cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεραπείο της Σακκάρα
Σημείο αντιπαράθεσης
Ένα σημείο αντιπαράθεσης για τα ευρήματα στη Σακάρα είναι ότι για την περίοδο μεταξύ της βασιλείας του Ραμσή ΙΑ΄ και το εικοστό τρίτο της βασιλείας του Οσορκόν Β΄ – περίπου 250 χρόνια –, έχουν βρεθεί μόνο εννιά ταφές, συμπεριλαμβανομένων και τριών σαρκοφάγων που ο Μαριέτ είχε καταγράψει ότι είχε βρει σε μια αίθουσα που ήταν πολύ επικίνδυνο να ανασκαφεί (η τοποθεσία της οποίας από τότε παραμένει άγνωστη). Καθώς ο μέσος όρος ηλικίας ενός ταύρου ήταν 25 με 28 χρόνια, οι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι θα έπρεπε να είχαν βρεθεί περισσότερες ταφές. Παραπέρα, τέσσερεις από τις ταφές που ο Μαριέτ είχε αποδώσει στη βασιλεία του Ραμσή ΙΑ΄, από τότε η χρονολόγησή τους έχει αναθεωρηθεί για πιο πριν. Μελετητές που είναι υπέρ αλλαγών στην παραδοσιακό χρονολόγιο της αρχαίας Αιγύπτου, όπως ο David Rohl, επιχειρηματολογούν ότι η χρονολόγηση της Εικοστής Δυναστείας θα πρέπει να μεταφερθεί περίπου 300 χρόνια αργότερα με βάση την ανακάλυψη στη Σακάρα.
Οι περισσότεροι μελετητές απαντάν ότι είναι πολύ πιο πιθανό κάποιες ταφές ιερών ταύρων να περιμένουν την ανακάλυψή τους.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Ντι Σι Γιουνάιτεντ
Η Ντι Σι Γιουνάιτεντ (αγγλικά: D.C. United) είναι αμερικάνικη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Ουάσινγκτον, Π.Κ., η οποία αγωνίζεται στην Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ (MLS). Αποτελεί μία από τις δέκα ομάδες-ιδρυτικά μέλη της MLS, καθώς αγωνίζεται στο πρωτάθλημα από τη δημιουργία του, το 1996.
Στη διάρκεια της ιστορίας της, η Ντι Σι Γιουνάιτεντ θεωρείται ως ένα από τα πλέον επιτυχημένα franchises της MLS, έχοντας κατακτήσει συνολικά 12 διεθνείς και εγχώριους τίτλους ή διακρίσεις. Εντός συνόρων, η Γιουνάιτεντ είναι μία από τις πλέον επιτυχημένες ομάδες της MLS μαζί με τους Λος Άντζελες Γκάλαξι. Η Γιουνάιτεντ έχει κατακτήσει δύο φορές το U.S. Open Cup, ενώ κατέχει το σχετικό ρεκόρ της MLS για τα περισσότερα MLS Cup και Supporters' Shield, έχοντας κατακτήσει συνολικά τέσσερις φορές την καθεμία από τις προαναφερθείσες διοργανώσεις. Η Γιουνάιτεντ ήταν, επίσης, η πρώτη ομάδα που κατέκτησε τόσο το MLS Cup όσο και το MLS Supporters' Shield συνεχόμενα.
Σε διεθνές επίπεδο, η Ντι Σι Γιουνάιτεντ έχει συμμετάσχει τόσο στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ όσο και στον προκάτοχό του, το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Καπ. Η ομάδα είναι επίσης μία από τις συνολικά τρεις αμερικάνικες ομάδες που έχουν αγωνιστεί ποτέ σε διοργάνωση της CONMEBOL (Νότια Αμερική), έχοντας λάβει μέρος στις εκδόσεις του 2005 και του 2007 του Κόπα Σουδαμερικάνα. Το 1998, η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών ΚΟΝΚΑΚΑΦ. Στη συνέχεια, η Γιουνάιτεντ κατέκτησε το, εξαφανισμένο σήμερα, Κόπα Ιντεραμερικάνα, ένα Σούπερ Καπ των CONCACAF-CONMEBOL, το 1998, με αντίπαλο την βραζιλιάνικη Βάσκο ντα Γκάμα.
Έδρα της ομάδας είναι το, χωρητικότητας 45.596 θέσεων, ΡΦΚ Στέιντιουμ, το οποίο τελεί υπό ιδιοκτησία της Περιφέρειας της Κολούμπια και βρίσκεται κοντά στον Ποταμό Ανακόστια. Η Γιουνάιτεντ έχει καταθέσει προτάσεις για την κατασκευή νέου γηπέδου, χωρητικότητας 24.000 θέσεων, καθαρά ποδοσφαιρικής χρήσης σε διάφορες διαθέσιμες περιοχές εντός της Μητροπολιτικής Περιοχής της Ουάσινγκτον, με την τελευταία της πρόταση να αφορά το Buzzard Point, το οποίο βρίσκεται μόλις μερικά οικοδομικά τετράγωνα μακριά από το Nationals Park. Η ομάδα ανήκει στο επιχειρηματικό consortium D.C. United Holdings. Πρώτος προπονητής της Ντι Σι Γιουνάιτεντ είναι ο πρώην μέσος της ομάδας, Μπεν Όλσεν, ο οποίος και βρίσκεται στην τεχνική της ηγεσία από το 2010.
Παίκτες όπως οι Χάιμε Μορένο, Μάρκο Ετσεβέρι και Έντι Πόουπ είναι μεταξύ των κορυφαίων του συλλόγου. Η Ντι Σι Γιουνάιτεντ έχει δυναμική υποστήριξη από τους φίλους της, καθώς διαθέτει συνολικά τρία γκρουπ οπαδών. Επίσημο ψευδώνυμο της ομάδας είναι το «Black-and-Red», ενώ οι εντός έδρας εμφανίσεις της είναι ασπρόμαυρες με ορισμένες κόκκινες ανταύγειες. Η ονομασία του συλλόγου παραπέμπει στο «United», όνομα που εμφανίζεται αρκετά συχνά σε συλλόγους από το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και άλλες χώρες.
Σύμβολα
Η αρχική ασπίδα της ομάδας χρησιμοποιήθηκε το 1996 αποτελούμενη από το όνομα της ομάδας, «D.C. United», πάνω από ένα μαύρο αετό στραμμένο προς τα δεξιά σε κόκκινο φόντο, με τρεις μπάλες ποδοσφαίρου επικαλυμμένες με τρία άσπρα αστέρια. Τα τρία αστέρια και οι μπάλες προορίζονταν να αντιπροσωπεύουν τις τρεις περιοχές δικαιοδοσίας της πρωτεύουσας. Το πουλί, που συνδέεται με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση που εδρεύει στην Ουάσιγκτον, συμβολίζει πολλά από τα χαρακτηριστικά της ομάδας, συμπεριλαμβανομένης της ταχύτητας και της εξουσίας. Το λογότυπο επανασχεδιάστηκε πριν από την περίοδο του 1998. Ο επόμενος σχεδιασμός αναπροσανατολίζει τον αετό που βλέπει προς τα αριστερά και αφαιρεί τα τρία αστέρια κάτω από αυτό, των οποίων η μεταφορά διατηρήθηκε από τρία φτερά. Στο κέντρο του αετού υπάρχει ένα ενιαίο χρυσό αστέρι και μπάλα ποδοσφαίρου, που αντιπροσωπεύει τη νίκη της ομάδας στον τελικό των πλέιοφ της Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ το 1996. Το λογότυπο επίσης είχε διακοσμηθεί με τέσσερα ασημί αστέρια πάνω από αυτό, που αντιπροσωπεύουν τα MLS Cups που έχει κερδίσει η ομάδα.
Στις 10 Δεκεμβρίου του 2015, ο D.C. United παρουσίασε ένα ανανεωμένο λογότυπο που σχεδιάστηκε από τον Πίτερ Χόριτζ, το οποίο παρουσιάζει ένα σχεδιασμό εμπνευσμένο από τη σημαία της Ουάσινγκτον μαζί με τον αετό, ανανεωμένη γραμματοσειρά και πιο δυναμικά φτερά.
Χρώματα
Τα χρώματα και το πρωτότυπο λογότυπο της ομάδας ανακοινώθηκαν στις 17 Οκτωβρίου του 1995, μαζί με τα πρωτότυπα των υπόλοιπων δέκα ομάδων κατά τη διάρκεια παρουσίασης στην πόλη της Νέας Υόρκης. Το άσπρο και το μαύρο είναι τα κύρια χρώματα της Ντι Σι Γιουνάιτεντ, αν και το ψευδώνυμο της ομάδας είναι το «Μαύρο και Κόκκινο» (Black-and-Red). Το μαύρο χρησιμοποιείται χρησιμοποιείται στις εντός έδρας αναμετρίσεις, ενώ το λευκό στους εκτός έδρας αγώνες της ομάδας. Το 2011, η ομάδα εισήγαγε μια κόκκινη τρίτη αμφίεση με μαύρους τόνους. Η ομάδα έχει επίσης χρησιμοποιήσει στο παρελθόν στα εκτός έδρας παιχνίδια, λευκές στολές με κόκκινες ρίγες. Το λευκό και το κόκκινο είναι τα χρώματα της σημαίας της Ουάσιγκτον, και οι λωρίδες θυμίζουν επίσης εκείνες που χρησιμοποιούνται στη σημαία.
Μάικ Σάμερμπι
Ο Μάικ Σάμερμπι (αγγλ: Mike Summerbee) είναι Άγγλος πρώην ποδοσφαιριστής και νυν πρέσβης της Μάντσεστερ Σίτι. Μεγάλωσε στο Τσέλτεναμ της Αγγλίας, όπου χάρη στον γυμναστή που είχε στο σχολείο του, αγάπησε τον αθλητισμό κι έγινε ποδοσφαιριστής.
Ντι Σι Γιουνάιτεντ
Ιστορικές εμφανίσεις
Παρακάτω παρουσιάζονται ορισμένες ιστορικές εμφανίσεις του συλλόγου.
Μάικ Σάμερμπι
Επαγγελματικό ποδόσφαιρο
Η πρώτη του εμφάνιση στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο έγινε με την Σουίντον Τάουν σε ηλικία 16 ετών. Συνολικά έκανε πάνω από 200 εμφανίσεις με την ομάδα αυτήν σκοράροντας 38 φορές. Στο 1965, ο προπονητής Τζο Μέρσερ της Μάντσεστερ Σίτι πήρε τον Μάικ στην ομάδα του έναντι 35.000 £. Εκείνη την σεζόν ξεκίνησε βασικός σε κάθε ματς, ο μοναδικός παίχτης της ομάδας που πέτυχε κάτι τέτοιο. Παίζοντας ως δεξί εξτρέμ έγινε ζωτικής σημασίας παίχτης για την ομάδα του και κατέκτησε 4 τρόπαια σε 3 χρόνια. Ήταν φλογερός χαρακτήρας και χαρακτηρίστηκε ως 'εκδικητικός' από τον Φράνσις Λι. Το 1975 μετακινήθηκε στην Μπέρνλεϊ Φ.Κ. έναντι 25.000 £ αφού είχε κάνει πάνω από 350 εμφανίσεις για την Σίτι σκοράροντας 47 φορές. Ο Σάμερμπι, την παραμονή Χριστουγέννων του 1976 υπέγραψε με την Μπλάκπουλ ΦΚ κάνοντας μόλις 3 εμφανίσεις. Τελευταία ομάδα της καριέρας του ήταν η Στόκπορτ Κάουντι ΦΚ. Με την Εθνική Αγγλίας (ποδόσφαιρο ανδρών) έκανε μόλις 8 εμφανίσεις στο Μουντιάλ του 1970.
Ντι Σι Γιουνάιτεντ
Χορηγίες
Η Leidos αναγγέλθηκε ως ο κύριος χορηγός της φανέλας στις 24 Φεβρουαρίου του 2014, με πολυετή συμφωνία, αντικαθιστώντας τον προηγούμενο χορηγό Volkswagen Group of America. Άλλοι χορηγοί περιλαμβάνουν τις Adidas, Chipotle Mexican Grill, GEICO, Verizon Wireless και Papa John's Pizza.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουάσινγκτον (Περιφέρεια της Κολούμπια) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1995
Μάικ Σάμερμπι
Μετά το ποδόσφαιρο
Εκτός ποδοσφαίρου είχε επιτυχημένες επιχειρήσεις με τον Τζορτζ Μπεστ. Επίσης έπαιξε σε μια ταινία του Σιλβέστερ Σταλόνε με τίτλο Η μεγάλη απόδραση των 11. Ο γιος του, Νίκι, ακολούθησε τα χνάρια του και αφού έπαιξε με την Σουίντον και την Μάντσεστερ Σίτι, πήγε στην Σάντερλαντ ΑΦΚ.
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ23 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουίντον Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρνλι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκπουλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στόκπορτ Κάουντι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Άγγλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Στόκπορτ Κάουντι ΦΚ Κατηγορία:Άγγλοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Άγγλοι αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Ρανγκάρντα της Γκαέτα
Η Ρανγκάρντα (Rangarda) ήταν αριστοκράτισσα του Δουκάτου της Γκαέτα, τον 12ο αιώνα, μέλος της οικογένειας Γκαετάνι που κυβερνούσε για πολλά χρόνια το Δουκάτο.
Ήταν κόρη του δούκα του Φοντί, Μαρίνου Γ΄ και της επίσης Ρανγκάρντας. Παντρεύτηκε τον Ριχάρδο Β΄ της Γκαέτα κόμης του Φοντί και Δούκας της Γκαέτα. Μετά τον θάνατο του Ριχάρδου το 1111 η Ρανγκάρντα προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο του δουκάτου, πολέμησε χωρις επιτυχία για αυτό με τον Ριχάρδο Γ΄ της Γκαέτα και τον Ιωνάθαν της Γκαέτα. Αναφέρεται ότι το 1116 ξαναπαντρεύτηκε με τον Αλεσάντρο.
Με τον Ριχάρδο Β΄απέκτησε τους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος Γκαετάνι
Πόντα Ντελγάδα (Αζόρες)
250px|thumb|right|Το κέτρο της πόλης 250px|thumb|right|Οι Πύλες της πόλης, οι ιστορικές πύλες της Πόντα Ντελγάδα 250px|thumb|right|Ο δήμος της Πόντα Ντελγάδα στο αρχιπέλαγος των Αζορών
Η Πόντα Ντελγάδα (πορτογαλικά: Ponta Delgada) πορτογαλική προφορά ΔΦΑ : [ˈpõtɐ ˌðɛɫˈɣaðɐ], είναι πόλη και δήμος στο νησιωτικό σύμπλεγμα των Αζορών, που ανήκει στην Πορτογαλία. Είναι η πρωτεύουσα του νησιού Σάο Μιγκέλ και έχει πληθυσμό 68.809 κατοίκους σύμφωνα με απογραφή του 2011.
Μετά το αναθεωρημένο Σύνταγμα του 1976 η Πόντα Ντελγάδα είναι η διοικητική πρωτεύουσα της Αυτόνομης Περιοχής του νησιωτικού συμπλέγματος των Αζορών.
Ιστορία
Περίπου το 1450, ο Πέρου ντε Τέιβε ίδρυσε ένα μικρό ψαροχώρι που τελικά εξελίχθηκε στον αστικό οικισμό της Σάντα Κλάρα. Κατοικημένο ήδη από το 1444, το Σάο Μιγκέλ ήταν ένα μεγάλο νησί με μικρούς διάσπαρτους οικισμούς, εκτός από τη Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο στην κεντρική νότια ακτή και τη μικρότερη κοινότητα Πόντα Ντελγάδα. Η Βίλα Φράνκα ντο Κάμπο ήταν για πολλά χρόνια το οικονομικό και κοινωνικό κέντρο του νησιού, και έδρα της τοπικής κυβέρνησης, αλλά πολλοί ευγενείς και ντόπιοι ευγενείς περιφρονούσαν το τόσο υποχωρητικό καθεστώς που υπήρχε στην πόλη για την κυβέρνηση (δημιουργώντας πολλές συγκρούσεις μεταξύ αυτών των κατοίκων και των διοικητών στη νότια ακτή). Οι ευγενείς στην Πόντα Ντελγάδα έστειλαν μια μυστική αντιπροσωπεία, με επικεφαλής τον Φερνάου Ζόρζε Βέλιου, για να συναντηθεί με τον βασιλιά Εμμανουήλ Α΄ στη Λισαβόνα και να ζητήσουν την αυτοδιοίκηση της κοινότητας. Στο Abrantes, ο βασιλιάς Εμμανουήλ Α΄, στις 29 Μαΐου του 1507, με διάταγμα αναβάθμισε τον οικισμό δίνοντάς του το καθεστώς του χωριού (πορτογαλικά: vila).
Το 1522 ένας σεισμός και μια κατολίσθηση κατέστρεψαν την πρωτεύουσα της επαρχίας, καταστρέφοντας πολλά από τα κτίρια και σκοτώνοντας πολλούς ανθρώπους. Η Πόντα Ντελγάδα έγινε το μοναδικό κέντρο με υποδομή για την υποστήριξη της γραφειοκρατίας των Αζορών και την αντικατάσταση των σημαντικών οικονομικών δεσμών της. Γρήγορα, ο ρόλος της άλλαξε και τελικά αναβαθμίστηκε, με διάταγμα, με το καθεστώς της πόλης από τον βασιλιά Ιωάννη Γ΄ στις 2 Απριλίου του 1546.
Η ναυτική μάχη της Πόντα Ντελγάδα (γνωστή και ως Μάχη του Σάο Μιγκέλ) πραγματοποιήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1582, στα ανοικτά των ακτών, στο πλαίσιο της πορτογαλικής κρίσης διαδοχής του 1580. Ήταν μια αγγλο-γαλλική εκστρατεία εναντίον της Ισπανίας για να διατηρηθεί ο πορτογαλικός έλεγχος των Αζορών, οι οποίες Αζόρες είχαν ταχθεί με τον υποψήφιο, Αντώνιο της Πορτογαλίας, εμποδίζοντας έτσι τον ισπανικό έλεγχο.
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, ο δήμος γνώρισε τη μεγαλύτερη ώθηση της οικονομικής δραστηριότητας, με τη διοχέτευση των εξαγωγών εσπεριδοειδών στο Ηνωμένο Βασίλειο και, μετά το 1818, την ανάπτυξη ξένων επιχειρήσεων στο ιστορικό κέντρο, πολλές από τις οποίες ήταν Εβραϊκές. Όπως και σε άλλα κέντρα του αρχιπελάγους, η πόλη της Πόντα Ντελγάδα γνώρισε πολλές τάσεις αυτής της περιόδου, συμπεριλαμβανομένης της «πράσινης» οικοδόμησης των κοινοτήτων (με την ανέγερση των κήπων του António Borges, José do Canto, Jácome Correia και την Viscount of Porto Formoso, το οποίο θα γίνει μέρος του Πανεπιστημίου των Αζορών), την κατασκευή πολλών περίτεχνων σπίτιων, την απομάκρυνση των ζώων από αστικούς χώρους, το άνοιγμα νέων, μεγαλύτερων, οδών, τη μετακίνηση των νεκροταφείων στην περιφέρεια και τη μετεγκατάσταση των αγορών για τα ψάρια, το κρέας και τα φρούτα. Λόγω αυτών των αλλαγών και της ανάπτυξης της εμπορικής τάξης, η Πόντα Ντελγάδα έγινε η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Πορτογαλία, σε οικονομικά πλούτη και σε αριθμό κατοίκων. Ο ποιητής Bulhão Pato, γράφοντας για την Πόντα Ντελγάδα, εξεπλάγην από τον εξαιρετικό πλούτο των ιδιοκτητών φυτειών, των «κυρίων» αγροτών που ζούσαν στον αστικοποιημένο πυρήνα: εξαγωγείς πορτοκαλιών και καλαμποκιού, τραπεζίτες, επενδυτές, βιομηχάνους και πλοιοκτήτες, όλοι συμμετείχαν σε μια προνομιούχα τάξη οικονομικών και κοινωνικών στοχαστών και φιλάνθρωπων.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η θέση της Πόντα Ντελγάδα ήταν σχετικά υψηλή (όγδοη μεγαλύτερη), αν και η μεταβαλλόμενη σημασία των αγροτικών οικονομιών σταθερά μειώθηκε. Όμως, παρέμεινε η κεντρική θέση της στην οικονομία και την ιεραρχία του αρχιπελάγους των Αζορών. Ως εκ τούτου, βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αλλαγής μετά την Επανάσταση των Γαρυφάλλων. Σε μια τέτοια εκδήλωση, οι ιδιοκτήτες ακινήτων και οι ορθολογικοί αγρότες αμφισβήτησαν τον Πολιτικό Διοικητή Αντόνιο Μπόρζες Κουτίνιο, ο οποίος υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης MFA ήθελε να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις στην γη. Η διαμαρτυρία των αγροτών Μικαλένσε, τον ανάγκασε σε παραίτησή και ενέπνευσε μια σειρά τρομοκρατικών ενεργειών που έπληξαν τις Αζόρες και οδήγησαν σε πολιτική αναταραχή. Μετά από μια σειρά παράνομων συλλήψεων και κρατήσεων από τον Στρατιωτικό Διοικητή, η Αυτόνομη Επαρχία Πόντα Ντελγάδα έπαυσε μαζί με τις άλλες περιοχές (Όρτα και Άνγκρα ντο Εροΐσμο) στις 22 Αυγούστου του 1975, με την ίδρυση της Αυτόνομης Περιοχής των Αζορών, η προσωρινή κυβέρνηση της οποίας, ανέλαβε τις αρμοδιότητες της διοίκησης κατά τη μετάβαση της περιοχής στη συνταγματική αυτονομία.
Κλίμα
Το κλίμα της πόλης, όπως και το υπόλοιπο των Αζορών, διαμορφώνεται από το Ρεύμα του Κόλπου που επιτρέπει μια μικρή διακύμανση της θερμοκρασίας. Η ετήσια θερμοκρασία κυμαινόμενη μεταξύ 14 ° C και 25 ° C, σε ένα τυπικό μεσογειακό και υγρό υποτροπικό κλίμα. Το Ρεύμα του Κόλπου συμβάλλει επίσης σε έναν ασταθή καιρό που ποικίλλει πολύ κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και της άνοιξης, κάνοντας πρόγνωση του καιρού σε καθημερινή βάση δύσκολη. Τα επίπεδα υγρασίας είναι αρκετά υψηλά (συνήθως 90-100%).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πορτογαλίας Κατηγορία:Αζόρες
Παντελής Τσάπος
Αγωνιστική σταδιοδρομία
Ο Τσάπος ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία 11 ετών, στην παιδική ομάδα του Αιγάλεω Α.Ο. και το 1952 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην α΄ομάδα, που μετείχε στο πρωτάθλημα της Α2' Κατηγορίας Αθηνών. Δυο χρόνια αργότερα (1954) κατέκτησε τον τίτλο και συνέχισε στη μεγάλη κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αθηνών, όπου έκανε σπουδαίο όνομα σαν κορυφαίος σκόρερ. Το 1956 είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον των ιθυνόντων τόσο του Παναθηναϊκού όσο και της ΑΕΚ, αλλά ένας τραυματισμός σε φιλικό αγώνα με την Ιεράπολη, ανάκοψε, προσωρινά, την πορεία του. Τη διετία 1960-1961 αγωνίσθηκε στη Β΄Εθνική, κατακτώντας τον τίτλο της κατηγορίας. Συνολικά, έως τότε, είχε λάβει μέρος σε 135 επίσημους αγώνες πρωταθλήματος, σημειώνοντας παράλληλα 36 γκολ. Άλλα 20 γκολ πέτυχε σε αγώνες του Κυπέλλου Ελλάδας, κατέχοντας την πρώτη θέση των σκόρερ του Αιγάλεω όλων των εποχών, σε αυτή τη διοργάνωση.
Καριέρα στο εξωτερικό
Ο Τσάπος αγωνίσθηκε για μια τριετία στην Σπάρτα Πράγας και για 6 συνεχόμενα χρόνια στην ομάδα των ομογενών της Αμερικής "Hellenics".
Ο αδελφός του, Μανώλης Τσάπος, υπήρξε επίσης ποδοσφαιριστής. Ο Παντελής Τσάπος ήταν νυμφευμένος, είχε αποκτήσει δυο κόρες και έμενε μόνιμα στις ΗΠΑ.
Διεθνής με την Εθνική Νέων
Ο Παντελής Τσάπος υπήρξε βασικό στέλεχος της πρώτης Εθνικής Ελλάδος νέων (κάτω των 18) που δημιουργήθηκε το 1956 και μετείχε στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος νέων που έγινε στην Ουγγαρία με συμμετοχή 16 χωρών τον Μάρτιο-Απρίλιο 1956. Ήταν βασικός στα δύο ματς του ομίλου που έδωσε η εθνική με Τσεχοσλοβακία (0-2) και Αν. Γερμανία (1-1), ενώ στο τρίτο με την Τουρκία η Εθνική ομάδα αρνήθηκε να αγωνιστεί λόγω των τεταμένων τότε σχέσεων με τη γειτονική χώρα και έδωσε φιλικό με ερασιτεχνική τοπική ομάδα.
Προπονητικό έργο
Σαν προπονητής (ήταν απόφοιτος της Σχολής Προπονητών ποδοσφαίρου της Ε.Π.Ο., από το 1970 ), εργάσθηκε σε πολλούς συλλόγους μεταξύ των οποίων ο Α.Ο. Σύρου, ο Παναρκαδικός, ο Α.Ο. Χανίων, η Αναγέννηση Καρδίτσας, η Α.Ε. Μεσολογγίου και ο Α.Σ. Λαμία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Τ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Μεσολογγίου
Σέπφωρις
Η Σέπφωρις, η πρώην Διοκαισάρεια, γνωστή στα εβραϊκά ως Τσιπόρι (εβραϊκά: צִפּוֹרִי), είναι πρώην χωριό και αρχαιολογικός χώρος που βρίσκεται στην κεντρική Γαλιλαία του Ισραήλ, 6 χλμ βόρεια-βορειοδυτικά της Ναζαρέτ. Βρίσκεται 286 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και έχει θέα στην κοιλάδα Μπέιτ Νετοφά. Ο χώρος της Σεπφωρίδος διαθέτει πλούσια και ποικίλη ιστορική και αρχιτεκτονική κληρονομιά που περιλαμβάνει ελληνιστικά, αρχαία εβραϊκά, ρωμαϊκά, βυζαντινά, ισλαμικά, σταυροφορικά, αραβικά και οθωμανικά ερείπια ή/και απομεινάρια. Στην Παλαιστίνη υπό Βρετανική Εντολή ήταν κωμόπολη γνωστή ως Σαφουρίγια (αραβικά: صفورية), με πληθυσμό περίπου 5.000 ατόμων, μέχρι την ερήμωσή της το 1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίο Ισραήλ και Ιουδαία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στο Ισραήλ Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Αλβίζε Κονταρίνι
Ο Αλβίζε Κονταρίνι (Ιταλικά : Alvise Contarini, 24 Οκτωβρίου 1601 - 15 Ιανουαρίου 1684) ήταν ο 106ος Δόγης της Βενετίας (26 Αυγούστου 1676 - 15 Ιανουαρίου 1684). Ο Αλβίζε Κονταρίνι ήταν ο όγδοος και τελευταίος Δόγης της Βενετίας από την Οικογένεια Κονταρίνι με πρώτο τον Ντομένικο Α΄ Κονταρίνι (1043). Την εποχή που έγινε δόγης είχε ολοκληρωθεί ο Μεγάλος Κρητικός Πόλεμος με ήττα της Δημοκρατίας της Βενετίας και κατάληψη ολόκληρης της Κρήτης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, κατόπιν επικράτησε ειρήνη. Με τον θάνατο του όμως ξέσπασε ξανά με τους Οθωμανούς ο Έκτος Βενετοτουρκικός πόλεμος ή "Πόλεμος του Μοριά".
Πρώτα χρόνια
Ο Αλβίζε Κονταρίνι ήταν τρίτος γιος του Νικολό Κονταρίνι και της Έλενας Μικιέλ, μέλους της Οικογένειας Μικιέλ που είχε κυβερνήσει την Δημοκρατία της Βενετίας τον 12ο αιώνα με δυο δόγηδες, ήταν ανιψιός του 95ου Δόγη Φραντσέσκο Κονταρίνι που κυβέρνησε την Βενετία έναν χρόνο (1623 - 1624). Ο Αλβίζε Κονταρίνι δεν παντρεύτηκε ποτέ για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην Δημοκρατία, διετέλεσε πρέσβης στο Βασίλειο της Γαλλίας, την Ισπανία, την Ολλανδική Δημοκρατία και την Αγία Έδρα, ο βασιλιάς της Γαλλίας τον έστεψε Ιππότη. Την εποχή που διετέλεσε μέλος του "Συμβουλίου των Σοφών" υποστήριξε θερμά την συνέχεια του πολέμου με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Δόγης της Βενετίας
Με τον θάνατο του προκατόχου του Νικολό Σαγκρέντο (14 Αυγούστου 1676) όλα έδειχναν ότι θα τον διαδεχτεί ο μεγαλύτερος αδελφός του Τζιοβάννι Σαγκρέντο που εξασφάλισε σχεδόν αμέσως τους 30 από τους 40 εκλέκτορες. Οι αντίπαλοι του τον κατηγόρησαν όμως για απάτη με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η εκλογή, τοποθετήθηκαν 40 νέοι εκλέκτορες που εξέλεξαν νέο Δόγη τον Αλβίζε Κονταρίνι (26 Αυγούστου 1676). Το μεγαλύτερο διάστημα που κυβέρνησε το πέρασε σε γιορτές και πανηγύρια, εξάσκησε ελάχιστα την εξουσία αλλά προχώρησε ωστόσο τα πρώτα χρόνια σε μια σημαντική δικαστική μεταρρύθμιση. Την εποχή του μεταφέρθηκαν πολλά οστά Αγίων από τις εκκλησίες της Κρήτης που είχε περάσει σε Οθωμανική κυριαρχία, τοποθετήθηκαν σε εκκλησίες της Βενετίας. Η Βενετία γνώρισε μεγάλες διακρίσεις στην εποχή του, η Βενετή μαθηματικός Έλενα Κορνάρο Πισκόπια ήταν η πρώτη γυναίκα που δέχτηκε διδακτορικό Φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Στην Βενετία άνοιξε τότε και η πρώτη Καφετέρια (1683) με στόχο την κατανάλωση καφέ από τους πελάτες συνήθεια που θα διαδοθεί σύντομα σε ολόκληρο τον κόσμο με απίστευτη δημοφιλία.
Νέα Οθωμανική επέλαση
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ταυτόχρονα είχε γίνει άκρως επικίνδυνη, είχε κατακτήσει ολόκληρα τα Βαλκάνια (1682) και απειλούσε την Μοναρχία των Αψβούργων. Οι Βενετοί τους έβλεπαν με νέα μεγάλη ανησυχία αλλά ο Γιαν Σομπιέσκι κατάφερε τελικά να τους νικήσει και να τους σταματήσει στην Δεύτερη πολιορκία της Βιέννης (12 Σεπτεμβρίου 1683). Στην Βενετία επικρατούσε νέος προβληματισμός αν μπορούσε η πόλη μετά την ταπεινωτική απώλεια της Κρήτης να συμμετέχει ξανά σε νέο πόλεμο εναντίον των Οθωμανών, αυτή την φορά με τους Αψβούργους (1683). Ο Αλβίζε Κονταρίνι πέθανε (15 Ιανουαρίου 1684) λίγο πριν την έκρηξη του Πολέμου του Μοριά στα μέσα του 1684. Ο Αλβίζε Κονταρίνι τάφηκε στο παρεκκλήσι της Οικογένειας Κονταρίνι στον Ναό Αγίου Φραγκίσκου της Αμπέλου με μια προτομή του πάνω από τον τάφο του.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Οικογένεια Κονταρίνι
Σφίγγα (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 11.185)
Η Σφίγγα που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 11.185 λέγεται ότι βρέθηκε στην Αττική.
Περιγραφή
Είναι από Πάριο μάρμαρο. Λείπουν μέρη των μπροστινών και των πισινών ποδιών, και της ουράς που έχουν συμπληρωθεί. Το σώμα της Σφίγγας είναι λιονταρίσιο, με κεφάλι γυναίκας και φτερούγες στη πλάτη. Εικονίζεται καθιστή στις φτέρνες των πίσω ποδιών, και όρθια με τα μπροστινά πόδια. Το σώμα έχει διεύθυνση προς τα δεξιά, ενώ το πρόσωπο είναι στραμμένο προς τον θεατή. Η παχιά κόμη καταλήγει σε τρεις κοτσίδες στον κάθε ώμο. Στο κεφάλι φοράει κορώνα. Οι φτερούγες είναι καμπυλωτές σύμφωνα με τον αρχαϊκό ρυθμό.
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Η Σφίγγα πρέπει να ήταν τοποθετημένη σε υψηλό σημείο, είτε σε τάφο, είτε στην κορυφή επιτύμβιας στήλης. Είναι έργο του 6ου αι. π.Χ., περί τα 530 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Σφίγγες Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Βερτράνδος Β΄ της Προβηγκίας
Ο Βερτράνδος Β΄ της Προβηγκίας (Γαλλικά ː Bertrand II, περί το 1050 - 1094) μέλος του Οίκου των Μποζονιδών ήταν Κόμης της Προβηγκίας και της Αρλ (1062 - 1094) σε συμβασιλεία με τα πρώτα ξαδέλφια του Γουλιέλμο Βερτράνδο (1062 - 1094) και Γοδεφρείδο Β΄ (1062 - 1067).
Βιογραφία
Ο Βερτράνδος Β΄ ήταν ο μόνος γιος του Γοδεφρείδου Α΄ κόμη της Προβηγκίας & Αρλ και της Στεφανίας. Το 1062 διαδέχθηκε τον πατέρα του. Υπάρχει αρκετή σύγχυση όσον αφορά τους τελευταίους κόμητες της πρώτης δυναστείας της Προβηγκίας: και ο Γοδεφρείδος Α΄ και ο αδελφός του Φουλκ Βερτράνδος της Προβηγκίας είχαν γιους με το όνομα Γουλιέλμος ή Βερτράνδος. Φαίνεται πως και ο εξάδελφός του Γουλιέλμος Βερτράνδος της Προβηγκίας ήταν μάργραβος (marchio), ώσπου απεβίωσε το 1094 και τον διαδέχθηκε η σύζυγος του (αγνώστου ονόματος) αδελφής τού Βερτράνδου Β΄, ο Ραϋμόνδος Δ΄ της Τουλούζης. Έτσι η Προβηγκία πέρασε στον Οίκο του Ρουέργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών
Μπράιαν Ντένεχι
Ο Μπράιαν Ντένεχι (Brian Manion Dennehy, 1938-2020) ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου.
Ζωή και έργο
Ο Ντένεχι γεννήθηκε στις 9 Ιουλίου του 1938 στο Μπρίτζπορτ της πολιτείας Κονέκτικατ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση είχε το 1977 στην ταινία «Αναζητώντας τον κύριο Γκούντμπαρ». Το 1983 πρωταγωνίστησε στο θρίλερ «Έγκλημα στο Γκόρκι Παρκ» του Μάικλ Άπτεντ δίπλα στους Γουίλιαμ Χερτ και Λι Μάρβιν. Στο θρίλερ «Θανατηφόρα Εφφέ» (1986) είχε πρωταγωνιστικό ρόλο δίπλα στον Μπράιαν Μπράουν. Μια από τις γνωστότερες του εμφανίσεις είχε το 1987 στην καλλιτεχνική ταινία «Η Κοιλιά του Αρχιτέκτονα» του Πίτερ Γκρίναγουεϊ όπου υποδύθηκε τον βαριά άρρωστο μελλοθάνατο αρχιτέκτονα Κράκλαϊτ.
Το 2005 είχε εμφάνιση στο θεατρικό έργο «Ο θάνατος του εμποράκου» στο Lyric Theatre του Λονδίνου.
Ο Ντένεχι παντρεύτηκε το 1959 την Τζούντιθ Σεφ. Αφού πήρε διαζύγιο το 1974, παντρεύτηκε το 1988 την Τζένιφερ Άρνοτ. Έχει τρία παιδιά από τον πρώτο του γάμο. Η κόρη του Ελίζαμπεθ Ντένεχι είναι επίσης ηθοποιός.
Ο Ντένεχι απεβίωσε στις 15 Απριλίου 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μιχάλης Παπαθεοδώρου
Ο Μιχάλης Παπαθεοδώρου (1928) γεννήθηκε στο Περιστέρι. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1943 από τον Κεραυνό Περιστερίου και το 1944 μεταγράφηκε στην ΑΕΚ αγωνιζόμενος αρχικά στα λεγόμενα "τσικό" του συλλόγου και τρία χρόνια αργότερα προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1956 μετά από σοβαρό τραυματισμό. Έγινε διεθνής 2 φορές με την εθνική Ελλάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Σύρου
Ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου είναι ορθόδοξος ναός στη Σύρο και πολιούχος της πρωτεύουσας Ερμούπολης. Βρίσκεται στη συνοικία Βαπόρια, σε κοντινή απόσταση από την Πλατεία Μιαούλη και το Θέατρο Απόλλων και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νησιού.
Είναι ο τρίτος αρχαιότερος Ιερός Ναός της Ερμούπολης, μετά τον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Μεταμορφώσεως (1824) και τον Ιερό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1828).
Ιστορικά στοιχεία
Από το 1841 είχε αποφασίσει ο Δήμος Ερμουπόλεως την ανέγερση μιας νέας εκκλησίας και πολλά σχέδια έγιναν για αυτήν. Το 1847 ο Λ. Ζαβός κατασκεύασε ξύλινη μακέτα του ναού. Το τελικό σχέδιο του Γ. Μεταξά χαλκογραφήθηκε και κυκλοφόρησε για να προσελκύσει ευεργέτες. Πολλοί αρχιτέκτονες πήραν μέρος στην ολοκλήρωσή του, με κυριότερους τους: Α. Ζηνόπουλο, Ι. Βλυσίδη, Δ. Ελευθεριάδη και τον Γάλλο J. Vaugarni.
Για τα οικοδομικά του σχέδια ενδιαφέρθηκε προσωπικά ο Βασιλιάς Όθων. Αφού ο ίδιος τα υπέγραψε, τα επικύρωσε με Βασιλικό Διάταγμα του 1851, στο οποίο αναφέρεται επί λέξει: «Πάσα μεταρρύθμισις εις τα σχέδια ταύτα, η οποία ήθελε τυχόν φανή αναγκαία να επενεχθή εις αυτά προς ελάττωσιν της δαπάνης ή προς εκπλήρωσιν άλλου τινός σκοπού θέλει υποβάλλεσθαι εις την Ημετέραν έγκρισιν»!
Ο μεγαλοπρεπής ναός θεμελιώθηκε από τον Μητροπολίτη Κυκλάδων Δανιήλ Κοντούδη στις 28 Φεβρουαρίου 1848, σε σχέδια του Γ. Μεταξά και εγκαινιάστηκε επισήμως στις 14 Σεπτεμβρίου] 1870 από τον Αρχιεπίσκοπο Σύρου Αλέξανδρο Λυκούργο, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί ο εσωτερικός διάκοσμος.
Μεγάλοι δωρητές και ευεργέτες υπήρξαν η Βασίλισσα Όλγα (προσέφερε 3.000 λίρες για την αποπεράτωση των καμπαναριών και τέσσερις φανούς της βασιλικής άμαξας, που μέχρι σήμερα περικοσμούν το εσωτερικό του ναού), ο τσάρος Νικόλαος, ο βαρόνος Σίνας, η οικογένεια Σταματίου Πρωίου, ο Δημ. Βαφιαδάκης, οι πλοιοκτήτες Νικόλαος και Μηνάς Ρεθύμνης και άλλοι.
Το 2006 έγιναν εργασίες συντήρησης για την αποκατάσταση και ανακαίνιση του ναού και την ίδια χρονιά ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ενθρόνισε ιερό απότμημα από τα λείψανα του Αγίου.
Σήμερα, στο σκευοφυλάκιό της εκκλησίας φυλάσσονται πολύτιμα ιερά σκεύη, Ευαγγέλια, Άγια Ποτήρια, σταυροί ευλογίας, χρυσοκέντητοι επιτάφιοι και ευλαβικά αφιερώματα πρέσβεων, πλοιοκτητών, επιχειρηματιών και προξένων από την Ελλάδα, τη Ρωσία και τις Παραδουνάβιες Χώρες.
Αρχιτεκτονική και διακόσμηση
thumb|right|300px|Άποψη του ναού και της συνοικίας Βαπόρια.
Ο ναός, σε σχήμα σταυρού, είναι τοποθετημένος σε υπερυψωμένη αυλή με μαρμάρινο στηθαίο και κιγκλίδωμα. Ανήκει στον τύπο της βασιλικής με τρούλο. Σκάλα ύψους τεσσάρων μέτρων οδηγεί στο ολομάρμαρο κεντρικό τμήμα της πρόσοψης, που έχει στο ισόγειο πρόπυλο με μορφή στοάς σε τέσσερις ιωνικούς κίονες και δυο παραστάδες με κορινθιακά επίκρανα.
Στέφεται με αέτωμα και πλαισιώνεται από τους πύργους των κωδωνοστασίων. Οι πλάγιες όψεις διαιρούνται σε όλο το ύψος από παραστάδες με μαρμάρινα κορινθιακά επίκρανα και βάσεις. Τα πλαίσια των ανοιγμάτων είναι μαρμάρινα, ενώ ο τρούλος εδράζεται σε μαρμάρινους κορινθιακούς κίονες που πλαισιώνουν δίλοβα παράθυρα.
Εσωτερικά, τοξοστοιχίες σε πεσσούς χωρίζουν τον ναό σε τρία κλίτη και γυναικωνίτης περιτρέχει τις τρεις πλευρές του. Κυριαρχεί το μάρμαρο, που προσδίδει ξεχωριστή αίγλη στον ναό: μαρμάρινοι κορινθιακοί κίονες, υπέρθυρα με ανάγλυφες φυτικές διακοσμήσεις, πλακόστρωση σε χρώμα γκρι - γαλάζιο. Το μαρμάρινο τέμπλο έγινε μετά από πανελλήνιο διαγωνισμό που προκήρυξε ο Δήμος το 1871. Δεν γνωρίζουμε τον σχεδιαστή, κατασκευάστηκε όμως από τον γλύπτη Γεώργιο Βιτάλη το διάστημα 1883-1899.
Είναι από πεντελικό μάρμαρο, με ένθετα μάρμαρα Ιταλίας στα πλαίσια και τη βάση. Καλύπτεται από ανάγλυφα και εγχάρακτα κοσμήματα τονισμένα με χρυσό. Εντυπωσιακοί είναι οι ανάγλυφοι καθιστοί άγγελοι της Ωραίας Πύλης. Ο μαρμάρινος άμβωνας (δωρεά Δ. Βαφιαδάκη το 1868) σχεδιάστηκε από τον Αντ. Φραγκούλη με βάση τον άμβωνα της Μητρόπολης Αθηνών. Ο μαρμάρινος επισκοπικός θρόνος ήταν δωρεά της οικογένειας Πρωίου.
Το διάστημα 1903-1905, διακοσμήθηκαν οι τοίχοι από τους Πέτρο και Αλέξανδρο Μπόγια με φορητές εικόνες διαφόρων αγιογράφων (Ι. Στάη, Α.Γ. Βεβελάκη, Ι. Παππαδάκη, Ε. Αρμενοπούλου, Α. Γενναδίου, Λ.Δ. Τρούμπου κ.ά) και δύο ξύλινα προσκυνητάρια ζωγραφισμένα το διάστημα 1864-1866 από τον Τήνιο Φραγκίσκο Δεσύπρη. Οι εικόνες δεξιά και αριστερά της Ωραίας Πύλης είναι έργα μοναχών του Αγίου Όρους από τις αρχές του 20ού αιώνα. Δύο εικόνες πάνω από την Ωραία Πύλη, ο Μυστικός Δείπνος και η Αποκαθήλωση, είναι έργα Ρώσων αγιογράφων και δωρήθηκαν το 1894 από τον Θεμιστοκλή Πετροκόκκινο, που ζούσε στη Ρωσία.
1471
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1471 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ακναλίτζ
Το Ακναλίτζ ή Ακναλίτς (αρμενικά: Ակնալիճ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 3,310 κατοίκους. Το χωριό βρίσκεται κοντά σε μια λίμνη, από την οποία πήρε και το όνομά του, στα ανατολικά του Μετσαμόρ. Το χωριό επίσης είναι η τοποθεσία του μοναδικού ναού των Γιαζίντι στην Αρμενία. Ο νέος ναός του χωριού, γνωστός ως Κουμπά Μερέ Ντιβανέ, εγκαινιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2019 και αποτελεί τον μεγαλύτερο ναός των Γιαζίντι σε όλο τον κόσμο. Ο ναός, ύψους 25 μέτρων χρηματοδοτήθηκε από τον Αρμενικής καταγωγής, Γιαζίντι επιχειρηματία Μιρζά Σλογιάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
1472
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1472 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δημήτριος ο Λάκων
Ο Δημήτριος ο Λάκων (Σπάρτη, ... - τέλη του δεύτερου αιώνα π.Χ.) ήταν ένας αρχαίος έλληνας επικούρειος φιλόσοφος. Όπως αναφέρεται από τον Διογένη Λαέρτιο, ήταν μαθητής του Επίκουρου και σύγχρονος, ίσως λίγο γηραιότερος του Ζήνωνα Σιδώνιου που ήταν ο δάσκαλος του Φιλόδημου όσο αυτός βρισκόταν στην Αθήνα. Αποσπάσματα έργων του σώζονται σε παπύρους της βιβλιοθήκης του Φιλόδημου. Μερικά από τα μερικώς σωζόμενα έργα του είναι τα Περί Γεωμετρίας (PHerc. 1061) Περί Ποίησης (PHerc. 188, 1014) καθώς και άλλα έργα που ερευνούν θέματα αστρονομίας όπως οι διαστάσεις του ήλιου (PHerc. 1013) ή ακόμη και ηθικά ζητήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Επικούρειοι φιλόσοφοι
Κλασική Γλώσσα Νάουατλ
μικρογραφία|210x210εσ|Άνδρας της φυλής Νάουα του Μεξικού. Η Κλασική γλώσσα Νάουατλ, ή αλλιώς Αζτεκική γλώσσα, ήταν οποιαδήποτε παραλλαγή της γλώσσας Νάουατλ που ομιλούταν στην Κοιλάδα του Μεξικού και στο κεντρικό Μεξικό ως κοινή γλώσσα κατά την Ισπανική κατάκτηση της Αζτεκικής Αυτοκρατορίας τον 16ο αιώνα. Ανήκει στην ομάδα γλωσσών Νάουαν των ιθαγενών της Αμερικής, μέρος της Ουταζτεκικής γλωσσικής οικογένειας. Κατά τους επόμενους αιώνες, η γλώσσα αντικαταστάθηκε σταδιακά από τα ισπανικά και εξελίχθηκε σε μερικές από τις διαλέκτους Νάουαν που παραμένουν σε χρήση έως σήμερα. Σήμερα η Κλασική Νάουατλ χαρακτηρίζεται νεκρή γλώσσα. Έχει επιβιώσει μέσα από πλήθος γραπτών πηγών που καταγράφηκαν από την φυλή των Νάουα και από τους Ισπανούς στην λατινική γλώσσα. Είναι πιθανό πως η καταγεγραμμένη γλώσσα Νάουατλ του 16ου και 17ου αιώνα αποτελεί διάλεκτο που ομιλούσαν οι Αζτέκοι ευγενείς (πιπιλτίν) και διέφερε από την γλώσσα των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων (μασεουαλτίν).
Γιαρκόι
Το Γιάρκιοϊ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Άγιος Ηλίας Αμμοχώστου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Μάρθα Καραγιάννη
Η Μάρθα Καραγιάννη (Πειραιάς, 6 Νοεμβρίου 1939 – Αθήνα 18 Σεπτεμβρίου 2022) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Υπήρξε μια από τις πιο δημοφιλείς και ξεχωριστές σταρ της χρυσής εποχής του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Οι γονείς της ήταν ποντιακής καταγωγής. Συγκεκριμένα η μητέρα της Δόμνα γεννήθηκε στο Μπακού και ο πατέρας της Χαρίλαος στο Αικατερινεντάρ. Η ίδια γεννήθηκε στον Πειραιά και μεγάλωσε στο Κερατσίνι.
Σπούδασε χορό και από τα οχτώ της χρόνια άρχισε να δίνει παραστάσεις στη Λυρική Σκηνή συμμετέχοντας στο παιδικό μπαλέτο της Λουκίας Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου, μαζί με την Ελένη Προκοπίου.
Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε το 1955, σε ηλικία 17 ετών, στην ταινία της Φίνος Φιλμς Η άγνωστος, σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου. Το δοκιμαστικό στα στούντιο του Φίνου το έκανε με τον Αριστείδη Καρύδη-Φουκς και τον Ντίνο Κατσουρίδη.
Απεβίωσε στις 18 Σεπτεμβρίου του 2022, σε ηλικία 82 ετών, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο.
Κινηματογράφος
Η κινηματογραφική της καριέρα συνδέθηκε με τα λαμπερά μιούζικαλ και τις κωμωδίες του Γιάννη Δαλιανίδη. Η συνεργασία τους ξεκίνησε το 1961 στην ταινία Ζητείται ψεύτης. Η ίδια λέει χαρακτηριστικά ότι, αν και ήταν μόλις 21-22 χρόνων, ο Φίνος τη θεωρούσε «φθαρμένη» γιατί είχε πάρει ήδη μέρος σε ταινίες τις οποίες ο σημαντικός παραγωγός τις χαρακτήριζε μέτριες.
Το μοναδικό μιούζικαλ στο οποίο η Μάρθα Καραγιάννη δεν χόρεψε, ήταν το Μερικοί το προτιμούν κρύο γιατί αρχικά στο ρόλο της επρόκειτο να εμφανιστεί η Άννα Φόνσου. Μάλιστα είχε γίνει και δεύτερη πρόταση στην Πόπη Λάζου.
Στη μουσική ταινία Οι θαλασσιές οι χάντρες του 1967 εμφανίζεται ως καθαρά κωμική ηθοποιός, κάτι στο οποίο επέμεινε πολύ ο Γιάννης Δαλιανίδης, παρότι η ίδια πρόβαλλε σθεναρή αντίσταση θεωρώντας ότι ήθελε ο σκηνοθέτης να προβάλλει τη Ζωή Λάσκαρη, ενώ αντίθετα εκείνος της είπε ότι έτσι της δίνει ψωμί για μέχρι τα γεράματά της εννοώντας ότι μπορούσε να ξεχωρίσει και να σταθεροποιηθεί στην κωμωδία και να απαγκιστρωθεί από την εικόνα της λαμπερής σουμπρέτας-χορεύτριας που έχει όριο λήξης.
Τραγούδησε πρώτη φορά στην ταινία Καπετάνιος για κλάματα το 1960 με το τραγούδι «Σαν φυσά το μαϊστράλι», αλλά έκανε μεγάλη επιτυχία τραγουδώντας στην ταινία Γοργόνες και Μάγκες το 1968 με το «Ο άνδρας που θα παντρευτώ». Επίσης τραγούδησε στη βιντεοταινία Μια τρελή, τρελή ζωντοχήρα του 1988.
Η ταινία Ο παράς κι ο φουκαράς είναι η τελευταία ταινία που έκανε εκτός Φίνου γιατί στη συνέχεια υπέγραψε συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με τη μεγάλη κινηματογραφική εταιρία. Το 1965 έκανε ένα πέρασμα στην ταινία του Γιώργου Κωνσταντίνου 5000 ψέματα.
Το 1969, έπαιξε ένα δραματικό ρόλο στην ταινία του Νίκου Φώσκολου, Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα, και ένα κωμικό στην ταινία του Ντίνου Δημόπουλου, Η ωραία του κουρέα.
Η συνεργασία της με το Γιάννη Δαλιανίδη και τον Κώστα Βουτσά απογειώθηκε στην ταινία Το ανθρωπάκι του 1969.
Τελευταία ταινία εκείνη την περίοδο είναι Ο μάγκας με το τρίκυκλο του 1972, ενώ θα επανέλθει μερικά χρόνια αργότερα με την ταινία πρωταγωνιστών του Γιώργου Λαζαρίδη, Ο Ποδόγυρος το 1980.
Τελευταία έπαιξε στις ταινίες Πεθαίνω για σένα (2009) και Από έρωτα (2014).
Θέατρο
Το 1962 έλαβε μέρος στην παράσταση των Θεοδωράκη, Κακογιάννη και Μποστ Όμορφη πόλη.
Η Μάρθα Καραγιάννη όμως δεν έπαιξε μόνο επιθεωρήσεις. Το 1972 συγκρότησε δικό της θίασο και ανέβασε το Καμπαρέ στο θέατρο Καλουτά.
Έπαιξε ανάμεσα σε άλλα Το ρετιρέ της Εύας (1965), Γη SOS (1970), Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές (1983), Παγωτό μες στο χειμώνα (1983–84), Αγάπη μου παλιόγρια (1986–87), Απόψε αυτοσχεδιάζουμε (1992–93), Χαμάμ γυναικών (1996–97), Όταν οι γυναίκες το γλεντούν (1998), Αρσενικό και παλιά δαντέλα (1999-2000), Το κορίτσι της γειτονιάς (2002–03), Εκκλησιάζουσες (2004).
Τηλεόραση
Στην τηλεόραση εκτός από το σήριαλ Ο Δρόμος (1977) πρωταγωνίστησε στις σειρές Οι Μικρομεσαίοι του Γιάννη Δαλιανίδη (1992), Ζωή πατίνι του Γιώργου Κωνσταντίνου (1995) και Επτά Θανάσιμες Πεθερές (2004). Εμφανίστηκε ως guest σε δύο επεισόδια της κωμικής σειράς Κωνσταντίνου και Ελένης (1999)
Κινηματογράφος Μάρθα Καραγιάννη
Ο θερινός κινηματογράφος Κατερίνα λειτουργεί από το 1960 στην συνοικία Ευγένεια, στο Κερατσίνι. Το 2016 ο ενοποιημένος, πλέον, Δήμος Κερατσινίου - Δραπετσώνας, αγκαλιάζει το θερινό κινηματογράφο, του οποίου η λειτουργία είχε ανασταλεί, το περιποιείται και το ανοίγει ξανά με το νέο όνομα, που του είχε ήδη δοθεί λίγα χρόνια πριν, αφιερωμένο στην ηθοποιό Μάρθα Καραγιάννη.
Προσωπική ζωή
Το 1973 γνωρίστηκε με τον διεθνή τερματοφύλακα του Παναθηναϊκού, Βασίλη Κωνσταντίνου Η σχέση τους θα διαρκέσει δώδεκα χρόνια και διαλυθεί το 1985 λίγους μήνες προτού επισημοποιηθεί με γάμο.
Το 2001 έγραψε την αυτοβιογραφία της με τίτλο Ο έρωτας μωρό μου είναι γλέντι που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Άγκυρα». Ένα μεγάλο κομμάτι του βιβλίου περιλαμβάνει συνεντεύξεις που είχε παραχωρήσει μέχρι τότε. Περισσότερα βιογραφικά στοιχεία αλλά και περισσότερες πληροφορίες για τις ταινίες και τα θεατρικά που συμμετείχε περιλαμβάνονται στο δεύτερο βιογραφικό βιβλίο της, με τον τίτλο Μάρθα Καραγιάννη, κορίτσι για μιούζικαλ το 2009, που έγραψε ο Μάκης Δελαπόρτας για τις εκδόσεις «Ορφέας».
Η Μάρθα Καραγιάννη λάτρευε τα ταξίδια για αυτό και δήλωνε «πολίτης του κόσμου». Από το 1980 και μετά γύρισε σχεδόν όλο τον κόσμο.
Η Μάρθα μέσα από τις συνεντεύξεις
"Χρόνια τώρα περιμένω πώς και πώς να μεγαλώσω, να πάψω να 'μαι όμορφη, να έρθει η στιγμή να κάνω άλλα πράγματα". Ταχυδρόμος, 1983, Άρης Δαβαράκης.
"Και στα πράγματα που έκανα επιτυχία, είναι γιατί κάποιοι άλλοι με σπρώξανε και βρέθηκα μπροστά. Μόνη μου δεν θα τολμούσα. Θέλω πάντα να έχω συμμαχία". Απογευματινή, 1986, Εύα Μπίθα.
"Πιστεύω ότι όταν ένας δεν έχει χιούμορ, δεν αποδέχεται την πραγματικότητα". Τραστ, 1987, Γ.Αποστολίδης.
"Η TV είναι σαν την ερωμένη. Όλοι τη βρίζουν και όλοι τη θέλουν". Σταρ, 1994, Ανδρέας Γερακάκης.
"Ξεκίνησα με ρόλους ωραίας - γιατί να το κρύψουμε άλλωστε. Μετά άρχισαν οι ονειρεμένοι μπουφόνικοι ρόλοι, έλεγα κουταμάρες, κουταμάρες, κουταμάρες, έβαζα ένα μπικίνι, χόρευα και καθάριζα". Αδέσμευτος, 1995, Γ.Ε.Β.
"Θα μπορούσα να παίζω και στο σπίτι μου, αλλά είμαστε εγωιστικά πλάσματα οι θεατρίνοι. Θέλουμε και το κοινό...γιατί έχεις ανάγκη από την αποδοχή". Λοιπόν, 1996, Χρήστος Σιάφκας".
"Μόλις κάναμε χορευτικό, εκεί ήταν οι γκρίνιες, γιατί με πίεζε. Επειδή ήξερε ότι έχω δυνατότητες με πίεζε να κάνω πράγματα που θέλανε κούραση....Κι ο Γιάννης (ο Δαλιανίδης) έλεγε...'Ας την να κλάψει για να έχει επιτυχία η ταινία'...".
"Δεν θεωρώ κανένα δραματικό ηθοποιό καλύτερο από κωμικό. Οι μεγαλύτεροι ηθοποιοί είναι οι κωμικοί. Εγώ εκτιμώ έναν ηθοποιό για το πώς παίζει, όχι για το τι παίζει". Αδέσμευτος Τύπος, 1999, Σόνια Μαγγίνα.
Από το βιβλίο "Ο έρωτας μωρό μου, είναι γλέντι", 2001, Άγκυρα.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αγία Νάπα (Λεμεσός)
Η Αγία Νάπα είναι συνοικία του Δήμου Λεμεσού.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Αγίας Νάπας παρουσιάσε αύξηση στην τελευταία απογραφή. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αγίας Νάπας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ιερός ναός
Ο ιερός ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στην Παναγία. Ονομάζεται Εκκλησία Αγίας Νάπας. Σύμφωνα με την παράδοση η ονομασία αυτή προέκυψε από την ανεύρεση μιας εικόνας της Παναγίας σε μια κοιλάδα. Στα λατινικά Νάπα σημαίνει δάσος. Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι ο ναός πήρε το όνομα του από ένα ναό της περιόδου της Φραγκοκρατίας, αφιερωμένου στο Άγιο Μανδήλιο της Αγίας Βερονίκης, γνωστός και ως Saint Nape.
Η εκκλησία κατασκευάστηκε στη θέση ενός παλαιότερου ναού του 18ου αιώνα. Ολοκληρώθηκε το 1906.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λεμεσού
Smalltalk
Η Smalltalk είναι μια αμιγώς αντικειμενοστρεφής γλώσσα προγραμματισμού. Σχεδιάστηκε από τους Alan Kay, Adele Goldberg, Dan Ingals, και τους συνεργάτες τους (ομάδα Learning Research Group, LRG), στο ερευνητικό κέντρο της Xerox στο Palo Alto κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970.
Αν και δεν ήταν η πρώτη αντικειμενοστρεφής γλώσσα προγραμματισμού (προηγήθηκε η Simula, από την οποία και επηρεάστηκε), θεωρείται πρότυπο για τις γλώσσες του είδους και αποτέλεσε σημαντική επιρροή στη σχεδίαση νέων γλωσσών.
Βασίζεται σε ένα μοντέλο ενεργών αντικειμένων που ανταλλάσσουν μηνύματα (το αντίστοιχο των μεθόδων σε άλλες γλώσσες) κατά τη διάρκεια του προγράμματος. Έχει δυναμικούς τύπους και το είδος του μηνύματος που πρόκειται να σταλεί κάθε φορά μεταξύ δυο αντικειμένων αποφασίζεται δυναμικά στη διάρκεια της εκτέλεσης του προγράμματος (δυναμική δέσμευση μεθόδων). Τα αντικείμενα ανήκουν σε κλάσεις και μια κλάση μπορεί να επεκταθεί σαν μια νέα κλάση με επιπρόσθετη λειτουργικότητα (κληρονομικότητα).
Η τελευταία επίσημη έκδοση της γλώσσας είναι η Smalltalk-80, έκδοση 2 (1980).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντικειμενοστρεφείς γλώσσες προγραμματισμού
Ντέιβ Μπατίστα
Ο Ντέιβ Μπατίστα (αγγλικά: Dave Bautista, πλήρες όνομα David Michael Bautista Jr. / Ντέιβιντ Μάικλ Μπαουτίστα Τζούνιορ, 18 Ιανουαρίου 1969) είναι Αμερικανός ηθοποιός ταινιών δράσης, επαγγελματίας μπόντι μπίλντερ, και παλαιστής του WWE φιλιπινέζικης και ελληνικής καταγωγής. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης WWE. Είναι γνωστότερος ως Batista (Μπατίστα), όνομα που χρησιμοποιεί στο ρινγκ.
Στο WWE, είναι έξι φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, αφού έχει κατακτήσει δύο φορές το Πρωτάθλημα WWE και τέσσερις φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών.Επισης ειναι 2 φορες παγκοσμιος πρωταθλητης ομαδας. Σε μια από τις τέσσερις θητείες του, κράτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών για 282 μέρες, περισσότερο από κάθε άλλο παλαιστή του WWE.
Πρώιμος βίος
Γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον. Ο Μπατίστα είναι υιός του Ντέιβιντ Μάικλ Μπατίστα, που είναι Φιλιππινέζος και της Ντόνα Ρέιν Μπατίστα, που είναι Ελληνίδα. Οι γονείς του πήραν διαζύγιο και οι παππούδες από τις Φιλιππίνες έκαναν διάφορες δουλειές όπως οδηγός ταξί και κουρέας για να θρέψουν την οικογένεια. Ο Μπατίστα δεν ντρέπεται να λέει ότι πέρασε φτωχικά παιδικά χρόνια.
Έχει παραδεχτεί ότι πέρασε μία σκληρή ζωή. Πριν την ηλικία των εννέα, έγιναν τρεις δολοφονίες μπροστά από το σπίτι που ζούσε. Στην ηλικία των 13 ετών, έκλεβε αυτοκίνητα. Στην ηλικία των 17, αποξενώθηκε από τους γονείς του, όμως σε μία συνέντευξή του δήλωσε "Είμαι περήφανος για τους γονείς μου. Είναι καλοί, έντιμοι, εργάζονται σκληρά. Μου δίδαξαν πως να εργάζομαι σκληρά". Ο Μπατίστα δούλευε ως πορτιέρης σε κέντρο διασκέδασης, μέχρι που συνελήφθη μετά από έναν καβγά, οπού τραυματίστηκαν σοβαρά δύο άνθρωποι. Μετά από μια δίκη, καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκισης. Ήταν επίσης και ναυαγοσώστης, πριν από μια σταδιοδρομία στο bodybuilding. Ο ίδιος παραδέχθηκε πως το bodybuilding, πιθανώς του έσωσε τη ζωή.
Πρόωρη Καριέρα
Ο Μπατίστα δοκιμάστηκε από τους ανθρώπους του WCW, αλλά του είπαν ότι ποτέ δεν θα τα κατάφερνε στην πάλη. Στη συνέχεια μετέβη στο WWE, που τον έστειλαν να εκπαιδευτεί στη σχολή του Άφα Ανοάι.
Ντεμπούτο
Έκανε το ντεμπούτο του στο WWE την 9η Μαΐου του 2002 στο WWE SmackDown ως παρτενέρ του Ντί-Βον. Έδωσε τον πρώτο του αγώνα σε έναν αγώνα ομάδων μαζί με τον Ντί-Βον εναντίον του Φαρούχ και Ράντυ Όρτον, όπου κέρδισαν, αφού έκανε pin (δηλαδή καθήλωσε για 3 δευτερόλεπτα) τον Όρτον. Κατά τη διάρκεια αρκετών εβδομάδων, ο Όρτον προσπάθησε να νικήσει τους Ντί-Βον και Μπατίστα με διάφορους συμμάχους, αλλά έχανε κάθε φορά. Ο Μπατίστα έχασε για πρώτη φορά σε έναν αγώνα ενάντια στον μεγαλόσωμο Ρικίσι, ο οποίος του έκανε pin μετά από την γροθιά που δέχτηκε από τον Ντί-Βον κατά λάθος. Ο Μπατίστα υποστήριξε τον Ντί-Βον κατά τη διάρκεια των επόμενων εβδομάδων, αλλά τελικά εναντιώθηκε απέναντι του. Μετά τον διαχωρισμό του με τον Ντί-Βον, υπέγραψε στο WWE Raw. Έγινε φίλος με τον Ρικ Φλερ και αντίπαλος με τον διαταραγμένο Κέιν, τον οποίο και νίκησε.
Evolution (2003-2005)
Η ομάδα κυριάρχησε μετά τον Δεκέμβριο του 2003, όπου όλα τα μέλη της ομάδας ήταν πρωταθλητές. Ο Μπατίστα κατέκτησε το Παγκόσμιο Ομαδικό Πρωτάθλημα με τον Ρικ Φλερ. Ο Τριπλ Έιτς έγινε Παγκόσμιος Πρωταθλητής Βαρέων Βαρών και ο Ράντυ Όρτον έγινε Διηπειρωτικός Πρωταθλητής. Κράτησαν τους Ομαδικούς τίτλους μέχρι τον Φεβρουάριο του 2004, όταν έχασαν από την ομάδα των Μπούκερ Τι και Ρομπ Βαν Νταμ.
Στις αρχές του 2005, ο Τριπλ Έιτς πίστευε πως ο Μπατίστα θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για τον τίτλο του και γι'αυτό τον συμβούλεψε να μην λάβει μέρος στον αγώνα Royal Rumble. Ο Μπατίστα όμως συμμετείχε και κατάφερε να κερδίσει τον αγώνα και το δικαίωμα να διεκδικήσει έναν από τους δυο παγκόσμιους τίτλους στη WrestleMania 21. Ο Τριπλ Έιτς προσπάθησε να εξαπατήσει τον Μπατίστα και να τον εναντιώσει με τον άλλον παγκόσμιο πρωταθλητή, όμως ο Μπατίστα έμαθε για το αυτό το σχέδιο. Τελικά αποχώρησε από την Εβολούσιον, διαλέγοντας για αντίπαλο του τον Τριπλ Έιτς, αφού τον πέρασε πρώτα μέσα από ένα τραπέζι.