cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρόμπερτ Βεντούρι
Αρχιτεκτονική
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e7/Guildhouse_Philly.JPG/220px-Guildhouse_Philly.JPG|μικρογραφία| The Guild House, που ολοκληρώθηκε το 1964, στην οδό Spring Garden, στη Φιλαδέλφεια. Η αρχιτεκτονική του Ρόμπερτ Βεντούρι, αν και πιθανόν σήμερα να μην είναι τόσο οικεία όσο τα βιβλία του, βοήθησε στο να στραφεί η αμερικανική αρχιτεκτονική πέρα από τον ευρέως διαδεδομένο μοντερνισμό της δεκαετίας του 1960 και προς μια πιο διερευνητική σχεδιαστική προσέγγιση που αντλεί μαθήματα από την ιστορία της αρχιτεκτονικής και ανταποκρίνεται στο τυπικό καθημερινό πλαίσιο της Αμερικανικής πόλης. Τα κτίρια του Βεντούρι αντιπαραθέτουν αρχιτεκτονικά συστήματα, στοιχεία και στόχους για να αναγνωρίσουν τις συγκρούσεις που συχνά ενυπάρχουν σε ένα έργο ή μια τοποθεσία. Αυτή η «περιεκτική» προσέγγιση έρχεται σε αντίθεση με την τυπική μοντερνιστική προσπάθεια επίλυσης και ενοποίησης όλων των παραγόντων σε ένα πλήρες και άκαμπτα δομημένο – και πιθανώς λιγότερο λειτουργικό και πιο λιτό– έργο τέχνης. Το ευρύ φάσμα των κτιρίων της πρώιμης καριέρας του Βεντούρι προσέφερε εκπληκτικές εναλλακτικές στην τότε υπάρχουσα αρχιτεκτονική πρακτική, με «ακάθαρτες» μορφές (όπως το North Penn Visiting Nurses Headquarters), πρόχειρες ασυμμετρίες (όπως στο Vanna Venturi House), γραφικά και γεωμετρία εμπνευσμένα από την ποπ-αρτ (για παράδειγμα, το Lieb House). σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/ba/Espicopal_Acad_int.JPG/220px-Espicopal_Acad_int.JPG|μικρογραφία| Παρεκκλήσι στην Επισκοπική Ακαδημία, Πλατεία Newtown, PA, (2010). Το 1960, ο Βεντούρι δημιούργησε σε συνεργασία με τον Γουίλλιαμ Σόρτ την εταιρεία Venturi and Short. Ο αρχιτεκτονικός του σχεδιασμός επηρεάστηκε τόσο από πρώιμους δασκάλους όπως ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Παλλάδιο, όσο και από σύγχρονους όπως οι Λε Κορμπιζιέ, Άλβαρ Άαλτο, Λουί Καν και Έρο Σααρίνεν. Αφού ο Τζον Ράουτς αντικατέστησε τον Σορτ ως συνεργάτης το 1964, το όνομα της εταιρείας άλλαξε σε Venturi and Rauch. Ο Βεντούρι παντρεύτηκε την Ντενίζ Σκοτ Μπράουν στις 23 Ιουλίου 1967, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια και το 1969, ο Σκοτ Μπράουν εντάχθηκε στην εταιρεία ως συνεργάτης και υπεύθυνος για τον σχεδιασμό. Το 1980, το όνομα της εταιρείας έγινε Venturi, Rauch και Scott Brown και μετά την παραίτηση του Ράουτς το 1989, μετονομάστηκε σε Venturi, Scott Brown και Associates. Η εταιρεία, που εδρεύει στο Manayunk της Φιλαδέλφειας, τιμήθηκε με το Βραβείο Architecture Firm Award από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων το 1985. Το πρόσφατο έργο του γραφείου συμπεριλαμβάνει πολλές αναθέσεις έργων από ακαδημαϊκά ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένου του σχεδιασμού των πανεπιστημιουπόλεων και των πανεπιστημιακών κτιρίων αλλά και αστικών κτιρίων στο Λονδίνο, την Τουλούζη και την Ιαπωνία.
Η αρχιτεκτονική του Βεντούρι είχε παγκόσμια επιρροή, η οποία ξεκίνησε από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 με τη διάδοση της διακοπτόμενης δίρριχτης στέγης του σπιτιού Vanna Venturi καθώς και του χωρισμένου σε τμήματα τοξωτού παραθύρου και των διακεκομμένων σειρών από χορδές του Guild House. Οι παιχνιδιάρικες παραλλαγές των παραδοσιακών τύπων σπιτιών που φαίνονται στα σπίτια Trubeck και Wislocki προσέφεραν έναν νέο τρόπο για την αποδοχή αλλά και τη μεταμόρφωση των οικείων μορφών. Ο σχεδιασμός της πρόσοψης του Μουσείου Τέχνης Oberlin και των εργαστηριακών κτιρίων απέδειξε μια διακοσμητική και αφηρημένη επεξεργασία των κάθετων επιφανειών των κτιρίων, αντλώντας από τη δημοτική και ιστορική αρχιτεκτονική ενώ ταυτόχρονα εξακολουθεί να είναι μοντέρνα. Το έργο του Βεντούρι αναμφισβήτητα επηρέασε σημαντικά τη σταδιοδρομία των αρχιτεκτόνων Ρόμπερτ ΑΜ Στερν, Ρεμ Κούλχαας, Φίλιπ Τζόνσον, Μάικλ Γκρέιβς, Γκράχαμ Γκαντ και Τζέιμς Στέρλινγκ, μεταξύ άλλων.
Θάνατος
Ο Βεντούρι πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 2018 στη Φιλαδέλφεια από επιπλοκές της νόσου Αλτσχάιμερ σε ηλικία 93 ετών.
Αξιόλογοι μαθητές
Μερικοί από τους αξιόλογους μαθητές του Βεντούρι είναι η Έιμι Γουάινστιν και ο Πίτερ Κόρριγκαν.
Επιλεγμένα έργα
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/32/Federal_Plaza%2C_Washington%2C_DC.jpg/225px-Federal_Plaza%2C_Washington%2C_DC.jpg|δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ| Πλατεία Freedom στην [[Ουάσινγκτον|Ουάσιγκτον DC, με ένθετο που απεικονίζει μέρη του σχεδίου του Peter Charles L'Enfant το 1791 για την πόλη.]] σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/73/National_Gallery_London_Sainsbury_Wing_2006-04-17.jpg/220px-National_Gallery_London_Sainsbury_Wing_2006-04-17.jpg|μικρογραφία| Πτέρυγα Sainsbury της Εθνικής Πινακοθήκης, Λονδίνο. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4e/SAM_Art_Ladder_02.jpg/220px-SAM_Art_Ladder_02.jpg|μικρογραφία| Εσωτερικά του Μουσείου Τέχνης του Σιάτλ. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2a/Wu_Hall_Entrance_Princeton.jpg/220px-Wu_Hall_Entrance_Princeton.jpg|μικρογραφία| Η είσοδος στο Wu Hall στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/Udel_-_Trabant_center1.jpg/220px-Udel_-_Trabant_center1.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Trabant Student Center, Πανεπιστήμιο του Ντέλαγουερ.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Βραβείο Πρίτσκερ
Καρκάτζ
Το Καρκάτζ (περσικά: كركج) είναι ένα χωριό στην αγροτική περιοχή Meydan Chay, στην κεντρική περιοχή της κομητείας Ταμπρίζ, στην επαρχία του Ανατολικού Αζερμπαϊτζάν, στο Ιράν. Κατά την απογραφή του 2006, ο πληθυσμός του ήταν 8.228, σε 2.162 οικογένειες.
Άστρον (διαστημικό τηλεσκόπιο)
Το Άστρον ήταν σοβιετικό διαστημικό τηλεσκόπιο το οποίο στάλθηκε στο διάστημα με πύραυλο Πρότον το 1983. Διέθετε όργανα για παρατηρήσεις στον χώρο της αστροφυσικής. Παρέμεινε λειτουργικό για έξι χρόνια όντας εκείνη την περίοδο το μεγαλύτερο διαστημικό τηλεσκόπιο υπεριώδους ακτινοβολίας. Επικεφαλής του προγράμματος ήταν ο Alexander Boyarchuk.
Περιγραφή
Το Άστρον ήταν δημιούργημα του Παρατηρητηρίου Αστροφυσικής της Κριμαίας και του Σχεδιαστικού Γραφείου Λαβότσκιν. Επιστήμονες των δύο ιδρυμάτων τιμήθηκαν με το Κρατικό Βραβείο της ΕΣΣΔ για την εργασία τους πάνω στο διαστημικό τηλεσκόπιο.
Τα κυριότερα όργανα παρατήρησης της διαστημοσυσκευής ήταν ένα τηλεσκόπιο υπεριώδους ακτινοβολίας των 80 cm, το οποίο ανέπτυξαν από κοινού η ΕΣΣΔ και η Γαλλία, καθώς και ένα φασματοσκόπιο ακτίνων Χ. Μπορούσε να κάνει παρατηρήσεις στο φάσμα των 150-350 nm.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε στις 23 Μαρτίου 1983 (12:45:06 UTC) και τέθηκε σε περιγήινη τροχιά με απόγειο 185.000 km ώστε να είναι δυνατές οι παρατηρήσεις έξω από την σκιά της Γης καθώς και τις Ζώνες Βαν Άλεν. Από τις σημαντικότερες παρατηρήσεις του Άστρον ήταν αυτή του σουπερνόβα SN 1987A στο διάστημα 4-12 Μαρτίου 1987, καθώς και του Κομήτη του Χάλεϋ τον Δεκέμβριο του επόμενου έτους. Χάρη στα δεδομένα που συλλέχθηκαν, Σοβιετικοί επιστήμονες κατάφεραν να αναπτύξουν μοντέλο για την κόμη που περιβάλει τον κομήτη αυτό.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διαστημικά τηλεσκόπια Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1983
Αριστέα Μπουγάτσου
Η Αριστέα Μπουγάτσου (1964 - 9 Φεβρουαρίου 2013) ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος ερευνών.
Η Αριστέα Μπουγάτσου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964, αλλά μεγάλωσε στους Γαργαλιάνους της Μεσσηνίας. Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και στη συνέχεια εργάστηκε στην Καθημερινή, τον Skai 100. 3 και την Ελευθεροτυπία. Ήταν γνωστή για το θάρρος, την ευθύτητα και την ακεραιότητά της.
Η Μπουγάτσου διερεύνησε σημαντικές υποθέσεις όπως το σκάνδαλο δωροδοκίας της
Siemens στην Ελλάδα, τον διαγωνισμό που οδήγησε στην αγορά των αρμάτων μάχης Leopard 2, το σκάνδαλο της Proton Bank και τις προμήθειες του ΟΤΕ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι
Μέγαρο Μουσικής της Βιέννης
Το Μέγαρο Μουσικής της Βιέννης (Wiener Konzerthaus) είναι μέγαρο μουσικής στη Βιέννη.
Τελικά το Μέγαρο χτίστηκε κατά την περίοδο του 1911 και του 1913. Αρχιτέκτονες ήταν οι Fellner & Helmer, εργασία που έγινε σε συνεργασία με τον Λούντβιχ Μπάουμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αίθουσες συναυλιών στην Αυστρία
Μαρία Χάνου
Η Μαρία Χάνου (γενν. 28 Μαρτίου 1994, Αθήνα) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Πρώτα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1994 στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε. Από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική και τις τέχνες, ενώ φοίτησε σε μουσικό σχολείο. Σε ηλικία μόλις δέκα ετών έκανε την πρώτη της δουλειά ως ηθοποιός. Πιο συγκεκριμένα συμμετείχε στη σειρά εποχής του Mega Channel «Οι Μάγισσες της Σμύρνης». Εκεί ερμήνευσε το ρόλο της κεντρικής ηρωΐδας Κατίνας σε παιδική ηλικία, έχοντας συμμετοχή στα δύο πρώτα επεισόδια της σειράς. Στην ίδια σειρά έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κρατούσε και η μητέρα της, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου που την πρότεινε για το ρόλο αυτό.
Βιογραφικό
Αποφοιτώντας από το Μουσικό Σχολείο Αλίμου, ξεκίνησε τις σπουδές της στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος απ' όπου αποφοίτησε τρία χρόνια αργότερα. Οι πρώτες της εμφανίσεις ως επαγγελματίας ηθοποιός έγιναν στο θέατρο με την πρώτη παράσταση να είναι «Οι τρεις σωματοφύλακες». Ακολούθησε η παράσταση «Σεξ Λεξικόν» σε σκηνοθεσία Σπύρου Μιχαλόπουλου τη σεζόν 2016-2017.
Προσωπική ζωή
Γονείς της είναι οι επίσης ηθοποιοί Ταξιάρχης Χάνος και Ελισάβετ Κωνσταντινίδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
MacOS Big Sur
Το MacOS Big Sur (έκδοση 11.0) είναι η δέκατη έβδομη μεγάλη έκδοση του MacOS, του λειτουργικού συστήματος της Apple για υπολογιστές Macintosh, και είναι ο διάδοχος του MacOS Catalina (έκδοση 10.15). Ανακοινώθηκε στο Παγκόσμιο Συνέδριο Προγραμματιστών της Apple (WWDC) στις 22 Ιουνίου 2020 και κυκλοφόρησε στο κοινό στις 12 Νοεμβρίου 2020.
Το macOS Big Sur διαθέτει επανασχεδιασμό της διεπαφής χρήστη. Είναι, επίσης, η πρώτη έκδοση macOS που υποστηρίζει Mac με επεξεργαστές που βασίζονται σε ARM. Για να σηματοδοτήσει τη μετάβαση, ο κύριος αριθμός έκδοσης του λειτουργικού συστήματος αυξήθηκε, για πρώτη φορά από το 2000, από 10 στο 11. Το λειτουργικό σύστημα πήρε το όνομά του από την παράκτια περιοχή του Big Sur στην Κεντρική Ακτή της Καλιφόρνιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:MacOS
Πανελλήνιο πρωτάθλημα Ελευθέρας πάλης ανδρών
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα Ελευθέρας πάλης ανδρών διεξάγεται κάθε χρόνο απο την Ελληνική ομοσπονδία (ΕΛΟΠ).
Ιστορικό
Η ελευθέρα είναι το δεύτερο χρονικά στυλ πάλης που αναπτύχθηκε, μετα την ελληνορωμαϊκή. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1958. Πολυνίκης σύλλογος της διοργάνωσης είναι ο Άτλας Καλλιθέας με 25 πρωταθλήματα, τα οποία μάλιστα κατέκτησε συνεχόμενα από το 1974 έως το 1999.
Κατηγορίες βάρους
Οι παλαιστές αγωνίζονται στις παρακάτω κατηγορίες βάρους:
Διασυλλογικό πρωτάθλημα
Δημιουργήθηκε το 1983. Ήταν διοργάνωση ομαδικού χαρακτήρα με τους συλλόγους να αγωνίζονται με συνθέσεις δέκα παλαιστών, έναν για κάθε κατηγορία βάρους.
Στην τελική φάση της Α' Εθνικής που διεξήχθη στις 17 και 18 Δεκεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, ο Άτλας Καλλιθέας αναδείχθηκε πρωταθλητής με 9 βαθμούς (3 βαθμοί για νίκη, 2 για ισοπαλία και 1 για ήττα), κι ακολούθησαν Ηρακλής με 7, Άρης Νίκαιας με 5 και ΒΑΟ με 3.
Το δεύτερο διασυλλογικό πρωτάθλημα είχε προγραμματιστεί για το 1984 με τη συμμετοχή 12 συλλόγων στην Α' Εθνική, όμως η τελική φάση ματαιώθηκε κι έκτοτε δεν διεξήχθη ξανά. Διεξήχθη και πρωτάθλημα Β' Εθνικής. Στην τελική φάση του 1983 μετείχαν οι Ολυμπιακός, Πανελλήνιος, Ορφέας Σερρών και Πήγασος Λάρισας.
Κύπελλο Ελλάδας
Το 1996 δημιουργήθηκε το κύπελλο Ελλάδος, μια διοργάνωση επίσης ομαδικού χαρακτήρα.
Πηγές
Ελευθέρα Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ελευθέρας Πάλης
Βολφ Μέσσινγκ
Ο Βολφ Γκριγκόριεβιτς Μέσσινγκ (ρωσ. Вольф Григорьевич Мессинг, 10 Σεπτεμβρίου 1899, Γκούρα-Καλβάρια - 8 Νοεμβρίου 1974, Μόσχα, ΕΣΣΔ) ήταν Σοβιετικός καλλιτέχνης που πραγματοποιούσε ψυχολογικά πειράματα επί σκηνής για την ανάγνωση των σκέψεων του κοινού του.
Βιογραφία
Ο Βολφ Μέσσινγκ γεννήθηκε από Εβραίους γονείς στη Γκούρα-Καλβάρια, 25 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Βαρσοβίας, στο έδαφος της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Βαρυτική κατάρρευση
Βαρυτική κατάρρευση (αγγλικά: gravitational collapse) είναι η συστολή ενός αστρικού αντικειμένου λόγω της επιρροής της δικής του βαρύτητας, η οποία τείνει να ελκύει τη μάζα του προς το εσωτερικό του, στο κέντρο μάζας του. Η βαρυτική κατάρρευση είναι ένας θεμελιώδης μηχανισμός για τον σχηματισμό δομών στο σύμπαν. Με την πάροδο του χρόνου, μία αρχικά σχετικά ομαλή κατανομή ύλης θα καταρρεύσει, για να σχηματίσει θύλακες μεγαλύτερης πυκνότητας, τυπικά δημιουργώντας μία ιεραρχία συμπυκνωμένων δομών, όπως συμπλέγματα γαλαξιών, αστρικές ομάδες, αστέρια και πλανήτες.
Ένα αστέρι γεννιέται μέσω σταδιακής βαρυτικής κατάρρευσης ενός νέφους διαστρικής ύλης. Η συμπύκνωση που προκαλείται από την κατάρρευση οδηγεί σε αύξηση της θερμοκρασίας, έως ότου αρχίσει να πραγματοποιείται θερμοπυρηνική σύντηξη στο κέντρο του αστεριού. Σε αυτό το σημείο η κατάρρευση σταδιακά σταματά, καθώς η προς τα έξω θερμική πίεση ισορροπεί τις βαρυτικές δυνάμεις. Τότε, το αστέρι βρίσκεται σε μια κατάσταση δυναμικής ισορροπίας. Όταν όλες του οι πηγές ενέργειας εξαντληθούν, το αστέρι θα καταρρεύσει ξανά, μέχρι να φτάσει σε μία νέα κατάσταση ισορροπίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαύρες τρύπες
Κατασκευαστική Εταιρεία Kreenholm
Η Κατασκευαστική Εταιρεία Kreenholm (εναλλακτικά: Krenholm, Krähnholm Manufaktur, Кренгольмская мануфактура) ήταν εταιρεία κατασκευής κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων που βρίσκεται στο νησί Kreenholm στην πόλη Νάρβα της Εσθονίας, στα σύνορα της χώρας με τη Ρωσία. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Narva, δίπλα στους ομώνυμους καταρράκτες. Απέχει από τη Βαλτική Θάλασσα περίπου 16 χλμ. και απόσταση από την Αγία Πετρούπολη 121 χλμ. Η εταιρεία ιδρύθηκε από τον Ludwig Knoop, έμπορο βαμβακιού από τη Βρέμη. Κάποια εποχή, οι εγκαταστάσεις της εταιρείας κατασκευής βάμβακος ήταν οι μεγαλύτερες στον κόσμο. και η Kreenholm θεωρούνταν στην εποχή της ότι ήταν το σημαντικότερο υφαντουργείο στη Ρωσία, έχοντας 32.000 στρέμματα γης και απασχολώντας 12.000 άτομα. Καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας της, η εταιρεία αντιμετώπισε διάφορα εμπόδια, όπως η πιθανότητα κλεισίματος μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1994, εταιρεία ιδιωτικοποιήθηκε μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Εσθονίας. Η εταιρεία χρεοκόπησε το 2010, αλλά συνέχισε τις περιορισμένες δραστηριότητές της μετά την αγορά της από νέο ιδιοκτήτη.
19ος αιώνας
Το εβδομήντα τοις εκατό των ατράκτων χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή νημάτων προς πώληση κυρίως στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα. Το φάσμα των νημάτων που παράγονταν ήταν αρκετά ευρύ, με εύρος από 3 έως 90. Πρακτικά, όλα τα εμπορεύματα μεταφέρονταν σε ένα εργοστάσιο στη Μόσχα, στο οποίο η εταιρεία είχε μεγάλα συμφέροντα.
Οι διευθυντές και οι βοηθοί διευθυντές του υφαντουργείου ήταν Άγγλοι. Οι εργάτες ήταν εν μέρει Ρώσοι και εν μέρει Εσθονοί. Η εταιρεία φρόντισε την ευημερία των εργαζομένων. Παρείχε νοσοκομείο, σχολείο για 1.200 παιδιά, μια ρωσική ορθόδοξη εκκλησία (χτισμένη με κόστος με κόστος 250.000 δολαρίων) και μια λουθηρανική εκκλησία (για τους Εσθονούς). Οι εργαζόμενοι ζούσαν στις εγκαταστάσεις, πληρώνοντας ένα συμβολικό μίσθωμα. δεξιά|μικρογραφία| Εικόνα από το άλμπουμ Krengolmskaya Manufactory, με την ευκαιρία της πέμπτης επετείου από την ίδρυσή της, [[Αγία Πετρούπολη, 1907. Όρθιοι από αριστερά: Kolbe Ernest Fedorovich, Khludov Aleksei Ivanovich, Khludov Gerasim Ivanovich. Καθιστοί από αριστερά: Soldatenkov Kozma Terentievich, Baron Knop Lev Gerasimovich, Barlov Richard Vasilievich.]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες
Βουλγαρική Ένωση Γυναικών
Η Βουλγαρική Ένωση Γυναικών (Bulgarian Women's Union ; βουλγάρικα : Български женски съюз, 'Balgarski Zhenski Sayuz' \'b&l-gar-ski 'zhen-ski s&-'yuz\) ήταν μια οργάνωση για την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών που δραστηριοποιήθηκε στη Βουλγαρία από το 1901 έως το 1944.
Το 1901 η οργάνωση ιδρύθηκε από τις Βέρα Μπλαγκόεβα, Εκατερίνα Καραβέλοβα, Άννα Καρίμα, Κίνα Κονόβα, Τζούλια Μαλίνοβα και Τζένι Πάτεβα. Ήταν μια οργάνωση ομπρέλα των 27 τοπικών γυναικείων οργανώσεων που είχαν ιδρυθεί στη Βουλγαρία από το 1878. Ιδρύθηκε ως απάντηση στους περιορισμούς των γυναικών στην εκπαίδευση και στην πρόσβαση στη τριτοβάθμια εκπαίδευση τη δεκαετία του 1890, με στόχο την περαιτέρω πνευματική ανάπτυξη και συμμετοχή των γυναικών. Διαλύθηκε μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές στη Βουλγαρία το 1944 και αντικαταστάθηκε από τη Βουλγαρική Εθνική Ένωση Γυναικών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φεμινισμός Κατηγορία:Κοινωνία της Βουλγαρίας
Λεάντρο Καμπάνια
Ο Λεάντρο Καμπάνια (Leandro Campagna, γεννημένος στις 24 Μαΐου 1994) είναι Ιταλός ποδοσφαιριστής που παίζει στην AC Bra.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Latina, στην περιοχή του Λάτσιο, ο Campagna ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα Frosinone της Λάτσιο. Ήταν μέλος της μικτής ομάδας κάτω των 16–17 τη σεζόν 2009–10 και 2010–11. Έπαιξε επίσης 9 φορές για την ομάδα κάτω των 20 ετών το 2010–11. Ο Campagna έκανε το ντεμπούτο του στην ηλικιακή ομάδα στον τελευταίο γύρο της Serie B 2010–11, τον οποίο σίγουρα η πρώτη ομάδα υποβιβάστηκε. Με την επιστροφή του Μίρκο Γκόρι από την Πάρμα, ήταν ο πρωταγωνιστής για την ομάδα κάτω των 19 ετών να κερδίσει το πρωτάθλημα αφιερωμένο στους συλλόγους της Lega Pro. Ο Campagna σημείωσε ένα γκολ ως αλλαγή στον τελικό. Για την πρώτη ομάδα, η Campagna έπαιξε δύο φορές το 2011–12 Lega Pro Prima Divisione. Τον Ιανουάριο του 2013, η Campagna υπεγράφη από την Πάρμα σε προσωρινή συμφωνία με την επιλογή να υπογράψει τα μισά δικαιώματα εγγραφής, ενώνοντας ξανά τον πρώην συμπαίκτη της Frosinone Daniele Abbracciante. Η Frosinone υπέγραψε επίσης τον επιθετικό Gianluca Lapadula από την Cesena και την Parma εκείνο τον μήνα ως ενίσχυση. Στις 20 Ιουνίου 2013, η Πάρμα έκοψε το δικαίωμα επιλογής για μεταγραφή 600.000 ευρώ σε 5ετές συμβόλαιο. Στις 30 Ιουνίου 2013 η Πάρμα πούλησε το μισό από το « κάρτο» του επιθετικού Daniel Ciofani στη Frosinone για 600.000 ευρώ ως αποζημίωση. Ο Campagna επέστρεψε στη Frosinone σε προσωρινή συμφωνία, αλλά δεν κατάφερε να παίξει κανένα παιχνίδι. Μετά την οριστική υπογραφή του Ciofani, ο Campagna επέστρεψε στην Πάρμα στις 27 Ιανουαρίου 2014 αλλά αμέσως αναχώρησε για την Barletta.
Το καλοκαίρι του 2014 υπέγραψε από τον Μέλφι σε προσωρινή συμφωνία. Στις 2 Φεβρουαρίου 2015 ο Campagna επέστρεψε στην Πάρμα, με τον Alessandro Luparini να μετακομίζει από την Parma στο Melfi. Έμεινε αδέσμευτος την 1η Ιουλίου 2015, καθώς η Πάρμα διαλύθηκε λόγω οικονομικών προβλημάτων. Υπεγράφη από τον Λατίνα στις 6 Νοεμβρίου 2015, υπογράφοντας συμβόλαιο που θα τον κρατήσει στον σύλλογο μέχρι τον Ιούνιο του 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Καταντζάρο 1929 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Λατίνα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Αρέθο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φροζινόνε Κάλτσιο Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές
MacOS Catalina
Παραπομπές
Κατηγορία:MacOS
IPhone SE (3ης γενιάς)
Το μοντέλο 3ης γενιάς μοιράζεται τις διαστάσεις και την μορφή του προκάτοχού του, ενώ μοιράζεται επιλεγμένα στοιχεία εσωτερικού από την σειρά των iPhone 13, συμπεριλαμβάνοντας το A15 Bionic system-on-chip.
Παραπομπές
Κατηγορία:IPhone
Νικολάι Χατζιγκένοβ
Ο Νικολάι Ντιμιτρόβ Χατζιγκένοβ (βουλγάρικα: Николай Димитров Хаджигенов) (γενν. 30 Ιουνίου 1971) είναι Βούλγαρος δικηγόρος, δημόσιο πρόσωπο και πολιτικός.
Βιογραφία
Ο Χατζιγκένοβ γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου 1971 στη Σόφια της Βουλγαρίας. Αποφοίτησε από την Νομική Σχολή του Νέου Βουλγάρικου Πανεπιστημίου. Είναι ακτιβιστής για τα δημόσια δικαιώματα και συνήγορος υπεράσπισης ποινικών κατηγοριών, ο οποίος συχνά συζητά για αστικά και πολιτικά θέματα στο προσωπικό του ιστολόγιο. Απέκτησε αναγνωρισιμότητα ως συνήγορος υπεράσπισης της Ντεσίσλαβα Ιβάντσεβα, πρώην δημάρχου στην περιοχή Μλάντοστ στη Σόφια.
Ο Χατζιγκένοβ είναι ένας από τους διοργανωτές των βουλγάρικων διαδηλώσεων που έλαβαν χώρα το 2020-2021 και ειλικρινής πολέμιος της διεφθαρμένης εξουσίας και της ολιγαρχίας που κατατρώει την βουλγαρική νομολογία, την πολιτική και τις επιχειρήσεις.
Εξελέγη βουλευτής στην 45η εθνοσυνέλευση, από την 25η εκλογική περιφέρεια, στην πόλη της Σόφιας, από το κόμμα συνασπισμού Stand Up! Mafia, Get Out! Εξελέγη βουλευτής στην 46η εθνοσυνέλευση, από την 25η εκλογική περιφέρεια, στην πόλη της Σόφιας, από το κόμμα συνασπισμού Stand Up.BG! We are coming!
Δημόσια δραστηριότητα
Ο δικηγόρος Χατζιγκένοβ υποστηρίζει δημόσια τον αγώνα για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, αλλά δηλώνει την υποστήριξή του ως προσωπική άποψη και όχι εκ μέρους του κόμματός του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι πολιτικοί Κατηγορία:Βούλγαροι δικηγόροι Κατηγορία:Ακτιβιστές δικαιωμάτων ΛΟΑΤ
Υποπλακίη Θήβη
Υποπλακίη Θήβη ήταν αρχαία πόλη που βρισκόταν στον κόλπο του Αδραμυττίου. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, η πόλη της Θήβας ιδρύθηκε από τον Ηρακλή πριν τον Τρωικό πόλεμο κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Λαομέδοντα και πήρε το όνομά της από τη γενέτειρά του, τη Θήβα της Βοιωτίας. Η πόλη ανήκε στην επαρχία Κιλικία της Μυσίας και έφερε τα επίθετα: Κιλικιακή, Πλακία και Υποπλάκια (στους πρόποδες του Πλάκου όρους). Την εποχή του Τρωϊκού πολέμου, την πόλη κατείχε το φύλο των Κιλίκων (με προέλευση από την Κιλικία της ανατολικής Μικράς Ασίας). Ηγεμόνας του ήταν ο Ηετίων που έδωσε την κόρη του Ανδρομάχη στον Έκτορα. Στα τελευταία χρόνια του πολέμου, οι Μυκηναίοι εισβολείς με επικεφαλής τον Αχιλλέα, κατέλαβαν την Θήβη, όπου και σκότωσαν τον Ηετίωνα με την σύζυγο και τους υιούς του. Μια αιχμάλωτη ήταν και η Χρυσηίδα από την Θήβη που έγινε παλλακίδα του Αγαμέμνονα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Ντιόγκο Αντούνες
Ο Ντιόγκο Χοσέ Περέιρα ντε Φορτουνάτο Αντούνες (γενν. 2 Νοεμβρίου 1992) είναι Πορτογάλος δρομέας αγώνων ταχύτητας, που συμμετέχει στον δρόμο 100 μέτρων και των 60 μέτρων (στον κλειστό). Έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του σε 3 συνεχόμενα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Στίβου, ενώ στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 της Ταρραγόνας κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 4 x 100 μέτρα σκυταλοδρομία και την 4η θέση στα 100 μέτρα ανδρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2015 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2017
Φραγκίσκος Σφόρτσα (ο μικρός δούκας)
Ο Φραγκίσκος-Μαρία o μικρός δούκας, ιταλ. Francesco il Duchetto (30 Ιανουαρίου 1491 - 1512) από τον Οίκο των Σφόρτσα ήταν κόμης της Παβία (1491-99).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος τού Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα τού Μιλάνου και της Ισαβέλλας των Τραστάμαρα, κόρης τού Αλφόνσου Β΄ της Νάπολης.
Έγινε κόμης της Παβίας το 1491 ως το 1499, οπότε ο Γαλλικός στρατός κατέλαβε το Μιλάνο και ο Φραγκίσκος μεταφέρθηκε στη Γαλλία από τον Λουδοβίκο ΙΒ΄. Στην Αγκουλέμ το 1512 έπεσε από το άλογο και απεβίωσε. Ήταν 21 ετών.
Αδελφή του ήταν η Μπόνα, σύζυγος τού Σιγισμούνδου Α΄ των Γιαγκελλόνων βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Σφόρτσα
Άνχελ Νταβίδ Ροδρίγεθ
Ο Άνχελ Νταβίδ Ροδρίγεθ Γκαρθία (γενν. 25 Απριλίου 1980) είναι Ισπανός σπρίντερ. Συμμετέχει στα αγωνίσματα των 60 μέτρων (κλειστός), 100 και 200 μέτρων.
Συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 στο αγώνισμα των 100 μέτρων, όπου τερμάτισε 6ος στον τελικό. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 ήταν 30ός στον 1ο γύρο πάλι στο αγώνισμα των 100 μέτρων και δεν προκρίθηκε στους ημιτελικούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ισπανικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες 2019
Χουσεΐν Σαΐντ
Ο Χουσεΐν Σαΐντ Μοχάμεντ (αραβικά: حسين سعيد محمد, γεννήθηκε 21 Ιανουαρίου 1958) είναι Ιρακινός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ όλων των εποχών της εθνικής ομάδας της χώρας του και στους κορυφαίους του κόσμου με 78 διεθνή γκολ. Διετέλεσε πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Ιράκ το διάστημα 2004–11.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1958 στη Βαγδάτη, από μητέρα κουρδικής καταγωγής, ενώ ο πατέρας του είναι Άραβας. Η οικογένεια μετακόμισε στο Αλ Ισκάν, όταν ο πατέρας του έπιασε δουλειά στο Υπουργείο Κατασκευών και Στέγασης. Άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στους δρόμους πριν ενταχθεί στην ομάδα νέων του Αλ Ισκάν. Τους οδήγησε σε ένα Πρωτάθλημα Νέων του Ιράκ, σημειώνοντας χατ τρικ στη νίκη με 4–2 εναντίον της ομάδας νέων της Αλ Ζαβράα και τράβηξε το βλέμμα του προπονητή της εθνικής ποδοσφαίρου κάτω των 17 ετών. Κλήθηκε επίσης στην ομάδα του πανεπιστημίου και, στο πρώτο του ανταγωνιστικό τουρνουά με την ομάδα, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Αραβικούς Σχολικούς Αγώνες του 1975 στην Αίγυπτο. Στη συνέχεια εντοπίστηκε και εντάχθηκε στην ομάδα νέων της Αλ Τάλαμπα το 1974. Από τη σεζόν 1975–76, έπαιζε για την πρώτη ομάδα. Ως μέρος των «μαθητών» τρεις φορές, τις σεζόν 1980–81, 1981–82 και 1985–86, αναδείχθηκε πρωταθλητής Ιράκ και τέσσερις φορές κατέκτησε το Κύπελλο. Τις σεζόν 1980–81 (11 γκολ), 1982–83 (17 γκολ), 1985–86 (9 γκολ), καθώς και στο πρωτάθλημα 1984–85 που δεν ολοκληρώθηκε (14 γκολ), ο Σαΐντ αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Από το 1985 ανέλαβε και αντιπρόεδρος του συλλόγου θέση που διατήρησε μέχρι το 1992, μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Σημείωσε 122 γκολ πρωταθλήματος στα 15 χρόνια που αγωνίστηκε με την ομάδα. Συνολικά, έπαιξε 789 αγώνες με το σύλλογο σε διάφορες διοργανώσεις και σημείωσε 685 γκολ.
Με την εθνική ομάδα κάτω των 20 ετών συμμετείχε για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα Νέων της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου το 1975, στο οποίο το Ιράκ μοιράστηκε τον τίτλο με το Ιράν με τον τελικό να λήγει με 0–0. Στην επόμενη διοργάνωση του 1976, σκόραρε τέσσερα γκολ στον πρώτο αγώνα του Ιράκ με αντίπαλο τη Σρι Λάνκα και ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 7 γκολ. Το Ιράκ αποκλείστηκε στον προημιτελικό, απέναντι στη Βόρεια Κορέα.
Ο Σαΐντ κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική ομάδα, σε ηλικία 18 ετών κάνοντας το ντεμπούτο του στις 5 Σεπτεμβρίου 1976 σε φιλικό αγώνα με αντίπαλο τη Σαουδική Αραβία (αποτέλεσμα 0–0). Η παρουσία του στην εθνική του Ιράκ συνδυάστηκε με την καλύτερη περίοδο στην ιστορία του αθλήματος στη χώρα. Το Ιράκ κατέκτησε το Πρωτάθλημα Νέων της Ασίας το 1977, όπου ο Σαΐντ σημείωσε το νικητήριο γκολ στον τελικό, με κεφαλιά στο 90ο λεπτό, με αντίπαλο το Ιράν στη νίκη με 4–3 στην Τεχεράνη. Ο Σαΐντ ήταν επίσης ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 9 γκολ. Στις 17 Ιουλίου 1977 σημείωσε το πρώτο του γκολ με την ομάδα των ανδρών 8 λεπτά από την έναρξη, όταν σκόραρε στη νίκη του Ιράκ με 5–0 επί της Ταϊλανδης.
Στους Ασιατικούς Αγώνες του 1978, σημείωσε ένα γκολ στη νίκη του Ιράκ με 2–0 επί της Κίνας στη φάση των ομίλων. Στη φάση των ημιτελικών των ομίλων σημείωσε άλλα δύο αλλά το Ιράκ κατετάγη τελικά τέταρτο. Ήταν επίσης μέρος της ομάδας στρατιωτικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του Ιράκ που κέρδισε το Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα CISM 1979 στην Πόλη του Κουβέιτ. Σκόραρε ένα γκολ με αντίπαλο την Αυστρία στη νίκη με 4–0, σημείωσε άλλο ένα γκολ στη μεγάλη νίκη του Ιράκ με 5–0 επί του Μπαχρέιν στη φάση των ομίλων. Σκόραρε στον ημιτελικό αγώνα με το Κουβέιτ στο τελικό 2–0. Ευστόχησε επίσης το πρώτο πέναλτι του Ιράκ στη διαδικασία των πέναλτι, στον τελικό, εναντίον της Ιταλίας μετά από ισοπαλία 0–0. Το Ιράκ κέρδισε με 4–3 στα πέναλτι και κατέκτησε το κύπελλο. Η πρώτη εμφάνιση του Σαΐντ στο Κύπελλο Αραβικού Κόλπου ήταν στη διοργάνωση του 1979 στη Βαγδάτη. Στον πρώτο αγώνα του Ιράκ, κόντρα στο Μπαχρέιν, σημείωσε χατ τρικ. Σκόραρε επίσης τα δύο γκολ του Ιράκ στη νίκη του επί του Κατάρ, σημείωσε ένα γκολ στην συντριπτική νίκη με 5–0 επί των Η.Α.Ε. και σημείωσε ένα σούπερ χατ τρικ στη νίκη 7–0 επί του Ομάν. Το Ιράκ κατέκτησε το κύπελλο αφού τερμάτισε στην πρώτη θέση με 12 βαθμούς, σπάζοντας το σερί του Κουβέιτ από την διοργάνωση του 1970. Ο Σαΐντ έγινε επίσης ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 10 γκολ, επίδοση που παραμένει ακατάρριπτο ρεκόρ στη διοργάνωση.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 στη Μόσχα, ο Σαΐντ σημείωσε ένα μόνο γκολ με αντίπαλο την Κόστα Ρίκα και το Ιράκ κατέλαβε την καλύτερη θέση στην ιστορία του (5η). Το 1982 οδήγησε το Ιράκ να κερδίσει το πρώτο χρυσό μετάλλιο στους Ασιατικούς Αγώνες στο Νέο Δελχί. Στον πρώτο αγώνα του Ιράκ, σημείωσε ένα γκολ στην εύκολη νίκη με 4–0 επί της Μιανμάρ. Σκόραρε επίσης δύο γκολ στη νίκη του Ιράκ με 3–0 εναντίον του Νεπάλ. Στις 3 Δεκεμβρίου, ο τελικός αγώνας διεξήχθη μεταξύ του Ιράκ και του Κουβέιτ, όπου ο Σαΐντ χάρισε το χρυσό μετάλλιο στο Ιράκ, όταν σημείωσε το νικητήριο γκολ στο 82ο λεπτό του αγώνα.
Το Ιράκ κατέκτησε το δεύτερο Κύπελλο Αραβικού Κόλπου στην έκδοση του 1984 στη Μασκάτ του Ομάν. Στις 28 Μαρτίου διεξήχθη ο τελικός αγώνας μεταξύ του Ιράκ και του Κατάρ. Οι δύο ομάδες ήρθαν ισόπαλες σε όλα τα 90 λεπτά του αγώνα. Στην παράταση, το Ιράκ σημείωσε ένα γκολ και το Κατάρ ισοφάρισε, οδηγώντας τον αγώνα στα πέναλτι όπου το Ιράκ νίκησε με 4–3. Ο Σαΐντ ήταν ο κορυφαίος σκόρερ του τουρνουά με 7 γκολ και έλαβε το βραβείο του καλύτερου παίκτη της διοργάνωσης. Το Ιράκ προκρίθηκε για δεύτερη φορά στη σειρά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες, όπου ο Σαΐντ σημείωσε το μοναδικό γκολ του Ιράκ στον πρώτο αγώνα, με αντίπαλο τον Καναδά, στο 83ο λεπτό της ισοπαλίας με 1–1. Σκόραρε επίσης ένα γκολ στην ήττα του Ιράκ από τη Γιουγκοσλαβία με 4–2. Το Ιράκ αποκλείστηκε από τη διοργάνωση, αφού έφερε μία ακόμα ισοπαλία και έχασε τα άλλα δύο παιχνίδια.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση υπήρξε για μικρό χρονικό διάστημα προπονητής στην Αλ Τάλαμπα. Παρέμεινε στο χώρο του ποδοσφαίρου, αρχικά ως μέλος της διοίκησης της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Ιράκ, κατόπιν ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ασιατικής Συνομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (1996–98 και πάλι 2002–09), διοικητικό στέλεχος της FIFA για την επικοινωνία (2002–09) και πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της χώρας του (2004–11). Το 2000 η IFFHS τον ψήφισε 25ο καλύτερο Ασιάτη ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα.
Τίτλοι και διακρίσεις
Αλ Τάλαμπα Ιράκ Ατομικές διακρίσεις
Έρκι Νουλ
Ο Έρκι Νουλ (Erki Nool, γεννήθηκε 25 Ιουνίου 1970) είναι Εσθονός πρώην δεκαθλητής, χρυσός Ολυμπιονίκης του αγωνίσματος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ.
Χουσεΐν Σαΐντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρακινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιράκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Έρκι Νουλ
Βιογραφία
Μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας της Εσθονίας στις 20 Αυγούστου 1991, ο Νουλ ανακοίνωσε το όνειρό του να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες ως μέρος της εσθονικής ομάδας. Συμμετείχε στο δέκαθλο των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης το 1992, αλλά κατέληξε να σταματήσει και να βγει εκτός αγώνα. Σιγά σιγά αναπτύχθηκε και στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ήταν μεταξύ των κορυφαίων αθλητών στο δέκαθλο. Τον Σεπτέμβριο του 1997 ίδρυσε την πρώτη ιδιωτική σχολή αθλητισμού στην Εσθονία.
Όταν κέρδισε χρυσό στο δέκαθλο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης το 1998, έγινε αθλητικός ήρωας. Δύο χρόνια αργότερα, όταν κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο δέκαθλο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ, έγινε εθνικός ήρωας. Αν και δεν κατέλαβε την πρώτη θέση σε κανένα μεμονωμένο αγώνισμα, η συνολική βαθμολογία του ήταν η υψηλότερη. Κέρδισε τον τίτλο αφού ο διαιτητής αποφάσισε να παρακάμψει έναν κριτή δισκοβολίας, ο οποίος έδειξε κόκκινη σημαία στην τελευταία του και μόνη έγκυρη απόπειρα. Η αποκατάσταση της τρίτης ρίψης των 43,66 μέτρων προκάλεσε ανεπιτυχείς αντεπιθέσεις από άλλες ομάδες. Ο Νουλ πήρε το χρυσό κερδίζοντας τον Τσέχο Ρόμαν Σέμπρλε. Έχει ψηφιστεί στη δεκαετία του 2000 ο πιο δημοφιλής Εσθονός.
Από το 2005, ο Νουλ είναι Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ολυμπιακής Επιτρροπής και από το 2007, μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανάπτυξης Αθλητισμού. Από το 2008, είναι επίσης μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Εσθονικής Ολυμπιακής Επιτροπής.
Στις 4 Μαρτίου 2007, εξελέγη στο κοινοβούλιο της Εσθονίας, όπου εκπροσώπησε το κόμμα Πατρίδα. Από τότε έχει εγκαταλείψει την πολιτική και τώρα ασχολείται με τις πωλήσεις ακινήτων και την αθλητική σχολή, που έχει 450 μαθητές.
Ο γιος του Ρόμπιν Νουλ (γεννημένος το 1998) είναι αθλητής στο άλμα επί κοντώ με ρεκόρ 5,40 μ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Εσθονοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Δεκαθλητές
Σιρμιόνε
Το Σιρμιόνε (ιταλικά: Sirmione) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Η κύρια βιομηχανία της πόλης είναι ο τουρισμός, τόσο για την παρουσία ρωμαϊκών και μεσαιωνικών καταλοίπων όσο και για τα ιαματικά νερά.
Τοπωνύμιο
Σχετικά με το τοπωνύμιο, ο Μάτσα (1986) αναφέρει δύο πιθανές ετυμολογίες:
Προϊστορικοί και Ρωμαϊκοί Χρόνοι
Ίχνη κατοίκησης που χρονολογούνται από τη Νεολιθική έχουν βρεθεί στο Σιρμιόνε. Η πόλη ήταν σημαντικό αστικό κέντρο στους ρωμαϊκούς χρόνους και η Βία Γκάλικα ακολουθούσε τη νότια όχθη της λίμνης, διασχίζοντας στη συνέχεια τον ισθμό της χερσονήσου Σιρμιόνε. Έτσι προέκυψε εκεί το Sermione Mansio που αναφέρεται στο Itinerarium Antonini (Οδοιπορικό του Αντωνίνου).
Σύμφωνα με μια υπόθεση της Ελιζαμπέτα Ρόφια, το mansio δεν αντιστοιχεί μόνο σε ένα τοπικό εστιατόριο, που τεκμηριώνεται ως "Osteria" ή "Bettola" από τον 15ο αιώνα, αλλά και στο Mansio ad Flexum που αναφέρεται στο Οδοιπορικό του Μπορντό. αριστερά|μικρογραφία| Λεπτομέρεια της στοάς των [[Σπήλαια του Κάτουλλου|Σπηλαίων του Κάτουλλου, που χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο]] Ο Γάιος Βαλέριος Κάτουλλος ανέφερε το Σίρμιο ανάμεσα στα μέρη όπου έμεινε. Παραδοσιακά, ξεκινώντας από τον Μαρίνο Σανούδο τον νεότερο, του αποδίδονται τα ερείπια της ρωμαϊκής βίλας στο Σιρμιόνε, αλλά δεν υπάρχει βεβαιότητα για αυτό. Τα παλαιότερα μέρη της βίλας χρονολογούνται στον 1ο αιώνα π.Χ. με επεκτάσεις τον επόμενο αιώνα.
Από τον τρίτο έως τον πέμπτο αιώνα, σύμφωνα με το Orti Manara, το Lugana di Sirmione ήταν πεδίο πολλών συγκρούσεων. Το 249 οι στρατιές του Δέκιου Τραϊανού και του Φίλιππου του Άραβα αντιμετώπισαν η μία την άλλη ενώ το 268 έγινε η Μάχη της λίμνης Μπενάκο μεταξύ του αυτοκράτορα Κλαύδιου Γοτθικού και της ομοσπονδίας των Αλαμαννών. Το 312 η πρώτη σύγκρουση μεταξύ των στρατευμάτων του Κωνσταντίνου Α' και εκείνων του Μαξέντιου ήταν το προοίμιο της μάχης της Βερόνας που έγινε κοντά στο Σιρμιόνε. Επίσης σύμφωνα με το Orti Manara, το 463 ο Ριτμίρο, καπετάνιος του αυτοκράτορα Λίβιου Σεβήρου, νίκησε τους Αλανούς στη Λουγκάνα.
Μεσαίωνας
Από τη Λομβαρδική περίοδο, η περιοχή ήταν μέρος της αυλής του μοναστηριού του Σαν Κολομπάνο στο Μπαρντολίνο και του Σολαρόλο ( Μανέρμπα ντελ Γκάρντα), που εξαρτιόταν από το Αβαείο του Σαν Κολομπάνο του Μπόμπιο. Οι μοναχοί ευαγγελίστηκαν την περιοχή ευνοώντας την επέκταση του εμπορίου, της γεωργίας (ιδιαίτερα του αμπελιού και της ελιάς), της αλιείας και του πολιτισμού, εισάγοντας σημαντικές καινοτομίες και ανοίγοντας εμπορικές διαδρομές.
Στους επόμενους αιώνες η κυριαρχία του μοναστηριού της Σάντα Τζούλια κοντά στο Σιρμιόνε σταδιακά μειώθηκε. Το 1158 μαρτυρείται μια επικράτεια (τουλάχιστον ονομαστικά) της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καθώς ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα αγαπούσε να παραχωρεί τις αυτοκρατορικές κτήσεις του στέμματος και των περιοχών του με δανεισμό: ο Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα, επομένως, παραχώρησε άφθονη αυτονομία, για πίστη στην αυτοκρατορία, το πλαίσιο μιας άμεσης υποταγής στην εξουσία του Αυτοκράτορα.
Το 1197, ο δήμαρχος του Σιρμιόνε ορκίστηκε πίστη στον δήμο της Βερόνα.
Τον δέκατο τρίτο αιώνα, τόσο ο Φρειδερίκος Β' το 1220 όσο και ο Κορραδίνος το 1267 επιβεβαίωσαν και επέκτεισαν τα φορολογικά προνόμια και τις παραχωρήσεις που παραχωρήθηκαν στον Δήμο, επιβεβαιώνοντας την αυτοκρατορική πίστη από τους Σκαλιγκέρι, αλλά μόνο αφού είχαν αποκτήσει την προστασία του κάστρου. δεξιά|μικρογραφία| Το κάστρο των Σκαλιφκέρι Η παρουσία μιας κοινότητας Παταρίνων, αιρετικών σύμφωνα με την Καθολική Εκκλησία, ώθησε τους Σκαλιγκέρι, οι οποίοι είχαν αναλάβει τη Βερονέζικη κυριαρχία λίγα χρόνια νωρίτερα, να ενεργήσουν. Το 1276, ο Μάστρινο ντέλα Σκάλα έλαβε από το Συμβούλιο της Βερόνας τη δυνατότητα να ιδρύσει δύο ομάδες στρατιωτών για να πολεμήσουν τους Παταρίνους στο Σιρμιόνε. Ο έλεγχός του ανατέθηκε στον Αλμπέρτο, αδελφό του Μαστίνο, ο οποίος πολιόρκησε την πόλη και μετά από λίγο φυλάκισε αρκετούς αιρετικούς. Δύο χρόνια αργότερα, όσοι δεν είχαν μετανιώσει κάηκαν στην πυρά στη Βερόνα.
Το 1378 το Σιρμιόνε κατακτήθηκε από τον Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι που ανανέωσε τα φεουδαρχικά προνόμια του δήμου. Στις αρχές του 15ου αιώνα το Σιρμιόνε καταλήφθηκε από τον Φραντσέσκο ντα Καρράρα, τότε άρχοντα της Βερόνας, και στη συνέχεια πέρασε, το 1405, υπό τον έλεγχο της Δημοκρατίας της Βενετίας.
Ενετική περίοδος
Υπό τη Γαληνοτάτη, το Σιρμιόνε παρέμεινε συνδεδεμένο με την περιοχή της Βερόνας. Κατά την αναδιοργάνωση των οχυρώσεων της Κάτω Γκάρντα, το φρούριο έχασε τη σημασία του προς όφελος της κοντινής Πεσκιέρα. Παρέμεινε όμως στρατιωτικό φυλάκιο όπως αποδεικνύεται από την κατασκευή της μικρής εκκλησίας της Σαντ'Άννα, μέσα στο κάστρο, για τον εκκλησιασμό της φρουράς.
Κατά τον 15ο αιώνα η εκκλησία της Σάντα Μαρία Ματζόρε χτίστηκε πάνω από τα ερείπια αυτής του Σαν Μαρτίνο στο Κάστρο. Τον δέκατο έβδομο αιώνα, ο ευγενής Φραντσέσκο Ροβίτσι έχτισε μια κατοικία και μια μικρή εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Ούρσουλα στην τοποθεσία που αργότερα έγινε γνωστή ως Ροβίτσα.
Εποχή του Ναπολέοντα
Το 1797, το Σιρμιόνε καταλήφθηκε για πρώτη φορά από τις γαλλικές δυνάμεις και, μετά την πτώση της Δημοκρατίας της Βενετίας, στις 16 Μαΐου, και πέρασε στον επίσημο έλεγχο του προσωρινού ενετικού δήμου.
Η συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο καθόρισε ότι ολόκληρη η νότια ακτή της Γκάρντα πέρασε στη Δημοκρατία των Σισαλπίων. Στις 3 Νοεμβρίου ιδρύθηκε το διαμέρισμα Μπενάκο, συμπεριλαμβανομένου του Σιρμιόνε. Μόλις την 1η Μαρτίου του επόμενου έτους δημιουργήθηκε η περιφέρεια, μια ενδιάμεση διοικητική υποδιαίρεση μεταξύ των δήμων και του διαμερίσματος της χερσονήσου Κάτουλλου, εντός της οποίας περιλαμβανόταν και ο δήμος Σιρμιόνε.
Μετά την παρένθεση της Αυστρορωσικής κατοχής του 1799, ακολούθησε η διοικητική αναδιοργάνωση της δεύτερης δημοκρατίας των Σισαλπικών, στην οποία το Σιρμιόνε έγινε μέρος της 4ης περιφέρειας του Σαλό τον Μάιο του 1801. Το επόμενο έτος η δημοκρατία των Σισαλπίων άλλαξε το όνομά της σε Ιταλική Δημοκρατία.
Τον Ιούνιο του 1805, με τον θεσμό του Ναπολεόντειου Βασιλείου της Ιταλίας, πραγματοποιήθηκε νέα διοικητική αναδιοργάνωση. Το Σιρμιόνε τρίτης τάξης και κατατάχθηκε στο καντόνι VII του Λονάτο το οποίο με τη σειρά του ήταν μέρος της περιφέρειας I της Μπρέσια στο διαμέρισμα Μέλλα.
Περίοδος των Αψβούργων
Το 1816, μετά το Συνέδριο της Βιέννης και την ίδρυση του Βασιλείου Λομβαρδοβενετίας υπό τη διοίκηση των Αψβούργων της Αυστρίας, το Σιρμιόνε τοποθετήθηκε στην περιφέρεια V του Λονάτο στην επαρχία της Μπρέσια. Το 1853, με μια αναθεώρηση της διοικητικής δομής, η πόλη έγινε μέρος της περιφέρειας VIII, με πρωτεύουσα πάντα το Λονάτο.
Στις 25 Ιουνίου 1859, κατά τη διάρκεια του Β' Ιταλικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας, το Σιρμιόνε καταλήφθηκε από τα Γαλλο-Πεδεμόντια στρατεύματα, νικώντας τον αυστριακό στρατό μετά τη μάχη του Σολφερίνο και του Σαν Μαρτίνο. Την ίδια στιγμή, μερικοί από τους τραυματίες μεταφέρθηκαν στην αγροικία Τονεσκίνι στο Κολομπάρε.
Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας
Η έκβαση του δεύτερου πολέμου της ανεξαρτησίας είχε ως αποτέλεσμα το πέρασμα του δήμου Σιρμιόνε, καθώς και μεγάλου τμήματος της επικράτειας της Λομβαρδίας και της δεξιάς όχθης του Μίντσιο, στο Βασίλειο της Σαρδηνίας. Με το διάταγμα Ραττάτσι προσαρτήθηκε στην περιοχή X του Λονάτο που ανήκε στην περιφέρεια I της Μπρέσια στη νέα επαρχία Μπρέσια. Μέχρι το 1866, όταν, μετά τον τρίτο ιταλικό πόλεμο ανεξαρτησίας, το Βένετο προσαρτήθηκε στην Ιταλία, τα σύνορα με το έδαφος υπό την κυριαρχία των Αψβούργων εκτείνονταν από τη Ροβίτζα έως τη Λουγκάνα, κοντά στην οποία βρισκόταν το τελωνείο.
Στα τέλη του 19ου αιώνα έγιναν οι εργασίες διοχέτευσης των ιαματικών νερών. Η ιαματική πηγή ήταν ήδη γνωστή τον δέκατο έκτο αιώνα αλλά το βάθος από το οποίο έρεε, 19 μέτρα κάτω από τη στάθμη της λίμνης, είχε αποτρέψει οποιαδήποτε χρήση μέχρι εκείνη τη στιγμή. Χάρη στον αγωγό κατέστη δυνατή η λειτουργία της πρώτης θερμικής εγκατάστασης και η πραγματοποίηση των πρώτων αναλύσεων για την ποιότητα του νερού.
Πολιτικά κτίρια
δεξιά|μικρογραφία| Βίλα Μενεγκίνι-Κάλλας
Οχυρώσεις
αριστερά|μικρογραφία| Το κάστρο των Σκαλιγκέρι το [[2006]] Το κάστρο των Σκαλιγκέρι είναι φρούριο που φυλάσσει το μοναδικό πρόσβασης στο ιστορικό κέντρο από τον νότο.
Χτίστηκε από τους Σκαλιγκέρι, από τους οποίους πήρε και το όνομά του, κατά τον 13ο και 14ο αιώνα και σε δύο φάσεις: την πρώτη υπό τον Μαστίνο Α΄ και την δεύτερη υπό τον Κανγκράντε Α΄.
Περιτριγυρισμένο από τα νερά της λίμνης Γκάρντα, διαθέτει τρεις πύργους και φυλάκιο, ύψους σαράντα επτά μέτρων. Στα ανατολικά του κάστρου υπάρχει η οχυρωμένη αποβάθρα για το καταφύγιο του στόλου. Οι επάλξεις του φρουρίου είναι τύπου χελιδονοουράς, ενώ αυτές της αποβάθρας μοιάζουν με αιχμή του δόρατος.
Αρχαιολογικοί Χώροι
δεξιά|μικρογραφία| Οι σπηλιές του Κάτουλλου όπως φαίνονται από τη λίμνη Γκάρντα. Ο όρος «Σπήλαια του Κάτουλλου» αναφέρεται σε ρωμαϊκή έπαυλη που χτίστηκε μεταξύ του τέλους του 1ου αιώνα π.Χ. και τον 1ο αιώνα μ.Χ. στην άκρη της χερσονήσου Σιρμιόνε. Το αρχαιολογικό συγκρότημα, που μελετήθηκε από τις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα και ήρθε στο φως σε πολλές φάσεις, αποτελεί τη σημαντικότερη μαρτυρία της ρωμαϊκής περιόδου στον δημοτικό χώρο και θεωρείται το σημαντικότερο δείγμα ρωμαϊκής έπαυλης στη βόρεια Ιταλία.
Εκκλησίες
Η εκκλησία της Αγίας Άννας είναι ένα μικρό εκκλησιαστικό κτίριο που υψώνεται κοντά στο κάστρο Σκαλιγκέρι. Αφιερωμένη στη μητέρα της Παναγίας, χτίστηκε τον δέκατο πέμπτο αιώνα για να εξυπηρετεί τη βενετική φρουρά που τοποθετήθηκε για να υπερασπιστεί το φρούριο.
Στο εσωτερικό σώζονται τοιχογραφίες του δέκατου έκτου αιώνα και ανάγλυφο που απεικονίζει τη Παναγία και οικόσημο των Σκαλιγκέρι. δεξιά|μικρογραφία| Εσωτερικό της εκκλησίας Σάντα Μαρία ντέλλα Νέβε. Η εκκλησία της Σάντα Μαρία Ντέλλα Νέβε, γνωστή και ως Σάντα Μαρία Ματζόρε, είναι η ενοριακή εκκλησία του Σιρμιόνε. Χτίστηκε τον δέκατο πέμπτο αιώνα πάνω από τα ερείπια της εκκλησίας του Σαν Μαρτίνο ιν κάστρο από την οποία προέρχεται μέρος του υλικού που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή.
Η βόρεια πρόσοψη στηρίζεται στο αρχαίο τείχος που περιέβαλλε την πόλη. Η πρόσοψη της εισόδου είναι διακοσμημένη με τερακότα και χαρακτηρίζεται από πεντάτοξη στοά, αρχικά μέρος του νεκροταφείου όπως μαρτυρούν ορισμένοι τάφους που τοποθετήθηκαν στο δάπεδό του. Σε κίονα της στοάς βρίσκεται πλάκα αφιερωμένη στο τρίτο προξενικό έτος του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Αποστάτη. δεξιά|μικρογραφία| Εσωτερικό της εκκλησίας του San Pietro in Mavino Η εκκλησία του Σαν Πιέτρο ιν Μαβίνο, αφιερωμένη στον απόστολο Πέτρο, σύμφωνα με έγγραφο του όγδοου αιώνα, ήταν ήδη κτισμένη. Βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο της χερσονήσου και πιθανότατα πήρε το όνομά του από το λατινικό summa vinea, ή αμπελώνας που βρίσκεται στην κορυφή, εξ ου και Μαβίνο.
Το αρχικό κτίριο, σε ρομανικό ρυθμό, ξαναχτίστηκε και ανεγέρθηκε γύρω στο 1320. Το καμπαναριό χτίστηκε το 1070 στον ίδιο ρυθμό με την εκκλησία. Στο εσωτερικό, οι τοιχογραφίες στις τρεις κόγχες χρονολογούνται στον 12ο αιώνα, ενώ οι τοιχογραφίες του 16ου αιώνα.
Αφιερωμένο στους αρχικούς προστάτες του Σιρμιόνε, τους μάρτυρες Βίτο και Μοδέστο, το ορατόριο βρίσκεται στα μισά του δρόμου μεταξύ της τοποθεσίας Κολομπάρε και του κέντρου του Σιρμιόνε. Χτίστηκε το 1744 για να αντικαταστήσει μια προηγούμενη εκκλησία, αφιερωμένη στους ίδιους μάρτυρες, η οποία χρονολογείται από τον όγδοο αιώνα. Η τελευταία βρισκόταν εντός των νότιων τειχών της ύστερης αρχαιότητας, αλλά με την κατασκευή του νέου φρουρίου και τα νέα τείχη, η εκκλησία αναφέρθηκε στα έγγραφα ως extra muros sermioni (εκτός των τειχών του Σερμιόνε).
Οικονομία
δεξιά|μικρογραφία| Χαρακτηριστική παραλία του Σιρμιόνε. Ο δήμος είναι μια περιοχή παραγωγής τόσο για το ελαιόλαδο Λουγκάνα όσο και το ελαιόλοδο Γκάρντα Μπρεσιάνο (ΠΟΠ).
Στο Σιρμιόνε η κύρια βιομηχανία είναι ο τουρισμός. Η πόλη είναι το πιο δημοφιλές θέρετρο διακοπών στην επαρχία της Μπρέσια. Η περιοχή του Σιρμιόνε είναι ιδιαίτερα ελκυστική: τόσο επειδή βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Γκάρντα, τόσο για τον αρχαιολογικό χώρο των Σπηλαίων του Κάτουλου όσο και για την παρουσία ιαματικής πηγής. Η τελευταία παράγει θειώδη σαλσοβρωμιοϊωδικό νερό ηφαιστειακής προέλευσης και τροφοδοτεί δύο εγκαταστάσεις: το «Catullo», κοντά στα ομώνυμα σπήλαια, και το «Virgilio», στο Κολομπάρε. Το "Acqua di Sirmione" πωλείται σε μπουκάλια ρινικού σπρέι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Ρισκ (παιχνίδι)
Το Ρισκ είναι ένα επιτραπέζιο παιχνίδι στρατηγικής, σύγκρουσης και κατάκτησης για δύο έως έξι παίκτες. Η πιο συνηθισμένη έκδοση παίζεται σε έναν πίνακα που απεικονίζει έναν πολιτικό χάρτη του κόσμου, χωρισμένο σε σαράντα δύο εδάφη, τα οποία ομαδοποιούνται σε έξι ηπείρους. Οι σειρές εναλλάσσονται μεταξύ των παικτών που ελέγχουν στρατιές παιχνιδιών με τις οποίες προσπαθούν να κατακτήσουν περιοχές από άλλους παίκτες, με αποτελέσματα που καθορίζονται από ρίξεις ζαριών. Οι παίκτες μπορούν να σχηματίσουν και να διαλύσουν συμμαχίες κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ο στόχος του παιχνιδιού είναι να καταληφθεί κάθε περιοχή στο ταμπλό και, με αυτόν τον τρόπο, να εξαλείψει τους άλλους παίκτες. Το παιχνίδι μπορεί να είναι μακρύ, απαιτώντας αρκετές ώρες έως πολλές ημέρες για να ολοκληρωθεί. Οι ευρωπαϊκές εκδόσεις είναι δομημένες έτσι ώστε κάθε παίκτης να έχει έναν περιορισμένο στόχο «μυστικής αποστολής» που συντομεύει το παιχνίδι.
Το Ρισκ επινοήθηκε το 1957 από τον Άλμπερτ Λαμοράιζ, έναν Γάλλο σκηνοθέτη, και έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή επιτραπέζια παιχνίδια στην ιστορία, εμπνέοντας στην συνέχεια κι άλλα δημοφιλή παιχνίδια όπως το Axis &amp; Allies και Κατάν. Οι απλοί κανόνες αλλά και οι πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις το καθιστούν ελκυστικό τόσο για ενήλικες όσο και για παιδιά και οικογένειες. Είναι ακόμα σε παραγωγή από τη Hasbro με πολλές εκδόσεις και παραλλαγές με δημοφιλή θέματα και διαφορετικούς κανόνες, συμπεριλαμβανομένων εκδόσεων λογισμικού υπολογιστή, βιντεοπαιχνιδιών και εφαρμογών για κινητά.