cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρκάς (αποσαφήνιση)
Αρκάς ονομάζεται ο κάτοικος της Αρκαδίας. Η ονομασία μπορεί να χρησιμοποιείται επίσης για να προσδιορίσει τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
1842
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1842 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
.ec
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισημερινός Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Μπουκέτο (περιοδικό)
μικρογραφία|300px|right|Εξώφυλλο περιοδικού Μπουκέτο. Το Μπουκέτο υπήρξε εβδομαδιαίο λαϊκό περιοδικό ποικίλης ύλης κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, το οποίο φιλοξένησε κείμενα πολλών γνωστών λογοτεχνών της εποχής και εκδιδόταν στην Αθήνα. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 27 Απριλίου του 1924 και συνέχισε αδιάκοπα μέχρι τον Οκτώβριο του 1946, απαριθμώντας 1.126 τεύχη. Η φήμη του περιοδικού ήταν τέτοια ώστε μέσω ταχυδρομείου πολλοί αναγνώστες το έστελναν στην υπόλοιπη Ελλάδα και σε μεγάλα κέντρα του Ελληνισμού στο εξωτερικό όπως στην Αλεξάνδρεια, στην Αμερική, στην Κωνσταντινούπολη κ.ο.κ.
Περιεχόμενο
Το ίδιο το περιοδικό προσδιοριζόταν ως «Εβδομαδιαία εικονογραφημένη φιλολογική επιθεώρησις». Και αυτό γιατί φιλοξενούσε από τη μία ελληνική και ξένη λογοτεχνία, και από την άλλη ιστορικά αφηγήματα, σπαζοκεφαλιές, ανέκδοτα, λαογραφία, παραμύθια, σάτιρες, παιχνίδια, κοσμική κίνηση, αλληλογραφία και γενικά ελαφρά ποικίλη ύλη. Στο Μπουκέτο έχουν δημοσιευτεί έργα των μεγαλύτερων Ελλήνων πεζογράφων της εποχής όπως:
Μέσα από τη στήλη «Καρτ Ποστάλ» του περιοδικού πολλοί Έλληνες λογοτέχνες έκαναν τις πρώτες τους λογοτεχνικές απόπειρες όπως ο Γιάννης Ρίτσος, ο Στρατής Τσίρκας και ο Νικηφόρος Βρεττάκος, οι οποίες όμως δεν στέφονταν πάντα με επιτυχία.
Τα χρωμολιθόγραφα εξώφυλλα του περιοδικού χαρακτηρίζονταν από την «Art Nouveau» αισθητική τους. Το περιοδικό χρησιμοποιούσε τη δημοτική γλώσσα, κάνοντάς το να ξεχωρίζει από τα άλλα έντυπα της εποχής, αλλά και καθιστώντας το δημοφιλές ανάμεσα στη νεολαία.
Ιστορικό
Το «Μπουκέτο» είχε κυκλοφορία 20.000 τεύχη. Η κυκλοφορία του περιοδικού έχει χωριστεί σε τέσσερις περιόδους: Έγιναν προσπάθειες επανακυκλοφορίας του το 1958, αλλά εκδόθηκαν μόνο τρία τεύχη.
Εκδότης του ήταν ο Κων. Θεοδωρόπουλος, διευθυντής ήταν ο Ν. Καμαρινόπουλος, ενώ στη συντακτική του ομάδα συμμετείχαν, κατά καιρούς, ο Μήτσος Παπανικολάου, ο Χάρης Σταματίου, ο Απ. Μαγγανάρης, ο Γιώργος Κοτζιούλας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Βίρνα Φέλτον
Η Βίρνα Φέλτον (αγγλικά: Verna Felton, 20 Ιουλίου 1890 - 14 Δεκεμβρίου 1966) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, ιδιαίτερα γνωστή για τους ρόλους της σε ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney, όπως το Ντάμπο, το ελεφαντάκι, το Σταχτοπούτα, το Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, το Η Λαίδη και ο Αλήτης, το Η Ωραία Κοιμωμένη και Το βιβλίο της ζούγκλας, ενώ είχε συμμετάσχει και στην τηλεοπτική σειρά Φλίνστοουνς.
Αν και είχε και μερικούς ρόλους σε live-action ταινία, περισσότερο εμφανιζόταν στο ραδιόφωνο. Ήταν γνωστή για τη βραχνή φωνή της και για το σοβαρό της ύφος. Πέθανε από εγκεφαλικό σε ηλικία 76 ετών, μια μέρα πριν τον Ουώλτ Ντίσνεϋ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
.eg
.eg είναι ο top-level domain κωδικός για την Αίγυπτο στο Διαδίκτυο.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επικοινωνίες στην Αίγυπτο Κατηγορία:Top-level domains
Αρκάς (μυθολογία)
Ο Αρκάς ή Αρκάδας ήταν πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας, επώνυμος ήρωας της Αρκαδίας, γενάρχης των Αρκάδων και 3ος μυθικός βασιλιάς της Αρκαδίας.
Κατά τον Παυσανία, ήταν γιος και διάδοχος του Νύκτιμου, εγγονός του Λυκάονα και απόγονος του Πελασγού ονοματοδότης του λαού των Αρκάδων και της χώρας από Πελασγία σε Αρκαδία. Μητέρα του η νύμφη Καλλιστώ, γυναίκα του ήταν η Λεάνειρα ή κατά άλλους η νύμφη Ερατώ, και γιοί του ο Έλατος, ο Αφείδας, ο (νόθος) Αυτόλαος και ο Αζάν ονοματοδότης των Αζάνων. Ο Αρκάς ηγήθηκε των Πελασγών, οι οποίοι μετονομάστηκαν σε Αρκάδες. Όταν ο Αρκάς μπήκε στο ιερό του Λυκαίου Δία, οι Αρκάδες θέλησαν να τον σκοτώσουν, θεωρώντας την πράξη του βέβηλη. Ο Δίας όμως επενέβη και τον γλύτωσε. Στο τέλος της ζωής του ο Αρκάς μοίρασε τη γη της Αρκαδίας στους τρεις γιους του. .
Κατά την μυθολογία, πατέρας του ήταν ο Δίας και μητέρα του η νύμφη της Αρτέμιδος Καλλιστώ η οποία ήταν κόρη του Λυκάονα και την ερωτεύτηκε ο Δίας, καρπός αυτού του έρωτα ήταν ο Αρκάς. Κάποιες εκδοχές τον ήθελαν δίδυμο αδερφό του Πάνα. Κατά άλλους ο Πάνας γεννήθηκε από την ένωσή της Καλλιστώς με τον Ερμή. Σύμφωνα με το μύθο, ο Λυκάονας προσέφερε στους θεούς ως γεύμα τον εγγονό του, τον οποίον σφαγίασε. Ο Δίας όμως ανέστησε τον Αρκά. Πρόκειται για παρόμοια ιστορία με αυτή του Τάνταλου και του Πέλοπα. Η Άρτεμις μεταμόρφωσε την Καλλιστώ σε αρκούδα για να την τιμωρήσει για τη συνεύρεση της με το Δία. Όταν ο Αρκάς μεγάλωσε συνάντησε τη συγκεκριμένη αρκούδα και επιχείρησε να τη φονεύσει. Ο Δίας προκειμένου να αποφευχθεί η τραγωδία, μεταμόρφωσε τον Αρκά σε αρκουδάκι και στη συνέχεια μεταμόρφωσε μητέρα και γιο σε αστερισμούς: η Μεγάλη Άρκτος είναι η Καλλιστώ και η Μικρή Άρκτος ο Αρκάς.
Αναφορές - Πηγές
Κατηγορία:Παιδιά του Δία Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αρκαδίας
Ρικ Τζέισον
Ο Ρικ Τζέισον (Rick Jason, πραγματικό όνομα Richard Jacobson, 21 Μαΐου 1923, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ - 16 Οκτωβρίου 2000, Moorpark, Ventura, Καλιφόρνια) ήταν Αμερικανός ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστός για την ερμηνεία του ως "Υπολοχαγός Χένλεϊ" ("2nd Lt. Gil Hanley") στην δραματική τηλεοπτική σειρά "Combat!" (1962 – 1967), παραγωγής του δικτύου "ABC". Μιλούσε τέσσερις ξένες γλώσσες (ισπανικά, γαλλικά, ιταλικά και κινέζικα).
Τα πρώτα χρόνια και καριέρα
Το μοναδικό παιδί μιας οικογένειας Εβραίων, ο Ρικ Τζέισον αποφοίτησε από το "Rhodes Preparatory School" του Μανχάτταν. Από το 1943 έως το 1945 πολέμησε με τις αμερικανικές δυνάμεις στον ΒΠΠ και μετά τη λήξη του σπούδασε υποκριτική στην "Αμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών".
Ενώ εργαζόταν στο ''Χρηματιστήριο της Ν. Υόρκης, συναντήθηκε με τον ηθοποιό Hume Cronyn που τον πρότεινε για ένα ρόλο στην θεατρική παράσταση "Now I Lay Me Down to Sleep''". Για την εμφάνισή του αυτή ο Τζέισον τιμήθηκε με "Βραβείο Θεατρικού Κόσμου", το οποίο του εξασφάλισε αμέσως ένα επαγγελματικό συμβόλαιο με την εταιρεία "Columbia Pictures". Έκτοτε, ο δρόμος προς την επιτυχία ήταν ανοικτός για τον αρρενωπό ηθοποιό. Ακολούθησαν συνεργασίες με την εταιρεία "MGM" ("Sombrero", "The Saracen Blade", "This Is My Love"). Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε στο κοινό συμμετέχοντας στο έργο "The Wayward Bus" ("21th Century Fox") μαζί με τις Τζέιν Μάνσφιλντ και Τζόαν Κόλινς. Πραγματοποίησε ακόμη, αρκετές έκτακτες εμφανίσεις σαν "προσκεκλημένος σταρ" σε διάφορες τηλεοπτικές εκμπομπές, όπως Η συγγραφέας ντετέκτιβ, "Matt Houston", "Here's Hollywood" κ.α. Εργάσθηκε, επίσης, σαν αφηγητής στο ραδιόφωνο και την T.V., ενώ δούλεψε στην Ιαπωνία και στο Ισραήλ.
Combat!
Στην κορυφή της δημοσιότητας ο Τζέισον βρέθηκε χάρη στη συμμετοχή του στην δραματική πολεμική σειρά "Combat!", όπου υποδύθηκε με μεγάλη πειστικότητα έναν Αμερικανό αξιωματικό που ήταν επικεφαλής μιας διμοιρίας στρατιωτών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην κατεχόμενη Γαλλία. Στο σίριαλ πήραν επίσης μέρος, μεταξύ άλλων, ο Βικ Μόροου και ο Κόνλαν Κάρτερ.
Προσωπική ζωή
Ο Ρικ Τζέισον είχε έναν πραγματικά πολυτάραχο προσωπικό βίο. Παντρεύτηκε συνολικά 4 γυναίκες (χωρίς να αποκτήσει παιδιά), εκ των οποίων χώρισε με τις τρεις πρώτες, τις δυο από αυτές μάλιστα σε πολύ σύντομο χρόνο. Η τελευταία σύζυγός του ήταν η Cindy Jason με την οποία έζησε από το 1983 έως το θάνατό του. Προηγουμένως είχε παντρευτεί κατά σειρά τις Aria Allen (έζησαν μαζί από το 1950 έως το 1962), Shirley Johnston (1962), και Jutta Parr (1962 - 1964). Μια μόλις εβδομάδα μετά από την τελευταία επανένωση των περισσότερων μελών της σειράς "Combat!" (παρουσία και θαυμαστών του σίριαλ), η οποία πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2000 στο Λας Βέγκας ο Τζέισον βρέθηκε νεκρός, καθώς είχε αυτοκτονήσει με πυροβόλο όπλο. Πληροφορίες που συνέλεξε η αστυνομία κάνουν λόγο για απελπισία του ηθοποιού, λόγω "ακαθόριστων προσωπικών προβλημάτων" κάτι που σημαίνει, πιθανότατα, πως ο Τζέισον έπασχε από κατάθλιψη και δεν είχε αναζητήσει κατάλληλη θεραπεία.
Κεντρική Διεύθυνση Χίντι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρυθμιστές γλώσσας Κατηγορία:Χίντι
Αποσταλινοποίηση
thumb|right|200px|Ο [[Νικίτα Χρουστσόφ υπήρξε ο εμπνευστής της αποσταλινοποίησης]] Αποσταλινοποίηση αποκαλείται η φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος της ΕΣΣΔ μετά το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν. Πρόκειται για μία αμφιλεγόμενη ως προς τις μεθόδους και τα αποτελέσματά της διαδικασία, η οποία έχει ταυτιστεί ιστορικά με τον Νικίτα Χρουστσόφ και την ομιλία του «Περί της προσωπολατρίας και των συνεπειών της» στο 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης.
Συχνά περιγράφεται λανθασμένα ως αποσταλινοποίηση το σύνολο της πολιτικής του Χρουστσιόφ (κυβ. 1953 - 1964), η οποία περιελάμβανε επίσης αναθέρμανση των σχέσεων με τη Δύση, στροφή της έρευνας σε ειρηνικές επενδύσεις, αναδιάρθρωση του βιομηχανικού και αγροτικού τομέα. Αν και όλα αυτά τα κομμάτια είναι διαλεκτικά δεμένα μεταξύ τους, η αποσταλινοποίηση ως έννοια αφορά την αποκατάσταση των βασικών δικαιωμάτων έκφρασης και στον περιορισμό της καταστολής των αντιφρονούντων.
Ιστορικό περιβάλλον
Ο Ιωσήφ Στάλιν κυβερνούσε την ΕΣΣΔ με σιδηρά πυγμή από το 1922, όταν ανέλαβε την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ) λόγω της βαριάς ασθένειας του Λένιν, έως το 1953 που πέθανε. Για να εδραιώσει την εξουσία του, είχε εξολοθρεύσει σχεδόν το σύνολο της ιστορικής ηγεσίας του κόμματος, με αποκορύφωμα τις διαβόητες Δίκες της Μόσχας (1936-1938) που οδήγησαν ιστορικούς ηγέτες της Επανάστασης στο εκτελεστικό απόσπασμα, με κατηγορητήρια για τροτσκισμό ή κατασκοπεία υπέρ των Γερμανών.
Αλλά και πέρα από τα υψηλά κλιμάκια, για τον απλό λαό η σταλινική περίοδος ήταν μία περίοδος καταστολής και παντοκρατορίας των μυστικών υπηρεσιών (της διαβόητης Εν-Κα-Βε-Ντε). Πάνω από τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι σύρθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα ή σε εξοντωτική καταναγκαστική εργασία στα γκούλαγκ, μόνο και μόνο επειδή διατυπώθηκαν υποψίες για την ακεραιότητά τους ή την αφοσίωσή τους στην ηγεσία. Χαρακτηριστικό (και ενδεικτικό για αμέτρητες παρόμοιες περιπτώσεις) είναι το παράδειγμα του δημοφιλούς τενόρου Βαντίμ Κόζιν, ο οποίος εξορίστηκε στα χρυσωρυχεία του Μαγκαντάν, επειδή δεν συμπεριελάμβανε στα κονσέρτα του ύμνους για τον Στάλιν.
Μεταβατική περίοδος
Μετά τον θάνατο του Στάλιν τον Μάρτιο του 1953, τις τύχες της Σοβιετικής Ένωσης ανέλαβαν οι δύο στενότεροι συνεργάτες του Γκεόργκι Μαλενκόφ και Λαβρέντι Μπέρια - ο πρώτος ως πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου και ο δεύτερος ως Υπουργός Εσωτερικών, υπεύθυνος για τις παντοδύναμες μυστικές υπηρεσίες. Σύντομα προστέθηκε ένας τρίτος, ο Νικίτα Χρουστσόφ, τον οποίο προωθούσαν κύκλοι του ΚΚΣΕ για τη θέση του γενικού γραμματέα του κόμματος (εκλέχτηκε επίσημα το Σεπτέμβριο).
Η νέα ηγεσία έλαβε κάποια πρώτα μέτρα φιλελευθεροποίησης (αμνηστεύτηκαν άμεσα περίπου ενάμισι εκατομμύριο κρατούμενοι ), όμως η κατάσταση ήταν προσωρινή. Στο εσωτερικό της υπέβοσκαν οι συνομωσίες για τη διαμόρφωση των συσχετισμών εξουσίας, από τους οποίους θα προέκυπτε ο νέος ηγέτης της χώρας. Ο Μπέρια κατηγορήθηκε από τους άλλους δύο για προδοσία και εκτελέστηκε την προπαραμονή των Χριστουγέννων του 1953, με τις ίδιες διάτρητες και συνοπτικές διαδικασίες που χρησιμοποιούσε το σταλινικό καθεστώς - στην πραγματικότητα οι Χρουστσόφ και Μαλενκόφ έσπευσαν να τον εξολοθρεύσουν πριν πέσουν οι ίδιοι θύματά του.
thumb|right|200px|Χρουστσόφ και Στάλιν σε φωτογραφία του 1936, είκοσι χρόνια πριν ο πρώτος αποκηρύξει τον δεύτερο Δεκατέσσερις μήνες αργότερα παύθηκε και ο Μαλενκόφ από την κυβέρνηση, με την κατηγορία ότι στο παρελθόν ήταν πολύ στενός φίλος του Μπέρια - επίσημα ανακοινώθηκε ότι παραιτήθηκε διότι ήταν αναποτελεσματικός στην προώθηση των οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Ο δρόμος ήταν πλέον ανοιχτός για την παντοδυναμία του Χρουστσόφ στο σοβιετικό πολιτικό σκηνικό.
Το 20ό Συνέδριο
Ως «επίσημη ημερομηνία» έναρξης της αποσταλινοποίησης θεωρείται η 25η Φεβρουαρίου 1956, όταν στα πλαίσια του 20ού συνεδρίου του ΚΚΣΕ, ο Νικίτα Χρουστσόφ εκφώνησε κεκλεισμένων των θυρών το μνημειώδη λόγο «Περί της προσωπολατρείας και των συνεπειών της».
Ο λόγος αποτελούσε κόλαφο για το Στάλιν. Ξεκινούσε με κάποιες επιστολές που ο Λένιν είχε υπαγορεύσει λίγο πριν πεθάνει, όπου ο Στάλιν περιγραφόταν ως ο χειρότερος εκ των πιθανών διαδόχων του, και συνέχιζε με τα πορίσματα της Επιτροπής Ποσπέλοφ που διερεύνησε την τύχη των συμμετασχόντων στο 17ο Συνέδριο του 1934: από τους 1.966 συνέδρους, 1.108 κηρύχτηκαν στη συνέχεια «αντεπαναστάτες» και στάλθηκαν στα γκούλαγκ ή εκτελέστηκαν. Επίσης, από τους 139 που είχαν εκλεγεί στην Κεντρική Επιτροπή, οι 98 χαρακτηρίστηκαν αργότερα «εχθροί του λαού» και τουφεκίστηκαν (κυρίως τη διετία 1937 - 1938). Μέσα από πληθώρα παρομοίων ιστορικών αναφορών και αποκαλύψεων, ο Χρουστσόφ τεκμηρίωνε το συμπέρασμα πως ο Ιωσήφ Στάλιν είχε σκόπιμα διαστρεβλώσει τις αρχές του μαρξισμού και της επανάστασης ώστε να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς σκληρής καταπίεσης, έναν «κομμουνισμό της προσωπολατρίας και του στρατοπέδου».
Το 20ό συνέδριο έμεινε άναυδο. Ο νικητής του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου και μέχρι πρόσφατα «πατερούλης» του σοβιετικού λαού, περιγραφόταν ως στυγνός δικτάτορας από τον ίδιο τον Γενικό Γραμματέα του Κόμματος. Λέγεται ότι επιστρέφοντας στο κάθισμά του μετά την αγόρευση, ο Χρουστσόφ βρήκε ένα ανυπόγραφο σημείωμα που έγραφε «Κι εσύ τι έκανες τότε, σύντροφε;» υπενθυμίζοντάς του ότι υπήρξε εξέχον στέλεχος του σταλινικού καθεστώτος. Τότε σηκώθηκε όρθιος και αναφώνησε οργισμένος «Ό,τι κάνεις κι εσύ τώρα, σύντροφε που δεν αποκαλύπτεις το όνομά σου. Δεν τολμούσα να εκφράσω ευθέως τις απόψεις μου.»
Εφαρμογή της αποσταλινοποίησης
Μετά την επικύρωση της πολιτικής φιλελευθεροποίησης από το 20ό Συνέδριο, οι αποφάσεις (χωρίς το πλήρες κείμενο της μυστικής ομιλίας που όμως διέρρευσε σύντομα) τυπώθηκαν σε συντομευμένη μορφή και στάλθηκαν σε όλη τη χώρα, κατοχυρώνοντας το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. Στα χρόνια που ακολούθησαν, τα περισσότερα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας έκλεισαν για πάντα (έμειναν μόνο λίγα για ποινικούς κρατουμένους) και οι περισσότεροι πρώην έγκλειστοι αποκαταστάθηκαν ως «θύματα του σταλινισμού» (617.000 αποκαταστάσεις μόνο τους δέκα πρώτους μήνες ), λαμβάνοντας το δικαίωμα να επιστρέψουν στις εργασίες τους. Χαλάρωσε ο ασφυκτικός έλεγχος των επιτροπών λογοκρισίας στον τύπο, την εκπαίδευση και τις τέχνες, εκδόθηκαν για πρώτη φορά απαγορευμένα βιβλία, επιτράπηκε ο δυτικός κινηματογράφος και μουσική, ξεκίνησαν πολιτιστικές, εκπαιδευτικές και αθλητικές ανταλλαγές ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και το δυτικό μπλοκ. Σε συμβολικό επίπεδο ξηλώθηκαν τα αγάλματα του Στάλιν, απομακρύνθηκε η σορός του από το Μαυσωλείο του Λένιν και αφαιρέθηκε το όνομά του από το Στάλινγκραντ, το οποίο ονομάστηκε ξανά Βόλγκογκραντ.
Συνολικά η αποσταλινοποίηση λειτούργησε προωθητικά για τη Σοβιετική Ένωση. Η φιλελευθεροποίηση οδήγησε σε πνευματική και καλλιτεχνική άνθηση, ιδιαίτερα χάρη στην αποκατάσταση και την ελευθερία έκφρασης των διανοουμένων. Συχνά λέγεται ότι στην ΕΣΣΔ η δεκαετία του '60 άρχισε δέκα χρόνια νωρίτερα. Αλλά και στο οικονομικό επίπεδο, η επιστροφή πολλών προγραμμένων επιστημόνων στις εργασίες τους και η διάχυτη αισιοδοξία της κοινωνίας ότι «γίνεται μια νέα αρχή» ενίσχυσαν τις παραγωγικές αναδιαρθρώσεις που διεξάγονταν παράλληλα. Οι ρυθμοί ανάπτυξης ξεπέρασαν ακόμα και μεγάλες καπιταλιστικές χώρες όπως οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, το βιοτικό επίπεδο βελτιώθηκε κατακόρυφα, κατακτήθηκαν στόχοι παγκόσμιας εμβέλειας όπως η πρώτη διαστημική πτήση (Γκαγκάριν, 1961) και η κυριαρχία στον αθλητισμό που λειτούργησαν ως ο καλύτερος προπαγανδιστής του καθεστώτος.
Επίσης σε διεθνές επίπεδο η εικόνα της ΕΣΣΔ έγινε διαφορετική. Παρά τις προσπάθειες των δυτικών κυβερνήσεων να τον εμφανίσουν ως τον άξεστο χωριάτη του Κουρσκ εξ αιτίας της αυθόρμητης και συχνά αντισυμβατικής συμπεριφοράς του, ο Χρουστσόφ έστρεψε τους προβολείς στη χώρα του.
Αντιδράσεις
Η όλη διαδικασία δεν πέρασε χωρίς εσωκομματικές αντιδράσεις. Η Σοβιετική Ένωση ήταν ένα κράτος που για τριάντα χρόνια κυβερνιόταν με τις μυστικές υπηρεσίες και είχαν διαμορφωθεί στεγανά που δύσκολα έσπαγαν. Τμήμα των γραφειοκρατών του ΚΚΣΕ, ακόμα και ανώτατα στελέχη που αρχικά είχαν στηρίξει τις αλλαγές, έτρεμε στην ιδέα ότι αυτές μπορούσαν να συμπαρασύρουν και τους ίδιους και τους μηχανισμούς που τους στήριζαν.
Η πρώτη απόπειρα να ανακοπούν οι αλλαγές έγινε τον Ιούνιο του 1957, ενώ ο Χρουστσόφ βρισκόταν σε διακοπές. Το Πολιτικό Γραφείο του κόμματος συνήλθε μυστικά (με την πρωτοβουλία μιας ομάδας που έμεινε στην ιστορία ως «Αντικομματική») και αποφάσισε με ψήφους 8-4 να τον καθαιρέσει. Όταν τον κάλεσαν να επιστρέψει στη Μόσχα για να παραιτηθεί, ο Χρουστσόφ έκανε δύο «κινήσεις ματ»: εξασφάλισε την υποστήριξη του θρυλικού στρατηγού Ζούκοφ, υπουργού Αμύνης στην κυβέρνηση, και κατόπιν συγκάλεσε την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ, όπου εξέθεσε αναλυτικά τα γεγονότα. Τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής τάχθηκαν υπέρ της συνέχισης της αποσταλινοποίησης και καθαίρεσαν τους Αντικομματικούς, οι οποίοι εν συνεχεία μετακινήθηκαν σε ταπεινωτικά πόστα. Χαρακτηριστικά ο Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ, επικεφαλής της σοβιετικής διπλωματίας για σχεδόν δύο δεκαετίες, στάλθηκε πρέσβης στη Μογγολία, ενώ ο Μαλενκόφ μετατέθηκε σε ένα υδροηλεκτρικό φράγμα στο Καζακστάν.
Η δεύτερη απόπειρα, η οποία τελικά ήταν επιτυχημένη, έγινε τον Οκτώβριο του 1964. Με το πρόσχημα της αποτυχίας του Χρουστσόφ στην εξωτερική πολιτική (Κρίση της Κούβας, σχίσμα με την Κίνα), το Πολιτικό Γραφείο τον καθαίρεσε με πρωτοβουλία του Μπρέζνιεφ - οι πραγματικοί λόγοι πρέπει να αναζητηθούν στη δυσαρέσκεια των στρατιωτικών για την προϊούσα αποσταλινοποίηση και τον περιορισμό των στρατιωτικών δαπανών. Ο Χρουστσόφ που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν στη Γεωργία, μεταφέρθηκε συνοδευόμενος (για να μη μπορεί να αντιδράσει όπως το '57) στη Μόσχα και ανακοίνωσε ότι «βγαίνει στη σύνταξη για λόγους υγείας».
Κριτική
Από πολλές πλευρές διατυπώθηκαν επικριτικές απόψεις για την ορθότητα ή την ειλικρίνεια των επιλογών. Οι κυριότερες είναι οι ακόλουθες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Δεκαετία 1950 Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
.fj
.fj είναι ο top-level domain κωδικός για το Φίτζι στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φίτζι Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις
Η Ένωσις Κέντρου – Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ. – Ν.Δ.), υπήρξε πολιτικό κόμμα, η ιστορική συνέχεια της Ενώσεως Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου κατά την μεταπολίτευση. Μετονομάστηκε σε Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ) το 1976.
Στις εκλογές του 1974 η Ε.Κ. – Ν.Δ. αναδεικνύεται αξιωματική αντιπολίτευση με ποσοστό 20,42% και 60 έδρες. Έπεται της Νέας Δημοκρατίας (54,37% και 220 έδρες) και προηγείται του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (13,58% και 12 έδρες).
Ο Αλέξανδρος Παναγούλης μετά την ανασυγκρότηση της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (E.ΔΗ.Ν.), της οποίας αναλαμβάνει επικεφαλής και ταυτόχρονα γραμματέας της Νεολαίας της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (ΙUSY – International Union of Socialist Youth), μετέχει και στα ψηφοδέλτια της Ένωσης Κέντρου–Νέων Δυνάμεων για τις πρώτες Εκλογές της Μεταπολίτευσης, στις 17 Νοεμβρίου 1974.
Καταφέρνει να εκλεγεί, παρά τους αποδεδειγμένους αγώνες του, μόλις τελευταίος στη λίστα της λαϊκής περιφέρειας της Β' Αθηνών, από την δεύτερη κατανομή των ψήφων.
Η Ένωσις Κέντρου – Νέες Δυνάμεις υπό την αρχηγία του Γεωργίου Μαύρου μετονομάστηκε σε Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.) στις 5 Φεβρουαρίου του 1976.
Τζάκομο Μάιερμπεερ
Ο Τζάκομο Μάιερμπεερ (βάσει ορθής προφοράς, εντούτοις απαντάται συνηθέστερα ως «Μάγερμπερ» ή «Μέγιερμπεερ» (Giacomo Meyerbeer, 5 Σεπτεμβρίου 1791 - 2 Μαΐου 1864) ήταν Γερμανός συνθέτης της όπερας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
.fm
.fm είναι ο top-level domain κωδικός για τα Ομόσπονδα Κράτη της Μικρονησίας στο Διαδίκτυο.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες της Μικρονησίας Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
.fk
.fk είναι ο top-level domain κωδικός για τα Νησιά Φώκλαντ στο Διαδίκτυο.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νήσοι Φώκλαντ Κατηγορία:Top-level domains
Ραδιοχρονολόγηση άνθρακα-14
Η ραδιοχρονολόγηση είναι ραδιομετρική μέθοδος χρονολόγησης με τη χρήση του ραδιενεργού άνθρακα-14.
Θεωρητική βάση
Η χρονολόγηση με άνθρακα 14 βασίζεται στο γεγονός ότι με το θάνατο ενός οργανισμού ή το κόψιμο ενός δένδρου, ο ραδιενεργός άνθρακας - 14 παύει να αναπληρώνεται με τη λήψη της τροφής. Έτσι, αντί να βρίσκεται σε σταθερή αναλογία μέσα στο υλικό ή τον οργανισμό, όπως και στο περιβάλλον, αρχίζει να ελαττώνεται, διασπώμενος με την εκπομπή βήτα σωματιδίων. Η συγκέντρωση του C-14 στο δείγμα μπορεί να μετρηθεί. Η μέτρηση τής σημερινής συγκέντρωσης ατόμων C-14 είναι μέτρο τής ηλικίας τού δείγματος από τη στιγμή τού θανάτου, ή από τη στιγμή που σταματά η πρόσληψη διοξειδίου του άνθρακα μέσω τής τροφής, φωτοσύνθεσης και αναπνοής.
Χρονικό εύρος
200 - 35.000 έτη πριν, και με ειδικές τεχνικές (επιταχυντής), ως 50.000 έτη πριν.
Αξιοπιστία
+/- 1%, και με ειδικές τεχνικές ως +/- 0,2%
Παράλληλες μετρήσεις
Με δενδροδακτυλίους, με δείγματα γνωστής ηλικίας, με Θερμοφωταύγεια, με Νετρόνια. (Δείτε επίσης Θερμοφωταύγεια).
Διόρθωση
Έχουν δημιουργηθεί διορθωτικά διαγράμματα δενδροδακτυλίων (κυρίως ελάτων) συναρτήσει τής συγκέντρωσης C-14. Διάφορες ερευνητικές ομάδες συμφωνούν απόλυτα στις καμπύλες διόρθωσης μεγάλης περιόδου, διαφωνούν όμως στις καμπύλες δραστικών μεταβολών μικρής περιόδου.
Στις αρχές τής δεκαετίας τού 60, τρία εργαστήρια δενδροχρονολογήσεως, (Tuson, La Jolla και Φιλαδέλφεια), υπολόγισαν τη ραδιοανθρακική ηλικία, με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια, μιας σειράς δειγμάτων ξύλου, τού Pinus Aristata. Κάλυψαν όλη τη χρονική περίοδο, από σήμερα ως το 5.350 π.Χ. Η διαφορά σε αυτή την ηλικία, μεταξύ δένδρων και ραδιοάνθρακα, είναι 900 έτη.
Ημιζωή
C-14: 5568+/-30 έτη. Μια περισσότερο ακριβής μέτρηση έδωσε 5730+/-40 έτη.
Η μέθοδος αυτή επινοήθηκε από τον Αμερικανό W.F. Libby.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μέθοδοι χρονολόγησης Κατηγορία:Ραδιενέργεια Κατηγορία:Άνθρακας Κατηγορία:Συντήρηση και αποκατάσταση
Monaco (συγκρότημα)
Οι Μονακό  (Monaco) ήταν ένα συγκρότημα της ροκ, εναλλακτικής ροκ, χάους και εναλλακτικής ντανς σκηνής,  που έφτιαξε ο μπασίστας των  New Order Πίτερ Χουκ. Μαζί με τον Ντέιβιντ Ποτς, το μόνο εναπομείναν μέλος των Revenge, το συγκρότημα έλαβε σάρκα και οστά το  1995. Το 1997 έκανε επιτυχία με το τραγούδι "What Do You Want From Me?" και το άλμπουμ Music for Pleasure πούλησε χιλιάδες αντίτυπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ντουέτα ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Αγγλικά post-punk συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά συγκροτήματα ηλεκτρονικής μουσικής
Νιφεδιπίνη
Η νιφεδιπίνη, που πωλείται με την επωνυμία Adalat μεταξύ άλλων, είναι φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη διαχείριση της στηθάγχης, της υψηλής αρτηριακής πίεσης, του φαινομένου του Ρεϊνώ και του πρόωρου τοκετού. Είναι μια από τις θεραπείες επιλογής για την στηθάγχη Πριντσμέταλ. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της σοβαρής υψηλής αρτηριακής πίεσης κατά την εγκυμοσύνη. Η χρήση της σε πρόωρο τοκετό μπορεί να επιτρέψει περισσότερο χρόνο στα στεροειδή να βελτιώσουν τη λειτουργία των πνευμόνων του μωρού και να παρέχουν χρόνο για τη μεταφορά της μητέρας σε καλά καταρτισμένο ιατρικό κέντρο πριν από τον τοκετό. Είναι ένας αποκλειστής διαύλων ασβεστίου τύπου διυδροπυριδίνης. Η νιφεδιπίνη λαμβάνεται από το στόμα και είναι διαθέσιμη σε σκευάσματα γρήγορης και αργής απελευθέρωσης.
Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν ζάλη, κεφαλαλγία, αίσθημα κόπωσης, οίδημα στα πόδια, βήχα και δύσπνοια. Σοβαρές παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν χαμηλή αρτηριακή πίεση και καρδιακή ανεπάρκεια. Υπάρχουν προσωρινές ενδείξεις ότι η χρήση του κατά την εγκυμοσύνη είναι ασφαλής. Ωστόσο, δεν συνιστάται κατά τη διάρκεια του θηλασμού.
Η νιφεδιπίνη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1967 και εγκρίθηκε για χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1981. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν η 120η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από έξι εκατομμύρια συνταγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες Κατηγορία:Πυριδίνες Κατηγορία:Νιτροενώσεις
Δολοφονική επίθεση στη Δρέσδη στις 4 Οκτωβρίου 2020
Η αστυνομία εντόπισε τον φερόμενο δράστη 20χρονο, ο οποίος σύμφωνα με δημοσιεύματα των ΜΜΕ εισήλθε στη Γερμανία το 2015. Αφού υπέβαλε αίτηση ασύλου, ζούσε σε κοιτώνα για αιτούντες άσυλο στη Δρέσδη-Πρίλιτς και είχε προσωρινή άδεια παραμονής. Στις 31 Αυγούστου 2017 χαρακτηρίστηκε από την κρατική εγκληματική αστυνομία της Σαξωνίας ως απειλή στον τομέα του ισλαμισμού. Τον Σεπτέμβριο του 2018, ξεκίνησε εναντίον του δράστη μια δικαστική διαδικασία ενώπιον του Ανώτατου Περιφερειακού Δικαστηρίου της Δρέσδης για οδηγία σχετικά με τον τρόπο διάπραξης σοβαρής βίας που ήταν επικίνδυνη για το κράτος, στρατολόγηση για το " Ισλαμικό Κράτος", σωματική βλάβη, απειλές, ζημιά περιουσίας, καταπάτηση και δόλια αποδοχή επιδοτήσεων. Για τα αδικήματα αυτά, το δικαστήριο τον καταδίκασε σε μια ποινή φυλάκισης δύο ετών και εννέα μηνών λόγω του νεαρού της ηλικίας του. Το δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο δράστης ήταν υποστηρικτής του «Ισλαμικού Κράτους» και είχε προγραμματίσει επίθεση στη Δρέσδη «σε γενικές γραμμές».
Στις 9 Δεκςμβρίου 2019, το Επαρχιακό Δικαστήριο της Λειψίας εξέδωσε άλλη καταδίκη για επίθεση εναντίων αξιωματικών επιβολής του νόμου και σωματική βλάβη λόγω δύο περιστατικών υπό κράτηση, έτσι ώστε η ποινή να αυξηθεί συνολικά σε τρία χρόνια και ένα μήνα. Ο δράστης έπρεπε να εκτίσει πλήρως την ποινή που του επιβλήθηκε, και τον Σεπτέμβριο του 2020 πήρε απολυτήριο από τη φυλακή ανηλίκων του Regis-Breitingen.
Το έγκλημα με το οποίο κατηγορήθηκε συνέβη πέντε ημέρες μετά την αποφυλάκισή του.
Κατηγορία:Ιστορία της Δρέσδης Κατηγορία:21ος αιώνας στη Γερμανία Κατηγορία:Ισλαμική τρομοκρατία
Τιμπού
Η Τιμπού (τζόνγκα ཐིམ་ཕུ) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη του Μπουτάν. Η πόλη είναι χτισμένη στο κεντροδυτικό μέρος της χώρας, σε υψόμετρο μεταξύ 2.248 και 2.648 μέτρων, κατά μήκος της κοιλάδας που σχηματίζει ο ποταμός Ραϊντάκ (γνωστός και ως Ουάνγκ Τσου). Το 2005 ο πληθυσμός της έφτανε τους 79.185 κατοίκους, ενώ σε όλη την επαρχία (τζόνγκαγκ) του Τιμπού κατοικούν γύρω στους 98.000 ανθρώπους. Η πόλη αποτελεί πολιτικό και οικονομικό κέντρο της χώρας, με κυρίαρχη ασχολία τη γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή, συνεισφέροντας κατά 45% στο ΑΕΠ του Μπουτάν.
Πριν το 1960 η Τιμπού αποτελείτο από μια ομάδα από διασκορπισμένα χωριά. Στην περιοχἠ αυτή το 1885 σημειώθηκε μια αποφασιστική μάχη, μέσω της οποία άνοιξε ο δρόμος για τον Ουγκγέν Βαντσούκ, πρώτο βασιλιά του Μπουτάν, να επιβάλει την κυριαρχία του στη χώρα. Το 1952, στα πλαίσια μεταρρυθμίσεων, ελήφθη η απόφαση να μεταφερθεί η πρωτεύουσα από την παλιά πρωτεύουσα Πουνάκα στην περιοχή της Τιμπού. Η μεταφορά της κυβερνητικής έδρας πραγματοποιήθηκε το 1955, ενώ επίσημα η Τιμπού έγινε πρωτεύουσα του Μπουτάν το 1961. Η πόλη γνώρισε σύντομα ανάπτυξη με την ένταξη του Μπουτάν στους διεθνείς οργανισμούς, καθώς νέες διπλωματικές και χρηματοοικονομικές αποστολές έρχονταν για εγκατάσταση στη περιοχή.
Στην Τιμπού συναντά κανείς πολλά δείγματα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής του Μπουτάν. Στην πόλη βρίσκονται τα σημαντικότερα πολιτικά κτήρια του Μπουτάν, ανάμεσα στα οποία το κοινοβούλιο και το παλάτι του βασιλιά στο βόρειο τμήμα της πόλης, ενώ υπάρχουν αρκετά βουδιστικά μοναστήρια και ναοί. Εντούτοις δεν έχει αεροδρόμιο, πράγμα σπάνιο για πρωτεύουσα κράτους και εξυπηρετείται από αυτό της πόλης Πάρο, 54 χιλιόμετρα μακριά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μπουτάν Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας
Κύριλλος Λούκαρις
Ο Κύριλλος Λούκαρις, συχνά και Λούκαρης (13 Νοεμβρίου 1572–27 Ιουνίου 1638) ή και Κύριλλος ο Κρης, ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας (ως Κύριλλος Γ΄) και Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης (ως Κύριλλος Α΄).
Πατριάρχης Αλεξανδρείας
Από το 1594 ο Πηγάς προετοίμαζε τον Λούκαρι για διάδοχό του στον Πατριαρχικό θρόνο Αλεξανδρείας. Το 1601, μετά το θάνατο του θείου του, ο Λούκαρις τον διαδέχτηκε σε ηλικία 29 ετών. Από τη θέση αυτή καλλιέργησε σχέσεις με τους πρεσβευτές Προτεσταντικών χωρών στην Κωνσταντινούπολη και με τους Αγγλικανούς θεολόγους. Μετέφερε την έδρα του Πατριαρχείου στο Κάιρο και ξεκίνησε αγώνα κατά της Δυτικής Εκκλησίας. Έτσι, μία από τις πρώτες ενέργειές του ήταν η συνοδική καταδίκη των Λατίνων. Μετέβη στην Κύπρο στα 1605 με σκοπό να μεσολαβήσει για την αποσόβηση εσωτερικής κρίσης που έπληττε την Εκκλησία της Κύπρου. Το 1608 μετέβη στα Ιεροσόλυμα συμμετέχοντας στη χειροτονία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεοφάνους. Δρομολόγησε την επισκευή ναών και λόγω των χρεών του Πατριαρχείου οργάνωσε ζητεία (έρανο) η οποία όμως δεν ευοδώθηκε. Ο Λαυρέντιος Σιναίου επιθυμούσε να εγκαταστήσει την επισκοπική έδρα του στην επαρχία του Λούκαρι λειτουργώντας διασπαστικά. Ο Λούκαρις μετέβη στην Κωνσταντινούπολη προς ρύθμιση του ζητήματος.
Τοποτηρητής του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης
Μετά την εκτόπιση του οικουμενικού Πατριάρχη Νεόφυτου Β' στη Ρόδο (Φεβρουάριος 1602-Ιανουάριος 1603 και Οκτώβριος 1609-Οκτώβριος 1612), το 1612 ο Λούκαρις τοποθετήθηκε, με την ιδιότητά του ως πατριάρχης Αλεξανδρείας και επομένως ιεραρχικά αρχαιότερος αξιωματούχος, επίτροπος για είκοσι μία ημέρες στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινούπολης.
Επιβλήθηκε όμως ως Πατριάρχης ο λατινόφρων Τιμόθεος Β' και ο Λούκαρις αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος και από εκεί στη Βλαχία. Δεν εγκατέλειψε τους αγώνες του εναντίον των Καθολικών. Έτσι, στο διάλογό του Ζηλωτής και Φιλαλήθης επιτίθεται εναντίον των Ιησουϊτών, που είχαν αναπτύξει έντονη προπαγάνδα σε βάρος της Ορθόδοξης εκκλησίας. Στον αγώνα του κατά των Ιησουιτών αναζήτησε στήριξη και σε προτεσταντικούς κύκλους με τους οποίους αλληλογραφούσε και συζητούσε. Αυτό υπήρξε και η αιτία να κατηγορηθεί ως οπαδός του Λουθήρου ή του Καλβίνου. Για να δημιουργήσει στενότερους δεσμούς του με τους διαμαρτυρόμενους και να γνωρίσει καλύτερα την εκκλησία τους έστειλε στα 1617 στην Αγγλία, ανταποκρινόμενος σε παράκληση του αρχιεπισκόπου του Canterbury George Abbot, τον ευφυή και φιλομαθή πρεσβύτερο Μητροφάνη Κριτόπουλο (1589–1639) από τη Βέροια, που τον είχε γνωρίσει ως μοναχό στο Άγιον Όρος.
Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Στις αρχές Νοεμβρίου 1620 διαδόθηκε η είδηση για τον ξαφνικό θάνατο του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Τιμόθεου Β'. Θεωρήθηκε πως είχε δολοφονηθεί και πως ηθικός αυτουργός για το έγκλημα αυτό ήταν ο Λούκαρις, ανένδοτος εχθρός του Τιμόθεου. Στις 4 Νοεμβρίου 1620 ο Λούκαρις εκλέχτηκε Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης γεγονός που δικαίωνε όσους διέδιδαν τις φήμες πως ο Τιμόθεος είχε δηλητηριαστεί με δική του εντολή.
Απομάκρυνσή από τον Πατριαρχικό θρόνο και επάνοδος
Τον Απρίλιο του 1623 ο Λούκαρις απομακρύνθηκε από τον θρόνο με την επέμβαση του πρεσβευτή της Γαλλίας Fhillippe de Cesy. Είχαν προηγηθεί διαβήματα του αποστολικού νούντσιου στο Παρίσι στον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΓ’. Συγκεκριμένα, ο μεγάλος βεζύρης Μερέ Χουσεΐν δωροδοκήθηκε από τον Cesy 40.000 τάλληρα για να ενεργήσει παράτυπα, δηλαδή χωρίς την έγκριση της Ιεράς Συνόδου. Στις 17 Απριλίου 1623 ο Λούκαρις δραπέτευσε με σκοπό να αποφύγει τη σύλληψη από το στρατιωτικό απόσπασμα που εισέβαλε στο κτίριο του Πατριαρχείου. Ο Cecy δεν έμεινε ικανοποιημένος από την καθαίρεση του Λούκαρι. Πληροφορούμενος ότι ο Λούκαρις κρυβόταν στην Κωνσταντινούπολη, πλήρωσε 3.000 σκούδα για να εκδοθεί εναντίον του ένταλμα σύλληψης. Έτσι συνελήφθη και οδηγήθηκε με φρεγάτα εξόριστος στη Ρόδο. Στη θέση του εκλέχθηκε στις 28 Μαΐου ο Αμασείας Γρηγόριος, «λατινόφρων», ο επονομαζόμενος «Στραβοαμασείας» και μετά από ένα μήνα, στις 25 Ιουνίου, ο Μητροπολίτης Άνθιμος. Όμως στις 2 Οκτωβρίου ο Λούκαρις ανέβηκε και πάλι στον θρόνο χάρις στην υποστήριξη των πρεσβευτών Ολλανδίας Cornells Haga και της Αγγλίας Sir Thomas Roe. Εκείνη την εποχή στην Ευρώπη μαίνονταν οι θρησκευτικοί πόλεμοι και Καθολικοί και Προτεστάντες προσπαθούσαν να προσεταιριστούν την Ορθόδοξη Εκκλησία και ειδικά τον πατριάρχη.
Στις αρχές Φεβρουαρίου 1626 μερικοί ιεράρχες, υποκινημένοι από τον Γάλλο πρεσβευτή, κατάγγειλαν τον Λούκαρι στην Πύλη ότι ευθυνόταν για την υπερχρέωση του Πατριαρχείου και ότι διοικούσε τυραννικά την εκκλησία. Όμως για το πρώτο ζήτημα δεν ευθυνόταν ο ίδιος επειδή είχε παραλάβει αυτό το χρέος από τον προκάτοχό του. Για το δεύτερο ζήτημα, αν και είχε επιχειρήσει να απομακρύνει τους διαφωνούντες προς αυτόν, τον Ιωάσαφ Χαλκηδόνος και τον Κορίνθου Νεόφυτο, τους καθαίρεσε η σύνοδος. Ο Λούκαρις κατέφυγε στην ολλανδική πρεσβεία για να αποφύγει τα χειρότερα και ο Άγγλος πρέσβης Roe μεσολάβησε στην Πύλη για την προστασία του. Επίσης και η Βενετική Γερουσία επιθυμούσε την παραμονή του Λούκαρι στον πατριαρχικό θρόνο γι' αυτό ήταν έτοιμη να δωροδοκήσει με 1.000 ρεάλια Τούρκους αξιωματούχους. thumb|Κορνήλιος Χάγκα (1645) thumb|προσωπογραφία του Sir Thomas Roe
Το τυπογραφείο του Λούκαρι
Αρχικά ο Λούκαρις είχε στείλει στο Λονδίνο τον Νικόδημο Μέταξα για να σπουδάσει την τυπογραφική τέχνη. Εκείνος επέστρεψε στα μέσα του 1627 με κάσες γεμάτες τυπογραφικά στοιχεία. Το τυπογραφείο ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1627 κοντά στην Αγγλική πρεσβεία. Το πρώτο βιβλίο που βγήκε από το πιεστήριό του ήταν μια αντιιουδαϊκή πραγματεία του Λούκαρη. Στο τυπογραφικό του πρόγραμμα ήταν η έκδοση όλων των παλιότερων και νεώτερων αντικαθολικών βιβλίων που είχαν γράψει ορθόδοξοι θεολόγοι. Η δραστηριότητα του τυπογραφείου προκάλεσε την έντονη αντίδραση των Καθολικών. Στις 27 Οκτωβρίου 1627 ο φιλοκαθολικός επίσκοπος Παροναξίας Ιερεμιας Βαρβαρήγος εισηγήθηκε στη Propaganda Fide το κλείσιμο του τυπογραφείου. Τον Νοέμβριο του 1627 συνεδρίασε η Propaganda Fide η οποία εισηγήθηκε να πειστούν οι Τούρκοι να κλείσουν το τυπογραφείο. Τον Ιανουάριο του 1628, οι μηχανορραφίες και καταγγελίες είχαν ως αποτέλεσμα να διακοπούν οι εργασίες του και να να κατασχεθεί προσωρινά ο εξοπλισμός του από τους Τούρκους.
Το τέλος του Λούκαρι
Λίγους μήνες αργότερα, η αναχώρηση του Roe από την Κωνσταντινούπολη στέρησε τον Λούκαρι από έναν ισχυρό προστάτη. Πιστεύεται ότι ο πατριάρχης του έδωσε ως δώρο προς τον βασιλιά Κάρολο Α’ τον περίφημο «Αλεξανδρινό κώδικα», κτήμα τώρα της Βρετανικής Βιβλιοθήκης. Τέλος, οι καθολικοί κατήγγειλαν τον Λούκαρι ότι ετοίμαζε, με τη βοήθεια των Ρώσων, επανάσταση των Ελλήνων. Οι Τούρκοι τον έκλεισαν σε κάποιο φρούριο του Βόσπορου και τον στραγγάλισαν στις 27 Ιουνίου 1638. Το πτώμα του ρίχτηκε στη θάλασσα όπου το βρήκαν ψαράδες και το έθαψαν. Οι εχθροί του όμως ξέθαψαν το σώμα του και το ξανάριξαν στη θάλασσα, αλλά βρέθηκε και πάλι. Τελικά ετάφη στη Μονή Καμαριώτισσας στη Χάλκη.
Πιστεύεται ότι ο Λούκαρις, όταν έγινε πατριάρχης Κωνσταντινούπολης, πήρε μαζί του τον Αλεξανδρινό Κώδικα —έναν από τους σημαντικότερους ελληνικούς Βιβλικούς Κώδικες που σώζονται έως σήμερα— και αργότερα τον έστειλε ως δώρο στον Βασιλιά Ιάκωβο Α' της Αγγλίας. Ο Βασιλιάς Ιάκωβος ήταν εκείνος που έδωσε εντολή να γίνει μια νέα μετάφραση της Βίβλου στην Αγγλική, η οποία ξεκίνησε το 1607 και ολοκληρώθηκε το 1611 και η οποία έγινε γνωστή ως «Μετάφραση Βασιλέως Ιακώβου» King James Version ή Authorized Version). Ο Ιάκωβος πέθανε πριν του παραδοθεί ο Κώδικας κι έτσι τον παρέλαβε ο διάδοχός του Κάρολος Α' το 1627.
Η πνευματική εξέλιξή του
left|thumb|David Hoeschel, γκραβούρα από τον Johann Jakob Haid, c.1747. Με τον David Hoeschel, αλληλογραφούσε ο Λούκαρις Ο Λούκαρις ήταν γαλουχημένος με τις εκκλησιαστικές παραδόσεις της ανατολικής ορθόδοξης Εκκλησίας και άρχισε τη δράση του ως συντηρητικός ορθόδοξος. Αυτό τεκμηριώνεται από το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό που έδωσε στα πρώτα βήματα της δράσης του ως έξαρχου στην Πολωνία. Στη διαμάχη με τους ενωτικούς ανέπτυξε τα παραδοσιακά επιχειρήματα της ορθοδοξίας, ενώ σε επιστολή του προς τον Λατίνο επίσκοπο Λεμβέργης Δημήτριο Solikowski προβάλει τις επτά πρώτες Οικουμενικές Συνόδους ως κοινής αποδοχής και από τις δύο Εκκλησίες και αποσιωπά τη Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας. Ωστόσο άρχισε να έρχεται σε επαφή με τη Μεταρρυθμισμένη θεολογία από την εποχή που σπούδαζε στην Ιταλία, όταν αλληλογραφούσε με τους μεταρρυθμιστές διανοούμενους David Hoeschel και Friedrich Sylbourg.
Όταν πια ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας άρχισε να μελετά πιο συστηματικά δυτικοευρωπαίους θεολόγους και φιλόσοφους, όπως μαρτυρούν επιστολές του και σημειώσεις σε προσχέδια κηρυγμάτων του. Καθώς η λατινική προπαγάνδα σε βάρος των ορθοδόξων οξυνόταν, το αντιλατινικό μέτωπο ήταν πιο δεκτικό στα μεταρρυθμιστικά επιχειρήματα. Όμως το κοινό μέτωπο ορθοδόξων και καλβινιστών έναντι της Ρώμης έκανε τον Λούκαρι να σκέφτεται να αξιοποιήσει την Καλβινιστική διδασκαλία για την αποκάθαρση της ορθόδοξης πίστης από διαστρεβλώσεις, καταχρήσεις, ρωμαϊκές επιρροές. Στα 1618 ο Λούκαρις, όπως φαίνεται από την αλληλογραφία του με τον Ολλανδό έμπορο David de Wilhelm le Leu, γοητεύτηκε από την προτεσταντική αρχή του αποκλειστικού προορισμού ενώ θεωρούσε ως βάσεις της μεταρρύθμισης την ταπεινοφροσύνη, την απλότητα και όχι τη δεισιδαιμονία, την περιφρόνηση προς τα εγκόσμια. Επίσης εξομοιώνει την εικονολατρία με την ειδωλολατρία και απορρίπτει τη μεσολάβηση και τα θαύματα των αγίων.
Κρίσεις
Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους αναφέρει σχετικά με τον Λούκαρι: «Ουδέποτε ίσως το αξίωμα του οικουμενικού πατριάρχη ανεδείχθη λαμπρότερο ή επί Κυρίλλου Α΄ του Λουκάρεως επί δώδεκα περίπου έτη εκ διαλειμμάτων πατριαρχήσαντος». Κάποιοι υποστηρίζουν πως κατέφυγε προς τους Διαμαρτυρόμενους μόνο για να τους έχει σύμμαχους εναντίον των Καθολικών, χωρίς να απομακρυνθεί από την Ορθόδοξη γραμμή. Χαρακτηριστικά είναι όσα ο ίδιος είχε πει στον πρεσβευτή της Γαλλίας ντε Μαρσεβίλ: «...στο ζήτημα των πεποιθήσεών μου δε θα υπακούσω ούτε στο βασιλιά της Γαλλίας ούτε σε κανέναν άλλο στον κόσμο αλλά θα ακολουθήσω αυστηρά τις υπαγορεύσεις της συνειδήσεώς μου». Αντίθετα άλλοι τον θεωρούν ως τον Πατριάρχη που προσπάθησε να μεταρρυθμίσει την Ορθόδοξη Εκκλησία, και μάλιστα η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία υποστηρίζει πως είναι η πνευματική συνέχεια του έργου του.
Ο Λούκαρις υπήρξε κορυφαία μορφή του Ελληνισμού. Προσπάθησε με κάθε τρόπο να ανυψώσει το ελληνικό γένος. Στις πράξεις και τις ενέργειές του φαίνεται η τάση του Ελληνισμού για να έρθει σε επαφή με το δυτικό πολιτισμό. Φρόντισε για την παιδεία του Μητροφάνη Κριτόπουλου και μετέφερε το 1627 στην Κωνσταντινούπολη το τυπογραφείο του Κεφαλλονίτη μοναχού Νικόδημου Μεταξά, για να φωτιστεί το έθνος με ελληνικά έντυπα. Όπως και ο Πηγάς, ο Λούκαρις κήρυττε στη δημοτική. Προλόγισε μάλιστα τη μετάφραση της Καινής Διαθήκης από το Μάξιμο Καλλιπολίτη στη λαϊκή γλώσσα, τονίζοντας τη σημασία της μετάφρασης των Ευαγγελίων.
.fo
.fo είναι ο top-level domain κωδικός για τα Νησιά Φερόες στο Διαδίκτυο.
Ουάσινγκτον
Η Ουάσινγκτον, είναι η πρωτεύουσα των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει έκταση 177 τ.χλμ. και πληθυσμό 720.687 κατοίκους σύμφωνα με έρευνες του 2020.Η μητροπολιτική περιοχή της Ουάσινγκτον το 2019, υπολογίζεται ότι είχε 6.280.697 κατοίκους και ήταν η έκτη μεγαλύτερη στη χώρα.
.fo
Παραπομπές
Κατηγορία:Νήσοι Φερόες Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Ουάσινγκτον
Στις 16 Ιουλίου 1790, το προεδρικό διάταγμα ενέκρινε την δημιουργία μιας περιφέρειας πρωτεύουσας ευρισκόμενης κατά μήκος του Ποταμού Ποτόμακ στην Ανατολική Ακτή. Όπως ορίζεται από το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, η Περιφέρεια είναι στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών και συνεπώς δεν αποτελεί τμήμα καμίας πολιτείας των ΗΠΑ.
Οι πολιτείες του Μέριλαντ και της Βιρτζίνια, δώρισαν έκαστη γη για να δημιουργηθεί η ομοσπονδιακή περιφέρεια, η οποία περιελάμβανε τους προϋπάρχοντες οικισμούς του Τζόρτζταουν και της Αλεξάντρια όμως, το Κογκρέσο την επέστρεψε στη Βιρτζίνια το 1846. Ονομασμένη προς τιμήν του Τζορτζ Ουάσινγκτον, η Πόλη της Ουάσινγκτον ιδρύθηκε το 1791 για να εξυπηρετεί τον σκοπό της νέας εθνικής πρωτεύουσας. Το Κογκρέσο δημιούργησε μια ενιαία δημοτική διοίκηση για όλη την Περιφέρεια της Κολούμπια μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Ιστορία
Ένας λαός που μιλούσε μια Αλγκονκιανή γλώσσα γνωστός ως Νακότστανκ κατοικούσε την περιοχή γύρω από τον Ποταμό Ανακόστρια όταν έφθασαν οι πρώτοι Ευρωπαίοι τον 17ο αιώνα. Όμως, η φυλή Νακότστανκ είχε μετακινηθεί από την περιοχή μέχρι τον 18ο αιώνα.
Το άρθρο ένα, τμήμα οχτώ του συντάγματος των ΗΠΑ επιτρέπει τη δημιουργία μιας «περιοχής (με έκταση που δεν υπερβαίνει τα δέκα τετραγωνικά μίλια), από τμήματα συγκεκριμένων πολιτειών, και με την αποδοχή του κογκρέσου να γίνει έδρα της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών». Όμως, το σύνταγμα δεν δηλώνει κάποια συγκεκριμένη τοποθεσία για την πρωτεύουσα. Το 1790, οι Τζέιμς Μάντισον, Αλεξάντερ Χάμιλτον και Τόμας Τζέφερσον συμφώνησαν ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα πλήρωνε τα εναπομείναντα επαναστατικά χρέη των πολιτειών με αντάλλαγμα τη δημιουργία νέας πρωτεύουσας στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες.
Ίδρυση
left|thumb|Η περιφέρεια της Κολούμπια το 1835 Τις 9 Ιουλίου 1790, το Κογκρέσο υπερψήφισε τη δημιουργία νέας εθνικής πρωτεύουσας στον ποταμό Ποτόμακ. Η ακριβής θέση της επιλέχθηκε από τον πρόεδρο Τζορτζ Ουάσινγκτον, ο οποίος επικύρωσε τον νόμο τις 16 Ιουλίου. Το αρχικό σχήμα της ομοσπονδιακής περιφέρειας, η οποία δημιουργήθηκε από εδάφη που δώρισαν οι πολιτείες Μέριλαντ και Βιρτζίνια, ήταν τετράγωνο, με μήκος πλευράς 10 μίλια (16 χιλιόμετρα) και είχε συνολική έκταση 100 τετραγωνικά μίλια (259 χλμ²). Δύο προϋπάρχοντες οικισμοί συμπεριλήφθηκαν στην επικράτεια, το λιμάνι του Τζορτζτάουν στο Μέριλαντ, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1751, και η πόλη Αλεξάντρια, στη Βιρτζίνια, η οποία ιδρύθηκε το 1749. Το 1791-92, τοποθετήθηκαν πλάκες στα όρια της περιφέρειας ανά μίλι. Πολλές σώζονται μέχρι σήμερα.
Η νέα ομοσπονδιακή πόλη κατασκευάστηκε στις βόρειες όχθες του Ποτόμακ, ανατολικά του Τζορτζτάουν. Τις 9 Σεπτεμβρίου 1791, οι τρεις επίτροποι που επέβλεπαν την κατασκευή της πρωτεύουσας ονόμασαν την πόλη προς τιμή του προέδρου Ουάσινγκτον. Η ομοσπονδιακή περιοχή ονομάστηκε Κολούμπια, το οποίο ήταν ένα ποιητικό όνομα των Ηνωμένων Πολιτειών εκείνη την εποχή. Το Κογκρέσο συνεδρίασε για πρώτη φορά στη Ουάσιγκτον τις 17 Νοεμβρίου 1800.
Τις 24-25 Αυγούστου 1814, με επιδρομή, οι βρετανικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ουάσιγκτον και την έκαψαν κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1812. Το καπιτώλιο, το θησαυροφυλάκιο και ο Λευκός Οίκος κάηκαν κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Τα περισσότερα κυβερνητικά κτίρια επισκευάστηκαν γρήγορα, όμως το καπιτώλιο παρέμεινε υπό κατασκευή μέχρι το 1868.
Ανάπτυξη
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1830, η περιοχή της Αλεξάνδρια βρέθηκε σε οικονομική παρακμή, εν μέρει εξαιτίας της αμέλησής της από το Κογκρέσο. Η πόλη της Αλεξάντρια ήταν μεγάλη αγορά δούλων και οι υπέρμαχοι της δουλείας φοβόντουσαν την κατάργησή της από το Κογκρέσο, επηρεάζοντας ακόμη περισσότερο την οικονομία. Οι κάτοικοι της Αλεξάντρια ζήτησαν από τη Βιρτζίνια να δεχθεί πίσω τη γη που δώρησε για τον σχηματισμό της περιφέρειας. Η γενική συνέλευση της Βιρτζίνια ψήφισε τον Φεβρουάριο του 1846 την επιστροφή της Αλεξάντρια και τις 9 Ιουλίου 1846, το Κογκρέσο συμφώνησε να επιστραφεί ολόκληρη η έκταση που είχε δοθεί από τη Βιρτζίνια. Το 1850, το εμπόριο δούλων, αλλά όχι η δουλεία, τέθηκε εκτός νόμου στην ομοσπονδιακή περιφέρεια.
Η έναρξη του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου το 1861 οδήγησε σε επέκταση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης και σημαντική αύξηση του πληθυσμού της περιφέρειας, συμπεριλαμβανομένων και πολλών απελευθερωμένων δούλων. Ο πρόεδρος Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε την πράξη κατάργησης της δουλείας το 1862, με την οποία έληξε η δουλεία στην περιφέρειας της Κολούμπια. Το 1868, οι Αφροαμερικανοί απέκτησαν δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές.
Με την κατασκευή των πρώτων αμαξιτών δρόμων το 1888, η πόλη επεκτάθηκε πέρα από τα αρχικά όρια που είχε θέσει το αρχικό σχέδιο. Το Τζορτζτάουν ενσωματώθηκε επισήμως στην Ουάσινγκτον το 1895. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Ουάσινγκτον ήταν η πρώτη αμερικανική πόλη η οποία επανασχεδιάστηκε ως τμήμα του κινήματος για όμορφες πόλεις. Οι αυξημένες ομοσπονδιακές δαπάνες ως αποτέλεσμα του New Deal, κατασκευάστηκαν στην πόλη νέα κυβερνητικά κτίρια, μνημεία και μονάδες. Οι κυβερνητικές δραστηριότητες συνέχισαν να αυξάνονται στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μέχρι το 1950, η πληθυσμός της περιφέρειας έφτασε στην μέγιστη τιμή του, 802.178 κατοίκους.
Τις 11 Σεπτεμβρίου 2001, τρομοκράτες οδήγησαν την πτήση 77 της American Airlines να συγκρουστεί με το Πεντάγωνο, στο γειτονικό Άρλινγκτον. Η πτήση 93 της United Airlines θεωρείται ότι είχε στόχο την Ουάσινγκτον, αλλά συνετρίβη στην δυτική Πενσυλβάνια όταν οι επιβάτες επιχείρησαν να ανακτήσουν τον έλεγχο του αεροπλάνου από τους αεροπειρατές.
Φυλετική κατανομή
Κατά το 2015, ο πληθυσμός της πόλης αποτελούνταν κατά 48,3% από μαύρους, 44.1% από λευκούς (εκ των οποίων το 36,1% μη λατινοαμερικανικής καταγωγής), 4,2% ασιάτες, 0,6% ιθαγενείς ινδιάνοι, και 0,2% με καταγωγή από την Χαβάη ή άλλα νησιά του Ειρηνικού. Τα άτομα με μικτή καταγωγή, αποτελούσαν το 2,7% του πληθυσμού, ενώ οι κάτοικοι με καταγωγή από τη Λατινική Αμερική το 10,6%.
Η πόλη διέθετε σημαντικό αριθμό μαύρων κατοίκων από την ίδρυση της, καθώς οι Αφροαμερικανοί αποτελούσαν το 30% του συνολικού πληθυσμού της πόλης ανάμεσα στο 1800 και το 1940. Ο πληθυσμός τους σημείωσε ιδιαίτερη αύξηση κατά την δεκαετία του 1970 φτάνοντας το 70%, άλλα έκτοτε άρχισε να μειώνεται σταθερά καθώς πολλοί μετακινήθηκαν στα προάστια. Εν μέρει λόγω και της αύξησης των τιμών των ενοικίων και των ακινήτων, υπήρξε μια αύξηση 31,4% των λευκών μη ισπανόφωνης καταγωγής, και μείωση 11,5% του πληθυσμού των μαύρων.
Κατά το 2010, υπήρχαν 81.734 μετανάστες εγκατεστημένοι στην πόλη, με τους περισσότερους από αυτούς να προέρχονται από το Ελ Σαλβαδόρ, Βιετνάμ, και Αιθιοπία.
Ηλικιακή κατανομή
Το 17% της πόλης ήταν 18 ετών ή νεότεροι το 2010, ένα ποσοστό το οποίο είναι χαμηλότερο από τον μέσο όρο των ΗΠΑ ο οποίος είναι 24%. Ωστόσο στην ηλικία των 34 ετών, η πόλη διαθέτει την χαμηλότερη μέση τιμή ηλικίας συγκρινόμενη με τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ.
Εκπαίδευση
Σύμφωνα με τα στοιχεία μελέτης του 2007, το 1/3 των κατοίκων της πόλης ήταν αναλφάβητο, σε αντίθεση με το 1/5 το οποίο υπάρχει συνήθως σε εθνικό επίπεδο στις ΗΠΑ, κάτι που έχει αποδοθεί στον αριθμό των μεταναστών που ζουν στην πόλη και δεν γνωρίζουν αγγλικά. Κατά το 2011, το 85% των κατοίκων της πόλης με ηλικία 5 ετών και άνω, μιλούσε αγγλικά στο σπίτι ως την πρώτη γλώσσα. Οι μισοί από τους κατοίκους είχαν τελειώσει 4ετές πρόγραμμα σπουδών σε κολλέγιο το 2006.
Εισόδημα
Το ετήσιο εισόδημα κατά κεφαλή στην πόλη είναι 69.761 ($) δολάρια Αμερικής, ωστόσο το 14.7% των κατοίκων ήταν φτωχοί το 2019.
Θρησκεία
Η θρησκευτική κατανομή της πόλης είναι: