cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουμπέρτο Νόμπιλε
Με το «Ιταλία»
thumb|Το αερόπλοιο N3 στο Κασουμιγκάουρα της Ιαπωνίας στις 24 Μαΐου 1927 Παρά τη διαμάχη, ο Νόμπιλε συνέχισε να διατηρεί καλές σχέσεις με άλλους εξερευνητές και επιστήμονες των πόλων, και άρχισε να σχεδιάζει μια νέα εξερευνητική αποστολή, αυτή τη φορά καθαρώς ιταλική. Η εταιρεία του κατάφερε να πουλήσει το μοντέλο αερόπλοιου N-3 στην Ιαπωνία, εξασφαλίζοντας έτσι μέρος των απαραίτητων χρημάτων. Ωστόσο, οι σχέσεις του με τους ανταγωνιστές του, στελέχη πλέον του φασιστικού καθεστώτος της Ιταλίας, ήταν εχθρικές, και ο ίδιος ο Νόμπιλε και το προσωπικό του έγιναν στόχος απειλών και εκφοβισμού. Η αναγνωρισιμότητα του Νόμπιλε και η δημοφιλία του σήμαιναν πάντως πως για την ώρα ήταν ασφαλής από μια ευθεία επίθεση. Μόλις ανακοινώθηκαν τα σχέδιά του για τη νέα πολική αποστολή, λέγεται ότι ο Ίταλο Μπάλμπο σχολίασε: «Αφήστε τον να πάει, γιατί δεν είναι δυνατό να επιστρέψει ζωντανός για να συνεχίσει να μάς ενοχλεί.»
Το αερόπλοιο «Ιταλία», σχεδόν πανομοιότυπο με το «Νορβηγία», ολοκληρώθηκε αργά και εξοπλίσθηκε για την πολική αυτή πτήση το 1927-28. Μέρος της δυσκολίας ήταν η συγκέντρωση ιδιωτικής χρηματοδοτήσεως για την κάλυψη του κόστους της αποστολής, η οποία τελικώς χρηματοδοτήθηκε από τον δήμο του Μιλάνου. Η ιταλική κυβέρνηση περιόρισε την άμεση συμμετοχή της στην παροχή και αποστολή του γηραλέου ατμόπλοιου «Città di Milano» στο Αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ ως σκάφους υποστηρίξεως, με κυβερνήτη τον Τζουζέππε Ρομάνια.
Αυτή τη φορά το αερόπλοιο χρησιμοποίησε ένα γερμανικό υπόστεγο στο Στολπ (το σημερινό Σγουπσκ της Πολωνίας) καθ' οδόν προς το Σβάλμπαρντ και τον πυλώνα στο Βάντσε (βόρεια Νορβηγία). Στις 23 Μαΐου 1928, μετά από μια εξαιρετική πτήση διάρκειας 69 ωρών προς την ομάδα των νησιών της Αρκτικής, το «Ιταλία» ξεκίνησε την πτήση του προς τον Βόρειο Πόλο με τον Νόμπιλε ως αρχηγό της αποστολής και πιλότο συνάμα. Στις 24 Μαΐου το αερόπλοιο έφτασε στον Πόλο και είχε ήδη γυρίσει προς τα πίσω, προς το Σβάλμπαρντ, όταν έπεσε σε θύελλα. Στις 25 Μαΐου το «Ιταλία» έπεσε πάνω στους πάγους, λιγότερο από 30 χιλιόμετρα βόρεια του νησιού «Βορειοανατολική Γη» του Σβάλμπαρντ. Από τους 16 άνδρες του πληρώματος οι δέκα ρίχτηκαν στον πάγο, καθώς η γόνδολα αποκόπηκε. Τα υπόλοιπα 6 μέλη παγιδεύθηκαν πάνω στην υπερδομή-αερόστατο, καθώς αυτή ανέβαινε ακυβέρνητη προς τον ουρανό εξαιτίας της απώλειας του βάρους της γόνδολας. Η τύχη αυτών των έξι ανδρών παραμένει άγνωστη. Ο ένας από τους δέκα άνδρες στον πάγο, ο Πομέλλα, πέθανε από τη συντριβή. Ο ίδιος ο Νόμπιλε έσπασε ένα χέρι, ένα πόδι και ένα πλευρό, ενώ τραυματίσθηκε και στο κεφάλι. Ο Τσετσιόνι είχε δύο άσχημα σπασμένα πόδια, ο Μάλμγκρεν υπέστη σοβαρό τραυματισμό στον ώμο και υποψία τραυματισμού του ενός νεφρού και ο Ζάππι είχε αρκετά σπασμένα πλευρά.
Το πλήρωμα κατάφερε να διασώσει πολλά αντικείμενα από τη γόνδολα, συμπεριλαμβανομένου ενός πομποδέκτη ασυρμάτου, μιας τέντας που αργότερα έβαψε κόκκινη ώστε να είναι ορατή από μακριά και, το σημαντικότερο, κούτες με τρόφιμα και εξοπλισμό επιβιώσεως, τις οποίες κατάφερε να πετάξει με ετοιμότητα ο μηχανικός Έττορε Αρντουίνο στον πάγο, προτού αυτός και οι πέντε σύντροφοί του χαθούν πάνω στην υπερδομή του αερόπλοιου, παρασυρόμενοι από τον άνεμο. Καθώς περνούσαν οι μέρες, ο παρασυρόμενος θαλάσσιος πάγος μετέφερε τους δέκα επιζήσαντες προς τα μικρά νησιά Φόυν και Μπροχ του Αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ.
Λίγες ημέρες μετά το δυστύχημα, ο Σουηδός μετεωρολόγος Φιν Μάλμγκρεν, καθώς και ο δεύτερος και ο τρίτος στην ιεραρχία Μαριάνο και Ζάππι απεφάσισαν να χωρίσουν από την ομάδα και να κατευθυνθούν προς την ξηρά. Ο Μάλμγκρεν, ο οποίος ήταν τραυματίας, αποδυναμωμένος και, σύμφωνα με τους συντρόφους του, εξακολουθούσε να καταθλιμμένος για τις μετεωρολογικές του συμβουλές που πίστευε ότι συνέβαλαν στη συντριβή, ζήτησε από τους δύο Ιταλούς συντρόφους του να συνεχίσουν χωρίς αυτόν. Αυτοί οι δύο παραλήφθηκαν αρκετές εβδομάδες αργότερα από το σοβιετικό παγοθραυστικό «Κρασίν». Ωστόσο, υπήρξαν επίμονες φήμες ότι ο Μάλμγκρεν δολοφονήθηκε και το κρέας του φαγώθηκε από τους πεινασμένους Μαριάνο και Ζάππι.
Η αμφιλεγόμενη «έρευνα και διάσωση»
Μετά από ένα μήνα απομονώσεως για τους επιζήσαντες του «Ιταλία», το πρώτο αεροπλάνο έρευνας και διάσωσης, ένα σουηδικό αεροπλάνο με σκι, με πιλότο τον ανθυποσμηναγό Έιναρ Λούντμποργ και με τον ανθυποσμηναγό Σύμπεργ ως παρατηρητή, προσγειώθηκε κοντά στο σημείο της συντριβής. Ο Νόμπιλε είχε προετοιμάσει ένα λεπτομερές σχέδιο εκκενώσεως, με τον βαρύτερα τραυματισμένο άνδρα (τον βαρύ μηχανικό Τσετσιόνι) στην κορυφή του καταλόγου και τον εαυτό του τέταρτο, με τον πλοηγό (τον Βιλιέρι) και τον χειριστή του ασυρμάτου (τον Μπιάτζι) ως αντίστοιχα πέμπτο και έκτο. Ωστόσο, ο Λούντμποργ αρνήθηκε να πάρει οποιονδήποτε άλλον εκτός από τον Νόμπιλε. Υπεστήριξε ότι το αεροπλάνο μπορούσε να πάρει μόνο έναν, και ότι ο άλλος σοβαρά τραυματισμένος άνδρας ήταν τόσο βαρύς, που ο Λούντμποργ δεν ήταν σίγουρος ότι θα μπορούσε να απογειωθεί. Πράγματι, ο Νόμπιλε μεταφέρθηκε πρώτος στο νησί Ρυς, στην κατασκήνωση βάσεως των προσπαθειών διάσώσεως της Σουηδίας και της Φινλανδίας. Όταν ο Λούντμποργ επέστρεψε μόνος του για να πάρει έναν δεύτερο επιζώντα, συνέτριψε το αεροπλάνο του κατά την προσγείωση και παγιδεύθηκε έτσι μαζί με τους άλλους πέντε.
Τελικώς ο Νόμπιλε έφθασε στο «Città di Milano», όπου, καθώς εξιστόρησε αργότερα, απογοητεύθηκε από την ανικανότητα που βρήκε. Οι προσπάθειές του να βοηθήσει στον συντονισμό της διεθνούς προσπάθειας διάσωσης εμποδίσθηκαν και όταν απείλησε να φύγει, τέθηκε υπό εικονική σύλληψη από τον πλοίαρχο Ρομάνια. Τα μηνύματά του προς τους επιζώντες που βρίσκονταν ακόμα στον πάγο, καθώς και σε διάφορα πρόσωπα που εμπλέκονταν στη διάσωση, λογοκρίθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Αναφέρθηκε λανθασμένα σε φασιστικές ιταλικές εφημερίδες ότι η δική του εκκένωση ήταν «προφανές σημάδι δειλίας». Μετά από 48 ημέρες στον πάγο, οι τελευταίοι πέντε άνδρες του πληρώματός του διασώθηκαν από το σοβιετικό παγοθραυστικό «Κρασίν». Ο Νόμπιλε επέμεινε ότι ήθελε να συνεχίσει την αναζήτηση για τα έξι μέλη του πληρώματος που παρασύρθηκαν με το αερόπλοιο, αλλά διατάχθηκε να επιστρέψει στη Ρώμη μαζί με τους άλλους.
Διακόσιες χιλιάδες Ιταλοί που ζητωκραύγαζαν υποδέχθηκαν τον Νόμπιλε και το πλήρωμά του κατά την άφιξή τους στη Ρώμη στις 31 Ιουλίου. Αυτή η επίδειξη δημοφιλίας ήταν απροσδόκητη από τους επικριτές του Νόμπιλε, οι οποίοι είχαν διασπείρει στον ξένο και εγχώριο τύπο κατηγορίες εναντίον του. Ο πληγωμένος Νόμπιλε δεν δίστασε να εκφράσει τα παράπονά του. Σε μια συνάντηση με τον Μπενίτο Μουσολίνι, προσέβαλε τον δικτάτορα, αναφέροντας αναλυτικά και λεπτομερώς τα παράπονά του. Η επίσημη έρευνα και η αμηχανία για τη συντριβή έδωσαν στους εχθρούς του Νόμπιλε την ευκαιρία που αναζητούσαν: η ευθύνη για την καταστροφή ρίχτηκε στους ώμους του και κατηγορήθηκε ότι εγκατέλειψε τους άνδρες του στον πάγο - κατηγορίες που θα περνούσε το υπόλοιπο της ζωής του προσπαθώντας να τις αναιρέσει. Ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τα πορίσματα, ο Νόμπιλε παραιτήθηκε από την αεροπορία τον Μάρτιο του 1929. Αντιμετώπισε μια περαιτέρω δοκιμασία με τον πρόωρο θάνατο της συζύγου του Καρλόττας, τον Ιούλιο του 1934.
Μια «εξαιρετικά ευφάνταστη δραματοποιημένη εκδοχή» των γεγονότων του δυστυχήματος και της διασώσεως είναι η κινηματογραφική ταινία του 1969 με τίτλο «Η κόκκινη τέντα». Η ταινία ήταν συμπαραγωγή Ιταλίας και Σοβιετικής Ενώσεως, και σε αυτή πρωταγωνιστούσαν ο Πίτερ Φιντς ως Νόμπιλε, ο Σον Κόνερι ως Άμουνδσεν και ο Χάρντι Κρούγκερ ως Λούντμποργ.
Τα μετέπειτα
Το 1931 ο Νόμπιλε έφυγε από την Ιταλία για να εργασθεί για τα επόμενα τέσσερα χρόνια στη Σοβιετική Ένωση, στο σοβιετικό πρόγραμμα ημιάκαμπτων αερόπλοιων. Λίγες λεπτομέρειες του σοβιετικού προγράμματος αερόπλοιων είναι γνωστές, αλλά υπάρχει μια προφανής επιρροή του Νόμπιλε στο σχεδιασμό των μοντέλων USSR-V5 και SSSR-V6 OSOAVIAKhIM. Επέστρέψε στην Ιταλία για να διδάξει τον Δεκέμβριο του 1936, προτού μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1939 για να διδάξει αεροναυτική στο Πανεπιστήμιο Λιούις στη Ρόμηοβιλ του Ιλινόι, κοντά στο Σικάγο. Βρισκόταν εκεί όταν η Ιταλία βρέθηκε σε εμπόλεμη κατάσταση με τις ΗΠΑ, ωστόσο όχι μόνο του επετράπη να παραμείνει στις ΗΠΑ, αλλά του προσφέρθηκε και η αμερικανική υπηκοότητα. Εκείνος όμως απέρριψε την προσφορά υπηκοότητας των ΗΠΑ και επέστρεψε στην Ιταλία τον Μάιο του 1942. Μετά από μια σύντομη παραμονή στη Ρώμη, μετακόμισε στην Ισπανία, όπου παρέμεινε μέχρι την παράδοση της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του 1943. Επέστρεψε στη Ρώμη μόλις αυτή απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς, για να φροντίσει για την ασφάλεια του μοναδικού τέκνου του, της Μαρίας (γεννήθηκε το 1921).
Το 1945 η ιταλική πολεμική αεροπορία απάλλαξε τον Νόμπιλε από όλες τις κατηγορίες που αφορούσαν τη συντριβή του «Ιταλία», και όχι μόνο τον επανέφερε στον προηγούμενο βαθμό του του υποπτεράρχου, αλλά τον προήγαγε αντιπτέραρχο και του απέδωσε τους μισθούς που είχε χάσει αναδρομικά από το 1928. Το επόμενο έτος εξελέγη στη Συντακτική Συνέλευση ως ανεξάρτητος υποψήφιος στους καταλόγους του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Επέστρεψε στο αγαπημένο του Πανεπιστήμιο της Νάπολης, όπου δίδαξε και έγραψε για τις περιπέτειές του, μέχρι τη συνταξιοδότησή του. Νυμφεύθηκε και πάλι, αυτή τη φορά με την Γκέρτρουντ Στολπ, μια Γερμανίδα που είχε συναντήσει στην Ισπανία, η οποία αργότερα έγινε η επικεφαλής βιβλιοθηκονόμος στον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ στη Ρώμη.
Ο Ουμπέρτο Νόμπιλε απεβίωσε στη Ρώμη σε ηλικία 93 ετών, έχοντας προλάβει να εορτάσει τις πεντηκοστές επετείους των δύο πολικών αποστολών του. Η σορός του είναι θαμμένη στο Κοιμητήριο Φλαμίνιο της Ρώμης. Το Ιταλικό Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας στη Βίνια ντι Βάλλε (έξω από τη Ρώμη) διατηρεί μια μεγάλη μόνιμη έκθεση για τα επιτεύγματά του. Επιπλέον, το Μουσείο «U. Nobile» στη γενέτειρά του πόλη Λάουρο συλλέγει τα έγγραφα και τα αναμνηστικά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξερευνητές των πολικών περιοχών Κατηγορία:Ιταλοί εξερευνητές Κατηγορία:Ιταλοί αεροπόροι
Πολιτική κρίση στη Μαδαγασκάρη (2009)
200px|thumb|right|Διαδηλωτές στο Ανταναναρίβο στις 26 Ιανουαρίου του 2009. Η πολιτική κρίση στη Μαδαγασκάρη του 2009  ξεκίνησε έπειτα από μία σειρά αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, που ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 2009 εναντίον της κυβέρνησης του προέδρου Μαρκ Ραβαλομανάνα. Οι διαμαρτυρίες εξελίχθηκαν σε βία και κορυφώθηκαν με την κατάληψη της εξουσίας από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, με τη βοήθεια του στρατού, έπειτα από τον εξαναγκασμό του Ραβαλομανάνα σε παραίτηση. Οργανωτής των διαδηλώσεων ήταν ο κύριος αντίπαλος του προέδρου Ραβαλομανάνα, ο Αντρί Ραζοελίνα, δήμαρχος της πρωτεύουσας Ανταναναρίβο, ο οποίος καθαιρέθηκε τον Φεβρουάριο του 2009. Τουλάχιστον 100 άνθρωποι βρήκαν το θάνατο στη νησιωτική χώρα κατά τους δύο μήνες των ταραχών.
Οι διαδηλώσεις αυτές θεωρήθηκαν η σοβαρότερη πρόκληση για την κυβέρνηση του Ραβαλομανάνα από τότε που ανήλθε στην εξουσία, το 2002. Σύμφωνα με κυβερνητική δήλωση, ο πρόεδρος είχε υποσχεθεί να αποκαταστήσει την τάξη "με οποιοδήποτε τίμημα". Στο μεταξύ ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Ραζοελίνα ζήτησε τη διάλυση της κυβέρνησης και το σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης με τον ίδιο επικεφαλής. Στις 7 Φεβρουαρίου τουλάχιστον 50 άνθρωποι σκοτώθηκαν και εκατοντάδες τραυματίστηκαν στη διάρκεια μιας διαδήλωσης, όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ. Έναν μήνα μετά, εκδηλώθηκε ανταρσία του στρατού και στις 16 Μαρτίου άρματα μάχης κατέλαβαν το προεδρικό μέγαρο, σε μία κίνηση που καταδικάστηκε από την Αφρικανική Ένωση ως "απόπειρα πραξικοπήματος". Τελικά, στις 17 Μαρτίου ο πρόεδρος Ραβαλομανάνα παραιτήθηκε και παρέδωσε την εξουσία στο στρατό, ο τελευταίος όμως μεταβίβασε τις εξουσίες στον ηγέτη της αντιπολίτευσης, Ραζοελίνα. Η Διεθνής Κοινότητα αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη νέα κυβέρνηση.
Οι ρίζες της κρίσης
thumb|Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης και ένας από τους δύο πρωταγωνιστές της κρίσης, [[Αντρί Ραζοελίνα.]] thumb|Ο έτερος πρωταγωνιστής της κρίσης, πρόεδρος Μαρκ Ραβαλομανάνα. Ο Μαρκ Ραβαλομανάνα ανέλαβε πρόεδρος το 2002. Κέρδισε επανεκλογή το 2007. Ο Αντρί Ραζοελίνα έγινε αντίπαλος της κυβέρνησης του Ραβαλομανάνα από τότε που εξελέγη δήμαρχος του Ανταναναρίβο, το Δεκέμβριο του 2007.
Οι σχέσεις του Ραζοελίνα με την κυβέρνηση της Μαδαγασκάρης επιδεινώθηκαν περαιτέρω στις 13 Δεκεμβρίου του 2008, όταν η κυβέρνηση έκλεισε τον τηλεοπτικό σταθμό του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο Ραζοελίνα. Ο σταθμός έκλεισε επειδή είχε μεταδώσει μια συνέντευξη με τον εξόριστο πρώην πρόεδρο, Ντιντιέ Ρατσιράκα. Ο Ραζοελίνα, γνωστός με το παρατσούκλι "ΤGV" (τρένο υψηλής ταχύτητας), πρώην ντι τζέι, καταγγέλλει την κυβέρνηση για παραβίαση της ελευθερίας έκφρασης και για έλλειψη δημοκρατίας, όπως επίσης ότι ξεπούλησε τα κρατικά εδάφη, ενοικιάζοντας 30.000.000 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης της χώρας στην κορεάτικη εταιρία Daewoo για 99 χρόνια.
Διαμαρτυρίες
thumb|left|160px|Επίκεντρο των διαδηλώσεων είναι η [[Ανταναναρίβο, πρωτεύουσα της νησιωτικής χώρας.]] Ο Ραζοελίνα ζήτησε να γίνει γενική απεργία το Σαββατοκύριακο της 24–25 Ιανουαρίου του 2009 στην πρωτεύουσα Ανταναναρίβο, εναντίον του προέδρου Ραβαλομανάνα, τον οποίο αποκάλεσε δικτάτορα. Ο Ραβαλομανάνα, ο οποίος βρισκόταν σε περιφερειακή διάσκεψη στη Νότια Αφρική, διέκοψε την επίσκεψή του και επέστρεψε αεροπορικώς στη Μαδαγασκάρη. Σε δήλωσή του, ο Ραβαλομανάνα κατηγόρησε το δήμαρχο της πρωτεύουσας για απόπειρα πραξικοπήματος."
Στις 26 Ιανουαρίου του 2009 οι διαδηλώσεις έλαβαν βίαιη τροπή. Οι διαδηλωτές πυρπόλησαν το κτήριο του κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού και κατέλαβαν τον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο Ραβαλομανάνα. Παράλληλα, προέβησαν σε εκτεταμένες λεηλασίες καταστημάτων και επιχειρήσεων σε όλη την πόλη.
Στις 3 π.μ. στις 26 Ιανουαρίου ένοπλοι πράκτορες ασφαλείας της κυβέρνησης φέρονται να εξουδετέρωσαν τον αναμεταδότη του ιδιωτικού ραδιοσταθμού Viva Radio, του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο Ραζοελίνα.
Στο Ανταναναρίβο δύο κυβερνητικοί ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί λεηλατήθηκαν από τους διαδηλωτές. Πρόκειται για κτήρια της κρατικής ραδιοφωνίας και της δημόσιας τηλεόρασης (Radio Nationale Malgache και Télévision Nationale Malgache). Στη συνέχεια πυρπολήθηκε από διαδηλωτές το Μαλαγασικό Σύστημα Μεταδόσεων, ένας ιδιωτικός σταθμός που ανήκει στον πρόεδρο Ραβαλομανάνα. Κατά τις συγκρούσεις που ακολούθησαν την επίθεση αυτή στο σταθμό, σκοτώθηκαν ένας αστυνομικός και ένας διαδηλωτής ηλικίας 14 ετών.
Τουλάχιστον 25 άνθρωποι βρέθηκαν νεκροί στα αποκαΐδια ενός λεηλατημένου και πυρπολημένου καταστήματος στο κέντρο της Ανταναναρίβο. Τα πτώματα πιστεύεται ότι ανήκαν σε άτομα που έκαναν λεηλασία στο κατάστημα και παγιδεύτηκαν στις φλόγες όταν υποχώρησε η στέγη του.
Ο Ρωμαιοκαθολικός καρδινάλιος της Ανταναναρίβο, Αρμάν Ραζαφιντραταντρά κάλεσε σε αυτοσυγκράτηση, ενώ οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας πέρασαν τα όρια της πρωτεύουσας. Σύμφωνα με αναφορές, όλοι οι ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί - κρατικοί και ιδιωτικοί- σταμάτησαν να εκπέμπουν στη χώρα, εκτός από το Radio Don Bosco, για τη λειτουργία του οποίου ευθύνεται το θρησκευτικό τάγμα των Σαλεσιανών (Salesians του Don Bosco).
Ο Ραζοελίνα δήλωσε στις 31 Ιανουαρίου ότι αναλαμβάνει τον έλεγχο της χώρας λόγω αποτυχίας του Ραβολομανάνα να αναλάβει τις ευθύνες του. Ο ίδιος τόνισε ότι θα ζητούσε από το Κοινοβούλιο την άμεση παραίτηση του προέδρου και επίσης το κλείσιμο όλων των υπουργείων ανάμεσα στα άλλα. Μια νέα προσωρινή κυβέρνηση θα σχηματιζόταν με σεβασμό στο Σύνταγμα και οι επόμενες προεδρικές εκλογές θα διεξάγονταν σε 2 χρόνια. Την ίδια μέρα ο Ραβολομανάνα δήλωσε ότι "παραμένει ακόμα πρόεδρος στη χώρα" και ότι "θα έκανε ότι ήταν απαραίτητο για την ανάπτυξη του κράτους".
Στις 2 Φεβρουαρίου οι ηγέτες της αντιπολίτευσης συμμάχησαν με τον Ραζοελίνα και κατέθεσαν αίτηση στο Συνταγματικό Δικαστήριο, ζητώντας την καθαίρεση του Ραβολομανάνα. Μία ημέρα μετά ο δήμαρχος δήλωσε στη διάρκεια πορείας ότι θα ανακοίνωνε το νέο κυβερνητικό σχήμα στις 7 Φεβρουαρίου. Το Συνταγματικό Δικαστήριο έκρινε ότι δεν είχε την εξουσιοδότηση να καθαιρέσει τον πρόεδρο, καθώς αυτή ανήκε στο Κοινοβούλιο. Επίσης στις 3 Φεβρουαρίου απολύθηκε ο δήμαρχος Ραζοελινά και αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Γκι Ραντριαναριζόα (Guy Randrianarisoa) διορίστηκε στη θέση του. Ο έκπτωτος δήμαρχος εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι ο λαός θα ήταν αντίθετος στην απόφαση αυτή.
Ακολούθησε και νέα πορεία στις 4 Φεβρουαρίου, στην οποία έλαβαν μέρος περί τα 1.500 άτομα. Κατά τη διαδήλωση εκείνη, ο Ραζοελίνα διόρισε ως διάδοχό του στη δημαρχία τη Μισέλ Ρατσιβαλάκα και της έδωσε το δημαρχιακό κασκόλ.
Πυροβολισμοί και νεκροί της 7ης Φεβρουαρίου
Στις 7 Φεβρουαρίου του 2009 έγινε αντικυβερνητική διαδήλωση της αντιπολίτευσης με συμμετοχή σχεδόν 20.000 ατόμων. Οι διαδηλωτές άρχισαν να πορεύονται προς το Ανάκτορο Αμποχιτσοροχίτρα όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ. Είκοσι τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν και 83 τραυματίστηκαν σύμφωνα με τις πρώτες αναφορές. Επίσης, έγιναν και λεηλασίες. Την επομένη ημέρα ανακοινώθηκε ότι ο αριθμός των νεκρών είχε αυξηθεί σε τουλάχιστον 50, με τους γιατρούς να υπολογίζουν σε 180 τα άτομα που έφτασαν στο κυριότερο νοσοκομείο της πόλης, το Ραβοαχανγκί Αντριαναβαλόνα. Μια δημοσιογράφος στην πόλη ανέφερε ότι το νεκροτομείο ήταν γεμάτο και δεν υπήρχε χώρος για περισσότερους τραυματίες στο νοσοκομείο.
Ο έκπτωτος δήμαρχος Ραζοελίνα υποσχέθηκε να συνεχιστούν οι διαδηλώσεις και η κυβέρνηση κατηγόρησε την αντιπολίτευση για τα επεισόδια. Επίσης στις 7 Φεβρουαρίου, ο Ραζοελινά διόρισε σκιώδη πρωθυπουργό το Ροϊντεφό Μονζά (Roindefo Monja), υπό προσωρινή αρχή. Επισκεπτόμενος τους τραυματίες στις 8 Φεβρουαρίου, ο Ραζοελίνα επανέλαβε ότι ο αγώνας θα συνεχιζόταν και ζήτησε να κηρυχθεί η 9η Φεβρουαρίου ημέρα εθνικού πένθους για τα θύματα της καταστολής.
Λίγες ημέρες μετά το τραγικό γεγονός με τους νεκρούς από τους πυροβολισμούς των δυνάμεων ασφαλείας η υπουργός Άμυνας Σεσίλ Μανοροαντά, η οποία ήταν και η πρώτη γυναίκα στο αξίωμα αυτό στη νησιωτική χώρα, παραιτήθηκε.
Ο Τύπος άρχισε ήδη να καταγγέλλει την κυβερνητική καταστολή και στις 10 Φεβρουαρίου ο Ραζοελίνα, σε ομιλία του ενώπιον γύρω στους 5.000 υποστηρικτών του, ζήτησε να διεξαχθεί γενική απεργία την επόμενη ημέρα. Ο Ροϊντεφό ανακοίνωσε το διορισμό 4 υπουργών για την προσωρινή του κυβέρνηση και δήλωσε ότι οι υπόλοιποι θα διορίζονταν ως το τέλος της εβδομάδας. Στο μεταξύ, τόσο ο Ραβαλομανάνα όσο και ο Ραζοελίνα αποδέχτηκαν την έναρξη συνομιλιών καταρχήν. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης είπε ότι θα προσέλθει σε διάλογο υπό τον όρο να διεξαχθούν εκ νέου προεδρικές εκλογές ή να σχηματιστεί προσωρινή κυβέρνηση.
Στις 11 Φεβρουαρίου του 2009 έγινε διαδήλωση υποστήριξης προς την κυβέρνηση του Ραβαλομανάνα στο στάδιο Μαχαμαζίνα, με συμμετοχή 30.000 ατόμων.
Στο αντίπαλο στρατόπεδο, ο Ραζοελίνα υποσχέθηκε τη συνέχιση του αγώνα σε διαδήλωση στις 17 Φεβρουαρίου και την ίδια ημέρα έγιναν καθιστικές διαμαρτυρίες από υποστηρικτές της αντιπολίτευσης κοντά σε σημαντικά υπουργεία. Εκ μέρους της κυβέρνησης, ο υπουργός Άμυνας Ραναϊβονιαρίβο προσκάλεσε τον Ροϊντεφό σε συνομιλίες. Οι οπαδοί του Ραζοελινά κατέλαβαν αρκετά υπουργεία στις 19 Φεβρουαρίου, αλλάζοντας τις κλειδαριές και εγκατέστησαν τους δικούς τους υπουργούς. Στο μεταξύ ο Μαρκ Ραβαλομανάνα διόρισε νέο υπουργό Εσωτερικών τον πρώην αρχηγό της αστυνομίας, Ραμπένζα Σεχενοαριζόα. Ο προκάτοχός του, Ζερβέ Ρακοτονιρίνα, θεωρήθηκε ότι αποχώρησε από την κυβέρνηση για λόγους υγείας. Μερικές ώρες μετά την εγκατάστασή τους στα υπουργεία, οι υπουργοί του Ραζοελίνα απομακρύνθηκαν από τα υπουργεία με επέμβαση των δυνάμεων ασφαλείας τα ξημερώματα της 20ης Φεβρουαρίου. Γύρω στους 50 οπαδοί του έκπτωτου δημάρχου συνελήφθησαν.
Ο Ραβολομανάνα συναντήθηκε με το Ραζοελίνα στις 21 Φεβρουαρίου για σχεδόν 45 λεπτά. Η συνάντηση αυτή οργανώθηκε από το Συμβούλιο Χριστιανικών Εκκλησιών της Μαδαγασκάρης. Αμφότεροι οι άνδρες συμφώνησαν σε σχέδιο πέντε σημείων για την εκτόνωση της κρίσης. Η εν λόγω συνάντηση θεωρήθηκε αρχικά προάγγελος της έναρξης πιο εποικοδομητικού διαλόγου. Στις 23 Φεβρουαρίου οι δυο τους είχαν νέα σχεδόν ωριαία συνάντηση και ακολούθησε μία τρίτη συνάντηση την επόμενη ημέρα. Ωστόσο, ο Ραβαλομανάνα δεν προσήλθε στην προγραμματισμένη συνάντηση, στις 25 Φεβρουαρίου, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί από τις συνομιλίες ο Ραζοελίνα. Ο μεσολαβητής Οντόν Ραζανακολόνα παραιτήθηκε από τις διαπραγματεύσεις, καθώς οι συνομιλίες ανάμεσα στις δύο πλευρές ήταν άκαρπες και αδιέξοδες. Στις 26 του μηνός έγινε διαδήλωση διαμαρτυρίας στο Ανταναναρίβο, που διαλύθηκε από τις δυνάμεις ασφαλείας. Σε μια ακόμη διαδήλωση, αυτή τη φορά στην πόλη Φιαναραντσόα, στις 27 Φεβρουαρίου, αναφέρθηκαν 2 νεκροί και 12 σοβαρά τραυματίες.
Ανταρσία του στρατού, Μάρτιος 2009
Στις 8 Μαρτίου του 2009 εκδηλώθηκε ανταρσία σε στρατόπεδο της επαρχίας Σοανιεράνα κοντά στην πρωτεύουσα Ανταναναρίβο, καθώς ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Ραζοελίνα, έμεινε κρυμμένος για δεύτερη συνεχή ημέρα, μετά την καταστολή του αντικυβερνητικού κινήματός του. Αργότερα έγινε γνωστό ότι ο πρώην ντι τζέι κατέφυγε στη γαλλική πρεσβεία. Οι στασιαστές αντιτάχθηκαν στη χρήση βίας κατά της αντιπολίτευσης και πραγματοποίησαν περιπολία σε μία από τις κυριότερες οδικές αρτηρίες που οδηγούν έξω από την πόλη προς το προεδρικό μέγαρο, αφότου κυκλοφόρησαν φήμες ότι η προεδρική φρουρά ετοιμαζόταν για επίθεση στο στρατόπεδο Κάπσατ. Στις 9 Μαρτίου έγινε γνωστό ότι είχαν σκοτωθεί 4 άτομα κατά τις συγκρούσεις από τις 4 Μαρτίου. Ο υπουργός Άμυνας τόνισε ότι ο στρατός δεν πρέπει να διαιρεθεί από την κρίση και απείλησε με στρατιωτικά μέτρα εναντίον των στασιαστών. Οι δυτικοί αναλυτές προέβλεπαν ότι η κατάσταση στο νησί μπορεί μόνο να επιλυθεί όταν ο στρατός αποφασίσει να συμμετέχει στην αντιπολίτευση η να παραμείνει πιστός στον πρόεδρο. Ο απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών, Τιεμπιλέ Ντραμέ δήλωσε στις 9 Μαρτίου ότι ο ΟΗΕ έθεσε τον Ραζοελίνα υπό την προστασία του σε διπλωματική κατοικία. Το Γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε στις 10 Μαρτίου ότι ο Ραζοελίνα είχε φύγει από την κατοικία του Γάλλου πρέσβη.
Στις 10 Μαρτίου του 2009 ο αρχηγός του στρατού, Εντμόν Ραζολομαχαντρί έδωσε διορία 72 ωρών προς τους πολιτικούς ηγέτες να επιλύσουν τις διαφορές τους, απειλώντας να αναλάβουν δράση οι ένοπλες δυνάμεις αν αυτό δε συνέβαινε. Την ίδια ημέρα ο Υπουργός Άμυνας Ραναϊβονιαρίβο ανακοίνωσε την παραίτησή του λίγο μετά την επίσκεψη μερικών αξιωματικών στο γραφείο του. Οι αξιωματικοί αυτοί απείλησαν να αυτομολήσουν προς την πλευρά του Ραζοελινά. Μια ημέρα μετά στρατιώτες που ήταν προσκείμενοι στην αντιπολίτευση κατέλαβαν το αρχηγείο του στρατού και εξανάγκασαν σε παραίτηση τον Ραζολομαχαντρί. Οι αναλυτές έκαναν λόγο για πιθανότητα εμφυλίου πολέμου στο νησί. Στη θέση του Ραζολομαχαντρί διορίστηκε ο Αντρέ Αντριαριζαονά, ο οποίος δήλωσε ότι ο στρατός θα κρατούσε ουδέτερη στάση. Με τον τρόπο αυτό ανακλήθηκε η προθεσμία 72 ωρών που είχε δοθεί στους δύο άνδρες για την επίλυση της κρίσης. Εκπρόσωπος του Ραζοελινά ανακοίνωσε στις 11 Μαρτίου ότι ο ηγέτης της αντιπολίτευσης δεν είχε την πρόθεση να λάβει μέρος σε συνομιλίες, που ήταν προγραμματισμένες για την επόμενη ημέρα. Λίγο μετά το Χριστιανικό Συμβούλιο των Εκκλησιών γνωστοποίησε την καθυστέρηση στις συνομιλίες.
Στις 12 Μαρτίου του 2009 η αντιπολίτευση ανέλαβε τον έλεγχο του Υπουργείου Οικονομικών με την υποστήριξη των ενόπλων δυνάμεων ενώ ο πρωθυπουργός είχε δεκάλεπτη συνάντηση με τον "σκιώδη πρωθυπουργό" του Ραζοελινά. Ο τελευταίος ανέφερε ότι ο Σαρλ Ραμπεμανανζαρά είχε συμφωνήσει να δοθεί η πρωθυπουργία στον υποστηρικτή του Ραζοελίνα. Την επόμενη ημέρα ο αρχηγός της αστυνομίας ανέφερε ότι υπάκουε σε διαταγές του Αντρέ Αντριαριζαονά και όχι στο στρατηγό που διόρισε ο πρόεδρος Ραβαλομανάνα. Συνακόλουθα, στις 13 Μαρτίου του 2009 αναπτύχθηκαν στρατιώτες με τανκς στην πρωτεύουσα κοντά στο προεδρικό μέγαρο (Μέγαρο Ιαβολόχα) μια μέρα μετά το ραδιοφωνικό διάγγελμα του προέδρου προς τις δυνάμεις ασφαλείας.<ref name="Έθνος">Έθνος, Στα πρόθυρα εμφυλίου η Μαδαγασκάρη, 13 Μαρτίου 2009 Στο διάγγελμα εκείνο ο Ραβολομανάνα κάλεσε το στρατό να προστατεύσουν τους πολίτες, εκπληρώνοντας τις υποχρεώσεις τους. Οι στασιαστές αρνήθηκαν ότι λαμβάνουν εντολές από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης και δήλωσαν αποφασισμένοι να πολεμήσουν κατά των μισθοφόρων που ενδέχεται να προσλάβει ο πρόεδρος της χώρας.
Στις 14 Μαρτίου ανακαταλήφθηκε το γραφείο του πρωθυπουργού από δυνάμεις της αντιπολίτευσης και ο Ραζοελίνα έδωσε διορία 4 ωρών στον πρόεδρο να αποχωρήσει με τη θέλησή του. Θα ακολουθούσε έπειτα μαζική πορεία από οπαδούς του Ραζοελίνα προς το προεδρικό μέγαρο με σκοπό την απομάκρυνση του προέδρου Ραβαλομανάνα. Απομακρύνθηκε το ενδεχόμενο να ανατραπεί ο πρόεδρος με στρατιωτικά μέσα. Ο Ραβαλομανάνα έκανε δηλώσεις από το φρουρούμενο μέγαρό του μετά τη λήξη του τελεσιγράφου προς τον πρόεδρο και δήλωσε ότι ήταν ακόμα νόμιμος πρόεδρος, ζητώντας παράλληλα τη διεξαγωγή εθνικής συνδιάσκεψης. Μια ημέρα μετά ο πρόεδρος πρότεινε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος με σκοπό την έξοδο από την κρίση, κατά την οποία βρήκαν το θάνατο περισσότεροι από 135 άνθρωποι μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ο Ραζοελίνα απέρριψε την πρόταση στις 16 Μαρτίου και ζήτησε τη σύλληψη του Ραβαλομανάνα.
Απόπειρα πραξικοπήματος 16ης Μαρτίου και παραίτηση Ραβαλομανάνα
Στις 16 Μαρτίου του 2009 άρματα μάχης εισέβαλαν σε ένα από τα προεδρικά μέγαρα του Ραβαλομανάνα, στο Μέγαρο Αμποχιτσιροχίτρα και το κατέλαβαν στρατιώτες προσκείμενοι στην αντιπολίτευση. Πληροφορίες επίσης έκαναν λόγο για κατάληψη και του κτηρίου της Κεντρικής Τράπεζας. Ο πρόεδρος δε βρισκόταν μέσα στο καταληφθέν κτήριο τη στιγμή εκείνη. Η Αφρικανική Ένωση καταδίκασε την πράξη και τη χαρακτήρισε "απόπειρα πραξικοπήματος". Ο Ραζοελίνα επέμεινε ότι η κατάληψη του προεδρικού μεγάρου δεν ήταν απόπειρα πραξικοπήματος.
Λίγες ώρες αργότερα μεταδόθηκε από το BBC ότι ο Ραβαλομανάνα ετοιμαζόταν να παραιτηθεί και να παραδώσει τις αρμοδιότητες του προέδρου και του πρωθυπουργού σε στρατιωτικό διευθυντήριο με αρχηγό τον Απολίτ Ραμοροζόν Ραριζόν. Ο Ραβαλονανάνα ήδη είχε εγκαταλείψει το προεδρικό του μέγαρο στην Ιαβολόχα και είχε μεταφερθεί σε άγνωστη τοποθεσία. Η στρατιωτική χούντα θα αναλάμβανε να οργανώσει τη διεξαγωγή εκλογών εντός 24 μηνών και να καταρτίσει εκ νέου Σύνταγμα για την "Τέταρτη Δημοκρατία". Ωστόσο, αρχηγός του γενικού επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων της Μαδαγασκάρης δήλωσε ότι ο στρατός υποστήριζε την ανάληψη της εξουσίας από τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, Ραζοελίνα και όχι από τον Απολίτ Ραμαροζόν Ραριζόν. Από την πλευρά της, η Αφρικανική Ένωση δήλωσε ότι ο στρατός δεν πρέπει να παραδώσει την εξουσία στον αρχηγό της αντιπολίτευσης, καθώς δεν θα ήταν κάτι θα εκλαμβανόταν ως αντισυνταγματικό και ως πραξικόπημα.
Ο Ραζοελίνα ανέλαβε μεταβατικός πρόεδρος, επικεφαλής της Ανώτατης Μεταβατικής Αρχής. Το Συνταγματικό Δικαστήριο ενέκρινε την απόφαση να αντικατασταθεί ο πρόεδρος Ραβαλομανάνα από τον ηγέτη της Αντιπολίτευσης. Η ορκωμοσία του έλαβε χώρα στις 21 Μαρτίου του 2009 ενώπιον 40.000 υποστηρικτών του αλλά με την απουσία των ξένων πρεσβευτών. Την ίδια ημέρα στρατεύματα του Ναυτικού ζήτησαν την παραίτηση του Ραζοελίνα ως τις 25 Μαρτίου, απειλώντας με χρήση βίας με σκοπό να προστατευθεί το Σύνταγμα.
Ο Ραβαλομανάνα διόρισε τον Μανανταφί Ρακοτονιρινά, βετεράνο πολιτικό, ως πρωθυπουργό στις 16 Απριλίου του 2009. Την επομένη ημέρα η κυβέρνηση του Ραζοελινά εξέδωσε ένταλμα σύλληψης του Ραβαλομανάνα, κατηγορώντας τον για κακοδιαχείριση δημοσίου χρήματος.
Στις 20 Απριλίου έγινε διαδήλωση χιλιάδων υποστηρικτών του Ραβαλομανάνα, με αίτημα την επαναλειτουργία δύο ραδιοφωνικών σταθμών (Radio Fahazavana και Radio Mada), που έκλεισαν από την κυβέρνηση. Στις συγκρούσεις με την αστυνομία σκοτώθηκαν δύο διαδηλωτές και τουλάχιστον 10 τραυματίστηκαν. Λίγο αργότερα, ο πρωθυπουργός του Ραζοελινά, Μονζά Ροϊντεφό, ανακοίνωσε την απαγόρευση των διαδηλώσεων, μη εξαιρουμένων και εκείνων που ήταν προς υποστήριξη του Ραζοελινά. Παρά την απαγόρευση, στις 22 Απριλίου έγινε διαδήλωση και σε αυτήν πήραν μέρος λιγότερα άτομα από όσα ήταν στις προηγούμενες διαδηλώσεις.
Στις 23 Απριλίου έγιναν λεηλασίες καταστημάτων και πυρπολήσεις οχημάτων στο Ανταναναρίβο. Η αστυνομία έκανε χρήση δακρυγόνων και όπλων για να διαλύσει τους διαδηλωτές, ενώ συνελήφθησαν 6 άτομα.
Μετά το διορισμό του στην πρωθυπουργία από τον Ραβολομανάνα, ο Ρακοτονιρινά ξεκίνησε να εργάζεται στο ξενοδοχείο Κάρλτον του Ανταναναρίβο και διόρισε υπουργούς ώστε να αναλάβουν στην κυβέρνηση στις 28 Απριλίου. Στις 29 Απριλίου ο Ρακοτονιρινά συνελήφθη από στρατιώτες που εισέβαλαν στο ξενοδοχείο και τον βρήκαν κρυμμένο στο μπάνιο. Εκπρόσωπος του Ραζοελινά είχε περιγράψει τον συλληφθέντα πολιτικό ως τον "εγκέφαλο" των πρόσφατων ταραχών.
Διαβουλεύσεις
Στις 9 Απριλίου του 2009 άρχισαν στην πρεσβεία της Σενεγάλης στο Ανταναναρίβο διαβουλεύσεις ανάμεσα στις αντιπροσωπείες του πρώην προέδρου Μαρκ Ραβαλομανάνα και του προσωρινού προέδρου Αντρί Ραζοελίνα, οι οποίες γίνονται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και της Αφρικανικής Ένωσης. Στις διαβουλεύσεις έλαβαν μέρος και οι πρώην πρόεδροι Ντιντιέ Ρατσιράκα και Αλμπέρ Ζαφί. Στόχος των διαβουλεύσεων ήταν η εξασφάλιση συναίνεσης για μια προσωρινή κυβέρνηση στο νησί. Στις 11 Απριλίου αποχώρησε από τις συνομιλίες η αντιπροσωπεία του Ραβαλομανάνα, κάνοντας λόγο για "διάλογο κωφών".
Ο Ραζοελινά ανακοίνωσε στις 13 Μαΐου του 2009 ότι δεν θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές, οι οποίες ορίστηκαν για τον Οκτώβριο, αν και μόνο αν δεν θα είναι υποψήφιοι και οι τρεις πρώην πρόεδροι της χώρας, Μαρκ Ραβαλομανάνα, Ντιντιέ Ρατσιράκα και Αλμπέρ Ζαφί.
Στις 22 Μαΐου έγινε γνωστή η πρόοδος στις συνομιλίες μεταξύ των δύο αντιπάλων. Την ανακοίνωση έκανε ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ, Τιεμπιλέ Ντραμέ. Με βάση τη συμφωνία, θα σχηματιστεί προσωρινή κυβέρνηση και στις επόμενες εκλογές θα είναι υποψήφιοι τόσο ο Ραζοελινά όσο και ο Ραβαλομανάνα. Επίσης, θα συσταθεί επιτροπή αλήθειας και συμφιλίωσης, στα πρότυπα εκείνης της Νότιας Αφρικής. Εκπρόσωποι του Ρατσιράκα έκαναν γνωστό στις 23 Μαΐου ότι θα αποχωρήσουν από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, καθώς θεώρησαν ότι οι συνθήκες δεν ήταν ώριμες για έναν ειρηνικό και εποικοδομητικό διάλογο.
Η Αφρικανική Ένωση διέκοψε επ' αόριστον τις συνομιλίες στις 16 Ιουνίου μετά την αποτυχία των αντιμαχόμενων παρατάξεων να επέλθει συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης κοινής αποδοχής.
Στις 4 Αυγούστου του 2009 ο πρώην πρόεδρος Ρατσιράκα συναντήθηκε με τον πρόεδρο της μεταβατικής αρχής Ραζοελίνα και επίσης με τους Ραβαλομανάνα και Ζαφί, στη διάρκεια του νέου γύρου συνομιλιών στο Μαπούτο της Μοζαμβίκης, με σκοπό τον τερματισμό της πολιτικής κρίσης. Ο πρώην πρόεδρος της Μοζαμβίκης, Ζοακίμ Τσισάνο ήταν ο μεσολαβητής. Το ζήτημα της αμνηστίας του Ρατσιράκα, αναφορικά με την καταδίκη του που τον ανάγκαζε να μην επιστρέψει στη Μαδαγασκάρη, επιλύθηκε κατά την περίοδο των συνομιλιών.
Ο πρωθυπουργός Μονζά Ροϊντεφό παρουσίασε νέα κυβέρνηση (με όλα τα μέλη προσκείμενα στον Ραζοελινά) στις 8 Σεπτεμβρίου του 2009, την οποία όμως απέρριψαν οι ηγέτες της Αναπτυξιακής Κοινότητας των Κρατών της Νότιας Αφρικής (SADC) με το αιτιολογικό ότι παραβίαζε τη συμφωνία του Αυγούστου για κυβέρνηση συνεργασίας.
Κατά την πολιτική κρίση που ξέσπασε το 2009, οι 4 κύριες πολιτικές ομάδες κατέληξαν σε συμφωνία στις 6 Οκτωβρίου του 2009. Με βάση τη συμφωνία, Μεταβατικός Πρόεδρος θα παρέμενε ο Αντρί Ραζοελινά ενώ ο Εζέν Μανγκαλαζά διοριζόταν πρωθυπουργός, σε αντικατάσταση του Μονζά Ροϊντεφό. Ο Μανγκαλαζά ήταν πρόσωπο κοινής αποδοχής και είχε προταθεί από τους υποστηρικτές του πρώην προέδρου Ντιντιέ Ρατσιράκα. Την περίοδο εκείνη ο Μανγκαλαζά θεωρούνταν πρόσωπο με αβέβαια πολιτική ταυτότητα και η επιλογή του για την πρωθυπουργία θεωρήθηκε έκπληξη.
Στις 9 Οκτωβρίου ο Ραζοελινά κατέστησε σαφές ότι θα διόριζε πρωθυπουργό τον Μανγκαλαζά. Ωστόσο, ο Ροϊντεφό αρνήθηκε να παραιτηθεί και στις 10 Οκτωβρίου δήλωσε ότι ηγείτο μιας νόμιμης κυβέρνησης και η αποστολή του συνεχιζόταν. Ο ίδιος τόνισε ότι δεν είχε υπογραφεί η συμφωνία από τους επικεφαλής των πολιτικών παρατάξεων και ότι δεν μπορούσε να ανατραπεί με τη διαμεσολάβηση των ξένων δυνάμεων. Προερχόμενος από το Παρίσι, ο Μανγκαλαζά έφτασε στη Μαδαγασκάρη στις 10 Οκτωβρίου και ο Ραζοελινά, αψηφώντας τις αντιρρήσεις του Ροϊντεφό, τον διόρισε στην πρωθυπουργία αργότερα την ίδια ημέρα.
Στις 7 Νοεμβρίου οι ηγέτες συμφώνησαν στο σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με τον Ραζοελίνα να παραμένει πρόεδρος και να υπάρχουν δύο αντιπρόεδροι, οι Φετιζόν Ρακότο Αντριανιρινά, συνεργάτης του πρώην προέδρου Ραβαλομανάνα και επίσης ο Εμανουέλ Ρακοτοβαχινί, συνεργάτης του πρώην προέδρου Ζαφί. Ο πρωθυπουργός Εζέν Μανγκαλαζά θα παρέμενεμ ως αρχηγός υπουργικού συμβουλίου με 31 μέλη. Με βάση τη συμφωνία συστάθηκε 65μελές συμβούλιο προσωρινών συμβούλων και προσωρινό κοινοβούλιο, απαρτιζόμενο από 258 μέλη.
Ωστόσο, η συμφωνία παρουσίασε δυσκολίες στην εφαρμογή της από τον ίδιο τον Ραζοελινά, ο οποίος διαφώνησε με την αντιπολίτευση στο θέμα των προσώπων που θα απάρτιζαν το υπουργικό συμβούλιο και αποχώρησε από τις συνομιλίες. Στο κλίμα αυτό, ο Ραζοελίνα προκήρυξε βουλευτικές εκλογές για τις 20 Μαρτίου του 2010 και έπαυσε τον πρωθυπουργό Μανγκαλαζά στις 18 Δεκεμβρίου. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο Σεσίλ Μανοροχάντα. Λίγο μετά, στις 21 Δεκεμβρίου, ο Ραζοελίνα εγκατέλειψε την κυβέρνηση συνεργασίας και διόρισε τον Συνταγματάρχη Αλμπέρ Καμίγ Βιτάλ στην πρωθυπουργία.
Ο Βιτάλ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, όπως και η κυβέρνησή του, στις 10 Μαρτίου 2011, σύμφωνα με το σχέδιο της Αναπτυξιακής Κοινότητας της Νότιας Αφρικής (SADC) για να τερματιστεί η πολιτική κρίση στο νησί. Η παραίτηση της κυβέρνησης έγινε αποδεκτή.
Επακόλουθα
Ένα νέο Σύνταγμα εγκρίθηκε με δημοψήφισμα στις 17 Νοεμβρίου 2010. Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 25 Οκτωβρίου 2013 (ο πρώτος γύρος) χωρίς τη συμμετοχή του Ραζοελίνα και του Ρατσιράκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαδαγασκάρη Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες
Ανδρέας Μιχαλιτσιάνος
Γεννήθηκε στην Αίγυπτο, αλλά όταν ήταν μόλις δύο ετών μετακόμισε με την οικογένειά του στη Νέα Υόρκη. Ο πατέρας του, ο Γεράσιμος Μιχαλιτσιάνος, ήταν πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού, στο πλοίο "Foundation Star", όταν αυτό βυθίστηκε κατά τη διάρκεια τυφώνα, στις 24 Σεπτεμβρίου 1952 στα ανοικτά των ακτών της Βιρτζίνια. Ο Γεράσιμος διασώθηκε με μέλη του πληρώματός του, αλλά πέθανε λίγο αργότερα από πνευμονία. Ο Ανδρέας έδειξε από μικρός ενδιαφέρον για την αστρονομία και τη φυσική. Σε ηλικία 16 ετών κέρδισε ένα επιστημονικό διαγωνισμό και το 1968 (21 ετών) πήρε το πτυχίο της Φυσικής από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, εργαζόμενος ταυτόχρονα στο κοντινό Αστεροσκοπείο Κιτ Πηκ για να πληρώσει τα δίδακτρά του.
Ο Ανδρέας Μιχαλιτσιάνος ήταν παντρεμένος και με τη σύζυγό του είχαν τρία παιδιά, δύο κόρες και ένα γιο. Πέθανε μετά από μακρά ασθένεια (όγκο στον εγκέφαλο).
Δείτε επίσης
Το όνομα «Ανδρέας Μιχαλιτσιάνος» δόθηκε προς τιμή του σε ένα από τα ρομποτικά τηλεσκόπια του Αστεροσκοπείου της Εκπαίδευσης «Εύδοξος», στο ελληνικό νησί Κεφαλονιά.
Κατηγορία:Έλληνες αστρονόμοι Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστροφυσικοί Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί επιστήμονες Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:NASA (πρόσωπα)
Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν
Ο Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν (ισπανικά: Juan Antonio Corbalán, γεννήθηκε 3 Αυγούστου 1954) είναι Ισπανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Ένας από τους σπουδαιότερους Ευρωπαίους πλέι μέικερ όλων των εποχών, ψηφίστηκε στους 50 καλύτερους της ιστορίας της FIBA το 1991.
Κώστας Ανδρίτσος
Ο Κώστας Ανδρίτσος (1 Μαΐου 1916 - 10 Οκτωβρίου 1994) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός του κινηματογράφου.
Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν
Βιογραφία
Ο Κορμπαλάν πέρασε όλη σχεδόν την καριέρα του στην ίδια ομάδα, την Ρεάλ Μαδρίτης με την οποία γνώρισε μεγάλες επιτυχίες. Ευφυής και με άριστη τεχνική, είχε ως χαρακτηριστικό του τη σεμνότητά του: ήταν υποδειγματικός αθλητής σε όλα, όπως η συμπεριφορά του εντός και εκτός γηπέδου και ο σεβασμός του στους συμπαίκτες, τους αντιπάλους και τους διαιτητές.
Κώστας Ανδρίτσος
Πρώτα χρόνια
Ο Κώστας Ανδρίτσος γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Έκανε σπουδές στην Διακοσμητική και το Σχέδιο ενώ παράλληλα σπουδάσε Θέατρο και Λογοτεχνία στη σχολή του Κωστή Βελμύρα.
Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν
Βιογραφία
Όταν η Ρεάλ Μαδρίτης έφτασε στον τελικό για το Κύπελλο Πρωταθλητριών στη Ναντ της Γαλλίας το 1973–74, ο Κορμπαλάν είχε ήδη δύο τίτλους ισπανικού πρωταθλήματος από τις δύο προηγούμενες σεζόν, παρόλο που η συμβολή του στην ομάδα, λόγω της ηλικίας του, δεν ήταν ακόμη σημαντική. Σιγά σιγά έπαιρνε περισσότερο χρόνο παιχνιδιού και αυτοπεποίθηση από τον προπονητή του. Στον τελικό απέναντι στην Ίνις Βαρέζε, η Ρεάλ είχε πρόβλημα όταν, αν και προηγήθηκε με 78–74, ο Καρμέλο Καμπρέρα έκανε φάουλ αφού σημείωσε 16 πόντους και διηύθυνε μέχρι τότε το παιχνίδι τέλεια. Ο Λόλο Σάινθ έριξε στον αγώνα τον νεαρό που έκανε καλή χρήση των λεπτών του στο γήπεδο για να σκοράρει τέσσερις ελεύθερες βολές σημειώνοντας τέσσερις πόντους. Η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε 84–82 και σήκωσε το πέμπτο ηπειρωτικό της στέμμα. Το 1978 και το 1980, η Ρεάλ Μαδρίτης θα κέρδιζε δύο ακόμη τίτλους του κορυφαίου Κυπέλλου, τον πρώτο απέναντι και πάλι τη Βαρέζε στο Μόναχο (75–67) και τον δεύτερο κατά της Μακάμπι Τελ Αβίβ στο Βερολίνο (89–85). Εκείνη η ημέρα του 1974 ήταν η αρχή της λαμπρής διεθνούς καριέρας του Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν. Στο τέλος της σεζόν 1987–88, η τελευταία του με τη Ρεάλ, οι τίτλοι του ανήλθαν σε τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών, ένα Κύπελλο Κυπελλούχων (1984, με αντίπαλο την Ολίμπια Μιλάνο) και ένα Κύπελλο Κόρατς κατά της Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, 12 ισπανικά πρωταθλήματα, επτά κύπελλα Ισπανίας, ένα ισπανικό Σούπερ Κύπελλο, τρία Διηπειρωτικά Κύπελλα, ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα συλλόγων (1981) και Ευρωπαϊκό Σούπερ Κύπελλο.
Κώστας Ανδρίτσος
Καριέρα
Το 1943 ξεκίνησε να δουλεύει στον κινηματογράφο, αρχικά ως βοηθός σκηνοθέτη στον Γιώργο Τζαβέλα και στην ταινία «Χειροκροτήματα». Το 1945 ίδρυσε μαζί με τον Ορφέα Καραβία και τον Γιώργο Κριάδη την «Ακαδημία Κινηματογραφικών Σπουδών», η οποία αποτέλεσε την πρώτη σχολή για σπουδές στον κινηματογράφο στην Ελλάδα και απόφοιτοι της υπήρξαν σκηνοθέτες όπως, ο Βασίλης Γεωργιάδης, ο Γρηγόρης Γρηγορίου και ο Φίλιππος Φυλαχτός.
Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν
Βιογραφία
Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Ισπανίας σε διεθνή διαγωνισμό στο προκριματικό τουρνουά στην Ολλανδία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972. Ο μέσος όρος των 8,8 πόντων ήταν ο υψηλότερος για την ομάδα. Η Ισπανία πήρε επίσης ένα ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1983. Ήταν μία εξαιρετική ισπανική ομάδα, με τον Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο να έχει 20,0 πόντους κατά μέσο όρο και να έχει μαζί του τους Φερνάντο Μαρτίν (13,8 πόντοι) και Κορμπαλάν (11,3 πόντοι). Στη νίκη των ημιτελικών με αντίπαλο τη Σοβιετική Ένωση ο Κορμπαλάν ήταν ο τρίτος καλύτερος σκόρερ της ομάδας του με 16 πόντους. Ωστόσο, η Ισπανία έχασε τον αγώνα για τον τίτλο από την Ιταλία, ο ίδιος όμως αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης (MVP) της διοργάνωσης και στην καλύτερη πεντάδα. Ένα χρόνο αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες, αυτή η σπουδαία ισπανική γενιά νίκησε τη Γιουγκοσλαβία στα ημιτελικά με 74–61 πριν χάσει στο παιχνίδι χρυσού μετάλλου με 96–65 από κολεγιακή ομάδα από τις Ηνωμένες Πολιτείες με μεγάλα ονόματα όπως οι Μάικλ Τζόρνταν και Πάτρικ Γιούιν. Έκλεισε τη διεθνή του καριέρα με 177 συμμετοχές. Κλήθηκε σε 7 επιλογές της Μικτής Ευρώπης της FIBA, περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο παίκτη (1976, 1977, 1979, 1980, 1981- δύο φορές, 1982).
Κώστας Ανδρίτσος
Καριέρα
Ο Ανδρίτσος έκανε το ντεμπούτο του στην σκηνοθεσία με την ταινία «Ζαΐρα» (1952), ενώ το 1962 ξεκίνησε να ασχολείται και με την παραγωγή ταινιών, ιδρύωντας μαζί με τον Κώστα Τζορμπατζίδη την Εταιρεία Κινηματογραφικών Παραγωγών «ΦΟΙΝΙΞ ΦΙΛΜ» η οποία παρήγαγε γνωστές ταινίες όπως: «Κορόιδο γαμπρέ» (1962), «Επτά μέρες ψέματα» (1963), «Το κάθαρμα» (1963), «Βρώμικη πόλις» (1965) και «Ο τετραπέρατος» (1966).
Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν
Βιογραφία
Το 1990 και δύο χρόνια μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση επανήλθε αγωνιζόμενος με τη Βαγιαδολίδ έχοντας για συμπαίκτη τον Άρβιντας Σαμπόνις. Ως λαμπρός φοιτητής της ιατρικής από την αρχή της καριέρας του, έγινε ένας έγκριτος καρδιολόγος με πολλές ιδέες που συνέδεαν τις δύο του αγάπες: τον αθλητισμό και την υγεία. Ίδρυσε και διευθύνει το La Salle Institute of Functional Rehabilitation and Applied Science to Sports στη Μαδρίτη.
Τίτλοι και διακρίσεις
Τίτλοι
Κώστας Ανδρίτσος
Προσωπική ζωή
Υπήρξε μέλος της Εθνικής Αντίστασης και διετέλεσε ενεργό στέλεχος του ΕΑΜ κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ αργότερα ήταν μέλος της αριστεράς, και του ΠΑΣΟΚ, με μεγάλη συνδικαλιστική δράση. Υπήρξε εκπρόσωπος της Ελλάδας σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου και κατά την περίοδο 1983-1989 διετέλεσε Διευθυντής του τμήματος κινηματογραφίας του Υφυπουργείου Τύπου.
Ο Ανδρίτσος πέθανε σε ηλικία 78 ετών στις 10 Οκτωβρίου του 1994.
Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1974 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1982 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1975 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1977 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1979 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1981 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1983 Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ
Ατάσου
Το όνομα Ατάσου μπορεί να αναφέρεται:
Ολυμπιακό Στάδιο Αθηνών
Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1978 και ολοκληρώθηκε το 1982. Εγκαινιάστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1982 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή. Κατασκευάστρια εταιρεία ήταν η γερμανική Weidleplan με υπεύθυνους αρχιτέκτονες τους H. Stalhout, Fr. Herre και Δημήτριο Ανδρικόπουλο. Είχε αρχική χωρητικότητα 80.000 καθούμενους θεατές. Το στάδιο έχει πάρει το όνομά του από τον Σπύρο Λούη, το νικητή του μαραθωνίου στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 που ήταν κάτοικος της περιοχής του Αμαρουσίου.
Έχει φιλοξενήσει τους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Ανοιχτού Στίβου (1982), τους Μεσογειακούς Αγώνες (1991), το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου (1997) και πολλούς αγώνες της Εθνικής Ελλάδος ποδοσφαίρου, του Ολυμπιακού, της Α.Ε.Κ. και του Παναθηναϊκού, που για κάποια χρόνια το χρησιμοποίησαν και το χρησιμοποιούν ως έδρα. Ο πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας που διεξήχθη σε αυτό, ήταν ο αγώνας μεταξύ Ολυμπιακού - Έστερς (2-0), στις 15 Σεπτεμβρίου 1982 για το κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης.
Όταν η Αθήνα κέρδισε τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων αποφάσισε την κατασκευή στεγάστρου στο Ολυμπιακό Στάδιο, την οποία και ανέλαβε το γραφείο του Σαντιάγο Καλατράβα (ο οποίος έχει σχεδιάσει και μερικές από τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις της Βαρκελώνης). Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τους Ολυμπιακούς το στάδιο παρέμεινε κλειστό και, μαζί με το στέγαστρο, δέχτηκε αρκετές ακόμα αναβαθμίσεις όσον αφορά τις δυνατότητές του, τον εξοπλισμό, την πρόσβαση και την ασφάλεια. Στο στάδιο έγιναν και οι τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων.
Μετά την ανακαίνιση του για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τη σημερινή του μορφή, το Στάδιο χωράει 69.618 καθήμενους θεατές.
Συναυλίες
Κατά καιρούς στο στάδιο φιλοξενούνται μεγάλες συναυλίες γνωστών Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, με πρώτη του Διονύση Σαββόπουλου στις 19 Σεπτεμβρίου 1983. Μεταξύ άλλων, έχουν εμφανιστεί οι Rolling Stones, Red Hot Chili Peppers, U2, AC/DC, Iron Maiden, Guns N' Roses, Lady Gaga, Madonna. Επίσης έχουν πραγματοποιηθεί και αφιερωματικές συναυλίες με τη συμμετοχή διαφόρων καλλιτεχνών, όπως αφιέρωμα στον Μάνο Λοΐζο (1985), Μελίνα Μερκούρη (1994), Λευτέρη Παπαδόπουλο (2009). Ενδεικτική είναι η συναυλία του συγκροτήματος Πυξ Λαξ στις 13 Ιουλίου 2011, την οποία παρακολούθησαν περισσότεροι από 70.000 θεατές και ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Μάνου Ξυδούς.
Στις 30 Σεπτεμβρίου και 3 Οκτωβρίου 1983, ο Γιώργος Νταλάρας πραγματοποίησε δύο διαδοχικές συναυλίες στο στάδιο, συγκεντρώνοντας συνολικά περισσότερους από 160.000 θεατές. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη μουσική διοργάνωση που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ στην Ελλάδα. "Η ελληνική μουσική εισέρχεται στο χώρο των μεγάλων σταδίων" σχολίασε το περιοδικό Rolling Stone, με αφορμή το ρεκόρ του Έλληνα τραγουδιστή. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1987, ο Γιώργος Νταλάρας πραγματοποίησε και τρίτη προσωπική συναυλία στο Ολυμπιακό Στάδιο, γεμίζοντάς το πάλι ασφυκτικά.
Συγκοινωνίες
Εξυπηρετείται από τους σταθμούς Νερατζιώτισσας του Μετρό (Ηλεκτρικός) και Προαστιακού και Ειρήνης του Ηλεκτρικού (ΗΣΑΠ) καθώς και από αρκετές γραμμές λεωφορείων. Γύρω στο 2035 θα εξυπηρετηθεί και από τον σταθμό μετρό της Γραμμής 4 Ολυμπιακό Στάδιο.
Επιχειρηματικό ομόλογο
Ένα επιχειρηματικό ομόλογο (αγγλικά: corporate bond) αποτελεί ένα χρηματοοικονομικό προϊόν το οποίο προορίζεται να χρηματοδοτήσει επιχειρηματικά χρέη. Είναι φυσικό να μη θεωρείται ίδιας ποιότητας με το κυβερνητικό, αλλά τόσο η πιστωτική του αξία όσο και η ρευστότητα των αγορών του εξαρτώνται από την πιστοληπτική ικανότητα του εκδότη. Τέτοια ομόλογα έχουν εκδοθεί από βιομηχανικές εταιρείες, επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας ή και τράπεζες.
Κατηγορία:Μορφές χρηματοδότησης Κατηγορία:Δίκαιο αξιογράφων Κατηγορία:Τραπεζικές συναλλαγές Κατηγορία:Τραπεζικό Δίκαιο
Σαιντ-Ιζέστ
Το Σαιντ-Ιζέστ (γαλλικά: Saint-Igest, οξιτανικά: Sanch Igèst) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντ-Ιζεστουά (γαλλικά: Saint-Igestois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν