cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διαδηλώσεις στην Υεμένη το 2011
13 Απριλίου 2011
Ένας νεκρός και αρκετοί τραυματίες (από 4 μέχρι 10 άνθρωποι) κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων στην Υεμένη. Οι στρατιωτικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ κατά των διαδηλωτών, όταν αυτοί προσπάθησαν να στήσουν οδόφραγμα στη συνοικία Μανσούρα του Άντεν, και με αυτό τον τρόπο να κάνουν πιο δύσκολη την κίνηση στην πόλη. Όπως ανέφεραν στρατιωτικές πηγές, ένας αξιωματικός του στρατού και άλλοι τέσσερις αστυνομικοί σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ της Αστυνομίας και του στρατού, ο οποίος τάχθηκε στο πλευρό των αντικαθεστωτικών.
14 Απριλίου 2011
Τουλάχιστον επτά άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια συμπλοκών στην χώρα, όπου διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους ζητώντας την παραίτηση του Προέδρου Σαλέχ.
Οι περισσότεροι θάνατοι συνέβησαν στην πρωτεύουσα Σαναά, όπου οι αντίπαλες δυνάμεις αντάλλαξαν πυρά. Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι «στρατιωτικές δυνάμεις του Προέδρου Σαλέχ συγκρούστηκαν με δυνάμεις του Αλί Μοχσέν, πρώην στρατηγού της χώρας, ο οποίος τάχθηκε στο πλευρό των αντικαθεστωτικών».
Εν τω μεταξύ, αυτόπτες μάρτυρες και γιατροί ανέφεραν ότι δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και αρκετοί άλλοι τραυματίστηκαν στο λιμάνι της πόλης Άντεν όταν οι δυνάμεις ασφαλείας άνοιξαν πυρ κατά αντικυβερνητικών.
19 Απριλίου 2011
Σύμφωνα με το Αλ Τζαζίρα, τουλάχιστον τέσσερις άνθρωποι στις 19 Απριλίου, κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στην Υεμένη, από τις δυνάμεις ασφαλείας, ενώ άλλες εκατοντάδες ανθρώποι τραυματίστηκαν. Σύμφωνα με ένα ανταποκριτή του Αλ Τζαζίρα, τέσσερις γυναίκες, καθώς βοηθούσαν τους τραυματισμένους διαδηλωτές, απομακρύνθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας.
Παράλληλα, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ απέτυχε να εκδώσει κοινό ανακοινωθέν για την Υεμένη. Την ίδια ώρα, η αντιπολίτευση της Υεμένης καλεί τον κόσμο σε μαζικές διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος του Σαλέχ.
27 Απριλίου 2011
Τουλάχιστον δέκα τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν την Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011, σε συγκρούσεις μεταξύ δυνάμεων ασφαλείας και διαδηλωτών στην Υεμένη, όπου αντικυβερνητικοί ακτιβιστές κατέβηκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν αντίθεση στην συμφωνία που έχει επιτευχθεί για μεταβίβαση της εξουσίας. Ιατρικά συνεργεία λένε ότι «τουλάχιστον δέκα από τα θύματα σκοτώθηκαν στην πρωτεύουσα της χώρας, Σαναά. Εν τω μεταξύ στο Άντεν, που βρίσκεται στα νότια της Υεμένης, δύο στρατιώτες και ένας διαδηλωτής σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια ανταλλαγής πυρών που ξεκίνησε όταν δυνάμεις ασφαλείας επιχείρησαν να διαλύσουν μια διαδήλωση».
Διαδηλωσεις έγιναν και σε άλλες πόλεις της Υεμένης παρά την συμφωνία που επιτεύχθηκε με μεσολάβηση Αραβικών κρατών του Περσικού Κόλπου και η οποία προβλέπει την μεταβίβαση της εξουσίας και την αποχώρηση του Προέδρου Σαλέχ. Ορισμένοι διαδηλωτές λένε ότι «αντιτίθενται στην πρωτοβουλία αυτή επειδή δίνει στον Πρόεδρο της Υεμένης την δυνατότητα να παραμείνει στην εξουσία επί 30 ακόμα ημέρες και επίσης επειδή παρέχει στον κύριο Σαλέχ και την οικογένειά του ασυλία, που δεν επιτρέπει την προσαγωγή τους στην δικαιοσύνη».
28 Απριλίου 2011
Στην πόλη Άντεν της Υεμένης, οι διαδηλώσεις ξέσπασαν όταν αντικυβερνητικές δυνάμεις έκλεισαν τους δρόμους προς τα σχολεία και έριξαν φωτιά σε λάστιχα. Σύμφωνα με ιατρικές πηγές, «ένας διαδηλωτής σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, ενώ άλλοι τρεις βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση». Σύμφωνα με αξιωματούχο της πόλης, «κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων σκοτώθηκαν και δύο αστυνομικοί, κάτι που σημαίνει ότι οι διαδηλωτές μπορεί να είναι οπλισμένοι». Ένας διαδηλωτής δήλωσε ότι «αυτοί οι ένοπλοι δεν ανήκουν στους διαδηλωτές που διαδηλώνουν ειρηνικά για την παραίτηση του Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ».
Παράλληλα, στην επαρχία Αμπιάν, στα νότια της χώρας, μετά από επίθεση της αλ Κάιντα, σκοτώθηκαν δύο στρατιώτες, ενώ άλλοι τρεις στρατιώτες τραυματίσθηκαν, καθώς μέλη της αλ Κάιντα εκτόξευσαν μια αντιαρματική ρουκέτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Yemen's Uprising ongoing coverage at Al Jazeera English
Κατηγορία:Ιστορία της Υεμένης Κατηγορία:2011 Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες
Αρμαλκολίτης
Ο αρμαλκολίτης (αγγλ. armalcolite) είναι πλούσιο σε τιτάνιο ορυκτό με χημικό τύπο (Mg,Fe2+)Ti2O5. Ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1969, στη Θάλασσα της Γαλήνης, στην επιφάνεια της Σελήνης, από τα μέλη-αστροναύτες της διαστημικής αποστολής Απόλλων 11 και από αυτά πήρε την ονομασία του, που είναι ένα σύνθετο αρκτικόλεξο από τα επώνυμά τους: Armstrong, Aldrin και Collins. Μαζί με τον τρανκβιλιτίτη και τον πυροξφεροΐτη, αποτελούν τα τρία νέα ορυκτά που πρωτοανακαλύφθηκαν στη Σελήνη. Αργότερα, ο αρμαλκολίτης ανακαλύφθηκε και σε διάφορες τοποθεσίες στη Γη, αλλά και συντέθηκε τεχνητά, στο εργαστήριο (και τα άλλα δύο ορυκτά βρέθηκαν αργότερα σε διάφορες τοποθεσίες στη Γη). Η σύνθεσή του απαιτεί χαμηλές πιέσεις, υψηλές θερμοκρασίες, αλλά και ταχεία ψύξη από τους περίπου 1000 °C στη θερμοκρασία περιβάλλοντος, διότι ο αρμαλκολίτης τείνει να διασπάται σε μίγμα ιλμενίτη και ρουτιλίου με μαγνήσιο ακόμα και σε θερμοκρασίες λίγο κάτω από τους 1000  °C. Εξαιτίας αυτής της απαιτήσεως για ταχεία ψύξη, ο αρμαλκολίτης είναι σχετικώς σπάνιος και συνήθως ανευρίσκεται μαζί με ιλμενίτη, ρουτίλιο και άλλα ορυκτά.
Τοποθεσίες εμφανίσεως
Ο αρμαλκολίτης βρίσκεται σε πλούσια σε τιτάνιο βασαλτικά πετρώματα, σε νεότερες ηφαιστειακές λάβες και κάποιες φορές σε γρανιτικούς πηγματίτες, υπερβασικά πετρώματα, λαμπροΐτες και κιμπερλίτες. Συνδέεται με διάφορα μικτά οξείδια σιδήρου-τιτανίου, με γραφίτη, ανάλκιμο, διοψίδιο, ιλμενίτη, φλογοπίτη και ρουτίλιο. Σχηματίζει επιμήκεις κρυστάλλους με μήκος έως 0,1 με 0,3 mm ενσωματωμένους σε μια μήτρα βασάλτη. Η πετρογραφική ανάλυση υποδεικνύει ότι ο αρμαλκολίτης δημιουργείται τυπικά σε χαμηλές πιέσεις και υψηλές θερμοκρασίες.
Σύνθεση
Κρύσταλλοι αρμαλκολίτη με μήκος έως και αρκετά mm μπορούν να παραχθούν με την ανάμειξη οξειδίων του σιδήρου, του τιτανίου και του μαγνησίου σε σκόνη με τη σωστή αναλογία και την τήξη τους σε κλίβανο σε θερμοκρασία περίπου 1.400 °C, αν μετά αφήσουμε το τήγμα επί λίγα 24ωρα σε θερμοκρασία περίπου 1.200 °C και μετά ψύξουμε ταχύτατα τους κρυστάλλους στη θερμοκρασία περιβάλλοντος. Το βήμα της ταχείας ψύξεως απαιτείται τόσο για τη σύνθεση στο εργαστήριο, όσο και στη φύση, προκειμένου να αποφευχθεί η μετατροπή του αρμαλκολίτη σε ένα μίγμα μαγνησίου-ιλμενίτη (Mg-) και ρουτιλίου (TiO2) κάτω από τους 1.000 °C. Αυτό το θερμοκρασιακό κατώφλι μετατροπής αυξάνεται όσο αυξάνεται η πίεση, μέχρι που φθάνει το σημείο τήξεως, πράγμα που σημαίνει ότι το ορυκτό δεν μπορεί να σχηματισθεί (κρυσταλλωθεί) σε υψηλότερες πιέσεις. Εξαιτίας αυτής της μετατροπής ο αρμαλκολίτης υπάρχει σε σχετικώς μικρές ποσότητες και συνδέεται με τον ιλμενίτη και το ρουτίλιο. Συνεπώς οι σχετικές περιεκτικότητες ιλμενίτη και αρμαλκολίτη μπορούν να χρησιμεύσουν ως ένας δείκτης του ρυθμού ψύξεως ενός ορυκτού κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του.
Ιδιότητες
thumb|Η κρυσταλλική δομή του αρμαλκολίτη. Με πράσινο είναι τα άτομα μαγνησίου ή σιδήρου, με γαλάζιο του τιτανίου και με κόκκινο του οξυγόνου. Ο αρμαλκολίτης έχει γενικό χημικό μοριακό τύπο (Mg,Fe2+)Ti2O5. Σχηματίζει αδιαφανείς μάζες, που εμφανίζονται γκρίζες (ορθο-αρμαλκολίτης) έως χακί (παρα-αρμαλκολίτης) σε ανάκλαση, με τη γκρίζα ποικιλία να είναι η συνηθέστερη, ιδίως σε συντιθέμενα στο εργαστήριο δείγματα. Η κρυσταλλική δομή είναι η ίδια για τον ορθο-αρμαλκολίτη και τον παρα-αρμαλκολίτη. Ούτε η χημική τους σύσταση διαφέρει σημαντικά, απλώς υπάρχει μια διαφορά στα ίχνη MgO και Cr2O3 που περιέχουν. Ο αρμαλκολίτης αποτελεί μέλος της ομάδας του ψευδομπρουκίτη, που είναι ορυκτά με τον γενικό χημικό τύπο X2YO5, όπου τα X και Y είναι συνήθως σίδηρος (δισθενής και τρισθενής), Mg, Al και Ti. Τα χημικώς καθαρότερα μέλη της ομάδας είναι ο αρμαλκολίτης ((Mg,Fe)Ti2O5), ο ίδιος ο ψευδομπρουκίτης (Fe2TiO5), ο σιδηροψευδομπρουκίτης (FeTi2O5) και ο «καρουΐτης» (MgTi2O5). Η κρυσταλλική δομή τους είναι η ίδια (κρυσταλλώνονται στο ορθορομβικό σύστημα) και όλα συναντώνται τόσο σε σεληνιακά όσο και σε γήινα πετρώματα.
Η χημική σύσταση των περισσότερων δειγμάτων αρμαλκολίτη μπορεί να αναλυθεί σε ένα άθροισμα μεταλλικών οξειδίων ως ακολούθως: TiO2 (συγκέντρωση 71 έως 76%), FeO (10 έως 17%), MgO (5,5 έως 9,4%), Al2O3 (1,48 έως 2%), Cr2O3 (0,3 έως 2%) and MnO (0 έως 0,83%). Ενώ το περιεχόμενο σε τιτάνιο είναι σχετικώς σταθερό, ο λόγος του μαγνησίου προς τον σίδηρο ποικίλλει και είναι συνήθως μικρότερος του 1. Μια αποκαλούμενη παραλλαγή «Cr-Zr-Ca» του ορυκτού διακρίνεται από την αυξημένη περιεκτικότητα σε Cr2O3 (4,3 έως 11,5%), ZrO2 (3,8 έως 6,2%) και CaO (3 έως 3,5%). Αυτές οι περιεκτικότητες δεν είναι διάκριτες και ανευρίσκονται πολλές ενδιάμεσες χημικές συστάσεις. Η πτωχότερη σε σίδηρο (ισοδύναμα: πλούσια σε μαγνήσιο) παραλλαγή του αρμαλκολίτη έχει την ίδια κρυσταλλική δομή με αυτόν και απαντάται στον γήινο φλοιό με την ανεπίσημη ονομασία «καρουΐτης» (karrooite).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτά του τιτανίου Κατηγορία:Ορυκτά του μαγνησίου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου Κατηγορία:Ορθορομβικά ορυκτά
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1967-68
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής 1967-68 διεξήχθη σε δύο ομίλους των 16 ομάδων, δηλαδή μετείχαν συνολικά 32 ομάδες. Οι νικητές των δύο ομίλων ανέβηκαν στην Α΄ εθνική κατηγορία, ενώ οι δύο δευτεραθλητές είχαν την ευκαιρία να διεκδικήσουν την άνοδό τους σε αγώνες διαβάθμισης.
Διοργάνωση
Η επικράτηση της δικτατορίας στις 21 Απριλίου 1967, στο τέλος της προηγούμενης σεζόν επέφερε δραματικές και υποχρεωτικές αλλαγές στο ελληνικό ποδόσφαιρο: σωματεία εξαναγκάστηκαν σε συγχώνευση ή σε διάλυση και οι κατηγορίες αναδιαρθρώθηκαν. Η Β΄ εθνική αποφασίστηκε να διεξαχθεί σε δύο ομίλους των 16 ομάδων, απόφαση κατ’ αρχήν θετική. Όμως, για τη συγκρότηση των ομίλων εφαρμόστηκαν αμφιλεγόμενα κριτήρια, από τα οποία άλλες ομάδες ευνοήθηκαν και άλλες καταδικάστηκαν. Αποτέλεσμα των αυθαιρεσιών που έγιναν ήταν πολλές ομάδες με σημαντική παρουσία να εξαφανιστούν από τον ελληνικό ποδοσφαιρικό χάρτη, χωρίς ποτέ να αναβιώσουν.
Στη συγκρότηση της κατηγορίας, εκτός από τις ομάδες που είχαν τερματίσει ψηλά στη βαθμολογία της προηγούμενης σεζόν, συμπεριλήφθηκαν με «άνωθεν εντολές» και ομάδες που είχαν υποβιβασθεί, όπως ο Εθνικός Αλεξανδρούπολης με νέα μορφή ως Γ.Σ. Αλεξανδρούπολης, η Ασπίδα Ξάνθης με νέα μορφή ως Α.Ο. Ξάνθη μετά την συγχώνευσή της με τον Ορφέα Ξάνθης και η Α.Ε. Χανίων. Αντίθετα αποκλείστηκαν σύλλογοι που δεν είχαν υποβιβασθεί, όπως ο Παναιγιάλειος και ο Εργοτέλης. Ορισμένες είχαν ήδη καταδιωχθεί από την περασμένη χρονιά, με την μέθοδο των μηδενισμών και της αφαίρεσης βαθμών (όπως ο Π.Α.Ο. Καλογρέζας), οπότε δεν είχαν τυπικό δικαίωμα παραμονής στην κατηγορία.
Στην Α΄ Εθνική κατηγορία ανέβηκαν οι δύο πρωταθλητές των ομίλων, ενώ οι δευτεραθλητές έδωσαν διπλούς αγώνες διαβάθμισης με την 14η και 15η ομάδα της Α΄ Εθνικής. Δεν υποβιβάστηκε καμιά ομάδα, αφού την επόμενη σεζόν οι ομάδες της Β΄ εθνικής αυξήθηκαν κατά δύο σε κάθε όμιλο (2Χ18=36).
Πρώτοι σκόρερ
Οι πρώτοι σκόρερ κάθε ομίλου ήταν:
Βαθμολογίες
{|
Νότιος όμιλος
* Από συγχώνευση του Ολυμπιακού Χ. με τον Εύριπο.
** Από συγχώνευση Απόλλωνα με Όμιλο Καλαμάτας.
*** Συγχωνεύτηκε με Ροδιακό και Δωριέα στον Α.Σ. Ρόδος.
Βόρειος όμιλος
* Από συγχώνευση Εθνικού με Δόξα Αλεξ/πολης
*** Από συγχώνευση Ορφέα με Ασπίδα.
**** Συγχωνεύτηκε με άλλες της Φλώρινας και μετονομάστηκε σε Α.Σ. Φλώρινα.
Αγώνες διαβάθμισης
Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος οι δευτεραθλήτριες των δύο ομίλων της Β΄ εθνικής έδωσαν αγώνες διαβάθμισης με την 14η και 15η ομάδα της Α΄ εθνικής για μια θέση στην ανώτερη κατηγορία. Στους αγώνες αυτούς δεν μετρούσε το σκορ αλλά μόνο το αποτέλεσμα: νίκη-ισοπαλία-ήττα. Δηλαδή, για να προκριθεί μια ομάδα έπρεπε να σημειώσει δυο νίκες ή νίκη-ισοπαλία. Σε κάθε άλλη περίπτωση (δυο ισοπαλίες ή μια νίκη για κάθε ομάδα) γινόταν τρίτος αγώνας σε ουδέτερο γήπεδο, με παράταση και κλήρωση.
Μετά τα αποτελέσματα αυτά, ο ΟΦΗ ανέβηκε στην Α΄ εθνική στη θέση του Πανελευσινιακού που υποβιβάστηκε, ενώ ο Πανσερραϊκός διατηρήθηκε στην ανώτερη κατηγορία.
Όνσεν
Όνσεν  (温泉) ονομάζονται οι ιαματικές πηγές στην Ιαπωνία και περιλαμβάνουν εγκαταστάσεις για μπάνιο και παραδοσιακά ξενοδοχεία. Τα όνσεν έχουν είτε εξωτερικούς χώρους για μπάνιο (露天風呂 or 野天風呂, roten-buro or noten-buro) είτε εσωτερικούς χώρους (内湯, uchiyu). Επίσης, μπορεί να είναι δημόσια λουτρά ή ιδιωτικά λουτρά. Η Ιαπωνία είναι μία ηφαιστειογενής χώρα, γι' αυτό υπάρχουν χιλιάδες ιαματικές πηγές σε όλη την χώρα. Τα όνσεν είναι μέρος του ιαπωνικού πολιτισμού και χρησίμευσαν για χιλιάδες χρόνια ως χώροι για καθαρισμό και αναζωογόνηση του σώματος, για σωματική και ψυχική χαλάρωση και ως ένα μέσο κοινωνικοποίησης. Τα όνσεν δεν αποτελούν μόνο μία αγαπημένη ενασχόληση για τους Ιάπωνες, αλλά προσελκύουν και χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο.
Ιστορία
μικρογραφία|Κουσάτσου όνσεν, νομός Γκούνμα, Νοέμβριος 2018 Από πολύ παλιά οι Ιάπωνες έδιναν μεγάλη σημασία στο καθαρμό του σώματος και της ψυχής. Στο Σιντοϊσμό για παράδειγμα υπάρχει το μισόγκι, μια τελετή καθαρμού του σώματος μέσα στο νερό καθώς και η παρόμοια τελετή εξαγνισμού χαράι (harai ή harae). Επίσης, όταν γίνονταν σπουδαίες γιορτές στο αυτοκρατορικό παλάτι οι ευγενείς είχαν ως πρώτιστο μέλημά τους να καθαρίσουν το σώμα τους κάνοντας μπάνιο. Στην Ιαπωνική μυθολογία τα κάμι πολλές φορές έκαναν μπάνιο ή εξάγνιζαν τους εαυτούς τους με νερό, όταν δημιουργούσαν το σύμπαν. Ο Σιντοϊσμός συνδυάζει το κακό και το ανήθικο με την ακαθαρσία και το αγαθό με την καθαρότητα. Μεγάλα δημόσια λουτρά διατηρούνταν από βουδιστικούς ναούς από την εποχή Νάρα (710-794). Υπάρχουν ενδείξεις ότι βουδιστές μοναχοί ίδρυσαν τα πρώτα κτήρια σε ιαματικές πηγές σε διάφορα σημεία στην Ιαπωνία. Δεδομένου ότι τα όνσεν βρίσκονται κοντά σε ιαματικές πηγές, κάποια από αυτά υπάρχουν για χιλιάδες χρόνια. Το Ντόγκο όνσεν (Dogo Onsen) στο νησί Σικόκου θεωρείται ότι είναι σε χρήση για τουλάχιστον 3000 χρόνια. Υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες για Ιάπωνες άρχοντες, οι οποίοι είχαν τις δικές τους αγαπημένες ιαματικές πηγές, όπου άφηναν τους σαμουράι να κάνουν μπάνιο μετά από πολεμικές συγκρούσεις. Στην περίοδο Έντο (1603-1868) διαδόθηκε ευρύτατα η συνήθεια της λουτροθεραπείας σε ιαματικές πηγές και έγινε δημοφιλές να περνούν οι Ιάπωνες εβδομάδες σε περιοχές με ιαματικές πηγές για ξεκούραση και αναζωογόνηση. Η πρακτική να κάνουν μαζί μπάνιο οι άνδρες και οι γυναίκες (konyoku) καταργήθηκε στην περίοδο Μεϊτζί (1868-1912), γιατί οι Δυτικοί στην Ιαπωνία είχαν σοκαριστεί από τη δημόσια γυμνότητα. Η πρακτική αυτή όμως εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα σε κάποιες ιαματικές πηγές.
Ετυμολογία
αριστερά|μικρογραφία|Φουρουσάτο όνσεν Στα ιαπωνικά όνσεν σημαίνει κυριολεκτικά «ζεστή πηγή». Το «ον» (温 ) σημαίνει «ζεστός» και το «σεν» (泉 ) σημαίνει «πηγή». Τα όνσεν χρησιμοποιούν ζεστό νερό, που προέρχεται από ιαματικές πηγές. Τα όνσεν πρέπει να διαφοροποιούνται από τα σεντό (sentō) (銭湯), που είναι δημόσια λουτρά, που λειτουργούν με χρήση τρεχούμενου νερού της βρύσης, που έχει θερμανθεί. Τα σεντό αναπτύχθηκαν στις πόλεις, γιατί πολλές οικογένειες δεν είχαν δική τους μπανιέρα στο σπίτι τους. Έτσι, χρησιμοποιούσαν τα τοπικά σεντό για την ατομική τους υγιεινή. Στα μέσα του 1960 υπολογίζεται πως υπήρχαν πάνω από 20000 σεντό σε ολόκληρη την Ιαπωνία. Τώρα πια ο αριθμός τους έχει μειωθεί δραματικά. Τα όνσεν είναι ιαματικές πηγές, όπου η θερμοκρασία του νερού είναι πάνω από 25℃ και το νερό περιέχει έναν συγκεκριμένο αριθμό μεταλλικών στοιχείων. Στην Ιαπωνία υπολογίζεται ότι υπάρχουν πάνω από 27 χιλιάδες ιαματικές πηγές και 10 διαφορετικά είδη νερού.
Σημαντικά όνσεν
Κάποια από τα χιλιάδες όνσεν, που υπάρχουν στην Ιαπωνία είναι τα παρακάτω:
Βίχοφ
Ο Βίχοφ είναι ένας ποταμός της Έσσης στη Γερμανία. Εκβάλλει στον ποταμό Εμς κοντά στο Μπαντ Εμστάλ - Μερξχάουσεν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας
Γκαρ (νομός)
Το Γκαρ (γαλλικά και οξιτανικά: Gard) είναι νομός της νότιας Γαλλίας, στη διοικητική περιοχή Οξιτανία και το όνομά του προέρχεται από τον ποταμό Γκαρ που τον διαρρέει. Η INSEE και το ταχυδρομείο του αποδίδουν τον κωδικό 30. Πρωτεύουσα είναι η Νιμ.
Πριν το 2016 ο νομός Γκαρ ανήκε στην περιοχή Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν, η οποία συνενώθηκε με τα Μιντί-Πυρηναία και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Οι κάτοικοι του νομού ονομάζονται Γκαρντουά και Γκαρντουάζ.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Η [[Γέφυρα του Γκαρ|γέφυρα του ποταμού Γκαρ]] Ο νομός Γκαρ αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής Οξιτανία και έχει έκταση 5.853 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Συνορεύει στα βόρεια με τους νομούς Λοζέρ και Αρντές, στα ανατολικά με τους νομούς Βωκλύζ και Μπους-ντυ-Ρον, στα νότια με τη Μεσόγειο Θάλασσα σε ακτογραμμή 23 χιλιομέτρων, στα νοτιοδυτικά με το νομό Ερώ και στα δυτικά με το νομό Αβερόν.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Νιμ με 151.001 κατοίκους (2016), που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 579 χιλιομέτρων κατ'ευθεία γραμμή νοτιοανατολικά του Παρισιού.
Σημαντικές πόλεις είναι οι υπονομαρχίες Αλές και Λε Βιγκάν.
Ο νομός Γκαρ διακρίνεται σε τρία διαφορετικά τμήματα:
Κύρια υδάτινα ρεύματα του νομού Γκαρ είναι ο Ροδανός που αποτελεί το σύνορο του νομού στα ανατολικά, ο Γκαρντόν (ή Γκαρ), παραπόταμος του Ροδανού που διαρρέει την περιοχή Γκαρίγκ σχηματίζοντας φαράγγια, ο Βιντούρλ, ο Σεζ, ο Ερώ στα βορειοδυτικά του νομού και ο Αρντές, σύνορο του νομού στα βορειοανατολικά. Στον ποταμό Γκαρ, κοντά στην κοινότητα Ρεμουλέν, υπάρχει η Γέφυρα του Γκαρ, που ήταν ρωμαϊκό υδραγωγείο που τροφοδοτούσε με νερό τη Νιμ.
Ιστορία
Ανήκε στην περιοχή Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν από το 1960 έως το 2015. Μετά τη νέα εδαφική μεταρρύθμιση που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν, στην οποία ανήκε ο νομός, συνενώθηκε με την περιοχή Μιντί-Πυρηναία και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Οικονομία
Είναι επίσης έδρα της πηγής Perrier, ανθρακούχου μεταλλικού νερού που πωλείται τόσο στη Γαλλία όσο και διεθνώς σε μεγάλη κλίμακα. Η πηγή και η εγκατάσταση βρίσκονται ακριβώς νοτιοανατολικά της κοινότητας Βερζέρ.
Αξιοθέατα
Η περιοχή του νομού Γκαρ κατά τη ρωμαϊκή εποχή γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και ευημερία με αποτέλεσμα την κατασκευή πλήθους μνημείων, πολλά από τα οποία έχουν διασωθεί από τις καταστροφές που προκλήθηκαν δια μέσου των αιώνων, όπως τον 5ο αιώνα με την κατάκτηση των Βησιγότθων ή τον 8ο αιώνα από τους Σαρακηνούς.
Σημαντικά ρωμαϊκά αρχιτεκτονικά μνημεία υπάρχουν κυρίως στη Νιμ. Άλλες ενδιαφέρουσες πόλεις είναι η Βιλνέβ-λεζ-Αβινιόν, κτισμένη στις όχθες του Ροδανού, απέναντι από την Αβινιόν, η Μπωκαίρ, επίσης πάνω στον Ροδανό και η οχυρωμένη πόλη-λιμάνι Αιγκ-Μορτ, από την οποία κατά τον Μεσαίωνα ξεκινούσαν οι Σταυροφόροι. Σημαντικό επίσης μνημείο είναι το περίφημο ρωμαϊκό υδραγωγείο, η Γέφυρα του Γκαρ (Pont du Gard).
Ο νομός περιέχει τμήμα του εθνικού πάρκου Σεβέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Περιοχής της Οξιτανίας Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας
Κατάλογος έργων της Kunsthalle του Αμβούργου
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων της Kunsthalle του Αμβούργου
Ζωγραφική άλλων χωρών
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Βαρβάρα Σοφία του Βρανδεμβούργου
Η Βαρβάρα-Σοφία (16 Νοεμβρίου 1584 - 13 Φεβρουαρίου 1636) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βυρτεμβέργης. Ενήργησε ως επίτροπος του δουκάτου της Βυρτεμβέργης για τον ανήλικο γιο τους Έμπερχαρντ Γ΄ δούκα της Βυρτεμβέργης το 1631–1633.
Βιογραφία
Στις 5 Νοεμβρίου 1609 παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Φρειδερίκο δούκα της Βυρτεμβέργης (1582–1628), τον μεγαλύτερο γιο του Φρειδερίκου Α΄ και της Σιβύλλας του Άνχαλτ. Με την ευκαιρία αυτού του γάμου ο δούκας ανακαίνισε το ανάκτορο Ούραχ στο Μπαντ Ούραχ: κτίστηκε η Χρυσή Αίθουσα, η οποία είναι σήμερα μία από τις πιο όμορφες Αναγεννησιακές αίθουσες χορού στη Γερμανία. Σύμφωνα με πληροφορίες, είχαν έναν πολύ ευτυχισμένο γάμο.
Ο σύζυγός της απεβίωσε το 1628. Το 1630 η Βαρβάρα-Σοφία ξεκίνησε μία εκτεταμένη ανακαίνιση του κάστρου Μπράκενχαϊμ, το οποίο της είχε δοθεί ως ιδιοκτησία χηρείας (wittum). Το κάστρο περιείχε μία αίθουσα τέχνης με 155 πίνακες, που τότε ήταν τη δεύτερη μεγαλύτερη συλλογή στη Βυρτεμβέργη. Η αίθουσα τέχνης διατηρήθηκε καλά μέχρι το τέλος της, παρά τον Τριακονταετή Πόλεμο, που κατέστρεψε τη χώρα γύρω της. Κατά την ανακαίνιση του κάστρου, έζησε στο Σλος Κίρχαϊμ στο Κίρχαϊμ υπό το Tεκ και στη Στουτγάρδη. Δεν έζησε ποτέ στο Μπράκενχαϊμ, παρά το ότι το κάστρο, η πόλη και η περιφέρεια αποτελούσαν την ιδιοκτησία χηρείας της. Παρ' όλα αυτά θεωρήθηκε ευεργέτιδα της πόλης, λόγω της αφοσίωσής της στην πόλη κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου και των ιδρυμάτων που έφτιαξε.
Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε, ο 14χρονος γιος της Έμπερχαρντ Γ΄ ήταν ακόμη ανήλικος, έτσι ο θείος του Λουδοβίκος-Φρειδερίκος δούκας της Βυρτεμβέργης-Moνμπελιάρ ενήργησε ως αντιβασιλιάς. Μετά το τέλος του Λουδοβίκου-Φρειδερίκου στις 26 Ιανουαρίου 1631, η αντιβασιλεία αναλήφθηκε από τη Σοφία-Βαρβάρα και τον Ιούλιο-Φρειδερίκο δούκα της Βυρτεμβέργης-Βάιλτινγκεν, με τη Σοφία-Βαρβάρα να είναι «υψηλή αντιβασίλισσα». Έτσι η Βαρβάρα-Σοφία μετακόμισε πίσω στη Στουτγάρδη το 1632 και έγινε πολιτικά ενεργή. Μετά τη μάχη του Λύτσεν στα τέλη του 1632, ο Ιούλιος-Φρειδερίκος εντάχθηκε στον πόλεμο με τη Σουηδική πλευρά. Στόχος του ήταν να απομακρύνει τα εχθρικά στρατεύματα από τη χώρα, καθώς και τους καθολικούς πρώην ιδιοκτήτες των εκκοσμικευμένων πια ιδιοκτησιών τη Εκκλησίας. Παρά τις επιτυχίες του, κατηγορήθηκε για εγωιστική συμπεριφορά. Οι σύμβουλοι και η Συνέλευση κατάφεραν να τον διώξουν από την αντιβασιλεία.
Αφότου ο αυτοκράτορας Φερδινάνδος Β΄ των Αψβούργων κήρυξε τον Έμπερχαρντ Γ΄ ενήλικο, αυτός ανέλαβε τη διακυβέρνηση στις 8 Μαΐου 1633. Έγινε μέλος του Προτεσταντικού Συνδέσμου Χάιλμπρον, ο οποίος υπέστη μία συντριπτική ήττα στη Μάχη του Νάρντλινγκεν στις 6 Σεπτεμβρίου 1634. Στη συνέχεια η Βυρτεμβέργη λεηλατήθηκε και λαφυραγωγήθηκε. Ο Έμπερχαρντ Γ΄ και όλη η Αυλή του έφυγαν βιαστικά σε εξορία στο Στρασβούργο.
Η Βαρβάρα-Σοφία απεβίωσε στο Στρασβούργο το 1636 και τάφηκε στο Στίφτσκιρχε της Στουτγάρδης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ιωάννη-Φρειδερίκο δούκα της Βυρτεμβέργης και είχε τα ακόλουθα παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης
Σύμβαση για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας
Η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας (Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence) υπογράφτηκε το 2011, στην Κωνσταντινούπολη, γι’ αυτό και είναι γνωστή και ως Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. Σκοπός της είναι η παρεμπόδιση και η καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και η προστασία των θυμάτων θέτοντας παράλληλα τέλος στην ατιμωρησία των δραστών.
Η Σύμβαση τέθηκε σε ισχύ την 1η Αυγούστου 2014. Μέχρι τον Μάρτιο του 2019 είχε υπογραφεί από 46 χώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Τουρκία ήταν η πρώτη χώρα που κύρωσε τη Σύμβαση, τον Μάρτιο του 2012, ενώ εννέα χρονια αργότερα, τον Μάρτιο του 2021, ανακοίνωσε την απόσυρση της από τη σύμβαση.
Δράση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας πριν τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης
Το Συμβούλιο της Ευρώπης από τη δεκαετία του ενενήντα είχε αναλάβει σειρά πρωτοβουλιών για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Το 2002 υιοθέτησε τη σύσταση Rec(2002)5, της Επιτροπής των Υπουργών προς τα κράτη μέλη για την προστασία των γυναικών από τη βία και τη διετία 2006-2008 διεξήγαγε πανευρωπαϊκή καμπάνια ενάντια στην έμφυλη βία και την ενδοοικογενειακή βία. Και η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης εξέδωσε ψηφίσματα και συστάσεις προς τα κράτη μέλη για την υιοθέτηση νομικά δεσμευτικών προτύπων με σκοπό την παρεμπόδιση της βίας κατά των γυναικών και την προστασία των θυμάτων.
Η καμπάνια του Συμβουλίου ανέδειξε τη μεγάλη διαφοροποίηση στον τρόπο αντιμετώπισης της βίας κατά των γυναικών στα κράτη μέλη και την ανάγκη εναρμόνισης των νομοθεσιών προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα θύματα θα έχουν το ίδιο επίπεδο προστασίας σε κάθε κράτος μέλος. Οι Υπουργοί Δικαιοσύνης του Συμβουλίου της Ευρώπης ξεκίνησαν συζητήσεις για την ενίσχυση της προστασίας απέναντι στην ενδοοικογενειακή βία.
Το Δεκέμβριο του 2008 η Επιτροπή των Υπουργών προχώρησε στη σύσταση μιας ομάδας ειδικών που θα ετοίμαζε ένα σχέδιο σύμβασης σχετικά με τη βία κατά των γυναικών. Η ομάδα αυτή ονομάστηκε CAHVIO (Ad Hoc Committee for preventing and combating violence against women and domestic violence) και τα επόμενα δύο χρόνια προετοίμασε το σχέδιο σύμβασης. Κατά το τελευταίο στάδιο επεξεργασίας του σχεδίου το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιταλία, η Ρωσία και η Αγία Έδρα πρότειναν διάφορες τροποποιήσεις στο σχέδιο, οι οποίες περιόριζαν την προστασία που παρεχόταν με βάση το μέχρι τότε κείμενο του σχεδίου γεγονός για το οποίο ασκήθηκε έντονη κριτική από τη Διεθνή Αμνηστία. Το σχέδιο της Σύμβασης οριστικοποιήθηκε το Δεκέμβριο του 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες
Αντάνας Σμετόνα
Ο Αντάνας Σμετόνα (10 Αυγούστου 1874 στο Ουζουλένις - 9 Ιανουαρίου 1944 στο Κλίβελαντ) ήταν Λιθουανός πολιτικός και ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς της μεσοπολεμικής Λιθουανίας. Εξελέγη πρώτος πρόεδρος της Λιθουανίας και υπηρέτησε από τις 4 Απριλίου 1919 μέχρι τις 19 Ιουνίου 1920. Έγινε και πάλι πρόεδρος της χώρας από τις 19 Δεκεμβρίου 1926 μέχρι τις 15 Ιουνίου 1940, πριν την προσάρτηση της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους εθνικιστές στη Λιθουανία. Το 1926 επανήλθε στην εξουσία με πραξικόπημα.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Ο Σμετόνα γεννήθηκε στις 10 Αυγούστου (Π.Η. 28 Ιουλίου) 1874 στο χωριό Ουζουλένις του κυβερνείου Κόβνο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας γόνος μιας οικογένειας αγροτών που ήταν πρώην υπηρέτες στο αρχοντικό Ταουγιέναϊ, το οποίο ανήκε στην οικογένεια Ράντζιβιλ. Ο ερευνητής Καζιμιέρας Γκασπαραβίτσιους θεωρεί τον Σμετόνα απόγονο ενός Λαυρέντιου, ο οποίος γεννήθηκε γύρω στο 1695 και ζούσε κοντά στη Ραγκούβα. Ο Σμετόνα ήταν το όγδοο από τα εννέα παιδιά των γονιών του. Οι γονείς του ήταν εργατικοί άνθρωποι που κατάφεραν να διπλασιάσουν τα 5 εκτάρια που κληροδότησαν. Ο πατέρας του ήταν αγράμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί πολιτικοί Κατηγορία:Εξόριστοι πολιτικοί
Βιογραφικός Κατάλογος του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών
Ο Βιογραφικός Κατάλογος του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών (Biographical Directory of the United States Congress) είναι ένα βιογραφικό λεξικό τόσο των εν ενεργεία όσο και των μελών που έχουν αποσυρθεί από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών όπως επίσης και του προκατόχου σχήματος του Ηπειρωτικού Κονγκρέσου. Στο λεξικό αυτό επίσης περιλαμβάνονται τα μέλη του Κογκρέσου χωρις δικαίωμα ψήφου καθώς και  Επίτροποι (Resident Commissioners) από τις Φιλιππίνες και το Πουέρτο Ρίκο.
Η ηλεκτρονική έκδοση του καταλόγου παρέχει την δυνατότητα εντοπισμού και ανάκτησης σε επιστολές, έγγραφα, επιστολές, καθώς και μια εκτεταμένη βιβλιογραφία έργων που έχουν δημοσιευτει και σχετίζονται με το μέλος.
Ο ταξιδιώτης και η μαργαρίτα
Ο ταξιδιώτης και η μαργαρίτα είναι ένα βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά που ανήκει στον τομέα της σύγχρονης λογοτεχνίας και απευθύνεται σε παιδιά και νέους. Εκδόθηκε το 1996 από τις εκδόσεις Πατάκη και ανήκει στη σειρά Συλλογή Κύκνοι.
Πρόκειται για μία σειρά από 13 ιστορίες με διαφορετικούς ήρωες και υπόθεση η κάθε μία. Η πρώτη ιστορία, Η κόρη του ήλιου, αφηγείται τον έρωτα μιας ηλιαχτίδας για έναν τροβαδούρο. Η επόμενη, Ο ταξιδιώτης και η μαργαρίτα, μιλάει για τις αμφιβολίες ενός ταξιδιώτη για το αν η μαργαρίτα του τον αγαπά ή αν σκέφτεται άλλον. Το δάκρυ της γοργόνας ακολουθεί τις περιπέτειες μιας πανέμορφης γοργόνας στην προσπάθειά της να ξεφύγει από το τέρας του βυθού. Η τέταρτη ιστορία, Το δάκρυ της Αλίνας, εκτυλίσσεται γύρω από ένα μικρό κεράκι γενεθλίων. Έπειτα, στη Νεράιδα της λεύκας, ένας πρίγκιπας αθετεί τις υποσχέσεις του για αιώνια αγάπη σε μία Νεράιδα. Το βουβό φα, ακολουθεί τη «ζωή» ενός πιάνου, του οποίου ένα πλήκτρο ερωτεύεται ένα δαχτυλάκι. Η έβδομη ιστορία, Η σκιά του φεγγαριού, αφηγείται τη ζήλεια που νιώθει το φεγγάρι όταν ένα ρυάκι ερωτεύεται τον ήλιο. Στον Λυπημένο πρίγκιπα, μία κοπέλα θυσιάζεται γι' αυτόν που αγαπάει. Την μαγεία του βυθού περιγράφει Το φιλί της αυγής. Στη δέκατη ιστορία, Το παλάτι των πυγολαμπίδων, ένα σμήνος πυγολαμπίδες σώζουν τα καράβια από τα βράχια. Η καρδιά του ρόδου πρόκειται για ένα ματαιόδοξο τριαντάφυλλο που εκμεταλλεύεται την αγάπη που του προσφέρουν. Ένα Αγγελούδι του χιονιού είναι το αγοράκι αυτής της ιστορίας που μάχεται με το κρύο του χειμώνα. Τέλος, Το παραμύθι της βροχής, ακολουθεί ένα συννεφάκι που θυσιάζεται για το πολυαγαπημένο του λουλούδι.
Σημειώσεις
Ταξιδιωτης και η μαργαριτα
Εκτελεστικό Γραφείο του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών
Το Εκτελεστικό Γραφείου του Προέδρου (αγγλ. Executive Office of the President of the United States), περιλαμβάνει τα γραφεία και τις υπηρεσίες που υποστηρίζουν το έργο του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και του εκτελεστικού τμήματος της ομοσπονδιακής Κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών.
Με την σημερινή μορφή και δομή, ιδρύθηκε το 1937.
Το Εκτελεστικό Γραφείο, περιλαμβάνει σημαντικές υπηρεσίες όπως το Γραφείο του Λευκού Οίκου, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, το Γραφείο Διοίκησης και Προϋπολογισμού, και άλλες σημαντικές ομοσπονδιακές υπηρεσίες.
Το Εκτελεστικό Γραφείο, περιλαμβάνει περίπου 1.800 υπαλλήλους και αξιωματούχους, και διευθύνεται από τον Επικεφαλής του Επιτελείου του Λευκού Οίκου, θέση την οποία κατέχει από τις 20 Ιανουαρίου 2021, ο Ρον Κλάιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λευκός Οίκος Κατηγορία:Εκτελεστικοί κλάδοι κυβερνήσεως Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών
Άγιος Νικόλαος Δεσφίνης Φωκίδος
''Για τον οικισμό Άγιος Νικόλαος στη Δωρίδα δείτε το λήμμα: Άγιος Νικόλαος Καλλιθέας Για άλλα λήμματα με το ίδιο όνομα, δείτε: Άγιος Νικόλαος (ελληνικά τοπωνύμια)''
Ο Άγιος Νικόλαος είναι ημιορεινός οικισμός της Παρνασσίδας στον νομό Φωκίδας με υψόμετρο 200 μέτρα. Βρίσκεται ανάμεσα στα Μακριά Μαλλιά και στο Ακρωτήρι του Μακρανικόλα και απέχει 28,5 χλμ. ΝΑ. της Δεσφίνας και 46,5 χλμ. ΝΑ. της Ιτέας. Οι κάτοικοι της περιοχής, λόγω του κοντινού του ακρωτηρίου, το αποκαλούν με το όνομα Μακρανικόλας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Δεσφίνας που υπάγεται στο Δήμο Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 5 κατοίκους. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Δεσφίνης. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Δεσφίνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Αγιος Νικολαος
Χάρης Θράσου
Ο Χάρης Θράσου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός μηχανικός και πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Την περίοδο 1968-1970 εργάστηκε στο Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων ως Εκτελεστικός Μηχανικός. Το 1970 ίδρυσε το γραφείο συμβούλων πολιτικών μηχανικών και αρχιτεκτόνων Αδελφοί Θράσου & Συνεργάτες, του οποίου είναι διευθύνων σύμβουλος.
Είναι μέλος του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Κύπρου και του Συνδέσμου Πολιτικών Μηχανικών και Αρχιτεκτόνων Κύπρου. Επιπλέον, διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συνδέσμου Πολιτικών Μηχανικών και Αρχιτεκτόνων Κύπρου. Διετέλεσε ακόμη μέλος του διοικητικού συμβουλίου την περίοδο 1976-1990 και πρόεδρος του συνδέσμου την περίοδο 1990-1992. Εκπροσώπησε τον σύνδεσμο σε αρκετά συνέδρια του εξωτερικού. Επιπρόσθετα, συνέβαλε μαζί με άλλους μηχανικούς στην ίδρυση του Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου (ΕΤΕΚ), του οποίου αποτέλεσε μέλος και α΄ αντιπρόεδρος (1993-1996). Ακόμη, διετέλεσε πρόεδρος του Πολεοδομικού Συμβουλίου Κύπρου.
Κόλπος του Φορθ
Ο Κόλπος του Φορθ (Firth of Forth, Σκωτικά Γαελικά: Linne Foirthe) είναι η εκβολή (στενός κόλπος) πολλών ποταμών της Σκωτίας, συμπεριλαμβανομένου και του ποταμού Φορθ. Συνδέεται με τη Βόρεια Θάλασσα έχοντας το Φάιφ στη βόρεια ακτή και το Λόθιαν στη νότια. Ήταν γνωστός ως Bodotria κατά την Ρωμαϊκή περίοδο. Στα Σκανδιναβικά έπη αναφέρεται ως Myrkvifiörd.
Χάρης Θράσου
Βιογραφικά στοιχεία
Το Μάρτιο του 2008 διορίστηκε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου. Παραιτήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 2012.
Κόλπος του Φορθ
thumb|Ο Κόλπος του Φορθ, από το [[Κάστρο του Εδιμβούργου]]
Χάρης Θράσου
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι νυμφευμένος με την Αγάπη Θράσου και έχει ένα υιό και μία κόρη.
Κόλπος του Φορθ
Γεωγραφία και οικονομία
Γεωλογικά, ο Κόλπος του Φορθ είναι φιόρδ, που σχηματίστηκε από τον παγετώνα Φορθ στην τελευταία περίοδο των παγετώνων. Η λεκάνη απορροής για τον Κόλπο του Φορθ καλύπτει μεγάλη γεωγραφική περιοχή συμπεριλαμβάνοντας περιοχές πολύ μακριά από την ακτή όπως το Μπεν Λόμοντ, το Κάμπερνολντ, το Χάρτχιλ, το Πένικουικ και τις άκρες του Γηπέδου Γκολφ Γκλενίγκλς.
Υπάρχουν πολλές πόλεις στην ακτή, όπως και οι εγκαταστάσεις πετροχημικών στο Γκρέιντζμαουθ, εμπορικές προβλήτες στο Λιθ, πρώην ναυπηγεία κατασκευής εξεδρών εξόρυξης πετρελαίου στο Μέτχιλ, χώρος διάλυσης πλοίων στο Ινβερκίθινγκ και ναυτική βάση στο Ροσάιθ, μαζί με πληθώρα άλλων βιομηχανικών περιοχών, όπως η περιοχή Φορθ Μπρίτζχεντ, που περιβάλλει το Ροσάιθ, το Ινβερκίθινγκ και τη νότια πλευρά των Ντανφέρμλιν, Μπερντάιλαντ, Κερκάλντι, Μπόνες και Λέβεν.
Χάρης Θράσου
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Υπουργοί Συγκοινωνιών και Έργων (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003
Κόλπος του Φορθ
Γεωγραφία και οικονομία
thumb|left|Η [[Γέφυρα Φορθ (φωτογραφία του 1972)]]
Οι γέφυρες Κινκαρντάιν, Κλακμανανσάιρ, Φορθ Ρόουντ και Φορθ διασχίζουν τον κόλπο. Το Πέρασμα Κουίνσφερυ, μαζί με τη γέφυρα Φορθ Ρόουντ αναμενόταν αρχικά να παραδωθούν σε χρήση το 2016 αλλά καθυστέρησαν μέχρι το 2017.
Από το 1964 έως το 1982, υπήρχε σήραγγα κάτω από τον Κόλπο του Φορθ η οποία είχε εκσκαφεί από ανθρακωρύχους για την διασύνδεση του ανθρακωρυχείου Κίνεϊλ στη νότια πλευρά του Φορθ με το ανθρακωρυχείο Βάλεϊφιλντ στη βόρεια πλευρά. Οι άξονες που οδηγούσαν στη σήραγγα κλείστηκαν με σκυρόδεμα όταν έκλεισε η σήραγγα, και θεωρείται πως γέμισε με νερό ή κατέρρευσε σε ορισμένα σημεία.
thumb|Δρομολόγιο αερόστρωμνου μεταξύ Φάιφ και Εδιμβούργου.
Τον Ιούλιο του 2007, ολοκληρώθηκαν τα δοκιμαστικά δρομολόγια αερόστρωμνου, διάρκειας δύο εβδομάδων μεταξύ Πορτομπέλο, Εδιμβούργου, Κιρκάλντυ και Φάιφ. Οι δοκιμές των δρομολογίων (με την εμπορική επωνυμία "Forthfast") χαιρετίστηκαν με μεγάλη επιχειρησιακή επιτυχία, με μέση πληρότητα 85%. Θεωρήθηκε πως τα δρομολόγια αυτά θα μείωναν τη συμφόρηση των μετακινούμενων στη γέφυρα Φορθ και τις σιδηρορομικές γέφυρες μεταφέροντας περίπου 870.000 επιβάτες ετησίως. Παρά την αρχική επιτυχία, το εγχείρημα εγκαταλείφθηκε τον Δεκέμβριο του 2011.
Ο κόλπος είναι σημαντικός για την προστασία της φύσης και αποτελεί σημείο ειδικού επιστημονικού ενδιαφέροντος. Η Ειδική Περιοχή Προστασίας των Νησιών του Κόλπου του Φορθ αποτελεί χώρο αναπαραγωγής για πάνω από 90.000 θαλασσοπούλια κάθε χρόνο. Υπάρχει παρατηρητήριο πτηνών στο νησί Μέι.
To 2008, η Forth Ports απέρριψε μια αμφιλεγόμενη προσφορά για να επιτραπεί η μεταφορά πετρελαίου μέσω πλοίων στον κόλπο. Η SPT Marine Services ζήτησε άδεια για την μεταφορά 7,8 εκατομμυρίων τόννων αζούτ ετησίως με δεξαμενόπλοια, αλλά οι προτάσεις της αντιμετωπίστηκαν με ισχυρή αντίσταση από περιβαλλοντικές ομάδες.
thumb|500px|center|Οι Γέφυρες του Φορθ, κατά μήκος του κόλπου, όπως φαίνονται από το Νταλμένυ.
Νησιά
thumb|400px|Δορυφορική εικόνα του Κόλπου και της γύρω περιοχής
thumb|409x409px|center|Χάρτης του Κόλπου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Σκωτίας
Μαραθούντα Σύμης
Κατηγορία:Χωριά της Σύμης
Τόνι Φορντ (ποδοσφαιριστής, γεννήθηκε 1959)
Ο Άντονι «Τόνι» Φορντ (Anthony "Tony" Ford, MBE, γεννήθηκε 14 Μαΐου 1959) είναι Άγγλος πρώην ποδοσφαιριστής. Σε μία καριέρα που διήρκεσε 27 χρόνια, σε τέσσερις δεκαετίες, έπαιξε 931 αγώνες πρωταθλήματος, το οποίο είναι το ρεκόρ όλων των εποχών για αγώνες που παίχθηκαν στο αγγλικό πρωτάθλημα από παίκτη γηπέδου (πλην τερματοφύλακα).
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του στο σύλλογο της πόλης του, Γκρίμσμπι Τάουν, όπου έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα ως 16χρονος στις 4 Οκτωβρίου του 1975. Ήταν ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του συλλόγου. και έκανε το όνομά του ως ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες εκτός της κορυφαίας κατηγορίας. Το 1986, έφυγε από το σύλλογο έχοντας πρώτα μια σύντομη περίοδο δανεισμού στη Σάντερλαντ και αργότερα εντάχθηκε στη Στόουκ Σίτι σε μόνιμη συμφωνία. Αγωνιζόταν ως μέσος (συνήθως δεξιά), αν και προς το τέλος της σταδιοδρομίας του μετατοπίστηκε στο δεξί άκρο της άμυνας.
Πέρασε δυόμισι χρόνια στη Στόουκ, προτού μεταγραφεί στη Γουέστ Μπρόμγουιτς στα μέσα της σεζόν 1988-89. Εκείνη τη χρονιά έκανε και τις δύο μόνες διεθνείς εμφανίσεις του με τη δεύτερη ομάδα της Αγγλίας. Επανήλθε στην πρώτη του ομάδα στα τέλη του 1991. Η δεύτερη περίοδος του διήρκεσε τρεις σεζόν και έφυγε από τον σύλλογο στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1993–94, έχοντας παίξει 423 αγώνες πρωταθλήματος για τον σύλλογο, αριθμός ο οποίος είναι ο δεύτερος στη λίστα εμφανίσεων καριέρας του συλλόγου.
Το 1994, ο Φορντ εντάχθηκε στους μεγάλους αντιπάλους του Γκρίμσμπι, Σκάνθορπ, όπου έπαιξε δύο σεζόν. Μετά από μια σύντομη περίοδο στην ομάδα Μπάροου που δεν ήταν πρωταθλήτρια, του ζήτησε ο Στιβ Πάρκιν, πρώην συμπαίκτης της Στόουκ και της Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον, ο οποίος είχε πρόσφατα διοριστεί προπονητής στη Μάνσφιλντ, να γίνει βοηθός του. Αυτό επέτρεψε στον Φορντ να συνεχίσει την καριέρα του και στις αρχές του 1999, έπαιξε τον 825ο αγώνα πρωταθλήματος, καταρρίπτοντας το ρεκόρ του Τέρι Πέιν για εμφανίσεις σταδιοδρομίας από παίκτη γηπέδου. Το καλοκαίρι του 1999, ο Πάρκιν παραιτήθηκε από προπονητής της Μάνσφιλντ και διόρισε ξανά τον Φορντ ως βοηθό του και σε ηλικία 40 ετών, ο Φορντ συνέχισε να παίζει τακτικά. Το τελευταίο γκολ της καριέρας του ήταν το νικητήριος στη νίκη με 1–0 επί της Σουόνσι Σίτι στις 9 Οκτωβρίου 2001, και η τελευταία του επαγγελματική εμφάνιση ήρθε τον επόμενο μήνα στις 3, με αντίπαλο την Τόρκι Γιουνάιτεντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρίμσμπι Τάουν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στόουκ Σίτι Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπράντφορντ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάνσφιλντ Τάουν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρότσντεϊλ ΑΦΚ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Άγγελος Χανιώτης
Ο Άγγελος Χανιώτης (Αθήνα 8 Νοεμβρίου 1959 ) είναι Έλληνας ιστορικός και μελετητής των κλασικών σπουδών, γνωστός για την πρωτότυπη και ευρείας κλίμακας έρευνά του στην πολιτιστική, θρησκευτική, νομική και οικονομική ιστορία της Ελληνιστικής περιόδου και της Ρωμαϊκής Ανατολής. Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα συγκαταλέγονται η ιστορία της Κρήτης και της Ελληνικής επιγραφικής.
Είναι Καθηγητής στη Σχολή Ιστορικών Μελετών του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών στο Πρίνστον. Είναι επίσης μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και επιμελητής του επιστημονικού περιοδικού Mnemosyne, που ασχολείται με θέματα των κλασικών σπουδών. Επιπλέον είναι αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Ακαδημίας της Χαϊδελβέργης και της Ακαδημίας της Φινλανδίας αλλά και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας της Ιταλίας.
Βιογραφία
Σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο ΕΚΠΑ (1978-1982) και νομική στο Πανεπιστήμιο της Βόννης (1985-1986). Έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 1984, χρονιά κατά την οποία αναγορεύτηκε διδάκτωρ αρχαίας ιστορίας, και το 1992 έλαβε υφηγεσία από το ίδιο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης (1994-1998), στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (1998-2006), στο οποίο διετέλεσε πρόεδρος του Τμήματος Αρχαίας Ιστορίας την ίδια περίοδο αλλά και αντιπρύτανης κατά την περίοδο 2001-2006. Ήταν επίσης επισκέπτης καθηγητής και επιστημονικός συνεργάτης στο Κολλέγιο Ωλ Σόουλς στην Οξφόρδη (2006-2010).
Το 2008 εντάχθηκε στη Σχολή Ιστορικών Σπουδών του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών του Πρίνστον ως Καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας και Κλασικών Σπουδών.
Βραβεύσεις
Για τις έρευνές του στο συναίσθημα, τις στρατηγικές πειθούς, τη θρησκεία, τις τελετουργίες και την επιγραφική έχει λάβει χορηγίες άνω των 3 εκατομμυρίων ευρώ από το Γερμανικό Συμβούλιο Έρευνας, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ερευνών, το Υπουργείο Έρευνας της Βάδης-Βυρτεμβέργης (2000) και το Ίδρυμα Packard για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Το 2001 το Ίδρυμα Αλεξάντερ φον Χούμπολτ τού απένειμε το βραβείο Ανελίζε Μάιερ για την καθαρή έρευνα.
Το 1991 τιμήθηκε με το Βραβείο Νίκου Σβορώνου, το 1997 με το Βραβείο Διδασκαλίας του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, το 2010 με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας στην κατηγορία του δοκιμίου, το 2013 με τον Σταυρό του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα από την ελληνική κυβέρνηση, το 2014 με το Βραβείο Έρευνας του Ιδρύματος Χούμπολτ.
Έχει βραβευτεί και από άλλους φορείς όπως το Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών / Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Έρευνας Κρήτης, τη Φινλανδική Ακαδημία Επιστημών και Γραμμάτων και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Το 2012 του απονεμήθηκε ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα από το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας, το 2016 από το Πανεπιστήμιο της Λιέγης, το 2018 από το ΑΠΘ και το 2019 από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο.
Εργογραφία
Από το 1998 ως σήμερα έχει εκδώσει είκοσι τόμους του Supplementum Epigraphicum Graecum, του εγκυρότερου επιγραφικού περιοδικού στον κόσμο ενώ παράλληλα διευθύνει τέσσερις σειρές αρχαιογνωστικών μονογραφιών στη Γερμανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και την Ελλάδα. Έχει συμμετάσχει σε ανασκαφές στο Καλαπόδι, την Κρήτη (Αρχάνες, Ιδαίο Άντρο, Ζώμινθος) και την Αφροδισιάδα και από το 1995 είναι υπεύθυνος για τη δημοσίευση των νέων επιγραφών της Αφροδισιάδας.
Τα σημαντικότερα βιβλία του στα ελληνικά, αγγλικά και γερμανικά είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης
Μιχαήλ Σαβόφ
Ο Μιχαήλ Σαβόφ (Михаил Савов, 26 Νοεμβρίου 1857 - 21 Ιουλίου 1928) ήταν Βούλγαρος στρατηγός στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Γεννήθηκε το 1857 στη Στάρα Ζαγόρα. Θεωρείται ο πρωτεργάτης της ανασυγκρότησης του βουλγαρικού στρατού. Το 1903 ανέλαβε υπουργός των Στρατιωτικών. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο (1912) ήταν γενικός διοικητής του Βουλγαρικού στρατού. Μετά το τέλος αυτού του πολέμου, κατά τις διαφορές που ενέσκηψαν στη διανομή των πρώην οθωμανικών εδαφών της Βαλκανικής, παρασυρόμενος από αλαζονεία, τη μικρή σχετικά στρατιωτική (αριθμητικά) υπεροχή αλλά και παραβλέποντας το αξιόμαχο των πρώην συμμάχων του Ελλήνων και Σέρβων, προέβη σε ομόχρονη αιφνίδια επίθεση εναντίον τους ξεκινώντας τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, η ατυχής έκβαση του οποίου, συνεπεία στρατηγικών λαθών, τον ανάγκασαν σε παραίτηση. Πέθανε το 1928.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Υπουργοί της Βουλγαρίας
Μαρία Χριστίνα Χατζηιωάννου
Η Μαρία Χριστίνα Χατζηιωάννου (1955 ) είναι Ελληνίδα ιστορικός, καθηγήτρια πανεπιστημίου. Είναι η διευθύντρια του τμήματος Νεοελληνικών ερευνών στο Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Έχει εξειδικευτεί στην κοινωνική και οικονομική ιστορία της Ελλάδος, στη μελέτη της διασποράς, και την ιστορία του εμπορίου.
Έχει διδάξει στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Κρήτης. Επίσης, ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στη Σχολή Ανωτάτων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Καλαθάκι Λήμνου
Το Καλαθάκι Λήμνου είναι λευκό τυρί άλμης με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) το οποίο παράγεται από πρόβειο ή αιγοπρόβειο γάλα στη Λήμνο. Έχει λευκό χρώμα και φέρει μικρές τρύπες γεμάτες λίπος. Έχει γεύση παρόμοια με τη φέτα, αλλά λιγότερο ξινή.
Παραγωγή
Το γάλα προέρχεται από φυλές αιγοπροβάτων οι οποίες εκτρέφονται παραδοσιακά στη Λήμνο και τρέφονται από την τοπική βλάστηση. Η περιεκτικότητα σε γίδινο γάλα μπορεί να είναι μέχρι 30%. Το γάλα πρέπει να έχει συλλεγεί από άρμεγμα το οποίο έλαβε χώρα τουλάχιστον 10 ημέρες μετά τον τοκετό. Η πήξη του γάλακτος λαμβάνει χώρα σε θερμοκρασία 33-34 °C. Η πήξη γίνεται με τη χρήση πυτιάς ή άλλων ενζύμων με παρόμοια δράση.
45 με 60 λεπτά μετά την προσθήκη της πυτιάς το τυρόπηγμα παραμένει ακίνητο για μερικά λεπτά και στη συνέχεια τοποθετείται στα κυλινδρικά καλούπια, γνωστά ως καλαθάκια, όπου στραγγίζεται και οξύνεται. Τα καλαθάκια αυτά δίνουν στο τυρί τη χαρακτηριστική του ανάγλυφη επιφάνεια. Όταν ολοκληρωθεί η στράγγιση, το τυρί αλατίζεται εξωτερικά με χοντρό αλάτι και τοποθετείται σε λευκοσιδηρά δοχεία με άλμη, με περιεκτικότητα 6 με 8 % σε αλάτι. Στη συνέχεια ωριμάζει μέσα σε αυτά τα δοχεία για περίπου 3 εβδομάδες στους 14-18 βαθμούς. Μετά τοποθετείται σε ψυγεία σε θερμοκρασία 6°C για να ωριμάσει για τουλάχιστον δύο μήνες. Το τυρί παράγεται σε κεφάλια με διάμετρο 10 με 15 εκατοστά και ύψος 10 εκατοστά.