cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
N-μεθυλυδροξυλαμίνη
Η N-μεθυλυδροξυλαμίνη (αγγλικά:N-methylhydroxylamine) είναι οργανική χημική ένωση, η οποία περιέχει άνθρακα, υδρογόνο, άζωτο και οξυγόνο, με μοριακό τύπο CH5NO, αν και παριστάνεται συνήθως με ημισυντακτικό της τύπο CH3NHOH. Είναι η απλούστερη οργανική υδροξυλαμίνη.
Ισομέρεια
Με βάση το μοριακό της τύπο, η N-μεθυλυδροξυλαμίνη έχει δύο (2) ισομερή θέσης: τη μεθοξυαμίνη (CH3ONH2) και την αμινομεθανόλη (H2NCH2OH).
Παραγωγή
Η υδροχλωρική N-μεθυλυδροξυλαμίνη παράγεται με ηλεκτροχημική αναγωγή νιτρομεθάνιου, διαλυμένου σε υδροχλωρικό οξύ, χρησιμοποιώντας χαλκό ως άνοδο και γραφίτη ως κάθοδο.
Αυτοδιάσπαση
Η χημικά καθαρή N-μεθυλυδροξυλαμίνη διασπάται σύντομα με εξώθερμη αντίδραση (ΔΗ = -63 kJ/mol) σε μεθάνιο και αζανόνη και γι' αυτό συνήθως φυλάσσεται στη μορφή του υδροχλωρικού της άλατος, όπως άλλωστε είναι εμπορικά διαθέσιμη:
Αντιδράσεις με ηλεκτρονιόφιλα
Η N-μεθυλυδροξυλαμίνη αντιδρά με ηλεκτρονιόφιλα χημικά είδη, όπως τα αλκυλιωτικά μέσα (π.χ. αλαλκάνια, RX), και μάλιστα μπορεί να αντιδράσει μαζί τους τόσο με το οξυγόνο της, όσο και με το άζωτό της. Δηλαδή: αλλά και
Παραγωγή οξιμών
Η N-μεθυλυδροξυλαμίνη αντιδρά με αλδεΰδες ή κετόνες, σχηματίζοντας οξίμες:
Αυτή η χημική αντίδραση είναι χρήσιμη για τον καθαρισμό κετονών και αλδεϋδών, γιατί είναι κατά κάποιον τρόπο αντιστρέψιμη, αφού αν θερμανθεί η παραγώμενη οξίμη μαζί με ένα ανόργανο οξύ, ανακτάται η αρχική κετόνη ή αλδεΰδη. .
Επίσης, οι οξίμες χρησιμοποιούνται ως συναρμωτές σε ενώσεις συναρμογής.
Αντίδραση με χλωροθειονικό οξύ
Η N-μεθυλυδροξυλαμίνη αντιδρά με το χλωροθειονικό οξύ, οπότε παράγεται O-υδροξυμεθυλαμινοθειονικό οξύ:
Αναγωγή σε μεθαναμίνη
Η N-μεθυλυδροξυλαμίνη μπορεί να αναχθεί σε μεθαναμίνη :
Σημειώσεις και Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανικές αμίνες Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο Κατηγορία:Ενώσεις υδρογόνου Κατηγορία:C1 Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις
Νίκολα Ντομπρόβιτς
Ο Νίκολα Ντομπρόβιτς (Nikola Dobrović, 12 Φεβρουαρίου 1897 – 11 Ιανουαρίου 1967) ήταν Σέρβος αρχιτέκτονας και πολεοδόμος. Γεννήθηκε στο Pécs. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο King Franz Josef University της Βουδαπέστης (1915-1916) και στο Technical University της Πράγας (1919-1923).
Βιογραφικό
Μετά την αποφοίτησή του, πήγε στο Βελιγράδι με σκοπό να εγκατασταθεί και να εργαστεί ως αρχιτέκτονας, ενθουσιασμένος από το κλίμα των καλλιτεχνικών κύκλων, με τους οποίους ήρθε σε επαφή μέσω του αδερφού του Πέταρ, που ήταν ζωγράφος. Καθώς οι προσπάθειές του να βρει δουλειά εκεί απέβησαν άκαρπες, επέστρεψε στην Πράγα, συνεχίζοντας ωστόσο να επισκέπτεται συχνά το Βελιγράδι. Αρχικά εργάστηκε σε δύο μεγάλες εταιρείες, ενώ από το 1929 άρχισε να εργάζεται μόνος του. Ο φονξιοναλισμός της Τσεχίας, τον οποίο προωθούσε ο Κάρελ Τάιγκε (Karel Teige) και το κίνημα Devětsil, τον επηρέασαν στα πρώτα έργα του. Το σημαντικότερο έργο του κατά την περίοδο αυτή, ήταν η Εστία Φοιτητών της Γιουγκοσλαβίας King Aleksandar I College στην Πράγα (1932-1933). Όλο αυτό το διάστημα διατηρούσε επαφή με την πατρίδα του μέσα από εκθέσεις της δουλειάς του. Παράλληλα συμμετείχε σε εθνικούς και διεθνείς διαγωνισμούς όπου έλαβε διακρίσεις, με σημαντικότερο το 1ο βραβείο για το Terazije Terrace στο Βελιγράδι το 1930.
Το 1934, όταν του ανατέθηκε η κατασκευή του "Grand Hotel" στο νησί Λόπουντ κοντά στο Ντουμπρόβνικ, εγκατέλειψε την Πράγα και εγκαταστάθηκε στο Ντουμπρόβνικ μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκτός από το αριστούργημα Grand Hotel, στο Ντουμπρόβνικ κατασκεύασε και μια σειρά από ιδιωτικές κατοικίες από τις οποίες ξεχωρίζει η Villa Vesna.
Το 1945 έγινε διευθυντής του Ινστιτούτου Πολεοδομίας της Σερβίας και το 1946-1947 έγινε διευθυντής του Τμήματος Πολεοδομίας της πόλης του Βελιγραδίου.
Σύμφωνα με τον Theo van Doesburg, ο Νίκολα Ντομπρόβιτς μαζί με τον Σλοβένο Jože Plečnik και τον Κροάτη Βίκτορ Κόβατιτς, είναι οι τρεις σημαντικότεροι εκπρόσωποι του πνεύματος χειραφέτησης της αρχιτεκτονικής στην Γιουγκοσλαβία.
Σημαντικότερα Έργα
Όπως αναφέρει και η Marina Oreb Mojas για τις κατοικίες που κατασκεύασε ο Ντομπρόβιτς στην Δαλματία « συνδυάζουν την συμμετρία και την τυπολογία της παραδοσιακής μεσογειακής κατοικίας με το σύγχρονο πνεύμα των πλοίων»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι αρχιτέκτονες
Αγιουτάγια
Ιστορία της πόλης
Η ιστορική πόλη της Αγιουτάγια ιδρύθηκε πάνω σ' ένα νησί, στις όχθες των ποταμών Λοπ Μπούρι, Πα Σακ και Τσάο Φράγια, γύρω στο 1350 μ.Χ., χρονολογία που σηματοδοτεί και την αφετηρία της σύγχρονης Ταϊλάνδης. Υπήρξε πρωτεύουσα του Βασιλείου της Αγιουτάγια, το οποίο από τον 14ο έως τον 18ο αιώνα αποτελούσε ένα από τα πιο ισχυρά κράτη στη νοτιοανατολική Ασία. Η πόλη, η οποία συχνά αποκαλείται Κρουνγκ Κάο, δηλαδή "αρχαία πρωτεύουσα", με πληθυσμό που έφθανε το ένα εκατομμύριο κατοίκους, άκμασε επί 400 τουλάχιστον χρόνια, ως πρωτεύουσα του παλαιού Σιάμ. Ξεπερνούσε σε πλούτο, μνημεία και χλιδή όλες τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις της εποχής της.
Ιδρυτής της πρώτης δυναστείας του Βασιλείου της Αγιουτάγια ήταν ο ηγεμόνας Ραματιμπόντι Α΄ (Ramathibodi I), ο οποίος θεωρούσε τον εαυτό του μετενσάρκωση του θεού Βισνού. Η αρχαία πόλη υπήρξε έδρα 33 βασιλιάδων και διατήρησε την ισχύ της επί 417 χρόνια, από το 1350, έτος της ίδρυσής της, μέχρι το 1767. Η αλλοτινή αυτή έδρα των βασιλιάδων του Σιάμ, κόσμημα της βουδιστικής αρχιτεκτονικής, καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τους Βιρμανούς εισβολείς το 1767. Το Παλαιό Βασιλικό Ανάκτορο, όπως και πολλοί από τους αρχιτεκτονικούς και καλλιτεχνικούς θησαυρούς της πόλης, αλλά και πολύτιμα λογοτεχνικά κείμενα, μετατράπηκαν σε στάχτη και ερείπια κατά την άλωσή της από από τις βιρμανικές στρατιές.
Η αρχαία πόλη της Αγιουτάγια ανακηρύχθηκε πολιτιστικό μνημείο και περιλήφθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1991 στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Αρχιτεκτονική των ναών
Η θρησκευτική αρχιτεκτονική της Ταϊλάνδης καλύπτει μια χρονική περίοδο έντεκα αιώνων: από τους ινδουιστικούς και βουδιστικούς ναούς των Χμερ (9ος - 13ος αιώνας) έως τις εποχές των πόλεων Σούχοταϊ (μέσα 13ου έως 15ος αιώνας) και Αγιουτάγια (μέσα 14ου έως τέλη 18ου αιώνα). Οι πέτρινοι ναοί ή "πρασάτ" της βόρειας Ταϊλάνδης χτίστηκαν από τους Χμερ. Έχουν σκάλες διακοσμημένες με πέτρινα φίδια - "νάγκα", που οδηγούν στο κεντρικό ιερό, το οποίο κοσμείται με ανάγλυφα που αναπαριστάνουν ινδουιστικούς μύθους. Στην κορυφή του ναού υπάρχει ένας πύργος, το "πρανγκ".
Η πόλη Σούχοταϊ (Sukhothai) χαρακτηρίζεται από ριζικούς αρχιτεκτονικούς νεωτερισμούς, με την προσθήκη ενός "βιχάν" για να στεγάσει τις εικόνες του Βούδα και ενός "τσέντι", κωδωνόσχημου πύργου - λειψανοθήκης ή σχήματος λωτού ή κολοκύθας, που υψώνεται με μια οξυκόρυφη κατάληξη, όπου στεγάζονταν τα λείψανα του Βούδα ή οι τέφρες των βασιλιάδων. Οι αρχιτέκτονες της Αγιουτάγια εμπνέονταν από τη θρησκευτική αρχιτεκτονική του παρελθόντος και με κάποιες παραλλαγές στα "πρανγκ" των Χμερ και τα "τσεντί" της Σούχοταϊ.
Οι ναοί της Αγιουτάγια
thumb|right|350px|Βουδιστικοί Ναοί στην Αγιουτάγια Το πιο εντυπωσιακό αξιοθέατο στην παλιά πόλη της Αγιουτάγια, που προκαλεί και σήμετα τον θαυμασμό των επισκεπτών, είναι το ιερό "Βατ Φρα Σι Σανπέτ" (Wat Phra Si Sanphet), με τους επιβλητικούς τρεις αιχμηρούς πύργους, τα "τσεντί", που ιδρύθηκε ως ιδιωτικός ναός της βασιλικής οικογένειας από τον βασιλιά Μποροματραϊλοκανάτ (1448 - 1488) κατά τον 15ο αιώνα. Συμπληρώθηκε αργότερα από τον γιο του Ραματιμπόντι Β΄ (1491 - 1529), ο οποίος έχτισε δύο "τσεντί" για να αποθέσει τις τέφρες του πατέρα του και του αδελφού του Μπορομαράτσα Γ΄ (1463 - 1488). Ένα τρίτο "τσεντί" κατασκευάστηκε στα μέσα του 16ου αιώνα από τον βασιλιά Μπορομαράτσα Δ΄ για την τέφρα του Ραματιμπόντι Β΄. Το Βατ Φρα Σι Σάνπετ λεηλατήθηκε από τους Βιρμανούς το 1767 και μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα παρέμενε ένα ερείπιο. Σήμερα, το "βατ" με τα τρία μεγαλοπρεπή "τσεντί" έχει αναστηλωθεί και αποτελεί ορόσημο στην παλιά πόλη της Αγιουτάγια.
Το μεγαλείο και η δύναμη της Αγιουτάγια αντικατοπτρίζεται στα πολυάριθμα συγκροτήματα των ναών της, που βρίσκονται διάσπαρτα σήμερα σ' όλη την έκταση της παλιάς πόλης. Ανάμεσα στους πιο σημαντικούς από αυτούς περιλαμβάνονται: Βατ Μαχατάτ (1384), Βατ Ρατσαμπουράνα (απέναντι από το Βατ Μαχαράτ, αρχές 15ου αιώνα), Βατ Ταμικαράτ, Βατ Φρα Ραμ (1369, που δεσπόζει στη γύρω περιοχή με ένα εντυπωσιακό "πρανγκ" του 15ου αιώνα, διακοσμημένο με αγάλματα του Βούδα), Βατ Λοκάγια Σουταράμ, όπου στεγάζεται ένας ξαπλωμένος Βούδας μήκους 42 μέτρων, και το Βατ Σουβάν Νταραράμ, που καταστράφηκε από τους Βιρμανούς, αλλά ξαναχτίστηκε αργότερα από τον βασιλιά Ράμα Α΄ (1782 - 1809). Σε μικρή απόσταση από το κέντρο της Αγιουτάγια υπάρχει ένα κατεστραμμένο "βιχάν" στο Βατ Γιάι Τσάι Μονγκόν, όπου βρίσκεται ένας υπερμεγέθης ξαπλωμένος Βούδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ταϊλάνδης
Εχινόδοντας
Περιγραφή
Ήταν ένα μικρό ζώο με μήκος μόνο 60 εκατοστά. Στην εμφάνιση έμοιαζε με σαύρα και βάδιζε όρθιο με δύο λεπτά πίσω πόδια, με τα οποία μπορούσε να κινείται και γρήγορα. Τα χέρια ήταν κοντά, το σώμα ευλύγιστο και ο ευκίνητος λαιμός συγκρατούσε ένα σχετικά κοντό κεφάλι. Από τον εχινόδοντα βρέθηκαν μόνο κόκαλα σαγονιού, τα οποία φανέρωσαν πόσο ασυνήθιστα δόντια είχε. Τα μακριά και κοφτερά δόντια του δεν ήταν χαρακτηριστικά για τις φαμπροσαυρίδες και μοιάζουν πιο πολύ με τα ποικιλόμορφα δόντια των σαυρών, όπως του ετεροδοντόσαυρου. Το μοναδικό εύρημα εχινόδοντα βρέθηκε στην Αγγλία. Η οικοιγένεια των φαμπροσαυρίδων εξαπλώθηκε σε όλη τη γη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ετεροδοντοσαυρίδες
Ντομένικο Καπριόλι
Αρχικά εργάστηκε στο εργαστήριο του πεθερού του, Πιερ Μαρία Πεννάκκι (Pier Maria Pennacchi) και στη συνέχεια ανέπτυξε το δικό του ύφος, πλησιάζοντας τον τρόπο του Πάλμα Βέκκιο. Μερικά από τα έργα του είναι υπογεγραμμένα και χρονολογημένα. Μεταξύ των έργων του είναι η λατρεία των βοσκών (1518), που σήμερα βρίσκεται στα Μουσεία των Πόλεων του Τρεβίζο και στο Πορτρέτο του Lelio Torelli (1528), εμπνευσμένο από το ύφος του Λορέντσο Λόττο.
Πέθανε δολοφονημένος από τον πατριό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Περσικά και Ούρντου
Η περσική γλώσσα έχει επηρεάσει ιστορικά πολλές από τις σύγχρονες γλώσσες και διαλέκτους της Ανατολικής Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής, της Κεντρική Ασίας και της Νότιας Ασίας, συμπεριλαμβανομένης των τυποποιημένης καταχώρησης της Ούρντου, εθνική γλώσσα του Πακιστάν και επίσημη γλώσσα σε επτά πολιτείες και ενωσιακά εδάφη της Ινδίας.
Ιστορία
Μετά την Τουρκοπερσική Γαζναβιδική κατάκτηση της Νότιας Ασίας, η γλώσσα που βασιζόταν στην διάλεκτο Χαριμπόλι του Δελχί και άλλες διάλεκτοι της Νότιας Ασίας έλαβαν μια μεγάλη εισροή των περσικών, τσαγκαταϊκών και αραβικών λέξεων. Το επακόλουθο τουρκοαφγανικό Σουλτανάτο του Δελχί έδωσε τον τρόπο για την περαιτέρω συνέχιση της επιρροής. Η βάση σε γενικές γραμμές για την εισαγωγή της περσικής γλώσσας στην υποήπειρο θεμελιώθηκε από τις πρώτες ημέρες, από διάφορες περσιοποιημένες Κεντροασιατικές Τουρκικές και Αφγανικές δυναστείες.
Αυτό το λεξιλογικά διαφορετικό μητρώο της Ινδουστανικής, που εμφανίστηκε στη βόρεια υποήπειρο, κοινώς ονομαζόταν ως Ζαμπάν-ε Ούρντου-ε Μουάλλα ("γλώσσα της βασιλικής πόλης") και τελικά αντικατέστησε τα περσικά, την αυλική γλώσσα, και το όνομά του είχε μειωθεί στο "Ούρντου". Μεγάλωσε από την αλληλεπίδραση των περσόφωνων και Τουρκόφωνων Μουσουλμάνων στρατιωτών και τους αυτοχθόνων λαών. Υπό την περσική επιρροή από το κράτος, εγκρίθηκε το περσικό αλφάβητο Νασταλίκ, με την προσθήκη επιπλέον γραμμάτων για να φιλοξενήσει το Ινδοάριο φωνητικό σύστημα.
Σε αντίθεση με την περσική, η οποία είναι μια Ιρανική γλώσσα, η Ούρντου είναι μια παραλλαγή μιας Ινδο-Άριας γλώσσας, της Ινδουστανικής, γραμμένη στο περσοαραβικό αλφάβητο, και περιέχει λογοτεχνικό λεξιλόγιο και εξειδικευμένο λεξιλόγιο προερχόμενο σε μεγάλο βαθμό από τα περσικά. Κάποια γραμματικά στοιχεία προσιδιάζουν στα περσικά, όπως το εγκλιτικό εζάφε και η χρήση ψευδωνύμων, απορροφήθηκε εύκολα στη λογοτεχνία των Ούρντου, τόσο στη θρησκευτική όσο και στην κοσμική σφαίρα.
Η Σύγχρονη περσική έχει τρεις κύριες παραλλαγές: τα Δυτικά Περσικά (ομιλείται κυρίως στο Ιράν, γνωστή από τους γηγενείς ομιλητές ως "Φαρσί", τη κυριολεκτική περσική λέξη για την ίδια τη γλώσσα), τη Ντάρι (ομιλείται ως λίνγκουα φράνκα σε μεγάλη πλειοψηφία των Αφγανών) και τα τατζικικά (που ομιλείται από τους Τατζίκους του Τατζικιστάν). Αυτές οι παραλλαγές είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου αμοιβαία κατανοητές ή μία με την άλλη.
Ομοίως, η Ούρντου είναι μια σημαντική παραλλαγή της Ινδουστανικής, με την άλλη σημαντική παραλλαγή της γλώσσας να είναι η Χίντι. Τόσο η Χίντι και όσο και η Ούρντου είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου αμοιβαία κατανοητή η μία με την άλλη, αλλά έχουν κάπως ξεχωριστό λεξιλόγιο και μικρές διαφορές στην ορολογία. Μια άλλη σημαντική διαφορά είναι τα συστήματα γραφής είναι εντελώς διαφορετικά, με το Χίντι να χρησιμοποιεί το αλφάβητο Ντεβανάγκαρι και τα Ούρντου να χρησιμοποιούν το αλφάβητο Νασταλίκ.
Η Ινδουστανική κέρδισε διάκριση στο λογοτεχνικό και πολιτιστικό τομέα στη Νότια Ασία, λόγω του ρόλου της ως λίνγκουα φράνκα στη χερσόνησο, ως αποτέλεσμα του μεγάλου αριθμού των ομιλητών της γλώσσας, τόσο ως πρώτη και δεύτερη γλώσσα. Ένας εξέχων συγγραφέας ήταν ο Αμίρ Χουσρόου, του οποίου τα δίστιχα στα περσικά και ούρντου διαβάζονται στην Νότια Ασία ακόμη και σήμερα. Ο Μουχαμάντ Ικμπάλ ήταν επίσης εξέχων Νοτιοασιάτης συγγραφέας που έγραψε στα περσικά και Ούρντου.
Μελετητές στα Ούρντου στην περσική λογοτεχνία
Στους εξέχοντες συγγραφείας στα Περσικά και Ούρντου περιλαμβάνονται οι Αμίρ Χουσρόου, Μουχαμάντ Ικμπάλ και Γκαλίμπ.
Δορούφι Αργολίδας
Με την ονομασία Δορούφι Αργολίδας αναφέρονται οι οικισμοί:
Νέκρωση
Η νέκρωση είναι μια μορφή βλάβης του κυττάρου η οποία οδηγεί στον πρόωρο θάνατο κυττάρων σε ένα ζωντανό ιστό με τη διαδικασία της αυτόλυσης. Η νέκρωση προκαλείται από εξωτερικούς παράγοντες για το κύτταρο ή τον ιστό, όπως φλεγμονή, τοξίνες ή τραυματισμό, οι οποίοι μπορεί να προκαλέσουν ακανόνιστη πέψη των κυτταρικών οργανιδίων. Αντίθετα, η απόπτωση προκαλεί προγραμματισμένα και στοχευμένα κυτταρικό θάνατο. Ενώ η απόπτωση συχνά έχει ευεργετικά αποτελέσματα για τον οργανισμό, η νέκρωση σχεδόν πάντα έχει αρνητικά αποτελέσματα και μπορεί να είναι θανάσιμη.
Τα κύτταρα τα οποία πεθαίνουν λόγω νέκρωσης δεν ακολουθούν το σηματοδοτικό μονοπάτι της απόπτωσης αλλά περισσότερο διάφορους υποδοχείς που ενεργοποιούνται σε απώλεια της ακεραιότητας της κυτταρικής μεμβράνης και σε ανεξέλεγχτη απελευθέρωση προϊόντων του κυτταρικού θανάτου στον ενδοκυττάριο χώρο. Αυτό αρχίζει στον περιβάλλοντα ιστό μια φλεγμονώδη αντίδραση η οποία εμποδίζει τα μακροφάγα να εντοπίσουν και να φαγοκυτταρώσουν τα νεκρά κύτταρα. Γι' αυτό το λόγο, συχνά είναι απαραίτητο να αφαιρεθεί ο νεκρωτικός ιστός χειρουργικά. Η νέκρωση η οποία μένει χωρίς θεραπεία έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση νεκρού ιστού σε αποσύνθεση στο ή κοντά στο σημείο του κυτταρικού θανάτου. Ένα κλασικό παράδειγμα είναι η γάγγραινα.
Μορφολογικά μοτίβα
Υπάρχουν πέντε ξεχωριστά μορφολογικά μοτίβα:
Αίτια
thumb|240px|Νεκρωτική βλάβη σε πόδι μετά από δήγμα αράχνης του γένους λοξοσκελής Η νέκρωση μπορεί να δημιουργηθεί εξαιτίας της δράσης εξωτερικών και εσωτερικών παραγόντων. Εξωτερικοί παράγοντες μπορεί να περιλαμβάνουν μηχανικό τραύμα (το οποίο μπορεί να προκαλέσει καταστροφή των κυττάρων), καταστροφή των αιμοφόρων αγγείων (με αποτέλεσμα διαταραχή της αιμάτωσης των ιστών) και η ισχαιμία. Ακραίες θερμοκρασίες (εξαιρετικά υψηλές ή χαμηλές) μπορούν να προκαλέσουν νέκρωση εξαιτίας της διαταραχής των κυττάρων. Στο κρυοπάγημα, σχηματίζονται κρύσταλλοι οι οποίοι αυξάνουν τη πίεση στον εναπομείναντα ιστό και υγρό με αποτέλεσμα το κύτταρο να εκρηγνύεται. Κάτω από ακραίες καταστάσεις, οι ιστοί και τα κύτταρα πεθαίνουν μέσω μιας ανεξέλεγκτης διαδικασίας καταστροφής των μεμβρανών και του κυτταροπλάσματος.
Εσωτερικοί παράγοντες που προκαλούν νέκρωση παραλαμβάνουν τροφονευρωτικές διαταραχές: τραυματισμός και παράλυση των νευρικών κυττάρων. Τα παγκρεατικά ένζυμα (λιπάσες) είναι η κύρια αιτία λιπονέκρωσης. Η νέκρωση μπορεί να ενεργοποιηθεί από συστατικά του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως το σύστημα του συμπληρώματος, οι βακτηριακές τοξίνες, τα ενεργοποιημένα κύτταρα φυσικοί φονείς και τα μακροφάγα των περιτονιών. Διαδικασίες νέκρωσης οι οποίες προκαλούνται από παθογόνα σε κύτταρα με ανοσολογικά εμπόδια (π.χ. εντετικός βλεννογόνος) μπορούν να ελαττώσουν την εισβολή παθογόνων από τις φλεγμένουσες επιφάνειες.
Παθολογικές καταστάσεις χαρακτηρίζονται από την ανεπαρκή έκκριση κυτταροκινών. Το μονοξείδιο του αζώτου (ΝΟ) και οι αντιδραστικές ρίζες οξυγόνου συνοδεύονται επίσης από κυτταρικό θάνατο. Ένα κλασσικό παράδειγμα νεκρωτικής κατάστασης είναι η ισχαιμία, η οποία οδηγεί σε έλλειψη οξυγόνου, γλυκόζης και άλλων τροφικών παραγόντων και επάγει μαζικό κυτταρικό θάνατο ενδοθηλιακών και άλλων κυττάρων.
Επιπλέον, η νέκρωση μπορεί να είναι τμήμα μια φυσιολογικής διεργασίας του αγωνισμού. Ο συνδεσμοεπαγόμενος θάνατος των πρώιμων Τ-λεμφοκυττάρων είναι ανεξάρτητος από τη δράση των κασπασών και έχει νεκρωτική μορφολογία.
Παθογένεση
Μέχρι πρόσφατα, η νέκρωση θεωρούταν ότι ήταν μια ανεξέλεγχτη διαδικασία. Υπάρχουν δύο κύρια μονοπάτια μέσω των οποίων μπορεί να λάβει χώρα η νέκρωση.
Σταύρος Τσάμης
Ο '''Σταύρος Κ. Τσάμης''' - (παπα-Σταύρος Τσάμης) (1870 - 1906) ήταν Μακεδονομάχος ιερέας που έδρασε την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, κυρίως στην περιοχή της Φλώρινας. Ο Σταύρος Τσάμης υπήρξε έμπιστος συνεργάτης του επισκόπου Γερμανού Καραβαγγέλη, και του καπετάν Κώττα. Έμεινε γνωστός στην Ελληνική ιστορία ως ο οργανωτής και αρχηγός της «Επιτροπής Αγώνα του Πισοδερίου», ως ο επικεφαλής μεγάλου δικτύου πληροφόρησης του Ελληνικού Προξενείου Μοναστηρίου στη περιοχή Κορεστίων και Πρεσπών, και ως ο ιερέας που έθαψε και έκρυψε για χρόνια το κεφάλι του Παύλου Μελά.
Νέκρωση
Παθογένεση
Το πρώτο από αυτά τα μονοπάτια αρχικά περιλαμβάνει τη διόγκωση του κυττάρου. Στη συνέχεια δημιουργούνται εξογκώματα (ζείωση) και μετά λαμβάνει χώρα η πύκνωση, στην οποία ο πυρήνας συρρικνώνεται. Στο τελευταίο στάδιο αυτού του μονοπατιού, ο πυρήνας διαλύεται στο κυτταρόπλασμα, γεγονός το οποίο ονομάζεται καρυόλυση.
Το δεύτερο μονοπάτι είναι μια δευτερεύουσα μορφή νέκρωσης η οποία λαμβάνει χώρα μετά την απόπτωση και τη δημιουργία εξογκωμάτων. Κυτταρικές αλλαγές της νέκρωσης λαμβάνουν χώρα σε αυτή τη δεύτερη μορφή απόπτωσης, με τον πυρήνα να διασπάται σε κομμάτια, γεγονός το οποίο ονομάζεται καρυορρηξία.
Σταύρος Τσάμης
Τα πρώτα χρόνια στο Πισοδέρι και στο Μοναστήρι
thumb|230px|Ο μακεδονομάχος και ιερέας Σταύρος Τσάμης ή Παπασταύρος. Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1870 στο Πισοδέρι του καζά Φλώρινας, Η καταγωγή της οικογενείας του ήταν από την Μοσχόπολη της Βορείου Ηπείρου. Γονείς του ήταν ο Κοσμάς Τσάμης και η Αναστασία (Σία) Γκέρκα, κόρη πλούσιου έμπορου του Μοναστηρίου (τώρα Μπίτολα στη ΠΓΔΜ). Ο πατέρας του, μουχτάρης του Πισοδερίου, το 1870, το 1877 και το 1893 δεν δήλωσε στις Οθωμανικές Αρχές επί τριετία την γέννηση του πρωτότοκου γιού του Σταύρου για να αποφύγει την πληρωμή του ειδικού φόρου (μπεντέλ-ι ασκερί) που πλήρωναν οι χριστιανοί  προκειμένου να μη καταταγούν στον Οθωμανικό Στρατό. Έτσι στα επίσημα Οθωμανικά Αρχεία εμφανίσθηκε ως χρονολογία γέννησής του το 1873. Η οικογένειά του εκμεταλλευόταν μεγάλες εκτάσεις αμπελιών και ήταν από τις πιο πλούσιες της περιοχής. Μικρότερος αδελφός του Σταύρου, κατά 10 χρόνια ήταν ο Λάζαρος Τσάμης. Το 1885 ο Σταύρος γράφθηκε στο Γυμνάσιο Μοναστηρίου, παρακολούθησε τον 3ετη κύκλο μαθημάτων αλλά ποτέ δεν αποφοίτησε από αυτό. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του εκεί, οργανώθηκε στη νεολαία της Ελληνικής Κοινότητας του Μοναστηρίου πρώτα, και έπειτα στην Οργάνωση Νέων Εκδικητών Μοναστηρίου. Σκοπός της Οργάνωσης των Εκδικητών ήταν η περιφρούρηση σημαντικών προσώπων της Ελληνικής Κοινότητας του Μοναστηρίου από δολοφονικές επιθέσεις που είχαν ήδη αρχίσει εκ μέρους του Βουλγαρικού Κομιτάτου και ανταπέδιδε η Οργάνωση στους Βουλγάρους. Το 1889 και υπό τον φόβο συλλήψεων από τις Οθωμανικές Αρχές, διέκοψε την δραστηριότητά του στην Οργάνωση και επέστρεψε στο χωριό του.
Νέκρωση
Παθογένεση
Οι αλλαγές του πυρήνα κατά τη νέκρωση και τα χαρακτηριστικών αυτών των αλλαγών καθορίζονται από το τρόπο με τον οποίο διασπάται το DNA:
Σταύρος Τσάμης
Η Επιστροφή του Σταύρου Τσάμη στο Πισοδέρι
Από το 1889 έως το 1896 ο Σταύρος ασχολήθηκε με τις οικογενειακές επιχειρήσεις χωρίς μεγάλο ενδιαφέρον. Το 1897 ο Σταύρος αποκατέστησε την επαφή του με την Ελληνική Οργάνωση Νέων Εκδικητών Μοναστηρίου που είχε επαναλάβει τη δράση της μετά και την άφιξη Εξαρχικού Μητροπολίτη στο Μοναστήρι. Το 1899 νυμφεύθηκε την Θωμαή, κόρη του Νικολάου Παπαδάμου και απέκτησε το 1905 την κόρη του Ελευθερία. Το 1900 αποφάσισε να γίνει κληρικός. Στις 17 Φεβρουαρίου 1900 έγραψε στο εξώφυλλο ενός παλιού Ευαγγελίου (έκδοση Βενετία 1788) τα εξής: ''Εχειροτονήθην ιερεύς το 1900 έτει την 25 Ιανουαρίου εν τω Πανσέπτω Ναώ του εν Κρουσόβω  υπό του Πανεριωτάτου Μητροπολίτου Πρεσπών και Αχριδών κ.κ. Ανθίμου του εκ Μετρών''.
Αρχή συνεργασίας παπά-Σταύρου και Ελληνικού Προξενείου Μοναστηρίου
Η συμμετοχή του Σταύρου Τσάμη στην Οργάνωση Νέων Εκδικητών του Μοναστηρίου τον είχε οδηγήσει πολλές φορές στο Ελληνικό Προξενείο του Μοναστηρίου. Το 1901 αντικαταστάθηκε ο Έλληνας Πρόξενος Μοναστηρίου Ναπολέων Μπέτζος από τον Σταμάτιο Κιουζέ - Πεζά, που έδειχνε ενδιαφέρον για το εθνικό ζήτημα της Μακεδονίας. Ο νέος ΄Ελληνας Πρόξενος επέστησε τη προσοχή του βαλή Μοναστηρίου στη δραστηριότητα της "Βουλγάρικης Εσωτερικής Οργάνωσης" και ζήτησε την βοήθεια του παπά-Σταύρου Τσάμη, για να αναπτύξει επαφές με τους Αλβανούς μπέηδες της Βορειοδυτικής Μακεδονίας, εκμεταλλευόμενος τις εμπορικές σχέσεις της οικογένειας Τσάμη στη περιοχή Πάνω στην αρχή αυτή έδωσε οδηγίες και εντολές για τις ενδεδειγμένες ενέργειες και στον παπά-Σταύρο. Αυτού του είδους η συνεργασία κατέστησε τον παπά-Σταύρο γρήγορα πολύτιμο, έμπιστο και ένθερμο συνεργάτη του Ελληνικού Προξενείου Μοναστηρίου. Όταν τον Μάρτιο του 1901 ανέλαβε καθήκοντα Μητροπολίτη Καστοριάς ο Γερμανός Καραβαγγέλης το Ελληνικό Προξενείο Μοναστηρίου ζήτησε από τον παπά – Σταύρο Τσάμη να συνεργασθεί και με τον Μητροπολίτη. thumb|250px|Ο παπα-Σταύρος την ημέρα της χειροτονίας του με τον αδελφό του Λάζαρο Τσάμη
Νέκρωση
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυτταρολογία Κατηγορία:Θάνατος
Σταύρος Τσάμης
Ο παπά-Σταύρος στη Βουλγαρική Οργάνωση ΕΜΕ
Με προτροπή του Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανού Καραβαγγέλη και με την σύμφωνη γνώμη του Έλληνα Προξένου Μοναστηρίου Σταματίου Κιουζέ - Πέζα, ο παπά-Σταύρος εντάχθηκε, μαζί με τον αδελφό του Λάζαρο και άλλα μέλη της Επιτροπής του Πισοδερίου στην Βουλγαρόφιλη Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΕΟ), με μοναδικό σκοπό τη συλλογή πληροφοριών για τις κινήσεις και τη δράση του Βουλγάρικου Κομιτάτου, , .Την άνοιξη του 1902 πληροφόρησε το Ελληνικό Προξενείο Μοναστηρίου ότι ο απεσταλμένος του Βουλγαρικού Κομιτάτου βοεβόδας Βασίλ Τσακαλάρωφ , άριστος γνώστης της ελληνικής γλώσσας από το χωριό Κρυσταλλοπηγή Φλώρινας (Σμαρδέσι), θα επιχειρούσε να περάσει τα Ελληνοτουρκικά σύνορα και να μεταβεί στην Αθήνα για να προμηθευθεί όπλα και ειδικότερα τουφέκια Γκρά για τον εξοπλισμό των Βουλγαρικών αντάρτικων σωμάτων, εν όψει επικείμενης επαναστατικής κινήσεως που προετοιμάζονταν στη Μακεδονία και την Θράκη. Ο Τσακαλάρωφ παρά τις πληροφορίες που είχαν στην διάθεση τους οι Ελληνικές Αρχές, κατόρθωσε να περάσει την Ελληνοτουρκική μεθόριο, να φτάσει στην Αθήνα, να αγοράσει τα όπλα και να διαφύγει από την αποτυχούσα αστυνομική επιχείρηση, αφού όμως αναγνώρισε τα δύο άτομα που τον είχαν καταδώσει στην Ελληνική Χωροφυλακή. ,, . Ο ατυχής χειρισμός της υπόθεσης εκ μέρους των Ελληνικών Αρχών οδήγησε στην πλήρη διάλυση του Ελληνικού δικτύου που είχε διαβρώσει την ΕΜΕΟ αφού οι περισσότεροι εκτελέσθηκαν από τους Βούλγαρους ως προδότες οι δε διασωθέντες κατηγορήθηκαν ως συνεργάτες των Οθωμανών. Έτσι έληξε και η συμμετοχή του παπά-Σταύρου Τσάμη στην ΕΜΕΟ αφού αποκαλύφθηκε ότι ήταν πράκτορας του Ελληνικού Προξενείου Μοναστηρίου.
Ο παπά-Σταύρος στην Αθήνα
Μετά τη γνωριμία του με τον 'Ιωνα Δραγούμη, όταν ο τελευταίος διορίστηκε υποπρόξενος του Ελληνικού προξενείου στο Μοναστήρι, και ίδρυσε την Μακεδονική Άμυνα, ο παπά Σταύρος γνώρισε τον δραστήριο πολιτικό και εντάχτηκε στην οργάνωσή του. Τον Νοέμβριο του 1902, πήγε μαζί τον αδελφό του Λάζαρο στην Αθήνα, όπου στο σπίτι της Οικογενείας Δραγούμη, συνάντησε τον μετέπειτα πρωθυπουργό Στέφανο Δραγούμη, τον Ανθυπολοχαγό Παύλο Μελά, κ. ά. όπου τους έγινε ενημέρωση για την θέση της Ελλάδας για την Μακεδονία καθώς και των προθέσεων της Βουλγαρίας. Οι αδελφοί Τσάμη ζήτησαν την αποστολή όπλων και εφοδίων για να εξοπλισθούν οι επιτροπές ΄Αμυνας κάθε χωριού. Τον Φεβρουάριο του 1903 ο παπά-Σταύρος επισκέφθηκε μόνος του την Αθήνα για να ...σκουντήσει τους δικούς μας να ενεργήσουν. όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ΄Ιωνας Δραγούμης στην από 6 Φεβρουαρίου 1903 επιστολή του προς τον Παύλο Μελά. Ο ΄Ιωνας Δραγούμης έδωσε του παπά-Σταύρου συστατική επιστολή ταυτόχρονα όμως ζήτησε από τον Παύλο Μελά να ενθαρρύνει τον παπά-Σταύρο, αποκαλύπτοντάς του την ύπαρξη της Εθνικής Εταιρείας. Ο παπά-Σταύρος εφοδιασμένος με τη συστατική επιστολή του 'Ιωνα Δραγούμη κατέβηκε στην Αθήνα αποφασισμένος να ζητήσει από τους ιθύνοντες της "Άμυνας" να εφοδιάσουν τις Επιτροπές Προστασίας των χωριών των Κορεστίων με όπλα και με χρήματα. πλην όμως δεν πήρε καμία θετική απάντηση στα συγκεκριμένα αιτήματά του για αποστολή βοήθειας -κυρίως όπλων και εφοδίων- στη Μακεδονία.
Σύγκρουση Τσακαλάρωφ και παπά-Σταύρου
Η απόπειρα καταλήψεως του Πισοδερίου, στις 16 Μαρτίου 1903, από τους Τσακαλάρωφ και Μήτρο Βλάχο συνάντησε την άρνηση της "Επιτροπής ΄Αμυνας Πισοδερίου" και του συνόλου των κατοίκων που είχαν συγκεντρωθεί στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και με εισήγηση του παπά-Σταύρου που έγινε ομόφωνα αποδεκτή αρνήθηκαν την είσοδο του Τσακαλάρωφ στο Πισοδέρι λέγοντάς του ελθέτω λαβέτω. Ο Τσακαλάρωφ χολωμένος αποχώρησε από την περιοχή υποσχόμενος εκδίκηση. Ο παπά-Σταύρος είχε ήδη δεχθεί απειλές για την ζωή του από τον Σεπτέμβριο του 1902 όταν τον είχε προειδοποιήσει ο τότε Πρόξενος Μοναστηρίου Σταμάτης Κιούζε – Πεζάς ότι ....''παρά προσώπου αξιόπιστου …πληροφορούμαι ότι κατά τα τέλη Αυγούστου …… αποφάσισαν την δολοφονίαν εμού και του εφημερίου Πισοδερίου παπά-Σταύρου. Και εγώ μεν έλαβον και λαμβάνω τα προσήκοντα προφυλακτικά μέτρα, εθεώρησα όμως σκοπίμον ν΄ ανακοινώσω τα ανωτέρω και εις τον Βαλήν''... , Η κατάσταση στη περιοχή των Κορεστίων ήταν απελπιστική και σιγά – σιγά έκλεινε προς την Βουλγαρική πλευρά , κυρίως λόγω της απραξίας της Ελληνικής Κυβέρνησης. Ο παπά-Σταύρος έγραψε στις 1 Απριλίου 1903 από το Μοναστήρι στον Παύλο Μελά μεταξύ άλλων τα εξής ....λάβετε τα μέτρα σας και να κάμετε εκείνο το οποίο πρέπει διότι θα πάθωμεν και ημείς ωσάν τους προφονευθέντας ιερείς και διδασκάλους και προκρίτους και διότι το Πισοδέριον και Ζέλοβον είναι προπύργια …και εάν πατήσουν ακόμη εις αυτά τα χωριά χάνεται η επαρχία Πρεσπών, Πελαγονίας και Καστορίας.. Εξειδικεύοντας τα παράπονά του ο παπά-Σταύρος υπογράμμιζε ότι .... πέρασαν τόσαι εβδομάδαι και δεν εκάματε τίποτε..'''.. προφανώς αναφερόμενος στις υποσχέσεις που έλαβε κατά την κάθοδό του στην Αθήνα τον Μάρτιο του 1903, και συνεχίζει ....εαν μεν θα βοηθήτε ολίγον ημάς τότε θα θυσιάσωμεν το παν …εάν δε δεν θέλετε να βοηθήτε τίποτες τώρα εις ταύτην την κρίσιμον ώραν ,τότε να μη παίρνωμεν στον λαιμόν τον εαυτόν μας και τας οικογενείας μας ...και ας όψωνται εν ημέρα κρίσεως οι πατέρες και αρχηγοί του έθνους μας, και κρίμα το άφθονον χρήμα όπου εξόδευσαν έως σήμερον δια την Μακεδονίαν'. '''
Ο παπά-Σταύρος προειδοποιεί για επικείμενη εξέγερση στη Μακεδονία
Στις 1 Απριλίου 1903 ο παπά-Σταύρος με επιστολή του προειδοποίησε τον Παύλο Μελά για την επικείμενη εξέγερση που οργάνωνε η ΕΜΕΟ στη Μακεδονία και για την τύχη των Ελλήνων της Μακεδονίας όταν θα ξεσπούσε η επανάσταση. Τρείς μήνες μετά, στις 20 Ιουλίου 1903, ξέσπασε η Εξέγερση του Ίλιντεν. Με την έκρηξη της εξέγερσης του ΄Ιλντεν το Ελληνικό Προξενείο Μοναστηρίου έχασε την επαφή του με τον παπά-Σταύρο και αυτός με το δίκτυο πληροφόρησης που είχε στήσει στην περιοχή Πρεσπών – Κορεστείων. Το Προξενείο κατόρθωσε να αποκτήσει επαφή με τον παπά-Σταύρο μόλις στις 27 Ιουλίου 1903 όταν ενημερώθηκε από τον παπά- Σταύρο ότι το Πισοδέρι δεν καταλήφθηκε από τους Βούλγαρους παρά το γεγονός ότι είχε δεχθεί επίθεση από τις ένοπλες ομάδες των Παπαχρηστώφ και Παντούρωφ. Η μη συμμετοχή του Πισοδερίου στην εξέγερση του ΄Ιλιντεν, οφείλονταν σε μεγάλο βαθμό [εκκρεμεί παραπομπή], στην θέση που πήρε επί του θέματος ο παπά-Σταύρος, που ήταν σύμφωνη με τις οδηγίες της Ελληνικής Κυβέρνησης που …παραγγέλλει ίνα πάση θυσία αποτραπούν τα ημέτερα χωρία από του να μετάσχουν του Βουλγαρικού Κινήματος … θα έχη ολεθριώτατας και ανεπανόρθωτους δι’ ημέτερα δίκαια συνεπείας… Αυτή η θέση του παπά-Σταύρου προκάλεσε το μίσος της ηγεσίας της εξέγερσης του Ίλιντεν. Για να αποτραπεί η εξόντωση του Ελληνικού στοιχείου ο παπά-Σταύρος εκμεταλλεύθηκε την διακήρυξη του Σουλτάνου που με την …φιλευσπλαχνία του …συγχωρούσε τους φυγάδες και τους καλούσε να επιστρέψουν στις εστίες τους και οι ένοπλοι να παραδώσουν τον οπλισμό τους και ζήτησε από τον Διοικητή του Οθωμανικού στρατού που στρατοπέδευε στο Πισοδέρι, τον Λιβά Ισμαήλ πασά, να περιοδεύσουν μαζί τα χωριά της περιοχής. Το Ελληνικό Προξενείο Μοναστηρίου ενέκρινε την συμμετοχή Ελλήνων Προεστών σε μικτές επιτροπές από Οθωμανούς Αξιωματούχους που θα είχαν ως έργο την επίσκεψη των χωριών της περιοχής Κορεστίων - Πρεσπών και την εξασφάλιση της ασφαλούς επιστροφής των φυγάδων στα χωριά τους και την αποτροπή βιαιοτήτων εκ μέρους των Οθωμανών βασιβουζούκων Έτσι δόθηκε στον παπά-Σταύρο η ευκαιρία να πληροφορήσει την Ελληνική Κυβέρνηση μέσω του Ελληνικού Προξενείου Μοναστηρίου, για την πραγματική, τραγική κατάσταση, που επικρατούσε στα χωριά της περιοχής Κορεστίων - Πρεσπών. Το Οθωμανικό απόσπασμα εισήρχετο σε άδεια χωριά … όπου τα πάντα είχαν μεταβληθεί σε παρανάλωμα του πυρός και είχον μεταβληθή εις σωρόν τεφρών και λίθων....
Υπόθεση Λάζο Ποπτράϊκωφ
Στις 28 Αυγούστου 1903 ο καπετάν Κώττας συνέλαβε τον Αρχηγό του Βουλγαρικού Κομιτάτου της περιοχής Καστοριάς Λάζο Ποπτράϊκωφ και τον καταδίκασε σε θάνατο ως υπαίτιο του θανάτου του παπά του χωριού Χάλαρα Καστοριάς. Τον εκτέλεσε και αφού απέκοψε το κεφάλι του το απέστειλε στον Μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό Καραβαγγέλη, .Το Ελληνικό Προξενείο Μοναστηρίου λόγω του υψηλού βαθμού που είχε ο Ποπτράικωφ στην ιεραρχία της Οργάνωσις Καστοριάς του Βουλγαρικού Κομιτάτου αλλά και του θέματος που είχε ανακύψει από την ύπαρξη φωτογραφίας της κομμένης κεφαλής του Ποπτράικωφ επάνω στο γραφείο του Μητροπολίτη Καστοριάς Καραβαγγέλη , θεώρησε σκόπιμο ν΄ αποστείλει τον Οκτώβριο του 1903 τον παπά-Σταύρο στην έδρα του Κώττα για να καταγράψει την εκδοχή του συμβάντος κατά τα λεγόμενα του καπετάν-Κώττα. Ο παπά-Σταύρος απέστειλε δύο επιστολές στον Παύλο Μελά, μέσω του Ίωνα Δραγούμη στις οποίες περιγράφει το συμβάν όπως του το διηγήθηκε ο καπετάν Κώττας.
Ο παπά- Σταύρος στη Κεντρική Ευρώπη
Τον Μάρτιο του 1904 ο Μητροπολίτης Καραβαγγέλης συνέλαβε την ιδέα ανάληψης εκστρατείας, στην Κεντρική Ευρώπη, για την οικονομική ενίσχυση του αγώνα του Μακεδονικού Κομιτάτου και θεώρησε ότι ο βλαχόφων και δραστήριος παπά-Σταύρος, θα γινόταν ευκολότερα αποδεκτός από τις ορθόδοξες βλαχόφωνες κοινότητες της Αυστρουγγαρίας. Ζήτησε από τον παπά-Σταύρο ν΄ αναλάβει αυτή την αποστολή, αυτός την αποδέχθηκε και αναχώρησε την 21 Μαρτίου 1904 για Βιέννη, Βουδαπέστη μέσω Τεργέστης. Απουσίασε από το Πισοδέρι δύο μήνες κατά την διάρκεια των οποίων η οικογένειά του στερείτο ειδήσεών του εντελώς. Αμέσως μετά την επιστροφή του παπά-Σταύρου από την Κεντρική Ευρώπη, τον Ιούλιο του 1904, εκδηλώθηκε απόπειρα δολοφονίας του από Ρουμάνο πράκτορα και έτσι συνειδητοποίησε ότι στους εχθρούς του είχε προστεθεί και το Ρουμανικό Κομιτάτο.
Καπετάν Καούδης, Παύλος Γύπαρης και παπά-Σταύρος
Ο παπά-Σταύρος βοήθησε τον καπετάν Ευθύμιο Καούδη και το σώμα του να ξεγλιστρήσει από παγίδα που του έστησαν οι Βούλγαροι όταν τον Σεπτέμβριο του 1904, το σώμα του καπετάν Ευθύμιου Καούδη, ενεπλάκη σε μάχη με τα Βουλγάρικα αντάρτικα σώματα του Μήτρο-Βλάχου και Αθανάς Καρσάκωφ στο Ανταρτικό (Ζέλοβο). Στη μάχη πήραν μέρος και Πισοδερίτες, με επικεφαλής τον παπά-Σταύρο και τον αδελφό του Λάζαρο Τσάμη, με αποτέλεσμα τον θάνατο 9 ανταρτών της ΕΜΕΟ και την αποχώρηση των υπολοίπων. Αργότερα για την συμμετοχή του παπά-Σταύρου στη Μάχη του Ζελόβου, ο Κρητικός οπλαρχηγός Παύλος Γύπαρης του αφιέρωσε τη μαντινάδα:
Ο θάνατος του Παύλου Μελά
Στις 14 Οκτωβρίου 1904 ο υπαρχηγός του Παύλου Μελά Λάκης Πύρζας έφθασε στο Ανταρτικό και ανακοίνωσε στον παπά-Σταύρο και στα μέλη των Επιτροπών ΄Αμυνας των δύο χωριών ότι ο Παύλος Μελάς σκοτώθηκε σε συμπλοκή με τον Οθωμανικό στρατό στο χωριό Μελάς Καστοριάς (Στάτιστα). Ο Πύρζας ζήτησε να αναλάβουν την φροντίδα του νεκρού πλέον Παύλου Μελά, που είχαν κρύψει πρόχειρα κοντά στον τόπο της συμπλοκής, ώστε να μην τον βρουν οι Οθωμανοί. Ανέθεσαν στον Κωνσταντίνο (Ντίνα) Στεργίου το μακάβριο έργο της μεταφοράς της σωρού του Παύλου Μελά στο Ανταρτικό (Ζέλοβο) ενώ ο παπά-Σταύρος ειδοποίησε αμέσως τον Προξενικό υπάλληλο Βασίλειο Αγοραστό. Ο Ντίνας Στεργίου αναγκάσθηκε να κόψει το κεφάλι και να το μεταφέρει κρυμμένο σε ένα δισάκι στο Ανταρτικό την επόμενη ημέρα, όπου το παρέδωσε στον Βασίλειο Αγοραστό που είχε έλθει από το Πισοδέρι μαζί με τον Λάζαρο Τσάμη. Η κεφαλή μεταφέρθηκε με μεγάλη μυστικότητα στον εκκλησία της Αγίας Παρασκευής Πισοδερίου όπου ο παπά-Σταύρος έψαλλε τη νεκρώσιμη ακολουθία και κατόπιν έθαψε [πρώτη ταφή] το κεφάλι κάτω από την Αγία Τράπεζα του παρεκκλησίου του Αγίου Χαραλάμπους παρουσία του αδελφού του Λάζαρου Τσάμη και μελών της Επιτροπής ΄Αμυνας του Πισοδερίου και του προξενικού υπαλλήλου Βασιλείου Αγοραστού.. Λίγες ημέρες αργότερα ο θάνατος του Παύλου Μελά έγινε τίτλος στις πρώτες σελίδες όλων των Αθηναϊκών εφημερίδων. Οι Οθωμανικές Αρχές άρχισαν συστηματικές έρευνες και ανακρίσεις στην περιοχή και ο παπά-Σταύρος φοβούμενος μήπως προδοθεί ή ανακαλυφθεί το σημείο της ταφής της κεφαλής του Παύλου Μελά προχώρησε, λίγες ημέρες αργότερα, στην εκταφή και την εκ νέου ταφή της κεφαλής, αυτή την φορά κάτω από την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής. Στην [δεύτερη αυτή ταφή] δεν παρευρίσκετο κανείς άλλος. ΄Όταν μετά από μήνες κόπασε ο θόρυβος για τον Παύλο Μελά το εκμυστηρεύθηκε στον αδελφό του Λάζαρο ο οποίος, μετά τον θάνατο του παπά-Σταυρού (το 1906) το γνωστοποίησε στους Ν. Λιάκο και Μ. Χασόπουλο, για να γνωρίζουν κάποιοι που ήταν η κεφαλή του Π,Μελά. Η κεφαλή παρέμεινε κρυμμένη στο Πισοδέρι μέχρι τον Απρίλιο του 1907 όταν ο απεσταλμένος του Μητροπολίτη Καραβαγγέλη, Π.Ζησιάδης, ζήτησε από τον Λάζαρο Τσάμη την κεφαλή για να παραδοθεί στην Ναταλία Μελά που είχε έλθει κρυφά στη Καστοριά, πράγμα που έγινε.
Πηγές
Ελληνικές
Ξενόγλωσσες
Αρχεία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες κατάσκοποι Κατηγορία:Μακεδονικός Αγώνας
Αντόνιο Σαλαμάνκα
thumb|300 px|Η ναυμαχία της Πρέβεζας, 1538, Χαλκογραφία του Αντόνιο Σαλαμάνκα Ο Αντόνιο Σαλαμάνκα ή Μαρτίνεθ ντε Σαλαμάνκα (Σαλαμάνκα, 1479 - Ρώμη, 1562) ήταν Ισπανός που εγκαταστάθηκε στη Ρώμη και δραστηριοποιήθηκε ως βιβλιοπώλης, εκδότης και χαράκτης.
Γεννήθηκε στη Σαλαμάνκα της Ισπανίας το 1479 και περί το 1510 φαίνεται να μετοίκησε στη Ρώμη της Ιταλίας, όπου παντρεύτηκε. Είναι γνωστό ότι το 1517 δραστηριοποιήθηκε ως βιβλιοπώλης στο Κάμπο ντε Φιόρι της Ρώμης και το 1526 είχε ένα ανθηρό εκδοτικό οίκο στην Αιώνια πόλη. Το 1532 εξέδωσε την πρώτη του συλλογή χαρακτικών με έργα μυθολογικού ενδιαφέροντος, που περιελάμβανε και έργα του Ραφαήλ. Από το 1553 συνεργάστηκε με τον γαλλικής καταγωγής εκδότη και έμπορο χαρτών Αντόνιο Λαφρέρι (1512-1577), με τον οποίο εξέδωσαν το βιβλίο του Χουάν Βαλβέντε ντε Αμούσκο (Juan Valverde de Amusco) που εικονογράφησε ο Νικολά Μπεατριζέ (Nicolas Beatrizet). Η συνεργασία του με τον Λαφρέρι στη χάραξη και έκδοση χαρτών, απόψεων πόλεων και ενημερωτικών φυλλαδίων για τα σημαντικά γεγονότα της εποχής διήρκεσε για μια περίπου δεκαετία, μέχρι το θάνατό του.
Μετά τον θάνατό του, το 1562, η συνεργασία με τον Αντόνιο Λαφρέρι συνεχίστηκε από τον γιο του Francesco Salamanca.
Φιλοτέχνησε μεταξύ άλλων, ένα αντίγραφο του πρώτου παγκόσμιου χάρτη του Μερκάτορ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί χαράκτες Κατηγορία:Ισπανοί χαρτογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί χαράκτες Κατηγορία:Ιταλοί χαρτογράφοι
Γκριγκόρι Λεπς
Βιογραφία
Ο Γκριγκόρι Λεπς, γεννημένος ως Γκριγκόρι Λεπςβερίτζε στο Σότσι στη Ρωσία, από γεωργιανή οικογένεια. Αποφοίτησε από μουσικό σχολείο σε τάξη με κρουστά μουσικά όργανα. Μετά τη στρατιωτική σχολή άρχισε να τραγουδάει σε φολκ-ροκ μπάντες σε εστιατόρια.
Υπέφερε από αλκοολισμό και τοξικομανία, και για να ξεφύγει από τη ζωή αυτή πήγε στη Μόσχα. Εκεί άρχισε να τραγουδά σε εστιατόρια, μέχρι που άρχισε πραγματική δουλειά. Οι γιατροί του του είπα ότι αν έπαιρνε μία σταγόνα παραπάνω θα είχε πεθάνει.
Εκκλησία του Λώνγκλετ
Η Εκκλησία του Λώνγκλετ (σουηδικά: Långlöts kyrka) είναι ιερός ναός επί του Λάγκλοτ στο νησί Έλαντ της Βαλτικής στη Σουηδία. Κτίστηκε στα χρόνια του Μεσαίωνα, και διατηρείται μέχρι σήμερα, μαζί με το μεσαιωνικό νεκροταφείο του στο προαύλιο.
Γκριγκόρι Λεπς
Βιογραφία
Ο Γκριγκόρι γνώρισε τη δεύτερη σύζυγό του το 2002, μαζί έχουν 2 κόρες, Γέβα (2002), Νικόλ (2007), και έναν γιο, τον Ιβάν (2010). Έχει και μία μεγαλύτερη κόρη από τον προηγούμενο γάμο του, την Ίνγκα Λεπς, η οποία είναι ηθοποιός.
Εκκλησία του Λώνγκλετ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λανγκλοτ
Γκριγκόρι Λεπς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι τραγουδιστές Κατηγορία:Γεωργιανοί τραγουδιστές
Ντέρμπι Άρης - ΠΑΟΚ (μπάσκετ)
Το ντέρμπι ανάμεσα στον Άρη και τον ΠΑΟΚ στο μπάσκετ είναι η μία από τις δύο δημοφιλέστερες αναμετρήσεις ανάμεσα στους δύο συλλόγους μαζί με την αντίστοιχη του ποδοσφαίρου και μία από τις δύο δημοφιλέστερες σε ότι αφορά το μπάσκετ, μετά το ντέρμπι Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού.
Ιστορικό
Οι συναντήσεις των δύο ομάδων μονοπωλούν το ενδιαφέρον των φιλάθλων της Θεσσαλονίκης και κατά περιόδους και ολόκληρης της Ελλάδας. Στην προϊστορία των αγώνων τους υπάρχουν και ορισμένοι επεισοδιακοί για διάφορες αιτίες, αλλά και αγώνες που έγραψαν ιστορία. Από την πρώτη τους αναμέτρηση το 1926 και μέχρι το 1958, οι συναντήσεις γίνονταν αποκλειστικά στα πλαίσια του Πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης που διοργάνωνε η Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης (ΕΚΑΣΘ). Η πρώτη συνάντηση των δύο αντιπάλων έγινε στις 24 Οκτωβρίου 1926 με νικητή τον ΠΑΟΚ (14–12, σε μία εποχή όπου δεν ίσχυε ο κανονισμός των 30 -και αργότερα 24- δευτερολέπτων), ενώ η πρώτη συνάντηση των δύο αντιπάλων για το Πρωτάθλημα Ελλάδας έγινε στο Παναθηναϊκό Στάδιο στις 6 Ιουλίου 1958 και έληξε με νίκη του Άρη με σκορ 44–43. Την επόμενη χρονιά οι δύο ομάδες διεκδίκησαν το Πρωτάθλημα, η τελική φάση του οποίου διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη, και νικητής μετά από αγώνα μπαράζ λόγω ισοβαθμίας ήταν ο ΠΑΟΚ με σκορ 66–58.
Φημισμένες είναι οι συναντήσεις τους από τα μέσα την δεκαετίας του 1980 έως τις αρχές της επόμενης δεκαετίας οπότε συνήθως κρίνονταν οι περισσότεροι τίτλοι. Αυτή ήταν η δεύτερη και σημαντικότερη περίοδος ακμής του συγκεκριμένου ντέρμπι, με τον Άρη να κυριαρχεί στις περισσότερες περιπτώσεις. Χαρακτηριστική περίπτωση για το πόσο αμφίρροπες ήταν οι συναντήσεις, υπήρξε η περίοδος 1990–91, όταν στους 6 αγώνες της χρονιάς (δύο για την κανονική περίοδο και τέσσερις για τα play off), οι τρεις κρίθηκαν με έναν πόντο διαφορά (και οι τρεις υπέρ του Άρη), δύο κρίθηκαν στην παράταση (από μία νίκη οι δύο ομάδες) και έναν αγώνα κέρδισε ο ΠΑΟΚ με διαφορά 5 πόντων. Χαρακτηριστική υπήρξε επίσης η περίπτωση του τελικού Κυπέλλου του 1984, όταν οι παίκτες αλλά και ο προπονητής του ΠΑΟΚ εμφανίστηκαν στον αγωνιστικό χώρο με κουρεμένα τα μαλλιά τους, ως ένδειξη ενότητας (ο ΠΑΟΚ νίκησε με σκορ 74–70).
Τα επόμενα χρόνια, ο μεγάλος κορμός των παικτών που αποτελούσαν τη βάση των ομάδων τις εγκατέλειψε, ενισχύοντας τους μεγάλους συλλόγους της Αττικής (Γκάλης, Γιαννάκης, Βράνκοβιτς, Πετσάρσκι κλπ. από πλευράς Άρη, Φασούλας, Πρέλεβιτς, Κόρφας, Μπουντούρης κλπ. από πλευράς ΠΑΟΚ), έτσι το ντέρμπι άρχισε σταδιακά να χάνει την αίγλη του. Σε συνδυασμό μάλιστα με τα οικονομικά προβλήματα που προέκυψαν αργότερα και στις δύο ομάδες, το ενδιαφέρον των φιλάθλων έφθινε ακόμη περισσότερο.
Για πολλά χρόνια, η μεγάλη πλειοψηφία των αγώνων γινόταν στο ανοιχτό γήπεδο της ΧΑΝΘ, ώσπου με την κατασκευή του Αλεξανδρείου Μελάθρου οι ομάδες να μετακομίσουν εκεί, ένα γήπεδο που Άρης και ΠΑΟΚ είχαν ως κοινή έδρα ως το 2000, οπότε και ο ΠΑΟΚ μετακόμισε στο νέο του γήπεδο. Οι περισσότεροι αγώνες ανάμεσα στις δύο ομάδες (116 επί συνόλου 206) διεξήχθησαν στο Αλεξάνδρειο. Ανάμεσά τους τρεις σειρές τελικών play off της Α1 με νικητή τον Άρη (1988, 1989, 1991) και δύο τελικοί Κυπέλλου Ελλάδας (νικητής ο ΠΑΟΚ το 1984 και ο Άρης το 1989).
Επίσης για τον θεσμό του Κυπέλλου αγωνίστηκαν τρεις φορές εκτός Θεσσαλονίκης (στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το 1990 και το 1999 έχοντας από μία νίκη οι δύο αντίπαλοι και στο Χαλκιοπούλειο της Λαμίας το 1995 με νικητή τον ΠΑΟΚ). Άλλες δύο φορές παλαιότερα Άρης και ΠΑΟΚ αγωνίστηκαν εκτός Θεσσαλονίκης στα πλαίσια της τελικής φάσης των Πανελληνίων Πρωταθλημάτων (στο Παναθηναϊκό Στάδιο το 1958 και στο γήπεδο του Πανελλήνιου το 1961 με νικητή τον Άρη). Είναι ενδιαφέρον ότι και οι δύο αγώνες πρωταθλήματος της περιόδου 1982–83 διεξήχθησαν στην Λάρισα (από μία νίκη η δύο ομάδες), καθώς στον πρώτο γύρο ήταν τιμωρημένη η έδρα του ΠΑΟΚ και στον δεύτερο γύρο η έδρα του Άρη. Νέες τιμωρίες προέκυψαν για τις δύο ομάδες τα επόμενα χρόνια (το 2002–03 για τον Άρη, το 2010–11 για τον ΠΑΟΚ και το 2014–15 για τον Άρη στα play off), όμως οι αγώνες έγιναν στις δύο έδρες κεκλεισμένων των θυρών.
Παρά το γεγονός ότι στην μεγάλη περίοδο ακμής του ντέρμπι γινόταν αρκετοί αγώνες κάθε χρονιά (για την κανονική περίοδο, τα play off και συχνά για το Κύπελλο), εν τούτοις οι περισσότεροι αγώνες σε μία χρονιά (συνολικά 7), έγιναν πολλά χρόνια αργότερα, την περίοδο 2010–11, όταν οι δύο αντίπαλοι αγωνίστηκαν στην σειρά του μικρού τελικού για την κατάληψη της τρίτης θέσης και εξάντλησαν το μάξιμουμ των αγώνων.
Άρης και ΠΑΟΚ δεν αναμετρήθηκαν ποτέ σε αγώνες Κυπέλλων Ευρώπης, παρά το ότι κάτι τέτοιο είναι αρκετά συνηθισμένο ανάμεσα σε ελληνικές ομάδες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Σε μία περίπτωση υπήρξε η δυνατότητα να συμβεί κάτι τέτοιο, στην διοργάνωση του ULEB Cup της περιόδου 2004–05, όταν σύμφωνα με την διενεργηθείσα κλήρωση ο νικητής του ζευγαριού Άρης - Λιέτουβος Ρίτας θα αντιμετώπιζε στην προημιτελική φάση τον νικητή του ζευγαριού Σολέ - ΠΑΟΚ. Ο ΠΑΟΚ απέκλεισε την γαλλική ομάδα, όχι όμως και ο Άρης την λιθουανική κι έτσι στην προημιτελική φάση ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε την Λιέτουβος Ρίτας και όχι τον Άρη. Η λιθουανική ομάδα απέκλεισε και τον ΠΑΟΚ και έφτασε στη συνέχεια στην κατάκτηση του τροπαίου με αντίπαλο στον τελικό μία ακόμα ομάδα της Θεσσαλονίκης, τον Μακεδονικό.
Στους πίνακες που ακολουθούν υπάρχει μία πλήρης και αναλυτική καταγραφή του συνόλου των επίσημων αγώνων του ντέρμπι χωρισμένης στις δύο κύριες περιόδους της εξέλιξης του ελληνικού μπάσκετ, καθώς και συνολικές στατιστικές αναφορές. {|
Οι μεγαλύτερες σε έκταση νίκες
Στον παρακάτω πίνακα αναφέρονται αναλυτικά οι μεγαλύτερες σε έκταση νίκες των δύο αντιπάλων, από 20 πόντους διαφορά και άνω. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Άρης έχει πετύχει την πλειοψηφία των μεγάλων σε έκταση νικών του πριν το 1950, ενώ ο ΠΑΟΚ έχει πετύχει την πλειοψηφία των μεγάλων σε έκταση νικών του από το 1980 και μετά.
Οι αγώνες που κρίθηκαν στην παράταση
16 αγώνες κρίθηκαν στην παράταση, εκ των οποίων ο τρίτος (1962–63) διακόπηκε 45" πριν τη λήξη σε βάρος του Άρη και το σκορ υπέρ του ΠΑΟΚ παρέμεινε ως τελικό, ενώ ο 13ος (2006–07) κρίθηκε στην δεύτερη παράταση, καθώς και η πρώτη είχε λήξει με ισοπαλία. Ο ΠΑΟΚ και ο Άρης έχουν απο 8 νίκες.
Παρουσίες και στις δύο ομάδες
Ο Σούλης Μαρκόπουλος έχει κοουτσάρει στα περισσότερα ντέρμπι, συνολικά 45 φορές (32 ως τεχνικός του ΠΑΟΚ και 13 ως τεχνικός του Άρη). Ακολουθεί ο Γιάννης Ιωαννίδης με 27 προπονητικές παρουσίες, όλες ως τεχνικός του Άρη.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα Κατηγορία:Α.Σ. Άρης Θεσσαλονίκης Κατηγορία:ΠΑΟΚ
Τόμας Χιτσλσπέργκερ
Καριέρα
Αγωνίστηκε στη θέση του κεντρικού μέσου από το 2001 ως το 2013 στη Γερμανία, στην Αγγλία και στην Ιταλία. Από το 2004 μέχρι το 2010 αγωνίστηκε με την Εθνική Γερμανίας. Αποσύρθηκε το 2013 από την ενεργό δράση μετά από μια σειρά τραυματισμών.
Προσωπική ζωή
To 2014 δήλωσε πως στο παρελθόν είχε σχέσεις με γυναίκες, αλλά τα τελευταία χρόνια συνειδητοποίησε πως θα ήθελε να ζήσει με έναν άντρα.
Μετά από αυτή την ανακοίνωση, την υποστήριξή τους στο πρόσωπο του Χιτσλσπέργκερ δήλωσαν οι πρώην συμπαίκτες του Λούκας Ποντόλσκι, Κρίστοφ Μετσέλντερ και Άρνε Φρίντριχ. Την υποστήριξή τους εξέφρασαν επίσης ο Γκάρι Λίνεκερ, ο Τζόι Μπάρτον, ο μπασκετμπολίστας Τζον Αμίτσι, αλλά και η Άστον Βίλα με ανακοίνωσή της εξέφρασε τη στήριξή της στον πρώην παίκτη της. Από τον χώρο της πολιτικής, ο εκπρόσωπος της Άνγκελα Μέρκελ, Στέφεν Ζάιμπερτ, εξύμνησε το θάρρος του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βαυαροί Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άστον Βίλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γερμανία
Νομός (αρχαία Αίγυπτος)
thumb|right|200px|Χάρτης της αρχαίας Αιγύπτου. Ο Νομός, (επίσης και Νομή), ήταν διοικητική υποδιαίρεση της αρχαίας Αιγύπτου. Η σύγχρονη χρήση της ελληνικής λέξης νομός αντί της αιγυπτιακής sepat έχει τις ρίζες της στην πτολεμαϊκή περίοδο. Οι αρχαίοι έλληνες γοητευμένοι με την Αίγυπτο άφησαν πολλές ιστορικές καταγραφές για τη χώρα. Καθώς οι Δυτικοί ιστορικοί είχαν ευκολότερη πρόσβαση σε αυτές τις πηγές, αυτές επηρέασαν την υιοθέτηση ελληνικών όρων.
Αρχαία Αίγυπτος
Η υποδιαίρεση της αρχαίας Αιγύπτου σε νομούς μπορεί να αναχθεί στην Προδυναστική περίοδο της Αιγύπτου (πριν τον 32ο αιώνα π.Χ. -3200). Οι Νομοί αυτοί στην αρχή υπήρχαν σαν αυτόνομα φεουδαρχικά βασίλεια, αλλά αργότερα άρχισαν να ενοποιούνται. Την τελική ενοποίηση της Αιγύπτου σύμφωνα με τις αρχαίες παραδόσεις ολοκλήρωσε ο ηγεμόνας Μήνης.
Η υποδιαίρεση σε νομούς όχι μόνο επιβίωσε παραπάνω από τρεις χιλιετίες, αλλά και οι όρια τους παρέμειναν αξιόλογα σταθερά. Η πρώτες αναφορές σε κάποιες νομούς όπως η Ξόις στο Δέλτα ή η Χεντ στην Άνω Αίγυπτο, βρίσκονται στη Στήλη του Παλέρμο, που συντάχθηκε κατά την 5η Δυναστεία. Τα ονόματα άλλων, όπως της Βούβαστις δεν εμφανίζονται πριν από την περίοδο του Νέου βασιλείου. Σύμφωνα με το σύστημα που επικράτησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της φαραωνικής ιστορίας, η χώρα χωριζόταν σε 42 νομούς.
Ζόραν Τζίντζιτς
Ο Ζόραν Τζίντζιτς (Зоран Ђинђић, 1 Αυγούστου 1952 - 12 Μαρτίου 2003) ήταν Σέρβος πολιτικός, Πρωθυπουργός της Σερβίας από το 2001 μέχρι τη δολοφονία του το 2003. Ήταν δήμαρχος του Βελιγραδίου το 1997 και επί μακρόν πολιτικός της αντιπολίτευσης εδώ και πολύ καιρό και διδάκτωρ της φιλοσοφίας.