cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τραγανό Αγίου Ιωάννου Ηλείας
Σημείωση
Στην Ηλεία, εκτός από το γειτονικό ομώνυμο οικισμό Τραγανό Πύργου, υπάρχει στο δήμο Πηνειού η κωμόπολη Τραγανό.
Ιούλιος Πολύαινος
Αναφορές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Αρχαίοι ποιητές
Τραγανό Αγίου Ιωάννου Ηλείας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Εθνική Ένωσις Νέων Αξιωματικών
Η Εθνική Ένωσις Νέων Αξιωματικών (ΕΕΝΑ) ήταν μια συνωμοτική ομάδα επίορκων Ελλήνων αξιωματικών που φέρεται να ιδρύθηκε, ως επιφανέστερος κλάδος του ΙΔΕΑ, (τις αρχές του οποίου ακολουθούσε), το 1956 από τον τότε αντισυνταγματάρχη Δημήτριο Ιωαννίδη, ο οποίος (όχι και τόσο περίεργα για τα ελληνικά δεδομένα), συνέχιζε να παραμένει στο στράτευμα αν και είχε πρωταγωνιστήσει στο κίνημα του ΙΔΕΑ το 1951, στη πρώτη προσπάθειά του να καταλύσει τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας.
Η ΕΕΝΑ είχε αποκτήσει αρκετά μέλη και συνέχιζε τα επόμενα χρόνια την συνωμοτική της δράση. Το 1959 η αρχηγία της ομάδος πέρασε στον αξιωματικό Δημήτριο Παττίλη. Υπό την ηγεσία του Παττίλη συμμετείχε στο χουντικό Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Μετά τον θάνατο του Παττίλη το 1970, την αρχηγία της ανέλαβε ξανά ο Ιωαννίδης. Στο Πραξικόπημα της 25ης Νοεμβρίου το 1973 συμμετείχε υπό την ηγεσία Ιωαννίδη όπου και συνεχίστηκε η συνωμοτική δραστηριότητα της με την οργάνωση και εκτέλεση του Πραξικοπήματος στην Κύπρο το 1974, με τις γνωστές συνέπειες που ακολούθησαν. Τελικά η ομάδα αυτή φέρεται να διαλύθηκε το 1974.
Κατηγορία:Πολιτική της Ελλάδας Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις
Κατάλογος τοποθεσιών της Μέσης Γης
Γκόντορ
Η Γκόντορ είναι φανταστικό κράτος και τμήμα της Μέσης Γης που επινόησε ο Τόλκιν για να διαδραματίσει τα μυθιστορήματα του.
Γεωγραφική περιγραφή
Συγκεκριμένα βρίσκεται νοτιοανατολικά του Ρόχαν και δυτικά του Μόρντορ. Στα βόρεια σύνορά του εκτείνονται τα Λευκά Όρη, στα ανατολικά βρίσκεται η επαρχία Ιθίλιεν που συνορεύει με το γειτονικό κράτος Μόρντορ. Τα νότια σύνορα της επαρχίας Χάροντορ με την γειτονική Χάραντβάιθ δεν είναι συγκεκριμένα, επειδή η περιοχή δεν είναι κατοικημένη και λόγω του μαινόμενου πόλεμου. Στα νοτιοδυτικά εκτείνεται η θάλασσα. Στα Δυτικά ο ποταμός Λεφνούι. Πρωτεύουσα της Γκόντορ ήταν αρχικά η Οσγκίλιαθ, αργότερα η Μίνας Τίριθ.
Μυθολογία
Η Γκόντορ ιδρύθηκε από την φυλή των Ντουνεντάιν μετά την πτώση του Νούμενορ και ήταν η χώρα που κατοικούσαν οι πιο αρχοντικοί άνθρωποι της Μέσης Γης. Αρχικά η Γκόντορ ήταν ενωμένη με την γειτονική Άρνορ, και οι πρώτοι ηγέτες, ο Έλεντιλ και ο Ίσιλντουρ βασίλευαν και στα δύο κράτη. Κατόπιν όμως τα δύο κράτη χωρίστηκαν, και η Άρνορ παράκμασε και διαλύθηκε, ενώ η δυναστεία της Άρνορ επέζησε. Η Γκόντορ όμως έγινε όλο και πιο ισχυρή. Η δυναστεία των βασιλιάδων της Γκόντορ χάθηκε, και η εξουσία του πανίσχυρου κράτους πέρασε στα χέρια των αντιβασιλιάδων. Τελευταίος αντιβασιλιάς πριν από την επιστροφή του Άραγκορν ήταν ο Φάραμιρ που ήταν γιος του Ντένεθορ.
Από την αρχή της ιστορίας της η Γκόντορ ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση. Στο νότο οι Ντούνεντάιν επέκτειναν συνέχεια τα όρια επί χίλια πεντακόσια χρόνια. Τελικά όμως οι δυνάμεις τους αποδεκατίστηκαν λόγω εμφύλιου σπαραγμού από την μια και επιδημίας πανούκλας (το 1636 Τ.Ε.) από την άλλη. Τα σύνορα της Γκόντορ άρχισαν να μικραίνουν. Οι στρατιές της Μόρντορ το 2000 Τ.Ε. πολιόρκησαν την Μίνας Ίθιλ για να την καταλάβουν το 2002 Τ.Ε. και να την μετονομάσουν σε Μίνας Μόργκουλ. Λίγο αργότερα, μετά την άλωση και της Οσγκίλιαθ, ο Σάουρον έκανε εκστρατεία εναντίον της Μίνας Τίριθ.
Μίνας Τίριθ
Η Μίνας Τίριθ ήταν μια πόλη φρούριο στο βορειοανατολικό τμήμα της Γκόντορ. Την είχε ιδρύσει ο Ανάριον τον καιρό της Δεύτερης Εποχής. Η αρχική της ονομασία ήταν Μίνας Άνορ, που σημαίνει Πύργος του δύοντος Ήλιου, μετονομάστηκε όμως μετά την πτώση της Μίνας Ίθιλ το 2002 Τ.Ε. Η Μίνας Τίριθ ήταν η πρωτεύουσα της Γκόντορ από το 1640 Τ.Ε. Η πόλη περιβάλλονταν από επτά αλλεπάλληλα τείχη. Στο κέντρο της πόλης βρίσκονταν ένας ψηλός βράχος. Η κεντρική πύλη της πόλης ήταν στα ανατολικά τείχη. Οι τάφοι των Βασιλιάδων ήταν μέσα στα τέταρτα τείχη. Η πόλη ήταν εξολοκλήρου χτισμένη από λευκή πέτρα, γι' αυτό και την λέγανε Λευκή Πόλη. Τα τείχη της ήταν τόσο γερά που κανένας εχθρός δεν μπόρεσε να την καταλάβει.
Πέλενορ
Πέλενορ ονομάζεται η πεδιάδα μεταξύ Μίνας Τίριθ και Οσγκίλιαθ. Εδώ βρίσκονταν η εύφορη πεδιάδα και το προστατευτικό της τείχος Ράμμας Έκορ. Στην πεδιάδα αυτή έγινε η σημαντική μάχη όπου ο Άραγκορν νίκησε τον Σάουρον.
Οσγκίλιαθ
Η Οσγκίλιαθ ιδρύθηκε το 3320 Δ.Ε. και ήταν πρωτεύουσα του Γκόντορ και έδρα του Βασιλιά μέχρι το 1640 Τ.Ε. Βρίσκονταν ανάμεσα στην Μίνας Άνορ και Μίνας Ίθιλ, και επειδή είχε λιμάνι, έγινε εμπορικός κόμβος του Γκόντορ. Το 1437 Τ.Ε. ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος που κατέστρεψε την πόλη. Το 1636 Τ.Ε. επιδημία πανούκλας θέρισε τον πληθυσμό, και γι' αυτό τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1640 Τ.Ε. η έδρα του βασιλιά μεταφέρθηκε στην Μίνας Άνορ.
Η Οσγκίλιαθ ήταν μια μεγαλοπρεπής πόλη. Ο ποταμός Άντουιν με την φαρδιά του κοίτη και την μεγαλοπρεπή γέφυρα έδινε ένα υπέροχο μαγευτικό τοπίο. Στην γέφυρα απάνω ήταν χτισμένοι πύργοι και σπίτια.
Τα τελευταία χρόνια της κυριαρχίας το αντιβασιλέα Ντένεθορ Α', συγκεκριμένα το 2475 Τ.Ε. η επαρχία Ιθίλιεν δέχτηκε την επίθεση των Όρκς της Μόρντορ που στην συνέχεια λεηλάτησαν και την εγκατελειμένη πια Οσγκίλιαθ. Ο Μπόρομιρ, γιος του Ντένετορ έκανε εκστρατεία και νίκησε τις ορδές των Ούρουκ, η Οσγκίλιαθ όμως είχε καταστραφεί και η γέφυρα στον ποταμό Άντουιν είχε γκρεμιστεί. Τα τελευταία καταφύγια του στρατού του Γκόντορ κατεστράφησαν από τους Όρκς τον Ιούνιο του 3018 Τ.Ε. (ανατολικό τμήμα) και τον Μάρτιο του 3019 Τ.Ε. (δυτικό τμήμα).
Μίνας Μόργκουλ
thumb|Η Μίνας Ίθιλ λίγο πριν την κατάκτηση της από τους Νάζγκουλ. Η Μίνας Μόργκουλ, που κάποτε ονομαζόταν Μίνας Ίθιλ, ήταν δίδυμη πόλη της Μίνας Τίριθ με ισχυρά τείχη και οχυρά φρούρια. Κατακτήθηκε το 2002 Τ.Ε. από τους Νάζγκουλ και μετονομάστηκε σε Μίνας Μόργκουλ, που είναι και η πιο γνωστή της ονομασία.
Άργκοναθ
Άργκοναθ ονομάζονταν δύο μνημεία τεράστιου ύψους στα οποία ήταν λαξευμένοι οι δύο ανδριάντες του Ίσιλντουρ και του Ανάριον. Ήταν τοποθετημένοι στις δύο όχθες του ποταμού Άντουιν. Είχαν κτιστεί με διαταγή του Ρομεντασίλ το 1340 Τ.Ε. και όριζαν τα σύνορα του Γκόντορ στον βορά. Οι ανδριάντες φόραγαν βασιλικό στέμμα και κράνος. Είχαν το αριστερό χέρι τεταμένο μπροστά για να σταματάν οι εχθροί, και κρατούσαν στο δεξί χέρι ένα πολεμικό τσεκούρι.
Μόρια
Η Μόρια (που σημαίνει μαύρη χαράδρα ή γκρεμός) είναι ένα τεράστιο υπόγειο σύστημα απέραντων σηράγγων. Είναι η μεγαλύτερη πόλη των νάνων και το σημαντικότερο ορυχείο τους. Στην γλώσσα των νάνων λέγεται Κάζαντ Ντουμ και σημαίνει αίθουσα των νάνων. Για πολλές χιλιάδες χρόνια ήταν η κατοικία των νάνων Ντούριν, των λεγόμενων Μακρογέννηδων.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στα κεντρικά Όρη της Ομίχλης και ανάμεσα στα βουνά Καραδράς, Σελεβδίλ και Φανουιδόλ και εκτείνεται από την Δυτική Πύλη ως την Ανατολική Πύλη.
Ιστορία
Ιδρυτής της Μόρια ήταν ο Ντούριν Α'. Στις αρχές της Δεύτερης Εποχής στα ορυχεία της Μόρια έβγαζαν Μίθριλ (το ασήμι των νάνων). Οι νάνοι έγιναν όμως τόσο άπληστοι και έσκαβαν τόσο βαθιές σήραγγες βρίσκοντας όλο και μεγαλύτερα κοιτάσματα χρυσού και άργυρου, ώσπου το 1980 Τ.Ε. ξύπνησαν έναν από τους δαίμονες της φωτιάς, τον Μπάλρογκ. Ο δαίμονας σκότωσε τον βασιλιά Ντούριν ΣΤ' και τον γιο του τον Νάιν Α'. Οι νάνοι τράπηκαν σε φυγή και η Μόρια άδειασε. Το έτος 2989 Τ.Ε. μια ομάδα νάνων που ήρθαν από το βουνό Έρεβορ εγκαταστάθηκαν στην Μόρια, αλλά μετά από πέντε χρόνια την εγκατέλειψαν και αυτοί. Τον Ιανουάριο του 3019 Τ.Ε. οι Συνοδοιπόροι πέρασαν μέσα από την Μόρια, όπου τους επιτέθηκαν Όρκς στην αίθουσα με τον τάφο του Μπάλιν. Στην φυγή τους συναντάν τον Μπάλρογκ. Ο Γκάνταλφ θα πολεμήσει και θα σκοτώσει τον Μπάλρογκ.
Κατηγορία:Τοποθεσίες της Μέσης Γης
Νάνα Ακούφο-Άντο
Ο Νάνα Ακούφο-Άντο (γεννήθηκε ως William Addo Dankwa Akufo-Addo στις 29 Μαρτίου 1944) είναι ο Πρόεδρος της Γκάνας, στην εξουσία από τον Ιανουάριο του 2017. Προηγουμένως υπηρέτησε ως Γενικός Εισαγγελέας, από το 2001 έως και 2003 και ως υπουργός Εξωτερικών από το 2003 έως το 2007.
Για πρώτη φορά ήταν υποψήφιος πρόεδρος το 2008 και ξανά το 2012, δύο φορές ως υποψήφιος του Νέου Πατριωτικού Κόμματος (NPP), αλλά ηττήθηκε και στις δύο περιπτώσεις από τους υποψηφίους του NDC: τον Τζον Άτα Μιλς το 2008 και τον Τζον Ντραμάνι Μαχάμα το 2012. Επιλέχθηκε ως υποψήφιος από το NPP για τρίτη φορά στις εκλογές του 2016 και νίκησε τον Μαχάμα από τον πρώτο γύρο (κέρδισε με ποσοστό 53,85% των ψήφων), η οποία ήταν μια άνευ προηγουμένου ήττα και πρώτη φορά στην ιστορία της Γκάνας. Επανεξελέγη για δεύτερη συνεχόμενη θητεία στις εκλογές του 2020. Τον Δεκέμβριο του 2021, η Nana-Akufo Addo αναλαμβάνει να παραμείνει μόνο σε δύο εκλογικά τμήματα και να μην εκπροσωπηθεί το 2024.
Πρώιμη ζωή και την εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην Ακρά και καταγόταν από πολιτική οικογένεια.
Ξεκίνησε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Κρατικό Σχολείο Αρρένων στην Ανταμπράκα και στη συνέχεια στο Σχολείο της Ρόουε Ροντ στην Κεντρική Ακρά. Συνέχισε τις σπουδές του στην Αγγλία και σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτική και Οικονομία στο Νιου Κόλετζ της Οξφόρδης το 1962. Επέστρεψε στην Γκάνα το 1962 για να διδάξει στην Ακαδημία της Ακρά. Στη συνέχεια σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Γκάνας το 1964, αποκτώντας πτυχίο BSc(Econ) το 1967. Συνακόλουθα πήγε στο Ίνερ Τεμπλ και εκπαιδεύτηκε ως δικηγόρος. Τον Ιούλιο του 1971 έγινε μέλος της Ένωσης Δικηγόρων της Αγγλίας και το 1975 στην αντίστοιχη της Γκάνας.
Πολιτική ζωή
Η ενασχόληση του Ακούφο-Άντο με την πολιτική ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν εντάχθηκε στο Κίνημα του Λαού για την Ελευθερία και τη Δικαιοσύνη, μια οργάνωση που σχηματίστηκε για να αντιταχθεί στις κυβερνητικές προτάσεις του Ανωτάτου Στρατιωτικού Συμβουλίου. Τη δεκαετία του 1990, ίδρυσε μια οργάνωση για τα δικαιώματα του ανθρώπου με την ονομασία Γκανέζικη Επιτροπή των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Προεδρικές εκλογές
Τον Οκτώβριο του 1998,ο Ακούφο-Άντο ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές και ηττήθηκε από τον Τζον Κουφούρ, ο οποίος στη συνέχεια κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του Δεκεμβρίου του 2000 και ανέλαβε τα καθήκοντά του ως Πρόεδρος της Γκάνας, τον Ιανουάριο του 2001. Ο Άντο έγινε ο πρώτος Γενικός Εισαγγελέας και υπουργός Δικαιοσύνης και αργότερα μεταφέρθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Ήταν ξανά υποψήφιος στις εκλογές του 2008 χάνοντας από τον Τζον Άτα Μιλς. Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, ο Ακούφο-Άντο έλαβε ποσοστό 49,13%, χάνοντας με οριακή διαφορά από τον Άτα Μιλς.
Στις επόμενες εκλογές του 2012 ηττήθηκε ξανά από τον υποψήφιο του NDC Τζον Ντραμάνι Μαχάμα, διάδοχο του αποβιώσαντος Άτα Μιλς. Τον Μάρτιο του 2014 ο Ακούφο-Άντο ανακοίνωσε την απόφασή του να διεκδικήσει για τρίτη φορά την προεδρία στις εκλογές του 2016.
Εστίασε την εκστρατεία του στην οικονομία, υποσχόμενος τη σταθεροποίηση της χώρας, τη συναλλαγματική ισοτιμία και να μειώσει τα επίπεδα της ανεργίας. Στις 9 Δεκεμβρίου 2016 ο πρόεδρος Μαχάμα παραδέχθηκε την ήττα του από τον Ακούφο-Άντο. Κέρδισε τις εκλογές με ποσοστό 53,83% των ψήφων έναντι του Μαχάμα, ο οποίος έλαβε ποσοστό 44,4%.
Πρόεδρος της Γκάνας
Ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 7 Ιανουαρίου 2017. Η ορκωμοσία του τελέστηκε στην πλατεία του Μαύρου Αστεριού στην Ακρά. Την τελετή παρακολούθησαν 12 αρχηγοί κρατών της Αφρικής.
Ο Ακούφο-Άντο αντιμετώπισε διεθνείς αντιδράσεις, κυρίως στα social media, επειδή αντέγραψε κατά λέξη τα μέρη της ομιλίας του κατά την ορκωμοσία του, από άλλες ομιλίες στις ορκωμοσίες προέδρων της Αμερικής, όπως ο Τζον Φ. Κένεντι, ο Μπιλ Κλίντον και ο Τζορτζ Μπους. Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου λογοκλοπής, το γραφείο τύπου του Άντο εξέδωσε μια συγγνώμη, με ανακοίνωσή που περιγράφει την κατάσταση ως "καθόλου εσκεμμένη." Ωστόσο, λίγο αργότερα, ο Άντο κατηγορήθηκε ξανά για λογοκλοπή, αντιγράφοντας λέξη προς λέξη στην ομιλία του ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου μετά την επικύρωση της εκλογής του Μαχάμα (2012) τμήματα από την ομιλία του Αλ Γκορ του 2000.
Επανεκλογή 2020
Ο Ακούφο-Άντο κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2020 από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 51,59% των ψήφων. H 2η θητεία του ξεκίνησε στις 7 Ιανουαρίου 2021.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος με την Ρεμπέκα Ακούφο-Άντο (το γένος Griffiths-Randolph), κόρη δικαστικού. Έχουν πέντε κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρόεδροι της Γκάνας
Αβία Μεσσηνίας
Η Αβία της Μεσσηνίας ένα σύνολο οικισμών (Αρχοντικό, Παλιόχωρα, Ακρογιάλι, Μεγάλη Μαντίνεια) που αποτελούν τμήμα της Μεσσηνιακής (Έξω ή Απόσκιερης) Μάνης σε κοντινή απόσταση από την πόλη της Καλαμάτας. Ως κοινότητα με το Σχέδιο Καποδίστριας εντάχθηκαν στον νεοσύστατο ομώνυμο Δήμο Αβίας, ωστόσο, με το σχέδιο Καλλικράτης, που ισχύει μέχρι σήμερα εντάχθηκαν στο Δήμο Δυτικής Μάνης, με έδρα την Καρδαμύλη. Η ιστορία της φτάνει ως την αρχαιότητα, οπότε και εμφανίζεται για πρώτη φορά σε αρχαία κείμενα ως περιοχή με το όνομα Αβία ή Ίρη. Στην σημερινή παραλία της Παλιόχωρας, σε ύψωμα, βρισκόταν το ενετικό κάστρο της Μαντίνειας. Σήμερα, η περιοχή στηρίζεται στον τουρισμό και στην παραγωγή λαδιού. Μάλιστα, στο Αρχοντικό Αβίας λειτουργεί και σχετικός Αγροτικός Ελαιουργικός Συνεταιρισμός.
thumb|right|150px|Ο ναός της Κοίμησης Θεοτόκου. thumb|right|200px|Ο Άγ. Δημήτριος και το παλιό ηρώο. thumb|right|200px|Το Αρχοντικό, ακρογιαλιά της Αβίας.
Αβία (ή Παλιόχωρα)
Η Αβία είναι παραλιακό χωριό, με όμορφη παραλία και άπλετη θέα στο Μεσσηνιακό κόλπο και απέχει 12 χλμ. από την Καλαμάτα.
Ο βασιλιάς Κρεσφόντης μετονόμασε την περιοχή σε Αβία, από το όνομα της κόρης του Ηρακλή και τροφού του Ηρακλείδη Γλήνου, της Αβίας, η οποία  κατέφυγε εκεί με το βρέφος Γλήνο, διωκόμενη από τους Αχαιούς. Σύμφωνα με τον Παυσανία, είναι μια από τις επτά πόλεις που υποσχέθηκε ο Αγαμέμνονας ως προίκα στον Αχιλλέα. Στην ευρύτερη περιοχή της Αβίας βρέθηκαν πολύτιμα αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία μαρτυρούν προμυκηναϊκό πολιτισμό.
Στην Αβία, το Υπουργείο Πολιτισμού με αποφάσεις του, έχει χαρακτηρίσει ως Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία τα εξής: Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους, Ιερό Ναό Ευαγγελισμού, Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου και το Κτίριο παλαιού ελαιοτριβείου στο Αρχοντικό Αβίας, ιδιοκτησίας Χριστόδουλου Φραγκούλη. μικρογραφία|Η παραλία της Πορτέλας
Μεγάλη Μαντίνεια
Είναι αμφιθεατρικά κτισμένη, με υπέροχη θέα προς το Μεσσηνιακό κόλπο.
Το 1470 ο Ενετός τοποτηρητής την κατέστησε έδρα του. Το 1479 οι Ενετοί παρέδωσαν την πόλη στους Τούρκους και το 1480 απελευθερώθηκε από τον Κλαδά. Το 17ο αιώνα γνώρισε μεγάλες καταστροφές από τους Τούρκους και η περιοχή προσωρινά ερήμωσε.
Νοτιοανατολικά της Μεγάλης Μαντίνειας, στη χαράδρα της Σάντοβας, υπάρχει το σπήλαιο «Καταφύγιο», με μικρό άνοιγμα στην είσοδό του, από την οποία περνάει μόλις ένα άτομο. Οι κάτοικοι της περιοχής το χρησιμοποιούσαν ως καταφύγιο στις πειρατικές και τούρκικες επιδρομές και εκεί, κατά τα Ορλωφικά, βρήκαν τραγικό θάνατο οι Μαντινειώτες από τους Τουρκαρβανίτες που τους ανακάλυψαν και τους έπνιξαν με αναμμένο θειάφι ή έσφαξαν όσους κατόρθωσαν να βγουν. Μεταξύ Μεγάλης Μαντίνειας και Αβίας σώζεται η μικρή εκκλησία των Αγίων Σαράντα και κοντά της διακρίνονται ερείπια αρχαίου ναού, πιθανόν της Αρτέμιδος.
Στη Μεγάλη Μαντίνεια, το Υπουργείο Πολιτισμού με αποφάσεις του, έχει χαρακτηρίσει ως Ιστορικά Διατηρητέα Μνημεία τα εξής: Κτίριο ιδιοκτησίας Δ. Ζέρβα, Κτίριο ΠΡΙΜΑ ΑΕ (πρώην Κοζομπόλη), Κρυφό Σχολειό και τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου.
Ακρογιάλι
Αποτελεί νεότερο χωριό, στο οποίο οι δαντελωτές ακτές του σχηματίζουν πανέμορφες παραλίες, όπου ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει την καταγάλανη θάλασσα του Μεσσηνιακού κόλπου.
Αρχαία χρόνια
Στην τοποθεσία που βρίσκεται σήμερα η Παλιόχωρα τοποθετείται από τους ιστορικούς και από τους αρχαιολόγους η ομηρική πόλη Ιρή, την οποία ο Όμηρος αποκαλεί «ποιήεσσα», δηλαδή πολύχλοη, κατάφυτη και εύφορη (Ιλιάδα Ι:150 και Ι:292).
Στην πόλη λειτουργούσε Ασκληπιείο, στα ερείπια του οποίου το 1775 οικοδομήθηκε ο σημερινός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Μετά από την εποχή του Παυσανία η Αβία δεν αναφέρεται στις πηγές. Πιθανότατα καταστράφηκε σε κάποια από τις βαρβαρικές επιδρομές που ταλαιπώρησαν την Πελοπόννησο κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο.
Νεότερη περίοδος
Στις αρχές του 15ου αιώνα στη θέση της αρχαίας Αβίας βρίσκουμε χτισμένο το κάστρο της Μαντίνειας, το οποίο ανήκε στους Ενετούς και αποτελούσε έδρα ομώνυμης βαρονίας. Η Αβία είχε πια ξεχαστεί και αναφέρεται μόνο σε πτολεμαϊκούς χάρτες, οι οποίοι αποτύπωναν το αρχαίο παρελθόν της περιοχής και όχι το παρόν της. Η Μαντίνεια κάποια στιγμή εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους της λόγω των πειρατικών κινδύνων, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο μεσόγειο χωριό Μεγάλη Μαντίνεια. Το ερειπωμένο χωριό πήρε το όνομα Παλιόχωρα.
Σύμφωνα με την παράδοση οι πρώτοι Μαντιναίοι, που τόλμησαν να εγκατασταθούν στην έρημη ακτή της Παλιόχωρας, ήταν ο Σταυρέας, ο Πετρουλέας και ο Κοτσωνέας. Ο Σταυρέας έκτισε το σπίτι του πάνω στο βράχο που δεσπόζει στα νότια της ακρογιαλιάς. Έτσι αφ’ ενός είχε ένα καλό παρατηρητήριο αφ’ ετέρου ήταν απρόσβλητο από τη θάλασσα. Από τη μεριά της στεριάς είχε πολεμίστρες και πυργίσκους. Σήμερα το σπίτι ανήκει στην οικογένεια Φραγκούλη. Στην ανατολική πλευρά του διακρίνεται μια πολεμίστρα και μια εικόνα σκαλισμένη στον εξωτερικό τοίχο. μικρογραφία|Η παραλία Κούκκινος της Αβίας, όπως φαίνεται από το Αρχοντικό
Ο ναός
Ο Σταυρέας ανήγειρε και το ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, το 1775, για να προσελκύσει οικιστές όπως αναφέρεται στην κτητορική επιγραφή του:
ΕΡΗΜΩΘΕΙΣΗΣ ΕΚ ΠΕΙΡΑΤΟΦΟΒΙΑΣ
ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΒΙΑΣ ΟΜΗΡΙΚΗΣ ΙΡΗΣ
ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΕΝΕΚΕΝ
ΕΡΕΙΠΙΟΙΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ
ΚΑΙ ΓΕΙΤΟΝΙΚΟΥ ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟΥ
ΣΚΟΠΟΥΝΤΟΣ ΕΛΚΥΣΗ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΙΝ
20ός αιώνας
Οι παράκτιοι οικισμοί πύκνωναν συνεχώς με αποτέλεσμα το 1924 η έδρα της κοινότητας Μεγάλης Μαντίνειας να μεταφερθεί στην Παλιόχωρα. Το 1926 η Παλιόχωρα μετονομάστηκε σε Αβία και η κοινότητα Μεγάλης Μαντίνειας σε κοινότητα Αβίας.
Ήδη από το 1922 είχε χτιστεί σχολικό κτίριο, στη θέση του οποίου κτίστηκε νεώτερο γύρω στο 1972.
Από το 1998 η Αβία αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του νεοϊδρυθέντος Δήμου Αβίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μεσσηνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Γαλάζια Στρατιά
Η Γαλάζια Στρατιά είναι ο σύνδεσμος φιλάθλων της ελληνικής εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, η οποία ιδρύθηκε το 2000 και συνδέεται με την Χρυσή Αυγή.
Δράση
Τον Ιούλιο του 2004 στους πανηγυρισμούς στην πλατεία Ομόνοιας για τη νίκη της ελληνικής ομάδας στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, μέλη της Γαλάζιας Στρατιάς ξυλοκόπησαν Αλβανούς και άλλους μετανάστες. Δεύτερη σειρά βίαιων ενεργειών ακολούθησε όταν τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους μέλη της Χρυσής Αυγής επιτέθηκαν στην Αθήνα και άλλες πόλεις της επικράτειας όπως η Θεσσαλονίκη, σε Αλβανούς μετανάστες που πανηγύριζαν τη νίκη της Εθνικής Αλβανίας επί της ελληνικής ομάδας στα Τίρανα, με αποτέλεσμα ένα νεκρό και δεκάδες τραυματίες. Οι επιθέσεις χαρακτηρίστηκαν αναμενόμενες από μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης, τα οποία θεώρησαν υπεύθυνους τους Αλβανούς, που από την προηγουμένη ημέρα είχαν καλλιεργήσει κλίμα έντασης μεταξύ Ελλήνων και Αλβανών. Η Γαλάζια Στρατιά συνέχισε την παρουσία της στα ποδοσφαιρικά γήπεδα για περισσότερο από μία δεκαετία, αλλά η δράση της ατόνησε την περίοδο πριν τις εκλογές του 2012, καθώς σχεδόν όλα τα μέλη της συσπειρώθηκαν και προσχώρησαν στη Χρυσή Αυγή.
Το 2021, με αφορμή την υπόθεση της δολοφονίας του George Floyd τον Μάιο του 2020 στην Μιννεάπολις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και την καμπάνια του UEFA Euro 2020 για την καταπολέμηση των φυλετικών διακρίσεων, η Γαλάζια Στρατιά έκανε την επανεμφάνισή της στο προσκήνιο με παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύνδεσμοι φιλάθλων στην Ελλάδα Κατηγορία:Χρυσή Αυγή
Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασίκα (ύπατος το 111 π.Χ.)
Ο Πόπλιος Κορνήλιος Σκιπίων Νασίκα, λατιν.: Publius Cornelius Scipio Nasica, (π. 154 – 111 π.Χ.) ήταν πολιτικός της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Βιογραφία
Ανήκε στη μεγάλη οικογένεια πατρικίων των Κορνηλίων Σκιπιώνων και ήταν γιος τού μέγιστου αρχιερέα (pontifex maximus) Π. Κ. Σ. Nασίκα Σεραπίωνα, ο οποίος έγινε διαβόητος, όταν δολοφόνησε τον Τιβέριο Γράκχο το 133 π.Χ. Ήταν ο μητρογραμμικός δισεγγονός τού Σκιπίωνα Αφρικανού.
Ο Π. Κ. Σ. Nασίκα βρισκόταν σε καλό δρόμο για μία αριστοκρατική σταδιοδρομία, όπως οι περισσότεροι από τους προγόνους του, καθώς ήταν πραίτορας το 118 π.Χ., αλλά απεβίωσε κατά τη διάρκεια της υπατείας του το 111 π.Χ.
Οικογένεια
Ήταν νυμφευμένος με την Καικιλία Μετέλλα, κόρη τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Μακεδονικού. Είχε δύο παιδιά: τον Πόπλιο Κορνήλιο Σκιπίωνα Νασίκα, ο οποίος παντρεύτηκε την Λικινία Κράσσα Πρίμα, κόρη του διάσημου ρήτορα Λεύκιου Λικίνιου Κράσσου και μία κόρη, που παντρεύτηκε τον Πόπλιο Κορνήλιο Λέντουλο Μερκελλίνο. Ο γιος του ήταν πραίτορας το 93 π.Χ. και πατέρας τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Πίου Σκιπίωνα.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Ρωμαίοι αξιωματούχοι
Βιλαίν Β΄ ντ'Ωλναί
Βιογραφία
Ήταν ο γιος του Γοδεφρείδου του Ωλναί βαρόνου της Αρκαδίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Έλενα ντε Μπρυγέρ (Helena de Briel), κόρη του Γοδεφρείδου ντε Μπρυγέρ (του νεότερου) και της Μαργαρίτας ντε Κορ, και απέκτησαν δύο παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πολύαινος ο Σάρδιος
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Στέφανος του Φιλίππου Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Σοφιστές Κατηγορία:Αρχαίοι ποιητές Κατηγορία:Λυδία
Βόρειες Ηνωμένες Πολιτείες
Οι Βόρειες Ηνωμένες Πολιτείες (γνωστές και με τις ονομασίες Αμερικανικός Βορράς, οι Βόρειες Πολιτείες, ή απλά ο Βορράς) είναι μια γεωγραφική ή ιστορική περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών.
Γεωγραφικά, ο όρος περιλαμβάνει τις πολιτείες και τις περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών που βρίσκονται στο βόρειο τμήμα της χώρας. Περιλαμβάνει αρκετές πολιτείες κατά μήκος των αμερικανοκαναδικών συνόρων.
Το Γραφείο Απογραφών των Ηνωμένων Πολιτειών εντάσσει τμήμα των βόρειων ΗΠΑ σε δύο στατιστικές περιφέρειες, την Μεσοδυτική Περιοχή και την Βορειοανατολική Περιοχή. Το Γραφείο Απογραφών εντάσσει τις βορειότερες πολιτείες των βορειοδυτικών ΗΠΑ στην Δυτική Περιοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών
Τζορτζ Ντε Λονγκ
Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον Ντε Λονγκ (George Washington De Long, Νέα Υόρκη 1844 - Γιακουτία 1881) υπήρξε αξιωματικός του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, γνωστός για την εξερευνητική αποστολή στον Αρκτικό Ωκεανό που οδήγησε στο θάνατό του.
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 22 Αυγούστου 1844 και σε ηλικία 21 ετών αποφοίτησε από τη Ναυτική Ακαδημία της Αννάπολης. Το 1879, ως καπετάνιος της κανονιοφόρου Ζανέτ (USS Jeannette), ανέλαβε να διερευνήσει πιθανές θαλάσσιες οδούς από την Καλιφόρνια προς το Βόρειο Πόλο μέσω του Βερίγγειου Πορθμού.
Κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς του, ο Ντε Λονγκ κατέγραψε τρία έως τότε άγνωστα νησιά. Μαζί με δύο ακόμα, που ανακαλύφθηκαν στη συνέχεια, ονομάζονται προς τιμήν του Νήσοι Ντε Λονγκ και αποτελούν μέρος του αρχιπελάγους της Νέας Σιβηρίας. Το όνομά του δόθηκε επίσης στα Όρη Ντε Λονγκ της βόρειας Αλάσκας, καθώς και σε διάφορα πλοία του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού.
Ελληνικό κονάκι
Το Ελληνικό κονάκι, Anguis graeca Bedriaga, 1881 είναι ένα είδος άποδης σαύρας της οικογένειας Anguidae. Απαντάται στη Σερβία, στο Μαυροβόυνιο, στην Αλβανία και στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα απαντάται στην Δ. και Κ. Ελλάδα, στην Β. Πελοπόννησο, στην Εύβοια και στην Κέρκυρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαύρια
Κατάλογος έργων του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς
Η σελίδα αυτή περιλαμβάνει εικονογραφημένο κατάλογο πινάκων του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς σε χρονολογική σειρά.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Λυσίστρατος
Ο Λυσίστρατος ήταν Αθηναίος μάντης και ποιητής χρησμολογιών που έζησε στα τέλη του 6ου ή στις αρχές του 5ου π.Χ. αιώνα. Το όνομά του αναφέρεται με επιφύλαξη στα κείμενα των εκδόσεων της Παλατινής Ανθολογίας του Waltz και του Paton. Πρόκειται για ένα στίχο (ΙΧ 509) που απαντά στον Ηρόδοτο και προβλέπει την έκβαση της ναυμαχίας της Σαλαμίνας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Μάντεις Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Θάνατοι τον Σεπτέμβριο του 2021
Παραπομπές
09
Χορδή (γεωμετρία)
Στην επίπεδη γεωμετρία χορδή είναι το ευθύγραμμο τμήμα που ενώνει δύο σημεία μιας καμπύλης.
Χορδή επαφών είναι αυτή που συνδέει τα σημεία επαφής δυο εφαπτόμενων που φέρονται από ένα εξωτερικό σημείο μιας κωνικής τομής. Λέγεται πολική του σημείου αυτού ως προς τη θεωρούμενη κωνική.
Συμπληρωματικές χορδές σε μια κωνική τομή είναι αυτές που ξεκινούν από το ίδιο σημείο της και καταλήγουν στα πέρατα μιας διαμέτρου της.
Κατηγορία:Γραμμές
3021 Λουκουμπράτιο
Ο Λουκουμπράτιο (Lucubratio) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,9. Ανακαλύφθηκε το 1967 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλτ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από μία λατινική λέξη που σημαίνει τη νυκτερινή εργασία στο φως του κεριού.
Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς του, κοντά στο αφήλιο ο Λουκουμπράτιο βρίσκεται πέρα από τα εξώτατα (προς την πλευρά της τροχιάς του πλανήτη Δία) όρια της Κύριας Ζώνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Λουκουμπρατιο
Πετράλωνα (αποσαφήνιση)
Το λήμμα Πετράλωνα μπορεί να αναφέρεται:
στους οικισμούς:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κουκάκι
Η συνοικία Κουκάκι βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του λόφου Φιλοπάππου στην Αθήνα. Συνορεύει με τις περιοχές των Πετραλώνων, της Καλλιθέας, του Νέου Κόσμου, της Ακρόπολης και Μακρυγιάννη και οριοθετείεται από τη λεωφόρο Συγγρού. Το Κουκάκι είναι πυκνοδομημένη περιοχή, κορεσμένη ήδη από τις δεκαετίες του 1960 και 1970. Παραμένει όμως αρκετά ακριβή συνοικία, λόγω τοποθεσίας, καθώς βρίσκεται κάτω από την Ακρόπολη και το Λόφο του Φιλοπάππου και εξαιρετικά κοντά στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Είναι επίσης ζωντανή περιοχή με πολλές ευκαιρίες για ψώνια και διασκέδαση και συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό τουριστών. Από το Κουκάκι διέρχεται η γραμμή 2 του μετρό και εξυπηρετείται από τον σταθμό Φιξ. Το όνομά του το οφείλει στη μεγάλη βιοτεχνία κρεβατιών του «Κουκάκη», που λειτουργούσε προπολεμικά στη Συγγρού, στο ύψος του ΦΙΞ. Παρόμοιες ονοματοδοσίες από υπαρκτά επώνυμα, έχουν προκύψει λ.χ. για τα Χαυτεία, για το Γουδί κ.ά.
Στην περιοχή Κουκάκι / Μακρυγιάννη, υπάρχουν πολλά σημεία ενδιαφέροντος, όπως το Μουσείο Συναισθημάτων για Παιδιά και Εφήβους (προσωρινά κλειστό λόγω πανδημίας),  το Κτίρο Βάιλερ, το Μουσείο της Ακρόπολης, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης  Τέχνης , το Μουσείο Κοσμήματος Ηλία Λαλαούνη κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Ονέστης
Με το όνομα αυτό (Ονέστης ή Όνεστος) υπάρχουν οκτώ επιγράμματα στην Παλατινή Ανθολογία. Ένα επίγραμμα ακόμη (VII 274) αποδίδεται στον Όνεστο τον Βυζάντιο και άλλο ένα (ΙΧ 216) στον Όνεστο τον Κορίνθιο. Ο Jacobs δεν διαχωρίζει τους ποιητές των δέκα αυτών επιγραμμάτων στον κατάλογό του ούτε ο Waltz στα βιογραφικά του των ποιητών (Κορίνθιος ή Βυζάντιος). Ο Beckby αντίθετα δέχεται την ύπαρξη δύο ποιητών, Ονέστου Κορινθίου και Ονέστου Βυζαντίου. Πρόκειται, κατά τον Waltz, για αυλικό ποιητή της εποχής του αυτοκράτορα Αυγούστου, ρωμαϊκής μάλλον καταγωγής, όπως υποδηλώνει το όνομά του, που περιλαμβανόταν στον Στέφανο του Φιλίππου.
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Στέφανος του Φιλίππου Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Αρχαίοι ποιητές
Πέτρος (επιγραμματοποιός)
Με το όνομα Πέτρος επιγράφονται τρία επιγράμματα χριστιανικού περιεχομένου της Παλατινής Ανθολογίας (ΙΧ 817, 818, 819). Σε ποιητή με το όνομα αυτό αποδίδει ο Pierre Waltz -μόνο αυτός και με επιφύλαξη- τα επιγράμματα αυτά. Πρόκειται, κατά τον Waltz πάντοτε, για καλλιτέχνη, ποιητή και ιερέα της βυζαντινής εποχής, άγνωστο από αλλού. Τα ποιήματα μιλούν για έργα τέχνης που φιλοτέχνησε ο αναφερόμενος σ’ αυτά Πέτρος.
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Βυζαντινοί ποιητές Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς
Τέμενος Σεχζάντε
Το Τέμενος Σεχζάντε (τούρκικα:Sehzade Camii) είναι ένα οθωμανικό τέμενος που βρίσκεται στην συνοικία Φατίχ και είναι χτισμένο στον τρίτο λόφο της Κωνσταντινούπολης. Κάποιες φορές στα ελληνικά αναφέρεται ως Τέμενος του Πρίγκιπα.
Ιστορία
Το συγκρότημα Σεχσαντέ χτίστηκε με διαταγή του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς (1494-1566) και κατασκευάστηκε απο τον αρχιτέκτονά του, Μιμάρ Σινάν.Το τέμενος χτίστηκε προς τιμήν του γιου του Σουλεϊμάν, Μεχμέτ (1521-1543) που πέθανε το 1543 σε ηλικία 22 ετών απο ευλογιά. Μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα χτίστηκε το τέμενος μαζί με το συγκρότημα.
Εξωτερικό
Το τζαμί είναι περιτριγυρισμένο από μία αυλή με έκταση ίση με αυτή του τζαμιού. Η αυλή περιβάλεται απο μία περίστυλη στοά με 5 τρούλους σε κάθε πλευρά,με περίτεχνες καμάρες σε λευκό και ρόζ μάρμαρο. Στο κέντρο της αυλής υπάρχει ένα συντριβάνι που χτίστηκε από τον σουλτάνο Μουράτ Δ΄. Επίσης υπάρχουν 2 μιναρέδες.
Το ίδιο το τζαμί έχει τετράγωνη κάτοψη και καλύπτεται από έναν θόλο που πλαισιώνεται από 4 ημιθόλους. Ο τρούλος στηρίζεται σε 4 πεσσούς και έχουν διάμετρο 19 μέτρα και 17 μέτρα. Σε αυτό το κτήριο ο Μιμάρ Σινάν διαπίστωσε την τεχνική της κιονοστοιχίας στην βόρεια και στην νότια πρόσοψη προκειμένου να κρύψουν την εντοίχιση.
Εσωτερικό
Το εσωτερικό του τζαμιού έχει ένα συμμετρικό σχέδιο που βρίσκεται στον θόλο και απλώνεται στους ημιθόλους και έχει σχήμα τετράφυλλου τριφυλλιού. Αυτή η τεχνική δεν είναι πετυχημένη γιατί απομωνώνονται οι 4 προβλήτες που είναι απαραίτητες για να στηρίξουν τον τρούλο. Αυτή η τεχνική δεν επαναλήφθηκε από τον Μιμάρ Σινάν. Γενικά το εσωτερικό του τζαμιού έχει μία πολύ απλή διακόσμηση.
Συγκρότημα
Το συγκρότημα (Κουλιγιέ) του τζαμιού βρίσκεται ανάμεσα στο Τέμενος Φατίχ και στο Τέμενος Βαγιαζίτ Β΄. Το συγκρότημα αποτελείται από το τζαμί, τον Τουρμπέ του Ηγεμόνα Μεχμέτ, 2 μεντρεσέδες και μία ιμαρέτ (αίθουσα γιά συσσίτια). Το τζαμί και η αυλή περιβάλλονται από ένα τείχος που τα χωρίζει από το υπόλοιπο συγκρότημα.
Τουρμπές
Οι 2 τουρμπέδες είναι αξιοσημείωτοι για την υπερβολική χρήση πλακιδίων Νίκαιας. Ο πρώτος τουρμπές ανήκει στον Ηγεμόνα Μεχμέτ και είναι διακοσμημένος με πολλά πλακίδια. Έξω από τον τάφο του βρίσκεται μια επιγραφή στα περσικά που γράφει την ημερομηνία θανάτου του. Μέσα στον τουρμπέ του βρίσκεται ο τουρμπές της κόρης του, Χιουμασάχ Σουλτάν και του αδερφού του Ηγεμόνα Τζιχανγκίρ. Στον κήπο βρίσκεται επίσης ο τουρμπές του Ρουστέμ Πασά, γαμπρού του Σουλεϊμαν. Τέλος βρίσκεται και ο τουρμπές του Σεμίζ Πασά,γαμπρού του Μουράτ Γ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Πίος Σκιπίων
Ο Κόιντος Καικίλιος Μέτελλος Πίος Σκιπίων, λατιν.: Quintus Caecilius Metellus Pius Scipio, (π. 95 – 46 π.Χ.), συχνά αναφερόμενος ως Mέτελλος Σκιπίων, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός και στρατιωτικός διοικητής. Κατά τη διάρκεια τού εμφυλίου πολέμου μεταξύ τού Ιουλίου Καίσαρα και της συγκλητικής φατρίας με επικεφαλής τον Πομπήιο, ήταν ένθερμος υποστηρικτής τού τελευταίου. Οδήγησε στρατεύματα εναντίον των δυνάμεων τού Καίσαρα, κυρίως στις μάχες της Φαρσάλου και της Θάψου, όπου και ηττήθηκε. Αργότερα αυτοκτόνησε. Ο Ρόναλντ Σάιμ τον αποκάλεσε «τον τελευταίο Σκιπίωνα οποιασδήποτε συνέπειας στη ρωμαϊκή ιστορία».
Καταγωγή και όνομα
Γιος τού Πόπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα Νασίκα πραίτορα περί το 95 π.Χ., και της Λικινίας, ο Σκιπίων ήταν εγγονός του Πόπλιου Κορνήλιου Σξιπίωνα Νασίκα υπάτου το 111, και τού Λεύκιου Κορνήλιου Κράσσου υπάτου το 95. Ο προπάππος του ήταν ο Σκιπίων Νασίκα Σεραπίων, ο άνθρωπος που δολοφόνησε τον Τιβέριο Γράκχο το 133 π.Χ. Μέσω της μητέρας του Κορνηλίας, ο Σεράπιος ήταν επίσης εγγονός τού Σκιπίωνα τού Αφρικανού. Ο πατέρας τού Σκιπίωνα απεβίωσε λίγο μετά την πραιτορία του και άφησε δύο γιους και δύο κόρες. Ο αδελφός υιοθετήθηκε από τον παππού τους Κράσσο, αλλά άφησε ελάχιστα σημάδια στην ιστορία.
Ο Πόπλιος Σκιπίων, όπως αναφέρεται στις σύγχρονες πηγές νωρίς στη ζωή του, υιοθετήθηκε στην ενηλικίωση μέσω της διαθήκης τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Πίου, υπάτου το 80 π.Χ. και μεγίστου αρχιερέα. Διατήρησε την ιδιότητά του ως πατρικίου: «η καταγωγή τού Σκιπίωνα», σημειώνει ο Σάιμ, «ήταν απαράμιλλη για το μεγαλείο». Όπως έχει δείξει εκτενώς ο Γιέρζυ Λιντέρσκι, αυτή η νομική διαδικασία συνιστά υιοθεσία μόνο με χαλαρή έννοια. Ο Σκιπίωνας γίνεται Καικίλιος Μέτελλος στο όνομα, ενώ κληρονόμησε την περιουσία τού Καικίλιου Μέτελλου, αλλά δεν ήταν ποτέ «γιος» του, όσο ο μέγιστος αρχιερέας ήταν εν ζωή. Μερικές φορές τον αποκαλούσαν «Metellus Scipio», ή απλώς «Scipio», μετά την υιοθεσία του. Η επίσημη μορφή του ονόματός του, όπως αποδεικνύεται σε διάταγμα της Συγκλήτου, ήταν «Q. Caecilius Q. f. Fab. Μetellus Scipio.»
Οικογένεια
Ο Σκιπίων νυμφεύτηκε την Αιμιλία Λεπίδα, κόρη του Mαμέρκου Αιμίλιου Λέπιδος Λιβιανού, υπάτου το 77 π.Χ., αλλά δεν ήταν χωρίς αντίπαλο στην προσπάθειά του να νυμφευτεί. Ο παρθένος Μ. Π. Κάτων ήθελε επίσης να νυμφευτεί την Aιμιλία Λεπίδα, αλλά έχασε:
Το ζευγάρι είχε έναν γιο, τον Mέτελλο Σκιπίωνα που φαίνεται να απεβίωσε όταν ήταν μόλις 18 ετών Ένας άλλος γιος μπορεί να γεννήθηκε γύρω στο 70 π.Χ. ή ένας γιος μπορεί να υιοθετήθηκε. Εκείνη την περίοδο γεννήθηκε και η πολύ πιο διάσημη κόρη του ζευγαριού : ο Σκιπίων πάντρεψε για πρώτη φορά την περίφημη Κορνηλία Μετέλλα με τον Πόπλιο Λικίνιο Κράσσο, τον γιο τού Mάρκου Λικινίου Κράσσου. Μετά το τέλος τού Πόπλιου στις Κάρρες, ο Σκιπίωνας αποφάσισε να διαδεχθεί τον Καίσαρα ως πεθερός τού Πομπήιου, και πλησίασε τον Πομπήιο με πρόταση να τον παντρέψει με την Κορνηλία, το οποίο ο Πομπήιος αποδέχτηκε. Ο Πομπήιος ήταν τουλάχιστον τριάντα χρόνια μεγαλύτερος από την Κορνηλία. Αυτός ο γάμος ήταν μία από τις πράξεις, με τις οποίες ο Πομπήιος διέκοψε τη συμμαχία του με τον Καίσαρα, και δήλωσε ότι ήταν ηγέτης των άριστων (optimates). Αυτός και ο Σκιπίων ήταν μαζί ύπατοι το 52.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μέτελλος Σκιπίωνας ήταν πιθανότατα tribune τού λαού το 59 π.Χ., αλλά η ιδιότητά του ως πατρικίου συνηγορεί κατά της κατοχής του αξιώματος. Είναι πιθανό ότι η υιοθέτηση τού Σκιπίωνα σε ένα πληβείο γένος, μπορεί να τον προσδιόριζε για μία τριβουνία σε μια τεχνική. Μπορεί να ήταν αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) το 57 π.Χ., όταν παρουσίασε νεκρικούς αγώνες προς τιμήν τού τέλους τού υιοθετημένου πατέρα του, έξι χρόνια νωρίτερα. Υπήρξε πραίτορας, πιθανότατα το 55 π.Χ., κατά τη διάρκεια της δεύτερης υπατείας τού Πομπηίου και τού Μάρκου Κράσσου.
Το 53 π.Χ. ο Σκιπίων ήταν μεσοβασιλιάς (interrex) με τον Μάρκο Βαλέριο Μεσσάλλα. Έγινε ύπατος με τον Πομπήιο το 52 π.Χ., τη χρονιά που κανόνισε τον γάμο της πρόσφατα χήρας κόρης του μαζί του.
Αδιαμφισβήτητα αριστοκρατικός και συντηρητικός, ο Μέτελλος Σκιπίωνας ήταν τουλάχιστον ένα συμβολικό αντίβαρο στη δύναμη της λεγόμενης Α΄ Τριανδρίας πριν από το τέλος τού Κράσσου το 53 π.Χ. «Οι εύκαιροι θάνατοι», σημειώνει ο Σάιμ, «είχαν ενισχύσει την αξία του, χωρίς να έχει μείνει κανένας από τους υπάτους του Μέτελλου».
Είναι γνωστό ότι ήταν μέλος τού Συλλόγου των Ποντιφίκων από το 57 π.Χ., και πιθανότατα προτάθηκε μετά το τέλος τού θετού πατέρα του το 63 και στη συνέχεια εξελέγη.
Ρόλος στον εμφύλιο πόλεμο
μικρογραφία|300εσ| Δηνάριο που εκδόθηκε στη Βόρεια Αφρική το 47–46 π.Χ. Εμπρός όψη: κεφαλή [[Γιούπιτερ|Δία (Jupiter), Q. METEL. PIVS. Πίσω όψη: ελέφαντας, SCIPIO IMP[ΕRATOR].]] Τον Ιανουάριο του 49 π.Χ. ο Σκιπίωνας έπεισε τη Σύγκλητο να εκδώσει το τελεσίγραφο στον Καίσαρα, που έκανε τον πόλεμο αναπόφευκτο. Την ίδια χρονιά ο Σκιπίων έγινε ανθύπατος της επαρχίας της Συρίας. Στη Συρία και την Ασία, όπου κατέλαβε χειμερινά καταλύματα, χρησιμοποιούσε συχνά καταπιεστικά μέσα για να συγκεντρώσει πλοία, στρατεύματα και χρήματα:
Ο Σκιπίωνας σκότωσε τον Αλέξανδρο της Ιουδαίας και ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας (imperator) στρατηγός για τις νίκες που διεκδίκησε στα Όρη Αμανού, όπως σημειώθηκε απαξιωτικά από τον Καίσαρα.
Το 48 π.Χ. ο Σκιπίωνας έφερε τις δυνάμεις του από την Ασία στην Ελλάδα, όπου έκανε ελιγμούς ενάντια στον Γναίο Δομίτιο Καλβίνο και τον Λεύκιο Κάσσιο Λογγίνο μέχρι την άφιξη του Πομπηίου. Στη μάχη των Φαρσάλων διοικούσε το κέντρο. Μετά την ήττα των αρίστων από τον Καίσαρα, ο Μέτελλος κατέφυγε στην Αφρική. Με την υποστήριξη τού πρώην -αντιπάλου του στη νύφη- Κάτωνα, απέσπασε την επικεφαλής των δυνάμεων του Πομπηίου από τον πιστό Πόπλιο Άττιο Βάρρο, πιθανότατα στις αρχές τού 47. Το 46 κατείχε την αρχηγία στη μάχη της Θάψου, «χωρίς ικανότητα ή επιτυχία» και ηττήθηκε μαζί με τον Κάτωνα. Μετά την ήττα προσπάθησε να δραπετεύσει στην Ιβηρική Χερσόνησο, για να συνεχίσει τον αγώνα, αλλά υπερκεράστηκε από τον στόλο τού Πόπλιου Σίττιου. Αυτοκτόνησε μαχαιρώνοντας τον εαυτό του, για να μην πέσει στα χέρια των εχθρών του.
Το με αξιοπρέπεια τέλος του
Αντιμετωπίζοντας το τέλος, ο Μέτελλος Σκιπίων επέτυχε μία αχαρακτήριστη αξιοπρέπεια, αποχωρώντας από τους στρατιώτες του με έναν αδιάφορο Imperator se bene habet («Ο στρατηγός σας καλώς έχει»). Αυτά τα τελευταία λόγια ότι "είναι καλά" προκάλεσαν έντονο έπαινο από τον Στωικό ηθικό φιλόσοφο Σενέκα:
Εκτίμηση
Ο κλασικός μελετητής Τζον Χ. Κόλινς συνόψισε τον χαρακτήρα και τη φήμη τού Mέτελλου Σκιπίωνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
Βραχναίικα Μόβρης
Τα Βραχναίικα (ή και Βραχνέικα) είναι χωριό της πρώην Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Σήμερα αποτελεί οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Σαγαίικων του Δήμου Μόβρης με 13 κατοίκους.
Ιστορία
Το 1870 ήρθαν στην περιοχή καλλιεργητές από το Βραχνί Καλαβρύτων όπου αγόρασαν εκτάσεις και δημιούργησαν οικισμό. Ο πρώτος που αγόρασε έκταση αναφέρεται ο Αντώνης Οικονομόπουλος. Αυτοί οι πρώτοι οικιστές είχαν έρθει αρχικά στα κοντινά Βραχναίικα (οικισμό κοντά στην Πάτρα) και από εκεί μετοίκησαν σε αυτή την περιοχή. Την ίδια εποχή η οικογένεια Σπανού δημιούργησε τον κοντινό οικισμό Σπαναίικα.
Το 1928 (ΦΕΚ - 16/05/1928) αναγνωρίστηκε σαν οικισμός και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Σαγαίικων. Το 1940 (ΦΕΚ - 16/10/1940) γίνεται διόρθωση του ονόματος από Βραχνέικα σε Βραχναίικα.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μόβρης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Ιωάννης Παπαϊωάννου
Ο Ιωάννης Παπαϊωάνου (Σέρρες, 1869 - Αθήνα, 1931) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός του μουσικού θεάτρου και ο σημαντικότερος Έλληνας θιασάρχης της οπερέτας. Γεννήθηκε στις Σέρρες το 1869 και πέθανε στην Αθήνα το 1931. Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις Σέρρες το 1892, με το κωμειδύλλιο "Η Λύρα του γερο-Νικόλα", του Δ. Κόκκου. Ως θιασάρχης ανέβασε με επιτυχία πλήθος ξένων και ελληνικών οπερετών. Διέθετε μέτρια φωνή, αλλά εξαιρετικά υποκριτικά προσόντα. Θεωρείται ως ο στυλοβάτης της ελληνικής οπερέτας, πλάι στο δημιουργό της, Θεόφραστο Σακελλαρίδη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (Τουρκία)
Το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (τουρκικά: Yüksek Askerî Şûra, YAŞ) είναι μια επιτροπή στις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Συνεδριάζει σε ετήσια βάση για τον προσδιορισμό της ημερήσιας διάταξης του στρατού. Διευθύνεται από τον Πρωθυπουργό, ενώ οι αποφάσεις του είναι σε ισχύ μετά την έγκριση από τον Πρόεδρο.
Ο Πρωθυπουργός, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός, οι υπουργοί Εθνικής Άμυνας, Εσωτερικών, Εξωτερικών και Δικαιοσύνης, οι διοικητές των στρατευμάτων και άλλοι ναύαρχοι/στρατηγοί είναι μέλη του συμβουλίου. Στην πράξη, οι διοικητές των στρατευμάτων που έχουν ολοκληρώσει υπηρεσία δύο ετών, γίνονται μέλη του συμβουλίου.
Σε γενικές γραμμές, οι συναντήσεις του συμβουλίου πραγματοποιούνται την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου και παρατείνονται έως τρεις ημέρες. Οι διορισμοί πραγματοποιούνται το αργότερο στις 30 Αυγούστου (Ημέρα της Νίκης). Ωστόσο, λόγω του αποτυχημένου πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου, το συμβούλιο πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιουλίου του 2016 και ολοκληρώθηκε μέσα σε μια μέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Τουρκίας Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας‎ Κατηγορία:Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις
Έλμπερτ Χάμπαρντ
Ο Έλμπερτ Γκρην Χάμπαρντ (Elbert Green Hubbard, 19 Ιουνίου 1856 – 7 Μαΐου 1915) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, εκδότης, φιλόσοφος και καλλιτέχνης. Χαρακτηρίζομενος και ως «ένθεος αναρχικός», σήμερα είναι περισσότερο γνωστός ως ο ιδρυτής της καλλιτεχνικής κοινότητας Roycroft στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, μία πτυχή του Arts and Crafts Movement. Ανάμεσα στα πολλά γραπτά του ξεχωρίζουν το εννεάτομο έργο Little Journeys to the Homes of the Great (= «Μικρά ταξίδια στα σπιτικά των μεγάλων») και το ιστορικό διήγημα A Message to Garcia, ενώ είναι γνωστός και για τα αποφθέγματά του.
Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια
Ο Χάμπαρντ γεννήθηκε στο Μπλούμινγκτον του Ιλινόι. Μερικούς μήνες πριν από τη γέννησή του, το φθινόπωρο του 1855, οι γονείς του (ο Σίλας και η Τζουλιάνα-Φράνσις Χάμπαρντ) είχαν μετακομίσει εκεί από το Μπάφαλο, όπου ο πατέρας του ήταν γιατρός, ενώ το 1857 η οικογένεια μετακόμισε και πάλι, στο Χάντσον του Ιλινόι. Ο Έλμπερτ («Μπέρτι» για τους δικούς του) είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια, τον Τσάρλι (που πέθανε σε ηλικία 9 ετών) και τη Χάννα Φράνσις, αλλά και τρεις μικρότερές του αδελφές.
Τα 5 παιδιά της οικογένειας (ο Τσάρλι περνούσε όλη σχεδόν την ημέρα στο κρεβάτι μετά από μία πτώση του σε νηπιακή ηλικία) πήγαν στο τοπικό δημόσιο διθέσιο σχολείο, που γειτόνευε με το νεκροταφείο. Η πρώτη εργασία του `Ελμπερτ ήταν πλανόδιος πωλητής σαπουνιών για την εταιρεία Λάρκιν, μία απασχόληση που τελικώς τον έφερε πίσω στο Μπάφαλο, έδρα της εταιρείας.
Θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις
Ο Χάμπαρντ αυτοπροσδιοριζόταν ως αναρχικός και σοσιαλιστής. Πίστευε στην κοινωνική, οικονομική, οικογενειακή, πολιτική, διανοητική και πνευματική ελευθερία. Στο έργο του A Message to Garcia and Thirteen Other Things («Μήνυμα στον Γκαρθία και 13 άλλα πράγματα», 1901), επιχειρεί να διευκρινίσει το κοινωνικο-θρησκευτικό του «πιστεύω» γράφοντας: «Πιστεύω πως οι Τζον Ράσκιν, Γουίλιαμ Μόρις, Χένρι Θόρω, Ουώλτ Ουίτμαν και Λέων Τολστόι είναι προφήτες του Θεού, και ότι θα πρέπει να συγκαταλέγονται με τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης».
Ο Χάμπαρντ έγραψε μία κριτική του πολέμου, των νόμων και της διακυβέρνησης στο βιβλιαράκι Jesus Was An Anarchist («Ο Χριστός ήταν αναρχικός», 1910). Ο Ερνστ Χάουαρντ Κρόσμπυ χαρακτήρισε το δοκίμιο αυτό ως «το καλύτερο πράγμα που έγραψε ποτέ ο Έλμπερτ».
Roycroft
thumb|Ο Χάμπαρντ στην εικονογράφηση του βιβλίου του The Mintage. Η γνωστότερη συνεισφορά του στην τέχνη ήρθε μετά την ίδρυση της Roycroft, μιας καλλιτεχνικής κοινότητας που εντασσόταν στο κίνημα «Arts and Crafts», στο χωριό Ηστ Αουρόρα κοντά στη λίμνη Ήρι το 1895. Η κοινότητα αναπτύχθηκε γύρω από το ιδιωτικό του τυπογραφείο που ο Χάμπαρντ είχε ιδρύσει μαζί με την πρώτη του σύζυγο, την Μπέρθα Κρώφορντ-Χάμπαρντ, το «Roycroft Press». Ο Χάμπαρντ και η Μπέρθα είχαν παντρευτεί ήδη από το Μπλούμινγκτον, το 1881.
Ο Χάμπαρντ συνέτασσε και εξέδιδε δύο περιοδικά, το The Philistine (= «Ο Φιλισταίος») και το The Fra. Το πρώτο ήταν δεμένο με καφετί χασαπόχαρτο και γεμάτο με σάτιρα και εκκεντρικά ευφυολογήματα. (Ο ίδιος ο Χάμπαρντ είπε κάποτε ότι το εξώφυλλο ήταν χασαπόχαρτο επειδή «υπάρχει ψαχνό μέσα») Οι Roycrofters εξέδιδαν όμορφα, αν και κάποτε εκκεντρικά, βιβλία, τυπωμένα σε χειροποίητο χαρτί, και λειτουργούσαν ένα καλό βιβλιοδετείο, ένα κατάστημα επίπλων και εργαστήρια που κατασκεύαζαν κατά παραγγελία δερμάτινα είδη και χαλκογραφίες.
Η Μπέρθα τελικά πήρε διαζύγιο από τον Χάμπαρντ επειδή την απατούσε με τη δασκάλα του χωριού, τη φεμινίστρια `Αλις Λ. Μουρ, την οποία τελικά και νυμφεύθηκε το 1904, αφού είχαν αποκτήσει μαζί μία νόθα κόρη (το 1894). Με τον καιρό, τα Roycroft Shops έγινε τόπος συναντήσεων ριζοσπαστών, ελευθερόφρονων, μεταρρυθμιστών και υποστηρικτών του δικαιώματος ψήφου για τις γυναίκες. Ο Χάμπαρντ εξελίχθηκε σε ένα δημοφιλή ομιλητή και η οικιακής κατασκευής φιλοσοφία του μετακινήθηκε από ένα χαλαρό πρωτόγονο σοσιαλισμό εμπνευσμένο από τον Γουίλιαμ Μόρις σε μία έντονη υπεράσπιση της ελεύθερης επιχειρηματικότητας.
Δέχθηκε πολλή κριτική για τη φράση του: «Η φυλακή είναι ένας Παράδεισος του σοσιαλιστή: Εκεί επικρατεί ισότητα, όλα τα προς το ζην παρέχονται από το Κράτος και ο ανταγωνισμός έχει εκλείψει.»
Το 1908 ο Χάμπαρντ ήταν ο βασικός ομιλητής στην ετήσια συνάντηση της «Εταιρείας του Ντένταμ για τη Σύλληψη των Αλογοκλεφτών» (παρά την επωνυμία του, ο σύλλογος αυτός εξελίχθηκε σε μία μάλλον ελιτίστικη λέσχη, μέλη της οποίας υπήρξαν ο Τζ. Φ. Κένεντι, ο Μάικλ Δουκάκης και ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ).
Πριν τον αδόκητο θάνατό του, ο Χάμπαρντ σχεδίαζε να γράψει μία ιστορία για τον σύγχρονό του Φέλιξ Ιπτάμενο Γεράκι, μοναχογιό του Ινδιάνου αρχηγού «Ιπτάμενο Γεράκι».
Το 1912 ο Χάμπαρντ έγραψε σχετικά με το ναυάγιο του Τιτανικού, ξεχωρίζοντας την ιστορία της Ι. Στράους, η οποία ως γυναίκα είχε προτεραιότητα να μπει σε μία σωσίβια λέμβο έναντι των ανδρών επιβατών, αλλά αρνήθηκε για να μη χωριστεί από τον σύζυγό της, το εξής συγκινητικό σχόλιο, που δίνει και απόψεις του για τον θάνατο: "«Κύριε και Κυρία Στράους, ζηλεύω την κληρονομιά αγάπης και πίστης που αφήσατε στα παιδιά σας και στα εγγόνια σας. Το ήρεμο θάρρος που ήταν δικό σας σε όλη την κοινή μακριά και χρήσιμη σταδιοδρομία σας ήταν στην κατοχή σας και στον θάνατο. Γνωρίζατε πώς να κάνετε τρία μεγάλα πράγματα: 1) Πώς να ζείτε, 2) πώς να αγαπάτε και 3) πώς να πεθαίνετε. Το βέβαιο είναι ένα, υπάρχουν μόνο δύο αξιοπρεπείς τρόποι για να πεθάνει κάποιος. Ο ένας είναι από γεράματα και ο άλλος από δυστύχημα. Οι αρρώστιες όλες είναι ατιμωτικές. Η αυτοκτονία είναι μία θηριωδία. Αλλά το να φεύγει κάποιος όπως έφυγαν ο Κύριος και η Κυρία Ι. Στράους είναι δόξα. Ελάχιστοι έχουν ένα τέτοιο προνόμιο. Ευτυχισμένοι εραστές, αμφότεροι. Στη ζωή δεν χωρίστηκαν ποτέ και στον θάνατο παραμένουν ενωμένοι...»"