cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κολομβία
Ανακάλυψη, κατάκτηση και αποικισμός από τους Ισπανούς
Ισπανοί εξερευνητές έφτασαν στις νότιες ακτές της Καραϊβικής το 1499 με αρχηγό τον Ροδρίγο ντε Μπαστίδας. Ο Χριστόφορος Κολόμβος παρέπλευσε την Καραϊβική το 1502. Το 1508, ο Βάσκο Νούνιες ντε Μπαλμπόα ξεκίνησε την κατάκτηση των περιοχών της Ουραμπά. Το 1513, ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στον Ειρηνικό ωκεανό, τον οποίο και αποκάλεσε Μαρ ντελ Σουρ Θάλασσα του Νότου), ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στους Ισπανούς για το Περού και τη Χιλή. Η ευρύτερη περιοχή κατοικούνταν από ποικίλες φυλές ιθαγενών, όπως οι Τσίμπτσα και οι Καρίμπες, τις οποίες οι Ισπανοί κατέκτησαν σταδιακά είτε με στρατιωτικές επεμβάσεις είτε με συμμαχίες. Παράλληλα, οι ασθένειες που έφεραν μαζί τους οι κατακτητές, όπως η ιλαρά, η κατάκτηση και οι εθνικές εκκαθαρίσεις, προκάλεσαν μία ραγδαία εξαφάνιση των αυτοχθόνων πληθυσμών. Τον 16ο αιώνα, ξεκίνησε και η εισαγωγή Αφρικανών σκλάβων στην περιοχή.
Ανεξαρτησία από την Ισπανία
Μετά την κατάκτηση της Κολομβίας από τους Ισπανούς και τη μακρά περίοδο της ισπανικής αποικιοκρατίας, αρκετά επαναστατικά κινήματα εκδηλώθηκαν με στόχο την αυτοδιάθεση ή και ανεξαρτησία περιοχών της χώρας. Τα περισσότερα από αυτά κατεστάλησαν βίαια, ενώ άλλα ήταν αρκετά αδύναμα για να προκαλέσουν κάποια σημαντική αλλαγή. Το τελευταίο κίνημα ανεξαρτησίας από την Ισπανία ξεκίνησε γύρω στο 1810, μετά τη χορήγηση ανεξαρτησίας στο νησί Ισπανιόλα (σήμερα μοιράζεται από τη Δομινικανή Δημοκρατία και την Αϊτή) το 1804. Το γεγονός αυτό παρείχε σημαντική υποστήριξη στους μετέπειτα ηγέτες της κολομβιανής επανάστασης, δηλαδή τους Σιμόν Μπολίβαρ και Φρανσίσκο ντε Πάουλα Σανταντέρ. Ο Μπολίβαρ έγινε στη συνέχεια, μετά τη νικηφόρα μάχη της Μπογιακά, ο πρώτος πρόεδρος της ανεξάρτητης Κολομβίας, ενώ ο Σανταντέρ αντιπρόεδρος. Μετά την αποχώρηση του Μπολίβαρ, ο Σανταντέρ τον διαδέχθηκε ως δεύτερος πρόεδρος της χώρας. Η επανάσταση ολοκληρώθηκε με επιτυχία το 1819, με την παραχώρηση της επικράτειας της ισπανικής Αντιβασιλείας της Νέας Γρανάδας στη νεοσύστατη Δημοκρατία της Κολομβίας, η οποία ήταν μία ένωση των σημερινών κρατών της Κολομβίας, της Βενεζουέλας και του Εκουαδόρ. Ο Παναμάς αποτελούσε εκείνη την περίοδο αναπόσπαστο κομμάτι της κολομβιανής επικράτειας.
Μετα-επαναστατική περίοδος και σύγχρονη ιστορία
Οι εσωτερικές πολιτικές και εδαφικές διαμάχες οδήγησαν στην αποχώρηση της Βενεζουέλας και της περιοχής του Κίτο (δηλαδή του σημερινού κράτους του Εκουαδόρ) από την ένωση το 1830. Η επονομαζόμενη περιοχή της Κουντιναμάρκα υιοθέτησε την ονομασία Νέα Γρανάδα, την οποία και διατήρησε ως το 1856, όταν μετονομάστηκε σε Συνομοσπονδία της Γρανάδας. Μετά από έναν διετή εμφύλιο πόλεμο, ιδρύθηκαν το 1863 οι Ηνωμένες Πολιτείες της Κολομβίας, σχήμα το οποίο διατηρήθηκε μέχρι το 1886, όταν η χώρα υιοθέτησε επίσημα και οριστικά την ονομασία Δημοκρατία της Κολομβίας. Οι εσωτερικές διαμάχες μεταξύ αντίθετων πολιτικών δυνάμεων παρέμειναν ενεργές, πυροδοτώντας περιστασιακά αιματηρούς εμφύλιους πολέμους. Πιο γνωστός είναι ο Εμφύλιος των Χιλίων Ημερών, το διάστημα 1899 - 1902, ο οποίος οδήγησε στο διαχωρισμό της περιοχής του Παναμά το 1903 και την ίδρυση του ανεξάρτητου κράτους. Ο πόλεμος αυτός θεωρείται και απόρροια των βλέψεων των ΗΠΑ να αποκτήσουν ερείσματα στην περιοχή και ιδιαίτερα στην κατασκευή και έλεγχο της Διώρυγας του Παναμά. Στη συνέχεια, η Κολομβία ήρθε σε σύρραξη με το Περού για μία εδαφική διαφορά που αφορούσε την περιοχή Αμαζόνας και την πρωτεύουσά της Λετίσια.
Μετά από αυτό το διάστημα, η χώρα πέτυχε έναν βαθμό πολιτικής σταθερότητας, η οποίο όμως ανατράπηκε από μία αιματηρή διαμάχη στο τέλος της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Η περίοδος αυτή είναι γνωστή με την ονομασία Λα Βιολένσια (Η Βία). Οι αιτίες εντοπίζονται στις έντονες διαφορές των δύο βασικών πολιτικών κομμάτων, οι οποίες εκδηλώθηκαν μετά τη δολοφονία του φιλελεύθερου υποψήφιου πρόεδρου Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν το 1948. Η δολοφονία προκάλεσε διαδηλώσεις στην Μπογκοτά και έμεινε γνωστή με την έκφραση Ελ Μπογκοτάσο. Η βία εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα και ο αριθμός των θυμάτων έφτασε τους 180.000. Από το 1953 ως το 1964, οι εντάσεις ανάμεσα στα δύο κόμματα μειώθηκαν, αρχικά με την παύση του Γκουστάβο Ρόχας με πραξικόπημα από την προεδρία και τις διαπραγματεύσεις του με τους αντάρτες, και στη συνέχεια με τη στρατιωτική δικτατορία του στρατηγού Γκαμπριέλ Παρίς Γκορδίγιο.
Μετά την πτώση του Ρόχας, τα δύο πολιτικά κόμματα, οι συντηρητικοί και οι φιλελεύθεροι, συμφώνησαν στη δημιουργία ενός εθνικού μετώπου με στόχο την κοινή διακυβέρνηση της χώρας. Η προεδρία θα εναλλάσσονταν μεταξύ των υποψηφίων των κομμάτων κάθε τέσσερα χρόνια, για τέσσερις θητείες, ενώ ο αριθμός των θεσμικών θέσεων θα κατανέμονταν ισοδύναμα. Η ίδρυση του εθνικού μετώπου έβαλε τέλος στην εποχή της Λα Βιολένσια και οι κυβερνήσεις του προσπάθησαν να θεσμοθετήσουν ριζικούς κοινωνικούς και οικονομικούς μετασχηματισμούς σε συνεργασία με την παράταξη της Προοδευτικής Συμμαχίας. Τελικά, οι αντιθέσεις μεταξύ των διαδοχικών διοικήσεων συντηρητικών και φιλελευθέρων αλλοίωσαν τα πραγματικά αποτελέσματα για τη χώρα, με συνέπεια τη διαιώνιση κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων, παρά την πρόοδο σε ορισμένους τομείς. Σε αντίδραση, δημιουργήθηκαν επίσημες ομάδες ανταρτών, όπως η FARC, η ELC και η M-19, με ένοπλη αντίσταση απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Οι περισσότερες ομάδες είχαν μαρξιστικό χαρακτήρα.
Στο τέλος της δεκαετίας του 1970, παρατηρήθηκε η ανάπτυξη ισχυρών και βίαιων καρτέλ ναρκωτικών, τα οποία ενισχύθηκαν και τις επόμενες δεκαετίες. Το καρτέλ Μεδεγίν με αρχηγό τον Πάμπλο Εσκομπάρ και το καρτέλ Κάλι, είχαν παράλληλα ισχυρή παρουσία στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή της Κολομβίας. Με χρηματοδότηση και καθοδήγηση παράνομων ένοπλων ομάδων, τα καρτέλ επηρέαζαν όλο το πολιτικό φάσμα της χώρας, ενώ συμμαχίες μεταξύ κοινών εχθρών ενέτειναν την ισχύ τους.
Το νέο σύνταγμα της Κολομβίας το 1991 εγκρίθηκε από το συνταγματικό κοινοβούλιο και περιλάμβανε σημαντικές αποφάσεις για τα πολιτικά, εθνικά, ανθρώπινα και φυλετικά δικαιώματα. Το νέο σύνταγμα αρχικά απαγόρευε την έκδοση Κολομβιανών στο εξωτερικό, κάτι για το οποίο κατηγορήθηκε το κοινοβούλιο ως πάροχος προστασίας στα καρτέλ. Τα καρτέλ είχαν προσπαθήσει να επηρεάσουν τις πολιτικές αποφάσεις με μία σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων και εκτελέσεων, αλλά και με τη διαφθορά των δημοσίων λειτουργών.
Στις 21 Νοεμβρίου του 2008, το ηφαίστειο Νεβάδο ντελ Ουίλα εξερράγη στις 0245 GMT. Στις 23 Νοεμβρίου του 2008 οι αρχές ανακοίνωσαν το θάνατο 10 ανθρώπων, ενώ 12.000 περίοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους.
Διοικητική διαίρεση
Διοικητικά η Κολομβία διαιρείται γεωγραφικά σε τριάντα δύο διαμερίσματα. Το μεγαλύτερο γεωγραφικό διαμέρισμα σε έκταση είναι το Διαμέρισμα Αμασόνας, με έκταση 109.665 τ. χλμ. ενώ το μεγαλύτερο σε πληθυσμό είναι το διαμέρισμα Σαν Αντρές.
Οικονομία
Το ΑΕΠ της Κολομβίας ήταν το 2016 περίπου 252 δισεκατομμύρια δολάρια. Η παραγωγή κατανέμεται κατά δραστηριότητα σε 13,9% γεωργία, 30,3% βιομηχανία και 55,8% υπηρεσίες.
Το 1999 η Κολομβία είχε την πρώτη της αρνητική ανάπτυξη από τη δεκαετία του τριάντα και έσπασε το ρεκόρ της πιο μακρόχρονης συνεχούς (όμως αργής) ανάπτυξης στην περιοχή. Η κρίση είχε διάφορους λόγους: πτώση της ιδιωτικής κατανάλωσης μετά από χρόνια μεγάλης ανόδου (καρπό της φιλελευθεροποίησης της οικονομίας), συνεχή άνοδο του δημοσιονομικού ελλείμματος ως αποτέλεσμα του Συντάγματος του 1991, προβλήματα με το νομισματικό σύστημα λόγω της ασιατικής κρίσης και πτώση της αξιοπιστίας μετά από διάφορες αποτυχημένες προσπάθειες υπεράσπισης του νομίσματος από την Κεντρική Τράπεζα της Κολομβίας.
Τα κυρίως προϊόντα της Κολομβίας είναι ο καφές και το πετρέλαιο. Και τα δυο έχουν ένα αβέβαιο μέλλον, καθώς οι διεθνείς τιμές του καφέ παρουσιάζουν διεθνή πτώση και η δε πετρελαιοπαραγωγή παρουσιάζει πτώση λόγω της εξάντλησης των αποθεμάτων.
Μεταφορές
Κυριότεροι λιμένες της χώρας είναι η Μπαρρανκίγια και η Καρθαγένη της Ινδίας. Η κολομβιανή εμπορική ναυτιλία το 1974 αριθμούσε 49 πλοία ολικής χωρητικότητας 231.389 κόρους ο.χ. και κατείχε την 52η θέση διεθνώς. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Διακυβέρνηση
Η χώρα είναι Προεδρική Δημοκρατία. Αρχηγός κράτους και κυβερνήσεως είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Από τις 20 Ιουνίου του 2010 πρόεδρος είναι ο Χουάν Μανουέλ Σάντος και Αντιπρόεδρος ο Ανχελίνο Γκαρσόν. Το Σύνταγμα που είναι σήμερα σε ισχύ άρχισε να ισχύει στις 5 Ιουλίου του 1991 και έχει τροποποιηθεί αρκετές φορές. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Προεδρικές εκλογές
Ο Ιβάν Ντούκε εξελέγη πρόεδρος στις πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές το 2018. Η θητεία του Προέδρου και του αντιπροέδρου είναι τετραετής. Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 25 Μαΐου 2014 με τον δεύτερο γύρο στις 15 Ιουνίου 2014. Πρόεδρος επανεξελέγη με ποσοστό 50,95% ο Χουάν Μανουέλ Σάντος.
Βουλευτικές εκλογές
Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κογκρέσο, το οποίο απαρτίζεται από δύο σώματα: τη Γερουσία (Senado) με 102 έδρες και τη Βουλή των Αντιπροσώπων (Camara de Representantes), με 166 μέλη. Οι βουλευτές και οι γερουσιαστές εκλέγονται από τον λαό για τετραετή θητεία. Εκλογές για Γερουσία και Βουλή έγιναν στις 9 Μαρτίου 2014.
2016
Στις 2 Οκτωβρίου 2016 οι ψηφοφόροι καταψήφισαν το τελικό κείμενο της ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης και των ανταρτών του FARC. Το δημοψήφισμα απέτυχε με 50,2% κατά και 49,8% υπέρ.
Δημογραφία
Η επίσημη γλώσσα είναι τα Ισπανικά. Οι κάτοικοι σε ποσοστό 90% πρεσβεύουν το Ρωμαιοκαθολικό χριστιανικό δόγμα. Επίσης, υπάρχουν 161.205 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 185.891 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών. Οι περισσότεροι είναι μιγάδες (mestizo) σε ποσοστό 58%, το 20% είναι λευκοί, mulatto είναι το 14%, μαύροι το 4% ενώ οι υπόλοιποι είναι Αμερικανοί Ινδιάνοι. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 79,3 χρόνια (76,7 χρόνια οι άνδρες και 81,9 οι γυναίκες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κολομβια
Κωστής Μπασιάς
μικρογραφία Ο Κωνσταντίνος Μπασιάς (Μονή Χανίων 1904-1969) ήταν Αρχηγός ανταρτικού σώματος κατά την Γερμανική κατοχή. Γεννήθηκε στο χωριό Μονή της επαρχίας Σελίνου του Νομού Χανίων στη Κρήτη.
Βιογραφία
Έλαβε μέρος στη μάχη της Κρήτης τον Μάιο του 1941. Τότε πολέμησε στην περιοχή των Φυλακών Αγιάς που εργαζόταν, και του γειτονικού Γαλατά. Στην διάρκεια των μαχών που έλαβε μέρος συνελήφθη αλλά κατόρθωσε να δραπετεύσει και να συνεχίσει τον αγώνα μέχρι την οριστική επικράτηση των εισβολέων.
Εργαζόμενος ως αρχιφύλακας στις φυλακές Αγιάς, δημιούργησε από τον πρώτο καιρό της κατοχής δίκτυο-ομάδα βοηθείας στους φυλακισμένους, που το αποτελούσαν Έλληνες εργαζόμενοι σε αυτές αλλά και κάτοικοι γειτονικών χωριών. Το δίκτυο αυτό προσέφερε μεγάλη βοήθεια σε πολλούς από τους πατριώτες που φυλακίστηκαν από τους κατακτητές. Επίσης βοήθησε να δραπετεύσουν από τις φυλακές πολλοί κρατούμενοι που είχαν καταδικαστεί για την αντιστασιακή τους δράση σε θάνατο.
Για τις ενέργειες του αυτές προδόθηκε και συνελήφθη. Κλείστηκε στα κελιά των μελλοθανάτων, αλλά κατόρθωσε σύντομα να δραπετεύσει και να σωθεί. Ένας από τους πλέον γνωστούς που σώθηκε, βοηθούμενος από το παραπάνω δίκτυο, ήταν ο Νικόλαος Σκουλάς, που διετέλεσε πρόεδρος της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΟΚ Ν. Χανίων, αλλά και νομάρχης του Νομού Χανίων και δήμαρχος της πόλης των Χανίων.
Δημιούργησε στην επαρχία του ομάδα βοηθείας για τους εκατοντάδες συμμάχους στρατιωτικούς που προσπαθούσαν να βρουν τρόπο ώστε να φύγουν από την Κρήτη για τη Μέση Ανατολή. Οι κίνδυνοι που διέτρεχαν τα μέλη της ομάδας και οι οικογένειες τους ήσαν μεγάλοι, αφού οι κατακτητές απειλούσαν με εκτέλεση όποιους βοηθούσαν και έκρυβαν συμμάχους.
Στις αρχές του 1942, αφού πρώτα ήλθε σε συνεννόηση με τον ταγματάρχη Ραπτόπουλο από το νομό Ηρακλείου που είχε από την αρχή της κατοχής δημιουργήσει μεγάλη αντιστασιακή οργάνωση και ήταν σε συνεργασία με την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση στη Μέση Ανατολή, καθώς και με τον ταγματάρχη Εμμ. Νικολούδη παλιό αρχηγό του Μακεδονικού αγώνα, οργάνωσε στο Σέλινο ένοπλο αντάρτικο σώμα, που το αποτελούσαν περισσότεροι από 200 άνδρες. Από αυτούς, 109 άτομα ορκίστηκαν στο χωριό Μονή, στην εκκλησία της «Παναγίας της Κεράς», το βράδυ της 10ης Ιανουαρίου 1942.
Το ένοπλο αυτό αντάρτικο σώμα είχε αναγνωριστεί και εξοπλιζόταν από την εξόριστη ελληνική Κυβέρνηση στη Μέση Ανατολή και το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, εκτελούσε τις εντολές τους και συνεργαζόταν μαζί τους μέσω των αντιπροσώπων τους που βρισκόντουσαν στο νομό Χανίων.
Η δραστηριότητα του αντάρτικου σώματός του αφορούσε κυρίως:
Όταν δημιουργήθηκε η αντιστασιακή οργάνωση ΕΟΚ νομού Χανίων, ο Κωστής Μπασιάς πρωτοστάτησε, ώστε να επεκταθεί η οργάνωση αυτή και στην επαρχία Σελίνου. Η ΕΟΚ αποτελούσε τη συνέχεια της ΑΕΑΚ, μιας άλλης αντιστασιακής οργάνωσης που διαλύθηκε και η οποία είχε δημιουργηθεί τον Ιούνιο του 1941. Η διάλυση της ΑΕΑΚ έγινε όταν κάποιοι από τους αρχηγούς της εκτελέστηκαν από τους κατακτητές και κάποιοι αναγκάστηκαν να φύγουν στη Μέση Ανατολή από την Κρήτη.
Οταν οι Γερμανοί εξόρμησαν κατά των χωριών Μονής, Λιβαδά και Κουστογέρακο στις 30-9-1943, και τα κατέστρεψαν ολοκληρωτικά, σκοτώνοντας και μερικούς από τους κατοίκους των, ευρισκόμενος κοντά στο χωριό του την Μονή, βοήθησε με μερικούς από τους άνδρες που ευρίσκοντο τότε μαζί του, πολλά από τα γυναικόπαιδα του χωριού του να διαφύγουν με ασφάλεια σε γειτονικά χωρά.
Έλαβε μέρος με άνδρες του ανταρτικού σώματος του στις 19 Νοεμβρίου 1943 στη Μάχη της Αχλάδας, που είναι περιοχή πάνω από το Κουστογέρακο Σελίνου. Επίσης στις 15 Οκτωβρίου 1944, σε μάχη στην περιοχή του Φουρνέ Κυδωνίας Χανίων, κατά την οποία σκοτώθηκε ο πολυβολητής του σώματος του Μαρκουλάκης Φραγκιός από την Κάνδανο. Τέλος έλαβε μέρος και σε πολλές συμπλοκές και επεισόδια με τους Γερμανούς που έγιναν σε άλλες ημερομηνίες.
Από τους ανθρώπους που συνεργάστηκαν μαζί του πολλοί σκοτώθηκαν σε μάχες με τον εχθρό ή οδηγήθηκαν σαν όμηροι σε γερμανικά στρατόπεδα και θανατώθηκαν. Επίσης η ίδια η οικογένεια του κατά την περίοδο αυτή του πολέμου είχε πέντε νεκρούς (αδελφό, κουνιάδους, ξαδέλφια). Κατά την επίθεση που έκαναν οι κατακτητές εναντίον της κοινότητας Σούγιας στις 30 Σεπτεμβρίου 1943 πυρπολήθηκε το διώροφο σπίτι του στο χωριό Μονή. Μετά οι εχθροί το ανατίναξαν και το ισοπέδωσαν τελείως.
Όταν η Κατοχή τελείωσε, η περιοχή των τριών χωριών Μονής-Λειβαδά και Κουστογεράκου της κοινότητας Σούγιας ήταν τελείως κατεστραμμένη. Ο Κωνσταντίνος Μπασιάς συνέχισε την προσφορά του στον τόπο του, με μια πράξη ευεργεσίας προς αυτόν. Τότε ήταν πατέρας 6 παιδιών και είχε ελάχιστα εισοδήματα. Για χρόνια είχε χάσει τους μισθούς του ως δημόσιος υπάλληλος, αφού είχε εγκαταλείψει την υπηρεσία του. Επίσης οι Γερμανοί είχαν ισοπεδώσει το σπίτι του. Όμως παρ'όλα αυτά, όταν οι κάτοικοι της περιοχής του ζήτησαν να δωρίσει οικόπεδο πέντε στρεμμάτων, μέσα στον οικισμό της Σούγιας και δίπλα στη θάλασσα, προκειμένου να κατασκευασθεί ελαιουργείο-εργοστάσιο, που θα βοηθούσε την ανάπτυξη της κατεστραμμένης πλήρως περιοχής τους, το δέχεται αμέσως. Έτσι το εργοστάσιο αυτό κατασκευάστηκε και πράγματι βοήθησε σημαντικά την περιοχή και τους κατοίκους της.
Η αντιστασιακή προσφορά του Κωνσταντίνου Μπασιά αναγνωρίστηκε επίσημα από το ελληνικό κράτος, καθώς και από πολλούς ανθρώπους που είχαν ιδιαίτερο ρόλο στον πόλεμο και στην αντίσταση, όπως τον Αρχιστράτηγο του Γενικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, Έλληνες και Άγγλους αξιωματικούς που εκπροσωπούσαν την εξόριστη Ελληνική Κυβέρνηση του Καΐρου και το Συμμαχικό Στρατηγείο στην Κρήτη, συμπολεμιστές του στην αντίσταση, τους συμπατριώτες του κτλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Μαρέγκα
Η μαρέγκα ή μπεζές στα ελληνικά (από το ιταλικό meringa ή το γαλλικό meringue) είναι αφρώδες γλύκυσμα, αποτελούμενο από ζάχαρη (άχνη ή κρυσταλλική) και ασπράδι αβγού. Είναι βασικό συστατικό της ζαχαροπλαστικής, αλλά και της μαγειρικής, κυρίως της Γαλλίας, της Ελβετίας και της Ιταλίας. Στο μείγμα της μαρέγκας συχνά προστίθεται κάποιος όξινος παράγοντας, όπως κρεμόριο, λεμόνι ή ξίδι, ενώ ενίοτε χρησιμοποιείται και άνθος αραβοσίτου (κορν φλάουρ) ή ζελατίνη για την καλύτερη διατήρηση της ομοιογένειας. Στις μέρες μας η χρήση κάποιου τεχνητού χρώματος δεν είναι σπάνια, με κυρίαρχα χρώματα το ροζ, το γαλάζιο και το κίτρινο. Η μαρέγκα χρησιμοποιείται τόσο ωμή, όσο και σε ψητή μορφή, αναλόγως το γλύκισμα και την επιθυμητή υφή του: στην ωμή του μορφή χρησιμοποιείται ευρέως για τη διακόσμηση κέικ και ταρτών (τούρτα βανίλια, λεμονόπιτα), ενώ οι ψητές μαρέγκες αποτελούν παραδοσιακό γλύκυσμα κεράσματος σε γάμους. Από διατροφικής σκοπιάς, η μαρέγκα θεωρείται ένα από τα «υγιεινότερα» γλυκά, καθώς δεν περιέχει λιπαρά, αλλά υψηλές συγκεντρώσεις πρωτεΐνης και υδατανθράκων.
Παλάπιε
Το Παλάπιε (σετσουάνα: Palapye) είναι μια πόλη της Μποτσουάνα. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κεντρικής περιφέρειας και της επαρχίας Σερόουε Παλάπιε. Έχει πληθυσμό περίπου 26.000 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Μαρέγκα
Τύποι μαρέγκας
Αν και υπάρχουν αρκετές συνταγές μαρέγκας, η σύγχρονη ζαχαροπλαστική αποδέχεται τους εξής τρεις τύπους:
Παλάπιε
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Κεντρική Περιφέρεια (Μποτσουάνα)
Μαρέγκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Τρόφιμα μαγειρεμένα στο φούρνο Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το αβγό Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα Κατηγορία:Ιταλική κουζίνα
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (Ισλανδία)
Το Alþýðuflokkurinn (Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα) ήταν ένα Ισλανδικό πολιτικό κόμμα βασισμένο στις ιδέες της σοσιαλδημοκρατίας. Ιδρύθηκε το 1916 ως το πολιτικό πεδίο των εργατικών συνδικάτων της Ισλανδίας.
Το πρώτο του μέλος στο Αλθίνγκι, το Ισλανδικό κοινοβούλιο, ήταν ο Γιον Μπάλντβινσον, που εκλέχτηκε το 1920.
Το κόμμα ηγήθηκε της Ισλανδικής κυβέρνησης τρεις φορές. Το 1947-1948 υπό τον Στεφάν Γίοχαν Στέφανσον, το 1958-1959 υπο τον Εμίλ Γιόνσον και το 1979-1980 υπό τον Μπένεδικτ Σίγκουρδσον Γκένταλ. Η μεγαλύτερη σε διάρκεια συμμετοχή του στην κυβέρνηση ήταν με το Ανεξάρτητο Κόμμα από το 1959 ως το 1971.
Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα δεν πρέπει να συγχέεται με την Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία, ένα μεταγενέστερο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με ευρύτερη πολιτική βάση που δημιουργήθηκε από την συγχώνευση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και δύο άλλων κομμάτων.
Πηγές
Κατηγορία:Ισλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα
937
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 937 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τσάντγουικ Μπόουσμαν
Ο Τσάντγουικ Μπόουσμαν (Chadwick Aaron Boseman, 29 Νοεμβρίου 1976 - 28 Αυγούστου 2020) ήταν Αμερικανός ηθοποιός. Περισσότερο γνωστός ήταν για τον ρόλο του ως Τζάκι Ρόμπινσον, στο 42 (2013), ως Τζέιμς Μπράουν στο Get on Up (2014) αλλά και στο Captain America: Civil War (2016), ως Black Panther. Ωστόσο, είχε εμφανιστεί και στην τηλεόραση, σε τηλεοπτικές σειρές όπως οι Lincoln Heights και Persons Unknown.
Απέκτησε διεθνή φήμη για τον ρόλο του υπερήρωα Black Panther (Black Panther) στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel από το 2016 έως το 2019. Εμφανίστηκε σε τέσσερις ταινίες του Σύμπαντος της Marvel, συμπεριλαμβανομένης μιας επώνυμης ταινίας του 2018 που του απέφερε ένα βραβείο εικόνας NAACP (National Association for the Advancement of Colored People - Εθνική Ένωση για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων) για την Εξαιρετική του Ηθοποιία σε μια Κινηματογραφική Ταινία (Image Award for Outstanding Actor in a Motion Picture) και ένα Βραβείο Συντεχνίας Ηθοποιών Οθόνης για την Εξαιρετική του Απόδοση ως Ηθοποιός Ταινίας (Award for Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture). Ως ο πρώτος μαύρος ηθοποιός που πρωτοστάτησε σε μια ταινία του Σύμπαντος της Μarvel, ο Μπόουσμαν συμπεριελήφθη στο Time 100 (ετήσια λίστα των 100 πιο επιδραστικών ανθρώπων στον κόσμο) του 2018. Η τελευταία του ταινία, το Η Θρυλική Μα Ρέινι, κυκλοφόρησε μετά το θάνατο του
Το 2016 διαγνώστηκε με καρκίνο του παχέος εντέρου. Κράτησε την κατάστασή του ιδιωτική, συνεχίζοντας να εργάζεται ενώ λάμβανε θεραπεία. Πέθανε στις 28 Αυγούστου 2020, από επιπλοκές που σχετίζονται με την ασθένεια, στην ηλικία των 44 ετών χωρίς ωστόσο να έχει συντάξει την διαθήκη του, με την περιουσία του πλέον να διέπεται από τις αρχές της Καλιφόρνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Οξεία παγκρεατίτιδα
Ως οξεία παγκρεατίτιδα χαρακτηρίζεται η οξεία φλεγμονή του παγκρέατος. Η πιο συχνή αιτία είναι οι χολόλιθοι (ως και 90% των περιπτώσεων) και ακολουθεί ο αλκοολισμός και άλλες αιτίες. Φαίνεται πως η φλεγμονή προκαλείται από αυτοπεψία του οργάνου λόγο ενεργοποίησης των πεπτικών ενζύμων του παγκρέατος. Κυριότερο σύμπτωμα είναι ο οξύς πόνος στο επιγάστριο που έχει αντανάκλαση στην οσφύ, και συχνά συνοδεύεται από ναυτία και εμέτους. Στη διάγνωση της οξείας παγκρεατίτιδας σημαντικό ρόλο παίζει η μέτρηση αμυλάσης και λιπάσης ορού, που εάν είναι αυξημένες υποδεικνύουν ύπαρξη της νόσου. Απεικονιστικές μέθοδοι όπως ακτινογραφία, υπερηχοτομογραφία, αξονική και μαγνητική τομογραφία έχουν σημαντική διαγνωστική αλλά και διαφοροδιαγνωστική αξία. Η θεραπεία στις περισσότερες περιπτώσεις είναι συντηρητική με αναπλήρωση της απώλειας υγρών και ηλεκτρολυτών, διακοπή σίτισης και τοποθέτηση ρινογαστρικού καθετήρα.
Χολόλιθοι
Οι χολόλιθοι ευθύνονται για την πλειοψηφία των περιπτώσεων οξείας παγκρεατίτιδας. Ως αιτιολογικός μηχανισμός της χολολιθιασικής παγκρεατίτιδας ενοχοποιείται η διέλευση ή ενσφήνωση λίθων στο φύμα του Vater. Η διέλευση λίθων διά του τελικού άκρου του χοληδόχου και παγκρεατικού πόρου μπορεί να προκαλέσει τραυματισμό και προσωρινή ανεπάρκεια, με αποτέλεσμα παλινδρόμηση δωδεκαδακτυλικού περιεχομένου προς τον παγκρεατικό πόρο, ενώ η ενσφήνωση λίθου προκαλεί παλινδρόμηση παγκρεατικού υγρού ή χολής. Όλες αυτές οι καταστάσεις φαίνεται να ενεργοποιούν τα παγκρεατικά ένζυμα προκαλώντας οξεία παγκρεατίτιδα.
Αλκοόλ
Αν και έχει παρατηρηθεί προσβολή οξείας παγκρεατίτιδας σε ασθενείς με βραχεία κατανάλωση αλκοόλ, τις περισσότερες φορές απαιτείται μακροχρόνια χρήση αλκοόλ για την εμφάνιση οξείας παγκρεατίτιδας. Συνήθως στους ασθενείς αυτούς συνυπάρχουν και στοιχεία χρόνιας παγκρεατίτιδας. Ο μηχανισμός πρόκλησης δεν έχει διευκρινιστεί, αλλά πιθανολογείται πως σχετίζεται η τοξική δράση της αιθανόλης (αλκοόλ) στα αδενικά κύτταρα, καθώς και η σύσπαση του σφιγκτήρα του Oddi που προκαλείται από την αιθανόλη, η οποία αυξάνει την πίεση στον παγκρεατικό πόρο.
Απόφραξη παγκρεατικού πόρου
Η πιο συχνή αιτία απόφραξης είναι οι χολόλιθοι. Άλλες αιτίες αποτελούν δυσλειτουργία του σφιγκτήρα του Oddi, καλοήθεις και κακοήθεις στενώσεις, και πιο σπάνια χοληδοχοκήλη, εκκολπώματα δωδεκαδακτύλου καθώς και διάφορα παράσιτα που μεταναστεύουν στον παγκρεατικό πόρο (Ascaris lumbricoides, Clonorchis sinesis). thumb|406x406px|Α: φυσιολογικό πάγκρεας, Β: δισχιδές πάγκρεας.1: επικουρικός παγκρεατικός πόρος, 2: έλασσων δωδεκαδακτυλική θηλή, 3: μείζων δωδεκαδακτυλική θηλή (φύμα του Vater), 4: μείζων παγκρεατικός πόρος. Πολλές φορές στο φυσιολογικό πάγκρεας (εικ. Α) δεν ανευρίσκονται η έλασσον δωδεκαδακτυλική θηλή και ο επικουρικός παγκρεατικός πόρος. Σημείωση: Η εικόνα τροποποιήθηκε για καλύτερη κατανόηση. Ο χοληδόχος πόρος και η χοληδόχος κύστη αφαιρέθηκαν από το σχήμα. Το δισχιδές πάγκρεας, που εμφανίζεται στο 5-7% του πληθυσμού, μπορεί να εμποδίσει την επαρκή παροχέτευση του παγκρεατικού υγρού. Σε αυτήν την παραλλαγή, το παγκρεατικό υγρό παροχετεύεται κυρίως από τον ελάσσονα παγκρεατικό πόρο (αντί του μείζωνος στην πλειοψηφία των ανθρώπων). Ο έλασσον παγκρεατικός πόρος όμως μερικές φορές δεν είναι επαρκώς διευρυμένος, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε απόφραξη.
Ιατρογενής οξεία παγκρεατίτιδα
Ιατρογενής οξεία παγκρεατίτιδα μπορεί να προκληθεί μετά από χειρουργικές επεμβάσεις του παγκρέατος, ή πλησίον αυτού όπως βιοψία παγκρέατος, διεύρυνση χοληδόχου πόρου, γαστρεκτομή, σπληνεκτομή κ.ά. Επίσης, κατά τη διάρκεια εξωσωματικής κυκλοφορίας (σε επεμβάσεις καρδιάς) η χαμηλή ροή αίματος μπορεί να προκαλέσει θρομβώσεις και οξεία παγκρεατίτιδα. Η υποθερμία κατά τη διάρκεια επεμβάσεων είναι επίσης προδιαθεσικός παράγοντας.
Μεταβολικοί παράγοντες
Η υπερλιπιδαιμία μπορεί να προκαλέσει ενδοθηλιακή βλάβη αγγείων, καθίζηση ερυθρών αιμοσφαιρίων, παγκρεατική ισχαιμία και νέκρωση παγκρεατικών κυττάρων. Η υπερλιπιδαιμική οξεία παγκρεατίτιδα εμφανίζει φυσιολογικές τιμές αμυλάσης.
Γενετικοί παράγοντες
Μεταλλάξεις κάποιων γονιδίων όπως το γονίδιο του θρυψινογόνου (PRSS1), της κυστικής ίνωσης (CFTR), του αναστολέα της έκκρισης θρυψίνης (SPINK1) συνήθως σχετίζονται με την εμφάνιση χρόνιας παγκρεατίτιδας, αλλά μπορεί να είναι και αιτία οξείας παγκρεατίτιδας.
Λοιπές αιτίες
Άλλες αιτίες οξείας παγκρεατίτιδας αποτελούν φάρμακα (όπως οι αντιμεταβολίτες 6-μερκαπτοπουρίνη και αζαθειοπρίνη), τοξίνες (π.χ. εντομοκτόνα, δηλητήριο του σκορπιού), λοιμώξεις, τραύματα που προκαλούν άμεση βλάβη στο όργανο (σε παιδιά, αθλητές, τροχαία ατυχήματα), αυτοάνοση οξεία παγκρεατίτιδα κλπ.
Ιδιοπαθής οξεία παγκρεατίτιδα
Σε ποσοστό περίπου 25% των ασθενών με οξεία παγκρεατίτιδα δεν διαπιστώνεται συγκεκριμένη αιτία. Οι ασθενείς αυτοί κατατάσσονται στην κατηγορία της ιδιοπαθούς οξείας παγκρεατίτιδας. Οι περισσότεροι από αυτούς τους ασθενείς φαίνεται πως έχουν λιθιασική παγκρεατίτιδα, με μικρούς όμως λίθους που ξεφεύγουν της διάγνωσης. Ακόμη, κάποιοι ασθενείς με ιδιοπαθής οξεία παγκρεατίτιδα μπορεί να είναι κρυφοί αλκοολικοί.
Κλινική εικόνα
Ο πόνος είναι το κύριο σύμπτωμα της οξείας παγκρεατίτιδας και εμφανίζεται στην πλειοψηφία των ασθενών (95%). Είναι διαξιφιστικός και εμφανίζεται κυρίως στο επιγάστριο με αντανάκλαση στην οσφύ. Έχει ζωστηροειδή κατανομή στα 2/3 των ασθενών. Κατά την ψηλάφηση κοιλίας μπορεί να παρατηρηθεί ευαισθησία κυρίως στο επιγάστριο αλλά και γενικευμένη. Οι εντερικοί ήχοι μπορεί να είναι μειωμένοι ή και απόντες. Ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου μπορεί να παρατηρηθούν ταχυκαρδία, ταχύπνοια και χαμηλός πυρετός. Ταχύπνοια ή δύσπνοια μπορεί να σημαίνει ύπαρξη πλευριτικής συλλογής ή οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας (ARDS). Η ορθοστατική υπόταση, ταχυκαρδία, ολιγουρία και καταπληξία αποτελούν κακή πρόγνωση και απαιτούν νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας καθώς σημαίνουν μεγάλη απώλεια υγρών και αιμοδυναμική αστάθεια. Σπανιότερα συμπτώματα αποτελούν η διανοητική και πνευματική διαταραχή. Ίκτερος μπορεί να εμφανιστεί εάν υπάρχει απόφραξη του χοληδόχου πόρου είτε από το λίθο που προκάλεσε παγκρεατίτιδα είτε από πίεση του χοληδόχου πόρου λόγω οιδήματος της φλεγμονής του παγκρέατος.
Υπολογισμός βαρύτητας και πρόγνωσης
Αφού γίνει η διάγνωση της οξείας παγκρεατίτιδας, ο υπολογισμός της πρόγνωσης και της βαρύτητας της νόσου είναι σημαντικός για την επιλογή της σωστής θεραπευτικής προσέγγισης. Ο υπολογισμός γίνεται με διάφορα συστήματα βαθμολόγησης όπως τα κριτήρια Ranson, Glaskow, APACHE II.
Κριτήρια Ranson
Τα κριτήρια Ranson είναι διαφορετικά, ανάλογα με το αν η οξεία παγκρεατίτιδα είναι μη λιθιασική (κυρίως αλκοολική) ή αν είναι λιθιασική. Κάποια από τα κριτήρια υπολογίζονται κατά την εισαγωγή, ενώ άλλα υπολογίζονται 48 ώρες μετά. Όσο περισσότερα είναι τα κριτήρια που αληθεύουν, τόσο πιο σοβαρή είναι η κατάσταση του ασθενούς. Ασθενής με 3 ή 4 κριτήρια έχει βαριά παγκρεατίτιδα με ποσοστό θνητότητας περίπου 15%, ενώ εάν έχει πάνω από 6 κριτήρια η νόσος είναι πολύ βαριά και η θνητότητα μπορεί να ξεπεράσει τα 50%.
Κριτήρια Glasgow
Τα κριτήρια Glasgow μπορούν να υπολογιστούν οποιαδήποτε στιγμή μέσα σε 48 ώρες μετά την έναρξη της οξείας παγκρεατίτιδας. Ωστόσο, όπως και τα κριτήρια Ranson, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν αφού περάσουν οι 48 ώρες. Η παρουσία 3 ή περισσότερων κριτηρίων υποδεικνύει βαριά οξεία παγκρεατίτιδα. Τα τροποποιημένα κριτήρια Glasgow είναι:
Σύστημα APACHE II
Το σύστημα APACHE II είναι ένας γενικότερος δείκτης σοβαρότητας μιας ασθένειας και όχι ειδικός της παγκρεατίτιδας. Περιλαμβάνει 12 κριτήρια, που το καθένα μπορεί να βαθμολογηθεί από 0 έως 4 μονάδες συνήθως ανάλογα από το πόσο απέχει η μέτρηση από τη φυσιολογική τιμή. Όσο μεγαλύτερο είναι το συνολικό σκορ, τόσο πιο βαριά είναι η νόσος.
Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται ευρέως για την οξεία παγκρεατίτιδα. Αν και είναι αρκετά πολύπλοκη, έχει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να υπολογιστεί οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της νόσου και όχι μόνο μέσα σε 48 ώρες. Επίσης έχει αρκετά υψηλή ευαισθησία (~75%) και ειδικότητα (~95%).
Επιπλοκές
thumb|Ψευδοκύστη παγκρέατος (εικόνα αξονικής τομογραφίας)
Ψευδοκύστη
Είναι υγρό με αιμορραγικό υλικό και παγκρεατικά ένζυμα που περικλείεται από ινώδη και φλεγμονώδη ιστό. Συνήθως εντοπίζονται κοντά στο παγκρεατικό παρέγχυμα και έρχονται σε επαφή με τα γύρω όργανα. Λέγονται ψευδοκύστες επειδή δεν περιβάλλονται από κάψα με επιθηλιακό ιστό.
Κλινική εικόνα και διάγνωση: Συμπτώματα της ψευδοκύστης περιλαμβάνουν κοιλιακό πόνο, ναυτίες και εμέτους (εάν υπάρχει απόφραξη του στομάχους) και ίκτερο (εάν υπάρχει απόφραξη του χοληδόχου πόρου). Η ψευδοκύστη σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι ψηλαφητή στο επιγάστριο. Εάν ασθενής με παγκρεατίτιδα δεν εμφανίζει βελτίωση μετά από μια εβδομάδα θεραπείας πρέπει να υπάρχει υπόνοια ψευδοκύστης. Σε πολλές περιπτώσεις η ψευδοκύστη μπορεί να είναι ασυμπτωματική. Η διάγνωση γίνεται συνήθως με τον αξονικό τομογράφο.
Επιπλοκές ψευδοκύστης: Η ψευδοκύστη μπορεί να υποστεί διαπύηση και να δημιουργήσει απόστημα, να υποστεί ρήξη και απελευθέρωση του περιεχομένου της στην περιτοναϊκή κοιλότητα και χυμική περιτονίτιδα, να προκαλέσει αιμορραγία τοπική ή του γαστρεντερικού εάν η ψευδοκύστη διαβρώσει το στόμαχο, να αποφράξει κοίλο όργανο όπως το στομάχι ή τον χοληδόχο πόρο κλπ.
Θεραπεία ψευδοκύστης: Εάν δεν υπάρχουν συμπτώματα και η διάμετρος της ψευδοκύστης είναι κάτω από 5 εκ. τότε συνιστάται απλή παρακολούθηση. Σε αύξηση μεγέθους, εμφάνιση συμπτωμάτων ή επιπλοκών η ψευδοκύστη πρέπει να αντιμετωπιστεί με παροχέτευση ή εκτομή.
Παγκρεατικό απόστημα
Προκαλείται από μόλυνση νεκρωμένου παγκρεατικού ιστού σε περιπτώσεις βαριάς παγκρεατίτιδας. Μπορεί να προκαλέσει σηπτική καταπληξία και θάνατο εάν δεν αντιμετωπιστεί. Εάν ασθενής με βαριά οξεία παγκρεατίτιδα δεν εμφανίζει βελτίωση μετά από την κατάλληλη θεραπεία πρέπει να υπάρχει η υποψία ύπαρξης αποστήματος. Η διάγνωση γίνεται συνήθως με τον αξονικό τομογράφο. Η θεραπεία περιλαμβάνει παροχέτευση του αποστήματος, καθαρισμό νεκρωμένων περιοχών και χορήγηση αντιβιοτικών.
Συστηματικές επιπλοκές
Οι συστηματικές επιπλοκές είναι κυρίως σοβαρές επιπλοκές που έχουν δυσμενή πρόγνωση και συχνά απαιτούν νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Οι επιπλοκές αυτές οφείλονται συνήθως στην απελευθέρωση στην κυκλοφορία παγκρεατικού υγρού και τοξινών από μικρόβια της φλεγμονής, και λόγω της μεγάλης απώλειας υγρών οπισθοπεριτοναϊκά (που προκαλεί υπόταση και καταπληξία).
Η καταπληξία (αρτηριακή πίεση <90 mmHg), το σύνδρομο αναπνευστικής δυσχέρειας του ενήλικα (ARDS) και η πολυοργανική ανεπάρκεια είναι οι κύριες αιτίες θνητότητας ασθενών με οξεία παγκρεατίτιδα την πρώτη εβδομάδα. Άλλες επιπλοκές είναι καρδιακές (π.χ. συμφορητική καρδιοπάθεια, έμφραγμα, αρρυθμίες, καρδιογενής καταπληξία), αιμορραγία από το πεπτικό, διάχυτη ενδαγγειακή πήξη, εγκεφαλοπάθειες, απώλεια όρασης κλπ.
Συντηρητική θεραπεία
Η συντηρητική θεραπεία αποσκοπεί κυρίως στην ελάττωση του ερεθισμού της παγκρεατικής έκκρισης και στην αναπλήρωση υγρών και ηλεκτρολυτών.
Χειρουργική θεραπεία
Σε περιπτώσεις χολολιθιασικής παγκρεατίτιδας γίνεται λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή για να αποφευχθούν μελλοντικές επιπλοκές από τους χολόλιθους. Εάν υπάρχει απόφραξη κάποιου πόρου (χοληδόχου, παγκρεατικού) από λίθο τότε θα προηγηθεί ενδοσκοπική παλίνδρομη χολαγγειοπαγκρεατογραφία (ERCP) για αφαίρεση του λίθου.
Σε περίπτωση που υπάρχει νεκρωμένος ιστός στο πάγκρεας ή/και στις γύρο περιοχές, πρέπει να εξεταστεί εάν υπάρχει επιμόλυνση. Εάν ο νεκρωμένος ιστός δεν είναι επιμολυσμένος συνήθως δεν χρειάζεται χειρουργική θεραπεία, αλλά απλή παρακολούθηση. Στην περίπτωση που ο νεκρωμένος ιστός είναι επιμολυσμένος πρέπει να γίνει εγχείρηση. Η εγχείρηση περιλαμβάνει εκτομή των νεκρωμένων τμημάτων του παγκρέατος και των γύρω περιοχών, αφαίρεση χοληδόχου κύστης (εάν πρόκειται για χολολιθιασική οξεία παγκρεατίτιδα), και έκπλυση της περιτοναϊκής κοιλότητας.
Θεοδώριχος
Το όνομα Θεοδώριχος ή Θευδέριχος ή Θουδέριχος μπορεί να αναφέρεται:
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1984-1985
Αγώνες μπαράζ
Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος προέκυψε ισοβαθμία στην δεύτερη και στην έκτη θέση, και οδήγησε στη διεξαγωγή μονών αγώνων μεταξύ των ισοβαθμούντων ομάδων για την τελική κατατάξη στις θέσεις 2-3 και 6-7. Στην πρώτη περίπτωση ο αγώνας μπαράζ διεξήχθη καθώς η δεύτερη θέση έδινε το εισιτήριο για την ευρωπαϊκή διοργάνωση του κυπέλλου ομοσπονδίας. Στη δεύτερη περίπτωση η έκτη θέση έδινε την παραμόνη στην Α' Εθνική, ένω η 7η θέση οδηγούσε στους αγώνες διαβάθμισης.
Αγώνες διαβάθμισης
Οι ομάδες των θέσεων 7-8-9 της Α' Εθνικής αντιμετώπισαν σε διπλούς αγώνες τις δευτεραθλήτριες των τριών ομίλων της Β' Εθνικής. Και οι τρεις ομάδες της Α' Εθνικής επικράτησαν και παρέμειναν στην κατηγορία.
Οι αγώνες:
Πηγές
1984 1985 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1984 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1985
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1984
Το 25ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις Οκτωβρίου 1984 στην αίθουσα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στα περίπτερα 8 και 12 της ΔΕΘ.
Πληροφορίες
1984
Πολιτικός στίχος
Πολιτικός στίχος ονομάζεται το δεκαπεντασύλλαβο ανομοιοκατάληκτο ιαμβικό μέτρο το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τον 10ο αιώνα στο Βυζάντιο. Ο όρος πρωτοεμφανίζεται σε έργο του Ιωάννη Τζέτζη και σε έργο του σύγχρονού του Μιχαήλ Ψελλού. Δεν γνωρίζουμε την ακριβή σημασία της έννοιας «πολιτικός» και τον λόγο για τον οποίο ονομάστηκε έτσι αυτή η στιχουργική μορφή. Φαίνεται πως ο όρος αυτός είχε τη σημασία του «απλού», «καθημερινού» (την ίδια περίοδο, «πολιτικές» ονομάζονταν οι πόρνες). Ωστόσο, δεν είναι εξακριβωμένη η προέλευση του στίχου, αν δηλαδή η καταγωγή αυτής της μορφής ήταν λαϊκή - προφορική ή εάν προήλθε από την έντεχνη ποίηση.
Ιστορική εξέλιξη
Οι πρώτες εμφανίσεις του δεκαπεντασύλλαβου στη βυζαντινή ποίηση τοποθετούνται στον 10ο αι., στον Συμεών τον Μεταφραστή και τα Εξαποστειλάρια του Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου. Συστηματικά χρησιμοποιήθηκε στα θρησκευτικά ποιήματα του Συμεών του Νέου Θεολόγου, στα τέλη του 10ου αι.:
Τί τὸ φρικτὸν μυστήριον, ὃ ἐν ἐμοὶ τελεῖται;
ἡ χείρ μου ἡ ταλαίπωρος εἰς ἔπαινον καὶ δόξαν
Χρησιμοποιήθηκε και από μεταγενέστερους λόγιους Βυζαντινούς ποιητές, όπως στο μυθιστόρημα Αρίστανδρος και Καλλιθέα του Κωνσταντίνου Μανασσή (12ος αι.), αλλά η χρήση του εδραιώθηκε στη βυζαντινή ποίηση σε δημώδη γλώσσα που εμφανίστηκε για πρώτη φορά τον 12ο αιώνα, η οποία, με ελάχιστες εξαιρέσεις, χρησιμοποιεί αποκλειστικά τον ανομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο. Οι επόμενοι στίχοι προέρχονται από το έπος του Διγενή Ακρίτα (διασκευή Ε):
Ευθὺς ἐκαβαλίκευσαν, 'ς τὸν κάμπον κατεβαίνουν. Ὡς δράκοντες ἐσύριζαν καὶ ὡς λέοντες ἐβρυχοῦντα καὶ ὡς ἀετοὶ ἐπέτουντα, καὶ ἐσμίξασιν οἱ δύο.
Ο ανομοιοκατάληκτος δεκαπεντασύλλαβος είναι ο τυπικός στίχος του δημοτικού τραγουδιού. Τυπικό παράδειγμα είναι και Το γιοφύρι της Άρτας:
Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες γιοφύρι εθεμέλιωναν στης Άρτας το ποτάμι.
Από τον 14ο αιώνα στην Κρήτη ο δεκαπεντασύλλαβος στίχος ανανεώθηκε με τη χρήση της ζευγαρωτής ομοιοκαταληξίας, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στα έργα του Στέφανου Σαχλίκη. Η ομοιοκατάληκτη μορφή του δεκαπεντασύλλαβου επικράτησε στην κρητική λογοτεχνία και στην έντεχνη ποιητική παραγωγή της Τουρκοκρατίας.
Χαρακτηριστικά
Μάννα με τους εννιά σου γιούς και με τη μια σου κόρη (δημοτικό τραγούδι «Του νεκρού αδερφού»)
Χωρίζεται με νοηματική - συντακτική παύση σε δύο ημιστίχια, το πρώτο με 8 συλλαβές και το δεύτερο με 7. Ο δεκαπεντασύλλαβος του δημοτικού τραγουδιού περιέχει αυτοτελές νόημα και δεν επιτρέπει διασκελισμούς, δηλαδή διακοπή μιας συντακτικής/νοηματικής ενότητας στο τέλος του στίχου και συνέχισή της στον επόμενο. Όμως στην έντεχνη ποίηση, διασκελισμοί μπορούν να εμφανίζονται ως στοιχείο ρυθμικής ποικιλίας ή έμφασης:
Ήκουσες, φίλε, την γραφήν, και πάλιν άλλην μίαν
έγραψα και εδόξευσα πάλιν εκεί εις την κόρην (Λίβιστρος και Ροδάμνη, ανωνύμου, 15ος αι.)
Θεωρίες για την προέλευση του στίχου
Για την προέλευση του δεκαπεντασύλλαβου στίχου έχουν διατυπωθεί ποικίλες θεωρίες, καμία από τις οποίες δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι λύνει οριστικά το ζήτημα. Μία από τις απόπειρες ερμηνείας της γένεσης του στίχου είναι η σύνδεση με τα αρχαιοελληνικά μέτρα. Ήδη από τη βυζαντινή εποχή, ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης είχε υποστηρίξει ότι ο δεκαπεντασύλλαβος προερχόταν από τον αρχαίο τροχαϊκό τετράμετρο στίχο, αναφέροντας ως παράδειγμα τον στίχο από τους Πέρσες του Αισχύλου «ω βαθυζώνων άνασσα Περσίδων υπερτάτη», ο οποίος συμπτωματικά σχηματίζει ιάμβους. Στη νεότερη εποχή, την αρχαιοελληνική προέλευση του δεκαπεντασύλλαβου υποστήριξε ο μουσικολόγος Θρ. Γεωργιάδης, που τον συνέδεε με τον δακτυλικό εξάμετρο (το μέτρο της ομηρικής ποίησης), ο γερμανός μετρικολόγος του 19ου αι. W. Meyer, που θεωρούσε ότι προήλθε από τον ιαμβικό τετράμετρο, και ο λαογράφος Στίλπων Κυριακίδης, που τον θεωρούσε εξέλιξη του τροχαϊκού τετραμέτρου. Κατά μια άλλη θεωρία, ο πολιτικός στίχος προήλθε από τις επευφημίες των στρατιωτών στον ιππόδρομο που ήταν συντεθειμένες σε τονικά μέτρα και πέρασαν από τη ρωμαϊκή στη βυζαντινή εθιμοτυπία. Έχει σωθεί μια τέτοια επευφημία, ο στίχος «Ίδε το έαρ το γλυκύ πάλιν επανατέλλει», που μαρτυρείται από τον Κωνσταντίνο Ζ΄. Πρώτος διατύπωσε αυτήν την άποψη ο Βέλγος ελληνιστής Henri Grégoire και την επεξεργάστηκε πιο πρόσφατα ο Michael Jeffreys. Μια τρίτη ερμηνεία είναι η σύνδεση με το δημοτικό τραγούδι και αναπτύχθηκε από τον μουσικολόγο Samuel Baud-Bovy, σύμφωνα με τον οποίο ο δεκαπεντασύλλαβος προήλθε από τους δημοτικούς οκτασύλλαβους στίχους της εποχής, ήταν δηλαδή αποτέλεσμα της ένωσης δύο οκτασύλλαβων, με τον δεύτερο να είναι καταληκτικός, δηλαδή χωρίς την τελευταία συλλαβή.
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινή λογοτεχνία Κατηγορία:Νεοελληνική λογοτεχνία Κατηγορία:Μετρική
Λετλακάνε
Το Λετλακάνε (σετσουάνα: Letlhakane) είναι μια πόλη της Μποτσουάνα. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Κεντρικής περιφέρειας και η πρωτεύουσα της επαρχίας Μποτέτι. Έχει πληθυσμό 14.962 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Κεντρική Περιφέρεια (Μποτσουάνα)
Αλεξάνδρου Ανάβαση
Η "Ανάβασις Αλεξάνδρου" είναι η ιστορία της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου από το Φλάβιο Αρριανό.
Ο όρος "ανάβασις" σημαίνει "εκστρατεία από τα παράλια εις την κεντρική Ασία και χρησιμοποιήθηκε από τον Ξενοφώντα στον τίτλο του έργου του "Κύρου Ανάβασις". Ο Αρριανός, συνειδητός μιμητής του ύφους του Ξενοφώντα, χρησιμοποιεί τον ίδιο όρο και στο δικό του έργο για την κατάκτηση της Ασίας από τον επιφανή στρατηλάτη.
Το έργο είναι η παλαιότερη πλήρης εξιστόρηση της εκστρατείας του Αλεξάνδρου που έχει διασωθεί. Γράφτηκε το δεύτερο αιώνα μ.Χ. (δηλαδή πάνω από τετρακόσια χρόνια μετά τα γεγονότα που αφηγείται) αλλά βασίζεται σε πηγές πολύ παλαιότερων αρχαίων ιστορικών όπως ο Καλλισθένης, Ονησίκριτος, Νέαρχος, Αριστόβουλος, Κλείταρχος και Πτολεμαίος ο Λάγου.
Πρόκειται κυρίως για πολεμική ιστορία και ασχολείται ελάχιστα με την προσωπική ζωή του Αλεξάνδρου ή την επιρροή του στην πολιτική σκηνή της εποχής του ή τους λόγους που τον ώθησαν στην εκστρατεία εναντίον της Περσικής Αυτοκρατορίας.
Η προσεκτική επιλογή των πηγών και η ικανότητά του να ξεχωρίζει τη λαϊκή παράδοση από τα σοβαρά ιστορικά στοιχεία χαρίζει στον Αρριανό μία αξιόλογη θέση στο πάνθεον των αρχαίων ιστορικών.
Για περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ιστοριογραφία της Ελλάδας Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
320 Αικατερίνη
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αικατερίνης εκτιμάται σε 17 ως 37 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της είναι άγνωστη, όπως και τα υπόλοιπα φυσικά της χαρακτηριστικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αικατερινη
Αντιοχίς της Καππαδοκίας
Η Αντιοχίς (3ος – 2ος αιώνας π.Χ.) ήταν πριγκίπισσα της ελληνιστικής περιόδου, καταγόμενη από τον Οίκο των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας. Μέσω διπλωματικού γάμου με τον ηγεμόνα Αριαράθη Δ' αποτέλεσε βασίλισσα του ανεξάρτητου κράτους της Καππαδοκίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας της Αντιοχίδας ήταν ο Αντίοχος Γ', ο επονομαζόμενος «ο Μέγας», και μητέρα της η Λαοδίκη Γ', κόρη του βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη Β'. Το 193 π.Χ., ο Αντίοχος Γ', έχοντας σταθεροποιήσει την εξουσία του στη Συρία κι έχοντας προβεί σε μια σειρά εχθρικών κινήσεων προς τις γειτονικές του χώρες, ήρθε σε οριστική ρήξη με τους Ρωμαίους. Προτού ξεκινήσει εχθροπραξίες αναζήτησε συμμάχους στο πρόσωπο, αρχικά του Αννίβα και κατόπιν των ηγεμόνων άλλων ελληνιστικών βασιλείων. Η πρακτική που ακολούθησε ήταν η τέλεση διπλωματικών γάμων ανάμεσα στους ηγεμόνες αυτούς και στις κόρες του. Έτσι ο Αριαράθης Δ' νυμφεύτηκε την πριγκίπισσα των Σελευκιδών, Αντιοχίδα και κατ’ επέκταση συμμετείχε στον πόλεμο (192–190 π.Χ.) που ακολούθησε στο πλευρό του πεθερού του κατά των Ρωμαίων.
Ο τελευταίος μεγαλώνοντας άλλαξε το όνομά του σε Αριαράθης (Ε'). Έλαβε ελληνική παιδεία και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία και τα έργα πολιτισμού γενικότερα. Ο πατέρας του τον εκτιμούσε ιδιαίτερα κι σε προχωρημένη ηλικία αποφάσισε να παραιτηθεί υπέρ του. Ωστόσο ο νεαρός Αριαράθης αρνήθηκε να το πράξει προτού αποβιώσει ο πατέρας του από φυσικά αίτια το 163 π.Χ. Η κόρη της, Στρατονίκη, έγινε σύζυγος των βασιλέων της Περγάμου Ευμένη Β' του Σωτήρος και Αττάλου Β' του Φιλάδελφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Σελευκιδών Κατηγορία:Δυναστεία των Αριαραθιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Καππαδοκίας Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
939
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 939 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Αδρανή υλικά
Αδρανή υλικά ονομάζονται τα λίθινα, φυσικά ή βιομηχανικά υλικά που χρησιμοποιούνται στα τεχνικά έργα είτε με άλλο συγκολλητικό υλικό ή αυτούσια. Τα αδρανή υλικά είναι οι περισσότερο χρησιμοποιούμενες φυσικές πρώτες ύλες στον πλανήτη μας. Ανάλογα με την προέλευση τους χωρίζονται σε φυσικά, συλλεκτικά, τεχνητά ή ανακυκλωμένα.
Τα συνηθέστερα αδρανή υλικά είναι η άμμος (άμμος σπαστός), η αμμοκονία (άμμος θαλάσσης), ο περλίτης (βιομηχανικό ορυκτό το οποίο χρησιμοποιείται και σε διάφορες οικοδομικές χρήσεις), το χαλίκι, η ελαφρόπετρα κτλ.
Αδρανή ονομάστηκαν γιατί όταν αναμειχθούν με τσιμέντο ή άλλο υλικό δεν συμμετέχουν ενεργά στην τήξη του κονιάματος (γεγονός που δεν ισχύει πλήρως σήμερα καθώς γνωρίζουμε ότι τουλάχιστον  η εξωτερική επιφάνεια  τους συμμετέχει στις χημικές αντιδράσεις). Ανάλογα με το μέγεθος των κόκκων κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες, για τον καθορισμό του μεγέθους χρησιμοποιούνται μεγάλα κόσκινα. Για την παρασκευή μπετόν τα αδρανή υλικά περνούν από ελέγχους της χημικής τους σύστασης πριν χρησιμοποιηθούν.
Φυσικά ή Συλλεκτά
Συλλεκτά ονομάζονται αυτά που μαζεύονται στη φύση χωρίς να χρειαστεί η θραύση πετρωμάτων. Συνηθέστερος τόπος εναπόθεσης και συλλογής τέτοιων τριμμάτων είναι τα ποτάμια. Οι χώροι απόληψης/αμμοληψίας υπόκεινται σε αδειοδότηση.
Θραυστά
Τα θραυστά αδρανή υλικά εξορύσσονται από λατομεία με την θραύση βράχων. Τα υλικά αυτά διακρίνονται:
Α) Σε συμβατικά αδρανή για οικοδομικές χρήσεις, για την οδοποιία, σε τεχνικά έργα καθώς και για τις υποβάσεις και βάσεις των δρόμων.
Β) Σε αδρανή ειδικών χρήσεων για αντιολισθηρούς ασφαλτοτάπητες ή υποβάσεις σιδηροδρομικών γραμμών και τα οποία συνίστανται κυρίως από ηφαιστειακά πετρώματα ή άλλα κατάλληλης σύστασης πετρώματα.
Τα λατομεία υπόκεινται σε ειδική αδειοδότηση από την πολιτεία.
Ανακυκλωμένα και τεχνητά αδρανή
Τα αδρανή υλικά εκτός από τα φυσικά πετρώματα, μπορεί να προέρχονται επίσης από ανακύκλωση σκωριών, από απορρίμματα παλαιών μεταλλευτικών και λατομικών εργασιών εκμετάλλευσης, από υλικά κατεδαφίσεων και κατασκευών, από κονιορτοποιημένα υλικά παλαιών οδοστρωμάτων, ενώ παράγονται και τεχνητά αδρανή μετά από διαπύρωση πετρωμάτων κ.α.
Μέγιστη Διάμετρος Κόκκων στο Σκυρόδεμα
Τα αδρανή που χρησιμοποιούνται στο σκυροδέμα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο χονδρόκκοκα γίνεται, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό ώστε να επηρεάζουν την διάστρωση και την συμπύκνωση του σκυροδέματος.
Γενικά η μέγιστη διάμετρος του μεγαλύτερου ποσοστού των αδρανών πρέπει να είναι μικρότερη  από την απόσταση ανάμεσα στον οπλισμό και τον ξυλότυπο.
Τέλος η μέγιστη διάμετρος των χονδρόκκοκων αδρανών πρέπει να είναι μικρότερη του 1/3 της μικρότερης διάστασης του δομικού στοιχείου. Αυτό ονομάζεται φαινόμενο των τύπων.
Πηγές
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά
Πρόγραμμα Σογιούζ
Το πρόγραμμα Σογιούζ (Союз) είναι ένα πρόγραμμα επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων που ξεκίνησε από τη Σοβιετική Ένωση στις αρχές της δεκαετίας του 1960, αρχικά ως μέρος ενός σχεδίου προσελήνωσης που προέβλεπε την αποστολή Σοβιετικού κοσμοναύτη στη Σελήνη. Ήταν το τρίτο σοβιετικό πρόγραμμα επανδρωμένης διαστημικής πτήσης μετά το πρόγραμμα Βοστόκ και το πρόγραμμα Βοσχόντ.
Το πρόγραμμα αποτελείται από το διαστημικό σκάφος Σογιούζ και τον πύραυλο Σογιούζ και αποτελεί πλέον ευθύνη της Ροσκόσμος (της Ομοσπονδιακής Διαστημικής Υπηρεσίας της Ρωσίας). Μετά την απόσυρση του Διαστημικού Λεωφορείου το 2011, όλες οι επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις από και προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό πραγματοποιήθηκαν χρησιμοποιώντας το Σογιούζ.
Ιστορία
Η εξέλιξη του Σογιούζ άρχισε το 1964 από τον Σεργκέι Κορολιόφ, και ο αρχικός του σκοπός ήταν να αποτελέσει το μέσο με το οποίο οι Σοβιετικοί θα έφταναν στη Σελήνη. Αυτό θα γινόταν με την ένωση σε τροχιά δύο ή περισσότερων διαστημοπλοίων Σογιούζ, χωρίς την ανάγκη ενός μεγάλου πυραύλου-φορέα, όπως ο Ν1 που τότε ανέπτυξε η Σοβιετική Ένωση. Ο Κορολιόφ δεν έζησε για να δει το σχέδιό του να παίρνει σάρκα και οστά και, αν και τροποποιημένα μη επανδρωμένα Σογιούζ πέταξαν γύρω από τη Σελήνη ως μέρος του προγράμματος Ζοντ, η εξέλιξη του σκάφους πήρε άλλη τροπή. Συνδέθηκε με τα προγράμματα διαστημικών σταθμών, τόσο των αποτυχημένων στρατιωτικών Αλμάζ όσο και των Σαλιούτ και Μιρ. Παρά τα αρχικά του προβλήματα, που κόστισαν τη ζωή του κοσμοναύτη Βλαντίμιρ Κομαρόφ στην πρώτη κιόλας πτήση και τριών άλλων κοσμοναυτών στην ενδέκατη, το Σογιούζ αποδείχτηκε ένα πολύ αξιόπιστο μέσο διαστημικών μεταφορών. Σήμερα χρησιμοποιείται για την εξυπηρέτηση του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, τόσο με τη μεταφορά πληρωμάτων, όσο, μέσω της παραλλαγής μεταφοράς φορτίου Προγκρές, με τη μεταφορά εξοπλισμού και εφοδίων.