cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουλπιάνα
Τραγική μάσκα
Πρόκειται για ένα ισχυρό ανδρικό προσωπείο σχεδιασμένο με πολύ ρεαλιστικό τρόπο με σαφή χαρακτηριστικά της ρωμαϊκής θεατρικής μάσκας και χωρίς σχεδόν και διακριτικά χαρακτηριστικά εργασίας. Είναι κατασκευασμένο σε γκρι μάρμαρο (ύψος 27,5 cm) και είναι ένα αξιοσημείωτο έργο, πιθανώς μια εισαγωγή από κάποιο πιο γνωστό κέντρο τέχνης. Βρέθηκε στον χώρο της Βόρειας Νεκρόπολης. Τα χαρακτηριστικά του και οι λεπτομέρειες στο πρόσωπο γίνονται εξαιρετικά πλαστικά και αποκρουστικά. Πιθανότατα εισήχθησαν στις μεγάλες κόγχες των ματιών, όπως συνέβαινε με μερικές μαρμάρινες κεφαλές που απεικόνιζαν θεατρικές μάσκες. Παρατηρώντας το στο σύνολό του και εξετάζοντας μερικές τυπικές λεπτομέρειες, οι ειδικοί τείνουν να πιστεύουν ότι τα μοντέλα που αναζητούσαν στην παράδοση του ρωμαϊκού θεάτρου τον 1ο αιώνα μ.Χ. συνεχίζει στο έδαφος της Γιουγκοσλαβίας, αντικατοπτρίζεται και στα στιλιστικά και καλλιτεχνικά χαρακτηριστικά του όπως επίσης στο γεγονός ότι είναι μία από τις λίγες θεατρικές μάσκες, που φτιάχτηκαν ως ένα πλήρες μνημειακό πέτρινο γλυπτό. Είναι ένα από τα καλύτερα γλυπτά, που βρέθηκαν ποτέ στην Ουλπιάνα και πιθανότατα χρονολογείται από τον 2ο αιώνα. μικρογραφία| Μια άποψη της Βόρειας Νεκρόπολης. Σημείωση: Υπάρχει μια άλλη Δυτική Νεκρόπολη σύμφωνα με τη σάρωση εδάφους, αλλά δεν έχει ανασκαφεί ακόμη.
Νεκρόπολη
Οι έρευνες σχετικά με τις επιτύμβιες στήλες στην Ουλπιάνα ξεκίνησαν το 1953. Ο ερευνητής που ξεκίνησε την έρευνα ήταν ο Νίκολιτς. Βρήκε τέσσερις τάφους στη βόρεια Νεκρόπολη. Μετά από αυτόν μεταξύ 1954 και 1959 δύο άλλοι ερευνητές έκαναν κάποιες συστηματικές έρευνες. Τα ονόματά τους ήταν Εμίλ Τσερσκόφ και Λιούμπισα Πόποβιτς. Αυτές οι έρευνες σημείωσαν μεγάλη επιτυχία και απάντησαν σε τόσες πολλές ερωτήσεις σχετικά με αυτήν την αρχαία πόλη. Κατά το πρώτο έτος των ανασκαφών ανακάλυψαν ένα μνημείο σ' αυτά τα κτήρια εδώ όπου ήταν πολλές σαρκοφάγους με διαφορετική κατασκευή. Σε έναν άλλο τάφο υπήρχε μια ταφόπλακα με όλη την οικογένεια να εκλιπαρεί. Βρέθηκε ένα άλλο μνημείο, που είναι σημαντικό για την Ουλπιάνα λόγω της επιγραφής του που είναι αφιερωμένη στον Mark Ponti Varan, και έδωσε στον αρχαιολόγο την ημερομηνία όχι μόνο για τον Mark Ponti, αλλά και για τη διαρρύθμιση της πόλης. Το ενδιαφέρον πράγμα που βρήκαν σε αυτήν την ταφόπλακα ήταν ότι αυτή ήταν μεγαλύτερη από τις άλλες και ανήκε σε μια ολόκληρη οικογένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις στην Αρχαία Ιλλυρία Κατηγορία:Μοισία Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στα Βαλκάνια Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εκλογικό ημερολόγιο 2018
thumb|Χάρτης με τις εκλογές ανά τον κόσμο το 2018. Ακολουθεί ημερολόγιο με τις εκλογικές αναμετρήσεις σε όλο τον κόσμο για το έτος 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές του 2018
Γιώργος Τσιτούρας
Ο Γιώργος Τσιτούρας είναι Έλληνας πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποιος αγωνιζόταν στη θέση του σμολ φόργουορντ στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1959 μέχρι το 1972.
Καριέρα
Ο Τσίτουρας εντάχθηκε στο δυναμικό του Άρη σε ηλικία δεκαπέντε ετών και αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την ανδρική ομάδα του συλλόγου το 1961. Την ίδια χρονιά αποφοίτησε από το πέμπτο γυμνάσιο Θεσσαλονίκης και ξεκίνησε την φοίτηση του στο τμήμα Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης.
Τις σεζόν 1964-65 και 1965-66, ο Άρης κατέλαβε την δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, με τον Τσίτουρα να αποτελεί βασικό στέλεχος της ομάδας του. Τα δύο επόμενα χρόνια, ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος, συνεχίζοντας τα 1969 και 1970 ως τέταρτος. Ο Τσίτουρας παρέμεινε στον σύλλογο μέχρι το 1972, σεζόν κατά την οποία αγωνίστηκε μόνο στους πρώτους αγώνες.
Στις 7 Ιουλίου 1965, πραγματοποίησε την μοναδική του εμφάνιση με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδας, στην φιλική ήττα με 60-73 από την αντίστοιχη τσεχοσλοβάκικη ομάδα στην Θεσσαλονίκη.
Το 1984, εντάχθηκε στο δυναμικό του Ήφαιστου Θεσσαλονίκης, συλλόγου ο οποίος αποτελούνταν από βετεράνους καλαθοσφαιριστές. Στην τριετία που παρέμεινε με την ομάδα ανέβηκε ισάριθμες τοπικές κατηγορίες.
Είναι αντιπρόεδρος του Συλλόγου Παλαιμάχων Καλαθοσφαιριστών του Άρη, ενώ εργάστηκε ως διευθυντής σε αντιπροσωπεία πολυεθνικής εταιρείας.
Διακρίσεις
Άρης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Άρη Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Σωματικό θέατρο
Το σωματικό θέατρο είναι ένα είδος θεατρικής παράστασης που περιλαμβάνει την αφήγηση κυρίως μέσω της σωματικής κίνησης και όχι (τόσο) μέσα από το κείμενο. Οι ερμηνευτές επικοινωνούν μέσα από διάφορες χειρονομίες του σώματος, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης του σώματος για την απεικόνιση συναισθημάτων.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Θεατρικά είδη
Φεντόρα
Ως «φεντόρα» είναι γνωστό ένα είδος καπέλου.
Ο όρος Φεντόρα μπορεί επίσης να περιγράφει:
Εθνική Ρουμανίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ρουμανίας είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Ρουμανίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ρουμανικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Federatia Română de Baschet).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Ρουμανία ήταν μία από τις 8 χώρες που στις 18 Ιουνίου 1932 υπέγραψαν την ιδρυτική πράξη της FIBA. Η Ομοσπονδία της χώρας είχε ήδη ξεκινήσει τη λειτουργία της το Νοέμβριο του 1931.
Η Ρουμανία έχει διοργανώσει δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, εκείνα των ετών 1966 (οπότε και κατέλαβε την 4η θέση) και 2015 (οπότε και κατέλαβε την 19η θέση).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Ρουμανια
Προτάσιος Μεδιολάνων
Ο Προτάσιος (ιταλικά: Protaso) ήταν ο ένατος επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, τον 4ο αιώνα. Τιμάται ως άγιος στην καθολική εκκλησία, και εορτάζεται στις 24 Νοεμβρίου, ημέρα του θανάτου του .
Βιογραφία
Ο Προτάσιος εξελέγη επίσκοπος Μεδιολάνων το 328, και υπηρέτησε μέχρι το θάνατό του, περίπου το 343.
Ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας, στο Apologia ad Constantium, ανέφερε ότι ο Προτάσιος ήταν μαζί του όταν μίλησε στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β', αυτό το επεισόδιο μπορεί να χρονολογηθεί περίπου το 342 ή το 343. Το 343, ο Προτάσιος παρευρέθηκε στη Σύνοδο της Σαρδικής και υπέγραψε τα διατάγματά της, αντιστάθηκε στους Αρειανούς υποστηρίζοντας την πίστη της Συνόδου της Νίκαιας.
Ο Προτάσιος πέθανε περίπου το 343 στις 24 Νοεμβρίου. Το σώμα του θάφτηκε στο Μιλάνο στην εκκλησία του Αγίου Βιτορίου όπου και τιμάται ακόμη. Μια ύστερη παράδοση, χωρίς ιστορική βάση, συνδέει τον Προτάσιο με μια οικογένεια Μιλανέζων, τους Αλγήσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Φεντόρα (όπερα)
Ως Φεντόρα τιτλοφορείται μια τρίπρακτη όπερα του Ουμπέρτο Τζορντάνο σε ιταλικό λιμπρέτο του Αρτούρο Κολαούτι, βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο που ο Βικτοριέν Σαρντού είχε συγγράψει το 1882.
Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Λυρικό Θέατρο του Μιλάνου στις 17 Νοεμβρίου 1898 με τον συνθέτη στο πόστο του διευθυντή ορχήστρας. Η υψίφωνος Τζέμα Μπελιντσιόνι υπήρξε η πρώτη Φεντόρα και ο τενόρος Ενρίκο Καρούζο συμπρωταγωνίστησε στην όπερα ως Λόρις Ίπανοβ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες του Ουμπέρτο Τζορντάνο
Μιχάλης Παπαδόπουλος (δήμαρχος Θεσσαλονίκης)
Ο Μιχάλης Παπαδόπουλος (1918-1982) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως Δήμαρχος Θεσσαλονίκης από το 1975 ως τον θάνατό του, το 1982. Ήταν ο πρώτος αιρετός δήμαρχος της πόλης μετά την πτώση της Δικτατορίας.
Δήμαρχος
Κέρδισε τις πρώτες αυτοδιοικητικές εκλογές μεταδικτατορικά, στις οποίες μετέσχε με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ, επικρατώντας του Δημήτριου Ζάννα με ποσοστό 50,3% των ψήφων. Στις δημοτικές εκλογές του 1978 διεκδίκησε με επιτυχία την επανεκλογή του, υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, το ΚΚΕ Εσωτερικού, την ΕΔΗΚ και την ΕΔΑ με τον συνδυασμό "Δημοκρατική Θεσσαλονίκη". Ο Παπαδόπουλος επικράτησε του Κωνσταντίνου Τσίρου με ποσοστό 52,1% έναντι 47,4 για τον αντίπαλό του. Κατά την περίοδο της δημαρχίας του συντελέστηκε η οργάνωση των εσωτερικών υπηρεσιών του δήμου και τέθηκαν σε εφαρμογή διανοίξεις δρόμων, αποχετευτικά και έργα ηλεκτροφωτισμού στην πόλη.
Θάνατος και κηδεία
Ο Μιχάλης Παπαδόπουλος απεβίωσε από ανακοπή της καρδιάς ενώ ήταν δήμαρχος εν ενεργεία στις 31 Ιανουαρίου 1982 και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας Θεσσαλονίκης.
Διαδοχή
Μετά τον θάνατο του δημάρχου, ξέσπασαν εσωτερικές συγκρούσεις για τη διαδοχή του. Δήμαρχος εξελέγη τελικά ο πλειοψηφήσας δημοτικός σύμβουλος, με υπηρεσιακά καθήκοντα, ο συγγραφέας Κωστής Μοσκώφ.
Παραπομπές
Παπαδοπουλος, Μιχ
Αρμενικές προεδρικές εκλογές (2018)
Προεδρικές εκλογές έγιναν στην Αρμενία στις 2 Μαρτίου 2018. Ως αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που διεξήχθη το 2015, αυτή ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, που ο πρόεδρος εξελέγη από την Εθνική Συνέλευση, αντί της λαϊκής ψήφου. Άλλο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν ότι ο νεοεκλεγείς πρόεδρος θα εκτελεί πλέον έναν τελετουργικό ρόλο καθώς η χώρα βρίσκεται σε μετάβαση από ένα ημι-προεδρικό σύστημα σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ο απερχόμενος πρόεδρος Σερζ Σαρκσιάν είχε κώλυμα από το Σύνταγμα της Αρμενίας να θέσει υποψηφιότητα για τρίτη συνεχόμενη θητεία. Ο μοναδικός υποψήφιος, Αρμέν Σαρκισιάν, εξελέγη πρόεδρος χωρίς αντίπαλο, καθώς κανένα άλλο κόμμα δεν πρότεινε κάποιον άλλο δικό του υποψήφιο. Ο Σαρκισιάν κέρδισε εύκολα τις εκλογές στον πρώτο γύρο με 90 ψήφους. Ο νέος πρόεδρος ορκίστηκε και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 9 Απριλίου του 2018.
Παραπομπές
2018 Αρμεν προεδρ
Μακάριος Μάλετιτς
Ο Μακάριος Μάλετιτς (κοσμικό όνομα Μίκολα Ιβάνοβιτς Μάλετιτς, Микола Іванович Малетич, Σ.Σ.Δ. Ουκρανίας, 1 Οκτωβρίου 1944) είναι ιεράρχης της αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, μητροπολίτης Λβιβ και μόνιμο μέλος της Ιεράς Συνόδου.
Ήταν ο τελευταίος προκαθήμενος της σχισματικής Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας (1990-2018), από τις 4 Ιουνίου 2015 και μέχρι την εκκαθάρισή της, όταν εντάχθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας με τους κληρικούς και λαϊκούς της ΟΑΕΟ στον Καθεδρικό Ναό Αγίας Σοφίας (Κίεβο).
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1944 σε ένα χωριό της πόλης Λβιβ, από μια αγροτική οικογένεια με πολλά παιδιά. Έχασε τους γονείς του σε νεαρή ηλικία. Από τα δέκα παιδιά, τα δύο πέθαναν σύντομα, αφήνοντας έξι αδέρφια και δύο αδερφές. Το 1951 μπήκε στην πρώτη τάξη του οκταετούς σχολείου, όπου μετά την αποφοίτησή του αναγκάστηκε να εργαστεί ως αγρότης, να σπουδάσει σε βραδινό σχολείο και να φροντίζει τα δύο μικρότερα αδέρφια του.
Το 1964 παντρεύτηκε την Κατερίνα Μιχαήλεβνα Άντρετσουκ. Το 1973 εισήχθη στη Θεολογική Σχολή της Οδησσού, αλλά δεν παρέμεινε και πήγε στην περιοχή του Κρασνοντάρ, όπου εργάστηκε στην επεξεργασία ξύλου μέχρι το 1974. Εισήχθη ξανά στη σχολή της Οδησσού, αλλά και πάλι δεν έμεινε. Μετά από αυτό, πήγε στην περιοχή Penza, όπου εργάστηκε σε εργοστάσιο μέχρι το 1975, ενώ η σύζυγός του παρέμεινε στο χωριό μεγαλώνοντας τα τρία παιδιά τους: τη Μίκολα, τη Ναταλία και την Άννα. Την ίδια χρονιά εισήλθε ξανά στη Θεολογική Σχολή της Οδησσού, γράφτηκε, αλλά η θρησκευτική αρχή δεν θέλησε να δώσει άδεια για την εγγραφή του (σύμφωνα με τα λόγια του πρύτανη, Αρχιμανδρίτη Αγαθάγγελου). Του πρότειναν να συναντηθεί με τον επίτροπο, αλλά εκείνος αρνήθηκε, πράξη για την οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη σχολή. Μόνο μετά από λίγο καιρό και με ευλογία του Μητροπολίτη Σέργιου, ο Μίκολα Μάλετιτς στάλθηκε στην Χόρλιβκα, στην περιοχή του Ντόνετσκ, όπου εργάστηκε ως ψάλτης. Η οικογένειά του δεν τον ακολούθησε.
Lockheed YP-24
Το Lockheed-Detroit YP-24 ήταν διθέσιο μονοκινητήριο μαχητικό-βομβαρδιστικό της δεκαετίας του 1930. Παρέμεινε στο στάδιο του πρωτοτύπου, όμως είναι σημαντικό για την Ιστορία της Αεροναυτικής επειδή ήταν το πρώτο αεροσκάφος που έφερε το περίφημο όνομα Lockheed.
Μακάριος Μάλετιτς
Βιογραφία
Στις 18 Ιανουαρίου 1975 χειροτονήθηκε διάκονος για να υπηρετήσει στην πόλη Κονταντίνοφκα (περιοχή του Ντονέτσκ) και στις 10 Αυγούστου χειροτονήθηκε ιερέας στον Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το 1982 αποφοίτησε ερήμην από τη Θεολογική Σχολή της Μόσχας. Του ανατέθηκαν οι ενορίες χωριών στις περιοχές Ντόνετσκ, Λουγκάνσκ, Ροστόφ και Λβιβ.
Lockheed YP-24
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1930 η Detroit Aircraft Corporation ξεκίνησε με ίδιους πόρους την ανάπτυξη νέου αεροσκάφους δίωξης για το USAAC με βάση του μεταγωγικό αεροσκάφος Lockheed Altair. ήταν δημιούργημα του Ρόμπερτ Γουντς (Robert J. Woods) και ολοκληρώθηκε το 1931, με την Detroit Aircraft να κατασκευάζει την μεταλλική άτρακτο και την Lockheed τις ξύλινες πτέρυγες, που επί της ουσίας ήταν πανομοιότυπες με του Altair. To USAAC αγόρασε το αεροσκάφος τον Σεπτέμβριο αυτού του έτους, μετονομάζοντας το σε YP-24. Οι αρχικές δοκιμές είχαν πολύ θετικά αποτελέσματα που οδήγησαν σε παραγγελία πέντε μαχητικών Y1P-24 και τεσσάρων αεροσκαφών εγγύς υποστήριξης Y1A-9 προς αντικατάσταση των Berliner-Joyce P-16. Το Α-9 διέφερε σε σχέση με την έκδοση μαχητικού κυρίως ως προς τον οπλισμό: διέθετε τέσσερα πολυβόλα και μπορούσε να μεταφέρει βόμβες στις πτέρυγες. Επίσης διέθετε τον κινητήρα V-1570-27 που ήταν ανώτερος σε χαμηλά ύψη.
Μακάριος Μάλετιτς
Βιογραφία
Το 1993 απεβίωσε η σύζυγός του Κατερίνα, ενώ από το 1989 είχε εγκαταλείψει τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και εντάχθηκε στην σχισματική Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία.
Lockheed YP-24
Επιχειρησιακή ιστορία
Στις 19 Οκτωβρίου 1931 συνετρίβη το μοναδικό αεροσκάφος συνετρίβη, εξαιτίας προβλήματος στο σύστημα προσγείωσης. Τον ίδιο μήνα τα γεγονότα της Μεγάλης Ύφεσης είχαν ως συνέπεια να χρεοκοπήσει η Detroit Aircraft, ενώ την ίδια μοίρα είχε το επόμενο έτος η Lockheed.
Παρόλο που η δεύτερη εταιρεία επαναλειτούργησε μόλις πέντε μέρες μετά το κλείσιμό της, αντιμετώπισε πολύ μεγάλες οικονομικές δυσκολίες οι οποίες είχαν αρνητικό αντίκτυπο και στην εξέλιξη του P-24/A-9. Η κατασκευή τεσσάρων αεροσκαφών προπαραγωγής ακυρώθηκε. Παρόλα αυτά ο Γουντς συνέχισε την ανάπτυξη του YP-24/A-9 όταν έφυγε από την Detroid Aircraft για να εργαστεί στην Consolidated, πλέον ως Consolidated Y1P-25/Y1A-11. Τελικά το αεροσκάφος εντάχθηκε σε υπηρεσία ως Consolidated P-30.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Μακάριος Μάλετιτς
Συμμετοχή στη διαδικασία ενοποίησης
Ως Βικάριος του μητροπολιτικού θρόνου του Κιέβου, δήλωσε ξεκάθαρα την επιθυμία του να ενώσει την Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία με την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου): "«Πήγαινε σε σχέση. Εάν οι αδελφοί μας στην ένωση είναι ειλικρινείς, θα υπάρχει μια Ουκρανική Ορθόδοξη τοπική Εκκλησία. Τι περιμένουμε» "Μετά την εκλογή του ως προκαθήμενος της UAOC, είχε δηλώσει επίσης ότι ήταν έτοιμος «να πάει στον Ονούφριο και να υποκλιθεί στα πόδια του για να φύγει από τη Μόσχα» για τη δημιουργία της Τοπικής Εκκλησίας. Στις 8 Ιουνίου 2015, πραγματοποιήθηκε συνεδρίαση των επιτροπών διαλόγου της Ουκρανικής Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Κιέβου), αλλά απέβη άκαρπη η ενοποίησή τους. Ο επίσκοπος Μακάριος αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων έγινε με υπαιτιότητά του και, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν ακόμη πολύ νωρίς για να τεθεί ένα τέλος σε αυτή την ιστορία."«Δεν διαταράξαμε τίποτα, προτείναμε η ενωμένη Εκκλησία να φέρει το όνομα Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου)»."
Αποκατάσταση Μακαρίου Μάλετιτς - Ίδρυση αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας
Στις 11 Οκτωβρίου 2018, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε να επανεντάξει τους κληρικούς και πιστούς της UAOC στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Όπως δήλωσε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος «η Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, μετά από τις σχετικές αιτήσεις του Φιλάρετου Ντενισένκο και του Μακαρίου Μάλετιτς, τους αποκατέστησε στον Αρχιερατικό βαθμό και όχι στη θέση που κατείχαν». Παράλληλα, αποφασίστηκε να χορηγηθεί αυτοκεφαλία σε μια ενοποιημένη εκκλησία στην Ουκρανία. Στις 15 Δεκεμβρίου 2018, η Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία ενώθηκε με την αυτοαποκαλούμενη Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Κιέβου) και δύο μέλη της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Πατριαρχείο Μόσχας), σχηματίζοντας την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Ως εκ τούτου, η Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία τερμάτισε την λειτουργία της.
Πηγές
Κατηγορία:Ουκρανοί
Εκστρατεία της Βόρειας Αφρικής
Η Εκστρατεία της Βόρειας Αφρικής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πραγματοποιήθηκε στη Βόρεια Αφρική από τις 10 Ιουνίου 1940 ως τις 13 Μαΐου 1943. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έγιναν πολλές επιχειρήσεις από τις Συμμαχικές δυνάμεις και τις Δυνάμεις του Άξονα.
Η εκστρατεία είχε μεγάλη στρατηγική σημασία και για τις δύο πλευρές. Οι δυνάμεις του Άξονα σκόπευαν να αποκόψουν τις πηγές πετρελαίου των Συμμάχων και παράλληλα να τους μειώσουν το μαχητικό δυναμικό από τις αποικίες της Βρετανίας. Επίσης δόθηκε στις Συμμαχικές Δυνάμεις ευκαιρία να ανακάμψουν ύστερα από τις τρομερές αποτυχίες στο Ευρωπαϊκό Μέτωπο το 1940.
Η Εκστρατεία της Βόρειας Αφρικής είχε τρεις φάσεις: την Εκστρατεία της Δυτικής Ερήμου, την Επιχείρηση Πυρσός (εκκίνηση οπισθοχώρησης Γερμανών στη Β. Αφρική ) και την Εκστρατεία στην Τυνησία.
Κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας, οι Γερμανοί και οι Ιταλοί υπέστησαν 620.000 νεκρούς ενώ η Βρετανική Κοινοπολιτεία 220.000. Οι Αμερικάνικες απώλειες μόνο στην Τυνησία ήταν πάνω από 18.500 άνδρες. Παρόλα αυτά, η νίκη των Συμμάχων στη Βόρεια Αφρική ουδετεροποίησε περίπου 900.000 Γερμανούς και Ιταλούς στρατιώτες, άρχισε δεύτερο μέτωπο εναντίον των Δυνάμεων του Άξονα και εξασφάλισε τους υλικούς ανεφοδιασμούς των Συμμαχικών στρατευμάτων. Είχε τεράστια σημασία στην έκβαση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Βόρεια Αφρική Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Αφρικής
Ωγκύστ Μπλανκί
Ο Λουί-Ωγκύστ Μπλανκί (Louis-Auguste Blanqui, 8 Φεβρουαρίου 1805 - 1 Ιανουαρίου 1881), ο επονομαζόμενος και "φυλακισμένος", ήταν Γάλλος σοσιαλιστής επαναστάτης, που συχνά συνδέεται αδίκως με τους ουτοπικούς σοσιαλιστές. Στην ουσία υπερασπίζεται τις ίδιες ιδέες με το σοσιαλιστικό κίνημα του 19ου αιώνα. Ανήκει στους μη-μαρξιστές σοσιαλιστές. Ο ιστορικός Michel Winock τον θεωρεί σαν έναν από τους ιδρυτές της γαλλικής ακρο-αριστεράς, ο οποίος αντιτίθεται στις δημοκρατικές εκλογές, τις οποίες θεωρεί "αστικές", και διψά για την "πραγματική κοινωνική ισότητα ".
Μετά το 1830 και ενώ ήταν ακόμα φοιτητής, ο Μπλανκί καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η επαναστατική λαϊκή βούληση θα μπορέσει να εκφραστεί μόνο μέσω της βίας : "η στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων" που αφήνει τους ανθρώπους ανυπεράσπιστους μπροστά στην "απεχθή κυριαρχία των προνομιούχων", οδηγεί αναπόφευκτα στην ταξική πάλη. Ως εκ τούτου, φυλακίστηκε για την επαναστατική του δράση για ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, γεγονός που του έδωσε το παρωνύμιο " Ο Φυλακισμένος". Είναι ο θεμελιωτής του μπλανκισμού.
Το 1880 εκδίδει την εφημερίδα Ούτε Θεός, ούτε αφέντης η οποία έγινε σημείο αναφοράς για το κίνημα των αναρχικών.
Ο αιώνια εξεγερμένος
Αν και ο Αύγουστος δυσανασχετεί ενίοτε με την επιβολή του αδελφού του και αν και δεν έχουν την ίδια σχέση με τους γονείς τους, πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι σχέσεις τους δεν ήταν κατά βάσιν κακές στα νιάτα τους. Ο Αδόλφος ήθελε για τον Ωγκύστ, όπως και για τα υπόλοιπα αδέλφια του, να έχουν μια ικανοποιητική εκπαίδευση. Δουλεύοντας σαν δάσκαλος και καλύπτοντας τις προσωπικές του ανάγκες, αναλαμβάνει να πληρώνει τα μισά έξοδα της εκπαίδευσης του Ωγκύστ. Στο τέλος, αναγκάζεται να πληρώνει τα πάντα από την τσέπη του, καθώς η θεία του και ο πατέρας του δεν ήθελαν να συνεισφέρουν στα έξοδα. Αναφέρει επίσης ότι ο Ωγκύστ ως παιδί, του "κόστισε περισσότερο σε φροντίδα [από] όλα τα υπόλοιπα[του] παιδιά" Σε ηλικία δεκατριών ετών, ο Ωγκύστ πάει στο Παρίσι, με υποτροφία του ιδρύματος Massin όπου διδάσκει ο αδελφός του Αδόλφος (μέλλων φιλελεύθερος οικονομολόγος), επτά χρόνια μεγαλύτερός του, και φοιτά στο Λύκειο Καρολομάγνος. Στη συνέχεια παρακολουθεί μαθήματα στη Νομική και Ιατρική σχολή. Όμως πολύ νωρίς μπαίνει στην πολιτική και σύντομα πρωτοστατεί σαν μαχητής του επαναστατικού δημοκρατικού κινήματος κατά την περίοδο της βασιλείας του Κάρολου Χ, του Λουδοβίκου-Φίλιππου Ι και στη συνέχεια του Ναπολέοντα ΙΙΙ. Οι νεανικές του ιδέες χαρακτηρίζονται από εχθρότητα απέναντι στην Παλινόρθωση και κατά συνέπεια και τον Βοναπαρτισμό, παρ'όλο που το δημοκρατικό κίνημα ήταν ακόμα μια μικρή μειοψηφία. Γίνεται άθεος. Συναναστρέφεται τον Jean-Baptiste Say, καθώς είναι συμμαθητής του γιού του, ενώ ο Αδόλφος θα γίνει μαθητής του. Στην ηλικία των δεκαεπτά ετών, αγωνίζεται ενεργά κατά της δίκης για τους Τέσσερεις λοχίες της La Rochelle που καταδικάστηκαν σε θάνατο με την κατηγορία της προσχώρησης στη μυστική εταιρεία των Καρμπονάρων, και του στασιασμού στο σύνταγμά τους. Ο Decaux λέει ότι "η πολιτική θεωρία του, σύμφωνα με την οποία, μια μικρή ομάδα αποφασισμένων επαναστατών μπορεί να καταλάβει την εξουσία, γεννήθηκε από τη συμμετοχή του στο κίνημα των Καρμπονάρων".
Εναντίον του Καρόλου Χ και του Λουδοβίκου-Φίλιππου
Από το 1824 συμμετέχει στο κίνημα των Καρμπονάρων, τη μυστική οργάνωση που μάχεται κατά της παλινόρθωσης της μοναρχίας. Εμπλέκεται σε όλες τις συνωμοσίες των δημοκρατικών της εποχής του. Ως εκ τούτου, ακολουθούν συνομωσίες, ένοπλες εξεγέρσεις και φυλακίσεις.
Το 1825-1826, συμμετέχει στην εφημερίδα Ο Παραγωγός, σεν-σιμονικής επιρροής, που ιδρύθηκε από τους Olinde Rodrigues και Prosper Enfantin
Το 1827, τραυματίστηκε τρεις φορές κατά τη διάρκεια φοιτητικών διαδηλώσεων στο Καρτιέ Λατέν, μία απ'αυτές στον αυχένα.
Το 1828, σχεδιάζει μια αποστολή στον Μοριά για να πάει να βοηθήσει την επαναστατημένη Ελλάδα. Φεύγει μαζί με τον φίλο και συμφοιτητή του Αλέξανδρο Plocque. Το ταξίδι τελειώνει στο Puget-Théniers, ελλείψει διαβατηρίου.
Τον Ιανουάριο του 1831, συντάσσει μια απειλητική προκήρυξη, στο όνομα της " Επιτροπής των Σχολών ". Στον απόηχο των διαδηλώσεων, φυλακίζεται στο Grande Force για τρεις εβδομάδες. Kαθώς όμως είναι αμετανόητος και δεν αποκηρύσσει τη βία, συλλαμβάνεται και πάλι με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά της ασφάλειας του Κράτους. Τέλος του 1831 δικάζεται μαζί με δεκατέσσερεις συντρόφους του για αδικήματα κατά του τύπου. Κατά τη διάρκεια της δίκης ο Μπλανκί αποδεικνύει τη μαχητικότητά του διεκδικώντας καθολική ψήφο, κατηγορώντας τους αστούς ως "προνομιούχους", και δηλώνει προλετάριος. Χρησιμοποιεί μια φράση που αντικατοπτρίζει το σοσιαλιστικό του φρόνημα: "Να φορολογείς τα αναγκαία είναι κλοπή ;να φορολογείς το περίσσευμα, είναι αποκατάσταση της δικαιοσύνης." Και συνεχίζει: "Κάθε επανάσταση είναι μια πρόοδος". Κατ'αυτόν τον τρόπο, επιδεινώνει τη θέση του ενώπιον των δικαστών, που τον καταδικάζουν σε ένα χρόνο φυλακή.
Μετά τη φυλακή, ξαναρχίζει την επαναστατική δράση του στην "Ένωση των οικογενειών", που διαδέχεται το 1837 την "Εταιρεία των Εποχών".
Στις 6 Μαρτίου του 1836, συλλαμβάνεται, κάνει οκτώ μήνες φυλακή και στη συνέχεια απελευθερώνεται υπό εποπτεία στο Pontoise.
Στις 12 Μαΐου του 1839, κατά την επιστροφή του στο Παρίσι μαζί με τον Armand Barbès και τον Martin Bernard, συμμετέχει στο κίνημα εξέγερσης κατά τη διάρκεια του οποίου κατέλαβαν το δικαστικό Μέγαρο και προς στιγμήν το Δημαρχείο του Παρισιού, ενώ δεν κατόρθωσαν να καταλάβουν το Αστυνομικό Τμήμα. Ο απολογισμός είναι 50 νεκροί και 190 τραυματίες. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης, κρύβεται για πέντε μήνες, αλλά συλλαμβάνεται στις 14 Οκτωβρίου.
Στις 14 Ιανουαρίου 1840, καταδικάζεται σε θάνατο. Η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια, και φυλακίζεται στο Mont-Saint-Michel. Η γυναίκα του, Amélie-Suzanne Serre, με την οποία είχε παντρευτεί το 1833 πεθαίνει το 1841 ενώ ο ίδιος βρίσκεται στη φυλακή. Ήταν δάσκαλος της όταν εκείνη ήταν έντεκα ετών. Οι γονείς της Αμελί αρχικά τον συμπαθούσαν πολύ για τις αντιμοναρχικές ιδέες του. Στη συνέχεια όμως, είχαν μεγάλους ενδοιασμούς για τον γάμο της κόρης τους. Γιατί τον θεωρούσαν φτωχό και επιπλέον, ήταν στη φυλακή, έχοντας εναντιωθεί επανειλημμένα κατά του καθεστώτος του Λουδοβίκου-Φίλιππου. Οι ίδιοι ήταν φίλα προσκείμενοι στη Μοναρχία του Ιουλίου. Για αυτούς τους λόγους, ο γάμος της Αμελί με τον Ωγκύστ τους δυσαρέστησε και τον αποδέχθηκαν απρόθυμα μόνο λόγω της επιμονής της.
Το 1844 μεταφέρεται στο νοσοκομείο των φυλακών της Τουρ για λόγους υγείας, όπου και παρέμεινε μέχρι τον Απρίλιο του 1847. Δημοκρατικοί και σοσιαλιστές όπως ο Louis Blanc, Arago, Cavaignac, Pierre Leroux, κ.λ.π. κάνουν έκκληση για απελευθέρωση του Μπλανκί μέσω της εφημερίδας "Η Μεταρρύθμιση" κι έτσι ο Louis-Philippe του απονέμει χάρη. Ο Μπλανκί δεν αποδέχεται την αποφυλάκισή του: αξιώνει να πουν ότι "διεκδικεί αλληλεγγύη για τους συντρόφους του". Το γράμμα της άρνησης της χάρης δημοσιεύεται στη "Μεταρρύθμιση".
Το αγόρι που γεννήθηκε από την ένωσή του με την Αμελί το 1834, ο Estève, διαπαιδαγωγείται από τους γονείς της Αμελί και τον επίτροπο August Jacquemart. Μεγαλώνουν τον γιο του με τρόπο τελείως αντίθετο απ'ότι θα ήθελε ο ίδιος (π.χ. ο Μπλανκί καταδικάζει το γεγονός ότι το παιδί είχε βαπτιστεί ), ίσως ακόμη και "κατά [του]". Η Αμελί φοβόταν ότι οι γονείς της μπορεί να έκαναν τον Estève να περιφρονήσει τον πατέρα του.
Δεύτερη Δημοκρατία
Μόλις αποφυλακίζεται συμμετέχει σε όλες τις κινητοποιήσεις που έλαβαν χώρα στο Παρίσι, από τον Μάρτιο έως τον Μάιο κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1848, η οποία εγκαθιδρύει τη Δεύτερη Δημοκρατία. Γρήγορα όμως απογοητεύεται από το καθεστώς. Προσδοκούσε μια επαναστατική κυβέρνηση και, ακόμη και αν κάποια μέτρα, όπως η αναγνώριση του δικαιώματος στην εργασία τον ικανοποιούν, συνειδητοποιεί τον συντηρητικό χαρακτήρα της κυβέρνησης. Καταδικάζει τις ιδέες του Λαμαρτίνου, πιστεύοντας ότι είναι παράλογο να διατηρηθεί η τρίχρωμη σημαία που αντιπροσωπεύει τη Δημοκρατία και την Αυτοκρατορία, ενώ έχει απαξιωθεί από τη χρήση της ως σύμβολο της Μοναρχίας του Ιουλίου. Υπεραμύνεται της υιοθέτησης της κόκκινης σημαίας, σύμβολο" του αίματος που έχυσε γενναιόδωρα ο λαός και η Εθνοφρουρά ". Θέτει ως αίτημα στον Raspail και ιδιαίτερα στον Caussidière, να πάρουν όλα τα απαιτούμενα μέτρα ώστε να αποτρέψουν μια αντιδραστική διακυβέρνηση. Επίσης, έκανε επερώτηση στην κυβέρνηση του Λαμαρτίνου στις 7 Μαρτίου του 1848, ζητώντας τη μετάθεση των προκηρυγμένων εκλογών για αργότερα. Θέλοντας έτσι να προπαγανδίσει τις επαναστατικές ιδέες στον γαλλικό λαό. Όμως ο Λαμαρτίνος δεν θέλει να παρατείνει για πολύ την άσκηση εξουσίας που απέκτησε χωρίς λαϊκή ψηφοφορία, και αφήνει την ημερομηνία αμετάβλητη.
Η δίκη διεξάγεται από το Ανώτατο Δικαστήριο της Bourges στις 7 Μαρτίου 1849. Εισαγγελέας είναι ο Baroche, μέλλων υπουργός της Δεύτερης Αυτοκρατορίας. Δικάζεται, μαζί με τους επαναστάτες σοσιαλιστές συντρόφους του, συγκεκριμένα με τους Raspail, Barbes, Louis Blanc, ... Στην απολογία του είπε ότι προσπάθησαν να κατευνάσουν το λαϊκό κίνημα και να αποφύγουν τη βία. Κατά τη διάρκεια της δίκης, ένα περιστατικό οδήγησε σε διαμάχη τον Barbès και τον Μπλανκί σχετικά με τη γνησιότητα του Εγγράφου Tascherau. Οι κατηγορίες που εξακοντίζει ο Barbès εναντίον του Μπλανκί εξαγρίωσαν τον ίδιο και τον Benjamin Flotte έναν από τους φίλους του. Καταδικάζεται σε δέκα χρόνια φυλακή, και τον στέλνουν στην Doullens.
Η μητέρα του, όλα τα χρόνια του εγκλεισμού του στις φυλακές, του συμπαραστέκεται με αφοσίωση. Φροντίζει για την υγεία του, και κατορθώνει να μεταφερθεί ο γιος της γρήγορα στη φυλακή της Belle-Île γιατί η προφυλάκιση του στη φυλακή Mazas επιδείνωσε την υγεία του. Τον Οκτώβριο του 1850, ήταν έγκλειστος στο Belle-Ile-en-Mer ; τον Δεκέμβριο του 1857 στο Corte και στη συνέχεια, το 1859 "εξορίζεται" στο Mascara στην Αλγερία, μέχρι τις 16 Αυγούστου του 1859, οπότε και αποφυλακίζεται.
Το ΄Εγγραφο Taschereau
Στις 31 Μαρτίου 1848 κυκλοφορεί μια έκδοση με τίτλο Αναδρομική Επιθεώρηση (Μυστικά αρχεία της προηγούμενης κυβέρνησης) στην οποία δημοσιοποιείται μια «κατάθεση κάποιου xxx στον υπουργό Εσωτερικών»  Στην κατάθεση αυτή, ο καταδότης δίνει τα ονόματα των ηγετών των παράνομων οργανώσεων, που συνομωτούσαν κατά της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του 1839. Ο χαφιές, που δεν κατονομάζεται, αλλά όμως είχε δεχθεί την επίσκεψη του υπουργού Duchâtel στο κελλί του, δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Μπλανκί, ο οποίος όμως διαψεύδει τις κατηγορίες ήδη από την 1η Απριλίου 1848 και τις αντικρούει εκτενέστερα σε μια μπροσούρα με τίτλο: Απάντηση του πολίτη Αύγουστου Μπλανκί, που δημοσιεύεται στις 14 Απριλίου 1848.
Το έγγραφο Taschereau πήρε το όνομά του από τον συντάκτη του, Jules Taschereau, πρώην δικηγόρου, μετέπειτα γενικού γραμματέα της Νομαρχίας του Σηκουάνα κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Λουδοβίκου-Φίλιππου και στη συνέχεια βουλευτής στη Συντακτική Συνέλευση. Το ντοκουμέντο αυτό χρησιμοποιήθηκε από τους αντιπάλους του Μπλανκί καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής του και ιδιαίτερα από τον Armand Barbès τον χειρότερο απ'όλους. Ο Barbès ισχυριζόταν πως μόνον αυτός, ο Blanqui και ο Lamieussens γνώριζαν ό,τι αφορούσε στην Ένωση των Εποχών. Ο Μπλανκί από την άλλη, έλεγε πως ήταν όλα συκοφαντίες και πως θα ξεσκέπαζε αυτούς που επινόησαν αυτήν την αθλιότητα. Γράφει πως δεν υπάρχει καμμιά απόδειξη γνησιότητας γιατί είναι ανυπόγραφο και πως ο Taschereau είναι οπαδός της "δυναστίας", και πως αυτό το εφεύρημα, αυτό το "πράγμα" προέρχεται από "το γραφείο του Guizot". Κατ'αυτόν, είναι μια μέθοδος των συντηρητικών αντιπάλων του για να δημιουργήσουν υποψίες εναντίον του. Επισημαίνει ακόμη την ανακολουθία, του να καταδίδει τους συντρόφους του από τη μια πλευρά και από την άλλη να επιδεικνύει γενναιότητα μπροστά στους δικαστές και τονίζει πως δεν είχε καμμία ιδιαίτερη μεταχείριση μέσα στη φυλακή. Όλη αυτή η υπόθεση απετέλεσε μελλοντικά ένα μελανό σημείο στην εκτίμηση των συντρόφων και υποστηρικτών του παρ'όλο που κάποιοι του έμειναν πιστοί.
Ο Barbès και ο Lamieussens τον υπονομεύουν συνεχώς λέγοντας πως πιστεύουν στην ενοχή του. Ο Raspail, δείχνει πεπεισμένος από την υπεράσπισή του. Ο Alain Decaux πιθανολογεί την περίπτωση λάθους που έγινε στο αστυνομικό τμήμα, εντοπίζοντας ανακολουθίες στο κείμενο και στο γεγονός ότι καταδόθηκαν τα μέλη των μυστικών οργανώσεων των οποίων όλοι οι επικεφαλής είχαν συλληφθεί. Μια ένδειξη στρέφει την έρευνα συγκεκριμένα προς τον Lamieussens (ο Geffroy, ερευνώντας την υπόθεση, βρήκε ένα πειστήριο σ'ένα γράμμα του Victor Bouton, που υπονοούσε πως αυτός ήταν ο σπιούνος). Το έγγραφο αυτό είχε σκοπό να τον βλάψει και θεωρήθηκε ελάχιστα αξιόπιστο από την πλειοψηφία των παλαιότερων μελών της Ένωσης, αν και κάποιοι πείστηκαν για την εγκυρότητά του, ιδιαίτερα ο Barbès. Ο Alain Decaux επικαλείται την εικασία που έκανε ο Maurice Dommanget; θαυμαστής του Blanqui, ο οποίος γράφει στα 1924 πως όντως θα μπορούσε να έχει μια στιγμή αδυναμίας εξ αιτίας της κατάστασης της υγείας του, αυτό όμως δεν αναιρεί καθόλου τον χαρακτηρισμό του "μεγάλου επαναστάτη" επισημαίνοντας πως και ο Bakounine βρέθηκε σε μια τέτοια στιγμή αδυναμίας.
Πολύ αργότερα ο Dommanget θα αναθεωρήσει και θα γράψει στο "Ένα πολιτικό δράμα στα 1848 " πως πιστεύει στην αθωότητα του Μπλανκί, λέγοντας πως το ύφος του εγγράφου δεν ταιριάζει με το ύφος γραφής του Μπλανκί. Πιστεύει ακόμα πως οι δημοκρατικοί δεν θα είχαν πεισθεί για την ενοχή του αν δεν επέμενε με τόσο μίσος ο Barbès και πως όλα τα μέλη της μυστικής οργάνωσης ήταν εν γνώσει όλων των στοιχείων που αποκάλυπτε το έγγραφο. Ήταν πεπεισμένος πως υπήρχαν ψευδομάρτυρες. Η αλήθεια για την "προδοσία" του Μπλανκί συνεχίζει να αποτελεί θέμα συζήτησης για τους ιστορικούς.
Η υπόθεση αυτή προκαλώντας μεγάλη ζημιά στη δημοτικότητά του και πάλι λίγους μήνες αργότερα, και ενώ ο Μπλανκί κρατείται μαζί με τον Barbès στο Belle-Île, εισηγείται τον Δεκέμβριο του 1850 τη διεξαγωγή ενός είδους πλειοψηφικής διαδικασίας, προκειμένου οι συγκρατούμενοι σύντροφοί τους να επιλέξουν ανάμεσα στους δυο τους. Υποπτευόταν τον Barbès για διαφθορά. Ο Barbès είναι διστακτικός στην ιδέα ότι η ιδεολογική αντιπαράθεση θα διεξαχθεί μόνο μεταξύ αυτού και του Μπλανκί. Καθώς έχει πολλούς περισσότερους υποστηρικτές από τον Μπλανκί, θέτει το αίτημα συμμετοχής των θεατών, γεγονός που θα ήταν πιθανόν επιζήμιο για τον Μπλανκί. Τελικά, η διαβούλευση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ γιατί ο Barbès αρνήθηκε να συμμετέχει με τους όρους που ήθελε ο Μπλανκί.
Δεύτερη Αυτοκρατορία
Ο Μπλανκί απελευθερώνεται υπό επιτήρηση με την αμνηστία του 1859. Η μητέρα του και ο αδελφός του Αδόλφος πέθαναν ενώ ήταν στη φυλακή. Έχει όμως ακόμα τον γιο του Estève. Αλλά ο Estève, έχοντας σημαδευτεί από την επιρροή των παππούδων του παρά από τους γονείς τους, ζητά από τον Ωγκύστ να εγκαταλείψει την πολιτική. Θα τον δεχθεί στο εξοχικό του μόνο υπό την προϋπόθεση ότι ο πατέρας του θα σταματήσει τον πολιτικό αγώνα. Ο Ωγκύστ είναι ανένδοτος και έτσι χάνει την επαφή με τον Estève.
Ακραιφνής επαναστάτης, ξαναρχίζει τον αγώνα εναντίον της Αυτοκρατορίας αμέσως μετά την αποφυλάκισή του. Στις 14 Ιουνίου του 1861, συνελήφθη, καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης, και φυλακίστηκε στη Sainte-Pélagie. Δραπετεύει τον Αύγουστο του 1865 στο Βέλγιο, και συνεχίζει την προπαγάνδα ενάντια στην κυβέρνηση από την εξορία, μέχρι τη γενική αμνηστία του 1869, που του επέτρεψε να επιστρέψει στη Γαλλία. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών δημιουργείται το πολιτικό ρεύμα των μπλανκιστών και οργανώνεται σε τμήματα. Ο Μπλανκί αποκτά οπαδούς; έχει ισχυρή επιρροή ειδικά στη φοιτητική νεολαία. Μεταξύ των μπλανκιστών είναι ο Paul Lafargue και ο Charles Longuet (και οι δύο γάλλοι σοσιαλιστές, μελλοντικοί γαμπροί του Μαρξ) ή ακόμα και τον Georges Clemenceau (γρήγορα όμως επέρχεται ρήξη στη σχέση τους λόγω του ότι ο Clemenceau συντάσσεται με τον Delescluze, επαναστάτη σοσιαλιστή που απεχθάνεται ο Μπλανκί. Παρ'όλ'αυτά ο θαυμασμός του ενός για τον άλλο, παραμένει).
Η ροπή του Μπλανκί στη βίαιη δράση εκδηλώνεται το 1870 με δύο αποτυχημένες απόπειρες: η πρώτη στις 12 Ιανουαρίου στην κηδεία του Victor Noir (δημοσιογράφος που σκοτώθηκε από τον πρίγκηπα Pierre Βοναπάρτη, γιο του Λουσιέν Βοναπάρτη, ανιψιό του Ναπολέων Α΄ και ξάδερφο του Ναπολέοντα ΙΙΙ). Η δεύτερη θα πραγματοποιηθεί στις 14 Αυγούστου, όταν προσπαθεί να καταλάβει μια αποθήκη όπλων σε ένα πυροσβεστικό σταθμό. Έχει μαζί του καμμιά εκατοστή άνδρες, μεταξύ των οποίων ο Vallès; αυτός θα αποφασίσει σχετικά με το σχέδιο δράσης, αυτός είναι ο αληθινός ηγέτης, και αρνείται το σχέδιο κατάληψης του κάστρου της Vincennes. Επιλέγει τον στρατώνα αυτόν που βρίσκεται στην εργατική γειτονιά της La Villette γιατί υπολογίζει στη συμπαράσταση του λαού. Αυτό θα συμβεί μετά την παραίτηση του Ολιβιέ, αποτέλεσμα που προκάλεσαν οι στρατιωτικές ήττες της Γαλλίας εναντίον της Πρωσίας το 1870 ; ο Μπλανκί είναι απογοητευμένος από το γεγονός ότι η Δημοκρατία δεν αποκαθίσταται και θέλει να εκθρονίσει την αυτοκρατορική αντιβασιλεία. Η προσπάθειά του να ξεσηκώσει τους Παριζιάνους αποτυγχάνει. Ξέρει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις της τάξης με τόσους λίγους άνδρες. Απογοητευμένος, παραιτήθηκε και διέλυσε τη μικρή ομάδα ανταρτών. Κάποιοι από αυτούς συνελήφθησαν, όχι όμως ο Μπλανκί. Οι μετριοπαθείς δημοκρατικοί, ιδίως ο Gambetta και ο Φαβρ, καταδικάζουν την απόπειρα εξέγερσης. Με τη βοήθεια της George Sand, του Μισελέ, του Ranc και του Gambetta, ο Μπλανκί κατορθώνει να μετατραπούν οι καταδίκες των συλληφθέντων σε ποινές με αναστολή. Απελευθερώνονται μετά την ανακήρυξη της Δημοκρατίας.
Το καταστροφικό ξεκίνημα της Τρίτης Δημοκρατίας κατά τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο
Οι αρχηγοί των ταγμάτων στέλνουν μια αντιπροσωπεία, με τον Μπλανκί επικεφαλής, στο δημαρχείο. Ο Vallès αναφέρει: "είδα ένα πρωί, την κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας να παραπαίει μέσα στην ανοησία και το ψέμα κάτω από το έντονο βλέμμα του Μπλανκί. Με στιβαρή φωνή και ήρεμες χειρονομίες τους επισήμανε τον κίνδυνο, τους υπέδειξε τη λύση, εν ολίγοις τους έκανε μάθημα πολιτικής και στρατιωτικής στρατηγικής. Και ο Garnier-Pagès με το κoλάρο του, ο Ferry ανάμεσα στις επωμίδες του κι ο Pelletan, από το βάθος της γενειάδας του, είχαν ύφος σχολιαρόπαιδων που πιάστηκαν αδιάβαστα". Κατά συνέπεια επέρχεται ρήξη στην εθνική συμμαχία ως αποτέλεσμα της αποδοκιμασίας των μετριοπαθών δημοκρατικών από τους μπλανκιστές. Οι υποστηρικτές της κυβέρνησης βρίζουν και κατηγορούν παράλογα τον Μπλανκί σαν κατάσκοπο της Πρωσίας. Ο Trochu θέλει να κάνει νέες εκλογές για το 169ο τάγμα. Δεν θα επιτρέψει στον Μπλανκί να απολογηθεί. Χάνει τη θέση του αξιωματικού στις εκλογές. Ο Clemenceau, όπως ο Μπλανκί και ο Gambetta, αρνείται να εξετάσει την παραίτηση: σαν δήμαρχος του 18ου διαμέρισματος του Παρισιού, τοιχοκολλεί προκηρύξεις, δηλώνοντας ότι "η κυβέρνηση δεν μπορεί να δεχτεί ανακωχή χωρίς προδοσία". Οι παριζιάνοι,αστοί και προλετάριοι, αρνούνται να συνάψουν ανακωχή.
Στις 31 Οκτωβρίου 1870, ο δημοσιογράφος Flourens, ζητεί τη σύσταση προσωρινής επιτροπής που θα αντικαταστήσει την κυβέρνηση της Eθνικής Άμυνας, ώστε να μπορέσουν να διοργανωθούν οι εκλογές. Προτείνει για μέλη αυτής της επιτροπής, τον Victor Hugo, τον Μπλανκί, τον Dorian (δημοφιλή βιομήχανο),τον Ανρί Ροσφόρ (δημοσιογράφο της αριστεράς αντιτιθέμενο στη Δεύτερη αυτοκρατορία, που συμμετείχε στην κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας), τον Louis Blanc, τον Ledru-Rollin, τον Raspail (και οι τρεις, πρώην υποψήφιοι της αριστεράς στις προεδρικές εκλογές κατά του Λουδοβίκου-Ναπολέοντα). Προσωπικότητες της αριστεράς, που αρνούνται τη συνθηκολόγηση με την Πρωσία. Το παρισινό πλήθος ζητωκραυγάζει τα ονόματα των υποψηφίων, συμπεριλαμβανομένου του Μπλανκί ο οποίος, στη συνέχεια, πηγαίνει στο δημαρχείο, περιμένοντας να πάρει μια θέση στην κυβέρνηση. Είναι πιθανόν ότι ο Crisenoy, ένας συντηρητικός διοικητής του 17ου τάγματος της χωροφυλακής, επεδίωξε να συλλάβει τον Μπλανκί, αλλά αποφάσισε να μην το κάνει, φοβούμενος την αντίδραση της Εθνοφρουράς, στην οποία ο Μπλανκί ήταν πολύ λαοφιλής. Οι εθνοφρουροί που ήταν με το μέρος της επιτροπής κατακλύζουν το δημαρχείο του Παρισιού. Η επιτροπή συμπαρατάσσεται με τους ομήρους της κυβέρνησης της Εθνικής Άμυνας, για τη διεξαγωγή εκλογών στις 2 Νοεμβρίου. Όμως, καθώς δεν ήταν παρόντα όλα τα μέλη της κυβέρνησης (κυρίως απουσίαζε ο επικεφαλής της, ο Trochu), η απόφαση των ομήρων και της επιτροπής δεν πείθει τον Μπλανκί, που απαιτεί τις υπογραφές όλων των μελών της κυβέρνησης Εθνικής Άμυνας. Ενώ προσπαθεί να πάρει τις υπογραφές, οι δυνάμεις της τάξης της Κινητής Φρουράς κινούνται εναντίον των μπλανκιστών εθνοφρουρών. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή και η κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας,επιλέγουν την ειρηνική λύση, εγκαταλείποντας το κτίριο και τοιχοκολλώντας το σύμφωνο ειρήνευσης. Όπως υπογραμμίζει ο Decaux, ο Μπλανκί παρέμεινε στην κυβέρνηση μόνο δέκα ώρες.
Η κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας δεν σέβεται τις δεσμεύσεις της έναντι της Προσωρινής Επιτροπής. Λαμβάνει συντηρητικά μέτρα, τοποθετεί επικεφαλής της Εθνοφρουράς έναν αντιδραστικό; ως εκ τούτου, ο Rochefort παραιτείται οργισμένος. Γίνεται δημοψήφισμα με το οποίο οι Παριζιάνοι αποφασίζουν με 557.976 υπέρ έναντι 68.638 κατά, την παραμονή της κυβέρνησης Εθνικής Άμυνας. Έτσι αποδοκιμάζεται ο Μπλανκί που διαισθανόταν πως το "Ναι" θα επέφερε την ανακωχή. Τη διαπραγμάτευση των όρων της συνθηκολόγησης, με τον καγκελάριο Όττο φον Μπίσμαρκ, αναλαμβάνει ο Θιέρσος. Ο Μπλανκί, καταγγέλει με λύσσα μέσα απ'την εφημερίδα του "Η πατρίδα σε κίνδυνο" τις πράξεις της κυβέρνησης. Γράφει στις 11 Νοεμβρίου: "Όταν αναλογιστούμε πως η Δημαρχία δεν πίστεψε ποτέ στην πιθανή νίκη της αντίστασης, πως διεξήγαγε έναν φρικτό και ανέλπιδο πόλεμο για δυο μήνες, μόνο και μόνο για να διατηρήσει την εξουσία, για να παραμείνει στην κυβέρνηση! Όταν αναλογιστούμε πως αυτή η προαναγγελθείσα βεβαιότητα της ήττας ήταν η μόνη αιτία. Όταν σκεφτούμε πως μείναμε με σταυρωμένα χέρια, γιατί πειστήκαμε πως οι έγκαιρες και σοβαρές προετοιμασίες, που θα μπορούσαν να μας εξασφαλίσουν τη νίκη, ήταν άχρηστες, πως να μην μας καταρρακώσει η οδύνη και η λύσσα απ'το γεγονός πως η πατρίδα καταστρέφεται από τη βλακεία, τον εγωισμό και τις ασήμαντες φιλοδοξίες κάποιων ανδρών;" Όμως, ο Μπλανκί μη μπορώντας να βρεί οικονομική στήριξη για να συνεχίσει την εφημερίδα του σύντομα, στις 8 Δεκεμβρίου, αναγκάζεται να την κλείσει.
Η πείνα στο Παρίσι είναι αδυσώπητη, οι πολίτες αναγκάζονται να τρώνε άλογα, γάτες, σκύλους, ακόμα και ποντίκια. Από τις 5 Ιανουαρίου 1871, οι Πρώσοι βομβαρδίζουν την αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Αλλά οι Παριζιάνοι είναι επίμονοι και αποφασισμένοι, στην πλειοψηφία τους, να μην υποχωρήσουν, ενώ η κυβέρνηση, έχει ήδη αποφασίσει το αντίθετο. Προκειμένου να πείσει τον πληθυσμό ότι η παράδοση είναι αναπόφευκτη, κάνει μια καταστροφική έξοδο του στρατού στη μάχη του Buzenval στις 19 ιανουαρίου 1871, η οποία οδηγεί σε αποτυχία. Η Εθνοφρουρά του Παρισιού, απελευθερώνει τους πολιτικούς κρατουμένους στο Mazas στις 21 Ιανουαρίου και στις 22 επιχειρεί να ανακαταλάβει το Δημαρχείο. Ο Μπλανκί επιδιώκει να αποτρέψει τους εξεγερμένους, πιστεύοντας πως θα αποτύχουν. Βλέποντας όμως την αποφασιστικότητά τους, τους ακολουθεί γιατί θέλει να συμμετάσχει σε αυτή την επαναστατική δράση, ακόμη και αν νομίζει ότι είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Και όντως αποτυγχάνουν. Η Κινητή Φρουρά καταπνίγει την εξέγερση στο αίμα. Ο Jules Favre προτίθεται να διαπραγματευτεί με τον Μπίσμαρκ μια ανακωχή 21 ημερών, μετά την οποία μια πρόσφατα εκλεγμένη Εθνική Συνέλευση θα αποφασίσει για την ειρήνη ή τον πόλεμο. Ο Gambetta, υπουργός εσωτερικών, διαφωνώντας με τον Φαβρ, θέλει να συνεχίσει τον πόλεμο. Αλλά παραιτείται από το γεγονός ότι οι νομάρχες κατά πλειοψηφία, ανακοινώνουν πως οι νομοί είναι υπέρ της συνθηκολόγησης. Στις 8 Φεβρουαρίου 1871, η Εθνοσυνέλευση εκλέγεται ; ο Μπλανκί δεν εκλέγεται. Κατηγορεί, σε μια μπροσούρα με τίτλο "Μια τελευταία λέξη", την κυβέρνηση (που αναφέρεται ως η δικτατορία της Δημαρχίας), για "εσχάτη προδοσία και προσβολή για την ίδια την ύπαρξη του έθνους".
Η Κομμούνα (18 Μαρτίου-28 Μαΐου 1871)
μικρογραφία|Νεκρική προσωπίδα του Ωγκύστ Μπλανκί, χαλκογραφία του Félix Bracquemond. O Μπλανκί φεύγει απ'το Παρίσι για το Μπορντό, και στη συνέχεια, για το Loulié. Στις 9 Μαρτίου, καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Ο Αδόλφος Θιέρσος, επί κεφαλής της κυβέρνησης, έχοντας επίγνωση της επιρροής του Μπλανκί στο παρισινό σοσιαλιστικό κίνημα, τον συλλαμβάνει στις 17 Μαρτίου 1871, ενώ φιλοξενείτο, άρρωστος, στο σπίτι ενός φίλου του γιατρού στο Bretenoux. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Figeac, και από εκεί στην Cahors. Δεν μπορεί να συμμετάσχει στα γεγονότα της Κομμούνας του Παρισιού, στα οποία συμμετέχουν πολλοί μπλανκιστές και τα οποία πυροδότησε στις 18 Μαρτίου, η εξέγερση εναντίον της κυβέρνησης του Θιέρσου και των πρώσων εισβολέων. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει με κανέναν και φαίνεται πως δεν γνωρίζει καν τα γεγονότα που διαδραματίζονται.
Στις 18 Μαρτίου, Ο Θιέρσος επιχειρεί να καταλάβει με κανόνια το λόφο της Μονμάρτρης, αλλά ο πληθυσμός της αντιστέκεται: αυτά είναι τα γεγονότα που οδήγησαν στην ανακήρυξη της Παρισινής Κομμούνας, της οποίας, ο Μπλανκί, εξελέγη ως επικεφαλής του νέου δημοτικού συμβουλίου σε πολλές γειτονιές, ενώ εξακολουθεί να είναι φυλακισμένος έξω από το Παρίσι. Καταξιώνεται από την πλειοψηφία των "Κομμουνάρων". Θα μπορούσε να είχε αλλάξει την πορεία της ιστορίας, αν ήταν στο Παρίσι; Ο Καρλ Μαρξ είναι πεπεισμένος ότι ο Μπλανκί ήταν ο ηγέτης που απουσίαζε απ'την Κομμούνα. Εξ άλλου, οι αιρετοί της Κομμούνας (στους 92 συμβούλους, 44 είναι νεο-ιακωβίνοι και μπλανκιστές) επιθυμούν διακαώς την επιστροφή του Μπλανκί.
Ο Flotte, ο παλιός φίλος του, προτείνει στον επίσκοπο Darboy, που ήταν όμηρος, να απελευθερώσουν τον Μπλανκί, με αντάλλαγμα τους ομήρους που κρατούσαν οι κομμουνάροι (κληρικούς και έναν γερουσιαστή). Ως εκ τούτου, ο αββάς Λαγκάρντ πήγε ως απεσταλμένος του επισκόπου Darboy, στον Θιέρσο ο οποίος όμως αρνείται την ανταλλαγή. Ο Λαγκάρντ, παρά τη δέσμευσή του να επιστρέψει πίσω ως όμηρος, εάν η ανταλλαγή αποτύγχανε, δεν επιστρέφει στο Παρίσι. Ο επίσκοπος Darboy, όντας πεπεισμένος ότι ο Flotte είναι ένας έντιμος άνθρωπος και ότι είναι σε θέση να διαπραγματευτεί την ανταλλαγή, του εξασφαλίζει μια συνάντηση με τον Θιέρσο. Όταν συναντήθηκαν, ο Flotte είπε πως δεν θα προχωρήσει στην εκτέλεση των 74 ομήρων αν απελευθερωθεί ο Μπλανκί και σταματήσουν οι παραβιάσεις των βερσαγιέζων στρατηγών εναντίον των κομμουνάρων. Ο Θιέρσος επιμένει στην άρνηση του, και αναπόφευκτα οι όμηροι εκτελούνται. Όταν ο αββάς Deguerry, είπε στον επίσκοπο Darboy "αυτός ο άνθρωπος,εννοώντας τον Θιέρσο, είναι μικρόψυχος" εκείνος του απάντησε: "θα ήταν σωστότερο να λέγατε πως είναι απάνθρωπος".
Οι όμηροι λοιπόν εκτελέσθηκαν και στις 21 Μαϊου αρχίζει η Ματωμένη Εβδομάδα, η αιματηρή καταστολή των κομμουνάρων από τον τακτικό στρατό που βρίσκονταν στις Βερσαλλίες. Στις 22 Μαϊου ο Μπλανκί μεταφέρεται στο Morlaix και στις 24 στο φρούριο του Ταύρου, όπου οι συνθήκες διαβίωσης είναι τραγικές (μόνιμη επιτήρηση,απομόνωση, συνεχείς θόρυβοι, κλπ). Εκεί θα ξεκινήσει την ενασχόληση με την αστρονομία (γράφοντας την "Αιωνιότητα μέσα από τα Άστρα"), στοχαζόμενος την απεραντοσύνη του διαστήματος και αναλογιζόμενος πως σίγουρα κάπου υπάρχουν πλάσματα που μοιάζουν στο ανθρώπινο γένος.
Τον μεταφέρουν πίσω στο Παρίσι, όπου δικάζεται στις 15 Νοεμβρίου 1872, και καταδικάζεται (για τις ενέργειες της 31ης Οκτωβρίου 1870) μαζί με άλλους κομμουνάρους, σε απέλαση, ποινή που αντικατέστησε την ισόβια κάθειρξη, λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση της υγείας του. Παρά το γεγονός ότι ο Dorian τάχθηκε υπέρ της δέσμευσης της κυβέρνηση Εθνικής Άμυνας,να μην καταδικάσει τους πολίτες που συμμετείχαν στα γεγονότα της 31ης Οκτωβρίου, ο Μπλανκί καταδικάστηκε.
Στην υπεράσπισή του ενώπιον των δικαστών είπε: "Αντιπροσωπεύω εδώ τη Δημοκρατία που σύρθηκε στο εδώλιο του δικαστηρίου σας, από τη Μοναρχία. Ο Κύριος Επίτροπος της κυβέρνησης καταδίκασε την Επανάσταση του 1789, την Επανάσταση του 1830, του 1848 και την επανάσταση της 4ης Σεπτέμβρη [1870]: και δικάζομαι εξ ονόματος των μοναρχικών ιδεών, του παλαιού Δικαίου σε αντίθεση του νέου Δικαίου, όπως διατείνεται, και καταδικάζομαι εν μέσω Δημοκρατίας". Φυλακίστηκε στο Clairvaux. Στα 1877 είναι βαριά άρρωστος (έχει καρδιακό οίδημα) παρ'όλα τα ιατρικά προγνωστικά, θα επιζήσει. Όλο και περισσότερες διαμαρτυρίες υψώνονται κατά της φυλάκισής του (ιδίως η εφημερίδα "Η Ισότητα") καθώς και μία από τις αδελφές του, η Κυρία Αντουάν, που λέει: "Ακόμα και σήμερα κρατείται παράνομα στις φυλακές της Δημοκρατίας, ενώ αφιέρωσε τη ζωή του στη θεμελίωση και στην υπεράσπισή της". Δημιουργείται ένα κύμα συμπαράστασης. Ο Κλεμανσώ, στις 21 Φεβρουαρίου 1879 παρεμβαίνει στη Βουλή ζητώντας την αμνήστευσή του, λέγοντας πως ο Μπλανκί είναι "αδιαμφισβήτητος δημοκράτης".