cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βυζαντινο-Οθωμανικοί Πόλεμοι
Το 1204, η Κωνσταντινούπολη είχε καταληφθεί από τους Σταυροφόρους και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η οποία είχε αποδυναμωθεί από τη βασιλεία της δυναστείας των Αγγέλων, διαμελίστηκε ουσιαστικά σε διάφορα κομμάτια. Εκμεταλλευόμενο την κατάσταση, το Σουλτανάτο του Ρουμ ξεκίνησε να καταλαμβάνει περιοχές στη Δυτική Μικρά Ασία μέχρι την εποχή που η Αυτοκρατορία της Νίκαιας στάθηκε ικανή να απωθήσει τους Σελτζούκους και να επαναφέρει τη βυζαντινή κυριαρχία στις χαμένες περιοχές. Ταυτόχρονα, η Κωνσταντινούπολη - που βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Λατινικής Αυτοκρατορίας - ανακαταλήφθηκε από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Ωστόσο, η θέση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο παρέμεινε ασαφής λόγω της παρουσίας των αντίπαλων βασιλείων της Ηπείρου, της Σερβίας και της Βουλγαρίας. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση του Σουλτανάτου του Ρουμ (κυρίου αντιπάλου του Βυζαντίου στην Ασία) οδήγησε στη μεταφορά δυνάμεων από τη Μικρά Ασία στη Θράκη. Ωστόσο, η αποδυνάμωση του Σουλτανάτου του Ρουμ δεν σήμανε την αποκατάσταση της βυζαντινής κυριαρχίας στην Ασία καθώς οι γαζήδες ξεκίνησαν να καταλαμβάνουν επικράτειες των Βυζαντινών και των Σελτζούκων. Παράλληλα, οι περιοχές που βρίσκονταν υπό την κυριαρχία ενός μπέη ονόματι Οσμάν Α' αποτελούσαν απειλή για τη Νίκαια και την Κωνσταντινούπολη. Μέχρι το 1299, ο Οσμάν ανακήρυξε τον εαυτό του Σουλτάνο και η επικράτεια του έμεινε γνωστή ως Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Μέσα σε 50 χρόνια, οι Οθωμανοί κατέλαβαν τις βυζαντινές περιοχές στη Μικρά Ασία και μέχρι το 1380, οι Οθωμανοί είχαν καταλάβει τη Θράκη. Μέχρι περίπου το 1400, η κάποτε παντοδύναμη Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε στην κυριαρχία της τα εδάφη του Δεσποτάτου του Μοριά, μερικά νησιά του Αιγαίου και ένα κομμάτι εδάφους στη Θράκη που οδηγούσε κατ' ευθείαν στην πρωτεύουσα. Η Σταυροφορία της Νικόπολης το 1396, η εισβολή του Τιμούρ το 1402 και η Σταυροφορία της Βάρνας το 1444 επέτρεψαν στην Κωνσταντινούπολη να αποφύγει την ήττα μέχρι το 1453. Μετά τη λήξη των Βυζαντινο-Οθωμανικών Πολέμων, η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποτελούσε μεγάλη δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο.
Άνοδος των Οθωμανών: 1265-1328
Μετά την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τον Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο το 1261, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρισκόταν σε κρίσιμη κατάσταση. Οι Βυζαντινοί είχαν αρκετή δουλειά με τα πρώην λατινικά κρατίδια στην Ελλάδα ενώ οι Σέρβοι απειλούσαν τις βυζαντινές κτήσεις στα Βαλκάνια χάρη στις ενέργειες του βασιλιά Στέφανου Ούρου. Αυτό που κάποτε αποτελούσε δυνατή μεθόριος στην εποχή των Κομνηνών, τώρα αποτελούσε απειλή για την Κωνσταντινούπολη.
Ενώ οι Βυζαντινοί προχωρούσαν στην κατάληψη των λατινικών κρατιδίων, οι Τούρκοι υπό τις διαταγές του Οσμάν Α' προχωρούσαν σε επιδρομές στα βυζαντινά εδάφη στην Ανατολία - το Σογκούτ και το Εσκισεχίρ (Δορύλαιον) καταλήφθηκαν το 1265 και το 1289 αντίστοιχα. Ο Μιχαήλ Παλαιολόγος ήταν ανίκανος να αντιμετωπίσει τους Τούρκους εξαιτίας της ανάγκης μεταφοράς δυνάμεων στα δυτικά.
Το 1282, ο Μιχαήλ Παλαιολόγος απεβίωσε και ο γιος του, Ανδρόνικος Β', ανέβηκε στον θρόνο. Ο θάνατος του Μιχαήλ ανακούφισε την κοινωνία - η πολιτική του λατινικού κατευνασμού στην Εκκλησία της Ρώμης, η βαριά φορολογία και οι στρατιωτικές δαπάνες επιβάρυναν τους ανθρώπους. Οι Οθωμανοί ξεκίνησαν να καταλαμβάνουν περιοχές της Αυτοκρατορίας και θεωρήθηκαν απελευθερωτές της Ανατολίας, οι κάτοικοι της οποίας ασπάστηκαν το Ισλάμ και έτσι μείωσαν τη δύναμη της Ορθοδοξίας και του Βυζαντίου.
Η βασιλεία του Ανδρόνικου σημαδεύτηκε με κοντόφθαλμες αποφάσεις που μακροπρόθεσμα θα οδηγούσαν στην κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Άρχισε να υποτιμά το βυζαντινό υπέρπυρον με αποτέλεσμα να μειώσει την αξία της βυζαντινής οικονομίας - οι φόροι είχαν μειωθεί για τους Ισχυρούς, δηλαδή για την αριστοκρατία. Επίσης, ο Ανδρόνικος αποκήρυξε την Ένωση της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας που είχε αποφασιστεί στη Δεύτερη Σύνοδο της Λυών το 1274, γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω εχθροπραξίες μεταξύ των Βυζαντινών και των Λατίνων.
Ο Ανδρόνικος Β' είχε σκοπό να διατηρήσει τις βυζαντινές κτήσεις στην Ανατολία γι' αυτό και διέταξε τη δημιουργία οχυρών στη Μικρά Ασία και τη δραστήρια εκπαίδευση των στρατευμάτων. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας διέταξε τη μεταφορά της Αυλής στην Ανατολία με σκοπό την επίβλεψη των εκστρατειών και διέταξε τον Στρατηγό Αλέξιο Φιλανθρωπινό να απωθήσει τους Τούρκους. Παρά τις αρχικές επιτυχίες, ο Αλέξιος στασίασε - ο Ανδρόνικος διέταξε την τύφλωση του Αλεξίου. Το γεγονός αυτό επέτρεψε στους Οθωμανούς να προχωρήσουν στην πολιορκία της Νίκαιας το 1301. Το 1302, ο γιος του Ανδρόνικου, Μιχαήλ Θ', μαζί με τον Στρατηγό Γεώργιο Μουζάλωνα ηττήθηκαν στη Μαγνησία και στη μάχη του Βαφέως.
Παρ' ολ' αυτά, ο Ανδρόνικος προέβη σε ακόμα μια απόπειρα απώθησης των Τούρκων με τη βοήθεια Καταλανών μισθοφόρων. Υπό τις διαταγές του Μιχαήλ Θ' και του Ροζέ ντε Φλορ, η Καταλανική Εταιρεία με 6.500 άνδρες έλαβε διαταγή να απωθήσει τους Τούρκους την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1303. Οι δαπανηρές υπηρεσίες των μισθοφόρων ανάγκασαν τους Βυζαντινούς να οδηγήσουν τους μισθοφόρους πίσω από τη Φιλαδέλφεια στην Κύζικο. Ο Ροζέ ντε Φλορ δολοφονήθηκε από τους Βυζαντινούς και η Καταλανική Εταιρεία αποφάσισε να προχωρήσει σε επιδρομές κατά της Ανατολίας, ενώ το 1307, οι Καταλανοί αποχώρησαν από την Ανατολία και επιτέθηκαν στη Θράκη - όσον αφορά τους κατοίκους της Ανατολίας, αυτοί καλωσόρισαν τους Οθωμανούς που είχαν περικυκλώσει τα κύρια βυζαντινά οχυρά στη Μικρά Ασία.
Οι Οθωμανοί ήταν σε θέση να εδραιώσουν την πολεμική επιτυχία τους χάρη στις πολλές διαιρέσεις μεταξύ των αντιπάλων τους. Πολλοί αγρότες της Ανατολίας θεώρησαν πως οι Οθωμανοί ήταν καλύτεροι αφέντες. Μετά απ' αυτές τις ήττες, ο Ανδρόνικος δεν ήταν σε θέση να στείλει περαιτέρω δυνάμεις. Το 1320, ο εγγονός του Ανδρόνικου Β', Ανδρόνικος Γ', ήταν απόκληρος μετά τον θάνατο του πατέρα του, Μιχαήλ Θ', γιο και κληρονόμο του Ανδρόνικου Β'. Το επόμενο έτος, ο Ανδρόνικος Γ' αποφάσισε να εκδικηθεί, γι'αυτό και πορεύθηκε κατά της Κωνσταντινούπολης, με αποτέλεσμα να λάβει τη Θράκη ως επιχορήγηση. Το 1322, ο Ανδρόνικος Γ' έγινε συναυτοκράτορας. Αυτό οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου, η Σερβία στήριξε τον Ανδρόνικο Β' και η Βουλγαρία τον Ανδρόνικο Γ'. Τελικά, ο Ανδρόνικος Γ' επικράτησε στις 23 Μαΐου 1328. Ενώ ο Ανδρόνικος Γ' εδραίωνε την εξουσία του στο Βυζάντιο, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Προύσα το 1326.
Βυζαντινή αντεπίθεση: 1328-1341
Η βασιλεία του Ανδρόνικου Γ' σημαδεύτηκε με την τελευταία υποσχόμενη προσπάθεια των Βυζαντινών να αποκαταστήσουν «τη δόξα αυτού που κάποτε ήταν Ρώμη». Το 1329, οι βυζαντινές δυνάμεις έλαβαν διαταγή να αντιμετωπίσουν τις οθωμανικές δυνάμεις που πολιορκούσαν τη Νίκαια από το 1301. Οι βυζαντινές αντεπιθέσεις σε συνδυασμό με τη σθεναρή αντίσταση των Βυζαντινών στη Νίκαια εμπόδισαν τους Οθωμανούς να καταλάβουν άλλες πόλεις. Η Νίκαια βρέθηκε σε δύσκολη θέση μετά την υποχώρηση του βυζαντινού στρατού που ήταν αποτέλεσμα της ήττας στη μάχη του Πελεκάνου (10 Ιουνίου 1329). Το 1331, η Νίκαια παραδόθηκε, γεγονός που προκάλεσε τεράστιο πλήγμα στους Βυζαντινούς, καθώς η Νίκαια ήταν πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας πριν από 70 χρόνια.
Για ακόμα μια φορά, η βυζαντινή στρατιωτική δύναμη εξαντλήθηκε και ο Ανδρόνικος Γ' αναγκάστηκε να στραφεί στην διπλωματία, όπως είχε κάνει ο παππούς του - οι Βυζαντινοί πρότειναν την πληρωμή φόρου υποτελείας με αντάλλαγμα την ασφάλεια των εναπομείναντων βυζαντινών επαρχιών. Δυστυχώς για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, οι Οθωμανοί αρνήθηκαν και προχώρησαν στην πολιορκία της Νικομηδείας το 1333, την οποία κατέλαβαν το 1337.
Η εισβολή στα Βαλκάνια και ο εμφύλιος πόλεμος: 1341-1371
Ο Ανδρόνικος Γ' απεβίωσε το 1341 αφήνοντας τον δεκάχρονο γιο του, Ιωάννη Ε', στον θρόνο. Αντιβασιλείς του Ιωάννη Ε' ήταν ο Ιωάννης ΣΤ' Καντακουζηνός, η μητέρα του Αυτοκράτορα, Άννα της Σαβοΐας, καθώς και ο Πατριάρχης Ιωάννης ΙΔ' Καλέκας. Η αντιπαλότητα μεταξύ του Καλέκα και του Καντακουζηνού οδήγησε σε καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος έληξε με νίκη του Καντακουζηνού, ο οποίος εισήλθε θριαμβευτής στην Κωνσταντινούπολη το 1347. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, οι βουβώνες, οι σεισμοί και οι επιδρομές των Οθωμανών συνεχίστηκαν μέχρι τη στιγμή που η Φιλαδέλφεια ήταν η μόνη επαρχία των Βυζαντινών στη Μικρά Ασία - αν και οι Βυζαντινοί αναγκάζονταν να πληρώνουν φόρο υποτέλειας για να διατηρήσουν την πόλη. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, οι δύο πλευρές προχώρησαν στη μίσθωση Σέρβων και Τούρκων στρατιωτών, αφήνοντας τα περισσότερα εδάφη της Μακεδονίας κατεστραμμένα και εγκαταλειμμένα στα χέρια των Σέρβων. Μετά τη νίκη του, ο Καντακουζηνός βασίλευσε ως συναυτοκράτορας του Ιωάννη Ε'.
Ωστόσο, ο Ιωάννης Ε' και ο Καντακουζηνός δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν και η Αυτοκρατορία οδηγήθηκε σε νέο εμφύλιο πόλεμο. Ο Καντακουζηνός νίκησε εκ νέου και αντικατέστησε τον εξόριστο Ιωάννη Ε' Παλαιολόγο με το γιο του, Ματθαίο Καντακουζηνό. Ωστόσο, οι Τούρκοι, υπό τις διαταγές του Ορχάν, κατέλαβαν την Καλλίπολη το 1354 και προχωρούσαν προς τα ευρωπαϊκά εδάφη της Αυτοκρατορίας. Η προώθηση των Οθωμανών προκάλεσε πανικό στην Κωνσταντινούπολη, γεγονός που εκμεταλλεύτηκε ο Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος, ο οποίος με τη βοήθεια Γενοβέζων μισθοφόρων προέβη σε πραξικόπημα και ανέτρεψε τον Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνό τον Νοέμβριο του 1354. Ως αποτέλεσμα, ο Καντακουζηνός έγινε μοναχός.
Ωστόσο, ο εμφύλιος δεν έληξε εκεί - ο Ματθαίος Καντακουζηνός έλαβε δυνάμεις από τον Ορχάν και βάδισε κατά της Κωνσταντινούπολης. Η αιχμαλωσία του, το 1356, έβαλαν τέλος στα όνειρα του να γίνει Αυτοκράτορας και σήμαναν την εφήμερη ήττα των Οθωμανών, οι οποίοι είχαν υποστηρίξει την ανατροπή του Ιωάννη Ε'.
Μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, οι συγκρούσεις μεταξύ Βυζαντινών και Οθωμανών είχαν διακοπεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Το 1361, οι Τούρκοι κατέλαβαν το Διδυμότειχο. Ο διάδοχος του Ορχάν, Μουράτ Α', ασχολήθηκε περισσότερο με τις θέσεις του στην Ανατολία. Ωστόσο, όπως ο Αλπ Αρσλάν των Σελτζούκων, έτσι και ο Μουράτ προχώρησε στην κατάληψη βυζαντινών επαρχιών με τη Φιλιππούπολη να καταλαμβάνεται μετά από μεγάλη εκστρατεία μεταξύ του 1363 και του 1363 και την Αδριανούπολη να καταλαμβάνεται το 1369.
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν ήταν σε θέση να προχωρήσει σε αντεπίθεση ή σε άμυνα των περιοχών - μέχρι τότε, οι Οθωμανοί είχαν γίνει παντοδύναμοι. Ο Μουράτ Α' διέλυσε ένα σερβικό στρατό στις 26 Σεπτεμβρίου 1371 στη μάχη της Μαρίτσας, με αποτέλεσμα την κατάλυση της Σερβικής Αυτοκρατορίας. Οι Οθωμανοί είχαν συγκεντρωθεί πλέον στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Σε μια προσπάθεια να αποφύγει την ήττα, ο Ιωάννης Ε' ζήτησε τη βοήθεια του Πάπα, ωστόσο, δεν την έλαβε. Ο Ιώαννης Ε' αναγκάστηκε να συνεννοηθεί με τους Οθωμανούς - ο Μουράτ και ο Ιωάννης συμφώνησαν την πληρωμή φόρου υποτέλειας στους Οθωμανούς και την αποστολή βυζαντινών στρατευμάτων με αντάλλαγμα την παροχή ασφάλειας.
Βυζαντινός εμφύλιος πόλεμος και υποτέλεια: 1371-1394
Μέχρι τότε, οι Οθωμανοί είχαν κατ' ουσίαν νικήσει στον πόλεμο - η βυζαντινή επικράτεια είχε μειωθεί και η Κωνσταντινούπολη αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την κατάσταση υποτέλειας της στον Οθωμανό Σουλτάνο. Αυτή η υποτέλεια συνεχίστηκε μέχρι το 1394. Ωστόσο, αν και η Κωνσταντινούπολη είχε ουδετεροποιηθεί, οι περιβάλλουσες χριστιανικές δυνάμεις αποτελούσαν ακόμα απειλή για τους Οθωμανούς και η Μικρά Ασία δεν πέρασε ολοκληρωτικά υπό οθωμανικό έλεγχο. Οι Οθωμανοί προωθήθηκαν στα Βαλκάνια - το 1385, οι Οθωμανοί κατέλαβαν τη Σόφια, ενώ τον επόμενο χρόνο κατέλαβαν τη Νις. Άλλες επαρχίες καταλήφθηκαν, συμπεριλαμβανομένου των Σέρβων. Η σερβική αντίσταση καταλύθηκε μετά τη μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389, τα περισσότερα εδάφη της Βουλγαρίας καταλήφθηκαν το 1393 από τον Βαγιαζήτ Α', ενώ η βουλγαρική ανεξαρτησία καταλύθηκε μετά την κατάληψη της Βιν το 1396.
Η οθωμανική προώθηση στα Βαλκάνια ήταν εφικτή χάρη στον νέο βυζαντινό εμφύλιο πόλεμο - αυτή τη φορά μεταξύ του Ιωάννη Ε' και του Ανδρόνικου Δ' (μεγαλύτερος γιος του Ιωάννη). Με τη βοήθεια του Μουράτ, ο Ιωάννης ήταν σε θέση να τυφλώσει τον Ανδρόνικο Δ' και τον γιο του, Ιωάννη Ζ' τον Σεπτέμβριο του 1373. Ο Ανδρόνικος και ο γιος του δραπέτευσαν και εξασφάλισαν τη βόηθεια του Μουράτ, καθώς του είχαν προσφέρει περισσότερα χρήματα απ' ό,τι ο Ιωάννης Ε'. Ο εμφύλιος πόλεμος συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου του 1390, αν και οι ερίδες υπήρχαν μέχρι το 1408. Ο Ιωάννης Ε' συγχώρησε προσωρινά τον Ανδρόνικο Δ' και τον γιο του το 1381, εξαγριώνοντας τον δεύτερο γιο και προφανή διάδοχο, Μανουήλ Β'. Ο Μανουήλ κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη, γεγονός που προειδοποίησε τον Οθωμανό Σουλτάνο για την πιθανότητα απελευθέρωσης εδαφών της Ελλάδας που βρίσκονταν στα οθωμανικά χέρια.
Ο θάνατος του Ανδρόνικου Δ' το 1385 και η παράδοση της Θεσσαλονίκης το 1387 στον Χαϊρεντίν πασά ενθάρρυναν τον Μανουήλ Β' Παλαιολόγο να ζητήσει τη συγχώρηση του Σουλτάνου και του Ιωάννη Ε'. Οι στενές σχέσεις μεταξύ του Μανουήλ και του Ιωάννη Ε' εξόργισαν τον Ιωάννη Ζ', ο οποίος θεώρησε πως τα δικαιώματα του απειλούνταν. Ο Ιωάννης Ζ' προέβη σε πραξικόπημα κατά του Ιωάννη Ε' αλλά παρά την τουρκική και τη γενοβέζικη βοήθεια, η βασιλεία του διήρκησε για πέντε μήνες πριν ανατραπεί από τον Μανουήλ Β' και τον πατέρα του.
Υποτέλεια
Μετά τον θάνατο του Ιωάννη Ε', ο Μανουήλ Β' Παλαιολόγος ήταν σε θέση να ασφαλίσει τον θρόνο του και να καθιερώσει καλές σχέσεις με τον Σουλτάνο, καθώς έγινε υποτελής του. Για να αποκτήσει την συγκατάθεση των Οθωμανών για να βασιλεύσει, ο Μανουήλ προχώρησε στη διάλυση των οχυρώσεων στη Χρυσή Πύλη.
Επανάληψη των συγκρούσεων: 1394-1424
Το 1394, οι σχέσεις μεταξύ των Βυζαντινών και των Οθωμανών άλλαξαν προς το χειρότερο και οι δύο λαοί προχώρησαν εκ νέου σε πόλεμο όταν ο Οθωμανός Σουλτάνος Βαγιαζήτ (βασ. 1389-1402) διέταξε τη θανάτωση του Μανουήλ Β, καθώς ο Αυτοκράτορας είχε προσπαθήσει να συμφιλιωθεί με τον ανιψιό του, Ιωάννη Ζ'. Ο Οθωμανός Σουλτάνος άλλαξε αργότερα την απόφαση του και διέταξε το χτίσιμο ενός τζαμιού στην Κωνσταντινούπολη. Ο Μανουήλ Β' όχι μόνο αρνήθηκε το χτίσιμο του τζαμιού, αλλά αρνήθηκε επίσης να πληρώσει τον φόρο υποτέλειας και αγνόησε τα μηνύματα του Σουλτάνου - ως αποτέλεσμα, οι Οθωμανοί προέβησαν σε πολιορκία της πόλης το 1394. Ο Μανουήλ απαίτησε Σταυροφορία, η οποία ξεκίνησε το 1396. Υπό τις διαταγές του μελλοντικού Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Σιγισμόνδου, οι Σταυροφόροι ηττήθηκαν στη μάχη της Νικόπολης το 1396.
Οι Βυζαντινοί δεν έχασαν την ευκαιρία και υπέγραψαν συμφωνίες ειρήνης με τους Χριστιανούς γείτονες τους και με ένα από τους γιους του Βαγιαζήτ Χάρη στις ενέργειες αυτές, οι Βυζαντινοί ανακατέλαβαν τη Θεσσαλονίκη και τα περισσότερα εδάφη της Πελοποννήσου. Ο Οθωμανικός Εμφύλιος Πόλεμος έληξε το 1413 όταν ο Μωάμεθ Α', με τη στήριξη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, νίκησε τους αντιπάλους του.
Ωστόσο, οι καλές σχέσεις μεταξύ Βυζαντινών και Οθωμανών δεν θα διαρκούσαν για πολύ καιρό - ο θάνατος του Μωάμεθ Α' και η άνοδος του Μουράτ Β' στην εξουσία, καθώς και η άνοδος του Ιωάννη Η' στον βυζαντινό θρόνο, έφεραν αλλαγές στις σχέσεις Βυζαντινών και Οθωμανών. Ο Ιωάννης Ζ' προέβη σε μια άμυαλη κίνηση, όταν προσπάθησε να προκαλέσει επανάσταση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία: ένας ονόματι Μουσταφά απελευθερώθηκε από τους Βυζαντινούς και ισχυρίστηκε ότι είναι ο χαμένος γιος του Βαγιαζήτ.
Παρά τις αντιξοότητες, μια αρκετά μεγάλη δύναμη είχε συγκεντρωθεί στην Ευρώπη υπό το έμβλημα του, διαλύοντας τις δυνάμεις των υφισταμένων του Μουράτ Β'. Ο Μουράτ Β' προέβη σε πολιορκία της Θεσσαλονίκης και της Κωνσταντινούπολης. Ο Ιωάννης Η' στράφηκε στον πατέρα του, Μανουήλ Β', για συμβουλή. Αυτή τη φορά, ο Ιωάννης Η' υποστήριξε τον αδερφό του Μουράτ Β', Κουτσούκ Μουσταφά. Ως αποτέλεσμα, οι Οθωμανοί πολιόρκησαν την Προύσα. Μετά την αποτυχημένη πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1422, ο Μουράτ Β' επιτέθηκε κατά του Κουτσούκ και τον νίκησε. Μετά την ήττα του Κουτσούκ, οι Βυζαντινοί έγιναν εκ νέου υποτελείς των Οθωμανών και αναγκάζονταν να πληρώνουν ετήσιο φόρο ύψους 300.000 ασημένιων νομισμάτων.
Νίκη των Οθωμανών: 1424-1453
Οι Οθωμανοί είχαν αντιμετωπίσει αρκετούς αντιπάλους μεταξύ του 1424 και του 1453. Μετά την πολιορκία της Θεσσαλονίκης, οι Οθωμανοί είχαν να αντιμετωπίσουν τους Σέρβους του Γεώργιου Μπράνκοβιτς, τους Ούγγρους του Ιωάννη Ουνιάδη και τους Αλβανούς του Γεώργιου Καστριώτη. Οι Οθωμανοί αντιμετώπισαν τη Σταυροφορία της Βάρνας το 1444, κατά τη διάρκεια της οποίας νίκησαν τους Ούγγρους.
Το 1448 και το 1451 σημειώθηκαν αλλαγές στην εξουσία των Βυζαντινών και των Οθωμανών αντίστοιχα. Ο Μουράτ Β' απεβίωσε και τον διαδέχτηκε ο Μωάμεθ Β', ενώ ο Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος διαδέχτηκε τον Ιωάννη Η'.
Η Αγγλία και η Γαλλία βρίσκονταν στην τελική φάση του Εκατονταετή Πολέμου. Οι Γάλλοι δεν ήθελαν να χάσουν το πλεονέκτημα στέλνοντας στρατεύματα στο Βυζάντιο και η Αγγλία δεν ήταν σε θέση να το κάνει. Η Ισπανία βρισκόταν στην τελική φάση της Ρεκονκίστα (Ανακατάληψη). Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν ήταν σε θέση να στείλει βοήθεια, καθώς είχε κουραστεί από τη Σταυροφορία της Βάρνας, ενώ οι Γερμανοί πρίγκιπες βρίσκονταν σε πόλεμο. Η Πολωνία και η Ουγγαρία ήταν οι πιο σημαντικές δυνάμεις της Σταυροφορίας της Βάρνας, ενώ οι Πολωνο-Τευτονικοί Πόλεμοι απέτρεψαν τους Πολωνούς και τους Τεύτονες από την αποστολή στρατευμάτων.
Μονάχα τα ιταλικά κρατίδια θέλησαν να βοηθήσουν. Η Γένοβα και η Βενετία ήταν εχθροί των Οθωμανών, αλλά είχαν και μεταξύ τους έχθρα. Οι Βενετοί αποφάσισαν να στείλουν στόλο για να επιτεθούν στις οχυρώσεις στα Δαρδανέλλια και στον Βόσπορο, αλλά είχαν στείλει μικρή δύναμη που έφθασε καθυστερημένα. Οι Οθωμανοί ήταν πολύ δυνατοί ώστε να απωθήσουν την αποστολή στρατευμάτων στην Πόλη ακόμα και από δυνατά κρατίδια όπως η Δημοκρατία της Βενετίας. Παρόλο αυτά, 2.000 μισθοφόροι (κυρίως Ιταλοί) υπό τις διαταγές του Ιωάννη Ιουστινιάνη έφθασαν στην Πόλη για να βοηθήσουν τους υπερασπιστές. Η άμυνα της πόλης ανατέθηκε σ' αυτούς τους μισθοφόρους και σε 5.000 πολιτοφύλακες. Παρά την έλλειψη εκπαίδευσης, οι υπερασπιστές είχαν εξοπλιστεί με πολλά όπλα, αν και δεν είχαν στη διάθεση τους κανόνια που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το οθωμανικό πυροβολικό.
Η άλωση της Πόλης δεν οφειλόταν στη δράση του οθωμανικού πυροβολικού ούτε στον ναυτικό αποκλεισμό (πολλά ιταλικά πλοία ήταν σε θέση να βοηθήσουν και να διαφύγουν από την πόλη). Η Άλωση ήταν αποτέλεσμα του αριθμητικού πλεονεκτήματος των Οθωμανών (10 προς 1) και της εκπαίδευσης των Οθωμανών Γενιτσάρων. Καθώς οι Οθωμανοί πολιορκούσαν χωρίς επιτυχία την Πόλη και είχαν υποστεί μεγάλες απώλειες, πολλοί στρατιώτες άρχισαν να αμφιβάλουν για την επιτυχία της πολιορκίας - οι στρατιώτες θυμήθηκαν πως η Πόλη δεν είχε καταληφθεί από τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια προηγούμενων πολιορκιών, την ήττα στη μάχη της Άγκυρας, αλλά και τη Σταυροφορία της Βάρνας. Σε μια προσπάθεια να τονώσει το ηθικό των στρατευμάτων, ο Σουλτάνος θύμισε στα στρατεύματα τον πλούτο της Πόλης και τους υποσχέθηκε πως θα λεηλατούσαν την Πόλη. Στις 29 Μαΐου 1453, μετά από μια ολοκληρωτική επίθεση, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την πόλη. Καθώς οι Οθωμανοί πανηγύριζαν την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, η πειθαρχία στον οθωμανικό στόλο έπεσε και αρκετά πλοία από τη Γένοβα και τη Βετενία δραπέτευσαν - στα πλοία βρισκόταν και ο Νικολό Μπάρμπαρο, ένας Βενετός μάρτυρας της πολιορκίας που έγραψε τα εξής:
Μετά την πολιορκία, οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Δεσποτάτο του Μοριά το 1460 και την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας το 1461. Η πτώση της Τραπεζούντας σήμανε το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας - τα μέλη της δυναστείας Παλαιολόγων συνέχισαν να αναγνωρίζονται από την Ευρώπη ως κάτοχοι του θρόνου της Κωνσταντινούπολης μέχρι τον 16ο αιώνα όταν η Μεταρρύθμιση, η οθωμανική απειλή και η μείωση του ενδιαφέροντος για τις Σταυροφορίες οδήγησαν τους Ευρωπαίους ηγέτες να αναγνωρίσουν τους Οθωμανούς ως κυρίαρχους της Ανατολίας και του Λεβάντε.
Λατινική παρέμβαση
Η λατινική παρουσία στα Βαλκάνια δεν επέτρεψε στους Βυζαντινούς να συγκεντρώσουν επαρκείς δυνάμεις στην απώθηση των Οθωμανών. Αυτό εξηγείται από τη δράση του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου, καθώς οι προσπάθειες του να απομακρύνει τους Λατίνους από την Ελλάδα οδήγησε στην εγκατάλειψη των συνόρων της Ανατολίας, γεγονός που επέτρεψε στις τουρκικές φυλές να προβούν σε επιδρομές κατά των βυζαντινών επαρχιών. Οι εκστρατείες του Ανδρόνικου Β' στην Ανατολία, αν και είχαν μερικές στρατιωτικές επιτυχίες, εκμηδενίστηκαν από την κατάσταση στα δυτικά σύνορα της Αυτοκρατορίας. Σε κάθε περίσταση, οι Βυζαντινοί ήταν αναγκασμένοι να διαλέξουν μεταξύ μιας παπικής και λατινικής απειλής ή μιας μη δημοφιλούς ένωσης, η οποία χρησιμοποιήθηκε από αρκετούς αντίπαλους ενάγοντες ως αιτία για πραξικόπημα κατά του Βυζαντινού Αυτοκράτορα.
Από τα μέσα και τα τέλη του 14ου αιώνα, ωστόσο, οι Βυζαντινοί λάμβαναν βοήθεια από τη Δύση. Αυτό οφειλόταν στη συμπάθεια προς μια συντροφική χριστιανική δύναμη που αντιμετώπιζε μια μουσουλμανική δύναμη και, παρά τις δύο Σταυροφορίες, οι Βυζαντινοί «έλαβαν τόση βοήθεια από τη Ρώμη όσο εμείς από τον [Μαμελούκο] Σουλτάνο [της Αιγύπτου]». Το Σουλτανάτο των Μαμελούκων, τον 13ο αιώνα, ήταν μια από τις πιο αποφασισμένες δυνάμεις που είχε στόχο την απομάκρυνση των Χριστιανών από τη Μέση Ανατολή, γι' αυτό και προέβη σε πολλές επιδρομές κατά της Κύπρου τον 14ο και 15ο αιώνα.
Αποδυνάμωση του Βυζαντίου
Μετά τη Δ' Σταυροφορία, οι Βυζαντινοί βρίσκονταν σε κρίσιμη κατάσταση. Η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1261 και οι μετέπειτα εκστρατείες δεν έγιναν στη σωστή εποχή - η αποδυνάμωση του Σουλτανάτου του Ρουμ σήμανε την αυτονομία αρκετών τουρκικών φυλών, όπως του Εμιράτου του Οσμάν Α'. Η αποδυνάμωση του Σουλτανάτου του Ρουμ έδωσε ελευθερία κινήσεων στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας, αλλά για πολύ μικρό χρονικό διάστημα.
Μετά την ανακατάληψη των ελληνικών περιοχών, ο Μιχαήλ Η' αναγκάστηκε να επιβάλει βαριά φορολογία στους αγρότες της Ανατολής με σκοπό να συντηρήσει το στράτευμα.
Μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Η', οι Βυζαντινοί βρέθηκαν νωρίς σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου. Οι Οθωμανοί επίσης βρέθηκαν σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου, αλλά αυτό συνέβη πολύ αργότερα, τον 15ο αιώνα, την εποχή που οι Βυζαντινοί δεν ήταν σε θέση να ανακαταλάβουν πολλά εδάφη - κατά τη διάρκεια του βυζαντινού εμφυλίου πολέμου του 1341-1371, οι Οθωμανοί είχαν διασχίσει την Ευρώπη μέσω της Καλλίπολης και είχαν μετατρέψει το Βυζάντιο σε υποτελή. Οι προσπάθειες των Βυζαντινών να απαλλαχθούν από την υποτέλεια έληξαν με αποτυχία και οι Βυζαντινοί βρίσκονταν στο έλεος της λατινικής βοήθειας.
Οθωμανικές δυνάμεις
Οι Οθωμανοί ήταν εξαιρετικοί διπλωμάτες και ήταν ικανοί να αυξάνουν τον αριθμό των στρατευμάτων. Αρχικά, οι επιδρομές τους είχαν ως αποτέλεσμα τη στήριξη των άλλων τουρκικών φυλών. Όταν οι Τούρκοι προέβησαν σε επιδρομές κατά των βυζαντινών περιοχών που δεν ήταν καλά οχυρωμένες, ήταν σε θέση να εκμεταλλευτούν τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι αγρότες και να τους στρέψουν με το μέρος τους - αυτοί που δεν δέχονταν να βοηθήσουν, δέχονταν την επίθεση των Οθωμανών. Τελικά, οι πόλεις της Μικράς Ασίας που βρέθηκαν αποκομμένες από την πρωτεύουσα, παραδόθηκαν στους Οθωμανούς.
Η ικανότητα των Οθωμανών να αντιμετωπίζουν τους αντιπάλους τους έκανε γρήγορα πολύ δυνατούς. Προτιμούσαν να μετατρέψουν τους αντιπάλους τους σε υποτελείς παρά να τους καταστρέψουν, αλλιώς θα είχαν εξαντληθεί κατά τη διαδικασία. Η λήψη φόρου από τα υποτελή κράτη στη μορφή παιδιών και χρημάτων έκανε την υποταγή πιο αποτελεσματική από την κατάληψη. Ολόκληρη η περιοχή αποτελούταν από αρκετά κρατίδια (Βουλγαρία, Σερβία, λατινικά κρατίδια) που πολεμούσαν μεταξύ τους και συνειδητοποίησαν πολύ αργά ότι οι Οθωμανοί είχαν επικρατήσει και τους είχαν ενσωματώσει σε ένα δίκτυο υποδεέστερων κρατών.
Συνέπειες
Η Άλωση της Πόλης αποτέλεσε έκπληξη για τον Πάπα, ο οποίος απαίτησε μια άμεση αντεπίθεση σε μορφή Σταυροφορίας. Μονάχα ο Φίλιππος Γ΄ της Βουργουνδίας δέχτηκε να βοηθήσει με τον όρο ότι ένας δυνατός μονάρχης θα τον στήριζε - ωστόσο, κανένας μονάρχης δεν θέλησε να βοηθήσει. Ο Πάπας Πίος Β' διέταξε τη διεξαγωγή μιας Σταυροφορίας. Και πάλι, καμία μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη δεν θέλησε να βοηθήσει. Αυτό ανάγκασε τον Πάπα να καθοδηγήσει ο ίδιος τη Σταυροφορία. Ο θάνατος του, το 1464, σήμανε τη λήξη της Σταυροφορίας στο λιμάνι της Ανκόνα.
Η Άλωση είχε και άλλες επιπτώσεις στην Ευρώπη: η εισροή της ελληνικής επιστήμης απ' όσους δραπέτευσαν από τους Οθωμανούς ήταν κρίσιμος παράγοντας για την κατάλυση της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης.
"Τι ντροπή...ο Πάπας μας δόλωνε πολύ καιρό για πόλεμο κατά των Τούρκων, ο οποίος μας πήρε τα χρήματα, κατέστρεψε πολλούς Χριστιανούς και έφερε τόσο πολύ κακό!"
Μετά την Άλωση της Πόλης, οι Οθωμανοί προέβησαν σε άλλες κατακτήσεις στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή. Η δύναμη τους έφθασε επιτέλους στο ζενίθ στα μέσα του 17ου αιώνα. Η δύναμη των Οθωμανών περιστρέφονταν γύρω από τους Γενίτσαρους, γεγονός που οδήγησε στην αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο μέλλον - οι Οθωμανοί έγιναν συντηρητικοί και δεν μπορούσαν να προβούν σε μεταρρύθμιση του στρατού, ενώ οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες απέκτησαν εκσυγχρονισμένους στρατούς. Ως αποτέλεσμα, η Ρωσική Αυτοκρατορία και η Αυστροουγγαρία μείωσαν την οθωμανική απειλή μέχρι την επίσημη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συγκρούσεις του 13ου αιώνα Κατηγορία:Συγκρούσεις του 14ου αιώνα Κατηγορία:Συγκρούσεις του 15ου αιώνα
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄, γερμ. Friedrich Wilhelm II (12 Φεβρουαρίου 1603 - 22 Απριλίου 1669) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ (1639-69).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄, δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Άννας Μαρίας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Φιλίππου Λουδοβίκου, κόμη του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1638 τη Σοφία-Ελισάβετ των Χοεντσόλερν, κόρη του Χριστιανού Γουλιέλμου, μαργράβου του Βρανδεμβούργου· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1650 απεβίωσε η Σοφία-Ελισάβετ και ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ έκανε το 1652 δεύτερο γάμο, με τη Μαγδαληνή-Σίβυλλα των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη Γεωργίου Α΄, εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Survivor Series '05
Λεπτομέρειες
Το Survivor Series υποστηρίχθηκε από την Delta Force: Black Hawk Down της NovaLogic και διεξάχθηκε στις 27 Νοεμβρίου 2005 στο Joe Louis Arena στο Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν. Στο σόου συμμετείχαν παλαιστές και απο τα δύο brands της εταιρείας, το WWE Raw και το WWE SmackDown. Έξι αγώνες είχαν προγραμματιστεί για την κάρτα του ppv.
Τω πρότω απώ τα κίρια γαιγονότα ήταν ένας αγόνας Survivor Series 5 εναντήον 5. Εκί ι ομάδα του SmackDown ήρθε αντιμέτωπη με την Ομάδα του Raw. Η Ομάδα του SmackDown καίρδησαι με τον Ράντυ Όρτον να αποκλείει τον Σον Μάικλς και να μένει ο μοναδικός επιζών σε αγώνα Survivor Series για τρίτη συνεχόμενη χρονηά. Στους άλλους αγώνες του σόου, ο Πρωταθλητής WWE Τζον Σίνα νίκησε τον Κερτ Ανγκλ για να διατηρήσει τον τίτλο του. Ένας άλλος αγώνας ήταν ένας Last Man Standing μεταξύ του Τριπλ Έιτς και του Ρικ Φλερ. Ο Τριπλ Έιτς κέρδισε τον αγώνα αφού ο Φλερ δεν κατάφερε να σηκωθεί μέχρι ο διαιτητής να μετρήσει ως το δέκα.
Αποτελέσματα
* Ο Έντι Γκερέρο θα έπαιρνε μέρος στον αγώνα, αλλά λόγω του θανάτου του ο Ράντυ Όρτον πήρε τη θέση του.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Πάλη
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Γ΄, γερμ. Friedrich-Wilhelm III (12 Ιουλίου 1657 - 14 Απριλίου 1672) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ (1669-72).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
The Hunting Party
Το "The Hunting Party" είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ από το αμερικανικό ροκ συγκρότημα Linkin Park. Παραγωγοί ήταν τα μέλη της μπάντας, Mike Shinoda και Brad Delson. Ο Rob Cavallo έκανε συμπαραγωγή στο "Wastelands" και ο Emile Haynie έκανε συμπαραγωγή στο "Final Masquerade". Κυκλοφόρησε από την Warner Bros Records στις 13 Ιουνίου του 2014 και είναι το πρώτο album μετά το "Meteora" στο οποίο δεν είναι παραγωγός ο Rick Rubin. Ο τίτλος, The Hunting Party, είναι μια αλληγορία: οι Linkin Park είναι η ομάδα που κυνηγάει για να φέρει πίσω την ενέργεια και την ψυχή του ροκ.
Το "The Hunting Party" απομακρύνεται από τον ηλεκτρονικό ροκ ήχο των δύο προηγούμενων άλμπουμ τους. Το άλμπουμ περιγράφεται από τον Shinoda ως απλά "ένας ροκ δίσκος". Ο δίσκος πήρε λιγότερο από ένα χρόνο για να ηχογραφηθεί και να παραχθεί, με τα κομμάτια να έχουν γραφτεί στα στούντιο από την μπάντα μέσω αυτοσχεδιασμών. Το άλμπουμ περιλαμβάνει εμφανίσεις από τον Page Hamilton των Helmet, τον Rakim, τον Daron Malakian των System of a Down και τον Tom Morello των Rage Against the Machine.
Το άλμπουμ προωθήθηκε από το συγκρότημα και την Warner Bros, με πολλαπλά διαφημιστικά τρέιλερ και συνεντεύξεις που δημοσιεύονταν στην πορεία προς την κυκλοφορία του άλμπουμ και ακουστικά πάρτι που διεξάγονταν σε όλο τον κόσμο σε πολλαπλές ημερομηνίες. Η μπάντα επίσης ξεκίνησε την Carnivores Tour, μια διπλή περιοδεία με τους Thirty Seconds to Mars, για την υποστήριξη του άλμπουμ. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει τρία singles και δύο διαφημιστικά singles από το The Hunting Party: το "Guilty All the Same" τον Μάρτιο του 2014, το "Until It's Gone" τον Μάιο του 2014, καθώς και τα "Wastelands", "Rebellion" και "Final Masquerade" τον Ιούνιο του 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014 Κατηγορία:Δισκογραφία των Linkin Park
Κυβερνείο Ντοχούκ
Το Κυβερνείο Ντοχούκ (پارێزگای دھۆک,, محافظة دهوك Muḥāfaẓat Dahūk) είναι κυβερνείο στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη του Ντοχούκ. Περιλαμβάνει την πόλη της Ζάχο, η οποία έχει κατά καιρούς υπηρέτησε ως ένα σημείο ελέγχου στα σύνορα με τη Τουρκία. Πριν από το 1976, ήταν μέρος του κυβερνείου Νινευής, το οποίο ονομαζόταν Κυβερνείο Μοσούλης. Το Κυβερνείο Ντοχούκ κατοικείται κυρίως από Κούρδους και Ασσύριους, με μικρό αριθμό Γιαζίντι (που ταξινομούνται ως Κούρδοι) και Αρμένιοι. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός το 2017 ήταν 1.511.585 κάτοικοι ενώ περίπου το 15% του πληθυσμού είναι Χριστιανοί.
Επαρχίες
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Επαρχίες του Κυβερνείου Ντοχούκ Το Κυβερνείο Ντοχούκ διαιρείται σε επτά επαρχίες, τέσσερα από τις οποίες είναι επίσημα μέρος της Περιοχή του Κουρδιστάν, ενώ άλλοι τρεις βρίσκονται υπό τον ντε φάκτο έλεγχο της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Άνω Μεσοποταμία Κατηγορία:Κυβερνεία του Ιράκ
Λευκοσκαλίδρα
Η λευκοσκαλίδρα (Calidris alba) είναι είδος μικρού παρυδάτιου πουλιού. Η ονομασία του γένους προέρχεται από την αρχαία ελληνική γλώσσα: καλίδρις ή σκαλίδρις είναι το όνομα που έδινε ο Αριστοτέλης σε κάποια γκρίζα παρυδάτια πτηνά. Το alba είναι λατινική λέξη που σημαίνει «λευκή».
Αναπαράγεται μόνο στις Αρκτικές περιοχές, αλλά μεταναστεύει σε πολύ μεγάλες αποστάσεις, ταξιδεύοντας μέχρι τη Νότια Αμερική, τη νότια Ευρώπη, την Αφρική, μέχρι και την Αυστραλία. Κατά τον χειμώνα είναι πολύ ομαδικό, σχηματίζοντας κάποτε μεγάλα σμήνη σε επίπεδες παραλίες άμμου ή λάσπης.
Περιγραφή
Η λευκοσκαλίδρα διαφέρει αξιοπρόσεκτα από τις άλλες σκαλίδρες στην εμφάνιση, κάτι που έχει οδηγήσει στην πρόταση ότι θα έπρεπε να ταξινομηθεί ως ξεχωριστό (μονοτυπικό) γένος, το Crocethia. Ωστόσο, μία μεταγενέστερη μελέτη (Thomas κ.ά., 2004) υποδεικνύει ότι η λευκοσκαλίδρα είναι μία μάλλον τυπική μικρή σκαλίδρα.
Το μέγεθός της είναι παρόμοιο με εκείνο της λασποσκαλίδρας, 18 έως 20 εκατοστόμετρα, αλλά το σώμα είναι πιο ρωμαλέο και το ράμφος παχύ. Η μάζα της κυμαίνεται από 40 έως 100 γραμμάρια. Κατά το ξεχειμώνιασμα το πτέρωμα είναι πολύ ανοικτόχρωμο, σχεδόν λευκό (από όπου και το όνομα του είδους), εκτός από ένα τμήμα στους ώμους. Αργότερα το θέρος η κεφαλή και ο λαιμός αποκτούν καστανόχρωμο πτέρωμα. Τα νεαρά άτομα παρουσιάζουν εντονότερες αντιθέσεις, με σκούρα και λευκά τμήματα. Κατά την πτήση διακρίνεται μία έντονη λευκή ράβδος στις πτέρυγες. Τρέχει στις αμμώδεις παραλίες που προτιμά με μία χαρακτηριστική κίνηση «ποδηλάτη» στα πόδια, σταματώντας συχνά για να τσιμπήσει με το ράμφος της την τροφή της. Τρώει μικρά ασπόνδυλα, όπως είναι τα μικρά καβούρια. Την άνοιξη, λευκοσκαλίδρες της Αμερικής που ταξιδεύουν προς τα βόρεια καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες από αυγά ξιφόσουρας στην περιοχή του Κόλπου του Ντέλαγουερ.
Στο τέλος της ανοίξεως τα πουλιά φθάνουν στην Αρκτική, όπου ζευγαρώνουν και το θηλυκό γεννά τρία ή τέσσερα αυγά σε εσοχή του εδάφους. Στην περιοχή αυτή οι λευκοσκαλίδρες τρώνε κυρίως έντομα και λίγο φυτικό υλικό.
Η λευκοσκαλίδρα περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Πρώσο φυσιοδίφη Πέτερ Σίμον Παλάς το 1764, που της έδωσε το διωνυμικό όνομα Trynga alba.
Η λευκοσκαλίδρα είναι ένα από τα είδη πτηνών στα οποία εφαρμόζεται η Συμφωνία επί της Διατηρήσεως των αφρικανικών και ευρασιατικών αποδημητικών παρυδάτιων πτηνών (AEWA).
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαιτήματα
right|thumb|325px|Λευκοσκαλίδρες στην παραλία του Σαν Φρανσίσκο Η λευκοσκαλίδρα αναπαράγεται αποκλειστικά στις αρκτικές περιοχές, στα βόρεια όρια του Καναδά, της Αλάσκας, της Γροιλανδίας, της Ευρώπης και της Ασίας. Στην Ευρασία μια τέτοια περιοχή είναι η Σπιτσβέργη και οι παραλίες της Ρωσίας στον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό. Αλλά στο ξεχειμώνιασμά της βρίσκεται σχεδόν σε όλες τις ακτές των εύκρατων και τροπικών περιοχών, έχοντας ταξιδέψει από τρεις έως δέκα χιλιάδες χιλιόμετρα. Οι λευκοσκαλίδρες που ταξιδεύουν πιο μακριά φθάνουν πιο αργά και φεύγουν νωρίτερα μέσα στο έτος. Τα περισσότερα ενήλικα εγκαταλείπουν τις περιοχές αναπαραγωγής από τον Ιούλιο ή από τις αρχές Αυγούστου, ενώ τα νεαρά πουλιά τις εγκαταλείπουν στα τέλη Αυγούστου και στις αρχές Σεπτεμβρίου. Η μετανάστευση προς τα βόρεια αρχίζει από τον Μάρτιο στα νοτιότερα μέρη της κατανομής της λευκοσκαλίδρας.
Το ενδιαίτημα αναπαραγωγής του πτηνού είναι η παραλιακή αρκτική τούνδρα βορείως της ισόθερμης των 5° C του Ιουλίου. Συνήθως επιλέγει ξηρές πετρώδεις περιοχές φωλιάσματος κοντά σε υγρότοπους, σε υψόμετρα από 60 έως και 800 μέτρα. Στο ξεχειμώνιασμα και στη διάρκεια των μεταναστευτικών ταξιδιών, βρίσκεται συνήθως σε αμμώδεις παραλίες ή σε παλιρροιακό αμμώδες έδαφος, σε λασπώδεις εκτάσεις και όχθες λιμνών, λιμνοθαλασσών και ποταμοών, και σπανιότερα σε βραχώδεις ακτές.
Υποείδη
Υπάρχουν δύο υποείδη λευκοσκαλίδρας:
Πηγές
Κατηγορία:Σκολοπακίδες Κατηγορία:Πανίδα της Αρκτικής Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Τιμ Μοντγκόμερι
Ο Τίμοθι (Τιμ) Μοντγκόμερι (Timothy Montgomery, 28 Ιανουαρίου 1975) είναι πρώην αθλητής του στίβου από τις ΗΠΑ και κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στα 100 μέτρα. Του αφαιρέθηκαν το ρεκόρ όταν βρέθηκε ένοχος για χρήση αναβολικών στεροειδών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1975 στο Γκάφνι της Νότιας Καρολίνας. Αρχικά ασχολήθηκε με την καλαθοσφαίριση. Στη συνέχεια τον κέρδισε ο στίβος. Με τη Μάριον Τζόουνς, η οποία δεν είναι πλέον σύντροφός του, έχουν έναν γιο, ο οποίος λέγεται κι αυτός Τιμ.
Πορεία στα κουλουάρ
Ο Μοντγκόμερι είδε την πρώτη του μεγάλη αποτυχία το 1996 όταν απέτυχε να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες στα 100μ. Ωστόσο, αγωνίστηκε στη σκυταλοδρομία 4 x 100 μέτρων και ήταν 2ος με πρώτο το Καναδά. Το 1997 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κέρδισε χάλκινο μετάλλιο, καθώς ήταν 3ος πίσω από τον Μορίς Γκριν. Δύο χρόνια μετά, ήρθε 6ος στον τελικό του ατομικού όμως κέρδισε ένα χρυσό μετάλλιο με την αμερικανική ομάδα στη σκυταλοδρομία.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 δεν κατάφερε ξανά να πάρει την πρόκριση στα 100 μέτρα ανδρών, ωστόσο αγωνίστηκε στο ομαδικό της σκυταλοδρομίας. Στον τελικό οι ΗΠΑ κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο.
Η μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του Μοντγκόμερι ήρθε το Σεπτέμβριο του 2002, καθώς κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100μ. με διαφορά 0,01 δευτερολέπτων και με 9.78. Κέρδισε τον τίτλο του "γρηγορότερου ανθρώπου στον πλανήτη" και αποκαθήλωσε τον κάτοχο του ρεκόρ, Μορίς Γκριν.
Σκάνδαλα και δύση της αθλητικής καριέρας
Ο Μοντγκόμερι δεν κατάφερε να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, καθώς τερμάτισε μόλις έβδομος στα προκριματικά. Πριν τη διεξαγωγή των προκριματικών, κατηγορήθηκε ότι είχε πάρει αναβολικά. Παρά το γεγονός ότι δε βρέθηκε θετικός, παραδέχθηκε ότι μαζί με έναν παίκτη του μπέιζμπολ προμηθεύονταν αναβολικές ουσίες από το εργαστήρι της BALCO στο Σαν Φρανσίσκο. Συνακόλουθα, ο Οργανισμός κατά του Αναβολισμού στις ΗΠΑ (USADA) ζήτησε τετράχρονο αποκλεισμό του αθλητή, ο οποίος άσκησε έφεση. Το αθλητικό εφετείο τον καταδίκασε σε διετή αποκλεισμό, στις 13 Δεκεμβρίου του 2005. Έτσι, όλοι οι τίτλοι και τα ρεκόρ του αθλητή, από τις 31 Μαρτίου του 2001, μεταξύ των οποίων και το παγκόσμιο ρεκόρ του, αφαιρέθηκαν. Έπειτα από την ανακοίνωση της ποινής του, ο Μοντγκόμερι δήλωσε ότι αποσύρεται από τους στίβους. Στο σκάνδαλο ενεπλάκη και η πρώην σύντροφός του, Μάριον Τζόουνς.
Το 2006 συνελήφθη κατηγορούμενος για απάτη και για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος. Μαζί με τον άλλοτε προπονητή του, κατηγορείται ότι εξαργύρωσε τρεις πλαστές επιταγές συνολικής αξίας 775.000 δολαρίων. Ο Μοντγκόμερι φέρεται να κράτησε για τον εαυτό του 20.000.
Στις 9 Απριλίου του 2007 ομολόγησε την ενοχή του. Ο Μοντγκόμερι καταδικάστηκε σε φυλάκιση 46 μηνών στις 15 Μαΐου του 2008, καθώς κρίθηκε ένοχος για απάτη και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας
Χάλκινα πνευστά της συμφωνικής ορχήστρας
Τα χάλκινα πνευστά αποτελούν κατηγορία πνευστών οργάνων της συμφωνικής ορχήστρας, της μπάντας και άλλων μουσικών συνόλων, συνδυαζόμενα συχνά με τα ξύλινα πνευστά. Όπως δηλώνει και η ονομασία τους, είναι φτιαγμένα από χαλκό ή ορείχαλκο.
Το σαξόφωνο, αν και χάλκινο εκ κατασκευής, παίζει μαζί με τα ξύλινα πνευστά. Η συνηθέστερη σύνθεση χάλκινων πνευστών, εντός του πλαισίου της συμφωνικής ορχήστρας, περιλαμβάνει 4 κόρνα, 3 τρομπέτες, 3 τρομπόνια και μία τούμπα.
Άλλα χάλκινα πνευστά είναι το φλικόρνο, η κορνέτα, το ευφώνιο καθώς και κάποια τα οποία έχουν υποπέσει σε αχρηστία (π.χ. οφικλείδα κλπ).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αερόφωνα Κατηγορία:Χάλκινα πνευστά μουσικά όργανα
Πολυδένδρι Αττικής
μικρογραφία
Το Πολυδένδρι είναι χωριό της ανατολικής Αττικής. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 340 μέτρων, στις ανατολικές απολήξεις της Πάρνηθας. Υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Ωρωπού. Συνορεύει με το Καπανδρίτι και τις Αφίδνες. Ο πληθυσμός του Πολυδενδρίου ανέρχεται σε 1.385 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Ο οικισμός ονομαζόταν Μάζι μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε Πολυδένδρι. Για την ονομασία Μάζι υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη αποδίδει την ονομασία σε Βυζαντινό τιμαριούχο με το επώνυμο Μάζης και η δεύτερη στο ότι αποτέλεσε αποικία του ομώνυμου χωριού της Βοιωτίας.
Στο Πολυδένδρι λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο.
Πληθυσμιακή εξέλιξη:
Διοικητικές μεταβολές
Με την εφαρμογή της πρώτης διοικητικής διαίρεσης, το Πολυδένδρι (με την ονομασία Μάζι) εντάχθηκε στον τότε διευρυμένο Δήμο Μαραθώνα, στον οποίο παρέμεινε μέχρι το 1912. Τη χρονιά αυτή εντάχθηκε στη νεοσύστατη κοινότητα Καπανδριτίου, ενώ από το 1929 απετέλεσε την έδρα της ανεξάρτητης κοινότητας Πολυδενδρίου, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το 2010. Από την 1η Ιανουαρίου 2011, το Πολυδένδρι υπάγεται στον νέο, διευρυμένο Δήμο Ωρωπού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του νομού Αττικής Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής
Arrowverse
Το Arrowverse είναι ένα αμερικανικό franchise υπερηρωικών πολυμέσων και κοινό σύμπαν που επικεντρώνεται σε διάφορες διασυνδεδεμένες τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε χαρακτήρες υπερήρωων της DC Comics, που προβάλλονται κυρίως στο The CW. Η σειρά αναπτύχθηκε από τους Γκρεγκ Μπερλάντι, Μαρκ Γκούλενχαϊμ, Άντριου Κράισμπεργκ, Τζέοφ Τζονς, Άλι Άντλερ, Φιλ Κλέμερ, Σαμίλ Ακίλ, Κάρολαϊν Ντράις και Τοντ Χέλμπινγκ.
Το franchise ξεκίνησε με το Arrow, βασισμένο στον χαρακτήρα Green Arrow, το οποίο έκανε το ντεμπούτο του τον Οκτώβριο του 2012. Ακολούθησαν το The Flash το 2014 και η σειρά κινουμένων σχεδίων ιστού Vixen το 2015. Το franchise επεκτάθηκε περαιτέρω το 2016, όταν τον Ιανουάριο του ίδιου έτους έκανε το ντεμπούτο της μια νέα σειρά με τίτλο Legends of Tomorrow, με πρωταγωνιστές χαρακτήρες που εμφανίστηκαν αρχικά στο Arrow και στο The Flash. Αργότερα το ίδιο έτος, η σειρά Supergirl του CBS, έχοντας ήδη διασταυρωθεί με το The Flash, μεταφέρθηκε στο The CW για τη δεύτερη σεζόν και τις επόμενες σεζόν μέχρι το τέλος της. Μια δεύτερη διαδικτυακή σειρά κινουμένων σχεδίων, Freedom Fighters: The Ray, κυκλοφόρησε το 2017, η οποία ακολούθησε τον Ρέι Τέριλ / The Ray, ο οποίος έκανε μια ζωντανή εμφάνιση κατά τη διάρκεια του crossover event εκείνης της χρονιάς Crisis on Earth-X. Εκτός από τις σειρές ζωντανής δράσης και διαδικτυακής δράσης, το franchise έχει δημιουργήσει τρεις διαφημιστικές σειρές ιστού ζωντανής δράσης, Blood Rush, Chronicles of Cisco και The Flash: Stretched Scenes, που κυκλοφόρησαν το 2013, 2016 και 2017 αντίστοιχα. Μια πέμπτη σειρά, Batwoman, έκανε πρεμιέρα το 2019. Πραγματοποιήθηκαν έξι crossover event συνόλου που περιελάμβαναν πολλές από τις σειρές ζωντανής δράσης του Arrowverse, ξεκινώντας με το Flash vs. Arrow το 2014 και τελειώνοντας με το Crisis on Infinite Earths μεταξύ 2019 και 2020. Η σειρά Superman & Lois, που ξεκίνησε το 2021 έδρασε αρχικά ως μέρος του franchise και spin-off του Supergirl αλλά στο φινάλε του δεύτερου κύκλου αποκαλύφθηκε ότι διαδραματίζεται σε μια εναλλακτική Γη. Επιπλέον, ο Ματ Ράιαν επαναλαμβάνει τον ρόλο του ως Τζον Κόνσταντιν από τη σειρά Constantine του NBC, αρχικά σε εμφανίσεις σε επεισόδια των Arrow και Legends of Tomorrow.
Τα crossover του 2018 και του 2019, Elseworlds και "Crisis on Infinite Earths", αντίστοιχα, είδαν πολλές τηλεοπτικές σειρές και ταινίες της DC να προστίθενται αναδρομικά στο multiverse του franchise. Το "Crisis on Infinite Earths" επανεκκίνησε επίσης το πολυσύμπαν, το οποίο είδε το Supergirl να ενώνει τις άλλες σειρές ζωντανής δράσης σε μια νέα φανταστική Γη μαζί με τη σειρά Μαύρος Κεραυνός, η οποία ήταν αυτόνομη μέχρι αυτό το σημείο. Το franchise ήταν επιτυχημένο, δημιουργώντας ένα μεγάλο fandom σε όλο τον κόσμο και έχει λάβει θετικές κριτικές, με τους κριτικούς να επαινεσούν τα θέματα, την υποκριτική, τις σκηνές δράσης, τη σκηνοθεσία και την ανάπτυξη χαρακτήρων.
Τηλεοπτικες Σειρές
Έξι τηλεοπτικές σειρές αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του franchise Arrowverse: Arrow, The Flash, Supergirl, Legends of Tomorrow, Μαύρος Κεραυνός και Batwoman, μαζί με δύο διαδικτυακές σειρές, το Vixen και το Freedom Fighters: The Ray. Όλες οι σειρές συνολικά ανέρχονται σε 710 επεισόδια σε 40 τηλεοπτικές σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Φανταστικά σύμπαντα Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:DC Comics
Σημαία του Ναγκόρνο Καραμπάχ
thumb|Η σημαία του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Λόγος σημαίας: 1:2 Η σημαία του Ναγκόρνο Καραμπάχ, που είναι μη αναγνωρισμένη διεθνώς κυβέρνηση στην περιοχή του Αζερμπαϊτζάν, προέρχεται από τη σημαία της Αρμενίας. Η διαφορά με την τελευταία είναι ότι προστέθηκε μια λευκή λωρίδα. (στην ουσία είναι η τρίχρωμη σημαία της Αρμενίας, με μια λευκή λωρίδα) η οποία Καθιερώθηκε, ως η «επίσημη» σημαία του Ναγκόρνο Καραμπάχ στις 2 Ιουνίου του 1992. Το διάστημα 1991-92, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης χρησιμοποίηθηκε προσωρινά, ως επίσημη σημαία, στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η τρίχρωμη Αρμένικη σημαία Συμβολίζει την αρμενική κληρονομιά και τον πληθυσμό της περιοχής. Επίσης, αντιπροσωπεύει το Ναγκόρνο-Καραμπάχ ως εξωτερική περιοχή της Αρμενίας, γι' αυτό και το τριγωνικό σχήμα.
Το μοτίβο της σημαίας είναι επίσης το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται στην ύφανση των αρμενικών χαλιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναγκορνο Κατηγορία:Ναγκόρνο-Καραμπάχ Κατηγορία:Αρμενία
Λεωνίδας Τζανής
Ο Λεωνίδας Τζανής του Γεωργίου (Αερινό Μαγνησίας, 7 Σεπτεμβρίου 1955 - Βόλος, 4 Οκτωβρίου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Μαγνησίας.
Νομική και πολιτική σταδιοδρομία
Σπούδασε Νομικά στο ΑΠΘ. Στις δημοτικές εκλογές του 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Νέας Ιωνίας και αργότερα ανέλαβε υπεύθυνος Τύπος της Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ. Ήταν πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής για τη διερεύνηση της υπόθεσης του καζίνου του Φλοίσβου και από το 1998 ως το 1999 ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ. Ήταν πρόεδρος του Αθλητικού Οργανισμού, αντιδήμαρχος Νέας Ιωνίας (1990-92) και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου από τον Ιανουάριο του 1993 ως τις 30 Οκτωβρίου του ιδίου έτους.
Βουλευτής
Για πρώτη φορά εισήλθε στο Κοινοβούλιο με το ΠΑΣΟΚ έπειτα από τις εκλογές του 1993. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1996 και του 2000. Στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Σημίτη διετέλεσε υφυπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης από τις 19 Φεβρουαρίου 1999 ως τις 13 Απριλίου 2000 και ξανά  από τις 13 Απριλίου 2000 ως τις 24 Οκτωβρίου 2001.
Θάνατος
Ο Λεωνίδας Τζανής βρέθηκε από τη σύζυγό του κρεμασμένος με καλώδιο τηλεόρασης στο γκαράζ της οικίας του στο Βόλο. Το όνομα του πολιτικού βρισκόταν στη λίστα του ΣΔΟΕ με 36 βουλευτές που ελέγχονταν για παράνομο πλουτισμό, όμως σύμφωνα με το e-volos, στο ΣΔΟΕ Κεντρικής Μακεδονίας δεν βρισκόταν σε εξέλιξη καμία έρευνα σε βάρος του πρώην υφυπουργού, πράγμα που γνώριζε και ο ίδιος. Ο θάνατός του ήταν αυτοκτονία και μάλιστα ο ίδιος σε τηλεφωνική επικοινωνία με φιλικά πρόσωπα είχε εκφράσει την πρόθεσή του να δώσει τέλος στη ζωή του επειδή δεν άντεχε "να διασυρθεί άδικα το όνομά του για δεύτερη φορά", όπως είχε πει ο ίδιος. Κηδεύτηκε από τον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου στην πρωτεύουσα της Μαγνησίας.
Ήταν παντρεμένος και πατέρας 2 παιδιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης
Εμείς Φοράμε το Χειμώνα Ανοιξιάτικα
Το "Εμείς Φοράμε το Χειμώνα Ανοιξιάτικα" ήταν η ελληνική συμμετοχή στο, που ερμήνευσε στα ελληνικά η Μαριάννα Ευστρατίου. Η Ευστρατίου είχε προηγουμένως εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο στη Λωζάνη με το τραγούδι "Το Δικό σου Αστέρι" και ο συνθέτης Κώστας Μπίγαλης είχε εκπροσωπήσει, επίσης, την Ελλάδα  με το τραγούδι "Το Τρεχαντήρι (Ντίρι-Ντίρι)".
Ιωάννης Ερνέστος Α΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης
Ο Ιωάννης-Ερνέστος Α΄, γερμ. Johann-Ernst I (21 Φεβρουαρίου 1594 - 6 Δεκεμβρίου 1626) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Βαϊμάρης (1605-20).