cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλουμπ Ατλέτικο Ιντεπεντιέντε
Γήπεδο
Η έδρα της είναι το ιδιόκτητο στάδιο Λιμπερταδόρες ντε Αμέρικα. Η ονομασία αυτή τού δόθηκε μόλις το 2005 - έως τότε αποκαλείτο απλά στάδιο της Ιντεπεντιέντε ή «διπλό γείσο», επειδή μια εξέδρα του είναι σκεπαστή. Χτίσθηκε το 1928 (το πρώτο γήπεδο με τσιμεντένιες κερκίδες στη χώρα), αλλά έκλεισε μετά την Απερτούρα του 2006 για ανακαίνιση. Όταν παραδοθηκε ξανά σε χρήση, η χωρητικότητά του είναι μειωμένη από 52.823 σε 48.069 θέσεις.
Σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων βρίσκεται το γήπεδο της συντοπίτισσας αλλά μισητής αντιπάλου Ρασίνγκ. Οι μεταξύ τους αναμετρήσεις αποκαλούνται Clásico de Avellaneda (Ντέρμπι της Αβεγιανέδα) και είναι ιδιαίτερα φορτισμένες συναισθηματικά, υστερώντας μόνο των ντέρμπι Μπόκα Τζούνιορς - Ρίβερ Πλέιτ σε ένταση.
Χρυσές περίοδοι
Οι τίτλοι της Ιντεπεντιέντε απλώνονται σε ολόκληρo το ιστορικό της φάσμα, υπάρχουν όμως τρεις περίοδοι που θα μπορούσαν να αποκληθούν χρυσές για τα επιτεύγματά της.
Κατά τη δεκαετία του '20, όταν το Πρωτάθλημα Αργεντινής ήταν ακόμα ερασιτεχνικό, ο σύλλογος κατέκτησε τον τίτλο δύο φορές (1922, 1926). Πρωταγωνιστής εκείνης της ομάδας ήταν ο Ραϊμούντο Όρσι, εμβληματική μορφή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου στα χρόνια πριν το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος εν συνεχεία μετεγγράφη στη Γιουβέντους, πολιτογραφήθηκε Ιταλός και στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στο Μουντιάλ του 1934.
Με το πέρασμα στον επαγγελματισμό (1931), η Ιντεπεντιέντε ευτύχησε να ανακαλύψει σε αγώνα Παραγουανών εθελοντών του Ερυθρού Σταυρού, έναν αθλητή που θα αναδεικνυόταν στον κορυφαίο σκόρερ όλων των εποχών του Πρωταθλήματος Αργεντινής, τον Αρσένιο Ερίκο. Στις 14 σεζόν που έπαιξε στην Ιντεπεντιέντε (1933-1946), ο Ερίκο πέτυχε 293 γκολ σε 325 αγώνες και οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση δύο συνεχόμενων πρωταθλημάτων (1938, 1939).
Η επόμενη χρυσή εποχή της Ιντεπεντιέντε θα ήταν η τριακονταετία '60-'90, όταν μεσουράνησε σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Εννέα εθνικά πρωταθλήματα, επτά Κόπα Λιμπερταδόρες (τα τέσσερα συνεχόμενα) και δύο Διηπειρωτικά (το πρώτο με νίκη επί της Γιουβέντους μέσα στη Ρώμη), συνέθεσαν ένα παλμαρέ που της χάρισε το προσωνύμιο Βασιλιάς των Τροπαίων (ισπανικά: Rey de Copas). Στο δεύτερο μισό εκείνης της περιόδου δέσποσε ο μεσοεπιθετικός Ρικάρδο Μποτσίνι - με 740 αγώνες πρωταθλήματος (όλους με την Ιντεπεντιέντε) και 107 γκολ απολογισμό καριέρας, ταυτίσθηκε όσο κανείς άλλος με τους οπαδούς της ομάδας, δεν ευτύχησε όμως να αγωνισθεί πολύ στην εθνική ομάδα, αφού η φανέλα με το 10 ήταν μονίμως καπαρωμένη από τον Ντιέγο Μαραντόνα.
Τίτλοι (αναλυτικά)
Μαζί με τα δύο πρωταθλήματα της ερασιτεχνικής εποχής (1922, 1926), οι τίτλοι της Ιντεπεντιέντε είναι οι ακόλουθοι:
Κύπελλα Αργεντινής: (9)
Άλλα κύπελλα: (4)
Διεθνείς τίτλοι: (18)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιντεπεντιέντε Ιντεπεντιέντε  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905
Φθορομεθάνιο
Το φθορομεθάνιο (αγγλικά fluoromethane) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο CH3F. Με βάση το σύστημα κωδικής ονομασίας ψυκτικών, που ξεκίνησε με τους φθοροχλωράνθρακες, έχει τον κωδικό HFC-41 ή R-41. Πιο συγκεκριμένα, το φθορομεθάνιο είναι αλαλκάνιο, δηλαδή είναι άκυκλο κορεσμένο μονοαλογονίδιο. Το χημικά καθαρό φθορομεθάνιο, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο, μη τοξικό αέριο. Έχει ανεκτή οσμή, που μοιάζει μ' αυτήν του διαιθυλαιθέρα, ενεργεί δε ως αναισθητικό σε υψηλές συγκεντρώσεις. Είναι πολύ εύφλεκτο, δηλαδή αναφλέγεται στον αέρα, εκλύοντας (σε τέλεια καύση) διοξείδιο του άνθρακα (CO2), υδρατμούς (Η2Ο) και πολύ τοξικό υδροφθόριο (HF). Η παραγώμενη φλόγα είναι σχεδόν άχρωμη, όπως αυτή της αιθανόλης (CH3CH2OH). Χρησιμοποιείται κυρίως στην παραγωγή ημιαγωγών και (κατ' επέκταση) ηλεκτρονικών προϊόντων. Πιο συγκεκριμένα, η λογική εφαρμογής της ένωσης στην παραγωγή αυτή είναι η ακόλουθη: Με την παρουσία διαλύτη, συνήθως κάποιου υγρού φθοραλκάνιου (RF), το φθορομεθάνιο διίσταται (μερικώς), παράγοντας ιόντα CH3+ και F-, τα τελευταία από τα οποία χαράζουν εκλεκτικά λεπτά στρώματα ενώσεων του πυριτίου, τα οποία αποτελούν συνήθως την κυριότερη πρώτη ύλη κατασκευής ημιαγωγών ηλεκτρονικών προϊόντων.
Ονοματολογία
Κατά τη συστηματική ονοματολογία κατά IUPAC, η ένωση θεωρείται υποκατεστημένο μεθάνιο, δηλαδή μεθάνιο, ένα (1) άτομο υδρογόνου του οποίου, έχει αντικατασταθεί από άτομο φθορίου. Πιο αναλυτικά, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, από αυτές που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το αρχικό πρόθεμα «φθορο-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου φθορίου ανά μόριο της ένωσης.
Ο κωδικός HFC-41 παράγεται ως εξής: Το HFC προέρχεται από την αγγλόφωνη σύνθετη λέξη HydroFluoroCarbon. Στο αριθμητικό τμήμα του κωδικού, κατ' αρχή παραλείπεται το ψηφίο 0, που κανονικά θα ήταν πρώτο, δηλώνοντας ότι η ένωση περιέχει 0 + 1 = 1 άτομο άνθρακα (ανά μόριο). Το επόμενο ψηφίο (4) δηλώνει ότι η ένωση περιέχει 4 - 1 = 3 άτομα υδρογόνου (ανά μόριο, πάντα). Τέλος, το τελευταίο ψηφίο (1), σημαίνει ότι η ένωση περιέχει ένα (1) άτομο φθορίου.
Μοριακή δομή
Η μοριακή δομή του είναι τετραεδρική, με το άτομο άνθρακα στο κέντρο του και τα τρία άτομα υδρογόνου και το άτομο φθορίου στις κορυφές του (αλλά βέβαια, το νοητό τετράεδρο που σχηματίζεται δεν είναι ακριβώς κανονικό, γιατί το μήκος δεσμού C-F είναι λίγο μεγαλύτερο από τα μήκη δεσμού C-H).
Η ενέργεια δεσμού C-F ανέρχεται σε 552 kJ/mol. Η ειδική θερμοχωρητικότητά του είναι Cp = 38,171 J/(mole·K) στους 25 °C. Ο δεσμός αυτός είναι πολύ σταθερός και έχει μεγάλη πολικότητα, αγγίζοντας τα όρια ετεροπολικού δεσμού.
Με υποκατάσταση υδροξυλίου από φθόριο
Με επίδραση υδροφθορίου (HF) σε μεθανόλη (CH3OH) μπορεί να υποκατασταθεί το ενδιάμεσα παραγώμενο υδροξώνιο (H3O+) από φθόριο :
Με υποκατάσταση χλωρίου από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε χλωρομεθάνιο (CH3Cl) μπορεί να υποκατασταθεί το χλώριο από φθόριο, γιατί ο σχηματισμός δυσδυάλυτου χλωριούχου υφυδραργύρου (Hg2Cl2) μετακινεί τη χημική ισορροπία της αντίδρασης προς τα δεξιά :
Υποκατάσταση από χλώριο
Με επίδραση χλωριούχου ασβεστίου (CaCl2) σε φθορoμεθάνιο παράγεται χλωρομεθάνιο (CH3Cl):
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζόλιο παράγεται τολουόλιο :
Υποκατάσταση από μέταλλα
1. Με λίθιο (Li). Παράγεται μεθυλολίθιο :
Περιφθορίωση
Το φθορομεθάνιο αντιδρά με το τριφθοριούχο κοβάλτιο (CoF3), αντικαθιστώντας όλα τα άτομα υδρογόνου με άτομα φθορίου. Έτσι παράγεται (κυρίως) tετραφθοράνθρακας (CF4) :
Αναγωγή
1. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4) παράγεται μεθάνιο :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται μεθάνιο :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου παράγεται μεθάνιο :
4. Αναγωγή από αλκυλοκασσιτεράνιο. Π.χ. :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 1-φθοροπροπάνιο (CH3CH2CH2F) :
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 1-φθοροπροπένιο (CH3CH=CHF) :
3. Η αντίδραση του φθορομεθανίου με συζυγή αλκαδιένια αντιστοιχεί κυρίως σε 1,4-προσθήκη, αν και είναι επίσης δυνατές η 1,2-προσθήκη και η 3,4-προσθήκη, με τη χρήση κατάλληλων συνθηκών. Π.χ : (1,4-προσθήκη) (1,2-προσθήκη) (3,4-προσθήκη) 4. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 1-φθοροβουτάνιο : 40px|κυκλοπροπάνιο 5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με οξιράνιο παράγει μεθοξυ-2-φθοραιθάνιο : 30 px
Παραγωγή και παρεμβολή μεθυλενίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υδροξείδιου του καλίου αποσπάται υδροφθόριο παράγοντας μεθυλένιο :
1. Παρεμβολή στον εαυτό του:
2. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθένιο: 40 px
3. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθίνιο: 40 px
4. Παρεμβολή και προσθήκη στο βενζόλιο: 30 px
5. Παρεμβολή και προσθήκη στη μεθανάλη: 30 px
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Αλκυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:Αλομεθάνια
Αναστάσιος Πολυζωίδης
μικρογραφία|Προτομή του Αναστάσιου Πολυζωίδη στο [[Σιδηρόκαστρο Σερρών]] Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης (Μελένικο, 20 Φεβρουαρίου 1802 - Αθήνα, 7 Ιουλίου 1873) ήταν Έλληνας πολιτικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας και δικαστικός. Είχε εκλεγεί πληρεξούσιος και είχε πάρει θέσεις υπουργού Παιδείας, νομάρχου, μέλους του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικρατείας στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Μελένικο της βορειονατολικής Μακεδονίας (σήμερα χωριό της Βουλγαρίας). Ο πατέρας του Χρήστος ήταν Σερραίος που είχε εγκατασταθεί από μικρός στο Μελένικο, μαζί με τον αδελφό του Λεόντιο. Η μητέρα του ήταν Μελενικιώτισσα. Ο θείος του Αναστάσιου, Λέοντιος υπήρξε μητροπολίτης Μελενίκου (1769 - 1796) και μετέπειτα μητροπολίτης Καισαρείας. Ο Αναστάσιος έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Μελένικο. Σε ηλικία 14 ετών στάλθηκε από τον πατέρα του στις Σέρρες υπό την φροντίδα των εκεί συγγενών του, προκειμένου να φοιτήσει στην Σχολή των Σερρών, όπου την εποχή εκείνη ήταν Σχολάρχης ο Εδεσσαίος λόγιος Μηνάς Μηνωίδης. Σε ηλικία 16 ετών πέθανε ο πατέρας του και με τη βοήθεια οικογενειακών φίλων στάλθηκε για σπουδές (νομικά, ιστορία και κοινωνικές επιστήμες) στη Βιέννη, το 1817. Το 1821 βρέθηκε στο Βερολίνο, όπου εγγράφηκε στο εκεί πανεπιστήμιο προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του. Με την έκρηξη της επαναστάσεως διέκοψε τις σπουδές του και επέστρεψε στην Ελλάδα. Μετά από περιπέτεια βρέθηκε στην Τεργέστη απ' όπου μαζί με Ευρωπαίους Φιλέλληνες πέρασε στο Μεσολόγγι. Στο Μεσολόγγι συνεργάστηκε με τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, ασπάστηκε τις πολιτικές του αντιλήψεις και έγινε γραμματέας του εκτελεστικού. Αναφέρεται ότι έλαβε μέρος στην Α' Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (αν και αυτό δεν επιβεβαιώνεται από τα Πρακτικά ). Ήταν ο κύριος συντάκτης (συμμετείχε και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος) της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Ελλάδος, η οποία συμπεριλήφθηκε αυτούσια στο Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος, που ήταν και το πρώτο σύνταγμα της πολιτείας.
Επιστολή του της 3ης Σεπτεμβρίου 1824 βρίσκεται στο αρχείο του Σπυρίδωνος Τρικούπη Το 1827 εκλέγεται πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους αναχωρεί για το Παρίσι με σκοπό την ολοκλήρωση των σπουδών του.
Επιστρέφοντας από τη Γαλλία, ο Πολυζωίδης πολέμησε την διακυβέρνηση του Καποδίστρια εκδίδοντας στην Ύδρα την εφημερίδα «Απόλλων» η οποία και διώχθηκε. Η αρθρογραφία του ήταν πάντα ορμητική και μεστή επιχειρημάτων. Η είδηση της δολοφονίας του Καποδίστρια πανηγυρίστηκε από την εφημερίδα με την αναγγελία στους αναγνώστες ότι «οι δύο Μαυρομιχάληδες έγιναν μιμηταί των Αρμοδίων και Αριστογειτόνων, των Βρούτων και των Κασσίων, δια να απαλλάξουν το έθνος από από το τέρας της τυραννίας...». Αμέσως μετά τη δολοφονία ο Απόλλων έπαψε να εκδίδεται, διότι «ο σκοπός επληρώθη» Το 1832 διορίστηκε από την Αντιβασιλεία πρόεδρος του πενταμελούς δικαστηρίου του Ναυπλίου που δίκαζε τους Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα κ.ά. Ο Πολυζωίδης τότε μαζί με τον Γεώργιο Τερτσέτη, γνωρίζοντας πολύ καλά την αθωότητα των κατηγορουμένων, αρνήθηκε να υπογράψει την απόφαση καταδίκης τους σε θάνατο για εσχάτη προδοσία. Η κίνησή του προκάλεσε τη φυλάκιση και την άγρια κακοποίησή του από την Αντιβασιλεία. Αναμφίβολα η άρνησή του να αποδεχτεί την κρατική παρέμβαση στα της δικαιοσύνης ήταν ενδεικτική της ακεραιότητας του χαρακτήρα του.
Με την ενηλικίωση του Όθωνα αποκαταστάθηκε και διορίστηκε αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και σύμβουλος επικρατείας. Το 1837 διορίστηκε υπουργός Παιδείας και Εσωτερικών. Ως υπουργός Παιδείας συνέβαλε καταλυτικά στη θεμελίωση του Εθνικού Πανεπιστημίου, ενώ από τη θέση του υπουργού Εσωτερικών αγωνίστηκε για την ελευθερία του λόγου. Το 1862 διορίστηκε νομάρχης Αττικοβοιωτίας.
Πέθανε το 1873 στην Αθήνα.
Συγγράμματα
και άλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες μέλη του Συμβουλίου της Επικρατείας Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Π Π Κατηγορία:Νομάρχες Αττικής και Βοιωτίας Κατηγορία:Έλληνες της Βουλγαρίας Κατηγορία:Μακεδόνες
Μπουγιάρ Αλιμάνι
Το Κατώι
Το 2002 ολοκλήρωσε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία «Το Κατώι» (The kennel) στην οποία είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός. Τη μουσική της ταινίας την έγραψε ο διάσημος Έλληνας συνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος. Η ταινία αυτή σημείωσε επιτυχία συμμετέχοντας επίσημα στα: Απο τα παραπάνω φεστιβάλ απέσπασε 3 βραβεία:
Υγραέριο
Το 2006 σκηνοθέτησε τη δεύτερη μικρού μήκους ταινία του «Υγραέριο» (Gas), μια παραγωγή της ΕΡΤ. Η ταινία αυτή συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του 29ου Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, αποσπώντας 3 βραβεία: Στο 4 Διεθνές Φεστιβάλ Τιράνων 2006 απέσπασε βραβείο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μυθοπλασίας και στο 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 2006 το 3ο Κρατικό Βραβείο Υπουργείου Πολιτισμού.
Η ταινία συμμετείχε επίσης, εκπροσωπώντας την Ελλάδα, στα φεστιβάλ:
Πυξίδα
Το 2007 ολοκλήρωσε την τρίτη μικρού μήκους ταινία του «Η Πυξίδα» (Bussula), παραγωγή του Αλβανικού Κέντρου Κινηματογράφου η οποία εκτελέστηκε από αλβανική και ελληνική εταιρία παραγωγής, με θέμα τη βία και τη βεντέτα στη Βόρεια Αλβανία. Η ταινία κέρδισε τα βραβεία: ενώ συμμετείχε επίσημα και στα: Έχει συμμετάσχει και ως ηθοποιός στις ταινίες Διόρθωση του Θάνου Αναστόπουλου, Την καλύτερη νύφη του Νεριτάν Ζιντζιρία και Μικρές εξεργέσεις του Κυριάκου Κατζουράκη.
Αφιερώματα
Στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης προβλήθηκαν οι ταινίες Υγραέριο και Η πυξίδα στο πλαίσιο της ενότητας ''Ελλάδα: Η επόμενη γενιά. ''
Σιδώνα
Η Σιδώνα (αραβικά: صيدا Ṣaydā; εβραϊκά: צִידוֹן) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Λιβάνου. Παλαιότατη φοινικική πόλη στην πεδιάδα που εκτείνεται ανάμεσα στο βουνό Λίβανος και τη Μεσόγειο, κτισμένη σε σχετικά μικρή απόσταση από την Τύρο και τη Βηρυτό.
Αργότερα απόκτησε μέρος από τη δύναμή της, αλλά το 351 π.Χ. επαναστάτησε εναντίον του Αρταξέρξη του Ώχου και έπαθε μεγάλη καταστροφή για παραδειγματική τιμωρία. Λέγεται ότι 40.000 από τους κατοίκους της Σιδώνας κάηκαν τότε σε μεγάλη φωτιά που άναψαν οι ίδιοι. Λίγο αργότερα υποτάχτηκε στη στρατιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, για να γνωρίσει στα επόμενα χρόνια μεγάλη ακμή πρώτα από τους Πτολεμαίους και στη συνέχεια από τους Σελευκίδες. Εκείνη την εποχή απέκτησε και φιλοσοφική σχολή. Οι Ρωμαίοι την υπέταξαν, αλλά η Σιδώνα μπόρεσε να επιζήσει και να γνωρίσει και στο μεσαίωνα ακμή. Σήμερα ανήκει στο Λίβανο και η Βηρυτός έχει αποσπάσει τη δύναμή της.
Το 511 στη πόλη αυτή συνήλθε εκκλησιαστική Σύνοδος των πολεμίων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου η οποία και την αναθεμάτισε. Αρνούμενος ν΄ ακολουθήσει αυτήν ο τότε Πατριάρχης Φλαβιανός Β΄ Αντιοχείας ο Αυτοκράτορας Αναστάσιος Α΄ τον εξόρισε στη Πέτρα της Αραβίας όπου και πέθανε στην εξορία.
Αξιοσημείωτα μνημεία είναι δύο μαρμάρινες σαρκοφάγοι, οι οποίες φέρουν σαφή τα χαρακτηριστικά της ελληνικής εργασίας. Η μια από τις σαρκοφάγους αυτές χρονολογείται στα μέσα του 4ου αι. π.Χ. και μιμείται μονόπτερο ιωνικό οικοδόμημα, που ανάμεσα στους κίονές του φαίνονται δεκαοκτώ γυναικείες μορφές που πενθούν. Η δεύτερη σαρκοφάγος ανήκει στα τέλη του 4ου αι. π.Χ. και μιμείται το σχήμα κατοικίας ή ναού πιθανότερα. Το μνημείο αυτό ονομάζεται συνήθως "σαρκοφάγος του Μ. Αλεξάνδρου" γιατί σε μια από τις πλευρές του έχει απεικονιστεί η μάχη της Ισσού και υπέθεσαν ότι είχε προοριστεί για το νεκρό του Μ. Αλεξάνδρου.
Κατακτήθηκε κατά την Α' Σταυροφορία στις 4 Δεκεμβρίου 1110. Κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών κατακτήθηκε πολλές φορές, και τελικά καταστράφηκε από του Σαρακηνούς το 1249. Έγινε κέντρο της Κομητείας της Σιδώνας, ένα σημαντικό φέουδο του Βασίλειου της Ιερουσαλήμ. Το 1260 ξανακαταστράφηκε από τους Μογγόλους.
Μετά την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς τον 17ο αιώνα, απόκτησε ξανά την προηγούμενη εμπορική της σπουδαιότητα. Οι Αιγύπτιοι, βοηθούμενοι από την Αγγλία και τη Γαλλία, κατέκτησαν κα κράτησαν την πόλη μέχρι τον 19ο αιώνα. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Βρετανοί πήραν τη Σιδώνα, και μετά τον πόλεμο έγινε μέρος του Γαλλικού Προτεκτοράτου της Ανατολικής Μεσογείου. Το 1943 ο Λίβανος έγινε ανεξάρτητο κράτος. Το 1900 ήταν μια πόλη 10.000 κατοίκων· το 2000 ο πληθυσμός ήταν περίπου 200.000. Παρόλο ότι δεν υπάρχουν επίπεδες περιοχές γύρω από την πόλη, καλλιεργούνται λίγο σιτάρι, λαχανικά και φρούτα ενώ υπάρχει και μερική αλιεία. Επίσης στην περιοχή υπάρχει ένα διυλιστήριο πετρελαίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Λιβάνου Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις του Λιβάνου Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις των Φοινίκων Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
DP
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων DP ή Dp μπορεί να αναφέρεται:
Αλπίνες
Γεωγραφία
Η λοφοσειρά αποτελεί προέκταση του πολύ μεγαλύτερου ορεινού όγκου-οροσειράς Λυμπερόν. Αν και δεν ξεπερνούν σε μέγιστο υψόμετρο τα 498 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας (υψηλότερη κορυφή Τουρ ντεζ Οπί στο έδαφος της κοινότητας Εγκυέρ) οι Αλπίνες ξεχωρίζουν στο τοπίο, καθώς ορθώνονται απότομα πάνω από την κοιλάδα του Ροδανού και από την εντελώς επίπεδη προσχωσιγενή πεδιάδα του Κρω. Το μήκος της λοφοσειράς είναι περίπου 25 χιλιόμετρα (διεύθυνση ανατολή-δύση) και το πλάτος της 8 έως 10 χιλιόμετρα, ενώ η έκταση που καλύπτει είναι 171 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Οριοθετείται στα δυτικά από τον ποταμό Ροδανό και στα ανατολικά από τον ποταμό Ντυράνς. Το τοπίο των Αλπίγ κυριαρχείται από γυμνές ασβεστολιθικές κορυφές, που χωρίζονται από συνήθως άνυδρες κοιλάδες και ρεματιές.
thumb|center|upright=2| Τοπογραφικός χάρτης των Αλπίγ
Κοινότητες
thumb|right|Τοπίο των Αλπίγ κοντά στο Λε Ντεστέ. Διακρίνονται καθαρά οι τρεις τύποι τοπίου: καλλιεργημένη γη (ελαιώνες) στα χαμηλότερα, πεύκα και πουρνάρια στις πλαγιές και γυμνοί βράχοι στις κορυφές. Το έδαφος της λοφοσειράς των Αλπίγ υπάγεται διοικητικώς στις εξής 15 κοινότητες :
Ωρέιγ, Λε Μπω-ντε-Προβάνς, Εγκαλιέρ, Εγκυέρ, Φοντβιέιγ, Μας-Μπλαν-ντεζ-Αλπίγ, Μωσάν-λεζ-Αλπίγ, Μουριές, Παραντού, Οργκόν, Σαιντ-Ετιέν-ντυ-Γκρες, Σαιν-Μαρτέν-ντε-Κρω, Σαιν-Ρεμύ-ντε-Προβάνς, Σενάς και Ταρασκόν.
Χλωρίδα και πανίδα
Τα χαμηλότερα μέρη έχουν ελαιώνες και αμυγδαλεώνες, με αυτοφυή φυτά εκεί τα πεύκα και τα πουρνάρια. Μεγάλο μέρος της λοφοσειράς έχει επιφάνεια γυμνού βράχου ή πετρώδους εδάφους καλυμμένου με θάμνους και βλάστηση μακί.
Τα υψηλότερα μέρη είναι πιο αξιοπρόσεκτα, καθώς εκεί κατοικούν μερικά σχετικώς σπάνια είδη πτηνών, όπως ο αετός του Bonelli, ο ασπροπάρης (συγκεκριμένα το υποείδος Neophron percnopterus percnopterus) και ο μπούφος.
Διατήρηση
Το 2007 δημιουργήθηκε το Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο των Αλπίγ (Parc Naturel Régional des Alpilles), που καλύπτει το έδαφος 16 κοινοτήτων. Επιπλέον, η περιοχή τελεί υπό την προστασία του Σχεδίου περιβαλλοντικής προστασίας Natura 2000 της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.
Στην ιστορία και τον πολιτισμό
thumb|right|«Les Alpilles» (1889), πίνακας που ζωγράφισε ο βαν Γκογκ στο Σαιν-Ρεμύ. Τα ίχνη κάποιων πρωτοϊστορικών οικισμών έχουν βρεθεί στις Αλπίνες. Στο χωριό Λε Μπω-ντε-Προβάνς (πολύ παλαιό και το ίδιο), μια σπηλιά χρησίμευε ως ανθρώπινο καταφύγιο ή κατοικία περί το 6000 π.Χ..
Η λοφοσειρά απαθανατίσθηκε στην τέχνη του μεγάλου ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ, ο οποίος ζωγράφισε πολλές απεικονίσεις τοπίων των Αλπίγ κατά τη διαμονή του στο Σαιν-Ρεμύ-ντε-Προβάνς, στη βόρεια πλευρά τους. Μία από αυτές τις ζωγραφιές δωρήθηκε απο τον βαν Γκογκ στον φίλο του Εζέν Μπος.
Δείτε επίσης
825px|center|thumb| Πανόραμα των Αλπίγ
Πηγές
Κατηγορία:Οροσειρές της Γαλλίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής Κατηγορία:Προβηγκία Κατηγορία:Μπους-ντυ-Ρον
Resident Evil (βιντεοπαιχνίδι)
Το Resident Evil (ιαπωνικά: バイオ ハザード, Χέπμπορν: Baio Hazādo) είναι βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Capcom το 1996 για το PlayStation. Αργότερα έγινε port για το Sega Saturn και τα Microsoft Windows, ενώ κυκλοφόρησε ξανά για το Nintendo DS και το PlayStation Network. Το Resident Evil απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία, ενώ θεωρείται ότι καθιέρωσε το είδος επιβίωσης τρόμου. Η επιτυχία του οδήγησε στην παραγωγή ενός μεγάλου αριθμού sequels και spin-offs στη σειρά Resident Evil.
Αρχικά θεωρήθηκε remake του προηγούμενου παιχνιδιού τρόμου της Capcom, Sweet Home. Το Resident Evil παρουσιάζει στοιχεία τα οποία δανείζονται και μερικά από τα μετέπειτα παιχνίδια της σειράς, στοιχεία όπως το σύστημα ελέγχου, το σύστημα inventory αλλά και το χαρακτηριστικό τρόπο αποθήκευσης με μελάνι στη γραφομηχανή.
Το παιχνίδι παρουσιάζει την ιστορία της S.T.A.R.S. (Special Tactics and Rescue Service ή Υπηρεσίας Ειδικών Αποστολών και Διάσωσης), η οποία έχει παγιδευτεί σε μία έπαυλη γεμάτη μεταλλαγμένους απέθαντους ανθρώπους. Ο παίκτης πρέπει να λύνει γρίφους και να βρίσκει αντικείμενα ώστε για να προχωρήσει το παιχνίδι και να ανακαλύψει τα μυστικά της έπαυλης. Ο τερματισμός του παιχνιδιού επηρεάζεται από τις επιλογές του παίκτη καθ' όλη τη διάρκειά του.
Τρόπος παιχνιδιού
Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι οι χαρακτήρες του παιχνιδιού να ανακαλύψουν τα μυστικά της έπαυλης όπου παγιδεύονται τελικά να δραπετεύσουν ζωντανοί. Τα γραφικά του παιχνιδιού αποτελούνται από real-time τρισδιάστατους πολυγωνικούς χαρακτήρες και αντικείμενα, τοποθετημένα σε προσχεδιασμένα φωτορεαλιστικά (pre-rendered) φόντα, με στατική κάμερα σε καθορισμένες γωνίες. Η κίνηση του χαρακτήρα γίνεται με τη χρήση του D-pad, συγκεκριμένα αριστερά ή δεξιά για την περιστροφή του και πάνω-κάτω για την κίνηση μπροστά-πίσω.
Η αφήγηση της ιστορίας γίνεται μέσα από την πρόοδο του χαρακτήρα στο παιχνίδι αλλά και την εύρεση σημειώσεων και ημερολογίων που βρίσκει ο παίκτης, τα οποία επίσης χρησιμεύουν και ως βοήθεια σε διάφορα παζλ. Καθ' όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο παίκτης σε διάφορους χώρους μπορεί να βρίσκει κλειδιά, αντικείμενα κλειδιά, όπλα, πυρομαχικά, κουτιά πρώτων βοηθειών και βότανα για τη βελτίωση της υγείας -τα οποία αν συνδυαστούν μεταξύ τους προσφέρουν καλύτερα αποτελέσματα. Οι σφαίρες που βρίσκονται στο παιχνίδι είναι αρκετά περιορισμένες και έτσι ο παίκτης θα πρέπει να κάνει με ιδιαίτερη προσοχή τη χρήση τους.
Ο αποθηκευτικός χώρος των χαρακτήρων, Jill Valentine και Chris Redfield, είναι περιορισμένος και διαφέρει, με τη Jill να έχει οκτώ θέσεις και τον Chris έξι. Ωστόσο, υπάρχουν συγκεκριμένα σημεία στο παιχνίδι όπου ο παίκτης μπορεί να αφήνει τα αχρείαστα αντικείμενά του σε κουτιά και να τα ξαναπαίρνει όταν του χρειάζονται. Άλλες διαφορές των δύο χαρακτήρων είναι ότι η Jill έχει ως ειδικό εργαλείο ένα παραβιαστή κλειδαριών ενώ ο Chris έναν αναπτήρα, ο Chris επίσης είναι πιο γρήγορος και έχει μεγαλύτερη αντοχή, και μεγαλύτερες πιθανότητες να επιτεύξει θανάσιμη βολή.
Η αποθήκευση του παιχνιδιού γίνεται με περιορισμένο αριθμό μελανιών που βρίσκει ο παίκτης και το χρησιμοποιεί σε γραφομηχανές. Οι εχθροί που περιλαμβάνει το παιχνίδι είναι άνθρωποι ζόμπι, μολυσμένοι από τον ιό T-Virus, απέθαντοι μολυσμένοι σκύλοι, τεράστιες αράχνες και άλλα τέρατα.
Υπόβαθρο
Μία σειρά παράξενων δολοφονιών συνέβησαν στα προάστια του Racoon City, με δείγματα κανιβαλισμού στα απομεινάρια των θυμάτων. Η ομάδα S.T.A.R.S. (Special Tactics And Rescue Service ή Υπηρεσία Ειδικών Αποστολών και Διάσωσης) του αστυνομικού τμήματος της πόλης στέλνεται στην περιοχή για να ερευνήσει τις δολοφονίες, χωρισμένη σε δύο ομάδες: τη Bravo και την Alpha. Η Bravo στέλνεται πρώτη αλλά αφού χάνεται η επαφή μαζί της, στέλνεται η ομάδα Alpha για να διαλευκάνει την εξαφάνισή της.
Χαρακτήρες
Είναι ένας από τους δύο διαθέσιμους χαρακτήρες του παιχνιδιού. Πρόκειται για ένα πρώην μέλος της μυστικής ειδικής ομάδας Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών, γνωστή ως Delta Force, όπου ήταν ειδική στα εκρηκτικά. Είναι ένα εξειδικευμένο στα εκρηκτικά μέλος της S.T.A.R.S. του αστυνομικού τμήματος του Racoon City και σύντροφος του Chris Redfield. Η καταγωγή της είναι γαλλο-ιαπωνική. Η ομάδα της, ομάδα Alpha, στάλθηκε να ερευνήσει την εξαφάνιση της ομάδας Bravo, όταν το ελικόπτερο των δεύτερων εξαφανίστηκε σε ένα δάσος στα προάστια της πόλης. Η Jill, συνοδευόμενη από τους Chris Redfield, Barry Burton και Albert Wesker, σύντομα βρίσκονται παγιδευμένοι σε μία κοντινή έπαυλη, η οποία είναι γεμάτη με σαρκοβόρα τέρατα και θανατηφόρες παγίδες. Σταδιακά συνεργάζεται με τον Barry Burton, ενώ τα υπόλοιπα μέλη εξαφανίζονται.
Ένας από τους δύο διαθέσιμους χαρακτήρες του παιχνιδιού. Πρόκειται για ένα πρώην πιλότο των ενόπλων δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών που κατάγεται από τη Νέα Υόρκη, και μέλος της ομάδας S.T.A.R.S. του αστυνομικού τμήματος του Racoon City. Η ομάδα του, ομάδα Alpha, στάλθηκε να ερευνήσει την εξαφάνιση της ομάδας Bravo, όταν το ελικόπτερο των δεύτερων εξαφανίστηκε σε ένα δάσος στα προάστια της πόλης. Ο Chris, συνοδευόμενος από τους Albert Wesker, Jill Valentine και Barry Burton, σύντομα βρίσκονται παγιδευμένοι σε μία κοντινή έπαυλη, η οποία είναι γεμάτη με σαρκοβόρα τέρατα και θανατηφόρες παγίδες.
Είναι ένας βετεράνος ομάδας S.W.A.T. (Επίλεκτης Ομάδας Κρούσης) και το εξειδικευμένος στα όπλα μέλος των S.T.A.R.S. στην ομάδα Alpha. Έχει υποστηρικτικό ρόλο στο πλευρό της Jill Vallentine. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού αποκαλύπτεται ότι εκβιάζεται από τον Albert Wesker να προδώσει τους συντρόφους του, διαφορετικά ο ίδιος θα βλάψει την οικογένειά του αν αρνηθεί.
Είναι ένας υποστηρικτικός χαρακτήρας του Chris Redfield. Πριν μπει στους S.T.A.R.S., ήταν ένα παιδί θαύμα που αποφοίτησε απ' το κολέγιο στην ηλικία των 18 χρόνων. Ως νεοσύλλεκτο μέλος των S.T.A.R.S. ανήκει στην ομάδα Bravo στη θέση του τραυματιοφορέα και είναι υπεύθυνη για την παροχή ασφάλειας και. Η Rebecca φτάνει στο Κτίριο Έρευνας Arklay για να ερευνήσει μια σειρά κανιβαλιστικών δολοφονιών, ενώ οι σύντροφοί της χάνονται στα Βουνά Arklay.
Είναι ο βασικός ανταγωνιστής του παιχνιδιού. Πρόκειται για τον διοικητή αξιωματικό των S.T.A.R.S. Τελικά, αποκαλύπτεται ότι είναι διπλός κατάσκοπος που δουλεύει για την Umbrella Corporation, με την εντολή από τους ανώτερους του να παρασύρει τα μέλη των S.T.A.R.S. στην Έπαυλη Spencer, ώστε να χρησιμοποιηθούν ως πειραματόζωα εναντίον των μεταλλαγμένων πλασμάτων, και να συγκεντρώσουν πληροφορίες μάχης. Οι Chris Redfield, Jill Valentine και οι υπόλοιποι τελικά μαθαίνουν τους πραγματικούς σκοπούς του Wesker. Μετά από την απελευθέρωση του τέρατος Tyrant, ο Wesker φαίνεται να έχει σκοτωθεί.
Μέλος των S.T.A.R.S. στην ομάδα Alpha εξειδικευμένος στα οχήματα. Ήταν ευδιάθετος και είχε μια τάση να είναι απρόσεκτος. Ο ξαφνικός του θάνατος θέτει σε κίνηση την ιστορία του παιχνιδιού.
Ο υπαρχηγός των S.T.A.R.S. και αρχηγός της ομάδας Bravo. Ένας βετεράνος γνωστός για την "αδιαπέραστη" πνευματική του δύναμη. Ήταν άξιος και ικανός αρχηγός αποστολών. Ήταν ευγενικός και λάμβανε το σεβασμό των συντρόφων του. Πυροδοτεί την πιο σημαντική καμπή στην ιστορία του παιχνιδιού.
Μέλος της ομάδας Bravo των S.T.A.R.S. και εξειδικευμένος στις επικοινωνίες με ράδιο. Είναι ένα από τα μέλη της ομάδας που εμπλέκονται με το Συμβάν της Έπαυλης Spencer. Βρίσκεται στη δυτική πτέρυγα του δεύτερου ορόφου της Έπαυλης, σοβαρά τραυματισμένος και δηλητηριασμένος από ένα τεράστιο δηλητηριώδες φίδι. Όταν ο παίκτης επιστρέφει από της ανεύρεση του αντιδότου, ο Richard πεθαίνει, αφού μοιραστεί πληροφορίες και δώσει στον παίκτη το ράδιο που δεχόταν τα μηνύματα του Brad (αν επιστρέψει γρήγορα), ή πριν από την επιστροφή του.
Μέλος των S.T.A.R.S. στην ομάδα Bravo υπεύθυνος αναγνώρισης και ασφάλειας θέσης. Επίσης, είχε γνώσεις χημικού τις οποίες χρησιμοποιούσε με καλούς σκοπούς. Ξόδεψε τον ελεύθερο χρόνο του κάνοντας το χόμπι του, τις χωματουργίες, στις οποίες ήταν εμπειρογνώμονας. Σκοτώθηκε αμέσως μόλις κατέφθασε η ομάδα Aplha στην περιοχή.
Μέλος των S.T.A.R.S. ως ο σκοπευτής της ομάδας Bravo, ένας ρόλος παρόμοιος με αυτό του καλύτερού του φίλου, Chris Redfield. Οι δυο τους ήταν αντίπαλοι και συμμετείχαν σε διαγωνισμούς σκοποβολής, συνήθως με τον Chris νικητή. Το πτώμα του βρίσκεται στο μπαλκόνι της έπαυλης.
Ιστορία
Η ημερομηνία είναι 24 Ιουλίου του 1998. Η ομάδα Alpha βρίσκει το ελικόπτερο της ομάδας Bravo, αλλά κανένα σημάδι επιζώντων: βρίσκεται μόνο ένα κομμένο χέρι. Ενώ ερευνούν την περιοχή για περισσότερα στοιχεία, πέφτουν θύματα επίθεσης τερατωδών σκύλων και ένας σκοτώνει ένα μέλος της ομάδας, τον Joseph Frost. Ο πιλότος του ελικοπτέρου της ομάδας Alpha, Brad Vickers, πανικοβάλλεται και παρατά την ομάδα. Κυνηγημένοι από τους σκύλους, βρίσκουν καταφύγιο σε μια κοντινή έπαυλη, η οποία θεωρείται εγκαταλελειμμένη.
Ανάλογα με την επιλογή χαρακτήρα του παίκτη, ένα από τα μέλη της ομάδας χωρίζεται από τους υπόλοιπους τη στιγμή του κυνηγητού και δεν καταφέρνει να φτάσει στην έπαυλη -ο Barry αν επιλεγεί ο Chris, ο Chris αν επιλεγεί η Jill. Με τους σκύλους να παραμονεύουν έξω, οι Jill Valentine, Chris Redfield, Barry Burton και Albert Wesker, είναι παγιδευμένοι στην έπαυλη. Όταν ακούγεται ένας πυροβολισμός, η παίκτης αφήνεται να εξερευνήσει την έπαυλη. Μία από τις πρώτες ανακαλύψεις είναι το μέλος της ομάδας Bravo, Kenneth J. Sullivan, ο οποίος έχει φαγωθεί από ένα ζόμπι. Στη συνέχεια ανακαλύπτονται κι άλλα μέλη της χαμένης ομάδας Bravo, όπως ο Richard Aiken, ο οποίος πεθαίνει αφού έχει δαγκωθεί από ένα τεράστιο δηλητηριώδες φίδι και δίνει στον παίκτη το ράδιό του πριν πεθάνει. Επίσης βρίσκεται ο Forest Speyer, νεκρός στο μπαλκόνι (σε άλλες εκδόσεις του παιχνιδιού ανασταίνεται ως ζόμπι). Ανακαλύπτεται και ο αρχηγός της ομάδας Bravo των S.T.A.R.S., Enrico Marini, ο οποίος, λίγο πριν πεθάνει από πυροβολισμό, αποκαλύπτει ότι ένα από τα μέλη της ομάδας Alpha είναι προδότης.
Ο χαρακτήρας βλέπει πως η έπαυλη είναι γεμάτη γρίφους, παζλ, παγίδες και τρόμους. Σκόρπια έγγραφα αποκαλύπτουν ότι μία σειρά παράνομων πειραμάτων υπό την ευθύνη μιας μυστικής ερευνητικής ομάδας, υπό την εξουσία και την επίβλεψη της βιοϊατρικής εταιρίας Umbrella Corporation. Τα πλάσματα που έχουν ξεχυθεί σε όλη την έπαυλη και την γύρω περιοχή, είναι αποτέλεσμα αυτών των πειραμάτων, τα οποία έγιναν με την έκθεση υπαλλήλων της εταιρίας και διαφόρων ζώων και εντόμων σε έναν εξαιρετικά μεταδοτικό ιό με ικανότητες μετάλλαξης, το λεγόμενο T-Virus.
Μετά την εξερεύνηση διάφορων περιοχών της έπαυλης, ο χαρακτήρας ανακαλύπτει ένα υπόγειο εργαστήριο, όπου φυλάσσονται τα πειράματα της Umbrella Corporation. Αποκαλύπτεται ο διπλός ρόλος του Albert Wesker ως κατάσκοπος που δουλεύει για την εταιρία, ενώ είχε εντολή από τους ανώτερούς του να παρασύρει τα μέλη των S.T.A.R.S. στην Έπαυλη Spencer, ώστε να χρησιμοποιηθούν ως πειράματα εναντίον των μεταλλαγμένων, για να συγκεντρωθούν πληροφορίες μάχης. Θεωρείται πως σκοτώθηκε αργότερα από ένα πλάσμα. Ο παίκτης βρίσκει τον δεύτερο διαθέσιμο για παιχνίδι χαρακτήρα, κλειδωμένο σε ένα κελί από τον Wesker, και τον/την απελευθερώνει ενεργοποιώντας το σύστημα αυτοκαταστροφής. Η Jill, ο Chris και ο βοηθητικός χαρακτήρας (η Rebecca αν χρησιμοποιείται ο Chris, ο Barry αν χρησιμοποιείται η Jill) πηγαίνουν για το ελικόπτερο, αλλά οι υπόλοιποι χωρίζονται από τον παίκτη, καθώς εμφανίζονται κι άλλα τέρατα.
Ο παίκτης ανεβαίνει στο ελικόπτερο και καταφέρνει να επικοινωνήσει με τον Brad και να συναντήσει του άλλους δύο επιζήσαντες εκεί. Ωστόσο, τους επιτίθεται ένα τεράστιο ανθρωπόμορφο τέρας, ο Tyrant, ο οποίος δημιουργήθηκε από την εκτεταμένη έκθεση στον T-virus. Όταν σκοτωθεί, η Jill, ο Chris, και ο Barry/η Rebecca καταφέρνουν να αποδράσουν με το ελικόπτερο της ομάδας, καθώς η έπαυλη εκρήγνυται από την ενεργοποίηση του συστήματος αυτοκαταστροφής που ενεργοποιήθηκε νωρίτερα. Αν ο παίκτης αποτύχει να σώσει το βοηθό του, τότε η μάχη στο ελικοδρόμιο δεν θα συμβεί, και το παιχνίδι θα τερματίσει μόλις ο χαρακτήρας φτάσει στο ελικόπτερο. Ο επίσημος (canon) τερματισμός του παιχνιδιού έχει όλους τους χαρακτήρες να δραπετεύουν ζωντανοί και την έπαυλη να τινάζεται στον αέρα. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι τερματισμοί, η επίτευξη των οποίων εξαρτάται από συγκεκριμένες ενέργειες του παίκτη στο παιχνίδι.
Παραγωγή
Το Resident Evil δημιουργήθηκε από μία ομάδα του προσωπικού οι οποίοι αργότερα έγιναν κομμάτι της Capcom Production Studio 4. Η έμπνευση για το παιχνίδι ήταν το προηγούμενο παιχνίδι τρόμου της εταιρίας με τον τίτλο "Sweet Home". Ανατέθηκε στον Σίντζι Μικάμι να κάνει ένα παιχνίδι με θέμα μια στοιχειωμένη έπαυλη όπως στο Sweet Home του οποίου αρχικά ήταν σχεδιασμένο να γίνει remake το Resident Evil. Κατά τους πρώτους έξι μήνες ανάπτυξης, ο Μικάμι δούλευε στο παιχνίδι μόνος, σχεδιάζοντας σκίτσα, δημιουργώντας χαρακτήρες, και γράφοντας ένα σενάριο περισσότερων από 40 σελίδες. Κάποια από τα φωτοσκιασμένα φόντα της Έπαυλης εμπνεύστηκαν από το Ξενοδοχείο Θέα, τοποθεσία της ταινίας τρόμου του 1980, Η Λάμψη. Το παιχνίδι αρχικά αποφασίστηκε ότι θα ήταν παιχνίδι βολών πρώτου προσώπου, αλλά σύντομα υιοθέτησε τον τρόπο παιχνιδιού του Alone in the Dark. Ο Μικάμι δήλωσε ότι η προοπτική πρώτου προσώπου "τεχνικά... δεν ήταν αρκετά καλή".
Κατά τη διαδικασία της προπαραγωγής, είχαν δημιουργηθεί άλλοι χαρακτήρες. Ο Dewey, ένας Αφροαμερικανός, είχε τον κωμικό και χαλαρό ρόλο, ενώ ο Gelzer, ένα μεγάλο ανθρωποειδές, είχε το ρόλο του τυπικού δυνατού άντρα. Και οι δύο αργότερα αντικαταστάθηκαν από τη Rebecca και το Barry, αντίστοιχα. Σε αυτό το στάδιο της παραγωγής, υπήρχε και μία λειτουργία local co-op συνοδευόμενο από διαφορετικά κοστούμια. Αργότερα αυτή η δυνατότητα αφαιρέθηκε, και δημιουργήθηκαν τα μη ολοκληρωμένα μοντέλα των χαρακτήρων. Μία πρώιμη κριτική το 1996 από το περιοδικό Maximum Console περιείχε εικόνες από ένα νεκροταφείο και μία ελαφρώς διαφορετική εκδοχή του τελικού boss.
Η ανάπτυξη του παιχνιδιού έγινε σχεδόν εξ ολοκλήρου με το hardware Silicon Graphics χρησιμοποιώντας το πρόγραμμα Soft Image. Το PlayStation επιλέχθηκε ως η κύρια κονσόλα, γιατί η ομάδα ανάπτυξης ένιωσε ότι ήταν πιο κατάλληλη για το παιχνίδι σε θέματα όπως ο αριθμός των πολυγώνων.
Τα ζωντανά βίντεο (FMV) τόσο της εισαγωγής όσο και των πολλαπλών τερματισμών του παιχνιδιού, κινηματογραφήθηκαν στην Ιαπωνία με μία ομάδα Αμερικανών ηθοποιών. Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε FMV σε βιντεοπαιχνίδι της σειράς. Σε όλες τις εκδόσεις του παιχνιδιού εκτός από την εκδοχή για PC, το εισαγωγικό βίντεο ήταν ασπρόμαυρο και λογοκριμένο, καθώς είχαν "κοπεί" σκηνές έντονης ωμότητας. Ο άντρας που παρουσιάζεται στο εξώφυλλο του παιχνιδιού δεν απεικονίζει κάποιον ήρωα και πρόκειται για έναν ανύπαρκτο χαρακτήρα στη σειρά γενικότερα.
Όλες οι ιαπωνικές κυκλοφορίες του παιχνιδιού περιέχουν αγγλικό καστ φωνών με ιαπωνικό κείμενο. Ωστόσο, ηχογραφήθηκε και το ιαπωνικό καστ, που όμως δεν χρησιμοποιήθηκε, καθώς ο Σίντζι Μικάμι βρήκε την ποιότητα των εκτελέσεων "χαζή". Η ιαπωνική εκδοχή για το PlayStation επίσης συμπεριλαμβάνει και ένα επιπλέον μουσικό θέμα του Fumataka Fuchigami, το οποίο δεν υπάρχει σε καμία άλλη εκδοχή του παιχνιδιού.
Μουσική
Συνθέτες της μουσικής είναι οι Makoto Tomozawa, Koichi Hiroki, και Masami Ueda. Ήταν μία από τις πρώτες φορές που χρησιμοποιήθηκε ορχηστρική μουσική σε βιντεοπαιχνίδι. Οι δημιουργοί έγραψαν μία πολύ ανησυχητική μουσική, η οποία εστιάζει στο πόσο "οργανικό" είναι το παιχνίδι. Σύμφωνα με το Bloody Disgusting, "όλα τα στοιχεία του [παιχνιδιού] είναι σχετικά με τη σάρκα, πράγμα το οποίο επηρέασε τη μουσική και της έδωσε μία ζεστή αίσθηση, η οποία φαινόταν περισσότερο παρηγορητική και "ανθρώπινη", και αντανακλά το εσωτερικό της Έπαυλης".
Άλλη μία ιδιαιτερότητα της μουσικής ήταν η αίσθηση μεγαλειότητας και βομβιστικής προσέγγισης, ειδικά όταν έχει να κάνει με σκηνές δράσης. Όσο πιο έντονη είναι η σκηνή, τόσο πιο έντονη και η μουσική, με μεγάλες επιθέσεις και πομπώδεις ενορχηστρώσεις.
Μέχρι τον Απρίλιο του 2014, συνθέτης της μουσικής του παιχνιδιού θεωρούνταν ο Μαμόρου Σαμουραγκότσι. Ωστόσο, ο ίδιος αποκάλυψε: "Γύρω στο 1996, προσέλαβα άτομο για να συνθέτει μουσική για μένα όταν μου ζητήθηκε να γράψω μουσική για ταινία πρώτη φορά. Έπρεπε να ζητήσω βοήθεια από το άτομο για περισσότερη από τη μισή δουλειά μου, γιατί η κατάσταση των αυτιών μου χειροτέρεψε". Οι δικηγόροι του δήλωσαν πως "ήταν βαθιά στεναχωρημένος" και πρόσθεσαν πως "ξέρει ότι δεν θα μπορούσε να βρει καμία δικαιολογία για αυτό που έχει κάνει". Η δισκογραφική εταιρία του δήλωσε πως ο ίδιος προηγουμένως τους είχε επιβεβαιώσει ότι είχε συνθέσει αυτός τις δουλειές του και ότι ήταν "κατάπληκτη και βαθιά εξοργισμένη" από όλη αυτή την κατάσταση.
Προσαρμογή στα αγγλικά
Το Bio Hazard θα άλλαζε ονομασία για τις αγορές της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Ο Chris Kramer, υπεύθυνος επικοινωνιών της Capcom, θεώρησε ότι θα ήταν αδύνατο να κατοχυρώσουν πνευματικά δικαιώματα για το "Biohazard" στις Η.Π.Α., καθώς ίδιο όνομα είχαν, μεταξύ άλλων, το βιντεοπαιχνίδι του 1992 Bio-Hazard Battle και το μέταλ μουσικό συγκρότημα Biohazard. Έτσι, η Capcom αποφάσισε να κάνει έναν εσωτερικό εταιρικό διαγωνισμό για να βρεθεί νέο όνομα για το παιχνίδι. Τελικά, χρησιμοποιήθηκε το όνομα "Resident Evil", διότι το παιχνίδι λαμβάνει χώρα μέσα σε μια έπαυλη. Ο Kramer σκέφτηκε πως αυτό το όνομα: "ήταν σούπερ-φτηνό: Δε μπορώ να θυμηθώ, αυτό που ένοιωθα ήταν μια καλύτερη εναλλακτική, πιθανότατα κάτι χαζό για ζόμπι. Ωστόσο, η υπόλοιπη ομάδα το λάτρεψε και μπόρεσε να πείσει την Capcom Japan και τον Mikami-san ότι το όνομα ταιριάζει".
Οι εκδοχές του βίντεο εισαγωγής για την Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική σε μεγάλο τους μέρος κόπηκαν από τις εκδόσεις για την Ιαπωνία. Επίσης, κόπηκαν σκηνές που έδειχναν ακρωτηριασμένα πτώματα, η σκηνή με ένα μεταλλαγμένο σκύλο να πυροβολείται, η σκηνή του θανάτου του Joseph, και όλες οι σκηνές όπου ο Chris καπνίζει. Ωστόσο, το παιχνίδι κυκλοφόρησε ως ένα από τα πρώτα παιχνίδια που έλαβαν τη σήμανση Mature από το Entertainment Software Rating Board.
Κυκλοφορία
Το 2002 κυκλοφόρησε το remake του Resident Evil υπό τον ίδιο τίτλο για το GameCube της Nintendo, το οποίο περιλαμβάνει ανανεωμένα γραφικά, μουσική, φωνές ηθοποιών, τρόπο παιχνιδιού και αλλαγές στο σενάριο. Το 2015 κυκλοφόρησε η υψηλής ανάλυσης εκδοχή του με τον τίτλο Resident Evil HD Remaster για τα PC, PlayStation 3, PlayStation 4, Xbox 360, Xbox One. Το 2002 κυκλοφόρησε το άμεσο prequel του Resident Evil με τον τίτλο Resident Evil: Zero για το GameCube. Το 2007 κυκλοφόρησε το παιχνίδι βόλων Resident Evil: The Umbrella Chronicles για το Wii.
Υποδοχή
Το παιχνίδι για το PlayStation έγινε best seller στη Βόρεια Αμερική και το Ηνωμένο Βασίλειο. Πούλησε πάνω από 5.05 εκατομμύρια αντίτυπα. Η Director's Cut μαζί με τη Dual Shock εκδοχή πούλησαν ακόμη 3.94 εκατομμύρια αντίγραφα. Το Φεβρουάριο του 1997, ήταν το παιχνίδι με τις καλύτερες πωλήσεις για το PlayStation μέχρι τότε. Οι εκδοχές για το PlayStation και το GameCube πούλησαν συνολικά πάνω από 11 εκατομμύρια αντίγραφα από το 2013. Από τον Απρίλιο του 2015, το HD Remaster πούλησε περισσότερα από 1 εκατομμύριο αντίτυπα παγκοσμίως.
Η αρχική εκδοχή του Resident Evil για το PlayStation δέχθηκε διθυραμβικές κριτικές και σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Το GameSpot το χαρακτήρισε ως "ένα από αυτά τα σπάνια παιχνίδια που είναι σχεδόν το ίδιο διασκεδαστικό να τα βλέπεις όσο και να τα παίζεις". Το Computer Gaming World έδωσε ένα πιο συμφυρματικό review για την εκδοχή για PC, λέγοντας πως "προσπαθήσαμε να το μισήσουμε για την απεικονισμένη του βία, τον ακράτητο σεξισμό, το κακό voice acting και τη χρήση κάθε κλισέ τρόμου, ωστόσο... στην πραγματικότητα έχει πλάκα". Το Resident Evil έχει θεωρηθεί ως το παιχνίδι που όρισε το είδος επιβίωσης τρόμου. Το 2007, το Game Informer αναφέρθηκε σε αυτό ως "ένα από τα πιο σημαντικά παιχνίδια όλων των εποχών", ενώ το 1996, το Next Generation δήλωσε πως το παιχνίδι "επαναπροσδιόρισε με επιτυχία το είδος που ξεκίνησε με το Alone in the Dark της Infogames".
Το 2004, αναγνώστες του Retro Gamer ανέδειξαν το Resident Evil ως το 37ο κορυφαίο ρετρό παιχνίδι, με τους δημοσιογράφους να το αποκαλούν "ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που υπήρξαν ποτέ με θέμα τον τρόμο", προσθέτοντας ότι "γεμάτο σοκ, εκπλήξεις και τέλειο κακό διάλογο B-movie, το Resident Evil είναι η αντίστοιχη Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών του gaming". Το 2008 μπήκε στα Βραβεία Γκίνες Gamer's Edition για το "Χειρότερο διάλογο παιχνιδιού που υπήρξε ποτέ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Resident Evil Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τρόμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Virgin Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1996 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του GameCube Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Sega Saturn Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Capcom Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1998 Κατηγορία:Biopunk βιντεοπαιχνίδια
Μπούλι Ρεϊ
Ο Μαρκ Λο Μόνακο (Mark LoMonaco, 14 Ιουλίου 1971) είναι Αμερικανός παλαιστής, περισσότερο γνωστός με τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιεί στα ρινγκ, Μπου Μπου Ρέι Ντάντλεϊ, Μπούμπα Ρέι, Μπράδερ Ρέι. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE.
Καριέρα
Ξεκίνησε να προπονείται για την επαγγελματική πάλη το 1991 και συμμετείχε σε αγώνες μικρότερων ανεξάρτητων εταιρειών.
ECW
Από το 1996 έως το 1999 έγινε γνωστός στο ECW, ως Μπου Μπου Ρέι Ντάντλεϊ, στο πλευρό του Ντίβον Ντάντλεϊ. Εκεί κέρδισαν όλες τις κορυφαίες ομάδες και κατέκτησαν οκτώ φορές το ομαδικό πρωτάθλημα της εταιρείας, κάτι που αποτελεί ρεκόρ.
WWE
Το 1999, υπέγραψαν στο WWE και συνέχισαν να εντυπωσιάζουν (άλλαξε το όνομά του σε Μπούμπα Ρέι). Για ορισμένο διάστημα στην νέα τους δουλειά, είχαν και τρίτο μέλος της ομάδας, τον Σπάικ Ντάντλεϊ. Στο WWE είχαν ανάλογη επιτυχία με το ECW, με πολλούς ομαδικούς τίτλους και σπουδαίους αγώνες και αντιπαλότητες. Μόνος του, στο WWE, ο Μπούμπα Ρεϊ, κατέκτησε οκτώ φορές το Σκληροπυρηνικό Πρωτάθλημα.
TNA Wrestling
Στις 5 Ιουλίου 2005, το συμβόλαιό τους έληξε και δεν ανανεώθηκε, ενώ στην συνέχεια υπήρξε αντιπαράθεση για τη μη χρήση του ψευδώνυμου Ντάντλεϊ, σε άλλες εταιρείες. Οι Ντίβον και Ρέι, συνέχισαν στο TNA, με το ψευδώνυμο "Μπράδερ". Η πορεία τους και στη νέα εταιρεία είχε τρεις ομαδικούς τίτλους.
Η ομάδα το 2010, αποφάσισε να αποχωρήσει από την πάλη και έτσι ήρθε το τέλος της συνεργασίας των δύο, όμως ο Ντίβον δέχτηκε επίθεση από τον Μπούλι Ρέι και ξεκίνησαν μεταξύ τους κόντρα. Μετά το τέλος της οι δύο τους συνέχισαν σόλο καριέρα. Ο Μπούλι Ρέι έγινε αντιπαθής στο κοινό και πραγματοποίησε αντιπαλότητες με αρκετούς παλαιστές, ανερχόμενους και θρύλους. Τον Μάρτιο του 2013, συμμάχησε με τον Ντίβον και την ομάδα "Έισις & Έιτς", για να γίνει ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών για πρώτη φορά στη καριέρα του. Τον Αύγουστο ο Μπούλι Ρέι επανέκτησε τον τίτλο. Τον Ιούνιο του 2014, η θρυλική του ομάδα με τον Ντίβον αναγνωρίστηκε απο το TNA όταν οι δυο τους εντάχθηκαν στο Hall of Fame του TNA.
Χαρακτηριστικές κινήσεις
Με τον Devon/Brother Devon/D-Von Dudley
Τελειωτικές κινήσεις
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του TNA
Μαρίνο Γκριμάνι (δόγης)
Ο Μαρίνο Γκριμάνι (Ιταλικά : Marino Grimani, Βενετία, 1 Ιουλίου 1532 - Βενετία, 25 Δεκεμβρίου 1605) ήταν ο 89ος Δόγης της Βενετίας (26 Απριλίου 1595 - 25 Δεκεμβρίου 1605) Την εποχή που κυβέρνησε ο Γκριμάνι κυριάρχησαν δυο χαρακτηριστικά :
Δόγης της Βενετίας
Μετά τον θάνατο του προκατόχου του Πασκουάλε Τσικόνια ο Γκριμάνι ήταν ένας από τους υποψηφίους για την θέση του δόγη, μετά από 70 άκαρπες ψηφοφορίες που κανένας δεν μπορούσε νε εκλεγεί ο Μαρίνο Γκριμάνι με πλούσια δώρα έπεισε τους εκλέκτορες και έγινε ο νέος Δόγης της Βενετίας (25 Δεκεμβρίου 1595). Την στέψη του ακολούθησαν λαμπροί εορτασμοί και τελετές που ξεπέρασαν όλους τους δόγηδες, όταν ολοκληρώθηκαν οι δικοί του ακολούθησαν νέοι λαμπροί εορτασμοί και τελετές με την στέψη της συζύγου του Μοροζίνας Μοροζίνι. Την περίοδο 1601 - 1605 ο Γκριμάνι πέρασε μια σειρά από νόμους που περιόριζαν τις εξουσίες του παπισμού στην Βενετία και τα προνόμια των ιερέων με αποτέλεσμα την δυσαρέσκεια του πάπα. Η κρίση έφτασε στο αποκορύφωμα όταν κατηγόρησε δυο ιερείς σαν κοινούς εγκληματίες και αρνήθηκε τις απαλλαγές που έπρεπε να έχουν σαν κληρικοί στα κοσμικά δικαστήρια, ο πάπας του έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας. Ο Μαρίνο Γκριμάνι με τον θάνατο του (25 Δεκεμβρίου 1605) άφησε την διαφωνία με τον πάπα σε εκκρεμότητα κάτι που θα στοιχίσει σκληρά στον κληρονόμο του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Seven Nation Army
Το "Seven Nation Army" (η και "7 Nation Army") είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού rock συγκροτήματος The White Stripes, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο τους Elephant, του 2003. Ένα μήνα πριν την κυκλοφορία του δίσκου, το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως single, το πρώτο από τον εν λόγω δίσκο. Το single έφτασε στο νούμερο 1 των αμερικανικών Billboard Alternative Songs, θέση που διατήρησε για τρεις εβδομάδες. Το κομμάτι κέρδισε και Grammy στην κατηγορία Καλύτερο Rock Τραγούδι.
Πρόκειται πιθανώς για το γνωστότερο τραγούδι του συγκροτήματος με κύριο χαρακτηριστικό του το riff του που ακούγεται σαν χαλί σχεδόν σε όλο το τραγούδι. Συχνά συγκαταλέγεται ανάμεσα στα σπουδαιότερα τραγούδια της δεκαετίας του 2000, ενώ λόγω της χαρακτηριστικής μελωδίας του riff, αυτή χρησιμοποιείται σε αθλητικά γεγονότα, καθώς και σε πολιτικές διαμαρτυρίας και πορείες, σε όλο τον κόσμο. Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2003 Κατηγορία:Singles του 2003 Κατηγορία:Τραγούδια των The White Stripes Κατηγορία:Ποδοσφαιρικοί ύμνοι και τραγούδια Κατηγορία:Singles της XL Recordings Κατηγορία:Singles της RCA Records Κατηγορία:Singles της Motown
Γεώργιος Α΄ του Μύνστερμπεργκ-Ελς
Ο Γεώργιος Α΄, τσεχ.: Jiří z Minstrberka ή Jiří z Poděbrad (2 Οκτωβρίου 1470 - 10 Νοεμβρίου 1502) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Μύνστερμπεργκ-Ελς και κόμης του Γκλατς.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς & κόμη του Γκλατς/Κλάντσκο και της Ούρσουλας των Χοεντσόλερν, κόρης του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλβέρτος Α΄ νυμφεύτηκε το 1487 τη Σαλώμη, κόρη του Ιωάννη Β΄ δούκα του Ζάγκαν. Το 1488 ο Γεώργιος Α΄ νυμφεύτηκε τη Χέντβιχ και ο νεότερος αδελφός του Κάρολος Α΄ την Άννα, οι οποίες ήταν επίσης κόρες του Ιωάννη Β΄.