cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τασμανία
Η Τασμανία στον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες
Η Τασμανία υπέστη μεγάλες καταστροφές από τις πυρκαγιές του 1967. Η κατάρρευση της Γέφυρας Τάσμαν από πρόσκρουση του φορτηγού πλοίου MV Lake Illawarra το 1975 κατέστησε σχεδόν αδύνατη την επικοινωνία ανάμεσα στις όχθες του ποταμού Ντέργουεντ στο Χόμπαρτ. Μεγάλη ειδησεογραφική κάλυψη είχε και η εκστρατεία κατά της ανεγέρσεως φραγμάτων στον ποταμό Φράνκλιν τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, που σηματοδότησε την αρχή του πολιτικού κινήματος των οικολόγων στην Αυστραλία.
Στις 28 Απριλίου 1996, έλαβε χώρα η λεγόμενη «σφαγή του Πορτ Άρθουρ», κατά την οποία ο μοναχικός οπλοφόρος Μάρτιν Μπράιαντ πυροβόλησε και σκότωσε 35 ανθρώπους (τόσο τουρίστες όσο και εντόπιους), τραυματίζοντας 37 άλλους. Η κατοχή και χρήση πυροβόλων όπλων επανεξετάσθηκε αμέσως, και νέοι σχετικοί νόμοι ψηφίσθηκαν για όλη την Αυστραλία, με τον τοπικό νόμο της Τασμανίας να είναι ένας από τους αυστηρότερους στη χώρα.
Η Τασμανία προπαγανδίζεται από τις αρχές της ως η «Φυσική Πολιτεία» και το «Νησί που ξαναγεννιέσαι» ("Island of Rejuvenation") για το σχετικώς παρθένο φυσικό περιβάλλον της. Επισήμως, σχεδόν το 37% της επιφάνειας της Τασμανίας είναι ενταγμένο σε προστατευόμενες περιοχές, εθνικούς δρυμούς-πάρκα και Τοποθεσίες Παγκόσμιας κληρονομιάς. Υπάρχουν και τα ανεπίσημα προσωνύμια "The Apple Isle" («Νησί των Μήλων») και "Holiday Isle" («Νησί των Διακοπών»).
Κλίμα
Η Τασμανία βρίσκεται σε περιοχή όπου επικρατούν ισχυροί άνεμοι. Το κλίμα της είναι εξαιρετικά μεταβλητό, με μεγάλες διακυμάνσεις στη θερμοκρασία και στην ταχύτητα του ανέμου κατά τη διάρκεια μιας μέσης εβδομάδας.
Το καλοκαίρι, από τον Δεκέμβριο μέχρι τον Φεβρουάριο, η μέση μέγιστη θερμοκρασία στο επίπεδο της θάλασσας είναι 21 °C. Τον χειμώνα, από τον Ιούνιο ως τον Αύγουστο, η μέση μέγιστη θερμοκρασία στο επίπεδο της θάλασσας είναι 12 °C.
Απόλυτα ελάχιστη θερμοκρασία όλων των εποχών: -13,0 °C, Μπάτλερς Γκορτζ και Σάνον, 30 Ιουνίου 1983
Το καλοκαίρι στην Τασμανία είναι σχετικώς θερμό, με μεγάλη ηλιοφάνεια και συχνές καταιγίδες στις αρχές του. Ο καιρός είναι σταθερότερος μεταξύ Φεβρουαρίου και Απριλίου. Ο ψυχρός χειμώνας χαρακτηρίζεται από αιφνίδιες θύελλες και χιόνια στα υψηλότερα βουνά. Το νησί δέχεται αρκετά χιόνια στα ορεινά, αλλά ελάχιστα στις κατοικημένες περιοχές του.
Οι παραπάνω παράγοντες συντελούν στην ιδιαίτερη ποικιλία της χλωρίδας, από τα ψηλά αειθαλή δάση ευκαλύπτων μέχρι αλπικά λιβάδια και μεγάλα δάση φυλλοβόλων εύκρατου κλίματος ή βάλτους. Πολλά είδη φυτών είναι μοναδικά στον κόσμο, και κάποια σχετίζονται με είδη στη Νότια Αμερική και τη Νέα Ζηλανδία, καταγόμενα από κοινά προγονικά είδη που φύτρωναν στην υπερήπειρο Γκοντβάνα πριν από 50 εκατομμύρια χρόνια.
Κυβέρνηση και πολιτική
Το πολίτευμα της Τασμανίας περιγράφεται στο Σύνταγμά της, που χρονολογείται από το 1856, με αρκετές διαδοχικές βελτιώσεις από τότε ως σήμερα. Από το 1901 είναι ένα από τα ομόσπονδα κρατίδια (πολιτείες) της Αυστραλίας και το αυστραλιανό σύνταγμα ρυθμίζει τη σχέση της με τη Βρετανική Κοινοπολιτεία, αναφέροντας και τις εξουσίες που ασκεί η κάθε βαθμίδα διακυβερνήσεως.
Η διαπάλη ανάμεσα στην προστασία των σχετικώς ανέγγιχτων, οικολογικά σημαντικών, φυσικών περιοχών της Τασμανίας και στις προτάσεις για τοπική οικονομική ανάπτυξη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην τοπική πολιτική σκηνή. Π.χ. προτάσεις για παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας συνάντησαν αντιδράσεις στα τέλη του εικοστού αιώνα, ενώ το πρώτο ίσως οικολογικό πολιτικό κόμμα στον κόσμο ήταν το United Tasmania Group. Η αντίθεση στην κατασκευή φραγμάτων απλώθηκε από την Τασμανία και στην υπόλοιπη Αυστραλία, και αποδείχθηκε ότι συνετέλεσε στην εκλογή της κυβερνήσεως των Εργατικών του Μπομπ Χοκ το 1983, η οποία σταμάτησε την ανέγερση του φράγματος στον ποταμό Φράνκλιν. Από τότε μέχρι σήμερα η προσοχή έχει μετατοπισθεί στην υλοτόμηση των δασών.
Υπάρχει επίσης και η ιστορική διεκδίκηση του τίτλου της «βόρειας πρωτεύουσας» από το Λάουνσεστον: Από το 1803 ως το 1823, η νήσος ήταν χωρισμένη σε δύο εξαρτήσεις της Νέας Νότιας Ουαλίας, με το Χόμπαρτ και το Λάουνσεστον ως διοικητικά τους κέντρα.
Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, η Τασμανία αντιπροσωπεύεται πολύ καλά στην αυστραλιανή Γερουσία, όπου οι έδρες δεν είναι ανάλογες του πληθυσμού, κι έτσι έχει 12 έδρες, έναντι μόλις 5 στη Βουλή. Από το 1975 ως το 2005, ο Τασμανός ανεξάρτητος γερουσιαστής Μπράιαν Χάρανταϊν συχνά είχε ρυθμιστικό ρόλο εξαιτίας της ισορροπίας δυνάμεων. Ως αποτέλεσμα ήταν σε θέση να «περάσει» νόμους που, αν και συχνά αντανακλούσαν τις συντηρητικές θρησκευτικές του απόψεις, υπήρξαν και ιδιαίτερα επωφελείς οικονομικά για την Τασμανία. Ο Χάρανταϊν εκλέχθηκε γερουσιαστής σε 6 διαδοχικές εκλογές και δεν έθεσε πλέον υποψηφιότητα στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2004.
Στις τοπικές βουλευτικές εκλογές του 2002 το Εργατικό Κόμμα της Αυστραλίας κέρδισε τις 14 από τις 25 έδρες. Το Κόμμα Φιλελευθέρων της Αυστραλίας υπέστη ήττα και πήρε μόλις 7. Το Κόμμα των Πράσινων κέρδισε 4 έδρες, αλλά με πάνω από 18% των ψήφων, το μεγαλύτερο ποσοστό οποιουδήποτε οικολογικού κόμματος στον κόσμο.
Στις 23 Φεβρουαρίου 2004 ο πρωθυπουργός της Τασμανίας Τζιμ Μπέικον ανακοίνωσε την παραίτησή του επειδή διαγνώσθηκε ότι έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα. Πέθανε 4 μήνες αργότερα, τους οποίους αφιέρωσε σε μια δραστήρια αντικαπνιστική εκστρατεία. Τον διαδέχθηκε ο Πολ Λένον. Σημερινός πρωθυπουργός (από τις 31 Μαρτίου 2014) είναι ο Γουίλ Χότζμαν. Ανώτατος άρχοντας είναι ο Κυβερνήτης της Τασμανίας. Ο Κυβερνήτης Πίτερ Άντεργουντ (από το 2008) πέθανε εν ενεργεία στις 7 Ιουλίου 2014. Σημερινή Κυβερνήτρια είναι η Κέιτ Γουόρνερ από τον Δεκέμβριο του 2014. Το έμβλημα της Πολιτείας είναι το "Ubertas et Fidelitas" («Γονιμότητα και Πίστη»).
thumb|250px|Χάρτης της δυτικής Τασμανίας με πλουτοπαραγωγικές πηγές του [[1865]]
Οικονομία
Το ετήσιο κατά κεφαλή εισόδημα της Τασμανίας το έτος 2004-2005 την κατατάσσει όγδοη ανάμεσα στις Πολιτείες της Αυστραλίας.
Οι αιτίες για τη χρόνια οικονομική υπανάπτυξη της Τασμανίας είναι ποικίλες. Ως πλέον πρόσφατες αναφέρονται η έλλειψη υποδομών, ο μικρός πληθυσμός, οι χαμηλές τιμές του μαλλιού και μεταλλευμάτων, η απουσία των κατάλληλων πρωτοβουλιών κατά την αποικιακή εποχή και η έλλειψη ξένων επενδύσεων. Καθ' όλη την ιστορία της Τασμανίας υπήρχε μια συνεχής έξοδος νέων ανθρώπων προς την κυρίως Αυστραλία προς αναζήτηση εργασίας.
Οι βασικές παραδοσιακές πηγές πλούτου της Τασμανίας είναι: η εξόρυξη, κυρίως χαλκού, ψευδαργύρου, κασσιτέρου και σιδήρου, 2) η γεωργία, 3) τα δασικά προϊόντα και 4) ο τουρισμός. Κατά τη δεκαετία του 1990 υπήρξε παρακμή του δευτερογενούς τομέα, που οδήγησε σε μετανάστευση μέρους του ειδικευμένου εργατικού προσωπικού στην κυρίως Αυστραλία.
Η Τασμανία εξάγει πολλά είδη τροφίμων, ανάμεσα στα οποία ξεχωριστή θέση έχουν ο σολωμός και η καραβίδα).
Μετά το έτος 2000, η νήσος γνώρισε μια απότομη αύξηση του τουριστικού ρεύματος, εξαιτίας των καλών οικονομικών συνθηκών στην υπόλοιπη χώρα, των φθηνότερων αεροπορικών εισιτηρίων και τριών νέων οχηματαγωγών πλοίων, των Spirit of Tasmania.
Μεταφορές
Ο ταχύτερος και σχετικώς φθηνός τρόπος ταξιδιού από και προς την αυστραλιανή ήπειρο είναι ο αεροπορικός, με ανταγωνισμό μεταξύ των εταιρειών Qantas / JetStar και Virgin Blue, που προσφέρουν δρομολόγια από Μελβούρνη, Σίδνεϊ, Μπρισμπέιν και Αδελαΐδα. Τα δύο μεγάλα αεροδρόμια της Τασμανίας είναι ο Διεθνής Αερολιμένας του Χόμπαρτ και ο Αερολιμένας του Λάουνσεστον. Τα μικρότερα, αυτά του Μπέρνι (το Γουάινιαρντ, αγγλικά: Wynyard) και του Ντέβονπορτ, εξυπηρετούνται μόνο από τη Regional Express, που πετά μόνο στη Μελβούρνη και τα νησιά του Πορθμού Μπας.
Τα δρομολόγια επιβατικών-οχηματαγωγών πλοίων εκτελούνται από την κρατική ναυτιλιακή εταιρεία TT-Line, με 14 δρομολόγια την εβδομάδα (και έξτρα την εποχή αιχμής) από και προς τη Μελβούρνη.
Ο εκτελεστής της νύχτας
Ο Εκτελεστής της Νύχτας (Πρωτότυπος τίτλος Death Wish) είναι δραματική αστυνομική ταινία Αμερικανικής παραγωγής του 1974 σε σκηνοθεσία Μάικλ Γουίνερ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπράιαν Γκάρφιλντ. Πρωταγωνιστούν οι Τσαρλς Μπρόνσον, Βίνσεντ Γκαρντένια και Γουίλιαμ Ρέντφιλντ. Η ταινία αναφέρεται στον Πωλ Κέρσεϊ (Μπρόνσον), έναν αρχιτέκτονα που αποφασίζει να πάρει εκδίκηση μετά τη δολοφονία της γυναίκας του και την σεξουαλική επίθεση της κόρης του κατά τη διάρκεια μιας εισβολής κακοποιών στο σπίτι του. Αυτή ήταν η πρώτη ταινία από μια σειρά ταινιών, καθώς ακολούθησε οκτώ χρόνια αργότερα η συνέχεια της με τίτλο Εκτελεστής χωρίς οίκτο (Death Wish II) και άλλες παρόμοιες ταινίες. Κατά τη στιγμή της κυκλοφορίας, η ταινία επικρίθηκε για την προφανή υποστήριξή της στην εκδίκηση και υπέρ της απεριόριστης τιμωρίας των εγκληματιών. Υποτίθεται ότι το μυθιστόρημα κατήγγειλε την εκδίκηση, ενώ η ταινία αγκάλιασε την έννοια. Η ταινία ήταν εμπορική επιτυχία και είχε απήχηση στο κοινό στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες βίωναν αυξανόμενα ποσοστά εγκληματικότητας κατά τη δεκαετία του 1970.
Τασμανία
Μεταφορές
Στην Τασμανία κατασκευάζονται και τα πολύ υψηλών ταχυτήτων σκάφη αλουμινίου SeaCat, που έχουν καταρρίψει πολλά ρεκόρ. Η κυβέρνηση προσπάθησε να δρομολογηθούν στη γραμμή της Μελβούρνης, αλλά τελικώς αποφασίσθηκε να διακοπεί η χρήση τους στο Πορθμό Μπας εξαιτίας των ακραίων καιρικών συνθηκών εκεί.
Το Χόμπαρτ είναι ο κυριότερος θαλάσσιος σύνδεσμος της Αυστραλίας με την Ανταρκτική και τον Νότιο Ωκεανό. Στο λιμένα του είναι νηολογημένο και το γαλλικό πλοίο Αστρολάβος, που πραγματοποιεί τακτικά ταξίδια ανεφοδιασμού στα γαλλικά νότια υπερπόντια εδάφη και στους σταθμούς της Ανταρκτικής. Το Χόμπαρτ διαθέτει τον δεύτερο βαθύτερο φυσικό λιμένα στον κόσμο, μετά το Ρίο ντε Τζανέιρο.
Ο εκτελεστής της νύχτας
Πλοκή
Ο Πωλ Κέρσι είναι ένας επιτυχημένος, μεσήλικας αρχιτέκτονας και οικογενειάρχης που ζει ευτυχισμένος στο Μανχάταν με τη σύζυγό του, Τζοάνα. Μια μέρα, η Τζοάνα και η μεγάλη τους κόρη, Κάρολ - η οποία είναι παντρεμένη με τον Τζακ Τόμπι - ακολουθούνται στο σπίτι τους από τρεις κακοποιούς, οι οποίοι εισβάλλουν στο διαμέρισμα του Κέρσεϊ παριστάνοντας τους ντελιβεράδες. Όταν διαπιστώνουν ότι η Κάρολ και η Τζοάννα έχουν μόνο 7 δολάρια, οι κακοποιοί βιάζουν βάναυσα την Κάρολ και χτυπούν την Τζοάνα πριν φύγουν. Φτάνοντας στο νοσοκομείο, ο Πωλ είναι συντετριμμένος όταν μαθαίνει ότι η Τζόανα πέθανε από τα τραύματά της. Ο Πωλ παθαίνει κατάθλιψη και προσπαθεί να ξεπεράσει το συμβάν του αφοσιωμένος στη δουλειά του. Γνωρίζει ότι οι δράστες δεν θα βρεθούν ποτέ, καθώς η πόλη υφίσταται ένα πρωτοφανές κύμα εγκληματικότητας. Επιπλέον, η αστυνομία έχει πολύ λίγα στοιχεία, καθώς η Κάρολ δεν μπορεί να συνεργαστεί με τους αστυνομικούς λόγω της τραυματικής της εμπειρίας. Λίγο μετά την ταφή της γυναίκας του, ο Πωλ συναντά έναν κλέφτη σε έναν σκοτεινό δρόμο. Ο Πωλ αντεπιτίθεται με ένα αυτοσχέδιο όπλο φτιαγμένο από μια κάλτσα, προκαλώντας τον κλέφτη να τρέξει μακριά. Ο Πωλ συγκλονίζεται και δυναμώνει από τη συνάντηση. Το αφεντικό του Πωλ τον στέλνει στο Τούσον της Αριζόνα για να δει τον Έιμς Τζάνχιλ, έναν πελάτη που θέλει να επενδύσει σε ένα έργο οικιστικής ανάπτυξης. Λίγες μέρες αργότερα, ο Πωλ προσκαλείται σε δείπνο από τον Έιμς στο κλαμπ του.
Τασμανία
Μεταφορές
Οι περισσότερες μεταφορές μέσα στην ίδια την Τασμανία διεξάγονται οδικώς. Υπάρχει και σιδηροδρομικό δίκτυο, αλλά στενής τροχιάς, που χρησιμοποιείται μόνο για τη μεταφορά φορτίων: τα επιβατικά δρομολόγια τρένων καταργήθηκαν το 1977 και υπάρχουν μόνο τουριστικοί συρμοί σε συγκεκριμένες περιοχές, όπως ο West Coast Wilderness Railway.
Ο εκτελεστής της νύχτας
Πλοκή
Εκεί ο Έιμς δείχνει στον Πωλ την συλλογή όπλων του και μένει εντυπωσιασμένος με τη σκοποβολή του Πωλ. Ο Πωλ του αποκαλύπτει ότι ήταν αντιρρησίας συνείδησης κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας και υπηρέτησε ως μάχιμος γιατρός. Είχε μάθει να χειρίζεται πυροβόλα όπλα από τον κυνηγό-πατέρα του, αλλά όταν ο πατέρας του τραυματίστηκε θανάσιμα από έναν δεύτερο κυνηγό (ο οποίος μπέρδεψε τον πατέρα του Πωλ με ελάφι), η μητέρα του, τον έκανε να ορκιστεί ότι δεν θα χρησιμοποιήσει ξανά όπλα. Ο Έιμς οδηγεί τον Πωλ πίσω στο αεροδρόμιο του Τούσον και του δίνει ένα δώρο για το έργο του στην ανάπτυξη, το οποίο τοποθετεί στις αποσκευές του Πωλ. Πίσω στο Μανχάταν, ο Πωλ μαθαίνει από τον Τζακ η Κάρολ έχει κλονισθεί λόγω του τραυματικού βιασμού και του θανάτου της μητέρας της. Με την ευλογία του Πωλ ο Τζακ βάζει την Κάρολ σε ψυχιατρείο. Ο Πωλ γυρνώντας στο σπίτι του ανακαλύπτει ότι το δώρο του Έιμς είναι ένα περίστροφο Colt Police Positive και ένα κουτί με σφαίρες. Σε μια νυχτερινή του βόλτα, παίρνει μαζί του το όπλο, όπου κατά τη διάρκεια της οποίας κακοποιοί επιχειρούν τον κλέψουν υπό την απειλή όπλου. Ο Πωλ πυροβολεί θανάσιμα τον έναν ληστή και, σε κατάσταση σοκ, τρέχει σπίτι του και κάνει εμετό. Το επόμενο βράδυ, ο Πωλ περπατά στην πόλη αναζητώντας επικίνδυνους και βίαιους εγκληματίες.
Τις επόμενες εβδομάδες που ακολουθούν, ο Πωλ σκοτώνει αρκετούς ληστές, είτε παρασύροντάς τους σε μια αντιπαράθεση παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως ένα πλούσιο θύμα, είτε όταν τους βλέπει να επιτίθενται σε άλλους αθώους ανθρώπους. Ο επιθεωρητής της Νέας Υόρκης, Φρανκ Οτσόα, αρχίζει να ερευνά τις δολοφονίες από αυτοδικία. Το τμήμα του περιορίζεται σε μια λίστα ανδρών που είχαν ένα μέλος της οικογένειας που σκοτώθηκε πρόσφατα από ληστές και/ή είναι βετεράνοι πολέμου. Σύντομα ο Οτσόα υποπτεύεται τον Πωλ και πρόκειται να συλλάβει όταν ο εισαγγελέας της περιοχής παρεμβαίνει και λέει στον Οτσόα ότι «δεν τον θέλουμε». Ο εισαγγελέας και ο αστυνομικός επίτροπος δεν θέλουν να αποκαλυφθούν οι στατιστικές ότι η εκδίκηση του Πωλ οδήγησε σε δραστική μείωση της εγκληματικότητας στους δρόμους, φοβούμενοι ότι εάν οι εν λόγω πληροφορίες γίνουν γνωστές στο κοινό, ολόκληρη η πόλη θα πέσει σε ένα χάος. Αν συλληφθεί ο Πωλ, σίγουρα θα χαρακτηριστεί μάρτυρας. Ο Οτσόα δεν συμπαθεί την ιδέα, αλλά υποχωρεί και επιλέγει να τον «τρομάξει».
Ντασνταλικτσάρ
Το Ντασνταλικτσάρ είναι χωριό και δήμος στην επαρχία Λανκαράν στο νοτιοανατολικό Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.400 κατοίκους. Βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα από την ακτή της Κασπίας Θάλασσας.
Επίθεση Smurf
Η επίθεση Smurf είναι ένα είδος επίθεσης άρνησης εξυπηρέτησης (DOS - Denial of Service) και πήρε το όνομά της από το πρώτο πρόγραμμα που την υλοποίησε (Smurf στα Αγγλικά σημαίνει στρουμφάκι). Σε μία τέτοια επίθεση, ο επιτιθέμενος χρησιμοποιεί την διεύθυνση IP broadcast διαφόρων δικτύων για να πλημμυρίσει το θύμα με πακέτα ping ICMP Echo Reply.
Ντασνταλικτσάρ
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λανκαράν
Ο εκτελεστής της νύχτας
Ανάπτυξη
Η ταινία βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπράιαν Γκάρφιλντ του 1972, ο οποίος εμπνεύστηκε να χρησιμοποιήσει το θέμα της εκδίκησης μετά από περιστατικά στην προσωπική του ζωή. Το πρωτότυπο μυθιστόρημα έλαβε θετικές κριτικές αλλά δεν ήταν μπεστ σέλερ. Ο Γκάρφιλντ πούλησε τα κινηματογραφικά δικαιώματα τόσο στο Death Wish όσο και στο Relentless στους μοναδικούς παραγωγούς ταινιών που τον πλησίασαν, τον Χαλ Λάντερς και τον Μπόμπι Ρόμπερτς. Του προσφέρθηκε η ευκαιρία να γράψει ένα σενάριο διασκευάζοντας ένα από τα δύο μυθιστορήματα και επέλεξε το Relentless. Απλώς θεώρησε ότι είναι πιο εύκολο από τα δύο να μετατραπεί σε ταινία. Ο Γουέντελ Μάγες προσλήφθηκε τότε για να γράψει το σενάριο της ταινίας. Διατήρησε τη βασική δομή του μυθιστορήματος και μεγάλο μέρος του φιλοσοφικού διαλόγου. Ήταν δική του ιδέα να μετατρέψει τον αστυνομικό ντετέκτιβ Φρανκ Οτσόα σε κύριο χαρακτήρα της ταινίας. Τα πρώτα του σχέδια για το σενάριο είχαν διαφορετικό τέλος από το τελικό. Σε ένα, ακολούθησε μια ιδέα από τον Γκάρφιλντ. Ο εκδικητής  αντιμετωπίζει τους τρεις κακοποιούς που επιτέθηκαν στην οικογένειά του και καταλήγει νεκρός στα χέρια τους. Ο Οτσόα ανακαλύπτει το όπλο του νεκρού και σκέφτεται να ακολουθήσει τα βήματά του. Σε ένα άλλο, ο εκδικητής τραυματίζεται και μεταφέρεται εσπευσμένα σε νοσοκομείο. Η μοίρα του παραμένει ασαφής. Εν τω μεταξύ, ο Οτσόα βρήκε το όπλο και παλεύει με την απόφαση αν θα το χρησιμοποιήσει. Η απόφασή του παραμένει ασαφής.
Επίθεση Smurf
Τεχνικές λεπτομέρειες
Η επίθεση Smurf ουσιαστικά επιτρέπει στον επιτιθέμενο να εκμεταλλευτεί άλλα δίκτυα υπολογιστών και με την αποστολή σχετικά λίγων πακέτων ping να πετύχει τον στόχο του. Τα δίκτυα υπολογιστών χρησιμεύουν ουσιαστικά στον πολλαπλασιασμό των πακέτων του επιτιθέμενου και την αποστολή αυτών στο θύμα. Τα δίκτυα τα οποία χρησιμοποιούνται κατ' αυτόν τον τρόπο ονομάζονται Ενισχυτές Smurf (Smurf Amplifiers), διότι ενισχύουν την επίθεση.
Τασμανία
Λογοτεχνία
Η Τασμανία έχει μια μικρή αλλά αναπτυσσόμενη λογοτεχνία. Ορισμένοι τίτλοι έργων είναι: For the Term of His Natural Life του Μάρκους Κλαρκ, The sound of one hand clapping του Ρίτσαρντ Φλάναγκαν και Out of Ireland του Κρίστοφερ Κοχ. Με τον όρο ‘Tasmanian genre’ («Τασμανικό είδος») στη λογοτεχνία εννοούνται παιδικά βιβλία όπως το Tiger Tale των Μάριον και Στιβ Άισαμ.
Επίθεση Smurf
Ευάλωτα συστήματα
Πριν από αρκετά χρόνια τα περισσότερα δίκτυα υπολογιστών ήταν ευπαθή σε τέτοιου είδους επιθέσεις. Σήμερα όμως έχουν αναπτυχθεί οι κατάλληλες τεχνολογίες ούτως ώστε οι επιθέσεις Smurf να μην αποδίδουν. Για παράδειγμα στους δρομολογητές Cisco, η προστασία ενάντια σε επιθέσεις Smurf μπορεί να επιτευχθεί με μονάχα μία εντολή:
no ip directed-broadcast
Η παραπάνω εντολή ουσιαστικά αποτρέπει ένα δίκτυο υπολογιστών από το να γίνει συνεργός σε μία επίθεση Smurf. Δεν προστατεύει όμως αυτό το δίκτυο από το να γίνει θύμα της επίθεσης. Το θύμα μπορεί να προστατευθεί και να μετριάσει τις απώλειες από μία τέτοια επίθεση χρησιμοποιώντας ένα Firewall.
Τασμανία
Μουσική
Η μουσική σκηνή της Τασμανίας παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία, από τη Συμφωνική Ορχήστρα της Τασμανίας με έδρα την Ομοσπονδιακή Αίθουσα Συναυλιών, μέχρι πολλές μικρές ορχήστρες, συγκροτήματα, κουιντέτα εγχόρδων, και μεμονωμένους μουσικούς που παίζουν ή τραγουδούν σε όλο το νησί. Στην Τασμανία επίσης γράφουν μουσική συνθέτες όπως οι Κόνσταντιν (Κωνσταντίνος) Κουκιάς, Μαρία Γκρένφελ και Ντον Κέι, πρόεδρος της τοπικής ενώσεως συνθετών (Tasmanian Composers Collective). Το συγκρότημα χέβι μέταλ Psycroptic είναι από τα γνωστότερα του είδους στην Αυστραλία. Δύο από τα ορόσημα της κάθε μουσικής χρονιάς είναι το θερινό Falls Festival στο Μάριον Μπέι και το Carols by Candlelight («Κάλαντα με το φως των κεριών») τις εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα.
Κουζίνα
Κατά την αποικιοκρατική περίοδο επικρατούσε η τυπική αγγλική διατροφή. Η άφιξη μεταναστών και από άλλα μέρη σήμανε την ίδρυση μιας μεγάλης ποικιλίας εστιατορίων. Διάσπαρτοι σε όλο το νησί υπάρχουν αμπελώνες, ενώ τοπικές μάρκες μπύρας όπως η Boags και η Cascade είναι γνωστές και πωλούνται και στην υπόλοιπη Αυστραλία. Το νησί Κινγκ Άιλαντ στη ΒΔ ακτή της Τασμανίας φημίζεται για τα τυριά και τα γαλακτοκομικά προϊόντα του.
Εκδηλώσεις
150px|thumb|right|Η αποβάθρα Constitution
Για την ενίσχυση του τουρισμού, η τοπική κυβέρνηση υποστηρίζει αρκετές ετήσιες εκδηλώσεις. Η γνωστότερη είναι η ιστιοδρομία από το Σίδνεϋ στο Χόμπαρτ (Sydney to Hobart Yacht Race), που διαρκεί 3 ή 4 ημέρες, κατά τη διάρκεια του ετήσιου φεστιβάλ φαγητού και κρασιών Taste of Tasmania.
Το ράλι Targa Tasmania προσελκύει παγκόσμιας κλάσεως οδηγούς και διεξάγεται σε όλη την Πολιτεία επί 5 ημέρες. Τοπικές εκδηλώσεις είναι το Agfest, τριήμερη αγροτική έκθεση στο Κάρικ (δυτικά του Λάουνσεστον) αρχές Μαΐου, και τα Royal Hobart Show, Royal Launceston Show κάθε Οκτώβριο. Στις μουσικές εκδηλώσεις περιλαμβάνεται και το Southern Roots Festival στο Χόμπαρτ κάθε Πάσχα. Πρόσφατη προσθήκη είναι το φεστιβάλ τέχνης «10 μέρες στο νησί», που όμως έχει επισύρει την κριτική περιβαλλοντικών οργανώσεων για την αποδοχή χορηγιών από εταιρεία ξυλείας.
Επιφανείς Τασμανοί
thumb|150px|right|Εικόνα των 4 τελευταίων ιθαγενών της Τασμανίας που επέζησαν, περ. 1865
Θυλακίνη
thumb|150px|Παλαιά φωτογραφία [[θυλακίνη|θυλακινών σε ζωολογικό κήπο]] Η Τασμανία φιλοξενούσε τη θυλακίνη, ένα μαρσιποφόρο που έμοιαζε με σκύλο. Γνωστή με την κοινή ονομασία «τίγρης της Τασμανίας» για τις χαρακτηριστικές ραβδώσεις στη γούνα της ράχης της, η θυλακίνη εξαφανίσθηκε από την κυρίως Αυστραλία πολύ νωρίτερα εξαιτίας του ανταγωνισμού του ντίνγκο (άγριου σκύλου της Αυστραλίας), που είχε εισαχθεί κατά τους προϊστορικούς χρόνους. Το κυνήγι από τους αγρότες, από κυνηγούς που λάβαιναν αμοιβή για κάθε κεφάλι από την κυβέρνηση και (στα τελευταία) από συλλέκτες και μουσεία ανά τον κόσμο, φαίνεται ότι έχει οδηγήσει στην εξάλειψή της και από την Τασμανία. Το τελευταίο ζώο που γνωρίζουμε πέθανε σε αιχμαλωσία το 1936. Πολλές υποτιθέμενες εμφανίσεις του είδους έχουν αναφερθεί από τότε, αλλά καμιά δεν επιβεβαιώθηκε.
Ο διάβολος της Τασμανίας
thumb|left|150px|Διάβολος της Τασμανίας Ο διάβολος της Τασμανίας είναι ένα σαρκοφάγο μαρσιποφόρο που βρίσκεται αποκλειστικά στο νησί της Τασμανίας και έχει μέγεθος μικρού σκύλου, αλλά είναι πιο χοντρό και μυώδες. Χαρακτηρίζεται από μαύρο τρίχωμα με λευκές κηλίδες. Το δυνατό και ενοχλητικό συριστικό ουρλιαχτό του συνάδει με την άγρια συμπεριφορά του, ενώ τρέφεται κυρίως με ψοφίμια. Επεβίωσε του αποικισμού των Ευρωπαίων και μέχρι πρόσφατα ήταν πολυπληθές σε όλο το νησί. Η γρήγορη οδήγηση οχημάτων στους επαρχιακούς δρόμους είναι πρόβλημα και για το ζώο αυτό, που σκοτώνεται συχνά ενώ τρώει άλλα ζώα που έχουν σκοτωθεί στον δρόμο νωρίτερα, όπως τα γουάλαμπι.
Ο πληθυσμός του διαβόλου της Τασμανίας το 2005 είχε μειωθεί κατά τόπους έως και 80% από μια ασθένεια, τους όγκους του προσώπου, που εξαπλώθηκε βαθμιαία σε όλο το νησί. Πιστεύεται ότι η ασθένεια εξαπλώνεται από τις μάχες των διαβόλων πάνω από τα πτώματα από τα οποία τρέφονται, οπότε δαγκώνουν ο ένας τον άλλο στο πρόσωπο. Δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία για την ασθένεια και γίνονται εντατικές έρευνες για την εύρεση της αιτίας της. Υπάρχει και πρόγραμμα ανατροφής σε αιχμαλωσία από την τοπική κυβέρνηση.
Πτηνά
Πολλά πτηνά της Αυστραλίας και του Νότιου Ωκεανού βρίσκονται και στην Τασμανία, ενώ υπάρχουν και 12 ενδημικά είδη, μεταξύ των οποίων ο μεγαλύτερος μελισσοφάγος του κόσμου, η αγριόκοτα της Τασμανίας και ένας παπαγάλος. Το επίσης ενδημικό τασμανικό εμού εξοντώθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα. Ο τασμανικός σφηνόουρος αετός είναι ένα απειλούμενο ενδημικό υποείδος.
Αμφίβια
Η Τασμανία φιλοξενεί 11 είδη βατράχων. Τρία από αυτά συναντώνται μόνο στην Τασμανία, ο τασμανικός δενδροβάτραχος (Litoria burrowsae), ο τασμανικός βατραχίσκος (Crinia tasmaniensis) και ο πρόσφατα ανακαλυφθείς μικρός βρυοβάτραχος (Bryobatrachus nimbus). Κανένα από τα 11 δεν συναντάται έξω από την Αυστραλία.
Τόποι στην Τασμανία
Μικρότερα νησιά της Πολιτείας της Τασμανίας:
Λίμνες:
Αξιόλογες γέφυρες:
Παραλίες:
Ποταμοί:
Βουνά:
Ο εκτελεστής της νύχτας
Επιλογή ηθοποιών
Αρχικά, ο Σίντνεϊ Λουμέτ επρόκειτο να σκηνοθετήσει την ταινία με πρωταγωνιστές τον Τζακ Λέμον ως Πωλ Κέρσι και τον Χένρι Φόντα ως Φρανκ Οτσόα. Ο Λούμετ αποχώρησε από το έργο για να σκηνοθετήσει τον Σέρπικο (1973), απαιτώντας την αναζήτηση άλλου σκηνοθέτη. Εξετάστηκαν αρκετές επιλογές, συμπεριλαμβανομένου του Πίτερ Μέντα που ήθελε τον Χένρι Φόντα στον ρόλο του Πωλ. Η United Artists τελικά επέλεξε τον Μάικλ Γουίνερ, λόγω του ιστορικού του από σκληρές, βίαιες ταινίες δράσης. Τα παραδείγματα της δουλειάς του που εξετάστηκαν ήταν Το Μούτρο (The Mechanic) (1972), Ο Σκορπιός (1973) και ο Stone Killer (1973). Η ταινία απορρίφθηκε από άλλα στούντιο λόγω του αμφιλεγόμενου θέματός της και της αντιληπτής δυσκολίας να βάλει κάποιος τον ρόλο του εκτελεστή. Εξετάστηκαν αρκετοί ηθοποιοί, συμπεριλαμβανομένων των Στηβ ΜακΚουήν, Κλιντ Ίστγουντ, Γκρέγκορι Πεκ, Μπαρτ Λάνκαστερ, Φρανκ Σινάτρα, Λι Μάρβιν ακόμη και του Έλβις Πρίσλεϊ.
Τασμανία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Αυστραλίας
Ο εκτελεστής της νύχτας
Επιλογή ηθοποιών
Ο Γουίνερ προσπάθησε να στρατολογήσει τον Μπρόνσον, αλλά υπήρχαν δύο προβλήματα για τον ηθοποιό. Το ένα ήταν ότι ο ατζέντης του, Πολ Κόνερ, θεώρησε ότι η ταινία μετέφερε ένα επικίνδυνο μήνυμα. Το άλλο ήταν ότι το σενάριο ακολούθησε στη συνέχεια το αρχικό μυθιστόρημα περιγράφοντας τον εκτελεστή ως έναν πράο λογιστή, που δεν ήταν κατάλληλος ρόλος για τον Μπρόνσον. «Ήμουν πραγματικά ένα άτομο με λάθος ρόλο», είπε αργότερα ο Μπρόνσον. «Ήταν περισσότερο ένα θέμα που θα ήταν καλύτερο για τον Ντάστιν Χόφμαν ή για κάποιον που θα μπορούσε να παίξει έναν πιο αδύναμο άνθρωπο. Τους είπα τότε.»
Ο Γουίνερ ήταν αρχικά ανήσυχος για την απόφασή του να υποδυθεί η Τζιλ Αΐρλαντ, η πραγματική σύζυγος του Μπρόνσον, την Τζόανα Κέρσεϊ. Όταν ο Γουίνερ το είπε αυτό στον Μπρόνσον, εκείνος είπε, «Όχι. Δεν θέλω να την ταπεινώσουν και να την μπερδέψουν αυτοί οι ηθοποιοί που παίζουν ληστές. Ξέρεις τι άτομο θέλουμε; Κάποια που μοιάζει με την Χοπ Λαντζ», στην οποία ο Γουίνερ απάντησε, «Λοιπόν, Τσάρλι, το άτομο που μοιάζει περισσότερο με την Χοπ Λαντζ είναι η Χοπ Λαντζ. Οπότε θα την πάρω». Η Αΐρλαντ αργότερα θα έπαιζε την ερωμένη του Πωλ Κέρσεϊ στο Death Wish II.
Χρηματοδότηση
Το κινηματογραφικό έργο εγκαταλείφθηκε από την United Artists αφού οι περιορισμοί του προϋπολογισμού ανάγκασαν τους παραγωγούς Χαλ Λάντερς και Μπόμπι Ρόμπερτς να πουλήσουν τα δικαιώματά τους. Οι αρχικοί παραγωγοί αντικαταστάθηκαν από τον Ιταλό μεγιστάνα του κινηματογράφου Ντίνο Ντε Λαουρέντις ο οποίος έπεισε τον Τσαρλς Μπρόνσον να φέρει το έργο στην Paramount Pictures. Η Paramount αγόρασε τα δικαιώματα διανομής της ταινίας στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ η Columbia Pictures ανέλαβε τα δικαιώματα διανομής για τις διεθνείς αγορές. Ο Ντε Λαουρέντις αύξησε τον προϋπολογισμό των 3 εκατομμυρίων δολαρίων της ταινίας προπωλώντας τα δικαιώματα διανομής. Με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, ο σεναριογράφος Τζέραλντ Γουίλσον προσλήφθηκε για να αναθεωρήσει το σενάριο. Το πρώτο του καθήκον ήταν να αλλάξει την ταυτότητα του εκτελεστή για να καταστήσει τον ρόλο πιο κατάλληλο για τον Μπρόνσον. Ο ρόλος "Πωλ Μπενζαμίν" μετονομάστηκε σε "Πωλ Κέρσϊ". Η δουλειά του άλλαξε από λογιστής σε αρχιτέκτονας. Το υπόβαθρό του άλλαξε από βετεράνος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σε βετεράνο του Κορεατικού Πολέμου. Επίσης ο λόγος για τον οποίο δεν πολέμησε άλλαξε από το να υπηρετεί ως λογιστής του στρατού σε αντιρρησία συνείδησης. Αρκετές ατάκες από το σενάριο του Μάγες κρίθηκαν περιττές και έτσι διαγράφηκαν.
Κινηματογράφηση
Ο ίδιος ο Γουίνερ ζήτησε αρκετές αναθεωρήσεις στο σενάριο. Τόσο το μυθιστόρημα όσο και το αρχικό σενάριο δεν είχαν σκηνές που να δείχνουν τον εκδικητή να αλληλεπιδρά με τη γυναίκα του. Ο Γουίνερ αποφάσισε να συμπεριλάβει έναν πρόλογο που να απεικονίζει μια ευτυχισμένη σχέση και έτσι ο πρόλογος της ταινίας απεικονίζει το ζευγάρι να κάνει διακοπές στη Χαβάη. Το πρώιμο προσχέδιο του σεναρίου είχε ως έμπνευση τον εκτελεστή βλέποντας μια σκηνή πάλης στο γουέστερν, Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές (High Noon). Ο Γουίνερ αποφάσισε μια πιο περίτεχνη σκηνή, που περιλαμβάνει μια σκηνή μάχης σε μια αναπαράσταση της Άγριας Δύσης, που λαμβάνει χώρα στο Τούσον της Αριζόνα. Το τελικό σενάριο είχε τον εκτελεστή να κάνει μια περιστασιακή αναφορά σε γουέστερν. Ενώ αντιμετωπίζει έναν ένοπλο κλέφτη, τον προκαλεί να μονομαχίσει (η ίδια πρόκληση που έδωσε ο Τζον Γουέιν στον βασικό αντίπαλό του στην κορυφαία ανταλλαγή πυροβολισμών στο True Grit του 1969 ). Όταν ο Οτσόα λέει στον Πωλ να φύγει από την πόλη, ρωτά αν μπορεί να το κάνει μέχρι τη δύση του ηλίου. Η δολοφονία στο σταθμό του μετρό έπρεπε να παραμείνει εκτός οθόνης στο σενάριο του Μάγες, αλλά ο Γουίνερ αποφάσισε να το μετατρέψει σε μια πραγματική, βάναυση σκηνή. Μια μικρή λογομαχία προέκυψε για μια τοποθεσία γυρίσματος για την ταινία. Ο Μπρόνσον ζήτησε μια τοποθεσία με έδρα την Καλιφόρνια, ώστε να μπορεί να επισκεφτεί την οικογένειά του στο Μπελ Άιρ του Λος Άντζελες. Ο Γουίνερ επέμεινε στη Νέα Υόρκη και ο Ντε Λαουρέντις συμφώνησε. Τελικά, ο Μπρόνσον υποχώρησε. Η ταινία γυρίστηκε σε τοποθεσίες στην πόλη της Νέας Υόρκης κατά τη διάρκεια του χειμώνα 1973–1974. Καθ' όλη τη διάρκεια της παραγωγής, τα μέλη του συνεργείου έπρεπε να φορούν μάσκες προσώπου, λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών που θα έκαναν το νερό στα μάτια τους να παγώνει.
Οικιακά μέσα
Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε VHS, Betamax και LaserDisc το 1980. Αργότερα κυκλοφόρησε σε DVD το 2001 και το 2006. Μια 40η Επετειακή Έκδοση κυκλοφόρησε σε Blu-ray το 2014.
Κριτικές
Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές κατά την κυκλοφορία της λόγω της υποστήριξής του στην εκδίκηση, αλλά επηρέασε το κοινό των ΗΠΑ και ξεκίνησε εκτεταμένη συζήτηση σχετικά με το πώς να αντιμετωπίσει το ανεξέλεγκτο έγκλημα. Η γραφική βία της ταινίας, ιδιαίτερα η βάναυση σκηνή του βιασμού της κόρης του Κέρσι και η ρητή απεικόνιση των σκόπιμων δολοφονιών του Κέρσι, θεωρήθηκε εκμεταλλευτική αλλά ρεαλιστική στο πλαίσιο της ατμόσφαιρας των ΗΠΑ της αύξησης των ποσοστών εγκληματικότητας στην πόλη. Πολλοί κριτικοί ήταν δυσαρεστημένοι με την ταινία, θεωρώντας την «ανήθικη απειλή για την κοινωνία» και ενθάρρυνση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς.
Ο Βίνσεντ Κάρμπι των The New York Times ήταν ένας από τους πιο ειλικρινείς συντάκτες, καταδικάζοντας την ταινία σε δύο εκτενή του άρθρα.
Ο Ρότζερ Ίμπερτ απένειμε τρία αστέρια από τα τέσσερα και επαίνεσε την «δροσερή ακρίβεια» της σκηνοθεσίας του Γουίνερ, αλλά δεν συμφωνούσε με τη φιλοσοφία της ταινίας Ο Τζιν Σίσκελ δωσε στην ταινία δύο αστέρια από τα τέσσερα και έγραψε ότι: «δεν κάνει καμία προσπάθεια αξιοπιστίας, καθώς στόχος της είναι να παρουσιάσει έναν συλλογισμό που υποστηρίζει την εκδίκηση και να την παρουσιάσει τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνει κανείς να σκεφτεί τον παραλογισμό του».
Ο Τσαρλς Τσάμπλιν των The Los Angeles Times την ονόμασε «μια κατάπτυστη ταινία... Είναι άσχημη και δημαγωγική ουσία, μια έκκληση στα ωμά συναισθήματα και ενάντια στη λογική». Ο Γκάρι Άρνολντ της The Washington Post περιέγραψε την ταινία ως «απλοϊκή μέχρι στάσης. Σπάνια συμβαίνει να υπάρχει μια λογική ταινία για την αστική βία. Οι δολοφονίες κατακλύζουν η μία μετά την άλλη καθώς ο Μπρόνσον καταδιώκει τους εγκληματίες στους δρόμους της Νέας Υόρκης». Ο Γκάρφιλντ ήταν επίσης δυσαρεστημένος με το τελικό προϊόν, αποκαλώντας την ταινία «εμπρηστική» και δήλωσε ότι οι συνέχειες της ταινίας είναι όλα άσκοπες και άτακτες, καθώς υποστηρίζουν την αυτοδικία σε αντίθεση με τα δύο μυθιστορήματά του, που αναφέρουν το αντίθετο επιχείρημα. Η ταινία τον οδήγησε να γράψει μια συνέχεια με τίτλο Death Sentence, η οποία δημοσιεύτηκε ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία της ταινίας. Ο Μπρόνσον υπερασπίστηκε την ταινία και θεώρησε ότι είχε σκοπό να είναι ένα σχόλιο για τη βία και να επιτεθεί στη βία, όχι να την ρομαντικοποιήσει. Ο ιστότοπος συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, δίνει βαθμολογία (Οκτώβριος 2021) θετικής έγκρισης 68% βασισμένες σε 28 κριτικές με μέσο όρο 7.00/10.
Αρπενάν
Το Αρπενάν (γαλλικά: Arpenans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Τάκης Ελευθεριάδης
Ο Τάκης Ελευθεριάδης (1911-1987) ήταν αυτοδίδακτος ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Πέτρα Λέσβου στις 23 Ιουνίου 1911, γιος του Παντελή Ελευθεριάδη και της Μερόπης Σάββα. Ήταν ανιψιός του Νικολάου Ελευθεριάδη. Άρχισε να ζωγραφίζει από το 1925. Το 1930 γνώρισε τον Γιώργο Γουναρόπουλο, που κατά κάποιον τρόπο, στάθηκε ο μοναδικός του δάσκαλος. Άρχισε να ζωγραφίζει τοπία επηρεασμένος από τον εξπρεσιονισμό.
Εξέθεσε για πρώτη φορά το 1933 με την ομάδα Τέχνη, της οποίας αργότερα έγινε μέλος. Στην Αθήνα έκανε τέσσερις ατομικές εκθέσεις: Στούντιο Ρωκ 1934, Αίθουσα Στρατηγοπούλου 1936, Αίθουσα Ρόμβος 1948 και Γκαλερί Ζυγός 1959. Πήρε μέρος στις Πανελλήνιες Εκθέσεις του '38, '39, '40 (με την ομάδα Τέχνη) και '48. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ζωγράφιζε κυρίως νεκρές φύσεις με την οπτική του κυβισμού, με θέματα περισσότερο γεωμετρικά και λιτή χρωματολογία. Υπήρξε ακόμη από τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας Αρμός.
Το 1950 μαζί με άλλους ίδρυσαν την ομάδα Στάθμη. Με την ίδια ομάδα πραγματοποίησε έκθεση το 1951 και στη Θεσσαλονίκη. Το 1959 πήρε μέρος στην 5η Μπιενάλε του Σάο Πάολο και στην Έκθεση Νεοελληνικής Τέχνης του Καναδά. Το 1960 προτάθηκε ως υποψήφιος για το διεθνές βραβείο Γκούγκενχαιμ. Το 1961 πήρε μέρος στην 4η Μπιενάλε Μεσογειακών Χωρών στην Αλεξάνδρεια.
Μετά την τελευταία του έκθεση στο Ζυγό το 1959 σταμάτησε να ζωγραφίζει. Από τότε πλούτιζε τις συλλογές του με βιβλία, δίσκους μουσικής και λαϊκά κεραμικά.
Έργα του εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη, στη Δημοτική Πινακοθήκη της Αθήνας, της Ρόδου και αλλού. Απεβίωσε το 1987 στην Πέτρα.
Κόρη του είναι η ζωγράφος Νίκη Ελευθεριάδη.
Κλάους Σλούτερ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Σλούτερ γεννήθηκε στο Χάαρλεμ της Ολλανδίας το 1340 και η πορεία της ζωής του είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη στους σύγχρονους μελετητές. Πιστεύεται πως το πλήρες όνομά του ήταν Claes de Slutere van Herlam, πρόσωπο που περιλαμβάνεται στο μητρώο της συντεχνίας των λιθοξόων των Βρυξελλών γύρω στο 1379. Περίπου το 1385 μπήκε στην υπηρεσία του Φιλίππου Β' του Τολμηρού, Δούκα της Βουργουνδίας, ηγεμόνα των Κάτω Χωρών και αντιβασιλέα της Γαλλίας. Το ταλέντο του Σλούτερ φαίνεται πως αναγνωρίστηκε γρήγορα στην αυλή του Φιλίππου, ο οποίος και παρέμεινε βασικός του χρηματοδότης για το μεγαλύτερο μέρος της επαγγελματικής του ζωής.
Από ό,τι γνωρίζουμε, ο Σλούτερ αφιέρωσε το μεγαλύτερο κομμάτι της καριέρας του στη διακόσμηση του Καρθουσιανού Μοναστηριού της Σαμπμόλ στη Ντιζόν, του οποίου ο Φίλιππος ήταν ιδρυτής και προστάτης και όπου σκόπευε να δημιουργήσει το οικογενειακό του μαυσωλείο. Το μοναστήρι εξελίχθηκε σε θαυμαστό κέντρο τέχνης, που άσκησε έλξη σε καλλιτέχνες από πολύ μακριά, συμπεριλαμβανομένου του Ζαν ντε Μαρβίλ (θαν. 1389), επικεφαλής γλύπτη όταν ο Σλούτερ αφίχθη στο εργοτάξιο.
Πηγάδι του Μωυσή
thumb|Το Πηγάδι του Μωυσή (1405). Στο μέρος αυτό ήταν που ο Σλούτερ δημιούργησε το περίφημο εξαγωνικό του σιντριβάνι που αποκαλείται «Πηγάδι του Μωυσή». Σκαλισμένο στην πέτρα, θεωρήθηκε σημαντικότατο έργο τέχνης στην εποχή του. Το εξαγωνικό πηγάδι συμβόλιζε την «πηγή της ζωής». Διακοσμήθηκε με μορφές έξι προφητών και έξι θρηνούντων αγγέλων, τους οποίους ο Σλούτερ προσπάθησε με μεγάλη φροντίδα να απεικονίσει όσο πιο ρεαλιστικά γινόταν. Το σιντριβάνι στεφανώθηκε με ένα Σταυρό, στη βάση του οποίου εικάζεται πως υπήρχαν οι μορφές της Παρθένου Μαρίας, του Αποστόλου Ιωάννη και της Μαρίας της Μαγδαληνής. Σκαλίστηκε με μεγάλη ακρίβεια και κατόπιν χρωματίστηκε και επιχρυσώθηκε από τον καλλιτέχνη Ζαν Μαλουέλ (περ.1365-1415). Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, τμήματα του έργου καταστράφηκαν, ωστόσο ορισμένες από τις μορφές και η βάση ευτυχώς διασώθηκαν και σήμερα στεγάζονται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Ντιζόν.
Θύρα του Σαμπμόλ
thumb|left|Η θύρα του μοναστηριού του Σαμπμόλ. Ο Σλούτερ ήταν επίσης υπεύθυνος για τη δημιουργία και άλλων γλυπτών στο μοναστήρι, συμπεριλαμβανομένων των μορφών στη θήρα του παρεκκλησίου του μοναστηριού. Το σύμπλεγμα προσώπων αποτελούν ο Δούκας και η σύζυγός του, Μαργαρίτα, τους οποίους και παρουσιάζουν οι προστάτες άγιοί τους, Ιωάννης ο Βαπτιστής και Αγία Αικατερίνη, στην Παναγία και το Θείο Βρέφος. Σύμφωνα με τα κρατικά αρχεία, μετά το θάνατο του Ζαν ντε Μαρβίλ, ο Σλούτερ τον διαδέχτηκε στη θέση του Επικεφαλής Γλύπτη του Φιλίππου το 1389. Τον ίδιο χρόνο ξεκίνησε το παραπάνω έργο το οποίο ήδη βρισκόταν στο πρόγραμμα από το 1386. Αντικατέστησε το κατεστραμμένο κουβούκλιο της θύρας και μέχρι το 1391 είχαν ολοκληρωθεί οι μορφές της Παρθένου, του Θείου Βρέφους και των Αγίων. Το 1393 ολοκληρώθηκε η μορφή της Δούκισσας και υποθέτουμε πως και εκείνη του Δούκα είχε επίσης ολοκληρωθεί πάνω κάτω την ίδια περίοδο.
Μαυσωλείο του Φιλίππου
thumb|250px|Το ταφικό μνημείο του Φιλίππου Β' του Τολμηρού. Το 1395-96 έφερε τον ανηψιό του Κλάους ντε Βερβ (περ.1380-1439) στη Ντιζόν για να τον βοηθά στις εργασίες του στο μοναστήρι. Ο τελευταίος διαθέχθηκε τον θείο του στο αξίωμά του μετά το θάνατό του. Παρόλο που ο Σλούτερ σχεδίασε και ολοκλήρωσε το αρχιτεκτονικό κομμάτι του Μαυσωλείου του Δούκα μέχρι το 1389, το έργο τελείωσε 11 χρόνια μετά από τον ντε Βερβ. Την εποχή του θανάτου του Δούκα το 1404 μόνο δύο από τις θρηνούσες μορφές του μνημείου είχαν ολοκληρωθεί. Ο γιος του Φιλίππου, Δούκας Ιωάννης Β' ο Ατρόμητος, σύναψε συμβόλαιο ολοκλήρωσης του έργου σε μόλις τέσσερα χρόνια, αλλά τελικά πήρε αρκετά περισσότερα, αποτελώντας επίσης μοντέλο για το μνημείο του ίδιου του Ιωάννη. Ορισμένοι ιστορικοί υποβαθμίζουν το έργο του Σλούτερ στον τάφο του Φιλίππου αποδίδοντας το σχέδιο στο Μαρβίλ και τα γλυπτά στη βάση στον ντε Βερβ. Άλλοι θεωρούν πως πρόκειται εξ' ολοκλήρου για έργο του Σλούτερ. Ακόμη κι έτσι, διασώζονται μόνο ορισμένες από τις μορφές στη βάση, τρεις έχουν χαθεί, τρεις βρίσκονται στο Μουσείο του Κλήβελαντ και μία σε προσωπική γαλλική συλλογή.
Ο τάφος αποτέλεσε μοντέλο για καλλιτέχνες που λάξευσαν ταφικά μνημεία σε ολόκληρη τη Γαλλία. Υποθέτοντας (σχετικά με ασφάλεια) πως ο Σλούτερ σχεδίασε τις μορφές - υπήρξαν εντελώς πρωτοποριακά για την εποχή τους - ούτε δύο από αυτές δεν μοιάζουν μεταξύ τους: άλλες εκφράζουν καταφανώς τη θλίψη τους, άλλες συγκρατούν τα συναισθήματά τους, κάποιες είναι ντυμένες με χοντρό μαλλί, άλλες με ελαφρότερα ρούχα.
Βιβλιογραφία
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί γλύπτες Κατηγορία:Γλύπτες γοτθικού ρυθμού
Λάουρα Γκέμσερ
Η Λάουρα Γκέμσερ (αγγλ. Laura Gemser, 5 Οκτωβρίου 1950 - ...) είναι ηθοποιός από την Ιάβα της Ινδονησίας, περισσότερο γνωστή για τη συμμετοχή της σε ερωτικές ταινίες της δεκαετίας του 1970. Θεωρείται μια από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες του συγκεκριμένου κινηματογραφικού είδους που γνώριζε την εποχή εκείνη τρομαχτική άνθιση. Έχει χρησιμοποιήσει κατά καιρούς τα ψευδώνυμα Moira Chen, Laura M. Gemser και Laurette Marcia Gemser.
Βιογραφία-Σταδιοδρομία
Μετά από μια μικρή σταδιοδρομία ως μοντέλο σε διάφορα περιοδικά στην Ολλανδία, η Λάουρα άρχισε να συμμετέχει σε ερωτικές ταινίες. Έγινε διεθνώς γνωστή υποδυόμενη σε αρκετές ταινίες το ρόλο της Μαύρης Εμανουέλλας. Οι ταινίες αυτές εκτός από την αρχική απήχηση που είχαν στα σινεμά, έκαναν μια δεύτερη καριέρα στα πρώτα συνδρομητικά και δορυφορικά κανάλια στη δεκαετία του '80 καλύπτοντας τις μεταμεσονύχτιες ώρες. Για τούς περισσότερους έφηβους και ενήλικους στη δεκαετία του 1980 η Λάουρα υπήρξε μια από τις πιο δημοφιλής στάρλετ. Αν και συμμετείχε σε κάποιες ταινίες σκληρού πορνό η ίδια ποτέ δεν γύρισε τέτοιου είδους σκηνές. Οι σκηνές σεξ που γύρισε ήταν πάντα "προσομοιωμένες" (simulated) ή είχε γίνει χρήση εναλλακτικού μοντάζ (inserts).
Μέτα από μια δεκαετία και πλέον μπροστά από τις κάμερες σαν σύμβολο του σεξ, η Λάουρα άρχισε να δουλεύει σαν ενδυματολόγος (αν και έκανε κάποιες ακόμα μικρές εμφανίσεις σε ταινίες). Το 1976 παντρεύτηκε με τον ηθοποιό Γκαμπριέλε Τίντι. Εμφανίστηκαν μαζί σε πάνω από 20 ταινίες. Η Λάουρα αποσύρθηκε εντελώς από τον κινηματογράφο μετά το θάνατο του, το 1991.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδονήσιοι Κατηγορία:Ολλανδές ηθοποιοί κινηματογράφου
Μογκονοτζόμπα
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λανκαράν Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Χρήστος Τσάγκας
Ο Χρήστος Τσάγκας (7 Σεπτεμβρίου 1939 - 17 Μαρτίου 2011) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1939 στην Ανάληψη Βοιωτίας. Σπούδασε υποκριτική στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Είχε σημαντική διαδρομή στη ζωή του ελληνικού θεάτρου και συνεργάστηκε με τους σπουδαιότερους Έλληνες ηθοποιούς: Δημήτρη Χορν, Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Δημήτρη Μυράτ, Βούλα Ζουμπουλάκη, Κατίνα Παξινού, Μελίνα Μερκούρη, Άννα Συνοδινού κ.ά.
Πρωταγωνίστησε σε περισσότερα από 40 θεατρικά έργα. Σκηνοθέτησε 40 και πλέον θεατρικά έργα και υπήρξε συνιδρυτής του «Παλκοσένικου» και του θεάτρου Κνωσός, όπου ανέβασε επιλεγμένα έργα κλασικού ρεπερτορίου.
Πρωταγωνίστησε σε 27 ταινίες μεταξύ των οποίων τα Μέχρι το πλοίο του Αλέξη Δαμιανού, Safe sex (1999), Η φωτογραφία του Νίκου Παπατάκη (1986), Παραγγελιά του Παύλου Τάσιου, Ένα γελαστό απόγευμα (1979), Αλιόσα (2000), Δονούσα (1992), Εφήμερη πόλη (2000), Η κάθοδος των εννιά (1984), Ιφιγένεια (1977), Κόκκινος δράκος (1998), Ο τοίχος (1977), Φτάσαμεε! (2004) κ.λπ.
Πέθανε στις 17 Μαρτίου 2011 σε ηλικία 71 ετών.
Παλκοσένικο
Το "Παλκοσένικο" ιδρύθηκε από τους Χρήστο και Λάμπρο Τσάγκα. Ήταν καλλιτεχνική, μη κερδοσκοπική εταιρία: λειτούργησε ανελλιπώς σαν ελεύθερος θίασος κι ένα χρόνο και σαν ημικρατικό Θέατρο Στερεάς Ελλάδας. Από το 1981 ο θίασος ασχολείται και ερευνά το Αρχαίο Δράμα και από το 1985 απέκτησε τη μόνιμη στέγη του, το θέατρο Κνωσός.
Τα έργα που παρουσίασε το Παλκοσένικο στα 17 χρόνια από την ίδρυση του με άξιους καλλιτεχνικούς συντελεστές του θεάτρου και σκηνοθετημένα όλα από τον Χρίστο Τσάγκα είναι:
Έχει μεταφράσει και παρουσιάσει στη σκηνή (πλην των Βακχών) έξι έργα του αρχαίου ελληνικού δράματος: "Φιλοκτήτης" και "Αντιγόνη" του Σοφοκλή, "Βάκχες" και "Ιφιγένεια εν Ταύροις" του Ευριπίδη και "Ιππής" και "Ειρήνη" του Αριστοφάνη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Μεταπολίτευση
Ενώ η αρχή της ιστορικής περιόδου της μεταπολίτευσης βρίσκεται ξεκάθαρα στο καλοκαίρι του 1974, υπάρχουν διαφωνίες για το εάν και πότε αυτή τελείωσε. Η λήξη του Ψυχρού Πολέμου (1989-91) και ο θάνατος του Ανδρέα Παπανδρέου (1996) θεωρούνται σημεία τομής για την οριοθέτηση του τέλους της «πρώτης μεταπολίτευσης», ενώ η οικονομική κρίση που εκδηλώθηκε το 2009 έχει οδηγήσει πολλούς παρατηρητές να κάνουν λόγο για το ξεκίνημα μιας νέας ιστορικής περιόδου.
Μεταπολίτευση και ανασυγκρότηση της πολιτικής ζωής
Κυριότερα χαρακτηριστικά των πρώτων χρόνων της περιόδου της μεταπολίτευσης, είναι η νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), όπως και των άλλων αριστερών και κομμουνιστικών κομμάτων (ΚΚΕ εσωτ., ΕΚΚΕ, ΕΔΕ, κλπ), το νέο Σύνταγμα, και η προσπάθεια απάλυνσης των πληγών που είχαν ανοίξει οι ιδεολογικές διαμάχες από την απελευθέρωση μέχρι το 1974.
Μετά την άφιξη του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή που ανέλαβε αρχηγός κυβέρνησης ενότητας και των εξόριστων πολιτικών, άρχισε και η ανασυγκρότηση της πολιτικής ζωής, καταργήθηκαν οι ανελεύθεροι νόμοι και νομιμοποιήθηκε το ΚΚΕ. Παράλληλα, δημιουργήθηκαν δύο νέα μεγάλα πολιτικά κόμματα. Το πρώτο ήταν η Νέα Δημοκρατία με ηγέτη τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ενώ στις 3 Σεπτεμβρίου 1974, ο Ανδρέας Παπανδρέου, διακηρύσσοντας την ανάγκη σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας, ίδρυσε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ). Από τα άλλα σημαντικά πολιτικά κόμματα, επανεμφανίζεται η προδικτατορική Ένωση Κέντρου με αρχηγό τον Γεώργιο Μαύρο.
Καμπή υπήρξε ακόμη το δημοψήφισμα του 1974 για τη μορφή του πολιτεύματος μεταξύ βασιλευομένης και αβασίλευτης δημοκρατίας με την αβασίλευτη να επικρατεί με 69,18%. Έτσι θεσπίστηκε το πολίτευμα της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας που ισχύει μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας
Αρσάν (Ωτ-Σον)
Το Αρσάν (γαλλικά: Arsans) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Ένας Αμερικανός Φίλος
Το Ένας Αμερικανός Φίλος (The American Friend) είναι αστυνομική ταινία του γερμανικού κινηματογράφου του έτους 1977 σε σκηνοθεσία Βιμ Βέντερς.
Πλοκή
Ο Τομ Ρίπλει είναι Αμερικάνος που εγκαταστάθηκε στο Αμβούργο για να συνεχίσει την εγκληματική του καριέρα. Πουλάει σε δημοπρασίες άγνωστους πίνακες του φημισμένου ζωγράφου Ντερβάτ, ο οποίος υποτίθεται ότι έχει πεθάνει, στην πραγματικότητα όμως ζει στην Νέα Υόρκη και ζωγραφίζει πίνακες. Ο Ρίπλεϊ γνωρίζει τον Γιόναταν Τσίμερμαν και τη σύζυγό του Μαριάννε, οι οποίοι ανακαλύπτουν την απάτη και έτσι βάζει τον γκάνγκστερ Μινό να παραχαράξει τα ιατρικά αποτελέσματα του Τσίμερναν, για να τον κάνει να πιστέψει ότι είναι βαριά άρρωστος και να τον βάλει στο χέρι. Ο Τσίμερμαν πέφτει στα δίχτυα του Αμερικάνου, ο οποίος του υπόσχεται όταν πεθάνει να φροντίσει για την οικονομική βοήθεια της οικογένειάς του. Ως όρο όμως του αναθέτει μια ειδική αποστολή, να σκοτώσει έναν άνθρωπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1977 Κατηγορία:Αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βιμ Βέντερς Κατηγορία:Γερμανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες
SYN flood
Η επίθεση SYN flood είναι ένα είδος επίθεσης άρνησης πρόσβασης (DOS - Denial of Service) κατά την οποία ο επιτιθέμενος αποστέλλει πολλαπλές αιτήσεις SYN προς το θύμα.
Η χειραψία TCP
thumb|250px|right|Τα βήματα δημιουργίας μίας κανονικής σύνδεσης [[TCP μεταξύ ενός χρήστη και ενός διακομιστή (server). Η τριμερής χειραψία εκτελείται κανονικά.]] Δείτε επίσης το άρθρο: Transmission Control Protocol
Για να δημιουργηθεί μία σύνδεση TCP από έναν υπολογιστή (πελάτης - client) σε έναν άλλο (διακομιστής - server) θα πρέπει να ακολουθηθούν τα βήματα που καθορίζονται στο πρωτόκολλο TCP. Συγκεκριμένα θα πρέπει οι δύο υπολογιστές να εμπλακούν σε μία διαδικασία που ονομάζεται τριμερής χειραψία (three-way handshake), η οποία περιληπτικά έχει ως εξής:
Τεχνικές λεπτομέρειες
thumb|250px|Ο επιτιθέμενος στέλνει στον διακομιστή πολλά πακέτα "SYN" για εγκαθίδρυση σύνδεσης, αλλά δεν απαντάει πάλι στον διακομιστή ούτως ώστε να ολοκληρωθεί η χειραψία TCP. Για κάθε σύνδεση που δεν ολοκληρώνεται, ο διακομιστής δαπανά κάποιους υπολογιστικούς πόρους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάποιος άλλος νόμιμος χρήστης να μην μπορεί να συνδεθεί με τον διακομιστή, διότι ο δεύτερος είναι απασχολημένος με τις συνδέσεις που έχει ανοίξει ο επιτιθέμενος. Η επίθεση SYN flood είναι αρκετά συνηθισμένη και η πλειοψηφία των σημερινών δικτύων υπολογιστών είναι σε θέση να την αντιμετωπίσει με επιτυχία. Κύρια προϋπόθεση για να επιτύχει η επίθεση είναι ο διακομιστής να δεσμεύει πόρους του συστήματος αμέσως μόλις δεχθεί το πρώτο ACK πακέτο και όχι μετά το πέρας της χειραψίας.
Η επίθεση έχει ως εξής: Ο επιτιθέμενος αποστέλλει στον διακομιστή-θύμα πολλαπλά πακέτα TCP SYN. Ο διακομιστής θεωρεί ότι τα πακέτα αυτά προέρχονται από κανονικό χρήστη, οπότε απαντά με πακέτα SYN-ACK σύμφωνα με την διαδικασία χειραψίας του πρωτοκόλλου TCP. Ο επιτιθέμενος όμως δεν αποστέλλει πακέτα ACK για να ολοκληρωθεί η χειραψία, αλλά αφήνει τον διακομιστή να περιμένει. Επειδή για κάθε ημιτελή σύνδεση TCP ο διακομιστής ξοδεύει υπολογιστικούς πόρους, μετά από κάποιο συγκεκριμένο αριθμό τέτοιων συνδέσεων ο διακομιστής φτάνει στα όριά του και δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τους νόμιμους χρήστες. Αυτή η κατάσταση ονομάζεται άρνηση υπηρεσιών (DOS - Denial of Service).
Άμυνα
Η πιο αποτελεσματική μέθοδος αντιμετώπισης αυτού του κινδύνου είναι η καταγραφή του αριθμού των συνδέσεων που έχει ξεκινήσει κάθε πελάτης (client) και η απαγόρευση δημιουργίας νέων συνδέσεων όταν ο αριθμός αυτός ξεπεράσει κάποιο προκαθορισμένο όριο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επιθέσεις άρνησης υπηρεσιών
Σιλεσιανοί Πόλεμοι
Οι Σιλεσιανοί πόλεμοι, γερμανικά: Schlesische Kriege, (1ος: 1740–1742, 2ος: 1744–1745 και 3ος: 1756–1763), ήταν μια σειρά πολέμων ανάμεσα στο Βασίλειο της Πρωσίας και της Αυστρίας των Αψβούργων, για την κυριαρχία της περιοχής της Σιλεσίας. Αποτέλεσαν μέρος μεγαλύτερων διαμαχών, του Πολέμου της Αυστριακής διαδοχής και του Επταετούς Πολέμου. Οι πόλεμοι οριστικά τελείωσαν με την ενσωμάτωση της Σιλεσίας στο Βασίλειο της Πρωσίας και την αποδοχή της Αυστρίας. Ο αγώνας για την κατοχή της Σιλεσίας, ουσιαστικά ήταν η αρχή ενός αγώνα ανάμεσα στα 2 κράτη για την επικράτηση στους Γερμανόφωνους λαούς, που κορυφώθηκε με τον Αυστροπρωσικό πόλεμο, το 1866.