cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μίλτον Φρίντμαν
Πωλ Κρούγκμαν
Μετά το θάνατο του Φρίντμαν το 2006, ο κεϋνσιανός και τιμημένος με Νόμπελ Πωλ Κρούγκμαν επαίνεσε τον Φρίντμαν ως ένα «μεγάλο οικονομολόγο και σπουδαίο άντρα» και παραδέχθηκε τις πολλές, ευρέως αποδεκτές, συνεισφορές του στα εμπειρικά οικονομικά. Παρόλα ταύτα, ο Κρούγκμαν άσκησε κριτική στον Φρίντμαν, γράφοντας ότι «πολύ εύκολα ολίσθαινε στο να υποστηρίζει τόσο ότι οι αγορές πάντοτε λειτουργούν και ότι μόνον οι αγορές λειτουργούν. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει κανείς περιπτώσεις, στις οποίες ο Φρίντμαν παραδεχόταν την πιθανότητα οι αγορές να κάνουν σφάλμα, ή όπου η κρατική παρέμβαση θα μπορούσε να υπηρετήσει ένα χρήσιμο σκοπό».
Δόγμα του Σοκ
Στο βιβλίο της «Το Δόγμα του Σοκ» η συγγραφέας και κοινωνική ακτιβίστρια Ναόμι Κλάιν κριτίκαρε τον οικονομικό φιλελευθερισμό του Φρίντμαν, ταυτίζοντάς τον με τις αρχές που οδήγησαν την οικονομική ανασυγκρότηση που ακολούθησε τα στρατιωτικά πραξικοπήματα σε χώρες όπως η Χιλή, η Αργεντινή, άλλες Λατινοαμερικανικές χώρες και η Ινδονησία. Βασιζόμενοι στις εκτιμήσεις τους ως προς την έκταση, στην οποία αυτά που η ίδια αποκαλεί «νεοφιλελεύθερες πολιτικές» οδήγησαν σε διαφορές στο εισόδημα και ανισότητα, τόσο η Κλάιν, όσο και ο Νόαμ Τσόμσκυ έχουν υποστηρίξει ότι ο κύριος ρόλος αυτού που αποκαλούν «νεοφιλελευθερισμό» ήταν ένα ιδεολογικό προκάλυμμα για τη συγκέντρωση κεφαλαίου από τις πολυεθνικές εταιρείες. Η συγγραφέας αποδίδει στον Φρίντμαν αυτό που ονομάζει «θεωρία του δόγματος του σοκ» ή «θεραπείας σοκ» που βασίζεται στην ιδέα ότι μια οικονομική κρίση ή ένα γεγονός καταστροφής ή πολέμου είναι η ευκαιρία για μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις σε ένα κράτος. Η επιτυχία της πολιτικής αυτής βασίζεται στο γεγονός ότι ο φόβος και οι ενοχές για τα αποτελέσματα της κρίσης ή της καταστροφής κάνει τους πολίτες ανεκτικούς και απαθείς σε επαναλαμβανόμενες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις ακριβώς επειδή πιστεύουν ότι κάτι χειρότερο έρχεται. Αρκετοί πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο συνέβη και στη Μεγάλη Βρετανία επί πρωθυπουργίας Μάργκαρετ Θάτσερ με αφορμή τον πόλεμο στα Φώκλαντ, ενώ έτσι εξηγούν και την οικονομική κρίση στην Ελλάδα μετά το 2009.
Δικτατορία Πινοσέτ
Η απήχηση της Σχολής του Σικάγου στη συντηρητική πολιτική παράταξη έφτασε στο απόγειό της επί προεδρίας Ρόναλντ Ρήγκαν και πρωθυπουργίας Μάργκαρετ Θάτσερ. Οι αντιλήψεις δε αυτής της Σχολής εφαρμόστηκαν σε κάποιο βαθμό στη Χιλή, μετά την ανατροπή της εκλεγμένης σοσιαλιστικής κυβέρνησης του Σαλβαδόρ Αγιέντε και την επιβολή της δικτατορίας του Α. Πινοσέτ το 1973. Γι'αυτό το λόγο, ορισμένοι φτάνουν στο σημείο να ταυτίζουν «Τα παιδιά από το Σικάγου», όπως ονομάζουν τη Σχολή, με το δικτατορικό καθεστώς. Για παράδειγμα, ο χιλιανός οικονομολόγος Ορλάντο Λετελιέ υποστήριξε ότι η δικτατορία του Πινοσέτ κατέληξε σε καταπίεση, εξαιτίας της λαϊκής αντίθεσης προς τις πολιτικές της Σχολής του Σικάγου στη Χιλή.
Μετά από μια ομιλία του το 1991 για τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών, ο Φρίντμαν απήντησε σε ένα ερώτημα για την ανάμειξή του με το καθεστώς του Πινοσέτ, λέγοντας ότι δεν ήταν ποτέ σύμβουλος του Πινοσέτ (πράγμα που επίσης ανέφερε στη συνέντευξή του στην Ισλανδία το 1984 ), αλλά ότι μια ομάδα φοιτητών του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου είχε αναμειχθεί στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις της Χιλής. Ο Φρίντμαν απέδωσε στις μεταρρυθμίσεις αυτές υψηλά επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης και την εγκατάσταση της δημοκρατίας που επήλθε, μετά από αυτές, στη Χιλή.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:Πρόσωπα ουγγρικής καταγωγής Κατηγορία:Αγνωστικιστές Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Σικάγου
Εθνική Βελγίου (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Βελγίου (γαλλικά: Équipe nationale Belge de basketball, ολλανδικά: Belgisch nationaal basketbalelftal, γερμανικά: Belgier Basketballnationalmannschaft) εκπροσωπεί το Βέλγιο στις διεθνείς καλαθοσφαιρικές διοργανώσεις. Η ομάδα διοικείται από την Βελγική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΒΟΚ).
Το Βέλγιο έχει προκριθεί στο Ευρωμπάσκετ 18 φορές, πετυχαίνοντας το καλύτερο αποτέλεσμα το 1947, όπου τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Επιπλέον, το Βέλγιο συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες σε τρεις περιπτώσεις, το 1936, το 1948 και το 1952. Ωστόσο, το Βέλγιο εξακολουθεί να επιδιώκει να κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η ομάδα έχει το παρατσούκλι Βελγικά Λιοντάρια.
Έως και τον Φεβρουάριο του 2023, εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Βελγίου βρισκόταν στην 30η θέση με βάση την κατάταξη της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA Ranking).
Ευρωμπάσκετ 1935
Το Βέλγιο κατέλαβε την έκτη θέση στο πρώτο Ευρωμπάσκετ, το Ευρωμπάσκετ 1935 που διεξήχθη από την FIBA Europe της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Έχασε από την Ισπανία στον προκριματικό γύρο. Στον αγώνα κατάταξης της 5ης έως της 8ης θέσης, οι Βέλγοι νίκησαν τη Βουλγαρία και προκρίθηκαν στον τελικό της 5ης/6ης θέσης. Εκεί ηττήθηκαν από τη Γαλλία με 49-30.
Ευρωμπάσκετ 1946
Το επόμενο Ευρωμπάσκετ στο οποίο συμμετείχε το Βέλγιο ήταν το Ευρωμπάσκετ 1946. Στους πιο ανταγωνιστικούς από τους προκαταρκτικούς ομίλους, το Βέλγιο έχασε σε κλειστούς αγώνες από την Ελβετία και την μετέπειτα πρωταθλήτρια Τσεχοσλοβακία. Ο τερματισμός του στην τρίτη θέση στον όμιλο το οδήγησε στους ημιτελικούς της 7ης-10ης θέσης, όπου νίκησε την Πολωνία. Στον τελικό της 7ης-8ης θέσης, οι Βέλγοι νίκησαν το Λουξεμβούργο και τερμάτισαν στην 7η θέση.
Ευρωμπάσκετ 1947
Η τρίτη συμμετοχή του Βελγίου σε Ευρωμπάσκετ ήταν στο Ευρωμπάσκετ 1947. Η εθνική ομάδα έκανε ρεκόρ 2-1 στον προκριματικό γύρο, χάνοντας μόνο από την Αίγυπτο. Το Βέλγιο ήταν η μοναδική ομάδα που νίκησε τη Τσεχοσλοβακία στον ημιτελικό γύρο, καθώς πήγε ξανά στο 2-1. Αυτό έβαλε το Βέλγιο σε ρεβάνς με την Αίγυπτο, αυτή τη φορά για το χάλκινο μετάλλιο. Η Αίγυπτος κέρδισε ξανά και το Βέλγιο κατέλαβε την 4η θέση.
Ευρωμπάσκετ 1951
Το Ευρωμπάσκετ 1951 ήταν η επόμενη διοργάνωση στην οποία συμμετείχε το Βέλγιο. Νίκησε το φαβορί για τα μετάλλια (και μάλιστα τους μετέπειτα αργυρούς νικητές) Τσεχοσλοβάκους στον προκριματικό γύρο, στο δρόμο του για την κατάκτηση της πρώτης θέσης του ομίλου με ρεκόρ 3-0. Αυτό το ρεκόρ ανατράπηκε στον ημιτελικό γύρο, ωστόσο, καθώς το Βέλγιο έχασε και τα τρία παιχνίδια του, με 10 πόντους ή λιγότερους. Οι ήττες του συνεχίστηκαν, καθώς υποβιβάστηκαν στους αγώνες κατάταξης από την 5η έως την 8η θέση στην Ιταλία. Τελικά, το Βέλγιο τερμάτισε με μια νίκη με 39-28 επί της Ελλάδας για τον αγώνα κατάταξης 7ης-8ης θέσης.
Ευρωμπάσκετ 1953
Το Βέλγιο αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 1953 στη Μόσχα. Ο προκαταρκτικός όμιλος περιελάμβανε τόσο την μετέπειτα πρωταθλήτρια Σοβιετική Ένωση όσο και τη δευτεραθλήτρια Ουγγαρία. Το Βέλγιο έχασε και από τις δύο αλλά νίκησε τη Δανία για να τερματίσει στην τρίτη θέση του ομίλου με ρεκόρ 1-2. Σε λιγότερο ανταγωνιστικό όμιλο, το Βέλγιο τερμάτισε στην κορυφή με ρεκόρ 3-1, χάνοντας μόνο από τη Ρουμανία. Στη συνέχεια κέρδισε τον αγώνα κατάταξης για της θέσεις 9-12, αλλά έχασε από τη Βουλγαρία στο τελευταίο του παιχνίδι για να τερματίσει στη 10η θέση μεταξύ των 17 ομάδων.
Ευρωμπάσκετ 1957
Τέσσερα χρόνια αργότερα, το Βέλγιο συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 1957 στη Σόφια. Έχασαν και τα τρία προκριματικά παιχνίδια, παίρνοντας την τέταρτη θέση στον όμιλο και μεταφέρθηκε στον γύρο κατάταξης. Εκεί, έχασε ξανά τρία παιχνίδια, αλλά αυτή τη φορά σε σύνολο επτά αγώνων στον γύρο αντί για τριών. Το ρεκόρ 4-3 στον όμιλο κατάταξης τους έφερε στην τελική 12η θέση συνολικά.
Ευρωμπάσκετ 2011
Το Ευρωμπάσκετ 2011 σηματοδότησε την πρώτη εμφάνιση για το Βέλγιο στη διοργάνωση από το 1993. Η ομάδα έχασε και τα πέντε παιχνίδια στον όμιλο, με το μοναδικό ανταγωνιστικό αγώνα να έρχεται κόντρα στη Βουλγαρία, όπου ηττήθηκε με 68-65.
Ευρωμπάσκετ 2013
Στο Ευρωμπάσκετ 2013, το Βέλγιο ήθελε να έχει καλύτερη επίδοση σε σχέση με την τελευταία του εμφάνιση στο Ευρωμπάσκετ. Αφού έχασε μια σκληρή μάχη με την Ουκρανία στον πρώτο του αγώνα, πήρε τη νίκη στο δεύτερο παιχνίδι του, προκαλώντας έκπληξη εναντίον της Γερμανίας στην παράταση με 77-73. Ήταν η πρώτη νίκη για τα λιοντάρια στη διοργάνωση μετά το Ευρωμπάσκετ 1993. Από εκεί και πέρα κέρδισε έναν ακόμη αγώνα στην προκαταρκτική φάση εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας για να τερματίσει με ρεκόρ 2-3, αρκετό για να προκριθεί στο δεύτερο γύρο. Εκεί το Βέλγιο αντιμετώπισε προβλήματα ενάντια στη Σερβία, την μετέπειτα φιναλίστ Λιθουανία και την μετέπειτα πρωταθλήτρια Γαλλία. Το Βέλγιο κατάφερε να κάνει μόνο μία νίκη στον γύρο κόντρα στη Λετονία, πριν αποκλειστεί.
Παγκόσμια σκηνή
Σε πολλές περιπτώσεις, το Βέλγιο προκρίθηκε για διοργανώσεις παγκοσμίου επιπέδου. Ωστόσο, οι σημαντικές επιδόσεις της χώρας χρονολογούνται στη δεκαετία του 1940/1950. Η εθνική ομάδα είχε την καλύτερη επίδοσή της στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, όπου κέρδισε τους 5 από τους 8 αγώνες.
Βίντεο
ανδρων Βελγιο καλαθοσφαιριση ανδρων Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στο Βέλγιο
Νέο Κεραμίδι Πιερίας
Το Νέο Κεραμίδι  είναι χωριό της Πιερίας, που υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Κοινότητα Κατερίνης του Δήμου Κατερίνης. Έχει 464 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2011. Ονομάστηκε Νέο Κεραμίδι σε αντιδιαστολή με το Παλαιό Κεραμίδι, το οποίο οφείλει την ονομασία του στους κεραμοποιούς, που αφθονούσαν ως επάγγελμα. Ίχνη από κεραμίδια υπάρχουν και στο Νέο Κεραμίδι. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια καπνού και σιτηρών.
Ιστορικά στοιχεία
Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήρθαν πρόσφυγες μετά το 1922 στην Ελλάδα και αρχικά εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία (Ελασσόνα) και στην Κοζάνη. Το 1928 εγκαταστάθηκαν στο Νομό Πιερίας. Το χωριό θα το έλεγαν Μεσοποταμία, επειδή βρίσκεται στο μέσο δύο ποταμών. Τελικά όμως επικράτησε το όνομα Νέο Κεραμίδι εξαιτίας της ύπαρξης του Παλαιού Κεραμιδίου.
Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου το χωριό πυρπολήθηκε και στα μέσα της δεκαετίας του ' 50, πολλοί από τους κατοίκους του μετανάστευσαν στην Αυστραλία και στη Γερμανία. Το καλοκαίρι του 1945 δολοφονήθηκε, έξω από την Κατερίνη, στο Κεραμίδι, ο καπετάνιος του 50ού Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πιερρίων ,Νικήτας (Συνεφάκης).
Υποδομή
Σήμερα στο Νέο Κεραμίδι λειτουργεί μονοθέσιο νηπιαγωγείο, μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο, αγροτικό ιατρείο (με γιατρό μία φορά την εβδομάδα) και πολιτιστικός σύλλογος. Ο κεντρικός ναός είναι οι Άγιοι Ανάργυροι, ενώ υπάρχουν και παρεκκλήσια, όπως η Αγία Τριάδα, ο Άγιος Διονύσιος, ο Άγιος Νικόλαος και η Ζωοδόχος Πηγή.
Στο Νέο Κεραμίδι βρίσκεται και ξενώνας του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Πέτρας Ολύμπου.
Εκεί βρίσκεται και το νέο νοσοκομείο της Κατερίνης.
Αθλητισμός
Στο χωριό υπάρχει η ποδοσφαιρική ομάδα του Εθνικού Νέου Κεραμιδίου. Στο ποδόσφαιρο, ο Εθνικός Προοδευτικός Σύλλογος Νέου Κεραμιδίου αγωνίζεται στην Γ' Εθνική κατηγορία της Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νέο Κεραμίδι Νέο Κεραμίδι
Κεσάμπ
Το Κεσάμπ (αραβικά: كسب, αρμενικά: Քեսապ) είναι πόλη η οποία κατοικείται κυρίως από Αρμένιους στη βορειοδυτική Συρία, διοικητικά τμήμα του Κυβερνείου της Λαττάκειας, σε απόσταση 59 χιλιομέτρων βόρεια της Λαττάκειας. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με την Τουρκία στην πλαγιά του Κάσιου όρους, 800 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με το Κεντρικό Γραφείο Στατιστικής της Συρίας, το Κεσάμπ είχε πληθυσμό 1.754 κατοίκους στην απογραφή του 2004. Μαζί με τα γύρω χωριά, η υποπεριφέρεια Κεσάμπ έχει συνολικό πληθυσμό περίπου 2.500 κατοίκους.
Με το ήπιο, υγρό κλίμα και την περικύκλωση από δασώδη καταπράσινα βουνά και βαθιές κοιλάδες, το Κεσάμπ αποτελεί αγαπημένο θέρετρο διακοπών για Σύριους, κυρίως από το Χαλέπι και τη Λαττάκεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Συρίας
Τρύπα του όζοντος
thumb|250px|Εικόνα της μεγαλύτερης τρύπας του όζοντος που έχει καταγραφεί ποτέ στην Ανταρκτική (Σεπτέμβριος 2006) Τρύπα του όζοντος ονομάζεται το φαινόμενο κατά το οποίο το στρώμα του όζοντος που βρίσκεται στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας της Γης (στρατόσφαιρα) μειώνεται σε πάχος πάνω από την Ανταρκτική. Παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1985. Επειδή το λεπτότερο σημείο του είναι πάνω από το Νότιο Πόλο, η μείωση του πάχους του στρώματος έχει ως αποτέλεσμα την ονομαζόμενη «τρύπα» στο στρώμα του όζοντος. Λόγω του ότι το όζον (αλλοτροπική μορφή του οξυγόνου, τριατομικό οξυγόνο, Ο3) προστατεύει από την ηλιακή ακτινοβολία, απορροφώντας σημαντικό τμήμα της υπεριώδους ακτινοβολίας, η δημιουργία της τρύπας του όζοντος έχει αρνητικά αποτελέσματα στην ανθρώπινη υγεία. Επίσης αυξάνει την θερμοκρασία στον πλανήτη και συμβάλει αρνητικά στο λιώσιμο των πάγων. Το φαινόμενο αυτό θεωρείται πως δημιουργήθηκε από υπερβολική χρήση χλωροφθορανθράκων (CFC) που χρησιμοποιούνταν ευρέως ως προωθητικά αέρια και σε ψυκτικές συσκευές όπως τα κλιματιστικά. Στην επέκτασή του επίσης συμβάλλουν τόσο τα καυσαέρια (από την κυκλοφορία των οχημάτων) όσο και τα αέρια απόβλητα των εργοστασίων.
Καταγραφή του φαινομένου
Στα μέσα του 1982, η Βρετανική Ομάδα Διερεύνησης της Ανταρκτικής υπό την εποπτεία του Τζόι Φάρμαν εξέδωσε αναφορά στο επιστημονικό περιοδικό Nature, στην οποία τεκμηρίωνε πλήρως τα ευρήματά της για το Όζον με στοιχεία που τους δόθηκαν από τους ερευνητικούς σταθμούς Χάλεϊ και Φάραντεϊ που έδειχναν σοβαρή μείωση σε ποσοστό 40% περίπου μέχρι το 1984, έναντι των περασμένων ετών. Το 1988, έπειτα από την οριστική κατανόηση της απώλειας του Όζοντος στην Ανταρκτική, οι ερευνητές έστρεψαν την προσοχή τους στην περιοχή της Αρκτικής.
Αιτία του προβλήματος
Βασικότερη αιτία του φαινομένου είναι αποδεδειγμένα η εκπομπή χλωροφθορανθράκων στην ατμόσφαιρα. Οι χλωροφθοράνθρακες (CFC), όπως δείχνει και το όνομά τους, περιέχουν χλώριο, το οποίο είναι ιδιαίτερα καταστροφικό για το όζον. Ενδεικτικά, 1 μόριο χλωρίου καταστρέφει μέχρι και 1.000.000 μόρια όζοντος πριν την αδρανοποίησή του. Μια ερευνητική ομάδα του Εργαστηρίου Φωτοχημείας και Χημικής Κινητικής του Πανεπιστημίου της Κρήτης το 2009 σε συνεργασία με άλλα 61 ευρωπαϊκά ιδρύματα, εξηγεί τη διαδικασία με την οποία οι χλωροφθοράνθρακες καταστρέφουν το όζον: Οι χλωροφθοράνθρακες συναντώνται σε ψυκτικές συσκευές (ψυγεία, κλιματιστικά) και ως προωθητικά στα σπρέι. Η εκπομπή τους, για προφανείς λόγους, είναι μεγαλύτερη σε πυκνοκατοικημένες και βιομηχανικές περιοχές. Από το 1987, χρονιά που ανακηρύχτηκαν ως η βασικότερη αιτία της τρύπας του όζοντος, γίνονται προσπάθειες για την αντικατάστασή τους από άλλες ουσίες, (οι οποίες όμως φαίνεται να επιδεινώνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, για παράδειγμα, οι υδροφθοράνθρακες HFC διαθέτουν δυναμικό πλανητικής υπερθέρμανσης ως και 14.800 φορές περισσότερο από το διοξείδιο του άνθρακα (CO2), μέσω του πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ.
Η Τρύπα του όζοντος και η Ανταρκτική
Το γεγονός ότι η τρύπα του όζοντος πρωτοεμφανίστηκε στην Ανταρκτική, όπου το πρόβλημα είναι εντονότερο μέχρι και σήμερα, προβλημάτιζε τους επιστήμονες για χρόνια. Αρχικά, μάλιστα, το κατά πόσο οι χλωροφθοράνθρακες προκαλούσαν το φαινόμενο αμφισβητούταν, καθώς στην Ανταρκτική δεν υπάρχουν εκπομπές χλωροφθορανθράκων, ώστε να ανέρχονται απευθείας στη στρατόσφαιρα σε εκείνο το σημείο. Σύντομα όμως διευκρινίστηκε ότι οι ουσίες αυτές μεταφέρονται από άλλα σημεία του πλανήτη στην Ανταρκτική: Συνεπώς, οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και άλλα γεωμορφολογικά στοιχεία αποτελούν τα αίτια της όξυνσης του φαινομένου στην Ανταρκτική.
Τρόποι αντιμετώπισης
Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1987 (από τότε η 16η Σεπτεμβρίου έχει ανακηρυχτεί από τον ΟΗΕ Παγκόσμια Ημέρα κατά της Τρύπας του Όζοντος) υπεγράφη από 46 χώρες το πρωτόκολλο του Μόντρεαλ, η σημαντικότερη και αποτελεσματικότερη πράξη αντιμετώπισης του φαινομένου της τρύπας του όζοντος μέχρι σήμερα. Στόχος του Πρωτόκολλου ήταν η σταδιακή εξάλειψη των CFC άλλων ODS (Ozone Depleting Substances ή Ουσίες που Φθείρουν το Όζον) όπως οι υδροχλωροφθοράνθρακες (HCFC) ή το μεθυλοβρωμίδιο (CH3Br) για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της καταστροφής του όζοντος, που είχε ανακαλυφθεί πριν από δύο χρόνια. Ορίστηκε επίσης χρονοδιάγραμμα για την αποκατάσταση του όζοντος που είχε ήδη καταστραφεί. Όποια χώρα υπογράφει το πρωτόκολλο, υποχρεούται αυτόματα τη διακοπή παραγωγής και κατανάλωσης CFC. Με τη συνεργασία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καταργήθηκε σταδιακά το 99% των χλωροφθορανθράκων οικιακής χρήσης, ενώ παράλληλα στοχεύει με νομοθεσίες (όπως αυτή του 2006) να ρυθμίσει τη χρήση φθοριούχων αερίων από βιομηχανίες, που επίσης καταστρέφουν τη στιβάδα του όζοντος. Το καλοκαίρι του 2009 η εφαρμογή του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ έγινε οικουμενική, καθώς υπέγραψε και η τελευταία από τις 196 χώρες-μέλη του Ο.Η.Ε.. Πρόσφατα ο Ο.Η.Ε. παρουσίασε έκθεση με τίτλο «Επιστημονική Εκτίμηση της Εξάντλησης του Όζοντος 2010» για την κατάσταση της τρύπας του όζοντος, σύμφωνα με την οποία τα νέα είναι εξαιρετικά ευχάριστα. Η τρύπα του όζοντος έχει πλέον σταματήσει να μεγαλώνει, αλλαγή η οποία συνέβαλε και στη μείωση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, εφόσον αυτή αποτελεί συνέπεια του φαινομένου. Αν και τα αποτελέσματα της έκθεσης είναι ενθαρρυντικά, ακόμα δεν έχει ξεκινήσει η αποκατάσταση της τρύπας του όζοντος σε ικανοποιητικούς ρυθμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς, τα επίπεδα του όζοντος θα έχουν φτάσει εκείνα του 1980 γύρω στο 2075 σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμια περιβαλλοντικά προβλήματα Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή
Νωβιάλ
Το Νωβιάλ (γαλλικά: Nauviale, οξιτανικά: Nòuviala) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νωβιαλουά (γαλλικά: Nauvialois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Πετρέλευση
thumb|300px|Επιχειρούμενη πετρέλευση εν πλω από τη Φ/Γ ΑΙΓΑΙΟΝ (αριστερά). Ευδιάκριτες οι σημαίες Β καθώς και τα σήματα εμποδιζόμενων ή περιορισμένων χειρισμών που φέρονται εξωτερικά στους ιστούς των πλοίων Με τον όρο πετρέλευση (bunkering)* χαρακτηρίζεται γενικά ο ανεφοδιασμός των πλοίων με καύσιμα και συγκεκριμένα με πετρέλαιο. Η επιχειρούμενη κάθε φορά διαδικασία αυτή απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή και απαραίτητη λήψη ειδικών μέτρων ασφαλείας που ορίζονται από διεθνείς ναυτικούς κανονισμούς καθώς και από επιπρόσθετα μέτρα των εγκαταστάσεων που παρέχουν πετρέλευση.
Στα εμπορικά πλοία
Η πετρέλευση των εμπορικών πλοίων γίνεται συνήθως εντός λιμένων ή όρμων καταφυγής, απαραίτητα όμως, κατόπιν αδείας της οικείας Λιμενικής Αρχής. Αυτή μπορεί να γίνει είτε από μόνιμη εγκατάσταση ξηράς, όπως συμβαίνει και σε οργανωμένες μαρίνες, είτε από ειδικά σκάφη, μικρά πετρελαιοφόρα, που πλαγιοδετούν στα υπό ανεφοδιασμό πλοία. Επειδή το πετρέλαιο και γενικά τα καύσιμα είναι υποκείμενα του τελωνειακού ελέγχου, η πετρέλευση σε ανοιχτή θάλασσα απαγορεύεται ρητά, θεωρούμενη ως λαθρεμπορική δραστηριότητα.
Στα πολεμικά πλοία
Αντίθετα από τα εμπορικά πλοία τα πολεμικά πλοία λόγω της φύσεώς τους, μπορούν να προβαίνουν και σε "πετρέλευση εν πλω". Στην προκειμένη περίπτωση απαιτείται λήψη πρόσθετων μέτρων ασφαλείας και εξειδικευμένων γνώσεων και εκπαίδευσης του απασχολούμενου προσωπικού. Η "πετρέλευση εν πλω" επιτυγχάνεται με προσέγγιση των πλοίων σε απόσταση ασφαλείας, μείωση ταχύτητας και συντονισμό ίδιας πορείας και ταχύτητας. Όταν επιτευχθούν αυτά επιχειρείται η δημιουργία αερογέφυρας πρώτα με σχοινιά και στη συνέχεια με συρματόσχοινο, από το οποίο και ανακρεμάται ο σωλήνας ανεφοδιασμού. Όταν και αυτή η φάση ολοκληρωθεί και ελεγχθεί η ετοιμότητα του δικτύου και η τήρηση των μέτρων ασφαλείας, τότε δίνεται η εντολή έναρξης της πετρέλευσης.
Διαδικασίες
Κατά τη διάρκεια της πετρέλευσης υποχρεώνονται τα πλοία που ενεργούν αυτή να υψώσουν το διεθνές διακριτικό σήμα που είναι κόκκινη σημαία καλούμενη διεθνώς "bravo" (μπράβο) και που αποτελεί το δεύτερο γράμμα "Β" του διεθνή κώδικα σημάτων. Αν η πετρέλευση γίνεται εν πλω τότε τα πολεμικά πλοία υποχρεώνονται αμφότερα να υψώσουν και το ιδιαίτερο διεθνές σήμα του περιορισμού των χειρισμών τους, λόγω ακριβώς της απασχόλησής τους και το οποίο είναι συνδυασμός περίβλεπτων μαύρων σφαιρών και ρόμβου που φέρονται στον κύριο ιστό (κατάρτι) τους. thumb|300px|Ταυτόχρονη πετρέλευση δύο φρεγατών από πετρελαιοφόρο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού
Άγιος Πατρίκιος, Άγιος Βικέντιος
Ο Άγιος Πατρίκιος (αγγλικά και γαλλικά: Saint Patrick, και για συντομία St. Patrick) είναι μια από τις 6 ενορίες του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων στο νησί του Αγίου Βικέντιου. Πρωτεύουσα είναι η Μπαρρουαλί. Η ενορία καταλαμβάνει έκταση 37 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 5.800 κατοίκων (απογραφή 2000) με πυκνότητα 156,76 κατοίκων ανά τ.χλμ. Βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και κεντρο-δυτικά του νησιού του Αγίου Βικεντίου.
Οι σημαντικότερες πόλεις είναι η Μπαρρουαλί, η Χερμιτάζ, η Ρουτλάντ Βαλ και η Σπρινγκκ Βάλλεϋ.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Πατρίκιος βρίσκεται βορειοδυτικά της χώρας και κεντρο-δυτικά του νησιού του Αγίου Βικεντίου. Συνορεύει στα βόρεια με τον Άγιο Δαβίδ, στα ανατολικά με την Καρλόττα και στα νότια με τον Άγιο Ανδρέα.
Θεοδώρητος ο Κύρου
Ο Θεοδώρητος (393 – 457) ήταν σημαντικός συγγραφέας, δεινός θεολόγος και χριστιανός επίσκοπος της Κύρρου (423-457), πρωτεύουσας της συριακής επαρχίας της Κυρρηστικής. Θεωρείται ως «ο μεγαλύτερος ερμηνευτής της Ανατολής».
Ο βίος του
Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας. Έλαβε εκπαίδευση στη μονή του Αγίου Ευπρέπιου κοντά στην Αντιόχεια. Διορίστηκε διάκονος από τον επίσκοπο Πορφύριο τον Γαζαίο και εκλέχτηκε επίσκοπος Κύρου το 420 και το 423. Ως μαθητής του Διόδωρου από την Ταρσό και του Θεόδωρου της Μοψουεστίας (Μόψου), συμμετείχε στη μειοψηφία της Συνόδου της Εφέσου το 431 η οποία εκδίωξε τον Νεστόριο. Εντούτοις, η "ληστρική" Σύνοδος της Εφέσου το 449 εκδίωξε τον ίδιο και τον εξανάγκασε να αποσυρθεί στη μονή Απάμειας. Η Σύνοδος της Χαλκηδόνας, όμως, τον επανέφερε στην προηγούμενη θέση του. Πέθανε είτε στην Κύρο είτε στη μονή κοντά στην Απάμεια.
Τα μέλη της Ε' Οικουμενικής Συνόδου το 553 « τὰ τε γραφέντα παρὰ Θεοδωρήτου κατὰ τῆς ὀρθῆς πίστεως, καὶ τῶν δώδεκα κεφαλαίων τοῦ μακαρίου Κυρίλλου, καὶ τὴν λεγομένην [προς] Ἴβα[ν] [Εδέσσης] ἐπιστολήν, συνοδικῶς ἀνεθεμάτισάν τε καὶ ἐβδελύξαντο », όπως επίσης και εκείνους που είχαν συγγράψει ή επρόκειτο να συγγράψουν προς υπεράσπισή του.
Τα έργα του
Υπήρξε πολυγραφότατος συγγραφέας. Έχουν επιζήσει έως τις μέρες μας έργα, ομιλίες και επιστολές του ερμηνευτικά, ιστορικά, πολεμικής και δογματικά. Αλλά το κύριο έργο του είναι η Εκκλησιαστική Ιστορία, η οποία καλύπτει την περίοδο από 325 έως το 429, η οποία μεταφράστηκε στα γαλλικά από τον Ματέ (Mathée) του Πουατιέ το 1544. Η πρώτη συλλογή των έργων του εκδόθηκε τον Σερμόν το 1642.
Μερικά από τα έργα του είναι τα εξής:
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Κύρου Κατηγορία:Σύροι κληρικοί Κατηγορία:Σύροι θεολόγοι Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί Πατέρες Κατηγορία:Νεστοριανισμός Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα
Εθνικό Συμβούλιο (ΠΕΕΑ)
Το Εθνικό Συμβούλιο ήταν συμβούλιο αντιπροσώπων, που προέκυψε από μυστικές εκλογές που διεξήχθησαν στις Κορυσχάδες Ευρυτανίας στις 25 Απριλίου 1944.
Πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ).
Παρασκήνιο
Το χειμώνα του 1943-44, το ΕΑΜ προσέγγισε τον Γεώργιο Παπανδρέου και άλλες προσωπικότητες του προοδευτικού χώρου, προκειμένου να ηγηθούν της προσωρινής κυβέρνησης. Ο Παπανδρέου αρνήθηκε, θεωρώντας πως οι κομμουνιστές είχαν υπερβολικά μεγάλη ισχύ στο ΕΑΜ. Πάραυτα, φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί, όπως ο Αλέξανδρος Σβώλος, ήταν πιο θετικοί στην πρόταση, οι οποίοι τελικά πείστηκαν πως η συμμετοχή τους στην ΠΕΕΑ, θα μείωνε την επιρροή του ΚΚΕ. Στις 10 Μαρτίου του 1944, ορκίστηκε η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, ως ανώτατη πολιτική εξουσία στην Ελεύθερη Ελλάδα, της οποίας επικεφαλής τέθηκε ο στρατιωτικός, Ευριπίδης Μπακιρτζής. Τον Απρίλιο, μετασχηματίστηκε πάνω σε μία ευρύτερή βάση όταν ο Σβώλος και ο Μπακιρτζής ανέλαβαν χαρτοφυλάκια, η αίγλη των οποίων ήταν μεγάλη, αλλά η πραγματική τους δύναμη εντός της Ελεύθερης Ελλάδας, πολύ περιορισμένη.
Η εκλογική διαδικασία
Η ΠΕΕΑ, είχε ορκιστεί να κάνει εκλογές για το Εθνικό Συμβούλιο, οι οποίες διοργανώθηκαν κυρίως από το ΕΑΜ. Λόγω των διπλωματικών εξελίξεων που λάμβαναν χώρα εκείνη την περίοδο στο Κάιρο, πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες, παρότι το ΕΑΜ ισχυριζόταν ότι σε αυτές συμμετείχαν περισσότεροι από 1.5 εκατομμύριο άνθρωποι. Η εκλογική διαδικασία ήταν αρκετά διαφορετική από εκείνη σε περίοδο ειρήνης. Ομάδες του ΕΑΜ παρέδιδαν ψηφοδέλτια και πληροφορίες στα σπίτια, και μετέπειτα επέστρεφαν για να τα συλλέξουν. Κατά τη διάρκεια των εκλογών, στη Θεσσαλονίκη ομάδες της ΟΠΛΑ εκτελούσαν χρέη περιφρούρησης. Οι ψηφοφόροι μπορούσαν να αλλάξουν τα ονόματα στη λίστα αλλά δύσκολα μπορούσαν να κάνουν εκστρατεία για διαφορετικούς υποψήφιους ενώ έπρεπε να υπογράψουν το ψηφοδέλτιο πριν το παραδώσουν. Με αυτό τον τρόπο, οι υποψήφιοι επιλεγμένοι από το ΕΑΜ, ήταν σίγουρο ότι θα κέρδιζαν παρότι, φαινομενικά, οι εκλογές ήταν ανοιχτές για υποψήφιους από όλα τα κόμματα. Πάραυτα, δεν ήταν όλοι οι υποψήφιοι του ΕΑΜ, μέλη του ΚΚΕ. Αποτέλεσαν τις πρώτες βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα που μπορούσαν να ψηφίσουν και οι γυναίκες.
Αποτίμηση της διαδικασίας
Σύμφωνα με τον Τζωρτζ Κουβαρά, ελληνοαμερικάνο πράκτορα του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών που ήταν παρών στην απελευθερωμένη Ελλάδα εκείνη την περίοδο, «οι εκλογές ήταν αρκετά δίκαιες», και απεδείκνυαν την άνοδο του ΕΑΜ έναντι του προπολεμικού πολιτικού συστήματος καθώς και την μαζική απόρριψη της μοναρχίας από τον πληθυσμό. Αντιθέτως, ο Μάρκ Μαζάουερ αναφέρει πως είχαν αρκετές ομοιότητες με εκείνες των μεταπολεμικών Λαϊκών Δημοκρατιών αλλά δεν πρέπει να εξισώνονται, καθώς έλαβαν χώρα σε περίοδο πολέμου, ενώ παράλληλα το ΕΑΜ δεν αποτελούσε σύμβολο σοβιετικής καταπίεσης αλλά εθνικοαπελευθερωτικής οργάνωσης.
Μέλη
Οι εθνοσύμβουλοι ήταν οι :
Διάλυση του συμβουλίου
Το συμβούλιο αχρηστεύθηκε, όταν ολοκληρώθηκαν οι συνομιλίες μεταξύ μελών της ΠΕΕΑ και της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, και μέλη του ΕΑΜ ανέλαβαν υπουργεία. Διαλύθηκε επίσημα το Νοέμβριο του 1944.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης Κατηγορία:Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο
Έλια Μανανγκόι
Ο Έλια Μοτονέι Μανανγκόι (γεν. 5 Ιανουαρίου 1993) είναι Κενυάτης δρομέας μεσάιων αποστάσεων.
Καριέρα
Συμμετείχε στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2014, όπου τερμάτισε στη 12η θέση.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 1500 μέτρα, με χρόνο 3:34.63.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 ήταν 26ος στις σειρές, αλλά δεν ξεκίνησε στους ημιτελικούς.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 1500 μέτρα, με χρόνο 3:33.61.
Στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2018 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, με χρόνο 3:34.78.
Ατομικά ρεκόρ
Ανοιχτός
Κλειστός
Παραπομπές
Κατηγορία:Κενυάτες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1971
Ο 16ος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision διεξήχθη στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας στις 3 Απριλίου 1971. Νικήτρια χώρα για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του διαγωνισμού αναδείχθηκε το Μονακό με 128 πόντους με το τραγούδι "Un banc,un arbre,un rue" που το ερμήνευσε η Severine. Την 2η θέση κατέλαβε η Ισπανία και την 3η θέση η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Δυτικής Γερμανίας. Εκείνη τη χρονιά έκανε ντεμπούτο η Μάλτα και επέστρεψαν η Νορβηγία, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Πορτογαλία και η Αυστρία. Η Δανία δεν συμμετείχε.
Διαδικασία
Για πρώτη φορά ζητήθηκε από κάθε τηλεοπτικό φορέα να προβάλει τηλεοπτικά όλα τα τραγούδια που έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό προτού διεξαχθεί ο μεγάλος, ζωντανός τελικός. Στο βίντεο του Βελγίου που προβλήθηκε σε προεπισκόπηση οι Nicole & Hugo ερμήνευαν το τραγούδι "Goeiemorgen, morgen", όμως η Nicole αρρώστησε ξαφνικά λίγες ημέρες πριν τον τελικό του διαγωνισμού, με αποτέλεσμα να αντικατασταθούν οι ερμηνευτές του από τους Ζακ Ρεϊμόν και Λιλί Καστέλ. Η τελευταία, σύμφωνα με πληροφορίες δεν είχε τον χρόνο ούτε να βρει το κατάλληλο φόρεμα για την ερμηνεία.
Το BBC ανησύχησε για τις πιθανές αντιδράσεις του ακροατηρίου στο τραγούδι εξαιτίας των ταραχών που σοβούσαν στη Βόρεια Ιρλανδία. Έτσι, η επιλογή της τραγουδίστριας βασίστηκε στο γεγονός ότι ήταν δημοφιλής σε αμφότερα το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Βόρεια Ιρλανδία. Παρ' όλ' αυτά, η τραγουδίστρια δέχτηκε απειλές για τη ζωή της από τον ΙΡΑ, επειδή εκπροσώπησε το Ηνωμένο Βασίλειο.
Για πρώτη φορά συγκροτήματα αποτελούμενα από ως και 6 μέλη επιτράπηκε να λάβουν μέρος, με τον κανονισμό που ίσχυε στους προηγούμενους διαγωνισμούς (οι ερμηνείες έπρεπε να είναι ή σόλο ή ντουέτα) να καταργείται.
Ήταν η δεύτερη έγχρωμη μετάδοση στο εξωτερικό της ιρλανδικής ραδιοτηλεόρασης RTÉ. Εκτός από την Ιρλανδία, ο διαγωνισμός μεταδόθηκε επίσης στις ΗΠΑ και στο Χονγκ Κονγκ αρκετές ημέρες αργότερα.
Μέθοδος ψηφοφορίας
Στον διαγωνισμό του 1971 εισήχθη ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας. Κάθε χώρα είχε δύο μέλη στην κριτική της επιτροπή, από τα οποία το ένα ήταν ηλικίας από 16 ως 25 ετών και το άλλο ήταν από 26 ως και 55 ετών.Το κάθε μέλος έδινε από 1 ως 5 πόντους σε κάθε τραγούδι αμέσως μετά την ερμηνεία του (εκτός από το τραγούδι της δικής τους χώρας, το οποίο δεν επιτρεπόταν να ψηφίσουν) και οι βαθμοί συγκεντρώνονταν και καταμετρούνταν αμέσως μετά τη βαθμολογία. Οι κριτικές επιτροπές παρακολούθησαν το πρόγραμμα στην τηλεόραση από έναν χώρο στα παρασκήνια του θεάτρου και στη συνέχεια εμφανίστηκαν στη σκηνή για να επιβεβαιώσουν τα αποτελέσματά τους. Η μέθοδος εκείνη παρουσίαζε ένα μικρό πρόβλημα, καθώς τα μέλη των κριτικών επιτροπών είχαν την τάση να δίνουν μόνο έναν ή δύο πόντους. Ωστόσο, το σύστημα εκείνο εφαρμόστηκε και στους διαγωνισμούς των ετών 1972 και 1973.
Χώρες που έλαβαν μέρος
Η Μάλτα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στον διαγωνισμό, ενώ η Αυστρία, η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Πορτογαλία και η Σουηδία επανήλθαν στον διαγωνισμό έπειτα από σύντομη απουσία. Έτσι, ο συνολικός αριθμός των συμμετοχών ανήλθε σε 18.
Διευθυντές ορχηστρών
Για κάθε τραγούδι υπήρχε ένας μαέστρος, ο οποίος διηύθυνε την ορχήστρα.
Καλλιτέχνες που επέστρεψαν
Δύο καλλιτέχνες επέστρεψαν στον διαγωνισμό το 1971. Ήταν η Κάτια Εμπστάιν που εκπροσώπησε τη Γερμανία για δεύτερη συνεχή χρονιά, και ο Ζακ Ρεϊμόν, ο οποίος είχε εκπροσωπήσει το Βέλγιο το 1963.
Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορία
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τη σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στη διάρκεια του διαγωνισμού του 1971, όπως και το πρόσωπο που εκφωνούσε τις ψήφους ανά χώρα. Επίσης, ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε επίσης έναν παρουσιαστή για τον διαγωνισμό, ώστε να καλύψει τον διαγωνισμό στη δική του γλώσσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision
Αντόλφο Πεντερνέρα
Ο Αντόλφο Αλφρέδο Πεντερνέρα Ασαλίνι (Adolfo Alfredo Pedernera Assalini, 15 Νοεμβρίου 1918 – 12 Μαΐου 1995), ήταν Αργεντινός ποδοσφαιριστής και προπονητής. Γνωστός με το προσωνύμιο El Maestro (ο δάσκαλος), θεωρήθηκε ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες στον κόσμο τη δεκαετία του 1940, καθώς και ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της Αργεντινής όλων των εποχών. Στις εκλογές της IFFHS για την ανάδειξη των καλύτερων του 20ού αιώνα κατέλαβε την 52η θέση και τη 12η στη Νότια Αμερική.
Ο Πεντερνέρα είχε ηγετική παρουσία σε δύο μεγάλες ομάδες της εποχής του, της Ρίβερ Πλέιτ της δεκαετίας του 1940 γνωστής ως La Máquina (ισπανικά, η μηχανή) και την Μιγιονάριος της Κολομβίας γνωστής ως Ballet Azul (Μπλε Μπαλέτο). Αγωνιζόμενος με την Εθνική Αργεντινής κέρδισε τρεις φορές το Κόπα Αμέρικα, όπου βραβεύτηκε ως ο καλύτερος παίκτης στη διοργάνωση του 1946.
Καριέρα σε συλλόγους
Έγινε ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια του ποδοσφαίρου της Αργεντινής, μέλος της ομάδας που κέρδισε τον τίτλο πρωταθλήματος και το 1937, η οποία κέρδισε το 85% των πόντων, σημειώνοντας 106 γκολ σε 34 αγώνες. Την τριετία 1936–39 η ομάδα σκόραρε σε 96 συνεχόμενα επίσημα παιχνίδια, ρεκόρ κόσμου που παραμένει ακατάρριπτο πετυχαίνοντας 316 τέρματα. Στο πρωτάθλημα του 1941 ο Πεντερνέρα σημείωσε τρία γκολ κατά της Ιντεπεντιέντε στο 4–0 της 25ης αγωνιστικής, αποτέλεσμα καθοριστικό για την κατάκτηση του τίτλου. Μαζί με το θρυλικό Χοσέ Μανουέλ Μορένο ήταν ο πυρήνας του σχηματισμού της ομάδας που σταδιακά δημιουργήθηκε και έμεινε γνωστός ως La Máquina, τη γραμμή επιθέσεων που αποτελούνταν από τους Πεντερνέρα, Μορένο, Άνχελ Λαμπρούνα, Χουάν Κάρλος Μουνιός και Φέλιξ Λουστάου. Αυτή η Ρίβερ Πλέιτ από τη δεκαετία του 1940 εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς Αργεντινούς ως η καλύτερη ομάδα στην ιστορία της χώρας. Η «γέννηση» συνέβη το 1942, με την άφιξη του Λουστάου. Η ομάδα, η οποία ήταν ήδη πρωταθλήτρια Αργεντινής, συνέχισε να επιδεικνύει το καλύτερο ποδόσφαιρο στη χώρα, και αφού νίκησε με 6–2 την Chacarita Juniors εκείνη τη χρονιά, ο δημοσιογράφος  Borocotó, από το περιοδικό El Grafico, της έδωσε αυτό το ψευδώνυμο. Μεταξύ 1942 και 1946, το κουιντέτο δεν έπαιξε τόσο συχνά: υπήρχαν συνολικά 18 συναντήσεις σε πλήρη σύνθεση. Η ηρεμία στις κινήσεις και η επιμονή στην κατοχή και λιγότερο στο σκοράρισμα τους έδωσε ένα άλλο ψευδώνυμο: Los Caballeros de la Angustia (Οι Ιππότες της Αγωνίας). Ο Πεντερνέρα αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός, είχε υψηλή τεχνική κατάρτιση και ο τρόπος λειτουργίας της επιθετικής γραμμής με τη διαρκή κινητικότητα έδινε την ευκαιρία σε όλους να λειτουργούν εκτελεστικά. Η ομάδα θεωρείται ως η πρώτη άτυπη εφαρμογή του συστήματος του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου με τον Πεντερνέρα να έχει το ρόλο του Γιόχαν Κρόιφ στον Άγιαξ. Το 1942 ήταν η πιο παραγωγική του χρονιά με 23 γκολ σε 24 αγώνες πρωταθλήματος. Εκτός από την τεχνική επιδεξιότητα, ο Πεντερνέρα διέθετε ακρίβεια στις πάσες του, ομαδικότητα και ιδιαίτερη τακτική ικανότητα.
Συνεργάστηκε επίσης αργότερα με τους Νέστορ Ρόσι και Αλφρέδο Ντι Στέφανο, τους οποίους αργότερα θα είχε συμπαίκτες στην Κολομβία, αλλά πρωτύτερα είχε μια σύντομη παρουσία, το 1947, με την Ατλάντα του Μπουένος Άιρες. Ο σύλλογος υποβιβάστηκε για πρώτη φορά, και ο Πεντερνέρα επέστρεψε το 1948 στην Ουρακάν όπου ξεκίνησε την καριέρα του ως νέος.
Ήταν από τους πρωταγωνιστές της απεργίας των ποδοσφαιριστών της Αργεντινής το 1949, που οδήγησε στην διακοπή του πρωταθλήματος και την έξοδο από τη χώρα σημαντικού αριθμού μεγάλων παικτών. Το 1949 δέχτηκε δελεαστική πρόταση από την Μιγιονάριος της Μπογκοτά. Μεταγράφηκε στον πλουσιότερο ίσως σύλλογο της Κολομβίας στις 8 Ιουνίου 1949. Έφτασε στην πρωτεύουσα της χώρας στις 10 Ιουνίου και τον υποδέχτηκαν στο αεροδρόμιο 5.000 οπαδοί. Στις 25 Ιουνίου, έπαιξε για πρώτη φορά με τον σύλλογο, βοηθώντας τον να νικήσει τη Club Deportes Caldas με σκορ 3–0. Ο τύπος της Μπογκοτά σχολίασε ευμενώς την παρουσία του και έγραψε την επόμενη μέρα ότι ο  El Maestro ήταν «ένα φαινόμενο, ένας καλλιτέχνης, ένας κύριος της ντρίμπλας και έκανε επίδειξη νοημοσύνης. Μετά το ντεμπούτο του El Maestro, όλα είναι δυνατά». Μαζί με τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο και τον Νέστορ Ρόσι, η ομάδα κέρδισε τον τίτλο του πρωταθλήματος της Κολομβίας το 1949. Στο παιχνίδι πρωταθλήματος, ο Πεντερνέρα σημείωσε τα δύο πιο αποφασιστικά γκολ στη διοργάνωση σκοράροντας στους αγώνες πλέι-οφ απέναντι στην Ντεπορτίβο Κάλι το 1949.
Το 1951 η αποχώρηση του προπονητή της Μιγιονάριος οδήγησε τον Πεντερνέρα σε ηλικία 33 ετών να γίνει παίκτης-προπονητής της ομάδας. Σε αυτή τη θέση η παρουσία του ήταν καθοριστική για την κατάκτηση τριών διαδοχικών πρωταθλημάτων από το 1951 έως το 1953 και του Κυπέλλου Κολομβίας του 1953.
Τον Μάρτιο του 1952, όταν ήταν 34 ετών, ήταν μέρος της περιοδείας του συλλόγου στην Ευρώπη με την Ρεάλ Μαδρίτης να ενδιαφέρεται να τον παρακολουθήσει, αν και τελικά ο Ντι Στέφανο κέρδισε τις εντυπώσεις. Σε αυτό το ταξίδι, πέτυχαν νίκη επί της ισπανικής ομάδας με 4–2. Τελικά έγιναν δύο ακόμα παιχνίδια στη Μπογκοτά αργότερα που κέρδισε επίσης η Κολομβιανή ομάδα. Ο Αργεντίνος οδήγησε επίσης την ομάδα του στη νίκη στο Μικρό Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (ισπανικά: Pequeña Copa del Mundo), ένα διεθνές τουρνουά που πραγματοποιήθηκε στη Βενεζουέλα το 1953. Αυτή η διοργάνωση είχε μεγάλη σημασία για την εποχή της, μεταξύ 1952 και 1957 με συμμετοχή τεσσάρων ομάδων, τριών από την Ευρώπη και μιας από τη Νότια Αμερική. Θεωρείται ως ο πρόδρομος του Διηπειρωτικού Κυπέλλου. Το 1954, το Σύμφωνο της Λίμα που οριοθέτησε τη λειτουργία του ποδοσφαίρου της Κολομβίας και ανάγκασε όλους τους «παράνομους» παίκτες να επιστρέψουν στους συλλόγους προέλευσης πριν την απεργία στην Αργεντινή έως την 1η Ιανουαρίου 1955, οπότε ο Πεντερνέρα επέστρεψε για ένα χρόνο στην Ουρακάν.
thumb|Με τη φανέλα της Ρίβερ Πλέιτ σε εξώφυλλο του El Grafico
Προπονητής
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ο Πεντερνέρα έγινε προπονητής με πρώτη την Νασιονάλ της Ουρουγουάης, όπου έμεινε για λίγους μήνες το 1955. Σε 23 χρόνια προπόνησε μεγάλους συλλόγους όπως η Ιντεπεντιέντε, η Μπόκα Τζούνιορς και οι εθνικές ομάδες Κολομβίας (1961–62) και Αργεντινής (1969). Με την εθνική Κολομβίας πέτυχε την πρόκριση της ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1962 αλλά απέτυχε στην πρόκριση της Αργεντινής στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Απεβίωσε το 1995 στο Μπουένος Άιρες. Το 2000 έλαβε μεταθανάτια το βραβείο τιμής του ιδρύματος Konex ως μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες στην ιστορία του αθλητισμού της Αργεντινής. Το 1980, είχε λάβει το δίπλωμα αξίας Konex.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ρίβερ Πλέιτ Μιγιονάριος Εθνική Αργεντινής Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας Κατηγορία:Μιγιονάριος Φούτμπολ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ουρακάν Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Κολομβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ
Νοέμβριος 2001
Δεκαετία 1980 |Δεκαετία 1990 | Δεκαετία 2000| Δεκαετία 2010 | Δεκαετία 2020
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
Θάνατοι
Κατηγορία:Μήνες Ετών Κατηγορία:2001
Μπολέσλαφ της Κουγιάβια
Ο Μπολέσλαφ, πολων. Bolesław (1159 - 13 Σεπτεμβρίου 1195) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Κουγιάβια (1186-95).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Μιέκσο Γ΄ τού γηραιού δούκα της Μεγάλης Πολωνίας και υψηλού δούκα της Πολωνίας και της (2ης συζύγου του) Ευδοξίας των Ρουρικιδών, κόρης τού Ιζιασλάβ Β΄ μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1187/9 τη Ντομπροσλάβα πριγκίπισσα της Πομερανίας. Είχαν μόνο κόρες:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Λε Ναιράκ
Το Λε Ναιράκ (γαλλικά: Le Nayrac, οξιτανικά: Lo Nairac) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ναιρακουά (γαλλικά: Nayracois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Γαμήλια Ανταλλαγή (ταινία)
Γαμήλια Ανταλλαγή (Ρωσικά: Свадьба по обмену) είναι ρωσική ταινία του 2010, (που κυκλοφόρησε το 2011), στο είδος κωμωδία. Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Γεκατερίνα Βιλκόβα, ο Μαξίμ Ματβέγεφ, ο Φιόντορ Μπονταρτσούκ και η Μαρία Κοζέβνικοβα.
Πλοκή
Για να τον εκδικηθεί, η Σόνια αποφασίζει να παντρευτεί με έναν συνηθισμένο τραπεζική υπάλληλος, τον Σάσα. Εκείνος συμφωνεί, για να εκδικηθεί τη δικιά του σύντροφο, την Κριστίνα. Και ενώ γίνεται γνωστή η σχέση τους, προσπαθούν να δείξουν στα φώτα της δημοσιότητας ότι είναι ένα ευτυχισμένο και ερωτευμένο ζευγάρι, κρύβοντας το αμοιβαίο μίσος.
Διανομή
Ολόκληρος ο κατάλογος των ηθοποιών βρίσκεται εδώ:
Σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο Ντμίτρι Γκρατσιόφ.
Πηγές
κατηγορία:Ρωσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2010 Κατηγορία:Ρωσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία
Ψάρωνας
Ο Ψάρωνας είναι ένα νεότερο σβησμένο ηφαίστειο που βρίσκεται στο νότιο άκρο της Χίου, εγγύτατα και δυτικά του λιμένα Εμπορειού.
Σήμερα αποτελεί ένα σύνθετο ηφαιστειακό θόλο με τρεις μαστοειδείς κορυφές από τις οποίες η υψηλότερη φθάνει τα 198 μέτρα. Η μέγιστη διάμετρος της βάσης του είναι περίπου 1700 μέτρα. Οι παλαιές λάβες του ηφαιστείου παρουσιάζουν δακτυλιοειδείς σχηματισμούς.
Πύρεθρον
Το Πύρεθρον ή απλά το Πύρεθρο (Pyrethrum), ήταν ένα γένος αρκετών φυτών από τον Παλαιό Κόσμο τα οποία τώρα ταξινομούνται ως Χρυσάνθεμα ή Tanacetum (π. χ. C. cynomorium), που καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά φυτά για τις επιδεικτικές κεφαλές ανθέων. Το Πύρεθρο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως κοινή ονομασία για τα φυτά που περιλαμβάνονταν προηγουμένως στο γένος Πύρεθρο. Πύρεθρον είναι επίσης η ονομασία του φυσικού εντομοκτόνου το οποίο φτιάχνεται από τις αποξηραμένες ανθοκεφαλές του Χρυσάνθεμου του σταχτόφυλλου (Chrysanthemum cinerariifolium) και του Χρυσάνθεμου του κόκκινου (Chrysanthemum coccineum).
Περιγραφή
Ορισμένα μέλη του γένους Χρυσάνθεμον (Chrysanthemum), όπως τα παρακάτω δύο, αντιθέτως, τοποθετούνται από μερικούς βοτανολόγους, στο γένος Tanacetum. Και τα δύο γένη είναι μέλη της οικογένειας των Αστερίδων ή Συνθέτων (Asteraceae ή Compositae). Είναι όλα πολυετή (perennial) φυτά με μια εμφάνιση σαν-μαργαρίτα και λευκά πέταλα (petals). thumb|250px|right|Tanacetum cinerariifolium. thumb|250px|right|Tanacetum cinerariifolium .
Σπρέι
Το Πύρεθρο έχει χρησιμοποιηθεί για αιώνες ως εντομοκτόνο και ως θεραπεία για τις ψείρες στη Μέση Ανατολή (Περσική σκόνη, επίσης γνωστή ως «Περσικό pellitory»). Επωλείτο σε ολόκληρο τον κόσμο με την εμπορική ονομασία Zacherlin από τον Αυστριακό επιχειρηματία J. Zacherl. Είναι από τα πλέον χρησιμοποιούμενα μη-συνθετικά εντομοκτόνα, τα οποία επιτρέπονται στην πιστοποιημένη βιολογική γεωργία
Τα άνθη θα πρέπει να στεγνώσουν και στη συνέχεια συνθλίβονται και αναμιγνύονται με το νερό.
Τοξικότητα
Τα επίπεδα θανατηφόρου δόσης50 στους αρουραίους και τα κουνέλια για το πύρεθρο είναι υψηλά (ασφαλή), με δόσεις, σε ορισμένες περιπτώσεις, περίπου το 1% του βάρους του σώματος του ζώου που απαιτείται για να προκαλέσει σημαντική θνησιμότητα, παρόμοια με τα επίπεδα στα συνθετικά πυρεθροειδή. Ωστόσο, το πύρεθρο πρέπει να αντιμετωπίζεται με την ίδια προσοχή, όπως και τα συνθετικά εντομοκτόνα.
Οι άνθρωποι μπορούν στο χώρο εργασίας, να εκτεθούν στο πύρεθρο ως μείγμα της κινερίνης, ιασμολίνης και πυρεθρίνης με την εισπνοή, την είσοδο στους οφθαλμούς ή το δέρμα ή με την κατάποσή του. Η Διοίκηση για την Επαγγελματική Ασφάλεια και Υγεία (Occupational Safety and Health Administration (OSHA)), έχει ορίσει το νόμιμο όριο (Όριο επιτρεπτής έκθεσης) για την έκθεση πύρεθρου στο χώρο εργασίας, έως 5 mg/m³ για 8-ωρη εργασία. Το Εθνικό Ινστιτούτο για την Επαγγελματική Ασφάλεια και Υγεία (National Institute for Occupational Safety and Health (NIOSH)) έχει θέσει ένα συνιστώμενο όριο έκθεσης (Recommended exposure limit (REL)) 5 mg/m³ για 8-ωρη εργασία. Σε επίπεδα 5000 mg/m³, το πύρεθρο είναι άμεσα επικίνδυνο για τη ζωή και την υγεία. Οι άνθρωποι που εκτίθενται στο πύρεθρο, ενδέχεται να αντιμετωπίσουν συμπτώματα όπως κνησμό (φαγούρα), δερματίτιδα, βλατίδες, ερύθημα (κόκκινο δέρμα), ρινόρροια (καταρροή), φτέρνισμα και άσθμα.
Συντροφική φύτευση
Επειδή τα χρυσάνθεμα περιέχουν pyrethrums, χρησιμοποιούνται ως συντροφικά φυτά για να αποκρούσουν τα έντομα από τις γύρω καλλιέργειες και τα καλλωπιστικά φυτά. Θεωρούνται ότι αποκρούουν μεταξύ άλλων, αφίδες, κοριούς (Cimex lectularius), τζιτζίκια, αραχνο-ακάρεα, κοριούς αρλεκίνους, τσιμπούρια, pickleworms και εισαγόμενους λάχανο-σκώληκες, σε κήπους και αγροκτήματα. Για παράδειγμα, έχουν φυτευτεί ανάμεσα από φυτά μπρόκολου για προστασία από τα πολλά κοινά παράσιτα εντόμων.
Κοινές ονομασίες
Οι κοινές ονομασίες για το Χρυσάνθεμο το σταχτόφυλλο (Chrysanthemum cinerariifolium) περιλαμβάνουν: • 3 Οι κοινές ονομασίες για το Χρυσάνθεμο .... (Chrysanthemum cynomorium) περιλαμβάνουν: • 3
Οι πρώτοι Έλληνες καλλιεργητές πύρεθρου στην τότε Τανγκανίκα
Το πύρεθρον ευδοκιμεί σε ορεινά και ψυχρά μέρη με άφθονες βροχές. Τα τμήματα Boma la Ng'ombe και Dabaga στην Περιοχή Κιλόλο, στην Περιφέρεια Ιρίνγκα, είναι τα καταλληλότερα για την καλλιέργεια του πύρεθρου. Κατά το 1950, σε ολόκληρη την τότε Τανγκανίκα, υπήρχαν μόλις τρεις Έλληνες καλλιεργητές, οι: • 3
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γένη φυτών Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Άνθη Κατηγορία:Αγγειόσπερμα
Αϊνστάιν (μονάδα)
Το Αϊνστάιν αποτελεί μονάδα μέτρησης που σχετίζεται με τη φωτεινή ενέργεια. Χρησιμοποιείται κυρίως στη μέτρηση εκπεμπόμενης ακτινοβολίας και στη φωτοχημεία. Ένα Αϊνστάιν εκφράζει ένα mole φωτονίων ανεξαρτήτως ακτινοβολίας. Δηλαδή ο αριθμός φωτονίων ανεξαρτήτως συχνότητας σε ένα αϊνστάιν είναι Ν (όπου και Ν είναι ο αριθμός Αβογκάντρο). Το όνομα της μονάδας δόθηκε "τιμής ένεκεν" προς τον Άλμπερτ Αϊνστάιν.
Κατηγορία:Μονάδες μέτρησης
Παράλιο Άστρος
Το Παράλιο Άστρος είναι παραθαλάσσιο χωριό της Αρκαδίας. Υπάγεται στον Δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την Ελληνική απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό που ανέρχεται σε 1.059 κατοίκους.
Τοποθεσία
μικρογραφία|Άποψη του λιμανιού του Παράλιου Άστρους από τη θέση Νησί. Βρίσκεται χτισμένο στο βόρειο τμήμα των παράλιων του Νομού Αρκαδίας, στην ανατολική Πελοπόννησο και βρέχεται από τα νερά του Αργολικού Κόλπου. Εγγύς του βρίσκονται, το Άστρος, η Χειμερινή Μελιγού, τα Κάτω Βέρβενα, καθώς και οι μικροί οικισμοί Αγία Αναστασία, Παυλαίικα, Άγιος Στέφανος, Παπαλαίικα, Δικαιάνικα, Βάρβογλη, Φακλαραίικα και Πόρτες.
Το Παράλιο Άστρος απέχει οδικώς λιγότερο από 4 χιλιόμετρα από το Άστρος και περίπου 43 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Επίσης, απέχει περίπου 30 χιλιόμετρα από την πόλη του Άργους και 31 χιλιόμετρα από την πόλη του Ναυπλίου. μικρογραφία|Το Νησί από το λιμάνι.
Λοιπά στοιχεία
Στην περιοχή υπάρχει ανοιχτό θέατρο με την επωνυμία «Μελίνα Μερκούρη».
Στην άκρη του «νησιού» υπάρχει ένας πετρόχτιστος φάρος που λειτούργησε για πρώτη φορά το 1893. Μέχρι το 1953 ήταν επανδρωμένος και χρησιμοποιούσε πυρσό πετρελαίου. Από το 1953 έως το 1999 λειτούργησε με πυρσό ασετιλίνης και ήταν μη επιτηρούμενος, δηλαδή χωρίς φαροφύλακα. Ο εφοδιασμός του με ασετιλίνη γινόταν μία φόρα το χρόνο, με πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού, γνωστό ως φαναριέρα. Το 1999 διακόπηκε η λειτουργία του. Ανήκει στην Υπηρεσία Φάρων του Πολεμικού Ναυτικού.
Παλιότερα, η σημερινή υφιστάμενη Τοπική Κοινότητα Παραλίου Άστρους (τέως Δημοτικό Διαμέρισμα), υπήρξε ανεξάρτητη Κοινότητα, εντός των ορίων της άλλοτε Επαρχίας Κυνουρίας. Ο οικισμός προσαρτάται στο δήμο Θυρέας με το ΦΕΚ 32Α – 08/12/1845. Αποσπάται από το δήμο Θυρέας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Παραλίου Άστρους με το ΦΕΚ 252Α – 24/08/1912).
Οι πρώτοι οικιστές του προέρχονται κυρίως από το Καστρί Αρκαδίας.