cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνοδος της στάθμης της θάλασσας
μικρογραφία|300x300εσ|Παρατηρήσεις από τον δορυφόρο της NASA σχετικά με την άνοδο της στάθμης της θάλασσας (1993-2021). μικρογραφία|300x300εσ|Άνοδος της στάθμης της θάλασσας από την [[Εποχή των Παγετώνων|εποχή των παγετώνων.]] μικρογραφία|300x300εσ|Ιστορική καταγραφή της στάθμης της θάλασσας και πρόβλεψη έως και το 2100 από το Αμερικανικό Ερευνητικό Πρόγραμμα για την Παγκόσμια Αλλαγή για την Τέταρτη Εθνική Αξιολόγηση του Κλίματος (2017). Με βάση το σχήμα, το RCP2.6 είναι το σενάριο όπου οι εκπομπές κορυφώνονται πριν από το 2020, το RCP4.5 είναι εκείνο όπου κορυφώνονται γύρω στο 2040 και το RCP8.5 είναι εκείνο όπου συνεχίζουν να αυξάνονται. Οι μετρήσεις της παλίρροιας δείχνουν ότι η παγκόσμια άνοδος της στάθμης της θάλασσας ξεκίνησε στις αρχές του 20ού αιώνα. Μεταξύ του 1900 και του 2017, η μέση παγκόσμια στάθμη της θάλασσας αυξήθηκε κατά 16-21 εκατοστά. Τα ακριβέστερα δεδομένα που συλλέγονται από τις μετρήσεις δορυφορικών ραντάρ αποκαλύπτουν μια επιταχυνόμενη άνοδο 7,5 εκ. από το 1993 έως το 2017, κάτι το οποίο αντιστοιχεί σε περίπου 30 εκατοστά ανά αιώνα. Αυτή η επιτάχυνση οφείλεται κυρίως στην κλιματική αλλαγή, η οποία οδηγεί στη θερμική διαστολή του θαλασσινού νερού και στην τήξη των χερσαίων φύλλων πάγου και των παγετώνων. Μεταξύ του 1993 και του 2018, η θερμική διαστολή των ωκεανών συνέβαλε κατά 42% στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας, κατά 21% στην τήξη των παγετώνων, όπου κατά 15% στη Γροιλανδία, και κατά 8% στην Ανταρκτική. Οι επιστήμονες που μελετούν το κλίμα αναμένουν ότι ο ρυθμός θα επιταχυνθεί ακόμα περισσότερο κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα, με τα τελευταία στατιστικά στοιχεία να αναφέρουν ότι η στάθμη της θάλασσας αυξάνεται κατά 3,6 χιλ. ετησίως.
Η στάθμη της θάλασσας δεν αναμένεται ν' ανεβεί ομοιόμορφα παντού στη Γη, ενώ σε ορισμένες περιοχές, όπως η Αρκτική, είναι δυνατόν να πέσει. Αυτό εξαρτάται από τους περιφερειακούς παράγοντες, όπως οι τεκτονικές μετατοπίσεις και η καθίζηση της γης, οι παλίρροιες, τα ρεύματα και οι καταιγίδες. Οι αλλαγές αυτές μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά τον ανθρώπινο πληθυσμό σε παράκτιες και νησιωτικές περιοχές. Έτσι, αναμένονται εκτεταμένες παράκτιες πλημμύρες με αρκετούς βαθμούς θέρμανσης να διατηρούνται για χιλιετίες. Άλλες επιπτώσεις που αναμένονται είναι οι υψηλότερης στάθμης θύελλες και πιο επικίνδυνα τσουνάμι, η μετατόπιση των πληθυσμών, η απώλεια και υποβάθμιση της αγροτικής γης και οι αρνητικές επιδράσεις στις πόλεις. Τέλος, τα θαλάσσια οικοσυστήματα αναμένονται να επηρεαστούν, με τη χλωρίδα και την πανίδα να χάνουν μέρος του οικοσυστήματός τους.
Οι κοινωνίες μπορούν να προσαρμοστούν στην άνοδο της στάθμης της θάλασσας με τρεις διαφορετικούς τρόπους: με τη διαχειριζόμενη υποχώρηση προς τα χερσαία μέρη, με τη χρήση τεχνικών προστασίας των ακτών από τη διάβρωση, και με την κατασκευή κυματοθραυστών, χρήση αμμολόφων και ενίσχυση των παραλιών. Οι πρακτικές αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξεχωριστά ή συνδυασμένα. Σε κάποιες περιοχές, όπως στις λεγόμενες βυθιζόμενες πόλεις, οι πληθυσμοί θα πρέπει να μετακινηθούν προς την ενδοχώρα, κάτι το οποίο όμως δεν είναι πάντα εφικτό λόγω των φυσικών ή τεχνητών εμποδίων.
Αλλαγές του παρελθόντος
Από την τελευταία εποχή των παγετώνων, 20.000 χρόνια πριν, η στάθμη της θάλασσας έχει αυξηθεί περισσότερο από 125 μέτρα, με ρυθμούς που κυμαίνονται από λιγότερο από 1 χιλιοστό το έτος έως 40+ χιλιοστά το έτος, ως αποτέλεσμα της τήξης των φύλλων του πάγου πάνω από τον Καναδά και την Ευρασία. Η ταχεία τήξη των φύλλων πάγου οδήγησε στους λεγόμενους «παλμούς νερού που λιώνει» (αγγλ. meltwater pulses), οι οποίοι είναι περίοδοι κατά τους οποίους η στάθμη της θάλασσας αυξήθηκε γρήγορα. Ο ρυθμός αύξησης άρχισε να επιβραδύνεται περίπου 8.200 χρόνια πριν, ενώ ήταν σχεδόν σταθερή τα τελευταία 2.500 χρόνια, μέχρι την πρόσφατη ανοδική τάση που ξεκίνησε στα τέλη του 19ου ή στις αρχές του 20ου αιώνα.
Μέτρηση
Οι μεταβολές στη στάθμη της θάλασσας μπορούν να προκληθούν είτε από διακυμάνσεις στην ποσότητα του νερού στους ωκεανούς (όγκος του ωκεανού) είτε από τις αλλαγές της ξηράς σε σύγκριση με την επιφάνεια της θάλασσας. Οι διαφορετικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση των αλλαγών στο επίπεδο της θάλασσας δεν μετρούν ακριβώς το ίδιο επίπεδο. Οι μετρητές παλίρροιας μπορούν να μετρήσουν μόνο τη σχετική στάθμη της θάλασσας, ενώ οι δορυφόροι μπορούν να μετρήσουν τις απόλυτες αλλαγές στη στάθμη της θάλασσας. Για να λάβουμε ακριβείς μετρήσεις για τη στάθμη της θάλασσας, αυτό μπορεί να γίνει από τους ερευνητές που μελετούν τον πάγο και τους ωκεανούς στον πλανήτη, καταγράφοντας τις συνεχιζόμενες παραμορφώσεις της στερεάς Γης, ιδίως λόγω της απομάκρυνσης των χερσαίων μαζών από τις παλιές μάζες πάγου που υποχωρούν, καθώς και λόγω της βαρύτητας και της περιστροφής της Γης.
Δορυφορική υψομετρία
μικρογραφία|300x300εσ|Η [[δορυφορική υψομετρία είναι μια τεχνική όπου χρησιμοποιείται δορυφόρος σε τροχιά για να κάνει πολύ ακριβείς μετρήσεις του ύψους της Γης, των πάγων και του ωκεανού. Το Jason-3 της NASA φέρει ένα σύστημα υψομετρικού ραντάρ ειδικά σχεδιασμένου για να κάνει εξαιρετικά ακριβείς μετρήσεις του ύψους και των κυμάτων της επιφάνειας του ωκεανού. Κάθε δευτερόλεπτο, η συσκευή του δορυφόρου στέλνει χιλιάδες παλμούς από το ραντάρ στην επιφάνεια της θάλασσας, ενώ ταυτόχρονα ένα ραδιόμετρο μετρά πως τα κύματα που εξέρχονται επιβραδύνονται από την ατμόσφαιρα. Τρία επιπλέον όργανα βοηθούν στη μέτρηση της ακριβούς τροχιάς του δορυφόρου. ]] μικρογραφία|300x300εσ|Οι μετρήσεις της επιφάνειας της θάλασσας ξεκίνησαν από τoν δορυφόρο TOPEX / Poseidon. Τον δορυφόρο αυτόν τον διαδέχτηκε το Jason-1, ακολουθούμενο από τoν OSTM/Jason-2 και στη συνέχεια τον Jason-3. Από την εκτόξευση του δορυφόρου TOPEX / Poseidon το 1992, ένας εναλλασσόμενος αριθμός υψομετρικών δορυφόρων καταγράφει συνεχώς τις αλλαγές στο επίπεδο της θάλασσας. Αυτοί οι δορυφόροι μπορούν να μετρήσουν τους λόφους και τις κοιλάδες μέσα στη θάλασσα που προκαλούνται από ρεύματα και να ανιχνεύσουν τις τάσεις στο ύψος τους. Για τη μέτρηση της απόστασης από την επιφάνεια της θάλασσας, οι δορυφόροι στέλνουν έναν παλμό μικροκυμάτων στην επιφάνεια του ωκεανού και καταγράφουν το χρόνο που απαιτείται για την επιστροφή. Τα ραδιόμετρα μικροκυμάτων διορθώνουν την επιπλέον καθυστέρηση που προκαλείται από τους υδρατμούς στην ατμόσφαιρα. Ο συνδυασμός αυτών των δεδομένων με την ακριβή τοποθεσία του δορυφόρου επιτρέπει τον προσδιορισμό του ύψους της επιφάνειας της θάλασσας με ακρίβεια λίγων εκατοστών. Παλιότερες δορυφορικές μετρήσεις είχαν μια ελαφριά απόκλιση από τις μετρήσεις της παλίρροιας. Το μικρό σφάλμα βαθμονόμησης τελικά εντοπίστηκε στον δορυφόρο TOPEX / Poseidon ότι προκαλούσε την μικρή υπερεκτίμηση των επιπέδων της θάλασσας κατά την περίοδο 1992-2005.
Μετρητές παλίρροιας
Μια άλλη σημαντική πηγή παρατηρήσεων της στάθμης της θάλασσας είναι το παγκόσμιο δίκτυο μετρητών παλίρροιας. Σε σύγκριση με τη δορυφορική καταγραφή, η καταγραφή από του μετρητές έχει μεγάλα χωρικά κενά, αλλά καλύπτει μια πολύ μεγαλύτερη χρονική περίοδο. Η χρήση των μετρητών παλίρροιας ξεκίνησε κυρίως στο Βόρειο Ημισφαίριο, ενώ τα στοιχεία για το Νότιο Ημισφαίριο παρέμεναν λίγα έως τη δεκαετία του 1970. Οι πιο μακροχρόνιες μετρήσεις της στάθμης της θάλασσας είναι αυτές από το NAP ή το Amsterdam Ordnance Datum που ιδρύθηκε το 1675 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Στην Αυστραλία η καταμέτρηση είναι επίσης αρκετά εκτεταμένη, συμπεριλαμβανομένων των μετρήσεων από έναν ερασιτέχνη μετεωρολόγο που ξεκίνησε τις μετρήσεις το 1837, και των μετρήσεων σε ένα σημείο αναφοράς στο Νησί των Νεκρών, κοντά στο Port Arthur της Τασμανίας που ξεκίνησαν το 1841.
Αυτό το δίκτυο των μετρητών χρησιμοποιήθηκε σε συνδυασμό με τα δορυφορικά δεδομένα μέτρησης υψόμετρου, για να διαπιστωθεί ότι η παγκόσμια μέση στάθμη της θάλασσας αυξήθηκε κατά 19,5 εκ. μεταξύ του 1870 και του 2004 με μέσο ρυθμό περίπου 1,44 χιλ. το έτος. Τα δεδομένα που συλλέγονται από τον Οργανισμό Επιστημονικής και Βιομηχανικής Έρευνας της Κοινοπολιτείας (CSIRO) της Αυστραλίας δείχνουν ότι η τρέχουσα παγκόσμια τάση μέσης στάθμης της θάλασσας είναι 3,2 χιλ. ετησίως, διπλάσια σε ρυθμό από αυτόν του 20ο αιώνα. Αυτή είναι μια σημαντική επιβεβαίωση των προσομοιώσεων της κλιματικής αλλαγής που προέβλεπαν ότι η άνοδος της στάθμης της θάλασσας θα επιταχυνθεί ως απάντηση στην κλιματική αλλαγή.
Ορισμένες περιφερειακές διαφορές είναι επίσης ορατές στα δεδομένα μέτρησης της παλίρροιας. Μερικές από τις καταγεγραμμένες περιφερειακές διαφορές οφείλονται σε διαφορές στην πραγματική στάθμη της θάλασσας, ενώ άλλες οφείλονται σε κάθετες κινήσεις της γης. Στην Ευρώπη, για παράδειγμα, παρατηρείται σημαντική διακύμανση επειδή ορισμένες χερσαίες περιοχές ανυψώνονται ενώ άλλες βυθίζονται. Από το 1970, οι περισσότεροι σταθμοί μέτρησης της παλίρροιας έχουν καταγράψει υψηλότερες τιμές, αλλά η στάθμη της θάλασσας κατά μήκος της βόρειας Βαλτικής Θάλασσας έχει μειωθεί λόγω της μεταπαγετώδους ανόδου.
Επιπτώσεις
Σε παγκόσμιο επίπεδο δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι θα εκτοπιστούν τις τελευταίες δεκαετίες του αιώνα, εάν τα αέρια του θερμοκηπίου δεν μειωθούν δραστικά. Επειδή πολλές παράκτιες περιοχές έχουν μεγάλη αύξηση του πληθυσμού, περισσότερα άτομα θα κινδυνεύουν από την αύξηση της στάθμης της θάλασσας. Η θάλασσα που ανεβαίνει ενέχει τόσο άμεσο κίνδυνο για τα μη προστατευόμενα σπίτια που μπορεί να πλημμυρίσουν, όσο και έμμεσες απειλές για υψηλότερες θύελλες, τσουνάμι και παλίρροιες. Η Ασία έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό που κινδυνεύει από την αύξηση αυτή, με χώρες όπως το Μπαγκλαντές, η Κίνα, η Ινδία, η Ινδονησία και το Βιετνάμ να έχουν πολύ πυκνοκατοικημένες παράκτιες περιοχές. Οι επιπτώσεις του εκτοπισμού εξαρτώνται από το πόσο επιτυχημένες θα είναι οι κυβερνήσεις στην εφαρμογή αντιμετώπισης της αυξανόμενης στάθμης της θάλασσας, με ανησυχίες για τις φτωχότερες χώρες, όπως οι χώρες της Σαχάρας και τα νησιωτικά κράτη.
Το 2019, ο αριθμός των ανθρώπων που επλήγησαν από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα ήταν τρεις φορές υψηλότερος από τον προηγούμενο αιώνα. Μέχρι το έτος 2050, συνολικά 150 εκατομμύρια υπολογίζεται ότι θα βρίσκονται κάτω από την υδάτινη γραμμή κατά τη διάρκεια της παλίρροιας και 300 εκατομμύρια θα ζουν σε ζώνες με πλημμύρες κάθε χρόνο. Μέχρι το έτος 2100, αυτοί οι αριθμοί θα διαφέρουν έντονα ανάλογα με τις εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου. Σε ένα σενάριο χαμηλών εκπομπών, 140 εκατομμύρια θα είναι κάτω από το νερό κατά τη διάρκεια της παλίρροιας και 280 εκατομμύρια θα πλημμυρίζουν κάθε χρόνο. Στο σενάριο υψηλών εκπομπών, οι αριθμοί θα φτάνουν τα 540 εκατομμύρια και τα 640 εκατομμύρια αντίστοιχα. Το 70% των ανθρώπων αυτών θα προέρχεται από οκτώ χώρες της Ασίας: Κίνα, Μπαγκλαντές, Ινδία, Ινδονησία, Ταϊλάνδη, Βιετνάμ, Ιαπωνία, και Φιλιππίνες.
Μια ανασκόπηση 33 μελετών που δημοσιεύθηκε το 2020 διαπίστωσε ότι «οι περισσότερες εκτιμήσεις για τον παγκόσμιο πληθυσμό είναι της τάξης των δεκάδων ή εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που βρίσκονται εκτεθειμένοι σε παράκτιες πλημμύρες σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και σενάρια» λόγω της αύξησης της στάθμης της θάλασσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ωκεανογραφία Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή Κατηγορία:Στάθμη της θάλασσας
Λεοντόπολις Ηλιουπολίτικη
μικρογραφία|Διακόσμηση από το παλάτι του Ραμσή Β΄ Η Λεοντόπολις ή Λεόντων πόλις ή Λεοντώ ήταν αρχαία πόλη της Αιγύπτου στη Ηλιουπολίτικη, 13η , νομή της Κάτω Αιγύπτου. Ο Σημερινός αρχαιολογικός χώρος είναι γνωστός σαν Τελ ελ Γιαχουντία, σε μετάφραση : ανάχωμα ή τύμβος των Εβραίων και 5 χλμ από το ομώνυμο χωριό. Βρίσκεται σχετικά κοντά στο υποκατάστημα του Νείλου Πηλούσιουν, στην αρχαία Γη του Γεσέν.
Ιστορία
Η ιστορία της πόλης σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα ξεκινά από το μέσο Βασίλειο περίπου από το 2000 π.Χ. έως το 1700 π.Χ. .
Σύμφωνα με αρχαίους συγγραφείς βρισκόταν ανάμεσα σε ποταμό της Άθλιβις και του καναλιού της Σεβένυτου του Πηλουσιακού κλάδου του Νείλου. Σύγχρονες ανασκαφές έχουν δείξει ότι η πόλη περιβαλλόταν από τείχος. Ο Πτολεμαίος ΣΤ΄ παραχώρησε γη στη Λεοντόπολις και σε άλλες περιοχές στον Ονία και τους Εβραίους οπαδούς του που κατέφυγαν εκεί, όπου ο Ονίας κατασκεύασε ναό παρόμοιο με αυτόν της Ιερουσαλήμ ανακατασκευάζοντας παλιότερο εγκαταλελειμμένο ναό. Ο ναός αυτός έως τότε ήταν αφιερωμένος στην Άγρια Βουβάστις και η κατασκευή του νέου ναού πάνω στον παλιό δημιούργησε και αντιδράσεις αφού θεωρούνταν από πολλούς ακάθαρτη θέση λόγω της παλαιάς λατρείας. Μετά το ξέσπασμα του Ιουδαϊκού πολέμου ο ναός έκλεισε το πρώτο αιώνα μ.Χ., εν μέσω της γενικής αντίδρασης κατά του Ιουδαϊσμού. Επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η πόλη αναφέρεται ότι ανήκε στην επαρχία Αυγουστονίκη Β.
Ανασκαφές
Την περιοχή περιβάλει ένα τεράστιο ορθογώνιο πρόχωμα του τέλους του Μέσου Βασιλείου. Έχει περίπου 515 με 490 μέτρα περίμετρο και ο σκοπός του ήταν μάλλον αμυντικός. Αυτά τα πήλινα τείχη έχουν επίχρισμα στην εξωτερική επιφάνεια, και είναι σχεδόν κάθετα στην εσωτερική όψη. Αυτή η κατασκευή συχνά ερμηνεύεται ως οχύρωση που χτίστηκε από τους Υκσώς και ονομάζεται συχνά ως "φρούριο των Υκσώς".
Έχουν βρεθεί επίσης νεκροπόλεις από το Μέσο Βασίλειο και αργότερα με πολλές ταφικές επιγραφές στα ελληνικά. Έχει ανασκαφεί ναός αφιερωμένος στον Σοτέχ, το παλάτι του Ραμσή Β΄ και πολλές κατοικίες. Έχουν ανευρεθεί πολλά πορσελάνινα αντικείμενα και πλακάκια από το δάπεδο του παλατιού του Ραμσή.
Πολυτέλεια Οσροηνής
Η μοναδική αναφορά για την πόλη καθίσταται γνωστή από τον Ρωμαίο ιστορικό Πλίνιο που την τοποθετούσε στην πεδιάδα της βορειοανατολικής Μεσοποταμίας, πολύ πιθανόν κοντά στην Αδιαβηνή επαρχία. Τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό για την πόλη αυτή.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, ίσως να βρισκόταν στο βορειοανατολικό Ιράκ, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Εδουάρδος Γ΄ του Μπαρ
Ο Εδουάρδος Γ΄, γαλλ.: Édouard III de Bar (τέλη Ιουνίου 1377 - 25 Οκτωβρίου 1415) από τον Οίκο του Μονμπελιάρ έγινε μαρκήσιος του Ποντ-α-Μουσόν από τον πατέρα του Ροβέρτο δούκα του Μπαρ το 1399 και το κράτησε μέχρι το τέλος του. Έπειτα έγινε κληρονόμος του δουκάτου του Μπαρ μετά το τέλος των μεγαλύτερων αδερφών του Ερρίκου και Φιλίππου· ο πρώτος στη Μάχη της Νικόπολης το 1396, ο δεύτερος το επόμενο έτος από πανώλη.
Βιογραφια
Ήταν ο πέμπτος γιος του Ροβέρτου δούκα του Μπαρ και της Μαρίας του Βαλουά, κόρη του Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας.
Οι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί του αποβίωσαν 35, 24 και 19 ετών, πριν από τον πατέρα τους. Ο τέταρτος, ο Λουδοβίκος Α΄, είχε ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία και είχε γίνει επίσκοπος του Πουατιέ, Λάνγκρ, Σαλόν, Βερντέν.
Το 1405 ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας τον κατηγόρησε ότι οχύρωνε την περιοχή Μπουλοναί, που τότε απειλείτο από τους Άγγλους. Στα τέλη του 1406 συμμετείχε στην εκστρατεία στο Γκυγιέν υπό τις διαταγές του Λουδοβίκου Α΄ δούκα της Ορλεάνης, αλλά η δυσεντερία αποδεκάτισε τις Γαλλικές δυνάμεις. Μετά τη δολοφονία του Λουδοβίκου το 1407, ο Εδουάρδος προσχώρησε στον Ιωάννη τον Άφοβο δούκα της Βουργουνδίας και ανασύνταξε τους Βουργουνδούς. Διαδέχθηκε τον πατέρα του στις 12 Απριλίου 1411. Το δουκάτο του Μπαρ διεκδίκησε ο γιος του πρωτότοκου Ερρίκου, ο Ροβέρτος, όμως ο Εδουάρδος Γ΄ τον αποζημίωσε και έτσι διατήρησε τη θέση του. Ο δούκας σκοτώθηκε στη μάχη του Aζενκούρ και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ επίσκοπος (που δεν παντρεύτηκε ποτέ, αλλά άφησε πολλά παράνομα παιδιά).
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μπαρ Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου
Στρατονίκεια Οσροηνής
Η Στρατονίκεια ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μεσοποταμίας.
Η μοναδική αναφορά για την πόλη καθίσταται γνωστή από τον Ρωμαίο ιστορικό Πλίνιο που την τοποθετούσε στην πεδιάδα της βορειοανατολικής Μεσοποταμίας, πολύ πιθανόν κοντά στην Αδιαβηνή επαρχία. Δεν αποκλείεται να την ίδρυσε ο Αντίοχος Α΄ προς τιμήν της συζύγου του Στρατονίκης, στην οποία έτρεφε μεγάλη αδυναμία. Τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό για την πόλη αυτή.
Άγνωστη η σημερινή της τοποθεσία, ίσως να βρισκόταν στο βορειοανατολικό Ιράκ, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία.
Κοτόν Σπορ Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Γκαρουά
Η Κοτόν Σπορ (γαλλικά: Coton Sport) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στην Γκαρουά του Καμερούν. Χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό. Τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονται στο Σταντ Ρουμντέ Ατζιά, χωρητικότητας 22.000 θεατών.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1986.
Επιτυχίες
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καμερούν Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1986
Α΄ Καρλικός Πόλεμος
Ο Α΄ Καρλικός Πόλεμος (ισπανικά: Primera Guerra Carlista, καταλανικά: Primera Guerra Carlina) ήταν η πρώτη από τις τρεις εμφύλιες διαμάχες γνωστές ως Καρλικοί Πόλεμοι, που έλαβε χώρα στην Ισπανία μεταξύ 1833 και 1840. Οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές ήταν οι καρλιστές υποστηρικτές του διεκδικητή του ισπανικού θρόνου Κάρλος-Μαρία των Βουρβόνων κόμη της Μολίνα και οι υποστηρικτές της βασίλισσας της Ισπανίας, Ισαβέλλας Β΄ και της μητέρας της, της αντιβασίλισσας Μαρίας Χριστίνας των Βουρβόνων. Έλαβε χώρα κυρίως στο βόρειο και βορειοανατολικό τμήμα της Ισπανίας· οι κύριες εστίες του ήταν η ισπανική Χώρα των Βάσκων (συμπεριλαμβανομένης και της Ναβάρρας) και τα ορεινά και καθυστερημένα από οικονομικής άποψης χωριά της Αραγωνίας, της Καταλονίας και του πρώην Βασιλείου της Βαλένθια.
Τσάλεντζ Καπ Ποδοσφαίρου
μικρογραφία|Ο ποδοσφαιρικός όμιλος Βιέννης με το Τσάλεντζ Καπ το 1899. Το Τσάλεντζ Καπ (Challenge Cup) υπήρξε μια διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξαγόταν στην Αυστροουγγαρία από το 1897 ως το 1911. Θεωρείται η πρόδρομη διοργάνωση του Μιτρόπα Καπ που δημιουργήθηκε το 1927 και αποτέλεσε το προοίμιο των ευρωπαϊκών διοργανώσεων της UEFA.
Ιστορικό
Το Τσάλεντζ Καπ υπήρξε η πρώτη διασυλλογική ποδοσφαιρική διοργάνωση στην Ευρώπη που θα μπορούσε να θεωρηθεί διεθνής, μιας και οι σύλλογοι που μετείχαν προέρχονταν από τα διάφορα έθνη της Αυστροουγγαρίας. Ξεκίνησε το 1897 στη Βιέννη και εμπνευστής της ήταν ο Τζον Γκράμλικ (John Gramlick), συνιδρυτής του συλλόγου "Βιέννα Κρίκετ & Σπορτ Κλούμπ" (Vienna Cricket and Football-Club). Αν και στο κύπελλο αυτό μπορούσαν να μετέχουν όλες οι ομάδες της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, τελικά συμμετείχαν μόνο ομάδες από τις τρεις μεγαλύτερες πόλεις της αυτοκρατορίας: Βιέννη (από την πρώτη διοργάνωση), Πράγα (από το 1900) και Βουδαπέστη (από το 1901). Ξεκίνησε με συμμετοχή 4 συλλόγων και ο αριθμός συνεχώς αυξανόταν με μέγιστο τις 18 ομάδες το 1908-09.
Α΄ Καρλικός Πόλεμος
Στην Αραγωνία, την Καταλονία και, λιγότερο, στο πρώην Βασίλειο της Βαλένθια, αυτός ο πόλεμος φάνηκε για περιορισμένες μερίδες του πληθυσμού και του κλήρου σαν μια ευκαιρία ανάκτησης των ιστορικών νόμων τους που είχαν απεμπολυθεί με το πέρας του πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής.
Τσάλεντζ Καπ Ποδοσφαίρου
Ιστορικό
Το Τσάλεντζ Καπ συνεχίστηκε ως το 1911, με δύο διακοπές την τριετία 1905-1908 και το 1909-10. Διεξήχθησαν συνολικά δέκα διοργανώσεις, στις οποίες επικράτησαν εννιά φορές ομάδες της Βιέννης και μία φορά της Βουδαπέστης. Πολυνίκης σύλλογος με τρεις κατακτήσεις ήταν η Βίνερ ΑΚ (Wiener A.C. ή WAC). Αρχικά είχε οριστεί να κρατήσει το κύπελλο οριστικά όποιος σύλλογος το κατακτήσει τρεις φορές αλλά στην πορεία αυτό άλλαξε. Έτσι το τρόπαιο κατέχει σήμερα ο τελευταίος νικητής του Τσάλεντζ Καπ, η "Βίνερ Σπορτκλούμπ ", μια από τις παλιότερες και πιο παραδοσιακές ομάδες της Αυστρίας.
Α΄ Καρλικός Πόλεμος
Στην άλλη πλευρά, οι φιλελεύθεροι συμπαρατάχθηκαν με τους μετριοπαθείς μοναρχικούς για να υποστηρίξουν τη βασίλισσα και τη μητέρα της. Μέχρι το τέλος του πολέμου διατήρησαν υπό τον έλεγχό τους τις κύριες πόλεις των εξεγερμένων περιοχών. Οι καρλιστές αντίθετα δεν κατάφεραν να καταλάβουν παρά μονάχα μικρές, επαρχιακές πόλεις όπως η Γκερνίκα ή ορεινούς και απόμακρους πυρήνες όπως η Μορέλια. Χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία παρείσχαν στρατιωτική και οικονομική βοήθεια στους φιλελεύθερους ενώ οι καρλιστές δεν εισέπραξαν τίποτα περισσότερο πέραν από την εισροή ενός περιορισμένου αριθμού ξένων εθελοντών.
Τσάλεντζ Καπ Ποδοσφαίρου
Ιστορικό
Η διοργάνωση είχε σύστημα διεξαγωγής κυπέλλου, με νοκ-άουτ μονές συναντήσεις ως τον τελικό (σε περίπτωση ισοπαλίας αρχικά γινόταν επαναληπτικός στην αντίθετη έδρα και αργότερα παράταση και μετά επαναληπτικός). Από το 1902-03 διεξάγονταν χωριστές συναντήσεις των συλλόγων από την ίδια χώρα και οι τρεις νικήτριες (Αυστρίας, Βοημίας, Ουγγαρίας) προκρίνονταν στα ημιτελικά. Μετά από κλήρωση έπαιζαν οι δύο και η τρίτη προκρινόταν απευθείας στον τελικό. Σήμερα το Τσάλεντζ Καπ θεωρείται ο προπομπός του Μιτρόπα Καπ και κατά συνέπεια των ευρωπαϊκών διοργανώσεων της UEFA.
Α΄ Καρλικός Πόλεμος
Το βασκικό μέτωπο
Οι πολεμικές επιχειρήσεις ξεκίνησαν με τη δράση απομονωμένων στρατιωτικών και εθελοντικών δυνάμεων στη Χώρα των Βάσκων, τη Ναβάρρα και τη Ριόχα. Τέθηκαν υπό την ηγεσία του σπουδαίου βάσκου στρατηγού Τομάς δε Θουμαλακάρεγι, τον Οκτώβριου του 1833, μετά την κατάκτηση του Λογρόνιο. Ανακηρύχθηκε ηγέτης των στρατιωτικών δυνάμεων από τα Περιφερειακά Συμβούλια της Βισκαΐας και της Άλαβα και καθοδήγησε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά μήκος του πολεμικού μετώπου. Μέχρι τον Απρίλιο του 1834 κατάφερε να κατακτήσει τις κωμοπόλεις της Μπεργάρα, Τολόσα και Γκερνίκα και να περιορίσει τα φιλοισαβελλικά στρατεύματα στη νότια όχθη του ποταμού Έβρου και στις πρωτεύουσες των επαρχιών. Τότε διατάχθηκε από τον Κάρλος να καταλάβει το Μπιλμπάο με σκοπό τη διεθνή αναγνώριση των εξεγερμένων. Παρά την αντίθετη προσωπική του άποψη, που υποστήριζε την κατάληψη της Βιτόρια και την κάθοδο προς τη Μαδρίτη, τον Ιούνιο του ίδιου έτους έθεσε υπό πολιορκία την παραθαλάσσια πόλη. Τον ίδιο μήνα απεβίωσε.
Η ηγεσία των καρλικών στρατευμάτων, που ανέρχονταν τότε γύρω στις 36.000, ανατέθηκε στον Ναθάριο Έγια, που απέτυχε να καταλάβει το Μπιλμπάο δύο ακόμη φορές. Υπερασπιστής της πόλης ήταν ο σημαντικός στρατηγός, και μετέπειτα αντιβασιλέας, Μπαλντομέρο Εσπαρτέρο.
Τσάλεντζ Καπ Ποδοσφαίρου
Διοργανώσεις - Τελικοί
* Θεωρείται ο ουσιαστικός τελικός. Στον πραγματικό τελικό η Βίνερ έπρεπε να αντιμετωπίσει τη νικήτρια του ημιτελικού μεταξύ της ουγγρικής και βοημικής ομάδας, ο οποίος δεν έγινε, αφού οι δύο σύλλογοι είχαν αποσυρθεί. ** Πρόκειται για την μετέπειτα Βίνερ Σπόρτκλουμπ. *** Δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός των ομάδων από Βοημία και Ουγγαρία.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ουγγαρίας Κατηγορία:Αυστροουγγαρία
Α΄ Καρλικός Πόλεμος
Το βασκικό μέτωπο
thumb|220px|Αποτύπωση σκηνής πριν από τη μάχη της Μεντιγορία, στη Ναβάρρα, το αποφασιστικό βήμα των φιλοισαβελλικών στρατευμάτων για την ανάκτηση της Χώρας των Βάσκων.
Η αποτυχία αυτή ώθησε από την άνοιξη του 1837 τα καρλικά στρατεύματα να επιχειρήσουν να καταλάβουν την πρωτεύουσα του ισπανικού κράτους. Ωστόσο τα στρατεύματα που περίμεναν να συγκεντρώσουν στην Καταλονία και την Αραγωνία δεν ήταν αρκετά και εν τέλει, αφού είχαν φτάσει λίγο έξω από τη Μαδρίτη, αποχώρησαν πίσω στο βορρά. Οι εσωτερικές έριδες και η επικράτηση του μετριοπαθούς στρατηγού Μαρότο που εκτέλεσε τους πιο εξτρεμιστές καρλιστές αξιωματικούς και οι ανακατατάξεις στην ηγεσία επέφεραν τη συμφωνία για ειρήνη με τη βασιλική πλευρά · η συνθήκη της Μπεργάρα (29 Αυγούστου 1839) που επικυρώθηκε με τον γνωστό «Εναγκαλιασμό της Μπεργάρα» (Abrazo de Vergara) μεταξύ των δύο στρατηγών Εσπαρτέρο και Μαρότο, έθεσε τέλος στην εξέγερση στο βασκικό μέτωπο.
Τα λοιπά μέτωπα
Στην Καστίλλη η εξέγερση πέτυχε μόνο τη δημιουργία ορισμένων ανταρτικών ομάδων. Στην Αραγωνία και τη Βαλένθια ωστόσο, οι καρλιστές κατάφεραν να ελέγξουν μεταξύ 1833 και 1840 ένα σημαντικό κομμάτι των ορεινών όγκων στα σύνορα της Αραγωνίας, της σημερινής Βαλενθιανικής Κοινότητας και της νότιας Καταλονίας. Κέντρο της ζώνης αυτής ήταν ανά καιρούς η οχυρή κωμόπολη της Μορέλια, στην επαρχία της Καστεγιόν. Ηγέτης, και μετέπειτα «κόμης» του λεγόμενου Μαγιστράτου (Maestrazgo, όνομα με το οποίο βαφτίστηκε η περιοχή αυτή) υπήρξε ο καταλανός πρώην κληρικός, στρατιωτικός και πολιτικός Ραμόν Καβρέρα. Εν τούτοις, η ειρήνευση στα βόρεια οδήγησε τον στρατηγό Εσπαρτέρο με 44.000 στρατιώτες στην Αραγωνία. Ο Καβρέρα διατήρησε την αντίσταση μέχρι τον Μάιο του 1840, αλλά μετά την απώλεια της Μορέλια αναγκάστηκε να διαφύγει στην Μπέργα. Εκεί δεν κατάφερε να συνεχίσει την αντίσταση (ο καταλανικός καρλισμός ήταν πολύ αδύναμος και ανοργάνωτος) και τον Ιούλιο του ίδου έτους πορεύτηκε προς τη Γαλλία.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου υπήρξαν επίσης διάσπαρτες ανταρτικές ομάδες σε περιοχές που χαρακτηρίζονταν από την παραδοσιακή παρουσία ανταρτών και την απουσία πόλεων, όπως η επαρχία της Θιουδάδ Ρεάλ.
Αποτελέσματα
Με συνθήκη της Μπεργάρα (1893) οι βασκικές επαρχίες διατήρησαν μια περιορισμένη αυτονομία αλλά αναγκάστηκαν να ενσωματωθούν στο καθεστώς που ίσχυε και στις υπόλοιπες ισπανικές επαρχίες. Στη Ναβάρρα, παρότι είχε γίνει αποδεκτή η συνθήκη της Μπεργάρα, η φιλελεύθερη πολιτική μερίδα υπέγραψε το 1841 μια ξεχωριστή συμφωνία γνωστή μετέπειτα ως Ley Paccionada ('Συμβιβαστική Πράξη') που επίσημα μετέτρεπε το Βασίλειο της Ναβάρρας (νομικά ισχύον μέχρι τότε) σε επαρχία της Ισπανίας. Επίσης, το ίδιο έτος και κάτω από την αντιβασιλεία του στρατηγού Εσπαρτέρο, τα τελωνεία του κράτους, που μέχρι τότε βρίσκονταν στον ποταμό Έβρο, στα σύνορα της ευρύτερης Χώρας των Βάσκων με τη λοιπή Ισπανία, μεταφέρθηκαν στα σύνορα με τη Γαλλία, λύοντας το ειδικό τελωνειακό καθεστώς των περιοχών αυτών. Αυτό έκανε τους βάσκους βιομήχανους και παραγωγούς να στραφούν προς την ισπανική αγορά και προκάλεσε μεγάλη άνθηση της παραγωγής σιδήρου και ατσαλιού. Ωστόσο, οι καταστροφές από τον πόλεμο και οι αλλαγές στο οικονομικό status quo προκάλεσαν λιμό και ένα μεγάλο μεταναστευτικό κύμα από τη βασκική επαρχία προς την Αμερική. Υπολογίζεται ότι γύρω στις 175.000 στρατιώτες πέθαναν κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων.
Δημήτριος Μένεγας
Ο Δημήτριος Μένεγας του Παναγιώτη (1907-1999) ήταν Έλληνας δικηγόρος. Διετέλεσε Νομάρχης τη δεκαετία του ' 60. Στον Τύπο το επίθετό του αναφέρεται και ως Δεμένεγας ή Μέναγας.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Γύθειο. Σπούδασε νομικά στο ΕΚΠΑ. Ήταν δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω. Ήταν Νομάρχης Βοιωτίας από το 1958 ως το 1960. Υπηρέτησε μετά ως Νομάρχης Αργολίδας το 1960, Νομάρχης Ξάνθης από τις 2 Αυγούστου ως τις 26 Νοεμβρίου 1962, Νομάρχης Λασιθίου (1962-63) , Νομάρχης Κορινθίας, Νομάρχης Αρκαδίας το 1965, Νομάρχης Πιερίας από τον Ιούλιο ως τον Οκτώβριο του 1965, ξανά Νομάρχης Αρκαδίας από τον Οκτώβριο του 1965 ως το 1966),  και ως γενικός γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού μετά τη Μεταπολίτευση . Παντρεύτηκε τη Ναυσικά  Λάσκαρι και απέκτησαν 1 γιο . Απεβίωσε στις 19 Ιανουαρίου 1999.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Νομάρχες Αρκαδίας Κατηγορία:Νομάρχες Αργολίδας Κατηγορία:Νομάρχες Βοιωτίας Κατηγορία:Νομάρχες Κορινθίας Κατηγορία:Νομάρχες Λασιθίου Κατηγορία:Νομάρχες Ξάνθης Κατηγορία:Νομάρχες Πιερίας Κατηγορία:Νομάρχες Φλώρινας
Ταφίοι
Οι Ταφίοι ή Τηλεβόες ήταν, πιθανώς μυθικός, ελληνικός λαός που αναφέρεται από τον Όμηρο στην Οδύσσεια.
Σύμφωνα με τον Όμηρο, η Αθηνά μιλάει στον Τηλέμαχο και του λέει ότι η ίδια είχε μεταμφιεστεί σε Ταφιώτη. Η Αθηνά του μιλάει για κάποιο Ταφίο Μέντη που έκανε εμπόριο χαλκού και σιδήρου και είχε δεσμό φιλοξενίας με τον πατέρα του Οδυσσέα. Οι Ταφίοι μιλούσαν ελληνικά, ήταν φημισμένοι κωπηλάτες όπως οι Φαίακες και έκαναν θαλάσσιο εμπόριο με άλλες πόλεις λιμάνια. Ο Απολλόδωρος μας αναφέρει έναν άλλον μύθο για τους Ταφίους για τους οποίους μάλιστα αναφέρει ότι ζούσαν σε νησιά, κάποτε ο Αμφιτρύων πολιόρκησε την πόλη όταν βασιλιάς της ήταν ο Πτερέλαος, γιος του Τάφιου. Ο Πτερέλαος είχε μια κόρη την Κομαιθώ η οποία όμως τον πρόδωσε αφού ερωτεύθηκε τον Αμφιτρύωνα και με την βοήθειά της κατέλαβε την πόλη και μετά την σκότωσε για την προδοσία της.
Ταφίοι ήταν επίσης οι πρώτοι κάτοικοι της Κεφαλλονιάς. Τάφος λέγεται αλλιώς το Μεγανήσι, μια νησίδα νοτιοανατολικά της Λευκάδας, η οποία τον καιρό του Στράβωνα λεγότανε Ταφιάς και ανήκε στις λεγόμενες Ταφίους Νήσους. Οι άλλες Ταφίοι νήσοι ήταν τα υπόλοιπα νησιά μεταξύ Ακαρνανίας και Λευκάδας, όπως η Κάλαμος (παλαιότερα Κάρνος), ο Καστός, η Άτοκος και το Αρκούδι.
Μετά την ήττα τους από τον Κέφαλλο, οι Ταφίοι λέγεται ότι εγκατέλειψαν τις Εχινάδες και αποίκησαν το Κάπρι και την Καμπανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πειρατές Κατηγορία:Ταφίοι
Τούρμπο-φολκ
Το τούρμπο-φολκ είναι μουσικό υποείδος που δημιουργήθηκε στα Βαλκάνια.
Παρόλο που έχει στενό δεσμό με τους Σέρβους ερμηνευτές (έχει χαρακτηριστεί και ως το σάουντρακ του πολέμου στη Σερβία), ο ήχος του είναι αρκετά δημοφιλής στη Ελλάδα, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Κροατία και το Μαυροβούνιο. Το στιλ του είναι ένα είδος λαϊκής μουσικής με παραδοσιακό χορό και ποπ στοιχεία της κάθε χώρας. Παρόμοιο στιλ στην Ελλάδα αποτελεί το λαϊκό τραγούδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Νήσος του Μαν
right|250px|thumb|Άποψη του βόρειου τμήματος του νησιού από τον αέρα Το νησί του Μαν (αγγλικά: Isle of Man, Μανξ: Ellan Vannin), είναι νησί εξαρτώμενο από το Στέμμα στην Ιρλανδική θάλασσα. Έχει έκταση 572 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 84.069 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021. (κατατάσσεται στην 205η θέση). Πήρε το όνομά του από την κελτική φυλή των Μανξ, οι απόγονοι των οποίων κατοικούν εκεί έως σήμερα. Οι Άγγλοι κατέλαβαν το νησί τον 14ο αιώνα, ενώ αποτελεί Κτήση του Βρετανικού Στέμματος από το 1765. Το Κοινοβούλιο των Μανξ ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα και έχει αυτονομία από το Ηνωμένο Βασίλειο σε πολλά ζητήματα, όπως της φορολογίας. Το γεγονός αυτό έχει προσελκύσει πολλές επιχειρήσεις και τράπεζες να μεταφέρουν την έδρα τους στο νησί Μαν. Η τοπική γλώσσα είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα και κινδύνευε να εξαφανιστεί έως το 1993, οπότε και άρχισε να διδάσκεται ξανά στα σχολεία. Πρωτεύουσά του είναι το Ντάγκλας.
Προϊστορικοί χρόνοι
Η νήσος του Μαν σχηματίστηκε ως νησί πριν από περίπου 85.000 χρόνια, όταν η ανερχόμενη στάθμη της θάλασσας λόγω της τήξης των παγετώνων απέκοψε οριστικά τη Βρετανία από την ηπειρωτική Ευρώπη, κατά τη Μεσολιθική περίοδο. Πριν από αυτή την εποχή, υπήρχε μία στέρεα πρόσβαση μεταξύ του νησιού και της Κάμπρια, αν και η θεωρία αυτή δεν έχει γίνει πλήρως αποδεκτή.
Κελτική και Βρετανική κυριαρχία
Η Εποχή του Σιδήρου σηματοδότησε την αρχή της επίδρασης της Κελτικής κουλτούρας στο νησί του Μαν. Μεγάλα φρούρια εμφανίζονται αυτή την περίοδο στις κορυφές των λόφων, ενώ μικρότερα φυλάκια κατασκευάζονται κατά μήκος των ακτών. Παράλληλα, χτίζονται σπίτια με ξύλινο σκελετό.
Είναι πιθανό οι πρώτοι Κέλτες που εγκαταστάθηκαν στο νησί να προέρχονταν από Βρετονικές φυλές από την ηπειρωτική Βρετανία. Η ιστορία του νησιού αυτή την περίοδο δεν έχει διερευνηθεί.
Σκανδιναβική κυριαρχία
Η περίοδος της κυριαρχίας των Σκανδιναβών ακολούθησε σε δύο εποχές με ορόσημο την κατάκτηση του νήσου του Μαν από τον Γκόντρεντ Κρόβαν το 1079. Η πρώτη εποχή χαρακτηρίζεται από πολεμικές διαμάχες και ταραχές, ενώ η δεύτερη διακρίνεται από συγκριτικά ειρηνικές περιόδους.
Ανάμεσα στο 800 και 815 μ.Χ. το νησί δέχθηκε την επέλαση των Βίκινγκς με επιδρομές και λεηλασίες. Μεταξύ του 850 και 990 εγκαταστάθηκαν στο νησί, το οποίο βρέθηκε κάτω από την εξουσία των Σκανδιναβών βασιλιάδων του Δουβλίνου, ενώ στη συνέχεια και μέχρι το 1079 κυριάρχησαν οι κόμητες των Ορκάδων.
979- σήμερα
Το 979 ιδρύθηκε ονομαστικά το Κοινοβούλιο. Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 23 Νοεμβρίου του 2006, εξελέγησαν 21 ανεξάρτητοι, 2 βουλευτές από το Φιλελεύθερο Κόμμα Βάνιν (Liberal Vannin Party) και ένας από το Εργατικό Κόμμα του Μαν (Manx Labour Party). Ανώτερος υπουργός εξελέγη ο Τόνι Μπράουν, ο οποίος υπηρέτησε από το 2006 ως την παραίτησή του, τον Οκτώβριο του 2011.
Γεωγραφία
right|250px|thumb|Χάρτης της νήσου του Μαν left|200px|thumb|Η νησίδα Καλφ οφ Μαν όπως φαίνεται από το Κρέγκνεας Το νησί του Μαν περιστοιχίζεται από μικρότερα γειτονικά νησιά, όπως το νησί Κάλφ οφ Μαν με εποχιακό πληθυσμό, το Τσίκεν Ροκ, όπου βρίσκεται ένας αυτόματος μη επανδρωμένος φάρος, και οι νησίδες Σεντ Πάτρικς και Σεντ Μάικλς, οι οποίες συνδέονται με το κύριο νησί οδικά. Το νησί του Μαν βρίσκεται στο κέντρο της βόρειας Ιρλανδικής Θάλασσας, κοντά στο γεωγραφικό κέντρο των Βρετανικών νησιών. Το νησί είναι κοντύτερα στη Σκοτία, και μετά στην Αγγλία, την Ιρλανδία και την Ουαλία. Οι διαστάσεις της νήσου είναι περίπου 52 χλμ. σε μήκος και 22 χλμ. σε πλάτος στο ευρύτερο σημείο της, με συνολική έκταση περίπου 572 τετρ. χλμ.
Στο βόρειο και νότιο τμήμα του νησιού υπάρχουν λόφοι, ενώ ανάμεσά τους απλώνεται μία κεντρική κοιλάδα. Το βόρειο άκρο είναι ιδιαίτερα επίπεδο, ενώ αποτελείται κύρια από αποθέσεις παγετωνικών κινήσεων από τη δυτική Σκωτία κατά την εποχή των παγετώνων. Πρόσφατες αποθέσεις έχουν σχηματίσει τις παραλίες στην τοποθεσία Πόιντ οφ Άιρ. Μόνο μία κορυφή έχει υψόμετρο μεγαλύτερο από 600 μ., με ύψος 621 μ. και γνωστή με το όνομα Σνάφελ. Σύμφωνα με τον μύθο, από την κορυφή μπορεί κανείς να δει έξι βασίλεια: του Μαν, τη Σκωτία, την Αγγλία, την Ιρλανδία, την Ουαλία και το ουράνιο βασίλειο. Ορισμένες εκδοχές συμπληρώνουν και ως έβδομο βασίλειο τη βόρεια Ιρλανδία ή το θαλάσσιο βασίλειο του Ποσειδώνα.
Πολιτική
Είναι κτήση του Βρετανικού Στέμματος, αλλά έχει αυτονομία από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η ηλικία χορήγησης δικαιώματος ψήφου είναι τα 16 χρόνια. Αρχηγός Κράτους είναι ο Λόρδος του Μαν. Το αξίωμα αυτό κατέχει ο εκάστοτε Βρετανός Μονάρχης (ο Κάρολος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου από τις 8 Σεπτεμβρίου 2022). Ο Βασιλιάς εκπροσωπείται από τον Αντικυβερνήτη (ο Σερ Τζον Λόριμερ από τις 29 Σεπτεμβρίου 2021). Αρχηγός κυβέρνησης είναι ο επικεφαλής υπουργός (Chief Minister) Άλφρεντ Κάναν, από τις 12 Οκτωβρίου 2021. Ο Αντικυβερνήτης διορίζεται από το Μονάρχη και η θητεία του διαρκεί πέντε χρόνια. Ο επικεφαλής υπουργός εκλέγεται από το Κοινοβούλιο, το οποίο ονομάζεται Tynwald. Η τελευταία εκλογή επικεφαλής υπουργού έγινε το 2021. Το Tynwald, που ιδρύθηκε ονομαστικά το 979, είναι αμφισβητήσιμα το παλαιότερο συνεχές Κοινοβούλιο στον κόσμο.
Αντικυβερνήτες
Στο αξίωμα έχουν διατελέσει οι εξής
Κοινοβούλιο
Το Κοινοβούλιο έχει δύο σώματα: τη Βουλή των Κλειδιών (House of Keys), με 24 έδρες (τα μέλη της εκλέγονται από το λαό για πενταετή θητεία) και επίσης το Νομοθετικό Συμβούλιο (Legislative Council), με 11 μέλη. Η σύνθεση του Νομοθετικού Συμβουλίου είναι: ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου (Tynwald), ο Λόρδος Επίσκοπος του Σόντορ και Μαν (Lord Bishop of Sodor and Man), ένας δικηγόρος και 8 ακόμα που διορίζονται από τη Βουλή των Κλειδιών.
Διοικητική διαίρεση
Το νησί διαιρείται σε 6 περιφέρειες ιστορικές (sheadin, πληθ. sheadinyn) και περαιτέρω σε ενορίες (σε παρένθεση τα ονόματα στη διάλεκτο μανξ (manx):
2011
Γενικές εκλογές για τα μέλη της Βουλής των Κλειδιών διεξήχθησαν στις 29 Σεπτεμβρίου 2011. Εξελέγησαν 24 μέλη στην Κάτω Βουλή (House of Keys). Οι εγγεγραμμένοι ήταν 60.000 συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είχαν ηλικία 16 και 17 ετών. Οι εκλεγέντες βουλευτές ορκίστηκαν στις 4 Οκτωβρίου 2011.
2016
Στις εκλογές, που διεξήχθησαν στις 22 Σεπτεμβρίου 2016, οι ανεξάρτητοι κέρδισαν 21 από τις συνολικά 24 έδρες της Βουλής των Κλειδιών. Εξελέγησαν 5 γυναίκες (21% της Βουλής), κάτι που αποτελεί ρεκόρ.
Ποπ-λαϊκή
Ποπ-λαϊκή είναι ο γενικός όρος για τα δημοφιλή γεωγραφικά μουσικά είδη που προέρχονται από τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη. Ένα τέτοιο μουσικό είδος στην Ελλάδα, είναι τα Νησιώτικα. Αυτά τα είδη, αποτελούνται από τα χαρακτηριστικά της συγχώνευσης των παραδοσιακών μουσικών της κάθε βαλκανικής χώρας.
Η μουσική αυτή, αποτελεί ένα υπο-είδος της λαϊκής μουσικής.
Κατηγορία:Μουσικά είδη
Λογοτεχνία του Μπασκορτοστάν
Η λογοτεχνία του Μπασκορτοστάν ή Βασκιρική λογοτεχνία είναι η λογοτεχνία της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Οι κύριες γλώσσες συγγραφής είναι τα βασκιρικά και τα ρώσικα.
Επιστημονική λογοτεχνία
Στο Μπασκορτοστάν, η επιστημονική βιβλιογραφία δημοσιεύεται στους ακόλουθους τομείς προτεραιότητας για τη δημοκρατία: χημεία, ιατρική, μαθηματικά, ιστορία. Δημοσιεύονται επιστημονικά περιοδικά όπως το "Δελτίο της Ακαδημίας Επιστημών της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν", "Ατμόσφαιρα, Μπασκορτοστάν", "Παιδαγωγικό Περιοδικό του Μπασκορτοστάν", "Ιατρικό Δελτίο του Μπασκορτοστάν", το διαδικτυακό περιοδικό "Επιχειρήσεις Αερίου και Πετρελαίου" και άλλες.
Οι σημαντικές εκδόσεις του εκδοτικού οίκου Βασκιρική Εγκυκλοπαίδεια τα τελευταία χρόνια περιλαμβάνουν:
Οι ακαδημαϊκοί Ρομπέρτ Νουρμουχαμέτοβιτς Μπαϊμόφ, Ραβίλ Τουχβάτοβιτς Μπικμπάγιεφ, Μ.Β. Ζαϊνούλιν, Ζ.Α. Νουργκάλιν και άλλοι μελέτησαν την ιστορία της βιβλιογραφίας στα Μπασκιρικά και την ανέλυσαν.
Γιάννης Καμίτσης
Ο Γιάννης Καμίτσης (γεν. 1967) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής. Ξεκίνησε ως επιθετικός αλλά στο τέλος της καριέρας του αγωνιζόταν στην άμυνα ως δεξί μπακ. Κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος το 1998 με τον Πανιώνιο.
Βιογραφικό
Ο Γιάννης Καμίτσης γεννήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1967. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα ως επιθετικός στον Ηρόδοτο της Νέας Αλικαρνασσού Ηρακλείου Κρήτης, του οποίου υπήρξε πρώτος σκόρερ με 9 γκολ στη Γ΄ Εθνική τη σεζόν 1987-88, κατά την οποία η ομάδα του τερμάτισε 3η στο νότιο όμιλο χάνοντας την άνοδο λόγω χειρότερης διαφοράς τερμάτων από την ΕΑΡ με την οποία ισοβαθμούσε στη δεύτερη θέση.
Το 1988 ήρθε στον Εθνικό Πειραιά, στην Α΄ Εθνική. Με την ιστορική ομάδα του Πειραιά αγωνίστηκε ως το 1996, αλλά δεν την πέτυχε στην καλύτερη περίοδό της. Στην πρώτη του χρονιά τερμάτισε στη 14η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία έπειτα από αγώνες πλέι-οφ. Όμως, την επόμενη χρονιά τερμάτισε τελευταία και υποβιβάστηκε. Ανέβηκε αμέσως παίρνοντας το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής αλλά το 1992 ο Εθνικός τερμάτισε πάλι τελευταίος και υποβιβάστηκε. Αυτή τη φορά παρέμεινε δύο σεζόν και κατάφερε να ανεβεί με δυσκολία τη σεζόν 1993-94 καταλαμβάνοντας την 3η θέση. Συνέχισε να αγωνίζεται ως επιθετικός και το 1994-95 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας του με 9 γκολ, βοηθώντας τον Εθνικό να παραμείνει στην κατηγορία. Όμως, το 1995-96 η ομάδα τερμάτισε για άλλη μια φορά στη 18η θέση και υποβιβάστηκε.
Την επόμενη σεζόν μεταπήδησε στον Πανιώνιο, ο οποίος επίσης είχε υποβιβαστεί στη Β΄ Εθνική και πήρε μαζί του το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Α΄ Εθνική. Μάλιστα, σκόραρε δυο γκολ κατά της παλιάς του ομάδας στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Παράλληλα, καθιερώθηκε ως δεξιός αμυντικός. Το 1998 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος με την ομάδα της Νέας Σμύρνης. Ήταν από τους βασικούς συντελεστές της επιτυχίας αν και στον τελικό αποβλήθηκε με δύο κίτρινες κάρτες στο 58΄. Προηγουμένως, στο 53΄ με δική του σέντρα έβγαλε το Ναλιτζή σε πλεονεκτική θέση, από την οποία πέτυχε το μοναδικό γκολ του αγώνα, που έδωσε το κύπελλο στο Πανιώνιο.
Το 1998-99 μετείχε στην μεγάλη πορεία του Πανιωνίου ως τα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου αποκλείστηκε από τη Λάτσιο.
Όταν σταμάτησε να αγωνίζεται ασχολήθηκε με την ανίχνευση ταλέντων.
Συνολικά αγωνίστηκε σε 146 ματς Α΄ Εθνικής και σε περισσότερα από 100 στη Β΄ και στη Γ΄ εθνική.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς κ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Κυπαρισσιακός κόλπος
Ο Κυπαρισσιακός έχει σημαντικό οικολογικό ενδιαφέρον καθώς οι ακτές του αποτελούν έναν από τους τόπους αναπαραγωγής της σπάνιας θαλάσσιας χελώνας Καρέτα καρέτα. Οι ακτές του φιλοξενούν τον δεύτερο μεγαλύτερο πληθυσμό της χελώνας στη Μεσόγειο. Το μεγαλύτερο ποσοστό των χελώνων που φωλιάζουν στον Κυπαρισσιακό, φωλιάζουν στο νότιο τμήμα του κόλπο μεταξύ της Κυπαρισσίας και των εκβολών της Νέδας.
Παραπομπές
Κυπαρισσιακός Κυπαρισσιακός Κυπαρισσιακός Κυπαρισσιακός Κυπαρισσιακός
Himat Al Hima
Humat Al-Hima (αραβ. حماة الحمى, Διαφεντευτές της πατρίδας) είναι ο εθνικός ύμνος της Τυνησίας από το Νοέμβριο του 1987.
Ντόναλντσον Ρόμιο
Ο Ντόναλντσον Ρόμιο (Donaldson Romeo, 1962-) ήταν ο πρωθυπουργός του Μοντσερράτ από το 2014 ως το 2019. Ανέλαβε στο αξίωμα μετά την εκλογική νίκη του Λαϊκού Δημοκρατικού Κινήματος (PDM) τον Σεπτέμβριο του 2014. Έχοντας εργαστεί στο παρελθόν ως καλλιτέχνης και δημοσιογράφος, εξελέγη για πρώτη φορά στο κοινοβούλιο ως ανεξάρτητος το 2011.
Πυραμίδα της Σελήνης
Η Πυραμίδα της Σελήνης αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη πυραμίδα στη τοποθεσία Τεοτιουακάν του Μεξικού, μετά τη Πυραμίδα του Ηλίου. Η πυραμίδα είναι τοποθετημένη στο βορειότερο τμήμα της Τεοτιουακάν και ακολουθεί το περίγραμμα του βουνού Cerro Gordo, το οποίο βρίσκεται λίγο βορειότερα του αξιοθέατου. Ορισμένοι την αποκαλούν Τένναν, το οποίο στη γλώσσα Νάουατλ σημαίνει "μητέρα ή προστατευτικός λίθος". Η Πυραμίδα της Σελήνης καλύπτει ένα οικοδόμημα χρονολογούμενο πριν από το 200 μ.Χ., παλαιότερο και από τη Πυραμίδα του Ηλίου.
Ντόναλντσον Ρόμιο
Βιογραφία
Ο Ρόμιο γεννήθηκε στο Σάλεμ του Μοντσεράτ, το 1962. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο του Σάλεμ και στο σχολείο Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Μοντσερράτ, πριν φοιτήσει στο Σχολείο Τζορτζ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν και ξεκίνησε να σπουδάζει ιατρική στο Πανεπιστήμιο Τεμπλ, επέστρεψε στο Μοντσερράτ έπειτα από έναν χρόνο για να βοηθήσει τον πατέρα του με την επιχείρησή του (λογισμικό). Το 1984 μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου έγινε καλλιτέχνης. Αν και είχε εντολή απέλασης, με την υποστήριξη των βoυλευτών Κεν Λίβινγκστον και Τζον Καρλάιλ και της Εθνικής Πινακοθήκης Πορτρέτων, η διαταγή ακυρώθηκε για τεχνικούς λόγους.
Himat Al Hima
Οι στίχοι γράφτηκαν από το Mustafa Sadiq Al-Rafi'i και τον Aboul-Qacem Echebbi, ενώ η μουσική από το Mohammed Abdelwahab.
Πυραμίδα της Σελήνης
Η πυραμίδα κατασκευάστηκε μεταξύ του 200 και 450 μ.Χ. ολοκληρώνοντας το, ακτινωτής συμμετρίας, συγκρότημα ναών. Μια πλαγιά μπροστά από τις σκάλες της πυραμίδας οδηγεί στη Λεωφόρο των Νεκρών, ενώ στη κορυφή της πυραμίδας υπάρχει μια εξέδρα που χρησιμοποιείτο για τη διεξαγωγή τελετών προς τιμή της Μεγάλης Θεάς της Τεοτιουακάν, η οποία αντιπροσώπευε τη Θεά του νερού, της γονιμότητας, της γης και της Δημιουργίας γενικότερα.
Himat Al Hima
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Τυνησίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι σε Λα ύφεση μείζονα
Πυραμίδα της Σελήνης
Απέναντι από το βωμό της Μεγάλης Θεάς, βρίσκεται η Πλατεία της Σελήνης (Plaza de la Luna). Η πλατεία αυτή, περιλαμβάνει ένα κεντρικό βωμό και μια πρωτότυπη κατασκευή με εσωτερικές διαιρέσεις. Η κατασκευή αυτή αποτελείται από τέσσερις ορθογώνιους και διαγώνιους φορείς τα οποία διαμορφώνουν το Σταυρό του Τεοτιουακάν, όπως αποκαλείται.
Ιστορικά στοιχεία
Ανάμεσα στα 150 π.Χ. και 500 μ.Χ., ένας άγνωστος πολιτισμός της Κεντρικής Αμερικής έχτισε μια εκθαμβωτική μητρόπολη, τη Τεοτιουακάν, σε ένα οροπέδιο 22 τετρ. χλμ. . Η εθνικότητα αυτού του πολιτισμού αποτελεί ακόμη αντικείμενο συζήτησης. Κατά τη πρώτη φάση της Τεοτιουακάν, που ονομάζεται Τζακουάλλι  (Tzacualli) (0-150 μ.Χ), αναπτύχθηκαν ευφυή κτιριακά συστήματα που αποτέλεσαν τις βάσεις για την ανέγερση των Πυραμίδων του Ηλίου και της Σελήνης. Η μητρόπολη της Τεοτιουακάν έχει κατασκευασθεί με προγραμματισμένο πλάνο αστικοποίησης, που υποδηλώνεται από την ύπαρξη ενός κύριου άξονα και ενός τεράστιου παλατιού τα οποία περιβάλλονται από 15 μνημειακού τύπου πυραμίδες.
Αρχαιολόγοι έχουν πραγματοποιήσει εκσκαφές κάτω από τη Πυραμίδα της Σελήνης, προς αναζήτηση στοιχείων για την ιστορία του μυστηριώδους πολιτισμού που έχτισε τη πόλη. Τα σκαμμένα τούνελ μέσα στη κατασκευή υποδεικνύουν ότι η πυραμίδα έχει περάσει τουλάχιστον από έξι ανακαινίσεις. Κάθε νέα προσθήκη ήταν μεγαλύτερη και κάλυπτε το προηγούμενο οικοδόμημα.
Καθώς τρύπωναν όλο και πιο βαθιά στη πυραμίδα, περνώντας από τα διάφορα στρώματα που διαμορφώθηκαν από τις ανακαινίσεις, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν αντικείμενα τα οποία προσέδωσαν την έναρξη μιας χρονολογικής συνέχειας στην ιστορία της Τεοτιουακάν. Ένα από τα πιο σημαντικά ευρήματα, το οποίο έγινε από μια σύμπραξη επιστημόνων από την Ιαπωνία, την Αμερική και το Μεξικό, ήταν η ανακάλυψη ενός τύμβου χρονολογούμενου, πιθανώς, στη πέμπτη φάση ανέγερσης. Εμπεριέχει, τέσσερις ανθρώπινους σκελετούς, οστά ζώων, κοσμήματα, λεπίδες από οψιδιανό καθώς και άλλες προσφορές. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι το ταφικό αυτό μνημείο δημιουργήθηκε μεταξύ του 100 και 200 μ.Χ. .
Ένας άλλος τύμβος αφιερωμένος στη Μεγάλη Θεά ανακαλύφθηκε το 2007, και χρονολογείται κατά τη τέταρτη φάση κατασκευής. Περιείχε οστά ενός ανθρώπου θύματος θυσίας καθώς και αρκετά οστά ζώων ανάμεσά τους ένας λύκος, ένας ιαγουάρος, πούμα, φίδια και πουλιά. Βρέθηκαν επίσης ένας μεγάλος πράσινος λίθος, αγαλματίδια από οψιδιανό, τελετουργικά μαχαίρια και δόρατα.
Ντόναλντσον Ρόμιο
Βιογραφία
Μετά την απόφαση του δικαστηρίου, ο Ρόμιο επέστρεψε στο Μοντσερράτ και συνέχισε να εργάζεται ως καλλιτέχνης, πριν ξαναεργαστεί στην οικογενειακή εταιρεία λογισμικού. Μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Σουφριέρ στα μέσα της δεκαετίας του 1990, έγινε δημοσιογράφος.
Πολιτική καριέρα
Ο Ρόμιο ήταν υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος στις γενικές εκλογές του 2006. Κατήλθε στις εκλογές του 2009 ως ανεξάρτητος, και εξελέγη. Το 2011 έγινε αρχηγός της αντιπολίτευσης. Στις 30 Απριλίου 2014 ο Ρόμιο ίδρυσε το Λαϊκό Δημοκρατικό Κίνημα (PDM), προκειμένου να συμμετάσχει στις εκλογές εκείνης της χρονιάς. Τον Σεπτέμβριο του 2014 έγιναν οι εκλογές και το PDM κέρδισε επτά από τις εννέα έδρες στο Νομοθετικό Συμβούλιο και έγινε το κυβερνών κόμμα.
Τελικά ο Ρόμιο έφυγε από το κόμμα του και στις εκλογές του 2019 κατήλθε ως ανεξάρτητος, πετυχαίνοντας να εκλεγεί βουλευτής. Στην πρωθυπουργία τον διαδέχθηκε τον Νοέμβριο του 2019 ο Ίστον Τέιλορ-Φάρελ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μοντσερράτ
Χαράλαμπος Ευταξίας
Ο Χαράλαμπος Ευταξίας ήταν Έλληνας πολιτικός που εκλέχτηκε βουλευτής.
Βιογραφία
Αδελφοί του ήταν ο διοικητής της Εθνικής Τραπέζης, Ιωάννης Ευταξίας, και ο διατελέσας Πρωθυπουργός Αθανάσιος Ευταξίας. Ο πατέρας τους ήταν εφημέριος του ναού του Αγίου Γεωργίου Καρύτση. Εκλέχτηκε βουλευτής. Απεβίωσε σε βαθιά γεράματα τον Απρίλιο του 1938.
Παιδιά του ήταν ο δημοσιογράφος Σταύρος Ευταξίας, η Μίνα Τσιριμώκου και ο Λουκάς Ευταξίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές
Ντόιτς (κρατήρας)
Ο Ντόιτς (Deutsch) είναι κρατήρας πρόσκρουσης διαμέτρου 50 χλμ. ο οποίος βρίσκεται στην αθέατη από την Γη πλευρά της Σελήνης. Βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του κρατήρα Σίφερτ, ενώ στα ανατολικά-βορειοανατολικά του είναι ο Πολζούνοφ. Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Αμερικανού αστρονόμου και συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Άρμιν Γιόζεφ Ντόιτς (Armin Joseph Deutsch).
Το χείλος του είναι σχετικά χαμηλό και έχει υποστεί διάβρωση, ειδικά στη νοτιοανατολική πλευρά. Σε αυτό το τμήμα τον επικαλύπτουν οι δευτερεύοντες κρατήρες Ντόιτς F (στα ανατολικά) και Ντόιτς L (στα νότια). Ο πυθμένας είναι σχετικά επίπεδος, αλλά υπάρχουν πολλοί μικροί κρατήρες.
Σύστημα αυλακώσεων το οποίο ξεκινά από τον κρατήρα Τζορντάνο Μπρούνο στα βόρεια-βορειοδυτικά περνά από το δυτικό άκρο του Ντοίτς.
Ουαλίντ Α΄
Ο Ουαλίντ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ ή Ουαλίντ Α΄ (668 - 23 Φεβρουαρίου 715) ήταν ο 6ος χαλίφης των Ομεϋαδών, γιος του σημαντικότερου χαλίφη αυτής της δυναστείας Αμπντ αλ-Μαλίκ και κυβέρνησε με έδρα του τη Δαμασκό της Συρίας από το 705 έως το 715.
Η εξάπλωση στον κόσμο
Κατά τη διάρκεια της χαλιφείας του η αραβική αυτοκρατορία έφτασε στη μεγαλύτερη εδαφική της εξάπλωση. Κατελήφθησαν τα Βάκτρα το 705, η Μπουχάρα το 709, και το 711 ο αρχηγός των Βερβέρων, Τζεμπέλ αλ-Ταρίκ, αποβιβάστηκε στο βράχο του Γιβραλτάρ και από εκεί προωθήθηκε στη νότια Ισπανία.