cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οδός Φλοριάνσκα
Τοποθεσία
Η Φλοριάνσκα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1257 επί χάρτη σχεδίου επέκτασης της πόλεως. Σηματοδοτεί το σημείο εκκίνησης του Βασιλικού Δρόμου στην Κρακοβία, ενώ εκτείνεται με κατεύθυνση από το βορειοδυτικό άκρο της κύριας πλατείας, Ρύνεκ Γκουόβνι, έως το μνημείο της Πύλης Αγίου Φλωριανού, σε απόσταση της τάξεως των 335 μ. Σήμερα, υφίστανται, συνολικά, 51 αριθμημένα κτίρια επί της οδού (έως τον αριθμό 44 ως προς τα ζυγά και τον αριθμό 57 ως προς τα μονά). Οφείλει την ονομασία της στον Άγιο Φλωριανό.
Αριθμός σημαντικών αξιοθέατων και μνημείων, κυρίως κτίρια του αρχιτεκτονικού είδους καμιένιτσα, ευρίσκονται επί της συγκεκριμένης οδούς. Συμπεριλαμβάνονται κτίρια ευρισκόμενα επί του πρώτου μισού της οδού, όπως, ευρισκόμενο επί του αριθμού 1, η Καμιένιτσα ποντ Μουρζύναμι, επί του αριθμού 2, η Καμιένιτσα Μέννιτσα, επί του αριθμού 13, η Καμιένιτσα «Αμέντζινσκα» (επίσης γνωστή ως το Παλάτι της Κμίτα), επί του αριθμού 14, το Ξενοδοχείο Ποντ Ρόζα, ενώ, σε ολίγον μεγαλύτερη απόσταση, το Φαρμακευτικό Μουσείο της Ιατρικής Σχολής του Γιαγκελλόννιου Πανεπιστημίου επί του αριθμού 25, η Οικία του ζωγράφου Γιαν Ματέικο επί του αριθμού 41, καθώς και το Καφέ Γιάμα Μιχαλίκα επί του αριθμού 45. Το βορειοδυτικό άκρο της συγκεκριμένης οδού διασχίζει την Πύλη Αγίου Φλωριανού.
Σήμερα, η οδός αποτελεί σημαντικό αξιοθέατο, ενώ η πλειοψηφία των κτιρίων που την πλαισιώνουν φιλοξενούν καταστήματα, εστιατόρια, καφέ, καθώς και άλλες, ανάλογου είδους, επιχειρήσεις. Το 2007, το πολωνικό περιοδικό Wprost κατέταξε την Οδό Φλοριάνσκα ως την τρίτη σημαντικότερη στην Πολωνία, καθώς και ως την πλέον σημαντική στην Κρακοβία, έπειτα από την Οδό Νόβι Σβιάτ της Βαρσοβίας και την Οδό Κρακόβσκιε Πρζέντμιεσιε. Το 2011 και το 2013, τα ενοίκια επί της Οδού Φλοριάνσκα ήσαν τα δεύτερα υψηλότερα στην Πολωνία, με ανώτερά τους, μόνον, εκείνα της Οδού Νόβι Σβιάτ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οδοί στην Κρακοβία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κρακοβία
Ξένια της Ταρούσα
Η Ξένια της Ταρούσα ( Ксения Тарусская   ) ( 1246  - 1312),  ήταν πριγκιπική σύζυγος του Τβερ και σύζυγος της πόλης του Βλαντίμιρ από το 1267 έως το 1271. Καταλογίζεται στους αγίους της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η Ξένια της Ταρούσα ήταν κόρη του Γιούρι Μικαίλοβιτς, πρίγκιπα της Ταρούσα. Από αντικρουόμενες πηγές θα μπορούσε να ήταν κόρη του Γούρι του Νόβγκοροντ. Το 1265 παντρεύτηκε τον Γιαροσλάβ του Τβερ, τον πρίγκιπα του Τβερ και Μέγα πρίγκιπα του Βλαντιμίρ, τον νεότερο αδερφό του Αλεξάνδρου Νιέφσκι. Κατά τη διάρκεια του γάμου της και της βασιλείας του συζύγου της, ήταν ασυνήθιστα ενεργή με την πολιτική και τις υποθέσεις του κράτους και παρέμεινε έτσι ακόμη και μετά το θάνατο του Γιάροσλαβ το 1271. Λίγο μετά τη απόσυρση της στο γυναικείο μοναστήρι στο Νόβγκοροντ, συνέχισε να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις υποθέσεις του πριγκιπάτου. Πέθανε το 1312 σε απομόνωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες του 13ου αιώνα Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Ναυτιλιακή οικονομία
Ναυτιλιακή οικονομία (γαλλ.: économie maritime) ονομάζεται το σύνολο των πάσης φύσεως συστηματικών ενεργειών που αποσκοπούν στη παροχή υπηρεσιών και που σχετίζονται με τις θαλάσσιες μεταφορές, ικανοποιώντας ανθρώπινες ανάγκες, έναντι κάποιου ωφελήματος.
Υπαγωγή
Υπό την παραπάνω έννοια η «ναυτιλιακή οικονομία» εντάσσεται στην τριτογενή παραγωγή (τομέας υπηρεσιών, μετά δηλαδή την πρωτογενή: γεωργία κλπ. και δευτερογενή: βιομηχανία) που δραστηριοποιείται κατά ένα μέρος στο χώρο της Πολιτικής Οικονομίας και κατά έτερο στο χώρο της Ιδιωτικής Οικονομίας. Αυτό δεν πρέπει να θεωρείται παράδοξο δεδομένου ότι οι μεν κανόνες που διέπουν την οργάνωση μιας ναυτιλιακής εταιρίας (επιχείρησης), ως οικονομική μονάδα, ανήκουν βεβαίως στην Ιδιωτική Οικονομία, ενώ οι κανόνες που καθορίζουν το μέτρο της επέμβασης της Πολιτείας στη λειτουργία των ναυτιλιακών επιχειρήσεων (προστατευτισμός, φορολογική απαλλαγή, επιδότηση αγόνων γραμμών, δανειοδότηση κ.λπ.), ανήκουν στη Πολιτική Οικονομία.
Δραστηριότητες
Στη ναυτιλιακή οικονομία εντάσσεται ένα πλήθος ναυτιλιακών δραστηριοτήτων όπως πλοιοκτησία, εφοπλισμός, ναυτική ασφάλιση, ναυτιλιακή πίστη, ναύλωση, τροφοδοσία πλοίου, ναυπήγηση και επισκευές, εμπορική ναυσιπλοΐα, πρακτόρευση πλοίου, μεσιτεία και ναυλομεσιτεία κ.ά. Ειδικότερα η Ναυπηγική Βιομηχανία, (ναυπηγεία και ναυπηγοεπισκευαστικές μονάδες), όπως συμβάνει και με τις λοιπές βιομηχανικές επιχειρήσεις εντάσσεται στη Βιομηχανική Οικονομική και τη Βιομηχανική Πολιτική και παράλληλα στη Ναυτιλιακή Πολιτική.
Ανάλυση του όρου
Με δεδομένα αφενός μεν ότι "Οικονομία" σημαίνει σύνολο συστηματικών ενεργειών ανθρώπων που διαβιούν σε μια κοινωνία για εξεύρεση αγαθών προς ικανοποίηση των αναγκών τους, και αφετέρου, τη "Ναυτιλία" ως οικονομική έννοια δραστηριοτήτων ιδιαίτερου χώρου, τότε καταλήγουμε να δεχθούμε ότι η "Ναυτιλιακή Οικονομία" είναι το σύνολο των παραπάνω δραστηριοτήτων που συναρτώνται στις θαλάσσιες μεταφορές, με σκοπό βεβαίως την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών αυτών που προσφέρουν τις παρεχόμενες υπηρεσίες (μεταφορές).
Από τον παραπάνω ορισμό συνάγονται τα ακόλουθα τέσσερα βασικά συμπεράσματα όσον αφορά στην έννοια του όρου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Greek Shipping Miracle - Το πρώτο διαδικτυακό Μουσείο για την ναυτιλία
Πηγές
*
Δήμος Τσεντάρ Ζούπα
Ο Δήμος Τσεντάρ Ζούπα (Центар Жупа ; Merkez Jupa) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Νοτιοδυτικής Στατιστικής Περιφέρειας. Τσεντάρ Ζούπα ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Τσεντάρ Ζούπα.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Τσεντάρ Ζούπα συνορεύει με:
Θάνατοι το 1906
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1906
Οικογένεια Ορσεόλο
thumb|right|250px|Ο Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο και ο γιος του Οττόνε σε μικρογραφία του 16ου αιώνα στα ανάκτορα των Δόγηδων. Η Οικογένεια Ορσεόλο ήταν μια παλιά οικογένεια πατρικίων στην Δημοκρατία της Βενετίας που κυβέρνησε την πόλη τον 10ο και τον 11ο αιώνα με τρεις δόγηδες, η οικογένεια κατάγεται από τους πρώτους Δόγηδες της Δημοκρατίας Τεοντάτο και Όρσο.
Οι τελευταίοι γόνοι της οικογένειας
Μετά τον θάνατο του Οττεόνε ο μικρότερος αδελφός του Ντομένικο Ορσεόλο επιχείρησε να καταργήσει την Δημοκρατία και να εγκαταστήσει κληρονομική μοναρχία, οι Βενετοί αντέδρασαν έντονα και έστειλαν εξορία ολόκληρη την οικογένεια. Ο ευγενής Πιέτρο Ορσεόλο που γεννήθηκε στο Ριάλτο το 1036 πολλοί πιστεύουν ότι ήταν απόγονος της οικογένειας. Ο Οττόνε από την άλλη παντρεύτηκε την αδελφή του βασιλιά της Ουγγαρίας και ο γιος του Πιέτρο, βασιλιάς της Ουγγαρίας διαδέχτηκε στον θρόνο της Ουγγαρίας τον θείο του Στέφανο Α΄ της Ουγγαρίας (1038). Ο αυταρχικός τρόπος που κυβέρνησε οδήγησε στην ανατροπή του και πιθανότατα στην εκτέλεση του.
Ιστορίες Ατελείωτης Ματαιοδοξίας
right
Ο ΚΩΝ έχει αναφέρει πως μελλοντικά θα κυκλοφορήσει έναν τόμο με τις περιπέτειες του ζεύγους βαμπίρ "Τζαζ και Μαρία", καθώς και μια συλλογή των αυτοτελών ιστοριών του.
Τον καιρό που εξέδιδε τις Ιστορίες Ατελείωτης Ματαιοδοξίας, ο ΚΩΝ ταυτόχρονα δημοσίευε ιστορίες του στο "9" της Ελευθεροτυπίας και εικονογραφούσε την σειρά μυθολογίας comics "Αρχαίοι Συγγραφείς Εικονογραφημένοι".
Κατηγορία:Κόμικς φανζίν Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά κόμικς‎ Κατηγορία:Ελληνικά κόμικς
Όθων Β΄ του Χέλρε
δεξιά|μικρογραφία|Σχέδιο του τάφου του Όθωνα Β΄ του Χέλρε. δεξιά|μικρογραφία|Ο τάφος του Όθωνα Β΄ κόμη του Χέλρε στο πρώην αβαείο του Γκρέφενταλ.
Ο Όθων Β΄, ολλανδ.: Otto II, graaf van Gerle, γερμ.: von Gueldern (άκμασε 1229-571 από τον Οίκο του Βάσενμπεργκ ήταν ευγενής του 13ο αιώνα. Έγινε κόμης του Χέλρε (κυβ. 1229-1271) και επίτροπος του κόμη της Ολλανδίας ως την ενηλικίωση εκείνου.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γεράρδου Γ΄ κόμη του Χέλρε και της Μαργαρίτας των Ρέγκιναρ, κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα της Βραβάντης.
Μετά από τη σφαγή του Γουλιέλμου Β΄ κόμη της Ολλανδίας (1227-1256) το 1256 από τους Φρίσιους, ο δύο ετών γιος του Φλόρις Ε΄ κόμης της Ολλανδίας κληρονόμησε την Ολλανδία. Ο θείος του (Φλόρις ντε Βόοχτ, επίτροπος από το 1256 έως το 1258) και αργότερα η θεία του (Αδελαΐδα επίτροπος από το 1258 έως το 1263) αγωνίστηκαν για την επιτήρηση της Ολλανδίας με άλλους ευγενείς. Στη μάχη του Ρέιμερσβααλ στις 22 Ιανουαρίου 1263, ο Όθων Β΄ νίκησε την Αδελαΐδα και επιλέχθηκε επίτροπος από τους ευγενείς, που είχαν αντιταχθεί στην Αδελαΐδα.
Ο Όθων Β΄ πολέμησε στη Σταυροφορία του Στέντινχερ το 1234.
Υπηρέτησε ως επίτροπος του Φλόρις Ε΄ έως ότου εκείνος έγινε δώδεκα ετών (το 1266) και θεωρήθηκε ικανός να διαχειριστεί ο ίδιος την Ολλανδία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε για πρώτη φορά τη Mαργαρίτα της Κλέβης το 1240. και είχαν απογόνους:
Ο Όθωνας Β΄ νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του Φιλίππη των Νταμαρτίν, κόρη του Σίμωνα κόμη του Ποντιέ το 1253 και είχαν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βάσενμπεργκ Κατηγορία:Πρόσωπα του 13ου αιώνα
458 Ερκυνία
Η Ερκυνία (Hercynia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,63. Ανακαλύφθηκε το 1900 από τους Γερμανούς αστρονόμους Μαξ Βολφ και Φρήντριχ Καρλ Άρνολντ Σβάσμαν, που παρατηρούσαν από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Οι διαστάσεις της Ερκυνίας εκτιμώνται σε 38,8 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 60,9 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,165 (από δεδομένα του IRAS). Η Ερκυνία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 22 ώρες και 18 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ερκυνια
Φάιτ Στος
Ο Φάιτ Στος (γερμ.: Veit Stoss, πολων.: Wit Stosz, 1447 - 1533) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους γλύπτες της Γερμανίας κατά τον 16ο αιώνα. Η αριστοτεχνική τεχνοτροπία και ο λεπτομερής ρεαλισμός του έργου του άσκησαν τεράστια επίδραση στην υστερογοτθική γλυπτική της Γερμανίας και των χωρών της Κεντρικής Ευρώπης.
Βίος και δράση
right|thumb|250px|Η Αγία Τράπεζα του Φάιτ Στος στο Ναό της Παναγίας στην Κρακοβία, Ιούλιος 2010 Ο Φάιτ Στος ήταν σουαβικής καταγωγής, γεννήθηκε πιθανόν γύρω στο 1447 και μεγάλωσε στη Νυρεμβέργη. Από το 1477 έως το 1496 εργάστηκε κυρίως στην Πολωνία, τη Βοημία και την Ουγγαρία. Στην ακμάζουσα πόλη της Κρακοβίας στην Πολωνία, ο Στος δημιούργησε μνημειώδη έργα, όπως την αριστουργηματική Αγία Τράπεζα στην Εκκλησία της Παρθένου Μαρίας (1477 - 1489).
Επιστρέφοντας από τη Κρακοβία στη Νυρεμβέργη, αναμίχθηκε σε μια υπόθεση πλαστογραφίας, φυλακίστηκε για χρέη και καταδικάστηκε σε διαπόμπευση (1503), πλην όμως η υπόληψή του αποκαταστάθηκε με την προσωπική παρέμβαση του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Α΄.
Ο Φάιτ Στος πέθανε στη Νυρεμβέργη το Σεπτέμβριο του 1533 και τάφηκε στο Κοιμητήριο του Αγίου Ιωάννη της Νυρεμβέργης.
Καλλιτεχνικές δημιουργίες
Το αριστούργημα της καλλιτεχνικής δραστηριότητας του Φάιτ Στος είναι η μεγαλοπρεπής Αγία Τράπεζα στο κέντρο του Ναού της Παρθένου Μαρίας (πολων. Κοσκιόλ Μαριάτσκι, γερμ. Μάριενκιρχε) στην Κρακοβία. Ο ξυλόγλυπτος και ζωγραφισμένος αυτός κεντρικός βωμός της εκκλησίας αποτελεί το πιο εξαίρετο δείγμα γοτθικής γλυπτικής σε ολόκληρη την Πολωνία.
left|thumb|Η Εκκλησία της Παρθένου Μαρίας στην Κρακοβία, Ιούλιος 2010
Το έργο αυτό και μόνο κατατάσσει τον Φάιτ Στος ανάμεσα στους μεγαλύτερους γλύπτες της υστερογοτθικής τέχνης. Η τεραστίων διαστάσεων τρίφυλλη Αγία Τράπεζα (ύψος 5.34 και πλάτος 7.25 μέτρα) αποτελείται από μορφές σκαλισμένες σε ξύλο φλαμουριάς. Στο κεντρικό τμήμα απεικονίζεται η σκηνή της Κοίμησης της Θεοτόκου, ενώ τα φατνώματα στις πλευρικές πτέρυγες διηγούνται σκηνές από τη ζωή της Παναγίας και του Ιησού Χριστού.
Με την εισβολή και κατάληψη της Πολωνίας από τα γερμανικά στρατεύματα το 1939, οι Πολωνοί φυγάδευσαν την Αγία Τράπεζα του Στος στη γειτονική πόλη Σαντόμιες (Sandomierz). Οι Ναζί, θεωρώντας το έργο ως δημιουργία ενός Γερμανού, κατέσχεσαν την Αγία Τράπεζα και την μετέφεραν στη Νυρεμβέργη. Όταν όμως η πόλη απελευθερώθηκε από τα αμερικανικά στρατεύματα, το διάσημο έργο τέχνης του Στος επισκευάστηκε και το 1957 επέστρεψε στην αρχική θέση του στο Ναό της Παναγίας στην Κρακοβία.
Ανάμεσα στα άλλα έργα του Στος περιλαμβάνονται: οι περίτεχνοι σκαλιστοί τάφοι του βασιλιά Καζιμίρ Δ΄ Γιάγκελον (1492) στον καθεδρικό ναό Βάβελ της Κρακοβίας και του αρχιεπισκόπου Ζμπίγκνιεφ Ολεσνίτσκι (Zbigniew Olesnicki) στον καθεδρικό ναό του Γκνιέζνο (Gniezno). Σημαντικά γλυπτά σε πέτρα και ξύλο έχουν φιλοτεχνηθεί από τον Φάιτ Στος για την εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου στη Νυρεμβέργη, όπως ο "Ευαγγελισμός", καθώς και ένα σκαλιστό τέμπλο στον καθεδρικό ναό της Βαμβέργης (1523).
Στο Γερμανικό Εθνικό Μουσείο της Νυρεμβέργης υπάρχει "Ο Αρχάγγελος Ραφαήλ", γλυπτό από ξύλο φιλοτεχνημένο από τον Φάιτ Στος στα 1516 - 1518.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες Κατηγορία:Γλύπτες γοτθικού ρυθμού Κατηγορία:Γλύπτες της Αναγέννησης
Λευκορωσικό ρούβλι
thumb|250px|Χαρτονόμισμα των 50 καπέικας (1992). thumb|250px|Χαρτονόμισμα των 100 ρουβλίων (2011).
Το λευκορωσικό ρούβλι (λευκορωσικά: рубель rubyel,στο πληθυντικό: рублёў rublyow), με κωδικό κατά ISO 4217 BYΝ, είναι το νόμισμα της Λευκορωσίας. Το σύμβολό του είναι Br.
Η οικονομία της χώρας είναι Σοβιετικού τύπου, δηλαδή υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός από το κράτος. Την 1η Ιουλίου 2016, το παλιό ρούβλι (με κωδικό ISO BYR) αντικαταστάθηκε από το νέο ρούβλι με αναλογία 10.000 προς 1, που θα βοηθήσει σε μείωση του πληθωρισμού. Ο νέος κωδικός ISO 4217 είναι ο BYN. Η χρήση των παλιών ρουβλιών ήταν εφικτή και στο δεύτερο εξάμηνο του 2016, και ο σχεδιασμός όμοιος με το ευρώ. Τα χαρτονομίσματα θα είναι των 5, 10, 20, 50, 100, 200 και 500 ρουβλιών και τα κέρματα θα είναι των 1, 2, 5, 10, 50 καπίκιων, καθώς και των 1 και 2 ρουβλιών, τα οποία τέθηκαν σε διάθεση την 1η Ιουλίου 2016. Η ανακοίνωση της έκδοσης του νέου ρουβλιού έγινε τον Νοέμβριο του 2015.
1991-2016
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η κρατική τράπεζα της ΕΣΣΔ δεν είχε τη δυνατότητα και την άδεια να τυπώσει χαρτονομίσματα, με αποτέλεσμα οι επιμέρους κυβερνήσεις έπρεπε να χρησιμοποιούσουν δικό τους εθνικό νόμισμα. Για την ονομασία του νομίσματος της Λευκορωσίας προτάθηκε η γερμανική λέξη Τάλερ (талер), με υποδιαιρέσεις τα 100 γρόσια (грош), αλλά η κομμουνιστική πλειοψηφία του Ανώτερου Σοβιέτ της Λευκορωσίας την απέρριψε και επέμεινε στη ονομασία ρούβλι.
Από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι τον Μάιο του 1992 στη χώρα χρησιμοποιούνταν ταυτόχρονα το σοβιετικό και το λευκορωσικό ρούβλι. Τα νέα ρωσικά χαρτονομίσματα κυκλοφορούσαν επίσης στη Λευκορωσία, αλλά αντικαταστάθηκαν με χαρτονομίσματα της Εθνικής Τράπεζας της Λευκορωσίας τον Μάιο του 1992. Το πρώτο ρούβλι είχε τον κωδικό ISO ΒΥΒ και αντικατέστησε το σοβιετικό νόμισμα με ισοτιμία 1 λευκορωσικό ρούβλι = 10 σοβιετικά ρούβλια. Χρειάστηκαν δύο χρόνια για να γίνει το ρούβλι το επίσημο νόμισμα της χώρας.
Το 2000, εκδόθηκε το δεύτερο ρούβλι (με κωδικό ISO BYR), αντικαθιστώντας το πρώτο με ισοτιμία 1 νέο ρούβλι = 1.000 παλιά ρούβλια. Τυπώθηκαν μόνο χαρτονομίσματα και τα νομίσματα ήταν μόνο συλλεκτικά.
Παραπομπές
κατηγορία:Οικονομία της Λευκορωσίας Ρουβλι Λευκ Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Μάρκος Α΄ Σανούδος
Ο Μάρκος Α' Σανούδος (Marco I Sanudo, 2 Δεκεμβρίου 1153 - 12 Μαΐου 1227) επιφανής Βενετός ευγενής, μέλος του Οίκου των Σανούδων ήταν μεγαλύτερος γιος του Βενετού ευγενούς Πιέτρο Σανούδου και μιας αδελφής του υπέργηρου Βενετού δόγη Ενρίκο Ντάντολο. Ο Μάρκος Σανούδος με τη συμμετοχή του Δ΄ Σταυροφορία έγινε ο ιδρυτής και πρώτος δούκας του Δουκάτου του Αρχιπελάγους του Αιγαίου με έδρα τη Νάξο (1207 - 1227). Συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις με τις οποίες η Δημοκρατία της Βενετίας αγόρασε την Κρήτη από τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό.
Αφότου η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Σταυροφόρων και ιδρύθηκε η Λατινική Αυτοκρατορία (1204), τα επόμενα χρόνια, ο Μάρκος Σανούδος συγκέντρωσε στόλο, κατέλαβε τη Νάξο και ίδρυσε το Δουκάτο του Αρχιπελάγους με έδρα την ίδια. Έκτισε τη Χώρα της Νάξου με το λιμάνι που διατηρείται ως πρωτεύουσα τον νησιού έως σήμερα. Την περίοδο της ηγεμονίας του στο Δουκάτο ανέμειξε τα Βυζαντινά έθιμα με τα Λατινικά. Όντας υποτελής του Λατίνου αυτοκράτορα Ερρίκου της Φλάνδρας (1210) πολέμησε στο πλευρό του έναντι της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας. Συμμετείχε επίσης στην εκστρατεία των Βενετών κατά της Κρήτης (1211)
Ιστορικές πηγές
thumb|right|250px|Ο δόγης Ενρίκο Ντάντολο κηρύσει την [[Δ΄ Σταυροφορία - έργο του Γκυστάβ Ντορέ.]] Όλες οι βιογραφίες για τον Μάρκο Σανούδο γράφτηκαν πολλά χρόνια μετά την εποχή του. Οι περισσότεροι Βενετοί χρονικογράφοι έζησαν τον 14ο και τον 15ο αιώνα. Η «Ιστορία της Ρωμανίας» που έγραψε ο Μαρίνος Σανούδος ο Πρεσβύτερος μέλος του Οίκου των Σανούδων γράφει μονολεκτικά: «Κατέκτησε όλα τα νησιά».
Ο δόγης Ανδρέας Δάνδολος έγραψε ένα έργο για τη Βενετία γύρω στο 1350 και στο σχετικό κείμενο με την κατάκτηση των νησιών του Αιγαίου γράφει :
''«Το 1207 ο Μάρκος Σανούδος μαζί με άλλους Σταυροφόρους, κυρίως Βενετσιάνικης καταγωγής αφού διαχωρίστηκε από τους υπόλοιπους κατέκτησε τη Νάξο, την Πάρο, τη Μήλο και τη Σαντορίνη. Ο Μαρίνο Ντάντολο κατέκτησε την Άνδρο, ο Ανδρέας Γκίζι και ο Ιερεμίας Γκίζι κατέκτησαν την Τήνο, τη Μύκονο, τη Σκύρο, τη Σκόπελο και τη Σκιάθο.»''
Ένα Βενετικό έγγραφο (1360 - 1362) που αποδίδεται σε κάποιον Ενρίκο Δάνδολο δίνει μια σύντομη βιογραφία του Μάρκου Σανούδο. Ξεκινά με μια διαμάχη του στην Κρήτη με τον Ενρίκο Πεσκατόρε. Το κείμενο καταγράφει για πρώτη φορά τη συγγένεια ανάμεσα στον Μάρκο Σανούδο και τον δόγη Ενρίκο Δάνδολο. Το κείμενο δεν επιβεβαιώνεται επίσημα.
Ο Φλάβιος Μπιόντο στο έργο του «Αρχές της Βενετσιάνικης κυριαρχίας» (1454) μεταφέροντας τις πληροφορίες του Ανδρέα Δανδόλου, γράφει ότι η Δημοκρατία της Βενετίας έδωσε άδεια σε όλους τους ευγενείς της πόλης να καταλάβουν νησιά της Ανατολής και να τα θέσουν υπό την προσωπική τους κυριαρχία. Ο μοναδικός όρος της συμφωνίας ήταν τα νησιά να μην μεταβιβαστούν ποτέ σε μη Βενετούς. Η θεωρία αυτή που προτάθηκε πρώτη φορά τον 15ο αιώνα βασίστηκε σε πηγές της εποχής.
Οι πιο αξιόπιστες πληροφορίες με πολλές γεωγραφικές και ιστορικές λεπτομέρειες δίνονται από τον Ντανιέλ Μπαρμπάρο (1514 - 1570) που συνδυάζει όλες τις παλαιότερες πηγές, ειδικά τα έργα των δύο Δανδόλων, και έγιναν η βάση για μετέπειτα ιστορικούς όπως ο Τζον Νάιτ Φόδερινγκχαμ (1874 - 1936). Ο Γουίλιαμ Σαιντ-Γκουιγιάν έγραψε ένα νέο άρθρο (2004) που βασίστηκε σε όλες τις πρόσφατες εργασίες με τα επίσημα έγγραφα της εποχής. Ένα άλλο έργο με τίτλο «Αρχαίοι δούκες του Αρχιπελάγους» έγραψε ο Φάδερ Σόλγκερ, Ιησουίτης Γάλλος μοναχός στο μοναστήρι της Νάξου τον 17ο αιώνα.
Καταγωγή
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του δόγη Πιέτρο Α' Καντιάνο. Η αρχική καταγωγή της Οικογένειας Σανούδου ήταν η Ηράκλεια στον κόλπο της Τεργέστης λίγο βόρεια της Βενετίας, η οικογένεια μετανάστευσε στα Βενετικά νησιά μετά την καταστροφή της πόλης τον 9ο αιώνα. Η Οικογένεια λεγόταν πολλούς αιώνες "Καντιάνο", με το όνομα αυτό ανέβηκαν πολλά μέλη της στη θέση του δόγη της Βενετίας όπως ο Πιέτρο Α΄ Καντιάνο (887 - 888), ο Πιέτρο Β΄ Καντιάνο (932 - 939), ο Πιέτρο Γ΄ Καντιάνο (942 - 959), ο Πιέτρο Δ΄ Καντιάνο (959 - 976) και ο Βιτάλε Καντιάνο (978 - 979). Οι τελευταίοι εκπρόσωποι της οικογένειας Καντιάνο προσπάθησαν να αποκτήσουν κληρονομική εξουσία στη Βενετία τον 10ο αιώνα, το όνομα από τότε εξαφανίζεται και εμφανίζεται η οικογένεια με το νέο επώνυμο "Σανούδος". Το επώνυμο "Καντιάνο" σχετίζεται με την "Κανδία" την ονομασία που χρησιμοποιούσαν οι Βενετοί για την Κρήτη, ο όρος "Καντιάνο" μεταφράζεται στη Βενετική γλώσσα σαν "Κρητικός" αλλά η σχέση της οικογένειας με το νησί παραμένει άγνωστη. Πολλές γενεές μετά τον Πιέτρο Δ΄ καταγράφεται στην οικογένεια ο Μάρκος Σανούδος ως "Καπετάνιος" και "Σύμβουλος". Ο Μάρκος ήταν πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη και συμμετείχε σε διαπραγματεύσεις να αναγνωρίσει ο αυτοκράτορας την κυριαρχία της Βενετίας στη Δαλματία και την Κροατία (1084 - 1085). Την ίδια εποχή απέκτησε πολλές φιλίες και σχέσεις στον Ελληνικό χώρο ιδιαίτερα το Αιγαίο Πέλαγος, πήρε το ψευδώνυμο "Κωνσταντινουπολίτης". Ο Μάρκος Σανούδος απέκτησε έναν γιο τον Πιέτρο που παντρεύτηκε μια αδελφή του δόγη Ενρίκο Ντάντολο και απέκτησε τρεις γιους : τον Μάρκο, τον Μπερνάρντο και τον Λουνάρδο.
Πρώτες καταγραφές
Ο Μπερνάρντο Σανούδο σαν νέος άντρας βρισκόταν ανάμεσα στους εκλέκτορες του δόγη Ενρίκο Ντάντολο (1192). Ο Λουνάρδο ήταν ένας από τους αξιωματούχους του Βενετσιάνικου στόλου που επιτέθηκε στην Άβυδο (1196). Ο Λουνάρδο σύμφωνα με Βενετούς ιστορικούς της εποχής ήταν ο αρχηγός του στόλου του Ενρίκο Ντάντολο όταν οι Σταυροφόροι κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη (1204). Η πραγματική ημερομηνία που γεννήθηκε ο Μάρκος δεν είναι γνωστή, οι ιστορικοί προσπαθούν να την προσδιορίσουν με βάση την ημερομηνία του θανάτου του, ο Σόλγκερ γράφει ότι το 1220 ήταν 67 ετών. Το πιο πιθανό είναι να γεννήθηκε γύρω στο 1153 αναφέρεται για πρώτη φορά η παρουσία του στην εκστρατεία του Βενετικού στόλου με 30 γαλέρες υπό τον Δόγη Σεμπάστιαν Τζιάνι εναντίον των 30 γαλέρων του Γερμανού πρίγκιπα Όθων Α΄ της Βουργουνδίας γιου του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα (1176 - 1177). Η εκστρατεία δεν έχει αποδειχτεί ιστορικά. Η πρώτη βέβαιη παρουσία του Μάρκου Σανούδου ήταν η συμμετοχή του στην Δ΄ Σταυροφορία. Δεν είναι γνωστά πολλά γεγονότα για τον Μάρκο, η μόνη πληροφορία γράφει ότι είχε μεγάλο θάρρος στις πολιορκίες της Ζάρας και της Κωνσταντινούπολης αλλά δεν φαίνεται πουθενά το όνομα του στη διοίκηση των πλοίων. Ανήκε πιθανότατα στο πλήρωμα κάποιας γαλέρας που κυβερνούσε ένας από τους αδελφούς του ή ο θείος του δόγης Ενρίκο Ντάντολο.
Οι Κυκλάδες το Βυζάντιο
Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος οργάνωσε τον 7ο αιώνα τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία σε Θέματα. Τον 10ο αιώνα δημιουργήθηκε το θέμα του Αιγαίου στο οποίο ανήκαν: οι Κυκλάδες, οι Σποράδες, η Χίος, η Λέσβος και η Λήμνος αλλά η κεντρική Βυζαντινή διοίκηση δεν μπορούσε να ελέγξει όλα τα απομονωμένα νησιά. Στις αρχές του 13ου αιώνα ανέλαβε τη διοίκηση των Κυκλάδων ο άρχοντας της Ρόδου Λέων Γαβαλάς για να τις προστατεύσει από την απειλή της επέλασης των Σταυροφόρων που είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, πήρε τον τίτλο του "Άρχοντα της Ρόδου και των Κυκλάδων". Ο Λέων Γαβαλάς δεν κατάφερε ωστόσο ούτε να συλλέξει τους φόρους, ούτε να προστατεύσει τα νησιά από Γενοβέζους και Τούρκους πειρατές. Την ίδια εποχή οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τις παραλιακές περιοχές και εγκαταστάθηκαν σε ορεινούς οικισμούς όπως το οροπέδιο του Τραγκέα στη Νάξο.
Εμπορικές δραστηριότητες των Βενετών
thumb|right|250px|Οι εμπορικοί δρόμοι της Βενετίας και της Γένοβας. Από τον 11ο αιώνα οι μεγάλες Ιταλικές πόλεις, ιδιαίτερα η Δημοκρατία της Βενετίας και η Δημοκρατία της Γένοβας, ξεκίνησαν έντονες εμπορικές δραστηριότητες με την Ανατολή, ιδιαίτερα την Κωνσταντινούπολη και την Αίγυπτο που ήταν οι κύριοι εμπορικοί σταθμοί προς το δρόμο του μεταξιού.
Τα πλοία της Βενετίας έπλεαν κατά μήκος των ανατολικών ακτών στην Αδριατική θάλασσα, με σταθμούς τη Ζάρα, το Δυρράχιο και την Κέρκυρα, και στη συνέχεια κατά μήκος των δυτικών ακτών της Πελοποννήσου, έως την Κορώνη, και από εκεί, είτε κατευθύνονταν προς την Κωνσταντινούπολη, με στάσεις στη Νάξο, την Εύβοια και την Θεσσαλονίκη, είτε την Αλεξάνδρεια, με στάσεις στην Κρήτη και τη Συρία.
Τα πλοία της Γένοβας περνούσαν από το Στενό της Μεσσήνης στο Στενό του Οτράντο, έκαναν τον γύρο της Πελοποννήσου, και από εκεί κατέληγαν στην Κωνσταντινούπολη, με στάσεις στη Μονεμβασιά και τη Χίο, ή την Αίγυπτο και τη Συρία, με στάσεις στη Μήλο, τη Νάξου και την Αμοργό.
Οι Ιταλικές πόλεις ήθελαν να έχουν στην κατοχή τους τους εμπορικούς σταθμούς κατά μήκος αυτών των διαδρομών. Οι εμπορικές δραστηριότητες των Βενετών αυξήθηκαν πολύ τον 12ο αιώνα ως αποτέλεσμα των ευνοϊκών προνομίων που τους παραχώρησε ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Β΄ Άγγελος. Ο διάδοχος και αδελφός του Αλέξιος Γ´ Άγγελος, που τον ανέτρεψε, κατάργησε πολλά από τα προνόμια της Βενετίας και τα εκχώρησε στη Γένοβα και την Πίζα. Τα Γενοβέζικα πλοία, που ενισχύθηκαν σημαντικά, διέλυσαν τους πειρατές που επιτίθονταν στους εμπορικούς σταθμούς της Βενετίας και του Βυζαντίου.
Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους
thumb|right|250px|Η διανομή των νησιών του Αιγαίου στους κατακτητές Η Γενουάτικη συνοικία στην Κωνσταντινούπολη ενισχύθηκε σημαντικά (1201). Την ίδια εποχή ενισχύθηκε και η συνοικία της Πίζας στη Θεσσαλονίκη. Οι Βενετοί έντονα ενοχλημένοι αποφάσισαν να διεκδικήσουν τα παλιά τους προνόμια, όταν ο νεαρός Αλέξιος Δ΄ Άγγελος γιος του εκθρονισθέντος Ισαάκιου Β΄ ζήτησε τη βοήθεια των Βενετών για να ανατρέψει τον θείο του δέχτηκαν πρόθυμοι να του την προσφέρουν. Οι Βενετοί ήταν βέβαιοι ότι με τον νεαρό αυτοκράτορα θα ανακτούσαν τα παλιά προνόμια που είχαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Οι Βενετοί Σταυροφόροι ανέτρεψαν τον Αλέξιο Γ΄ και τοποθέτησαν στον αυτοκρατορικό θρόνο τον ανιψιό του Αλέξιο Δ΄ που από την πρώτη στιγμή κυβέρνησε αυταρχικά και έβαλε τεράστιους φόρους για να συγκεντρώσει τα απαραίτητα χρήματα που είχε υποσχεθεί στους Σταυροφόρους. Οι Κωνσταντινουπολίτες εξεγέρθηκαν με επικεφαλής τον Μέγα Δομέστικο Αλέξιο Δούκα, με τη βοήθεια των Βαράγγων ανέτρεψε τον Αλέξιο Δ΄ και ανακηρύχτηκε νέος αυτοκράτορας ως Αλέξιος Ε΄ Δούκας. Η βασιλεία του Αλέξιου Ε΄ ή Αλέξιου Μούρτζουφλου κράτησε μόλις δυο μήνες (8 Φεβρουαρίου 1204 - 12 Απριλίου 1204). Την 13η Απριλίου 1204 οι Σταυροφόροι, που οι Βυζαντινοί αποκαλούσαν «Λατίνους» ή «Φράγκους»', κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και ίδρυσαν τη Λατινική Αυτοκρατορία.
Διανομή των εδαφών
Η διανομή αποφασίστηκε από συμβούλιο 24 ευγενών στο οποίο συμμετείχαν 12 Βενετοί και 12 μη Βενετοί. Το 1/4 δόθηκε στον Βαλδουίνο Θ΄ της Φλάνδρας που εξελέγη ο πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, από τα υπόλοιπα μερίδια τα 3/8 δόθηκαν στους Βενετούς και τα τελευταία 3/8 στους υπόλοιπους Σταυροφόρους. Οι Κυκλάδες δεν αναφέρονται στη διανομή σε αντίθεση με τις Σποράδες και τα Ιόνια Νησιά. Μονάχα η Άνδρος και η Τήνος βρίσκονται στη διανομή, η πρώτη δόθηκε στους Βενετούς και η δεύτερη στη διάθεση του Λατίνου αυτοκράτορα. Οι ιστορικοί έψαξαν αναλυτικά για τα υπόλοιπα νησιά αλλά χωρίς αποτέλεσμα, ο Πολ Χέθερινγκτον έκπληκτος παρατηρεί την απουσία νησιών των Κυκλάδων ιδιαίτερα της Νάξου που ήταν το μεγαλύτερο νησί του Αιγαίου. Η Συνθήκη πιθανότατα έκλεισε βάση των φόρων που είχαν συγκεντρωθεί το 2003, οι Κυκλάδες δεν είχαν πληρώσει φόρους. Η Βενετία γνώριζε πολύ καλά το Αιγαίο περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πόλη στη δύση, φρόντισε επιμελώς να παραμεληθούν τα νησιά από τη συνθήκη για να μπορέσει να τα καταλάβει εύκολα κάτι που έγινε.
Κατάληψη της Νάξου
thumb|right|250px|Το Δουκάτο του Αρχιπελάγους στη [[Λατινική Αυτοκρατορία.]] Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ο Μάρκος Σανούδος διορίστηκε δικαστής και συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στη Δημοκρατία της Βενετίας και τον Βονιφάτιο τον Μομφερρατικό για την πώληση της Κρήτης στη Βενετία. Ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός ήταν περισσότερο συνδεδεμένος με τους Γενουάτες παρά με τους Βενετούς γι'αυτό δεν πήρε το Λατινικό στέμμα, του έδωσαν σαν αποζημίωση το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης και την Κρήτη. Η Μακεδονία δεν είχε ακόμα κατακτηθεί και ο Βονιφάτιος επαναστάτησε με τη δικαιολογία ότι ήθελε ο αυτοκράτορας να του πάρει το μερίδιο του και πολιόρκησε την Αδριανούπολη. Ο Ενρίκο Ντάντολο έστειλε μια αποστολή για να διαπραγματευτεί με τον Βονιφάτιο, συμμετείχαν ο Μάρκος Σανούδος και ο ιστορικός Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος. Ακολούθησε η Συνθήκη της Αδριανούπολης (12 Αυγούστου 1204) με την οποία ο Βονιφάτιος πούλησε την Κρήτη στους Βενετούς και ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Θεσσαλονίκης. Οι Μεσαιωνικοί χρονικογράφοι αναφέρουν ότι με τη συνθήκη ο Μάρκος Σανούδος πήρε εδάφη στην Κρήτη αλλά αυτό δεν φαίνεται στο αρχικό κείμενο.
Οι Βενετοί ήταν τότε σε σκληρή σύγκρουση με τους Γενουάτες, οι Γενουάτες εκμεταλλεύτηκαν τις ταραχές στην Ανατολική Μεσόγειο για να κερδίσουν εδάφη και απειλούσαν τους Βενετούς με πόλεμο αν δεν εγκαταλείψουν την Κρήτη. Στις αρχές του 1205 έφτασε στο Αιγαίο ένας στόλος από τη Γένοβα, ο Μάρκος Σανούδος και ο θείος του Ενρίκο Ντάντολο εξόπλισαν οκτώ γαλέρες με Βενετούς ναύτες έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουν. Ο έλεγχος της Νάξου ήταν βασική προτεραιότητα για τους Βενετούς, ο στόλος τους άραξε στα νοτιοδυτικά του νησιού κοντά στις Ποταμίδες. Ο κύριος στόχος των Βενετών ήταν το κάστρο του Απαλίρου περίπου τρία χιλιόμετρα εσωτερικά που είχε Ελληνική και Γενοβέζικη φρουρά. Ο Μάρκος Σανούδος δεν δίστασε ακόμα και να κάψει τα πλοία του για να παρακινήσει τους στρατιώτες του να επιτεθούν, η πολιορκία κράτησε πέντε βδομάδες και η κατάληψη του κάστρου έδωσε στον Μάρκο Σανούδο την κυριαρχία σε ολόκληρο το νησί.
Βενετική Επικύρωση
thumb|right|180px|Χάρτης της Νάξου με τα κύρια σημεία που συνδέονται με τον Μάρκο Σανούδο. Ο Μάρκος Σανούδος έπρεπε να λάβει την επικύρωση των κατακτήσεών του από τη Λατινική Αυτοκρατορία αλλά ο αυτοκράτορας Βαλδουίνος συνελήφθη αιχμάλωτος στη μάχη της Αδριανούπολης (1205) και ο υπέργηρος θείος του Ερρίκος Δάνδολος πέθανε τον Ιούνιο. Το Συμβούλιο των Βενετών στην Κωνσταντινούπολη νομιμοποίησε τις κατακτήσεις του υπό τον όρο ότι δεν θα κληρονομηθούν από μη Βενετούς. Τον Ιούλιο του 1205 ο Μάρκος Σανούδος αναχώρησε για τη Βενετία για να αναγγείλει στην κυβέρνηση τον θάνατο του θείου του και να ζητήσει την επικύρωση των κατακτήσεών του. Στη Βενετία συμμετείχε στην εκλογή του νέου δόγη Πιέτρο Ζιανί. Το συμβούλιο επικύρωσε τις κατακτήσεις του για όλα τα νησιά των Κυκλάδων που δεν ήταν μέρος της αρχικής διανομής του 1204, έδωσε ταυτόχρονα δικαιώματα σε όλους τους Βενετούς πολίτες να κάνουν το ίδιο.
Οι Γενοβέζοι είχαν κατακτήσει κάστρα στην Κρήτη και απειλούσαν τους Βενετούς. Η Βενετία εξόπλισε στόλο για να τους εκδιώξει. Στην εκστρατεία αυτή συμμετείχε ο Μάρκος Σανούδος ο οποίος είδε ότι απειλούνταν και οι δικές του κατακτήσεις. Ο Ενρίκο Πεσκατόρε, που βρισκόταν στην υπηρεσία της Γένοβας, εξόπλισε στόλο αποτελούμενο από οκτώ γαλέρες και αποβιβάστηκε στην Κρήτη (1206). Οι Βενετοί όμως κυρίευσαν τις οκτώ γαλέρες στη Σπιναλόγκα και απέκτησαν τον έλεγχο των ακτών του νησιού αλλά δεν επεχείρησαν να το καταλάβουν ολόκληρο. Μετά το τέλος της εκστρατείας, οι Βενετοί επέστρεψαν στην πατρίδα τους και ο Μάρκος Σανούδος πήγε στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει την επικύρωση των κτήσεών από τον αυτοκράτορα και να πάρει την άδεια για να κατακτήσει και τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων.
Κατάληψη των υπολοίπων νησιών
Η εξουσία που δόθηκε από τις Βενετικές και αυτοκρατορικές αρχές παρότρυνε νέους τυχοδιώκτες τη διετία 1206 - 1207 να συνεχίσουν τις κατακτήσεις. Την ίδια χρονιά οι συγγενείς του Μάρκου Σανούδου εξουσίαζαν τα περισσότερα νησιά των Κυκλάδων. Ο ξάδελφος του Μαρίνου Δανδόλου επίσης ανιψιός του Μαρίνου Δανδόλου έγινε άρχοντας της Άνδρου ενώ τα αδέλφια Ανδρέας και Ιερεμίας Γκίζι έγιναν κύριοι της Τήνου, της Μυκόνου, των Σποράδων και έλαβαν ως δώρα την Κέα και τη Σέριφο. Η Πίζα μοιράστηκε την Κέα με τους Γκίζι, τους Μιτσιέλι και τους Ιουστινιάνι. Ο Τζάκομο Οικογένεια Μπαρότσι κατέλαβε τη Σαντορίνη και η Ανάφη δόθηκε στον Λεονάρδο Φώσκολο. Ο Πιέτρο Ιουστινιάνης και ο Ντομένικο Μιτσιέλι πήραν το ένα τέταρτο της Σερίφου και το ένα τέταρτο της Κέας. Ο Μάρκος Σανούδος δέχτηκε 12 από τα μεγαλύτερα νησιά του Αιγαίου: Νάξο, Πάρο, Αντίπαρο, Μήλο, Κίμωλο, Ίο, Αμοργό, Σίκινο, Σύρο, Φολέγανδρο και Κύθνο. Οι Καστέλλι και οι Γκοζαντίνο ήταν υποτελείς τους. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι είναι πολύ πιθανό την ίδια εποχή να κατέλαβε και τη Σμύρνη.
Συμβούλιο του Έθνους
Το Συμβούλιο του Έθνους (al-Majlis al-Umma) είναι η άνω βουλή του Αλγερικού Κοινοβουλίου. Συντίθεται από 144 μέλη, τα 2/3 του οποίου εκλέγονται έμμεσα και το 1/3 διορίζεται από τον πρόεδρο.
Μάρκος Α΄ Σανούδος
Κατάληψη των υπολοίπων νησιών
Η κατάκτηση των νησιών ήταν ειρηνική: δεν υπάρχει καμιά πληροφορία για μάχες ή αιματοχυσίες. Οι κατακτητές απλά εμφανίζονταν στο λιμάνι του κάθε νησιού και ανακοίνωναν την κυριότητα του τελευταίου. Οι ερμηνείες του γεγονότος αυτού είναι πολλές. Οι πειρατές ρήμαζαν τις ακτές των νησιών και μόνο ο ισχυρός στόλος της Βενετίας μπορούσε να τους αντιμετωπίσει. Οι νέοι άρχοντες εμφανίστηκαν επίσης ως ιδιώτες και όχι ως εκπρόσωποι της Βενετίας. Ο Μάρκος Σανούδος προσπάθησε να κρατήσει καλές σχέσεις με την πρώην άρχουσα Ελληνική τάξη και επέτρεψε στους κατοίκους να διατηρήσουν τα έθιμα, τα προνόμια και τη θρησκεία τους, πράγμα που καθησύχασε τον ντόπιο πληθυσμό.
Συμβούλιο του Έθνους
Ο Αμπντελκαντέρ Μπενσαλάχ εκλέχθηκε Πρόεδρος του Συμβουλίου του Έθνους στις 2 Ιουλίου 2002, επανεκλέχθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2007 και στις 10 Ιανουαρίου 2008. Οι τελευταίες έμμεσες εκλογές διεξήχθησαν στον Απρίλιο του 2019, οπότε πρόεδρος του Συμβουλίου ανέλαβε προσωρινά ο Σαλάχ Γκουτζίλ.
Μάρκος Α΄ Σανούδος
Εναλλακτικές θεωρίες
thumb|right|250px|Το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου, σύμβολο της Βενετίας εποπτεύει την [[Κρήτη.]] Ο συγγραφέας Γουίλιαμ Σαιντ-Γκουιλαίν σε άρθρο που δημοσίευσε σε συνεργασία με σύγχρονους ιστορικούς (2006) απέδειξε ότι δεν είναι αξιόπιστες οι πηγές των ιστορικών που έζησαν την ίδια εποχή με τον Μάρκο Σανούδο. Ο πρώην Ορθόδοξος αρχιεπίσκοπος των Αθηνών Άγιος Μιχαήλ Χωνιάτης ή Ακομινάτος μετά την κατάκτηση της Αθήνας από τους Λατίνους κατέφυγε στην Κέα, στις αρχές του 1209 έγραψε γράμμα στον Ορθόδοξο Οικουμενικό πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης στο οποίο αρνήθηκε το αίτημα του να αναλάβει την κενή θέση του επισκόπου της Πάρου και της Νάξου. Θεωρείται απίθανο να δραπέτευσε από μια περιοχή που κατακτήθηκε από τους Λατίνους για να καταφύγει σε άλλη Λατινοκρατούμενη περιοχή, στο ποίημα του «Θεανώ» εξυμνεί την αντίσταση των Ελλήνων στους Λατίνους. Την εποχή που έγραφε το ποίημα (1212) δεν είχε κατακτηθεί όπως φαίνεται η Κέα από τους Λατίνους. Στο ίδιο ποίημα κάνει υπαινιγμούς για μια απόπειρα των Λατίνων να κατακτήσουν την Κέα (1205) αλλά δεν υπάρχει το όνομα του Μάρκου Σανούδου, όπως προκύπτει οι Κυκλάδες κατακτήθηκαν αργότερα από τους Βενετούς. Οι βασικές αρχές του Μάρκου Σανούδου και όλων των διαδόχων του δουκών του αρχιπελάγους ήταν οι καλές σχέσεις με τους Έλληνες κατοίκους και η ανεξαρτησία από την κεντρική εξουσία στη Βενετία.
Συμβούλιο του Έθνους
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλγερία Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα
Μάρκος Α΄ Σανούδος
Φεουδαρχία
Ο Μάρκος Σανούδος, αφού έδωσε όρκο υποτέλειας στον Λατίνο αυτοκράτορα Ερρίκο της Φλάνδρας (1210), έλαβε το Βυζαντινό αξίωμα του «Δούκα του Αρχιπελάγους». Η αποδοχή ενός Ελληνικού τίτλου δείχνει ότι είχε την τάση να ανεξαρτητοποιηθεί από τη Βενετία και να κυβερνήσει μια Ελληνική περιοχή με τοπικό τίτλο ώστε να έχει την αντίστοιχη βοήθεια σε στρατιωτικά και πολιτικά θέματα. Την ίδια εποχή ξεκίνησε το φεουδαρχικό σύστημα στην Ελλάδα, εκτός από την Οικογένεια Γκίζι που ήταν υποτελείς του Λατίνου αυτοκράτορα όλοι οι Βενετοί κυρίαρχοι στα νησιά των Κυκλάδων ακολούθησαν την ίδια τακτική. Ο Μάρκος Σανούδος έδωσε ανταμοιβή με γη και τίτλους σε όλους τους στρατιώτες που τον είχαν βοηθήσει σύμφωνα με τα φεουδαρχικά πρότυπα της δύσης, οι οπαδοί του έγιναν φεουδάρχες και η άρχουσα τάξη, κέρδιζαν όλα τα έσοδα από τα εδάφη τους. Τα νέα έφτασαν στη δυτική Ευρώπη με αποτέλεσμα πολλοί ιππότες από τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία να έρθουν στις Κυκλάδες για να κερδίσουν εδάφη και τίτλους. Ο Μάρκος Σανούδος αναγνώρισε όλους τους τίτλους και τα δικαιώματα των Ελλήνων αρχόντων, στη Νάξο τα μισά από τα 56 φεουδαρχικά δώρα παρέμειναν σε Έλληνες. Πολλά εδάφη που ανήκαν στην πρώην Βυζαντινή αυτοκρατορία παρέμειναν έρημα και αναξιοποίητα, ο Μάρκος Σανούδος τα έδωσε σε Λατίνους χωρίς να υποχρεωθεί να κάνει κατάσχεση στα εδάφη των Ελλήνων.
Οι Βενετοί έκαναν παράλληλα στην Κρήτη κατάσχεση περιουσίας των Ελλήνων αρχόντων που αρνήθηκαν να δηλώσουν την υποταγή τους, στις Κυκλάδες δεν είχαν παρόμοια προβλήματα. Το Λατινικό φεουδαρχικό σύστημα λειτουργούσε παράλληλα με το Βυζαντινό των προκατόχων τους, οι παλιές Βυζαντινές τακτικές συλλογής φόρων διατηρήθηκαν και στα νέα φέουδα. Οι παλιοί Βυζαντινοί νόμοι διατηρήθηκαν για τον τοπικό πληθυσμό σε θέματα γάμου και περιουσίας. Η ίδια οργάνωση παρέμεινε και στην εκκλησία, η Ορθόδοξη ιεραρχία υπήρχε παράλληλα με την Καθολική και σε έλλειψη Καθολικών ιερέων μπορούσαν να τους αναπληρώσουν οι Ορθόδοξοι. Η Λατινική και η Ελληνική κοινότητα ενώθηκαν εκμηδενίζοντας τις διαφορές τους, η άρχουσα τάξη των Ελλήνων και των Φράγκων μιλούσε τα Λατινικά και οι χωρικοί μιλούσαν μια μορφή Λατίνο-Ελληνικής γλώσσας, με αυτόν τον τρόπο μπορούσαν να συνεννοηθούν άνετα μεταξύ τους.
Διακυβέρνηση
thumb|right|250px|Τα ερείπια του πύργου του Σανούδο στη Νάξο. Ο Μάρκος Σανούδος είχε την απ'ευθείας διακυβέρνηση στη Νάξο και τη Μήλο, στα υπόλοιπα νησιά διόρισε υποτελείς του. Ο Φάδερ Σόλκερ γράφει ότι ο Σανούδος δημιούργησε όλους τους θεσμούς του δουκάτου αλλά σύμφωνα με τον Σλοτ δεν υπάρχει καμιά απόδειξη για αυτό. Ο Μάρκος Σανούδος κυβέρνησε με ένα συμβούλιο, σύμφωνα με τα πρότυπα της κυβέρνησης της Βενετίας, με Έλληνες και Λατίνους. Πιθανότατα έφερε τον θεσμό του Βικάριου που ήταν αντικαταστάτης του όταν έλλειπε. Υπήρχε επίσης ο Ελληνικός θεσμός του Καπετάνιου, δηλ. αρχηγού του στρατού, του Θησαυροφύλακα, του Καγκελάριου και μία δικαστική διοίκηση. Έκοψε επίσης το δικό του νόμισμα το «Δουκάτο».
Ο Μάρκος Σανούδος άλλαξε την όψη του νησιού μετακινώντας την πρωτεύουσά του από το εσωτερικό στην παραλία, στη σημερινή Χώρα δηλαδή, σύμφωνα με τα πρότυπα της αρχαιότητας, το λιμάνι ήταν καλύτερο από ποτέ και είχε τουλάχιστον μία προβλήτα. Οι πηγές της εποχής περιγράφουν μία μικρή νησίδα στο κέντρο του λιμανιού πάνω στην οποία είχε κτισθεί το εκκλησάκι της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας το οποίο υπάρχει ακόμα. Η νησίδα τότε είχε σύνδεση με την ξηρά με την προβλήτα. Έκτισε επίσης το κάστρο πάνω στα ερείπια της παλιάς ακρόπολης με ένα ψηλό κεντρικό πύργο και πιθανόν μέχρι δώδεκα περιμετρικούς συνδεδεμένους μεταξύ τους με τείχος το οποίο σχηματιζόταν από τους εξωτερικούς τοίχους των οικιών. Το κάστρο είχε μία τράπεζα, ένα Γοτθικό παρεκκλήσι, τις οικίες των Λατίνων ευγενών και τον Λατινικό Καθεδρικό ναό. Οι Έλληνες κατοικούσαν ανάμεσα στο λιμάνι και το κάστρο με πιο βασικούς οικισμούς τον Μπούργκο και το Νεοχώριον. Την ίδια τακτική ακολούθησε και στη Μήλο όπου οικοδόμησε ένα κάστρο, το Απονόκαστρο, στην παραλία για τους Λατίνους του νησιού.
Σχέσεις Ελλήνων και Λατίνων
Οι λαοί από τη Δυτική Ευρώπη ήταν πολύ λίγοι στο δουκάτο του Σανούδου, στη Νάξο συγκεκριμένα αποτελούσαν το 10% του συνολικού πληθυσμού στη Χώρα και το 5% στο υπόλοιπο νησί. Οι Λατίνοι και οι Έλληνες αναμείχθηκαν σύντομα σε έναν λαό, οι Λατίνοι ευγενείς δεν ήταν πρόθυμοι να κάνουν μακρινά ταξίδια στην Ευρώπη για να παντρέψουν τις κόρες τους και τις πάντρεψαν όλες με Έλληνες. Ο Μάρκος Σανούδος πέθανε το 1227, δυο χρόνια μετά την αναχώρηση του πρώτου Δούκα των Αθηνών Όθων ντε Λα Ρος για την Ευρώπη, τρία χρόνια μετά την κατάρρευση του βασιλείου της Θεσσαλονίκης και λίγο πριν τον θάνατο του Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου. Η πολιτική κατάσταση στη Φραγκοκρατούμενη Ελλάδα σύντομα άλλαξε ριζικά.
Οικογένεια
Ο ιστορικός Γουίλιαμ Μίλλερ με βάση τα Ιταλικά Χρονικά αναφέρει ότι ο Μάρκος Σανούδος παντρεύτηκε μια σύζυγο από τη Δυναστεία των Λασκαριδών, αδελφή του Θεοδώρου Α΄ Λάσκαρη και του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Λάσκαρη. Το «Ιστορικό Λεξικό των μεγάλων Οικογενειών της Ελλάδας, της Αλβανίας και της Κωνσταντινούπολης» του Μιχαήλ Στούρτζα που βασίστηκε στις πρωτογενείς Βυζαντινές πηγές απορρίπτει αυτή τη θεωρία. Σε κάθε περίπτωση ο Μάρκος Σανούδος είχε έναν γιο, τον διάδοχο του Άγγελο Α΄ Σανούδο, ο Μαρίνος Σανούδος ο Πρεσβύτερος θεωρείται απόγονος του αλλά δεν είναι γνωστή η ακριβής γενεαλογική γραμμή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
(Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού)
Μάρκος Α Κατηγορία:Ιταλοί Σταυροφόροι Μάρκος Α Κατηγορία:Βενετοί Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία
Μίλων Γιαννόπουλος
Ο Μίλων Γιαννόπουλος (αγγλικά Milo Yiannopoulos), γεννημένος ως Μαϊλο Χάνραχαν (αγγλικά Milo Hanrahan), 18 Οκτωβρίου 1984, είναι Ελληνοβρετανός πολιτικός, σχολιαστής και συγγραφέας. Γράφει επίσης με το ψευδώνυμο Milo Andreas Wagner.
Ο Γιαννόπουλος είναι πρώην ανώτερος συντάκτης του Breitbart News, και περιγράφει τον εαυτό του ως "πολιτιστικό ελευθεριακό". Είναι επικριτής του Ισλάμ, του αθεϊσμού, του φεμινισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της πολιτικής ορθότητας και άλλων κινημάτων. Παρόλο που συχνά περιγράφεται ως εναλλακτικός-δεξιός, απορρίπτει αυτήν την ετικέτα, δηλώνοντας ότι έχει πολλά «σημεία διαφοράς» από αυτό το κίνημα. Τον Οκτώβριο του 2017, διέρρευσαν μηνύματα που αποκάλυπταν ότι ο Γιαννόπουλος είχε ζητήσει επανειλημμένα νεοναζιστές και οπαδούς της λευκής υπεροχής για ανταπόκριση και ιδέες ιστοριών κατά τη δουλειά του για την ιστοσελίδα Breitbart. Τα διαρρεύσαντα μηνύματα έδειξαν επίσης ότι το βιβλίο του, "Dangerous” και πολλά από τα άρθρα του στο Breitbart είχε γράψει αντί γι' αυτόν ένας συνάδελφός του στο Breitbart.
Ο Γιαννόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κεντ ή σύμφωνα με ελληνικά ΜΜΕ γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Βρετανία. Ο πατέρας του είναι Έλληνας. Αφού εκδιώχθηκε από το σχολείο Simon Langton, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και στο κολλέγιο Wolfson στο Cambridge, αλλά απέτυχε να πάρει πτυχίο και από τα δύο. Ξεκίνησε να εργάζεται στην τεχνολογική δημοσιογραφία για την Telegraph προτού συνεργαστεί με άλλους στο The Kernel, ένα ηλεκτρονικό περιοδικό για την τεχνολογική δημοσιογραφία, το 2011-13. Ήταν ένας από τους πρώτους δημοσιογράφους που κάλυψαν τη διαμάχη για το Gamergate. Το 2015 άρχισε να εργάζεται στο Breitbart, προσελκύοντας την προσοχή για τις απόψεις του και τη σχέση της εταιρείας με την άκρα δεξιά. Μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έγινε ενεργός υποστηρικτής της προεκλογικής εκστρατείας του Ντόναλντ Τραμπ το 2016. Τον Ιούλιο του 2016 απαγορεύτηκε μόνιμα από το Twitter για "υποκίνηση ή εμπλοκή στην στοχευμένη κακοποίηση ή παρενόχληση άλλων" που αναφέρεται σε μια εκστρατεία παρενόχλησης εναντίον της ηθοποιού Λέσλι Τζόουνς και άλλων.
Ο Γιαννόπουλος έχει κατηγορηθεί ότι απολογείται υπέρ ή υποστηρίζει την παιδοφιλία, μια κατηγορία που αρνείται έντονα. Η κατηγορία προέρχεται από ένα βίντεο κλιπ στο οποίο είπε ότι οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ των 13χρονων αγοριών και ενήλικων ανδρών και γυναικών μπορεί να είναι «τέλεια συναινετικές» και θετικές εμπειρίες για τα αγόρια. Μετά την κυκλοφορία της ταινίας, ο Γιαννόπουλος αναγκάστηκε να φύγει από τη θέση του στο Breitbart και έχασε ένα συμβόλαιο για να δημοσιεύσει την αυτοβιογραφία του με τους Simon & Schuster. Ο Γιάννοπουλος αρνείται ότι είναι υποστηρικτής των παιδοφιλικών σχέσεων και ισχυρίστηκε ότι οι δηλώσεις του ήταν απλώς προσπάθειες αντιμετώπισης του ότι ο ίδιος στο παρελθόν υπήρξε θύμα παιδικής κακοποίησης από μεγαλύτερους άνδρες. Μετά από αυτή την αντιδικία, οι επικριτές του Γιαννόπουλου δημοσίευσαν ένα δεύτερο βίντεο, στο οποίο δήλωνε ότι η σεξουαλική κακοποίηση παιδιών "δεν είναι στην πραγματικότητα κάτι σημαντικό" και κάλεσε τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών "γκρινιάρικα εγωιστικά κακομαθημένα" επειδή εμφανίζουν τις ιστορίες τους δεκαετίες μετά την σεξουαλική κακοποίηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από το Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Βρετανοί αυτοβιογράφοι
Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (Καζακστάν)
Η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Καζακστάν (ρωσικά: Профессиональная футбольная лига Казахстана, ПФЛК, καζακικά: Қазақстан кәсіпқой футбол лигасы) αποτελεί εθνική αθλητική ένωση η οποία είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της ανώτατης κατηγορίας στο Καζακστάν, του πρωταθλήματος της Πρέμιερ-Λίγκα, της δεύτερης κατηγορίας Μπιρίνσι Λίγκα, του Κυπέλλου και του Σούπερ Καπ. Η οργάνωση ιδρύθηκε το 2012.
Διοργανώσεις
Η ПФЛК διεξάγει τις παρακάτω διοργανώσεις
Λογότυπο
Το λογότυπο άλλαξε στις 9 Σεπτεμβρίου του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Καζακστάν
Θάνατοι το 1947
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1947
Κυβέρνηση πολέμου Τσώρτσιλ
Η Κυβέρνηση πολέμου του Τσόρτσιλ ήταν η κυβέρνηση συνασπισμού του Ηνωμένου Βασιλείου κατά το μεγαλύτερο μέρος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου από της 10 Μαΐου 1940 ως τις 23 Μαΐου 1945. Αρχηγός της κυβέρνησης αυτής ήταν ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο οποίος διορίστηκε Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου από τον Γεώργιο ΣΤ΄ μετά την παραίτηση του Νέβιλ Τσάμπερλεϊν ως αποτέλεσμα της Νορβηγικής Εκστρατείας.
Στην αρχή, ο Τσόρτσιλ σχημάτισε ένα πενταμελές Πολεμικό Συμβούλιο το περιλάμβανε τον Νέβιλ Τσάμπερλεϊν ως Λόρδο Πρόεδρο του Συμβουλίου, τον Κλέμεντ Άτλι ως Λόρδο Σφραγιδοφύλακα και αργότερα ως Υπουργό παρά τω προθυπουργώ, τον Κόμη Χάλιφαξ ως Υπουργό Εξωτερικών και τον Άρθουρ Γκρίνγουντ ως Υπουργό δίχως χαρτοφυλάκιο. Παρότι το αρχικό πολεμικό συμβούλιο απαρτίζονταν αποκλειστικά από αυτά τα πέντε μέλη στην πράξη συνοδεύονταν από τους αρχηγούς των επιτελείων και τους διαφόρους υπουργούς των κλάδων της άμυνας (δηλαδή αεροπορίας, ναυτικού και στρατού ξηράς). Το πολεμικό συμβούλιο διευρύνθηκε κατά την διάρκεια του πολέμου με πολλές σημαντικές προσθήκες και ο αριθμός των μελών του έφτασε τους 8 καθώς μετά την απομάκρυνση του Κόμη Χάλιφαξ, ο οποίος στάλθηκε στην Ουάσιγκτον ως πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου στις Η.Π.Α. και τον θάνατο του Νέβιλ Τσάμπερλεϊν διορίστηκαν σε αυτό ο Έρνεστ Μπέβιν ως Υπουργός Εργασίας, ο Άντονι Ίντεν ως Υπουργός Εξωτερικών, ο Λόρδος Μπίβερμπρουκ ως Υπουργός Αεροπορικού Εφοδιασμού, ο Κίνγκσι Γουντ ως Υπουργός Οικονομικών και ο Τζον Άντερσον ως Λόρδος Πρόεδρος του Συμβουλίου.
Ο συνασπισμός διαλύθηκε το Μάιο του 1945 μετά την ολοκληρωτική ήττα της Γερμανίας όταν το Εργατικό Κόμμα αποφάσισε να αποσυρθεί ώστε να προετοιμαστεί για τις γενικές εκλογές του 1945. Στον Τσόρτσιλ, ο οποίος ήταν αρχηγός του Συντηρητικού Κόμματος, ζητήθηκε από τον βασιλιά να μία νέα, ουσιαστικά συντηρητική, κυβέρνηση. Αυτή η κυβέρνηση έμεινε γνωστή ως προσωρινή κυβέρνηση του Τσόρτσιλ και διαχειρίστηκε τα εθνικές υποθέσεις μέχρι την ολοκλήρωση των γενικών εκλογών στις 26 Ιουλίου του ίδιου έτους.
Κατηγορία:Ουίνστον Τσώρτσιλ
Μπραν (Μπρασόβ)
Το Μπράν είναι χωρίο της Βόρειας Τρανσυλβανίας στην περιφέρεια του Μπρασόβ στη Ρουμανία. Βρίσκεται σε απόσταση 30 χλμ. Από την πόλη του Μπρασόβ και αποτελείται από πέντε χωριά: Μπραν, Ποάρτα, Πρέντελουτς, Σίμον και Σοχοντόλ,.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Τζεφ Χάρντι
Ο Τζέφρι Νίρο Χάρντι (Jeffrey Nero "Jeff" Hardy, 31 Αυγούστου 1977) είναι Αμερικανός παλαιστής που έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE. Είναι πολύ διάσημος και είναι αγαπημένος παλαιστής των οπαδών και γνωστός για τις εναέριες ικανότητές του.