cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καμάλ Χασάν
Ο Χασάν ξεκίνησε την καριέρα του ως παιδί ηθοποιός στην ταινία ταμίλ Kalathur Kannamma (1960), για την οποία κέρδισε το President's Gold Medal. Εκεί συνάντησε τον σκηνοθέτη Vaaranam Vijay, ο οποίος θεωρείται ότι διαμόρφωσε τις υποκριτικές δεξιότητες του Χασάν. Είναι γνωστός για την ευελιξία του στην υποκριτική και έχει ενσαρκώσει μια ποικιλία ρόλων. Η αναγνωρισιμότητά του ως πρωταγωνιστής ήρθε στην δραματική ταινία Apoorva Raagangal (1975), σε σκηνοθεσία του K. Balachander, όπου ενσάρκωσε έναν επαναστάτη νέο που ερωτεύεται μια μεγαλύτερη γυναίκα. Κέρδισε το πρώτο National Film Award για τον ρόλο του ως δάσκαλος που φροντίζει μια γυναίκα η οποία πάσχει από αμνησία στην ταινία Moondram Pirai (1983). Απέκτησε φήμη από την συμμετοχή του στις ταινίες του Mani Ratnam Nayakan (1987) και του S. Shankar Indian (1996), στις οποίες κέρδισε το δεύτερο και τρίτο National film award αντίστοιχα. Από τότε, έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, μεταξύ των οποίων Hey Ram (2000), Virumaandi (2004), Dasavathaaram (2008), στην οποία ενσάρκωσε δέκα ρόλους, και Vishwaroopam (2013), στις οποίες έκανε ο ίδιος την παραγωγή. Ο Χασάν έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 220 ταινίες και το 2019 έγινε ένας από τους ελάχιστους ηθοποιούς στην Ινδία που συμπλήρωσαν 60 χρόνια παρουσίας στον κινηματογράφο.
Πρωτεϊνογόνα αμινοξέα
Γενικά δομικά χαρακτηριστικά
Από πλευράς χημικής δομής τα πρωτεϊνογόνα αμινοξέα ανήκουν στα α-αμινοξέα και πιο συγκεκριμένα τα περισσότερα ανήκουν στα L -α-αμινοξέα.
Ένα α-αμινοξύ περιγραφικά διακρίνεται από δύο τμήματα ένα σταθερό, που αποτελείται από ένα άτομο υδρογόνου, μια αμινομάδα και μια καρβοξυλομάδα (που φέρονται ενωμένα σε κοινό άτομο άνθρακα, ο λεγόμενος «α-άνθρακας»), και ένα μεταβλητό που αποτελείται από την πλευρική ομάδα R. Σημειώνεται πως η πλευρική ομάδα R έχει διαφορετική χημική δομή σε κάθε αμινοξύ και δεν είναι πάντα αλκύλιο, με τη στενή έννοια, αλλά υδρογόνο ή οργανική ρίζα, γενικά.
Τα 19 από τα 20 πρωτεϊνογόνα α-αμινοξέα είναι χειρόμορφα και η ισομορφή που συναντάται είναι αυτή των L -αμινοξέων. Η γλυκίνη είναι το αμινοξύ που δεν είναι χειρόμορφο αφού δεν διαθέτει κατοπτρικό είδωλο. Για τα χειρόμορφα α-αμινοξέα η L - ισομορφή αντιστοιχεί στη S διαμόρφωση για τα περισσότερα αμινοξέα με εξαίρεση την L -κυστεΐνη η οποία αντιστοιχεί στη R διαμόρφωση. Μάλιστα, στα αμινοξέα ισολευκίνη και θρεονίνη, που έχουν δύο οπτικώς ενεργά κέντρα και άρα συνολικά τέσσερα (4) οπτικά ισομερή, η ισομορφή που συναντάται στις πρωτεΐνες είναι ειδικότερα η L,L- (που συμβολίζεται πιο σχολαστικά 2L,3L-).
Τα πρωτεϊνογόνα αμινοξέα
Τα 20 (+ 2) αμινοξέα που απαντώνται στα κύτταρα των ζώντων οργανισμών και ενσωματώνονται στις πρωτεϊνική αλυσίδα κατά την διάρκεια της διαδικασία της μετάφρασης (δίπλα σε κάθε όνομα αναγράφονται οι συντομογραφίες του κάθε αμινοξέος, η μία με τρία γράμματα και η άλλη με ένα γράμμα):
Υπάρχουν και δύο ειδικά αμινοξέα που ενσωματώνονται κατά τη διάρκεια της μετάφρασης με ειδικές διαδικασίες και τριπλέτες: η σεληνοκυστεΐνη (Sec, U) και η πυρρολυσίνη (Pyl, O).
Αμινοξέα με αλειφατικές, μη πολικές πλευρικές αλυσίδες
Αλανίνη, Βαλίνη, Γλυκίνη, Ισολευκίνη, Λευκίνη, Μεθειονίνη, Προλίνη.
Αμινοξέα με αλειφατικές, πολικές πλευρικές αλυσίδες
Θρεονίνη, Σερίνη, Κυστεΐνη.
Αμινοξέα με αρωματικές πλευρικές αλυσίδες
Φαινυλαλανίνη, Τυροσίνη, Τρυπτοφάνη.
Αμινοξέα με βασικές πλευρικές αλυσίδες
Λυσίνη, Αργινίνη, Ιστιδίνη.
Αμινοξέα με όξινες πλευρικές αλυσίδες
Ασπαραγινικό, Γλουταμινικό.
Αμινοξέα με καρβοξυλαμίδια στις πλευρικές αλυσίδες τους
Ασπαραγίνη, Γλουταμίνη.
Ειδικά αμινοξέα
Σεληνοκυστεΐνη, Πυρρολυσίνη
Κατηγορία:Αμινοξέα Κατηγορία:Μεταβολισμός Κατηγορία:Κύκλος του αζώτου
Αϊτή
Η Δημοκρατία της Αϊτής αποτελεί χώρα που καταλαμβάνει το δυτικό τμήμα του νησιού της Ισπανιόλας στην Καραϊβική. Στη δικαιοδοσία της περιλαμβάνει και τα μικρότερα νησιά Γκονάβ, Τορτούγα, Λε Καγιεμίτ και Ιλ α Βας, ενώ το ακατοίκητο νησί Ναβάσα διεκδικείται τόσο από τη χώρα αυτή όσο και από τις ΗΠΑ. Η Αϊτή μοιράζεται το νησί της Ισπανιόλας με τη Δομινικανή Δημοκρατία. Το χερσαίο τμήμα της Αϊτής καταλαμβάνει 27.750 τ.χλμ.. Ο πληθυσμός της είναι 11.585.000 κάτοικοι, σύμφωνα με τη μέση εκτίμηση των Ηνωμένων Εθνών για το 2022.
Η πρωτεύουσα της Αϊτής είναι το Πορτ-ο-Πρενς (Port-au-Prince), που βρίσκεται στο κύριο νησί, την Ισπανιόλα. Πρώην γαλλική κτήση, η Αϊτή ήταν η δεύτερη χώρα στο δυτικό ημισφαίριο, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, που διακήρυξε την ανεξαρτησία της το 1804. Η χώρα έγινε η πρώτη ανεξάρτητη δημοκρατία Αφροαμερικανών και το μόνο κράτος που γεννήθηκε έπειτα από επιτυχημένη επανάσταση των δούλων. Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της χώρας έγινε την 1η Ιανουαρίου 1804.
Παρά τη σχετική μακροζωία της, είναι η πιο φτωχή χώρα του δυτικού ημισφαιρίου.
Το όνομα της χώρας σημαίνει «υψηλή γη».
Φυσική Γεωγραφία
Το κράτος ανήκει στις Αντίλλες της Καραϊβικής. Βρίσκεται μεταξύ της Κούβας και του Πουέρτο Ρίκο. Η Αϊτή καταλαμβάνει το δυτικό τμήμα του νησιού Ισπανιόλα.
Το ανατολικό μέρος του αποτελεί τμήμα της Δομινικανής Δημοκρατίας. Τα σύνορα ανάμεσα στις δύο χώρες δημιουργήθηκαν έπειτα από μία σειρά συμφωνιών.
Το έδαφος είναι ορεινό κατά 60%, ενώ οι οροσειρές διευθύνονται από τα δυτικά προς τα ανατολικά. Το υψηλότερο σημείο είναι η κορυφή Τρουχίλο ή Ντουάρτε, που έχει ύψος 3.175 μ. Ορεογραφικός κόμβος της Αϊτής είναι το νησί Ισπανιόλα, το οποίο είναι και το ορεινότερο στις Αντίλλες. Ο κυριότερος ποταμός είναι ο Αρτιμπονίτ, ο οποίος ρέει ανάμεσα στα Μαύρα Όρη και στα Ματέ. Η ροή του ποταμού διακόπτεται πολλές φορές από καταρράκτες.
Το κλίμα της χώρας είναι τροπικό στις πεδιάδες και εύκρατο στα ορεινά. Καθορίζεται από τη θέση της, την επίδραση των αλληγών ανέμων και από το θερμό ρεύμα του Ισημερινού. Ο χειμώνας είναι πολύ μικρός σε διάρκεια, με τη θερμοκρασία να είναι σταθερή στους 23 βαθμούς Κελσίου. Το θερμόμετρο κυμαίνεται από 28-30 βαθμούς Κελσίου κατά τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο. Συχνό φαινόμενο είναι και οι τυφώνες στην περιοχή, με τραγικά αποτελέσματα. Το 1963 στη διάρκεια τυφώνα, έχασαν τη ζωή τους πάνω από 5.500 άνθρωποι.
Δημογραφία
thumb|left|Η ανάπτυξη του πληθυσμού (1961-2003) από στοιχεία του FAOSTAT Ο πληθυσμός της χώρας ήταν 11.585.000 κατά το 2022. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 1,22% (εκτίμηση 2021). Ο ρυθμός γεννήσεων είναι 21,4 γεννήσεις/1000 πληθυσμού και θανάτου 7,29 θάνατοι/1000 πληθυσμού (εκτίμηση 2021).
Οι απόγονοι των πρώτων ανθρώπινων ομάδων που ζούσαν στην Ισπανιόλα αφανίστηκαν από το λευκό πληθυσμό. Είναι όμως γνωστό ότι η χώρα κατοικήθηκε από λαούς συγγενικούς με τους Αραουάκους και υπάρχουν ίχνη των Ταΐνων (συγγενείς με τους αυτόχθονες της Κούβας).
Από άποψη θρησκεύματος, το 80% των κατοίκων είναι Καθολικοί Χριστιανοί και το 16% είναι Προτεστάντες. Στην ύπαιθρο όμως και στους κατοίκους των φτωχών κοινωνικών στρωμάτων η κυρίαρχη θρησκεία είναι η βουντού, που χρησιμοποιείται από την ιθύνουσα τάξη για πολιτικούς σκοπούς και περιλαμβάνει ακόμη και τελετές μαύρης μαγείας. Το βουντού προέρχεται από τη Δαχομέη (σημερινό Μπενίν) και έχει καθαρά αφρικανικές ρίζες. Επίσης, υπάρχουν 19.301 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 19.216 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Πρωτεύουσα της χώρας είναι η Πορτ-ο-Πρενς, η οποία βρίσκεται στη δυτική ακτή του νησιού Ισπανιόλα και σημαίνει «Πριγκιπικό Λιμάνι». Η πόλη αποτελεί αξιόλογο τουριστικό και βιομηχανικό κέντρο, με λιμάνι και αεροδρόμιο. Άλλες σημαντικές πόλεις είναι η Καπ Αϊσιέν, η οποία είναι και πρωτεύουσα του Βόρειου Διαμερίσματος, η Λε Καγί, η Ζερεμί, η Ζοκμέλ και η Πορ ντε Πε.
Διακυβέρνηση
Η χώρα είναι Ημιπροεδρική Δημοκρατία, με Αρχηγό Κράτους τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος ασκεί εκτελεστική εξουσία και έχει πολλές αρμοδιότητες. Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, αποτελούμενη από 83 μέλη, τα οποία εκλέγονται για θητεία τετραετή, καθώς επίσης και από την 27μελή Γερουσία. Το 2016 Πρόεδρος εξελέγη στον πρώτο γύρο και ανέλαβε καθήκοντα στις 7 Φεβρουαρίου ο Ζοβενέλ Μοΐζ, ο οποίος δολοφονήθηκε τον Ιούλιο του 2021. Η ψηφοφορία είναι καθολική για όσους και όσες είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Διοικητική Διαίρεση
right|thumb|300px|Διοικητική διαίρεση της Αϊτής Η χώρα διαιρείται σε 10 διαμερίσματα, τα οποία διαιρούνται επιπλέον σε δήμους με αιρετά όργανα:
Οικονομία
Το ΑΕΠ της χώρας είναι 6,908 δισ. $ (133η στον κόσμο) και το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 772 $ (στοιχεία 2009).
Η κυριότερη ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία (80%) και κατά δεύτερο λόγο οι εξορύξεις και ο τουρισμός.
Ειδικότερα, στον τομέα της αγροτικής παραγωγής, η χώρα παράγει καφέ, ζαχαροκάλαμο, βαμβάκι, σιζάλ, μπανάνες και άλλα προϊόντα. Ορυκτά προϊόντα είναι ο βωξίτης, ο χαλκός και το μαγνήσιο. Το 70% των εξαγωγών καλύπτονται από τον καφέ. Ελάχιστα αναπτυγμένη είναι η βιομηχανία, ενώ μεγάλη ανάπτυξη έχει τα τελευταία χρόνια και ο τουρισμός, ο οποίος συμμετέχει όλο και με μεγαλύτερο ποσοστό στο εθνικό εισόδημα. Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί και η υλοτομία.
Πολύ κοινό φαινόμενο είναι οι κοινωνικές διαφορές στη χώρα. Το χάσμα ανάμεσα στους υπαλλήλους της δημόσιας διοίκησης, οι οποίοι αποτελούν και τα πλουσιότερα άτομα στη χώρα, και στους χωρικούς είναι πολύ μεγάλο. Η ασταθής πολιτική κατάσταση είχε επίσης άμεσο αντίκτυπο στην οικονομία. Ο κύριος επενδυτής στην Αϊτή είναι οι ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί βοήθησαν επίσης στη δημιουργία συγκροτημάτων για τη μεταποίηση γεωργικών προϊόντων, όπως εργοστάσια ζάχαρης, επεξεργασίας καπνού, οινοπνευματωδών ποτών και βυρσοδεψίας. Στην πρωτεύουσα είναι αναπτυγμένο το εμπόριο γεωργικών και ζωοτεχνικών προϊόντων της ευρύτερης περιοχής.
Αρκετές εγκαταστάσεις παρέχουν υδροηλεκτρική ενέργεια, όπως αυτή στον ποταμό Αρτιμπονίτ.
Νόμισμα της χώρας είναι το Γκουρντ Αϊτής.
Επικοινωνίες και Μεταφορές
Το οδικό δίκτυο είναι επισφαλές, καθώς πολύ μικρό τμήμα του είναι ασφαλτοστρωμένο. Το 1999 το μήκος των δρόμων ξεπέρασε τα 4.100 χλμ. Για τη μεταφορά της ζάχαρης χρησιμοποιούνται σύντομες σιδηροδρομικές γραμμές. Οι εσωτερικές πτήσεις εξυπηρετούνται από την εταιρεία Αιρ Ιντέρ, που είναι κρατική. Σήμερα λειτουργούν 12 αεροδρόμια. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Πολιτισμός και Αξιοθέατα
Στην πρωτεύουσα μπορεί κάποιος να θαυμάσει κτήρια όπως το Κρατικό Πανεπιστήμιο (1920), το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Κέντρο Τεχνών, την Εθνική Βιβλιοθήκη, τη βασιλική της Νοτρ Νταμ και την παλαιά γαλλική αποβάθρα του 1780.
Στην Καπ Αϊσιέν αξιοθέατα είναι το οχυρό των πάλαι ποτέ αποικιοκρατών Γάλλων, του 17ου αιώνα και το ανάκτορο Σαν Σουσί του Βασιλέα Ανρί Κριστόφ (1810-13), το οποίο καταστράφηκε από σεισμό κατά μεγάλο μέρος, το 1842. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης τα ερείπια του ανακτόρου της Παυλίνας Μποργκέζε.
Τα περισσότερα μνημεία και αξιοθέατα στο νησί χρονολογούνται από το 19ο αιώνα και αντανακλούν τους αγώνες των Νέγρων για ανεξαρτησία. Το οχυρό του Ανρί Κριστόφ (1805- 1820) είναι ένα τέτοιο μνημείο, ενώ εντυπωσιακά είναι και τα ανάκτορα του Σαν Σουσί, τα οποία έχουν ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO, το 1982. Ωραία κτήρια υπάρχουν και στην πόλη Ζακμέλ, όπως και στη Ραμιέρ. Το Εθνικό Ιστορικό πάρκο στην Καπ Αϊσιέν έχει έμβλημα την καλοδιατηρημένη της ακρόπολη.
Η μουσική έχει αφρικανική επίδραση και στηρίζεται κυρίως στα κρουστά. Σήμερα υπάρχουν και επιδράσεις από τις νότιες Πολιτείες των ΗΠΑ και είναι διαδεδομένη η τζαζ. Οι στίχοι των τραγουδιών είναι στην πατουά και πολλές φορές είναι εμπνευσμένοι από ιστορικά γεγονότα. Οι ορχήστρες του χορευτικού ρυθμού μερένγκε αποτελούνται από πνευστά όργανα, εμπνευσμένα από τη μουσική παράδοση της Ευρώπης.
Ιστορία
Το 1986 ανατράπηκε ο γιος του, Ζαν Κλοντ Ντυβαλιέ και μέσα σε μία τετραετία άλλαξαν πέντε διαφορετικές κυβερνήσεις. Ο Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ έγινε δημοκρατικός Πρόεδρος, ανατράπηκε όμως με πραξικόπημα το 1991 και αποκαταστάθηκε στην προεδρία το 1994, έπειτα από επέμβαση του ΟΗΕ.
Στις 7 Φεβρουαρίου 2002 ορκίστηκε Πρόεδρος ο Αριστίντ για μία ακόμα πενταετία και υποχρεώθηκε να παραιτηθεί το 2004, έπειτα από εμφύλιες συγκρούσεις, οι οποίες προκάλεσαν για μία ακόμη φορά επέμβαση των Ευρωπαίων και Αμερικανών. Έπειτα από μεταβατική εξουσία του Μπονιφάς Αλεξάντρ, πρόεδρος αναδείχθηκε το 2006 ο Ρενέ Πρεβάλ.
Ισπανική κυριαρχία
Ως απαρχή της ιστορίας της θεωρείται η ανακάλυψή της από τον Χριστόφορο Κολόμβο, στις 6 Δεκεμβρίου 1492. Ο Γενουάτης θαλασσοπόρος έδωσε στο νησί το όνομα Νησί της Ισπανίας (Ισπανιόλα). Τα επόμενα χρόνια, η κυριαρχία των Ισπανών εδραιώθηκε στο νησί και συνοδεύτηκε από ωμότητα και βαρβαρότητα, με μαζική θανάτωση των ιθαγενών και τη χρησιμοποίηση κάποιων από αυτούς ως δούλων. Η φοβερή εκείνη γενοκτονία αποστέρησε τους λευκούς από εργατικά χέρια, τα οποία ήταν απαραίτητα για τις εργασίες στις φυτείες και στα ορυχεία. Γύρω στο 1517 άρχισε η μαζική εισαγωγή σκλάβων, προερχόμενων από την Αφρική.
Αντιαποικιακός αγώνας και Επανάσταση
Η γαλλική αποικία αποτέλεσε σύντομα το κέντρο του Νέου Κόσμου. Ωστόσο, έκδηλες ήταν οι κοινωνικές αντιθέσεις, αφού το σύνολο σχεδόν του πλούτου ήταν συγκεντρωμένο στα χέρια μιας μειοψηφίας λευκών γαιοκτημόνων, η οποία με την αυταρχικότητά της προκάλεσε την αντίδραση των Νέγρων, που κορυφώθηκε με την εξέγερση του 1791, οπότε επί διετία οι Νέγροι επιδόθηκαν σε σφαγές και εκτοπισμούς όλων των λευκών στη χώρα. Την περίοδο αυτή αναδείχθηκε ως επικεφαλής της Επανάστασης ο Τουσέν Λ' Ουβερτίρ. Το 1794 καταργήθηκε η δουλεία και τρία χρόνια αργότερα ο Λ' Ουβερτίρ ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής του νησιού Ισπανιόλα, το οποίο στο μεταξύ είχε ενοποιηθεί μετά την παραχώρηση από τους Ισπανούς του ανατολικού τμήματος στο νέο καθεστώς. Το 1801 συγκλήθηκε Εθνοσυνέλευση και ο Λ' Ουβερτίρ έγινε ισόβιος Πρόεδρος. Η διακυβέρνησή του ήταν πολύ σημαντική και φρόντισε να προβεί σε μέτρα για τον εκσυγχρονισμό του υπό σύσταση κράτους, όπως η θεσμοθέτηση της πλήρους κατάργησης κάθε φυλετικής ή άλλης διάκρισης. Επίσης, καθιερώθηκε η ισότητα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των πολιτών.
Ανεξαρτησία και απόσχιση του Νότου
Το 1802 οι Γάλλοι επιχείρησαν να ανακαταλάβουν το νησί και τελικά ο Λ' Ουβερτίρ παραδόθηκε και αιχμαλωτίστηκε, για να πεθάνει στην Μπεζανσόν της Γαλλίας. Οι κάτοικοι του νησιού όμως κατάφεραν να εκδιώξουν τους Γάλλους εισβολείς και ίδρυσαν το πρώτο ανεξάρτητο κράτος εγχρώμων στο Νέο Κόσμο, την πρώτη μέρα του 1804. Πρώτος Πρόεδρος του κράτους ανέλαβε ο αυταρχικός Ντεσαλέν, ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας με το όνομα Ιάκωβος Α΄ και δολοφονήθηκε στη διάρκεια εξέγερσης, το 1806. Τον διαδέχθηκε στην εξουσία ο Ανρί Κριστόφ, μετέπειτα Βασιλιάς Ερρίκος Α΄, επίσης τυραννικός, επί των ημερών του οποίου συντελέστηκε η απόσχιση των νότιων περιοχών και η ανακήρυξή τους σε ανεξάρτητο κράτος, με Πρόεδρο το συνετό Στρατηγό Πετιόν (1807). Την ίδια περίοδο οι Ισπανοί εγκαταστάθηκαν ξανά στα ανατολικά του νησιού. Ο Πετιόν κυβέρνησε στο Νότο με σύνεση και βασικός συνεργάτης του ήταν ο μιγάς Ζαν Πιερ Μπουαγιέ, ο οποίος και τον διαδέχθηκε, μετά το θάνατό του, στο αξίωμα του ισόβιου Προέδρου στο Νότο.
Το έργο του Μπουαγιέ
Ο Μπουαγιέ εμπνεύστηκε την εξέγερση του 1820 κατά του διεφθαρμένου καθεστώτος του Βορρά. Τότε ο Ανρί Κριστόφ αυτοκτόνησε και η Αϊτή ενοποιήθηκε ξανά. Το 1821 ο Μπουαγιέ συνέβαλε στην επιτυχία της επανάστασης που είχε εκδηλωθεί στις κατεχόμενες από την Ισπανία ανατολικές περιοχές. Το 1822 οι περιοχές αυτές ενσωματώθηκαν στο κράτος. Ο ηγέτης αυτός, που φρόντισε να ανασυγκροτήσει το κράτος του οικονομικά και κοινωνικά, αλληλογραφούσε με τον Αδαμάντιο Κοραή και πρώτος από όλους τους πολιτικούς ηγέτες του κόσμου, αναγνώρισε το δίκαιο του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα και την υπόσταση της Ελλάδας ως μέλους της Διεθνούς Κοινότητας (1822). Το 1825 προχώρησε στην αποκατάσταση των σχέσεων με τη Γαλλία και θεωρήθηκε ενδοτικός σε βαθμό τέτοιο, που αναγκάστηκε να παραιτηθεί έπειτα από εξέγερση (1843) και να αναχωρήσει στο εξωτερικό, αφήνοντας στην εξουσία τον αντίπαλό του Στρατηγό Σαρλ Ριβιέρ Εράρ. Ακολούθησε νέα ταραχώδης περίοδος και η οριστική απόσχιση των ανατολικών περιοχών του νησιού. Αυτές αποτέλεσαν τη Δομινικανή Δημοκρατία, το 1844.
Ταραχώδης περίοδος και εισβολή των ΗΠΑ
Στη συνέχεια, ανέλαβαν στην εξουσία διάφοροι πολιτικοί και στρατιωτικοί, οι οποίοι εισήγαγαν πάρα πολλές συνταγματικές αλλαγές. Το 1910 ανατράπηκε ο πρόεδρος Σιμόν και το 1912 δολοφονήθηκε ο Πρόεδρος Λεκόντ, το 1913 πέθανε ο πρόεδρος Ογκίστ, το 1914 ανέλαβαν διαδοχικά την εξουσία οι Στρατηγοί Ζαμόρ και Νταλμιβάρ και το 1915 ανατράπηκε και λυντσαρίστηκε από τον όχλο ο πρόεδρος Γκιγιόμ Σαμ.
Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύτηκαν οι ΗΠΑ, που επενέβησαν στρατιωτικά, τον Σεπτέμβριο του 1915 και κατέστησαν τη χώρα συγκαλυμμένο προτεκτοράτο. Τη εξουσία ανέλαβαν οι υπόλογοι στις ΗΠΑ Φιλίπ Νταρντιγκενάβ (1915-1922) και Λουί Μπορνό (1922-1930). Κατά τη μεταβατική κυβέρνηση του Εζέν Ρουά και εξαιτίας της ανόδου των εθνικιστών, που απείλησαν τους Αμερικανούς, οι Αμερικανοί αποχώρησαν από το νησί (1934).
Η διακυβέρνηση από τους Ντιβαλιέ
Ο Ρουά κυβέρνησε ως το 1941 και τον διαδέχθηκε ο Ελί Λεσκό, ο οποίος φρόντισε να πάρει το μέρος των Συμμάχων κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1946 έπειτα από κινητοποιήσεις, ο Λεσκό παραιτήθηκε και η τριμελής χούντα που στο μεταξύ κατέλαβε την εξουσία όρισε πρόεδρο τον Ντιμαρσέ Εστιμέ, ο οποίος ανατράπηκε το 1950 από την τριμελή χούντα που τον είχε διορίσει και διατηρήσει στην εξουσία.
Έπειτα από διαβουλεύσεις ανάμεσα στους στρατιωτικούς, νέος Πρόεδρος ανέλαβε ο Συνταγματάρχης Πολ Μαγκλουάρ, ο οποίος θέσπισε νέο Σύνταγμα (1950) και επιχείρησε να κάνει οικονομικές αλλαγές χωρίς αποτέλεσμα. Ο Μαγκλουάρ αναγκάστηκε να παραιτηθεί και να φύγει από τη χώρα, το 1956. Τον διαδέχθηκε ο μεταβατικός Πρόεδρος Ζοζέφ Νεμούμ Πιερ Λουί (1956-57) και ο Φρανκ Σιλβέν, ο οποίος διενήργησε εκλογές τον Σεπτέμβριο του 1957. Νικητής των εκλογών αναδείχθηκε ο Νέγρος γιατρός Φρανσουά Ντιβαλιέ, που είχε υποσχεθεί κοινωνική δικαιοσύνη και πρόοδο. Οι προσδοκίες αυτές όμως διαψεύστηκαν.
Ο Ντιβαλιέ εγκατέστησε ένα προσωποπαγές καθεστώς που στηρίχθηκε στη βία και στη διαφθορά, με τη χρήση της παραστρατιωτικής οργάνωσης «Το Τον Μακούτ». Επικαλούμενος τον κομμουνιστικό κίνδυνο, εξαπέλυσε διώξεις εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του και μεθόδευσε εκλογές (1961) με ένα μόνο ψηφοδέλτιο, που εξασφάλισαν την επανεκλογή του για εξαετία. Επί των ημερών του, επιδεινώθηκαν οι σχέσεις της χώρας με τις ΗΠΑ και κυρίως με τη γειτονική Δομινικανή Δημοκρατία. Το 1965, ο από το 1964 ισόβιος Πρόεδρος Ντιβαλιέ, αναγκάστηκε να υποκύψει σε αμερικανικές πιέσεις και να αποκαταστήσει ομαλότερες σχέσεις με τη Δομινικανή Δημοκρατία. Ακολούθησαν αλλεπάλληλες απόπειρες ανατροπής του Ντιβαλιέ και καταγγέλθηκε διεθνώς η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το καθεστώς του. Ο «Πάπα Ντοκ», όπως ονομαζόταν ο δικτάτορας, πέθανε στις 22 Απριλίου 1971 και τον διαδέχθηκε στην εξουσία ο «Μπέιμπι Ντοκ», Ζαν Κλοντ Ντιβαλιέ. Επί προεδρίας του Ζαν Ντιβαλιέ, η χώρα έφτασε στο χειρότερο σημείο της οικονομικής κρίσης και θεωρούνταν η φτωχότερη του Δυτικού Ημισφαιρίου. Το 1985 ο υιός Ντιβαλιέ αναγκάστηκε να προβεί σε συνταγματικές μεταρρυθμίσεις. Το Φεβρουάριο του 1986 ανατράπηκε ο Ντιβαλιέ έπειτα από εξέγερση του λαού και κατέφυγε στη Γαλλία. Τον διαδέχθηκε στην εξουσία ο στρατηγός Ανρί Ναμφί, ο οποίος φρόντισε να ψηφιστεί με δημοψήφισμα (Μάρτιος 1987) ένα νέο, φιλελεύθερο Σύνταγμα. Ακολούθησαν όμως εσωτερικές ταραχές, έπειτα από την ακύρωση των εκλογών του Νοεμβρίου του 1987. Στις νέες εκλογές (Ιανουάριος 1988) δε συμμετείχαν τα περισσότερα κόμματα και αναδείχθηκε πρόεδρος ο Λεσλί Μανιγκά. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου ο νέος ηγέτης ανατράπηκε με πραξικόπημα από το Ναμφί και το Δεκέμβριο ο Ναμφί ανατράπηκε κι αυτός με πραξικόπημα από το στρατηγό Προσπέρ Αβρίλ. Ο Αβρίλ παραιτήθηκε το 1990.
Η διακυβέρνηση του Αριστίντ και η δεύτερη αμερικανική επέμβαση
Το 1990 εξελέγη πρόεδρος ο Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ στις εκλογές εκείνης της χρονιάς. Το 1991 ο Αριστίντ ανατράπηκε με πραξικόπημα από το στρατηγό Ραούλ Σεντράς. Το πραξικόπημα προκάλεσε κύμα χιλιάδων προσφύγων, οι οποίοι εγκατέλειψαν τη χώρα.
Οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις κατά του νέου καθεστώτος και τον Σεπτέμβριο του 1994 πραγματοποιήθηκε η δεύτερη εισβολή των Αμερικανών στο νησί. Ο Αριστίντ επαναφέρθηκε στην εξουσία και το 1995 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές στις οποίες δεν έλαβε μέρος ο Αριστίντ. Κέρδισε ο Ρενέ Πρεβάλ, με την υποστήριξη του Αριστίντ, που επανεξελέγη το 2000,σε εκλογές που αμφισβητήθηκαν από την Αντιπολίτευση.
Εμφύλιες συγκρούσεις, ανατροπή Αριστίντ και νέες εκλογές
Διεθνείς Οργανισμοί, όπως η ΕΕ αρνήθηκαν να παράσχουν οικονομική βοήθεια και έκαναν λόγο για μη σεβασμό των δημοκρατικών διαδικασιών στις εκλογές του 2000. Το 2003 ξέσπασαν ταραχές και αυξήθηκαν οι φωνές που ζητούσαν την παραίτηση του Αριστίντ.
Στις 17 Δεκεμβρίου 2001 εκδηλώθηκε απόπειρα πραξικοπήματος με στρατιώτες να επιχειρούν να καταλάβουν το Προεδρικό Μέγαρο και να ανατρέψουν τον πρόεδρο, εκτοξεύοντας μια χειροβομβίδα πριν εξουδετερωθούν από τις δυνάμεις ασφαλείας, με 4 νεκρούς, ανάμεσά τους δύο περαστικούς. Ο Αριστίντ βρισκόταν στο σπίτι του με την οικογένειά του, την ώρα της απόπειρας ανατροπής του. Η επίθεση στο Προεδρικό Μέγαρο ήταν έργο του Γκι Φιλίπ, πρώην ανωτάτου στελέχους της αστυνομίας, τον οποίο είχε απολύσει ο προηγούμενος Πρόεδρος Ρενέ Πρεβάλ, κατηγορώντας τον για απόπειρα πραξικοπήματος.
Ένοπλοι αντάρτες, με επικεφαλής τον Γκι Φιλίπ, κατέλαβαν τις πόλεις Γκονάιβ και Καπ Αϊσιέν, το Φεβρουάριο του 2004. Προς τα τέλη του μήνα έφτασαν και στην πρωτεύουσα και ο Αριστίντ παραιτήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου και διέφυγε στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Την ίδια στιγμή, στρατιωτικές δυνάμεις της Γαλλίας, των ΗΠΑ και του Καναδά αναπτύχθηκαν στη χώρα, για την αποκατάσταση της τάξης. Ακολούθησαν οι προεδρικές εκλογές του 2006, στις οποίες Πρόεδρος εξελέγη ο Ρενέ Πρεβάλ.
Ταραχές 2008
Την άνοιξη του 2008 ξέσπασαν ταραχές στη χώρα, για τη ραγδαία άνοδο των τιμών των τροφίμων. Στις 9 Απριλίου ο πρόεδρος Ρενέ Πρεβάλ απηύθυνε διάγγελμα και προσπάθησε να καθησυχάσει τους κατοίκους. Τουλάχιστον 5 άτομα βρήκαν το θάνατο στις ταραχές, ενώ εξαγριωμένα πλήθη λεηλάτησαν σούπερ μάρκετ. Λίγες ημέρες μετά, και σε μια προσπάθεια για εκτόνωση της κατάστασης, η Γερουσία με 16 ψήφους υπέρ ψήφισε υπέρ της αποπομπής του πρωθυπουργού Ζακ-Εντουάρ Αλεξίς, στις 12 Απριλίου του 2008.
Στις 27 Απριλίου 2008 ο πρόεδρος Πρεβάλ διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Ερίκ Πιερ. Τον Μάιο του ιδίου χρόνου, ο διορισμός του Πιερ εγκρίθηκε μεν από τη Γερουσία στις 7 Μαΐου, απορρίφθηκε όμως από τη Βουλή στις 12 Μαΐου 2008 με 51 κατά και 35 υπέρ.
Το 2008 ο ΟΗΕ ανακοίνωσε ότι από την αρχή της χρονιάς ως το Μάιο, περισσότεροι από 150 άνθρωποι είχαν πέσει θύματα απαγωγής για λύτρα στην αμερικανική χώρα.
Σεισμός 2010
Στις 12 Ιανουαρίου 2010 στις 21:53 UTC, η Αϊτή χτυπήθηκε από ένα σεισμό 7,0 βαθμών Ρίχτερ, τον μεγαλύτερο σεισμό στη χώρα τα τελευταία 200 χρόνια. Το επίκεντρο του σεισμού ήταν λίγο έξω από την πρωτεύουσα Πορτ-ο-Πρενς.
Το αποτέλεσμα του σεισμού ήταν εκτεταμένες καταστροφές, με την πλειοψηφία των κτιρίων συντετριμμένα λόγω κακού σχεδιασμού. Το πρωί μετά τον σεισμό (13 Ιανουαρίου) ο πρόεδρος της Αϊτής Ζαν-Μαξ Μπελρίβ είπε, σε ζωντανή συνέντευξη στο CNN, ότι εκτιμούσε τον αριθμό των νεκρών «σε 200.000», ενώ ο μεγαλύτερος αριθμός που έχει αναφερθεί είναι 316.000 νεκροί.
Αρκετοί επώνυμοι και κυρίως ανώνυμοι βοήθησαν την Αϊτή με οικονομική συνδρομή.
Voodoo Child: The Jimi Hendrix Collection
Voodoo Child: The Jimi Hendrix Collection είναι ο τίτλος της διπλής συλλογής τραγουδιών του Τζίμι Χέντριξ η οποία κυκλοφόρησε σε μορφή CD, στις 8 Μαΐου του 2001 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA Records".
Το πρώτο από τα δύο CD περιλαμβάνει στούντιο εκτελέσεις, ενώ το δεύτερο αποτελείται από ζωντανές ηχογραφήσεις που πραγματοποιήθηκαν από το 1967 μέχρι το 1970.
Η συλλογή σκαρφάλωσε στο # 10 των βρετανικών τσαρτ και έγινε ασημένια, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες βραβεύθηκε ως χρυσή στις 4 Απριλίου 2006, παρά το γεγονός ότι κατά την αρχική της κυκλοφορία δεν κατάφερε να μπει στο Top-100 του Billboard.
CD 1
1. Purple Haze (Hendrix) - 2:50
2. Hey Joe (Roberts) - 3:30
3. The Wind Cries Mary (Hendrix) - 3:20
4. Fire (Hendrix) - 2:43
5. Highway Chile (Hendrix) - 3:39
6. Are You Experienced? (Hendrix) - 4:14
7. Burning of the Midnight Lamp (Hendrix) - 3:39
8. Little Wing (Hendrix) - 2:24
9. All Along the Watchtower (Dylan) - 3:59
11. Voodoo Child (Slight Return) (Hendrix) - 5:12
12. Spanish Castle Magic (Hendrix) - 5:48
13. Stone Free (Hendrix) - 3:43
14. Izabella (Hendrix) - 2:46
15. Stepping Stone (Hendrix) - 4:07
16. Angel (Hendrix) - 4:21
17. Dolly Dagger (Hendrix) - 4:44
18. Hey Baby (New Rising Sun) (Hendrix) - 6:04
19. Third Stone From The Sun (Hendrix) - 6:45
CD 2
1. Fire (Hendrix) - 3:33
Winterland, Σαν Φρανσίσκο, 12 Οκτωβρίου 1968
3. I Don't Live Today (Hendrix) - 3:20
The Forum, Λος Άντζελες, 26 Απριλίου 1969
4. Hear My Train A Comin'  (Hendrix) - 11:00
Berkeley Community Theatre, Μπέρκλι, Καλιφόρνια, 30 Μαΐου 1970
5. Foxey Lady (Hendrix) - 4:25
Μάουι, Χαβάη, 30 Ιουλίου 1970
6. Machine Gun (Hendrix) - 11:33
Fillmore East, Νέα Υόρκη, 1 Ιανουαρίου 1970
7. Johnny B. Goode (Berry) - 4:45
8. Red House (Hendrix) - 8:00
New York Pop Festival, Ράνταλς Άιλαντ, Νέα Υόρκη, 17 Ιουλίου 1970
9. Freedom (Hendrix) - 4:06
10. Purple Haze (Hendrix) - 3:55
San Diego Sports Arena, Σαν Ντιέγκο, Καλιφόρνια, 24 Μαΐου 1969
Φεστιβάλ Γούντστοκ, 18 Αυγούστου 1969
12. Wild Thing (Taylor) - 7:41
Monterey Pop Festival, Μοντερέι, Καλιφόρνια, 18 Ιουνίου 1967
Θέσεις τσαρτ
Voodoo Child: The Jimi Hendrix Collection (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 8 Μαΐου 2001
Ρανούλφος Β΄ του Πουατιέ
Ο Ρανούλφος Β΄ του Πουατιέ (Ramnulf II, 850 – 5 Αυγούστου 890) ήταν Κόμης του Πουατιέ (866 - 890) και Δούκας της Ακουιτανίας (887 - 890) ήταν υιός του Ρανούλφος Α΄ του Πουατιέ και της Μπιλισίλντ του Μαιν.
Voodoo Child: The Jimi Hendrix Collection
Βραβεία
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Ρανούλφος Β΄ του Πουατιέ
Βιογραφικά στοιχεία
Με τον θάνατο του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου του Παχύ, το 888, αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Ακουιτανίας, τίτλος που χάθηκε μετά τον θάνατό του. Μπορεί βέβαια να εξελέγη προσωρινός βασιλιάς της Ακουιτανίας και από την τοπική αριστοκρατία, αλλά μόνο τα χρονικά του Φούλντα (Annales Fuldenses) τον εμφανίζουν με τον συγκεκριμένο τίτλο. Αναφέρεται ότι είχε υπό την επιτήρηση του τον Κάρολο, νεώτερο γιο του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του τραυλού ενώ δεν υποστήριζε τον Όντο για βασιλιά. Δημιούργησε πολλές υποκομητείες και έκτισε ισχυρά φρούρια, προκειμένου να υπερασπίσει τα εδάφη του από τις επιδρομές των Βίκινγκ.
Voodoo Child: The Jimi Hendrix Collection
Βραβεία
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Τα μέλη του συγκροτήματος
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Voodoo Child: The Jimi Hendrix Collection" είναι οι εξής:
Ρανούλφος Β΄ του Πουατιέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Κόμητες του Πουατιέ Κατηγορία:Βασιλείς
Λουίς Φαμπιάνο
Ο Λουίς Φαμπιάνο είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 8 Νοεμβρίου 1980 και αγωνίζεται στην βραζιλιάνικη Σάο Πάολο.
Voodoo Child: The Jimi Hendrix Collection
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Λουίς Φαμπιάνο
Οι πρώτοι σύλλογοι
Ο Φαμπιάνο ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα το 1998 από την Πόντε Πρέτα. Είχε δύο μέτριες σεζόν καθώς σκόραρε 3 γκολ σε 12 αγώνες. Το 2000 πήγε στη γαλλική Ρεν με δύο απογοητευτικές σεζόν γιατί δε σκόραρε σε κανένα από τα 11 μάτς που αγωνίστηκε. Το 2001 πήγε σαν δανεικός στη Σάο Πάολο και έβαλε 9 γκολ σε 29 αγώνες. Το καλοκαίρι του 2002 αγοράστηκε από τη βραζιλιάνικη ομάδα. Έκανε 2 εξαιρετικές εποχές σκοράροντας 52 γκολ σε 65 αγώνες, αλλά στο Κόπα Σουδαμερικάνα του 2003 έκανε ένα σκληρό φάουλ κλοτσώντας τον αντίπαλο στον λαιμό. Από τότε οι φίλαθλοι ονόμασαν τον Φαμπιάνο το <<κακό παιδί>> του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου.
Εθνική Ομάδα
Ο Φαμπιάνο έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Βραζιλίας στις 11 Ιουνίου 2003 στα πλαίσια ενός φιλικού αγώνα ενάντια στη Νιγηρία. Το 2004 κέρδισε το Κόπα Αμέρικα μαζί με το εθνόσημο. Έχει σκοράρει 28 γκολ σε 55 συμμετοχές.
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ατλέτικα Πόντε Πρέτα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ Ουάν Κίνας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Μελέαγρος
Μελέαγρος είναι ένα αρχαίo ελληνικό ανδρικό όνομα.
Το λήμμα Μελέαγρος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κοινοπολιτεία (αποσαφήνιση)
Η λέξη Κοινοπολιτεία αναφέρεται σε διοικητική ή διπλωματική ένωση εθνών. Μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Εθνομάρτυρας Κυπριανός (συνοικία Στροβόλου)
Εθνομάρτυρας Κυπριανός είναι συνοικία του Δήμου Στροβόλου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της συνοικίας Εθνομάρτυρας Κυπριανός όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Στροβολου
Λος Τέκες
Το Λος Τέκες (Los Teques) είναι πρωτεύουσα του κρατιδίου Μιράντα της Βενεζουέλας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 251.466 κατοίκους. Η πόλη σήμερα είναι πόλη δορυφόρος του Καράκας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 1.200 μέτρων.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1777. Το 1927 έγινε πρωτεύουσα της Μιράντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βενεζουέλας
Εθνόσημο της Βραζιλίας
thumb|200px|Το [[εθνόσημο της Βραζιλίας.]]
Το εθνόσημο της Βραζιλίας υιοθετήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1889, τέσσερις μέρες μετά την ανακήρυξη της Δημοκρατίας της Βραζιλίας. Το εθνόσημο καθιερώθηκε στη σημερινή μορφή του στις 28 Μαΐου του 1968, με νόμο. Αποτελείται από το κεντρικό έμβλημα, το οποίο περιβάλλεται από κλαδιά καφέ (στα αριστερά) και καπνού (στα δεξιά), τα οποία είναι βασικά γεωργικά προϊόντα της χώρας. Στον μπλε κύκλο βρίσκεται στο κέντρο ο Σταυρός του Νότου και γύρω από αυτόν βρίσκεται ένα δαχτυλίδι με 27 αστέρια, που συμβολίζουν τις 26 πολιτείες της Βραζιλίας και 1 ομοσπονδιακή επαρχία. Η μπλε κορδέλα περιέχει το επίσημο όνομα της Βραζιλίας (República Federativa do Brasil - Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Βραζιλίας) στην πρώτη της σειρά. Στη δεύτερη σειρά βρίσκεται η ημερομηνία ανακήρυξης της δημοκρατίας (15 Νοεμβρίου 1889). Εκτός από το εθνόσημο, η Βραζιλία έχει και δική της εθνική σφραγίδα, η οποία χρησιμοποιείται σε ορισμένα επίσημα έγγραφα. Σε αυτήν απεικονίζονται οι 9 αστερισμοί που απεικονίζονται και στη σημαία της. Επίσης απεικονίζεται το εθνικό σύνθημά της, Ordem e Progresso, δηλαδή τάξη και πρόοδος. Τέλος απεικονίζεται το επίσημο όνομά της, República Federativa do Brasil, δηλαδή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Βραζιλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βραζιλία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Βραζιλίας
Ανδρέας Σωτηρίου
Βιογραφικό
Ο Σωτηρίου γεννήθηκε στην Λευκωσία την 7η Ιουνίου του 1968 και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1987 από τον ΑΠΟΕΛ.Στους γαλαζοκίτρινους έμεινε μέχρι το 1998 κάνοντας μια μεγάλη καριέρα και πανηγυρίζοντας νια πλειάδα τίτλων.Το 1998 μεταγράφηκε στην Ανόρθωση,στην οποία αγωνίστηκε για μια διετία. Ακολούθησε ένα σύντομο πέρασμα από τον Διγενή Μόρφου για να επιστρέψει στον ΑΠΟΕΛ όπου και έκλεισε την καριέρα του το 2001.
Με την Εθνική Κύπρου αγωνίστηκε από το 1991 μέχρι το 1999 πετυχαίνοντας 8 γκολ σε 38 συμμετοχές.
Στατιστικά
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Διγενή Μόρφου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Manhunt International
Ο Manhunt International είναι ένας ανδρικός διαγωνισμός ομορφιάς που ξεκίνησε το 1993. Διοργανώνεται από την Metromedia Singapore και την Procon Leisure International. Μεταξύ των κριτηρίων για συμμετοχή είναι να είναι κάποιος ηλικίας από 18 ως 30 ετών, ανύπαντρος και να έχει ύψος τουλάχιστον 1,80 μ. Από το διαγωνισμό εξαιρούνται οι αθλητές του μπόντι μπίλντινγκ. Ο διαγωνισμός αποτελείται από δύο φάσεις, την προκριματική και την τελική. Απονέμονται εκτός από τον κύριο τίτλο και πέντε βραβεία για εκπροσώπους από κάθε ήπειρο από το 2005.
Ιστορία
Το 1987 ο Άλεξ Λιου, υπεύθυνος καλλιστείων του Metromedia Singapore αποφάσισε να πραγματοποιηθεί ο πρώτος ανδρικός διαγωνισμός ομορφιάς στη Σιγκαπούρη, καθώς υπήρχαν πολυάριθμοι διαγωνισμοί για γυναίκες και ούτε ένας για άνδρες. Εν συνεχεία ο Λιου οργάνωσε τον πρώτο τέτοιο διαγωνισμό.
Ο Manhunt μετονομάστηκε σε Manhunt International το 1993 και έγινε για πρώτη φορά στην Χρυσή Ακτή της Αυστραλίας, με πρώτο νικητή το Γερμανό Τόμας Σάσε, ο οποίος ήταν πρώτος μεταξύ 25 διαγωνιζομένων. Ο διαγωνισμός του 1994 διεξήχθη στον ίδιο χώρο με τα καλλιστεία της προηγούμενης χρονιάς και κέρδισε ο Έλληνας Νίκος Παπαδάκης.
Το Νοέμβριο του 1995 στο διαγωνισμό έλαβαν μέρος 35 χώρες και τα καλλιστεία έλαβαν χώρα στο νησί Σεντόσα της Σιγκαπούρης.
Κάτοχοι του τίτλου
Δε διεξήχθη το 1996, 2003, 2004 & 2009. Το 2009 η κορεατική κυβέρνηση σταμάτησε το διαγωνισμό εξαιτίας της επιδημίας γρίπης Η1Ν1 μέχρι νεοτέρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί ομορφιάς
396 Αιολία
Η Αιολία (Aeolia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,9. Ανακαλύφθηκε το 1894 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια, και πήρε το όνομά της από την ιστορική περιοχή Αιολίδα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Αιολίας υπολογίσθηκε σε 34,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 41,5 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,167 (από δεδομένα του IRAS). Η Αιολία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 περίπου ώρες. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 105 ως 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιολια
Όσα Παίρνει ο Άνεμος (ταινία)
Το Όσα Παίρνει ο Άνεμος (πρωτότυπος τίτλος: Gone with the Wind) είναι αμερικανική επική ιστορική ρομαντική ταινία του 1939, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μίτσελ του 1936 και σε σκηνοθεσία Βίκτορ Φλέμινγκ. Η επική αυτή ταινία, που γυρίστηκε μάλιστα έγχρωμη, είχε πρωταγωνιστές τη Βίβιαν Λι, τον Κλαρκ Γκέιμπλ, τον Λέσλι Χάουαρντ και την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ, και αποτελεί τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών.
Η ιστορία λαμβάνει χώρα από την άνοιξη του 1861 μέχρι την περίοδο της Ανασυγκρότησης στον Αμερικανικό Νότο. Η ταινία βραβεύτηκε με 8 βραβεία Όσκαρ, ένα ρεκόρ που διατήρησε για είκοσι χρόνια. Το 1998 κατατάχθηκε τέταρτη στη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου με τις 100 καλύτερες αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών, αν και το 2007 μετακινήθηκε στην έκτη θέση.
Πλοκή
Η Σκάρλετ χηρεύει όταν ο Τσαρλς πεθαίνει από πνευμονία και ιλαρά ενώ υπηρετούσε στον Στρατό της Συνομοσπονδίας. Η μητέρα της Σκάρλετ τη στέλνει στο σπίτι των Χάμιλτον στην Ατλάντα για να την χαροποιήσει, αν και η δυναμική νταντά της Σκάρλετ, η Μάμι, λέει στη Σκάρλετ ότι γνωρίζει ότι πηγαίνει εκεί μόνο και μόνο για να περιμένει τον Άσλεϊ. Η Σκάρλετ, που δεν θα έπρεπε να πηγαίνει σε χοροεσπερίδες ενώ πενθεί,συμμετέχει σε ένα φιλανθρωπικό παζάρι στην Ατλάντα μαζί με τη Μέλανι όπου συναντά τον Ρετ ξανά, που τώρα είναι ένας από αυτούς που σπάνε τον ναυτικό αποκλεισμό προς όφελος της Συνομοσπονδίας Γιορτάζοντας μια νίκη του Νότου και για να συγκεντρωθούν χρήματα για την ενίσχυση της πολεμικής προσπάθειας, οι άντρες παροτρύνονται να συμμετάσχουν σε δημοπρασία για να διαλέξουν την κυρία που θα χορέψει μαζί τους. Ο Ρετ κάνει μια εξωφρενικά μεγάλη προσφορά για τη Σκάρλετ και, παρά την μη έγκριση των καλεσμένων, δέχεται να χορέψει μαζί του.
Παραγωγή
Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο και βραβευμένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μίτσελ και η παραγωγή της έγινε από τον τιτάνα του Χόλιγουντ Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ, ο οποίος έδρασε καταλυτικά στην επιτυχία της ταινίας. Όμως η μεταφορά του μυθιστορήματος της Μίτσελ δεν αποτελούσε δημοφιλές εγχείρημα από την αρχή. Ο Λούι Μπι Μάγιερ της εταιρίας Metro-Goldwyn-Mayer, είχε καταδικάσει από την πρώτη στιγμή το μυθιστόρημα και δεν ήθελε να χρηματοδοτήσει την οπτικοποίησή του, ενώ την ίδια αρνητική στάση κράτησαν επίσης ο Πάντρο Μπέρμαν της RKO και ο Ντέβιντ Ο. Σέλζνικ της Selznick International.
Ο Ντάρυλ Ζάνουκ της 20th Century Fox διέθετε χαμηλό προϋπολογισμό για την ταινία, ενώ ο Τζακ Γουόρνερ ήταν ο μοναδικός παραγωγός του Χόλυγουντ που ήθελε να αγοράσει τα δικαιώματα της ταινίας για το ανερχόμενο αστέρι του, την Μπέτι Ντέιβις. Η Ντέιβις όμως, που δεν είχε προβλέψει την επιτυχία του βιβλίου και δεν είχε εμπιστοσύνη στο κριτήριο του Γουόρνερ, ο οποίος από το 1932, που την προσέλαβε, της ανέθετε ρόλους σε αδιάφορες ταινίες, απέρριψε τον ρόλο. Ο Σέλζνικ άλλαξε γνώμη για το εγχείρημα όταν η συνεργάτιδά του Κέι Μπράουν τον παρότρυνε να αγοράσει τα δικαιώματα του μυθιστορήματος.
Ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του βιβλίου το 1936, ο Σέλζνικ αγόρασε τα δικαιώματα έναντι 50.000 δολαρίων. Ακολούθησαν τρία χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων ο ανήσυχος παραγωγός, άλλαξε τρεις σκηνοθέτες, ισάριθμο περίπου αριθμό σεναριογράφων και ασχολήθηκε ενεργά με την ανεύρεση των κατάλληλων ηθοποιών για τους κεντρικούς ρόλους.
Διανομή ρόλων
260px|thumb|right|Ο [[Κλαρκ Γκέιμπλ και η Βίβιαν Λι, στους ρόλους τους, στην ταινία.]] Η νεοσύστατη εταιρία του Σέλζνικ δεν είχε στην κατοχή της κανέναν μεγάλο αστέρα της εποχής, κάτι που τον ανάγκαζε να δανειστεί ηθοποιούς από άλλες εταιρίες. Σύμφωνα με δημοψήφισμα, το αμερικανικό κοινό ήθελε τον "Βασιλιά του Χόλυγουντ", Κλαρκ Γκέιμπλ, για το ρόλο του Ρετ Μπάτλερ, αλλά ο Γκέιμπλ ανήκε στο δυναμικό της εταιρίας Metro-Goldwyn-Mayer. Ο Σέλζνικ δεν ήθελε να δανειστεί τίποτα από την εταιρία του πεθερού του, Λούι Μπι Μάγιερ. Η πρώτη του όμως επιλογή, ο Γκάρι Κούπερ, απέρριψε τον ρόλο. Ο Τζακ Γουόρνερ προσφέρθηκε να βοηθήσει τον Σέλζνικ παραχωρώντας του τη Μπέτι Ντέιβις, τον Έρολ Φλιν και την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ, με αντάλλαγμα τα δικαιώματα της διανομής στις Η.Π.Α. Ο Σέλζνικ θεωρούσε ότι ο Φλιν ήταν ακατάλληλος για τον ρόλο και αποφάσισε να δανειστεί τον Κλαρκ Γκέιμπλ από την MGM, με αντάλλαγμα το 50% των κερδών της ταινίας.
Υποψήφιες για τον ρόλο της Σκάρλετ ήταν οι Τζιν Άρθουρ, Λουσίλ Μπολ, Ταλούλα Μπάνκχεντ, Μπέτι Ντέιβις, Κάθριν Χέπμπορν, Τζόαν Κρόφορντ, Φράνσις Ντι, Τζόαν Φοντέιν, Μπάρμπαρα Στάνγουικ, Νόρμα Σίρερ, Μάργκαρετ Σάλαβαν, Λάνα Τέρνερ, Κάρολ Λόμπαρντ, Πολέτ Γκοντάρ, Σούζαν Χέιγουορντ, Κάρλα Μπόου, Τζόαν Μπένετ, Μερλ Όμπερον, Λορέτα Γιανγκ και Μίριαμ Χόπκινς. Δημοψήφισμα του κοινού έδινε τη Μπέτι Ντέιβις ως φαβορί, ενώ η Μάργκαρετ Μίτσελ θεωρούσε καταλληλότερη τη Μίριαμ Χόπκινς. Η Χόπκινς ήδη στα 35 της θεωρήθηκε μεγάλη για τον ρόλο. Ο Σέλζνικ, που είχε δει τη Βίβιαν Λι στις ταινίες Μέσα από τις φλόγες και Ατίθασα νιάτα, τη θεωρούσε υπέροχη, αλλά η βρετανική της προφορά δεν ταίριαζε στο χαρακτήρα της Σκάρλετ Ο' Χάρα. Ο Αμερικανός ατζέντης της Λι, ήταν ο αντιπρόσωπος στην Αγγλία του πρακτορείου ταλέντων του Μάιρον Σέλζνικ, αδελφού του παραγωγού του Όσα παίρνει ο άνεμος Ντέιβιντ Ο' Σέλζνικ.
Ο Σέλζνικ προσέλαβε τον Λέσλι Χάουαρντ για τον ρόλο του Άσλεϊ Γουίλκς και την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ για τον ρόλο της Μέλανι Χάμιλτον και τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1939.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν με σκηνοθέτη τον Τζορτζ Κιούκορ και με βάση το ατελές ακόμη σενάριο του Λέσλι Χάουαρντ, το οποίο είχε πετσοκόψει και ξαναγράψει ο Σέλζνικ. Ο Κιούκορ σύντομα απολύθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Βίκτορ Φλέμινγκ, με τον οποίο η Λι καυγάδιζε συνεχώς. Η Λι και η Ολίβια Ντε Χάβιλαντ συναντιόνταν κρυφά με τον Κιούκορ για να τους δώσει συμβουλές πάνω στους ρόλους τους. Κάποια στιγμή ο Φλέμινγκ αποσύρθηκε λόγω υπερκόπωσης και αντικαταστάθηκε για δυο βδομάδες από τον Σαμ Γουντ. Ο διευθυντής φωτογραφίας Λι Γκαρμς αντικαταστάθηκε επίσης από τον Έρνεστ Χάλερ, μετά από ένα μήνα εργασίας. Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκεσαν συνολικά έξι μήνες και η πρεμιέρα που έγινε στην Ατλάντα στις 15 Δεκεμβρίου, συνοδεύτηκε από διθυράμβους.
Βραβεία Όσκαρ
Η τελετή των Όσκαρ έγινε στις 29 Φεβρουαρίου του 1940 στο Κόκονατ Γκρόουβ και η ταινία κατάφερε να κερδίσει 8 αγαλματίδια συν δυο τιμητικά (Το βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ για τον παραγωγό της ταινίας Ντέιβιντ Ο'Σέλζνικ καθώς και ειδικό βραβείο για τη σκηνογραφία του Γουίλιαμ Κάμερον Μέντζις). Μέχρι σήμερα μόνο οι ταινίες Μπεν Χουρ (Ben Hur, 1959), Τιτανικός (Titanic, 1997) και Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Η Επιστροφή του Βασιλιά (The Lord of the Rings: The Return of the King, 2003) έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν τα 10 όσκαρ του "Όσα παίρνει ο άνεμος". Η Βίβιαν Λι κατάφερε να υπερισχύσει έναντι ιερών τεράτων, όπως η Μπέτι Ντέιβις, υποψήφιας για "Το λυκόφως μιας ζωής" (Dark Victory, 1939) και της Γκρέτα Γκάρμπο, υποψήφιας για την ταινία "Νινότσκα" (Ninotchka, 1939), ενώ η Χάτι ΜακΝτάνιελ, η Μάμι της ταινίας έγινε η πρώτη μαύρη ηθοποιός στην ιστορία του κινηματογράφου που κατάφερε να κερδίσει βραβείο όσκαρ (τιμήθηκε με όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου). Η νίκη της ΜακΝτάνιελ προκάλεσε συγκίνηση σε όλους τους παρευρισκόμενους. Ο Κλαρκ Γκέιμπλ που είχε ως αντιπάλους του τον Λόρενς Ολίβιε, υποψήφιο για την μεταφορά του μυθιστορήματος της Έμιλι Μπροντέ "Ανεμοδαρμένα Ύψη" (Wuthering Heights, 1939) και τον Τζέιμς Στιούαρτ, υποψήφιο για την ταινία "Ο κύριος Σμιθ πάει στην Ουάσινγκτον" (Mr Smith Goes To Washington, 1939), έχασε το βραβείο από τον Ρόμπερτ Ντόνατ για την ταινία "Αντίο, Ωραία Νιάτα" (Goodbye Mr. Chips, 1939). Η ταινία ηττήθηκε επίσης στην κατηγορία με τα τεχνικά βραβεία και τη μουσική επένδυση, τα οποία πήγαν σε μια άλλη σημαντική παραγωγή του 1939, στην ταινία "Ο Μάγος του Οζ" (The Wizard Of Oz, 1939) σκηνοθεσίας επίσης του Βίκτορ Φλέμινγκ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
2953 Βυσεσλαβία
Η Βυσεσλαβία (Vysheslavia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,6. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Σοβιετικού ποιητή Λεονίντ Νικολάγιεβιτς Βισεσλάφσκι (Леонид Николаевич Вышеславский, 1914–2002).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Βυσεσλαβίας είναι S (λιθώδης). Η Βυσεσλαβία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες 17 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα.
NCIS (τηλεοπτική σειρά)
Το NCIS (Naval Criminal Investigative Service) (ελληνικός τίτλος: Oμάδα NCIS) είναι αστυνομική δραματική σειρά αμερικάνικης παραγωγής, στην οποία πρωταγωνιστεί μια ομάδα εξειδικευμένων πρακτόρων που δουλεύουν στις Ναυτικές Ποινικές Διερευνητικές Υπηρεσίες, οι οποίες διεξάγουν ποινικές έρευνες σχετικά με το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και του Σώματος των Πεζοναυτών.
Στην πρωτοεμφάνιση της σειράς την αποκαλούσαν «Ναυτικό NCIS» κατά την διάρκεια της σεζόν 1 (τελικά, όμως, το «Ναυτικό» αποκόπηκε). Όταν παιζόταν η 6η σεζόν της σειράς, εμφανίστηκαν και άλλες παραλλαγές της, όπως το NCIS:Λος Άντζελες και όταν η σειρά έφτασε στον 9ο κύκλο έφτιξαν και το NCIS:Νέα Ορλεάνη.
Το 2011 το NCIS ψηφίστηκε για την «Ποιο Αγαπημένη σειρά της Αμερικής», το 2012-13 (που προβάλλονταν η 10η σεζόν) ήταν η σειρά με την περισσότερη τηλεθέαση στις ΗΠΑ και το 2014 πήρε το «Βραβείο Παγκόσμιας Τηλεθέασης» για την «Πιο Δημοφιλής Δραματική Σειρά» από το «Παγκόσμιο Βραβείο Τηλεθέασης».
Το 2018 άρχισε να προβάλλεται και η 16η σεζόν.
Υπόθεση
Το NCIS είναι μια φανταστική ομάδα αστυνομικών που δουλεύουν στις Ποινικές Ελεγκτικές Υπηρεσίες του Ναυτικού και αναλαμβάνουν τα πιο σοβαρά εγκλήματα της μονάδας τους. Η έδρα τους είναι στην (Πρωτεύουσα) Ουάσινγκτον και συγκεκριμένα στο Ναυπηγείο Ναυτικού. Στην πραγματικότητα η έδρα αυτής της μονάδας στεγάζεται λίγο πιο πέρα στο Joint Base Anacostia-Bolling ενώ το Ναυπηγείο Ναυτικού στεγάζει το μουσείο του και παίρνει και στρατιωτικές εντολές από το Τμήμα του Ναυτικού. Εκτός από τις ποικίλες, σοβαρές υποθέσεις που περιέχει υπάρχουν πολλά κωμικά στοιχεία και πολλές φορές εμπλέκονται και τα προσωπικά προβλήματα και σκέψεις των ηρώων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των CBS Television Studios Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του CBS
Γρανάδα
Η Γρανάδα (ισπανικά: Granada) είναι πόλη και περιοχή (νομός) στην αυτόνομη περιφέρεια της Ανδαλουσίας, στην Ισπανία. Είναι μία από τις ωραιότερες και ιστορικότερες πόλεις της Ισπανίας. Είναι κτισμένη επί τριών λόφων, (τρίλοφος), στο πόδι της οροσειράς της Νεβάδας (Sierra Nevada), στη συμβολή δύο ποταμών, του Χενίλ (Genil) και του παραποτάμου του, Ντάρρο (Darro), σε υψόμετρο 738 μέτρων πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Η πόλη απαρτίζεται από τρία τμήματα που ιδρύθηκαν σε διάφορες εποχές: την Αντεκερουέλα, το Αλμπαϊθίν και την κυρίως Γρανάδα. Ο γνωστός ποιητής Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα (1898-1936) κατάγεται από το χωριό Φουέντε Βακέρος της Γρανάδας.