cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιδηροκυανιούχο κάλιο
Άλλες χρήσεις
Το σιδηροκυανιούχο κάλιο χρησιμοποιείται ακόμα ως αντίδοτο στη δηλητηρίαση από θειούχο χαλκό και ως πρώτη ύλη για την παραγωγή κυανιούχων ενώσεων.
Επιπλέον, χρησιμοποιείται στην εξόρυξη μετάλλων και στην παραγωγή συγκολλητικών ουσιών, στην ηλεκτρονική, στους επιβραδυντές φωτιάς, στα καλλυντικά, στις βαφές, στα νάιλον, σε φαρμακευτικά προϊόντα κ.ά.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ενώσεις σιδήρου Κατηγορία:Άλατα
Γιαννακοχώρι Ημαθίας
Το Γιαννακοχώρι είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Γιαννακοχώρι βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες του όρους Βέρμιο σε υψόμετρο 325 μέτρα ενώ απέχει περίπου 6 χλμ. βόρεια από τη Νάουσα (έδρα του δήμου), 29 χλμ. από τη Βέροια και 88 χλμ. δυτικά από την Θεσσαλονίκη (μέσω Γιαννιτσών) ή 100 χλμ μέσω Εγνατίας Οδού. Βορειοανατολικά είναι η Επισκοπή και βορειοδυτικά το Ροδοχώρι. Μετα την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών 1923, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Πόντιοι πρόσφυγες. Είναι γνωστό για τους αμπελώνες του και το οινοποιείο του κτήματος «Κυρ Γιάννη» (Μπουτάρη), Κτήμα Κελεσίδη και άλλων.
Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο κέντρο του χωριού ενώ υπάρχει και η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο άλσος και τη βόρεια άκρη του χωριού. Στα βορειοδυτικά είναι το "Φαράγγι της Κράστας" που οφείλει την ύπαρξή του στη ροή του ρέματος Μέγα Ρέμα και πάνω από το στενό άνοιγμα του οποίου δεσπόζει ο ομώνυμος λόφος (ύψος μέχρι 200 μ.) που είναι γνωστός για τις αναρριχητικές  διαδρομές του.
Το χωριό φημίζεται για τα φρούτα του (κεράσια, ροδάκινα, μήλα, ακτινίδια) καθώς και για το εξαιρετικό κρασί και τσίπουρο. Στο χωριό λειτουργούν 3 ρακοκάζανα και επίσης βρίσκεται η έδρα του Κτήματος Κελεσίδη με τα εξαιρετικά κρασιά Μέρχαλι, Αρροθυμίες, Σαμπάνιτσα και Ευωδέας (λευκό και κόκκινο)
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 με την παλιά του ονομασία Γιαννάκοβο να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σερμορινόβου. Το 1926 με το ΦΕΚ 97Α - 18/03/1926 μετονομάστηκε σε Γιαννακοχώριον και το 1935 με το ΦΕΚ 50Α - 19/02/1935 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Μαρίνας και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Γιαννακοχωρίου η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νάουσας του Δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 415 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Ροδακινια Κατηγορία:Δήμος Νάουσας
Τζορτζ Σι Σκοτ
μικρογραφία|260x260εσ|Στην ταινία του [[Στάνλεϊ Κούμπρικ S.O.S Πεντάγωνο καλεί Μόσχα (1964)]] μικρογραφία|260x260εσ|Με την [[Τζοάν Γούντγουορντ στην ταινία Ένας καταπληκτικός ντετέκτιβ (They Might Be Giants) (1971)]] Ο Τζορτζ Σι Σκοτ (αγγλικά: George Campbell Scott, 18 Οκτωβρίου 1927 - 22 Σεπτεμβρίου 1999) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1970 Πάττον, ο θρύλος της Νορμανδίας (Patton), όπου υποδύθηκε το θρυλικό στρατηγό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Τζορτζ Σμιθ Πάττον. Ο ηθοποιός είναι επίσης γνωστός για τη συμμετοχή του στις ταινίες Ανατομία ενός εγκλήματος (Anatomy of a Murder, 1959), Ο κόσμος είναι δικός Μου (The Hustler, 1961), S.O.S. Πεντάγωνο καλεί Μόσχα (Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb, 1964), Πετούλια (Petulia, 1968), Ένα τρελό...τρελό νοσοκομείο (The Hospital, 1971) και Χριστουγεννιάτικα κάλαντα (A Christmas Carol, 1984). Πέρα από την κινηματογραφική του πορεία ο ηθοποιός είχε επίσης επιτυχημένη θεατρική καριέρα.
Πρώτα Βήματα
Ο Τζορτζ Κάμπελ Σκοτ γεννήθηκε στο Γουάιζ της Βιρτζίνια το 1927. Γονείς του ήταν η Έλενα Άγκνες Σλεμπ και ο Τζορτζ Ντιούι Σκοτ, υπάλληλος της εταιρίας αυτοκινήτων Buick. Η μητέρα του απεβίωσε πριν ο ηθοποιός κλείσει τα οκτώ του χρόνια και τον μεγάλωσε ο πατέρας του. Έχοντας ως είδωλό του τον Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ ο Σκοτ φιλοδοξούσε να γίνει συγγραφέας κι έγραψε πολλά διηγήματα όντας ακόμη μαθητής του Λυκείου, χωρίς όμως να εκδώσει κανένα. Ως ενήλικας επιχείρησε πολλές φορές να γράψει κάποιο μυθιστόρημα, αλλά δεν κατάφερε να ολοκληρώσει κανένα με ικανοποιητικό αποτέλεσμα.
Ο Σκοτ κατετάγη στους πεζοναύτες, όπου υπηρέτησε από το 1945 εώς και το 1949. Ενώ υπηρετούσε τη θητεία του, του ανατέθηκε να διδάξει αγγλική λογοτεχνία στο Ινστιτούτο Πεζοναυτών της Ουάσινγκτον, ενώ επίσης ανέλαβε το ρόλο του ραδιοφωνικού εκφωνητή. Ήταν επίσης φύλακας των στρατιωτικών τελετών στο Εθνικό Νεκροταφείο του Άρλινγκτον. Χρόνια αργότερα δήλωσε ότι τα καθήκοντά του στο Άρλινγκτον τον ώθησαν στο αλκοόλ. Αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία γράφτηκε στο πανεπιστήμιο του Μιζούρι όπου σπούδασε δημοσιογραφία κι έπειτα ενδιαφέρθηκε για την υποκριτική. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο το 1953.
Καριέρα
Ο Σκοτ ξεκίνησε τη θεατρική του πορεία με τη συμμετοχή του στο Shakespeare Festival της Νέας Υόρκης. Το 1958 έλαβε βραβείο Obie για τις ερμηνείες του στις θεατρικές παραστάσεις: Children of Darkness (όπου συμπρωταγωνίστησε με τη μελλοντική του σύζυγο Κολίν Ντιχέρστ), Όπως αγαπάτε και Ριχάρδος Γ'  (όπου ερμήνευσε τον ομώνυμο ρόλο και για τον οποίο οι κριτικοί δήλωσαν ότι επρόκειτο για τον πιο άγριο Ριχάρδο όλων των εποχών). Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στο Μπρόντγουεϊ λαμβάνοντας θετικές κριτικές για την εμφάνιση του στο θεατρικό του Σολ Λέβιτ The Andersonville Trial. Το θεατρικό πραγματευόταν τη στρατιωτική δίκη του διοικητή μιας κακόφημης φυλακής κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου κι ο Σκοτ υποδυόταν τον δημόσιο κατήγορο. Η ερμηνεία του έγινε αντικείμενο αναφοράς από το περιοδικό Time. Το 1970 ο ηθοποιός σκηνοθέτησε τηλεταινία βασισμένη στο θεατρικό αυτό με πρωταγωνιστές τους Γουίλιαμ Σάτνερ, Ρίτσαρντ Μπέισχαρτ και Τζακ Κάσιντι (ο οποίος έλαβε υποψηφιότητα για Έμμυ για την ερμηνεία του στο ρόλο του δικηγόρου υπεράσπισης).
Ο Σκοτ συνέχισε τις εμφανίσεις του στο Μπρόντγουεϊ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60. Ανέλαβε επίσης τη σκηνοθεσία μερικών θεατρικών έργων. Η εμπορικότερη από τις θεατρικές παραστάσεις στις οποίες εμφανίστηκε ήταν το έργο του Νιλ Σάιμον Σουίτα στο Πλάζα το 1968. Το θεατρικό αποτελείται από τρία διαφορετικά μονόπρακτα που διαδραματίζονται στον ίδιο χώρο, ενώ ο Σκοτ ανέλαβε διαφορετικό ρόλο στο καθένα από αυτά. Το έργο προβλήθηκε για 1.097 παραστάσεις.
Ο ηθοποιός πέρασε επίσης και από το χώρο της τηλεόρασης. Το 1961 εμφανίστηκε στο πλευρό των Λόρενς Ολίβιε και Τζούλι Χάρις στην τηλεταινία The Power and the Glory, ενώ ένα χρόνο αργότερα εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της σειράς του NBC The Virginian όπου απήγγειλε το ποίημα του Όσκαρ Ουάιλντ The Ballad Of Reading Gaol. Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε επίσης στο ιατρικό δράμα The Eleventh Hour. To 1965 συμπρωταγωνίστησε με την Σίσιλι Τάισον στη δραματική σειρά East Side, West Side.
Ο Τζορτζ Σι Σκοτ έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα με την εμφάνισή του στο δικαστικό δράμα του Ότο Πρέμινγκερ Ανατομία ενός εγκλήματος (Anatomy of a Murder, 1959). Ο ρόλος του δικηγόρου υπεράσπισης του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Δυο χρόνια αργότερα εμφανίστηκε στο πλευρό του Πωλ Νιούμαν στην ταινία Ο κόσμος είναι δικός μου (The Hustler, 1961) κι έλαβε μια ακόμη υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Όταν ανακοινώθηκε ότι ήταν υποψήφιος για το βραβείο, ο ηθοποιός δεν αποδέχτηκε την υποψηφιότητά του. Το 1963 ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Τζον Χιούστον Οι 5 ύποπτοι (The List of Adrian Messenger), ενώ το 1966 συνεργάστηκε για άλλη μια φορά με τον σκηνοθέτη αναλαμβάνοντας το ρόλο του Αβραάμ στην επική ταινία Η Βίβλος (The Bible: In The Beginning). Στο ρόλο της Σάρας εμφανίστηκε η Άβα Γκάρντνερ, με την οποία σύναψε ερωτική σχέση για μικρό χρονικό διάστημα.
Το 1964, ο ηθοποιός ανέλαβε το ρόλο του στρατηγού Μπακ Τέρτζιντσον στην ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ S.O.S. Πεντάγωνο καλεί Μόσχα (Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb, 1964). Σε συνέντευξή του για το DVD της ταινίας ο ηθοποιός αποκάλυψε ότι ο Κιούμπρικ γύριζε την κάθε σκηνή πολλές φορές κι ότι του ζητούσε να δώσει τόνο υπερβολής στην ερμηνεία του. Στο τέλος ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε τις σκηνές στις οποίες ο Σκοτ εμφανιζόταν να ερμηνεύει τον ρόλο του χωρίς την αίσθηση του ορίου, κάτι το οποίο ο ηθοποιός απεχθανόταν.
Το 1968 συμπρωταγωνίστησε με την Τζούλι Κρίστι στην ταινία του Ρίτσαρντ Λέστερ Πετούλια (Petulia, 1968), ενώ το 1970 έλαβε ίσως τον πιο αξιομνημόνευτο κινηματογραφικό του ρόλο στην ταινία του Φράνκλιν Τζέι Σάφνερ Πάττον, ο θρύλος της Νορμανδίας (Patton, 1970). Ο ηθοποιός μελέτησε για καιρό τη ζωή του στρατηγού Τζωρτζ Πάττον, είδε ντοκιμαντέρ πάνω στη ζωή του και συνάντησε άτομα του κοντινού του περιβάλλοντος κι ο ρόλος του του χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, την οποία για μια ακόμη φορά δεν αποδέχτηκε.
Ο ηθοποιός έστειλε επιστολή στην Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών λέγοντας ότι δεν ήθελε να βρίσκεται σε συναγωνισμό με άλλους ηθοποιούς. Επίσης δήλωσε για την τελετή των Όσκαρ ότι του θυμίζει παρέλαση κρέατος κι ότι δε θέλει να έχει καμιά ανάμειξη με το θεσμό. Ο ηθοποιός παρ' όλα αυτά έλαβε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, αλλά δεν ήταν παρόντας στην τελετή για να το παραλάβει. Δεκαέξι χρόνια αργότερα ο ηθοποιός συμπρωταγωνίστησε με την Εύα Μαρί Σέιντ στη συνέχεια της ταινίας με τίτλο The last days of Patton και εξιστορούσε τις τελευταίες μέρες της ζωής του αμφιλεγόμενου αυτού στρατηγού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)
Εδέμ
Βιβλικός κήπος που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη στο πρώτο βιβλίο Γένεση (2:8). Η ονομασία Εδέμ είναι η ελληνική απόδοση του Εβραϊκού έντεν (עֵדֶן - ευχαρίστηση, απόλαυση), το οποίο, με τη σειρά του, προέρχεται από Ακκαδικό edinnu - πεδιάδα, ή από Αραμαϊκό επίθετο που σημαίνει "καρποφόρος", "καλά ενυδατωμένος".
Προσδιορίζεται ως επίγειος τόπος που παραχώρησε ο Θεός στους Πρωτόπλαστους Αδάμ και Εύα, στη Μεσοποταμία, όπου και συνέβη η πρώτη Θεοδικία. Ο δε γεωγραφικός προσδιορισμός στη Μεσοποταμία οφείλεται στην αναφορά τεσσάρων ποταμών που πλαισίωναν αυτόν, ο Τίγρης ποταμός, ο Ευφράτης και δύο άλλοι άγνωστοι ακόμα σήμερα, ο Πισών και ο Γιών. Ο Ιώσηπος Φλάβιος τους ταύτιζε με τον Νείλο και τον Γάγγη αντίστοιχα, ενώ νεότεροι μελετητές της Π.Δ. τοποθετούν τον κήπο της Εδέμ στο σημερινό αραβικό εμιράτο του Μπαχρέιν. Τέλος οι Μορμόνοι των ΗΠΑ πιστεύουν ότι ο Κήπος της Εδέμ βρισκόταν στη Βόρεια Αμερική και συγκεκριμένα στη περιφέρεια Τζάκσον της Πολιτείας Μιζούρι των ΗΠΑ.
Χαρακτηρίσθηκε από τις Μονοθεϊστικές θρησκείες, τις λεγόμενες και αβρααμικές, ως "λίκνο της ανθρωπότητας".
Άλλες περιοχές
Σημειώνεται επίσης ότι με την ονομασία Εδέμ φέρεται ομοίως στη Παλαιά Διαθήκη χώρα των Ασσυρίων, που κατά νεότερες ανασκαφές εντοπίστηκε παρά τον Ευφράτη, η οποία αναφέρεται από τους απεσταλμένους του Σενναχειρείμ προς τον, Βασιλέα του Ιούδα, Εζεκία.
Επίσης με το αυτό όνομα φερόταν το θέρετρο των Βασιλέων της Δαμασκού σε μια υπέροχη τοποθεσία του Λιβάνου, γεγονός που έστρεψε πολλούς ερευνητές να θεωρήσουν αυτή την περιοχή ως Κήπο της Εδέμ.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Εδεμ
Ναός Αγίου Ζαχαρία Ελευσίνας
Ο ναός του Αγίου Ζαχαρία είναι ένας μικρός μεταβυζαντινός ναός, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο της Ελευσίνας, στην πλατεία Ηρώων και σε μικρή απόσταση από τον αρχαιολογικό χώρο της πόλης. Είναι μικρός σε μέγεθος και χτισμένος πάνω στα θεμέλια παλαιότερου ομώνυμου πρωτοχριστιανικού ναού του 5ου αι. μ.Χ.
Πρωτοχριστιανικός ναός
thumb|199x199px|αριστερά|Το εσωτερικό του ναού του Αγίου Ζαχαρία
Ο πρωτοχριστιανικός ναός αποκαλύφθηκε το 1928 από την ανασκαφή που διενήργησε ο Κωνσταντίνος Κουρουνιώτης ήταν μία τρίκλιτη βασιλική με ημικυκλική αψίδα,15,70μ. μήκους x 15.40μ. πλάτους, με δύο κιονοστοιχίες αποτελούμενες από πέντε κίονες. Εκτός από τον κυρίως ναό, ο οποίος διέθετε δύο διαδοχικούς νάρθηκες, η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε επίσης ένα τετράγωνο βαπτιστήριο πρόσκτιστο στη βορειοδυτική πλευρά και στο κέντρο του υπάρχει σταυροειδής κολυμβήθρα χτισμένη με πλίνθους που φέρουν επένδυση από μαρμάρινες πλάκες, ενώ σώθηκε και επιγραφή που αναφέρει ως κτήτορα του βαπτιστηρίου τον "Αρτεμίσιο". Ο τύπος αυτός του βαπτιστηρίου μοιάζει με ανάλογα κτίσματα της Μικράς Ασία ς και θεωρείται ότι φανερώνει την ύπαρξη σχέσεων μεταξύ της χριστιανικής κοινότητας της Ελευσίνας με άλλα χριστιανικά κέντρα. Στη βόρεια πλευρά του αρχικού ναού και ανατολικά του βαπτιστηρίου εντοπίστηκαν δύο συνεχόμενοι χώροι που ταυτίζονται ως αποδυτήριο και φωτιστήριο.
Μεταβυζαντινός ναός
Στην ανατολική πλευρά του μεσαίου κλίτους του ναού του 5ου αι. ανεγέρθηκε το μεταβυζαντινό εκκλησάκι το οποίο στη σημερινή μορφή του είναι μία μονόχωρη καμαροσκέπαστη βασιλική. Στη δυτική του πλευρά, πάνω από την είσοδο, υπάρχει κωδωνοστάσιο που αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη. Στην τοιχοποιία του έχουν ενσωματωθεί αρχιτεκτονικά μέλη και επιγραφές που προέρχονται από τον παρακείμενο αρχαιολογικό χώρο του ιερού των αρχαίων ελευσίνιων μυστηρίων. Επίσης, ίδιας προέλευσης είναι και τα διάσπαρτα μέλη που βρίσκονται στον περιβάλλοντα χώρο. Το Ιερό Βήμα του σημερινού ναού βρίσκεται στην ίδια θέση με αυτό του πρώτου ναού και χωρίζεται από τον κυρίως ναό με ξυλόγλυπτο τέμπλο. Το εσωτερικό του σήμερα κοσμείται με τοιχογραφίες της νεώτερης εποχής, ενώ η φορητή εικόνα του τιμώμενου Αγίου Ζαχαρία φέρει τη χρονολογία 1912.
Λειτουργία
Ο ναός πανηγυρίζει στις 5 Σεπτεμβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζαχαριας Ελευσινα Ναος Αγιου Ζαχαρια
Κυριάκος Ροδουσάκης
Ο Κυριάκος Ροδουσάκης (1945) είναι Έλληνας διπλωμάτης. Μεταξύ άλλων διατέλεσε διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, πρέσβης της Ελλάδας στη Ρωσία, την Κύπρο και την Ιαπωνία, και διευθυντής της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1945 στην Κίσσαμο Χανίων και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1972 εισήλθε στη Διπλωματική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών και αρχικά τοποθετήθηκε στην πρεσβεία της Τεχεράνης, στο Ιράν.Επίσης υπηρέτησε στη Νότια Αφρική, τη Γερμανία και την Ιταλία.
Από το 1984 έως το 1987 υπηρέτησε στο γραφείο του υφυπουργού Εξωτερικών Γιάννη (Ιωάννη) Καψή, και στη συνέχεια, από το 1987 μέχρι το 1989, ήταν διευθυντής του Διπλωματικού Γραφείου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Η τοποθέτησή του σε αυτή τη θέση έγινε μετά την αποπομπή του προκατόχου του, Χρήστου Μαχαιρίτσα, που είχε έρθει πολλές φορές σε σύγκρουση με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εξωτερικών και προσωπικά με τον υπουργό Κάρολο Παπούλια, με τον οποίο ο Ροδουσάκης είχε πολύ πιο αρμονικές σχέσεις.
Υπηρέτησε ως πρέσβης της Ελλάδας στη Μόσχα (1994-97), τη Λευκωσία (1997-2000) και το Τόκιο (2002-06). Το 2006 ανέλαβε διευθυντής της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών και την επόμενη χρονιά συνταξιοδοτήθηκε. Από το 2010 μέχρι το 2014 διατέλεσε πρόεδρος του Ελληνο-Ρωσικού Συνδέσμου.
Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά και είναι έγγαμος με τη Ζαφειρία (Ζέττα) Μαρκοζάννες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες
Διοικητικές διαιρέσεις της Μογγολίας
Η Ουλάν Μπατόρ διαιρείται σε εννέα ντούουρεγκ (дүүрэг, συνήθως μεταφράζεται ως επαρχίες), τα οποία υποδιαιρούνται περαιτέρω σε χορόο (хороо, πιο συχνά μεταφράζεται ωςυποεπαρχία, μικροεπαρχία ή απλώς επαρχία).
Υδροξείδιο του καλίου
Το υδροξείδιο του καλίου, ή καυστική ποτάσα είναι μια ισχυρή βάση με χημικό τύπο KOH. Σχηματίζει λευκούς κρυστάλλους με πυκνότητα 2,12g/cm3. Τήκεται στους 380 °C. Διαλύεται στο νερό πολύ εύκολα (97g σε 100ml νερού στους 0 °C και 112g σε 100ml νερό στους 20 °C) ελευθερώνοντας σημαντικό ποσό θερμότητας. Το υδροξείδιο του καλίου παράγεται στο εμπόριο σε μορφή θολής στερεής μάζας, που περιέχει 90 με 92% KOH (και αντιπροσωπεύει μίγμα KOH + KOH. H2O). Στον αέρα το υδροξείδιο του καλίου απορροφά νερό και διοξείδιο του άνθρακα και διαλύεται βαθμιαία μετατρεπόμενο σε ανθρακικό κάλιο. Το υδροξείδιο του καλίου έχει καταστρεπτική επίδραση στο δέρμα, το χαρτί, μετάξι και σε άλλα οργανικά υλικά. Προκαλεί σοβαρά εγκαύματα στο ανθρώπινο δέρμα και είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο στα μάτια. Κατά την εργασία με αυτό πρέπει να φοριούνται ειδικά γυαλιά και λαστιχένια γάντια. Παράγεται με ηλεκτρόλυση διαλυμάτων χλωριούχου καλίου. Χρησιμοποιείται στην παραγωγή υγρών σαπουνιών, σαν πρώτη ύλη, για την παρασκευή αλάτων καλίου, στους αλκαλικούς συσσωρευτές και σαν εργαστηριακό αντιδραστήριο.
Δομή και ιδιότητες
Υδροξείδιο του καλίου μπορεί να βρεθεί σε καθαρή μορφή με την αντίδραση με ακάθαρτο υδροξείδιο του νατρίου. Πωλείται σε αεροστεγή δοχεία συνήθως με μορφή λευκών μικρών χαντρών, οι οποίες αν έρθουν σε επαφή με τον αέρα γίνονται κολλώδεις επειδή απορροφούν υγρασία. Κατά συνέπεια, το υδροξείδιο του καλίου περιέχει συνήθως ποικίλες ποσότητες νερού (καθώς και τα ανθρακικά). Τα συμπυκνωμένα υδατικά διαλύματα ονομάζονται μερικές φορές αλισίβες καλίου. Ακόμη και σε υψηλές θερμοκρασίες, το στερεό αυτό υδροξείδιο δεν αφυδατώνεται εύκολα.
Πηγές
Υδροξείδιο καλίου
Κατηγορία:Ανόργανες βάσεις Κατηγορία:Ενώσεις καλίου Κατηγορία:Υδροξείδια
Ο θάνατος του Διγενή (τραγωδία)
Ο θάνατος του Διγενή ή Χριστός Λυόμενος είναι η πέμπτη τραγωδία του Άγγελου Σικελιανού, η οποία γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το 1947. Την ίδια χρονιά ο συνθέτης και φίλος του Άγγελου Σικελιανού Αλέκος Ξένος γράφει τα Χορικά – από την τραγωδία Ο θάνατος του Διγενή, σε δύο εκδοχές: α) για βαρύτονο και ορχήστρα εγχόρδων, β) για τενόρο, βαρύτονο, δίφωνο χορό ανδρών [T, Br] και ορχήστρα εγχόρδων. Την επόμενη χρονιά ολοκληρώνει μία ακόμα εκδοχή, γ) για ανδρική χορωδία (πλην των χορικών 6, για γυναικεία, και 9, για μικτή χορωδία) με συνοδεία από ταμπουράδες είτε λαούτα είτε πιάνο (βλ. σχετικά Μπουκουβάλας Διονύσης, «Κατάλογος έργων Αλέκου Ξένου (1912-1995)», Μουσικολογία 18, Εξάντας, Αθήνα, 2003, σσ. 165-207 και αναδημοσίευση στο Η αυτοβιογραφία και το αρχείο του Αλέκου Ξένου, Μουσείο Μπενάκη, σσ. 219-282). Το 1950, γράφει μουσική για το έργο ο Μάνος Χατζιδάκις, κατόπιν συνεργασίας με τον Σικελιανό. Κύριο θέμα του έργου είναι οι τελευταίες στιγμές του Διγενή Ακρίτα.
Ο Σικελιανός αντλεί από τον ακριτικό κύκλο την ιστορική ύλη ( δηλαδή τις τότε συνθήκες και κάποια ιστορικά πρόσωπα, όπως τους αυτοκράτορες Μιχαήλ Γ΄ και Βασίλειο Α΄ ) και την εικόνα του Διγενή, τον οποίο τοποθετεί ως αρχηγό μιας αιρετικής ομάδας Παυλικιανών πολεμιστών, προσαρμόζοντας και μεταπλάθοντας το ιστορικό υλικό σύμφωνα με τις δικές του δραματουργικές και ιδεολογικές επιδιώξεις (ιδίως τη σημασία που έχει ο τάφος του ήρωα κι άλλα σχετικά θέματα, όπως τα βλέπουμε απ’ την ακριτική εποποιία μεταπλασμένα).
Η τραγωδία αυτή, λόγω και της δεύτερης ονομασίας της, έχει σχετιστεί με το κατά πάσα πιθανότητα τρίτο μέρος της χαμένης προμηθεϊκής τριλογίας του Αισχύλου, Προμηθεύς Λυόμενος, με τον σικελιανικό Διγενή να αποκτά με αυτόν τον τρόπο τις αντίστοιχες συνδηλώσεις: ένας κοινωνικός αγωνιστής -επαναστάτης υπέρ του λαού και πολιτιστικός– ο Προμηθέας, προσφέρει στο ανθρώπινο γένος τον πολιτισμό κατ’ ουσίαν- ήρωας στο πρόσωπό του οποίου έχουμε τον συγκερασμό του Χριστού και του Προμηθέα, χωρίς να λείπουν κι απόψεις μελετητών που προτείνουν ως πρότυπο και τον Ηρακλή της αρχαίας τραγωδίας, αλλά και τον Οιδίποδα (κυρίως εν σχέσει προς το θέμα της μύησης του ήρωα και του θανάτου του –ως επιστροφή στη Μητέρα Γη). Γενικότερα η αρχαία τραγωδία - όχι μόνο η χαμένη προμηθεϊκή τριλογία - έχει χρησιμοποιηθεί από τον Σικελιανό για την απόδοση κι άλλων προσώπων μέσω μιας υπόρρητης σύνδεσής τους με χαρακτήρες του αρχαίου δράματος (Μιχαήλ Γ΄, μοναχός Ιλαρίων). Κέντρο του έργου έχει θεωρηθεί η σκηνή της ανόσιας μετάληψης του Διγενή (γενικότερα στο έργο ακυρώνονται με τρόπο «βλάσφημο» κάποια Ορθόδοξα σύμβολα –χαρακτηριστικό το παράδειγμα του σταυρού, που ζητείται η αλλαγή του συμβολισμού του από σύμβολο μαρτυρίου σε «δένδρο ζωής» εντός ενός φυσικού κάλλους αξεπέραστου, που είναι το σκηνικό θανάτου του Διγενή-, γεγονός εν μέρει προκύπτον κι από την ανάγκη κατάδειξης της αίρεσης από μέρους της παυλικιανής κάστας), η οποία καθορίζει αποφασιστικά τόσο τα προ αυτής (ως προετοιμασία γι’ αυτήν), όσο και τα μετά.
Βιβλιογραφία
Θανατος Διγενη
Γαβαά
Βιβλική πόλη που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα βόρεια της Ιερουσαλήμ, στην ορεινή περιοχή της περιοχής του Εφραίμ.
Θεωρείται πατρίδα του Βασιλέως Σαούλ (πρώτου Βασιλέως του Ισραήλ).
Αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου
Βουζέτκα
Η βουζέτκα (πολωνικά: wuzetka) είναι σοκολατένια τάρτα κρέμας και παντεσπάνι που προέρχονται από τη Βαρσοβία της Πολωνίας. Το όνομά της προέρχεται πιθανώς από τον Αυτοκινητόδρομο Α-Δ Βαρσοβίας (Trasa W-Z w Warszawie), στον οποίο βρισκόταν το ζαχαροπλαστείο που άρχισε να πουλάει το επιδόρπιο στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Παραδοσιακό στη βαρσοβιανή κουζίνα, το επιδόρπιο σερβίρεται αποκλειστικά από καφετέριες και εστιατόρια στη Βαρσοβία, αλλά σύντομα έγινε ένα αγαπημένο σπιτικό επιδόρπιο στην Πολωνία.
Ιστορία
Το επιδόρπιο προήλθε πιθανότατα στις αρχές της δεκαετίας του 1940 και του 1950 σε ένα από τα νεοσύστατα καταστήματα γλυκών της Βαρσοβίας. Ωστόσο, η ακριβής προέλευση του ονόματος είναι αμφισβητήσιμη. Ιστορικοί και ορισμένες πηγές συμφωνούν ότι το κέικ πήρε το όνομά του πιθανώς από τιν Αυτοκινητόδρομο Α-Δ Βαρσοβίας (Trasa W-Z w Warszawie), ο οποίος ήταν δίπλα στο κατάστημα. Άλλες πηγές δηλώνουν ότι το όνομα προέρχεται από το ακρωνύμιο «WZC», το οποίο σημαίνει είτε Warszawskie Zakłady Cukiernicze (Φυτά Ζαχαροπλαστικής της Βαρσοβίας) είτε ο πολωνικός όρος wypiek z czekoladą (ψημένο γλυκό με σοκολάτα). Η συντομογραφία «WZK» για το wypiek z kremem (ψημένο γλυκό με κρέμα) είναι επίσης πιθανή.
Το ζαχαροπλαστείο ήταν πιθανότατα τοποθετημένο κάπου κοντά ή εντός του κινηματογράφου «Kino Muranów» στην οδό Αντέρσα 5, στην περιοχή Μουράνουφ της Βαρσοβίας.
Παρασκευή
Τα δύο τετράγωνα στρώματα σοκολάτας του κέικ αποτελούνται από αλεύρι σίτου, αυγά, ζάχαρη και κακάο. Το μείγμα ψήνεται στο φούρνο στους 180 βαθμούς Κελσίου για 20-30 λεπτά. Τα ψημένα στρώματα στη συνέχεια βυθίζονται και εμποτίζονται σε παντς. Το άνω στρώμα καλύπτεται με λεπτή μαρμελάδα, ακολουθούμενο από παχύ στρώμα σοκολάτας. Η γέμιση κρέμας αποτελείται από κρέμα γάλακτος 36%, ζάχαρη άχνη και ζελατίνη. Η τάρτα είναι παραδοσιακά γεμιστή με σαντιγί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κέικ Κατηγορία:Γλυκές πίτες Κατηγορία:Σοκολατένια επιδόρπια Κατηγορία:Πολωνικά επιδόρπια Κατηγορία:Βαρσοβία
Ιερά Μητρόπολις Αυστρίας
Η Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας είναι Μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Ιδρύθηκε το 1963, επί Πατριαρχίας Αθηναγόρα, και έχει υπό την πνευματική της δικαιοδοσία τις χώρες της Αυστρίας και της Ουγγαρίας. Γι'αυτό ο πλήρης τίτλος της είναι «Ιερά Μητρόπολις Αυστρίας και Εξαρχία Ουγγαρίας και Μεσευρώπης».
Μητροπολίτης της είναι από το 2011 ο Αρσένιος (Καρδαμάκης).
Κοινότητες Αυστρίας
Οι ρίζες της παρουσίας ορθοδόξων στην Αυστρία ξεκινούν όταν ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έδωσε την ανιψιά του Θεοδώρα Κομνηνή ως σύζυγο του Ερρίκου Β' Μπάμπενμπερκ. Η Θεοδώρα απεβίωσε το 1184. Ο τάφος της βρίσκεται στην Κρύπτη του Schottenstift, μοναστήρι στην καρδιά της Βιέννης,του οποίου υπήρξε κτήτορας του, μαζί με τον σύζυγο της.
Η νεότερη ιστορία των ορθόδοξων ελληνικών κοινοτήτων της Αυστρίας και ειδικότερα της Βιέννης αρχίζει με την πολυπληθή εγκατάσταση ορθοδόξων Ελλήνων εμπόρων στην περιοχή έγινε μετά τη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης το 1683, λόγω παροχής εμπορικών προνομίων στους υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε μικρό χρονικό διάστημα οι Έλληνες κατάφεραν να έχουν υπό τον έλεγχό τους το μεγαλύτερο μέρος του εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου της Αψβουργικής με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Απέκτησαν έτσι σημαντική οικονομική δύναμη και οργανώθηκαν κοινοτικά με την ίδρυση εκκλησιών, κοιμητηρίου, σχολείου, βιβλιοθήκης, φιλοπτώχου ταμείου.
thumb|left|Ο Ελληνορθόδοξος Καθεδρικός Ναός Αγίας Τριάδος Βιέννης. Συγκρότησαν δύο ξεχωριστές αδελφότητες, καθώς άλλοι είχαν την αυστριακή υπηκοότητα ενώ άλλοι διατηρούσαν την οθωμανική, διατηρώντας έτσι διαφορετικά οικονομικά και κοινωνικά ενδιαφέροντα και κριτήρια. Συνεπώς κτίσθηκαν και δύο ελληνορθόδοξοι ναοί στη Βιέννη: η Αγία Τριάδα και ο Άγιος Γεώργιος.
Από το 1790 ο Ρήγας Βελεστινλής κατέφυγε στη Βιέννη, την οποία έκανε έδρα της επαναστατικής δράσης του. Στη Βιέννη ταξίδεψε μαζί με τον Αυστριακό βαρώνο Ελληνικής καταγωγής Χριστόδουλο Λάνγκενφελτ-Κιρλιανό, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με άλλους ομογενείς. Στη Βιέννη συνεργάτες του ήταν κυρίως Έλληνες έμποροι ή σπουδαστές. Στη Βιέννη τύπωσε ο Ρήγας τον Θούριο και την Χάρτα που φιλοτεχνήθηκε από τον Αυστριακό λιθογράφο Φρανσουά Μίλλερ, την επαναστατική του προκήρυξη σε χιλιάδες αντίτυπα, προκειμένου να μοιραστούν στους Έλληνες των υπόλοιπων φιλελεύθερων περιοχών των Βαλκανίων, το Σχολείον των ντελικάτων Εραστών, το Φυσικής απάνθισμα, το Ηθικός Τρίπους, Το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, Τα Δίκαια του ανθρώπου, καθώς και τον 1ο τόμο του Νέου Αναχάρσιδος. Ο Ρήγας απέβλεπε στην απελευθέρωση και ενοποίηση όλων των Βαλκανικών λαών και φυσικά όλου του ελληνικού στοιχείου που ήταν διασκορπισμένο στην Ανατολή και τα ευρωπαϊκά κέντρα.
thumb|Ο Ελληνορθόδοξος Ναός Αγίου Γεωργίου Βιέννης. Το 1796 έγινε εφημέριος του Αγίου Γεωργίου της ελληνικής παροικίας στη Βιέννη ο Άνθιμος Γαζής, συγγραφέας, χαρτογράφος και από τους σημαντικότερους διαφωτιστές, που αγωνίστηκε για τη διάδοση των ευρωπαϊκών ιδεών στην Ελλάδα. Ο Γαζής από το 1799 ως το 1812 ανέπτυξε ιδιαίτερη συγγραφική και εκδοτική δραστηριότητα, εκδίδοντας έργα Ελλήνων ή ξένων συγγραφέων μεταφρασμένα από τον ίδιο. Ξεχωρίζουν τα δικά του έργα, όπως η πεντάτομη Ελληνική Βιβλιοθήκη (1807), η οποία περιλαμβάνει βιογραφίες αρχαίων συγγραφέων, και το τρίτομο Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής (1809–1816). Το 1811, με υπόδειξη του Κοραή εξέδωσε στη Βιέννη το περιοδικό Ερμής ο Λόγιος, το πιο αξιόλογο προεπαναστατικό έντυπο, όπου σχολίαζε ο ίδιος φιλολογικά γεγονότα και τη δημιουργία πνευματικών ευρωπαϊκών κινημάτων. Ο ίδιος είχε την επιμέλεια του περιοδικού ως το 1814. Το περιοδικό συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι το 1821.
Στα νεότερα χρόνια, στις 17 Φεβρουαρίου 1963, το Οικουμενικό Πατριαρχείο ίδρυσε τη Μητρόπολη Αυστρίας, Εξαρχία Ουγγαρίας και Μεσευρώπης. Πρώτος Μητροπολίτης εξελέγη ο Mικρασιάτης στην καταγωγή Χρυσόστομος Τσίτερ, ανηψιός του αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Κοινότητες Ουγγαρίας
Ιδρυτές της Εκκλησίας του Σάλτσμπουργκ και εκχριστιανιστές της περιοχής θεωρούνται οι άγιοι Ρούπερτος (7ος αι.) και Βιργίλιος (8ος αι.). Ο Άγιος Ιερόθεος υπήρξε ο πρώτος Ορθόδοξος επίσκοπος της Ουγγαρίας, ο οποίος στάλθηκε από την Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 11ου μ.Χ. αιώνα.
Tον 17ο αιώνα καταφθάνουν Έλληνες στην Ουγγαρία και την υπόλοιπη κεντρική Ευρώπη, προερχόμενοι κυρίως από τη Μακεδονία, την Ήπειρο και τα χωριά του Μετσόβου και της Μοσχόπολης, ώστε να προωθήσουν τα ουγγρικά προϊόντα πίσω στην πατρίδα τους και ταυτόχρονα τα δικά τους στην Ουγγαρία.
thumb|left|300px|Ο ιστορικός ελληνορθόδοξος Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βουδαπέστη [[Βουδαπέστης, που ανεγέρθηκε το 1801 με δαπάνες Ελλήνων και Βλαχικών ομογενών ευεργετών. Τώρα είναι ο καθεδρικός ναός της Επισκοπής της Βουδαπέστης της Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.]] Το 1774 με ειδικό διάταγμα έγινε η μόνιμη εγκατάσταση των Ελλήνων εμπόρων στην Ουγγαρία. Στα τέλη του 18ου αιώνα, εκτιμάται πως το σύνολο των Ελλήνων στην Αυστροουγγαρία ήταν περίπου 10.000.
Οι Έλληνες δημιούργησαν στην Ουγγαρία κοινότητες, σχολεία, εκκλησίες, νοσοκομείο, τυπογραφεία, σχολή για δασκάλους ενώ ταυτόχρονα συνέβαλαν στο εμπόριο, τις τέχνες και τα γράμματα. Συμμετείχαν μάλιστα στην προετοιμασία του απελευθερωτικού αγώνα της Ελλάδας. Υποστήριξαν τον Ρήγα Βελεστινλή, τη Φιλική Εταιρεία, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και την επανάσταση στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Αργότερα, το 1848, πήραν μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα των Ούγγρων και πολλοί θυσίασαν τη ζωή τους.
Η δεύτερη διασπορά Ελλήνων κατέφθασε στην Ουγγαρία το 1948. Χιλιάδες Έλληνες, ανάμεσά τους και πολλά παιδιά, βρήκαν νέα πατρίδα και νέες ευκαιρίες στην Ουγγαρία λόγω του εμφυλίου πολέμου.
Στις 22 Οκτωβρίου 2006 έγιναν τα αποκαλυπτήρια του Μνημείου του Ελληνισμού στη Βουδαπέστη. Σε αυτό είναι χαραγμένο το μήνυμα από τον Επιτάφιο Λόγο του Περικλή, όπως μας τον καταγράφει ο Θουκυδίδης «ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΠΑΣΑ ΓΗ ΤΑΦΟΣ».
thumb|right|Ο σημερινός Μητροπολίτης [[Μητροπολίτης Αυστρίας Αρσένιος|Αρσένιος]]
Ναοί - Ενορίες Ουγγαρίας
Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Αγίου Δημητρίου
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκεία στην Αυστρία Αυστρια Κατηγορία:Θρησκεία στην Ουγγαρία
Οι Ομίχλες της Άβαλον
Οι Ομίχλες της Άβαλον είναι μυθιστόρημα γραμμένο από τη Μάριον Ζίμερ Μπράντλεϊ, το οποίο δίνει μια διαφορετική οπτική του μύθου του Βασιλιά Αρθούρου, μέσα από την αφήγηση των γυναικών που τον περιέβαλλαν και κυρίως της αδερφής του Μοργκέιν. Η τελευταία παρουσιάζεται σαν ιέρεια της μητριαρχικής Κελτικής θρησκείας, που βλέπει τον κόσμο της να καταρρέει (να «απομακρύνεται στις ομίχλες» όπως αναφέρεται) εξαιτίας της επικράτησης του χριστιανισμού στα βρετανικά νησιά. Στην αφήγηση εμφανίζονται όλοι οι γνωστοί ήρωες, άνδρες και γυναίκες, του Αρθουριανού Κύκλου, με τον ίδιο τον Βασιλιά Αρθούρο και τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης να παραχωρούν διακριτικά τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στις γυναίκες που τους περιβάλλουν.
Η Κυκλοφορία του Βιβλίου
Το μυθιστόρημα αποτέλεσε best – seller από τότε που πρωτοεκδόθηκε το 1983 και παραμένει δημοφιλές μέχρι τις μέρες μας. Θεωρείται πλέον κλασικό του είδους και μνημονεύεται συχνά, κυρίως για τον τελείως πρωτότυπη και αντισυμβατική οπτική γωνία μέσω της οποία παρουσιάζει τον θρύλο του Βασιλιά Αρθούρου. Η συγγραφέας αργότερα έγραψε μια σειρά βιβλίων που περιβάλλουν την ιστορία και αφηγούνται την προϊστορία της. Το βιβλίο είναι αρκετά μεγάλο (876 σελίδες σε τωρινές εκδόσεις) και διαχωρίζεται σε τέσσερις μεγάλες ενότητες. Στην Ελλάδα, το βιβλίο κυκλοφόρησε σε τέσσερις τόμους, καθένας από τους οποίους αντιστοιχεί σε μία από τις ενότητες που προαναφέρθηκαν. Τα τέσσερα αυτά βιβλία είναι: To 2001 το βιβλίο μεταφέρθηκε σε τηλεοπτική μίνι-σειρά σκηνοθετημένη από τον Uli Edel, η οποία όμως δεν μένει επακριβώς πιστή στα γεγονότα του βιβλίου.
Περίληψη πλοκής
Οι Ομίχλες της Άβαλον είναι αφήγηση που παρουσιάζει τις αλλαγές που προκλήθηκαν στον βρετανικό πολιτισμό από την αποχώρηση των Ρωμαίων, όπως τις έζησαν οι διαφορετικές γενεές που ήταν μάρτυρες στα γεγονότα. Κύρια χαρακτηριστικά της εποχής ήταν η συνεχής αναρχία που προκλήθηκε μετά τη φυγή των Ρωμαίων, καθώς και η απειλή των Σαξόνων που σκίαζε με φόβο τους κατοίκους του μεγάλου νησιού. Όμως, υπήρχε κι ένα άλλο είδος πολέμου, από αυτούς που δεν εκτυλίσσονται σε πεδία μαχών μεταξύ αντίπαλων εθνών: η έλευση του χριστιανισμού στο νησί έφερε νέα ήθη στη Βρετανία που σύντομα ήρθαν σε σύγκρουση με την πανάρχαια θρησκεία των αρχαίων φυλών του νησιού. Η μητριαρχία και η λατρεία της Μητέρας – Θεάς από τους δρυΐδες, στηριζόταν σε μια διαφορετική βάση από το πατριαρχικό μοντέλο του χριστιανισμού κι έτσι οι οπαδοί των δύο θρησκειών ήρθαν σε σύγκρουση για ηθικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, λατρευτικά, πολιτικά, αλλά και ζητήματα της καθημερινής ζωής.
Καθώς οι επικεφαλής της δρυϊδικής θρησκείας (η οποία στηριζόταν στη μαγεία) έβλεπαν με το πέρασμα του χρόνου να χάνεται ο τρόπος ζωής τους και να ξεχνιούνται οι παλιές συνήθειες με την ευλογία πλέον και των πολιτικών αρχών, αποφάσισαν να δράσουν για να διατηρήσουν τον κόσμο τους ανέπαφο. Η Κυρά της Λίμνης, η Βιβιάν, και ο Μέρλιν της Βρετανίας, ο Τάλιεσιν (Μέρλιν είναι τίτλος κι όχι όνομα), αποφασίζουν να φέρουν στην εξουσία ένα βασιλιά, που να συνδυάζει το ρωμαϊκό και το αρχαίο αίμα, ικανό να ενώσει τα διαιρεμένα βρετανικά βασίλεια και να προστατέψει την πίστη στην Άβαλον, το νησί όπου είχαν την έδρα τους οι πιστοί της Θεάς. Έτσι βοηθούν τον Ούθερ Πεντράγκον να ανέβει στον θρόνο, από την ένωση του οποίου με την αδελφή της Βιβιάν, την Ιγκρέιν, γεννιέται ο Άρθουρ, μελλοντικός διάδοχος του θρόνου. Παράλληλα η Βιβιάν παίρνει υπό την προστασία της στο Ιερό Νησί την ετεροθαλή αδελφή του, τη Μοργκέιν, και την εκπαιδεύει στα σκοτεινά μυστήρια της μαγείας με σκοπό να φτιάξει τη διάδοχό της.
Η αφήγηση των γεγονότων γίνεται πότε από μηδενική εστίαση και πότε σε πρώτο πρόσωπο από τις γυναίκες που περιέβαλλαν τον Αρθούρο. Κύρια αφηγήτρια είναι η Μοργκέιν, παρουσιασμένη όχι σαν αδίστακτη κακιά μάγισσα όπως συνηθίζεται, αλλά ως έξυπνη και δυναμική γυναίκα που κλήθηκε να επωμιστεί το βάρος της διατήρησης των αρχαίων παγανιστικών παραδόσεων σαν διάδοχος της Κυράς της Λίμνης.
Η Ατμόσφαιρα του βιβλίου
Ίσως η λέξη «σκοτεινή», να είναι η καλύτερη λέξη που να περιγράφει την ατμόσφαιρα του μυθιστορήματος, με τον αναγνώστη να περιφέρεται σε πέτρινα κάστρα, μια χώρα ρημαγμένη από τους συνεχείς πολέμους, μυστηριώδη δάση και την ίδια την Άβαλον χαμένη για πάντα πίσω από πέπλα ομίχλης.
Γίνεται πολύ ζωντανή περιγραφή παγανιστικών δοξασιών και τελετουργιών, άλλοτε γοητεύοντας κι άλλοτε απωθώντας, καθώς και παρουσιάζεται διεξοδικά ο τρόπος ζωής των ανθρώπων της εποχής με τις έννοιες, τα πιστεύω, τις καθημερινές ανησυχίες και τις ηθικές και θρησκευτικές αναζητήσεις τους. Απευθύνεται σε αυτούς που ενδιαφέρονται για τον παγανισμό και το ιστορικό φαινόμενο της μαγείας χωρίς να ψάχνουν ένα εγχειρίδιο μαγείας, αλλά και σε αυτούς που ενδιαφέρονται να διαβάσουν μια ζωντανή περιγραφή του τρόπου με τον οποίο εισχώρησαν τα νέα ήθη στη βρετανική κοινωνία και τις επιπτώσεις που αυτά είχαν στην ανθρώπινη καθημερινότητα. Φυσικά πρόκειται όμως, για ένα βιβλίο μυθοπλασίας κι όχι για ιστορική πραγματεία.
Υποστηρίζεται γενικά στο βιβλίο πως ο κόσμος διαμορφώνεται από τις ιδέες και τις αξίες των ανθρώπων και πως δεν υπάρχει σε τίποτα άσπρο μαύρο, μόνο οι διαφορετικές οπτικές γωνίες των ανθρώπων. Ιδιαίτερο ρόλο παίζει επίσης η συζήτηση για τη δυαδικότητα των πραγμάτων, όπως το αρσενικό και θηλυκό, χριστιανισμός και παγανισμός, καθήκον και επιθυμία.
Αρνητική κριτική
Όπως έχει πολλούς θαυμαστές, έτσι και το βιβλίο έχει συχνά επικριθεί σαν μυθιστόρημα φεμινιστικής προπαγάνδας, καθώς δυναμικές γυναίκες εμφανίζονται πλάι σε δευτεραγωνιστικούς αντρικούς ρόλους, με τον ίδιο τον Βασιλιά Αρθούρο να είναι, εκτός από χαρισματικός ηγέτης, μια μπερδεμένη και τραγική φιγούρα, παρά ένας λαμπρός ήρωας, όπως γίνεται σε άλλες αφηγήσεις.
Επιπροσθέτως, κάποιοι άνθρωποι το επικρίνουν επειδή περιλαμβάνει ακραία σεξουαλικά θέματα όπως βιασμό, αιμομιξία και οργιαστικές πράξεις που δεν είναι ευρέως αποδεκτά. Επίσης, ορισμένοι χριστιανοί θεωρούν πως το βιβλίο θίγει το θρησκευτικό τους αίσθημα, καθώς περιγράφονται παγανιστικές τελετουργίες και παρουσιάζεται σε αρκετές περιπτώσεις η Εκκλησία από μία αρνητική σκοπιά, αν και η ίδια η συγγραφέας είναι χριστιανή στο θρήσκευμα. Ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους οι χαρακτήρες εκφράζουν άλλοτε την πεποίθηση πως οι δύο θρησκείες μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, κι άλλοτε επικρίνουν τους ιερείς και μοναχούς (τουλάχιστον εκείνης της εποχής) για σκοταδισμό και εμπάθεια απέναντι στη γυναικεία φύση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομιχλες της Αβαλον Ομιχλες της Αβαλον Ομιχλες της Αβαλον
81 Τερψιχόρη
Η Τερψιχόρη (αγγλικά:Terpsichore) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,48. Ανακαλύφθηκε το 1864 από τον Γερμανό αστρονόμο Βίλχελμ Τέμπελ, που παρατηρούσε από τη Μασσαλία, και πήρε το όνομα της από τη Μούσα του χορού της ελληνικής μυθολογίας, την Τερψιχόρη.
Η μάζα και η πυκνότητα της Τερψιχόρης δεν είναι γνωστές με καμία ακρίβεια, φαίνεται όμως ότι αποτελείται από σχετικώς βαριά υλικά για αστεροειδή: η μάζα της πρέπει να είναι μεταξύ 0,9 και 11,5 τετράκις εκατομμυρίων τόνων.
Τερψιχορη
Ρήτορας
Ρήτορας είναι το άτομο το οποίο δημοσίως και προφορικά αναπτύσσει τα επιχειρήματά του, με σκοπό να πείσει για τις θέσεις του. Ο όρος επίσης χρησιμοποιείται για όποιον έχει την ικανότητα να χειρίζεται με άνεση και εκφραστικότητα τον λόγο και έχει το χάρισμα της ευφράδειας. Στην αρχαιότητα ο όρος αυτός αποδιδόταν σε όποιον αγόρευε συστηματικά σε δημόσιους χώρους, όπως στην Εκκλησία του Δήμου, στην Αθήνα.
Γνωστοί ρήτορες της αρχαιότητας ήταν ο Δημοσθένης, ο Λυσίας και ο Ισοκράτης των οποίων οι λόγοι διασώζονται στην κλασσική γραμματεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρητορική Κατηγορία:Δημόσια ομιλία Κατηγορία:Πολιτισμός στην αρχαία Ελλάδα
Στυλιανός Τυπάλδος
Ο Στυλιανός Τυπάλδος (1858 - 23 Οκτωβρίου 1957) ήταν Έλληνας εφοπλιστής, ο οποίος διετέλεσε δήμαρχος Ληξουρίου. Πέθανε εν ενεργεία δήμαρχος, σε ηλικία 99 ετών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κεφαλονιά. Εξελέγη δήμαρχος Ληξουρίου το 1951 και επανεξελέγη, στις εκλογές του 1954. Ήταν επίσης πρόεδρος του Δ.Σ. της ατμοπλοϊκής εταιρείας Αιγαίου και πατέρας των εφοπλιστών αδερφών Τυπάλδου.
Το Σεπτέμβριο του 1957, αναφέρεται ως ο γηραιότερος Δήμαρχος στον κόσμο σε ηλικία 98 ετών
Απεβίωσε στην Αθήνα, σε ηλικία 99 ετών, (σύμφωνα με τον Τύπο) τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" και η σορός του μεταφέρθηκε με το πλοίο "Αιγαίο" στο Ληξούρι την επομένη, όπου έγινε η ταφή. Τον επικήδειο εκ μέρους της Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων εκφώνησε ο Χρήστος Ευαγγελάτος, γενικός γραμματέας της. Την ημέρα του θανάτου του, ο Στυλιανός Τυπάλδος ήταν ο γηραιότερος Έλληνας δήμαρχος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Δήμαρχοι Ληξουρίου
Χρήστος Φλώρος
Ο Χρήστος Φλώρος (γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1982 στην Αθήνα) είναι Έλληνας αθλητής υδατοσφαίρισης που αγωνίζεται στον Νηρέα Λαμίας. Αγωνίστηκε επί σειρά ετών στον Ολυμπιακό.
Ο Χρήστος Φλώρος ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 16 ετών στην ομάδα πόλο του Παλαιού Φαλήρου, στη οποία αγωνίστηκε από το 1996 μέχρι το 2004. Στον Ολυμπιακό μεταπήδησε το καλοκαίρι του 2004 και από τότε αποτελεί τον δεύτερο τερματοφύλακα της ομάδας, πίσω από τον Νίκο Δεληγιάννη. Με τον Ολυμπιακό έχει κατακτήσει μέχρι στιγμής 7 Πρωταθλήματα Ελλάδος (2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2013) και 7 Κύπελλα Ελλάδος (2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2013).
Α.Ο. Σαρωνικός Αίγινας
Ο Αθλητικός Όμιλος Αίγινας «Σαρωνικός» είναι αθλητικός σύλλογος της Αττικής που εδρεύει στο ιστορικό νησί της Αίγινας στο Σαρωνικό κόλπο, του οποίου την ονομασία φέρει και αυτή του συλλόγου. Εδρεύει στην ομώνυμη πόλη και πρωτεύουσα του νησιού, χρώματά του είναι το μπλε και το άσπρο και έχει επίσημο έτος ίδρυσης το 1930. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης, ενώ μέχρι το 2012 διέθετε και τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών, πιο ξεχωριστό τμήμα του, το οποίο τότε συγχωνεύτηκε και έκτοτε δεν αποτελεί ουσιαστικά τμήμα του συλλόγου.
Ιστορία
Ο '''Α.Ο. Σαρωνικός Αίγινας''' ιδρύθηκε το 1930 διατηρώντας εξ' αρχής ποδοσφαιρικό τμήμα, το οποίο και αποτέλεσε το πιο διακεκριμένο του συλλόγου και η μοναδική ποδοσφαιρική ομάδα του νησιού της Αίγινας που το είχε εκπροσωπήσει στις εθνικές κατηγορίες. Από την ίδρυσή του μέχρι και τις αρχές τις δεκαετίας του '60 αγωνιζόταν σαν ανεξάρτητο σωματείο, δίνοντας πλήθος φιλικών αγώνων. Το 1961 εντάχθηκε επίσημα στην Ε.Π.Σ. Πειραιά, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του δράση από το πρωτάθλημα της Δ' Κατηγορίας την περίοδο 1961-62. Παρουσίασε αμέσως ανοδική πορεία μέχρι την Α' Κατηγορία και κορυφαία της Ε.Π.Σ. Πειραιά, όπου αγωνίστηκε για πρώτη φορά την 1966-67.
Κατόπιν κατακτούσε συνεχώς το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιά από την περίοδο 1968-69 μέχρι και την περίοδο 1971-72 και ακολούθως λάμβανε μέρος στο Ειδικό Πρωτάθλημα ανόδου της ΕΠΟ για την ιστορική άνοδο στη Β' Εθνική Κατηγορία, από όπου τελικά δεν το επιτύγχανε τερματίζοντας τελευταίος. Εξαίρεση αποτελεί η περίοδος 1969-70 καθώς συμμετείχε ως δευτεραθλήτρια Πειραιά στο Ειδικό Πρωτάθλημα ανόδου, όπου αυτή τη φορά τερματίζοντας στη 2η θέση του ομίλου της στα μπαράζ πίσω από τον Εργοτέλη Ηρακλείου και μπροστά από τους Ποσειδών Γλυφάδας και Διγενή Κοσκινού του δόθηκε η ευκαιρία σε νέο αγώνα μπαράζ με τον 2ο του 4ου ομίλου Αχαρναϊκό, αποτυγχάνοντας όμως να εξασφαλίσει την ιστορική άνοδο στη Β' Εθνική.
Στη συνέχεια ακολούθησε μια περίοδος υποβιβασμών και επανόδων μεταξύ Α΄ και Β΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πειραιά και από το 1990 καθιερώθηκε στην Α' Κατηγορία. Το 1984 έδωσε διεθνή φιλικό αγώνα στην Αίγινα με αντίπαλο την αγγλική Κόλτσεστερ Γιουνάιτεντ, ομάδα 4ης κατηγορίας, την οποία κέρδισε με 4-1. Το 2004 αναδείχθηκε πρωταθλητής στο Β' όμιλο και προβιβάστηκε για πρώτη φορά στη Δ' Εθνική Κατηγορία. Καθιερώθηκε στην Δ' Εθνική και την περίοδο 2008-09 αναδείχθηκε πρωταθλητής του 9ου ομίλου και κέρδισε την άνοδο στην επαγγελματική Γ' Εθνική Κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία του. Την προηγούμενη χρονιά, 2007-08, είχε προηγηθεί -επίσης για πρώτη φορά- η κατάκτηση του Κυπέλλου Πειραιά, επικρατώντας της Α.Ε. Περάματος (ομάδα επίσης Δ' Εθνικής) με 2-1 στον τελικό στο Γήπεδο Νέαπολης του Ιωνικού.
Στη Γ' Εθνική όμως, δεν κατάφερε να διατηρήσει την παραμονή του, καθώς στο Πρωτάθλημα του 2009-10 και με σύνολο 8 νίκες, 3 ισοπαλίες και 21 ήττες (τέρματα 31-57) ήττες τερμάτισε στην 16η θέση η οποία οδήγησε στον υποβιβασμό. Οι μεγαλύτερες -από τις 8 συνολικά- νίκες, που απέσπασε στη μοναδική του συμμετοχή στη Γ' Εθνική, ήταν αυτές εντός έδρας με 1-0 επί των Παναχαϊκής (1η ήττα της έπειτα από 12 αγωνιστικές) και Παναιγιάλειου και αυτή με 2-0 επί της πρωταθλήτριας Καλλιθέας. Παράλληλα την ίδια περίοδο, 2009-10, ως ομάδα της Γ' Εθνικής έλαβε μέρος στο Κύπελλο Ελλάδας, όπου αποκλείστηκε νωρίς στη 2η φάση με 0-1 στην παράταση από τον Εθνικό Πειραιά (ομάδα Β' Εθνικής). Έπειτα τον υποβιβασμό συνέχισε στη Δ' Εθνική απ' όπου την αμέσως επόμενη ποδοσφαιρική περίοδο 2010-11 γνώρισε εκ νέου τον υποβιβασμό, όπου την περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε στην Α' κατηγορία του πρωταθλήματος ΕΠΣ Πειραιά.
Συγχώνευση
Το 2012 το ποδοσφαιρικό τμήμα του Α.Ο. Σαρωνικός Αίγινας συγχωνεύτηκε με τον άλλο ποδοσφαιρικό σύλλογο του νησιού «Α.Ε. Αιακός Αίγινας» ο οποίος προέκυψε το 2011 από τη συγχώνευση των «Α.Ε. Αίγινας» (έτος ίδρυσης 1971 ως «Απόλλων Αίγινας») και «Αιακός Αίγινας» που αγωνιζόταν αμφότεροι επίσης στην Α' κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιά, με σκοπό η πόλη αλλά και το νησί της Αίγινας να εκπροσωπείται ποδοσφαιρικά από μία ομάδα. Από τη συγχώνευση προέκυψε η «'''Α.Ε. Σαρωνικός Αίγινας» , που αναφέρεται και ως «Α.Ε. Αίγινας'''» και αποτελεί ξεχωριστός σύλλογος από αυτόν του Α.Ο. Σαρωνικός Αίγινας. Το νέο σωματείο της Α.Ε. Σαρωνικός Αίγινας, συνεχίζει στις κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Πειραιά και εδρεύει στο Δημοτικό Γήπεδο Αίγινας, όπου διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του.
Ο αθλητικός σύλλογος Α.Ο. Σαρωνικός Αίγινας συνεχίζει να υπάρχει διατηρώντας τα υπόλοιπα αθλητικά του τμήματα, δίχως το ποδοσφαιρικό του τμήμα που έπαψε να υφίσταται έπειτα τη συγχώνευση.
Πρόσφατοι αγωνιστικοί περιόδοι
Την αγωνιστική περίοδο 1995-96 -πρώτη έπειτα τη δημιουργία της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής (Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α.) το 1995 και ακολούθως την ένταξη του σε αυτήν (προηγουμένως ανήκε στην Ε.Σ.Κ.Α)- ο Α.Ο. Σαρωνικός Αίγινας έλαβε μέρος στην Α' Κατηγορία Ανδρών της νεοσύστατης Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. και ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 7η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Συνέχισε στην πρώτη τη τάξη κατηγορία της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1998-99, όταν τερμάτισε στην 12η θέση και υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία Ανδρών. Την αμέσως επόμενη περίοδο, 1999-00 τερμάτισε στην 14η και τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Γ' Κατηγορία Ανδών της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. . Έπειτα από εκ νέου υποβιβασμούς ο Α.Ο. Σαρωνικός Αίγινας βρέθηκε μέχρι και την Δ' Κατηγορία Ανδρών. Ωστόσο όμως ακολούθησε μία ανοδική τροχιά μέχρι και τη Β΄ Κατηγορία, απ' όπου την αγωνιστική περίοδο 2014-15, έχοντας καταλάβει την 12η θέση -έπειτα από τριπλή ισοβαθμία με 37 βαθμούς με τους Αετό Καλλιθέας και Προοδευτική, οι οποίοι υπερτερούσαν- υποβιβάστηκε στο Πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας Ανδρών, όπου αγωνίζεται μέχρι σήμερα. Την αγωνιστική περίοδο 2015-16, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 7η θέση του βαθμολογικού πίνακα.
Έδρα του τμήματος καλαθοσφαίρισης αποτελεί το ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ στον περιβάλλοντα χώρο του Δημοτικού Γηπέδου Αίγινας. Ωστόσο όμως, λόγω του ό,τι πλέον τα ανοιχτά γήπεδα αποφεύγονται σύμφωνα με τις προδιαγραφές για επίσημους αγώνες, κατά καιρούς έχει χρησιμοποιήσει διάφορα άλλα κλειστά γήπεδα, ξενιτεύοντας εκτός Αίγινας (Κλειστό Γυμναστήριο Μίλωνα Νέας Σμύρνης, Παπαστράτειο κ.α.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Αίγινα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Ιωάννα Γιατράκου
Η Ιωάννα Γιατράκου, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821.
Η Ιωάννα, το γένος Ροζάκη, ήταν σύζυγος του αγωνιστή Παναγιώτη Γιατράκου γνωστή για τον ηρωισμό της στην Μάχη της Κουρτσούνας. Το 1826 ο Ιμπραήμ Πασάς κράτησε όμηρο τον άντρα της για να περάσει ελεύθερα από τα εδάφη του προς την Μάνη.
Η Ιωάννα όμως με λίγους στρατιώτες, και τον γιο της Γιώργο, ταμπουρώνεται στον Πύργο της οικογένειας στην Κουρτσούνα εμποδίζοντας την διέλευση του τουρκικού στρατού. Η Ιωάννα μάχονταν σθεναρά για δώδεκα ώρες, αποκρούοντας τις Οθωμανικές επιθέσεις, ωσότου έφτασε βοήθεια και οι Τούρκοι υποχώρησαν άπραγοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Βολφράμιο
Το βολφράμιο ή τουνγκστένιο (λατινικά: wolframium, αγγλικά: tungsten) είναι το χημικό στοιχείο με χημικό σύμβολο W και ατομικό αριθμό 74.
Έχει ατομική μάζα 183,85 amu. Ανήκει στην ομάδα της 3ης κύριας σειράς των στοιχείων μετάπτωσης. Στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος είναι σκληρό και σπάνιο (στερεό) μέταλλο. Στη Γη βρίσκεται σχεδόν αποκλειστικά στη μορφή χημικών ενώσεων. Ταυτοποιήθηκε ως νέο (για τότε) χημικό στοιχείο το 1781 και πρωτοαπομονώθηκε ως (ελεύθερο) μέταλλο το 1783. Τα σημαντικά ορυκτά του συμπεριλαμβάνουν το βολφραμίτη και το σεελίτη. Στη στοιχειακή του μορφή είναι αξιοσημείωτο για την αντοχή του, αλλά ιδιαίτερα για το γεγονός ότι έχει την υψηλότερη θερμοκρασία τήξης (3410±20°C) από όλα τα χημικά στοιχεία. Έχει πολύ υψηλή πυκνότητα (19.300 kg/m³), που είναι συγκρίσιμη με τις αντίστοιχες του ουρανίου και του χρυσού, και πολύ υψηλότερη (κατά περίπου 1,7 φορές) από την πυκνότητα του μολύβδου. Το πολυκρυσταλλικό βολφράμιο είναι εγγενώς εύθραυστο και δυσκολόχρηστο σκληρό υλικό. Ωστόσο, το καθαρό μονοκρυσταλλικό βολφράμιο είναι πιο ελατό, και μπορεί να κοπεί με πριόνι σκληρού χάλυβα.