cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωπαϊκό Σύστημα Μεταφοράς και Συσσώρευσης Πιστωτικών Μονάδων
Πιστωτικές Μονάδες
Σε εξαιρετικές περιπτώσεις εντατικών προγραμμάτων μεταπτυχιακών σπουδών, στα οποία 1 ακαδημαϊκό έτος πλήρους φοίτησης περιλαμβάνει κατά μέσο όρο 46 έως 52 πλήρεις εβδομάδες διδασκαλίας, προετοιμασίας και εξετάσεων χωρίς να προβλέπονται φοιτητικές διακοπές, ο φόρτος εργασίας είναι δυνατόν να αποτιμάται μεταξύ 1875 και 2250 ωρών εργασίας οι οποίες αντιστοιχούν σε 75 πιστωτικές μονάδες ανά ακαδημαϊκό έτος. Οι περιπτώσεις αυτές πρέπει να αναφέρονται με πλήρη και αναλυτική τεκμηρίωση στον ενημερωτικό οδηγό σπουδών κάθε ΑΕΙ.
Αρμόδια όργανα για την απόδοση πιστωτικών μονάδων σε κάθε αυτοτελές εκπαιδευτικό συστατικό στοιχείο και δραστηριότητα του προγράμματος σπουδών είναι η γενική συνέλευση ή το συμβούλιο του οικείου τμήματος του ΑΕΙ σε περίπτωση προγράμματος προπτυχιακών σπουδών και η γενική συνέλευση ειδικής σύνθεσης σε περίπτωση προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών. Τα αρμόδια όργανα προβαίνουν στην απόδοση των πιστωτικών μονάδων με ανάλογη αντιστοίχιση του φόρτου εργασίας που εκτιμάται ότι απαιτείται για την επίτευξη των αντικειμενικών στόχων ή των μαθησιακών αποτελεσμάτων, όπως καθορίζονται έκτοτε από τους οικείους διδάσκοντες ή υπεύθυνους για καθένα από τα αυτοτελή εκπαιδευτικά συστατικά στοιχεία και δραστηριότητες του προγράμματος σπουδών.
Οι πιστωτικές μονάδες που αποδίδονται σε κάθε αυτοτελές εκπαιδευτικό συστατικό στοιχείο ή δραστηριότητα του προγράμματος σπουδών δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση να υπολογίζονται αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο με βάση τις ώρες διδασκαλίας ή παρακολούθησης ή τις διδακτικές μονάδες των μαθημάτων και τον ελάχιστο αριθμό διδακτικών μονάδων που απαιτείται σύμφωνα με το πρόγραμμα σπουδών για τη λήψη του πτυχίου ή του μεταπτυχιακού διπλώματος.
Δεν επιτρέπεται να περιλαμβάνονται σε κανέναν πρόγραμμα σπουδών αυτοτελή εκπαιδευτικά συστατικά στοιχεία και δραστηριότητες, στα οποία μπορούν να αποδοθούν λιγότερες από 2 πιστωτικές μονάδες.
Αρμόδια Όργανα
Τα κατά περίπτωση αρμόδια όργανα των οικείων τμημάτων των ΑΕΙ έχουν τη γενική ευθύνη για τη διαμόρφωση των προγραμμάτων προπτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών τους και την απόδοση πιστωτικών μονάδων σε όλα τα αυτοτελή εκπαιδευτικά συστατικά στοιχεία και δραστηριότητες που τα συνθέτουν. Η απόδοση των πιστωτικών μονάδων γίνεται σε καθένα από αυτά με βάση την εκτίμηση των διδασκόντων ή υπευθύνων για τον φόρτο εργασίας που απαιτείται να καταβάλει κάθε φοιτητής ή σπουδαστής για την επίτευξη των αντικειμενικών στόχων ή των μαθησιακών αποτελεσμάτων που επιδιώκονται εκάστοτε με κάθε τέτοιο συγκεκριμένο στοιχείο ή δραστηριότητα, λαμβανομένου υπόψη του συνολικού φόρτου εργασίας που απαιτείται για την επιτυχή ολοκλήρωση 1 ακαδημαϊκού έτους πλήρους φοίτησης και του ελάχιστου ανώτατου ορίου πιστωτικών μονάδων που μπορούν να αποδοθούν συνολικά σε ένα πρόγραμμα προπτυχιακών ή μεταπτυχιακών σπουδών.
Αναφορές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ευρώπη Κατηγορία:Εκπαίδευση
Κέβιν Κάρτερ
thumb|250 px|right|Η φωτογραφία που απέσπασε το Βραβείο Πούλιτζερ και ξεσήκωσε διαμαρτυρίες. Ο Κέβιν Κάρτερ (Kevin Carter, Γιοχάνεσμπουργκ, 13 Σεπτεμβρίου 1960 - Γιοχάνεσμπουργκ, 27 Ιουλίου 1994) ήταν Νοτιοαφρικανός φωτορεπόρτερ, βραβευμένος με το Βραβείο Πούλιτζερ για Αξιόλογη Φωτογραφία. Ξεκινώντας την καριέρα του ως φωτορεπόρτερ αθλητικών γεγονότων για την τοπική εφημερίδα Sunday Express, αργότερα ως μέλος μιας τετραμελούς ομάδας λευκών φωτορεπόρτερ γνωστής ως The Bang Bang Club κάλυψε στη δεκαετία του '80 τον ξεσηκωμό για την άρση του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Τα γεγονότα που αποτύπωσε με τον φακό του προβλήθηκαν στο χρόνο, ενίοτε ως εξώφυλλα, γεγονός που του προσέδωσε κύρος και δημοσιότητα. Ήταν εκείνος που αποτύπωσε φωτογραφικά τη «μέθοδο εκτέλεσης με το κολλιέ».
Σε συνεργασία με το Reuters και τη Sigma Photo NY η δράση του επεκτάθηκε σε όλες τις διενέξεις της Νότιας Αφρικής και η δημοσιότητα που αποκόμισε του απέφερε αρκετές βραβεύσεις.
Νότιο Σουδάν
Την άνοιξη του 1993 ο Κάρτερ ταξίδεψε στο Νότιο Σουδάν μαζί με τον Ζοάο Σίλβα, ακολουθώντας τα ίχνη της τοπικής εξέγερσης. Απαθανάτισε με τον φακό του τη φτώχεια και την εξαθλίωση του γηγενούς πληθυσμού. Στο χωριό Αγιόντ ο Κάρτερ συνάντησε ένα μικρό κορίτσι εξαντλημένο από την πείνα λίγο πριν φτάσει στον σταθμό τροφοδοσίας του ΟΗΕ. Ακολουθώντας τις γενικές οδηγίες της μη επαφής με τα θύματα ο Κάρτερ φωτογράφισε το μικρό κορίτσι, προσθέτοντας στο θέμα και το όρνεο που περίμενε το θάνατό του. Οι New York Times αγόρασαν και δημοσίευσαν αμέσως τη φωτογραφία, η οποία προκάλεσε σημαντικές διαμαρτυρίες και ξεσήκωσε κατηγορίες εναντίον του φωτογράφου. Η δημοσίευση της φωτογραφίας ωστόσο, έφερε ως αποτέλεσμα την αύξηση της βοήθειας στα πληγέντα χωριά του Σουδάν.
Ένα χρόνο μετά, τον Μάιο του 1994 ο Κέβιν Κάρτερ παρέλαβε το Βραβείο Πούλιτζερ για Αξιόλογη Φωτογραφία (Pulitzer Prize for Feature Photography) στη Βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου της Κολούμπια.
Αυτοκτονία
Τον Ιούλιο του 1994 ο Κάρτερ αυτοκτόνησε με μονοξείδιο του άνθρακα σε ηλικία 33 ετών από βαθιά κατάθλιψη εξαιτίας του γεγονότος και των κατηγοριών που ακολούθησαν.
Τμήμα του σημειώματος αυτοκτονίας που άφησε:
''Έχω κατάθλιψη... χωρίς τηλέφωνο.. λεφτά για νοίκι..λεφτά για υποστήριξη παιδιών..λεφτά για χρέη.. λεφτά!!!... Με στοιχειώνουν οι ζωντανές αναμνήσεις θανάτων και πτωμάτων και θυμού και πόνου .. αναμνήσεις παιδιών που λιμοκτονούν ή είναι τραυματισμένα, τρελών πολεμάρχων, δολοφόνων εκτελεστών.. Πάω να συναντήσω τον Ken (πρόσφατα εκλιπών συνάδελφός του, Ken Oosterbroek) αν είμαι τόσο τυχερός''.
Διαδικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανοί φωτογράφοι
Σιλβέστερ (χαρακτήρας)
Ο Sylvester James Pussycat, Sr. είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας, γάτα, στη σειρά κινουμένων σχεδίων Looney Tunes και Merrie Melodies. Οι περισσότερες από τις εμφανίσεις του τον κάνουν να κυνηγάει συχνά τους Τουίτι, Speedy Gonzales. Σε πολλά κινούμενα σχέδια, ο Sylvester εμφανίζεται σκόπιμα να βγάζει τη γλώσσα του ενώ μιλάει. Τρία από τα κινούμενα σχέδια του κέρδισαν Όσκαρ. Το ύψος του κυμαίνεται μεταξύ 1,52 και 1,83 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Looney Tunes (χαρακτήρες)
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2009-10
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2009-10 ήταν η 33η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ανόρθωση για 16η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2009-10 συμμετείχαν 8 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 14 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, ανάλογα με τη θέση τους, δίνοντας αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες κατάταξης μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί, τα σετ και οι πόντοι της Α΄ φάσης.
Οι ομάδες στις θέσεις 1-4 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι ομάδες στις θέσεις 5-8 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η τελευταία ομάδα διαβαθμίστηκε στη Β΄ κατηγορία 2010-11.
Σύστημα βαθμολόγησης
Κάθε νίκης βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και κάθε ήττα με 1 βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2008-09
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2009-10 συμμετείχε η πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας 2008-09, Αναγέννηση Δερύνειας. Δεν συμμετείχε ο ΑΠΟΕΛ και η Ολυμπιάς Φρενάρου οι οποίοι τερμάτισαν στην προτελευταία και στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2008-09 και υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2009-10.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Πηγή : Αποτελέσματα 2009-10
Βαθμολογία
Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2009-10
Α΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
1Επειδή η ΑΕΚ Καραβά κατέκτησε το Κύπελλο Κύπρου 2009-10 εξασφαλίζοντας έτσι συμμετοχή στο Β΄ προκριματικό γύρο του Challenge Cup, στον Α΄ προκριματικό γύρο συμμετείχε η τρίτη ομάδα του πρωταθλήματος, Ομόνοια.
Πηγή : Βαθμολογία 2009-10
Πηγή : Αποτελέσματα 2009-10
Β΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Αποτελέσματα 2009-10
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2009 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2010
Όρος Καμήλα
Η Καμήλα ή Ντεβέκουρας (παλιότερα Ντεβέ Καράν) είναι ένα μικρό όρος που βρίσκεται στο Δρυμό Θεσσαλονίκης, περνάει απο δυο νομούς (Θεσσαλονίκη, Κιλκίς). Κοντά στο βουνό βρίσκονται η Νέα Σάντα, ο, ο Καμπάνης, οι Μάνδρες, το Περιστέρι, o Παντελεήμονας, η Άσσηρος.Έχει υψόμετρο 569 μέτρα περίπου. Από το βουνό περνάει ο ποταμός Κουρρού-Ντερέ. Παλαιότερα ονομαζόταν Ντεβέ Καράν από τους Οθωμανούς Τούρκους, που σημαίνει Μαύρη Καμήλα. Αυτό το όρος ήταν παρατηρητήριο του Ελληνικού Στρατού κατά τις μάχες Κιλκίς-Λαχανά. Το 1953 χτίστηκε παρεκκλήσι προς τιμήν των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Υπάρχει στην κορυφή ένας σταυρός, ύψους 14 μέτρων. Στο βουνό λειτουργεί λατομείο αδρανών υλικών.
Πηγές
Καμηλα Καμηλα
Μαραθώνας (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Μαραθώνας υπάρχουν τα τοπωνύμια:
και οι αθλητικοί σύλλογοι
Γιαν Ντούικερ
Ο Γιαν Ντούικερ (Jan Duiker) (Χάγη, 1 Μαρτίου 1890 – Άμστερνταμ, 23 Φεβρουαρίου 1935), είναι από τους πιο σημαντικούς Ολλανδούς αρχιτέκτονες του μοντέρνου κινήματος (νέα αντικειμενικότητα). Σπούδασε αρχιτεκτονική στο πολυτεχνείο του Ντελφτ, όπου και γνώρισε τον Μπέρναρντ Μπάιφουτ, με τον οποίο αργότερα συνεργάστηκαν. Μετά την αποφοίτησή του, το 1913, εργάστηκε για αρκετά χρόνια στο γραφείο του καθηγητή Χένρι Έβερς. Παρά τη σύντομη διάρκεια ζωής του, ο Ντούικερ κατόρθωσε να δημιουργήσει μια φωτεινή και λειτουργική αρχιτεκτονική που εκφράζεται στο πλούσιο έργο του. Πέθανε από καρκίνο ένα χρόνο μετά τη διάγνωση της ασθένειας του, ενώ το τελευταίο σχέδιό του, για το Ξενοδοχείο Gooiland, ολοκληρώθηκε ένα χρόνο μετά το θάνατό του, από τον Μπέρναρντ Μπάιφουτ.
Αρχιτεκτονική
Το προσωπικό του έργο ουσιαστικά ξεκινάει το 1916 οπότε και αρχίζει η συνεργασία του με τον Μπέρναρντ Μπάιφουτ, με την ίδρυση του γραφείου τους στη Χάγη. Το 1918 κερδίσανε μαζί το πρώτο βραβείο σε αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για την Εθνική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Άμστερνταμ, ένα έργο που όμως δεν πραγματοποιήθηκε. Από τα πρώτα τους έργα ήταν η κατοικία στο Άαλσμερ το 1924, μία ξύλινη κατοικία με μονόρριχτη στέγη.
Το 1925, ο Ντούικερ εγκαθίσταται και εργάζεται στο Άμστερνταμ, ενώ ο Μπάιφουτ κατευθύνεται προς το Παρίσι και το γραφείο του αρχιτέκτονα Πιέρ Σαρό. Σ΄ αυτή την περίοδο της καριέρας του ο Ντούικερ θα σχεδιάσει ένα από τα πιο σημαντικά έργα του, το Σανατόριο Zonnestraal, στο Χίλφερσουμ (1926-1928), που αργότερα, το 1929, αποτέλεσε την αφετηρία των σχεδίων με τα οποία ο Άλβαρ Άαλτο έλαβε μέρος σε διαγωνισμό για το σανατόριο Paimio. Πρόκειται για ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του μοντέρνου κινήματος στην Ολλανδία, που ενσωματώνει τα νέα υλικά (σκυρόδεμα, κουφώματα από χάλυβα, υαλοστάσια) ενώ η σύνθεση των χώρων και οι σχέσεις μεταξύ τους εκφράζουν μια νέα άποψη για την εμπειρία του χώρου.
Ήδη από το 1926, ο Ντούικερ ξεκίνησε μια συνεργασία με τον πρωτοπόρο στην εφαρμογή του σκυροδέματος στην Ολλανδία, Γιαν Βιμπένγκα. Από τη συνεργασία αυτή προέκυψε το 1929 το Νιρβάνα-φλατ στη Χάγη, που την εποχή που χτίστηκε υπήρξε το ψηλότερο κτήριο και η πρώτη πολυκατοικία στη Ολλανδία. Το κτήριο, που θεωρείται μνημείο στην Ολλανδία, δίνει έμφαση στην ποιότητα ζωής των κατοίκων (φως και αέρα) και περιλαμβάνει όλες τις σύγχρονες ανέσεις και τα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής (θέρμανση, τηλέφωνο, γκαράζ).
Από τα μετέπειτα έργα του, ξεχωρίζει το Υπαίθριο σχολείο στο Άμστερνταμ (1930). Πρόκειται για ένα τετραώροφο κτήριο με ελάχιστους κλειστούς χώρους και ελαφριά διαχωριστικά, που επιτρέπουν την άμεση κίνηση του αέρα. Τα χρώματα που χρησιμοποιούνται στο κτήριο αυτό, αλλά και στα περισσότερα από τα κτήρια του Ντούικερ είναι τα βασικά χρώματα: λευκό, μαύρο, και ένα συγκεκριμένο χρώμα φωτός, το λεγόμενο «Ντούικερ -μπλε».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί αρχιτέκτονες
Καινούργιο Φθιώτιδας
Το Καινούργιο είναι πεδινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Καινούργιο βρίσκεται προς τις ακτές του Μαλιακού κόλπου σε υψόμετρο 27 μέτρα. Απέχει 35 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Λαμία και 6 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τα Καμένα Βούρλα (έδρα του δήμου). Δυτικά περνά ο ποταμός Βοάγριος και νότια ο Αυτοκινητόδρομος Αθηνών - Θεσσαλονίκης. Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση από το 1835 μέχρι το 1856 υπήρξε έδρα του τότε δήμου Θρονίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της τότε ομώνυμης κοινότητας. Την περίοδο της Κατοχής πυρπολήθηκε από τους Ιταλούς και κάηκαν 152 σπίτια. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Αγία Αικατερίνη και το Νέο Θρόνιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Καινούργιου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καμένων Βούρλων του Δήμου Καμένων Βούρλων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 1.355 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 1.138.
Αυτοδιοικητική ιστορία
Η κοινότητα Καινούργιου ιδρύθηκε το 1912.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μώλου - Αγίου Κωνσταντίνου
Κλαυδιά
Η Κλαυδιά είναι κοινότητα της Επαρχίας Κλαυδιάς στην Κύπρο καθώς και η γεννέτηρα του γνωστού επιχειρηματία Αντρεα Νικολάου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Ρωμανία
Το όνομα Ρωμανία σημαίνει "Χώρα των Ρωμαίων" και δηλώνει την πατρίδα των Ρωμαίων. Αποτελεί ενδώνυμο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ενώ επισήμως χρησιμοποιήθηκε από τη λεγόμενη Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης. Το όνομα σχετίζεται με την εξέλιξη της εθνικής συνείδησης των Ρωμαίων μετά την οικουμενικοποίηση του εθνωνύμου που επέφερε το ήδικτο του Καρακάλλα (212) με το οποίο όλοι οι ελεύθεροι υπήκοοι της Ρώμης ανά την επικράτειά της απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα ως Ρωμαίοι πολίτες.
Ως όνομα, η Ρωμανία απαντάται για πρώτη φορά το 330. Κατ' αρχάς μέχρι τον 5ο αιώνα δήλωνε άλλοτε τις δυτικές επαρχίες του ρωμαϊκού κράτους, άλλοτε τις ανατολικές. Από της κατάλυσης της Δυτικής Αυτοκρατορίας το 476, το όνομα άρχισε να σημαίνει αποκλειστικά την Ανατολική Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη (Βυζάντιο). Είναι αληθές ότι οι Βυζαντινοί ιστορικοί και χρονογράφοι σπάνια μεταχειρίστηκαν τη λέξη αυτή για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Παρά ταύτα τα παραδείγματα είναι άφθονα από τον 11ου αιώνα όπου οι Αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης στις εμπορικές συνθήκες που υπέγραφαν με άλλες χώρες χρησιμοποιούσαν τον όρο Ρωμανία.
Επίσης οι ξένοι περιηγητές μεταχειρίζονταν αυτόν τον όρο όπως ο μουσουλμάνος Δανισμενδίδης ηγεμόνας της Σεβάστειας Μαλίκ Μουχάμαντ (βασ. 1134-1142), που αυτοπεριγραφόταν σε νομίσματα που εξέδωσε «ο μέγας μαλίκης πάσης Ῥωμανίας καὶ Ἀνατολῆς Μαχαμάτης».
Η ίδρυση των διαφόρων λατινικών κρατών στην Ανατολή είχε ως αποτέλεσμα την ευρύτερη διάδοση του ονόματος. Η λεγόμενη Λατινική Αυτοκρατορία (δηλαδή το σταυροφορικό κράτος της Κωνσταντινούπολης) φέρει το όνομα: "Imperium Romaniae". Με τη σειρά του ο Δόγης της Βενετίας έφερε τον τίτλο: "Dominus quartae partis et dimidiae totius Imperii Romaniae". Μετά δε την κατάλυση της Λατινικής Αυτοκρατορίας, το όνομα Ρωμανία σήμαινε εκ νέου την αναγεννημένη από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Σε μερικές περιπτώσεις με το όνομα αυτό αναφέρονται περιοχές οι οποίες ανήκαν παλαιότερα στους βυζαντινούς, όπως η Μικρά Ασία και η Πελοπόννησος, όπου το Ναύπλιο ονομαζόταν μέχρι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα Napoli di Romania.
Σύγχρονες επιβιώσεις του ονόματος είναι η Ρομάνια στην Ιταλία (όπου βρίσκεται η πρώην πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ραβέννα) και η Ρουμανία στην πρώην Τρανσυλβανία-Μολδοβλαχία.
Η προέλευση του ονόματος
Λίγες δεκαετίες μετά τη διακήρυξη του Καρακάλλα, σύμφωνα με την οποία οι ελεύθεροι άρρενες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχαν το δικαίωμα να γίνουν Ρωμαίοι πολίτες, το όνομα Ρωμανία, δηλαδή χώρα των Ρωμαίων, ήλθε στην επιφάνεια και αντικατέστησε σταδιακά το Imperium Romanum, δηλαδή το κράτος των Ρωμαίων. Δεδομένου ότι ο όρος Έλληνας όχι μόνον είχε περιπέσει σε αχρηστία, αλλά υπονοούσε πλέον εκείνον που λάτρευε ακόμη τους αρχαίους θεούς, και άρα ήταν κακόφημος και ταυτισμένος με παράνομες θρησκευτικές ιδέες και απιστία προς το κράτος, οι ελληνόφωνοι πολίτες της Αυτοκρατορίας προτίμησαν την ταυτότητα του «Ρωμαίου» αντί του «Έλληνα» ως σίγουρο καταφύγιο στους καιρούς που άλλαζαν. Έτσι ελληνόφωνοι «Ρωμαίοι» κατοικούσαν την Αυτοκρατορία μέχρι την πτώση της τον δέκατο πέμπτο αιώνα.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές
Toyota Supra
Πρώτη γενιά
Η πρώτη γενιά της Supra (ΜΑ40) κυκλοφόρησε από το 1978 έως το 1981. Η μαζική παραγωγή της ξεκίνησε στην Ιαπωνία τον Απρίλιο του 1978, αρχικά μόνο για την εγχώρια αγορά, όπου ήταν γνωστή ως Toyota Celica XX. Βασισμένο στην Toyota Celica της τότε εποχής, αποτέλεσε την κορυφαία έκδοση αυτού του μοντέλου και παρέμεινε στην παραγωγή έως τον Ιούνιο του 1981. thumb|left|Το πίσω μέρος της πρώτης γενιάς της Supra.
Τον Ιανουάριο του 1979, άρχισε να διατίθεται και στις ΗΠΑ, όπου η επίσημη ονομασία του μοντέλου ήταν Toyota Celica XX Supra. Μόλις λίγους μήνες μετά, το καλοκαίρι του 1979, αναγκάστηκε να υιοθετήσει στη χώρα αυτή ένα ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 85 μίλια την ώρα (137 χιλιόμετρα την ώρα), λόγω μιας σχετικής διάταξης που επιβλήθηκε τότε (ξεκινώντας από τη σεζόν / model year του 1980, μόνο στις ΗΠΑ και, αντιθέτως, ποτέ στον Καναδά, όπου είχε αρχίσει ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 να καθιερώνεται το μετρικό σύστημα) και για μερικά χρόνια σε όλα τα μοντέλα που κυκλοφορούσαν στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών. Η γενιά ΜΑ40 δεν διατέθηκε στην Ευρώπη, ούτε γενικότερα σε καμία άλλη αγορά εκτός Ιαπωνίας και ΗΠΑ.
Κυκλοφόρησε με δύο κινητήρες βενζίνης: έναν 4-κύλινδρο 2.0 λίτρων, με ισχύ 125 ίππων και έναν 6-κύλινδρο 2.5 λίτρων με ισχύ 140 ίππους. Και οι δύο, υπήρξαν οι πρώτοι κινητήρες της Toyota που είχαν ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου (injection).
Συνδυάζονταν με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο (W50) ή με προαιρετικό 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο (A40D). Και τα δύο κιβώτια διέθεταν μία σχέση overdrive. Στο 5-τάχυτο μηχανικό, η overdrive ήταν η 5-η, ενώ το 4-τάχυτο αυτόματο έφερε μία overdrive που μπορούσε να ενεργοποιηθεί σε ταχύτητες άνω των 35 μιλίων την ώρα (56 χλμ. την ώρα).
Η αρχική Supra είναι σήμερα ένα σπάνιο μοντέλο, που δεν βρίσκεται εύκολα, ακόμα και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θεωρείται άκρως συλλεκτικό αυτοκίνητο, με υψηλό κόστος για τους υποψήφιους συλλέκτες αυτοκινήτων, καθώς μάλιστα ήταν και το πρώτο μοντέλο που εισήγαγε την θρυλική ονομασία Supra.
Δεύτερη γενιά
thumb|left|Το πίσω μέρος της δεύτερης γενιάς της Supra. Εδώ ένα μοντέλο της σεζόν του 1986.
Η παραγωγή της δεύτερης γενιάς της Supra (ΜΑ61) ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1981 και κυκλοφόρησε το διάστημα 1982 - 1985, αυτή τη φορά και στην Ευρώπη. Όπως και το προηγούμενο μοντέλο, έτσι και η δεύτερη Supra βασιζόταν στην Celica της τότε εποχής. Οι κινητήρες ήταν δύο 6-κύλινδροι 2.8 λίτρων, με ισχύ 140 ίππους (5M-E) και 170 ίππους (5M-GE) αντίστοιχα. Κυκλοφόρησαν επίσης και άλλες εκδόσεις στις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Όλα τα μοντέλα ήταν εφοδιασμένα με υδραυλικό τιμόνι, αεριζόμενα δισκόφρενα και μπλοκέ διαφορικό. Αρκετές εκδόσεις, επίσης, σε όλα τα κράτη όλων των ηπείρων, προσέφεραν ψηφιακό πίνακα οργάνων και υπολογιστή ταξιδιού.
Το 1984, το τιμόνι, οι διακόπτες ασφαλείας στις πόρτες και ο μοχλός του cruise control επανασχεδιάστηκαν. Στα μοντέλα που κυκλοφορούσαν στις ΗΠΑ, το ταχύμετρο των 85 μιλίων την ώρα (137 χλμ. την ώρα) που είχε επιβληθεί, λόγω ενός βραχύβιου νόμου, το καλοκαίρι του 1979, αντικαταστάθηκε από ένα νέο, με μέγιστη ένδειξη τα 130 μίλια την ώρα (209 χιλιόμετρα την ώρα) και οι ενδείξεις του ελέγχου του αυτόματου κλιματισμού επίσης άλλαξαν. Ταυτόχρονα, το προαιρετικό εν έτει 1983 ραδιο-κασετόφωνο με equalizer έγινε στάνταρ.
Τρίτη γενιά
Η Toyota προετοίμασε την Supra τρίτης γενιάς ως ένα πραγματικό GT sport car, με ότι αυτό συνεπάγεται. Βασικός σκοπός του πρότζεκτ, ήταν η δημιουργία ενός μοντέλου εμφανώς καλύτερου σε κάθε τομέα, και ειδικά στην ισχύ, στην επιτάχυνση και στην τελική ταχύτητα. Παράλληλα όμως, θα προσέφερε άνεση και πολυτέλεια, καθώς θα υποστηριζόταν από νέο τεχνολογικό εξοπλισμό, μοναδικό για την Supra και αρκετά μπροστά από την εποχή του.
Στα μέσα του 1986, η Toyota ήταν πλέον έτοιμη να κυκλοφορήσει στην αγορά την νέα γενιά της Supra. Επειδή η σεζόν (model year) είχε πλέον προχωρήσει αρκετά όταν άρχισε να διατίθεται στην αγορά, καθώς καθυστέρησε η παραγωγή της νέας γενιάς, τελικώς κυκλοφόρησε ως «μοντέλο 1986,5» διότι μπήκε στη μαζική παραγωγή στα μέσα Μαΐου του 1986 και αρχικά μόνο με κινητήρα ατμοσφαιρικής έκδοσης.
Κινητήρες
Ο νέος 6-κυλινδρος κινητήρας της 3ης γενιάς, με κωδικό 7M-GE, ήταν μια αναβαθμισμένη έκδοση από το 2.8 λίτρων 6Μ-GE των 170 hp του προηγούμενου μοντέλου και απέδιδε 200 hp στο νέο 3.0 λίτρων μοτέρ με την καινούρια σε σχεδιασμό twin cam 24-βάλβιδη κεφαλή. Νέο επίτευγμα για την εποχή, ήταν η χρήση του συστήματος CIS (Acoustic Controlled Induction System), το οποίο αποτελούνταν από αισθητήρες μέσα στην εισαγωγή, ώστε να ελέγχεται η ροή του εισερχόμενου αέρα με παλμούς για να επιτευχθεί η μέγιστη απόδοση στη δύναμη σε όλο το φάσμα στροφών του κινητήρα. Από τη σεζόν (model year) του 1987, άρχισε να προσφέρεται και μία turbo έκδοση του ίδιου κινητήρα, αλλά με κωδικό 7Μ-GTE, ο οποίος είχε αναβαθμιστεί με υπερτροφοδότηση. Το CT26 turbo έδινε μέγιστη πίεση 0,48 bar (6,8 psi) και με την βοήθεια ενός air to air Intercooler έφτασε την ισχύ από τα 200 hp στα 230 hp και την ροπή από τα 27 kgm στα 34 kgm.
Από το 1989, με την χρήση ενός νέου στρόφαλου από την Τoyota, αναβαθμίστηκε η ισχύς κατά 2 ίππους και λίγο επίσης η ροπή. Το μεγάλο επίτευγμα ήταν ότι η μέγιστη ροπή των 35 Kgm η οποία έβγαινε στις 3.200 rpm, έγινε κατά 80% διαθέσιμη από τις 1.800 rpm μέχρι τον κόφτη των στροφών στις 6.500 rpm. Αυτό το μηχανικό «πακέτο» στο σύνολό του, κατάφερνε να επιταχύνει το βαρύ όχημα των 1.600+ κιλών από στάση στα 100 km/h σε μόλις 6,5 sec και να φτάνει το 1/4 του μιλίου σε 14,9 sec. Η τελική ταχύτητα της έκδοσης turbo έφτανε τα 265 km/h, δηλαδή 30 km/h παραπάνω από την ατμοσφαιρική έκδοση με τον κινητήρα 7M-GE. Το 1988 κυκλοφόρησε στην αγορά μια ειδική έκδοση με κινητήρα 7Μ-GTEU και 270 ίππους στην έκδοση Supra turbo A. Διατέθηκε αποκλειστικά σε μαύρη εξωτερική βαφή και με ακόμα πιο σκληρές αναρτήσεις, ώστε να θυμίζει την αγωνιστική έκδοση που είχε ρίξει η Τoyota σε αγώνες. Αυτή η ειδική έκδοση της Supra ήταν περιορισμένης παραγωγής και μάλιστα εκείνη την χρονιά ήταν το πιο δυνατό μοτέρ στην Ιαπωνία. Το ξεπέρασε την επόμενη χρονιά το Nissan Skyline GTR R33 με ισχύ 280 hp.
Στην Ιαπωνία υπήρξαν επίσης και κινητήρες 2.0 λίτρων twin-turbo I6, ισχύος 205 ίππων, και 2.5 λίτρων twin-turbo Ι6 ισχύος 280 ίππων, αλλά ήταν μόνο για την εσωτερική αγορά της Ιαπωνίας. Η έκδοση της Supra JZA70 με τον κινητήρα 1JZ-GTE bi-turbo έδωσε τις καλύτερες επιδόσεις στα χρονικά, με επιτάχυνση 0-100 km/h σε κάτω από 6 δευτερόλεπτα, μόλις στα 5,8 δευτερόλεπτα, και το 400-άρι σχεδόν στα 14 δευτερόλεπτα. Ο κινητήρας 1JZ ήταν η αρχή της δημιουργίας ενός «αλεξισφαιρου» συνόλου και απίστευτης αντοχής, καθώς ήταν η βάση δημιουργίας του 2JZ που αργότερα τοποθετήθηκε στο Supra 4ης γενιάς, αλλά και σε κάποια λίγα Supra 3ης γενιάς μετα-παραγωγής, του 1993, στην Ιαπωνία για δοκιμές.
Ωστόσο, οι κινητήρες με turbo εμφάνισαν κάποια τεχνικά προβλήματα λόγω της συχνά ελαττωματικής φλάντζας κυλινδροκεφαλής και, κατά συνέπεια, δεν ήταν ιδιαίτερα σταθεροί και αξιόπιστοι. Πολλοί ιδιοκτήτες των μοντέλων με turbo είχαν αντιμετωπίσει προβλήματα στον κινητήρα και ιδίως στις σφραγίδες των κυλίνδρων, μέχρι και ζημιά στον κινητήρα λόγω υπερθέρμανσης. thumb|right|Toyota Supra τρίτης γενιάς στις ΗΠΑ.
Για πρώτη φορά διατέθηκε ABS σε αυτοκίνητο παραγωγής στην Ιαπωνία και μάλιστα το 1986 ήταν ένα από τα λίγα παγκοσμίως αυτοκίνητα με τρικάναλο ΑBS. Επίσης, νέο ήταν και το ΤΕMS σύστημα η αλλιώς Toyota Electronically Modullated Suspension, το οποίο ήταν ηλεκτρικά ελεγχόμενη ανάρτηση με ecu, ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό κράτημα και στήσιμο στην άσφαλτο. Σε αυτό έπαιξε ρόλο και η αγωνιστικής φιλοσοφίας ανάρτηση που χρησιμοποιήθηκε, η οποία ήταν πλήρως ανεξάρτητη και αποτελούνταν από διπλά ψαλίδια εμπρός / πίσω. Multi Link arms (κόντρα μπάρες) και traction bars (μπάρες πρόσφυσης) καθώς και αντιστρεπτικές δοκούς εμπρός / πίσω, συμπλήρωναν το πακέτο, το οποίο η Toyota ανέφερε ως Race breed double wishbone independent suspension. Μπροστινά και πίσω δισκόφρενα των 302 χιλιοστών, ένα πλήρως εξελιγμένο σύστημα υδραυλικής υποβοήθησης και μια σχεδόν άριστη κατανομή βάρους 52% μπροστά και 48% πίσω, προσέφεραν καλό έλεγχο για το βαρύ αμάξωμα του νέου Supra. thumb|left|Toyota Supra τρίτης γενιάς, του 1986 - 1988.
Η μετάδοση γινόταν μέσω ενός 5-τάχυτου μηχανικού κιβωτίου με overdrive ή με ένα 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο με ECT power ecu και επιλογή overdrive. Ένα 8"ιντσο διαφορικό LSD (μπλοκέ) φροντίζει να κινεί τα βαρέως τύπου ιμιαξόνια, όπου μετά αναλαμβάνουν ρόλο τα 7½ ιντσών 16άρια ζαντολάστιχα με 225-50/16' unidirectional Goodyear. Οι ζάντες αλουμινίου είχαν ειδικούς αυλούς, για άφθονη παροχή ψυχρού αέρα στα δισκόφρενα.
Το ντιζάιν της τρίτης γενιάς του Supra θύμιζε μόνο μπροστά λίγο το προηγούμενο μοντέλο, λόγω τον αναδιπλούμενων φώτων, αλλά το συνολικό ντιζάιν ήταν σαφώς πιο σύγχρονο. Με καμπύλες και πιο τονισμένα φτερά, φαρδύτερο αμάξωμα, χαμηλότερους και επιθετικότερους προφυλακτήρες, έδινε μια πιο σπορ εικόνα και την αίσθηση της κίνησης, ακόμα και σταθμευμένο. Με αρκετά καλή αεροδυναμική, καθώς ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd ήταν 0,33 σε όλες τις εκδόσεις του, ήταν ιδανικό για οδήγηση σε υψηλές ταχύτητες και στροφές σε αυτοκινητόδρομους, το φυσικό στοιχείο ενός Grand Tourer, αλλά τα πήγαινε επίσης καλά και σε κλειστούς δρόμους και στροφές. thumb|right|Το προφίλ ενός Toyota Supra τρίτης γενιάς, εκδοχής Targa, μοντέλο του 1988.
Η τρίτη γενιά του Supra παραγόταν και σε έκδοση Sport roof η αλλιώς Targa top, όπου έβγαινε το κεντρικό τμήμα της μεταλλικής οροφής και τοποθετούνταν σε ειδικό χώρο, που βρισκόταν μέσα στον χώρο αποσκευών. Στην αμερικανική αγορά, υπήρχε και η επιλογή της ηλεκτρικής ηλιοροφής μετά το 1991.
Εξοπλισμός
Ο εξοπλισμός του ήταν υπερπλήρης για την τότε εποχή, καθώς έφερε αυτόματο κλιματισμό, cruise control, θερμαινόμενα και ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα καθίσματα, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενους και θερμαινόμενους καθρέπτες, ηλεκτρικά παράθυρα με αυτόματο up/down, super monitor-trip computer (υπολογιστή ταξιδιού μεγάλης οθόνης), control panel στο τιμονι, αερόσακο οδηγού (από τη σεζόν του 1990 και μόνο στις ΗΠΑ), φώτα ομίχλης εμπρός και πίσω, τρίτο πίσω φως φρένων, υδραυλικό τιμόνι με PPS (progressive power steering, μεταβαλλόμενη ανάλογα με την ταχύτητα υποβοήθηση), αντιθαμπωτικό πίσω παρμπρίζ με timer, εσωτερικό φωτισμό καμπίνας, ψηφιακό ρολόι quartz, ζώνες ασφαλείας 3 σημείων, 8 ηχεία με twitters, CD-player (από το 1989), ηλεκτρική κεραία, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενα φώτα, ηλεκτρικούς πλυστήρες φώτων, Σύστημα ABS, Σύστημα ελέγχου πρόσφυσης (traction control system), TEMS ηλεκτρική ανάρτηση, κεντρικό κλείδωμα, συναγερμό κ.α.
Τέταρτη γενιά
Το «πρότζεκτ A80» ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1989 και, με την τέταρτη γενιά του Supra, η Toyota έβαλε στόχο και έκανε ένα μεγάλο άλμα προς την κατεύθυνση ενός γνήσιου αυτοκινήτου υψηλών επιδόσεων (supercar). Σκοπός ήταν να γίνει το μοντέλο πιο sport και να συναγωνίζεται τις Lamborghini, Ferrari και Porsche, και τελικώς το κατάφερε. Αναγκαίες προϋποθέσεις ήταν να αυξηθεί η ιπποδύναμη και να μειωθεί το βάρος του αμαξώματος, καθώς ο προκάτοχος Α70 είχε αρκετό βάρος. Κατά συνέπεια, έπρεπε αυτόματα να αφαιρεθεί και κάθε μη απαραίτητο στοιχείο εξοπλισμού της προηγούμενης γενιάς. Ενώ έγινε εκτεταμένη χρήση πλαστικών υλικών και αλουμινίου, ωστόσο το βάρος παρέμεινε σχετικά υψηλό, καθώς μειώθηκε μόνο κατά 70 κιλά σε σχέση με τον προκάτοχό του. Βέβαια είχε πάρει βάρος και από την χρήση νέου και εξελιγμένου εξοπλισμού, όπως μεγαλύτερα ζαντολάστιχα, μεγαλύτερα και ισχυρότερα φρένα, διπλά τούρμπο, 4-καναλο Σύστημα ABS (η 3η γενιά είχε 3-κάναλο), Σύστημα ελέγχου πρόσφυσης (traction control system) και άλλα. Το μοντέλο με turbo εξοπλίστηκε με ένα 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων και ένα διαφορικό τύπου LSD της Torsen.
Κινητήρες
thumb|right|Toyota Supra τέταρτης γενιάς.
Η εξωτερική εμφάνιση επανασχεδιάστηκε ριζικά και έγινε έντονα καμπυλωτή, ενώ απέκτησε και αμυγδαλωτούς μπροστινούς προβολείς, καταργώντας τα αναδιπλούμενα φώτα, και τοποθετήθηκαν δύο νέοι κινητήρες:
Για τα μοντέλα εξαγωγής (σε Βόρεια Αμερική και Ευρώπη) η Toyota αναβάθμισε τους μικρότερους, από χάλυβα, στροβιλοσυμπιεστές των κινητήρων turbo (μεγαλύτεροι εγχυτήρες καυσίμων, κ.λπ.). Αυτό αύξησε την ισχύ σε 330 hp στις 5.600 στροφές το λεπτό και την ροπή στρέψης σε 427 Ν·m στις 4.000 στροφές το λεπτό. Η έκδοση αυτή μπορούσε να επιτύχει 0-100 km/h σε μόλις 4,6 δευτερόλεπτα και να διασχίσει το 1/4 του μιλίου (402 μέτρα) σε 13,1 δευτερόλεπτα, φτάνοντας έως τότε ταχύτητα 109 mph (175 km/h). Η έκδοση turbo εξελίχθηκε για να φθάνει ταχύτητες άνω των 291 km/h (181 mph), αλλά στην πράξη τα αυτοκίνητα είχαν ηλεκτρονικό «κόφτη» της τελικής ταχύτητας στα 180 km/h (112 mph) στην Ιαπωνία (λόγω της ιαπωνικής νομοθεσίας για τα εγχώρια μοντέλα στη χώρα αυτή) και 250 km/h (155 mph) στις άλλες χώρες. Οι ευρωπαϊκές εκδοχές είχαν επίσης έναν αεραγωγό εισαγωγής στο καπό. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd ήταν 0,31 για τα ατμοσφαιρικά μοντέλα και 0,32 για τα turbo, ενώ δεν ανακοινώθηκε επίσημη τιμή για τα μοντέλα με την πίσω αεροτομή.
Βάρος
thumb|right|Το πίσω μέρος της Toyota Supra 4ης γενιάς. Πρόκειται για [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονη ιαπωνική έκδοση που εισήχθη στις ΗΠΑ ως μεταχειρισμένο, από παράλληλο εισαγωγέα.]]
Φρένα
thumb|right|Toyota Supra twin turbo του 1994, δίπλα στο δρόμο River Road του [[Λούισβιλ (Κεντάκι)|Λούισβιλ, Κεντάκι, ΗΠΑ.]]
Το Supra τέταρτης γενιάς επιτύγχανε μια αξιοσημείωτη πλευρική επιτάχυνση (πλευρική G) 0,95 (200 ft) ή 0,98 πλευρικής G (300 ft), που οφείλονταν εν μέρει σε μια διαδρομή 4 καναλιών. Οι 4 αυτοί αισθητήρες συντόνιζαν το Σύστημα ABS με τον έλεγχο παρεκκλίσεων, στον οποίο τα φρένα ελέγχονται ξεχωριστά, σύμφωνα με την ταχύτητα και την γωνία προσέγγισης.
Αυτό το μοναδικό σύστημα φρένων, εμπνευσμένο από την Φόρμουλα 1, προσέφερε στο turbo την εκπληκτική απόσταση φρεναρίσματος των μόλις 45 μέτρων (149 ποδών) από τα 70 μίλια την ώρα (113 χιλιόμετρα την ώρα) έως την ακινητοποίηση. Ήταν η καλύτερη απόδοση φρεναρίσματος οποιουδήποτε αυτοκινήτου παραγωγής που δοκιμάστηκε το 1997 από το αμερικανικό περιοδικό Car & Driver. Το ρεκόρ αυτό τελικώς καταρρίφθηκε μόλις το 2004 κατά 0,91 μέτρα (3 πόδια) από την Porsche Carrera GT.
Άλλες διαφορές μεταξύ turbo και στάνταρ μοντέλων
Τα turbo εφοδιάστηκαν με τροχούς με ελαστικά διαστάσεων 235/45/17 μπροστά και 255/40/17 πίσω. Τα στάνταρ μοντέλα εφοδιάστηκαν με τροχούς με ελαστικά 225/50/16 μπροστά και 245/50/16 πίσω. Όλα τα οχήματα εξοπλίστηκαν με 5-άκτινες ζάντες αλουμινίου και εφεδρικό τροχό με ζάντα τύπου «ντόνατ» από χάλυβα για να εξοικονομηθεί βάρος και χώρος. Επιπλέον, υπήρχαν και άλλες διαφορές στο διαφορικό του οπίσθιου άξονα, τα καλύμματα των προβολέων, τον κορμό των ρυθμιστικών των βαλβίδων, τον ελαιοψυκτήρα και στο πλήθος των πρόσθετων αισθητήρων που διέθεταν τα turbo, οι οποίοι δεν υπήρχαν στα στάνταρ μοντέλα.
Μεταγενέστερες βελτιώσεις
left|thumb|Το ταμπλό ενός Toyota Supra MkIV twin turbo. Φαίνεται η οδηγοκεντρική σχεδίασή του.
Ειδικότερα τη σεζόν του 1996, στα μοντέλα που πωλούνταν στις ΗΠΑ, η έκδοση turbo ήταν διαθέσιμη μόνο με το 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, μην προσφέροντας το 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, επειδή το χειροκίνητο δεν μπορούσε να εκπληρώσει τις προδιαγραφές καυσαερίων OBD-ΙΙ. Επίσης, η οροφή targa έγινε στάνταρ σε όλα τα μοντέλα turbo.
Τη σεζόν του 1997, η χειροκίνητη μετάδοση επανήλθε ως επιλογή για την έκδοση turbo, μαζί με έναν επανασχεδιασμό των πίσω φώτων, των προβολέων, της μπροστινής λωρίδας, επιχρωμίωση στους τροχούς και άλλες κοσμητικές αλλαγές όπως η επανασχεδίαση του τιμονιού και του συστήματος ραδιο-CD. Η έκδοση SZ-R βελτιώθηκε επίσης, με την εισαγωγή ενός νέου 6-τάχυτου μηχανικού κιβωτίου Getrag V161, το ίδιο που χρησιμοποιήθηκε για τα μοντέλα RZ (που διέθεταν διπλό τούρμπο). Όλες οι εκδόσεις του 1997 έλαβαν τα διακριτικά Limited Edition 15th Anniversary (15η Επέτειος). right|thumb|Ο πίνακας οργάνων ενός Toyota Supra 4ης γενιάς. Πρόκειται για έκδοση twin turbo, όπως φαίνεται από το ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη 300 χιλιόμετρα την ώρα.
Τη σεζόν του 1998, που ήταν η τελευταία που διατέθηκε στις ΗΠΑ, το ραδιόφωνο και το τιμόνι επανασχεδιάστηκαν για άλλη μια φορά. Ο βασικός κινητήρας ενισχύθηκε με το σύστημα VVT-I που αύξησε την ισχύ κατά 5 hp. Η έκδοση με το turbo δεν ήταν πλέον διαθέσιμη στην Καλιφόρνια, το Νιού Τζέρσεϊ, την Νέα Υόρκη και την Μασαχουσέτη, λόγω των αυστηρότερων κανονισμών εκπομπών καυσαερίων. Στην Ιαπωνία, οι κινητήρες turbo συνδυάστηκαν επίσης με το VVT-I.
Λόγω της δύναμης του κινητήρα turbo, η σειρά 2JZ του 1994 - 1996 παραμένει ακόμα και σήμερα δημοφιλής για μετατροπές. Αποτελεί μια από τις πλέον αξιόπιστες βάσεις για βελτιώσεις και υπάρχουν πολλά μοντέλα με ιπποδυνάμεις που ξεπερνάνε τους 1.000 ίππους και τα άκρως κορυφαία φτάνουν ακόμα και έως τους 3.000 ίππους. Ακόμα και τα χωρίς turbo αυτοκίνητα, πάντως, είχαν επιτάχυνση 0-100 km/h σε μόλις 6,2 δευτερόλεπτα και επίσημη εργοστασιακή ιπποδύναμη 220 hp.
Διακοπή
Οι πωλήσεις στον Καναδά σταμάτησαν το 1997 (δεν υπήρξε κανένα Supra της σεζόν του 1996) και στις ΗΠΑ το 1998. Η παραγωγή όλων των εξαγωγικών εκδόσεων έληξε τον Οκτώβριο του 1998, αλλά συνεχίστηκε στην Ιαπωνία έως τον Αύγουστο του 2002, οπότε και διακόπηκε λόγω των αυστηρότερων κανονισμών εκπομπής καυσαερίων που έπρεπε να υιοθετηθούν έως το 2003.
Πέμπτη γενιά
Η πέμπτη γενιά του Supra παρουσιάστηκε στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Βόρειας Αμερικής στο Ντιτρόιτ τον Ιανουάριο του 2019, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2020. Το αυτοκίνητο δημιουργήθηκε από μια συνεργασία μεταξύ της Toyota και της BMW για την παραγωγή της Supra και της BMW Z4. Το Supra, ωστόσο, οδηγείται και χειρίζεται πολύ διαφορετικά από την Z4. Μόνο το πλαίσιο και ο κινητήρας είναι τα ίδια. Μετά από την εξέλιξη με την BMW, η Toyota άρχισε να δουλεύει αποκλειστικά με την Supra χωρίς να έχει καμία επιρροή από τη BMW.
Το πρώτο μοντέλο παραγωγής δημοπρατήθηκε στην τιμή των 2,1 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2019. Η μαζική παραγωγή του αυτοκινήτου ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2019 και οι πωλήσεις ξεκίνησαν στο δεύτερο τρίμηνο του 2019, με τιμή στα 50.920 δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες, με την τότε ισοτιμία.
Τεχνικά στοιχεία
thumb|left|Το σαλόνι του Toyota Supra της απέναντι λεζάντας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Supra Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου
Το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Βορείου Ιρλανδίας χρησιμοποιεί ως εθνική σημαία την Σημαία της Ένωσης (Union Flag ή Union Jack).
Περιγραφή
Καθιερώθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1801 και έχει παραμείνει από τότε ίδια. Αποτελείται από τους σταυρούς του Αγίου Γεωργίου (Αγγλία, κόκκινο χρώμα), Αγίου Ανδρέα (Σκωτία, χιαστί λευκός σε γαλάζιο φόντο) και τον σταυρό που αποκαλείται ο σταυρός του Αγίου Πατρικίου, της ισχυρής οικογένειας της Ιρλανδίας Τζεραλντάιν. Η σημαία κυματίζει μεσίστια όταν πεθάνει ο Μονάρχης, όταν κηδεύεται κάποιος νυν ή πρώην πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, κάποιο μέλος της βασιλικής οικογένειας αλλά και κάποιος ξένος ηγέτης.
Εξέλιξη της Σημαίας της Ένωσης
Παραπομπές
Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ηνωμένου Βασιλείου
Παπαβασιλείου
Το ελληνικό επώνυμο Παπαβασιλείου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Εμπεδοκλής ο Ακραγαντινός
Ο Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος (Ακράγαντας, 495 π.Χ. – Αίτνα, 435 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας πυθαγόρειος φιλόσοφος, ένας από τους σπουδαιότερους αντιπροσώπους της προσωκρατικής ελληνικής φιλοσοφίας, φυσικός, μηχανικός, εφευρέτης, ιατρός, μουσικός και ποιητής.
Βιογραφία
μικρογραφία|440x440εσ αριστερά|μικρογραφία|325x325εσ|Ο πάπυρος του Στρασβούργου με το ποίημα του Εμπεδοκλή «Περί φύσεως». αριστερά|μικρογραφία|361x361εσ Γεννήθηκε στον Ακράγαντα, δεύτερη, ως προς τον πλούτο και την δύναμη, πόλη της Σικελίας στην Κάτω Ιταλία. Αξίζει να αναφερθεί ότι είναι ο μόνος γηγενής πολίτης μιας δωρικής πολιτείας που έπαιξε μεγάλο ρόλο στην ιστορία της φιλοσοφίας. Η σύγχρονη κοινωνία της πόλης που γεννήθηκε τον τιμά ονομάζοντας Πόρτο Εμπέντοκλε το τεχνητό λιμάνι του όρμου του Ακράγαντα.
Η καταγωγή του ανάγεται σε αρχοντική και επιφανή οικογένεια. Ήταν εγγονός του Εμπεδοκλή ο οποίος στέφθηκε ολυμπιονίκης στο ιππικό αγώνισμα του κέλη το 496 π.Χ., στην ίδια διοργάνωση με τον γιό του -και θείο του φιλοσόφου Εμπεδοκλή- τον Εξαίνετο ο οποίος έγινε ολυμπιονίκης της πάλης. Ο πατέρας του Εμπεδοκλή του φιλοσόφου ήταν ο Μέτων ή Αρχίνομος, που κατείχε υψηλό αξίωμα στη διακυβέρνηση του τόπου του. Μάλιστα, όπως υποθέτουν οι ειδικοί, το δεύτερο από τα παραδιδόμενα ονόματα του πατέρα του Εμπεδοκλή δεν είναι κύριο αλλά προσηγορικό του δημοσίου λειτουργήματός του. Ο Μέτων, πρωταγωνιστής στις πολιτικές διαμάχες του τόπου το 470 π.Χ,. συνέργησε στην κατάλυση της αριστοκρατικής τυραννίας του Θρασυδαίου, που είχε διαδεχθεί τον πατέρα του Θήρωνα. Ο Εμπεδοκλής συνεχίζει και συμπληρώνει το έργο των προγόνων του. Όταν η μερίδα των ολιγαρχικών φάνηκε να επανακτά την ισχύ της, επιτίθεται εναντίον της, κήρυκας και προστάτης των δικαιωμάτων του λαού. Επανιδρύει την δημοκρατία. Λέγεται μάλιστα ότι του προσέφεραν το βασιλικό στέμμα, αλλά το απέρριψε με περιφρόνηση. Με αυτήν του την χειρονομία θυμίζει μια ανάλογη χειρονομία του εφάμιλλου με αυτόν στη φιλοσοφία Ηράκλειτου. Ο βίος του είναι γεμάτος με απόκρυφες ιστορίες και θαύματα που αγγίζουν τα όρια του μύθου. Στο πρόσωπο του οι Ακραγαντίνοι δεν έβλεπαν μόνο έναν μεγάλο φιλόσοφο αλλά και έναν άξιο πολιτικό, ιατρό, μάντη, μάγο και ποιητή. Ο ποιητής Κωστής Παλαμάς αναφέρει γι' αυτόν ότι εμφανιζόταν παντού και ασκούσε την περίφημη χάρη του, δραστήριος πολιτικός, τολμηρός φιλόσοφος, χρυσόστομος ρήτορας, μεγαλεπήβολος μηχανικός, πανεπιστήμων ερευνητής, γιατρός, θεόσοφος, μάγος, κύριος όλων των ειδών του λόγου, ευρετής της ρητορικής, όπως τον αποκαλεί ο Αριστοτέλης, ραψωδός, υμνωδός, όπως ο ίδιος αποκαλεί τους ποιητές, ιερέας, προφήτης. Τονίζει ότι κατευνάζει και διεγείρει τους ανέμους, ότι θεραπεύει τις ασθένειες και τα γηρατειά, ότι επαναφέρει νεκρούς στη ζωή, και ότι όλοι τον τιμούν ως θεό. Κάθε φορά που μπαίνει στις πόλεις οι άνθρωποι τον περιστοιχίζουν και ζητούν τη βοήθειά του, του ζητούν να θεραπεύσει κάθε είδους ασθένεια και τον προκαλούν για προφητείες. Η ζωή του υπήρξε αντικείμενο πολλών μυθοπλασιών και, σύμφωνα με τις δοξασίες του περί μετενσάρκωσης, ήταν κι ο ίδιος, όπως δηλώνει, δαίμονας που έπεσε σε βαρύ αμάρτημα, ξέπεσε από τη θεϊκή φύση του και πέρασε διαδοχικά από σώμα ζώου, φυτού και ανθρώπου, περιπλανώμενος στο σύμπαν, προορισμένος όμως, αργά ή γρήγορα να ξαναπάρει την αρχική του φύση.
Μεταξύ των παραδόσεων που αφηγείται ο Διογένης Λαέρτιος για τον θάνατο του Εμπεδοκλή (Βίοι Φιλοσόφων, Η΄ 69-72), είναι ότι αναλήφθηκε στον ουρανό αποθεωθείς, καθώς και ότι ρίχτηκε στον κρατήρα της Αίτνας.
Από τα σωζόμενα αποσπάσματα των έργων του Εμπεδοκλή εξάγεται ότι ο συγγραφέας τους, εκτός από τη γενική Φυσική, είχε και ειδικότερες γνώσεις Φυσιογνωσίας και Ιατρικής, ιδιαίτερα Φυσιολογίας, Ανατομίας και Εμβρυολογίας, και ότι έτσι συνδεόταν με τη μεγάλη ιατρική παράδοση της Κάτω Ιταλίας.
Σ' έναν ιδιαίτερο χώρο, όπου δέσποζαν οι ορφικές και οι πυθαγόρειες διδασκαλίες, ο Εμπεδοκλής δημιούργησε τη δική του φιλοσοφία, στο περιεχόμενο της οποίας είναι φανερή η επίδραση των παραπάνω ιδεών, καθώς και της σκέψης των προγενεστέρων του φιλοσόφων, ιδίως του Παρμενίδη, στου οποίου τη γλώσσα και τη σκέψη οφείλει πολλά. Είναι πολύ πιθανή η μαρτυρία ότι ο Εμπεδοκλής είχε μαθητεύσει σε Πυθαγόρειους, άποψη που ενισχύεται από την επίδραση στον τρόπο γραφής του.
Αναμφίβολα, κύρια φιλοδοξία του Εμπεδοκλή δεν ήταν η αναγνώριση της φιλολογικής ευφυΐας του, όσο η παραδοχή από τους ανθρώπους, ως πραγματικής αποστολής του, της προφητικής και ιερατικής, της μυστηριακής, με μια λέξη, δράσης του. Φαίνεται ότι η ζωή του ήταν πολύ σεμνή και μεγαλοπρεπής, ότι του απονέμονταν ύψιστες τιμές και κυκλοφορούσαν διαδόσεις για εξαίρετες πράξεις του και θαύματα.
Ο Εμπεδοκλής είναι το σύμβολο της ποιητικής μεγαλοφυΐας. Το άριστο κριτήριο της αξίας του Εμπεδοκλή είναι τα έργα του. Ο Εμπεδοκλής ήταν ο τρίτος και τελευταίος φιλόσοφος μετά τον Ξενοφάνη και τον Παρμενίδη, που διάλεξε να εκθέσει τη φιλοσοφία του σε στίχους, και μάλιστα σε δακτυλικό εξάμετρο.
Με δεδομένη αυτή την επιλογή του μέτρου σε συνδυασμό με την ιωνική διάλεκτο στην οποία είναι γραμμένοι οι στίχοι, γίνεται κιόλας αισθητό ένα από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά της ποίησής του: η σχέση με το έπος και συγκεκριμένα με τον Όμηρο και τον Ησίοδο, των οποίων η μελέτη επηρέασε βαθιά το έργο του. Χρησιμοποίησε τον έμμετρο, πιθανώς για να προσδώσει στο έργο του αποκαλυπτικό κύρος. Θεωρείται ο τελευταίος προσωκρατικός που εκθέτει τη διδασκαλία του έμμετρα, αλλά και ο τελευταίος προσωκρατικός που βρίσκεται υπό την επήρεια της θεογονικής παράδοσης.
Ο Εμπεδοκλής ήταν δεινός περί την φράσιν η δε γλωσσική έκφρασή του είναι χυμώδης, προδίδει ενθουσιαστική ορμή και φαντασία, παράγει πλήθος νέων ποιητικών εικόνων και σχημάτων, προσφέρει ένα μεγάλο αριθμό λέξεων, που συναντούμε για πρώτη ή και για μοναδική φορά στην αρχαία Γραμματεία («ἅπαξ εἰρημένα»).
Το άλλο μεγάλο έργο του Ακραγαντίνου σοφού που σώθηκε ως τις μέρες μας έχει τίτλο Καθαρμοί (3.000 στίχοι), το οποίο περιέχει τη διδασκαλία μιας ξενόφερτης θρησκευτικής αίρεσης, σύμφωνα με την οποία αυτό που λέμε ψυχή του ανθρώπου είναι μια αυθυπόστατη οντότητα, ανεξάρτητη από το σώμα και ότι εξ αιτίας κάποιου παραπτώματός της έχει καταδικαστεί να κατοικεί μέσα σε σώματα φυτών, ζώων ή ανθρώπων ως την τελική κάθαρσή της για την οριστική επιστροφή στον τόπο της καταγωγής της. Οι Καθαρμοί είναι μια έκθεση της αποκρυφιστικής ζωής του Εμπεδοκλή ως Μύστη.
Από τα δύο αυτά μεγάλα έργα του Εμπεδοκλή οι διασωθέντες στίχοι στο έργο Περί Φύσεως είναι περίπου 350 και στο έργο Καθαρμοί λίγο περισσότεροι από 100. Γίνεται φανερό ότι ως εμάς έφτασε μόνον το 16 με 20% του συνολικού του έργου. Ποσοστό πολύ μεγαλύτερο από ό,τι στην περίπτωση των άλλων προσωκρατικών φιλοσόφων.
Αναφέρονται και μερικά ακόμα έργα ως δικά του όπως:
Κοσμογονία
Όπως συμβαίνει και με τον Παρμενίδη, ο Εμπεδοκλής απορρίπτει τη γένεση και τη φθορά. Στη θέση τους χρησιμοποιεί δύο άλλες έννοιες που τις περιγράφει ως μείξη (γέννηση) και χωρισμός (φθορά) «αγέννητων στοιχείων». Κρατά το μηδέν έξω από τον κόσμο και ανάγει την γέννηση του κόσμου και τις κοσμικές μεταβολές σε τέσσερις θεμελιώδεις υποστάσεις, ισοδύναμες μεταξύ τους. Αυτές οι υποστάσεις, όμοιες με το εόν του Παρμενίδη είναι τα «ριζώματα», δηλαδή η γη, το νερό, η φωτιά και ο αέρας. Τα ριζώματα, αντίθετα από τα φυσικά στοιχεία δεν χάνουν την ταυτότητά τους. Οι δε μεταξύ τους σχέσεις διέπονται από την επιδραση δύο κοσμικών δυνάμεων, που είναι επίσης αγέννητες και αιώνιες, της φιλότητας, (έλξης και συνένωσης) και του νείκους, (έχθρας διάσπασης και διάλυσης).
αριστερά|μικρογραφία|362x362px|εναλλ.= Ἐδόκει δ' αὐτῷ τάδε• στοιχεῖα μὲν εἶναι τέτταρα, πῦρ, ὕδωρ, γῆν, ἀέρα• Φιλίαν θ' ᾗ συγκρίνεται καὶ Νεῖκος ᾧ δια- '''κρίνεται. φησὶ δ' οὕτω (DK 31 B 6. 2 sq.)• ''' Ζεὺς ἀργὴς Ἥρη τε φερέσβιος ἠδ' Ἀϊδωνεὺς Νῆστίς θ', ἣ δακρύοις τέγγει κρούνωμα βρότειον• Δία μὲν τὸ πῦρ λέγων, Ἥρην δὲ τὴν γῆν, Ἀϊδωνέα δὲ τὸν '''ἀέρα, Νῆστιν δὲ τὸ ὕδωρ. Καὶ ταῦτα, φησίν (DK 31 B 17. 6), "ἀλλάττοντα διαμ-  περὲς οὐδαμὰ λήγει," ὡς ἂν ἀιδίου τῆς τοιαύτης διακο- ''' σμήσεως οὔσης• ἐπιφέρει γοῦν (DK 31 B 17. 7 sq.)•
Από Βικιθήκη-Διογένης Λαέρτιος - Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων'
76. Η κοσμογονική θεωρία του έχει ως εξής: Τα στοιχεία (οι ''βασικές ύλες) είναι τέσσερες: πυρ, ύδωρ, γη. αέρας. Η δε Φιλία (η έλξις) τα ενώνει και το Νείκος (η άπωσις) τα χωρίζει. Εκφράζε''ται δε κατά τον ακόλουθο τρόπο: Ο Ζευς φεγγοβολεί, η Ήρα δωρίζει την ζωή, καθώς και ο Αϊδωνεύς, η δε Νήστις, χύνοντας τα δάκρυά της, δημι- ''ουργεί την πηγή της ζωής των θνητών. Με τον Δία εννοεί το πυρ. με την Ήρα την γη. Αϊδωνέα ονομάζει τον αέρα και Νήστιν " το νερό. «Αυτά δε». λέγει «διαρκώς αλλάζουν και ποτέ δεν παύει η αλλαγή αυτή». ωσάν η τακτοποίησις αυτή να είναι αιώνια. Πάντως επιλέγει:''
Κοσμολογία
Στην κοσμολογία του περιγράφει το κοσμικό γίγνεσθαι ως αιώνια κυκλική πορεία. Τα δύο ορόσημα αυτής της κυκλικής πορείας είναι ο θεϊκός σφαίρος και η χαοτική δίνη, (δίνος) και η συνολική πορεία διακρίνεται σε τέσσερις φάσεις.
Δαιμονολογία
Στο έργο του Καθαρμοί ο φιλόσοφος αφηγείται τις περιπέτειες ενός δαίμονα, μιας ψυχής δηλαδή που υπό την επίδραση του νείκους υποπίπτει σε σοβαρό παράπτωμα και χάνει την αρχική του αγνότητα. Μέσω αλλεπάλληλων ενσαρκώσεων επιστρέφει και πάλι στην κατάσταση του αθάνατου αγαθού δαίμονα (ή δαήμονα απο το Δαήμων= αυτος που γνωρίζει τα πάντα, ο γνώστης, ο σοφός), αφού διαβεί όμως όλους τους κουραστικούς δρόμους της ζωής [DK 39B 115].
Γνωσιοθεωρία
Ο Εμπεδοκλής επεξεργάστηκε μια λεπτομερή θεωρία για την αίσθηση, η οποία άσκησε μεγάλη επίδραση στους συγχρόνους του, αλλά και μεταγενέστερους στοχαστές. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία τα αντικείμενα παράγουν «απορροές», οι οποίες μέσω των πόρων του σώματος φθάνουν στα αισθητήρια όργανα, όπου και αναγνωρίζονται από όμοιά τους στοιχεία που ενυπάρχουν μέσα μας. Τούτη η ιδέα τον καθιστά σημαντικότερο εκπρόσωπο της άποψης ότι «γνωρίζουμε τα όμοια μέσω των ομοίων».