cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανθρώπινη εξέλιξη
Η. habilis και Η. gautengensis
Παρόλο που μέχρι πρότινος θεωρούνταν το παλαιότερο γνωστό είδος του γένους Homo, τον Μάιο του 2010 ανακοινώθηκε η περιγραφή ενός νέου είδους, του Homo gautengensis, απολιθώματα του οποίου βρέθηκαν στη Νότια Αφρική. Ο Homo gautengensis έζησε πιθανότατα πριν τον Homo habilis, γεγονός που τον καθιστά το παλαιότερο γνωστό μέλος του γένους Homo.
H. ergaster και H. erectus
Γεωγραφική και χρονολογική κατανομή των πληθυσμών Homo τα τελευταία δύο εκατομμύρια χρόνια. Άλλες εκδοχές διαφέρουν κυρίως στην ταξινομία και τη γεωγραφική κατανομή των ειδών.|thumb|325px
Τα πρώτα απολιθώματα του Homo erectus εντοπίστηκαν από τον Ολλανδό φυσικό Γιουτζίν Ντουμπουά το 1891 στη νήσο Ιάβα της Ινδονησίας. Αρχικά ονόμασε τα απολιθώματα Pithecanthropus erectus βάσει των μορφολογικών τους χαρακτηριστικών, τα οποία πίστεψε πως ήταν ενδιάμεσα μεταξύ ανθρώπων και άλλων πιθήκων. Ο Homo erectus (H. erectus) έζησε 1,8 εκατομμύρια μέχρι 70.000 χρόνια πριν (πιθανότατα αφανίστηκε από την έκρηξη Τόμπα, παρόλο που ο Homo erectus soloensis και ο Homo floresiensis επιβίωσαν). Στην πρώιμη φάση, 1,8 με 1,25 εκατομμύρια χρόνια πριν, έζησε ο Homo ergaster, ο οποίος θεωρείται είτε ξεχωριστό είδος, είτε υποείδος του Homo erectus, δηλαδή αποκαλείται Homo erectus ergaster. Κατά την πρώιμη Πλειστόκαινο, 1,5-1 εκατομμύριο χρόνια πριν, στην Αφρική, την Ασία και την Ευρώπη, πληθυσμοί του Homo habilis πιστεύεται πως ανέπτυξαν μεγαλύτερους εγκεφάλους, και έφτιαξαν πιο περίπλοκα εργαλεία. Αυτές όπως και άλλες παρόμοιες διαφορές, υπήρξαν αρκετές για τους ανθρωπολόγους για να τα κατανείμουν ως το ξεχωριστό είδος Homo erectus. Επιπλέον ο Homo erectus υπήρξε ο πρώτος ανθρώπινος πρόγονος που προχωρούσε τελείως όρθιος. Αυτό έγινε δυνατό όταν η εξέλιξη "σταθεροποίησε" τα γόνατα και μετακίνησε τη θέση του foramen magnum (η οπή του κρανίου που αρχίζει η σπονδυλική στήλη). Ίσως να υπήρξε και το πρώτο είδος που χρησιμοποίησε τη φωτιά για να ψήσει κρέας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα Homo erectus αποτελεί ο Άνθρωπος του Πεκίνου (Homo erectus pekinensis). Άλλα απολιθώματα εντοπίστηκαν στην Ασία (κυρίως στην Ινδονησία), την Αφρική και την Ευρώπη. Πολλοί παλαιοανθρωπολόγοι χρησιμοποιούν τον όρο Homo ergaster για τους μη-Ασιατικούς τύπους του πληθυσμού, και αποκαλούν Homo erectus μόνο τα απολιθώματα που έχουν εντοπιστεί στην Ασία και τηρούν ορισμένες σκελετικές και οδοντικές συνθήκες που τους ξεχωρίζουν ελαφρώς από τον H. ergaster.
H. cepranensis και H. antecessor
Είδη που πιθανότατα υπήρξαν ενδιάμεσα του H. erectus και του H. heidelbergensis:
H. heidelbergensis
Ο Homo heidelbergensis (Χαϊδελβέργειος Άνθρωπος) έζησε μεταξύ 800.000 και 300.000 χρόνια πριν. Χαρακτηρίζεται από μερικούς επιστήμονες ως Homo sapiens heidelbergensis ή Homo sapiens paleohungaricus.
H. rhodesiensis
Ο Homo rhodesiensis, εκτιμάται να έζησε πριν 300.000–125.000 χρόνια. Αρκετοί ερευνητές πιστεύουν πως ο H. rhodesiensis ανήκει στην ίδια ομάδα με τον Homo heidelbergensis, ενώ άλλοι τον επαναταξινομούν στην κατηγορία Αρχαϊκοί Homo sapiens (Homo sapiens rhodesiensis).
H. neanderthalensis
Ο Homo neanderthalensis εμφανίστηκε 400.000 χρόνια πριν. Χαρακτηρίζεται και ως Homo sapiens neanderthalensis, καθώς υπάρχει αντιπαράθεση σχετικά με την περιγραφή του Νεάντερταλ ως ξεχωριστού είδους, ή υποείδους του H. sapiens. Παρόλο που η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει ακόμα σε κάποιο συμπέρασμα, έρευνες πάνω στο μιτοχονδριακό DNA υποδεικνύουν πως δεν έγινε κάποια σημαντική μεταφορά γονιδίων μεταξύ H. neanderthalensis και H. sapiens, και κατά συνέπεια, τα δύο είδη μοιράστηκαν τον τελευταίο κοινό πρόγονο τους 660.000 πριν. Το 1997, ο ερευνητής Μαρκ Στόουνκινγκ είπε: "Τα αποτελέσματα της έρευνας [πάνω στο μιτοχονδριακό DNA οστών των Νεάντερταλ] υποδεικνύουν πως οι Νεάντερταλ δεν συνέβαλαν στο μιτοχονδριακό DNA των σύγχρονων ανθρώπων… Οι Νεάντερταλ δεν είναι πρόγονοι μας." Μεταγενέστερες έρευνες υποστήριξαν αυτή την υπόθεση. Όμως, το 2010 η αποκρυπτογράφηση του γονιδιώματος των Νεάντερταλ έδειξε πως υπήρξε διασταύρωση με τον H. sapiens περίπου 75.000 χρόνια πριν (αφότου ο H. sapiens μετακινήθηκε έξω από την Αφρική, αλλά πριν χωριστεί ο πληθυσμός σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Ασία. Σχεδόν όλοι οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουν 1% με 4% DNA που προέρχεται από το DNA των Νεάντερταλ. Αυτό το ποσοστό του 1-4% DNA είναι υπαρκτό μόνο στους μη-Αφρικανικούς ανθρώπους. Ο ανταγωνισμός με τον Homo sapiens οδήγησε στον αφανισμό των Νεάντερταλ. Πιθανότατα συνυπήρξαν στην Ευρώπη για τουλάχιστον 10.000 χρόνια.
H. sapiens
Ο Homo sapiens (Άνθρωπος ο σοφός) ζει τα τελευταία 250.000 χρόνια. Μεταξύ 400.000 και 250.000 χρόνια πριν, εμφανίστηκε η τάση κρανιακής επέκτασης και χρήσης πιο περίπλοκων εργαλείων, γεγονός που αποτελεί απόδειξη μετάβασης από τον H. erectus στον H. sapiens. Άλλα στοιχεία αποδεικνύουν πως υπήρξε μετακίνηση των πληθυσμών του H. erectus έξω από την Αφρική, και ακολούθησε η περαιτέρω εξέλιξη και ειδογένεση του H. sapiens από τον H. erectus στην Αφρική. Μία μεταγενέστερη μετακίνηση μέσα και έξω από την Αφρική αντικατέστησε εντέλει τους διάσπαρτους πληθυσμούς του H. erectus. Η θεωρία αυτή είναι γνωστή και ως Θεωρία "Πέρα από την Αφρική". Τα υπάρχοντα ευρήματα δεν αποκλείουν την εξέλιξη σε διαφορετικές περιοχές, ή την πρόσμιξη των H. sapiens με άλλος υπάρχοντες πληθυσμούςHomo.
Πρόσφατες έρευνες δείχνουν πως οι άνθρωποι είναι γενετικά αρκετά ομοιογενείς. Αυτό σημαίνει πως το DNA δύο ατόμων είναι πολύ πιο όμοιο συγκριτικά με τα άλλα ζώα, γεγονός που ίσως οφείλεται στη σχετικά πρόσφατη εξέλιξη του είδους.
Το είδος H. sapiens, αποτελείται από δύο υποείδη, τον H. sapiens sapiens (σύγχρονος άνθρωπος), και τον H. sapiens idaltu που έζησε πριν 160.000 στην Αιθιοπία και έχει αφανιστεί.
H. floresiensis
Ο Homo floresiensis (Άνθρωπος Φλόρες) έζησε περίπου 100.000 με 12.000 χιλιάδες χρόνια πριν, και συχνά αποκαλείται χόμπιτ λόγω του μικρού μεγέθους του, που πιθανότατα ήταν αποτέλεσμα κάποιου είδους νανισμού. Ο H. floresiensis αποτελεί αξιοπρόσεκτο παράδειγμα όχι μόνο λόγω του μεγέθους του, αλλά και λόγω της ηλικίας του, όντας ένα αρκετά πρόσφατο μέλος του γένους Homo, που παρουσιάζει παρ'όλα αυτά αρκετά μη-κοινά χαρακτηριστικά με τους σύγχρονους ανθρώπους. Με άλλα λόγια ο H. floresiensis μοιράζεται έναν κοινό πρόγονο με τους σύγχρονους ανθρώπους, η εξελικτική πορεία των απογόνων του διαιρέθηκε στα δύο, και συνεχίστηκε ανεξάρτητα. Το κυριότερο εύρημα είναι ένας σκελετός που ανήκε σε γυναίκα ηλικίας περίπου 30 ετών. Εντοπίστηκε το 2003 και χρονολογείται στα 18.000 χρόνια πριν. Η γυναίκα εκτιμάται να είχε ύψος ενός μέτρου και εγκέφαλο μόνο 380 cm3 (μέγεθος μικρότερο ακόμα και από αυτόν του χιμπαντζή και κατά ένα τρίτο μικρότερο του μέσου μεγέθους του εγκεφάλου του H. sapiens, 1400 cm3).
Παρόλα αυτά δεν υπάρχει ομοφωνία στην επιστημονική κοινότητα σχετικά με το κατά πόσο ο H. floresiensis αποτελεί ανεξάρτητο είδος ή όχι. Ορισμένοι επιστήμονες υποστηρίζουν πως ο H. floresiensis ήταν ένας μοντέρνος H. sapiens που υπέφερε από μία ακραία μορφή παθολογικού νανισμού. Αυτή η υπόθεση υποστηρίζεται εν μέρει, καθώς οι σύγχρονοι άνθρωποι που ζουν στο Φλόρες, το νησί που βρέθηκαν τα απολιθώματα, είναι μικρόσωμοι. Αυτό σε συνδυασμό με τον παθολογικό νανισμό, πιστεύεται από μερικούς πως είναι επαρκές για να δικαιολογήσει την εμφάνιση ανθρώπων με αυτά τα χαρακτηριστικά. Επίσης δεύτερο σημαντικό επιχείρημα, αποτελεί το γεγονός πως χαρακτηριστικά εργαλεία του H. sapiens εντοπίστηκαν μαζί με τον H. floresiensis.
Παρόλα αυτά η υπόθεση του παθολογικού νανισμού αδυνατεί να εξηγήσει τα επιπλέον ανατομικά χαρακτηριστικά που δεν εντοπίζονται στους σύγχρονους ανθρώπους (νάνους και μη), αλλά εμφανίζονται κυρίως σε αρχαιότερα μέλη του γένους. Πέρα από τα κρανιακά χαρακτηριστικά, οι διαφορές αφορούν μεταξύ άλλων τη μορφή των οστών στον καρπό, τον ώμο, τον πήχη, τα γόνατα και τα πόδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιοανθρωπολογία Κατηγορία:Εξέλιξη
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1971
Το 57ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1971 διεξήχθη από τις 24 ως τις 26 Σεπτεμβρίου 1971 στο Εθνικό Στάδιο Καβάλας, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1971. Πρωταθλητής αναδείχθηκε και πάλι ο Παναθηναϊκός Α.Ο. για 17η συνεχόμενη χρονιά.
Χρονικό
Στους αγώνες δήλωσαν συμμετοχή 700 αθλητές και αθλήτριες από σωματεία από όλη την Ελλάδα και από την Κύπρο. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 6 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, παράλληλα με τον Διεθνή Κλασικό Μαραθώνιο. Χωριστά διεξήχθη και το δέκαθλο, στις 26-27 Απριλίου, στο Στάδιο Καραϊσκάκη, κατά τους Εαρινούς Αγώνες Στίβου. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στην ομαδική βαθμολογία. Τους αγώνες στην Καβάλα παρακολούθησαν πάνω από 6.000 θεατές της πόλης και των γύρω περιοχών. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για άλλη μια χρονιά ο Παναθηναϊκός Α.Ο. με διαφορά 24 βαθμών από τον δεύτερο Πανελλήνιο.
Βαθμολογία
* Συνολικά βαθμολογήθηκαν 29 σωματεία.
ΦΚ Ζανκτ Πάουλι
thumb|150px|Παλαιό λογότυπο
Τη σεζόν 2003-04 υποβιβάστηκε στη Ρεγκιονάλλιγκα, εκείνη την εποχή τρίτη εθνική κατηγορία στη Γερμανία και έμεινε εκεί για τέσσερα χρόνια. Το 2007 η Ζανκτ Πάουλι επέστρεψε στην 2. Μπούντεσλιγκα (δεύτερη κατηγορία του γερμανικού ποδοσφαίρου) και το 2010 ανέβηκε στην Μπούντεσλιγκα.
Αν και οι ποδοσφαιριστές έχουν γευτεί ελάχιστες επιτυχίες στους αγωνιστικούς χώρους, η ομάδα είναι ευρέως γνωστή για τη μοναδική κουλτούρα της και έχει μια ευρεία μάζα οπαδών ως μια από τις πιο "cult" ομάδες της Γερμανίας.
Πρώτα Χρόνια
thumb|Η γειτονιά Ζανκτ Πάουλι του Αμβούργου περίπου το 1900
Η ομάδα ξεκίνησε να υπάρχει το 1899 ως ένα χαλαρό ενημερωτικό γκρουπ, αποτελούμενο από λάτρεις του ποδοσφαίρου υπό το όνομα Hamburg-St.Pauli Turn-Verein 1862. Αυτό το γκρουπ έδωσε το πρώτο του παιχνίδι μόλις το 1907, όταν αντιμετώπισε ένα παρόμοιο γκρουπ μαζεμένο από το τοπικό Aegir Swimming Club. Επίσημα ιδρύθηκε στις 15 Μαΐου 1910, με την ομάδα να αγωνίζεται ως St. Pauli TV στην τοπική κατηγορία Kreisliga Groß-Hamburg (Alsterkreis) μέχρι το 1924, όταν ένα ξεχωριστό ποδοσφαιρικό τμήμα με το όνομα St. Pauli ιδρύθηκε. Η Ζανκτ Πάουλι θεωρούνταν μια μικρομεσαία ομάδα, μέχρι να κάνει την πρώτη της εμφάνιση το 1934 στην πρώτη κατηγορία Γκάουλιγκα Νόρντμαρκ, μια από τις 16 πρώτου επιπέδου κατηγορίες, που ιδρύθηκαν κατά τη διάρκεια την αναδιοργάνωσης του γερμανικού ποδοσφαίρου, που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του Τρίτου Ράιχ. Υποβιβάστηκε άμεσα, αλλά επέστρεψε το 1936. Υποβιβασμένη για μια ακόμη φορά το 1940, η Ζανκτ Πάουλι επανεμφανίστηκε στη Γκάουλιγκα του Αμβούργου το 1942 και αγωνίστηκε εκεί μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Μεταπολεμικό Ποδόσφαιρο
Μετά τον πόλεμο η ομάδα ξεκίνησε να παίζει στην Όμπερλιγκα Νορντ το 1947. Ένας τερματισμός στη δεύτερη θέση τη σεζόν 1947–48 οδήγησε τη Ζανκτ Πάουλι στη πρώτη της εμφάνιση στο εθνικό πρωτάθλημα. Προχώρησε μέχρι και τα ημιτελικά, όπου αποκλείστηκε με σκορ 2–3 από τη μελλοντική πρωταθλήτρια Νυρεμβέργη. Η ομάδα συνέχισε να τα πηγαίνει καλά μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1950, αλλά δεν μπορούσε να ξεπεράσει τη μισητή αντίπαλο Αμβούργο ΣΦ, τερματίζοντας στη δεύτερη θέση στις πέντε από τις εφτά επόμενες σεζόν και αποκλειόμενη από τους πρώτους γύρους σε καθεμιά από τις εμφανίσεις της στο κύπελλο του πρωταθλήματος από το 1949 μέχρι το 1951. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η Ζανκτ Πάουλι ξεπεράστηκε από αντιπάλους όπως η Βέρντερ Βρέμης και η ΒφΛ Όσναμπρικ, αλλά τερμάτισε αρκετές φορές στη τέταρτη θέση.
Προβιβασμός στη Μπούντεσλιγκα
Το 1963 ιδρύθηκε η Μπούντεσλιγκα, κορυφαία ποδοσφαιρική κατηγορία της Δυτικής Γερμανίας. Το Αμβούργο, η Βέρντερ Βρέμης, και η Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ έγιναν μέλη της νέας λίγκας ως πρωτοπόροι της Όμπερλιγκα Νορντ, ενώ η Ζανκτ Πάουλι βρέθηκε στη δεύτερη τη τάξη κατηγορία Ρεγκιονάλλιγκα Νορντ.
Κάτι παραπάνω από μια δεκαετία απογοήτευσης πέρασε για την ομάδα. Η Ζανκτ Πάουλι κέρδισε την κατηγορία της το 1964, αλλά τερμάτισε τελευταία του γκρουπ της στον γύρο των πλέι-οφ ανόδου. Κατέκτησε τον επόμενο τίτλο της στη Ρεγκιονάλλιγκα Νορντ το 1966 και παρότι τα πήγε πολύ καλύτερα στα πλέι-οφ, απέτυχε να ανέβει κατηγορία χάνοντας από τη Ροτ Βάις Έσσεν στη διαφορά τερμάτων, έχοντας δεχτεί δύο γκολ παραπάνω. Ο τίτλος της πρωταθλήτριας της κατηγορίας το 1972 και το 1973 και οι δεύτερες θέσεις το 1971 και το 1974 συνοδεύτηκαν από την απογοήτευση των πλέι-οφ.
Η επιτυχία της Μπούντεσλιγκα και η άνοδος του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στη Δυτική Γερμανία οδήγησαν στη δημιουργία της 2. Μπούντεσλιγκα το 1974. Η Ζανκτ Πάουλι αποτέλεσε μέλος της νέας επαγγελματικής κατηγορίας αγωνιζόμενη στη 2. Μπούντεσλιγκα Νορντ και το 1977 κατάφερε να ανέβει στην κορυφαία κατηγορία ως πρωταθλήτρια της κατηγορίας. Η ομάδα επιβίωσε μονάχα μία σεζόν στο υψηλότερο επίπεδο της Μπούντεσλιγκα.
Το "Kult" φαινόμενο
Η Ζανκτ Πάουλι ανέβαινε και κατέβαινε από την Μπούντεσλιγκα με το πέρασμα των επόμενων ετών: Η ομάδα υποβιβάστηκε τελευταία στιγμή στην Όμπερλιγκα τη σεζόν 1984–85, αλλά κατέκτησε το πρωτάθλημα της σεζόν 1985–86 και επέστρεψε στην 2. Μπούντεσλιγκα. Δύο εξαιρετικές χρονιές ακολούθησαν, με αποτέλεσμα την άνοδο και παραμονή επί τρεις σεζόν στην Μπούντεσλιγκα, στη διάρκεια των ετών 1988–91. Ακολούθησαν τέσσερις σεζόν στην 2. Μπούντεσλιγκα και άλλες δύο στην Μπούντεσλιγκα την περίοδο 1995–97, πριν επιστρέψει ξανά στην 2. Μπούντσλιγκα.
Στη νέα χιλιετία
right|thumb|Η νέα νότια κερκίδα του Millerntor-Stadion, όπως φαίνεται από την Budapester Strasse. Μέχρι τη σεζόν 2010-2011 η πιο πρόσφατη συμμετοχή της στην κορυφαία κατηγορία ήταν το 2001–02. Μια νίκη απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου, την κυπελλούχο του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων, οδήγησε στις δημοφιλείς Weltpokalsiegerbesieger (Νικητές των Νικητών του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων) μπλούζες. Παρ' όλα αυτά η ομάδα τερμάτισε τελευταία στο πρωτάθλημα, κυρίως επειδή η τεχνική ηγεσία δεν εμπιστεύτηκε την ομάδα που προς γενική έκπληξη είχε κατακτήσει την άνοδο το 2001, αλλά αντίθετα ξόδεψε τα επιπλέον χρήματα από τα τηλεοπτικά συμβόλαια της Μπούντεσλιγκα και των διαφημίσεων σε ακριβούς παίκτες, που δεν απέδωσαν. Μετά τον υποβιβασμό της στην 2. Μπούντεσλιγκα μόνο ένα φάντασμα της επιτυχημένης ομάδας του 2001 παρέμεινε και η σεζόν 2002-03 τελείωσε χαοτικά, με την ομάδα να παλεύει μάταια να αποφύγει τον υποβιβασμό από την αρχή της σεζόν, πολλούς προπονητές να απολύονται και πολλά εσωτερικά προβλήματα της ομάδας.
Με την ομάδα να ξαναφθάνει στα όρια της χρεοκοπίας και στη λιγότερο κερδοφόρα Ρεγκιονάλλιγκα Νορντ ξεκίνησε τις ανθρωπιστικές της εκστρατείες, με την επανομαζόμενη Retteraktion (δράση σωτηρίας). Τύπωσαν t-shirt με το έμβλημα της ομάδας περιτριγυρισμένα από τη λέξη Retter (σωτήρας) και περισσότερα από 140.000 μπλουζάκια πουλήθηκαν μέσα σε έξι εβδομάδες. Οργάνωσαν επίσης έναν φιλανθρωπικό αγώνα με αντίπαλο την Μπάγερν Μονάχου στην προσπάθεια να βοηθήσουν την ομάδα.
Ο σύλλογος, αλλά και οι οργανωμένοι οπαδοί ενεργοποιούνται συχνά σε αγαθοεργίες. Έτσι το 2005 μετά από πρωτοβουλία ενός παίκτη, ο σύλλογος από κοινού με τη Γερμανική πρωτοβουλία κατά της Παγκόσμιας Πείνας (Welthungerhilfe) δημιούργησε την εκστρατεία Viva con Agua de Sankt Pauli, με σκοπό την εξασφάλιση πόσιμου νερού σε 100 νηπιαγωγεία της Αβάνας, καθώς και σε άλλες δράσεις κυρίως στην Ανατολική Αφρική.
thumb|right|Η Νότια Κερκίδα. Στη διάρκεια της σεζόν 2005–06 η ομάδα έζησε μια άνευ προηγουμένου δόξα στο Γερμανικό Κύπελλο, με νίκες απέναντι στη Βάκερ Μπουργκχάουζεν, στη Μπόχουμ και -το σημαντικότερο- απέναντι σε δύο ομάδες της Μπούντεσλιγκα, τη Χέρτα Βερολίνου και στα προημιτελικά στις 25 Ιανουαρίου 2006 τη Βέρντερ Βρέμης. Η νίκη επί της τελευταίας με 3-1 μπροστά σε ένα ασφυκτικά γεμάτο από κόσμο γήπεδο, που σήμαινε την πρόκριση στα ημιτελικά του κυπέλλου, απέφερε στην ομάδα σχεδόν 1 εκατομμύριο ευρώ σε τηλεοπτικά και χορηγικά χρήματα, βοηθώντας σημαντικά στη σωτηρία της ομάδας από τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα.
Η Ζανκτ Πάουλι αποκλείστηκε από τη συνέχεια του κυπέλλου από τη Μπάγερν Μονάχου στις 12 Απριλίου, χάνοντας με 3-0 με ένα γκολ από τον Όουεν Χάργκριβς και δύο από τον Κλάουδιο Πισάρο. Συμπτωματικά η Μπάγερν υπήρξε επίσης αντίπαλος και δήμιος των "πειρατών" στον πρώτο γύρο του κυπέλλου της επόμενης σεζόν.
Μετά από μια επιτυχημένη σεζόν 2006-07 η ομάδα ανέβηκε στη Μπούντεσλιγκα 2.
Κερδίζοντας τη Γκρόιτερ Φιρτ τη σεζόν 2009-10, η ομάδα εξασφάλισε την επιστροφή στη Μπούντεσλιγκα για τη σεζόν 2010-11. Στις 16 Φεβρουαρίου 2011 η Ζανκτ Πάουλι κέρδισε τη μεγάλη τοπική αντίπαλο, το Αμβούργο για πρώτη φορά από το 1977 εκτός έδρας με ένα γκολ του Τζέραλντ Ασαμόα. Τελικά η ομάδα τερμάτισε τελευταία στο πρωτάθλημα εκείνη τη σεζόν επιστρέφοντας στην 2. Μπούντεσλιγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1910 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1910
Ηρακλής Πτολεμαΐδας
Ο Ηρακλής Πτολεμαΐδας ιδρύθηκε το 1990 και συμμετείχε στο τοπικό πρωτάθλημα της Δυτικής Μακεδονίας. Το αντρικό τμήμα αποτέλεσε τη μία εκ των δύο ομάδων (η άλλη ήταν ο Εορδαϊκός), οι οποίες το 2004 συγχωνεύθηκαν για να δημιουργηθεί μια νέα ομάδα, η ΠΑΕ Πτολεμαΐδα-Λιγνιτωρύχοι. Η νέα ομάδα τον Αύγουστο του 2007 μετονομάστηκε εκ νέου σε ΤΑΠ, αλλά διαλύθηκε και μέχρι το 2011 η ακαδημία λειτουργούσε μόνο με τα τμήματα υποδομής. Το 2011 δημιουργήθηκε ξανά η αντρική ομάδα με την ονομασία της ακαδημίας και παραμένει ως έχει παίζοντας στην Α' Ερασιτεχνική κατηγορία της ΕΠΣ Κοζάνης. Τον Αύγουστο του 2020, και κατά την διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, η ακαδημία δήλωσε την αποχώρηση της από τα πρωταθλήματα αλλά και το οριστικό της κλείσιμο.
Αντρική Ομάδα
Ο Ηρακλής Πτολεμαΐδας ξεκίνησε από τα χαμηλά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Κοζάνης και σταδιακά αναρριχήθηκε στις πρώτες ερασιτεχνικές κατηγορίες. Η κορύφωση ήρθε όταν πρωτοεμφανίστηκε στη Γ΄ Εθνική την περίοδο 1993-94 ως πρωταθλητής ομίλου της Δ΄ Εθνικής. Την επόμενη χρονιά υποβιβάσθηκε πάλι στη Δ΄ Εθνική αλλά την αμέσως επόμενη επανήλθε ξανά στη Γ΄ Εθνική. Τα προβλήματα, κυρίως οικονομικά, δεν ήταν δυνατόν να υπερκεραστούν και μαζί με την έτερη ομάδα της πόλεως, τον Εορδαϊκό αποφασίστηκε να συγχωνευτούν σε μία και να αρχίσει μία νέα εποχή στο ποδόσφαιρο της πόλης. Στα τέλη της δεκαετίας του '90 έπειτα από γενικές συνελεύσεις των μελών των δύο συλλόγων αποφασίστηκε η συγχώνευση και η καινούρια ονομασία σε ΠΑΣ Πτολεμαΐδα. Εκείνη την εποχή και οι δύο ομάδες αγωνίζονταν στη Γ΄ Εθνική. αριστερά|μικρογραφία|254x254px| Αγωνιστική περίοδος 2016 - 2017 Η ακαδημία ιδρύθηκε το 1990 όταν ο Ηρακλής Πτολ/δας ήταν Γ' εθνική και πρόεδρος ήταν ο Γκαγκούτης Παναγιώτης. Το ένα παιδικό τμήμα ονομαζόταν αστέρας και έπαιζε Γ’ Ερασιτεχνική. Η εκγύμναση των παιδιών γινόταν στο ξερό γήπεδο του Δακ Πτολ. Και στο χώρο πίσω από το οικοτροφείο Πτολ. (σημερινή δημοτική αστυνομία). Υπεύθυνος αυτού του μικρού τμήματος ήταν ο κων/δης κων/νος. Το 1995 και μετά με προπονητές τους Κουλίδη Ιωάννη, Σπυρίδη Δημήτρη, Καραγκιολίδη Γιώργος το ένα τμήμα έγιναν πολλά και πλέον άρχισε να δημιουργείτε η σχολή ποδοσφαίρου της Ακαδημίας του Ηρακλή. Το 1997 οι άνθρωποι της Ακαδημίας, Κων/δης Κων/νος, Κων/δης Λ., Καραγκιολίδης Γιώργος, Κουλιδης Ιώαννης, Σπυρίδης Δημήτρης, ολοκληρώνουν ιδιόκτητο αθλητικό κέντρο, καινοτομία της εποχής και λειτουργούν αυτόνομα. Τα τμήματα υποδομής πλέον έχουν τις γαλάζιες στολές και η ερασιτεχνική ομάδα είναι ντυμένη στα λευκα και σκούρα μπλέ. Το υλικό προπονήσεων για το κάθε τμήμα τις ακαδημίας έχει ανανεωθεί και υπάρχει ποικιλία στις ασκήσεις.
Την αγωνιστική περίοδο 2016-2017 κατάφερε να λάβει την δεύτερη προνομιούχο θέση για την Α΄ κατηγορία της ΕΠΣ Κοζάνης, ενώ ο μέσος όρος ηλικίας των παιχτών ήταν 19 χρονών, κάτι που είναι πρωτόγνωρο για τις τοπικές ομάδες της περιοχής. Την αμέσως επόμενη αγωνιστική περίοδο (2017-2018) κατάφερε να επιτύχει τον στόχο της όπου και ήταν να διατηρηθεί στην Α' κατηγορία της ΕΠΣ Κοζάνης.
Ακαδημία
μικρογραφία|296x296px|Τμήματα ακαδημίας (Φωτογραφία 2016)|αριστερά Σήμερα λειτουργούν ακόμη ακαδημίες ποδοσφαίρου του Ηρακλή Πτολεμαΐδας, στις οποίες παιδιά ηλικίας 5-23 ετών προπονούνται για να γίνουν η μελλοντική γενιά των ποδοσφαιριστών που θα αναδειχθούν. Η ακαδημία κάθε χρόνο διεξάγει πανελλήνιο τουρνουά με την συμμετοχή πολλών γνωστών ακαδημιών ανά την Ελλάδα με ιδιαίτερη επιτυχία. Η ακαδημία έχει αναδείξει και αναδεικνύει ακόμα και τώρα σπουδαία ταλέντα όπως ο Αναστασιάδης που μεταγράφηκε στην Μπαρτσελόνα Β΄, τον Εμμανουήλ όπου και πήγε στην ΣΚ Χερέφεν, τους αδερφούς Καπετάνους που πήγαν στον Ηρακλή Θεσ. και τώρα αγωνίζονται στην ΑΕΚ και στον Πανιώνιο, τον Μυροφορίδη που παίζει στον Απόλλωνα Καλαμαριάς, τον Θυμιάνη Κωνσταντίνο όπου μεταγράφηκε το 2015 στην Α.Ο. Ξάνθης και το 2017 - 2018 έγινε και επαγγελματίας στην ίδια ομάδα, ενώ ο Παναγιώτης Τσαγκαλίδης μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιά την αγωνιστική περίοδο 2017 - 2018.
Τα τμήματα υποδομής συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να διεκδικούν μια από τις πρώτες θέσεις στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Κοζάνης και πολλές φορές να ανακυρρύσονται και πρωταθλητές με το παιδικό τμήμα να έχει βγει πρωταθλητής την αγωνιστική σεζόν 2016-2017 όπου είναι και η πιο πρόσφατη επιτυχία στα τμήματα υποδομής.
.
Καραγκιολίδης Γεώργιος
Ο Γιώργος Καραγκιολίδης ήταν ένας από τους πρώτους προπονητές και συνέταιρους στην δημιουργία του Ηρακλή Πτολεμαΐδας και βοήθησε πολύ στην ανάπτυξη της ακαδημίας και στην σωστή λειτουργία της για τα πρώτα 12 χρόνια. Ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα με τον Ζόραν Μπάμποβιτς όπου και τον βοήθησε να γίνει έναν από τους γνωστότερους προπονήτες στην Δυτική Μακεδονία και όχι μόνο.Φεύγοντας από την ακαδημία του Ηρακλή Πτολεμαΐδας, ένταχθηκε ως προπονητής το 2005-2006 στον Εορδαΐκο, ενώ μετέπειτα χρίστηκε ως γενικός διευθυντής ως το 2010. Τη χρονιά 2013-14 ήταν πρώτος προπονητής στο Μακεδονικό Φούφα όπου έκανε μια αξιόλογη και πετυχημένη χρονιά με την κατάκτηση του πρωταθλήματος και του κυπέλλου. Έπειτα απ' όλα αυτά επέστρεψε στον Ηρακλή Πτολεμαΐδας και στην ακαδημία του το 2016-2017 όπου κατάφερε να ανεβάσει την ομάδα και πάλι στην 'Α Ερασιτεχνική κατηγορία και συνέχισε μέχρι και την αγωνιστική σεζόν 2017-2018, ενώ πλέον κατέχει την θέση του ενωσιακού προπονητή στην ΕΠΣ Κοζάνης. Ύστερα την επιτυχημένη χρονιά, 2016-2017, ψηφίστηκε από την ένωση ως ο καλύτερος προπονήτης της σεζόν.
Δημήτρης Σπυρίδης
Ο Δημήτρης Σπυρίδης ήταν και αυτός από τους πρώτους προπονητές, ο οποίος ανέλαβε τα τμήματα υποδομής από την αρχή του ξεκινήματος και συνέχισε μέχρι το 2015, με πολλές επιτυχίες και διακρίσεις στον νομό, ενώ κατάφερε να αναδείξει μέσα από την δουλειά του τον Θυμιάνη Κωνσταντίνο όπου πάρθηκε από την Α.Ο. Ξάνθης, ο οποίος ήταν και η πιο πρόσφατη μεταγραφή υπό την επίβλεψη του. Από το 2015 και έπειτα βρίσκεται ως προπονητής στο Βέρμιο Καρυοχωρίου.
Κουλίδης Ιωάννης
Ο Κουλίδης Γιάννης είναι και αυτός ένας από αυτούς που συντέλεσαν στην δημιουργία της ακαδημίας. Ο ίδιος έχει συνεργαστεί με τον Εορδαΐκο ως προπονητής αλλά ως και γενικός διευθυντής.
Στον Ηρακλή Πτολεμαΐδας διεύθυνε την αντρική ομάδα τις περισσότερες χρονιές και κατάφερε μαζί με τους υπόλοιπους προπονητές να αναδείξουν αρκετούς παίχτες. Πλέον έχει επαναδημιουργήσει τον Εορδαΐκό αλλά ως ακαδημία.
Προπονητές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κοζάνης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1990 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Μαίρη Εριστάβι
Ο πατέρας της, αργότερα, έγινε μέλος της Αυτοκρατορικής Δούμας και η οικογένεια μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη. Εκεί έγινε η προσωπική βοηθός της Αυτοκράτειρας Αλεξάνδρας Φιόντοροβνα. Μετά τον θάνατο του πατέρας της, γύρισε στη Γεωργία μαζί με τις αδελφές της και τη μητέρα της, περνώντας εκεί όλη τη νεαρή της ηλικία. Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Γεωργιανής Δημοκρατίας, επακόλουθο της Ρωσικής Επανάστασης, η Μαίρη παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Γκεόργκι Εριστάβι. Περί το 1921, το ζευγάρι διέφυγε από τη Γεωργία εξ αιτίας της εισβολής του Κόκκινου Στρατού. Το ζευγάρι, συναντήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, συνεχίζοντας το ταξίδι τους, στη Γαλλία.
Το ζευγάρι τότε εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, σε μία γειτονία της υψηλής κοινωνίας. Η οικογένεια της, που αναγκάστηκε να φύγει από τη Γεωργία, αφήνοντας πίσω υπάρχοντα, αρχικά, έμενε εκεί με το ζευγάρι. Στη συνέχεια η οικογένεια άνοιξε δικό της ατελιέ μόδας, αποκτώντας ανεξαρτησία, το οποίο προόδευσε από τη στιγμή που η Μαίρη, συνεργάστηκε με τη Κοκό Σανέλ, η οποία κατά την εποχή ήταν ακόμα ανερχόμενη. Παρόλα αυτά, αν και ήρθε επιτυχία για την οικογένεια, μόλις έφυγε από το σπίτι, ο σύζυγός της απεβίωσε, χωρίς να καταφέρουν να αποκτήσουν παιδί. Έκτοτε, η Μαίρη συνέχιζε να ζει εκεί, χωρίς να έχει αρκετές σχέσεις με τους εξόριστους Γεωργιανούς. Στα τελευταία χρόνια της ζωής της πήγε σε σπίτι με προσωπική νοσοκόμα, έχοντας εξασφαλίσει οικονομική άνεση. Σύμφωνα με τον φίλο της Μπάμπο Ντοντιάνι, το δωμάτιο της είχε συνέχεια λουλούδια από θαυμαστές. Απεβίωσε σε ηλικία 97 ετών χωρίς να καταφέρει να επιστρέψει ποτέ στη γενέτειρά της και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Russe de Sainte-Geneviève-des-Bois, μαζί με τον σύζυγό της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Γεωργιανοί ευγενείς
ΛΟΑΤ στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Γιουροβίζιον
εναλλ.=Photograph of Dana International during a performance|μικρογραφία|Η [[Dana International|Ντάνα Ιντερνάσιοναλ, ο πρώτος διεμφυλικός συμμετέχων και νικητής του διαγωνισμού, η οποία κέρδισε το 1998 για το Ισραήλ]] Ο Διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision περιέχει μία μακρόχρονη βάση φίλων εντός του κινήματος των ΛΟΑΤ+, και οι διοργανωτές της Eurovision προσπάθησαν ενεργά για να τους συμπεριλάβουν στο διαγωνισμό από τη δεκαετία του 1990.
Συμμετέχοντες ΛΟΑΤ
Ο Πάουλ Όσκαρ είναι ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος διαγωνιζόμενος στη Γιουροβίζιον, εκπροσωπώντας την Ισλανδία το 1997. Το 1998 η Ντάνα Ιντερνάσιοναλ, ο πρώτος διεμφυλικός συμμετέχων του διαγωνισμού, έγινε ο πρώτος καλλιτέχνης ΛΟΑΤ+ που κέρδισε το διαγωνισμό στο 1998. Αρκετά ανοιχτά μέλη της κοινότητας ΛΟΑΤ+ έχουν κερδίσει τον διαγωνισμό από τότε: η Κοντσίτα Βουρστ, το ψευδώνυμο του Τόμας Νόιβιρτ, κέρδισε το διαγωνισμό του 2014 για την Αυστρία. Ο ανοιχτά αμφιφυλόφιλος ερμηνευτής Ντάνκαν Λόρενς ήταν ο νικητής του διαγωνισμού του 2019 για τις Κάτω Χώρες. Η Μαρίγια Σερίφοβιτς, ο οποίος κέρδισε το διαγωνισμό του 2007 για τη Σερβία, στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι ήταν λεσβία το 2013. Η Βικτόρια ντε Αντζέλις, μέλος των Måneskin που κέρδισαν το 2021, προσδιορίζεται ανοιχτά ως αμφιφυλόφιλος, με ένα άλλο μέλος, τον Έταν Τορκίο να αυτοπροσδιορίζεται ως "σεξουαλικά ελεύθερος".
Θέματα ΛΟΑΤ στον διαγωνισμό
Διάφορα διαγωνιζόμενα τραγούδια και εκτελέσεις έχουν συμπεριλάβει αναφορές σε σχέσεις του ίδιου φύλου. Ένα από τα πρώτα νικητήρια τραγούδια του διαγωνισμού, αυτό του 1961 για το Λουξεμβούργο, "Nous les amoureux", επιβεβαιώθηκε από τον ερμηνευτή του Ζαν-Κλοντ Πασκάλ ότι περιέχει αναφορές σε μια ομοφυλοφιλική σχέση και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το ζευγάρι, καθώς αυτό θεωρείται αμφιλεγόμενο στην εποχή του καθώς στις αρχές του 1960 οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις ήταν ποινικό αδίκημα σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Η Κρίστα Ζίγκφριντς στο τραγούδι της Marry Me το 2013 περιείχε ένα φιλί της ίδιας με μια χορεύτρια, ενώ στο Together του Ράιαν Ο'Σόνεσι το 2018 υπήρχαν δύο άνδρες χορευτές που απεικόνιζαν μια ομοφυλοφιλική σχέση. Αρκετές ντραγκ παραστάσεις σε διαγωνισμούς της Γιουροβίζιον, συμπεριλαμβανομένης της αυστριακής Κοντσίτας Βουρστ, του ουκρανού Αντρέι Ντανίλκο, των DQ της Δανίας και των σλοβένων Sestre. Η επιλογή των Σέστρε για να εκπροσωπήσουν τη χώρα τους στη Γιουροβίζιον πυροδότησε διαμαρτυρίες και συζήτηση σχετικά με τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ στη Σλοβενία. Λόγω της διαμάχης, η όλη εξέλιξη οδήγησε στην έκφραση ανησυχιών από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το εν λόγω συγκρότημα επελέγη να εκπροσωπήσει τη Σλοβενία το 2002 και δύο χρόνια αργότερα η χώρα επρόκειτο να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πράγμα το οποίο και έγινε.
Ιστορική αναδρομή
Η επιλογή της Ντάνα Ιντερνασιονάλ ως διαγωνιζόμενος του Ισραήλ στον διαγωνισμό του Μπέρμιγχαμ το 1998 χαρακτηρίστηκε από διαμαρτυρίες και θανατικές απειλές από συντηρητικά θρησκευόμενα τμήματα της ισραηλινής κοινωνίας. Φέρεται ότι η φιλοξενία της στο Μπέρμινγχαμ έγινε στο μοναδικό ξενοδοχείο της πόλης με αλεξίσφαιρα παράθυρα.
Τα τελευταία χρόνια, το περιβάλλον της Γιουροβίζιον αποτέλεσε πεδίο διαμάχης για διάφορες ιδεολογικές ομάδες, και το θέμα των ΛΟΑΤ ήταν ένα από τα αμφιλεγόμενα θέματα της Γιουροβίζιον. Η Τουρκία, που συμμετείχε σχεδόν κάθε χρόνο από το 1972 και έπειτα (μάλιστα είχε κερδίσει το 2003) αποσύρθηκε το 2013, αναφέροντας ως λόγους της αποχώρησης της, μεταξύ άλλων, τη δυσαρέσκεια της για το σύστημα ψηφοφορίας. Σε πιο πρόσφατη περίσταση, σε ερώτηση που έγινε στην τουρκική ραδιοτηλεόραση σχετικά με το ενδεχόμενο της επιστροφής της Τουρκίας στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, ανέφεραν τις συμμετοχές των ΛΟΑΤ ως άλλο ένα λόγω για το συνεχόμενο μποϊκοτάζ του διαγωνισμού εκ μέρους της Τουρκίας. Ενώ αρχικά σχεδίαζε να μεταδώσει τον διαγωνισμό του 2013, η τουρκική ραδιοτηλεόραση, το TRT, τελικά αποφάσισε να μην τον μεταδώσει λόγω του φιλιού της Ζίγκφριντς. Έχει επίσης αναφερθεί ότι η προβολή των ΛΟΑΤ στο διαγωνισμό ήταν ένας από τους αποφασιστικούς παράγοντες όταν η Ουγγαρία επέλεξε να μην συμμετάσχει στο διαγωνισμό του 2020 καθώς στην κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν παρατηρείται ένα αυξανόμενο αίσθημα κατά των ΛΟΑΤ. Ωστόσο ο ουγγρικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας ΜΤΒΑ δεν έχει δώσει στη δημοσιότητα κάποια αιτιολόγηση για την αποχώρηση της Ουγγαρίας.
Το 2013 η Ρωσία έθεσε σε ισχύ ένα νόμο κατά της "ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας" και έπειτα ακολούθησαν, λίγους μήνες μετά, τα γεγονότα της Ουκρανικής κρίσης. Ο διαγωνισμός του 2014 χαρακτηρίστηκε από τη σημαντική αύξηση των αποδοκιμασιών εκ μέρους του κοινού, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της εμφάνισης της Ρωσικής συμμετοχής και κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας όταν η Ρωσία έλαβε τους πόντους της. Η νίκη της Κοντσίτα Βουρστ στο διαγωνισμό επικρίθηκε από τη ρωσική πολιτική σκηνή και ιδιαίτερα από τους συντηρητικούς ρώσους πολιτικούς, οι οποίοι μάλιστα εξέφρασαν τη δυσαρέστηση τους με το αποτέλεσμα. Οι παραγωγοί του διαγωνισμού του 2015 στην Αυστρία εγκατέστησαν "τεχνολογία κατά των γιουχαϊσμάτων", με τους Αυστριακούς παρουσιαστές του διαγωνισμού να καλούν επανειλλημένα το κοινό να μην αποδοκιμάσει τη Ρωσία. Κατά τη διάρκεια του διαλείμματος στην ψηφοφορία η Πολίνα Γκαγκάρινα δέχθηκε συνέντευξη από την Κοντσίτα στο πράσινο δωμάτιο. Αυτό επικρίθηκε από τους Ρώσους συντηρητικούς όταν δημοσίευσε κοινωνικά μέσα ενημέρωσης ένα παρασκηνιακό βίντεο που τη δείχνει να αγκαλιάζει την Κοντσίτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Eurovision Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φλορισιέντα, μία σύγχρονη Σταχτοπούτα
μικρογραφία| Η Floricienta, γνωστή και ως Φλορισιέντα, μια Σύχρονη Σταχτοπούτα, είναι αργεντίνικη νεανική τηλενουβέλλα. Είναι παραγωγή της Cris Morena και της ομάδας της για το κανάλι Telefe της Αργεντινής. Η σειρά προβλήθηκε δύο σεζόν στην Αργεντινή, από τον Μάρτιο του 2004 έως τον Δεκέμβριο του 2005. Στην Κύπρο προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1 και ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2007 και τελείωσε το καλοκαίρι του 2008, ενώ στην Ελλάδα προβλήθηκε από την ΕΤ1 ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2005 και ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 2007.
Έχουν γυριστεί διάφορες διασκευές αυτής της τηλενουβέλας σε άλλες χώρες όπως η Floribella (Φλοριμπέλα) στη Βραζιλία (2005-2006), η ομώνυμη Floricienta στην Κολομβία, η Floribella (Φλοριμπέλα) στη Χιλή, η Floribella (Φλοριμπέλα) της Πορτογαλίας και η Lola: Érase una vez (Λόλα: Μια φορά και έναν καιρό) στο Μεξικό.
Πρώτος κύκλος
Η Φλορισιέντα είναι μια εικοσάχρονη κοπέλα, η οποία προσπαθεί να επιβιώσει κάτω από δύσκολες συνθήκες. Τυχαία, βρίσκει δουλειά στην οικία της οικογένειας Fritzenwalden, που κατάγεται από τη Γερμανία. Ο Φεντερίκο είναι ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας, που έχει αναλάβει τις εταιρίες των γονιών του οι οποίοι πέθαναν. Η Φλορισιέντα γίνεται η νταντά του σπιτιού και με τον καιρό γίνεται ακόμα πιο απαραίτητη από μία νταντά στο σπίτι. Γίνεται η πιο αγαπητή στα παιδιά ενώ ο Φεντερίκο την ερωτεύεται παράφορα και η ίδια εκείνον. Τα παιδιά μισούν τη Μαλάλα, νονά του Φεντερίκο, και την Ντελφίνα, τη μνηστή του που ενδιαφέρεται μόνο για τη μεγάλη περιουσία του. Στο τέλος του πρώτου κύκλου ο Φεντερίκο σκοτώνεται σε τροχαίο, προσπαθώντας να σώσει τη ζωή του Μάξιμο. Στον παράδεισο, ο Φεντερίκο επιμένει ότι πρέπει να υπάρχει κάποιος τρόπος να γυρίσει πίσω στη Γη και ο Θεός του εξηγεί πως ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να μεταφερθεί η ψυχή του σε άλλο σώμα.Ο Θεός λέει στον Φεντερίκο πως όταν κατέβει στη Γη θα έχει χάσει τελείως τη μνήμη του. Εκείνος διαμαρτύρεται πως έτσι δεν θα μπορέσει να βοηθήσει τη Φλορ και τα παιδιά. Τελικά ο Θεός του ανακοινώνει πως θα μπορεί να έχει τη μνήμη του για κάποιες ώρες όταν φτάσει στη Γη, έτσι ώστε να εκπληρώσει την αποστολή του, αλλά μετά θα τη χάσει για πάντα. Η ψυχή του Φεντερίκο κατεβαίνει στη Γη και μπαίνει στο σώμα του Κόμη Μάξιμο. ο Φεντερίκο φτιάχνει ένα βίντεο και αφήνει την κασέτα στο κρεβάτι της Φλορ. Αργότερα με τον δικό του γραφικό χαρακτήρα γράφει ένα γράμμα, στο οποίο λέει πως επιθυμεί την κηδεμονία των παιδιών να την πάρει ο Μάξιμο.απομένει λίγος χρόνος για να δει τη Φλορ. Όταν καταφέρνει και τη βρίσκει, εκείνη τον ρωτάει ποιος είναι αλλά εκείνος δεν απαντάει.
Δεύτερος κύκλος
Η ψυχή του Φεντερίκο μεταφέρεται στον Μάξιμο.
Ο Μάξιμο είναι ο κόμης του Κρικοράκαν και ερωτεύεται τη Φλορισιέντα. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή του που ερωτεύεται. Και η ίδια νιώθει κάτι πολύ έντονο γι' αυτόν αλλά φοβάται να το παραδεχτεί. Η Ντελφίνα εχει και πάλι σκοπό να τον κάνει δικό της και να του πάρει ολόκληρη την περιουσία ενώ θέλει και να φορέσει το στέμμα του Κρικοράκαν, αφού ο Μάξιμος ενδέχεται να γίνει βασιλιάς μόνο αν παντρευτεί.
Στο τέλος της σειράς η Φλοριστιέντα παντρεύεται τον Μάξιμο σε μία ονειρεμένη τελετή και αποκτούν τρίδυμα παιδιά, ενώ η Μαλάλα, η Ντελφίνα, ο Λορένσο (κρυφός σύζυγος της Ντελφίνας) και ο Μπονίγια (σύζυγος της Μαλάλας) θα μπαίνουν στη φυλακή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλενουβέλες Κατηγορία:Αργεντίνικες τηλεοπτικές σειρές
Ελάτεια
Η Ελάτεια είναι κωμόπολη του Νομού Φθιώτιδας και υπήρξε έδρα του τέως Δήμου Ελάτειας. Από το 2011 υπάγεται στο διευρυμένο Δήμο Αμφίκλειας - Ελάτειας. Είναι κτισμένη στις πλαγιές του όρους Καλλίδρομο και βλέπει στην ανατολική πλευρά της κοιλάδας του Κηφισού, απέναντι από τον Παρνασσό. Ο πληθυσμός της Ελάτειας, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 2.372 κατοίκους.
Μέχρι το 1916 ονομαζόταν Δραχμάνι, από τον Δραχμάν Αγά που εξουσίαζε την περιοχή κι έδωσε το όνομά του κατά την τουρκοκρατία οπότε μετονομάστηκε σε Ελάτεια, λόγω της αρχαίας Φωκικής πόλης, της Ελάτειας που βρισκόταν στην ίδια τοποθεσία, λίγο πιο βόρεια. Ερείπιά της σώζονται μέχρι σήμερα. Σήμερα η πόλη αποτελεί αγροτεμπορικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Στο χωριό λειτουργούν Νηπιαγωγείο, Δημοτικό Σχολείο, Γυμνάσιο, 2 παραδοσιακοί ξενώνες, αρχαιολογική συλλογή, καφετέριες και πισίνα κατά τους θερινούς μήνες. Ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου Ελάτειας είναι κτίσμα του 17ου αι. Αρκετά από τα σπίτια του κέντρου είναι επίσης της ίδιας εποχής. Κοντινοί προορισμοί είναι η περιοχή Λιβάδι όπου βρίσκεται και ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας Ελάτειας με ευρήματα 6.500 ετών, τα οποία και εκτίθενται στην αρχαιολογική συλλογή της πόλης.
Αρχαία Ελάτεια
Λόγω της θέσης της εξελίχθηκε στη σημαντικότερη πόλη των Λοκρών κι αργότερα των Φωκέων, όταν περιήλθε στη Φωκική Συμπολιτεία. Σύμφωνα με την παράδοση που αναφέρει ο περιηγητής Παυσανίας η Ελάτεια πήρε το όνομά της από τον μυθικό βασιλιά Έλατο, γιο του Αρκάδα.
19ος αιώνας
Η Ελάτεια, με την ονομασία Δραχμάνι έγινε έδρα του νεοσύστατου Δήμου Ελατείας στον νομό Φωκίδος και Λοκρίδος, στις 20 Απριλίου 1835. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1865 ο οικισμός έλαβε τη σημερινή του ονομασία έπειτα από πρόταση του υπουργού Εσωτερικών. Ωστόσο, η ονομασία Δραχμάνι για τον οικισμό παρέμεινε ως τις 26 Νοεμβρίου 1916, οπότε έγινε η επίσημη μετονομασία της Κοινότητας Δραχμανίου σε Κοινότητα Ελάτειας.
Κοινότητα Ελάτειας (1912-1985)
Το 1912 ο δήμος καταργήθηκε και συστάθηκε η Κοινότητα Δραχμανίου του νομού Φθιώτιδος και Φωκίδος, με έδρα τον ομώνυμο οικισμό. Το 1916 μετονομάστηκε σε Κοινότητα Ελάτειας και το 1943 αποσπάστηκε στον νομό Φθιώτιδας. Στις 23 Μαΐου 1985 ο οικισμός Ελάτεια αποσπάστηκε από την κοινότητα και ορίστηκε έδρα του δήμου Ελάτειας. Η κοινότητα καταργήθηκε, καθώς προήχθη σε δήμο.
Δήμος Ελάτειας (1985-2010)
Το 1985 συστάθηκε ο δήμος και λειτούργησε ως την κατάργησή του το 2010. Το 2010 συγχωνεύτηκε στον Δήμο Αμφίκλειας - Ελάτειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελατεια Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Αρχαία Φθιώτιδα
Δολοφόνος ή Ντετέκτιβ
Το Δολοφόνος ή ντετέκτιβ; (Πρωτότυπος τίτλος: Scandal Sheet) είναι ένα φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1952 σε σκηνοθεσία Φιλ Κάρλσον και σενάριο των Γιουτζίν Λινγκ, Τζέιμς Πόου, Τεντ Σέρντεμαν βασισμένο στο μυθιστόρημα του Σάμιουελ Φούλερ "The dark page" του 1944. Πρωταγωνιστούν οι Μπρόντερικ Κρόφορντ, Τζον Ντέρεκ και η Ντόνα Ριντ.
Πλοκή
Μετά από την κατακόρυφη πτώση της κυκλοφορίας της, οι μέτοχοι της εφημερίδας "New York Express" προσλαμβάνουν τον κυνικό αμοραλιστή και φιλόδοξο δημοσιογράφο Μαρκ Τσάπμαν και του αναθέτουν να κάνει τα πάντα ώστε η εφημερίδα να αρχίσει να ανεβαίνει σε κυκλοφορία, υποσχόμενοι μάλιστα στον Τσάπμαν να του δώσουν ένα μεγάλο μπόνους σε περίπτωση που η κυκλοφορία της εφημερίδας φτάσει τα 750.000 φύλλα ημερησίως.
Ο νέος διευθυντής σύνταξης προκειμένου να επιτύχει το στόχο του δεν διστάζει να μετατρέψει την άλλοτε σοβαρή εφημερίδα σε μια σκανδαλοθηρική κίτρινη φυλλάδα γεμάτη κουτσομπολιά και φρέσκο αίμα από τα άφθονα καθημερινά εγκλήματα που μαστίζουν την Αμερικανική μεγαλούπολη. Ο Τσάπμαν, καταφέρνει πολύ σύντομα να ανεβάσει την κυκλοφορία της εφημερίδας με τη βοήθεια του δαιμόνιου ρεπόρτερ του Στηβ Μακλίρι, αν και δέχεται επικρίσεις από τους μετόχους για το είδος της δημοσιογραφίας που ασκεί, καθώς αυτοί διαπιστώνουν ότι η εφημερίδα έχει χάσει την αίγλη της.
Κατά την διάρκεια μιας χοροεσπερίδας όπου ο Τσάπμαν είναι καλεσμένος, θα κάνει την εμφάνιση της η σύζυγος του Τσάπμαν, Σάρλοτ Γκραντ την οποία πριν από χρόνια την είχε εγκαταλείψει. Η Σάρλοτ απειλεί να πει σε όλους ποιος είναι και τι έχει κάνει σε αυτήν, συμπεριλαμβανομένης της προσπάθειας του Τσάπμαν να την οδηγήσει στην αυτοκτονία. Οι δύο τους αρχίζουν να λογομαχούν έντονα, μέχρι την στιγμή όπου η σύζυγός του κάνει πίσω και χτυπά κατά λάθος σε ένα σίδερο με αποτέλεσμα να πεθάνει ακαριαία.
Ο Τσάπμαν πανικοβάλλεται και φροντίζει να το κάνει να φανεί σαν ατύχημα και εξαφανίζει κάθε στοιχείο που θα μπορούσε να τον συνδέσει με αυτήν. Από το πορτοφόλι της, ανακτά τα χρήματα και μια απόδειξη ενός ενεχυροδανειστή. Όταν όμως ο Μακλίρι ανακαλύπτει ότι δεν είναι ατύχημα και ότι επρόκειτο για δολοφονία, ο Τσάπμαν ευρισκόμενος σε αδιέξοδο δεν θα διστάσει να δεχτεί την έρευνα του Μακλίρι για τον δολοφόνο, σκεπτόμενος ότι το θέμα θα μπορούσε να πουλήσει φύλλα και ότι έχουν εξαφανιστεί όλα τα στοιχεία που τον συνδέουν με τον θάνατο της Σάρλοτ.
Καθώς ο Μακλίρι συνεργάζεται ενώνεται με την δημοσιογράφο Τζούλι Αλίσον, και αρχίζουν να ψάχνουν βαθύτερα, η θηλιά αρχίζει να σφίγγει γύρω από το λαιμό του Τσάπμαν. Ο Τσάπμαν πηγαίνει στο Bowery για να εξαργυρώσει την απόδειξη του ενεχυροδανειστή. Προτού μπορέσει να το κάνει όμως, ο Τσάρλι Μπαρνς, πρώην δημοσιογράφος που κέρδισε το Βραβείο Πούλιτζερ για την Express, ο οποίος έγινε αλκοολικός, πέφτει πάνω του. Ο Τσάπμαν δίνει στον Μπάρνς μετρητά και κατά λάθος μαζί με τα χρήματα του δίνει την απόδειξη. Ο Μπαρνς στην συνέχεια πηγαίνει στον ενεχυροδανειστή όπου ανακαλύπτει την βαλίτσα της νεκρής γυναίκας, στην οποία βρίσκει μια φωτογραφία του Τσάπμαν μαζί με την σύζυγό του.
Τότε ο Μπαρνς καταλαβαίνει ότι ο Τσάπμαν είναι ο δολοφόνος. Τηλεφωνεί στην Τζούλι και τον Μακλίρι για να τους πει τι βρήκε, αλλά ο Μακλίρι πιστεύει ότι ο Μπαρνς είναι μεθυσμένος και ότι πρόκειται για μια ψεύτικη ιστορία. Αυτό θυμώνει τον Μπαρνς και τους λέει ότι πρόκειται να μεταφέρει τα στοιχεία σε μια ανταγωνίστρια εφημερίδα, την Daily Leader. Εν τω μεταξύ ο Τσάπμαν μαθαίνει ότι Μπαρνς θα πάει στην Daily Leader, τον περιμένει κοντά στα κεντρικά γραφεία της εφημερίδας, όπου στη συνέχεια τον σκοτώνει για να μην αποκαλύψει την αλήθεια.
Παραγωγή
Τα δικαιώματα του μυθιστόρηματος του Σαμ Φιούλερ πωλήθηκαν για 15.000 $ στον Χάουαρντ Χοκς κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου πολέμου. Μετά τον πόλεμο ο Φούλερ έγραψε μαζί με τον Σίντνεϊ Μπούτσμαν ένα σενάριο, το οποίο στη συνέχεια ο Χοκς πούλησε στον Έντουαρντ Σμαλ για 100.000 δολάρια. Για τον πρωταγωνιστικό ρόλο είχε αρχικά το προβάδισμα ο Τζον Πέιν, και στη συνέχεια ο Ντένις Ό Κιφ και ο Όρσον Γούελς.
Κριτικές
Ο κριτικός του κινηματογράφου Bosley Crowther ήταν χλιαρός για την ταινία, γράφοντας: «Οι αδίστακτοι δημοσιογράφοι των ταμπλόιντ, όπως φαίνεται από τα δροσερά μάτια των σεναριογράφων του Χόλυγουντ (που φυσικά ανατριχιάζουν, προκαλώντας τους σοκ σε κάτι τέτοιο), δίνεται με μια άλλη επίδειξη στην ταινία της Κολούμπια, ένα μελόδραμα που τελικά κατέληξε στην Paramount χθες. Αλλά εκτός από μια σκληρή συζήτηση σχετικά με την έντονη επιθυμία του κοινού για συγκινήσεις και ρίγη και μερικές αμφίβολες συμβουλές για τις τεχνικές των ταμπλόιντ, δεν υπάρχει τίποτα πολύ συγκλονιστικό σε αυτήν την ταινία ... Το ηθικό όλων αυτών των θλιβερών ανοησιών, θα συγκεντρώναμε, σημαίνει ότι η διαφθορά γεννά την διαφθορά."
Ο κριτικός Ντένις Σβαρτς χαρακτήρισε την ταινία ως "σκληρό θρίλερ φιλμ νουάρ" και του άρεσε η φωτογραφία, γράφοντας: "Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Burnett Guffey είναι γεμάτη με την ατμόσφαιρα της Νέας Υόρκης και την ενέργεια ένος ανεμοστρόβιλου που βουίζει γύρω από μια αίθουσα τύπου."
Διατήρηση
Το Αρχείο Κινηματογράφου της Ακαδημίας διατηρούσε την ταινία ως το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φιλ Κάρλσον Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Καστανώνας Ιωαννίνων
Κατά την γερμανική κατοχή (1941-1944) πυρπολήθηκε μεγάλο μέρος του οικισμού, ως αποτέλεσμα σήμερα η παραδοσιακή ζαγορίσια αρχιτεκτονική έχει διατηρηθεί μόνο σε τμήμα του χωριού. Από τον Καστανώνα καταγόταν και είχε την έδρα του ο Λοχαγός Δημήτριος Βράγκαλης διοικητής του ανεξαρτήτου Λόχου Ζαγορισίων του ΕΔΕΣ κατά την διάρκεια της αντίστασης τον Β'ΠΠ. Στο χωριό υπάρχει πολύ περιορισμένος αριθμός δωματίων προς ενοικίαση.
Πορεία του πληθυσμού:
Πηγές-παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ανατολικού Ζαγορίου Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Γκέτο του Μπζεστς
Το Γκέτο του Μπζεστς ήταν ναζιστικό γκέτο που δημιουργήθηκε στην κατεχόμενη Δυτική Λευκορωσία τον Δεκέμβριο του 1941, έξι μήνες μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941. Λιγότερο από ένα χρόνο μετά τη δημιουργία του γκέτο, γύρω στις 15-18 Οκτωβρίου 1942, οι περισσότεροι από τους περίπου 20.000 Εβραίους κατοίκους της Μπρεστ (Μπζεστς) δολοφονήθηκαν. Πάνω από 5.000 εκτελέστηκαν τοπικά στο Φρούριο του Μπρεστ με εντολή του Καρλ Έμπερχαρντ Σύνγκαρτ και οι υπόλοιποι στο απομονωμένο δάσος της τοποθεσίας εξόντωσης Μπρόνα Γκούρα (Бронная гара), όπου στάλθηκαν εκεί με τα τρένα του Ολοκαυτώματος με το πρόσχημα της «επανεγκατάστασης».
Ιστορικό
Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Μπζεστς υπό τον Μπουκ (γνωστός ως Μπζεστς Λιτέφσκι πριν από τους διαμελισμούς, τώρα Μπρεστ, Λευκορωσία) ήταν η πρωτεύουσα του Βοεβοδάτου Πολεσίας στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία (1918–39) με την πιο ορατή εβραϊκή παρουσία. Στα είκοσι χρόνια της κυριαρχίας της Πολωνίας, από τα συνολικά 36 ολοκαίνουργια σχολεία που ιδρύθηκαν στην πόλη, εγκαινιάστηκαν 10 δημόσια και 5 ιδιωτικά εβραϊκά σχολεία, με γλώσσα διδασκαλίας τα γίντις και τα εβραϊκά. Το πρώτο εβραϊκό σχολείο στην ιστορία του Μπζεστς άνοιξε το 1920, σχεδόν αμέσως μετά την επιστροφή της Πολωνίας στην ανεξαρτησία. Το 1936 οι Εβραίοι αποτελούσαν το 41,3% του πληθυσμού του Μπζεστς, ή 21.518 πολίτες. Περίπου το 80,3% των ιδιωτικών επιχειρήσεων ανήκε σε Εβραίους. Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Μπζεστς (τότε γνωστό ως Μπρεστ-Λιτόβσκ) ελεγχόταν από τη Ρωσική Αυτοκρατορία για εκατό χρόνια μετά το διαμελισμό της Πολωνίας και κάθε εμπορική δραστηριότητα παραμελήθηκε σε μεγάλο βαθμό.
Το Μπρεστ-Λιτόβσκ μετονομάστηκε σε Μπζεστς υπό τον Μπουκ στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία στις 20 Μαρτίου 1923. Λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σημειώθηκε αντιεβραϊκή εξέγερση στο παζάρι του Μπζεστς στις 15 Μαΐου 1939. Ορισμένες εβραϊκές πηγές το κατηγοριοποιούν ως Πολωνικό, αν και οι Λευκορώσοι αποτελούσαν το 17,8% του πληθυσμού και κήρυτταν μαχητικό εθνικισμό στη νεολαία του, παρόμοιο με τους ντόπιους Ουκρανούς και Ρώσους, υπό συστηματική κατήχηση από Σοβιετικούς απεσταλμένους.
Ιστορία του γκέτο
μικρογραφία| Η οικογένεια Μπέγκιν της εβραϊκής κοινότητας του Μπρεστ-Λιτόβσκ, 12 Δεκεμβρίου 1932. Τρεις δεν επέζησαν του Ολοκαυτώματος μικρογραφία| 21 Σεπτεμβρίου 1939. Μια Εβραία από τη Βαρσοβία ονόματι Μπάιλα Γκέλμπλουνγκ που συνελήφθη στο Γκέτο του Μπζεστς από τους Γερμανούς Τον Σεπτέμβριο του 1939, κατά τη διάρκεια της γερμανικής και σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η πόλη Μπζεστς (Μπρεστ) καταλήφθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα και παραδόθηκε στους Ρώσους κατά τη διάρκεια της γερμανοσοβιετικής παρέλασης στο Μπρεστ-Λιτόβσκ στις 22 Σεπτεμβρίου 1939. Ολόκληρη η επαρχία προσαρτήθηκε σύντομα από τη Σοβιετική Ένωση μετά από εικονικές εκλογές από τη μυστική αστυνομία του Λαϊκού Επιτροπείου Εσωτερικών Υποθέσεων, που διεξήχθησαν μεταξύ των ντόπιων σε ατμόσφαιρα φόβου και τρόμου. Ακολούθησαν οι μαζικές απελάσεις Πολωνών και Εβραίων στη Σιβηρία.