cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σλαβόφωνοι Έλληνες Μακεδόνες
Η πολιτική των κυβερνήσεων Ελλάδας, Σερβίας και Βουλγαρίας
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κυρίως κατά τη βουλγαρική κατοχή μεταξύ των ετών 1916-1918 στην Ανατολική Μακεδονία, οι σλαβόφωνοι Έλληνες, όπως και το υπόλοιπο ελληνικό στοιχείο των κατεχόμενων εδαφών, γνώρισαν εκτεταμένες διώξεις από τις βουλγαρικές στρατιωτικές και πολιτικές δυνάμεις Κατοχής, με τις οποίες συνέπραξαν και γηγενείς Βούλγαροι.
Μέσα στους παράγοντες που περιέπλεξαν την κρατική πολιτική έναντι των σλαβόφωνων ήταν η εγκατάσταση στη Μακεδονία Ελλήνων προσφύγων από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Ρωμυλία, μετά τον Α' Παγκ. Πόλεμο και τη Συνθήκη της Λωζάνης. Το Νοέμβριο του 1924 το ΚΚΕ, παρά τις αντιδράσεις ορισμένων μελών του, αποδέχτηκε τη διακήρυξη της Κομιντέρν για «ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία». Αυτή η απόφαση του ΚΚΕ έκανε μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού να συνδέσει τους σλαβόφωνους Έλληνες Μακεδόνες με τους κομμουνιστές. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τους χειρισμούς του ελληνικού κράτους στο προηγηθέν πρωτόκολλο Πολίτη-Καλφώφ (στους κρατικούς αξιωματούχους υπήρχε σύγχυση σχετικά με τους Έλληνες σλαβόφωνους και τους Βούλγαρους), όξυνε τις τοπικές αντιπαραθέσεις, ενέπλεξε τη Σερβία στις ελληνοβουλγαρικές σχέσεις και οδήγησε στην άρνηση επικύρωσης του συμφώνου από την Ελληνική Βουλή.
Στη δικτατορία του Πάγκαλου (1925-26), υπό την πίεση των τότε καταστάσεων, αναγνωρίστηκε η ύπαρξη σερβικής μειονότητας στην Ελλάδα αλλά μετά τη δικτατορία αυτή η απόφαση απορρίφθηκε από την Ελληνική Βουλή. Επί διακυβέρνησης Βενιζέλου (1928-32), η θέση της Ελλάδας ως προς τη σλαβική γλωσσική μειονότητα παρέμεινε ασταθής, λόγω αντιτιθέμενων πιέσεων από τη Σερβία και τη Βουλγαρία, δεδομένου ότι η πρώτη φοβόταν ότι θα δημιουργηθεί αντίστοιχο θέμα στο εσωτερικό της.
Προβλήματα στην ενσωμάτωση των σλαβόφωνων δημιουργούσε και η βουλγαρική πολιτική εκσλαβισμού, εκμεταλλευόμενη τις τότε συνθήκες μετανάστευσης προς Αμερική και Αυστραλία. Λόγω των περιορισμών που έθεταν ορισμένες χώρες υποδοχής για Έλληνες μετανάστες ή για ανήλικους, πολλοί Μακεδόνες (που σε μεγάλο ποσοστό ήταν δίγλωσσοι) αναγκάζονταν να παραμείνουν επί τριετία στη Βουλγαρία και να αποκτήσουν βουλγαρικό διαβατήριο. Ταυτόχρονα, τα ελληνικά κόμματα δεν μπορούσαν να υιοθετήσουν μια κοινή πολιτική έναντι των σλαβοφώνων. Οι τελευταίοι ήταν κυρίως ψηφοφόροι του Λαϊκού Κόμματος, λόγω του ότι συσχέτιζαν τα βενιζελικά κόμματα με τους πρόσφυγες. Στην περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά εφαρμόστηκαν σκληρά μέτρα γλωσσικής αφομοίωσης των περίπου 85.000 απογραφέντων σλαβοφώνων, μέτρα που όπως φαίνεται είχαν εισηγηθεί κρατικοί παράγοντες από την προηγούμενη δεκαετία. Η πολιτική αυτή προκάλεσε δυσαρέσκεια και αναζωπύρωσε τα φιλοβουλγαρικά αισθήματα, κάτι που εκδηλώθηκε στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στην περίοδο της Γερμανικής Κατοχής, η δημιουργία του ΣΝΟΦ κατά τον Νοέμβριο του 1943 έφερε την αντίδραση μιας μερίδας των σλαβόφωνων Ελλήνων σε οικισμούς στα Β και ΒΔ της Καστοριάς. Οι συγκεκριμένοι οργανώθηκαν στις αρχές του 1944 στο δίκτυο της εθνικιστικής ΠΑΟ, όμως εξαρθρώθηκαν γρήγορα από τους κομμουνιστές αντάρτες. Άλλη μερίδα της ίδιας πληθυσμιακής ομάδας, προερχόμενη από την ίδια γεωγραφική περιοχή συμμετείχε δυναμικά στις τάξεις του ΕΑΜ.
Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, η ανάπτυξη και διάδοση αποσχιστικών θέσεων εκ μέρους του ΣΝΟΦ προκάλεσε - κυρίως στην περιοχή της Καστοριάς - νέες αντιδράσεις από σλαβόφωνους Έλληνες, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν έντονα προς την ηγεσία του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ για την αμφισβήτηση της ελληνικής τους ταυτότητας. Ακολούθησε τον Μάιο του ίδιου έτους η διάλυση του ΣΝΟΦ από τον ΕΛΑΣ και η απορρόφησή του από το ΕΑΜ, υπό το πρίσμα και των στενών σχέσεων που είχαν αναπτυχθεί μεταξύ των σνοφιτών και των ανταρτών της Γιουγκοσλαβίας.
Στη βουλγαροκρατούμενη ζώνη, οι βουλγαρικές αρχές Κατοχής προέβησαν στην καταδίωξη των ντόπιων σλαβόφωνων Ελλήνων, παρέχοντας ταυτόχρονα διευκολύνσεις στο υπόλοιπο σλαβόφωνο στοιχείο της Ανατολικής Μακεδονίας. Αρκετοί σλαβόφωνοι Έλληνες της περιοχής συμμετείχαν ενεργά στην Εθνική Αντίσταση, ως αντάρτες των εθνικιστικών σωμάτων του Αντών Τσαούς. Το 1944 η Ναζιστική Γερμανία είχε κάνει προσπάθειες για να ιδρυθεί το Ανεξάρτητο Κράτος της Μακεδονίας.
Ο Ελληνικός Εμφύλιος και οι συνέπειές του
Κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου, οι σλαβόφωνοι Έλληνες εντάχθηκαν κυρίως στο στρατόπεδο των κυβερνητικών δυνάμεων και ήρθαν σε οξεία αντιπαράθεση με τους Σλαβομακεδόνες που μέσω του ΝΟΦ πολέμησαν στο πλευρό του ΔΣΕ. Χαρακτηριστικά, η ηγεσία του ΝΟΦ (με κύριο εκφραστή τον Μιχάλη Κεραμιτζίεφ) στοχοποίησε τους σλαβόφωνους Έλληνες ως «γραικομάνους», που από κοινού με τους σλαβόφωνους βουλγαρικού προσανατολισμού, αποτελούσαν εμπόδιο στην ανάπτυξη σλαβομακεδονικής εθνικής συνείδησης στους σλαβόφωνους της Μακεδονίας. Ανάλογες κατηγορίες δεν περιορίστηκαν στην περίπτωση των Ελλήνων σλαβόφωνων που διακατέχονταν εχθρικά έναντι του ΝΟΦ και του ΕΑΜ, αλλά επεκτάθηκαν και σε σλαβόφωνους πρώην εαμίτες, που αντιμετωπίζονταν ως φορείς «γραικομανισμού».
Παραδοσιακά τραγούδια
Στίχοι σλαβόγλωσσων τραγουδιών από την περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας είχαν καταγραφεί το 19ο αιώνα σε συλλογές βουλγαρικών παραδοσιακών τραγουδιών από τη Μακεδονία και τον 20ο αι. από καταγόμενους από την Ελλάδα που ζούσαν στη Γιουγκοσλαβία. Η μουσική παράδοση της ανατολικής Μακεδονίας μοιάζει με εκείνη της Θράκης, των νοτιοδυτικών τμημάτων της περιοχής με εκείνη της Ηπείρου, ενώ των βορείων τμημάτων της με εκείνη των όμορων κρατών. Εξαιτίας της πολιτικής φόρτισης της σλαβοφωνίας, οι Έλληνες ερευνητές είτε δεν ασχολήθηκαν με τη σλαβόφωνη μουσική παράδοση της περιοχής είτε συναντούσαν ως τη δεκαετία του '90 την απροθυμία συνεργασίας των ντόπιων μουσικών. Στις 200 περίπου καταγραφές παραδοσιακής μουσικής της Μακεδονίας που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα από το 1959 κ.ε. γινόταν προσπάθεια να αποβληθεί οτιδήποτε σλαβικό, που στην περίπτωση αυτή αφορούσε κυρίως τους στίχους των τραγουδιών. Έτσι, τα σλαβόφωνα τραγούδια παραλείπονταν, αναφέρονταν με ελληνικούς τίτλους ή αν και (από τη δεκαετία του 1980) αναφερόταν το σλαβικό τους όνομα, πάντοτε εκτελούνταν ορχηστρικά, χωρίς λόγια. Την περίοδο της όξυνσης του ονοματολογικού τη δεκαετία του 1990, ένας ερασιτέχνης ερευνητής από τα Κουφάλια, ο Κώστας Νοβάκης, ξεκίνησε να συλλέγει παραδοσιακά τραγούδια και την περίοδο 2002-2003 εξέδωσε τρία CD με σλαβόφωνα τραγούδια κυρίως από τη δυτική αλλά και την κεντρική Μακεδονία. Αυτή ήταν η πρώτη κυκλοφορία τραγουδιών με λόγια στις σλαβικές διαλέκτους της Μακεδονίας.
Εξαιτίας της διακοπής της συνέχειας της σλαβόφωνης μουσικής παράδοσης και καθώς η καθημερινή χρήση των σλαβικών διαλέκτων στη Μακεδονία έχει πλέον ατονήσει, οι λιγοστοί που ασχολούνται ενεργά με τα σλαβόφωνα μακεδονικά τραγούδια επηρεάζονται περισσότερο από τη σύγχρονη φολκλορική παραγωγή της Βόρειας Μακεδονίας και λιγότερο από τη ντόπια μουσική παράδοση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ανά εθνοτική ή εθνική καταγωγή Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας Κατηγορία:Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα)
Α'άλι
Η Α'άλι (عالي) είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στο Μπαχρέιν. Είναι μέρος του Βόρειου Κυβερνείου, αν και από το 2001 έως το 2014 ανήκε στο Κεντρικό Κυβερνείο. Η Α'άλι είναι διάσημη για τους αρχαίους τύμβους της, ειδικά για πολλούς τεράστιους τύμβους στο κέντρο της πόλης. Η Α'άλι είναι επίσης διάσημη για τα παραδοσιακά χειροποίητα κεραμικά της, τα οποία μπορούν να αγοραστούν από διαφορετικούς αγγειοπλάστες και εκθέσεις σε ολόκληρη την πόλη.
Η εποχή της Ντίλμουν
αριστερά|μικρογραφία| Οι [[Ταφικοί Λόφοι Ντίλμουν|Ταφικοί Λόγοι Ντίλμουν το 1918.]] Οι τύμβοι χρονολογούνται από την εποχή της Ντίλμουν (3200 π.Χ.-330 π.Χ.). Τον Φεβρουάριο του 1889 μερικά από τα αναχώματα ερευνήθηκαν από τον Βρετανό εξερευνητή Τζέιμς Θίοντορ Μπεντ και τη σύζυγό του Μέιμπελ Μπεντ. Στη συνέχεια, ο χώρος ανασκάφηκε από πολλές ξένες αρχαιολογικές ομάδες κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Μια σημαντική ομάδα αντικειμένων ανασκάφηκε από τον Βρετανό αρχαιολόγο Έρνεστ Τ. Χ. Μακάι και μπορεί τώρα να βρεθεί στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου. Περιλαμβάνει ένα ασυνήθιστο αγαλματίδιο γυμνής γυναίκας με καμπυλωτό σώμα που χρονολογείται μεταξύ 2000 και 1500 π.Χ.. Η ανακάλυψη ενός «νέου και σπάνιου τύπου τύμβου που περιβάλλεται από εξωτερικό τοίχο δαχτυλίου» οδήγησε τους αρχαιολόγους να πιστεύουν ότι έγιναν συγκεκριμένα αναχώματα για την κοινωνική ελίτ, υποδεικνύοντας ότι ο πρώιμος πολιτισμός της Ντίλμουν είχε ένα ταξικό σύστημα.
20ος αιώνας
Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Gazetteer of the Persian Gulf, Oman and Central Arabia του 1908 του Τζον Γκόρντον Λόριμερ, η Α'άλι ήταν ένα σημαντικό χωριό που βρίσκεται 6 μίλια νοτιοδυτικά του φρουρίου της Μανάμα. Η πόλη αποτελούνταν από 200 σπίτια που κατοικούνταν από τους Μπαχράνι, οι οποίοι ήταν κυρίως κατασκευαστές κεραμικών και καλλιεργητές φοινικών. Υπήρχαν περίπου 8.250 φοίνικες στο χωριό και τα ζώα περιλάμβαναν 35 γαϊδούρια και 10 βοοειδή. Ο Λόριμερ αναφέρει επίσης ότι το χωριό ήταν η τοποθεσία των μεγαλύτερων τύμβων στο νησί.
Γεωγραφία
Η Α'άλι βρίσκεται στο κέντρο της Νήσου Μπαχρέιν, νότια της Μαντίνατ Ίσα και βόρεια της Ριφά. Το όνομά της (αραβικά : عالي) μεταφράζεται σε «υψηλό» και αναφέρεται στο υψηλό υψόμετρο της πόλης από την επιφάνεια της θάλασσας. Βρίσκεται περίπου 15 χλμ. νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας Μανάμα.
Αντιπαράθεση
Τα αναχώματα υπήρξαν πηγή αντιπαράθεσης στην πολιτική του Μπαχρέιν. Τον Ιούλιο του 2008, ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του Κεντρικού Κυβερνείου ζήτησε την κατεδάφιση 62 αρχαίων τύμβων για να ανοίξει ο δρόμος για την κατασκευή μιας γειτονικής διασταύρωσης. Το 2009 ανακοινώθηκε η κατασκευή ενός μουσείου αφιερωμένου στην ιστορία των τύμβων και της Α'άλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στο Μπαχρέιν
Γιατροί του Κόσμου
Οι Γιατροί του Κόσμου (Medecins Du Monde) είναι μια παγκόσμια μη κυβερνητική οργάνωση. Δημιουργήθηκε για την παροχή περίθαλψης και ανθρωπιστικής βοήθειας σε χώρες που πλήττονται από φυσικές καταστροφές, πολέμους κλπ. Αποτελείται κυρίως από γιατρούς.
Οι Γιατροί Του Κόσμου ιδρύθηκαν στη Γαλλία το 1980. Δέκα χρόνια μετά, μία ομάδα 150 μελών συγκεντρώθηκαν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ίδρυσαν το Ελληνικό παράρτημα των Γιατρών του Κόσμου.
Οι Έλληνες Γιατροί Του Κόσμου αποτελούν ισότιμη εθνική αντιπροσωπεία του Δικτύου MEDECINS DU MONDE INTERNATIONAL με 12 άλλες αντιπροσωπείες σε: ΗΠΑ, Γαλλία, Καναδά, Ελβετία, Κύπρο, Ιταλία, Αργεντινή, Βέλγιο, Ισπανία, Πορτογαλία.
Οι Γιατροί Του Κόσμου μέσα από την Ιατρική Ανθρωπιστική δράση τους είναι σταθεροί υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντιτίθενται αποφασιστικά στον ρατσισμό, την ξενοφοβία, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση κοινωνικών ομάδων, στην πολιτική της Εθνικής Κάθαρσης και στην κοινωνική ανισότητα. Υποστηρίζουν τα δικαιώματα της γυναίκας και του παιδιού, το δικαίωμα στην ιδιαιτερότητα και αντιτίθενται σε κάθε επέμβαση στον γενετικό κώδικα και στον βιασμό των φυσικών νόμων.
Σημαντικό στοιχείο της δράσης των Γιατρών Του Κόσμου είναι η Μαρτυρία: δεν αρκούνται στο ρόλο του απλού παρατηρητή, ή του θεραπευτή του ανθρώπινου πόνου. Καταγράφουν και ανακοινώνουν, καταγγέλλουν και διαμαρτύρονται. Η μαρτυρία τους έχει το κύρος εκείνων που ζουν την κατάσταση από πρώτο χέρι. Ζουν κοντά στους πληθυσμούς που τους έχουν ανάγκη, μοιράζονται τα προβλήματά τους, σέβονται τα ήθη και τα έθιμά τους.
Δεν στέλνουν ανθρωπιστική βοήθεια σε άγνωστους παραλήπτες. Συνοδεύουν πάντα τα φορτία, επιμένοντας να ελέγχουν πάντα τη διάφανη και απρόσκοπτη διανομή τους χωρίς να διστάζουν να καταγγείλουν κάθε λανθασμένη χρησιμοποίησή της.
Οι Έλληνες Γιατροί του Κόσμου είναι τμήμα της διεθνούς Οργάνωσης MEDECINS DU MONDE αλλά ταυτόχρονα μια οργάνωση βαθιά ελληνική. Διατηρώντας την αυτεξουσιότητα και τη φυσιογνωμία τους, οικονομική και διοικητική, δεν διστάζουν να χαράξουν μία δική τους αυτόνομη πορεία με βάση τις ιδιαιτερότητες της χώρας μας. Οι Έλληνες Γιατροί Του Κόσμου δεν δίστασαν, όταν αυτό χρειάστηκε να διαφωνήσουν δημόσια με άλλες εθνικές αντιπροσωπείες. Πιστεύοντας ότι πρέπει να προβληθεί διεθνώς το πρόσωπο της Ελλάδας, της Αλληλεγγύης, του Ανθρωπισμού και του Δικαίου, της Ελλάδας Κράτους – Ασύλου και Προστασίας των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, χωρίς στείρες εθνικιστικές εξάρσεις και πατριδοκάπηλες σκοπιμότητες, οι Γιατροί του Κόσμου διοργανώνουν, στελεχώνουν και χρηματοδοτούν αποστολές βοήθειας αποκλειστικά ελληνικές. Στις αποστολές τους επιδιώκουν να προβάλλουν το Ελληνικό Επιστημονικό δυναμικό και να στηρίξουν την εικόνα της Ελληνικής βιομηχανίας φαρμακευτικού και νοσοκομειακού υλικού.
Ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα
Από την αρχή της χερσαίας εισβολής στη Γάζα, οι Γιατροί του Κόσμου απηύθυναν έκκληση για έστω προσωρινή κατάπαυση του πυρός και άνοιγμα των συνόρων, με σκοπό τη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας. Αρκετοί ήταν οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης που ανταποκρίθηκαν στις εκκλήσεις των ανθρωπιστών για τη συλλογή υλικού προς αποστολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις Κατηγορία:Διεθνείς ιατρικοί και υγειονομικοί οργανισμοί
Νέα Αγχίαλος
Αρχαία ιστορία
Στο χώρο που απλώνεται η σημερινή κωμόπολη, άκμασαν τα παλαιότερα χρόνια δύο πόλεις, η Πύρασος και οι χριστιανικές Φθιώτιδες Θήβες.
Τα αρχαία ευρήματα αποδεικνύουν τη συνεχή ανθρώπινη παρουσία από τα νεολιθικά χρόνια μέχρι και σήμερα. Η ευλίμενος Πύρασος, όπως την αναφέρει ο αρχαίος γεωγράφος Στράβων, στα κλασικά και μεταγενέστερα χρόνια ήταν το επίνειο των ελληνιστικών Φθιώτιδων Θηβών (οι οποίες βρίσκονταν κοντά στο σημερινό χωριό Μικροθήβες Μαγνησίας). Στις αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν βρεθεί απομεινάρια μεγάλων οικιών, λείψανα τοιχοποιίας, κεραμικά σκεύη από την κλασική, τη γεωμετρική έως και τη νεολιθική εποχή.
Από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής θεωρούνται οι πολλές βασιλικές που ανέδειξε η αρχαιολογική σκαπάνη και οι οποίες τοποθετούνται χρονολογικά στον 5ο και 6ο αιώνα μ.Χ. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτών των κατασκευών είναι τα ενδιαφέροντα ψηφιδωτά δάπεδα τα οποία, χάρη στις προσπάθειες των αρχαιολόγων, διατηρούνται και σήμερα σε άριστη κατάσταση. Η αποκάλυψη τμήματος του αρχαίου τείχους, το μήκος του οποίου υπολογίζεται σε 2.000 μέτρα περίπου, περικλείοντας έκταση 250.000 τετραγωνικών μέτρων, δείχνει το μέγεθος των Φθιώτιδων Θηβών αλλά και τη σπουδαιότητά της κατά την αρχαιότητα.
Αρχαιολογικά ευρήματα
Αλλά και έξω από τα τείχη υπάρχουν σημαντικά κτήρια: η κοιμητηριακή βασιλική (βασιλική Δ'), άλλη βασιλική, 5η κατά σειρά, έπαυλη του 3ου-4ου αι. κοντά στη θάλασσα, λουτρό και εκτεταμένα ψηφιδωτά δάπεδα ανατολικά του τείχους, άλλη λεωφόρος με καταστήματα ΝΑ του τείχους, νεκροταφεία με θολωτούς τάφους λαξευμένους στις πλευρές του λόφου ή υπόγειους θαλαμοειδείς με λάρνακες - σαρκοφάγους από τραχείτη, χρονολογούμενους από τον 3ο -6ο αιώνα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ποικιλόμορφα ψηφιδωτά δάπεδα με την ενδιαφέρουσα τεχνική τους. Αυτά συντελούν στη θεώρηση του αρχαιολογικού χώρου της Νέας Αγχιάλου ως χαρακτηριστικού χώρου για τη σπουδή του διακοσμητικού αυτού είδους.
Τα παραπάνω ευρήματα στους αρχαιολογικούς χώρους κατά μήκος του δρόμου που διασχίζει τη Νέα Αγχίαλο και οδηγεί στο Βόλο, πίσω από την αγορά, έξω από το τείχος, στο δυτικό άκρο της Νέας Αγχιάλου και στην οδό Σταυρίδη προς τους λαχανόκηπους, στα νότια.
Ίδρυση
Το χώρο εγκατάστασης των Αγχιαλιτών υπέδειξε ο γεωπόνος Σπύρος Χασιώτης, ο οποίος υπήρξε διευθυντής της Κασσαβετείου Σχολής του χωρίου Αϊδινίου, της επαρχίας Αλμυρού. Έτσι επιτροπή Αγχιαλιτών με τον Σπύρο Χασιώτη επισκέφτηκε την περιοχή αυτή κατά το 1907 και την έκρινε κατάλληλη για την εγκατάστασή τους και τη δημιουργία του συνοικισμού τους. Η τοποθεσία ήταν πάνω σε κεντρικό οδικό δίκτυο και παραθαλάσσια όπως η παλαιά πατρίδα τους. Η περιοχή αυτή όμως ήταν κτήμα ακόμα, ιδιοκτησία του τσιφλικά Παναγή Τοπάλη, που τότε έμενε στο Γαλάζιο της Ρουμανίας.
Η επιτροπή έκανε ενέργειες προς την Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη, η οποία ενέκρινε την αγορά του κτήματος. Για την αγορά του κτήματος μετέβη στο Γαλάζιο της Ρουμανίας επιτροπή Αγχιαλιτών, συγκεκριμένα οι Γεώργιος Διαμαντόπουλος και Μιχαήλ Τσιτσίνιας, εξουσιοδοτημένοι από τους ομοεθνείς τους. Ο Παναγής Τοπάλης ήταν γιος του Σπύρου Τοπάλη και της Σοφίας Μπακάλμπαση, το γένος Γεωργίου Μαυρομμάτη από την Αγχίαλο. Έτσι, δεν έφερε αντίρρηση να πωλήσει το κτήμα. Κατά τους υπολογισμούς του Μ. Τσιτσίνια, η τιμή ήταν 2.000.000 χρυσές δραχμές. Το ποσό αυτό κατέβαλε η κυβέρνηση και κατόπιν οι Αγχιαλίτες το εξόφλησαν μέσω του Γεωργικού Θεσσαλικού Ταμείου. Δεν είναι ακριβές το μέρος που κατέβαλε η κυβέρνηση. Στο κτήμα αυτό υπήρχαν ήδη κάτοικοι, οι λεγόμενοι κολίγοι και παρακεντέδες του Καραμπασίου και των Μικροθηβών, οι οποίοι μετά από τη συμφωνία έπρεπε να εγκατασταθούν μαζί με τους Αγχιαλίτες.
Έτσι, στις 30 Σεπτεμβρίου 1907 ετέθη ο θεμέλιος λίθος για την καινούργια τους πατρίδα. Είναι γεγονός ότι η εορτή της θεμελίωσης της Νέας Αγχιάλου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, τόσο στους Αγχιαλίτες όσο και στους ντόπιους που παρευρέθηκαν σε αυτήν. Η πανηγυρική θεμελίωση της Νέας Αγχιάλου ήταν παράλληλα μια ευκαιρία για την Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη να δείξει στο λαό της περιοχής, ο οποίος είχε δεχθεί μεγάλο πλήγμα κατά τον πόλεμο του 1897 με την προέλαση των Τούρκων, ότι το μεγαλείο του Βασιλείου της Ελλάδος βρισκόταν και πάλι στις δόξες του. Ο οικισμός οικοδομήθηκε στη θέση "Καινούριο", αμφιθεατρικά, στους πρόποδες ενός χαμηλού βουνού που εμποδίζει τους βόρειους ανέμους. Νότια δροσίζεται από τον Παγασητικό Κόλπο. Ανατολικά και δυτικά εκτείνονται τα ελαιοπερίβολα, τα αμπέλια και τα χωράφια της. Το 1908 ολοκληρώθηκαν τα πρώτα 960 λιθόκτιστα διώροφα και μονώροφα σπίτια. Ο οικισμός ονομάστηκε Νέα Αγχίαλος. Στο κέντρο του οικισμού, το 1907, χτίστηκε ο Ναός του Αγίου Γεωργίου σε ανάμνηση του ομώνυμου ναού της παλαιάς πατρίδας. Το 1908 οι Αγχιαλίτες εγκαταστάθηκαν μαζικά στη Νέα Αγχίαλο.
Πρώτα χρόνια
Μετά την εγκατάσταση στη νέα πατρίδα, οι Αγχιαλίτες αντιμετώπισαν πολλά προβλήματα. Έπρεπε να οργανώσουν τη ζωή τους και παράλληλα να αντιμετωπίσουν τις αντίξοες συνθήκες του τόπου. Το 1908 συστήθηκε 12μελής επιτροπή με πρόεδρο τον Λεωνίδα Εμμανουηλίδη, η οποία έπρεπε να κατατάξει σε κατηγορίες τους κατοίκους, για να γίνει η διανομή της γης. Η επιτροπή κατέταξε τους κατοίκους σε τρεις κατηγορίες: α) στους γεωργούς με κλήρο 80 στρέμματα διώροφο σπίτι με οικόπεδο μισού στρέμματος β) σε επαγγελματίες με 10 στρέμματα μονώροφο σπίτι με οικόπεδο μισού στρέμματος γ) στους καλλιεργητές με 40 στρέμματα κλήρο διώροφο σπίτι με οικόπεδο μισού στρέμματος.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα ήταν η ελονοσία και η αιματουρία από τις οποίες προσβάλλονταν οι κάτοικοι. Η νοτιοδυτική περιοχή της Νέας Αγχιάλου ήταν βαλτώδης και στα νερά των βάλτων υπήρχαν μολυσμένα κουνούπια (ανωφελείς κώνωπες). Οι αρρώστιες αυτές προκάλεσαν το θάνατο σε εκατοντάδες Αγχιαλίτες, με αποτέλεσμα μέσα σε λίγα χρόνια να γεμίσουν δυο νεκροταφεία. Παράλληλα υπήρχε η ανέχεια και η πείνα. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη και πολλοί έπαιρναν τις οικογένειές τους και έφευγαν. Άλλοι επέστρεφαν στην παλιά τους πατρίδα, στη Βουλγαρία, και άλλοι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη, ιδιαίτερα μετά το 1913, όταν απελευθερώθηκε η Μακεδονία. Μάλιστα, κοντά στη Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε μια άλλη Νέα Αγχίαλος ή Ίνγκλις, όπως την ονόμαζαν.
Όσοι έμειναν προσπάθησαν με κάθε τρόπο να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα. Με τη συνδρομή των συμπατριωτών τους στην Αθήνα και με ενέργειες προς στην κυβέρνηση, πέτυχαν να σταλεί ειδικός γιατρός, ο Ιωάννης Καρδαμάτης από τη Σωζόπολη, για την καταπολέμηση της ελονοσίας και αιματουρίας. Μαζί του συνεργάστηκαν οι Αγχιαλίτες γιατροί Πάτροκλος Παρασκευόπουλος, Αναγνώστης Παρασκευόπουλος και Αδαμαντιάδης. Το κράτος διέθετε δωρεάν σε όλους τους κατοίκους φιαλίδια κινίνης. Στην εξυγίανση της πόλης και στην εξολόθρευση των κουνουπιών συνετέλεσε πολύ και η προμήθεια μικρών ψαριών που έκανε η κυβέρνηση από την Ιταλία το 1932. Τα ψάρια αυτά τα έριξαν στο λιμανάκι και στα μολυσμένα λιμνάζοντα νερά. Εκεί πολλαπλασιάστηκαν και εξολόθρευσαν τα κουνούπια. Τα ψάρια αυτά υπήρχαν και μέχρι το 1955 περίπου.
Η επιτροπή έστρεψε επίσης την προσοχή της στην εξεύρεση του υδραγωγείου της αρχαίας πόλης της Πυράσου, γιατί τα πηγάδια που είχαν ανοίξει τα πρώτα χρονιά είχαν ανθυγιεινά νερά. Στην εξεύρεση του υδραγωγείου συνετέλεσε ο Ηλίας Λιακόπουλος, τμηματάρχης στο Υπουργείο Οικονομικών. Οι πηγές του υδραγωγείου ήταν στο Μαυρονέρι, κοντά στην περιοχή του Αερινού (Περσοφλί). Ο Λιακόπουλος έστειλε τον Εμ. Κριεζή, εργολάβο ειδικό μηχανικό για υδραγωγεία. Με προσωπική εθελοντική εργασία των κατοίκων ανοίχτηκε το παλιό υδραγωγείο, τοποθετήθηκαν σωλήνες και κατασκευάστηκε νέα δεξαμενή στο βόρειο και ψηλότερο μέρος της κωμόπολης. Από εκεί διοχετεύτηκε νερό σε όλες τις συνοικίες της. Μαζί με τον Λιακόπουλο και οι Σπύρος Χασιώτης και Βουτηράς συνετέλεσαν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών. Κοντά στις άλλες ενέργειες έγινε και η πρώτη μελέτη αποξήρανσης των ελών. Όταν τελείωσε το υδραγωγείο το 1909, στην πρόσοψη της δεξαμενής εντοιχίστηκε αναμνηστική πλάκα με τα ονόματα όσων συνετέλεσαν στην αποπεράτωσή του: Ηλίας Λιακόπουλος, Κριεζής και Κομιτσόπουλος, κρατικός αντιπρόσωπος στην επίβλεψη της κατασκευής.
Το 1910 οικοδομήθηκε εξατάξιο σχολείο στη Νέα Αγχίαλο από το κληροδότημα του Έλληνα τραπεζίτη, πολιτικού και εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού (1830-1899), στο οποίο ενεγράφησαν 320 μαθητές και 160 μαθήτριες με τρεις δασκάλους και δύο δασκάλες. Οι μαθητές καλλιεργούσαν ένα φυτώριο 12 στρεμμάτων από το οποίο προσπορίζονταν αρκετά έσοδα, υπό τη διεύθυνση του δασκάλου Αδαμάντιου Καλιαντζόγλου (1881-1984). Με τα δενδρύλλια αυτά του φυτωρίου αναδασώθηκε όλη η περιοχή της πόλης.
Το 1912 ιδρύθηκε το πρώτο Κοινοτικό Γραφείο Νέας Αγχιάλου με Πρόεδρο τον Ράλλη Αλεξ. Ράλλη, ο οποίος υπήρξε πρόεδρος μέχρι το 1920 και μετά τον διαδέχθηκε ο Βαλάσιος Παπαδόπουλος.
Το 1913, επί προεδρίας Ράλλη, συγκροτήθηκε 5μελής επιτροπή με πρόεδρο τον Ρ. Ράλλη και μέλη τους Λεωνίδα Β. Εμμανουηλίδη, Μιχαήλ Δ. Τσιτσίνια, Ιωάννη Αμυρά και Αποστολάκη Κ. Αργυρόπουλο, με σκοπό την αγορά αλωνιστικής μηχανής, ώστε να απαλλαγούν οι Αγχιαλίτες από τη μεγάλη εκμετάλλευση των ξένων ιδιοκτητών μηχανών. Με ομόφωνη γνώμη των κατοίκων της Νέας Αγχιάλου, η επιτροπή παρήγγειλε στο Λονδίνο, μέσω των αδελφών Τζων Γκλαβάνη, αλωνιστική μηχανή τύπου Μάρσαλ, η οποία σύμφωνα με τη μαρτυρία του Κ. Εμμανουηλίδη υπήρχε ώς το 1956 και εξυπηρετούσε τους Αγχιαλίτες γεωργούς. Η μηχανή αγοράστηκε 20.000 χρυσές δραχμές, με τον όρο η εξόφληση να γίνει σε τέσσερις ετήσιες δόσεις.
Κατά τους πολέμους του 1912-1922 οι Αγχιαλίτες από τη Νέα Αγχίαλο στρατεύτηκαν στον Ελληνικό στρατό, πολέμησαν πολλά χρόνια και πολλοί έχασαν τη ζωή τους. Στην Αλβανία επίσης, το 1940, πολλοί Αγχιαλίτες πολέμησαν και αρκετοί έχασαν τη ζωή τους.
Για το γλωσσικό ιδίωμα της Παλαιάς Αγχιάλου, ο Αγχιαλίτης καθηγητής Θεόδωρος Μαυρομάτης σημείωσε τα εξής: «Οι Αγχιαλίτες ως γείτονες με την Κωνσταντινούπολη μιλούσαν το πολίτικο γλωσσικό ιδίωμα. Π.χ. έλεγαν να "δγιώ" αντί "να δω", "σε λέγω" αντί "σου λέγω". Η γλώσσα που ομιλούσε ο λαός δεν είχε μεγάλες διαφορές από τη σημερινή δημοτική. Το κύριο χαρακτηριστικό είναι το κόψιμο των συλλαβών και η βαριά προφορά. Πάντοτε το "ντ", το "μπ", το "γκ" ακούγονται όπως στα ξένα, δηλαδή D, B, G, αλλά πολύ χοντρά. Επίσης, το "τσ" ακούγεται χοντρά και προπαντός εκεί που λένε "τσαι" αντί του "και"».
Το 1918 ιδρύθηκε ο Γεωργικός Συνεταιρισμός Νέας Αγχιάλου «Αγροτική Λαϊκή Τράπεζα Νέας Αγχιάλου Η ΔΗΜΗΤΡΑ», η οποία μετονομάστηκε αργότερα σε «Παραγωγικός Συνεταιρισμός Νέας Αγχιάλου Η ΔΗΜΗΤΡΑ». Ο συνεταιρισμός ανάμεσα στα άλλα του έργα ίδρυσε ελαιοτριβείο με διυλιστήριο, που το 1947 είχε αξία 250 εκατομμυρίων δραχμών της εποχής εκείνης, όπως και αλευρόμυλο και οινοποιείο, ενώ μέχρι σήμερα εκσυγχρονίζεται με τα τελευταία τύπου εργαλεία και πάσης φύσεως μηχανήματα. Ο Γεωργικός Συνεταιρισμός της Νέας Αγχιάλου διατήρησε μέχρι σήμερα την ονομασία της αρχαίας θεάς της γεωργίας και δεν έπαυσε να εκπαιδεύει και να συνδράμει τους αγροτοπαίδες.
Κατοχή
Δυναμική ήταν η συμμετοχή των Αγχιαλιτών και στην Εθνική Αντίσταση. Τους πρώτους μήνες του 1943 εγκαταστάθηκαν αντάρτικα σώματα στα βουνά της Όθρυος (Γούρας) και του Μαυροβουνίου (Καραντάου) με αρχηγούς τον Διονύσιο Διάκο κα. Από το 1941 έως τις αρχές του 1943 υπήρχε ένα τμήμα καραμπινιέρων, το οποίο αποσύρθηκε διότι η δύναμή τους ήταν μικρή και υπήρχε ο κίνδυνος των ανταρτών. Στις 25 Μαρτίου 1943 ένα απόσπασμα ανταρτών κατασκήνωσε στα βουνά της Νέας Αγχιάλου. Αποτελούνταν από 40 με 50 άντρες με αρχηγό τον Διάκο. Σκοπός της κατασκηνώσεώς τους ήταν η καταστροφή με νάρκες του δημοσίου δρόμου και η καταστροφή των γεφυριών, για να εμποδίσουν τη διάβαση πολεμοφοδίων προς το Νότο.
Στις 18 Απριλίου 1943 κανονιοφόρα πλοία από το Βόλο κατέστρεψαν τα πλοία που ήταν προσαραγμένα στο λιμάνι της Νέας Αγχιάλου. Στις 24 βομβάρδισαν και τη Νέα Αγχίαλο. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 27 Απριλίου, δόθηκε από τον διοικητή του Βόλου η διαταγή για την πυρπόληση του χωριού. Οι κάτοικοι, ειδοποιημένοι από τον βομβαρδισμό, είχαν ήδη εγκαταλείψει το χωριό. Οι Ιταλοί, για να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους, χωρίστηκαν σε ομάδες και η κάθε ομάδα ανέλαβε κι από μια συνοικία. Ήταν μεθυσμένοι κι ό,τι έβλεπαν μπροστά τους το κατέστρεφαν. Αυτή η μαρτυρία διασώθηκε από τις πληροφορίες που έδωσε η ηλικιωμένη Ελένη Χρυσού Στάθη, η οποία ήταν κατάκοιτη και τυφλή, γι' αυτό και τη μετέφεραν στο διπλανό σπίτι του Γιάννη Κων/νου Αιμωνιώτη. Στη συνέχεια πήραν ό,τι βρήκαν μέσα στο σπίτι και στο τέλος το έκαψαν. Από τα 700 πέτρινα σπίτια τα 650 έγιναν στάχτη σε μία μέρα.
Μεταπολεμικά χρόνια
Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο του 1946-1949, η Νέα Αγχίαλος γνώρισε σταδιακή ανάπτυξη, τόσο στον αγροτικό και στον εμπορικό, όσο και στον πνευματικό τομέα. Επίσης, σημειώθηκε οικιστικός οργασμός και εν γένει βελτιώθηκαν οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες της ζωής στην πόλη.
Οι Ιταλοί είχαν καταστρέψει ακόμη και το εξατάξιο δημοτικό σχολείο που είχε κτιστεί με τη δωρεά του Ανδρέα Συγγρού. Στις 20 Απριλίου 1943 οι τοίχοι του σχολείου κατατρυπήθηκαν από σφαίρες. Οκτώ ημέρες αργότερα, 28 Απριλίου, το κτήριο παραδόθηκε στις φλόγες, καθώς έφευγαν οι Ιταλοί. Το σχολείο ξαναχτίστηκε, με χρήματα που συγκεντρώθηκαν από έρανο, το 1950, και έγινε καλύτερο, με λουτρά για τους μαθητές. Εφοδιάσθηκε με όργανα Φυσικής, Πειραματικής Χημείας, Ανθρωπολογίας, καθώς και με ραδιόφωνο. Οι Αγχιαλίτες που ζούσαν στην Αμερική συγκέντρωσαν χρήματα και αγόρασαν βιβλιοθήκη και άλλο εξοπλισμό απαραίτητο για το σχολείο. Ο κήπος του σχολείου χρησίμευσε για την εκπαίδευση των μαθητών και μαθητριών στην κηπουρική, παρασκευή φυτωρίων κ.ά. Αγχιαλίτες δάσκαλοι που δίδαξαν στο σχολείο μέχρι το 1956 περίπου ήταν οι: Μ. Τσιτσίνιας μέχρι το 1934, Δ. Καλιαντζόγλου μέχρι το 1948, Κ. Εμμανουηλίδης, Στ. Κόκκινος από το 1949, Καλλιρρόη Διονυσίου (Μαυρομάτη), Χαρίκλεια Μαυρομάτη, Αποστολία Θ. Αγγελίδη, Γλυκερία Δ. Ξανθούλη (1953-55), Πελαγία Γ. Μαυρατζά. Επίσης δίδαξαν οι Κ. Πριάκος, Ι. Σπυριδάκης, Ν. Σαφαρίκας, Χ. Αναγνώστου, Π. Διονυσίου, Κ. Κρίκος, Μ. Μπουρδάρα, Π. Σαρρή.
Πριν ακόμη ολοκληρωθεί η ανοικοδόμηση της κωμόπολης, σημειώνεται νέα καταστροφή. Από το σεισμό του 1954, τα περισσότερα σπίτια κρίθηκαν κατεδαφιστέα ή ακατοίκητα.
Η Νέα Αγχίαλος κατά το 1950 δεν διέθετε κτήριο για το κοινοτικό γραφείο, τον αστυνομικό σταθμό και την αγροτολέσχη. Για να αποφύγει η τότε κοινότητα τα ενοίκια, ανέλαβε την ανοικοδόμηση ενός μεγάλου κτηρίου προς την παραλία, ανάμεσα στο σπίτι του Π. Λασκαράκη και το Λιμανάκι. Η θεμελίωση έγινε το 1953. Κοντά στο κοινοτικό κτήριο προς το Λιμανάκι, θεμελιώθηκε το κτήριο του αστυνομικού σταθμού τον Αύγουστο του 1954, από εισπράξεις μεγάλου χορού που έγινε στην πλατεία.
Το 1952 με τη φροντίδα του αρμόδιου υπουργείου λειτούργησε σχολή οικοδομών για να μάθουν οι νέοι Αγχιαλίτες την τέχνη του οικοδόμου, αλλά και του μαραγκού. Η διδασκαλία είχε διάρκεια τρεις μήνες και στο τέλος των μαθημάτων το υπουργείο δώριζε τα χρησιμότερα εργαλεία. Σκοπός ήταν να μάθουν να ανοικοδομούν μόνοι τους τα σπίτια, τους στάβλους, τους αχυρώνες.
Το 1952, με υπόδειξη της αμερικανικής αποστολής συστήθηκε στη Νέα Αγχίαλο όπως και σε άλλες αγροτικές κωμοπόλεις αγροτολέσχη. Στη λέσχη συμμετείχαν νέοι και νέες της Νέας Αγχιάλου. Οι νέοι διδάσκονταν ό,τι είχε σχέση με τη δενδροκομία, την αμπελουργία, τον εμβολιασμό αγρίων δέντρων, τα συστηματικά κλαδέματα και όσον αφορά τη γεωργία γενικά ότι είχε σχέση με το όργωμα, τη σπορά και τη λίπανση. Η διδασκαλία γινόταν από τον κοινοτικό γεωπόνο Γεώργιο Αγγελή. Οι νέες διδάσκονταν από την Αγχιαλίτισσα δασκάλα Γερακίνα Βίγλα ό,τι είχε σχέση με τη φροντίδα του νοικοκυριού, κοπτική, ράψιμο, αργαλειό, κέντημα, μαγειρική, κονσέρβες, εργόχειρα και για πολλά από αυτά βραβεύτηκαν. Πολλοί μεσήλικες Αγχιαλίτες και Αγχιαλίτισσες έχουν ευχάριστες αναμνήσεις από τη συμμετοχή τους στις δραστηριότητες της αγροτολέσχης.
Κατά το 1955 άρχισε να επεκτείνεται το δίκτυο ηλεκτροφωτισμού σε όλη την περιοχή από το θερμοηλεκτρικό εργοστάσιο Αλιβερίου της ΔΕΗ. Τότε σταδιακά αποκτούν όλα τα σπίτια της Νέας Αγχιάλου ρεύμα και εμφανίζονται τα πρώτα ραδιόφωνα. Την ίδια εποχή (1955) στην περιοχή της Νέας Αγχιάλου άρχισε να κατασκευάζεται το στρατιωτικό αεροδρόμιο (111 ΠΜ), στην κατασκευή του οποίου εργάστηκαν πολλοί ξένοι και ντόπιοι εργατοτεχνίτες. Το αεροδρόμιο συνετέλεσε στην ανάπτυξη της Νέας Αγχιάλου οικονομικά και κοινωνικά. Το 1955 επίσης, το καλοκαίρι, λειτούργησαν στη Νέα Αγχίαλο 3 κινηματογράφοι.
Εκτός από τους κατοίκους που ήταν εγκατεστημένοι ως καλλιεργητές στην περιοχή του τσιφλικιού, μετά την εγκατάσταση των Αγχιαλιτών από το 1920 περίπου, άρχισε η εγκατάσταση πολλών ανθρώπων από το εσωτερικό της Θεσσαλίας.
Ο Αγροτικός Παραγωγικός Συνεταιρισμός Νέας Αγχιάλου «Η ΔΗΜΗΤΡΑ» ίδρυσε το Συνεταιριστικό Οινοποιείο χωρητικότητας 600 τόνων το 1958. Κατά τη δεκαετία του 1970 ο συνεταιρισμός απέκτησε νέο πιο σύγχρονο ελαιουργείο, ενώ επεξέτεινε το οινοποιείο. Το 1982 ο χώρος του τελευταίου απαλλοτριώθηκε ως αρχαιολογική τοποθεσία. Κατά τη δεκαετία του 1980 αποκτήθηκε μια έκταση τριών χιλιομέτρων έξω από τη Νέα Αγχίαλο, όπου εγκαταστάθηκαν όλες οι γεωργικές τεχνολογικές υποδομές. Από το 1982 μέχρι το 1984 πραγματοποιήθηκε η αγορά εκτάσεως 28 στρεμμάτων, τρία χιλιόμετρα έξω από τη Νέα Αγχίαλο, όπου κατόπιν ανεγέρθηκαν σύγχρονες εγκαταστάσεις, όπως οινοποιείο, εμφιαλωτήριο, ελαιουργείο και αμυγδαλοσπαστήρας. Η ανοδική πορεία και ο εκσυγχρονισμός του συνεταιρισμού δεν έπαυσαν μέχρι τις ημέρες μας.
Τοπικές γιορτές
Οι Αγχιαλίτες τιμούν ιδιαίτερα και παραδοσιακά τη γιορτή του Αγίου Αθανασίου στις 18 Ιανουαρίου, κατά την οποία ο Συνεταιρισμός γιορτάζει και οργανώνει εκδήλωση, στην οποία συμμετέχουν οι κάτοικοι και οι αρχές και όπου παραδοσιακό κέρασμα είναι το λουκούμι. Άλλες τοπικές εορτές λαμβάνουν χώρα την ημέρα μνήμης του Αγίου Τρύφωνα, την 1η Φεβρουαρίου, κατά την οποία έχουν την τιμητική τους οι αμπελουργοί, καθώς και την ημέρα μνήμης του Αγίου Παντελεήμονα, στις 27 Ιουλίου. Ο τελευταίος εορτασμός πραγματοποιείται σε εκκλησίδιο λίγο έξω από την κωμόπολη, όπου παλαιότερα οι κάτοικοι μετέβαιναν πεζοί. Οι γυναίκες γιορτάζουν τα επονομαζόμενα Τρίμερα, ημέρα Τετάρτη μετά την Καθαρή Δευτέρα. Πρόκειται για μια λαϊκή γιορτή, ένα παλαιό θρακικό έθιμο. Επίσης, την ημέρα της εορτής της Αναλήψεως, τελείται με λαμπρότητα Εσπερινός σε παραλιακό εκκλησίδιο, το οποίο κατασκευάστηκε το 1955, κατ' αναλογίαν της εκκλησίας της Παναγίας στην Αγχίαλο του Ευξείνου Πόντου.
Μια άλλη καθιερωμένη λαϊκή εορτή στη Νέα Αγχίαλο είναι η Γιορτή Κρασιού, που πραγματοποιείται την καλοκαιρινή περίοδο. Πρόκειται για έναν πολυετή θεσμό, ένα πολιτιστικό γεγονός που ελκύει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο, όχι μόνο από όλη την περιφέρεια της Θεσσαλίας αλλά και από την υπόλοιπη Ελλάδα.
Η σύγχρονη πόλη
Οι κάτοικοι εκτός από ιδιοκτήτες καλλιεργητές, ελεύθεροι εργάτες και τεχνίτες, ασχολήθηκαν και με τα γράμματα και διακρίθηκαν σε πολλούς τομείς των επιστημών. Σήμερα μάλιστα οι γονείς επιδιώκουν με κάθε τρόπο να μορφώσουν τα παιδιά τους με αποτέλεσμα να υπάρχει έλλειψη εργατικών χεριών. Η οικονομία της Νέας Αγχιάλου έχει χαρακτήρα αγροτικό και αστικό. Είναι ανεπτυγμένη η γεωργία και παράλληλα το εμπόριο και η βιοτεχνία. Η Νέα Αγχίαλος παρουσιάζει μια φυσική ομορφιά, πλούσιες αρχαιότητες, προσφέροντας στον επισκέπτη άνετη, κεφάτη και χαρούμενη διαμονή. Με άλλα λόγια, είναι ένα όμορφο και γραφικό θερινό θέρετρο.
Τα τελευταία χρόνια είναι σε εξέλιξη η προσπάθεια για την τουριστική αξιοποίηση και ανάδειξη των πλεονεκτημάτων της Νέας Αγχιάλου, με παράλληλο σεβασμό τόσο στην παράδοση όσο και στην προστασία του φυσικού και οικιστικού περιβάλλοντος. Με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» η Νέα Αγχίαλος εντάχθηκε ως Δημοτική Ενότητα στο Δήμο Βόλου το 2011. Μετά την ένταξη της Νέας Αγχιάλου στο Δήμο Βόλου μεγάλος είναι ο κίνδυνος οι Αγχιαλίτες να απολέσουν ολοκληρωτικά τη μνήμη της πατρώας γης τους. Για το λόγο αυτό, ο Σύλλογος Αγχιαλιτών της Αθήνας, που ιδρύθηκε κατά το δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα, κατέβαλε και καταβάλλει άοκνες προσπάθειες για την αφύπνιση των μελών του, ώστε να συνειδητοποιήσουν την αξία της πνευματικής και ιστορικής κληρονομιάς τους, τις υπάρχουσες δυνατότητες και τις μελλοντικές προοπτικές τους.
Οικισμοί
Γύρω από τη Νέα Αγχίαλο βρίσκονται οι εξής οικισμοί, οι οποίοι ανήκουν στη δικαιοδοσία της:
Ευρωπαϊκά Γαλλικά
Τα Ευρωπαϊκά Γαλλικά (Γαλλικά: français d'Europe, français européen) είναι η διάλεκτος των γαλλικών που ομιλούνται στην Ευρώπη, είτε σε γαλλόφωνες χώρες είτε στην περιοχή.
Μεταξύ των διάλεκτων των ευρωπαϊκών γαλλικών, μπορούμε να βρούμε:
Και επίσης:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική γλώσσα Κατηγορία:Γλώσσες της Ευρώπης
Πέτρος Γ΄ Αλεξανδρείας
Ο Πατριάρχης Πέτρος Γ΄ Αλεξανδρείας (... - 490) ο επονομαζόμενος και Μογγός, ήταν χριστιανός επίσκοπος της Αλεξάνδρειας. Θέλοντας να ειρηνεύσει την Εκκλησία της Αλεξανδρείας καίτοι ο ίδιος παρέκκλινε στο μονοφυσιτισμό, συνετέλεσε ώστε ο Αυτοκράτορας Ζήνων να εκδώσει το καλούμενο «Ενωτικό» γράμμα το οποίο αντί να κατευνάσει τα θρησκόληπτα έντονα πάθη των Χριστιανών, το αντίθετο, τα εξέγειρε σε βαθμό που προκάλεσε το διχασμό των μονοφυσιτών της Αλεξανδρείας. Διάδοχος αυτού ήταν ο Πατριάρχης Αθανάσιος Β΄ Αλεξανδρείας.
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Δημήτριος Ι. Καλλέργης
Ο Δημήτριος Καλλέργης (1868 - 1923) ήταν Έλληνας πολιτικός και διπλωμάτης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Ιωάννη Καλλέργη, γιου του στρατηγού Δημητρίου Καλλέργη και γόνου της ομώνυμης οικογένειας. Ήταν διπλωμάτης και υπηρέτησε ως πρέσβης στην Κωνσταντινούπολη.
Ήταν παντρεμένος με την Δανάη Αθηνογένη και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: τον Ιωάννη Καλλέργη, διπλωμάτη, και την Έφη Καλλέργη, σύζυγο του Θεόδωρου Κουντουριώτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αργολιδοκορινθίας Κατηγορία:Οικογένεια Καλλέργη
Café de Flore
thumb|right|300px|Το Καφέ ντε Φλορ, Παρίσι 2011. Το Καφέ ντε Φλορ (Café de Flore) βρίσκεται στο διάσημο βουλεβάρτο Σαιν - Ζερμαίν (172, Blvd Saint – Germain) στην Αριστερή Όχθη (Rive Gauche) του Παρισιού, όπου συγκεντρώνονται πολλά από τα πιο ιστορικά και φημισμένα καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας. Είναι πολύ κοντά στη μεσαιωνική Εκκλησία Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε (St. Germain-des-Pres), την αρχαιότερη εκκλησία του Παρισιού.
Ιστορία
Το Καφέ ντε Φλορ ιδρύθηκε το 1865 στο πολύβουο Μπουλβάρ Σαιν – Ζερμαίν, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, και αποτελούσε από την ίδρυσή του τόπο συνάντησης συγγραφέων, καλλιτεχνών, εκδοτών και διανοούμενων. Το όνομα του καφενείου προέρχεται από το άγαλμα της θεάς Φλώρας, θεότητας της βλάστησης και των λουλουδιών, που υπήρχε κάποτε στην είσοδό του. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, το Καφέ ντε Φλορ αναπαλαιώθηκε σε ρυθμό Αρ Ντεκό. Στο εσωτερικό του, οι Γάλλοι διανοούμενοι στα μεταπολεμικά χρόνια συζητούσαν τις νεόφερτες φιλοσοφικές ιδέες.
Διάσημοι θαμώνες
Το Καφέ ντε Φλορ ήταν ανέκαθεν, όπως και σήμερα, προσφιλής χώρος ανθρώπων των γραμμάτων, των τεχνών και της διανόησης. Από τα τέλη ακόμη του 19ου αιώνα, ανάμεσα στους τακτικούς θαμώνες του συγκαταλέγονταν οι συγγραφείς Ρεμύ ντε Γκουρμόν (Remy de Gourmont, 1858 – 1915) και Υυσμάν (Huysmans, 1848 – 1907). Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο συγγραφέας και πολιτικός Σαρλ Μωρράς (1868 – 1952) και οι βασιλόφρονες φίλοι του έκαναν το Καφέ ντε Φλορ δεύτερο σπίτι τους. Ο Γάλλος σουρεαλιστής ποιητής Γκιγιώμ Απολλιναίρ (Guillaume Apollinaire, 1880 – 1918) ίδρυσε εδώ το φιλολογικό περιοδικό “Les Soirees de Paris”.
Στη δεκαετία του ’30, ο Πικάσο συναντούσε τα βράδια στο Καφέ ντε Φλορ το φίλο του ζωγράφο Μαρκ Σαγκάλ (Marc Chagall), ενώ ο ποιητής Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prevert, 1900 – 1977) έγραφε εδώ τα ποιήματά του πάνω σε καταλόγους φαγητού, σε χαρτί τουαλέτας και χαρτοπετσέτες.
Μετά το τέλος του πολέμου και κυρίως στη δεκαετία του ’50, το Καφέ ντε Φλορ ήταν το φιλολογικό στρατηγείο των υπαρξιστικών κινημάτων, με καθοδηγητές το Γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Πωλ Σαρτρ και τη σύντροφό του Σιμόν ντε Μποβουάρ, οι οποίοι συναντούσαν εδώ τους στενούς φίλους τους, αναπτύσσοντας τη θεωρία του υπαρξισμού. Εδώ σύχναζε και ο ηγέτης του σουρεαλιστικού κινήματος στη λογοτεχνία Αντρέ Μπρετόν (Andre Breton, 1896 – 1966).
Σήμερα, το Καφέ ντε Φλορ αποτελεί προσφιλές στέκι για συγγραφείς, εκδότες, μουσικούς, τραγουδιστές, ηθοποιούς και σχεδιαστές μόδας. Στους θαμώνες του καφέ κατά τις τελευταίες δεκαετίες περιλαμβάνονται ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus, 1913 - 1960), ο ποιητής Μπορίς Βιάν (Boris Vian, 1920 – 1959), η τραγουδίστρια και ηθοποιός Ζυλιέτ Γκρεκό (Juliette Greco), η ηθοποιός Λωρήν Μπακόλ (Lauren Bacall), ο Ιταλός μεγιστάνας και πρόεδρος της FIAT Τζιάνι Ανιέλι (Gianni Agnelli, 1921 – 2003) κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καφέ στο Παρίσι
Μπουτριμόνις
Το Μπουτριμόνις (λιθουανικά: Butrimonys) είναι μικρή πόλη στην Επαρχία Αλίτους στη νότια Λιθουανία. Το 2011 είχε πληθυσμό 941 κατοίκους.
Σφαγή του Μπουτριμόνις
αριστερά|μικρογραφία| Αποχαιρετιστήρια επιστολή που γράφτηκε το 1941 από τον Κόνε Μπογιάρσκι. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1941, λίγο μετά τη ναζιστική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, οι Εβραίοι του Μπουτριμόνις σφαγιάστηκαν από συνεργάτες της Einsatzgruppen και της Λιθουανίας. Συγκεντρώθηκαν και βάδισαν κατά μήκος ενός δρόμου, όπου ήταν παραταγμένοι δίπλα σε έναν ομαδικό τάφο και πυροβολήθηκαν. Σύμφωνα με την Έκθεση Γέγκερ, 740 Εβραίοι δολοφονήθηκαν σε μια μέρα: 67 άνδρες, 370 γυναίκες και 303 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στη Λιθουανία
Motorik
Ο όρος motorik είναι ονομασία που χρησιμοποιείται κυρίως από το μουσικό τύπο και αναφέρεται στο χαρακτηριστικό τετράσημο ρυθμό του γερμανικού μουσικού ρεύματος krautrock.
Τον ήχο motorik εξέλιξε το συγκρότημα Neu! σε συνεργασία με τον παραγωγό Conny Plank. Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστός με το κομμάτι "Autobahn" των Kraftwerk το 1974. Βρίσκεται επίσης σε τίτλους και άλλων krautrock συγκροτημάτων (Can, Faust) και ισχύει η άποψη ότι αποτελεί σήμα κατατεθέν του μουσικού αυτού ρεύματος. Χαρακτηριστικό του ήχου motorik είναι ο επαναλαμβανόμενος μινιμαλιστικός ρυθμός, με ελάχιστες ή καθόλου αλλαγές. Διαρκεί μέχρι και 10 λεπτά, καμιά φορά και περισσότερο. Τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος Neu! δεν χρησιμοποίησαν τον όρο "motorik". Ο Klaus Dinger χαρακτήριζε τον ρυθμό συνήθως ως "Neu!-Beat", καμιά φορά και "Apache beat". Τον ήχο motorik βρίσκει κανείς και σε τίτλους καλλιτεχνών όπως τους Devo, Stereolab και David Bowie.
Πηγές και παραπομπές
Κατηγορία:Krautrock Κατηγορία:Ρυθμός και μέτρο
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1870
Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1870 - (Υπουργείον Κουμουνδούρου) - (Δεκέμβριος 1870 - Οκτώβριος 1871), ανέλαβε την εξουσία στις 3 Δεκεμβρίου του 1870 όταν η Βουλή - μέσω της εκλογής του Προέδρου της - έδωσε την απαραίτητη ψήφο εμπιστοσύνης στον Κουμουνδούρο.
Συγκεκριμένα, 129 βουλευτές ψήφισαν υπέρ της εκλογής του Κωνσταντίνου Λομβάρδου (επιλογής Κουμουνδούρου), ο οποίος φυσικά αναδείχθηκε πρόεδρος του σώματος με συντριπτική πλειοψηφία. Ο Λομβάρδος στην ευχαριστήρια ομιλία του, είπε μεταξύ άλλων ότι: ...« άπαντες θα καταβάλωμεν όλην την ενέργειάν μας, όπως καθιερωθή πλήρης και σταθερά εφαρμογή του κοινοβουλευτικού συστήματος, ίνα μη πλέον παράσιτα ή ξένα στοιχεία διαταράττωσι την ειλικρινή και εγκάρδιον συνεννόησιν και από κοινού σύμπραξιν των δύο ανωτάτων του Κράτους Αρχών,του Ηγεμόνος και της Εθνικής Αντιπροσωπείας....»
Σημαντικό έργο της κυβέρνησης ήταν - στον απόηχο της σφαγής στο Δήλεσι- η σύνταξη του «Νόμου περί καταδιώξεως της ληστείας», τον οποίο υπερψήφισε η Βουλή. Ο νόμος αυτός, με τις δρακόντειες διατάξεις του και τις αυστηρές ποινές που προέβλεπε όχι μόνο για τους αυτουργούς αλλά και για όσους τους συγκάλυπταν, παθητικά ή ενεργητικά, συνέτεινε στο να μειωθεί η ληστεία σημαντικά, τα επόμενα χρόνια.
Ωστόσο, το σημαντικότερο ζήτημα της εσωτερικής πολιτικής εκείνα τα χρόνια αλλά και τα επόμενα, ήταν το ζήτημα του Λαυρίου.
Παραπομπές
1870 Κατηγορία:1870
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηρακλείου 2014–15
Για την περίοδο 2014–15, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηρακλείου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηρακλείου.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Ηρακλείου λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ), με στόχο την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2014–15, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου είναι η εξής:
Α1 Κατηγορία
Στο πρωτάθλημα της Α1 ΕΠΣ Ηρακλείου συμμετέχουν 20 σύλλογοι χωρισμένοι σε δυο ομίλους των 10. Ο πρωταθλητής και οι ομάδες που υποβιβάζονται κρίνονται μέσω δυο «περιόδων» διπλών αγώνων και στη συνέχεια αγώνων κατάταξης Play Off και Play Out.
Μετά το τέλος της «1ης περιόδου» διπλών αγώνων οι πέντε πρώτες από κάθε όμιλο, σύνολο 10 ομάδες σχηματίζουν τον «Όμιλο Ανόδου». Κάθε ομάδα παίρνει μπόνους βαθμούς εκκίνησης το 1/3 της βαθμολογικής διαφοράς από την 5η και αγωνίζεται σε διπλούς αγώνες μόνο με τις 5 ομάδες του άλλου ομίλου της «1ης περιόδου» (σύνολο 10 αγωνιστικές). Οι πέντε πρώτες ομάδες του «Ομίλου Ανόδου» αυτής της «2ης περιόδου» δίνουν αγώνες κατάταξης (Play Off) για την ανάδειξη πρωταθλητή, εκτός αν η βαθμολογική διαφορά του 1ου με τον 2ο είναι από 5 βαθμούς και πάνω. Στην περίπτωση αυτή ο 1ος του «Ομίλου Ανόδου» αυτόματα ανακηρύσσεται Πρωταθλητής.
Όμιλος Ανόδου
1 Η πρώτη θέση στον όμιλο ανόδου κρίθηκε σε αγώνα μπαράζ όπου Ο Α.Σ. Ρούβας επικράτησε του ΠΟΑ κι έτσι "προκρίθηκε" στον τελικό των Play Off.
Στα Play Off τον τίτλο κατέκτησε ο Α.Σ. Ρούβας που τελικά δεν κατάφερε να ανέβει στη Γ΄ Εθνική.
Play Off
Πηγή: GrandSport GrandSport
Play Out
Πηγή : GrandSport GrandSport
Β΄ Κατηγορία
Σε δυο ομίλους των 14 ομάδων διεξήχθη η Β΄ Κατηγορία. Οι δυο πρώτες καθε ομίλου ανέβηκαν κατηγορία και οι τρεις τελευταίες υποβιβάστηκαν στη Γ΄. Τελικά, λογω της μη δήλωσης συμμετοχής στην Α2 της επόμενης περιόδου των ΑΕ Ηρακλής-Θέρισος και Πατούχα , ανέβηκαν κατηγορία και οι τρίτες των δυο ομίλων.
Γ΄ Κατηγορία
Με 15 ομάδες διεξήχθη το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας. Εκτός των 4 πρώτων ανέβηκαν κατηγορία κι επιπλέον 5 ομάδες, καλύπτοντας κενά που δημιουργήθηκαν από μη συμμετοχές αλλά και την αύξηση των ομάδων της Β΄ ΕΠΣΗ 2015-16 σε 30 από 28.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου. Το κύπελλο κατέκτησε ο ΠΟΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηρακλείου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2014–2015 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2014-2015
Ιωάννης Ρογέριος Δαλασσηνός
Ο Ιωάννης (Ρογέριος) Δαλασσηνός ήταν ένας ευγενής στη Ρωμανία Νορμανδικής καταγωγής, γαμπρός του Ιωάννη Β΄ Κομνηνού (βασ. 1118-1143) και καίσαρας. Με το τέλος του πεθερού του το 1143, συνωμότησε για να καταλάβει τον θρόνο, χωρίς επιτυχία όμως.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης ήταν γιος κάποιου Ρογήρου, ενός Νορμανδού που αυτομόλησε στους Ρωμαίους κατά τους Ρωμαιο-Νορμανδικούς Πολέμους και εισήλθε στην Αυτοκρατορική υπηρεσία. Η μητέρα του ήταν από την Οικογένεια Δαλασσηνών. Ο ίδιος ο Ιωάννης προφανώς προτιμούσε το διάσημο επώνυμο της μητέρας του και αυτό βρέθηκε στη σφραγίδα του. Ωστόσο οι ιστορικοί, από τον Ιωάννη Κίνναμο ως τους σύχρονους λογίους, χρησιμοποιούν συχνότερα το Νορμανδικό πατρωνυμικό του: Ιωάννης του Ρογέριου.
Δια μέσου των Δαλασσηνών, ο Ιωάννης ήταν ήδη συγγενής της δυναστείας των Κομνηνών και ο σύνδεσμος αυτός ενισχύθηκε, όταν νυμφεύτηκε την μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη Β΄, τη Μαρία και ανήλθε στον βαθμό του καίσαρα. Η σύζυγός του ήταν αφανής ως το 1143, όταν -μετά το τέλος του Ιωάννη Β΄- ο Ιωάννης σχεδίασε να σφετεριστεί τον θρόνο από τον Μανουήλ Α΄ (βασ. 1143-80). Είχε κάποια υποστήριξη από τους ευγενείς, πιο πολύ από τους διάφορους Νορμανδούς της Κωνσταντινούπολης, όπως του πιο εξέχοντος αυτών, εξόριστου εκεί Ροβέρτου Β΄ πρίγκιπα της Κάπουα. Όμως η Μαρία Κομνηνή, πιστή στον αδελφό της, ανέφερε τη συνωμοσία. Ο Ιωάννης εξαπατήθηκε να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα και φυλακίστηκε.
Ο Ιωάννης σύντομα συγχωρέθηκε και αποκαταστάθηκε στη θέση του, περίπου την εποχή που απεβίωσε η Μαρία, το 1146. Τότε καταγράφεται να συμμετέχει σε μία σύνοδο στο Παλάτι των Βλαχερνών τον Φεβρουάριο του 1147. Το 1152 αναφέρεται ως κυβερνήτης της Στρώμνιτσας, στην κοιλάδα του άνω Στρυμώνα (Βαρδάρη). Το ίδιο έτος εστάλη στην Αντιόχεια ως αυτοκρατορικός υποψήφιος για το χέρι της Κωνσταντίας των Πουατιέ πριγκίπισσας της Αντιόχειας, χήρας του Ραϋμόνδου. Παρά τον υψηλό τίτλο του και τη Νορμανδική καταγωγή του, η Κωνσταντία τον βρήκε αρκετά μεγάλο σε ηλικία και μη ελκυστικό. Τον απέρριψε και παντρεύτηκε τον Ραϋνάλδο του Σατιγιόν.
Ο Ιωάννης επέστρεψε στην Αυτοκρατορία και αποσύρθηκε σε μοναστήρι, όπου απεβίωσε σε άγνωστη ημερομηνία, ίσως μετά το 1166.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία, κόρη του Ιωάννη Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και είχε τέκνα, που έφεραν το επώνυμο Κομνηνός:
The Eagle Has Landed – Part II
Το The Eagle Has Landed part II είναι ένα διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1996 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Virgin". Ο δίσκος αυτός, ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια του ευρωπαϊκού κομματιού της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Dogs of War", τον Δεκέμβριο του 1995.
Το "The Eagle Has Landed part II" ήταν ο πρώτος δίσκος τον οποίο ηχογράφησαν οι Saxon με τον κιθαρίστα Νταγκ Σκάρατ στη σύνθεση τους, ενώ στο κομμάτι "Denim and Leather" συμμετέχει ο βιρτουόζος κιθαρίστας Yngwie Malmsteen.
Τραγούδια
CD 1
CD 2