cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Disturbed
Indestructible
Στις 21 Αυγούστου του 2015 κυκλοφόρησε το έκτο άλμπουμ τους "Immortalized". Με το "Immortalized", οι Disturbed ήταν υποψήφιοι για το Βραβείο Echo Καλύτερου διεθνούς συγκροτήματος της ροκ/ποπ. Τα πιο γνωστά τραγούδια από αυτό είναι το "The Sound Of Silence", "What Are You Waiting For", "The Vengeful One" και "The Light".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά nu metal συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Σικάγο
Μουριζένγκο
Το Μουριζένγκο (ιταλικά: Murisengo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Η Κήρυξη της Επανάστασης του 1821 ανά περιοχές της Ελλάδας
thumb|300px|Η δοξολογία της 23ης Μαρτίου στην Καλαμάτα. Πίνακας του Ευάγγελου Δράκου (Καλαμάτα, Μπενάκειο Μουσείο) Κατά την έναρξη της Επανάστασης του 1821 αλλά και στη διάρκεια αυτής γίνονταν θρησκευτικές τελετές όπως δοξολογίες, ευλογία των όπλων από ιερείς, ορκωμοσίες αγωνιστών κλπ. Οι τελετουργίες, όπως και η χρήση θρησκευτικών συμβόλων, αποτελούν σημαντικό στοιχείο της σημειωτικής της Επανάστασης και τεκμηριώνουν τον θρησκευτικό  χαρακτήρα του αγώνα. Με αυτές η Επανάσταση κηρύσσεται ως θρησκευτική πράξη τελετουργικά μέσα στους ναούς και η επιτυχία της αποδίδεται από τους αγωνιστές στον Θεό με δοξολογίες και διακηρύξεις. Οι τελετές αυτές αναφέρονται από πολλές πηγές της εποχής. Ο Φώτιος Χρυσανθόπουλος αναφέρει στα απομνημονεύματά του ότι κατά την Επανάσταση "οι Αρχιερείς εσυγχωρούσαν εις τους ιερείς να διαβάζουν εις τας εκκλησίας νύκτα και ημέραν προς τον Θεόν διά να ενισχύση τους Έλληνας εις τον μέλλοντα αγώνα και εις τους πνευματικούς εσυγχωρούσαν να παρακινούν κατά την εξομολόγησίν των εις την επανάστασιν και να την θεωρούν ως θρησκευτικώς συγχωρημένην ... " (Απομνημονεύματα, σελ. 56). Για τον Επίσκοπο Έλους Άνθιμο αναφέρεται ότι είχε συνθέσει ειδικές ευχές υπέρ του Αγώνα οι οποίες απαγγέλονταν στους ναούς. Πολλές σχετικές περιπτώσεις αναφέρονται από τον πρώτο ιστορικό της Επανάστασης, τον Ιωάννη Φιλήμωνα. Φιλέλληνες επίσης καταγράφουν τις σχετικές τελετές. Ο Γερμανός Έρικ Τράιμπερ γράφει στο ημερολόγιό του ότι ο αγιασμός των λαβάρων αποτελούσε συνηθισμένη πρακτική πριν από τις πολεμικές επιχειρήσεις.
Κατωτέρω αναφέρονται ορισμένες από τις τελετές που έγιναν σε διάφορα μέρη της επαναστατημένης Ελλάδας.
Σελ. 7: "Στρατιωτικοί δε αρχηγοί … επί της ενάρξεως της επαναστάσεώς μας, εν Αγία Λαύρα και εν Καλαβρύτοις, ήτον πρώτος ο Αναγνώστης Στριφτόμπολας …. Είχε δεκαπέντε περίπου μπουλουξίδες … τον ανδρείον Αναγνώστην Κορδή εκ του τμήματος των Χασίων, Σημαιοφόρον, όστις εβάσταξε την πρώτην Σημαίαν της παλιγγενεσίας, όταν εψάλη ικετήριος δοξολογία εις τον Ύψιστον υπέρ ευοδόσεως της Ελληνικής κατά των Τούρκων επιχειρήσεως την 17 Μαρτίου 1821 εν των Ναώ της υπεραγίας Θεοτόκου,  την οποίαν Σημαίαν σήμερον εικονίζουσιν εις τας χείρας του Ιεράρχου Γερμανού Παλαιών Πατρών…».
Για την πλήρη περιγραφή βλ. Σόλος Αχαΐας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Ελβίρα της Καστίλης (1100-1135)
Η Ελβίρα της Καστίλης (περί το 1100 - 6 Φεβρουαρίου 1135), μέλος του Οίκου των Χιμένεθ και πρώτη βασίλισσα της Σικελίας ήταν νόθη κόρη του Βασιλιά της Καστίλης και της Λεόν Αλφόνσου του Γενναίου και της τέταρτης συζύγου του Ισαβέλλας. Η μητέρα της ήταν πιθανότατα Μουσουλμάνα πριγκίπισσα, και ερωμένη του Αλφόνσου ΣΤ΄ πριν τη νυμφευτεί. Στην αυλή του πατέρα της στο Τολέδο απέκτησε ευρύτατη μόρφωση σε ένα πολυπολιτισμικό περιβάλλον· αυτό έγινε εμφανές μετά στην αυλή της στη Σικελία.
Βιογραφία
Παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα της Σικελίας Ρογήρο Β΄ (1117) που πήρε τον τίτλο του βασιλιά (1130). Η Σικελία είχε σε μεγάλο βαθμό Μουσουλμανικό πληθυσμό και ο γάμος πραγματοποιήθηκε με σχέδιο της θρησκευτικής πολιτικής του πατέρα της. Η καταγωγή της από τη βασιλική οικογένεια της Αλ-Άνταλους δείχνει μεγάλη "πολιτισμική σχέση" ανάμεσα στις βασίλισσες της Σικελίας και το Ισλάμ. Η Ισλαμική τέχνη αναπτύχθηκε έντονα στο Βασίλειο της Σικελίας την εποχή του συζύγου της χάρη στην Ελβίρα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τη συμμετοχή της Ελβίρας στην ενεργό πολιτική, το όνομα της εμφανίζεται μονάχα σαν μητέρα των έξι παιδιών τους.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ρογήρο Β΄ απέκτησε πέντε γιους και μία κόρη που πέθανε σε βρεφική ηλικία :
Ο Ρογήρος Β΄ και η Ελβίρα αρρώστησαν μαζί βαριά (1135), η Ελβίρα πέθανε (6 Φεβρουαρίου 1135) αλλά ο σύζυγος της επέζησε. Ο Ρογήρος Β΄ έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη με τον θάνατο της και αρνήθηκε πολύ καιρό να δεί συνεργάτη του, τότε κυκλοφόρησαν πολλές φήμες ότι είχε πεθάνει και ο ίδιος. Ο Ρογήρος ξαναπαντρεύτηκε 14 χρόνια αργότερα (1149) με τη δεύτερη σύζυγο του Σιβύλλη της Βουργουνδίας αφού είχαν πεθάνει πρόωρα οι τέσσερις από τους πέντε γιους που είχε αποκτήσει με την Ελβίρα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ Κατηγορία:Ινφάντας της Καστίλλης Κατηγορία:Ινφάντας του Λεόν
Βασίλης Τσάγκλος
Ο Βασίλης Τσάγκλος (1939-2017) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου 1939 στην Πύλο του νομού Μεσσηνίας. Το 1989 πήρε την πρωτοβουλία για την ίδρυση του Δημοτικού Θεάτρου Μαραθώνα, του οποίου το θερινό θέατρο φέρει το όνομά του. Το 1984 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο Β΄ ανδρικού ρόλου για τη συμμετοχή του στην ταινία Η κάθοδος των εννιά.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 16 Φεβρουαρίου 2017.
Κινηματογράφος
Συμμετείχε στις εξής κινηματογραφικές παραγωγές :
Τηλεόραση
Συμμετείχε ακόμη στης εξής τηλεοπτικές σειρές :
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Επιτροπή Προϋπολογισμών (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο)
Η Επιτροπή Προϋπολογισμών (BUDG) είναι μια επιτροπή μέσα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Νόβι Λίγκουρε
Το Νόβι Λίγκουρε (ιταλικά: Novi Ligure) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ταρσός (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ταρσός αναφέρονται:
Επίσης το όνομα συναντάται στους οικισμούς:
Κάρολος Ερρίκος του Βωντεμόν
Ο Κάρολος-Ερρίκος, γαλλ. Charles Louis, (17 Απριλίου 1649 - 14 Ιανουαρίου 1743) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν πρίγκιπας του Βωντεμόν (Vaudémont) και του Κομερσύ (Commercy). Επίσης κόμης του Φάλκεσταϊν (Falkenstein).
Βιογραφία
Ο πατέρας του είχε πρώτα νυμφευτεί την εξαδέλφη του Νικόλ το 1621 για λόγους διαδοχής: όταν το 1624 απεβίωσε ο πρωτότοκος Ερρίκος Β΄ το μόνο τέκνο του, η Νικόλ, ανακηρύχθηκε δούκισσα. Το επόμενο έτος ο δευτερότοκος Φραγκίσκος Β΄ ισχυρίστηκε ότι το δουκάτο πηγαίνει μόνο σε άρρενες απογόνους και έγινε δούκας. Παραιτήθηκε έπειτα από 6 ημέρες υπέρ του γιου του Καρόλου Δ'. Η Νικόλ όμως δεν ήθελε να είναι δούκισσα με τον σύζυγό της, αλλά μόνη της. Ο Κάρολος Δ΄ το 1631 ζήτησε ακύρωση του γάμου του κατηγορώντας τον ιερέα που τέλεσε το γάμο για μαγεία. Επειδή δεν υπήρχαν αποδείξεις, η Αγία Έδρα δεν ακύρωσε το γάμο. Έπειτα ο Κάρολος Δ΄ νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη και έκανε τον Κάρολο-Εμμανουήλ, αλλά ως τέκνο μη κανονικού γάμου (εθεωρείτο νόθος) δεν είχε δικαίωμα διαδοχής. Με Γαλλική παρέμβαση ο νεότερος αδελφός του πατέρα του, ο Νικόλαος Β΄ Φραγκίσκος έγινε δούκας της Λωρραίνης και ο ίδιος εξορίστηκε, όπως είχε εξοριστεί και ο πατέρας του.
Σχετιζόταν με το περιβάλλον του Λουδοβίκου μεγάλου δελφίνου, γιου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ από τις κόρες της αδελφής του Άννας, τη Βεατρίκη-Ιερωνύμη και την Ελισάβετ-Θηρεσία. Η Άννα είχε παντρευτεί τον τέταρτο ξάδελφο του πατέρα της, τον Φραγκίσκο-Μάριο δούκα του Ζουαγιέζ.
Το 1698 ορίστηκε κυβερνήτης του Μιλάνου. Το 1700 ο Κάρολος Β΄ της Ισπανίας απεβίωσε και ακολούθησε ο Πόλεμος της Ισπανικής Διαδοχής, όπου η περιοχή γύρω από το Μιλάνο ήταν από τα μεγαλύτερα πεδία μαχών του πολέμου. Τελικά βασιλιάς της Ισπανίας έγινε ο Φίλιππος Ε΄ των Βουρβόνων, γιος του Λουδοβίκου μεγάλου δελφίνου. Ο Κάρολος-Ερρίκος τον αποδέχθηκε ως επικυρίαρχο της Λομβαρδίας, αλλά φαίνεται πως περνούσε στρατιωτικές πληροφορίες στον εχθρό. Πράγματι ο γιος του Κάρολος-Θωμάς έγινε Αυστριακός διοικητής.
Οτσιμιάνο
Το Οτσιμιάνο (ιταλικά: Occimiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Κάρολος Ερρίκος του Βωντεμόν
Βιογραφία
Μετά τη μάχη του Τορίνο το 1706 οι Γάλλοι και οι Ισπανοί αποσύρθηκαν από την Ιταλία και ο Κάρολος-Ερρίκος υπέγραψε συμφωνία με τον εκπρόσωπο της Αυστρίας, τον Ευγένιο πρίγκιπα της Σαβοΐας, όπου η Λομβαρδία ετίθετο υπό Αυστριακή διοίκηση.
Ο τίτλος του πρίγκιπα του Βωντεμόν δεν είχε εδαφικές εκτάσεις. Ο πατέρας του είχε αγοράσει το Καμερσύ στη βορειοανατολική Γαλλία. Το 1708 ο γιος του εξαδέλφου του, ο Λεοπόλδος δούκας της Λωρραίνης, του παραχώρησε τον τίτλο του πρίγκιπα του Κομερσύ. Ο Κάρολος-Ερρίκος ανέθεσε στον διάσημο αρχιτέκτονα Ζερμαίν Μποφράν το κτίσιμο του Σατώ ντε Κομερσύ.
Το 1704 απεβίωσε ο γιος του Κάρολος-Θωμάς, 34 ετών και το 1714 η σύζυγός του 65 ετών. Ο ίδιος το 1723 απεβίωσε στο Σατώ ντε Καμερσύ, σε ηλικία 73 ετών. Το μικρότατο πριγκιπάτο του περιήλθε στην Ελισάβετ-Καρλόττα χήρα του Λεοπόλδου, μετά στον Στανίσλαο Λεστσίνσκι και τέλος στο γιο της αδελφής του Άννας, τον Κάρολο-Φραγκίσκο δούκα του Ζουαγιέζ.
Οικογένεια
Το 1669 στο Μπαρ-λε-Ντυκ νυμφεύτηκε την 5η εξαδέλφη του Άννα-Ελισάβετ της Λωρραίνης-Γκιζ, κόρη του Καρόλου Γ΄ δούκα του Ελμπέφ. Η σύζυγός του ήταν ανιψιά του Φραγκίσκου-Μάριου, συζύγου της αδελφής του. Γιος τους ήταν ο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης
Ονταλένγκο Γκράντε
Το Ονταλένγκο Γκράντε (ιταλικά: Odalengo Grande) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Σουλεϊμανιγιέ Τζαμί (Λονδίνο)
Το Τζαμί του Σουλεϊμάν (Süleymaniye Camii) είναι ένα τζαμί στην οδό Κίνγκσλαντ στο Χάγκερστον του Ανατολικού Λονδίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο εξυπηρετεί ολόκληρη τη μουσουλμανική κοινότητα, καθώς και την τουρκόφωνη κοινότητα. Το τζαμί χρηματοδοτήθηκε από το Τουρκικό Ισλαμικό Πολιτιστικό Κέντρο του Ηνωμένου Βασιλείου (UKTICC) και η κατασκευή του ξεκίνησε το 1994 και τελικά άνοιξε για το κοινό τον Οκτώβριο του 1999. Με συνολικό εμβαδόν 8.000 τετραγωνικών μέτρων, η συνολική χωρητικότητα του οθωμανικού τύπου τζαμιού είναι 3.000 άτομα.
Το τζαμί περιλαμβάνει αίθουσα συνεδρίων και γάμων, αίθουσες διδασκαλίας, εγκαταστάσεις κηδειών, καθώς και καταλύματα για φοιτητές της Σχολής Μάραθον.
Ο μιναρές έχει ύψος 66 μέτρα και είναι ο ψηλότερος στη Μεγάλη Βρετανία.
Το Τζαμί του Σουλεϊμάν έχει γίνει ένα τοπικό αξιοθέατο και είναι ένα από τα βασικά ισλαμικά κέντρα του Λονδίνου.
Ο πρίγκιπας Κάρολος επισκέφθηκε το τζαμί το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζαμιά στο Λονδίνο Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Χάγκερστον
Αυγούστα Αναστασία της Λιθουανίας
H (Αυγούστα) Αναστασία Γκεντιμίνοβνα, ρωσ. Анастаси́я Гедими́новна (π. 1320 - 1345) από τον Οίκο των Γκεντιμινιδών ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Λιθουανίας και με τον γάμο της έγινε μεγάλη πριγκίπισσα της Μόσχας.
Βιογραφία
Ήταν μάλλον κόρη του Γκεντιμίνας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας. Δεν υπάρχει άμεση απόδειξη γι' αυτό, αλλά επειδή έκανε σπουδαίο γάμο, οι πιο πολλοί ιστορικοί συμπεραίνουν ότι ήταν μέλος της οικογένειας του Γκεντιμίνας. Γεννήθηκε μάλλον το διάστημα 1316-21.
Βαπτίστηκε Ορθόδοξη με το όνομα Αναστασία, με σκοπό να παντρευτεί τον Συμεών το 1333. Αυτός έγινε μεγάλος πρίγκιπας της Μόσχας το 1341. Ο γάμος ήταν μεγάλης σπουδαιότητας, διότι η Ρωσία και η Λιθουανία έριζαν σφοδρά για την υπεροχή στη Ρουθηνία. Ωστόσο οι συγκρούσεις επαναλήφθηκαν δύο έτη μετά τον γάμο, το 1335.
Το 1345 ο αδελφός της Γιαουνούτις μέγας δούκας της Λιθουανίας εκτοπίστηκε από τον μεαλύτερο αδελφό Αλγκίρντας και ζήτησε τη συνδρομή της. Λίγο πριν το τέλος της, η Αναστασία έγινε μοναχή. Τάφηκε στο Κρεμλίνο της Μόσχας σε έναν ναό μονής, που είχε χρηματοδοτήσει.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1333 τον Συμεών μεγάλο πρίγκιπα της Μόσχας και είχε τέκνα;
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Λιθουανοί ευγενείς
Ελισάβετ της Βαυαρίας (1443-1484)
H Ελισάβετ, γερμ. Elisabeth von Bayern von Wittelsbach (2 Φεβρουαρίου 1443 - 5 Μαρτίου 1484) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του δούκα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτορας της Σαξονίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου Γ΄ δούκα της Βαυαρίας και της Άννας των Γουέλφων, κόρης του Έρικ Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1460 τον Ερνέστο των Βέττιν εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Εκλέκτειρες της Σαξονίας
The Amazing Spider-Man 129
Το The Amazing Spider-Man #129, με υπότιτλο "The Punisher Strikes Twice!" είναι ένα μονό τεύχος 19 σελίδων του αμερικανικού βιβλίου κόμικ The Amazing Spider-Man, που εκδόθηκε από τη Marvel Comics το 1974. Το τεύχος είναι πολύ γνωστό ως η πρώτη εμφάνιση του χαρακτήρα με το όνομα Punisher, ο οποίος εκείνη την περίοδο απεικονίστηκε ως ανταγωνιστής του Spider-Man αλλά θα γινόταν αργότερα ένας από τους πιο δημοφιλείς και επιτυχημένους χαρακτήρες της Marvel. Το τεύχος είναι επίσης η πρώτη εμφάνιση του Τσακαλιού, ενός υπερκακού που θα γινόταν ένας από τους κύριους αντιπάλους του Spider-Man και αναπόσπαστο μέρος της διαβόητης ιστορίας του Spider-Man στα μέσα του '90 Clone Saga.
Το τεύχος θεωρείται ορόσημο κόμικ από τους θαυμαστές της Marvel και αναζητείται πολύ από τους συλλέκτες βιβλίων κόμικ. Γράφτηκε από τον Τζέρι Κόνγουεϊ και σχεδιάστηκε από τον καλλιτέχνη Ρος Άντρου με εξώφυλλο από τον Γκιλ Κέιν και τον Τζον Ρομίτα τον Πρεσβύτερο το οποίο έχει δεχθεί φόρο τιμής, αντιγραφεί και γίνει παρωδία πολλές φορές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικά κόμικς Κατηγορία:Κόμικς υπερηρώων Κατηγορία:Marvel Comics
Βελένιε
Το Βελένιε (σλοβενικά: Velenje, προφέρεται [ʋɛˈlɛːnjɛ], Wöllan ) είναι με πληθυσμο 33.656 κατοικων η έβδομη μεγαλύτερη πόλη της Σλοβενίας και η έδρα του ομώνυμου δήμου. Η πόλη βρίσκεται στη βορειοανατολικό Σλοβενία, ανάμεσα στους κυλιόμενους πράσινους λόφους της κοιλάδες Σάλεκ. Δυτικά του Βελένιε βρίσκονται οι άλπεις Κάμνικ-Σαβίνια και ανατολικά του Βελένιε βρίσκονται τα όρη Ποχόριε.
Τοπωνύμιο
Το Βελένιε αναφέρεται για πρώτα φορά στις γραπτές πηγές το 1264 ως Βελν (Weln). Το 1270 αναφέρεται σε άλλη γραπτή πηγή ως Βελάν (Welan) και το 1296 αναφέρεται σε άλλη πηγή ως Μπελέν (Belen) και Βέλεν (Welen). Το όνομα της πόλης προέρχεται από τη σλάβικη λέξη Βέλεν'ε σέλο (Χωριό του Βέλεν). Σύμφωνα με μια λιγότερο πιθανή θεωρία, το όνομα της πόλης προέρχεται από την σλοβένικη λέξη velen(je) που σημαίνει "βοσκότοποι για κτηνοτροφία". Το 1981, η πόλη μετονομάστηκε σε Τίτοβο Βελένιε (Titovo Velenje, δηλαδή Βελένιε του Τίτο) προς τιμήν του Γιουγκοσλάβου ηγέτη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Το παλαιότερο όνομα της πόλης (Βελένιε) αποκαταστάθηκε το 1990, λίγο πριν την σλοβενική ανακήρυξη ανεξαρτησίας το 1991. Όταν η Σλοβενία ανήκε στην Αυστρία (πριν το 1918), η πόλη ονομαζόταν Βέλαν (Wöllan).
Μαζικός τάφος
Ο μαζικός τάφος του Κόζελι (Grobišče Koželj) χρονολογείται από την περίοδο των πρώτων εβδομάδων μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Βρίσκεται στο δάσος Γκολ (Gollova hosta) κάτω από το Μεγάλο Λόφο του Κόζελι (Veliki Koželj) δίπλα σε παραπόταμο του ποταμού Τρουμπούσνιτσα. Περιέχει τα λείψανα σλοβένων κρατουμένων, στους οποίους περιλαμβάνονται και αρκετοί κάτοικοι του Βελένιε, οι οποίοι μεταφέρθηκαν από το Τσέλιε και εκτελέστηκαν δια πυροβολισμού στις 15 Ιουνίου 1945. Στον χώρο υπάρχει μια πινακίδα και μια μικρή πλάκα.
Σύγχρονη ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη νεόδμητης γειτονιάς του Βελένιε (1960) Το 1889 το παλαιό Βελένιε (Staro Velenje), η παλιά πόλη του Βελένιε, ήταν μια μικρή πόλη 364 κατοίκων με αγορά. Το χωριό βρισκόταν στους πρόποδες του λόφου που οδηγούσε στο κάστρο του Βελένιε. Η βιομηχανία εξόρυξης λιγνίτη συνέβαλε στην οικονομική ανάπτυξη της πόλης στα χρόνια πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά τον πόλεμο το Βελένιε ξεκίνησε μια περίοδο ταχείας ανάπτυξης και έγινε σύγχρονη πόλη. Η πόλη σχεδιάστηκε και χτίστηκε στην δεκαετία του 1950, κατά την εποχή της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Σλοβενίας. Ο κατασκευαστής οικιακών συσκευών Gorenje πήρε την ονομασία του από τον κοντινό οικισμό Γκορένιε.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Βελένιε είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Σλοβενικά (sl) Κατηγορία:Πόλεις της Σλοβενίας
Ονταλένγκο Πίκκολο
Το Ονταλένγκο Πίκκολο (ιταλικά: Odalengo Piccolo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ορσάρα Μπόρμιντα
Η Ορσάρα Μπόρμιντα (ιταλικά: Orsara Bormida) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Αλμπέρ Παϊμί Παντακέ
Ο Αλμπέρ Παϊμί Παντακέ (Albert Pahimi Padacké, αραβικά: ألبر بهيمي بدكي, γεννηθείς στις 15 Νοεμβρίου 1966-) είναι πολιτικός από το Τσαντ και υπήρξε πρωθυπουργός από τις 26 Απριλίου 2021 έως τις 12 Οκτωβρίου 2022. Υπηρέτησε ξανά στο αξίωμα από το 2016 ως τις 4 Μαΐου 2018, οπότε καταργήθηκε η θέση με το νέο σύνταγμα.
Βίος και σταδιοδρομία
Ο Παντακέ γεννήθηκε στην Γκουίν της Παλά του Τσαντ τον Νοέμβριο του 1966. Είναι κάτοχος Μάστερ στο Δημόσιο Δίκαιο και αρκετών άλλων τίτλων συμπεριλαμβανομένου του διπλώμαατος Πανεπιστημιακών Σπουδών στο Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο της Ντζαμένα.
Στη διάρκεια της δεκαετίας του '90 χρημάτισε υπουργός Οικονομικών και εν συνεχεία υπουργός Εμπορίου ως την απόλυσή του από τον πρόεδρο Ιντρίς Ντεμπί τον Νοέμβριο του 1997 επειδή απουσίαζε από τα καθήκοντά του. Ο Ντεμπί επισκέφτηκε δημόσια κτήρια χωρίς προειδοποίηση και ανακάλυψε ότι δεν ήταν στη θέση τους ο Παντακέ και άλλοι δύο υπουργοί, με αποτέλεσμα να τους απολύσει. Τον Φεβρουάριο του 2001 έγινε γραμματέας επί των Οικονομικών, και εν συνεχεία έγινε υπουργός Ορυχείων, Ενέργειας και Πετρελαίου στην κυβέρνηση που διορίστηκε στις 8 Απριλίου 2001. Τον Αύγουστο του 2001 έγινε υπουργός άνευ Χαρτοφυλακίου παραμένοντας στη θέση αυτή ως τον Ιούνιο του 2002.
Τον Απρίλιο του 2002 ο Παντακέ εξελέγη βουλευτής με το κόμμα Εθνικός Συναγερμός για Δημοκρατία στο Τσαντ (RNDP-Le Réveil) ως υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια της Παλά.. Από τον Ιούνιο του 2002 ως τον Αύγουστο του 2005 ήταν μέλος της Οικονομικής και Νομισματικής Κοινότητας της Κεντρικής Αφρικής. Εν συνεχεία διορίστηκε υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση που συστάθηκε στις 7 Αυγούστου 2005.
Ήταν υποψήφιος με το RNDP-Le Réveil για τις προεδρικές εκλογές του 2006 και ήρθε 3ος με ποσοστό 7,82% των ψήφων. Στις 29 Μαΐου, λίγο μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, συνεχάρη τον Ντεμπί για την επανεκλογή του στην προεδρία. Τα μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν είχαν λάβει μέρος στις εκλογές εκείνες, καταγγέλλοντας νοθεία.
Ο Παντακέ υπηρέτησε ως υπουργός Γεωργίας μέχρι τον διορισμό του ως υπουργού Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε στις 4 Μαρτίου 2007. Συνακόλουθα του ανατέθηκε το χαρτοφυλάκιο των Ταχυδρομείων, Τεχνολογίας Πληροφοριών και Επικοινωνιών στην κυβέρνηση που ανακοινώθηκε στις 23 Απριλίου 2008.
Ο Ντεμπί διόρισε τον Παντακέ ως πρωθυπουργό στις 13 Φεβρουαρίου 2016. Στις 4 Μαΐου 2018 η θέση του Πρωθυπουργού καταργήθηκε με το νέο σύνταγμα.
Μετά το θάνατο του προέδρου Ιντρίς Ντεμπί σε σύγκρουση με τους αντάρτες στις 20 Απριλίου 2021, ο προσωρινός πρόεδρος Μαχαμάτ Ντεμπί Ίτνο διόρισε ξανά πρωθυπουργό τον Παντακέ και ο τελευταίος ορκίστηκε στις 26 Απριλίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Τσαντ
Ολίβολα
Η Ολίβολα (ιταλικά: Olivola) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Οττίλιο
Το Οττίλιο (ιταλικά: Ottiglio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Ρωμανία (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ρωμανία μπορεί να αναφέρεται:
Οττίλιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Άγιος Παντελεήμονας Ηρακλείου
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι οικισμός της κοινότητας Αχεντριά, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αστερουσίων, του δήμου Αρχανών-Αστερουσίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ηρακλείου, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι παράλιος οικισμός στο Ν.ΝΑ. τμήμα του νομού Ηρακλείου, στους ανατολικούς πρόποδες του Κόφινα και στον δυτικό μυχό του όρμου Τσούτσουρου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 68 χλμ. περίπου ΝΑ. του Ηρακλείου.
Πηγές
Κατηγορία: Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου
Επιβαρυμένη ισόβια κάθειρξη (Τουρκία)
Η επιβαρυμένη ισόβια κάθειρξη (τουρκικά: ağırlaştırılmış müebbet hapis) είναι, στην Τουρκία, ποινική κύρωση η οποία συνίσταται στην κράτηση ενός εγκληματία έως τον θάνατό του υπό αυστηρό καθεστώς ασφαλείας. Ορίζεται βάζει του άρθρου 47 του τουρκικού ποινικού κώδικα. Η ποινή της επιβαρυμένης ισόβιας κάθειρξης αντικατέστησε τη θανατική ποινή, η οποία καταργήθηκε το 2002. Αποτελεί την αυστηρότερη των ποινών βάσει του τουρκικού δικαίου.
Σύγκριση με την απλή ισόβια κάθειρξη
Τα πρόσωπα τα οποία έχουν καταδικαστεί σε επιβαρυμένη ισόβια κάθειρξη εκτίουν την ποινή τους υπό συνθήκες εκτεταμένης ασφαλείας. Εφόσον οι καταδικασθέντες επιδεικνύουν καλή πίστη, η ποινή της επιβαρυντικής ισόβιας κάθειρξης είναι δυνατό να μετατραπεί σε σε απλή ποινή ισόβιας κάθειρξης. Η συγκεκριμένη μετατροπή εξαρτάται από τη συνολική συμπεριφορά του κατάδικου. Υφίσταται διαφοροποίηση μεταξύ των εγκλημάτων τα οποία επισύρουν τις ποινές της ισόβιας κάθειρξης και της επιβαρυμένης ισόβιας κάθειρξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκαιο της Τουρκίας
Οβάντα
Η Οβάντα (ιταλικά: Ovada) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ονομαστικές συμβάσεις για τα γυναικεία ονόματα στην αρχαία Ρώμη
Οι συμβάσεις ονοματοδοσίας για τις γυναίκες στην αρχαία Ρώμη διέφεραν από την ονοματολογία για τους άνδρες και η πρακτική άλλαξε δραματικά από την Πρώιμη Δημοκρατία στην Ακμή της Αυτοκρατορίας και στη συνέχεια στην Ύστερη Αρχαιότητα. Τα θηλυκά προσδιορίζοντο επίσημα από το θηλυκό του επωνύμου της οικογένειας (nomen gentile, δηλαδή το όνομα του γένους), το οποίο θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί περαιτέρω από τη γενική πτώση του επιθέτου (cognomen) του πατέρα της ή -για μια παντρεμένη γυναίκα- του συζύγου της. Τα αριθμητικά επίθετα μπορεί να διακρίνουν μεταξύ των αδελφών, όπως η Tertia, "η Τρίτη" (συγκρίνετε τους τίτλους γενιάς σε αγγλικά ονόματα). Μέχρι την Ύστερη Δημοκρατία, οι γυναίκες υιοθετούσαν επίσης συχνά το θηλυκό του επιθέτου (cognomen) του πατέρα τους.
Πρώιμη και Μέση Δημοκρατία
Οι γυναίκες στις αρχές έως τα μέσα της Δημοκρατίας ήταν συνήθως γνωστές με το οικογενειακό τους επώνυμο (nomen). Μια γυναίκα από το γένος των Αιμιλίων θα ονομαζόταν Αιμιλία, από το γένος των Κορνηλίων, Κορνηλία από το γένος των Σεμπρονίων, Σεμπρονία και ούτω καθεξής. Εάν υπήρχαν πολλές κόρες, ένα επίθετο (cognomen) όπως Prima (Πρώτη), Secunda (Δεύτερη) ή Tertia (Τρίτη) θα μπορούσε να υποδεικνύει τη σειρά γέννησης, για παράδειγμα, την Αιμιλία Τέρτια, σύζυγο του Π. Κ. Σκιπίωνα Αφρικανού. (Αυτή, ωστόσο, είναι περισσότερο γνωστή ως Aιμιλία Παύλα). Τα συγκριτικά επίθετα Maior και Minor, που σημαίνουν "η Πρεσβύτερη" και "η Νεότερη" όταν συνδέονται με ένα όνομα, μπορεί να διακρίνουν μεταξύ δύο μόνο αδελφών, για παράδειγμα, οι κόρες του Γαΐου Λαιλίου Σάπιενς είναι γνωστές ως Λαιλία η Πρεσβύτερη και Λαιλία η Νεότερη.
Η σειρά γέννησης δεν είναι ο καλύτερος ή ο μοναδικός προσδιοριστικός δείκτης της, αλλά μπορεί να είναι η εξέχουσα θέση μιας γυναίκας. Το όνομα Κορνηλία Αφρικανή αναφέρεται πιο συχνά στην Κορνηλία Αφρικανή τη Νεότερη, τη μικρότερη (αλλά σημαντικότερη) κόρη του Σκιπίωνα Αφρικανού, και όχι στη μεγαλύτερη αδελφή της.
Οι γιοι, συγκριτικά, διακρίνονταν από ένα όνομα (praenomen), το πρώτο, προσωπικό όνομα των τυπικών τριών ονομάτων ενός Ρωμαίου αρσενικού (tria nomina). Ο μεγαλύτερος γιος λάμβανε τις περισσότερες φορές τα ίδια ονόματα με τον πατέρα του, ενώ σε άλλους το όνομα ενός παππού ή ενός θείου. Αυτή η παράδοση έκανε άχρηστη τη σημασία των αριθμητικών ονομάτων: τα αρσενικά ονόματα Quintus ("Πέμπτος"), Sextus ("Έκτος") και Decimus ("Δέκατος") χρησιμοποιήθηκαν ευρέως χωρίς αναφορά στη σειρά γέννησης, επειδή μετακυλίοντο. Έτσι, η ημι-μυθική Κλαυδία Κοΐντα θα έπρεπε να ήταν η πέμπτη κόρη του πατρίκιου πατέρα της από το γένος των Κλαυδίων, αλλά είναι αμφίβολο ότι υπήρχαν τέσσερις μεγαλύτερες αδελφές: η Quinta είναι πιθανώς ένα αρχαϊκό γυναικείο όνομα (praenomen) που μεταγενέστεροι Λατίνοι συγγραφείς αντιμετώπισαν ως επίθετο (cognomen).
Ύστερη Δημοκρατία
Από την Ύστερη Δημοκρατία, ένα επίθετο (cognomen), το τρίτο των τριών ονομάτων (tria nomina), γίνεται πιο σημαντικό στη διάκριση των οικογενειακών κλάδων του κύριου γένους. Η σημασία του επιθέτου αντανακλάται και στην πρακτική ονοματοδοσίας καθώς αφορά γυναίκες, για παράδειγμα Κορνηλία Σύλλα, Πομπεία Μάγνα, Κορνηλία Μετέλλα. Η Λικινία Κράσσα η Πρεσβύτερη και η Λικινία Κράσσα η Νεότερη ήταν κόρες του Λεύκιου Λικίνιου Κράσσου.
Στα κορίτσια μπορεί επίσης να δοθεί το όνομα της μητέρας τους, εάν γεννήθηκαν εκτός γάμου.
Υψηλή Αυτοκρατορία
Στην εποχή του Αυγούστου και μετά, οι Ρωμαίες χρησιμοποιούσαν πιο ποικίλα ονόματα και μερικές φορές ακόμη και δύο μικρά ονόματα. Η πρακτική της ονοματοδοσίας έγινε λιγότερο άκαμπτη, όπως αποδεικνύεται μεταξύ των γυναικών της δυναστείας των Ιουλιο-Κλαυδίων. Ενώ οι σύζυγοι του Αυγούστου ήταν γνωστές με το όνομα του πατρικού τους γένους (Κλαυδία, Σκριβωνία και Λιβία) και οι γυναίκες του Τιβέριου ήταν γνωστές με τα λιγότερο γνωστά ονόματα των πατέρων τους (Βιψανία Aγριππίνα και Ιουλία η Πρεσβύτερη), από την τρίτη γενιά της Αυτοκρατορικής οικογένειας, οι συμβάσεις ονομασίας άλλαξανι. Οι κόρες της Ιουλίας από τον δεύτερο σύζυγό της Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα ήταν η Ιουλία η Νεότερη και η Αγριππίνα η Πρεσβύτερη, όχι η Βιψανία Κοΐντα και η Βιψανία Σέξτα. Παρομοίως, οι κόρες της Αγριππίνας της Πρεσβύτερης ήταν η Αγριππίνα η Νεότερη, η Δρουσίλλα και η Λιβίλλα: δεν ονομάστηκαν από την οικογένεια που υιοθέτησε τον πατέρα τους, το γένος των Ιουλίων. Ομοίως, στην οικογένεια της Oκταβίας της Νεότερης και του Mάρκου Αντωνίου, οι ονομασίες για τις κόρες τους (Aντωνία η Πρεσβύτερη και Aντωνία η Νεότερη) και της Oκταβίας από τον πρώτο της σύζυγο (Κλαυδία Μαρκέλλα η Πρεσβύτερη και Κλαυδία Μαρκέλλα η Νεότερη) ακολυθούν τη σύμβαση για τα ονόματα, αλλά αυτό για την εγγονή τους Λιβίλλα, κόρη του Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου, δεν είναι.
Στις μεταγενέστερες γενιές, οι γυναίκες λάμβαναν δύο ονόματα. Αυτό σήμαινε ότι οι κόρες του Κλαύδιου δεν ήταν η Κλαυδία η Πρεσβύτερη και η Κλαυδία η Νεότερη, αλλά η Κλαυδία Αντωνία από τον γάμο του Κλαυδίου με την Aιλία Παιτίνα και η Κλαυδία Οκταβία από τον γάμο του με τη Mεσσαλίνα. Μεταξύ της ελίτ, ονόματα όπως η Πομπονία Γκραικίνα έγιναν κοινά. Σε ακόμη μεταγενέστερες γενιές τα ονόματα των γυναικών είχαν ελάχιστη ή καθόλου ομοιότητα με τα οικογενειακά ονόματα του πατέρα τους. Για παράδειγμα στη δυναστεία των Φλαβίων, η κόρη του Τίτου δεν ήταν η Φλαβία. Στη δυναστεία των Σεβήρων, οι περισσότερες γυναίκες έφεραν ως πρώτο όνομα το "Ιουλία", ακόμη και αν δεν ήταν το επώνυμο του γένους, αλλά το δεύτερο όνομα ήταν διαφορετικό και ως εκ τούτου τις διέκρινε. Στη δυναστεία του Θεοδοσίου, η κόρη του Θεοδοσίου Α΄ δεν ήταν η Θεοδοσία, αλλά η Γκάλα Πλακιδία, που ονομάστηκε εν μέρει από τη μητέρα της.
Σε ορισμένες αυτοκράτειρες δόθηκε το όνομα (praenomen) Ιουλία, ακόμη και αν δεν είχαν σχέση με το γένος των Ιουλίων. Μερικοί, όπως η Λιβία και η Αγριππίνα η Νεότερη, έλαβαν την προσωνυμία (agnomen) της Αugusta ("Σεβαστής, Μεγαλοπρεπούς"), ένα παράλληλο με τούς συζύγους τους (Αugustus).
Ύστερη αρχαιότητα
Στην Ύστερη Αρχαιότητα, οι γυναίκες ονομάζοντο συχνά από τις μητέρες τους ή άλλες γυναίκες συγγενείς, οι οποίες με τη σειρά τους ονομάζοντο συχνά από γυναίκες (ή μερικές φορές άνδρες) χριστιανούς αγίους. Έτσι, το όνομα της αυτοκράτειρας Γάλλας Πλακιδίας δείχνει μόνο το όνομα της μητέρας της Γάλλας, όχι του πατέρα της. Άλλα παραδείγματα: Η Aρρία ήταν κόρη του Θράσεα Παίτου και της συζύγου του Aρρίας. και πιθανώς η Κονσιδία, κόρη του Σερβίλιου Νονιανού.
Αυτοκράτειρες που φέρουν εθνικά (ειδωλολατρικά) ονόματα—π.χ η Aιλία Ευδοκία, πρώην Aθηναΐς, μετονομάστηκαν, για να έχουν πιο χριστιανικά ονόματα, μερικές φορές από μια προηγούμενη αυτοκράτειρα. Μερικές αυτοκράτειρες όπως η Θεοδώρα, σύζυγος του Ιουστινιανού, φέρεται να μετονομάστηκαν επίσης. Οι υστεροβυζαντινές αυτοκράτειρες έφεραν ονόματα, που προέρχονται από τα ελληνικά:
Τα περισσότερα από αυτά τα ονόματα παρουσίαζαν ελληνικές επιρροές, ενώ μερικά ήταν ονόματα χριστιανών αγίων.
Επιθήματα
Πολλές φορές οι γυναίκες χρειάζοντο ανεπίσημα ονόματα, για να τις διαφοροποιήσουν μεταξύ των συγγενών τους. Αυτό γινόταν συχνά με τη βοήθεια επιθημάτων, για παράδειγμα το υποκοριστικό επίθημα -il(l)a (εναλλακτικά -ul(l)a ή -ol(l)a) που σημαίνει «μικρή» ή «νεαρή», χρησιμοποιείται συχνά, για παράδειγμα: Jul-illa για μια νεαρή Julia, Drus-illa για μια νεαρή Drusa. Το επίθημα προήλθε από τη λέξη ulla που σήμαινε έναν μικρό λάκκο και μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να δηλώσει ότι η εν λόγω γυναίκα ήταν νεότερη συγγενής κάποιου με το ίδιο όνομα, ότι ήταν ακόμη μικρό κορίτσι ή απλώς υπονοούσε στοργή. Για παράδειγμα, η κόρη του Κικέρωνα, η Tullia, ονομαζόταν από αυτόν «Tulli-ola » ακόμη και ως ενήλικας, παρόλο που δεν είχε μεγαλύτερες αδελφές ή άλλες αξιόλογες γυναίκες συγγενείς. Ένα άλλο επίθημα που χρησιμοποιήθηκε ήταν το -in(n)a που θα υπονοούσε "συγγενής του", για παράδειγμα " Agripp-ina ήταν η κόρη του Agrippa" ή " Messal-ina ήταν η κόρη του Messala". Το επίθημα -ina χρησιμοποιήθηκε συχνά για επίθετα (cognomina) που κατέληγαν σε "a", που σημαίνει ότι δεν υπήρχε γενικός τρόπος για να τα θηλυκοποιήσουμε.
Μια τρίτη πιο σπάνια μορφή ήταν η -iana, που θα μπορούσε να προστεθεί στο όνομα μιας γυναίκας, της οποίας ο πατέρας υιοθετήθηκε σε άλλη οικογένεια ή για να υποδείξει την οικογένεια της μητέρας της, όπως η Ulpia Marc-iana που ήταν κόρη της Marcia και του Mάρκου Ούλπιου Τραϊανού.
Υπήρχαν επίσης σπάνιες περιπτώσεις συνδυασμού δύο επιθημάτων, όπως «Agripp-in(a)-illa» η σύζυγος του Mάρκου Γάβιου Σκουίλα Γαλικανού, του υπάτου του έτους 127. Τα επιθήματα δεν προστίθοντο πάντα στο τέλος του ονόματος ή του επιθέτου (cognomen), αλλά μερικές φορές και στον αριθμό μιας κόρης, για παράδειγμα, η αδελφή του Bρούτου Ιουνία Τέρτια ονομαζόταν Tert-ulla. Οι πιο κοινές τέτοιες μορφές για τις ονοματικές αριθμήσεις ήταν οι Primula, Secundina, Tertiola/Tertulla, Quartilla και Quintilla/Quintina.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναικεία ονόματα
Στρογγυλοβούνι Αιτωλοακαρνανίας
Το Στρογγυλοβούνι (βλάχικα:Στουρνάρι) είναι ένα αρμανίτικο χωριό και μία κοινότητα του Δήμου Ξηρομέρου. Μέχρι τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Αστακού, του οποίου ήταν δημοτική περιφέρεια. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 156 κατοίκους στο χωριό και 326 κατοίκους στην κοινότητα. Η κοινότητα καλύπτει έκταση 18.001 χμ2. Νέα απογραφή 2021 κατέγραψε 145 κατοίκους στο χωριό και 309 στο σύνολο.
Διοικητικό τμήμα
Η κοινότητα του Στρογγυλοβουνίου αποτελείται από δύο ξεχωριστούς οικισμούς τους οποίους διοικεί ένας πρόεδρος ο οποίος αυτή την στιγμή είναι ο Δημήτρης Χολέβας ο ποιος κέρδισε της εκλογές το 2019.
Τα προαναφερθέντα στοιχεία για τον πληθυσμό είναι από το 2011.
Ιστορία
Το Στρογγυλόβουνι, μαζί με τους άλλους αρμανικούς οικισμούς της Αιτωλοακαρνανίας, δημιουργήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα από ανθρώπους που εγκατέλειψαν το χωριό Μπιτσικόπουλο στην Ήπειρο, μετά από μία σειρά επιθέσεων από Τούρκους και Αλβανούς ληστές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Οβίλιο
Το Οβίλιο (ιταλικά: Oviglio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ιτέα Γρεβενών
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ιτέα
Η Ιτέα είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 630 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Ιτέα βρίσκεται προς τα βορειοανατολικά όρια με την περιφερειακή ενότητα Κοζάνης, σε απόσταση 23 χλμ. ανατολικά από τα Γρεβενά. Το χωριό είναι κτισμένο ανατολικά του Αλιάκμονα, στις ανατολικές πλαγιές του όρους Κορακόπετρα και σε περιοχή με πλούσιο φυσικό περιβάλλον. Βόρεια του χωριού περνάει ο χείμαρρος Ποταμιά που καταλήγει στον Αλιάκμονα και πολύ κοντά του βρίσκεται μια μικρή λιμνούλα που προσφέρεται για βόλτα, πικ-νικ και ψάρεμα. Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται κάτοικοί του ως αφιερωτές της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 (Α΄ Γραφή) όσο και 1692 και μετά (Β΄Γραφή).
Ονομασία - Διοικητικά
Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Βούρμποβο και έτσι αναφέρεται στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοπρίβης (Κνίδης) που ανήκε στο νομό Κοζάνης. Το 1927 με το ΦΕΚ 18Α - 01/02/1927 μετονομάζεται σε Ιτιές και το 1940 διορθώνεται σε Ιτέα. Το 1964 με το ΦΕΚ 185Α - 30/10/1964 αποσπάται στο νομό Γρεβενών. Μαζί με τη Μικροκλεισούρα, την Κνίδη, το Πιστικό και τον Πόρο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κνίδης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βεντζίου του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 133 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Ιτέα
Οτσάνο Μονφερράτο
Το Οτσάνο Μονφερράτο (ιταλικά: Ozzano Monferrato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Microsoft Access
Το Microsoft Access είναι ένα σύστημα διαχείρισης βάσεων δεδομένων της Microsoft που συνδυάζει την μηχανή σχεσιακής βάσης δεδομένων Microsoft Jet με ένα γραφικό περιβάλλον εργασίας χρήστη και εργαλεία ανάπτυξης λογισμικού.
Project Omega
Η πρώτη προσπάθεια της Microsoft να σχεδιάσει ένα λογισμικό διαχείρισης βάσεων δεδομένων ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν έλαβε την άδεια για να πληρώσει την R:Base. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Microsoft ανέπτυξε την λύση της με τον κώδικα Omega. Ο κώδικας Omega αποδείχθηκε το 1992 και περιείχε χαρακτηριστικά που δεν ήταν διαθέσιμα στο Access.
Project Cirrus
Μετά το Project Omega, μερικοί από τους προγραμματιστές του είχαν ανατεθεί σε ένα ακόμα κώδικα, με όνομα Cirrus. Ο στόχος του ήταν να ανταγωνιστεί με εφαρμογές όπως Paradox ή dBASE, το οποίο θα λειτουργούσε στα Windows.
Τελική έκδοση
Στις 13 Νοεμβρίου του 1992 κυκλοφόρησε το Microsoft Access 1.0. Το 1994 ένα εγχειρίδιο με ελάχιστες απαιτήσεις υλικού για το Access. Το Microsoft Access 2000 αύξησε το μέγιστο μέγεθος της βάσης δεδομένων από 1GB σε 2GB για το Acces 97. Το Microsoft Access 2007 εισήγαγε μια νέα μορφή της βάσης δεδομένων: ACCDB.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό Microsoft Κατηγορία:Λογισμικό Windows Access
Κλαυδία Πούλχρα
Η Κλαυδία Πούλχρα, λάτιν.: Claudia Pulchra (14 π.Χ – μ.Χ. 26) ( PIR 2 C 1116) ήταν μια πατρικία της Αρχαίας Ρώμης, που έζησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Ρωμαίων αυτοκρατόρων Αυγούστου και Τιβέριου.
Πρώιμη ζωή
Ήταν κόρη της Κλαυδίας Μαρκέλλας της Νεότερης και του Ρωμαίου υπάτου του 12 π.Χ., Mάρκου Βαλέριου Μεσσάλλα Αππιανού. Η εκ μητρός γιαγιά της ήταν η Οκταβία η Νεότερη, αδελφή του Αυγούστου. Υπήρξαν κάποιες εικασίες μεταξύ ιστορικών -όπως του Τζορτζ-Πάτρικ Γκουλντ - ότι ο πατέρας της μπορεί στην πραγματικότητα να ήταν ο Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ (ο γιος του ομώνυμου Π. Κλαύδιου Π.), αλλά άλλοι -όπως ο Ρόναλντ Σάυμ- απέρριψαν αυτήν την πρόταση.
Μετέπειτα ζωή
Η Πούλχρα ήταν πάντα στενή φίλη με τη 2η εξαδέλφη της Αγριππίνα την Πρεσβύτερη. Μέσω της φιλίας της με την Αγριππίνα η Πούλχρα έπεσε θύμα των δολοπλοκιών, που σχετίζοντο με τη δίκη του Σηιανού για προδοσία το 26 μ.Χ. Ο Γναίος Δομίτιος Άφερ την κατηγόρησε και αυτή για απόπειρα να δηλητηριάσει τον Τιβέριο, δημιουργώντας μαγεία και ανηθικότητα. Απεβίωσε στην εξορία. Ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος θεωρεί τη δίκη ως έμμεση πολιτική επίθεση κατά της Αγριππίνας.
Ο γιος της έγινε πλούσιος μέσω της κληρονομιάς και των δύο γονιών του. Στα 27, ο νεότερος Βάρος βρέθηκε αντιμέτωπος με κατηγορίες για προδοσία και σχεδόν καταδικάστηκε. Η δίκη του έχει αποδοθεί στην αυξανόμενη δυσπιστία προς τον Τιβέριο και τις μηχανορραφίες του Σηιανού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ρωμαίοι ευγενείς
Παντέρνα
Η Παντέρνα (ιταλικά: Paderna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Στρατόνικoς ο Αθηναίος
Ο Στρατόνικος ο Αθηναίος (έζησε τον 4ο αιώνα π.Χ.) ήταν διακεκριμένος μουσικός της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου (336–323 π.Χ.), από τον οποίο σχεδόν τίποτα δεν έχει καταγραφεί, εκτός από την απότομη και πνευματώδη επίπληξη που είχε δώσει στον Φιλώτα, όταν ο τελευταίος καυχιόταν για μία νίκη που είχε κερδίσει επί του Τιμόθεου του Μιλήσιου. Ο χαρακτήρας του αποκαλύπτεται επίσης από ένα άλλο ανέκδοτο: "Και όταν ρωτήθηκε κάποτε από κάποιον για το ποιός είναι ο πιο αδύναμος λαός, είπε: «Στην Παμφυλία, οι άνρθωποι της Φασηλίδας ήταν οι χειρότεροι, αλλά οι άνθρωποι της Σίδης ήταν οι χειρότεροι σε όλο τον κόσμο». Και όταν ξαναρωτήθηκε, σύμφωνα με την περιγραφή του Ηγησάνδρου, ποιοι ήταν οι σπουδαιότεροι Βάρβαροι, οι Βοιωτοί ή οι Θεσσαλοί, αυτός είπε: «Οι Ηλείοι»." Λέγεται ότι ο Νικοκλής, βασιλιάς της Κύπρου, τον σκότωσε για μερικά σατιρικά κομμάτια που είχε συνθέσει για τους γιους του.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί
Αντρέας Ίσακσον
Ο Αντρέας Ίσακσον (Andreas Isaksson, 3 Οκτωβρίου 1981) είναι Σουηδός παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Τελευταία αγωνίστηκε με τη Γιουργκόρντεν.
Ο Ίσακσον ξεκίνησε την καριέρα του από την τοπική Τρέλεμποργκ, πριν αποκτηθεί για μικρό χρονικό διάστημα από τη Γιουβέντους. Το 2001 επέστρεψε στη Σουηδία για λογαριασμό της Γιουργκόρντεν για τρεις σαιζόν. Μετά αγωνίστηκε για δύο χρονιές στην Ρεν, πριν υπογράψει για 2 εκατομμύρια λίρες στη Μάντσεστερ Σίτι, όπου όμως δεν ήταν βασικός. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για την ολλανδική Αϊντχόφεν για τέσσερις σαιζόν και το 2012 αποκτήθηκε από την τουρκική Κασιμπασά.
Ο Ίσακσον έχει 133 συμμετοχές με την εθνική ομάδα της Σουηδίας, γεγονός που τον κατατάσει ως τρίτο παίκτη σε αριθμό συμμετοχών με την εθνική Σουηδίας. Ήταν μέλος της εθνικής Σουηδίας σε δύο παγκόσμια κύπελλα και τέσσερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουργκόρντεν ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κασίμπασα Σπορ Κουλουμπού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Άγιος Παντελεήμονας Θεσπρωτίας
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αμπελιάς, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Παραμυθιάς, του δήμου Σουλίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια  Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σουλίου του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται κοντά στους βορειοδυτικούς πρόποδες του υψώματος «Μεγάλη Ράχη» (745 μ.) και ακριβώς πάνω στην Εγνατία Οδό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 270. Aπέχει 23 χλμ. περίπου ΝΑ. της Ηγουμενίτσας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αμπελιάς του νομού Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αμπελιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Παραμυθιάς. Με το ΦΕΚ 87Α – 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Παραμυθιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Σουλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Σουλίου
Παρέτο (Ιταλία)
Το Παρέτο (ιταλικά: Pareto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Φιλώτας (μουσικός)
Ο Φιλώτας (έζησε τον 5ο αιώνα π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας διθυραμβικός ποιητής και μουσικός και μαθητής του Φιλόξενου του Κυθήριου. Θεωρείται μόνο άξιος αναφοράς, καθώς είχε κερδίσει κάποτε μία νίκη επί του σπουδαίου σύγχρονου Τιμόθεου του Μιλήσιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Διθυραμβικοί ποιητές
Παρόντι Λίγκουρε
Το Παρόντι Λίγκουρε (ιταλικά: Parodi Ligure) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Αιγυπτιακά ιερογλυφικά
Η χρήση της ιερογλυφικής γραφής προέκυψε από πρωτο-γραπτά συστήματα συμβόλων στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού, γύρω στον 32ο αιώνα π.Χ. (Προδυναστική περίοδος της Αιγύπτου), με την πρώτη αποκρυπτογραφημένη φράση γραμμένη στην αιγυπτιακή γλώσσα να χρονολογείται από τη Δεύτερη Δυναστεία (28ος αιώνας π.Χ.). Τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά εξελίχθηκαν σε ένα ώριμο σύστημα γραφής που χρησιμοποιούταν για επιγραφές μνημείων στην κλασική γλώσσα της περιόδου του Μέσου Βασιλείου· κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το σύστημα χρησιμοποιούσε περίπου 900 διακριτά σύμβολα. Η χρήση αυτού του γραπτού συστήματος συνεχίστηκε μέσω της Νέας Βασιλείας και της Ύστερης Περιόδου, και στις Περσικές και Πτολεμαϊκές περιόδους. Μεταγενέστερες διασώσεις ιερογλυφικής χρήσης βρίσκονται πολύ καλά στη ρωμαϊκή περίοδο, εκτείνοντας στον 4ο αιώνα μ.Χ.
Παρόντι Λίγκουρε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ντανιέλ-Ροπς
Ο Ανρί Ντανιέλ-Ροπς (γαλλ. Henri Daniel-Rops, 19 Ιανουαρίου 1901 – 27 Ιουλίου 1965), γνωστός και απλώς ως Ντανιέλ-Ροπς, ήταν Γάλλος συγγραφέας, ακαδημαϊκός και ιστορικός, του οποίου το αληθινό ονοματεπώνυμο ήταν Ανρί Πετιό (Henri Petiot).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ντανιέλ-Ροπς γεννήθηκε στο Επινάλ και ήταν γιος αξιωματικού του στρατού. Σπούδασε στη Νομική και τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γκρενόμπλ, περνώντας στις εξετάσεις του Agrégation ώστε να διδάξει Ιστορία στη μέση εκπαίδευση το 1922, σε ηλικία μόλις 21 ετών (ο νεότερος τότε σε όλη τη Γαλλία). Διορίσθηκε αρχικώς στο Σαμπερύ, μετά στην Amiens και τέλος στο Παρίσι. Στα τέλη της ίδιας δεκαετίας άρχισε και τη συγγραφική του σταδιοδρομία με το δοκίμιο Notre inquiétude («Η ανησυχία μας», 1926), το μυθιστόρημα L'âme obscure («Η σκοτεινή ψυχή», 1929) και με αρκετά άρθρα σε περιοδικά όπως τα Correspondent, Notre Temps και La Revue des vivants.
Ο Ντανιέλ-Ροπς, που είχε δεχθεί χριστιανική ανατροφή από την οικογένειά του, είχε γίνει αγνωστικιστής στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Στο Notre inquiétude το θέμα του ήταν η απώλεια νοήματος και κατευθύνσεως για την ανθρωπότητα σε έναν όλο και πιο βιομηχανοποιημένο και μηχανικό κόσμο. Βλέποντας τη δυστυχία και την κοινωνική αδικία γύρω του, καθώς και τη φαινομενική αδιαφορία των Χριστιανών προς αυτούς που αποκαλούσαν αδελφούς τους, αμφισβήτησε το εάν ο Χριστιανισμός εξακολουθούσε να αποτελεί μια ζωντανή δύναμη στον κόσμο.
Οι εναλλακτικές πορείες, ωστόσο, δεν τού φαίνονταν καλύτερες. Ο μαρξισμός ισχυριζόταν ότι απασχολείτο με την υλική εξασφάλιση των ανθρώπων, αλλά αγνοούσε τις μη υλικές ανάγκες τους, κάτι που για τον Ντανιέλ-Ροπς ήταν απαράδεκτο. Τη δεκαετία του 1930 επέστρεψε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, έχοντας φθάσει να αισθάνεται πως, παρά τις αδυναμίες των Χριστιανών, μόνο μέσα από τον Χριστιανισμό η τεχνολογική εποχή μπορούσε να συμφιλιωθεί με τις εσώτερες ανάγκες της ανθρωπότητας.
Στα χρόνια της Κατοχής, από το 1941 μέχρι το 1944, συνέγραψε τα έργα Le peuple de la Bible («Ο Λαός της Βίβλου») και Jésus et son temps («Ο Ιησούς και η εποχή Του»), τα πρώτα μιας σειράς έργων θρησκευτικής ιστορίας, η οποία κορυφώθηκε με το μνημειώδες Histoire de l'Eglise du Christ («Ιστορία της Εκκλησίας του Χριστού», 1948-1965).
Μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας το 1944, ο Ντανιέλ-Ροπς εγκατέλειψε τη διδασκαλία ώστε να αφοσιωθεί απερίσπαστος στο έργο του ως ιστορικού του Χριστιανισμού και συγγραφέα, διευθύνοντας το περιοδικό Ecclésia και ως συντάκτης του Je sais, je crois, που εκδόθηκε στην αγγλική γλώσσα ως The Twentieth Century Encyclopedia of Catholicism. Ο Ντανιέλ-Ροπς ήταν χωρίς αμφιβολία ο Γάλλος συγγραφέας που διαβαζόταν περισσότερο από τους γαλλόφωνους Ρωμαιοκαθολικούς στη μεταπολεμική περίοδο.
Ταυτοχρόνως, με κάποιους πρώην συναδέλφους της Ordre Nouveau, συνεργάσθηκε με διάφορα κινήματα Ευρωπαίων φεντεραλιστών και έγινε μέλος του Γαλλικού Φεντεραλιστικού Κινήματος.
Από το 1957 μέχρι το 1963 ήταν ένας από τους 50 «κυβερνήτες» του Ευρωπαϊκού Ιδρύματος Πολιτισμού που είχε ιδρύσει ο Ελβετός θεωρητικός Ντενί ντε Ρουζμόν. Από το 1955 ο Ντανιέλ-Ροπς είχε εκλεγεί μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Απεβίωσε στο Τρεσέρβ της Σαβοΐας σε ηλικία 64 ετών. Ο συγγραφέας ήταν έγγαμος, με τη Μαντλέν Μπουβιέ (Madeleine Bouvier), από το 1924, και είχαν έναν γιο, τον Φρανσίς. Η Μαντλέν απεβίωσε το 1975.
Επιλεγμένα έργα
Ο Ντανιέλ-Ροπς έγραψε μυθιστορήματα και έργα θρησκευτικής/εκκλησιαστικής ιστορίας:
Επίσης συνέγραψε βιογραφίες-μελέτες για τον Πεγκύ, τον Ερνέστο Ψυχάρη, τον Πασκάλ, τον Ρίλκε, τον Κάφκα και άλλους.