cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αποστολικό Παλάτι
Αίθουσες του Ραφαήλ
Είναι τέσσερις αίθουσες, με νωπογραφίες σε όλο το μήκος κάθε ενός από τους τέσσερις τοίχους τους: η αίθουσα του Κωνσταντίνου (έργα: Το Όραμα του Σταυρού, η Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας, η Βάπτιση του Κωνσταντίνου, η Δωρεά του Κωνσταντίνου), η αίθουσα της Ηλιοδώρου (έργα: η Εκδίωξη του Ηλιοδώρου από τον Ναό του Σολομώντα, κ.ά.), η αίθουσα της Υπογραφής (έργα: Η Σχολή των Αθηνών, κ.ά.) και η αίθουσα της Πυρκαγιάς του Μπόργκο (έργα: Η Πυρκαγιά στο Μπόργκο, κ.ά.).
Αίθουσα του Κλήμεντα
Η επιμήκης αυτή αίθουσα βρίσκεται στο τμήμα του Παλατιού γνωστό ως Ανάκτορο Γρηγορίου ΙΓ΄. Την έκτισε ο Κλήμης Η΄ προς τιμήν του αγίου Κλήμεντα Α΄, πάπα της Ρώμης. Έχει στις στενές πλευρές της τοιχογραφίες με τη βάπτιση, το μαρτύριο και στην οροφή την αποθέωση του αγίου Κλήμεντα. Στις μακρές πλευρές της υπάρχουν οι αλληγορίες των αρετών του καρδιναλίου (στη μία μεριά) και των θεολογικών αρετών (στην άλλη). Τα περισσότερα από τα έργα αυτά έκαναν οι αδελφοί Τζοβάνι και Κερουμπίνο Αλμπέρτι.
Παπικά Διαμερίσματα
Βρίσκονται γύρω από την αυλή του Σίξτου Ε΄. Ανακαινίστηκαν πρόσφατα και περιλαμβάνουν την αίθουσα της Βιβλιοθήκης, όπου ο πάπας δέχεται τους καλεσμένους.
Φώκος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Φώκος είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Φωκος Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Φωκίδας
Ανθέμιος ο Τραλλιανός
Ο Ανθέμιος ο Τραλλιανός (Σελεύκεια Καρίας 474 μ.Χ. - Κωνσταντινούπολη, 534 μ.Χ.) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης γεωμέτρης, φυσικός, αρχιτέκτονας, μηχανικός και γλύπτης, σπουδαιότερο έργο του οποίου ήταν η κατασκευή του Ναού της Αγίας Σοφίας στην πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σελεύκεια Καρίας, πόλη που ονομαζόταν και Τράλλεις, από όπου και η προσωνυμία του. Ο Ανθέμιος συνεργάσθηκε με τον Ισίδωρο τον Μιλήσιο για την κατασκευή του Ναού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη (532 μ.Χ.), μετά από ανάθεση του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, καθώς ο προηγούμενος ναός είχε καταστραφεί στη Στάση του Νίκα.
Ο Ανθέμιος προερχόταν από μια μορφωμένη οικογένεια. Είχε 4 αδελφούς και ο πατέρας τους, ο Στέφανος ο Τραλλιανός, ήταν γιατρός. Από τους αδελφούς του, ο Διόσκουρος ακολούθησε το πατρικό επάγγελμα στις Τράλλεις, ο Αλέξανδρος το ίδιο αλλά στη Ρώμη, όπου έγινε ένας από τους πιο φημισμένους γιατρούς της εποχής του, ο Ολύμπιος ήταν βαθύς γνώστης του Ρωμαϊκού Δικαίου, ενώ ο Μητρόδωρος έγινε διακεκριμένος λόγιος στην Κωνσταντινούπολη.
Τα τολμηρά σχέδια που κατέστρωσε ο Ανθέμιος για τον ναό της Αγίας Σοφίας επιδεικνύουν τόσο τις γνώσεις του, όσο και την άγνοιά του. Το κορυφαίο σχεδιαστικό του επίτευγμα εδώ αφορά τον τρούλο του ναού, που φαίνεται σαν να αιωρείται στον αιθέρα, πάνω από τα γήινα. Οι δεξιότητές του ως πολιτικού μηχανικού διαφάνηκαν και στην επισκευή των αντιπλημμυρικών έργων του Δάρας.
Μία ιστορία που θρυλείται σχετικά με τον Ανθέμιο ίσως ρίχνει κάποιο φως στον χαρακτήρα και τα επιστημονικά ενδιαφέροντά του: Μετά από μία διαμάχη με τον γείτονά του Ζήνωνα, ο Ανθέμιος προσομοίασε σεισμούς, αστραπές και βροντές στο δώμα, όπου εκείνος φιλοξενούσε τους καλεσμένους του, χρησιμοποιώντας καμπύλους καθρέφτες και ατμό που διοχέτευσε με δερμάτινους σωλήνες κάτω από το δάπεδο.
Ο Ανθέμιος ήταν εξίσου ικανός ως μαθηματικός. Περιέγραψε την κατασκευή της ελλείψεως με νήμα, όπως αναφέρει σχόλιο του Ευτόχιου στις Κωνικές τομές του Απολλωνίου, και συνέγραψε πραγματεία πάνω στις κωνικές τομές, μία θαυμάσια προετοιμασία για τον σχεδιασμό του τρούλου της Αγίας Σοφίας. Συνέταξε επίσης μία επισκόπηση για τα είδη και τις διατάξεις των κατόπτρων στο έργο του για τα παράδοξα μηχανήματα, που ήταν γνωστό στους Άραβες μαθηματικούς, όπως τον Ιμπν αλ-Χαϊθάμ (που θεωρείται ο πατέρας της οπτικής). Στη διαδικασία δημιουργίας επιφανειών που ανακλούν προς ένα σημείο (εστιάζουν) Ο Ανθέμιος ως συγγραφέας συνέγραψε σπουδαία έργα μηχανικής, από τα οποία σώζονται μόνο αποσπάσματα, π.χ. ένα τμήμα πραγματείας του εκδόθηκε με τον τίτλο Περί παραδόξων μηχανημάτων από τον L. Dupuy το 1777, ενώ εμφανίσθηκε και το 1786 στον 42ο τόμο της Histoire de l'Academie des Instrumentistes. Ο A. Westermann έδωσε μία αναθεωρημένη έκδοσή του στο έργο του Παραδοξογράφοι (Scriptores rerum mirabilium Graeci) το 1839. Σε αυτό το έργο ο Ανθέμιος γράφει για την «ελαστική δύναμη» του υδρατμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Μικρασιάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Βασίλης Τσιλίκας
Ο Βασίλειος Τσιλίκας του Χαραλάμπους (26 Ιουνίου 1954) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1954 στην Καρύτσα Δολόπων του νομού Καρδίτσας. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης. Το 1974 υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.
Διατέλεσε γενικός γραμματέας στα υπουργεία Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας (1989-90), Προεδρίας της Κυβερνήσεως (1993-95) και Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης (1995-96).
Εκλέχθηκε βουλευτής Καρδίτσας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1996 και του 2000.
Υπήρξε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Βορειοατλαντική Συνέλευση (Επιτροπή Άμυνας και Ασφάλειας), μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ και αναπληρωτής γραμματέας του Τομέα Διεθνών Σχέσεων του Κινήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Καρδίτσας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ
Βασκονία
thumb|300px|Χάρτης της Βασκονίας (με κόκκινο) στη διάρκεια της βασιλείας του [[Εύδης της Ακουιτανίας|Εύδη του Μέγα (710-740).]]
Η Βασκονία ήταν περιοχή η οποία ελεγχόταν πολιτικά και στρατιωτικά από τους Βάσκονες, από τα τέλη του 6ου αιώνα έως τον 11ο αιώνα και η οποία εκτεινόταν και στις δύο πλευρές των Πυρηναίων, φυσική άμυνα απέναντι στις επιδρομές των Φράγκων, των Βησιγότθων και των Μουσουλμάνων. Στα βόρεια των Πυρηναίων, τα σύνορά της ποίκιλαν ανάλογα με τη χρονική περίοδο, καθώς έφταναν ως την Αιρ-Λεσκάρ στα τέλη του 6ου αιώνα, ωστόσο ξεπέρναγαν τον Γαρούνα κατά τον 8ο αιώνα. Στα νότια των Πυρηναίων, τα σύνορά της ξεπερνούσαν τον άξονα Βιτόρια-Ολίτε κατά τον 6ο αιώνα, ενώ, κατά τον 7ο αιώνα, έφταναν ως την Σαραγόσα. Είναι η ονομασία που το 626 αντικατέστησε αυτή της Νοβεμποπουλανίας, στο βόρειο τμήμα της, στο Δουκάτο της Γασκώνης.
Ετυμολογία
Οι Βάσκοι ήταν γνωστοί μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ως Baskones (Βάσκονες) (χαϊδευτικού του Βάσκος, «basko»), επρόκειτο, λοιπόν, ως αποτέλεσμα, για την πρώτη ονομασία που αντιπροσώπευε το σύνολο του βασκικού λαού και αυτό, με την ίδια ευκαιρία, όριζε την πρώτη μορφή πολιτικής του οργάνωσης: το Δουκάτο της Βασκονίας.
Η «Baskonia» εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε έναν χάρτη του Πτολεμαίου κατά τον 2ο αιώνα και παρουσίαζε, όπως ο Στράβων και ο Ποσειδώνιος πριν από αυτόν, δύο ξεχωριστά αποσπάσματα τα οποία αναφέρονταν στους «Ουασκώνους». Ωστόσο, δεν αναφερόταν παρά μονάχα στη προ ρωμαϊκή βασκόνικη φυλή. Ο όρος αυτός εμφανιζόταν, επίσης, στον χάρτη του Παυλίνου του Νολ κατά τον 4ο αιώνα (το 394).
Ο Φράγκος χρονογράφος, Γρηγόριος της Τουρ, έκανε λόγο το 587 για την «Wasconia» με ένα «W». Χάρη σε αυτά τα γραπτά, γνωρίζουμε, σήμερα, ότι αυτή η εδαφική περιοχή υπέστη την τρίτη μεγάλη της εισβολή, μετά από αυτές των Ρωμαίων και των Βησιγότθων, δηλαδή αυτή των «Φράγκων». Οι Βάσκονες υπέστησαν μεγάλο αριθμό επιθέσεων και σε ευρεία έκταση αυτή την φορά. Η στρατιωτική πίεση που τους ασκείτο από τους Φράγκους ήταν τέτοια, που όλες οι πρωτοβασκικές και ακουιτανικές φυλές ενώθηκαν και δημιούργησαν μια πρώτη ενοποιημένη πολιτικά οντότητα υπό την ονομασία «Δουκάτο της Βασκονίας».
Κατά τον 7ο αιώνα, ο κοσμογράφος Ανώνυμος της Ραβένα συμπεριέλαβε στον χάρτη του την «Baskonia». Την ξεχώριζε, μάλιστα, σε δύο περιοχές, την «Guasconia» ή «Vasconum patria» (χώρα των Βασκόνων) στα βόρεια των Πυρηναίων και « Spanoguasconia », οι Βασκόνοι της Ιβηρικής Χερσονήσου, διαίρεση η οποία αντιστοιχούσαν στην ρωμαϊκή γεωγραφική υποδιαίρεση της περιοχής. Στο βιβλίο του με τίτλο «Geografica» ανέφερε : "Οι παλαιοί Ακουιτανοί αποκαλούσαν την πατρίδα τους «Baskonia» (Guasconia)". Παρομοίως, σε κοντή απόσταση από την Βασκονία, βρισκόταν η πατρίδα «Hispanobaskonia» («Spanoguasconiam»).
Το συγκεκριμένο χειρόγραφο, το οποίο διατηρείται, χρονολογείται από τον 13ο αιώνα και είναι γνωστό με τον τίτλο «Ανώνυμος της Ραβένα». Περιελάμβανε για πρώτη φορά, σε γραπτή μορφή, την λέξη «Gasconia» με ένα «g». Στην πορεία, άρχισε να χρησιμοποιείται περισσότερο το «Gasconia» ή «Gascogne» ως αναφορά στην Ανώτερη Βασκονία (το βόρειο τμήμα της Ηπειρωτικής Βασκονίας), η οποία σταδιακά εκρομανίστηκε υιοθετώντας δική της γλώσσα, την γασκωνική με βάση τα euskara (από το Σαιν-Σεβέρ ως τον Γκαρούνα).
Σε έναν χάρτη του 11ου αιώνα (ενώ έχει, ήδη, ιδρυθεί το Βασίλειο της Παμπλόνα) ο οποίος βρίσκεται στο αββαείο της γασκωνικής κοινότητας του Σαιν-Σερβέρ, και που σχεδιάστηκε από τον Στεφάνιους Γκαρσία από το Μωλεόν, οι λέξεις « Ακουιτανία » και « Waskonia » ή Βασκονία ορίζονται ως ανήκουσες σε μια ενιαία εδαφική περιοχή, χωρίς καμία μορφής διαίρεση μεταξύ της Ιβηρικής Βασκονίας και της Ηπειρωτικής Βασκονίας.
Στην εραλδική της κοινότητας του Σαιν-Σερβέρ, αναφέρεται η παρακάτω φράση : «Caput Vasconiae» (Κεφαλή της Βασκονίας). Το χωριό αυτό, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το Μον-ντε-Μαρσάν, πρωτεύουσα του νομού των Λαντ, αποτελεί, επίσης, σύνορο μεταξύ της Κάτω και της Άνω Βασκονίας, μια φραγκικής έμπνευσης διοικητική υποδιαίρεση που όριζε τα εδάφη που ανήκαν στους Φράγκους στην ευρύτερη περιοχή. Οι ίδιοι αυτοί Φράγκοι ήταν από τις μεγαλύτερες απειλές για τους Βάσκονες, ωστόσο, στη διάρκεια της ιστορίας της περιοχής, δεν ήταν η μοναδική.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Χώρας των Βάσκων
Χαράλαμπος Ιωσηφόγλου
Ο Χαράλαμπος Ιωσήφογλου υπήρξε Έλληνας επιχειρηματίας από τη Μικρά Ασία.
Βιογραφία
Πατρίδα του ήταν η Καισάρεια της Μικράς Ασίας, όπου και γεννήθηκε. Ασχολήθηκε επαγγελματικά με το εμπόριο και τον τραπεζικό τομέα. Έπραξε πολλές αγαθοεργίες, και προ παντός ίδρυσε το ορφανοτροφείο που φέρει το όνομά του. Προς τιμή του ονομάστηκε δρόμος στη Νέα Σμύρνη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Μάριος Αγγελόπουλος
Ο Μάριος Αγγελόπουλος, του Κωνσταντίνου (Αλεξάνδρεια, Αύγουστος 1909 - Αθήνα, 22 Νοεμβρίου 1995) ήταν πολυτάλαντος Έλληνας καλλιτέχνης, ζωγράφος, σκιτσογράφος, σκηνογράφος, σκηνοθέτης και ενδυματολόγος του θεάτρου και του κινηματογράφου, λογοτέχνης και ποιητής, καθώς επίσης γνωστός φιλοτελιστής και δημοτικός σύμβουλος του δήμου Αθηναίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου τον Αύγουστο του 1909. Έκανε ελεύθερες σπουδές με τον Μομίρ Κορονόβιτς και αργότερα με τον Π. Βυζάντιο καθώς και σε καλλιτεχνικό ατελιέ στο Λονδίνο και το Παρίσι. Άρχισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως μόνιμος σκιτσογράφος στη κυριακάτικη έκδοση της εφημερίδας "Ελεύθερο Βήμα". Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία του θεάτρου όπου και σκηνοθέτησε το «Χαίρε Νύμφη» του Γρ. Ξενόπουλου καθώς και το «Les dessous de la robe» των Βεμπέρ και Ματίς, (στον θίασο Αλίκης – Μουσούρη – Νέζερ – Γαβριηλίδη 1934). Μετά απ΄ αυτό άρχισε μια ταχύτατη εξέλιξη συνεργαζόμενος με όλους τους θιάσους της Αθήνας στα κρατικά και ελεύθερα θέατρα της Ελλάδας. Πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ανέβασε τον Άμλετ στο θέατρο Όλντ Βικ του Λονδίνου με τον Λώρενς Ολίβιε, ενώ το 1937 ανέλαβε τη διεύθυνση των τεχνικών εργαστηρίων του θεάτρου Ρεξ της Μαρίκας Κοτοπούλη. Δημιούργησε τα σκηνικά και κοστούμια για 420 περίπου θεατρικά έργα πρόζας, επιθεώρησης, μελοδράματος και όπερας σε όλα τα κρατικά και ελεύθερα θέατρα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, μεταξύ των οποίων το Open Air του Λονδίνου, την Arena di Verona, το Ηρώδειο, το Plaza της Μαδρίτης κ.ά. Παράλληλα σκηνογράφησε κινηματογραφικές ταινίες στην Ελλάδα, την Αγγλία και τη Γαλλία. Οι σκηνογραφίες του υπολογίζονται σε 6.000 και οι ενδυματολογικές εργασίες (κοστούμια) σε δεκαπλάσιες των σκηνογραφιών του.
Ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος εργάσθηκε επίσης σε Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Γιουγκοσλαβία, Τουρκία, Αίγυπτο και Κύπρο. Επί μια δεκαετία συνεργάστηκε με τον Κώστα Μουσούρη (1952-1962), σε πλείστα έργα όπως στα «Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ», «Σκηνές του δρόμου», «Πρόσκληση στον Πύργο», καθώς επίσης με την Εθνική Λυρική Σκηνή στα έργα «Αΐντα», «Κάρμεν» κ.ά., στο Φεστιβάλ Αθηνών, όπως επίσης στον αγγλικό και ελληνικό κινηματογράφο.
Συμμετείχε σε πολλές Πανελλήνιες καλλιτεχνικές εκθέσεις, τόσο σκηνογραφίας, όσο και ζωγραφικής, αλλά και στις Διεθνείς εκθέσεις σκηνογραφίας του Όσλο το 1954, του Τόκιο το 1956 και των Αθηνών το 1962. Το 1963 έλαβε μέρος στην πρώτη Παγκόσμια έκθεση σκηνογραφίας στη Νάπολη ως μοναδικός εκπρόσωπος της Ελλάδας, μετά από πρόσκληση της ιταλικής κυβέρνησης. Έχει επιμεληθεί τη διακόσμηση πολλών κινηματογραφικών αιθουσών, ξενοδοχείων, καταστημάτων και οικιών στην Αθήνα, την Κύπρο και το Λονδίνο.
Ο Μάριος Αγγελόπουλος ασχολήθηκε επίσης και με τη λογοτεχνία και την ποίηση. Έγραψε τα θεατρικά έργα «Βαβέλ», «Αχαλίνωτη λευτεριά», ποιήματα, ενώ μετέφρασε ποιήματα του Λόρκα. Επίσης εξέδωσε λεύκωμα με χαρακτικά του τοποθεσιών της Αθήνας, κ.ά.
Συλλέκτης ολυμπιακών γραμματοσήμων, λάμβανε μέρος από το 1971 σε πολλές φιλοτελικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό με θέμα την «Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων». Ήταν ακόμη ο ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Φιλοτελιστών Εκθετών το 1977.
Υπήρξε δημοτικός σύμβουλος του δήμου Αθηναίων από το 1964 μέχρι το 1967 όπου και συνέχισε μετά το 1974. Υπήρξε επίσης μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ), του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, του Σωματείου Τεχνικών Θεάτρου Ελλάδος, της Παγκόσμιας Ένωσης Τεχνικών του Θεάτρου, καθώς και πολλών φιλοτελικών εταιριών της Ελλάδας και εξωτερικού με μια πλούσια και αξιοθαύμαστη συλλογή γραμματοσήμων. Τιμήθηκε με έπαθλο του Γρηγορίου Ξενόπουλου το 1954, με μετάλλιο Γραμμάτων – Τεχνών και Επιστημών του Παρισιού το 1966 και το 1983, Ιππότης του αυτού μεταλλίου.
Μιλούσε επίσης αραβικά, γαλλικά, γερμανικά, αγγλικά και ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Πέθανε σε ηλικία 86 ετών στις 22 Νοεμβρίου του 1995.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων στις οποίες ο Αγγελόπουλος εργάστηκε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γελοιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες σκηνογράφοι Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
867
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αριστείδης ο Κοϊντιλιανός
Ο Αριστείδης ο Κοϊντιλιανός ήταν αρχαίος Έλληνας μουσικός και συγγραφέας που έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ.. Συνέγραψε το σύγγραμμα Περί μουσικής σε τρία βιβλία που σώθηκαν. Στο πρώτο βιβλίο, ο Αριστείδης ο Κοϊντιλιανός πραγματεύεται την «αρμονική» και τη «ρυθμική». Το Β΄ και το Γ΄ βιβλίο ωστόσο είναι περισσότερο φιλοσοφικού και αισθητικού περιεχομένου: Μιλούν για την επίδραση της μουσικής και των ρυθμών στα ήθη των ανθρώπων, για την αναγωγή των ρυθμών σε αριθμητικές σχέσεις, ακόμα και για τη δύναμη των αριθμών στο Σύμπαν, σύμφωνα με τις θεωρίες των Πυθαγορείων.
Η μουσική θεωρία του Αριστείδη του Κοϊντιλιανού
Η θεωρία του περί μουσικής αρμονίας στηρίζεται στην αναλογία και τον αριθμό. Η ανθρώπινη μουσική είναι μόνο μια ατελής μίμηση της ουράνιας αρμονίας. Η ψυχή συγκινείται από την μουσική επειδή διαθέτει την ίδια ομάδα λόγων με μια μουσική κλίμακα, επειδή κατεβαίνει από πιο καθαρές περιοχές. Η ψυχή ανάλογα με τις κλίσεις της συγκινείται περισσότερο ή λιγότερο από τα αρσενικά ή θηλυκά χαρακτηριστικά των μουσικών κλιμάκων, όπως θα επέλεγε ένα σώμα με αρσενικά ή θηλυκά χαρακτηριστικά. Η αισθητική ταξινόμηση των μουσικών φθόγγων από τον Αριστείδη τον Κοϊντιλιανό, διακρίνεται ως εξής: οι χαμηλότεροι τόνοι ειναι αρσενικοί, οι υψηλότεροι είναι θηλυκοί. Η μουσική έχει παιδευτικούς αλλά και θεραπευτικούς σκοπούς: οι πιο κατάλληλοι για την εκπαίδευση είναι οι ΄΄ανδροπρεπείς μελωδίες΄΄. Ανάλογα με το φύλο και την ηλικία διαφοροποιείται και η επίδραση η θεραπευτική της μουσικής.
Πηγές
Αριστειδης ο Κοιντιλιανος Αριστειδης ο Κοιντιλιανος
Ιεζεκιήλ
Ο Προφήτης Ιεζεκιήλ ( Y'ḥezqēl ) ήταν ένας από τους τέσσερις μεγάλους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Γεννήθηκε στην Ιουδαία το 620 π.Χ. Ήταν γιος ιερέα και έζησε τον καιρό του βασιλιά Ναβουχοδονόσορα. Πριν πέσει σε αιχμαλωσία το Ισραήλ ήταν ιερέας στο Ναό του Σολομώντα. Οδηγήθηκε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα μετά την πρώτη κατάληψη της Ιερουσαλήμ το 597 π.Χ. Εκεί κλήθηκε στο προφητικό αξίωμα το 593 π.Χ. και έδρασε μεταξύ των εξόριστων συμπατριωτών του. Το όνομά του σημαίνει "ο Θεός είναι δυνατός" ή "Εκείνος που ο Θεός δυναμώνει".
Το έργο ανήκει στα Προφητικά Βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, στην υποομάδα Μεγάλοι Προφήτες. Στην Εβραϊκή Βίβλο κατατάσσεται επίσης στους Προφήτες, στην υποομάδα Μεταγενέστεροι Προφήτες. Οι προφητείες του Ιεζεκιήλ περιέχονται στο ομώνυμο βιβλίο της Αγίας Γραφής.
Το βιβλίο του διαιρείται σε τρία μέρη: Το 1ο (κεφ. α’-κδ’) περιέχει προειδοποιήσεις για τη βέβαιη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, το 2ο (κεφ. κε’-λβ’) περιέχει προφητείες καταδίκης για διάφορα ειδωλολατρικά έθνη και το 3ο (κεφ. λγ’-μη’) αποτελείται από προφητείες.
Στην Εκκλησία διαβάζεται κατά τον εσπερινό του '''Μ. Σαββάτου''' η προφητεία που περιέχει το όραμα του Ιεζεκιήλ, τη θαυματουργική ζωογόνηση των γυμνών οστών που γίνονται ζωντανοί άνθρωποι μετά το πρόσταγμα του Θεού (κεφ. λζ’ 1-14). Η μνήμη του προφήτη Ιεζεκιήλ τιμάται από την ορθόδοξη Εκκλησία στις 23 Ιουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου Κατηγορία:Προφήτες του Ισλάμ Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Προφήτες του Χριστιανισμού Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Προφήτες της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Αρσίνοος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αρσίνοος (από τις λέξεις άρσις + νόος-νους, ο κατά κάποιο τρόπο συμβιβαστικός, ο ευπειθής, ή "αερσίνοος=υπερήφανος" ) είναι γνωστός ένας επιφανής κάτοικος της νήσου Τενέδου. Τη θυγατέρα του Αρσινόου, η οποία ονομαζόταν Εκαμήδη, την άρπαξε ο Αχιλλέας όταν πέρασε από το νησί πηγαίνοντας στον Τρωικό Πόλεμο (αργότερα θεωρήθηκε σκλάβα του Νέστορα). Ο Αρσίνοος αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Λ, στίχος 326).
Πηγές
Αρσινοος
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ιορδανίας
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ιορδανίας, γνωστό και ως Προ Λιγκ Ιορδανίας (دوري المناصير الأردني للمحترفين) ,είναι η κορυφαία κατηγορία του συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου ανδρών της Ιορδανίας. Το πρωτάθλημα αποτελείται από δώδεκα ομάδες, οι οποίες αγωνίζονται σε δύο γύρους η μία με τις άλλες σε σύστημα εντός και εκτός έδρας. Αυτή τη στιγμή το πρωτάθλημα είναι γνωστό ως AL-Manaseer Προ Λιγκ Ιορδανίας, αφού η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ιορδανίας υπέγραψε συμφωνία χορηγίας με την Ziyad AL-Manaseer Companies Group.
Διοργάνωση
Υπάρχουν 12 ομάδες στην Προ Λιγκ. Κατά τη διάρκεια μιας σεζόν (από τον Μάρτιο έως τον Οκτώβριο) κάθε ομάδα παίζει με τις άλλες δύο φορές (ένα σύστημα διπλού γύρου), μία φορά εντός έδρας και μία φορά στην έδρα των αντιπάλων τους, σε συνολικά 22 αγώνες. Οι ομάδες λαμβάνουν τρεις πόντους για νίκη και έναν βαθμό για ισοπαλία. Δεν απονέμονται πόντοι για την ήττα. Οι ομάδες κατατάσσονται με κριτήρια τους συνολικούς πόντους, μετά τη συνολική διαφορά γκολ και τέλος τα συνολικά γκολ που σημειώθηκαν. Εάν εξακολουθούν να είναι ίσες, οι ομάδες θεωρείται ότι κατέχουν την ίδια θέση. Εάν υπάρχει ισοπαλία για το πρωτάθλημα, για υποβιβασμό ή για πρόκριση σε άλλη διοργάνωση, ένας αγώνας πλέι οφ σε ουδέτερο μέρος αποφασίζει την κατάταξη.
Προβιβασμός και υποβιβασμός
Υπάρχει ένα σύστημα προβιβασμού και υποβιβασμού μεταξύ της Προ Λιγκ Ιορδανίας και της Δεύτερης Κατηγορίας Ιορδανίας. Οι δύο ομάδες που τερματίζουν στις δύο χαμηλότερες θέσης στην Προ Λιγκ υποβιβάζονται στη Δεύτερη Κατηγορία Ιορδανίας και οι δύο κορυφαίες ομάδες από τη Δεύτερη Κατηγορία Ιορδανίας προβιβάζονται στην Προ Λιγκ.
Πρόκριση στις ασιατικές διοργανώσεις
Προς το παρόν, οι νικητές της Προ Λικγ Ιορδανίας πληρούν τις προϋποθέσεις για την πρόκριση στους ομίλους του ΑΦΚ Τσάμπιονς Λιγκ και οι επιλαχόντες του πρωταθλήματος προκρίνονται στους ομίλους του ΑΦΚ Καπ, μαζί με τους νικητές του Κυπέλλου Ιορδανίας. Η Ιορδανία είναι μία από τις πιο επιτυχημένες χώρες στο ΑΦΚ Καπ με τρεις τίτλους πίσω από τις ομάδες από το Κουβέιτ, 2 για την Αλ Φαϊσαλί Σ.Κ. (2005 και 2006) και 1 για την Σαμπάμπ Αλ Όρντον Κλαμπ (2007), περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη χώρα που οι ομάδες της έχουν δικαίωμα να αγωνιστούν στο ΑΦΚ Καπ.
Πρωταθλήματα ανά ομάδα
Πηγή: Μέχρι τη σεζόν 2019-20
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιορδανια Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ιορδανία Ιορδανια Ιορδανια
Κατάλογος εδαφικών οντοτήτων όπου τα Μαλαϊκά είναι επίσημη γλώσσα
Η παρακάτω είναι μια λίστα των κυρίαρχων κρατών που έχουν τα Μαλαϊκά ως επίσημη γλώσσα. [[Αρχείο:Malay_language_Spoken_Area_Map_v1.png|μικρογραφία|333x333εσ|Γλωσσικός χάρτης της Μαλαϊκής γλώσσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαλαϊκή γλώσσα
ΦΚ Μιλάνο Κουμάνοβο
Η ΦΚ Μιλάνο Κουμανόβο (ФК Милано) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Κουμάνοβο, μια πόλη στα βόρεια της Βόρειας Μακεδονίας. Αγωνίζεται στην ΟΦΛ Κουμάνοβο.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1990. Το 2007 προβιβάστηκε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας, την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση της χώρας. Τις πρώτες δύο περιόδους τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Το 2010, η ομάδα τερμάτισε στην ένατη θέση, αγωνίστηκε σε πλέι-οφ με αντίπαλο την ΦΚ Μπρεγκάλνιτσα Στιπ, όπου έχασε και διαβαθμίστηκε στη δεύτερη κατηγορία.
Στατιστικά ανά σεζόν
Τα στατιστικά της ομάδας ανά σεζόν στη Πρβα Μακεντόνσκα Φουτμπάλσκα Λίγκα:
Διακρίσεις
Δεύτερη κατηγορία: Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βόρειας Μακεδονίας: Κύπελλο Βόρειας Μακεδονίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1990 Κατηγορία:ΦΚ Μιλάνο Κουμάνοβο
Ανδρέας Ντούζος
Σπούδασε ηθοποιία στη Σχολή του Τάκη Μουζενίδη.
Συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, κυρίως την δεκαετία του '60, ενώ θεωρούνταν ένας από τους ζεν πρεμιέ της εποχής. Απέκτησε δύο παιδιά, τον Στηβ το 1959 και την Τέτα το 1964, τα οποία ακολούθησαν και αυτά, για ένα διάστημα, το επάγγελμα του ηθοποιού.
Περιστασιακά από το 1963 και μόνιμα πλέον από το 1967 μετέβη με την οικογένειά του στις ΗΠΑ, εγκαθιστώμενος στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης για συνολικά 17 χρόνια ως το 1980, όπου μεταξύ άλλων έκανε σπουδές σκηνοθεσίας.
Υπήρξε για αρκετό καιρό επιχειρηματίας του θεάτρου Σούπερ Σταρ (μετέπειτα Μπρόντγουεϊ) στην οδό Αγίου Μελετίου στην Κυψέλη, το οποίο ανέλαβε το 1982 και αναγκάστηκε να παραχωρήσει στην ηθοποιό Κάτια Δανδουλάκη το 1994, λόγω οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπισε. Συμμετείχε ως guest star στις τηλεοπτικές σειρές Κωνσταντίνου και Ελένης, Η Λάμψη και Άκρως Οικογενειακόν. Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε στην ταινία Μια μέρα τη νύχτα (2001).
Τον Ιανουάριο του 2013 μετά από ατύχημα στο σπίτι του υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Δημιουργήθηκε αιμάτωμα και υπεβλήθη σε επέμβαση, μετά την οποία νοσηλευόταν στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας ιδιωτικού θεραπευτηρίου, όπου και απεβίωσε στις 29 Απριλίου του ιδίου έτους. Τα τελευταία επτά χρόνια της ζωής του έπασχε από την Νόσο του Αλτσχάιμερ.
Θεατρικές Παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Οβελίσκος του Λατερανού
μικρογραφία| Η βάση του οβελίσκου ανεγέρθηκε το 1588 και λανθασμένα ισχυρίζεται ότι σηματοδοτεί τη θέση του [[Μέγας Κωνσταντίνoς|βαπτίσματος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α, αν και στην πραγματικότητα βαφτίστηκε λίγο πριν πεθάνει στη Νικομήδεια το 337.]] Ο Οβελίσκος του Λατερανού είναι ο μεγαλύτερος οβελίσκος της αρχαίας Αιγύπτου στον κόσμο και είναι επίσης ο ψηλότερος οβελίσκος στην Ιταλία. Αρχικά ζύγιζε 413 τόνους, αλλά αφού κατέρρευσε και ξαναστήθηκε 4 μέτρα πιο κοντός, τώρα ζυγίζει περίπου 300 τόνους. Βρίσκεται στη Ρώμη, στην πλατεία απέναντι από το αρχιβασιλική του Αγ. Ιωάννη στο Λατερανό και το νοσοκομείο Σαν Τζιοβάννι Αντολοράτα.
Ιστορία
Αρχικά ο οβελίσκος δημιουργήθηκε από τον φαραώ Tούθμωση Γ΄ (1479-1425 π.Χ.) για τον εαυτό του και ακόμη ένας για τον πατέρα του, αλλά κανένας δεν ολοκληρώθηκε πριν από το τέλος του. Ο εγγονός του, ο Tούθμωσις Δ΄ (1400–1390 π.Χ.) ολοκλήρωσε τους οβελίσκους και τους έστησε στα ανατολικά του μεγάλου ναού του Άμωνα στο Kαρνάκ. Όταν ολοκληρώθηκε ο οβελίσκος -τώρα γνωστός ως οβελίσκος του Λατερανού- είχε ύψος 32 μέτρα (105 πόδια) και ήταν ο υψηλότερος στην Αίγυπτο. Τόσο αυτός, όσο και ο άλλος οβελίσκος, γνωστός ως οβελίσκος του Θεοδοσίου, μεταφέρθηκαν στην Αλεξάνδρεια επάνω στον Νείλο με ένα πλοίο οβελίσκων στις αρχές του 4ου αι. από τον Κωνστάντιο Β΄. Είχε σκοπό να φέρει και τους δύο οβελίσκους στην Κωνσταντινούπολη, τη νέα πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τελικά ο οβελίσκος του Λατερανού δεν μεταφέρθηκε.
Στον Μέγιστο Ιππόδρομο
Αναφορές έχουν την αρχική (ρωμαϊκή) βάση του μνημείου ακόμα στον Μέγιστο Ιππόδρομο το 1589. Περιείχε μία αφήγηση για τη μεταφορά, την ανύψωση και την αφιέρωση του οβελίσκου «του πατέρα του» Κωνστάντιου εγγεγραμμένη στις τέσσερις πλευρές του ως ένα μακρύ επίγραμμα.
Στην πλατεία Αγίου Ιωάννη στο Λατερανό
Αν και κομμάτια του οβελίσκου είχαν βρεθεί τον 14ο και 15ο αι., η σοβαρή ανασκαφή έγινε δυνατή μόνο υπό τον πάπα Σίξτο Ε΄. Τα τρία κομμάτια του οβελίσκου του Λατερανού ήλθαν στην επιφάνεια το 1587, και αφού αποκαταστάθηκε από τον αρχιτέκτονα Ντομένικο Φοντάνα, ο οβελίσκος ξαναφτιάχτηκε περίπου 4 m πιο κοντός. Όταν ανεγέρθηκε κοντά στο ανάκτρο του Λατερανού και τη βασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού στις 9 Αυγούστου 1588, έγινε ο τελευταίος αρχαίος αιγυπτιακός οβελίσκος που ανεγέρθηκε στη Ρώμη. Η θέση του ήταν στο παρελθόν το σημείο, όπου βρισκόταν το έφιππο άγαλμα του Μάρκου Αυρήλιου μέχρι το 1538, οπότε μεταφέρθηκε για να διακοσμήσει την πλατεία του Καπιτωλίου στον Καπιτωλίνο λόφο.
Ο οβελίσκος έχει έναν σταυρό και η βάση είναι διακοσμημένη με επιγραφές, που εξηγούσαν την από την Αίγυπτο ιστορία του και το ταξίδι του στην Αλεξάνδρεια και τη Ρώμη, όπου στήθηκε στο μέρος που βαπτίστηκε ο Κωνσταντίνος Α΄ ο Μεγάλος. Επιγραφή εμπρός: CONSTANTINUS PER CRUCEM VICTOR A S. SILVESTRO HIC BAPTIZATUS CRUCIS GLORIAM PROPAGAVIT, δηλ. Ο Κωνσταντίνος ο με τον σταυρό νικητής, που ο Άγ. Σίλβεστρος εδώ τον βάπτισε, του σταυρού τη δόξα διέδωσε.
Επιγραφή αριστερά: FL. CONSTANTINUS MAXIMUS AUG. CHRISTIANAE FIDEI VINDEX ET ASSERTOR OBELISCUM AB AEGYPTIO REGE IMPURO VOTO SOLI DEDICATUM SEDIB. AVULSUM SUIS PER NILUM TRANSFERRI ALEXANDRIAM IUSSIT UT NOVAM ROMAM AB SE TUNC CONDITAM EO DECORARET MONUMENTO Δηλ. ο Φλάβιος Κωνσταντίνος Μάξιμος Αύγουστος της Χριστιανικής πίστης προστάτης και υπέρμαχος τον οβελίσκο από την Αίγυπτο, όπου ένας βασιλιάς με ακάθαρτο όρκο στον ήλιο τον αφιέρωσε. Από τη θέση εκεί τον αφαίρεσε και μέσω του Νείλου τον μετέφερε στην Αλεξάνδρεια προκειμένου να στολίσει τη Νέα Ρώμη, που ιδρύθηκε από αυτόν, με το μνημείο.
Επιγραφή πίσω: FL. CONSTANTIUS AUG. CONSTANTINI AUG. F. OBELISCUM A PATRE LOCO SUO MOTUM DIUQ. ALEXANDRIAE IACENTEM TRECENTORUM REMIGUM IMPOSITUM NAVI MIRANDAE VASTITATIS PER MARE TIBERIMQ. MAGNIS MOLIBUS ROMAM CONFECTUM IN CIRCO MAX. PONENDUM S. P. Q. R. D. D. Δηλ. ο Φλάβιος Κωνστάντιος Αύγουστος Δηλ. ο Φλάβιος Κωνστάντιος Αύγουστος, του Κωνσταντίνου Αυγούστου γιος, τον οβελίσκο που ο πατέρας του από τη θέση του είχε μετακινήσει, για πολύ καιρό στην Αλεξάνδρεια βρισκόταν, με τριακόσιους κωπηλάτες τοποθέτησε σε πλοίο αξιοθαύμαστου μεγέθους και από τη θάλασσα το έφερε στον Τίβερη. Σε πολύ κόσμο στη Ρώμη στον Ιππόδρομο το Μέγιστο παρουσίασε, στη Σύγκλητο και τον Λαό Της Ρώμης αφιερώνοντάς τον.
Επιγραφή δεξιά: SIXTUS V PONT. MAX. OBELISCUM HUNC SPECIE EXIMIA TEMPORUM CALAMITATE FRACTUM CIRCI MAX. RUINIS HUMO LIMQ. ALTE DEMERSUM MULTA IMPENSA EXTRAXIT HUNC IN LOCUM MAGNO LABORE TRANSTULIT FORMAE Q. PRISTINAE ACCURATE RESTITUTUM CRUCI INVICTISSIMAE DICAVIT MDLXXXVIII PONT. IIII Δηλ. ο Σίξτος Ε΄ αρχιερέας μέγιστος τον οβελίσκο αυτόν εδώ, εξαιρετικής ομορφιάς, ο οποίος με των καιρών τις κακουχίες έσπασε στον Ιππόδρομου τον Μέγιστο σε ερείπια στο έδαφος μετά από κλίση και βαθιά βυθίστηκε πολύ και με δαπάνες τον εξήγαγαν από εκείνον τον τόπο, αφού με κόπο τον μετέφεραν και στην μορφή την πρώην με ακρίβεια τον αποκατέστησαν, αφιέρωσε στον ανίκητο σταυρό το 1588, 4ο έτος του ποντιφικάτου του.
Βιβλιογραφία
Λατερανου Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη
Αριστείδης ο Μιλήσιος
Ο Αριστείδης ο Μιλήσιος ήταν αρχαίος Έλληνας συγγραφέας του 2ου αιώνα π.Χ., που έγινε διάσημος γιατί, μαζί με τον Παρθένιο τον Νικαέα, δημιούργησε ή τουλάχιστον διεμόρφωσε ένα νέο λογοτεχνικό είδος, τη μυθιστορία. Ονομαστό υπήρξε το μυθιστόρημα του Αριστείδη Μιλησιακά, το οποίο ο Πλούταρχος χαρακτηρίζει ως ακόλαστο. Αξιόλογα ήταν επίσης τα ιστορικά του έργα Σικελικά και Περσικά. Τα Σικελικά ήταν μεγάλο έργο, αποτελούμενο από 40 βιβλία. Από τα Περσικά ο Στοβαίος διέσωσε αποσπάσματα.
Πηγή
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι
Εθνικότητα πλοίου
Κάθε πλοίο υποχρεούται να έχει ορισμένη εθνικότητα (nationality). Το εξωτερικό γνώρισμα της εθνικότητας κάθε πλοίου είναι η σημαία του κράτους την οποία και φέρει και που ανήκει ο λιμένας νηολόγησης αυτού. Η νομοθεσία του κάθε κράτους καθορίζει τις προϋποθέσεις εκείνες με τις οποίες μπορεί ένα πλοίο να φέρει την σημαία του.
Η εθνικότητα πλοίου ενέχει μεγάλη σπουδαιότητα, λόγω των συνεπειών τις οποίες συνεπάγει αυτή τόσο κατά το Διεθνές Δίκαιο όσο και κατά το εσωτερικό δίκαιο κάθε χώρας. Έτσι από την εθνικότητα του πλοίου θα καθορισθεί ποιο δίκαιο θα εφαρμοσθεί επ´αυτού δεδομένου ότι το πλοίο αποτελεί πλωτό τμήμα του εδάφους του κράτους, του οποίου και φέρει την σημαία, καθώς επίσης ποια θα είναι η συμπεριφορά των ξένων χωρών απέναντί του αλλά και ποια θα είναι η τύχη του σε περίπτωση πολέμου. Σημειώνεται επίσης πως κάθε χώρα παρέχει την προστασία της καθώς και διάφορα προνόμια στα υπό την σημαία της πλοία, όπως π.χ. το αποκλειστικό δικαίωμα της αλιείας, της εμπορικής ακτοπλοΐας, της ρυμούλκησης ή η καταβολή μειωμένων τελών κ.ά.
Όταν γίνεται λόγος για «εθνικά πλοία» ενός κράτους, νοείται το σύνολο των πλοίων που φέρουν την εθνική σημαία και συγκροτούν τον εμπορικό στόλο αυτού του κράτους.
Ελληνική εθνικότητα πλοίου
Η αναγνώριση πλοίου ως ελληνικού σύμφωνα με το Διάταγμα «Περί Εμπορικής Ναυτιλίας» του 1836 ως «ελληνικά πλοία» αναγνωρίζονται τα πλοία εκείνα που υπάγονται σε μία από τις παρακάτω κατηγορίες. Από τις παραπάνω, περιπτώσεις η τελευταία είναι και η συνηθέστερη.
Σήμερα ο Κ.Δ.Ν.Δ. στα άρθρα 5 - 20 ρυθμίζει τα της εθνικότητας των ελληνικών πλοίων.
Έτσι, πρόσθετα των παραπάνω, αναγνωρίζονται πλοία ως Ελληνικά όταν ανήκουν αυτά κατά ποσοστό πάνω από το 50% σε Έλληνες υπηκόους ή ελληνικά Νομικά Πρόσωπα (εταιρείες των οποίων τα κεφάλαια ανήκουν άνω του 50% σε Έλληνες υπηκόους).
Η αναγνώριση, δε, αυτή, συντελείται με την εγγραφή του πλοίου σε νηολόγιο που τηρείται από την Λιμενική Αρχή της ημεδαπής ή αλλοδαπής (Προξενικό Λιμεναρχείο) η οποία και χορηγεί το έγγραφο εθνικότητας που τηρείται υποχρεωτικά στο πλοίο. Επίσης το πλοίο υποχρεούται αμέσως να φέρει στις παρειές του, το όνομα με το οποίο νηολογήθηκε καθώς και στη πρύμνη το όνομα και τον λιμένα νηολόγησης. Αν η πρύμνη είναι κάθετη (τύπου οχηματαγωγού) τότε το όνομα και ο λιμένας φέρονται ανά πλευρά ισχύου. Τέλος, η αναγνώριση ολοκληρώνεται με την ύψωση της ελληνικής σημαίας η οποία και καθίσταται ως σημαία πλοίου, που σημειωτέον ότι αυτή μπορούν να φέρουν μόνο τα νηολογημένα σε ελληνικό νηολόγιο πλοία ή εκείνα που έχουν εφοδιασθεί με προσωρινό έγγραφο εθνικότητας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης
Ιωάννης Ρίννε
Ο Ιωάννης Ρίννε (κατά κόσμον Γιοχάνες Βίλο Ρίννε, Johannes Wilho Rinne) γεννήθηκε στο Τούρκου της Φινλανδίας στις 16 Αυγούστου 1923.
Αρχικά ήταν Λουθηρανός και ήταν Διδάκτωρ Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Ώμπο Ακαντεμί. Το 1966 έγινε Ορθόδοξος και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου έγινε Διδάκτωρ Εκκλησιαστικού Δικαίου το 1971. Θεολογικές σπουδές, εκτός από την Ελλάδα, είχε κάνει στη Φινλανδία, τη Νέα Υόρκη, την Αγγλία και την Αγία Πετρούπολη.
Το 1967 εκάρη μοναχός στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και Ευαγγελιστού Πάτμου και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος στην Κωνσταντινούπολη. Στις 26 Μαΐου 1969 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Λαπωνίας, βοηθός επίσκοπος του Αρχιεπισκόπου Καρελίας και πάσης Φινλανδίας. Το 1970 εξελέγη επαρχιούχος Επίσκοπος Ελσιγκίου. Το 1972 οι Επισκοπές της Εκκλησίας της Φινλανδίας ανυψώθηκαν σε Μητροπόλεις, οπότε και ονομάστηκε Μητροπολίτης Ελσιγκίου. Τον Οκτώβριο του 1987 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Καρελίας και πάσης Φινλανδίας, προκαθήμενος της Αυτονόμου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Φινλανδίας (Οικουμενικό Πατριαρχείο).
Το 2001 παραιτήθηκε οικειοθελώς και κατεστάθη Μητροπολίτης Γέρων Νικαίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εφησυχάζοντας στη γενέτειρά του, το Τούρκου. Πέθανε την 1 Ιουλίου 2010 σε ηλικία 87 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Νικαίας Κατηγορία:Φινλανδοί κληρικοί Κατηγορία:Κληρικοί
868
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 868 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ατλαντίδα
thumb|350px|Φανταστική αναπαράσταση της Ατλαντίδας από το Mundus Subterraneus του [[Αθανάσιος Κίρχερ, Άμστερνταμ 1665.]] Η Ατλαντίδα είναι μυθικό νησί που πρωτοακούστηκε στους διαλόγους του Πλάτωνα «Τίμαιος» και «Κριτίας».
Στην περιγραφή του Πλάτωνα, η Ατλαντίδα, βρίσκεται πέρα από τις Ηράκλειες στήλες (γνωστά ως στενά του Γιβραλτάρ), ήταν μια ναυτική δύναμη που είχε κατακτήσει πολλά μέρη της δυτικής Ευρώπης και της Αφρικής, περίπου 9.000 χρόνια πριν τον Σόλωνα (Περίπου το 9.600 Π.Χ.). Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να εισβάλει στην Αθήνα, η Ατλαντίδα βυθίστηκε μυστηριωδώς στο πέλαγος «σε μια μόνο ημέρα και νύχτα ατυχίας». Σύμφωνα με τη βιογραφία του Απολλόδωρου, η Ατλαντίδα βρισκόταν στις νοτιοανατολικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας.
Επειδή είναι μια ιστορία που ενσωματώνεται στους διαλόγους του Πλάτωνα, η Ατλαντίδα θεωρείται γενικά ως παραβολή που κατασκευάστηκε από τον Πλάτωνα για να εξηγήσει τις πολιτικές του θεωρίες. Αν και η ιστορία του Πλάτωνα φαίνεται σαφής στους περισσότερους μελετητές, μερικοί προτείνουν ότι η περιγραφή του είναι εμπνευσμένη από παλαιότερες παραδόσεις. Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο Πλάτωνας βασίστηκε σε προηγούμενα γεγονότα, όπως την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης ή τον Τρωικό πόλεμο, ενώ άλλοι επιμένουν ότι έλαβε έμπνευση από πιο σύγχρονα γεγονότα όπως την καταστροφή της Ελίκης το 373 π.Χ. και την αποτυχημένη εκστρατεία στη Σικελία το 415-413 π.Χ.
Πλάτωνας
Οι διάλογοι Τίμαιος και Κριτίας, που γράφτηκαν το 360 π.Χ. είναι οι πρώτες γνωστές αναφορές στην Ατλαντίδα. Για άγνωστους λόγους ο Πλάτωνας ποτέ δεν ολοκλήρωσε τον Κριτία, εντούτοις ο μελετητής Benjamin Jowett, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει ότι αρχικά σκόπευε να γράψει και ένα τρίτο διάλογο με τον τίτλο «Ερμοκράτης». Ο John V. Luce υποθέτει ότι ο Πλάτωνας – αφού περιέγραψε την αρχή του κόσμου και της ανθρωπότητας στον Τίμαιο, καθώς επίσης και την αλληγορική τέλεια κοινωνία της αρχαίας Αθήνας και της επιτυχούς υπεράσπισης της ενάντια της εχθρικής Ατλαντίδας στον Κριτία - θα έκανε κύριο θέμα του Ερμοκράτη τη στρατηγική του Ελληνιστικού πολιτισμού κατά τη σύγκρουσή του με τους βάρβαρους. Ο Πλάτωνας έγραψε για την Ατλαντίδα στον Τίμαιο:
Τα τέσσερα πρόσωπα που λαμβάνουν μέρος στους δυο αυτούς διαλόγους είναι οι πολιτικοί Κριτίας και Ερμοκράτης και οι φιλόσοφοι Σωκράτης και Τίμαιος, όμως ο μόνος που αναφέρει την Ατλαντίδα είναι ο Κριτίας. Ενώ πιθανότατα όλοι αυτοί οι άνθρωποι έζησαν πραγματικά, οι διάλογοι όπως καταγράφηκαν μπορεί να ήταν εφεύρεση του Πλάτωνα. Στις γραπτές του δουλειές, ο Πλάτωνας κάνει εκτενή χρήση των Σωκρατικών διαλόγων προκειμένου να συζητηθούν οι αντίθετες θέσεις μέσα στα πλαίσια μιας υπόθεσης.
Ο Τίμαιος αρχίζει με μια εισαγωγή, που ακολουθείται από μια περιγραφή της δημιουργίας και της δομής του σύμπαντος και των αρχαίων πολιτισμών. Στην εισαγωγή, ο Σωκράτης διαλογίζεται πάνω στη τέλεια κοινωνία, όπως περιγράφεται στην Πολιτεία του Πλάτωνα, και διερωτάται αν αυτός και οι φιλοξενούμενοί του μπορούν να θυμηθούν μια ιστορία που μιλά για μια τέτοια ακριβώς κοινωνία. Ο Κριτίας αναφέρει μια πραγματική, όπως ισχυρίζεται, τέτοια ιστορία και συνεχίζει την αφήγηση. Στη ιστορία του, η Αθήνα φαίνεται να συμβολίζει την «τέλεια κοινωνία» και η Ατλαντίδα τον αντίπαλό της, που αντιπροσωπεύει την ίδια την αντίθεση των «τέλειων» γνωρισμάτων που περιγράφονται στην Πολιτεία. Ο Κριτίας υποστηρίζει ότι η ιστορία του προέρχεται από μια επίσκεψη του Αθηναίου νομοθέτη Σόλωνα στη Σαΐδα της Αιγύπτου, όπου γνώρισε ένα ιερέα που του μετάφρασε την ιστορία στα Ελληνικά από Αιγυπτιακά ιερογλυφικά γραμμένα πάνω σε παπύρους. Κατά τον Πλούταρχο, ο ιερέας ονομαζόταν Σόνχις, αλλά λόγω της μεγάλης χρονικής περιόδου μεταξύ Πλούταρχου και του υποτιθέμενου γεγονότος, αυτός ο προσδιορισμός είναι ανεπιβεβαίωτος.
Σύμφωνα με τον Κριτία, οι παλιοί Ελληνικοί θεοί διαίρεσαν τη Γη ώστε ο καθένας να έχει το μέρισμα του. Ο Ποσειδώνας πήρε το νησί της Ατλαντίδας. Το νησί ήταν μεγαλύτερο από τη Λιβύη και τη Μικρά Ασία μαζί, αλλά κατόπιν βυθίστηκε από ένα σεισμό και δεν έμεινε τίποτε άλλο παρά αδιάβατο λασπόνερο, που εμπόδιζε το ταξίδι σε οποιοδήποτε μέρος του ωκεανού. Οι Αιγύπτιοι περιέγραψαν την Ατλαντίδα ως ένα νησί 700 χλμ. σε πλάτος, αποτελούμενο κυρίως από βουνά στο βόρειο μέρος και κατά μήκος της ακτής, και με μια μεγάλη στενόμακρη πεδιάδα στα νότια που «εκτείνεται σε μια κατεύθυνση 3.000 στάδια (600 χλμ.) και 2.000 στάδια (400 χλμ.) στην άλλη»
Ο Ποσειδώνας χάραξε το βουνό της αγαπημένης του σε παλάτι, και το εσώκλεισε με τρεις κυκλικές τάφρους αυξανόμενου πλάτους (1-3 στάδια) που είχαν δακτυλίους γης ανάλογους σε μέγεθος. Οι κάτοικοι του νησιού τότε έκτισαν γέφυρες προς τα βόρεια του βουνού για να το ενώσουν με το υπόλοιπο νησί. Τότε άνοιξαν ένα μεγάλο κανάλι προς τη θάλασσα, έσκαψαν τούνελ παράλληλα με τις γέφυρες για να περνούν τα πλοία και χάραξαν αποβάθρες πάνω στους πέτρινους τοίχους των τάφρων. Κάθε πέρασμα προς την πόλη φρουρούνταν με πύλες και πύργους, και τείχη περιτριγύριζαν κάθε δακτύλιο γης. Τα τείχη ήταν κατασκευασμένα από κόκκινη, λευκή και μαύρη πέτρα που έβγαλαν από τις τάφρους, και ήταν επικαλυμμένα με μπρούντζο, κασσίτερο και ορείχαλκο αντίστοιχα.
Κατά τον Κριτία, 9.000 χρόνια πριν τον Πλάτωνα, ένας πόλεμος ξέσπασε μεταξύ αυτών εντός και εκτός των Ηράκλειων Στηλών (πιθανότατα τα στενά του Γιβραλτάρ). Η Ατλαντίδα είχε κατακτήσει μέρη της Λιβύης μέχρι και την Αίγυπτο, καθώς και ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης μέχρι τη Τυρρηνία, και υπέβαλε τους ανθρώπους τους στη δουλεία. Οι Αθηναίοι οδήγησαν μια συμμαχία ενάντια στην αυτοκρατορία της Ατλαντίδας, και καθώς η συμμαχία αδυνατούσε, οι Αθηναίοι επικράτησαν μόνοι και ελευθέρωναν κατακτημένες περιοχές. «Όμως αργότερα έγιναν δυνατοί σεισμοί και πλημμύρες, και σε μια μόνο δεινή ημέρα και νύχτα όλοι οι πολεμιστές βυθίστηκαν μέσα στη γη, και ομοίως η νήσος της Ατλαντίδας χάθηκε στα βάθη της θάλασσας».
Αρχαίες
300px|thumb|Ανακατασκευή της Οικουμένης (κατοικημένος κόσμος), ένας αρχαίος χάρτης βασισμένος στην περιγραφή του κόσμου του [[Ηρόδοτος|Ηρόδοτου, περίπου το 450 π.Χ.]] Μερικοί αρχαίοι συγγραφείς θεωρούσαν την Ατλαντίδα ως φανταστική ή μεταφορικό μύθο. Άλλοι πίστευαν ότι ήταν αληθινή. Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι ο Πλάτωνας, ο δάσκαλός του, είχε εφεύρει το νησί για να διδάξει τη φιλοσοφία. Ο φιλόσοφος Κράντωρ, μαθητής του μαθητή του Πλάτωνα Ξενοκράτη, αναφέρεται συχνά ως παράδειγμα συγγραφέα που θεώρησε ότι η ιστορία για την Ατλαντίδα ήταν ιστορικό γεγονός. Το έργο του, "ένα σχόλιο για τον Τίμαιο", δεν διασώζεται, αλλά ο Πρόκλος, νεοπλατωνιστής του πέμπτου αιώνα μ.Χ., αναφέρει σχετικά.
Το εν λόγω απόσπασμα έχει αναπαραχθεί στη σύγχρονη βιβλιογραφία είτε ως ισχυρισμός ότι ο Κράντωρ επισκέφτηκε την Αίγυπτο, όπου είχε συνομιλίες με ιερείς και είδε ιερογλυφικά που επιβεβαίωναν την ιστορία, είτε ως ισχυρισμός ότι έμαθε γι' αυτά από άλλους επισκέπτες στην Αίγυπτο. Ο Πρόκλος έγραψε:
Ένα άλλο απόσπασμα από το σχόλιο του Πρόκλου για τον «Τίμαιο» δίνει μια περιγραφή της γεωγραφίας της Ατλαντίδας:
Ο Μάρκελλος παραμένει αγνώστων στοιχείων.
Καλλίνικος
Το όνομα ή η ονομασία Καλλίνικος μπορεί να αφορά τα ακόλουθα λήμματα :
Ατλαντίδα
Αρχαίες
Άλλοι αρχαίοι ιστορικοί και φιλόσοφοι που πίστευαν στην ύπαρξη της Ατλαντίδας ήταν ο Στράβων και ο Ποσειδώνιος. Ορισμένοι έχουν υποστηρίξει ότι, πριν από τον έκτο αιώνα π.Χ., οι «Στήλες του Ηρακλή» μπορεί να αναφέρονταν σε βουνά εκατέρωθεν του Λακωνικού Κόλπου και επίσης μπορεί να ήταν μέρος της λατρείας του Αιγαίου. Τα βουνά βρισκόταν εκατέρωθεν του νοτιότερου κόλπου της Ελλάδας, του μεγαλύτερου στην Πελοπόννησο, που ανοίγει στη Μεσόγειο Θάλασσα. Αυτό θα είχε τοποθετήσει την Ατλαντίδα στη Μεσόγειο, προσδίδοντας αξιοπιστία σε πολλές λεπτομέρειες στη συζήτηση του Πλάτωνα.
Καλλίνικος
Το όνομα Καλλίνικος φέρουν επίσης 4 Άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας καθώς και οι ακόλουθοι Πατριάρχες και επιφανείς κληρικοί:
Ατλαντίδα
Αρχαίες
Ο ιστορικός του τέταρτου αιώνα Αμμιανός Μαρσελίνους, βασιζόμενος σε ένα χαμένο έργο του Τιμαγένη, ενός ιστορικού του πρώτου αιώνα π.Χ., γράφει ότι οι Δρυίδες της Γαλατίας ανέφεραν ότι μέρος των κατοίκων της Γαλατίας είχαν μεταναστεύσει εκεί από μακρινά νησιά. Μερικοί έχουν κατανοήσει τη μαρτυρία του Αμμιανού ως ισχυρισμό ότι τη στιγμή της βύθισης της Ατλαντίδας στη θάλασσα, οι κάτοικοί της κατέφυγαν στη δυτική Ευρώπη, αλλά ο Αμμιανός, στην πραγματικότητα, αναφέρει ότι «οι Δρυίδες θυμούνται ότι ένα μέρος του πληθυσμού είναι αυτόχθονες και ένα μέρος από άλλους που μετανάστευσαν από νησιά και εδάφη πέρα από τον Ρήνο» (Res Gestae 15.9), μια ένδειξη ότι οι μετανάστες ήρθαν στη Γαλατία από το βορρά (Βρετανία, Ολλανδία ή Γερμανία), όχι από μια θεωρητική τοποθεσία στον Ατλαντικό Ωκεανό στα νοτιοδυτικά. Αντίθετα, οι Κέλτες που κατοικούσαν κατά μήκος του ωκεανού αναφέρθηκαν ότι τιμούσαν δίδυμους θεούς, (Διόσκουροι), που εμφανίστηκαν σε αυτούς προερχόμενοι από αυτόν τον ωκεανό.
Καλλίνικος
Επίσης με το αυτό όνομα φέρονται δύο πόλεις:
Ατλαντίδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ατλαντίδα Κατηγορία:Πλάτων
Καλλίνικος
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ναυτικό έθιμο
Ως ναυτικά έθιμα ή ναυτικές συνήθειες (usages of the sea) ή θαλασσινά έθιμα (customs at sea) χαρακτηρίζονται κατά τις διεθνείς ναυτικές εκφράσεις όλα τα έθιμα των ναυτικών και γενικότερα των ανθρώπων που ζουν από την θάλασσα που συνδέονται με τα μυστικά, (του χώρου και του επαγγέλματος), τις πίκρες και τις χαρές, τις προλήψεις και τις προκαταλήψεις, τις τελετές και τις δοξασίες γύρω από τον χώρο τους.
Σημαντικότερα διεθνή ναυτικά έθιμα είναι η τελετή καθέλκυσης των πλοίων και ο ναυτικός χαιρετισμός. Επίσης η ονοματοδοσια τού πλοίου μπορεί να θεωρηθεί ώς έθιμο.
Κατηγορία:Ναυτική λαογραφία Κατηγορία:Έθιμα
Νέναντ Μιροσάβλεβιτς
Ο Νέναντ Μιροσάβλεβιτς είναι Σερβός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στην Ποζέγκα στις 4 Σεπτεμβρίου 1977. Αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού.
Αυτή την στιγμή αγωνίζεται στο Κυπριακό Πρωτάθλημα με τα χράματα του Α.Π.Ο.Ε.Λ., οπού βοήθησε την ομάδα να κατακτήσει το 20ο πρωτάθλημα της και το πρώτο για τον ίδιο.
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Προλέτερ Ζρένιανιν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νάπρεντακ Κρούσεβατς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σμεντέρεβο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κάδιθ ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Πασχαλίτσα Καρδίτσας
Η Πασχαλίτσα είναι χωριό που βρίσκεται στο νομό Καρδίτσας. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Σοφάδων της Περιφέρειας Θεσσαλίας (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την  τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Σοφάδων. Παλαιότερα ήταν κοινότητα του νομού Καρδίτσας.
Αριθμεί 490 κατοίκους σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2001. Η θέση του είναι σε εύφορη περιοχή. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τα γεωργικά επαγγέλματα.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στο Νομό Καρδίτσας και διοικητικά ανήκει στο νέο Δήμο Σοφάδων.
Απέχει από τους Σοφάδες 14 χλμ. και από την Καρδίτσα 32 χλμ. Είναι κτισμένο καταμεσής του Θεσσαλικού Κάμπου, σε υψόμετρο 110μ. Συνορεύει ανατολικά με το Πολυνέρι, σύνορα Νομού Λάρισας, βόρεια με τα Ορφανά και Λεύκη, νότια με Σταυρό και Γεφύρια και δυτικά με Κυψέλη.
Ιστορία
Η ιστορία του χωριού χάνεται στα βάθη των αιώνων. Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για καταγραφή, παρά μόνο από διάφορα ευρήματα και μαρτυρίες ανθρώπων από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Ένα στοιχείο που βρέθηκε στα Μετέωρα στη Μονή Βαρλαάμ στη σελίδα 57 της πρόθεσης 215 του 1613/1614, αναφέρεται το Σούπη, με 3 αφιερωτές και με άλλους 12, από τους οποίους οι 11 είναι του έτους 1858. Στην περίοδο 1812-1818 υπαγόταν στο βιλαέτι της Λάρισας. Εδώ είχε ένα τσιφλίκι το χαρέμι του Βελή πασά, η μητέρα του γιού του Ζελίμ μπέη με έκταση 55 ζευγαριών, το οποίο απέδιδε, σε μια χρονιά, με τον μύλο, εισόδημα 35.000 γρόσια. Τα ίδια πράγματα αναφέρονται και στο κατάστιχο της Γενναδίου βιβλιοθήκης στα τσιφλίκια του Βελή πασά. Επίσης και στο σημείωμα του Φιλητά, στα τσιφλίκια του Αλή πασά και των γιων του αναφέρεται και το Σούπι, μόνο που είναι γραμμένο λάθος σαν Τούπι.
Από μαρτυρίες παλαιοτέρων, θέλουν την προηγούμενη θέση του χωριού, να ήταν στα ανατολικά του σημερινού χωριού στη θέση Κοκουσούλι και από Τουρκοκρατίας ήταν γνωστό με το όνομα Σούπι. Με την πάροδο του χρόνου και με τις μετακινήσεις πληθυσμών επί Τουρκοκρατίας ο οικισμός κατοικήθηκε από ελληνικές οικογένειες διατηρώντας την ονομασία του. Έγινε μάλιστα γνωστό κεφαλοχώρι γιατί ήταν πλούσιο, λόγω των μεγάλων καλλιεργειών σε σιτηρά. Η σημερινή του θέση, όπως προκύπτει από διάφορες μαρτυρίες, δημιουργήθηκε γύρω στο 1880, όταν οι κάτοικοι εγκατέλειψαν το Σούπι για λόγους έλλειψης νερού και εγκαταστάθηκαν στη σημερινή θέση του χωριού, όπου βρέθηκε άφθονο νερό από πηγάδια πού ανοίχτηκαν. Και την ίδια περίοδο το χωριό μετονομάστηκε σε Πασχαλίτσα.
Για το όνομα Πασχαλίτσα υπάρχουν μέχρι στιγμής δύο εκδοχές, σύμφωνα με τις οποίες έχει σχέση με το ανοιξιάτικο λουλούδι ή με το ζωύφιο.