cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας
Η ζωή του
Όταν απεβίωσε η μητέρα του το 1663 ανέλαβε ουσιαστικά την εξουσία. Για να αποκτήσει πέρασμα εις βάρος της Γένουας προκάλεσε το 2ο Πόλεμο Γένουας-Σαβοΐας, αλλά ατελέσφορα. Με δυσκολία κρατούσε την επιρροή της ισχυρής Γαλλίας. Η ανάπτυξη του λιμένα της Νίκαιας και η διάνοιξη δρόμου διαμέσου των Άλπεων προς τη Γαλλία, βελτίωσε σημαντικά το εμπόριο και επέφερε πλούτο στο δουκάτο. Μεταρρύθμισε το στρατό, αντικαθιστώντας τους ως τότε μισθοφόρους με 5 Συντάγματα, αναδιαμόρφωσε το ιππικό και εισήγαγε στολές. Αποκατέστησε τις οχυρώσεις. Έκτισε στο Τορίνο το Βασιλικό Ανάκτορο και άλλα καλαίσθητα κτήρια.
Απεβίωσε το 1675 και ετάφη στον Καθεδρικό του Τορίνο. Τον διαδέχθηκε ο 9ετής υιός του με αντιβασίλισσα τη μητέρα του.
Οικογένεια
Ο Κάρολος Εμμανουήλ Β΄ είχε ερωτευθεί την κόρη της εξαδέλφης του, τη Μαρία Ιωάννα Βαπτιστή της Σαβοΐας-Νεμούρ, αλλά η μητέρα του διαφώνησε και του πρότεινε την ανιψιά της Φραγκίσκη Μαγδαληνή των Βουρβόνων, κόρη του Γκαστόν, Δούκα της Ορλεάνης. Τη νυμφεύτηκε το 1663· σε λίγους μήνες απεβίωσε η μητέρα του και το 1664 η σύζυγός του, έτσι μπόρεσε να νυμφευτεί τελικά το 1665 τη Μαρία Ιωάννα Βαπτιστή, κόρη του Καρόλου Αμεδαίου, Δούκα του Νεμούρ. Υιός του από τον δεύτερο γάμο του ήταν ο:
Από τρεις εκτός γάμου σχέσεις είχε νόθα τέκνα, από τα οποία αναγνώρισε τα πέντε.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Μονάρχες της Ιταλίας Κατηγορία:Δούκες της Σαβοΐας Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης
Θανάσης Κακογιάννης
Ο Θανάσης Κακογιάννης (1914 - 1η Μαΐου 2002) υπήρξε Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός της Αριστεράς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1914 στα Αλάτσατα της Μικράς Ασίας και η οικογένειά του υπέστη τους διωγμούς του 1914 και του 1922 από τους Τούρκους. Ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στο Αγρίνιο. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και εργάστηκε ως δικηγόρος.
To 1944 εξελέγη εθνοσύμβουλος Αγρινίου, λαμβάνοντας μέρος στο συνέδριο στις Κορυσχάδες. Από τις 15 Σεπτεμβρίου 1944 ως τις 31 Μαρτίου 1945 υπηρέτησε ως Δήμαρχος Αγρινίου. Το 1946 συνελήφθη και εκτοπίστηκε σε νησιά όπως η Ικαρία και η Μακρόνησος, για να εγκλειστεί στο δημόσιο ψυχιατρείο στο Δαφνί ως το 1951, οπότε τερματίστηκε ο εκτοπισμός του.
Εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με την ΕΔΑ το 1958 και επανεξελέγη το 1963. Κατά την περίοδο της χούντας υπέστη διωγμούς και μετά τη μεταπολίτευση άσκησε πάλι το δικηγορικό λειτούργημα ως τη συνταξιοδότησή του, το 1983.
Άφησε συγγραφικό έργο (ιστορικά βιβλία). Ήταν παντρεμένος με την Αντιγόνη Κυριάκου-Τσίτση και απέκτησαν 1 κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγρινίου Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ
Νησίδα των Καπουτσίνων
''Η έκταση του χώρου αποτελεί ιδιοκτησία του Υπουργείου Άμυνας. Εγγεγραμμένος στον κατάλογο των ιστορικών μνημείων, ο χώρος δεν έχει υποστεί έργα προστασίας και παρουσιάζει ορισμένους κινδύνους. Η πρόσβαση απαγορεύεται χωρίς προηγούμενη έγκριση''
Η νησίδα των Καπουτσίνων είναι βραχώδης νησίδα η οποία βρίσκεται στον Ατλαντικό στους πρόποδες της απόκρημνης ακτής της κοινότητας του Ροσκανβέλ, στην Χερσόνησο του Κροζόν. Η ονομασία της προέρχεται από έναν βράχο σε κοντινή απόσταση της νησίδας, ο οποίος έχει την μορφή ενός πέτρινου μοναχού.
Η θέση της είναι στρατηγικής σημασίας: για καιρό υπερασπιζόταν με τα κανονιοβολία της την πρόσβαση στο Κανάλι της Βρέστης. Το φρούριο ελέγχει, έτσι, το σύνολο του κόλπου του Καμαρέ. Η θέα είναι ελεύθερη από την άκρη του Γκραν Γκουέν (στα νοτιοδυτικά), έως το Φρούριο του Μπερτώμ (στα βορειοδυτικά).
Το φρούριο κατασκευάστηκε το 1848. Σε αυτό το μεγαλύτερο σε έκταση τμήμα της εισόδου στο κανάλι της Μπρεστ, ο Βωμπάν την περίοδο μεταξύ 1694-1696, προσέβλεπε στην κατασκευή δύο κανονιοβολύων των οποίων τα πυρά θα διασταυρώνονταν στην είσοδο του καναλιού : το φρούριο του Μινού στα βόρεια (στα δυτικά της Βρέστης) και αυτό των Καπουτσίνων στα νότια (χερσόνησος του Ροσκανβέλ). Πάνω στη νησίδα των Καπουτσίνων ανυψωμένες πυροβολαρχίες, κλίνες για πυροβόλα και προστατευτικά αναχώματα, εικάζεται ότι κατασκευάστηκαν κατά το 1694-1695, από τα οποία δεν απομένει σήμερα κανένα κατάλυπο. Είχε προβλεφτεί να συμπληρωθούν από μια χαμηλότερη πυροβολαρχία και έναν στρατώνα τα οποία θα προστάτευε ένα αμυντικό τείχος. Ο μηχανικός Τραβέρς έφτιαξε τα σχέδια στις 24 Ιανουαρίου 1696. Ακολούθως, εκγκρίθηκαν από τον Βωμπάν, όμως το σχέδιο δεν θα υλοποιηθεί παρά μόνο την περίοδο 1847-1849.
Ο χώρος υπέστη αρκετές τροποποιήσεις ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στον νέο εξοπλισμό των δεκαετιών 1880-1890. Αρκετοί όλμοι οι οποίοι άλλαξαν θέση αργότερα αντικατέστησαν την βαριά πυροβολαρχία η οποία παρέμεινε ενεργή έως την δεκαετία του 1870. Το 1888, μία πυροβολαρχία με διείσδυση στο εσωτερικό του βράχου που κανονιοβολούσε ξυστά από το ύψος της επιφάνειας του νερού εγκαταστάθηκε (η πρόσβαση γίνεται από μία όμορφη αισθητικά σκάλα η οποία καταβαίνει βαθιά μέσα στον βράχο), μια ισοπεδωμένη πυριτιδαποθήκη και κατά την περίοδο 1891-1893, μπήκε σε εφαρμογή ένα σύστημα προβολέων το οποίο τροφοδοτείτο από ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Το 1917, τα δύο κανόνια με διείσδυση 47 τόνων αφαιρέθηκαν.
Το σύνολο των εγκαταστάσεων υπέστη σημαντικές ζημιές κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο στρατώνας είναι χτισμένος από σχιστόλιθο και γρανίτη και είναι πλήρως εναρμονισμένος με το περιβάλλον.
Η νησίδα συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα μέσω μιας γέφυρας της οποίας η κατασκευή χρονολογείται στο 1859. Η γέφυρα έχει χάσει τις κουπαστές προστασίας της και, συνεπώς, η διάβασή της εν μέσω θυελλωδών ανέμων μπορεί να αποβεί μοιραία.
Επάνω στην άκρη, υπάρχει μία ανώτερη πυροβολαρχία (1885) στα αριστερά και δεξιά του νησιού, μία πυροβολαρχία στο επίπεδο του εδάφους με πυριτιδαποθήκη εντός του βράχου, και μία πυροβολαρχία όλμων (1889). Η πυριτιδαποθήκη η οποία κατασκευάστηκε κατά το 1890-92 αποτελούσε ενίσχυση η οποία προήλθε από το ζήτημα που δημιουργήθηκε μετά την ανακάλυψη της τορπιλοφόρου οβίδας (μονάχα το μπετόν αρμέ με πάχος 3Χ12 μέτρα, ενισχυμένο με ατσάλινο σκελετό, μπορούσε να της αντισταθεί). Χτισμένη σε βάθος 6 με 8 μέτρα κάτω από καθαρό βράχο αποτελούσε την κεντρική πυριτιδαποθήκη για το σύνολο των εγκαταστάσεων των Καπουτσίνων, και τροφοδοτούσε τις διάφορες, ανά πυροβολαρχία, πυριτιδαποθήκες. Από τη βόρεια αίθουσα ξεκινά ένα πέρασμα το οποίο καταλήγει σε ένα κάθετο πηγάδι, το οποίο διέθετε παλαιότερα έναν ανυψωτήρα (κατεστραμένος) και το οποίο καταλήγει, όπως και η σκάλα, σε μια οδό με χαρακώματα η οποία εξυπηρετούσε τις εγκαταστάσεις (οδός η οποία διέθετε παλαιότερα στενή σιδηροδρομική γραμμή).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νήσοι του Όρμου της Μπρεστ
Λίμνη Τσεμπαρκούλ
thumb|right|250px|Η λίμνη Τσεμπαρκούλ στην κοιλάδα του Ποταμού Ομπ
Η Λίμνη Τσεμπαρκούλ (озеро Чебаркуль) είναι λίμνη στο Όμπλαστ του Τσελιάμπινσκ στη Ρωσία, στις πλαγιές των νότιων Ουραλίων. Η πόλη Τσεμπαρκούλ βρίσκεται στην ανατολική ακτή της και το Τσελιάμπινσκ, το διοικητικό κέντρο της ομώνυμης περιφέρειας, βρίσκεται περίπου 70 χιλιόμετρα στα βορειοανατολικά.
Το όνομα της λίμνης, αλλά και της ομώνυμης πόλης, προέρχεται από τα τουρκικά και σημαίνει "όμορφη, πολύχρωμη λίμνη".
Τα νερά της προέρχονται κυρίως από λιωμένο χιόνι από ρέματα βουνών. Παγώνει συνήθως τον Νοέμβριο μέχρι και τον Απρίλιο.
Η λίμνη είναι η πηγή του ποταμού Κοέλγκα, ο οποίος με τη σειρά του χύνεται στους ποταμούς Ουβέλκα, Ούι, Τομπόλ, Ιρτίς και Ομπ. Ο Ομπ καταλήγει τελικά στον Αρκτικό Ωκεανό.
Υπάρχουν πολλά δασώδη νησιά, συμπεριλαμβανομένων των Γκράτσεφ, Γκόλετς, Ριμπάτσκι και Κοράμπλικ. Οι χερσονήσοι Κρούτικ, Μαρίν και Ναζαρίτσεφ εκτείνονται ως τη λίμνη. Στις ακτές είναι χτισμένα εξοχικά και σανατόρια.
Η λίμνη Τσεμπαρκούλ είναι η μεγαλύτερη από πολλές λίμνες της περιοχής, οι οποίες συλλογικά αποκαλούνται "λίμνες Τσεμπαρκούλσκι".
Μετεωρίτης στο Τσελιάμπινσκ, 2013
Στις 15 Φεβρουαρίου 2013, ντόπιοι ψαράδες βρήκαν μια τρύπα στον πάγο, όπου ένα μεγάλο θραύσμα από μετεωρίτη το 2013 πιθανότατα προσέκρουσε στην παγωμένη λίμνη. Η τρύπα ήταν κυκλική και είχε περίπου 6 μέτρα διάμετρο.
Η αστυνομία απέκλεισε αμέσως την περιοχή, καθώς και άλλο ένα σημείο πιθανής πρόσκρουσης στην περιοχή της λίμνης, αλλά επιστήμονες και ενδιαφερόμενοι συνέρρευσαν στην περιοχή για να ερευνήσουν.
Τις ημέρες μετά την πρόσκρουση, μαύρα θραύσματα βράχου βρέθηκαν γύρω από την τρύπα, τα οποία οι επιστήμονες από το Ουραλικό Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο υποπτεύονται ότι είναι θραύσματα μετεωρίτη και αποτελούνται από περίπου 10% σίδηρο.
Μήνες αργότερα, δύτες βρήκαν ένα μεγάλο θραύσμα μετεωρίτη στην όχθη της λίμνης και σύρθηκε στην επιφάνεια στις 16 Οκτωβρίου 2013. Αυτό το θραύσμα ζύγιζε περίπου 570 κιλά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ρωσικά Κατηγορία:Λίμνες της Ρωσίας
Κυβερνήτης του Μπιχάρ
δεξιά|μικρογραφία|199x199εσ|Τοποθεσία του [[Μπιχάρ|Μπιχάρ, στην Ινδία.]]Ο Κυβερνήτης του Μπιχάρ είναι ονομαστικός επικεφαλής και εκπρόσωπος του Προέδρου της Ινδίας στην πολιτεία του Μπιχάρ. Ο Κυβερνήτης διορίζεται από τον Πρόεδρο για περίοδο 5 ετών. Ο Σάτια Παλ Μαλίκ είναι ο σημερινός κυβερνήτης του Μπιχάρ.
Εξουσίες και λειτουργίες
Ο Κυβερνήτης έχει:
Ντέμπορα Κερ
Η  Ντέμπορα Κερ  (Deborah Kerr, 1921- 2007) ήταν διάσημη Βρετανή ηθοποιός, με καταγωγή από τη Σκωτία. Βραβεύτηκε, μεταξύ άλλων, με Χρυσή Σφαίρα, Τιμητικό Όσκαρ και βραβείο BAFTA.
Παρά το γεγονός ότι με τη σκοτσέζικη προφορά το επίθετό της ακούγεται κάπως σαν «Κερ», την εποχή που προωθούσε την καριέρα της στο Χόλιγουντ προφερόταν «Καρ». Η Μέτρο Γκόλντουιν Μάγιερ είχε τονίσει ότι το Καρ έκανε ρίμα με το σταρ.
Βιογραφικά στοιχεία
Η ίδια αρχικά ασχολήθηκε με το μπαλέτο, κάνοντας την πρώτη της εμφάνιση το 1938. Σύντομα όμως την κέρδισε η ηθοποιία και πρώτη της δασκάλα στην υποκριτική ήταν η θεία της, η Φίλις Σμέιλ.
Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στην αγγλική ταινία Contraband  το 1940 και ακολούθησαν οι: Hatter's Castle  (1942), Η ζωή και ο θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ (The Life and Death of Colonel Blimp) (όπου υποδύθηκε τριπλό ρόλο) και το 1950 στο Οι Θησαυροί του Σολομώντος (King Solomon's Mines)''. Το 1947 ο ρόλος που την έφερε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος από πλευράς παραγωγών του Χόλιγουντ ήταν αυτός της μοναχής στην ταινία Μαύρος Νάρκισσος (Black Narcissus). Το 1953 η Κερ έπαιξε στην ταινία Όσο υπάρχουν άνθρωποι (From Here to Eternity) αποσπώντας υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου. Αλησμόνητη έμεινε η σκηνή της ταινίας που κάνει έρωτα με τον Μπαρτ Λάνκαστερ σε μια ακτή της Χαβάης, με τα κύματα να παφλάζουν.
Ακολούθησαν πολλές ταινίες και ποικίλοι ρόλοι. Δύο από τους πιο γνωστούς ήταν στο μιούζικαλ Ο Βασιλιάς κι Εγώ (The King and I) ως Αννα Ληονόουενς στο πλευρό του Γιουλ Μπρίνερ και στην ταινία Μεγάλε μου Έρωτα (An Affair to Remember) με συμπρωταγωνιστή τον Κάρι Γκραντ. Το 1967, σε ηλικία 46 ετών, έπαιξε χαρακτηριστικό ρόλο (το κορίτσι του Τζέιμς Μποντ) στο «Καζίνο Ρουαγιάλ». Δύο χρόνια μετά μάλιστα έκανε και την πρώτη και τελευταία της γυμνή εμφάνιση σε ταινία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 εγκατέλειψε τη μεγάλη οθόνη και εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές σειρές, αλλά και στο θέατρο. Το 1955 τιμήθηκε με το θεατρικό βραβείο της Σάρας Σίντον. Για τον τηλεοπτικό της ρόλο στο A Woman of Substance ήταν υποψήφια για ένα Βραβείο ΕΜΜΥ.
Προσωπική ζωή
Η Κερ έκανε δύο γάμους. Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ο Άντονι Μπάρτλεϊ, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες. Πήραν διαζύγιο το 1959 και ένα χρόνο μετά ξαναπαντρεύτηκε με τον Πίτερ Βίρτελ, με τον οποίο έζησαν μαζί μέχρι το θάνατό της. Από τον τελευταίο της γάμο απέκτησε μία θετή κόρη. Επί πολλά χρόνια κατοικούσε στην Ελβετία και στην Ισπανία. Τα τελευταία της χρόνια ζούσε στο Ηνωμένο Βασίλειο, για να είναι κοντά στα παιδιά της.
Θάνατος
Η Ντέμπορα Κερ πέθανε στις 16 Οκτωβρίου του 2007 από επιπλοκές της νόσου του Πάρκινσον στο Σάφολκ της Αγγλίας.
Διακρίσεις και τιμές
thumb|right|Το αστέρι της Ντέμπορα Κερ στη [[Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ|Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ στην 1709 Vine Street.]]
Υποψηφιότητες για Όσκαρ
Ήταν υποψήφια 6 φορές για Όσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου:
Είχε και μία υποψηφιότητα για ΕΜΜΥ.
Φιλμογραφία
250px|thumb|right|Το θρυλικό φιλί των [[Μπάρτ Λάνκαστερ και της Ντέμπορα Κερ πλάι στο κύμα, στην ταινία Όσο υπάρχουν άνθρωποι.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Σκωτσέζες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Σκωτσέζες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Σκωτσέζες ηθοποιοί θεάτρου
Γεώργιος Βογιατζάκης
Ο Γεώργιος Βογιατζάκης (Ρέθυμνο, 1904 - Αθήνα, 27 Απριλίου 2001) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός. Υπήρξε ο μακροβιότερος πρόεδρος της Παγκρητίου Ενώσεως Αθηνών, καθώς θήτευσε επί 24 χρόνια από το 1956 ως το 1979 πρόεδρος. Ήταν ιδρυτής της ασφαλιστικής εταιρείας «Φοίνιξ».
Βιογραφία
Καταγόταν από πάμφτωχη και πολυμελή οικογένεια. Ανέπτυξε πολύπλευρη δραστηριότητα στο χώρο των επιχειρήσεων. Σπούδασε Νομικά σε ηλικία 37 ετών αλλά διέκοψε τις σπουδές του, με σκοπό να βοηθήσει τους πληγέντες από τον πόλεμο. Ήταν παντρεμένος και είχε μία κόρη, τη Φαλή.
Υπήρξε φίλος πολλών πολιτικών προσωπικοτήτων, όπως ο Σοφοκλής Βενιζέλος, που πέθανε στα χέρια του.
Νίκη Παλληκαράκη
Η Νίκη Παλληκαράκη ( Αθήνα, 5 Ιουνίου 1965) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Γεώργιος Βογιατζάκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Νίκη Παλληκαράκη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Έλληνες Δίκαιοι των Εθνών
Ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών απονέμεται από το Γιαντ Βασσέμ, σε μη-Εβραίους, που με κίνδυνο της ζωής, της ελευθερίας και της ασφαλειάς τους στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έσωσαν τις ζωές Εβραίων χωρίς να ζητήσουν χρηματικό ή άλλο αντάλλαγμα. Μέχρι την 1η Ιανουαρίου του 2019 ο τιμητικός αυτός τίτλος είχε απονεμηθεί και σε 355 Έλληνες, οι οποίοι είναι οι εξής (σε παρένθεση το έτος κατά το οποίο τους απονεμήθηκε ο τίτλος):
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βραβευθέντες Δίκαιοι των Εθνών
Άγιος Ανδρόνικος Καρπασίας
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Ξωκλήσι
Επίσης το χωριό που φέρει το όνομα Άγιος Ανδρόνικος δεν διαθέτει εκκλησία αφιερωμένη στον εν λόγω άγιο. Παράλληλα το 1718, ανακαλύφθηκε στον Άγιο Ανδρόνικο το σπήλαιο της Ριζοκαρπασίτισσας αγίας Φωτεινής, από τον οικονόμο Νικόδημο, επιστάτη της εκεί μονής. Επιπλέων υπάρχει το ξωκλήσι των Αγίων Ανδρονίκου και Αθανασίας βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του χωριού λίγο έξω από το χωριό Μένοικο, περίπου 2 χιλιόμετρα. Πρόκειται για ένα παλαιό πέτρινο μονόχωρο εκκλησάκι με αμφικλινή στέγη καλυμμένη με κεραμίδια. Η χρονολογία ανέγερσης της εκκλησίας είναι άγνωστη, γιατί έχει δεχθεί πολλές επεμβάσεις που δυσκολεύουν τη χρονολόγησή της. Αξίζει να σημειωθεί πως στο εκκλησάκι αυτό βρέθηκε μια σημαντική φορητή εικόνα του 1523, η οποία σήμερα κοσμεί την εκκλησία του Αγίου Κυπριανού.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Σιδηροδρομική γραμμή Ζευγολατειού - Καλού Νερού
Η Σιδηροδρομική Γραμμή Ζευγολατειού - Καλού Νερού ήταν ελληνική σιδηροδρομική γραμμή μετρικού εύρους, με μήκος 33 χιλιόμετρα πού ένωνε το Ζευγολατειό με το Καλό Νερό της Μεσσηνίας στη νοτιοδυτική Πελοπόννησο. Ένωνε τις γραμμές Κορίνθου - Καλαμάτας και Πάτρας - Κυπαρισσίας. Η γραμμή έπαψε να λειτουργεί το 2011. Το 2016 για τελευταία φορά εκδρομικός συρμός του Συλλόγου Φίλων Σιδηροδρόμου διέβη το τμήμα, εκτελώντας το δρομολόγιο Πύργος-Κυπαρισσία-Καλαμάτα.
Σταθμοί
Οι κυριότεροι σταθμοί της μετρικής σιδηροδρομικής γραμμής ήταν οι εξής:
Παραπομπές
Ζευγολατειο Ζευγολατειο Κατηγορία:Νομός Μεσσηνίας
Κένι Μίλερ
Ο Κένεθ Άλεν Μίλερ Τόλμπερτ, ή απλώς Κένι Μίλερ (γεννημένος στις 27 Δεκεμβρίου 1967) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,04 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως πάουερ φόργουορντ όσο και ως σέντερ. Το 2001, ο Κένι Μίλερ απέκτησε την ισπανική υπηκοότητα.
Κολεγιακή καριέρα
Ο Κένι Μίλερ εισήχθη το 1985 στο Πανεπιστήμιο Λογιόλα, από το οποίο αποφοίτησε το 1989. Αγωνίστηκε στο Κολλεγιακό πρωτάθλημα με την ομάδα μπάσκετ του Πανεπιστημίου, τους Λογιόλα Ράμπλερς.
Επαγγελματική καριέρα
Ο Κένι Μίλερ έχει αγωνιστεί σε διάφορα Πρωταθλήματα ανά τον κόσμο. Στην αρχή της καριέρας του, αγωνίστηκε στο Κοντινένταλ Μπάσκετμπολ Ασοσιέισον, φορώντας τη φανέλα των Ρόκφορντ Λάιτινγκ, Ράπιντ Σίτυ Θρίλερς, Γκράντ Ράπιντς Χούπς και Αλμάνι Πατρούνς.
Εκτός των πρωταθλημάτων της Αμερικής, ο Κένι Μίλερ έχει αγωνιστεί και σε άλλα Πρωταθλήματα, όπως το γαλλικό (Πάρις Ρέισινγκ Κλαμπ), το ιταλικό (Ντινάμο Σάσσαρι), το τουρκικό (Φενερμπαχτσέ Σπορ Κουλουμπού και Γαλατασαράι), το ισπανικό (Ουνικάχα Μάλαγα, Τενερίφη, ΟΜ Λα Πάλμα, Γκραν Κανάρια και Σαραγόσα) καθώς επίσης και το ελληνικό (Ολυμπιακός Πειραιώς).
Ακόμη, έχει αγωνιστεί στη Βενεζουέλα (Τόρος Ντε Αράγκουα) και στο Πουέρτο Ρίκο (Μπαγιαμόν), καθώς επίσης και στον Άγιο Δομίνικο αλλά και το Εκουαδόρ.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκραν Κανάρια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τενερίφης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρασίνγκ Μπασκέτ Παρί Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων
Σκιάποδες
thumb|285px|Σκιάποδας από το «Χρονικό της Νυρεμβέργης» (1493). Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σκιάποδες είναι γνωστός ένας μυθικός λαός που ζούσε στην Ινδία ή στην Αιθιοπία. Οι Σκιάποδες, οφείλουν την ονομασία τους στον θρύλο ότι είχαν ένα μεγάλο και πολύ χοντρό πόδι που, στα τροπικά κλίματα στα οποία ζούσαν, τους χρησίμευε ως εξής: Κατά τις θερμές ημέρες ξάπλωναν, σήκωναν το πόδι τους και αυτό τους έκανε σκιά σαν να ήταν δέντρο. Συνώνυμα είναι οι όροι «Μονόποδες» και «Μονόκωλοι».
Οι Σκιάποδες στον Πλίνιο
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στη «Φυσική Ιστορία» περιγράφει τις αναφορές προγενέστερων περιηγητών για τους Σκιάποδες και μνημονεύει ως την αρχαιότερη πηγή πληροφοριών γι' αυτούς τον Κτησία, ο οποίος τους τοποθετεί στην Ινδία: ''«... κάνει λόγο και για μια άλλη φυλή ανθρώπων, που είναι γνωστοί ως Monocoli και έχουν μόνο ένα πόδι, αλλά μπορούν να πηδούν με εκπληκτική ευκινησία. Οι ίδιοι ονομάζονται και Sciapodae, επειδή συνηθίζουν να ξαπλώνουν ανάσκελα σε συνθήκες ακραίας ζέστης και να προστατεύονται από τον ήλιο με τη σκιά του ποδιού τους.»''
Ο θρύλος των Σκιαπόδων επέζησε μέχρι και τον Μεσαίωνα. Ο Ισίδωρος της Σεβίλλης τους αναφέρει στο έργο του Etymologiae.
Οι Σκιάποδες στη νεότερη λογοτεχνία
Ο C. S. Lewis υιοθέτησε τον μύθο των Σκιαπόδων στο έργο του The Voyage of the Dawn Treader, τμήμα των «Χρονικών της Νάρνια», όπου το πόδι τους έχει μήκος περίπου ένα μέτρο και τους σκιάζει όταν κοιμούνται. Ο Ουμπέρτο Έκο στο μυθιστόρημά του Μπαουντολίνο περιγράφει ένα Σκιάποδα ονόματι Γκαβαγκάι (Gavagai).
Πιθανή προέλευση του μύθου
Είναι πιθανό ότι ο μύθος των Σκιαπόδων προήλθε από παραποιημένη αφήγηση της πρακτικής των Ινδών γιόγκι να διαλογίζονται κάποιες φορές πάνω στο ένα τους πόδι. Μπορεί επίσης το στοιχείο για ένα πολύ χοντρό πόδι να συνδέεται με την τροπική ασθένεια ελεφαντίαση.
Πηγές
Σκιαποδες
Σκίρωνας
Στην ελληνική μυθολογία ο Σκίρωνας (Σκίρων) ήταν ένας περιβόητος Κορίνθιος ληστής, γιος του Πέλοπα. Ο Σκίρων είχε το λημέρι του στον γκρεμό που είχε το όνομά του, τις λεγόμενες Σκιρωνίδες πέτρες, τη σημερινή «Κακιά Σκάλα». Παραμόνευε στον δρόμο Αθηνών-Πελοποννήσου και όταν περνούσε από εκεί μοναχικός ταξιδιώτης, τον λήστευε, τον αιχμαλώτιζε και τον βασάνιζε. Συνήθως ο Σκίρων υποχρέωνε τον αιχμάλωτό του να του πλύνει τα πόδια στην άκρη του γκρεμού, και την ώρα που αυτός ήταν απασχολημένος, του έδινε μια κλοτσιά και τον έριχνε από τον γκρεμό στη θάλασσα. Εκεί έβγαινε μια τεράστια χελώνα και έτρωγε τα κομμάτια του.
Ο ήρωας Θησέας σκότωσε τον Σκίρωνα είτε κατά το πρώτο του ταξίδι από την Τροιζήνα προς την Αθήνα, είτε αργότερα, όταν, βασιλιάς πια της Αθήνας, εξεστράτευσε κατά της Ελευσίνας. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Σκίρωνας ήταν γιος του Κανήθου και της Ηνιόχης, κόρης του Πιτθέα και αδελφής της Αίθρας, της μητέρας του Θησέα. Επομένως ο Σκίρων και ο Θησέας ήταν πρώτα εξαδέλφια από τις μητέρες τους.
Η άλλη άποψη
Οι αρχαίοι ιστορικοί των Μεγάρων υπεστήριζαν ότι όλα αυτά ήταν γελοίες συκοφαντίες, και ότι ο Σκίρων όχι μόνο δεν ήταν ληστής, αλλά ήταν ευεργέτης ήρωας της περιοχής, και μάλιστα από πολύ καλή οικογένεια, γιος του βασιλιά των Μεγάρων Πύλαντα. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ο Σκίρων παντρεύτηκε τη Χαρικλώ, κόρη του Κυχρέως και εγγονή του θεού Ποσειδώνα. Από τον γάμο αυτό γεννήθηκε η Ενδηίδα, η μητέρα του Τελαμώνα και του Πηλέα.
Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Σκίρων πήρε ως σύζυγό του μία από τις κόρες του Αθηναίου βασιλιά Πανδίονα, όταν αυτός ήταν εξόριστος στα Μέγαρα. Ο Σκίρωνας μάλωσε με τον Νίσο όταν αυτός μετά τον θάνατο του Πανδίονα κατέλαβε τον θρόνο των Μεγάρων. Τελικώς ζήτησαν τη διαιτησία του Αιακού, ο οποίος επεδίκασε στον Νίσο τη βασιλεία και στον Σκίρωνα έδωσε τη διοίκηση του στρατού.
Πηγές
Σκιρωνας Κατηγορία:Άθλοι του Θησέα
Γιάτσεκ Καζιμιέρσκι
Ο Γιάτσεκ Καζιμιέρσκι (Jacek Paweł Kazimierski) είναι Πολωνός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα και νυν προπονητής τερματοφυλάκων στην Εθνική Πολωνίας.
Καριέρα
Ο Καζιμιέρσκι γεννήθηκε στη Βαρσοβία,στις 17 Αυγούστου του 1959 και ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από την Αγκρίκολα Βαρσοβίας.Το 1978 πραγματοποίησε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του με τη μεταγραφή του στη Λέγκια Βαρσοβίας.Οι εξαιρετικές του εμφανίσεις είχαν ως αποτέλεσμα την κλήση του στην Εθνική Πολωνίας με τη φανέλα της οποίας πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στις 25 Ιανουαρίου του 1981 στο Τόκυο σε φιλική αναμέτρηση με την Ιαπωνία.
Το καλοκαίρι του 1987 και έπειτα από 9 χρόνια και 225 συμμετοχές με τη φανέλα της Λέγκια μεταγράφηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα και συγκεκριμένα στον πρωταθλητή της προηγούμενης σεζόν Ολυμπιακό. Αν και κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας έδειξε καλά δείγματα γραφής η πορεία του στο πρωτάθλημα δεν ήταν ανάλογη καθώς προέβη σε μια σειρά απογοητευτικών εμφανίσεων με αποκορύφωμα την εμφάνισή του στην εκτός έδρας ήττα με 4-1 από τον ΠΑΟ στις 8 Νοεμβρίου του 1987 στο ΟΑΚΑ,που είχε ως επακόλουθο την αποχώρησή του από την ομάδα του Πειραιά τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους έπειτα από μόλις 7 συμμετοχές με την ερυθρόλευκη φανέλα. Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η βελγική Γάνδη όπου και κρέμασε τα γάντια του το 1991.
Ο Καζιμιέρσκι ήταν 23 φορές διεθνής με την Εθνική Πολωνίας και συμμετείχε μάλιστα στις αποστολές για τα Μουντιάλ του 1982 (όπου η Πολωνία κατέκτησε την 3η θέση) και του 1986.
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
1762 Ράσελ
Ο Ράσελ (Russell) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1953 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Χένρυ Νόρις Ράσελ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Ράσελ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρασελ
Αισχύλος
Ο Αισχύλος (Ελευσίνα Ιπποθοωντίδας, Αρχαία Αθήνα, 525 ή 524 π.Χ. - Γέλα, Μεγάλη Ελλάδα, 456 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας τραγωδός. Μαζί με τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη, είναι οι μοναδικοί τραγικοί ποιητές των οποίων έχουν σωθεί ολοκληρωμένα έργα.
Βίος
μικρογραφία|Προτομή του Αισχύλου έξω από τον [[Εθνικός Κήπος|Εθνικό Κήπο]] Ήταν γόνος του ευγενούς γαιοκτήμονα Ευφορίωνα, του γένους των Κοδριδών, ενώ παρουσιάστηκε νωρίς στους δραματικούς αγώνες, κατά την 70η Ολυμπιάδα (499/496 π.Χ.), όταν διαγωνίσθηκε εναντίον των δραματικών ποιητών Πρατίνα και του Χοιρίλου.
Ήταν Αθηναίος πολίτης που μετείχε στις μάχες κατά των Περσών, ενώ είχε και δυο αδέλφια, που επίσης πολέμησαν στη μάχη του Μαραθώνα, τον Αμυνία και τον Κυναίγειρο. Ο τελευταίος μάλιστα πέθανε στον Μαραθώνα στη προσπάθεια του να κρατήσει με τα χέρια του, καθώς ήταν χειροδύναμος και πιθανότατα παλαιστής, ένα πλοίο των Περσών πριν βγει στα ανοιχτά. Αυτή η συμμετοχή του απηχεί στον θεατρικό και ποιητικό στίβο αυτή ακριβώς την ιστορική στιγμή της πόλεως, την ερμηνεύει ιδεολογικά, πολιτικά και φιλοσοφικά και ερμηνεύεται από αυτήν.
Στο έργο του συμπυκνώνεται η έννοια του δικαίου, καθώς και η συνείδηση του ποιητή ως μαχόμενου πολίτη. Σύμφωνα με τον Τζ. Τόμσον, ο Αισχύλος ήταν οπαδός του Πυθαγόρα και τα δράματα του είναι γεμάτα πυθαγόρειες ιδέες. Ο ίδιος θεωρούσε ως το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής του τη συμμετοχή του στη μάχη του Μαραθώνα, στη ναυμαχία του Αρτεμισίου και στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Όλα τα προηγούμενα πρέπει να εξετάζονται μαζί με την πιθανή συμμετοχή του στα Ελευσίνια Μυστήρια, στη λατρεία της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Στην ακμή της ζωής του ταξίδεψε στη Σικελία, στην αυλή του τυράννου Ιέρωνα, ενός ισχυρού άρχοντα που καλούσε μεγάλους καλλιτέχνες της εποχής του στις Συρακούσες. Εκεί πιθανολογείται ότι παρουσίασε για δεύτερη φορά τους Πέρσες. Ταξίδεψε και δεύτερη φορά στη Σικελία πιθανώς εξαιτίας της διαφωνίας του με το αθηναϊκό κοινό - όπως παρουσιάζεται σε ένα χωρίο στους Βατράχους του Αριστοφάνη.
Πέθανε στη Γέλα το 456/455 π.Χ. σε δεύτερη επίσκεψή του. Ο Κλαύδιος Αιλιανός, συγγραφέας του 2ου αιώνα μ.Χ., στο βιβλίο του Περί ζώων ιδιότητος αναφέρει ότι σκοτώθηκε όταν έπεσε στο κεφάλι του μία χελώνα, την οποία είχε ρίξει από ψηλά ένας αετός, προκειμένου να σπάσει το καβούκι της και μετά να τη φάει, θεωρώντας ότι το άτριχος κεφάλι του Αισχύλου ήταν πέτρα. Οι Αθηναίοι εξασφάλισαν την υστεροφημία του μεγάλου δραματικού ποιητή, ψηφίζοντας νόμο σύμφωνα με τον οποίο επιτρεπόταν όποιος ήθελε να συμμετάσχει στον διαγωνισμό με έργα του Αισχύλου. Οι δύο γιοι του, Ευαίων και Ευφορίων, έγραψαν επίσης τραγωδίες, όπως και ο Φιλοκλής, γιος της αδελφής του. Ο Ευφορίων φέρεται ότι νίκησε μάλιστα και τον πατέρα του και τον Σοφοκλή στους δραματικούς αγώνες. Είναι γνωστοί 79 τίτλοι έργων του, από τα οποία σώζονται σήμερα επτά ολόκληρα και 400 αποσπάσματα και σπαράγματα από τα υπόλοιπα.
Στον τάφο του στήθηκε ένα επίγραμμα (κατά πάσα πιθανότητα από συγγενείς/φίλους βάσει του χαρακτήρα του και των ιδεών που πρέσβευε) που έγραφε:
Στα νεότερα ελληνικά:
Επίσης δύο επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας(VII 255 και X 110) αποδίδονται στον Αισχύλο. Ένα από αυτά βρίσκεται και στην Ανθολογία του Πλανούδη.
Δραματικοί αγώνες
Από τα επιγραφικά στοιχεία που διαθέτουμε η πρώτη του νίκη στους δραματικούς αγώνες των Μεγάλων Διονυσίων σημειώνεται το 484 π.Χ. και την ακολούθησαν άλλες 12. Στο λεξικό Σούδα αναφέρονται 28 νίκες, γεγονός που οδηγεί στην υπόθεση ότι έργα του κέρδισαν την πρώτη θέση και μετά θάνατον, εφόσον βέβαια ο αριθμός 28 μας έχει παραδοθεί σωστά. Το 472 π.Χ. πήρε την νίκη στην Αθήνα με το έργο του Πέρσες. Το 468 π.Χ. διαγωνίσθηκε με τον Σοφοκλή και πήρε τη δεύτερη θέση, αλλά τον επόμενο χρόνο (467 π.Χ.) νίκησε με τη Θηβαϊκή τριλογία και το 458 π.Χ. με την Ορέστεια.
Καινοτομίες
Η αισχυλική δραματουργία εξελίσσεται από τα πρώιμα στα ωριμότερα σωζόμενα έργα του. Οι καινοτομίες που εφήρμοσε θα μπορούσαν να συνοψισθούν ως εξής:
Όλες αυτές οι διαφοροποιήσεις από την πρώιμη γραφή του οδήγησαν στην τελική ποιητική του περίοδο, η οποία αποτυπώνεται στη μνημειώδη Ορέστεια.
Έργα
Το έργο Προμηθεύς Δεσμώτης αμφισβητείται ότι είναι του Αισχύλου, και ενδεχομένως να ανήκει στον γιο του τον Ευφορίωνα. Τα έργα του επηρέασαν ανθρώπους της λογοτεχνίας και της πολιτικής. Μέσα σε αυτούς ήτανε ο Βίκτωρ Ουγκό, ο Λόρδος Βύρων, ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε και ο Καρλ Μαρξ.
Τοφούκου-τζι
Ιστορία
Ο ναός ιδρύθηκε το 1236 από τον Μιτσίιε Κουτζό (九条道家) (1192–1252), ο οποίος ήθελε να κατασκευάσει στο Κιότο έναν βουδιστικό ναό ισοδύναμο σε μεγαλείο με τους βουδιστικούς ναούς Τοντάι-τζι και Κοφούκου-τζι στη Νάρα. Οι εργασίες κατασκευής των κτηρίων του ναού Τοφούκου-τζι διήρκεσαν πάνω από 30 έτη. Τα διάφορα κτίσματα του ναού καταστράφηκαν αρκετές φορές στο πέρασμα των αιώνων και έγινε ανακατασκευή τους. Στον ναό τοποθετήθηκε ένα άγαλμα του Βούδα ύψους 15 μέτρων. Η αίθουσα, όπου θα στεγαζόταν το άγαλμα του Βούδα, ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1239 και ολοκληρώθηκε το 1255. Το άγαλμα καταστράφηκε το 1319 λόγω πυρκαγιάς. Έγινε ανακατασκευή του τον 14ο αιώνα και καταστράφηκε ξανά το 1881 λόγω φωτιάς. Εξαιτίας της φωτιάς του 1881 καταστράφηκαν αρκετά κτήρια του ναού μεταξύ των οποίων είναι το Μπουτσουντέ, το Χότζο, το Χάττο και το Κούρι. Αυτά τα κτήρια κατασκευάστηκαν ξανά κατά την περίοδο Μεϊτζί ενώ άλλα κτήρια όπως η πύλη Σάνμον, το Τόσου (τουαλέτα), το Γιοκουσίτσου (λουτρό) και το Ζέντο (αίθουσα διαλογισμού) δεν κάηκαν και έχουν ανακηρυχθεί ως εθνικοί θησαυροί. Το Τοφούκου-τζι διατηρήθηκε και ενισχύθηκε από σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες, όπως ο Ασικάγκα Γιοσιμότσι, ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, οι οποίοι τον κατέστησαν ως τον μεγαλύτερο ναό του Ζεν βουδισμού στο Κιότο. Το Τοφούκου-τζι το επισκέπτονται ιδιαίτερα το Φθινόπωρο λόγω της εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς του κήπου, που έχει έκταση πάνω από 2000 τ.μ. Οι επισκέπτες πρέπει να πληρώσουν εισιτήριο, για να πάνε στη γέφυρα Τσουτέν-κυο (通天橋), που συνδέει την αίθουσα Χόντο με την αίθουσα Καϊσάντο, απ' όπου μπορούν να δουν καλύτερα τον κήπο. Το Καϊσάντο και οι κήποι του ανακατασκευάστηκαν κατά την περίοδο Έντο.
Αρχιτεκτονική
Το Τοφούκου-τζι αποτελείται από ένα σύμπλεγμα κτηρίων. Υπάρχουν 25 μικρότεροι ναοί, που βρίσκονται βόρεια, νότια και δυτικά του ναού Τοφούκου-τζι. Στα βόρεια του κυρίως ναού υπάρχει μία κοιλάδα στην οποία βρίσκονται τρεις γέφυρες (Γκουάν-κυο, Τσουτέν-κυο, και Ενγκετσού-κυο).
Πύλη Σάνμον
Η Πύλη Σάνμον, η οποία έχει ανακηρυχθεί εθνικός θησαυρός από το 1952, είναι διώροφη, έχει 22 μέτρα ύψος και έχει τρεις εισόδους. Είναι η παλαιότερη Σάνμον Πύλη Ζεν βουδιστικού ναού στην Ιαπωνία, που έχει διασωθεί. Η αρχική Πύλη κάηκε και ανακατασκευάστηκε το 1425. Το 1969 έγινε μία μεγάλη συντήρηση στην πύλη, που διήρκεσε μέχρι το 1978 και κόστισε 2,5 εκατομμύρια δολάρια. Στον επάνω όροφο υπάρχουν τα αγάλματα του Βούδα και δεκαέξι βουδιστών μοναχών, που λέγεται ότι κατασκευάστηκαν από τον μοναχό Τέιτσο.
Χόντο
Πίσω από την πύλη βρίσκεται το Χόντο (η κύρια αίθουσα), η οποία ανακατασκευάστηκε το 1934, επειδή είχε καταστραφεί το 1881 από φωτιά. Η ανακατασκευή ξεκίνησε το 1917 και ολοκληρώθηκε το 1934. Το κτήριο έχει ύψος 25,5 μέτρα και πρόσοψη 41,4 μέτρα. Το άγαλμα του Βούδα, που υπάρχει στο κτήριο, έχει μεταφερθεί εκεί από τον ναό Μαντζού-τζι μετά τη φωτιά του 1881.
Χότζο
Το Χότζο, που αποτελεί την κατοικία του ηγούμενου του μοναστηριού, ιδρύθηκε το 1235 και ανακατασκευάστηκε το 1890. Ιδιαίτερα φημισμένοι είναι οι κήποι του Χότζο, που σχεδιάστηκαν το 1939 από τον αρχιτέκτονα και σχεδιαστή κήπων Μιρέι Σιγκεμόρι. Δημιούργησε τέσσερις διαφορετικούς κήπους, έναν για κάθε πλευρά του κύριου ναού. Ο ανατολικός κήπος αποτελείται από επτά κυλινδρικές πέτρες, που αντιπροσωπεύουν τα κύρια αστέρια της Μεγάλης Άρκτου. Αυτές οι πέτρες είχαν χρησιμοποιηθεί αρχικά ως θεμέλιοι λίθοι σε άλλο σημείο του ναού. Ο νότιος κήπος ο πιο περίπλοκος κήπος από τους τέσσερεις. Αποτελείται από τέσσερεις βράχους, που συμβολίζουν τέσσερα νησιά (Εϊτζού, Χοράι, Κοριό, Χότζο) και πέντε ιερά βουνά, που καλύπτονται με βρύα. Η άμμος του κήπου συμβολίζει τις οκτώ άγριες θάλασσες. Ο βόρειος κήπος αποτελείται από ένα καρό σχέδιο με τετράγωνες πέτρες και βρύα. Συμβολίζει την αντίληψη ότι ο βουδισμός εξαπλώθηκε από την Ινδία στην Ανατολική Ασία. Τα καρό σχέδια, που καλύπτονται από βρύα, σταδιακά εξασθενούν και δημιουργείται μία περιοχή του κήπου μόνο με πράσινα βρύα. Τέλος, ο δυτικός κήπος αποτελείται βρύα και περιποιημένους θάμνους αζαλέας. Για να επισκεφτεί κανείς το Χότζο και τους κήπους πρέπει να πληρώσει εισιτήριο.
Παραπομπές
κατηγορία: Ιαπωνική θρησκεία κατηγορία: Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία: Αξιοθέατα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί
Εβλιγιά Τσελεμπή
Ο Εβλιγιά Τσελεμπή (τουρκ. Evliya Çelebi, αραβ. اوليا چلبي, Μ25 Μαρτίου 1611 - περίπου 1682 ) ήταν Τούρκος χρονογράφος και περιηγητής.
Βιογραφία
Εικάζεται πως το όνομα Εβλιγιά είναι ψευδώνυμο που υιοθέτησε προς τιμή του δασκάλου του Εβλιγιά Μεχμέτ Εφέντη, του οποίου υπήρξε «πνευματικό τέκνο», αν και στο έργο του ο ίδιος δεν κάνει καμία σχετική αναφορά. Γεννήθηκε το 1611 στη συνοικία Ουνκαπάν της Κωνσταντινούπολης. Όσα παραδίδει ο ίδιος σχετικά με την καταγωγή του πατέρα του είναι αντιφατικά και σε ορισμένες περιπτώσεις απίθανα. Θεωρείται πιθανό πως η οικογένεια του πατέρα του καταγόταν από την Κιουτάχεια και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη μετά την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς. Ο πατέρας του ήταν χειροτέχνης κοσμημάτων στην Αυλή του Σουλτάνου. Η μητέρα του καταγόταν από τον Καύκασο και κατά τον Εβλιγιά Τσελεμπή ήταν συγγενής του Μελέκ Αχμέντ Πασά χωρίς να είναι σαφές το είδος της συγγένειάς του, πιθανώς αδελφός της. Ο ίδιος παραδίδει ακόμα πως είχε έναν αδελφό και μία αδελφή. Για επτά χρόνια ήταν μαθητής στο μεντρεσέ του Χαμίντ Εφέντη στην Κωνσταντινούπολη και εκπαιδεύτηκε ακόμα ως αφηγητής του Κορανίου. Το 1636 διακρίθηκε με μία αφήγησή του κατά τη διάρκεια του «Λεϊλάτ αλ καντρ» («Νύχτα του Πεπρωμένου») και παρουσιάστηκε από τον σιλαχντάρ Μεχμέντ Αχμέντ Αγά ενώπιον του σουλτάνου, ο οποίος έδωσε εντολή να γίνει δεκτός στο παλάτι. Εκεί εκπαιδεύτηκε στην καλλιγραφία, στη μουσική και στην αραβική γραμματική.
Seyahatnâme - «Βιβλίο των ταξιδιών»
Αφού περιηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγραψε λεπτομερώς για κτίρια, αγορές, ήθη, έθιμα και πολιτισμό, από το 1640 μέχρι το 1676 ξεκίνησε τις περιηγήσεις του εκτός της Πόλης. Οι γραπτές του εντυπώσεις συγκεντρώθηκαν σε ένα δεκάτομο έργο, το «Seyahatnâme» (Σεγιαχατναμέ - «Βιβλίο των ταξιδιών») ή σύμφωνα με το χειρόγραφο της Βιέννης Tarikh-i Seyyah («Χρονικό του περιηγητή»). Εκεί περιλαμβάνονται εντυπώσεις από ταξίδια του στον ελλαδικό χώρο, τη Βαλκανική, την Αυστρία, τη Βόρειο Αφρική, την Ανατολία, την Περσία και το Κάιρο. Χρησιμοποιεί την καθομιλουμένη γλώσσα της εποχής.
Η Καγιά Σουλτάν ήταν Οθωμανή Πριγκίπισσα,κόρη του Σουλτάνου Μουράτ Δ' και της Χασεκί Αϊσέ Σουλτάν και ανιψιά του Σουλτάνου Ιμπραήμ Α'.Ήταν εγγονή του Σουλτάνου Αχμέτ Α' και της Μαχπεϊκέρ Κιοσέμ Σουλτάν.
Αξιολόγηση του έργου του
Το έργο του Τσελεμπή τοποθετείται σε ένα είδος ελαφρύτερης λογοτεχνίας που πρωταρχικός σκοπός της δεν είναι η ιστορική αλήθεια. Παρόλο που πολλές φορές αναφέρεται διεξοδικά και με ακρίβεια, ειδικά στα γεγονότα στα οποία ήταν παρών, άλλες φορές αναμιγνύει μύθους με ιστορικά γεγονότα. Προσπαθεί να παρουσιάσει το έργο του με λογοτεχνικό τρόπο και γι' αυτό τοποθετεί πολλές φορές τον εαυτό του παρόντα σε γεγονότα. . Στην εποχή του, το «Βιβλίο των ταξιδιών» εθεωρείτο καλή ψυχαγωγία για τις γυναίκες του χαρεμιού. Αντίθετα με την πρακτική των μεγάλων φιλολόγων της εποχής, ο Τσελεμπή έγραφε σε γλώσσα απλή, χρησιμοποιώντας επίσης τοπικές εκφράσεις, ενίοτε γλαφυρές. Ορισμένες αφηγήσεις του θεωρούνται φανταστικές ή είναι βασισμένες σε άλλες πηγές. Χρησιμοποιώντας την φαντασία του περιέγραψε χώρες τις οποίες ποτέ δεν επισκέφτηκε. Οι μελετητές του έργου του μπορούν σήμερα να ξεχωρίσουν το ψεύτικο από το αληθινό, έτσι το δεκάτομο έργο του παραμένει πολύτιμο για τις εκτενείς πληροφορίες που παρέχει γύρω από την κατάσταση που βρίσκονταν οι πόλεις και τα χωριά κατά την εποχή εκείνη, την ιστορία, τον πολιτισμό και τη γεωγραφία τους. Στο πρώτο τόμο του «Seyahatnâme» γίνεται περιγραφή της Κωνσταντινούπολης και θεωρείται από τους μελετητές καλή πηγή για να γνωρίσει κάποιος την οθωμανική πρωτεύουσα του 17ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανοί περιηγητές Κατηγορία:Χρονογράφοι
Ίππος (σκάκι)
Ο ίππος (Ι, ♘♞), που συχνά λέγεται και άλογο ή ιππότης, είναι ένα από τα κομμάτια στο σκάκι. Λιγότερο ισχυρός από τον πύργο, αλλά ανάλογης ισχύος με τον αξιωματικό (ο ίππος και ο αξιωματικός χαρακτηρίζονται και ελαφριά κομμάτια). Κάθε παρτίδα σκακιού ξεκινά με τους παίκτες να έχουν δύο ίππους δίπλα στους πύργους τους (στα τετράγωνα β1 και η1 για τα λευκά και στα τετράγωνα β8 και η8 για τα μαύρα).
Κινήσεις
Η κίνησή του μοιάζει με κεφαλαίο Γ και φαίνεται στο διάγραμμα δεξιά. Αντίθετα με τα υπόλοιπα κομμάτια όμως, δεν εμποδίζεται από άλλα κομμάτια που βρίσκονται στον δρόμο του και μπορεί να υπερπηδάει πάνω από αυτά. Όπως όλα τα κομμάτια, δεν μπορεί να κινηθεί σε τετράγωνο όπου βρίσκεται κομμάτι ίδιου χρώματος, αλλά μπορεί να κινηθεί σε τετράγωνο εχθρικού κομματιού απομακρύνοντάς το από τη σκακιέρα.
Τακτικές
Η συμβατική αξία του ίππου είναι 3 πιόνια. Θεωρείται έτσι πιο αδύνατος από τον πύργο, αλλά συχνά ανταλλάσσεται με τον αξιωματικό σαν ίσης αξίας κομμάτι.
Ο ίππος είναι ιδιαιτέρως ισχυρότερος όταν είναι τοποθετημένος κοντά στο κέντρο. Αυτό συμβαίνει για δυο λόγους. Ο ένας είναι ότι κοντά στο κέντρο της σκακιέρας ελέγχει 8 τετράγωνα, ενώ στην άκρη μόνο 4 και στην γωνία της σκακιέρας μόνο 2. Αυτό μειώνει την ισχύ του, αλλά και τον παγιδεύει ευκολότερα. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι, αντίθετα με τα άλλα κομμάτια, για να διανύσει αποστάσεις στη σκακιέρα χρειάζεται αρκετές κινήσεις. Ένας ίππος στο κέντρο μπορεί γρήγορα να βρεθεί σε όποια περιοχή της σκακιέρας χρειάζεται, αλλά ένας ίππος στην άκρη είναι ανίσχυρος να βοηθήσει την μάχη που γίνεται στην άλλη άκρη της σκακιέρας.
Ο παράξενος χαρακτήρας της κίνησης του ίππου, τού δίνει το πλεονέκτημα να απειλεί τα άλλα κομμάτια, ακόμα και την βασίλισσα, χωρίς να απειλείται από αυτά. Έχοντας την δυνατότητα να απειλεί έτσι οκτώ διαφορετικές θέσεις χωρίς να εμποδίζεται από την ύπαρξη κομματιών ή πιονιών στα διπλανά του τετράγωνα, είναι ιδανικός για παιχνίδι τακτικής, ιδιαιτέρως για διπλά χτυπήματα (διπλές απειλές) - στη σκακιστική γλώσσα η κίνηση αυτή ονομάζεται συχνά πιρούνι. Ο ίππος θεωρείται ισχυρότερος στην αρχή του παιχνιδιού όπου αυτού του είδους το τακτικό παιχνίδι είναι πιο πρόσφορο. Μάλιστα συνήθως είναι το πρώτο κομμάτι που αναπτύσσεται στο άνοιγμα (κυρίως οι αποκαλούμενες κλειστές Ινδικές άμυνες). Καθώς αδειάζει η σκακιέρα, μειώνονται οι δυνατότητες τακτικών απειλών, αλλά και χάνει την αξία της η δυνατότητα να υπερπηδά κομμάτια και πιόνια. Αν και γενικά μειονεκτεί του αξιωματικού στο φινάλε, διατηρεί το πλεονέκτημα να έχει πρόσβαση σε όλα τα τετράγωνα της σκακιέρας (ενώ ο αξιωματικός ελέγχει μόνο τα μισά τετράγωνα, αυτά του ίδιου χρώματος με αυτόν) και είναι ισχυρότερος αν τα πιόνια περιορίζονται στη μία πτέρυγα της σκακιέρας ή αν υπάρχουν πολλά πιόνια που εγκλωβίζουν τις διαγώνιες στους αξιωματικούς.
Συνηθισμένος στρατηγικός στόχος, είναι η τοποθέτησή του σε μια τρύπα της εχθρικής παράταξης (τρύπες είναι τα τετράγωνα που δεν μπορούν να απειληθούν από πιόνια).
Στάικος
Με το όνομα ή επώνυμο Στάικος αναφέρονται οι αγωνιστές της Επανάστασης του 1821:
και οι:
Ισραηλινό Εργατικό Κόμμα
Το Ισραηλινό Εργατικό Κόμμα (εβρ. מפלגת העבודה הישראלית), περισσότερο γνωστό ως ΧαΑβόντα (εβρ. הָעֲבוֹדָה) είναι ένα ισραηλινό σοσιαλδημοκρατικό και σιωνιστικό πολιτικό κόμμα. Το κόμμα είναι μέλος της Προοδευτικής Συμμαχίας και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ενώ είναι και παρατηρητής στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1968 ύστερα από τη συγχώνευση των κομμάτων Μαπάι, Αχντούτ ΧαΑβόντα και Ράφι. Μέχρι το 1977, όλοι οι πρωθυπουργοί του Ισραήλ ήταν προσκείμενοι στο εργατικό κίνημα. Ύστερα από μία διάσπαση στο κόμμα, που οδήγησε στην ίδρυση του κόμματος Ανεξαρτησία, η Σέλι Γιαχίμοβιτς εξελέγη πρόεδρος του κόμματος, ενώ το 2013 εξελέγη στη θέση αυτή ο Ισαάκ Χέρτσογκ.
Το κόμμα είναι συνδεδεμένο με την στήριξη της Ειρηνευτικής διαδικασίας Ισραήλ-Παλαιστίνης, πραγματιστικής εξωτερικής πολιτικής και σοσιαλδημοκρατικών οικονομικών πολιτικών.
Παραπομπές
Εργατικο Κομμα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα Κατηγορία:Σιωνιστικά κόμματα στο Ισραήλ
Το γράμμα
Το γράμμα (αγγλ. The Letter) είναι ταινία φιλμ νουάρ, παραγωγής 1940 σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ. Πρόκειται για μεταφορά του θεατρικού έργου του Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ, το οποίο είχε ήδη μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη το 1929 με πρωταγωνίστρια την Τζιν Ιγκλς. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι η Μπέτι Ντέιβις, ο Χέρμπερτ Μάρσαλ και ο Τζέιμς Στίβενσον. Η ταινία προτάθηκε για 7 βραβεία όσκαρ, χωρίς να κερδίσει κανένα.
Πλοκή
Στην αποικιοκρατούμενη Μαλαισία, στις αρχές του 20ου αιώνα, η Λέσλι Κρόσμπι, σύζυγος ενός διαχειριστή φυτείας, σκοτώνει εν ψυχρώ έναν άνδρα, τον Τζεφ Χάμοντ, με τον οποίο παλιότερα συνδέονταν με φιλία. Ο σύζυγός της, Ρόμπερτ (Χέρμπερτ Μάρσαλ), πληροφορείται για το γεγονός κι επιστρέφει στο σπίτι, μαζί με ένα δικηγόρο και φίλο του ζεύγους, τον Χάουαρντ Τζόις (Τζέιμς Στίβενσον). Η Λέσλι παραδέχεται το έγκλημά της κι επικαλείται αυτοάμυνα, καθώς το θύμα είχε προσπαθήσει να τη βιάσει. Με αρκετά ψύχραιμο τρόπο λοιπόν αφηγείται όλο το συμβάν στις αρχές και φυλακίζεται μέχρι να δικαστεί. Όλοι είναι σίγουροι για την αθωότητα της κι η δίκη θεωρείται μια τυπική διαδικασία. Μερικές μέρες πριν τη δίκη, ο δικηγόρος της Λέσλι ενημερώνεται για την ύπαρξη ενός γράμματος, που έστειλε η Λέσλι προς το Χάμοντ την ημέρα του φονικού. Η αποκάλυψη του περιεχομένου αυτού του γράμματος, το οποίο βρίσκεται στην κατοχή της χήρας του Χάμοντ, πρόκειται να δώσει άλλη τροπή στην υπόθεση. Μετά την ανακάλυψη της ύπαρξης αυτού του πειστηρίου, ο Χάουαρντ σπεύδει να αντιμετωπίσει τη Λέσλι, η οποία παραδέχεται ότι έγραψε το γράμμα και τον παρασύρει να κάνει μια πράξη που έρχεται ενάντια στις αρχές του.
Διανομή
200px|thumb|right|Η Μπέτι Ντέιβις σε σκηνή της ταινίας
Πληροφορίες
Πρόκειται για τη δεύτερη μεταφορά του θεατρικού έργου του Σόμερσετ Μομ συγγραφέα των έργων Στην κόψη του ξυραφιού και Ανθρώπινη δουλεία. Η πρώτη μεταφορά ήταν του 1929 κι είχε χαρίσει στην πρωταγωνίστρια του Τζιν Ιγκλς, μιά υποψηφιότητα για όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Ο Χέρμπερτ Μάρσαλ που εδώ υποδύεται το σύζυγο της ηρωίδας στη μεταφορά του 1927 υποδυόταν τον εραστή. Πρόκειται επίσης για τη δεύτερη φορά που η Ντέιβις υποδύθηκε ηρωίδα του Μομ, η πρώτη ήταν με την ταινία Ανθρώπινη Δουλεία (Of Human Bondage) του 1934 που της χάρισε την πρώτη της υποψηφιότητα για όσκαρ.
Η ταινία σηματοδότησε τη δεύτερη συνεργασία της Ντέιβις με το Γουίλιαμ Γουάιλερ. Οι δυο τους συνεργάστηκαν συνολικά τρεις φορές, πρώτη φορά για την ταινία Ζέζεμπελ (Jezebel, 1938) και Το γράμμα ακολούθησε η ταινία Οι μικρές αλεπούδες (The Little Foxes, 1941). Η Ντέιβις, η οποία κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της Ζέζεμπελ είχε συνάψει ερωτική σχέση με το Γουάιλερ, διαφώνησε με το σκηνοθέτη, καθώς δε συμφωνούσε με τον τρόπο που της υπέδειξε να ερμηνεύσει μια σκηνή της ταινίας. Η Ντέιβις αποχώρησε από τα γυρίσματα, αλλά τελικά επέστρεψε και συμβιβάστηκε. Παρόλα αυτά συνέχισε να υποστηρίζει για πολλά χρόνια, ότι η δική της εκδοχή ήταν η σωστή.
Το αρχικό σενάριο της ταινίας είχε απορριφθεί από τον κώδικα Χέιζ, καθώς η ταινία πραγματεύεται τη μοιχεία και το έγκλημα που μένει ατιμώρητο. Γι' αυτό το λόγο ο σεναριογράφος Χάουαρντ Κοχ κι ο σκηνοθέτης Γουίλιαμ Γουάιλερ χρησιμοποίησαν διάφορα τεχνάσματα, ώστε η ταινία να μην υποστεί λογοκρισία. Ο Τζέιμς Στίβενσον που ανέλαβε στο ρόλο του έντιμου δικηγόρου, που άθελά του γίνεται υποχείριο της Ντέιβις, ήταν η πρώτη επιλογή για το ρόλο. Κάποια στιγμή ο Τζακ Γουόρνερ άλλαξε γνώμη και θέλησε να προσλάβει κάποιον άλλο. Ο Γουάιλερ πήρε τότε το μέρος του Στίβενσον, ο οποίος όχι μόνο παρέμεινε στο καστ, αλλά κέρδισε και μια υποψηφιότητα για όσκαρ Β' ανδρικού ρόλου. Έχασε όμως από τον Γουόλτερ Μπρέναν για την ταινία Ο κατακτητής της Δύσης (The Westerner, 1940) επίσης του Γουάιλερ.
Βραβεία Όσκαρ
Η ταινία προτάθηκε για 7 όσκαρ χωρίς να κερδίσει κάποιο όμως, η Ντέιβις, που εδώ λάμπει με μιά απ'τις καλύτερες ερμηνείες της καρίερας της, έχασε το όσκαρ από την Τζίντζερ Ρότζερς για την ταινία Το Δράμα μιας Γυναίκας (Kitty Foyle), ο Γουάιλερ υποψήφιος για τη σκηνοθεσία της ταινίας, έχασε από τον Τζον Φορντ για Τα Σταφύλια της Οργής (The Grapes of Wrath) κι η ταινία έχασε, στην κατηγορία καλύτερη ταινία, από το αριστούργημα του Άλφρεντ Χίτσκοκ Ρεβέκκα (Rebecca). Η Ντέιβις έλαβε την πέμπτη της υποψηφιότητα για το όσκαρ και τρίτη συνεχόμενη και τη βραδιά της τελετής ο παρουσιαστής, Μπομπ Χόουπ, είπε αναφερόμενος σε εκείνη: "Η Μπέτι Ντέιβις έρχεται κάθε χρονιά εδώ για ένα φλυτζάνι καφέ κι ακόμα ένα όσκαρ".
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1940 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαξ Στάινερ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χαλ Ουόλις Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Σκύθης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σκύθης είναι γνωστός ένας γιος του Ηρακλή και της Εχίδνης, η οποία καταγόταν από τη Σκυθία. Αμφιθαλή αδέλφια του Σκύθη ήταν ο Αγάθυρσος και ο Γελωνός (οι τρεις τους ήταν τρίδυμα). Φεύγοντας από τη Σκυθία, ο Ηρακλής άφησε το τόξο του και την εντολή να γίνει βασιλιάς στη χώρα εκείνος, που θα μπορούσε να τεντώσει το τόξο του. Τον άθλο αυτό, να τεντώσει δηλαδή το τόξο του Ηρακλή, κατόρθωσε μόνο ο Σκύθης, ο οποίος και έγινε βασιλιάς και επώνυμος ήρωας της Σκυθίας, έδωσε δηλαδή το όνομά του στη χώρα.
Πηγές
Σκυθης Σκυθης Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Σκυθών
Νίκος Χατζηβρέττας
Ο Νίκος Χατζηβρέττας (Θεσσαλονίκη, 26 Μαΐου 1977) είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,97 μέτρα και αγωνιζόταν ως Σούτινγκ γκαρντ και Σμολ φόργουορντ. Υπήρξε Πρωταθλητής Ευρώπης (2005) και Δευτεραθλητής Κόσμου (2006) με την Εθνική Ελλάδος και είναι κάτοχος μεταξύ άλλων, δυο Τριπλ Κράουν (2007, 2009) με τον Παναθηναϊκό.