cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καντόνι του Νεσατέλ
Ιστορία
Ο Γάλλος ιεροκήρυκας Γκιγιόμ Φαρέλ (Guillaume Farel) έφερε τις διδασκαλίες της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης στην περιοχή το 1530. Όταν ο Οίκος της Ορλεάνης-Λονγκβίλ εξαφανίστηκε με τον θάνατο της Μαρίας του Νεμούρ το 1707, το προτεσταντικό Νεσατέλ θέλησε να αποφύγει να περιέλθει σε έναν καθολικό κυβερνήτη. Νόμιμος κληρονόμος ήταν η Πωλ ντε Γκοντί (Paule de Gondi), Δούκισσα του Ρετζ, η οποία ήταν καθολική. Ο λαός του Νεσατέλ επέλεξε τον διάδοχό της μεταξύ δεκαπέντε υποψηφίων. Παρά τις παρεμβάσεις του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, ο οποίος προώθησε ενεργά τους πολλούς Γάλλους υποψηφίους, ο λαός του Νεσατέλ επέλεξε το 1708 τον Προτεστάντη Βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Πρωσίας, ο οποίος διεκδίκησε τον τίτλο με αρκετά περίπλοκο τρόπο, μέσω του Οίκου της Οράγγης και του Νασάου, που δεν κατάγονταν καν από την Ιωάννα του Ροτελίν.
Ο Φρειδερίκος Α΄ και οι διάδοχοί του κυβέρνησαν το Πριγκιπάτο του Νεσατέλ (Fürstentum Neuenburg) σε προσωπική ένωση με την Πρωσία από το 1708 έως το 1798. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης εκθρόνισε τον βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ από πρίγκιπα του Νεσατέλ και όρισε αντ'αυτού τον Λούις Αλεξάντρ Μπέρτιερ, επικεφαλής της Αυλής του. Μετά τους Απελευθερωτικούς Πολέμους, το πριγκηπάτο περιήλθε εκ νέου στον Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ΄ το 1814.
Έναν χρόνο αργότερα συμφώνησε να επιτρέψει στο πριγκηπάτο να ενταχθεί στην Ελβετική Συνομοσπονδία, τότε όχι ακόμη ολοκληρωμένο ομόσπονδο κράτος, αλλά συνομοσπονδία, ως πλήρες μέλος. Έτσι, το Νεσατέλ έγινε η πρώτη και μοναδική μοναρχία που προσχώρησε στα κατά τα άλλα δημοκρατικά ελβετικά καντόνια. Αυτό άλλαξε το 1848, όταν μια ειρηνική επανάσταση εγκατέστησε δημοκρατία, την ίδια χρονιά που η σύγχρονη Ελβετική Συνομοσπονδία μετατράπηκε σε Ομοσπονδία. Ο βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ της Πρωσίας δεν παραιτήθηκε αμέσως των δικαιωμάτων του και πραγματοποιήθηκαν αρκετές απόπειρες αντεπανάστασης, με αποκορύφωμα την κρίση του Νεσατέλ του 1856–57, μετά την οποία παραιτήθηκε τελικά από τις αξιώσεις του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καντόνια της Ελβετίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γαλλικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
Αστυνομία Πόλεων
thumb|120px|Το έμβλημα της Αστυνομίας Πόλεων (1935-1973). Η Αστυνομία Πόλεων ήταν ένα σώμα που εκτελούσε τα αστυνομικά καθήκοντα σε ορισμένες από τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Ιδρύθηκε το 1920 και το 1984 συγχωνεύθηκε με την Ελληνική Χωροφυλακή στη σύγχρονη Ελληνική Αστυνομία.
Τον Ιούλιο του 1920, βάσει του Νόμου 1370/1918 του Ελευθερίου Βενιζέλου: "Εν ταις πόλεσιν Αθηνών, Πειραιώς, Θεσσαλονίκης, Πατρών και Κερκύρας, θέλει συσταθεί ιδία Υπηρεσία Αστυνομίας δια τα κυρίως αστυνομικά έργα...".
Η πρώτη πόλη που απέκτησε Αστυνομία Πόλεων ήταν η Κέρκυρα το 1921 (στην Κέρκυρα ήταν εγκατεστημένες για πολλά χρόνια και οι Σχολές της Αστυνομίας Πόλεων). Ακολούθως, η Πάτρα (1922), ο Πειραιάς (1923) και η Αθήνα (1925). Στη Θεσσαλονίκη, τελικά, δεν εγκαταστάθηκε η Αστυνομία και, λόγω της εγγύτητάς της στα σύνορα, (αλλά και της έντονης αντίδρασης της υπερσυντηρητικής τότε Χωροφυλακής Θεσσαλονίκης) αποφασίστηκε να παραμείνει η Χωροφυλακή με τη στρατιωτική οργάνωση.
Η Αστυνομία Πόλεων ήταν ένα σώμα 10-12 χιλιάδων ατόμων, σαφώς μικρότερο της Χωροφυλακής, με αποστολή την αστυνόμευση των πόλεων της Αθήνας, του Πειραιά, της Πάτρας και της Κέρκυρας. Τα προάστια της Αθήνας, του Πειραιά, της Πάτρας, το νησί της Κέρκυρας εκτός από την πόλη, η πόλη της Θεσσαλονίκης και όλη η υπόλοιπη ελληνική επικράτεια τελούσαν υπό την ευθύνη της Ελληνικής Χωροφυλακής, καθώς επίσης τα Δικαστικά Μέγαρα, η Βουλή, τα Ανάκτορα και η ασφάλεια υψηλών προσώπων σε όλη την επικράτεια. Τα δυο Σώματα ήταν αυτόνομα, είχαν τον δικό τους αρχηγό και υπάγονταν στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Μόνο σε εξαιρετικά σοβαρές περιπτώσεις, υπήρχε συνεργασία των δύο Σωμάτων. Η Αστυνομία Πειραιά ήταν η πιο διαβόητη για τη σκληρότητά της, λόγω και της ισχυρής παρουσίας του ΚΚΕ στην περιοχή.
Το 1984 αποφασίστηκε από τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Γιάννη Σκουλαρίκη να συμπτυχθούν τα δύο Σώματα στην Ελληνική Αστυνομία, απόφαση η οποία υλοποιήθηκε τον Οκτώβριο, με τον Νόμο 1481/1-10-1984, ΦΕΚ Α΄ - 152. Η Ελληνική Αστυνομία συστήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1984 και ώρα 12.00'.
Οργανόγραμμα και Υπηρεσίες
thumb|170px|Τροχονόμος της Αστυνομίας Πόλεων το 1960 στην Αθήνα Η Αστυνομία Πόλεων αποτελείτο από το Αρχηγείο (υπαγόμενο απευθείας στον υπουργό Δημόσιας Τάξης) το οποίο είχε κάποιες Υπηρεσίες υπό την άμεση εποπτεία του (μεταξύ των οποίων και οι Σχολές), και 4 Αστυνομικές Διευθύνσεις: Αθηνών, Πειραιώς, Πατρών, Κερκύρας. Η πιο διαβόητη υπηρεσία ήταν η «Υποδιεύθυνσις Γενικής Ασφαλείας Αθηνών» της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών, το αντίστοιχο, περίπου, της σημερινής Ασφάλειας Αττικής.
Υπηρεσίες υπαγόμενες άμεσα στο Αρχηγείο
Αστυνομική Διεύθυνσις Αθηνών
Αποτελείτο από
Αστυνομική Διεύθυνσις Πειραιώς
Αποτελείτο από
Αστυνομική Διεύθυνσις Πατρών
Αποτελείτο από
Το Μηχανοκίνητο Τμήμα και οι «Μπουραντάδες»
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1941-44) μία μονάδα της Αστυνομίας Πόλεων, το «Μηχανοκίνητο Τμήμα», εξελίχθηκε σε μία από τις πλέον διαβόητες κρατικές υπηρεσίες της περιόδου, λόγω της έντονα αντικομμουνιστικής και αντιΕΑΜικής δράσης του και της ανοικτής και συστηματικής συνεργασίας του με τις δωσιλογικές οργανώσεις και τα γερμανικά SS.
Το Μηχανοκίνητο Τμήμα δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 1939, επί δικτατορίας του Μεταξά, με απόφαση του διαβόητου Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, υφυπουργού Δημοσίας Ασφαλείας στο υπουργείο Εσωτερικών και συντονιστή όλων των κατασταλτικών μηχανισμών του καθεστώτος. Αποστολή του Μηχανοκίνητου ήταν να δρα ως ένοπλη μονάδα καταστολής και άμεσης επέμβασης σε περιπτώσεις εξεγέρσεων και ταραχών στο κέντρο και τις συνοικίες της Αθήνας. Το Τμήμα διέθετε 120 τρίκυκλες και δίκυκλες μοτοσικλέτες, 26 ειδικά τεθωρακισμένα αυτοκίνητα για ταχεία μεταφορά αστυνομικών δυνάμεων, 30 κοινά επιβατηγά αυτοκίνητα και 120 ποδήλατα, ενώ αποτελείτο από 700 άνδρες όλων των βαθμών, εξοπλισμένων με αυτόματα όπλα τύπου Steyr. Η πρώτη δημόσια εμφάνιση του νέου Τμήματος πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια της παρέλασης για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου 1940, παρουσία του δικτάτορα Μεταξά.
Διατελέσαντες αρχηγοί
Στα 64 χρόνια της ιστορίας της, η Αστυνομία Πόλεων είχε 40 Αρχηγούς.
Οχήματα
Μεταπολεμικά, το Σώμα προέβη στην αγορά ποικίλων μεταφορικών μέσων: περιπολικά ("κούρσες"), μοτοσικλέτες, λεωφορεία και άλλα βοηθητικά οχήματα. Στα τέλη της δεκαετίας του 50, το σώμα εξοπλίστικε με περιπολικά Ford Fairlane, με τα οποία εξοπλίστηκε και η νεοσύστατη τότε άμεση δράση. Η προμήθεια οχημάτων γινόταν με όλο και αυξανόμενους ρυθμούς κυρίως από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και έπειτα. Τη δεκαετία του 1960 απέκτησε (μεταξύ άλλων) οχήματα Ford Zephyr (1964), Chevrolet Chevelle (1966) και και Chevrolet Nova (δύο γενιές: 1966-67 και 1969-70).
Τα επόμενα χρόνια (δεκαετία 1970 και αρχές δεκαετίας 1980) απέκτησε (μεταξύ άλλων) περιπολικά Plymouth Valiant (1970 και 1972) Ford Cortina (1973-74), Datsun Skyline 240KGT (1973-74), Datsun Skyline 160K (1975), Datsun Bluebird (1977), Volvo 264GL (1977), Mitsubishi Galant (δύο γενιές: 1978-79-80 και 1981-82-83), Fiat 131 (1981-82-83), Datsun Stanza (1982-83) (1984). Επίσης, απέκτησε ανακριτικά Dodge K160. Χαρακτηριστική αποτέλεσε η προμήθεια μοτοσικλετών μεγάλου κυβισμού Harley-Davidson Electra Glide (έως τα μέσα της δεκαετίας του '70), Honda (τέλη δεκαετίας '70 και μετά), Yamaha και τεθωρακισμένων, λεγόμενες "Αύρες", τύπου Mowag Roland (1974-75) και Mowag Grenadier (1974-75), καθώς και ένα σημαντικό αριθμό γερανοφόρων οχημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σώματα ασφαλείας  Α
Νίκος Δενδραμής
Ο Νίκος Δενδραμής (6 Δεκεμβρίου 1901 – 22 Μαΐου 1999) ήταν ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου  και γνωστός  ζεν πρεμιέ των δεκαετιών του '20 και του '30.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1901 στην Πλάκα. Σπούδασε οικονομικά στη Γενεύη, όπως τον παρότρυνε ο μεγαλύτερος αδερφός του, αλλά τελικά ασχολήθηκε με το θέατρο, που το αγαπούσε από μικρός. Ο Δενδραμής σε ηλικία 17 ετών πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή μαζί με την Κυβέλη, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ν. Δεσύλας. Με το πραγματικό του όνομα εμφανίστηκε στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη το 1922. Η συνεργασία τους διήρκεσε επτά χρόνια. Το 1927 Ο Δενδραμής πρωταγωνίστησε σε μία από τις πρώτες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, με τίτλο Έρως και κύματα στον ρόλο του Πέτρου Δούκα, σε σενάριο του ποιητή Λάμπρου Αστέρη και σκηνοθεσία του Δημήτρη Γαζιάδη. Το 1929, ο Δενδραμής συγκρότησε δικό του θίασο (Θίασος Ελλήνων Καλλιτεχνών) με τον Περ. Γαβριηλίδη και τον Νίκο Παρασκευά.
Από το 1932 έως το 1942 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο (τότε Βασιλικό Θέατρο), όπου πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου. Η περίοδος αυτή ήταν η λαμπρότερη της σταδιοδρομίας στον χώρο του ελληνικού θεάτρου.
Ο Δενδραμής έπαιξε και με την Ελένη Παπαδάκη και με τη Βάσω Μανωλίδου, με την οποία αποτέλεσε ένα από τα γοητευτικότερα ζευγάρια του ελληνικού θεάτρου. Το 1943 συγκρότησε μαζί της και με τον Γιώργο Παππά θίασο, ο οποίος ενισχύθηκε αργότερα από την παρουσία του Αιμίλιου Βεάκη, του Νίκου Παρασκευά και της Άννας Λώρη.Το 1945 εκλέχθηκε πρόεδρος του ΣΕΗ.
Η δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη στα Δεκεμβριανά, η απόπειρα από έναν συνάδελφό του να του ανατινάξει το σπίτι και γενικότερα το εμφυλιακό κλίμα, που ήταν έντονο και στους κόλπους του θεάτρου φαίνεται πως τον οδήγησαν στην απόφαση να εγκαταλείψει το θέατρο σε ηλικία 44 ετών. Η απόφαση του αυτή,την οποία ποτέ δεν αιτιολόγησε δημοσίως αποτέλεσε ένα από τα πολυθρύλητα κουτσομπολιά στον καλλιτεχνικό χώρο της Αθήνας την περίοδο εκείνη. Σύζυγός του ήταν η ηθοποιός Μπίλλυ Κωνσταντοπούλου.
Πέθανε στις 22 Μαΐου του 1999.
Θεατρικές Παραστάσεις
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ρίτσαρντ Γουόρφ
Ο Ρίτσαρντ Γουόρφ (αγγλικά: Richard Whorf, 4 Ιουνίου 1906 - 14 Δεκεμβρίου 1966) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και ενδυματολόγος. Ο Γουόρφ γεννήθηκε στη Μασαχουσέτη, από τους Χάρι και Σάρα Γουόρφ. Αδελφός του ήταν ο γνωστός Αμερικανός γλωσσολόγος Μπέντζαμιν Λι Γουόρφ. Την υποκριτική του καριέρα την ξεκίνησε από την εφηβική του ηλικία στη Βοστώνη, ενώ σε ηλικία 21 ετών μετακόμισε στο Μπρόντγουεϊ. Τις δεκαετίες του 1930 και του 1940, βρισκόταν στο Χόλιγουντ, έχοντας και συμβόλαιο σε εταιρεία, ενώ το 1944 κάνει και το σκηνοθετικό του ντεμπούτο.
Το χόμπι του Γουόρφ ήταν η ζωγραφική, μάλιστα, σε ηλικία 15 ετών είχε πουλήσει τους πρώτους του πίνακες έναντι 100 δολαρίων. Πέθανε το 1966, σε ηλικία 60 ετών, και ενταφιάστηκε στο Forest Lawn Memorial Park, του Λος Άντζελες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Ενδυματολόγοι Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
BBC Radio Cymru
Το BBC Radio Cymru (BBC Ραδιόφωνο Ουαλίας) είναι ραδιοφωνικός σταθμός του BBC Cymru Wales στην Ουαλική γλώσσα και εκπέμπει σε όλη την Ουαλία. Ο σταθμός εκπέμπει στα FM από το 1977 από τα στούντιο του σταθμού τα οποία βρίσκεται στις πόλεις Κάρντιφ, Μπάνγκορ, Αμπερίστγουιθ και Κάρμασθεν. Ο σταθμός είναι ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός στο Ηνωμένο Βασίλειο ο οποίος εξέπεμψε στα FM.
Ο σταθμός εκπέμπει 19 ώρες την ημέρα (5:00-24:00) και είναι διαθέσιμος στα FM, σε ψηφιακό ραδιόφωνο και μέσω δορυφόρου. Το ραδιόφωνο εκπέμπει και στο διαδίκτυο από το 2005. Από τα μεσάνυχτα μέχρι και τις 5:00 (5:30 τα Σαββατοκύριακα), ο σταθμός αναμεταδίδει το πρόγραμμα του BBC Radio 5 Live.
Ο σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει στις 3 Ιανουαρίου του 1977 με την πρωϊνή εκπομπή Hello Bobol!, με παρουσιαστή τον Hywel Gwynfryn. Ο σταθμός είναι ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός στην Ουαλική γλώσσα και προσπαθεί να προωθήσει τη συγκεκριμένη γλώσσα γι' αυτό το λόγο, ο σταθμός έχει γίνει αποδεκτός από ομιλητές της Ουαλικής.
Εκφωνητές
Μερικοί από τους εκφωνητές του σταθμού είναι οι:
Σερέτης (ποταμός)
Ο Σερέτης (Siret) είναι ποταμός της Ρουμανίας, παραπόταμος του Δούναβη. Οι πηγές του βρίσκονται στην Ουκρανία, σε υψόμετρο 1.238 μέτρων στα Ανατολικά Καρπάθια στην περιοχή της βόρειας Βουκοβίνας και το συνολικό του μήκος φθάνει τα 706 χιλιόμετρα. Η επιφάνεια της λεκάνης απορροής του Σερέτη είναι 44.835 τ.χλμ. και στις όχθες του είναι χτισμένες οι πόλεις, Ρομάν και Αμπζιούντ. Εκβάλλει στον Δούναβη στο σημείο που βρίσκεται και το Γκαλάτσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Δούναβη Κατηγορία:Ποταμοί της Ουκρανίας
Μ.Χ.
Είναι συντομογραφία για το «μετά Χριστόν» και δηλώνει την περίοδο από την γέννηση του Ιησού Χριστού και έπειτα. Αρχίζει με το έτος 1 και συνεχίζει έως σήμερα και προς το μέλλον. Να σημειωθεί πως δεν υπάρχει έτος μηδέν (0). Αντίστοιχα η περίοδος πριν την γέννηση του Χριστού σημαίνεται ως π.Χ. (προ Χριστού) και ξεκινά με το 1 π.Χ., δηλαδή το πρώτο έτος πριν τη γέννηση του Χριστού και συνεχίζει προς το παρελθόν. Αυτός ο τρόπος μέτρησης του χρόνου χρησιμοποιείται στην πλειονότητα των χριστιανικών κρατών του κόσμου. Η χρήση του μ.Χ. (λατ: Anno Domini) προέρχεται από την Δυτική Ευρώπη του 8ου μ.Χ. αιώνα.
Κατηγορία:Ημερολόγια Κατηγορία:Συστήματα χρονολόγησης
Μπολερό
thumb|right|350px|Ο [[Πέπε Σάντσες (κιθάρα) και ο Εμιλιάνο Μπλεζ (tres) μαζί με άλλους τρεις τραγουδιστές σε εκτέλεση μπολερό.]] thumb|right|350px|Μπαλαρίνα ενώ χορεύει μπολερό. Πινακας του Αντόνιο Καμπράλ Μπεγιαράνο, 1842 Το μπολερό είναι είδος λατνικής μουσικής σε αργό ρυθμό και γλυκιά μελωδία. Χορεύεται στη λατινή αμερική, στην Κούβα, το Εκουαδόρ και τη Λιβύη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χορός στην Κούβα Κατηγορία:Λάτιν χοροί Κατηγορία:Μουσική στο Μεξικό Κατηγορία:Μορφές χορού κλασικής μουσικής
Χρύσινο Τρικάλων
Το Χρύσινο ή Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσινού Καλαμπάκας απογράφεται ως οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Πεδινό Φλώρινας
Για οικισμούς της Ελλάδας με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πεδινό
Χρύσινο Τρικάλων
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, ως εξωτερικός οικισμός, το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Κλεινού, στην οποία, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει μαζί με τα Αμπέλια, το Κλεινό και τη Μπασιά ενώ υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κλεινόβου του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 41 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Πεδινό Φλώρινας
Το Πεδινό (Πριν το 1926 είχε το όνομα Λιουμπέτινο ) είναι πεδινό χωριό του Νομού Φλώρινας σε υψόμετρο 620 μέτρα. Βρίσκεται νοτιοδυτικά από το Αμύνταιο σε απόσταση 9 χλμ. και βόρεια των λιμνών Ζάζαρης και Χειμαδίτιδας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τοπική κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αετού του δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 620 κατοίκους, ενώ του 2001 είχε 462. Η περιοχή είναι γνωστή για τα αμπέλια της και την ποικιλία ξινόμαυρο που καλλιεργείται.
Παραπομπές
Πεδινο Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
Χρύσινο Τρικάλων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Πάρκο Νεολαίας Χαϊδαρίου
Το Πάρκο Νεολαίας Χαϊδαρίου, το οποίο προέρχεται από παραχώρηση μέρους του Στρατοπέδου Χαϊδαρίου, έχει έκταση 60 περίπου στρεμμάτων και αποδόθηκε στον δήμο από το Ταμείο Εθνικής Αμύνης (Τ.Ε.Θ.Α.), την περίοδο 1988–1992. Βρίσκεται στο δάσος Χαϊδαρίου, στη διασταύρωση των οδών Ηρώων Πολυτεχνείου και 3ης Σεπτεμβρίου.
Εγκαταστάσεις
Στο πάρκο αυτό, έχουν γίνει αρκετά έργα διαμορφώσεων και δημιουργίας εγκαταστάσεων αναψυχής, κυρίως με συγχρηματοδοτούμενα έργα από το Β΄ και Γ΄ Κ.Π.Σ. Οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν:
Πηγές
Κατηγορία:Χαϊδάρι Κατηγορία:Πάρκα της Αττικής
Ντίτριχ Έκαρτ
Ο Έκαρτ γεννήθηκε στο Νόιμαρκτ στο Άνω Παλατινάτο της Γερμανίας. Αφού εγκατέλειψε τις σπουδές Ιατρικής που πραγματοποιούσε στο Μόναχο, μεταβαίνει το 1899 στο Βερολίνο, όπου αποτυγχάνει σαν ποιητής και δραματουργός. Το 1913 επιστρέφει στο Μόναχο. Εκεί γίνεται μέλος της ακροδεξιάς "Εταιρείας της Θούλης" (Thule-Gesellschaft), για την οποία γράφει και δημοσιεύει άρθρα με ακροδεξιό και αντισημιτικό περιεχόμενο. Το σύνθημα των Ναζί "Ξύπνα Γερμανία!" (Deutschland erwache!) είναι δική του επινόηση. Το 1920 γίνεται συντάκτης της κομματικής εφημερίδας του Χίτλερ "Λαϊκός Παρατηρητής" (Völkischer Beobachter). Ενάμιση μήνα μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα του Χίτλερ παθαίνει συγκοπή και πεθαίνει στο Μπερχτεσγκάντεν στις 26 Δεκεμβρίου του 1923, ενώ κατ' άλλες πηγές πέθανε από το υπερβολικό ποτό.
Το 1924 ο Χίτλερ δημοσιεύει το βιβλίο του "Mein Kampf", το οποίο αφιερώνει στον Ντίτριχ Έκαρτ. Το 1936 τον τιμά δίνοντας το όνομά του σε μία εγκατάσταση του Ολυμπιακού Σταδίου του Βερολίνου.
Παραπομπές
Ε Ε Ε Ε Ε
Γουλιέλμος Ζ΄ της Ακουιτανίας
Οικογένεια
Με την άσημη σύζυγό του Ερμεσίνδη απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Κατηγορία:Κόμητες του Πουατιέ
Επιλήνιος
Ο Επιλήνιος είναι ένας Αρχαίος Ελληνικός χορός που τραγουδιόταν κατά τη διάρκεια της εργασίας του τρύγου.
Ο χορός προήλθε από τη μίμηση των κινήσεων των ανθρώπων που πατούσαν με τα πόδια τα σταφύλια κατά τη διαδικασία συγκομιδής για να τα συνθλίψουν. Ληνός ήταν η σκάφη ή αλλιώς πατητήρι, όπου πιέζονταν τα σταφύλια με τα πόδια για να βγει ο μούστος. Επιλήνια λέγονταν τα τραγούδια που τα τραγουδούσαν την συκεκριμένη χρονική στιγμή που πατούσαν τα σταφύλια. Έτσι λεγόταν και η γιορτή (το φεστιβάλ) του τρυγητού. Ο χορός σήμερα χορεύεται σε φεστιβάλ όπως του Ολύμπου και πολλά δημοτικά πανηγύρια.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί χοροί
Αλεξάντρ Προτοπόποφ
Ο Αλεξάντρ Ντμίτριεβιτς Προτοπόποφ (Алекса́ндр Дми́триевич Протопо́пов, 18 Δεκεμβρίου 1866 – 27 Οκτωβρίου 1918) ήταν φιλελεύθερος αρθρογράφος, πολιτική προσωπικότητα και πολιτικός στην Αυτοκρατορική Ρωσία. Κατείχε τη θέση του Υπουργού Εσωτερικών από τον Σεπτέμβριο του 1916 έως τον Φεβρουάριο του 1917. Σύμφωνα με τον Bernard Pares “Ήταν απλώς ένας πολιτικός παράγοντας· αλλά οι προθέσεις του ως προς την πολιτική, αναλόγως της θέσης που κατείχε, έχουν ιστορικό ενδιαφέρον”.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Προτοπόποφ ήταν γιος ενός πλούσιου μέλους της αριστοκρατίας, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης εκτεταμένων εκτάσεων γης και ενός εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας. Ο νεότερος Προτοπόποφ γεννήθηκε στο Σιμπίρσκ, την πατρίδα τόσο του Αλέξανδρου Κερένσκι, όσο και του Λένιν. Παρακολούθησε την επίλεκτη Σχολή Ιππικού Νικολάεβ ως μαθητής, πριν διοριστεί στο Σύνταγμα Έφιππων Γρεναδιέρων της Αυτοκρατορικής Φρουράς. Μετά την αποχώρησή του από τον στρατό το 1899, ο Προτοπόποφ σπούδασε νομικά. Στη συνέχεια έγινε διευθυντής του εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας του πατέρα του. Κάποια στιγμή μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη, όπου δραστηριοποιήθηκε στην οικονομική κοινότητα.
Πολιτική καριέρα
Με την επιστροφή του Προτοπόποφ από τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, συναντήθηκε επίσημα με τον Τσάρο Νικόλαο, ο οποίος τον περιέγραψε σαν “έναν άνθρωπο που μου αρέσει πολύ”. Ο Κερένσκι τον περιέγραψε σαν “όμορφο, κομψό, σαγηνευτικό… συγκρατημένα φιλελεύθερο και πάντα ευχάριστο”. Επανειλημμένα η Αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα πίεσε τον σύζυγό της να διορίσει τον Προτοπόποφ ως Υπουργό Εσωτερικών. Οι μυστικές επαφές του για την ειρήνη έγιναν σκάνδαλο· σύμφωνα με τους Νιού Γιόρκ Τάιμς ένδειξη της επαναπροσέγγισης της Ρωσικής και της Γερμανικής Κυβέρνησης. Τον Προτοποπόφ τον υποπτεύονταν ευρέως για επαφές με τον Χέλμουτ Λούσιους φον Στούντεν, τον Γερμανό απεσταλμένο στη Σουηδία και τον Φριτς Μ. Βάρμπουργκ, έναν τραπεζίτη – και μέλος της οικογένειας Βάρμπουργκ. Αν και εντυπωσιασμένος από τη γοητεία του Προτοπόποφ, ο Νικόλαος αμφέβαλε αρχικά για την καταλληλότητά του για μια θέση που περιλάμβανε υπευθυνότητα για την αστυνομία και τον εφοδιασμό με τρόφιμα σε μια στιγμή αστάθειας και ελλείψεων. Δεν είχε καμιά γραφειοκρατική εμπειρία και γνώριζε ελάχιστα για τον τομέα της αστυνομίας. Ωστόσο, ο Τσάρος ενέκρινε τον διορισμό του ως διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών κάποια στιγμή μεταξύ 16 και 20 Σεπτεμβρίου 1916. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Πάιπς, ο Προτοπόποφ έλαβε λευκή επιταγή για να κυβερνήσει τη χώρα.
Υπουργός Εσωτερικών
μικρογραφία|δεξιά|Ο Αλεξάντρ Προτοπόποφ με δύο βοηθούς, τον Σεπτέμβριο του 1916. Αν και πριν θεωρείτο αρκετά φιλελεύθερος, ο Προτοπόποφ είδε τον νέο του ρόλο ως τη διατήρηση της Τσαρικής απολυταρχίας. Με τον Τσάρο απόντα στο αρχηγείο του στρατού στη Στάβκα, η κυβέρνηση της Ρωσίας φάνηκε να διοικείται σαν ένα είδος προσωπικού ενδιαφέροντος μεταξύ Αυτοκράτειρας, Ρασπούτιν και Προτοπόποφ, με την ενισχυτική βοήθεια της Άννας Βιρούμποβα. Ο Προτοπόποφ συνέχισε τη βασική και αντιδραστική πολιτική του προκατόχου του Μπόρις Στούρμερ. Σύμφωνα με τον Ροντζιάνκο και τον Πάρες, ο Προτοπόποφ ήταν διανοητικά ασταθής. Οι ομιλίες του ήταν ασύνδετες. “Παρά τον σχεδιασμό του στο χαρτί, φαίνεται να μην είχε ποτέ κάποια αποτελεσματική πρόταση για τη λύση οποιουδήποτε από τα σοβαρά και κρίσιμα προβλήματα τα οποία ήταν εκεί για να διεκπεραιώσει”.
Τον Οκτώβριο ο Προτοποπόφ πρότεινε να επιτρέψουν σε μια ομάδα τραπεζιτών της Πετρούπολης να αγοράζει όλο το Ρωσικό ψωμί και να το διανέμει σε όλη τη χώρα. Στη συνέχεια διέταξε την απελευθέρωση του Βλαντίμιρ Σουχομλίνοφ από τη φυλακή. Σκόπευε να καταστείλει τους δημόσιους οργανισμούς, ιδιαίτερα το Ζέμγκορ και τις Επιτροπές Βιομηχανιών Πολέμου, για να ξανακερδίσει τη στήριξη του επιχειρηματικού κόσμου, τον οποίο γνώριζε καλύτερα από οτιδήποτε άλλο. Τον Νοέμβριο ζήτησε τη διάλυση της Δούμας.
Ο νέος πρωθυπουργός Αλεξάντρ Τρεπόφ ενημέρωσε τον Προτοπόποφ ότι επιθυμούσε να εγκαταλείψει τη θέση του στο Υπουργείο των Εσωτερικών και να αναλάβει αυτό του Εμπορίου, αλλά ο Προτοπόποφ αρνήθηκε. Τον Νοέμβριο του 1916 ο Τρεπόφ έκανε την απόλυση του Προτοπόποφ απαραίτητη προϋπόθεση για να αποδεχθεί την προεδρία του Συμβουλίου. Η Τσαρίνα προσπάθησε να διατηρήσει τον Προτοπόποφ στην ισχυρή θέση του Υπουργείου Εσωτερικών. Στις 14 Νοεμβρίου 1916 (παλαιό ημερολόγιο) ο Τρεπόφ ταξίδεψε στη Στάβκα για να συναντήσει τον Τσάρο, για να συζητήσουν για την κρίση που αυξανόταν. Ο Τρεπόφ απείλησε να παραιτηθεί την επόμενη ημέρα. Στις 17 Νοεμβρίου ο Νικολάι Ποκρόφσκι διορίστηκε ως υπουργός εξωτερικών, αλλά ανακοίνωσε την παραίτησή του τέσσερις φορές για διαφωνίες με τον Αλεξάντρ Προτοπόποφ. Ο Ποκρόφσκι υποστήριζε την προσέλκυση του Αμερικανικού χρηματιστικού κεφαλαίου στη Ρωσική οικονομία. Στις 7 Δεκεμβρίου το υπουργικό συμβούλιο απαίτησε ο Προτοπόποφ να πάει στον Αυτοκράτορα και να παραιτηθεί, αλλά διορίστηκε Υπουργός κατόπιν αιτήματος της Τσαρίνας. Τον Δεκέμβριο του 1916 ο Προτοπόποφ απαγόρευσε στα Ζέμστβο να συνεδριάζουν χωρίς την παρουσία της αστυνομίας. “Ο Προτοπόποφ θεωρούσε ότι αυτός ο οργανισμός κυριαρχείτο από έμμισθο επαναστατικό προσωπικό και ότι γενικά η απαίτηση των ακτιβιστών της αντιπολίτευσης για έναν ρόλο στα ζητήματα εφοδιασμού τροφίμων είχε στόχο απώτερους πολιτικούς, και όχι για έχοντες πρακτική αξία, σκοπούς”. Όταν τα προβλήματα εφοδιασμού αποδείχτηκαν πέραν των ικανοτήτων του Προτοπόποφ να τα διαχειριστεί, ήρε τους περιορισμούς εγκατάστασης για τους Εβραίους κατοίκους της Μόσχας και των άλλων πόλεων. μικρογραφία|δεξιά|Ο Θιβετιανός κομπογιανίτης γιατρός Πιότρ Μπαντμάεβ.
Σχέσεις με τον Ρασπούτιν
Ο Ρασπούτιν είχε στενότερη σχέση με τον Προτοπόποφ, παρά με τον προκάτοχό του Στούρμερ. Γνωρίζονταν από το 1912. Ο Προτοπόποφ έπασχε από προχωρημένη σύφιλη, μυστικισμό και ήταν βαθειά προληπτικός, και αυτό τον έκανε σωματικά αδύναμο και διανοητικά ασταθή. Ήταν συχνός επισκέπτης του Πίτερ Μπαντμάγιεφ και του Ρασπούτιν για θεραπεία. Το βράδυ της 16ης Δεκεμβρίου 1916 ο Προτοπόποφ προέτρεψε τον Ρασπούτιν να μην επισκεφθεί τον Φέλιξ Γιουσούποφ εκείνη τη νύχτα. Ο Ρασπούτιν ωστόσο αγνόησε αυτή τη συμβουλή και δολοφονήθηκε στο Ανάκτορο Γιουσούποφ στην Αγία Πετρούπολη. Λέγεται ότι ο Προτοπόποφ έπαιρνε συμβουλές από τον νεκρό Ρασπούτιν σε σεάνς (συγκεντρώσεις).
Η επανάσταση
Στις 22 Φεβρουαρίου οι εργάτες των περισσότερων μεγάλων εργοστασίων έκαναν απεργία. Τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, 8 Μαρτίου (παλαιό ημερολόγιο 23 Φεβρουαρίου) εργαζόμενες γυναίκες βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν κατά της πείνας, του πολέμου και του τσαρισμού. Κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου των Υπουργών στις 25 Φεβρουαρίου 1917, ο Ποκρόφσκι πρότεινε την παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης. Στις 26 ο Προτοπόποφ και ο Στρατηγός Χαμπάλοφ προσπάθησαν να καταπνίξουν τη Φεβρουαριανή Επανάσταση. Ωστόσο, ο Προτοπόποφ αγνόησε τις προειδοποιήσεις από τη μυστική αστυνομία του Τσάρου, την Οχράνα, ότι τα απείθαρχα και τα ανεπαρκώς εκπαιδευμένα στρατεύματα της φρουράς της Πετρούπολης ήταν αναξιόπιστα. Τα εφεδρικά τάγματα τεσσάρων συνταγμάτων της Αυτοκρατορικής Φρουράς στη συνέχεια στασίασαν και ενώθηκαν με τους επαναστάτες. Ο Ποκρόφσκι ενημέρωσε για τις διαπραγματεύσεις με το Προοδευτικό Μπλοκ (με επικεφαλής τον Βασίλι Μακλακόφ) στη συνεδρίαση του Συμβουλίου των Υπουργών στο Ανάκτορο Μαριίνσκι. Το Μπλοκ μίλησε για την παραίτηση της κυβέρνησης. Φαίνεται ότι ο Προτοπόποφ αρνήθηκε να παραιτηθεί. Στις 27 η Δούμα διαλύθηκε και ο Προτοπόποφ ανακηρύχθηκε δικτάτορας. Λίγο αργότερα το διαμέρισμα και το γραφείο του λεηλατήθηκαν από διαδηλωτές. Ο Προτοπόποφ κατέφυγε στο Ανάκτορο Μαριίνσκι. Σύμφωνα με τη Μ. Νελίπα: “Στις 28 Φεβρουαρίου ο Προτοποπόφ έφτασε αυθόρμητα στο Ανάκτορο της Ταυρίδας στις 11.00 μμ και παραδόθηκε”. Οδηγήθηκε στην κύρια αίθουσα, όπου οι πρώην υπουργοί ήταν περικυκλωμένοι από στρατιώτες με εφ’ όπλου λόγχες. Η νέα Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση υπό τον Γκεόργκι Λβοφ του ζήτησε να παραιτηθεί από το αξίωμά του, δίνοντας το πρόσχημα της “ασθένειας”, εάν το επιθυμούσε. Όπως και ο Πρίγκιπας Γκολίτσιν μεταφέρθηκε στο Φρούριο Πέτρου και Παύλου εκείνη τη νύχτα.
Στη φυλακή ο Προτοπόποφ ετοίμασε λεπτομερείς ένορκες γραπτές καταθέσεις σχετικά με την περίοδο της θητείας του. Υποφέροντας από παραισθήσεις μεταφέρθηκε σε στρατιωτικό νοσοκομείο μέχρι που η Τσεκά τον εκτέλεσε στη Μόσχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικών
Σούπερ Λίγκα 2021–22
Διεξάγεται με τη συμμετοχή 14 ομάδων, συγκεκριμένα όσων κατέλαβαν την 1η έως και τη 13η θέση της προηγούμενης διοργάνωσης και του Ιωνικού που εξασφάλισε την άνοδο από την Super League 2 2020–21.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 47η φορά στην ιστορία του.
Υποβιβάστηκε ο Απόλλων Σμύρνης.
Δολοφονία του Άλκη Καμπανού
Η δολοφονία του Άλκη Καμπανού έλαβε χώρα τη 1η Φεβρουαρίου 2022 στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια βίαιης επίθεσης εις βάρος αυτού και της παρέας του από οργανωμένη ομάδα οπαδών. Η δολοφονία προκάλεσε πανελλήνια εντύπωση και χρησιμοποιήθηκε ως αφορμή για την οργάνωση πολλών δράσεων κατά της oπαδικής βίας.
Κανονική διάρκεια
* Ο Άρης ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -6 βαθμούς για υπόθεση πλαστογραφίας. Μετά από προσφυγή του Άρη στο CAS στις 3/3/22, οι βαθμοί επεστράφησαν.
* Απ' τον ΠΑΣ Γιάννινα -πρωτοδίκως-αφαιρέθηκαν 5 βαθμοί, επειδή παρέβη διατάξεις για μη δηλωμένη μεταβίβαση μετοχικού κεφαλαίου. Με τη λήξη της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος και ύστερα από έφεση του, οι βαθμοί επεστράφησαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2021–2022
Νίκος Αγγελόπουλος (καλαθοσφαιριστής)
Ο Νίκος Αγγελόπουλος, γεννημένος στις 27 Ιουνίου 1984, είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 2,05 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση του Power Forward.
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ομάδα του Γαλατσίου, ενώ στην Α1 Εθνική αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τη φανέλα του Ηλυσιακού την περίοδο 2003-04. Ακολούθησε μία τετραετία κατά την οποία αγωνίστηκε με τα χρώματα του Πανιωνίου μέχρι την περίοδο 2007-08. Κατόπιν βρέθηκε στο δυναμικό του Αιγάλεω για την περίοδο 2008-09. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του υπήρξε από το καλοκαίρι του 2009 η Ε.Κ. Καβάλας, από όπου αποχώρησε τρία χρόνια αργότερα, μετά τη λήξη της περιόδου 2011-12. Την περίοδο 2012-13 έλαβε μεταγραφή για την ομάδα του Ρεθύμνου BC Aegean. . Ακολούθησαν ο Κόροιβος Αμαλιάδας (2014-15) και ο Φάρος Κερατσινίου (2015).
Με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδος ο Αγγελόπουλος έχει διαγωνιστεί στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων του 2002 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων Ανδρών το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αιγάλεω Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κόροιβου Αμαλιάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φάρου Κερατσινίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Δόξας Λευκάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Χολαργού Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ
Βασίλειο της Ιταλίας (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία)
Το Βασίλειο της Ιταλίας (λατινικά: Regnum Italiae ή Regnum Italicum, ιταλικά: Regno d'Italia) ήταν ένα από τα συστατικά Βασίλεια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (800–1806), μαζί με τα Βασίλεια της Γερμανίας και της Βουργουνδίας. Αποτελούταν από όλη σχεδόν τη Βόρειο και Κεντρική Ιταλία, εκτός της Δημοκρατίας της Βενετίας. Η αρχική του πρωτεύουσα ήταν η Παβία μέχρι τον 11ο αιώνα.
Το 773 ο Βασιλιάς των Φράγκων Καρλομάγνος (πέθανε το 814), διέσχισε τις Άλπεις και εισέβαλε στο Βασίλειο των Λομβαρδών, το οποίο περιείχε όλη την Ιταλία εκτός από το Δουκάτο της Ρώμης και κάποιες Βυζαντινές κτήσεις στο νότο. Τον Ιούνιο του 773 το Λομβαρδικό Βασίλειο κατέρρευσε και οι Φράγκοι έγιναν κύριοι της βόρειας Ιταλίας. Η νοτιότερες περιοχές παρέμειναν υπό τον έλεγχο των Λομβαρδών. Ο Καρλομάγνος υιοθέτησε τον τίτλο "Βασιλιάς των Λομβαρδών" και το 800 στέφτηκε "Αυτοκράτορας των Ρωμαίων" στη Ρώμη. Το 781 έδωσε την Ιταλία στο γιο του, Πεπίνο το Βραχύ (ή Πεπίνος της Ιταλίας, πέθανε το 810). Όταν η γραμμή διαδοχής του Πεπίνου εξέλιπε το 818, το βασίλειο πέρασε στον ξάδελφό του, Λοθάριο Α΄. Τα μέλη της Δυναστείας των Καρολιδών συνέχισαν να κυβερνούνε την Ιταλία μέχρι την εκθρόνιση του Κάρολου του Παχύ το 887, μετά την οποία ανέκτησαν για λίγο πάλι το θρόνο το 894–96. Μέχρι το 961 η ηγεμονία της Ιταλίας ήταν συνεχές αντικείμενο διεκδίκησης από διάφορες αριστοκρατικές οικογένειες, από αλλά και εκτός του βασιλείου.
Το 961 ο Βασιλιάς Όθων Α΄, ήδη παντρεμένος με την Αδελαΐδα της Ιταλίας, χήρα προηγούμενου Βασιλιά της Ιταλίας, εισέβαλε στο βασίλειο και στέφτηκε στην Παβία στις 25 Δεκεμβρίου. Συνέχισε προς τη Ρώμη, όπου στέφτηκε αυτοκράτορας στις 7 Φεβρουαρίου 962. Η ένωση των στεμμάτων της Ιταλίας και της Γερμανίας με εκείνο της αποκαλούμενης "Αυτοκρατορίας των Ρωμαίων", δημιούργησε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στην οποία προστέθηκε και η Βουργουνδία το 1032. Από αυτό το σημείο και μετά, ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας θα ήταν συνήθως και Βασιλιάς της Ιταλίας και Γερμανίας, αν και οι αυτοκράτορες κάποιες φορές διόριζαν τους διαδόχους τους ως ηγεμόνες της Ιταλίας, ενώ κάποιες φορές οι Ιταλοί επίσκοποι και αριστοκρατία εξέλεγαν δικό τους βασιλιά σε αντιπαραβολή με εκείνον της Γερμανίας. Αυτή η απουσία Ιταλού μονάρχη οδήγησε στην εξάλειψη της κεντρικής εξουσίας κατά την περίοδο του Ύστερου Μεσαίωνα, αλλά η ιδέα ότι η Ιταλία ήταν ένα βασίλειο μέσα στους κόλπους της Αυτοκρατορίας παρέμενε, και οι αυτοκράτορες συχνά επεδίωκαν να επιβάλουν τη θέλησή τους στις αναπτυσσόμενες Ιταλικές πόλεις-κράτη. Οι πόλεμοι που προέκυψαν μεταξύ Γουέλφων και Γιβελλίνων, της αντιμοναρχικής και μοναρχικής πλευράς αντίστοιχα, ήταν χαρακτηριστικοί της Ιταλικής πολιτικής κατάστασης κατά τους 12ο–14ο αιώνες. Η Λομβαρδική Λέγκα (Συνασπισμός) ήταν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατάστασης. Δεν είχε αυτοανακηρυχθεί ως αυτονομιστικό κίνημα, αλλά αψηφούσε ανοιχτά το δικαίωμα του Αυτοκράτορα στην εξουσία της Ιταλίας.
Μέχρι το 15ο αιώνα η δύναμη των πόλεων-κρατών καταλυθεί κατά πολύ. Μια σειρά από πολέμους στη Λομβαρδία μεταξύ 1423 και 1454 μείωσαν παραπάνω τον αριθμό των δυνατών κρατών στην Ιταλία. Τα επόμενα σαράντα χρόνια ήταν ειρηνικά σχετικά, αλλά το 1494 η Γαλλία εισέβαλε στην ιταλική χερσόνησο. Οι Μεγάλοι Ιταλικοί Πόλεμοι που προέκυψαν κράτησαν μέχρι το 1559, όταν και ο έλεγχος των περισσότερων ιταλικών κρατών πέρασε στο Βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππο Β΄. Ο Ισπανικός κλάδος της Δυναστείας των Αψβούργων—η ίδια δυναστεία από άλλο κλάδο της οποίας προέρχονταν οι Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας—συνέχισαν να κυβερνάνε το μεγαλύτερο μέρος της αυτοκρατορικής Ιταλίας μέχρι και τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (1701–14). Μετά την Αυτοκρατορική Μεταρρύθμιση του 1495–1512, το ιταλικό βασίλειο αντιστοιχούσε στις εκτός Διοικητικών Περιοχών (Reichskreise) νότια των Άλπεων. Από νομικής άποψης ο αυτοκράτορας διατηρούσε το ενδιαφέρον ως ο τυπικός βασιλιάς και ηγεμόνας τους, αλλά η διακυβέρνηση του βασιλείου δεν ήταν τίποτα παραπάνω από πληρεξούσιους του αυτοκράτορα διορισμένους για να τον αντιπροσωπεύουν, και τους κυβερνήτες που διόριζε για να εξουσιάζουν τα δικά του Ιταλικά κράτη. Ο Αυτοκρατορικός έλεγχος στην Ιταλία τελείωσε με τις εκστρατείες στην Ιταλία των Γάλλων Επαναστατών το 1792–97, όταν και δημιουργήθηκαν μια σειρά από Γαλλικά κράτη-μαριονέτες. Το 1806 η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαλύθηκε από τον τελευταίο αυτοκράτορα, Φραγκίσκο Β´, μετά την ήττα του από τον Ναπολέοντα στη Μάχη του Άουστερλιτς.
Λομβαρδικό Βασίλειο
Μετά τη Μάχη των Ταγινών, στην οποία σκοτώθηκε ο βασιλιάς των Οστρογότθων Τωτίλας, ο Βυζαντινός στρατηγός Ναρσής κατέλαβε τη Ρώμη και πολιόρκησε την Κύμη. Ο νέος Οστρογότθος βασιλιάς Τεΐας αναδιοργάνωσε τα απομεινάρια του Οστρογοτθικού στρατού και προέλασε για να σηκώσει την πολιορκία, αλλά τον Οκτώβριο του 552 ο Ναρσής του έστησε ενέδρα στην τοποθεσία Mons Lactarius (τα σύγχρονα Όρη Λαττάρι) στην Καμπανία, κοντά στο Βεζούβιο και την πόλη Nuceria Alfaterna (η σύγχρονη Νοτσέρα Ινφεριόρε). Η μάχη κράτησε δύο μέρες και ο Τεΐας σκοτώθηκε σε αυτήν. Η Οστρογοτθική εξουσία στην Ιταλία εξαλείφθηκε, αλλά ο Ναρσής επέτρεψε σε λίγους επιζήσαντες να επιστρέψουν στις πατρίδες τους ως υπήκοοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η απουσία κάποιας επίσημης εξουσίας στην Ιταλία αμέσως μετά τη μάχη, οδήγησε σε εισβολή από τους Φράγκους, αλλά και εκείνοι ηττήθηκαν επίσης και η Ιταλική χερσόνησος επανεντάχθηκε, για σύντομο διάστημα, στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Οι Βασιλείς των Λομβαρδών (reges Langobardorum, ενικός rex Langobardorum) εξουσίασαν αυτά τα Γερμανικά φύλα από την εισβολή τους στην Ιταλίας το 567–68 μέχρι που η Λομβαρδική ταυτότητα χάθηκε κατά τους 9ο και 10ο αιώνες. Μετά το 568, οι Λομβαρδοί Βασιλείς κάποιες φορές υιοθετούσαν τον τίτλο Βασιλιάς της Ιταλίας (rex totius Italiæ). Με τη Λομβαρδική ήττα στην Πολιορκία της Παβία του 773–774, το βασίλειο πέρασε σε Φραγκική ηγεμονία του Καρλομάγνου. Το Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας (Corona Ferrea) χρησιμοποιούταν για τη στέψη των Λομβαρδών βασιλέων, και μετέπειτα για τους Βασιλείς της Ιταλίας, για αιώνες.
Οι κυριότερες πηγές για τους Λομβαρδούς βασιλείς πριν τη Φραγκική κατάκτηση είναι το Origo Gentis Langobardorum, ανώνυμου του 7ου αιώνα, και το Historia Langobardorum του 8ου αιώνα του Παύλους του Διακόνου. Οι πρώτοι βασιλείς που καταγράφονται Origo είναι σχεδόν σίγουρα μυθικοί. Υποτίθεται ότι βασίλεψαν κατά την περίοδο των μεγάλων μεταναστεύσεων. Ο πρώτος βασιλιάς που μνημονεύεται εκτός από τη Λομβαρδική παράδοση είναι ο Τάτο.
Κατά τη δύο αιώνων διάρκεια του Λομβαρδικού Βασιλείου, ο πραγματικός έλεγχος των περιοχών του — Langobardia Major στα κεντρικά-βόρεια (που με τη σειρά της χωριζόταν σε μία δυτική, τη Νευστρία, και μία ανατολική περιοχή, τη Αυστρία και Τοσκάνη-Tuskia) και Langobardia Minor στα κεντρικά-νότια— δεν ήταν συνεχόμενος. Με τον καιρό αναπτύχθηκε μια αρχική φάση ισχυρής αυτονομίας των πολλών συστατικών δουκάτων με αυξανόμενη εξουσία του βασιλιά, ακόμα κι αν η επιθυμία των δουκών για αυτονομία δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ εντελώς.
Το Βασίλειο των Λομβαρδών αποδείχθηκε πιο σταθερό από τον προκάτοχό του, το Βασίλειο των Οστρογότθων, αλλά το 774 με το πρόσχημα της υπεράσπισης του Παπισμού κατακτήθηκε από τους Φράγκους υπό τον Καρλομάγνο. Κράτησαν το Ιταλό-Λομβαρδικό βασίλειο ξεχωριστό από το δικό τους, αλλά είχε όλες τους διαμοιρασμούς, διασπάσεις, εμφυλίους πολέμους και κρίσεις διαδοχής της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών της οποίας έγινε μέρος, μέχρι το τέλος του 9ου αιώνα, το Ιταλικό βασίλειο ήταν ένα ανεξάρτητο αλλά πολύ αποκεντρωμένο κράτος.
Συστατικό κράτος της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών
Μετά που πέθανε ο Λουδοβίκος Β΄ χωρίς διαδόχους, ακολούθησαν αρκετές δεκαετίες σύγχυσης. Το Αυτοκρατορικό στέμμα ήταν αρχικά αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των Καρολίγγειων ηγεμόνων της Δυτικής και της Ανατολικής Φραγκίας, με τον βασιλιά της Δυτικής Κάρολο τον Φαλακρό πρώτο και κατόπιν τον βασιλιά της Ανατολικής Κάρολο τον Παχύ να το αποκτάνε. Μετά την εκθρόνιση του Κάρολου του Παχύ, τοπικοί ηγεμόνες — Γουίδων Γ΄ του Σπολέτο και Βερεγγάριος Α΄ — άρχισαν διαμάχη για το στέμμα, ενώ και δεν σταμάτησε και η εξωτερική παρέμβαση, με τον Αρνούλφο της Ανατολικής Φραγκίας και τον Λουδοβίκο τον Τυφλό του Βασιλείου της Προβηγκίας να διεκδικούν για λίγο καιρό τον αυτοκρατορικό θρόνο. Το βασίλειο της Ιταλίας υπέστη επίσης επιδρομές Αράβων από τη Σικελία και τη Βόρεια Αφρική, με την κεντρική εξουσία να είναι στην καλύτερη περίπτωση ελάχιστη.
Κατά το 10ο αιώνα η κατάσταση δεν βελτιώθηκε, καθώς διάφοροί Βουργουνδοί και ντόπιοι αριστοκράτες συνέχιζαν να μάχονται για το στέμμα. Η τάξη επιβλήθηκε από έξω, όταν ο Γερμανός βασιλιάς Όθων Α΄ εισέβαλε στην Ιταλία και πήρε τον Αυτοκρατορικό και Ιταλικό θρόνο γι’ αυτόν το 962.
Αυτοκρατορική Ιταλία
Το 951 ο Όθων παντρεύτηκε τη χήρα του προηγούμενου βασιλιά, Λοθάριου Β΄ Αδελαΐδα της Βουργουνδίας. Ο Όθων πήρε το Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας παρά τον αντίπαλό του Βερεγγάριος Β΄. Όταν ο Βερεγγάριος επιτέθηκε το 960 στα Παπικά Κράτη, ο Όθων καλεσμένος από τον Πάπα Ιωάννη ΙΒ΄, κατέκτησε το Ιταλικό Βασίλειο και στις 2 Φεβρουαρίου 962 στέφτηκε Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Ρώμη. Από εκείνο το σημείο και μετά, οι Βασιλείς της Ιταλίας ήταν επίσης και Βασιλείς της Γερμανίας, και η Ιταλία έγινε συστατικό βασίλειο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μαζί με το Βασίλειο της Γερμανίας (regnum Teutonicorum) και—από το 1032—τη Βουργουνδία. Ο Γερμανός Βασιλιάς (Βασιλιάς των Ρωμαίων, Rex Romanorum) θα στεφόταν από τον Αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου με το Σιδηρούν Στέμμα στην Παβία, ως προοίμιο της έλευσης στη Ρώμη για τη στέψη ως Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Πάπα.
Σε γενικές γραμμές, ο μονάρχης ήταν απών, περνώντας τον περισσότερο χρόνο στη Γερμανία και αφήνοντας το Βασίλειο της Ιταλίας με λίγη κεντρική εξουσία. Υπήρχε επίσης έλλειψη ισχυρών μαρκιωνιών, με τη μόνη αξιόλογη τη Μαρκιωνία της Τοσκάνης, η οποία είχε πολλή γη στην Τοσκάνη, Λομβαρδία και Αιμιλία, η οποία όμως εξαλείφθηκε λόγω της απουσίας διαδόχων με το θάνατο της Ματθίλδης της Κανόσσα το 1115. Αυτό άφησε ένα κενό εξουσίας, που γέμισαν σταδιακά ο Πάπας και οι επίσκοποι, καθώς και πλούσιες Ιταλικές πόλεις, που σταδιακά κυριάρχησαν στη γύρω επαρχία. Με το θάνατο του Όθωνα Γ΄ το 1002, ένας από τους διαδόχους του Βερεγγάριου, ο Αρδουΐνος της Ιβρέας, κατάφερε ακόμα και να πάρει το Ιταλικό στέμμα και να νικήσει τις Αυτοκρατορικές δυνάμεις που είχαν επικεφαλής τον Δούκα Όθωνα Α΄ της Καρινθίας. Δεν ήταν παρά μόνο το 1004 όταν ο Γερμανός Βασιλιάς Ερρίκος Β΄ που με τη βοήθεια του Επίσκοπου Λέοντα του Βερτσέλι μπόρεσε να εισέλθει στην Ιταλία και να στεφθεί εκείνος rex Italiae, Βασιλιάς της Ιταλίας. Ο Αρδουΐνος καταλογίζεται ως ο τελευταίος ντόπιος "Βασιλιάς της Ιταλίας" πριν την ενθρόνιση του Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ του 1861.
Ο διάδοχος του Ερρίκου από τη Δυναστεία των Σαλίων Κορράδος Β΄ προσπάθησε να εδραιώσει την κυριαρχία του εναντίον του Αριβέρτου, Αρχιεπίσκοπου του Μιλάνου, και άλλων Ιταλών αριστοκρατών (seniores). Ενώ πολιορκούσε το Μιλάνο το 1037, εξέδωσε το έδικτο Constitutio de feudis προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξη των vasvassores, μικρών ευγενών, τα φέουδα των οποίων ανακήρυξε κληρονομικά. Όντως ο Κορράδος πέτυχε στο να σταθεροποιήσει την εξουσία του, αλλά η Αυτοκρατορική υπεροχή στην Ιταλία παρέμεινε αντικείμενο διαμάχης.
Χοενστάουφερ
Οι πόλεις επέδειξαν για πρώτη φορά την αυξανόμενη δύναμή τους κατά τη βασιλεία του Αυτοκράτορα της Δυναστείας των Χοενστάουφερ Φρειδερίκου Α΄ Μπαρμπαρόσσα (1152–1190), του οποίου οι προσπάθειες να αποκαταστήσει την αυτοκρατορική εξουσία στην Ιταλία οδήγησαν σε μια σειρά πολέμους με τη Λομβαρδική Λέγκα, και τελικά σε αποφασιστική νίκη της στη Μάχη του Λενιάνο το 1176, η οποία ανάγκασε τον Φρειδερίκο να αναγνωρίσει την αυτονομία των Ιταλικών πόλεων.
Ο γιος του Φρειδερίκου Ερρίκος ΣΤ΄ μπόρεσε να επεκτείνει την κυριαρχία των Χοενστάουφερ στην Ιταλία με την κατάκτηση του Νορμανδικού Βασιλείου της Σικελίας, που αποτελούταν από τη Σικελία και όλη τη Νότια Ιταλία. Ο γιος του, Φρειδερίκος Β΄ — ο πρώτος αυτοκράτορας από το 10ο αιώνα που είχε όντως την έδρα του στην Ιταλία— προσπάθησε να συνεχίσει την προσπάθεια του πατέρα του για την ανόρθωση της αυτοκρατορικής εξουσίας στο βόρειο Βασίλειο της Ιταλίας, η οποία οδήγησε σε σθεναρή αντίδραση όχι μόνο από τη Λομβαρδική Λέγκα, αλλά και τους Πάπες, οι οποίοι είχαν αρχίσει να ζηλοφθονούν το κοσμικό βασίλειο της κεντρικής Ιταλίας, και να ανησυχούν για τις ηγεμονικές φιλοδοξίες των αυτοκρατόρων των Χοενστάουφερ.
Η προσπάθειες του Φρειδερίκου Β΄ να θέσει όλη την Ιταλία υπό τον έλεγχό του απέτυχαν όπως αυτές του παππού του, και ο θάνατός του το 1250 σηματοδότησε το ουσιαστικό τέλος του Βασιλείου της Ιταλίας ως πολιτικής οντότητας. Οι διαμάχες μεταξύ Γουέλφων και Γιβελλίνων συνέχισαν στις Ιταλικές πόλεις, αλλά αυτές οι διαμάχες είχαν όλο και λιγότερη σχέση με τις απαρχές αυτών των δύο αντιμαχόμενων πλευρών.
Παρακμή
Οι Ιταλικές εκστρατείες των Αυτοκρατόρων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ελαττώθηκαν, αλλά το Βασίλειο δεν έχασε εντελώς τη σημασία του. Το 1310 ο Βασιλιάς της Δυναστείας του Λουξεμβούργου Ερρίκος Ζ΄ πέρασε τις Άλπεις με 5.000 άντρες, προέλασε στο Μιλάνο, και στέφθηκε με το Σιδηρούν Στέμμα της Λομβαρδίας, πυροδοτώντας εξέγερση Γουέλφων εναντίον υπό το Γκουΐντο ντελλά Τόρρε. Ο Ερρίκος αποκατάστησε την εξουσία του Ματτέο Α΄ Βισκόντι και προέλασε στη Ρώμη, όπου στέφθηκε Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τρεις καρδιναλίους στη θέση του Πάπα Κλήμη Ε΄ το 1312. Τα επόμενα σχέδιά του να αποκαταστήσει τον αυτοκρατορικό έλεγχο και να εισβάλει στο Βασίλειο της Νάπολης ανακόπηκαν από τον ξαφνικό θάνατό του τον επόμενο χρόνο.
Επόμενοι αυτοκράτορες του 14ου και 15ου αιώνα ήταν ανάμεσα στη διαμάχη των αντίπαλων Δυναστειών του Λουξεμβούργου Αψβούργων και Βίττελσμπαχ. Στη διαμάχη με το Φρειδερίκο του Ωραίου, ο Λουδοβίκος Δ΄ (βασίλευσε μέχρι το 1347), στέφθηκε Αυτοκράτορας στη Ρώμη από τον Αντιπάπα Νικόλαο Ε΄ το 1328. Ο διάδοχός του Κάρολος Δ΄ επίσης επέστρεψε στη Ρώμη για να στεφθεί το 1355. Κανένας από τους Αυτοκράτορες δεν είχε ξεχάσει το θεωρητικό του δικαίωμα να εξουσιάζουν ως Βασιλείς της Ιταλίας. Ούτε οι ίδιοι οι Ιταλοί δεν ξέχασαν τη διεκδίκηση αυτή των Αυτοκρατόρων για καθολική επικράτηση: συγγραφείς όπως ο Δάντης (πέθανε το 1321) και ο Μαρσίλιος της Πάδοβας (Marsiglio da Padova) (περ. 1275 – περ.1342) εξέφρασαν τη δέσμευσή τους στην αρχή της καθολικής μοναρχίας, και στις καθεαυτό βλέψεις του Αυτοκράτορα Ερρίκου Η΄ και Λουδοβίκου Δ΄ αντίστοιχα.
Οι Αυτοκρατορικές αξιώσεις κυριαρχίας στην Ιταλία εκδηλώνονταν κυρίως από τους ίδιους του αυτοκράτορες, αλλά με την παραχώρηση τίτλων σε διάφορους ισχυρούς άντρες που είχαν αρχίσει να εδραιώνουν τον έλεγχό τους σε πρώην δημοκρατίες πόλεις-κράτη. Κυρίως, οι Αυτοκράτορες στήριζαν τον Οίκο των Βισκόντι στο Μιλάνο, και ο Βασιλιάς Βεντσεσλάβος Δ΄ έχρισε τον Τζιαν Γκαλεάτσο Βισκόντι Δούκα του Μιλάνου το 1395. Στις οικογένειες που έλαβαν νέους τίτλους από τους αυτοκράτορες, περιλαμβάνονται οι Γκονζάγκα της Μάντουα και ο Οίκος του Εστέ της Φερράρα και Μόντενα.
Απόηχος: σκιώδες βασίλειο
Το Βασίλειο της Ιταλίας υπήρχε ως και την αρχή της σύγχρονης εποχής, αλλά ήταν απλά μια σκιά του παλιού. Η επικράτειά του είχε μειωθεί σημαντικά — οι κατακτήσεις Δημοκρατία της Βενετίας, που θεωρούσε τον εαυτό της ανεξάρτητο από την Αυτοκρατορία, που περιλαμβάνονταν στις “ηπειρωτικές κτήσεις” της (domini di Terraferma), περιείχαν το μεγαλύτερο μέρος της βορειοανατολικής Ιταλίας που ήταν εκτός της δικαιοδοσίας της Αυτοκρατορίας, ενώ οι Πάπες διεκδικούσαν πλήρη επικυριαρχία και ανεξαρτησία για τα Παπικά Κράτη στην κεντρική Ιταλία. Έτσι κι αλλιώς, ο Αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ που είχε μεγαλύτερο χρέος στην κληρονομιά της Ισπανίας και της Νάπολης απ’ ό, τι ως Αυτοκράτορας, μπόρεσε να εδραιώσει την κυριαρχία του στην Ιταλία περισσότερο από κάθε άλλον αυτοκράτορα από την εποχή του Φρειδερίκου Β΄. Έδιωξε τους Γάλλους από το Μιλάνο, απέτρεψε μια προσπάθεια των Ιταλών πριγκίπων που είχαν Γαλλική βοήθεια να επαναφέρουν την ανεξαρτησία τους με τη Λέγκα του Κονιάκ, λεηλάτησε τη Ρώμη (1527), και υπέταξε των Πάπα των Μεδίκων Κλήμη Ζ΄, κατέκτησε τη Φλωρεντία (όπου αποκατέστησε τους Μεδίκους ως Δολυκες της Φλωρεντίας και αργότερα ως Μεγάλους Δούκες της Τοσκάνης), και με την εξάλειψη της γραμμής των Σφόρτσα στο Μιλάνο, ενσωμάτωσε την περιοχή ως αυτοκρατορικό φέουδο και διόρισε τον γιο του Φίλιππο Β΄ ως το νέο Δούκα.
Όμως, αυτή η νέα Αυτοκρατορική κυριάρχηση, δεν παρέμεινε στην Αυτοκρατορία, καθώς τον Κάρολο διαδέχτηκε ο αδελφός του, Φερδινάνδος Α΄, αλλά μεταφέρθηκε από τον Κάρολο στο γιο του, ο οποίος έγινε Βασιλιάς της Ισπανίας.
Ακόμα κι έτσι οι αυτοκρατορικές αξιώσεις για κυριαρχία παρέμειναν, και επικαλέστηκαν, όταν το 1627 το Δουκάτο της Μάντοβας χήρεψε. Ο Αυτοκράτορας Φερδινάνδος Β΄ έκανε χρήση των φεουδαρχικών επικυριαρχικών του δικαιωμάτων, για να αποτρέψει το διάδοχο, το Γάλλο δούκα του Νεβέρ να πάρει το Δουκάτο, κάτι που οδήγησε στον Πόλεμο για τη Διαδοχή της Μάντοβας, μέρος του πολύ μεγαλύτερου Τριακονταετούς Πολέμου. Κατά το 18ο αιώνα στη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής, οι αυτοκρατορικές αξιώσεις χρησιμοποιήθηκαν ξανά για την κατάληψη της Μάντοβας το 1708, που τώρα ήταν μέρος της Αυστρίας των Αψβούργων ως μέρος του πρόσφατα κατακτηθέντος Δουκάτου του Μιλάνου.