cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πελοπόννησος
Ποταμοί και ύδατα
Στα βουνά της Αχαΐας έχει τις πηγές του ο ποταμός Γλαύκος που εκβάλει στον Πατραϊκό κόλπο, στα νότια προάστια της Πάτρας. Άλλα μεγάλα ποτάμια της Αχαΐας είναι ο Σελινούντας, ο Πείρος, ο Βουραϊκός, ο Κερυνίτης και ο Κράθις.
Την Ηλεία διασχίζει ο Πηνειός (με τον μεγάλο παραπόταμό του τον Πηνειακό Λάδωνα), ο οποίος πηγάζει από τα όρη Ερύμανθος και Λάμπεια και χύνεται στον κόλπο της Κυλλήνης. Στον Νομό Ηλείας βρίσκεται επίσης η Νέδα, ένα από τα λίγα ποτάμια στην Ελλάδα με θηλυκό όνομα, που χύνεται στον κόλπο της Κυπαρισσίας, και πηγάζει από τα βουνά Μίνθη, Λύκαιο και Τετράζιο.
Από τον Ταΰγετο πηγάζουν οι ποταμοί Νέδων και Πάμισος που χύνονται στον Μεσσηνιακό κόλπο. Στην ίδια περιοχή χύνεται και ο ποταμός Βελίκας, που πηγάζει από τα βουνά της Κυπαρισσίας.
Αξιόλογες λίμνες δεν υπάρχουν στην Πελοπόννησο. Υπάρχουσες σήμερα λίμνες είναι η Τάκα, η Στυμφαλία, η τεχνητή του Λάδωνα που δημιουργήθηκε με την κατασκευή των υδροηλεκτρικών έργων, η λίμνη Δόξα επίσης τεχνητή σε υψόμετρο 900 μέτρων, η τεχνητή λίμνη του Πηνειού, η λίμνη Αστεριού που δημιουργήθηκε με το Φράγμα Πείρου-Παραπείρου, καθώς και η λίμνη του Τσιβλού.
Στις ακτές της Ηλείας κυρίως υπάρχουν αρκετές λιμνοθάλασσες και γενικά στην περιοχή αυτή τα νερά της θάλασσας είναι πολύ ρηχά. Οι κυριότερες λιμνοθάλασσες της Πελοποννήσου είναι του Καϊάφα, καθώς και του Κοτυχίου όπου μαζί με τις όμορες λίμνες/λιμνοθάλασσες Προκόπου, Καλογερά (Παπά) και Λάμια αλλά το Δάσος της Στροφυλιάς αποτελούν το Εθνικό Παρκο υγροτόπων Κοτυχίου - Στροφυλιάς.
Παλιότερα υπήρχαν επίσης οι λιμνοθάλασσες της Αγουλινίτσας και της Μουριάς οι όποιες έχουν πλέον αποξηρανθεί.
Κλίμα
Το κλίμα της Πελοποννήσου διαφέρει ανάλογα με την περιοχή και το υψόμετρο της. Είναι ήπιο και ζεστό στα παράλια και κρύο (αλλά υγιεινό) στο εσωτερικό. Γενικά η Πελοπόννησος είναι προνομιούχος περιοχή, από άποψη κλίματος, γιατί διαθέτει το χαρακτηριστικό μεσογειακό τύπο κλίματος. Η θερμοκρασία παρατηρείται μεγαλύτερη στις περιοχές των Πατρών, της Καλαμάτας, του Πύργου καθώς επίσης στο Άργος και στο Ναύπλιο κι ελαττώνεται κατά πολύ στα ορεινά, π.χ. στην περιοχή της Τρίπολης.
Σεισμογραφία
Πολλές περιοχές της Πελοποννήσου προσβάλλονται από σεισμούς, αρκετές φορές καταστρεπτικούς. Γενικά διακρίνονται οι εξής σεισμικές περιοχές: τα δυτικά παράλια της Πελοποννήσου και ιδιαίτερα η δυτική ακτή της Μεσσηνίας, η περιοχή της Κορινθίας και η περιοχή της Αργολίδας, καθώς και η κεντρική Πελοπόννησος (Αρκαδία). Καταστρεπτικοί σεισμοί έγιναν το 464 π.Χ. στον Ευρώτα και τον Ταΰγετο, το 373 π.Χ. (ολικός καταποντισμός της αρχαίας Ελίκης στη θάλασσα, καταστροφή της Βούρας), το 1817 και 1861 στο Αίγιο, το 1928 στην Κόρινθο, το 1947 στην Πυλία, το 1986 στην Καλαμάτα και το 1995 επίσης στο Αίγιο.
Κύριες Πόλεις
thumb|250px|Άποψη του Ναυπλίου
Νομοί
Σημαντικές Περιοχές
Ιστορία
thumb|left|Χάρτης της Πελοποννήσου της [[Κλασική αρχαιότητα|Κλασικής Αρχαιότητας.]] thumb|[[Πύλη των Λεόντων, Μυκήνες.]] thumb|Ναός της Ήρας, [[Ολυμπία.]] thumb|[[Ακροκόρινθος.]] right|thumb|220px|Αρχαϊκός ναός του Απόλλωνα, Κόρινθος. Η χερσόνησος είχε κατοικηθεί από την προϊστορική εποχή. Το όνομά της προέρχεται από την αρχαία Ελληνική μυθολογία, συγκεκριμένα το μύθο του ήρωα Πέλοπα, που φερόταν να είχε κατακτήσει όλη την περιοχή.
Αρχαία Ελλάδα
Ο Μυκηναϊκός πολιτισμός, ο πρώτος μεγάλος πολιτισμός της ηπειρωτικής Ελλάδας (και της Ευρώπης) κυριαρχούσε στην Πελοπόννησο την Εποχή του Χαλκού από το οχυρό του στις Μυκήνες στα βορειοανατολικά της χερσονήσου. Ο Μυκηναϊκός πολιτισμός κατέρρευσε ξαφνικά στα τέλη της 2ης χιλιετίας π.Χ. Αρχαιολογικές έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι πολλές από τις πόλεις και τα ανάκτορά του φέρουν ίχνη καταστροφής. Η περίοδος που ακολούθησε, γνωστή ως Γεωμετρική εποχή, χαρακτηρίζεται από απουσία γραπτών μαρτυριών.
Το 776 π.Χ. διεξήχθησαν στην Ολυμπία οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες και η χρονολογία αυτή χρησιμοποιείται μερικές φορές ως δηλωτική της αρχής της κλασικής περιόδου της Ελληνικής αρχαιότητας. Κατά την Κλασική αρχαιότητα η Πελοπόννησος ήταν το επίκεντρο των υποθέσεων της Αρχαίας Ελλάδας, διέθετε μερικές από τις ισχυρότερες πόλεις-κράτη της και ήταν ο τόπος μερικών από τις πιο αιματηρές μάχες της. Εδώ ήταν οι μεγάλες πόλεις Σπάρτη, Κόρινθος, Άργος και Μεγαλόπολη και η βάση της Πελοποννησιακής Συμμαχίας. Στους Περσικούς Πολέμους πολέμησαν στρατιώτες από τη χερσόνησο, που επίσης υπήρξε θέατρο του Πελοποννησιακού Πολέμου το 431 π.Χ. - 404 π.Χ. Στα ελληνιστικά χρόνια, η σημαντικότερη δύναμη της Πελοποννήσου είναι η Αχαϊκή Συμπολιτεία, η οποία καταλύεται το 146 π.Χ. από τους Ρωμαίους. Τότε καταστρέφεται και η Κόρινθος, αλλά θα ξανακτιστεί αργότερα, για να αποτελέσει πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Αχαΐας, που εκτεινόταν από τις Θερμοπύλες ως το Ταίναρο. Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο η χερσόνησος συνέχισε να ευημερεί αλλά έγινε μια απλή επαρχία, σχετικά αποκομμένη από τις υποθέσεις του ευρύτερου Ρωμαϊκού κόσμου. Στην Πελοπόννησο επίσης παίχτηκε σημαντικά η τελική επικράτηση του Χριστιανισμού. Σημαντικές πόλεις ήταν η Κόρινθος και η Πάτρα, στην οποία και μαρτύρησε ο Απόστολος Ανδρέας.
Βυζαντινή Διοίκηση
Μετά τη διχοτόμηση της Αυτοκρατορίας το 395, η Πελοπόννησος αποτέλεσε τμήμα της Ανατολικής Ρωμαϊκής ή Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η ερήμωση από την επιδρομή του Αλάριχου το 396-397 μ.Χ. οδήγησε στην κατασκευή του Εξαμιλίου τείχους κατά μήκος του Ισθμού της Κορίνθου. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ύστερης Αρχαιότητας (3ος - 7ος αιώνας μ.Χ.) η χερσόνησος διατήρησε τον αστικό της χαρακτήρα: κατά τον 6ο αιώνα ο Ιεροκλής απαρίθμησε 26 πόλεις στο έργο του Συνέκδημος. Τα τελευταία όμως χρόνια του αιώνα αυτού, η οικοδομική δραστηριότητα φαίνεται να έχει σταματήσει ουσιαστικά παντού εκτός από την Κωνσταντινούπολη, τη Θεσσαλονίκη, την Κόρινθο και την Αθήνα. Αυτό έχει παραδοσιακά αποδοθεί σε δεινά όπως η πανώλης, σεισμοί και Σλαβικές επιδρομές. Μια από τις σημαντικότερες μάχες του Ελληνισμού δόθηκε κατά τον 6ο αιώνα στην Πάτρα, της οποίας οι κάτοικοι αντιστάθηκαν στους Αβάρους, συμβάλλοντας σημαντικά στην καταστροφή αυτής της μεγάλης απειλής για το Ρωμαϊκό Κράτος και τους Έλληνες. Περί τα τέλη του 6ου αιώνα κάποιες περιοχές έγιναν αντικείμενο αποικισμού από τους Αβαροσλάβους. Εντούτοις νεότερες αναλύσεις δείχνουν ότι η παρακμή των πόλεων ήταν στενά συνδεδεμένη με την κατάρρευση των υπεραστικών και των περιφερειακών εμπορικών δικτύων, που θεμελίωσαν και υποστήριξαν την αστικοποίηση της ύστερης αρχαιότητας στην Ελλάδα, καθώς επίσης με την απόσυρση των αυτοκρατορικών στρατευμάτων και της διοίκησης από τα Βαλκάνια. Η κλίμακα της Σλαβικής διείσδυσης και εγκατάστασης τους 7ο και 8ο αιώνα αποτελεί αντικείμενο διαφωνίας. Οι Σλάβοι κατέλαβαν πράγματι το μεγαλύτερο μέρος της χερσονήσου, όπως αποδεικνύεται από Σλαβικά τοπωνύμια. Εντούτοις τα εκτεταμένα Σλαβικά τοπωνύμια συσσωρεύτηκαν μάλλον κατά τη διάρκεια αιώνων, παρά ήταν αποτέλεσμα μιας αρχικής «πλημμύρας» Σλαβικών εισβολών και πολλά από αυτά φαίνεται να είχαν χρησιμοποιηθεί από Ελληνόφωνους. Λιγότερα Σλαβικά τοπωνύμια εμφανίζονται στην ανατολική ακτή, που παρέμεινε στα χέρια των Βυζαντινών και συμπεριλήφθηκε στο θέμα της Ελλάδος, που συστάθηκε από τον Ιουστινιανό Β΄ γύρω στα 690. Ενώ η παραδοσιακή ιστοριογραφία χρονολογεί την άφιξη των Σλάβων στη νότια Ελλάδα στα τέλη του 6ου αιώνα δεν υπάρχει μαρτυρία Σλαβικής παρουσίας στην Πελοπόννησο πριν το 700, που πιθανόν αποίκησε μια ειδάλλως έρημη περιοχή.
Οι σχέσεις μεταξύ Σλάβων και Ελλήνων ήταν πιθανότατα ειρηνικές με σπάνιες εξεγέρσεις. Υπήρχε συνέχεια του Πελοποννησιακού Ελληνικού πληθυσμού, ιδιαίτερα στη Μάνη και στην Τσακωνιά, όπου οι Σλαβικές εισβολές ήταν ελάχιστες ή ανύπαρκτες. Όντας γεωργοί οι Σλάβοι συναλλάσσονταν με τους Έλληνες, που παρέμεναν στις πόλεις, ενώ Ελληνικά χωριά εξακολουθούσαν να υπάρχουν στο εσωτερικό, πιθανότατα αυτο-κυβερνώμενα, πληρώνοντας ίσως φόρο στους Σλάβους. Υπό το Νικηφόρο Α´, μετά από μία εξέγερση και επίθεση των Σλάβων κατά της Πάτρας υλοποιήθηκε μια αποφασιστική διαδικασία εξελληνισμού. Σύμφωνα με το (όχι πάντα αξιόπιστο) Χρονικόν της Μονεμβασίας η χώρα πέρα από την Πάτρα ονομαζόταν Τέρα Σλαβινία. Εντούτοις αυτό προσδιόριζε ενδεχομένως την απουσία αυτοκρατορικού ελέγχου σε μια περιοχή, κατοικούμενη όχι μόνο από Σλάβους αλλά από οποιουσδήποτε άλλους «βαρβάρους» και στασιαστές. Επίσης, σύμφωνα με το Χρονικό, το 805 ο Βυζαντινός κυβερνήτης της Κορίνθου πολέμησε με τους Σλάβους, τους εξολόθρευσε και επέτρεψε στους αρχικούς κατοίκους να διεκδικήσουν τη γη τους. Παρομοίως η Χρονογραφία αναφέρει ότι το 783 ο Σταυράκιος κινήθηκε κατά των Σλάβων της Πελοποννήσου και «απέσπασε πολλούς αιχμαλώτους και πολλά λάφυρα για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία». Η επιβολή της Βυζαντινής εξουσίας στους Σλαβικούς θύλακες ήταν ίσως κυρίως μια διαδικασία εκχριστιανισμού και ένταξης των Σλάβων οπλαρχηγών στο Αυτοκρατορικό πλαίσιο, καθώς ενδείξεις λογοτεχνικές, επιγραφικές και από σφραγίδες εμφανίζουν Σλάβους άρχοντες να συμμετέχουν στις αυτοκρατορικές υποθέσεις. Θεωρείται ότι με την εκστρατεία του Σταυράκιου αιχμαλωτίστηκαν πολλοί Σλάβοι, αλλά είναι άγνωστος τόσο ο ακριβής αριθμός, όσο και η συγκεκριμένη εθνικότητα των αιχμαλώτων αυτών. Στα τέλη της δεκαετίας του 780 τρία σημαντικά κέντρα - η Μονεμβασιά, η Πάτρα και η Τροιζήνα - βρίσκονταν πάλι στα χέρια των Βυζαντινών. Πολλοί Έλληνες από τη Μικρά Ασία, τη Σικελία και την Καλαβρία μετεγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο, μαζί με μεγάλη ποικιλία διαφορετικών τοπικά, εθνικά και θρησκευτικά ομάδων (Εβραίοι, Αρμένιοι, Καφέροι, Θρακέσιοι, Τσάκωνες και Μαρδαΐτες). Ενώ οι ανατολικές περιοχές αποτελούσαν αρχικά τμήμα του θέματος της Ελλάδος, ολόκληρη η χερσόνησος συγκροτήθηκε στο νέο θέμα της Πελοποννήσου, με πρωτεύουσα την Κόρινθο, μετά το 800 περίπου.
Στο τέλος του 9ου αιώνα η Πελοπόννησος ήταν πάλι διοικητικά Ελληνική. Επί της βασιλείας του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου οι περισσότεροι Σλάβοι στη νότια Ελλάδα είχαν υποταχθεί στη Βυζαντινή εξουσία. Ακόμη και οι αυτόνομοι και κατά καιρούς στασιάζοντες Μηλιγγοί και Εζερίτες ήξεραν να μιλούν Ελληνικά και φαίνεται ότι ήταν Χριστιανοί. Η Ελληνοσλαβική διγλωσσία ήταν σχετικά συχνή επίσης και κατά την Οθωμανική εποχή. Μερικές ιστορικές αναφορές δείχνουν ότι μετά την Αραβική κατάληψη της Κρήτης τη δεκαετία του 820 και την ίδρυση εκεί ενός εμιράτου πειρατών, οι παραλιακές περιοχές υπέφεραν σοβαρά από επανειλημμένες Αραβικές επιδρομές, στην πραγματικότητα όμως ήδη από το 10 αιώνα, και ιδιαίτερα μετά την ανακατάληψη του νησιού από το Βυζάντιο το 961, η περιοχή γνώρισε μια νέα περίοδο ευημερίας, οπότε άνθισαν η γεωργία, το εμπόριο, η αστική οικονομία και ο Χριστιανισμός.
Φραγκική κυριαρχία και Βυζαντινή ανακατάληψη
thumb|right|Το Φραγκικό κάστρο [[Χλεμούτσι.]] thumb|right|Το ανάκτορο των Βυζαντινών δεσποτών στο [[Μυστράς|Μυστρά, σήμερα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO]]
Το 1205, μετά την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τις δυνάμεις της Δ' Σταυροφορίας, οι Σταυροφόροι υπό το Γουλιέλμο Σαμπλίτη και το Γοδεφρείδο Α΄ Βιλλεαρδουίνο βάδισαν προς νότον μέσω της ηπειρωτικής Ελλάδας και κατέλαβαν την Πελοπόννησο αντιμετωπίζοντας περιορισμένη τοπική Ελληνική αντίσταση. Οι Φράγκοι τότε ίδρυσαν το Πριγκιπάτο της Αχαΐας, ονομαστικά υποτελές της Λατινικής Αυτοκρατορίας, ενώ οι Βενετοί κατέλαβαν έναν αριθμό σημαντικών στρατηγικά λιμανιών κατά μήκος των ακτών, όπως το Ναβαρίνο και η Κορώνη, που διατήρησαν μέχρι το 15ο αιώνα. Οι Φράγκοι καθιέρωσαν ως λαϊκό το όνομα Μωρέας για τη χερσόνησο, που αρχικά εμφανίζεται ως το όνομα μικρής επισκοπής στην Ηλεία κατά το 10ο αιώνα. Η ετυμολογία του είναι αμφισβητούμενη αλλά η επικρατέστερη είναι ότι προέρχεται από το δέντρο μουριά (μωρέα), του οποίου τα φύλλα μοιάζουν στο σχήμα με τη χερσόνησο.
Η Φραγκική κυριαρχία όμως στη χερσόνησο υπέστη σοβαρό πλήγμα μετά τη Μάχη της Πελαγονίας (1259), οπότε ο Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος αναγκάσθηκε να παραχωρήσει τα πρόσφατα κατασκευασμένα κάστρο και ανάκτορο στο Μυστρά, κοντά στην αρχαία Σπάρτη, στο αναγεννημένο Βυζάντιο. Αυτή η Ελληνική επαρχία (και αργότερα ημιαυτόνομο Δεσποτάτο) προχώρησε σε σταδιακή ανακατάληψη του Φραγκικού πριγκιπάτου μέχρι το 1430. Οι Οθωμανοί Τούρκοι άρχισαν να κάνουν επιδρομές στην Πελοπόννησο γύρω στα 1358, αλλά αυτές εντάθηκαν μόνο μετά το 1387, όταν ανέλαβε τον έλεγχο ο δυναμικός Εβρενός Μπέη. Εκμεταλλευόμενος τις διαμάχες μεταξύ Βυζαντινών και Φράγκων λεηλάτησε όλη τη χερσόνησο και υποχρέωσε τόσο τους Βυζαντινούς δεσπότες, όσο και τους Φράγκους ηγεμόνες που είχαν απομείνει, να αναγνωρίσουν την Οθωμανική επικυριαρχία και να πληρώνουν φόρους. Αυτή η κατάσταση συνεχίσθηκε μέχρι την ήττα των Οθωμανών στη Μάχη της Άγκυρας το 1402, μετά την οποία η Οθωμανική ισχύς για κάποιο διάστημα περιορίστηκε. Οι Οθωμανικές εισβολές στο Μωριά επαναλήφθηκαν υπό τον Τουραχάν μπέη μετά το 1423. Παρά την ανακατασκευή του Εξαμιλίου τείχους στον Ισθμό της Κορίνθου οι Οθωμανοί υπό το Μουράτ Β΄ το παραβίασαν το 1446, αναγκάζοντας τους Δεσπότες του Μωρέα να αναγνωρίσουν εκ νέου την Οθωμανική επικυριαρχία, όπως και πάλι υπό τον Τουραχάν το 1452 και το 1456. Μετά την κατάληψη του Δουκάτου των Αθηνών το 1456, οι Οθωμανοί κατέλαβαν το ένα τρίτο της Πελοποννήσου το 1458 και ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ εξάλειψε τα υπολείμματα του Δεσποτάτου το 1460. Το τελευταίο Βυζαντινό οχυρό, το Κάστρο του Σαλμενίκου, υπό το διοικητή του Γραίτζα Παλαιολόγο άντεξε μέχρι τον Ιούλιο του 1461. Μόνο τα Βενετικά φρούρια της Μεθώνης, Κορώνης, Ναβαρίνου, Μονεμβασιάς, Άργους και Ναυπλίου παρέμειναν εκτός του ελέγχου των Οθωμανών.
Οθωμανική περίοδος
thumb|Η καστροπολιτεία της Μονεμβασιάς.
Μετά την Οθωμανική κατάκτηση η χερσόνησος έγινε επαρχία (σαντζάκι) με 109 ζιαμέτια και 342 τιμάρια. Κατά την πρώτη περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας (1460-1687) η πρωτεύουσα ήταν πρώτα στην Κόρινθο (Τουρκικά Γκερντές), αργότερα στο Λεοντάρι (Λονταρί), στο Μυστρά (Μισιστιρέ) και τελικά στο Ναύπλιο (Αναμπολί). Για κάποιο διάστημα στα μέσα του 17ου αιώνα ο Μωριάς έγινε το κέντρο ενός ξεχωριστού βιλαετίου με πρωτεύουσα την Πάτρα (Μπαλιμπαντρά). Μέχρι το θάνατο του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή το 1570, ο Χριστιανικός πληθυσμός ( που αριθμούσε περίπου 42.000 οικογένειες γύρω στα 1550) κατάφερε να διατηρήσει ορισμένα προνόμια και ο εξισλαμισμός ήταν αργός, κυρίως μεταξύ των Αλβανών ή των γαιοκτημόνων, που ήταν ενσωματωμένοι στο Οθωμανικό φεουδαρχικό σύστημα. Αν και σύντομα κατάφεραν να ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος των γόνιμων γαιών, οι Μουσουλμάνοι παρέμεναν διακριτή μειονότητα. Οι Χριστιανικές κοινότητες διατήρησαν μεγάλο βαθμό αυτοδιοίκησης, αλλά ολόκληρη η Οθωμανική περίοδος χαρακτηριζόταν από τη φυγή του χριστιανικού πληθυσμού από τις πεδιάδες στα βουνά. Αυτό προκάλεσε τη δημιουργία των κλεφτών, ένοπλων ληστών και ανταρτών, στα βουνά και τον αντίστοιχο θεσμό των χρηματοδοτούμενων από την κυβέρνηση αρματολών, για να ελέγχουν τη δράση των κλεφτών.
thumb|Επαναστάτες μετά την [[Άλωση της Τριπολιτσάς του Πέτερ φον Ες.]] Με την έκρηξη του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου (1683-1699), οι Βενετοί υπό το Φραντσέσκο Μοροζίνι κατέλαβαν ολόκληρη τη χερσόνησο το 1687, γεγονός που αναγνωρίσθηκε από τους Οθωμανούς με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς (1699). Οι Βενετοί ίδρυσαν την επαρχία τους ως Βασίλειο του Μωρέα (Ιτ. Regno di Morea), αλλά η διοίκησή τους αποδείχθηκε αντιλαϊκή και όταν οι Οθωμανοί εισέβαλαν στη χερσόνησο το 1715, οι περισσότεροι ντόπιοι Έλληνες τους καλωσόρισαν. Η Οθωμανική ανακατάληψη ήταν εύκολη και σύντομη και αναγνωρίσθηκε από τη Βενετία με τη Συνθήκη του Πασάροβιτς το 1718.
Η Πελοπόννησος τώρα έγινε ο πυρήνας του Βιλαετίου του Μορέα, με επικεφαλής τον Μορά βαλεσί, που μέχρι το 1780 ήταν Πασάς πρώτης τάξεως (με τρεις αλογοουρές) και είχε τον τίτλο του βεζίρη. Μετά το 1780 και μέχρι την Ελληνική Επανάσταση του 1821 επικεφαλής της επαρχίας ήταν ένας μουχασίλ. Τον πασά του Μωρέα συνέδραμε αριθμός κατώτερων αξιωματούχων, μεταξύ αυτών ένας Χριστιανός διερμηνέας (δραγουμάνος), που ήταν ο ανώτερος Χριστιανός αξιωματούχος της επαρχίας. Όπως κατά την πρώτη Οθωμανική περίοδο, ο Μωριάς ήταν διαιρεμένος σε 22 περιοχές ή μπεηλίκια. Η πρωτεύουσα ήταν αρχικά στο Ναύπλιο, αλλά μετά το 1786 στην Τριπολιτσά (Τουρ. Τραμπλιτσέ).
Οι Χριστιανοί Μωραΐτες ξεσηκώθηκαν κατά των Οθωμανών με Ρωσική βοήθεια κατά τα λεγόμενα Ορλωφικά του 1770, αλλά άμεσα καταπνίγηκαν με βαναυσότητα. Μουσουλμάνοι Αλβανοί που είχαν σταλεί για να καταστείλουν την επανάσταση, παρέμειναν στην Πελοπόννησο μέχρι το 1779 προκαλώντας τεράστιες καταστροφές, σφαγές και πουλώντας 20.000 κατοίκους ως δούλους. Αποτέλεσμα ήταν ο συνολικός πληθυσμός να μειωθεί εκείνη την εποχή, ενώ το εντός αυτού Μουσουλμανικό στοιχείο αυξήθηκε. Παρόλα αυτά, τα προνόμια που παραχωρήθηκαν με τη Συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή (1774), ιδιαίτερα το δικαίωμα των Χριστιανών να εμπορεύονται υπό τη Ρωσική σημαία, οδήγησαν σε σημαντική οικονομική άνθηση των ντόπιων Ελλήνων, που, σε συνδυασμό με τις αυξημένες πολιτιστικές επαφές με τη Δύση (Νεοελληνικός διαφωτισμός) και τα ιδεώδη που ενέπνευσε η Γαλλική Επανάσταση έθεσαν τα θεμέλια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Νεότερη Ελλάδα
thumb|Γλωσσικός χάρτης της Πελοποννήσου (1890)
Οι κάτοικοι της Πελοποννήσου (Μωριάς) έπαιξαν μείζονα ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, που ουσιαστικά ξεκίνησε από την Πελοπόννησο, όταν οι επαναστάτες απέκτησαν τον έλεγχο των Καλαβρύτων στις 21 Μαρτίου του 1821. Ο Ελληνικός έλεγχος της χερσονήσου, με την εξαίρεση λίγων παραλιακών κάστρων, παγιώθηκε με την Άλωση της Τριπολιτσάς το Σεπτέμβριο του 1821. Η χερσόνησος έγινε θέατρο σφοδρών μαχών αλλά και εκτεταμένης ερήμωσης μετά την άφιξη Αιγυπτιακών στρατευμάτων υπό τον Ιμπραήμ Πασά το 1825. Η αποφασιστική Ναυμαχία του Ναυαρίνου (Οκτώβριος 1827) διεξήχθη ανοικτά της Πύλου και ένα Γαλλικό εκστρατευτικό σώμα εκκαθάρισε τις τελευταίες Τουρκοαιγυπτιακές δυνάμεις από τη χερσόνησο το 1828. Η πόλη του Ναυπλίου, στην ανατολική ακτή της χερσονήσου, έγινε η πρώτη πρωτεύουσα του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους.
Κατά το 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα, η περιοχή έγινε σχετικά φτωχή και οικονομικά απομονωμένη. Σημαντικό μέρος του πληθυσμού της μετανάστευσε στις μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας, ιδιαίτερα την Αθήνα και άλλες χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αυστραλία. Επλήγη βαρύτατα από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο 1946-1949, γνωρίζοντας μερικές από τις χειρότερες φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια αυτών των συγκρούσεων. Το βιοτικό επίπεδο βελτιώθηκε θεαματικά σε όλη την Ελλάδα μετά την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1981. Η αγροτική Πελοπόννησος φημίζεται ως μία από τις πιο παραδοσιακές και συντηρητικές περιοχές της Ελλάδας.Τα χωριά εξακολουθούν ακόμη να εμφανίζουν μείωση πληθυσμού, λόγω έλλειψης οικονομικών ευκαιριών, εκβιομηχάνισης της γεωργίας και γήρανσης του πληθυσμού. Όμως, παρά τη σχετική φτώχεια της ίδιας της περιοχής, οι κάτοικοι της Πελοποννήσου ανέκαθεν κυριαρχούσαν σχεδόν ολοκληρωτικά στην πολιτική και στην κυβέρνηση στην Ελλάδα. Από την Ελληνική ανεξαρτησία τη δεκαετία του 1820 η συντριπτική πλειοψηφία των πρωθυπουργών ήταν Πελοποννησιακής καταγωγής, αρκετοί επίσης επιχειρηματίες στο μεγαλύτερο μέρος κατάγονται από την Πελοπόννησο, ενώ οι Μανιάτες κυριαρχούν παραδοσιακά στις Ένοπλες Δυνάμεις. Όλα αυτά έχουν προσδώσει στους ανθρώπους της Πελοποννήσου τη φήμη επιτηδειότητας και πολιτικών διασυνδέσεων στην Ελληνική πολιτική κουλτούρα. Στα τέλη Αυγούστου του 2007 μεγάλα τμήματα της Πελοποννήσου επλήγησαν από δασικές πυρκαγιές, που προξένησαν σοβαρές ζημιές σε χωριά και δάση και το θάνατο 77 ανθρώπων. Άγνωστες είναι ακόμη οι συνέπειες των πυρκαγιών στο περιβάλλον και την οικονομία της περιοχής.
Παραδοσιακοί χοροί
Παραδοσιακοί χοροί της Πελοποννήσου:
Γεωργία - κτηνοτροφία - προϊόντα - βιομηχανία
Η οικονομία της Πελοποννήσου βασιζόταν παραδοσιακά αποκλειστικά σχεδόν στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Βιομηχανία παρουσιάστηκε κυρίως στις περιοχές Πατρών και Αιγίου, που ήταν από οικονομική άποψη οι πιο δραστήριες (μηχανουργεία, βαμβακονηματουργεία, εργοστάσια χαρτιού, κρασιών, ελαστικών, ελαιουργεία, σταφιδεργοστάσια).
Από την άποψη της γεωργίας επικρατεί η καλλιέργεια των δημητριακών, των αμπελιών (για σταφίδες και κρασί), της συκιάς, της ελιάς, του ρυζιού, του βαμβακιού. Επίσης καλλιεργείται καπνός, γεώμηλα, κηπευτικά κι αρκετά εσπεριδοειδή. Αρκετά αναπτυγμένη είναι η εκτροφή αιγών και προβάτων. Επίσης η αγελαδοτροφία, η πτηνοτροφία και η μελισσοκομία είναι αρκετά διαδεδομένες. Η αλιεία, στις παραλιακές περιοχές και ιδιαίτερα στην Πάτρα, όπου συγκεντρώνεται, έχει αρκετά αποφασιστική συμβολή στην οικονομία του τόπου, κάνει επίσης και εξαγωγές. Επίσης για τον ίδιο σκοπό χρησιμοποιούνται και οι λιμνοθάλασσες.
Ορυκτός πλούτος
Το βασικό μετάλλευμα της Πελοποννήσου είναι ο λιγνίτης που τροφοδοτεί το θερμοηλεκτρικό σταθμό της Μεγαλόπολης. Τα υπόλοιπα είδη ορυκτών που έχουν βρεθεί δεν είναι εκμεταλλεύσιμα. Γι' αυτό στην Πελοπόννησο υπάρχουν λίγα μεταλλεία. Τα σπουδαιότερα μεταλλεύματα που εξάγονται είναι ο σιδηροπυρίτης (Ερμιόνης), μαγγάνιο, σίδηρος, λιγνίτες, χαλαζίας κλπ. Έρευνες για πετρέλαιο στις περιοχές Ηλείας και Τριφυλίας δεν έδωσαν θετικά αποτελέσματα. Επίσης, εικάζεται και ύπαρξη πετρελαίου στον Πατραϊκό κόλπο, χωρίς όμως να έχουν γίνει προσπάθειες εξακρίβωσης και εξεύρεσης μέχρι σήμερα.
167 Ούρδα
Η Ούρδα (Urda) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,24. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Κρίστιαν Χ.Φ. Πέτερς, που παρατηρούσε από το Κλίντον της πολιτείας της Νέας Υόρκης, και έλαβε το όνομά της από την Ουρντ, μία από τις Νορν (Μοίρες) της σκανδιναβικής μυθολογίας. Η Ούρδα είναι μέλος της «Οικογένειας αστεροειδών της Κορωνίδας».
Μία επιπρόσθηση αστέρα από την Ούρδα έχει καταγραφεί, στις 23 Ιουλίου 2001 από την Ιαπωνία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ούρδας εκτιμάται σε 39,94 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,223. Η Ούρδα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 13 ώρες και 4 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουρδα Κατηγορία:Αστεροειδείς της Οικογένειας της Κορωνίδος
Θρυμρ (δορυφόρος)
Έχει διάμετρο περίπου 5,6 χλμ. και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 20.810.000 χλμ. σε 1.120,809 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 175° με την Εκλειπτική (151° προς τον Ισημερινό του Κρόνου), σε ανάδρομη κατεύθυνση και με εκκεντρότητα 0,453.
Άντριου Λανγκ
Ο Άντριου Λανγκ (Andrew Lang) (31 Μαρτίου 1844–20 Ιουλίου 1912) ήταν Σκώτος ιστορικός ποιητής, ερευνητής λαογράφος, δοκιμιογράφος, αρθρογράφος και γενικότερα άνθρωπος των γραμμάτων. Εκτός από τις ιστορικές είναι γνωστός και για τις ανθρωπολογικές μελέτες του, που τον έφεραν σε αντιπαράθεση με τον ανθρωπολόγο Τζέιμς Φρέιζερ, καθώς επίσης και για εκδόσεις παραδοσιακής παιδικής λογοτεχνίας μαζί με τη σύζυγό του Λεονόρα Μπλανς Λανγκ.
Θρυμρ (δορυφόρος)
Ο Θρυμρ πιθανόν να έχει σχηματιστεί από συντρίμμια που ξέφυγαν από τη Φοίβη, κάποια στιγμή στο παρελθόν.
Άντριου Λανγκ
Βίος
Ο Άντριου Λανγκ γεννήθηκε στο Σέλκερκ της Σκωτίας (Selkirk) στις 31 Μαρτίου 1844 και ήταν ο μεγαλύτερος γιος της Τζέιν Πλέντερλιθ Σέλαρ και του Τζον Λανγκ. Τα σχολικά του χρόνια τα πέρασε στο τοπικό σχολείο και αργότερα έφυγε για το Εδιμβούργο, προκειμένου να γραφτεί στην Ακαδημία του Εδιμβούργου. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στο πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους και στο Μπάλιολ Κόλετζ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, στην Αγγλία. Μελέτησε Λατινικά και αρχαία Ελληνικά, ιδιαίτερα τα Ομηρικά έπη. Η ζωή του στο Σέλκερκ και τα πρώιμα αναγνώσματά του λέγεται ότι ενέπνευσαν την αγάπη του για τη λαϊκή παράδοση, τη μαγεία και τον μύθο. Αργότερα, το 1875, ο Λανγκ μετακόμισε στο Λονδίνο, έχοντας ήδη δοκιμάσει την τύχη του επαγγελματικά στη δημοσιογραφία και την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την Λεονόρ Μπλανς Αλέιν (Leonore Blanche Alleyne). Ταξίδεψε στην Ιταλία και τη Γαλλία, ενώ παράλληλα απέκτησε φήμη για το σαρδώνειο ύφος γραφής του. Πέθανε στις 20 Ιουλίου του 1912 στο Αμπερτήν της Σκωτίας. Λίγο μετά τον θάνατό του, η νεκρολογία του στους The Times ανέφερε: "Έφυγε ένας από τους πλέον αξιοσημείωτους ανθρώπους των γραμμάτων στην εποχή μας".
Θρυμρ (δορυφόρος)
Πήρε το όνομα του από τον Θρυμρ, ένα Γιοτούν (ή έναν γίγαντα πάγου), της Σκανδιναβικής μυθολογίας.
Άντριου Λανγκ
Δημοσιογραφία
Η ενασχόλησή του με τη δημοσιογραφία ξεκίνησε το 1874, με την πρώτη κριτική του στην εφ. The Academy, στην οποία παρέμεινε ενεργός για μια δεκαετία περίπου. Μετά τη μετακόμισή του στο Λονδίνο το 1875 άρχισε να αρθρογραφεί και σε άλλα περιοδικά και εφημερίδες. Στο London, φιλολογικό περιοδικό που είχε μεγάλη κυκλοφορία στη διετία 1877-1879, δημοσίευσε αρκετές χιουμοριστικές μπαλάντες, ενώ παράλληλα έγραφε κριτικές και άρθρα στην εφ. The Saturday Review. Έγινε κύριος συντάκτης στην Daily News, εργαζόμενος εκεί έως το 1890. Στο έργο του Βιβλία και Βιβλιάνθρωποι (Books and Bookmen) περιέχονται πολλά από τα δοκίμια που έγραψε για το Magazine of Art και το Contemporary Review. Το Γράμματα προς τους Νεκρούς Συγγραφείς (Letters to Dead Authors) είναι συλλογή δοκιμίων γραμμένων στο ύφος μερικών από τους αγαπημένους του συγγραφείς και είναι ίσως το πλέον πετυχημένο έργο φιλολογικής κριτικής του Λανγκ.
Θρυμρ (δορυφόρος)
Αρχικά ανακοινώθηκε ως Θρυμ (Thrym). Η ομάδα εργασίας στην πλανητική ονοματολογία συστημάτων της ΔΑΕ, όμως, διόρθωσε το όνομα, προσθέτοντας στο επίσημο όνομα το τελικό ρ (-r) δίπλα στη ρίζα Thrym.
Άντριου Λανγκ
Ιστορία, λαογραφία
Μεγάλο ενδιαφέρον ως ιστορικός ο Άντριου Λανγκ το έδειξε για την Ζαν ντ'Αρκ. Έγραψε για αυτήν ποιήματα και ήταν κεντρικός χαρακτήρας του μοναδικού του ιστορικού μυθιστορήματος στο Ένας Μοναχός του Φάιφ (A Monk of Fife). Εμπνευσμένος από το Βίος της Ζαν ντ' Αρκ του Ανατόλ Φρανς έγραψε το Η Παρθένος της Γαλλίας (The Maid of France), (1908) που ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από τρεις μήνες και έγινε έργο αναφοράς για τον βίο της. Ενώ ο Φρανς την απεικόνιζε έρμαιο των ιερέων και των πολιτικών, ως αδύναμο και υστερικό πλάσμα, ο Λανγκ ήταν πεπεισμένος για την αγνότητα του χαρακτήρα της, την υγιέστατη λογική, την ειλικρίνεια της και την αυθεντικότητα των οραμάτων της. Σύμφωνα με τον Λουί Καζαμιάν (Louis Casamian) στη διάλεξη που έδωσε στο πανεπιστήμιο Άντριους ο Λανγκ υπέδειξε ότι ο Φρανς δεν είναι ιστορικός και για αυτό η ενασχόλησή του με την Ζαν ντ'Αρκ δε θα μπορούσε παρά να καταλήξει σε αποτυχία. Με τη σειρά του ο Τζον Ντάνκαν Μακκί (John Duncan Mackie) το 1935 περιέγραψε τον Λανγκ ως μεγάλο ιστορικό.
Θρυμρ (δορυφόρος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Άντριου Λανγκ
Ιστορία, λαογραφία
Αυτά τα χρόνια, ωστόσο, ο Λανγκ έγινε περισσότερο γνωστός για τα παραμύθια του. Το πρώτο του βιβλίο με παιδικές ιστορίες ήταν το Μπλε Βιβλίο των Παραμυθιών (The Blue Fairy Book) το 1889 και το Πρίγκιπας Πρίτζιο (Prince Prigio), το πρώτο από τα Χρονικά της Παντούφλια (Chronicles of Pantouflia) και κατόπιν το Πρίγκιπας Ρικάρντο. Στα Χρονικά χρησιμοποίησε αυτό που θεωρούσε μέθοδο της λαογραφίας:
"[...]Ένας διακριτός αριθμός περιστατικών ανακατεύεται σε διάφορους συνδυασμούς, σαν κομμάτια χρωματιστού γυαλιού σε καλειδοσκόπιο[...] . Κανείς δεν μπορεί να γράψει νέο παραμύθι. Μπορεί μόνο να ανακατέψει τις παλιές ιστορίες και να ανανεώσει τους χαρακτήρες[...]"
Ανθρωπολογία και θρησκεία
Κύρια γνωστός για τις απόψεις του στη λαϊκή παράδοση, τη μυθολογία και τη θρησκεία έγραψε το 1884 το Έθος και Μύθος (Custom and Myth]. Από το συγκεκριμένο έργο και τις διαδοχικές μετατοπίσεις της σκέψης του έως την τελευταία μεγάλη κοινωνική ανθρωπολογική του δημοσίευση για τον Τοτεμισμό, η οποία παραμένει αδημοσίευτη, είναι δυνατόν να γίνουν αντιληπτές οι επιδράσεις που δέχτηκε και από άλλους συγγραφείς, καθώς δεν ήταν μοναδικός στο είδος της κριτικής που άσκησε στις απόψεις και ιδέες των συγχρόνων του, ιδιαίτερα εκείνο το ρεύμα ανθρωπολογικής σκέψης που ξεπήδησε από την Αυστραλία στο τέλος του 19ου αιώνα.
Η πρώτη μεγάλη ανθρωπολογική συλλογή δοκιμίων του εμφανίστηκε στο Έθος και Μύθος. Στο 'Μέθοδος της λαογραφίας' ο Λανγκ παρουσιάζει ένα είδος μανιφέστο για το τι πιστεύει ο ίδιος ότι είναι η καλύτερη και βεβαιότερη σύγκρισης μύθων. Αν και το συγκριτική μυθολογία θα έκφραζε το ζήτημα πληρέστερα από ότι το λαογραφική μέθοδος, ωστόσο στην εποχή του το ζήτημα τη επιστημονικής ενασχόλησης με τη μυθολογία θεωρείτο φιλολογικό στη βάση του. Η λαογραφική μέθοδος ήταν για τον Λανγκ ένα είδος πολιτισμικής αρχαιολογίας. Δηλαδή, ενώ η αρχαιολογία ασχολείται με τη συλλογή και σύγκριση υλικών ευρημάτων, η λαογραφία συλλέγει και συγκρίνει άυλα λείψανα από αρχαίες φυλές, επιβιώσεις από το παρελθόν όπως είναι οι δεισιδαιμονίες και οι ιστορίες, οι ιδέες που απαντώνται αλλά δεν ανήκουν στην εποχή μας.
Ψυχικές μελέτες
Εκτός από την τάση του να μιλά ευθέως, ένας άλλος λόγος για τον οποίο ο Λανγκ είχε τεταμένες σχέσεις με τους συναδέλφους του λαογράφους είναι το γεγονός ότι πίστευε σε ορισμένα ψυχικά φαινόμενα όπως είναι τα φαντάσματα και τα ξωτικά. Επιπρόσθετα ο Λανγκ κάλεσε τους λαογράφους της εποχής του σε μια "επιστημονική προσέγγιση του υπερφυσικού", επινοώντας παράλληλα τον όρο "ψυχολαογράφος". Το ανοικτό μυαλό του αλλά και η έκδηλη πίστη του σε τέτοια ζητήματα απωθούσε εκείνους που προσπαθούσαν να πείσουν για την επιστημονική βάση της λαογραφίας και κρατούσαν αποστάσεις από τον δημοφιλή στην εποχή του πνευματισμό και αποκρυφισμό. Ο Λανγκ υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της "ψυχικής έρευνας" και ανάμεσα στο ανθρωπολογικό συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται προς αυτή την κατεύθυνση έργα όπως το Βιβλίο των Ονείρων και των Φαντασμάτων (The Book of Dreams and Ghosts) το 1897, το Μαγεία και Θρησκεία (Magic and Religion) το 1901 και το Μυστικό του Τοτέμ (The Secret of the Totem), το (1905). Υπήρξε πρόεδρος της Εταιρείας Ψυχικής Έρευνας το 1911.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκώτοι ιστορικοί Κατηγορία:Σκώτοι λογοτέχνες Κατηγορία:Σκώτοι λαογράφοι
Αριστείο Ανδραγαθίας
Για την απονομή του Αριστείου Ανδραγαθίας, απαιτείται αποδεδειγμένη ηρωική πράξη στο πεδίο της μάχης, κατά την εκτέλεση διατεταγμένης πολεμικής ενέργειας, κατά την οποία ο στρατιωτικός εξέθεσε αποδεδειγμένα τη ζωή του σε προφανή και άμεσο κίνδυνο, πράξη η οποία να υπερβαίνει κατά πολύ την εκτέλεση του καλώς εννοουμένου καθήκοντος και να επισύρει ανεπιφύλακτα το θαυμασμό και την εκτίμηση των προϊσταμένων και των υφισταμένων ή της κοινής γνώμης. Το μετάλλιο αυτό είναι το ανώτερο όλων και απονέμεται μόνο σε περίοδο πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά τάγματα και μετάλλια
Γιώργος Χουρμουζιάδης
Ο Γιώργος Χουρμουζιάδης (26 Νοεμβρίου 1932-16 Οκτωβρίου 2013 ) ήταν Έλληνας καθηγητής αρχαιολογίας και αντιπρύτανης στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο. Υπήρξε επίσης βουλευτής του ΚΚΕ. Ασχολήθηκε με την έρευνα της νεολιθικής περιόδου στην Ελλάδα, ανασκάπτοντας αρχαιολογικές θέσεις της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας (Σέσκλο, Διμήνι, Δισπηλιό). Ήταν εκδότης των περιοδικών εκδόσεων Γόρδων και Ανθρωπολογικά. Ασχολήθηκε, επίσης, με θεωρητικά ζητήματα της αρχαιολογίας, όπως και της χρήσης της μαρξιστικής μεθοδολογίας στην αρχαιολογική έρευνα, επιδιώκοντας να «συσχετίζει το αντικείμενο της μελέτης με τον δρώντα άνθρωπο, ο οποίος έχει συγκεκριμένες διαστάσεις κοινωνικού, ιστορικού και παραγωγικού χαρακτήρα».
Βίος
Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη ο Γιώργος Χουρμουζιάδης σπούδασε αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αριστοτέλειου πανεπιστημίου. Μετά από μια περίοδο στη μέση εκπαίδευση το 1965 ορίστηκε έφορος αρχαιοτήτων της Θεσσαλίας, κάτι που του έδωσε την ευκαιρία να ασχοληθεί ανασκαφικά με τις προϊστορικές θέσεις της ευρύτερης περιοχής. Το 1973 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου, για να εκλεχτεί μετά από οκτώ χρόνια 1981 καθηγητής της Προϊστορικής Αρχαιολογίας. Το 1985 διετέλεσε στο ίδιο πανεπιστήμιο αντιπρύτανης. Εξελέγη βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με το ΚΚΕ στις εκλογές του 2004.
Παραπομπές-σημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ
Μεφιστοφελής (όπερα)
Ο Μεφιστοφελής αποτελεί όπερα του Ιταλού συνθέτη Αρρίγκο Μπόιτο (1842-1918), στον οποίο ανήκει τόσο η μουσική όσο και το λιμπρέτο του έργου, το οποίο είναι βασισμένο στην τραγωδία Φάουστ του Γκαίτε. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη σκηνή του Μιλάνου, στις 5 Μαρτίου 1868. Η πρώτη μορφή του έργου, που δεν διασώζεται, περιελάμβανε έναν πρόλογο, πέντε πράξεις και έναν επίλογο. Η πρώτη παρουσίαση του χαρακτηρίστηκε ως αποτυχία, κυρίως εξαιτίας της απειρίας του Μπόιτο και της ανεπάρκειας των ερμηνευτών. Το γεγονός αυτό κινητοποίησε τον Ιταλό συνθέτη να προβεί σε σημαντικές τροποποιήσεις, μειώνοντας αισθητά την έκταση της όπερας και τον αριθμό των πράξεων σε τέσσερις, αναδιανέμοντας ορισμένους ρόλους και επιφέροντας αλλαγές στην ενορχήστρωση με τη βοήθεια του συνθέτη Τσέζαρε Ντομινιτσέτι.
Η αναθεωρημένη εκδοχή του έργου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Μπολόνια, στις 10 Απριλίου 1875, από διακεκριμένους ερμηνευτές όπως τον τενόρο Ιταλό Καμπανίνι και τη σοπράνο Ερμίνια Μπόργκι-Μάμο, τυγχάνοντας θερμής υποδοχής. Το 1880 παίχθηκε επίσης στο Λονδίνο, στη Βοστόνη και στη Νέα Υόρκη, ενώ τον επόμενο χρόνο παρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου υπό τη διεύθυνση του Φράνκο Φάτσιο (1840-91).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεφιστοφελης
Σίσυφος
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία ο Σίσυφος ήταν ιδρυτής της πανάρχαιας πόλης Εφύρας, που έμεινε αργότερα γνωστή ως Αρχαία Κόρινθος. Έμεινε γνωστός για τις δύο απάτες του απέναντι στον μέγιστο θεό Δία, με τις οποίες απέφυγε τον θάνατο. Τιμωρήθηκε να σηκώνει στους ώμους έναν βράχο ως την κορυφή ενός βουνού, κατόπιν ο βράχος έπεφτε και ο Σίσυφος επαναλάμβανε αιώνια τη σκληρή δοκιμασία. Ο Κλασικισμός στη σύγχρονη λογοτεχνία, περιγράφει την επίπονη εργασία χωρίς αποτέλεσμα ως "Σισυφισμό". Οι σύγχρονοι ιστορικοί προσδίδουν ένα Προελληνικό υπόστρωμα στο όνομα του, κατά άλλους μεταφράζεται ως "σοφός" κατά άλλους ως "δέρμα κατσίκας", που χρησιμοποιούσαν εκείνη την εποχή.
Ο Σίσυφος ήταν γιος του Αιόλου και της Εναρέτης, αδελφός του ήταν ο Σαλμωνέας. Νυμφεύτηκε την Πλειάδα Μερόπη και παιδιά του ήταν ο Γλαύκος, ο Ορνύτιων, ο Θέρσανδρος, ο Άλμος, ο Σίνων και ο Πορφυρίων. Ο εγγονός του μέσω του Γλαύκου ήταν ο Βελλεροφόντης και ο εγγονός του μέσω του Άλμου ήταν ο Μινύας, ιδρυτής του Ορχομενού.
Οι απάτες στους θεούς
Ο Σίσυφος ήταν ο ιδρυτής και πρώτος βασιλιάς της Εφύρας, το αρχαιότερο όνομα της σημερινής Κορίνθου. Υπήρξε ο ιδρυτής του εμπορίου και της ναυτιλίας, αλλά ταυτόχρονα ήταν μοχθηρός και πανούργος. Δολοφόνησε πολλούς καλεσμένους επισκέπτες του, κάτι που εξόργισε έντονα τον Δία, επειδή παραβίαζε τον ιερό νόμο της Φιλοξενίας· οι πράξεις αυτές του επέτρεψαν να παραμείνει βασιλιάς με σιδηρά πυγμή. Ο Σίσυφος μισούσε τον αδελφό του Σαλμωνέα, με τον οποίο είχε παρόμοιο χαρακτήρα· έστειλε αντιπροσωπεία στο Μαντείο των Δελφών για να ρωτήσει σχετικά με τον τρόπο, που θα τον θανατώσει και θα του πάρει τον θρόνο. Το Μαντείο του σύστησε να νυμφευτεί την κόρη του Σαλμωνέα Τυρώ: θα τον θανατώσουν τα παιδιά, που θα κάνει μαζί της. Ο Σίσυφος νυμφεύτηκε πραγματικά την Τυρώ και έκανε μαζί της δύο γιους. Όταν η Τυρώ έμαθε για τον χρησμό, σκότωσε τους γιους της για να γλυτώσει η ζωή του πατέρα της, ωστόσο ο Σαλμωνέας είχε θανατωθεί από την οργή του Δία.
Ο Δίας είχε απαγάγει την κόρη του ποταμού Ασωπού, Αίγινα, πέρασε από την Εφύρα και τη μετέφερε στο σημερινό νησί της Αίγινας για να τη βιάσει. Ο Ασωπός αναζητούσε την κόρη του και πέρασε από την Εφύρα· ο Σίσυφος πρόδωσε τον μέγιστο των θεών, με αντάλλαγμα ο Ασωπός να μεταφέρει μια πηγή του ποταμού στην πόλη του. Ο Δίας, εξοργισμένος με τον Σίσυφο για την προδοσία, διέταξε τον Θάνατο να αλυσοδέσει τον Σίσυφο, ώστε να τον παραλάβει ο Τάρταρος. Ο Σίσυφος, έκπληκτος επειδή δεν τον παρέλαβε ο Χάροντας να τον οδηγήσει στον Κάτω Κόσμο, ζήτησε από τον Θάνατο να μάθει τον τρόπο, που έδενε τις αλυσίδες· σε κάποια στιγμή τον ξεγέλασε και τον αλυσόδεσε ο ίδιος. Με τον Θάνατο αλυσοδεμένο, ο κόσμος σταμάτησε να πεθαίνει. Αυτό εξόργισε τον θεό Άρη, επειδή δεν έπεφταν οι στρατιώτες σε μάχες, άρα δεν είχε νόημα η ύπαρξή του, έτσι ελευθέρωσε τον Θάνατο και του παρέδωσε τον Σίσυφο. Σε άλλες εκδοχές του μύθου απεστάλη ο Άδης, αντί για τον Θάνατο, για να αλυσοδέσει τον Σίσυφο, αλλά τελικά ο Σίσυφος αλυσόδεσε τον Άδη. Οι άνθρωποι γερνούσαν, υπέφεραν σκληρά από αρρώστιες και πόνους, αλλά δεν πέθαιναν, έτσι οι θεοί απείλησαν τον Σίσυφο ότι θα υποφέρει τόσο πολύ, που θα παρακαλάει να πεθάνει· τότε αναγκάστηκε να ελευθερώσει τον Άδη. Πριν πεθάνει, ο Σίσυφος ζήτησε από τη σύζυγό του Μερόπη να ρίξει το γυμνό σώμα του στην πλατεία, από εκεί παρασύρθηκε στις όχθες του ποταμού Στύγα. Ο ίδιος έφτασε στον Άδη και παραπονέθηκε στην Περσεφόνη, ότι η σύζυγός του παραμέλησε το σώμα του· την παρακάλεσε να επιστρέψει και να επανορθώσει. Το πνεύμα του Σίσυφου διαμαρτυρήθηκε στη σύζυγό του για την αμέλεια, και της ζήτησε να του κάνει μεγαλοπρεπή ταφή, όπως αρμόζει σε έναν βασιλιά· στη συνέχεια αρνήθηκε να επιστρέψει στον Άδη, αλλά σύρθηκε με τη βία από τον Ερμή. Σε άλλες εκδόσεις του μύθου ο Σίσυφος ξεγέλασε την Περσεφόνη ότι βρέθηκε στον Άδη από λάθος και αυτή τον άφησε να επιστρέψει. Πολλές φορές στην αρχαιότητα αναφέρεται ότι ο γιος του ήταν ο Οδυσσέας, σε αντίθεση με την καθιερωμένη άποψη ότι πατέρας του Οδυσσέα ήταν ο Λαέρτης. Ο Σοφοκλής στον Φιλοκτήτη και ο Ευριπίδης στον Κύκλωπα αναγνωρίζουν τον Οδυσσέα σαν γιο του Σισύφου.
Η τιμωρία
Ο Άδης τιμώρησε σκληρά τον Σίσυφο για τις απάτες του στους θεούς: οι "Κριτές των νεκρών" τον έβαλαν να κουβαλά έναν μεγάλο βράχο μέχρι την κορυφή ενός υψηλού λόφου. Ο σκληρός χαρακτήρας της τιμωρίας οφείλεται στην Ύβρη, που διέπραξε απέναντι στους Θεούς, ειδικά η υπερηφάνειά του ότι ξεπερνά σε εξυπνάδα τον ίδιο τον Δία. Ο Άδης με μαγικό τρόπο έριχνε την πέτρα, όταν αυτή έφτανε στην κορυφή του λόφου και ο Σίσυφος επαναλάμβανε μόνιμα την ίδια διαδικασία. Η μορφή της τιμωρίας αυτής έγινε μέχρι σήμερα γνωστή ως "Σισύφειος", για να δείξει όλες τις σκληρές και επίπονες προσπάθειες, που δεν επιφέρουν κανένα αποτέλεσμα. Ο Σίσυφος ήταν ευρύτατα διαδεδομένος στους αρχαίους συγγραφείς: ο Πολύγνωτος τον ζωγράφισε στους τείχους της Λέσχης των Δελφών.
Λογοτεχνία
Ο Οβίδιος αναφέρει τον Σίσυφο στην ιστορία του Ορφέα και της Ευρυδίκης. Όταν ο Ορφέας κατεβαίνει για να αντιμετωπίσει τον θεό Άδη και τη θεά Περσεφόνη, τραγουδάει ένα τραγούδι, ώστε να του πραγματοποιήσουν την επιθυμία του να φέρουν την Ευρυδίκη πίσω από τους νεκρούς. Μετά το τραγούδι, ο Οβίδιος δείχνει πόσο συγκινητικό ήταν, με το να σημειώνει ότι ο Σίσυφος, έχοντας επηρεαστεί συναισθηματικά, μόνο για μια στιγμή σταματάει την αιώνια τιμωρία του και κάθεται επάνω στον βράχο· στα λατινικά inque tuo sedisti, Sisyphe, saxo ("κάθισες απάνω στον βράχο σου, Σίσυφε").
Στην Απολογία του Πλάτωνα, ο Σωκράτης ανυπομονεί για τη μετά θάνατον ζωή, όπου μπορεί να συναντήσει μορφές όπως ο Σίσυφος, που θεωρούν τον εαυτό τους σοφό, ώστε να τους ρωτήσει και να ανακαλύψει ποιος είναι σοφός και ποιος "νομίζει ότι είναι, ενώ δεν είναι"
Ο Αλμπέρ Καμύ έχει γράψει ένα δοκίμιο με τον τίτλο Ο Μύθος του Σίσυφου, όπου ανυψώνει τον Σίσυφο ως έναν "παράδοξο" ήρωα. Ο Φραντς Κάφκα αναφέρει επανειλημμένα τον Σίσυφο ως εργένη. Καφκικές ήταν για τον Κάφκα εκείνες οι ιδιότητες, που του "έβγαζαν" τις ιδιότητες του Σίσυφου. Σύμφωνα με τον Frederick Karl: "Ο άνθρωπος που αγωνίστηκε για να φτάσει στα ύψη μόνο και μόνο για να ριχθεί στα βάραθρα, ενσαρκώνει όλα τα ιδανικά του Κάφκα. Και παρέμεινε ο εαυτός του, μόνος, μοναχικός." . Ο φιλόσοφος Richard Taylor χρησιμοποιεί τον μύθο του Σίσυφου ως αντιπροσωπευτικό παράδειγμα μιας ζωής, που καθίσταται χωρίς νόημα, διότι αποτελείται από μια στείρα επανάληψη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασιλείς της Κορίνθου Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Κάρολος Γ΄ ντε Μπουρμπόν
Ο Κάρολος Γ΄ (Charles III de Bourbon, 17 Φεβρουαρίου 1490 - 6 Μαΐου 1527) από τον Οίκο των Bουρβόνων ήταν Γάλλος στρατιωτικός ηγέτης, κόμης του Μονπανσιέ, του Κλερμόν και της Ωβέρνης, και δελφίνος της Ωβέρνης από το 1501 έως το 1523, και στη συνέχεια δούκας της Βουρβόνης και της Ωβέρνης. Επίσης ήταν Κοντόσταυλος της Γαλλίας (1515 - 1521). Ήταν ο τελευταίος μεγάλος φεουδάρχης που αντιτάχθηκε στον Γάλλο βασιλιά, με αποτέλεσμα να ενταχθεί στον στρατό του αυτοκράτορα Καρόλου E΄ της Γερμανίας, που ήταν ο μεγάλος αντίπαλος του Φραγκίσκου Α΄. Υπηρετώντας τον Κάρολο σκοτώθηκε στην πολιορκία της Ρώμης (1527).
Γάμος με τη Σουζάνα των Βουρβόνων
Στις 10 Μαΐου 1505 ο Κάρολος νυμφεύτηκε τη δεύτερη εξαδέλφη του Σουζάνα, με σκοπό να εξασφαλίσει η μητέρα της Άννα των Βαλουά τη διαδοχή του δουκάτου στην κόρη της Σουζάνα, επειδή δεν είχε γιους. Με τον θάνατο του Κάρολου Δ΄ δούκα του Αλανσόν (1525), προηγούμενου μνηστήρα της Σουζάνας, ο Κάρολος Γ΄ και οι απόγονοί του έγιναν αυτόματα οι μνηστήρες του Γαλλικού θρόνου, σε περίπτωση που ο κλάδος των Βαλουά εξέλιπε.
Εξορία από τη Γαλλία λόγω προδοσίας, στις υπηρεσίες του Καρόλου Ε΄
Υπηρέτησε στην αρχή τον βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκο Α΄. Διορίστηκε από τον βασιλιά Κοντόσταυλος (1515) και βραβεύτηκε για τις υπηρεσίες του στη μάχη του Μαρινιάνο με τη διοίκηση του Μιλάνου. Σταδιακά ο Φραγκίσκος Α΄, επειδή φοβήθηκε τη δύναμη και την εξυπνάδα του νεαρού δούκα, στράφηκε εναντίον του, γι'αυτό προτίμησε να διορίσει σαν στρατιωτικό διοικητή στις επιχειρήσεις στην Ολλανδία τον Κάρολο Δ΄ του Αλανσόν, αντί για τον Κάρολο Γ΄, κάτι που εξόργισε τον τελευταίο.
Ο θάνατος τής συζύγου του Σουζάνας (1521) έφερε την τελική ρήξη των σχέσεων του Καρόλου Γ΄ με τον βασιλιά Φραγκίσκο Α΄: η βασιλομήτωρ Λουίζα της Σαβοΐας απαίτησε από τον Κάρολο Γ΄ να τη νυμφευτεί, προκειμένου να διατηρήσει τους τίτλους και τα εδάφη τής πρώην συζύγου του. Η πρόφαση που χρησιμοποίησε η βασιλομήτωρ ήταν, ότι δικαιούται τον τίτλο λόγω της μητέρας της Μαργαρίτας των Βουρβόνων, η οποία ήταν αδελφή του πεθερού του Πέτρου Β΄, τελευταίου άρρενος απόγονου από τον κύριο κλάδο των Βουρβόνων. Ο Κάρολος Γ΄ αρνήθηκε, επειδή η βασιλομήτωρ ήταν πάνω από 45 ετών και ο ίδιος 14 χρόνια μικρότερος της. Τότε ο βασιλιάς, ο οποίος ήταν πάντα στο πλευρό της μητέρας του, έκανε κατάσχεση σε μεγάλο τμήμα από τα εδάφη του. Ο Κάρολος Γ΄ εξοργισμένος έκανε μυστική συμφωνία με τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων και τον Άγγλο βασιλιά Ερρίκο Η΄ να εκθρονίσουν τον Φραγκίσκο, να τεμαχίσουν το Γαλλικό βασίλειο και να μοιράσουν τα εδάφη του. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε, ο Φραγκίσκος Α΄ επικήρυξε τον Κάρολο Γ΄ σαν εθνικό προδότη και έτσι εκείνος αναγκάστηκε να δραπετεύσει στην Ιταλία (1523).
Δολοφονία του Καρόλου Γ΄
Ο Κάρολος Ε΄ της Γερμανίας τού ανέθεσε τη διοίκηση μίας Ισπανο-Γερμανικής στρατιάς με αποστολή να τιμωρήσει τον πάπα Κλήμη Ζ΄. Ωστόσο ο αυτοκράτορας παράλειψε να εξοπλίσει ικανοποιητικά τον στρατό με χρήματα και φαγητό, αλλά ο Κάρολος Γ΄ τους εμψύχωσε με την υπόσχεση για πολλά λάφυρα. Ο στρατός έφτασε μπροστά στη Ρώμη τον Μάιο του 1527, τη ίδια ώρα που γινόταν διαπραγμάτευση ανάμεσα στον πάπα και τον αυτοκράτορα για ειρήνη, χωρίς να το γνωρίζει ο στρατός του Καρόλου Ε΄.
Ο Κάρολος Γ΄ δολοφονήθηκε έξω από τα τείχη της Ρώμης από κάποιον χρυσοχόο, η δολοφονία του εμψύχωσε περισσότερο τον στρατό του, που πραγματοποίησε την κατάληψη της πόλης. Μετά τη δολοφονία του, τα εδάφη τού δουκάτου πέρασαν στον κλάδο του Βαντόμ, τού πλάγιου κλάδου του Οίκου των Βουρβόνων. Τα δικά του εδάφη είχαν κατασχεθεί από τον βασιλιά -λόγω της προδοσίας του- το 1523. Η μεγάλη αδελφή του Λουίζα, η οποία είχε παντρευτεί τον εξάδελφό της Λουδοβίκος του Λα Ρος-συρ-όν από τον κλάδο του Βαντόμ, κατάφερε να κερδίσει αργότερα την Ωβέρνη και το Μονπανσιέ. Οι Βουρβόνοι της Ινδίας ισχυρίζονται, ότι κατάγονται από τον Κάρολο Γ΄ μέσω του νόθου γιου του με μία Μογγόλα πριγκίπισσα, συγγενή του αυτοκράτορα Ακμπάρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1505 τη Σουζάνα των Βουρβόνων, κόρη του Πέτρου Β΄ δούκα της Βουρβόνης· απέκτησαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες της Ωβέρνης
Αικατερίνη Ερριέττα των Βουρβόνων
Η Αικατερίνη-Ερριέττα, γαλλ. Catherine-Henriette de Bourbon (11 Νοεμβρίου 1596 - 20 Ιουνίου 1663) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν νόθη κόρη του βασιλιά της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Ελμπέφ.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη νόθη κόρη του Ερρίκου Δ΄ τη Γαλλίας και της ερωμένης του Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1619 τον Κάρολο Β΄ δούκα του Ελμπέφ και είχε τέκνα;
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Γαλλίδες δούκισσες
Εθνική Σλοβακίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Σλοβακίας U17 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα της Σλοβακίας κάτω των 17 ετών. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σλοβακίας. Η ομάδα συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U17, το οποίο διεξάγεται κάθε χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-17 Ευρώπης Κατηγορία:Εθνική Σλοβακίας (ποδόσφαιρο)
Ιπποκράτης Σαββούρας
Ο Ιπποκράτης Σαββούρας (Μύρινα Λήμνου, 18 Ιουλίου 1931 - Αθήνα, 10 Αυγούστου 2017) ήταν Έλληνας πολιτικός, κτηνίατρος στο επάγγελμα, εκδότης εφημερίδων και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κάστρο (σημερινή Μύρινα) Λήμνου το 1931. Πατέρας του ήταν ο Οδυσσέας Σαββούρας, βιομήχανος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ευεργέτης της Λήμνου με σπουδαίες δωρεές, τον οποίον όμως έχασε σε ηλικία 5 ετών και μητέρα του η Ανδρομάχη Σαββούρα. Είχε τρία αδέλφια. Έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στη Λήμνο και φοίτησε στο τοπικό Γυμνάσιο. Ως παιδί κατά τη διάρκεια της κατοχής πρόσφερε υπηρεσίες στους Βρετανούς κομάντος και μεταπολεμικά βραβεύτηκε για αυτή του τη δράση από τον Βρετανό στρατηγό Χάρολντ Αλεξάντερ. Από νέος ήταν φίλος των γραμμάτων και το 1958 ήταν πρόεδρος στον «Πνευματικό Όμιλο Νέων Λήμνου», με αξιόλογη πολιτιστική δραστηριότητα. Παράλληλα, υπήρξε διεθνής αθλητής της πυγμαχίας στην κατηγορία βαρέων βαρών. Σπούδασε στην Ιταλία, (Πίζα και Σάσσαρι) και ήταν διδάκτωρ κτηνιατρικής. Άσκησε το επάγγελμά του στην Αθήνα. Είχε κτηνιατρείο στο Κολωνάκι και αργότερα την κτηνιατρική κλινική «Κυανούς Σταυρός» στο Παλαιό Φάληρο. Με την Ανθή Πριoβόλου απέκτησε τον Ακρίτα. Ο Ακρίτας Σαββούρας δολοφονήθηκε στις 11 Ιουλίου 2004 στο Παλαιό Φάληρο, σε μια συμπλοκή κατά την οποία τραυματίστηκε σοβαρά και ο 24χρονος Αλβανός Νικόλα Αράπη, την οποία η αστυνομία απέδωσε σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Με την σύζυγό του Πάμελα απέκτησε τον Οδυσσέα.
Ο Ιπποκράτης Σαββούρας απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στην Αθήνα στις 10 Αυγούστου 2017. Η κηδεία του έγινε στο Παλαιό Φάληρο στις 12 Αυγούστου.
Το ξεκίνημα
Για πρώτη φορά αποφάσισε να πολιτευτεί στην εκλογική περιφέρεια Λέσβου-Λήμνου κατά τις βουλευτικές εκλογές του 1961 με το Κόμμα Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη, αλλά, έπειτα από τη σύμπραξη του κόμματος με την Ένωση Κέντρου, απέσυρε την υποψηφιότητά του. Ήταν, όμως, υποψήφιος στις εκλογές του 1963 πάλι με το Κόμμα του Μαρκεζίνη. Με 1.586 σταυρούς (τους 1.507 από τη Λήμνο) αναδείχθηκε πρώτος βουλευτής του συνδυασμού στο νομό αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί. Στις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1964 το Κόμμα Προοδευτικών συνεργάστηκε με την Ε.Ρ.Ε. Οι παλιοί πολιτευτές του νομού Λέσβου απαίτησαν να μη συμπεριληφθούν στον ενιαίο συνδυασμό οι υποψήφιοι του 1963 Ελευθέριος Δαγκλής της ΕΡΕ από τη Λέσβο και Ιπποκράτης Σαββούρας του Κόμματος Προοδευτικών από τη Λήμνο, με συνέπεια οι δύο τελευταίοι να συγκροτήσουν τον «Ανεξάρτητο Συνδυασμό Νομού Λέσβου», χωρίς να εκλεγούν. Ο Σαββούρας έλαβε 1.813 σταυρούς (τους 1.160 από τη Λήμνο).