cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Toyota MR2
Τεχνικά στοιχεία
Εκτός από το χειροκίνητο κιβώτιο 5 ταχυτήτων, ένα 6-τάχυτο μηχανικό ή 6-τάχυτο σειριακό κιβώτιο (SMT) ήταν επίσης διαθέσιμο από το 2002. Μετά το 2003, το 6-τάχυτο σειριακό κιβώτιο έγινε η μοναδική επιλογή. Το MR2 Spyder επίσης διακρίνονται από τα περισσότερα από τον ανταγωνισμό του (συμπεριλαμβανομένων των Honda S2000, Mazda MX-5 και Porsche Boxster) με στάνταρ εξοπλισμό το θερμαινόμενο πίσω παρμπρίζ. Ενδεικτικώς, κατά τη εποχή που εισήχθη στην αγορά, τα περισσότερα καμπριολέ χρησιμοποιούσαν ακόμα ένα πλαστικό πίσω παράθυρο. Μια σκληρή οροφή ήταν επίσης διαθέσιμη από την Toyota στην Ιαπωνία και την Ευρώπη, αν και ήταν ακριβή ως έξτρα.
Τελική διακοπή
520px|thumb|right|Το σαλόνι ενός Toyota MR2 του 2003.
Τον Ιούλιο του 2004, η Toyota ανακοίνωσε ότι η διάθεση του MR2 (καθώς και του Toyota Celica) επρόκειτο να διακοπεί στις ΗΠΑ με τη λήξη της σεζόν του 2005, λόγω της αύξησης του ανταγωνισμού και της συνεπακόλουθης πτώσης των πωλήσεων. Η σεζόν του 2005 ήταν η τελευταία για το MR2 στις ΗΠΑ. Ενώ το MR2 Spyder δεν πωλήθηκε μετά το 2005 στις ΗΠΑ, προσφέρθηκε στην Ιαπωνία, το Μεξικό και την Ευρώπη μέχρι το 2007. Η παραγωγή του Toyota MR2 σταμάτησε οριστικά τον Ιούλιο του 2007, ενώ η παραγωγή του Celica είχε λήξει στις 21 Απριλίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
MR2 Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Εσχάτη προδοσία (ταινία, 1971)
Το Εσχάτη προδοσία είναι κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 1971.
Πλοκή
Ο λοχαγός Κώστας Βάρσος (Κώστας Πρέκας), στη διάρκεια μυστικής αποστολής του στην Ινδία, τραυματίζεται στην Καλκούτα από ξένους πράκτορες. Επιστρέφει στην Ελλάδα αλλά πρέπει για τις ανάγκες της υπηρεσίας να θεωρείται νεκρός ακόμα και από τη γυναίκα του, Νάντια (Τζένη Ρουσσέα), αφού πρέπει να ανακαλύψει ποιος προδίδει τα κρατικά μυστικά.
Με την επιστροφή του, ο Κώστας παρουσιάζεται στον στρατηγό Ζάχο (Σπύρος Καλογήρου) και κατονομάζει ένα διπλό πράκτορα, τον καθηγητή Ορέστη Γλαύκο (Ζώρας Τσάπελης), ο οποίος όμως είναι κουνιάδος του Ζάχου. Οι ανώτεροί του αποφασίζουν να κρατηθεί κρυφή η επιστροφή του, ακόμα και από τη Νάντια, προκειμένου να ερευνήσουν με προσοχή τις καταγγελίες του. Τα αποτελέσματα αργούν και ο Βάρσος αδημονεί. Η κόρη του, Μάρω (Ρούλα Χριστοπούλου), παθαίνει ένα σοβαρό ατύχημα κι αυτός αμφιταλαντεύεται για το αν πρέπει να παραμείνει κρυμμένος ή να παρουσιαστεί και να σταθεί στο πλευρό της κόρης του, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.
Παραγωγή
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 15 Νοεμβρίου 1971. Κόβοντας 218.814 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 16η θέση ανάμεσα σε 90 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πάνου Γλυκοφρύδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Νίκου Φώσκολου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Χατζηνάσιου Κατηγορία:Κατασκοπικές ταινίες
Γκορόβιτσι (Κότορ)
Το Γκορόβιτσι (σερβικά κυριλλικά: Горовићи) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Τίρσο δε Μολίνα
Ο Τίρσο δε Μολίνα (Tirso de Molina, 24 Μαρτίου 1579 – 20 Φεβρουαρίου 1648), ψευδώνυμο του Γκαμπριέλ Τέγιεθ (Gabriel Tellez), ήταν Ισπανός δραματουργός, ποιητής και Ρωμαιοκαθολικός μοναχός. Είναι ο σημαντικότερος συνεχιστής του έργου του Λόπε δε Βέγα και θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους δραματουργούς του ισπανικού Χρυσού Αιώνα (El Siglo de Oro). Υπολειπόταν μόνο του Λόπε δε Βέγα σε δημοτικότητα και παραγωγικότητα θεατρικών έργων.
Θέατρο και ιεροσύνη
Ο Τίρσο δε Μολίνα γεννήθηκε στη Μαδρίτη. Η ακριβής ημερομηνία της γέννησής του δεν είναι γνωστή, αλλά πιθανολογείται ανάμεσα στα έτη 1571 και 1584. Σπούδασε στο περίφημο Πανεπιστήμιο της Αλκαλά δε Ενάρες (Alcala de Henares) και το 1601 ασπάσθηκε το μοναχικό σχήμα. Προσχώρησε στο Τάγμα της Παναγίας του Ελέους, ενώ χειροτονήθηκε μοναχός το 1610. Υπήρξε ιστορικός του τάγματος και έγραψε τη «Γενική Ιστορία του Τάγματος της Ελεούσας» (Historia general da la orden de la Merced, 1637). Υπήρξε επίσης διακεκριμένος θεολόγος. Έμεινε μερικά χρόνια στη Νότια Αμερική, όπου έδινε μαθήματα θεολογίας. Το 1645 έγινε ηγούμενος του μοναστηριού της ισπανικής πόλης Σόρια (Soria).
Ο Τίρσο δε Μολίνα ασχολήθηκε με το δράμα από μια έμφυτη αίσθηση για το θέατρο και τις κοινωνικές αναταράξεις της εποχής του, ενώ εμπνεύστηκε τα θεατρικά έργα του από τα είδη θεάτρου που καθιέρωσε ο Λόπε δε Βέγα, κυρίως τις “comedias”. Σε ορισμένα έργα του άντλησε το υλικό του από την παράδοση του ισπανικού θεάτρου.
Πέθανε στην πόλη Σόρια (Soria) της Ισπανίας το 1648.
Θεατρική παραγωγή
Από το σύνολο της θεατρικής παραγωγής του Τίρσο δε Μολίνα, έχει διασωθεί μόνον ένα τμήμα. Έγραψε περίπου 400 θεατρικά έργα, από τα οποία ογδόντα σώζονται σήμερα, που εκδόθηκαν μέσα στη δεκαετία από το 1627 μέχρι το 1636.
Μεταξύ των έργων του με ιστορικό θέμα, το περισσότερο γνωστό είναι Η φρόνηση στη γυναίκα (La prudencia en la mujer, 1634), που συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα ισπανικά ιστορικά δράματα, αλλά και τo δράμα Τα σκούδα της Πορτογαλίας (Las quinas de Portugal, 1638).
Έργα με θρησκευτικό χαρακτήρα του είδους "άουτος σακραμεντάλες" είναι το βιβλικό δράμα «Η εκδίκηση της Θάμαρ» (La venganza de Tamar, 1634), που εντυπωσιάζει με τη βιαιότητα και το ρεαλισμό των σκηνών του, όπως και το "άουτο" Αγία Ιωάννα (Santa Juana, 1613-1614) και η δημοφιλής τραγωδία με τον τίτλο «Ο κατάδικος για απιστία» (El condenado pοr desconfiado, 1635).
Ο Τίρσο δε Μολίνα διέπρεψε στις κωμωδίες «θεάτρου χαρακτήρων», που ταυτίζονταν συμβολικά με τα ζητήματα τιμής, καλής φήμης και υπόληψης και κοινωνικής αλληλεγγύης, όπως «Ο ντροπαλός στο παλάτι» (El vergonzoso en palacio, 1611), όπου η προκλητική Μανταλένα καταφέρνει να την αγαπήσει ο ντροπαλός Μιρένο, και "Η θεοσεβούμενη Μάρθα" (Marta la piadosa, 1614), που επικαλείται τη θρησκευτική της πίστη για να αποφύγει έναν ανεπιθύμητο γάμο.
Έγραψε επίσης αξιόλογα και πολύ δημοφιλή έργα της κατηγορίας «μανδύας και ξίφος» (αγγλ. cloak-and-dagger plays), τα οποία αναφέρονται στα ήθη της εποχής του, με σπινθηροβόλο διάλογο και περιπλοκές στις σχέσεις των δύο φύλων, τα οποία χειρίστηκε με πολλή πρωτοτυπία. Στο έργο «Ο Δον Χιλ με τις πράσινες περικνημίδες» ( Don Gil de las calzas verdes, 1635) χειρίστηκε με ζωντάνια την περίπλοκη υπόθεση και τις ρεαλιστικά βίαιες σκηνές, όπως και στα έργα Ο έρωτας γιατρός (El amor medico, 1620) ή Η χωριάτισσα της Βαγέκας (La villana de Vallecas, 1620).
Η φήμη όμως του Τίρσο δε Μολίνα, κυρίως έξω από την Ισπανία, συνδέθηκε με τη δημιουργία ενός από τους μεγαλύτερους μύθους της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Το δράμα του με τον τίτλο «Ο Απατεώνας της Σεβίλης και ο πέτρινος συνδαιτυμόνας» (El Burlador de Sevilla y combidado de piedra ― :ελλ. μτφ. Ιουλίας Ιατρίδη με τίτλο «Δον Χουάν Τενόριο» -"Εκδόσεις των Φίλων", 1972), που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1630, έφερε για πρώτη φορά στη σκηνή το θρύλο του Δον Ζουάν Τενόριο, του διάσημου για τις ερωτικές του περιπέτειες ήρωα-απατεώνα, την προσωπικότητα του οποίου έπλασε ο Τίρσο δε Μολίνα με μοναδική πρωτοτυπία, γεγονός που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, δεδομένου ότι ήταν ιερωμένος της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Το θεατρικό αυτό δράμα του Τίρσο δε Μολίνα ενέπνευσε στο χώρο της μουσικής τον "Ντον Τζοβάνι" του Μότσαρτ.
Κάποιες από τις κωμωδίες του, ο Τίρσο δε Μολίνα τις έγραψε σε συνεργασία με τον συγγραφέα Χουάν Ρουίθ δε Αλαρκόν (Juan Ruiz de Alarcόn, περ. 1550 – 1639). Το ιδιοφυές όμως ταλέντο του προκάλεσε κατά καιρούς έντονες αντιδράσεις στην συντηρητική κοινωνία της Μαδρίτης και στους κόλπους της καθολικής εκκλησίας, έτσι ώστε κάποια από τα θεατρικά έργα του καταδικάστηκαν ως προσβλητικά και ανήθικα.
Μνημείο Τίρσο δε Μολίνα
left|thumb|250px|Μαδρίτη: Μνημείο Τίρσο δε Μολίνα Ένα περίτεχνο μνημείο αφιερωμένο στον Τίρσο δε Μολίνα, όπου ο Ισπανός δραματουργός απεικονίζεται με την ιερατική ενδυμασία του, βρίσκεται σε κεντρική θέση στην ομώνυμη Πλατεία Τίρσο δε Μολίνα (Plaza de Tirso de Molina) της Μαδρίτης. Το μνημείο, από χαλκό και μάρμαρο, είναι έργο του Μαδριλένου γλύπτη Ραφαέλ Βέλα δελ Καστίγιο (Rafael Vela del Castillo). Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν το 1943.
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς
Αθανάσιος Τσαλτάκης
Ο λοχαγός Αθανάσιος Τσαλτάκης γεννήθηκε το 1850 στο χωριό Ζοριάνος του δήμου Κροκυλείου του νομού Φωκίδος. Θυσίασε την ζωή του στις 7 Μαϊου 1897 στις μάχες των υψωμάτων της “Ταράτσας” στα βόρεια της Λαμίας. Κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό ως εθελοντής και την 1-8-1872 έγινε δεκανέας. Ακολούθως έλαβε τους βαθμούς: το 1877 Λοχίας, το 1881 Ανθ/στής, το 1882 Ανθ/γός, το 1890 Υπολοχαγός και το 1895 Λοχαγός Β΄ τάξεως. Η λήξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 βρήκε το Ελληνικό στράτευμα διαλυμένο και τους Τούρκους να προελαύνουν προς την Λαμία σχεδόν ανενόχλητοι. Οι μόνες εστίες αντίστασης στήνονταν αυθόρμητα και εκ των ενόντων από μεμονωμένα τμήματα, ανάμεσα στους οποίους και ο Τσαλτάκης με ένα μικρό τμήμα Ρουμελιωτών ευζώνων. Η μικρή του μονάδα οχυρώθηκε στα υψώματα της Καμηλόβρυσης και της Ταράτσας, έξω από την Λαμία ,στις πλαγιές της Οθρυος. Προσπάθησε να καθυστερήσει την τούρκικη προέλαση ,αν και γνώριζε ότι αυτή η απόφαση του ήταν ριψοκίνδυνη και τολμηρή. Στόχος του ήταν η ανασύνταξη των ελληνικών δυνάμεων και η σωτηρία της Λαμίας. Πράγματι επιβραδύνθηκε η τούρκικη προέλαση η οποία συνεχιζόταν παρά την ανακωχή ( όπως έγινε 77 χρόνια αργότερα στην Κύπρο), που είχε συμφωνηθεί με αποφασιστική παρέμβαση του τσάρου Νικολάου. Ο Τσαλτάκης όμως στην προσπάθεια αυτή έχασε την ζωή του. Όμως μαζί με άλλους μαχητές κατάφεραν να αποτρέψουν την κατάληψη και της Λαμίας από τους Τούρκους.
Στην περιοχή της Ξηριώτισσας βρίσκεται το στρατόπεδο «Τσαλτάκη» το οποίο πήρε την ονομασία του προς τιμήν του.
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Γεροβάσα-Τρόζενα
Η Γεροβάσα-Τρόζενα είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο. Η κοινότητα αποτελείται από δύο οικισμούς, τη Γεροβάσα και την Τρόζενα. Ουσιαστικά, πρόκειται για 2 χωριά τα οποία είναι σχεδόν ενωμένα το ένα με το άλλο. Διοικητικά αποτελούν μια κοινότητα. Τις τελευταίες δεκαετίες η κοινότητα είναι εγκαταλελειμμένη. Η κοινότητα εξακολουθεί να υφίσταται σαν διοικητική μονάδα, με τον πρόεδρο της κοινότητας να διορίζεται από το Υπουργείο Εσωτερικών.
Ιστορία
Στη Γεροβάσα διέμεναν Τουρκοκύπριοι και στην Τρόζενα διέμεναν Ελληνοκύπριοι. Τα δύο χωριά ήταν σχεδόν ενωμένα το ένα με το άλλο. Οι κάτοικοι τους συμβίωναν αρμονικά μεταξύ τους. Κύριες ασχολίες τους ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία.
Γεροβάσα
Η Γεροβάσα ήταν τουρκοκυπριακό χωριό. Η ονομασία του χωριού στα αρχαία ελληνικά σημαίνει ιερή κοιλάδα. Οι κάτοικοι του το εγκατέλειψαν το 1964. Η Γεροβάσα ήταν τουρκοκυπριακό χωριό από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Την περίοδο της Αγγλοκρατίας ο πληθυσμός του χωριού αυξήθηκε. Παράλληλα στην περιοχή εμφανίστηκε και πληθυσμός Ελληνοκυπρίων οι οποίοι διέμεναν στον γειτονικό οικισμό της Τρόζενας.
Κατά της δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64, όλοι οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της Γεροβάσας την εγκατέλειψαν και μετακινήθηκαν στο γειτονικό χωριό Μαλιά. Στις 9 Μαρτίου 1964 οι κάτοικοι της Γεροβάσας, μαζί με τους Τουρκοκύπριους κάτοικους της Μαλιάς, μετακινήθηκαν στις κοινότητες Επισκοπή και Αυδήμου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 μερικοί κάτοικοι μετακινήθηκαν στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου. Όσοι δεν κατάφεραν να πάνε στις κατεχόμενες περιοχές, μετακινήθηκαν στη Βρετανική Βάση Ακρωτηρίου. Παρέμειναν εκεί έως τον Ιανουάριο του 1975, όταν μεταφέρθηκαν στις κατεχόμενες περιοχές στα πλαίσια της ανταλλαγής πληθυσμών.
Τρόζενα
Η Τρόζενα εμφανίζεται σε πηγές του 19ου αιώνα ως τσιφλίκι. Πάντα είχε λιγοστούς κατοίκους. Στην Τρόζενα έμεναν Ελληνοκύπριοι. Το χωριό εγκαταλείφθηκε τη δεκαετία του 1990 λόγω αστυφιλίας. Όλα τα σπίτια της Τρόζενας έχουν μετατραπεί σε ερείπια εκτός από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, (κτίσμα του 1885) η οποία συντηρείται. Στο χωριό υπάρχει ένα κεφαλόβρυσο το οποίο ρέει σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, δημιουργώντας τους καταρράκτες των Παραδεισιών. Επιπλέον, υπάρχει μια γνωστή μεταλλική γέφυρα η οποία ενώνει την Τρόζενα με τη Γεροβάσα. Η γέφυρα κατασκευάστηκε την περίοδο της Αγγλοκρατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Κρασοχώρια Επαρχίας Λεμεσού
Προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 (ΑΦΚ)
Το ασιατικό τμήμα των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 της FIFA αποτελεί τη διοργάνωση των προκριματικών για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018, που θα πραγματοποιηθεί στη Ρωσία, για εθνικές ομάδες μέλη της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (AFC). Συνολικά 4,5 θέσεις (4 απευθείας και 1 μέσω διηπειρωτικού μπαράζ) είναι διαθέσιμες για την τελική φάση.
Στις 16 Απριλίου 2014, η Εκτελεστική Επιτροπή της AFC ενέκρινε πρόταση για συγχώνευση των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA και του Κυπέλλου Ασίας της AFC, το οποίο επεκτείνεται σε 24 ομάδες από το 2019. Ως εκ τούτου, οι δύο πρώτοι γύροι των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA θεωρούνται επίσης ως προκριματικά για το Κύπελλο Ασίας 2019 της AFC στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Δομή
Η δομή των προκριματικών έχει ως εξής:
Οι 24 καλύτερες ομάδες που αποκλείονται από το Παγκόσμιο Κύπελλο στο δεύτερο γύρο, χωρίζονται σε έξι ομίλους των τεσσάρων και αγωνίζονται για τις θέσεις του Κυπέλλου Ασίας 2019 της AFC (ο τρίτος γύρος των προκριματικών του Κυπέλλου Ασίας 2019 είναι ξεχωριστός από τον τρίτο γύρο των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 της FIFA).
Πρώτος γύρος
Η κλήρωση για τον πρώτο γύρο πραγματοποιήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 2015, στην έδρα της AFC στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας.
Δεύτερος γύρος
Η κλήρωση για τον δεύτερο γύρο πραγματοποιήθηκε στις 14 Απριλίου του 2015, στο JW Marriott Hotel στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας.
Κατάταξη των δεύτερων ομάδων
Για τον καθορισμό των τεσσάρων καλύτερων ομάδων, χρησιμοποιήθηκαν τα ακόλουθα κριτήρια:
Τρίτος γύρος
Ο τρίτος γύρος αποτελείται από δύο ομίλους των έξι ομάδων. Οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίνονται στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018 της FIFA. Οι δύο τρίτες ομάδες θα προχωρήσουν στον τέταρτο γύρο.
Η κλήρωση για τον τρίτο γύρο πραγματοποιήθηκε στις 12 Απριλίου του 2016 στις 16:30 MST (UTC + 8), στο Mandarin Oriental Hotel στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2018
Πριγκιπάτο της Κάπουα
thumb|Χάρτης της Ιταλίας το έτος 1000, στον οποίο εμφανίζεται το Πριγκιπάτο της Κάπουα. Το πριγκιπάτο της Κάπουα (στα λατινικά Principatus Capuae ή Capue, στα ιταλικά Principato di Capua) ήταν λομβαρδικό κράτος της νότιας Ιταλίας, ανεξάρτητο de facto, αλλά υπό την εξουσία τόσο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όσο και υπό αυτή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Αρχικά διοικούνταν από έναν γαστάλδο, και στη συνέχεια από έναν κόμη, εντός του πριγκιπάτου του Σαλέρνο. Κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα το πριγκιπάτο της Καπούα ενώθηκε με αυτό του Μπενεβέντο αλλά διαλύθηκε με την απόφαση του Πανδόλφου του Σιδηροκέφαλου.
Προέλευση
Η Κάπουα ήταν μια παλιά ιταλική πόλη, η μεγαλύτερη ρωμαϊκή πόλη του νότου, η οποία, μετά από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, λεηλατήθηκε από τους Γότθους και τους Βανδάλους. Αν και αυτό το τμήμα της ιστορίας της είναι λίγο γνωστό, αποτελούσε το κέντρο ενός λομβαρδικού γασταλδάτου εντός του Δουκάτου του Μπενεβέντο.
Εισέρχεται στην ιστορία ως Λομβαρδικό Κράτος, το 839, με τον θάνατο του Σικάρδου, δούκα του Μπενεβέντο, υπό τον Λανδούλφο τον Πρεσβύτερο. Αυτός και οι γιοί του ήταν οπαδοί του Σικονούλφου του Σαλέρνο.
Το 841, η Κάπουα λεηλατήθηκε και καταστράφηκε ολοκληρωτικά από τους Σαρακηνούς που βρίσκονταν στην υπηρεσία του Ραντέλχι Α' του Μπενεβέντο. Ο Λανδούλφος και ο μεγαλύτερός του γιος, Λάντο Α', πήραν την πρωτοβουλία να οχυρώσουν τον γειτονικό λόφο του Τριφλίσκο πάνω στον οποίο χτίστηκε η νέα πόλη, η σημερινή Κάπουα.
Η Κάπουα κηρύχτηκε ανεξάρτητη από τον Πάντο τον Άπληστο, το 862. Με τον θάνατό του, ο οποίος επήλθε το ίδιο έτος, η διάδοχη κατάσταση αποτέλεσε αφορμή για διαμάχη. Ο επίσκοπος Λανδούλφος καθαίρεσε τον γιό του Πάντο, και στη συνέχεια ένωσε τις εκκλησιαστικές και διοικητικές εξουσίες στην περιοχή, όπως θα έπρεπε να το κάνει σχεδόν τον ίδιο καιρό ο Αθανάσιος στη Νάπολη. Ο θάνατος του επισκόπου αναβίωσε τις αντιπαραθέσεις που σχετίζονταν με την επισκοπή και το δουκάτο της Κάπουα, και το πριγκιπάτο αποτέλεσε αντικείμενο εμφυλίου πολέμου ανάμεσα στον Πανδενούλφο, τον απόκληρο γιό του Πάντο, και τον Λάντο Γ', έναν άλλο εγγονό του Λανδούλφου Α'. Το Σαλέρνο συμμάχησε με τον Λάντο και το Μπενεβέντο με τον Πανδενούλφο. Μια κρίση όσον αφορά την διαδοχή ήρθε στη συνέχεια το 887 και ο Ατενούλφος απαίτησε τα πριγκιπικά του δικαιώματα με την βοήθεια του Αθανασίου της Νάπολης. Έπρεπε να προσπαθήσει να εμποδίσει την εκδήλωση στο μέλλον παρομοίων φαινομένων και να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την ανεξαρτησία της Κάπουα σε παρόμοιο τύπο με αυτό του Μπενεβέντο και του Σαλέρνο.
Τιτουλάριοι
Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Καπουα
Λουκάς Αδαμόπουλος
Ο Λουκάς Αδαμόπουλος (Πάτρα, 1928 - Πάτρα, 4 Μαΐου 2013 ) ήταν Έλληνας αθλητής και προπονητής του στίβου από την Πάτρα.
Ήταν αθλητής στίβου (1946-1957) της Παναχαΐκής και της Εθνικής ομάδας στίβου. Ήταν δρομέας μεγάλων αποστάσεων και διακρίθηκε ιδιαίτερα στα 800 και 1.500 μέτρα. Ήταν κάτοχος και του πανελλήνιου ρεκόρ στα 1.500μ και στα 1000 μ. Με την εθνική ομάδα είχε συμμετάσχει στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στίβου στο Βέλγιο το 1950.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες προπονητές στίβου Κατηγορία:Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές στίβου Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων
Χειρουργική μάσκα
μικρογραφία|Νοσοκόμα φορά χειρουργική μάσκα στο Ιατρικό Κέντρο Καλιφόρνιας "Ειρηνικός". μικρογραφία|Χειρουργική μάσκα
Η χειρουργική μάσκα προορίζεται να φορεθεί από ιατρούς και νοσηλευτές κατά τη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης και κατά τη διάρκεια της νοσηλείας ενός ασθενούς. Δεν έχουν σχεδιαστεί για να προστατεύουν το χρήστη από την εισπνοή αερομεταφερόμενων βακτηρίων ή ιογενών σωματιδίων. Παρ'όλα αυτά, όσον αφορά ορισμένες λοιμώξεις όπως η γρίπη, εμφανίζονται τόσο αποτελεσματικές όσο οι αναπνευστήρες N95 ή FFP.
Γενικότερα, οι χειρουργικές μάσκες φορούνται από το κοινό όλο το χρόνο σε Ανατολικές Ασιατικές χώρες όπως η Κίνα, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα για να μειώσουν την πιθανότητα εξάπλωσης αερομεταφερόμενων ασθενειών, καθώς και για την αποτροπή της αναπνοής αερομεταφερόμενων σωματιδίων σκόνης που δημιουργούνται από την ατμοσφαιρική ρύπανση. Επιπλέον, οι χειρουργικές μάσκες έχουν γίνει μόδα σε αρκετές από τις παραπάνω χώρες, όπως στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα. Στον νεανικό πολιτισμό της Ανατολικής Ασίας η χειρουργική μάσκα έχει μεγάλο αντίκτυπο. Πιο πρόσφατα, λόγω του αυξανόμενου ζητήματος της αιθαλομίχλης στη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία, οι χειρουργικές μάσκες και οι μάσκες φιλτραρίσματος του αέρα χρησιμοποιούνται συχνά σε μεγάλες πόλεις της Ταϊλάνδης, της Ινδίας και του Νεπάλ, όπου η ποιότητα του αέρα είναι πολύ χαμηλή, σε τοξικά επίπεδα. Επιπλέον, πολλοί κάτοικοι της Σιγκαπούρης, της Μαλαισίας και της Ινδονησίας φορούν μάσκες προσώπου κατά τη διάρκεια της αχλούς της Νοτιοανατολικής Ασίας. Οι μάσκες φιλτραρίσματος του αέρα (και οι χειρουργικές) είναι αρκετά δημοφιλείς στην Ασία. Πολλές εταιρείες έχουν κυκλοφορήσει μάσκες που όχι μόνο εμποδίζουν την αναπνοή αερομεταφερόμενων σωματιδίων σκόνης αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως σύμβολο μόδας. Χρησιμοποιούνται ευρέως στην Ευρώπη και άλλες περιοχές του κόσμου κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Προστατευτικός εξοπλισμός
Κάταγμα
Κάταγμα είναι το μερικό ή πλήρες σπάσιμο του οστού. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, το οστό μπορεί να σπάσει σε πολλά κομμάτια. Τα κατάγματα συμβαίνουν συνήθως λόγω τροχαίων ατυχημάτων, πτώσεων ή αθλητικών τραυματισμών. Μπορoύν, εντούτοις, να είναι αποτέλεσμα ασθένειας του οστού που οδηγεί στην αποδυνάμωσή του, όπως η οστεοπόρωση, ή ο ανώμαλος σχηματισμός του οστού από συγγενείς ασθένειες στη γέννηση, όπως η ατελής οστεογένεση (osteogenesis imperfecta).
Ένα κάταγμα προκαλεί γενικά πόνο. Η διόγκωση, η ευαισθησία, η αλλαγή χρώματος και η δυσκολία να κινηθεί το επηρεασμένο μέλος του σώματος είναι συνήθη. Μερικές φορές παρατηρείται παραμόρφωση του μέλους που έχει υποστεί το κάταγμα. Η θέση και η σοβαρότητα του κατάγματος καθορίζουν τα συμπτώματα και τα σημάδια ασθένειας.
Η διάγνωση πραγματοποιείται με τη χρήση πλήρους ιατρικού ιστορικού, φυσική εξέταση και απεικονιστικές εξετάσεις, όπως ακτινογραφία οστού, αξονική ή μαγνητική τομογραφία για την εξέταση των παρακείμενων ιστών. Η θεραπεία ενός κατάγματος εξαρτάται από τον τύπο κατάγματος, τη σοβαρότητα και την θέση του, καθώς επίσης και την κατάσταση του ασθενούς. Η θεραπεία περιλαμβάνει την ξεκούραση, την αποφυγή τοποθέτησης βάρους στο μέλος, την ακινητοποίηση με νάρθηκα ή γύψο, τη φαρμακευτική αγωγή, και σε ορισμένες περιπτώσεις, τις χειρουργικές διαδικασίες.
Ο χρόνος επούλωσης ενός σπασμένου οστού διαφέρει από άτομο σε άτομο και εξαρτάται από τη βαρύτητα του τραυματισμού. Η επούλωση πραγματοποιείται πιο αργά σε μεγαλύτερες ηλικίες.
Ταξινόμηση
Υπάρχουν διάφορα κριτήρια ταξινόμησης, λόγω της έλλειψης κοινών μηχανισμών πρόκλησης καταγμάτων και των διαφορετικών θέσεων που εντοπίζονται.
Στις σύγχρονες ταξινομήσεις, οι τύποι καταγμάτων διακρίνονται ανάλογα με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:
Μηχανισμός πρόκλησης
Ακεραιότητα του δέρματος
Μετατόπιση μικρογραφία|Διαφορετικοί τύποι καταγμάτων:  (α) κλειστό κάταγμα   (β) ανοιχτό κάταγμα   (γ) εγκάρσιο κάταγμα   (δ) σπειροειδές κάταγμα   (ε) συμπιεσμένο κάταγμα   (στ) θλιπτικό κάταγμα   (ζ) κάταγμα χλωρού ξύλου   (η) λοξό κάταγμα
Σχήμα και κατεύθυνση κατάγματος
Βαρύτητα
Τμήματα
Ανατομική θέση
Η ταξινόμηση με βάση την ανατομική θέση περιλαμβάνει τον προσδιορισμό του εμπλεκόμενου μέρους του σώματος, όπως το κεφάλι ή το χέρι, ακολουθούμενο από πιο συγκεκριμένο εντοπισμό. Τα κατάγματα που έχουν πρόσθετα κριτήρια ορισμού από τον απλό εντοπισμό συχνά μπορούν να ταξινομηθούν ως υποτύποι καταγμάτων, όπως το κάταγμα Χολστάιν-Λούις που είναι υποτύπος κατάγματος βραχιονίου.
Παραδείγματα της ταξινόμησης περιλαμβάνουν: το «σπειροειδές κάταγμα του μηρού», «κάταγμα χλωρού ξύλου της κερκίδας», «προσκρουμένο κάταγμα βραχιονίου», «γραμμικό κάταγμα ωλένης», «πλάγιο κάταγμα μεταταρσικού οστού», «κάταγμα συμπίεσης των σπονδύλων» και «θλιπτικό κάταγμα κρανίου».
Τα κατάγματα ονομάζονται επίσης από το είδος του τραυματισμού που προκάλεσε τη θραύση των οστών. Για παράδειγμα: «κάταγμα του μπόξερ» του μετακάρπιου οστού του χεριού, «κάταγμα έκρηξης» των οστών πίσω από το μάτι και «κάταγμα πίεσης» των οστών της κνήμης.
Ταξινόμηση με βάση το όνομα
Στην παιδική και εφηβική ηλικία παρατηρούνται τα επιφυσιακά κατάγματα - ταξινόμηση Σάλτερ-Χάρις με 5 βασικούς τύπους. Στους ηλικιωμένους, τα κατάγματα συμβαίνουν με πολύ μικρότερο τραυματικό φορτίο και ο χρόνος αποθεραπείας αυξάνεται. Αυτό οφείλεται σε μια αλλαγή στην αναλογία των ανόργανων και οργανικών συστατικών του οστού.
Αιτιολογία
Τα κατάγματα των οστών συμβαίνουν ως αποτέλεσμα φορτίου που υπερβαίνει την αντοχή τους σε εφελκυσμό. Για κάθε οστό, κατά μήκος διαφορετικών αξόνων, το μέγεθος του τελικού φορτίου είναι διαφορετικό. Ο τύπος της θραύσης σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση εξαρτάται από την κατεύθυνση του διανύσματος δύναμης που εφαρμόζεται. Για παράδειγμα, εάν η πρόσκρουση είναι κάθετη στο σωληνοειδές οστό, τότε συμβαίνει εγκάρσιο κάταγμα, όταν το διάνυσμα δύναμης εφαρμόζεται παράλληλα με τον άξονα του οστού, συμβαίνουν γραμμικά κατάγματα.
Υπάρχουν τυπικά σημεία κατάγματος. Κατά κανόνα, βρίσκονται σε εκείνα τα μέρη όπου το οστό αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο φορτίο ή όπου η δύναμή του είναι χαμηλότερη. Τα πιο κοινά κατάγματα περιλαμβάνουν :
Παθογένεση
Ο οστίτης ιστός αποτελείται από ανόργανα και οργανικά συστατικά. Η σύνθεση του οστού είναι αρκετά περίπλοκη, το οργανικό μέρος του οστού είναι το 30% της μάζας του, το ανόργανο το 60% και το νερό αντιστοιχεί στο 10%. Το ανόργανο μέρος παρέχει δύναμη και αποτελείται κυρίως από φωσφορικό ασβέστιο και ιχνοστοιχεία. Το οργανικό μέρος αποτελείται κυρίως από κολλαγόνο, το οποίο κάνει το οστό πιο ελαστικό.
Όταν ένας οστίτης ιστός υποστεί κάταγμα, εμφανίζεται αιμορραγία, η οποία δεν σταματά εύκολα λόγω του ότι τα αγγεία βρίσκονται στο ανόργανο τμήμα του οστού. Η ποσότητα της αιμορραγίας εξαρτάται από τον τύπο του κατάγματος και τον εντοπισμό του. Για παράδειγμα, σε περίπτωση κατάγματος των οστών του κάτω άκρου, ο ασθενής χάνει 500-700 ml αίματος. Ως αποτέλεσμα αυτής της αιμορραγίας, σχηματίζεται αιμάτωμα, το οποίο στη συνέχεια περιβάλλει τα θραύσματα των οστών. Στη θέση της αιμορραγίας, εμφανίζεται οίδημα. Η διακοπή της αιμορραγίας δεν είναι εύκολη υπόθεση και, σε σύνθετα ανοιχτά κατάγματα, είναι δυνατή μόνο με χειρουργική επέμβαση.
Επούλωση
μικρογραφία|280x280εσ|Επούλωση κατάγματος. μικρογραφία|280x280εσ|Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων σταδίων επούλωσης του κατάγματος, διαφορετικά κύτταρα του ανοσοποιητικού είναι ενεργά σε διαφορετικά χρονικά σημεία. Ο χρόνος επούλωσης για τα κατάγματα ποικίλλει από αρκετές εβδομάδες έως αρκετούς μήνες, ανάλογα με την ηλικία (στα παιδιά, τα κατάγματα επουλώνονται πιο γρήγορα), τη γενική κατάσταση του σώματος και τις τοπικές αιτίες - τη σχετική θέση των θραυσμάτων, τον τύπο του κατάγματος κ.λπ.
Η διαδικασία επούλωσης του οστού περιλαμβάνει 4 στάδια :
Επιπλοκές
Οι περισσότεροι τραυματισμοί των οστών επουλώνονται φυσιολογικά. Ορισμένα κατάγματα, ωστόσο, μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρές επιπλοκές, συμπεριλαμβανομένης της λοίμωξης, η οποία μπορεί να προέλθει είτε από την μόλυνση του ανοιχτού κατάγματος, είτε από χειρουργικές επιπλοκές. Άλλες επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν τη ψευδάρθρωση, όπου το σπασμένο οστό αποτυγχάνει να επουλωθεί ή την πώρωση σε πλημμελή θέση, όπου το σπασμένο οστό επουλώνεται σε λάθος θέση. Η πώρωση σε πλημμελή θέση μπορεί να προέλθει λόγω κακής περιστροφής ενός οστού, η οποία είναι ιδιαίτερα συχνή μετά από κατάγματα του μηριαίου και της κνήμης. Οι επιπλοκές των καταγμάτων μπορούν να ταξινομηθούν σε τρεις ευρείες ομάδες, ανάλογα με τον χρόνο εμφάνισής τους.
Στο σημείο του τραυματισμού
Για να γίνει η διάγνωση ότι υπάρχει "κάταγμα", θα πρέπει να πληρούνται ορισμένα κριτήρια. Το κάταγμα είναι μια διάγνωση που τίθεται κλινικά και επιβεβαιώνεται μόνο ακτινογραφικά.
Σχετικά σημάδια κατάγματος
μικρογραφία|Ακτινογραφία κατάγματος αντιβραχίου σε μετωπιαία και πλάγια προβολή. Απόλυτα σημάδια κατάγματος
Στο νοσοκομείο
Η ακτινογραφία επιτρέπει να προσδιοριστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια ο τύπος του κατάγματος και η θέση των θραυσμάτων. Η ακτινογραφία είναι η τυπική διαγνωστική μέθοδος για την επιβεβαίωση ενός κατάγματος. Η εικόνα πρέπει να δείχνει δύο αρθρώσεις περιφερικά (μακριά) και εγγύς (κοντά) της βλάβης, το οστό πρέπει να φαίνεται σε δύο προβολές, μετωπιαία και πλάγια. Εάν πληρούνται αυτές οι προϋποθέσεις, η ακτινογραφία θα είναι επαρκής και πλήρης και η πιθανότητα λανθασμένης διάγνωσης ελάχιστη.
Αντιμετώπιση
Σε περίπτωση κατάγματος, η έγκαιρη ιατρική φροντίδα είναι πολύ σημαντική, η οποία μπορεί να σώσει τη ζωή του ασθενή και να αποτρέψει την ανάπτυξη σοβαρών επιπλοκών. Συχνά, δεν είναι τα ίδια τα κατάγματα που είναι επικίνδυνα, αλλά οι παθολογικές καταστάσεις που τα συνοδεύουν, όπως το τραυματικό σοκ και η αιμορραγία.
Πρώτες βοήθειες
Ο στόχος των πρώτων βοηθειών είναι να μειώσει τον πόνο, να παρέχει στους τραυματίες πλήρη ανάπαυση και, το πιο σημαντικό, να αποτρέψει τη βλάβη στους μαλακούς ιστούς (μύες, τένοντες) που περιβάλλουν το σημείο του κατάγματος. Ο ασθενής πρέπει να ξαπλώσει, να ηρεμήσει, να δημιουργηθεί ακινησία του τραυματισμένου άκρου. Όταν βοηθά κανείς σε κλειστά κατάγματα, δεν πρέπει, χωρίς ιδιαίτερη ανάγκη, να αφαιρεί ρούχα και παπούτσια από το κατεστραμμένο μέρος του σώματος. Απλώς κόβονται στη σωστή θέση. Σε ανοιχτά κατάγματα, μετά τη διακοπή της αιμορραγίας, εφαρμόζεται αποστειρωμένος επίδεσμος στο τραύμα. Η ανάταξη του κατάγματος επιτρέπεται μόνο εάν κάποιος από τους συνοδούς κατέχει την τεχνική αυτής της διαδικασίας.
Πρώτη ιατρική βοήθεια
Κανόνες ακινητοποίησης
Κατά τη διενέργεια (προσωρινής) ακινητοποίησης άκρων κατά τη μεταφορά, το άτομο που την πραγματοποιεί πρέπει να τηρεί τους ακόλουθους κανόνες:
Εξειδικευμένη ιατρική βοήθεια
Η εξειδικευμένη ιατρική περίθαλψη απαιτείται ιδιαίτερα σε σύνθετα κατάγματα, όταν η διατήρηση των μερών των οστών στη σωστή θέση είναι δύσκολη ή αδύνατη χωρίς εξειδικευμένες μεθόδους θεραπείας. Στη θεραπεία των καταγμάτων, τόσο στις συντηρητικές όσο και στις χειρουργικές μεθόδους, πραγματοποιείται έλεγχος του κατάγματος με ακτινογραφία κάθε 5-7 ημέρες - έτσι, αξιολογείται η αποτελεσματικότητα της ανάταξης και της επούλωσης.
Συντηρητική θεραπεία
Οι μέθοδοι συντηρητικής θεραπείας των καταγμάτων είναι γνωστές στην ανθρωπότητα από την αρχαιότητα και δεν έχουν αλλάξει πολύ από τότε. Μπορούν να χωριστούν χονδρικά σε τρεις ομάδες.
Στην περίπτωση ανεπαρκούς οστικής αποκατάστασης μετά τη θεραπεία, επιτρέπεται η επαναλαμβανόμενη ανάταξη. Υπό τις συνθήκες του χειρουργείου, το λανθασμένα συγκολλημένο οστό καταστρέφεται προσεκτικά και στη συνέχεια εφαρμόζεται μία από τις ανωτέρω χειρουργικές μεθόδους θεραπείας. Η επιλογή της τεχνικής πραγματοποιείται από τον γιατρό ανάλογα με τη θέση του κατάγματος, την κατάσταση του ασθενούς και πολλούς άλλους παράγοντες.
Αποκατάσταση
Βοηθητικές μέθοδοι θεραπείας: θεραπευτικές ασκήσεις, μασάζ, φυσικοθεραπεία, θεραπεία CPM. Ο χρόνος αποκατάστασης για τα κατάγματα καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την πολυπλοκότητα και τη θέση του κατάγματος. Ο χρόνος επούλωσης ποικίλλει από μερικές εβδομάδες έως αρκετούς μήνες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αποκατάσταση μετά από ένα κάταγμα δεν συμβαίνει, ενώ σχηματίζεται μια ψευδάρθρωση. Σε τέτοιες καταστάσεις χρησιμοποιούνται διάφορες μέθοδοι αρθροπλαστικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραυματισμοί Κατηγορία:Οξύς πόνος
Μαρία Σορτέ
Γεννήθηκε στην πόλη Καρμάγο της Τσιουάουα στο Μεξικό το 1955. Μετακόμισε στην Πόλη του Μεξικού για να σπουδάσει στην ιατρική.
Υπήρξε σύζυγος του πολιτικού Χαβιέρ Γκαρσία Πανιάγουα, ο οποίος πέθανε το 1998 από καρδιακή προσβολή. Μαζί απέκτησαν δύο γιούς, τον Ομάρ και τον Αδριάν. Είναι γιαγιά έξι εγγονιών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου
Μητροπολιτική Περιοχή του Τελ Αβίβ
350px|thumb|left|Χάρτης της μητροπολιτικής περιοχής του Τελ Αβίβ
Η Μητροπολιτική Περιοχή του Τελ Αβίβ (εβραϊκά: מטרופולין תל אביב), ή Γκους Νταν (גוש דן), είναι μια μητροπολιτική περιοχή που περιλαμβάνει περιοχές τόσο το Τελ Αβίβ όσο τις κεντρικές περιοχές του Ισραήλ. Η μητροπολιτική περιοχή είναι η μεγαλύτερη στο Ισραήλ, με 3.206.400 κατοίκους, περίπου το 40% του πληθυσμού του Ισραήλ.
Μητροπολιτικοί δακτύλιοι
Το Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής του Ισραήλ χωρίζει τη μητροπολιτική περιοχή του Τελ Αβίβ σε τέσσερα επιμέρους τμήματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελ Αβίβ Τελ Αβιβ
Ζίκο
Ο Αρτούρ Αντούνις Κοΐμπρα (Arthur Antunes Coimbra, γεννήθηκε 3 Μαρτίου 1953), γνωστότερος με το προσωνύμιο Ζίκο (Zico) ή Ζίκου, είναι Βραζιλιάνος τέως διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής. Κατά τις δεκαετίες του 1970 και '80 είχε διαπρέψει αγωνιζόμενος στη θέση του επιθετικού μέσου, κυρίως με την ομάδα της Φλαμένγκο. Θεωρείται ως ένας από τους ανώτερους τεχνικά παίκτες και σκόρερ στην ιστορία του ποδοσφαίρου και ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Στις εκλογές της IFFHS αναδείχθηκε 14ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Ο Ζίκο γεννήθηκε στο Κουϊντίνο του Ρίο ντε Τζανέιρο από πατέρα τέως ποδοσφαιριστή. Αρχικά σκεφτόταν να δοκιμασθεί στην τοπική Αμέρικα, όπου αγωνίζονταν οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του Αντούνες και Εντού. Τελικά όμως, άκουσε τη συμβουλή από κάποιον δημοσιογράφο-φίλο του πατέρα του, εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής ενός μεγαλύτερου συλλόγου του Ρίο, της Φλαμένγκο. Έγινε μέλος της ομάδας νέων στα 14 του το 1967, όντας λεπτός σαν ραβδί και κοντός (μόνο 1,45 μέτρα). Ο σύλλογος τον έγραψε σε ένα πρόγραμμα που αφορούσε ειδική διατροφή και γυμναστική. Με τους «μικρούς» της Φλαμένγκο μέτρησε συνολικά 116 αγώνες και 81 γκολ. Το Ζίκο, μπήκε στη ζωή του σε μικρή ηλικία λόγω της σωματοδομής του: το Arthur έγινε Arthurzinho και στη συνέχεια Arthurzico.
Καριέρα σε συλλόγους
Το 1971 έκανε το ντεμπούτο του στην ανδρική ομάδα σε αγώνα με αντίπαλο τη Βάσκο ντα Γκάμα (αποτέλεσμα 2–1) δίνοντας την ασίστ για το νικητήριο γκολ και κατέκτησε τον πρώτο τίτλο του, το πρωτάθλημα Καριόκα. Δεν καθιερώθηκε άμεσα αλλά στη μεθεπόμενη αγωνιστική περίοδο εξελίχθηκε σε βασικό στέλεχος σημειώνοντας 20 τέρματα στο πρωτάθλημα Καριόκα που ξανακέρδισε.
Η παρουσία του στη Φλαμένγκο συνδυάστηκε με μία από τις καλύτερες περιόδους στην ιστορία της ομάδας, ο ίδιος δε ανέδειξε το πλούσιο ταλέντο του αφήνοντας ιδιαίτερα στη μνήμη των φιλάθλων τα λακτίσματά του με στημένη μπάλα (φάουλ, κόρνερ, πέναλτι), όπου συνδύαζε υψηλή τεχνική με δύναμη. Το 1974 κέρδισε το βραβείο του καλύτερου παίκτη του τότε πρωταθλήματος στα 20 του χρόνια. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το δεύτερο πρωτάθλημα Καριόκα αλλά ο δρόμος για τον τίτλο του Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο είχε ως εμπόδιο τη Βάσκο ντα Γκάμα για δύο χρονιές. Το 1978 όμως κατέκτησε ένα ακόμα τίτλο Καριόκα, ενώ το 1979 έγιναν δύο διοργανώσεις που κατακτήθηκαν και οι δύο από τη Φλαμένγκο που άρχισε να δείχνει τη σαφή ανοδική της πορεία. Εκείνη ήταν και η πιο παραγωγική χρονιά του, όταν σημείωσε 70 γκολ σε 56 επίσημους αγώνες με σύλλογο και εθνική ομάδα. Την ίδια χρονιά έγινε πρώτος σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου. Συνολικά αγωνίσθηκε στην πρώτη ομάδα της Φλαμένγκο για 18 σεζόν (1971–1983 και 1985–1989) με απολογισμό: 247 συμμετοχές - 135 γκολ στο βραζιλιάνικο πρωτάθλημα, 300 συμμετοχές - 239 γκολ στο πρωτάθλημα της πολιτείας Καριόκα (διεξάγεται τους πρώτους μήνες κάθε χρόνου πριν το εθνικό), έχοντας την πέμπτη θέση του συνόλου εθνικών και πολιτειακών πρωταθλημάτων πρώτης κατηγορίας. Με αυτές τις επιδόσεις και τον τρόπο παιχνιδιού του κέρδισε το προσωνύμιο «λευκός Πελέ», ενώ και ο ίδιος ο Πελέ έχει δηλώσει πως «απ' όλους τους ποδοσφαιριστές, αυτός που με πλησίασε περισσότερο ήταν ο Ζίκο». Στέφθηκε πρωταθλητής Βραζιλίας τέσσερις φορές: (1980, 1982, 1983, 1987) και Νότιας Αμερικής μία (Λιμπερταδόρες 1981). Το 1981 κέρδισε επίσης το Διηπειρωτικό Κύπελλο. Οι τίτλοι αυτοί ήταν οι πρώτοι που κέρδιζε στην ιστορία της η Φλαμένγκο και μάλιστα σε χρονικό διάστημα τριών εβδομάδων.
Στον ημιτελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες η Φλαμένγκο αντιμετώπισε την Ατλέτικο Μινέιρο νικώντας στα χαρτιά μιας και ο επεισοδιακός αγώνας διακόπηκε. Στον τελικό αντίπαλος, η ομάδα έκπληξη της διοργάνωσης, η παντελώς άσημη τότε Κομπρελόα από τη Χιλή. Οι “αλεπούδες της ερήμου”, μία ομάδα από μία μικρή πόλη μεταλλωρύχων είχε κερδίσει το πρωτάθλημα μόλις τρία χρόνια μετά την ίδρυσή της και έφτανε στον τελικό του Λιμπερταδόρες στα τέσσερα χρόνια κάνοντας εξαιρετικές εμφανίσεις. Η μεγάλη δύναμη της Κομπρελόα ήταν το γήπεδό της, σε υψόμετρο 2.200 μέτρων στην πόλη Καλαμά που βρίσκεται μέσα σε έρημο και έχει έναν από τους χαμηλότερους μέσους όρους βροχόπτωσης στον κόσμο. Το υψόμετρο σε συνδυασμό με τη σκόνη από την έρημο κάνουν τις συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες. Η Φλαμένγκο κατέθεσε διαμαρτυρία στην Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Νοτίου Αμερικής (CONMEMBOL) και ζήτησε να αλλάξει το γήπεδο. Η μικρή (αλλά εύρωστη) Κομπρελόα έφτασε μέχρι να προτείνει και χρήματα στη Φλαμένγκο για να μην καταθέσει αίτημα, αλλά οι Βραζιλιάνοι δεν πείστηκαν και η έδρα άλλαξε, παρά την έφεση των Χιλιανών. Μπροστά σε 93.000 θεατές στο Στάδιο Μαρακανά, η Φλαμένγκο κέρδιζε από το πρώτο ημίχρονο με 2–0 χάρη σε δύο γκολ του Ζίκο, ενώ είχε χάσει πολλές ευκαιρίες. Το γκολ του Μερέγιο όμως έκανε το τελικό σκορ 2–1 και έδωσε ελπίδες στους Χιλιανούς. Η ρεβάνς είχε 60.000 θεατές στο Σαντιάγο κυρίως οπαδούς των τοπικών συλλόγων, αλλά και ηρωικούς οπαδούς της Κομπρελόα που έκαναν τα περίπου 1.500 χιλιόμετρα απόσταση από την έρημο στην πρωτεύουσα. Η χιλιανή ομάδα έκανε ό,τι μπορούσε για να κατακτήσει το κύπελλο. Ο Ζίκο σε συνέντευξή του θυμάται εκείνους τους τελικούς και τους αποκάλεσε τη νίκη του ποδοσφαίρου επί της βίας. Οι Χιλιανοί μετά τα όσα είχαν γίνει για την έδρα, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο. Ο θρύλος (που υποστηρίζει ο Ζίκο) λέει ότι ο αρχηγός και αμυντικός της Κομπρελόα Μάριο Σότο κρατούσε μια πέτρα στο χέρι του σε όλο τον αγώνα και χτυπούσε τους Βραζιλιάνους όποτε μπορούσε. Δύο παίκτες της Φλαμένγκο αποχώρησαν με τα κεφάλια τους μέσα στο αίμα. Η Κομπρελόα τελικά στο 79ο λεπτό, ο σκόρερ και του πρώτου ματς Μερέγιο με εκτέλεση φάουλ έκανε το 1–0. Με τα εκτός έδρας γκολ να μην μετρούν οδηγηθήκαμε σε τρίτο παιχνίδι, που έγινε στο ουδέτερο Μοντεβιδέο. Εκεί, ο Ζίκο αποφασισμένος να μη χάσει τον τίτλο, σκόραρε ξανά δύο φορές και έφτασε τα 11 γκολ στη διοργάνωση αναδεικνυόμενος πρώτος σκόρερ. Το παιχνίδι έληξε με 2–0 κι η Φλαμένγκο πανηγύρισε το πρώτο της Κόπα Λιμπερταδόρες. Η διοργάνωση του 1981 ήταν μία από τις πιο σκληρές, πιο αμφισβητούμενες και πιο ιστορικές του Κόπα Λιμπερταδόρες.
thumb|1979 Στον τελικό του Διηπειρωτικού ο Ζίκο κατέκτησε τον υψηλότερο τίτλο του κάνοντας έξοχη εμφάνιση στη νίκη επί της Λίβερπουλ με 3–0 δίνοντας τελικές πάσες (ασίστ) και για τα τρία γκολ. Το αποτέλεσμα διαμορφώθηκε στο πρώτο ημίχρονο με τον αγγλικό σύλλογο να θεωρείται φαβορί πριν την έναρξη της συνάντησης του Τόκιο. Παρά το γεγονός ότι δεν σκόραρε, η εμφάνισή του παραμένει από τις πιο αξιοσημείωτες στην ιστορία του θεσμού. Οι ατομικές διακρίσεις δεν έλειπαν καθώς τρεις φορές αναδείχθηκε κορυφαίος ποδοσφαιριστής στη Νότιο Αμερική, ενώ δύο φορές ήταν δεύτερος σε διάστημα έξι ετών (1976–1982). Συνολικά για τη Φλαμένγκο σημείωσε 568 τέρματα σε 765 επίσημους και φιλικούς αγώνες.
Το καλοκαίρι του 1983 η απελευθέρωση της αγοράς στο Ιταλικό πρωτάθλημα (Καμπιονάτο) οδήγησε τους κορυφαίους του αθλήματος εκεί και ο Βραζιλιάνος αγωνίστηκε με τη φανέλα της μικρομεσαίας Ουντινέζε. Η μεταγραφή ήταν περιπετειώδης καθώς ο παίκτης αρνήθηκε πρόταση της Μίλαν και οι μεγαλύτεροι σύλλογοι πίεσαν την FIGC (Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου) που αρχικά εμπόδισε τη μεταφορά ζητώντας οικονομικές εγγυήσεις. Αυτό προκάλεσε αναταραχή στο Ούντινε καθώς οι εξοργισμένοι βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι ενάντια στην ιταλική ομοσπονδία και την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ιστορικοί λόγοι θα τους έκαναν να φωνάζουν Ο Zico, ο Austria! ("Είτε Ζίκο, είτε Αυστρία"). Στο τέλος της διαμάχης, η συμφωνία πέρασε. Στην Ιταλία έμεινε για ενάμισι χρόνο, μετρώντας 22 γκολ σε 39 αγώνες πρωταθλήματος και 8 γκολ σε 14 αγώνες κυπέλλου. Την πρώτη αγωνιστική περίοδο σημείωσε 19 τέρματα και ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος, όμως η ομάδα κατατάχθηκε μόλις ένατη, τρεις θέσεις χαμηλότερα από την προηγούμενη χρονιά, αν και σημείωσε σχεδόν διπλάσια γκολ. Τη δεύτερη χρονιά ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς και η έλλειψη υψηλών στόχων από την ιταλική ομάδα του έδειξε το δρόμο της επιστροφής στην πατρίδα του.
Μετά την ιταλικό κομμάτι της καριέρας επέστρεψε στη Φλαμένγκο το 1985 και την ίδια χρονιά τραυματίστηκε σοβαρά στο αριστερό του γόνατο και χρειάστηκαν τέσσερις επεμβάσεις για να ανακάμψει και χρονικό διάστημα σχεδόν ενός έτους. Όταν επανήλθε δεν ήταν στην προγενέστερη κατάσταση και έτσι το Δεκέμβριο του 1989 ο 37άρης πια Ζίκο αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, έχοντας ένα θριαμβευτικό 5–0 του συλλόγου του επί της αιώνιας αντιπάλου Φλουμινένσε ως τελευταία μεγάλη επιτυχία της καριέρας του. Θεωρούμενος ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του συλλόγου έκανε την αποχαιρετηστήρια εμφάνισή του στις 6 Φεβρουαρίου 1990. Κλείνοντας την καριέρα του στην πατρίδα του ήταν ο παίκτης που είχε πετύχει τα περισσότερα γκολ στο Στάδιο Μαρακανά, 333 σε 435 αγώνες. Για ένα σύντομο διάστημα ασχολήθηκε και με την πολιτική, διατελώντας Υπουργός Αθλητισμού της Βραζιλίας (1990). Κράτησε αυτό το πόστο για περίπου ένα χρόνο.
Κλυπεόμορφα
Τα κλυπεόμορφα (επιστημονική-λατινική ονομασία Clupeiformes) είναι τάξη των ακτινοπτερύγιων ιχθύων (ψαριών), που περιλαμβάνει την οικογένεια της ρέγγας (τις κλυπεΐδες) και την οικογένεια του γαύρου (τις εγγραυλίδες). Γενικότερα, η τάξη περιέχει αρκετά από τα σημαντικότερα για την ανθρώπινη διατροφή ψάρια.
Τα κλυπεόμορφα είναι φυσόστομα ψάρια, δηλαδή η νηκτική κύστη τους έχει έναν αεραγωγό που τη συνδέει με τον εντερικό σωλήνα. Κατά κανόνα δεν έχουν πλευρική γραμμή, αλλά τα πτερύγια και τα λέπια τους είναι παρόμια με εκείνα των περισσότερων άλλων ψαριών. Είναι γενικώς ασημόχρωμα ψάρια με υδροδυναμικό σώμα στο σχήμα του αδραχτιού (ατρακτοειδές) και σχηματίζουν συχνά κοπάδια. Τα κλυπεόμορφα είναι από τα σημαντικότερα φυτοφάγα ψάρια, καθώς καταναλώνουν ως σύνολο μεγάλες ποσότητες από φυτοπλαγκτόν, το οποίο φιλτράρουν από το νερό σε κτενοειδείς προεξοχές στο βραγχιακό τόξο τους.
Ζίκο
Καριέρα σε συλλόγους
Κρέμασε οριστικά τα παπούτσια του το 1994, σε ηλικία 41 ετών, έχοντας τα ιδιαίτερα πετυχημένα στοιχεία των 192 τερμάτων σε 334 αγώνες εθνικών πρωταθλημάτων (μ.ό. 0,58 ανά αγώνα) και συνολικά 400 σε πρωταθλήματα επιπέδου πρώτης κατηγορίας. Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 826 γκολ σε επίσημους και φιλικούς αγώνες, ενώ σε επίσημους αγώνες σημείωσε 546 σε 798 επίσημους αγώνες. Τα 62 από αυτά ήταν με απ' ευθείας εκτελέσεις φάουλ, στοιχείο που εξακολουθεί να τον διατηρεί στους 10 καλύτερους όλων των εποχών. Αν συμπεριληφθούν και οι φιλικοί αγώνες, τότε είναι κάτοχος του ρεκόρ κόσμου με 101 γκολ με απ' ευθείας εκτελέσεις φάουλ.
Διεθνής καριέρα
Από τις 25 Φεβρουαρίου 1976, όταν χρίστηκε για πρώτη φορά διεθνής στο Μοντεβιδέο (Ουρουγουάη - Βραζιλία 1–2, σημείωσε ένα γκολ) και για μία δεκαετία, ο Ζίκο υπήρξε αναντικατάστατο στέλεχος της Σελεσάο στις μεγάλες διοργανώσεις. Συνολικά φόρεσε τη φανέλα με το εθνόσημο σε 71 αναμετρήσεις και πέτυχε 48 τέρματα. 14 συμμμετοχές και 5 γκολ είναι σε Παγκόσμια Κύπελλα (Αργεντινή '78, Ισπανία '82, Μεξικό '86), δεν κατάφερε όμως να στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής, έχοντας ως καλύτερη την τρίτη του 1978. Στον εναρκτήριο αγώνα εκείνης της διοργάνωσης με αντίπαλο τη Σουηδία, ο Ζίκο εκτέλεσε ένα κόρνερ στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, επιτυγχάνοντας τέρμα και ενώ το αποτέλεσμα ήταν 1–1. Ωστόσο, ο Ουαλός διαιτητής ακύρωσε το γκολ, λέγοντας ότι είχε σφυρίξει για να τερματίσει τον αγώνα ενώ η μπάλα ήταν ακόμα στον αέρα. Στο δεύτερο γύρο, σημείωσε πέναλτι στη νίκη με 3–0 επί του Περού.
Κλυπεόμορφα
Η παλαιά τάξη ισοσπόνδυλοι (Isospondyli) εντάχθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της στα κλυπεόμορφα, αλλά μερικοί ισοσπόνδυλοι ιχθείς ταξινομήθηκαν σε διάφορες άλλες τάξεις (οστεογλωσσόμορφα, σολωμόμορφα, κ.ά.).
Ζίκο
Διεθνής καριέρα
Ειδικά στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 της Ισπανίας, η ομάδα της Βραζιλίας φάνταζε ως φαβορί διαθέτοντας μία από τις θεωρούμενες ως καλύτερες ομάδες όλων των εποχών ο Ζίκο ήταν σε εξαιρετική κατάσταση, αποδεικνύοντας ότι ήταν σε θέση να κάνει τα πάντα μέσα στο γήπεδο, θεωρούμενος δίκαια ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου. Με προπονητή τον Τέλε Σαντάνα, η Βραζιλία ανέκτησε τον τρόπο παιχνιδιού που εγκαινίασαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 οι Πελέ και Γκαρίντσα, γνωστό ως futebol-arte: ένας τρόπος χαράς που στην ποδοσφαιρική πραγματικότητα θα μπορούσε να οριστεί ως «μία μάχη μεταξύ αισθητικής και αποτελεσμάτων». Στην πραγματικότητα ήταν το ginga, ένας τρόπος ποδοσφαίρου βασισμένος στις βραζιλιάνικες παραδόσεις της σάμπα και της καποέιρα, που συνδυάζει πολεμικές τέχνες και χορό. Ο τρόπος αυτός είχε χαθεί στη Βραζιλία μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 πνιγμένος από το ύφος της στρατιωτικής δικτατορίας της χώρας και αναβίωσε χάρις στους εξαιρετικούς τεχνικά παίκτες της ομάδας της διοργάνωσης του 1982. Ο Ζίκο, ο Σόκρατες και οι συμπαίκτες τους στην εθνική του 1982 θα τιμούνται πάντα από τους Βραζιλιάνους ως πραγματικοί εκπρόσωποι του τρόπου αυτού παιχνιδιού. Ο Ζίκο σημείωσε τέσσερα τέρματα στους πέντε πρώτους αγώνες της εθνικής, πετυχαίνοντας ένα γκολ στην εύκολη νίκη επί της Αργεντινής με 3–1 αλλά στις 5 Ιουλίου η ομάδα ηττήθηκε από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Ιταλία με τρία γκολ του Πάολο Ρόσι και σκορ-έκπληξη 3–2 σε ένα από τους συγκλονιστικότερους αγώνες των διοργανώσεων του Κυπέλλου και έτσι δεν προκρίθηκε στους "4". «Πριν την έναρξη του αγώνα, στα αποδυτήρια, είπαμε ότι μπαίνουμε για να νικήσουμε. Δεν σκεφτόμασταν καν την ισοπαλία. Και δεν την σκεφτόμασταν ούτε μετά το 2-2. Λάθος; Λάθος. Αυτό ήταν το ποδόσφαιρό μας όμως, παίζαμε πάντα για τη νίκη, πάντα επιθετικά, πάντα μπροστά», θα πει χρόνια μετά ο Ζίκο, προσπαθώντας να εξηγήσει το πώς η Βραζιλία δέχθηκε και τρίτο γκολ από τον Ρόσι, στο 74′, με αποτέλεσμα να αποκλειστεί. Ο Ζίκο ψηφίστηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης.
Κλυπεόμορφα
Ταξινομική υποδιαίρεση
Το φυλογενετικό δένδρο των κλυπεομόρφων που γίνεται ευρύτερα αποδεκτό σήμερα προσδιορίσθηκε το 2014 από τους Σεμπαστιέν Λαβουέ, Πέτρο Κωνσταντινίδη και Γ.Τζ. Τσεν. Σήμερα αναγνωρίζονται γενικώς περίπου 405 είδη κλυπεομόρφων, που ομαδοποιούνται σε επτά οικογένειες, ως εξής:
Αρκετοί βιολόγοι ωστόσο ταξινομούν το ιδιόμορφο γένος Sundasalanx (μικρά ψαράκια του γλυκού νερού) σε δική του ξεχωριστή οικογένεια, τις Sundasalangidae, αντί να το εντάσσουν στις Clupeidae, δεχόμενοι έτσι οκτώ οικογένειες κλυπεομόρφων.
Ζίκο
Προπονητής
Το 1996 τιμήθηκε από τη FIFA για την προσφορά του με την ανώτατη διάκριση του αθλήματος, το Τάγμα Αξίας.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γαλλίας το 1998, ο Ζίκο ήταν μέλος της βραζιλιάνικης αποστολής, ως βοηθός του προπονητή Μάριο Ζαγκάλο.
Το 2002, αμέσως μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο των Ν. Κορέας - Ιαπωνίας, ανέλαβε πρώτος προπονητής της Εθνικής Ιαπωνίας. Κορυφαίες στιγμές του ήταν η κατάκτηση του Ασιατικού Κυπέλλου το 2004 και η πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας το 2006. Η αποτυχία της ομάδας του να καταφέρει κάτι καλό στη Γερμανία (αποκλείσθηκε στη φάση των ομίλων με μία ισοπαλία και δύο ήττες) τον οδήγησε στην παραίτηση.