cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιβαδόκιρκος
Μορφολογία
Τα ενήλικα θηλυκά είναι μετρίου καφέ χρώματος στην κορυφή του κεφαλιού, πίσω στον αυχένα, την πλάτη και τα ανώτερα καλυπτήρια φτερά, ενώ τα μικρά καλυπτήρια στο μέσο της φτερούγας είναι πιο ανοικτόχρωμα. Οι πτέρυγες είναι σκούρες καφέ στην επάνω πλευρά, με ένα κάπως πιο μαυριδερό άκρο. Η ουρά έχει λευκό ουροπύγιο, σαφώς πιο διακριτό από του αρσενικού. Τα πηδαλιώδη φτερά της ουράς είναι ανοιχτά καφέ με διαδοχικές σκουρόχρωμες λωρίδες και, μια σχετικά μεγάλη μαύρη ταινία στην άκρη. Το κάτω μέρος του σώματος είναι πολύ πιο ανοιχτόχρωμο, συνολικά, με χαρακτηριστικές μπεζ-καφέ πιτσιλιές. Η κάτω πλευρά των πτερύγων και των φτερών της ουράς είναι γενικά σκούρα καφέ προς το μαύρο, με κλιμακώσεις. Στο κεφάλι φαίνεται μία στενή σκούρα λωρίδα στα μάτια, υπόλευκη κάτω από αυτά, ενώ η πίσω πλευρά των παρειών έχει χρώμα σκούρο καφέ.
Η ίριδα, το κήρωμα και τα πόδια είναι κίτρινα στα ενήλικα πουλιά, ενώ το ράμφος και οι γαμψώνυχες είναι μαύρα.
Πτήση
thumb|right|300px| Αρσενικός λιβαδόκιρκος εν πτήσει Ο λιβαδόκιρκος, κατά την πτήση, έχει το χαρακτηριστικό πέταγμα των κίρκων, πετάει δηλαδή χαμηλά πάνω από το έδαφος, με τις πτέρυγες ανορθωμένες σε σχήμα V. Έχει λεπτή σιλουέτα και φτερούγες, ενώ το πέταγμά του είναι πολύ «ανάλαφρο» και, κάποιες φορές, θυμίζει εκείνο της πεταλούδας.
Μέθοδοι κυνηγιού
Οι λιβαδόκιρκοι κυνηγούν πάνω από ανοικτές εκτάσεις και, όπως και οι άλλοι κίρκοι, κυρίως στα χαμηλά, με χαρακτηριστικές εμπρός και πίσω κινήσεις, και τις πτέρυγες ανορθωμένες σε σχήμα V. Κυνηγάει σε σχετικά χαμηλές ταχύτητες (περίπου 30 χμ/ώρα), αιφνιδιάζοντας το θήραμα, το οποίο συλλαμβάνει σε μικρή απόσταση από την επιφάνεια του εδάφους, είτε και πάνω στο έδαφος, κυνηγώντας το για πολύ μικρές αποστάσεις. Γενικά, θεωρείται από τους πιο ευέλικτους και επιδέξιους στο κυνήγι κίρκους, εάν όμως το θήραμα καταφέρει να αποδράσει, δεν καταδιώκεται στη συνέχεια.
Τροφή
Η κύρια διατροφή του λιβαδόκιρκου αποτελείται από μικρά θηλαστικά, ή γενικότερα μικρά εδαφόβια ζώα που ζουν σε περιοχές με χαμηλή ή αραιή βλάστηση. Δεδομένου ότι αυτό το πουλί έχει ευρεία κατανομή, θα συλλάβει ό,τι θήραμα είναι διαθέσιμο στην περιοχή όπου ζει και φωλιάζει. Σημαντικό μέρος της λείας αποτελείται από μικρά τρωκτικά (χωραφοπόντικες, αρουραίοι), μικρά πουλιά και μεγάλα έντομα (ακρίδες, λιβελούλες) ή σκαθάρια. Στη στέπα, το κύριο μέρος της διατροφής του αποτελούν οι σπερμόφιλοι (sousliks), ενώ στη νότια Ευρώπη, κυρίως οι σαύρες και τα μεγάλα έντομα. Περιστασιακά, μπορεί να στραφεί και σε θνησιμαία, κυρίως σε σκοτωμένα ή τραυματισμένα ζώα στις άκρες αυτοκινητοδρόμων. Σε περιοχές όπου η παροχή τροφής εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τα τρωκτικά, η αναπαραγωγική επιτυχία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις κυκλικές διακυμάνσεις των πληθυσμών των αρρουραίων.
thumb|left|300px|Αρσενικός λιβαδόκιρκος (ραχιαία όψη)
Στις χώρες της Αφρικής, όπου βρίσκονται τα χειμαδιά, το φάσμα τροφής είναι σαφώς πολύ μικρότερο από ό,τι στην περιοχή αναπαραγωγής, με την κύρια λεία να είναι οι ακρίδες, τις οποίες πολλές φορές ακολουθούν όταν εμφανίζονται τα μεγάλα σμήνη τους.
Αναπαραγωγή
Οι ερωτοτροπίες ξεκινάνε με την άφιξη των αρσενικών στους τόπους αναπαραγωγής. Αποτελούνται κατά κύριο λόγο από θεαματικές επιδείξεις πτήσης του αρσενικού, σπάνια και από τους δύο συντρόφους. Οι πτήσεις αυτές, συνήθως συνοδεύονται από φωνητικά καλέσματα, με το θηλυκό να κάθεται σε ένα χαμηλότερο επίπεδο, ή να καταδιώκεται περιστασιακά. Οι λιβαδόκιρκοι είναι συνήθως μονογαμικοί, δεν αποκλείεται όμως, να εμφανιστεί ακόμη και μετά την έναρξη της ωοτοκίας, περιστασιακά διγαμία και, ζευγάρωμα με ένα δεύτερο θηλυκό.
Η φωλιά βρίσκεται συνήθως απευθείας πάνω στο έδαφος, ξηρό ή ελαφρά υγρό, πολύ σπάνια σε πολύ βρεγμένο. Η παρακείμενη βλάστηση δεν πρέπει να είναι, ούτε πολύ ψηλή ούτε πολύ πυκνή και, έχει συνήθως περίπου 1 μ. ύψος, ενώ φωλιές μέσα σε ψηλά καλάμια κατασκευάζονται μόνον όταν υπάρχουν μεγάλα κενά. Όταν το φώλιασμα γίνεται, στην κεντρική Ευρώπη, μέσα σε καλλιέργειες, τότε επιλέγονται χωράφια με κριθάρι, σιτάρι ή σίκαλη, δεδομένου ότι τα σπαρτά συνήθως είναι ήδη αρκετά ψηλά κατά την άφιξη των πτηνών αναπαραγωγής.
Η φωλιά κατασκευάζεται από καλάμια, ξερόκλαδα και σκληρό γρασίδι, επιστρωμένη με μαλακό χορτάρι και είναι, μάλλον, μια ρηχή κατασκευή, διαμέτρου 30-40 εκατοστών, αλλά μπορεί να φθάσει και τα 80 εκατοστά. Πολλές φορές η παρακείμενη βλάστηση αποκόπτεται για να υπάρχει ορατότητα ενώ, σπανιότερα, τα ζευγαρώματα γίνονται σε χαλαρές, ολιγομελείς αποικίες.
Η γέννα που, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος, μπορεί να πραγματοποιηθεί από τα μέσα Απριλίου μέχρι μέσα Μαΐου ή αρχές Ιουνίου, αποτελείται από 4-5 αβγά, κάποιες φορές, όμως, μπορεί να φθάσει μέχρι και 10 αβγά. Η εναπόθεση γίνεται με διαστήματα μιάμισης μέχρι τριών ημερών μεταξύ τους, και η επώαση -που ξεκινάει από το πρώτο  αβγό-, πραγματοποιείται αποκλειστικά από το θηλυκό, και διαρκεί 27-40 ημέρες, με το αρσενικό να εφοδιάζει με τροφή. Μετά την εκκόλαψη, την σίτιση των νεοσσών αναλαμβάνει το θηλυκό για 21 ημέρες.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής, το αρσενικό εφοδιάζει το θηλυκό και αργότερα τους νεοσσούς με τροφή. Ο αριθμός των «ανεφοδιασμών» κυμαίνεται από 5 έως 6 φορές την ημέρα κατά τη διάρκεια της επώασης, μέχρι 7 έως 10 φορές την ημέρα, όταν οι νεοσσοί έχουν εκκολαφθεί, αν και το αρσενικό μπορεί να παρεμποδίζεται απο υγρές, ομιχλώδεις ή και θυελλώδεις καιρικές συνθήκες. Με ένα τρόπο, χαρακτηριστικό στους κίρκους, το θήραμα «περνάει» από το αρσενικό στο θηλυκό, εν πτήσει: το θηλυκό πετάει κάτω από το αρσενικό, ο οποίος ρίχνει το θήραμα για να το πιάσει εκείνη. Το αρσενικό κυνηγάει σε μια μεγάλη περιοχή μέχρι και 12 χιλιόμετρα μακριά από τη φωλιά. Το θηλυκό κυνηγάει κοντά στη φωλιά, μέχρι 1 χλμ., και μόνον όταν οι νεοσσοί έχουν εκκολαφθεί.
Οι νεοσσοί στέκονται στα πόδια τους στις 12 ημέρες, και ολοκληρώνουν το πρώτο τους πτέρωμα στις 30 ημέρες. Οι μικρότεροι νεοσσοί, είναι πολύ πιθανόν να πεθάνουν νωρίς. Το πρώτο πέταγμα πραγματοποιείται στις 35-40 ημέρες, περίπου, αλλά μένουν κοντά στους γονείς τους, για λίγες ημέρες ακόμη.
Στην Ελλάδα ο λιβαδόκιρκος πιθανότατα δεν φωλιάζει, χωρίς όμως αυτό να είναι απόλυτα εξακριβωμένο. Πάντως, εάν φωλιάζει, αυτό γίνεται στη Β. Ελλάδα και σε ελάχιστους αριθμούς.
Κατάσταση πληθυσμού
Παρά το γεγονός ότι, το είδος στην Ευρώπη έχει σχετικά ευρεία κατανομή, δεν είναι τόσο κοινό σε πολλούς τομείς της επικράτειάς του και, κάποιοι εύρωστοι πληθυσμοί υπάρχουν μόνο στη Γαλλία, την Ισπανία, τη Ρωσία, τη Λευκορωσία και την Πολωνία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το είδος περιορίζεται στη νότια Αγγλία, ενώ στην Ιρλανδία είναι σπάνιο, κυρίως στα νότια, αν και υπάρχει μια σειρά από καταγραμμένα αρχεία αναπαραγωγής.
Στη δυτική Ευρώπη, εκτιμάται ότι περίπου το 70% των ζευγαριών αναπαραγωγής φωλιάζει σε γεωργικές εκτάσεις, κυρίως καλλιέργειες δημητριακών. Το γεγονός αυτό καθιστά τον λιβαδόκιρκο ιδιαίτερα ευάλωτο, που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την προστασία της φωλιάς του. Οι ορνιθολογικές και διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις συμμετέχουν στην προστασία των φωλιών, σε συνεργασία με τους ενδιαφερόμενους ιδιοκτήτες γης. Μόλις μια φωλιά εντοπίζεται σε έναν τομέα, μπορεί να προστατευθεί είτε με τη μετεγκατάσταση σε ένα ασφαλέστερο χώρο, είτε με τη δημιουργία ενός προστατευόμενου χώρου που δεν θα καταστραφεί κατά τη συγκομιδή. Στη Γαλλία και στην Ιβηρική χερσόνησο, κατά μέσο όρο, ένα 60% των νεοσσών σώζεται από αυτά τα μέτρα. Παρόλ'αυτά, ο λιβαδόκιρκος σήμερα κατατάσσεται ως είδος Ελαχίστης ανησυχίας από την IUCN.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη χώρα είναι η λαθροθηρία, αφού μέχρι πρόσφατα, μεγάλος αριθμός λιβαδόκιρκων θηρευόταν παράνομα, ιδιαίτερα κατά την εαρινή μετανάστευση.
Έτσι, ειδικά για την Ελλάδα, ο λιβαδόκιρκος ανήκει στην κατηγορία Κινδυνεύοντα (Endangered, Ε1)
Άλλες ονομασίες
Στον ελλαδικό χώρο, o Λιβαδόκιρκος απαντάται και με τις ονομασίες Πύγαργος, Λέπαργος.
Πηγές
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Πατριάρχης Σερβίας Ειρηναίος
Ο Ειρηναίος (κατά κόσμον Μίροσλαβ Γκαβρίλοβιτς, Miroslav Gavrilović, Мирослав Гавриловић• Τσάτσακ, 28 Αυγούστου 1930 - Βελιγράδι, 20 Νοεμβρίου 2020)  ήταν ο 45ος Αρχιεπίσκοπος Πεκίου, Μητροπολίτης Βελιγραδίου και Καρλοβικίου και Πατριάρχης των Σέρβων από το 2010 έως το 2020.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1930 στην πόλη Τσάτσακ της Κεντρικής Σερβίας. Σπούδασε στο τμήμα Θεολογίας του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1959 εκάρη μοναχός. Το 1974 εξελέγη επίσκοπος της Επαρχίας της Μοραβίτσα και το επόμενο έτος επίσκοπος του Νις, θέση στην οποία παρέμεινε για 35 χρόνια.
Το 2016 ο Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Αμφιλόχιος Ράντοβιτς προσευχόταν πολλές ώρες με μόνο αίτημα στη δέησή του να συμμετάσχει το Πατριαρχείο Σερβίας στην Μεγάλη Σύνοδο στην Κρήτη που συγκαλούσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τελικά ο Αμφιλόχιος εισακούσθηκε από τον Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίο και έτσι η Σερβική Εκκλησία συμμετείχε στην Σύνοδο και απέρριψε τα επιχειρήματα των αρχιερέων που υποδείκνυαν τη γραμμή του Πατριαρχείου Ρωσίας που πίεζε να μην συμμετάσχει στη Μεγάλη Σύνοδο. αριστερά|μικρογραφία|179x179εσ|Ο τάφος του στον [[Καθεδρικός Ναός Αγίου Σάββα (Βελιγράδι)|Καθεδρικός Ναό του Αγίου Σάββα]] Απεβίωσε στις 20 Νοεμβρίου 2020 σε ηλικία 90 ετών, ύστερα από επιπλοκές της νόσου COVID-19. Ενταφιάστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι. Τον διαδέχτηκε ο από Ζάγκρεμπ και Λιουμπλιάνας Πορφύριος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πατριάρχες Σερβίας Κατηγορία:Ορθόδοξη Εκκλησία-επέκταση Κατηγορία:Σέρβοι μητροπολίτες
Χλωμό όρος
Το Χλωμό είναι χαμηλό σχετικά βουνό που βρίσκεται στα σύνορα των νομών Βοιωτίας και Φθιώτιδας. Έχει υψόμετρο 1.079 μέτρα. Βόρεια συνδέεται με το Καλλίδρομο ενώ νότια καταλήγει στον κάμπο της Κωπαΐδας. Στους πρόποδες του είναι χτισμένη η Αταλάντη. Λόγω της θέσης του, στο Χλωμό βρίσκεται πάρκο κεραιών το οποίο αποτελεί τμήμα του δικτύου των ραδιοτηλεοπτικών αναμεταδοτών που καλύπτει όλη την Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Βοιωτίας Κατηγορία:Βουνά της Φθιώτιδας
Τζίντζα
Η Τζίντζα είναι πόλη της Ουγκάντα. Είναι πρωτεύουσα της Ανατολικής περιφέρειας και του ομώνυμου δήμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε πληθυσμό 89.700 κατοίκων. Δήμαρχος είναι ο Μουχαμμάντ Κεζαάλα Μπασουάλε (Muhammad Kezaala Baswale).
Τάνια Τέιτ
Η Tanya Tate (γεν. ) είναι ένα αγγλίδα μοντέλο glamour, συγγραφέας, διεθνής cosplayer και πορνοστάρ
Τζίντζα
Τοποθεσία
Η Τζίντζα βρίσκεται στην νοτιοανατολική Ουγκάντα, 87 χιλιόμετρα ανατολικά της Καμπάλα. Βρίσκεται στην ακτή της λίμνης Βικτόρια κοντά στην πηγή του ποταμού Νείλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουγκάντα
Τάνια Τέιτ
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Γιώργος Φωτάκης
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην Ομόνοια Καλαμάτας, επαγγελματίας έγινε στον ΠΑΟΚ (1998-99) χωρίς να πραγματοποιήσει επίσημη συμμετοχή αγωνιζόμενος για πρώτη φορά σε επαγγελματικό επίπεδο στην Καλλιθέα (1999-2000 στη Β' Εθνική), από την οποία αποχώρησε έναν χρόνο αργότερα, το καλοκαίρι του 2000 για να ενταχθεί στο Αιγάλεω.
Με την αθηναϊκή ομάδα αναδείχθηκε ως ένας από τους καλύτερους μέσους της Α' Εθνικής. Την περίοδο 2004-05 αγωνίσθηκε ως βασικός με το Αιγάλεω στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, όμως την επόμενη (2005-06) έπεσε σε δυσμένεια προσπαθώντας να μετεγγραφεί στο εξωτερικό, αλλά η μετακίνησή του στη σκωτσέζικη Κιλμάρνοκ ακυρώθηκε και τελικά υπέγραψε στη Λάρισα, με την οποία κατέκτησε το κύπελλο του 2007. Το καλοκαίρι του 2009 επέστρεψε στην ομάδα από όπου ξεκίνησε, τον ΠΑΟΚ όπου παρέμεινε τέσσερα χρόνια, καθιερώθηκε ως βασικός και ξεπέρασε τις 100 συμμετοχές στο πρωτάθλημα.
Τον Αύγουστο του 2014 συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του με την ομάδα του Παναιτωλικού, όπου παρέμεινε για έναν χρόνο. Τον Φεβρουάριο του 2016 ήρθε σε συμφωνία με τον Πανθρακικό, υπογράφοντας συμβόλαιο εξάμηνης συνεργασίας. Το καλοκαίρι του 2016 ανακοινώθηκε από την Παναχαϊκή και αποχώρησε από αυτήν το 2018.
Στις εθνικές ομάδες
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2009 στον εντός έδρας αγώνα εναντίον του Λουξεμβούργου (2-1), για την προκριματική φάση του Μουντιάλ 2010. Έλαβε μέρος στην τελική φάση του Euro 2012, όπου συμμετείχε σε δύο αγώνες. Συνολικά έχει αγωνιστεί 13 φορές και έχει σημειώσει δύο τέρματα.
Έχει επίσης κληθεί στην εθνική Ελπίδων και στην ολυμπιακή ομάδα, παίρνοντας μέρος στην Ολυμπιάδα της Αθήνας το 2004.
Τίτλοι - Διακρίσεις
Λάρισα
Πηγές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιλμάρνοκ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σανλιούρφασπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρώτης Κατηγορίας Τουρκίας
Τηλέμαχος ο Φαρσάλιος
Ο Τηλέμαχος ο Φαρσάλιος, ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής της πάλης από τα Φάρσαλα στη Θεσσαλία, ο οποίος έζησε στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. και διακρίθηκε στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αρχαϊκής περιόδου. Το άγαλμα του διασώζεται και αποτελεί μέρος του αναθήματος του Δαόχου, ενώ αδερφός του ήταν ο διάσημος αθλητής και ολυμπιονίκης του παγκρατίου Αγίας κατά την ίδια διοργάνωση των ολυμπιακών αγώνων.
Διακρίσεις
μικρογραφία|Το [[ανάθημα του Δαόχου στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών]]
Σε μία έρευνα που έγινε επί του συνόλου των διασωθέντων αρχείων των Ολυμπιονικών, κατά τα τέλη της δεκαετίας του '60 και δημοσιεύθηκε από την Εκδοτική Αθηνών, το 1971, πάρθηκε η απόφαση πως ο Ολυμπιονίκης παλαιστής δεν μπορεί να καταταχθεί με ακρίβεια σε μία συγκεκριμένη Ολυμπιάδα. Μία νεώτερη όμως παρόμοια έρευνα, με πρωτοβουλία των Ελλήνων επιστημόνων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τον κατέταξε ως Ολυμπιονίκη στο άθλημα της πάλης το 484 π.Χ., δηλαδή στην 74η Ολυμπιάδα της αρχαιότητας.
Στην παλαιότερη έρευνα που αναφέρθηκε ήδη κατατάχθηκε κατά προσέγγιση στην Ολυμπιάδα αυτή ο αθλητής Θεόπομπος ο Ηραιεύς, ο οποίος είχε ανεδείχθη Ολυμπιονίκης δύο φορές στο άθλημα της πάλης και δύο στο πένταθλο. Η νεότερη έρευνα όμως, όπως διεξήχθη, κατατάσσει τον συγκεκριμένο αθλητή σε διαφορετικές Ολυμπιάδες, και το 484 π.Χ. να πρωτεύει στο πένταθλο, όταν ταυτόχρονα ο Τηλέμαχος πρώτευσε στην πάλη.
Παρ' όλα αυτά όλες οι χρονολογήσεις, σχετικά με τους δύο αυτούς αθλητές, είναι δοσμένες κατά προσέγγιση και για το λόγο αυτό το μόνο που μπορούμε τελικά να πούμε με ασφάλεια για τον παλαιστή Τηλέμαχο τον Φαρσάλιο, είναι ότι στέφθηκε Ολυμπιονίκης στο άθλημα της πάλης περίπου το 484 π.Χ., το πιθανότερο κατά τη διάρκεια των αγώνων της 74ης Ολυμπιάδας στην Αρχαία Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Δημήτρης Κλης
Ο Δημήτρης Κλης είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού κυνηγού.
Ξεκίνησε την καριέρα του στον ΠΑΟ στα τέλη της δεκαετίας του '70, ενώ αγωνίσθηκε ως δανεικός και στην ομάδα της Δόξας Δράμας.
Το Δεκέμβριο του 1983 παραχωρήθηκε από τους "πράσινους" (μαζί με το Σημαιοφορίδη), στο Αιγάλεω, με το οποίο έπαιξε έως και το 1987 σε Α' και Β' Εθνική.
Διέκοψε αρκετά πρόωρα την αγωνιστική του καριέρα, καθώς δεν κατάφερε να ξεπεράσει εντελώς ένα άσχημο τραυματισμό που υπέστη το 1986, από τον αμυντικό του Αχαρναϊκού Μάγγο. Πάντως, συνέχισε την ενεργό δράση, με τα χρώματα του Αχαρναϊκού, αλλά και του Πανηλειακού, σε χαμηλότερες κατηγορίες.
Ήταν διεθνής με την ομάδα των Νέων. Και οι δυο γιοί του, Βασίλης και Κωνσταντίνος, αγωνίσθηκε με τα χρώματα του Αιγάλεω, την περίοδο 2008-09 ο πρώτος και τις περιόδους 2012-13 & 2013-14 ο δεύτερος.
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Δόξας Δράμας
Οσπιτάλε ντι Καντόρε
Το Οσπιτάλε ντι Καντόρε (ιταλικά: Ospitale di Cadore, λαδινικά: Ospedàl ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Πενταβένα
Η Πενταβένα (ιταλικά: Pedavena) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Παράσιτα (ταινία)
Παράσιτα (κορεατικά: 기생충, μεταγραφή: Κισένγκτσουνγκ, μεταγραφή σε λατινικό: Gisaengchung) είναι νοτιοκορεατική μαύρη κωμωδία - θρίλερ ταινία του 2019 σε σκηνοθεσία Πονγκ Τσουν-χο. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Σονγκ Κανγκ-χο, Λι Σουν-κιούν, Τσο Γιο-τζογνκ, Τσόι Γου-σικ και Παρκ Σο-νταμ, και ακολουθεί τα μέλη μιας φτωχής οικογένειας η οποία συνωμοτεί ώστε να προσληφθεί από μία πολύ πλουσιότερη οικογένεια, παριστάνοντας το επαγγελματικό προσωπικό.
Τα Παράσιτα πραγματοποίησαν την παγκόσμια πρεμιέρα τους στο φεστιβάλ των Κανών στις 21 Μαΐου 2019, όπου έγιναν η πρώτη κορεατική ταινία που κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα και η πρώτη με ομόφωνη ψήφο από τη Ζωή της Αντέλ. Άρχισε να προβάλλεται στη Νότια Κορέα στις 30 Μαΐου 2019 και ακολούθησε η προβολή και στον υπόλοιπο κόσμο τους επόμενους μήνες. Η ταινία έλαβε πολύ καλές κριτικές και κατατάχθηκε ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας. Η ταινία είχε συνολικά έσοδα 257 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως, τα περισσότερα για ταινία του Μπονγκ Τζουν-χο, από τα οποία τα 74 εκατομμύρια στη Νότια Κορέα, όπου είναι η τρίτη δημοφιλέστερη ταινία όλων των εποχών από άποψη εσόδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ταινίες με κορεατική γλώσσα Κατηγορία:Νοτιοκορεατικές ταινίες Κατηγορία:Μαύρη κωμωδία (ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την οικογένεια Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πονγκ Τσουν-χο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σεούλ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής CJ Entertainment Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Πονγκ Τσουν-χο Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σεναριογράφος κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Ελλειψοειδή
μικρογραφία|στερεά από περιστροφή έλλειψης
Ως ελλειψοειδή χαρακτηρίζονται τα στερεά πού προκύπτουν από περιστροφή της έλλειψης και είναι δηλαδή το τρισδιάστατο αντίστοιχο της έλλειψης
Είναι δηλαδή στερεό εκ περιστροφής.
Αλγεβρική μορφή
Τα ελλειψοειδή στο παραμετρικό σύστημα συντεταγμένων
a,b οι ημιάξονες
Γενικευμένος τύπος ελλειψοειδούς
a<>b<>c
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωμετρικά σχήματα Κατηγορία:Επιφάνειες
Σαμψούντα
Η Σαμψούντα (τουρκικά: Samsun «Σάμσουν», αρχαία ελληνικά: Αμισός) είναι παραλιακή πόλη στα βόρεια της Τουρκίας και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα του Πόντου. Ο πληθυσμός της είναι 595.373 κάτοικοι (εκτίμηση 2018).
Τοποθεσία
Είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και σημαντικό λιμάνι.
Κλίμα
Το κλίμα της Σαμψούντας είναι εύκρατο, ωκεάνιο και αρκετά δροσερό. Η μέση ετήσια θερμοκρασία φθάνει τους 14°C. Ο ψυχρότερος μήνας, που είναι ο Ιανουάριος, έχει μέση θερμοκρασία 6,5°C, ενώ ο Ιούλιος, ο θερμότερος, έχει 22°C. Θερμοκρασίες που σπάνια πέφτουν κάτω από –5 °C ή ξεπερνούν τους 30 °C. Το ετήσιο ύψος βροχής φθάνει τα 739 mm. Οι βροχοπτώσεις είναι κοινό φαινόμενο όλο το χρόνο και είναι βαρύ από τον Δεκέμβριο έως και τον Μάρτιο, καταγράφεται επίσης περιστασιακή ελαφρά χιονόπτωση, αλλά γενικά η κάλυψη χιονιού είναι πρόσκαιρη. Αν και η γεωργία θεωρείται αρκετά ανεπτυγμένη στη γύρω περιοχή, η πόλη αποτελεί εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο.
Ιστορία
Η Σαμψούντα ιδρύθηκε αρχικά με το όνομα Αμισός από κατοίκους της Μιλήτου στα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ. Στη συνέχεια η Σαμψούντα ανήκε στο Βασίλειο του Πόντου, που εν συνεχεία ήταν μέρος της Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Το 47 π.Χ. περιήλθε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1389. Η απόβαση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στη Σαμψούντα στις 19 Μαΐου 1919 θεωρείται αρχή του Τουρκικού πολέμου της ανεξαρτησίας και αποτελεί εθνική γιορτή στην Τουρκία, αποτελεί επίσης και την απαρχή της τελικής φάσης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και έχει ορισθεί ως ημέρα μνήμης των θυμάτων αυτής. Τον Σεπτέμβριο του 1922, ως απόρροια των εκτοπίσεων και των βιαιοπραγιών ο τοπικός ελληνικός πληθυσμός έπαψε ουσιαστικά να υφίσταται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόντος Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Αύγουστος Κρογκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί βιολόγοι Κατηγορία:Φυσιολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1962
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1962 ήταν η 7η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου και διεξήχθη στη Χιλή από τις 30 Μαΐου μέχρι τις 17 Ιουνίου. Είναι η διοργάνωση που πέρασε στην ιστορία σαν η πιο αντιαθλητική. Χαρακτηρίστηκε το "Παγκόσμιο Κύπελλο της... μεγάλης σφαγής". Τον τίτλο κατέκτησε η Βραζιλία, που νίκησε στον τελικό την Τσεχοσλοβακία με 3-1.
Αλλά η διοργάνωση σημαδεύτηκε από τη βιαιότητα, τα επεισόδια, τους αντιαθλητικούς ποδοσφαιριστές και τους κακούς διαιτητές, που αδυνατούσαν να προστατεύσουν τους αθλητές. Δεκατρείς παίκτες τραυματίστηκαν σοβαρά και χειρουργήθηκαν. Θύμα των αντιαθλητικών ενεργειών έπεσε και ο μεγάλος Πελέ, που έπαιξε μόνο σε δύο αγώνες: με το Μεξικό (η Βραζιλία νίκησε με 2-0 και ο Πελέ σημείωσε ένα γκολ και έδωσε μια ασίστ ) και με την Τσεχοσλοβακία στην Α' φάση (0-0). Η εθνική Βραζιλίας δεν διέφερε αξιοσημείωτα από την ομάδα που είχε εντυπωσιάσει το 1958. Τα βασικά της στελέχη όπως οι Ντίντι, Γκαρίντσα, Βαβά, Νίλτον Σάντος, Ντζάλμα Σάντος ήταν και πάλι παρόντες, οι μόνοι που είχαν αλλάξει ήταν οι δύο κεντρικοί αμυντικοί και έτσι η ομάδα ήταν από την αρχή το φαβορί. Ο Πελέ αγωνίστηκε στα δύο πρώτα παιχνίδια, σημείωσε ένα γκολ, αλλά τραυματίστηκε και τη θέση του πήρε ο Αμαριλίντο, ο οποίος είχε πολύ καλή απόδοση.
Η διοργανώτρια Χιλή πραγματοποίησε εντυπωσιακή πορεία, που ανακόπηκε στις 13 Ιουνίου 1962 στον ημιτελικό από τη Βραζιλία, από την οποία ηττήθηκε παρουσία 80.000 θεατών, με 2-4. Η Χιλή, βασιζόμενη στην θερμή υποστήριξη του φανατικού κοινού της, κατόρθωσε να κατακτήσει την τρίτη θέση, νικώντας, στις 16 Ιουνίου, στον μικρό τελικό τη Γιουγκοσλαβία 1-0, με γκολ του Ρόχας στο 90ό λεπτό. Παραμένει μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του χιλιανού ποδοσφαίρου.
Στο Κύπελλο αυτό σημειώθηκαν 89 τέρματα από 54 παίκτες, εμφανώς λιγότερα από όλες τις προηγούμενες διοργανώσεις, λόγω της σταδιακής ανάπτυξης των αμυντικογενών συστημάτων στο άθλημα και της συνεπαγόμενης μείωσης του αριθμού τερμάτων που σημειώνονταν. Τα περισσότερα σημειώθηκαν στον αγώνα Ε.Σ.Σ.Δ. - Κολομβίας 4-4. Με συνολικά 32 αγώνες, ο μέσος όρος ήταν 2,78 γκολ ανά αγώνα και μάλιστα ήταν η πρώτη φορά που ο μέσος όρος όλων των αγώνων της διοργάνωσης έπεσε κάτω από τα τρία γκολ, κάτι που συνεχίζεται από τότε διαρκώς και μέχρι σήμερα, καθώς σε καμία μεταγενέστερη διοργάνωση δεν επετεύχθη μέσος όρος που να άγγιξε έστω τα 3 γκολ.
Ένας παίκτης, που μικρός έπασχε από πολιομυελίτιδα, ήταν η μορφή του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Χιλής: ο Βραζιλιάνος Γκαρίντσα, που αποκλήθηκε «Η ντρίμπλα του Θεού». Το μικρό ελάττωμα που έμεινε στο δεξί του πόδι τού χάρισε το προνόμιο της εκπληκτικής ντρίμπλας, μίας από τις εντυπωσιακότερες στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Εκτός του τίτλου του πρωταθλητή, ήταν πολυτιμότερος παίκτης και ανάμεσα στους έξι πρώτους σκόρερ που μοιράστηκαν τον τίτλο, επιτυγχάνοντας το αρνητικό ρεκόρ των τεσσάρων μόλις γκολ ο καθένας. Ο Γκαρίντσα ήταν ο πρώτος από τους τρεις μόνο ποδοσφαιριστές στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων που έχουν καταφέρει το τριπλό αυτό επίτευγμά. Η νίκη της Βραζιλίας έκλεισε τον κύκλο της ομάδας που πρωταγωνίστησε στα δύο τελευταία Παγκόσμια Κύπελλα, για πολλούς μια από τις καλύτερες και πιο ταλαντούχες ομάδες όλων των εποχών. Παρά τους τραυματισμούς και τις αντιαθλητικές ενέργειες, μόνο έξι παίκτες αποβλήθηκαν. Καταλογίστηκαν οκτώ πέναλτι. Κόπηκαν 893.172 εισιτήρια (μέσος όρος 27.912 ανά αγώνα).
Επιλογή διοργανωτή
Μετά από 12 χρόνια η διοργάνωση διεξάχθηκε σε Νοτιοαμερικανική χώρα (τελευταία φορά ήταν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 που διεξήχθη στη Βραζιλία). Για την διοργάνωση του 1962 δήλωσαν ενδιαφέρον 3 χώρες. Οι 3 χώρες ήταν η Αργεντινή, Δυτική Γερμανία και η Χιλή. Πριν την διαδικασία της ψηφοφορίας, η Δυτική Γερμανία απέσυρε την υποψηφιότητα της. Στην τελική ψηφοφορία που έγινε στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας, η Χιλή κατάφερε να συγκεντρώσει τους περισσότερους ψήφους και να κερδίσει τη διοργάνωση.
Ο καταστρεπτικός σεισμός των 9,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ της 22ας Μαΐου 1960, ο μεγαλύτερος που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα, δεν μπόρεσε να σταθεί εμπόδιο στην επιθυμία των Χιλιανών να διοργανώσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο, παρά την πίεση της FIFA να δηλώσουν παραίτηση. Σε ταχύτατο χρόνο κατασκεύασαν δύο στάδια, στο Σαντιάγκο και στη Βίνια δελ Μαρ, και για να καλύψουν τα έξοδα διπλασίασαν τις τιμές των εισιτηρίων, γεγονός που επηρέασε την προσέλευση στους πρώτους αγώνες της διοργάνωσης.
Προκριματικά
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 συμμετείχαν 56 εθνικές ομάδες και διαγωνίστηκαν για τις 16 θέσεις που δόθηκαν για την τελική φάση των Μουντιάλ. Οι 2 από τις 16 θέσεις καλύφθηκαν από την προηγούμενή νικήτρια Βραζιλία και την οικοδέσποινα Χιλή. Χαρακτηριστικό είναι ότι λόγω της ιδιομορφίας των προκριματικών μόνο το Μεξικό προκρίθηκε από τις ηπείρους Βόρεια και Κεντρική Αμερική, Αφρική, Ασία και Ωκεανία, κάνοντας έτσι το Παγκόσμιο Κύπελλο να μοιάζει σε Διηπειρωτικό Κύπελλο με δύο μόλις ηπείρους να διαγωνίζονται για το τρόπαιο του Παγκόσμιου Πρωταθλητή. Για πρώτη φορά στην τελική φάση συμμετείχαν η Βουλγαρία και η Κολομβία.
Οι ομάδες
Οι 16 ομάδες που εξασφάλισαν την συμμετοχή τους στην τελική φάση του Μουντιάλ 1962 είναι οι εξής:
600px
Στάδια
Για την τελική φάση χρησιμοποιήθηκαν τα εξής 4 στάδια:
Φάση ομίλων
Όλες οι ώρες που αναγράφονται είναι οι τοπικές ώρες Χιλής UTC -3
4ος Όμιλος
Η Αγγλία πέρασε στην επόμενη φάση λόγω καλύτερου μέσου όρου τερμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Χιλής Κατηγορία:Αθλητισμός στη Χιλή
Παλαιόστανη Πιερίας
thumb|Άποψη της Παλαιόστανης Η Παλαιόστανη ή Παλαιοστάνη είναι χωριό του Νομού Πιερίας και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 340 μ. Έχει 546 κατοίκους (απογραφή 2011) και βρίσκεται βορειοδυτικά της Κατερίνης, στις πλαγιές των Πιερίων. Απέχει από την Κατερίνη 24 χιλιόμετρα.
Τοπική Κοινότητα Παλαιόστανης
Από την 1η Ιανουαρίου 2011 η Παλαιόστανη υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Πύδνας - Κολινδρού και μαζί με τον οικισμό Μικρή Μηλιά απαρτίζουν την Τοπική Κοινότητα Παλαιόστανης, με συνολικό πληθυσμό 476 κατοίκων.
Υποδομή
Η γεωργία (καλλιέργεια καπνού) και η κτηνοτροφία αποτελούν τις κυριότερες ασχολίες των κατοίκων. Έχει ένα μονοθέσιο Νηπιαγωγείο και διθέσιο Δημοτικό Σχολείο που κτίστηκε από Ηπειρώτες μαστόρους το 1952 και Αθλητικό Μορφωτικό Σύλλογο, με την επωνυμία «Κεραυνός». Το χωριό εορτάζει την ημέρα της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου), οπότε και πανηγυρίζει ο κεντρικός ναός και γίνονται διάφορες εκδηλώσεις με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια.
Ιστορικά στοιχεία
Η Παλαιόστανη ονομαζόταν παλαιότερα Παλιονέστενη, που σημαίνει «πάλι θα αναστηθεί». Αυτό γιατί γύρω στα 1600 το χωριό είχε καεί και στη συνέχεια ξαναφτιάχτηκε. Στα Απομνημονεύματα του Επισκόπου Κίτρους Νικολάου, το 1878 το χωριό αναφέρεται ως Παλινέστιανη και ότι είχε 40 χριστιανικές οικογένειες. Η Παλιόστανη ήταν τσιφλίκι και ανήκε σε Τουρκαλβανό. Τη δεκαετία του ' 30 είχε ένα μονοτάξιο σχολείο, με 1 δάσκαλο και 85 μαθητές. Στο σχετικό πίνακα της Ε΄ Περιφέρειας Πιερίας, το χωριό αναφέρεται ως Παληόστανη.
Στο επιστημονικό συνέδριο που διεξήχθη το 1993 με τίτλο "Η Πιερία στα Βυζαντινά και Νεότερα Χρόνια",  τα πρακτικά του οποίου εκδόθηκαν σε βιβλίο με τον ίδιο τίτλο, αναφέρεται ότι  στον  κώδικα της Μόνης της Ζάβορδας Γρεβενών το όνομα του χωριού αναγράφεται ως Παλιανεστάνη. Ο κώδικας αυτός ίσως να είναι και το μοναδικό παλαιότερο έγγραφο πού καταγράφεται ως Παλιανεστάνη. Στον κώδικα καταγράφονται τα τοπωνύμια και οι οικισμοί από το 1534 μέχρι το 1692 αλλά και από το 1693 ως το 1914 (.ΖΑΛIΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ)
Πηγές
Παλαιοστανη
Ρόι Μπλαντ
Ο Ρόι Ντιν Μπλαντ (αγγλικά: Roy Dean Blunt, 10 Ιανουαρίου 1950), είναι Αμερικανός πολιτικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Μιζούρι από το 2011. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Υφηγητής της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών (2007-2009), ως μεταβατικός Ηγέτης της Πλειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων (2005-2006), ως Υφηγητής της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων (2003-2007), καθώς και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 7η περιφέρεια του Μιζούρι από το 1997 έως το 2011.
Επίσης, έχει υπηρετήσει και ως 33ος Υπουργός Εσωτερικών του Μιζούρι από το 1985 έως το 1993.
Στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές του 2022, έχει ανακοινώσει ότι δεν θα επιδιώξει επανεκλογή για την Γερουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Μιζούρι (πολιτεία) Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ηγέτες κομμάτων Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Διάβολος της θάλασσας
thumb|right|Ο σκελετός του ζώου Διάβολος της θάλασσας (αγγλ. devil fish ή horned ray, γαλλ. diable de la mer ή raie cornue) (Ζωολ.), είναι η κοινή ονομασία σαλαχιού τού μεσογειακού και ατλαντικού είδους Mobula mobular (οικογένεια Mobulidae). Λέγεται και «κερατάς». Η κοινή σε όλες σχεδόν τις γλώσσες ονομασία τους οφείλεται σε δύο παράλληλες αποφυάδες στο μπροστινό μέρος τού κεφαλιού, σαν κέρατα. Πρόκειται για προεκτάσεις των θωρακικών πτερυγίων και χρησιμεύουν για να σπρώχνουν προς το στόμα τη λεία τους: μικρά ψάρια, καρκινοειδή και μαλάκια. Ο πλατύς κορμός τους έχει μεγαλύτερο πλάτος παρά μήκος, τα μάτια και οι φυσητήρες είναι πλευρικοί, τα δόντια πολλά, μικρά, οξύληκτα και στα δύο σαγόνια. Η ουρά είναι σαν μαστίγιο, μακριά, λεία και εύκαμπτη στη βάση της υπάρχει ένα μεγάλο αγκάθι («κεντρί»).
Ο διάβολος είναι πελαγικό σαλάχι και φθάνει σε μέγεθος 5-6 μέτρα, συνήθως όμως είναι πολύ μικρότερο και ακίνδυνο για τον άνθρωπο, επειδή τρέφεται με μικρού μεγέθους λεία. Ζουν σε ολιγάριθμες ομάδες κοντά στην επιφάνεια• συνηθίζουν να πηδούν έξω από το νερό και να πέφτουν πάλι, με ισχυρό θόρυβο. Είναι ωοζωοτόκα και με τέτοια άλματα γεννούν το μικρό τους, το οποίο αναπτύσσεται μέσα στον ωαγωγό (μήτρα) της θηλυκιάς.
Εκτός από το κυρίως Μεσογειακό είδος (Μ. mobular) υπάρχουν και άλλα μικρότερα, όπως το Μ. olfersi των ατλαντικών ακτών των ΗΠΑ (μήκος 1 μέτρο, βάρος 25 κιλά) και το Μ. diabolis της Αυστραλίας, πλάτους μέχρι 60 εκατοστομέτρων. Το γένος Κερατοβατίς (Cerotobatis) διαφέρει από το γένος Mobula, γιατί φέρει δόντια μόνο στο κάτω σαγόνι.
Πηγές
Κατηγορία:Μυλιοβατόμορφα
Σαμοθράκη
μικρογραφία Η Σαμοθράκη είναι νησί του Θρακικού Πελάγους. Βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του Αιγαίου, μεταξύ των νησιών Λήμνος, Ίμβρος και Θάσος, και απέχει 24 ναυτικά μίλια από την Αλεξανδρούπολη.
Χαρακτηριστικά
Η επιφάνεια του νησιού είναι 178 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η υψηλότερη κορυφή του έχει υψόμετρο 1.611 μέτρα. Με αυτό το ύψος, η Σαμοθράκη είναι το ψηλότερο ελληνικό νησί στο Αιγαίο – με την εξαίρεση των δύο μεγαλονήσων, της Κρήτης και της Εύβοιας. Το όνομα του βουνού είναι Σάος και οι ντόπιοι το ονομάζουν «Φεγγάρι» (όπως και την υψηλότερη κορυφή του), καθώς είναι «τόσο ψηλό, που κρύβει το φεγγάρι». Εξάλλου, το όνομα του νησιού σημαίνει «φεγγαροθράκη», από το αρχαιοελληνικό σάος = φεγγάρι.
Η Σαμοθράκη αποτελεί τον ομώνυμο δήμο και υπάγεται διοικητικά στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου. Ο μόνιμος πληθυσμός του νησιού, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 2.859 κάτοικοι. Μέσω του λιμανιού της Καμαριώτισσας, η Σαμοθράκη συνδέεται ακτοπλοϊκά με την Αλεξανδρούπολη και τη Λήμνο, ενώ παλαιότερα συνδεόταν με την Καβάλα, το Λαύριο, καθώς και με άλλα νησιά του Αιγαίου. Η οικονομία της Σαμοθράκης βασίζεται ως επί το πλείστον στον τουρισμό και στην αλιεία.
Η Σαμοθράκη είναι παγκοσμίως γνωστή λόγω του διάσημου αρχαιοελληνικού αγάλματος της Νίκης, το οποίο βρέθηκε το 1863 στο νησί. Το άγαλμα, ύψους 2,75 μέτρων, εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι. Επιπλέον, κατά την αρχαιότητα στο νησί λάμβαναν χώρα τα Καβείρια Μυστήρια, αποκρυφιστικές τελετές, που το περιεχόμενό τους δεν έχει διαλευκανθεί απόλυτα μέχρι σήμερα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η ιδιαιτερότητα του νησιού οφείλεται στην άγρια παρθένα φύση με τα απότομα βουνά, την πλούσια χλωρίδα και πανίδα, τα δάση με πλατάνια, πεύκα, καστανιές, κέδρους και άλλα δέντρα, τις πηγές, τους καταρράκτες, τις μικρές λίμνες κατά μήκος των ρεμάτων στις πλαγιές του βουνού (οι ντόπιοι τις ονομάζουν βάθρες) και τις παραλίες. Τα πλατανοδάση κατεβαίνουν ως τις παραλίες της Σαμοθράκης και σχεδόν φτάνουν στη θάλασσα. thumb|none|803x803px|Πανοραμική εικόνα Σαμοθράκης από τα παράλια της Ροδόπης. Στα αριστερά διακρίνεται αμυδρά το νησί της Ίμβρου.
Το νησί έχει ωοειδές σχήμα, με ακτογραμμή 59 χιλιομέτρων, εκ των οποίων περίπου τα 35 αποτελούν παραλίες, οι περισσότερες από αυτές πετρώδεις. Η θαλάσσια περιοχή γύρω από τη Σαμοθράκη είναι μια από τις πλουσιότερες σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, όσον αφορά τη θαλάσσια και υποβρύχια ζωή που φιλοξενεί.
Τουρισμός
thumb|right|250px|Παραλία παχιάς άμμου. μικρογραφία|Παχιά Άμμος, Σαμοθράκη μικρογραφία|Παραλία Κήποι, Ακρωτήριο Κήπος, Σαμοθράκη Παρά τις φυσικές ομορφιές και το αρχαιολογικό ενδιαφέρον από όλες τις ιστορικές περιόδους, η τουριστική βιομηχανία στη Σαμοθράκη δεν είναι τόσο ανεπτυγμένη, σε σύγκριση με άλλα ελληνικά νησιά. Αυτό όμως το γεγονός αποτελεί ίσως βασική αιτία που το νησί παραμένει παρθένο και διατηρεί το φυσικό του περιβάλλον απρόσβλητο από την αλόγιστη ανάπτυξη που χαρακτηρίζει άλλες περιοχές -και ιδίως νησιά- της Ελλάδας.
Ιστορία
thumb|250px|Το [[Ιερό των Μεγάλων Θεών, Παλαιόπολη.]] Η Σαμοθράκη είχε μεγάλο θρησκευτικό ενδιαφέρον λόγω των Καβειρίων Μυστηρίων. Τα μυστήρια τελούνταν στο χώρο του Ιερού των Μεγάλων Θεών, που αποτελεί τώρα τον σημαντικότερο αρχαιολογικό τόπο στο νησί.
Κατά τη ρωμαϊκή, και ιδιαίτερα την αυτοκρατορική περίοδο, χάρη στο ενδιαφέρον των Ρωμαίων αυτοκρατόρων και τον σεβασμό τους προς τους Μεγάλους Θεούς, η ακτινοβολία της Σαμοθράκης είχε πια ξεπεράσει τα σύνορα του ελλαδικού χώρου και έγινε διεθνές θρησκευτικό κέντρο, όπου συνέρρεαν πλήθη προσκυνητών (αξιωματούχων και απλών πολιτών) απ' όλο τον ρωμαϊκό κόσμο. Εκτός από το ιερό της Σαμοθράκης, στη μεγάλη ανάπτυξή της είχαν συμβάλει επίσης τα δυο λιμάνια που διέθετε η πόλη, και τα οποία αποτελούσαν έναν από τους κυριότερους σταθμούς για τα πλοία που χρησιμοποιούσαν τον θαλάσσιο δρόμο Τρωάδας-Μακεδονίας, ενώ πρόσφεραν παράλληλα στους κατοίκους της τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την ανάπτυξη αξιόλογης εμπορικής δραστηριότητας. Επιπλέον, η Σαμοθράκη είχε το μεγάλο προνόμιο, όπως και η Θάσος, να εκμεταλλεύεται τις φυσικές πηγές πλούτου όχι μόνο του νησιού, αλλά και της περαίας της (της ηπείρου ή ιεράς χώρας των Μεγάλων Θεών), όπου μάλιστα από την πρώιμη αρχαιότητα είχε ιδρύσει μια σειρά οικισμών που λειτούργησαν ταυτόχρονα ως αγροτικοί και εμπορικοί σταθμοί («εμπόρια»), όπως ήταν η Δρυς, τα Τέμπυρα, η Σάλη και το Χαράκωμα. Κατά τους πρώτους αιώνες της ρωμαϊκής κυριαρχίας, η Σαμοθράκη είχε κηρυχθεί ελεύθερη πόλη (civitas libera), αλλά έχασε ορισμένες κτήσεις της στην περαία. Ωστόσο, κατά την αυτοκρατορική περίοδο –ίσως από το 46 μ.Χ., που η Θράκη μετατράπηκε σε ρωμαϊκή επαρχία– οι Ρωμαίοι αναγνώρισαν τις παλιές κτήσεις της στη σαμοθρακική περαία, όπως μαρτυρούν οροθετικές επιγραφές του 1ου μ.Χ. αιώνα.
Οι Βυζαντινοί ήταν οι επόμενοι κυρίαρχοι του νησιού, μέχρι το 1204. Στο νησί εξορίστηκε, κατά τη διάρκεια της εικονομαχίας, και πέθανε ο χρονογράφος και άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας Θεοφάνης ο ομολογητής (760-817 μ.Χ.). Αργότερα ήρθαν ως κυρίαρχοι οι Ενετοί και μετά η γενουάτικη οικογένεια των Γκατιλούζι (εξελ. Γατελούζοι) το 1355. Τα γενουάτικα οχυρά παραμένουν, μάλιστα ο Πύργος των Γκατιλούζι αποτελεί ένα ακόμη πολύ σημαντικό μνημείο.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέκτησε τη Σαμοθράκη το 1457 και όταν ο κάτοικοι του νησιού επαναστάτησαν το 1821, οι Τούρκοι σκότωσαν το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού (Ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης) την 1η Σεπτεμβρίου 1821, όταν 1.500 Έλληνες πουλήθηκαν ως σκλάβοι στα παζάρια της Ανατολής Το νησί απελευθερώθηκε οριστικά μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1913, αν και πέρασε ένα μικρό διάστημα υπό βουλγαρική κατοχή κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Δήμος
Διοικητικά το νησί συνιστά τον ομώνυμο Δήμο Σαμοθράκης. Έως το 1986 υπήρχε η Κοινότητα Σαμοθράκης, όταν και συστάθηκε ο Δήμος Σαμοθράκης, ο οποίος βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Οικισμοί
Ο Δήμος Σαμοθράκης περιλαμβάνει τους παρακάτω οικισμούς:
Δήμαρχοι
Πηγή
Ψηφιακό αρχείο ΕΟΑ
* Κατηγορία:Θρακικό Πέλαγος Κατηγορία:Νησιά της Ελλάδας
Βραδινό γάντι
thumb|250px|H Μέριλιν Μονρό φορόντας βραδινά γάντια Τα γυναικεία βραδινά γάντια είναι μακρά γάντια που φοριούνται από τις γυναίκες ως επίσημη ένδυση, συνήθως ως μέρος μιας επίσημης ενδυμασίας όπως βραδινό νυφικό ή νυφικό. Μεταξύ αυτών, τα μακρύτερα βραδινά γάντια ονομάζονται "γάντια όπερας". Τα γάντια που καλύπτουν ένα σημαντικό μέρος του χεριού, μέχρι ακριβώς κάτω από τον αγκώνα, μπορούν να ονομαστούν «μακριά γάντια» ή «βραδινά γάντια», αλλά ποτέ «γάντια της όπερας». Σε αυτήν την περίπτωση, ο όρος "όπερα" έχει πιθανότατα μεγαλύτερη σχέση με το μήκος από την εκάστοτε περίσταση.
Πολλά δυτικά τελετουργικά φορέματα προέρχονται από χριστιανικές τελετουργικές φορεσιές, ειδικά στην Καθολική Εκκλησία, τη μεγαλύτερη χριστιανική εκκλησία όπου τα τελετουργικά είναι αυστηρά πειθαρχημένα, ενώ ήταν και απαραίτητα για την μείωση της έκθεσης του δέρματος. Λόγω αυτής της τάσης, στον δυτικό κόσμο, τα κοντομάνικα ή αμάνικα φορέματα έπρεπε να φορούνται με μακριά γάντια μέχρι τον αγκώνα σε επίσημες εκδηλώσεις και εκδηλώσεις της ανώτερης τάξης. Επομένως, έχει έντονο νόημα ως επίσημο φόρεμα σε ιερό και αυστηρό μέρος, και λέγεται ότι είναι ένα εκλεπτυσμένο φόρεμα μιας τακτοποιημένης και καθαρής κυρίας.
Γυναικεία γάντια για επίσημη και ημι-επίσημη ένδυση διατίθενται σε τρία μήκη για τις γυναίκες: τον καρπό, τον αγκώνα και την όπερα (πάνω από τον αγκώνα, συνήθως φτάνουν στους δικέφαλους αλλά μερικές φορές σε όλο το μήκος του βραχίονα) μήκος. Τα πιο ευγενή γάντια όπερας είναι κατά παραγγελία από λευκό παιδικό δέρμα. Πολλοί άλλοι τύποι δέρματος, συνήθως μαλακές ποικιλίες αγελάδας, χρησιμοποιούνται για την κατασκευή γαντιών μήκους όπερας. Το δέρμα και το σουέτ είναι ιδιαίτερα δημοφιλές ως εναλλακτική λύση για το παιδικό δέρμα και συχνά είναι πιο προσιτά από το παιδικό δέρμα. Τα υλικά σατέν και τεντωμένου σατέν είναι εξαιρετικά δημοφιλή, ενώ υπάρχουν και ποικιλίες μαζικής παραγωγής. Τα πιο ασυνήθιστα υλικά γαντιών περιλαμβάνουν δέρματα από σολομό, πύθωνα και ψωμί.
Βαγγέλης Παραπραστανίτης
Ο Βαγγέλης Παραπραστανίτης (γεν. 1954) ή "Τζώννυ" (όπως τον αποκαλούσαν οι φίλαθλοι) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής.
Ξεκίνησε από την ερασιτεχνική ομάδα Πρόοδος Μουζακίου Καρδίτσας σε μικρή ηλικία και το καλοκαίρι του 1973 υπέγραψε συμβόλαιο με την ομάδα των Τρικάλων, όπου έπαιξε την περίοδο 1973-74 στη Β' Εθνική, αγωνιζόμενος σχεδόν σε όλες τις θέσεις. Το 1980 πήρε μετεγγραφή για την ΑΕΚ, όπου έκανε σπουδαία καριέρα ως ακραίος αμυντικός και χρίσθηκε διεθνής με την Εθνική Ελλάδας ανδρών.
Το Δεκέμβριο του 1984 παραχωρήθηκε στο Αιγάλεω, με το οποίο έπαιξε σε Α', Β' και Γ' Εθνική κατηγορία (κυρίως στη θέση του κεντρικού αμυντικού), έως το 1992, που σταμάτησε το ποδόσφαιρο.
Είναι παντρεμένος με την Βασιλική Παπαευθυμίου και έχουν μία κόρη, την Όλγα.
Σήμερα ασχολείται με την προπονητική, εργαζόμενος σε ομάδες κυρίως της Θεσσαλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Περαρόλο ντι Καντόρε
Το Περαρόλο ντι Καντόρε (ιταλικά: Perarolo di Cadore, λαδινικά: Peraruò ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Μπελλούνο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Μπελλούνο
Λέσχη των Ιακωβίνων
μικρογραφία|305x305εσ|Σφραγίδα της λέσχης των Ιακωβίνων Η Λέσχη των Ιακωβίνων, με παλαιότερη ονομασία Εταιρεία Φίλων του Συντάγματος ήταν πολιτική ομάδα κατά τη Γαλλική Επανάσταση. «Εδώ προετοιμάστηκε η Επανάσταση, εδώ έγινε, εδώ σχεδιάστηκαν όλα τα σημαντικά γεγονότα», είπε ο Ζωρζ Κουτόν το 1793.
Αρχικά ονομαζόταν Λέσχη της Βρετάνης, πήρε δε το όνομά της από το μοναστήρι των Ιακωβίνων της οδού Σαιντ-Ονορέ όπου εγκαταστάθηκε το 1789.
Η δράση της λέσχης, ουσιαστικά από τις αρχές του 1790, κορυφώθηκε μεταξύ 1792 και 1794 και έπαιξε σημαντικό ρόλο την περίοδο της Τρομοκρατίας. Η πτώση του Ροβεσπιέρου, αδιαμφισβήτητου ηγέτη της, προκάλεσε τη διάλυσή της το Νοέμβριο του 1794.
Ιστορία της Λέσχης
μικρογραφία|Από το καλοκαίρι του 1793 έως το καλοκαίρι του 1794, η λέσχη των Ιακωβίνων ταυτίστηκε με τον [[Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος|Ροβεσπιέρο.]]
Ονομασία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Συνεδρίαση στη λέσχη των Ιακωβίνων, 1791 Ιδρύθηκε στη Βρετάνη το 1788, λίγο πριν την έκρηξη της Επανάστασης, από ριζοσπάστες αντιπροσώπους της Τρίτης τάξης (Ζαν Ντενί Λανζινέ, Ισαάκ Λε Σαπελιέ) στους οποίους προστέθηκαν αντιπρόσωποι της Τρίτης τάξης από άλλες επαρχίες αλλά και ευγενείς που είχαν ταχθεί υπέρ των μεταρρυθμίσεων (Μιραμπώ, Λα Φαγιέτ, Αντουάν Μπαρνάβ, Σιεγές). Όταν η Συντακτική Εθνοσυνέλευση μεταφέρθηκε από τις Βερσαλλίες στο Παρίσι, η λέσχη την ακολούθησε και εγκαταστάθηκε σε ένα παλιό μοναστήρι Δομινικανών, που ονομάζονταν και Ιακωβίνοι, της οδού Σεντ Ονορέ, από όπου έλαβε τη νέα ονομασία της Λέσχη των Ιακωβίνων που αρχικά χρησιμοποιούσαν σκωπτικά οι πολιτικοί της εχθροί αλλά αργότερα καθιερώθηκε.
Δράση
Στις αρχές του 1790 η σύνθεσή της ήταν ανομοιογενής και περιλάμβανε δύο μεγάλες παρατάξεις, τους ριζοσπάστες Ορεινούς και τους Γιρονδίνους, που κρατούσαν μετριοπαθή στάση. Έως το καλοκαίρι του 1791, η λέσχη προσανατολίζονταν προς μια συνταγματική μοναρχία. Αναπτύχθηκε γρήγορα, ίδρυσε θυγατρικές λέσχες στην επαρχία, που το 1792 ξεπερνούσαν τις 400 και απέκτησε μεγάλη επιρροή στην κοινή γνώμη.
Όταν τον Ιούνιο 1791 ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ συνελήφθη κατά τη φυγή στην Βαρέν στην αποτυχημένη απόπειρα διαφυγής του, πολλά μετριοπαθή μέλη της λέσχης (Μπαρνάβ, Λαφαγιέτ, Λε Σαπελιέ, Σιεγιές κλ) αποχώρησαν και ίδρυσαν τη λέσχη των Φεγιαντίνων, διαφωνώντας με τα στελέχη που παρέμειναν στη λέσχη και είχαν ταχθεί υπέρ της κατάλυσης της μοναρχίας. Σύντομα οι πολιτικές τάσεις της λέσχης έγιναν ακραία ριζοσπαστικές, υπό την ηγεσία του Ροβεσπιέρου, και η λέσχη έγινε το καθοδηγητικό όργανο των Ορεινών, οι οποίοι εκεί προετοίμαζαν τις συνεδριάσεις της Συμβατικής. Το φθινόπωρο του 1792 αποχώρησαν και οι Γιρονδίνοι.
Όταν η Γαλλία βρέθηκε απειλούμενη στρατιωτικά από το εξωτερικό κατά τον πόλεμο του Πρώτου Συνασπισμού αλλά και από φιλομοναρχικές εξεγέρσεις στο εσωτερικό, όπως στην περιοχή της Βανδέας, οι Ιακωβίνοι προσεταιρίστηκαν τα μεσοαστικά και λαϊκά στρώματα, τους λεγόμενους «Αβράκωτους» («Sans - culottes») και συντέλεσαν στην επιτυχημένη στρατιωτική άμυνα της Γαλλίας. Υπό την ηγεσία του Ροβεσπιέρου, συντέλεσαν επίσης μεταξύ άλλων στην ανακήρυξη της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας, την καταδίκη του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ σε θάνατο, καθώς και στην σύνταξη και ψήφιση του Συντάγματος του Αυγούστου 1793.
Εξουδετέρωσαν όλους τους αντιφρονούντες (Γιρονδίνους, Εμπερτιστές, Δαντονιστές) και ανέλαβαν την πολιτική ηγεσία της επανάστασης αλλά και της Γαλλίας.
Η πτώση
Η περίοδος της Τρομοκρατίας, στην οποία πρωταγωνίστησε η λέσχη των Ιακωβίνων που ήταν απολύτως κυρίαρχη της Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας, δεν μπορούσε να συνεχιστεί και προκλήθηκε αντίδραση μέσα από τα ίδια τα μέλη της λέσχης. Με το πραξικόπημα της 9ης Θερμιδόρ του δημοκρατικού έτους 2, σύμφωνα με το επαναστατικό ημερολόγιο (27 Ιουλίου 1794), ο Ροβεσπιέρος και άλλα 120 ηγετικά στελέχη των Ιακωβίνων οδηγήθηκαν στη λαιμητόμο, τα μέλη της λέσχης καταδιώχθηκαν, φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν και απαγορεύτηκε η λειτουργία της λέσχης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Γεωργιανό Όνειρο
Το Γεωργιανό όνειρο - Δημοκρατική Γεωργία ( ქართული ოცნება – დემოკრატიული საქართველო) είναι πολιτικό κόμμα στη Γεωργία. Ιδρύθηκε την 19η Απριλίου 2012 από τον δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία και πολιτικό Μπιτζίνα Ιβανισβίλι. Είναι το κυρίαρχο κόμμα της ομώνυμης εξαμελούς πολιτικής συμμαχίας που κέρδισε στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012.
Ιστορία
Η αρχή του κόμματος έγινε τον Δεκέμβριο του 2011 με το πολιτικό κίνημα Γεωργιανό Όνειρο του Ιβανισβίλι. Επίσημα ιδρύθηκε την 21η Απριλίου 2012 και, επειδή ο Ιβανισβίλι δεν ήταν πολιτογραφημένος στη Γεωργία τότε, η δικηγόρος Μανάνα Κομπακίτζε ανέλαβε προσωρινά και κατ'όνομα μόνο την προεδρία του κόμματος. Στο Γεωργιανό Όνειρο – Δημοκρατική Γεωργία συμμετείχαν πολλές αξιόλογες πολιτικές φυσιογνωμίες: ο πολιτικός, δημοσιογράφος και ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα Σοζάρ Σουμπάρι, ο πρώην πρέσβης της Γεωργίας στην Ουάσιγκτον Τέντο Τζαπαρίτζε, ο διεθνής γκρανμαιτρ στο σκάκι Ζουράμπ Αζμαϊπαρασβίλι, ο επικεφαλής της Επιτροπής Άμυνας Ηρακλής Σεσιασβίλι, ο λογοτέχνης Γκουράμ Οντισάρια και ο διάσημος ποδοσφαιριστής Κάχα Κάλατζε.
Το Γεωργιανό Όνειρο αναμετρήθηκε με το πρώην κυβερνών κόμμα Ενωμένο Εθνικό Κίνημα (UMN) στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012. Ο εξαμελής πολιτικός συνασπισμός Γεωργιανό Όνειρο συγκέντρωσε το 54,97% των ψήφων και τις 85 έδρες του κοινοβουλίου, ενώ το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα πήρε το 40,34% των ψήφων.
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2016 κέρδισε ο πολιτικός συνασπισμός Γεωργιανό Όνειρο, συγκεντρώνοντας το 48,68% των ψήφων και τις 115 από τις 150 έδρες, ενώ το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα πήρε το 27,11% των ψήφων και τις 27 έδρες.