cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιορκία της Ιερουσαλήμ (37 π.Χ.)
Οι Πάρθοι στην Ιουδαία. Ο Αντίγονος Ματταθίας ανακηρύσσεται βασιλιάς
Ο Αντώνιος εκείνη την στιγμή βρίσκονταν στην Αλεξάνδρεια και δεν μπορούσε να κινητοποιηθεί. Οι δυνάμεις των Πάρθων αφού νίκησαν τις δυνάμεις του τετράρχη της Ιουδαίας Ηρώδη σε μια τοποθεσία που ονομάζονταν Δρυμός έφτασαν μπροστά στην Ιερουσαλήμ. Μέσα στην πόλη εκδηλώθηκε στάση και έγιναν εμφύλιες συγκρούσεις. Οι υποστηρικτές του Αντίγονου κλείστηκαν μέσα στον Ναό και σε διαφορές οχυρές θέσεις που δημιούργησαν μέσα στην πόλη. Ο Ηρώδης κρατούσε το ανάκτορο των Ασμοναίων και ο αδελφός του Φασαήλ με τον αρχιερέα Υρκανό τα τείχη της πόλης. Ο Αντίγονος ζήτησε από τον Πάκορο να μεσολαβήσει. Εκείνος έπεισε τον Φασαήλ και τον Υρκανό να πάνε ως πρέσβεις στον Πάρθο σατράπη Βαζαφράνη και να συζητήσουν για την κατάπαυση του πολέμου. Ο Πάρθος αξιωματούχος εγγυήθηκε για την ασφάλεια τους. Δεν είχε όμως  καμία πρόθεση να τηρήσει την υπόσχεση του.
Μόλις ο Φασαήλ και ο Υρκανός έφτασαν στην Γαλιλαία τους συνέλαβε. Ο Υρκανός παραδόθηκε στον Αντίγονο ο οποίος του έκοψε με τα δόντια του τα αυτιά, στερώντας του έτσι για πάντα το αρχιερατικό αξίωμα καθώς  ο  αρχιερέας  όφειλε να είναι απόλυτα αρτιμελής. Κατόπιν οδηγήθηκε ως αιχμάλωτος στην χώρα των Πάρθων. Ο Φασαήλ πρόλαβε να αυτοκτονήσει. Ο Πάκορος προσπάθησε να στήσει την ιδία παγίδα και στον Ηρώδη προτείνοντας του διαπραγματεύσεις. Ο Ηρώδης έχοντας πληροφορηθεί την τύχη του αδελφού του και του Υρκανού, διέφυγε μαζί με τους οπαδούς του προς την Ιδουμαία. Οι Πάρθοι τον καταδίωξαν. Ο Ηρώδης κατέφυγε στο φρούριο της Μασάντα και κατόπιν στην πόλη Ρήσα της Ιδουμαίας. Εκεί αποφάσισε να αφήσει στη Μασάντα φρουρά 800 ανδρών με επικεφαλής  τον αδελφό του Ιώσηπο. Κατόπιν κατέφυγε στην Πέτρα της Ναβαταίας για να ζητήσει βοήθεια από τους Άραβες. Οι Άραβες κράτησαν διφορούμενη στάση. Το γεγονός αυτό ανάγκασε τον Ηρώδη να καταφύγει στην Αλεξάνδρεια προκειμένου να συναντήσει τον Αντώνιο. Όταν έφτασε εκεί έμαθε ότι ο Αντώνιος είχε αναχωρήσει από την πόλη και επέστρεφε στην Ρώμη. Ο Ηρώδης αποφάσισε να τον ακολουθήσει. Ύστερα από ένα περιπετειώδες θαλάσσιο ταξίδι έφτασε τελικά στην Ρώμη το φθινόπωρο του 40 π.Χ. και  έγινε δεκτός από τον Αντώνιο. Στην Ιουδαία ο Αντίγονος ανακηρύχθηκε βασιλιάς και αρχιερέας με την παρθική υποστήριξη.
Ο Ηρώδης ανακηρύσσεται βασιλιάς από την Σύγκλητο
thumb|200px|Ηρώδης ο Μέγας. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Ρώμη ο Ηρώδης είχε την ευκαιρία να αναπτύξει στενές σχέσεις όχι μόνο με τον Αντώνιο αλλά και με τον Οκταβιανό. Αυτοί οι δυο αλλά και άλλοι επιφανείς Ρωμαίοι συγκλητικοί απαρίθμησαν στην Σύγκλητο τις πολλές υπηρεσίες που προσέφερε στην Ρώμη αυτός και οι πρόγονοι του και μίλησαν για την δεινή θέση που είχε περιέλθει εξ’ αιτίας της επιθετικότητας των Πάρθων. Κατόπιν μίλησε ο Αντώνιος ο οποίος πρότεινε πως εν’ όψει του νέου πολέμου που θα γίνονταν εναντίον των Πάρθων θα ήταν καλύτερο αν ο Ηρώδης ανακηρύσσονταν βασιλιάς της Ιουδαίας. Η Σύγκλητος συμφώνησε με αυτή την πρόταση και ο Ηρώδης ανακηρύχθηκε βασιλιάς (Δεκέμβριος του 40 π.Χ.).
Ο Αντώνιος ξεκίνησε την εκστρατεία του εναντίον των Πάρθων που βρίσκονταν στην Συρία το επόμενο έτος. Το αρχηγείο του βρίσκονταν στην Αθήνα. Επικεφαλής των ρωμαϊκών δυνάμεων ορίστηκε ο στρατηγός Πόπλιος Βεντίδιος Βάσσος ο όποιος ύστερα από την μάχη της Γινδάρου (39 π.Χ.),  κατάφερε να  τους εκδιώξει  πέρα από τον Ευφράτη. Στην κατοχή των Πάρθων παρέμειναν μόνο η Άραδος στην Φοινίκη και η Ιουδαία.
Κατάληψη της Παλαιστίνης από τον Ηρώδη
Κατά την διάρκεια της απουσίας του Ηρώδη στην Ρώμη οι οπαδοί του είχαν κρατήσει ορισμένα οχυρά στην Ιουδαία και στην Ιδουμαία. Το πιο σπουδαίο έρεισμα τους ήταν το οχυρό της Μασάντα το οποίο πολιορκούνταν από τους οπαδούς του Αντίγονου. Ύστερα από την νίκη τους στην μάχη της Γινδάρου οι Ρωμαίοι είχαν αρχίσει τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε όλη την περιοχή της Συρίας και της Παλαιστίνης. Ο Αντώνιος ανέθεσε την εκκαθάριση της τελευταίας περιοχής στον Βεντίδιο. Εκείνος έφτασε ως την  Ιερουσαλήμ .Εκεί ήρθε σε οικονομική συμφωνία με τον Αντίγονο.΄Ετσι εγκατέλειψε την περιοχή αναχωρώντας για την  Καππαδοκία και αφήνοντας πίσω τον υφιστάμενο του Ποπίδιο Σίλωνα προκειμένου να παραλάβει τα χρήματα. Ο Σίλων έκανε ανακωχή με τον Αντίγονο.
Τότε έφτασε δια θαλάσσης ο Ηρώδης στην Πτολεμαΐδα (τέλη του 39 π.Χ.). Αφού συγκέντρωσε μια ένοπλη δύναμη κινήθηκε γρήγορα προς νότο ανησυχώντας για τους δικούς του που ήταν πολιορκημένοι. Ταυτόχρονα ο απεσταλμένος του Αντώνιου Κόιντος Δέλλιος έδωσε εντολή στον Bεντίδιο και στον Σίλωνα να βοηθήσουν τον Ηρώδη. Ο Βεντίδιος όμως αντιμετώπιζε προβλήματα με τα υπολείμματα των Πάρθων που λυμαίνονταν την Συρία ενώ ο Σίλων παρέμενε  στην θέση του κοντά στην Ιερουσαλήμ.
Ο Ηρώδης για να συνεχίσει την πορεία του έπρεπε να καταλάβει την Ιόππη. Όταν κατάφερε να καταλάβει την πόλη, πληροφορήθηκε ότι ο Σίλων με τον στρατό του είχε αποχωρήσει από την Ιερουσαλήμ καταδιωκόμενος από οπαδούς του Αντίγονου και έρχονταν να τον συναντήσει. Ο Ηρώδης απώθησε τους οπαδούς του Αντίγονου σώζοντας τον Σίλωνα .Κατόπιν έσπευσε να λύσει την πολιορκία της Μασάντα και να καταλάβει ορισμένες θέσεις στην Ιδουμαία.
Αφού ολοκλήρωσε αυτές τις επείγουσες επιχειρήσεις ο Ηρώδης γύρισε στην περιοχή της Ιερουσαλήμ όπου συνάντησε τον Σίλωνα αλλά και αρκετούς πολίτες που έσπευσαν στο πλευρό του. Ο Ηρώδης, ξεκινώντας την πολιορκία, έστησε στο στρατόπεδο του έξω από την δυτική πλευρά της πόλης και προσπάθησε με κήρυκες να πάρει τους πολίτες με το μέρος του. Ο Αντίγονος όμως αντέδρασε με τον ίδιο τρόπο ζητώντας με κήρυκες από τους πολίτες να μην δίνουν βάση στις υποσχέσεις του αντίπαλου του .Έτσι η προσπάθεια του Ηρώδη απέτυχε.
Λίγο αργότερα ο Σίλων και ο στρατός του δυσφόρησαν λόγω ελλείψεως εφοδίων. Ο Ηρώδης αφού κατάφερε με απειλές να αναχαιτίσει την δυσφορία τους φρόντισε να οργανώσει μια βάση ανεφοδιασμού στην Ιεριχώ. Ταυτόχρονα έμαθε ότι ο Αντίγονος είχε δημιουργήσει ομάδες που είχαν σκοπό να εμποδίσουν με ενέδρες τον ανεφοδιασμό. Μια μικτή ρωμαίο-ιουδαϊκή δύναμη ανέλαβε την μεταφορά των εφοδίων από την Ιεριχώ στην Ιερουσαλήμ. Εξ’ αιτίας της απειθαρχίας και της αρπακτικότητας όμως των Ρωμαίων η αποστολή απέτυχε. Η Ιεριχώ λεηλατήθηκε και ο Ηρώδης αναγκάστηκε να διαλύσει την πολιορκία της πόλης προφασιζόμενος την έλευση του χειμώνα. Έπειτα έστειλε τους Ρωμαίους του Σίλωνα σε χειμερινά καταλύματα. Η απροθυμία του Σίλωνα να ενισχύσει σοβαρά τον Ηρώδη οφείλονταν στο γεγονός ότι είχε δωροδοκηθεί από τον Αντίγονο.
Ο Ηρώδης δεν τερμάτισε την δραστηριότητα του. Αντίθετα εκμεταλλευόμενος το μικρό διάστημα που απέμενε ως τον τερματισμό των επιχειρήσεων ανακατέλαβε την Ιδουμαία και το μεγαλύτερο μέρος της Γαλιλαίας. Μόνο τότε αποχώρησε στα χειμερινά του καταλύματα (χειμώνας 39 π.Χ.).
Το επόμενο έτος (38 π.Χ.) Ηρώδης έστειλε  τον Σίλωνα  στον Βεντίδιο  και συνέχισε τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε απρόσιτες περιοχές της Γαλιλαίας. Λίγο αργότερα ο Βεντίδιος έστειλε στον Ηρώδη κάποιον Μαχαιρά με δυο λεγεώνες και αρκετούς ιππείς για να τον βοηθήσει. Ο Μαχαιράς περιφρονώντας τον Ηρώδη έσπευσε να προελάσει έως την Ιερουσαλήμ και να επιτεθεί στην πόλη. Αποκρούστηκε όμως και άρχιζε να σκοτώνει αδιακρίτως Ιουδαίους. Η συμπεριφορά αυτή δυσαρέστησε τον Ηρώδη.
Ο Βεντίδιος εκείνη την εποχή πολιορκούσε στα Σαμόσατα τον βασιλιά της Κομμαγηνής Αντίοχο Ι Θεό που ήταν σύμμαχος των Πάρθων. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας έφτασε στην περιοχή και ο Αντώνιος. Ο Ηρώδης έσπευσε να τον συναντήσει  προκειμένου να διαμαρτυρηθεί και να ζητήσει  βοήθεια από αυτόν. Ενώ ο Ηρώδης βρίσκονταν καθ’ οδόν προς τον Αντώνιο ο αδελφός του Ιώσηπος που είχε παραμείνει επικεφαλής των δυνάμεων του στην Γαλιλαία αφού ενισχύθηκε με ορισμένες ρωμαϊκές δυνάμεις απειροπόλεμων στρατιωτών που του παραχώρησε ο Μαχαιράς κινήθηκε προς την Ιεριχώ προκειμένου να λεηλατήσει τα σιτηρά που είχαν συγκεντρωθεί στην περιοχή. Ο Αντίγονος όμως έμαθε τις προθέσεις του και έστειλε εναντίον του στρατό με επικεφαλής τον Πάππο. Ο στρατός του Ιώσηπου έπεσε θύμα ενέδρας σε μια ορεινή περιοχή και εξολοθρεύτηκε μαζί με τον αρχηγό του. Η ήττα αυτή προκάλεσε εξεγέρσεις τόσο στην Γαλιλαία όσο και στην Ιδουμαία. Ο Ηρώδης κατάφερε να αποσπάσει εκ’ νέου την υποστήριξη του Αντώνιου. Οι επιχειρήσεις εναντίον των Πάρθων και των υποστηρικτών τους είχαν τελειώσει και υπήρχαν πολλά διαθέσιμα στρατεύματα. Ο νέος έπαρχος της Συρίας και της Κιλικίας  Γάιος Σόσιος διατάχθηκε να ενισχύσει κατ’ αρχήν με δυο λεγεώνες τον Ηρώδη και κατόπιν να κατευθυνθεί και αυτός στην Ιουδαία με τον κύριο όγκο του στρατού του. Ο Ηρώδης έμαθε τα νέα για τον θάνατο του Ιώσηπου όταν έφτασε στην Δάφνη της Αντιόχειας. Εκεί συγκέντρωσε λίγους δικούς του άντρες και αφού ενισχύθηκε με μια λεγεώνα επιτέθηκε στην Γαλιλαία. Ακολούθησαν συμπλοκές στην περιοχή και ύστερα από την άφιξη μιας δεύτερης λεγεώνας η Γαλιλαία πέρασε στον έλεγχο του Ηρώδη. Κατόπιν ο Ηρώδης προχώρησε προς την Ιεριχώ, όπου έγινε μια πρώτη αψιμαχία με τον στρατό του Αντιγόνου. Ο Ηρώδης οπισθοχώρησε γιατί κατάλαβε ότι ο στρατός του υστερούσε έναντι του Αντίγονου. Ο Αντίγονος όμως αποφάσισε να διαιρέσει τις δυνάμεις του στέλνοντας ένα τμήμα του στρατού του με επικεφαλής το Πάππο στην Σαμάρεια προκειμένου να πλευροκοπήσει τον Ηρώδη  Ο Ηρώδης επιτέθηκε σε αυτό το τμήμα στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ. Ο Πάππος αποφάσισε να δώσει μάχη. Η απόφαση του στάθηκε μοιραία, ο στρατός του εξολοθρεύτηκε και ο ίδιος βρήκε τον θάνατο. Ωστόσο οι άσχημες καιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν στον Ηρώδη να προελάσει ως στην Ιερουσαλήμ. Την ιδία εποχή ο Σόσιος κατέλαβε την πόλη της Αράδου (τέλη του 38 π.Χ.).
Η πολιορκία της Ιερουσαλήμ
Όταν οι καιρικές συνθήκες καλυτέρεψαν ο Ηρώδης προχώρησε ως την Ιερουσαλήμ και απέκλεισε την πόλη (άνοιξη του 37 π.Χ.). Ο Σόσιος με ισχυρές ρωμαϊκές δυνάμεις (11 λεγεώνες, 6.000 ιππείς, και πολλούς   Σύριους επικουρικούς) έσπευσε να τον ενισχύσει. Η πολιορκία εντάθηκε και έγινε χρήση πολεμικών μηχανών. Ακολούθησαν αρκετές τειχομαχίες. Ύστερα από πέντε μήνες επιχειρήσεων οι άντρες του Ηρώδη μπήκαν πρώτοι στην πόλη και ακολούθησαν οι Ρωμαίοι. Πρώτα καταλήφθηκε η περιοχή του Ναού. Οι άγριες μάχες και οι σφαγές συνεχίστηκαν και εξαπλώθηκαν σε κάθε σημείο της Ιερουσαλήμ. Ο Ηρώδης με πολύ κόπο κατάφερε να θέσει τέρμα στην σφαγή. Ο Αντίγονος παραδόθηκε στον Σόσιο και οδηγήθηκε αλυσοδεμένος στην Αντιόχεια  όπου λίγο αργότερα αποκεφαλίστηκε. Ο Ηρώδης ύστερα από σκληρό αγώνα είχε καταφέρει να γίνει κύριος του βασιλείου του (καλοκαίρι του 37 π.Χ. ).
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι Κατηγορία:Ιερουσαλήμ Ιερουσαλήμ 37
Ικάριος ο Αθηναίος
μικρογραφία|δεξιά|250px|Διόνυσος και Ικάριος. Αττικός μελανόμορφος αμφορέας, 540 - 520 π.Χ. Ο Ικάριος ο Αθηναίος, γνωστός και ως Ικαρίων, ήταν μία από τις αρχαιότερες θρυλικές μορφές που συνδέονται με την Αττική. Θυγατέρα του ήταν η Ηριγόνη. Προς ανάμνησή τους θεσπίστηκε η Αθηναϊκή εορτή της Αιώρας.
Ο μύθος
Σύμφωνα με τον μύθο ο Ικάριος φιλοξένησε τον Διόνυσο στο σπίτι του όταν ο θεός επισκέφθηκε την Αττική για να διδάξει στους ανθρώπους την καλλιέργεια της αμπέλου και την παρασκευή του οίνου. Ο Διόνυσος ευχαριστήθηκε από τις περιποιήσεις του και τον δίδαξε την αμπελουργία και την οινοποιία. Επίσης, ο θεός ερωτεύθηκε την κόρη του Ικαρίου, την Ηριγόνη, και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Στάφυλο. Επιπλέον, χάρισε στον Ικάριο και ένα ασκί κρασί με την εντολή να το κεράσει στους γείτονές του ή σε βοσκούς. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Ικάριος ακολουθώντας τις οδηγίες, καλλιέργησε την άμπελο, γεύθηκε τον καρπό και τον χυμό του καρπού της, και ευφράνθηκε τόσο, ώστε ο ίδιος επεθύμησε να διαδώσει το νέο αγαθό. Γέμισε λοιπόν ασκούς με κρασί και επισκεπτόμενος τα χωριά και τις εξοχές της Αττικής πάνω σε άρμα, ακολουθούμενος από τη σκυλίτσα του, κερνούσε τους γεωργούς και τους βοσκούς. Αλλά όταν οι βοσκοί (ή οι γείτονες) ήπιαν κρασί για πρώτη φορά στη ζωή τους, ζαλίστηκαν και νόμισαν ότι η ζάλη οφειλόταν στο ότι ο Ικάριος τους είχε δηλητηριάσει. Για τον λόγο αυτό τον σκότωσαν και πέταξαν το πτώμα σε ένα βαθύ πηγάδι. Η σκυλίτσα του Ικαρίου, η Μαίρα, ειδοποίησε την Ηριγόνη με τα γαυγίσματά της και την οδήγησε στο άταφο πτώμα του πατέρα της. Τότε η Ηριγόνη, αφού έθαψε τον πατέρα της, από την απελπισία της κρεμάστηκε από ένα δέντρο πάνω από τον τάφο του πατέρα της.
Ο Διόνυσος θύμωσε με τους Αθηναίους για τη δολοφονία του Ικαρίου και τους έστειλε μια συμφορά: Οι κόρες τους καταλήφθηκαν από μανία και κρεμάστηκαν κι αυτές. Οι Αθηναίοι ρώτησαν το μαντείο και πήραν την απάντηση ότι ο θεός έπαιρνε εκδίκηση για τον θάνατο του Ικαρίου και της Ηριγόνης. Τότε οι Αθηναίοι εντόπισαν και τιμώρησαν εκείνους που είχαν δολοφονήσει τον Ικάριο, ενώ καθιέρωσαν κατ' εντολή του μαντείου και μία εορτή κάθε καλοκαίρι, την Αιώρα, κατά την οποία κρεμούσαν χωρίς να απαγχονίζουν κόρες πάνω σε δέντρα. Αργότερα, αντικατέστησαν τις κόρες με εικόνες και οι παρθένες της Αττικής ταλαντεύονταν πάνω σε αιώρες (κούνιες) τραγουδώντας. Από τον μύθο του Ικαρίου δημιούργησαν και οι Ρωμαίοι δικό τους αντίστοιχο παρόμοιο μύθο.
Ο Ικάριος υποτίθεται ότι μεταφέρθηκε στα ουράνια από τον Δία και είναι ο σημερινός αστερισμός Βοώτης, ή το φωτεινότερο αστέρι του, ο Αρκτούρος. Εξάλλου, ο αστεροειδής 11251 Ικαρίων (11251 Icarion), που ανακαλύφθηκε το 1973, πήρε το όνομά του από τον Ικάριο-Ικαρίωνα.
Πηγές
ΙκαριοςΑθ Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Πρόξενος
Πρόξενος ονομάζεται ένας επίσημος εκπρόσωπος ενός κράτους που δραστηριοποιείται σε μια ξένη χώρα, και σκοπό του έχει την εξυπηρέτηση και την προστασία των συμπατριωτών του, καθώς επίσης και την ενίσχυση του εμπορίου και της φιλίας μεταξύ των δυο λαών.
Παρότι δεν είναι υποχρεωτικό ένας πρόξενος να είναι διπλωμάτης, στην πράξη είναι το πλέον σύνηθες. Όμως, δε θα πρέπει ένας πρόξενος να συγχέεται με τον πρέσβη, του οποίου τα καθήκοντα αφορούν τις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών. Επιπλέον, μπορεί να υπάρχει μόνο ένας πρέσβης που δραστηριοποιείται σε μια ξένη χώρα (συνήθως στην πρωτεύουσα), αλλά μπορούν να υπάρχουν πολλοί πρόξενοι, που συνήθως δραστηριοποιούνται σε διάφορες μεγάλες πόλεις.
Οι πρόξενοι και οι υπάλληλοι των προξενείων τυγχάνουν προξενικής ασυλίας, που είναι σημαντικά πιο περιορισμένη σε σχέση με τη διπλωματική ασυλία που λαμβάνουν οι πρέσβεις και οι υπάλληλοι των πρεσβειών.
Αρχαία Ελλάδα και νεότερος θεσμός
Στην Αρχαία Ελλάδα η λέξη προξενεία δεν είχε την ίδια σημασία με σήμερα. Ο πιο πρόσφατος θεσμός ορίζεται χρονικά στις κοινότητες των εμπόρων που έμεναν μόνιμα στο εξωτερικό, οι οποίοι ψήφιζαν ανάμεσα τους έναν πρόξενο δικαστή ο οποίος είχε την αρμοδιότητα να λύνει τις διαφορές με βάση το εθνικό ή εμπορικό δίκαιο. Έχοντας αυτή τη μορφή, ο θεσμός του πρόξενου διασώθηκε, όμως ο δικαστικός του ρόλος περιορίστηκε στο μέγιστο.
Με βάση τους ελληνικούς νόμους, η προξενική αρχή είναι μία από τις 3 υπηρεσίες του υπουργείου Εξωτερικών (οι άλλες 2 είναι η κεντρική και πρεσβευτική). Βάσει του νόμου 4952/1931 που οργανώνει τις παρακάτω υπηρεσίες π.χ. βοηθητικά της Δικαιοσύνης εξετάζουν μάρτυρες, συλλέγουν και δημοσιεύουν διαθήκες κλπ. Οι αρμοδιότητες τους ως προς τα διοικητικά είναι ακόμη πιο λίγες. (έκδοση και επιβεβαίωση διαβατηρίων, έκδοση ιθαγένειας και άλλων διοικητικών κινήσεων).
Η προξενική υπηρεσία είναι αποτέλεσμα διεθνούς συμφωνίας (Σύμβαση της Βιέννης 1963), η οποία με βάση αυτό το διεθνές κείμενο, οι πρόξενοι διαχωρίζονται σε δημοσίους υπαλλήλους και εμπόρους (χωρίς μισθό και συνήθως από άλλη χώρα) και εκτελούν πάντα τις αρμοδιότητες τους μετά από συμφωνία. (διαπιστευτήρια γράμματα).
Αρμοδιότητες των πρόξενων
Οι πρόξενοι έχουν λιγότερα προνόμια συγκριτικά με τους διπλωμάτες. Για παράδειγμα, η ασυλία τους είναι έγκυρη μόνο για πράξεις που αφορούν την υπηρεσία τους και τα φορολογικά τους προνόμια δέχονται πολλές εξαιρέσεις. Δέχονται ποινικές κυρώσεις στην χώρα που εργάζονται αλλά μόνο σε περίπτωση πολύ σοβαρού εγκλήματος. Το μέγαρο του πρόξενου αποτελεί άσυλο και οι αρχές επιτρέπεται να μπουν μόνο με έγκριση από τον πρόξενο. Το άσυλο δεν αποτελεί οικεία του πρόξενου και της οικογένειας του όπως συμβαίνει με τους διπλωμάτες και τέλος ο προξενικός σάκος δεν επιτρέπεται να ανοιχτεί και να ελεγχθεί αλλά μπορεί να γίνει επιστροφή από τις αρχές κράτους που φιλοξενήθηκε στο κράτος από όπου ήρθε.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
http://www.diplomatic.gr/pd/proxenoi.htm
http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=816806
Κατηγορία:Διπλωματία
Πανεπιστήμιο του Σπλιτ
Το Πανεπιστήμιο του Σπλιτ (κροατ. Sveučilište u Splitu, λατ. Universitas Studiorum Spalatensis) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Σπλιτ της Κροατίας. Ιδρύθηκε το 1974 και είναι οργανωμένο σε 12 Σχολές, μία Ακαδημία και 124 τμήματα/προγράμματα σπουδών. Από την ίδρυσή του μέχρι το 2009 είχαν αποφοιτήσει συνολικά από το Πανεπιστήμιο του Σπλιτ 40 χιλιάδες, ενώ είχαν απονεμηθεί συνολικά 337 διδακτορικά.
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο του Σπλιτ ιδρύθηκε επισήμως τη 15η Ιουνίου 1974, από τη συγχώνευση ανεξάρτητων μικρών μονάδων που προϋπήρχαν. Στις αρχές της δεκαετίας του 2010 ξεκίνησε η κατασκευή μιας νέας πανεπιστημιόπολης, με προγραμματισμό να τελειώσει το 2014, αλλά η οικονομική κρίση επιβράδυνε τα έργα μέχρι και σήμερα. Η νέα πανεπιστημιόπολη θα στέγαζε όλες τις σχολές και θα περιελάμβανε μια μεγάλη φοιτητική λέσχη με αίθουσα και γήπεδα αθλητισμού, καθώς και μία ενιαία πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη.
Από το 1999 τα προγράμματα σπουδών ακολουθούν το πρότυπο της ευρωπαϊκής Συμφωνίας της Μπολόνια.
Οργάνωση
thumb|295px|Η Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Σπλιτ Οι Σχολές του Πανεπιστημίου του Σπλιτ είναι οι εξής:
Το πρόγραμμα Φαρμακευτικής γίνεται από κοινού από την Ιατρική Σχολή και τη Σχολή Τεχνολογικής Χημείας.
Πίζα
Η Πίζα (ιταλ. Pisa, λατ. Pisae) είναι ιστορική πόλη της ΒΔ Ιταλίας, με πανεπιστήμιο που λειτουργεί από το 1343, και τον ξακουστό κεκλιμένο πύργο της Πίζας, που κτίστηκε όλος από μάρμαρο στη διάρκεια της περιόδου από το 1172 μέχρι το 1350. Αποτελείται από 8 ορόφους και επειδή κτίστηκε σε έδαφος χαλαρό, παρουσιάζει κλίση προς τα νότια που σταδιακά αυξάνεται. Έχει ύψος 56 μ. Πολλοί επισκέπτες της Ιταλίας πηγαίνουν στην Πίζα ειδικά για να θαυμάσουν το μνημείο αυτό της αρχιτεκτονικής και τεχνικής.
Πανεπιστήμιο του Σπλιτ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σπλιτ
Πίζα
Ελληνική παροικία
Παλιότερα, το 18ο αιώνα, στην Πίζα υπήρχε ελληνική παροικία. Εκεί οι Έλληνες είχαν γίνει η ψυχή του αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους και ως μέλη της Φιλικής Εταιρείας ενίσχυσαν τον αγώνα του 1821 όπως μπορούσαν.
Η σημερινή Πίζα είναι αρκετά αναπτυγμένη πόλη από οικονομική και πνευματική άποψη. Η πλατεία του Καθεδρικού Ναού (Piazza del Duomo) της πόλης αποτελεί από το 1987 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Κάμπο Σάντο
Το Kάμπο Σάντο, γνωστό επίσης ως Καμποσάντο Μονουμεντάλε (΄΄μνημειακό κοιμητήριο΄΄) ή Καμποσάντο Βέκιο (΄΄παλιό κοιμητήριο΄΄) είναι ιστορικό οικοδόμημα στη βόρεια άκρη της Πλατείας του Καθεδρικού. Το ΄΄Κάμπο Σάντο΄΄ μπορεί ελεύθερα να μεταφραστεί ως ΄΄άγιο πεδίο΄΄, επειδή λέγεται ότι χτίστηκε γύρω από έναν όγκο ιερού χώματος από το Γολγοθά, που έφτασε στην Πίζα κατά την Τέταρτη Σταυροφορία από τον Ουμπάλντο ντε Λανφράνκι, αρχιεπίσκοπο της Πίζας το 12ο αιώνα. Ένας θρύλος λέει ότι τα σώματα που θάβονταν στο χώρο αυτό θα αποσυντίθονταν μέσα σε 24 ώρες. Ο χώρος ταφής βρίσκεται πάνω στα ερείπια του παλιού βαπτιστηρίου της εκκλησίας της Σάντα Ρεπαράτα, της εκκλησίας που κάποτε υπήρχε στη θέση που βρίσκεται σήμερα ο Καθεδρικός. Ο όρος ΄΄μνημειακό΄΄ το διαφοροποιεί από το μεταγενέστερο αστικό κοιμητήριο της Πίζας. Το κτίριο ήταν το τέταρτο και τελευταίο της Πλατείας του Καθεδρικού. Χρονολογείται ένα αιώνα μετά τη μεταφορά του χώματος από το Γολγοθά και ανεγέρθηκε πάνω στον προηγούμενο χώρο ταφής. 200px|right|thumb|Ο κεκλιμένος πύργος της Πίζας Η κατασκευή αυτού του τεράστιου, μακρόστενου Γοτθικού περιστυλίου άρχισε το 1278 και αποπερατώθηκε το 1464. Φαίνεται ότι το κτίριο δεν προοριζόταν για κοιμητήριο, αλλά για μια εκκλησία ονόματι Αγία Τριάδα, αλλά τα σχέδια άλλαξαν κατά τη διάρκεια της κατασκευής. Οι τοίχοι ήταν κάποτε καλυμμένοι με τοιχογραφίες, οι πρώτες το 1360, οι τελευταίες περίπου τρεις αιώνες αργότερα. Η πρώτη ήταν η ΄΄Σταύρωση΄΄του Φραντσέσκο Τραίνι, στη νοτιοδυτική πλευρά και στη συνέχεια προς τα δεξιά στη νότια πλευρά, η ΄΄Τελευταία Κρίση΄΄, η ΄΄Κόλαση΄΄, ο ΄΄Θρίαμβος του Θανάτου΄΄ και η ΄΄Θηβαίς΄΄, που συνήθως αποδίδονται στο Μπουιναμίκο Μπουφαλμάτσε. Στις 27 Ιουλίου 1944 θραύσμα βόμβας Συμμαχικής επίθεσης προκάλεσε φωτιά που έκαψε τα ξύλινα καδρόνια και έλιωσε το μολύβι της οροφής. Η καταστροφή της οροφής προκάλεσε σοβαρές ζημιές παντού στο εσωτερικό του κοιμητηρίου, καταστρέφοντας τα περισσότερα αγάλματα και σαρκοφάγους και όλες τις τοιχογραφίες. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισαν εργασίες αποκατάστασης. Η στέγη αποκαταστάθηκε όσο το δυνατό πιστότερα στην αρχική της εμφάνιση και οι τοιχογραφίες αποχωρίστηκαν από τους τοίχους για να αποκατασταθούν και να εκτεθούν αλλού. Οι αποκαταστημένες τοιχογραφίες μεταφέρονται βαθμιαία στις αρχικές τους θέσεις στο κοιμητήριο, στο εσωτερικό του, για να αποκατασταθεί η προπολεμική εμφάνιση του Κάμπο Σάντο.
Παραπομπές
thumb|center|1000px|Πανοραμική άποψη της Πίζας
Νικόλαος Ζαρίφης (αντισφαίριση)
Ο Νικόλαος Ζαρίφης, (Φιλιππούπολη 12 Οκτωβρίου 1885 - Μασσαλία 17 Νοεμβρίου 1941 ), ήταν έλληνας αθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν μέλος γνωστής οικογένειας από την Κωνσταντινούπολη και του κλάδου της στη Φιλιππούπολη.
Ο Ζαρίφης συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1906 εκπροσωπώντας την Ελλάδα. Στο μονό αντρών αποκλείστηκε στον πρώτο αγώνα από τον Ολλανδό Scheurleer, στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Γιώργο Σημηριώτη αποκλείστηκαν στον δεύτερο γύρο. Στο μεικτό με συμπαίκτρια την Εσμέ Σημηριώτου αποκλείστηκαν στον δεύτερο γύρο ενώ στον πρώτο είχαν προκριθεί χωρίς αγώνα. Στους ίδιους αγώνες συμμετείχε ο ξάδελφος του Λεωνίδας Ζαρίφης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Νικολαος
Πίσω στο σπίτι
Πίσω Στο Σπίτι είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τις σεζόν 2011-2013. Το σενάριο της σειράς υπέγραψε η Ρένα Ρίγγα, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβαν ο Σπύρος Ρασιδάκης στον πρώτο κύκλο και ο Πιέρρος Ανδρακάκος στον δεύτερο κύκλο. Η σειρά σημείωσε επιτυχία κατά τη προβολή της και ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν, η οποία καθυστέρησε να πραγματοποιηθεί εξαιτίας της οικονομικής δυσχέρειας σταθμού και παραγωγής.
Υπόθεση
Η Κατερίνα και ο Ηλίας είναι ένα ζευγάρι παντρεμένων με παιδιά και εγγόνια, που βγήκαν πρόσφατα στη σύνταξη για να μην τους προλάβουν τα νέα μέτρα. Τα παιδιά τους είναι τακτοποιημένα, έτσι και αυτοί θέλουν να κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι, που πάντα ήταν το όνειρο της ζωής τους. Ξαφνικά έρχεται η κρίση, και το όνειρο τους ναυαγεί. Τα οικονομικά προβλήματα αναγκάζουν τα παιδιά και τα εγγόνια να επιστρέψουν στο πατρικό και να μείνουν όλοι μαζί με τους γονείς τους.
Τα χρέη του γαμπρού τους Περικλή θα οδηγήσουν όλη την οικογένεια σε οικονομικό αδιέξοδο. Μη μπορώντας να βρουν άλλη λύση, θα αναγκαστούν να δανειστούν χρήματα από την σύντροφο του μικρού τους γιου Άντζελα, γερμανικής καταγωγής και νοοτροπίας. Η Άντζελα προσπαθεί χωρίς αποτέλεσμα να βάλλει την οικογένεια σε τάξη με σκοπό να πάρει κάποια στιγμή τα χρήματά της πίσω. Παράλληλα με τα οικονομικά, ο Δημήτρης, μεγάλος γιος της οικογένειας παντρεμένος με την Κρητικιά Άννα και πατέρας της Αριάδνης, μπλέκει ερωτικά με την Άντζελα δημιουργώντας πολύπλοκες καταστάσεις μέσα στο σπίτι.
Στο δεύτερο κύκλο της σειράς, μετά τον επεισοδιακό γάμο του Κωστή και της Άντζελας, η οικογένεια Ακίνδυνου χάνει το σπίτι εξαιτίας των χρεών. Ο Γερμανός πατέρας της Άντζελας το πουλά σε ένα Έλληνα υπουργό. Η Κατερίνα προσλαμβάνεται στο σπίτι ως οικονόμος, ο Ηλίας ως σοφέρ ενώ η Άννα μπλέκει ερωτικά με τον Κρητικό σωματοφύλακα του υπουργού και όλα αυτά χωρίς αρχικά ο υπουργός να γνωρίζει τις μεταξύ τους σχέσεις. Ο Ηλίας και η Κατερίνα ύστερα από έρευνα στα προσωπικά αρχεία του υπουργού καταφέρνουν να φέρουν στο φως διάφορα σκάνδαλα και παράνομες ενέργειες του υπουργού. Με αντάλλαγμα την καταστροφή των στοιχείων το σπίτι επιστρέφει και πάλι στην οικογένεια Ακίνδυνου με καθένα από τα μέλη της να συνεχίζει εκ νέου τη ζωή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
You're My Heart, You're My Soul
Το "You're My Heart, You're My Soul" (ελληνική απόδοση: Είσαι η καρδιά μου, Είσαι η ψυχή μου) είναι το πρώτο single του γερμανικού ντουέτου Modern Talking που κυκλοφόρησε από το ντεμπούτο τους άλμπουμ The 1st Album. Το single κυκλοφόρησε στις 29 Οκτωβρίου 1984 αλλά μπήκε στο top 40 της Γερμανίας στις 21 Ιανουαρίου και μπήκε στο top 10 στο No. 9 στη Γερμανία στις 28 Ιανουαρίου 1985, σχεδόν 3 μήνες μετά την ημερομηνία κυκλοφορίας του. Χρειάστηκαν άλλες 5 εβδομάδες για να φτάσει στην κορυφή του γερμανικού single chart, όπου πέρασε έξι εβδομάδες στην πρώτη θέση στη Γερμανία και συνολικά 25 εβδομάδες στο Γερμανικό Single Chart φτάνοντας τελικά σε χρυσό δίσκο για πωλήσεις πάνω από 250.000 μονάδες. Το "You're My Heart, You're My Soul" θεωρείται το single με τις μεγαλύτερες πωλήσεις μέχρι σήμερα με παγκόσμιες πωλήσεις που λέγεται ότι ξεπερνούν τα 8 εκατομμύρια αντίτυπα.
Το 1998 έγινε remix, "You're My Heart, You're My Soul '98" για την επανένωση του ντουέτου. Το νέο single κέρδισε μια παρόμοια επιτυχία και πάλι κερδίζοντας ένα πλατινένιο βραβείο για την πώληση πάνω από 500.000 μονάδων στη Γερμανία μόνο.
μικρογραφία|270x270εσ|Οι σημειώσεις για το You're My Heart, You're My Soul
Track listing
7-inch (Hansa 106 884) (BMG) 29.10.1984
12-inch (Hansa 601 496) (BMG) 29.10.1984
Παραπομπές
Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία Κατηγορία:Singles του 2022 Κατηγορία:Singles του 1998 Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σουηδικά (sv) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Τραγούδια των Modern Talking
Άντριαν Φρούτιγκερ
thumb|200px|Μερικές από της γραμματοσειρές του Φρούτιγκερ Ο Άντριαν Φρούτιγκερ (Adrian Frutiger, 24 Μαΐου 1928 - 10 Σεπτεμβρίου 2015) είναι ένας από τους πιο γνωστούς σχεδιαστές γραμματοσειρών του 20ου αιώνα. Οι δυο πιο γνωστές γραμματοσειρές του είναι η Ουνιβέρς και η Φρούτιγκερ. Ο Φρούτιγκερ γεννήθηκε κοντά στο Ιντερλάκεν (Interlaken) της Ελβετίας και οι εργασίες του είναι χαρακτηριστικές για την Ελβετική γραφιστική, που θεωρείται ιδιαίτερα απλή και λειτουργική. Εργάστηκε ένα μεγάλο διάστημα της ζωής του στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φρούτιγκερ Φρούτιγκερ
Αρμανιάκ (παράταξη)
εναλλ.=|μικρογραφία|396x396εσ|Δολοφονία του [[Λουδοβίκος Α΄ της Ορλεάνης|Λουδοβίκου της Ορλεάνης από τους Βουργουνδούς.]] Οι Αρμανιάκ ήταν πολιτική παράταξη που κατά τον 15ο αιώνα, στη Γαλλία, αντιτάχθηκε στους Βουργουνδούς κατά τον γαλλικό εμφύλιο πόλεμο Βουργουνδών και Αρμανιάκ του 1407-1435, μεσούντος του Εκατονταετούς πολέμου. Ήταν η παράταξη του οίκου της Ορλεάνης και πήρε το όνομα από τον ηγέτη του Βερνάρδο Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ.
Ιστορικό πλαίσιο
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου ΣΤ' και λόγω της ταραγμένης διανοητικής κατάστασης του βασιλιά, η Γαλλία διοικούνταν από ένα συμβούλιο αντιβασιλείας υπό την προεδρία της βασίλισσας Ιζαμπώ, από το 1393. Στο συμβούλιο συμμετείχαν οι ισχυροί του βασιλείου αλλά την εξουσία ουσιαστικά ασκούσε ο θείος του βασιλιά, Φίλιππος ο Τολμηρός, δούκας της Βουργουνδίας.
Με το θάνατο του Φίλιππου του Τολμηρού το 1404, ο γιος του Ιωάννης ο Άφοβος έχασε κάθε επιρροή στη διακυβέρνηση, ενώ αντίθετα, ανέβαινε σε ισχύ ο μικρότερος αδελφός του βασιλιά, ο Λουδοβίκος της Ορλεάνης, που πιθανόν να είχε ερωτικό δεσμό με τη βασίλισσα. Αμέσως μετά την άνοδο του στο δουκάτο της Βουργουνδίας, ο Φίλιππος ήρθε σε σύγκρουση με τον Λουδοβίκο της Ορλεάνης, καθώς και οι δύο ήθελαν να αναλάβουν την ουσιαστική εξουσία στη Γαλλία.
Η ένταση ανάμεσα στους Ορλεανιστές και τους Βουργουνδικούς αυξήθηκε περισσότερο καθώς πρώτον, ο Λουδοβίκος της Ορλεάνης εμπόδιζε τον δούκα της Βουργουνδίας να επιτύχει μια εδαφική συνέχεια μεταξύ των εδαφών του στη Φλάνδρα και τη Βουργουνδία, επεμβαίνοντας στο Λουξεμβούργο. Έπειτα, με την επιρροή του στη βασίλισσα, απομάκρυνε τους συμπατριώτες του δούκα της Βουργουνδίας από το συμβούλιο αντιβασιλείας. Τρίτον, ο Λουδοβίκος της Ορλεάνης, που σαν χαρακτήρας ήταν ελευθεριάζων και προκλητικός, κατηγορήθηκε ότι πρόσβαλε τη σύζυγο του Ιωάννη του Άφοβου Μαργαρίτα της Βαυαρίας. Ακόμη χειρότερα, φαινόταν ότι ήθελε να σπάσει τη γαλλο-βρετανική εκεχειρία, (βρισκόμαστε στα μισά του Εκατονταετούς πολέμου) αλλά οι Βουργουνδοί επιθυμούσαν καλές σχέσεις με τους Άγγλους καθώς οι Φλαμανδοί βιομήχανοι εξαρτιόταν πλήρως από τις εισαγωγές μαλλιού από την Αγγλία και θα καταστρέφονταν από ένα εμπάργκο.
Για να απαλλαγεί από τον αντίπαλό του ο Ιωάννης ο Άφοβος έβαλε τους ανθρώπους του και τον δολοφόνησαν το 1407, γεγονός που υπήρξε το έναυσμα του γαλλικού εμφύλιου πολέμου Βουργουνδών κατά Αρμανιάκ.
Η δημιουργία της παράταξης
Μετά τη δολοφονία και για να εκδικηθεί τον πατέρα του, ο Κάρολος Α' της Ορλεάνης, γαμπρός του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ, γόνου του παλιού οίκου των Αρμανιάκ, κατά τη διάρκεια του γάμου του, τον Απρίλιο 1410, σχημάτισε έναν συνασπισμό εναντίον του δούκα της Βουργουνδίας, στον οποίο ήρθαν να προστεθούν εκτός του ίδιου και του Αρμανιάκ, ο οποίος χρηματοδότησε το κόμμα και προσέλαβε μισθοφόρους από το νότο της Γαλλίας γνωστούς για τη βιαιότητά τους, οι δούκες του Μπερί, της Βουρβόνης και της Βρετάνης, οι κόμητες της Αλανσόν και του Κλερμόν, η βασίλισσα και ο δελφίνος, μελλοντικός Κάρολος Ζ': αυτή ήταν η παράταξη Αρμανιάκ.
Οι Αρμανιάκ διαδραμάτισαν κύριο ρόλο σε όλη τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, από το 1410 έως το 1435.
Η δράση
Ο Βερνάρδος Ζ' ντ' Αρμανιάκ έγινε ο πραγματικός αρχηγός της φατρίας και επέβαλε την εξουσία του στο Παρίσι.
Επειδή οι Βουργουνδοί συμμαχούσαν συχνά με τους Άγγλους, οι Αρμανιάκ εμφανίζονταν σαν εθνική παράταξη, αλλά ουσιαστικά επεδίωκαν την εξουσία. Το 1413 έθεσαν υπό τον έλεγχό τους τον τρελό βασιλιά. Ο Βερνάρδος ονομάστηκε στρατάρχης της Γαλλίας και υπουργός Οικονομικών. Οι Άγγλοι επωφελήθηκαν από αυτόν τον εμφύλιο σπαραγμό, συμμάχησαν με τους Βουργουνδούς και έτσι η παράταξη των Αρμανιάκ εμφανίστηκε σαν εθνική, προσκείμενη ευνοϊκά στον δελφίνο Κάρολο. Οι Αρμανιάκ ηγήθηκαν της αντίστασης κατά της εισβολής στη Γαλλία του Άγγλου βασιλιά Ερρίκου Ε’ αλλά υπέστησαν συντριπτική ήττα στη μάχη του Αζενκούρ, το 1415.
Επωφελούμενοι από τη γενική δυσαρέσκεια που είχε προκαλέσει η κακή διακυβέρνηση των Αρμανιάκ, οι Βουργουνδοί μπήκαν στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1418 και σκότωσαν τον Βερνάρδο και πολλούς οπαδούς του. Μετά το 1418 οι Αρμανιάκ έχασαν τη δύναμή τους και ο νέος βασιλιάς Κάρολος Ζ' συμφιλιώθηκε με τους Βουργουνδούς. Η συνθήκη του Αράς το 1435, που υπογράφηκε ανάμεσα στον Κάρολο Ζ’ και στον Φίλιππο Γ΄ τον Καλό, έβαλε τέλος στον εμφύλιο πόλεμο.
Η διάλυση
Το 1435, η συνθήκη του Aράς έθεσε τέρμα στον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Αρμανιάκ και Βουργουνδίων και καθώς ο ηγέτης τους Μπερνάρ ντ' Αρμανιάκ είχε σκοτωθεί το 1418 στο Παρίσι σε επίθεση των Βουργουδών, η παράταξη των Αρμανιάκ, που δεν είχε πλέον λόγο ύπαρξης, εξαφανίστηκε. Οι μισθοφόροι από το νότο, ωστόσο, που είχαν προσληφθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου, συνέχισαν να καταστρέφουν τις πόλεις και την ύπαιθρο. Ήταν οι γενικά αποκαλούμενοι «εκδορείς», αλλά και «Αρμανιάκ», στα ανατολικά της Γαλλίας.
Δείτε επίσης
Εμφύλιος πόλεμος Βουργουνδών και Αρμανιάκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκατονταετής Πόλεμος Κατηγορία:Μεσαιωνική Γαλλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Θόρφιν του Χάμαρ
Ο Θόρφιν του Χάμαρ (απεβίωσε το 1285) ήταν Επίσκοπος της Παλαιάς Επισκοπής του Χάμαρ στη μεσαιωνική Νορβηγία.
Βιογραφία
Ο Θόρφιν γεννήθηκε στο Τρόντχαϊμ της Νορβηγίας, ενώ εικάζεται ότι υπήρξε Κιστερκιανός μοναχός προτού γίνει Επίσκοπος του Χάμαρ. Αν και είναι γνωστά αρκετά από τα έργα του ως Αγίου, ωστόσο, λίγα στοιχεία είναι γνωστά για την πρότερη ζωή του.
Ο Θόρφιν καθώς και αρκετοί άλλοι επίσκοποι της περιοχής διαφώνησαν με τον, εκείνη την εποχή, Βασιλιά Ερρίκο Β΄ της Νορβηγίας αναφορικά με αρκετά θέματα, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου ανάδειξης των επισκόπων. Ο Βασιλιάς Ερρίκος έλαβε το ψευδώνυμο "Μισιερέας" λόγω των κάτι παραπάνω από ψυχρών σχέσεών του με την Εκκλησία.
Υπήρχε μια συμφωνία, το Σύμφωνο του Τόνσμπεργκ (Sættargjerden in Tønsberg), η οποία είχε υπογραφεί το 1277 μεταξύ του Βασιλιά Μάγκνους ΣΤ΄ της Νορβηγίας και του Γιον Ράουντε, του Αρχιεπισκόπου του Νίνταρος που επικύρωνε ορισμένα προνόμια του κλήρου, την ελευθερία της εκλογής των επισκόπων και παρόμοια ζητήματα. Το 1282, ο Βασιλιάς Ερρίκος ακύρωσε την συγκεκριμένη συμφωνία, και μια οξεία αντιπαράθεση μεταξύ της Εκκλησίας και του κράτους ξεκίνησε, ως συνέπεια της πράξης αυτής. Τελικά, ο Βασιλιάς έθεσε εκτός νόμου τον Αρχιεπίσκοπο Γιον Ράουντε, καθώς και τους δύο σημαντικότερους υποστηρικτές του, τον Επίσκοπο Ανδρέα του Όσλο και τον Επίσκοπο Θόρφιν του Χάμαρ. Ο Επίσκοπος Θόρφιν, μετά από αρκετές περιπέτειες, στις οποίες συμπεριλαμβανόταν και το ναυάγιο του πλοίου του, έφτασε στο Αββαείο του Τερ Ντόεστ (Abdij Ter Doest) στο Λίσεβεγκε, κοντά στις Βρυξέλλες, στην Φλαμανδική Περιοχή του Βελγίου. Απεβίωσε εκεί, στις 8 Ιανουαρίου του 1285.
Ο Βάλτερ ντε Μούντα, ένας από τους μοναχούς στο Τερ Ντόεστ εκείνη την περίοδο, έγραψε ένα ποίημα το οποίο επαινούσε τον χαρακτήρα του Θόρφιν. Ο Πατέρας Βάλτερ ενθυμούνταν την παραμονή του Επισκόπου Θόρφιν στο μοναστήρι και την εντύπωση που είχε προκαλέσει με την καλοσύνη του, σε συνδυασμό με την δύναμή του. Η ήπιων τόνων εξωτερική του εμφάνιση έκρυβε την ισχυρή του θέληση απέναντι σε καθετί που θεωρούσε διαβολικό και αθεϊστικό. Ο Πατέρας Βάλτερ έγραψε το ποίημα σχετικά με αυτόν, μετά τον θάνατό του και, στη συνέχεια, το τοποθέτησε πάνω από τον τάφο του.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ανδρόνικος Δ´ Παλαιολόγος
Ο Ανδρόνικος Δ΄ Παλαιολόγος (11 Απριλίου 1348 - 28 Ιουνίου 1385) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας (1376-1379), πρωτότοκος υιός του Ιωάννη Ε' και της Ελένης Καντακουζηνής, άνθρωπος με ακτινοβολούσα, λαοφιλή αλλά και κενόδοξη προσωπικότητα, που αδημονούσε για την αυτόνομη άσκηση της εξουσίας, μιας και ο πατέρας του ήταν μόλις 16 χρόνια μεγαλύτερός του. Είχε νυμφευθεί την κόρη του Βουλγάρου τσάρου Ιβάν Αλεξάνδρου των Σισμάν, κυρά Μαρία και διατηρούσε φιλικές σχέσεις με το διάσημο αστρολόγο Αβράμιο.
Πριν την ανταρσία
Ο Ανδρόνικος Δ΄ αρχικά επιχείρησε να εκμεταλλευτεί την απουσία του πατέρα του σε διπλωματική περιοδεία στο εξωτερικό έως το 1369. Οι αποτυχημένες διαπραγματεύσεις με τον Λουδοβίκο A΄ των Καπετιδών-Ανζού της Ουγγαρίας, η αισχρή για το λαό υποταγή του Ιωάννη Ε΄ στον πάπα Ουρβανό και η ένδεια του αυτοκράτορα κατά την επίσκεψή του στη Βενετία για διευθέτηση οφειλών, δημιουργούσαν στην πρωτεύουσα κλίμα απογοήτευσης και αγανάκτησης προς τον απροκάλυπτα δυτικόφιλο πατέρα του Ιωάννη Ε΄. Ο Ανδρόνικος Δ΄ δεν φανέρωσε έμπρακτα τις προθέσεις του. Όμως αδράνησε προκλητικά, όταν ουσιαστικά ο πατέρας του ήταν όμηρος των Βουλγάρων (Βίντιν, 1366) και χρειάστηκε η επέμβαση του Αμεδαίου ΣΤ΄ κόμη της Σαβοΐας (εξαδέλφου του Ιωάννη Ε΄) για να ελευθερωθεί, αλλά και όταν ο Ιωάννης Ε΄ ζήτησε οικονομική βοήθεια, ενώ βρισκόταν στη Βενετία, η συνδρομή του ευπειθούς Μανουήλ ήταν που τελικά έδωσε τη λύση. Επιπρόσθετα οι σχέσεις πατέρα και πρωτότοκου γιου ψυχράθηκαν περισσότερο, επειδή ο Ιωάννης Ε΄ συμφώνησε με τους Βενετούς την παραχώρηση της νήσου Τενέδου, μήλο της έριδας μεταξύ των μεγάλων ιταλικών ναυτικών δυνάμεων Βενετίας και Γένοβας, με την οποία Γένοβα συνεργαζόταν μυστικά ο Ανδρόνικος Δ΄.
Η σύγκρουση με την πατρική εξουσία
Η πρώτη ένοπλή του προσπάθεια να καταλάβει την εξουσία το 1373 απέτυχε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να φυλακιστεί μαζί με το γιο του Ιωάννη, αφού τιμωρήθηκαν με τύφλωση. Η εκτέλεση της εντολής δεν επέφερε βέβαια πλήρη τύφλωση, μια και σε διάστημα σχεδόν δύο χρόνων η όραση των κρατουμένων επανήλθε σε τέτοια επίπεδα, ώστε να διεκδικήσουν την εξουσία. Με τη βοήθεια λοιπόν των Γενουατών απέδρασε ο Ανδρόνικος και οργάνωσε πραξικόπημα που επέτυχε (Μάιος του 1376). Συνέλαβε και φυλάκισε τον Ιωάννη Ε' και τον αδελφό του Μανουήλ. Κάθισε στο θρόνο από το 1376 μέχρι το 1379, παρεμβάλλοντας τη βασιλεία του σε αυτή του πατέρα του. Το 1379 Ιωάννης Ε' και Μανουήλ απελευθερώθηκαν, πιθανόν από τους Τούρκους και τους Βενετούς, σταθερά εχθρούς του Ανδρόνικου, λόγω της φιλικής προς τους Γενουάτες πολιτικής του. Μετά από συμβιβασμό, στον Ανδρόνικο αποδόθηκε ο τίτλος του συναυτοκράτορα και του παραχωρήθηκε μια περιοχή στη Σηλυμβρία, καθώς και δικαίωμα διαδοχής στο βυζαντινό θρόνο από το γιο του Ιωάννη. Πέθανε το 1385 στις 28 Ιουνίου.
Οικογένεια
Ο Ανδρόνικος Δ' νυμφεύτηκε την Κυράτσα Μαρία (μετέπειτα μοναχή Μακαρία) των Σρατσιμίρ, κόρη του Ιβάν-Αλεξάνδρου ηγεμόνα των Βουλγάρων και είχε τέκνα:
Νομίσματα
Ο Ανδρόνικος Δ' έκοψε αργυρά 1/2 υπερπύρου, βασιλικά και τορνέζια χαλκά. Το ότι δεν έκοψε χρυσά (ολόκληρα) υπέρπυρα φανερώνει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση. Στο 1/2 υπερπύρου εικονίζεται σε προτομή με γύρω την επιγραφή ANΔΡΟΝΙΚΟC ΔΕCΠΟΤΗC Ο ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟC / ΘV ΧΑΡΙΤΙ ΒΑCΙΛΕVC ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ, ενώ στην άλλη όψη υπάρχει η προτομή του Χριστού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Παλαιολόγων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Αριστόβουλος του Πανέα
Ο Αριστόβουλος ο Αλεξανδρεύς ή Αριστόβουλος ο Περιπατητικός έζησε στην Αλεξάνδρεια τον 3ο-2ο αιώνα π.Χ. και υπήρξε Ιουδαίος περιπατητικός φιλόσοφος, ιδρυτής της Ιουδαϊκής Αλεξανδρινής Σχολής. Ενδεικτικά της χρονικής περιόδου που έζησε και έδρασε είναι η βασιλεία του Πτολεμαίου Ε΄ του Επιφανούς (204-181 π.Χ.), του οποίου υπήρξε δάσκαλος και σύμβουλος, καθώς και του Πτολεμαίου ΣΤ΄ του Φιλομήτορος (187-146 π.Χ.), στον οποίο αφιέρωσε το σημαντικότερο βιβλίο του, Εξηγήσεις της Μωυσέως Γραφής ή του Μωυσέως Νόμου, μια ερμηνεία αλληγορική της Πεντατεύχου. Το έργο του αυτό εμπεριέχει και τον πυρήνα της διδασκαλίας του. Με αυτό προσπάθησε να αποδείξει ότι πηγή της ελληνικής φιλοσοφίας, από τον Όμηρο και έπειτα, υπήρξε η Παλαιά Διαθήκη, ισχυριζόμενος ότι όλοι οι Έλληνες στοχαστές είχαν εντρυφήσει σε αυτήν και είχαν επηρεαστεί από το περιεχόμενό της. Για να θεμελιώσει την αυθαίρετη αυτή άποψή του, από τη μια μεριά πλησίαζε, με την τεχνική της αλληγορικής ερμηνείας, χωρία της Παλαιάς Διαθήκης στις αντιλήψεις Ελλήνων φιλοσόφων, όπως του Πυθαγόρα, του Σωκράτη, του Πλάτωνα κ.ά., και από την άλλη, ως άριστος ελληνιστής που ήταν, παραχάραζε ελληνικά κείμενα ή έπλαθε νόθα χωρία, τα οποία απέδιδε σε Έλληνες ποιητές και φιλοσόφους. Τόση ήταν η αληθοφάνεια των δοξασιών του, ώστε να παραπλανήσει και να παρασύρει σε αυτές πολλούς χριστιανούς θεολόγους, μέχρι και τους Πατέρες της Εκκλησίας, από τους οποίους στη συνέχεια καταβλήθηκαν προσπάθειες, προκειμένου να εναρμονίσουν τον θαυμασμό τους προς την ελληνική φιλοσοφική σκέψη με την αντίληψή τους για την υπεροχή και τη θεία προέλευση των διδασκαλιών της Βίβλου.
Περισσομματίδες
Οι περισσομματίδες έχουν μικρό και κομψό σώμα, με μήκος μικρότερο των 2 χιλιοστών του μέτρου. Οι πτέρυγές τους είναι μεγάλες σε σχέση με το σώμα τους και το πέταγμά τους είναι ασθενικό. Προτιμούν ως κατοικία τα δάση μεγάλου υψομέτρου και τα ενήλικα πετούν μόνο τον χειμώνα. Οι προνύμφες τους ζουν σε υγρό περιβάλλον, ανάμεσα σε σάπια φύλλα του δάσους. Μερικά είδη πιθανολογείται ότι συνδέονται με μύκητες. Στην περίπτωση του είδους Perissomma macalpinei, πολλά ενήλικα άτομα έχουν παρατηρηθεί να συγκεντρώνονται σε συστάδες φυλλώματος και να υψώνονται σε σύντομες πτήσεις ζιγκ-ζαγκ στο ηλιόφως πάνω από τις συστάδες για λίγο, προτού κατέλθουν.
Υπάρχει ένα απολίθωμα από την Κίνα, ηλικίας 164 έως 165 εκατομμυρίων ετών, που έχει ταξινομηθεί στην οικογένεια, ως είδος με ονομασία Perissordes pilosus, το ίδιο και απολιθωμένα γένη της ανατολικής Ρωσίας («Υπερβαϊκαλίας») και της Μογγολίας. : τα κολέσομμα (Collessomma), γκουρβανιέλλα (Gurvaniella) και λιμνόρυφος (Limnorhyphus).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περισσομματιδες
Πέρσης ιππέας (Ακρόπολη)
Ιστορικό της ανακάλυψης
Βρέθηκε κοντά στο Ερέχθειο στις ανασκαφές του 1886. Συναρμολογήθηκε από τον Φραντς Στουντνίτσκα.
Περιγραφή
Το έργο είναι κατασκευασμένο από νησιώτικο μάρμαρο. Πολλά τμήματα έχουν χαθεί. Το σώμα του αλόγου και το κάτω μέρος του ιππέα σώζονται αποσπασματικά με σημαντικές φθορές.
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο του έτους της μάχης του Μαραθώνα δηλαδή του 490 π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Μουσείο Ακρόπολης Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Live at the Fillmore East (άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ)
Live at the Fillmore East είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή CD τον Φεβρουάριο του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA Records". Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στο "Fillmore East" της Νέας Υόρκης στις 31 Δεκεμβρίου 1969 και στις 1 Ιανουαρίου 1970, τις ίδιες εμφανίσεις του Χέντριξ από τις οποίες προήλθε το άλμπουμ "Band of Gypsys" του 1970.
Ο δίσκος μπήκε στο Top-100 του Billboard και των καναδικών τσαρτ.
Θέσεις τσαρτ
Live at the Fillmore East (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 23 Φεβρουαρίου 1999
Τα μέλη του συγκροτήματος
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Live at the Fillmore East" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
Διάγραμμα ακτινοβολίας
Το διάγραμμα ακτινοβολίας (radiation pattern) είναι ένα γράφημα του πώς ακτινοβολεί μια συγκεκριμένη κεραία ως συνάρτηση των χωρικών συντεταγμένων.
(α) σφαιρικό σύστημα συντεταγμένων και (β) διάγραμμα ακτινοβολίας
Αποτελεί ένα μέγεθος, το οποίο αφορά κυρίως το μακρινό πεδίο ακτινοβολίας. Παρατηρώντας το, μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα για ένα πλήθος ιδιοτήτων του πεδίου, όπως η ένταση ακτινοβολίας, η πεδιακή ένταση ή η πόλωση. Δύο είναι τα μεγέθη για τα οποία δίνεται το διάγραμμα: η ένταση ακτινοβολίας, οπότε αναφερόμαστε σε διάγραμμα ισχύος (power pattern), και η ένταση ηλεκτρικού και μαγνητικού πεδίου, οπότε αναφερόμαστε σε διάγραμμα πεδίου (field pattern). Το διάγραμμα είναι τρισδιάστατο, παρόλα αυτά συνήθως αρκούν δισδιάστατα διαγράμματα ως συνάρτηση της μίας εκ των δύο συντεταγμένων κατεύθυνσης για μία συγκεκριμένη τιμή της άλλης, π.χ. συναρτήσει του θ για δεδομένο φ. Στο Σχήμα παρακάτω απεικονίζεται το αντίστοιχο λογαριθμικό́ διάγραμμα ισχύος συναρτήσει της γωνίας θ.
Σχήμα: Λογαριθμικό διάγραμμα ισχύος ακτινοβολίας
Ένας ακτινοβολητής,ο οποίος εκπέμπει και λαμβάνει εξίσου προς και από όλες τις κατευθύνσεις ονομάζεται ισοτροπικός(isotropic). Η σημειακή πηγή, αν και δεν αποτελεί πραγματοποιήσιμη κεραία, χρησιμοποιείται ως κεραία αναφοράς ως προς την οποία εκφράζονται τα χαρακτηριστικά ακτινοβολίας των πρα - κτικών κεραιών. Από την άλλη μεριά, βρίσκονται οι κατευθυντικές (directional) κεραίες, χαρακτηριστικό των οποίων είναι ότι «κατευθύνουν» την ισχύ, δηλαδή ακτινοβολούν καλύτερα προς ορισμένες κατευθύνσεις απ’ ό,τι σε άλλες. Τέλος, μια ειδική κατηγορία κατευθυντικών κεραιών είναι οι λεγόμενες ομοιοκατευθυντικές (omnidirectinal), όπως το διάγραμμα ακτινοβολίας, το οποίο απεικονίζεται στο Σχήμα παρακάτω. Εδώ παρατηρούμε ότι υπάρχει κατευθυντικότητα ως προς τη γωνία ανύψωσης θ, ενώ η κεραία είναι ομοιοκατευθυντική ως προς τη γωνία αζιμουθίου φ.
Σχήμα: Ομοιοκατευθυντική κεραία στο αζιμουθιακό επίπεδο (xy) και κατευθυντική στο επίπεδο ανύψωσης (xz)
Λοβός ακτινοβολίας (radiation lobe) είναι το τμήμα του διαγράμματος ακτινοβολίας που οριοθετείται από περιοχές σχετικά ασθενούς ή μηδενικής έντασης ακτινοβολίας. Κύριος λοβός (major lobe) είναι αυτός που περιέχει την κατεύθυνση της μέγιστης ακτινοβολίας. Σε μερικές κεραίες ενδέχεται να υπάρχουν περισσότεροι του ενός κύριοι λοβοί. Κάθε λοβός, που δεν είναι κύριος, χαρακτηρίζεται ως δευτερεύων (minor lobe). Πλευρικός λοβός (side lobe) είναι κάθε λοβός που δεν περιέχει τη διεύθυνση που μας ενδιαφέρει. Τέλος, οπί - σθιος λοβός (back lobe) λέγεται αυτός που περιέχει την αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν του κύριου λοβού.
Πηγές
Κατηγορία:Κεραίες Κατηγορία:Ραδιοφωνική τεχνολογία Κατηγορία:Οπτικές ίνες
Σημαία της Βικτώριας
Η σημαία της Βικτώριας χρησιμοποιείται στην πολιτεία Βικτώρια της Αυσταλίας και αποτελείται από μια αλλαγή της βρετανικής σημαίας με το έμβλημα της πολιτείας να βρίσκεται στο ελεύθερο μέρος. Το έμβλημα αποτελείται από το Σταυρό του Νότου με το βασιλικό στέμμα στην κορυφή (σημερινό Στέμμα του Αγίου Εδουάρδου). Τα αστέρια του Σταυρού του Νότου έχουν λευκό χρώμα και κυμαίνονται από πέντε σε οκτώ ακτίνες με το καθένα αστέρι να έχει μια ακτίνα που να δείχνει προς την κορυφή της σημαίας. Η σημαία χρονολογείται από το 1877 και έχει υποστεί μικρές αλλαγές, με πιο πρόσφατες εκείνες του 1953.
Προηγούμενες σημαίες
Η σημαία υιοθετήθηκε όταν η Βικτώρια έγινε η πρώτη αυστραλιανή αποικία που απέκτησε ένα πολεμικό πλοίο στο στόλο της και υπό την Βρετανική Πράξη για την Ναυτική Άμυνα του 1865 η Βικτώρια χρησιμοποίησε μια σημαία για να διακρίνονται τα πλοία της από τα άλλα βρετανικά πλοία. Την ίδια στιγμή, η κόκκινη σημαία χρησιμοποιούνταν εσφαλμένα από πολιτικά σκάφη που ανήκαν στο στόλο της αποικίας της Βικτώριας. Παρά την λανθασμένη έγκριση, η σημαία συνέχισε να χρησιμοποιείται και χρησιμοποιήθηκε μαζί με τη βρετανική σημαία στη διάρκεια των εορτασμών για την ανακήρυξη της Ομοσπονδίας το 1901. Η κόκκινη σημαία δεν είχε αλλαγές και δεν χρησιμοποιήθηκε κανένα στέμμα, ούτε άλλαξε η κατεύθυνση των αστεριών ως προς το πάνω μέρος της σημαίας.
Η σημερινή σημαία της πολιτείας καθιερώθηκε το 1877 με τα αστέρια του Σταυρού του Νότου να έχουν 5, 6, 7, 7 και 8 ακτίνες. Οι απεικονίσεις στη σημαία άλλαξαν ανάλογα με τις επιλογές του εκάστοτε Μονάρχη και τα έθιμα. Στη διάρκεια της βασιλείας της Βικτωρίας, το στέμμα είχε διαφορετικές καμάρες. Στο διάστημα γύρω στο 1901–1952, επί βασιλείας Εδουάρδου Ζ΄, Γεωργίου Ε΄, Εδουάρδου Η΄ και Γεωργίου ΣΤ΄, η απεικόνιση του στέμματος ήταν γνωστή ως το "Στέμμα των Τιδόρ". Το 1953 το στέμμα των Τιδόρ αντικαταστάθηκε από το Στέμμα του Αγίου Εδουάρδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σημαίες από το HMVS Cerberus
Γιοστ Γκίπερτ
Ο  Γιοστ Γκίπερτ  (γερμανικά: Jost Gippert, γενν. 12 Μαρτίου 1956, Βιντς – Νιντερβένινγκερν, τώρα Χάττινγκεν) είναι Γερμανός γλωσσολόγος, καυκασιολόγος, συγγραφέας και καθηγητής Συγκριτικής Γλωσσολογίας στο Ινστιτούτο Εμπειρικής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε της Φρανκφούρτης.