cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εκστρατεία του Μοριά
Διαδρομές
Η δημοσίευση των αρχαιολογικών και καλλιτεχνικών έργων ακολουθεί το ίδιο σχέδιο με τη δημοσίευση των έργων των φυσικών επιστημών: διαδρομή με περιγραφές των δρόμων, των αξιοσημείωτων μνημείων σε αυτούς τους δρόμους, και περιγραφές των προορισμών. Έτσι, ο Τόμος Α' του Expedition scientifique de Morée, Architecture, Sculptures, Inscriptions et Vues du Péloponèse, des Cyclades et de l'Attique περιγράφει το Ναβαρίνο (σελίδες 1–7) με έξι σελίδες σχεδίων (σιντριβάνια, εκκλησίες, φρούριο του Ναβαρίνου και πόλη του Νέστορα). Στη συνέχεια, (σελίδες 9–10), η διαδρομή Ναβαρίνο-Μεθώνη αναλύεται με τέσσερις σελίδες σχεδίων (ερειπωμένη εκκλησία και οι τοιχογραφίες της, αλλά ακόμα και βουκολικά τοπία που υπενθυμίζουν ότι δεν είναι τόσο μακριά η Αρκαδία) και τέλος τρεις σελίδες για τη Μεθώνη με τέσσερις σελίδες σχεδίων. μικρογραφία|Η Αρκαδική πύλη στην [[αρχαία Μεσσήνη με το στυλ "βοσκός της Αρκαδίας" επηρεασμένος από τον Γάλλο ζωγράφο Hubert Robert.|263x263εσ]] Τα βουκολικά τοπία είναι πολύ κοντά στο « πρότυπο » που πρότεινε ο Γάλλος ζωγράφος Hubert Robert για την εικόνα της Ελλάδας. Η παρουσία των στρατιωτών της εκστρατευτικής δύναμης είναι σημαντική και εναλλάσσεται με αυτή των Ελλήνων βοσκών: « (...) η γενναιόδωρη φιλοξενία και οι απλοί και αθώοι τρόποι μας υπενθύμισαν τους ωραίους χρόνους της ποιμαντικής ζωής στους οποίους η φαντασία έδωσε το όνομα της Χρυσής Εποχής και που φαινόταν να μας προσφέρει τους πραγματικούς χαρακτήρες των εκλογών του Θεόκριτου και του Βιργίλιος ».
Η αρχαιολογική αποστολή ταξίδεψε στο Ναβαρίνο (Πύλος), στη Μεθώνη, στη Κορώνη, στη Μεσσήνη και στην Ολυμπία (δημοσιεύτηκε στον πρώτο τόμο της έκδοσης). Στη συνέχεια, στο ναό του Επικούριου Απόλλωνα στις Βάσσες, στη Μεγαλόπολη, στη Σπάρτη, στη Μαντίνεια, στο Άργος, στις Μυκήνες, στην Τίρυνθα και στο Ναύπλιο (αντικείμενα του δεύτερου τόμου). Και μετά στις Κυκλάδες (Σύρος, Κέα, Μύκονος, Δήλος, Νάξος και Μήλος), στο ακρωτήριο του Σουνίου, στην Αίγινα, στην Επίδαυρος, στην Τροιζήνα, στη Νεμέα, στην Κόρινθος, στη Σικυώνα, στην Πάτρα, στην Ήλιδα, στην Καλαμάτα, στο Ακρωτήριο Ταίναρο, στη Μονεμβασιά, στην Αθήνα, στη Σαλαμίνα και στην Ελευσίνα (τρίτο τόμο).
Μέθοδοι εξερεύνησης και ταυτοποίηση της Αρχαίας Πύλου
Η καλλιτεχνική και αρχαιολογική εξερεύνηση της Πελοποννήσου πραγματοποιήθηκε όπως ίσχυε, τότε, η πρακτική της αρχαιολογικής έρευνας στην Ελλάδα. Το πρώτο βήμα ήταν πάντα μια απόπειρα επαλήθευσης επιτόπου (μια μορφή αυτοψίας όπως έκανε ο Ηρόδοτος) των κειμένων των αρχαίων συγγραφέων: οι Όμηρος, Παυσανίας και Στράβων. Έτσι, στο Ακρωτήριο του Κορυφασίου κοντά στο Ναβαρίνο (ἄκρα Κορυφάσιον, Παλαιόκαστρο Ναυαρίνου ή Ζόνκιο), η θέση της πόλης του Ομηρικού βασιλιά Νέστορα, η περίφημη Πύλος, καθορίστηκε για πρώτη φορά από τα επίθετα απροσπέλαστα και αμμώδη (ἠμαθόεις) που απασχολούνται στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια (Το ανάκτορο του Νέστορα, που βρίσκεται σε ένα λόφο πιο μακριά, δεν θα ανακαλυφθεί πριν το 1939, από τον Αμερικανό αρχαιολόγο Κάρολος Μπλέγκεν). Ο Μπλουέ πρόσθεσε: « Αυτές οι ελληνικές κατασκευές, τις οποίες κανένας σύγχρονος ταξιδιώτης δεν είχε αναφέρει ακόμα και τις οποίες είχα παρατηρήσει σε προηγούμενη κούρσα, ήταν για εμάς μια σημαντική ανακάλυψη και ένας πολύ πιθανός λόγος για να μας πείσει ότι είδαμε Την Πύλο της Μεσσηνίας. » Παρομοίως, λίγο πιο μακριά, για την πόλη Μεθώνη, την Ομηρική Πηδάσο: « τα αρχαία λείψανα του λιμανιού, των οποίων η περιγραφή ταιριάζει απόλυτα με εκείνη του Παυσανία, αρκούν για να προσδιορίσουν με βεβαιότητα τη θέση της αρχαίας πόλης ».
Οι πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές της Αρχαίας Μεσσήνης
Μετά την εξερεύνηση του Ναβαρίνου, της Μεθώνης και της Κορώνης, τα μέλη του τμήματος πήγαν στην αρχαία Μεσσήνη (που ιδρύθηκε το 369 π.Χ. από τον Θηβαϊκό στρατηγό Επαμεινώνδα μετά τη νίκη του επί της Σπάρτης στη μάχη των Λεύκτρων), που βρίσκεται στις πλαγιές των Ορέων της Ιθώμης και της Εύας. Πέρασαν ένα ολόκληρο μήνα εκεί από τις 10 Απριλίου 1829, όπου τους υποδέχτηκαν θερμά οι κάτοικοι του χωριού Μαυρομμάτι. Ήταν οι πρώτοι αρχαιολόγοι που πραγματοποιούσαν επιστημονικές ανασκαφές σε αυτό το χώρο της κλασικής Ελλάδας.
Βρήκαν εκεί τα περίφημα οχυρωμένα περιμετρικά τοιχώματα του Επαμεινώνδα σε μια τέλεια κατάσταση συντήρησης. Δύο μνημειώδεις πόρτες άνοιξαν τον τοίχο, μία από τις οποίες (που περιλάμβανε ένα επιστύλιο εξαιρετικής διάστασης, μήκους περίπου 6 μέτρων) περιγράφηκε από τον Μπλουέ ως « ίσως η πιο όμορφη σε όλη την Ελλάδα ». Αυτό το περίβλημα αρχικά τους επέτρεψε να οριοθετήσουν τον τόπο και να « δώσουν ένα γενικό σχέδιο της Μεσσήνης με τις πιο προσεκτικές και ακριβείς τοπογραφικές λεπτομέρειες ». Στη συνέχεια προχώρησαν στην εκστρατεία εκσκαφής του αρχαιολογικού χώρου. Έφεραν στο φως για πρώτη φορά πολλά θραύσματα, όπως κερκίδες σταδίου, τύμπανα και κιονόκρανα στηλών, πρόπυλα, βωμοί, ανάγλυφα, γλυπτά και επιγραφές (σημειώθηκαν από τον Σαρλ Λενορμάν, που ήταν ακόμα παρών εκείνη την εποχή). Αυτές οι ανασκαφές, που έγιναν από τάφρους, τους επέτρεψαν να καθορίσουν τα ακριβή σχέδια των θεμελίων των μνημείων και να προτείνουν έτσι αποκατεστημένα μοντέλα του Σταδίου της Μεσσήνης και του Ηρώου του, καθώς και του μικρού θεάτρου ή Εκκλησιαστήριου. Ωστόσο, δεν βρήκαν όλα τα μνημεία, όπως το μεγάλο θέατρο ή η Κρήνη Αρσινόη. Βρήκαν μόνο τη Κρήνη της Κλεψύδρας (όπου ο Δίας, ως παιδί, πλύθηκε από τις νύμφες Ιθώμη και Νέδα, σύμφωνα με τον Παυσανία), που βρίσκεται ψηλότερα στο χωριό Μαυρομμάτι, και την περιέγραψαν και ζωγράφισαν.κέντρο|μικρογραφία|620x620px|Τα μέλη της επιστημονικής επιτροπής της Εκστρατείας του Μοριά μελετώντας τα ερείπια του σταδίου της [[Αρχαία Μεσσήνη|αρχαίας Μεσσήνης (από τον Prosper Baccuet)]]
Οι πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές της Ολυμπίας και η ανακάλυψη του ναού του Ολυμπίου Διός
Στη συνέχεια, η αποστολή πέρασε έξι εβδομάδες από τις 10 Μαΐου 1829 στην Ολυμπία. Οι Λεόν-Ζαν-Ζοζέφ Ντυμπουά (Léon-Jean-Joseph Dubois, Τμήμα Αρχαιολογίας) και Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ (Guillaume-Abel Blouet, Τμήμα Αρχιτεκτονικής και Γλυπτικής) ανέλαβαν τις πρώτες ανασκαφές. Συνοδεύονταν από τους ζωγράφους Frédéric de Gournay, Pierre Achille Poirot, Πιερ Φέλιξ Τρέζελ (Pierre Félix Trézel) και Εζέν Εμανυέλ Αμωρύ Ντυβάλ (Amaury-Duval), καθώς και ένα στράτευμα πάνω από εκατό εργαζόμενους.
Η Βυζαντινή Ελλάδα
αριστερά|μικρογραφία|304x304px|Άποψη, σχέδιο και τομή του βυζαντινού ναού Ζωοδόχου Πηγής (Σαμαρίνα) (από τον Γκιγιώμ-Αμπέλ Μπλουέ). Το ενδιαφέρον των Γάλλων δεν περιοριζόταν στην αρχαιότητα. Περιέγραψαν, συνέταξαν τα σχέδια και ζωγράφισαν και τα βυζαντινά μνημεία. Πολύ συχνά και μέχρι τότε ανάμεσα στους ταξιδιώτες, μόνο η αρχαία Ελλάδα είχε σημασία, η μεσαιωνική και η σύγχρονη Ελλάδα αγνοήθηκε. Ο Μπλουέ, στο Expedition scientifique de Morée ; Architecture, Sculptures, Inscriptions et Vues du Péloponèse, des Cyclades et de l'Attique του, έδωσε πολύ ακριβείς περιγραφές των εκκλησιών που είδε, ιδιαίτερα εκείνες του Ναβαρίνου (Ιερός Ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, εντός του Νιόκαστρου), του Όσφινου (κατεστραμμένο χωριό που δεν υπάρχει πια), της Μεθώνης (Ιερός Ναός του Αγίου Βασίλειος), της Ανδρούσας (Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου), της Σαμαρίνας (Ιερός Ναός Ζωοδόχου Πηγής) ή της Ιεράς Μονής της Παναγίας του Βουλκάνου (ή Βουρκάνου) μεταξύ άλλων. Για παράδειγμα, οι πλάκες 19 και 20 του τόμου Ι περιγράφηκαν ως εξής: « Άποψη, σχέδιο και τομή του βυζαντινού ναού Ζωοδόχου Πηγής (Σαμαρίνα). Αυτή η εκκλησία, η πληρέστερη και η καλύτερα διατηρημένη από όλες εκείνες που έχουμε δει στην Ελλάδα, είναι αξιοσημείωτη από την επιπλοκή των στεγών της που της προσδίδουν ένα πολύ γραφικό χαρακτήρα. Όπως όλα τα μνημεία αυτού του είδους, η κατασκευή του αποτελείται από πέτρες και τούβλα που συνδέονται με ένα κονίαμα γης και ασβέστη. Στο εσωτερικό, το οποίο καλύπτεται εξ ολοκλήρου από τοιχογραφίες που αντιπροσωπεύουν θέματα που προέρχονται από την Αγία Γραφή, υπάρχουν δύο στήλες με μαρμάρινο φλοιό, που στηρίζουν τη μία πλευρά του τρούλου στη μέση. Δύο κολόνες και δύο πέτρινες στήλες μαυρισμένες από το χρόνο στηρίζουν το στεγασμένο διόδιο εισόδου της κύριας πρόσοψης. Και μια άλλη στήλη, επίσης από πέτρα, φέρει τη γωνία του πλευρικού στεγασμένου διοδίου εισόδου. Κοντά στην εκκλησία υπάρχουν θραύσματα από κίονες που φαίνεται ότι ανήκαν σε αρχαίο μνημείο ».
Ίδρυση της Γαλλικής Σχολής Αθηνών
Τα αποτελέσματα της επιστημονικής εκστρατείας του Μοριά υπογράμμισαν την ανάγκη δημιουργίας μιας μόνιμης και σταθερής δομής που θα επέτρεπε τη συνέχιση της εργασίας της. Από το 1846, έγινε δυνατή η « συστηματική και μόνιμη συνέχιση του έργου που ξεκίνησε τόσο ένδοξα και τόσο ευτυχώς από την επιστημονική εκστρατεία του Μοριά » χάρη στην ίδρυση και στην εγκατάσταση οδός Διδότου, στους πρόποδες του Λυκαβηττού, της Γαλλικής Σχολής Αθηνών.
Τέλος της επιστημονικής αποστολής
Η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της επιστημονικής εκστρατείας υπέστη μεγάλες ζημιές από τους πυρετούς κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο Μοριά.
Η μπριγκάντα τοπογραφίας χτυπήθηκε σκληρά: « από δεκαοκτώ αξιωματικούς που είχαν διατεθεί διαδοχικά στο τοπογραφικό έργο του Μοριά, τρεις είχαν πεθάνει εκεί και δέκα, των οποίων η υγεία καταστράφηκε για πάντα, αναγκάστηκαν να συνταξιοδοτηθούν ». Ο Λοχαγός Πετιέ έγραψε το 1834: « είναι η γεωδαισία που καταστρέφει την υγεία μου και δεν θέλω να την κάνω πλέον στα βουνά, με οποιοδήποτε κόστος ». Ως εκ τούτου, αναγκάστηκαν να εργάζονται μόνο κατά τη διάρκεια της δροσερής περιόδου και να σταματήσουν το καλοκαίρι, την εποχή κατά την οποία σχεδίαζαν τους χάρτες τους. Ο Ζαν-Μπατίστ Μπορί ντε Σαιν-Βενσάν δήλωσε εν τω μεταξύ: « Η φρικτή ζέστη που μας έπληξε τον Ιούλιο έβαλε, εξάλλου, όλη την τοπογραφική ταξιαρχία σε απόγνωση. Αυτοί οι κύριοι, έχοντας δουλέψει στον ήλιο, αρρώστησαν σχεδόν όλοι και είχαμε τον πόνο να δούμε τον κ. Dechièvre να πεθαίνει στη Νάπολη πριν από οκτώ μέρες ». Ο γεωλόγος Émile Puillon Boblaye: « Από τους δώδεκα αξιωματικούς που απασχολούνταν στην υπηρεσία τοπογραφίας, δύο πέθαναν και όλοι αρρώστησαν. Χάσαμε επίσης δυο σαππάρους και έναν υπηρέτη ».
Όσον αφορά το τμήμα των Φυσικών επιστημών, ενώ τα μέλη του εξερευνούσαν το στόμα του Ευρώτα τον Ιούλιο του 1829, δαγκώθηκαν από ένα είδος κουνουπιών (το οποίο ο Gaspard Auguste Brullé περιέγραψε για πρώτη φορά ως Culex kounoupi Br.), καθώς είχαν ξεχάσει να εγκαταστήσουν τα δίχτυα κατά των κουνουπιών στις σκηνές τους. Οι Pierre Théodore Virlet d'Aoust, Sextius Delaunay, Prosper Baccuet, Gaspard Auguste Brullé, τρία μουλαράδες, δύο σαππάροι, ένα διερμηνέας και ο υπηρέτης Villars είχαν προσβληθεί από βίαιο πυρετό, ο οποίος μερικές φορές επιδεινώθηκε σε παραλήρημα και προκάλεσε την αναχώρηση του τμήματος για τη Μονεμβασιά, αναστέλλοντας έτσι τα έργα τους. Ο Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν, ένα από τα μόνα μέλη του τμήματος που είχε απαλλαγεί από την ασθένεια, πήρε ένα καΐκι και αμέσως πήγε στο Ναύπλιο δια θαλάσσης, παρά τις καταιγίδες, για να ζητήσει βοήθεια. Ο Βαυαρός φιλέλληνας γιατρός, ο κ. Zuccarini, μεταφέρθηκε έπειτα στη Μονεμβασιά και έσωσε όλους τους ασθενείς του, εκτός από έναν σαππάρη και τον υπηρέτη Villars που πέθαναν και οι δύο. Ο Πρόεδρος Ιωάννης Καποδίστριας έθεσε στη διάθεση τους ένα ατμόπλοιο για να τους επαναπατρίσει στο Ναύπλιο και, στη συνέχεια, στη Γαλλία. Οι Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν, Πιερ Φέλιξ Τρέζελ, Virlet d'Aoust και Πετιέ θα εξερευνήσουν αργότερα τις Κυκλάδες και την Αττική. Στο τμήμα Αρχαιολογίας, επίσης επηρεάστηκαν από τον πυρετό οι Λεόν-Ζαν-Ζοζέφ Ντυμπουά, Εντγκάρ Κινέ και Αμωρύ-Ντυβάλ, οι οποίοι επίσης επαναπατρίστηκαν πρόωρα στη Γαλλία.
Μόνο οι Jean-Baptiste Vietty και Πιερ Πετιέ συνέχισαν την έρευνα τους στη χώρα, μέχρι τον Αύγουστο του 1831 για τον πρώτο, και τον Μάρτιο του 1836 για το δεύτερο. κέντρο|μικρογραφία|620x620εσ|Τα μέλη της επιστημονικής επιτροπής της Εκστρατείας του Μοριά στις όχθες του [[Πάμισος Μεσσηνίας|Πάμισου, απέναντι από τους Όρους της Ιθώμης και της Εύας, κοντά στην αρχαία Μεσσήνη (από τον Prosper Baccuet)]]
Δημοσιεύσεις της Εκστρατείας του Μοριά
Μετά την επιστροφή τους στη Γαλλία, τόσο οι στρατιώτες όσο και οι επιστήμονες της αποστολής του Μοριά μοιράστηκαν την εμπειρία τους ή παρουσίασαν τα επιστημονικά τους αποτελέσματα σε πολυάριθμα έργα που δημοσιεύθηκαν κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. κέντρο|μικρογραφία|620x620εσ|Τα μέλη της επιστημονικής επιτροπής της Εκστρατείας του Μοριά συνοδευόμενα από Γάλλους στρατιώτες στην είσοδο της [[Τρίπολη Αρκαδίας|Τριπολιτσάς (από τον Prosper Baccuet)]]
Τμήμα Φυσικών Επιστημών
Οι επιστήμονες του τμήματος Φυσικών Επιστημών δημοσίευσαν τα ευρήματα τους σε έξη βιβλία που περιείχαν Τρεις Τόμοι (δεμένα σε πέντε Μέρη) και έναν Άτλαντα (ο έκτος Μέρος) με τίτλος: « Expédition scientifique de Morée », Section des sciences physiques, Ministère de l'éducation nationale, France. Commission scientifique de Morée, F.G. Levrault, Paris, 1832-36:
Άλλα έργα ολοκληρώνουν αυτό το μεγάλο έργο:
Σημειώσεις
<references group="Σ"/>
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Ε Κατηγορία:Ελληνογαλλικές σχέσεις
Κόλπος της Ταϊλάνδης
thumb|right|Ο κόλπος της Ταϊλάνδης. thumb|right|Ο κόλπος της Ταϊλάνδης. Ο κόλπος της Ταϊλάνδης (ταϊλανδέζικα: อ่าวไทย) ή κόλπος του Σιάμ είναι κόλπος που βρίσκεται στη Νότια Σινική θάλασσα.
Γεωγραφία
Από το κόλπο της Ταϊλάνδης βρέχεται η Καμπότζη, η Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ. Στη βόρεια άκρη του κόλπου βρίσκεται η πόλη της Μπανγκόκ στις εκβολές του ποταμού Τσάο Πραγιά. Ο κόλπος έχει έκταση 320.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι σχετικά ρηχός. Έχει μέσο βάθος 58 μέτρα και το βαθύτερο σημείο του είναι μόνο 85 μέτρα βαθύ. Το γεγονός αυτό καθιστά την ανταλλαγή του νερού αργή, και χάρη στην εισροή νερού από ποτάμια ο κόλπος έχει χαμηλή αλατότητα (3,05-3,25%) και είναι πλούσιος σε ιζήματα.
Τουρισμός
Ο κόλπος της Ταϊλάνδης φιλοξενεί πολλούς κοραλλιογενείς υφάλους, και ως εκ τούτου πολλά κέντρα καταδύσεων. Λόγω της τροπικής ζέστης του νερού είναι δημοφιλής στους τουρίστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταιλανδης Ταιλανδης Κατηγορία:Γεωγραφία της Ταϊλάνδης Κατηγορία:Γεωγραφία της Καμπότζης Κατηγορία:Γεωγραφία του Βιετνάμ
Ωμελάς
Το Ωμελάς (γαλλικά: Aumelas, οξιτανικά: Omelaç) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ωμελασιέν (γαλλικά: Aumelassiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Μαργαρίτα της Προβηγκίας
Η Μαργαρίτα ήταν περισσότερο συνδεδεμένη στενά με την Ελεονώρα με την οποία μεγάλωσε μαζί και είχαν την μικρότερη διαφορά ηλικίας.
Γάμος της Μαργαρίτας με τον Λουδοβίκο Θ'
To 1233 η βασιλομήτωρ Λευκή της Καστίλης έστειλε έναν ιππότη στην Προβηγκία να γνωρίσει την νεαρή Μαργαρίτα που ήταν γνωστή για την εξυπνάδα και την ομορφιά της. Η Λευκή ζήτησε από τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ΄ την κόρη του Μαργαρίτα ως σύζυγο για τον γιο της Λουδοβίκο. Η Μαργαρίτα συνοδεύτηκε από τους γονείς της στην Λυών για να υπογράψει τον γάμο της, στην συνέχεια συνοδεύτηκε στο Σενς από τους θείους της Γουλιέλμο της Σαβοΐας και Θωμά της Σαβοΐας.
Βασίλισσα της Γαλλίας
Ο γάμος της Μαργαρίτας με τον βασιλιά Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας έγινε στις 27 Μαΐου 1234. Η Μαργαρίτα στέφθηκε βασίλισσα της Γαλλίας την επόμενη μέρα, η στέψη και ο γάμος της εορτάστηκαν με μεγαλοπρεπείς τελετές στον Καθεδρικό ναό του Σένς.
Ο γάμος συνάντησε δυσκολίες επειδή η πεθερά της Λευκή της Καστίλης που είχε απόλυτη εξουσία στον γιο της έδιωξε τους θείους της από την αυλή κάτι που εξόργισε την Μαργαρίτα. Η Μαργαρίτα περιγράφεται όπως η αδελφή της πανέμορφη, μελαχρινή με μαύρα μαλλιά και έντονα μάτια, είχε τα πρώτα χρόνια μια πολύ θερμή σχέση με τον Λουδοβίκο. Η σχέση της με τον σύζυγο της περιγράφεται με ωραία ανέκδοτα που αφορούσαν περιστατικά γύρω από την ζωή τους. Ο Γουλιέλμος του Αγίου Πάθου περιγράφει ότι σκέπαζε με μια ρόμπα τους ώμους του Λουδοβίκου τις κρύες νύχτες όταν αυτός προσευχόταν, ο ίδιος χρονικογράφος λέει ότι η Μαργαρίτα είχε κάνει συστάσεις στον βασιλιά να ντύνεται με μεγαλύτερη πολυτέλεια όπως αρμόζει σε βασιλιά αλλά το αρνήθηκε. Διάβαζαν μαζί βιβλία, έκαναν ιππασία και άκουγαν μουσική παρά την σκληρή αντίδραση της πεθεράς της Λευκής που ήθελε να την κρατήσει μακριά από τον Λουδοβίκο για να τον εξουσιάζει σαν μητέρα.
Συμμετοχή της Μαργαρίτας στην Ζ΄ Σταυροφορία
Η Μαργαρίτα συμμετείχε με τον σύζυγο της στην Ζ΄ Σταυροφορία, μετά από κάποιες επιτυχές αρχικά με την κατάληψη της Δαμιέτης η εκστρατεία κατέληξε σε καταστροφή. Ο κουνιάδος της Ροβέρτος Α΄ του Αρτουά έπεσε στην μάχη και ο ίδιος ο σύζυγος της συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Μαμελούκους (1249). Η Μαργαρίτα μετά την σύλληψη του Λουδοβίκου διηύθυνε τους Σταυροφόρους και είχε τον πρώτο ρόλο στις διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση του (1250). Την ίδια εποχή η Μαργαρίτα γέννησε τον Ιωάννη Τριστάν.
Ο χρονικογράφος Ιωάννης του Τζοινβίλλ φίλος και σύμβουλος του βασιλικού ζεύγους που είχε γράψει ιστορίες σχετικά με τις ικανότητες, τον ηγετικό χαρακτήρα και την μαχητικότητα της Μαργαρίτας έπεισε τον βασιλιά μετά την απελευθέρωση του να παραμείνει στους Αγίους Τόπους. Σύμφωνα με τον Ιωάννη του Τζοινβίλλ η Μαργαρίτα έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να εξασφαλίσει την τροφή και την διαβίωση των Σταυροφόρων όσο ήταν φυλακισμένος ο σύζυγος της με προσωπικές θυσίες. Ζήτησε από τον φρουρό της να σκοτώσει και την ίδια και τον νεογέννητο γιο της αν έπεφτε η πόλη ξανά στα χέρια των Αράβων. Σε άλλα ανέκδοτα ο χρονικογράφος περιγράφει το χιούμορ της Μαργαρίτας, ενώ αναφέρει ότι ο ίδιος ο Λουδοβίκος ζητούσε μόνο την γνώμη της συζύγου και των παιδιών του αδιαφορώντας για την γνώμη των άλλων. Όταν η βασιλική οικογένεια επέστρεφε στο Παρίσι μετά από τετράχρονη παραμονή στους Αγίους Τόπους ξέσπασε τρικυμία, η βασίλισσα σε κατάσταση πανικού παρακάλεσε τον Ιωάννη να κάνει κάτι για να τους βοηθήσει. Ο Ιωάννης του Τζοινβίλλ την συμβούλευσε να προσευχηθεί στον θεό και να κάνει τάμα ότι όταν επιστρέψει στο Παρίσι θα προσφέρει ένα χρυσό πλοίο με εικόνες της βασιλικής οικογένειας για να ευχαριστήσει τον θεό που τους έσωσε. Η βασίλισσα απάντησε ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο κρυφά από τον Λουδοβίκο, ο Ιωάννης τότε την βεβαίωσε ότι θα το κάνει ο ίδιος αντί γι' αυτή κάτι, όταν επέστρεψαν πραγματικά το έκανε.
Προσπάθειες να επιβληθεί στην κυβέρνηση του Γαλλικού βασιλείου
Ο ηγετικός ρόλος που είχε στην Ζ΄ Σταυροφορία είχε αποτέλεσμα να γίνει αλαζονική απαιτώντας να έχει ηγετικό ρόλο στην κυβέρνηση του βασιλείου μετά την επιστροφή, αυτό που την έφερε σε σύγκρουση με τον σύζυγο της. Προσπάθησε να μιμηθεί την πεθερά της Λευκή της Καστίλης απέναντι στα δικά της παιδιά επηρεάζοντας έντονα τις πράξεις τους, ένας Άγγλος απεσταλμένος στο Παρίσι έγραψε ότι είχε γίνει αρκετά κουραστική στα λόγια και στις πράξεις. Ο μεγαλύτερος γιος της Λουδοβίκος πέθανε πολύ πρόωρα (1250), τότε η Μαργαρίτα ζήτησε από τον δεύτερο γιο της και διάδοχο Φίλιππο να της δεσμευτεί με όρκο ότι αυτή θα έχει την εξουσία όταν γίνει βασιλιάς μέχρι να γίνει 30 χρονών. Ο Λουδοβίκος Θ΄ όταν έμαθε τον όρκο που έβαλε η Μαργαρίτα να κάνει ο γιος τους χωρίς την θέληση του ζήτησε από τον πάπα να τον λύσει, ο πάπας το έκανε με αυτό τον τρόπο η προσπάθεια της Μαργαρίτας να επιβληθεί στα παιδιά της όπως η πεθερά της απέτυχε. Η Μαργαρίτα προσπάθησε να επιβληθεί και στον ανιψιό της Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας αλλά και εκεί συνάντησε αποτυχία.
Τα τελευταία χρόνια
Δεν συνόδευσε τον σύζυγο της στην Η΄ Σταυροφορία (1270) λόγω των τεταμένων σχέσεων που είχαν δημιουργηθεί μεταξύ τους τα τελευταία χρόνια, μετά τον θάνατο του επέστρεψε στην Προβηγκία. Οι φιλοδοξίες της και οι απαιτήσεις της για την εξουσία έγιναν περισσότερο έντονες. Έφτασε σε σημείο να απαιτήσει από τον κουνιάδο της Κάρολο τον Ανδεγαυό τα δικαιώματα της στην Προβηγκία μετά τον θάνατο της συζύγου του Βεατρίκης (1267) μικρότερης αδελφής της Μαργαρίτας παρά την διαθήκη του προηγούμενου δούκα (1245). Εξακολουθούσε να είναι στενά συνδεδεμένη με την αδελφή της Ελεονώρα της Προβηγκίας σύζυγο του Ερρίκου Γ΄ της Αγγλίας μέχρι τον θάνατο της (1291).
Τα τελευταία χρόνια της αφοσιώθηκε σε φιλανθρωπικά έργα όπως η ίδρυση της γυναικείας μονής των Λουρσίν (1289). Πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 1295 σε ηλικία 72 ετών στο Παρίσι στο μοναστήρι των Πούρ Κλάρες το οποίο κατείχε η ίδια. Τάφηκε μαζί με τον σύζυγο της στην Βασιλική Σαιν-Ντενί αλλά όχι δίπλα, ο τάφος της δεν έγινε αναγνωρίσιμο μνημείο γι' αυτό έμεινε ανέπαφος κατά την διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Πρόγραμμα Λούνοκοντ
μικρογραφία|Διαστημικό Πρόγραμμα Λούνοκοντ Το πρόγραμμα με την ονομασία Λούνοκοντ (Ρωσικά: Луноход, IPA: [lʊnɐˈxot], Αγγλικά: "Moonwalker", μετάφραση: "Σεληνοβάτης" πρφ, "Περιπατητής της Σελήνης") ήταν μία σειρά Σοβιετικών ρομποτικών σεληνιακών οχημάτων (ρόβερ) τα οποία σχεδιάστηκαν με σκοπό την προσεδάφισή τους στη Σελήνη, τις χρονολογίες από 1969 έως 1977. μικρογραφία|Μοντέλο του οχήματος Λούνοκοντ 1 Το όχημα Λούνοκοντ 1 ήταν το πρώτο ρομποτικό όχημα απομακρυσμένου χειρισμού το οποίο προσεδαφίστηκε σε εξωγήινο πλανητικό σώμα και συγκεκριμένα στη Σελήνη.
Τα Λούνοκοντς αρχικά είχαν σχεδιαστεί ώστε να υποστηρίζουν επανδρωμένες σοβιετικές αποστολές στη μάχη για την κατάκτηση της Σελήνης. Τελικά, χρησιμοποιήθηκαν ως ρομποτικά οχήματα απομακρυσμένου χειρισμού εξερεύνησης της σεληνιακής επιφάνειας. Οι φωτογραφίες που έστειλαν πίσω στη Γη ήταν μετά την προσεδάφιση της επανδρωμένης αποστολής Απόλλων και της ακύρωσης του επανδρωμένου διαστημικού σοβιετικού προγράμματος.
Τα Λούνοκοντς μεταφέρθηκαν στην επιφάνεια της Σελήνης με τα διαστημικά σκάφη Λούνα, τα οποία εκτοξεύθηκαν με πυραύλους Πρώτον-Κ.
Γκιόργκι Κοτάν
Ο Τζορτζ Κοτάν (γεννημένος στις 6 Οκτωβρίου 1946 στη Βουδαπέστη ) είναι Ουγγρο-Αυστριακός προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην ποδοσφαιριστής.
Ο Kottan έπαιξε ως μέσος και ξεκίνησε την καριέρα του στην ΜΤΚ. Ο πρώτος του αγώνας στην κορυφαία κατηγορία ήταν στις 5 Απριλίου 1970. Έφυγε το 1972 για να παίξει στην Μπουντεσλίγκα Αυστρίας για την SK VÖEST Linz όπου κέρδισε το πρωτάθλημα του 1974, και έγινε η πρώτη ομάδα από το Linz που έγινε πρωταθλήτρια Αυστρίας.
Αυτός έπειτα μεταγράφηκε στην ΚΦΚ Ύρντινγκεν της Μπουντεσλίγκα το 1976 πριν κλείσει την παιχτική του καριέρα το 1979 στις ΗΠΑ με τους Λος Άντζελες Άζτεκς στην Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ, παίζοντας για μία σεζόν ως παίχτης-προπονητής υπό τις οδηγίες του Ρίνους Μίχελς
Προπονητική καριέρα
Την επόμενη σεζόν ο Kottan έγινε βοηθός του Ρίνους Μίχελς στους Άζτεκς. Μετά από ένα διάλειμμα,ξανάσμιξε με τον Μίχελς στην γερμανική 1. FC Köln όπου κέρδισε το DFB-Pokal. Το 1984 ο Kottan έφυγε για να αναλάβει τον πρώτο του σύλλογο στην Αυστρία, με τον Ch. Linz και έμεινε μέχρι το 1987 όταν έφυγε για να γίνει προπονητής υπό τον Αντάλ Ντουνάι αρχικά για τη Real Murcia και στη συνέχεια μετακόμισε μαζί του το 1990 στη Levante UD.
Στη συνέχεια, το 1993, εργάστηκε με τον Ντουνάι για την ουγγρική ολυμπιακή ομάδα ποδοσφαίρου, φτάνοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996. Ο Kottan παρέμεινε ως τεχνικός διευθυντής μέχρι το 2000, όταν είχε την ευκαιρία να προπονήσει το Μπαγκλαντές, οδηγώντας τους στο Χρυσό Κύπελλο Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Νότιας Ασίας το 2003.
Έχει επίσης διευθύνει το Muktijoddha Sangsad KS της Επαγγελματικής Ποδοσφαιρικής Λίγκας του Μπαγκλαντές και στη διαδικασία κέρδισε το Κύπελλο Ομοσπονδίας Μπαγκλαντές. Αργότερα, ο Kottan πήρε τον έλεγχο του συλλόγου της Ινδικής Εθνικής Ποδοσφαιρικής Λίγκας Churchill Brothers SC το 2005
Ο Kottan έγινε προπονητής της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Πακιστάν στις 20 Φεβρουαρίου 2009. Ωστόσο, μόλις ένα χρόνο αργότερα το συμβόλαιό του δεν ανανεώθηκε μετά από μικτά αποτελέσματα. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην Abahani Limited Dhaka, το 2015. Το 2016, ο Kottán οδήγησε την ομάδα στο τρόπαιο της Premier League του Μπαγκλαντές το 2016 ως αήττητος πρωταθλητής.
Άλλη δουλειά
Ο Kottan έχει επίσης εργαστεί στο Goal Project της FIFA στο Βερολίνο της Γερμανίας και έχει πτυχίο από το Γερμανικό Αθλητικό Πανεπιστήμιο της Κολωνίας.
Κατέχει άδεια UEFA Pro.
Ως παίχτης
Με την SK VOEST Linz
Ως προπονητής
Με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Μπαγκλαντές
Με την Muktijoddha Sangsad KS
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦΚ Ύρντινγκεν 05 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λος Άντζελες Άζτεκς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΤΚ Βουδαπέστης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΛΑΣΚ Κατηγορία:Αυστριακοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές
Κάθριντ του Κεντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς του Κεντ Κατηγορία:Οίκος του Ικέλ
1564 Σερβία
Η Σερβία (Srbija) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,88. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Γιουγκοσλάβο αστρονόμο Μίλοραντ Πρότιτς, που παρατηρούσε από το Βελιγράδι, και πήρε το όνομά του από τη Σερβία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σερβίας εκτιμάται σε 22 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος της είναι X (κατά Tholen), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι άγνωστο. Η Σερβία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 8 λεπτά (Brinsfield 2010).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σερβια
Σαραλάντζ (Σιράκ)
Το Σαραλάντζ (αρμενικά: Սարալանջ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,192 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
4 Ιουλίου
3 Ιουλίου | 4 Ιουλίου | 5 Ιουλίου
Η 4η Ιουλίου είναι η 185η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (186η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται άλλες 180 ημέρες για το τέλος κάθε έτους.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Λουδοβίκος του Ανγκιάν
thumb|right|150px|Ο θυρεός των Ανγκιάν Ο Λουδοβίκος του Ανγκιάν (Louis d'Enghien, ... - 17 Μαρτίου 1394) ήταν κόμης του Μπριέν, κόμης του Ανγκιάν, κόμης του Ramerupt και του Lembeek, κόμης του Κονβερσάνο, τιτουλάριος δούκας των Αθηνών και μέγας κοντόσταυλος της Γαλλίας. Ήταν γιος του Γκωτιέ Γ΄ κόμη του Ανγκιάν και της Ισαβέλλας ντε Μπριέν, κόρης του Γκωτιέ Ε΄ κόμη του Μπριέν & Λέτσε.
Βιογραφία
Διαδέχτηκε τον αδελφό του Σιγκέρ Β΄ του Ανγκιάν όταν αυτός εκτελέστηκε στις κτήσεις και τα φέουδα του και τον ανιψιό του Γκωτιέ Δ΄ του Ανγκιάν στον τίτλο του δουκάτου των Αθηνών το 1381.
Ήταν επίσης αυθέντης του Άργους και Ναυπλίας σαν επίτροπος της ανήλικης ανιψιάς του Μαρίας του Ανγκιάν, μέχρι το 1381 που αυτή παντρεύτηκε. Επίσης βάιλος στο πριγκιπάτο της Αχαΐας του Φιλίππου Β΄ πρίγκιπα του Τάραντα. Το 1371 με την βοήθεια των αδελφών του Ιωάννη και Γκυ μάζεψε στρατό και επιτέθηκε στην Καταλανική εταιρεία, η οποία κατείχε το Δουκάτο των Αθηνών. Μετά την αποτυχημένη αυτή εκστρατεία σύναψε ανακωχή με τους Καταλανούς. Το 1378 έκανε νέα εκστρατεία για να ανακτήσει το δουκάτο από τους Καταλανούς, πάλι χωρίς επιτυχία. Απεβίωσε στο Κονβερσάνο της Ιταλίας περίπου το 1394.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Γιοβάνα του Σαν Σεβερίνο και απέκτησαν πέντε παιδιά:
Νταράγια
H Νταράγια (دَارَيَّا) είναι ένα προάστιο της Δαμασκού στη Συρία. Το κέντρο της Νταράγια απέχει 8 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του κέντρου της Δαμασκού. Διοικητικά ανήκει στο κυβερνείο Ριφ Ντιμάσκ.
Πληθυσμός και ιστορία
Η πόλη είχε πληθυσμό 131.501 κατοίκων το 2004, καθιστώντας την την 19η μεγαλύτερη πόλη ανά γεωγραφική οντότητα στη Συρία.
Η Νταράγια έχει υψόμετρο 689 μέτρων. Μετά το 2011, ο αριθμός μειώθηκε σταδιακά, ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης μεταξύ των δυνάμεων της Συρίας και των επαναστατών, σε 7.000 αμάχους και μαχητές έως τις 26 Αυγούστου 2016, μετά από και ως αποτέλεσμα της αυστηρής πολιορκίας, που επιβλήθηκε στην πόλη από την συριακή κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση ανάγκασε τον υπόλοιπο πληθυσμό να αποδεχτεί τον αναγκαστικό εκτοπισμό στα βόρεια της Συρίας, έτσι ώστε η πόλη να αδειάσει από τους κατοίκους της. Πρόσφατα, η συριακή κυβέρνηση επέτρεψε σε ορισμένες οικογένειες να επιστρέψουν στα σπίτια τους, αφού έλαβαν τις απαραίτητες άδειες ασφαλείας.
Η Νταράγια είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Συρίας. Λέγεται ότι ήταν το μέρος, όπου ο Απόστολος Παύλος μεταστράφηκε στον χριστιανισμό (30 μ.Χ.), "στον δρόμο της Δαμασκού".
Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Γ' Λαχάμ, ο σημερινός ηγέτης της Μελχιτικής Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας, γεννήθηκε στην Νταράγια στις 15 Δεκεμβρίου 1933 ως Λουτφί Λαχάμ.
Συριακή Επανάσταση
Η Νταράγια έχει αποτελέσει θέατρο σφοδρών μαχών κατά τη διάρκεια του Συριακού Εμφυλίου Πολέμου. Η πόλη ήταν από τα πρώτα σημαντικά κέντρα αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Τον Αύγουστο του 2012, ομάδες αντιπολίτευσης κατήγγειλαν ότι οι κυβερνητικές δυνάμεις πραγματοποίησαν μαζική δολοφονία, που αργότερα έγινε γνωστή ως σφαγή της Νταράγια, και δεύτερη φορά στις 4 Ιανουαρίου 2013. Ωστόσο, από το καλοκαίρι του 2013 οι μάχες συνεχίστηκαν στην πόλη με το μεγαλύτερο μέρος του δήμου να ελέγχεται από τις ένοπλες δυνάμεις της αντιπολίτευσης.
Μέχρι τα μέσα του 2016, ο Συριακός Στρατός είχε τον έλεγχο περίπου του 65% της Νταράγια, προχωρώντας σταθερά και σφίγγοντας την πολιορκία. Τον Αύγουστο του 2016, μια συμφωνία επέτρεψε την εκκένωση ανταρτών και αμάχων. Περίπου 700 αντάρτες μεταφέρθηκαν με ασφάλεια στην πόλη Ιντλίμπ στα βόρεια, που ήταν υπό τον έλεγχο των ανταρτών. Αυτή η συμφωνία ήταν ουσιαστικά μια παράδοση των επαναστατών.
Εν μέσω των συνεχών βομβιστικών επιθέσεων και συγκρούσεων, μια ομάδα νέων (κυρίως πρώην φοιτητές) ίδρυσαν μια υπόγεια δημόσια βιβλιοθήκη, που συγκέντρωσε μια συλλογή περισσότερων από 15.000 βιβλίων. Τα περισσότερα από τα βιβλία βρέθηκαν στα ερείπια ερειπωμένων σπιτιών και οι βιβλιοθηκονόμοι κατέγραφαν το όνομα του ιδιοκτήτη του σπιτιού, έτσι ώστε τα βιβλία να μπορέσουν να επιστραφούν μετά τον πόλεμο.
Παρά την καταστολή και τους βομβαρδισμούς που πέρασε, η Νταράγια αποτέλεσε παράδειγμα άσκησης τοπικής αυτόνομης αυτοοργάνωσης.
Κλίμα
Η Νταράγια έχει ψυχρό ημι-άνυδρο κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: BSk). Οι βροχοπτώσεις είναι υψηλότερες το χειμώνα από ό,τι το καλοκαίρι. Η μέση ετήσια θερμοκρασία στην Νταράγια είναι 17,1 βαθμοί Κελσίου. Έχει μέση ετήσια βροχόπτωση 211 χιλιοστά..
Κένυ Κινγκ
Ο Κένυ Λέιν (γεννημένος 22 Ιουλίου 1981) είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής. Περισσότερο γνωστός είναι με το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί στα ρινγκ, Κένυ Κινγκ. Αυτή την περίοδο συνεργάζεται με την εταιρεία πάλης TNA Wrestling, ενώ έγινε γνωστός για το χρόνο του στην εταιρεία Ring of Honor.
TNA Wrestling και άλλες εταιρείες
Τον Δεκέμβριο του 2005 συμφώνησε με το Total Nonstop Action Wrestling. Έμεινε εκεί ως τον Μάιο του 2006 και συνήθως έχανε τους αγώνες που συμμετείχε για να προωθηθούν τα μεγαλύτερα ονόματα, όπως οι Ρον Κίλινγκς και Αμπύς. Μετά το TNA Wrestling συνέχισε στο Full Impact Pro, όπου έγινε κάτοχος του Ομαδικού πρωταθλήματος στο πλευρό του Τζέισον Μπλέιντ, τον Νοέμβριο του 2007.
Ring of Honor
Από τον Σεπτέμβρη του 2007 ξεκίνησε να εμφανίζεται στο ROH. Εκεί είχε μια κόντρα με τον Μπράιαν Ντάνιελσον, που τον ανέβασε επίπεδο, ενώ κοντραρίστηκε επίσης και με τους ανερχόμενους Κέβιν Στιν και Τζέρι Λιν. Από τα τέλη του 2008 έγινε ομάδα με τον Ρετ Τάιτους. Μετά από αποτυχημένες προσπάθειες και αρκετές αντιπαλότητες με ανερχόμενους παλαιστές, οι δυο τους έγιναν Πρωταθλητές Ομάδων του ROH στις 24 Ιουνίου του 2012. Όπως έγινε γνωστό, το συμβόλαιο του Κένυ Κινγκ έληξε και η εταιρεία του έδωσε το δικαίωμα να διαπραγματευτεί με άλλες εταιρείες, όχι όμως να αγωνιστεί για αυτές. Ο Κινγκ συμφώνησε δια χειραψίας.
Επιστροφή στο TNA
Στις 5 Ιουλίου, ο Κένυ Κινγκ εμφανίστηκε στο Impact Wrestling, το εβδομαδιαίο σόου του Total Nonstop Action Wrestling. Εκεί νίκησε σε αγώνα που ήταν για τα προκριματικά τουρνουά για το Πρωτάθλημα Κατηγορίας Χ. Η πρωτοβουλία του αυτή, εξαγρίωσε τους ανθρώπους του Ring of Honor, με αποτέλεσμα εκείνοι να διακόψουν κάθε σχέση μαζί του. Μετά από πέντε ημέρες, το Ring of Honor αφαίρεσε το Ομαδικό Πρωτάθλημα του, από την ομάδα των Κένυ Κινγκ & Ρετ Τάιτους.
Ο Κένυ συνέχισε να συμμετέχει στο τουρνουά για το Πρωτάθλημα Κατηγορίας Χ και στο Destination X νίκησε τον βετεράνο Ντάγκλας Γουίλιαμς. Στα τέλη του Ιουλίου, ο Κένυ Κινγκ λόγω της πειθούς του, πήρε έναν αγώνα διεκδίκησης του Πρωταθλήματος Κατηγορίας Χ. Όταν διεκδίκησε το πρωτάθλημα, δεν κέρδισε, λόγω εμπλοκής άλλου παλαιστή στον αγώνα. Τον Αύγουστο στο Hardcore Justice, ο Κένυ Κινγκ αντιμετώπισε τον Ζίμα Άιον, με έπαθλο το Πρωτάθλημα Κατηγορίας Χ, όμως πάλι δεν τα κατάφερε. Την επόμενη μέρα ανακοινώθηκε πως ο Κένυ Κινγκ υπέγραψε συμβόλαιο με το TNA Wrestling. Τον Φεβρουάριο του 2013, ο Κένυ Κινγκ νίκησε τον Ρομπ Βαν Νταμ και έγινε ο νέος Πρωταθλητής Κατηγορίας Χ. Τον Μάρτιο στο Lockdown διατήρησε τον τίτλο κόντρα στους Ζίμα Άιον και Κρίστιαν Γιορκ. Έπειτα, υπερασπίστηκε το πρωτάθλημα σε έναν τριπλό αγώνα στις 21 Μαρτίου στο Impact Wrsetling και σε έναν άλλο τριπλό αγώνα στις 18 Απριλίου. Στο Slammiversary, ο Κένυ Κινγκ έχασε τον τίτλο σε έναν τριπλό αγώνα Απόλυτου Χ, ενάντια στους Κρις Σέιμπιν και Σούασαϊντ.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές του TNA
Στάδιο Ερυθρού Αστέρα
Το Στάδιο Ερυθρός Αστέρας (σερβικά: Стадион Црвена звезда), γνωστό στους ποδοσφαιρόφιλους ως Μαρακανά του Βελιγραδίου, είναι στάδιο που βρίσκεται στο Βελιγράδι, πρωτεύουσα της Σερβίας. Αποτελεί τη μόνιμη έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας του Ερυθρού Αστέρα, συνήθη της Εθνικής Σερβίας (και παλαιότερα Εθνικής Γιουγκοσλαβίας), ενώ επίσης φιλοξενεί αγώνες στίβου και αραιότερα συναυλίες.
Η τρέχουσα χωρητικότητά του ανέρχεται σε 60.000 θεατές - το μεγαλύτερο στη χώρα και τρίτο μεγαλύτερο στα Βαλκάνια. Παρ' όλα αυτά υπάρχουν σχέδια να γκρεμιστεί τα επόμενα χρόνια και να ανεγερθεί στην ίδια θέση νέο στάδιο, μεγαλύτερο και πιο σύγχρονο, το οποίο θα έχει σχήμα αστεριού.
Ιστορία
Το στάδιο έχει χτιστεί πάνω στο πρώτο γήπεδο του Ερυθρού Αστέρα. Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1960 και την 1η Σεπτεμβρίου 1963, πριν ακόμα ολοκληρωθεί, φιλοξένησε τον πρώτο του επίσημο αγώνα μπροστά σε 55.000 θεατές (Ερυθρός Αστέρας-Ριέκα 2-1 για τη γιουγκοσλαβική α΄ κατηγορία). Σύμφωνα με το θρύλο, το πρώτο εισιτήριο που κόπηκε ήταν ενός χωρικού απ' τη Λόζνιτσα ονόματι Λάζα Πέτροβιτς. Αυτός μπήκε νωρίς το πρωί στο γήπεδο, έκατσε στη θέση του και περίμενε υπομονετικά τρώγοντας ψωμοτύρι, μέχρι να φτάσει το απόγευμα και να ξεκινήσει ο αγώνας.
Το 1964 παραδόθηκαν σε χρήση όλες οι εξέδρες και η χωρητικότητα αυξήθηκε στον αριθμό-ρεκόρ για ευρωπαϊκό στάδιο των 110.000 θεατών, εξ' ου και ο παραλληλισμός του με το Μαρακανά του Ρίο ντε Τζανέιρο, ο οποίος το συνοδεύει έως σήμερα. Ο μεγαλύτερος αριθμός εισιτηρίων που κόπηκε στην ιστορία του, είναι 96.070 στον ημιτελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων της σαιζόν 74-75 (Ερυθρός Αστέρας-Φερεντσβάρος 2-2).
Στα επόμενα χρόνια η χωρητικότητα μειώθηκε, καθώς υιοθετούνταν πιο αυστηροί κανονισμοί ασφαλείας και τοποθετούνταν καθίσματα στις εξέδρες. Η τελευταία ανακαίνιση έγινε στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν επήλθε πλήρης εναρμόνιση με τις προδιαγραφές της UEFA.
Σαρατάκ
Το Σαρατάκ (αρμενικά: Սարատակ, έως το 1940 γνωστό ως Εμιρχάν ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,416 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Νεοελληνικά Γράμματα
Τα Νεοελληνικά Γράμματα (1935-1941) ήταν εβδομαδιαίο περιοδικό με φιλολογικά και άλλα θέματα.
Το περιοδικό «Νεοελληνικά Γράμματα» ήταν εβδομαδιαίο και εστιαζόταν σε θέματα φιλολογικά, επιστημονικά και καλλιτεχνικά. Είχε μεγάλο σχήμα, στον υπότιτλό του μάλιστα παρουσιαζόταν ως εφημερίδα. Το εξέδιδε ο εκδοτικός οίκος Ελευθερουδάκη. Παρακολουθούσε τη λογοτεχνική κίνηση, δημοσίευε κείμενα Ελλήνων και ξένων (σε μετάφραση) συγγραφέων, καθώς και κριτική βιβλίου. Δεν αποτελεί υπερβολή να πούμε ότι το περιοδικό αυτό είναι μια τοιχογραφία της ελληνικής πνευματικής ζωής στην αμέσως προ του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου περίοδο. Κυκλοφόρησε δύο περιόδους:
Στις 14 Απριλίου 1935 κυκλοφόρησε το τεύχος 1, δεκαεξασέλιδο μεγάλου σχήματος, εικονογραφημένο και με διχρωμία στους τίτλους. Αυτά ήταν τα μόνιμα χαρακτηριστικά του. Ο εκδότης Κώστας Ελευθερουδάκης ήταν και διευθυντής του την πρώτη περίοδο, ενώ ο Κ. Καρθαίος ήταν αρχισυντάκτης. Σε κάποια τεύχη εμφανίστηκε ως διευθυντής ο Θεμιστοκλής Αθανασιάδης. Κατά τη δεύτερη περίοδο τη διεύθυνση ανέλαβε ο Αλέκος Φωτιάδης. Τη θέση του πήρε τον Μάρτιο του 1937 ο γιος του Δημήτρης Φωτιάδης. Τους τελευταίους μήνες, πριν διακοπεί η έκδοσή του, τη διεύθυνσή του είχε ο Αντώνης Νικολόπουλος. Υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Φωτιάδη τα «Νεοελληνικά Γράμματα» προβάλλουν τη δική τους άποψη όσον αφορά στη λογοτεχνία και γίνονται το βήμα μιας σειράς πνευματικών ανθρώπων, που αντιτίθενται στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Μερικοί ξένοι συγγραφείς που το περιοδικό φιλοξένησε κείμενά τους: Λουίτζι Πιραντέλο, Ιβάν Μπούνιν, Πολ Κλοντέλ, Σαρλ Μποντλέρ, Ρ. Κίπλινγκ, Εμίλ Βεράρεν. Την ευθύνη της βιβλιοκριτικής είχαν ο Τέλλος Άγρας τακτικά, και κατά καιρούς οι Τάκης Μπαρλάς, Γιώργος Φτέρης, Ρήγας Γκόλφης, Άγγελος Τερζάκης.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά Κατηγορία:Ελληνικά φιλολογικά περιοδικά
Έλφθριθ της Μερκίας
Η Έλφθριθ της Μερκίας (πέθανε μετά το 810) ήταν βασίλισσα της Μερκίας σαν σύζυγος του βασιλιά Κοένγουλφ της Μερκίας με τον οποίο απέκτησε :
Η Έλφθριθ καταγράφεται σε βασιλικά διατάγματα του συζύγου της την περίοδο 804-817. Πολύ πιθανό ήταν δεύτερη σύζυγος του Κοένγουλφ επειδή τα διατάγματα του 799 καταγράφουν άλλο όνομα βασίλισσας, αν και τα διατάγματα είναι αλλοιωμένα η πληροφορία πολύ πιθανό να είναι αληθής.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες των Αγγλοσαξόνων
2428 Καμενιάρ
Ο Καμενιάρ (Kamenyar) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,0. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ουκρανού συγγραφέα, ποιητή, ακτιβιστή και δημοσιογράφου Ιβάν Φράνκο, γνωστού και με το ψευδώνυμο Καμενιάρ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Καμενιάρ εκτιμάται σε 28,54 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Ch ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0864.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Καμενιαρ
Κιου
Η προφορά κιου μπορεί να σχετίζεται με κάποια από τις παρακάτω έννοιες:
580 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ισαβέλλα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Γαλλίας
Η Ισαβέλλα της Αραγωνίας (Isabel de Aragón, 1248 - 28 Ιανουαρίου 1271) ήταν ινφάντα της Αραγωνίας και βασίλισσα της Γαλλίας (1270 - 1271), θυγατέρα του Ιάκωβου Α΄ της Αραγωνίας του Κατακτητή, και της δεύτερης συζύγου του Γιολάντας της Ουγγαρίας (κόρης του βασιλιά της Ουγγαρίας Ανδρέα Β΄).
Συμμετοχή της Ισαβέλλας στην Η' Σταυροφορία και θάνατος
Στο Κλερμόν (1262) παντρεύτηκε τον διάδοχο του Γαλλικού θρόνου, μέλλοντα βασιλιά Φίλιππο Γ΄, συνόδευσε τον σύζυγο και τον πεθερό της στην Η΄ Σταυροφορία το 1270. Στις 11 Ιανουαρίου/1271 ενώ ήταν 6 μηνών έγκυος στο πέμπτο παιδί της έπεσε από το άλογο της και τραυματίστηκε σοβαρά, αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω στη Γαλλία εκεί γέννησε πρόωρα έναν ετοιμοθάνατο γιο. Δεν μπόρεσε να γιατρευτεί από τα τραύματα της και πέθανε 17 μέρες αργότερα, ο σύζυγος της όταν επέστρεψε στη Γαλλία την έθαψε μαζί με το νεογέννητο στη Βασιλική Σαιν-Ντενί, ο τάφος της μαζί με πολλούς άλλους βασιλικούς τάφους βεβηλώθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης (1793).
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Φίλιππο Γ΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας, είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας Κατηγορία:Ισπανοί Σταυροφόροι Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας
Εβδομάς
Η λέξη Εβδομάς μπορεί να αναφέρεται:
Πιέρ Κουντέ
Ο Πιέρ Κουντέ Μαλόνγκ (γαλλικά: Pierre Kunde Malong) (26 Ιουλίου 1995) είναι Καμερουνέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τον Ολυμπιακό. Από τον χειμώνα του 2023, αγωνίζεται ως δανεικός στην Μπουντεσλίγκα για την Μπόχουμ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Κουντέ ξεκίνησε την ποδοσφαιρική σταδιοδρομία του στην ισπανική Αλκοβέντας ΚΦ, με την οποία έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα στις 11 Νοεμβρίου 2012, ξεκινώντας βασικός στην εντός έδρα νίκη με 2-0 επί της ΕΦ Περίσο. Σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 3 Μαρτίου, στη νίκη με 2-0 επί της Ατλέτικο Λεόνες ντε Καστίγια.
Στις 21 Ιουλίου 2016, δόθηκε με μονοετή δανεισμό στην στην Εξτρεμαδούρα ΟΝ, στην τρίτη κατηγορία. Σημείωσε 11 γκολ (ρεκόρ καριέρας) κατά τη διάρκεια της σεζόν.
Στις 25 Ιουλίου 2017, ο Κουντέ εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στη Γρανάδα ΚΦ, η οποία μόλις είχε υποβιβαστεί στη Σεγούντα Ντιβισιόν. Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 20 Αυγούστου, ερχόμενος ως αλλαγή, στην ισοπαλία με 0-0 εναντίον της Αλμπαθέτε Μπαλομπιέ.
Ο Κουντέ σημείωσε το πρώτο του επαγγελματικό γκολ στις 8 Οκτωβρίου 2017, στη νίκη με 2-0 επί της Κλουμπ Ντεπορτίβο Λούγο.
500 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πιέρ Κουντέ
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στις 6 Ιουλίου 2018, ο Κουντέ μεταγράφηκε στην γερμανική 1. ΦΣΦ Μάιντς 05, με την οποία υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο.
Στις 23 Ιουνίου 2021, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό, με μεταγραφή από τη Μάιντς.
Εθνική ομάδα
Ο Κουντέ εκπροσώπησε το Καμερούν στις εθνικές ομάδες U18 και U23, με την τελευταία στους Ισλαμικούς Αγώνες Αλληλεγγύης 2017. Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Καμερούν ανδρών στις 27 Μαΐου 2018, ξεκινώντας στην φιλική ήττα με 0-1 εναντίον της Μπουρκίνα Φάσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν U23 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εξτρεμαδούρα ΟΝ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γρανάδα ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΣΦ Μάιντς 05 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Μπόχουμ
Σπανταριάν
Το Σπανταριάν (αρμενικά: Սպանդարյան, έως το 1946 γνωστό ως Γκιουλιτζά ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,697 κατοίκους. Ονομάστηκε προς τιμήν του Σουρέν Σπανταριάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ
Άσπρα Σπίτια Βοιωτίας
Ο οικισμός Άσπρα Σπίτια' Παραλίας Διστόμου βρίσκεται στον Νομό Βοιωτίας και ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Διστόμου, του Δήμου Διστόμου - Αράχοβας - Αντίκυρας. Την Παραλία Διστόμου συγκροτούν οι οικισμοί Άσπρα Σπίτια ( ιδιωτικός), Κανάλι, Περιστερά και Μετέωρα. Ο πληθυσμός 1.578 (2011) αφορά το σύνολο των Οικισμών, δηλαδή την Παραλία Διστόμου συνολικά.
Ο οικισμός
thumb|Παραλία Διστόμου Ο Οικισμός Άσπρα Σπίτια Παραλίας Διστόμου κτίσθηκε από την γαλλική εταιρεία «Πεσινέ» (Pechiney), όταν αυτή αποφάσισε την δημιουργία εργοστασίου παραγωγής αλουμινίου στη θέση Αϊλουκαΐτικο ή Σιδηροκαφκιό στην κοιλάδα του αρχαίου Φωκικού Μεδεώνα, περιοχή σήμερα της μονής του Οσίου Λουκά στη βόρεια ακτή του Κορινθιακού κόλπου (το σημερινό εργοστάσιο της εταιρείας Αλουμίνιον της Ελλάδος Β.Ε.Α.Ε.),με στόχο την εκμετάλλευση των παρακειμένων κοιτασμάτων βωξίτη.
Σχεδιασμένος από το Γραφείο Δοξιάδη (1965), ο οικισμός κτίστηκε αποκλειστικά για το προσωπικό της εταιρίας «Αλουμίνιο της Ελλάδος», με αναγκαστική απαλλοτρίωση των Διστομίτικων περιουσιών.
Σύμφωνα με την άποψη των αρχιτεκτόνων ο χαρακτήρας της πόλης έπρεπε να θυμίζει έναν οικισμό που αναπτύχθηκε φυσιολογικά μέσα στο τοπίο και την παράδοση των κατοίκων του, χωρίς όμως ευτελείς γραφικότητες και με ένα απλό, δυνατό και πρωτόγονο αρχιτεκτονικό ρυθμό. Πρότυπα του οικισμού αυτού στάθηκαν διάφορα οικιστικά σχέδια από άλλες χώρες, επίσης επιμελημένα από το γραφείο Δοξιάδη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος σχεδιασμού της περιμέτρου των Άσπρων Σπιτιών που σύμφωνα με τον τυπικό στοίχο σπιτιών σχηματίζει ένα λατινικό L με το κάτω μέρος του να συνορεύει με τη θάλασσα. μικρογραφία|Άποψη της ακτής της Παραλίας Διστόμου
Ο οικισμός κατασκευάσθηκε στη θέση Διστομίτικα ή Παραλία Διστόμου, όπου είχε αναπτυχθεί ήδη οικισμός, αλλά μεταφέρθηκε στην θέση Περιστερά μετά την κατεδάφιση των υπαρχουσών οικιών για τις ανάγκες κατασκευής του νέου οικισμού.
Το όνομα Άσπρα Σπίτια το πήρε από το γειτονικό χωριό Αντίκυρα, το οποίο λεγόταν έτσι, πριν μετονομασθεί επίσημα σε Αντίκυρα το 1918. Σκοπός ήταν η στέγαση των εργαζομένων στις μονάδες παραγωγής και διοίκησης του εργοστασίου. Κατασκευάσθηκαν, επίσης, κτήρια για την στέγαση σχολείων και μικρών καταστημάτων, ενώ στον όρμο των Αγίων Θεοδώρων κατασκευάσθηκε ένα (μικρό λιμάνι για τις μεταφορές και ένα ιατρείο, αρκετά καλά εξοπλισμένο, για την παροχή των απαραίτητων πρώτων βοηθειών.
Διαθέτει εκτεταμένο ασφαλτοστρωμένο και πλακοστρωμένο δίκτυο οδών. Οι δρόμοι παίρνουν τα ονόματά τους από τους ήρωες της μυθολογίας και της ιστορίας της Ελλάδας. Υπάρχουν, επίσης, δρόμοι με ονόματα συγγραφέων, ενώ τα συγκροτήματα διαμερισμάτων έχουν ονόματα βουνών, νησιών και πόλεων της Πελοποννήσου όπως και της Μακεδονίας.
Η περίμετρος της πόλης σχηματίζει λατινικό «L» με το κάτω μέρος του να συνορεύει με την θάλασσα. Οδικά συνδέεται με την Αντίκυρα (2 χλμ.) και το Δίστομο (9 χλμ.). Η συγκοινωνία δεν είναι πυκνή ενώ ο οικισμός εξυπηρετείται με τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ Βοιωτίας, τα οποία συνδέουν την Αντίκυρα με την Λιβαδειά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Νιτροβενζόλιο
Το νιτροβενζόλιο ή έλαιο της μιρβάνας, είναι μια οργανική ένωση, νιτροπαράγωγο του βενζολίου με χημικό τύπο C6H5-NΟ2. Παρασκευάζεται από το βενζόλιο με επίδραση οξέος νιτρώσεως (μείγμα πυκνού ΗΝΟ3 και H2SO4) στη συνηθισμένη θερμοκρασία. Το H2SΟ4 δε συμμετέχει στην αντίδραση, αλλά συγκρατεί το νερό που σχηματίζεται.
Ιδιότητες
Είναι ελαιώδες υγρό με ανοιχτό κίτρινο χρώμα, πολύ τοξικό, με οσμή πικραμύγδαλου, αδιάλυτο στο νερό και ευδιάλυτο στους οργανικούς διαλύτες. Παρουσιάζει τις αντιδράσεις του αρωματικού χαρακτήρα, π.χ. αλογόνωση, σουλφούρωση, περαιτέρω νίτρωση, κλπ. Με αναγωγή δίνει ανιλίνη. Παρόλο που χρησιμοποιείται ως αρωματικό συστατικό, είναι τοξικό σε μεγάλες ποσότητες. Στο εργαστήριο χρησιμοποιείται και ως διαλυτικό μέσο, ιδιαίτερα για ηλεκτρονιόφιλη αντιδραστήρια.
Παραγωγή
Τα παγκόσμια αποθέματα του νιτροβενζολίου το 1985 ήταν περίπου 1,7×106 τόνοι.
Μηχανισμός της νίτρωσης
Η πορεία παρασκευής του συνεπάγεται τη δημιουργία μιας σύνδεσης μεταξύ του οξέως του Lewis οξύ του ιοντικού δεσμού (NO2 +) και του βενζολίου. Ο ιοντικός δεσμός παράγεται επιτόπου από την αντίδραση του νιτρικού οξέος και ενός όξινου παράγοντα αφυδάτωσης, συνήθως θειικό οξύ: