cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουβερτούρα 1812
Η ουβερτούρα είναι ευρύτερα γνωστή για την τελική κλιμάκωση της «ομοβροντίας» από κωδωνοκρουσίες, κανονιές και φανφάρα χάλκινων πνευστών. Περιλαμβάνεται συχνά σε δίσκους-ανθολογήσεις κλασικής μουσικής για ευρύτερο κοινό, ενώ πολλές φορές συνοδεύει φιέστες πυροτεχνημάτων σε υπαίθριες συναυλίες σε ολόκληρο τον κόσμο. Εξελίχθηκε σε ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του Τσαϊκόφσκι, μαζί με τα μπαλέτα του (Ο Καρυοθραύστης, Η λίμνη των κύκνων).
Ενορχήστρωση
Η Ουβερτούρα 1812 είναι γραμμένη για ορχήστρα με τα ακόλουθα όργανα :
Μουσική δομή
Αρχίζοντας με τη ρωσική μουσική του τροπαρίου «του Τιμίου Σταυρού» της Ορθόδοξης Εκκλησίας (γνωστό και ως «Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου»), που παίζεται από 4 βιολοντσέλα και 2 βιόλες, το έργο «διασχίζει» ένα μείγμα ποιμενικών και πολεμικών θεμάτων, που παριστάνουν την αυξανόμενη δυστυχία του ρωσικού λαού στα χέρια των εισβολέων Γάλλων. Αυτό το μέρος περιλαμβάνει έναν ρωσικό δημοτικό χορό, τον «U Vorot, Vorot» (= «Στην πύλη, στην πύλη μου»). Στο κρίσιμο σημείο αναστροφής της εισβολής, τη Μάχη του Μποροντίνο, η ενορχήστρωση θέτει πέντε ρωσικές κανονιές να αντιπαρατίθενται σε ένα τμήμα από τη «Μασσαλιώτιδα», τον γαλλικό εθνικό ύμνο. Μια παρέμβαση των εγχόρδων αντιπροσωπεύει την επακόλουθη υποχώρηση των γαλλικών δυνάμεων, που ακολουθείται από νικητήριες κωδωνοκρουσίες και μία θριαμβευτική επανάληψη του «Σώσον, Κύριε, τον λαόν Σου», καθώς η Μόσχα καίγεται για να μη βρουν χειμερινή διαμονή τα γαλλικά στρατεύματα. Μια μουσική σκηνή καταδιώξεως ακολουθεί, από την οποία ξεπροβάλλει ο ύμνος «Θεέ, σώσε τον Τσάρο!», ο εθνικός ύμνος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, με 11 ακριβέστερα ενορχηστρωμένους κανονιοβολισμούς. Η ουβερτούρα χρησιμοποιεί την αντίστιξη για να ενισχύσει την εμφάνιση του Leitmotiv που αντιπροσωπεύει τις ρωσικές δυνάμεις σε ολόκληρο το έργο. Συνολικά 16 κανονιές είναι γραμμένες στην ενορχήστρωση.
Αναχρονισμός με τα εθνικά μοτίβα
Παρότι «Η Μασσαλιώτιδα» επιλέχθηκε ως ο γαλλικός εθνικός ύμνος το 1795, απαγορεύθηκε από τον Ναπολέοντα το 1805 και αποκλείεται να παιζόταν κατά τη ρωσική εκστρατεία. Επανήλθε ως ο εθνικός ύμνος μόλις το 1879 (το έτος πριν την ανάθεση της ουβερτούρας), κάτι που ίσως εξηγεί τη χρήση της από τον Τσαϊκόφσκι στο έργο. Αντιθέτως, ο ύμνος «Veillons au salut de l'Empire», που χρησίμευσε ως ο ανεπίσημος ύμνος του καθεστώτος του Ναπολέοντα Α΄, είχε λησμονηθεί σχεδόν τελείως το 1882, Από την άλλη πλευρά, οι μορφωμένοι Ρώσοι της εποχής ήταν πιθανώς εξοικειωμένοι με τη μουσική της «Μασσαλιώτιδας».
Αν και το «Θεέ, σώσε τον Τσάρο!» ήταν ο εθνικός ύμνος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας την εποχή του Τσαϊκόφσκι, δεν είχε ακόμα γραφτεί το 1812. Μέχρι το 1815 δεν υπήρχε επίσημος ρωσικός εθνικός ύμνος, ενώ και μετά, μέχρι το 1833, ο ύμνος ήταν το Προσευχή των Ρώσων, που τραγουδιόταν στη μουσική του «God Save the Queen».
Ανάθεση
Το 1880 ο Καθεδρικός Ναός του Σωτήρα στη Μόσχα, που είχε διαταχθεί να ανεγερθεί από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α΄ σε ανάμνηση της ρωσικής νίκης του 1812, πλησίαζε στην ολοκλήρωσή του. Η 25η επέτειος της στέψεως του Αλεξάνδρου Β΄ πλησίαζε επίσης, ενώ σχεδιαζόταν και η Πανρωσική Έκθεση Τεχνών και Βιομηχανίας της Μόσχας για το 1882. Ο φίλος και μέντορας του Τσαϊκόφσκι Νικολάι Ρουμπινστάιν του συνέστησε να συνθέσει ένα μεγαλόπρεπο αναμνηστικό έργο για να παίζεται στους σχετικούς εορτασμούς. Ο Τσαϊκόφσκι άρχισε να εργάζεται πάνω σε αυτό στις 12 Οκτωβρίου 1880 και το τελείωσε 6 εβδομάδες αργότερα.
Οι οργανωτές σχεδίασαν μια εκτέλεση της ουβερτούρας στην πλατεία μπροστά από τον Καθεδρικό Ναό, με μια μπάντα χάλκινων πνευστών να ενισχύει την ορχήστρα, τις καμπάνες του ναού (και όλων των άλλων στο κέντρο της Μόσχας) να κτυπούν με σύνθημα, και με κανόνια να εκπυρσοκροτούν από έναν πίνακα με ηλεκτρικούς διακόπτες ώστε να επιτευχθεί η απαιτούμενη από την παρτιτούρα ακρίβεια. Ωστόσο, αυτή η εκτέλεση δεν έγινε, πιθανώς εν μέρει εξαιτίας του πολύ φιλόδοξου σχεδιασμού. Ανεξάρτητα από αυτό, η δολοφονία του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄ τον Μάρτιο του 1881 στέρησε πολύ από τον ενθουσιασμό για το σχέδιο. Τελικώς το 1882, κατά τη διάρκεια της Πανρωσικής Εκθέσεως, η ουβερτούρα παίχθηκε κάτω από μία τέντα κοντά στον ημιτελή ακόμα Καθεδρικό Ναό (ο ναός ολοκληρώθηκε στις 26 Μαΐου 1883).
Στο μεταξύ, ο Τσαϊκόφσκι παραπονέθηκε στην υποστηρίκτριά του Ναντέζντα Φον Μεκ ότι «δεν ήταν ένας μαέστρος φεστιβαλικών κομματιών» και ότι η ουβερτούρα θα ήταν «πολύ δυνατή και θορυβώδης, αλλά [χωρίς] καλλιτεχνική αξία, επειδή την έγραψα χωρίς θέρμη και αγάπη.» Ωστόσο, υπήρξε το έργο που κατέστησε τον Τσαϊκόφσκυ πλούσιο, καθώς αποτέλεσε ένα από τα συχνότερα εκτελούμενα και ηχογραφούμενα έργα του.
Στη Ρωσία κατά την κομμουνιστική περίοδο η μουσική του ύμνο του Τσάρου στο έργο είχε αντικατασταθεί με το χορωδιακό κομμάτι «Δόξα σε σένα, αγία Ρωσία!" («Славься, славься, святая Русь!») από το φινάλε της όπερας Μια ζωή για τον Τσάρο του Μιχαήλ Γκλίνκα. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η αρχική μουσική αποκαταστάθηκε.
Ιστορία ηχογραφήσεων
Η παλαιότερη ηχογράφηση του έργου που μπορεί να βεβαιωθεί σήμερα έγινε σε εκτέλεση από την ορχήστρα του Royal Albert Hall, υπό τη διεύθυνση του Λάντον Ρόναλντ, και εκδόθηκε το 1916 από τη HMV σε τρεις πλευρές δίσκων των 78 στροφών. Περίπου την ίδια εποχή έγινε και μία ηχογράφηση από τη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, που δεν περιέχει κανονιοβολισμούς.
Η ηχογράφηση του 1954 με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Μινεσότα υπό τη διεύθυνση του Άνταλ Ντόρατι, μέρος της οποίας ηχογραφήθηκε στη Στρατιωτική Ακαδημία του Γουέστ Πόιντ, χρησιμοποίησε ένα μόνο εμπροσθογεμές κανόνι της ναπολεόντειας Γαλλίας με επανάληψη της ίδιας βολής 16 φορές, όσες απαιτεί η παρτιτούρα. Μία στερεοφωνική ηχογράφηση έγινε στις 5 Απριλίου 1958 και χρησιμοποίησε το κωδωνοστάσιο της Εκκλησίας του Ρίβερσαϊντ στο Άνω Μανχάταν, ενώ περιείχε και προφορικό σχόλιο του μουσικοκριτικού και συνθέτη Deems Taylor, καθώς και το «Ιταλικό καπρίτσιο» του Τσαϊκόφσκι. Μεταγενέστερες εκδόσεις συνδύασαν την Ουβερτούρα 1812 με τη «Νίκη του Ουέλινγκτον» του Μπετόβεν.
Το 1990, με αφορμή τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Τσαϊκόφσκι, η Ουβερτούρα ηχογραφήθηκε στην πόλη όπου έζησε τα νιάτα του από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Αγίας Πετρούπολης, με 16 εμπροσθογεμή κανόνια να πυροδοτούνται εκείνη τη στιγμή, όπως αναφέρεται στην αρχική παρτιτούρα. Αυτή η ηχογράφηση έγινε σε μέρος από το οποίο ακουγόταν μέχρι τον τάφο του συνθέτη. Η εκδήλωση μαγνητοσκοπήθηκε και προβλήθηκε από τηλεοπτικούς σταθμούς σε αρκετές χώρες (π.χ. στις ΗΠΑ στις 9 Μαρτίου 1991).
Το 1989 η γαλλική χορωδιακή ομάδα «the Swingle Singers» ηχογράφησε μια a cappella εκδοχή ολόκληρης της ουβερτούρας, ως μέρος άλμπουμ με τίτλο 1812.
Το συγκρότημα «The Invincible Czars» (= «Οι ανίκητοι Τσάροι») από το Τέξας κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2012 μια ροκ εκδοχή της ουβερτούρας για τα 200 χρόνια από τη Μάχη του Μποροντίνο. Είχαν όμως ήδη παρουσιάσει την εκδοχή τους στο 20ό ετήσιο φεστιβάλ κλασικής μουσικής «OK Mozart» στην Οκλαχόμα με επαγγελματική κλασική ορχήστρα τον Ιούνιο του 2009, με πυροτεχνήματα στο φινάλε.
Στον λαϊκό πολιτισμό
Στην τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας Farscape ο χαρακτήρας John Crichton βάζει ένα ιπτάμενο ρομπότ να παίζει την ουβερτούρα προκειμένου να τον βοηθήσει να διατηρήσει τη στοχοπροσήλωσή του, και μάλιστα ζωγραφίζει τη γαλλική σημαία πάνω του και το βαφτίζει «1812».
Το 2000 η ουβερτούρα χρησιμοποιήθηκε στην εισαγωγή του βιντεοπαιχνιδιού «Risk 2», ενώ την ίδια δεκαετία σημαντική ήταν και η παρουσία της στην ταινία V for Vendetta.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1812 Ουβερτουρα 1812
Τζορτζ Νέβιλ, 1ος κόμης του Αμπεργκαβεννί
O Τζωρτζ Νέβιλ, 1ος κόμης του Αμπεργκαβεννί (24 Ιουνίου 1727 - 9 Σεπτεμβρίου 1785) Άγγλος ευγενής και λόρδος του Μπεργκαβεννί ήταν γιος του Γουίλιαμ Νέβιλ, 16ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και της Αικατερίνης Τάττον, κόρης του Υπολοχαγού Γουίλιαμ Τάττον. Ο Τζωρτζ βαπτίστηκε στις 14 Ιουλίου 1727 στο Ουεστμίνστερ με νονό τον Γεώργιο Β΄ της Μεγάλης Βρετανίας. Διαδέχθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1744 τον πατέρα του στην βαρονία του Μπεργκαβεννί και γράφτηκε στις 21 Φεβρουαρίου 1744 στην εκκλησία του Ιησού Χριστού στην Οξφόρδη. Έγινε για σύντομο χρόνο Υπολοχαγός του Σάσσεξ, δημιουργήθηκε για λογαριασμό του η κομητεία του Αμπεργκαβεννί (1784) και πέθανε την επόμενη χρονιά.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1753 την Ενριέττα Πέλχαμ, κόρη του Τόμας Πέλχαμ (πέθανε το 1737) και χήρα του Ρίτσαρντ Τέμπλ με την οποία απέκτησε :
Ο Μπεργκαβενί διορίστηκε τον Ιούλιο 1757 Υπολοχαγός του Σάσσεξ και παραιτήθηκε από την θέση τον Ιούλιο του 1761. Η κομητεία του Αμπεργκαβεννί δημιουργήθηκε στις 17 Μαΐου 1784 και έγινε Υποκόμης του Νέβιλ. Πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου 1785 και τάφηκε στο Ίστ Γκρίνστιντ, τον διαδέχτηκε σαν δεύτερος κόμης ο μεγαλύτερος γιος του Χένρι Νέβιλ.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Τερέζα Πάλμερ
Η Τερέζα Πάλμερ (Teresa Mary Palmer ; 26 Φεβρουαρίου 1986) είναι Αυστραλή ηθοποιός, συγγραφέας, μοντέλο και παραγωγός. Ξεκίνησε την καριέρα της στις ταινίες Bedtime Stories (2008), The Sorcerer's Apprentice (2010) και Take Me Home Tonight (2011). Έλαβε περαιτέρω αναγνώριση όταν πρωταγωνίστησε στις ταινίες Warm Bodies (2013), Lights Out (2016), Hacksaw Ridge (2016) και Berlin Syndrome (2017). Επιπλέον πρωταγωνίστησε, έγραψε το σενάριο και έκανε την παραγωγή στην δραματική ταινία The Ever After (2014), μαζί με τον σύζυγό της Μαρκ Βέμπερ.
Από το 2018, η Πάλμερ πρωταγωνιστεί στην δραματική σειρά A Discovery of Witches.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αυστραλοί μοντέλα
Αργυρό Νερό Λασιθίου
Γεωγραφία
Το Αργυρό Νερό είναι ορεινός οικισμός στο Δ. ΒΔ. τμήμα του νομού Λασιθίου. Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές κλιτύς της κορυφής «Μάχαιρα» (1.487) του όρους Σελένα και πάνω στην επαρχιακή οδό Νεαπόλεως-Οροπεδίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 900 (ο 3ος υψηλότερος οικισμός του νομού). Απέχει 27 χλμ. περίπου Δ. ΒΔ. του Αγίου Νικολάου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Έξω Ποτάμων του νομού Λασιθίου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Έξω Ποτάμων και προσαρτήθηκε στον δήμο Αγίου Νικολάου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Σπάρταθλον
thumb|300px|right|Μνημείο προς τιμήν των νικητών του Σπάρταθλου
Το Σπάρταθλον (αγγλικά: Spartathlon) είναι ένας ετήσιος διεθνής αγώνας υπερμαραθωνίου δρόμου 246,8 χιλιομέτρων, που διεξάγεται στην Ελλάδα από το 1983 στη διαδρομή Αθήνα – Σπάρτη. Ο νικητής του πρώτου Σπάρταθλον, είναι ο Γιάννης Κούρος και εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ για τον ταχύτερο χρόνο σε 20 ώρες και 25 λεπτά από το 1984.
Το ξεκίνημα
Το Σπάρταθλο αναβιώνει τα βήματα του Φειδιππίδη, ενός αρχαίου Αθηναίου δρομέα μεγάλων αποστάσεων, ο οποίος το 490 π.Χ., πριν από τη μάχη του Μαραθώνα, εστάλη στη Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια στον πόλεμο που διεξήγαγαν οι Έλληνες με τους Πέρσες. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Φειδιππίδης έφτασε στη Σπάρτη δύο μέρες μετά την αναχώρησή του από την Αθήνα.
Βασισμένοι στις αναφορές του Έλληνα ιστορικού, το 1982 πέντε αξιωματικοί της βρετανικής αεροπορίας (RAF), οι οποίοι παράλληλα ήταν δρομείς μεγάλων αποστάσεων, ταξίδεψαν στην Ελλάδα, με επικεφαλής το σμήναρχο Τζον Φόντεν (John Foden) που είχε την αρχική ιδέα. Σκοπός τους ήταν να εξακριβώσουν κατά πόσον ήταν δυνατό να καλύψουν τα 250 χιλιόμετρα περίπου που απέχουν οι δύο πόλεις σε μιάμιση ημέρα.
Σχεδίασαν τη διαδρομή και ξεκίνησαν στις 8 Οκτωβρίου 1982. Τρεις από αυτούς κατάφεραν να τερματίσουν. Ήταν κατά σειρά:
Η ενθουσιώδης βρετανική ομάδα είχε αποδείξει πως ο Ηρόδοτος είχε δίκιο. Ένας άνθρωπος είναι πράγματι ικανός να καλύψει 250 χιλιόμετρα σε δύο μέρες και μάλιστα σε λιγότερο από 40 ώρες. Μετά την επιτυχία του εγχειρήματος, ο πρωτεργάτης του άθλου, Τζον Φόντεν, άρχισε να οραματίζεται την καθιέρωση ενός αγώνα που θα έφερνε στην Ελλάδα δρομείς μακρινών αποστάσεων από όλον τον κόσμο για να τρέξουν στα ίχνη του αρχαίου ημεροδρόμου Φειδιππίδη.
Το επόμενο έτος μια πολυεθνική ομάδα Βρετανών, Ελλήνων κ.ά. ενθουσιωδών υποστηρικτών της ιδέας, με επικεφαλής το φιλέλληνα Μάικλ Κάλαχαν (Michael Callaghan), οργάνωσαν το Α΄ Διεθνές Σπάρταθλον (Open International Spartathlon Race), επωνυμία που προέκυψε από το συνδυασμό των ελληνικών λέξεων Σπάρτη και άθλος. Ο αγώνας διεξήχθη με την έγκριση και υπό την εποπτεία του ΣΕΓΑΣ με τη συμμετοχή 45 δρομέων από 11 χώρες και περιλάμβανε και γυναικείες συμμετοχές.
Η επιτυχία της διοργάνωσης και η απήχηση που είχε ήταν καθοριστικές για την περαιτέρω καθιέρωση του αγώνα. Έτσι το 1984 ιδρύθηκε ο Διεθνής Σύνδεσμος «ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ», ο οποίος από τότε μέχρι σήμερα διοργανώνει ανελλιπώς τον αγώνα κάθε Σεπτέμβριο. Η επιλογή του μήνα αυτού έγινε, διότι τότε τοποθετεί χρονικά ο Ηρόδοτος την αποστολή του Φειδιππίδη στην Σπάρτη.
Οι συνθήκες
Ο αγώνας είναι πολύ απαιτητικός, όχι μόνο λόγω της απόστασης, των υψομετρικών διαφορών και των εναλλασσόμενων καιρικών συνθηκών αλλά και λόγω των χρονικών περιορισμών που έχουν τεθεί για το πέρασμα από καθορισμένα σημεία ελέγχου. Η διαδρομή του αγώνα ξεκινά σχεδόν από την επιφάνεια της θάλασσας και φτάνει μέχρι υψόμετρο 1.200 μέτρων. Γίνεται πάνω σε ποικίλους δρόμους, όχι μόνο σε άσφαλτο, αλλά και σε χωματόδρομους, λιθόστρωτους και ορεινά μονοπάτια.
Κάθε τρία έως πέντε χιλιόμετρα είναι τοποθετημένοι σταθμοί βοήθειας, εφοδιασμένοι με τροφή, νερό και άλλα τονωτικά υγρά, καθώς και με προσωπικά είδη των αθλητών. Υπάρχει αστυνομική και ιατρική επίβλεψη με γιατρούς, φυσιοθεραπευτές και ασθενοφόρα που είναι διαθέσιμα κατά την 36ωρη διάρκεια διεξαγωγής του αγώνα.
Η διαδρομή
Η συνολική διαδρομή του αγώνα διαιρείται σε έξι τμήματα (τομείς) και υπάρχουν 75 σημεία ελέγχου. Οι αθλητές οφείλουν να διέλθουν από όλα τα σημεία ελέγχου. Επίσης, ο κάθε τομέας έχει τους δικούς του χρονικούς περιορισμούς και ο δρομέας θα πρέπει να φθάσει στο σημείο ελέγχου πριν από τον επίσημο χρόνο κλεισίματος του τομέα. Διαφορετικά αποκλείεται από τη συνέχεια του αγώνα.
Ο αγώνας ξεκινά στις 7 π.μ., συνήθως την τελευταία Παρασκευή του Σεπτεμβρίου, στους πρόποδες της Ακρόπολης. Τερματίζεται στη Σπάρτη στις 19:00 του Σαββάτου, που είναι το ανώτατο χρονικό όριο τερματισμού, ώστε ο αγώνας να μη διαρκεί πάνω από 36 ώρες (μιάμιση ημέρα, όπως ο Φειδιππίδης). Σημείο τερματισμού είναι το άγαλμα του Λεωνίδα στο κέντρο της πόλης.
Περιγραφή της διαδρομής
Ο αγώνας διεξάγεται στη διαδρομή που σχεδίασε ο εμπνευστής του αγώνα Τζον Φόντεν το 1982. Η διαδρομή αυτή ακολουθεί την περιγραφή του Ηροδότου, ώστε να είναι όσο το δυνατόν πλησιέστερη με τη διαδρομή που ακολούθησε ο αρχαίος δρομέας Φειδιππίδης. Στην πορεία τους οι αθλητές διασχίζουν σχεδόν όλες τις αρχαίες πόλεις που μεσολαβούσαν μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης.
Αθήνα – Κόρινθος
Μετά τη γραμμή εκκίνησης στους πρόποδες της Ακρόπολης της Αθήνας οι αθλητές κατευθύνονται στον πεζόδρομο της οδού Αποστόλου Παύλου, περνούν τον ηλεκτρικό σταθμό του Θησείου, την πλατεία Ασωμάτων και στρίβουν αριστερά στην οδό Ερμού. Έπειτα μπαίνουν στην Ιερά Οδό μέχρι τη Μονή Δαφνίου, από όπου εισέρχονται στην Εθνική Οδό Αθηνών - Κορίνθου μέχρι την Ελευσίνα.
Στη συνέχεια ακολουθούν την παλιά Εθνική Οδό προς Κόρινθο, περνώντας διαδοχικά το Λουτρόπυργο, τα Μέγαρα, την Κινέτα, τους Αγίους Θεοδώρους και τον Ισθμό.
Ως εδώ η διαδρομή ακολουθεί την ακτή του Σαρωνικού κόλπου με εναλλασσόμενες ανόδους και καθόδους. Μετά τη Διώρυγα της Κορίνθου οι αθλητές μπαίνουν στην Πελοπόννησο και στρέφονται νότια διασχίζοντας αγροτικές οδούς ανάμεσα στα χωράφια μέχρι το σημείο ελέγχου 22 (81 χλμ.).
Κόρινθος – Νεμέα
Ο στενός δρόμος συνεχίζει προς τα Εξαμίλια και την Αρχαία Κόρινθο. Κατηφορίζοντας μέσα από το κέντρο της Αρχαίας Κορίνθου, οι δρομείς στρίβουν δεξιά στο Ναό του Απόλλωνα και συνεχίζουν μέσα από τους πορτοκαλεώνες προς το χωριό Άσσος.
Από εδώ ξεκινά μια ελικοειδής ανάβαση που οδηγεί στα χωριά Ζευγολατειό Κορινθίας και Χαλκείο. Ακολούθως, η διαδρομή διέρχεται μπροστά από τα μνημεία της Αρχαίας Νεμέας και φτάνει στο σημείο ελέγχου 35 στην είσοδο της πόλης της Νεμέας (124 χλμ.).
Νεμέα - Λυρκεία
Μετά τη Νεμέα συνεχίζει σε έναν παλιό αγροτικό δρόμο. Ήδη αλλάζουν και οι κλιματικές συνθήκες, αφού είναι απόβραδο και η δροσιά αρχίζει να κατεβαίνει από τις κοντινές δασωμένες βουνοπλαγιές.
Λυρκεία – Νεστάνη
Η Λυρκεία συνήθως είναι πλημμυρισμένη από επισκέπτες και υποστηρικτές του αγώνα που έρχονται να δειπνήσουν και παράλληλα να παρακολουθήσουν τους αθλητές που διέρχονται από αυτό το σημείο.
Αφήνοντας πίσω τους το χωριό, οι δρομείς ακολουθούν το δρόμο που ελίσσεται ανηφορικά. Στα επόμενα 13 χλμ. θα ανεβούν 960 μ. και θα πλησιάσουν στην κορυφή του περάσματος του Σάγκα προς την πλευρά του όρους του Αρτεμισίου.
Προορισμός είναι το χωριό Καπαρέλλι και μετά η κορυφή του Σάγκα (1.100 μ.) μέσω ενός δύσκολου στριφτού μονοπατιού. Ακολουθεί μια απότομη κατάβαση από ένα βρώμικο μονοπάτι προς το χωρίο Σάγκας στην Αρκαδία. Εκεί η διαδρομή ενώνεται ξανά με το λιθόστρωτο δρόμο μέχρι το σημείο ελέγχου 52, στη Νεστάνη (172 χλμ.).
Νεστάνη - Τεγέα
Από τη Νεστάνη ξεκινά μια σχετικά εύκολη διαδρομή προς την πεδιάδα της Τρίπολης, που διασχίζει μικρά χωριουδάκια, επίπεδα αγροτεμάχια, συχνά σκεπασμένα με την πρωινή ομίχλη μέχρι να ανατείλει ο ήλιος πάνω από το σημείο ελέγχου 60 στην Τεγέα (195 χλμ.).
Εδώ οι δρομείς έχουν ανάγκη από σύντομη ανάπαυση, για να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους. Και τούτο διότι, παρόλο που μένουν μόνον 50 χλμ. ως τη Σπάρτη, η προσπάθειά τους θα συνεχιστεί στη ζέστη της ημέρας.
Τεγέα - Σπάρτη
Ο τελευταίος τομέας του αγώνα ξεκινά με ανοδική πορεία, ανεβαίνοντας από τα 640 στα 975 μ. σε ένα διάστημα 22 χλμ. Οι δρομείς περνούν διαδοχικά τα χωριά Καμάρι και Μανθυρέα. Από εκεί ο δρόμος ελίσσεται και διασχίζει ένα καταπράσινο τοπίο, το οποίο είναι ορατό όσο φθάνει το μάτι.
Τα τελευταία 28 χλμ ως τη Σπάρτη ακολουθούν σχεδόν εξ ολοκλήρου κατηφορικούς λόφους μέσα στην κοιλάδα του Ευρώτα. Από το χωριό Βουτιάνοι της Λακωνίας οι δρομείς αντικρίζουν πλέον καθαρά το στόχο τους, δηλαδή την πόλη της Σπάρτης.
Μόλις περάσουν τη γέφυρα του ποταμού Ευρώτα συνήθως τους περιμένουν μαθητές από τα σχολεία της περιοχής, οι οποίοι τους συνοδεύουν μέχρι το τελευταίο σημείο ελέγχου, το 75, και τη γραμμή τερματισμού (245,3 χλμ.).
Οι κάτοικοι της Σπάρτης υποδέχονται και επευφημούν τους αθλητές μπροστά στο άγαλμα του αρχαίου βασιλιά Λεωνίδα. Όσοι αθλητές τερματίζουν στεφανώνονται με στεφάνι ελιάς και τους προσφέρεται ένα κύπελλο με νερό από τον Ευρώτα, περίπου όπως τιμούσαν τους αρχαίους Ολυμπιονίκες. Στους τρεις πρώτους νικητές και νικήτριες απονέμονται ειδικά μετάλλια.
Προϋποθέσεις συμμετοχής
Λόγω της μεγάλης δυσκολίας του αγώνα, έχουν τεθεί κάποιες προϋποθέσεις για να γίνει δεκτή η συμμετοχή ενός αθλητή. Ο κάθε δρομέας πρέπει να πληροί τουλάχιστον ένα από τα παρακάτω τέσσερα κριτήρια:
thumb|150px|right|Το μετάλλιο του νικητή thumb|150px|right|Η αντίθετη όψη του μεταλλίου
Διοργάνωσης
Σημείωση: Το 2010, στην 28η διοργάνωση που συνέπεσε με την επέτειο των 2500 ετών από τη διεξαγωγή της Μάχης του Μαραθώνα, σημειώθηκαν τα περισσότερα ρεκόρ συμμετοχής στη διοργάνωση:
Άνδρες
Οι 12 καλύτερες ανδρικές επιδόσεις όλων των εποχών στο Σπάρταθλον είναι:
* Σημείωση: στις 27/28-9-2011, επιχειρώντας τον Φειδιππίδειο Άθλο (Αθήνα-Σπάρτη-Αθήνα), ο Γιάννης Κούρος διένυσε την διαδρομή "Αθήνα-Σπάρτη" (εκκίνηση από το Ιερό του Πανός στο Θησείο και τερματισμός στην Αρχαία Σπάρτη) σε χρόνο 24 ώρ. 13', που τότε ήταν ρεκόρ για αθλητές των κατηγοριών: Α-40 (ηλικίας άνω των 40 ετών) και αποτελεί ρεκόρ για τις ηλικίες: Α-50 και Α-55.
Γυναίκες
Οι 12 καλύτερες επιδόσεις γυναικών στο Σπάρταθλον και οι πέντε καλύτερες επιδόσεις Ελληνίδων δρομέων είναι:
Νικητές ανά χώρα
* Σημείωση: Το 1982 ο αγώνας ήταν ανεπίσημος και δεν είχε ακόμα την επωνυμία "Σπάρταθλον".
Φειδιππίδειος Άθλος
Πρόκειται για το διπλό Σπάρταθλο που περιλαμβάνει τη συνολική διαδρομή που διέσχισε ο αρχαίος δρομέας Φειδιππίδης, ο οποίος αφού έφτασε στη Σπάρτη, επέστρεψε στην Αθήνα μεταφέροντας την απάντηση των Σπαρτιατών και αμέσως μετέβη στο Μαραθώνα, όπου είχαν στρατοπεδεύσει οι Αθηναίοι. Η διαδρομή πραγματοποιείται επίσημα ως αγώνας από το 2015 με το όνομα Αυθεντικός Φειδιππίδειος Δρόμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις Κατηγορία:Διοργανώσεις μαραθώνιου στην Ελλάδα
Αρσένιος της Τύρου
Βιογραφία
Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1351, στην Κωνσταντινούπολη. Την εποχή εκείνη ήταν ήδη μητροπολίτης Τύρου και Σιδώνος και έλεγχε τη μονή Οδηγών στη Βυζαντινή πρωτεύουσα. Ένθερμος αντι-Παλαμιστής, έγραψε έκκληση για τη θέση του στον Αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνό και συμμετείχε στη Σύνοδο του 1351 στην Κωνσταντινούπολη για το δόγμα του Ησυχασμού του Παλαμά. Μετά τη νίκη του Παλαμά εγκατέλειψε την πόλη, αλλά πριν φύγει, χειροτόνησε τον ιστορικό και ομοϊδεάτη αντι-Παλαμιστή Νικηφόρο Γρηγορά. Παρά τη δημοσίευση τριών μικρών αντι-Παλαμιστικών πολεμικών το 1360, είχε επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το 1361, πριν φύγει για να διαμείνει στην Κύπρο (1361/62). Από το 1366 έως το 1376 ήταν αντίπαλος Πατριάρχης Αντιοχείας έναντι του υφιστάμενου Παχώμιου, επιδιώκοντας να επεκτείνει τη δικαιοδοσία του εναντίον τού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
Πηγές
Κατηγορία:Ησυχασμός Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι επίσκοποι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Ραφαέλ Τρουχίγιο
Ο Ραφαέλ Λεωνίδας Τρουχίγιο Μολίνα ήταν δικτάτορας της Δομινικανής Δημοκρατίας από τον Φεβρουάριο του 1930 μέχρι την δολοφονία του τον Μάιο του 1961.
Έκανε την θητεία του ως πρόεδρος από το 1930 μέχρι το 1938 και ξανά από το 1942 μέχρι το 1952. Συνέχισε να κυβερνά ως μη εκλεγμένος στρατιωτικός ηγέτης κάτω από μερικούς φαινομενικούς προέδρους, μέχρι τη δολοφονία του στις 31 Μαΐου 1961.
Τα 31 χρόνια που ήταν στην εξουσία έμειναν στην ιστορία ως μία από τις πιο αιματηρές δικτατορίες της Νοτίου Αμερικής. Το καθεστώς του Τρουχίγιο σκότωσε πλήθος ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων 5.000 με 67.000 Αϊτιανών στη σφαγή του μαϊντανού.
Η περιουσία του Τρουχίγιο άγγιζε τα 800 εκ. δολάρια Αμερικής (5.3 δισ. σε σημερινή αξία). Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης δικτατορίας του, η κρατική τρομοκρατία ξέφευγε εκτός των Δομινικανών συνόρων. Παραδείγματα είναι η απόπειρα δολοφονίας του τότε προέδρου της Βενεζουέλας Ρόμουλο Μπεντακούρ (1960), η απαγωγή και εξαφάνιση στη Νέα Υόρκη του Ισπανού Χεσούς Γκαλίντεθ (1956), η δολοφονία του επίσης Ισπανού συγγραφέα Χοσέ Αλμοίνα στο Μεξικό και εγκλήματα κατά Κουβανών, Κοσταρικανών, Νικαραγουανών και Αμερικανών.
Στις 30 Μαΐου 1961 ο Τρουχίγιο δολοφονήθηκε από συνωμότες, υποστηριζόμενους από την CIA. Λίγο αργότερα, ο γιος του δικτάτορα Ραμφίς πήρε την εξουσία της χώρας για λίγο καιρό και ήθελε να σκοτώσει όλους όσους έλαβαν μέρος στη δολοφονία του πατέρα του. Στις 19 Νοεμβρίου 1961, συγγενείς και συνεργάτες του Τρουχίγιο που είχαν φύγει στη Νέα Υόρκη αναγκάστηκαν να φύγουν, αλλά όχι πριν σκοτώσουν τους επιβιώσαντες δολοφόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί της Δομινικανής Δημοκρατίας Κατηγορία:Δικτάτορες
Επαρχιακό Πάρκο Δεινοσαύρων
Το Περιφερειακό Πάρκο Δεινοσαύρων είναι ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO που βρίσκεται δυο ώρες με το αυτοκίνητο ανατολικά του Κάλγκαρι στον Καναδά ; ή 48 χλμ (30 μίλια), περίπου μισή ώρα με το αυτοκίνητο βορειοανατολικά του Μπρουκς.
Το πάρκο βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Κόκκινα Ελάφια, που φημίζεται για την εντυπωσιακή τοπογραφία των εκβολών και την αφθονία των απολιθωμάτων δεινοσαύρων. Το πάρκο είναι γνωστό ως μια από τις πλουσιότερες ορυκτές περιοχές δεινοσαύρων στον κόσμο. Πενήντα οκτώ είδη δεινοσαύρων έχουν ανακαλυφθεί στο πάρκο και περισσότερα από 500 δείγματα έχουν αφαιρεθεί και εκτίθενται σε μουσεία σε όλο τον κόσμο. Η διάσημη συλλογή απολιθωμάτων από περίπου 500 είδη ζωής, από μικροσκοπικά σπόρια φτέρης μέχρι μεγάλους σαρκοφάγους δεινοσαύρους, δικαιολογεί την εισαγωγή του στην λίστα με τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1979.
Κέντρο Επισκεπτών
Το κέντρο επισκεπτών του Περιφερειακού Πάρκου Δεινοσαύρων παρουσιάζει εκθέματα δεινοσαύρων και απολιθώματα αλλά και πληροφορίες για την γεωλογία και την φυσική ιστορία του πάρκου. Υπάρχει ένα θέατρο για προβολή βίντεο, ένα εργαστήριο μελέτης των απολιθωμάτων και ένα κατάστημα δώρων. Τα προγράμματα για το κοινό προσφέρονται το καλοκαίρι.
Το John Ware's Cabin είναι μια αναπαλαιωμένη καμπίνα του 20ου αιώνα που χρησιμοποιήθηκε από τον John Ware, έναν αφροαμερικανό καουμπόι και σημαντική προσωπικότητα στην ιστορία της εκτροφής ζώων στην Αλμπέρτα. Η καμπίνα είναι τοποθετημένη κοντά στο κέντρο επισκεπτών και είναι ανοιχτή σε επιλεγμένες ημέρες και ώρες το καλοκαίρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδάς Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Λορέντσο Γκουερίνι
Ο Λορέντσο Γκουερίνι (ιταλικά: Lorenzo Guerini, γεννημένος στις 21 Νοεμβρίου 1966) είναι ένας Ιταλός πολιτικός και μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Γκουερίνι κατέχει από τις 5 Σεπτεμβρίου του 2019 το αξίωμα του υπουργού Άμυνας, αρχικά επί πρωθυπουργίας του Τζουζέπε Κόντε και μετέπειτα του Μάριο Ντράγκι. Τον Μάρτιο του 2014, διορίστηκε από τον Γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος, Ματέο Ρέντσι, Αναπληρωτής Γραμματέας μαζί με την Ντέμπορα Σερακιάνι, μια θέση που κατείχε μέχρι τον Μάιο του 2017. Από το 2005 έως το 2012 διετέλεσε Δήμαρχος του Λόντι, της γενέτειράς του.
Βιογραφία
Ο Γκουερίνι γεννήθηκε στο Λόντι της Λομβαρδίας το 1966. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 φοίτησε στο Ινστιτούτο Αγκοστίνο Μπάσι του Λόντι. Αργότερα σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Ιερής Καρδιάς στο Μιλάνο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εντασσόμενος στο κόμμα της Χριστιανικής Δημοκρατίας. Εξελέγη δύο φορές δημοτικός σύμβουλος στο Λόντι, έχοντας την κομματική σημαία της Χριστιανικής Δημοκρατίας, και άσκησε τα καθήκοντα του δημοτικού συμβούλου, αρμόδιου για τις κοινωνικές υπηρεσίες. Το 1994 επιλέχθηκε ως τοπικός συντονιστής του νεοσύστατου Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος, διάδοχου κόμματος της Χριστιανικής Δημοκρατίας.
Στις περιφερειακές εκλογές του 2005, ο Λορέντσο Γκουερίνι εξελέγη δήμαρχος του Λόντι ως μέλος της κεντροαριστεράς, λαμβάνοντας το 54,1% των έγκυρων ψήφων στον πρώτο γύρο. Επελέγη επίσης πρόεδρος του τμήματος Λομβαρδίας της Εθνικής Ένωσης Ιταλικών Δήμων, μεταξύ του 2005 και του 2010. Μαζί με την πλειοψηφία των μελών του κόμματος Μαργαρίτα, εντάχθηκε το 2007 στο Δημοκρατικό Κόμμα, το νέο κεντροαριστερό κόμμα, που γεννήθηκε από την ένωση της Μαργαρίτας με τους Δημοκρατικούς της Αριστεράς.
Στις περιφερειακές εκλογές του 2010 εξελέγη και πάλι δήμαρχος στον πρώτο γύρο των εκλογών, εξασφαλίζοντας το 53,7% των ψήφων. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο δημαρχικό αξίωμα απολάμβανε μια ευρύτερη λαϊκή αποδοχή. Στις 31 Δεκεμβρίου του 2012 ο Λορέντσο Γκουερίνι παραιτήθηκε από τη θέση του, προκειμένου να προετοιμάσει την υποψηφιότητά του για τις επερχόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές του Φεβρουαρίου του 2013.
Κοινοβουλευτική πορεία
Αφού κέρδισε τις ειδικές προκριματικές εκλογές που οργανώθηκαν από το Δημοκρατικό Κόμμα, ο Λορέντσο Γκουερίνι συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των υποψηφίων βουλευτών για την εκλογική περιφέρεια της Γ΄ Λομβαρδίας και εξελέγη βουλευτής. Το 2013 στήριξε τον Ματέο Ρέντσι στις εκλογές για την ηγεσία του κόμματος. Ο Ρέντσι τον διόρισε μέλος της εθνικής γραμματείας του κόμματος, με ρόλο εκπροσώπου Τύπου. Τον Φεβρουάριο του 2014 συνεργάστηκε με τον νεοδιορισθέντα πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι στη διεξαγωγή θεσμικών διαβουλεύσεων για τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.
Στις 14 Ιουνίου 2014 η γενική συνέλευση του Δημοκρατικού Κόμματος ενέκρινε τον διορισμό του Λορέντσο Γκουερίνι ως αναπληρωτή γραμματέα του κόμματος, μαζί με την Ντέμπορα Σερακιάνι. Μετά τις εσωκομματικές εκλογές για την ηγεσία του κόμματος, οι δύο αναπληρωτές γραμματείς έπαψαν να ασκούν τα καθήκοντά τους στις 7 Μαΐου 2017, αντικαθιστάμενοι από τον Μαουρίτσιο Μαρτίνα. Ωστόσο, ο Γκουερίνι κράτησε μια κεντρική θέση στο Δημοκρατικό Κόμμα και έγινε συντονιστής της εθνικής γραμματείας.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2018 ο Γκουερίνι επανεξελέγη βουλευτής στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Στις 18 Ιουλίου του ίδιου έτους έγινε πρόεδρος της κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Ασφάλεια της Δημοκρατίας (COPASIR), ενός οργάνου του ιταλικού κοινοβουλίου εξουσιοδοτημένο να ερευνά και να επιβλέπει τις δραστηριότητες των ιταλικών υπηρεσιών πληροφοριών.
Υπουργείο Άμυνας
Τον Αύγουστο του 2019 η Λέγκα του Βορρά υπέβαλε μία πρόταση μομφής εναντίον της κυβέρνησης του Τζουζέπε Κόντε, οδηγώντας στην πτώση της κυβέρνησης συνασπισμού. Ωστόσο, το εθνικό συμβούλιο του Δημοκρατικού Κόμματος ενέκρινε τη δυνατότητα συμμετοχής σε μία νέα κυβέρνηση συνασπισμού, οι οποία θα είχε ως αρχή τον φιλοευρωπαϊσμό, την πράσινη οικονομία, τη βιώσιμη ανάπτυξη, την καταπολέμηση της οικονομικής ανισότητας και μια νέα μεταναστευτική πολιτική. Το κόμμα αποδέχθηκε τον Κόντε ως επικεφαλής της κυβέρνησης. Έτσι, στις 5 Σεπτεμβρίου, ο Λορέντσο Γκουερίνι διορίστηκε ως νέος υπουργός Άμυνας της Ιταλίας.
Τον Φεβρουάριο του 2021, ο Τζουζέπε Κόντε παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία, μετά την αποχώρηση του κόμματος Ιτάλια Βίβα από την κυβέρνηση. Ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, προσκλήθηκε από τον Ιταλό πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα να σχηματίσει μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Η κυβέρνηση που σχηματίστηκε στις 13 Φεβρουαρίου, εξακολουθούσε να περιλαμβάνει στο υπουργείο Άμυνας τον Λορέντσο Γκουερίνι ως επικεφαλής του.
Λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, το 2019, ο Γκουερίνι ανακοίνωσε ότι η ιταλική κυβέρνηση θα προχωρούσε σε ένα επενδυτικό πρόγραμμα για την προμήθεια μαχητικών αεροσκαφών Lockheed Martin F-35 Lightning II. Υπό την υπουργία του, τον Ιούνιο του 2020, ιδρύθηκε επίσημα η Διοίκηση Διαστημικών Επιχειρήσεων (Comando delle operazioni spaziali), ενός οργανισμού των Ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων για τον συντονισμό της διαστημικής στρατηγικής της Ιταλίας.
Μετά την αντεπίθεση των Ταλιμπάν τον Αύγουστο του 2021, η ιταλική κυβέρνηση αναμίχθηκε ενεργά με την εκκένωση των πολιτών και στρατιωτικών από το Αφγανιστάν. Υπό τον συντονισμό του Λορέντσο Γκουερίνι διεξήχθη η επιχείρηση «Άκουιλα Όμνια» με την οποία 5.011 πολίτες, συμπεριλαμβανομένων 4.890 Αφγανών, μεταφέρθηκαν από τις Ιταλικές Ένοπλες Δυνάμεις στην Ιταλία.
Στις 11 Φεβρουαρίου 2022, εν μέσω της Ρωσο-Ουκρανικής Κρίσης, κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου στη Ρίγα, ο Γκουερίνι ζήτησε «έναν εποικοδομητικό διάλογο» με τη Ρωσία για να αμβλυνθούν οι εντάσεις. Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ο Γκουερίνι ήταν από τους ισχυρότερους υποστηρικτές της αποστολής στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία. Ωστόσο, τόνισε ότι μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Ουκρανία δεν ήταν μία βιώσιμη επιλογή. Στις 3 Μαρτίου χαρακτήρισε τον ουκρανικό λαό «ηρωικό», προσθέτοντας ότι ο Πούτιν ενήργησε ως «αλαζονικός» ηγέτης. Στις 16 Μαρτίου, ως απάντηση στην αυξανόμενη ένταση με τη Ρωσία, το ιταλικό κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της αύξησης του στρατιωτικού προϋπολογισμού στο 2% του ΑΕΠ, μια κίνηση που υποστήριξε ο ίδιος ο Γκουερίνι. Στις 19 Μαρτίου ο Αλεξέι Παραμόνοφ, αξιωματούχος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, επιτέθηκε στον Λορέντσο Γκουερίνι, περιγράφοντάς τον ως «πολεμικό γεράκι» και «εμπνευστή μίας αντιρωσικής εκστρατείας».
Ερμενγκόλ Ε΄ του Ουρζέλ
Ο Ερμενγκόλ Ε΄ της Ουρζέλ ή Ερμενγκόλ της Μολιερούσα (Καταλανική γλώσσα : Ermengol V el de Mollerussa 1078 - 14 Σεπτεμβρίου 1102) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Ουρζέλ (1092 - 1102). Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερμενγκόλ Δ΄ κόμη τού Ουρζέλ και της Λουκίε, κόρης τού Αρτώ Α΄, κόμη τού Άνω Παλιάρς. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Καστίλη, όπου συνάντησε και νυμφεύτηκε τη Μαρία Πέρεθ, κόρη του λόρδου της Βαγιαδολίδ (1095). Κατά τη διάρκεια των μακρών αυτών απουσιών του από το Ουρζέλ, άφηνε τη διακυβέρνηση της κομητείας του στον Γκεράου της Καμπρέρα. Το 1102 στη μάχη της Μολιερούσα απεβίωσε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1095 τη Μαρία, κόρη του Πέδρο Ανσούρεθ, κόμη της Λιεβάνα, Σαλδάνια, Καρριόν & κυρίου της Βαγιαδολίδ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Κόμητες του Ουρζέλ
Ξήντα Ικαρίας
Τα Ξήντα είναι πολύ μικρός οικισμός της Ικαρίας και της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας, ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και προς τα βόρεια παράλιά του. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 292 μέτρα σε απόσταση περίπου 15 χλμ. δυτικά από τον Εύδηλο, ανάμεσα στον Αρμενιστή (Β.-ΒΑ.) και τον Χριστό (Ν.). Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ραχών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Ραχών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ραχών του Δήμου Ευδήλου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 1 μόνο κάτοικος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Παρεκκλήσιο των Μεδίκων
δεξιά|μικρογραφία|Ο τρούλος του Παρεκκλησίου των Πριγκίπων κυριαρχεί στο αρχιτεκτονικό συγκρότημα του Σαν Λορέντσο.
Τα Παρεκκλήσια των Μεδίκων, ιταλ.: Cappelle Μedicee, είναι δύο κατασκευές στη βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου στη Φλωρεντία της Ιταλίας, που χρονολογούνται τον 16ο και 17ο αι. και κτίστηκαν ως επέκταση της εκκλησίας αυτής του Φ. Μπρουελέσκι του 15ου αι., με σκοπό να διακηρύξουν το μεγαλείο του Οίκου των Μεδίκων ως προστατών της εκκλησίας και μεγάλων δουκών της Τοσκάνης. Το Νέο Σκευοφυλάκιο (Sagrestia Nuova) σχεδιάστηκε από τον Μιχαήλ-Άγγελο. Το μεγαλύτερο Παρεκκλήσιο των Πριγκίπων (Cappella dei Principi), αν και προτάθηκε τον 16ο αι., δεν είχε ξεκινήσει ως τις αρχές του 17ου αι., με τον σχεδιασμό του να είναι μία συνεργασία μεταξύ της οικογένειας και των αρχιτεκτόνων.
Αυτά δεν πρέπει να συγχέονται με το Παρεκκλήσιο των Μάγων στο παλάτσο Μέντιτσι-Ρικάρντι, τότε το κύριο σπίτι των Μεδίκων. Αυτό στεγάζει έναν διάσημο κύκλο νωπογραφιών του Μπενότσο Γκοτσόλι, ζωγραφισμένο γύρω στο 1459.
Το Νέο Σκευοφυλάκιο
Το Νέο Σκευοφυλάκιο προοριζόταν από τον καρδινάλιο Τζούλιο ντε' Μέντιτσι και τον εξάδελφό του πάπα Λέοντα Ι΄ ως παρεκκλήσιο μαυσωλείου ή νεκρικό για μέλη της οικογένειας των Μεδίκων. Είναι συμμετρικό με το Παλαιό Σκευοφυλάκιο (Sagrestia Vecchia) του' Φ. Μπρουνελλέσκι, που βρίσκεται στο άλλο άκρο του εγκάρσιου κλίτους του Σαν Λορέντσο, με το οποίο συναγωνίζεται συνειδητά και μοιράζεται τη μορφή του: ενός κυβικού χώρου που περιβάλλεται από έναν τρούλο, από γκρι pietra serena και ασβεστωμένους τοίχους. Ήταν το πρώτο δοκίμιο της αρχιτεκτονικής (1519–24) του Μιχαήλ Aγγέλου, ο οποίος σχεδίασε μνημεία αφιερωμένα σε ορισμένα μέλη της οικογένειας των Μεδίκων, με τέσσερις γλυπτικές φιγούρες για τις ώρες της ημέρας, οι οποίες επρόκειτο να επηρεάσουν τη γλυπτική μορφών ανακεκλιμένων σε επιστύλια για πολλές επόμενες γενιές. Στο Νέο Σκευοφυλάκιο εισέρχεται κάποιος από μία διακριτική είσοδο σε μία γωνία του (δεξιού τμήματος του) εγκάρσιου κλίτους του Σαν Λορέντσο, τώρα κλειστή.
Αν και ο θόλος του είχε γίνει ως το 1524, τα φιλόδοξα έργα της γλυπτικής του διακόπηκαν από γεγονότα, όπως η προσωρινή εξορία των Μεδίκων (1527), το τέλος του Ιουλίου, τώρα πάπα Κλήμη Ζ΄, και η μόνιμη αναχώρηση του Μιχαήλ-Αγγέλου στη Ρώμη το 1534· ο Μιχαήλ-Άγγελος δεν το τελείωσε ποτέ. Παρά το ότι τα περισσότερα από τα αγάλματα είχαν σκαλιστεί τη στιγμή της αναχώρησης του Μιχαήλ-Αγγέλου, δεν είχαν τοποθετηθεί στη θέση τους, αλλά αφέθηκαν άτακτα στη μέση του παρεκκλησίου και αργότερα εγκαταστάθηκαν από τον Νικολό Τριμπόλο το 1545. Με εντολή του Κόζιμου Α΄, ο Τζόρτζιο Βαζάρι και ο Μπαρτολομέο Αμμαννάτι ολοκλήρωσαν το έργο μέχρι το 1555.
Υπήρχαν τέσσερις τάφοι των Μεδίκων, αλλά αυτοί του Λαυρεντίου Α΄ του Μεγαλοπρεπούς και του αδελφού του Τζουλιάνιο Α΄ (σεμνά θαμμένοι κάτω από τον βωμό στον τοίχο της εισόδου) δεν ξεκίνησαν ποτέ. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι δύο υπέροχοι υφιστάμενοι τάφοι, είναι εκείνοι των σχετικά ασήμαντων Μεδίκων: του Τζουλιάνο Β΄ ντι Λορέντσο δούκα του Νεμούρ (γιου του Λαυρεντίου Α΄) και του Λαυρέντιου Β΄ ντι Πιέρο δούκα του Ουρμπίνο (εγγονοού του Λαυρεντίου Α΄). Το άγαλμα του Τζουλιάνο Β΄ κρατά μία ράβδο και βρίσκεται δεξιά από το ιερό βήμα, ενώ το άγαλμα του Λαυρέντιου Β΄ τον δείχνει σκεπτόμενο και βρίσκεται αριστερά του βήματος. Τα αρχιτεκτονικά στοιχεία των τάφων είναι παρόμοια· τα γλυπτά τους είναι σε αντίθεση. Στον ημιτελή τοίχο απέναντι από το ιερό βήμα, η Μαντόνα και το Παιδί του Μιχαήλ-Αγγέλου πλαισιώνεται από τους αγίους προστάτες των Μεδίκων Κοσμά και Δαμιανό, εκτελεσμένων από τους Τζοβάννι Άντζελο Μοντορσόλι και Ραφαέλο ντα Μοντελούπο αντίστοιχα στα πρότυπα του Μιχαήλ-Αγγέλου, βρίσκονται πάνω από τον απλό ορθογώνιο τάφο τους.
Σε μία δήλωση στη βιογραφία του Μιχαήλ-Αγγέλου, που δημοσιεύτηκε το 1553 από τον μαθητή του Ασκάνιο Κοντίβι και βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις αναμνήσεις του Μιχαήλ-Αγγέλου, ο Κοντίβι δίνει την ακόλουθη περιγραφή: "Τα αγάλματα είναι τέσσερα σε αριθμό, τοποθετημένα στο Σκευοφυλάκιο... Οι σαρκοφάγοι είναι τοποθετημένες μπροστά από τους πλευρικούς τοίχους και στο σκέπασμα του καθενός υπάρχουν δύο μεγάλες φιγούρες, μεγαλύτερες από το πραγματικό μέγεθος, με έναν άνδρα και μία γυναίκα· συμβολίζουν τη Νύκτα (la Notte) και την Ημέρα (il Giorno) και, σε συνδυασμό, τον Χρόνο που καταβροχθίζει όλα τα πράγματα... Και για να δηλώσει τον χρόνο, είχε αφήσει λίγο μάρμαρο επάνω στο έργο και σχεδίαζε να φτιάξει ένα ποντίκι (δεν πραγματοποίησε το σχέδιο, καθώς εμποδίστηκε από τις περιστάσεις), επειδή αυτό το μικρό ζώο ροκανίζει ασταμάτητα και καταβροχθίζει, όπως ο χρόνος καταπίνει τα πάντα". Το 1976 ανακαλύφθηκε κάτω από το Νέο Σκευοφυλάκιο ένας κρυμμένος διάδρομος με σχέδια στους τοίχους από τον Μιχαήλ-Άγγελο.
Το φανάρι
Το φανάρι (ιταλ.: lanterna) στην κορυφή του Νέου Σκευοφυλακίου είναι κατασκευασμένο από μάρμαρο και έχει στη στέγη του ένα "ασυνήθιστο σφαιρικό σχήμα, τοποθετημένο στην κορυφή της κωνικής στέγης του". Η σφαίρα αυτή, που βρίσκεται στην κορυφή της στέγης του φαναριού, είναι ένα πολύεδρο με 72 πλευρές και διάμετρο περίπου δύο πόδια. Η σφαίρα και ο σταυρός που βρίσκεται στην κορυφή της σφαίρας, είναι παραδοσιακά σύμβολα της Ρωμαϊκής και Χριστιανικής ισχύος και μιμούνται τις παρόμοιες σφαίρες σε εκκλησίες με κεντρικό τρούλο, όπως η Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε και ο Άγιος Πέτρος. Αλλά επειδή βρίσκεται σε ένα ιδιωτικό μαυσωλείο, η οικογένεια Μέντιτσι προωθεί τη δική της προσωπική δύναμη με τη σφαίρα και το σταυρό, το Δάφνινο στεφάνι και τις λεοντοκεφαλές, που όλα είναι σύμβολα κύρους και δύναμης.
Το φανάρι, που φέρει στη στέγη του τη σφαίρα, βοηθά να τονιστεί το ύψος και το μέγεθος του παρεκκλησίου, το οποίο είναι αρκετά μικρό. Το φανάρι είναι σχεδόν επτά μέτρα ύψος, που "ισούται με το ύψος του θόλου, που επάνω του βρίσκεται". Το φανάρι εκφράζει μεταφορικά τα θέματα του θανάτου και της ανάστασης: από αυτό η ψυχή θα μπορούσε να δραπετεύσει και να πάει από τον "θάνατο στη μεταθανάτια ζωή".
Το Παρεκκλήσιο των Πριγκίπων
μικρογραφία|Μία φωτογραφία του 19ου αι. από το εσωτερικό του Παρεκκλησίου των Πριγκίπων. μικρογραφία|Η σαρκοφάγος του [[Κόζιμο Γ΄ των Μεδίκων|Κόζιμο Γ΄ στο Παρεκκλήσιο των Πριγκίπων.]] Το οκταγωνικό Παρεκκλήσιο των Πριγκίπων (Cappella dei Principi) στεγάστηκε από έναν ψηλό τρούλο, 59 μ. ψηλά, που είναι το διακριτικό χαρακτηριστικό του Σαν Λορέντσο, όταν τον βλέπεις από απόσταση. Βρίσκεται στον ίδιο άξονα με το κύριο κλίτος, πίσω από το ιερό, και είναι ένα παρεκκλήσιο με μεγάλο τρούλο. Η είσοδος του είναι από το εξωτερικό, την Πιάτσα Μαντόνα ντε Αλντομπραντίνι, και μέσω της χαμηλής θολωτής κρύπτης, που σχεδιάστηκε από τον Μπερνάντο Μπουονταλέντι πριν γίνουν σχέδια για το παραπάνω παρεκκλήσι.
Το κτήριο είναι τετράγωνης κάτοψης, πλευράς 28 μ., που στις γωνίες έχει αψίδες, έτσι σχηματίζονται οκτώ πλευρές και η βάση του τρούλου είναι οκτάγωνη. Οι πλευρές έχουν τους τάφους στο κάτω μέρος τους και από επάνω υπάρχει κόγχη για άγαλμα. Πιο επάνω, οι πλευρές που δεν έχουν αψίδα, έχουν έναν μεγάλο, εξογκωμένο θυρεό (dado) και γλάστρες εκατέρωθεν. Ο τρούλος έχει οκτώ παράθυρα κάτω και επάνω από αυτά οροφογραφίες: τη Δημιουργία των Πρωτοπλάστων, την Παρακοή, την Έξωση από τον Παράδεισο, τον Μωυσή που λαμβάνει τις πλάκες, τη Γέννηση, τη Σταύρωση, την Ανάσταση, τη Δευτέρα Παρουσία. Μία γωνία είναι για το ιερό βήμα και μία για την είσοδο. Στις πλευρές υπάρχουν κενοτάφια των Κοσμά Α΄, των γιων του Φραγκίσκου Α΄ και Φερδινάνδου Α΄, και των διαδόχων τους Kόζιμο Β΄, Φερδινάνδου Β΄ και Κόζιμο Γ΄. Στη βάση κάθε κενοτάφιου υπάρχει η επιγραφή, π.χ. Cosmus IΙ, Magnus Dux Etruriae IV, vixit annorum XXX, obitus XXVIII Feb. CIↃ IↃ CXX (έζησε έτη 30, απεβίωσε 28 Φεβρουαρίου MDCXX, ie 1620). Κάθε τάφος έχει εκατέρωθεν δύο ψευδοκίονες, που στη βάση του έχει ο καθένας από ένα οικόσημο μίας πόλης της Τοσκάνης, συνολικά 16 (Florentiae, Massae, Pistorum, Cortonae, Aretil, Grosseti, Aterpart, Pisarum, κ.ά.). Οι λίθοι που χρησιμοποιήθηκαν είναι γρανίτης, δίασπρης, λάπις λάζουλι, αλάβαστρο, κόκκινο κοράλλι, κ.ά. Το ύψος του κτηρίου είναι 59 μ. ως και το φανάρι.
Για την εκτέλεση της εκπληκτικής εδώ ορθομαρμάρωσης, δηλ. της επένδυσης από χρωματιστά μάρμαρα και ημιπολύτιμους λίθους, ιδρύθηκε (1588) το Εργαστήριο των Σκληρών Λίθων (Opificio delle Pietre Dure). Η τέχνη των μαρμαροθετημάτων (commessi, όπως ονομαζόταν στη Φλωρεντία), συγκέντρωνε κομμάτια που είχαν πριονιστεί από πέτρες, για να σχηματίσουν τα σχέδια της επένδυσης, που καλύπτει πλήρως τους τοίχους. Το αποτέλεσμα είχε απορριφθεί από τους επισκέπτες του 18ου και του 19ου αι., αλλά τώρα εκτιμάται ως ένα παράδειγμα της αισθητικής της εποχής του. Οι έξι μεγάλοι σαρκοφάγοι είναι άδειοι, καθώς τα λείψανα των Μεδίκων τάφηκαν στην από κάτω κρύπτη. Μόνο οι δύο κόγχες των Φερδινάνδου Α΄ και Κόζιμο Β΄ έχουν αγάλματα, που εκτελέστηκαν από τον Πιέτρο Τάτσα (1626-42).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Φλωρεντία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία
Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ
Το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ (Detroit Film Critics Society Award For Best Director) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ για να τιμήσει έναν σκηνοθέτη που έχει επιδείξει εξαιρετικό επίτευγμα στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Ντιτρόιτ Ντιτρόιτ
Γενίτζαμι ΑΚ
Η Γενίτζαμι ΑΚ (τουρκικά: Yenicami AK) είναι τουρκοκυπριακός αθλητικός και ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Λευκωσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1951 Κατηγορία:Τουρκοκυπριακές ομάδες ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Βόλεϊ Λιγκ γυναικών 2017-2018
Το πρωτάθλημα Ελλάδας Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών της περιόδου 2017–18 ήταν το 36ο Εθνικό πρωτάθλημα και το 1ο με την ονομασία Βόλεϊ Λιγκ Γυναικών. Διεξήχθη από την ΕΟΠΕ με τη συμμετοχή 11 ομάδων σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση ήταν η Κανονική Περίοδος, από την οποία οι τέσσερις πρώτες ομάδες προκρίθηκαν στη δεύτερη φάση (τα Πλέι οφ) και διεκδίκησαν τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ελλάδας. Ήταν η πρώτη διοργάνωση από την οποία απουσίασε ο Παναθηναϊκός εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 6η φορά στην ιστορία του, και για 1η φορά αήττητος. Στους τελικούς επικράτησε του Άρη Θεσσαλονίκης με 3–0 νίκες, έχοντας το πλεονέκτημα έδρας. Η Σάσκια Χίπε του Ολυμπιακού, μετά τη λήξη των τελικών, αναδείχθηκε Πολυτιμότερη Παίκτρια (MVP) του πρωταθλήματος.
Ομάδες
Από τις έντεκα ομάδες, οι οκτώ προήλθαν απο την Α1 της περιόδου 2016-17, και τρεις προβιβάστηκαν από το πρωτάθλημα της Α2 2016-17. Συγκεκριμένα την περίοδο 2016–17:
Κανονική Περίοδος
Στην πρώτη φάση, την Κανονική Περίοδο, διεξήχθησαν δύο γύροι με βαθμολογία 3-0 για την καθαρή νίκη (με σκορ 3-0 ή 3-1) και βαθμολογία 2-1 για τη νίκη με 3-2. Κάθε ομάδα έδωσε 20 αγώνες σε δύο γύρους (εντός-εκτός έδρας). Στη συνέχεια οι ομάδες που κατέλαβαν τις θέσεις 1-4 προκρίθηκαν στα Πλέι οφ για την ανάδειξη πρωταθλήτριας, ενώ η ομάδα που κατέλαβε την 11η θέση υποβιβάστηκε στην Πρε Λιγκ. Αγώνες για την 3η θέση δεν διεξήχθησαν και οι ομάδες κατατάχθηκαν σύμφωνα με την υψηλότερη θέση που είχαν στην Κανονική Περίοδο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2017 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2018
Συμμετοχή της Ιαπωνίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Ιαπωνία θα είναι η διοργανώτρια χώρα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020 στο Τόκιο. Ήταν προγραμματισμένοι να διοργανωθούν από τις 24 Ιουλίου μέχρι τις 9 Αυγούστου 2020, αλλά λόγω ανησυχιών για την πανδημία του κορονοϊού 2019–20 αναβλήθηκαν για το έτος 2021, από τις 23 Ιουλίου έως τις 8 Αυγούστου. Από το ντεμπούτο της χώρας το 1912, έχει συμμετάσχει σε όλες τις εκδόσεις των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων, εκτός από αυτές του 1948 και το 1980.
Παραπομπές
Ιαπωνία Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020
Γιάννης Τατασόπουλος
Γεννήθηκε στην Κηφισιά, όπου ο πατέρας του διατηρούσε κρεοπωλείο. Τη δεκαετία του 1930, μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ακαδημία Πλάτωνος, κοντά στην οποία οι γονείς του άνοιξαν ταβέρνα, όπου ο Τατασόπουλος γνώρισε πολλούς από τους λαϊκούς μουσικούς της εποχής. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 πολλοί από τους κορυφαίους σολίστες του μπουζουκιού, συμπεριλαμβανομένου του Γιάννη Τατασόπουλου, μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Γιάννης Τατασόπουλος μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1955 και αποφάσισε να μείνει εκεί το 1958. Ο γιος του, Νίκος Τατασόπουλος, που γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι επίσης δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και σολίστ. Το 2011, δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, έγινε ένα αφιέρωμα από την Αθηνά Κρικέλη και το Ellopia Media Group.
Ο Τατασόπουλος πέθανε στην Ουάσινγκτον, στις 21 Οκτωβρίου 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κιθαρίστες Κατηγορία:Έλληνες μπουζουκτσήδες
Σουρντούλιτσα
Η Σουρντούλιτσα (Σερβικά: Сурдулица/Surdulica), είναι μια πόλη και δήμος της νοτιονανατολικής Σερβίας. Το 2002 ο πληθυσμός της πόλης ήταν 10.914, ενώ ο πληθυσμός του δήμου ήταν 22.190.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται σε ύψος 480 μετρων. Κοντά στην πόλη βρίσκεται η Λίμνη Βλάσινα. Γύρω από την πόλη υπάρχουν πολλές πηγές. Μέσα από την πόλη περνούν δυο ποταμοί, ο Βρλα και ο Ρομάνοβτσε.
Ιστορία
Η πρώτη αναφορά στην πόλη γίνεται τον 13ο αιώνα. Απελευθερώθηκε από τους Τούρκους το τέλος του 19ου αιώνα. Σήμερα είναι μια μικρή βιομηχανική πόλη.
(Don't Fear) The Reaper
To (Don't Fear) The Reaper είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Blue Öyster Cult, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Agents of Fortune, του 1976. Το τραγούδι του έγραψε ο Buck Dharma. Οι στίχοι του τραγουδιού αφορούν την αιώνια αγάπη και τον αναπόφευκτο θάνατο.