cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρχαιολογικό Μουσείο Άνδρου
Έκθεματα
Στα σημαντικά εκθέματα του, περιλαμβάνεται ευρήματα της γεωμετρικής εποχής από την Ζαγορά, το άγαλμα του Ερμή της Άνδρου το οποίο αποτελεί ρωμαϊκό αντίγραφο από το πρωτότυπο του Πραξιτέλη, καθώς και αντίγραφο της Χάρτας του Ρήγα.
Έκθεση Φωτογραφιών
<BR> <BR>
Μαρία Σοφία του Νόιμπουργκ
Βιογραφία
Ο πατέρας της διαδέχθηκε το 1685 τον εξάδελφό του Κάρολο Β΄ του Παλατινάτου· η κληρονομιά αυτή ανέβασε πολύ τη θέση του στην Ευρώπη. Το 1676 η αδελφή της Μαρίας Σοφίας, η Ελεονώρα Μαγδαληνή παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καθώς η οικογένειά της είχε τη φήμη πολύτεκνων γυναικών (η Μαρία Σοφία ήταν ένα από 14 επιζήσαντα παιδιά)· ο Λεοπόλδος Α΄ είχε κάνει πιο πριν δύο γάμους, χωρίς όμως απογόνους. Πράγματι η Ελεονώρα Μαγδαληνή εκπλήρωσε τις προσδοκίες και έκανε 3 γιους και 6 κόρες.
Όμοια κατάσταση υπήρχε και στην Πορτογαλία: ο Πέτρος Β΄ είχε μόνο ένα τέκνο, την Ισαβέλλα Λουίζα, που όμως ήταν ασθενική και την απέφευγαν οι Ευρωπαίοι ηγεμόνες. Όταν το 1683 απεβίωσε η σύζυγός του, ο Πέτρος έστειλε τον πρεσβευτή του Μανουέλ ντα Σίλβα στη Χαϊδελβέργη για να ζητήσει το χέρι της Μαρίας Σοφίας, με την ενθάρρυνση της Ελεονώρας Μαγδαληνής. Η πρεσβεία έφυγε από τη Λισαβόνα το 1686 και το γαμήλιο συμβόλαιο υπογράφτηκε το 1687, όπου συμφωνήθηκε προίκα 100.000 φλορινιών.
Ως βασίλισσα της Πορτογαλίας
Έπειτα από τον δι' αντιπροσώπου γάμο τους τον Ιούλιο του 1687 στη Χαϊδελβέργη, η Μαρία Σοφία άφησε τη Γερμανία τον Αύγουστο και ταξίδευσε κατά μήκος του Ρήνου. Όλες οι Αυλές κατά μήκος του ποταμού της απέδωσαν τιμές. Στη Μπρίλα επιβιβάστηκε σε ένα αγγλικό γιοτ, που της το διέθεσε ο Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας. Ένας αγγλικός στόλος τη συνόδευσε στο Πλύμουθ με τον Χένρυ ΦίτζΡοϋ, Δούκα του Γκράφτον, γιο του Καρόλου Β΄ της Αγγλίας. Η νέα βασίλισσα έφθασε στη Λισαβόνα στις 12 Αυγούστου 1687 με μεγάλους εορτασμούς. Ο επίσημος γάμος έγινε την ίδια ημέρα από τον αρχιεπίσκοπο της Λισαβόνας στο ανάκτορο Ριμπέρα. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ δυσαρεστήθηκε πολύ, που ο Πέτρος Β΄ αποφάσισε να νυμφευτεί την κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου και όχι μία Γαλλίδα πριγκίπισσα, όπως ήλπιζε.
Η νέα βασίλισσα σύντομα κέρδισε της αφοσίωση της Ισαβέλλας Λουίζας, που ήταν τρία έτη μόνο μικρότερη της Μαρίας Σοφίας. Επίσης αγαπήθηκε από τον άνδρα της και του έκανε έναν γιο το επόμενο έτος. Αυτός έζησε 3 μήνες, αλλά την άλλη χρονιά η Μαρία Σοφία έκανε άλλο γιο, που θα διαδεχόταν τον πατέρα του ως Ιωάννης Ε΄. Ο διάδοχος, όταν ενηλικιώθηκε, νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Μαρία Άννα των Αψβούργων, κόρη της Ελεονώρας Μαγδαληνής.
Η Μαρία Σοφία περιγράφεται ως ευγενική και ο Πέτρος αναφέρεται ότι της συμπεριφερόταν με σεβασμό. Ενώ ήλθε σε ρήξη με την αδελφή τού Πέτρου Β΄, την Αικατερίνη της Μπραγκάνσα, σε θέματα εθιμοτυπίας, περιγράφεται ως δημοφιλής βασίλισσα, αποφασιστικά γενναιόδωρη, που άρχισε να βοηθά τους πένητες της Λισαβόνας. Ο ευσεβής χαρακτήρας της την έκανε λαοφίλητη. Συχνά ασχολείτο με αγαθοεργίες που υποστήριζαν τις χήρες και τα ορφανά και επέτρεψε στους ενδεείς ασθενείς να έχουν πρόσβαση σε ιατρική βοήθεια στο βασιλικό ανάκτορο. Είχε μία πολύ στενή φιλία με τον πατέρα Μπαρτολομέου ντε Κεντάλ, που απεβίωσε με τη φήμη ενός αγίου. Στη Μπέζα χρηματοδότησε μία σχολή Φραγκισκανών. Απεβίωσε το 1699 στη Λισαβόνα από πυρετό, που ήταν ίσως σύμπτωμα ερυσίπελας, σε ηλικία 33 ετών. Η σορός της εναποτέθηκε στη Μονή του Σάο Βισέντε ντε Φόρα της Λισαβόνας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Πέτρο Β΄ της Πορτογαλίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Παλατινές κόμισσες του Νόιμπουργκ
Χρήστος Τουμανίδης
Ο Χρήστος Τουμανίδης είναι Έλληνας ποιητής που γεννήθηκε τον Μάιο του 1952, στη Λιθαριά της Πέλλας. Ανήκει στη λεγόμενη ποιητική γενιά του ‘70. Ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Νάουσα και τις ολοκλήρωσε στην Αθήνα. Παράλληλα με τη δημιουργική του προσπάθεια, άσκησε το επάγγελμα του Δικαστικού Επιμελητή στο Εφετείο της Αθήνας, από το 1983 έως την άνοιξη του 2016. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1978, με την ποιητική συλλογή Αστάθμητα. Καθοριστική για την πνευματική του πορεία υπήρξε η γνωριμία του με τον Γιάννη Ρίτσο, το 1975, πλάι στον οποίο μυήθηκε στα μυστικά της ποιητικής δημιουργίας.
Ξύλινο αναλόγιο
thumb|right|250px|Ξύλινος πίνακας με πράξεις αριθμητικής για σχολική χρήση. Βρέθηκε στην Αίγυπτο και φιλοξενείται σήμερα στο Κολλέγιο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Ξύλινα αναλόγια χρησιμοποιήθηκαν από την αρχαιότητα ως γραφικό υλικό. Σε ξύλο έγραφαν με μελάνι, ενώ στην αρχαία Αίγυπτο γινόταν και χρήση στιλπνού μίγματος επικάλυψης για καλύτερο αποτέλεσμα. Κοινή ήταν η χρήση του υλικού αυτού σε υπομνήματα, απολογισμούς, αλλά και στα σχολεία. Ξύλινες πινακίδες που φέρουν το όνομα των νεκρών συναντούμε και σε μούμιες της Αιγύπτου.
Χρήστος Τουμανίδης
Κριτική
Τάσος Λειβαδίτης, Γιώργος Βαλέτας, Νίκος Σπάνιας, Γιώργος Μαρκόπουλος, Φώντας Κονδύλης, Αγγελική Κώττη, Αργυρώ Μαντόγλου, Γιάννης Μπασκόζος,  Ευγενία Κριτσέφσκαγια, Μilianov Callupi, Beatrice Ballici.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες
Ξύλινο αναλόγιο
Ιστορική αναδρομή
Στην αρχαία Ελλάδα έχουμε μαρτυρία χρήσης ξύλινων αναλογίων ή πινάκων για γραφή. Στην απογραφή των δαπανών προς ανάκτηση του Ερεχθείου στην Αθήνα το 470 π.Χ. αναφέρεται η αγορά δύο σανίδων για την πρώτη απογραφή των απολογισμών.
Πηγές
Κατηγορία:Υλικά και όργανα γραφής Κατηγορία:Ξύλο
Επιχειρησιακός Διευθυντής
Ο Επιχειρησιακός Διευθυντής αποτελεί ένα από τα ανώτατα στελέχη σε έναν οργανισμό. Είναι συνήθως ο δεύτερος στην ιεραρχία σε μια επιχείρηση, ειδικά εάν το ανώτατο στέλεχος είναι Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος. Ο Επιχειρησιακός Διευθυντής είναι υπεύθυνος για την καθημερινή λειτουργία της εταιρείας και του χώρου των γραφείων της, ενώ αναφέρεται τακτικά στο ανώτερο στέλεχος, συνήθως τον Διευθύνοντα Σύμβουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγέλματα διοίκησης Κατηγορία:Επιχειρηματικοί όροι Κατηγορία:Εταιρική διακυβέρνηση
Σον το πρόβατο
Το Σον το Πρόβατο (αγγλικά: Shaun the Sheep) είναι stop-motion παιδική σειρά κινουμένων σχεδίων βρετανικής παραγωγής 2007. Είναι spin-off της σειράς αυτοτελών ταινιών Ουάλας και Γκρόμιτ. Ο κεντρικός ήρωας της σειράς είναι ο Σον, ένα πρόβατο το οποίο πρωτοεμφανίστηκε το 1995 στην ταινία μικρού μήκους Μια μικρή απάτη και στη σειρά 13 επεισοδίων του 2002 Το Φοβερό Τέχνασμα του Ουάλας και του Γκρόμιτ. Οι ιστορίες εξιστορούνται χωρίς διαλόγους, μέσω των εκφράσεων και των χειρονομιών των ηρώων, καθώς και με τη χρήση διάφορων βοηθητικών ήχων. Ακόμα κι οι άνθρωποι βγάζουν απλώς άναρθρες κραυγές. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στη σειρά Timmy Time.
Πλοκή
Ο Σον, ένα μικρό ασυνήθιστα ευφυές κι έξυπνο πρόβατο ζει με το κοπάδι του σε μια μεγάλη φάρμα η οποία ονομάζεται Μόσι Μπότομ Φαρμ κι είναι μια λαϊκή φάρμα της Βόρειας Αγγλίας. Σε κάθε επεισόδιο της σειράς ο Σον και το υπόλοιπο κοπάδι του καταβάλλουν την τελική προσπάθεια να προσθέσουν λίγη έξαψη στην πληκτική κοινωνική ζωή που κάνουν σαν ζώα παριστάνοντας τις χιονόμπαλες σε μια φανταστική περιπέτεια με στιλ δραπέτευσης έχοντας πολύ συχνά τη βοήθεια της γοητείας τους κάνοντας ανθρώπινες πράξεις και τεχνάσματα. Το γεγονός αυτό συνήθως τους φέρνει σε σύγκρουση και λιγότερο συχνά σε συνεργασία με το τσοπανόσκυλο της φάρμας ονόματι Μπάιτζερ, ενώ ταυτόχρονα όλοι προσπαθούν να μην τους ανακαλύψει ο αγρότης.
Χαρακτήρες
Βασικοί
Κόλαφιορντουρ
thumb|Η εκκλησία του Κόλαφιορντουρ thumb|Θέα του χωριού και του φιόρδ Το Κόλαφιορντουρ (φεροϊκά: Kollafjørður) είναι χωριό των Φερόων Νήσων και βρίσκεται στη νήσο Στρέιμοϊ. Την 1η Ιανουαρίου του 2022 το χωριό είχε πληθυσμό 828 κατοίκους. Μέχρι το 2001 ήταν αυτοτελής δήμος, αλλά τώρα αποτελεί μέρος του δήμου Τόρσχαβν. Βρίσκεται, οδικώς, 21,8 χιλιόμετρα βόρεια του Τόρσχαβν και εκτείνεται σε απόσταση 7 χιλιομέτρων κατά μήκος του φιόρδ με το ίδιο όνομα.
Το χωριό βρίσκεται στο κέντρο, κατά μήκος της βόρειας ακτής του ομώνυμου φιόρδ. Πάνω από το φιόρδ υπάρχει μια στενή κοιλάδα που εκτείνεται πάνω από μια λοφώδη περιοχή όπου υπάρχουν μονοπάτια για πεζοπορία. Πρόκειται για ένα χωριό που έχει αναπτυχθεί κατά μήκος του κεντρικού δρόμου με λίγα καταστήματα. Το λιμάνι βρίσκεται 23 χλμ. βόρεια του Τόρσχαβν στο κέντρο των Φερόων Νήσων. Είναι το τρίτο λιμάνι υπό τον έλεγχο του λιμενικού οργανισμού του Τόρσχαβν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία των Φερόων Νήσων
Τηγάνι (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Τηγάνι  συνήθως αναφέρεται το μαγειρικό σκεύος τηγάνι. Με την ίδια ονομασία αναφέρονται όμως και οι παρακάτω νησίδες της Ελλάδας:
Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση
Η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ένωση (γερμανικά: Deutscher Fußball-Verband, DFV) ήταν από το 1958 το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Ανατολική Γερμανία. Αποτελούσε τη διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος, ενώ ήταν υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντόνιζε επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Ανατολικής Γερμανίας.
Η DFV διαλύθηκε στις 20 Νοεμβρίου του 1990 στη Λειψία και στη θέση της δημιουργήθηκε η Ποδοσφαιρική Ένωση Βορειοανατολικής Γερμανίας, η οποία και προσχώρησε στη Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία την ίδια ημέρα και στην ίδια θέση, λίγες εβδομάδες μετά τη διάλυση της Ανατολικής Γερμανίας, με την επανένωση της Γερμανίας στις 3 Οκτωβρίου του 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ανατολική Γερμανία
Βούζι Φθιώτιδας
Το Βούζι είναι ορεινό χωριό του δήμου Δομοκού του νομού Φθιώτιδας. Η ονομασία του προέρχεται από τη λέξη «βούζια» η οποία περιέγραφε υδροφυή φυτά τα οποία αναπτύσσονταν στην περιοχή.
Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται στους 128 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 440 μέτρων σε απόσταση 5 χιλιομέτρων ανατολικά του Δομοκού και 40 χλμ βόρεια της πρωτεύουσας του νομού, Λαμίας. Συνολικά, το χωριό διαθέτει έκταση 17.000 στρεμμάτων από τα οποία τα 13.000 είναι καλλιεργήσιμα και τα υπόλοιπα χέρσα. Διαθέτει τρεις εκκλησίες οι οποίες είναι αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Φανούριο και τον Άγιο Νικόλαο εκ Βουνένοις.
Ιστορικά το χωριό αναφέρεται το 1880 ως αποκλειστικά μουσουλμανικό, ενώ μετά την ενσωμάτωση της ευρύτερης περιοχής στην Ελλάδα κατά το επόμενο έτος, πραγματοποιήθηκε η εγκατάσταση ή επανεγκατάσταση στο Βούζι 13 ελληνικών οικογενειών. Κατ' αυτόν τον τρόπο το 1883 ήταν εγγεγραμμένοι στον εκλογικό κατάλογο του χωριού 13 Έλληνες και 58 Οθωμανοί.
Στο χωριό λειτουργεί Λαογραφικό Μουσείο και ξενώνας που ανήκουν στον τοπικό επιμορφωτικό σύλλογο, ο οποίος έχει στην κατοχή του μετάλλια και φωτογραφικό υλικό παραχωρημένα από την Ολυμπιονίκη Νίκη Μπακογιάννη, η οποία κατάγεται από το χωριό.
Παράλληλα το Βούζι είναι γνωστό για την παραγωγή φακής, τοπικό προϊόν το οποίο έχει βραβευθεί στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Κάθε χρόνο, στα μέσα Αυγούστου, πραγματοποιείται στο Βούζι η γιορτή φακής σε συνεργασία με τους παραγωγούς του χωριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Δομοκού
Κατάλογος τρεχόντων Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών
Η Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, αποτελείται από 435 (ψηφίζοντα) μέλη, τα οποία προέρχονται ανάλογα με τον πληθυσμό της κάθε πολιτείας των ΗΠΑ. Τα μέλη της Βουλής, υπηρετούν διετείς θητείες.
Ακολουθεί η λίστα (ανά πολιτεία), των Βουλευτών που απαρτίζουν το 118ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κενές έδρες
Κενές έδρες:
Άινταχο (2)
Ρεπουμπλικανοί (2)
Άιοβα (4)
Ρεπουμπλικανοί (4)
Αλαμπάμα (7)
Ρεπουμπλικανοί (6), Δημοκρατικοί (1)
Αλάσκα (1)
Δημοκρατικοί (1)
Αριζόνα (9)
Δημοκρατικοί (3), Ρεπουμπλικανοί (6)
Αρκάνσας (4)
Ρεπουμπλικανοί (4)
Βερμόντ (1)
Δημοκρατικοί (1)
Βιρτζίνια (11)
Δημοκρατικοί (6), Ρεπουμπλικανοί (4), ΚΕΝΗ (1)
Βόρεια Καρολίνα (13)
Ρεπουμπλικανοί (8), Δημοκρατικοί (4), ΚΕΝΗ (1)
Βόρεια Ντακότα (1)
Ρεπουμπλικανοί (1)
Γιούτα (4)
Ρεπουμπλικανοί (4)
Δυτική Βιρτζίνια (3)
Ρεπουμπλικανοί (3)
Ιλινόι (18)
Δημοκρατικοί (13), Ρεπουμπλικανοί (5)
Ιντιάνα (9)
Ρεπουμπλικανοί (7), Δημοκρατικοί (2)
Καλιφόρνια (53)
Δημοκρατικοί (41), Ρεπουμπλικανοί (11), ΚΕΝΗ (1)
Κάνσας (4)
Ρεπουμπλικανοί (3), Δημοκρατικοί (1)
Κεντάκι (6)
Ρεπουμπλικανοί (5), Δημοκρατικοί (1)
Κολοράντο (7)
Δημοκρατικοί (4), Ρεπουμπλικανοί (3)
Κονέκτικατ (5)
Δημοκρατικοί (5)
Μασαχουσέτη (9)
Δημοκρατικοί (9)
Μέιν (2)
Δημοκρατικοί (2)
Μέριλαντ (8)
Δημοκρατικοί (7), Ρεπουμπλικανοί (1)
Μιζούρι (8)
Ρεπουμπλικανοί (6), Δημοκρατικοί (2)
Μινεσότα (8)
Δημοκρατικοί (4), Ρεπουμπλικανοί (4)
Μίσιγκαν (14)
Δημοκρατικοί (7), Ρεπουμπλικανοί (7)
Μισισίπι (4)
Ρεπουμπλικανοί (3), Δημοκρατικοί (1)
Μοντάνα (1)
Ρεπουμπλικανός (1)
Νέα Υόρκη (27)
Δημοκρατικοί (19), Ρεπουμπλικανοί (8)
Νεβάδα (4)
Δημοκρατικοί (3), Ρεπουμπλικανικό (1)
Νεμπράσκα (3)
Ρεπουμπλικανοί (3)
Νέο Μεξικό (3)
Δημοκρατικοί (2), Ρεπουμπλικανοί (1)
Νιού Τζέρσεϊ (12)
Δημοκρατικοί (10), Ρεπουμπλικανοί (2)
Νιού Χάμσαϊρ (2)
Δημοκρατικοί (2)
Νότια Καρολίνα (7)
Ρεπουμπλικανοί (6), Δημοκρατικοί (1)
Νότια Ντακότα (1)
Ρεπουμπλικανοί (1)
Ντέλαγουερ (1)
Δημοκρατικοί (1)
Ουαϊόμινγκ (1)
Ρεπουμπλικανοί (1)
Ουάσινγκτον (10)
Δημοκρατικοί (7), Ρεπουμπλικανοί (3)
Ουισκόνσιν (8)
Ρεπουμπλικανοί (5), Δημοκρατικοί (3)
Οχάιο (16)
Ρεπουμπλικανοί (12), Δημοκρατικοί (4)
Πενσυλβάνια (18)
Δημοκρατικοί (9), Ρεπουμπλικανοί (9)
Ρόουντ Άιλαντ (2)
Δημοκρατικοί (2)
Τενεσί (9)
Ρεπουμπλικανοί (7), Δημοκρατικοί (2)
Τέξας (36)
Ρεπουμπλικανοί (24), Δημοκρατικοί (12)
Τζόρτζια (14)
Ρεπουμπλικανοί (8), Δημοκρατικοί (6)
Φλόριντα (27)
Ρεπουμπλικανοί (16), Δημοκρατικοί (10), KENH (1)
Χαβάη (2)
Δημοκρατικοί (2)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Κογκρέσο των ΗΠΑ Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αξιωματούχοι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Πολιτείες των ΗΠΑ
Όπερα Αστάνα
Η Όπερα Αστάνα ( Астана Oпера) είναι μια νεόδμητη όπερα στο Νουρ-Σουλτάν, στο Καζακστάν, βάσει εκτελεστικής εντολής του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ.
Ιστορία του σχεδιασμού και της κατασκευής
Ο σχεδιασμός έχει γίνει εν μέρει από τον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ και η κατασκευή ξεκίνησε στις 6 Ιουλίου 2010 υπό τη διεύθυνση του Ομίλου Mabetex. Έχει χτιστεί σε μια περιοχή 9 εκταρίων. Η όπερα άνοιξε το 2013, με την εναρκτήρια παράσταση να είναι η όπερα Μπιρζάν και Σάρα. Η ακουστική του θεάτρου θεωρείται από τις καλύτερες στον κόσμο και σχεδιάστηκε από τους Ιταλούς Ενρίκο Μορέτι (Biobyte ) και Μαρία Καϊρόλι.
Περιγραφή
Η όπερα περιλαμβάνει δύο αίθουσες:
Είναι η δεύτερη νεόκτιστη όπερα στην Αστάνα, καθώς το Παλάτι Ειρήνης και Συμφιλίωσης, που φιλοξενεί αίθουσα 1500 θέσεων, έχει επιτευχθεί το 2006. Θεωρείται η τρίτη μεγαλύτερη όπερα στον κόσμο. Ένα από τα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του είναι ο πολυέλαιος των 1,6 τόνων, που κρέμεται στην αίθουσα ύψους 13 μέτρων. Η όπερα διαθέτει επίσης πολλές εγκαταστάσεις, όπως ένα εστιατόριο και όλες τις εγκαταστάσεις, που απαιτούνται για τις πρόβες του θιάσου. Το στιλ της όπερας είναι εμπνευσμένο από τα ιταλικά θέατρα του 19ου αιώνα, αλλά περιλαμβάνει επίσης τυπικά στοιχεία της εθνικής κληρονομιάς, όπως τοιχογραφίες του Sharyn Canyon και του Burabay.
Θίασος και ρεπερτόριο
Η όπερα φιλοξενεί τη δική της ορχήστρα και θίασο μπαλέτου και όπερας, παίζοντας κυρίως κλασική όπερα. Το ρεπερτόριό τους περιλαμβάνει μεγάλα κλασικά έργα, όπως η όπερα Τραβιάτα ή Τόσκα και το μπαλέτο Ο Καρυοθραύστης, αλλά και εθνικά έργα, όπως οι όπερες Αμπάι και Μπιρζάν και Σάρα. Η ορχήστρα αποτελείται κατά 90% από νέους μουσικούς. Ο θίασος ήταν σε περιοδεία το 2014, και ανέβασε παραστάσεις στη Νέα Υόρκη, στο Τορόντο και στο Παρίσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Καζακστάν
Λειμώνιο το κολπωτό
Το Λειμώνιο το κολπωτό ή δαντελωτό (Limonium sinuatum (L.) Miller 1768 ), (αγγλικά: wavyleaf sea lavender) είναι μεσογειακό είδος φυτών της οικογένειας Plumbaginaceae. Είναι πολυετές, ανεκτικό στην ξηρασία, με δαντελωτά φύλλα και μωβ-βιολετί κάλυκες με λευκά άνθη. Το Λειμώνιο το κολπωτό, είναι το περισσότερο διαδεδομένο είδος του γένους Limonium, από τα 28 που απαντώνται στην Ελλάδα. Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν περίπου 120 είδη Limonium.
Ονομασίες
Το Λειμώνιο το κολπωτό ανήκει στην οικογένεια Plumbaginaceae. Το όνομα του γένους Limonium προέρχεται από την ελληνική λέξη «λειμών», που σημαίνει «λιβάδι» και γι' αυτό στα ελληνικά γράφεται «λειμώνιο» αν και πολλές φορές το συναντάμε γραμμένο «λιμόνιο». Το sinuatum, έχει λατινική προέλευση και σημαίνει «με δαντελωτή (κυματιστή, με κόλπους ) άκρη» (στα αγγλικά wavy leaf) και αναφέρεται στον κυματισμό των φύλλων. Στην επιστημονική ονομασία η συντομογραφία (L.) υποδεικνύει τον βοτανολόγο Κάρολο Λινναίο, που το είχε ταξινομήσει το 1753 και το (Miller 1768) αναφέρεται στον βοτανολόγο Φίλιπ Μίλερ, που το είχε ταξινομήσει το 1768.
Κοινές ονομασίες του φυτού περιλαμβάνουν το αμάραντο, προβάτσα , αθάνατα (κυπρ.) , και στα αγγλικά statice, wavyleaf sea lavender ή απλά sea lavender. Η αγγλική ονομασία sea lavender προέρχεται από το χρώμα του που μοιάζει με αυτό της λεβάντας (lavender) και φύεται κοντά στη θάλασσα (sea).
Η ονομασία «αμάραντο» ή και «αθάνατο» του αποδίδονται λόγω του ότι τα άνθη του μπορούν να διατηρήσουν το χρώμα τους 3-4 μήνες αφού κοπούν και τοποθετηθούν σε νερό. Η ονομασία «αμάραντο» αποδίδεται και σε άλλα γένη φυτών με αυτή την ιδιότητα της διατήρησης, όπως τα Helichrysum, Xeranthemum και Amaranthus.
«Προβάτσα» (σε πληθυντικό) ονομασία που συναντάμε στο νότιο Αιγαίο. Συνήθως με αυτή την ονομασία αναφέρεται το φυλλώδες μέρος, όταν είναι ακόμα τρυφερό (τον χειμώνα) και προορίζεται για βρώση. Στη Σέριφο το ονομάζουν «προβάσια» και τα άνθη του «προβασόκομποι»
Περιγραφή
Τα φύλλα είναι πεπλατυσμένα, λοβωτά, με οδοντωτές παρειές, πράσινου χρώματος, σχήματος λόγχης με μήκος 12 έως 240 εκατοστά. Τα φύλλα βρίσκονται στη βάση του φυτού και αναπτύσσονται ακτινωτά (πτερωτά και σχηματίζουν ρόδακα).
Οι βλαστοί είναι πράσινοι, χωρίς φύλλα, σκληροί, ανθεκτικοί, περίπου τετράγωνης διατομής με γραμμοειδή πτερύγια κατά μήκος και φτάνουν τα 45-60 εκατοστά ύψος. Όλα τα μέρη του, εκτός από τους κάλυκες και τα άνθη είναι χνουδωτά.
Τα άνθη παρουσιάζονται σε συστάδες (ταξιανθίες, ομάδες, κόρυμβους) στις κορυφές των βλαστών. Οι κάλυκες έχουν μωβ-βιολετί χρώμα και υφή λεπτού χαρτιού, χαρακτηριστικά που διατηρούνται και μετά την ανθοφορία. Τα άνθη έχουν λευκό χρώμα.
Βλάστηση
Είναι πολύ διαδεδομένο ως αγριόχορτο στις Μεσογειακές χώρες. Μπορεί να αναπτυχθεί σε άγονα, βραχώδη, αμμώδη, παραθαλάσσια εδάφη και σε υψόμετρο μέχρι 450 μέτρα. Είναι πολυετές φυτό αν δεν αντιμετωπίσει παγετό και αντέχει την ξηρασία.
Τα πρώτα φύλλα εμφανίζονται στα μέσα Φεβρουαρίου και αναπτύσσονται ακτινωτά. Σε δύο μήνες αναπτύσσει τους σκληρούς βλαστούς. Πριν το τέλος της άνοιξης (Μάρτιο έως Ιούνιο) εμφανίζονται τα άνθη ενώ τα φύλλα στη βάση αρχίζουν να ξεραίνονται.
Το φυτό διατηρείται μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού (Αύγουστο). Παρά τον γενικό μαρασμό του φυτού τα άνθη διατηρούνται σε καλή κατάσταση για μεγάλο διάστημα. Γιαυτό χρησιμοποιείται και η ονομασία «αμάραντο».
Μαγειρική
Κυρίως στη νότια νησιωτική Ελλάδα συλλέγεται για διατροφή. Τα φύλλα μαζεύονται τον χειμώνα (Δεκέμβριο, Ιανουάριο) όταν είναι τρυφερά. Ωμό είναι λίγο σκληρό και τα χνουδωτά φύλλα αφήνουν άσχημη αίσθηση. Μαγειρεύεται με διάφορους τρόπους και αποκτά ωραία γλυκιά γεύση.
Καλλιέργεια-Κηπουρική
Καλλιεργείται στη Δυτική Ευρώπη από τα μέσα του 17ου αιώνα κυρίως σαν καλλωπιστικό. Σαν καλλωπιστικό υπάρχει σε σπόρους υβριδίων με χρώματα λευκό, κίτρινο, κόκκινο, μωβ, πορτοκαλί, ροζ, ματζέντα, ροδάκινο. Kαλλιεργείται από διακοσμητές κήπων και τεχνίτες αποξήρανσης φυτών σε όλο τον κόσμο (Ευρώπη, ΗΠΑ, Αυστραλία, κλπ).
Αποξήρανση
Για αποξήρανση συλλέγεται όταν είναι στα 3/4 των ανθέων ανοικτά. Τα άνθη που δεν έχουν ανοίξει θα ανοίξουν κατά τη διάρκεια της αποξήρανσης.
Στη διάρκεια της αποξήρανσης τα κοτσάνια πρέπει να κρεμαστούν ανάποδα σε σκοτεινό και αεριζόμενο χώρο. Η αποξήρανση κρατά λίγες μέρες (συνήθως 7-10). Αν χάσουν εντελώς την υγρασία τους και γίνουν εύθραυστα χρειάζονται ψέκασμα με νερό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Καλλωπιστικά φυτά Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Μολυβδαινοειδή
Αλεξάντερ Φορντ
Ο Αλεξάντερ Φορντ (Aleksander Ford), γεννημένος ως Μόσε Λίφσιτς (Mosze Lifszyc) (24 Νοεμβρίου 1908, Κίεβο, Ρωσική Αυτοκρατορία - 4 Απριλίου 1980, Νέιπλς, ΗΠΑ), ήταν Πολωνός σκηνοθέτης και επικεφαλής του κινηματογραφικού συνεργείου του Πολωνικού Λαϊκού Στρατού στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, διορίστηκε διευθυντής της εταιρείας Film Polski.
Το 1948, διορίστηκε καθηγητής της Εθνικής Σχολής Κινηματογράφου του Λοτζ (Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa). Ο Ρόμαν Πολάνσκι και ο Πολωνός σκηνοθέτης Άντζεϊ Βάιντα ήταν μεταξύ των μαθητών του. Μετά την αντισημιτική εκκαθάριση στο Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας, το 1968 ο Φορντ μετανάστευσε στο Ισραήλ και από εκεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, περνώντας από τη Γερμανία και τη Δανία. Αυτοκτόνησε το 1980 στο Νέιπλς της Φλόριντα.
Καριέρα
Ο Φορντ γύρισε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, Μασκότ, το 1930, μετά από ένα χρόνο δημιουργίας μικρού μήκους βουβών ταινιών. Δε χρησιμοποίησε ήχο μέχρι το Η Λεγεώνα των Δρόμων (1932).
Το 1932, σκηνοθέτησε μια από τις πρώτες ταινίες που γυρίστηκαν για τους Εβραίους στην Παλαιστίνη, την «Sabra».
Όταν ξεκίνησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Φορντ δραπέτευσε στη Σοβιετική Ένωση και συνεργάστηκε στενά με τον Γέζι Μπόσακ για τη δημιουργία μιας κινηματογραφικής μονάδας για τον υποστηριζόμενο από τη Σοβιετική Ένωση Λαϊκό Στρατό της Πολωνίας στην ΕΣΣΔ. Η μονάδα ονομαζόταν Czołówka Filmowa Ludowego Wojska Polskiego (ή απλά Czołówka, «αιχμή του δόρατος»).
Μετά τον πόλεμο, ο Φορντ διορίστηκε επικεφαλής της ελεγχόμενης από την κυβέρνηση Film Polski και είχε τεράστια κυριαρχία σε ολόκληρη την κινηματογραφική βιομηχανία της χώρας. Στη διαδικασία συσσώρευσης εξουσίας, κατήγγειλε έναν συνάδελφο σκηνοθέτη, τον Γέζι Γκαμπριέλσκι στη σοβιετική μυστική αστυνομία του ΛΕΕΥ, κατηγορώντας τον για «αντιδραστικές» και «αντισημιτικές» απόψεις, που οδήγησαν στη σύλληψη και βασανιστήρια του Γκαμπριέλσκι. Ο Φορντ και μια ομάδα συναδέλφων του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας ανοικοδόμησαν το μεγαλύτερο μέρος της υποδομής παραγωγής ταινιών της χώρας. Ο Ρόμαν Πολάνσκι έγραψε στη βιογραφία του γι΄ αυτούς: «Περιλάμβαναν μερικούς εξαιρετικά ικανούς ανθρώπους, κυρίως τον Αλεξάντερ Φορντ, βετεράνο μέλος του κόμματος, ο οποίος τότε ήταν ορθόδοξος σταλινικός. […] Ο πραγματικός μεσίτης εξουσίας κατά την αμέσως μεταπολεμική περίοδο ήταν ο ίδιος ο Φορντ, ο οποίος ίδρυσε μια μικρή δική του κινηματογραφική αυτοκρατορία». Για τα επόμενα 20 χρόνια, ο Φορντ υπηρέτησε ως καθηγητής στην κρατική Εθνική Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ (Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa). Μνημονεύεται ίσως περισσότερο για τη σκηνοθεσία του πρώτου μεταπολεμικού ντοκιμαντέρ Majdanek - cmentarzysko Europy (Μαϊντάνεκ – το νεκροταφείο της Ευρώπης) και της ταινίας μεγάλου μήκους Ιππότες του Τευτονικού Τάγματος (1960), βασισμένη σε ένα ομώνυμο μυθιστόρημα του Πολωνού συγγραφέα Χένρικ Σιενκιέβιτς.
Ο Φορντ, ένας αυτοπροσδιοριζόμενος κομμουνιστής, χρησιμοποίησε τις ταινίες του για να «εκφράσει κοινωνικά μηνύματα στην οθόνη», όπως στα ντοκιμαντέρ του: το βραβευμένο Legion ulicy, (Λεγεώνα του δρόμου, 1932) και Τα παιδιά πρέπει να γελούν (1936). Το μεταπολεμικό Η Όγδοη Ημέρα της Εβδομάδας (1958) απορρίφθηκε από τους λογοκριτές του κομμουνιστικού κόμματος κατά τον Πολωνικό Οκτώβριο. Ο Φορντ συνέχισε να κάνει ταινίες στην Πολωνία μέχρι την πολωνική πολιτική κρίση του 1968. Κατηγορούμενος για αντισοσιαλιστική δραστηριότητα και αποκλεισμένος από το Κομμουνιστικό Κόμμα, ο Φορντ μετανάστευσε στο Ισραήλ όπου έζησε για τα επόμενα δύο χρόνια. Αργότερα μετακόμισε στη Δανία και τελικά εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Φορντ έκανε δύο ακόμη ταινίες μεγάλου μήκους, όπου και οι δύο ήταν εμπορικές και κριτικές αποτυχίες. Το 1973, γύρισε μια κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, Ο Πρώτος Κύκλος, μια δανο-σουηδική παραγωγή που εξιστορούσε τη φρίκη του σοβιετικού γκουλάγκ. Το 1975 γύρισε το Ο Μάρτυρας, μια αγγλόφωνη, ισραηλινο-γερμανική συμπαραγωγή βασισμένη στην ηρωική ιστορία του Δρ. Γιάνους Κόρτσακ. Ο Φορντ μπήκε στη μαύρη λίστα από την πολωνική κομμουνιστική κυβέρνηση ως πολιτικός αποστάτης και έγινε άτομο χωρίς νομική οντότητα στις σύγχρονες συζητήσεις και αναλύσεις της πολωνικής κινηματογραφικής παραγωγής. Αυτοκτόνησε σε ξενοδοχείο της Φλόριντα στις 4 Απριλίου 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Χαμαιλέων ο Ηρακλεώτης
Ο Χαμαιλέων ήταν περιπατητικός φιλόσοφος του 4ου π.Χ. αιώνα από την Ηράκλεια του Πόντου. Ενδιαφέρθηκε κυρίως για ζητήματα λογοτεχνίας.
Μεταγενέστεροι αρχαίοι συγγραφείς (κυρίως ο Αθήναιος) μνημονεύουν:
Από τα έργα του Χαμαιλέοντος διασώθηκαν ελάχιστα αποσπάσματα. Συγκεντρώθηκαν και δημοσιεύθηκαν το 1856 στο Βερολίνο από τον Γερμανό φιλόλογο Ερνέστο Κέπκε [Ernst Köpke].
Παραπομπές & Σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι
Τηγάνι Αστυπάλαιας
Το Τηγάνι ή Αγία Κυριακή είναι νησίδα των Δωδεκανήσων στα νοτιοδυτικά της Αστυπάλαιας και βρίσκεται ανάμεσα στις νησίδες Κουτσομύτι και Κουνούποι. Το καλοκαίρι είναι επισκέψιμη από τουριστικά πλοιάρια που ξεκινούν από τον Πέρα Γυαλό. Το Τηγάνι, το Κουτσομύτι και οι Κουνούπες αποτελούν την «εξωτική ζώνη» της Αστυπάλαιας. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Αστυπάλαιας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Αστυπάλαιας
Αγιοσορίτισσα
H Αγιοσορίτισσα είναι εικονογραφικός τύπος της Παναγίας, σύμφωνα με τον οποίο η Θεομήτωρ απεικονίζεται συνήθως ολόσωμη, στραμένη πλαγίως (είτε αριστερά, είτε δεξιά) κατά τρία τέταρτα, δεομένη με τα χέρια της στο ίδιο ύψος, ή με το ένα χέρι πιο χαμηλά.
Η ονομασία
Η ονομασία Αγιοσορίτισσα δεν συνδέεται με κάποια ιδιότητα της Παναγίας, αλλά με κάποιο τοπωνύμιο. Συγκεκριμένα προέρχεται από την άγια σορό, κιβώτιο πολυτελώς κατασκευασμένο και διακοσμημένο στο οποίο βρισκόταν η αγία Ζώνη της Θεοτόκου και το οποίο βρισκόταν στο ναό της Θεοτόκου ο οποίος βρισκόταν κοντά στο ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, στη συνοικία των Χαλκοπρατείων.
Διάδοση και παραλλαγές
Η παλαιότερη απεικόνιση της Παναγίας αυτού του τύπου είναι ψηφιδωτό του 5ου αι., της βόρειας μικρής κιονοστοιχίας στο ναό του Αγίου Δημητρίου της Θεσσαλονίκης. Πιθανώς αντέγραφε φορητή εικόνα. Απεικονίσεις της Αγιοσορίτισσας έχουμε σε σφραγιδες και μολυβδόβουλλα από τον 10ο αι. και νομίσματα όπως του 12ου αι.(Μανουήλ Α΄ Κομνηνός), του 13ου (Θεόδωρος Κομνηνός-Δούκας), καθώς και σε εικόνες, π.χ της Ιεράς Μονής του Σινά, της Ρώμης, στον καθεδρικό ναό του Φράιζινγκ.
Βασική παραλλαγή είναι ο τύπος της Χυμευτής, ίσως από κάποια χυμευτή ή σμαλτωμένη εικόνα.
Ταραντισμός
Ως ταραντισμός ( tarantismo, ή tarantolismo) θεωρείται ενα φαινόμενο επιληπτικής υστερίας. Με βάση τις ευρέως διαδεδομένες πεποιθήσεις στην αρχαιότητα στην περιοχή της μεσογείου και, πιο πρόσφατα, στη νότια Ιταλία, θα μπορούσε να προκληθεί από το δάγκωμα της αράχνης.
Αυτό το ψυχοπαθολογικό πλαίσιο χαρακτηρίζεται από μια γενική αδιαθεσία και αόριστα ψυχιατρικά συμπτώματα παρόμοια με αυτά της επιληψίας ή της υστερίας. Τα συμπτώματα είναι θόλωση της συνείδησης και συναισθηματικές διαταραχές.
Οι σχετικές αράχνες
μικρογραφία|Θηλυκό Λατροντέκτους tredecimguttatus μικρογραφία|Hogna radiata,- Lycosidae παρόμοια με το γένος Lycosa Οι αράχνες που προκαλούσαν το φαινόμενο του ταραντισμού ήταν κυρίως δύο, η μεσογειακή Μαύρη χήρα (Latrodectus tredecimguttatus), από την οποία το δάγκωμα είναι σχεδόν ανώδυνο, αλλά πολύ επικίνδυνο, εξαιτίας του του δηλητηρίου της Μαύρης χήρας που αποτελείται από νευροτοξίνες, και η ταραντούλα (Lycosa tarantula), που χαρακτηρίζεται απο εντυπωσιακή όψη, από το επώδυνο δάγκωμα, αλλά σχεδόν ακίνδυνο.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι πολλές πηγές αναφέρουν το όνομα, Lycosa tarentula, αν και ο on line κατάλογος του Norman Platnick - που είναι πιστός στην ονοματολογία αραχνών - αναφέρει το όνομα Lycosa tarantula, το οποίο είναι επιστημονικά σωστό.
Τα θύματα ήταν συνήθως γεωργοί που δούλευαν στους φυσικούς οικοτόπους αυτών των αραχνών.
Το γενικό πλαίσιο του φαινομένου
Το φαινόμενο του ταραντισμού, ωστόσο, συμμετέχει σε ένα ιδεολογικό σύστημα πολύπλοκο και αρχαίο, παρόν μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες σε διάφορες περιοχές της νότιας Ιταλίας και της Ισπανίας, και ιδιαίτερα στην Απουλία και στην επαρχία Ματέρα, ενδεχομένως έχει εκλείψει σε όλες της τις μορφές και πλέον δεν αναφέρεται εδώ και πολλά χρόνια.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, η εμφάνιση των "συμπτωμάτων" του ταραντισμού (συνήθως σε νεαρές γυναίκες σε ηλικία γάμου, και κατά τη θερινή περίοδο) έβρισκε απάντηση στη συμμετοχή μιας ομάδας ανθρώπων σε ένα πολύπλοκο τελετουργικό, μια θεραπεία στο σπίτι, χρησιμοποιώντας μια ειδική συσκευή ρυθμική και μουσική, χορευτική και χρωματισμένη, εκτός από αντικείμενα και τελετουργικούς χόρους, κατάφερνε να φέρει τη θεραπεία στο ατόμο που πάσχει. Κυκλικά κάθε χρόνο, συνήθως στις αρχές του καλοκαιριού, και για πολλά χρόνια συνεχώς μέχρι την πλήρη επούλωση, το πρόβλημα χαρακτηρίστηκε από μια συγκεκριμένη και σοβαρή μορφή πάθησης εσωτερική κι εξωτερική που θα μπορούσε να θεραπευτεί, ακόμη και -μεχρι πριν χρόνια- με αυτή την ιεροτελεστία.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ΛΔ Κορέας
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Κορέας (χάνγκουλ: 조선민주주의인민공화국 축구협회, χάντσα: 朝鮮民主主義人民共和國蹴球協會) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας. Είναι μέλος της AFC από το 1974. Διοργανώνει το εγχώριο πρωτάθλημα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Βόρειας Κορέας.
Ταραντισμός
Το γενικό πλαίσιο του φαινομένου
Όσοι συμμετείχαν σε αυτό το ιδεολογικό σύστημα χαρακτήριζαν ως "ταραντάτο" τον παθούντα, με την πεποίθηση ότι το κακό προήλθε από το δηλητηριώδες δάγκωμα της taranta, συμβολικό ζώο και μη ταυτισμένο ζωολογικά με οποιοδήποτε είδος αραχνοειδούς εντόμου ή ερπετού που υπάρχει στην πραγματικότητα, όπως αναφέρει και το 1959 ο εθνολόγος Ernesto de Martino στην περίφημη εθνογραφική μονογραφία "Η Γη της Μεταμέλειας", ένα θεμελιώδες κείμενο, προκειμένου να εντάξει σωστά αυτό το πολιτιστικό και θρησκευτικό φαινόμενο.
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ΛΔ Κορέας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βορεια Κορεα Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Βόρεια Κορέα
Ταραντισμός
Το γενικό πλαίσιο του φαινομένου
Ο ταραντισμός είναι ένα φαινόμενο με το οποίο έρχονται αντιμέτωποι διαφορετικές σχολές και ειδικότητες: η εθνολογία, η ψυχολογία, η ιστορία των θρησκειών, η μυθολογία, η αισθητική, η ιατρική, η πολιτιστική ανθρωπολογία, η εθνομουσικολογία, η ζωολογία, η ψυχιατρική. Οι προσπάθειες για την κατανοήση του πολύπλοκου φαινομένου δεν μπορούν, ωστόσο, να διαχωριστούν από την ισχυρή διεπιστημονική προσέγγιση, η οποία δεν εξαντλείται στην ανάλυση των ιατρικών-διαγνωστικών το οποίο προσδιορίζει το χαρακτήρα μιας ψυχοπαθολογίας, ουτε απο τον χαρακτηρισμό πως ο ταραντισμός είναι αποτέλεσμα της άγνοιας και της ευπιστίας του λαού.
Θρύλος
Σύμφωνα με το μύθο, η ταραντούλα με το δάγκωμά της θα μπορούσε να προκαλέσει μια κρίση υστερίας. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι μερικοί μουσικοί ήταν σε θέση, με τη μουσική τους, να θεραπεύσουν ή τουλάχιστον να ανακουφίσουν τον παθούντα. Μέσα από μια μουσική η οποία θα μπορούσε να διαρκέσει μέρες, προσπαθούσαν να βρούν το συνδυασμό των κραδασμών με τις νότες των οργάνων τους. Χρησιμοποιούνται διάφορα όργανα, ειδικά το ταμπουρέλο. Ακόμα και σήμερα χρησιμοποιουνται γνωστες εκφράσεις αστεΐσμού ή μομφής "έχει το τσίμπημα της ταραντούλας;" απευθύνεται κυρίως σε παιδιά σε ζωηρά ή άτομα που είναι ιδιαίτερα ανήσυχος.
Ιστορία
Η λατινική λέξη taranta ή tarantula δεν προκύπτει, όπως πιστεύεται, από την κλασική λατινική, αλλά αντίθετα, οι πρώτες μαρτυρίες την τοποθετούν στη μεσαιωνική λατινική. Μια από τις πιο αρχαίες αναφορές σε ένα ζώο με αυτό το όνομα,που δεν θα μπορούσε να προσδιοριστεί καλύτερα, συναντάται στο Ιστορία των Αποστολών στην Ιερουσαλήμ του Alberto E'uense, όπου αναφέρει πως ο στρατός των σταυροφόρων που είχε κατασκηνώσει στο ποτάμι Ελεύθερος (σήμερα ονομάζεται Nahr el-Kebir, Συρία), υπέφερε πολύ απο το μαρτύριο του τσιμπήματος από τις ταράντες που ζούσα στις ακτές της λίμνης. Στο XI αιώνα, ο Goffredo Malaterra, και ο Alberto di Aix, αναφέρονται στην παρουσία των αραχνών σε σχέση με την πολιορκία του Παλέρμο, το επεισόδιο σημειώθηκε κατά το δεύτερο μισό του ενδέκατου αιώνα.
Όσον αφορά στην ετυμολογία, διαπιστώνεται ωστόσο, ότι η taranta με το υποκοριστικό ταραντούλα είναι λέξεις, ιταλικής προέλευσης, λόγω του τοπωνυμίου Τάρας, γνωστή σήμερα και ως Τάραντα: Η Απουλία φαίνεται πως εξακολουθεί να έχει κεντρικό ρόλο στη γένεση του λήμματος.
Η διατριβή De venenis της Φλωρεντίας του Cristoforo degli Onesti (δεύτερο μισό του τεταρτου αιώνα) έχει ένα κεφάλαιο, De morsu tarantulae οπου εχει μια αναφορα απο το De Martino, η οποια φαίνεται να είναι η πιο αρχαία αναφορά στον ταραντισμό ως σύνδρομο δηλητηρίασης λόγω του τσιμπήματος από ένα ζώο, πραγματικό ή φανταστικό.
Ο ταραντισμός χαρακτηρίζεται ως ιστορικό φαινόμενο, θρησκευτικό, παγανιστικό, που χαρακτηρίζει τη νότια Ιταλία, και ιδίως την Απουλία από το Μεσαίωνα; η οποία έζησε μια ευτυχισμένη περίοδο μέχρι το δέκατο όγδοο αιώνα, αλλά με μια πτώση τον ΧΙΧ αιώνα, μια αργή και αναπόφευκτη παρακμή. Τα πιο συχνά θύματα του ταραντισμού ήταν γυναίκες, όπως και κατά την εποχή της συγκομιδής, η συγκομιδή σίτου ήταν οι πιο εκτεθειμένες στον κίνδυνο της αόρατης αράχνης.
Μέσα από τη μουσική και το χορό ήταν δυνατή, ωστόσο, η θεραπεία στους παθούντες, δημιουργώντας ένα πραγματικό εξορκισμό με μουσικό χαρακτήρα. Κάθε φορά που ένα άτομο παρουσίαζε τα συμπτώματα που σχετίζονται με τον ταραντισμό, οι οργανοπαίχτες: το ταμπουρέλο και το βιολί, το ακορντεόν, η φυσαρμόνικα και άλλα μουσικά όργανα ήταν στο σπίτι του ταραντάτου ή στην κεντρική πλατεία της πόλης. Οι μουσικοί άρχισαν να παίζουν πίτσικα (pizzica) ή ταραντέλα (tarantella), μουσική με ξέφρενο ρυθμό, και το άτομο άρχιζε να χορεύει και να ουρλιάζει για ώρες μέχρι να εξαντληθεί. Υπηρχε η πεποίθηση ότι, στην πραγματικότητα, καταναλώνοντας την ενέργειά τους όλη στο χορό, ακόμη και η ταραντούλα θα καιγόταν και θα υπέφερε μέχρι να καταστραφεί. Ωστόσο, στην τελετή εξορκισμού χρησιμοποιούσαν επίσης μουσική με αργό ρυθμό και μελαγχολική μελωδία.
Με τον μύθο είναι δυνατόν να συνδέεται μια εξήγηση αυστηρά επιστημονική: ο ξέφρενος χορός και η επιτάχυνση του κτύπου της καρδιάς, προκαλούν την έντονη εφίδρωση και την απελευθέρωση των ενδορφινών, ευνοεί την αποβολή του δηλητηρίου και βοηθά στην ανακουφιση  απο τον πόνο που προκαλείται από το τσίμπημα της αράχνης, και παρόμοια έντομα. Δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο ότι ο χορός είχε αρχικά χρησιμοποιηθεί ως μια πραγματική θεραπεία, στην οποία αργότερα προστέθηκαν θρησκευτικές και αποκρυφιστικες προεκτάσεις.
Όπως συμβαίνει συχνά στις τελετές με με μαγικο και δεισιδαιμονικό χαρακτήρα, ακόμη και σε αυτή την περιπτωση εχει γινει προσπαθεια να δωθει μια περιορισμένη χριστιανική "εξήγηση", ωστόσο αυτό συμβαινει μόνο στην περιοχή του Λέτσε (Lecce) οπου  ο Αγιος Παύλος, θεωρείται ο προστάτης αυτών που έχουν τσιμπηθεί από ένα δηλητηριώδες ζώο, είναι σε θέση να τους θεραπεύσει λόγω της επίδρασης της χάριτος. Η επιλογή του αγίου δεν είναι τυχαία, όπως και στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων (Πράξεις. 28:3-5) λέει πως επέζησε του δηλητήριου του φιδιού στο νησί της Μάλτας.
Η προσπάθεια της χρηστιανοποιησης τουταραντισμου δεν πέτυχε πλήρως. Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια της αλλοιωμενης συνειδησιακης καταστασης οι γυναίκες παθουσες εκτίθονταν σε μια συμπεριφορά άσεμνη, όπως η μίμηση της σεξουαλική επαφής ή την ούρηση στους βωμούς. Για αυτούς τους λόγους, η εκκλησία του Αγίου Παύλου της Galatina (LE), όπου οι παθούντες πηγαιναν να πιούν το ιερό νερό από το πηγάδι του παρεκκλησίου βεβηλωθηκε και ο Αγίος Παύλος, απο προστάτης των δηλητηριασμενων, άρχισε να αναφέρεται ως ο άγιος της σεξουαλικότητας.
Σε σχέση με το υψηλό Σαλέντο, το ταραντίνο και το νότιο τμήμα, φαίνεται ότι η λατρεία του Αγίου Παύλου δεν ήταν πολύ δημοφιλής, αλλά ο ταραντισμός είχε διατηρησει περισσότερο τον παγανιστικό χαρακτήρα. Όταν το άτομο ειχε προσβληθεί από το τσίμπημα θεραπευόταν κάνοντας μια διαδρομη που λεγοταν tarantolesco: γυριζε συνοδευομενο απο τους μουσικους στο μερος οπου θεωρειτω πως το ατομο προσβληθηκε κι εκει χορευε και τον τελευταιο χορο για τη χρονια.
Το φαινόμενο του ταραντισμού, έσβησε σταδιακά και επέζησε μόνο σε ορισμένες περιοχές της πόλης: Λέτσε, τον Τάραντα και το Μπρίντιζι. Ήταν διαδεδομένη στην επαρχία του Λέτσε, Μπρίντιζι, Τάραντα, στα νότια του Μπάρι, στην Γκαργκάνο και στην επαρχία της Ματέρα.
Το τελετουργικό
Το τελετουργικό του ταραντισμού συνδυάζει κάποια στοιχεία του παγανισμού που είναι χαρακτηριστικό των αρχαίων κοινωνιών, τα εν λόγω στοιχεία από την καθολική θρησκεία.
Ο εξορκισμός αρχίζει όταν ο παθον νιώσει πρώτη φορά τα συμπτώματα του ταραντισμού, και καλεί τους μουσικούς να παίξουν pizzica. Με το που ακούγεται η μουσική, το άτομο αρχίζει ένα άγριο χορό που σε αυτή τη φάση της τελετής χρησιμεύει για τον προσδιορισμό του τύπου της ταραντουλας απο την οποία έχει δηλητηριαστεί (για παράδειγμα, διακρίνει το "taranta libertina", la "taranta triste e muta", la "taranta tempestosa", la "taranta d'acqua").
Η ταραντούλα θα μπορούσε επίσης να προσδιορίζεται με τα φίδια ή τους σκορπιούς. Μετά από αυτή τη φάση διαγνωσης, αρχίζει μια φάση "χρωματική", στην οποία το ατομο προσελκύεται από τα ρούχα των ανθρώπων που το περιβάλλουν (συχνά απο τα μαντήλια), των οποίων το χρώμα πρέπει να ταιριάζει με το χρώμα της taranta που έχει χυσει το δηλητήριο. Αυτή η έλξη είναι που εκδηλώνεται κατά καιρούς τόσο βίαια και επιθετικά. Η περίμετρος του τελετουργικού όχι μόνο περιβάλλεται από χρωματιστά μαντήλια, αλλά και από πράγματα που ζητά αποκλειστικά το άτομο, τα οποία θα μπορούσαν να είναι κάδοι γεματοι με νερο, γλάστρες με αρωματικά βότανα, σχοινιά, καρέκλες, κλίμακες, σπαθιά, και περισσότερα. Στη συνέχεια ξεκινά η φάση του χορού, στην οποία ο παθον εκδηλωνει τα συμπτωματα που μπορεί να είναι επιληψία, καταθλιψη μελαγχολία ή ψευδο-ληθαργος. Κατά τη φάση αυτή, ο ασθενής εγκαταλείπει τον εαυτό του στους σπασμούς, παιρνει στάσεις με τις οποιες απομονώνεται από το περιβάλλον και υιοθετεί στάσεις με το οποίο ταυτίζεται με την taranta.
Το τελετουργικό τελειώνει όταν το άτομο ποδοπατά συμβολικά την taranta, προκειμένου να τονίσει την ίαση από την ασθένεια.
Ο ταραντισμός σήμερα
Η παράδοση του ταραντισμού επέζησε κατά κάποιο τρόπο μέχρι τις μέρες από τον εξορκισμό στις 29 Ιουνίου στην εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Γαλατίνα. Ωστόσο εκλείπουν σταδιακά οι ομαδικές συμμετοχές κι μειώνεται όλο και πιο πολύ ο αριθμός των ατόμων που θα πάνε στην εκκλησία για να δημιουργήσουν το τελετουργικό. Το περιεχόμενο στο οποίο διαδραματίζεται ο εξορκισμός έχει αλλάξει ριζικά: δεν συμμετέχει σύσσωμη η κοινότητα προκειμένου να μοιραστεί αυτή την εμπειρία αλλά μόνο κάποιοι επισκέπτες που κοιτούν από περιέργεια αρκετά μακριά από την τελετουργική ατμόσφαιρα.
Τα τελευταία χρόνια λαμβάνει χώρα η θεατρική και αναμνηστική παρουσίαση του χορού των ταραντάτων, από κάποια γκρουπ μουσικών και πολιτιστικές οργανώσεις. Τις χρονιές 1999 και 2000 παραδοσιακοί μουσικοί που συμμετέχουν στο είδος της ταραντέλας, και συγκεκριμένα στης pizzica, έχουν επιστρέψει στο προσκήνιο έχοντας πολλούς ακόλουθους. Αυτή η αναβίωση των αρχαίων πολιτιστικών γνωρισμάτων ενταγμένοι με ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο είναι ένα κλασικό παράδειγμα «λαϊκής αναβίωσης», όπως ορίζεται από τον ανθρωπολόγο Τύλιο Σεπίλι. Χάρη σε αυτή την νέα πολιτισμική πρόταση το φαινόμενο του ταραντισμού κέρδισε ένα ευρύ κοινό ακόμα και έξω από τα σύνορα του Σαλέντο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εθνομουσικολογία Κατηγορία:Τελετουργικά
Βενάδο Τουέρτο
Το Βενάδο Τουέρτο (ισπανικά: Venado Tuerto, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [beˈnaðo ˈtwerto]) είναι πόλη στα νοτιοδυτικά της επαρχίας της Σάντα Φε, Αργεντινή, 322 χλμ από τη επαρχιακή πρωτεύουσα. Έχει περίπου 70.000 κατοίκους.
Το Βενάδο Τουέρτο ιδρύθηκε στις 26 Απριλίου του 1884 από τον Εδουάρδο Κάσεϊ, γεννημένος στο Λόμπος, Μπουένος Άιρες το 1847. Ήταν ο γιος των δύο ιρλανδών μεταναστών οι οποίοι είχαν συσσωρεύσει σημαντικό πλούτο. Ο Κάσεϊ αγόρασε μια μεγάλη επέκταση της γης από όπου οι ιθαγενείς είχαν πρόσφατα απελαθεί, για να χρησιμοποιηθεί για τη γεωργία και την εκτροφή αλόγων.
Το όνομα της πόλης σημαίνει κυριολεκτικά μονόφθαλμο ελάφι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Αποστολή Παρατηρητών των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβερία
Η Αποστολή Παρατηρητών των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβερία (UNOMIL) ήταν ειρηνευτική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβερία. Δημιουργήθηκε με το ψήφισμα 866 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και έδρευε στην πρωτεύουσα Μονρόβια.
Αντικαταστάθηκε από την αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στη Λιβερία, που δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2003.
Τουρκεστάν
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης που δείχνει την κατανομή των τουρκικών φύλων από τον 11ο αιώνα Το Τουρκεστάν (ή και Τουρκιστάν, κυριολεκτικά "γη των Τούρκων" στα περσικά), αναφέρεται σε μια περιοχή στην Κεντρική Ασία μεταξύ Σιβηρίας προς βορρά, Ιράν, Αφγανιστάν και Θιβέτ προς νότο, Κασπία Θάλασσα προς τα δυτικά και έρημο Γκόμπι στα ανατολικά.
Το Τουρκεστάν περιλαμβάνει τα σημερινά κράτη Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν και τμήματα της κινεζικής Σιντσιάνγκ (επίσης γνωστό ως Ανατολικό Τουρκεστάν). Μερικές φορές, τμήματα του βόρειου Αφγανιστάν (επίσης γνωστό ως Αφγανιστάν Τουρκεστάν ) περιλαμβάνονται επίσης στην περιοχή.
Ετυμολογία και ορολογία
Περσικής προέλευσης, ο όρος "Τουρκεστάν" ( ترکستان ) δεν αναφερόταν ποτέ σε ένα και μόνο εθνικό κράτος. Ιρανοί γεωγράφοι χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά τη λέξη για να περιγράψουν τη θέση τουρκικών φύλων.
Ιστορία
μικρογραφία| Άνθρωποι του Τουρκεστάν Η ιστορία του Τουρκεστάν χρονολογείται τουλάχιστον από την τρίτη χιλιετία π.Χ. Πολλά τέχνεργα παράχθηκαν εκείνη την περίοδο και πολλές εμπορικές συναλλαγές.
Η περιοχή ήταν σημείο εστίασης πολιτισμικής διάχυσης, καθώς τη διέσχιζε ο Δρόμος του Μεταξιού. Το Τουρκεστάν καλύπτει την περιοχή της Κεντρικής Ασίας και άρχισε να αποκτά μια «τουρκική» ταυτότητα ξεκινώντας από τον 6ο αιώνα μ.Χ. με την αρχική μετανάστευση τουρκικών φύλων.
Τουρκικά έπη, όπως ο μύθος του Εργκένεκον, και γραπτές πηγές όπως οι επιγραφές Ορχόν δηλώνουν ότι τουρκικά φύλα προήλθαν από τα κοντινά Όρη Αλτάι και, μέσω νομαδικών οικισμών, ξεκίνησαν το μακρύ ταξίδι τους προς τα δυτικά. Οι Ούνοι κατέλαβαν την περιοχή, αφού κατέκτησαν την Κασγκάρ στις αρχές του 2ου αιώνα π.Χ.
Με τη διάλυση της αυτοκρατορίας των Ούνων, οι Κινέζοι ηγέτες κατέλαβαν το Ανατολικό Τουρκεστάν. Αραβικές δυνάμεις την κατέλαβαν τον 8ο αιώνα. Η περσική δυναστεία των Σαμανιδών ακολούθως την κατέκτησε και η περιοχή γνώρισε οικονομική ακμή. Ολόκληρη η επικράτεια κατακτήθηκε ανά εποχές από τουρκικές δυνάμεις, όπως οι Γκοκτούρκοι, μέχρι την κατάκτηση του Τζένγκις Χαν και των Μογγόλων το 1220.