cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλειο του Λάος
Στρατός
Το Βασίλειο του Λάος διαιρούταν σε πέντε στρατιωτικές περιφέρειες. Οι Βασιλικές Λαοτινές Ένοπλες Δυνάμεις ήταν υπεύθυνες για την άμυνα της χώρας. Αποτελούνταν από τον Βασιλικό Λαοτινό Στρατό, το Βασιλικό Λαοτινό Ναυτικό (αν και η χώρα δεν έχει πρόσβαση στη θάλασσα) και την Βασιλική Λαοτινή Αεροπορία, η οποία ήταν υπό τον έλεγχο του υπουργείου άμυνας της Βιεντιάν.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέδωσαν είκοσι ποτάμια περιπολικά σκάφη και δεκαέξι αμφίβια σκάφη για χρήση από το Βασιλικό Λαοτινό Ναυτικό. Από το 1962 έως το 1971, οι ΗΠΑ κατέβαλαν στρατιωτική βοήθεια στο Λάος ύψους 500 εκατομμυρίων δολαρίων περίπου.
Εξωτερικές σχέσεις
Η Βασιλική Κυβέρνηση είχε στενές σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία βοήθησε οικονομικά τη χώρα και την βοήθησε να αντιμετωπίσει το κίνημα Παθέτ Λάο και το κομμουνιστικό κίνημα του Βορείου Βιετνάμ. Κατά τη διάρκεια του 1957, οι Ηνωμένες Πολιτείες έδωσαν περισσότερη οικονομική βοήθεια στο Λάος σε σχέση με κάθε άλλη χώρα. Αυτό ισοδυναμούσε με 150 δολάρια για κάθε Λαοτινό, ποσό ισοδύναμο με το εισόδημα ενός Λαοτινού για δύο χρόνια. Μερικά από τα χρήματα πήγαν στην υποστήριξη φιλοαμερικανών υποψηφίων σε εκλογές, ενώ άλλα χρήματα πήγαν σε ένα πρόγραμμα στήριξης του τοπικού νομίσματος, του κιπ.
Ο βασιλιάς Σαβάνγκ Βατθανά επισκέφθηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1963, για να συναντηθεί με τον Πρόεδρο Κένεντι.
Το Λάος υποστηρίχθηκε επίσης από τη Γαλλία, την Αυστραλία, τη Βιρμανία, την Ταϊλάνδη και την Ιαπωνία.
Εισβολή των Βόρειων Βιετναμέζων στο Λάος, εμφύλιος πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία|Βόρεια Βιετναμέζικα στρατεύματα πορεύονται στο Λάος, 1967 Το 1960, μέσα σε μια σειρά από εξεγέρσεις, ξέσπασε σύγκρουση μεταξύ του Βασιλικού Λαοτινού Στρατού και του υποστηριζόμενου από τη Σοβιετική Ένωση κομμουνιστικού Παθέτ Λάο. Μια δεύτερη Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας που σχηματίστηκε από τον Πρίγκιπα Σουβάνα Φουμά το 1962 απέτυχε. Η κατάσταση επιδεινωνόταν συνεχώς και στη συνέχεια η σύγκρουση στο Λάος έγινε επίκεντρο της αντιπαλότητας των υπερδυνάμεων. Κατά τη διάρκεια της εισβολής του Βόρειου Βιετνάμ στο Λάος, οι Παθέτ Λάο υποστηρίζονταν από τον Στρατό του Βόρειου Βιετνάμ και τους Βιετκόνγκ.
Το Λάος σύρθηκε στον Πόλεμο του Βιετνάμ καθώς το Βόρειο Βιετνάμ εισέβαλε και κατέλαβε τμήματα του Λάος για να τα χρησιμοποιήσει ως οδός ανεφοδιασμού για τον πόλεμο εναντίον του Νότου. Σε απάντηση, οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν μια εκστρατεία βομβαρδισμών κατά θέσεων του Βόρειου Βιετνάμ, υποστηρίζεται τακτικές και άτακτες αντικομμουνιστικές δυνάμεις στο Λάος, συμπεριλαμβανομένων των ομάδων που ηγούταν ο στρατηγός Βανγκ Πάο (εθνότητας Χμονγκ), ενώ υποστήριξε τις εισβολές του Νοτίου Βιετνάμ στο Λάος. Παρείχε επίσης προμήθειες, εκπαίδευση και χρηματοδότηση στη κεντρική κυβέρνηση.
Το 1968 ο Στρατός του Βορείου Βιετνάμ ξεκίνησε μια πολυμεραρχιακή επίθεση για να βοηθήσει τους Παθέτ Λάο στον αγώνα του κατά του βασιλικού λαοτινού στρατού. Η επίθεση οδήγησε σε μεγάλη αποστράτευση του στρατού, αφήνοντας το πάνω χέρι στη σύγκρουση σε άτακτες ομάδες που εκπαιδεύθηκαν από τους Αμερικανούς και τους Ταϊλανδούς.
Οι Αμερικανοί προέβησαν σε μαζικούς βομβαρδισμούς κατά των δυνάμεων των Παθέτ Λάο και του Βόρειου Βιετναμέζικου Στρατού. Έχει αναφερθεί ότι κάθε οχτώ λεπτά το Λάος χτυπιόταν από ένα Β-52 φορτωμένο με βόμβες, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, από το 1964 μέχρι το 1973. Τα αμερικανικά βομβαρδιστικά έριξαν περισσότερα πυρομαχικά στο Λάος απ'ότι στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Από τα 260 εκατομμύρια βόμβες που ρίχτηκαν, περίπου 80 εκατομμύρια απέτυχαν να εκραγούν, ιδιαίτερα στην Κοιλάδα των Αγγείων της επαρχίας Σιανγκχουάνγκ, αφήνοντας μια θανάσιμη κληρονομιά.
Το Λάος είναι η πιο βαριά βομβαρδισμένη χώρα ανά κάτοικο. Επειδή επλήγη πολύ σοβαρά από βόμβες θρυμματισμού κατά τον πόλεμο, το Λάος ήταν ισχυρός υποστηρικτής της σχετικής σύμβασης για τα πυρομαχικά θρυμματισμού, με στόχο την απαγόρευση τους και την παροχή βοήθειας στα θύματα, φιλοξενώντας την πρώτη συνάντηση των κρατών μελών στη σύμβαση τον Νοέμβριο του 2010.
Το 1975, οι Παθέτ Λάο, μαζί με τον Λαϊκό Στρατό του Βιετνάμ και τη Σοβιετική Ένωση, ανέτρεψαν τη βασιλική κυβέρνηση, αναγκάζοντας τον Βασιλιά Σαβάνγκ Βατθανά να παραιτηθεί στις 2 Δεκεμβρίου 1975. Αργότερα πέθανε στην αιχμαλωσία.
Πτώση της κυβέρνησης
Στις 2 Δεκεμβρίου 1975 ο πρίγκιπας Βονγκ Σαβάνγκ υπέβαλε την επιστολή της παραίτησης του Βασιλιά Σαβάνγκ Βατθανά στους Παθέτ Λάο. Η Λαϊκή Δημοκρατία του Λάος ιδρύθηκε με τον Πρίγκιπα Σουφανουβόνγκ ως Πρόεδρος. Ο Καϊσόν Φομβιχάν ενήργησε ως Πρωθυπουργός και Γενικός Γραμματέας του Επαναστατικού Κόμματος του Λάος.
Επακόλουθα
Περίπου 30.000-40.000 πολίτες και μέλη της παλιάς κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης της βασιλικής οικογένειας, στάλθηκαν σε στρατόπεδα αναμόρφωσης σε απομακρυσμένες περιοχές του Λάος μετά το πραξικόπημα. Πολλοί από τους κρατούμενους, συμπεριλαμβανομένης της βασιλικής οικογένειας, δεν κατάφεραν να επιβιώσουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου
Λίζι Βελάσκεθ
Η Ελίζαμπεθ Αν Βελάσκεθ (Elizabeth Anne Velásquez ; 13 Μαρτίου 1989) είναι Αμερικανίδα ακτιβίστρια, συγγραφέας και YouTuber. Γεννήθηκε με μια εξαιρετικά σπάνια ασθένεια που ονομάζεται σύνδρομο Μάρφανοιντ-λιποδυστροφία και η οποία, μεταξύ των συμπτωμάτων, την αποτρέπει να αποθηκεύει σωματικό λίπος και να αποκτά βάρος. Η ασθένεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα η Βελάσκεθ να πέσει θύμα εκφοβισμού στην παιδική της ηλικία. Στην εφηβεία, αντιμετώπισε τον διαδικτυακό εκφοβισμό, που τελικά την ενέπνευσε να ασχοληθεί με το κίνητρο και τις ομιλίες με θέμα αυτό.
Γεγονότα Φεβρουαρίου 2010
Παρατίθενται σημαντικά γεγονότα σε όλο τον κόσμο που συνέβησαν το μήνα Φεβρουάριο του 2010, συνοδευόμενα από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
Λίζι Βελάσκεθ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1989 στο Ώστιν και είναι η μεγαλύτερη από τα τρία παιδιά της Ρίτα και του Γουαδελούπε Βελάσκεθ. Γεννήθηκε τέσσερις εβδομάδες νωρίτερα και το βάρος της ήταν μόλις 1.219 κιλά (2 πόντοι, 10 ίντσες).
Γεγονότα Φεβρουαρίου 2010
28 Φεβρουαρίου
Γεγονοτα 02
Λίζι Βελάσκεθ
Καριέρα
Από το 2006 που ένα βίντεο στο YouTube την χαρακτήρισε ως την "Ασχημότερη Γυναίκα στον Κόσμο", όταν η ίδια ήταν 17 ετών, η Βελάσκεθ έχει εκφραστεί κατά του εκφοβισμού. Τον Ιανουάριο 2014, έδωσε μια ομιλία στο TEDxAustinWomen με τον τίτλο "Πώς ορίζεις εσύ τον εαυτό σου" ενώ τα βίντεό της στο YouTube έχουν λάβει πάνω από 54 εκατ. προβολές. Είναι γνωστή για την αισιοδοξία της. Για τον Μήνα Αποφυγής του Εκφοβισμού το 2015, φιλοξένησε ένα challenge στα κοινωνικά δίκτυα.
Το πρώτο της βιβλίο, σε συνεργασία με την μητέρα της Ρίτα, είναι μια αυτοβιογραφία της που δημοσιεύτηκε το 2010 στα αγγλικά και στα ισπανικά. Ονομάζεται Lizzie Beautiful: The Lizzie Velásquez Story και περιλαμβάνει τις επιστολές που είχε γράψει η μητέρα της Βελάσκεθ στην ίδια όταν ήταν ακόμα παιδί.
Η Βελάσκεθ έχει επίσης γράψει δυο παιδικά βιβλία, που εξιστορούν προσωπικές ιστορίες και προσφέρουν συμβουλές. Το βιβλίο Be Beautiful, Be You (2012) περιγράφει το ταξίδι της στο "να ανακαλύψει τι μας κάνει πραγματικά όμορφους, και διδάσκει τους αναγνώστες να αναγνωρίζουν τα μοναδικά χαρίσματά τους". Το βιβλίο αυτό είναι επίσης διαθέσιμο στα ισπανικά με τον τίτλο Sé bella, sé tú misma (2013). Το βιβλίο Choosing Happiness (2014) αναφέρεται σε μερικά από τα εμπόδια που η Βελάσκεθ έχει αντιμετωπίσει και πώς "έμαθε την σημασία να επιλέγει το να είναι ευτυχισμένη όταν τα πάντα οδηγούν στο να πρέπει να τα παρατήσεις". Και τα δυο βιβλία εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο Liguori Publications.
Το βιβλίο Dare to be Kind, που κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 2017, αναφέρεται στην σημασία τού να παραμένεις ευγενικός και απορρέει από την προσωπική εμπειρία της από πρώτο χέρι απέναντι στον προσωπικό και διαδικτυακό εκφοβισμό.
Ένα ντοκιμαντέρ με τον τίτλο A Brave Heart: The Lizzie Velásquez Story έκανε πρεμιέρα στο κανάλι SXSW στις 14 Μαρτίου 2015. Η ταινία προβλήθηκε στο κανάλι Lifetime στις 17 Οκτωβρίου 2016.
Η Βελάσκεθ πρωταγωνιστεί από τον Απρίλιο 2017 στην σειρά Unzipped, σε δικό της σενάριο.
Αθανάσιος Βελίκης
Ο Αθανάσιος Βελίκης του Νικολάου (Δαφνούδι Σερρών, 1933 - 9 Ιουνίου 2009) ήταν Έλληνας γιατρός, κλινικάρχης και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Πιερίας από το 1989 ως το 1993 με τη ΝΔ.
Σταδιοδρομία
Έκανε σπουδές Ιατρικής στο Έρλαγκεν της Γερμανίας, όπου ως φοιτητής δίδασκε μαθήματα Ανατομικής σε νεότερους φοιτητές. Εκπαιδεύτηκε στην ειδικότητα της Χειρουργικής στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Ίδρυσε στην πιερική πρωτεύουσα την ιδιωτική κλινική Βελίκη, η οποία δεν λειτουργεί πλέον. Εντάχθηκε στο κόμμα της ΝΔ και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πιερίας στις εκλογές του Ιουνίου και Νοεμβρίου του 1989. Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής στις επόμενες εκλογές, που διεξήχθησαν στις 8 Απριλίου 1990.
Μετά τη δολοφονική απόπειρα της 17 Νοέμβρη εναντίον του υπουργού Γιάννη Παλαιοκρασσά (του οποίου υπήρξε φίλος), ο Αθανάσιος Βελίκης έσπευσε αμέσως να προσφέρει βοήθεια στο Θάνο Αξαρλιάν (θύμα εκείνης της τρομοκρατικής επίθεσης), αλλά διεπίστωσε το θάνατό του.
Θάνατος
Ο Αθανάσιος Βελίκης συνταξιοδοτήθηκε ως γιατρός το 2006. Πέθανε τον Ιούνιο του 2009, σε ηλικία 76 ετών και κηδεύτηκε στην Κατερίνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Μονεταρισμός
Μονεταρισμός αποκαλείται η θεωρία σύμφωνα με την οποία η αύξηση της ποσότητας του χρήματος σε μια οικονομία μέσω νομισματικής πολιτικής, οδηγεί τελικά σε άνοδο των τιμών και αύξηση του πληθωρισμού. Θεωρείται ότι η διακύμανση στην προσφορά χρήματος έχει επίδραση στο πραγματικό παραγόμενο προϊόν μόνο βραχυπρόθεσμα, ενώ μακροπρόθεσμα επηρεάζει μόνο το επίπεδο των τιμών. Επιπρόσθετα, η μονεταριστική εκδοχή της μακροοικονομικής θεωρίας συνδέει τις διακυμάνσεις στον οικονομικό κύκλο με το ρυθμό επέκτασης της ποσότητας χρήματος, ερμηνεύοντας τους κύκλους ύφεσης/ανάπτυξης ως ένα κατεξοχήν νομισματικό (χρηματικό) φαινόμενο.
Η σύνθεση του μονεταρισμού
Ουσιαστικά μπορούμε να πούμε ότι το μονεταριστικό μοντέλο αποτελεί σύνθεση κεϋνσιανισμού και κλασικών οικονομικών. Ένα από τα χαρακτηριστικά των κλασικών οικονομικών είναι η πεποίθηση για τη λεγόμενη «ουδετερότητα του χρήματος». Θεωρείται ότι τα άτομα δεν έχουν τη λεγόμενη «ψευδαίσθηση του χρήματος», αλλά αντίθετα ενδιαφέρονται για την πραγματική αγοραστική δύναμη του εισοδήματος τους, και όχι για το ονομαστικό εισόδημα σε απόλυτο αριθμό χρηματικών μονάδων. Για παράδειγμα, τα άτομα προτιμούν αύξηση μισθών 6% και πληθωρισμό 4% (πραγματική αύξηση 2%) παρά αύξηση μισθών 8% και πληθωρισμό 10% (πραγματική μείωση -2%). Ο μονεταρισμός ερμηνεύει τα εμπειρικά (ιστορικά) δεδομένα κατά τρόπο που δείχνει ότι τα άτομα ή τέλος πάντων η οικονομία αθροιστικά συμπεριφέρεται σύμφωνα με το κεϋνσιανό υπόδειγμα βραχυπρόθεσμα και σύμφωνα με το κλασικό υπόδειγμα μακροπρόθεσμα.
Μίλτον Φρίντμαν
Τη δεκαετία του '60 η συζήτηση πάνω σε αυτά τα ζητήματα έφερε σε αντιπαράθεση τους μονεταριστές από τη μία, με κύριο εκπρόσωπο τον Μίλτον Φρίντμαν και τους κεϋνσιανούς από την άλλη. Αργότερα, τις δεκαετίες '70 και '80, η αντιπαράθεση απόψεων μετατοπίστηκε αντίστοιχα μεταξύ της λεγόμενης νέας κλασσικής σχολής (από την οποία γίνεται η παραδοχή ορθολογικών προσδοκιών και ότι οι αγορές πάντοτε ισορροπούν) και των λεγόμενων νεο-κεϋνσιανών (κινούνται στην κεϋνσιανή παράδοση αλλά επιδιώκουν την καλύτερη μικροοικονομική θεμελίωση της κεϋνσιανής θεωρίας μετά την κριτική που δέχθηκε από τη νεα-κλασική σχολή, ενώ κύρια διαφοροποίηση τους από τα νέα-κλασσικά οικονομικά είναι ότι δέχονται την πιθανότητα αποτυχίας της αγοράς και άκαμπτων μισθών).
Η επίδραση του μονεταρισμού
Οι ιδέες αυτές άσκησαν μεγάλη επίδραση στις οικονομίες του πλανήτη όλες τις μεταπολεμικές δεκαετίες μέχρι και σήμερα. Κατά τις δεκαετίες '50 και '60 η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ και άλλες κεντρικές τράπεζες δυτικών χωρών βάσιζαν τη νομισματική τους πολιτική στην προσπάθεια καθορισμού του επιτοκίου. Κατά τη δεκαετία '70 και έκτοτε η επικράτηση του μονεταρισμού στην επίσημη πολιτική των κεντρικών τραπεζών είναι απόλυτη, οι οποίες πλέον «αγνοούν» το επιτόκιο και θέτουν στόχους ως προς το ρυθμό αύξησης της προσφοράς χρήματος. Κατά τη δεκαετία του '80 και αργότερα τα πραγματικά στοιχεία δεν επιβεβαίωσαν επαρκώς τις προβλέψεις του μονεταριστικού μοντέλου. Η δεκαετία του '90 ήταν δεκαετία επιτάχυνσης των τεχνολογικών βελτιώσεων, πολιτικών αλλαγών στον πλανήτη και μεγάλων ανόδων και εξίσου μεγάλων πτώσεων στα χρηματιστήρια. Αλλά οι οικονομίες γενικά αναπτύχθηκαν και ο πληθωρισμός ήταν ελεγχόμενος. Κατά τη δεκαετία 2001 - 2010 οι υπεύθυνοι για την οικονομική πολιτική των κεντρικών τραπεζών δεν προέβλεψαν τον αυξανόμενα σημαντικό ρόλο των επενδυτικών τραπεζών και των hedge funds στο παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα, το οποίο είχε επεκταθεί και ταυτόχρονα είχε καταστεί ευάλωτο, με συμμετοχή κεφαλαίων εκτός του κανονιστικού πλαισίου για τις παραδοσιακές εμπορικές τράπεζες. Η κρίση που ακολούθησε τη βραχύτητα ρευστότητας του τραπεζικού συστήματος των ΗΠΑ κατέστησε αναγκαία την κυβερνητική παρέμβαση για άμεση παροχή χρηματικών κεφαλαίων, φέρνοντας το μονεταριστικό υπόδειγμα σε δεύτερη μοίρα, αλλά και φόβους για αποσταθεροποίηση της οικονομίας και αύξηση του πληθωρισμού. Φόβοι όμως που κρίνονται ως δευτερεύουσας σημασίας σε σχέση με την προσπάθεια των κυβερνήσεων, κεντρικών τραπεζών και άλλων κέντρων λήψης αποφάσεων για την αντιμετώπιση της παρατεταμένης ύφεσης της παγκόσμιας οικονομίας που ξεκίνησε το 2007 και συνεχίστηκε τουλάχιστον μέχρι το 2010. Για παράδειγμα στις ΗΠΑ ο μονεταριστής κεντρικός τραπεζίτης του FED Alan Greenspan αντικαταστάθηκε από τον νεο-κεϋνσιανό Ben Bernanke.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομικές θεωρίες Κατηγορία:Μίλτον Φρίντμαν Κατηγορία:Μακροοικονομική Κατηγορία:Νομισματική πολιτική
Τρύφων Ανδριανάκος
Ο Τρύφων Ανδριανάκος (1885-1966) ήταν καθηγητής της Μαιευτικής και της Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ο Ανδριανάκος δημοσίευσε περίπου 200 επιστημονικές εργασίες συνολικά, καθώς και αρκετά βιβλία, όπως:
69 (στάση σεξ)
right|thumb|300px|Στάση εξήντα εννέα. Η Εξήντα εννέα ή 69 είναι μια στάση στο σεξ, στην οποία δύο άτομα ευθυγραμμίζονται έτσι ώστε το στόμα του κάθε ατόμου να είναι στα γεννητικά όργανα του άλλου και να κάνουν ταυτόχρονα στοματικό έρωτα. Οι συμμετέχοντες είναι ανεστραμμένοι ο ένας ως προς τον άλλον, όπως οι αριθμοί 6 και 9 του αριθμού 69, εξού και το όνομα. Η θέση αυτή μπορεί να περιλαμβάνει οποιονδήποτε συνδυασμό των δύο φύλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάσεις στο σεξ Κατηγορία:Πορνογραφική ορολογία Κατηγορία:Στοματικός ερωτισμός
Ε - Ιστορικά (περιοδικό)
Το «Ε – Ιστορικά» ήταν ένθετο περιοδικό που εξέδιδε η εφημερίδα Ελευθεροτυπία από το Νοέμβριο του 1999 έως το 2007. Το περιοδικό στο οποίο αρθρογραφούσαν, μεταξύ άλλων, οι Φαίδων Μαλιγκούδης (1941 - 2016) και Νίκος Βαρδιάμπασης (1947 - 2018), κυκλοφόρησε και σε τόμους (των δέκα τευχών) για διευκόλυνση των αναγνωστών
Παραπομπές
Ιστορικα Ε
Τρομοκρατική επίθεση στη Βιέννη το 2020
Στις 2 Νοεμβρίου 2020 πραγματοποιήθηκε τρομοκρατική επίθεση στη Βιέννη, με 4 νεκρούς και 23 τραυματίες.
Η επίθεση
Στις 20.00, τη 2α Νοεμβρίου 2020, ο 20χρονος Kujtim Fejzullai, οπλισμένος με ένα πυροβόλο, ένα πιστόλι και μια ματσέτακαι φορώντας ένα γιλέκο με ψεύτικα εκρηκτικά επιτέθηκε σε διάφορους ανθρώπους στο ιστορικό κέντρο της Βιέννης. Εννέα λεπτά αργότερα ο δράστης εξουδετερώθηκε από την αυστριακή αστυνομία. Οι αρχικές αναφορές της αστυνομίας έκαναν λόγω για περισσότερους δράστες αλλά τελικά επιβεβαιώθηκε ότι ο δράστης ήταν ένας, ο οποίος μετακινούνταν κατά τη διάρκεια της επίθεσης.
Τα τέσσερα θύματα ήταν ένας 39χρονος Αυστριακός, μια 24χρονη Γερμανίδα, μια 44χρονη Αυστριακή και ένας 21χρονος Αυστριακός πολίτης, αλβανικής καταγωγής, από τη Βόρεια Μακεδονία. Είκοσι τρεις άλλοι άνθρωποι τραυματίστηκαν: δεκατρείς Αυστριακοί, τέσσερις Γερμανοί, δύο Σλοβάκοι και ένας από το Αφγανιστάν, ένας από τη Βοσνία Ερζεγοβίνη, ένας από τη Κίνα και ένας από το Λουξεμβούργο. Οι τραυματίες έφεραν τραύματα από σφαίρες και μαχαίρι. Μεταξύ των τραυματιών ήταν ένας 28χρονος αστυνομικός, τον οποίο, μαζί με μια ηλικιωμένη γυναίκα, έσωσαν ένας Παλαιστίνιος και δύο Τουρκοαυστριακοί, που βρίσκονταν στη περιοχή και τους μετέφεραν στα ασθενοφόρα. Ο ένας από τους δύο Τουρκοαυστριακούς τραυματίστηκε στη συνέχεια από το δράστη. Και οι τρεις δέχτηκαν συγχαρητήρια για τη πράξη τους.
Ο δράστης
Ο Kujtim Fejzullai είχε γεννηθεί στη πόλη Mödling, νότια της Βιέννης και είχε ζήσει στο Σανκτ Πέλτεν. Μερικές ώρες πριν την επίθεση είχε δηλώσει τη πίστη του στο Ισλαμικό Κράτος, με ανάρτηση στα αραβικά, στο Instagram post, χρησιμοποιώντας το όνομα Abu Dujana al-Albani και κρατώντας τα όπλα με τα οποία πραγματοποίησε την επίθεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα Κατηγορία:Ιστορία της Αυστρίας
Φάλκο
Ο Φάλκο (Falco, πραγματικό όνομα: Johann „Hans“ Hölzel, 19 Φεβρουαρίου 1957 - 6 Φεβρουαρίου 1998) ήταν Αυστριακός τραγουδιστής της ποπ.
Γεννήθηκε στη Βιέννη, όπου και σπούδασε μουσική στο Ωδείο της πόλης. Πριν τη διεθνή του καριέρα, ήταν μπασίστας σε ένα χαρντ ροκ συγκρότημα της χώρας το, το Drahdiwaberl. Ήταν ένας από τους πρώτους Ευρωπαίους που προσπάθησαν να ενσωματώσουν τη ραπ μουσική στην ευρωπαική ποπ. Το σε ρυθμό ραπ τραγούδι του Rock Me Amadeus (εμπνευσμένο από τη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία Amadeus) από το άλμπουμ του Falco 3, έγινε κορυφαία διεθνής επιτυχία το 1986. Ήταν το πρώτο ραπ τραγούδι που έγινε Νο 1 στις ΗΠΑ. (Το "Ice Ice Baby" του Vanilla Ice το 1991 συνήθως αναφέρεται ως ο πρώτος πραγματικός ραπ δίσκος που έφτασε στην κορυφή των 100 δημοφιλέστερων τραγουδιών του Billboard.) Άλλες επιτυχίες του Φάλκο ήταν το Der Kommissar (ένα ημι- ραπ κομμάτι, που μιλάει για τα ναρκωτικά), το 1982, το Jeanny και άλλα.
Πέθανε στο θέρετρο της Πουέρτο Πλάτα έπειτα από τροχαίο δυστύχημα. Το αυτοκίνητό του είχε συγκρουστεί με λεωφορείο στην πόλη αυτή της Δομινικανής Δημοκρατίας και ο καλλιτέχνης πέθανε σε ηλικία μόλις 40 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί τραγουδιστές
Ray of Light
Το Ray of light (Ακτίνα Φωτός) είναι το έβδομο προσωπικό άλμπουμ της Madonna και κυκλοφόρησε από τη Warner Bros. Records το Μάρτιο του 1998. Η παραγωγή έγινε κυρίως από τον William Orbit και τον Patrick Leonard. Το άλμπουμ δέχτηκε πολύ θετικές κριτικές και σημείωσε τεράστια εμπορική επιτυχία παγκοσμίως (6 φορές πλατινένιο στη Μεγάλη Βρετανία/ 4 φορές πλατινένιο στις ΗΠΑ).
Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony
To Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που ανήκει στη σειρά Grand Theft Auto, το οποίο είναι το τελευταίο τοποθετημένο στην Liberty City. Έχει βγει στον Υπολογιστή, στο PlayStation 3 και στο Xbox 360. Για πρώτη φορά εμφανίστηκε στις 29 Οκτωβρίου 2009 για το Xbox 360, ενώ έναν περίπου μήνα αργότερα βγήκε για Υπολογιστή. Τελικά στις 19 Απριλίου 2010 αποφασίστηκε να κυκλοφορήσει και για το PS3, κάτι που τελικά έγινε.
Ray of Light
Κριτικές και βραβεία
Το άλμπουμ δέχτηκε θετική ανταπόκριση από τους περισσότερους κριτικούς παγκοσμίως. Το περιοδικό Slant περιέγραψε το Ray of light ως ένα “ποπ αριστούργημα”. Το αμερικανικό ψυχαγωγικό κανάλι E! εγκωμίασε το άλμπουμ για τη βαθύτητα των στίχων του. Η κριτική του Rob Sheffield στο Rolling Stone ήταν περισσότερο θετική, αν και παρατήρησε κάποιες αδυναμίες στην παραγωγή του Orbit “…δεν γνωρίζει τα κόλπα για την ολοκλήρωση ενός άλμπουμ, γι’αυτό επαναλαμβάνεται”. Στο All Music Guide ο Stephen Thomas Erlewine χαρακτήρισε το Ray of light ως “τον πιο περιπετειώδη δίσκο” της Madonna και του έδωσε τέσσερα στα πέντε αστέρια.
Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony
Τρόπος παιχνιδιού
Ο τρόπος παιχνιδιού έχει αλλάξει, σε σχέση με προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Η Rockstar πρόσθεσε κάποιες λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα, σε κάποια σημεία της πόλης, οι διαστάσεις είναι μεγαλύτερες από ότι στα προηγούμενα δύο παιχνίδια, ενώ ο βαθμός δυσκολίας έχει ανέβει μισό τοις εκατό από τις απλές αποστολές του The Lost and Damned.
Ray of Light
Κριτικές και βραβεία
Το 1999, το Ray of light κέρδισε τρία βραβεία Grammy (“Best Pop Album”, ”Best Dance Recording”, “Best Recording Package”) και το ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Βίντεο. Ήταν υποψήφιο για δύο ακόμη βραβεία (Record and Album of the Year). Το 2002, οι τηλεθεατές του VH1 στη Μεγάλη Βρετανία ψήφισαν το Ray of light ως το δέκατο καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών. Εκείνη τη χρονιά ψηφίστηκε και από τους αναγνώστες του Rolling Stone ως ο εικοστός πρώτος καλύτερος Ηλεκτρονικός Dance δίσκος που έγινε ποτέ.
Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony
Πλοκή
Πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο Luis Fernando Lopez, που γεννήθηκε το 1983 στο Northwood της Liberty City και η οικογένεια του αποτελείται από τη μητέρα του, Adriana Lopez, τον αδερφό του, Ernesto Lopez και την αδερφή του, Leta Lopez-Wilkinson.Το μόνο γνωστό στοιχείο για τον πατέρα του, είναι ότι το επάγγελμα του είναι πεζοναύτης. Το 2001 σε ηλικία 18 ετών έκανε διάρρηξη σε αυτοκίνητο κάνοντας φυλακή μέχρι το 2003 όπου έκανε άλλη μια παρανομία αλλά με τους φίλους του, Oscar και Willy. Το 2005 συνεργάστηκε ως σωματοφύλακας του Tony Prince, ο οποίος εμπιστευόταν από ότι φαίνεται και στο παιχνίδι τον Luis.
Ο Louis Fernando Lopez έχει εμφανιστεί και στα τρία GTA που έχουν ενταχθεί στην εποχή του Grand Theft Auto IV. Ο Louis είναι σεκιούριτι του Tony Prince, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης δύο εστιατορίων. Δουλειά του Louis είναι να προστατέψει το αφεντικό του από κάποιες δουλειές τις οποίες εκείνος άφησε στη μέση. Έτσι, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού γνωρίζει διάφορους χαρακτήρες, οι οποίοι είναι κακόφημοι στην πόλη, αφού και το αφεντικό του είναι γνωστό, επειδή είναι ο μόνος που έχει στην ιδιοκτησία του, εστιατόρια μόνο για ομοφυλόφιλους. Για αυτό το αφεντικό του αποκαλείται και ως Tony Gay Prince.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Grand Theft Auto Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2009 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Rockstar
Ray of Light
Singles
Το “Drowned World/Substitute for Love” κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1998. το βίντεο προκάλεσε πολλά σχόλια καθώς απεικόνιζε τη Madonna να καταδιώκεται από παπαράτσι, ένα σενάριο παρόμοιο με τα αίτια θανάτου της πριγκίπισσα Νταϊάνα το 1997.
Το "The Power of goodbye" ήταν το τέταρτο single που προέκυψε από το album για την Ευρώπη και τρίτο για την Αμερική, αφού το Drowned world/Substitute for love προωθήθηκε ως single μόνο στην Ευρωπαϊκή Αγορά. Η κυκλοφορία του πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβριο του 1998 και συνοδεύτηκε από βίντεο κλιπ.
Το τελευταίο σινγκλ ήταν το “Nothing Really Matters” και συνοδεύτηκε από ένα βίντεο του Johan Renck επηρεασμένο από το βιβλίο του Άρθουρ Γκόλντεν, Αναμνήσεις μιας Γκέισας.
Πηγές
1. http://en.wikipedia.org/wiki/Ray_Of_Light 2. www.madonna.com
Ελεονώρα της Αυστρίας (1534-1594)
Η Ελεονώρα, γερμ. Eleanor von Habsburg (2 Νοεμβρίου 1534 - 5 Αυγούστου 1594) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μάντουας.
Βιογραφία
Ήταν η έκτη κόρη του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Γερμανίας και της Άννας των Γιαγκελόνων, κόρης και κληρονόμου του Βλαδίσλαου Β΄ βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1561 τον Γουλιέλμο Α΄ Γκοντζάγκα δούκα της Μάντουας, γιου και κληρονόμου της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας μαρκησίας του Μομφερράτου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκισσες της Μάντοβα Κατηγορία:Δούκισσες του Μομφερράτου Κατηγορία:Μαρκησίες του Μομφερράτου
Αλέξανδρος Α΄ της Μολδαβίας
thumb|right|205px|Ο Αλέξανδρος ο Καλός και η δεύτερη σύζυγός του Άνα δεόμενοι στη [[Μονή Σουτσεβίστσα]] Ο Αλέξανδρος Α΄ της Μολδαβίας, γνωστότερος ως Αλέξανδρος ο Καλός (ρουμ. Alexandru cel Bun) ή «ο Γέρων», ήταν ηγεμόνας (Βοεβόδας) της Μολδαβίας από το 1400 μέχρι το 1432, γιος του Ρωμανού Α΄ Μουσάτ και της Μαργαρίτας Μουσάτα. . Ο Αλέξανδρος δεν διαδέχθηκε τον πατέρα του, αλλα επί βραχύ διάστημα ηγεμόνα Ιούγα. . Ανέλαβε την ηγεμονία σε πολύ κρίσιμη εποχή για τη Μολδαβία, που αντιμετώπιζε εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα, και ανταπεξήλθε με αρκετή επιτυχία, ιδίως στο εσωτερικό, όπου άρχισε μια σειρά σημαντικών μεταρρυθμίσεων.
Εσωτερική πολιτική
Πρώτα από όλα ο Αλέξανδρος δημιούργησε νέους θεσμούς και διοικητικά αξιώματα: το «Συμβούλιο του Βοεβόδα», την «Καγκελαρία» και (το 1403) το αξίωμα του λογοθέτη (Logofăt), ως αντίστοιχο του πρωθυπουργού – ήταν ο επικεφαλής της Καγκελαρίας, της κυβερνήσεως κατά κάποιο τρόπο.
Κατά την ηγεμονία του ο Αλέξανδρος επέβαλε νέους οικονομικούς νόμους, με πρόσθετα εμπορικά προνόμια στους εμπόρους του Λβιβ (1408) και της Κρακοβία (1409), βελτίωσε την ασφάλεια των εμπορικών οδών (ειδικά αυτής που συνέδεε τον λιμένα Τσετάτια Άλμπε με την Πολωνία), ενίσχυσε τα φρούρια που τις φύλαγαν και επεξέτεινε τους λιμένες Τσετάτια Άλμπε και Κιλία (την αρχαία ελληνική Αχιλλεία).
Εκκλησιαστικά ζητήματα
Ο Αλέξανδρος ο Καλός είχε να αντιμετωπίσει και εκκλησιαστικά προβλήματα, που είχαν προκύψει από την πολιτική των προκατόχων του: Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως είχε θέσει την Εκκλησία της Μολδαβίας υπό την πνευματική κηδεμονία του Μητροπολίτη Γαλικίας Αντωνίου Δ΄, που είχε χειροτονήσει δύο επισκόπους στη Μολδαβία: τον Ιωσήφ και τον Μελέτιο. Ο Πατριάρχης δεν τους ανεγνώρισε και αποφάσισε να ιδρύσει νέα «Μητρόπολη Μολδαβίας» με μητροπολίτη τον Ιερεμία. Οι Μολδαβοί δεν δέχθηκαν τον νέο μητροπολίτη και ο ηγεμόνας Στέφανος Α΄ της Μολδαβίας ζήτησε την αναγνώριση των Ιωσήφ και Μελετίου. Τότε, το 1395, ο Πατριάρχης ανέθεσε τη διοίκηση της Εκκλησίας σε νέο ιερωμένο, τον Πέτρο, έγραψε επιστολή στον ηγεμόνα να διώξει τους δύο επισκόπους και έστειλε τον Μητροπολίτη Μυτιλήνης να εξετάσει την κατάσταση Το 1397 ανατέθηκε στον Αρχιεπίσκοπο Βηθλεέμ Μιχαήλ η διοίκηση των Μητροπόλεων Γαλικίας και Μολδαβίας. Αυτή ήταν η κατάσταση όταν ανέλαβε την ηγεμονία ο Αλέξανδρος ο Καλός. Ο νέος ηγεμόνας επεδίωξε από την αρχή τη συμφιλίωση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο: Το 1401 απέστειλε άρχοντες και ιερωμένους στον Πατριάρχη Ματθαίο Α΄ για να ζητήσει τη συγχώρηση του επισκόπου Ιωσήφ. Τότε ο Πατριάρχης απέστειλε στη Μολδαβία τον μοναχό Γρηγόριο και τον Μανουήλ τον Άρχοντα για διαβουλεύσεις. Σύντομα ο Ιωσήφ αναγνωρίσθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο κανονικός μητροπολίτης Μολδαβίας, με έδρα τη Σουτσάβα (στη σημερινή Ρουμανία), τότε πρωτεύουσα της Ηγεμονίας της Μολδαβίας και της Βουκοβίνας. Η Μητρόπολη Μολδαβίας είχε τρεις επισκοπές: του Ρωμάνου, της Ραδαούτσης και της Χούσης.
Τον Οκτώβριο του 1424 ο διάδοχος του Βυζαντινού Θρόνου Ιωάννης Παλαιολόγος, επιστρέφοντας από τη διπλωματική εκστρατεία του στη Δύση και στην Ουγγαρία, πέρασε από τη Μολδαβία, όπου έγινε δεκτός από τον Αλέξανδρο τον Καλό με μεγάλες τιμές. Ο Αλέξανδρος συνόδευσε τον Ιωάννη μέχρι τον λιμένα της Κιλίας, όπου τον περίμενε μοίρα του βυζαντινού στόλου για να τον μεταφέρει στην Κωνσταντινούπολη. Με αφορμή το ιστορικό αυτό γεγονός, πλέχθηκε ολόκληρη παράδοση τον 18ο αιώνα, σύμφωνα με την οποία ο Αλέξανδρος τιμήθηκε με τον τίτλο του Δεσπότη και το βασιλικό διάδημα, ενώ η Εκκλησία της Μολδαβίας ανακηρύχθηκε αυτοκέφαλη και ο Μητροπολίτης Μολδαβίας έλαβε το δικαίωμα να φορά σάκκο και μίτρα. Η παράδοση αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Εκτός αυτών, ο Αλέξανδρος έκτισε τη Μονή της Μπίστριτσα, όπου αναπαύεται η σορός του, και συνέχισε την ανέγερση της γνωστότερης Μονής Νεάμτς, που είχε αρχίσει τον προηγούμενο (14ο) αιώνα.
Η αντιμετώπιση των εξωτερικών απειλών
Το 1400, ενώ στο εσωτερικό η ενότητα της ηγεμονίας είχε διασπασθεί από αλεπάλληλες εμφύλιες έριδες, η Πολωνία διεκδικούσε κυριαρχικά δικαιώματα στη Μολδαβία και η Ουγγαρία είχε επίσης βλέψεις για τις παρίστριες ηγεμονίες. Αντιμέτωπος με δύο υπέρτερους στρατούς, ο Αλέξανδρος αναγκάσθηκε να συμμαχήσει με τη Βλαχία και την Πολωνία εναντίον του Βασιλείου της Ουγγαρίας. Το 1402 ορκίσθηκε υποτελής («βάσσαλος») του βασιλέα της Πολωνίας Λαδισλάου Β΄ Γιαγκελόν. Η μεταξύ τους συνθήκη ανανεώθηκε το 1404, το 1407, το 1411 και το 1415, ενώ επιπλέον έγιναν και συμπέθεροι (πάντρεψαν την κόρη του ενός με τον γιο του άλλου). thumb|Προτομή του Αλεξάνδρου του Καλού από τον γλύπτη Τούντορ Καταράγκα Ο Αλέξανδρος ενίσχυσε τους αγώνες του Πολωνού βασιλιά κατά των Τευτόνων Ιπποτών που είχαν εισβάλει στην Ανατολή, συμμετέχοντας σε δύο σημαντικές μάχες το 1410: στη Μάχη του Γκρούνβαλντ και στην Πολιορκία του Μαρίενμπουργκ. Από την άλλη, το 1420 υπερασπίσθηκε τη Μολδαβία κατά της πρώτης επιδρομής των Οθωμανών στην Τσετάτια Άλμπε. Δεν απέφυγε να αναμιχθεί στα εσωτερικά της Βλαχίας, καθώς ο ηγεμόνας της Μίρτσεα ο Πρεσβύτερος είχε οργανώσει συμμορίες που λεηλατούσαν τη Μολδαβία. Ο Αλέξανδρος βοήθησε έτσι τον Ράντου Β΄ το 1418-1419 και αργότερα, το 1429, τον Αλέξανδρο Αλντέα, κυρίως για να αποφύγει την κατάληψη της Κιλίας.
Εξαιτίας μιας εδαφικής διεκδικήσεως και της προηγηθείσας αθετήσεως των όρων της συνθήκης υποτέλειας από τον Πολωνό βασιλιά κατά την επίθεση των Οθωμανών του 1420, ο Αλέξανδρος Α΄ της Μολδαβίας παρέβη τους όρκους της υποτελείας και συμμάχησε με τους Λιθουανούς, επιτιθέμενος μαζί τους στην Πολωνία. Ο πόλεμος αυτός έληξε με τη Συνθήκη της Σουτσάβα στις 18 Νοεμβρίου 1431. Τα συμμαχικά στρατεύματα είχαν νικηθεί από τους Πολωνούς.
Δουλεία
Ο Αλέξανδρος παραθέτει την πρώτη καταγεγραμμένη επιβεβαίωση του θεσμού της δουλείας των Τσιγγάνων στη Μολδαβία: σε ένα έγγραφο δίνει ως δωρεά στη Μονή της Μπίστριτσα 31 οικογένειες Τσιγγάνων μαζί με μερικά βοοειδή.
Οικογένεια
thumb|right|185px|Ο τάφος του Ηγεμόνα στη Μονή της Μπίστριτσα Ο Αλέξανδρος ο Καλός φέρεται ότι είχε διαδοχικά 4 νόμιμες συζύγους: τη Μαργαρίτα Loszonc, την Άνα Νεάκσα, τη Ριμγκάιλα (κόρη του Καστούτις και αδελφή του Βίταουτας του Μέγα, Μέγα Δούκα της Λιθουανίας, από την οποία ο Αλέξανδρος πήρε διαζύγιο το 1421) και τη Μαριάνα. Οι γιοι του Αλεξάνδρου τον διαδέχθηκαν με την εξής σειρά: Ηλίας, Στέφανος Β΄ και Πέτρος Γ΄, Μπογδάν Β΄ (πατέρας του Στεφάνου του Μέγα) και Αλέξανδρος. Ο Αλέξανδρος ο Καλός ήταν πεθερός του Βλαντ Β΄ Ντράκουλ και παππούς του Βλαντ Γ΄ Τσέπες (του γνωστού «Κόμη Δράκουλα»), από τη μεγάλη του κόρη Βασιλίσα ή Μαρία Μουσάτ. Ο Αλέξανδρος απεβίωσε την 1η Ιανουαρίου 1432.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεξανδρος 01
Μανουέλ Ακάντζι
Ο Μανουέλ Ομπαφέμι Ακάντζι (Manuel Obafemi Akanji) (γενν. 19 Ιουλίου 1995) είναι Ελβετός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για τη Μάντσεστερ Σίτι. Είναι διεθνής με την Εθνική Ελβετίας.
Πρώτα χρόνια
Ο Ακάντζι ξεκίνησε τη νεανική του σταδιοδρομία στην τοπική ομάδα του Βίζεντανγκεν. Τον Μάιο του 2007, ο Ακάντζι άλλαξε σύλλογο και εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της ΦΚ Βίντερτουρ, όπου αγωνίστηκε για την ομάδα Κ18 και αργότερα με τη δεύτερη ομάδα τους. Στην Τσάλεντζ Λιγκ Ελβετίας 2014-15, έγινε κανονικός βασικός για τη Βίντερτουρ.
ΦΚ Βασιλεία
Στις 15 Απριλίου 2015, ανακοινώθηκε ότι ο Ακάντζι θα μεταγραφεί στην ΦΚ Βασιλεία από τη σεζόν 2015–16 του Πρωταθλήματος Ελβετίας. Έκανε το ντεμπούτο του στην Ελβετική Σούπερ Λιγκ στις 26 Σεπτεμβρίου 2015 εναντίον της ΦΚ Λουγκάνο. Υπό τον προπονητή Ουρς Φίσερ, ο Ακάντζι κέρδισε το Πρωτάθλημα Ελβετίας τη σεζόν 2015-16 και τη σεζόν 2016-17. Για τον σύλλογο αυτός ήταν ο 8ος συνεχόμενος τίτλος και ο 20ος τίτλος πρωταθλήματος συνολικά. Κέρδισαν επίσης το Κύπελλο Ελβετίας για 12η φορά, πράγμα που σήμαινε ότι είχαν κερδίσει το νταμπλ για έκτη φορά στην ιστορία του συλλόγου.
Μπορούσια Ντόρτμουντ
Ο Ακάντζι μεταγράφηκε στη Μπορούσια Ντόρτμουντ στις 15 Ιανουαρίου 2018 κατά τη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου, έναντι 18 εκατομμυρίων ευρώ. Υπέγραψε συμβόλαιο 4,5 ετών έως τον Ιούνιο του 2022. Στις 27 Σεπτεμβρίου, ο Ακάντζι σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο και το πρώτο του γκολ στην Μπούντεσλιγκα, σε μια νίκη με 7–0 επί της 1. ΦΚ Νυρεμβέργη. Ο Ακάντζι επικρίθηκε ευρέως για τα σοβαρά λάθη του κατά την αποτυχημένη πρόκληση της Ντόρτμουντ στην Μπάγερν Μονάχου κατά τη διάρκεια της σεζόν 2019-20. Ο Ακάντζι ήταν ένας από τους βασικούς παίκτες που ξεχώρισαν ως αδύναμος κρίκος στην ομάδα.
Μάντσεστερ Σίτι
Την 1η Σεπτεμβρίου 2022, ο Ακάντζι εντάχθηκε στην πρωταθλήτρια της Πρέμιερ Λιγκ Μάντσεστερ Σίτι, υπογράφοντας συμβόλαιο μέχρι το 2027, για μια αναφερόμενη αμοιβή 15 εκατομμυρίων λιρών. Έκανε το ντεμπούτο του για τη Σίτι πέντε ημέρες αργότερα, στην εκτός έδρας νίκη με 4–0 επί της Σεβίλλης στη φάση των ομίλων του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2022–23. Έκανε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ στις 17 Σεπτεμβρίου, σε μια εκτός έδρας νίκη με 3–0 επί της Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς. Ψηφίστηκε ο Παίκτης του Μήνα του συλλόγου για τον Οκτώβριο. Στις 17 Μαΐου 2023, σημείωσε το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο και στο Τσάμπιονς Λιγκ σε μια εντός έδρας νίκη με 4–0 επί της Ρεάλ Μαδρίτης στον δεύτερο ημιτελικό αγώνα. Στις 10 Ιουνίου 2023, ο Ακάντζι κατέκτησε με τη Μάντσεστερ Σίτι το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2022–23, κερδίζοντας στον τελικό την ιταλική Ίντερ με 1-0. Αγωνίστηκε σε ολόκληρο τον αγώνα.
Εθνική ομάδα
μικρογραφία| Ο Ακάντζι με την [[Εθνική Ελβετίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Εθνική Ελβετίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018]] Ο Ακάντζι πραγματοποίησε δύο εμφανίσεις για την Εθνική Ελβετίας Κ20. Το ντεμπούτο του ήταν στις 7 Σεπτεμβρίου 2014 στην ισοπαλία με 0–0 ενάντια στην Εθνική Γερμανίας Κ20. Από το 2014, ήταν μέλος της Εθνικής Ελβετίας Κ21 και έκανε το ντεμπούτο του για αυτήν στις 26 Μαρτίου, στην ήττα με 0–3 από την Εθνική Ιταλίας Κ21. Ο Ακάντζι έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική Ελβετίας ανδρών στη νίκη με 2–0 εναντίον των Νήσων Φερόε, σε αγώνα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 στις 9 Ιουνίου 2017. Έπαιξε και στα 90 λεπτά. Συμμετείχε στην 23μελή αποστολή της Ελβετίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία.
Τον Μάιο του 2019, ο Ακάντζι έπαιξε στους Τελικούς του Πρωταθλήματος Εθνών ΟΥΕΦΑ 2018–19, όπου η ομάδα του τερμάτισε 4η. Το 2021 κλήθηκε στην εθνική ομάδα για Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020.
Ο Ακάντζι σημείωσε το πρώτο του διεθνές γκολ στις 24 Σεπτεμβρίου 2022, σε μια νίκη με 2-1 εναντίον της Ισπανίας στο Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2022-23. Στις 7 Δεκεμβρίου 2022, σημείωσε το μοναδικό γκολ για την Ελβετία σε μια ήττα με 6–1 από την Πορτογαλία στη φάση των 16 του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022.
Προσωπική ζωή
Ο Ακάντζι γεννήθηκε στο Νέφτενμπαχ της Ελβετίας από Ελβετίδα μητέρα και Νιγηριανό πατέρα.
Το 2017, ήδη επαγγελματίας παίκτης, ολοκλήρωσε την επαγγελματική του κατάρτιση ως έμπορος («Kaufmann»). Στην ελβετική τηλεόραση το 2018 έδειξε εξαιρετικές ικανότητες στον νοερό υπολογισμό.
Διακρίσεις
ΦΚ Βασιλεία
Μπορούσια Ντόρτμουντ
Μάντσεστερ Σίτι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Νιγηριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ελβετοί νιγηριανής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελβετίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βίντερτουρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσάλεντζ Λιγκ Ελβετίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ελβετοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Μάχη της στενωπού της Κλεισούρας
Η Μάχη της Στενωπού της Κλεισούρας ή ο Αγώνας της Στενωπού της Κλεισούρας, διαδραματίστηκε από το βράδυ της 13ης Απριλίου 1941 και συνεχίστηκε μέχρι το μεσημέρι της 14ης Απριλίου, στο στενό πέρασμα που σχηματίζεται από τα βουνά Βέρνο και Άσκιο, γνωστό και ως πέρασμα της Κλεισούρας Καστοριάς, μεταξύ των δυνάμεων του Ελληνικού Στρατού της 20ής Μεραρχίας Πεζικού και της γερμανικής «Σωματοφυλακής SS Αδόλφος Χίτλερ», που ήταν μηχανοκίνητο γερμανικό πεζικό τμήμα σε επίπεδο ταξιαρχίας. Η κατάληψη του περάσματος ήταν για τους Γερμανούς στρατηγικής σημασίας για τη διάσπαση της γραμμής του μετώπου που είχαν σχηματίσει οι συμμαχικές δυνάμεις και ορίζονταν από τα όρη Βέρνο, Άσκιο και Βούρινος στα δυτικά, τον ποταμό Αλιάκμονα στα νότια και το όρος Όλυμπος στα νοτιοανατολικά. Η σημασία της διάβασης ήταν νευραλγική για την προστασία της ελεγχόμενης αποχώρησης των ελληνικών δυνάμεων που μάχονταν του Ιταλούς από τη Βόρεια Ήπειρο, η οποία συντελέστηκε μετά τη διάσπαση του ελληνοβουλγαρικού μετώπου λόγω της ταχείας γερμανικής εισβολής στη Γιουγκοσλαβία.
Υπόβαθρο
thumb|left|Το μέτωπο της γραμμής της Δύναμης W του Βερμίου, η διάσπαση της [[Γραμμή Μεταξά|Γραμμής Μεταξά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, η κάθοδος των δυνάμεων του Άξονα από τη Γιουγκοσλαβία και η κατάληψη της Θεσσαλονίκης.]]
Η ταχεία γερμανική προώθηση στη Γιουγκοσλαβία ανάγκασε τον Βρετανό Αντιστράτηγο Σερ Χένρι Μάιτλαντ Ουίλσον (Sir Henry Maitland Wilson), διοικητή της Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος, που αποτελούνταν από την 6η Αυστραλιανή Μεραρχία, τη 2η Νεοζηλανδική Μεραρχία και την 1η Βρετανική Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία και τις ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις του ΤΣΚΜ (Τμήμα Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας) (XII και 20ή Μεραρχίες Πεζικού) να διατάξει την απόσυρση της συμμαχικής αμυντικής γραμμής του Βερμίου, σε μία νέα αμυντική γραμμή δυτικότερα, ώστε να να αντιμετωπιστεί η νέα κατάσταση που δημιουργούνταν από την εισβολή του Άξονα στη Γιουγκοσλαβία και την απειλή εγκλωβισμού που θα δημιουργούνταν από την κάθοδο του γερμανικού στρατού στην πεδιάδα της Εορδαίας, στα μετόπισθεν δηλαδή από την πρώτη αμυντική γραμμή του Βερμίου. Η απόφαση του Βρετανού διοικητή ελήφθη πάρα τη διαφωνία των Ελλήνων αξιωματικών, οι οποίοι θεωρούσαν την εσπευσμένη μετακίνηση ως επισφαλή στρατηγικά κίνηση η οποία θα εξέθετε τα συμμαχικά στρατιωτικά τμήματα. Και πράγματι, όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια, η μετακίνηση με μηχανοκίνητα μέσα δεν εφαρμόστηκε όπως θα έπρεπε από τους Βρετανούς αξιωματικούς και εγκαταλείφθηκε πολύτιμο πολεμικό υλικό.
thumb|left|Η πρώτη γραμμή στις 15 Απριλίου 1941
Ο σκοπός της 20ής Μεραρχίας ήταν να τοποθετηθεί και να υπερασπιστεί το πέρασμα της στενωπού, δηλαδή στενού του χωριού Κλεισούρα και το οδικό πέρασμα της στενωπού του χωριού Βλάστη. Το Δωδεκανησιακό Σύνταγμα Εθελοντών της 20ής Μεραρχίας είχε αποσπαστεί και ενσωματώνεται στη μονάδα του Ίβεν Γκιφάρντ Μακέι, και μένουν να υπερασπιστούν τα στενά, το 80ό Σύνταγμα το στενό της Κλεισούρας και το 35ο Σύνταγμα το στενό της Βλάστης. Ο διοικητής της 20ής Μεραρχίας Συνταγματάρχης Μιλτιάδης Παπακωνσταντίνου, λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία του στενού της Κλεισούρας και της οργάνωσης της τοποθεσίας, είχε στείλει ήδη από τις 10 Απριλίου δύο τάγματα πεζικού, το 1ο Τάγμα του 87ου Συντάγματος (I/87 Τάγμα) και το 2ο Τάγμα του 80ού Συντάγματος (II/80 Τάγμα), μία διλοχία σκαπανέων και μία μοίρα ορειβατικού πυροβολικού, ώστε να προετοιμάσουν την άμυνα. Επίσης εστάλη την 11η Απριλίου ο Ταγματάρχης Μηχανικού Ζησιμόπουλος για να οργανώσει την αντιαρματική άμυνα της στενωπού.
Το αυστραλιανό σώμα προσπάθησε να προστατέψει και να δώσει χρόνο στις ελληνικές συμμαχικές δυνάμεις να μετακινηθούν, αλλά χωρίς επιτυχία, καθώς η μετακίνηση καθυστερούσε και οι δυνάμεις του Άξονα είχαν κατεβεί πολύ νότια απ' ότι αναμενόταν. Όταν οι πρώτες γερμανικές δυνάμεις εμφανίστηκαν στις 13 Απριλίου, το μεγαλύτερο μέρος της 20ής Μεραρχίας δεν είχε φτάσει στον χώρο. Το Δωδεκανησιακό Σύνταγμα είχε διασπαστεί στη μετακίνηση και δεν μπορούσε να οργανωθεί και χρησιμοποιηθεί. Έτσι μετά την κατάληψη της Βεύης από τον γερμανικό στρατό, δεν άργησε το Σώμα, μαζί με κάποιες από τις δυνάμεις που μετακινούνταν, να συγκρουστούν τελικά στη Μάχη της Βεύης, που είχε ως αποτέλεσμα σημαντική νίκη του Άξονα. Η εξέλιξη βέβαια δεν επέτρεψε τελικά την τοποθέτηση των Ελλήνων τμημάτων και την έγκαιρη προετοιμασία στο στρατηγικής σημασίας πέρασμα της Κλεισούρας. Μάλιστα κάποιες από αυτές τις δυνάμεις αποκόπηκαν και δεν μπόρεσαν να προωθηθούν στα δυτικά.
Ελληνικές δυνάμεις
Οι ελληνικές δυνάμεις ανήκαν στη 20ή Μεραρχία Πεζικού. Ενώ τα I/87 και II/80 Τάγματα και οι υπόλοιπες συνοδές μονάδες είχαν ήδη φτάσει στα στενά της Κλεισούρας ήδη από τις 10 και 11 Απριλίου, μόνο ένα μέρος από το 80ό Σύνταγμα και το 6ο Τάγμα Πολυβόλων Θέσεως είχαν φτάσει το μεσημέρι της 13ης Απριλίου στο στενό πέρασμα. Στις 3:00 μ.μ. μόνο το ένα-τρίτο όλου του Συντάγματος είχε φτάσει. Όταν άρχισε να βραδιάζει, το Σύνταγμα κατάφερε να οργανωθεί υποτυπωδώς και να τοποθετηθεί. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της νύχτας, κάποιες εναπομείναντες δυνάμεις κατέφταναν, μέχρι τελικά να ολοκληρωθεί η μετακίνηση το πρωί της 14ης Απριλίου. Τα τμήματα αυτά ήταν κατά το ήμισυ συμπληρωμένα σε ανθρώπινο δυναμικό και κατείχαν μόνο το ένα τρίτο του βαρέος οπλισμού. Ελλείψεις υπήρχαν επίσης σε πυρομαχικά, ιατρικές προμήθειες και συσκευές επικοινωνίας, καθώς μεγάλο μέρος τους είχε εγκαταλειφθεί, λόγω της μάχης της Βεύης, στα Κομνηνά και στην Πτολεμαΐδα. Γι' αυτόν το λόγο ο διοικητής της 20ής Μεραρχίας είχε διατάξει την αναπλήρωση των ελλείψεων από την Καστοριά.
Μεταξύ της 10ης και 14ης Απριλίου είχαν καταφτάσει στη στενωπό της Κλεισούρας :
Σε επιχειρησιακή ετοιμότητα την περίοδο 10 με 11 Απριλίου Με αδυναμίες και ελλείψεις την περίοδο 13 με 14 Απριλίου Τα υπόλοιπα στρατιωτικά τμήματα:
Ο συνταγματάρχης Παναγιώτης Δέδες, πρώην διοικητής της 21ου Συντάγματος, είχε οριστεί τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης Απριλίου, αρχηγός των επιχειρήσεων κατ' εντολή της Ελληνικής Διοίκησης στο πέρασμα Κλεισούρας. Ωστόσο δεν μπόρεσε να φθάσει εγκαίρως πριν ή ακόμα και κατά τη διάρκεια της μάχης λόγω της ανατίναξης των πρανών που είχαν προβεί οι ελληνικές δυνάμεις στον δρόμο για να καθυστερήσουν τον εχθρό. Για αυτόν το λόγο, τον είχε αναπληρώσει ο διοικητής των 80ου Συντάγματος, αντισυνταγματάρχης Βασίλης Μαντζουράνης, ο οποίος ήταν στην πραγματικότητα ο αρχηγός των επιχειρήσεων.
Γερμανικές δυνάμεις
Οι γερμανικές μονάδες που συμμετέχουν στη μάχη ανήκουν στo Σύνταγμα Σωματοφυλακής των SS του Αδόλφου Χίτλερ (Leibstandarte SS Adolf Hitler - LSSAH). Επειδή όμως το Τάγμα Αναγνωρίσεως που προπορευόταν ήταν το πρώτο που συμμετείχε με μεγάλη επιτυχία το βράδυ της 13ης Απριλίου, ο διοικητής του Κουρτ Μάγιερ (Kurt Meyer) αναδείχθηκε σύντομα και ήταν στην πραγματικότητα επικεφαλής των επιχειρήσεων.
13 Απριλίου
thumb|200px|Σχέδιο ανάσχεσης της προέλασης των δυνάμεων του Άξονα με την καταστροφή οδικών τμημάτων από το χωριό [[Λέχοβο Φλώρινας|Λέχοβο μέχρι τη λίμνη της Καστοριάς, καθώς και στον δρόμο προς την κωμόπολη της Κλεισούρας.]] Η προετοιμασία της 20ής Μεραρχίας περιελάμβανε την καταστροφή τμημάτων του οδικού άξονα μεταξύ της Βεύης και της Καστοριάς, στο στενό πέρασμα της Κλεισούρας, καθώς και την προστασία της κωμόπολης της Κλεισούρας. Η πρώτη επαφή των δύο αντίπαλων στρατευμάτων γίνεται ήδη στις 17:00 μ.μ. της 13ης Απριλίου, δηλαδή πριν ολοκληρωθεί η μετακίνηση όλης της ελληνικής μεραρχίας. Τα γερμανικά στρατιωτικά τμήματα της εμπροσθοφυλακής επιτέθηκαν κυρίως στο I/81 στο ύψωμα της Σαργκονίτσας (στο χωριό Λέχοβο, όπου σκοτώθηκαν 50 Ελληνες στα χαρακώματα και επτά Γερμανοί, ένας εκ τών οποίων ήταν υψηλόβαθμος αξιωματικός), συναντώντας ισχυρή αντίσταση. Διοικητής του τάγματος αναγνώρισης ήταν ο Κουρτ Μάγιερ, ο οποίος οργάνωσε το τάγμα του σε τρεις ομάδες επίθεσης, με επικεφαλής τον ίδιο και τους αξιωματικούς Κράας (Kraas) και Γιούνσε (Wünsche). Επειδή οι άνδρες του δεν υπάκουαν σε αλλεπάλληλες διαταγές του να επιτεθούν, ο Γερμανός αξιωματικός, προκειμένου να τους εξαναγκάσει να προχωρήσουν, εκσφενδόνισε μία χειροβομβίδα. Μόνο με έντονη προσπάθεια και την απαραίτητη υποστήριξη του πυροβολικού, τα πρώτα στρατιωτικά τμήματα αναγνώρισης, υπό τις διαταγές του Κουρτ Μάγιερ, κατάφεραν να απωθήσουν το τάγμα I/87 στις 21:00, αναγκάζοντας να την υποχωρήσει από τα υψώματα Σουμπρέτς (1623 μ.) και Σαργκονίτσα (1386 μ.) που είχε υπό τον έλεγχό της. Αιχμαλωτίστηκε μέρος του αριστερής πυροβολαρχίας εκτός από έναν ουλαμό.
Μετά από αυτήν την εξέλιξη, το τάγμα πεζικού ΙΙΙ/80, που βρίσκονταν στην οπισθοφυλακή, προσπάθηκε στις 23:00 να καταλάβει τα δύο υψώματα εν μέσω πυρών και αιχμαλωτίζεται. Οι Γερμανοί μετά την πρώτη νικηφόρα εξέλιξη, παρέμειναν σε αδράνεια και δεν συνέχισαν την πορεία τους. Μέσα στη νύχτα ακολούθησε νέα ανταλλαγή πυρών που οδήγησε στην εξάντληση των αποθεμάτων πυρομαχικών των ελληνικών δυνάμεων. Συνολικά 50 Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των μαχών, της 13ης Απριλίου. Ο διοικητής του 20ης Μεραρχίας, βλέποντας το πεσμένο ηθικό των μονάδων, ζήτησε να έρθει προς ενίσχυση τμήμα του Τμήματος Στρατιάς της Δυτικής Μακεδονίας (ΤΣΔΜ) που μάχονταν στην ελληνοαλβανική μεθόριο και να ενσωματωθεί στο Τμήμα Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας (ΤΣΚΜ) που ανήκε η 20η Μεραρχία.
14 Απριλίου
μικρογραφία|Ο ταγματάρχης [[Ιωάννης Παπαρρόδου (στο μέσο) έπεσε ηρωικά τις απογευματινές ώρες της 13ης Απριλίου 1941, αρνούμενος να παραδοθεί. ]] thumb|200px|Εξώφυλλο του [[Προπαγανδιστική|προπαγανδιστικού περιοδικού Signal Magazine με φωτογραφία του Γερμανού Ταγματάρχη των SS Κουρτ Μάγιερ να δίνει διαταγές κατά τη Μάχη της Στενωπού της Κλεισούρας στις 14 Απριλίου 1941.]] Από τις 04:30 το γερμανικό πυροβολικό άρχισε να χτυπάει τις ελληνικές θέσεις, ακολουθούμενο από το πεζικό. Οι Γερμανοί επιτέθηκαν στους δύο δρόμους στην ανατολική έξοδο του περάσματος, με τη χρήση καπνογόνων και έντονα πυρά πυροβόλων για κάλυψη. Η μία ομάδα επίθεσης κατευθύνθηκε προς τον δρόμο που οδηγεί βόρεια από τη χαράδρα του ρέματος του Βέρνου προς το στενό πέρασμα Νταούλι, με την υποστήριξη αυτοκινουμένων πυροβόλων (Αssault Gun, Sturmgeschütz). Η άλλη ομάδα επίθεσης κατευθύνθηκε στην άλλη χαράδρα που οδηγεί στην Κλεισούρα και στο ύψωμα Τζούμα Μάνου.