cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απόλυτη μετοχή
Σημειώσεις στη γενική απόλυτη
Β. Το υποκείμενο της απόλυτης μετοχής παραλείπεται όταν εύκολα εννοείται, όταν είναι γενικό, όταν η μετοχή είναι ρήματος που δηλώνει φυσικό φαινόμενο και όταν τη μετοχή ακολουθεί ειδική πρόταση, οπότε ως υποκείμενό της εννοείται το τούτου ή τούτων:
Υποκείμενο της μετοχής ἐχόντων είναι το εννοούμενο πραγμάτων. Η μετοχή ὕοντος δηλώνει φυσικό φαινόμενο και το υποκείμενό της παραλείπεται.
Αιτιατική απόλυτη
Με αιτιατική απόλυτη εκφέρεται η μετοχή των απρόσωπων ρημάτων ή απρόσωπων εκφράσεων. Η μετοχή αυτή απαντάται στην αιτιατική του ουδετέρου γένους συνήθως ενικού αριθμού. Η αιτιατική απόλυτη είναι κατά κανόνα εναντιωματική και σπανιότερα αιτιολογική, χρονική ή υποθετική. Αφού η αιτιατική απόλυτη προέρχεται από απρόσωπα ρήματα ή απρόσωπες εκφράσεις, το υποκείμενό της είναι απαρέμφατο. Σπάνια ως υποκείμενό της τίθεται αντωνυμία ουδετέρου γένους. Υποκείμενο της μετοχής ἀδύνατον ὂν (= ἐπεὶ ἀδύνατον ἦν) είναι το απαρέμφατο σημῆναι. Υποκείμενο της μετοχής προσταχθὲν είναι το απαρέμφατο ἀναγράψαι. Υποκείμενο της μετοχής ἐξὸν είναι το απαρέμφατο ζῆν. Υποκείμενο της μετοχής ἐξὸν είναι το εννοούμενο απαρέμφατο αἱρεῖσθαι.
Οι πιο συνηθισμένες αιτιατικές απόλυτες είναι οι εξής:
ἐξὸν (ἔξεστι)=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν δυνατό ὂν (ἔστιν)=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν δυνατό δέον/δεῆσον (δεῖ)=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν αναγκαίο μετὸν (μέτεστι)=επειδή, ενώ, μολονότι υπάρχει συμμετοχή ή υπάρχει δικαίωμα παρὸν (πάρεστι)=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν δυνατό μέλον (μέλει)=επειδή, ενώ, μολονότι υπάρχει φροντίδα/σκέψη χρεὼν (χρή)=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν αναγκαίο πρέπον (πρέπει)=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν πρέπον προσῆκον (προσήκει)=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν πρέπον τυχὸν (=ἐὰν τύχῃ· τυγχάνει· ίσως)=επειδή, ενώ, μολονότι έτυχε ὑπάρχον (ὑπάρχει)=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν δυνατό/επιτρέπεται παρασχὸν (παρέχει)=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν στην εξουσία κάποιου ή επειδή, ενώ, μολονότι μπορούσε/είχε μπορέσει δοκοῦν/συνδοκοῦν ή δόξαν/δόξαντα (δοκεῖ)=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν αποφασισμένο παρατυχόν=ενώ ήταν στην εξουσία κάποιου/αφού μπορούσε δυνατὸν ὂν=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν δυνατό ἀδύνατον ὂν=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν αδύνατο οἷόν τε ὂν=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν δυνατό δίκαιον ὂν=επειδή, ενώ, μολονότι είναι δίκαιο ή υπάρχει το δικαίωμα/η υποχρέωση ῥᾴδιον ὂν=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν εύκολο/απλό ή απαιτεί λίγη σκέψη αἰσχρὸν ὂν=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν επονείδιστο ἄδηλον ὂν=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν άγνωστο γεγραμμένον (γέγραπται)=επειδή, ενώ, μολονότι έχει προταθεί στο κατηγορητήριο εἰρημένον (εἴρηται)=επειδή, ενώ, μολονότι είχε συμφωνηθεί/δοθεί υπόσχεση/αναφερθεί προσταχθὲν/προστεταγμένον=επειδή, ενώ, μολονότι είχε δοθεί ως διαταγή δεδογμένον=επειδή, ενώ, μολονότι είναι/ήταν/θα ήταν αποφασισμένο
Σημειώσεις στην αιτιατική απόλυτη
Α. Ενίοτε με αιτιατική απόλυτη εκφέρεται η μετοχή και προσωπικών ρημάτων, σε οποιοδήποτε γένος και αριθμό, όμως στην περίπτωση αυτή συνοδεύεται από το ὡς ή ὣσπερ. Αυτός ο τρόπος εκφοράς φανερώνει υποκειμενική γνώμη ή υπόθεση:
Β. Η αιτιατική απόλυτη δόξαν ή δόξαντα δέχεται ως υποκείμενό της ουδέτερο αντωνυμίας πληθυντικού αριθμού. Απαντάται και ως γενική απόλυτη, οπότε το δοκεῖ λαμβάνεται ως προσωπικό:
Ονομαστική απόλυτη
Σπάνια η απόλυτη μετοχή προσωπικού ρήματος τίθεται σε ονομαστική πτώση αντί γενικής και ονομάζεται ονομαστική απόλυτη (Σχήμα ανακόλουθο): Κανονικά η διατύπωση θα ήταν: ἐκείνων δὲ εἰσελθόντων... (γενική απόλυτη).
Σημειώσεις στην ονομαστική απόλυτη
Σε κάποιες περιπτώσεις και μια συνημμένη μετοχή απαντάται σε ονομαστική πτώση, ενώ το υποκείμενό της βρίσκεται σε πλάγια πτώση (Σχήμα ανακόλουθο): Κανονικά η διατύπωση θα ήταν: ἀποβλέψαντι...
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Γραμματική
Arctic Monkeys
Οι Arctic Monkeys είναι βρετανικό ροκ συγκρότημα από το Σέφιλντ της Αγγλίας. Αποτελούνται από τους: Άλεξ Τέρνερ (φωνητικά, κιθάρα), Τζέιμι Κουκ (κιθάρα), Νικ Ο' Μάλλεϊ (Ηλεκτρικό μπάσο) και Ματ Χέλντερς (Ντραμς). Ο πρώτος τους δίσκος "Whatever People Say I Am, That's What I' m Not", είναι ο γρηγορότερος σε πωλήσεις πρώτος δίσκος στη Μεγάλη Βρετανία, ξεπερνώντας τον δίσκο των Oasis "Definitely Maybe". Οι Arctic Monkeys ήταν ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που εμφανίστηκαν στη δημοσιότητα από το Διαδίκτυο.
Βιογραφία
Οι Arctic Monkeys (Άρκτικ Μάνκιζ) είναι ένα Βρετανικό συγκρότημα από το Σέφιλντ της Αγγλίας. Ιδρύθηκαν στο Χάι Γκριν, ένα προάστιο του Σέφιλντ και αποτελούνται από τους Άλεξ Τέρνερ (φωνητικά, κιθάρα), Τζέιμι Κουκ (κιθάρα), Νικ Ο' Μάλλεϊ (Ηλεκτρικό μπάσο) και Ματ Χέλντερς (Ντραμς).Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2002 και πήρε το όνομά του από το συγκρότημα που είχε ο θείος του Τζέιμι Κουκ τη δεκαετία του '70. Αν και ο Άλεξ Τέρνερ είναι σήμερα ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, ο τραγουδιστής ήταν αρχικά ο Γκλιν Τζόουνς, που αποχώρησε όμως σύντομα από το συγκρότημα.
Τα πρώτα τους κομμάτια κυκλοφόρησαν μέσω Internet και ήταν διαθέσιμα για download, ενώ είχαν δικό τους section στο site myspace.com, το οποίο φιλοξενεί μπάντες και καλλιτέχνες απ' όλο τον κόσμο.
Το πρώτο EP των Arctic Monkeys ήταν το "Five Minutes with the Arctic Monkeys" και κυκλοφόρησε το Μάιο του 2005 και περιελάμβανε τα "Fake Tales of San Fransisco" και "From The Ritz to the Rubble". Η πρώτη τους συναυλία έγινε στο The Grapes στο Sheffield, ενώ το πρώτο τους live στο Λονδίνο το έδωσαν τον Φεβρουάριο του 2005, στο γνωστό indie club Flook, όπου τα 200 διαθέσιμα εισιτήρια εξαφανίστηκαν μέσα σε 10 λεπτά από τη στιγμή που άνοιξε το ταμείο του club.
Τον Οκτώβριο του 2005 έδωσαν μια sold-out συναυλία στο Λονδίνο, με 2.000 φανατικούς θαυμαστές, παρόλο που είχαν προλάβει να κυκλοφορήσουν μόνο ένα EP.
To NME και το BBC Radio 1 "μυρίστηκαν" το ταλέντο και τη γρήγορη εξέλιξη του group και άρχισαν να ασχολούνται μαζί τους και να τους παρουσιάζουν ως την επόμενη μουσική δύναμη. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να εμφανιστούν στα φεστιβάλ του Reading και του Leeds. Αυτές οι εμφανίσεις τους ήταν μοναδικές και υπήρχαν αρκετοί fans του συγκροτήματος, οι οποίοι γνώριζαν τα κομμάτια τους μέσα από το Internet και ήξεραν όλους τους στίχους.
Αρχικά, το συγκρότημα δεν ήθελε να υπογράψει δισκογραφικό συμβόλαιο και δήλωνε: "Έχουμε φτάσει ως εδώ χωρίς τη βοήθειά τους, γιατί να τους αφήσουμε τώρα να μπουν στη μέση;" Τελικά υπέκυψαν και τον Ιούνιο του 2005 υπέγραψαν με την Domino Records. Αν και τα λεφτά ήταν μια μεγάλη πρόκληση για να υπογράψουν με μεγαλύτερη εταιρία, το συγκρότημα προτίμησε την Domino και τον ιδιοκτήτή της, Laurence Bell, ο οποίος δουλεύει από το σπίτι του και κλείνει συμβόλαια με καλλιτέχνες που αρέσουν πρώτα στον ίδιο.
Το πρώτο τους single, αφότου υπέγραψαν στην Domino, ήταν το "I Bet You Look Good On the Dancefloor", που κυκλοφόρησε στις 17 Οκτωβρίου του 2005 και βρέθηκε αμέσως στην κορυφή του βρετανικού Singles Chart, με πωλήσεις 38.962 αντιτύπων.
Τον Νοέμβριο του 2005, το συγκρότημα ψηφίστηκε ως το «Καλύτερο Νέο Συγκρότημα» στα Βραβείο Muso 2005, στο Λονδίνο, ενώ ο Turner ανακηρύχθηκε ως ο πιο cool άνθρωπος στον πλανήτη από το ΝΜΕ.
Το δεύτερο single τους ήταν το "When The Sun Goes Down" και κυκλοφόρησε στις 16 Ιανουαρίου του 2006, ενώ το αρχικό του όνομα ήταν "Scummy".
Στις 23 Ιανουαρίου 2006, το συγκρότημα βγάζει τον πρώτο του δίσκο με τίτλο "Whatever People Say I Am, That' s What I' m Not", ο οποίος είναι ο ταχύτερος σε πωλήσεις δίσκος, πουλώντας 363.735 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του. Την ίδια χρονιά αποχωρεί και ο μπασίστας Άντι Νίκολσον, λόγω κούρασης, ο οποίος αντικαταστάθηκε από το Νικ Ο' Μάλλεϊ.
Αργότερα, στις 23 Απριλίου 2007 κυκλοφορεί ο δίσκος "Favourite Worst Nightmare", ο οποίος σημείωσε επίσης επιτυχία, κερδίζοντας 2 βραβεία στα Brit Awards.
Το 2009, οι Arctic Monkeys ακολουθεί το άλμπουμ "Humbug".
Το 2011, κυκλοφορεί ο τέταρτος δίσκος τους με τίτλο "Suck It and See", ο οποίος έλαβε καλές κριτικές. Το 2012, οι Arctic Monkeys κυκλοφορούν το single "R U Mine?" και στις 6 Σεπτεμβρίου του 2013 κυκλοφορεί ο πέμπτος δίσκος, "AM". Σύμφωνα με τον Alex Turner ο τελευταίος δίσκος τους έχει περισσότερες hip-hop επιρροές και ανέφερε ως καλλιτέχνες που τον επηρέασαν τους Outkast, την Aaliyah, αλλά και τους Black Sabbath.
Τον Αύγουστο του 2014 το συγκρότημα ανακοίνωσε πως θα ακολουθήσει μία παύση μετά το τέλος της περιοδείας προώθησης του "AM". Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα μέλη αφοσιώθηκαν στα side projects τους, ενώ η πρώτη δημόσια εμφάνιση τους μετά από δύο χρόνια έγινε τον Ιούλιο του 2016, σε μία φιλανθρωπική διοργάνωση. Το Δεκέμβριο του νέου έτους ο Άλεξ Τέρνερ μίλησε στο BBC Sheffield και επιβεβαίωσε ότι οι Arctic Monkeys βρίσκονται στο studio για την ηχογράφηση της έκτης δουλειάς τους.
Τελικά ο έκτος δίσκος τους κυκλοφόρησε στις 11 Μαΐου 2018 με το όνομα "Tranquility Base Hotel & Casino". Ο νέος δίσκος διέφερε πολύ από τους προηγούμενους αφού απομακρύνεται από την ροκ μουσική, πλησιάζοντας την ψυχεδελική pop και την glam rock. Ο δίσκος έλαβε ανάμεικτες κριτικές, ενώ προτάθηκε για το Mercury prize 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Νικητές NME Awards Κατηγορία:Αγγλικά indie rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά rock συγκροτήματα
Χου
Στην Αιγυπτιακή μυθολογία ο Χου είναι η θεοποίηση της πρώτης λέξης, του Λόγου της δημιουργίας, που λέγεται ότι είπε ο Ατούμ κατά την εκσπερμάτισή του, ή στον αυτό-ευνουχισμό του κατά την αυνανιστική πράξη της δημιουργίας της Εννεάδας.
Ο Χου αναφέρεται ήδη στα Κείμενα των Πυραμίδων (PT 251, PT 697) του Αρχαίου Βασιλείου ως σύντροφος του νεκρού Φαραώ. Μαζί με τον θεό Σία, αναπαριστάται στη συνοδεία του Θωθ, με τον οποία επίσης ταυτίζεται κάποιες φορές.
Κατά το Νέο Βασίλειο, ο Χου και ο Σία μαζί με τον Χέκα, την Ιρέρ και τη Σεντζέμ ήταν μέλη των δεκατεσσάρων δημιουργικών δυνάμεων του Άμων-Ρα. Μέχρι την Πτολεμαϊκή περίοδο ο Χου είχε συγχωνευτεί με τον θεό Σου (αέρας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Αυνανισμός
BMW E34
Η BMW Σειρά 5 E34 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Ιανουάριο του 1988 έως τον Ιούνιο του 1996, αν και κάποια πιλοτικά αντίτυπα ειδικά και μόνο της έκδοσης 535i είχαν αρχίσει να παράγονται ήδη από τις 2 Νοεμβρίου 1987. Το μοντέλο ήταν διαθέσιμο με μία μεγάλη παλέτα κινητήρων, τόσο βενζίνης, όσο και πετρελαίου, με χωρητικότητες από 1.8 έως 4.0 λίτρα και ιπποδυνάμεις από 105 hp, στην έκδοση 524td, έως 340 hp στην κορυφαία έκδοση BMW M5, που εισήχθη τον Αύγουστο του 1988.
Αντικατέστησε τη BMW E28 και αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 1995 από τη BMW E39, με την παραγωγή του σεντάν να λήγει τον Δεκέμβριο του 1995, αν και η παραγωγή της BMW Ε34 Touring (station wagon) συνεχίστηκε έως τον Ιούνιο του 1996, καθώς τον ίδιο μήνα μπήκε στην παραγωγή η BMW Ε39 Touring που την αντικατέστησε. Συνολικά κατασκευάστηκαν 1.333.412 αντίτυπα σειράς Ε34.
Εκδοχές αμαξώματος
305px|thumb|left|BMW E34 520i sedan της σεζόν του 1992 στη [[Γερμανία, την τελευταία σεζόν πριν την ανανέωση.]] 305px|thumb|left|BMW E34 525i Touring στη Γερμανία.
Αρχικά, η Σειρά 5 E34 προσφερόταν αποκλειστικά σε 4-πορτη σεντάν εκδοχή αμαξώματος. Τον Σεπτέμβριο του 1991, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης, παρουσιάστηκε και μια εκδοχή Touring, δηλαδή station wagon, ταυτόχρονα με μια πολύ ελαφρά ανανέωση στην Ε34 τον ίδιο μήνα (με εξωτερικές χειρολαβές από πλαστικό αντί για μεταλλικές, ενισχύσεις στις πόρτες, νέες επενδύσεις στα καθίσματα και στάνταρ κεντρικό κλείδωμα, προσαρμογή του ύψους της δέσμης των φώτων και cruise control σε όλα). Η παραγωγή όλων αυτών των εκδόσεων ξεκίνησε μέσα στον ίδιο μήνα.
Η έκδοση Ε34 Touring είχε τις ίδιες ακριβώς εξωτερικές διαστάσεις και το ίδιο μεταξόνιο με την Ε34 σεντάν, αν και είχε μεγαλύτερα ελαστικά από το σεντάν. Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν και η πρώτη στην ιστορία station wagon εκδοχή της Σειράς 5 και, γενικότερα, το δεύτερο μοντέλο της BMW που βγήκε και σε έκδοση station wagon μετά τη BMW Σειρά 3 E30 Touring, που είχε εισαχθεί τον Ιούλιο του 1987. Συνολικά, από τα 1.333.412 αντίτυπα που κατασκευάστηκαν από τη σειρά Ε34, τα 124.656 ήταν Ε34 Touring.
Ειδικότερα όμως στις Ηνωμένες Πολιτείες, η εκδοχή station wagon λανσαρίστηκε μόλις την άνοιξη του 1992 και αρχικά μόνο στην έκδοση 525i Touring, ενώ το καλοκαίρι του 1993, για τη σεζόν (model year) του 1994, εμφανίστηκε και έκδοση 530i Touring με τον σχεδόν καινούριο τότε κινητήρα V8.
Ανανέωση του 1992
305px|thumb|left|BMW E34 525i sedan της σεζόν του 1995 στις [[ΗΠΑ, μετά την καθιέωση της φαρδύτερης γρίλιας σε όλες τις εκδόσεις από τον Μάιο του 1994. Σημειώστε το ελάχιστο μαύρο πλαστικό στο μπροστινό μέρος.]] 305px|thumb|left|Η φαρδύτερη γρίλια των νεότερων BMW E34.
Μια εντονότερη αισθητική αλλαγή έγινε τον Σεπτέμβριο του 1992, για τη σεζόν του 1993, όταν απέκτησε τους εξωτερικούς καθρέφτες από τη BMW Σειρά 3 E36, νέες ζάντες και νέα καθίσματα. Τον ίδιο μήνα με την ανανέωση, εισήχθησαν για πρώτη φορά σε BMW Σειρά 5 και κινητήρες V8, που ήταν ο κινητήρας M60B30, κυβισμού 3.0 λίτρων / 2.997 cm³ και ισχύος 218 hp στις 5.800 στροφές το λεπτό, και ο κινητήρας M60B40, 4.0 λίτρων / 3.982 cm³ και ισχύος 286 hp στις 5.800 στροφές το λεπτό. Και οι δύο ήταν 32-βάλβιδοι, ενώ διατηρήθηκαν έως τη λήξη της παραγωγής τον Ιούνιο του 1996.
Τα μοντέλα με τους κινητήρες V8 αρχικά ξεχώριζαν από μια φαρδύτερη γρίλια από αυτή των άλλων εκδόσεων και ακόμα περισσότερο μέταλλο βαμμένο στο χρώμα του αμαξώματος, αφήνοντας πλέον ελάχιστο μαύρο πλαστικό στο μπροστινό μέρος, ανάμεσα στη γρίλια και στους μπροστινούς προβολείς. Τελικώς όμως, αυτή η γρίλια από τον Μάιο του 1994 καθιερώθηκε σε όλες τις εκδόσεις.
Επίσης, ταυτόχρονα με την ανανέωση, η κορυφαία έκδοση BMW M5 έλαβε μια αύξηση του κυβισμού από τα 3.535 cm³ και ισχύος 315 hp στις 6.900 στροφές το λεπτό (παραγωγή : Οκτώβριος 1988 - Αύγουστος 1992) στα 3.795 cm³ και ισχύος 340 hp στις 6.900 στροφές το λεπτό (παραγωγή : Σεπτέμβριος 1992 - Αύγουστος 1995). Γενικότερα όμως, σε όλες τις E34 M5 οι κινητήρες ήταν 6-κύλινδροι σε σειρά και 24-βάλβιδοι, ενώ μόνο οι M5 είχαν ηλεκτρονικό κόφτη της τελικής ταχύτητας στα 250 χιλιόμετρα την ώρα, καθώς δεν υπήρχε άλλη έκδοση που να μπορούσε να ξεπεράσει ή έστω να φτάσει αυτό το όριο. Μάλιστα από την εισαγωγή του μεγαλύτερου κινητήρα των 3.8 λίτρων η έκδοση M5 έγινε τότε διαθέσιμη και στην εκδοχή Touring (station wagon), αν και στην πράξη αυτός ο συνδυασμός δεν προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού και μόλις 891 αντίτυπα της M5 Touring κατασκευάστηκαν, ενώ συνολικά η M5 έκδοση της E34 παρήχθη σε 12.254 αντίτυπα. Να σημειωθεί ότι η BMW προσέφερε σε Touring έκδοση την M5 σε δύο μόνο γενιές, στη δεύτερη γενιά (E34) και στην τέταρτη (E61).
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
305px|thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονη BMW E34 535i sedan. Η έκδοση 535i κατασκευάστηκε από τον Νοέμβριο του 1987 έως τον Σεπτέμβριο του 1992 και έφερε 6-κύλινδρο 12-βάλβιδο κινητήρα 3.430 cm³ και ισχύος 211 hp στις 5.700 rpm (στροφές το λεπτό), ενώ διατέθηκε μόνο ως σεντάν.]]
Όλες οι εκδόσεις της BMW Ε34 έφεραν εξ αρχής στάνταρ ή έξτρα Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS), ενώ από την σεζόν του 1991 άρχισε να προσφέρεται και έξτρα Σύστημα ελέγχου πρόσφυσης (traction control system) στις ανώτερες εκδόσεις του μοντέλου. Το ABS έγινε τελικώς στάνταρ σε όλα τον Μάιο του 1992. Επίσης, το μοντέλο είχε άριστη κατανομή βάρους εμπρός / πίσω στο 50 / 50, ενώ μεγάλη έμφαση είχε δοθεί και στην αεροδυναμική. Συγκεκριμένα, παρά το γεγονός ότι η Ε34 υπήρξε η τελευταία BMW με δίδυμους κυκλικούς προβολείς, πριν καθιερωθεί το ενιαίο κρύσταλλο που τους καλύπτει, ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd της Ε34 ήταν από 0,30 έως 0,32 αναλόγως με την έκδοση (ειδικότερα στα station wagon 0,34), μια σημαντική μείωση κατά 18% ως προς την προκάτοχο BMW E28, που είχε Cd αρχικά 0,39 και από την ανανέωση του 1984 είχε φτάσει στο 0,37. Αυτοί οι συντελεστές, προσέφεραν στην E34 πολύ μεγαλύτερη ευστάθεια, καλύτερες επιδόσεις, καθώς και οικονομία καυσίμου, στις υψηλές ταχύτητες. 338px|thumb|right|BMW M5 3.8 λίτρων του 1995, με 2 αερόσακους.
Ιδιαίτερα πρωτοποριακό υπήρξε και στην παθητική ασφάλεια. Ήδη από το λανσάρισμα, τον Ιανουάριο του 1988, προσέφερε έξτρα αερόσακο οδηγού και ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1988, ως μοντέλο της σεζόν του 1989, ήταν εξ αρχής στάνταρ. Ο αερόσακος οδηγού έγινε στάνταρ και στην Ευρώπη τον Μάιο του 1992, τον ίδιο μήνα με την καθιέρωση του στάνταρ ABS. Στα μέσα του 1993 εμφανίστηκε διεθνώς και αερόσακος συνοδηγού, και μάλιστα κατευθείαν ως στάνταρ στην αμερικανική αγορά, ενώ στα άλλα κράτη διεθνώς οι 2 αερόσακοι έγιναν στάνταρ τον Ιανουάριο του 1995. Όλα τα αντίτυπα της BMW Ε34, επίσης, έφεραν στάνταρ 4 δισκόφρενα, πλευρικές ενισχύσεις στις πόρτες και στις κολώνες, ζώνες ελεγχόμενης παραμόρφωσης του αμαξώματος εμπρός και πίσω, σε συνδυασμό με κεντρικό κλωβό ασφαλείας και κολώνα τιμονιού που καταρρέει σε μετωπική πρόσκρουση.
Το μοναδικό μελανό σημείο όμως, ήταν ότι η Σειρά 5 E34, καθώς και η στενά συγγενική Σειρά 7 E32 (παραγωγή : Ιούλιος 1986 έως Μάρτιος 1994) ήταν τα δύο τελευταία μοντέλα της BMW όπου το ντεπόζιτο καυσίμων ήταν στο πίσω άκρο του αμαξώματος (και μάλιστα καταλαμβάνοντας ολόκληρο τον χώρο κάτω από την «ουρά») αντί στο κέντρο του αμαξώματος, κάτω από τα πίσω καθίσματα (όπως ήταν σε όλα τα άλλα μοντέλα της BMW ήδη από παλαιότερα χρόνια, με εξαίρεση τη Σειρά 6 E24, που παρήχθη από τον Ιανουάριο του 1976 έως τον Απρίλιο του 1989 και το είχε επίσης στο πίσω άκρο), έχοντας έτσι εξαιρετικά υψηλό κίνδυνο έκρηξης και εκδήλωσης πυρκαγιάς μετά από οπίσθια πρόσκρουση. Για την ιστορία, το ντεπόζιτο καυσίμων ήταν μεταλλικό στη Σειρά 3 E30 (που είχε όμως το ντεπόζιτο στο κέντρο του αμαξώματος), στη Σειρά 5 E34, στη Σειρά 6 E24, στη Σειρά 7 E32 και στη Σειρά 7 E38 (που είχε όμως το ντεπόζιτο στο κέντρο του αμαξώματος). Αντιθέτως, όλες οι άλλες νεότερες και σύγχρονες BMW είχαν ντεπόζιτο από πλαστικό που σπάζει δύσκολα.
Κινητήρες
338px|thumb|right|Ο κινητήρας M20B25 σε μια BMW 525i του 1989.
Οι περισσότεροι κινητήρες της Σειράς 5 E34 ήταν 6-κύλινδροι σε σειρά (Ι6), εκτός από την εισαγωγική έκδοση 518i, που έφερε έναν τετρακύλινδρο σε σειρά (Ι4) κινητήρα 1.8 λίτρων, καθώς και τις 530i (M60B30) και 540i (M60B40), που έφεραν (όπως προαναφέρθηκε) V8 κινητήρες 32-βάλβιδους. Ειδικότερα η έκδοση 518i εισήχθη στην παραγωγή τον Αύγουστο του 1989 και διατέθηκε αποκλειστικά στην Ευρώπη, ενώ ειδικά στην 518i έκδοση station wagon δεν συνδυάστηκε ποτέ με αυτόματο κιβώτιο. Μάλιστα τα πρώτα χρόνια η έκδοση 518i προοριζόταν αποκλειστικά για εξαγωγή, αλλά τελικώς από τον Μάρτιο του 1993 έγινε επίσημα διαθέσιμη και στη Γερμανία. Επειδή όμως η 518i απευθυνόταν σε όσους μπορούσαν οριακά να διαθέσουν αρκετά λεφτά για να βάλουν στόχο τη Σειρά 5 αντί της μικρότερης Σειράς 3, πρακτικώς οι περισσότερες E34 518i κυκλοφόρησαν με το βασικό επίπεδο εξοπλισμού, με ελάχιστα έξτρα στοιχεία εξοπλισμού ή ακόμα και κανένα.
Σχεδόν όλες οι E34 ήταν πισωκίνητες, με εξαίρεση την 4-κίνητη έκδοση 525iX που μπορούσε να παραγγελθεί τόσο ως sedan, όσο και ως station wagon. Το έξτρα βάρος της τετρακίνησης στην έκδοση σεντάν ήταν 90 κιλά και στην έκδοση Touring ήταν 75 κιλά. Η έκδοση αυτή, ήταν η πρώτη στην ιστορία 4-κίνητη Σειρά 5, αν και στην πράξη ήταν περιορισμένης διαθεσιμότητας, καθώς παρήχθησαν συνολικά μόλις 4.783 αντίτυπα της BMW E34 525iX σεντάν και 4.583 αντίτυπα της BMW E34 525iX Touring. Παραδόξως μάλιστα, στην επόμενη γενιά της Σειράς 5, τη BMW E39, δεν προσφέρθηκε σύστημα τετρακίνησης, και τελικώς επανήλθε στην παραγωγή μόλις τον Ιούλιο του 2005 στην μεθεπόμενη γενιά.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
350px|thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονη BMW E34 525i στην Αυστραλία, με επίσημη ημερομηνία παραγωγής 24 Ιουλίου 1989 (πριν την πρώτη ανανέωση, του 1992), σε φωτογραφία τον Νοέμβριο του 2015.]] 350px|thumb|right|Το πίσω μέρος μιας δεξιοτίμονης BMW E34 520i Automatic του 1994, στο [[Ηνωμένο Βασίλειο.]] 338px|thumb|right|BMW 525tds που κατασκευάστηκε τον Απρίλιο του 1996. Πρόκειται για ένα από τα τελευταία αντίτυπα της BMW E34 station wagon, μόλις 2 μήνες πριν τη λήξη της παραγωγής.
Οι τιμές σε αγκύλες [] αφορούν τα μοντέλα με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων. Αναλυτικά, όλες οι εκδόσεις της Ε34 ήταν οι εξής:
Η εξαιρετικά σπάνια έκδοση 518g (g = gas / αέριο ) ήταν bi-fuel, βενζίνης και φυσικού αερίου (CNG = compressed natural gas / συμπιεσμένο φυσικό αέριο), με δυνατότητα επιλογής είδους καυσίμου, με ένα σχετικό κουμπί στο ταμπλό, ακόμα και εν κινήσει, αν και η εκκίνηση του κινητήρα μπορούσε να γίνει μόνο στη βενζινοκίνητη λειτουργία. Κατασκευάστηκε μόνο τους τελευταίους μήνες παραγωγής της E34, από τον Νοέμβριο του 1995 έως τον Ιούνιο του 1996, σε μόλις 298 αντίτυπα και αποκλειστικά σε εκδοχή Touring (station wagon), ενώ δεν διατέθηκε με αυτόματο κιβώτιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
E34 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Ο Τελευταίος Σταθμός
Ο Τελευταίος Σταθμός (αγγλ.The Last Station) είναι βιογραφικό δράμα παραγωγής 2009 σε σκηνοθεσία Μάικλ Χόφμαν. Η ταινία αποτελεί μεταφορά του μυθιστορήματος του Τζέι Παρίνι που πραγματεύεται τις τελευταίες μέρες ζωής του Ρώσου συγγραφέα Λέοντος Τολστόι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Κρίστοφερ Πλάμερ ως Λέων Τολστόι και η Έλεν Μίρεν στο ρόλο της συζύγου του Σοφία Αντρέγιεβνα. Η ταινία έλαβε δυο υποψηφιότητες για όσκαρ.
Υπόθεση
Λίγες μέρες πριν το θάνατο του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Λέοντος Τολστόι (Κρίστοφερ Πλάμερ), η σύζυγός του Κόμισσα Σοφία Αντρέγιεβνα (Έλεν Μίρεν) μπαίνει σε διαμάχη με τον αρχηγό των οπαδών του συζύγου της Βλαντιμίρ Τσέρκοφ (Πολ Τζιαμάτι). Ο λόγος της διαμάχης αυτής είναι το γεγονός ότι οι οπαδοί του Τολστόι προσπαθούν να τον πείσουν να νομιμοποιήσει μια νέα διαθήκη σύμφωνα με την οποία πρόκειται να παραχωρήσει τα δικαιώματα ολόκληρου του έργου του στο ρώσικο λαό.
Η Σοφία Αντρέγιεβνα, παρά το γεγονός ότι αγαπά το σύζυγό της, βρίσκεται μονίμως σε ρήξη με εκείνον λόγω των νεωτεριστικών και πνευματικών του πεποιθήσεων που βρίσκονται σε αντίθεση με την αριστοκρατική της φύση. Η Σοφία Αντρέγιεβνα κάνει τα πάντα προκειμένου, ο σύζυγός της να μην υπογράψει τη διαθήκη αυτή. Ο Τολστόι αποφασίζει τελικά να υπογράψει τη διαθήκη αυτή παρά της αντιρρήσεις της συζύγου του και φεύγει για να συνεχίσει μόνος του το έργο του.
Η Σοφία Αντρέγεβνα αποπειράται να αυτοκτονήσει χωρίς επιτυχία και στη συνέχεια μαθαίνει ότι ο σύζυγός της είναι βαριά άρρωστος και ότι βρίσκεται στο σταθμό του Αστραπόβο. Η Σοφία Αντρέφιεβνα τότε σπεύδει για να σταθεί στο πλάι του συζύγου της, του άνδρα που τόσο πολύ αγάπησε.
Γυρίσματα
Η ταινία γυρίστηκε στα ομόσπονδα κράτη της Γερμανίας Σαξωνία-Άνχαλτ, Βραδεμβούργο και Θουριγγία, στη Λειψία της Σαξωνίας καθώς και σε ιστορικές τοποθεσίες της Ρωσίας. Το παλάτι Schloss Stülpe στο Βραδεμβούργο αναπαράστησε την οικία του ζεύγους Τολστόι και ο σταθμός της πόλης Πρετς το σταθμό του Αστραπόβο. Ο σταθμός έκλεισε για δυο βδομάδες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Βραβεία
Η Χέλεν Μίρεν βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Ρώμη. Τόσο η Μίρεν όσο και ο Πλάμερ προτάθηκαν για Χρυσή Σφαίρα, όσο και για βραβεία Όσκαρ. Η Μίρεν βρέθηκε υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και έχασε από τη Σάντρα Μπούλοκ κι ο Κρίστοφερ Πλάμερ έχασε το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου από τον Κρίστοφ Βαλτς.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Κυκλοφορία και υποδοχή
Η Sony Pictures Classics κατοχύρωσε τα δικαιώματα της διανομής της ταινίας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 23 Δεκεμβρίου 2009 σε σε περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών και ακολούθησε ευρεία διανομή τον Ιανουάριο του 2010. Η ταινία έλαβε γενικά ευνοϊκές κριτικές. Οι κριτικοί της ιστοσελίδας Rotten Tomatoes υποστήριξαν ότι: Το σενάριο του Μάικλ Χόφμαν δεν είναι αντάξιο της προσωπικότητας στην οποία αναφέρεται, αλλά αυτή βιογραφική ταινία για τον Τολστόι ευνοείται από τη δύναμη της ερμηνείας της Μίρεν.
Τέμενος Κιουτσούκ Αγιασόφια
Η Μονή των Αγίων Σεργίου και Βάκχου ήταν ελληνικό χριστιανικό μοναστήρι στην Κωνσταντινούπολη. Αναφέρεται πολλές φορές ως Μικρή Αγία Σοφία (αν και στην πραγματικότητα χτίστηκε λίγα χρόνια πριν την Αγία Σοφία), και σήμερα αποτελεί τέμενος με το όνομα Κιουτσούκ Αγιασόφια Τζαμί (τούρκικα: Küçuk Ayasofya Camii μεταφράζεται ως Τέμενος Μικρή Αγία Σοφία).
Την εποχή που κτίστηκε ήταν ένα από τα μεγαλύτερης σημασίας θρησκευτικά κτίρια στην Κωνσταντινούπολη και θεωρούνταν στολίδι ολόκληρης της πόλης. Ένας σύγχρονος ιστορικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έγραφε ότι ο ναός «με την πρωτοτυπία της αρχιτεκτονικής του και την πολυτέλεια της σκαλισμένης διακόσμησης του, κατατάσσεται στην Κωνσταντινούπολη δεύτερος μόνο στην ίδια την Αγία Σοφία ».
Βυζαντινή περίοδος
Η εκκλησία είναι κτίσμα του Ιουστινιανού. Σύμφωνα με μεταγενέστερο μύθο, κατά την βασιλεία του θείου του, Ιουστίνου Α΄, ο Ιουστινιανός κατηγορήθηκε ότι συνωμοτούσε εναντίον του θρόνου και καταδικάστηκε σε θάνατο, ο οποίος αποφεύχθηκε όταν οι Άγιοι Σέργιος και Βάκχος εμφανίστηκαν ενώπιον του Ιουστίνου και βεβαίωσαν για την αθωότητα του Ιουστινιανού. Έτσι ελευθερώθηκε και αποκαταστάθηκε στον τίτλο του Καίσαρα, οπότε με ευγνωμοσύνη ορκίστηκε ότι θα αφιέρωνε μια εκκλησία στους αγίους όταν θα γινόταν αυτοκράτορας. Η κατασκευή αυτής της εκκλησίας των Αγίων Σεργίου και Βάκχου, μεταξύ 527 και 536 μ.Χ. (λίγο πριν την ανέγερση της Αγίας Σοφίας μεταξύ 532 και 537), ήταν μια από τις πρώτες πράξεις της βασιλείας του.
Η νέα εκκλησία βρισκόταν στα σύνορα μεταξύ του Πρώτου και του Τρίτου «Regio» της Πόλης σε μια ακανόνιστη περιοχή ανάμεσα στο παλάτι του Ορμίσδα (οικία του Ιουστινιανού πριν από την ανάρρησή του στο θρόνο) και την Εκκλησία των Αγίου Πέτρου και Παύλου. Οι δύο εκκλησίες μάλιστα μοιράζονταν τον ίδιο νάρθηκα, αίθριο και προπύλαια. Η νέα εκκλησία έγινε το κέντρο του συγκροτήματος, μέρος του οποίου εξακολουθεί να σώζεται σήμερα, προς το νότο του βόρειου τοίχου ενός από τα δύο άλλα κτήρια. Λίγο μετά το κτίσιμο της εκκλησίας, χτίστηκε γύρω της ομώνυμη μονή.
thumb|left|250px|Άποψη του κτηρίου από βορειοανατολικά Κατά τα έτη 536 και 537, το παλάτι του Ορμίσδα μετετράπη σε μονή μονοφυσιτών, όπου κατέφευγαν οι υποστηρικτές της αίρεσης, οι οποίοι έρχονταν από τις ανατολικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας προκειμένου να αποφύγουν τους διωγμούς και να βρεθούν υπό την προστασία της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Η αφιέρωση του ναού στους Αγίους Σέργιο και Βάκχο μαρτυρά τις προσπάθειες των Αυτοκρατόρων να συμφιλιωθούν με τους μονοφυσίτες από την Συρία, καθώς οι δύο άγιοι λατρεύονταν ιδιαίτερα εκεί.
Το 551, ο Πάπας Βιγίλιος, ερχόμενος στην Κωνσταντινούπολη και φοβούμενος την οργή του Ιουστινιανού, διότι αφόρισε τον πατριάρχη Μηνά, κατέφυγε εν είδει ασύλου στην μονή αυτή, πράγμα που προκάλεσε διαμαρτυρίες. Την εποχή αυτή πάντως ο ναός αναφέρεται ως έδρα του αποκρισαρίου του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη. Κατά την περίοδο της Εικονομαχίας, με ηγούμενο τον Ιωάννη Γραμματικό, η μονή έγινε ένα από τα κέντρα των εικονοκλαστών στην Πόλη. Στην μονή χρημάτισε ηγούμενος και ο εικονομάχος πατριάρχης Ιγνάτιος επί της βασιλείας του Μιχαήλ Γ', γιου του Θεόφιλου, τον οποίο ο Κεδρηνός αποκαλεί «δράκοντα εν εκκλησία φωλεύσαντα». Ηγούμενος της μονής αυτής ήταν και ο Μεθόδιος, που πατριάρχευσε κατά την αναστήλωση των εικόνων.
Ο ναός μνημονεύεται στο βίο του Αγίου Θεοφάνη, κλεισμένου «εν τη μονή Ορμίσδου, Σεργίου και Βάκχου, τη παρακειμένη τω παλατίω». Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Δουκάγγιου, φαίνεται ότι στην εκκλησία αυτή λειτούργησαν οι πρεσβευτές του Πάπα. Η μονή όμως δεν είχε παραχωρηθεί ποτέ στους Λατίνους, απλά τους επέτρεπαν την λειτουργία. Στον ναό αυτό εκκλησιάζονταν ο βασιλέας μετά πομπής την τρίτη ημέρα της Διακαινησίμου.
thumb|right|250px|Χαρακτικό του Τεμένους το 1877 - νοτιοδυτική άποψη.
Ισλαμική περίοδος
thumb|right|250px|22 Δεκεμβρίου 2010: Ισλαμική προσευχή. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453, η εκκλησία παρέμεινε ανέγγιχτη μέχρι την βασιλεία του Βαγιαζήτ Β΄, γιου του κατακτητή. Στη συνέχεια (μεταξύ 1506 και 1513) μετατράπηκε σε τζαμί από κάποιον Αγά ονόματι Χουσεΐν (Hüseyin Ağa), ο οποίος και αποκεφαλίστηκε από τον Σουλτάνο. Εκείνη την εποχή προστέθηκαν στον ναό η στοά και ο μεντρεσές.
Ο ρυθμός αποσύνθεσης του κτιρίου λόγω υγρασίας και σεισμών κατά τη διάρκεια των αιώνων, επιταχύνθηκε μετά την κατασκευή του σιδηροδρόμου. Τμήματα του ναού των Αγίων Πέτρου και Παύλου στα νότια του κτηρίου κατεδαφίστηκαν για να περάσει η σιδηροδρομική γραμμή. Άλλες ζημιές προκλήθηκαν από τη χρήση του κτηρίου ως κατοικία προσφύγων κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Πολλές από τις θυρίδες έχουν κλειστεί. Λίθοι και τούβλα έχουν πέσει από τους τοίχους, από τους οποίους έχει πέσει και το κονίαμα, ενώ σε άλλα σημεία οι αγιογραφίες είναι καλυμμένες από ασβέστη.
Λόγω των αυξανόμενων απειλών για τη στατική του ακεραιότητα, το κτήριο προστέθηκε πριν από μερικά χρόνια στη λίστα παρακολούθησης απειλούμενων μνημείων της UNESCO. Το Παγκόσμιο Ταμείο Μνημείων το προσέθεσε στον κατάλογο παρακολούθησης των 100 πιο απειλούμενων μνημείων το 2002, το 2004 και το 2006. Μετά από εκτεταμένη αποκατάσταση που διήρκεσε αρκετά χρόνια και τελείωσε τον Σεπτέμβριο του 2006, άνοιξε και πάλι στο κοινό και για λατρεία.
Περιγραφή
Πρόκειται για το πρώτο έργο της βυζαντινής αρχιτεκτονικής, που χρονολογείται από το πρώτο τρίτο του έκτου αιώνα (527-536). Είναι κτίριο τετράγωνο, με οκταγωνικό κέντρο, που καλύπτεται από τρούλο στηριζόμενο σε οκτώ πυλώνες και κυρίως ναό περιφερειακά. Δεδομένης της μεγάλης της ομοιότητας με την Αγία Σοφία, υπάρχει η υποψία ότι κατασκευάστηκε από τους ίδιους αρχιτέκτονες, τον Ανθέμιο τον Τραλλιανό και τον Ισίδωρο τον Μιλήσιο, και ότι το ίδιο το κτίριο στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα είδος πρόβας τζενεράλε για την μελλοντική κατασκευή της Αγίας Σοφίας. Ωστόσο, το κτίριο είναι αρκετά διαφορετικό σε αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες από την Αγία Σοφία και η αντίληψη ότι ήταν απλώς μια έκδοση μικρής κλίμακας έχει σε μεγάλο βαθμό αμφισβητηθεί.
Ο κάτω όροφος έχει 16 στήλες, ενώ ο επάνω όροφος έχει συνολικά 18. Πολλά από τα κιονόκρανα των στηλών περιέχουν ακόμη τα μονογράμματα του Ιουστινιανού και της Θεοδώρας. Πάνω από τις βασιλικές πύλες στους κατηχουμένους ήταν ευκτήριο της Θεοτόκου, όπου προσευχόταν ο βασιλιάς. Πριν από το κτίριο υπάρχουν μερικές βεράντες και ένας προθάλαμος που προστέθηκαν επί της οθωμανικής κυριαρχίας, όπως επίσης και μικρός κήπος, κρήνη για την παροχή νερού για το πλύσιμο, και μερικά εμπορικά καταστήματα. Βόρεια του κτιρίου υπάρχει μικρό μουσουλμανικό νεκροταφείο, καθώς και το παλιό βαπτιστήριο.
Κειμήλια
Στον ναό είναι θαμμένος ο Οθωμανός Αγάς Χουσεΐν.
Επιπλέον υλικό
Σεργιος Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Φλουρεξίλ
Το έτος 1996 κυκλοφόρησε στη διεθνή αγορά το φάρμακο Sodium Fluoride, ελληνικά Φθοριούχο Νάτριο, εμπορικό όνομα FLUREXIL της Zyma Ελβετίας, με σκοπό τη χρήση του στη θεραπεία της οστεοπόρωσης. Δυστυχώς όμως στην κλινική πράξη απεδείχθη ότι το φθοριούχο νάτριο αυξάνει πολύ την οστική πυκνότητα, αλλά κάνει μη ποιοτικό οστό, εύθραστο, με αποτέλεσμα, επιδημιολογικώς να αυξάνονται τα κατάγματα παρά να μειώνονται. Έτσι σύντομα το φάρμακο απεσύρθη μέσα σε μια πενταετία. Σήμερα δεν κυκλοφορεί πλέον στό εμπόριο. .
Πληροφορίες γιά το φάρμακο
Flurexil® Sodium fluoride (φθοριούχο νάτριο) Θεραπεία οστεοπόρωσης
Σύνθεση και μορφή χορήγησης: Sodium fluoride 22,1 mg (10 mg F), Excip. q.s. ad compr. Gastroresist.
Εντεροδιαλυτά δισκία lacques των 22,1 mg.
NaF : Μοριακό βάρος: 41,99
Συνοπτική περιγραφή: Λευκά έως υπόλευκα στρογγυλά δισκία, διαμέτρου περίπου 8 mm ύψους περίπου 4 mm, μέσου βάρους 220 mg.
Κύρια φαρμακολογικά δεδομένα-Ιδιότητες
Το φθοριούχο νάτριο είναι ουσία, που μπορεί να διεγείρει το σχηματισμό νέου οστικού ιστού. Ομως, δεν μπορεί να επιτύχει την ανάπλαση οστών, που έχουν ατροφήσει πολύ ή εκείνων, των οποίων η μήτρα έχει αραιώσει, όπως αυτό συμβαίνει σε πολύ προχωρημένα περιστατικά οστεοπόρωσης. Εξάλλου έχει αποδειχθεί ότι η λήψη φθοριούχου νατρίου μακροχρόνια μπορεί ν’ ανακουφίσει σημαντικά από τους πόνους, χαρακτηριστικούς στην οστεοπόρωση, ν’ αυξήσει την αντοχή των οστών και να προλάβει τα αυτόματα κατάγματα. Το φθοριούχο νάτριο ασκεί διπλή δράση στα οστά: αφ’ ενός μεν βελτιώνει την ποιότητα του κρυστάλλου των οστών, καθιστώντας τα πιο ανθεκτικά και αφ’ ετέρου διεγείρει τη δραστηριότητα των κυττάρων, που σχηματίζουν τα οστά, ιδιαίτερα των οστεοβλαστών, προκαλώντας έτσι προοδευτική και σημαντική αύξηση στη μάζα των οστών.
Ενδείξεις
Θεραπεία της γεροντικής οστεοπόρωσης
Αντενδείξεις
Το φθοριούχο νάτριο δεν πρέπει να χορηγείται σε παιδιά, εφήβους, κατά την εγκυμοσύνη ή το θηλασμό. Σε περίπτωση εγκυμοσύνης κατά τη διάρκεια της θεραπείας με Flurexil, απαιτείται άμεση διακοπή της θεραπείας. Λειτουργικές διαταραχές και σοβαρές νεφρικές και ηπατικές παθήσεις αποτελούν αντένδειξη για τη θεραπεία με Flurexil.
Ανεπιθύμητες ενέργειες
Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να παρατηρηθεί γαστρική δυσανεξία, αλλά αυτό συνήθως προλαμβάνεται με το γαστροανθεκτικό περίβλημα του δισκίου Flurexil. Σε ασθενείς, που υποφέρουν από αρθρίτιδα κυρίως, έχουν αναφερθεί οστεαρθρικοί πόνοι (αρθραλγίες) ιδιάιτερα στους άκρους πόδες και αστραγάλους και γαστραλγίες. Εάν παρουσιασθούν, η θεραπεία πρέπει να διακοπεί προσωρινά ή να μειωθεί για ορισμένο χρονικό διάστημα η ενδεικνυόμενη δοδολογία. Σε ορισμένες άλλες περιπτώσεις και μάλιστα όταν η λήψη του φαρμάκου είναι μακροχρόνια χωρίς ιατρική παρακολούθηση, μπορεί να γίνουν κατάγματα από κόπωση (stress fractures). Ενα μικρό ποσοστό ασθενών δεν απαντά στη θεραπεία.
Προσοχή στη χορήγηση
Το φάρμακο δεν ενδείκνυται για την πρόληψη της θεραπείας της τερηδόνας.
Αλληλεπιδράσεις
Τα άλατα ασβεστίου, αλουμινίου και μαγνησίου δεν πρέπει να χορηγούνται ταυτόχρονα με το Flurexil αλλά τουλάχιστον δύο ώρες μετά τη λήψη του φαρμάκου, λόγω της ενδεχόμενης χημικής ένωσης με το φθόριο, με αποτέλεσμα τη δημιουργία νέων αδιάλυτων και κατά συνέπεια δυσαπορρόφητων αλάτων.
Γεροντική οστεοπόρωση
Σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού, αλλά συνήθως 3 δισκία την ημέρα. Η επιτυχία της θεραπευτικής αγωγής εξαρτάται από την τακτική και συνεχή θεραπεία με δισκία Flurexil για μια αρκετά μεγαλύτερη περίοδο, που σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να παραταθεί μέχρι και 1 έως 2 χρόνια. Σε περίπτωση συνεχούς χορήγησης, πρέπει ο ασθενής να συμβουλεύεται το γιατρό του κάθε 6 μήνες το πολύ. Ενδέχεται να χορηγηθεί επίσης μια διακεκομμένη θεραπεία 3 δισκίων Flurexil την ημέρα με δίμηνες περιόδους, που εναλλάσονται με τρίμηνες περιόδους χωρίς αγωγή. Η χορήγηση ασβεστίου και βιταμίνης D πρέπει να συνεχίζεται όμως, κατά την περίοδο, που διακόπτεται το Flurexil. Αυτό το σχήμα εναλλακτικής θεραπείας, πρέπει να συνεχίζεται για τουλάχιστον δύο χρόνια. Η θεραπεία με Flurexil δεν αποκλείει τη χορήγηση άλλου φαρμάκου, όπως π.χ των οιστρογόνων, των αναβολικών ή της καλσιτονίνης. Προσοχή! Σωματική δραστηριότητα, μέτρια άσκηση και φυσιοθεραπεία είναι ουσιώδεις σαν συμπλήρωμα της θεραπείας της οστεοπόρωσης.
Οδηγίες αντιμετώπισης τυχόν δηλητηριάσεων
Πρώτες βοήθειες 1.	Προκαλέστε εμετό. 2.	Χορηγήστε ασβεστούχα άλατα, γάλα, ακόμα και κιμωλία, εάν τίποτε άλλο δεν είναι διαθέσιμο. 3.	Μεταφέρτε τον άρρωστο στο νοσοκομείο ξαπλωμένο μπρούμητα ή στο πλάι. Ιατρικά μέτρα: 1.	Πλύση στομάχου, συμπληρούμενη από ενστάλλαξη διαλύματος 1% χλωριούχου ασβεστίου ή ενός άλλου ασβεστούχου άλατος. 2.	Αποβολή του περιεχομένου του εντέρου ( εκκένωση του εντέρου): ενστάλλαξη ενός υδατώδους διαλύματος, που περιέχει 30g θειικού νατρίου και 30g μαγνησίας. 3.	Εάν είναι ανάγκη: θεραπεία τετάνου, μέτρα κατά της τάσης για collapsus.
Διατήρηση
Σταθερότητα: 5 χρόνια
Φύλαξη: Προστατέψτε το από υγρασία και ζέστη.
Φύση και περιεχόμενο περιεκτών: Σωληνάρια από πολυπροπυλένιο.
Συσκευασία: των 100 δισκίων.
Προσοχή! Επιβάλλεται η φύλαξη όλων των φαρμάκων μακριά από τα παιδιά.
Τηλέφωνο του Κέντρου Δηλητηριάσεων: 7793777
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου
Φρέμαντ Άμαγκερ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1910 Κατηγορία:Φρέμαντ Άμαγκερ
Μαγιαγκουάνα
Το Μαγιαγκουάνα (αγγλικά: Mayaguana) είναι νησί στο αρχιπέλαγος Λουκάγιαν, το οποίο ανήκει στις Μπαχάμες. Το νησί βρίσκεται περίπου 100 χιλιόμετρα βόρεια από το Γκρέιτ Ινάγκουα και 560 χλμ. νότια της πρωτεύουσας των Μπαχαμών, Νασσάου. Έχει έκταση 280 τ.χλμ. και 312 κατοίκους (2010). Κύριος οικισμός του νησιού είναι το Abraham's Bay. Το Μαγιαγκουάνα βρίσκεται στα μισά του δρόμου μεταξύ της Νότιας Φλόριντα και του Πουέρτο Ρίκο κάνοντας το μια δημοφιλή στάση για τους λάτρεις της θάλασσας σε μια άμεση διαδρομή προς την Καραϊβική.
Τέοντορ Αντόρνο
Ο Τέοντορ Λούντβιχ Βισενγκρούντ-Αντόρνο (Theodor W. Adorno, 11 Σεπτεμβρίου 1903 – 6 Αυγούστου 1969) ήταν Γερμανός, εβραϊκής καταγωγής, διεθνούς φήμης κοινωνιολόγος, φιλόσοφος, μουσικολόγος, και συνθέτης. Ήταν μέλος της Σχολής της Φρανκφούρτης μαζί με τους Μαξ Χορκχάιμερ, Βάλτερ Μπένγιαμιν, Χέρμπερτ Μαρκούζε, Γιούργκεν Χάμπερμας και άλλους. Ήταν επίσης Μουσικός Διευθυντής στο «Ραδιοφωνικό Εγχείρημα» (αγγλικά: Radio Project) από το 1937 μέχρι το 1941 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τα πρώτα χρόνια στην Φραγκφούρτη
Ο Τέοντορ γεννήθηκε στη Φραγκφούρτη ως το μοναδικό παιδί του πλούσιου εμπόρου κρασιών Oscar Alexander Wiesengrund (1870-1941), με Εβραϊκή καταγωγή, που ασπάστηκε τον Προτεσταντισμό, και της καθολικής τραγουδίστριας από την Κορσική, Maria Barbara, το γένος Calvelli-Adorno. Ήταν το δεύτερο μισό αυτού του ονόματος που υιοθέτησε ως επίθετό του ενόψει της πολιτογράφησής του ως Αμερικανού πολίτη το 1930 (ενώ το "Wiesengrund" συντομεύτηκε σε "W"). Η ταλαντούχος μουσικά θεία του Agathe ζούσε επίσης με την οικογένεια. Ο νεαρός Αντόρνο ασχολήθηκε με πάθος με το πιάνο. Του άρεσε ιδιαίτερα το παίξιμο με τέσσερα χέρια επειδή, όπως έγραψε αργότερα, η ανάγκη για συντονισμό αύξαινε την ικανότητά και την εκτίμηση. Η χαρά της παιδικής του ηλικίας αυξήθηκε από τη διαμονή της οικογένειάς του κάθε χρόνο στο Amorbach. Παρακολούθησε το γυμνάσιο Kaiser-Wilhelm όπου αποδείχτηκε ως ένας πολύ χαρισματικός μαθητής: στην εξαιρετικά νεαρή ηλικία των 17 ετών αποφοίτησε από το γυμνάσιο, κορυφαίος από την τάξη του. Στον ελεύθερο χρόνο του πήρε μαθήματα σύνθεσης με τον Bernhard Sekles και διάβαζε την Κριτική του Καθαρού Λόγου του Καντ μαζί με τον φίλο του Siegfried Kracauer — 14 χρόνια μεγαλύτερό του — τα απογεύματα του Σαββάτου. Αργότερα θα ισχυριζόταν ότι όφειλε περισσότερα σε αυτές τις αναγνώσεις παρά σε οποιονδήποτε από τους ακαδημαϊκούς του δασκάλους. Στο Πανεπιστήμιο της Φραγκφούρτης (σημερινή ονομασία Johann Wolfgang Goethe Universität) μελέτησε φιλοσοφία, μουσικολογία, ψυχολογία και κοινωνιολογία. Εκεί έγραψε το πρώτο ακαδημαϊκό του έργο, μια κριτική για το μελόδραμα του Άρνολντ Σένμπεργκ Pierrot Lunaire. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του γρήγορα: στο τέλος του 1924 αποφοίτησε με μια διατριβή στον Χούσερλ. Πριν την αποφοίτησή του, ο Άντορνο είχε ήδη συναντηθεί με τους πιο σημαντικούς συνεργάτες του, τον Μαξ Χορκχάιμερ και τον Βάλτερ Μπένγιαμιν.
Το ιντερμέδιο της Βιέννης
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Φραγκφούρτη ο Άντορνο είχε γράψει μια σειρά από μουσικές κριτικές. Πίστευε ότι η σύνθεση και η κριτική της μουσικής θα γινόταν το μελλοντικό του επάγγελμα. Έχοντας οραματιστεί τον σκοπό του, χρησιμοποίησε τη σχέση του με τον Άλμπαν Μπεργκ για να ακολουθήσει σπουδές στη Βιέννη αρχίζοντας τον Ιανουάριο του  1925. Δημιούργησε επίσης επαφές και με άλλους μεγάλους της Δεύτερης Σχολής της Βιέννης, τον Άντον Βέμπερν και τον  Άρνολντ Σένμπεργκ.
Η ενδιάμεση περίοδος της Φραγκφούρτης
Μετά την επιστροφή του από τη Βιέννη, ο Αντόρνο βρέθηκε μπροστά σε μια ακόμα αναποδιά. Μετά τον εποπτεύοντα τη διδακτορική του εργασία Hans Cornelius και ο βοηθός του Μαξ Χορκχάιμερ είχε εκφράσει τις ανησυχίες του σχετικά με την καθηγητική διατριβή του Άντορνο —μια περιληπτική φιλοσοφικό-ψυχολογική πραγματεία—την οποία και απέσυρε στις αρχές του 1928. Του πήρε τρία χρόνια ακόμα μέχρι να πάρει τον τίτλο του Καθηγητή, αφού υπέβαλλε το χειρόγραφο Kierkegaard: Konstruktion des Ästhetischen ("Η κατασκευή της αισθητικής") στον νέο εποπτεύοντα καθηγητή, Paul Tillich. Το θέμα της εναρκτήριας διάλεξης του Αντόρνο ήταν Η Σημερινή Αξία της Φιλοσοφίας, μια θέση που θεωρούσε προγραμματική σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Σε αυτήν, διερευνούσε την έννοια της ολότητας για πρώτη φορά, εισάγοντας την περίφημη φόρμουλα (που κατευθύνονταν ενάντια στον Χέγκελ) ότι το όλον είναι το μη αληθές (από τα Minima Moralia). Εντούτοις, ο τίτλος του Αντόρνο ανακλήθηκε από τους Ναζιστές, μαζί με όλους εκείνους τους καθηγητές που δεν είχαν Άρεια καταγωγή το 1933.
Ταξιδεύοντας μεταξύ Βερολίνου και Οξφόρδης(1934-1937)
Ξεκινώντας στα τέλη του 1920 κατά τη διάρκεια επισκέψεών του στο Βερολίνο, ο Αντόρνο δημιούργησε στενές σχέσεις με τον Βάλτερ Μπένγιαμιν και τον Ερνστ Μπλοχ. Ο Αντόρνο είχε εξοικειωθεί με το πρώτο μεγάλο έργο του Μπλοχ, Geist der Utopie, το 1921. Επιπλέον, η γερμανική πρωτεύουσα ήταν η πατρίδα της χημικού Margarethe ('Gretel') Karplus (1902-1993), την οποία ο Αντόρνο θα παντρευόταν στο Λονδίνο το 1937. Το 1934, δραπετεύοντας από το Ναζιστικό καθεστώς, μετανάστευσε στην Αγγλία, με ελπίδα να καταλάβει μια καθηγητική θέση στην Οξφόρδη. Και παρόλο που ο Αντόρνο δεν ήταν διορισμένος καθηγητής στην Οξφόρδη, αυτός ανέλαβε μια σε βάθος μελέτη της φιλοσοφίας του Χούσσερλ ως μεταπτυχιακός στο Merton College. Εντωμεταξύ περνούσε τις θερινές του διακοπές με την αρραβωνιαστικιά του στη Γερμανία κάθε χρόνο. Το 1936, η Zeitschrift δημοσίευσε ένα από πιο αμφιλεγόμενα κείμενά του Αντόρνο, "Για την Τζαζ" ("Über Jazz"). Ο όρος "τζαζ" χρησιμοποιούνταν συχνά για να αναφερθεί σε όλα τα είδη ποπ μουσικής την εποχή που έγραφε ο Αντόρνο. Το άρθρο αυτό ήταν το λιγότερο μια εμπλοκή με το είδος αυτό της μουσικής παρά μια πρώτη πολεμική ενάντια στην ανθούσα διασκέδαση και τη βιομηχανία της κουλτούρας. Ο Αντόρνο πίστευε ότι η βιομηχανία της κουλτούρας ήταν ένα σύστημα με το οποίο η κοινωνία ελέγχονταν μέσω μιας από τα πάνω δημιουργίας τυποποιημένης κουλτούρας που επέτεινε την εμπορευματοποίηση της καλλιτεχνικής έκφρασης. Μετά από εκτεταμένη αλληλογραφία με τον Χορκχάιμερ, που τότε ζούσε στην εξορία στις ΗΠΑ, οδήγησε στην προσφορά μιας θέσης εργασίας στην Αμερική.
Μετανάστης στις ΗΠΑ (1938-1949)
"Με την πιο γενική έννοια της προοδευτικής σκέψης, ο Διαφωτισμός επεδίωξε πάντοτε την απελευθέρωση του ανθρώπου από τον φόβο και την εγκαθίδρυσή του ως κυρίαρχου. Πλην όμως στην πλήρως διαφωτισμένη γη μας ακτινοβολεί ο θρίαμβος της καταστροφής."
Στο βιβλίο αυτό, το οποίο αγνοήθηκε εντυπωσιακά μέχρι την αναδημοσίευσή του το 1969, ο Αντόρνο και ο Χορκχάιμερ υποθέτουν ότι υπάρχει μια δυναμική μέσα στον πολιτισμό που τείνει προς την αυτοκαταστροφή. Υποστηρίζουν ότι η έννοια του λόγου μεταμορφώθηκε σε μια παράλογη δύναμη από τον Διαφωτισμό. Ως συνέπεια, ο Λόγος ήλθε να κυριαρχήσει όχι μόνο πάνω στη φύση, αλλά και πάνω στην ίδια την ανθρωπότητα. Και είναι αυτή η συνειδητοποίηση της ανθρωπότητας που ταυτοποιήθηκε ως η πρωταρχική αιτία του Φασισμού και άλλων ολοκληρωτικών καθεστώτων. Συνεπώς, ο Αντόρνο δεν θεωρούσε τον ορθολογισμό ως έναν δρόμο προς την απελευθέρωση του ανθρώπου. Για τον λόγο αυτό στράφηκε προς τις τέχνες.
Μετά το 1945 έπαψε να εργάζεται ως συνθέτης. Κάνοντας αυτό το βήμα συμμορφώθηκε ο ίδιος στο αξίωμά του: 'Το να γράψεις έστω και ένα ποίημα μετά το Άουσβιτς είναι βάρβαρο'. Αργότερα απέσυρε αυτήν τη δήλωσή του λέγοντας ότι: 'Ο πολυετής πόνος έχει το δικαίωμα της έκφρασης όσο και ο βασανισμένος να φωνάξει... άρα θα μπορούσε να ήταν λάθος να πει κανείς ότι κανένα ποίημα δεν θα έπρεπε να γραφτεί μετά το Άουσβιτς.' Ο Τόμας Μαν τον συμβουλεύθηκε σε μεγάλη έκταση για τις μουσικολογικές λεπτομέρειες για το μυθιστόρημά του Doktor Faustus. Εκτός από αυτό, εργάστηκε για την δική 'φιλοσοφία της νέας μουσικής' (Philosophie der neuen Musik) στη δεκαετία του 1940. Συνεισέφερε επίσης στην 'ποιοτική έρευνα' για τις Μελέτες για την προκατάληψη που έγιναν από πολλά ερευνητικά ινστιτούτα στις ΗΠΑ και που αποκάλυπταν τον αυταρχικό χαρακτήρα των ατόμων μέσα από τεστ προσωπικότητας με έμμεσες ερωτήσεις.
Ύστερα χρόνια στη Φρανκφούρτη (1949-1969)
Μετά τον πόλεμο, ο Αντόρνο, που νοσταλγούσε την πατρίδα του, δεν δίστασε για πολύ πριν επιστρέψει στη Γερμανία. Λόγω της επιρροής του Χορκχάιμερ του αποδόθηκε μια καθηγητική έδρα στη Φρανκφούρτη το 1949/1950, επιτρέποντάς του να συνεχίσει την ακαδημαϊκή του καριέρα μετά από παρατεταμένη απουσία. Αυτό κορυφώθηκε με την τοποθέτηση του διπλά ως Ordinarius (στη φιλοσοφία και την κοινωνιολογία). Στο Ινστιτούτο, το οποίο ήταν συνδεδεμένο με το Πανεπιστήμιο, η ηγετική θέση του Αντόρνο έγινε ολοένα και περισσότερο εμφανής, ενώ ο Χορκχάιμερ, που ήταν οκτώ έτη μεγαλύτερος, σταδιακά αποσύρθηκε, αφήνοντας στον νεότερο φίλο του την αποκλειστική διεύθυνση του Ινστιτούτου το 1958/1959. Η συλλογή του από αφορισμούς, στα Minima Moralia, οδήγησε σε μεγαλύτερη αναγνώρισή του στη μεταπολεμική Γερμανία όταν δημοσιεύθηκε από τον νεοϊδρυμένο εκδοτικό οίκο του Peter Suhrkamp. Το έργο εξύψωσε τον Αντόρνο στο επίπεδο μια θεμελιώδους μορφής διανοουμένου στη Δυτική Γερμανία, αφού η τελευταία προσπάθειά του να αναμιχθεί σε μια έρευνα στις ΗΠΑ το 1953, απέτυχε.
μικρογραφία|260px|Από το μνημείο του Αντόρνο στην Φραγκφούρτη (γραφείο, καρέκλα, λάμπα, χαλί και άλλα χρηστικά αντικείμενα όπως ο μετρονόμος του δωματίου εργασίας του).