cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντιντιέ Ρατσιράκα
Μετά την ανατροπή
Στις 9 Απριλίου 2009 άρχισαν στην πρεσβεία της Σενεγάλης στο Ανταναναρίβο διαβουλεύσεις ανάμεσα στις αντιπροσωπείες του πρώην προέδρου Μαρκ Ραβαλομανάνα και του προσωρινού προέδρου Αντρί Ραζοελίνα, οι οποίες διεξάχθηκαν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και της Αφρικανικής Ένωσης. Στις διαβουλεύσεις έλαβε μέρος και ο Ρατσιράκα αλλά και ο προκάτοχός του, Αλμπέρ Ζαφί. Στόχος των διαβουλεύσεων ήταν η εξασφάλιση συναίνεσης για μια προσωρινή κυβέρνηση στο νησί. Παρά την ανακοίνωση κάποιας συμφωνίας ανάμεσα στα αντιμαχόμενα μέρη, εκπρόσωποι του Ρατσιράκα έκαναν γνωστό στις 23 Μαΐου ότι θα αποχωρήσουν από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, καθώς θεώρησαν ότι οι συνθήκες δεν ήταν ώριμες για έναν ειρηνικό και εποικοδομητικό διάλογο.
Στις 4 Αυγούστου 2009 ο Ρατσιράκα συναντήθηκε με τον πρόεδρο της μεταβατικής αρχής Ραζοελίνα και επίσης με τους Ραβαλομανάνα και Ζαφί, κατά τη διάρκεια του νέου γύρου συνομιλιών στο Μαπούτο της Μοζαμβίκης, με σκοπό τον τερματισμό της πολιτικής κρίσης. Ο πρώην πρόεδρος της Μοζαμβίκης, Ζοακίμ Τσισάνο ήταν ο μεσολαβητής. Το ζήτημα της αμνηστίας του Ρατσιράκα, αναφορικά με την καταδίκη του που τον ανάγκαζε να μην επιστρέψει στη Μαδαγασκάρη, επιλύθηκε κατά την περίοδο των συνομιλιών.
Επιστροφή από την εξορία και θάνατος
Ο Ρατσιράκα επέστρεψε από την εξορία στις 24 Νοεμβρίου 2011, κίνηση που καλωσορίστηκε τόσο από το καθεστώς Ραζοελινά όσο και από τους πρώην προέδρους (και πρώην αντιπάλους του) Ραβολομανάνα κα Ζαφί. Ο Ρατσιράκα ζήτησε να επιλυθεί η πολιτική κρίση μέσω απευθείας συνομιλιών ανάμεσα στους 4 πολιτικούς ηγέτες, με δυνητική συμμετοχή και των άλλων κομμάτων και κοινωνικών ομάδων.
Στις 22 Μαρτίου 2021 ο Ρατσιράκα και η σύζυγός του Σελίν εισάχθηκαν στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Σοαβιναντριάνα στην πρωτεύουσα Ανταναναρίβο, για τη θεραπεία μιας «μικρής γρίπης» σύμφωνα με τους συγγενείς τους. Ο πρώην ηγέτης είχε υποβληθεί σε τεστ PCR για τη νόσο COVID-19, με αρνητικά αποτελέσματα κατά τους συγγενείς. Αρκετές ημέρες αργότερα ο Ρατσιράκα πέθανε απο καρδιακή προσβολή σε ηλικία 84 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Εξόριστοι πολιτικοί
Μαχητές των Δρόμων 6
Το Μαχητές των Δρόμων 6 (αγγλικά: Fast & Furious 6, Furious 6 ή Fast 6), είναι τίτλος αμερικάνικης ταινίας, παραγωγής 2013. Πρωταγωνιστούν οι Βιν Ντίζελ, Πολ Γουόκερ, Ντουέιν Τζόνσον, Μισέλ Ροντρίγκες και Τζορντάνα Μπρούστερ''. ''
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στις 17 Μαΐου 2013 στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ στην Ελλάδα η πρώτη προβολή πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαΐου 2013. Γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία, καθώς χτύπησε κόκκινο σε εισπράξεις 789 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως. Είναι η έκτη ταινία της σειράς ταινιών Μαχητές των Δρόμων (αγγλικά: Fast & Furious).
Πλοκή
Μετά τη ληστεία των εκατό εκατομμυρίων στο Ρίο, ο Ντόμινικ (Ντίζελ), ο Μπράιαν (Πολ Γουόκερ) κι η υπόλοιπη ομάδα τους βρίσκονται διασκορπισμένοι σε διάφορα μέρη του κόσμου (Κανάριοι Νήσοι, Χονγκ Κόνγκ, Κόστα Ρίκα), αδυνατώντας να επιστρέψουν σπίτι τους και να ζήσουν μία κανονική ζωή. Εν τω μεταξύ, ο Χομπς (Τζόνσον) καταζητεί μία οργάνωση «θανάσιμα» εκπαιδευμένων οδηγών, υπό την αρχηγία του Όουεν Σο (Έβανς), αλλά και της φερόμενης -μέχρι σήμερα- νεκρής αγαπημένης του Ντόμινικ, Λέτι (Ροντρίγκεζ). Γι' αυτό και ζητά την βοήθεια του Τορέτο και της ομάδας του προκειμένου να μεταβούν στο Λονδίνο και να την εξαρθρώσουν, με αντάλλαγμα την πλήρη «άφεση αμαρτιών» τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες δρόμου Κατηγορία:Αμνησία σε ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:The Fast and the Furious Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στα Longcross Studios
Περί μεγεθών και αποστημάτων
Περί μεγέθους και αποστημάτων είναι μελέτη του αρχαίου Έλληνα Αρίσταρχου (280-240 π.Χ.) στην οποία υπολογίστηκε το μέγεθος του Ηλίου, της Γης και της Σελήνης, καθώς και οι απόστασή τους από τη Γη με μονάδα μήκους την ακτίνα της Γης. Το αρχαιότερο έντυπο αντίγραφο που σώζεται είναι μια μετάφραση στα λατινικά που συντάχθηκε και εκδόθηκε το 1498 στη Βενετία από τον Τζιόρτζιο Βάλλα (Giorgio Valla). Ακολούθησε ολοκληρωμένη έκδοση από τον Frederico Commandino το 1572.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική αστρονομία Κατηγορία:Κοσμογραφία Κατηγορία:Βιβλία αστρονομίας
Κολομπότ
Το Κολομπότ (γαλλικά: Colombotte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Κρεγκ Γκρίνγουντ
Ο Κρεγκ Γκρίνγουντ είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής και ο πρώτος αθλητής που αγωνίστηκε επίσημα ως ξένος από ελληνική ομάδα σε ευρωπαϊκό αγώνα καλαθοσφαίρισης.
Βιογραφία
Υπήρξε μέλος της αμερικανικής ομάδας επιλέκτων καλαθοσφαιριστών TWA, η οποία περιόδευσε στην Ευρώπη τον Αύγουστο του 1969. Στις 22 Αυγούστου 1969 η TWA αγωνίστηκε απέναντι στην Εθνική Ελλάδος στο κλειστό γήπεδο του Σπόρτιγκ και ο Γκρίνγουντ υπήρξε διακριθής. Στις 28 Οκτωβρίου 1969 η TWA αγωνίστηκε και πάλι στην Ελλάδα με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό στο γήπεδο της Λεωφόρου και ο Γκρίνγουντ ήταν αξιοπρόσεκτος για τις ικανότητες του στα ριμπάουντ και για το ύψος του. Ο Κώστας Μουρούζης που ήταν προπονητής του ΠΑΟ, εισηγήθηκε την απόκτησή του για να ενισχύσει την ομάδα στις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις για το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Αποκτήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1969, μετά την επιστροφή της TWA από περιοδεία στο Χονγκ Κονγκ.
Ο Γκρίνγουντ με ύψος 1,98 ήταν ο ψηλότερος παίκτης του Παναθηναϊκού και αγωνίστηκε στη θέση του σέντερ φορώντας το νούμερο 15. Στις 18 Νοεμβρίου 1969 αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τον Παναθηναϊκό εναντίον της Νήαρ Ηστ και σημείωσε 19 πόντους. Στο Κύπελλο Πρωταθλητριών αγωνίστηκε εναντίον του Ερυθρού Αστέρα, στη Γιουγκοσλαβία, σημειώνοντας 8 πόντους, συμπαρασυρόμενος από την κακή εμφάνιση της ομάδας. Στη ρεβάνς στο Παναθηναϊκό στάδιο ο Γκρίνγουντ σημείωσε 15 πόντους, ήταν ο κορυφαίος αθλητής του Παναθηναϊκού, που πάρα νίκη με 83-75 και τη συμπαράσταση 30.000 φιλάθλων, δεν κατάφερε να ανατρέψει τη διαφορά του πρώτου αγώνα και να προκριθεί.
Μετά τη σύντομη θητεία του στον Παναθηναϊκό ο Γκρίνγουντ επέστρεψε στην Αμερική για να εκτίσει τη στρατιωτική του θητεία και εξ αιτίας της διετούς απουσίας του από τα γήπεδα δεν είχε τη δυνατότητα να επιστρέψει στους αγωνιστικούς χώρους, παρότι έλαβε μέρος σε διοργανώσεις σάμερ και λιγκ επιλέχθηκε στο ντραφτ του ΝΒΑ από τους Ατλάντα Χοκς. Ασχολήθηκε με επιχειρηματικές δραστηριότητες στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Στέλλα Αποσκίτη
Η Στέλλα Αποσκίτη είναι Ελληνίδα πρώην αθλήτρια της κολύμβησης διεθνής με την εθνική ομάδα. Ήταν αθλήτρια του Ν.Ο. Πατρών πολλάκις πρωταθλήτρια Ελλάδος και ρέκορντμαν.
Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1995 κατέκτησε δύο πρώτες θέσεις. Το 1996 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα η Αποσκίτη κατέκτησε τρεις πρώτες νίκες κάνοντας δύο νέα πανελλήνια ρεκόρ. Ήταν πρώτη στα 200 πεταλούδας παγκορασίδων Α' με επίδοση 2.24.650 και νέο πανελλήνιο ρεκόρ, πρώτη στα 200 μικτή παγκορασίδων Α' με επίδοση 2.29.06. Την ίδια χρονιά είχε πάρει μέρος και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νέων - νεανίδων.
Λορέντσο Μόνακο
Ο Λορέντσο Μόνακο (ιταλικά: Lorenzo Monaco, πραγματικό όνομα Πιέρο ντι Τζοβάννι (Piero di Giovanni, περ. 1370 - περ. 1425) ήταν Ιταλός ζωγράφος της ύστερης γοτθικής - πρώιμης αναγεννησιακής περιόδου. Γεννήθηκε στη Σιένα αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Φλωρεντία.
Βίος
Δεν είναι γνωστά πολλά στοιχεία για τη ζωή του Μόνακο. Γεννήθηκε στη Σιένα, το 1367 σύμφωνα με τον Γκρονάου ή στα μέσα της δεκαετίας του 1370 σύμφωνα με τον Άιζενμπεργκ (1989) Πιθανολογείται ότι εκπαιδεύτηκε στη Φλωρεντία όταν ήταν ακόμη πολύ νέος και, ως ζωγράφος, επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τα έργα του Τζιότο και των μαθητών του Σπινέλλο Αρετίνο (Spinello Aretino) και Ανιόλο Γκάντι (Agnolo Gaddi), ενώ ο Γκάντι και ο Γιάκοπο ντι Τσιόνε μπορεί να υπήρξαν οι δάσκαλοί του.
Το 1390 αποφάσισε να ενταχθεί στη μονή των Καμαλντολέζι της Αγίας Μαρίας των Αγγέλων (Santa Maria degli Angeli), το οποίο τότε αποτελούσε έδρα της Φλωρεντινής κουλτούρας και διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις με την πολιτική ελίτ της πόλης. Εισερχόμενος έλαβε το μοναστικό όνομα "Don Lorenzo" εγκαταλείποντας το κοσμικό Πιέρο ντι Τζοβάννι με το οποίο αναφερόταν ως τότε. . Το "επώνυμο" Monaco σημαίνει "μοναχός" στα ιταλικά. Το 1390 ζωγράφισε τρία πάνελ για την Biblioteca Laurenziana της μονής. Μεταξύ 1390 και 1395 ή 1396 ήταν επικεντρωμένος στις θρησκευτικές του μελέτες. Τότε "εγκατέλειψε" τη μονή για να ακολουθήσει σταδιοδρομία ζωγράφου, όπως είχε πιθανόν εκπαιδευτεί πριν γίνει μοναχός. Λόγω της έντονης ενασχόλησής του με τη ζωγραφική, ο Λορέντσο ζήτησε και έλαβε άδεια να δημιουργήσει, κατ' εξαίρεση, ένα εργαστήριο, το οποίο αρχικά εγκατέστησε στην εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου, στη λεωφόρο Adimari, περιοχή στην οποία βρίσκονταν πολλά εργαστήρια διαφορετικών επιπέδων και εξειδικεύσεων, και αργότερα σε ένα κτήριο μπροστά στην ίδια τη μονή
Από το 1404 και ύστερα, τα έργα του δείχνουν την επίδραση του διεθνούς γοτθικού ρυθμού, αλλά και του Λορέντσο Γκιμπέρτι και των πρώτων έργων του Γκεράρντο Σταρνίνα (Gherardo Starnina). Αυτής της περιόδου είναι και το έργο του Πιετά, σήμερα στην Πινακοθήκη της Ακαδημίας (Accademia di Belle Arti) της Φλωρεντίας. Τα έργα του, συνήθως σε χρυσαφί φόντο, καταδεικνύουν πνευματικό υπόβαθρο και συνήθως δεν περιλαμβάνουν εγκόσμια στοιχεία.
Δεν είναι επακριβώς γνωστό πότε ξεκίνησε την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία. Τα πρώτα έργα του Λορέντσο ως ανεξάρτητου ζωγράφου φαίνεται πως ήταν μικρογραφίες που εικονογραφούσαν θρησκευτικά βιβλία που δημιουργούσαν οι αδελφοί του στη μονή, κατά το τελευταίο τέταρτο του 14ου αιώνα. Στην τέχνη αυτή πιθανότατα μυήθηκε από τον αδελφό του μικρογράφο Σιλβέστρο Γκεραρντούτσι (Silvestro Gherarducci), τον σημαντικότερο τότε στη μονή, ενώ καταγράφονται πληρωμές του το 1412 και το 1413. Οι σχετικά μεγάλες αυτές μικρογραφίες, μερικές με μέγεθος σχεδόν 13 εκατοστών, πιθανότατα δημιουργήθηκαν γύρω στο 1396. Συνήθως απεικονίζουν αγίους και προφήτες, τοποθετημένους στο πλάι λειτουργικών κειμένων αφιερωμένων στις ημέρες που τιμάται η εορτή τους. Αντίθετα από τις μικρογραφίες που δημιουργούνταν για απλούς αναγνώστες σε ιδιωτικής χρήσης αφιερωματικά βιβλία, οι μικρογραφίες του Λορέντσο έπρεπε να είναι αρκετά μεγάλες, ώστε να διακρίνονται από κάποια απόσταση, καθώς τα αντιφωνάρια στη Σάντα Μαρία ντέλι Άντζελι τοποθετούνταν σε αναλόγια πάνω από τις κεφαλές των μοναχών, οι οποίοι τα χρησιμοποιούσαν κατά τους ψαλμούς τους. Ο Λορέντσο περιοδικά επέστρεφε σε αυτή την ενασχόληση, δημιουργώντας εντυπωσιακές εικόνες για τα λειτουργικά βιβλία της μονής και την εκκλησία του Sant’Egidio κοντά στο νοσοκομείο της Σάντα Μαρία Νουόβα. Ο Λορέντσο εργαζόταν για τις μικρογραφίες του κυρίως στο συγγραφείο της μονής, αλλά όχι μόνον εκεί.
Το 1414 ζωγράφισε το έργο του "Η στέψη της Παρθένου" (σήμερα βρίσκεται στην πινακοθήκη Ουφίτσι), το οποίο χαρακτηρίζεται από τον μεγάλο αριθμό απεικονιζομένων αγίων αλλά και από τα λαμπερά του χρώματα. Κατά την τελευταία περίοδο της ζωής του ο Λορέντσο δεν φαίνεται να αποδεχόταν τις καινοτομίες της πρώιμης Αναγέννησης, που εισήγαγαν καλλιτέχνες όπως οι Μαζάτσο και Φιλίππο Μπρουνελλέσκι. Αυτό είναι εμφανές στο έργο του "Η προσκύνηση των Μάγων" του 1420-1422, όπου η ιδιαίτερα πλέον διαδεδομένη γεωμετρική προοπτική απουσιάζει ολοσχερώς. Τα έργα του Λορέντσο παρέμειναν δημοφιλή κατά τη δεκαετία του 1420, όπως καταδεικνύει ο μεγάλος αριθμός αναθέσεων που έλαβε, ανάμεσα σε αυτές τις "Ιστορίες της Παρθένου" στο παρεκκλήσιο Bartolini Salimbeni της Αγίας Τριάδας (Santa Trinita), μια από τις λίγες τοιχογραφίες του.
Ο Τζόρτζιο Βαζάρι στο βιογραφικό του έργο "Vitae..." συμπεριλαμβάνει μια βιογραφία του Λορέντσο Μόνακο. Σύμφωνα με τον Φλωρεντινό καλλιτέχνη και βιογράφο, ο Λορέντσο απεβίωσε στη Φλωρεντία από κάποια αδιευκρίνιστη λοίμωξη, πιθανώς γάγγραινα ή οφειλόμενη σε κάποιο οίδημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Βάλτερ Μπλούμε
Ο Βάλτερ Μπλούμε (Ντόρτμουντ, Γερμανία, 23 Ιουλίου 1906 – Ντόρτμουντ, Δυτική Γερμανία, 13 Νοεμβρίου 1974) ήταν Γερμανός μεσαίας κλίμακας αξιωματούχος διοικητής του επίλεκτου σώματος των SS και επικεφαλής της Ειδικής Ομάδας Sonderkommando 7a, η οποία ήταν μέρος της ομάδας καταδρομών εξόντωσης Einsatzgruppe B. Η μονάδα διέπραξε τις δολοφονίες χιλιάδων Εβραίων στη Λευκορωσία και στη Ρωσία. Ο Μπλούμε ήταν υπεύθυνος για την απέλαση πάνω από 46000 Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς.
Αν και μετά την ήττα της Γερμανίας και το τέλος του πολέμου συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη δύο φορές με βαρύτατες κατηγορίες, εντούτοις την πρώτη φορά η καταδίκη σε θάνατο μετατράπηκε σε κάθειρξη 25 ετών (έκτιση μόνο 10) και τη δεύτερη φορά απορύσθηκαν οι κατηγορίες.
Πρώιμα χρόνια
Ο Μπλούμε γεννήθηκε στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας σε Προτεσταντική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και κατείχε διδακτορικό στη νομική. Ο Βάλτερ φοίτησε επίσης νομική στα Πανεπιστήμια της Βόννης, της Ιένας και του Μύνστερ, περνώντας με επιτυχία τις εξετάσεις του δικηγορικού σώματος και αποκτώντας το διδακτορικό του στη νομική από το Πανεπιστήμιο των Έρλανγκεν-Νυρεμβέργης τον Απρίλιο του 1933. Την 1η Μαρτίου 1933, προσλήφθηκε ως Αστυνομικός Επιθεωρητής στο Ντόρτμουντ, υπηρετώντας υπό τον Γουίλχελμ Σίπμαν, και έγινε μέλος της SA και του Ναζιστικού Κόμματος (αριθμός μέλους 3,282,505) την 1η Μαΐου 1933. Το 1934 μεταφέρθηκε στην Πρωσική Μυστική Κρατική Υπηρεσία (γνωστή ως Γκεστάπο), όπου εργάστηκε για την SD. Στις 11 Απριλίου 1935, καταγράφηκε στις τάξεις των SS (αριθμός μέλους 267,224) και εντάχθηκε στο προσωπικό του Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ (RSHA).
Κερδίζοντας την προσοχή των ανωτέρων του, το 1939 διορίστηκε Επικεφαλής του Προσωπικού της Γκεστάπο, όπου μέχρι το 1941 υπηρέτησε στα γραφεία των Χάλλε, Αννόβερου και Βερολίνου.
Καριέρα στην Γκεστάπο
Τον Μάρτιο του 1941, ο Μπλούμε μετακινήθηκε στο Ντούμπεν όπου ήταν υπεύθυνος για τη συλλογή, την αναδιοργάνωση και την επιλογή του εξοπλισμού των ομάδων των Einsatzgruppen. Τον Μάιο ανέλαβε την ηγεσία της ομάδας Sonderkommando 7a, η οποία αποτελούσε μέρος της ομάδας Einsatzgruppe B (υπό τον Άρτουρ Νίμπε), και ανατέθηκε στην 9η Στρατιά, η οποία ήταν μέρος της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα που ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου 1941.
Ο Μπλούμε είχε ενημερωθεί προσωπικά από τον Ράινχαρντ Χάιντριχ πως εκείνος και οι 91 άντρες που βρίσκονταν υπό τη διοίκησή του είχαν μόνο μία δουλειά: την Judenvernichtungsbefehl (διαταγή εξόντωσης των Εβραίων). Ο Χάιντριχ το είχε κάνει ξεκάθαρο πως αυτή ήταν διαταγή του Χίτλερ.
Δράση σε Λευκορωσία και Ρωσία
Ο Μπλούμε και η ομάδα του λεηλάτησαν την περιοχή της Λευκορωσίας (Βίτσεμπσκ) και μέρη της δυτικής Ρωσίας (Κλίντσι, Νέβελ, Σμολένσκ) σκοτώνοντας, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1941, 1517 Εβραίους για τους οποίους ο ίδιος ο Μπλούμε κράτησε προσεκτικά αρχείο. Στις 26 Ιουλίου 1941, ο Μπλούμε συμμετείχε στη δολοφονία 27 Εβραίων, οι οποίοι εκτελέστηκαν στον δρόμο. Ο ίδιος ο Μπλούμε πυροβόλησε έναν απροσδιόριστο αριθμό θυμάτων εξ επαφής με περίστροφο. Προετοίμασε επίσης το σώμα εξόντωσης για μία επιχείρηση στη Μόσχα όταν η πόλη κατακτήθηκε, αλλά τελικά αυτή η επιχείρηση δεν πραγματοποιήθηκε. Ο Μπλούμε παρέμεινε στη διοίκηση της Sonderkommando 7a μόνο μέχρι τις 17 Αυγούστου 1941, όπου τον διαδέχθηκε ο Γουτζίν Στάιμπλε. Φαίνεται πως καλέστηκε πίσω στο Βερολίνο λόγω της απροθυμίας του να πυροβολεί γυναίκες και παιδιά, κάτι που οδήγησε στο να αποκτήσει ανάμεσα στους συναδέλφους SS αξιωματικούς τη φήμη πως είναι «αδύναμος και γραφειοκρατικός». Πέρασε τα επόμενα δύο χρόνια ως υπεύθυνος του γραφείου της Γκεστάπο στο Ντύσσελντορφ.
Αργότερα, κατά τις ένορκες γραπτές του καταθέσεις, ο Μπλούμε δήλωσε:
Αν και ο Μπλούμε κατά τη διάρκεια της δίκης επέμεινε πως οι διαταγές του Φύρερ τον γέμιζαν αποστροφή, αναφέρθηκε πως μετά από κάθε εκτέλεση ανακοίνωνε στο εκτελεστικό απόσπασμα:
Δράση στην Ελλάδα
Στα τέλη του 1943, ο Μπλούμε προάχθηκε σε SS-Standartenführer και ορίστηκε ως επικεφαλής διοικητής της Ειδικής Αστυνομίας Sicherheitspolizei (SiPo) στην Αθήνα, μαζί με τον Hauptsturmführer Άντον Μπέργκερ, κατά τη διάρκεια της κατοχής της χώρας από τις Δυνάμεις του Άξονα.
Μεταξύ Οκτωβρίου 1943 και Σεπτεμβρίου 1944, ο Μπλούμε διαχειρίστηκε, υπό τις οδηγίες του Άντολφ Άιχμαν, την απέλαση περισσοτέρων από 46000 Ελλήνων Εβραίων, η πλειοψηφία των οποίων ήταν από Θεσσαλονίκη, μαζί με περίπου 3000 από τις περιοχές των Ρόδου, Κω, Αθήνας, Ιωαννίνων και Κέρκυρας, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Ο Μπλούμε επιβράβευε τους υφισταμένους του, συμπεριλαμβανομένου και του Άντον Μπέργκερ, με χρυσά νομίσματα, κοσμήματα και καλά ρούχα, τα οποία έκλεβε από τα θύματα της απέλασης.
Στα μέσα του 1944, ο Μπλούμε απέκτησε μια κάποιου είδους φήμη ανάμεσα στους Ναζί συναδέλφους του για την πρότασή του «Διατριβή του Χάους» (Chaos Thesis), όπου υποστήριζε πως αν οι Γερμανοί αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τις κατεχόμενες περιοχές, θα έπρεπε να ανατινάζουν εργοστάσια, λιμάνια και άλλες εγκαταστάσεις. Θα έπρεπε επίσης να συλλαμβάνουν και να εκτελούν ολόκληρες πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας, αφήνοντας τη χώρα σε κατάσταση αναρχίας. Ο Μπλούμε πρότεινε επίσης να στέλνουν όλους τους υγιείς, αρτιμελείς και σωματικά ικανούς άντρες του πληθυσμού της Αθήνας σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Γερμανία, με σκοπό να τους αποτρέψουν από το να γίνουν αντάρτες. Ο Χέρμαν Νόιμπαχερ από το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας δεν εξέλαβε ευνοϊκά αυτή την πρόταση, ωστόσο ο Μπλούμε προχώρησε με τα σχέδιά του συλλαμβάνοντας Έλληνες πολιτικούς και στέλνοντάς τους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1944, ο Νόιμπαχερ διέταξε τον Μπλούμε να παύσει τις «επιχειρήσεις χάους» και στις 7 Σεπτεμβρίου ο Ερνστ Κάλτενμπρουνερ τον διέταξε να εγκαταλείψει την Ελλάδα.
Όταν οι Ναζί έφυγαν από την Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1944, η χώρα θεωρείτο Judenfrei («ελεύθερη από Εβραίους») και ο Μπλούμε επέστρεψε στο αρχηγείο του RSHA στο Βερολίνο.
Καταδίκη της Νυρεμβέργης
Το 1945, ο Μπλούμε συνελήφθη στο Σάλτσμπουργκ από Αμερικανούς και στάλθηκε στη Φυλακή του Λάντσμπουργκ. Δικάστηκε για τα εγκλήματά του στη δίκη των Einsatzgruppen, με τις κατηγορίες να συμπεριλαμβάνουν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εγκλήματα πολέμου και συμμετοχή σε τρεις εγκληματικές οργανώσεις (SS, SD και Γκεστάπο). Το κατηγορητήριο διευκρίνησε την άμεση ευθύνη του Μπλούμε για τη δολοφονία 996 ανθρώπων μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου του 1941.
Όσον αφορούσε το κίνητρό του για τη βοήθειά του στη διάπραξη του Ολοκαυτώματος, ο Μπλούμε είπε πως θαύμαζε, λάτρευε και προσκυνούσε τον Χίτλερ επειδή ο Χίτλερ είχε επιτύχει όχι μόνο στην εγχώρια αναμόρφωση της Γερμανίας, όπως ο ίδιος το ερμήνευσε, αλλά πέτυχε στο να νικήσει την Πολωνία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία, τη Νορβηγία, τη Γιουγκοσλαβία, την Ελλάδα, το Λουξεμβούργο και άλλες χώρες. Για τον Μπλούμε, αυτές οι επιτυχίες ήταν απόδειξη μιας μεγάλης αρετής του Χίτλερ και πίστευε πως ο Χίτλερ «είχε μία τεράστια αποστολή για τον Γερμανικό λαό».
Ο δικηγόρος του Μπλούμε, Δρ. Γκάνθερ Λάμερτ, συγκέντρωσε ένορκες γραπτές καταθέσεις για τον χαρακτήρα του Μπλούμε περιγράφοντάς τον ως ειλικρινή, καλό χαρακτήρα, ευγενικό, ανεκτικό και με αίσθημα δικαιοσύνης. Το Δικαστήριο εξέφρασε «λύπη που ένα άτομο με τόσες εξαιρετικές ηθικές αξίες έπρεπε να πέσει στην επιρροή του Αδόλφου Χίτλερ».
Στις 10 Απριλίου 1948, ο Μπλούμε καταδικάστηκε σε θάνατο δια απαγχονισμού, αλλά σε μία ακρόαση αμνηστίας το 1951, η καταδίκη μετατράπηκε σε 25 χρόνια κάθειρξη με βάση τη σύσταση του Αμερικανού νομικού Ντέιβιντ Πεκ, η οποία έφερε το όνομα «Πλαίσιο Πεκ». Ο Μπλούμε απελευθερώθηκε το 1955 έπειτα από την έκτιση μόνο δέκα χρόνων της ποινής του.
Δεύτερη δίκη
Μετά το 1957, ο Μπλούμε εργάστηκε ως επιχειρηματίας στην κοιλάδα του Ρουρ. Ξαναπαντρεύτηκε το 1958 και απέκτησε έξι παιδιά (τα δύο υιοθετημένα).
Το 1968, συνελήφθη και δικάστηκε ξανά από ένα κρατικό δικαστήριο στη Βρέμη, μαζί με τον υφιστάμενό του Obersturmführer Φρίντριχ Λίνμαν, για κατηγορίες που σχετίζονταν με την απέλαση Εβραίων από την Ελλάδα. Παρά τα σημαντικά αποδεικτικά στοιχεία εναντίον του, στις 29 Ιανουαρίου 1971 αποσύρθηκαν όλες οι κατηγορίες.
Ο Μπλούμε απεβίωσε το 1974 σε ηλικία 68 ετών.
Το 1997, ανακαλύφθηκε μία κρύπτη στη Βραζιλία την οποία είχε στην κατοχή του ένας ενεχυροδανειστής και συγγενής του Μπλούμε, ο Άλμπερτ Μπλούμε, μέσα στην οποία υπήρχαν ρολόγια πολυτελείας, δαχτυλίδια, ράβδοι χρυσού και χρυσά δόντια συνολικής αξίας περίπου $4 εκατομμυρίων, μαζί με έγγραφα και προαγωγές της Γκεστάπο, τα οποία άνηκαν στον Συνταγματάρχη Βάλτερ Μπλούμε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί εγκληματίες πολέμου Κατηγορία:Αξιωματούχοι της Ναζιστικής Γερμανίας
Δήμος Αμφίκλειας
Ο δήμος Αμφίκλειας ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας με έδρα την Αμφίκλεια. Ο δήμος πρωτοεμφανίστηκε το 1956, όταν ο προϋπάρχων δήμος Δρυμίας μετονομάστηκε σε δήμο Αμφικλείας (ΦΕΚ 125Α, 21/5/1956). Το 1997, με το πρόγραμμα Καποδίστριας, ο δήμος Αμφίκλειας επανασυστάθηκε με τη συνένωση του μέχρι τότε δήμου Αμφίκλειας και γειτονικών κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αμφίκλειας - Ελάτειας.
Ο δήμος που ιδρύθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού και συνόρευε με τους δήμους Τιθορέας, Μώλου και Γοργοποτάμου και τον δήμο Παρνασσού του νομού Φωκίδας. Ο δήμος αποτελούταν από έξι δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 108,1 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 5.636 κατοίκους. Ο δήμος Αμφίκλειας σε ένα μεγάλο μέρος του ήταν πεδινός καθώς καταλάμβανε, τμήμα της κοιλάδας του Κηφισού ενώ το ορεινό του τμήμα απλωνόταν στις πλαγιές του Παρνασσού.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Δήμαρχοι Αμφίκλειας
Από το 1956 και μέχρι την οριστική κατάργηση του δήμου με το πρόγραμμα Καλλικράτης, δήμαρχοι διετέλεσαν:
Παραπομπές
Α
Μακροχώρι Ημαθίας
Αρχαιότητα
Λίγο βορειότερα από το Μακροχώρι, στη θέση «Τούμπα» της Νέας Νικομήδειας αναπτύχθηκε ένας από τους παλιότερους αγροτικούς οικισμούς της Ευρώπης κατά την Αρχαιότερη Νεολιθική περίοδο στην 7 η χιλιετία π.Χ.. Λίγα χιλιόμετρα νότια από το Μακροχώρι, οι Αργειάδες Μακεδόνες δημιούργησαν τον 7ο αιώνας π.Χ. το πρώτο τους βασίλειο και ιδρύοντας την πρωτεύουσά τους, τις Αιγές, στη θέση της σημερινής Βεργίνας, στις υπώρειες των Πιερίων βουνών.
Ρωμαϊκή περίοδος
Το 50 μ.Χ. πέρασε και ίδρυσε την τοπική Εκκλησία ο Απόστολος Παύλος στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σε πρόσφατες (2014) ανασκαφικές δραστηριότητες, με αφορμή την κατασκευή αποχετευτικού δικτύου, στην γωνία των οδών Παλαιών Πατρών Γερμανού και Κωνσταντίνου Παπακωνσταντίνου εντοπίστηκαν ευρήματα που ανήκουν σε συγκρότημα αγροκτήματος (Roman villa rustica) της ύστερης ρωμαϊκής περιόδου (τέλη του 3ου – αρχές του 4ου αι. π.Χ.).
Βυζαντινή περίοδος
Κατά τη διάρκεια των Βυζαντινών χρόνων, η περιοχή αποτέλεσε τόπο παραμονής των μελών της βυζαντινής αριστοκρατίας. Από το 989 έως το 1001 την περιέλαβε στο κράτος του ο Τσάρος Σαμουήλ. Στην Φραγκοκρατία δόθηκε στο βασίλειο της Θεσσαλονίκης και στον Βονιφάτιο τον Μομφερατικό. Το 1206, ο Τσάρος Ιωαννίτζης (Σκυλογιάννης) λεηλάτησε την περιοχή και κατέλαβε τη Βέροια εγκαθιστώντας και Βούλγαρο επίσκοπο. Το 1207 επέστρεψαν οι Φράγκοι και εκδιώχθηκαν οριστικά το 1215-6. Το 1345 ο Κράλης Στέφανος Δουσάν κατακτά όλη την περιοχή ως το 1355. Στα τέλη του 14 ου αιώνα (1373-4) εμφανίστηκαν οι Τούρκοι με ηγέτη τον Γαζή Εβρενός Μπέη, έναν πρώην βυζαντινό διοικητή που είχε ασπαστεί το Ισλάμ. Ο Εβρενός λειτουργούσε ως ελάσσων συνέταιρος των Οθωμανών εμίρηδων και αυτοί του παραχώρησαν αχανείς γαίες στην Βόρεια Ελλάδα. Η Βέροια περιήλθε στα χέρια τους ίσως δύο φορές πριν οριστικά την αποκτήσουν, με παράδοση, στις 9 Απριλίου του 1433.
Η πρώτη γνωστή αναφορά στον οικισμό γίνεται το 1326 στην διαθήκη ενός άρχοντα Σκουτάριου του Θεόδωρου Σαραντηνού. Σε αυτήν περιέχονται τα σχετικά με την αφιέρωση κτημάτων στην Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας που είχε ιδρύσει ο ίδιος μέσα στην πόλη της Βέροιας, ίσως στην περιοχή του σημερινού 6 ου Δημοτικού Σχολείου που τότε ονομάζονταν  του Σκωρονύχου.
Στο μοναστήρι προσφέρεται μεταξύ άλλων και το αγρόκτημα (ζευγηλατείο) του Μακροχωρίου και απαριθμούνται εργαλεία και ονόματα των δουλοπάροικων καλλιεργητών καθώς επίσης γίνεται λεπτομερής αναφορά της θέσης του ζευγηλατείου δίπλα στο Βασιλικό ποταμό (σημερινός Τριπόταμος, τουρκ. Ανά Ντερέ - ελευθ. μεταφρ. νερομάνα). Πιθανή είναι και η ύπαρξη πύργου για την ασφάλεια των κατοίκων. Τέλος ολόκληρη η Μονή με την περιουσία της δίνεται ως μετόχι από τον Σαραντηνό στη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους.
Οθωμανική περίοδος
Στο πέρασμά του από την περιοχή, ο περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή τον καιρό της Τουρκοκρατίας ( 1668 μ.Χ.) και έμεινε ενθουσιασμένος από τα τοπικά προϊόντα και τους 300 υδρόμυλους της Βέροιας.
Κατά την Τουρκοκρατία το Μικρογούζι, όπως είχε μετονομαστεί πλέον το Μακροχώρι, ανήκε στον κάζα της Καρά Φεριέ (Βέροιας) και αναφέρεται ως Mikroğuz, Mikrağuz και Makroğuz στις οθωμανικές πηγές. Ίσως το χωριό να κατοικήθηκε από εκχριστιανισμένους/βυζαντινοποιημένους Τούρκους Ογούζους κάτι που συμβαίνει και σε άλλα χωριά της περιοχής (Τουρκοχώρι, Κουμανίτσι, Ντουρμάνι, Μελίκη, Σαρακήνα και Λυζικό). Σε όλους τους οθωμανικούς καταλόγους αναφέρεται ότι κατοικείται αποκλειστικά από χριστιανούς.
Το χωριό ήταν βακούφι των απογόνων του κατακτητή της περιοχής Γαζή Εβρενός Μπέη, δηλ. με τα έσοδά του συντηρούσε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Στο πέρασμα των χρόνων (17ος αιώνας) το βακούφικο καθεστώς ατόνησε και οι κάτοικοι έπρεπε να πληρώνουν τους τακτικούς και έκτακτους φόρους όπως όλοι οι χριστιανοί.
Σε μαρτυρία σχετικά με περιοδεία του Μητροπολίτη Δανιήλ (1769 – 1799), που έγινε μετά το 1770, αναφέρεται ότι η Αρχιερατική εισφορά του την οποία απέδιδαν οι χριστιανοί κάτοικοι ήταν 3.180 γρόσια. Αν υπολογιστεί ότι το κάθε στεφάνι (οικογένεια) είχε υποχρέωση να καταβάλει ετήσια αρχιερατική εισφορά περίπου 18 γρόσια – το 1/6 της τουρκικής λίρας, μπορεί να υπολογιστεί ο πληθυσμός του χωριού περίπου σε 176 οικογένειες και σε 800 χριστιανούς κατοίκους.Στο ίδιο διάστημα (β' μισό του 18ου αιώνα) αναφέρεται ότι ο πρόκριτος της Βέροιας Δημητράκης Μπεκέλας γιος του ΧατζηΜανώλη και πρόγονος της γνωστής εύπορης οικογένειας των Βικέλα, έχει κτήματα μεταξύ άλλων χωριών και στο Μικρογούζι.
Από την έρευνα που ακολούθησε την κατασκευή αποχετευτικού αγωγού (2014) στην οδό Ολύμπου βρέθηκε πλήθος εμφιαλωμένων κεραμικών που ανήκε στην σκευή δημόσιου κοσμικού κτηρίου της ύστερης οθωμανικής περιόδου.
Στα 1804, ο Αλή Πασάς εισβάλει στους Καζάδες της Βέροιας και της Νάουσας. Τότε αρπάζει περιουσίες Μουσουλμάνων και Χριστιανών κατοίκων, απαιτεί την καταβολή ετήσιου φόρου και τοποθετεί στα καταλαμβανόμενα τσιφλίκια δικούς του επιστάτες (σουμπασήδες) όπως έγινε και στο Μικρογούζι. Ο πληθυσμός υποφέρει τα πάνδεινα από την πλεονεξία του νέου κατακτητή εργαζόμενος σε καθεστώς τιμαριωτικής δουλείας και αποδίδοντάς του ετήσιο φόρο. Η κυριαρχία του διαρκεί ως το 1820.
Καταλυτικές πρέπει να στάθηκαν και οι καταστροφικές εξελίξεις (ο Χαλασμός) της Επανάστασης του 1822 στην περιοχή. Ο Μεχμέτ Εμίν Αμπντούλ Αμπούντ Πασάς - ένας Σύριος με ενεργητικό και βίαιο χαρακτήρα - γνωστός και ως Εμπού Λουμπούτ (Ροπαλοφόρος ) αφάνισε οικισμούς και χωριά της Μακεδονίας και μεταξύ αυτών σίγουρα και το Μικρογούζι .,
Νεότερα χρόνια
Σύμφωνα με εκθέσεις και αναφορές του μητροπολίτη Βεροίας και Ναούσης Κωνστάντιου Ισαακίδη προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1898 στο Μικρογούζι διαμένανε 50 χριστιανικές οικογένειες. Γύρω στο 1900, στο χωριό υπήρχαν 75 σπίτια και 385 κάτοικοι σύμφωνα με την στατιστική του Καζά Βέροιας. Οι κάτοικοι του χωριού ήταν αγρότες. Οι εκτάσεις της γης ανήκαν τόσο σε μουσουλμάνους όσο και σε χριστιανούς κτηματίες. Αναφέρεται και η ύπαρξη ενός χειμαδιού 20 βλάχικων οικογενειών. Σχολείο με την ονομασία Ελληνική Σχολή Μικρογουζίου ιδρύθηκε επίσημα το 1907, αλλά ήδη από το 1897 αναφέρεται η χορήγηση 8 λιρών εκ μέρους της Μητροπόλεως για την λειτουργία του τότε υπάρχοντος.
Ο Μακεδονικός Αγώνας επηρέασε και τη ζωή των κατοίκων. Υπήρχε άλλωστε άμεση η γειτνίαση με το Βάλτο των Γιαννιτσών που ήταν πεδίο δράσης τόσο των κομιτατζήδων όσο και των Ελληνικών Σωμάτων. Ο Βάλτος ήταν μία υδάτινη έκταση έκτασης περίπου 180 τετρ. χιλ. που τροφοδοτούνταν από τα ποτάμια Λουδία, Μογλενίτσα όπως επίσης τα νερά του Βερμίου και του Παΐκου. Στις νησίδες της Λίμνης και ανάμεσα στους πυκνούς καλαμιώνες είχαν εγκαταστήσει τις καλύβες και τα κρησφύγετα τους οι Βούλγαροι κομιτατζήδες και έλεγχαν τα γύρω χωριά και τις δημοσιές. Οι κάτοικοι του Μικρογουζίου παρέμειναν Πατριαρχικοί παρόλες τις έντονες πιέσεις των Βουλγάρων για ένταξη τους στην Εξαρχία. Σε αναφορές της εποχής αναφέρεται ως μεικτό με πατριαρχικούς και ρουμανίζοντες κατοίκους. Στις 5/9/1905 ο ρουμανόβλαχος Χατζηβασίλης Ρουσιάνο από το Μικρογούζι θέλησε να δολοφονήσει στο κονάκι που διατηρούσε στο χωριό τον αρχηγό του Κέντρου Αμύνης Βέροιας Σιορ-Μανωλάκη. Η επίθεση απέτυχε αφού συνάντησε σθεναρή αντίσταση από τους χωρικούς. Στις 10/5/1906 ο καπετάν Παναγιώτης Παπατζανετέας, με αφορμή πληροφορίες για ρουμανοβλαχική δράση στο χωριό, επιτέθηκε εναντίον ρουμανιζόντων κατοίκων. Στη μάχη που ακολούθησε σκοτώθηκαν 13 χωρικοί (Νικ. Γκολέτσης, Δ. Γκρέκος, Νικόλαος Μουχτάρης κ.ά.). Η πράξη αυτή καταδικάστηκε από το Κέντρο της Θεσσαλονίκης ως απαράδεκτη. Ο Παπατζανετέας απαίτησε από τον Μπέη του χωριού να εκδιώξει όλους τους ρουμανίζοντες. Ο Χατάμπεης προσπάθησε να τον δελεάσει με 500 λίρες αλλά δεν τα κατάφερε και έτσι με την βοήθεια των Ελλήνων χωρικών αναγκάστηκε να κάψει τις καλύβες των ρουμανιζόντων. Το 1907 ακόμη ένας ρουμανόβλαχος φονεύθηκε, από ελληνικό σώμα, στο Μικρογούζι.
Καπεταναίων ήταν μεταξύ άλλων ο γεννημένος στο Μικρογούζι και ηγήτορας της αντάρτικης κίνησης στη Βέροια  Αναστάσιος Σιορ-Μανωλάκης, καθώς και οι Μικρογουζιώτες Γρηγόριος Δούκας, Αθανάσιος Τσιναφορνιώτης και Γρηγόριος Παπακωνσταντίνου που έδρασε ως πράκτορας Γ΄ τάξης και περιποιήθηκε τους Έλληνες αντάρτες.
Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου (1914-1918), στα όρια του χωριού και προς το χωριό Ν. Λυκογιάννη, είχε διαμορφωθεί και ένα πρόχειρο αεροδρόμιο για τις ανάγκες του στρατηγείου των Συμμάχων στη Βέροια.
Ανακούφιση και λύτρωση από το βάσανο της ελονοσίας πρόσφερε η απόφαση για την αποξήρανση της λίμνης των Γιαννιτσών. Το 1934 τελείωσε η κατασκευή της περιφερειακής συλλεκτηρίου τάφρου ( τάφρος 66 ) που μέσα της κατέληγαν τα νερά που τροφοδοτούσαν την λίμνη. Οι εκτάσεις από την αποξήρανση που προέκυψαν δόθηκαν σε καλλιεργητές μεταξύ αυτών και σε Μακροχωρίτες. Η κατασκευή της τάφρου΄΄ 66 ΄΄ σταμάτησε την διαδρομή από το ΄΄ Αγώι ΄΄ κάτω από το Μακροχώρι. Αυτό ήταν ένα μεγάλο αυλάκι που κατέβαζε ορμητικά τα νερά του από τις πηγές του Βερμίου, εξυπηρετούσε τους υδρόμυλους ( 3 τέτοιοι υπήρχαν μέσα στο χωριό ) και κατέληγε στην Βίλιτσα - ανάμεσα από τα χωριά Λουτρό και Καμποχώρι - που ήταν παραπόταμος του Αλιάκμονα.
Η απελευθέρωση της περιοχής εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της αποχώρησης των Γερμανών από τη Βόρεια Ελλάδα, εξαιτίας του φόβου αποκλεισμού της οδού επιστροφής μέσω Γιουγκοσλαβίας. Στις 27 Οκτωβρίου 1944 ξεκίνησε να εισέρχεται στην πόλη της Βέροιας ο ΕΛΑΣ και ο εφεδρικός ΕΛΑΣ, ως απελευθερωτές, ενώ η αποχώρηση των Γερμανών συνεχιζόταν. Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες το απόγευμα της 29ης Οκτωβρίου εισήλθαν στην πόλη με οργανωμένα τμήματα το 16ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ και ακολούθησε η πρώτη συγκέντρωση της απελευθέρωσης. Στις ίδιες ημερομηνίες απαλλάχτηκε και το Μακροχώρι από τη ναζιστική κατοχή. Απώλειες υπήρξαν και στο Εμφύλιο που ακολούθησε την Απελευθέρωση. Επί συνόλου 585 κατοικιών καταστράφηκαν, από τους Γερμανούς, 10 ολοσχερώς και 25 μερικώς.
Στην απογραφή του 1913, που ακολούθησε την απελευθέρωση, το Μικρογούζιον, που ανήκε στην Υποδιοίκηση Βερροίας του Νομού Θεσσαλονίκης, είχε 626 κατοίκους ( 322 άρ., 297 θήλ. ).
Το Μικρογούζι αναγνωρίζεται ως κοινότητα, της Υποδιοίκησης Βερροίας του Νομού Θεσσαλονίκης ,το 1918 και στην απογραφή του 1920 έχει 708 κατοίκους ( 358 άρ., 350 θήλ. ). Ευεργετική στάθηκε για τον τόπο η άφιξη των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής και της ανταλλαγής των πληθυσμών που ακολούθησε (σύνολο 127 οικογένειες ή 526 άτομα - στοιχεία Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων Ε.Α.Π. 1928). Με καταγωγή από τον Πόντο και την Ανατολία αύξησαν τον πληθυσμό του Μικρογουζίου της Επαρχίας Βερροίας του Νομού Θεσσαλονίκης, που το 1928 φτάνει τους 1.154 ( 587 άρ., 567 θήλ. ) κατοίκους και έφεραν μαζί τους τις ιδιαίτερες συνήθειες, την λαλιά και τις παραδόσεις τους. Τους δόθηκε γη στην περιοχή που ονομάστηκε  Συνοικισμός  στο τέλος του τότε χωριού ανεβαίνοντας προς τη Βέροια.
Το 1930 το Μικρογούζι μετονομάστηκε, παίρνοντας την βυζαντινή του ονομασία πάλι, σε Μακροχώρι ( επίσημη ημερομηνία μετονομασίας 28/8/1940 Φ.Ε.Κ. 271/1940 ).
Οι απογραφές που ακολούθησαν έδειξαν την αύξηση του πληθυσμού ως το 2011 ( το 1940 κατ. 1989 -991 άρ., 998 θήλ. -, το 1951 κατ. 2359, το 1961 κατ. 3029, το 1971 κατ. 3048, το 1981 κατ. 3850, το 1991 κατ. 4338, το 2001 κατ. 4788, το 2011 κατ. 5189 και το 2021 κατ. 4.870). Στο χωριό πλέον οι κάτοικοι έχουν κυρίως καταγωγή ντόπια, ποντιακή, μικρασιάτικη, βλάχικη, θρακιώτικη καθώς και από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Επίσης κατοικούν μετανάστες από άλλες χώρες.
Στις 13 Απριλίου 2003 το Μακροχώρι και άλλα έξι χωριά τριγύρω (Καβάσιλα, Διαβατός, Κουλούρα, Νέα Νικομήδεια, Σταυρός και Ξεχασμένη), θρήνησαν τους 21 μαθητές της Α' τάξης του Λυκείου Μακροχωρίου, οι οποίοι σκοτώθηκαν σε τροχαίο στα Τέμπη. Συγκεκριμένα, από το Μακροχώρι ήταν οι 11 εκ των 21 μαθητών. Μία από τις πλατείες του χωριού μετονομάστηκε σε "Πλατεία 21 Μαθητών".
Το 2010, εγκαινιάστηκε η Δημοτική Βιβλιοθήκη Μακροχωρίου, η οποία είναι αφιερωμένη στη μνήμη των 21 αδικοχαμένων παιδιών.
Πολιτιστικοί Σύλλογοι
Στο Μακροχώρι δραστηριοποιούνται τρεις Σύλλογοι:
Ο Σύλλογος Ποντίων Μακροχωρίου, με έτος ίδρυσης το 1978 και πλούσια χορευτική και λαογραφική δράση. Στο σύλλογο λειτουργούν 4 χορευτικά τμήματα καθώς και σχολή εκμάθησης ποντιακής λύρας, νταουλιού και αγγείου. Διοργανώνει ετήσιο καλοκαιρινό χορό την δεύτερη εβδομάδα του Ιουλίου και χειμερινό χορό την τελευταία εβδομάδα του Δεκέμβρη. Αναβιώνει κάθε χρόνο το έθιμο των Μωμόγερων το Δωδεκαήμερο (25/12 έως 7/1), ετήσιο μνημόσυνο για την ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού το Μάιο και τα κάλαντα της άνοιξης (χελιδονίσματα) στην αρχή της άνοιξης. Συμμετέχει στις εκδηλώσεις εορτασμού του Αγίου Γεωργίου καθώς και του Τιμίου Προδρόμου στο τέλος του Αυγούστου. Επίσης κάθε χρόνο διοργανώνει το κάψιμο των κέδρων (φανός) την Κυριακή της Αποκριάς και τις εκδηλώσεις της Καθαράς Δευτέρας.
Ο Λαογραφικός και Χορευτικός Σύλλογος Ντόπιων Μακροχωρίου και Περιχώρων με έτος ίδρυσης το 1993. Ο σύλλογος αυτός, εκτός από ετήσιο χορό και την συμμετοχή του σε φεστιβάλ και εκδηλώσεις, οργανώνει εορταστικό διήμερο με παραδοσιακούς χορούς στις 28 και 29 Αυγούστου με αφορμή την εορτή του Προδρόμου. Στις 25 Δεκεμβρίου κάθε χρόνου εμφανίζονται χορεύοντας στους δρόμους τα «Ρουγκάτσια» και στις 26 του ίδιου μήνα στην πλατεία Παλαιού Ηρώου γιορτάζεται η «Γουρουνοχαρά». Το Σάββατο του Λαζάρου οι «Λαζαρίνες», ανύπαντρα κορίτσια που φορούν τις τοπικές ρουμλουκιώτικες φορεσιές, περιδιαβαίνουν τα σπίτια με τραγούδια για την γιορτή και την Άνοιξη. Λειτουργεί, από τον Σύλλογο, τράπεζα αίματος. Τον Απρίλιο κάθε χρόνου οργανώνεται ο «Δρόμος 21 Μαθητών», ένας αγώνας δρόμου αφιερωμένος στους 21 μαθητές, θύματα του πολύνεκρου τροχαίου στις 13 Απριλίου 2003.
Και τέλος ο Ψηφιδωτό Πολιτισμός-Αθλητισμός-Εθελοντισμός, Πολιτιστικός Σύλλογος Μακροχωρίου Ημαθίας με έτος ίδρυσης το  2018. Σε αντίθεση με τους άλλους συλλόγους του χωριού, που έχουν χαρακτήρα κυρίως λαογραφικό-χορευτικό, αυτός στρέφεται κυρίως σε δράσεις πολιτισμού και εθελοντισμού.
Τιμίου Προδρόμου
Είναι η παλαιότερη κι η πολυπληθέστερη. Η εκκλησία τιμάται στην μνήμη της Αποτομής του Τιμίου Προδρόμου (πανήγυρις 29 Αυγούστου). Είναι ίσως η ανάμνηση της παλαιάς αφιέρωσης του Μακροχωρίου στη Μονή της Πέτρας ως μετόχι. Εξάλλου δεν είναι συνηθισμένο η κυριώνυμος ημέρα της εορτής να συμπίπτει με αυστηρή νηστεία πράγμα που δυσκολεύει την χαρά του πανηγυριού και τους πανηγυριστές.
Ο ναός της τελευταίας περιόδου της τουρκοκρατίας (πρώτο μισό του 19ου αι.) ήταν τρίκλιτη βασιλική με ανοικτή στοά που κάλυπτε τη βόρεια, τη δυτική και τη νότια πλευρά του. Στην Ημαθία τέτοιου είδους ναοί σώζονται στην Ξεχασμένη ο παλαιός ναός του Αγ. Δημητρίου (1810), στο Νησί το καθολικό της Μονής Αγ. Αναργύρων (1813), το καθολικό της Ι. Μ. Δοβρά (1844) κ. α.. Δεν ήταν αγιογραφημένος και διέθετε μόνο φορητές εικόνες των μέσων του 19ου αι. Περιφερειακά υπήρχαν κελιά για τη φιλοξενία επισκεπτών και πανηγυριστών καθώς και νεκροταφείο από το οποίο σώζονταν ως πρόσφατα επιτύμβιοι σταυροί με ονόματα και χρονολογίες του 18ου και του 19ου αι.. Στο ναό ανήκε ο γειτονικά ευρισκόμενος νερόμυλος ως βακούφι και 300 στρέμματα γεωργικού κλήρου. Από τον παλαιό ναό σώζεται μόνο η θέση της Αγίας Τράπεζας εκεί που έχει ανεγερθεί προσκυνητάρι νοτιοανατολικά της σημερινής εκκλησίας. Ελάχιστα είναι και τα κειμήλια που δείχνουν το παρελθόν όπως δύο Ευαγγελιστάρια του 19ου αι., ένας σταυρός αγιασμού και μερικές φθαρμένες εικόνες της ίδιας περιόδου.
Το 1949 άρχισε η ανέγερση του υπάρχοντος ναού. Με κάρα μεταφέρθηκε το οικοδομικό υλικό ( πωρόπετρες ) από τη Βέροια. Κτίσθηκε σε ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής και την δεκαετία του 1970 προστέθηκαν ο γυναικωνίτης ,ο νάρθηκας καθώς και το κωδωνοστάσιο. Είναι αγιογραφημένος και διαθέτει σύγχρονο ξυλόγλυπτο τέμπλο και προσκυνητάρια. Περιβάλλεται από μεγάλο οικόπεδο που βρίσκεται στο κέντρο περίπου του παλιού Μικρογουζίου.
Μεγάλο πανηγύρι στήνεται την παραμονή και την κύρια μέρα της γιορτής (28 – 29 Αυγούστου) που κλείνει το καλοκαίρι με τις κοπιώδεις αλλά και προσοδοφόρες εργασίες.
Αγίου Γεωργίου
Επιβλητικός ναός στο μέσον του σημερινού χωριού και πάνω σχεδόν στην κεντρική οδό. Κτίσθηκε σε ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής με τρούλο και νάρθηκα στη δυτική πλευρά. Είναι κατάγραφος με σύγχρονες τοιχογραφίες, επιβλητικό τέμπλο και προσκυνητάρια. Τα κειμήλια του ναού είναι κάποιες εικόνες του 18ου και 19ου αι., Ευαγγελιστάρια και σταυροί αγιασμού. Παλλάδια της ενορίας είναι η εικόνα του Αγίου Γεωργίου (18ου αι.) καθώς και τεμάχιο λειψάνου του σε σύγχρονη ασημένια θήκη. Δεν είναι γνωστό αν όλα τα κειμήλια είναι τοπικής προέλευσης ή μεταφέρθηκαν από πρόσφυγες κατοίκους.
Η ανέγερση της εκκλησίας ξεκίνησε το 1960 λόγω της φθοράς του παλαιού ναού που βρίσκονταν στα βόρεια του σημερινού. Στην περιοχή υπήρχαν πηγές και βρύσες που πρόσφεραν πόσιμο νερό. Ακόμα μέχρι τις μέρες μας σώζεται καταχωμένη η υπόγεια βρύση που είχε καμαροειδή μορφή στη νοτιοανατολική γωνία του εκκλησιαστικού οικοπέδου. Η αφθονία των νερών θέριευε τη βλάστηση που περιλάμβανε πλατάνια, καραγάτσια και θαμνώδη φυτά. Τα τεράστια αυτά δέντρα κόπηκαν και πουλήθηκαν ώστε με τα χρήματα να συμπληρωθεί το ποσό που απαιτούνταν για την ανέγερση της εκκλησίας. Από το πρώην αυτό πυκνόφυτο μέρος σώζονται μονάχα ελάχιστα αιωνόβια πλατάνια. Στη βορειοανατολική πλευρά υπάρχει το κοιμητήριο ανάμεσα σε κυπαρίσσια.
Ο ναός στο κέντρο ενός μεγάλου τετράγωνου θεωρείται ο καθεδρικός τόσο του Μακροχωρίου. Πανηγυρίζει στις 23 Απριλίου καθώς και στις 3 Νοεμβρίου (ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου).
Ναΐδριο του Αγίου Γεωργίου
Στην βορειοανατολική πλευρά του σημερινού ναού του Αγίου Γεωργίου μπορεί κανείς να δει το μικρό αυτό μνημείο. Ήταν παρεκκλήσι του Τιμίου Προδρόμου ανάμεσα σε πλούσια βλάστηση και πολλά νερά. Την εποχή που κτίστηκε ο ναός το τότε Μικρογούζι απείχε αρκετά. Σήμερα όμως βρέθηκε στον μέσον του χωριού.
Είναι ένας ανεπίχριστος μικρός μονόχωρος ναός χτισμένος με αργούς λίθους και ξύλινα ζωνάρια (χατίλια) που δένουν μεταξύ τους με εγκάρσιες κλάπες. Στεγάζεται με δίριχτη στέγη και ανοικτό πρόστωο στα δυτικά όπου διαμορφώνεται χαμηλό πεζούλι και υαλωτό διάφραγμα για προστασία από τις καιρικές συνθήκες. Η είσοδος του βρίσκεται στη δυτική πλευρά. Οι διαστάσεις του είναι 6,70 μ. το μήκος και 5 μ. το πλάτος εξωτερικά και 2 μ. το μήκος και 5 μ. το πλάτος του προστώου. Η κόγχη του ιερού έχει εξωτερική περίμετρο 3,10 μ. Το μέσο πάχος του κτίσματος είναι 0,70 μ. Οι αγιογραφίες τοποθετούνται χρονικά στο διάστημα της αρχιερατείας του μητροπολίτου Σαμουήλ (1746 – 1763) και αποτελούν έργο αγιογράφου που ανήκει στο λεγόμενο εργαστήριο της Αγιάς.
Για την ιστορία του δεν διασώθηκαν πολλές πληροφορίες. Μία από αυτές είναι η διήγηση για τον τοπικό μπέη (Χατάμπεης) που έπεσε από το άλογό του όταν χαστουκίστηκε από τον Άγιο και εξαιτίας αυτού του γεγονότος μετέτρεψε σε βακούφι τον χώρο γύρω από το παρεκκλήσι. Εξάλλου είναι γνωστός ο σεβασμός των μουσουλμάνων στον Άγιο Γεώργιο. Ο Άγιος πίστευαν ότι θαυματουργούσε και στις 23 Απριλίου συγκεντρώνονταν πανηγυριώτες από όλο το Ρουμλούκι. Τότε στα γύρω ψηλά δέντρα στήνονταν αιώρες, ένα αρχαίο έθιμο της Άνοιξης και οι παρευρισκόμενοι ζυγίζονταν όπως επέβαλε άλλο σχετικό έθιμο. Το πανηγύρι ατόνησε στην δεκαετία του 1930.
Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτη
Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται περί ενορίας αλλά για παρεκκλήσι που ανήκει στο ναό του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται στο τελείωμα σχεδόν του Μακροχωρίου στο δρόμο προς Βέροια (οδός Αγίου Θεοδώρου).
Κτίσθηκε τη δεκαετία του 1920 σαν απλή τρίκλιτη βασιλική με δίριχτη στέγη από Πόντιους πρόσφυγες που μετέφεραν από την πατρίδα τους, την περιοχή της ποντιακής Νικοπόλεως (Γαράσαρη), τόσο την ευλάβεια προς τον Άγιο όσο και κειμήλια, όλα του 19ου αι. Τέτοια είναι λειτουργικά σκεύη, ασημένια εξαπτέρυγα (φυλάσσονται στον ναό του Αγ. Γεωργίου), ρωσικό επιτάφιο, καμπάνα και εικόνες με πιο σημαντική της Παναγίας που παριστάνεται ημίσωμη στον τύπο της Αγιοσορίτισσας και την επιγραφή  η Πρεσβεύουσα  (στο ναό σήμερα βρίσκεται το αντίγραφο. Η αυθεντική ντυμένη με σύγχρονο ασημένιο πουκάμισο βρίσκεται τοποθετημένη σε προσκυνητάρι στον Άγ. Γεώργιο). Ο ναός δεν είναι αγιογραφημένος και έχει απλό κτιστό τέμπλο με σύγχρονες εικόνες. Περιβάλλεται από οικόπεδο περιφραγμένο. Πανηγυρίζει στις 8 Φεβρουαρίου.
Υδροηλεκτρικός σταθμός Μακροχωρίου
Βρίσκεται στα νότια αγροκτήματα του Μακροχωρίου στην αρδευτική διώρυγα Α 0 και στην αριστερή πλευρά του Αλιάκμονα. Αποτελείται από ένα ημι-υπαίθριο κτήριο σταθμού (δεν υπάρχει φράγμα, ταμιευτήρας ή σήραγγες) που λειτουργεί με τις εκροές του υδροηλεκτρικού σταθμού Ασωμάτων και έχει ωφέλιμο ύψος πτώσης τα 17 m. Είναι ένας πλήρως αυτοματοποιημένος μικρός υ/η σταθμός που τηλεχειρίζεται από το υ/η συγκρότημα Σφηκιάς – Ασωμάτων. Είναι εξοπλισμένος με τρεις μονάδες σωληνάτου τύπου ΄΄ S ΄΄ οριζόντιου άξονα, εγκατεστημένης ισχύος 3,6 MW η καθεμία (σύνολο 10,8 MW), που παράγουν μέση ετήσια συνολική ενέργεια 30 GWh. Στη διάρκεια της χειμερινής περιόδου λειτουργεί με την μέγιστη δυνατή παροχή της αρδευτικής διώρυγας, ενώ την αρδευτική περίοδο η παροχή ρυθμίζεται σύμφωνα με τις απαιτήσεις της πεδιάδας. Ο σταθμός συμβάλλει και στην ύδρευση της Θεσσαλονίκης. Έτος έναρξης της εμπορικής λειτουργίας του υ/η σταθμού το 1992.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Εϊλίν Σ. Κράντιτορ
Η '''Εϊλίν Σ. Κράντιτορ' (αγγλικά:Aileen S. Kraditor'') είναι Αμερικανίδα ιστορικός που έχει γράψει μία σειρά έργων για την ιστορία του φεμινισμού.
Σταδιοδρομία
Η Κράντιτορ πήρε πτυχίο στο κολέγιο του Μπρούκλιν και ύστερα τα πτυχία MA και Ph.D. στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Δίδαξε στο κολέγιο Ρόουντ Άιλαντ, πριν πάρει θέση στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης το 1973, ως δάσκαλος της ιστορίας των σύγχρονων μεταρρυθμιστικών κινήσεων των ΗΠΑ. Της χορηγήθηκαν υποτροφίες από το Ίδρυμα Γκούγκεχαϊμ και το Εθνικό Ταμείο για τις Κλασικές Σπουδές. Από το 2014 είναι Καθηγήτρια Emerita της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.
Απόψεις
Η Κράντιτορ επηρεάστηκε από τη Μπέττυ Φρίνταν, συγγραφέα του The Feminine Mystique. Γράφοντας στα μέσα της δεκαετίας του 1960 έκανε την υπόθεση ότι για να κατανοήσουμε την ιστορία των γυναικών στην Αμερική ήταν απαραίτητο να δούμε την ιδεολογία και τα γεγονότα. Το Οι ιδεολογίες του Κινήματος για το Δικαίωμα Ψήφου των Γυναικών (The Ideas of the Woman Suffrage Movement, 1965) ήταν ένα πρωτοποριακό έργο για το θέμα, με μεγάλη αξία για τους μεταγενέστερους ιστορικούς. Σε αυτό, σημείωσε ότι υπήρξε μία σταδιακή μετατόπιση των επιχειρημάτων των σουφραζέτων από τη «δικαιοσύνη» στη «σκοπιμότητας». Οι ακτιβιστές του 19ου αιώνα ισχυρίστηκαν ότι οι γυναίκες πρέπει να αντιμετωπίζονται ισάξια με τους άνδρες λόγω δικαιοσύνης και φυσικών δικαιωμάτων. Αργότερα οι ακτιβιστές τόνισαν ότι «το δικαίωμα ψήφου των γυναικών θα ωφελήσει την κοινωνία».
Στη σημαντική εισαγωγή της στην ανθολογία up From the Pedestal (1968), έγραψε ότι «το ζήτημα των "σφαιρών"» που έμοιαζε με κάποιο τρόπο να συνδέεται με τη βιομηχανική επανάσταση, ήταν το κλειδί για την κατανόηση του φεμινισμού στην Αμερική. Αντιμετώπισε την «ορθή σφαίρα των γυναικών» με την «αυτονομία» και επεσήμανε πόση έμφαση δίνουν οι αντίπαλοι της γυναικείας ψηφοφορίας στη διατήρηση ξεχωριστών σφαιρών. Η Κράντιτορ θαύμαζε τους κοινωνικούς τελειομανείς με επικεφαλής τον Γουίλιαμ Λόιντ Γκάρισον. Το 1973 είπε ότι το Κόμμα της Ελευθερίας «είχε συλληφθεί σε απελπισία, ενήργησε ως φαρσοκωμωδία και πέθανε σε προδοσία». Η πρώιμη ιστορία της Κράντιτορ για τις γυναίκες αντιμαχόμενες της δουλείας μπορεί να ήταν το πιο σημαντικό έργο για τις γυναικείες οργανώσεις κατά της δουλείας. Η ιστορία εξηγεί λεπτομερώς τις αντιρρήσεις των ανδρών για τους δημόσιους ρόλους που έπαιξαν οι αντιμαχόμενες γυναίκες, αντιρρήσεις που ίσως βοήθησαν να εμπνεύσουν αυτές τις γυναίκες.
Ο Κράντιτορ ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος για έντεκα χρόνια. Σημείωσε ότι υπήρχαν δύο τύποι μελών, εκείνοι που οδηγήθηκαν από την εχθρότητα και εκείνοι που ήταν γενναιόδωροι και ευγενικοί. Και οι δύο τύποι ήταν ειλικρινείς ιδεαλιστές που πίστευαν βαθιά στη δικαιοσύνη, την ισότητα και έθεσαν τέλος στη φτώχεια και τις διακρίσεις. Σχολιάζοντας τον κομμουνιστή ιστορικό Χέρμπερτ Απτχέκερ, η Κράντιτορ επεσήμανε ότι «ο Απτχέκερ συνέχισε να επαναλαμβάνει ότι ορισμένοι ρατσιστικοί ιστορικοί της Ανασυγκρότησης του 19ου αιώνα τυποποίησαν την ακαδημαϊκή υποτροφία σε αυτόν τον τομέα, πολύ καιρό μετά αφού είχε σταματήσει να είναι αλήθεια».
Έργα
Δημοσιευμένα έργα της Κράντιτορ:
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Κολούμπια