cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλεκτρογεννήτρια Βαν ντε Γκράαφ
Τη συσκευή αυτή εφεύρε ο Αμερικανός φυσικός Ρόμπερτ Βαν ντε Γκράαφ το 1929 στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον, προς τιμή του οποίου και φέρει το όνομα. Η ιδέα της εφεύρεσης αυτής βασίστηκε στην αναζήτηση παραγωγής ηλεκτρικού φορτίου εκ της τριβής που επιτυγχάνεται μέσω δύο τροχαλιών που κινούν ιμάντα στο κάθετο στέλεχος της συσκευής ο οποίος με τη σειρά του συνδέεται με δύο ηλεκτρόδια.
Σημειώνεται ότι η μεγαλύτερη ηλεκτρογεννήτρια τέτοιου τύπου που κατασκευάστηκε είναι αυτή που φέρεται σήμερα στο Μουσείο των Επιστημών στη Βοστώνη, κατασκευής των αρχών της δεκαετίας του 1930. Έχει ύψος στελέχους περίπου 4,5 μέτρα και με τον θόλο της σφαίρας φθάνει τα 6,5 μ. δυνάμενη να παράγει τάση 2,5 εκατομ. βολτ.
Πηγές
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός Κατηγορία:Ηλεκτρογεννήτριες Κατηγορία:Ηλεκτροστατική
Μπουρτζ Χαλίφα
Το Μπουρτζ Χαλίφα (برج خليفة), γνωστό και ως Μπουρτζ Ντουμπάι, είναι ουρανοξύστης μέσα στην πόλη Ντουμπάι και συγκεκριμένα στην ανατολική του πλευρά στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Είναι το υψηλότερο κτίριο στον κόσμο και στην ιστορία της ανθρωπότητας, με ύψος 828,5 μέτρα και 163 ορόφους. Η κατασκευή του ξεκίνησε στις 21 Σεπτεμβρίου το 2004 και ολοκληρώθηκε την 1 Οκτωβρίου 2009. Επισήμως, άρχισε να χρησιμοποιείται και να λειτουργεί στις 5 Ιανουαρίου 2010
Ύψος
Το Μπουρτζ Χαλίφα αυτή την στιγμή κατέχει το ρεκόρ του υψηλότερου κτιρίου στον κόσμο, με ύψος 828,5 μέτρα.
Συνολικά, όλα τα Ρεκόρ:
Ο Ουρανοξύστης
thumb|300x300px|left|Το Μπουρτζ Χαλίφα υπό κατασκευή, στις 15 Ιουλίου 2007. μικρογραφία|312x312px|Το Μπουρτζ Χαλίφα δεσπόζει στον ουρανό του [[Ντουμπάι]] Το κτίριο ξεκίνησε την κατασκευή του στις 21 Σεπτεμβρίου του 2004. Ο πύργος σχεδιάστηκε από την εταιρεία Skidmore, Owings and Merrill, η οποία έχει σχεδιάσει τον ουρανοξύστη Γουίλις Τάουερ (πρώην Σίαρς Τάουερ) στο Σικάγο και το πρώτο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1, που πήρε τη θέση των Δίδυμων Πύργων στην Νέα Υόρκη. Το σχέδιο το εμπνεύστηκαν από ένα φυτό που συναντάται στις ερήμους, το Hymenocallis. Την κατασκευή ανέλαβε η εταιρεία Samsung Engineering & Construction, η οποία και έχει κατασκευάσει τους Πύργους Πετρόνας και τον Ταϊπέι 101, ενώ το κόστος άγγιξε τα 1,2 δις ευρώ.
Διαθέτει 160 ορόφους, όπου οι πιο πολλοί προορίζονται για γραφεία και διαμερίσματα. Στο μέλλον θα κατοικούν και θα εργάζονται συνολικά 12.000 άνθρωποι. Επίσης, θα στεγάζεται και ένα ξενοδοχείο σχεδιασμένο από τον Τζιόρτζιο Αρμάνι. Ο ουρανοξύστης, ύψους 827 μέτρων, είναι ορατός από απόσταση 100 χιλιομέτρων υπό καλές καιρικές συνθήκες. Έχει συνολικά 24.348 παράθυρα και το σύστημα καθαρισμού του κόστισε 8 εκ. δολάρια. Και αξιοσημείωτο είναι ότι ο υψηλότερος όροφος έχει διαφορά θερμοκρασίας από τον πρώτο 6-7 βαθμούς Κελσίου.
Όνομα
Το κτίριο, που ονομαζόταν μέχρι και μία μέρα πριν τα εγκαίνια Μπουρτζ Ντουμπάι (Πύργος του Ντουμπάι), ονόμάστηκε Μπουρτζ Χαλίφα προς τιμή του σεΐχη του Άμπου Ντάμπι και πρόεδρο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν.
Dubai Fountain
Στο εξωτερικό χώρο του Μπουρτζ Χαλίφα υπάρχει ένα τεράστιο σιντριβάνι, που η κατασκευή του κόστισε 217 εκατομμύρια δολάρια. Το σιντριβάνι με το όνομα Dubai Fountain κατασκευάστηκε από την εταιρεία "WER Design", η εταιρεία που κατασκεύασε και το σιντριβάνι στο ξενοδοχείο Μπελάτζιο στο Λας Βέγκας. Περιλαμβάνει 6.600 φώτα και 50 προβολείς (projectors), έχει μήκος 275 μέτρα και εκτοξεύει νερό σε ύψος 151,7 μέτρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ντουμπάι Μπουρτζ Χαλίφα Κατηγορία:Ξενοδοχεία στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα
Ζαμβέζης
thumb|Το Δέλτα του ποταμού Ζαμβέζη. Ο Ζαμβέζης είναι ποταμός της νότιας Αφρικής. Το μήκος του φτάνει τα 2,574 χλμ. και είναι ο 4ος μεγαλύτερος σε μήκος στην Αφρική. Η μέση παροχή του κυμαίνεται γύρω στα 20.000-22.000 κ. εκ./ δευτερολ. Ένα σχετικά μικρό τμήμα του είναι πλωτό. Η Ζάμπια, την οποία διασχίζει κατά κύριο λόγο, έλαβε την ονομασία της από τον ποταμό. Σε όλη τη διαδρομή του σχηματίζει καταρράκτες, με πιο γνωστούς αυτούς της Βικτόρια. Στη συμβολή των παραποτάμων του (Σανιάτι, Καφούε) βρίσκεται η τεχνητή λίμνη Καρίμπα και ένα φράγμα ύψους άνω των 100 μ. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες τεχνητές λίμνες στον κόσμο, με μήκος 280 χλμ. και πλάτος 40 χλμ.
Ιστορικά στοιχεία
Η ανακάλυψη του ποταμού έγινε το 1498 από τον Βάσκο ντα Γκάμα. Συστηματικά εξερευνήθηκε από τον Ντέιβιντ Λίβινγκστον.
Αγγειίτιδα Βέγκενερ
Η κοκκιωματώδης αγγειίτιδα Βέγκενερ είναι μία σπάνιας συστηματική αγγειίτιδα των μικρού μεγέθους αγγείων του αίματος π.χ. φλεβίδια, αρτηρίδια και τριχοειδή. Προσβάλλει το ανώτερο αναπνευστικό σύστημα (μύτη, στόμα, φάρυγγα, λάρυγγα, τραχεία, βρόγχοι), το κατώτερο αναπνευστικό (πνεύμονες, νεφρούς) καθώς επίσης και άλλα όργανα. Διακρίνεται σε δύο τύπους ανάλογα με την προσβολή και την εξάπλωσή τους στον οργανισμό.
Επιδημιολογία
Η αγγειίτιδα Βέγκενερ μπορεί να προσβάλλει άτομα κάθε ηλικίας. Συνηθέστερη ηλικία είναι η 4η και 5η δεκαετία της ζωής. Το 82% των παιδιών που πάσχουν από αγγειίτιδα Βέγκενερ και νεφρική νόσο τελικού σταδίου ανήκουν στη λευκή φυλή. Παγκοσμίως η αναλογία ανδρών και γυναικών είναι 1:1.
Γενικευμένη αγγειίτιδα
Η γενικευμένη αγγειίτιδα Βέγκενερ προσβάλει τόσο όργανα του ανώτερου αναπνευστικού, πνεύμονες αλλά και νεφρούς, μπορεί όμως να επεκταθεί και σε άλλα τμήματα του οργανισμού και να προσβάλλει δέρμα, αρθρώσεις, περιφερικά νεύρα, μυϊκό σύστημα, κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ), καρδιά και οφθαλμούς. Το 50% των εκδηλώσεων της γενικευμένης νόσου ξεκινάει ως κοκκιωματώδη αγγειίτιδα όπου αρχικά προσβάλλεται το ανώτερο αναπνευστικό σύστημα. Στη συνέχεια μπορεί να εξελιχθεί άμεσα σε γενικευμένη νόσο ή να εξελιχθεί αργά και αθόρυβα για μήνες ή χρόνια και στη συνέχεια να προκαλέσει την εμφάνιση αγγειιτιδικών συμπτωμάτων συμπεριλαμβανομένης και της σπειραματονεφρίτιδας. Μπορεί όμως να ξεκινήσει και αντίστροφα. Δηλαδή να εκδηλωθεί αμέσως ως γενικευμένη αγγειίτιδα του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος (φάρυγγας, τραχεία, παραρρινικοί κόλποι), αυτιά και οφθαλμούς χωρίς να έχει προηγηθεί κοκκιωματώδη εκδήλωση. Και στις δύο περιπτώσεις η διάγνωση τίθεται από τα κλινικά συμπτώματα, την εμφάνιση χαρακτηριστικών κοκκιωμάτων, την βιοψία ιστολογικού παρασκευάσματος και την ανίχνευση αυτοαντισωμάτων c-ANCA και PR3-ANCA στον ορό του ασθενούς.
Εντοπισμένη αγγειίτιδα
Η «εντοπισμένη» αγγειίτιδα Βέγκενερ περιορίζεται στο ανώτερο αναπνευστικό σύστημα και τους πνεύμονες με ελάχιστες εκδηλώσεις αγγειίτιδας. Αυτός ο τύπος απαντάται στο ¼ περίπου των περιπτώσεων. Τα κοκκιώματα εμφανίζονται ακόμα στο δέρμα, στην καρδιά, στο κεντρικό νευρικό σύστημα, στο ενδοθηλιακό σύστημα, και στις αρθρώσεις όπου προκαλεί σοβαρές και θανατηφόρες επιπλοκές.
Αιτιολογικοί παράγοντες
Η αγγιείτιδα Βέγκενερ εμφανίζεται εξαιτίας αυτοάνοσων ή αλλεργικών αντιδράσεων ή αντιδράσεων υπερευαισθησίας σε άγνωστα αντιγόνα και ευαισθητοποίησης του αναπνευστικού συστήματος σε βακτηριδιακά παθογόνα. Με τη λοίμωξη παράγονται οι κυτταροκίνες TNF-a και IL-6 οι οποίες διεγείρουν τα πολυμορφοπύρηνα ουδετερόφιλα για να εκφράσουν τα αυτο-αντισώματα ANCA, τα οποία υπάρχουν φυσιολογικά στην επιφάνεια κυτταροπλασματικών δικτύων και αυξάνουν τα μόρια προσκόλλησης με αποτέλεσμα να προσκολληθούν στα αγγειακά ενδοθηλιακά κύτταρα.
Τα c-ANCA αντισώματα είναι υπεύθυνα για τη Βέγκενερ (95% των ασθενών αυτών έχουν c-ANCA) όμως σχετίζονται και με άλλες παθήσεις. Τα ANCA συνδέονται στα πολυμορφοπύρηνα ουδετερόφιλα οδηγώντας τα σε αποκοκκίωση και ενεργοποίηση ριζών οξυγόνου οι οποίες προκαλούν βλάβη στο ενδοθήλιο. Σε αυτό το μηχανισμό συμμετέχουν και οι υποτροπιάσεις της Βέγκενερ από αναπνευστικές λοιμώξεις κυρίως από τον σταφυλόκοκκο τον χρυσίζων.
Εργαστηριακός έλεγχος
Δεν υπάρχουν ειδικές εξετάσεις που να θέτουν με βεβαιότητα τη διάγνωση της αγγειίτιδας Βέγκενερ.
Διάγνωση
Η διάγνωση τίθεται με βιοψία ιστού από την άνω αεροφόρο οδό, σε περιπτώσεις κοκκιωματώδους φλεγμονής με νέκρωση ή και χωρίς αγγειίτιδα. Σε υποψία νεκρωτικής κοκκιωματώδους αγγειίτιδας συνιστάται η βιοψία πνεύμονα.
Θεραπεία
Η θεραπεία περιλαμβάνει φάρμακα που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα, τα συνηθέστερα είναι τα κορτικοειδή. Τα κορτικοειδή βελτιώνουν τις οφθαλμικές και δερματικές αλλοιώσεις σε αντίθεση με τους νεφρούς και τους πνεύμονες. Η κυκλοφωσφαμίδη σε μακροχρόνια θεραπεία αποδίδει σταδιακά την κλινική εκδήλωση. Υποχωρεί ο πυρετός, τα δερματικά εξανθήματα, σταθεροποιούνται οι πνευμονικές αλλοιώσεις, βελτιώνεται η νεφρική λειτουργία, μειώνονται τα ANCA και η Τ.Κ.Ε και τέλος διατηρείται ο αριθμός των λευκών > 3000 mm3. Λόγω όμως της έντονης τοξικότητας της χορηγείται αζαθειοπρίνη και πρεδνιζολόνη.
Αντίκλεια (μητέρα του Οδυσσέα)
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η Αντίκλεια ήταν διάσημη βασίλισσα της Ιθάκης σαν σύζυγος του βασιλιά Λαέρτη. Η Αντίκλεια ήταν κόρη του Αυτόλυκου και της Αμφιθέας, εγγονή από πατέρα του αγγελιοφόρου των θεών Ερμή. [2] Η Αντίκλεια είναι η μητέρα του ήρωα Οδυσσέα που είναι διάσημος στην Οδύσσεια, σύμφωνα με πολλές πηγές ωστόσο πραγματικός πατέρας του Οδυσσέα ήταν ο Σίσυφος, με τον Λαέρτη απέκτησε πολλές κόρες ανάμεσα στις οποίες και η Κτιμένη. Σύμφωνα με πολλές πηγές όπως ένα χαμένο θραύσμα της τραγωδίας που έγραψε ο Αισχύλος με τίτλο "Η δίκη των όπλων" ο Οδυσσέας δεν ήταν παιδί του Λαέρτη αλλά του Σισύφου. Σε αυτή την έκδοση ο πατέρας της Αυτόκλυτος λεηλάτησε και έκλεψε τα βόδια του Σισύφου. Ο Σίσυφος αναγνώρισε τα κλεμμένα του πρόβατα σαν καλεσμένος του Αυτόλυκου, στην συνέχεια βίασε την κόρη του Αντίκλεια, από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Οδυσσέας πριν παντρευτεί η ίδια τον Λαέρτη. Η Αντίκλεια στην συνέχεια παρέδωσε τον Οδυσσέα σε μια τοποθεσία με το όνομα Αλαλκομενές στην Βοιωτία, ο Οδυσσέας όταν πήγε στην Ιθάκη έδωσε στο νησί το ίδιο όνομα σε ανάμνηση της γενέτειρας του.
Στο Βιβλίο ΙΑ΄ της Οδύσσειας περιγράφεται το ταξίδι του Οδυσσέα στον Κάτω Κόσμο με στόχο να συναντήσει τον μάντη Τειρεσία, ήθελε να ζητήσει την συμβουλή του για να μπορέσει να επιστρέψει στην πατρίδα του. Ο Οδυσσέας συνάντησε πολλά πνεύματα ανάμεσα στα οποία της μητέρας του Αντίκλειας, απέφυγε να την πλησιάσει πριν συναντήσει πρώτα το πνεύμα του μάντη. Αφού μίλησε με το πνεύμα του Τειρεσία ο Οδυσσέας έσπευσε να βρει την μητέρα του, την ρώτησε πως βρέθηκε στον Κάτω Κόσμο και της εξήγησε τα προβλήματα με την επιστροφή του. Η Αντίκλεια του απάντησε ότι πέθανε από την λύπη της επειδή δεν επέστρεφε, ο πατέρας του ήταν σε πιο άθλια κατάσταση, ζούσε στην ύπαιθρο, φορούσε κουρέλια και κοιμόταν στο πάτωμα. Η σύζυγος του Πηνελόπη ήταν εξίσου περίλυπη, δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ ενώ ο γιος τους Τηλέμαχος ήταν διαχειριστής της περιουσίας τους. Μετά την συνάντηση ο Οδυσσέας έσπευσε να αγκαλιάσει την μητέρα του αλλά φέρνοντας τα χέρια του πάνω της είδε ότι ήταν σκιά, αυτό του έφερε έντονη θλίψη. Σύμφωνα με μερικές εκδόσεις η Αντίκλεια αυτοκτόνησε όταν έμαθε ψευδείς αναφορές ότι σκοτώθηκε ο γιος της.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Γκουατιμάκ
Δεν είναι γνωστό τι συμβολίζει, αλλά φαίνεται να σχετίζεται με τον θρησκευτικό κόσμο των Αβοριγίνων. Πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύει έναν ηγέτη της εποχής, κάποια ιδιοφυΐα ή κάποιο πνεύμα, αν και άλλες ερμηνείες υποστηρίζουν ότι συμβολίζει ένα ιερό ζώο τοτέμ ή, ενδεχομένως, μια κουκουβάγια. Το φορούσαν στο λαιμό με σχοινάκι για φυλαχτό.
Σήμερα το ειδώλιο εκτίθεται σε μια από τις αίθουσες του Αρχαιολογικού Μουσείου του Πουέρτο ντε λα Κρουθ, στο βόρειο τμήμα της Τενερίφης. Είναι σπάνιο προϊστορικό εύρημα με σημαντική ανθρωπολογική σημασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ειδώλια Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Κανάριες νήσοι Κατηγορία:Γουάντσε
Ναμανυέρε
Σύμφωνα με την απογραφή του 2012, ο πληθυσμός στο Αστικό Τμήμα ήταν 18.877 άτομα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας Κατηγορία:Τμήματα της Περιφέρειας Ρούκουα
Γιόχαν Νέσκενς
Ο Γιοχάνες Γιάκομπους «Γιόχαν» Νέσκενς (Johannes Jacobus "Johan" Neeskens, 15 Σεπτεμβρίου 1951) είναι Ολλανδός πρώην ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος και προπονητής ποδοσφαίρου. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους Ολλανδούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Το 2004, ο Πελέ τον ονομάτισε ως ένα από του 125 καλύτερους εν ζωή ποδοσφαιριστές, ενώ από ορισμένους θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους στη θέση του όλων των εποχών.
Βιογραφία
Ξεκίνησε την καριέρα του από την ΡΜ Χέμστεντε, την ομάδα της πόλης που γεννήθηκε και στη συνέχεια αποκτήθηκε από τον Άγιαξ του Ρίνους Μίχελς, το 1970. Ήταν μέλος της ομάδας του Άγιαξ που κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1971 στον τελικό εναντίον του ΠΑΟ, αγωνιζόμενος ως δεξιός αμυντικός. Από την επόμενη χρονιά άρχισε να αγωνίζεται ως μέσος, δίπλα στον Γιόχαν Κρόιφ, και προσαρμόστηκε εξαιρετικά στον νέο του ρόλο. Έτσι απέκτησε το παρατσούκλι Johan Segon ("Γιόχαν ο Δεύτερος"). Ήταν ένας αληθινά ολοκληρωμένος παίκτης - το πέρασμα του, η ντρίμπλα του, η άμυνά του, η εναέρια ικανότητα του, η δυνατότητα συνεργασίας, οι εξαιρετική φυσική του κατάσταση. Ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο αντιπροσώπευαι το πρότυπο του παίκτη του ολοκληρωτικο ποδοσφαίρου. Μαζί με τον Κρόιφ έχουν επηρεάσει την ιδέα και τις έννοιες του χρόνου, του χώρου και της κίνησης στα γήπεδα ποδοσφαίρου. Λόγω αυτής της συνεργασίας, τα πάντα άλλαξαν στη λειτουργία της ομάδας. Η ευφυΐα και η έκφραση του αντιπάλου ήταν πάντα σχεδιασμένα, αλλά ο συνδυασμός της νοημοσύνης με την απαιτούμενη φυσική απόδοση για την επιτυχία αποδείχθηκε στο γήπεδο μέσω της συνεργασίας των δύο Γιόχαν. Όταν ο Νέσκενς εντάχθηκε στην ομάδα του Ρίνους Μίχελς το 1970, έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να επιτρέψει στον Κρόιφ να δημιουργήσει τη μαγεία, ενώ η υπόλοιπη ομάδα, με επικεφαλής τον Νέσκενς, έκανε το λιγότερο παραγωγικό έργο.
Με τον Άγιαξ κατέκτησε 3 συνεχόμενα Κύπελλα Πρωταθλητριών (1971, 1972, 1973) και το 1974 ακολούθησε τους Κρόιφ και Μίχελς στην Μπαρτσελόνα. Τα πέντε χρόνια του στην Μπαρτσελόνα δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένα, αλλά ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Αγωνίστηκε συνολικά σε 233 παιχνίδια, σημείωσε 54 τέρματα και κέρδισε δύο τίτλους. Το 1975-76 ήταν ο πρώτος νικητής του βραβείου  Don Balón ως καλύτερος ξένος παίκτης του ισπανικού πρωταθλήματος. Το 1979 πήρε μεταγραφή για την Νιου Γιορκ Κόσμος, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1984. Εκεί, μαζί με τον Φραντς Μπεκενμπάουερ και τον Κάρλος Αλμπέρτο Τόρες]], κέρδισε το πρωτάθλημα NASL το 1980 και το 1982 (και δεύτερη θέση το 1981). Σε έξι σεζόν πέτυχε 17 γκολ σε 94 παιχνίδια και ήταν στην καλύτερη ομάδα τρεις φορές, το 1979, 1980 και 1982. Έπειτα αγωνίστηκε στις Χρόνιγκεν, Σάουθ Φλόριντα Σανς του USL (United Soccer League), την Κάνσας Σίτι Κόμετς και έκλεισε την καριέρα του στην Ελβετία, αγωνιζόμενος με τις ΦΚ Μπάαρ και Τσουγκ.
Ο Νέσκενς πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το 1970 και πραγματοποίησε 49 συμμετοχές με το εθνόσημο μέχρι το 1981, σκοράροντας 17 φορές. Ήταν σημαντικό μέλος της ομάδας η οποία έφτασε στον τελικό τόσο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1974 όσο και το 1978. Στον τελικό του 1974 σκόραρε το πρώτο γκολ του αγώνα, με δυνατό πέναλτι στο δεύτερο λεπτό του αγώνα. Όπως παραδέχτηκε ο ίδιος αργότερα παρά την αποφασιστικότητά του πριν τον αγώνα, ήταν η μόνη φορά που ήταν νευρικός σε τέτοια διαδικασία. Συμπεριλήφθηκε και στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Επίσης ήταν δεύτερος σκόρερ της διοργάνωσης με 5 τέρματα. Ήταν επίσης μέλος της ομάδας που κατέκτησε την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 1976.
Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση το 1991, ο Νέσκενς ανέλαβε βοηθός προπονητή στην εθνική Ολλανδίας υπό τις οδηγίες αρχικά του Γκους Χίντιγκ και έπειτα του Φρανκ Ράικαρτ. Το 2000 ανέλαβε προπονητής της Ενεσέ Ναϊμέχεν, βοηθώντας την να φτάσει για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκούς συλλόγους από το 2003, όμως απολύθηκε την επόμενη χρονιά λόγω κακών αποτελεσμάτων. Το 2005 ορίστηκε βοηθός προπονητή της εθνικής Αυστραλίας, υπό τις οδηγίες του Γκους Χίντιγκ και το 2006 ορίστηκε βοηθός προπονητή στη Μπαρτσελόνα μέχρι το 2008. Έπειτα έγινε προπονητής της Β΄ εθνικής ομάδας της Ολλανδίας και έπειτα βοηθός προπονητή στη Γαλατασαράι. Το περιοδικό World Soccer τον συμπεριέλαβε στους 100 καλύτερους ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα.
Τίτλοι και διακρίσεις
Άγιαξ Μπαρτσελόνα Νιου Γιορκ Κοσμος
Ολλανδία
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Κόσμος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χρόνινγκεν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1976 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ν.Ε.Κ.
Giallo
Το Giallo (ελληνική απόδοση: τζάλο, λανθασμένα και τζιάλο) είναι είδος λογοτεχνίας και ταινιών που εμφανίστηκε τον 20ό αιώνα στην Ιταλία. Ειδικότερα, εκτός Ιταλίας, το "τζαλο" αναφέρεται συγκεκριμένα σε σε ένα ιδιαίτερο ιταλικό είδος θρίλερ-τρόμου το οποίο εμπεριέχει στοιχεία μυστηρίου ή κατασκοπικά και συχνά περιλαμβάνει στοιχεία σλάσερ, εγκλήματος, ψυχολογικού θρίλερ, ψυχολογικού τρόμου, sexploitation, και λιγότερο συχνά υπερφυσικού τρόμου. Στην Ιταλία, ο όρος υποδηλώνει ταινίες θρίλερ, συχνά της εγκληματικής μυθοπλασίας, μυστηρίου και υποείδη τρόμου, ανεξάρτητα από τη χώρα προέλευσης.
Στις αγγλόφωνες χώρες, ο όρος τζάλο συχνά αναφέρεται στην ιταλική εκδοχή ταινιών του είδους, ένα συγκεκριμένο στυλ αστυνομικής-θρίλερ-τρόμου ταινίας, το οποίο συνήθως αναμειγνύει την ατμόσφαιρα και την αγωνία του θρίλερ με στοιχεία τρόμου (ένα είδος σλάσερ) και ερωτισμού (παρόμοιο με το γαλλικό είδος φανταστίκ), και συχνά περιλαμβάνει έναν μυστηριώδη δολοφόνο που η ταυτότητά του δεν αποκαλύπτεται μέχρι το τελευταίο μέρος της ταινίας. Το συγκεκριμένο είδος αναπτύχθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '60, και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70, και έπειτα έλαβε τον κατήφορο τις επόμενες δεκαετίες. (Μερικές παρεμφερείς ταινίες εξακολουθούν να κυκλοφορούν). Έχει θεωρηθεί πρόγονος και εξέχουσα επιρροή στο μετέπειτα αμερικανικό είδος σλάσερ.
Η προέλευση του όρου πηγάζει από τα πρώτα εξώφυλλα των βιβλίων με τέτοιου είδους ιστορίες, που ήταν πάντα σε κίτρινο χρώμα (στα Ιταλικά giallo σημαίνει κίτρινο).
Λογοτεχνία
Ο όρος τζάλο εμφανίστηκε αρχικά σαν νεολογισμός για να περιγράψει μια σειρά φθηνών μυθιστορημάτων τσέπης, με αστυνομικές ιστορίες και ιστορίες μυστηρίου, που εξέδωσε το 1929 ο εκδοτικός οίκος Mondadori (Giallo Mondadori). Στα κίτρινα εξώφυλλα τους εμφανίζοταν αστυνομικές ιστορίες αντίστοιχες με αυτές που υπήρχαν στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αμερική (pulp fiction) στις δεκαετίες του '20 και του '30. Η συνάφεια αυτή τονίζοταν επίσης με την υιοθέτηση ψευδωνύμων αγγλικής προελεύσεως από τους πρώτους συγγραφείς του είδους (Αγκάθα Κρίστι, Έλερι Κουίν, Έντγκαρ Γουάλας, Εντ Μακμπέιν, Ρεξ Στάουτ και Ρέημοντ Τσάντλερ), καθώς και από το γεγονός ότι πολλά από αυτά τα βιβλία ήταν όντως μεταφράσεις βιβλίων από την αγγλική γλώσσα.
Η επιτυχία των "τζάλι" σύντομα άρχισε να τραβάει την προσοχή και των άλλων εκδοτικών οίκων, που άρχισαν να εκδίδουν παρόμοια βιβλία (διατηρώντας πάντα το "παραδοσιακό" κίτρινο εξώφυλλο). Τα βιβλία αυτά υπήρξαν τόσο δημοφιλή ώστε τα βιβλία διάσημων και αναγνωρισμένων ξένων συγγραφέων, όπως η Άγκαθα Κρίστι, ο Έντγκαρ Ουάλας και ο Ζωρζ Σιμενόν, "βαφτίστηκαν" τζάλι όταν πρωτοδημοσιεύτηκαν στην Ιταλία. Τα Giallo Mondadori κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα μηνιαίως και αποτελούν τη μακροβιότερη εκδοτική σειρά του είδους στον κόσμο.
Κινηματογράφος
Το κινηματογραφικό είδος που προέκυψε από αυτά τα βιβλία στη δεκαετία του '60 υπήρξε αρχικά μια απλή μεταφορά των ιστοριών αυτών στη μεγάλη οθόνη, αλλά σύντομα εκμεταλλεύθηκε τις σύγχρονες κινηματογραφικές τεχνικές για να δημιουργήσει τελικά ένα ξεχωριστό είδος ταινίας. Πολλές ταινίες που εκτός Ιταλίας αποκαλούνται "τζάλι" (Ψυχώ, Δεσμώτης του Ιλίγγου, Ο Ηδονοβλεψίας) στην ίδια την Ιταλία αποκαλούνται απλά "θρίλερ", με τον πρώτο όρο να αναφέρεται συνήθως στις κλασσικές πλέον δημιουργίες σκηνοθετών όπως ο Ντάριο Αρζέντο και ο Μάριο Μπάβα στη δεκαετία του '70.
Χαρακτηριστικά
Οι κριτικοί διαφωνούν στον χαρακτηρισμό μιας τζάλο ταινίας. Ο Γκάρι Νίντχαμ έγραψε:
"Από τη φύση του το τζάλο προκαλεί τις υποθέσεις μας για το πως οι μη-Χολιγουντιανές ταινίες πρέπει να καταταχθούν, πέρα από το είδος της αγγλο-αμερικανικής ταξινομικής φαντασίας, η οποία 'φτιάχνει' το είδος στην κινηματογραφική κριτική και βιομηχανία με σκοπό να ορίσει κάτι συγκεκριμένο. ...πάντως, εκτός από την αντίσταση των τζάλο να ξεκαθαρίσουν τον όρο, υπάρχουν ωστόσο αναγνωρίσιμες θεματικές και στιλιστικές αλληγορίες."
Αυτές οι ξεχωριστές "θεματικές και στιλιστικές αλληγορίες" συνιστούν έναν ασαφή όρο για το είδος, ο οποίος είναι ευρέως συνεχής, αν και ποικίλοι κριτικοί έχουν προτείνει ελαφρώς διαφορετικές χαρακτηριστικές λεπτομέρειες (οι οποίες συνεπώς δημιουργούν μερική σύγχυση για το ποιες ταινίες μπορούν να θεωρηθούν τζάλο). Ο συγγραφέας Μάικλ Μακένζι έγραψε ότι τα τζάλο μπορούν να διαιρεθούν στα επικεντρωμένα στον άνδρα m. gialli, τα οποία συνήθως παρουσιάζουν έναν άνδρα να παρίσταται μάρτυρας σε μια δολοφονία και μπαίνει στο στόχαστρο του δολοφόνου όταν επιχειρεί να βρει λύση στο έγκλημα, και τα f. gialli, τα οποία παρουσιάζουν γυναίκα πρωταγωνίστρια που μπλέκεται σε μια περισσότερο σεξουαλική και ψυχολογική ιστορία, συνήθως επικεντρώνεται στη σεξουαλικότητα, το ψυχικό κόσμο και την εύθραυστη ψυχολογική της κατάσταση.
Παρόλο που συχνά περιλαμβάνουν έγκλημα και μυστήριο, τα τζάλο δεν πρέπει να συγχέονται με το άλλο ιταλικό εγκληματικό είδος της δεκαετίας του 1970, το πολιτσιοτέσκι, το οποίο περιλαμβάνει περισσότερο δράση για βίαιους αστυνομικούς που επιβάλουν την τάξη (σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένο από αμερικανικές ταινίες του 1970 όπως Ο επιθεωρητής Κάλαχαν, Ο Εκτελεστής της Νύχτας, Ο Νονός, Σέρπικο, Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία). Σκηνοθέτες και πρωταγωνιστές κινήθηκαν και στα δυο είδη και μερικές ταινίες μπορούσαν να θεωρηθούν κάτω από μπάνερ, όπως η ταινία του Μάσιμο Νταλαμάνο Η Άμεσος Δράσις σε Συναγερμό (1974, La polizia chiede aiuto). Οι περισσότεροι κριτικοί συμφωνούν στο γεγονός ότι το τζάλο παρουσιάζει μια ξεχωριστή κατηγορία με μοναδικά χαρακτηριστικά.
Δομή
Οι ταινίες τζάλο χαρακτηρίζονται από φρικιαστικά θρίλερ μυστηρίου με δολοφονίες, τα οποία συνδυάζουν στοιχεία αγωνίας με μυστήριο με σκηνές έντονου τρόμου, παρουσιάζοντας επιπλέον αιματοχυσία, κομψή χρήση της κάμερας και συχνά τρανταχτής μουσικής συμφωνίας. Το αρχέτυπη πλοκή των τζάλο περιλαμβάνει έναν μυστήριο, ψυχοπαθή δολοφόνο με μαύρα γάντια, που παρακολουθεί και σφάζει πολλές όμορφες γυναίκες. Ενώ τα περισσότερα τζάλο περιλαμβάνουν άνθρωπο δολοφόνο, κάποια άλλα έχουν υπερφυσικά στοιχεία.
Ο σύνηθες πρωταγωνιστής των τζάλο είναι κατά μία έννοια περιθωριοποιημένος, συχνά είναι ταξιδευτής ή τουρίστας, και συνήθως είναι νεαρή γυναίκα (τα τζάλο σπάνια περιλαμβάνουν ειδικευμένους αστυνομικούς ως πρωταγωνιστές, κάτι που είναι χαρακτηριστικό του πολιτσιοτέσκι είδους). Οι πρωταγωνιστές είναι γενικά ασύνδετοι με τις δολοφονίες προτού ξεκινήσουν, και βοηθάνε στην εύρεση του δολοφόνου μέσω του ρόλου τους ως μάρτυρες σε έναν από του φόνους. Το μυστήριο είναι η ταυτότητα του δολοφόνου, που συχνά αποκαλύπτεται στην κορύφωση, και να είναι ένας χαρακτήρας-κλειδί, που αποκρύπτει την ταυτότητά του ή της με τη μεταμφίεση (συνήθως κάποιος συνδυασμός καπέλου, μάσκας, γυαλιών ηλίου, γαντιών και καπαρντίνας). Συνεπώς το λογοτεχνικό "whodunit" (ποιος το έκανε) στοιχείο των τζάλο μυθιστορημάτων διατηρείται, ενώ φιλτράρεται μέσω των στοιχείων τρόμου και της ιταλικής παράδοσης για την όπερα και του γκραν γκινιόλ επί σκηνής. Η δομή των τζάλο συχνά θυμίζει την αποκαλούμενη "παράξενη απειλή" των παλπ περιοδικών.
Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι ενώ τα περισσότερα τζάλο περιλαμβάνουν στοιχεία της βασικής δομής πλοκής, ωστόσο υπάρχουν και εξαιρέσεις. Κάποιες ταινίες (για παράδειγμα Ο Σαδιστής (1970, Il rosso segno della follia) του Μάριο Μπάβα, που παρουσιάζει το δολοφόνο ως πρωταγωνιστή) μπορεί να αλλάξουν ριζικά την παραδοσιακή δομή ή να την αλλάξουν τελειωτικά και ακόμη να θεωρούνται τζάλο λόγω της αισθητικής και θεματικής αλληγορίας. Ένα σταθερό στοιχείο του είδους, είναι η ασυνήθιστη έλλειψη εστίασης στη λογική αφήγηση. Ενώ τα περισσότερα έχουν ουσιαστική μυστηριακή δομή, μπορεί να περιλαμβάνουν περίεργα ή φαινομενικά παράλογα στοιχεία πλοκής και αδιαφορία για το ρεαλισμό στην υποκριτική, το διάλογο και το κίνητρο του χαρακτήρα. Όπως έγραψε ο Τζον Άμπραμς, "Ξεχωριστά, κάθε [τζάλο] είναι σαν μια βελτίωση στην άσκηση του φόνου, με κάθε παραγωγό να έχει πρόσβαση σε χειροπιαστά μοιρασμένα βοηθήματα και θέματα. Μαύρα γάντια, σεξουαλική ασάφεια, και ψυχοαναλυτικό τραύμα που μπορεί να είναι στην καρδιά κάθε ταινίας, αλλά το είδος από μόνο του είναι αφηγηματικό χωρίς συνέπεια."
Περιεχόμενο
Ενώ ένας σκιερός δολοφόνος και ένας μυστήριος αφηγητής είναι συνήθη φαινόμενα στα τζάλι, τα πιο σταθερά και αξιοσημείωτα στοιχεία στην παράδοση των τζάλι εστιάζουν στις φρικιαστικές δολοφονίες που ακολουθούν. Οι φόνοι είναι πάντα βίαιοι και αιματηροί, παρουσιάζοντας μια ποικιλία από τολμηρές και ευφάνταστες επιθέσεις. Αυτές οι σκηνές συχνά προκαλούν κάποιο βαθμό ηδονοβλεψίας, μερικές φορές φτάνουν μέχρι και να παρουσιάσουν τη δολοφονία από την οπτική γωνία του δολοφόνου, με το χέρι του (που φοράει μαύρα γάντια) να κρατάει ένα μαχαίρι από την οπτική γωνία του. Οι δολοφονίες πραγματοποιούνται συνήθως όταν το θύμα είναι πιο ευάλωτο (ντους, μπάνιο ή με ελάχιστα ρούχα). Ως εκ τούτου, οι ταινίες τζάλο συχνά περιλαμβάνουν μεγάλες ποσότητες γυμνότητας και σεξουαλικού περιεχομένου, σχεδόν όλες από όμορφες νεαρές γυναίκες (οι ηθοποιοί που σχετίζονται με το είδος περιλαμβάνουν τις Έντβιτζε Φένεκ, Μπάρμπαρα Μπακ, Ντάρια Νικολόντι, Μίμσι Φάρμερ, Μπάρμπαρα Μπουσέ, Σούζι Κένταλ, Ίντα Γκάλι, και Ανίτα Στρίντμπεργκ). Λόγω της έμμεσης έμφασης στο τολμηρό σεξ και τη βία, μερικές φορές τα τζάλι κατηγοριοποιούνται ως ταινίες exploitation. Η συσχέτιση της γυναικείας σεξουαλικότητας και της άγριας βίας οδήγησε ορισμένους σχολιαστές να κατηγορήσουν το είδος της ως μισογυνιστικό.
Θέματα
Τα τζάλι είναι γνωστά για τα ψυχολογικά θέματα της τρέλας, της αλλοτρίωσης, της σεξουαλικότητας και της παράνοιας. Ο πρωταγωνιστής είναι συνήθως μάρτυρας ενός φρικιαστικού εγκλήματος, αλλά συχνά η μαρτυρία τους αποδοκιμάζεται από τις αρχές, οδηγώντας σε μια αμφισβήτηση. Αυτή η ασάφεια της μνήμης και της αντίληψης μπορεί να κλιμακωθεί σε ψευδαίσθηση, παραισθήσεις ακόμη και παράνοια. Δεδομένου ότι οι πρωταγωνιστές των τζάλι είναι κυρίως γυναίκες, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που ο συγγραφέας Γκάρι Νίντχαμ αποκαλεί "...το τζάλο είναι η έμφυτη παθολογία της θηλυκότητας και της γοητείας με "άρρωστες" γυναίκες." Ο δολοφόνος συνήθως τείνει να είναι ψυχικά άρρωστος. Οι δολοφόνοι των τζάλο είναι σχεδόν πάντα παρακινημένοι από παραφροσύνη, που προκαλείται από κάποιο παρελθοντικό ψυχικό τραύμα, συχνά σεξουαλικής φύσεως (και μερικές φορές απεικονίζεται σε αναδρομές). Η έμφαση στην τρέλα και την υποκειμενική αντίληψη έχει ρίζες στα τζάλο μυθιστορήματα (για παράδειγμα, "Το Μυστήριο της Μαύρης Γάτας" του Σέρτζιο Μαρτίνο, βασίστηκε στη σύντομη ιστορία του Έντγκαρ Άλαν Πόε "Η Μαύρη Γάτα", η οποία ασχολείται με τον ψυχολογικά ασταθή αφηγητή), αλλά επίσης εκφράζεται στα εργαλεία του κινηματογράφου: Η αστάθεια της ψυχικής κατάστασης τόσο του θύματος όσο και του δολοφόνου συχνά αντικατοπτρίζεται από το άκρως υπερβολικό στυλ και την ανεστίαστη αφήγηση που είναι κοινή σε πολλά τζάλι.
Ο συγγραφέας Μικέλ Τζ. Κόβεμ θεωρεί ότι τα τζάλι αντικατοπτρίζουν μια αβεβαιότητα σχετικά με την κοινωνική αναταραχή της νεωτερικότητας που ήλθε στον ιταλικό πολιτισμό τη δεκαετία του 1960.
"'Οι αλλαγές στην ιταλική κουλτούρα... μπορούν να γίνουν αντιληπτές μέσα από τις τζάλο ταινίες ως κάτι που θα συζητηθεί -- ζητήματα που σχετίζονται με την ταυτότητα, τη σεξουαλικότητα, τα αυξανόμενα επίπεδα βίας, η διαχείριση της ζωής και των κορμιών των γυναικών, την ιστορία -- όλες οι αφηρημένες ιδέες, οι οποίες παρουσιάζονται ως περιστασιακές ανθρώπινες ιστορίες στις ταινίες τζάλο.'"
Οπτικό στιλ
Τα τζάλι συνήθως σχετίζονται με την έντονη τεχνική κινηματογραφία και τα στιλιστικά οπτικά εφέ. Ο κριτικός Μέιτλαντ Μακντόνα χαρακτηρίζει τα οπτικά εφέ της ταινίας Βαθύ Κόκκινο (Profondo Rosso) ως "ζωηρά χρώματα και περίεργες γωνίες της κάμερας, ιλιγγιώδη παν και φαντασμαγορικές κοντινές λήψεις, αποπροσανατολισμένο πλαίσιο και σύνθεση, φετιχιστικές κοντινές λήψεις τρεμάμενων ματιών και περίεργων αντικειμένων (μαχαίρια, κούκλες, μάρμαρα, πλεκτά αποκόμματα από μαλλί)..." Σε αντίθεση με τις εμβληματικές εικόνες των σκιερών δολοφόνων με μαύρα γάντια και της φρικιαστικής βίας, τα τζάλι συχνά χρησιμοποιούν έντονα στιλιστικά και περιστασιακά υπερρεαλιστικά χρώματα. Οι σκηνοθέτες Ντάριο Αρτζέντο και Μάριο Μπάβα είναι ειδικότερα γνωστοί για τους ιμπρεσιονιστικούς συμβολισμούς τους και τα έντονα χρώματα, παρόλο που άλλοι σκηνοθέτες του είδους τζάλο (συγκεκριμένα ο Λούτσο Φούλτσι) ασχολήθηκαν με ήρεμα, αληθοφανή στιλ εξίσου. Λόγω του τυπικού τους περιβάλλοντος της δεκαετίας του 1970, ορισμένοι σχολιαστές έχουν επίσης σημειώσει τις δυνατότητές τους για τα οπτικά σκηνικά, ειδικά όσον αφορά τη μόδα και τη διακόσμηση.
Μουσική
Μοναδικό χαρακτηριστικό του είδους είναι αδιαμφισβήτητα η μουσική. Ο κριτικός Μέιτλαντ Μακντόνα χαρακτηρίζει την ταινία Βαθύ Κόκκινο (Profondo Rosso) ως μια "ακατανίκητα φρικιαστική εμπειρία... τόσο οπτικά όσο και ακουστικά." Η συγγραφέας Αν Μπίλσον εξηγεί, "Ο ήχος των τζάλο είναι συχνά μια μεθυστική μίξη μοδάτης lounge μουσικής και το είδος του ανακουφιστικού λυρισμού που δε συμβαδίζει με το γεγονός ότι στην πραγματικότητα συνοδεύει, ας πούμε, έναν αποκεφαλισμό σε αργή κίνηση", (αναφέρει ως παράδειγμα το μουσικό θέμα του Ένιο Μορικόνε για την ταινία του 1971 Τέσσερις Μύγες σε Πράσινο Βελούδο (4 mosche di velluto grigio). Αξιοσημείωτοι συνθέτες είναι οι Μορικόνε, Μπρούνο Νικολάι, και του ιταλικό συγκρότημα Goblin (και οι τρεις γνωστοί για τη συνεργασία τους με τον Ντάριο Αρτζέντο, παρόλο που συνεργάστηκαν και με άλλους σκηνοθέτες). Άλλοι σημαντικοί σκηνοθέτες γνωστοί για τη δουλειά τους σε ταινίες τζάλο περιλαμβάνουν τους Πιέρο Ουμιλιάνι (συνθέτης στην ταινία 5 Κούκλες για ένα Δολοφόνο (5 bambole per la luna d'agosto)), Ριτς Ορτολάνι (Ο Βιασμός μιας Γυναίκας με Κίτρινη Πυτζάμα (La ragazza dal pigiama giallo)) και Φάμπιο Φρίτσι (Sette note in nero).
Τίτλοι
Τα τζάλι συχνά περιλαμβάνουν σκανδαλοθηρικούς ή μπαρόκ τίτλους, συνήθως με αναφορά σε ζώα ή τη χρήση αριθμών. Παραδείγματα εκείνης της τάσης περιλαμβάνουν Ο Μαύρος Γάτος Εκδικείται (Sette scialli di seta gialla), Σατανάδες της Ακολασίας (Non si sevizia un paperino), Ο Θάνατος με τα Μάτια της Γάτας (La morte negli occhi del gatto) και Στα Νύχια της Μαύρης Αράχνης (La tarantola dal ventre nero), ενώ παραδείγματα για τους αριθμούς είναι Sette note in nero και Οι 4 εκδικηταί (Giornata nera per l'ariete).
Ιστορία και ανάπτυξη
Το πρώτο τζάλο μυθιστόρημα που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη ήταν του Τζέιμς Μ. Κέιν Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δύο φορές (The Postman Always Rings Twice) το 1943 του Λουκίνο Βισκόντι Διαβολικοί εραστές (Ossessione). Αν και η ταινία ήταν πρακτικά η πρώτη που μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη από την τζάλο σειρά του Μονταντόρι, το νεορεαλιστικό της στυλ ήταν σημαντικά διαφορετικό από τον στυλιζαρισμένο, βίαιο χαρακτήρα που θα αποκτούσαν οι μεταγενέστερες προσαρμογές. Καταδικάστηκε από τη φασιστική κυβέρνηση, το Obsessione αποτέλεσε τελικά ορόσημο του νεορεαλιστικού κινηματογράφου, αλλά δεν προκάλεσε περαιτέρω προσαρμογές για σχεδόν 20 χρόνια.
Σε αντίθεση με τη λογοτεχνική παράδοση των τζάλο, οι αρχικές τζάλο ταινίες ήταν επηρεασμένες από τις γερμανικές "κρίμι" ταινίες στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ήταν δανικής/γερμανικής παραγωγής, ασπρόμαυρες ταινίες βασισμένες στις ιστορίες του Έντγκαρ Ουάλας, που συχνά παρουσίαζαν whodunit μυστήριες υποθέσεις με μασκοφόρους δολοφόνους, και περιείχαν αρκετά βασικά συστατικά που υιοθέτησαν στο κίνημα τζάλο για πολλά χρόνια. Παρά της σύνδεση τους με τον τζάλο συγγραφέα Ουάλας, παρουσίαζαν πολύ περισσότερη βία, η οποία θα ήταν χαρακτηριστικό στοιχείο των τζάλι.
Ο Σουηδός σκηνοθέτης Άρνε Μάτσον έχει χαρακτηρισθεί ως πιθανή επιρροή, ειδικότερα η ταινία του Mannekäng i rött (1958). Παρόλο που η ταινία μοιράζεται στιλιστικές και αφηγηματικές ομοιότητες με τις μετέπειτα τζάλο ταινίες (ειδικότερα η χρήση του χρώματος και οι πολλαπλές δολοφονίες στην πλοκή), δεν υπάρχει άλλη απόδειξη ότι οι Ιταλοί σκηνοθέτες θα την έχουν παρακολουθήσει.
Η πρώτη ταινία που χαρακτηρίζεται συχνά ως "πραγματική" τζάλο είναι Το Κορίτσι που Είδε το Δολοφόνο (La ragazza che sapeva troppo, 1963) του Μάριο Μπάβα. Ο τίτλος της υπαινίσσεται την κλασική ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά (The Man Who Knew Too Much, 1956), αναφέρει την αρχική σύνδεση ανάμεσα στα τζάλι και τις αγγλο-αμερικανικές αστυνομικές ιστορίες. Παρόλο που ήταν ασπρόμαυρη και και στερούνταν από την έντονη βία και σεξουαλικότητα, θέματα τα οποία θα χαρακτήριζαν τα μετέπειτα τζάλι, η ταινία θεωρήθηκε βασική του είδους: σε αυτήν, μια νεαρή Αμερικανίδα τουρίστρια στη Ρώμη γίνεται μάρτυρας σε έναν φόνο, αποδοκιμάζεται από τις αρχές, και αναγκάζεται να ανακαλύψει την ταυτότητα του δολοφόνου η ίδια. Ο Μπάβα σχεδίασε την κρίμι παράδοση όπως και το στιλ του Χίτσκοκ στον τίτλο της ταινίας, και η δομή της αποτέλεσε βάση για τα τζάλι που θα ακολουθούσαν μετέπειτα.
Ο Μπάβα ακολούθησε την ίδια χρονιά με την μοντέρνα και σημαντική ταινία Αίμα και Μαύρη Δαντέλα (Sei donne per l'assassino, 1964). Παρουσίασε ορισμένα στοιχεία, τα οποία έγιναν εμβληματικά στο είδος: ένας μασκοφόρος στόκερ (stalker) κρατώντας ένα αιχμηρό αντικείμενο και φορώντας μαύρα γάντια, που δολοφονεί πολλά όμορφα μοντέλα. Παρόλο που η ταινία δεν αποτέλεσε εισπρακτική επιτυχία εκείνη την περίοδο, τα στοιχεία που παρουσίασε (ειδικότερα τον δολοφόνο με τα μαύρα γάντια, την προκλητική σεξουαλικότητα, και τα έντονα χρώματα) θα γίνονταν θρυλικά στο είδος.
Αρκετές αστυνομικές/θρίλερ ταινίες με παρόμοια θεματολογία ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, συμπεριλαμβανομένου τις αρχικές προσπάθειες των σκηνοθετών Αντόνιο Μαργκερίτι (Ο Στραγγαλιστής των Ανήλικων Κοριτσιών [Nude... si muore] το 1968), Ουμπέρτο Λέντσι (Το Καυτό Τρίγωνο των Αμαρτωλών [Orgasmo] το 1968, Paranoia και Το Δόλωμα της Αμαρτίας [Così dolce... così perversa] το 1969) και Λούτσο Φούλτσι (Η μία πάνω στην άλλη [Una sull'altra] το 1969), όλοι οι οποίοι θα συνέχιζαν να αποτελούν σημαντική επιρροή στο αναδυόμενο είδος. Αλλά ήταν η πρώτη ταινία του Ντάριο Αρτζέντο, το 1970, που μετάτρεψε το είδος τζάλο σε σημαντικό πολιτιστικό φαινόμενο. Αυτή η ταινία, Το Πουλί με τα Κρυσταλλένια Φτερά (L'uccello dalle piume di cristallo) επηρεάστηκε ιδιαίτερα από την ταινία 6 Γυναίκες για το Δολοφόνο (6 donne per l'assassino, 1964), και παρουσίασε ένα καινούργιο επίπεδο της μοντέρνας βίας και αγωνίας, που βοήθησε στον επαναπροσδιορισμό του είδους. Η ταινία αποτέλεσε εισπρακτική επιτυχία και έγινε αντικείμενο μίμησης. Η επιτυχία της προκάλεσε φρενίτιδα στις ιταλικές ταινίες με μοντέρνες, βίαιες, και σεξουαλικά προκλητικές υποθέσεις φόνων. Μόνος του, ο Αρτζέντο, δημιούργησε τρεις ακόμη ταινίες τα επόμενα πέντε χρόνια. Το 1996, ο σκηνοθέτης Μικέλε Σοάβι έγραψε, "δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μάριο Μπάβα ήταν αυτός που ξεκίνησε τα "σπαγγέτι θρίλερ" [αλλά] ο Αρτζέντο τους έδωσε τεράστια ώθηση, μια στροφή στην πλοκή, ένα καινούργιο στιλ...'καινούργια ενδυμασία'. Ο Μάριο μεγάλωσε και ο Ντάριο έκανε το είδος δικό του... αυτό είχε επιπτώσεις στο κινηματογραφικό είδος, το οποίο λόγω του Ντάριο, του δόθηκε νέα πνοή." Η επιτυχία της ταινίας Το Πουλί με τα Κρυσταλλένια Φτερά προκάλεσε μια δεκαετία που παρουσίασε πολλαπλά τζάλι κάθε χρόνο. Στους αγγλόφωνους κινηματογραφικούς κύκλους, ο όρος τζάλο έγινε σταδιακά συνώνυμος με ένα βαρύ, θεατρικό και μοντέρνο οπτικό στοιχείο.
Το είδος τζάλο ήταν στο αποκορύφωμα από το 1968 μέχρι το 1978. Ωστόσο, η πιο γόνιμη περίοδος ήταν από το 1971 μέχρι και το 1973, κατά τη διάρκεια των οποίων κυκλοφόρησαν 65 διαφορετικά τζάλι (η φιλμογραφία είναι παρακάτω). Σκηνοθέτες όπως ο Μπάβα, ο Αρτζέντο, ο Φούλτσι, ο Λέντσι, και ο Μαργκερίτι συνέχισαν να παράγουν κι άλλα τζάλι μέσα στη δεκαετία του 1970, και σύντομα προστέθηκαν στο κίνημα οι Σέρτζιο Μαρτίνο, Πάολο Καβάρα, Αρμάντο Κρισπίνο, Ρουτζέρο Ντεοντάτο, και ο γιος του Μπάβα, Λαμπέρτο Μπάβα. Το είδος διαδόθηκε και στην Ισπανία από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, με ταινίες όπως La residencia (1969) και Los ojos azules de la muñeca rota (1973), οι οποίες έχουν εμφανώς χαρακτηριστικά του είδους τζάλο, αλλά περιλαμβάνουν Ισπανούς ηθοποιούς και παραγωγούς. Αν και πριν από λίγα χρόνια προηγήθηκαν του πρώτου giallo, οι γερμανικές ταινίες krimi συνέχισαν να γίνονται συγχρόνως με τα πρώτα gialli και επηρεάστηκαν επίσης από την επιτυχία τους. Ενώ η δημοτικότητα των ταινιών κρίμι έλαβε φθίνουσα πορεία στη Γερμανία, η γερμανική εταιρία Rialto Film άρχισε να συνεργάζεται ολοένα και περισσότερο με ιταλικές εταιρίες παραγωγής και σκηνοθέτες (όπως με τον συνθέτη Ένιο Μορικόνε και τον σκηνοθέτη Τζο Ντ'Αμάτο, ο οποίος εργάστηκε αργότερα σε κρίμι ταινίες, λόγω της επιτυχίας τους στην Ιταλία). Η αλληλεπικάλυψη μεταξύ των δύο κινημάτων είναι αρκετά εκτεταμένη, ώστε μια από τις τελευταίες κρίμι ταινίες της Rialto Film, Τι Απέγινε η Σολάντζε; (Cosa avete fatto a Solange?, 1972), παρουσίασε έναν Ιταλό σκηνοθέτη και την αποκάλεσε τζάλο.
Τα τζάλι συνέχισαν να παράγονται ενδιάμεσα στις δεκαετίες 1970 και 1980, αλλά σταδιακά έπεσε η δημοτικότητά τους και ο προϋπολογισμός τους άρχισε να συρρικνώνεται. Ο σκηνοθέτης Πούπι Αβάτι σατίρισε το είδος το 1977 με μια χονδροειδή τζάλο κωμωδία ταινία με τίτλο Tutti defunti... tranne i morti.
Παρόλο που ο κύκλος των τζάλο έλαβε φθίνουσα πορεία, υπήρξαν μερικές ταινίες του είδους που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του 1990 και 2000, κυρίως από τον Αρτζέντο (ο οποίος το 2009 κυκλοφόρησε μια ταινία με τον τίτλο Άγρια Καταδίωξη (Giallo), σαν φόρο τιμής στην πολυετή καριέρα του στο είδος) και οι συν-σκηνοθέτες Ελέν Κατέ και Μπρούνο Φορζανί, των οποίων η ταινία Amer (η οποία χρησιμοποιεί μουσική από άλλα τζάλι, συμπεριλαμβανομένου μουσικές των Μορικόνε και Μπρούνο Νικολάι), έλαβε θετικές κριτικές κατά την κυκλοφορία της το 2009. Σε μεγάλο βαθμό, η επιρροή που άσκησε το είδος στις σλάσερ ταινίες, οι οποίες έγινε εξαιρετικά δημοφιλείς κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και εφάρμοσε σε μεγάλο βαθμό στοιχεία που αναπτύχθηκαν αρχικά στις τζάλι ταινίες.
Επιρροή
Ο κύκλος του τζάλο αποτέλεσε για μεγάλο διάστημα επιρροή στις ταινίες τρόμου και μυστηρίου που κυκλοφόρησαν εκτός Ιταλίας στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Αυτό το κινηματογραφικό ύφος και το τολμηρό περιεχόμενο άσκησε επιρροή στις σλάσερ και σπλάτερ ταινίες που έγιναν ευρέως δημοφιλείς στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ειδικότερα, δύο ταινίες του Μάριο Μπάβα, Ο Σαδιστής (Il rosso segno della follia, 1970) και Ο Κρίκος των Εγκλημάτων (Ecologia del delitto, 1971), αποτέλεσαν ιδιαίτερη επιρροή.
Αρχικά παραδείγματα του τζάλο φαινομένου φαίνονται στην βρετανική ταινία Το Τσίρκο με τα 14 Πτώματα (Berserk!, 1967) και στα αμερικανικά θρίλερ μυστηρίου Κυνηγώντας τον Δολοφόνο (No Way to Treat a Lady, 1968), Η Εξαφάνιση (Klute, 1971), Όμορφα Κορίτσια στη Γραμμή (Pretty Maids All in a Row, 1971), Φρενίτις (Frenzy, 1972) του Άλφρεντ Χίτσκοκ, Το Σπίτι με τα Φαντάσματα (Madhouse, 1974), Τα Μάτια της Λόρα Μαρς (Eyes of Laura Mars, 1978). Η ταινία Στούντιο Ηχογραφήσεων Berberian (Berberian Sound Studio, 2012) αποτελεί φόρο τιμής για το είδος.
Ο σκηνοθέτης Ελάι Ροθ δήλωσε ότι για το είδος τζάλο ότι "είναι από τα πολύ αγαπημένα μου κινηματογραφικά υποείδη", και συγκεκριμένα ανάφερε την ταινία του Σέρτζιο Μαρτίνο Torso (I corpi presentano tracce di violenza carnale) (μαζί με την ισπανική ταινία τρόμου Οι Εγκληματίες του Έτους 2000 (¿Quién puede matar a un niño?)) ως έμπνευση για την ταινία του Hostel, Η Αρχή της Παράνοιας (Hostel, 2005), γράφοντας, "...αυτά τα ιταλικά τζάλο της δεκαετίας του 1970, ξεκινάνε με μια παρέα φοιτητών στη Ρώμη, πολλές σκηνές με πλατείες και τηλεφακούς, και σου προκαλούν το αίσθημα ότι κάποιος τους παρακολουθεί. Υπάρχει αυτό το δυσοίωνο ανατριχιαστικό αίσθημα. Τα κορίτσια πάντα πηγαίνουν για ένα ταξίδι κάπου και όλες είναι πολύ έξυπνες. Κάνουν όλες επιλογές που θα έκανε το κοινό."
Ματ Σμιθ (ηθοποιός)
Ο Μάθιου Ρόμπερτ Σμιθ (αγγλικά: Matthew Robert Smith, 28 Οκτωβρίου 1982) είναι Άγγλος ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και κυρίως της τηλεόρασης. Περισσότερο γνωστός είναι για τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά Doctor Who, ως ο Ενδέκατος Ιατρός, καθώς επίσης και στην ιστορική - δραματική σειρά του Netflix The Crown, στον ρόλο του Πρίγκιπα Φιλίππου, ρόλος που του χάρισε υποψηφιότητα στα βραβεία Emmy.
Αρχικά, ο Σμιθ, ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής, αλλά εξαιτίας της σπονδυλόλυσης, κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό, κι έτσι ακολούθησε την υποκριτική καριέρα. Γράφτηκε, πρώτα, στο National Youth Theatre και στη συνέχεια σπούδασε δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο East Anglia. Το 2003, ξεκίνησε, επίσημα, η υποκριτική του καριέρα, και συγκεκριμένα στο θέατρο, ερμηνεύοντας ρόλους σε έργα όπως το Murder in the Cathedral, του Τ.Σ. Έλιοτ και το The History Boys. Το 2008, έλαβε ιδιαίτερα καλές κριτικές για την παράσταση That Face.
Παράλληλα και συγκεκριμένα το 2006, ξεκίνησε και η καριέρα του στην τηλεόραση, με τις σειρές The Ruby in the Smoke και The Shadow in the North. Παρόλα αυτά, ο μεγάλος ρόλος ήρθε το 2007, στη σειρά Party Animals. Εν συνεχεία, έγινε ο νεότερος ηθοποιός που υποδύεται κάποια από τις "αναγεννήσεις" του Ιατρού, στο Doctor Who. To 2010, έκανε και το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με το Womb. Έχοντας αργότερα συμμετάσχει σε ταινίες όπως το Terminator Genisys (2015) και το Pride and Prejudice and Zombies (2016).
Νίκος Γεωργιάδης (πολιτικός)
Ο Νίκος Γεωργιάδης (1964, Κέρκυρα) είναι Έλληνας πολιτικός, ο οποίος στο παρελθόν υπήρξε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.
Το 2019 καταδικάστηκε κατά πλειοψηφία, στον πρώτο βαθμό, σε 28 μήνες φυλάκισης με αναστολή, για κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων άνω των 15 ετών έναντι αμοιβής εντός του κράτους της Μολδαβίας. Εν συνεχεία, και ύστερα από άσκηση έφεσης, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο προχώρησε σε παύση της ποινικής δίωξης λόγω παραγραφής.
Βιογραφικό
Αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και αργότερα πραγματοποίησε σπουδές στη νομική, και μεταπτυχιακό στην οικονομική ανάπτυξη.
Για πολλά χρόνια εργάστηκε ως σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις Γενικές Διευθύνσεις Ανάπτυξης και Εξωτερικών Σχέσεων. Αργότερα υπήρξε και σύμβουλος σε αναπτυξιακά προγράμματα για 35 αναπτυσσόμενες χώρες και οικονομίες μετάβασης, χρηματοδοτούμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Παγκόσμια Τράπεζα, τα Ηνωμένα Έθνη και άλλους οργανισμούς. Διετέλεσε ακόμη διευθυντής της εταιρείας συμβούλων Planet Ernst & Young.
Το 2004 εξελέγη βουλευτής Κέρκυρας με τη Νέα Δημοκρατία. Ηταν μέλος της Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου και της Επιτροπής Έρευνας και Τεχνολογίας του Ελληνικού Κοινοβουλίου. To 2012 προσχώρησε προσωρινά στη Δράση.
To 2016 ανέλαβε τη θέση του γραμματέα πολιτικού σχεδιασμού της ΝΔ, από την οποία όμως παραιτήθηκε λίγους μήνες αργότερα λόγω εμπλοκής του σε υπόθεση σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων στη Μολδαβία.
Δικαστική εμπλοκή
Το 2016 η Εισαγγελία Αθηνών, ύστερα από δημοσίευμα του περιοδικού Hot Doc σχετικά με σύλληψή του στη Μολδαβία για υπόθεση παιδεραστίας, διέταξε την διενέργεια προκαταρκτικής έρευνας. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα ο Γεωργιάδης είχε συλληφθεί στη Μολδαβία αλλά είχε αφεθεί ελεύθερος λόγω επίδειξης διπλωματικού διαβατηρίου. Μετά την δημοσιοποίηση της υπόθεσης παραιτήθηκε από την θέση του συμβούλου του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο ίδιος δήλωσε αθώος και θύμα πολιτικής σκευωρίας, βέβαιος πως θα απαλλαχτεί, αφού στη δίκη του ανεφερε πως ο πρωθυπουργός του ζήτησε να αποτραβηχτεί από την δημοσιότητα μεχρι να ξεφουσκώσει το όλο θέμα. Τον Φεβρουάριο του 2019 καταδικάστηκε κατά πλειοψηφία σε 28 μήνες με αναστολή για ασέλγεια κατά ανηλίκου άνω των 15 ετών έναντι αμοιβής κατ΄ εξακολούθηση και κατά συρροή. Έπαυσε η ποινική του δίωξη λόγω παραγραφής από τις κατηγορίες στο Εφετείο τον Δεκέμβριο του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας
Βάσιλος
Στην ελληνική μυθολογία ο Βάσιλος ήταν γιος του Λύρκου και της θυγατέρας του Στάφυλου, της Ημιθέας. Επομένως ο Βάσιλος ήταν δισέγγονος του θεού Διονύσου. Διαδέχθηκε αρχικώς τον πατέρα του, ο οποίος ήταν ηγεμόνας της Λυγκείας, μιας περιοχής της Αργολίδας. Ο Βάσιλος μετονόμασε τη Λυγκεία σε Λυρκεία, για να τιμήσει τον πατέρα του. Αργότερα, ο Βάσιλος εκδιώχθηκε ή παραιτήθηκε από την ηγεμονία του αυτή.
Πηγές
Βασιλος
Κατάκτηση της Γαλιλαίας
Ο Νέρων αποφάσισε να ασχοληθεί σοβαρά με τον πόλεμο που είχε ξεσπάσει στην Ιουδαία (Πρώτος Ιουδαϊκός Πόλεμος) έτσι την άνοιξη του 67 ανέθεσε τη διεξαγωγή του στον έμπειρο στρατηγό Τίτο Φλάβιο Βεσπασιανό.
Η επίθεση του Βεσπασιανού
Ο Βεσπασιανός έστειλε τον ομώνυμο γιο του Τίτο Φλάβιο Βεσπασιανό να φέρει την ΧVη(15η) λεγεώνα από την Αλεξάνδρεια. Ο ίδιος πήγε στην Αντιόχεια. Εκεί συγκεντρώθηκαν οι ρωμαϊκές και οι συμμαχικές δυνάμεις. Από την Αντιόχεια ο Βεσπασιανός βάδισε στην Πτολεμαΐδα. Στην πόλη αυτή έφτασε ο Τίτος και η λεγεώνα που έρχονταν από την Αίγυπτο. Έτσι ο Βεσπασιανός ολοκλήρωσε τη συγκέντρωση των δυνάμεων του. Διέθετε πέντε λεγεώνες, επικουρικά σώματα και τις δυνάμεις των συμμάχων βασιλέων, ένα σύνολο 60.000 αντρών περίπου.
Η παρουσία των Ρωμαίων στην Πτολεμαΐδα έφερε τις πρώτες αποστασίες στη Γαλιλαία. Η Σεπφωρίς αποστάτησε και οι κάτοικοι της ζήτησαν από τον Βεσπασιανό βοήθεια. Εκείνος έστειλε ως βοήθεια τον χιλίαρχο Πλάκιδο με 7.000 άντρες. Ο Πλάκιδος έκανε επιδρομές στη Γαλιλαία και μια αποτυχημένη επίθεση στα Ιωταπάτα. . Ο Βεσπασιανός ξεκίνησε για να καταλάβει τη Γαλιλαία. Ο Ιώσηπος συγκέντρωσε τον ιουδαϊκό στρατό σε μια πόλη που λέγονταν Γάρις όταν όμως οι στρατιώτες έμαθαν την προσέγγιση των Ρωμαίων διαλύθηκαν. Ο Ιώσηπος με τα υπολείμματα του στρατού του κατέφευγε στην Τιβεριάδα. και από εκεί στα οχυρά Ιωταπάτα (πρώτο δεκαήμερο Μαΐου του 67).
Ο Βεσπασιανός κατέλαβε πρώτα την έρημη πόλη των Γαδάρων και κατόπιν την Τιβεριάδα που παραδόθηκε με την θέληση της. Κατόπιν κινήθηκε εναντίον των Ιωταπάτων. Η έφοδος εναντίον της πόλης απέτυχε και ο Βεσπασιανός άρχισε να την πολιορκεί χρησιμοποιώντας 160 καταπέλτες, τοξότες και επιχωματώνοντας την περιοχή γύρω από τα τείχη για να προωθήσει πολιορκητικές μηχανές. Όταν οι επιχωματώσεις τελείωσαν οι πολιορκητικές μηχανές κλόνισαν τα τείχη και ακολούθησαν ισχυρές ρωμαϊκές έφοδοι (αρχές Ιουνίου του 67).
Την ίδια εποχή ο Βεσπασιανός έστειλε μια δύναμη με επικεφαλής τον Μάρκο Ούλπιο Τραϊανό διοικητή της ΧΙΙης(12ης) λεγεώνας στην κοντινή πόλη Ιάφα. Ύστερα από μια αιφνιδιαστική επίθεση ο Τραϊανός κατάφερε μαζί με τον Τίτο που ήρθε να τον ενισχύσει να καταλάβει την πόλη. Περίπου 15.000 κάτοικοι σκοτώθηκαν και 2.000 αιχμαλωτίστηκαν(πρώτο δεκαήμερο Ιουνίου 67).