cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλεξάνδρα Πασχαλίδου
Ζωή και σταδιοδρομία
Το 2004, η Πασχαλίδου παρουσίασε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα για τη σουηδική τηλεόραση. Μετά έζησε δύο χρόνια στην Ελλάδα παρουσιάζοντας διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές και εργάστηκε σε ψυχαγωγικά προγράμματα της ΕΡΤ. Παρουσίαζε επίσης μια τρίωρη ζωντανή εκπομπή κάθε μέρα. Σχολίασε τον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision για λογαριασμό της ΝΕΤ το 2005. Το ίδιο έτος η Πασχαλίδου παρουσίασε τον εθνικό διαγωνισμό για την επιλογή του εκπροσώπου της Σουηδίας από το Γκέτεμποργκ.
Τον Ιανουάριο του 2007 ήταν μια από τις πέντε συμπαρουσιάστριες του Förkväll το οποίο προβαλλόταν από το TV4 και ήταν πρωινή εκπομπή. Συμμετείχε στην εκπομπή Pokermiljonen στο TV4 και παρουσίασε μερικές φιλανθρωπικές εκπομπές για την κρατική σουηδική τηλεόραση (SVT), για παράδειγμα, τα På flykt με τον Κιέλ Λένω και το Uppesittarkväll με τον Άντερς Λουντίν.
Η Πασχαλίδου είναι αρθρογράφος και ανεξάρτητος συγγραφέας σε εφημερίδες όπως τις GP και Expressen. Έχει αρθρογραφήσει και στη Metrobloggen αλλά αργότερα έλυσε τη συνεργασία της λόγω μιας αντιγραφής. Δίνει διαλέξεις σχετικά με τη διαφορετικότητα και τα μέσα ενημέρωσης, για θέματα δημοκρατίας και δικαιοσύνης, ρητορικής και ηγεσίας, επάρκειας φύλου και πολιτισμού.
Στις 21 Ιανουαρίου 2016 ανακοινώθηκε ότι η Πασχαλίδου θα παρουσιάσει την κλήρωση του ημιτελικού για την Eurovision 2016, μαζί με τον Γιόβαν Ράντομιρ στη Στοκχόλμη.
Η Πασχαλίδου είναι η ιδρύτρια της Νέας Ακαδημίας, η οποία έχει επικριθεί. Στόχος της ήταν η παρουσίαση του νικητή του βραβείου Λογοτεχνίας της τον Δεκέμβριο του 2018.
Περιστατικά λογοκλοπών
Η Πασχαλίδου έχει κατηγορηθεί αρκετές φορές για λογοκλοπή. Έχουν εκτεθεί δύο περιστατικά λογοκλοπής: το 2003 αντέγραψε μεγάλα τμήματα κειμένου του δημοσιογράφου Ντάνιελ Ερνάντεζ, ο οποίος συνεργαζόταν με τη Los Angeles Times, και το 2015 απολύθηκε από την εφημερίδα Metro, αφού αποκαλύφθηκε ότι είχε μεταφράσει ένα τουρκικό ποίημα του Αζίζ Νεσίν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ελληνικής καταγωγής
Δείκτης επιστημονικής ποιότητας c
Ο δείκτης επιστημονικής ποιότητας c (αγγλ. c-index) είναι ένας νέος αριθμητικός δείκτης που αξιολογεί την ποιότητα των ερευνητικών δημοσιεύσεων ενός επιστήμονα, ανεξάρτητα από την ερευνητική επιστημονική περιοχή στην οποία δραστηριοποιείται.
Εισήχθη αρχικά το 2016 από τον Έλληνα ερευνητή δρ. Γιάννη Ιωαννίδη (Stanford University) και τους συνεργάτες του, Klavans R. & Boyack K. και το έτος 2019 σε μια βελτιωμένη έκδοση, στο έγκριτο επιστημονικό περιοδικό Plos Biology (Updated science-wide author databases of standardized citation indicators).
Γενικά, οι παράμετροι που καθορίζουν τον νέο δείκτη c είναι, κατά σειρά: (i) ο ολικός αριθμός των αναφορών κάθε ερευνητή, (ii) ο δείκτης h, (iii) ο δείκτης Hm, (iv) ο αριθμός αναφορών από εργασίες μοναδικού συγγραφέα, (v) ο αριθμός αναφορών από εργασίες ως μοναδικού και ως πρώτου συγγραφέα, και (vi) ο αριθμός αναφορών από εργασίες ως μοναδικού, ως πρώτου, και ως τελευταίου συγγραφέα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακαδημαϊκές εκδόσεις Κατηγορία:Επιστημονική ορολογία
Δήμος Κισσάμου
Ο Δήμος Κισσάμου  είναι δήμος της περιφέρειας Κρήτης που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κισσάμου, Ινναχωρίου και Μυθήμνης. Η έκταση του νέου δήμου είναι 334,18 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 11.820 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του νέου δήμου ορίστηκε ο Κίσσαμος.
Κοινότητες και οικισμοί
μικρογραφία|830x830px|Οι κοινότητες σε σχέση με τον δήμο. Ο Δήμος Κισσάμου αποτελείται από 29 Κοινότητες, οι οποίες βρίσκονται στις τρείς Δημοτικές Ενότητες Κισσάμου, Ιναχωρίου και Μυθήμνης.
Ο Δήμος περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των Κοινοτήτων της Επαρχίας Κισσάμου, καθώς και την Κοινότητα Στροβλών της Επαρχίας Σελίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κρήτης
Φρούμαρ
Ο Φρούμαρ, λατιν.: Frumar ή Frumarius, (απεβ. το 464) ήταν ένας Σουηβός πολέμαρχος, που διαδέχθηκε τον Μάλδρα (ο οποίος δολοφονήθηκε τον Φεβρουάριο του 460), ως αρχηγός της ομάδας των Σουηβών που έκανε τότε επιδρομή στη Λουζιτανία. Πιθανότατα ανταγωνιζόταν με τον Ριχιμούνδ, τον ηγέτη του πολέμου των Σουηβών στη Γαλαισία, για τον θρόνο μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Το 460, με τη δράση δύο Ρωμαίων ευγενών, του Oσπίνιoυ και του Aσκάνιου, ο στρατός των Βησιγότθων που παρενοχλούσε τους Σουηβούς του Φρούμαρ αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Αργότερα την ίδια χρονιά ο Φρούμαρ κατέστρεψε την πόλη Aquae Flaviae με τη συνενοχή των Ρωμαίων. Αιχμαλώτισε τον επίσκοπο και χρονικογράφο Υδάτιο, κρατώντας τον αιχμάλωτο για τρεις μήνες ώσπου απελευθερώθηκε, ενάντια στις εκκλήσεις του Οσπίνιου και του Ασκάνιου. Η ιβηρο-ρωμαϊκή αριστοκρατία της δυτικής Ιβηρίας είχε δεχτεί την κυριαρχία των Σουηβών.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Βασιλείς των Σουηβών
Χρυσόστομος Καραπιπέρης
Ο Χρυσόστομος Καραπιπέρης του Πέτρου (Αγία Τριάδα Ευρυτανίας, 1912 - 11 Φεβρουαρίου 1990) ήταν Έλληνας θεολόγος, νομάρχης Ζακύνθου το 1945-46, υφυπουργός και 10 φορές βουλευτής Ευρυτανίας από το 1950 ως το 1981.
Βιογραφία
Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Χάλκης και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών. Από το 1941 ως το 1945 ήταν νομικός σύμβουλος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Το 1945 και για ένα έτος υπηρέτησε ως Νομάρχης Ζακύνθου. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1950, με το Λαϊκό Κόμμα και επανεξελέγη το 1951, 1952, 1956 (Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας), 1958, 1961, 1963, 1964, 1974 και το 1977 (τελευταία φορά με τη Νέα Δημοκρατία).
Διετέλεσε υφυπουργός Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή από τις 29 Φεβρουαρίου 1956 – 5 Μαρτίου 1958, στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1974 υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 21 Νοεμβρίου 1974 ως τις 10 Σεπτεμβρίου 1976 και υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Γεωργίου Ράλλη από τις 10 Μαΐου 1980 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1981.
Απεβίωσε στις 11 Φεβρουαρίου 1990 στην Αθήνα και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Στη μνήμη του έγινε δωρεά μιας ολόκληρης πτέρυγας στο νοσοκομείο Καρπενησίου από τη σύζυγό του. Το όνομά του δόθηκε σε δημοτικό δρόμο του Καρπενησίου και στήθηκε ανδριάντας του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές Ευρυτανίας Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας Κατηγορία:Νομάρχες Ζακύνθου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Συγκοινωνιών και Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Psychedelic Sexfunk Live from Heaven
To Psychedelic Sexfunk Live from Heaven είναι μια συναυλία κινηματογραφημένη στο Long Beach Arena της Καλιφόρνια στις 30 Δεκεμβρίου του 1989. Κυκλοφόρησε το 1990 σε μορφή κασέτας. Το βίντεο περιέχει σκηνές από το live, τις πρόβες και τα backstage της συναυλίας των Red Hot Chili Peppers, τη μέρα αυτή. Εμφανίζονται οι Anthony Kiedis, Flea, Chad Smith, και Τζον Φρουσιάντε. Η συναυλία έγινε στα μέσα της περιοδείας για την υποστήριξη του Mother's Milk. Το βίντεο δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε DVD και η κασέτα έχει εξαντληθεί εδώ και καιρό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η κασέτα στο Amazon
Κατηγορία:Δισκογραφία των Red Hot Chili Peppers
Εθνική Τράπεζα της Πολωνίας
Η Εθνική Τράπεζα της Πολωνίας (ΕΤΠ) (πολωνικά: Narodowy Bank Polski, NBP) είναι η κεντρική τράπεζα της Πολωνίας. Ελέγχει την έκδοση του νομίσματος της Πολωνίας, το ζουότι. Η Τράπεζα εδρεύει στη Βαρσοβία και διαθέτει υποκαταστήματα σε 16 μεγάλες πόλεις της Πολωνίας. Η ΕΤΠ εκπροσωπεί την Πολωνία στο Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών, έναν οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ιστορία
Αν και η τράπεζα υπάρχει με την τρέχουσα ονομασία της από το 1945, αποτελεί συνέχεια δύο προηγούμενων κεντρικών τραπεζών της Πολωνίας, όπου οι δύο ονομάζονταν απλά Τράπεζα της Πολωνίας (Bank Polski). Η πρώτη ιδρύθηκε στη Βαρσοβία το 1828 από τον Πρίγκιπα Φραντσίσεκ Κσαβέρι Ντρούτσκι-Λουμπέτσκι. Ένα όργανο της κυβέρνησης του Βασιλείου της Πολωνίας, είχε δικαίωμα στην έκδοση του πολωνικού νομίσματος καθώς και στον έλεγχο των πιστωτικών επιτοκίων. Επίσης είχε δικαίωμα παραχώρησης για εκμετάλλευση ξένων νομισμάτων και εξαγορά πιστώσεων που εκδίδονταν από ξένες εταιρείες και τράπεζες.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα αποθέματα χρυσού της Πολωνίας μεταφέρθηκαν στη Ρουμανία, τη Μεγάλη Βρετανία και τον Καναδά. Τον Νοέμβριο του 1946, μετά την ακύρωση του χρέους της Πολωνίας κατά τη διάρκεια του πολέμου, το μεγαλύτερο μέρος των προπολεμικών αποθεμάτων χρυσού επιστράφηκε στις νέες κομμουνιστικές αρχές της Πολωνίας. Το 1947 ο χρυσός που κατατέθηκε στη Ρουμανία το 1939 επιστράφηκε, ενώ η ίδια η πρώην Τράπεζα της Πολωνίας έκλεισε και τελικά το 1952 απορροφήθηκε από τη νεοσύστατη Εθνική Τράπεζα της Πολωνίας.
Η τελευταία ήταν μία από τις δύο τράπεζες που επιτρεπόταν να λειτουργεί στη μεταπολεμική σχεδιασμένη οικονομία της Πολωνίας. Είχε το μονοπώλιο για το νόμισμα, τις πιστώσεις και τη σώρευση των αποταμιεύσεων. Η άλλη τράπεζα, η PKO Bank Polski, ήταν υπεύθυνη για ιδιωτικούς λογαριασμούς. Μετά την πτώση του κομμουνιστικού συστήματος το 1989, η οικονομία της αγοράς επανήλθε και το ΕΤΠ περιόρισε τις λειτουργίες της στον έλεγχο συναλλάγματος και την εποπτεία άλλων, ιδιωτικά ελεγχόμενων τραπεζών.
Δομή
Η δομή και η λειτουργία της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας ρυθμίζονται από το άρθρο 227 του Συντάγματος της Πολωνίας του 1997 και τον νόμο Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας του ίδιου έτους. Ο Πρόεδρος της ΕΤΠ διορίζεται από το Σέιμ, κατόπιν αιτήματος του Προέδρου της Δημοκρατίας της Πολωνίας, για περίοδο έξι ετών. Ο Πρόεδρος της ΕΤΠ είναι υπεύθυνος για την οργάνωση και τη λειτουργία της κεντρικής τράπεζας της Πολωνίας. Το ίδιο άτομο δεν μπορεί να υπηρετήσει ως Πρόεδρος της ΕΤΠ για περισσότερες από δύο θητείες. Εκτός από την ιδιότητά του ως προϊσταμένου του προσωπικού της ΕΤΠ, είναι επίσης πρόεδρος του Συμβουλίου Νομισματικής Πολιτικής, του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΤΠ και της Επιτροπής Τραπεζικής Εποπτείας. Είναι επίσης υπεύθυνος για την εκπροσώπηση της Πολωνίας σε διεθνή τραπεζικά και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. μικρογραφία| Ο καθηγητής Άνταμ Γκλαπίνσκι το 2015, ο σημερινός Πρόεδρος της ΕΤΠ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τράπεζες της Πολωνίας Πολωνια Πολωνια
Νικηφόρος Ουρανός
Ο Νικηφόρος Ουρανός υπήρξε ένας από τους ικανότατους στρατηγούς του Βυζαντινού Αυτοκράτορα, Βασιλείου Β' Βουλγαροκτόνου (10ος-11ος αιώνας). Ήταν διοικητής της Αντιόχειας. Μαζί με τον Νικηφόρο Ξιφία και τον Ευστάθιο Δαφνομήλη, αποτελούσαν τρεις από τους σημαντικότερους στρατηγούς του Βασιλείου που χάρισαν αποφασιστικές νίκες στον αυτοκρατορικό στρατό. Η πιο σημαντική νίκη του ήταν αυτή κατά τη μάχη του Σπερχειού ποταμού, το 996 ή 997, κατά την οποία τα βουλγαρικά στρατεύματα τράπηκαν σε φυγή και τραυματίστηκε ο τσάρος Σαμουήλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:10ος αιώνας Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Μιχαήλ Αρναούτης
Ο Μιχαήλ (Μάκης) Αρναούτης (1927 - 3 Σεπτεμβρίου 1998) ήταν Έλληνας στρατιωτικός που την περίοδο 1955-1967 υπηρέτησε σε σημαντικές θέσεις στα ανάκτορα διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στις παρασκηνιακές διεργασίες. Το 1964 διορίστηκε ιδιαίτερος γραμματέας του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1927 στην Αρεόπολη. Εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1946, απ'όπου αποφοίτησε το 1948 με τιμητική διάκριση, και την περίοδο 1968 - 1974 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνική διοίκηση, την οικονομολογία και την ιστορία από το London School of Economics. Ως ανθυπολοχαγός συμμετείχε σε πολεμικές επιχειρήσεις κατά τον Εμφύλιο, στις οποίες και τραυματίστηκε. Το 1951 έλαβε μέρος στον πόλεμο της Κορέας με το ελληνικό σύνταγμα στα πλαίσια της εκστρατευτικής δύναμης του ΟΗΕ, όπου και διακρίθηκε. Με την επιστροφή του από την Κορέα μετέβη για εκπαιδευτικούς λόγους στη σχολή πεζικού στο Fort Benning της πολιτείας Georgia των Ηνωμένων Πολιτειών αποφοιτώντας με έπαινο. Εν συνεχεία μετέβη στην Ιαπωνία, όπου συμμετείχε ως πρεσβευτής στις ειρηνευτικές δυνάμεις. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ανέλαβε εκπαιδευτής στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.
Με την ιδιότητα αυτή επελέγη, το 1955, ως εκπαιδευτής του τότε διαδόχου Κωνσταντίνου για να διοριστεί τρία χρόνια αργότερα, το 1958, υπασπιστής του. Το 1960 ανέλαβε αρχηγός του στρατιωτικού οίκου του Κωνσταντίνου και τον Μάρτιο του 1964, με την άνοδο στον θρόνο του διαδόχου, διορίστηκε ιδιαίτερος γραμματέας του Βασιλιά. Το βράδυ του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου συνελήφθη από τους πραξικοπηματίες Ιωάννη Στειακάκη και Ιωάννη Μανουσακάκη στην οικία του στο Παλαιό Ψυχικό, υπήρξε δε από τους πρώτους συλληφθέντες. Πριν συλληφθεί πρόλαβε να ειδοποιήσει τον Βασιλιά Κωνσταντίνο ενώ κατά την σύλληψή του ξυλοκοπήθηκε. Λόγω της εναντίωσής του στην ορκωμοσία της κυβέρνησης διορίστηκε βοηθός στρατιωτικού ακολούθου στο Λονδίνο με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Τον Δεκέμβριο του 1967, και ύστερα από το αντικίνημα του Βασιλιά, ανακλήθηκε από την στρατιωτική ηγεσία στην Ελλάδα, ο ίδιος όμως αρνήθηκε να επιστρέψει με αποτέλεσμα να εκδοθεί ένταλμα σύλληψής του.
Ως ιδιαίτερος γραμματέας του Βασιλιά Κωνσταντίνου συμμετείχε σε σημαντικές παρασκηνιακές διεργασίες γι'αυτό και αποτέλεσε μια από τις πρώτες συλλήψεις της Χούντας των Συνταγματαρχών. Ήταν παρών σε όλες τις σημαντικές συναντήσεις ενώ υποστηρίζεται από τον Νικόλαο Μακαρέζο πως είχε υπό την εποπτεία του την κατάρτιση του σχεδίου «Προμηθεύς». Υποστηρίζεται ότι το 1975 επιχείρησε να μυήσει αξιωματικούς σε κίνημα υπερ του Βασιλιά, οι κινήσεις του όμως έγιναν γνωστές στην κυβέρνηση από τον Ιωάννη Βασιλειάδη. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας τιμήθηκε με πολλά ελληνικά και ξένα παράσημα ενώ η κυβέρνηση της Κορέας έχει δώσει το όνομα του σε έναν στρατηγικής σημασίας λόφο της Βόρειας Κορέας. Υπήρξε γλωσσομαθής και μιλούσε με ευχέρεια αγγλικά, γερμανικά, ρώσικα και ισπανικά. Στις 12 Ιουλίου 1999 ιδρύθηκε το φιλανθρωπικό ίδρυμα «Μιχάλης Αρναούτης».
Απεβίωσε στο Λονδίνο, όπου κατοικούσε, στις 3 Σεπτεμβρίου του 1998 και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά από τον ιερό ναό Αγίου Λαζάρου του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Σύζυγός του ήταν η Nathene Arnaoutis, δικηγόρος, η οποία εκπροσώπησε τον τέως Βασιλιά Κωνσταντίνο κατά τη διάρκεια της ακρόασης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το ζήτημα της βασιλικής περιουσίας.
Τσινιλί Κιοσκ
Το Τσινιλί Κιοσκ (τουρκ: Çinili Köşk) είναι ένα περίφημο ιστορικό κτίριο στη Κωνσταντινούπολη με πλούσιο εξωτερικά και εσωτερικά διάκοσμο από επισμαλτωμένες πολύχρωμες ψηφίδες (κοινώς «τσινιά», εξ ου και η ονομασία του) που το καθιστούν αριστούργημα τέχνης και αρχιτεκτονικής.
Το κτίριο αυτό είναι το πρώτο που ανήγειρε ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής μετά την άλωση της Πόλης. Η αποπεράτωσή του ολοκληρώθηκε, σύμφωνα με περσική πινακίδα της πρόσοψης, το 887 έτος Εγίρας, δηλαδή το έτος 1472. Αρχικά το κτίριο αυτό χρησιμοποιήθηκε για ενδιαίτημα αναψυχής, αποτελώντας παράρτημα των Σουλτανικών ανακτόρων. Φαίνεται όμως ότι μετά το θάνατο του Πορθητή το «περίπτερο» αυτό («Κιοσκ») παραμελήθηκε για να καταστεί αργότερα τόπος προφυλάκισης των Μεγάλων Βεζύρων ή άλλων αξιωματούχων και μεγιστάνων. Στα τέλη του 16ου αιώνα ο Σουλτάνος Μουράτ Γ' το ανακαίνισε προσθέτοντας στη νοτιοδυτική αίθουσα μαρμάρινη κρήνη που διατηρείται μέχρι και σήμερα σε άριστη κατάσταση. Μετά όμως το θάνατο του Μουράτ Γ' το περίπτερο έμεινε πιθανώς και πάλι κενό όπου τελικά με αυτοκρατορικό διάταγμα παραχωρήθηκε στο Υπουργείο Παιδείας προκειμένου να χρησιμοποιθεί ως αρχαιολογικό μουσείο.
Αρχιτεκτονική περιγραφή
thumb|left|250px|Τμήμα εσωτερικού διακόσμου του Τσινιλί Κιοσκ (Μουσείο κεραμικής) Κωνσταντινούπολη thumb|right|250px|Μερικές επίχρυσες πλάκες στο εσωτερικό διάκοσμο του Τσινιλί Κιοσκ (Μουσείο κεραμικής) Κωνσταντινούπολη Το κτίριο αυτό αποτελείται από μια σχεδόν τετράγωνη ογκώδη οικοδομή διαστάσεων 34 Χ 32 μέτρων που έχει ανεγερθεί επί πλαγιάς του πρώτου λόφου επί αναγκαίας υποδομής στραμμένης βορειοανατολικά. Το εσωτερικό του περιπτέρου είναι κανονικά διαιρεμένο με σταυρό σε τέσσερα διαμερίσματα κατά τον βυζαντινό ρυθμό. Οι δύο πλάγιες πλευρές της σταυρικής διάταξης φέρουν δύο τεράστια αραβόσχημα κιγκλιδωτά παράθυρα, η δε οπίσθια πλευρά φέρει στο κέντρο θολωτή προεξοχή 7 μέτρων, που μοιάζει με την εξωτερική όψη των «ιερών» των χριστιανικών ναών. Στη πρόσοψη του κτιρίου υφίσταται σε όλο το πλάτος του, θολωτή στοά (αίθριο) που υποβαστάζεται από 14 εξωτερικούς μαρμάρινους κίονες. Προ του μέσου της στοάς αυτής υφίσταται προεξοχή θολωτής εξέδρας (ανάβαθρο) από την οποία φέρονται δύο μαρμάρινες κλίμακες σε αντιτακτή διάταξη. Οι κλίμακες αυτές προστέθηκαν στην αρχή του 19ου αιώνα πλην όμως σήμερα έχουν αφαιρεθεί για ανάγκες πεζοδρόμησης. Το όλο κτίριο καλύπτεται από θολωτά τόξα στο κέντρο των οποίων υψώνεται τρούλος. thumb|right|200px|Το Τσινιλί Κιοσκ (Μουσείο κεραμικής) Κωνσταντινούπολη
Διάκοσμος
Ο εξωτερικός ρυθμός δίνει την εντύπωση μιας ανάμειξης περσικής, βυζαντινής και μουσουλμανικής αρχιτεκτονικής, ειδικά όμως ο εξωτερικός διάκοσμος είναι καθαρής περικής τεχνικής. Στη πρόσοψη υπάρχουν τρεις χαρακτηριστικές γωνιώδεις αψίδες με την μεσαία μεγαλύτερη, όπου και η μεγαλοπρεπής είσοδος. Το δε εσωτερικό της αψίδας είναι όλο επενδυμένο με κεραμικές ψηφίδες. Το σχέδιο της επένδυσης αυτής δεν είναι ζωγραφισμένο αλλά αποτελείται από ένα πλήθος ψηφιδωτών σε μορφή μωσαϊκού. Το δε εσωτερικό του κτιρίου παλαιότερα έφερε επένδυση από πλάκες με χρυσό διάκοσμο. Σήμερα σε μια αίθουσα διατηρείται ακόμη τμήμα εκείνου του διακόσμου. Τέλος το όλο οικοδόμημα έφερε στο άνω μέρος ξύλινο προστέγασμα, που όμως καταστράφηκε.
Σημερινή χρήση
Σήμερα το Τσινιλί Κιοσκ είναι μουσείο κεραμικής τέχνης. Σε αυτό στεγάζονται όλες οι συλλογές αρχαίας περσικής και μουσουλμανικής κεραμικής τέχνης καθώς και ψηφιδωτών. Βρίσκεται κοντά και ανατολικά του ανακτόρου Τοπ Καπί.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη
Βουλγαρικό Σοσιαλδημοκρατικό εργατικό κόμμα
Το Βουλγαρικό Σοσιαλδημοκρατικό εργατικό κόμμα (βουλγαρικά : Българска работническа социалдемократическа партияdummy) ήταν αριστερό πολιτικό κόμμα της Βουλγαρίας από το 1894 έως το 1903.
Ιδρύθηκε το 1894 με την ενοποίηση του βουλγαρικού Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος του Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ και της Βουλγαρικής Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης με επικεφαλής τον Γιάνκο Σάκαζοφ. Από την ίδρυση του οι δύο οργανώσεις εξακολουθούν να υφίστανται ανεξάρτητα και πρέσβευαν διαφορετικές απόψεις σχετικά με την ανάπτυξη του σοσιαλιστικού κινήματος στη Βουλγαρία.
Μετά από θεωρητικές διαφωνίες και προσωπικές συγκρούσεις στο εσωτερικό του κόμματος το 1903 χωρίστηκε σε Βουλγαρικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό κόμμα (Στενοί Σοσιαλιστές), με επικεφαλής τον Ντιμιτάρ Μπλαγκόεφ και στο Βουλγαρικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό κόμμα (Ευρείς Σοσιαλιστές).
Το κόμμα έκδιδε τις εφημερίδες "Работнически вестник" (μτφ : Εφημερίδα των εργαζομένων) (μαρξιστική) και το "Социалист" (μτφ : Σοσιαλιστική), "Народ" (άνθρωποι) (ρεφορμιστική) και τα περιοδικά "Ново време" (μτφ : Μοντέρνοι καιροί) (μαρξιστική) και το "Общо дело" (συνολικό έργο) (ρεφορμιστική).
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Βουλγαρίας
Φρίξος Μιχαηλίδης
Ο Κύπριος συγγραφέας και εικονογράφος Φρίξος Μιχαηλίδης κατάγεται από την Κατωκοπία και διαμένει στη Λευκωσία. Σπούδασε στη Σχολή Θετικών Επιστημών, στο τμήμα Χημείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έπειτα ασχολήθηκε με την Οινολογία, μελετώντας τους ερυθρούς οίνους. Αφού επέστρεψε στην Κύπρο ασχολήθηκε με τη Δημοτική και την Μέση Εκπαίδευση κι εκεί άρχισε πλέον η σχέση του με την παιδική λογοτεχνία.
Βιογραφία
Το 1997 εικονογράφησε τον οδηγό γραφής της Α’ τάξης δημοτικού, σε συνεργασία με το τμήμα ανάπτυξης του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού Κύπρου. Το 1999 πήρε το πρώτο βραβείο από τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού-Νεανικού Βιβλίου (ΚΣΠΝΒ) στην κατηγορία "Μικρές Ιστορίες". Το σκεπτικό βράβευσης μιλάει για πρωτότυπο λόγο και τρόπο γραφής και για θετικές τάσεις και στάσεις προς το περιβάλλον.
Το 2000 εκδίδεται από τις εκδόσεις Πάργα το πρώτο βιβλίο με 4 από τα βραβευμένα αυτά παραμύθια με τίτλο «Πάμε στην Εντομοχώρα». Την εικονογράφηση την ανέλαβε ο ίδιος, αφού από νεαρή ηλικία είχε σαν χόμπι τη ζωγραφική.
Το 2001 γράφει και ανεβάζει το Θεατρικό Κυπριακό Ηθοπλαστικό χορόδραμα με τίτλο «Να χαρτωθείς να ησυχάσουμε» με την βοήθεια των συναδέλφων του και τη συμμετοχή 200 παιδιών από το Δημοτικό σχολείο Αποστόλου Λουκά, στο θέατρο Φάλκον στη Λευκωσία. Το 2002 κυκλοφόρησε το δεύτερο μέρος των Εντομοϊστοριών, με τίτλο  «Πάμε στην Εντομοχώρα 2η Δόση». Το βιβλίο αυτό περιέχει τις 4 επόμενες ιστορίες της σειράς. Την Εντομοχώρα ακολουθεί το βιβλίο «Έξω-Γήινοι», βιβλίο με λιτό λόγο και οικολογικό.
Το 2001 δοκιμάζει τις δυνάμεις του στην κατηγορία του Μυθιστορήματος. Παίρνει ένα δεύτερο βραβείο από τον ΚΣΠΝΒ για το μυθιστόρημα με τίτλο «Το Δελφίνι η Αρκούδα και ο Γλάρος». Ένα μυθιστόρημα με μήνυμα για την αρμονία και την ισορροπία της φύσης και της ανθρώπινης ψυχής. Το βιβλίο αυτό κυκλοφόρησε το 2003 από τις εκδόσεις Πάργα.
Ο Φρίξος Μιχαηλίδης ασχολήθηκε επίσης με τον σχεδιασμό και την εικονογράφηση εκπαιδευτικού υλικού για την προσχολική και την πρώτη σχολική ηλικία. Από το 2004 μέχρι σήμερα εκδίδει με τις εκδόσεις Πάργα μια σειρά από 18 εκπαιδευτικές αφίσες και 6 σειρές με κάρτες σε μέγεθος Α4 με ποικίλα θέματα.
Το 2005 οι εκδόσεις Πάργα κυκλοφορούν το βιβλίο που έγραψε, εικονογράφησε και επιμελήθηκε ο ίδιος, με τίτλο: «Πω Πω Μουρδουκλόματα - Ανακατομπερδέματα». Το 2006 κυκλοφορεί δύο εικονογραφημένα τετράδια γραφής με τους τίτλους: «Μαθαίνω την Αλφαβήτα» και «Μαθαίνω τους αριθμούς» με ασκήσεις ανάγνωσης, γραφής και αρίθμησης.
Γράφει επίσης ένα κείμενο-παραμύθι για την γιορτή του βιβλίου με τίτλο: «Φως στο Σκοτεινό Δωμάτιο» και με θέμα την αξία του παραμυθιού στην ανάπτυξη της παιδικής ψυχής. Το 2007 έχει κυκλοφορήσει τρία ακόμα βιβλία του, που έχει εικονογραφήσει ο ίδιος και τιτλοφορούνται: «Ταξίδι στο Φεγγάρι», «Η Συμμαχία» και «Η Ελευθερία, μια αληθινή Νεραϊδοϊστορία». Την ίδια χρονιά, φιλοτέχνησε την αφίσα για το Συνέδριο του Κέντρου Παιδικής Νεανικής Λογοτεχνίας Χωρών Νοτιοανατολικής Ευρώπης με θέμα τη Φιλαναγνωσία που έγινε στην Κύπρο το 2007 σε συνεργασία με το ΚΣΠΝΒ.
Το 2008 κυκλοφορεί τα «Παιδιά Γεμάτα Ενέργεια», σε συνεργασία με την Cymep,a ένα οικολογικό βιβλίο με θέμα τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Το 2008 εκδίδονται ακόμη τα βιβλία του: «12 Πασχαλινά Αβγά και η Μάγισσα Εξαφανίστρα», Μια πασχαλινή περιπέτεια, όπου η μάγισσα θέλει να εξαφανίσει μια ντουζίνα αβγά για να μη γιορτάσει κανείς το Πάσχα. Το βιβλίο περιέχει και πασχαλινές κατασκευές από χαρτί και αβγά για τα παιδιά του νηπιαγωγείου και του δημοτικού. «Με λένε Αγκαλίτσα». Ένα βιβλίο για τις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών και για την ανάγκη τους για μια ζεστή αγκαλιά.
Επίσης έγραψε ένα κείμενο για θέατρο σε συνεργασία με την κα Κίκα Πουλχερίου, με τίτλο: «Ταξίδι στον Χρόνο» και θέμα την ιστορία των σχολείων μέσα από τις περασμένες δεκαετίες μέχρι σήμερα. Εικονογράφησε ένα μουσικό παραμύθι, που έγραψε ο ίδιος, για τις ανάγκες ενός βιβλίου μαθημάτων κιθάρας για ελληνικό μουσικό εκδοτικό οίκο. Έχει σχεδιάσει τα γραφικά για την επίσημη ηλεκτρονική ιστοσελίδα του ΚΣΠΝΒ, του οποίου και είναι μέλος.
Έχει επίσης γράψει άρθρα για την παιδική λογοτεχνία και παρουσιάσεις βιβλίων σε περιοδικά και εφημερίδες. Συμμετέχει σε σεμινάρια και συνέδρια, για την παιδική λογοτεχνία. Επισκέπτεται τα νηπιαγωγεία, τα δημοτικά, τα γυμνάσια, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες και βιβλιοπωλεία με διαλέξεις και ομιλίες για την μοντέρνα παιδική λογοτεχνία, την κυπριακή παιδική λογοτεχνία, την φιλαναγνωσία, την προώθηση της παιδικής λογοτεχνίας και της δημιουργικότητας γύρω από το παιδικό βιβλίο γενικότερα.
Το βιβλίο του Η Συμμαχία συμμετέχει στην ευρωπαϊκή έκθεση βιβλίου με τίτλο: Tour d'Europe en 27 livres d'images στην Διεθνή βιβλιοθήκη του Παρισιού, στη Γαλλία (BnF: Bibliotheque National France). Τα τελευταία χρόνια εικονογράφησε και επιμελήθηκε τα βιβλία και άλλων Κυπρίων συγγραφέων, σε συνεργασία με τις εκδόσεις Πάργα.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Κύπριοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Κύπριοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Κύπριοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Κύπριοι ζωγράφοι
Γκασπάρο Αντζολίνι
Ο Γκασπάρο Αντζολίνι (Gasparo Angiolini, 7 Φεβρουαρίου 1731 – 6 Φεβρουαρίου 1803) ήταν Ιταλός χορευτής, χορογράφος και μουσικοσυνθέτης από τη Φλωρεντία.
Το πραγματικό του όνομα ήταν Ντομένικο Μαρία Γκασπάρο Αντζολίνι (Domenico Maria Gasparo Angiolini) και ήταν γιος του Φραντσέσκο Αντζολίνι και της Μαρία Μανταλένα Τόρτσι. Ο Αντζολίνι έγινε περισσότερο γνωστός από την αντιπαλότητά του με τον Γάλλο διευθυντή μπαλέτου Ζαν-Ζωρζ Νοβέρ.
Ο Γκασπάρο Αντζολίνι διεύθυνε το μπαλέτο στο Αυτοκρατορικό Θέατρο της Βιέννης, έχοντας αναλάβει τη θέση το 1758 και συνεργαζόμενος στενά με τον Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ σε έργα όπως το μπαλέτο (χορόδραμα) Δον Ζουάν (1761) και την όπερα Ορφέας και Ευριδίκη (1762). Σε αμφότερα τα έργα ο χορός λεγόταν ότι επέμενε στην «κυριαρχία του δραματικού στοιχείου». Εκτός από τη συνεργασία του με τον Γκλουκ, ο Αντζολίνι συνέθεσε δική του μουσική για πολλά από τα χοροδράματά του.
Αργότερα, το 1766, ο Αντζολίνι διαδέχθηκε τον Φραντς Χίλβερντινχ (Franz Hilverding, 1710-1768) στη διεύθυνση του Αυτοκρατορικού Θεάτρου της Αγίας Πετρουπόλεως της Ρωσίας. Αμφότεροι οι Χίλβερντινχ και Αντζολίνι πιστώνονται με την εισαγωγή του μπαλέτου παντομίμας στη Ρωσία. Αντιστοίχως, ο Αντζολίνι επεχείρησε να εισαγάγει στοιχεία από τον ρωσικό πολιτισμό στο δικό του έργο, με τη χρήση τραγουδιών, δημοτικών χορών και ρωσικών θεμάτων.
Το 1772 και το 1773 ο Αντζολίνι εργάσθηκε στο Θέατρο Σαν Μπενεντέττο της Βενετίας. Το 1778 εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο για να διευθύνει το θέατρο της Σκάλας. Στην πόλη αυτή τελείωσε τη σταδιοδρομία του και εκεί απεβίωσε.
Ως χορογράφος, ο Αντζολίνι ενδιαφερόταν για τις δραματουργικές δυνατότητες του χορού. Ως προς τις απόψεις του, υπήρξε ένας από τους πρώτους που εξέφρασαν μια έννοια του ιταλικού εθνικισμού και μίλησε για τη «θλιβερή κατάσταση που επικρατούσε», δηλαδή η Γερμανία και η Ρωσία να λειτουργούν καλύτερα πολιτιστικά ιδρύματα από την Ιταλία.
Η σύζυγός του ήταν η μπαλαρίνα Μαρί Τερέζ Φολιάτσι (Marie Thérèse Foliazzi, 1733-1792). Η Μαρί Τερέζ είχε κινήσει το ερωτικό ενδιαφέρον του Τζάκομο Καζανόβα, ο οποίος παραδέχεται στα απομνημονεύματά του ότι είχε κλέψει το πορτρέτο της.
Ο γιος του ή ανεψιός του, Πιέτρο Αντζολίνι, έγινε επίσης χορευτής και χορογράφος, ενώ η κόρη του Γκασπάρο, η Φορτουνάτα Αντζολίνι (Fortunata Angiolini, 1776-1817), και ο παρτενέρ της Αρμάν Βεστρίς χόρεψαν στη Λισαβόνα και στο Λονδίνο με μεγάλη επιτυχία.
Ο Γκασπάρο Αντζολίνι υπήρξε δάσκαλος χορού του Ιταλοδανού χορευτή, χορογράφου και διευθυντή μπαλέτου Βιντσέντσο Γκαλεόττι.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί χορευτές Κατηγορία:Ιταλοί χορογράφοι
Φεβρουάριος
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
Φεβρουάριος 2000 | Φεβρουάριος 2001 | Φεβρουάριος 2002 | Φεβρουάριος 2003 | Φεβρουάριος 2004 | Φεβρουάριος 2005 | Φεβρουάριος 2006
left|225px|thumb|Το Καλαντάρι του Φεβρουαρίου από το Très riches heures du duc de Berry Ο δεύτερος μήνας του έτους ανήκει στην εποχή του Χειμώνα κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο είναι ο κουτσός Φεβρουάριος ή Φλεβάρης, ο Κουτσοφλέβαρος, με 28 ημέρες στα κοινά έτη και 29 στα δίσεκτα, κάθε τέσσερα χρόνια (χρονολογίες που διαιρούνται ακριβώς με το 4, όπως 2008, 2012, 2016 κ.ο.κ.).
Ονομασία
Στα λατινικά η λέξη Φεβρουάριος (februarius), προέρχεται από το ουσιαστικό februum, που σημαίνει καθαρμός, κάθαρση, λόγω των θρησκευτικών εορτών εξαγνισμού και καθαρμού (Februa ή Februatio) που τελούνταν στη Ρώμη στη διάρκεια του μήνα. Στην Ελλάδα έχει λάβει και τις ονομασίες Μικρός, Κουτσός λόγω της μικρής του διάρκειας.
Ο Φλεβάρης προέρχεται από τις «φλέβες», δηλαδή τα υπόγεια νερά που αναβλύζουν στη διάρκειά του από τις πολλές βροχές, ενώ η γιορτή του Αγίου Τρύφωνα την 1η του μήνα του έδωσε και το όνομα «Αϊ-Τρύφωνας».
Δίσεκτο έτος
225px|thumb|Φεβρουάριος, [[Leandro Bassano]] Η προσθήκη μιας επί πλέον ημέρας των δίσεκτων ετών ξεκίνησε το 44 π.Χ. όταν ο Ιούλιος Καίσαρ άλλαξε το ρωμαϊκό ημερολόγιο με τη βοήθεια του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη από την Αλεξάνδρεια. Ο Σωσιγένης, βασισμένος στους υπολογισμούς του πατέρα της αστρονομίας Ίππαρχου (ο οποίος έναν αιώνα νωρίτερα είχε προσδιορίσει ότι το ηλιακό ή τροπικό έτος έχει διάρκεια ίση με 365,242 ημέρες), θέσπισε ένα ημερολόγιο του οποίου τα έτη είχαν 365 ημέρες, ενώ σε κάθε τέταρτο έτος πρόσθεταν ακόμη μία ημέρα, μετά την «έκτη προ των καλενδών του Μαρτίου», που ονομαζόταν «bis sextus». Έτσι η ημέρα αυτή, επειδή μετριόταν δύο φορές, ονομάζεται ακόμη και σήμερα «δις έκτη» και το έτος που την περιέχει «δίσεκτο».
Η παρανόηση του λαού ότι τα δίσεκτα έτη είναι «γρουσούζικα» («κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα και μήνες οργισμένοι» όπως λέει το δημοτικό τραγούδι) ίσως να προέρχεται από τη λανθασμένη αντίληψη της ετυμολογίας και της ορθογραφίας του πρώτου συνθετικού της λέξης «δίσεκτο». Δηλαδή αντί του σωστού «δις» (που σημαίνει δύο φορές) να εννοείται λανθασμένα το αχώριστο προθεματικό μόριο «δυς» που έχει την έννοια της δυστυχίας, «της δυσκολίας, της κακής καταστάσεως ή του απευκταίου αποτελέσματος». Αρχικά, πάντως, ο Φεβρουάριος είχε 29 ημέρες στα κοινά και 30 ημέρες στα δίσεκτα έτη, το 4 π.Χ. όμως ο αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος που αφαίρεσε μία ημέρα, την οποία πρόσθεσε στο μήνα Αύγουστο που έφερε το όνομά του.
Επιστημονικά το γεγονός ότι ο μήνας Φεβρουάριος έχει 28 ημέρες και στα δίσεκτα έτη έχει 29 ημέρες είναι απολύτως σαφές. Έχει να κάνει με την ταχύτητα περιστροφής της Γης. Κατά την Ιουρασική περίοδο (την εποχή που οι δεινόσαυροι κυριαρχούσαν στη Γη, πριν από 145 εκατομμύρια χρόνια), ο πλανήτης Γη έκανε μια πλήρη περιστροφή σε σχέση με τον άξονά της σε 22 ώρες αντί σε 24 που είναι σήμερα. Το ότι με την πάροδο των χιλιετηρίδων φτάσαμε στο γεγονός του 24ώρου οφείλεται στις παλιρροϊκές δυνάμεις που ασκούνται στους ωκεανούς της Γης από τη Σελήνη και τον Ήλιο κατά πρώτο λόγο και τους υπόλοιπους πλανήτες κατά δεύτερο λόγο. Η παλίρροια των ωκεανών λειτουργεί σαν ένα κολοσσιαίο σφυρί. Με την περιστροφή της Γης, οι φουσκωμένοι ωκεανοί λόγω των παλιρροϊκών δυνάμεων συγκρούονται συνεχώς με την ξηρά (για την ακρίβεια με τα στέρεα τμήματα του φλοιού της γης) και αυτό σιγά σιγά φρενάρει λίγο λίγο την ιδιοπεριστροφή της Γης.
Αν πάμε λίγο παρακάτω, ο γήινος χρόνος (εννοούμε την αίσθηση του έτους όπως την εννοούμε ημερολογιακά εδώ στον πλανήτη Γη) δεν είναι ακριβώς 365 ημέρες όπως έχει επικρατήσει με την παγιωμένη πεποίθηση. Για την ακρίβεια το ημερολογιακό έτος είναι 365 ημέρες και 6 ώρες. Αυτές τις πλεονάζουσες 6 ώρες τις αθροίζουμε κάθε 4 χρόνια και τις κάνουμε μια ολόκληρη ημέρα στο τέλος του μήνα Φεβρουαρίου, κάνοντας το συγκεκριμένο έτος δίσεκτο. Με τον τρόπο αυτό, επιτυγχάνεται μια σταθερή αίσθηση της ροής του χρόνου με τις 4 εποχές του έτους να συμπίπτουν και ημερολογιακά μεταξύ τους.
Λαογραφία
225px|thumb|left|Ανθισμένη αμυγδαλιά 225px|thumb|right|Χαρταετοί στο Seaport Village του Σαν Ντιέγκο Ο Φεβρουάριος έγινε Φεβράρης>Φρεβάρης>Φλεβάρης παρετυμολογήθηκε από τη λέξη φλέβα. Στην Τύρναβο δικαιολογούν το όνομα του μήνα με το ότι τότε ανοίγουν οι φλέβις απ' τη γης κι φέρνουν τα πηγάδια νιρό και στην Κρήτη-όπου λέγεται και Φλεγάρης για΄τι ανοίγει τις φλέγες του νερού. Δημοτικά τραγούδια έχουν στίχο τους Φλεβάρη φλέβες άνοιξες Παρ’ όλα αυτά ο Φεβρουάριος με τις ανθισμένες αμυγδαλιές είναι επίσης και προπομπός της άνοιξης, όπως μας λέει και η παροιμία: «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει». Και μαζί με την οργιάζουσα φύση έρχονται και οι οργιαστικές τελετουργίες της Αποκριάς. Όπως αναφέρει ο Χριστόφορος Μηλιώνης:
225px|thumb|left|Δρόμος της Πάτρας στολισμένος κατά τη διάρκεια του [[Πατρινό καρναβάλι|Πατρινού καρναβαλιού ]] 225px|thumb|Πατρινό καρναβάλι: Οι μικροί εν δράσει Η αρχή του Τριωδίου αναγγελλόταν με πυροβολισμούς και με ταμπούρλα και γινόταν ιδιαίτερα αισθητή την Τσικνοπέμπτη. Όπως αναφέρει ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης,
Στα Ψυχοσάββατα οι ψυχές κάθονται επάνω στα δέντρα και τα βλαστάρια του αμπελιού, γι’ αυτό δεν κόβουν ως τότε βλαστάρια, μήπως πέσουν οι ψυχές που είναι καθισμένες επάνω σε αυτά και κλάψουν. Σύμφωνα με τον Γεώργιο Δημητροκάλλη, «τούτο το κάθισμα των ψυχών πάνω στα δέντρα έχει ρίζες προχριστιανικές, κι έχουμε παραστάσεις αρχαίες, κι ακόμα και χριστιανικές, κι ας μην το ‘χει στις διδαχές του ο χριστιανισμός. Αυτό γιατί αυτές οι δοξασίες είναι πανάρχαιες και οικουμενικές, αποκαλούν μάλιστα των φύλλων του δάσους το θρόισμα, ψυχοθρόισμα, μουρμούρισμα των ψυχών».
Τα έθιμα της Αποκριάς έχουν όμως πολλές προεκτάσεις πέρα από τον ανανεωτικό, γόνιμο και θρησκευτικό χαρακτήρα τους. Όπως αναφέρει ο Λευτέρης Αλεξάκης, «ιδιαίτερα η τελευταία μεγάλη Αποκριά (της Τυρινής) δίνει την ευκαιρία να αναζωογονηθούν και να ενισχυθούν οι οικογενειακοί και γενικότερα οι συγγενικοί δεσμοί, να εκφραστεί ο σεβασμός των νεοτέρων προς τους ηλικιωμένους, ιδιαίτερα των νυφάδων προς τα πεθερικά, να σμίξουν απομακρυσμένοι συγγενείς και να περάσουν ευχάριστα λίγο πριν από τη μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής».
Αλλά και η επόμενη ημέρα, η Καθαρά Δευτέρα, παρ’ όλα τα νηστίσιμα φαγητά της, δεν είναι παρά «μία προέκταση της αποκριάτικης περιόδου, με κύρια στοιχεία την αθυροστομία, τα αλληλοπειράγματα, τα σκώμματα, τη σάτιρα, που σε κανέναν δεν προκαλούν ενόχληση, αλλά, αντίθετα, όλοι τα επιδιώκουν, για το καλό», όπως αναφέρει ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης. Κι έτσι με γέλιο και τραγούδια και το πέταγμα χαρταετών αποχαιρετούσαν την Αποκριά: «Επέρασε η Αποκριά με λύρες με παιχνίδια/ και μπήκε η Σαρακοστή μ’ ελιές και με κρομμύδια» και «Τ’ ακούτε τι παράγγειλε η Καθαρή Δευτέρα;/ Πεθαίν’ ο Κρέας, πέθανε, ψυχομαχάει ο Τύρος/ σηκώνει ο Πράσος την ουρά κι ο Κρέμμυδος τα γένεια/ Μπαλώστε τα σακούλια σας, τροχίστε τα λεπίδια/ στον τρανό τον πλάτανο να μάσουμε Στεκούλα».
Βολοντίμιρ Ζελένσκι
Ο Βολοντίμιρ Ολεξάντροβιτς Ζελένσκι (Володимир Олександрович Зеленський, 25 Ιανουαρίου 1978, Κριβί Ριχ, Ουκρανική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ουκρανός πολιτικός, κωμικός, σεναριογράφος, ηθοποιός και διευθυντής της εταιρείας παραγωγών Κβαρτάλ 95, που υπηρετεί ως Πρόεδρος της Ουκρανίας από το 2019.
Positive Mental Octopus
To Positive Mental Octopus είναι μια συλλογή μουσικών βίντεο από τους Red Hot Chili Peppers που κυκλοφόρησε το 1990 από την EMI. Η συλλογή κυκλοφόρησε μόνο σε μορφή κασέτας και τώρα είναι εξαντλημένο. Αντικαταστήθηκε από το What Hits!?, που αργότερα κυκλοφόρησε και σε DVD, το οποίο περιείχε όλα τα βίντεο από αυτή τη συλλογή και πολλά ακόμη.
Βολοντίμιρ Ζελένσκι
Ο Ζελένσκι ήταν ένας από τους κορυφαίους υποψηφίους στις προεδρικές εκλογές του 2019. Έξι μήνες πριν ανακοινώσει την υποψηφιότητά του στις 31 Δεκεμβρίου 2018, ήταν ήδη ένας από τα φαβορί σε δημοσκοπήσεις για τις εκλογές. Ο Ζελένσκι έπαιξε το ρόλο του Προέδρου της Ουκρανίας στην εξαιρετικά δημοφιλή σειρά του 2015 Υπηρέτης του Λαού. Το πολιτικό κόμμα Υπηρέτης του Λαού δημιουργήθηκε το Μάρτιο του 2018, από ανθρώπους της τηλεοπτικής εταιρίας παραγωγής Κβαρτάλ 95 που δημιούργησε την τηλεοπτική σειρά με το ίδιο όνομα.
Positive Mental Octopus
Η κυκλοφορία πήρε βαθμό 18 από την British Board of Film Classification.
Βολοντίμιρ Ζελένσκι
Ως πρόεδρος βρέθηκε αντιμέτωπος με την αυξημένη ένταση στις σχέσεις Ρωσίας-Ουκρανίας, που κλιμακώθηκε με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Πρώτα χρόνια
Ο Ζελένσκι γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1978 στο Κριβί Ριχ, στην Ουκρανική ΣΣΔ (σημερινή Ουκρανία) από Εβραίους γονείς. Ο πατέρας του Ολεξάντρ Ζελένσκι είναι καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος Κυβερνητικής και Υλικού Πληροφορικής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Οικονομικών και Τεχνολογίας του Κριβί Ριχ, ενώ η μητέρα του Ρίμμα Ζελένσκα δούλευε ως μηχανικός. Πριν την είσοδο στο δημοτικό έζησε για τέσσερα χρόνια στη Μογγολία, στην πόλη του Έρντενετ που δούλευε ο πατέρας του.
Ο Ζελένσκι σπούδασε Νομική στο τμήμα του Εθνικού Οικονομικού Πανεπιστημίου Κιέβου στο Κριβί Ριχ, χωρίς να έχει δουλέψει επαγγελματικά στο νομικό πεδίο.
Καριέρα ως ηθοποιός
μικρογραφία|Συναυλία της Κβαρτάλ 95 το 2018 Σε ηλικία 17 ετών, εντάχθηκε στο τοπική ομάδα του διαγωνισμού κωμωδίας «ΚΒΝ» και σύντομα κλήθηκε να συμμετάσχει στην τοπική ουκρανική ομάδα «Ζαπορίζια-Κριβί Ριχ-Τράνσιτ», το οποίο συμμετείχε στο πρωτάθλημα ΚΒΝ και τελικά κέρδισε το 1997. Την ίδια χρονιά, δημιούργησε και έγινε επικεφαλής της ομάδας Κβαρτάλ 95. Από το 1998 έως το 2003, το Κβαρτάλ 95 ήταν μια από τις καλύτερες ομάδες των πρωταθλημάτων του ΚΒΝ και το ουκρανικό πρωτάθλημα του ΚΒΝ. Έτσι πέρασε πολύ χρόνο στη Μόσχα και συνεχώς περιόδευε στις μετασοβιετικές χώρες. Το 2003, το Κβαρτάλ 95 άρχισε να παράγει εκπομπές για το ουκρανικό τηλεοπτικό κανάλι 1+1, και το 2005 η ομάδα μετακόμισε στο ουκρανικό τηλεοπτικό κανάλι Inter.
Αφού ο Ζελένσκι συμμετείχε στην ουκρανική εκδοχή του Dancing with the Stars το 2006, έγινε διασημότητα στην Ουκρανία.
Το 2008, πρωταγωνίστησε στην ταινία Αγάπη στη Μεγάλη Πόλη και στο σίκουελ του. Ο Ζελένσκι συνέχισε την κινηματογραφική του καριέρα με την ταινία ''Γραφείο του Ρομαντισμού. Ο Χρόνος μας το 2011 και με την ταινία Ρζέφσκι Εναντίον του Ναπολέοντα'' το 2012. Η Αγάπη στη Μεγάλη Πόλη 3 κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2014. Ο Ζελένσκι έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία 8 Πρώτα Ραντεβού του 2012 και στις συνέχειες που κυκλοφόρησαν το 2015 και 2016.
Ο Ζελένσκι ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου και γενικός παραγωγός του τηλεοπτικού καναλιού Inter από το 2010 έως το 2012.
Τον Αύγουστο του 2014, ο Ζελένσκι τάχθηκε κατά της παρέμβασης του ουκρανικού υπουργείου Πολιτισμού για την απαγόρευση των Ρώσων καλλιτεχνών από την Ουκρανία. Από το 2015, η Ουκρανία έχει απαγορεύσει τους ρώσους καλλιτέχνες και άλλα έργα πολιτισμού από τη Ρωσία. Το 2018, η ρομαντική κωμωδία Αγάπη στη Μεγάλη Πόλη 2 με πρωταγωνιστή τον Ζελένσκι απαγορεύτηκε στην Ουκρανία.
Αφού τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι κατά τη διάρκεια του Πολέμου στο Ντονμπάς το Κβαρτάλ 95 του Ζελένσκι δώρησε 1 εκατομμύριο χρίβνιες στον ουκρανικό στρατό, Ρώσοι πολιτικοί και καλλιτέχνες ζήτησαν την απαγόρευση των έργων του στη Ρωσία. Ο Ζελένσκι ωστόσο, ήταν κατά της απαγόρευσης των Ρώσων καλλιτεχνών από την Ουκρανία του ουκρανικού υπουργείου Πολιτισμού.
Το 2015, ο Ζελένσκι έγινε ο σταρ της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς Υπηρέτης του Λαού, στην οποία παίζει το ρόλο του Προέδρου της Ουκρανίας. Στη σειρά, ο Ζελένσκι είναι ένας κοινός καθηγητής ιστορίας, ονόματι Βασίλι Χολομπορόντκο, που κερδίζει τις προεδρικές εκλογές μετά από δημοφιλές βίντεο στο οποίο κάνει κριτική στην κυβέρνηση της Ουκρανίας σχετικά με τη διαφθορά.
Ο Ζελένσκι έχει εργαστεί ως επί το πλείστον στα ρωσικά. Ο πρώτος ρόλος του στην ουκρανική γλώσσα ήταν η ρομαντική κωμωδία «Εγώ, Εσύ, Αυτός, Αυτή»,, το οποίο πρωτοπροβλήθηκε στην Ουκρανία τον Δεκέμβριο του 2018. Η πρώτη έκδοση του σεναρίου γράφτηκε στα ουκρανικά. Ωστόσο, για τη λιθουανή ηθοποιό Άγκνε Γκρουντιτέ, το σενάριο μεταφράστηκε στα ρωσικά. Στη συνέχεια, η ταινία μεταγλωττίστηκε στα ουκρανικά. Ωστόσο, η ποιότητα της μεταγλώττισης επικρίθηκε από τους κριτικούς.
Τον Δεκέμβριο του 2018, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι το Κβαρτάλ 95 παρήγαγε την τελευταία ταινία από τη ρωσική θυγατρική του το 2012, και πως το 2014 τα γραφεία του στη Μόσχα έκλεισαν. Τον Ιανουάριο του 2019, είπε ότι εξακολουθεί να μοιράζεται εμπορικά συμφέροντα με τις ρωσικές εταιρείες, αλλά μόνο ως συνιδιοκτήτης της «Green Family LTD» με έδρα την Κύπρο, η οποία κατέχει την ρωσική εταιρεία παραγωγής ταινιών Grin Films. Ο Ζελένσκι ισχυρίστηκε ότι δεν είχε κανένα ρόλο στην επιτυχημένη αίτηση της εταιρείας για μια επιχορήγηση από το υπουργείο Πολιτισμού της Ρωσίας.
Πολιτική καριέρα
Το πολιτικό κόμμα Υπηρέτης του Λαού δημιουργήθηκε το Μάρτιο του 2018, από ανθρώπους της τηλεοπτικής εταιρίας παραγωγής Κβαρτάλ 95, η οποία δημιούργησε επίσης την τηλεοπτική σειρά με το ίδιο όνομα.
Τον Μάρτιο 2019, σε συνέντευξη για το Der Spiegel, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι μπήκε στην πολιτική για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη προς τους πολιτικούς και ότι ήθελε να «φέρει επαγγελματίες, άξιους ανθρώπους στην εξουσία» και να «αλλάξει τη διάθεση και το ηχόχρωμα του πολιτικού κατεστημένου, όσο το δυνατόν περισσότερο.»
Προεδρική εκστρατεία
Έξι μήνες πριν ο ίδιος ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για τις ουκρανικές προεδρικές εκλογές το 2019, στις 31 Δεκεμβρίου 2018, ο Ζελένσκι ήταν ήδη ένας από τους πρωτοπόρους σε δημοσκοπήσεις.
Μετά από μήνες διφορούμενων απαντήσεων, κατά τη διάρκεια της εκπομπής για την παραμονή της πρωτοχρονιάς του Κβαρτάλ 95 στο τηλεοπτικό κανάλι 1+1 ανακοίνωσε επίσημα την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2019. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ο Ζελένσκι συνέχισε τα ταξίδια με το Κβαρτάλ 95. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας η ενασχόληση του με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν ελάχιστη. Ωστόσο μίλησε στο εκλογικό σώμα σε κανάλια των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και του YouTube. Στις 16 Απριλίου 2019, 20 ουκρανικά ΜΜΕ κάλεσαν τον Ζελένσκι να σταματήσει να αποφεύγει τους δημοσιογράφους. Δύο μέρες αργότερα ο Ζελένσκι δήλωσε ότι δεν κρύβεται από τους δημοσιογράφους, αλλά ότι δεν θέλει να πάει σε εκπομπή όπου «οι άνθρωποι της παλιάς εξουσίας» κάνουν «μόνο δημόσιες σχέσεις» και ότι απλά δεν έχει το χρόνο για να ικανοποιήσει όλες τις αιτήσεις συνέντευξης. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας ο Ζελένσκι παρουσίασε την ομάδα του, που περιλαμβάνει τον πρώην Υπουργό Οικονομικών Ολεξάντρ Δανίλτσουκ και άλλους. Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, δέχτηκε τον υποψήφιο πρόεδρο Ζελένσκι στο Παλάτι των Ηλυσίων στο Παρίσι στις 12 Απριλίου 2019.
Προεδρία
Στις προεδρικές εκλογές του 2019 ο Ζελένσκι είχε σαφές προβάδισμα στον πρώτο γύρο των εκλογών στις 31 Μαρτίου 2019. Στον δεύτερο γύρο, στις 21 Απριλίου 2019, έλαβε το 73 τοις εκατό των ψήφων έναντι του 25 τοις εκατό του Ποροσένκο και εξελέγη Πρόεδρος της Ουκρανίας. Η ορκωμοσία του έλαβε χώρα στις 20 Μαΐου 2019. thumb|left|Ο Ζελένσκι στην περιοχή του Ντονέτσκ το 2021 Ο Ζελένσκι τις πρώτες 100 ημέρες συνέχισε σε γενικές γραμμές την πολιτική του Ποροσένκο και διατήρησε τον φιλοδυτικό προσανατολισμό της Ουκρανίας, επιδιώκοντας την είσοδο της Ουκρανίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, και επιχείρησε να βελτιώσει τις σχέσεις Ουκρανίας-Πολωνίας, επιχειρώντας να αμβλύνει τις ιστορικές διαφορές των δύο χωρών, κάτι που επιδοκιμάστηκε από τους Πολωνούς. Προσπάθησε επίσης να έρθει σε συμφωνία με τη Ρωσία σχετικά με το Ντονμπάς, ζητώντας να γίνουν διαπραγματεύσεις με τη μεσολάβηση ευρωπαϊκών χωρών, ώστε να λήξει ο Ρωσο-ουκρανικός Πόλεμος.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Ζελένσκι επέβλεψε την άρση της βουλευτικής ασυλίας, την μεταρρύθμιση του πλαισίου για τα δημοψηφίσματα, την αντιμετώπιση της πανδημίας COVID-19 και την επακόλουθη οικονομική ύφεση και επιχείρησε να αντιμετωπίσει τη διαφθορά στην Ουκρανία. Στα πλαίσια περιορισμού της επιρροής των ολιγαρχών στα μέσα ενημέρωσης και της αύξησης του ανταγωνισμού, πρότεινε αλλαγές στους νόμους ανάμεσα στις οποίες ήταν και ο κρατικός έλεγχος για παραπληροφόρηση, που επικρίθηκε καθώς μπορούσε να οδηγήσει σε περιορισμό της ελευθερίας του τύπου αν καταχραστεί. Τον Φεβρουάριο του 2021 απαγορεύτηκε σε τρία φιλορωσικά κανάλια να εκπέμπουν. Ο Ζελένσκι δικαιολόγησε την απόφαση στα πλαίσια αντιμετώπισης της ρωσικής επιθετικότητας στον τομέα της πληροφόρησης, αλλά προκάλεσε έντονη συζήτηση για την ισορροπία μεταξύ εθνικής ασφαλείας και ελευθερίας του τύπου.
Τον Ιανουάριο του 2022 ο Ζελένσκι κατηγόρησε τη Δύση ότι προκαλεί πανικό σχετικά με επικείμενη ρωσική επίθεση, με αποτέλεσμα να πλήττεται η οικονομία της χώρας. Όταν όμως η ανησυχία για την επικείμενη ρωσική επίθεση αυξήθηκε ζήτησε από τις χώρες της Δύσης να εγκαταλείψουν την πολιτική κατευνασμού έναντι της Ρωσίας. Με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, κήρυξε στρατιωτικό νόμο στη χώρα και στη συνέχεια γενική επιστράτευση. Παρά τις εκκλήσεις για να φύγει, ο Ζελένσκι παρέμεινε στο υπό βομβαρδισμό Κίεβο, ζητώντας οπλισμό. Η στάση του Ζελένσκι επιδοκιμάστηκε σε όλον τον κόσμο, ακόμη και από επικριτές του. Σημειώθηκε επίσης η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τον Ζελένσκι, που τον βοήθησε να ξεπεράσει παραδοσιακά εμπόδια στη διάδοση πληροφορίας και χαρακτηρίστηκε από το Harvard Political Review ως ο πρώτος διαδικτυακός πολεμικός ηγέτης.
Τον Μάρτιο ανέστειλε τη λειτουργία έντεκα πολιτικών κομμάτων με δεσμούς με τη Ρωσία.
Πολιτικές θέσεις
Κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας, ο Ζελένσκι είπε ότι θα ήθελε η Ουκρανία να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, αλλά θέλει οι Ουκρανοί ψηφοφόροι να αποφασίσουν σχετικά με την ουκρανική ένταξη (στους δύο αυτούς οργανισμούς) σε δημοψηφίσματα. Την ίδια στιγμή, πίστευε ότι ο λαός της Ουκρανίας είχε ήδη επιλέξει «ευρωενσωμάτωση». Στις προεδρικές εκλογές του 2019, ο Ζελένσκι υποστήριξε ότι η ουκρανική ένταξη στο ΝΑΤΟ είναι «η επιλογή του Μαϊντάν και η πορεία που κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα, καθώς και μέσο για την ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας.» Στο πρόγραμμά του δήλωσε ότι η Ουκρανία θα πρέπει να ορίσει στόχο να βάλει υποψηφιότητα για μέλος του ΝΑΤΟ το 2024. Το πρόγραμμα αναφέρει επίσης ότι ο Ζελένσκι «θα κάνει τα πάντα για να εξασφαλίσει» ότι η Ουκρανία μπορεί να υποβάλει αίτηση για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2024. Δύο μέρες πριν από το δεύτερο γύρο ο Ζελένσκι δήλωσε ότι ήθελε να χτίσει «μια ισχυρή, ελεύθερη χώρα, η οποία δεν είναι η μικρότερη αδελφή της Ρωσίας, η οποία δεν είναι διεφθαρμένος εταίρος της Ευρώπης, αλλά η ανεξάρτητη Ουκρανία.»
Ο Ζελένσκι υποσχέθηκε ότι το πρώτο νομοσχέδιο «Για τη λαϊκή Εξουσία» θα παρέχει μηχανισμό για δημοψηφίσματα. Υποσχέθηκε επίσης νομοσχέδια για την καταπολέμηση της διαφθοράς, συμπεριλαμβανομένης της αφαίρεσης της ασυλίας του προέδρου της χώρας, τους βουλευτές του Βερχόβνα Ράντα (του ουκρανικού κοινοβουλίου) και τους δικαστές, ένας νόμος για την παραπομπή, τη μεταρρύθμιση του εκλογικού νόμου, και την παροχή αποτελεσματικών δικών με ενόρκους. Υποσχέθηκε να φέρει το μισθό για το στρατιωτικό προσωπικό «στο επίπεδο των προτύπων του ΝΑΤΟ».