cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέγαρο Λόγγου
Η εταιρεία η οποία ανέλαβε την ανέγερσή του χρεοκόπησε λίγους μήνες αργότερα, ενώ το εργοστάσιο του Λόγγου στη Νάουσα καταστράφηκε από πυρκαγιά. Ως αποτέλεσμα, φήμες έκαναν την εμφάνισή τους σχετικά με αυτοκτονίες και φαντάσματα εντός του εγκαταλελειμμένου μεγάρου. μικρογραφία|To Mέγαρο Ι. Λόγγου με φεγγάρι Έως το 1992, στο επίπεδο του ισογείου ευρισκόταν καφενείο με την ονομασία "Ερμής", στο οποίο σύχναζαν συνταξιούχοι δάσκαλοι και καθηγητές. Στη συνέχεια, στη θέση του, υπήρχε εστιατόριο με την ονομασία "Κουρδιστό Γουρούνι", ενώ σήμερα υπάρχει άλλο κατάστημα εστίασης. Στις αρχές του 2014, ο Ιβάν Σαββίδης, εύπορος επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟΚ, προχώρησε στην αγορά της οικίας, έναντι ποσού της τάξεως των τεσσάρων εκατομμυρίων ευρώ. Πλέον, εντός του κτιρίου υπάρχει επίσημο κατάστημα προϊόντων του ΠΑΟΚ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Χρυσόκολλα
Η χρυσόκολλα (αγγλ. chrysocolla) είναι ένυδρο πυριτικό ορυκτό του χαλκού και του αργιλίου. Το όνομά της προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «χρυσός» και «κόλλα», λόγω της ομοιότητάς της με το υλικό που ήταν, κατά την αρχαιότητα, σε χρήση για τις συγκολλήσεις χρυσού. Είναι γνωστή από την αρχαιότητα (την αναφέρει ο Θεόφραστος ήδη από το 315 π.Χ.) και τη χρησιμοποιούσαν ως υλικό κατασκευής κοσμημάτων και διακοσμητικών αντικειμένων, αν και εμφανίζει μειωμένη αντοχή, λόγω της χαμηλής της σκληρότητας.
Αποτελεί δευτερογενές ορυκτό του χαλκού, προερχόμενο από οξείδωση πρωτογενών ορυκτών του, και συνήθως συνδέεται με άλλα δευτερογενή ορυκτά του (όπως ο μαλαχίτης και ο τενορίτης), ανευρισκόμενη σε υαλώδους υφής βοτρυοειδή συσσωματώματα ή ως πομφολυγοειδείς επιφλοιώσεις. Απαντά επίσης σε πολύ μικρούς βελονοειδείς κρυστάλλους ινώδους υφής. Συχνά συγχέεται με αλλοφανή (Al2O3)(SiO2)1,3-2. 2,5-3H2O, που είναι επίσης άμορφος και έχει παρόμοιο χρώμα και ίδιο τρόπο σχηματισμού.
Απαντά σε πολλές περιοχές της Γης. Κυριότερες εμφανίσεις της είναι στα Ουράλια όρη (περιοχή Nizhni Tagil) της Ρωσίας, τη Σλοβακία, τη Βρετανία, το Ισραήλ, την περιοχή Κατάνγκα του Ζαΐρ, την Αυστραλία, τη Χιλή, το Μεξικό και τις Πολιτείες Αριζόνα και Γιούτα των ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα απαντάται στα μεταλλεία Λαυρίου (Ιλάριον, Χριστιάνα, Ζαν Μπατίστ, Σερπιέρη και Αδάμη Νο 2), στη Νάξο, τη Σέριφο και στη Λιβάδιστα Αλιστράτης του Νομού Σερρών.
Σημειώσεις
Χρυσοκολλα Κατηγορία:Ορυκτά του χαλκού Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Μάιρα Νίκολσον
Η Μάιρα "Νίκυ" Λέβιστον Νίκολσον (Myra "Nicky" Leviston Nicholson) (14 Δεκεμβρίου 1894 - 20 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν η γηραιότερη εν ζωή υπήκοος Αυστραλίας και το ενδέκατο γηραιότερο πρόσωπο στον κόσμο την μέρα του θανάτου της από βρογχίτιδα. Η Νίκολσον καταγόταν από το Μπλάκμπερν (Βικτώρια), αλλά είχε γεννηθεί στο Κλαρκς Χιλ, κοντά στο Μπάλλαρατ.
Προερχόταν από οικογένεια με ιστορικό μακροζωΐας. Πολλοί από τους συγγενείς της έζησαν μέχρι την εννενηκοστή δεκαετία του. Ο σύζυγός της, Χάρολντ, πέθανε το 1971. Η Νίκολσον άφησε πίσω της έναν γιο, τρία εγγόνια και επτά δισέγγονα.
Απολάμβανε τη ζωή της μέχρι τα 100 χρόνια της και περιέγραψε τα γενέθλια των εκατό χρόνων της το 1994 ως "πολύ όμορφα". Πέθανε σε ηλικία 112 χρονών, εννέα μηνών και 6 ημερών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Βερνάρδος του Κλαιρβώ
Ο Βερνάρδος του Κλαιρβώ (Bernard of Clairvaux) (1090 μ.Χ.– 20 Αυγούστου 1153) ηταν Γάλλος Αββάς,ηγούμενος της μονής του Κλαιρβώ. Είναι Άγιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Υπήρξε Μυστικιστής και Διδάσκαλος του Δυτικού Χριστιανισμού.
Κοσμικός βίος
Γεννήθηκε το 1090 μ.Χ. στον Κάστρο Φονταίν της περιοχής Ντιζόν της Βουργουνδίας στην ανατολική Γαλλία. Ήταν το τρίτο από τα επτά παιδιά οικογένειας ευγενών της κοινότητας Fontaine-lès-Dijon. Ο πατέρας του ήταν ο Ιππότης Τεσελέν του κάστρου που βρίσκεται στο δρόμο Ντιζόν – Παρισιού και ήταν στην υπηρεσία του Δούκα της Βουργουνδίας. Μητέρα του ήταν η Αλέθ κόρη του Bernard de Montbard φεουδάρχη αριστοκράτη της Βουργουνδίας. Σε ηλικία εννέα ετών ο πατέρας του τον στέλνει στη φημισμένη σχολή της κοινότητας Châtillon-sur-Seine. Εκεί εκτός των άλλων, μελετά Λατίνους συγγραφείς και ταυτόχρονα διδάσκεται ρητορική και διαλεκτική. Διακρίνεται για το ταλέντο του στη λογοτεχνία και την ποίηση. Το 1107 μ.Χ. η μητέρα του με την οποία ήταν πολύ συνδεδεμένος πεθαίνει. Τότε με την παρότρυνση του ηγουμένου της μονής του Σιτώ (Citeaux) Στέφανου Χάρντιγκ του τάγματος των Κιστερκιανών αποφασίζει να γίνει μοναχός. Ταυτόχρονα χρησιμοποιώντας την ευγλωττία του πείθει περίπου 30 συγγενείς και φίλους να τον ακολουθήσουν στον μοναχικό βίο.
Μοναστικός βίος
Εισέρχεται με τους ακόλουθους του στη μονή Σιτώ το 1112 μ.Χ. και ανταποκρίνεται με ζήλο στα καθήκοντά του. Όμως η συνεχόμενη μεγάλη προσέλευση μοναχών στη μονή αναγκάζει τον Ηγούμενο να δώσει εντολή στον Βερνάρδο να ιδρύσει νέο κοινόβιο στην τότε αφιλόξενη περιοχή του Κλαιρβώ. Πράγματι το 1115 μ.Χ. ο Βερνάρδος με ομάδα ακολούθων του ιδρύει τη μονή του Κλαιρβώ. Η φήμη του είχε σαν αποτέλεσμα στα επόμενα χρόνια να αυξηθεί ο αριθμός των μοναχών της μονής στους 700 και να ιδρυθούν ακόμη 160 νέα μοναστήρια σε όλη την Ευρώπη.
Έργο
Η εξαίρετη μόρφωση του, η ρητορική του δεινότητα του και ο υπερβάλλον ζήλος που δείχνει στην εκτέλεση των καθηκόντων του στη Μονή τον οδηγούν τελικά να ασχοληθεί με τα ρυθμιστικά εκκλησιαστικά θέματα.
Κοίμηση
Τα τελευταία χρόνια της ζωής ο Βερνάρδος αποσύρθηκε στο μοναστήρι του στην Κλαιρβώ, συγγράφοντας θεολογικά δοκίμια πάντα υπό το βάρος της ευθύνης για την αποτυχία της Β΄ Σταυροφορίας όπως ανέφερε στην επιστολή του προς τον Πάπα. Πέθανε στις 20 Αυγούστου του 1153 σε ηλικία 63 ετών, αφήνοντας πίσω του μεγάλο συγγραφικό έργο. Θάφτηκε τότε στο παρεκκλήσι του μοναστηριού. Μετά την καταστροφή της μονής κατά τη Γαλλική Επανάσταση τα οστά του μεταφέρθηκαν στον καθεδρικό ναό της Τρουά. Ο Πάπας Πάπας Αλέξανδρος Γ΄ το 1173 μ.Χ. τον ανακήρυξε Άγιο και η μνήμη του γιορτάζεται στις 20 Αυγούστου. Ο Πάπας Πάπας Πίος Η΄ το 1830 τον ανακήρυξε Δάσκαλο της Εκκλησίας.
Εργογραφία
Εκκλησιαστικά άσματα, επιστολές, φλογερά κηρύγματα που ξεσήκωναν τα πλήθη, ποιήματα και εργασίες όπως η περίφημη αλληγορική του ερμηνεία για το ¨ Άσμα Ασμάτων ¨ περιλαμβάνονται στην εργογραφία της χαρισματικής αυτής προσωπικότητας.
Ενδεικτικά μερικά από τα σπουδαιότερα έργα του:
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Μικρόκαστρο Κοζάνης
Το Μικρόκαστρο είναι ημιορεινός οικισμός χτισμένος στους πρόποδες της λοφοσειράς Καστρακίου 32 χλμ. από τη Κοζάνη. Ανήκει στο νομό Κοζάνης, στον δήμο Βοΐου. Έχει υψόμετρο 658 μέτρα, έκταση 17 τ.χλμ., δάση 2 τ.χλμ. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 420 περίπου μόνιμους κατοίκους. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, το Μικρόκαστρο ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Μικροκάστρου, του πρώην δήμου Σιάτιστας του νομού Κοζάνης.
Ονομασία
Τυπικά το χωριό ονομάστηκε Μικρόκαστρο το 1927 από το κάστρο που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου Καστράκι, τα ερείπια του οποίου σώζονται μέχρι σήμερα. Η παλιά του ονομασία είναι Τσιαρούσινο. Η ονομασία αυτή έχει τρεις εκδοχές. Η μία λέει πως το όνομα προέρχεται από την τουρκική λέξη «τσαρσί» που σημαίνει παζάρι, η άλλη από τη σλαβική «τσάρος» (βασιλιάς) και η άλλη από τη λέξη «τσιαρίσι» ή «τσιρίσι» που σημαίνει κόλλα. Η τρίτη εκδοχή λέγεται σαν δικαιολογία στο ότι όποιος ερχόταν στο χωριό κολλούσε και έμενε για πάντα. Τελικά μπορεί να μην ισχύει τίποτα από όλα αυτά και απλά τό όνομα να σχετίζεται μέ τα.. κεράσια (τσέρι).
Ιστορία
Δεν είναι εξακριβωμένο το πότε ακριβώς κτίστηκε το χωριό.Η ιστορία του χωριού χάνεται στα βάθη των χρόνων και αυτό συνάγεται από μία επιγραφή που βρίσκεται στο εξωκκλήσι του αγίου Αθανασίου, που χρονολογείται στα 1050 μ.Χ, και η επιγραφή αναφέρει Ενταύθα κείται η κάρα Νικολάου ιερέως. Το χωριό αναφέρεται στους κώδικες της μονής Ζάβορδας και μητροπόλεως Σισανίου. Οι ανασκαφές γύρω από το χωριό έχουν φέρει στο φως ευρήματα σρχαϊκής, κλασικής, ελληνιστικής, ρωμαϊκής, βυζαντινής ακόμα και νεολιθικής εποχής. Σήµερα αποτελεί µια από τις ανθούσες και παραγωγικές κοινότητες της επαρχίας Βοΐου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βοΐου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Πάπας Μιλτιάδης
thumb|190px|right|Ο Άγιος Μιλτιάδης Ο Άγιος Μιλτιάδης (Papa Milziade, ... - 10 Ιανουαρίου 314), ή Μελχιάδης ο Αφρικανός, ήταν Πάπας από τις 2 Ιουλίου του 311 έως και το θάνατό του στις 10 Ιανουαρίου του 314.
Παρουσιάζεται σαν Αφρικανός εκ γενετής, αλλά δεν είναι γνωστή καμία πληροφορία για τη ζωή του πριν την άνοδό του στο παπικό αξίωμα. Εξελέγη μετά από μία περίοδο χηρείας του παπικού αξιώματος (sede vacante), που διήρκεσε από το θάνατό του Πάπα Ευσέβιου στις 17 Αυγούστου του 310 ή, με βάση άλλους, από το 309, οπότε ο Ευσέβιος εξορίστηκε στη Σικελία.
Ο άγιος Μιλτιάδης έγινε Πάπας μετά την έκδοση ενός διατάγματος από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Γαλέριο με το οποίο τερματίζονταν οι διωγμοί εναντίον των Χριστιανών. Κατά τη διάρκεια της παποσύνης του, εκδόθηκε το 313 το διάταγμα των Μεδιολάνων από τους τετράρχες Κωνσταντίνο και Λικίνιο, το οποίο θέσπισε την ανεξιθρησκία και αποκατέστησε την εκκλησιαστική περιουσία. Ο Κωνσταντίνος δώρισε στον Πάπα το παλάτι του Λατερανού που έγινε η παπική κατοικία και έδρα της χριστιανικής διακυβέρνησης.
Το ίδιο έτος, ο Μιλτιάδης προήδρευσε στη Σύνοδο του Λατερανού στη Ρώμη στην οποία ο Καικιλιανός απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες που τον βάρυναν, και ο Μέγας Δονάτος κατηγορήθηκε σαν αιρετικός (βλέπε Δονατισμός). Αργότερα κλήθηκε στη Σύνοδο της Αρελάτης, την πρώτη συνεδρίαση των χριστιανών επισκόπων της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά πέθανε πριν τη διεξαγωγή της.
Το Liber Pontificalis, που καταρτίστηκε από τον πέμπτο αιώνα και μετέπειτα, απέδωσε στο Μιλτιάδη την εισαγωγή πολλών εθίμων, που εισήχθησαν αργότερα.
Το δέκατο τρίτο αιώνα, η γιορτή του αγίου Μελχιάδη (όπως αποκαλούνταν τότε) συμπεριλήφθηκε με το λανθασμένο χαρακτηρισμό του «μάρτυρα», στο «Ρωμαιοκαθολικό Ημερολόγιο των Αγίων», με ημερομηνία εορτασμού τη δεκάτη Δεκεμβρίου. Το 1969 αφαιρέθηκε από το ημερολόγιο αυτό λόγω υποχρεωτικών λειτουργικών εορτασμών και η εορτή του μεταφέρθηκε την ημέρα του θανάτου του, στις 10 Ιανουαρίου, ενώ το όνομά του διορθώθηκε σε «Μιλτιάδης» και αφαιρέθηκε ο χαρακτηρισμός «μάρτυρας».
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον άγιο Μιλτιάδη στις 10 Απριλίου.
Κόπα Λιμπερταδόρες
Το ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ Λιμπερταδόρες  (ισπανικά: CONMEBOL Libertadores) αναφέρεται και ως CONMEBOL Libertadores Bridgestone για εμπορικούς λόγους, είναι η σημαντικότερη διεθνής ποδοσφαιρική διοργάνωση στη Νότια Αμερική. Διοργανώνεται κάθε χρόνο από την Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Νοτίου Αμερικής (CONMEBOL). Η ονομασία έως το 2017 Κόπα Λιμπερταδόρες (Copa Libertadores) οφείλεται στους Απελευθερωτές (Libertadores) της περιοχής, τους κυριότερους ηγέτες της Λατινοαμερικανικών πολέμων ανεξαρτησίας, και δόθηκε προς τιμήν τους.
Ιστορία
Στο Κόπα Λιμπερταδόρες συμμετέχουν οι κορυφαίες ομάδες των πρωταθλημάτων των χωρών της Νότιας Αμερικής. Τα τελευταία χρόνια παίρνουν μέρος και οι ομάδες του Μεξικού. Η ονομασία δόθηκε προς τιμήν των Ελευθερωτών (ισπ./πορτογ.: Libertadores) ηγετών των πολέμων ανεξαρτησίας των χωρών της Λατινικής Αμερικής: Σιμόν Μπολίβαρ, Pedro I, Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν, Antonio José de Sucre, Μπερνάρδο Ο' Χίγκινς, José Miguel Carrera και José Gervasio Artigas. Το Κόπα Λιμπερταδόρες ξεκίνησε το 1960. Μετονομάστηκε σε ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ Λιμπερταδόρες το 2017.
Διοργάνωση
Ως το 1970 στο Κόπα Λιμπερταδόρες συμμετείχαν μόνο οι πρωταθλήτριες ομάδες των δέκα νοτιοαμερικανικών κρατών: Αργεντινή, Βολιβία, Βραζιλία, Ουρουγουάη, Παραγουάη, Χιλή, Ισημερινός, Περού, Κολομβία και Βενεζουέλα. Στη συνέχεια προστέθηκαν και οι δευτεραθλήτριες, συνολικά 20 ομάδες. Αργότερα ο αριθμός αυξήθηκε σε 24, 28 και 32. Τώρα συμμετέχουν 38 ομάδες: 5 από την Αργεντινή και τη Βραζιλία, 3 από τις υπόλοιπες 9 χώρες (μαζί με το Μεξικό) και η κάτοχος του τίτλου.
Ως το 1987 για την πρόκριση μετρούσαν οι βαθμοί, χωρίς να υπολογίζεται η διαφορά τερμάτων. Σε περίπτωση ισοβαθμιών γινόταν μπαράζ και μόνο σε περίπτωση ισοπαλίας προκρινόταν η ομάδα με την καλύτερη διαφορά γκολ. Σε νέα ισοβαθμία οι ομάδες οδηγούνταν στη διαδικασία των πέναλτι.
Από το 1988 ως το 2004 υπολογιζόταν και η διαφορά τερμάτων, χωρίς όμως να ευνοείται η ομάδα με τα περισσότερα εκτός έδρας γκολ. Από τη διοργάνωση του 2005 καθιερώθηκε και ο θεσμός των εκτός έδρας γκολ, η παράταση και τα πέναλτι, όπως στην Ευρώπη, με εξαίρεση τις αναμετρήσεις των τελικών.
Η νικήτρια του Κόπα Λιμπερταδόρες συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων -παλιότερα στο Διηπειρωτικό Κύπελλο- που διεξάγεται στο τέλος κάθε έτους.
Λογότυπα
Ακολουθούν λογότυπα που έχουν χρησιμοποιηθεί στη διοργάνωση ως σήμερα:
2011
Στο διπλό τελικό του 2011 νικήτρια αναδείχθηκε η βραζιλιάνικη Σάντος που επικράτησε της Πενιαρόλ από την Ουρουγουάη με 2-1 στη Βραζιλία στις 22 Ιουνίου και 0-0 στην Ουρουγουάη στις 15 Ιουνίου.
2012
Στο διπλό τελικό του 2012 νικήτρια αναδείχθηκε η βραζιλιάνικη Κορίνθιανς που επικράτησε της Μπόκα Τζούνιορς από την Αργεντινή με 1-1 στην Αργεντινή στις 27 Ιουνίου και 2-0 στη Βραζιλία στις 4 Ιουλίου.
2013
Στο διπλό τελικό του 2013 νικήτρια αναδείχθηκε η βραζιλιάνικη Ατλέτικο Μινέιρο που επικράτησε της Κλουμπ Ολίμπια από την Παραγουάη με 4-3 στα πέναλτι, ύστερα από διπλό τελικό με σκορ 2-0 για κάθε γηπεδούχο.
2014
Στο διπλό τελικό του 2014 νικήτρια αναδείχθηκε η αργεντίνικη Σαν Λορένσο που επικράτησε της Νασιονάλ από την Παραγουάη με 1-1 στην Παραγουάη στις 6 Αυγούστου και 1-0 στη Αργεντινή στις 13 Αυγούστου.
2015
Στο διπλό τελικό του 2015 νικήτρια αναδείχθηκε η αργεντίνικη Ρίβερ Πλέιτ που επικράτησε της Τίγρες ΟΑΝΛ από το Μεξικό με 0-0 στο Μεξικό στις 29 Ιουλίου και 3-0 στη Αργεντινή στις 5 Αυγούστου.
2016
Στο διπλό τελικό του 2016 νικήτρια αναδείχθηκε η κολομβιανή Ατλέτικο Νασιονάλ που επικράτησε της Ιντεπεντιέντε Ντελ Βάγιε από τον Ισημερινό με 1-1 στον Ισημερινό στις 20 Ιουλίου και 1-0 στην Κολομβία στις 27 Ιουλίου.
2017
Στο διπλό τελικό του 2017 νικήτρια αναδείχθηκε η βραζιλιάνικη Γκρέμιο που επικράτησε της Λανούς από την Αργεντινή με 1-0 στη Βραζιλία στις 22 Νοεμβρίου και 2-1 στην Αργεντινή στις 29 Νοεμβρίου.
2019
Ο τελικός του 2019 ήταν μονός αγώνας και πραγματοποιήθηκε σε ουδέτερο έδαφος, και σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά δεδομένα, στη Λίμα του Περού. Νικήτρια αναδείχθηκε η βραζιλιάνικη Φλαμένγκο νικώντας με 2-1 την κάτοχο του τροπαίου Ρίβερ Πλέιτ.
2020
Ο τελικός του 2020 ήταν μονός αγώνας και πραγματοποιήθηκε στο Ρίο της Βραζιλίας. Νικήτρια αναδείχθηκε η βραζιλιάνικη Παλμέιρας νικώντας με 1-0 την Σάντος.
2021
Ο τελικός του 2021 ήταν μονός αγώνας και πραγματοποιήθηκε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Νικήτρια αναδείχθηκε η βραζιλιάνικη Παλμέιρας νικώντας με 2-1 την Φλαμένγκο στην παράταση.
2022
Ο τελικός του 2022 ήταν μονός αγώνας και πραγματοποιήθηκε στο Γκουαγιακίλ του Εκουαδόρ. Νικήτρια αναδείχθηκε η Φλαμένγκο που επικράτησε της Ατλέτικο Παραναένσε με 1-0.
Οι τελικοί
Σύμβολα αποτελεσμάτων
Πίνακας όλων των εποχών
Ο πίνακας συμπεριλαμβάνει στοιχεία έως και τη τρίτη φάση προκριματικών της διοργάνωσης του 2021.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου *
Ελληνικό αλφάβητο
Το ελληνικό αλφάβητο είναι το αλφαβητικό σύστημα γραφής που χρησιμοποιείται για τη γραφή της ελληνικής γλώσσας, από τον 8ο αιώνα π.Χ. Προέρχεται από το φοινικικό αλφάβητο και με τη σειρά του έγινε ο πρόγονος πολυάριθμων συστημάτων γραφής της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής, συμπεριλαμβανόμενης της λατινικής και της κυριλλικής γραφής. Επιπλέον, χρησιμοποιείται ως πηγή τεχνικών συμβόλων για χρήση σε διάφορες επιστήμες.
Στην κλασική και σύγχρονη μορφή του, το ελληνικό αλφάβητο διαθέτει 24 γράμματα, ταξινομημένα από το άλφα ως το ωμέγα. Όπως το λατινικό και κυριλλικό αλφάβητο, είχε αρχικά μόνο έναν τύπο για κάθε γράμμα. Η διάκριση κεφαλαίων από μικρά γράμματα αναπτύχθηκε κατά τη νεότερη εποχή, κατ' αναλογία με το λατινικό αλφάβητο.
Οι ηχητικές αξίες και οι συμβατικές μεταγραφές ορισμένων γραμμάτων στη Νέα Ελληνική διαφέρουν από εκείνες της Αρχαίας Ελληνικής, λόγω των ενδιάμεσων φωνολογικών αλλαγών.
Στην παραδοσιακή πολυτονική ορθογραφία, τα γράμματα των φωνηέντων μπορεί να συνδυάζονται με διάφορα διακριτικά σημεία, όπως τόνους, πνεύματα, την κορωνίδα και την υπογεγραμμένη. Από τη δεκαετία του 1980, και για όλες τις συνήθεις εφαρμογές, αυτό το σύστημα έχει απλοποιηθεί στο λεγόμενο μονοτονικό.
Προέλευση
thumb|Αρχαίο ελληνικό αλφαβητάριο, [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα]] Για το πότε ακριβώς, σε ποιο μέρος και με ποιον τρόπο δημιουργήθηκε το ελληνικό αλφάβητο υπήρξαν πολλές απόψεις. Θεωρείται όμως αναμφισβήτητο πως πρότυπό του ήταν κάποια πρώιμη σημιτική γραφή, ενώ την ακριβή προέλευσή του άλλοι την αποδίδουν στο φοινικικό αλφάβητο και άλλοι βλέπουν και επίδραση της πρωτο-χαναανιτικής γραφής. Η επικρατέστερη πάντως ερμηνεία θεωρεί πως πρότυπο υπήρξε το φοινικικό αλφάβητο, το οποίο πρέπει να γνώρισαν οι Έλληνες καθώς ταξίδευαν στα τέλη του 9ου π.Χ. αιώνα στην ανατολική Μεσόγειο.
Κυριότερο επιβεβαιωτικό στοιχείο αυτής της άποψης θεωρείται το ότι τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου φέρονται να διατήρησαν τα φοινικικά τους ονόματα, αν και τα ονόματα αυτά δεν σήμαιναν τίποτα στα ελληνικά. Αντιθέτως, στα φοινικικά κάθε γράμμα ήταν ονομασμένο κατά μια λέξη που ξεκινούσε με αυτό (aleph=βόδι, beth=σπίτι, gimel=καμήλα κ.λπ.). Γι' αυτό το λόγο και τα ονόματα των γραμμάτων παρέμειναν άκλιτα στα ελληνικά. Ωστόσο, τα ονόματα των ελληνικών γραμμάτων είναι γνωστά από πηγές του τέλους του 5ου αιώνα (Πλάτωνος Κρατύλος), ενώ τα ονόματα των σημιτικών γραμμάτων προκύπτουν από πηγές της ελληνιστικής εποχής και μεταγενέστερες. Οι πρώτες συστηματικές αναφορές των ονομάτων των εβραϊκών γραμμάτων εμφανίζονται στο Παλαιστινιακό Ταλμούδ (5ος αι. μ.Χ. ;).
Το 1952, ο ιστορικός Ίγκνας Γκελμπ υποστήριξε ότι το αρχαιοελληνικό αλφάβητο χρησιμοποιεί μεν φοινικικούς χαρακτήρες αλλά είναι το πρώτο πραγματικό αλφάβητο (δηλ. γράμμα=φθόγγος=ήχος) ενώ το φοινικικό και τα άλλα σημιτικά αλφάβητα που προηγήθηκαν είναι συλλαβάρια (στα συλλαβάρια, κάθε χαρακτήρας αντιπροσωπεύει συγκεκριμένο συνδυασμό συμφώνου-φωνήεντος, δηλαδή συλλαβή). Η θέση αυτή, στηρίχτηκε στην απουσία φωνηέντων, πλην ειδικών περιπτώσεων, στα σημιτικά αλφάβητα. Ανάλογη άποψη υποστηρίζει και ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης ο οποίος αποκαλεί το ελληνικό αλφάβητο «πρώτη πραγματικά αλφαβητική γραφή» και το φοινικικό «οιονεί συλλαβογραφικό» ενώ ο Άρθουρ Έβανς στο έργο του Scripta Minoa υποστηρίζει ότι στα σύμβολα της γραμμικής Α μπορούν να αποδοθούν οι αξίες κάποιων γραμμάτων του ελληνικού αλφαβήτου. Οι απόψεις αυτές έχουν δεχτεί έντονη κριτική τα τελευταία χρόνια, ως μη λαμβάνουσες υπόψη την ιδιαιτερότητα των συμφώνων στις σημιτικές γλώσσες, μαζί με άλλα επιχειρήματα. Εκτός αυτού, πέντε αιώνες πριν το ελληνικό αλφάβητο, τρία μακρά και βραχέα φωνήεντα, τα /a, /i, /u υπήρχαν ήδη στο σημιτικό αλφάβητο της Ουγκαρίτ, πράγμα που δείχνει ότι οι Έλληνες απλά βελτίωσαν σημαντικά μια ήδη υπάρχουσα ιδέα.
Μέσα στον 7ο π.Χ. αι. όλες οι ελληνικές πόλεις-κράτη είχαν ήδη διαμορφώσει και χρησιμοποιούσαν η καθεμιά το δικό της αλφάβητο, με κατά τόπους ιδιομορφίες.
Το ελληνικό αλφάβητο έγινε η βάση για τη δημιουργία του λατινικού αλφαβήτου. Πράγματι, το λατινικό αλφάβητο προέρχεται κυρίως από το ετρουσκικό αλφάβητο το οποίο με τη σειρά του, και σύμφωνα με την επικρατέστερη σήμερα άποψη, βασίστηκε στο ελληνικό.
Τοπικές αρχαϊκές μορφές
[[Αρχείο:Thera Arkhagetas inscription.svg|thumb|Αρχαϊκή γραφή σε επιτύμβια πλάκα της Θήρας. Δείχνει το "ΚΗ" στη θέση του "Χ", και το "Ϻ" στη θέση του "Σ". Περιέχει τα εξής ονόματα:
ΡΕΚϺΑΝΟΡ" (Ρηξάνωρ),
ΠΡΟΚΛΗϺ (Πρόκλης),
ΚΛΕΑΓΟΡΑϺ (Κλεαγόρας),
ΠΕΡΑΙΕΥϺ (Περαιεύς).]] thumb|right|Στην Αθήνα, η φράση "Ἔδοξεν τῇ Βουλῇ καὶ τῷ Δήμῳ" γραφόταν "ΕΔΟΧΣΕΝ ΤΕΙ ΒΟΛΕΙ ΚΑΙ ΤΟΙ ΔΕΜΟΙ" πριν την υιοθέτηση του κλασικού Ιωνικού αλφαβήτου το 403 π.Χ. Το αρχαϊκό ελληνικό αλφάβητο είχε μεγάλη ποικιλία από τοπικές παραλλαγές. Όλα τα επιχώρια αλφάβητα ήταν βασισμένα αρχικά στα 22 γράμματα του φοινικικού αλφαβήτου, με εξαίρεση το γράμμα "σαμέχ", που το αντίστοιχο ελληνικό γράμμα Ξ έλειπε από πολλά. Όλα τα αλφάβητα επίσης περιείχαν το επιπλέον γράμμα Υ, που δήλωνε τα φωνήεντα /u, uː/.
Μια βασική διαίρεση σε τέσσερις τύπους επιχωρίων αλφαβήτων γίνεται στη σημερινή φιλολογία με το κριτήριο του πώς γράφονταν τα άηχα δασέα /pʰ, tʰ, kʰ/ καθώς και τα συμπλέγματα /ps, ks/ (δηλαδή οι φθόγγοι που στην κλασική ορθογραφία συναντώνται σαν "Φ, Θ, Χ, Ψ, Ξ"). Κατά παράδοση, οι τέσσερις τύποι αυτοί αναφέρονται και ως "πράσινα", "κόκκινα", "ανοιχτό μπλε" και "σκούρο μπλε" αλφάβητα, ορολογία που προέρχεται από το χρωμάτισμα ενός χάρτη που συμπεριέλαβε ο Άντολφ Κίρχοφ σε βιβλίο του το 1867, και με το οποίο πρώτος εισήγαγε τη διαίρεση αυτή.
Κατά τον Κίρχοφ, τα "πράσινα" ή νότια αλφάβητα είναι αυτά που συναντώνται στην Κρήτη και σε μερικά νησιά του νοτίου Αιγαίου, όπως η Θήρα, η Μήλος και η Ανάφη. Είναι τα πιο συντηρητικά αλφάβητα, εφόσον δεν έχουν κανένα επιπλέον γράμμα πέρα από αυτά της φοινικικής για να δηλώνουν τα εν λόγω σύμφωνα. Επομένως, τα δασέα /pʰ, kʰ/ γράφονται απλώς "Π, Κ", ή και "ΠΗ, ΚΗ" (κατά την παλιά αξία του "Η", που δήλωνε τη δάσυνση /h/). Επίσης, τα /ps, ks/ γραφόταν "ΠϺ, KϺ" (με το Ϻ, δηλαδή το γράμμα "σαν", που έμοιαζε μεν με το Μ αλλά δήλωνε τον φθόγγο /s/).
Τα λεγόμενα "κόκκινα" ή δυτικά αλφάβητα είναι αυτά που χρησιμοποιήθηκαν στη δυτική Πελοπόννησο καθώς και σε περιοχές της Στερεάς Ελλάδας, στην Εύβοια και στη Θεσσαλία. Αυτά τα αλφάβητα έχουν ιδιαίτερη ιστορική σημασία γιατί Έλληνες από την Αχαΐα και την Εύβοια τα μετέφεραν στις αποικίες τους στην Ιταλία, όπου στη συνέχεια υιοθετήθηκαν ως βάση για τα αλφάβητα των τοπικών ιταλικών γλωσσών και ιδιαίτερα για το Λατινικό αλφάβητο. Επομένως, τα "κόκκινα" αλφάβητα, και ιδιαίτερα αυτό της Ευβοίας, έχουν ήδη κάποιες ομοιότητες με το λατινικό. Αυτά τα αλφάβητα περιέχουν τα καινούρια γράμματα "Χ, Φ, Ψ". Όμως το "Χ" δεν δηλώνει το /kʰ/ όπως στο κλασικό αλφάβητο, αλλά το /ks/, ακριβώς σαν το λατινικό X που προέρχεται από αυτό. Από την άλλη πλευρά, το "Ψ" δεν δηλώνει το /ps/, αλλά το /kʰ/. Το αλφάβητο της Ευβοίας έχει επίσης ιδιαίτερο τύπο του "Γ" που μοιάζει με λατινικό "C", "Λ" που μοιάζει με λατινικό "L", και "Ρ" που μοιάζει με λατινικό "R".
Τα λεγόμενα "μπλε" ή ανατολικά αλφάβητα είναι αυτά που χρησιμοποιήθηκαν στην Αττική, στα περισσότερα νησιά του Αιγαίου, και στην Ιωνία. Αυτά τα αλφάβητα περιέχουν τα "Φ, Χ" με την ίδια αξία που έχουν και στο κλασικό αλφάβητο, δηλαδή τα /pʰ, kʰ/. Η διαφορά μεταξύ του "ανοιχτού" και του "σκούρου" τύπου είναι στη γραφή των συμπλεγμάτων /ps, ks/. Στο "σκούρο μπλε" αλφάβητο υπάρχουν ήδη και τα γράμματα "Ψ, Ξ", ενώ στο "ανοιχτό μπλε" αλφάβητο λείπουν, και γράφονται "ΠΣ", "ΚΣ" στη θέση τους. Το "ανοιχτό μπλε" αλφάβητο είναι αυτό της Αθήνας πριν το 403 π.Χ.
Ένας ιδιαίτερα σημαντικός τύπος "σκούρου μπλε" αλφαβήτου ήταν αυτό που εξελίχθηκε στις πόλεις της Ιωνίας, όπως η Μίλητος και η Έφεσος. Εδώ έγιναν δυο περαιτέρω αλλαγές: το "Η" έχασε την πρωταρχική του λειτουργία να δηλώνει το σύμφωνο /h/, και αντί γι' αυτό χρησιμοποιήθηκε για το μακρύ φωνήεν /ɛː/. Επίσης, προστέθηκε το καινούριο γράμμα Ω για να δηλώνει το μακρύ φωνήεν /ɔː/. Έτσι ήταν ολοκληρωμένο το κλασσικό ελληνικό αλφάβητο, όπως στη συνέχεια υιοθετήθηκε και στην Αθήνα και απλώθηκε σε όλο τον ελληνόφωνο κόσμο.
Εξέλιξη των μορφών των γραμμάτων
thumb|upright|Έκδοση της [[Καινή Διαθήκη|Καινής Διαθήκης, του 16ου αι., τυπωμένη με αναγεννησιακούς χαρακτήρες του Κλοντ Γκαραμόν]] Όπως και σε άλλα αλφάβητα, συμπεριλαμβανομένου του λατινικού, το ελληνικό αλφάβητο αρχικά διέθετε μια μοναδική μορφή για κάθε γράμμα, μη κάνοντας διάκριση μεταξύ κεφαλαίων και μικρών γραμμάτων. Η τελευταία αυτή διάκριση είναι επινόηση της σύγχρονης εποχής, η οποία άντλησε από διάφορες φάσεις της εξέλιξης των χειρόγραφων μορφών του αλφαβήτου.
Κατά την αρχαιότητα, η παλαιότερη μορφή των γραμμάτων ήταν μεγαλογράμματη. Εκτός όμως από τις όρθιες ευθύγραμμες μορφές (κεφαλαία) μορφές που βρέθηκαν σε λίθινες επιγραφές και στην εγχάρακτη κεραμική, κατά την αρχαιότητα αναπτύχθηκαν και πιο εύκολες μορφές γραφής, προσαρμοσμένες για γράψιμο σε μαλακά υλικά. Τέτοιες μορφές γραφής έχουν διασωθεί κυρίως σε χειρόγραφα από πάπυρο, προερχόμενα από την Αίγυπτο, από την ελληνιστική περίοδο και εξής. Η αρχαία χειρογραφία ανέπτυξε δύο διαφορετικές μορφές γραψίματος:
Κατά τον 9ο και 10 αιώνα, οι στρογγυλόσχημοι χαρακτήρες αντικαταστάθηκαν από ένα νέο, πιο συμπαγές ύφος γραφής, με μορφές γραμμάτων υιοθετημένες από την παλαιότερη επισεσυρμένη. Πρόκειται για τη μικρογράμματη γραφή η οποία παραμένει ως η κύρια μορφή της χειρόγραφης Ελληνικής έως σήμερα. Κατά την Αναγέννηση, οι Δυτικοί τυπογράφοι υιοθέτησαν τις μικρογράμματες μορφές ως μικρούς χαρακτήρες εκτύπωσης, ενώ καθιέρωσαν ως κεφαλαία τις επιγραφικές μορφές της αρχαιότητας. Η ορθογραφική πρακτική της χρήσης κεφαλαίων για τη διάκριση ονοματεπωνύμων, τοπωνυμίων, τίτλων κλπ αναπτύχθηκε κατ' ακολουθία της Λατινικής και των υπόλοιπων δυτικών γλωσσών.
Άλλα σημεία, απαρχαιωμένα σημεία
Το Ϛ (στίγμα) δεν είναι εν γένει γράμμα του αλφαβήτου, αλλά αντικαταστάτης του Ϝ (βαυ ή δίγαμμα) στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης. Το ȣ έχει χρησιμοποιηθεί κυρίως στην εκκλησιαστική εικονογραφία και σε τυπωμένα βιβλία έως τον 19ο αι. ενώ σήμερα η χρήση του είναι ανεπίσημη και πολύ περιορισμένη.
Οι παρακάτω χαρακτήρες αυτοί καταργήθηκαν σε πρώιμη περίοδο, πριν την κλασική εποχή, ή χρησιμοποιούνταν μόνο σε μη κλασικές τοπικές εκδοχές του αλφαβήτου.
Άλλες χρήσεις
Τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου χρησιμοποιούνται και στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης. Το ελληνικό αλφάβητο χρησιμοποιείται ευρέως ως δεξαμενή συμβόλων για χρήση στις επιστήμες είτε ως διεθνώς καθιερωμένα σύμβολα (π.χ. π=3,14) είτε για κάθε πρόσφορη χρήση. Ιδιαιτέρως, το ελληνικό αλφάβητο είναι πηγή συμβόλων για τα μαθηματικά.
Όπως και το λατινικό αλφάβητο, το ελληνικό χρησιμοποιείται για την αρίθμηση (κυρίως όταν μας ενδιαφέρει η σειρά), π.χ. οι 24 ραψωδίες της Οδύσσειας αριθμούνται με τα μικρά γράμματα του αλφαβήτου, ενώ της Ιλιάδας με τα κεφαλαία. Ιδιαίτερα στην Αστρονομία το ελληνικό αλφάβητο χρησιμοποιείται για την αρίθμηση των αστέρων, π.χ. ο άλφα Κενταύρου είναι ο φωτεινότερος αστέρας του αστερισμού του Κενταύρου, ενώ ο ωμέγα είναι ο 24ος σε φωτεινότητα. Μετά το τέλος των ελληνικών γραμμάτων ακολουθούν τα λατινικά και κατόπιν ακολουθούν οι αραβικοί αριθμοί.
Αρχαίοι μύθοι σχετικά με την προέλευση του αλφαβήτου
Ο Αισχύλος αναφέρει ότι αυτός που έδωσε πρώτος τα γράμματα στους ανθρώπους ήταν ο Προμηθέας, ενώ ο Ευριπίδης υποστηρίζει ότι ο Παλαμήδης επινόησε το αλφάβητο σε αντίθεση με τον Λουκιανό ο οποίος στη Δίκη συμφώνων προσδίδει στον Παλαμήδη την επινόηση μερικών μόνο από τα γράμματα του αλφαβήτου, ενώ για τα υπόλοιπα αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον Κάδμο και τον Σιμωνίδη. Στον Κάδμο και τους Φοίνικες που ήρθαν μαζί του αναφέρεται και ο Ηρόδοτος, οι οποίοι όταν εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα δίδαξαν τα γράμματα, που, όπως νομίζει, ήταν ως τότε άγνωστα στους Έλληνες. Ο Πλούταρχος και ο Διόδωρος Σικελιώτης δίνουν την πατρότητα του αλφαβήτου στις εννέα Μούσες, ενώ ο τελευταίος υποστηρίζει ότι οι Φοίνικες απλά μετέθεσαν τους τύπους των γραμμάτων σ'αυτό που σήμερα αποκαλούμε φοινίκια που στην αρχή και πριν τα γνωρίσουν οι Φοίνικες τα γράμματα αυτά ήδη αποκαλούνταν από τους Έλληνες πελασγικά. Για τον Διόδωρο Σικελιώτη, παρ'όλο που οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι εφευρέτες των γραμμάτων και των επιστημών, είχαν χάσει πλέον κάθε μνήμη των επινοήσεών τους εξαιτίας ενός κατακλυσμού ο οποίος αφάνισε βίαια τον πολιτισμό τους. Ο μαθητής του Αλέξανδρου Πολυίστωρα, Υγίνος, στο έργο του Fabulae σημειώνει ότι οι τρεις Μοίρες δημιούργησαν τα πέντε πρώτα φωνήεντα και τα γράμματα Β και Τ, ενώ ο Παλαμήδης εφηύρε τα υπόλοιπα έντεκα σύμφωνα. Αυτό κατά τον Υγίνο ήταν το Πελασγικό αλφάβητο το οποίο ο Ερμής δίνοντάς του την σημερινή μορφή του θα το μεταφέρει από την Ελλάδα στην Αίγυπτο, ενώ αργότερα ο Κάδμος θα το επαναφέρει πίσω στην Βοιωτία. Τότε, κατά τον Υγίνο, ο Εύανδρος από την Αρκαδία, ο οικιστής του Παλατίνου λόφου στη Ρώμη, θα το εισάγει στην Ιταλία.
Βιβλιογραφία
*
Ασκληπιείο της Αθήνας
Το ιερό του Ασκληπιού ή Ασκληπιείο είναι ένα αρχαίο νοσοκομείο, όπου βρίσκεται στην νότια πλευρά της Ακρόπολης δίπλα από το Θέατρο του Διονύσου. Ήταν ένας μικρός ναός του Ασκληπιού όπου ήταν χώρος διανυκτέρευσης των ασθενών περιμένοντας το βράδυ τις οδηγίες για να ιατρευτούνε από τον Ασκληπιό. Στο βάθος του ιερού βρίσκεται μια πηγή με νερό για κάθαρση, ενώ στην άκρη του υπάρχει ένας λάκκος (βόθρος) που έριχναν τα υπολείμματα των θυσιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών
Ιταλικός Πόλεμος (1542-1546)
Ο Ιταλικός πόλεμος του 1542–1546, αναφέρεται και ως Ένατος ιταλικός πόλεμος, ήταν μια σειρά συγκρούσεων στα τέλη των Ιταλικών πολέμων ανάμεσα στον βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκο Α' με σύμμαχο τον σουλτάνο Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή εναντίον του αυτοκράτορα Καρόλου Ε' και του συμμάχου του Άγγλου βασιλιά Ερρίκου Η'.
Οι μάχες διεξήχθησαν κυρίως στις Κάτω Χώρες, την Ιταλία και στη Γαλλία, με απόπειρες εισβολής στα γαλλικά εδάφη από την Ισπανία και την Αγγλία. Οι συγκρούσεις τελείωσαν με αβέβαιο αποτέλεσμα και αποδείχθηκαν καταστροφικά δαπανηρές για τους κύριους συμμετέχοντες.
Οι συγκρούσεις
μικρογραφία|320x320εσ|Εδάφη των [[Οίκος των Αψβούργων|Αψβούργων το 1547]] Παρά την υπογραφή της Ειρήνης της Νίκαιας το 1538 που έληξε τον Όγδοο ιταλικό πόλεμο, ο μακροχρόνιος ανταγωνισμός μεταξύ του Φραγκίσκου Α' και του Καρόλου Ε' δεν έληξε και ο πρώτος δεν παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις του για το δουκάτο του Μιλάνου. Ο βασιλιάς της Γαλλίας τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο 1542, με συμμάχους τους Οθωμανούς, κήρυξε πόλεμο εναντίον του αντιπάλου του με δύο επιθέσεις σε διαφορετικά μέτωπα, η πρώτη επίθεση εναντίον των Αψβούργων στις Κάτω Χώρες υπό τον μικρότερο γιο του Κάρολο Β΄ δούκα της Ορλεάνης, η δεύτερη υπό τον δελφίνο Ερρίκο στο Ρουσιγιόν στα Πυρηναία.
Οι Γάλλοι απέτυχαν και στα δύο μέτωπα το 1542. Η Αγγλία συμμετείχε στη σύγκρουση στο πλευρό του Καρόλου Ε', έτσι η Γαλλία συμμάχησε με τη Σκωτία.
Στη Σαβοΐα και την Ιταλία
Τον Αύγουστο του 1543, οι Γάλλοι υπό τον κόμη Φραγκίσκο ντ' Ανγκιάν πολιόρκησαν και κατέλαβαν τη Νίκαια, η οποία τότε ανήκε στο δουκάτο της Σαβοΐας, με τη βοήθεια του οθωμανικού στόλου υπό τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα. Η Τουλόν έγινε για τους επόμενους οκτώ μήνες βάση του οθωμανικού στόλου, ορμητήριο για τις επιθέσεις τους κατά των ιταλικών και ισπανικών παραλίων.
Οι Γάλλοι συνέχισαν την επίθεση προς την κατεύθυνση του Μιλάνου και νίκησαν τους αυτοκρατορικούς στη μάχη του Σερεζόλ τον Απρίλιο 1544 αποκομίζοντας τη Μαρκιωνία του Μομφερράτου, ωστόσο, απέτυχαν να διεισδύσουν περαιτέρω στη Λομβαρδία.
Στη βόρεια Γαλλία
Σε μια καμπή του πολέμου, τα αγγλικά και αυτοκρατορικά στρατεύματα βρίσκονταν σε απόσταση εξήντα μιλίων από το Παρίσι. Η έλλειψη συνεργασίας μεταξύ των γερμανικών-ισπανικών και αγγλικών στρατευμάτων, η οικονομική εξάντληση των ηγεμόνων, σε συνδυασμό με ολοένα και πιο επιθετικές οθωμανικές επιθέσεις, οδήγησε τον Κάρολο να εγκαταλείψει τον πόλεμο το 1544, ενώ ο Ερρίκος Η' συνέχισε τον πόλεμο μόνος του έως το 1546.
Οι συνθήκες
μικρογραφία|280x280εσ|Οι μάχες στο βορρά της Γαλλίας Στις 18 Σεπτεμβρίου 1544, ο Φραγκίσκος Α’ και ο Κάρολος Ε' έθεσαν τέλος στον πόλεμο υπογράφοντας τη συνθήκη του Κρεπί, σύμφωνα με την οποία Γαλλία παραιτήθηκε από τη Σαβοΐα και το Πεδεμόντιο, επίσης έπρεπε να παραιτηθεί από διεκδικήσεις στο Αρτουά, τη Φλάνδρα, το Μιλάνο και τη Νάπολη. Ο Κάρολος Ε' παραιτήθηκε από διεκδικήσεις του για τη Βουργουνδία. Ουσιαστικά διατηρήθηκε το status quo ante bellum. Ο τρίτος γιος του Φραγκίσκου Α’, ο Κάρολος Β' της Ορλεάνης, θα παντρευόταν είτε μια κόρη του Καρόλου Ε', με προίκα τις Κάτω Χώρες και τη Φρανς-Κοντέ, είτε μια κόρη του αδελφού του Φερδινάνδου, με προίκα το δουκάτο του Μιλάνου. Αλλά ο θάνατός του τον επόμενο χρόνο, έκανε τη συνθήκη άχρηστη, καθώς ο μελλοντικός γάμος του με την κόρη ή την ανιψιά του αυτοκράτορα αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο της συνθήκης.
Ο πόλεμος μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας συνεχίστηκε. Η Αγγλία υπέστη αρκετές ήττες από τα Σκωτικά στρατεύματα και τον γαλλικό στόλο. Τον Ιούνιο 1546, μεταξύ του Φραγκίσκου Α’ και του Ερρίκου Η' υπεγράφη η συνθήκη της Αρντρ, με την οποία ο τελευταίος επέστρεψε τη Βουλώνη στη Γαλλία έναντι υπόσχεσης να πληρωθούν 800.000 κορόνες σε οκτώ χρόνια.
Τον επόμενο χρόνο, ο Φραγκίσκος Α' και ο Ερρίκος Η' πέθαναν αλλά οι Ιταλικοί πόλεμοι συνεχίστηκαν λίγα χρόνια αργότερα από τους διαδόχους τους με τον Ιταλικό Πόλεμο (1551–1559).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι των κρατών και λαών της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώιμη Νεότερη Γαλλία Κατηγορία:16ος αιώνας στην Ιταλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Αγγλίας Κατηγορία:Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Ισπανική Αυτοκρατορία
Tones and I
H Toni Watson, γνωστή επαγγελματικά ως Tones and I, είναι Αυστραλή τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Το δεύτερο single της, "Dance Monkey", κυκλοφόρησε το 2019 και έγινε νούμερο ένα σε περισσότερες από 30 χώρες. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, έσπασε το ρεκόρ για τις περισσότερες εβδομάδες στην πρώτη θέση στο ARIA Singles Chart από οποιονδήποτε καλλιτέχνη σε 16 εβδομάδες. Μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου 2020, το "Dance Monkey" είχε περάσει στην 24η και τελευταία του εβδομάδα στο Νο. 1, σπάζοντας το ρεκόρ του Αυστραλιανού δίσκου του Bing Crosby για την έκδοση του "White Christmas", το οποίο βρισκόταν για 22 εβδομάδες (πέντε μήνες, δηλαδή τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο) στην πρώτη θέση, το 1943. Το "Dance Monkey" έγινε 11 φορές πλατινένιο από την ARIA για πωλήσεις άνω των 770.000 μονάδων. Η Tones ήταν η πιο βραβευμένη καλλιτέχνις στα Μουσικά Βραβεία ARIA του 2019, κερδίζοντας τέσσερις από οκτώ υποψηφιότητες. Η Tones and I κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της σε εκτεταμένη μορφή, The Kids Are Coming, στις 30 Αυγούστου 2019.
Ζωή και καριέρα
Η Toni Watson γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Geelong της Αυστραλίας. Σε συγκρουόμενες αναφορές αναφέρεται ότι γεννήθηκε το 1993 ή το 2000. Η ίδια προτιμά να μην αποκαλύψει τα στοιχεία γέννησής της, ''«Ποτέ δεν αρνήθηκα την ηλικία μου. Ποτέ δεν είπα ψέματα για αυτό. Απλώς δεν λέω τίποτα τώρα... Όλα στο διαδίκτυο είναι σωστά».''
Η ίδια έχει πει για τους λόγους που αποφάσισε να γίνει μουσικός: «Μια μέρα ήμουν στο πάρκο με την οικογένειά μου, όλα τα ξαδέλφια μου κλπ, στο Geelong. ''Όλοι τραγουδούσαμε ένα τραγούδι και η θεία μου είπε «παιδιά, αυτή μπορεί πραγματικά να φτάσει τη νότα». Νομίζω ότι αυτή είναι η πρώτη ανάμνηση ενός ατόμου που με δείχνει πραγματικά ως κάποιον που έχει την ικανότητα να τραγουδά. Ήμουν πιθανώς 7 χρονών».'' Η τραγουδίστρια-τραγουδοποιός είχε μάθει να παίζει πλήκτρα και τύμπανα ενώ ήταν στο γυμνάσιο. Ξεκίνησε να τραγουδά στους δρόμους στη Μελβούρνη και εργάστηκε στο κατάστημα ρούχων Universal Store.
Το 2009, ως Toni Watson, δημιούργησε μια σελίδα YouTube και δημοσίευσε α καπέλα εκτελέσεις τραγουδιών. Έκανε τοπικές συναυλίες και φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένου του φεστιβάλ Let Go. Η Tones είχε αναλάβει τα φωνητικά για ένα ντουέτο το 2014, και θυμήθηκε: «Ξεκίνησα να τραγουδάω σε μικρές παμπ και μπαρ στο Mornington, τραγουδούσα μαζί με έναν κιθαρίστα μέχρι που κατέληξα να βγαίνω μόνη μου». Εξήγησε τη στροφή της σε σόλο καριέρα: «Στην πραγματικότητα έχω απολυθεί από τη λιανική μου δουλειά και με αυτά τα χρήματα αγόρασα ένα RC300 και μόλις άρχισα να προσπαθώ να τα καταλάβω». Τραγουδούσε στους δρόμους «πάνω και κάτω στην ανατολική ακτή με το αρμόνιο, είχε πιστούς θαυμαστές και γοήτευε τα πλήθη με το διαφορετικού είδους στυλ της».
Τον Σεπτέμβριο του 2017, η Tones ταξίδεψε στο Byron Bay για να τραγουδήσει στους δρόμους εκεί. Σε μια πρώιμη παράσταση, συνάντησε τον Τζάκσον Γουόκντεν-Μπράουν που έγινε ένας από τους διαχειριστές ταλέντων της περίπου ένα μήνα αργότερα. Η επιτυχία της ως μουσικός του δρόμου οδήγησε σε μεγαλύτερη αφοσίωση στη μουσική καριέρα. Η καλλιτέχνις πέρασε το 2018 ζώντας ανάμεσα στο σπίτι του Walkden-Brown στην ενδοχώρα της Gold Coast και στο βαν της στο Byron Bay, γράφοντας μουσική και τραγουδώντας στους δρόμους. Αργότερα εκείνο το έτος κέρδισε στο διαγωνισμό μουσικών του δρόμου, Buskers by the Creek.
Τον Φεβρουάριο του 2019, η Tones and I υπέγραψε συμβόλαιο με την Bad Batch Records / Sony Music Australia και μια συμφωνία συνδιαχείρισης με την Artists Only (που ανήκει στην Walkden-Brown, πρώην Aerials) και τη Lemon Tree Music (που ανήκει στους Regan Lethbridge και David Morgan). Τον ίδιο μήνα, ανέβασε το πρώτο single της, "Johnny Run Away", σε μια αυστραλιανή ιστοσελίδα, Unearthed, η οποία δημοσιεύει τη μουσική καλλιτεχνών που δεν έχουν ακόμα συμβόλαιο σε δισκογραφική εταιρεία. Το κομμάτι ηχογραφήθηκε με τον Αυστραλό παραγωγό, Konstantin Kersting.
Το "Johnny Run Away" προστέθηκε στον Αυστραλιανό εναλλακτικό ραδιοφωνικό σταθμό Triple J την επόμενη εβδομάδα και έλαβε υψηλές βαθμολογίες: Richard Kingsmill (τέσσερα και μισό στα πέντε αστέρια), Tommy Faith (πέντε αστέρια) και Declan Byrne (τεσσεράμισι αστέρια). Η Natalie O'Driscoll της Blank Gold Coast περιέγραψε το κομμάτι, «μια μελωδική φέτα από ηλεκτρική pop εμπνευσμένη από τη Σκανδιναβία που αφηγείται μια πολύ σημαντική ιστορία». Δύο εβδομάδες αργότερα, η Tones and I κυκλοφόρησε επίσημα το "Johnny Run Away". Έφτασε στο νούμερο 12 στο ARIA Singles Chart και πέτυχε τριπλή κατάσταση πλατίνας για πωλήσεις άνω των 210.000 μονάδων.
Στις 10 Μαΐου 2019, η Tones and I κυκλοφόρησε το δεύτερο single της, " Dance Monkey ". Δήλωσε ότι το κομμάτι «Το έγραψε μόνη της σε μια σκοτεινή ντουλάπα σε όχι περισσότερο από 30 λεπτά». Ο Craig Mathieson του The Age είπε, «Είναι ποπ - πιασάρικο αλλά οικείο, ελαφρώς γελοίο αλλά πραγματικά επηρεάζει». Έφτασε στην πρώτη θέση στα επίσημα μουσικά charts σε περισσότερες από 30 χώρες, όπως Αυστραλία, Αυστρία, Βέλγιο, Καναδάς, Κίνα, Δανία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Ισραήλ, Ιταλία, Ιαπωνία, Μαλαισία, Ολλανδία, Νέα Ζηλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία, Νότια Αφρική, Σουηδία, Ελβετία και Ηνωμένο Βασίλειο.
Στο βίντεο κλιπ του "Dance Monkey" την σκηνοθεσία ανέλαβαν ο Liam Kelly και ο Nick Kozakis. Στην Αυστραλία, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, έσπασε το ρεκόρ για τις περισσότερες εβδομάδες στην κορυφή του ARIA Singles Chart από οποιονδήποτε καλλιτέχνη, με 16 εβδομάδες. Αυτό το ρεκόρ κατείχε το " Shape of You " του Ed Sheeran (15 εβδομάδες) το 2017. Στα μέσα Ιανουαρίου 2020, το "Dance Monkey" βρισκόταν επί 24 εβδομάδες στην πρώτη θέση. Ήταν το πρώτο αυστραλιανό τραγούδι που έφτασε στον αριθμό ένα στην παγκόσμια καθημερινή κορυφή του Spotify ανάμεσα σε 200 τραγούδια. Στις 8 Φεβρουαρίου 2020, ισοδυναμούσε με το "Rockstar" του Post Malone για τις περισσότερες ημέρες στον αριθμό ένα στο ίδιο τσαρτ. Από τις 18 Φεβρουαρίου 2020, το "Dance Monkey" επέστρεψε στην κορυφαία θέση του Spotify και βρισκόταν για 120 ημέρες στην πρώτη θέση.
Την 1η Φεβρουαρίου 2020 ξεκίνησε την παγκόσμια περιοδεία "Kids Are Coming". Η Rachel Goodman της Riff Magazine είδε την συναυλία της στο Σαν Φρανσίσκο στα μέσα του μήνα, «[εκείνη] έφερε μια ψηλαφητή ενέργεια στη σκηνή, την οποία οι θεατές ανταπέδωσαν με ενθουσιασμό ... [και] μίλησαν για τη μουσική στους δρόμους του Μπάιρον Μπέι στην Αυστραλία και πώς έμαθε να επικοινωνεί με το κοινό - και να προσελκύει γρήγορα την προσοχή των ανθρώπων».
Συνολικά 52 ημερομηνίες (συμπεριλαμβανομένων και οκτώ στη Βόρεια Αμερική) ανακοινώθηκαν για την περιοδεία μέχρι τον Ιούλιο. Ωστόσο, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού και της κατάστασης στην Αυστραλία, οι τοπικές ημερομηνίες περιοδείας επαναπρογραμματίστηκαν έως τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2020. Ομοίως, η καλλιτέχνης μείωσε τις ευρωπαϊκές της παραστάσεις, «Πρέπει να μειώσω το υπόλοιπο της πρώτης μου περιοδείας εδώ, καθώς η πλειονότητα των υπόλοιπων σόου έχει ήδη ακυρωθεί λόγω της κυβερνητικής πολιτικής και δεν θέλω να αναγκάσω κανέναν να επιλέξει μεταξύ του σόου μου και της υγείας τους».
Στις 7 Μαΐου 2020, η εταιρεία Triple J έβγαλε ένα νέο τραγούδι, "We Can’t Wait to Go Back to a Festival When This Is Over", ως μέρος μιας μουσικής πρόκλησης στη διάρκεια της καραντίνας για τον COVID-19, Quarantune. Στις 20 Μαΐου, το "Dance Monkey" έφτασε το 1 δισεκατομμύριο προβολές στο YouTube. Επίσης τον ίδιο μήνα η καλλιτέχνις εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του Rolling Stone (Αυστραλία) και έδωσε συνέντευξη στην συντάκτρια της, Poppy Reid. Η Reid την είχε δει στο Φεστιβάλ Laneway τον Φεβρουάριο, «υπάρχει μια μανιακή ενέργεια και ενθουσιασμός που την περιβάλλει ανά πάσα στιγμή ... [προσφέρει] ένα νέο πάτημα για τις μελλοντικές γενιές ... τη δυνατότητα μιας παγκόσμιας καριέρας που δημιουργήθηκε από την περιφερειακή Αυστραλία, χωρίς μια μεγάλη δισκογραφική ... και χωρίς μια στοίβα συν-συγγραφέων».
Σινγκλς
Σημειώσεις
Βραβεία APRA
Τα βραβεία APRA διοργανώνονται στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία από την Australasian Performing Right Association για την αναγνώριση των δεξιοτήτων σύνθεσης τραγουδιών, των πωλήσεων και των επιδόσεων από τα μέλη της κάθε χρόνο. H Tones and I έχει κερδίσει δύο βραβεία από τέσσερις υποψηφιότητες.
!Ref.
Μουσικά βραβεία ARIA
Τα ARIA Music Awards είναι μια ετήσια τελετή απονομής βραβείων που αναγνωρίζει την αριστεία, την καινοτομία και τα επιτεύγματα σε όλα τα είδη της αυστραλιανής μουσικής. Για τα βραβεία του 2019, η Tones and I ήταν υποψήφια για οκτώ βραβεία και κέρδισε τέσσερα.
!Ref.
Βραβεία Spotify
!Ref.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Τραγουδιστές ποπ
Βορίδια πλουτωνίου
right|thumb|Structure of PuB2: άτομα [[Βόριο|βορίου με κόκκινο χρώμα συνδεδεμένο σε εξαγωνικό δίκτυο· άτομα μετάλλου με πράσινο χρώμα σε αλληλοπλεγμένα στρώματα]] right|thumb|Structure of PuB6 (άτομα βορίου σε οκταεδρικές ομάδες με κόκκινο χρώμα με άτομα πλουτωνίου με μπλέ χρώμα σε κυβικές κορυφές· η απεικόνιση συγκόλλησης είναι αφελής
Πολλά βορίδια πλουτωνίου μπορούν να παραχθούν με άμεσο συνδυασμό σκόνης πλουτωνίου και βορίου σε αδρανή ατμόσφαιρα με μειωμένη πίεση.
Το PuB αναφέρθηκε ότι παράγεται στους 1200 °C με ποσοστό 40 - 70% βόριο. Πιθανόν να έχει έναν δεσμό Pu - B με μήκος 2.46 Å και την κρυσταλλική δομή του NaCl όπως γίνεται και με το TiB, το ZrB και το HfB. Η ύπαρξη του PuB αμφισβητήθηκε αργότερα βάσει διαφόρων επιχειρημάτων.
Το PuB2 παράγεται στους 800 °C και έχει μία απλή κρυσταλλική δομή όπως τα περισσότερα άλλα μεταλλικά διβορίδια.
Στους 1200 °C με 70 - 85% βόριο, μείγματα από PuB4 και PuB6 παράγονται, με περισσότερο από την τελευταία καθώς η θερμοκρασία αυξάνει· το PuB4 έχει τετραγωνική δομή (το ίδιο σαν το UB4), και το PuB6 έχει κυβική δομή, την ίδια όπως όλα τα εξαβορίδια (CaB6, LaB6 κτλ.).
Το πιο αξιοσημείωτο βορίδιο του πλουτωνίου είναι αναμφισβήτητα το PuB100 (εκατονταβοριούχο πλουτώνιο). Η ύπαρξή του αποδεικνύει τη σημασία της μόλυνσης στην έρευνα των βοριδίων διότι τόσο χαμηλό ποσοστό όσο 1% μιας πρόσμιξης είναι ικανό να αλλάζει τη δομή του κρυστάλλου του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις βορίου Κατηγορία:Ενώσεις πλουτωνίου
Συνέλευση των Σαλώνων
Η Συνέλευση των Σαλώνων (15 Νοεμβρίου 1821 - 20 Νοεμβρίου 1821) αν και ήταν ιστορικό γεγονός που συνέβη στις αρχές της Επανάστασης του 1821 στη συνέχεια θεωρήθηκε ως μηδέποτε γενόμενη.
Ιστορική αναδρομή
Συγκεκριμένα με εισήγηση και προτροπή του Θεοδώρου Νέγρη συνήλθε στην Άμφισσα (τότε Σάλωνα) από 15 Νοεμβρίου μέχρι 20 Νοεμβρίου του 1821 συνέλευση πολιτικών προσώπων της Επανάστασης η οποία και συνέστησε τον αποκαλούμενο τότε Άρειο Πάγο της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδας που εξέλεξε πληρεξούσιους (ως παραστάτες) για την Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου. Έτσι με το τρόπο αυτό καθιδρύθηκε τοπική αυτοδιοίκηση στην Ανατολική Ελλάδα με χαρακτήρα αντίρροπου της Κεντρικής Διοίκησης της Επανάστασης που υπήρχε στη Πελοπόννησο υπό τον Δημήτριο Υψηλάντη.
Όμως τόσο οι πράξεις όσο και οι αποφάσεις της Συνέλευσης αυτής των Σαλώνων, που διασάλευαν επικίνδυνα την περαιτέρω ενότητα του Αγώνα, ακυρώθηκαν από την Β' Εθνοσυνέλευση Άστρους, ως μηδέποτε γενόμενες.
Συμμετέχοντες
Μερικοί από τους 73 πληρεξούσιους συμμετέχοντες ήταν οι :
Παραπομπές
Σαλωνων Κατηγορία:Άμφισσα
Πάπας Μάρκος
Ο Μάρκος διετέλεσε Πάπας Ρώμης από τις 18 Ιανουαρίου του 336 έως το θάνατό του στις 7 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.
Οι πληροφορίες για τον προ της παποσύνης βίο του είναι ελάχιστες. Σύμφωνα με το Liber Pontificalis ήταν Ρωμαίος και το όνομά του πατέρα του ήταν Πρίσκος. Ορισμένα στοιχεία οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι πρώιμοι κατάλογοι επισκόπων και μαρτύρων γνωστοί σαν Depositio episcoporum και Depositio martyrum αντίστοιχα, ξεκίνησαν την περίοδο της παποσύνης του. Εξέδωσε επίσης ένα διάταγμα το οποίο επικύρωνε τη δύναμη του επισκόπου της Όστια να χειροτονεί νεοεκλεγέντες πάπες. Του αποδίδεται επίσης η ίδρυση της βασιλικής του Αγίου Μάρκου στη Ρώμη και η Βασιλική Juxta Pallacinis στα περίχωρά της.
Πέθανε από φυσικά αίτια και τάφηκε στην κατακόμβη της Μπαλμπίνα, στην οποία είχε κτίσει το ναό του κοιμητηρίου. Εορτάζεται στις 7 Οκτωβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 4ου αιώνα Μάρκος
Μεσιέ 38
Το Μεσιέ 38 (γνωστό και ως Μ38 και NGC 1912) είναι ανοικτό σμήνος σε απόσταση περίπου 4.200 ετών φωτός στον αστερισμό Ηνίοχο.
Ιστορικό
Το Μεσιέ 38 ανακαλύφθηκε από τον Giovanni Batista Hodierna πριν το 1654 και βρέθηκε ανεξάρτητα από τον Le Gentil το 1749. Ο Σαρλ Μεσιέ το πρόσθεσε στον κατάλογό του στις 25 Σεπτεμβρίου 1764.
Χαρακτηριστικά
Τα λαμπρότερα άστρα του Μεσιέ 38 σχηματίζουν το ελληνικό γράμμα π ή, σύμφωνα με τον Webb, ένα πεπλατυσμένο σταυρό. Η διάμετρός του είναι περίπου 25 έτη φωτός, παρόμοια με αυτή του γειτονικού Μεσιέ 37. Η ηλικία του ανέρχεται σε 220 εκατομμύρια χρόνια.
Τα Μεσιέ 36 και Μεσιέ 37, που ανακαλύφθηκαν επίσης από τον Hodierna, βρίσκονται στην ίδια ομάδα με το Μ38 σε μία απόσταση περίπου 3.420 ετών φωτός από τη Γη.
Μέλη
Το λαμπρότερο μέλος του Μ38 είναι ένας κίτρινος γίγαντας με φαινόμενο μέγεθος +7,9 και φασματικού τύπου G0. Αυτό αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος -1,5, ή μία φωτεινότητα 900 ήλιων. Τα μέλη του Μεσιέ 38 αναλυτικά είναι:
Καλοχώρι Θεσσαλονίκης
Το Καλοχώρι είναι κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης, του Δήμου Δέλτα. Έχει πληθυσμό 4.672 κατοίκους.