cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
No Doubt
Ιστορία
Από το 2004 μέχρι 2008 το συγκρότημα έκανε διάλειμμα και μερικά μέλη του ήταν απασχολημένα με τα δικά τους projects.
Η Γκουέν Στεφάνι στη συνέντευξή της στο Rolling Stone δήλωσε: "Δε ξέρω τι θα γίνει τους No Doubt".
Βοόζ
Ο Βοόζ είναι πρόσωπο που αναφέρεται τόσο στη Παλαιά Διαθήκη όσο και στην Καινή Διαθήκη.
Ο Βοόζ φέρεται ως πλούσιος γαιοκτήμονας στη περιοχή της Βηθλεέμ ο οποίος τελικά με προτροπή της Ναομί χήρας του Ελιμέλεχ έγινε σύζυγος της χήρας Ρουθ, (νύμφης της Ναομί), από την οποία και  απέκτησε γιο, τον Ωβήδ.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον έχει αναγνωρίσει Άγιο, την μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν τα Χριστούγεννα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Αψβουργικές Κάτω Χώρες
Οι Αψβουργικές Κάτω Χώρες (Habsburgse Nederlanden, Pays-Bas des Habsbourg), που στα λατινικά αναφέρονται ως Belgica, είναι το συλλογικό όνομα των φέουδων της περιόδου της Αναγέννησης στις Κάτω Χώρες, που ανήκαν στον Οίκο των Αψβούργων της Γερμανίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Η κυριαρχία ξεκίνησε το 1482, όταν πέθανε ο τελευταίος ηγεμόνας των Κάτω Χωρών από τον Οίκο των Βαλουά-Βουργουνδίας, η Μαρία, σύζυγος του Μαξιμιλιανού Α΄ της Αυστρίας. Ο εγγονός τους, ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄, γεννήθηκε στις Αψβουργικές Κάτω Χώρες και έκανε τις Βρυξέλλες μία από τις πρωτεύουσες του.
Γνωστές ως Δεκαεπτά Επαρχίες το 1549, κρατήθηκαν από τον ισπανικό κλάδο των Αψβούργων από το 1556, με το όνομα Ισπανικές Κάτω Χώρες από τότε. Το 1581, εν μέσω της Ολλανδικής Επανάστασης, οι Επτά Ηνωμένες Επαρχίες αποχωρίστηκαν από το σύνολο αυτής της επικράτειας για να σχηματίσουν την Ολλανδική Δημοκρατία. Οι υπόλοιπες ισπανικές νότιες Κάτω Χώρες έγιναν οι Αυστριακές Κάτω Χώρες το 1714, μετά την απόκτηση της Αυστρίας βάσει της Συνθήκης του Ράστατ. Η κυριαρχία των Αψβούργων έληξε με την προσάρτηση από την επαναστατική Γαλλική Πρώτη Δημοκρατία το 1795.
Γεωγραφία
Οι Κάτω Χώρες των Αψβούργων ήταν μία γεωπολιτική οντότητα, που κάλυπτε το σύνολο των Κάτω Χωρών (δηλαδή τη σημερινέςή Ολλανδία, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και τα περισσότερα από τα σύγχρονα γαλλικά διαμερίσματα του Νορ και του Πα-ντε-Καλαί) από το 1482 έως το 1581.
αριστερά|μικρογραφία|Οι Βουργουνδικές Κάτω Χώρες (πορτοκαλί) μετά το τέλος του Καρόλου του Τολμηρού.
Ήδη υπό την κυριαρχία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επί του δούκα της Βουργουνδίας Φιλίππου Γ΄ του Καλού (1419-1467), οι επαρχίες των Κάτω Χωρών άρχισαν να αναπτύσσονται μαζί, ενώ προηγουμένως ήταν χωρισμένες -είτε ως μέρος του Γαλλικού Βασιλείου, είτε της Βουργουνδίας- υπό το λάβαρο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το σύνολο των φέουδων (η Φλάνδρα, το Αρτουά και το Μεχαλέν, η Ναμύρ, η Ολλανδία, η Ζηλανδία και ο Αινώ, η Βραβάντη, το Λίμπουργκ και το Λουξεμβούργο) κυβερνήθηκαν σε προσωπική ένωση από τους μονάρχες του Οίκου των Βαλουά-Βουργουνδίας και εκπροσωπούντο στη Γενική Συνέλευση των Τάξεων. Το κέντρο των κτημάτων της Βουργουνδίας ήταν το δουκάτο της Βραβάντης, όπου οι δούκες της Βουργουνδίας διατηρούσαν Αυλή στις Βρυξέλλες.
Ο γιος του Φιλίππου Γ΄, ο δούκας Κάρολος ο Τολμηρός (1467–1477) απέκτησε επίσης τα Χέρλε και Ζούτφεν και ήλπιζε ακόμη και στον βασιλικό τίτλο από τα χέρια του αυτοκράτορα των Αψβούργων Φρειδερίκου Γ΄ παντρεύοντας τα παιδιά τους Μαρία και Μαξιμιλιανό. Βαθιά απογοητευμένος, μπήκε στους καταστροφικούς πολέμους της Βουργουνδίας και σκοτώθηκε στη μάχη του Νανσύ.
Ιστορία
Με το τέλος της Μαρίας της Βουργουνδίας το 1482, τα σημαντικά της περιουσιακά στοιχεία, συμπεριλαμβανομένων των Βουργουνδικών Κάτω Χωρών, πέρασαν στον γιο της Φίλιππο Α΄ της Καστίλης (επίσης γνωστός ως Φίλιππο τον Όμορφο). Μέσω του πατέρα του Μαξιμιλιανού Α΄, αυτοκράτορα από το 1493, ο Φίλιππος Α΄ ήταν από τον Οίκο των Αψβούργων και έτσι ξεκίνησε η περίοδος των Αψβουργικών Κάτω Χωρών. Την περίοδο 1481–1492 οι Φλαμανδικές πόλεις εξεγέρθηκαν και η Ουτρέχτη ενεπλάκη σε εμφύλιο πόλεμο, αλλά στο τέλος του αιώνα και οι δύο περιοχές είχαν ειρηνεύσει από τους Αυστριακούς ηγεμόνες.
Ο γιος του Φιλίππου, ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄, γεννημένος στη Γάνδη, διαδέχτηκε τον πατέρα του το 1506, όταν ήταν ακόμη έξι ετών ανήλικος. Ο παππούς του, ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Α΄, είχε ενσωματώσει την κληρονομιά της Βουργουνδίας στον Βουργουνδικό Κύκλο, οπότε τα εδάφη στα δυτικά της αυτοκρατορίας ανέπτυξαν έναν βαθμό αυτονομίας. Όταν έφτασε στην πλήρη ηλικία το 1515, ο Κάρολος Ε΄ συνέχισε να κυβερνά την κληρονομιά της Βουργουνδίας ως γηγενής των Κάτω Χωρών. Απέκτησε τα εδάφη του Οφεράισσελ και της Επισκοπής της Ουτρέχτης (βλέπε Πόλεμοι του Χέρλε), αγόρασε τη Φρίσλαντ από τον Γεώργιο δούκα της Σαξονίας και ανέκτησε το Χρόνινεν και το Χέρλε. Οι Επτά Επαρχίες του αναδιοργανώθηκαν στη Βουργουνδική Συνθήκη του 1548, σύμφωνα με την οποία τα Αυτοκρατορικά κτήματα που εκπροσωπούνταν στην Αυτοκρατορική Συνέλευση (Dieta) στο Άουγκσμπουργκ αναγνώριζαν μία ορισμένη αυτονομία των Κάτω Χωρών. Ακολούθησε η πραγματιστική κύρωση του 1549 από τον αυτοκράτορα την επόμενη χρονιά, η οποία καθιέρωσε τις δεκαεπτά επαρχίες ως οντότητα ξεχωριστή από την αυτοκρατορία και από τη Γαλλία.
Μετά από μία σειρά παραιτήσεων μεταξύ 1555 και 1556, ο Κάρολος Ε΄ χώρισε τον Οίκο των Αψβούργων σε Αυστριακο-Γερμανικό και Ισπανικό κλάδο. Ο αδελφός του Φερδινάνδος Α΄ έγινε suo jure (ιδίω δικαιώματι) μονάρχης στην Αυστρία, τη Βοημία και την Ουγγαρία, καθώς και ο νέος αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας, γιος του Καρόλου Ε΄, κληρονόμησε τις δεκαεπτά επαρχίες και τις ενσωμάτωσε στο ισπανικό στέμμα (που περιελάμβανε επίσης τη νότια Ιταλία και τις αμερικανικές κτήσεις). Ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας έγινε διαβόητος για τον δεσποτισμό του και οι διώξεις που έκαναν οι Καθολικοί, πυροδότησαν την Ολλανδική Επανάσταση και τον Ογδοηκονταετή Πόλεμο. Η κατοχή των Ισπανών στις βόρειες επαρχίες ήταν όλο και πιο αδύναμη. Το 1579 οι βόρειες επαρχίες ίδρυσαν την Προτεσταντική Ένωση της Ουτρέχτης, στην οποία ανακηρύχτηκαν ανεξάρτητες ως Επτά Ηνωμένες Επαρχίες με την Πράξη της Αποκήρυξης του 1581.
Μετά την απόσχιση του 1581, οι νότιες επαρχίες, που ονομάζονταν "'t Hof van Brabant" ("η Αυλή της Βραβάντης": ης Φλάνδρια, το Αρτουά, το Τουρναί, το Καμπραί, το Λουξεμβούργο, το Λίμπουργκ, το Αινώ, το Ναμύρ, του Μεχελέν, η Βραβάντη και το Άνω Χέρλε) παρέμειναν στον Οίκο των Αψβούργων μέχρι τους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης. Μετά την εξάλειψη των Αψβούργων της Ισπανίας και τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, οι νότιες επαρχίες ήταν επίσης γνωστές ως Αυστριακές Κάτω Χώρες από το 1715 και μετά.
Ηγεμόνες και κυβερνήτες
Ηγεμόνες:
Οι επαρχίες κυβερνήθηκαν στο όνομά τους από έναν κυβερνήτη (stadholder ή landvoogd):
Το 1578 οι Ολλανδοί αντάρτες διόρισαν τον Ματθία αρχιδούκα της Αυστρίας ως κυβερνήτη, αν και αυτός δεν μπόρεσε να επικρατήσει και παραιτήθηκε πριν από την Πράξη της Αποκήρυξης του 1581.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρώην κράτη και εδάφη της Ολλανδίας Κατηγορία:Ιστορία των Κάτω Χωρών
Έιναρ Γκούντερσεν
Ο Έιναρ «Σέγια» Γκούντερσεν (νορβηγικά: Einar "Jeja" Gundersen) (20 Σεπτεμβρίου 1896 – 29 Οκτωβρίου 1962) ήταν Νορβηγός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός. Θεωρείται ως ένας από τους πρώτους αστέρες του νορβηγικού ποδοσφαίρου. Έκανε 33 συμμετοχές με την Εθνική Νορβηγίας και τα 26 διεθνή γκολ του τον τοποθετούν δεύτερο στον κατάλογο με τους κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών της εθνικής ομάδας.
Το παρατσούκλι του, Jeja, σημαίνει κυριολεκτικά «Τότε εγώ», καθώς αυτό αναρωτιόταν ως παιδί όταν δεν τον επέλεξαν για την ομάδα.
Σε επίπεδο συλλόγων, ο Γκούντερσεν σημείωσε περισσότερα από 200 γκολ. Κατέκτησε πέντε φορές το Κύπελλο Νορβηγίας. Ήταν επίσης μέλος της νορβηγικής ομάδας που έπαιξε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 και σκόραρε δύο φορές στη νίκη με 3–1 εναντίον της Εθνικής Αγγλίας ερασιτεχνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νορβηγίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1920 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Οντς ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σετ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
2019 (αριθμός)
Το 2019 (Δύο χιλιάδες δέκα εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός μετά το 2018 και πριν από το 2020
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύνθετοι αριθμοί
Ολυμπιακή εκεχειρία
Η Ολυμπιακή εκεχειρία είναι η παύση των εχθροπραξιών που συντελούνταν μεταξύ των αρχαίων ελληνικών πόλεων κατά την περίοδο που συμμετείχαν στους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τις τελευταίες δεκαετίες, γίνεται προσπάθεια η εκεχειρία αυτή να καθιερωθεί ως παγκόσμιος θεσμός, τουλάχιστον κατά την περίοδο που διοργανώνονται οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες.
Ιστορικό
Η ιδέα της Ολυμπιακής Εκεχειρίας (ή ιερή εκεχειρία) είναι συνυφασμένη με τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην αρχαία εποχή. Από την έβδομη μέρα πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων μέχρι την έβδομη μέρα μετά το πέρας τους, οι πόλεμοι σταματούσαν έτσι ώστε οι αθλητές, απαλλαγμένοι από στρατιωτικές υποχρεώσεις, να μπορούν να ταξιδέψουν για να συμμετάσχουν στους Αγώνες.
Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή προχώρησε πρόσφατα στο να ιδρύσει το Διεθνές Ίδρυμα Ολυμπιακής Εκεχειρίας και το Διεθνές Κέντρο Ολυμπιακής Εκεχειρίας και βρίσκεται πάντα σε συνεργασία με τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις. Το Κέντρο είναι ένας διεθνής Μη Κυβερνητικός Οργανισμός, με έδρα την Αρχαία Ολυμπία και γραφεία στην Αθήνα. Σήμερα, Πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Ολυμπιακής Εκεχειρίας είναι ο πρώην πρόεδρος (2001 - 2013) της ΔΟΕ Ζακ Ρογκ και αντιπρόεδρος η Ελληνίδα πολιτικός Φάνη Πετραλιά και ο πρώην Πρωθυπουργός της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου.
Πας Τεχεράνης
Η Πας (Περσικά:باشگاه فوتبال پاس تهران), είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος του Ιράν, αρχικά η έδρα της ήταν από το 1963 στην πρωτεύουσα Τεχεράνη και από το 2007 στην πόλη Χαμαντάν σαν Πας Χαμαντάν (Περσικά : باشگاه فوتبال پاس همدان). Ιδρύθηκε ανεπίσημα το 1953 και επίσημα το 1963 με χρώματα το πράσινο και το άσπρο.
Ολυμπιακή εκεχειρία
Ιστορικό
Στις 3 Νοεμβρίου 2003, 190 κράτη-μέλη του Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), αριθμός-ρεκόρ στην ιστορία του οργανισμού, συγκηδεμόνευσαν ψήφισμα που κατέθεσε η Ελλάδα καλώντας όλα τα έθνη να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 με 16 μέρες ειρήνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εκεχερια Εκεχερια
Πας Τεχεράνης
Ιστορία
Το 1953 η αστυνομία του Ιράν αποφάσισε να οργανώσει τον αθλητισμό στο αστυνομικό σώμα, έτσι ιδρύεται, (σε ελεύθερη μετάφραση), ο "Αθλητικός σύλλογος αστυνομικής ακαδημίας Ευελπίδων". Την ίδια χρονιά η ομάδα συμμετείχε στο Ιρανικό πρωτάθλημα ενόπλων δυνάμεων. Στις 8 Ιουλίου 1963 αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ποδοσφαιρική ομοσπονδία Ιράν και άλλαξε όνομα σε Πας. Αρχικά συμμετείχε με επιτυχία στο πρωτάθλημα Τεχεράνης, ελλείψει εθνικού πρωταθλήματος, και από το 1970 στην Α' κατηγορία του Ιρανικού πρωταθλήματος.
Από την ημέρα της ίδρυσης της η Πας ήταν στην ελιτ του Ιρανικού ποδοσφαίρου έχοντας κατακτήσει 5 πρωταθλήματα. Μεγαλύτερη επιτυχία του συλλόγου η κατάκτηση του Κυπέλλου πρωταθλητριών ομάδων Ασίας το 1993. Στο κύπελλο Ιράν η Πας είναι η μοναδική εγχώρια διοργάνωση που δεν κατέκτησε ποτέ αλλά ούτε έπαιξε σε τελικό.
Τίτλοι
Πας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1963
Βισακαπάτναμ νομός
Ο Νομός Βισακαπάτναμ είναι ένας από τους επιμέρους 23 νομούς - διοικητικές περιφέρειες - της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας. Η συνολική του έκταση είναι 11.161 τ.χλμ. (ή 4.309 τετραγωνικά μίλια), και ο πληθυσμός του 4.288.000 κάτοικοι (2011). Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα της πολιτείας, στη περιφέρεια Παράλια Άντρα. Τον νομό διαρρέουν οι ποταμοί Γκοντάβαρι και Ιντραβάρι. Πρωτεύουσα του νομού είναι η παράλια πόλη και σπουδαίος λιμένας Βισακαπάτναμ, απ΄ όπου και το όνομά του, αποτελώντας έδρα και της μίας εκ των τριών επαρχιών του νομού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Άντρα Πραντές
Νοτζάνε
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Γκάνζι
Φιλιππούπολη (αποσαφήνιση)
Ο όρος Φιλιππούπολη μπορεί να αναφέρεται σε:
Παλαίκαστρο Λασιθίου
Το Παλαίκαστρο (επίσημο: το Παλαίκαστρον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Σητείας, στην Περιφεριακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Από το 1999 έως το 2010 ήταν έδρα του τότε Δήμου Ιτάνου. Βρίσκεται 18 χιλιόμετρα ανατολικά της Σητείας κοντά στον όρμο Γράντες σε υψόμετρο 35 μέτρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 953 κατοίκους. Στην ευρύτερη περιοχή του Παλαικάστρου βρίσκονται αρχαιολογικά και ιστορικά μνημεία. Ιδιαίτερα γνωστό είναι το σπάνιο φοινικόδασος Βάι, που απέχει 7 χιλιόμετρα από τον οικισμό και η Μονή Τοπλού στα 6 χιλιόμετρα.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|left|Η μινωική πόλη στο Ρουσολάκκο Στην περιοχή Ρουσολάκκος, 2 χιλιόμετρα από το χωριό, στην παραλία Χιόνα, αποκαλύφθηκε από τις ανασκαφές που πραγματοποίησαν ο Άγγλοι αρχαιολόγοι R. C. Bosanquet και R. M. Dawkinns στις αρχές του 20ού αιώνα μια μινωική πόλη, η οποία άκμασε την υστερομινωική περίοδο, μέχρι τον 15ο αιώνα π.Χ.. Εδώ βρέθηκαν οι Μινωικές μήτρες του Παλαικάστρου και ο Κούρος Παλαικάστρου. Επίσης βρέθηκαν τάφοι της πρωτομινωικής και μεσομινωικής περιόδου. Το όνομα της πόλης δεν είναι γνωστό. Ο Paul Faure την ταύτισε με την αρχαία πόλη Δραγμό που αναφέρει ο Στέφανος ο Βυζάντιος. Στην πόλη αυτή βρισκόταν το ιερό του Δικταίου Δία, ένα από τα γνωστότερα της ανατολικής Κρήτης. Η λατρεία στο ιερό συνεχίστηκε μέχρι τους ρωμαϊκούς χρόνους. Στο ύψωμα Πετσοφάς, νοτιοανατολικά του Παλαίκαστρου, βρισκόταν σημαντικό ιερό κορυφής, στο οποίο βρέθηκαν ειδώλια λατρευτών.
Κοντά στο φοινικόδασος του Βάι, βόρεια από το Παλαίκαστρο, βρίσκεται η αρχαία πόλη Ίτανος ή Ερημούπολη. Η ίδρυση της πόλης ανάγεται στα προϊστορικά χρόνια και αναφέρεται στα ομηρικά έπη. Η πόλη ήταν σημαντικό κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου και εξήγαγε πορφύρα, σπόγγους, γυαλί και αλιεύματα, ενώ η πόλη είχε έσοδα και από το ιερό του Δικταίου Δία. Η Ίτανος ήταν σε διαμάχη με την Πραισό και αργότερα με την Ιεράπυτνα. Η Ίτανος συνέχισε να είναι σημαντική πόλη κατά την ρωμαϊκή εποχή, μέχρι που καταστράφηκε τη βυζαντινή εποχή. Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ίτανος κατοικήθηκε και την ενετική εποχή.
Επίσης, στο απομονωμένο ύψωμα Καστρί, κοντά στη θάλασσα, έχουν ανασκαφεί οικήματα της γεωμετρικής και ελληνιστικής εποχής. Στο ύψωμα Καστρί οι Ενετοί κατασκεύασαν οχυρό, το οποίο ονόμασαν Paleo Castro, για την προστασία των πλοίων που ελλιμενίζονταν στην περιοχή. Το φρούριο όμως εγκαταλείφθηκε και ο Εβλιγιά Τσελεμπή το 1688 αναφέρει ότι ήταν ερειπωμένο. μικρογραφία|Ανακατασκευασμένο ομοίωμα του Κούρου του Παλαικάστρου και του πρώτου Αναλογικού Υπολογιστή (κεντρική πλατεία Παλαικάστρου) Το χωριό του Παλαίκαστρου δεν υπήρχε κατά την ενετοκρατία. Αναφέρεται για πρώτη φορά στην απογραφή του 1881, με 143 χριστιανούς κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητικά στοιχεία
Το Παλαίκαστρο αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς Αγκάθια, Βίγλα, Κουρεμένος, Κυριαμάδι, Λύδια, Μερτύδια, Τοπλού, Χιώνα και Χοχλακιές αποτελούν την κοινότητα Παλαικάστρου αποτελούν που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιτάνου του δήμου Σητείας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 953 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Πανεπαρχιακό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ανδρών 1964
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1964
Πάσια Αγγέλινα
Η Πάσια Αγγέλινα (Ρωσικά: Паша Ангелина, εκλατινισμένο ώς Pasha Angelina, Прасковья Никитична Ангелина στα Ρωσικά και Парасковія Микитівна Ангеліна στα Ουκρανικά) έμεινε γνωστή ως μια από τις πρώτες γυναίκες στη Σοβιετική Ένωση που οδήγησε τρακτέρ, το 1929, και οργανώτρια γυναικείων ομάδων οδηγών τρακτέρ στα μετέπειτα χρόνια. Υποστηρίζοντας από το 1946 το σύνθημα "Εκατό χιλιάδες φιλενάδες στα τρακτέρ!" η Αγγέλινα τιμήθηκε ως ουντάρνικος (υπερπαραγωγικός εργάτης που ξεπερνά κατά πολύ τα πλάνα και το καθήκον του), δυο φορές ως Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας, έλαβε τρεις φορές το παράσημο του Τάγματος του Λένιν και μια το παράσημο του Τάγματος της Κόκκινης Σημαίας της Εργασίας. Εκλέχτηκε δε τρεις φορές στο Ανώτατο Σοβιέτ, το 1937, το 1946 και το 1950.
Η ζωή της περιγράφεται σε εκτενές ποίημα του Λεόντιου Κυριάκοβ, Ρωμιού ποιητή από το χωριό Σαρτανά (κοντά στη Μαριούπολη Ουκρανίας).thumb|right|Η Πάσια Ανγκέλινα στην Καμσαμόλσκαγια Πραβντά στις 9 Μαρτίου 1945. Ο πατέρας της ήταν αγρότης και η μητέρα της ασβέστωνε καλύβες. Το 1929 δούλευε σε μια φάρμα γαλακτοκομικών προϊόντων και άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα οδήγησης τρακτέρ.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε σε μια οικογένεια ελλήνων αγροτών στο Σταρομπέσεβο, στις 12 Ιανουαρίου 1913. Όταν ήταν μικρή δούλευε στα χωράφια ενός πλούσιου γαιοκτήμονα. Το 1928 έγινε μέλος ενός καλχόζ στο χωριό της. Το 1929 το χωριό της απέκτησε τέσσερα τρακτέρ Φόρντσον-Πουτίλαβιτς. Εκείνη έδειξε ενδιαφέρον για τις μηχανές αυτές και εστάλη για εκπαίδευση στην οδήγηση τρακτέρ από την τοπική οργάνωση της κομμουνιστικής νεολαίας. Αφού ολοκλήρωσε την εκπαίδευση της ξεκίνησε να οδηγεί τρακτέρ. Στην αρχή οι χωρικοί την αντιμετώπιζαν με κάποια εχθρότητα λόγω της δουλειάς της αλλά αργότερα την αποδέχθηκαν. Αφού εργάστηκε για ένα μικρό διάστημα ως οδηγός τρακτέρ, μετατέθηκε σε ένα κατάστημα, για να επιστρέψει στην θέση του οδηγού τρακτέρ μετά από δική της επιμονή.
Το 1933, οργάνωσε μια γυναικεία ομάδα οδηγών τρακτέρ η οποία πέτυχε το 129% του πλάνου παραγωγής της και έτσι κατετάγη πρώτη ανάμεσα στις άλλες ομάδες. Έγινε διάσημη, έλαβε κάλυψη από τα μέσα και το πρόσωπο της απεικονίστηκε σε αφίσες προπαγάνδας. Το 1935, ήταν μια από τους «Πρωταθλητές της Αγροτικής Εργασίας» που επελέγησαν να συμμετάσχουν σε ένα συνέδριο με τους ηγέτες του κόμματος και του κράτους στο Κρεμλίνο. Σε αυτό το συνέδριο υποσχέθηκε να οργανώσει στην περιοχή της άλλες δέκα γυναικείες ομάδες οδηγών τρακτέρ. Το 1938 υπέγραψε ένα κείμενο με τίτλο "Εκατό χιλιάδες φίλες- στο τρακτέρ!" (στα ρώσικα: "Сто тысяч подруг - на трактор!", διαβάζεται: Στο τισιάτς παντρούγκ - να τρακτόρ). Η εμπλοκή των γυναικών στα τρακτέρ επέτρεψε σε περισσότερους άντρες να γραφτούν στο Σοβιετικό Στρατό πριν και κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Κατά την διάρκεια του πολέμου σπούδασε γεωπονική στην Μόσχα και ήταν αρχηγός μιας ομάδας στο Καζακστάν για δύο χρόνια ως το τέλος των συγκρούσεων. Μετα τον πόλεμο συνέχισε την δουλειά της στο Σταρομπέσεβο. Το 1948, η Ανγκέλινα έγραψε την αυτοβιογραφία της με τίτλο «Οι άνθρωποι των χωραφιών καλχόζ» (ρωσ. Люди колхозных полей, διαβάζεται: Λιουντί καλχόζνιχ παλιέι). Ήταν μέλος του ανωτάτου σοβιέτ της ΕΣΣΔ.
Στην μεραρχία των τρακτέρ
Το 1933 οργάνωσε την πρώτη ταξιαρχία γυναικών οδηγών τρακτέρ της Σοβιετικής Ένωσης στο σταθμό μηχανών και τρακτέρ του Σταρομπέσεβε. Η ταξιαρχία αποτελούνταν αρχικά από μόλις οκτώ γυναίκες και οι κάτοικοι της περιοχής τηρούσαν αρνητική στάση για αυτήν, αλλά η στάση των κατοίκων άλλαξε σταδιακά καθώς η ταξιαρχία ήταν επιτυχημένη σε όρους απόδοσης. Το 1934 η ταξιαρχία της εργαζόταν ήδη σε επτά συλλογικές φάρμες. Έθεσαν στόχο να παράγουν το 150% της παραγωγής που τους είχε οριστεί και οργάνωσαν μια σχολή να εκπαιδεύσουν γυναίκες οδηγούς τρακτέρ. Μέχρι το 1936, πάνω από 100 γυναίκες εγγράφηκαν στη σχολή και η ταξιαρχία έγινε διάσημη σε όλη τη Σοβιετική Ένωση. Το 1938 η Ανγκέλινα έκανε έκκληση στις γυναίκες της Σοβιετικής Ένωσης να γίνουν οδηγοί τρακτέρ, με στόχο 100.000 γυναίκες να γίνουν οδηγοί τρακτέρ. Μέχρι το τέλος του έτους 200.000 γυναίκες είχαν αρχίσει να οδηγούν τρακτέρ. Η ίδια εκπαίδευσε τουλάχιστον 100 οδηγούς γυναίκες. Λόγω του πολέμου τον Οκτώβριο του 1941 έφυγε για το δυτικό Καζακστάν, όπου εργάστηκε στο Μπουντένι. Εργάστηκε στις σιτοκαλλιέργειες και προμήθευε με ψωμί τον στρατό, για να επιστρέψει μετά τον πόλεμο στο Ντανμπάς. Μετά τον πόλεμο αυτή και οι συντρόφισσες στην ταξιαρχία των οδηγών τρακτέρ αντιμετώπισαν δυσκολίες με τα τρακτέρ τους και αναγκάστηκαν να πάρουν για ανταλλακτικά κομμάτια από διαλυμένο στρατιωτικό εξοπλισμό. Στα πρώτα χρόνια μετά τον πόλεμο οι σοδειές της ΕΣΣΔ ήταν χαμηλότερες από τα προπολεμικά επίπεδα, αλλά η ομάδα της Ανγκέλινας ήταν εξαίρεση. Στις 26 Φεβρουαρίου 1958 βραβεύτηκε για δεύτερη φορά με τον τίτλο του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας για τις υψηλές αποδόσεις τις ομάδας της. Επίσης.
Προσωπική ζωή
Ο σύζυγος της Σιργκέι Τσερνίσεφ ήταν βετεράνος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και δεύτερος γραμματέας της επαρχιακής επιτροπής του κόμματος. Είχαν τρία παιδιά και υιοθέτησαν τον γιο του αδερφού της, ενώ τα παιδιά σπούδασαν στο πανεπιστήμιο. Ο άνδρας της την χώρισε, εκνευρισμένος από την φήμη που είχε στην Σοβιετική Ένωση, με αποτέλεσμα η Ανγκέλινα να δώσει το επώνυμο στα παιδιά της. Πέθανε από κίρρωση στις 21 Ιανουαρίου 1959 στη Μόσχα, και τάφηκε στο χωριό της. Η αιτία του θανάτου της είναι, κατά πάσα πιθανότατα, η συνεχή εισπνοή τοξικών αερίων λόγω της συνεχούς χρήσης του τρακτέρ, κάτι που επηρέασε την υγεία της.
Πολιτική
Το 1935 ήταν εκπρόσωπος στο Πανενωσιακό Συνέδριο Αγροτών των Καλχόζ, όπου έδωσε ομιλία παρακινώντας τους εργάτες να αυξήσουν την παραγωγή στα 1.200 εκτάρια, με κάθε μέλος από την ομάδα της να οργώνει 1.230 εκτάρια. Στις 27 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους συναντήθηκε με τον Στάλιν όπου τον ενημέρωσε για το σχέδιο της. Το 1936 στο 10ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Νεολαίας της ΕΣΣΔ φωτογραφήθηκε με τον Στάλιν. Έγινε μέλος του ΚΚΣΕ το 1937, και έγινε μέλος του Ανώτατου Σοβιέτ για την υπόλοιπη ζωή της έως το 1959. Ήταν σύνεδρος στο 18ο, το 19ο και το 20ό συνέδριο του κόμματος.
Επιρροή, κληρονομιά
Η Ανγκέλινα ήταν σύμβολο για τις γυναίκες σε χειρονακτικά επαγγέλματα στην Σοβιετική Ένωση και ενθάρρυνε χιλιάδες γυναίκες να ακολουθήσουν ανδροκρατούμενα επαγγέλματα. Η Τουρσουνόι Αχούνοβα, και άλλες γνωστές γυναίκες οδηγοί τρακτέρ στην Σοβιετική Ένωση, αναφέρουν ότι τους έμπνευσε η Ανγκέλινα. Η Ανγκέλινα έγινε γνωστή και εκτός Σοβιετικής Ένωσης με την Λιάνγκ Τσουν να μιμείται το πρότυπο της και να δημιουργεί ομάδες γυναικών οδηγών τρακτέρ στην Κίνα αφού άκουσε το παράδειγμα της. Το 1966 θεμελιώθηκε χάλκινη προτομή προς τιμήν της στη γενέτειρα της. Μια οδός στο Ντανιέτσκ και ένα ατμόπλοιο στο κανάλι της Μόσχας πήραν το όνομα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί
Βαρζελλάι
Ο Βαρζελλάι είναι ένα πρόσωπο που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη. Αναφέρεται στα κεφάλαια 9 και 17 έως 19 του βιβλίου Β΄ Βασιλειών καθώς και στο κεφάλιο 2 του βιβλιου Γ΄ Βασιλειών.
Καταγόταν από την Ρωνελλίμ της Γαλαάδ και ήταν πολύ πλούσιος.
Την περίοδο που ο Δαβίδ βρισκόταν στην πόλη Μαναΐμ, ο Βαρζελλάι φρόντιζε για τη διατροφή του. Όταν ο βασιλιάς αποχώρησε, ζήτησε από το Βαρζελλάι να τον ακολουθήσει στην Ιερουσαλήμ για να τον φροντίσει στα γεράματά του, ανταποδίδοντας του τη φροντίδα που του παρείχε. Ο Βαρζελλάι αρνήθηκε και ζήτησε από το να του επιτρέψει να πεθαίνε στην πατρίδα του και να ταφεί στον τάφο των γονιών του. Έστειλε όμως μαζί με το Δαβίδ στην Ιεροσυαλήμ το γιο του Χαμαάμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Σέραπις
Ιστορική αναδρομή
Κατά τη βασιλεία του Πτολεμαίου του Σωτήρα (305-283 π.Χ.) έγινε προσπάθεια να ενοποιηθεί η αιγυπτιακή θρησκεία με τη θρησκεία των Ελλήνων κυβερνητών (θρησκευτικός συγκρητισμός). Η πολιτική του Πτολεμαίου αποσκοπούσε στο να βρεθεί μία θεότητα που θα ενέπνεε το σεβασμό και στις δύο εθνότητες, παρά τους αφορισμούς των Αιγυπτίων ιερέων εναντίον των θεών προηγούμενων κατακτητών, όπως του Σεθ, ο οποίος λατρευόταν από τους Ὑξῶς. Παρόμοια προσπάθεια είχε γίνει και παλιότερα από το Μέγα Αλέξανδρο, χρησιμοποιώντας τον Άμμωνα, ο οποίος όμως δεν έγινε ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλής στην Κάτω Αίγυπτο, όπου το ελληνικό στοιχείο είχε μεγαλύτερη επιρροή. Οι Έλληνες έδειχναν ελάχιστο σεβασμό σε θεότητες που αναπαριστώνταν με κεφαλή ζώου και έτσι επελέγη ένα ανθρωπομορφικό είδωλο, το οποίο ανακηρύχτηκε αντίστοιχη θεότητα με τον Άπι. Ονομάστηκε Άσερ-χαπι, δηλαδή Όσιρις-Άπις ή Σάραπις (Σέραπις) που θεωρήθηκε πως ήταν η πλήρης μορφή του Όσιρι και όχι απλώς η ζωική του δύναμη (το Κα). Σέραπις/Ιερογλυφική γραφή
Πρώτη αναφορά
Η πρώτη αναφορά στο όνομα "Σέραπις" εμφανίζεται στην Αλεξάνδρου Ανάβαση (7,26) του Αρριανού, στη σκηνή του θανάτου του Αλεξάνδρου, όπου οι βασιλικές εφημερίδες αναφέρουν ότι ζητήθηκε η γνώμη του θεού κατά την επίσκεψη ομάδας Μακεδόνων στο ιερό του. Μάλιστα ο Σέραπις ήταν ο μόνος θεός που συμβουλεύτηκαν για την τύχη του ένδοξου βασιλιά. thumb|311x311px|left|Προϊστάμενος του Σεράπη, Τυνησία
Σύμφωνα με τον Πλούταρχo
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Πτολεμαίος έκλεψε το άγαλμα του θεού από τη Σινώπη επειδή έτσι τον συμβούλεψε στο όνειρό του ο άγνωστος θεός. Ζητήθηκε μάλιστα η γνώμη τόσο μέλους της οικογένειας των Ευμολπιδών (ιεροφάντες στα Ελευσίνεια μυστήρια) όσο και του Μανέθωνα (Αιγυπτίου ιερέα), οι οποίοι και επιβεβαίωσαν ότι το είδωλο ήταν όντως του Σάραπη.
Ο Σέραπις ως χθόνια θεότητα
Ο Σέραπις, ως χθόνιος θεός, απεικονιζόταν ως ανδρική μορφή που μοιάζει με τον Πλούτωνα: έχει στην κεφαλή του το μόδιο (ένα καλάθι, μέτρο ζύγισης των σιτηρών), φέρει στο χέρι σκήπτρο, στα δε πόδια του υπάρχει ο Κέρβερος και ένα φίδι.
Βιβλιογραφία
* Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Έντελλα
Η Έντελλα είναι αρχαία πόλη στην δυτική Σικελία στο εσωτερικό του νησιού, στις δυτικές όχθες του ποταμού Ύψας, ανήκει στην Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο. Η τοποθεσία της βρίσκεται στις πηγές του Ύψας και στην ενδιάμεση απόσταση ανάμεσα στις εκβολές του ποταμού και τον κόλπο του Καστελαμάρε στα βορειοδυτικά, απέχει και από τα δύο σημεία σαράντα χιλιόμετρα.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Δεν είναι γνωστά πολλά γεγονότα στην συνέχεια για την πόλη, υπήρχε όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος ανάμεσα στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία και την Καρχηδόνα αλλά παρέμεινε ουδέτερη. Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία η Έντελλα βρισκόταν σε μεγάλη ακμή επειδή η γη της ήταν εύφορη και είχε εκτεταμένη παραγωγή σε κρασί και καλαμπόκι. Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων υμνεί τους κατοίκους για τον πολιτισμό τους αλλά υπέστη πολλές καταστροφές μαζί με τις υπόλοιπες πόλεις της Σικελίας από τον τύραννο Βέρρες. O Πλίνιος ο Νεότερος και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος είναι οι τελευταίοι αρχαίοι συγγραφείς που καταγράφουν την Έντελλα.
Μεσαίωνας
Η πόλη υπήρχε τον Μεσαίωνα, οι Σαρακηνοί την χρησιμοποίησαν σαν οχυρό αλλά την κατέστρεψε ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ Χοενστάουφεν, οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στην Νοζέρα κοντά στην Νάπολη. Ο Φαζέλλο περιγράφει την τοποθεσία τον 16ο αιώνα σαν μία περιοχή με μεγάλη φυσική ομορφιά, περιβάλλεται από όλες τις πλευρές με βραχώδεις γκρεμούς αλλά έχει μία επίπεδη έκταση στο κέντρο, περιβάλλεται στα βόρεια και δυτικά από τον Ύψα. Τα ερείπια που περιγράφει ο Φαζέλλο σχετίζονται με την μεσαιωνική πόλη και το κάστρο των Σαρακηνών.
Νομίσματα
Τα νομίσματα της Έντελλα έχουν την επιγραφή "ΕΝΤΕΛΛΙΝΩΝ" σε πλήρη μορφή, άλλα νομίσματα που κόπηκαν την εποχή που κυβέρνησαν οι μισθοφόροι από την Καμπανία έχουν στην μπροστινή πλευρά την επιγραφή "ΕΝΤΕΛΛΑΣ" και στην όπισθεν την επιγραφή "ΚΑΜΠΑΝΩΝ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία Κατηγορία:Ερείπια στην Ιταλία
Τσοότσα
Η Τσοότσα (σετσουάνα: Tsootsha) είναι ένα χωριό της Μποτσουάνα. Είναιο τέταρτος μεγαλύτερος οικισμός της Περιφέρειας Γκάνζι. Έχει πληθυσμό 1.397 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Γκάνζι
25 Οκτωβρίου
24 Οκτωβρίου | 25 Οκτωβρίου | 26 Οκτωβρίου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Μίτολ Τεμπλ
Ο Μιντλ Τεμπλ (Middle Temple, επίσημη ονομασία: Honourable Society of the Middle Temple) είναι ένας από τους τέσσερις Δικηγορικούς Οίκους (Inns of Court) του Λονδίνου για δικηγόρους (μπάριστερ). Οι υπόλοιποι τρεις είναι οι Ίνερ Τεμπλ (Inner Temple), Γκρέις Ιν (Gray's Inn) και Λίνκολνς Ιν (Lincoln's Inn). Βρίσκεται εντός των ορίων του Σίτι του Λονδίνου.
Δείτε επίσης
Αγγλοσαξονικό Δίκαιο
Επινεφρίδια
Το επινεφρίδιο, (adrenal gland), είναι ένα ενδοκρινικό όργανο που αποτελείται από ένα "μυελό", στο κεντρικό του τμήμα, που εκκρίνει αδρεναλίνη (συνώνυμη της επινεφρίνης) και νοραδρεναλίνη, (συνώνυμη της νορεπινεφρίνης), και ένα "φλοιό", στο εξωτερικό του τμήμα ή ζώνη, που εκκρίνει ορμόνες τις λεγόμενες ορμόνες φλοιού επινεφριδίων. Τα δύο αυτά τμήματα φέρονται στα μεν θηλαστικά να συνδέονται στενά ενώ σε άλλα σπονδυλωτά να φέρονται χωριστά, όπως π.χ. στα ψάρια. Η δραστηριότητα του "μυελού" του επινεφριδίου ελέγχεται από το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ενώ εκείνη του "φλοιού" από τη κορτικοτρόπο ορμόνη (ACTH) ή φλοιοεπινεφριδιοτρόπο ορμόνη που εκκρίνεται από την υπόφυση. Στα θηλαστικά υφίστανται δύο επινεφρίδια, πλην όμως υπάρχουν και σπονδυλωτά που έχουν περισσότερα από δύο. Στον άνθρωπο τα επινεφρίδια είναι δύο ενδοκρινείς αδένες που βρίσκονται στον οπισθοπεριτοναϊκό χώρο, στον άνω πόλο του σύστοιχου νεφρού και κάτω από το διάφραγμα. Όπως κάθε ενδοκρινής αδένας, εκκρίνει ορμόνες στην κυκλοφορία του αίματος.
Κάθε αδένας φυσιολογικά ζυγίζει περίπου 7-8 γραμμάρια, έχει πολλά αγγεία να καταλήγουν σε αυτόν και αποτελείται από φλοιώδη μοίρα, εξωτερικά, και μυελώδη μοίρα, εσωτερικά. Και οι δύο περιοχές έχουν πλούσια αιμάτωση από ένα, ακτινωτά προσανατολισμένο πλέγμα αγγείων. Το αίμα παροχετεύεται από το φλοιό στο μυελό, κάτι που εξασφαλίζει στο μυελό μεγάλη ποσότητα κορτιζόλης, η οποία διεγείρει το ένζυμο που μετατρέπει αρχικά τη νοραδρεναλίνη ή (συνων.) νορεπινεφρίνη σε αδρεναλίνη ή (συνών.) επινεφρίνη.
Φλοιώδης μοίρα
Ο φλοιός των επινεφριδίων παράγει πάνω από δύο δωδεκάδες στεροειδείς ορμόνες και, δομικά, χωρίζεται σε τρεις ξεχωριστές περιοχές: Όλες οι επινεφριδιακές στεροειδείς ορμόνες, προέρχονται από τη χοληστερόλη.
Μυελώδης μοίρα
Ο μυελός των επινεφριδίων καταλαμβάνει το κέντρο του αδένα και παράγει επινεφρίνη και νορεπινεφρίνη. Το 70-80% των εκκρίσεων του μυελού είναι επινεφρίνη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αδένες Κατηγορία:Ενδοκρινικό σύστημα
Αρχοντικό Ηρακλείου
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη ονομασία του χωριού είναι Αλιτζανή (ή Αλή Τζανή ), πιθανότατα από τη λέξη άλικος = ροδόχρωμο. Στη βενετικές απογραφές γράφεται Alizagni και Alizani, που  σημαίνει ότι το όνομα είναι παλιό. Το 1583 είχε 210 κατοίκους και ήταν μεγαλύτερο από το Αρκαλοχώρι (Καστροφύλακας, Κ 96). Μερικοί σχετίζουν το χωριό με την ονομασία Αλή Τζανής, ωστόσο αυτό το όνομα αναφέρεται 100 χρόνια πριν έρθουν οι Τούρκοι στην Κρήτη. Συνεπώς, δεν είναι τουρκικό το όνομα. Αναφέρεται επίσης η ιστορία ότι οι Τούρκοι, για να εκδικηθούν τους ανθρώπους του χωριού, έκαναν την κεντρική εκκλησία του χωριού στάβλο, βάζοντας μέσα τα ζώα τους. Το πρωί όμως οι Τούρκοι βρήκαν τα ζώα νεκρά και αυτό αποδόθηκε σε θαύμα του Αγίου Ανδρέα. Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού κατάγονται από το Λασίθι. Η μετονομασία του χωριού σε Αρχοντικό έγινε τα τελευταία χρόνια. Ήταν τουρκικό χωριό και το 1881 δεν κατοικούσε κανένας Χριστιανός. Το Αρχοντικό είναι γενέτειρα του καθηγητή Ιατροδικαστικής Κωνσταντίνου Χουρδάκη (1939-). Το χωριό έλαβε τη σημερινή του ονομασία το 1955 μέσω μετονομασίας.
Πηγές
Αρχοντικο Αρχοντικο Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Αριστόξενος ο Ταραντίνος
Ο Αριστόξενος (370 π.Χ – 304 π.Χ.), ήταν αρχαίος φιλόσοφος από τον Τάραντα, μαθητής του Αριστοτέλη.
Βιογραφία
Ο Αριστόξενος ήταν γιος του μουσικού Σπινθάρου ή του Μνησίου, και καταγόταν από τον Τάραντα Ιταλίας. Αφού πήγε να κατοικήσει μόνιμα στη Μαντίνεια, έγινε φιλόσοφος, και αφού ασχολήθηκε με τη μουσική, ανέδειξε στον τομέα αυτό μεγάλο ταλέντο, πρώτα ως μαθητής του πατέρα του και του Λάμπρου από τις Ερυθρές της Μικράς Ασίας, έπειτα του Πυθαγορείου φιλοσόφου Ξενόφιλου εκ Χαλκίδικής (της Θράκης) και, τέλος, του Αριστοτέλη. Όταν ο Αριστοτέλης πέθανε, έχοντας ορίσει ως διάδοχό του στο Λύκειο τον Θεόφραστο, ο Αριστόξενος άρχισε να υβρίζει τον πρώην δάσκαλό του, καθώς ο ίδιος είχε μεγάλη δόξα στους μαθητές του Αριστοτέλη. Ο Αριστόξενος άκμασε κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και στα ακόλουθα χρόνια - δηλαδή περί της 111-ης Ολυμπιάδας (δηλ. το 336-333 π. Χ.). Ήταν σύγχρονος του Δικαιάρχου από τη Μεσσήνη. Λέγεται ότι είχε συγγράψει βιβλία περί μουσικής, φιλοσοφίας και ιστορίας, που συνολικά ήταν 453 σε αριθμό. Έζησε στα χρόνια των τελευταίων Πυθαγορείων που ως τότε συνέχισαν αδιάκοπα να υπάρχουν ως σχολή από την εποχή του Πυθαγόρα επί 10 συνεχόμενες γενεές (η σχολή τους επανιδρύθηκε κατά την Ύστερη Ρωμαϊκή εποχή). Ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο Ξενόφιλος - μαθητής του Φιλόλαου από τον Κρότωνα Ιταλίας.
Ήταν γνωστός στην αρχαιότητα ως ο ΄Μουσικός’. Η πιο σημαντική προσωπικότητα στον αρχαίο κόσμο στην μουσική θεωρία.
Δημιουργικό έργο
Αναφέρεται ότι συνέγραψε 453 δοκίμια και βιβλία για την μουσική την φιλοσοφία την ιστορία και την εκπαίδευση. Δυστυχώς το σύνολο του έργου του έχει χαθεί αν και κάποια αποσπάσματα έχουν διασωθεί μέσω των έργων του Πλούταρχου, του Αθήναιου, του Διογένη Λαέρτιου και άλλων. Το έργο του ακολουθεί το ύφος του Αριστοτέλη, όσον αφορά στο φιλοσοφικό, ηθικό και μουσικό τους περιεχόμενο. Η θεωρία που ανέπτυξε βασιζόταν στην ιδέα, ότι το σώμα και η ψυχή του ανθρώπου συνδέονται μεταξύ τους με τον ίδιο τρόπο όπως η αρμονία της μουσικής συνδέεται με τα μέλη του μουσικού οργάνου. Ανάμεσα στα έργα του αναφέρονται τα εξής: "Παιδευτικοί νόμοι" (Διογένης Λαέρτιος, "Βίοι φιλοσόφων", βιβλίο Β' I 15), "Βίο Πλάτωνος" (Διογένης Λαέρτιος, "Βίοι φιλοσόφων", βιβλίο Ε' I 35) , "Περὶ Πυθαγόρου καὶ τῶν γνωρίμων αὐτοῦ" (Διογένης Λαέρτιος, "Βίοι φιλοσόφων", βιβλίο Α' XII 118) , "Βίο Αρχύτα" , "Περί Μουσικής" , "Βραχέα Υπομνήματα" , "Συγκρίσεις" , "Σύμμεικτα Συμποτικά" , "Περὶ Αὐλῶν Τρήσεως" , "Πολιτικοί Νόμοι" , "Περὶ Αὐλητῶν" και "Περὶ Αὐλῶν καὶ Ὀργάνων" (τα 8 τελευταία έργα αναφερονται από τον Αθηναίο στους "Δειπνοσοφιστές"). Αναφέρει διάφορα αποσπάσματα από τα έργα του Αριστόξενου και ο Αθηναίος από τη Ναύκρατη στους "Δειπνοσοφιστές" (Α' 35 19f-20a, Α' 40 22b , Β' 26 47a , Δ' 75 174c και e , Δ' 80 182f , Δ' 84 184d , Ι' 13 418f , ΙΑ' 30 467a-b  , ΙΓ' 2 555d-556a  , ΙΔ' 13 620e-f  , ΙΔ' 14 621c-d  , ΙΔ' 18 624a-b  , ΙΔ' 28 630b , ΙΔ' 28 630e , ΙΔ' 30 631c , ΙΔ' 36 635b , ΙΔ' 37 635e , ΙΔ' 42 638b ).
Μουσική μελέτη
Ο Αριστόξενος διατύπωσε μια άλλη αντίληψη για τον υπολογισμό των διαστημάτων, διαφορετική από την πυθαγόρεια, σύμφωνα με την οποία ο υπολογισμός αυτός γίνεται βάσει μαθηματικών σχέσεων. Ο Αριστόξενος θεωρεί ότι ο υπολογισμός των διαστημάτων δεν πρέπει να γίνεται με βάση τις αριθμητικές πράξεις, αλλά με βάση την εκτίμηση του αυτιού. Έτσι π.χ. στο διατονικό τετράχορδο αρνείται το λείμμα που προκύπτει από την διαφορά 4/3 : 81/64 και θεωρεί ότι με βάση την εκτίμηση του αυτιού υπάρχει μόνο ένα ημιτόνιο (το ήμισυ του τόνου), το οποίο είναι ακριβώς ίσο με την απόσταση του δεύτερου κινητού από τον δεύτερο ακίνητο φθόγγο του τετράχορδου.
Παράλληλα ο Αριστόξενος διακρίνει 6 είδη τετραχόρδων (2 διατονικά, 3 χρωματικά και το εναρμόνιο), στα οποία οι σχέσεις των βαθμίδων χαρακτηρίζονται από προοδευτική αύξηση του διαστήματος ανάμεσα σε πρώτο ακίνητο και πρώτο κινητό φθόγγο και ταυτόχρονα από προοδευτική μείωση του διαστήματος ανάμεσα στις άλλες βαθμίδες έτσι, ώστε αρχίζοντας από το διατονικό σύντονο (1, 1, 1/2) να καταλήγει στο εναρμόνιο (2, 1/4, 1/4).
Ο μαθηματικός υπολογισμός των διαστημάτων δεν περιορίζεται σε όσα συνοπτικά παρουσιάστηκαν παραπάνω. Η παρουσίαση αυτή όμως περιέλαβε τις βασικές έννοιες και τις κύριες γραμμές του σχετικού προβληματισμού.
Αξιοσημείωτο επιστημονικό επίτευγμα του σχετικού με τον υπολογισμό των διαστημάτων μουσικοθεωρητικού στοχασμού είναι ότι ανεξάρτητα από τις μυστικιστικές αφετηρίες του και τις σχολαστικές υπερβολές του κατόρθωσε να ανακαλύψει, να διατυπώσει και να κωδικοποιήσει θεμελιακές σχέσεις που διέπουν τους μουσικούς ήχους και ως ένα βαθμό τους ήχους γενικότερα βάζοντας έτσι τα θεμέλια της ακουστικής. Το επίτευγμα αυτό έχει άμεση σχέση με την ιστορική εξέλιξη της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και τον αποχωρισμό της από την μαγική-θρησκευτική σκέψη – το βήμα δηλαδή που ήταν απαραίτητο για την συγκρότησή της ως φιλοσοφίας και για την ανάπτυξη των βάσεων επιστημονικού στοχασμού. Οι αντιπαραθέσεις των διαφόρων θεωρητικών της μουσικής στην αρχαιότητα αποτελούσαν παράγοντα ορθολογικής εξέτασης και επανεξέτασης των διαφόρων απόψεων, υπαγωγής τους στον έλεγχο της κριτικής και απομάκρυνσης από τα θέσφατα μυστικιστικών διδασκαλιών. Έτσι μπορούμε να πούμε πως μέσα από τον αρχαιοελληνικό μουσικοθεωρητικό στοχασμό συνολικά –δηλαδή όχι μόνο τον σχετικό με τον υπολογισμό των διαστημάτων– δημιουργήθηκε η θεωρία της μουσικής ως επιστημονικός κλάδος. Παράλληλα η αρχαία ελληνική θεωρία της μουσικής παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αποσπασμένη από την μουσική πρακτική. Το γεγονός αυτό και η εξαιρετικά αποσπασματική διάσωση μουσικοθεωρητικών συγγραμμάτων και ακόμα περισσότερο πρακτικών πηγών δυσκολεύουν σοβαρά σήμερα την γνώση πολλών πλευρών και ζητημάτων της αρχαίας ελληνικής μουσικής.
Ο Αριστόξενος κατηγοριοποιεί τους αυλούς σε πέντε είδη με βάση το πώς και πού είναι τα ανοίγματα:
" πέντε γένη εἶναι αὐλῶν, παρθε νίους, παιδικούς, κιθαριστηρίους, τελείους, ὑπερτελείους" (Αθήναιος, Δειπνοοφισταί, βιβλίο 14ο).
Αστρονομία
Ο Αριστόξενος κατά τον Διογένη του Λαέρτιο (Βίοι Φιλοσόφων), ο οποίος αναφέρεται σε μαρτυρία του Παρμενίδη που έχει χαθεί, ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι ο πλανήτης Αφροδίτη είναι το ίδιο αστρονομικό σώμα που εμφανίζεται το πρωί πριν τον Ήλιο ή το βράδυ μετά την δύση του. "καθά φησιν Ἀριστό ξενος ὁ μουσικός Ἕσπερον καὶ  Φωσφόρον τὸν αὐτὸν εἰπεῖν, ὥς φησι Παρμενίδης". Έως τότε οι Έλληνες θεωρούσαν ότι ο πρωϊνός και ο εσπερινός πλανήτης Αφροδίτη (δηλ. ο λεγόμενος Φώσφορος και ο λεγόμενος Εώσφορος) - είναι δύο διαφορετικοί πλανήτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιπατητικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Ταραντίνοι Κατηγορία:Αρχαία ελληνική μουσική
Ντεκάρ
Η Ντεκάρ (σετσουάνα: Dekar) είναι ένα χωριό της Μποτσουάνα. Είναιο πέμπτος μεγαλύτερος οικισμός της Περιφέρειας Γκάνζι. Έχει πληθυσμό 943 κατοίκων (2001). Βρίσκεται στην Έρημο Καλαχάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μποτσουάνα Κατηγορία:Περιφέρεια Γκάνζι
Νυχτερινά, Op. 55 (Σοπέν)
Τα Nocturnes, Op. 55 είναι δύο νυχτερινά του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν μεταξύ το 1842 και το 1844 και που δημοσιεύτηκαν πρώτη φορά το 1844. Το πρώτο διαρκεί περίπου 5 λεπτά και είναι γραμμένο σε Φα ελάσσονα, με τέμπο andante, 4/4. Μερικοί εκ των μεγαλύτερων πιανιστών το έχουν ερμηνεύσει, όπως ο Βλαντίμιρ Χόροβιτς, το 1968, στην πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση. Το δεύτερο μέρος διαρκεί περίπου 7 λεπτά και είναι γραμμένο σε Μι ύφεση μείζονα, με τέμπο lento sostenuto, 12/8.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*55 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1844 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ύφεση μείζονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Μούσα Παιδική
Μούσα Παιδική ονομάζεται ομάδα ποιημάτων («βιβλίο») που περιέχει παιδεραστικά ποιήματα της αρχαιότητας, μια συλλογή ποιημάτων από αρκετούς αρχαίους ποιητές - επιγραμματοποιούς η ανθολόγηση των οποίων αποδίδεται στον Στράτωνα τον Σάρδιο. Τα ποιήματα αυτά αποτελούν το δωδέκατο βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας και βρίσκονται στις σελίδες 569-607 του χειρογράφου. Στη Μούσα Παιδική περιέχονται 259 ποιήματα - επιγράμματα, 32 συνολικά ποιητών, καθώς και κάποια των οποίων δεν είναι γνωστός ο επιγραμματοποιός. Τα περισσότερα επιγράμματα αποδίδονται στον Στράτωνα, τον Μελέαγρο, τον Καλλίμαχο, τον Ασκληπιάδη, ενώ μικρότερος αριθμός στον Ριανό, το Διοσκορίδη, τον Ποσείδιππο, τον Στατύλλιο Φλάκκο, τον Αλκαίο, τον Αρτέμωνα και τον Φρόντωνα. Επιγράμματα από εικοσιένα ακόμη ποιητές (ένα από τον καθένα) είναι επίσης μέρος της ανθολογίας «Μούσα Παιδική».
Η ανθολογία αυτή αρχίζει με το πρώτο επίγραμμα - αφιέρωση του Στράτωνα, προς τον Δία, και λέει ότι δεν ενοχλεί τις Μούσες (δεν την αφιερώνει σε αυτές). Όπως αναφέρει ο ίδιος ο ποιητής αγαπά («φιλώ») τα παιδιά και προς τα παιδιά μιλά, και αναρωτιέται γιατί (να ενοχλούσε) τις Μούσες του Ελικώνα. Προτιμά λοιπόν την ανδρική θεότητα του Δία (που ήταν γνωστό ότι από το δωδεκάθεο αυτός ήταν που είχε σχέσεις και με παιδιά/νέους) και όχι τις γυναικείες θεότητες των Μουσών. Σε άλλα επιγράμματα γίνεται συχνά αναφορά στη σχέση Γανυμήδη-Δία.
Αναφορές
Κατηγορία:Ανθολογίες Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Φρίντριχ Σίγκμουντ Μέρκελ
Ο Φρίντριχ Σίγκμουντ Μέρκελ (γερμανικά: Friedrich Sigmund Merkel) (5 Απριλίου 1845 – 28 Μαΐου 1919) ήταν κορυφαίος Γερμανός ανατόμος και ιστοπαθολόγος του τέλους του 19ου αιώνα. Το 1875, παρείχε την πρώτη πλήρη περιγραφή του Tastzellen (κύτταρα αφής) που εμφανίζονται στο δέρμα όλων των σπονδυλωτών. Στη συνέχεια τους δόθηκε το ομώνυμο «κύτταρα Μέρκελ» το 1878 από τον Ρόμπερτ Μπόνετ (1851–1921).
Ο Μέρκελ καταγόταν από τη Νυρεμβέργη. Το 1869 απέκτησε το διδακτορικό του ιατρικό από το Πανεπιστήμιο Φρειδερίκου και Αλεξάνδρου των Έρλανγκεν-Νυρεμβέργης και έγινε εξοικειωμένος στον τομέα της ανατομίας κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους. Ήταν καθηγητής στα Πανεπιστήμια του Ρόστοκ (από το 1872), του Κένιγκσπεργκ (από το 1883) και του Γκέτινγκεν (από το 1885). Στο Γκέτινγκεν, εργάστηκε υπό τον Φρίντριχ Γκούσταφ Γιάκομπ Χένλε και παντρεύτηκε την κόρη του Χένλε, Άννε. Δημοσίευσε ένα πολύτομο εγχειρίδιο για την ανθρώπινη ανατομία και δημιούργησε το χρωματικό σχήμα που χρησιμοποιείται από τα περισσότερα κείμενα ανατομίας σήμερα: κόκκινο για τις αρτηρίες, μπλε για τις φλέβες και κίτρινο για τα νεύρα. Εισήγαγε το ξυλένιο ως καθαριστικό παράγοντα στην ιστολογία, το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα σήμερα. Δύο από τους πιο γνωστούς βοηθούς του ήταν ο Ντίτριχ Μπάρφουρτ (1849-1927) και ο Χέρμαν Κουντ (1850-1925).
Νιτρικό οξύ
Το Νιτρικό οξύ (HNO3), είναι ισχυρά διαβρωτικό και τοξικό οξύ. Αν έρθει σε επαφή με την επιδερμίδα δύναται να προκαλέσει σοβαρά εγκαύματα. Είναι άχρωμο όταν είναι εντελώς καθαρό, αλλά πρακτικά εμφανίζει κιτρινωπό χρώμα λόγω της παρουσίας οξειδίων του αζώτου.
Αραιό διάλυμα νιτρικού οξέος είναι γνωστό από το Μεσαίωνα ως ακουαφόρτε (ιταλικά: acquaforte, το οποίο σημαίνει ισχυρό νερό).
Σημείωση: ο όρος "ακουαφόρτε", έχει χρησιμοποιηθεί λανθασμένα και για προϊόντα του εμπορίου στα οποία το κύριο συστατικό ήταν αραιό διάλυμα υδροχλωρικού οξέος.
Το ακουαφόρτε είναι ισχυρό οξύ και ισχυρό οξειδωτικό και γι' αυτό πιο αποτελεσματικό, συνήθως, στο καθάρισμα και την απολύμανση. Μεταξύ άλλων διαβρώνει χαλκό, άργυρο και μόλυβδο, που δεν διαβρώνει το υδροχλωρικό οξύ, που είναι ισχυρότερο οξύ αλλά πολύ ασθενέστερο οξειδωτικό. Κατά τη χρήση του εκλύει αποπνικτικά οξείδια του αζώτου, και κατά συνέπεια χρειάζεται προσοχή.
Το νιτρικό οξύ σε ανάμειξη αναλογίας 1:3 με το υδροχλωρικό οξύ δίνει το μείγμα που αποκαλείται βασιλικό νερό, η μόνη ουσία που διαβρώνει τον χρυσό και τον λευκόχρυσο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανόργανα οξέα Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις του αζώτου Κατηγορία:Οξοξέα Κατηγορία:Οξειδωτικά αντιδραστήρια
Αλεξάνδρα Παλαιολόγου
Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου (Αθήνα 11 Φεβρουαρίου 1968) είναι Ελληνίδα ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Γιώργου Θεοδοσιάδη, το 1990. Έχει συμμετάσχει σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες. Τον Νοέμβριο του 1998 παντρεύτηκε για πρώτη φορά και ο γάμος αυτός διήρκεσε 3,5 χρόνια. Στις 11 Οκτωβριου 2011 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Βαγγέλη Μητρογιάννη, με τον οποίο χώρισε το 2014.
Εξωτερικοί συνδέσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ρωσική απαγόρευση στους Μολδαβικούς και Γεωργιανούς οίνους (2006)
Η ρωσική απαγόρευση εισαγωγής Μολδαβικών και γεωργιανών κρασιών το 2006 άρχισε στα τέλη του Μαρτίου του 2006 και δημιουργήθηκε μια διπλωματική σύγκρουση μεταξύ της Δημοκρατίας της Μολδαβίας και της Γεωργίας από τη μία πλευρά και της Ρωσίας από την άλλη. Το εμπόριο κρασιού με τη Ρωσία είναι υπεύθυνο για το 80-90% των συνολικών εξαγωγών οίνου και στις δύο χώρες.
Ο Επικεφαλής Υγειονομικός Επιθεωρητής της Ρωσίας Γκενάντι Ονιστσένκο ισχυρίστηκε ότι τα βαρέα μέταλλα και φυτοφάρμακα που βρέθηκαν στα γεωργιανά και μολδαβικά κρασιά και ότι ήταν παραποιημένα αλκοολούχα προϊόντα που φέρουν την ένδειξη κρασιά. Η Ρωσική Υπηρεσία Καταναλωτών ισχυρίστηκε ότι εξέτασε 21 είδη γεωργιανού κρασιού που πωλείται στη Μόσχα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το 85.7% δεν συμμορφωνόταν με τις υγειονομικές απαιτήσεις. Στο 60% των δειγμάτων του Μολδαβικού και στο 44% των δειγμάτων γεωργιανού κρασιού βρέθηκαν φυτοφάρμακα. Ωστόσο, οι Μολδαβοί ισχυρίστηκαν ότι δεν υπάρχει κάποια παρεχόμενη απόδειξη από τους Ρώσους και ότι δεκάδες χώρες σε όλο τον κόσμο που εισήγαγαν Μολδαβικά κρασιά δεν είχαν αναφέρει κάποιο πρόβλημα. Η Μολδαβία υποστήριξε ότι η απαγόρευση ανήλθε σε οικονομικούς εκβιασμούς. Επτά γεωργιανά οινοποιεία αργότερα έκλεισαν, αφού η αναθεώρηση της κυβέρνησης αποκάλυψε ότι είχαν παραγάγει ψευδεπίγραφο κρασί.
Τον Μάιο του 2006, ο Γεωργιανός Υπουργό Άμυνας Ιρακλί Οκρουασβίλι δήλωσε ότι "πολλοί [γεωργιανοί] οινοπαραγωγοί εξάγουν ψευδεπίγραφο κρασί στη Ρωσία, επειδή η Ρωσία είναι μια αγορά, όπου μπορούν να πουληθούν ακόμη και κόπρανα". Ο Οκρουασβίλι σκέφτηκε ότι η απόφαση της Ρωσίας να απαγορεύσει την εισαγωγή των γεωργιανών κρασιών "δεν ήταν έκπληξη" για την Τιφλίδα.
Η Ρωσία αντιπροσώπευε το 80% των πωλήσεων κρασιού της Γεωργίας και η απαγόρευση έγινε "μεγάλο χτύπημα" για τον κλάδο. Οι γεωργιανοί παραγωγοί γρήγορα παραδέχτηκαν ότι τα κρασιά ήταν τακτικά ψεύτικα. Πριν από την απαγόρευση, η γεωργιανή κυβέρνηση έκλεισε πολλά εργαστήρια δοκιμών στη Γεωργία, και πολλά οινοποιεία δημιουργήθηκαν για να πεταχτεί το προϊόν τους. Επτά γεωργιανά οινοποιεία έκλεισαν μετά την αναθεώρηση της κυβέρνησης που αποκάλυψε ότι είχαν παραχθεί ψευδεπίγραφα καρασιά. Η παραγωγή παραποιημένου κρασιού στη Γεωργία για την ταχέως αναπτυσσόμενη ρωσική αγορά ήταν "μεγάλη επιχείρηση για την τελευταία δεκαετία", σύμφωνα με το Δυτικό τύπο.
Η απαγόρευση στις εισαγωγές κρασιού ήρθε σε μια περίοδο επιδείνωσης των σχέσεων μεταξύ των χωρών. Οι διαφορές που αναμείχθηκαν στην Επανάσταση των Ρόδων και στις φιλονατοϊκές-φιλοευρωπαϊκές κινήσεις στη Γεωργία και η απόκλιση των Ρωσικών και Μολδαβικών θέσεων σχετικά με το μέλλον της Υπερδνειστερίας. Ένα χρόνο νωρίτερα, η ρωσική Δούμα είχε ζητήσει την απαγόρευση των εισαγωγών Μολδαβικού κρασιού, επειδή θεωρούταν ότι η Μολδαβία θα συνεχίσει την αντι-ρωσική πολιτική.
Ο επίτροπος εξωτερικών σχέσεων της ΕΕ, Μπενίτα Φερρέρο-Βάλντερ δήλωσε ότι η ΕΕ ανησυχεί για αυτό που ονόμασε ως "εμπάργκο" εναντίον της Μολδαβίας, αλλά η ΕΕ δεν μπορούσε να λάβει μέτρα, καθώς η Ρωσία δεν ήταν μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του ΝΑΤΟ Πιέρ Λεγιούς επίσης δήλωσε στις 5 Μαΐου ότι ανησυχούσε βαθιά για την ρωσική απαγόρευση των γεωργιανών προϊόντων.