cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζιοβάνι Αουρίσπα
Στις Συνόδους Βασιλείας και Φερράρας Φλωρεντίας με τον Πλήθωνα Γεμιστό
Το 1438, στο Συμβούλιο παραβρέθηκε (πιθανόν ως μεταφραστής) στη Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας. Εκεί κέρδισε την εμπιστοσύνη του Πάπα Ευγένιου Δ, ο οποίος τον όρισε Αποστολικό Γραμματέα. Κατά τη μακρόχρονη Σύνοδο άκουσε τη διδασκαλία του Γεωργίου Γεμιστού Πλήθωνα κι εντυπωσιάστηκε από τις νεοπλατωνικές του θεωρίες.
Ρώμη κι επιστροφή στη Φερράρα για τα τελευταία χρόνια
Μετά τη Σύνοδο το 1439 μετακόμισε στη Ρώμη. Κράτησε την ίδια θέση με τον Πάπα Νικόλαο Ε΄, που του έδωσε δύο συγχαρητήριες επιστολές. Στα τελευταία του χρόνια μετέφρασε στα ιταλικά έργα του Πλούταρχου και του Λουκιανού.
Ο Αουρίσπα πια 74 χρονών αποφάσισε να αποσυρθεί, επέστρεψε στην αγαπημένη του Φερράρα το 1450 και πέθανε εκεί το 1459, πλήρης ημερών σε ηλικία 83 ετών.
Κληρονομιά
Αν κι ήταν εξαιρετικός λόγιος, συλλέκτης και δάσκαλος, δεν ήταν συγγραφέας. Λαμβάνοντας υπόψη τη μακρά ζωή και τη φήμη του, ο Αουρίσπα παρήγαγε λίγα γραπτά: Λατινικές μεταφράσεις στα σχόλια του Ιεροκλή της Αλεξάνδρειας στους χρυσούς στίχους του Πυθαγόρα (1474) και της Philisci Consolatoria ad Ciceronem από τον Δίωνα Κάσσιο (που δεν δημοσιεύθηκε μέχρι το 1510) και, σύμφωνα με τον ιστορικό Gesner, μια μετάφραση των έργων του Αρχιμήδη
Η φήμη του στηρίζεται στην εκτεταμένη συλλογή των χειρογράφων που συνέλεξε, αντέγραψε και διένειμε. Επίσης συγκινητικές ήταν οι επίμονες προσπάθειές του για αναβίωση και την προώθηση μελέτης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και λογοτεχνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί μεταφραστές Κατηγορία:Ιταλοί ιστορικοί Κατηγορία:Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές Κατηγορία:Ελληνιστές
Κήποι Χεβσέλ
Οι Κήποι Χεβσέλ (τούρκικα : Hevsel Bahçeleri) είναι τα επτακόσια εκτάρια καλλιεργημένης, εύφορης γης που εκτείνονται στις όχθες του Τίγρη στην ανατολική Τουρκία, μεταξύ του Φρουρίου του Ντιγιαρμπακίρ και του ομώνυμου ποταμού.
Η οχυρωμένη πόλη βρισκόταν μέσα σε ένα ειδικά σχεδιασμένο σύστημα από αμυντικά τείχη και οι κήποι, που τροφοδοτούνταν από τις πηγές στο κάτω μέρος του φρουρίου, έπαιξαν έναν ζωτικό ρόλο στο να διατηρούν την πόλη προστατευμένη και πάντα με προμήθειες.
Οι κήποι προστέθηκαν στον δοκιμαστικό κατάλογο της UNESCO το 2013. Έγιναν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 2015, μαζί με το Φρούριο του Ντιγιαρμπακίρ.
Διατήρηση
Οι Κήποι Χεβσέλ καλλιεργούνται μέχρι σήμερα, ωστόσο η ακεραιότητά τους απειλείται από μη εξουσιοδοτημένες επιχειρήσεις και κατοικίες, οι οποίες έχουν εγκατασταθεί στους πρόποδες του φρουρίου. Άλλες ανησυχίες αφορούν τα μπλοκαρισμένα συστήματα αποχέτευσης και την ποιότητα του νερού. Οι πηγές του νερού έχουν μεταφερθεί πολύ πιο πάνω από την Κοιλάδα του ποταμού Τίγρη, γεγονός που έχει μειώσει τόσο την ποσότητα του νερού που εκχύνεται στο ποτάμι όσο και τις πλημμύρες. Ζώνες ασφαλείας έχουν εγκατασταθεί, ωστόσο οι κήποι θεωρούνται ευάλωτοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τουρκία
Αργεντίνα (όνομα)
Αργεντίνα, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία του ονόματος
Αν και το όνομα παραπέμπει στην Αργεντινή, μεταναστευτικό προορισμό από τον 19ο αιώνα, είναι δηλαδή βαφτιστικό που προέρχεται από γεωγραφικό όνομα, όπως λ.χ. τα Φλωρεντία, Βενετία, Βηθλεέμ, Ροδόπη κτλ., είναι πιθανότερα δάνειο από το ιταλικό όνομα Argentina. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, παράγεται από το λατινικό argentinus «ασημένιος, από άργυρο» (από το λατινικό argentum «άργυρος, ασήμι»), και είναι σημασιολογικά παρεμφερές με τα ονόματα Αργυρώ, Ασήμω, Αργέντω.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από πολύτιμα μέταλλα Κατηγορία:Ονόματα από γεωγραφικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα ιταλικής προέλευσης
Βερσαλλίες (τηλεοπτική σειρά)
Υπόθεση
Στον απόηχο της εξέγερσης της Σφενδόνης το 1667, η γαλλική αριστοκρατία είχε αρχίσει να αψηφά και να παρακούει την μοναρχία. Ο νεαρός βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ (Τζωρτζ Μπλάγκντεν) αποφασίζει να μετακινήσει την αυλή του από το κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι (κοντά στο Παρίσι), στο κυνηγετικό καταφύγιο του πατέρα του κοντά στο χωριό των Βερσαλλιών ως μέσο για να αναγκάσει την υποβολή τους. Καθώς ο Λουδοβίκος ανακαινίζει και επεκτείνει το Παλάτι των Βερσαλλιών, οι ευγενείς, εκτοπισμένοι από το συνηθισμένο τους περιβάλλον αλλά υποχρεωμένοι να περιβάλλουν τον βασιλιά, εμπλέκονται σε ολοένα και πιο επικίνδυνες ίντριγκες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Καναδικές τηλεοπτικές σειρές
Θαμπίτ Ιμπν Κούρρα
Ο Θαμπίτ ιμπν Κούρρα (πλήρες όνομα: Abū al-Ḥasan ibn Zahrūn al-Ḥarrānī al-Ṣābiʾ, αραβικά: أبو الحسن ثابت بن قرة زهرون الحراني الصابئ, λατινικά: Thebit/Thebith/Tebit); 826 ή 836 - 19 Φεβρουαρίου 901, ήταν μαθηματικός, γιατρός, αστρονόμος και μεταφραστής που έζησε στη Βαγδάτη στο δεύτερο μισό του 9ου αιώνα, κατά την εποχή του χαλιφάτου των Αββασιδών.
Ο Θαμπίτ ιμπν Κούρρα έκανε σημαντικές ανακαλύψεις στην άλγεβρα, τη γεωμετρία και την αστρονομία. Στην αστρονομία, ο Θαμπίτ θεωρείται ένας από τους πρώτους αναμορφωτές του Πτολεμαϊκού συστήματος, ενώ στη μηχανική, είναι ένας από τους θεμελιωτές της στατικής. Ο Θαμπίτ έγραψε επίσης εκτενώς για την ιατρική και παρήγαγε φιλοσοφικές πραγματείες.
Βιογραφία
Ο Θαμπίτ γεννήθηκε στο Χαρράν της Άνω Μεσοποταμίας, η οποία ανήκε τότε στην υποδιαίρεση Ντιγιάρ Μουντάρ της περιοχής αλ-Τζαζίρα του χαλιφάτου των Αββασιδών. Ο Θαμπίτ ανήκε στους Σαβείους του Χαρράν, μια εξελληνισμένη σημιτική πολυθεϊστική αστρική θρησκεία που εξακολουθούσε να υπάρχει στο Χαρράν τον 9ο αιώνα.
Στα νιάτα του, ο Θαμπίτ εργαζόταν ως χρηματιστής σε μια αγορά του Χαρράν μέχρι που γνώρισε τον Μουχαμάντ ιμπν Μούσα, τον πρεσβύτερο από τους τρεις μαθηματικούς και αστρονόμους που ήταν γνωστοί ως Μπανού Μούσα. Επέδειξε τόσο εξαιρετικές γλωσσικές ικανότητες ώστε ο ιμπν Μούσα τον επέλεξε να έρθει στη Βαγδάτη για να εκπαιδευτεί στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη φιλοσοφία υπό την καθοδήγηση των Μπανού Μούσα. Εκεί, ο Θαμπίτ συστήθηκε όχι μόνο σε μια κοινότητα λογίων, αλλά και σε όσους είχαν σημαντική δύναμη και επιρροή στη Βαγδάτη.
Ο Θαμπίτ και οι μαθητές του ζούσαν στην καρδιά της πιο δυναμικής διανοητικά και ίσως της μεγαλύτερης πόλης της εποχής, της Βαγδάτης. Πήγε για πρώτη φορά στη Βαγδάτη για να εργαστεί για τους Μπανού Μούσα, να γίνει μέλος του κύκλου τους και να τους βοηθήσει να μεταφράσουν ελληνικά μαθηματικά κείμενα, αλλά δεν είναι γνωστό πώς οι Μπανού Μούσα και ο Θαμπίτ ασχολήθηκαν με τα μαθηματικά, την αστρονομία, την αστρολογία, τη μαγεία, τη μηχανική, την ιατρική και τη φιλοσοφία. Αργότερα στη ζωή του, ο χαλίφης των Αββασιδών al-Mu'tadid (βασίλευσε 892-902), του οποίου έγινε αστρονόμος στην αυλή, ήταν προστάτης του Θαμπίτ και έγινε προσωπικός φίλος και αυλικός του χαλίφη. Ο Θαμπίτ πέθανε στη Βαγδάτη τ ο 901. Ο γιος του, Σινάν ιμπν Θαμπίτ, και ο εγγονός του, Ιμπραήμ ιμπν Σινάν, συνέβαλαν επίσης στην ιατρική και την επιστήμη. Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Θαμπίτ κατάφερε να γράψει 150 έργα για τα μαθηματικά, την αστρονομία και την ιατρική. Παρ' όλο το έργο που επιτέλεσε ο Θαμπίτ, τα περισσότερα από τα έργα του δεν άντεξαν στο χρόνο. Λιγότερα από δώδεκα έργα του έχουν διασωθεί.
Μεταφράσεις
Η μητρική γλώσσα του Θαμπίτ ήταν η Συριακή, μια ποικιλία της Μέσης Αραμαϊκής της Έδεσσας, και γνώριζε άπταιστα τα μεσαιωνικά ελληνικά και τα αραβικά. Ήταν συγγραφέας πολυάριθμων πραγματειών. Χάρη στην τριγλωσσία του, ο Θαμπίτ μπόρεσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο κίνημα της ελληνοαραβικής μετάφρασης. Ίδρυσε επίσης μια σχολή μετάφρασης στη Βαγδάτη.
Ο Θαμπίτ μετέφρασε έργα του Απολλώνιου από την Πέργη, του Αρχιμήδη, του Ευκλείδη και του Πτολεμαίου από τα ελληνικά στα αραβικά. Αναθεώρησε τη μετάφραση του Χουναΐν ιμπν Ισχάκ των Στοιχείων του Ευκλείδη. Επίσης, έγραψε εκ νέου τη μετάφραση του Χουναΐν της Αλμαγέστης του Πτολεμαίου και μετέφρασε τη Γεωγραφία του Πτολεμαίου.Η μετάφραση του Θαμπίτ ενός έργου του Αρχιμήδη που δίνει την κατασκευή ενός κανονικού επταγώνου ανακαλύφθηκε τον 20ό αιώνα, ενώ το πρωτότυπο είχε χαθει.
Αστρονομία
Ο Θαμπίτ λέγεται ότι ήταν αστρονόμος του χαλίφη αλ-Μουταντίντ. Μπόρεσε να χρησιμοποιήσει το μαθηματικό του έργο για να μελετήσει την αστρονομία των Πτολεμαίων. Η μεσαιωνική αστρονομική θεωρία του τρόμου των ισημεριών αποδίδεται συχνά στον Θαμπίτ, αλλά είχε ήδη περιγραφεί από τον Θέωνα της Αλεξάνδρειας στα σχόλιά του για τους Πρακτικούς Πίνακες του Πτολεμαίου. Σύμφωνα με τον Κοπέρνικο, ο Θαμπίτ προσδιόρισε τη διάρκεια του αστρικού έτους ως 365 ημέρες, 6 ώρες, 9 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα (σφάλμα 2 δευτερολέπτων). Ο Κοπέρνικος βασίστηκε στο λατινικό κείμενο που αποδίδεται στον Θαμπίτ. Ο Θαμπίτ δημοσίευσε τις παρατηρήσεις του για τον Ήλιο. Όσον αφορά τις πλανητικές υποθέσεις του Πτολεμαίου, ο Θαμπίτ εξέτασε τα προβλήματα της κίνησης του ήλιου και της σελήνης, καθώς και τη θεωρία των ηλιακών ρολογιών. Κατά την εξέταση των υποθέσεων του Πτολεμαίου, ο Θαμπίτ ιμπν Κούρρα βρήκε το αστρικό έτος, που σημαίνει ότι κοιτάζοντας τη Γη και μετρώντας την σε φόντο σταθερών αστέρων, θα είχε σταθερή τιμή.
Ο Θαμπίτ ήταν επίσης συγγραφέας και έγραψε το έργο De Anno Solis. Σε αυτό το βιβλίο, ο Θαμπίτ αναφέρει ότι ο Πτολεμαίος και ο Ίππαρχος πίστευαν ότι η κίνηση των αστέρων ήταν σύμφωνη με την κίνηση που συνήθως συναντάται στους πλανήτες. Αυτό που πίστευε ο Θαμπίτ ήταν ότι αυτή η ιδέα θα μπορούσε να επεκταθεί και στον Ήλιο και τη Σελήνη. Έχοντας αυτό κατά νου, πίστευε επίσης ότι το ηλιακό έτος θα έπρεπε να υπολογίζεται εξετάζοντας την επιστροφή του Ήλιου σε ένα συγκεκριμένο αστέρι.
Μαθηματικά
μικρογραφία|288x288εσ|Μετάφραση στα [[Αραβική γλώσσα|αραβικά του έργου "Κωνικά "του Απολλώνιου από τον Θαμπίτ.]] Στα μαθηματικά, ο Θαμπίτ κατέληξε σε μια εξίσωση για τον προσδιορισμό των φιλικών αριθμών. Η απόδειξή του για τον κανόνα αυτό παρουσιάζεται στο έργο "Πραγματεία για την εξαγωγή των φιλικών αριθμών με εύκολο τρόπο", ενώ έγραφε για τη θεωρία των αριθμών, επεκτείνοντας τη χρήση τους για την περιγραφή σχέσεων μεταξύ γεωμετρικών μεγεθών, βήμα που δεν είχαν κάνει οι Έλληνες. Το έργο του Θαμπίτ για τους φιλικούς αριθμούς και τη θεωρία των αριθμών τον βοήθησε να ασχοληθεί περισσότερο με τις γεωμετρικές σχέσεις των αριθμών, θεμελιώνοντας το Θεώρημα της εγκάρσιας (Γεωμετρία).
Περαιτέρω εργασία πάνω στις γεωμετρικές σχέσεις και τις εκθετικές σειρές που προέκυψαν επέτρεψε στον Θαμπίτ να υπολογίσει πολλαπλές λύσεις σε προβλήματα σκακιέρας. Το πρόβλημα αυτό είχε να κάνει λιγότερο με το ίδιο το παιχνίδι παρά με τον αριθμό των λύσεων ή τη φύση των πιθανών λύσεων. Στην περίπτωση του Θαμπίτ, χρησιμοποίησε τη συνδυαστική για να υπολογίσει τις μεταθέσεις που απαιτούνται για να κερδηθεί μια παρτίδα σκάκι .
Εκτός από το έργο του Θαμπίτ στην ευκλείδεια γεωμετρία, υπάρχουν ενδείξεις ότι γνώριζε επίσης την Αρχιμήδεια γεωμετρία. Το έργο του για τις κωνικές τομές και ο υπολογισμός ενός παραβολοειδούς σχήματος (cupola) δείχνουν την ικανότητά του ως αρχιμήδειου γεωμέτρη. Η χρήση από τον Θαμπίτ της ιδιότητας του Αρχιμήδη για την παραγωγή μιας υποτυπώδους προσέγγισης του όγκου ενός παραβολοειδούς αποτελεί περαιτέρω απόδειξη αυτού[διευκρίνιση που απαιτείται]. Η χρήση των άνισων τομών, αν και σχετικά απλή, αποδεικνύει μια κριτική κατανόηση της Ευκλείδειας και της Αρχιμήδους γεωμετρίας Ο Θαμπίτ είναι επίσης υπεύθυνος για ένα σχόλιο στο Liber Assumpta του Αρχιμήδη.
Φυσική
Στη φυσική, ο Θαμπίτ απέρριψε τις περιπατητικές και αριστοτελικές αντιλήψεις περί "φυσικού τόπου" για κάθε στοιχείο. Αντ' αυτού, πρότεινε μια θεωρία της κίνησης στην οποία οι ανοδικές και καθοδικές κινήσεις προκαλούνται από το βάρος, και ότι η τάξη του σύμπαντος είναι το αποτέλεσμα δύο ανταγωνιστικών έλξεων (jadhb): η μία είναι "μεταξύ των υποσελήνιων και ουράνιων στοιχείων", και η άλλη είναι "μεταξύ όλων των μερών κάθε στοιχείου ξεχωριστά". Στη μηχανική, ήταν ένας από τους θεμελιωτές της στατικής. Επιπλέον, το έργο του Θαμπίτ Liber Karatonis περιείχε την απόδειξη του νόμου του μοχλού. Το έργο αυτό ήταν αποτέλεσμα του συνδυασμού αριστοτελικών και αρχιμήδειων αντιλήψεων για τη δυναμική και τη μηχανική.
Ένα από τα σημαντικότερα κείμενα του Κούρρα είναι το έργο του για το Kitab fi 'l-qarastun. Ένα άλλο σημαντικό κείμενο είναι το Kitab fi sifat alqazn, το οποίο ασχολείται με τις έννοιες της ίσης ισορροπίας. Ο Κούρρα λέγεται ότι ήταν ένας από τους πρώτους που έγραψε για την έννοια της ίσης ισορροπίας, ή τουλάχιστον συστηματοποίησε την αντιμετώπισή της.
Ο Κούρρα προσπάθησε να δημιουργήσει μια σχέση μεταξύ των δυνάμεων της κίνησης και της απόστασης που διανύει το κινητό.
Ιατρική
Ο Θαμπίτ ήταν γνωστός ως γιατρός και παρήγαγε σημαντικό αριθμό ιατρικών πραγματειών και σχολίων. Στα έργα του περιλαμβάνονται βιβλία γενικής αναφοράς όπως το al-Dhakhira fī ilm al-tibb ("Θησαυρός της Ιατρικής"), το Kitāb al-Rawda fi l-tibb ("Βιβλίο του κήπου της Ιατρικής") και το al-Kunnash ("Συλλογή"). Συνέγραψε επίσης ειδικά έργα για θέματα όπως οι πέτρες στη χολή, η θεραπεία ασθενειών όπως η ευλογιά, η ιλαρά και οι παθήσεις των ματιών, και ασχολήθηκε με την κτηνιατρική και την ανατομία των πτηνών. Ο Θαμπίτ έγραψε σχόλια για τα έργα του Γαληνού και άλλων, συμπεριλαμβανομένων έργων όπως το Περί φυτών (που αποδίδεται στον Αριστοτέλη, αλλά πιθανότατα γράφτηκε από τον φιλόσοφο του πρώτου αιώνα π.Χ. τον Νικόλαο Δαμασκηνό).
Το Ta'rikh al-hukamā του Ίμπν αλ-Κίφτι καταγράφει τη δραστηριότητα του Θαμπίτ ως γιατρού: λέγεται ότι ο Θαμπίτ θεράπευσε έναν κρεοπώλη που θεωρούνταν νεκρός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Σύροι μαθηματικοί
Θυμιατό
Ιστορία
Γνωστό ως θυμιατήριο (thymiaterion) στην επιστημονική βιβλιογραφία, χρησιμοποιείται στην περιοχή της Μεσογείου από την αρχαιότητα για πνευματικούς και θρησκευτικούς σκοπούς, ιδιαίτερα δε σε θρησκευτικές τελετές.
Ο όρος θυμιατήριο χρησιμοποιείται από τους αρχαιολόγους όχι μόνο για να περιγράψει τα ανάλογα αντικείμενα που βρέθηκαν σε περιοχές της αρχαίας Ελλάδας, αλλά και για να περιγράψει παρόμοια αντικείμενα που βρέθηκαν στις περιοχές των Φοίνικων και των Ετρούσκων.
Τα θυμιατήρια έχουν μεγάλη ποικιλία μορφών. Ποικίλουν από απλά πήλινα αγγεία μέχρι περίτεχνα σκαλιστά, χυτά αντικείμενα από πηλό ή μπρούτζο. Τα σημερινά θυμιατά είναι συνήθως μικρά πήλινα αντικείμενα, με μια υποδοχή από την οποία αναβλύζει η φωτιά η οποία χρησιμοποιείται για τελετουργικούς σκοπούς.
Στην σύγχρονη Ελλάδα τα θυμιατήρια αποκαλούνται και λιβανιστήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία
Ωλεσικαρπία
Η Ωλεσικαρπία (από το αρχαιοελληνικό αόριστο «ώλεσα» του ρήματος όλλυμι= χάνω και το καρπός) είναι το φαινόμενο που παρατηρείται στα καρποφόρα δέντρα μετά τη δέση των καρπών και κυρίως στα πρώτα στάδια της ανάπτυξής τους. Είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση από την απώλεια της ανθοφορίας λόγω ανέμων και συνεχών βροχών. Μπορεί να οφείλεται σε χαλαζόπτωση, σε αυτοαραίωση σε μικρή κλίμακα λόγω υπερφόρτωσης καρπών, αλλά και σε διάφορες ασθένειες ή έλλειψη ιχνοστοιχείων που τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις καθόσον πρόκειται για ολική καταστροφή, χωρίς όμως μέχρι σήμερα να έχουν εντοπισθεί επαρκώς τα αίτια.
Tomb Raider
Το Tomb Raider είναι franchise το οποίο, εκτός από βιντεοπαιχνίδια, περιλαμβάνει κόμικς, ταινίες μικρού μήκους (κυρίως κινουμένων σχεδίων), νουβέλες και θεματικά πάρκα, τα οποία επικεντρώνονται γύρω από έναν εικονικό χαρακτήρα, που τον αναπαριστά μια βρετανίδα αρχαιολόγος, ονόματι Lara Croft. Τα πρώτα έξι παιχνίδια αναπτύχθηκαν αρχικά από την εταιρεία Core Design και τα επόμενα πέντε από την Crystal Dynamics σε συνεργασία με την Square Enix.
Γνωστή για την θηλυκότητά της, η πρωταγωνίστρια του παιχνιδιού αμέσως μετά την έκδοση του πρωτότυπου Tomb Raider το 1996 αποτέλεσε μια κερδοφόρα σειρά των συναφών μέσων μαζικής ενημέρωσης και η Lara μετατράπηκε σε έναν μεγάλο πρότυπο για τη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών. Η Lara Croft θεωρείται από πολλούς ως ένα σύμβολο του σεξ που τράβηξε γρήγορα την προσοχή της βιομηχανίας σε παγκόσμια κλίμακα. Αποτελεί την πιο αναγνωρίσιμη μορφή σε βιντεοπαιχνίδι και έχει στην κατοχή της έξι ρεκόρ στο βιβλίο Γκίνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν κόμικς‎ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν μυθιστορήματα Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν τηλεοπτικά προγράμματα
Ομοφοβία
Τα άτομα που ενεργούν με τέτοιους τρόπους περιγράφονται ως ομοφοβικά. Αισθήματα κοινωνικής ανασφάλειας ή ως αυτοεπιβεβαίωση του σεξουαλικού προσανατολισμού.
Σε σπάνιες περιπτώσεις, είναι δυνατόν να παρατηρηθούν φαινόμενα ομοφοβίας προερχόμενα από τους ίδιους τους ομοφυλόφιλους. Σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις αίτιο είναι το σοκ που παθαίνουν (οι έφηβοι ομοφυλόφιλοι) όταν συνειδητοποιούν για πρώτη φορα ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός τους είναι αυτός. Εφόσον δεν έχουν συνηθίσει αυτή την εικόνα για τον εαυτό τους μπορεί, διάφορα σχόλια για την ομοφυλοφιλία (π.χ. από την οικογένειά τους) παλιότερα, να τους επηρεάσουν έτσι ώστε να γίνουν ομοφοβικοί - όχι όμως για πολύ. Οι περισσότεροι χρειάζονται χρόνο για να αποδεκτούν τον εαυτό τους. Περισσότερα αναφέρονται παρακάτω.
Σύμφωνα με ορισμένους θεωρητικούς, θα πρέπει να υπάρξει ένας διαχωρισμός της έννοιας ομοφοβία με την έννοια ομοαρνητισμός, καθώς με τη δεύτερη νοούνται οι περιπτώσεις όπου κάποιος αντιτίθεται στην ομοφυλοφιλία, δίχως όμως να προβαίνει σε καμία απολύτως αρνητική ενέργεια σε βάρος των ομοφυλόφιλων.
Η 17η Μαΐου έχει καθιερωθεί ως διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας. Ο λόγος που επιλέχθηκε η συγκεκριμένη ημερομηνία, οφείλεται στο γεγονός ότι στις 17 Μαΐου 1990, η ομοφυλοφιλία έπαψε να θεωρείται ασθένεια από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Στις 19 Ιανουαρίου 2006 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με συντριπτική πλειοψηφία αναγνώρισε το συμβολισμό της ημέρας αυτής και με ψήφισμά του κάλεσε τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναλάβουν δράσεις για την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω ομοερωτικού προσανατολισμού.
Εσωτερικευμένη ομοφοβία
Η εσωτερικευμένη ομοφοβία (ή εγωδυστονική ομοφοβία) είναι τα αρνητικά συναισθήματα που τρέφει κάποιος για τον ίδιο του τον εαυτό επειδή είναι ομοφυλόφιλος. Ο συγκεκριμένος όρος έχει δεχτεί επικρίσεις επειδή η ύπαρξη αρνητικής στάσης δεν συνεπάγεται απαραίτητα φοβία· για τον λόγο αυτό, προτιμάται ο όρος «εσωτερικευμένος στιγματισμός». Η εσωτερικευμένη ομοφοβία προκαλεί σοβαρή σύγκρουση με τον σεξουαλικό προσανατολισμό του ατόμου ή αποδοκιμασία του.
Η εσωτερικευμένη ομοφοβία μπορεί να οδηγήσει σε ακραία απώθηση (καταπίεση) της ομοφυλοφιλικής επιθυμίας. Σε άλλες περιπτώσεις, παρατηρείται μια εσωτερική σύγκρουση, που διαρκεί κάποια περίοδο κατά την οποία οι βαθιά ριζωμένες θρησκευτικές ή κοινωνικές πεποιθήσεις αντιπαρατίθενται με τις ισχυρές ερωτικές και συναισθηματικές επιθυμίες. Η εν λόγω αναντιστοιχία συχνά προκαλεί κλινική κατάθλιψη, ενώ, μεταξύ άλλων, σε αυτό το φαινόμενο αποδίδεται τα ασυνήθιστα υψηλά ποσοστά αυτοκτονιών στους γκέι εφήβους (έως και 30% των μη ετεροφυλόφιλων εφήβων κάνουν απόπειρα αυτοκτονίας). Η ψυχοθεραπεία, όπως η υποστηρικτική ψυχοθεραπεία για γκέι, λεσβίες και αμφισεξουαλικούς, καθώς και η συμμετοχή σε ομάδες υποστήριξης και αυτογνωσίας με άλλα γκέι άτομα μπορεί να συμβάλει στη μείωση ή εξάλειψη της εσωτερικής σύγκρουσης ανάμεσα στη θρησκευτική και τη σεξουαλική ταυτότητα του ατόμου.
Ο όρος εσωτερικευμένη ομοφοβία ορισμένες φορές χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει τις ενσυνείδητες ή ασυνείδητες συμπεριφορές που έχει ένα άτομο επειδή αισθάνεται την ανάγκη να προωθήσει ή να συμμορφωθεί τις προσδοκίες και τις επιταγές της ετεροκανονικότητας και του ετεροσεξισμού. Σε τέτοιες περιπτώσεις ενίοτε εμφανίζεται ακραία απώθηση και άρνηση της ερωτικής επιθυμίας σε συνδυασμό με εξωτερική επίδειξη ετεροκανονικής συμπεριφοράς, η οποία αποσκοπεί αφενός μεν στο να δείχνει το άτομο «φυσιολογικό» και «αποδεκτό», αφετέρου δε στο να νιώσει το ίδιο έτσι. Η εσωτερικευμένη ομοφοβία μπορεί επίσης να συμπεριλαμβάνει λιγότερο εμφανείς συμπεριφορές, όπως το να προβαίνει κάποιος σε εικασίες όσον αφορά το φύλο του ερωτικού συντρόφου των άλλων ή όσον αφορά τους ρόλους των φύλων.
Ορισμένοι αποδίδουν αυτόν τον όρο και σε άτομα της ΛΟΑΤ κοινότητας, τα οποία υποστηρίζουν «συμβιβαστικές» στάσεις, όπως λόγου χάρη εκείνους που θεωρούν το σύμφωνο συμβίωσης αποδεκτή εναλλακτική λύση στους γάμους μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών. Υπάρχει επίσης η άποψη ότι ορισμένοι ή οι περισσότεροι άνθρωποι που είναι ομοφοβικοί έχουν στην πραγματικότητα καταπιέσει τη δική τους ομοφυλοφιλία. Το 1996, σε μια ελεγχόμενη μελέτη του Πανεπιστημίου της Γεωργίας των ΗΠΑ, σε 64 ετεροφυλόφιλους άντρες (οι μισοί εκ των οποίων αυτοπροσδιορίστηκαν ως ετεροφυλόφιλοι και δήλωσαν ότι ήταν ομοφοβικοί βάσει της εμπειρίας τους), διαπιστώθηκε ότι οι άντρες που αξιολογήθηκαν ως πιο ομοφοβικοί (με βάση την Κλίμακα Ομοφοβίας) ήταν πολύ πιθανότερο να διεγερθούν σεξουαλικά (με μέτρηση της στυτικής διέγερσης), όταν έβλεπαν ομοερωτικές εικόνες σε σύγκριση με τους μη-ομοφοβικούς άντρες.
Κοινωνική ομοφοβία
Μια άλλη μορφή κοινωνικής ομοφοβίας μπορεί να θεωρηθεί ο φόβος ενός ατόμου μήπως θεωρηθεί γκέι. Θεωρητικοί όπως ο Calvin Thomas και η Judith Butler διατείνονται ότι η ομοφοβία εδράζεται στον φόβο κάποιων ατόμων μη θεωρηθούν γκέι. Η ομοφοβία στους άντρες συνδέεται με την ανασφάλειά τους όσον αφορά τον ανδρισμό τους. Για τον λόγο αυτό, η ομοφοβία είναι τόσο διαδεδομένη στα σπορ και στην υποκουλτούρα των φιλάθλων που θεωρείται στερεοτυπικά πολύ αρρενωπή.
Οι παραπάνω θεωρητικοί επιχειρηματολογούν ότι ένα άτομο που εκφράζει ομοφοβικές σκέψεις και συναισθήματα συμπεριφέρεται έτσι όχι μόνο με στόχο να επικοινωνήσει τις απόψεις του για την ομάδα των γκέι ανθρώπων αλλά και για να αποστασιοποιηθεί από αυτή την ομάδα πληθυσμού και το κοινωνικό στάτους της. Μέσω αυτή της αποστασιοποίησης από τους γκέι, επιβεβαιώνει τον ρόλο του ως ετεροφυλόφιλου σε μια ετεροκανονιστική κοινωνία και άρα καταβάλλει προσπάθεια να αποφύγει να χαρακτηριστεί γκέι και να τύχει της ανάλογης αρνητικής αντιμετώπισης. Αυτή η ερμηνεία συνδέεται με την ιδέα ότι ένας άνθρωπος ίσως εκφράσει βίαια αντίθεση στον «Άλλο» ώστε να εμπεδώσει τη δική του ταυτότητα ως μέλους της πλειοψηφίας και άρα να αποκομίσει κοινωνικό κύρος.
Η Nancy J. Chodorow δήλωσε ότι η ομοφοβία μπορεί να θεωρηθεί μέθοδος προστασίας της ανδρικής αρρενωπότητας.
Διάφορες ψυχαναλυτικές θεωρίες εξηγούν ότι την ομοφοβία ως απειλή στις ομοερωτικές παρορμήσεις, είτε είναι πραγματικές παρορμήσεις είτε απλώς υποθετικές. Αυτή η απειλή προκαλεί απώθηση, άρνηση ή αντιδραστικούς μηχανισμούς ως άμυνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρατσισμός Κατηγορία:Ομοφυλοφιλία  Κατηγορία:Μίσος
Κάσσελ (διοικητική περιφέρεια)
Η διοικητική περιφέρεια Κάσσελ (γερμ. Regierungsbezirk Kassel) είναι μια από τις τρεις διοικητικές περιφέρειες του γερμανικού ομοσπονδιακού κρατιδίου της Έσσης και βρίσκεται στο βόρειο μέρος του κρατιδίου. Η πόλη του Κάσσελ αποτελεί την μοναδική ανεξάρτητη αστική περιφέρεια (Kreisfreie Stadt) που βρίσκεται στην έκτασή της. Έχει 1.244.900 κατοίκους (31 Δεκεμβρίου 2006) και έκταση 8.288,92 χμ². Πρόκειται για την μεγαλύτερη σε έκταση διοικητική περιφέρεια της Έσσης.
Γειτονικές περιφέρειες και κρατίδια
Η διοικητική περιφέρεια Κάσσελ συνορεύει στο βορρά με την Κάτω Σαξονία και ανατολικά με την Θουριγγία. Στο νότο έχει σύνορα με την περιφέρεια Ντάρμστατ, νοτιοδυτικά με την περιφέρεια Γκίσεν και στη δύση με το κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.
Διοικητική διαίρεση
Στα πλαίσια περιφερειακής αναδιοργάνωσης κατά την δεκαετία του 1970 η μέχρι τότε ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες Φούλντα και Μάρμπουργκ ενσωματώθηκαν σε επαρχίες. Από τις 1 Ιανουαρίου 1981 η διοικητική περιφέρεια Ντάρμστατ διαιρείται σε έξι επαρχίες (Landkreise). Πέραν αυτών υπάρχει μια μονάχα ανεξάρτητη αστική περιφέρεια (Kreisfreie Stadt), ανεξάρτητη δηλαδή των επαρχιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κάσελ *
Γνούρος
Ο Γνούρος ήταν μυθικός βασιλιάς νομαδικής φυλής των Σκυθών.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ήταν γιος του Λύκου και εγγονός του Σπαργαπείθεου. Γιοι του από Ελληνίδα γυναίκα ήταν ο Σαύλιος ο οποίος και τον διαδέχτηκε στον θρόνο και ο φιλόσοφος Ανάχαρσις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Σκυθών
Ντον Χαν
Ο Ντον Χαν (αγγλικά: Don Hahn, 25 Νοεμβρίου 1955) είναι Αμερικανός παραγωγός ταινιών, που του πιστώνονται μερικές από τις πιο πρόσφατες και άκρως επιτυχημένες ταινίες κινουμένων σχεδίων, όπως Η Πεντάμορφη και το Τέρας και το Ο βασιλιάς των λιονταριών, με το πρώτο να είναι και η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων, που λαμβάνει υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Είναι, επίσης, Διευθυντής Παραγωγής στην Disneynature, ενώ έχει και δική του εταιρεία παραγωγής, την Stone Circle Pictures.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Παραγωγοί ταινιών κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Άνθρωποι της Disney
Νήσος Αγίας Ελένης
Η νήσος της Αγίας Ελένης (Saint Helena), που πήρε το όνομά της από την Αγία Ελένη της Κωνσταντινούπολης, είναι ηφαιστειογενές νησί που ανήκει στο βρετανικό υπερπόντιο έδαφος Αγία Ελένη, Ασενσιόν και Τριστάν ντα Κούνια του Ηνωμένου Βασιλείου στο Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό. Εκτός από το ομώνυμο νησί, το υπερπόντιο έδαφος περιλαμβάνει τα νησιά Ασενσιόν (Αscencion) και Τριστάν ντα Κούνια (Tristan da Cunha). Πρωτεύουσα και κύριο λιμάνι είναι το Τζέιμσταουν.
Η Αγία Ελένη έγινε γνωστή ως τόπος εξορίας του Ναπολέοντα, ο οποίος έζησε εκεί από το 1815 μέχρι το θάνατό του το 1821. Η Οικία Λόνγκγουντ (Longwood House), όπου έμεινε ο Ναπολέων, και το Σέιν Βάλεϊ (Sane Valley), όπου τάφηκε, ανήκουν στη γαλλική κυβέρνηση από το 1858. Έχει έκταση 122 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 4.439, με βάση την απογραφή του 2021.
Το νησί ανακαλύφθηκε στις 21 Μαΐου 1502 από τον εξερευνητή Ζοάο ντα Νόβα, ο οποίος του έδωσε το όνομα «Αγία Ελένη». Το νησί ήταν ακατοίκητο και με τα χρόνια οι Πορτογάλοι έχτισαν ένα παρεκκλήσι και μερικά σπίτια, αν και δεν έγινε ποτέ μόνιμη εγκατάσταση. Εισήγαγαν επίσης κατσίκια που θα χρησίμευαν ως πηγή κρέατος για μελλοντικές αποστολές. Ο Τόμας Κάβεντις έγινε ο πρώτος Άγγλος που επισκέφτηκε το νησί, σε μια αποτυχημένη αποστολή το 1591. Οι Ολλανδοί διεκδίκησαν το νησί το 1645–1659 και αργότερα το 1673, αλλά τελικά μετά την επέμβαση του Αγγλικού Ναυτικού το νησί αποδόθηκε στην Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών από τον Κάρολο Β΄ της Αγγλίας. Το 1999, και αργότερα το 2005, η Βρετανική Κυβέρνηση ανακοίνωσε σχέδια κατασκευής αεροδρομίου στην Αγία Ελένη, για να τονώσει την οικονομία και να μειώσει την εξάρτηση από τη ναυσιπλοΐα.
Ανακάλυψη και εποικισμός
Υπάρχει η διαδεδομένη άποψη ότι οι Πορτογάλοι κατάφεραν να κρατήσουν την ύπαρξη του νησιού μυστική μέχρι σχεδόν το τέλος του 16ου αιώνα, αν και τόσο η θέση όσο και το όνομα του αναφέρεται σε ένα ολλανδικό βιβλίο του 1508, στο οποίο περιγράφεται μία Πορτογαλική αποστολή του Φρανσίσκο ντε Αλμέιντα στις Ανατολικές Ινδίες. Επίσης, ο Λόπο Χόμεμ Ρέινεϊς αναφέρει τις θέσεις της Αγίας Ελένης και του νησιού Ασένσιον στον παγκόσμιο άτλα του 1519.
Οι πρώτοι μόνιμοι κάτοικοι ήταν Πορτογάλοι, ενώ το νησί είχε δεχθεί σταδιακά τις επισκέψεις Άγγλων, Ισπανών και Ολλανδών εξερευνητών, με συνέπεια η θέση του να γίνει γνωστή στις αποικιοκρατικές δυνάμεις της εποχής. Οι Πορτογάλοι και οι Ισπανοί σταμάτησαν τους τακτικούς ανεφοδιασμούς στο νησί, καθώς άρχισαν να χρησιμοποιούν λιμάνια τους κατά μήκος των αποικιών τους στις ακτές της δυτικής Αφρικής, αλλά και επειδή δέχονταν επιθέσεις τόσο στα πλοία τους, αλλά και στις εγκαταστάσεις, την εκκλησία, την κτηνοτροφία και τις φυτείες του νησιού, κυρίως από Ολλανδούς και Άγγλους ποντοπόρους. Το 1633, η Ολλανδία ανακοίνωσε επίσημα τα δικαιώματά της στην Αγία Ελένη, αν και το νησί δεν είχε ποτέ καταληφθεί, οχυρωθεί ή είχε μόνιμους κατοίκους. Μέχρι το 1651 όμως, οι Ολλανδοί σταμάτησαν να χρησιμοποιούν το νησί για μεταστάθμευση, καθώς προτίμησαν την πλούσια αποικία που ίδρυσαν στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας.
Η εταιρία των Ανατολικών Ινδιών, 1658–1815
thumb|250px|left|Άποψη της πόλης και του νησιού της Αγίας Ελένης κατά την εποχή ιδιοκτησίας της Εταιρίας των Ανατολικών Ινδιών σε γκραβούρα του 1790 Η ιδέα προσάρτησης της Αγίας Ελένης στο Αγγλικό Στέμμα εμφανίστηκε πρώτη φορά το 1644, ενώ το 1649 η Εταιρία των Ανατολικών Ινδιών εξέδωσε οδηγία στα πλοία της να περιμένουν το ένα το άλλο στην Αγία Ελένη κατά το ταξίδι επιστροφής τους στη Βρετανία. Από το 1656 και στη συνέχεια η εταιρία ζήτησε από την κυβέρνηση να συνοδεύει με πολεμικά σκάφη τα πλοία της από την Αγία Ελένη στη Βρετανία, ενώ παράλληλα της χορηγήθηκε το δικαίωμα διακυβέρνησης του νησιού, κατά την περίοδο της Κοινοπολιτείας του Όλιβερ Κρόμγουελ, το 1657. Τον επόμενο χρόνο, η εταιρία εγκατέστησε στο νησί αποίκους καλλιεργητές και το οχύρωσε, ενώ ένας στόλος για την προστασία του νησιού έφτασε το 1659. Από αυτό το έτος, η Αγία Ελένη έχει τον τίτλο της δεύτερης παλαιότερης Αγγλικής αποικιακής κτήσης με τις Βερμούδες. Με την αποκατάσταση της μοναρχίας το 1660, ο οικισμός ονομάστηκε Τζέιμσταουν, ενώ το προνόμιο ιδιοκτησίας του νησιού από την εταιρία αναγνωρίστηκε και από το στέμμα.
Το 1672, η ανταγωνίστρια Ολλανδική Εταιρία των Ανατολικών Ινδιών επιχείρησε να καταλάβει με στρατιωτικές δυνάμεις το νησί, καθώς ο σταθμός που λειτουργούσε στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας δεν αποτελούσε ιδανικό λιμάνι για τα συμφέροντά της. Η Βρετανική διοίκηση εγκατέλειψε προσωρινά το νησί για τη Βραζιλία, για το επανακαταλάβει το 1673 χωρίς απώλειες και ένοπλη σύρραξη. Τον ίδιο χρόνο η εταιρία ζήτησε περισσότερα προνόμια από τον Κάρολο τον Β΄ της Αγγλίας, για να προωθήσει το εμπόριο.
Γεωγραφία
Το νησί συνδέεται με δύο άλλα απομονωμένα νησιά του Νότιου Ατλαντικού, που αποτελούν επίσης βρετανικό υπερπόντιο έδαφος: τη Νήσο Αναλήψεως, περίπου 1.300 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αγίας Ελένης, και το Τριστάν ντα Κούνια, το οποίο βρίσκεται στα 2.437 χιλιόμετρα από την Αγία Ελένη. Το νησί βρίσκεται στο δυτικό ημισφαίριο και έχει το ίδιο γεωγραφικό μήκος με την Κορνουάλη του Ηνωμένου Βασιλείου. Παρά την απομακρυσμένη τοποθεσία του, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών το ταξινομεί ως μέρος της Δυτικής Αφρικής.
Το νησί της Αγίας Ελένης είναι έκτασης 122 χλμ2 και αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από τραχύ έδαφος ηφαιστειακής προέλευσης (οι τελευταίες ηφαιστειακές εκρήξεις συνέβησαν πριν από περίπου 7 εκατομμύρια χρόνια). Οι παράκτιες περιοχές καλύπτονται από ηφαιστειακό βράχο και είναι θερμότερες και ξηρότερες από τις κεντρικές. Το ψηλότερο σημείο του νησιού είναι η Κορυφή Νταϊάνα στα 818 μέτρα. Το 1996 χαρακτηρίστηκε ως το πρώτο εθνικό πάρκο του νησιού. Μεγάλο μέρος του νησιού καλύπτεται από το φυτό λινάρι Νέας Ζηλανδίας, που αποτελεί κληρονομιά της πρώην βιομηχανίας, αλλά υπάρχουν και άλλα δέντρα που φυτεύτηκαν τα νεότερα χρόνια για την αναγέννηση του λεγόμενου Μεγάλου Δάσους. Το Δάσος της Χιλιετίας φυτεύτηκε με αυτόχθονα μαστιχόδεντρα.
Όταν ανακαλύφθηκε το νησί, ήταν καλυμμένο με μία μοναδική βλάστηση, συμπεριλαμβανομένου του αειθαλούς δέντρου με την ονομασία μελανόδεντρο. Η ενδοχώρα του νησιού θεωρείται ότι αποτελούνταν από ένα πυκνό τροπικό δάσος, ενώ και οι παράκτιες περιοχές ήταν πιθανώς αρκετά πράσινες. Το σύγχρονο τοπίο είναι πολύ διαφορετικό, με εκτεταμένο γυμνό βράχο στις χαμηλότερες υψομετρικά περιοχές, αν και η ενδοχώρα διαθέτει πράσινο, κυρίως λόγω της εισαγόμενης βλάστησης. Στο νησί δεν υπάρχουν αυτόχθονα θηλαστικά, αλλά έχουν εισαχθεί βοοειδή, γάτες, σκύλοι, γαϊδούρια, κατσίκες, ποντίκια, κουνέλια, αρουραίοι και πρόβατα, με αποτέλεσμα τα αυτόχθονα είδη να έχουν επηρεαστεί αρνητικά. Η δραματική αλλαγή του τοπίου πρέπει να αποδοθεί σε αυτές τις εισαγωγές. Για παράδειγμα, το καλλωπιστικό φυτό ακαλύφη και η ελιά της Αγίας Ελένης έχουν πλέον εξαφανιστεί, ενώ πολλά άλλα ενδημικά φυτά απειλούνται με εξαφάνιση.
Υπάρχουν διάφοροι βράχοι και νησίδες πλησίον της ακτής, συμπεριλαμβανομένων των κάτωθι: Κασλ Ροκ, Νησίδα Σπίρι, Νιντλ, Λόουερ Μπλακ Ροκ, Άπερ Μπλακ Ροκ, Μπερντ Άιλαντ, Μπλακ Ροκ, Νησίδα Τόμσονς Βάλει, Νησίδα Πικντ, Νησίδα Εγκ, Λέιντις Τσερ, Λάιτερ Ροκ, Λονγκ Λετζ, Νησίδα Σορ, Νησίδα Τζορτζ, Νησίδα Ραφ Ροκ, Φλατ Ροκ, Μπόις, Νησίδα Σάντι Μπέι, Τσίμνι, Νησίδα Γουάιτ Μπερντ και Φράιτους Ροκ. Το σύνολο από αυτά βρίσκονται σε ζώνη ενός χιλιομέτρου από την ακτή.
Το εθνικό πτηνό της Αγίας Ελένης είναι το βροχοπούλι Αγίας Ελένης, γνωστό τοπικά ως γουάιρμπερντ, λόγω των λεπτών ποδιών του. Εμφανίζεται στο εθνόσημο της Αγίας Ελένης και στη σημαία της.
Πανίδα
Στην Αγία Ελένη ζει και το γηραιότερο ζώο στον κόσμο, η χελώνα Τζόναθαν, ηλικίας 184 ετών.
Δημογραφία
thumb|250px|Άποψη του [[Τζέιμσταουν, πρωτεύουσας της Αγίας Ελένης]] thumb|250px|Άποψη του Τζέιμσταουν από ψηλά Η Αγία Ελένη έχει πληθυσμό περίπου 4.439 κατοίκων, κυρίως βρετανικής καταγωγής, από μετανάστες και στρατιώτες, αλλά και απόγονους σκλάβων που μεταφέρθηκαν με την ίδρυση της αποικίας, αρχικά από την Αφρική (Πράσινο Ακρωτήριο, Χρυσή Ακτή και δυτική ακτή της Αφρικής), αλλά και στη συνέχεια από την Ινδία και τη Μαδαγασκάρη. Η εισαγωγή σκλάβων σταμάτησε λόγω του αυξημένου ποσοστού τους στον πληθυσμό το 1792. Το νησί αποικήθηκε από τους Βρετανούς πρώτη φορά το 1659. Το 1804 η Αγία Ελένη έγινε η έδρα της Βρετανικής μοίρας της δυτικής Αφρικής, για την παρεμπόδιση της εξαγωγής σκλάβων στη Βραζιλία, με συνέπεια την απελευθέρωση αρκετών χιλιάδων σκλάβων στο νησί. Σχεδόν όλοι ήταν Αφρικανοί και περίπου 500 παρέμειναν εκεί, ενώ οι υπόλοιποι σταδιακά στάλθηκαν στις δυτικές Ινδίες και το Κέιπ Τάουν, και τελικά στη Σιέρα Λεόνε. Επίσης, μετανάστες από την Κίνα μεταφέρθηκαν στο νησί από το 1810 με κορύφωση του ρεύματος το 1818. Μετά την επαναφορά του Στέμματος στη Βρετανία το 1834, οι περισσότεροι επαναπατρίστηκαν, αν και αρκετοί μεταφέρθηκαν στη Νότια Αφρική. Αντίστοιχα, στο νησί βρέθηκαν και λίγοι Ινδοί, κύρια απασχολούμενοι σε λιμενικές εργασίες.
Ο χριστιανισμός έχει βαθιές ρίζες στην Αγία Ελένη και έχει παίξει έναν συμβολικό ρόλο στην τοπική κοινωνία. Η πλειοψηφία των κατοίκων ανήκουν στην Εκκλησία της Αγγλίας, μέλη της επισκοπής της Αγίας Ελένης, η οποία περιλαμβάνει και το νησί Ασενσιόν. Έδρα της επισκοπής είναι το νησί της Αγίας Ελένης. Το 2009 συμπληρώθηκαν 150 χρόνια από την ίδρυση της επισκοπής. Στο νησί στην πορεία των χρόνων είχαν συνεχή παρουσία και άλλα χριστιανικά δόγματα, όπως η Καθολική Εκκλησία από το 1852, ο Στρατός της Σωτηρίας από το 1886, η Εκκλησία των Βαπτιστών από το 1845, καθώς και πρόσφατα η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά (3% του πληθυσμού) και η Νέα Αποστολική Εκκλησία. Ο Μπαχαϊσμός, ως νεότερη θρησκεία, έχει παρουσία επίσης στο νησί από το 1954.
Το νησί Ασενσιόν δεν έχει μόνιμους κατοίκους, αλλά κατοικείται από μεταβαλλόμενο πληθυσμό περίπου 1,000 ατόμων, μέλη των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ και της Βρετανίας, καθώς και πολιτικό προσωπικό, που απασχολούνται στην Αγγλοαμερικανική αεροπορική βάση, μαζί με τις οικογένειές τους, αλλά και προσωπικό των κυβερνητικών τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών της Βρετανίας. Οι πολίτες της Αγίας Ελένης και των άλλων νησιών της διοικητικής επικράτειάς της έχουν την υπηκοότητα των Βρετανικών Υπεράκτιων Περιοχών, ενώ από το 2002 έχουν παράλληλα και τη Βρετανική υπηκοότητα.
Μετά την περίοδο του Ναπολέοντα στο νησί, διαδοχικές εξάρσεις ανεργίας έχουν οδηγήσει σε μετανάστευση των κατοίκων κυρίως προς τη Μεγάλη Βρετανία, τη Νότια Αφρική, και παλαιότερα προς την Αυστραλία. Σήμερα, καταγράφεται αντίστοιχη κίνηση προς το γειτονικό νησί Ασενσιόν λόγω της στρατιωτικής βάσης, στα νησιά Φώκλαντ μετά τον ομώνυμο πόλεμο, αλλά και στη Βρετανία.
Η Αγία Ελένη παραμένει μία από τις περιοχές του κόσμου χωρίς κανένα καταγεγραμμένο κρούσμα AIDS. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού ήταν σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2017 τα 79,6 χρόνια (76,7 χρόνια οι άνδρες και 82,7 οι γυναίκες).
Διακυβέρνηση
Το νησί έχει Σύνταγμα από την 1η Ιανουαρίου του 2009. Έπειτα από τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, στις 25 Οκτωβρίου 2021 εξελέγη η πρώτη επικεφαλής υπουργός. Από τον Μάιο του 2019 Κυβερνήτης είναι ο Φίλιπ Ράσμπρουκ. Επικεφαλής υπουργός της Αγίας Ελένης είναι η Τζούλι Τόμας από τις 25 Οκτωβρίου 2021. Τις γαλλικές κτήσεις στην Αγία Ελένη κυβερνά ο Μισέλ Ντανκουάν-Μαρτινό (Michel Dancoisne-Martineau) από την 1η Δεκεμβρίου 1987 (επίτιμος πρόξενος από τις 5 Αυγούστου 1991).
Εκλογές
Νομοθετικό σώμα είναι το μονοθάλαμο Νομοθετικό Συμβούλιο (Legislative Council, με 16 έδρες, ανάμεσα στις οποίες ο πρόεδρος, τρία μέλη εξ οφίτσιο και 12 εκλεγμένα). Δώδεκα από τα μέλη του εκλέγονται (σε μονοεδρική περιφέρεια, σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές του 2009, όταν τα μέλη του Συμβουλίου εξελέγησαν σε 2 εξαεδρικές περιφέρειες ) με καθολική ψηφοφορία για τετραετή θητεία.
Οι τελευταίες εκλογές, κατά τις οποίες εξελέγησαν 12 ανεξάρτητοι,διενεργήθηκαν στις 13 Οκτωβρίου 2021.
Ιστορικό εκλογών και δημοψηφισμάτων
Επίσης, στο πρώτο δημοψήφισμα στις 21 Ιανουαρίου και 1 Φεβρουαρίου 2002 ποσοστό γύρω στο 72% των πολιτών ψήφισαν υπέρ της κατασκευής αεροδρομίου. Στο επόμενο δημοψήφισμα στις 25 Μαΐου 2005 οι ψηφοφόροι αρνήθηκαν την βρετανική πρόταση για ένα νέο σύνταγμα που θα καθιέρωνε ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης (υπουργικό σύστημα). Σε επόμενο δημοψήφισμα, στις 23 Μαρτίου 2013, καταψηφίστηκε σε ποσοστό 80% η πρόταση για θεσμοθέτηση του Ανώτατου Συμβούλου (Chief Councillor). Η συμμετοχή ήταν μόλις 10%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του Ηνωμένου Βασιλείου
Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου
Ο πόλεμος του Κοσόβου ήταν η ένοπλη σύγκρουση στο Κοσσυφοπέδιο που διήρκεσε από τις 28 Φεβρουαρίου 1998 μέχρι τις 11 Ιουνίου 1999. Τα αντίπαλα στρατόπεδα ήταν οι δυνάμεις της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (τότε περιλάμβανε το Μαυροβούνιο και τη Σερβία), που έλεγχε το Κοσσυφοπέδιο πριν από τον πόλεμο, και της αλβανικής οργάνωσης γνωστής ως Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσόβου (UCK), με αεροπορική υποστήριξη από το ΝΑΤΟ από τις 24 Μαρτίου 1999 και χερσαία από τον Αλβανικό Στρατό.
Ο πόλεμος έληξε με τη συνθήκη του Κουμάνοβο, με τις γιουγκοσλαβικές δυνάμεις να συμφωνούν να αποχωρήσουν από το Κοσσυφοπέδιο, ώστε τη θέση τους να πάρουν διεθνείς δυνάμεις. Ο Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσόβου διαλύθηκε σύντομα μετά από αυτό και μερικά μέλη του συνέχισαν να μάχονται για τον UCPMB ("Ου Τσε Πε Εμ Μπε", Απελευθερωτικός Στρατός του Πρέσεβο, Μεντβέντζα και Μπουγιάνοβατς) στην κοιλάδα του Πρέσεβο, ενώ άλλα εντάχθηκαν στον Εθνικό Απελευθερωτικό Στρατό και τον Αλβανικό Εθνικό Στρατό κατά τη διάρκεια της ένοπλης σύγκρουσης στην πΓΔΜ το 2001, ενώ άλλοι σχημάτισαν το Σώμα της Αστυνομίας του Κοσόβου. Το Κοσσυφοπέδιο ανακήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία του από τη Σερβία το 2008.
Διαχρονικά οι βομβαρδισμοί από το ΝΑΤΟ παραμένουν αμφιλεγόμενοι, καθώς δεν εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και οδήγησαν στο θάνατο τουλάχιστον 488 Γιουγκοσλάβων πολιτών, ανάμεσα στους οποίους ήταν και Κοσοβάροι πρόσφυγες.
Το Κοσσυφοπέδιο στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο (1945-1980)
Η σύγχρονη αλβανοσερβική σύγκρουση έχει τις ρίζες της στην εκδίωξη των Αλβανών το 1877-1878 από τις περιοχές που ενσωματώθηκαν στο Πριγκιπάτο της Σερβίας Οι εντάσεις μεταξύ της σερβικής και της αλβανικής κοινότητας στο Κοσσυφοπέδιο σιγόβραζαν καθ 'όλο τον 20ό αιώνα και κατά καιρούς εκδηλώνονταν με μεγάλη βιαιότητα, ιδιαίτερα κατά τον Α΄ Βαλκανικό (1912–13), τον Α 'Παγκόσμιο (1914-18) και το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939-1945). Μετά το 1945 η σοσιαλιστική κυβέρνηση υπό το Γιόσιπ Μπροζ Τίτο κατέστειλε συστηματικά όλες τις εκδηλώσεις εθνικισμού σε όλη τη Γιουγκοσλαβία, επιδιώκοντας να διασφαλίσει ότι καμία δημοκρατία ή εθνικότητα δεν θα αποκτούσε κυριαρχία επί των άλλων. Ειδικότερα ο Τίτο αδυνάτισε την ισχύ της Σερβίας - της μεγαλύτερης και πολυπληθέστερης δημοκρατίας - με την ίδρυση αυτόνομων κυβερνήσεων στις Σερβικές επαρχίες της Βοϊβοντίνας στα βόρεια και του Κοσσυφοπέδιου και Μετόχια στο νότο. Τα σύνορα του Κοσσυφοπεδίου δεν συνέπιπταν ακριβώς με τις περιοχές εγκατάστασης των Αλβανών στη Γιουγκοσλαβία (σημαντικός αριθμός τους παρέμεινε στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, στο Μαυροβούνιο και στη Σερβία. Η επίσημη αυτονομία του Κοσσυφοπεδίου, που καθιερώθηκε με το σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας του 1945, σήμανε αρχικά σχετικά λίγη στην πράξη. Η μυστική αστυνομία (UDBA) κατέφερε σκληρά πλήγματα στους εθνικιστές. Το 1956 πολλοί Αλβανοί προσήχθησαν σε δίκη στο Κοσσυφοπέδιο με κατηγορίες για κατασκοπεία και ανατροπή. Η απειλή της απόσχισης ήταν στην πραγματικότητα ελάχιστη, καθώς οι λίγες μυστικές ομάδες που είχαν στόχο την ένωση με την Αλβανία είχαν μικρή πολιτική σημασία. Ωστόσο οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις τους έγιναν ουσιαστικές, καθώς ορισμένες - ιδιαίτερα το Επαναστατικό Κίνημα για την Αλβανική Ενότητα, που ιδρύθηκε από τον Αντέμ Ντεμάτσι] - θα αποτελούσαν τελικά τον πολιτικό πυρήνα του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου (που ιδρύθηκε το 1990). Ο ίδιος ο Ντεμάτσι φυλακίστηκε το 1964 μαζί με πολλούς από τους οπαδούς του. Η Γιουγκοσλαβία πέρασε περίοδο οικονομικής και πολιτικής κρίσης το 1969, καθώς ένα τεράστιο κυβερνητικό πρόγραμμα οικονομικής μεταρρύθμισης διεύρυνε το χάσμα μεταξύ του πλούσιου βορρά και του φτωχού νότου της χώρας.
Οι φοιτητικές διαδηλώσεις και οι ταραχές στο Βελιγράδι τον Ιούνιο του 1968 εξαπλώθηκαν στο Κοσσυφοπέδιο το Νοέμβριο, αλλά οι γιουγκοσλαβικές δυνάμεις ασφαλείας τις κατέστειλαν. Ο Τίτο παραδέχτηκε ορισμένα από τα αιτήματα των φοιτητών -ιδιαίτερα δικαιώματα εκπροσώπησης για τους Αλβανούς τόσο στα σερβικά όσο και τα γιουγκοσλαβικά κρατικά όργανα και ευρύτερη αναγνώριση της Αλβανικής γλώσσας. Το 1970 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Πρίστινα 1970 ως ανεξάρτητο ίδρυμα, θέτοντας τέρμα σε μια μακρά περίοδο που αποτελούσε παράρτημα του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Η έλλειψη εκπαιδευτικού υλικού στην αλβανική γλώσσα στη Γιουγκοσλαβία δυσχέραινε την αλβανική εκπαίδευση στο Κοσσυφοπέδιο, έτσι συνήφθη συμφωνία με την ίδια την Αλβανία για την προμήθεια σχολικών βιβλίων.
Το 1969 η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία έδωσε εντολή στον κλήρο της να συγκεντρώσει στοιχεία για τα συνεχιζόμενα προβλήματα των Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο, επιδιώκοντας να πιέσει την κυβέρνηση στο Βελιγράδι να κάνει περισσότερα για να προστατεύσει τα συμφέροντα των εκεί Σέρβων.
Το 1974 το πολιτικό καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου αναβαθμίστηκε περαιτέρω όταν ένα νέο γιουγκοσλαβικό σύνταγμα χορήγησε ένα διευρυμένο σύνολο πολιτικών δικαιωμάτων. Μαζί με τη Βοϊβοντίνα, το Κοσσυφοπέδιο ανακηρύχθηκε επαρχία και απέκτησε πολλές από τις εξουσίες μιας πλήρους δημοκρατίας: έδρα στην ομοσπονδιακή προεδρία και δική του συνέλευση, αστυνομία και κεντρική τράπεζα.
Μετά το θάνατο του Τίτο (1980-86)
Η εξουσία στην επαρχία εξακολουθούσε να ανήκει από το Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά τώρα μεταβιβάστηκε κυρίως στους Αλβανούς κομμουνιστές. Ο θάνατος του Τίτο στις 4 Μαΐου 1980 εγκαινίασε μια μακρά περίοδο πολιτικής αστάθειας, επιδεινούμενη από την αυξανόμενη οικονομική κρίση και την εθνικιστική αναταραχή. Το πρώτο μεγάλο ξέσπασμα σημειώθηκε στην πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου, την Πρίστινα, όταν μια διαμαρτυρία των φοιτητών του πανεπιστημίου της πόλης για τις μεγάλες ουρές στο κυλικείο του πανεπιστημίου γρήγορα κλιμακώθηκε και στα τέλη Μαρτίου και στις αρχές Απριλίου του 1981 εξαπλώθηκε σε όλο το Κοσσυφοπέδιο, προκαλώντας μαζικές διαδηλώσεις σε πολλές πόλεις. Οι ταραχές κατεστάλησαν από την Προεδρία της Γιουγκοσλαβίας, που κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, στέλνοντας αστυνομικές δυνάμεις και στρατό, με αποτέλεσμα πολλά θύματα.
Το Φεβρουάριο του 1982 μια ομάδα ιερέων από τη Σερβία ζήτησε από τους επισκόπους τους να ρωτήσουν «για ποιο λόγο η Σερβική Εκκλησία σιωπά» και γιατί δεν έκανε καμπάνια ενάντια στην «καταστροφή, εμπρησμό και και τη σύληση των ιερών προσκυνημάτων του Κοσσυφοπεδίου». Αυτές οι ανησυχίες προκάλεσαν το ενδιαφέρον του Βελιγραδίου. Ιστορίες εμφανίζονταν από καιρό σε καιρό στα μέσα ενημέρωσης του Βελιγραδίου υποστηρίζοντας ότι οι Σέρβοι και οι Μαυροβούνιοι διώκονταν. Υπήρξε η εντύπωση μεταξύ των Σέρβων εθνικιστών ότι οι Σέρβοι εκδιώκονταν από το Κοσσυφοπέδιο.
Εκτός από όλα αυτά η επιδείνωση της οικονομίας του Κοσσυφοπεδίου κατέστησε την επαρχία μια κακή επιλογή για τους Σέρβους που αναζητούσαν εργασία. Οι Αλβανοί, καθώς και οι Σέρβοι, έτειναν να προτιμούν τους συμπατριώτες τους κατά την πρόσληψη νέων υπαλλήλων, αλλά ο αριθμός των θέσεων εργασίας ήταν πολύ μικρός για τον πληθυσμό. Το Κοσσυφοπέδιο ήταν η φτωχότερη περιοχή της Γιουγκοσλαβίας: το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα ήταν 795 δολάρια, σε σύγκριση με τον εθνικό μέσο όρο των 2.635 δολαρίων.
Το 1981 αναφέρθηκε ότι περίπου 4.000 Σέρβοι μετακόμισαν από το Κοσσυφοπέδιο στην κεντρική Σερβία μετά τις ταραχές των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου το Μάρτιο, που είχαν ως αποτέλεσμα αρκετούς θανάτους Σέρβων και τη βεβήλωση Σερβικών Ορθόδοξων εκκλησιών, μοναστηριών και νεκροταφείων. Η Σερβία αντέδρασε με ένα σχέδιο για τη μείωση της εξουσίας των Αλβανών στην επαρχία και μια προπαγανδιστική εκστρατεία που υποστήριζε ότι οι Σέρβοι απομακρύνθηκαν από την επαρχία κυρίως λόγω του αυξανόμενο αλβανικού πληθυσμού και όχι της κακής κατάστασης της οικονομίας. 33 εθνικιστικοί σχηματισμοί διαλύθηκαν από τη Γιουγκοσλαβική αστυνομία, που καταδίκασε περίπου 280 άτομα (σε 800 επέβαλε πρόστιμα και 100 ανέκρινε) και κατάσχεσε κρυμμένα όπλα και προπαγανδιστικό υλικό.
Το Κοσσυφοπέδιο και η άνοδος του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς (1986-90)
Το 1987 ο Ντέιβιντ Μπάιντερ έγραψε στην εφημερίδα The New York Times για τις αυξανόμενες εθνοτικές εντάσεις στη Γιουγκοσλαβία και την άνοδο του εθνικισμού μεταξύ των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου και αναφέρθηκε στη σφαγή στο Πάρατσιν, όπου ένας αλβανικής καταγωγής στρατιώτης του JNA σκότωσε τέσσερις συναδέλφους του στρατιώτες. Ο Μπάιντερ επίσης - γράφοντας για τη μόλις προηγουμένως απομάκρυνση από το Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς του Ντράγκισα Πάβλοβιτς από επικεφαλής της κομματικής οργάνωσης του Βελιγραδίου- ανέφερε ότι «ο κ. Μιλόσεβιτς κατηγόρησε τον κ. Πάβλοβιτς ότι ήταν κατευναστικός, ήπιος προς τους Αλβανούς ριζοσπάστες» και ότι «ο κ. Μιλόσεβιτς και ο οι υποστηρικτές του φαίνεται να βασίζουν τη σταδιοδρομία τους σε μια στρατηγική αντιπαράθεσης με τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου ». Το άρθρο αναφέρει τον Ομοσπονδιακό Υπουργό Εθνικής Άμυνας, Ναύαρχο Μπράνκο Μάμουλα, που ισχυρίστηκε ότι "από το 1981 ως το 1987, 216 παράνομες αλβανικές οργανώσεις με 1.435 μέλη ανακαλύφθηκαν στον JNA". Ο Μάμουλα είχε επίσης πει ότι οι εθνικιστές Αλβανοί ανατρεπτικοί προετοιμάζονταν για "δολοφονίες αξιωματικών και στρατιωτών, δηλητηρίαση τροφίμων και νερού, δολιοφθορές, επιθέσεις σε οπλοστάσια και κλοπές όπλων και πυρομαχικών, λιποταξίες και πρόκληση σοβαρών εθνικιστικών επεισοδίων σε στρατιωτικές μονάδες".