cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζοζέ Μουρίνιο
Προσωπική ζωή
Ο πρώτος γιος του Μουρίνιο, ο Ζοσέ Μάριο Τζούνιορ, προσπάθησε να ακολουθήσει καριέρα ποδοσφαιριστή, στην θέση του τερματοφύλακα ενώ ήταν μέλος των ακαδημιών της Φούλαμ. Ωστόσο δεν κατάφερε να διακριθεί και αποφάσισε να ακολουθήσει προπονητική καριέρα, εντασσόμενος στο προπονητικό τιμ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όπου τον προσέλαβε ο πατέρας του.
Ο Μουρίνιο υπήρξε πάντοτε μέλος κοινωνικών πρωτοβουλιών και εργασιών, όπως όταν συμμετείχε σε ένα νεανικό πρότζεκτ, το οποίο είχε ως σκοπό να ενώσει τα παιδιά του Ισραήλ και της Παλαιστίνης και όταν δώρισε το "τυχερό" του σακάκι ως μέρος της Ανθρωπιστικής απάντησης στους πληγέντες των περιοχών του Ινδικού Ωκεανού από το τσουνάμι του 2004. Ο ίδιος κέρδισε £22,000 για αυτή την φιλανθρωπία. Από τον διορισμό του το 2014, δρά ως Παγκόσμιος Πρεσβευτής του Προγράμματος Παγκόσμιας Σίτισης των Ηνωμένων Εθνών.
Είναι επίσης γνωστός για την δυναμική προσωπικότητα του, το ενδυματικό του στυλ και των ιδιότροπων σχολίων στις συνεντεύξεις τύπου,. Έτσι η φήμη του Μουρίνιο έχει επεκταθεί και εκτός του ποδοσφαιρικού κύκλου, έχοντας μάλιστα συμμετάσχει σε διαφημιστικές καμπάνιες γνωστών εταιριών, όπως της Samsung, της American Express, της Braun, της Jaguar και της Adidas. Μια ανεπίσημη βιογραφία του Μουρίνιο, με τίτλο Ο Vencedor – De Setúbal a Stamford Bridge (Ο Νικητής – από το Σετούμπαλ στο Στάμφορντ Μπριτζ), αποτέλεσε Μπεστ σέλλερ στην Πορτογαλία. Ωστόσο, ο Μουρίνιο δεν ενέκρινε το βιβλίο και προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να σταματήσει την έκδοση του βιβλίου.
Ο Μουρίνιο πρωταγωνίστησε σε ένα περίεργο γεγονός τον Μάιο του 2007, όταν και συνελήφθη, αφού προσπάθησε να σταματήσει υπεύθυνους για την καλή διαβίωση των ζώων να βάλουν τον σκύλο του σε καραντίνα. Ο σκύλος δεν είχε εμβολιαστεί επαρκώς, αλλά η κατάσταση επιλύθηκε όταν ο σκύλος επέστρεψε στην Πορτογαλία και ο Μουρίνιο έλαβε προειδοποίηση από την αστυνομία.
Στις 23 Μαρτίου 2009, ο Μουρίνιο έλαβε διδακτορικό honoris causa βαθμού από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Λισαβώνας για τα κατορθωματά του στο ποδόσφαιρο.
Ο Μουρίνιο είναι Ρωμαιοκαθολικός, ενώ έχει κάνει και δηλώσεις πάνω σε αυτό το θέμα: «Πιστεύω απόλυτα, καθαρά. Κάθε μέρα προσεύχομαι, κάθε μέρα μιλώ μαζί Του. Δεν πηγαίνω καθημερινά στην εκκλησία, ούτε ακόμα κάθε εβδομάδα. Πηγαίνω όταν νιώθω ότι το χρειάζομαι. Και όταν είμαι στην Πορτογαλία, Πηγαίνω πάντα.» Εκτός από την μητρική του γλώσσα, ο Μουρίνιο γνωρίζει ισπανικά, ιταλικά, γαλλικά, καταλανικά και αγγλικά. Ο Μουρίνιο έκανε τα φωνητικά του Πάπα Φραγκίσκου σε ένα εγκεκριμένο από το Βατικανό Πορτογαλικό φιλμ κινουμένων σχεδίων σηματοδοτώντας την εκατονταετηρίδα το 2017, από την εμφάνιση της Παναγίας της Φατιμά.
Τον Οκτώβριο του 2010, ο Μουρίνιο κατατάχθηκε στην ένατη θέση στην Λίστα των Ανδρών με την Μεγαλύτερη Επιρροή, που δημοσιεύθηκε από το AskMen.com. Τον Δεκέμβριο του 2011, ανακηρύχθηκε "Ροκσταρ της Χρονιάς" από το Ισπανικό περιοδικό Rolling Stone.
ΜΜΕ και διαμάχες
Μετά από ισόπαλο Ευρωπαϊκό αγώνα μεταξύ της Τσέλσι και της Μπαρτσελόνα, τον Μάρτιο του 2005, ο Μουρίνιο κατηγόρησε τον διαιτητή Άντερς Φρισκ και τον προπονητή της Μπαρτσελόνα Φρανκ Ράικαρτ για "σπάσιμο" των κανόνων της FIFA για συναντήσεις στο ημίχρονο. Ο Μουρίνιο επέμεινε ότι ο Ράικαρτ μερόληψε στον διαιτητή και τον έπεισε να αποβάλει τον Ντιντιέ Ντρογκμπά στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Φρισκ παραδέχθηκε ότι ο Ράικαρτ προσπάθησε να του μιλήσει αλλά επέμεινε πως τον έδιωξε. Η κατάσταση εντάθηκε όταν ο Φρισκ ξεκίνησε να λαμβάνει απειλητικά μηνύματα για τη ζωή του, από εξαγριωμένους οπαδούς. Τα μηνύματα αυτά, ανάγκασαν τον διαιτητή να αποσυρθεί πρόορα. Ο σύμβουλος για προπονητές της UEFA, Βόλκερ Ροθ, χαρακτήρισε τον Μουρίνιο, ως "εχθρό του ποδοσφαίρου", παρόλο που η UEFA δήλωσε πως δεν σχετιζόταν με το σχόλιο. Μετά από έρευνα του περιστατικού, ο Μουρίνιο τιμωρήθηκε με αποκλεισμό από τον πάγκο για δύο παιχνίδια, ενώ και η Τσέλσι και ο προπονητής δέχθηκαν πρόστιμο από την ΟΥΕΦΑ, παρόλο που η οργάνωση επιβεβαίωσε πως ο Μουρίνιο δεν ήταν προσωπικά ο υπεύθυνος της πρόωρης συνταξιοδότησης του Φρισκ.
Στις 2 Ιουνίου 2005, επιβλήθηκε πρόστιμο 200.000 λιρών στον Μουρίνιο, για τον ρόλο του στην συνάντηση με τον πρώην αμυντικό της Άρσεναλ Άσλεϊ Κόουλ, τον Ιανουάριο του 2005, παραβιάζοντας τους κανόνες της Πρέμιερ Λιγκ. Το πρόστιμο αργότερα, μειώθηκε σε 75.000 λίρες μετά από ακρόαση, τον Αύγουστο. Αργότερα μέσα στη χρονιά, χαρακτήρισε τον προπονητή της Άρσεναλ Αρσέν Βενγκέρ "a voyeur" αφού εκνευρίστηκε από την προφανή εμμονή του τελευταίου με τη Τσέλσι. Ο Βενγκέρ είχε θυμώσει με αυτή την παρατήρηση και σκέφτηκε να λάβει νομικά μέτρα εναντίον του Μουρίνιο. Η εχθρότητα εξαφανίστηκε, ωστόσο, και οι δύο προπονητές τα βρήκαν μετά την δήλωση του Μουρίνιο, στη οποία είχε μετανιώσει για το σχόλιο του. Παρά την συμφιλίωση τους, μια μικρή έχθρα μεταξύ τους είχε παραμείνει, με πιο πρόσφατο περιστατικό, τον Φεβρουάριο του 2014, όπου ο Μουρίνιο χαρακτήρισε τον Βενγκέρ, "ειδικό στην αποτυχία". Το 2018, ο Μουρίνιο έβαλε τέλος στην έχθρα του με τον Βενγκέρ, όταν ο τελευταίος έφυγε από τον πάγκο της Άρσεναλ, μετά από 22 χρόνια
Σε ευρωπαϊκό παιχνίδι της σεζόν 2010-11 εναντίον του Άγιαξ τον Νοέμβριο του 2010, προς το τέλος του αγώνα κι ενώ η Ρεάλ Μαδρίτης βρισκόταν μπροστά με 4-0, δύο παίκτες της Ρεάλ έλαβαν δύο κίτρινες κάρτες για χρονοκαθυστέρηση. Το αποτέλεσμα της ενέργειας αυτής σήμαινε πως δεν μπορούσαν να συμμετάσχουν στον τελευταίο αγώνα των ομίλων, παρόλο που η Ρεάλ θα ερχόταν πρώτη στον όμιλο της, άλλα θα την ευνοούσε στον γύρο των 16, αφού θα τον ξεκινούσε χωρίς συσσωρευμένες κίτρινες κάρτες. Εισηγήθηκε στην ΟΥΈΦΑ, μετά από έρευνα που διεξήγαγε, ότι ήταν ένα εσκεμμένο τέχνασμα κάτω από τις οδηγίες του Μουρίνιο δια μέσου δύο παικτών ανά αλλαγή. Ως αποτέλεσμα, η ΟΥΕΦΑ χρέωσε τον Μουρίνιο μαζί με τους τέσσερις συσχετιζόμενους παίκτες με ανάρμοστη συμπεριφορά, όσον αφορά τις αλλαγές. Παρόλο που ο Μουρίνιο αρνήθηκε τις κατηγορίες, του επιβλήθηκε πρόστιμο 33.500 λιρών και αποβόλη σε ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι. .
Στις 23 Οκτωβρίου 2016, ενώ η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Μουρίνιο έχανε με 4–0 από την Τσέλσι στο Στάμφορντ Μπρίτζ, ο προπονητής της Τσέλσι Αντόνιο Κόντε έκανε νόημα προς το πλήθος, ώστε να κάνουν περισσότερα θόρυβο για να υποστηρίξουν την ομάδα. Στο τέλος του παιχνιδιού, ο Μουρίνιο κούνησε το χέρι του Κόντε και ψιθύρισε στο αυτί του, με τα ΜΜΕ να αναφέρουν πως ο Μουρίνιο κατηγόρησε τον Κόντε ότι προσπάθησε να ξεφτιλίσει την Γιουνάιτεντ με τις πράξεις του. Και οι δύο προπονητές αρνήθηκαν να επιβεβαιώσουν ή να διαψεύσουν τις φήμες, αλλά ο Κόντε διέψευσε φήμες που τον ήθελαν να προσπαθήσει να ανταγωνιστεί τον Μουρίνιο. Ο μέσος της Τσέλσι Πέδρο Ροδρίγεθ Λεντέσμα υποστήριξε τον Κόντε, χαρακτηρίζοντας τις πράξεις του Μουρίνιο εκτός πλαισίου.
Διάσημες δηλώσεις
Ο Μουρίνιο φημίζεται και για τα απαξιωτικά σχόλια του προς τους αντιπάλους του. Μερικά από τα πιο πετυχημένα του Πορτογάλου προπονητή είναι τα παρακάτω:
Ως προπονητής
Μέσα σε 17 αγωνιστικές σεζόν, ο Μουρίνιο κατέκτησε οκτώ πρωταθλήματα, το UEFA Champions League δύο φορές και το UEFA Cup/Europa League επίσης δύο φορές. Μεταξύ του 2003 και του 2012, ο Μουρίνιο δεν έμεινε ούτε μια χρονιά χωρίς τίτλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Ος Μπελενένσες Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπενφίκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Πόρτο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ίντερ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΝ Λεϊρία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίο Άβε ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Προπονητές της Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές νικητές Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σέριε Α
Hotel Kazakhstan
Το Hotel Kazakhstan (Қазақстан Қонақ Үйі, Гостиница Казахстан) είναι το τρίτο υψηλότερο κτίριο στην πόλη του Αλμάτι στο Καζακστάν. Έχει ύψος 102 μέτρων, με 26 ορόφους. Βρίσκεται στο νότιο κέντρο του Αλμάτι. Αυτό το ξενοδοχείο βρίσκεται στην Λεωφόρο Ντοστίκ, ένα μεγάλο δρόμο στο ανατολικό τμήμα της πόλης που εκτείνεται σε όλη τη διαδρομή από το Μεντέο στο πάρκο Πανφίλοφ στο βόρειο τμήμα της πόλης.
Το κτίριο ανεγέρθηκε το 1977. Είναι κατασκευασμένο για να αντέχει σε σεισμό 9,0 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Είναι ένα διάσημο ορόσημο για όλη την Αλμάτι και χρησιμεύει ως ένα σύμβολο της πόλης. Είναι, επίσης, το όγδοο ψηλότερο κτίριο σε όλο το Καζακστάν.
Γκαλερί
αριστερά|μικρογραφία|350x350εσ|Το ξενοδοχείο αποικονίζεται στο νέο χαρτονόμισμα 5.000 [[Τένγκε|Καζακικών τένγκε]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Αλμάτι
Άσπρος Κιλκίς
Ο Άσπρος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του νομού Κιλκίς στο δήμο Παιονίας. Είναι χτισμένος πάνω σε ύψωμα και απέχει από την κοίτη του Αξιού ποταμού περίπου 2 χλμ. ανατολικά, και από τη Θεσσαλονίκη 40 χιλιόμετρα βόρεια, ενώ τα σύνορα των Ευζώνων είναι σε απόσταση 28 χιλιομέτρων βόρεια. Έχει επίσης σιδηροδρομικό σταθμό, αν και ανενεργό τα τελευταία χρόνια, ενώ η Εθνική Οδός Αθηνών - Ευζώνων (Ε-75) περνάει έξω από το χωριό. Η τοπική κοινότητα Άσπρου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 23,024 χμ² (2011).
Ιστορία
Το χωριό ενισχύθηκε δημογραφικά περί το 1924 όταν έφτασαν πρόσφυγες κατά πλειοψηφία από το παράλιο χωριό Άσπρος (σήμερα Μπυάλα) της Ανατολικής Ρωμυλίας. Η σημερινή Μπυάλα είναι έδρα δήμου στην Επαρχία Βάρνας.
Σύγχρονη εποχή
Ο Άσπρος απέχει από το αεροδρόμιο Πολυκάστρου (περιοχή Νέας Καβάλας) 12 χιλιόμετρα βορειοανατολικά: το σημείο στο οποίο βρίσκεται το χωριό είναι στρατηγικής σημασίας σε ό,τι αφορά στις μεταφορές. Η πλειονότητα των κατοίκων ασχολείται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία των βιομηχανιών στην περιοχή, που τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς. Μετά το Σταυροχώρι Κιλκίς, στο οποίο υπάρχει βιομηχανική περιοχή, ο δεύτερος τόπος στον οποίο στεγάζονται πολλά εργοστάσια είναι ο Άσπρος.
Από τις πολιτιστικές δραστηριότητες του χωριού είναι άξιο αναφοράς το καρναβάλι, το οποίο πραγματοποιείται κάθε χρόνο την Καθαρά Δευτέρα και είναι ιδιαίτερα δημοφιλές σε όλο τον Νομό Κιλκίς.
Μεταφορές
Το χωριό είναι χτισμένο επί της εθνικής οδού 1. Επίσης ο Άσπρος διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό με κατευθύνσεις προς την Ειδομένη και την Θεσσαλονίκη.
Δόξα Άσπρου
Ο '''Π.Α.Σ. Δόξα Άσπρου''' υπάρχει από το 1958 αλλά η επίσημη ίδρυση του Συλλόγου έγινε το 1978 από τα παιδιά του χωριού Άσπρος Κιλκίς. Τα χρώματα της φανέλας του είναι μαύρο και άσπρο και αυτό διότι όλοι ήταν επηρεασμένοι από τη Δόξα Δράμας. Το πρώτο έμβλημα του συλλόγου ήταν ο αετός ενώ το 1995 άλλαξε, και έμβλημά του έχει έναν ποδοσφαιριστή. Έδρα του είναι το Κοινοτικό Γήπεδο Άσπρου. Η μεγαλύτερη διάκριση του Συλλόγου επιτεύχθηκε την περίοδο 1986-1987 όταν και κατέκτησε το Kύπελλο της Ε.Π.Σ. Κιλκίς. Αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα του Νομού Κιλκίς με στόχο την επάνοδό του στην Α' ερασιτεχνική κατηγορία. Έδρα της ομάδας είναι το Κοινοτικό Στάδιο Άσπρου Νικόλαος Ευαγγελινός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Πολυκάστρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Σατύριος
Ο Σατύριος ήταν επιγραμματοποιός. Το Παλατινό χειρόγραφο τον θέλει Σάτριο, ο Πλανούδης Σατύριο. Ο Jacobs υιοθετεί την δεύτερη εκδοχή, ο Waltz την πρώτη. Ο Paton επιτείνει την σύγχυση δεχόμενος αρχικά την εκδοχή Σατύριος αλλά ταυτίζοντάς τον μετά με τον Σάτυρο. Το επίγραμμα του Σάτριου ή Σατύριου που σώζεται στην Παλατινή Ανθολογία είναι το VI 11.
Δαναός
Ο Δαναός ήταν γιος του βασιλιά της Αιγύπτου («χώρας των Μελαμπόδων» όπως την αποκαλούσαν τότε) Βήλου, απογόνου της Ιούς, και της Αγχινόης ή Αγχιρρόης, κόρης του Νείλου, και δίδυμος αδελφός του Αιγύπτου. Ο Ευριπίδης αναφέρει ότι είχε αδέλφια και τους Κηφέα και Φινέα και κατά άλλο μύθο και τους Φοίνικα και Αγήνορα.
Πρώτα προσέγγισαν τη Λίνδο της Ρόδου (αποικία των Αργείων) όπου ο Δαναός ίδρυσε το ιερό της Λινδίας Αθηνάς. Τελικά αποβιβάστηκαν στο χωριό Απόβαθμοι (το σημερινό Κιβέρι του Νομού Αργολίδας) απ’ όπου και ο Δαναός μετέβη στο Άργος. Βασιλιάς του Άργους τότε ήταν ο Γελάνωρας. Σαν έφτασε εκεί, ο Δαναός ζήτησε να του παραδώσουν τον θρόνο, διότι του ανήκε, αφού η προγιαγιά του Ιώ, ήταν κόρη του βασιλιά Ινάχου του Άργους. Οι Αργείοι επιφυλάχθηκαν να απαντήσουν και έθεσαν το θέμα σε δημοψήφισμα. Αλλά ενώ αναμενόταν η απάντηση του λαού, ένας λύκος μπήκε στην πόλη και επιτέθηκε σε ταύρο που ζούσε μέσα σε αυτή. Οι Αργείοι παρακολούθησαν την πάλη των δύο ζώων. Τελικά ο ταύρος νικήθηκε και κατασπαράχτηκε από τον λύκο. Τότε οι κάτοικοι του Άργους, θεώρησαν το αποτέλεσμα οιωνό ευνοϊκό για τον Δαναό και του παραχώρησαν το βασίλειο.
Μετά από αυτό, ο Δαναός έχτισε τον ναό του Λύκειου Απόλλωνα και αφιέρωσε γλυπτό που παρίστανε την πάλη των δύο ζώων και μια νεαρή κοπέλα (προφανώς την Αρτέμιδα) που πετούσε πέτρες στον ταύρο. Μετά αφιερώθηκε στο να διδάξει τα γράμματα και την καλλιέργεια των αγρών στους Αργείους, να ανοίξει πηγάδια και να ποτίσει τις καλλιέργειες. Όμως, ενώ ζούσε ευτυχής με τις κόρες του και τους υπηκόους του, κατέφθασαν στο Άργος οι γιοι του αδελφού του, που ήθελαν να παντρευτούν τις κόρες του, τις Δαναΐδες. Υπήρξαν αντιρρήσεις, αλλά οι γιοι του Αίγυπτου, δε σήκωναν κουβέντα. Έτσι ακολούθησε ομαδικός γάμος, αλλά την πρώτη νύχτα του γάμου οι Δαναΐδες κατάσφαξαν τους συζύγους με μικρά ξίφη που τις είχε εφοδιάσει ο πατέρας τους. Ο μόνος γιος του Αίγυπτου που γλίτωσε ήταν ο Λυγκεύς, διότι τον ερωτεύθηκε η Δαναϊδα Υπερμήστρα, που του έτυχε, και τον φυγάδευσε.
Ο Δαναός βασίλευσε ως τα βαθιά γεράματά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους Δαναο
Βίλελμ Μάλανιουκ
Ο Βίλελμ Μάλανιουκ (γεννημένος στις 26 Ιουνίου 1906, πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου 1965) ήταν Αυστριακός δικαστής και επιστήμονας.
Μετά από σπουδές στη Βιέννη, ο Μαλανιούκ έγινε δικαστής. Μετά την άνοδο του ναζιστικού καθεστώτος στην εξουσία, κρατήθηκε για ένα μικρό διάστημα και απολύθηκε ως δικαστής. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στρατεύτηκε στις γερμανικές ένοπλες δυνάμεις. Αμέσως μετά τον πόλεμο, ο Μαλανιούκ έγινε πάλι δικαστής, τότε πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου και καθηγητής πανεπιστημίου. Στα γραπτά και τα βιβλία του, έχει αφιερωθεί ιδιαίτερα στη νομική μεταχείριση των ναζιστικών και των εγκλημάτων πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί
Κέλλυ Μπουρδάρα
Η Κέλλυ (Καλλιόπη) Μπουρδάρα (γενν. 1948) είναι Ελληνίδα καθηγήτρια ιστορίας δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι κόρη του στρατηγού Αλκιβιάδη Μπουρδάρα, από την Ευρυτανία. Σπούδασε νομική στο πανεπιστήμιο Αθηνών και ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Έλαβε το μεταπτυχιακό της από το ίδιο πανεπιστήμιο και σε αυτό της Ουάσινγκτον. Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και σήμερα είναι καθηγήτρια ιστορίας δικαίου στη νομική σχολή Αθηνών.
Στις εκλογές του Ιουνίου 1989 εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Επανεξελέγη το Νοέμβριο του 1989, τον Απρίλιο του 1990 και το 1993. Στην κυβέρνηση Μητσοτάκη διετέλεσε υφυπουργός εθνικής παιδείας και θρησκευμάτων ενώ το 1992 διορίστηκε υφυπουργός πολιτισμού.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές Ευρυτανίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Πολιτισμού Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Ευγένιος Ιονέσκο
Ο Ευγένιος Ιονέσκο (Eugen Ionescu, 26 Νοεμβρίου 1909 - 28 Μαρτίου 1994) ήταν Ρουμάνος θεατρικός συγγραφέας, από τους επιφανέστερους εκπροσώπους του Θεάτρου του παραλόγου.
Αν κι έγραψε στη γαλλική γλώσσα, θεωρείται από τους πιο αξιόλογους ανθρώπους της διανόησης της Ρουμανίας. Στα έργα του, ο Ιονέσκο διακωμωδεί τις πιο κοινότοπες καταστάσεις, ενώ απεικονίζει τη μοναξιά του ανθρώπου και την ασημαντότητα της ύπαρξής του. Στα δοκίμια του εναντιώθηκε σε κάθε ολοκληρωτισμό και πολέμησε όσο κανένας άλλος διανοούμενος της Δύσης τον κομμουνισμό, κινούμενος τόσο από τις εμπειρίες που απέκτησε στην πατρίδα του Ρουμανία και στον στρατό της που υπηρέτησε, όσο και από τα σταλινικά συστήματα, όπου ερχόταν σε συχνή επαφή με αντιφρονούντες και ενημέρωνε το κοινό του για τις πραγματικές συνθήκες ζωής που επικρατούσαν στις αντίστοιχες χώρες, αντίθετα από τις πληροφορίες που διέδιδε η φιλοσοβιετική προπαγάνδα. Επίσης στήριξε με κάθε τρόπο τους αντιφρονούντες .Ενώ ειδοποιούσε με απελπισμένα κείμενα τους Δυτικούς ότι ο κομμουνισμός συν τω χρόνω θα επικρατήσει στην εκλογική διαδικασία και θα παγιωθεί καταργώντας το κοινοβούλιο. Έγραφε το 1978 : "Σε λίγο η Αφρική θα βρίσκεται στα χέρια των Σοβιετικών. Ήδη οι εφημερίδες με τις οποίες συνεργαζόμουν τακτικά αρνήθηκαν να πάρουν συγκεκριμένες συνεργασίες μου, λόγω της σφοδρότητάς τους. Οι ρωσικές στρατιές στα σύνορα της Γερμανίας είναι έτοιμες να καταλάβουν όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης προφανώς και της Γαλλίας. Η Αμερική αδιαφορεί ...η Κίνα θα πάρει το πάνω χέρι..." , εκφράζοντας ένα εμμονικό, σχεδόν παράλογο άγχος που παρόμοιο θα βρούμε μόνο στα δικά του θεατρικά έργα.
Βιογραφία
Ο Ιονέσκο γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1909 στη Σλάτινα της Ρουμανίας από Ρουμάνο πατέρα και Ρουμάνα-Γαλλίδα μητέρα. Πέρασε την παιδική του ηλικία στη Γαλλία, αλλά επέστρεψε στη Ρουμανία με τον πατέρα του το 1925, μετά το διαζύγιο των γονιών του. Μετά τις σπουδές του στο κολλέγιο, σπούδασε Γαλλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου από το 1928 ως το 1933 και έγινε καθηγητής της γαλλικής γλώσσας.
To 1936 ο Ιονέσκο παντρεύτηκε τη Ροντίκα Μπουριλεάνου. Απέκτησαν μια κόρη κι επέστρεψαν στη Γαλλία το 1938, ώστε ο Ιονέσκο να τελειώσει τη διδακτορική του διατριβή. Το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 τον βρήκε στη Γαλλία. Παρέμεινε στη Μασσαλία κατά τη διάρκεια του πολέμου και τελικά εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Παρίσι μετά την απελευθέρωσή του, το 1944. thumb|right|200px|Ο τάφος του Ευγένιου Ιονέσκο στο κοιμητήριο του Μονπαρνάς στο [[Παρίσι]] Ο Ιονέσκο έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1970, ενώ κέρδισε πολυάριθμα βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Πέθανε στις 28 Μαρτίου 1994.
Πρώιμα μονόπρακτα έργα
Τα πρώτα και πιο καινοτόμα έργα του Ιονέσκο ήταν θεατρικά μονόπρακτα: Η Φαλακρή Τραγουδίστρια (1950), Το Μάθημα (1951), Οι Καρέκλες (1952). Τα έργα αυτά εκφράζουν το αίσθημα της αποξένωσης και την αδυναμία και ματαιότητα επικοινωνίας με σουρεαλιστικό και κωμικό τρόπο, παρωδώντας τον κομφορμισμό της αστικής τάξης και τις κοινές θεατρικές φόρμες. Ο Ιονέσκο απεικονίζει έναν αποκτηνωμένο κόσμο με μηχανικούς χαρακτήρες σαν μαριονέτες.
Κύρια περίοδος θεατρικών έργων
Το 1959, παρουσιάζεται το έργο του Δολοφόνος χωρίς αμοιβή, όπου πρωταγωνιστεί για πρώτη φορά ο κεντρικός του ήρωας, Μπερανζέ, ο οποίος εμφανίζεται σε μια σειρά έργων του Ιονέσκο (Ρινόκερος, Ο βασιλιάς πεθαίνει, Ο πεζός στον αέρα). Είναι ο "κύκλος Μερανζέ".(βλ. ΣκΑ σελ.126 και 140). Επίσης τη συνέχεια του "Ζακ ή η υποταγή" αποτελεί το θεατρικό του "Το μέλλον είναι στ' αυγά". Το θεατρικό "Αυτό το θαυμάσιο πορνείο ! " βασίζεται στο μυθιστόρημά του "Ο μονος".Το θεατρικό "Μακμπέττ" βασίζεται στον Σαίξπηρ φυσικά.Το θεατρικό "Ο άνθρωπος με τις βαλίτσες " βασίζεται στο έργο του Ανούιγ "Ταξιδιωτης χωρίς αποσκευές" .Παρατηρούμε ότι στα τελευταία θεατρικά του ο Ιονέσκο έχει ως πρότυπο έργα κλασικού ρεπερτορίου ή έργα κλασικής λογοτεχνίας.Όπως πλήθος πρωτοποριακών καλλιτεχνών ή συγγραφέων που επιστρέφουν στην παράδοση την οποία τόσο αμφισβήτησαν(όπως τηρουμένων των αναλογιών οι Αραγκόν,Εμπειρίκος,Ελυάρ,Τ.Πίντσον αλλά και Ντε Κίρικο κ.α.).Όπως π.χ.το θεατρικό του με τίτλο "Μακμπέττ" που είναι επηρεασμένο από τον Μάκβεθ του Σαίξπηρ, τον Υμπύ βασιλιά του Αλφρέ Ζαρρύ και το θεωρητικό βιβλίο του Γιαν Κοτ "Σαίξπηρ ο σύγχρονός μας".(βλ. Ιονέσκο Μακμπέττ εκδ.Παρισιάνου,εισαγωγή ). Στο Κολλέγιο Παταφυσικής που ιδρύθηκε προς τιμήν του Ζαρρύ ανήκε ο Ιονέσκο και του εξέδωσε το πρώτο θεατρικό κι έπειτα ακόμα τρία.
Ο Μπερανζέ αποτελεί μια σχεδόν αυτοβιογραφική φιγούρα, η οποία εκφράζει την απορία και την αγωνία του Ιονέσκο για την παράδοξη πραγματικότητα. Είναι κωμικός κι αφελής, κερδίζοντας έτσι τη συμπάθεια του κοινού. Στο Δολοφόνο χωρίς αμοιβή, συναντά το Θάνατο με τη φιγούρα ενός εκτελεστή. Στο Ρινόκερο, παρατηρεί τους φίλους του να προσβάλλονται από τον ιό της "ρινοκερίτιδας" και να μεταμορφώνονται σε ρινόκεροι, παραμένοντας στο τέλος μόνος ενάντια σε αυτό το κύμα κομφορμισμού. Σε αυτό το έργο, ο Ιονέσκο εκφράζει την απέχθειά του για τον ιδεολογικό κομφορμισμό, εμπνεόμενος από την άνοδο του φασισμού τη δεκαετία του '30,αλλά και του σταλινισμού.Γράφει στο Αρτς τον Ιανουάριο του 1961 : "Αρχικά η ρινοκερίτιδα ήταν πραγματικά ναζισμός.Ο Ρινόκερος που παίζεται τώρα σ'ένα σωρό χώρες, χτυπάει κατά τρόπο εκπληκτικό κάθε κοινό" [ΣκΑ σελ.137]. Στο έργο Ο βασιλιάς πεθαίνει, παρουσιάζεται ως ο Βασιλιάς Μπερανζέ Α', μια καθημερινή φιγούρα που παλεύει να συμβιβαστεί με το θάνατό του, περνώντας από τρία στάδια : την άρνηση, την αναγνώριση και την τελική αποδοχή του θανάτου.
Θεωρητικά έργα
Όπως ο Μπέρναρντ Σω κι ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο Ιονέσκο συνέβαλε στο θέατρο με διάφορες θεωρητικές μελέτες, κυρίως απόπειρες να διορθώσει τους κριτικούς που είχαν παρεξηγήσει το έργο του κι έτσι επηρέαζαν εσφαλμένα το κοινό.
Ο Ιονέσκο στην ελληνική σκηνή
Ο Ιονέσκο είχε την τύχη τα έργα του να παίζονται στην Αθήνα την ίδια χρονιά που ανέβαιναν για πρώτη φορά στη γαλλική σκηνή.Κι αυτό οφειλόταν στην ευθυκρισία και την τόλμη του σκηνοθέτη Κάρολου Κουν,Ας δούμε τις χρονολογίες των παραστάσεων του Θεάτρου Τέχνης : Η φαλακρή τραγουδίστρια - Οι καρέκλες - Το μαθημα (παίχτηκαν τη θεατρική περίοδο 1960-61.Το πρώτο έργο ξαναπαίχτηκε το 1969-70 και 1981-82).Ο ρινόκερος (1961-62).Ο βασιλιάς πεθαίινει - Ο αρχηγός (1962-63). Ιάκωβος ή η υποταγή (1964-65)..Το παιχνίδι της σφαγής (1970:71 και ξαναπαιχτηκε στα 1996-97).Σε επιστολή του στον Κάρολο Κουν ο Ιονέσκο γράφει μεταξύ των άλλων "Οι παραστάσεις που παρακολούθησα στο Θέατρο Τέχνης είναι από τις καλύτερες που έχω δει στον κόσμο ολοκληρο" .Ο ρινόκερος ανέβηκε το 1997 στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Θέατρο του Παραλόγου
Έρι Μπολ
Ο Έρι Μπολ (Samuel Henry "Errie" Ball, 14 Νοεμβρίου 1910 – 2 Ιουλίου 2014) ήταν Αμερικανο-Ουαλός επαγγελματίας παίκτης του γκολφ. Ήταν το τελευταίο εν ζωή πρόσωπο που έλαβε μέρος στο πρώτο τουρνουά γκολφ (Εθνικό της Αυγούστας), το 1934 (σημερινό Τουρνουά Μάστερς). Απεβίωσε σε ηλικία 104 ετών.
Βιογραφία
Ο Μπολ γεννήθηκε στο Μπάνγκορ. της Ουαλίας. Σε ηλικία 15 ετών έγινε ο νεότερος σε ηλικία γκόλφερ που πήρε μέρος στο πρωτάθλημα Όπεν το 1926. Ο Μπολ εντάχθηκε στο Hall of Fame του Γκολφ του Ιλινόις το 1990. Το 2011 δίδασκε ακόμα στη λέσχη γκολφ του Γουίλαμπαϊ στο Στούαρτ της Φλόριντα Έκλεισε έναν αιώνα ζωής το Νοέμβριο του 2010. Τα 100ά γενέθλιά του έτυχαν κάλυψης από το περιοδικό Golfweek με άρθρο. Ο Μπολ έγινε μέλος και στο Hall of Fame της Αμερικανικής Ένωσης των Επαγγελματιών (PGA) το 2011.
Νίκες σε τουρνουά
ο κατάλογος αυτός μπορεί να είναι ανολοκλήρωτος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του γκολφ Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Zero-day
Η ορολογία zero-day (ή zero-hour ή day-zero) χρησιμοποιείται για ένα τύπο ευπάθειας ο οποίος τη στιγμή της δημόσιας ανακοίνωσης του δεν υπάρχει αντίστοιχη ανανέωση του βαλλόμενου συστήματος από τον κατασκευαστή. Η πρακτική αυτή της ανακοίνωσης προκαλεί μεγάλη έκθεση στους χρήστες του ευάλωτου συστήματος καθώς πρέπει πρώτα να περιμένουν για την ανανέωση του λογισμικού από τον κατασκευαστή με τη διόρθωση της αδυναμίας, πριν προχωρήσουν στην ανανέωση των ευάλωτων συστημάτων τους.
Μέθοδοι Επίθεσης
Οι δημιουργοί κακόβουλων προγραμμάτων έχουν τη δυνατότητα να εκμεταλλευθούν αυτές τις ευπάθειες με διάφορες μεθόδους. Οι περιηγητές ή αλλιώς οι Web Browsers είναι ένας από τους στόχους τους λόγο του ότι χρησιμοποιούνται πόλυ και είναι αρκετά διαδεδομένοι ανά τον κόσμο. Οι επιτιθέμενοι σαν άλλη μία μέθοδο χρησιμοποιούν τα e-mail και στέλνουν ένα αρχείο σαν επισύναψη ώστε όταν το ανοίξει ο χρήστης να επηρεαστεί ο περιηγητής του. Τα κακόβουλα προγράμματα που χρησιμοποιούν κοινούς τύπους αρχείων για να επιτύχουν το σκοπό τους είναι καταγεγραμμένα σε βάσεις δεδομένων όπως της US-CERT. Κακόβουλα προγράμματα μπορούν να κατασκευασθούν με σκοπό την εκμετάλευση συγκεκριμένων ευπαθειών για να πάρουν πληροφορίες από το παραβιασμένο σύστημα, όπως προσωπικά στοιχεία ή τραπεζικά στοιχεία.
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών
Σάτυρος (επιγραμματοποιός)
Ο Σάτυρος ήταν επιγραμματοποιός του 1ου π.Χ. αιώνα. Στην Ελληνική Ανθολογία σώζονται πέντε επιγράμματά του (Χ 6, 11, 13, XVI 153, 195). Ο Πλανούδης αποδίδει τα επιγράμματα Χ 5 και Χ 6 στον «Σάτυρο Θυΐλλο» αλλά μάλλον πρόκειται περί σύγχυσης οφειλόμενης στην γειτνίαση του Χ 5 (Θυΐλλου) με το Χ 6 (Σατύρου).
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Αρχαίοι ποιητές
Βλαδίμηρος Καυκαρίδης
Ο Βλαδίμηρος Καυκαρίδης (1931 - 1983 ) ήταν Κύπριος ηθοποιός. Ασχολήθηκε με το θέατρο και ανέλαβε επίσης την διοίκηση του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου και εργάστηκε στην Κύπρο και Ελλάδα
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Κύπριοι ηθοποιοί τηλεόρασης
Μονή Αγίων Θεοδώρων Αρκαδίας
Διοικητικά στοιχεία
Η Μονή αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά ως οικισμός το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πυργακίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Μεθύδριο και το Πυργάκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Πυργακίου που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Βυτίνας του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν απογράφηκαν μοναχοί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βυτίνας
Πόζναν
Το Πόζναν [pɔznaɲ] (Πολωνικά: Poznań, Γερμανικά: Posen) είναι πόλη στη δυτική - κεντρική Πολωνία με 578.900 κατοίκους (απογραφή 2002). Βρίσκεται στον ποταμό Βάρτα (Warta) και επί του οδικού άξονα Βερολίνου-Βαρσοβίας.
Ως μία από της αρχαιότερες πόλεις της Πολωνίας είναι ένα σημαντικό ιστορικό και ζωντανό κέντρο του εμπορίου, της βιομηχανίας, και της εκπαίδευσης. Το Πόζναν είναι η πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Πολωνίας και το τέταρτο μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο.
Τα σημαντικότερα αξιοθέατα είναι η παλιά πόλη με το δημαρχείο, ο καθεδρικός ναός των Αγίων Πέτρου και Παύλου και το Εθνικό Μουσείο (Muzeum Narodowe). Το Στάρι Μπροβάρ είναι ένα πρώην εργοστάσιο που είναι σήμερα εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο. Το Ζάμεκ είναι ένα πρώην ανάκτορο του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας, ενώ τα τρία παλάτια Ρόγκαλιν, Γκουουχούφ, Σμιεούουφ είναι εκτός της πόλης.
Αδελφοποιήσεις
Αδελφοποιήσεις υπάρχουν με τις ακόλουθες πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Πρώην πρωτεύουσες της Πολωνίας
Κατάλογος νικητών της Junior Eurovision
Ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision είναι ένας ετήσιος διαγωνισμός που διοργανώνεται μεταξύ χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοτηλεοπτικών Εκπομπών για παιδιά ηλικίας 9-14 ετών (8 και 15 μεταξύ 2003 και 2006, 10 και 15 μεταξύ 2007 και 2015). Αυτός ο νεότερος διαγωνισμός μεταδόθηκε κάθε χρόνο από το ντεμπούτο του το 2003 και βασίζεται στην ανώτερη έκδοση με τίτλο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision, ένα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά προγράμματα στον κόσμο από το ντεμπούτο του 1956. Ο νικητής του διαγωνισμού έχει προσδιοριστεί χρησιμοποιώντας πολυάριθμες τεχνικές ψηφοφορίας σε όλη την ιστορία του · κέντρο σε αυτά ήταν η απονομή σημείων σε χώρες από τις επιτροπές ή τις τηλεψηφοφορίες. Η χώρα που έχει τους περισσότερους πόντους είναι ο νικητής.
Έχουν διεξαχθεί 14 διαγωνισμοί, με έναν νικητή κάθε χρόνο. Δέκα διαφορετικές χώρες έχουν κερδίσει τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision. Ένα τραγούδι από την Κροατία κέρδισε τον πρώτο διαγωνισμό το 2003. Η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό κερδών είναι η Γεωργία, με τρεις νίκες. Η ΠΓΔΜ είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη ιστορία στο διαγωνισμό χωρίς νίκη έχοντας κάνει δώδεκα εμφανίσεις από το ντεμπούτο τους το 2003.
Η νίκη του Παιδικού Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision δίνει την ευκαιρία στους κερδισμένους καλλιτέχνες να επωφεληθούν από την επιτυχία τους και τη δημοσιευμένη περιήγησή τους, ξεκινώντας ή προωθώντας τη διεθνή τους καριέρα. Μερικοί καλλιτέχνες από την Junior Eurovision προχώρησαν αργότερα στη σταδιοδρομία τους για να συμμετάσχουν σε τελικούς εθνικής επιλογής για τον ανώτερο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, μεταξύ των οποίων η Μόλι Σαντέν, η οποία εκπροσώπησε τη Σουηδία το 2006 και αργότερα συμμετείχε στο Melodifestivalen του 2009, του 2012 και του 2016. Η Νεβένα Μπόζοβιτς εκπροσώπησε τη Σερβία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2013 ως μέρος του Moje 3 και έγινε ο πρώτος διαγωνιζόμενος στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision μετά τον ανταγωνισμό στη Junior Eurovision 2007 όπου βγήγε τρίτη, οι Αδελφές Τολμάτσιοβυ είναι οι δεύτεροι διαγωνιζόμενοι που συμμετείχαν (και τερμάτισαν στην 7η θέση) στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2014 μετά τη νίκη τους στη Junior Eurovision 2006 με το τραγούδι τους, το "Vesenniy Jazz" (Κυριλλικά: Весенний Джаз).
Ερμηνευτές και τραγουδοποιοί με πολλαπλές νίκες
Τα παρακάτω άτομα έχουν κερδίσει τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision ως ερμηνευτής ή τραγουδοποιός περισσότερες από μία φορές.
Ανά γλώσσα
Από την έναρξη του διαγωνισμού το 2003, όλα τα έθνη που διαγωνίζονται πρέπει να τραγουδούν στην εθνική γλώσσα (ή τις εθνικές γλώσσες) της χώρας που εκπροσωπείται, με τουλάχιστον το 60% του τραγουδιού να είναι σε μια εθνική γλώσσα της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision
Τηλέμαχος Λεπενιώτης
Ο Τηλέμαχος Λεπενιώτης (1877 - 1945) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός του θεάτρου.
Γεννήθηκε στη Κέρκυρα το 1877. Από πολύ νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με το θέατρο μιμούμενος στην αρχή τους πάντες. Πρώτη του επιτυχία ήταν όταν ακόμα έφηβος εμφανίσθηκε σε ερασιτεχνική παράσταση του δραματικού συλλόγου της πατρίδας του, όπου τόσος υπήρξε ο ενθουσιασμός του κόσμου ώστε ο κερκυραϊκός δραματικός σύλλογος να του εμπιστευτεί στη συνέχεια όλους τους κύριους κωμικούς ρόλους των εκάστοτε παραστάσεων. Στη δε ηλικία των 20 ετών ανέλαβε και τη διεύθυνση του συλλόγου στην επιλογή των θεατρικών παραστάσεων, θέση που διατήρησε για τέσσερα χρόνια και που θεωρήθηκαν τα δημιουργικότερα του συλλόγου.
Το 1901 ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος, κατόπιν των όσων είχε ακούσει για τον Λεπενιώτη, τον κάλεσε στην Αθήνα προκειμένου να γνωρίσει το ταλέντο του και τον προσέλαβε στη Νέα Σκηνή που είχε δημιουργήσει. Παρότι τον κράτησε επί τρίμηνο παραγκωνισμένο τελικά του έδωσε τον κύριο ρόλο στη κωμωδία του Καπύς «Ο Μπινιόλ και η κόρη του» όπου από την πρώτη ακόμα παράσταση άρχισε να κερδίζει το αθηναϊκό θεατρόφιλο κοινό που τον έκρινε από τα σημαντικότερα στελέχη του θιάσου.
Μετά τη διάλυση της Νέας Σκηνής το 1905, ο Τ. Λεπενιώτης εξακολούθησε να εμφανίζεται είτε με ξένους θιάσους είτε και με δικούς του που άρχισε να δημιουργεί. Με τη σύσταση του Βασιλικού Θεάτρου και μετέπειτα Εθνικού ο Λεπενιώτης προσλήφθηκε σ΄ αυτό όπου και έπαιξε με μεγάλη επιτυχία διάφορους ρόλους.
Το 1915, ο Λεπενιώτης πρωταγωνίστησε με την Κυβέλη στην ταινία Ήρωας που ήταν εμπνευσμένη από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκτός από την Αθήνα, η ταινία προβλήθηκε και στο Ηράκλειο Κρήτης με τον τίτλο Ο Λεπενιώτης προς αναζήτησιν υποβρυχίου.
Διετέλεσε πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών από το 1927 ως το 1936, όταν τον διαδέχτηκε ο Νίκος Παρασκευάς.
Ο Τηλέμαχος Λεπενιώτης πέθανε στην Αθήνα στις 21 Αυγούστου του 1945, σε ηλικία 68 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Σπαχής
Οι Σπαχήδες (سپاهی, ) απάρτιζαν το οθωμανικό ιππικό. Οργανώθηκαν ως σώμα κατά τον 14ο αιώνα σε φεουδαρχική βάση. Οι αξιωματικοί κατείχαν φέουδα (τιμάρια) κατά το βυζαντινό πρότυπο, που παρέχονταν από τον σουλτάνο, και επιτηρούσαν τους χωρικούς που εργάζονταν στη γη τους. Επίσης, καρπώνονταν τα εισοδήματα που προέρχονταν από τα φέουδα, εις αναγνώριση της στρατιωτικής υπηρεσίας τους προς τον σουλτάνο.
Έως τα μέσα του 16ου αιώνα ήταν το σημείο αιχμής του οθωμανικού στρατού. Δεσμευμένοι, ωστόσο, στην παράδοση του ελαφρού ιππικού άργησαν να υιοθετήσουν τα πυροβόλα όπλα, η ανάπτυξη των οποίων έκανε το ιππικό λιγότερο σημαντικό για τις πολεμικές συγκρούσεις. Όπως και οι Γενίτσαροι, διέθεταν σημαντική πολιτική δύναμη έως ότου ο Μαχμούτ Β΄ ανακάλεσε την εξουσία τους στα φέουδα το 1828, και τους αντικατέστησε στο πεδίο της μάχης με σύγχρονο πυροβολικό, στην προσπάθειά του να χτίσει έναν σύγχρονο στρατό. Ο όρος σπαχής χρησιμοποιείται, επίσης, για να περιγράψει τους Αλγερινούς και Σενεγαλέζους ιππείς του γαλλικού ιππικού εκείνης της περιόδου.
Ονομασία
Η λέξη προέρχεται από την περσική: سپاهی, sepāhī, που σημαίνει «στρατιώτης». Ο όρος μεταγράφεται επίσης σε άλλες γλώσσες όπως: spahiu στα αλβανικά και τα ρουμανικά, спахија, спахия στα σερβικά και βουλγαρικά. Η πορτογαλική εκδοχή του όρου είναι επίσης sipahi, αλλά στα ισπανικά προσαρμόστηκε ως cipayo. Η λέξη σιπάι προέρχεται από την ίδια περσική λέξη sepāhī.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιππικό
Σπύρος Φλογαΐτης
Ο Σπύρος Φλογαΐτης (1950) είναι καθηγητής δημοσίου δικαίου στην Νομική σχολή Αθηνών, Διευθυντής και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του European Public Law Organization, Επισκέπτης Καθηγητής της Νομικής Σχολής (Τμήματος Νομικής "Κατεύθυνσης Ελληνικού Δικαίου") του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου  δυο φορές υπηρεσιακός Υπουργός Εσωτερικών, και μία φορά Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Λευκάδα σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Ιστορία και Φιλολογία στην Πρακτική Σχολή Ανωτάτων Σπουδών του Παρισιού (École Pratique des Hautes Études). Επίσης, κατέχει διδακτορικό δίπλωμα στην Ιστορία και το Δίκαιο από τα πανεπιστήμια Paris I και II αντίστοιχα. Το 1980 εξελέγη λέκτορας της Νομικής σχολής Αθηνών και το 1982 ανακηρύχθηκε τακτικός Καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1992, εξελέγη καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική σχολή Αθηνών.
Την περίοδο 1981-1982 διετέλεσε βοηθός του νομικού συμβούλου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου ενώ έχει διατελέσει νομικός σύμβουλος σε αρκετά υπουργεία. Επίσης, έχει χρηματίσει πρόεδρος της Επιτροπής για τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας (1996-97), του διοικητικού δικαστηρίου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, του διοικητικού συμβουλίου της Εταιρείας Παροχής Αερίου Θεσσαλονίκης και αναπληρωτής πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Το καλοκαίρι του 2007, λόγω των επικείμενων εκλογών, ανέλαβε υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης. Η θητεία του συνέπεσε με τις δασικές πυρκαγιές που συγκλόνισαν την Ελλάδα το καλοκαίρι του 2007. Τον Σεπτέμβριο του 2009 διορίστηκε για δεύτερη φορά υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών με αφορμή τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου.
Στις 28 Αυγούστου 2015 κατά τον διορισμό της Υπηρεσιακής Κυβέρνησης Βασιλικής Θάνου ανέλαβε Αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών για Ευρωπαϊκές Υποθέσεις μέχρι τη διενέργεια εκλογών στις 20 Σεπτεμβρίου 2015.
Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου (EPLO), ο οποίος είναι διεθνής οργανισμός με έδρα την Αθήνα.
Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά. Έχει τιμηθεί με το παράσημο του ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής της γαλλικής Δημοκρατίας. Έχει συγγράψει αρκετά μελέτες νομικού περιεχομένου.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Γεπίδες
μικρογραφία|300x300εσ| Νόμισμα των Γεπιδών c. 491–518. Κόπηκε στο [[Σίρμιο, στο όνομα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αναστάσιου Α΄. Επιγρ.: D N ΛNΛSTΛISVS И AG / VICTIRIΛ ΛV[GUSTA], μονόγραμμα τού Θεοδώριχου στο κέντρο, σταυρός επάνω.]] μικρογραφία|300x300εσ| Νόμισμα των Γεπιδών. Κόπηκε στο [[Σίρμιο. στο όνομα του Ιουστίνου Α', c. 518-526 Εμπρός όψη: D N IVSTINVS P LV. Οπίσθια όψη: VINVICTL ROMLNI, μονόγραμμα τού Θεοδώριχου στο κέντρο, σταυρός επάνω. ]] Οι Γεπίδες, Gepidae, Gipedae, αρχ. ελλην.: Γεπίδαι, Γιπέδαι, ήταν μία ανατολικογερμανική φυλή που ζούσε στην περιοχή των σύγχρονων κρατών Ρουμανίας, Ουγγαρίας και Σερβίας, περίπου μεταξύ των βουνών Τίσα, Σάβα και Καρπαθίων. Λέγεται ότι είχαν τη θρησκεία και τη γλώσσα των Γότθων και των Βανδάλων.
Μεγάλο Νεπάλ
thumb|right|410px|Τα σύνορα της περιοχής όπως καθορίστηκαν από τη Συνθήκη του Σουγκαούλι. Το Μεγάλο Νεπάλ είναι μια ιδεολογία η οποία αφορά την γεωγραφική εξάπλωση του Νεπάλ και σύμφωνα μ' αυτήν θα πρέπει να εκτείνεται πέραν των σημερινών του συνόρων ώστε να περιλαμβάνει τα εδάφη που παραχώρησε στην Ινδία η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών στο πλαίσιο της Συνθήκης του Σουγκαούλι που τερμάτιζε τον Αγγλονεπαλικό πόλεμο του 1814-1816. Το ιδεολόγημα του Μεγάλου Νεπάλ παρακινεί ορισμένες εθνικιστικές ομάδες του Νεπάλ.
Ιστορικό πλαίσιο
Στα πλαίσια της Συνθήκης του Σουγκαούλι (το Σουγκαούλι είναι πόλη της Ινδίας που έδωσε την ονομασία της στη συγκεκριμένη συνθήκη), το βασίλειο του Νεπάλ παραχώρησε τα εδάφη που νωρίτερα είχαν κατακτηθεί από τη Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών και που αργότερα αποτέλεσαν ομόσπονδες πολιτείες της τότε Βρετανικής Ινδίας. Ανάμεσά τους οι περιοχές Χιμάτσαλ Πραντές, Σικκίμ, Παντζάμπ, Δυτική Βεγγάλη και άλλες. Το Νεπάλ παραχώρησε επίσης το βόρειο τμήμα (περιοχή Ραϊσάχι) του Μπανγκλαντές.
Γεπίδες
Αναφέρονται για πρώτη φορά από ρωμαϊκές πηγές τον 3ο αι. Τον 4ο αι. ήταν μεταξύ των λαών, που ενσωματώθηκαν στην Ουννική αυτοκρατορία, στην οποία αποτελούσαν σημαντικό μέρος. Μετά το τέλος τού Αττίλα, οι Γεπίδες υπό τον αρχηγό τους Αρδάρικ, ηγήθηκαν μίας συμμαχίας άλλων λαών που ήταν στην αυτοκρατορία, και νίκησαν τους γιους τού Αττίλα και τους εναπομείναντες συμμάχους τους στη μάχη του Νεδάο το 454. Οι Γεπίδες και οι σύμμαχοί τους ίδρυσαν στη συνέχεια βασίλεια στον Μέσο Δούναβη, που συνόρευαν με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το βασίλειο των Γεπιδών ήταν ένα από τα πιο σημαντικά και μακροχρόνια από αυτά, με επίκεντρο το Σίρμιον,, και μερικές φορές η επικράτειά τους αναφέρεται ως Γεπιδία. Κάλυπτε ένα μεγάλο μέρος της πρώην ρωμαϊκής επαρχίας της Δακίας, βόρεια του Δούναβη, και -σε σύγκριση με άλλα βασίλεια τού Μέσου Δούναβη- παρέμενε σχετικά μη εμπλεκόμενο με τη Ρώμη.
Μεγάλο Νεπάλ
Η ιδεολογία του Μεγάλου Νεπάλ
Η βασική ιδέα του Μεγάλου Νεπάλ είναι η εκ νέου απόκτηση των χαμένων εδαφών και είναι ένας στόχος που κινητοποιεί όχι μόνο διάφορες πολιτικές ομάδες στο Νεπάλ και εθνικιστές, αλλά και την πλειοψηφία των ακαδημαϊκών της χώρας, οι οποίοι επιδιώκουν να επεκτείνουν τα όρια του σημερινού Νεπάλ προς την Ινδία. Ορισμένοι πολιτικοί του Νεπάλ και ακτιβιστές κατηγορούν την Ινδία για σφετερισμό των εδαφών και ότι χρησιμοποιώντας το σημερινό στάτους στα σύνορα και την εδαφική κατάσταση, κυριαρχεί στο Νεπάλ.
Γεπίδες
Οι Γεπίδες ηττήθηκαν από τους Λομβαρδούς και τους Αβάρους έναν αιώνα αργότερα το 567, όταν η Κωνσταντινούπολη δεν τους υποστήριξε. Μερικοί Γεπίδες ενώθηκαν με τους Λομβαρδούς στην επακόλουθη κατάκτηση της Ιταλίας, κάποιοι μετακόμισαν στη Ρωμαϊκή επικράτεια και άλλοι Γεπίδες ζούσαν ακόμη στην περιοχή τού παλαιού βασιλείου τους, μετά την κατάκτησή του από τους Αβάρους.
Μεγάλο Νεπάλ
Η ιδεολογία του Μεγάλου Νεπάλ
Κατηγορία:Ιστορία του Νεπάλ Κατηγορία:Πολιτική του Νεπάλ
Γεπίδες
Ελάχιστοι αρχαιολογικοί χώροι απέμειναν, που με σιγουριά μπορούν να τους αποδοθούν. Μετά την εγκατάστασή τους στη λεκάνη των Καρπαθίων, ο πληθυσμός τους επικεντρώθηκε κυρίως γύρω από τους ποταμούς Szamos και Körös, αλλά δεν αναμειγνύονταν με άλλα έθνη.
Όνομα
Η εκφορές στα λατινικά τού ονόματος των Γεπιδών έχουν τα σύμφωνα "G-p" κοινά, αλλά διαφέρουν ως προς τα φωνήεντα: Gepidae, Gipidae, Gipedae, Gipides. Ομοίως, ο Προκόπιος που γράφει στα ελληνικά χρησιμοποιεί μία ρίζα Γηπαιδ-, που πρέπει να μεταγραφεί ως Giped-. Παρόλα αυτά, οι Γεπίδες έχουν εξισωθεί με τους ανθρώπους, που αναφέρονται στα Παλαιά Αγγλικά των επών Γουίντσιθ και Μπέογουλφ, ως Gifðas ή Gefþas. Αυτά τα ονόματα θεωρούνται ως ετυμολογικά ισοδύναμες παλαιο-αγγλικές μορφές τού Gepidae, που δεν θα μπορούσαν να προκύψουν από δανεισμό από πιστοποιημένους λατινικούς τύπους.
Αν και ο Γουόλτερ Γκόφετ έχει αντιταχθεί, λέγοντας ότι «δεν μου φαίνεται ότι έχουν εκτεθεί σοβαρά επιχειρήματα, που να τεκμηριώνουν την ταύτιση», οι γλωσσολόγοι ερμηνεύουν το «p» στα λατινικά και στα ελληνικά ως προσβλητικό γοτθικό ψευδώνυμο για τους Gepids. Εκτός από τις λέξεις στα Παλαιά Αγγλικά, τα στοιχεία για τοπωνύμιο στην Ιταλία και ένας ενιαίος μεσαιωνικός λατινικός τύπος γενικής πληθυντικού "Gebodorum" λαμβάνεται για να υποδείξει ότι το "p" ήταν πραγματικά ένας ήχος trib;hw παρόμοιος με ένα "b". Πολλοί γλωσσολόγοι λοιπόν ανασυνθέτουν την αρχική γερμανική μορφή ως *Gíbidoz, με βάση το ρήμα "δίδω" στα γερμανικά (geben, ολλανδικά geven), όπως εξακολουθεί να βρίσκεται στα αγγλικά (give), δηλώνοντας προφανώς ότι ονόμασαν τον εαυτό τους προικισμένο ή αμειβόμενο ή γενναιόδωρο.
Η σύγχρονη ιδέα ότι το καταγεγραμμένο όνομα των Γεπιδών ήταν προσβλητικό, προέρχεται από τον Ιορδάνη τον 6ο αι., ο οποίος ανέφερε στο έργο του Γετικά (για την καταγωγή των Γότθων), ότι το όνομα των Γεπιδών προήλθε από το gepanta, μία προσβολή στα γοτθικά, που σημαίνει «νωθρός, απαθής" (pigra), επειδή οι Γεπίδες είχαν μείνει πίσω από τους Γότθους συγγενείς τους, όταν εκείνοι είχαν μεταναστεύσει περισσότερο από χίλια χρόνια νωρίτερα.
Αντίθετα ο Ισίδωρος της Σεβίλλης στις Ετυμολογίες του, ερμήνευσε το δεύτερο μέρος τού ονόματος Gepid ως «πόδες» (λατιν.: pedes) και εξηγεί ότι οι Γεπίδες ήταν γνωστοί, για το ότι πήγαιναν στη μάχη με τα πόδια (pedestri), και όχι ως ιππείς. Το πολύ μεταγενέστερο (12ου αι.) βυζαντινό Eτυμολογικόν Μέγα ερμηνεύει το όνομα χρησιμοποιώντας την ελληνική λέξη για τα παιδιά, κάνοντας τους Γεπίδες Gētípaides (Γητίπαιδες), που σημαίνει «παιδιά των Γότθων» (οι Γότθοι ταυτίζονται με τους Γέτες). Και τα τρία αυτά κείμενα ακολουθούν μία παράδοση, τού να βλέπουν τους Γεπίδες ως «παραφυάδες ή στενούς συγγενείς των Γότθων».
Ο Χάρτης τού Πόιτινγκερ (Tabula Peutingeriana), ένας χάρτης του 4ου αι., δείχνει τους ανθρώπους "Piti" που ζουν δίπλα στο Porolissum. Το αν αυτό είναι παραμόρφωση τού ονόματος των Γεπιδών ή όχι, αμφισβητείται από τους ιστορικούς.
Γλώσσα
Υπάρχουν λίγες άμεσες αποδείξεις για την αρχική γλώσσα των Γεπιδών, αλλά ήταν ξεκάθαρα γοτθική στον πολιτισμό, κατά την περίοδο που οι Ρωμαίοι ανέφεραν γι' αυτούς. Ο Βυζαντινός συγγραφέας του 6ου αι., Προκόπιος, κατατάσσει τους Γεπίδες μεταξύ των «γοτθικών εθνών» μαζί με τους Βανδάλους, τους Βησιγότθους και τους Γότθους, στους Πόλεμους του Ιουστινιανού, «που μοιράζονται την ίδια γλώσσα, τα λευκά σώματα, τα ξανθά μαλλιά και την αρειανή μορφή του Χριστιανισμού».
Θρύλοι
Όλες οι πληροφορίες για την προέλευση των Γεπιδών προέρχονταν από «κακόβουλους και περίπλοκους γοτθικούς θρύλους», που καταγράφηκαν στα Γετικά τού Ιορδάνη μετά το 550. Σύμφωνα με την αφήγηση τού Ιορδάνη, το βόρειο νησί «Σκάντζα», το οποίο συνδέεται με τη Σκανδιναβία/Σουηδία από σύγχρονους μελετητές, ήταν η αρχική πατρίδα των προγόνων των Γότθων και των Γεπιδών. Έφυγαν από τη Σκάντζα μαζί με τρεις βάρκες υπό την ηγεσία του Μπέριγκ, του θρυλικού βασιλιά των Γότθων. Ο Ιορδάνης διευκρινίζει, ότι οι πρόγονοι των Γεπιδών ταξίδεψαν με το τελευταίο από τα τρία πλοία, για τα οποία οι συνάδελφοί τους τούς κορόιδευαν ως gepanta, δηλ. «αργούς και απαθείς». Στη συνέχεια οι Γότθοι και οι Γεπίδες εγκαταστάθηκαν κατά μήκος της νότιας ακτής της Βαλτικής Θάλασσας, σε ένα νησί στις εκβολές τού ποταμού Βιστούλα που ονομάζεται "Gepedoius", που σημαίνει τα καρποφόρα "λιβάδια των Γεπιδών", κατά τον Ιορδάνη. Οι σύγχρονοι ιστορικοί συζητούν, εάν το μέρος τού έργου τού Ιορδάνη που περιγράφει τη μετανάστευση από τη Σκάντζα, γράφτηκε τουλάχιστον εν μέρει με βάση τη γοτθική προφορική ιστορία, ή αν ήταν μία «ανιστορική κατασκευή». Το απόσπασμα τού Ιορδάνη στα Γετικά του λέει:
Σύμφωνα με τον Ιορδάνη, οι Γεπίδες αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη "Gepedoius" επί βασιλείας ενός ηγεμόνα, που ονομαζόταν Φαστίδα. Ισχυρίζεται ότι οι Γεπίδες μετακινήθηκαν προς τα νότια, πολύ αφότου είχαν ήδη μετακινηθεί οι Γότθοι, και νίκησαν τους Βουργουνδούς και άλλες φυλές, προκαλώντας τους Γότθους στη διαδικασία. Ο Φαστίδα ζήτησε γη από τον Οστρογόθα, τον βασιλιά των Βησιγότθων, επειδή η περιοχή των Γεπιδών ήταν «στριμωγμένη από απόκρημνα βουνά και πυκνά δάση». Ο Οστρογόθα αρνήθηκε την απαίτηση του Φαστίδα, και οι Γέπιδες συμμετείχαν στη μάχη με τους Γότθους «στην πόλη Γάλτις, κοντά στην οποία ρέει ο ποταμός Άουχα». Πολέμησαν μέχρι που έπεσε το σκοτάδι, οπότε ο Φαστίδα και οι Γεπίδες του αποσύρθηκαν από το πεδίο της μάχης, και επέστρεψαν στη γη τους. Το αν ζούσαν ακόμη γύρω από τον Βιστούλα ή είχαν ήδη κατακτήσει τη Γαλικία, συζητείται από τους ιστορικούς.
Πριν την άφιξη των Ούννων
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τον [[Αδριανός|Αδριανό (βασ. 117–138), που δείχνει τη θέση της ανατολικογερμανικής φυλής των Gepidae (Γεπιδών), που κατοικούσε στη συνέχεια στην περιοχή γύρω από τις εκβολές του ποταμού Visula (Βιστούλα), στην Πολωνία.]] Οι Γεπίδες ήταν οι «πιο σκιώδεις από όλους τους μεγάλους γερμανικούς λαούς της μεταναστευτικής περιόδου», σύμφωνα με τον ιστορικό Μάλκολμ Τοντ. Ούτε ο Τάκιτος ούτε ο Πτολεμαίος τους ανέφεραν στους λεπτομερείς καταλόγους τους με τους «βαρβάρους» τον 1ο και τον 2ο αι. μ.Χ. Εμφανίζονται για πρώτη φορά μόλις στα τέλη του 30υ αι. μ.Χ.,, και αυτή τη στιγμή ζουν ήδη στην περιοχή, ή κοντά στην περιοχή, όπου παρέμειναν για την υπόλοιπη γνωστή ιστορία τους.
Σύμφωνα με μία κοινή ερμηνεία της αναξιόπιστης Ιστορίας των Αυγούστων του Αυτοκράτορα Κλαύδιου Γοτθικού (VI.2), οι Γεπίδες ήταν μεταξύ των "σκυθικών" λαών, που κατακτήθηκαν από τον Αυτοκράτορα, όταν κέρδισε τον τίτλο τού "Γοτθικού": "peuci trutungi austorgoti uirtingi sigy pedes celtae etiam eruli». Αυτές οι λέξεις παραδοσιακά διορθώνονται από σύγχρονους εκδότες, για να περιλαμβάνουν γνωστούς λαούς: "Peuci, Grutungi, Austrogoti, Tervingi, Visi, Gipedes, Celtae etiam et Eruli ".  Η ίδια πηγή λέει επίσης ότι ο Αυτοκράτορας Πρόβος, ο οποίος κυβέρνησε μεταξύ 276 και 282, εγκατέστησε τους Γεπίδες, τους Βάνδαλους και τους Γρευθούνγους που ήταν αιχμάλωτοι πολέμου, στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα Βαλκάνια.
Στον 11ο πανηγυρικό στον Αυτοκράτορα Μαξιμιανό, που δόθηκε στην Τρηρ το 291, που είναι επίσης η πρώτη φορά που αναφέρονται οι Τερβίνγοι και οι Ταϊφάλοι, το απόσπασμα περιγράφει μία μάχη έξω από την Αυτοκρατορία, όπου οι Γεπίδες βρίσκονταν στο πλευρό των Βανδάλων, οι οποίοι δέχθηκαν επίθεση από τους Ταϊφαλούς και έναν «μέρος» των Γότθων. Το άλλο τμήμα των Γότθων είχε νικήσει τους Βουργουνδούς, που υποστήριζαν οι Τερβίνγκοι και οι Αλεμάννοι. Ωστόσο ήταν «αρκετά απομακρυσμένοι από τα αυτοκρατορικά σύνορα, για να μην εμφανιστούν στον κατάλογο της Βερόνας ή στις ιστορίες του Αμμιανού ή του Ορόσιου».