cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόμης Θεοδόσιος
Υστεροφημία
Κατά την πτώση του πατέρα του, ο Θεοδόσιος τότε δούκας της Πρώτης Μοισίας αποσύρθηκε στα κτήματά του στην Ιβηρική Χερσόνησο, όπου νυμφεύτηκε πρώτα την Αιλία Φλακίλλα το 376. Το πρώτο τους παιδί, ο Αρκάδιος, γεννήθηκε γύρω στο 377. Η Πουλχερία, η κόρη τους, γεννήθηκε το 377 ή το 378. Ο Θεοδόσιος είχε επιστρέψει στα σύνορα του Δούναβη το 378, όταν διορίστηκε magister equitum. Μετά τις επιτυχίες του στο πεδίο, αναβιβάστηκε στο Σόρμιον (σημερινό Sremska Mitrovica) στον βαθμό του αυγούστου από τον Αυτοκράτορα Γρατιανό (βασ. 367–383) στις 19 Ιανουαρίου 379.
Κατά την ανάληψη τού γιου του ως αυγούστου, ο Θεοδόσιος ο Πρεσβύτερος θεοποιήθηκε και τού δόθηκε το conecratio στα λατινικά: Divus Theodosius Pater, δηλ. ο θεϊκός πατήρ Θεοδόσιος.
Ο νεότερος Θεοδόσιος Α΄ βρήκε νύφη για 2η φορά, τώρα στην κυρίαρχη δυναστεία των Βαλεντιανών (βασ. 364–455). Νυμφεύτηκε τη Γάλλα, αδελφή τού Γρατιανού συναυγούστου τού Θεοδοσίου Α΄ και η κόρη τού Βαλεντινιανού Α΄ και της δεύτερης συζύγου του Ιουστίνας. Συνέχισε να εδραιώνει τη δική του αυτοκρατορική δυναστεία, κάνοντας τον κόμη Θεοδόσιο πρόγονο και πατριάρχη μίας σειράς Ρωμαίων αυτοκρατόρων και αυτοκρατειρών.
Σύγχρονες Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Θεοδοσίου Κατηγορία:Χριστιανοί του 4ου αιώνα
Υπαξιωματικός
Ένας υπαξιωματικός, σε ορισμένες χώρες, είναι ένας στρατιωτικός βαθμοφόρος, με βαθμό κάτω από την κατηγορία των αξιωματικών που συνήθως αποκτά τη θέση εξουσίας του με προώθηση μέσα από τις στρατολογημένες τάξεις. Σε αντίθεση, οι αξιωματικοί κατέχουν υψηλότερο βαθμό από ό, τι υπαξιωματικούς, αμείβονται περισσότερο, και συχνά έχουν περισσότερη κατάρτιση και τα προσόντα, όπως πανεπιστημιακό δίπλωμα.
Το σώμα των υπαξιωματικών συνήθως περιλαμβάνει όλους τους βαθμούς του δεκανέα και λοχία, και σε ορισμένες χώρες, οι ανθυπασπιστές εκτελούν χρέη Aξιωματικών. Το ναυτικό ισοδύναμο περιλαμβάνει μερικές ή όλες τις τάξης του κελευστή, αν και δεν ταξινομούν ως υπαξιωματικούς τους κελευστές όλα τα πολεμικά ναυτικά. Υπάρχουν διαφορετικές κατηγορίες υπαξιωματικών, κατώτερων και ανώτερων.
Το σώμα των υπαξιωματικών συχνά αναφέρεται ως «ραχοκοκαλιά» των ενόπλων δυνάμεων,   δεδομένου ότι είναι οι βασικοί και πιο ορατοί ηγέτες του στρατιωτικού προσωπικού. Επιπλέον, αυτοί είναι οι ηγέτες κυρίως υπεύθυνοι για την εκτέλεση της αποστολής ενός στρατιωτικού οργανισμού και για την εκπαίδευση του στρατιωτικού προσωπικού, ώστε να είναι έτοιμοι να εκτελέσουν την αποστολή τους. Η κατάρτιση και εκπαίδευση των αξιωματικών περιλαμβάνει συνήθως την ηγεσία και τη διαχείριση, καθώς και για εξειδικευμένη υπηρεσία και εκπαίδευση μάχης.
Οι ανώτεροι υπαξιωματικοί θεωρούνται η κύρια σύνδεση μεταξύ στρατολογημένου προσωπικού και αξιωματικών σε μια στρατιωτική οργάνωση. Οι συμβουλές και η καθοδήγησή τους είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους κατώτερους αξιωματικούς, οι οποίοι αρχίζουν τη σταδιοδρομία τους σε μια θέση εξουσίας, αλλά γενικά έχουν έλλειψη πρακτικής εμπειρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Γεγονότα Ιουνίου 2020
Παρατίθενται παράκατω σημαντικά γεγονότα απ' όλο τον κόσμο που συνέβησαν το μήνα Ιούνιο του 2020, συνοδευόμενα από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
1 Ιουνίου
(Reuters)
(CNN)
8 Ιουνίου
Υγεία και περιβάλλον
30 Ιουνίου
06
Γεώργιος Αλεξιάδης
Ο Γεώργιος Αλεξιάδης (18 Δεκεμβρίου 1911 - Ιούνιος 1999) ήταν Έλληνας δικηγόρος, βουλευτής, ευρωβουλευτής και υπουργός Απασχολήσεως στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη.
Βιογραφικά στοιχεία
Εργάστηκε ως δικηγόρος στην Αθήνα από το 1932. Υπήρξε γενικός διευθυντής ΕΙΡ (1953-54) και υποδιευθυντής δικαστικού της Εθνικής Τράπεζας. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε υπουργός απασχολήσεως. Ήταν επίσης πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.
Από τον Οκτώβριο του 1982 έως το 1984 υπηρέτησε ως ευρωβουλευτής με το Κόμμα Προοδευτικών, αντικαθιστώντας τον αποβιώσαντα Ηλία Γλυκοφρύδη.
Πέθανε το 1999
Ο Αλεξιάδης κηδεύτηκε στις 17 Ιουνίου 1999 από τον ιερό ναό του Αγίου Λαζάρου του Α΄ Νεκροταφείου Αθηνών. Κατέλιπε τη σύζυγό του Αικατερίνη, αδέλφια και ανίψια.
Απόστολος Παπαγεωργίου
Ο Απόστολος Παπαγεωργίου (1906- 9 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν υπουργός Ενεργείας στην Κυβέρνηση Μαρκεζίνη και ευρωβουλευτής με το Κόμμα Προοδευτικών από τον Οκτώβριο του 1981 μέχρι το θάνατό του το Σεπτέμβριο του 1982.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε ως δικηγόρος. Υπήρξε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης και υποδιοικητής ΕΤΒΑ. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε υπουργός Ενεργείας. Στις ευρωεκλογές του 1981 εξελέγη ευρωβουλευτής με το Κόμμα Προοδευτικών. Πέθανε εν ενεργεία ευρωβουλευτής το Σεπτέμβριο του 1982 και αντικαταστάθηκε στην έδρα από τον Ηλία Γλυκοφρύδη.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ενέργειας Π Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Προοδευτικών Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Ιωάννης Τρωγλίτης
Ο Ιωάννης Τρωγλίτης (Ioannes Troglita) ήταν Βυζαντινός στρατηγός του 6ου αι. Συμμετείχε στον Βανδαλικό Πόλεμο και υπηρέτησε στη Βόρεια Αφρική ως περιφερειακός στρατιωτικός κυβερνήτης κατά τα έτη 533–538, προτού σταλεί ανατολικά στους πολέμους με τους Σασσανίδες Πέρσες. Ως δουξ Μεσοποταμίας, ο Τρωγλίτης διακρίθηκε σε πολλές μάχες και έγινε αντιληπτός από πράκτορες του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' (β. 527–565). Το καλοκαίρι του 546, ο Ιουστινιανός Α΄ επέλεξε τον Ιωάννη Τρωγλίτα να αναλάβει τη γενική διοίκηση των ρωμαϊκών δυνάμεων στην Αφρική, όπου μία διαδοχή εξεγέρσεων από τις αυτόχθονες μαυριτανικές φυλές και εντός του ίδιου του αυτοκρατορικού στρατού είχε μειώσει σοβαρά τη ρωμαϊκή θέση. Ο Τρωγλίτης εξασφάλισε γρήγορα μία αρχική νίκη τον χειμώνα του 546/547 εναντίον των Μαυριτανών της Βυζακηνής, αλλά ηττήθηκε το καλοκαίρι του 547 από τις φυλές της Τριπολιτανίας, και η Αφρική έμεινε εκτεθημένη για άλλη μία φορά σε καταστροφικές επιδρομές. Ο Τρωγλίτης αναδιοργάνωσε τον στρατό του και εξασφάλισε τη βοήθεια ορισμένων ηγετών των φυλών και αντιμετώπισε και νίκησε αποφασιστικά τον φυλετικό συνασπισμό στα Πεδία του Κάτο το καλοκαίρι του 548. Αυτή η νίκη σήμανε το τέλος της εξέγερσης των Μαυριτανών και προανήγγειλε μία εποχή ειρήνης για την Αφρική. Ο Τρωγλίτης συμμετείχε επίσης στον Γοτθικό Πόλεμο, στέλνοντας δύο φορές μερικά από τα στρατεύματά του στην Ιταλία για να βοηθήσουν κατά των Οστρογότθων.
Τα κατορθώματα του Ιωάννη Τρωγλίτη, ειδικά κατά των Μαυριτανών στην Αφρική, είναι το θέμα του τελευταίου λατινικού επικού ποιήματος της Αρχαιότητας, του Iohannis, seu de Bellis Libycis ("Διήγηση του Ιωάννη, ή περί του Λιβυκού Πολέμου") του Φλάβιου Κρεσκόνιου Κόριπου, που είναι η κύρια πηγή για τη ζωή του.
Προέλευση
Η ακριβής προέλευση του Ιωάννη Τρωγλίτη είναι ασαφής. Μπορεί να γεννήθηκε στη Θράκη, αλλά το περίεργο επώνυμό του μπορεί να υποδηλώνει καταγωγή από το Τρόγιλο (ελληνικά: Τρώγιλος) στη Μακεδονία. Σύμφωνα με πληροφορίες που παρείχε ο ιστορικός του 6ου αι. Προκόπιος της Καισαρείας και ο υμνητής του Τρωγλίτη Φλάβιος Κρεσκόνιος Κόριππος, ήταν γιος κάποιου Ευάνθη και είχε τουλάχιστον έναν αδελφό, που ονομαζόταν Πάππος. Ο ίδιος ο Τρωγλίτης νυμφεύτηκε μία «κόρη ενός βασιλιά», πιθανότατα ενός βάρβαρου φυλάρχου, και απέκτησε έναν γιο, τον Πέτρο.
Πρώιμη καριέρα στην Αφρική και την Ανατολή
Ο Ιωάννης Τρωγλίτης αναφέρεται για πρώτη φορά ότι συμμετείχε στον Βανδαλικό Πόλεμο (533–534) υπό τον Βελισάριο και μπορεί να ταυτιστεί με έναν άλλο Ιωάννη, ο οποίος διοικούσε μία μονάδα υπόσπονδων (foederati) στις μάχες Ad Decimum και Tricamarum. Ο Τρωγλίτης παρέμεινε στην πραιτωριανή επαρχία της Αφρικής μετά την αναχώρηση του Βελισάριου το 534 και συμμετείχε στις εκστρατείες του Σολομώντα κατά των Μαυριτανών το 534–535. Εκείνη την εποχή, πιθανότατα ήταν ο τοπικός στρατιωτικός κυβερνήτης (dux) είτε στη Βυζακηνή είτε, πιθανότατα, στην Τριπολιτανία, γιατί αναφέρεται ως επικεφαλής επιτυχημένων εκστρατειών κατά της φυλής των Λευαθών. Ο Τρωγλίτης πολέμησε επίσης εναντίον του στασιαστικού στρατού υπό τον αποστάτη Στότζα, συμμετέχοντας στην πρώτη νίκη υπό τον Βελισάριο στη Μεμπρέσα το 536, και στη συνέχεια, υπό τον διάδοχο του Σολομώντα, Γερμανό, στην αποφασιστική μάχη στο Scalas Veteres την άνοιξη του 537. Στη μάχη αυτή ήταν ένας από τους διοικητές του ιππικού στη δεξιά πτέρυγα του ρωμαϊκού στρατού, ο οποίος -σύμφωνα με τον ιστορικό Προκόπιο- ηττήθηκε και εκδιώχθηκε από τους άνδρες του Στότζα, χάνοντας στην πορεία τα λάβαρά του. Ωστόσο, η μάχη κατέληξε σε μία αυτοκρατορική νίκη. Το 538 ο Τρωγλίτης διακρίθηκε στη μάχη του Αutenti, πιθανότατα στη Βυζακηνή.
Κάποια στιγμή μετά το 538, ο Τρογλίτης στάλθηκε στα ανατολικά σύνορα, όπου το 541 διορίστηκε δούκας Μεσοποταμίας, μία από τις σημαντικότερες στρατιωτικές διοικήσεις της περιοχής. Από τη θέση αυτή συνέλαβε ένα μέλος της πρεσβείας, που έστειλε ο Οστρογότθος βασιλιάς Ουίτιγης στους Πέρσες, για να τους υποκινήσει να επιτεθούν στο Βυζάντιο. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, σύμφωνα με τον Κόριππο, ο Ιωάννης σημείωσε πολλές επιτυχίες εναντίον του περσικού στρατού: νίκησε τον στρατηγό Ναβέδη κοντά στη Νίσιβη, οδήγησε τον στρατό του σε μία επιτυχημένη νυκτερινή επίθεση κατά της περσικής δύναμης, που πολιορκούσε τη Θεοδοσιούπολη και στη συνέχεια νίκησε έναν άλλο περσικό στρατό, που πολιορκούσε τη Δάρα, συλλαμβάνοντας τον στρατηγό της, Mιρ-Μιρόη. Ο Προκόπιος, ωστόσο, δίνει μία διαφορετική περιγραφή της πρώτης μάχης, υποδεικνύοντας ότι η Τρογλίτης έπρεπε να σωθεί από μία ξαφνική περσική επίθεση από τον Βελισάριο, και δεν αναφέρει καθόλου τα άλλα δύο περιστατικά. Παρ' όλα αυτά, ο Κόριππος υποστηρίζει ότι ο Ουρβίκιος, ένας από τους συμβούλους του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄, ο οποίος είχε σταλεί για να επιβλέπει τον πόλεμο, έδωσε συγχαρητήρια στον Ιωάννη για την απόδοσή του.
Ανώτερη διοίκηση στην Αφρική
Κατά την απουσία του Tρωγλίτη από την Αφρική, η κατάσταση ήταν ταραχώδης. Ο Γερμανός παρέμεινε στην επαρχία μέχρι το 539 και επέτυχε να αποκαταστήσει την πειθαρχία στον στρατό και να ειρηνεύσει τις βασικές περιοχές της Ανθυπατικής Αφρικής και της Βυζακηνής. Τον διαδέχθηκε ο Σολομών, ο οποίος ξεκίνησε τη δεύτερη θητεία του με μεγάλη επιτυχία, νικώντας τους Μαυριτανούς των βουνών Ωρές και θέτοντας υπό τον έλεγχό του τη Nουμιδία και τη Mauretania Sitifensis. Ωστόσο, η εξέγερση των Μαυριτανών ξεκίνησε ξανά το 543 και ο Σολομών σκοτώθηκε στη μάχη του Κιλλίου το 544. Ο διάδοχός του, ο ανιψιός του Σέργιος, ήταν ανίκανος. Ηττήθηκε από τους Μαυριτανούς, ανακλήθηκε και αντικαταστάθηκε με τον συγκλητικό Αρεόβινδο, ο οποίος δολοφονήθηκε την άνοιξη του 546 σε άλλη στρατιωτική εξέγερση υπό την ηγεσία του στρατηγού Γουνδάριχ. Ο τελευταίος σκόπευε να δηλώσει ανεξάρτητος από την Κωνσταντινούπολη, αλλά σύντομα δολοφονήθηκε από τον Αρμένιο Αρταβάνη. Η ανάγκη για έναν νέο και ικανό ηγέτη στην Αφρική ήταν εμφανής στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την υπογραφή ανακωχής με την Περσία το 546, ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄, ίσως -όπως υπονοεί ο Κόριππος- ενεργώντας με τη συμβουλή του Ουρβίκιου, ανακάλεσε τον Τρωγλίτη από την Ανατολή. Αφού τον έβαλε να αναφέρει για την κατάσταση εκεί στην Κωνσταντινούπολη, ο Αυτοκράτορας τον έβαλε επικεφαλής ενός νέου στρατού και τον έστειλε στην Αφρική ως νέο magister militum per Africam στα τέλη του καλοκαιριού 546.
Καταστολή της εξέγερσης των Μαυριτανών
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Η Ρωμαϊκή Αφρική, με τις επαρχίες Βυζακηνή, Ζευγιτανή και Νουμιδία. Στα τέλη του 546, όταν ο Ιωάννης Τρωγλίτης έφτασε στην Καρχηδόνα, η κατάσταση ήταν τραγική: τα αυτοκρατορικά στρατεύματα, υπό τον Μαρκέντιο τον δούκα της Βυζακηνής και τον Γρηγόριο τον Αρμένιο στην Καρχηδόνα, ήταν λίγα σε αριθμό και αποθαρρυμένα. Έμειναν στις παράκτιες πόλεις, αποκλεισμένες από τους Μαυριτανούς της Βυζακηνής υπό τον αρχηγό τους Αντάλα, ενώ οι φυλές Λευάθαι και Aυστούραι από την Τριπολιτανία έκαναν επιδρομές στη Βυζακηνή ατιμώρητα. Οι διπλωματικές προσπάθειες, ωστόσο, εξασφάλισαν την πίστη των Μαυριτανών ηγετών Κουτζινά και Ιφισδαία, οι οποίοι εντάχθηκαν στον αυτοκρατορικό στρατό με αρκετές χιλιάδες άνδρες τους. Επιπλέον, οι φυλές των βουνών Ωρές (Aurès) υπό τον Iαύδα αποσύρθηκαν στη Nουμιδία, όταν έμαθαν την άφιξη του Tρωγλίτη και ακολούθησαν μία πορεία ένοπλης ουδετερότητας.
Ήττα του Αντάλα
Κατά την άφιξή του στην Καρχηδόνα, ο Τρωγλίτης αναδιοργάνωσε τα στρατεύματά του, ενισχύοντας τις τοπικές δυνάμεις με τους βετεράνους που είχε φέρει μαζί του –κυρίως τοξότες ιππείς και κατάφτακτους– και βγήκε για να συναντήσει τους επαναστάτες. Στην Antonia Castra παρουσιάστηκαν απεσταλμένοι από τον Αντάλα, αλλά ο Tρωγλίτης απέρριψε τους όρους τους και τους φυλάκισε. Ο βυζαντινός στρατός βάδισε στη Βυζακηνή, ανακούφισε τις πολιορκημένες πόλεις και ενώθηκε με τον Μαρκέντιο. Οι Μαυριτανοί, αιφνιδιασμένοι από την ταχεία προέλαση του αυτοκρατορικού στρατού, αποσύρθηκαν ξανά στο ορεινό και δασώδες εσωτερικό, όπου συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους υπό την ηγεσία τού Iέρνα των Λευαθών και τού Αντάλα. Ο Κόριππος προτείνει ότι ήλπιζαν ότι ο Tρωγλίτης δεν θα συνέχιζε την καταδίωξή τους στη μέση του χειμώνα και ότι θα είχαν το πλεονέκτημα έναντι του αυτοκρατορικού στρατού σε αυτό το έδαφος. Ο Τρωγλίτης στρατοπέδευσε κοντά στις μαυριτανικές θέσεις και έστειλε έναν απεσταλμένο, τον Αμάντιο, για να φέρει τους όρους του στον Αντάλα: ο στρατηγός πρόσφερε αμνηστία με αντάλλαγμα να υποταχθεί ξανά στην αυτοκρατορική εξουσία.
Ο Κόριππος αφηγείται εκτενώς τη μάχη που ακολούθησε, αλλά η μίμηση των στίχων του Βιργίλιου παρέχει ελάχιστες συγκεκριμένες λεπτομέρειες: είναι σαφές ότι επρόκειτο για μία μακρά, αναποφάσιστη και αιματηρή σύγκρουση, που πιθανότατα έλαβε χώρα στα νότια ή ανατολικά της Σουφέτουλας στα τέλη του 546 ή στις αρχές. 547. Τελικά οι Βυζαντινοί επικράτησαν και απώθησαν τους Μαυριτανούς, σπάζοντας τις άμυνές τους και εισβάλλοντας στο στρατόπεδό τους. Σύμφωνα με τον Κόριππο, ο Iέρνα -ο οποίος ήταν ο αρχιερέας του θεού Γκουρτζίλ- σκοτώθηκε, ενώ προσπαθούσε να προστατεύσει μία εικόνα του θεού. Πολλοί άλλοι ηγέτες των φυλών έπεσαν και οι υπόλοιποι σκορπίστηκαν. Τα υπολείμματα των τριπολιτανικών φυλών εγκατέλειψαν τη Βυζακηνή και ο Αντάλας αναγκάστηκε να καταθέσει τα όπλα. Επιπλέον, πολλοί αιχμάλωτοι απελευθερώθηκαν από το στρατόπεδο των Μαυριτανών και μεταξύ των θησαυρών που καταλήφθηκαν, υπήρχαν τα στρατιωτικά λάβαρα που έχασε ο Σολομών στο Κίλιο το 544. Αυτά στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ο Τρώγλιτας είχε θριαμβευτική είσοδο στην Καρχηδόνα.
Εξέγερση στην Τριπολιτανία
Με αυτή τη νίκη, ο πόλεμος φαινόταν κερδισμένος και η ειρήνη αποκαταστάθηκε στην Αφρική. Λίγους μήνες αργότερα, ωστόσο, οι φυλές της Τριπολιτανίας συγκεντρώθηκαν και σχημάτισαν συνασπισμό υπό τον βασιλιά των Ιφουράκων, Καρκάσαν. Αφού επιτέθηκαν στην Τριπολιτανία, στράφηκαν δυτικά για να επιτεθούν ξανά στη Βυζακηνή. Ειδοποιημένος γι' αυτό από τον Ρουφίνο, τον δούκα της Τριπολιτανίας, ο Τρωγλίτης βγήκε για να τους συναντήσει. Ο βυζαντινός στρατός είχε στο μεταξύ αποδυναμωθεί από την ανάγκη να ενισχύσει τον Βελισάριο εναντίον των Γότθων στην Ιταλία: από τα εννέα συντάγματα που είχε φέρει μαζί του ο Τρωγλίτης από την Κωνσταντινούπολη, τα τρία στάλθηκαν στην Ιταλία. Οι Μαυριτανοί υπό τον Αντάλα παρέμειναν εχθρικοί, αλλά δεν εντάχθηκαν αμέσως στη σύγκρουση προς το παρόν, όμως οι Βυζαντινοί στερήθηκαν τις υπηρεσίες του Ιφισδαία, ο οποίος αρνήθηκε να δεσμεύσει τους άνδρες του. Παρά το καυτό καλοκαίρι, ο Τρωγλίτης βάδισε γρήγορα τους άνδρες του στο νότιο όριο της Βυζακηνής, κατά μήκος της άκρης της ερήμου, ελπίζοντας να συναντήσει τους Μαυριτανούς εκεί και να αποτρέψει την ερήμωση της πολύπαθης επαρχίας ξανά. Οι Μαυριτανοί αρχικά αποσύρθηκαν στο άνυδρο εσωτερικό, ελπίζοντας να τον αποτινάξουν μακριά, αλλά ο στρατός του Τρωγλίτη, συνοδευόμενος από ένα καραβάνι με νερό και προμήθειες, τους ακολούθησε στην έρημο. Και οι δύο στρατοί υπέφεραν από δίψα και πείνα και η δυσαρέσκεια εξαπλώθηκε στους Βυζαντινούς στρατιώτες. Τελικά μία σχεδόν ανταρσία ξέσπασε, όταν μία επιδημία σκότωσε ένα μεγάλο μέρος των αλόγων του στρατού, αναγκάζοντας τον Τρωγλίτη να στρίψει ξανά βόρεια προς την ακτή.
Εκεί, ο Tρωγλίτης τοποθετήθηκε ανάμεσα στο οροπέδιο Mατμάτα και την ακτή, και περίμενε τους Μαυριτανούς. Έστειλε επίσης πλοία για να φέρουν προμήθειες, αλλά οι δυσμενείς άνεμοι το έκαναν αδύνατο. Όταν ο Μαυριτανικός στρατός εμφανίστηκε εκεί κοντά, ήταν εξαντλημένος από την πείνα και έφτιαξε κάποιες πηγές νερού, στις οποίες ο Τρωγλίτης ξεκίνησε να φτάσει πρώτος. Οι Βυζαντινοί στρατοπέδευσαν στη Μάρτα της περιοχής Γκάλλικα, όπου έγινε η μάχη. Ήταν μία καταστροφική ήττα για τους Βυζαντινούς, των οποίων ο στρατός διερράγη και τράπηκε σε φυγή. Ο Κόριππος, πιθανώς σε μία προσπάθεια να αθωώσει τον ήρωά του Τρωγλίτη, αποδίδει την ήττα στην απειθαρχία ορισμένων στρατιωτών, οι οποίοι επιτέθηκαν στον εχθρό πριν να είναι έτοιμος ο στρατός, οδηγώντας σε μία αποδιοργανωμένη, αποσπασματική εμπλοκή. Σύμφωνα με την αφήγηση του Κόριππου, οι Μαυριτανοί σύμμαχοι των Βυζαντινών πανικοβλήθηκαν πρώτοι και υποχώρησαν, προκαλώντας τη διάλυση ολόκληρου του στρατού, παρά την προσωπική παρέμβαση του Τρωγλίτη και των άλλων Βυζαντινών ηγετών.
Ανανέωση της εξέγερσης των Μαυριτανών στη Βυζακηνή
Μετά από αυτή την ήττα, ο Tρωγλίτης κατέφυγε στο Iunci (σύγχρονος Bordj Younga, 9 χλμ νότια του Μαχάρες ), όπου άρχισε να ανασυντάσσει τους επιζώντες. Ωστόσο οι απώλειες ήταν τόσο υψηλές και το ηθικό του στρατού τόσο χαμηλό, που σύντομα αναγκάστηκε να αποσυρθεί βορειότερα στο φρούριο Λάριβους (το σύγχρονο χωριό Lorbeus, κοντά στο Λε Κεφ ), όπου άρχισε να συγκεντρώνει τον στρατό του. Μαθαίνοντας τη μάχη, ο ΑντάλαςΚΑρκασαν ξεσηκώθηκε και πάλι και ενώθηκε με τις Τριπολιτανικές φυλές, ενώ οι σύμμαχοι των Βυζαντινών, Κουτζίνας και Ιφισδαίας, μάλωναν μεταξύ τους. Καθ' όλη τη διάρκεια του υπόλοιπου 547, οι Μαυριτανοί ήταν ελεύθεροι να επιδράμουν σε όλη την Αφρική, φτάνοντας ακόμη και κοντά στην ίδια την Καρχηδόνα.
Ο Τρωγλίτης δεν έμεινε αδρανής: από την Καρχηδόνα, ο πραιτοριανός έπαρχος Αθανάσιος και ο μικρός γιος του Τρωγλίτη οργάνωσαν ενισχύσεις και προμήθειες για το στρατόπεδο στο Λάριβους, ενώ ο ίδιος ο Τρωγλίτης επέτυχε όχι μόνο να συμφιλιώσει τον Κουτζίνα και τον Ιφισδαία, αλλά και να κερδίσει την πίστη του βασιλιά Ιαύδα και της φυλής του. Την άνοιξη του 548 ο Τρωγλίτης, έχοντας ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις του, συναντήθηκε με τους Μαυριτανούς συμμάχους του στην πεδιάδα του Αρσούρις στα βόρεια όρια της Βυζακηνής. Ο Κόριππος δίνει ασυνήθιστους αριθμούς για τα γηγενή σώματα, που διέθετε κάθε αρχηγός: 30.000 ο Κουτζίνας, 100.000 ο Ιφισδαίας και 12.000 ο αδελφός του Ιαύνδα. Όποιοι και αν είναι οι πραγματικοί αριθμοί, φαίνεται ξεκάθαρο ότι τα τακτικά στρατεύματα του Τρωγλίτη αποτελούσαν το μικρότερο τμήμα του αυτοκρατορικού στρατού.
Τελική ήττα της εξέγερσης
Οι φυλές, υπό την ηγεσία του Καρκάσαν και του Αντάλα, είχαν στρατοπεδεύσει στην κεντρική Βυζακηνή, στην πεδιάδα του Μάμμα ή Μαμμές. Ο Καρκάσαν, σίγουρος για τη νίκη του τον προηγούμενο χρόνο, θέλησε να αντιμετωπίσει αμέσως τον αυτοκρατορικό στρατό, αλλά όπως συνέβη έδωσε τη θέση του στον Aντάλα, ο οποίος υποστήριξε την πιο προσεκτική και δοκιμασμένη μαυριτανική τακτική της αποχώρησης και της έλξης των Βυζαντινών στο εσωτερικό, αναγκάζοντας να βαδίσουν μακριά από τις βάσεις ανεφοδιασμού τους και μέσα από μία κατεστραμμένη χώρα, εξουθενώνοντάς τους έτσι και αποθαρρύνοντάς τους το ηθικό. Οι εξεγερμένοι έτσι υποχώρησαν νότια και ανατολικά, φτάνοντας στο Ιούνκι μετά από δέκα ημέρες. Ο στρατός του Τρωγλίτη τους καταδίωξε σε κάποια απόσταση, ανταλλάσσοντας μόνο μερικά χτυπήματα με την οπισθοφυλακή των φυλών. Όμως μόλις ο βυζαντινός στρατός έφτασε στην πεδιάδα πριν από το Iούνκι και στρατοπέδευσε, οι Μαυριτανοί αποσύρθηκαν και πάλι στο ορεινό εσωτερικό. Έχοντας ενημερωθεί από έναν κατάσκοπο για τη στρατηγική τού εχθρού του, ο Τρωγλίτης αρνήθηκε να ακολουθήσει και παρέμεινε στρατοπεδευμένος κοντά στο λιμάνι της Λαρίσκου, από όπου μπορούσε εύκολα να ανεφοδιαστεί. Ωστόσο, η δυσαρέσκεια μεγάλωσε μεταξύ των στρατιωτών, οι οποίοι δεν κατάλαβαν την απροθυμία του αρχηγού τους να πολεμήσουν: ο στρατός εξεγέρθηκε και επιτέθηκε στη σκηνή του Τρωγλίτη, ο οποίος μετά βίας κατάφερε να διαφύγει. Χάρη στα συμμαχικά σώματα των Μαυριτανών, που παρέμειναν σταθερά, ο Τρωγλίτης μπόρεσε να επαναφέρει τον έλεγχο στους άνδρες του.
Ο Τρωγλίτης κίνησε τώρα τον στρατό του για να αντιμετωπίσει τον εχθρό, ο οποίος είχε στρατοπεδεύσει σε μία πεδιάδα, που ονομαζόταν Πεδία του Κάτο. Το στρατόπεδο των Μαυριτανών είχε οχυρωθεί σε μεγάλο βαθμό και ο Τρωγλίτης ήταν απρόθυμος να εξαπολύσει μία άμεση επίθεση. Αυτός, λοιπόν, το απέκλεισε, ελπίζοντας ότι η πείνα θα ανάγκαζε τους Μαυριτανούς να τον πολεμήσουν σε ανοιχτή μάχη. Για να τους ενθαρρύνει περαιτέρω, συγκρατούσε τους άνδρες του, προσποιούμενος την απροθυμία να πολεμήσει. Το σχέδιο του Τρωγλίτη λειτούργησε: ενθαρρυμένοι από θυσίες στους θεούς τους και ελπίζοντας να πιάσουν τον αυτοκρατορικό στρατό απροετοίμαστο, οι Μαυριτανοί επιτέθηκαν στο βυζαντινό στρατόπεδο μία Κυριακή. Η μάχη κράτησε πολύ ώρα, με πολλούς νεκρούς και από τις δύο πλευρές, αλλά τελικά οι Βυζαντινοί κέρδισαν το επάνω χέρι. Σε αυτό το σημείο, ο Καρκάσαν συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και εξαπέλυσε μία σφοδρή αντεπίθεση, αλλά σκοτώθηκε από τον ίδιο τον Τρωγλίτη. Βλέποντας τον αρχηγό τους να πέφτει, οι Μαυριτανοί κάμφθηκαν και τράπηκαν σε φυγή. Η μάχη ήταν μία τρομερή επιτυχία για τους Βυζαντινούς: δεκαεπτά από τους κύριους ηγέτες των Μαυριτανών ήταν νεκροί, οι Τριπολιτανικές φυλές αποδεκατίστηκαν και αποσύρθηκαν στην έρημο και ο Αντάλας και οι οπαδοί του υποτάχθηκαν στην Τρωγλίτη. Η Βυζακηνή, η Νουμιδία και η Τριπολιτανία εξασφαλίστηκαν τελικά και εγκαινιάστηκε μία περίοδος ειρήνης, που κράτησε τα επόμενα δεκατέσσερα χρόνια, μέχρι το 562.
Μεταγενέστερες δραστηριότητες
Περίπου αυτή την εποχή, ο Τρώγλιτας φαίνεται να προήχθη στον τιμητικό βαθμό του πατρίκιου, όπως μαρτυρείται από τον ιστορικό Ιορδάνη του 6ου αι. (Romana 385). Παρέμεινε στη διοίκηση της Αφρικής για τουλάχιστον άλλα τέσσερα χρόνια, ξεκινώντας το δύσκολο έργο της ανοικοδόμησης. Ο Τρωγλίτης επανίδρυσε τον πολιτικό διοικητικό μηχανισμό, όπως είχε αρχικά οραματιστεί ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ το 533, μοιράζοντας την εξουσία του με τον έπαρχο Αθανάσιο. Οι επαρχιακές οχυρώσεις που έχτισε ο Σολομών, αποκαταστάθηκαν και οι υποταγμένες μαυριτανικές φυλές επανήλθαν προσεκτικά σε καθεστώς υποτελείας ως αυτοκρατορικοί υπόσπονδοι (foederati). Σύμφωνα με τον μελετητή Τζον Μπ. Μπιούρυ, το ιστορικό του Tρώγλιτα για την αποκατάσταση της τάξης και της ηρεμίας στην ταραγμένη επαρχία τον καθιστά, μαζί με τον Βελισάριο και τον Σολομώντα, «τον τρίτο ήρωα της Αυτοκρατορικής ανακατάληψης της Αφρικής».
Η επιτυχία του Tρβγλίτη στην αποκατάσταση της ειρήνης στην Αφρική μπορεί να φανεί από το γεγονός ότι στα τέλη του 551, όταν ο Toτίλα βασιλιάς των Οστρογότθων κατέλαβε τη Σαρδηνία και την Κορσική, ο Tρωγλίτης μπόρεσε να φυλάξει αρκετές δυνάμεις και να στείλει έναν στόλο για να τις ανακτήσει, αν και χωρίς επιτυχία. Η ακριβής ημερομηνία του τέλους του Τρόγλιτα είναι άγνωστη, αλλά το πιθανότερο είναι ότι απεβίωσε το 552 ή αμέσως μετά.
Πηγές
Κατηγορία:Βανδαλικός Πόλεμος Κατηγορία:Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Σοσένκ Ε΄
Ο Σοσένκ Ε΄ ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της 22ης Δυναστείας Φαραώ των Meshwesh Λύβιων που είχαν υπό τον έλεγχό τους την Κάτω Αίγυπτο. Ήταν γιος του Rami, σύμφωνα με Στήλη Άπι του Έτους 11 της βασιλείας του. Το όνομα του θρόνου του Akheperre (Ακχεπερέ), σημαίνει "Μεγάλη είναι η Ψυχή του Ρα".
Στη παλιότερη βιβλιογραφία αυτός ο βασιλιάς συχνά αναφέρεται ως Σοσένκ Δ΄.
Αναφέρονται δύο ταφές Ταύρων Άπι, το Έτος 11 και 37 της βασιλείας του. Το μεγαλύτερο έτος βασιλείας του Σοσένκ Ε΄ που αναφέρεται είναι το Έτος 38 σε μια στήλη δωρεάς από τη Βουτώ, από έναν αρχηγό και μετέπειτα Φαραώ, τον Tefnakht από το Σάις, η οποία δεν μπορεί παρά να ανήκει στη βασιλεία του Σοσένκ, καθώς η βασιλεία του Tefnakht ήταν μετέπειτα. Η στήλη που απλώς αναγράφει "Βασιλικό Έτος 38 υπό την Μεγαλειότητά του τον Βασιλιά της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, Κύριο των Δύο Χωρών, -Κενό- Γιο του Ρα, -Κενό" μπορεί να υποδηλώνει την αυξανόμενη δύναμη του Tefnakht στο Δυτικό Δέλτα εις βάρος του Σοσένκ Ε΄ το όνομα του οποίου παραλείπεται από την επιγραφή.
Πιστεύεται ο Σοσένκ Ε΄ πέθανε περίπου το 740 π.Χ. αφού είχε βασιλέψει για 38 χρόνια. Με το θάνατό του, η Λιβυκή 22η Δυναστεία του Αιγυπτιακού Δέλτα διαλύθηκε σε διάφορες πόλεις-κράτη, τα οποία ήταν το καθένα ήταν υπό τον έλεγχο τοπικών βασιλίσκων όπως ο Tefnakht στο Σάις και τη Βουτώ, ο Οσορκόν Δ΄ στη Βούβαστι και την Τάνιδα, και ο Iuput Β΄ στην Λεοντόπολι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της 22ης Αιγυπτιακής Δυναστείας
Αναστάσιος Σαμαράς
Ο Αναστάσιος Σαμαράς ήταν ιατρός και υφυπουργός κοινωνικών υπηρεσιών στην Κυβέρνηση Μαρκεζίνη.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε ιατρική και εργάστηκε ως ιατρός. Υπήρξε υφηγητής πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου και επί 16 χρόνια πρόεδρος της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρίας. Στην κυβέρνηση Μαρκεζίνη διορίστηκε υφυπουργός κοινωνικών υπηρεσιών.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Κοινωνικών Υπηρεσιών Σ
Σίμηνα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/SIMENASUKALEKOY_002.jpg/250px-SIMENASUKALEKOY_002.jpg|μικρογραφία|250x250εσ| Αρχαίοι [[Λυκία|λυκιακοί τάφοι]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/90/Simena_tomb.jpg/250px-Simena_tomb.jpg|μικρογραφία|250x250εσ| Βυθισμένος Λυκιακός τάφος Τα Σίμηνα (Σίμηνα) ήταν παράκτια πόλη της αρχαίας Λυκίας, 60 στάδια από τις Απέρλαι. Ο Stadiasmus Maris Magni ονομάζει την πόλη Somena (Σόμηνα).
Η τοποθεσία της βρίσκεται κοντά στο Καλέκιοϊ της Τουρκίας. Οι επιτύμβιες επιγραφές και τα ευρήματα νομισμάτων δείχνουν ότι η πόλη υπήρχε τον τέταρτο αιώνα π.Χ. Μέρος της αρχαίας πόλης είναι πλέον βυθισμένο στη θάλασσα και τα υπολείμματα των ιαματικών λουτρών του Τίτου βρίσκονται στο νερό. Διακρίνεται ένα μικρό θέατρο ή βουλευτήριο στην ακρόπολη μέσα στο μεταγενέστερο οχυρό και λαξευμένο στον βράχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ντεμρέ Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας
Γενέσι Τρικάλων
Το Γενέσιο ή Γενέσι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Το Γενέσιο βρίσκεται στα ανατολικά του όρους Κόζιακα σε υψόμετρο 340 μέτρα, σε περιοχή που καλύπτεται από μικρές καλλιέργειες ζωοτροφών, βοσκότοπους και δάση. Απέχει περίπου 20 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τα Τρίκαλα και 22 χλμ. Ν.-ΝΔ. από την Καλαμπάκα. Αξιοθέατα θεωρούνται ο παλιός πέτρινος νερόμυλος λίγο έξω νότια από το χωριό, συναντάς τον λίθινο νερόμυλο. Δυτικά στην τοποθεσία "Κρυόβρυση" είναι το εξωκλήσσι της Αγίας Παρασκευής.
Αναφέρεται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Πιαλίων. Το 1963 με το ΦΕΚ 46Α - 25/04/1963 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί κοινότητα η οποία υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Κόζιακα του Δήμου Τρικκαίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 483 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Μαρία Γενιτσαρίδη
Η Μαρία Γενιτσαρίδη (3 Ιουνίου 1994, Ηράκλειο) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Παναθηναϊκού στο Πρωτάθλημα Βόλεϊ Λιγκ της Ελλάδας ως ακραία.
Καριέρα
Η επαφή της Μαρία Γενιτσαρίδη με τον αθλητισμό άρχισε από την παιδική της ηλικία ασχολούμενη με διάφορα αθλήματα, όπως χορό, κολύμβηση, στίβο και μπάσκετ. Όμως ο πατέρας της και διάφοροι φίλοι από την γειτονιά την έσπρωξαν στο χώρο του βόλεϊ. Για πρώτη φορά σε επαφή με το άθλημα σε ηλικία 11 ετών, όταν εντάχθηκε στις ακαδημίες του συλλόγου του Ηρακλείου ΑΘΛΕΣΗ. To 2007 σε ηλικία μόλις 13 ετών προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου. Στα 15 της ηγήθηκε και πρωταγωνίστησε στην άνοδο της ΑΘΛΕΣΗ στην Α΄2 γυναικών και κατέκτησε την 5η θέση στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κορασίδων. Ένα χρόνο αργότερα κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Πανελλήνιο Νεανίδων με τον κρητικό σύλλογο, ενώ στην ίδια διοργάνωση τιμήθηκε ως καλύτερη επιθετικός. Το 2012 μετακινήθηκε λόγω σπουδών στην Αθήνα και εντάχθηκε με υποσχετική στην Ένωση Βύρωνα.
Το 2013 κέρδισε τετραετή υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ στις ΗΠΑ, όπου εντάχθηκε στους «Πιτ Πάνθερς» (Pitt Panthers) την ομάδα του Πανεπιστημίου. Αρχικά αγωνίστηκε με την ομάδα κορασίδων, το 2014 με τη δεύτερη ομάδα, το 2015 με την ομάδα νεανίδων στα αντίστοιχα πρωταθλήματα, και το 2016 με την βασική ομάδα των Πιτ Πάνθερς στο κολλεγιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ (NCAA). Και στις τέσσερις διοργανώσεις κατέγραψε εντυπωσιακές επιδόσεις σε άσους, ασίστ και πόντους, που την κατέταξαν στην 6η θέση στην συνολική ιστορία της ομάδας. Στο Πίσμπουργκ αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε όσο λίγοι, αλλά και η ίδια αναγνωρίζει και εκτιμάει απεριόριστα τον προπονητή της Ντάν Φίσερ (Dan Fisher), ο οποίος δήλωσε για τη Μαρία: «Η Μαρία δεν προσφέρει μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά φέρνει μια νέα κουλτούρα στην ομάδα μας. Έχει ενσωματωθεί αρμονικά και προσφέρει μια αναζωογονητική προοπτική στην ομάδα».
Αφού πήρε το πτυχία της στη «Διαχείριση Δικαιοσύνης» (Administration of Justice) και ένα δεύτερο Νομικές Σπουδές επέστρεψε στην Ελλάδα το 2017 και αγωνίστηκε την περίοδο 2017-18 με τον Α.Ο. Θήρας. Mε την ομάδα της Σαντορίνης κατέκτησε τη 3η θέση του πρωταθλήματος και έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου. Τον Οκτώβριο του 2017 σε φιλικά παιχνίδια που έγιναν μεταξύ των ακαδημιών του Α.Ο. Θήρας και του ΑΘΛΕΣΗ στο γυμναστήριο ΔΑΠΠΟΣ της Σαντορίνης, οι εκπρόσωποι του συλλόγου του Ηρακλείου παρέδωσαν στη Μαρία Γενιτσαρίδη τη φανέλα από την πρώτη της συμμετοχή σε αγώνα. Τον Σεπτέμβριο του 2018 αναχώρησε για την Αγγλία προκειμένου να κάνει μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο της πόλης Ντάραμ στην Εγκληματολογία. Εκεί εντάχθηκε στην πανεπιστημιακή ομάδα Τιμ Ντάραμ, με την οποία κατέκτησε τη 2η θέση στη Σούπερλιγκ του Πρωταθλήματος Ηνωμένου Βασιλείου, στο οποίο συμμετείχε. Το Καλοκαίρι του 2019 επανήλθε στο αγαπημένο της Ηράκλειο και στον ΑΘΛΕΣΗ, όπου παραμένει μέχρι τον Δεκέμβριο, οπότε διασχίζει πάλι το Αιγαίο για να συναντήσει ξανά τον Α.Ο. Θήρας, με τον οποίο κατακτά τη 2η θέση του Πρωταθλήματος 2019-20. Στο Πρωτάθλημα περιοόδου 2020-21 παρέμεινε στην ομάδα των Κυκλάδων, αλλά οι συνεχείς διακοπές του πρωταθλήματος και οι παλινωδίες των υπευθύνων για τη συνέχισή του Δηλώσεις Γενιτσαρίδη από Γερμανία: «Κωμικοτραγικά εγκλωβισμένες…» www.volleyplanet.gr οδήγησαν τη Μαρία Γενιτσαρίδη, όπως και πολλές άλλες αθλήτριες, να αναζητήσουν ομάδα στο εξωτερικό. Έτσι τον Ιανουάριο του 2021 υπέγραψε στη Γερμανική Τούρινγκεν της πόλης Σουλ, που συμμετείχε στην κορυφαία κατηγορία της Μπουντεσλίγκα. Στο τέλος της περιόδου 2020-21 υπέγραψε στον Ολυμπιακός Πειραιώς, στον οποίο όμως δεν κατάφερε να αποκτήσει θέση βασικής, κυρίως λόγω της εμμονής των υπεύθυνων της ομάδας σε ξένες ακραίες, που συχνά δεν είχαν την αναμενόμενη απόδοση. Πάντως όποτε χρειάστηκε είχε αποφασιστική συμμεταχή σε επιτυχίες της ομάδας του Πειραιά. Τον Μάιο του 2023 η Μαρία Γενιτσαρίδη υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με τον Παναθηναϊκό, ελπίζοντας να βρει περισσότερο χρόνο συμμετοχής στις πρωταθλήτριες Ελλάδας 2022-23.
Διεθνής καριέρα
Η Μαρία Γενιτσαρίδη κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Κορασίδων το 2009 από την προπονήτρια Καρολίνα Μπαρζούκα για να συμμετάσχει στην προετοιμασία από 1-25 Αυγούστου στο «Σπίτι του Βόλεϊ» στην Παιανία. Από τότε είχε σημαντική και συνεχή παρουσία στην αντίστοιχη Εθνική. Το 2011 συμμετείχε τόσο στους προκριματικούς όσο και στους τελικούς του Ευρωπαϊκού στην Τουρκία, στο οποίο η Ελλάδα κατέλαβε την 8η θέση. Μάλιστα τον πρώτο αγώνα της Εθνικής στη νίκη της Ελλάδας επί της Ουκρανίας με 3-2, η Γενιτσαρίδη ήταν πρώτη σκόρερ της Εθνικής με 18 πόντους. Το 2013 κλήθηκε στην Εθνική Νεανίδων από τον Γιάννη Καλμαζίδη και συμμετείχε στον προκριματικό όμιλο του Παγκοσμίου πρωταθλήματος που διεξήχθη στο Σάμοκοφ της Βουλγαρίας. Συνολικά στις αναπτυξιακές εθνικές ομάδες η Μαρία Γενιτσαρίδη κατέγραψε 27 συμμετοχές.
Η παρουσία της στην Εθνική Νεανίδων ήταν σύντομη, γιατί ήδη από το 2014 κλήθηκε στην Εθνική Γυναικών. Τον Ιούλιο του 2014 συμμετείχε στους προκριματικούς για την Ευρωπαϊκού Λίγκα, στους οποίους η Ελλάδα αποκλείστηκε, αλλά το 2016 κέρδισε το Χάλκινο μετάλλιο στην ίδια διοργάνωση. Το 2018 ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το Ασημένιο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Ταραγόνας, και το 2022 ήταν στην βασική επτάδα στην 5η θέση της Ελλάδας στους Μεσογειακούς Αγώνες του Οράν. Συνολικά η Μαρία Γενιτσαρίδη έως το 2018 είχε καταγράψει 28 συμμετοχές στην Εθνική Γυναικών.
Διεθνείς τίτλοι - Διακρίσεις
'''Μεσογειακοί Αγώνες '''Ευρωπαϊκή Λίγκα
Εθνικά Πρωταθλήματα
'''Πρωτάθλημα Ελλάδας
'''Πρωτάθλημα Ηνωμένου Βασιλείου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΑΟ Θήρας Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Legatus Augusti pro praetore
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/99/B%C3%B6hming_R%C3%B6merkastell_Bauinschrift_Abguss_181.JPG/300px-B%C3%B6hming_R%C3%B6merkastell_Bauinschrift_Abguss_181.JPG|μικρογραφία|300x300εσ|Πλάκα με επιγραφή στο Κάστελ Μπέμινγκ, στο Kίπφενμπεργκ της [[Βαυαρία|Βαυαρίας.]]
O απεσταλμένος του αυτοκράτορα προς τον πραίτορα, λατιν.: legatus Augusti pro praetore ήταν ο επίσημος τίτλος του κυβερνήτη ή στρατηγού ορισμένων αυτοκρατορικών επαρχιών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά την εποχή της Ηγεμονίας, συνήθως των μεγαλύτερων ή εκείνων όπου υπήρχαν λεγεώνες σταθμευμένες. Οι επαρχίες ονομάζονταν αυτοκρατορικές, εάν ο κυβερνήτης τους εκλεγόταν από τον αυτοκράτορα, σε αντίθεση με τις συγκλητικές επαρχίες, των οποίων οι κυβερνήτες (που ονομάζονταν ανθύπατοι) εκλέγονταν από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο.
Ένας legatus Augusti ήταν πάντα συγκλητικός υπατικού ή πραιτοριανού βαθμού (δηλαδή, που είχε προηγουμένως το αξίωμα του υπάτου ή του πραίτορα). Ωστόσο, η θέση τού κυβερνήτη της Αιγύπτου (praefectus Aegypti) ήταν απαράμιλλη, γιατί αν και ιππέας (eques, Ρωμαίος ιππότης) είχε λεγεώνες υπό τις διαταγές του. Μερικές μικρότερες αυτοκρατορικές επαρχίες όπου δεν είχαν βάση για λεγεώνες (π.χ. η Μαυριτανία, η Θράκη, η Ραιτία, το Noρικόν και η Ιουδαία) διοικούνταν από ιππείς prefecti (νομάρχες), και αργότερα ορίστηκαν επίτροποι (procuratores), που διοικούσαν μόνο βοηθητικές δυνάμεις. Ο legatus Augusti ήταν ταυτόχρονα επικεφαλής της επαρχιακής διοίκησης, αρχιδικαστής αξιωματούχος και αρχιστράτηγος όλων των στρατιωτικών δυνάμεων, που έδρευαν στην επαρχία (λεγεώνες και βοηθητικό στράτευμα). Η μόνη λειτουργία έξω από την αρμοδιότητα τού legatus ήταν τα οικονομικά (η είσπραξη των αυτοκρατορικών φόρων και εσόδων), την οποία διαχειριζόταν ένας ανεξάρτητος επίτροπος, ο οποίος αναφερόταν απευθείας στον Αυτοκράτορα.
Στη στρατιωτική ιεραρχία, οι άμεσοι υφιστάμενοι τού legatus ήταν οι legati legionis (οι διοικητές των λεγεώνων, που έδρευαν στην επαρχία), οι οποίοι με τη σειρά τους διοικούσαν τους tribuni militum (ανώτατοι επιτελείς της λεγεώνας) και τους praefecti (διοικητές) των βοηθητικών συνταγμάτων των εξαρτημένων στη λεγεώνα.
Το 68 μ.Χ., 15 από τις συνολικά 36 επαρχίες διοικούνταν από legati Augusti: Ταρρακωνησία (Ισπανίας), Λουζιτανία, Ακουιτανική Γαλατία, Λουγδουνική Γαλατία, Βελγική Γαλατία, Βρετανία, Κάτω Γερμανία, Άνω Γερμανία, Μοισία, Δαλματία Γαλατία, Καππαδοκία, Λυκία και Παμφυλία, Συρία και Νουμιδία.
Μία πλάκα που βρέθηκε στο οχυρό Μπέμινγκ, στο Kίπφενμπεργκ της Βαυαρίας, αναφέρεται τις οικοδομικές εργασίες που έγιναν στο οχυρό το 181. Η πρωτότυπη πλάκα βρίσκεται στο Μουσείο Προϊστορίας και Πρώιμης Ιστορίας τού Άιστατ. Στη φωτογραφία είναι αντίγραφό της στο Ρωμαϊκό και Βαυαρικό Μουσείο τού Κίπφενμπεργκ. Φέρει την επιγραφή, όπου η λέξη Κόμμοδος έχει διαγραφεί:
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι
Βραβείο BAFTA Καλύτερης Ταινίας
Το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Ταινίας δίνεται ετησίως από την Βρετανική Ακαδημία Τεχνών Κινηματογράφου και Τηλεόρασης και παρουσιάζεται στα Βραβεία Κινηματογράφου της Βρετανικής Ακαδημίας. Το βραβείο δίνεται από την αρχή των βραβείων της Ακαδημίας, βραβεύοντας την καλύτερη ταινία του 1947. Αρχικά ήταν γνωστό ως Βραβείο BAFTA Καλύτερης Ταινίας από οποιαδήποτε πηγή. Για την κατηγορία μπορεί να προταθεί μια ταινία από οποιαδήποτε χώρα, παρόλο που οι Βρετανικές ταινίες βραβεύονται, από το 1983, σε ειδική κατηγορία, ενώ οι ξένες ταινίες είναι υποψήφιες κυρίως για το βραβείο Καλύτερης ταινίας όχι στην αγγλική γλώσσα. Υπάρχουν έτσι αρκετές περιπτώσεις που μια ταινία έχει προταθεί σε δύο από αυτές τις κατηγορίες.
Το 1962, το βραβείο μοιράστηκε στις ταινίες Η Μπαλάντα του Στρατιώτη και The Hustler (καλύτερη ταινία από οποιαδήποτε πηγή). Μέχρι το 1981 το βραβείο δίνονταν στο σκηνοθέτη, εκτός από το 1976 και 1977 όπου δινόταν στους παραγωγούς. Από το 1981 έως το 1985 δινόταν στους παραγωγούς, από το 1986 έως το 1997 στον σκηνοθέτη και τους παραγωγούς, ενώ από το 1998 δίνεται μόνο στους παραγωγούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία BAFTA
Ηλιακή έκλειψη της 15ης Ιανουαρίου 2010
Η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική σε μεγάλο μέρος της Αφρικής, της Ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Ασίας. Η δακτυλιοειδής έκλειψη ήταν ορατή σε μια λωρίδα της επιφάνειας της Γης, πλάτους 300 χιλιομέτρων και από περιοχές όπως η Κεντρική Αφρική, οι Μαλδίβες, η Νότια Κεράλα (Ινδία), το Νότιο Ταμίλ Ναντού (Ινδία), η Σρι Λάνκα και σε περιοχές του Μπανγκλαντές, της Μιανμάρ και της Κίνας.
Στην Ελλάδα
Η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική στην Ελλάδα. Στο Ηράκλειο καλύφθηκε το 13% του ηλιακού δίσκου, ενώ στην Αθήνα το 10%. Στη Βόρεια Ελλάδα δεν ξεπέρασε το 10%. Πάντως, η συννεφιά δεν επέτρεψε την παρατήρηση του φαινομένου σε αρκετές περιοχές της χώρας.
Η δακτυλιοειδής έκλειψη
αριστερά|μικρογραφία| Ανατολή ηλίου της 15ης Ιανουαρίου 2010 στο [[Μπανγκί, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία ]] Η έκλειψη ξεκίνησε στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία κοντά στα σύνορα με το Τσαντ, διέσχισε το Κονγκό και την Ουγκάντα, πέρασε από το Ναϊρόμπι (την πρωτεύουσα της Κένυας), από το βόρειο άκρο της Τανζανίας, τη νοτιοδυτική Σομαλία και από τρία νησιά των Σεϋχελλών (Bird, Denis και Aride) στον Ινδικό Ωκεανό (εκεί σημείωσε και τη μεγαλύτερη διάρκειά της). Στη συνέχεια μπήκε στις Μαλδίβες, όπου σημειώθηκε η μεγαλύτερη διάρκεια της έκλειψης πάνω από το έδαφος(10,8 λεπτά). Η δακτυλιοειδής έκλειψη στο Μαλέ, την πρωτεύουσα των Μαλδιβών, ξεκίνησε στις 12:20:20 και έληξε στις 12:30:06 τοπική ώρα των Μαλδίβων (UTC + 5). Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη σε διάρκεια έκλειψη που σημειώθηκε πάνω από ένα διεθνές αεροδρόμιο.
Περίπου στις 13:20 IST(τοπική ώρα Ινδίας), η δακτυλιοειδής ηλιακή έκλειψη άρχισε στη Νότια Ινδία και συγκεκριμένα στο Thiruvananthapuram (Trivandrum), στην Κεράλα ενώ η τελευταία περιοχή στη νότια Ινδία που είδε τη δακτυλιοειδή φάση ήταν η πόλη Rameswaram, στο Ταμίλ Ναντού.
Η έκλειψη ήταν ορατή για 10,4 λεπτά στην Ινδία. Στη συνέχεια η έκλειψη εισήλθε στη Σρι Λάνκα στο νησί Delft, περνώντας πάνω από την Τζάφνα, για να διασχίσει ύστερα τον κόλπο της Βεγγάλης και να επανέλθει στην Ινδία, στο Μιζόραμ (στα βορειοανατολικά της χώρας). αριστερά|μικρογραφία| Μέγιστο έκλειψης στο [[Τιρουβανανταπουράμ (Thiruvananthapuram), της Ινδίας (92% κάλυψη του ηλιακού δίσκου)]] Το Thiruvananthapuram, που ήταν η πρώτη περιοχή που είδε τη δακτυλιοειδή φάση στην Ινδία, εξοπλίστηκε με τηλεσκόπια και τα τοποθέτησε σε διάφορες εγκαταστάσεις για να παρακολουθήσει το κοινό την έκλειψη. Το Διαστημικό Κέντρο Vikram Sarabhai, που βρίσκεται στο Trivandrum, ανέλυσε τις ατμοσφαιρικές-ιονοσφαιρικές παραμέτρους κατά τη διάρκεια της έκλειψης. Πολλοί επιστήμονες βρέθηκαν στην πόλη για να παρακολουθήσουν και να μελετήσουν την έκλειψη.
Στο Rameswaram, η ανατολή του ηλίου δεν ήταν ορατή λόγω των πυκνών νεφώσεων, αλλά ο καιρός άρχισε να καθαρίζει γύρω στις 9 π.μ. τοπική ώρα και έγινε σχεδόν αίθριος από τη στιγμή που ξεκίνησε η έκλειψη. Ο ουρανός είχε ένα λεπτό στρώμα θύσαν ων μέχρι τις 2:30 μ.μ..
Μετά τη Νότια Ασία, η δακτυλιοειδής έκλειψη πέρασε από τη Μιανμάρ και την Κίνα όπου και ολοκληρώθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλείψεις
Ηλιακή έκλειψη της 4ης Ιανουαρίου 2011
Η ηλιακή έκλειψη της 4ης Ιανουαρίου 2011 ήταν μια μερική έκλειψη Ήλιου που ήταν ορατή μετά την ανατολή του ηλίου από το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, τη βορειοδυτική και τη νότια Ασία. Ολοκληρώθηκε κατά το ηλιοβασίλεμα στην ανατολική Ασία. Ήταν ορατή ως μια μερική έκλειψη και στη βόρεια Αφρική και την Αραβική χερσόνησο.
Η μεγαλύτερη έκλειψη έγινε στις 08:51 UTC στη βόρεια Σουηδία, όπου η έκλειψη στον ορίζοντα είχε μέγεθος 0,858(περίπου 80% κάλυψη του ηλιακού δίσκου).
Μια ηλιακή έκλειψη συμβαίνει όταν η Σελήνη περάσει ανάμεσα από τη Γη και τον Ήλιο, καλύπτοντας έτσι ολικώς ή εν μέρει τον ηλιακό δίσκο για έναν παρατηρητή στη Γη. Αυτή ήταν η πρώτη από τις τέσσερις μερικές ηλιακές εκλείψεις το 2011, καθώς οι άλλες σημειώθηκαν την 1η Ιουνίου 2011, την 1η Ιουλίου 2011 και την 25η Νοεμβρίου 2011.
Προηγήθηκε επίσης των δύο ολικών σεληνιακών εκλείψεων που έλαβαν χώρα στις 15 Ιουνίου 2011 και στις 10 Δεκεμβρίου 2011.
Στην Ελλάδα
Η συγκεκριμένη έκλειψη Ηλίου ήταν η καλύτερη στον Ελλαδικό χώρο από τις 29 Μαρτίου 2006, ενώ δεν αναμένεται να σημειωθεί κάποια καλύτερη ηλιακή έκλειψη στη χώρα, έως τις 2 Αυγούστου 2027. Ενδεικτικά, η σελήνη κάλυψε το 62% του ηλιακού δίσκου στη Θεσσαλονίκη και το 60% στα Ιωάννινα, αλλά και το 58% στην Αθήνα. Πάντως οι βροχές κατά τόπους στην Ανατολική και στη Βόρεια Ελλάδα, δεν επέτρεψαν την παρακολούθηση του φαινομένου.
Εικόνες
μικρογραφία| Το "μονοπάτι" της έκλειψης
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκλείψεις
Τιτίκα Σαριγκούλη
Η Ευσεβεία (Τιτίκα) Σαριγκούλη του Αθανασίου και της Ευφροσύνης (30 Νοεμβρίου 1934, Αθήνα - 22 Ιανουαρίου 2021, Αθήνα) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας και ηθοποιός.
Είχε πολλές συμμετοχές σε τηλεοπτικά προγράμματα, σε κινηματογραφικές παραγωγές και σε θεατρικές παραστάσεις.
Καριέρα
Σε νεαρή ηλικία σπούδασε ηθοποιός, ξεκινώντας την πορεία της στο χώρο του κινηματογράφου και του θεάτρου στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το 1960 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στη ταινία «Το μυστικό του κόκκινου μανδύα». Ακολούθησαν δύο ακόμη συμμετοχές στον κινηματογράφο τα επόμενα χρόνια στις ταινίες «Φαίδρα» και «Πρώτο καρδιοχτύπι». Την ίδια δεκαετία ξεκίνησε να ασχολείται πιο ενεργά με τη συγγραφή (ήταν μέλος της Ένωσης Νέων Ελλήνων Λογοτεχνών), ξεκινώντας να γράφει και να εκδίδει διάφορα βιβλία. Για αρκετές δεκαετίες ασχολήθηκε περισσότερο με τη συγγραφή από ότι με την υποκριτική. Μέχρι σήμερα έχει γράψει και κυκλοφορήσει περισσότερα από 60 βιβλία με πιο πρόσφατα τα «Κίλωνας ο Αθηναίος» και «Βασιλιάς Κωνσταντίνος ο Μέγας: Τραγωδία σε πέντε πράξεις».
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, συνέχισε την κινηματογραφική της πορεία. Πιο συγκεκριμένα, το 2004, έπαιξε στην ταινία «Τεστοστερόνη (ταινία)» ενώ το 2005 συμμετείχε στην κωμωδία Η χορωδία του Χαρίτωνα και στη διεθνή παραγωγή Opa! που μέρος των γυρισμάτων έγιναν στην Ελλάδα. Την ίδια χρονιά έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στην κωμική σειρά Οδός Παραδείσου 7 με το ρόλο της ηλικιωμένης Νίνας. Ακολούθησαν κι άλλες τηλεοπτικές συμμετοχές σε επεισόδια των σειρών Μαρία η άσχημη, Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα», Αν μ' αγαπάς και Singles 2,1/2.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό τη περίοδο 2007-2008, με ρόλο της αθυρόστομης γιαγιάς Τζούλιας στην κωμική σειρά «Μπαμπά μην τρέχεις» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Παπαδουλάκη που προβλήθηκε από το Mega Channel. Μετά τη μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία ακολούθησε ο ρόλος της οικιακής βοηθού Πουλχερίας στην κωμική σειρά «Λάκης ο γλυκούλης» όπου πρωταγωνίστησε για δύο σεζόν. Μέσα στα επόμενα χρόνια ακολούθησαν διάφοροι ρόλοι στις σειρές «Με λένε Βαγγέλη», «Πίσω στο Σπίτι», «Με τα παντελόνια κάτω» και «Δια Ταύτα». Επίσης το 2012 συμμετείχε ως γκεστ στο βίντεο κλιπ της Άννας Βίσση για το τραγούδι «Τυραννιέμαι». Η πιο πρόσφατη τηλεοπτική της συμμετοχή ήταν το 2018 στην ταινία «Οι απάχηδες των Αθηνών», καθώς και στην τηλεοπτική σειρά του ΣΚΑΪ, «Όσο έχω εσένα» Στον κινηματογράφο έλαβε μέρος στις ταινίες «Ακαδημία Πλάτωνος» και «Η Κληρονόμος» το 2009, «I Love Karditsa» και «4 μαύρα κοστούμια» το 2010, «Απ' τα κόκαλα βγαλμένα» το 2011, «Λάρισα Εμπιστευτικό» το 2012. Τελευταία της συμμετοχή στον κινηματογράφο ήταν το 2020, στην ταινία Ciao Italia.
Προσωπική ζωή
Κόρη του Αθανασίου και της Ευφροσύνης, γεννήθηκε το 1934 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε.
Είχε δηλώσει πως δεν παντρεύτηκε ποτέ από προσωπική άποψη καθώς  δεν ήθελε συναίτερο στην ελευθερία της . Είχε σταθερή πολιτική δράση επί δεκαετίες, ούσα στις τάξεις του ΚΚΕ. Το 2015 της απονεμήθηκε τιμητικός έπαινος από τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα.
Στις αρχές του Ιανουαρίου 2021 υπέστη στον ύπνο της σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ κοιμόταν. Έπειτα από λίγες ώρες, αφού της τηλεφώνησαν επανειλημμένα οι φίλοι και οι συγγενείς, έσπασαν την πόρτα του σπιτιού της και τη μετέφεραν εσπευσμένα στο νοσοκομείο όπου άρχισε να συνέρχεται και να μιλάει. Μετά από δέκα μέρες, η ηθοποιός απεβίωσε στις 22 Ιανουαρίου 2021. Η κηδεία της πραγματοποιήθηκε στις 11:00 το πρωί της Δευτέρας 25 Ιανουαρίου 2021 στο Γ' Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Μάρια Ρογκοζίνσκα
Η Μάρια Ρογκοζίνσκα (πολωνικά: Maria Rogozińska, το γένος Λέσνιακ [Leśniak]) (θάνατος π. 12 Ιανουαρίου 1943, Πιλίτσα) ήταν Πολωνή αγρότισσα, που ζούσε στο χωριό Βιέρμπκα κοντά στην Πιλίτσα, μαζί με τον τρίχρονο γιο της, η οποία δολοφονήθηκε από τους Γερμανούς επειδή έκρυβε Εβραίους. Βραβεύθηκε με το μετάλλιο «Δίκαιη των Εθνών».
Βιογραφία
Έζησε στο χωριό Βιέρμπκα στο Πόβιατ Όλκους (σημερινό Πόβιατ Ζαβιέρτσιε). Μετά το θάνατο του συζύγου της, μεγάλωσε μόνη της τρία παιδιά - τις κόρες Μάρια και Χελένα (γεννημένες γύρω στα 1932 και 1934) και έναν γιο, τον Πιότρ (γεννήθηκε γύρω στο 1940).
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής έκρυψε Εβραίους και μέλη του υπόγειου κινήματος. Υπάρχουν κάποιες αντιφατικές πληροφορίες σχετικά με τον αριθμό των ατόμων που επωφελήθηκαν από τη βοήθειά της. Είναι βέβαιο ότι μια ηλικιωμένη Εβραία ονόματι Μπερλίνσκα ή Μπερλίτσκα ή Περλίνσκα (ιδιοκτήτρια ενός μύλου στο Μαλέσιν)   και ένας νεαρός Εβραίος αγνώστου ονόματος κρυβόταν στο αγρόκτημα της Ρογκοζίνσκα. Ωστόσο, οι καταθέσεις άλλων μαρτύρων δείχνουν ότι η Ρογκοζίνσκα θα μπορούσε να κρύβει έως και τέσσερις ή πέντε Εβραίους.
Είναι άγνωστο πώς έφτασαν στους Γερμανούς οι πληροφορίες για τους Εβραίους που κρύβονταν στο αγρόκτημα της Ρογκοζίνσκα. Η Μάρια ήταν αντιπαθητική στο χωριό, εξ ου και η υποψία της Κριστίνα Σαμσονόφσκα ότι μπορεί να ήταν θύμα μιας καταγγελίας ή μιας τυχαίας συνωμοσίας για λογαριασμό ενός από τους γείτονές της, που ήταν σε σύγκρουση μαζί της.