cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκίας αντ-Ντιν
Γάμος
Σύμφωνα με τις Μουσουλμανικές πηγές, η Ρουσουντάν παντρεύτηκε έναν γιο του εμίρη του Ερζερούμ το έτος εγίρας 620 (1223/24). Το ανώνυμο Χρονικό των Εκατό Ετών τού 14ου αι., μέρος των Γεωργιανών Χρονικών, αναφέρει ότι ο νεαρός Σελτζούκος πρίγκιπας είχε κρατηθεί στη Γεωργιανή Αυλή ως όμηρος, προκειμένου να διασφαλιστεί η πίστη τού εμίρη τού Ερζερούμ. Η Ρουσουντάν τον αγάπησε και τον πήρε για σύζυγο. Ο σύγχρονος Άραβας μελετητής Aμπντ αλ-Λατίφ αλ-Μπαγκνταντί επιβεβαιώνει επίσης, ότι ήταν η Ρουσουντάν που επέλεξε τον Σελτζούκο πρίγκιπα, αλλά ο Aλί ιμπν αλ-Ατίρ δηλώνει, ότι ο ίδιος ο εμίρης του Ερζερούμ πρότεινε τον γάμο, για να υπερασπιστεί τη χώρα του από τις Γεωργιανές καταπατήσεις. Αφού οι Γεωργιανοί απέρριψαν το αίτημα του εμίρη λόγω του ότι ήταν μουσουλμάνος, ο Τουγκρίλ σαχ διέταξε τον γιο του να ασπαστεί τον Χριστιανισμό, γεγονός που περιγράφεται από τον ιμπν αλ-Ατίρ ως «μια παράξενη τροπή των γεγονότων, χωρίς προηγούμενο παράδειγμα».
Συζυγική ζωή
Ο Γκίας αντ-Ντιν αναφέρεται από τα Γεωργιανά χρονικά ότι ήταν ένας όμορφος και σωματικά δυνατός άνδρας. Περίπου 17 χρονών τη στιγμή τού γάμου, ήταν νεότερος από τη Ρουσουντάν, η οποία περιγράφεται ομόφωνα από τις μεσαιωνικές πηγές ως μία όμορφη γυναίκα, αφοσιωμένη στο να περνά ευχάριστα. Αναφέροντας τους σκανδαλώδεις έρωτες και τον μοιχικό τρόπο ζωής της, ο ιμπν αλ-Ατίρ αφηγείται, ότι σε μία περίπτωση η Ρουσουντάν αιφνιδιάστηκε από τον σύζυγό της, όταν αυτή ήταν στο κρεβάτι στην αγκαλιά ενός σκλάβου (Μαμελούκου). Καθώς ο Γκίας αντ-Ντιν αρνήθηκε να συγχωρήσει αυτό το γεγονός, συνεχίζει ο ιμπν αλ-Ατίρ, η Ρουσουντάν τον έβαλε να μετακομίσει σε «άλλη πόλη» υπό αυστηρή επίβλεψη. Ο Μουσουλμάνος συγγραφέας υπογραμμίζει την «αδύναμη θέση», που είχε ο Σελτζούκος πρίγκιπας στη Γεωργιανή Αυλή. Τα στοιχεία υποδηλώνουν, ότι δεν είχε την υψηλή θέση, ούτε το κύρος που απολάμβαναν οι παλαιότεροι Γεωργιανοί βασιλείς, ιδιαίτερα ο πατέρας τής Ρουσουντάν, ο Δαβίδ Σοσλάν σύζυγος της βασίλισσας Τάμαρ. Οι Γεωργιανές πηγές δεν τού αποδίδουν τον τίτλο τού βασιλιά και δεν τον αναφέρουν ως διοικητή τού στρατού ή άλλως εμπλεκόμενο σε κρατικές υποθέσεις. Το όνομά του δεν εμφανίζεται στα νομίσματα: κόπηκαν στο όνομα της Ρουσουντάν.
Ο Γκίας αντ-Ντιν και η Ρουσουντάν είχαν δύο παιδιά: μία κόρη, την Tάμαρ και έναν γιο, τον Δαβίδ ΣΤ΄. Η Tάμαρ παντρεύτηκε τον εξάδελφό της, Kαϋχοσρόη Β΄ σουλτάνο του Ρουμ και έγινε ευρύτερα γνωστή με το παρωνύμιό της Γκουρτζού Χατούν. Ο Δαβίδ ΣΤ΄ έγινε βασιλιάς της Γεωργίας μετά το τέλος της Ρουσουντάν το 1245 και προπάτορας της πρώτης δυναστείας του βασιλείου του Ιμερέτι στη δυτική Γεωργία.
Αποστασία
Το 1226, όταν ο Τζαλάλ αντ-Ντιν Μινγκμπουρνού σάχης της αυτοκρατορίας των Χβαρεζμιδών, κατέκτησε τη Γεωργιανή πρωτεύουσα της Τιφλίδας, αφήνοντας τη βασίλισσα Ρουσουντάν σε φυγή στις δυτικές κτήσεις της, ο Γκίας αντ-Ντιν μεταστράφηκε ξανά το Ισλάμ και, σύμφωνα με τον χρονικογράφο αλ-Νασαβί, απέκτησε ασφάλεια (aman) από τον Τζαλάλ αντ-Ντιν. Ωστόσο, αφότου ο σάχης των Χβαρεζμιδών αναχώρησε για να πολιορκήσει το Αχλάτ, ο Γκίας αντ-Ντιν επέστρεψε στον Χριστιανισμό, προστάτευσε ξανά στους Γεωργιανούς και τους ενημέρωσε για την αδυναμία μίας φρουράς των Χβαρεζμιδών στην Τιφλίδα. Η Ρουσουντάν φαίνεται να είχε αποκηρύξει τον γάμο με τον Γκίας αντ-Ντιν περίπου την ίδια περίοδο, και μετά αυτός παύει να αναφέρεται στις πηγές.
Μπερνέσκ
Το Μπερνέσκ (γαλλικά: Bernesq) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπερνεσκουά (γαλλικά: Bernesquois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Ναυσικά (όνομα)
μικρογραφία|Ο [[Οδυσσέας, η Αθηνά και η Ναυσικά σε ερυθρόμορφου ρυθμού αγγείο]] Το Ναυσικά είναι ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία του ονόματος
Όνομα αρχαιοελληνικής προέλευσης, Ναυσικᾶ (Ναυσικάα), σύνθετο, με το πρώτο συνθετικό να ανάγεται στη λέξη ναύς «πλοίο» και το δεύτερο συνθετικό το ρήμα κάω «καίω».
Στην αρχαιοελληνική μυθολογία, η Ναυσικά είναι κόρη του βασιλιά των Φαιάκων Αλκινόου και της Αρήτης, η οποία, κατά την Οδύσσεια, περιέθαλψε τον ναυαγό Οδυσσέα.
Διάδοση του ονόματος
Το βαφτιστικό εισήλθε στο ελληνικό ονοματολόγιο τις παραμονές της επανάστασης του 1821 μαζί με άλλα αρχαιοελληνικά ονόματα σαν σύμβολο της συνέχειας του ελληνισμού και της επιθυμίας του έθνους να ζήσει ελεύθερο. Σήμερα, σε μια προσπάθεια στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το όνομα Ναυσικά παρουσιάζεται ως το 263ο πιο συχνό όνομα (175ο ανάμεσα στα γυναικεία ονόματα).
Ονομαστική εορτή
Το όνομα Ναυσικά δεν καταγράφεται στα συναξάρια και τα αγιολόγια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επομένως μπορεί να γιορτάζει τη γιορτή των αγίων Πάντων (56 ημέρες μετά την Κυριακή του Πάσχα).
Σημειώσεις
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από την αρχαιοελληνική μυθολογία
Javelin Medium Antiarmor Weapon System
thumb|right|350pxΤο Javelin Medium Antiarmor Weapon System είναι ο πρώτος κατευθυνόμενος πύραυλος αντιαρματικού που αναπτύχθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και υιοθετήθηκε από τις Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ. Το όπλο μπορεί να λειτουργήσει από έναν στρατιώτη σε θωρακισμένους στόχους. Αφού ο στρατιώτης συλλάβει τον στόχο, ο πύραυλος κατευθυνόμενος με υπέρυθρες κατευθύνεται προς τον στόχο.
Μπερνιέρ-ντ'Αγί
Το Μπερνιέρ-ντ'Αγί (γαλλικά: Bernières-d'Ailly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Javelin Medium Antiarmor Weapon System
Το οπλικό σύστημα αποτελείται από μια συσκευή παρατήρησης και απόκτησης στόχων και τον σωλήνα εκτόξευσης, που περιέχει το βλήμα. Αυτό περιλαμβάνει επίσης πακέτα μπαταριών και πακέτα ψύξης. Δύο συστήματα εκπαίδευσης είναι διαθέσιμα για εκπαίδευση
Ο Δείκτης Συστήματος των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ για τον κατευθυνόμενο πύραυλο που χρησιμοποιείται είναι FGM-148.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όπλα Κατηγορία:Αντιαρματικά όπλα
Κουμαρτσιλάρ Χαν
Το Κουμαρτσιλάρ Χαν (Πανδοχείο του Τζογαδόρου) είναι καραβανσεράι, το οποίο βρίσκεται στην Βόρεια Λευκωσία της Βόρειας Κύπρου. Η αρχή ημερομηνία κατασκευής του παραμένει άγνωστη, ωστόσο θεωρείται πως ανεγέρθηκε κατά τα τέλη του 17ου αιώνα, ενώ είναι μικρότερο σε μέγεθος και ταπεινότερο ως προς την εμφάνισή του σε σύγκριση με το Μπουγιούκ Χαν (Μεγάλο Πανδοχείο). Όπως συμβαίνει με το σύνολο των καραβανσεράι, η είσοδος οδηγεί σε μία ανοιχτή κεντρική αυλή, η οποία περιβάλλεται από διώροφο κτίριο, το οποίο αρχικά διέθετε 56 δωμάτια. Όσα εξ αυτών βρίσκονταν στον επάνω όροφο χρησιμοποιούνταν από τους ταξιδιώτες, ενώ όσα βρίσκονταν στον κάτω όροφο χρησιμοποιούνταν για τα ζώα και τα υπάρχοντά τους. Έκτοτε, το Κουμαρτσιλάρ Χαν παρέμεινε εγκατειλημμένο, ενώ κινδυνεύει με κατάρρευση. Προσπάθειες για την αποκατάσταση του κτιρίου δεν ευόδωσαν, λόγω έλλειψης χρημάτων.
Σύμφωνα με τον Χασμέτ Μουζαφέρ Γκιουρκάν, η είσοδος του καραβανσεράι "αναμφίβολα" ανήκε σε λατινική κτιριακή κατασκευή. Μία θεωρία αναφορικά με την ονομασία του υποστηρίζει ότι ήταν αρχικά γνωστό ως "Kumbaracılar Hanı", λόγω ενός σώματος του οθωμανικού στρατού, των "kumbaracılar". Έχει καταγραφεί με διαφορετικές ονομασίες με την πάροδο του χρόνου, όπως το 1881, όπου αναφέρεται ως "Kuchuk Khan" ("Μικρό Πανδοχείο") σε έναν χάρτη, ενώ ο Ρούπερτ Γκάνις ανέφερε το 1936 ότι ήταν γνωστό ως το "Χάνι των Πλανόδιων Μουσικών".
Ουστσύκι Ντόλνε
Το Ουστσύκι Ντόλνε (πολωνικά: Ustrzyki Dolne) είναι πόλη στη νοτιοανατολική Πολωνία, η οποία βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων (από το 1999) κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία. Είναι η πρωτεύουσα του Πόβιατ Μπιεστσάντι. Ο πληθυσμός του είναι 8.917 κάτοικοι (2020).
Αδελφοποιήσεις
Το Ουστσύκι Ντόλνε είναι αδελφοποιημένο με τις:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Καρπαθίων Κατηγορία:Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λβουφ Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Σελίνι Ανατολικής Αφρικής
thumb|200px|right|Αργυρό σελίνι Ανατολικής Αφρικής (1925), (εμπρόσθια όψη κέρματος). thumb|200px|right|Αργυρό σελίνι Ανατολικής Αφρικής (1925), (αντίστροφη όψη κέρματος). Το σελίνι (αγγλ.: shilling / σουαχ.: shilingi) ήταν νόμισμα το οποίο εκδόθηκε για να χρησιμοποιηθεί στα εδάφη που ήταν υπό τον έλεγχο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στην ανατολική Αφρική. Διαιρείτο σε 100 σεντς και ήταν σε χρήση από το 1921. Τα τελευταία κέρματα και χαρτονομίσματα του νομίσματος αυτού κόπηκαν το 1964. Όταν τα επιμέρους εδάφη ανέκτησαν την ανεξαρτησία τους, υιοθέτησαν ξεχωριστό νόμισμα το καθένα. Σήμερα το σελίνι δεν είναι πλέον σε χρήση.
Ιστορία
Μέχρι και το 1920 το νόμισμα της Βρετανικής Ανατολικής Αφρικής ήταν η Ινδική ρουπία. Με την άνοδο της τιμής του αργύρου που σημειώθηκε στον απόηχο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η ισοτιμία της ρουπίας (ως αργυρού νομίσματος) έναντι της στερλίνας ανετράπη υπέρ της ρουπίας. Όταν η ισοτιμία των δύο νομισμάτων το 1920 έφτασε σε 1 ρουπία = 2 σελίνια (της στερλίνας) αποφασίστηκε η απόσυρση της ρουπίας από την Βρετανική Ανατολική Αφρική και την αντικατάσταση της με το φλορίνι. Το 1921 ύστερα από ζωή περίπου ενός έτους το βραχύβιο αυτό νόμισμα αποσύρεται και αντικαθίσταται με το Σελίνι Ανατολικής Αφρικής με ισοτιμία 1 φλορίνι = 2 σελίνια.
Από το 1921 και μετά το σελίνι Ανατολικής Αφρικής υιοθετείται σταδιακά στα υπό Βρετανικό έλεγχο επιμέρους εδάφη ως εξής:
Το σελίνι χρησιμοποιήθηκε επίσης σε περιοχές οι οποίες αργότερα αποτέλεσαν τα ανεξάρτητα κράτη της Σομαλίας, της Αιθιοπίας και της Ερυθραίας και ήταν γνωστές ως Ιταλική Ανατολική Αφρική. Όταν ήρθαν υπό βρετανικό έλεγχο το 1941 ως αποτέλεσμα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου παράλληλα με άλλα νομίσματα, χρησιμοποιούσαν και τις λίρες Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής. Το 1941 Βρετανία αποσύρει την λίρα Ιταλικής Ανατολικής Αφρικής από τις περιοχές αυτές και επιτρέπει την κυκλοφορία μόνο όσων νομισμάτων ήταν συνδεδεμένα με την βρετανική στερλίνα ανάμεσα σε αυτά και το σελίνι ανατολικής Αφρικής, με αναλογία  1 σελίνι = 24 λίρες. Έτσι στην Αιθιοπία τα νομίσματα που χρησιμοποιούνται από το 1941 έως το 1945 είναι το σελίνι Ανατολικής Αφρικής, το τάλιρο της  Μαρίας Θηρεσίας, Ινδικές ρουπίες, καθώς επίσης και την  Αιγυπτιακή λίρα. Δεν είναι σαφές πότε ακριβώς αυτό το καθεστώς έληξε. Η πλήρης κυριαρχία της Αιθιοπίας αποκαταστάθηκε στα τέλη του 1944 και το μπιρ επανεισήχθη το 1945 με ισοτιμία 1 μπιρ = 2 σελίνια. Όταν Ερυθραία ενοποιήθηκε με την Αιθιοπία 1952 δημιουργώντας Ομοσπονδία, το μπιρ, το οποίο ήταν ήδη σε χρήση στην Αιθιοπία, από το 1945 έγινε το νόμισμα και της Ερυθραίας.
Το 1949 η Ιταλική Σομαλιλάνδη επανέρχεται υπό τον έλεγχο της Ιταλίας σύμφωνα με τους όρους όμως που όριζε το Διεθνές Σύστημα Κηδεμονίας του ΟΗΕ και το 1950 υιοθετεί το σομάλο της Ιταλικής Σομαλιλάνδης, με ισοτιμία 1/1 έναντι του σελινιού Ανατολικής Αφρικής. Το 1960 η Βρετανική και η Ιταλική Σομαλιλάνδη ενοποιούνται δημιουργώντας το ενιαίο κράτος της Σομαλίας η οποία υιοθετεί το σελίνι της Σομαλίας με αναλογία 1/1 με το Σελίνι Ανατολικής Αφρικής. Έτσι το Σελίνι της Σομαλίας αντικαθιστά τόσο το σομάλο όσο και το Σελίνι της Βρετανικής Ανατολικής Αφρικής το οποίο ήταν ακόμα σε χρήση στην βρετανική Σομαλιλάνδη.
Κέρματα
thumb|250px|right|Χάλκινα κέρματα του 1 σεντ (1924) και των 10 σεντς (1952), υποδιαίρεση του σελινιού. Το 1921 τέθηκαν στην κυκλοφορία τα εξής κέρματα: Το 1922 τέθηκε σε κυκλοφορία χάλκινο κέρμα του 1 σεντ. Το 1948 τα ασημένια κέρματα αντικαθίστανται με νομίσματα από χαλκονικέλιο. Τα κέρματα αυτά συνέχισαν να κόβονται έως και το 1964 οπότε οι αποικίες της Βρετανικής Ανατολικής Αφρικής ανεξαρτητοποιήθηκαν.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1921, το Νομισματικό συμβούλιο της Ανατολικής Αφρικής (East African Currency Board) εκδίδει χαρτονομίσματα με ονομαστικές αξίες των 5, 10, 20, 100, 200, 1.000 και 10.000 σελινιών. Το 1943, εκδίδεται για πρώτη φορά χαρτονόμισμα με ονομαστική αξία 1 σελίνι. Τα χαρτονομίσματα των 1.000 σελινιών επανεκδίδονταν έως το 1933, και των 10.000 σελινιών έως το 1947, τα υπόλοιπα συνέχισαν να επανεκδίδονται έως και το 1964.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Σομαλία Κατηγορία:Ιστορία της Ουγκάντας Κατηγορία:Ιστορία της Τανζανίας Κατηγορία:Ιστορία της Κένυας
Επιβάτης
Ο οδηγός ή ο πιλότος του οχήματος και τα μέλη του πληρώματος, εάν υπάρχουν, δεν θεωρούνται επιβάτες. Παραδείγματος χάριν, ο αεροσυνοδός εν ώρα υπηρεσίας ενός επιβατικού αεροπλάνου δεν θεωρείται επιβάτης, ενώ από την άλλη μεριά ως επιβάτης θα θεωρηθεί ο εργαζόμενος σε μια εταιρία που βρίσκεται μέσα σε ένα όχημα εταιρίας που οδηγείται από έναν συνάδελφό του.
Κατηγορία:Ταξίδι
Τζοβάννι Σεγκαντίνι
Ο Τζοβάννι Σεγκαντίνι (Giovanni Segantini, 15 Ιανουαρίου 1858 – 28 Σεπτεμβρίου 1899) ήταν Ιταλός ζωγράφος, γνωστός για τις μεγάλες ποιμενικές του τοπιογραφίες των Άλπεων. Υπήρξε ένας από τους γνωστότερους ζωγράφους στην Ευρώπη στα τέλη του 19ου αιώνα και τα έργα του συλλέγονταν από μεγάλα μουσεία. Στην ύστερη περίοδό του έργου του συνδύασε την τεχνοτροπία του ντιβιζιονισμού με συμβολιστικές εικόνες από τη φύση. Εργάσθηκε στην Ελβετία κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Βιογραφία
Ο Τζοβάννι Μπαττίστα Εμανουέλε Μαρία Σεγκατίνι (Segatini, όπως ήταν αρχικώς το επώνυμό του) γεννήθηκε στο Άρκο του Τρεντίνο, που ανήκε τότε στην Κομητεία του Τυρόλου της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Αργότερα άλλαξε το επώνυμό του προσθέτοντας ένα «n» μετά το «a». Γονείς του ήταν ο Αγκοστίνο Σεγκατίνι (1802-1866) και η Μαργαρίτα Ντε Τζιράρντι (1828-1865). Πριν τον Τζοβάννι είχαν αποκτήσει άλλο ένα παιδί, τον Λοντοβίκο, που πέθανε σε μία πυρκαγιά τη χρονιά που γεννήθηκε ο Τζοβάννι. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Τζοβάννι, ο πατέρας του ταξίδευε πολύ ως έμπορος και το παιδί περνούσε τη ζωή του με τη μητέρα του, η οποία είχε βαριά κατάθλιψη εξαιτίας του θανάτου του Λοντοβίκο. Αυτά τα χρόνια πέρασαν μέσα στη φτώχια και την πείνα, εξαιτίας της αδυναμίας της μητέρας του να αντιμετωπίσει τη ζωή.
Την άνοιξη του 1865 η μητέρα του Τζοβάννι πέθανε μετά από επιδείνωση της υγείας της τα τελευταία της χρόνια. Ο πατέρας του άφησε το επτάχρονο ορφανό στη φροντίδα της Ιρένε, κόρης του από άλλον γάμο, και έφυγε πάλι αναζητώντας εργασία. Πέθανε κι εκείνος ένα έτος αργότερα χωρίς επιστρέψει πια. Χωρίς περιουσία και χρήματα από τον πατέρα της, η Ιρένε ζούσε σε ακραία φτώχια.
Η Ιρένε έλπιζε να βελτιώσει τη ζωή τους μεταναστεύοντας στο Μιλάνο και είχε κάνει αίτηση να αλλάξουν υπηκοότητα. Από λάθος όμως ή έλλειψη χρόνου να ασχοληθεί, έχασαν την αυστριακή υπηκοότητα χωρίς να πάρουν την ιταλική, οπότε έμειναν απάτριδες. Μόνο αφού είχε πλέον γίνει διάσημος ο Τζοβάννι, η Ελβετία του προσέφερε υπηκοότητα αρκετές φορές, αλλά εκείνος αρνήθηκε, υποστηρίζοντας ότι η Ιταλία ήταν η αληθινή πατρίδα του. Μετά τον θάνατό του πάντως η ελβετική κυβέρνηση του απένειμε την ελβετική υπηκοότητα.
Ο μικρός Τζοβάννι έφυγε από την επίβλεψη της αδελφής του και βρέθηκε αργότερα να ζει στους δρόμους του Μιλάνου. Η αστυνομία τον έβαλε σε ίδρυμα, όπου έμαθε τσαγκάρης. Μπόρεσε όμως να μάθει να διαβάζει και να γράφει μετά τα 30 του. Ευτυχώς, ένας ιερέας στο ίδρυμα πρόσεξε ότι μπορούσε να σχεδιάζει αρκετά καλά, και ενεθάρρυνε αυτό το ταλέντο προκειμένου να τονώσει την αυτοεκτίμηση του παιδιού.
Ωστόσο, ο Τζοβάννι είχε και άρρενα ετεροθαλή αδελφό, τον Ναπολεόν, που το 1873 ήρθε και τον ανέλαβε από το ίδρυμα. Το επόμενο έτος έζησαν μαζί στο Τρεντίνο, όπου ο Ναπολεόν είχε τη δική του δουλειά, ένα φωτογραφικό στούντιο, οπότε ο Τζοβάννι έμαθε τα βασικά αυτής της νέας τέχνης. Αργότερα θα την εφάρμοζε προκειμένου να καταγράφει σκηνές που ενσωμάτωνε στους πίνακές του.
Σταδιοδρομία
Ο πρώτος σημαντικός πίνακας του Σεγκαντίνι, «Το Ιερό Βήμα του Αγίου Αντωνίου», προσέχθηκε για τη δύναμη της ποιότητάς του και το 1879 αγοράσθηκε από τη Società per le Belle Arti του Μιλάνου. Αυτό το έργο προσέλκυσε την προσοχή του γκαλερίστα (και ζωγράφου) Βιττόρε Γκρουμπίτσυ ντε Ντράγκον (Vittore Grubicy de Dragon), ο οποίος έγινε ο σύμβουλός του, ο ατζέντης του και ο οικονομικός υποστηρικτής του για όλη του τη ζωή. Ο Γκρουμπίτσυ και ο αδελφός του Αλμπέρτο, συνιδιοκτήτης της γκαλερί, γνώρισαν στον Σεγκαντίνι τα έργα των Άντον Μάουβε και Ζαν Φρανσουά Μιγέ, που επηρέασαν το έργο του Σεγκαντίνι για πολλά χρόνια.
Ο Σεγκαντίνι γνώρισε και την αδελφή του Μπουγκάττι, τη Λουιτζία Πιερίνα Μπουγκάττι (1862-1938), γνωστή ως «Bice», και άρχισε ένας ισόβιος έρωτας μεταξύ τους. Αν και προσπάθησαν να παντρευτούν το επόμενο έτος, ο Σεγκαντίνι ως άπατρις δεν μπορούσε να προσκομίσει τα απαραίτητα έγγραφα. Απεφάσισαν έτσι να ζήσουν μαζί ως ανύπαντρο ζευγάρι. Αυτό τους οδήγησε σε συχνές συγκρούσεις με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, που κυριαρχούσε εκεί εκείνη την εποχή, οπότε υποχρεώθηκαν να μετεγκαθίστανται σε άλλο μέρος κάθε λίγα έτη ώστε να αποφύγουν την τοπική καταδίκη.
Το 1880 μετακόμισαν στο χωριό Πουζιάνο της Επαρχίας του Κόμο και λίγο αργότερα στο Καρέλλα, όπου μοιράζονταν ένα σπίτι με τον φίλο τους Λονγκόνι. Σε αυτό το ορεινό τοπίο ο Σεγκαντίνι άρχισε να ζωγραφίζει στο ύπαιθρο. Τότε ζωγράφισε την πρώτη εκδοχή του «Ave Maria», έργο που κέρδισε χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Έκθεση του 1883 στο Άμστερνταμ. Καθώς γινόταν όλο και πιο γνωστός, ο Σεγκαντίνι συνήψε επίσημη συμφωνία με τους Γκρουμπίτσυ να είναι οι μοναδικοί αντιπρόσωποι των έργων του. Παρότι αυτό επέτρεψε μεγαλύτερη ελευθερία στον ζωγράφο να αφοσιωθεί στην τέχνη του, οι αγοραστές αργούσαν συστηματικά να πληρώνουν. Η πάλη με τη σχετική ανέχεια συνεχίσθηκε έτσι για χρόνια ακόμα, καθώς η Bice γέννησε τέσσερα παιδιά: τον Γκοττάρντο (1882-1974), τον Αλμπέρτο (1883-1904), τον Μάριο (1885-1916) και την Μπιάνκα (1886-1980). Χρειάσθηκε να προσλάβουν μια νεαρή νταντά, την Μπαρμπάρα («Μπάμπα») Ούφφερ, που έγινε και το καλύτερο μοντέλο του ζωγράφου, σε σημαντικά έργα, όπως το «Μητέρες», το «Μετά από θύελλα στις Άλπεις» κ.ά..
Το 1886 ο Σεγκαντίνι αναζήτησε ένα φθηνότερο μέρος για να ζήσουν και, γοητευμένος από το τοπίο, αποφάσισε και μετακόμισαν στο Σαβονέν της νότιας Ελβετίας. Από τον Νοέμβριο του 1886 ως τον Μάρτιο του 1887, ο Β. Γκρουμπίτσυ έμεινε μαζί τους στο νέο τους σπιτικό. Συναρπασμένος από τα πρόσφατα έργα του Άντον Μάουβε και άλλων, ο Β. Γκρουμπίτσυ πρότεινε στον Σεγκαντίνι να διαχωρίσει τα χρώματά του για να αυξήσει τη φωτεινότητα στα έργα του. Ο ζωγράφος εφάρμοσε αυτή τη συμβουλή σε μία δεύτερη εκδοχή του «Ave Maria», όπου εφάρμοσε για πρώτη φορά την τεχνοτροπία του ντιβιζιονισμού. Η τόλμη αυτή επιδοκιμάστηκε αμέσως από τους φιλότεχνους, και ο Σεγκαντίνι τιμήθηκε με χρυσά μετάλλια στο Μόναχο (για το «Μεσημέρι στις Άλπεις») και στο Τορίνο (για το «Όργωμα»). Το 1893 η Walker Art Gallery στο Λίβερπουλ αγόρασε το έργο του «Η τιμωρία της λαγνείας».
thumb|«Μεσημέρι στις Άλπεις», 1891, Μουσείο Σεγκαντίνι, Σαιν Μόριτς Πιστεύεται ότι ο Γκρουμπίτσυ γνώρισε τότε στον ζωγράφο και την έννοια του συμβολισμού.
Στην έκθεση «Salon des XX» το 1890 στις Βρυξέλλες, δόθηκε στον Σεγκαντίνι μία ολόκληρη αίθουσα για τα έργα του, μια τιμή που γινόταν μόνο σε μεγάλους ζωγράφους, όπως στους Σεζάν και Γκωγκέν. Παρά το ότι η φήμη του είχε αυξηθεί σε όλη την Ευρώπη, δεν μπόρεσε ποτέ να επισκεφθεί εκθέσεις σε άλλες χώρες, καθώς δεν είχε διαβατήριο καμιάς χώρας ως άπατρις. Μετακόμισε μόνο, με την οικογένειά του, στην κοιλάδα Ενγκαντίν (υψόμετρο 1.815 μέτρα), σε άλλο μέρος της Ελβετίας. Εκεί οι υψηλές ορεινές διαβάσεις και το καθάριο φως έγιναν το βασικό του θέμα για τα επόμενα πέντε έτη.
Επίσης, αφότου μετακόμισε ψηλότερα στα βουνά άρχισε να μελετά φιλοσοφία, επικεντρωνόμενος σε συγγραφείς που αναζητούσαν το νόημα της ζωής και τη θέση του ανθρώπου στον φυσικό κόσμο. Μελέτησε τους Μωρίς Μαίτερλινκ, Ντ' Ανούντσιο, Γκαίτε και ιδίως τον Νίτσε: συναρπάστηκε τόσο με τον τελευταίο, ώστε σχεδίασε μια εικονογράφηση για την πρώτη ιταλική μετάφραση του `Ετσι μίλησε ο Ζαρατούστρα.
Σύντομα μετά την άφιξή του, γνώρισε και τον Τζοβάννι Τζακομέττι, τον πατέρα του Αλμπέρτο Τζακομέττι και επίσης καλλιτέχνη. Ο Τζοβάννι Τζακομέττι θα ζωγράφιζε αργότερα ένα πορτρέτο του θνήσκοντος Σεγκαντίνι και θα ολοκληρωνε μερικά από τα ημιτελή έργα του Σεγκαντίνι μετά τον θάνατο του τελευταίου. Ο Σεγκαντίνι συνάντησε επίσης και αλληλογράφησε πολύ με τον Τζουζέπε Πελίτσα, του οποίου θαύμαζε τις χρωματικές τεχνικές.
thumb|«Οι κακές μάνες», 1894, Kunsthaus [[Ζυρίχης]] Ο Σεγκαντίνι συνέχισε να κερδίζει σε φήμη στην Ιταλία και το 1894 το Castello Sforzesco στο Μιλάνο οργάνωσε αναδρομική έκθεση με ενενήντα έργα του. Στην πρώτη στην ιστορία Μπιενάλε της Βενετίας το 1895, ο Σεγκαντίνι τιμήθηκε με το Βραβείο του Ιταλικού Κράτους για τον πίνακά του «Επιστροφή στην πατρίδα». Μια ολόκληρη αίθουσα τού αφιερώθηκε στην έκθεση Secession του Μονάχου το 1896.
Το 1897 ανατέθηκε στον Σεγκαντίνι από μία ομάδα τοπικών ξενοδοχείων να φιλοτεχνήσει ένα πελώριο πανόραμα της κοιλάδας Ενγκαντίν, που θα το εγκαθιστούσαν σε μία ειδικά κατασκευασμένη κυκλική αίθουσα στην Παγκόσμια έκθεση των Παρισίων το 1900. Για αυτόν τον σκοπό, ο καλλιτέχνης εργάσθηκε σχεδόν αποκλειστικά στο ύπαιθρο, πάνω σε μεγάλους καμβάδες. Ωστόσο, προτού ολοκληρωθεί, η κλίμακά του έπρεπε να περιορισθεί για οικονομικούς λόγους. Ο Σεγκαντίνι αναθεώρησε τότε το «κόνσεπτ» σε ένα μεγάλο τρίπτυχο, με τίτλους «Ζωή», «Φύση» και «Θάνατος», που σήμερα είναι το διασημότερο έργο του και το οποίο συνέχισε να δουλεύει μέχρι τον θάνατό του.
Η σημασία του Σεγκαντίνι ως διεθνούς ζωγράφου εδραιώθηκε περαιτέρω το ίδιο έτος, όταν το αυστριακό κράτος χρηματοδότησε μία πολυτελή μονογραφία με θέμα το έργο του. Μουσεία σε όλη την Ευρώπη ανταγωνίζονταν για να αγοράσουν έργα του, όπως το «Η παρηγορία της Πίστεως» (αγοράσθηκε από την Αίθουσα Τέχνης Αμβούργου) και το «Οι κακές μάνες» (που πήγε στη στη Βιέννη).
Ανυπομονώντας να τελειώσει το τρίτο μέρος του τριπτύχου του, τη «Φύση», ο Σεγκαντίνι επέστρεψε στο μεγάλο υψόμετρο των βουνών κοντά στο Σάφμπεργκ. Ο έντονος ρυθμός του έργου του μαζί με το μεγάλο υψόμετρο επηρέασαν όμως την υγεία του και στα μέσα Σεπτεμβρίου αρρώστησε με οξεία περιτονίτιδα. Δύο εβδομάδες αργότερα πέθανε, σε ηλικία 41 ετών. Η συντρόφισσά του Bice και ο γιος του Μάριο ήταν μαζί του στις τελευταίες του στιγμές.
Η θεματική του
Το έργο του Σεγκαντίνι αντιπροσωπεύει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την πεμπτουσία της μεταβάσεως από την παραδοσιακή τέχνη του 19ου αιώνα στις μεταβαλλόμενες τεχνοτροπίες και ενδιαφέροντα του 20ού αιώνα. Αρχίζοντας με απλές σκηνές των ανθρώπων της γης (γεωργών και βοσκών), μετακινήθηκε προς τον συμβολισμό συνεχίζοντας να ενσωματώνει στο έργο του τα τοπία γύρω του. Στην πορεία του βίου του μετατοπίσθηκε από το φυσικό και συναισθηματικό εσωτερικό στις μεγαλόπρεπες απεικονίσεις του τοπίου των βουνών, όπου επέλεξε να ζει.
Η φύση και ο σύνδεσμος των ανθρώπων με τη φύση αποτελούν τα κεντρικά θέματα της τέχνης του Σεγκαντίνι. Μετά την εγκατάστασή του στα βουνά, έγραψε: ''«Εργάζομαι τώρα με πάθος προκειμένου να αποσπάσω βίαια το μυστικό του πνεύματος της Φύσεως από εκείνη. Η Φύση εκφέρει τον αιώνιο λόγο προς τον καλλιτέχνη: έρωτας, έρωτας. Και η γη τραγουδά τη ζωή κάθε άνοιξη, και η ψυχή των πραγμάτων ξαναξυπνάει».''
Ο πίνακάς του «Έρωτας στην πηγή της ζωής» (1896, σήμερα στην Galleria Civica d'Arte Moderna του Μιλάνου) υποδεικνύει τη φιλοσοφική προσέγγιση του Σεγκαντίνι στην τέχνη του: σε ένα ορεινό τοπίο κοντά στο σπίτι του, το έργο αυτό απεικονίζει έναν άγγελο με μεγάλες φτερούγες απλωμένες πάνω από έναν μικρό καταρράκτη. Κάπου μακριά δύο εραστές, ντυμένοι με λευκούς χιτώνες, περπατούν σε ένα μονοπάτι προς τα εκεί. Γύρω τους υπάρχουν άνθη που θα θεωρούνταν από το κοινό της εποχής ως σύμβολα του έρωτα και της ζωής.
Ο ίδιος ο καλλιτέχνης είχε χαρακτηρίσει το έργο του ως «νατουραλιστικό συμβολισμό».
Μητρόπολη της Λυών
Η μητρόπολη της Λυών ή Μεγάλη Λυών (γαλλικά: La métropole de Lyon ή Grand Lyon) είναι μία μητρόπολη με ιδιότητα ημιαυτόνομης περιοχής, η οποία βρίσκεται στη νομαρχιακή περιφέρεια του Ρον στην περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ. Δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2015, και αντικατέστησε την αστική κοινότητα της Λυών και εντός της επικράτειάς της, το νομό Ρον. Εκτελεί τόσο τις εξουσίες ενός νομού όσο και εκείνες μιας μητρόπολης, για τις 59 κοινότητες που τη συνθέτουν.
Ο πληθυσμός της μητρόπολης της Λυών είναι 1.381.349 κάτοικοι (2016).
Το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών (INSEE) της αποδίδει τον κωδικό 69, τον οποίο μοιράζεται με το νομό Ρον, και το Ταχυδρομείο τον κωδικό 69M.
Κοινότητες
μικρογραφία|370x370εσ|Θέση της μητρόπολης της Λυών στην περιοχή [[Ωβέρνη-Ρον-Αλπ]] μικρογραφία|300x300εσ|Πλας ντε Ζακομπέν, [[Λυών]] μικρογραφία|300x300εσ|Το αρχηγείο της [[Ιντερπόλ στη Λυών]] μικρογραφία|300x300εσ|Το κάστρο του Σαιν-Πριέστ μικρογραφία|300x300εσ|Η οδογέφυρα του [[Ροδανός|Ροδανού, στη Λυών]] Οι 59 κοινότητες της μητρόπολης της Λυών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Νομοί της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ Κατηγορία:Λυών
Μπερνιέρ-συρ-Μερ
Το Μπερνιέρ-συρ-Μερ (γαλλικά: Bernières-sur-Mer) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπερνιεραί (γαλλικά: Bernièrais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης
Το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης (Αγγλικά: Museum of Fine Arts, Boston και εν συντομία MFA Boston) είναι ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Διαθέτει περισσότερα από 500.000 έργα τέχνης από όλη την υφήλιο. Φημίζεται για τη μεγάλη συλλογή ασιατικής τέχνης που χρονολογείται από το 4000 π.Χ. έως τη σύγχρονη εποχή, τη μεγαλύτερη συλλογή εκτός Γαλλίας από πίνακες του σπουδαίου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Κλωντ Μονέ, την κορυφαία συλλογή παγκοσμίως αμερικανικής τέχνης του 19ου αιώνα και μια από τις καλύτερες συλλογές αντικειμένων του Αιγυπτιακού Παλαιού Βασιλείου.
Ιστορία
μικρογραφία |αριστερά| 300px | Το παλιό κτίριο του μουσείου στην Copley Square
Πρώτο κτίριο
Το 1807 στη Βοστώνη είχε αρχίσει να λειτουργεί η Βιβλιοθήκη της πόλης με την ονομασία Boston Athenaeum. Το 1849 εγκαινιάστηκε το κτίριο στο οποίο στεγάζεται η βιβλιοθήκη μέχρι και σήμερα, στην Beacon Street. Ο πρώτος όροφος λειτουργούσε ως γλυπτοθήκη, ο δεύτερος ως βιβλιοθήκη και ο τρίτος ως πινακοθήκη. Μέσα στις επόμενες δεκαετίες, καθώς η συλλογή έργων τέχνης πλήθαινε, κατέστη αναγκαίο να δημιουργηθεί ένα μουσείο για τη στέγαση τους.
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1870 και εγκαινιάστηκε στις 4 Ιουλίου 1876, στην επέτειο των 100 χρόνων από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. Το κτίριο σχεδίασαν οι αρχιτέκτονες John Hubbard Sturgis και Charles Brigham σε νεογοτθικό ρυθμό και είχε χτιστεί σχεδόν εξ ολοκλήρου από τούβλα και τερακότα, που είχε εισαχθεί από την Αγγλία. Το κτίριο βρισκόταν στην Copley Square στη γειτονιά Back Bay της Βοστώνης.
Δεύτερο κτίριο
Το 1907 αποφασίστηκε η μετεγκατάσταση του μουσείου σε νέα έδρα, στη λεωφόρο Huntington στην περιοχή Fenway–Kenmore της Βοστώνης, κοντά στο Μουσείο Ιζαμπέλα Στιούαρτ Γκάρντνερ, που είχε ανοίξει πρόσφατα. Η διεύθυνση του μουσείου ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Γκάι Λόουελ να δημιουργήσει σχέδια για ένα μουσείο που θα μπορούσε να κατασκευαστεί σταδιακά, καθώς η χρηματοδότηση γινόταν και αυτή σε στάδια. Δύο χρόνια αργότερα, ολοκληρώθηκε το πρώτο τμήμα του νεοκλασικού κτιρίου που σχεδίασε ο Λόουελ. Διέθετε μια πρόσοψη 150 μέτρα από γρανίτη, με 4 μεγάλες κολόνες στην είσοδο που τις στόλιζαν ιωνικά κιονόκρανα και μια μεγάλη ροτόντα. Το μουσείο μεταφέρθηκε στη νέα του θέση το 1909. Μετά την απομάκρυνση του μουσείου το 1909, το αρχικό κτίριο κατεδαφίστηκε και το 1912 αντικαταστάθηκε από το ξενοδοχείο Copley Plaza. μικρογραφία |αριστερά| 300px | Το εσωτερικό του μουσείου Σε ένα επόμενο στάδιο χτίστηκε μια πτέρυγα κατά μήκος του πάρκου της πόλης, του Back Bay Fen, για να στεγάσει την πινακοθήκη. Χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από τη Μαρία Αντουανέτ Έβανς Χαντ, σύζυγο πλούσιου επιχειρηματία, και άνοιξε το 1915. Από το 1921 έως το 1925, ο διάσημος καλλιτέχνης Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ ζωγράφισε τις τοιχογραφίες που κοσμούν τη ροτόντα και τις σχετικές κιονοστοιχίες. Το 1999 έγιναν εργασίες συντήρησης αυτών των τοιχογραφιών.
Η πτέρυγα διακοσμητικών τεχνών χτίστηκε στην ανατολική πλευρά του κεντρικού κτιρίου το 1928 και επεκτάθηκε το 1968. Μια νέα προσθήκη χτίστηκε το 1966–1970 και μια άλλη επέκταση έγινε το 1976. Η Δυτική Πτέρυγα σχεδιάστηκε από τον γνωστό αρχιτέκτονα Ι.Μ. Πέι και άνοιξε το 1981. Αυτή η πτέρυγα στεγάζει το καφέ, το εστιατόριο, τις αίθουσες συσκέψεων, τις αίθουσες διδασκαλίας και ένα κατάστημα δώρων/βιβλιοπωλείο, καθώς και μεγάλους εκθεσιακούς χώρους για περιοδικές εκθέσεις.
Στις αρχές της νέας χιλιετίας το μουσείο ξεκίνησε μια μεγάλη προσπάθεια ανακαίνισης και επέκτασης των εγκαταστάσεων του. Το 2001 ξεκίνησε μια εκστρατεία συγκέντρωσης κεφαλαίων, από την οποία το μουσείο κατάφερε να λάβει μέχρι το 2008 πάνω από 504 εκατομμύρια δολάρια, εκτός από την απόκτηση έργων τέχνης αξίας άνω των 160 εκατομμυρίων δολαρίων. Κατ' αυτόν τον τρόπο, τον Νοέμβριο του 2010 έγινε εφικτό να εγκαινιαστεί μια νέα μεγάλη πτέρυγα 11 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, που συγκεντρώνει την Αμερικανική τέχνη και μια εσωτερική γυάλινη αυλή που ενώνει τις διάφορες πτέρυγες.
Τον Σεπτέμβριο του 2006 το Μουσείο αφιέρωσε τιμής ένεκεν την Πτέρυγα του Αρχαίου Κόσμου στους Έλληνες ομογενείς Γεώργιο και Μάργκο Μπεχράκη, για τη δωρεά 10 εκατομμυρίων δολαρίων στο μουσείο. Με αυτήν του τη δωρεά ο Μπεχράκης έγινε ο 3ος μεγάλος δωρητής στην ιστορία του μουσείου. Μια μεγάλη ανακαίνιση και επανεγκατάσταση της «Πτέρυγας Μπεχράκης» έγινε το 2021, όπως και η προσθήκη 5 νέων γκαλερί για την τέχνη της αρχαίας Ελλάδας, της Ρώμης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Η δυτική πτέρυγα του Μουσείου, που είναι αφιερωμένη στη Σύγχρονη Τέχνη, το 2011 ξανάνοιξε με 7 νέες γκαλερί και της δόθηκε το όνομά του Edward Linde και της συζύγου του ως αναγνώριση των 25 εκατομμυρίων δολαρίων που πρόσφεραν στο μουσείο.
Συλλογές και εκθέματα
Το Μουσείο Καλών τεχνών της Βοστώνης είναι το 4ο μεγαλύτερο στις Ηνωμένες Πολιτείες και το 20ο παγκοσμίως. Οι συλλογές του καλύπτουν όλο το φάσμα του πολιτισμού από την προϊστορία μέχρι τις ημέρες μας, με εκθέματα από όλον τον κόσμο. Κάποια από τα εκθέματα που ξεχωρίζουν είναι τα εξής:
Αιγυπτιακή τέχνη
μικρογραφία |αριστερά| 70px | Ο [[Μυκερίνος συνοδευόμενος από βασίλισσα]] μικρογραφία | 70px | Ο Κολοσσός του Ασπέλτα
Αρχαία ελληνική τέχνη
μικρογραφία | 150px | Γύψινο αντίγραφο του «Θρόνου της Βοστώνης»
Ευρωπαϊκή Ζωγραφική
Η συλλογή του μουσείου είναι μια από τις καλύτερες στον κόσμο, με περίπου 1.500 έργα που ξεκινούν από τον δωδέκατο αιώνα και φθάνουν μέχρι τον εικοστό.
Ισπανία
μικρογραφία | 100px |Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, Πορτραίτο του μοναχού Hortensio Félix Paravicino
Μεγάλη Βρετανία
μικρογραφία | 150px |Εντγκάρ Ντεγκά, Ιπποδρομίες στο Longchamp μικρογραφία | 100px |Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ, Χορός στο Μπουζιβάλ
Κλωντ Μονέ
μικρογραφία | αριστερά | 150px |Κλωντ Μονέ, Η Γιαπωνέζα Το Μουσείο της Βοστώνης διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές πινάκων του Μονέ εκτός Παρισιού. Στους 35 πίνακες της συλλογής αντιπροσωπεύονται τα διάφορα στάδια της καριέρας του καλλιτέχνη: από τις πρώτες τοπιογραφίες του στη δεκαετία του 1860, έως την ένταξή του στον ιμπρεσιονισμό, τη δεκαετία του 1870, περνώντας στη δεκαετία του 1880, όταν άρχισε να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για τις επιδράσεις του φωτός σε σταθερά θέματα σε διαφορετικές ώρες της ημέρας, με αποκορύφωμα τους πίνακές του της δεκαετίας του 1890 και των αρχών του εικοστού αιώνα.
Αμερικανική ζωγραφική
μικρογραφία | 150px |Μαίρη Κάσατ, Στο θεωρείο Η συλλογή περιλαμβάνει περισσότερους από 2.000 πίνακες που δημιουργήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και τη Λατινική Αμερική, από την περίοδο της αποικιοκρατίας έως τα μέσα του 20ού αιώνα.
Ευρωπαϊκές διακοσμητικές τέχνες και γλυπτική
Η συλλογή περιλαμβάνει περίπου 22.000 έργα τέχνης από τον έβδομο αιώνα μέχρι σήμερα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν εκθέματα που ανήκουν στις εξής κατηγορίες: ασημικά και πορσελάνες από τη Μ. Βρετανία, γαλλικές διακοσμητικές τέχνες του δέκατου όγδοου αιώνα, μεσαιωνική γλυπτική και ιταλική γλυπτική της Αναγέννησης.
Αμερικανικές διακοσμητικές τέχνες και γλυπτική
Η συλλογή περιλαμβάνει περίπου 13.000 έργα από τη Βόρεια, Κεντρική και Νότια Αμερική και την Καραϊβική, που χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα μέχρι σήμερα. Μεταξύ των εκθεμάτων ξεχωρίζουν έπιπλα και ασημικά σκεύη από την αποικιακή Νέα Αγγλία, οι διακοσμητικές τέχνες της αποικιακής Λατινικής Αμερικής, το μοντέρνο ντιζάιν από τις δεκαετίες του 1920 και του '30. Η γλυπτική περιλαμβάνει έργα από τα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι τον 20ο.
Αναπαραστάσεις δωματίων
Η Αμερικανική πτέρυγα διαθέτει οκτώ αναπαραστάσεις τυπικών δωματίων, που εκτείνονται από τα τέλη του 17ου έως τα μέσα του 19ου αιώνα, καθώς και πολλά αρχιτεκτονικά στοιχεία μεγάλης κλίμακας. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτα είναι τα δωμάτια της οικίας Oak Hill, τα οποία παρήγγειλε η Elizabeth Derby West γύρω στα 1800 για το σπίτι της οικογένειάς της στο σημερινό Danvers της Μασαχουσέτης. Αυτά τα τρία δωμάτια - σαλόνι, τραπεζαρία και υπνοδωμάτιο - είναι οι πιο ολοκληρωμένοι νεοκλασικοί εσωτερικοί χώροι με αυθεντικά έπιπλα σε αμερικανικό μουσείο.
Ασιατική τέχνη
Η συλλογή παρουσιάζει δημιουργικά επιτεύγματα καλλιτεχνών της Ασίας από το 4000 π.Χ. έως σήμερα. Η συλλογή με περισσότερα από 115.000 αντικείμενα περιλαμβάνει έργα από την Ανατολική και Νότια Ασία και τον ισλαμικό κόσμο. μικρογραφία | 250px |Κατσουσίκα Χοκουσάι, Το μεγάλο κύμα έξω από την Καναγκάουα
Ιαπωνική συλλογή
Το μουσείο στεγάζει τη μεγαλύτερη συλλογή ιαπωνικής τέχνης εκτός Ιαπωνίας, αριθμώντας περί τα 100.000 έργα τέχνης, με εξαιρετικά εκθέματα πρώιμων βουδιστικών έργων ζωγραφικής και γλυπτικής. Εκθέτονται πίνακες της Σχολής Κανούχα και της Σχολής του Κιότο, πίνακες και στάμπες του Ουκίγιο - ε, σπαθιά και μάσκες του Θεάτρου Νο, ενώ τα πρόσφατα αποκτήματα καθιέρωσαν το μουσείο ως κέντρο τέχνης και εικαστικού πολιτισμού της περιόδου Μεϊτζί.
Κινεζική συλλογή
μικρογραφία | 500px |Κυρίες της Αυλής παρασκευάζουν μεταξένιο ύφασμα Μεταξύ των διεθνώς αναγνωρισμένων αριστουργημάτων της κινεζικής συλλογής είναι τα μνημειώδη βουδιστικά πέτρινα γλυπτά, τα κεραμικά από τη Δυναστεία Τανγκ (618-906 μ.Χ.) και τη Δυναστεία Σονγκ (960–1279), αντικείμενα από μπλε-λευκή πορσελάνη, αυτοκρατορικά σκεύη από τη Δυναστεία Τσινγκ καθώς και πίνακες και καλλιγραφία από τη Δυναστεία Μινγκ και τη Δυναστεία Τσινγκ.
Κορεατική συλλογή
Η κορεατική συλλογή περιλαμβάνει περί τα χίλια αντικείμενα διακοσμητικής τέχνης υψηλού επιπέδου, κυρίως κεραμική και μεταλλοτεχνία, καθώς και βουδιστικούς πίνακες από τη Δυναστεία Γκορίο (918-1392 μ.Χ.) και τη Δυναστεία των Τζόσον (1392 – 1897).
Συλλογή Νότιας και Νοτιοανατολικής Ασίας
Η συλλογή της Νότιας Ασίας διαθέτει εκθέματα από την κοιλάδα του Ινδού ποταμού, μια διάσημη συλλογή πινάκων Ρατζπούτ, πίνακες ζωγραφικής και τελετουργικά αντικείμενα από τις περιοχές των Ιμαλαΐων και σημαντικά ινδουιστικά και βουδιστικά γλυπτά. Η συλλογή της Νοτιοανατολικής Ασίας περιλαμβάνει έργα γλυπτικής από πέτρα και μπρούτζο και τελετουργικά αντικείμενα από την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, την Καμπότζη, τη Μιανμάρ (Βιρμανία) και το Βιετνάμ καθώς και έργα βιετναμέζικης κεραμικής.
Ισλαμική συλλογή
Πρόκειται για μία από τις εξέχουσες συλλογές ισλαμικής τέχνης στις Ηνωμένες Πολιτείες, με εκθέματα που κυμαίνονται από τον αρχαίο έως τον σύγχρονο ισλαμικό υλικό πολιτισμό από το Ιράν, την Αίγυπτο, την Τουρκία και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής.
Προκολομβιανή τέχνη
Η συλλογή αντικατοπτρίζει την ποικιλομορφία και την πολυπλοκότητα της τέχνης που δημιουργήθηκε στην Αμερικανική ήπειρο πριν την έλευση των Ευρωπαίων. Τα εκθέματα, που καλύπτουν δύο χιλιετίες, εκφράζουν τις κοινωνικές, πολιτικές και πνευματικές ανησυχίες διαφόρων πολιτισμών που άκμασαν σε διαφορετικά τοπία και κλιματικές ζώνες. Η συλλογή περιλαμβάνει έργα κεραμικής, αργυροχρυσοχοΐας, υφαντικής, αρχιτεκτονικής που δημιουργήθηκαν από αρχαίους πολιτισμούς στην Κεντρική (Μεξικό, Γουατεμάλα, Μπελίζ και Ονδούρα) και τη Νότια Αμερική.
Τέχνη της Αφρικής και του Ειρηνικού ωκεανού
Το τμήμα περιλαμβάνει σημαντικά έργα από τον 16ο έως τον 21ο αιώνα.
Αφρικανική τέχνη
Η συλλογή περιλαμβάνει γλυπτά Γιορούμπα από τις βασιλικές αυλές της Νιγηρίας, μεταλλικά τεχνουργήματα, περιδέραια, μαχαίρια, ράβδους και σπαθιά, επιτραπέζια σκεύη, μάσκες και αντικείμενα ένδυσης.
=
Τα μπρούτζινα του Μπενίν===== Η συλλογή περιλαμβάνει μπρούτζινους βωμούς, ανάγλυφες πλάκες και εμβλήματα από το Βασίλειο του Μπενίν, πολιτεία της σημερινής Νιγηρίας. Έχουν ως θεματολογία τη ζωή στη βασιλική Αυλή, τα τελετουργικά, τις οικογενειακές δομές και τον πολιτισμικό πλούτο του Μπενίν. Τα μπρούντζινα του Μπενίν οδήγησαν σε επανεκτίμηση του αφρικανικού πολιτισμού και της λαϊκής του τέχνης από τους Ευρωπαίους, ειδικά όταν μελέτες απέδειξαν ότι η γνώση του Μπενίν για τη μεταλλουργία δεν προήλθε από τους Πορτογάλους εμπόρους που είχαν επαφή με το Μπενίν στην πρώιμη αποικιοκρατική περίοδο αλλά το Βασίλειο του Μπενίν ήταν ένας κόμβος του αφρικανικού πολιτισμού πολύ πριν από την εισβολή των Πορτογάλων αποικιοκρατών και είναι σαφές ότι οι μπρούτζοι κατασκευάστηκαν στο Μπενίν από έναν ιθαγενή πολιτισμό, αιώνες πριν από την επαφή με τους Ευρωπαίους. Η Νιγηρία διαπραγματεύεται την επιστροφή των Μπρούτζινων του Μπενίν με πολλές ευρωπαϊκές χώρες και σχεδιάζει την κατασκευή μουσείου στο Μπενίν Σίτι, στην πολιτεία του Έντο, όπου θα συγκεντρωθούν και θα εκτεθούν.
Εβραϊκή Τέχνη
Η συλλογή περιλαμβάνει εβραϊκά τελετουργικά αντικείμενα που χρησιμοποιούνταν είτε κατ' οίκον είτε στη συναγωγή, πάπυροι Τορά, συμβόλαια γάμου σε περγαμηνή, βιβλία και χειρόγραφα όπως Βίβλοι, βιβλία προσευχής και γραπτά σχετικά με τον εβραϊκό νόμο. Σε αυτά, έχουν προστεθεί έργα, από πίνακες και γλυπτά μέχρι καρτ ποστάλ και αρχαία νομίσματα, που είναι κατά κάποιο τρόπο έκφραση της εβραϊκής εμπειρίας, ιστορίας και πολιτισμού.
Συλλογή υφαντικής τέχνης
Το 1930 το μουσείο της Βοστώνης εγκαινίασε, πρώτο σε όλη την Αμερική, ένα τμήμα αφιερωμένο στην ύφανση και την υφαντική τέχνη. Στις μέρες μας το τμήμα υφαντικής τέχνης και τέχνης της μόδας του μουσείου έχει εμπλουτιστεί με περισσότερα από 30 χιλιάδες αντικείμενα από την Αρχαία Αίγυπτο μέχρι τον σύγχρονο κόσμο.
Μουσικά όργανα
Η συλλογή διαθέτει 1300 περίπου μουσικά όργανα από όλον τον κόσμο, από τους αρχαίους χρόνους μέχρι τον 20ο αιώνα.
Εκτυπώσεις και Σχέδια
μικρογραφία |Γκόγια, Ο ματαντόρ Πέντρο Ρομέρο σκοτώνει τον ταύρο Με έργα από την Ευρώπη και την Αμερική, που ξεκινούν από τον 15ο αιώνα και φθάνουν έως σήμερα, η συλλογή αφηγείται την ιστορία της δημιουργικής χαρακτικής και της σχεδίασης σε πολλές μορφές. Το μουσείο διαθέτει επίσης μια μεγάλη συλλογή σπάνιων βιβλίων και μια από τις καλύτερες συλλογές καρτ ποστάλ στον κόσμο.
Φωτογραφία
Το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης ήταν ένα από τα πρώτα μουσεία των Ηνωμένων Πολιτειών με συλλογή φωτογραφιών, μια συλλογή που ξεκίνησε το 1924 όταν ο φωτογράφος Άλφρεντ Στίγκλιτς δώρισε 27 από τις φωτογραφίες του. Από τότε, το τμήμα απέκτησε πλούσιο υλικό.
Σχολή του Μουσείου Καλών Τεχνών
Το 1876 μια «Σχολή σχεδίου και ζωγραφικής» λειτούργησε στο υπόγειο του πρώτου κτιρίου του μουσείου, 3 χρόνια αργότερα οι εγγεγραμμένοι φοιτητές ήταν 160 (120 γυναίκες και 40 άνδρες). Το 1901 το μουσείο αναλαμβάνει τη λειτουργία της σχολής, μετονομάζοντάς την σε «Σχολή του Μουσείου Καλών Τεχνών» (The School of the Museum of Fine Arts). Το 1945 το μουσείο και το Πανεπιστήμιο Ταφτς συνεργάζονται στο πρώτο τους κοινό πρόγραμμα σπουδών. Από το 2016 η Σχολή πέρασε στη δικαιοδοσία του Πανεπιστημίου και πλέον ονομάζεται «Σχολή του Μουσείου Καλών Τεχνών στο Τάφτς» (School of the Museum of Fine Arts at Tufts, συντομογραφία:SMFA).
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Μουσεία μοντέρνας τέχνης
Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα
Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα είναι μια μέθοδος καταγραφής της ηλεκτρικής δραστηριότητας του εγκέφαλου με τη βοήθεια ηλεκτροδίων, τα οποία τοποθετούνται σε διάφορα τμήματα της επιφάνειας του δέρματος του κρανίου και συνδέονται στη συνεχεία με ένα ειδικό όργανο, τον ηλεκτροεγκεφαλογράφο.
Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα αποτελεί διαγνωστικό μέσο. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διάγνωση μορφών επιληψίας και την ύπαρξη όγκων στον εγκέφαλο. Τέλος, χρησιμοποιείται για τον καθορισμό του εγκεφαλικού θανάτου σε ασθένειες που βρίσκονται σε κώμα, διότι η παύση της λειτουργίας του εγκεφάλου έχει ως συνέπεια την απουσία οποιασδήποτε ηλεκτρικής δραστηριότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υγειονομικές διαγνωστικές εξετάσεις Κατηγορία:Αναδυόμενες τεχνολογίες
Λώρανθος ο ευρωπαϊκός
μικρογραφία|Λώρανθος ο ευρωπαϊκός (Loranthus europaeus) Όρος [[Όλυμπος, 27-12-2009]] Ο λώρανθος ο ευρωπαϊκός (Loranthus europaeus, κίτρινο γκύ, λάτσινα, λάσσικα) ανήκει στην οικογένεια LORANTHACEAE (Λωρανθίδες) και κατανέμεται σε μεγάλο μέρος κυρίως της ΝΑ Ευρώπης, Ανατολία, Ν. Ρωσία. Χαρακτηρίζεται ως παρασιτικό φυτό, που συνήθως, αναπτύσσεται επάνω σε κλάδους φυλλοβόλων δένδρων, κυρίως δρυών (Quercus) και καστανιάς (Castanea sativa). Μάλιστα τα φύλλα του εκπτύσσονται συγχρόνως με εκείνα του ξενίζοντος είδους. Τα άνθη είναι πράσινο-κίτρινα και εμφανίζονται την άνοιξη (Μάιο-Ιούνιο). Ο καρπός του είναι κίτρινη ή πορτοκαλί, σφαιρική ή αχλαδόμορφη ράγα και ωριμάζει το φθινόπωρο.
Πηγές
Strid A. 1980, Φυτά του Ολύμπου.
Strid A. & Tan K. 2002, Flora Hellenica (Vol. 1).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
http://greekflora.gr/el/flowers/1819/Loranthus-europaeus
http://portal.cybertaxonomy.org/.../997c1bad-24c9-4db6 ...
http://euromed.luomus.fi/euromed_map.php?taxon=451942 ...
http://floraolympus.blogspot.gr/.../loranthus-europaeus ...
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Break a Broken Heart
Το "Break a Broken Heart" είναι ένα τραγούδι του Αυστραλο-Κύπριου τραγουδιστή Άντριου Λάμπρου, που κυκλοφόρησε στις 2 Μαρτίου 2023. Το τραγούδι πρόκειται να εκπροσωπήσει την Κύπρο στον αφού επιλέχθηκε εσωτερικά από το ΡΙΚ, τον κυπριακό εθνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision.
Ιστορικό και σύνθεση
Το "Break a Broken Heart" συντέθηκε από μια μίξη Δανών και Σουηδών τραγουδοποιών, δηλαδή τους Τζίμι Γιάνσον (Jimmy Jansson), Τζίμι "Joker" Θόρνφελντ (Jimmy "Joker" Thornfeldt), Μάρκους Γουίνθερ-Τζον (Marcus Winther-John) και Τόμας Στένγκααρντ (Thomas Stengaard). Το τραγούδι περιγράφεται ως μια μπαλάντα "για σχέσεις που τελειώνουν με ραγισμένη καρδιά, αλλά στο τέλος μπορεί κάλλιστα να μας ωθήσουν να ξανασηκωθούμε από τις στάχτες, ακόμα πιο δυνατοί".
Κυκλοφορία
Το μουσικό βίντεο για το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 2 Μαρτίου 2023 στο επίσημο κανάλι της Panik Records στο YouTube. Η κυκλοφορία σε ψηφιακές πλατφόρμες κυκλοφόρησε την ίδια μέρα.
Επιλογή
Ο κυπριακός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός ΡΙΚ επέλεξε εσωτερικά την κυπριακή συμμετοχή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023, σε συνδυασμό με την Panik Records. Στις 17 Οκτωβρίου 2022, το ΡΙΚ ανακοίνωσε ότι επέλεξε τον Αυστραλο-Κύπριο τραγουδιστή Άντριου Λάμπρου για να εκπροσωπήσει την Κύπρο στο Λίβερπουλ. Ο Λάμπρου είχε επιχειρήσει προηγουμένως να εκπροσωπήσει την Αυστραλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision το 2022, καταλαμβάνοντας την έβδομη θέση στον εθνικό τελικό Eurovision – Australia Decides 2022 με το τραγούδι "Electrify".
Στη Eurovision
Σύμφωνα με τους κανόνες της Eurovision, όλες οι συμμετέχουσες χώρες, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη, τη , την , την και το , έπρεπε να προκριθούν σε έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστούν για τον τελικό, με τις 10 πρώτες χώρες από τους αντίστοιχους ημιτελικούς τους να προκρίνονται στον τελικό. Πριν από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών, η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU) χώρισε τις διαγωνιζόμενες χώρες σε έξι διαφορετικά δοχεία με βάση τα μοτίβα ψηφοφορίας από προηγούμενους διαγωνισμούς, όπως καθορίστηκαν από τον συνεργάτη τηλεψηφοφορίας του διαγωνισμού Digame, με στόχο τη μείωση της πιθανότητας ψηφοφορίας από γειτονικές χώρες, ενώ παράλληλα να αυξήσει το σασπένς κατά τη διαδικασία ψηφοφορίας. Στις 31 Ιανουαρίου 2023, πραγματοποιήθηκε η κλήρωση κατανομής στο St George's Hall στο Λίβερπουλ που έβαλε κάθε έθνος σε έναν από τους δύο ημιτελικούς και καθόρισε σε ποιο μισό της παράστασης θα έπαιζε. Εκεί, ανακοινώθηκε ότι η Κύπρος είχε προγραμματιστεί να εμφανιστεί στο πρώτο μισό του δεύτερου ημιτελικού του διαγωνισμού, που θα διεξαχθεί στις 11 Μαΐου 2023.
Παραπομπές
Κατηγορία:Singles του 2023 Κατηγορία:Τραγούδια του 2023 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision Κατηγορία:Τραγούδια της Κύπρου στη Eurovision Κατηγορία:Συμμετοχή της Κύπρου στη Eurovision
Μπεβιλέρ (Καλβαντός)
Το Μπεβιλέρ (γαλλικά: Beuvillers) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Πάολα Σαλούτσι
Η Πάολα Σαλούτσι (Ιταλικά: Paola Saluzzi), (Ρώμη, 21 Μαΐου 1964), είναι Ιταλίδα δημοσιογράφος και παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών.
Καριέρα
Η Σαλούτσι ξεκίνησε την καριέρα της από τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς της Ρώμης, όπου στη συνέχεια πήγε στη ιταλική δημόσια ραδιοτηλεόραση το 1987 και άρχισε να παρουσιάζει διάφορες εκπομπές στο RAI 1 και στο RAI 2 μέχρι το 1990.
Τις χρονιές 1993 και 1994 παρουσιάσε το Φεστιβάλ τραγουδιού του Σαν Ρέμο.
Την περιόδο 1995-96 πήγε στο Canale 5 του ομίλου της Mediaset και στη συνέχεια επεστρέψε πάλι στην RAI.
Από το 2009 έως το 2016 παρουσιάζε την εκπομπή "Pomeriggio" στον ενημερωτικό τηλεοπτικό σταθμό Sky TG 24 της συνδρομητικής πλατφόρμας Sky Italia.
Προσωπική ζωή
Η Σαλούτσι έχει κάνει δύο γάμους. Ο πρώτος γάμος διηρκήσε μόλις έναν χρόνο (1999-2000), ενώ το 2014 σε ηλικία 50 ετών παντρεύτηκε σε μυστική τελετή στην Νέα Υόρκη, τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Γκάμπριελε Ρομανιόλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ιταλίδες δημοσιογράφοι
Μπιεβίλ-Μπεβίλ
Το Μπιεβίλ-Μπεβίλ (γαλλικά: Biéville-Beuville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπιεβιλαί (γαλλικά: Biévillais).