cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Παπαζήσης
Βιογραφικό
Τη σεζόν 2006-2007 επιλέχθηκε για τον ρόλο του Άγγελου Παπαγιάννη στον πρώτο κύκλο της καθημερινής δραματικής σειράς Αν μ' αγαπάς όπου έπαιξε μαζί με την Κατερίνα Παπουτσάκη, τον Γιώργο Βογιατζή και την Βάνα Μπάρμπα. Έγινε αρκετά γνωστός στο ευρύ κοινό με τον διπλό ρόλο στην καθημερινή σειρά Μια στιγμή δυο ζωές του Mega Channel όπου πρωταγωνίστησε για δύο σεζόν. Ακολούθησε η συμμετοχή του στον δεύτερο και τρίτο κύκλο της κωμικής σειράς Η Πολυκατοικία.
Στον κινηματογράφο έλαβε μέρος και σε άλλες παραγωγές όπως Η Κληρονόμος το 2009, Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά το 2011, Ένας χορός ακόμη το 2012, Με χωρίς γυναίκες το 2014, Ειμαρμένη το 2015 και With a Kiss I Die το 2018.
Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνίστησε μαζί με την Δήμητρα Ματσούκα, τον Μάριο Αθανασίου και την Μυριέλλα Κουρεντή στην κωμική σειρά του Γιώργου Φειδά Ελεύθερη σχέση. Από το 2019 ήταν στο πρωταγωνιστικό καστ της ιστορικής σειράς Κόκκινο Ποτάμι σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη.
Το 2020 πρωταγωνίστησε στη σειρά Αγγελική.Το 2021 & 2022 έκανε εμφάνιση σε μερικά από τα επεισόδια της σειράς Τα Καλύτερα μας χρόνια.
Προσωπική ζωή
Από το 2005 μέχρι το 2020 ήταν σε σχέση με τη τραγουδίστρια-συγγραφέα Βανέσα Αδαμοπούλου, με την οποία γνωρίστηκε στα γυρίσματα της ταινίας Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο. Απέκτησαν έναν γιο, τον Ιάσoνα (γενν. 2015).
Το 2022 έγινε γνωστή η σχέση του με την ηθοποιό Αναστασία Παντούση, με την οποία γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της σειράς Το Κόκκινο Ποτάμι.
Θέατρο
Έχει συμμετάσχει σε πλήθος θεατρικών παραστάσεων. Ένα δείγμα της δουλείας του είναι οι παραστάσεις Κάποτε στο Βόσπορο (2020), Ο Ηλίθιος (2018), Πουλιά στον αέρα! (2018), Καινούργιο Κόκκινο (2017), Κοριολάνος (2017), Το καμ μπάκ (2017), Ταξίδι στο Σταυρό του Νότου (2017), Αστροφεγγιά (2016) και οι Νεφέλες (Εθνικό Θέατρο,2012). Ωστόσο έχει λάβει μέρος και σε παραστάσεις που παρουσιάστηκαν στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, με τους Αχαρνής (2018) και τον Προμηθέας Δεσμώτης (2021).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πρόσωπα από τη Δράμα
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1962
Τόπος
Ο διαγωνισμός του 1962 φιλοξενήθηκε στη Βίλα Λουβινί, που βρίσκεται στην Πόλη του Λουξεμβούργου.Στο εν λόγω κτήριο βρισκόταν η έδρα της Compagnie Luxembourgeoise de Télédiffusion, προδρόμου του καναλιού RTL Group. Η τοποθεσία του είναι στο Δημοτικό Πάρκο στη Βιλ Οτ στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Προβλήματα
Μετά την ερμηνεία του τραγουδιού της γαλλικής συμμετοχής, έγινε σύντομη διακοπή ρεύματος και σκοτείνιασαν οι οθόνες. Ανάλογη αλλά μικρότερη σε διάρκεια διακοπή έγινε και κατά την εκτέλεση του τραγουδιού της συμμετοχής της Ολλανδίας, όταν οι τηλεθεατές στην Ευρώπη είδαν μόνο σκοτάδι στους τηλεοπτικούς δέκτες τους. Η διακοπή εκείνη φαίνεται να επηρέασε τη βαθμολογία για την Ολλανδία. Ωστόσο, το τραγούδι ήταν πολύ δημοφιλές στην Ευρώπη μετά τον διαγωνισμό.
Συμμετέχουσες χώρες
Όλες οι χώρες που συμμετείχαν στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 1961 επέστρεψαν για δεύτερη συνεχή χρονιά, χωρίς νέες χώρες να κάνουν ένα ντεμπούτο, ούτε να επιστρέψουν ή να αποσυρθούν.
Καλλιτέχνες που επανήλθαν
Συνολικά 4 καλλιτέχνες επέστρεψαν στον διαγωνισμό του 1962, από τους οποίους οι 3 (Καμίλο Φέλγκεν για το Λουξεμβούργο, Φρανσουά Ντεγκέλ με το Μονακό και Φιντ Λεκλέρ για το Βέλγιο) είχαν πάρει μέρος στον διαγωνισμό του 1960. Ο Λεκλέρ έκανε την 4η εμφάνισή του στον διαγωνισμό, καθώς είχε λάβει μέρος και το 1956 και 1958. Ο Ζαν Φιλίπ, που είχε συμμετάσχει προηγουμένως και το 1959, εκπροσωπώντας τη Γαλλία, επέστρεψε ως εκπρόσωπος της Ελβετίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision
Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάνης
Η Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάνης (γαλλικά: École Polytechnique Fédérale de Lausanne, EPFL) είναι ερευνητικό πανεπιστημιακό ίδρυμα στη Λωζάνη της Ελβετίας, το οποίο ειδικεύεται στις φυσικές επιστήμες και τη μηχανική. Το συγκρότημα του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας έχει τρεις κύριες αποστολές παγκόσμιας κατάταξης: εκπαίδευση, έρευνα και μεταφορά τεχνολογίας σε ανώτατο διεθνές επίπεδο.
Το EPFL θεωρείται ευρέως ως ένα από τα παγκοσμίως κορυφαία πανεπιστήμια. Η κατάταξη πανεπιστημίων QS World University Rankings κατατάσει το EPFL 14ο στον κόσμο σε όλους τους κλάδους στην βαθμολογία του έτους 2015/2016, ενώ το Times Higher Education World University Rankings κατατάσει το EPFL ως το 12ο κορυφαίο πανεπιστήμιο στην μηχανική.
Το EPFL βρίσκεται στη Suisse Romande, στο Γαλλόφωνο κομμάτι της Ελβετίας. Το αδερφικό ίδρυμα στο Γερμανόφωνο κομμάτι της Ελβετίας είναι το ETH Ζυρίχης. Συσχετιζόμενα με πολλά ειδικευμένα ερευνητικά ιδρύματα, τα δύο πανεπιστήμια σχηματίζουν το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (ETH Domain), το οποίο εξαρτάται άμεσα από το Ομοσπονδιακό Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας και Έρευνας. Σε σχέση με τις ερευνητικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες, το EPFL λειτουργεί εναν πυρηνικό αντιδραστήρα CROCUS, έναν αντιδραστήρα σύντηξης Tokamak,, έναν υπερυπολογιστή Blue Gene/Q και εγκαταστάσεις βιολογικού κινδύνου.
Κτίρια
Το campus αποτελείται απο 65 κτίρια. 136 acres. Κατασκευασμένα ανάλογα με την εξέλιξη του σχολείου, περιλαμβάνει αρχιτεκτονικές όπως:
Το EPFL και το Πανεπιστήμιο της Λωζάννης μοιράζονται επίσης ένα ενεργό αθλητικό κέντρο λεπτά μακρυά από το EPFL, στις ακτές της Λίμνης της Γενεύης.
Εγκαταστάσεις
thumb|Το EPFL από ψηλά. Εγκαταστάσεις του Ιδρύματος διαθέσιμες στους φοιτητές και το προσωπικό:
695 Μπέλλα
Η Μπέλλα (Bella) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,30. Ανακαλύφθηκε το 1909 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης.
Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάνης
Οργάνωση
Το EPFL είναι οργανωμένο σε επτά σχολεία, τα οποία συνολικά σχηματίζουν ιστιτούτα με ερευνητικές ομάδες(εργαστήρια).
695 Μπέλλα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπέλλας εκτιμάται σε 48,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,145. Η Μπέλλα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 13 λεπτά.
Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάνης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελβετία
695 Μπέλλα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπελλα
Πιάνα Αρκαδίας
Η Πιάνα είναι ιστορικό χωριό της Αρκαδίας. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός και βρίσκεται κοντά στα ερείπια της αρχαίας πόλης Διπαία. Το όνομά της συνδέεται με τον μυθικό θεό Πάνα. Υπάγεται στην πρώην επαρχία Μαντινείας και αποτελεί σήμερα κοινότητα του δήμου Τρίπολης.
Τοποθεσία και πρόσβαση
Η Πιάνα είναι χτισμένη σε μια πλαγιά της οροσειράς του Μαινάλου σε υψόμετρο 1.080 μέτρων και με ανατολική έκθεση. Η θέση της Πιάνας στο Μαίναλο της προσφέρει άφθονη ηλιοφάνεια. Αποτελεί κοινότητα του δήμου Τρίπολης και η απόστασή της από την Αθήνα είναι περίπου 190 χιλιόμετρα που διανύεται οδικά σε περίπου δύο ώρες. Η Πιάνα βρίσκεται στα βόρεια της πρωτεύουσας του νομού Αρκαδίας, που είναι η Τρίπολη, και απέχει από αυτή 19 χιλιόμετρα. Η πρόσβαση στο χωριό γίνεται ακολουθώντας τον οδικό άξονα Τρίπολης - Αλωνίσταινας - Βυτίνας, ακολουθώντας την παράκαμψη προς τα αριστερά στο 18ο χλμ, μέσω μιας καταπράσινης διαδρομής, η οποία διασχίζει την ελατόφυτη περιοχή του Μαινάλου.
Όσοι επισκέπτονται τη γειτονική Βυτίνα, τη Στεμνίτσα (Υψούς) και τη Δημητσάνα έχουν τη δυνατότητα να επισκεφτούν και το γραφικό αυτό χωριό. Τα πιο κοντινά σε απόσταση χωριά είναι το Ροεινό, η Αλωνίσταινα, τα Μανταίικα, το Χρυσοβίτσι, η Δαβιά, ο Τσελεπάκος, το Μαίναλο και η Σιλίμνα. Στην πλατεία της Πιάνας δεσπόζει η εκκλησία του αγίου Γεωργίου. Είναι χτισμένη πάνω σε επιβλητικό βράχο στο κέντρο του χωριού. Ο άγιος Γεώργιος είναι αρχιτεκτονικού ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής με τρούλο και διαθέτει 2 υπέροχα πετρόκτιστα καμπαναριά. Ο κορμός της εκκλησίας είναι από πέτρα και φέρεται να ήταν κάστρο επί τουρκοκρατίας.
Τα πληθυσμιακά δεδομένα της Πιάνας
Σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2011, στην Πιάνα βρέθηκαν 70 εγγεγραμμένοι κάτοικοι. Σήμερα, οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού κατά τη διάρκεια του χειμώνα μόλις που ξεπερνούν τις μερικές δεκάδες.
Ο ρόλος της Πιάνας κατά την Επανάσταση του 1821
Κατά την Επανάσταση του 1821 το χωριό έπαιξε καθοριστικό ρόλο μιας και το ανάγλυφο και δύσβατο της περιοχής αποτελούσε το ιδανικό κρησφύγετο για τους αρματολούς και κλέφτες. Στην Πιάνα οργανώθηκαν από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη τα πρώτα στρατιωτικά τμήματα που ενίσχυσαν τη μάχη του Βαλτετσίου και κυρίευσαν αργότερα την Τρίπολη. Το όνομα της Πιάνας είναι ιστορικά άρρηκτα συνδεδεμένο με την τροφοδοσία των συναγωνιστών του Κολοκοτρώνη με τα απαραίτητα για τις νικηφόρες μάχες τους.
Στο προαύλιο μιας απαράμιλλης ομορφιάς εκκλησίας του χωριού που λέγεται Παναγίτσα Πολυκαμμένη, λόγω του ότι επανειλημμένα οι Τούρκοι αποπειράθηκαν να την αφανίσουν με πυρκαγιά, σώζεται σήμερα παραδοσιακός ξυλόφουρνος. Από τους φούρνους της Πιάνας εφοδιάζονταν με ψωμί τα ελληνικά στρατόπεδα της επανάστασης.
Το Λιμποβίσι
μικρογραφία|Η οικία [[Οικογένεια Κολοκοτρώνη|Κολοκοτρώνη στο Λιμποβίσι]] Σε απόσταση 7 χιλιομέτρων δυτικά της Πιάνας βρίσκεται το ιστορικό Λιμποβίσι. Είναι η πατρίδα των Κολοκοτρωναίων και ο φυσικός χώρος στον οποίο μεγάλωσε κατά τα πρώτα παιδικά χρόνια αλλά και έδρασε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ή Γέρος του Μωριά. Κατα την απογραφή των Ενετών το 1711 κατεγράφησαν 500 κάτοικοι. Σήμερα στο Λιμποβίσι έχει αναστηλωθεί το σπίτι των Κολοκοτρωναίων που λειτουργεί σαν μουσείο. Στο προαύλιο του Λιμποβισίου επίσης υπάρχει το ξωκλήσι του Αϊ-Γιάννη. Ο ευρύτερος χώρος του Λιμποβισίου αναμορφώθηκε με δωρεά του αείμνηστου Παναγιώτη Αγγελόπουλου το έτος 1990. Στην πλατεία λειτουργεί επίσης δημοτικό αναψυκτήριο.
Το Αρκουδόρεμα
Το δεύτερο από τα δύο κολοκοτρωνέικα χωριά και σε μικρή απόσταση από το Λιμποβίσι είναι το ερημωμένο πια Αρκουδόρεμα. Το Αρκουδόρεμα υπήρξε κατοικημένο μέχρι το 1930-31 και διοικητικά μαζί με το Λιμποβίσι ανήκαν στην Πιάνα. Βαθιά μέσα στη ρεματιά σώζονται ερείπια των σπιτιών αυτών μέχρι και σήμερα. Χαρακτηριστική επίσης είναι και αναπαλαιωμένη πέτρινη βρύση του Αρκουδορέματος που βρίσκεται πολύ κοντά στην εκκλησία της Παναγίας του Αρκουδορέματος. Τα νερά από το Αρκουδόρεμα εκβάλλουν στον ποταμό Ελισσώνα ο οποίος διασχίζει τον κάμπο της Πιάνας.
Η εκκλησία της Παναγίας του Αρκουδορέματος είναι καμαροσκέπαστη, μονόκογχη βασιλική και χτίστηκε το 1719. Στο εσωτερικό της σώζονται πολύ ενδιαφέρουσες τοιχογραφίες του Γεωργίου και του Παναγιώτη Κουλιδά καθώς και σπάνιες επιγραφές οι οποίες βρίσκονται υπό την εποπτεία της Εφορείας Αρχαιοτήτων.
Το Αρκουδόρεμα έχει εξίσου μεγάλη ιστορική σημασία με το Λιμποβίσι, αφού λόγω του ανάγλυφου του εδάφους απετέλεσε και αυτό τόπο κατάλληλο για ανασύνταξη των δυνάμεων πριν τις ιστορικές μάχες.
Οι φυσικές ομορφιές της Πιάνας
Στην πλατεία του χωριού ο επισκέπτης μπορεί να αναπαυτεί κάτω από τη σκιά δύο υπερήλικων πλατανιών. Επίσης από την πετρόκτιστη βρύση της πλατείας αναβλύζει κρυστάλλινο νερό από τις δεξαμενές του Μαινάλου από τις οποίες υδρεύεται το χωριό. Το περιμετρικό προαύλιο της εκκλησίας του Αϊ-Γιώργη προσφέρεται για πανοραμική παρατήρηση του φυσικού τοπίου. Οι κοίτες κατά μήκος του ποταμού Ελισσώνα ως τις πηγές, αποτελούν ένα πολύ όμορφο φυσικό μονοπάτι για τους λάτρεις του περιπάτου.
Ο ποταμός Ελισσώνας
Ο κάμπος της Πιάνας διασχίζεται από τον ποταμό Ελισσώνα. Τα νερά τού ποταμού Ελισσώνα αναβλύζουν από τις πηγές στους πρόποδες του Πιανοβουνίου και δίνουν ζωή στους λιγοστούς πια κατοίκους της περιοχής που καλλιεργούν τη γη ή εκτρέφουν τα ζώα τους. Σημαντικό μέρος του νερού των πηγών του Ελισσώνα αξιοποιείται για την ύδρευση των κατοίκων της πρωτεύουσας του νομού Αρκαδίας της Τρίπολης. Στα μέσα περίπου του κάμπου της Πιάνας, τα νερά του ποταμού χάνονται μέσα στη γη και πιστεύεται πως ξανακάνουν της εμφάνιση τους στην περιοχή της Μεγαλόπολης. Κατά μήκος των κοιτών του ποταμού Ελισσώνα λειτουργούσαν παλιότερα 12 πέτρινοι νερόμυλοι για το άλεσμα των δημητριακών της περιοχής και 6 νεροτριβές για το πλύσιμο των ρούχων. Κάποια από αυτά τα κτίσματα σώζονται μέχρι και τις μέρες μας σε πολύ καλή κατάσταση.
Το Πιανοβούνι και ο θεός Πάνας
Στο βουνό που βρίσκεται πάνω από τις πηγές του Ελισσώνα και φέρει το όνομα Πιανοβούνι βρίσκεται η επονομαζόμενη σπηλιά του θεού Πάνα. Αυτή η περιοχή της Φαλάνθου πήρε το όνομά της από τον αδάμαστο και γονιμοποιό θεό της βλάστησης και της ζωής. Ο τοπικός μύθος θέλει τον τραγοπόδαρο Θεό Πάνα να κατοικεί στη σπηλιά αυτή και με τη φλογέρα του να πλημμυρίζει με ήχους την πανέμορφη χαράδρα των πηγών του Ελισσώνα. Επίσης, η ετυμολογία του ονόματος της Πιάνας φέρεται να συνδέεται με τον θεό Πάνα.
Από το ημερολόγιο των κατοίκων της Πιάνας
Στην Πιάνα βρίσκεται η έδρα του περιφερειακού αγροτικού ιατρείου του δήμου Φαλάνθου καθώς επίσης λειτουργεί και ο αστυνομικός σταθμός. Το δημοτικό διαμέρισμα της Πιάνας εκπροσωπείται διοικητικά στον δήμο Τριπόλεως από τον εκλεγμένο πρόεδρο. Στην Πιάνα σήμερα λειτουργούν δύο καταστήματα τα οποία αποτελούν τα σημεία συνάντησης και αναψυχής για τους ντόπιους και τους επισκέπτες. Επίσης εντός του οικισμού λειτουργεί παραδοσιακός πετρόκτιστος ξενώνας.
Θρησκευτικό εορτολόγιο της Πιάνας
Στην Πιάνα γιορτάζονται με ιδιαίτερη λαμπρότητα η εορτή των Χριστουγέννων, η Αποκριά, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, το Πάσχα και ο Δεκαπενταύγουστος.
Οι ιστορία της Πιάνας είναι επίσης συνυφασμένη με τον θρησκευτικό εορτασμό των αγίων στους οποίους είναι αφιερωμένοι οι ναοί του χωριού. Έτσι πολύ μεγάλη θρησκευτική εορτή για την Πιάνα αποτελούν η κινητή εορτή του αγίου Γεωργίου, η εορτή της Παναγίας στις 21 Νοεμβρίου, του αγίου Ανδρέα, των αγίων Αναργύρων του αγίου Κωνσταντίνου και της αγίας Ελένης καθώς και τα Εισόδια της Θεοτόκου.
Επαγγέλματα της Πιάνας
Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα υπήρχε μεγάλη ποικιλία στα επαγγέλματα των κατοίκων της Πιάνας. Ανάμεσα σε αυτά που έχουν εξαλείψει σήμερα είναι του αγροφύλακα, του κουρέα, του μυλωνά και άλλα. Οι κάτοικοι της της Πιάνας σήμερα ασχολούνται με την αγροτική παραγωγή, την κτηνοτροφία και λιγότερο με τη μελισσοκομία.
Τα κυριότερα παραγόμενα προϊόντα της Πιάνας
Τα κυριότερα παραγόμενα προϊόντα είναι η πατάτα, τα καρύδια, η τομάτα, τα κολοκύθια, τα κουνουπίδια και τα φασόλια. Παραδοσιακά η Πιάνα φημιζόταν για την υψηλή παραγωγή μήλων και αποτελούσε πολύ σημαντικό έσοδο για στην οικονομία των παραγωγών της περιοχής. Ιδιαίτερα γνωστή ήταν η καλλιεργούμενη ποικιλία μήλων Πηλαφά Ντελίσιους Τριπόλεως ή μήλα Τριπόλεως που παρήγε σε σημαντικές ποσότητες ο μηλεώνας της Πιάνας. Το προϊόν αυτό έχει χαρακτηριστεί ως Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης. Σήμερα η καλλιέργεια της μηλιάς έχει ελαχιστοποιηθεί στο σύνολο της και μόλις που ξεπερνά τις ανάγκες των κατοίκων. Οι κύριες αιτίες που εγκαταλείφθηκε η καλλιέργεια της μηλιάς και ιδιαίτερα της ποικιλίας Πηλαφά Ντελίσιους σχετίζονται με τις αυξημένες ανάγκες των δέντρων σε καλλιεργητική φροντίδα καθώς και σε μη εγγυημένες και ασταθείς αποδόσεις από χρόνο σε χρόνο λόγω αντίξοων καιρικών συνθηκών ή ασθενειών.
Τοπωνύμια της Πιάνας
Οι κάτοικοι της Πιάνας χρησιμοποιούν έναν κατάλογο από τοπωνύμια τα οποία κωδικοποιούν ολόκληρη σχεδόν την περιοχή που υπάγεται στην κοινότητα. Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη, για τους αδαείς, η χρηστικότητα των τοπωνυμίων αυτών για να να περιγράψουν μια συγκεκριμένη περιοχή.
Ενδεικτικά αναφέρονται μερικά από τα τοπωνύμια της ευρύτερης περιοχής της Πιάνας: Γοσένα, Γραμμένη Πλάκα, Διαγό, Δίρεμα, Ζάκρινη, Καβελάρης, του Καλάμη το ρέμα, Καλόγερου, Λακούλια, Λιτρίβα, Μαντρί, Μανωλιές, Μπριάνικο, Μυγδαλιές, Νταλιάκα, Ντάλκα, Ντουμινά, Ντρισενά,Κανελείκα, Παναγιά, Πετραίικος Μύλος, Πηλαλήστρα, Πιανοβούνι, Ραχούλα, Ρουπάκι, Σαρρή-Βράχος, Σπηλιωταίικος Μύλος, Σταυροποιό, Στεφάνι,Παυλείκα. Τζαρνίκο, Τούρκου Μνήμα, Τραπέζι, Φράγκου, Φονικόλα, Χαλικουριό.
Πιανιώτες της διασποράς
Οι περισσότεροι Πιανιώτες εκτός Πιάνας σήμερα είναι συγκεντρωμένοι στην Αθήνα και πάρα πολλοί στη γειτονική Τρίπολη. Από το 1954 λειτουργεί ο Σύλλογος των εν Αθήναις Πιανιωτών καταβάλλοντας διαρκή προσπάθεια να διατηρηθούν ζωντανοί οι δεσμοί και τα πλούσια τοπικά ήθη και έθιμα.
Ο Σύλλογος των εν Αθήναις Πιανιωτών σε μια προσπάθεια να κρατά ενωμένους και ενημερωμένους για τα κοινά, τους απανταχού Πιανιώτες, εκδίδει μια τριμηνιαία εφημερίδα με τον τίτλο Τα Νέα της Πιάνας, την οποία αποστέλλει σε όλα τα σημεία της γης που υπάρχουν κάτοικοι με καταγωγή από το ορεινό αυτό χωριό.
Αρκετοί από τους κατοίκους της Πιάνας μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο μετανάστευσαν προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Οι μετανάστες κατευθύνθηκαν προς την Αμερική, την Αυστραλία τη Γερμανία και τον Καναδά. Αρκετοί από τους Πιανιώτες της διασποράς επιστρέφουν στην πατρίδα τους ή την επισκέπτονται σε τακτική βάση.
Μαυσωλείο Χουμαγιούν
Το Μαυσωλείο Χουμαγιούν (Ουρντού: ہمایوں کا مقبرہ - Χουμαγιούν κα Μακμπάρα) είναι ο τάφος του Μουγκάλ (ινδομογγόλου) αυτοκράτορα Χουμαγιούν και βρίσκεται στο Δελχί στην Ινδία. Η κατασκευή του μαυσωλείου παραγγέλθηκε από την γυναίκα του Χουμαγιούν, την Χαμίντα Μπανού Μπεγκούμ το 1562. Σχεδιάστηκε από τον Πέρση αρχιτέκτονα Μιράκ Μιρζά Γχιγάθ και χτίστηκε μεταξύ 1569-1571. Το μαυσωλείο αυτό ήταν το πρώτο μαυσωλείο μαζί με κήπο στην Ινδική υποήπειρο και βρίσκεται στο κατάλογο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Πιάνα Αρκαδίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Φαλάνθου Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Μαυσωλείο Χουμαγιούν
Ιστορία
Ο Χουμαγιούν ήταν ο δεύτερος Μουγκάλ αυτοκράτορας, και κυβέρνησε μεταξύ 1530 έως το θάνατό του το 1556. Μετά το θάνατό του, το σώμα του αρχικά τάφηκε στο παλάτι του Πουράνα Κουίλα στο Δελχί. Στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο Σιρχίντ, στο Πουντζάπ από τον Κχαντζάρ Μπέγκ γιατί υπήρχε ο φόβος ότι ο Ινδουιστής Βασιλιάς Χέμου -ο οποίος κέρδισε την μάχη κατά των Μουγκάλ δυνάμεων στην Άγκρα και στο Δελχί τον Οκτώβριο 1556 και κατέλαβε το παλάτι Πουράνα Κουίλα- θα κατέστρεφε τον τάφο. Το σώμα θα πρέπει να επιστράφηκε στο Δελχί πριν το 1568. Ο Πέρσης αρχιτέκτονας Μιράκ Μιρζά Γχιγάθ πριν αναλάβει το σχεδιασμό του μαυσωλείου δούλευε στο Χεράτ (σήμερα στο Αφγανιστάν) και στην Μπουχάρα (σήμερα στο Ουζμπεκιστάν). Το μαυσωλείο αργότερα χρησιμοποιήθηκε για να ταφούν και άλλα μέλη της οικογένειας του Χουμαγιούν και σήμερα υπάρχουν εκεί 150 τάφοι.
Αρχιτεκτονική
Το μνημείο έφερε πολλές αρχιτεκτονικές καινοτομίες στην Μουγκάλ (ινδομογγολική) αρχιτεκτονική οι οποίες επηρέασαν την κατασκευή του Τατζ Μαχάλ, ένα αιώνα αργότερα.
Το αρχιτεκτονικό σχέδιο του μνημείου είναι μη κανονικό οκτάγωνο με τέσσερις μεγάλες και τέσσερις μικρές πλευρές. Ο Χουμαγιούν είχε ταξιδέψει σε περιοχές όπως η Περσία και η Κεντρική Ασία, από όπου έφερε καινοτόμες ιδέες οι οποίες εφαρμόστηκαν από την γυναίκα του κατά την κατασκευή του μαυσωλείου.
Άλλα μνημεία
Γύρω από την περιοχή του Μαυσωλείου Χουμαγιούν υπάρχουν και άλλα μνημεία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ινδία Κατηγορία:Ισλαμική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ινδία Κατηγορία:Μαυσωλεία Κατηγορία:Δελχί Κατηγορία:Αυτοκρατορία των Μουγκάλ
Μάρκος Αυρήλιος Αγαθόπους
Ο Μάρκος Αυρήλιος Αγαθόπους (2ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Αίγινα ο οποίος αναδείχτηκε 2 φορές ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 238ους (173 μ.Χ.) και 239ους (177 μ.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Κάποιες επιγραφές που ανακαλύφθηκαν αναφέρουν πως σε άλλες διοργανώσεις υπήρξε περιοδονίκης 4 φορές καθώς και πως αγωνίστηκε και στο αγώνισμα του οπλίτη δρόμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι Αιγινήτες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας)
Δέκα Αρχές Καθιέρωσης Μονολιθικού Ιδεολογικού Συστήματος
Οι Δέκα Αρχές Καθιέρωσης Μονολιθικού Ιδεολογικού Συστήματος (κορεατικά: 당의 유일사상체계확립의 10대 원칙), γνωστό και ως Δέκα Αρχές για Μονο-Ιδεολογικό Σύστημα) είναι ένα σύνολο δέκα αρχών και εξήντα πέντε προτάσεων που καθορίζουν πρότυπα για διακυβέρνηση και καθοδήγηση των συμπεριφορών του λαού της Βόρειας Κορέας.
Ιστορικό
Οι αρχές αρχικά προτάθηκαν το 1967 από τον Κιμ Γιονγκ-τζου, τον μικρότερο αδερφό του ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Ιλ-σονγκ, μετά το περιστατικό της φατρίας Καψάν που είχε επιδιώξει ανεπιτυχώς να αμφισβητήσει την εξουσία του Κιμ Ιλ-σονγκ και τη θέση του Κιμ Γιονγκ-τζου ως κληρονόμου εκείνη την εποχή. Ως εκ τούτου, το Μονολιθικό Ιδεολογικό Σύστημα προέκυψε στο πλαίσιο συζητήσεων εσωτερικής πολιτικής στο Εργατικό Κόμμα της Κορέας και τις εξωτερικές προκλήσεις που θέτει η Σινο-Σοβιετική διάσπαση.
Το Μονολιθικό Ιδεολογικό Σύστημα εφαρμόστηκε από τον Κιμ Ιλ-σανγκ για να εξαλείψει την εσωτερική διαφωνία και να ενισχύσει την κυριαρχία της οικογένειας Κιμ στο πολιτικό σύστημα της Βόρειας Κορέας. Ο Κιμ Ιλ-σανγκ ανακοίνωσε τις αρχές στο κοινό σε μια ομιλία που πραγματοποιήθηκε στο Ανώτατη Λαϊκή Συνέλευση στις 16 Δεκεμβρίου 1967, με τίτλο «Ας Ενσωματώσουμε το Επαναστατικό Πνεύμα της Ανεξαρτησίας, της Αυτοσυντήρησης και της Αυτοάμυνας περισσότερο σε όλους τους κλάδους της Κρατικής Δραστηριότητας».
Οι Αρχές ξαναγράφηκαν από τον Κιμ Τζονγκ-ιλ, με τη βοήθεια του Χουάνγκ Τζανγκ-γιοπ, αφού ο Κιμ έγινε ο νέος κληρονόμος τον Φεβρουάριο του 1974. Οι ενημερωμένες Αρχές ήταν μακρύτερες και επέκτειναν περαιτέρω τη λατρεία της προσωπικότητας που περιβάλλει τον Κιμ. Οι αρχές απέκτησαν επίσημο καθεστώς στο κόμμα το 1974. Οι Δέκα Αρχές έχουν αντικαταστήσει το Σύνταγμα της Βόρειας Κορέας και διατάγματα από το Εργατικό Κόμμα της Κορέας, και στην πράξη, χρησιμεύουν ως ο ανώτατος νόμος της χώρας.
Οι Δέκα Αρχές πρέπει να απομνημονεύονται από κάθε πολίτη και διασφαλίζουν την απόλυτη πίστη και υπακοή στους Ανώτατους Ηγέτες της Βόρειας Κορέας. Οι Αρχές είναι αναπόσπαστες στην πολιτική και καθημερινή ζωή των ανθρώπων και πρέπει να ασκούνται μέσω καθημερινών συνεδριών αυτο-κριτικής, στο έργο τους, στο σχολείο κ.λπ., δημιουργώντας τα θεμέλια της προσωπολατρείας της Βόρειας Κορέας. Συγκρίνονται συχνά με τις Δέκα Εντολές λόγω του παρόμοιου ρόλου τους στη διαμόρφωση της καθημερινής ζωής των ανθρώπων και υπάρχει υποψία ότι το χριστιανικό παρελθόν του Κιμ Γιονγκ-τζου επηρέασε τη φόρμα τους.
Δέκα Αρχές
Οι δέκα πρωτότυπες αρχές:
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Πολιτική της Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Κιμ Ιλ-σονγκ Κατηγορία:Κώδικες δεοντολογίας
Ρουπιμαϊζέ
μικρογραφία|Φέτες του ψωμιού ρουπιμαϊζέ Το ρουπιμαϊζέ (λετονικά: Rupjmaize) είναι παραδοσιακό σκούρο ψωμί από σίκαλη και θεωρείται είδος πρώτης ανάγκης της λετονικής διατροφής. Οι πρώτες γραπτές αναφορές για το λετονικό ψωμί σίκαλης  βρέθηκαν σε ένα βιβλίο συνταγών που χρονολογείται από το 1901.
Παρασκευάζεται σε κλίβανο τροφοδοτούμενο από ξύλο σε ένα κλώνο με αλεύρι (τύποι 1740. και 1800.), αλεύρι σίκαλης, προσθέτοντας βύνη και κύμινο ως συστατικά, τα οποία δίνουν γεύση και οσμή.
Χρησιμοποιείται για να την παρασκευή του Ρουπιμαϊζές καρτογιούμς, ένα παραδοσιακό λετονικό επιδόρπιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρόφιμα πρώτης ανάγκης Κατηγορία:Λετονική κουζίνα
Μπέογουλφ (έπος)
Το Μπέογουλφ (Beowulf ή Bēoƿulf) είναι ένα παραδοσιακό ηρωικό επικό ποίημα γραμμένο σε Παλαιο-αγγλικό παρηχητικό στίχο. Έχει 3.182 στίχους και αποτελεί από μόνο του το 10% του συνολικού σώματος της Αγγλο-σαξωνικής ποίησης που έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα. Στο χειρόγραφο είναι άτιτλο, αλλά είναι γνωστό με το όνομα Μπέογουλφ από τις αρχές του 19ου αιώνα.
Το παρελθόν κι οι ρίζες του έπους
Το συγκεκριμένο ποίημα, το οποίο αναφέρεται σε Δανούς και Σουηδούς ήρωες και βασιλείς, διασώθηκε στην Αγγλία, καθώς οι σύγχρονοι Άγγλοι προέρχονται από τα γερμανικά φύλα των Άγγλων, των Σαξόνων και των Γιούτων, οι οποίοι αρχικά κατοικούσαν στη νότια Δανία και τη βόρεια Γερμανία. Έτσι, ο Μπέογουλφ αποτελεί μια ιστορία για τα παλαιά χρόνια της πατρίδας τους.
Το ποίημα είναι προϊόν φαντασίας, αλλά αναφέρει ένα καταγεγραμμένο ιστορικό γεγονός, την εισβολή του βασιλιά Hygelac στη Φριζία το 516. Πολλά από τα πρόσωπα και τα γεγονότα στο Μπέογουλφ συναντώνται και σε παλαιότερες σκανδιναβικές πηγές, όπως τη Νεώτερη Έντα ή τις σάγκα. Κατά συνέπεια, πιθανότατα να είναι αληθινά και να έζησαν μεταξύ του 450 και του 600 μ.Χ. στη Δανία και τη νότια Σουηδία, ενώ επιβεβαιώνονται τόσο από αρχαιολογικές ανασκαφές των τύμβων που υποδείχθηκαν από τον Σνόρρι Στούρλουσον όσο και από τη σουηδική παράδοση.
Τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα μετά τη μετανάστευση και εγκατάσταση των Αγγλοσαξόνων στην Αγγλία και πριν το τέλος αυτής. Οι παραδόσεις, λοιπόν, που σχετίζονται με το έπος μάλλον έφτασαν στην Αγγλία κατά την περίοδο όταν οι Αγγλοσάξονες ήταν ακόμα σε επαφή με τους γερμανικής καταγωγής "συγγενείς" τους στη Σκανδιναβία και τη βόρεια Γερμανία.
Ενώ θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το Μπέογουλφ είναι το μόνο ουσιώδες ποίημα στην Αρχαία αγγλική γλώσσα, του οποίου το περιεχόμενο είναι περισσότερο ηρωικό παρά χριστιανικό, υπάρχουν αμέτρητα στοιχεία στο ποίημα που δικαιολογούν το αντίθετο. Κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν ότι τα χριστιανικά στοιχεία εισήχθησαν αργότερα, πιθανότατα από τους γραφείς που ήταν υπεύθυνοι για την αντιγραφή των χειρογράφων.
Η κρίσιμη καμπή για το έπος του Μπέογουλφ ήρθε το 1936, με το άρθρο του Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν Beowulf: the monsters and the critics, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που ασχολήθηκε με την μετάφραση του έπους στα σύγχρονα Αγγλικά. Για πρώτη φορά, το ίδιο το ποίημα και η Αγγλοσαξονική λογοτεχνία εξετάζονταν με σοβαρότητα από καθαρά λογοτεχνική πλευρά κι όχι μόνο με αφορμή τη φιλολογική έρευνα για την προέλευση της αγγλικής γλώσσας, όπως γινόταν κατά κόρον το 19ο αιώνα. Αυτό το ακαδημαϊκό άρθρο κατάφερε μόνο του να φέρει ένα μεσαιωνικό έργο από την αφάνεια στην πλήρη αναγνώριση.
Το χειρόγραφο Μπέογουλφ
Η ακριβής ημερομηνία του χειρόγραφου αμφισβητείται, αλλά εκτιμάται γύρω στο έτος 1000. Η ημερομηνία συγγραφής του έπους υπολογίζεται γύρω στο 650-800 μ.Χ. Το έπος εμφανίζεται στον Κώδικα Nowell, όπως αποκαλείται, μαζί με άλλα έργα, ενώ η γλώσσα του περιλαμβάνει σαξονικές και αγγλικές διαλέκτους της Αρχαίας Αγγλικής. Ο παλαιότερος γνωστός κάτοχός του είναι ο μελετητής Laurence Nowell του 16ου αιώνα, από τον οποίο πήρε κι ο Κώδικας το όνομά του.
Η πατρότητα του έργου
Οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι ο Μπέογουλφ γράφτηκε από κάποιο Χριστιανό ποιητή. Το τέρας Γκρέντελ κι η μητέρα του περιγράφονται ως απόγονοι του Κάιν, ενώ παρουσιάζουν ομοιότητες με τους "αντιπάλους" των μεσαιωνικών χριστιανικών ιστοριών. Εφόσον ο ποιητής του Μπέογουλφ ήταν επίσης εξοικειωμένος με παγανιστικές αντιλήψεις, οι περιγραφές του τέρατος Γκρέντελ και της μητέρας του θα μπορούσαν να βασίζονται τόσο σε ιστορίες για δαιμόνια (trolls), όσο και για χριστιανικούς δαίμονες. Συν τοις άλλοις, η αποτέφρωση της σορού του Μπέογουλφ στο τέλος του έπους αναφέρεται σε παγανιστικό έθιμο. thumb|right|Ο Μπέογουλφ μάχεται με το δράκο Από τη μια πλευρά, αν και ο Μπεόγουλφ είναι παγανιστικός ήρωας, μπορεί να υποθέσει κανείς πως το χριστιανικό ακροατήριο μπορεί να θαύμαζε τα ηρωικά κατορθώματά του στο έπος. Έτσι, το έπος του Μπέογουλφ μπορεί να προέρχεται από κάποιο συγγραφέα, ο οποίος να κατείχε και χριστιανικές πεποιθήσεις, αλλά και την αρχαία ιστορία του λαού του. Από την άλλη πλευρά, με αυτή την προσέγγιση μάλλον υπερεκτιμούνται οι ιστορικές γνώσεις κι η πολιτισμική ανεκτικότητα των μελετητών και διορθωτών του έπους. Κατά τη μακρόχρονη μετάβαση του έπους από γενιά σε γενιά, η ηρωική "προχριστιανική" αφήγηση πιθανότατα να διανθίστηκε από στοιχεία της χριστιανικής παράδοσης, που συμβάδιζαν όμως με το πρωτότυπο ηρωικό ήθος.
Υπόθεση
Η ιστορία ακολουθεί τη ζωή του ηρωικού βασιλιά Γκεάτ, του Μπέογουλφ και τις τρεις μεγάλες μάχες του με τέρατα: αρχικά με το τέρας Γκρέντελ που έμοιαζε με τρολλ, έπειτα με την μητέρα του Γκρέντελ και τέλος με τον δράκο με την πύρινη ανάσα, τον οποίο σκοτώνει ο ήρωας, βρίσκοντας όμως και ο ίδιος το θάνατο. Βασικά πρόκειται για την απεικόνιση μιας Γερμανικής πολεμικής κοινωνίας, στην οποία οι σχέσεις μεταξύ του ηγέτη ή βασιλιά με τους ακολούθους του έχουν μεγάλη σημασία. Οι σχέσεις αυτές ορίζονται με όρους πρόνοιας και υπηρεσίας: οι ακόλουθοι υπερασπίζονται τα συμφέροντα του βασιλιά προκειμένου να εξασφαλίσουν υλικές παροχές: όπλα, πανοπλίες, χρυσό, ασήμι, τροφή και ποτά.
Μορφή
Το ποίημα έχει γραφτεί σε παρηχητικό μέτρο.
Το ποιητικό του λεξιλόγιο περιέχει ομάδες από μετρικές μείξεις που ποικίλλουν ανάλογα με τις παρηχητικές ανάγκες.
Τα δύο μισά του ποιήματος διαχωρίζονται με πολλούς τρόπους: νεαρή ηλικία - μετά γηρατειά, Δανία - μετά Γκέτλαντ, αίθουσα του αρχοντικού - μετά βουνό, δημόσια - μετά προσωπικά, ποικιλία και μετά εστίαση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έπη Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία
Ανδροσθένης ο Μαιναλεύς
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Hemidrachm,%20432-420%20BC,%20Olympia.%2087-90th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Ημίδραχμο της Ολυμπίας, χρονολογούμενο μεταξύ 87ης (432 π.Χ.) και 90ης (420 π.Χ.) διοργάνωσης των αγώνων]] Ο Ανδροσθένης ο Μαιναλεύς (γιος του Λοκαίου, 5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από το Μαίναλο ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης 2 φορές στο άθλημα του παγκράτιου κατά τους 90ους (420 π.Χ.) και 91ους (416 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του γλύπτη Νικόδαμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του παγκράτιου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Π Κασσιόπης
Ο π (πι) Κασσιόπης (Pi Cassiopeiae, συντομογραφικώς π Cas) είναι αστέρας του βόρειου αστερισμού Κασσιόπη. Ως αστέρας 5ου μεγέθους (φαινόμενο μέγεθος +4,95), είναι ορατός με γυμνό μάτι από σκοτεινές τοποθεσίες τις ασέληνες νύχτες, τους περισσότερους μήνες του έτους, από τις περισσότερες χώρες της Γης. Βρίσκεται στο νοτιότατο μέρος του αστερισμού του, πολύ κοντά στο σύνορο με τον αστερισμό Ανδρομέδα.
Το όλο σύστημα του π Κασσιόπης απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 12,9 ± 0,8 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (46.400 ± 2.900 χιλιόμετρα την ώρα).
Λίγο πιο μακριά από το σύστημα, σε προβαλλόμενη απόσταση από αυτό 1.700 αστρονομικών μονάδων, υπάρχει ένας τρίτος αστέρας, που έχει ταυτοποιηθεί ως πιθανός λευκός νάνος και μοιράζεται την κίνηση του ζεύγους στον χώρο. Η ηλικία αυτού του τρίτου αστέρα ως λευκού νάνου έχει εκτιμηθεί σε περίπου μισό δισεκατομμύριο έτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου A Κατηγορία:Φασματοσκοπικώς διπλοί αστέρες Κατηγορία:Κασσιόπη (αστερισμός)
Κωνσταντίνος Ρωμαίος
Ο Κωνσταντίνος Ρωμαίος (Βούρβουρα Αρκαδίας, 1874 - 1966, Αθήνα), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος, ο πρώτος καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ακαδημαϊκός και πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βίος
Ο Κωνσταντίνος Ρωμαίος γεννήθηκε στα Βούρβουρα Αρκαδίας το 1874 και πέθανε στην Αθήνα το 1966. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. Ήταν έγγαμος.
Σπουδές
Ο Κ. Ρωμαίος ήταν πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1897 ως το 1901 εργάστηκε ως σχολάρχης. Κατά τα έτη 1901 - 1904 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές Κλασικής Αρχαιολογίας στα Πανεπιστήμια Βερολίνου, Μονάχου και Βόννης με καθηγητές τους A. Furtwaengler, A. Kalkmann και G. Loeschcke.
Επιστημονικό, διδακτικό και διοικητικό έργο
Το 1904 επέστρεψε στην Ελλάδα και προσελήφθη στην Αρχαιολογική Υπηρεσία. Από το 1909 ώς το 1928 πραγματοποίησε ανασκαφές εργαζόμενος στην Πελοπόννησο, την Αιτωλοακαρνανία, την Ήπειρο, την Κέρκυρα και την Αθήνα. Από το 1922 έως το 1925 τοποθετήθηκε σε θέση Τμηματάρχη του Αρχαιολογικού Τμήματος στο Υπουργείο Παιδείας και το 1925 έως το 1928 σε θέση Εφόρου του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Το 1928 με την ίδρυση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εξελέγη καθηγητής αρχαιολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή, θέση στην οποία υπηρέτησε ώς το 1940. Στο Πανεπιστήμιο δίδαξε ιστορία της Αρχαίας Τέχνης σε πλήθος νέων αρχαιολόγων και ίδρυσε την Πανεπιστημιακή Ανασκαφή της Βεργίνας για την ανασκαφική άσκηση των φοιτητών του, την οποία διηύθυνε μέχρι το 1956, πραγματοποιώντας ανασκαφές στο "ανάκτορο" και στον μακεδονικό τάφο που ονομάστηκε από αυτός "τάφος του Ρωμαίου". Το 1945 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1956 διετέλεσε πρόεδρός της. Ήταν επίσης επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Λυών και τακτικό μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου.
Ο Ρωμαίος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες αρχαιολόγους, τόσο χάρη στις πολυάριθμες πρωτοποριακές και σημαντικές ανασκαφές όσο και στις μελέτες του. Εντυπωσιάζει το εύρος των ανασκαφών του, που καλύπτει πολύ μεγάλο μέρος του ελλαδικού χώρου, αλλά και η σχολαστικότητα των μελετών και το βάθος των παρατηρήσεών του. Συνέγραψε περισσότερες από 150 μελέτες αρχαιολογικού, ιστορικού και λαογραφικού περιεχομένου στα ελληνικά και στα γερμανικά. Μερικά από τα σημαντικότερα είναι "Ο έφηβος του Μαραθώνος", "Ευρήματα ανασκαφής του κέντρου της Πάρνηθος", "Ο Μακεδονικός τάφος της Βεργίνας", "Αι κόραι της Αιτωλίας" "Οι κέραμοι της Καλυδώνος" κ.ά. Σημαντική συμβολή του θεωρείται η διατύπωση της θεωρίας της "λανθάνουσας κίνησης" μα την οποία ερμήνευσε ασυμμετρίες που εντόπισε σε αρχαία έργα τέχνης. Το ανασκαφικό και συγγραφικό έργο του εκτείνεται σε διάστημα εξήντα ολόκληρων ετών.
Ανασκαφές
right|200px|thumb|Ο αρχαιολογικός χώρος του Θέρμου. thumb|left|200px|Ο αρχαιολογικός χώρος της Καλυδώνος. 200px|thumb|right|Ο αρχαιολογικός χώρος της Τεγέας.
Εργογραφία
Το έργο του Κωνσταντίνου Ρωμαίου έχει τύχει μεγάλης διεθνούς επιστημονικής αναγνώρισης και θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης ελληνικής αρχαιολογίας. Τα συγγράμματα του διατηρούν σε μεγάλο βαθμό την επιστημονική τους επικαιρότητα. Η φυσιογνωμία του και η όλη επιστημονική του δράση και αποτελούν σημείο αναφοράς και πρότυπο για την ελληνική Αρχαιολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1990–91 (υδατοσφαίριση)
Το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών 1990–91 (αγγλικά: LEN European Cup 1990–91) ήταν η 4η περίοδος του κορυφαίου πρωταθλήματος γυναικείας υδατοσφαίρισης της Ευρώπης που διοργανώθηκε από την LEN. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Ολλανδική Ντονκ Γκούντα για 3η φορά στην ιστορία της.
Προκαταρκτικός γύρος
Ο Προκαταρκτικός γύρος διεξήχθη σε δύο ομίλους των έξι ομάδων. Οι τρεις πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στην Τελική φάση.
1ος όμιλος
Οι αγώνες του ομίλου πραγματοποιήθηκαν στη Σέντες.
Πηγή:
(Δ) Διοργανώτρια ομάδα.
2ος όμιλος
Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί
(Δ) Διοργανώτρια ομάδα.
Κορυφαίες σκόρερ
Πηγή:
1ος όμιλος
Βαθμολογικό σύστημα: Νίκη: 2 βαθμοί, Ισοπαλία: 1 βαθμός, Ήττα: 0 βαθμοί
2ος όμιλος
Πηγή:
Ημιτελικοί
Πηγή:
Πέμπτη θέση
Πηγή:
Τρίτη θέση
Πηγή:
Τελική κατάταξη
Πηγή:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1990–91 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1990 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1991
Ελένη Γασπαρινάτου
Η Ελένη Γασπαρινάτου, (Πάτρα 1938), είναι Ελληνίδα πρώην πρωταθλήτρια και ρέκορντμαν της κολύμβησης από την Πάτρα. Αθλήτρια του Ν.Ο. Πατρών και μέλος της εθνικής Ελλάδος από τις καλύτερες που ανέδειξε ο σύλλογος, και πρωταγωνίστησε στην γυναικεία κολύμβηση την δεκαετία του 1950.
Ξεκίνησε την κολύμβηση το 1953 σε ηλικία 15 ετών και από την πρώτη της χρονιά πρωταγωνίστησε. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1953 κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 200 πρόσθιο γυναικών, το ίδιο ρεκόρ το κατέρριψε στο πανελλήνιο το 1955 (δις), 1956. Πανελλήνιο ρεκόρ έκανε και το 1957 στα 200 πρόσθιο γυναικών, το 1956 , 1957 , 1958 και 1959 το κατέρριψε εκ νέου. Πανελλήνιο ρεκόρ έκανε και στα 100 πρόσθιο το 1959.
Στους πανελλήνιους αγώνες του 1953 ήταν τρίτη στα 50 μ. κορασίδων και πρώτη στο ίδιο αγώνισμα στους εσωτερικούς αγώνες του ΝΟ Πατρών αλλά και στα "Μαραγκοπούλεια" πάλι πρώτη στα 50 μ. . Στα 200 πρόσθιο σε πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν πρώτη και το 1954.
Το 1955 ήταν πρώτη στα 200 πρόσθιο στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, στα προκριματικά είχε καταρρίψει στο ίδιο αγώνισμα το πανελλήνιο ρεκόρ, δύο φορές στους ίδιους αγώνες. Στους πανελλήνιους του 1956 ήταν πρώτη στα 200 πρόσθιο με επίδοση 3.43.6. Στους εσωτερικούς αγώνες του ΝΟΠ για το 1956 ήταν πρώτη στα 200 πρόσθιο καταρρίπτοντας το πανελλήνιο ρεκόρ εκ νέου.
Το 1958 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν πρώτη στα 200 πρόσθιο με νέο πανελλήνιο ρεκόρ κι χρόνο 3.23.8
Στους πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1959 ήταν πρώτη στα 100 προσθίως με πανελλήνιο ρεκόρ, στα 4Χ100 μικτή με την Εθνική ομάδα, και πρώτη στα 200 προσθίως, στα 200 πρόσθιο ο χρόνος της ήταν πανελλήνιο ρεκόρ. Είχε πάρει μέρος και στα 100μ. πεταλούδας όπου εγκατέλειψε την κούρσα στον τελικό χωρίς να τερματίσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολυμβητές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης
Μικρό Παλαιοχωράκι Αιτωλοακαρνανίας
Το Μικρό Παλαιοχωράκι είναι οικισμός της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 500 μέτρα. Ανήκει στο Δήμο Ναυπακτίας της Περιφερειακής ενότητας Αιτωλοκαρνανίας της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, μαζί με το Παλαιοχωράκι συναποτελούν τη Τοπική Κοινότητα Παλαιοχωρακίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ο πληθυσμός του είναι 8 κάτοικοι. Το χωριό βρίσκεται Β. - ΒΔ. από τη Ναύπακτο σε απόσταση 15 χλμ. και ΝΑ από το Παλαιοχωράκι στη Μεγάλη Ράχη σε τοποθεσία με ανοικτή θέα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος κτίστηκε το 1867. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Παλαιοχωρακίου. Το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, μαζί με το Παλαιοχωράκι προσαρτάται στον τότε Δήμο Ναυπάκτου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Σύνδρομο στέρησης του κινητού τηλεφώνου
350px|δεξιά|μικρογραφία| Η συνεχής χρήση των [[Έξυπνο τηλέφωνο|κινητών τηλεφώνων έχει γίνει εθισμός σε πολλές κοινωνίες.]] Το σύνδρομο στέρησης του κινητού τηλεφώνου (στην αγγλική γνωστό ως  nomophobia = no mobile phobia, νομοφοβία), αναφέρεται στον διάχυτο φόβο και άγχος που προκαλείται σε ένα άτομο -συνήθως νεαρής ηλικίας- όταν στερηθεί ή αποχωριστεί το κινητό τηλέφωνό του. Έχει θεωρηθεί σύμπτωμα και είναι σύνδρομο της προβληματικής χρήσης των ψηφιακών μέσων στην ψυχική υγεία του ανθρώπου.
Περιγραφή
Αν και το σύνδρομο στέρησης του κινητού τηλεφώνου δεν εμφανίζεται στο ισχύον Εγχειρίδιο Διαγνωστικών και Στατιστικών Ψυχικών Διαταραχών (DSM-5), έχει προταθεί ως μία νέα «φοβία», με βάση τους ορισμούς που δίνονται στο DSM-IV.
Σύμφωνα με τους Bianchi και Philips (2005), οι ψυχολογικοί παράγοντες που εμπλέκονται στην υπερβολική χρήση κινητού τηλεφώνου, μπορεί να περιλαμβάνουν χαμηλή αυτοεκτίμηση όσο και εξωστρεφή προσωπικότητα -όταν κοινωνικά άτομα χρησιμοποιούν το κινητό τηλέφωνό τους υπερβολικά-.
Είναι επίσης πολύ πιθανό ότι συμπτώματα μπορεί να προκληθούν και από άλλες υποκείμενες ή προϋπάρχουσες ψυχικές διαταραχές, όπως κοινωνική φοβία ή διαταραχή κοινωνικού άγχους, κοινωνικό άγχος, και διαταραχή πανικού.
Ο όρος, δηλαδή το αγγλικό σύμμειγμα για το «no-mobile-phone phobia», επινοήθηκε κατά τη διάρκεια μελέτης του 2008 από τα Ταχυδρομεία της Μεγάλης Βρετανίας, που ανέθεσε στο YouGov να αξιολογήσει τις ανησυχίες που υπέστησαν οι χρήστες κινητών τηλεφώνων. Η μελέτη διαπίστωσε ότι σχεδόν το 53% των χρηστών των κινητών τηλεφώνων στη Μ. Βρετανία τείνουν να ανησυχούν όταν «χάσουν το κινητό τους τηλέφωνο, εξαντληθεί η μπαταρία ή η πίστωση ή δεν έχουν κάλυψη δικτύου». Οι περισσότεροι με τέτοια συμπτώματα νομοφοβίας, ποτέ δεν απενεργοποιούν τα κινητά τους τηλέφωνα.
Ερευνητικά δεδομένα
Με τις νέες τεχνολογίες, νέες προκλήσεις εμφανίζονται καθημερινά. Αναδύθηκαν νέα είδη φοβιών (βλ. τεχνοφοβίες). Μελέτη των Shambare, Rugimbana & Zhowa (2012) ισχυρίζεται ότι τα κινητά τηλέφωνα είναι «πιθανώς ο μεγαλύτερος εθισμός στα ναρκωτικά του 21ου αιώνα». Επίσης, ότι οι φοιτητές μπορούν να περάσουν έως και εννέα ώρες κάθε μέρα στα τηλέφωνά τους. Γεγονότα που υποδηλώνουν εξάρτηση από τέτοιες τεχνολογίες που εν τέλει αντί να απελευθερώνουν, μάλλον υποδουλώνουν τους χρήστες.
Μια έρευνα από τη SecurEnvoy έδειξε ότι νεαροί ενήλικες και έφηβοι είναι πολύ πιο πιθανό να υποφέρουν από το σύνδρομο στέρησης του κινητού τηλεφώνου. Η ίδια έρευνα ανέφερε ότι το 77% των εφήβων έχουν ήδη αναφέρει άγχος και ανησυχίες όταν ήταν χωρίς τα κινητά τους τηλέφωνα.
Μερικοί ψυχολογικοί προγνωστικοί παράγοντες που πρέπει να ανιχνευτούν σε ένα άτομο που μπορεί να πάσχει από αυτή τη φοβία είναι:
Συμπτώματα
Το σύνδρομο στέρησης του κινητού τηλεφώνου εμφανίζεται σε καταστάσεις όπου ένα άτομο βιώνει άγχος λόγω του φόβου ότι δεν θα έχει πρόσβαση σε κινητό τηλέφωνο. Το άγχος προκαλείται από διάφορους παράγοντες, όπως η απώλεια κινητού τηλεφώνου, η απώλεια λήψης και μια μπαταρία κινητού τηλεφώνου που έχει πεθάνει.
Θεραπεία
Μέχρι σήμερα, οι επιστημονικά αποδεκτές και αποδεδειγμένα κατάλληλες θεραπείες είναι πολύ περιορισμένες. Ωστόσο, οι πολλά υποσχόμενες θεραπείες περιλαμβάνουν γνωστική και συμπεριφορική ψυχοθεραπεία, σε συνδυασμό με φαρμακολογικές παρεμβάσεις. Οι θεραπείες που χρησιμοποιούν ως δραστικές την τρανυλκυπρομίνη και την κλοναζεπάμη επέτυχαν ορισμένη μείωση των αρνητικών επιδράσεων της νομοφοβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινητή τηλεφωνία Κατηγορία:Φοβίες
Βισύ
thumb|right|220px|Το «Οτέλ-ντε-βιλ» (Δημαρχείο) του Βισύ Το Βισύ (γαλλικά: Vichy) είναι ιστορική παρόχθια πόλη της Γαλλίας και ένα από τα πιο αξιόλογα θέρετρα - λουτροπόλεις της Ευρώπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της χώρας, σε υψόμετρο 240 μ., επί της ανατολικής όχθης του ποταμού Αλιέ, στον ομώνυμο νομό Αλιέ, του οποίου τυγχάνει πρωτεύουσα, της περιφέρειας της Ωβέρνης, στην ιστορική περιοχή των Βουρβόνων, 90 χλμ. από το Κλερμόν-Φερράν. Το κλίμα της είναι ηπειρωτικό. Ήταν γνωστή από τους ρωμαϊκούς χρόνους με το όνομα "Βίκους Κάλιντους" (Vicus Calidus). Αξιοποιήθηκε και απέκτησε ιδιαίτερη φήμη από τις πολλές ιαματικές αλκαλικές πηγές της, που προέρχονται από ηφαιστειακές δραστηριότητες και τις οποίες επισκέπτονταν τακτικά οι Βασιλείς της Γαλλίας κατά τον 17ο αιώνα και που συνεχίστηκαν μέχρι τον Βασιλέα Ναπολέοντα Γ΄, τον 19ο αιώνα, όταν και καθιερώθηκαν τα νερά της ως ιαματικά νερά. Αργότερα επί Δημοκρατίας ο αριθμός των επισκεπτών στο Βισύ άρχισε χρόνο με τον χρόνο να πολλαπλασιάζεται.
Η σύγχρονη πόλη καταλαμβάνει έκταση περίπου 6 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της φθάνει τους 25.200 κατοίκους, καλούμενοι Βισυουαζοί. Οι δε επισκέπτες ξεπερνούν τους 130.000 ετησίως. Έχει πολλά ιστορικά κτίρια που ανάγονται στην εποχή των Βουρβόνων. Τέλος πλατείες και πάρκα χωρίζουν την πόλη από τις περίπου 22 ιαματικές πηγές γύρω από τις οποίες υφίσταται μεγάλος αριθμός ξενοδοχείων. Από το Βισύ εξάγονται ετησίως μεγάλες ποσότητες αεριούχων νερών προς όλο τον κόσμο.
Η πόλη έχει χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 2021, μαζί με άλλες λουτροπόλεις της Ευρώπης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ωβέρνης Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Εργογραφία για τον Σέρλοκ Χολμς
Παρακάτω αναγράφονται αναλυτικά αυτές οι 60 ιστορίες (4 μυθιστορήματα και 56 ιστορίες μικρού μήκους), τις οποίες έγραψε ο Κόναν Ντόυλ:
Τα απομνημονεύματα του Σέρλοκ Χολμς (1894)
Η αυθεντική συλλογή περιέχει τις δώδεκα ιστορίες που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό The Strand από τον Δεκέμβριο του 1892 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1893, με εικονογράφηση από τον Σίντνεϊ Πάτζετ. (Μετά την αυθεντική έκδοση, ο Κόναν Ντόυλ συμπεριελάμβανε την ιστορία «Η περιπέτεια του χάρτινου κιβωτίου» στη συλλογή Η τελευταία του υπόκλιση).
Η τελευταία του υπόκλιση (1917)
Η συλλογή περιέχει τις εφτά ιστορίες που δημοσιεύτηκαν από το 1908 μέχρι το 1917. Καθώς όμως αργότερα ο Κόναν Ντόυλ συμπεριελάμβανε στη συλλογή και την ιστορία «Η περιπέτεια του χάρτινου κιβωτίου», ο οποία αυθεντικά βρισκόταν στη συλλογή Τα απομνημονεύματα του Σέρλοκ Χολμς, αρκετές μετέπειτα εκδόσεις περιλαμβάνουν και αυτή την ιστορία στο βιβλίο, φτάνοντας συνολικά η τελική εκδοχή να περιέχει οκτώ ιστορίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άρθουρ Κόναν Ντόυλ Κατηγορία:Σέρλοκ Χολμς
696 Λεονόρα
Η Λεονόρα (Leonora) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,495. Ανακαλύφθηκε το 1910 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Τάουντον της Μασαχουσέτης. Η Λεονόρα δεν πρέπει να συγχέεται με τον αστεροειδή 354 Ελεονώρα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λεονόρας εκτιμάται σε 75,76 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι XD, ενώ το άλβεδό της είναι 0,077. Η Λεονόρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 17 ώρες και 59 λεπτά, μία μάλλον αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λεονορα
Σικελία
thumb|right|258px|Εικόνα δορυφόρου στην οποία φαίνεται η έκρηξη του ηφαιστείου [[Αίτνα το 2002]]