στον τελικό, το καθένα ευνοώντας τους Γερμανούς. Ο Ούγγρος τερματοφύλακας Γκρόσιτς εμποδίστηκε στο δεύτερο γκολ της Γερμανίας, ο Πούσκας προφανώς ισοφάρισε στο 89ο λεπτό, αλλά θεωρήθηκε οφσάιντ και υπήρξε ανατροπή στον Κότσις στην περιοχή του πέναλτι στο τελευταίο λεπτό του παιχνιδιού. Η εμφάνιση της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 δημιούργησε πολλά ρεκόρ που παραμένουν ακατάρριπτα, με πιο εντυπωσιακό αυτό των 27 τερμάτων σε μία διοργάνωση σε πέντε μόνο αγώνες που δεν έχει ξεπεραστεί και από πρωταθλήτριες κόσμου σε διοργανώσεις των επτά αγωνιστικών. Μέχρι και τον 21ο αιώνα, οι παλαιότερης γενιάς Ούγγροι του αθλήματος ισχυρίζονται ότι στερήθηκαν τη νόμιμη νίκη τους επειδή οι Δυτικές χώρες ήθελαν ένα «δυτικό» νικητή και δεν ήταν διατεθειμένοι να αντιμετωπίσουν ένα παγκόσμιο πρωταθλητή του τότε Ανατολικού Μπλοκ, με όλες τις δυνατότητες προπαγάνδας που θα παρείχε στο σοβιετικό συνασπισμό την περίοδο του «Ψυχρού Πολέμου».
thumb|300px|Η Χρυσή Ομάδα της δεκαετίας του 1950