cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαρδεσάνης
Βίος
Ο Βαρδεσάνης γεννήθηκε το 154 στην Έδεσσα Μεσοποταμίας. Η καταγωγή του ήταν από οικογένεια εύπορη που συνδεόταν συγγενικά με τους βασιλικούς οίκους της Οσροηνής, της Αδιαβηνής και της Αρμενίας. Έλαβε φροντισμένη εκπαίδευση από εθνικούς δασκάλους στην αυλή του Αύγαρου, και σπουδάσει ελληνική φιλοσοφία στις σχολές της Έδεσσας, γνώρισε τις ιρανικές κοσμολογικές και δυαλιστικές αντιλήψεις, τον ιουδαϊσμό. Υπήρξε σύμβουλος του βασιλιά της Οσροηνής Αύγαρου, συμβάλλοντας κυρίως στη διαμόρφωση της θρησκευτικής του πολιτικής. Αρχικά προσχώρησε στον Βαλεντιανισμό και σε ηλικία εικοσιπέντε ετών βαπτίστηκε Χριστιανός. Όταν το 216 ο Καρακάλλας κατέλαβε την Έδεσσα κατέφυγε στην Αρμενία. Υπάρχει παράδοση που τον θέλει ιερέα, αλλά άγνωστο αν ήταν ειδωλολατρικής θεότητας ή πρεσβύτερος στον χριστιανικό γνωστικισμό του Βαλεντίνου ή πρεσβύτερος της χριστιανικής εκκλησίας αφού αποχώρησε από τον Βαλεντιανισμό. Τέλος, αναφέρεται πως υπήρξε άριστος τοξότης. Είχε έναν γιο, τον Αρμόνιο. Πέθανε το 222.
Το θεολογικό-φιλοσοφικό του σύστημα
Έχουμε την ύπαρξη του Θεού, και τεσσάρων υλικών στοιχείων: του φωτός, του αέρα, του νερού, της φωτιάς. Στον χαώδη βυθό υφίστανται το σκοτάδι και ο θάνατος. Η δημιουργία αρχίζει με την ανάμιξη των στοιχείων αυτών μεταξύ τους μέσα από τυχαίες κινήσεις. Με αυτά αναμιγνύεται και το σκοτάδι και τα καθαρά στοιχεία ζητούν από τον Θεό να στείλει τον Λόγο για να επιφέρει τάξη στο χάος, να απελευθερώσει τον μερικά υποδουλωμένο και να φωτίσει τον μερικά σκοτεινό κόσμο. Ο κόσμος θα διατηρηθεί έξι χιλιάδες χρόνια και ύστερα θα γίνει νέα ανάμιξη χωρίς το σκοτάδι. Ο άνθρωπος ως προς το υλικό μέρος του υπόκειται στη φύση και στα άστρα, αλλά επιθυμεί να απελευθερωθεί. Ο Χριστός κατέρχεται ως Λόγος στον Ιησού διοικητικώς. Το σύστημα του Βαρδεσάνη συνδυάζει χριστιανισμό, γνωστικισμό και ερμητικά στοιχεία. Έχει οντολογία, δυαλισμό, διαλεκτική, κοσμολογικά αστρολογικά χαρακτηριστικά και έντονη την αντίληψη της ελευθερίας.
Συγγραφικό έργο
Από τον Ίμπν Αμπί Γιακούμπ αναφέρονται τα Περί φωτός και σκότους, Περί πνευματικής φύσεως της αλήθειας, Περί κινητού και ακινήτου. Όλα αυτά έχουν χαθεί. Το Περί ινδών σώζεται αποσπασματικώς. Σημαντικό είναι και το ποιητικό του έργο: Ψαλμοί 150 συνετάχθησαν, κατά τον Εφραίμ τον Σύρο. Μελοποιήθηκαν από τον γιό του Αρμόνιο.
Αποτίμηση του συγγραφικού του έργου
Με το συγγραφικό και ποιητικό του έργο διέδωσε πιο εύκολα τις διδασκαλίες του. Δίγλωσσος-κάτι όχι άσχετο με την εποχή του που ήταν εποχή διγλωσσίας στην Ανατολική Συρία- στα κείμενά του, με τη χρήση της συριακής γλώσσας κυρίως, συνέβαλε στην ανύψωσή της σε φιλολογική γλώσσα. Με την ποίησή του επέδρασε στη διαμόρφωση της συρόφωνης συριακής υμνωδίας. Με τη διαλογική μορφή κάποιων από τα έργα του, μαρτυρείται η ελληνική του παιδεία.
Πηγές
Κατηγορία:Γνωστικισμός Κατηγορία:Σύροι φιλόσοφοι Κατηγορία:Σύροι συγγραφείς
Αφηγηματική ποίηση
μικρογραφία|282x282εσ|Η [[Μυθιστορία του ρόδου|Μυθιστορία του ρόδου, μεσαιωνικό αφηγηματικό ποίημα]] Η αφηγηματική ποίηση είναι μια μορφή ποίησης που αφηγείται μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα αφηγηματικά ποιήματα έχουν μόνο έναν αφηγητή, ο οποίος παρουσιάζει τη σειρά των γεγονότων που συχνά περιλαμβάνουν δράση και διάλογο. Όλη η ιστορία είναι γραμμένη σε στίχους με μέτρο και συχνά χωρίς ομοιοκαταληξία. Τα ποιήματα που απαρτίζουν αυτό το είδος μπορεί να είναι μικρά ή μεγάλα και η ιστορία που αναφέρουν συχνά είναι περίπλοκη, με πολλούς χαρακτήρες. Οι παραδοσιακές μορφές της αφηγηματικής ποίησης περιλαμβάνουν όλη την επική ποίηση, πολλές μπαλάντες και ειδύλλια, καθώς και πολλά ποιήματα που δεν εμπίπτουν σε ξεχωριστό είδος.
Η αφηγηματική ποίηση είναι μια από τις κύριες κατηγορίες ποίησης και διακρίνεται από τη λυρική και τη δραματική ποίηση από την εστίασή της στην πλοκή. Στην πράξη, υπάρχει μια αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των τριών ειδών ποίησης: οι ποιητές συχνά ενσωματώνουν λυρικά και δραματικά στοιχεία στα αφηγηματικά τους ποιήματα και το αντίστροφο.
Χαρακτηριστικά έργα
Η αφηγηματική ποίηση είναι ένα από τα παλαιότερα είδη της ποίησης που εξελίχθηκε από την προφορική παράδοση πριν από τη γραπτή γλώσσα, όπου οι ποιητές χρησιμοποιούσαν στοιχεία όπως η επανάληψη και η ομοιοκαταληξία για να μπορούν τα ποιήματα να απομνημονεύονται πιο εύκολα, να απαγγέλλονται και να μεταδίδονται στις επόμενες γενιές.
Αφηγηματικά ποιήματα είναι τα περισσότερα από τα παλαιότερα λογοτεχνικά έπη, από το έπος του Γκιλγκαμές, το σανσκριτικό έπος Μαχαμπαράτα και τα ομηρικά έπη Οδύσσεια και Ιλιάδα, τα μεσαιωνικά επικά άσματα που αφηγούνται ιστορίες ιπποτισμού όπως το Άσμα του Ρολάνδου, το έπος του Μπέογουλφ της αγγλοσαξωνικής λογοτεχνίας, το γερμανικό έποςΤο τραγούδι των Νιμπελούνγκεν και στην παλαιά σκανδιναβική ποίηση, μεταξύ άλλων.
Τα αφηγηματικά ποιήματα ποικίλλουν ως προς το ύφος και έχουν αλλάξει με την πάροδο των αιώνων, καθώς οι γλωσσικές και λογοτεχνικές τάσεις εξελίσσονται. Με παρόμοιο λογοτεχνικό ύφος με διηγήματα εμφανίζονται Οι ιστορίες του Καντέρμπερυ του Τζέφρι Τσώσερ.
Η αφηγηματική ποίηση έγινε μια διαχρονική λογοτεχνική παράδοση σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Τον 19ο αιώνα σημαντικά αφηγηματικά ποιήματα είναι το μακροσκελές ποίημα του Ρόμπερτ Μπράουνινγκ Το δαχτυλίδι και το βιβλίο, Τα ειδύλλια του βασιλιά Αρθούρου του Άλφρεντ Τέννυσον, που βασίζονται σε μεσαιωνικές ιστορίες και θρύλους του κύκλου του Αρθούρου, Το τραγούδι του Χιαγουάθα του Αμερικανού Χένρι Λονγκφέλοου που αναφέρεται στην καθημερινή ζωή των Ινδιάνικων φυλών, έργα του Λόρδου Βύρωνα και του Πούσκιν, η Μπαλάντα της φυλακής του Ρέντιν του Όσκαρ Ουάιλντ. Τα σύγχρονα αφηγηματικά ποιήματα τείνουν να χρησιμοποιούν ελεύθερο στίχο, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Χαμένοι στη μετάφραση (1974) του Τζέιμς Μέριλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικά είδη
NGC 3558
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος 3558 33960 Κατηγορία:Γαλαξίες LINER
Πράσινοι - Αλληλεγγύη
Οι Πράσινοι-Αλληλεγγύη είναι οικολογικό ελληνικό πολιτικό κόμμα, που ιδρύθηκε το 2014. Ιδρυτής και συμπρόεδρος του κόμματος είναι ο Νίκος Χρυσόγελος. Από το Μάρτιο του 2020 αποτελεί συνιστώσα του κόμματος Πράσινοι.
Ιστορικό
Οι Πράσινοι-Αλληλεγγύη ιδρύθηκαν στις 21 Μαρτίου 2014 με πρωτοβουλία του τότε ευρωβουλευτή Νίκου Χρυσόγελου, ο οποίος είχε αποχωρήσει από το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους.
Ενόψει των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015, οι Πράσινοι συνεργάστηκαν με τη Δημοκρατική Αριστερά, σε κοινό συνδυασμό, υπό την ονομασία «Πράσινοι-Δημοκρατική Αριστερά». Επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του συνδυασμού τοποθετήθηκε ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός. Ωστόσο, το σχήμα «Πράσινοι-Δημοκρατική Αριστερά» δεν κατάφερε να εισέλθει στη Βουλή, αφού συγκέντρωσε ποσοστό της τάξης του 0,48%, πολύ χαμηλότερο από το όριο του 3%, που χρειαζόταν.
Το κόμμα συμμετείχε αυτόνομα στις ευρωεκλογές του 2019, χωρίς αξιόλογα αποτελέσματα (0,45%). Ενόψει, ωστόσο, των πρόωρων εκλογών του ίδιου έτους συμμετείχε στις διεργασίες μεταξύ κινήσεων και στελεχών του οικολογικού χώρου, με σκοπό την αυτόνομη κάθοδο οικολογικού συνδυασμού στις εκλογές. Όμως, εξαιτίας του στενού χρονικού περιθωρίου, η κάθοδος στις εκλογές δεν κατέστη δυνατή.
Μετά τις εκλογές οι Πράσινοι-Αλληλεγγύη συμμετείχαν στις συζητήσεις για τη συγκρότηση ενός αυτόνομου και ενωτικού πράσινου κόμματος. Το Μάρτιο του 2020 συμμετείχε στο συνέδριο του κόμματος Πράσινοι, του οποίου αποτελεί συν-ιδρυτικό μέλος του, μαζί με το Κόμμα Πειρατών Ελλάδας και άλλα στελέχη του οικολογικού κινήματος.
Προτάσεις
Οι Πράσινοι στη Διακήρυξή τους παρουσίασαν τις προτάσεις τους. Συνοπτικά, αυτές είναι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα Κατηγορία:Πράσινη πολιτική
Δημήτριος Γκόλνας
Ο Δημήτριος (Τάκης) Γκόλνας ήταν σπουδαίος οπλαρχηγός Μακεδονομάχος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Νυμφαίο Φλώρινας στα τέλη του 19ου αιώνα. Από νωρίς συμμετείχε σε αντάρτικα σώματα της περιοχής με σκόπο τον περιορισμό της δράσης των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Συμμετείχε στα σώματα του Γεώργιου Δικώνυμου Μακρή και Ιωάννη Καλογερή σε επιχειρήσεις εναντίον Βουλγάρων κομιτατζήδων στα Ασπρόγεια Φλώρινας, το 1905.
Στη συνέχεια συγκρότησε δικό του σώμα από 15 άνδρες. Ως οπλαρχηγός έδρασε με το σώμα του στις περιοχές Λεχόβου - Δροσοπηγής από το 1905 έως το 1908.
Ξεψύχησε κατά τη διακομιδή του στο Ελληνικό νοσοκομείο Μοναστηρίου.
Αναφορές
Γκόλνας Κατηγορία:Ιστορία της Φλώρινας Κατηγορία:Μακεδόνες
Σόγκι με ζώα
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Dōbutsu shōgi Το Σόγκι με ζώα (Ιαπωνικά: どうぶつしょうぎ "σκάκι με ζώα") είναι μία παραλλαγή του Σόγκι (ιαπωνικό σκάκι) ειδικά σχεδιασμένο για μικρά παιδιά. Εφευρέθηκε από την επαγγελματία παίκτρια του σόγκι Madoka Kitao (北尾まどか), με σκοπό - εν μέρει - να προσελκύσει τα κορίτσια να παίξουν το παιχνίδι.
Παίζεται σε μία 3x4 επιφάνεια και γενικά ακολουθεί τους κανόνες του κανονικού σόγκι, συμπεριλαμβανομένου του "φυτέματος". Διαφοροποιείται από το σόγκι στις κινήσεις των κομματιών και στον τρόπο που μπορείς να κερδίσεις: Στο σόγκι των ζώων τα κομμάτια μπορούν να κινηθούν μόνο ένα τετράγωνο κάθε φορά και ως επιπλέον τρόπος να κερδίσεις είναι όταν ο βασιλιάς (το λιοντάρι) καταφέρει να φτάσει με ασφάλεια στην αντίπαλη περιοχή.
Τα κομμάτια είναι τετράγωνα με ζωγραφισμένες φιγούρες ζώων αντί για χαρακτήρες κάντζι και επίσης έχουν κουκίδες στις πλευρές και στις γωνίες οι οποίες δείχνουν την κατεύθυνση στην οποία μπορεί να κινηθεί το κομμάτι. Το σόγκι των ζώων είναι επίσης γνωστό στον υπόλοιπο κόσμο με την ονομασία "Πίασε το λιοντάρι" ("Let's Catch the Lion!").
Η "σκακιέρα"
Η "σκακιέρα" στο σόγκι των ζώων είναι μία επίπεδη επιφάνεια με 3 στήλες και 4 γραμμές και είναι χωρισμένη σε δύο περιοχές: την περιοχή της Γης (ή του δάσους) και την περιοχή του Ουρανού. Κάθε περιοχή αποτελείται από δύο οριζόντιες γραμμές και κάθε παίκτης τοποθετεί τα κομμάτια στην περιοχή του με τα πόδια των ζώων να κοιτάζουν προς τη μεριά του. (Στον πίνακα το "Ο" είναι για την περιοχή του Ουρανού και το "Γ" για την περιοχή της Γης).
Τα κομμάτια
Κάθε παίκτης ξεκινάει το παιχνίδι με τέσσερα κομμάτια:
(Π-π: Κοτοπουλάκι, Ε-ε: Ελέφαντας, Κ-κ: Καμηλοπάρδαλη, Λ-λ: λιοντάρι).
Κάθε ένα από τα κομμάτια μπορεί να κινηθεί ένα τετράγωνο κάθε φορά.
Αιχμαλωσία
Σε κάθε τετράγωνο επιτρέπεται να υπάρχει μόνο ένα κομμάτι. Αν κινήσουμε ένα από τα δικά μας ζωάκια σε ένα τετράγωνο όπου υπάρχει ζωάκι του αντιπάλου, τότε το αφαιρούμε από το παιχνίδι και το βάζουμε δεξιά μας (εκτός παιχνιδιού). Εξαίρεση αποτελεί το αντίπαλο Λιοντάρι, όπου αν το αιχμαλωτίσουμε κερδίζουμε το παιχνίδι.
Προαγωγή
Αν το Κοτοπουλάκι καταφέρει να φτάσει στην αντίπαλη περιοχή (πρώτη γραμμή του αντιπάλου) τότε "προάγεται" σε Κότα. Η Κότα μπορεί να κινηθεί προς όλες τις κατευθύνσεις - ένα τετράγωνο τη φορά - εκτός από πίσω διαγώνια (όπως ο χρυσός στρατηγός στο σόγκι).
"Φύτεμα"
Τα αιχμαλωτισμένα κομμάτια μπορούν να επιστρέψουν στο παιχνίδι. Όταν είναι η σειρά μας μπορούμε αντί να κινήσουμε ένα από τα κομμάτια μας, να πάρουμε ένα από τα αιχμαλωτισμένα κομμάτια και να το βάλουμε σε ένα άδειο τετράγωνο. Αυτό το κομμάτι είναι τώρα μέλος της ομάδας μας.
Αν αιχμαλωτίσουμε μία Κότα, αυτή μπορεί να επιστρέψει στο παιχνίδι μόνο σαν Κοτοπουλάκι.
Τρόπος παιξίματος
Συμφωνούμε ή διαλέγουμε ποιός θα παίξει πρώτος και στη συνέχεια οι παίκτες κάνουν κινήσεις εναλλάξ μέχρι κάποιος να αιχμαλωτίσει το αντίπαλο Λιοντάρι ή μέχρι να φτάσει το Λιοντάρι του με ασφάλεια στην αντίπαλη περιοχή (την πρώτη γραμμή του αντιπάλου). Όταν αιχμαλωτίσουμε το αντίπαλο Λιοντάρι λέμε "έπιασα!" και όταν φτάσουμε στην αντίπαλη περιοχή λέμε "έφτασα!". Χρειάζεται προσοχή όταν προωθούμε το Λιοντάρι μας στην αντίπαλη περιοχή γιατί αν ο αντίπαλός μας το αιχμαλωτίζει στην αμέσως επόμενη κίνησή του τότε χάνουμε το παιχνίδι.
Παραλλαγές του Σόγκι με Ζώα
Υπάρχει το "Σόγκι με Ζώα που Γουργουρίζουν" (στα Ιαπωνικά: ごろごろどうぶつしょうぎ goro goro dobutsu shogi), μία παραλλαγή που παίζεται σε επιφάνεια 5x6 και κάθε παίκτης έχει 8 κομμάτια: 3 Κοτοπουλάκια, 2 Γάτες, 2 Σκύλους και 1 Λιοντάρι.
Υπάρχει επίσης μία παραλλαγή που παίζεται σε επιφάνεια 9x9 η οποία ονομάζεται "Σόγκι με Ζώα στο Μεγάλο Δάσος" (στα Ιαπωνικά: おおきな森のどうぶつしょうぎ ōkina mori no dōbutsu shōgi) με ακόμα περισσότερα ζώα και περισσότερο πολύπλοκες κινήσεις.
Πάνος Βαλαβάνης
Ο '''Πάνος Δ. Βαλαβάνης''' (1954), είναι Έλληνας ανθρωπολόγος, ιστορικός της τέχνης, αρχαιολόγος και καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Σπουδές
Ο Πάνος Βαλαβάνης γεννήθηκε στη Αθήνα το 1954 με οικογενειακή καταγωγή από τον Μεσότοπο της Λέσβου. Μετά την ολοκλήρωση των εγκυκλίων του σπουδών, σπούδασε Κλασική Αρχαιολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ (γερμανικά: Julius-Maximilians-Universität Würzburg) στο Βύρτσμπουργκ της Γερμανίας, αποκτώντας επίσης εμπειρία και σε πολλές ανασκαφές, κοντά σε σπουδαίους δασκάλους, όπως οι Έλληνες αρχαιολόγοι: Βασίλειος Λαμπρινουδάκης, Πέτρος Θέμελης, Μιχάλης Τιβέριος, καθώς και τις Γερμανίδες αρχαιολόγους Έρικα Σίμον (Erika Simon) και Χάιντε Φρόνινγκ-Κέλερ (Heide Froning-Kehler). Είναι επίσης αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου (γερμανικά: Deutsches Archäologisches Institut).
Σταδιοδρομία - δραστηριότητες
Από το 1980 εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 2000 διατελεί καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής. Στα κύρια ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνονται οι εξής τομείς έρευνας: Αττική κεραμική και αγγειογραφία, Παναθηναϊκοί αμφορείς, κεραμικά εργαστήρια, Τοπογραφία της αρχαίας Αθήνας, Τοπογραφία και Ιστορία της περιοχής Γαλαξιδιού, Αρχαία ελληνική τεχνολογία, Αρχαίος αθλητισμός και Ολυμπιακοί Αγώνες.
Ανασκαφικό έργο
Ο Πάνος Βαλαβάνης έχει συμμετάσχει σε πολύ μεγάλο αριθμό ανασκαφών και αρχαιολογικών ανασκαφικών προγραμμάτων, ενώ επίσης ως διευθυντής του Τομέα Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του Πανεπιστημίου Αθηνών, έχει το γενικό συντονισμό και παρουσιάζει σε εκδηλώσεις του ίδιου Πανεπιστημίου το ανασκαφικό και ερευνητικό έργο των μελών ΔΕΠ του τομέα αυτού. Το 2014, ο καθηγητής Πάνος Βαλαβάνης παρουσίασε 21 ανασκαφές και επιφανειακές έρευνες, καθώς και εν εξελίξει προγράμματα δημοσίευσης ευρημάτων των συναδέλφων του.
Εργογραφία
Στο συγγραφικό του έργο ο καθηγητής Πάνος Βαλαβάνης αναφέρεται, κυρίως, στην αρχαία ελληνική κεραμική και εικονογραφία, στην αρχιτεκτονική και την τοπογραφία της αρχαίας Αθήνας, στον αρχαίο αθλητισμό, καθώς και στην αρχαία ελληνική τεχνολογία. Έχει λάβει μέρος σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια και έχει δώσει διαλέξεις σε Πανεπιστήμια και Μουσεία στην Ευρώπη, την Αμερική και την Άπω Ανατολή. Επίσης, είναι συγγραφέας (μόνος ή σε συνεργασία) διαφόρων «Οδηγών αρχαιολογικών χώρων», αλλά και βιβλίων για το ευρύ κοινό, με έμφαση κυρίως σε βιβλία, με αρχαιολογικά θέματα, για μαθητές και παιδιά, τα περισσότερα από τα οποία έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Μεθαναμίνη
Η μεθαναμίνη ή μεθυλαμινη (αγγλικά: methanamine, MMA: MonoMethylAmine) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, υδρογόνο και άζωτο, με μοριακό τύπο CH5N και ημισυντακτικό τύπο CH3NH2. Η χημικά καθαρή («άνυδρη») μεθαναμίνη, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο αέριο, που μπορεί να θεωρηθεί παράγωγο της αμμωνίας, από την οποία μπορεί να προκύψει (θεωρητικά), με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου από μεθυλομάδα (CH3-). Φυσικά, ομοίως, μπορεί να θεωρηθεί και παράγωγο του μεθανίου, με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου από αμινομάδα (-NH2). Είναι η απλούστερη (οργανική) αμίνη και πιο συγκεκριμένα κατατάσσεται στις «κορεσμένες αλειφατικές πρωτοταγείς αμίνες» ή «(μονο)αλκυλαμίνες» (δηλαδή αυτές που προκύπτουν με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου της αμμωνίας από ένα αλκύλιο). Πωλείται (συνήθως) διαλυμένη σε νερό (H2O), σε μεθανόλη (MeOH), σε αιθανόλη (EtOH) ή και σε τετραϋδροφουράνιο (THF), αλλά και σε άνυδρη μορφή, συμπιεσμένη σε ειδικά δοχεία (ομοίως με το υγραέριο). Έχει έντονη οσμή ψαρίλας. Χρησιμοποιείται κυρίως ως πρόδρομη ένωση, δηλαδή για τη σύνθεση πολλών (άλλων) εμπορικά χρήσιμων ενώσεων, αλλά και ως υποκατάστατο της αμμωνίας. Η ετήσια παγκόσμια παραγωγή της είναι πάνω από 1.000.000 τόννοι.
Ονοματολογία
Η ονομασία «μεθαναμίνη» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-αμίνη» φανερώνει ότι περιέχει μια αμινομάδα (δηλαδή υποκατεστημένη αμμωνία) ως κύρια χαρακτηριστική ομάδα.
Δομή
Η δομή της μπορεί να βρεθεί αν αντικατασταθεί ένα άτομο υδρογόνου από ένα μόριο αμμωνίας με μεθύλιο ή ομοίως ένα άτομο υδρογόνου από ένα ς το αμίδιο. Και τα δυο νοητά γεωμετρικά στερεά δεν είναι κανονικά, γιατί το μήκος δεσμού C-N είναι μεγαλύτερο από τα αντίστοιχαμόριο μεθανίου από αμινομάδα. Δηλαδή έχει τετραεδρική δομή, ως προς το μεθύλιο, και τριγωνική πυραμιδική, ως προ μήκη των δεσμών C-Η και N-H. Στη μεθαναμίνη, όπως και στην αμμωνία, σχηματίζονται δεσμοί υδρογόνου, τόσο μεταξύ των μορίων της, όσο και με μόρια νερού ή και άλλης χημικής ουσίας που έχει επίσης την ικανότητα αυτή, αρκεί βέβαια να συμμετέχει σε ομοιογενές μείγμα με τη μεθαναμίνη.
Παραγωγή
Η μεθαναμίνη παράχθηκε για πρώτη φορά από τον Κάρολο-Αδόλφο Βουρτζ (Charles-Adolphe Wurtz), με υδρόλυση του μεθανοϊσοκυανοξείδιου και συγγενών ενώσεων.
Κύρια βιομηχανική
Η μεθυλαμίνη παράγεται βιομηχανικά συνήθως με επίδραση αμμωνίας σε μεθανόλη, με την παρουσία καταλύτη :
Με αμμωνία και μεθυλαλογονίδιο
Με επίδραση αμμωνίας (NH3) σε μεθυλαλογονίδιο (μέθοδος Hofmann) :
Με μεθυλίωση φθαλιμιδικού καλίου
Με μεθυλίωση φθαλιμιδικού καλίου (σύνθεση Gabriel) : 100 px  100 px   100 px
Με αναγωγή άλλων αζωτούχων ενώσεων
2. Με αναγωγή υδροκυανίου (HCN)
3. Με αναγωγή μεθανιμίνης (CH2=NH) :
Με αποικοδόμηση αιθαναμιδίου
Με αποικοδόμηση αιθαναμιδίου (CH3CONH2, μετάθεση Hofmann) :
Με χλωραμίνη σε μεθυλομαγνησιοαλογονίδιο
Με επίδραση χλωραμίνης (NH2Cl) σε μεθυλομαγνησιοαλογονίδιο (MeMgX) :
Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
Η μεθαναμίνη είναι ένα καλό πυρηνόφιλο καθώς είναι αρκετά βασική και (στερεοχημικά σχετικά) ανεμπόδιστη, παρόλο που ως αμίνη θεωρείται ότι είναι ασθενής βάση. Η χρήση της στην Οργανική Χημεία είναι διάχυτη. Κάποιες αντιδράσεις περιλαμβάνουν απλά αντιδραστήρια που περιλαμβάνουν, αντίδραση με φωσγένιο προς μεθανοϊσοκυανοξείδιο, με διθειάνθρακα και υδροξείδιο του νατρίου προς μεθανοθειοκαρβαμικό νάτριο, με χλωροφόρμιο και μια βάση προς μεθανοϊσοκυανοξείδιο και με οξιράνιο προς 2-μεθυλαμιναιθανόλη. Η μεθαναμίνη δίνει τις αντιδράσεις που αντιστοιχούν σε πρωτοταγή αλκυλαμίνη, όπως η πρωτονίωση, η ακυλίωση και άλλες. Δείτε παρακάτω:
Συμπεριφορά βάσης
Παράγει άλατα με οξέα. Π.χ.:
Αλκυλίωση
Παράγει δευτεροταγείς μεθυλαμίνες με αλκυλαλογονίδια (RX). Π.χ.:
Ακυλίωση
1. Παράγει δευτεροταγή αμίδια με ακυλαλογονίδια (RCOX). Π.χ.:
2. Με φωσγένιο δίνει μεθανοϊσοκυανοξείδιο :
Μεθανοδιθειοκαρβαμικό νάτριο
Η μεθαναμίνη αντιδρά με το διθειάνθρακα παράγοντας, παρουσία και υδροξειδίου του νατρίου, μεθανοδιθειοκαρβαμικό νάτριο:
Ιμίνες
Με καρβονυλικές ενώσεις δείνει N-μεθυλμίνες. Π.χ. με αλδεΰδες (RCHO) δίνει:
Οξείδωση
1. Οξειδώνεται με υπεροξείδιο του υδρογόνου προς νιτρομεθάνιο:
2. Με επίδραση ισχυρότερου οξειδωτικού, όπως το υπερμαγγανικό κάλιο (KMnO4), παράγεται μεθανάλη:
Προσθήκη
2. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης σε τριπλούς δεσμούς. Π.χ. με αιθίνιο δίνει αρχικά N-μεθυλαιθεναμίνη και τελικά την ταυτομερή της Ν-μεθυλαιθανιμίνη
3. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης (1,4-, 1,2- και 3,4-), σε συζηγείς διπλούς δεσμούς: (1,4-προσθήκη σε 1,3-πενταδιένιο) (1,2-προσθήκη σε 1,3-πενταδιένιο)  (3,4-προσθήκη σε 1,3-πενταδιένιο)
4. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης με ενώσεις που περιέχουν τριμελείς ή τετραμελείς ισοκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο δίνει Ν-μεθυλο-1-προπαναμίνη: 40px|κυκλοπροπάνιο
5. Δίνει αντιδράσεις προσθήκης με ενώσεις που περιέχουν τριμελείς ή τετραμελείς ετεροκυκλικούς δακτυλίους. Π.χ. με οξιράνιο δίνει 2-μεθυλαμιναιθανόλη : 30 px
Παραγωγή μεθανόλης
Με επίδραση νιτρώδους οξέος (ΗΝΟ<sub href="φωτογραφία">2 ) σε μεθαναμίνη, παράγεται μεθανόλη :
Παραγωγή διμεθυλοδιαζένιου
Με επίδραση θειονυλοχλωρίδιου και οξείδωση του παραγώμενου θειοναμίδιου παράγεται διμεθυλοδιαζένιο : <div style="text-align: center;" href="ΗΠΑ">
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα αιθαναμίνης 3/(3+2) ≈ 60% και N-μεθυλυμεθαναμίνης 2/(3+2) ≈ 40%.
Η μεθαναμίνη στη Βιοχημεία
Η μεθυλαμίνη εμφανίζεται στη φύση ως προϊόν της αποσύνθεσης οργανικών υπολειμμάτων και ως παραπροϊόν της μεθανογένεσης. Ακόμη λειτουργεί ως παράγοντας ρύθμισης οξύτητας στο θύλακα των χλωροπλαστών στα φυτά, απορροφώντας αποτελεσματικά τα πρωτόνια που παράγονται από τη σύνθεση της ATP.
Εφαρμογές
Η υγροποιημένη μεθυλαμίνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως διαλύτης ανάλογος προς την υγρή αμμωνία. Έχει πολλές από τις ιδιότητες της τελευταίας, πολύ υψηλότερο σημείο βρασμού και επιπλέον διαλύει καλύτερα οργανικές ενώσεις, όπως ομοίως και η αιθανόλη τις διαλύει καλύτερα απ' ό,τι το νερό.
Αντιπροσωπευτικά εμπορικώς σημαντικά χημικά παράγονται από τη μεθυλαμίνη, περιλαμβάνοντας τα φαρμακευτικά προϊόντα εφεδρίνη και θεοφυλίνη, παρασιτοκτόνα όπως το καρβοφουράνιο, το καρβαρύλιο και το μεθαμικού νατρίου, αλλά και διαλύτες όπως το Ν-μεθυλοφορμαμίδιο και τη Ν-μεθυλοπυρρολιδόνη. Η προετοιμασία κάποιων επιφανειοδραστικών ουσιών και παραγωγών φωτογραφιών απαιτούν μεθαναμίνη ως ένα δομικό συστατικό.
Ασφάλεια
Η θανατηφόρα δόση, μετρημένη ως LD50 σε ποντίκια, ανέρχεται σε 2,5 g/kg.
Η μεθαναμίνη επίσης ελέγχεται στη λίστα #1, ως ένα πρόδρομο χημικό που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή της μεθαμφεταμίνης, σύμφωνα με τη Διεύθυνση Δίωξης Ναρκωτικών των ΗΠΑ.
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Αλκαναμίνες Κατηγορία:C1
Εν διελεύσει
Το εν διελεύσει (επίσης αν πασσάν, διεθνής γαλλικός όρος en passant) είναι ένας κανόνας σχετικός με την κίνηση και την αιχμαλώτιση των πιονιών στο σκάκι.
Ιστορικά, η αιτία της θέσπισης του κανόνα εν διελεύσει ήταν η καθιέρωση τον 15ο αιώνα της δυνατότητας των πιονιών να προχωρήσουν, αν θέλουν, δύο τετράγωνα μπροστά στην πρώτη τους κίνηση (παλαιότερα, τα πιόνια προχωρούσαν μπροστά κατά ένα τετράγωνο υποχρεωτικά ακόμα και στην πρώτη τους κίνηση). Επειδή όμως τότε διαπιστώθηκε ότι ένα πιόνι θα μπορούσε με την προώθηση κατά δύο τετράγωνα μπροστά να αποφύγει την αιχμαλωσία, κάτι που θεωρήθηκε τότε άδικο, εισήχθη λίγο μετά και ο κανόνας της αιχμαλωσίας αν πασσάν. Ωστόσο, σε αρκετά κράτη της Ευρώπης ο κανόνας αυτός καθυστέρησε σημαντικά να καθιερωθεί, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ιταλία, όπου θεσπίστηκε μόλις το 1880. Η ιδέα που οδήγησε στην καθιέρωση αυτού του κανόνα είναι ότι το πιόνι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την δυνατότητα προώθησης κατά δύο τετράγωνα μπροστά για να αποφύγει την σύλληψη (παρατηρήστε επίσης στο ροκέ έναν ανάλογο κανόνα για τον βασιλιά, που δεν μπορεί να βρίσκεται σε σαχ τη στιγμή που γίνεται το ροκέ).
Στην αλγεβρική σκακιστική γραφή γενικά συμβολίζεται με "e.p." ή μερικές φορές στα ελληνικά "ε.δ.".
Παραπομπές
Κατηγορία:Κανόνες σκακιού Κατηγορία:Ορολογία σκακιού
Δεσπότης της Ηπείρου (τίτλος)
Ο Δεσπότης της Ηπείρου ήταν ο κυβερνήτης στο Δεσποτάτο της Ηπείρου, σε ένα από τα Σταυροφορικά κράτη που προήλθαν μετά την Δ΄ Σταυροφορία. Τα ονόματα "Δεσποτάτο της Ηπείρου" και ο τίτλος "Δεσπότης της Ηπείρου" χρησιμοποιήθηκαν για να προσδιορίσουν τους ίδιους τους Δεσπότες. Ο τίτλος του Δεσπότη στην Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν ένας ηγεμονικός τίτλος που δεν προσδιόριζε την εξουσία σε μια συγκεκριμένη περιοχή αλλά την ιεραρχική θέση του στην Βυζαντινή κυριαρχία. Σε πολλές περιοχές ο κυβερνήτης που ανήκε σε ξένη δυναστεία κατείχε τον τίτλο του Δεσπότη αλλά ειδικά στην Ήπειρο ο τοπικός πληθυσμός τους είδε με δυσπιστία. Σε άλλες εκδόσεις εμφανίστηκαν οι τίτλοι "Δεσπότης της Άρτας" και "Δεσπότης των Ιωαννίνων" που ήταν οι δύο μεγαλύτερες πόλεις στην περιοχή, μερικοί ιστορικοί χρησιμοποίησαν τους τίτλους "Δεσπότης της Ρώμης" ή "Δεσπότης των Ρωμαίων". Ο τελευταίος Δεσπότης της Ηπείρου Λεονάρδος Γ΄ Τόκκος (1448-1479) εξορίστηκε όταν το Δεσποτάτο του κατακτήθηκε από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι απόγονοι του εξακολουθούσαν να διεκδικούν τον τίτλο του Δεσπότη μέχρι την εποχή που ο Αντώνιος Τόκκος τον εγκατέλειψε για να διεκδικήσει τον τίτλο του πρίγκηπα της Αχαίας (1642). Στα τελευταία χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ο τίτλος του "Δεσπότη" χρησιμοποιήθηκε για να προσδιορίσει κάποιον αυτοκρατορικό τίτλο και δεν συνδέθηκε με τα εδάφη στα οποία κυβερνούσε.
Ο τίτλος
Ο τίτλος "Δεσπότης της Ηπείρου" σε σχέση με τους κυβερνήτες στο "Δεσποτάτο της Ηπείρου" ήταν στην πραγματικότητα ανακριβής. Ο τίτλος σχετίστηκε μόνο με τις περιοχές στις οποίες οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες έδιναν στα μέλη της οικογένειας τους δώρα για να τα κυβερνήσουν σαν ανεξάρτητοι ηγεμόνες. Ο ιδρυτής του Δεσποτάτου της Ηπείρου Μιχαήλ Α΄ Κομνηνός Δούκας δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον τίτλο ούτε ο διάδοχος του Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας παρά το γεγονός ότι στέφτηκε αυτοκράτορας της Θεσσαλονίκης (1225). Ο πρώτος κυβερνήτης της Ηπείρου που κατείχε τον τίτλο του Δεσπότη ήταν την δεκαετία του 1230 ο Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας από τον θείο του Μανουήλ σαν ένδειξη υποταγής στον Αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Βατάτζη. Τον τίτλο του Δεσπότη της Ηπείρου ασπάστηκε και η Ιταλική Οικογένεια Ορσίνι που διαδέχθηκε στην ηγεσία του Δεσποτάτου την Ελληνική δυναστεία των Κομνηνών Δουκών κλάδου της Οικογένειας των Αγγέλων. Οι Ορσίνι διεκδίκησαν τον τίτλο του "Δεσπότη της Ρωμανίας" αφού η Ήπειρος ανήκε στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς που πήρε τον τίτλο από τον προηγούμενο κυβερνήτη Συμεών Ούρεση Παλαιολόγο ανακήρυξε τον εαυτό του "Δεσπότη των Ιωαννίνων" σαν ένδειξη ότι κυβερνάει ολόκληρη την Ήπειρο. Με την κατάληψη των Ιωαννίνων (1411) ο Κάρολος Α΄ Τόκκος κληρονόμησε τον τίτλο του Δεσπότη με τον ίδιο τρόπο που τον κατείχαν οι Οικογένειες Κομνηνού Δούκα, Ορσίνι και ο Θωμάς Β΄ Πρελιούμποβιτς. Οι κάτοικοι του έδωσαν συμβουλή να πάει στην Κωνσταντινούπολη, ο Κάρολος Τόκκος έστειλε τον αδελφό του Λεονάρδο στον οποίο ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β´ Παλαιολόγος αναγνώρισε τον τίτλο του Δεσπότη.
Ο τίτλος του Δεσπότη της Ηπείρου ήταν στην πραγματικότητα εξουσία σε ολόκληρη την Ήπειρο όχι μόνο στα Ιωάννινα, ολοκληρώθηκε με την κατάληψη της Άρτας που κατείχε η Οικογένεια Σπάτα (1416). Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας παραχωρούσε τον τίτλο σαν ένδειξη αδυναμίας ότι δεν μπορούσε να ασκήσει την εξουσία στις παραμεθόριες περιοχές, την κατείχε πάντα ο αντίστοιχος Δεσπότης. Ο Κάρολος Α΄ Τόκκο αντικατέστησε τον τίτλο σε "Δεσπότης των Ρωμαίων" (1418) τον οποίο κατείχαν τα προηγούμενα μέλη της Οικογένειας Ορσίνι. Τον ίδιο τίτλο χρησιμοποίησε ο Κεντυρίων Β΄ Ζαχαρίας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, ο Κάρολος τον αντέγραψε (1418) σαν σφετερισμό του τίτλου του Κεντυρίων που είχε την ίδια χρονιά λεηλατηθεί από τους Βυζαντινούς. Οι πηγές της Ηπείρου γράφουν ότι επιβεβαίωσε τον τίτλο ο αυτοκράτορας Μανουήλ Β΄ αλλά οι Βυζαντινές δεν το αναφέρουν πουθενά. Τα έγγραφα από τα Ιωάννινα και την Άρτα τον καταγράφουν ως "Λόρδος Κάρολος, με την χάρη του Θεού Δεσπότης της Ρωμανίας". Η κατοχή του τίτλου χωρίς την έγκριση του αυτοκράτορα ήταν επικίνδυνη για τους Βυζαντιμούς επειδή θεωρούσαν την Ήπειρο τμήμα της αυτοκρατορίας τους. Ο διάδοχος του Καρόλου Α΄ Κάρολος Β΄ Τόκκος μετέτρεψε τον τίτλο σε "Δεσπότης της Άρτας" που συσχετιζόταν με την παλιά πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Οι Βυζαντινοί έβλεπαν με την ίδια καχυποψία τον τίτλο αυτόν επειδή συσχετιζόταν με κατοχή της περιοχής χωρίς υποταγή στον αυτοκράτορα. Ο διάδοχος του Καρόλου Β΄ Λεονάρδος Γ΄ Τόκκος χρησιμοποίησε επίσης τον ίδιο τίτλο. Τα μετέπειτα μέλη της Οικογένειας Τόκκο διεκδικούσαν τους τίτλους "Δεσπότης της Ρωμανίας" και "Δεσπότης της Άρτας", σε κείμενο της Οικογένειας Τόκκο (1697) καταγράφονται σαν διεκδικητές του τίτλου "Δεσπότης της Ρωμανίας και της Άρτας".
Στέλιος Στρατάκος
Ο Στέλιος Στρατάκος (Αθήνα, 14 Σεπτεμβρίου 1914 – 16 Ιουνίου 1998) ήταν Έλληνας αθλητής δρόμων ταχύτητας και μεσαίων αποστάσεων.
Γεννήθηκε το 1914 στην Αθήνα και ήταν αθλητής του Εθνικού Γ.Σ. και του Πανιωνίου Γ.Σ.Σ.. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου αναδείχθηκε πρωταθλητής εννέα φορές: τρεις στα 400 μέτρα (1938, 1939, 1948), τέσσερις στα 800 μέτρα (1938, 1939, 1940, 1948) και δύο στα 4 × 400 μέτρα σκυταλοδρομία (1937, 1949). Κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο δύο φορές στα 400 μέτρα (1940, 1947 ) και το χάλκινο μετάλλιο μία φορά στα 400 μέτρα (1937) και τρεις στα 800 μέτρα (1937, 1947, 1949 ).
Στους Ειδικούς αγώνες σπανίων αγωνισμάτων το 1939 κέρδισε την πρώτη θέση στα 300 μέτρα και στα 600 μέτρα. Στους Πανιώνιους αγώνες κατέκτησε τέσσερις νίκες, δύο στα 400 μέτρα (1945, 1946) και δύο στα 800 μέτρα (1945, 1946). Πέτυχε νέο πανελλήνιο ρεκόρ στα 4 × 400 μέτρα σκυταλοδρομία το 1938 (3:27.4) και το 1948 (3:27.2).
Στους Βαλκανικούς αγώνες της Αθήνας το 1939 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 800 μέτρα (2:00.0), στα 4 × 400 μέτρα σκυταλοδρομία (3:31.8) και στη Βαλκανική σκυταλοδρομία (3:27.6). Το 1939 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στα 400 μέτρα και το 1938 και το 1940 το χάλκινο μετάλλιο στα 800 μέτρα.
Με την εθνική ομάδα στίβου της Ελλάδας συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 1948 όπου κατέλαβε την 5η θέση (52.8) στη 12η σειρά του πρώτου γύρου στα 400 μέτρα, την 5η θέση (2:02.2) στην 6η σειρά του πρώτου γύρου στα 800 μέτρα και την 5η θέση (3:33.0) στην 3η σειρά του πρώτου γύρου στα 4 × 400 μέτρα σκυταλοδρομία.
Από το 1951 έως το 1991 διετέλεσε επίσημος κριτής του στίβου σε πολλές σημαντικές αθλητικές διοργανώσεις. Συνέβαλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη του στίβου της Καισαριανής και υπήρξε επανειλημμένα Γ.Γ. της Ένωσης Καισαριανής στο ποδόσφαιρο. Πέθανε στις 16 Ιουνίου 1998 στην Αθήνα σε ηλικία 84 ετών και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Καισαριανής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές στίβου Εθνικού ΓΣ Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Έλληνες κριτές κλασικού αθλητισμού Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1948 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Ιάκωβος ο Βαραγινός
Σημαντικότερο σύγγραμμά του θεωρείται το φερώνυμο «Λεγκέντα αούρεα» ή «Λεγκέντα σάκρα» που έχει μεταφρασθεί στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί Επίσκοποι
Χατζηχρήστος Βούλγαρης
Ο Χατζή Χρήστος (Κρίστε) Ντάγκοβιτς (1783 - 19 Μαρτίου 1856 ήταν Μακεδόνας αγωνιστής της ελληνικής επανάστασης του 1821 και πολιτικός. Είχε αποκτήσει την προσωνυμία Βούλγαρης, λόγω της Σλαβοφωνίας του. Σε αρκετές ελληνικές πηγές αναφέρεται και σαν Χατζή Χρήστος Βούλγαρης, ο ίδιος υπέγραφε και με τα δύο ονόματα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Νησί Πέλλας το 1783, ο πατέρας του Πέτρος και ο αδελφός του Σταύρος ήταν αγωνιστές της Σερβικής επανάστασης και σκοτώθηκαν στη πολιορκία του Βελιγραδίου το 1806. Κυνηγημένος από τους Οθωμανούς διέφυγε μαζί με την μητέρα του Άννα αρχικά στη Βοσνία, Βενετία, Ρόδο και Κύπρο για να καταλήξει στην Αίγυπτο. Εκεί μπήκε σαν ιπποκόμος στις υπηρεσίες του Χουρσίτ πασά που διορίστηκε το 1820 βαλής της Πελοποννήσου.
Στην ελληνική επανάσταση όταν άρχισε η πολιορκία της Τριπολιτσάς από τα ελληνικά στρατεύματα εγκατέλειψε την πόλη και προσχώρησε στο ελληνικό στρατόπεδο. Έφτιαξε δικό του στρατιωτικό σώμα αποτελούμενο από Σέρβους και Βούλγαρους με το οποίο πήρε μέρος σε πολλές μάχες και διακρίθηκε ιδιαίτερα στα Δερβενάκια.
Τον Απρίλιο του 1825 πιάστηκε αιχμάλωτος των Οθωμανών μετά τη μάχη του Πετροχωρίου για να απελευθερωθεί το 1828. Με το τέλος της επανάστασης προήχθη σε στρατηγό, έγινε υπασπιστής του Όθωνα και τιμήθηκε με το ανώτατο αριστείο.
Χρημάτισε πληρεξούσιος Σέρβων, Βουλγάρων και Θρακών στην εθνοσυνέλευση του 1843. Πέθανε το 1856 από αποπληξία.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Μητροπολιτική Ενότητα Θεσσαλονίκης
Η Μητροπολιτική Ενότητα Θεσσαλονίκης (Μ.Ε. Θεσσαλονίκης) δημιουργήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2011 ως αποτέλεσμα του Προγράμματος «Καλλικράτης» και αντικατέστησε την προηγούμενη διοικητική μονάδα του Νομού Θεσσαλονίκης. Είναι μία από τις 74 Περιφερειακές Ενότητες της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίες αποτελούν υποδιαιρέσεις των Περιφερειών. Υπάγεται διοικητικά στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
Η Μ.Ε. Θεσσαλονίκης δεν υπέστη κάποια αλλαγή στα διοικητικά της όρια, με την αμετάβλητη έκτασή της να κατατάσσεται στην 9η θέση. Πληθυσμιακά καταλαμβάνει την 1η θέση και, όσον αφορά στην πυκνότητα πληθυσμού, βρίσκεται στην 7η θέση, επί συνόλου των 74 περιφερειακών ενοτήτων.
Διοικητική διαίρεση
Η Μητροπολιτική Ενότητα Θεσσαλονίκης είναι μία από τις επτά περιφερειακές ενότητες στις οποίες διαιρείται η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
Δήμοι της Μ.Ε. Θεσσαλονίκης
Από τις 1 Ιανουαρίου 2011 η Μητροπολιτική Ενότητα Θεσσαλονίκης διαιρείται σε 14 δήμους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφερειακή ενότητα Θεσσαλονίκης
Δίρκη
Στην ελληνική μυθολογία η Δίρκη ήταν σύζυγος του Λύκου, ο οποίος ήταν βασιλιάς στη Θήβα. Η Δίρκη και ο σύζυγός της κατεδίωξαν την ανηψιά τους Αντιόπη, επειδή είχε μείνει έγκυος εκτός γάμου, και τη βασάνισαν. Υπεύθυνος για την εγκυμοσύνη ήταν όμως ο ίδιος ο πατέρας των θεών, ο Δίας, οπότε με τη βοήθειά του τα παιδιά που είχε προλάβει να γεννήσει η Αντιόπη σε μια σπηλιά, όταν μεγάλωσαν τιμώρησαν σκληρά τους διώκτες της μητέρας τους, τον Λύκο και τη Δίρκη: Σύμφωνα με τη χαμένη τραγωδία του Ευριπίδη «Αντιόπη», σκότωσαν τη Δίρκη δένοντάς την στα κέρατα ενός ταύρου. Μετά, εγκαταστάθηκαν στη Θήβα και έγιναν θρυλικοί ήρωες της Βοιωτίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
547 π.Χ.
7ος αιώνας π.Χ. | 6ος αιώνας π.Χ. | 5ος αιώνας π.Χ. 548 π.Χ. | 547 π.Χ. | 546 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δίαθλο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010
Το δίαθλο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 στο Βανκούβερ διεξήχθη στο Ολυμπιακό Πάρκο Γουίσλερ του Γουίσλερ στη Βρετανική Κολομβία. Η διεξαγωγή των αγωνισμάτων διήρκεσε από τις 13 ως τις 26 Φεβρουαρίου 2010.
Πρόγραμμα
Όλες οι ώρες είναι σταθερή ώρα του Ειρηνικού (UTC-8).
Ποσοστώσεις αθλητών και αθλητριών
Συμμετέχουν 220 αθλητές (113 άνδρες, 107 γυναίκες)
Μία Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή μπορεί να δηλώσει για συμμετοχή ως και 12 αθλητές (6 άνδρες και 6 γυναίκες) και όχι περισσότερους από 4 αθλητές ανά αγώνισμα.
Ποσοστώσεις ανά αγωνίσματα: 1Τα κριτήρια για το πουρσουίτ βασίζονται στα αποτελέσματα των αγώνων ταχύτητας (σπριντ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2010 2010
Χηρεία
Χηρεία είναι η κατάσταση του ατόμου του οποίου ο/η σύζυγος έχει πεθάνει και που το ίδιο δεν έχει ξαναπαντρευτεί. Τα αντίστοιχα ουσιαστικά είναι χήρα (για τις γυναίκες) και χήρος (για τους άντρες).
Ορολογία
Η κατάσταση της απώλειας ενός συζύγου λόγω θανάτου ονομάζεται χηρεία. Η λέξη προέρχεται από μια ινδοευρωπαϊκή ρίζα που σημαίνει «χήρα» και έχει συγγενείς λάξεις σε όλες τις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες.
Επιδράσεις στην υγεία
μικρογραφία| Ταφόπλακα του 19ου αι. που αναφέρεται σε λείψανο, όπως συχνά λεγόταν η χήρα στον αγγλοσαξονικό κόσμο κατά το παρελθόν. Βρίσκεται στην αυλή εκκλησίας στο Γκρέιτ Βάλεϊ της [[Πενσυλβάνια|Πενσιλβάνιας, στις ΗΠΑ.|233x233εσ]] Το φαινόμενο που αναφέρεται στο αυξημένο ποσοστό θνησιμότητας μετά τον θάνατο του/της συζύγου ονομάζεται φαινόμενο χηρείας. Είναι πιο έντονο κατά τους πρώτους τρεις μήνες μετά τον θάνατο του/της συζύγου, κατά τους οποίους το άτομο που μένει σε χηρεία έχει 66% αυξημένες πιθανότητες θανάτου. Εξακολουθεί να υπάρχει διαμάχη σχετικά με το εάν οι γυναίκες ή οι άνδρες βρίσκονται σε χειρότερη θέση, και οι μελέτες έχουν προσπαθήσει να διερευνήσουν το θέμα, ενώ κάποιες μελέτες υποδηλώνουν ότι δεν υπάρχουν διαφορές με βάση το φύλο.
Ενώ ο ρόλος του φύλου στην ένταση της θλίψης αμφισβητείται, το φύλο συχνά επηρεάζει την αλλαγή του τρόπου ζωής ενός ατόμου μετά τον θάνατο του/της συζύγου του. Έρευνες έχουν δείξει ότι υπάρχουν διαφορές ως προς το βάρος της φροντίδας, τις προσδοκίες και τον τρόπο που αντιδρούν μετά το θάνατο του/του συζύγου. Για παράδειγμα, οι γυναίκες συχνά φέρουν μεγαλύτερο συναισθηματικό φορτίο από τους άνδρες και είναι λιγότερο πρόθυμες να βιώσουν τον θάνατο ενός ακόμη συζύγου. Κατά τη χηρεία, οι άνδρες και οι γυναίκες μπορεί να αντιδρούν πολύ διαφορετικά και συχνά αλλάζουν τον τρόπο ζωής τους. Οι γυναίκες συνήθως νοσταλγούν περισσότερο τους συζύγους τους αν πέθαναν ξαφνικά. Οι άνδρες συνήθως νοσταλγούν περισσότερο τις συζύγους τους εάν πέθαιναν μετά από μια μακροχρόνια ανίατη ασθένεια. Επιπλέον, έχει παρατηρηθεί ότι τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες βιώνουν αλλαγές στις συνήθειες και τον τρόπο ζωής τους κατά τη χηρεία. Και τα δύο φύλα συνήθως δυσκολεύονται να φροντίσουν τον εαυτό τους χωρίς τη βοήθεια του/της συζύγου τους, αν και αυτές οι αλλαγές διαφέρουν ανάλογα με το φύλο και τον ρόλο που έπαιζε ο/η σύζυγος στη ζωή τους.
Όσο μεγαλώνουν οι σύζυγοι, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούν ότι βρίσκονται μόνοι λόγω του θανάτου του/της συζύγου τους. Αυτό επηρεάζει αρνητικά τη ψυχική καθώς και τη σωματική ευεξία τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες.
Πρακτικές πένθους
μικρογραφία| Η [[Βαλεντίνα Βισκόντι, δούκισσα της Ορλεάνης|Βαλεντίνα του Μιλάνου θρηνεί τον σύζυγό της, δούκα της Ορλεάνης, του Φλερί Φρανσουά Ρισάρ|247x247εσ]] μικρογραφία|275x275εσ|Η χήρα, αναπαραγωγή ζωγραφικού πίνακα του [[Θεόδωρος Ράλλης|Θεόδωρου Ράλλη (1852-1909).]] Σε ορισμένα μέρη της Ευρώπης, όπως Ρωσία, Σλοβακία, Τσεχία, Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία, οι χήρες φορούσαν μαύρα για το υπόλοιπο της ζωής τους για να δηλώσουν το πένθος τους, μια πρακτική που πλέον έχει εκλείψει, αν και κάποιες χριστιανές ορθόδοξες φορούν μαύρα για όλη την υπόλοιπη ζωή τους.
Το 1856, μετά τη θέσπιση νόμου με τον οποίο μπορούσαν να ξαναπαντρεύονται οι χήρες στην Ινδία, το καθεστώς της χηρείας του συνοδεύτηκε από ένα σωματικό σύμβολο. Το κεφάλι της χήρας ξυριζόταν ως ένδειξη του πένθους της, δεν μπορούσε πλέον να φέρει κόκκινη κουκκίδα στο μέτωπό της, απαγορευόταν να φορέσει γαμήλια κοσμήματα, έπρεπε να κρατά ακάλυπτο το στήθος της και να περπατά ξυπόλυτη. Αυτά τα έθιμα θεωρούνται ως επί το πλείστον παρωχημένα, αλλά εξακολουθούν να τηρούνται μεταξύ κάποιων ινδουιστών.
Σε ορισμένα μέρη της Νότιας Ασίας, η γυναίκα κατηγορείται συχνά ότι προκάλεσε τον θάνατο του συζύγου της και δεν επιτρέπεται να κοιτάξει άλλο άτομο, καθώς το βλέμμα της θεωρείται ότι φέρνει κακή τύχη.
Μερικοί Νιγηριανοί προτιμούν να πιει η χήρα το νερό στο οποίο ξεπλύθηκε το σώμα του νεκρού συζύγου της ή να κοιμάται τρεις ημέρες δίπλα στον τάφο του.
Στη λαογραφία του Τσιλοέ της νότιας Χιλής, οι χήρες και οι μαύρες γάτες είναι απαραίτητα στοιχεία για το κυνήγι θησαυρού carbunclo.
Οικονομική θέση
μικρογραφία| [[Άγαλμα στον ναό Γιασουκούνι, αφιερωμένο στις χήρες του πολέμου που μεγάλωσαν μόνες τα παιδιά τους|248x248εσ]] μικρογραφία| Χήρες της [[Ουγκάντα|Ουγκάντας που αλληλοβοηθούνται κάνοντας χειροτεχνίες για να τις πουλήσουν|175x175εσ]] Σε κοινωνίες όπου ο σύζυγος είναι ο μοναδικός οικονομικός πάροχος, ο θάνατός του μπορεί να αφήσει την οικογένειά του άπορη.
Στην Αγία Γραφή υπάρχουν αρκετές εντολές σχετικά με τη φροντίδα της χήρας, την απαγόρευση να τη βλάψει κανείς και το καθήκον να την κάνει ευτυχισμένη στις διακοπές, για παράδειγμα: «Να είστε χαρούμενοι στη γιορτή σας—εσείς, οι γιοι και οι κόρες σας, οι υπηρέτες σας και οι Λευίτες, οι ξένοι, τα ορφανά και οι χήρες που κατοικούν στις πόλεις σας». (Εβραϊκή Βίβλος, Δευτερονόμιο 16:14)
Στη Βρετανία του 19ου αιώνα, οι (άγαμες) χήρες είχαν περισσότερες ευκαιρίες κοινωνικής κινητικότητας από ό,τι σε πολλές άλλες κοινωνίες. Μαζί με τη δυνατότητά τους για κοινωνικοοικονομική άνοδο, οι χήρες ήταν σε καλύτερη θέση (και ήταν πιο πιθανό) να υπερβούν τα όρια της συμβατικής σεξουαλικής συμπεριφοράς από ό,τι οι παντρεμένες στην ίδια κοινωνία.
Μπορεί μια γυναίκα να πρέπει να συμμορφωθεί με τα κοινωνικά ήθη της περιοχής της, αλλά αυτά συχνά χρησιμοποιούνται από τρίτους που επιδιώκουν να μείνουν τα χρήματα στην οικογένεια του αποθανόντος συζύγου. Επίσης, δύσκολα οι χήρες αμφισβητούσαν τέτοιες συμπεριφορές, επειδή συχνά «αγνοούν τα δικαιώματά τους με τον σύγχρονο νόμο… λόγω του χαμηλού τους επιπέδου και της έλλειψης εκπαίδευσης ή νομικής εκπροσώπησης». Γενικά, υπάρχει ανισότητα στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι χήρες σε σύγκριση με τους χήρους παγκοσμίως, γεγονός που έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον σε ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του HIV, η οποία έπληξε ιδιαίτερα τις ομοφυλοφιλικές κοινότητες, οι σύντροφοι των νεκρών ανδρών είχαν ελάχιστες δυνατότητες προσφυγής κατά της οικογένειας του αποθανόντος. Δεν ήταν ακόμη σε θέση να έχουν παντρευτεί νόμιμα και ο όρος χήρος δεν θεωρούνταν κοινωνικά αποδεκτός. Αυτή η κατάσταση συνήθως συνοδευόταν από ένα πρόσθετο στίγμα που προσκολλώνταν στον σύντροφο που είχε επιζήσει.
Από το 2004, οι γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες που έμειναν χήρες νεότερες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο οικονομικής δυσκολίας. Οι παντρεμένες που βρίσκονται σε ένα οικονομικά ασταθές νοικοκυριό είναι πιο πιθανό να μείνουν χήρες «εξαιτίας της ισχυρής σύνδεσης μεταξύ της θνησιμότητας [του επικεφαλής αρσενικού] και του πλούτου [του νοικοκυριού]». Στις αναπτυσσόμενες περιοχές του κόσμου, οι συνθήκες για τις χήρες συνεχίζουν να είναι πολύ πιο σκληρές. Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για την Εξάλειψη Όλων των Μορφών Διακρίσεων σε βάρος των Γυναικών (που επικυρώθηκε από 135 κράτη), αν και αργά, επεξεργάζεται προτάσεις που θα καταστήσουν ορισμένους τύπους διακρίσεων και συμπεριφοράς απέναντι στις χήρες (όπως η βία και η παραβίαση δικαιωμάτων ιδιοκτησίας) παράνομα στις αντίστοιχες χώρες. Η σύμβαση κυρώθηκε στην Ελλάδα με τον νόμο 1342/1983.
Σεξουαλική βία
Σε μέρη της Αφρικής, όπως η Κένυα, θεωρείται ότι οι χήρες είναι ακάθαρτες και χρειάζονται κάθαρση. Η διαδικασία αυτή συχνά εμπεριέχει σεξουαλική επαφή με κάποιον. Όσες αρνούνται να καθαρθούν κινδυνεύουν να ξυλοκοπηθούν από δεισιδαίμονες χωρικούς, οι οποίοι μπορεί επίσης να βλάψουν τα παιδιά της χήρας. Υποστηρίζεται ότι αυτή η δεισιδαιμονία προέκυψε από την ιδέα ότι εάν κάποιος πεθάνει, η σύζυγός του μπορεί να του έχει κάνει μάγια.
Η εισαγωγή χηρών σε χαρέμια έχει καταγραφεί στην αρχαία Αίγυπτο, τη μεσαιωνική Ευρώπη και τις ισλαμικές αυτοκρατορίες.
Τελετουργική θανάτωση
Το σάτι ήταν μια πρακτική στη Νότια Ασία, όπου μια γυναίκα αυτοκτονούσε μετά τον θάνατο του συζύγου της. Αυτές οι πρακτικές κηρύχθηκαν παράνομες το 1827 στη Βρετανική Ινδία και ξανά το 1987 στην ανεξάρτητη Ινδία από τον Νόμο για την Πρόληψη του Σάτι, ο οποίος κατέστησε παράνομη την υποστήριξη, τη δοξολογία ή την απόπειρα διάπραξης σάτι. Η υποστήριξη του sati, συμπεριλαμβανομένου του εξαναγκασμού ή του εξαναγκασμού κάποιου να διαπράξει sati, μπορεί να τιμωρηθεί με θανατική ποινή ή ισόβια κάθειρξη, ενώ η εξύμνηση του sati τιμωρείται με φυλάκιση από ένα έως επτά χρόνια.
Οι αυτόχθονες πληθυσμοί των Φίτζι ασκούσε τον στραγγαλισμό χηρών. Όταν υιοθέτησαν τον Χριστιανισμό, ο στραγγαλισμός χηρών εγκαταλείφθηκε.
Κυνήγι μαγισσών
Οι γυναίκες που είναι πιθανό να κατηγορηθούν και να θανατωθούν ως μάγισσες σε μέρη όπως στην Παπούα Νέα Γουινέα είναι συχνά χήρες.
Επιβολή νέου γάμου
Η κληρονομιά της χήρας (επίσης γνωστή ως κληρονομιά της νύφης) είναι μια πολιτιστική και κοινωνική πρακτική η οποία απαιτεί να παντρευτεί η χήρα έναν άνδρα συγγενή του εκλιπόντος συζύγου της, συχνά αδελφό του.
Απαγόρευση νέου γάμου
Ο νόμος του 1856 με τον οποίο μπορούσαν να ξαναπαντρεύονται οι χήρες στην Ινδία παρείχε νομικές εγγυήσεις έναντι της απώλειας ορισμένων μορφών κληρονομιάς με τον νέο γάμο μιας ινδουίστριας χήρας. Ωστόσο, σύμφωνα με τον νόμο, η χήρα εγκατέλειπε οποιαδήποτε κληρονομιά της αναλογούσε από τον αποθανόντα σύζυγό της.
Το κοινωνικό στίγμα στην Κορέα της δυναστείας των Τζόσον απαιτούσε από τις χήρες να παραμένουν ανύπαντρες μετά τον θάνατο των συζύγων τους. Το 1477, θεσπίστηκε νόμος που επέτρεπε στη χήρα νέο γάμο, ο οποίος ενίσχυε τους προϋπάρχοντες κοινωνικούς περιορισμούς απαγορεύοντας στους γιους των χηρών που ξαναπαντρεύονταν να κατέχουν δημόσια αξιώματα. Το 1489, μια γυναίκα της βασιλικής αυλής καταδικάστηκε, όταν αποκαλύφθηκε ότι συζούσε με τον δούλο της αφότου χήρεψε. Περισσότερα από 40 μέλη του υπηρετικού της προσωπικού συνελήφθησαν και ο εραστής της θανατώθηκε με βασανιστήρια.
Κλοπή
Σε ορισμένα μέρη του κόσμου, όπως η Ζιμπάμπουε, η περιουσία των χηρών, όπως η γη, συχνά της αφαιρείται από τα πεθερικά της. Αν και παράνομο, δεδομένου ότι οι περισσότεροι γάμοι γίνονται βάσει του εθιμικού δικαίου και δεν είναι επίσημα καταχωρισμένοι, η αντιμετώπιση του ζητήματος της αρπαγής περιουσίας είναι περίπλοκη.
Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση
Το Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Extraction) είναι Αμερικανική ταινία θρίλερ δράσης του 2020 σε σκηνοθεσία από τον Σαμ Χάργκαβ (στο μεγάλου μήκους σκηνοθετικού του ντεμπούτου) και σενάριο από τον Τζο Ρούσο, βασισμένο στο εικονογραφημένο μυθιστόρημα Ciudad από τους Άντι Παρκς, Τζο Ρούσο, Άντονι Ρούσο, Γερνάντο Λέον Γκονζάλεζ, και Έρικ Σκίλμαν. Πρωταγωνιστούν οι Κρις Χέμσγουορθ, Ρούντρακς Τζαϊσγουάλ, Ραντίπ Χούντα (στο διεθνές του κινηματογραφικό ντεμπούτο), Γκολσιφτέ Φαραχανί, Πάνκατζ Τρίπατι, και Ντέιβιντ Χάρμπορ.
Το Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση κυκλοφόρησε στο Netflix στις 24 Απριλίου του 2020. Έλαβε επαίνους για τις ερμηνείες (κυρίως του Χέμσγουορθ), την κινηματογράφηση, το μοντάζ, και τις σεκάνς δράσης, αλλά επικρίσεις για το σενάριο. Έγινε η πρωτότυπη ταινία με τις περισσότερες προβολές στην ιστορία του Netflix, με 99 εκατομμύρια θεατές κατά την διάρκεια των πρώτων τεσσάρων εβδομάδων. Μια συνέχεια, Τάιλερ Ρέικ: Η Φυγάδευση 2, κυκλοφόρησε στις 16 Ιουνίου του 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2020 Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ινδία Κατηγορία:Ταινίες του Netflix Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ταϊλάνδη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε Αμερικανικά κόμικς Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χένρι Τζάκμαν