cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτεύουσα της Ρωσίας
Λάντογκα ( 862 - 864 )
Η πόλη της Λάντογκας ιδρύθηκε στα μέσα του 8ου αιώνα και μέσα. Το Πρώτο Χρονικό αναφέρει την πόλη ως κατοικία του Ρούρικ. Σύμφωνα με την εκδοχή που αναφέρει το Χρονικό, ο Ρούρικ έζησε στη Λάντογκα μέχρι το 864 και στη συνέχεια ίδρυσε το Μεγάλο Νόβγκοροντ. Το 2003 εορτάστηκε η 1250η επέτειος από την ίδρυση της πόλης. Ωστόσο πολλοί ιστορικοί αμφισβητούν το γεγονός ότι η Λάντογκα υπήρξε ποτέ πρωτεύουσα της Ρωσίας. μικρογραφία| Ο Ναός της Σοφίας στο Νόβγκοροντ Το γεγονός ότι η Λάντογκα ήταν πρωτεύουσα της Ρωσίας αμφισβητείται από αρκετούς ιστορικούς, μεταξύ των οποίων και Ουκρανούς.
Χιίτολα
Το Χιίτολα (Хийтола; Hiitola) είναι μια αγροτική κοινότητα (ένας οικισμός) στην επαρχία Λαχντενπόχσκι στη Δημοκρατία της Καρελίας στη Ρωσία.
Πρωτεύουσα της Ρωσίας
Νόβγκοροντ ( 864 - 881 )
Σύμφωνα με άλλα στοιχεία, η κατοικία του Ρούρικ βρισκόταν στο κέντρο του Μεγάλου Νόβγκοροντ (πλέον η κατοικία του είναι γνωστή ως φρούριο Ρουρίκοβο και απέχει 2 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης).
Χιίτολα
Ιστορία
Το φινλανδικό όνομα του οικισμού (Χιίτολα) προέρχεται από το "Χίισι", το όνομα ενός πνεύματος του δάσους στην Καρελοφινλανδική μυθολογία.
Πρωτεύουσα της Ρωσίας
Νόβγκοροντ ( 864 - 881 )
Ούτε το Νόβγκοροντ παρέμεινε για πολλά χρόνια πρωτεύουσα της χώρας, καθώς η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε πολύ νοτιότερα, στο Κίεβο, το 882. Το Νόβγκοροντ διατήρησε όμως τον ρόλο του ως μια πολύ σημαντική πόλη για τη Ρωσία. Η αντιπαλότητα του Νόβγκοροντ και του Κιέβου είναι γνωστό θέμα στη ρωσική ιστοριογραφία.
Χιίτολα
Ιστορία
Πριν από τον Σοβιετοφινλανδικό πόλεμο του 1939 ήταν δήμος της επαρχίας Βιιπούρι της Φινλανδίας.
Πρωτεύουσα της Ρωσίας
Κίεβο ( 882 - 1243 )
μικρογραφία| Ο πρίγκιπας Όλεγκ μπαίνει στην πόλη του [[Κίεβο|Κιέβου. Μικρογραφία από τα χρονικά Ραντιβίλοφ ( 15ος αιώνας ) ]] μικρογραφία| Η Χρυσή πύλη του Κιέβου Το 882 ο βασιλιάς Όλεγκ μεταφέρνει την πρωτεύουσα των Ρώσων στο Κίεβο. Στον 10ο αιώνα οι Ρώσοι εκχριστιανίζονται από τους Βυζαντινούς, ενώ το 1243 η πρωτεύουσα θα μεταφερθεί στο Βλαντίμιρ, πάνω από 1.500 χιλιόμετρα βορειότερα, λόγω των μογγολικών εισβολών.
Χιίτολα
Μεταφορές
Ο σιδηροδρομικός σταθμός της Χιίτολα είναι ένας σιδηροδρομικός κόμβος των σιδηροδρόμων Βύμποργκ-Γιοενσούου και Αγίας Πετρούπολης-Χιίτολα. Έχει άμεσες προαστιακές συνδέσεις με το Βίμποργκ, το Σορταβάλα και το Κουζνέτσνογιε. Ένα υπεραστικό τρένο μεταξύ της Αγίας Πετρούπολης και της Κοστομούκσα περνάει από τη Χιίτολα κάθε δεύτερη ημέρα.
Πρωτεύουσα της Ρωσίας
Από το 1243 μέχρι σήμερα
Το Βλαντίμιρ παραμένει πρωτεύουσα της Ρωσίας μέχρι το 1389. Το 1389 η πρωτεύουσα της Ρωσίας μετακινείται στη Μόσχα όπου παραμένει μέχρι το 1712. Ύστερα πρωτεύουσα της νεοσύστατης Ρωσικής Αυτοκρατορίας γίνεται η Αγία Πετρούπολη, σημαντικός λιμένας στα βορειοδυτικά της χώρας, και κρατά τον τίτλο μέχρι το 1917 (Οκτωβριανή επανάσταση). Από το 1918 η πρωτεύουσα της Ρωσίας είναι η Μόσχα.
Χιίτολα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ru εικονίδιο    Ru εικονίδιο
Πρωτεύουσα της Ρωσίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Ρωσία
Χιίτολα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Γιούκον (ποταμός)
thumb|right|285px| Σχεδιάγραμμα του ποταμού Γιούκον Ο ποταμός Γιούκον βρίσκεται στον βορειοδυτικό Καναδά και την Αλάσκα. Ξεκινώντας στον Καναδά από τη συνένωση των μικρών ποταμών Πέλλυ και Λιούις ή Άνω Γιούκον, κατεβαίνει ανάμεσα από τις οροσειρές Ντώζον και Ότζιλβι, μπαίνει στην Αλάσκα και χύνεται στη Βερίγγειο θάλασσα. Ο Γιούκον έχει συνολικό μήκος 3.700 χιλιόμετρα και αρδεύει μια λεκάνη έκτασης 850.000 τ.χλμ. . Ο ποταμός Γιούκον, καθώς και ο παραπόταμός του Κλοντάικ έγιναν γνωστοί στα τέλη του 1800, από την ανακάλυψη ψηγμάτων χρυσού στις όχθες τους και ήταν η αιτία που προκάλεσε τον λεγόμενο «Πυρετό του Χρυσού του Κλοντάικ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Καναδά Κατηγορία:Ποταμοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Γεωγραφία της Αλάσκας
Στατιστικές περιφέρειες της Λετονίας
μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης που δείχνει τις στατιστικές περιφέρειες με τους δήμους τους Υπάρχουν έξι στατιστικές περιφέρειες στη Λετονία (Latvijas statistiskie reģioni): η Κουρζέμε, η Λατγκάλε, η Πιερίγκα, η Ρίγκα, η Βίντζεμε και η Ζεμγκάλε.
Οι στατιστικές περιφέρειες καθορίστηκαν σύμφωνα με τις βασικές αρχές που ορίζονται στον κανονισμό αριθ. 1059/2003 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Μαΐου 2003, για τη θέσπιση μιας κοινής ονοματολογίας των εδαφικών στατιστικών μονάδων (NUTS) (εφεξής "κανονισμός NUTS"), που τροποποιήθηκε περαιτέρω. Αυτός ο κανονισμός NUTS αφορά άμεσα όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από την 1η Μαΐου 2004 δεσμεύει επίσης τη Λετονία.
Οι στατιστικές περιφέρειες της Λετονίας δεν είναι διοικητικές περιφέρειες, δεδομένου ότι έχουν δημιουργηθεί για στατιστικούς σκοπούς. Ως εκ τούτου, δεν αναφέρονται στο νόμο που καθορίζει τις διοικητικές διαιρέσεις της Λετονίας.
Στατιστικά
* Δεδομένα ως τις 1 Ιανουαρίου 2014
Ιστορία
Ο κανονισμός NUTS δημιουργήθηκε για να διαιρέσει το οικονομικό έδαφος της ΕΕ σε παρόμοιες εδαφικές μονάδες με σκοπό τη συλλογή, τη σύνταξη και τη διάδοση εναρμονισμένων περιφερειακών στατιστικών στην ΕΕ. Λίγο πριν την ένταξη στην ΕΕ, το Κεντρικό Στατιστικό Γραφείο της Λετονίας, το Υπουργείο Περιβαλλοντικής Προστασίας και Περιφερειακής Ανάπτυξης και εκπρόσωποι των περιοχών σχεδιασμού κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με τη δομή των στατιστικών περιφερειών (διάταγμα αριθ. 271 του Υπουργικού Συμβουλίου της 28ης Απριλίου 2004 "Σχετικά με τις Στατιστικές Περιφέρειες της Δημοκρατίας της Λετονίας και τις εκεί Διοικητικές Μονάδες", όπως τροποποιήθηκε περαιτέρω).
Οι στατιστικές περιοχές της Λετονίας εγκρίθηκαν με τον κανονισμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αριθ. 1888/2005 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου 2005, για την τροποποίηση του κανονισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αριθ. 1059/2003 για τη θέσπιση μιας κοινής ονοματολογίας των εδαφικών στατιστικών μονάδων (NUTS) λόγω της προσχώρησης της Τσεχικής Δημοκρατίας, της Εσθονίας, της Κύπρου, της Λετονίας, της Λιθουανίας, της Ουγγαρίας, της Μάλτας, της Πολωνίας, της Σλοβενίας και της Σλοβακίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Οι τέσσερις στατιστικές περιφέρειες Κούρζεμε, Λατγκάλε, Βίντζεμε και Ζεμγκάλε ευθυγραμμίζονται με τις περιοχές σχεδιασμού της Λετονίας (Κανονισμός αριθ. 391 του Υπουργικού Συμβουλίου της 5ης Μαΐου 2009 "Περί των εδαφών των Περιφερειών Προγραμματισμού", τροποποιήθηκε περαιτέρω), αλλά οι στατιστικές περιφέρειες Ρίγα και Πιερίγκα αποτελούν το έδαφος της περιοχής σχεδιασμού της Ρίγας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Λετονίας
Παύλος της Γιουγκοσλαβίας
Ο πρίγκιπας Παύλος της Γιουγκοσλαβίας (Павле Карађорђевић, 27 Απριλίου 1893 - 14 Σεπτεμβρίου 1976), γνωστός και ως Παύλος Καραγεώργεβιτς, ήταν αντιβασιλέας της Γιουγκοσλαβίας από τις 9 Οκτωβρίου 1934 μέχρι τις 27 Μαρτίου 1941, κατά τη διάρκεια της ανήλικης βασιλείας του βασιλιά Πέτρου Β΄.
Πρώτα χρόνια
Ο πρίγκιπας Παύλος της Γιουγκοσλαβίας ήταν ο μοναδικός γιος του Πρίγκιπα Αρσενίου (αδελφού του Βασιλιά Πέτρου Α΄) και της Πριγκίπισσας και Κόμισσας Αουρόρα Πάβλοβνα Ντεμίντοβα (εγγονής της Φινλανδής φιλάνθρωπης Αουρόρα Κάραμζιν και του Ρώσου συζύγου της Πρίγκιπα και Κόμη Πάβελ Νικολάγεβιτς Ντεμίντοβ και του Ρώσου Πρίγκιπα Πέτερ Τρουμπέτσκοϊ και της συζύγου του Ελισάβετ Εσπέροβνα, Πριγκίπισσας Μπελοσέσκι-Μπελοζέρσκι). Παντρεύτηκε την Πριγκίπισσα Όλγα της Ελλάδας και της Δανίας, κόρη του πρίγκιπα Νικολάου της Ελλάδας και της πριγκίπισσας Ελένης. και αδελφή της Πριγκίπισσας Μαρίνας, Δούκισσας του Κεντ, στις 22 Οκτωβρίου 1923. Ο Βασιλιάς Γεώργιος ΣΤ΄, τότε Δούκας της Υόρκης, ήταν κουμπάρος στον γάμο του στο Βελιγράδι. Το ζευγάρι απέκτησε τα εξής τρία παιδιά:
Aντιβασιλέας της Γιουγκοσλαβίας
Στις 9 Οκτωβρίου 1934, ο Βλάντο Τσερνοζέμσκι δολοφόνησε τον ξάδελφο του Παύλου, βασιλιά Αλέξανδρο Α΄ της Γιουγκοσλαβίας, στη Μασσαλία της Γαλλίας. Στη διαθήκη του ο Αλέξανδρος είχε προβλέψει, σε περίπτωση που θα πέθαινε πριν την ενηλικίωση του γιου του, να λάμβανε την αντιβασιλεία της χώρας ο ξάδελφός του Παύλος, όπως και έγινε.
Ο Πρίγκηπας Παύλος, πολύ περισσότερο από τον Αλέξανδρο, ήταν στις απόψεις του Γιουγκοσλάβος μάλλον παρά Σέρβος. Επίσης, σε αντίθεση με τον Αλέξανδρο, έτεινε πολύ περισσότερο προς τη δημοκρατία. Στο ευρύτερο περίγραμμα της, η εσωτερική πολιτική του εργάστηκε για να εξαλείψει την κληρονομιά του συγκεντρωτισμού, της λογοκρισίας και του στρατιωτικού ελέγχου της δικτατορίας του Αλέξανδρου και να ειρηνεύσει τη χώρα λύνοντας το πρόβλημα των Σέρβων-Κροατών ].
Το 1939 ο Πρίγκιπας Παύλος, ως εκτελών χρέη αρχηγού του κράτους, αποδέχθηκε την επίσημη πρόσκληση από τον Αδόλφο Χίτλερ και πέρασε εννέα ημέρες στο Βερολίνο.
Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος το 1939 η Γιουγκοσλαβία διακήρυξε την ουδετερότητά της. Στις 25 Μαρτίου 1941 η Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση υπέγραψε το Τριμερές Σύμφωνο του Αξονα, με σημαντικές επιφυλάξεις, καθώς προσαρτήθηκαν τρεις παρατηρήσεις. Η πρώτη υποχρέωνε τις δυνάμεις του Άξονα να σεβαστούν την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Γιουγκοσλαβίας. Με τη δεύτερη οι δυνάμεις του Άξονα υποσχέθηκαν να μη ζητήσουν από τη Γιουγκοσλαβία οποιαδήποτε στρατιωτική βοήθεια και με την τρίτη υποσχέθηκαν να μη ζητήσουν άδεια να μεταφέρουν στρατιωτικές δυνάμεις στη Γιουγκοσλαβική επικράτεια κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Παρ 'όλα αυτά, η υπογραφή του συμφώνου δεν άρεσε σε πολλά στοιχεία του Βασιλικού Γιουγκοσλαβικού Στρατού. Στις 27 Μαρτίου 1941, δύο ημέρες μετά την υπογραφή του Τριμερούς Συμφώνου από τη Γιουγκοσλαβία, οι Γιουγκοσλαβικές στρατιωτικές δυνάμεις με βρετανική υποστήριξη απομάκρυναν βιαίως τον Παύλο από την εξουσία και κήρυξαν τον Πέτρο Β΄ ενήλικα. Οι γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στη χώρα 10 ημέρες αργότερα.
Εξορία
Για το υπόλοιπο του πολέμου ο Πρίγκηπας Παύλος κρατήθηκε μαζί με την οικογένειά του σε κατ 'οίκον περιορισμό από τους Βρετανούς στην Κένυα. Η κουνιάδα του Δούκισσα του Κεντ και ο σύζυγός της Δούκας απευθύνθηκαν στον Ουίνστον Τσώρτσιλ, ελπίζοντας ότι θα επιτρέψει στον Παύλο και την Όλγα να καταφύγουν στη Βρετανία. Ωστόσο, ο Τσόρτσιλ απέρριψε κατηγορηματικά το αίτημα. Εβλεπε τον Παύλο ως προδότη και εγκληματία πολέμου. Μετά τον θάνατο του Δούκα του Κεντ το 1942 ο Τσόρτσιλ υποχώρησε προ της επιμονής του Βασιλιά Γεωργίου και επέτρεψε στην Πριγκίπισσα Όλγα να πετάξει στο Λονδίνο για να παρηγορήσει την αδελφή της - αν και χωρίς τον σύζυγό της, που ήταν πολύ κοντά στον πρώην Δούκα.
Η Πριγκίπισσα Ελισσάβετ, η μοναδική του κόρη, έλαβε πληροφορίες από τους φακέλους των Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών στο Υπουργείο Εξωτερικών στο Λονδίνο και τις δημοσίευσε στο Βελιγράδι, στην έκδοση της βιογραφίας του πατέρα της στα σερβικά το 1990. Το αρχικό βιβλίο Παύλος της Γιουγκοσλαβίας γράφτηκε από τον Νηλ Μπάλφουρ και εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1980.
Οι μεταπολεμικές κομμουνιστικές αρχές είχαν κηρύξει τον Πρίγκιπα Παύλο εχθρό του κράτους, δεν του επέτρεψαν να επιστρέψει ποτέ στη Γιουγκοσλαβία και δήμευσαν όλη του την περιουσία. Πέθανε στο Παρίσι στις 14 Σεπτεμβρίου 1976, σε ηλικία 83 ετών [11] και ετάφη στην Ελβετία. Αποκαταστάθηκε από τα σερβικά δικαστήρια το 2011 και μετενταφιάσθηκε στην οικογενειακή κρύπτη στο Οπλενατς της Σερβίας, κοντά στο Tόπολα, στην κεντρική Σερβία, στις 6 Οκτωβρίου 2012, μαζί με τη σύζυγό του Όλγα και τον γιο Νικόλαο.
Συλλογές τέχνης
Ο Πρίγκηπας Παύλος, μαζί με τον Βασιλιά Αλέξανδρο Α΄ της Γιουγκοσλαβίας, συνέλεξαν, δώρησαν και αφιέρωσαν μεγάλο αριθμό έργων τέχνης στη Σερβία και τον σερβικό λαό, συμπεριλαμβανομένων ξένων αριστουργημάτων. Υπάρχουν ιδιαίτερα σημαντικά ιταλικά, γαλλικά και ολλανδικά / φλαμανδικά έργα. Τα περισσότερα έργα βρίσκονται στο Εθνικό Μουσείο της Σερβίας, συμπεριλαμβανομένων έργων από καλλιτέχνες όπως οι Ρούμπενς, Ρενουάρ, Μονέ, Τιτσιάνο, Βαν Γκογκ, Πωλ Γκωγκέν κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιβασιλείς Κατηγορία:Οίκος των Καραγεώργεβιτς
Εξωτερική πράξη
Aν Α και Ε είναι δύο μη κενά σύνολα, τότε κάθε απεικόνιση του καρτεσιανού γινομένου Α × Ε στο Ε λέγεται εξωτερική πράξη στο Ε με συντελεστές (ή τελεστές) από το σύνολο Α.
Παράδειγμα εξωτερικής πράξης είναι ο βαθμωτός πολλαπλασιασμός στη γραμμική άλγεβρα. Σε αυτή την περίπτωση το Α είναι ένα σώμα και το Ε είναι ένας διανυσματικός χώρος. Το εσωτερικό γινόμενο δύο διανυσμάτων, όμως, δεν είναι εξωτερική πράξη, καθώς αποτελεί απεικόνιση από το ΑxΑ στο Ε, όπου τώρα το Ε είναι σώμα και το Α διανυσματικός χώρος.
Κατηγορία:Θεωρία συνόλων
Κρέσι
μικρογραφία|Στο γερμανοσοβιετικό [[Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης|σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ οι Ανατολικές παραμεθόριες περιοχές προσαρτήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση. Οι σοβιετικές κτήσεις ανατολικά τις γραμμής Κέρζον που ορίστηκε το 1919 επιβεβαιώθηκαν με μικρές προσαρμογές στις περιοχές γύρω από το Μπιαουίστοκ και το Πσέμυσλ από τους Συμμάχους στη διάσκεψη της Τεχεράνης, της Γιάλτας και του Πότσδαμ. Το 1945 τα περισσότερα γερμανικά εδάφη ανατολικά της γραμμής Όντερ-Νάισσε (σε ροζ χρώμα) παραδόθηκε στην εδαφικά απομειωμένη Πολωνία, δημιουργώντας τη σημερινή Πολωνία.]] Οι Ανατολικές παραμεθόριες περιοχές (Kresy Wschodnie) ή απλά Παραμεθόριες περιοχές (Kresy) ήταν ένας όρος που επινοήθηκε για το ανατολικό τμήμα της Δεύτερης πολωνικής Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου (1918-1939). Όντας σε μεγάλο βαθμό πολυεθνική και αγροτική περιοχή, καταλάμβανε περίπου το μισό των εδαφών της προπολεμικής Πολωνίας. Ιστορικά οι περιοχές ανήκαν στην ανατολική Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία, αλλά μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας η περιοχή προσαρτήθηκε από την Αυστρία των Αψβούργων (Γαλικία), και τη Ρωσία. Η περιοχή επεστράφη στην Πολωνία το 1921, μετά την Ειρήνη της Ρίγας. Με τις εδαφικές μεταβολές που έφερε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Πολωνία απώλεσε αυτά τα εδάφη, αλλά αποζημιώθηκε με εδάφη της ανατολικής Γερμανίας.
Ο πολωνικός πληθυντικός όρος Κρέσι ισοδυναμεί με το ρωσικό όρο οκραϋνί (окраины), που σημαίνει "παραμεθόριες περιοχές". Η περιοχή σε μεγάλο βαθμό καταλαμβάνει την ίδια γεωγραφική έκταση με τις βόρειες περιοχές της "Περιοχής του Εποικισμού", ένα σχήμα που δημιούργησε η Μεγάλη Αικατερίνη για να περιορίσει τους Εβραίους από το να κατοικήσουν στον Χριστιανικό Ορθόδοξο πυρήνα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, όπως η Μόσχα και η Αγία Πετρούπολη. Η περιοχή ιδρύθηκε μετά τον δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας (1793) και καταργήθηκε με την επανάσταση του 1917, όταν η Ρωσική Αυτοκρατορία έπαψε να υπάρχει. Στον απόηχο του πολωνοσοβιετικού πολέμου και την Ειρήνη της Ρίγας, οι αυστριακές και ρωσικές περιοχές των Κρέσι επανενσωματώθηκαν στο πολωνικό κράτος. Ωστόσο η περιοχή είχε γίνει πολυεθνική και διάφορες θρησκευτικές και εθνικές μειονότητες ξεπερνούσαν τους Πολωνούς σε πολλές περιοχές. Μερικά παραδείγματα είναι οι Εβραίοι που ζούσαν σε μικρές κωμοπόλεις, τα στετλ, και οι Ουκρανοί της Βολχινίας.
Διοικητικά, οι περιοχές των Κρέσι καταλαμβάνονταν από τα βοϊβοδάτα (περιφέρειες) Λβουφ, Νοβογκρούντεκ, Πολέσιε, Στανισουάβουφ, Ταρνοπόλ, Βίλνο, Βοουίν και Μπιαουίστοκ. Σήμερα, όλες οι περιφέρειες αυτές ανήκουν στη Δυτική Ουκρανία, τη Δυτική Λευκορωσία και τη νοτιοανατολική Λιθουανία, με το Λβιβ, Βίλνιους και το Γκρόντνο να μην ανήκουν στην Πολωνία. Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας τα ανατολικά σύνορα της Πολωνίας εκτείνονταν ανατολικά της γραμμής Κέρζον, η οποία ήταν μια πρόταση του βρετανικού υπουργείου εξωτερικών μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Δεκέμβριο του 1919 ως το ανατολικό σύνορο της Πολωνίας μετά από ένα αιώνα διαμελισμών. Τον Σεπτέμβριο του 1939, μετά την ταυτόχρονη εισβολή από την Σοβιετική Ένωση και τη Ναζιστική Γερμανία εισέβαλαν ταυτόχρονα στην Πολωνία, υπό το Σύμφωνο Μολότοφ–Ρίμπεντροπ, οι περιοχές των Κρέσι ενσωματώθηκαν στην Ουκρανία, τη Λευκορωσία και τη Λιθουανία, συχνά μέσω του τρόμου.
Οι σοβιετικές εδαφικές προσαρτήσεις κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επικυρώθηκαν από τους Συμμάχους στη διάσκεψη της Τεχεράνης, στη Διάσκεψη της Γιάλτας και στη Διάσκεψη του Πότσνταμ. Υπήρχαν βέβαια και άλλες προτάσεις από τους Πολωνούς και τους Σοβιετικούς για το σύνορο, ενώ οι Βρετανοί πρότειναν τη συμπερίληψη του Λβουφ στα πολωνικά μεταπολεμικά σύνορα. Όταν η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε το 1991, τα διάφορα μέρη του Κρέσι έγιναν μέλος των νέων κρατών της Λιθουανίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας. Αν και δεν ανήκουν πια στην Πολωνία, οι περιοχές είναι το σπίτι σε μια πολωνική μειονότητα (κυρίως στη Λευκορωσία και τη Λιθουανία), ως συνέχεια της εθνικότητάς τους εδώ και αιώνες. Ωστόσο, στην Πολωνία, υπάρχει η προσκόλληση των "μυθικών Κρέσι", συμπεριλαμβανομένης της προπολεμικής αντίληψης τους ως ειρηνική, ειδυλλική και αγροτική περιοχή. Αυτό έχει διαψευσθεί στην πολωνική πολιτική από τη διάλυση της ΕΣΣΔ και έπειτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Απέλαση Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Εγκλήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία Κατηγορία:Δυτική Λευκορωσία (1918-1939) Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Λιθουανίας Κατηγορία:Γεωγραφική ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Λευκορωσίας
Κλάιστ (αποσαφήνιση)
Το επώνυμο Κλάιστ (Kleist) ή φον Κλάιτ (von Kleist) αφορά τους παρακάτω:
String Demons
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα Κατηγορία:Ελληνικά heavy metal συγκροτήματα‎
Τζοσάια Γουίλαρντ Γκιμπς
Ο Τζοσάια Γουίλαρντ Γκιμπς (11 Φεβρουαρίου 1839 – 28 Απριλίου 1903) ήταν Αμερικανός επιστήμονας που προσέφερε, με σημαντικά θεωρητικά μοντέλα, στη φυσική, τη χημεία και τα μαθηματικά. Το έργο του σχετικά με τις εφαρμογές της θερμοδυναμικής διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη μετατροπή της φυσικοχημείας σε μια αυστηρά επαγωγική επιστήμη. Μαζί με τον Τζέιμς Κλέρκ Μάξγουελ και τον Λούντβιχ Μπόλτσμαν, δημιούργησε τη στατιστική μηχανική (έναν όρο που ο ίδιος επινόησε), για να εξηγήσει ότι οι νόμοι της θερμοδυναμικής προκύπτουν από τις στατιστικές ιδιότητες των μεγάλων συνόλων των σωματιδίων. Ο Γκιμπς ακόμη μελέτησε την εφαρμογή των εξισώσεων του Μάξγουελ πάνω στη φυσική οπτική. Ως μαθηματικός, επινόησε ένα σύγχρονο διανυσματικό υπολογισμό, ανεξάρτητα από τον Βρετανό επιστήμονα Όλιβερ Χέβισαϊντ, ο οποίος εργάστηκε και εκείνος πάνω σε παρόμοια θέματα την ίδια περίοδο.
Το 1863, το Πανεπιστήμιο Γέιλ απένειμε στον Γκιμπς το πρώτο αμερικανικό διδακτορικό στην μηχανική. Μετά την παραμονή τριών ετών στην Ευρώπη, ο Γκιμπς πέρασε το υπόλοιπο της καριέρας του στο Γέιλ, όπου διετέλεσε καθηγητής Μαθηματικής Φυσικής από το 1871 μέχρι και τον θάνατό του. Δουλεύοντας σχετικά απομονωμένος, έγινε ο πρώτος θεωρητικός επιστήμονας στις Ηνωμένες Πολιτείες που κέρδισε διεθνή φήμη και επαινέθηκε από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν ως «το μεγαλύτερο μυαλό στην ιστορία της Αμερικής». Το 1901 ο Γκιμπς έλαβε το βραβείο που αποτελούσε την ύψιστη τιμή για την διεθνή επιστημονική κοινωνία, το Βραβείο Κόπλεϊ της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου, «για τη συμβολή του στην εξέλιξη των μαθηματικών και της φυσικής».
Η μοναχική ζωή του Γκιμπς στα τέλη του αιώνα ερχόταν σε αντίθεση με την απίστευτα μεγάλη διεθνή επιρροή των ιδεών του, γεγονός το οποίο σχολιάστηκε από πολλούς βιογράφους και σχολιαστές. Αν και το έργο του ήταν εξ ολοκλήρου θεωρητικό, η πρακτική αξία της συνεισφορών του Γκιμπς έγινε εμφανής με την ανάπτυξη της βιομηχανικής χημείας κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Άντριους Μίλικαν η επιστήμη του Γκιμπς «έκανε για την στατιστική μηχανική και για τη θερμοδυναμική ό,τι έκανε ο Πιερ Σιμόν Λαπλάς για την ουράνια μηχανική και ο Τζέιμς Κλέρκ Μάξγουελ για την Ηλεκτροδυναμική, δηλαδή έδωσε στον τομέα του μια πολύ καλά οργανωμένη δομή».
Οικογενειακό ιστορικό
Ο Γκιμπς ήταν γόνος παλιάς οικογένειας Γιάνκηδων, που προέρχονταν από διακεκριμένους κληρικούς και ακαδημαϊκούς από τον 17ο αιώνα. Ήταν το τέταρτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειάς του και ο μοναδικός γιος του Τζοσάια Γουίλαρντ Γκιμπς και της γυναίκας του Μαρία Άννα το γένος Βαν Κλεβ. Από την πλευρά του πατέρα του, υπήρχε σχέση με τον Σάμουελ Γιούλαρντ, ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Χάρβαρντ από το 1701 μέχρι και το 1707. Ενώ από την πλευρά της μητέρας του, ένας από τους προγόνους του ήταν ο Τζόναθαν Ντίκινσον, ο πρώτος πρόεδρος του Κολλεγίου του New Jersey (αργότερα του Princeton University). Το όνομα Γκιμπς, το οποίο μοιράζεται με τον πατέρα του και με διάφορα άλλα μέλη της πολυμελούς οικογένειας του, κληρονομήθηκε από τον πρόγονο του Τζοσάια Γιούλαρντ ο οποίος ήταν Γραμματέας της επαρχίας της Μασαχουσέτης τον 18ο αιώνα.
Τα νεανικά του χρόνια
thumb|Ο Γκιμπς ως φοιτητής το 1855 Ο Ουίλαρντ Γκιμπς μαθήτευσε στο σχολείο του Χόπκινς και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Γέιλ το 1854,στην ηλικία των 15 ετών. Αποφοίτησε το 1858 ως ένας από τους κορυφαίους φοιτητές της γενιάς του, και βραβεύθηκε καθώς αρίστευσε στα μαθηματικά και τα λατινικά. Παρέμεινε στο Γέιλ ως μεταπτυχιακός φοιτητής στην Επιστημονική Σχολή του Σέφιλντ. Στην ηλικία των 19, αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το κολέγιο, ο Γκιμπς  εντάχθηκε στο  Connecticut Academy of Arts and Sciences, το οποίο ένα επιστημονικό όργανο που αποτελείται κυρίως από μέλη του διδακτικού προσωπικού του Γέιλ.
Δυστυχώς πολύ λίγα έγγραφα έχουν διασωθεί από τα νεανικά χρόνια του Γκιμπς,και αυτό είναι κάτι το οποίο καθιστά αδύνατη την παράθεση ακριβή στοιχείων από τα νεανικά χρόνια του Γκιμπς. Κατά τη γνώμη των ιστορικών, ο κύριος μέντορας και σύμβουλος του Γκιμπς τόσο στο Γέιλ,όσο και στην ακαδημία του Κονέκτικατ, ήταν ο αστρονόμος και μαθηματικός Hubert Anson Newton, ο οποίος παρέμεινε καλός φίλος και έμπιστος του Γκιμπς εφ' όρου ζωής. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Γκιμπς απέκτησε αρκετά χρήματα ώστε να είναι οικονομικά ανεξάρτητος.
Ο Γκιμπς ταλαιπωρείτο από χρόνια πνευμονικά προβλήματα και οι γιατροί ανησυχούσαν ότι θα μπορούσε να ήταν φυματίωση, ασθένεια από την οποία πέθανε η μητέρα του. Επίσης υπέφερε απο αστιγματισμό, του οποίου η θεραπεία ήταν άγνωστη για τους οφθαλμίατρους της εποχής. Αν και χρησιμοποιούσε γυαλιά μόνο για διάβασμα η κοντινή εργασία, η ευαίσθητη υγεία του και τα προβλήματα της όρασής του πιθανόν να εξηγούν γιατί δεν θέλησε εθελοντικά να συμμετέχει στον εμφύλιο πόλεμο του 1861-1865. Την περίοδο εκείνη δεν επιστρατεύθηκε και παρέμεινε στο Γέιλ.
thumb|Ο Γκιμπς στα χρόνια της διδασκαλίας του στο Γέιλ Το 1863 χορηγήθηκε στον Γκιμπς το διδακτορικό στη μηχανική από τις ΗΠΑ. Αυτό ήταν το πέμπτο διδακτορικό που χορήγησαν οι ΗΠΑ ανεξαρτήτως θέματος. Μετά την αποφοίτησή του,ο Γκιμπς διορίστηκε ως καθηγητής στο Κολέγιο για θητεία τριών ετών. Τα δύο πρώτα έτη της θητείας του δίδαξε λατινικά και κατά τη διάρκεια του τρίτου φιλοσοφία φυσικής. Το 1866 ολοκλήρωσε το σχέδιό του για το σύστημα πέδησης τρένων και διάβασε ένα κείμενο στην ακαδημία του Κονέκτικατ με τίτλο «Η σωστή μέτρηση των μονάδων μήκους», στο οποίο πρότεινε ένα πλάνο για τον εξορθολογισμό του συστήματος των μονάδων μέτρησης που χρησιμοποιούνται στη μηχανική.
Μετά τη λήξη της θητείας του ως καθηγητή, ο Γκιμπς ταξίδεψε στην Ευρώπη με τις αδελφές του. Πέρασαν τον χειμώνα του 1866-1867 στο Παρίσι, όπου ο Γκιμπς παρακολούθησε διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και το Κολέγιο της Γαλλίας, οι οποίες δίδονταν από διακεκριμένους μαθηματικούς, όπως ο Ζοζέφ Λιούβιλ και Μισέλ Σαλ. Αργότερα ο Γκιμπς αρρώστησε βαριά και οι γιατροί φοβούμενοι φυματίωση του πρότεινα να ξεκουραστεί στη Ριβιέρα, όπου αυτός και οι αδερφές του πέρασαν αρκετούς μήνες έως ότου αναρρώσει πλήρως ο Γκιμπς.
Το 1869 ο Γκιμπς επέστρεψε στο Γέιλ και δίδασκε γαλλικά στους φοιτητές μηχανικής. Όλο αυτό το διάστημα εργαζόταν παράλληλα γύρω από ένα σχέδιο για μία ατμομηχανή κυβερνήτη, η οποία ήταν η τελευταία του σημαντική έρευνα στον τομέα της μηχανικής. Το 1871 διορίστηκε ως καθηγητής Μαθηματικής Φυσικής στο Γέιλ. Για πρώτη φορά αυτή η ειδικότητα εμφανίστηκε στις ΗΠΑ. Ενώ ο Γκιμπς δεν είχε δημοσιεύσει ακόμα τίποτα, του ανατέθηκε να διδάξει αποκλειστικά αυτός μεταπτυχιακούς φοιτητές χωρίς πληρωμή. Οι άμισθες θέσεις διδασκαλίες ήταν σύνηθες φαινόμενο στα γερμανικά πανεπιστήμια,τα οποία είχε ως πρότυπο το σύστημα των αποφοίτων επιστημονικής διαδασκαλίας του Γέιλ.
Τα χρόνια της μέσης ηλικίας
thumb|Σκίτσο του Μάξγουελ με τις γραμμές σταθερής θερμοκρασίας και πίεσης που έγιναν στο πλαίσιο της κατασκευής ενός μοντέλου βασιζόμενο στους ορισμούς του Γκιμπς για τις θερμοδυναμικές επιφάνειες του νερού (ανατρέξτε Στις [[:en:Maxwell's thermodynamic surface|Θερμοδυναμικές επιφάνειες του Μάξγουελ).]] Ο Γκιμπς δημοσίευσε την πρώτη του δουλειά το 1873, στην ασυνήθιστα προχωρημένη ηλικία των 34 ετών. [7]Τα έγγραφα σχετικά με τη γεωμετρική αναπαράσταση θερμοδυναμικών ποσοτήτων εμφανίστηκαν στην ακαδημία του Κονέκτικατ. Αυτή η εφημερίδα είχε λίγους αναγνώστες ικανούς να κατανοήσουν την δουλειά του Γκιμπς, αλλά μοιράστηκε με ανατυπώσεις με ανταποκριτές στην Ευρώπη και έλαβε ενθουσιώδη αποδοχή από τον Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ του Κέιμπριτζ. Ο Μάξγουελ έφτιαξε ένα πήλινο ομοίωμα που απεικονίζει κατασκευή του Γκιμπς με τα ίδια του τα χέρια. Έπειτα παρήγαγε τρία γύψινα αντίγραφα του μοντέλου του και έστειλε ένα στον Γκιμπς. Αυτό το μοντέλο υπάρχει ως έκθεμα στο Τμήμα φυσικής του Γέιλ.[29]
Ο Μάξγουελ συμπεριέλαβε ένα κεφάλαιο από τη δουλειά του Γκιμπς στην επόμενη έκδοση της Θεωρίας της Θερμότητας που δημοσιεύτηκε το 1875. Επίσης εξήγησε τη χρησιμότητα των γραφικών μεθόδων του Γκιμπς σε μια διάλεξη στη Χημική Εταιρεία του Λονδίνου και αναφέρθηκε σε αυτήν ακόμα και στο άρθρο «Διαγράμματα» το οποίο έγραψε για την εγκυκλοπαίδεια «Μπριτάνικα».[30] Οι πιθανότητες συνεργασίας του με τον Γκιμπς μηδενίστηκαν λόγω του πρόωρου θανάτου του Μαξγουελ το 1879, σε ηλικία 48 ετών. Αργότερα δημοσιεύθηκε ένα αστείο περί αυτού αφού, όπως ανέφερε η New Heaven, «υπήρχε μόνο ένας άνθρωπος ο οποίος μπορούσε να καταλάβει τη δουλειά του Γκιμπς. Αυτός ήταν ο Μάξγουελ, και τώρα είναι νεκρός».[31]
Ο Γκιμπς στη συνέχεια επεκτάθηκε στη θερμοδυναμική ανάλυση πάνω στα χημικά συστήματα πολλαπλών φάσεων, (δηλαδή, σε συστήματα που αποτελούνται από περισσότερα από ένα είδος της ύλης) και θεωρούνται μια ποικιλία συγκεκριμένων εφαρμογών. Η έρευνά του με τίτλο «Η Ισορροπία ετερογενών ουσιών», δημοσιεύθηκε από την Ακαδημία του Κονέκτικατ σε δύο μέρη που εμφανίστηκαν αντίστοιχα το 1875 και το 1878. Αυτό το έργο καλύπτει περίπου τριακόσιες σελίδες και περιέχει ακριβώς επτακόσιες αριθμημένες μαθηματικές εξισώσεις, αρχίζει με ένα απόσπασμα από τον Ρούντολφ Κλαούζιους, που ερμηνεύει αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν Πρώτος και Δεύτερος Νόμος της Θερμοδυναμικής: «Η ενέργεια του κόσμου είναι σταθερή», και «η εντροπία του κόσμου τείνει προς το μέγιστο».
Η μονογραφία του Γκίμπς χρησιμοποιεί με αυστηρότητα τις θερμοδυναμικές τεχνικές στην ερμηνεία των φυσικοχημικών φαινομένων, εξηγώντας την προϋπάρχουσα αντίληψη για τις μάζες των απομονωμένων στοιχείων και παρατηρήσεων. Το έργο του έχει χαρακτηριστεί ως «η αρχή της Θερμοδυναμικής» και ως το έργο με τις «απεριόριστες Δυνατότητες». Ο Βίλχελμ Όστβαλντ, ο οποίος μετέφρασε τη μονογραφία του Γκιμπς στα γερμανικά, αναφέρει ότι ο Γκιμπς είναι ο «θεμελιωτής των ενεργειών». Σύμφωνα με σχολιαστές, «είναι παγκοσμίως αποδεκτό ότι η δημοσίευση του έργου αυτού ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην ιστορία της Χημείας... Παρόλο που πριν από χρόνια ακόμη είχε γίνει γνωστή η αξία του έργου, άργησε να δημοσιοποιηθεί και αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι οι μαθηματικές μορφές και οι αυστηρά απαγωγικές διαδικασίες δυσκόλευαν τον αναγνώστη και ιδιαίτερα τους μαθητές της Πειραματικής Χημείας οι οποίοι μάλιστα αντιμετώπισαν και τα περισσότερα προβλήματα.» (Τζ.Τζ. O'Κονορς και E.Φ. Ρομπερτσον, 1997)
Ο Γκιμπς συνέχισε να εργάζεται χωρίς αμοιβή μέχρι και το 1880, όταν το Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς στην Βαλτιμόρη, Μέριλαντ του προσέφερε μια θέση για 3.000 δολάρια ανά έτος. Αντίθετα, το Πανεπιστήμιο του Γέιλ του πρόσφερε 2.000 δολάρια, ποσό που τον ικανοποιούσε.
Μεταγενέστερα χρόνια
Από το 1880 μέχρι το 1884,ο Γκιμπς εργάστηκε στην ανάπτυξη της διανυσματικής άλγεβρας του Χέρμαν Γκράσσμαν σε έναν φορέα λογισμικού καλά προσαρμοσμένο στις ανάγκες των φυσικών. Με αυτή την ιδέα στο μυαλό, ο Γκιμπς διαχώρισε τις καταστάσεις που παράγονται από σημεία και δύο διανύσματα και εισήγαγε την έννοια των δυαδικών ψηφίων. Ανάλογες εργασίες ανεξαρτήτως του Γκιμπς και περίπου το ίδιο χρονικό διάστημα έγιναν από τον Βρετανό μαθηματικό φυσικό και μηχανικό Όλιβερ Χέβισαιντ. Ο Γκιμπς προσπάθησε να πείσει τους άλλους φυσικούς για τη χρησιμότητα της διανυσματικής προσέγγισης έναντι του λογισμού του Ουίλιαμ Ρόουαν Χάμιλτον, τον οποίο χρησιμοποιούσαν τότε εκτενώς οι Βρετανοί επιστήμονες. Αυτό το γεγονός τον οδήγησε στις αρχές του 1890 σε μια διαμάχη με τον Πίτερ Γκάθρι Τάιτ και άλλους[4].
Οι σημειώσεις του Γκιμπς από τις διαλέξεις του γύρω από τον διανυσματικό λογισμό τυπώθηκαν ιδιωτικά το 1881 και το 1884 για χρήση από τους φοιτητές του και στη συνέχεια συμπεριλήφθηκαν και προσαρμόστηκαν από τον Έντουιν Μπίντγουελ Ουίλσον στο βιβλίο Διανυσματική Ανάλυση, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1901. Αυτό το βιβλίο βοήθησε στο να διαδοθεί η σημειογραφεία «del», που χρησιμοποιείται ευρύτατα σήμερα στην ηλεκτροδυναμική και στη μηχανική των ρευστών. Σε άλλες μαθηματικές εργασίες, επανανακάλυψε το «φαινόμενο του Γκιμπς» στη θεωρία των σειρών Φουριέ (η οποία εν αγνοία του είχε περιγραφεί 50 χρόνια νωρίτερα από έναν Άγγλο μαθηματικό, τον Χένρι Γουίλμπραχαμ.)[38]
Από το 1882 ως το 1889 ο Γκιμπς έγραψε 5 εκθέσεις γύρω από τη φυσική οπτική, στην οποία ερεύνησε τη διάθλαση και άλλα οπτικά φαινόμενα και υπερασπίστηκε τη θεωρία του Μάξγουελ της ηλεκτρομαγνητικής θεωρίας του φωτός έναντι άλλων μηχανικών θεωριών του Λορντ Κέλβιν και άλλων[4]. Στη δουλειά του στην οπτική, όπως ακριβώς και στη δουλειά του στη θερμοδυναμική, ο Γκιμπς απέρριπτε εθελημένα τις εικασίες γύρω από τη μικροσκοπική δομή της ύλης[39], το οποίο αποδείχθηκε σοφή επιλογή εν όψει των επαναστατικών εξελίξεων στην κβαντική μηχανική, η οποία ξεκίνησε περίπου στα χρόνια του θανάτου του.[40]
Ο Γκιμπς επινόησε τον όρο στατιστική μηχανική και εισήγαγε τις βασικές έννοιες στην αντίστοιχη μαθηματική περιγραφή των φυσικών συστημάτων, συμπεριλαμβανομένων των εννοιών χημικό δυναμικό (1876), στατιστικό σύνολο(1878), και χώρος των φάσεων (1902).[41][42Η συμβολή του Γκιμπς γύρω από την παραγωγή φαινομενολογικών νόμων της θερμοδυναμικής από τις στατιστικές ιδιότητες των συστημάτων με πολλά σωματίδια, παρουσιάστηκε στο βιβλίο του Βασικές αρχές στη στατιστική μηχανική, το οποίο υπήρξε ένα βιβλίο με πολύ μεγάλη επιρροή και δημοσιεύτηκε το 1902,έναν χρόνο πριν το θάνατό του.[41]
Η κλειστή προσωπικότητα του Γκιμπς και η έντονη προσοχή στη δουλειά του, περιόρισε την προσβασιμότητά του από τους φοιτητές. Ο προσωπικά προστατευόμενός του ήταν ο Μπίντγουελ Ουίλσον, ο οποίος ωστόσο εξήγησε ότι: «εκτός από την τάξη, είδα πολύ λίγο τον Γκιμπς. Είχε ένα πρόγραμμα, προς το τέλος του απογεύματος, να κάνει μία βόλτα ενδιάμεσα από τη μελέτη του στην παλιά βιβλιοθήκη του Σλόαν και το σπίτι του, λίγη άσκηση μεταξύ δουλειάς και δείπνου, και ίσως καμιά φορά περιστασιακά να μπορούσε κάποιος να τον συναντήσει εκείνη την ώρα.»[43] Ο Γκιμπς επέβλεψε τη διδακτορική διατριβή γύρω από τα οικονομικά μαθηματικά, γραμμένη από τον Ίρβινγκ Φίσερ το 1891.[44] Μετά τον θάνατο του Γκιμπς, ο Φίσερ χρηματοδότησε τη δημοσίευση του Συλλογικού του έργου[45]. Ένας άλλος διακεκριμένος φοιτητής του ήταν ο Λι ντι Φόρεστ,μετέπειτα πρωτοπόρος της τεχνολογίας του ραδιοφώνου.[46]
Μπάνιντολ
Το Μπάνιντολ (κυριλλικά: Бањдол) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 77 κατοίκους.
Τζοσάια Γουίλαρντ Γκιμπς
Μεταγενέστερα χρόνια
Ο Γκιμπς πέθανε στο Νιου Χέιβεν στις 28 Απριλίου 1903, σε ηλικία 64 ετών, θύμα οξείας εντερικής απόφραξης[43]. Η κηδεία τελέσθηκε δύο ημέρες αργότερα στο σπίτι του[47] και το σώμα του θάφτηκε κοντά στο Grove Street Cemetery.[48]Τον Μάιο, το Γέιλ οργάνωσε μία συνάντηση στην μνήμη του στο εργαστήριο του Σλόαν. Ο διαπρεπής Βρετανός φυσικός Τζόζεφ Τζον Τόμσον ήταν στην τελετή και εξεφώνησε έναν σύντομο χαιρετισμό.[49]
Μπάνιντολ
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Τζοσάια Γουίλαρντ Γκιμπς
Προσωπική ζωή και χαρακτήρας
Ο Gibbs δεν παντρεύτηκε ποτέ, ζώντας όλη του τη ζωή στο πατρικό του σπίτι με την αδελφή του Julia και τον σύζυγό της Addison Van Name, ο οποίος ήταν βιβλιοθηκονόμος στο Γέιλ. Εκτός των σύνηθων καλοκαιρινών διακοπών του, στα Αντιροντάκ (στο Κην Βάλεη ,Νέα Υόρκη) και αργότερα στα Λευκά Όρη (στο Ιντερβέηλ, Νέο Χαμπσάϊρ), η διαμονή του στην Ευρώπη το 1866-1869 ήταν σχεδόν η μόνη χρονική περίοδος που ο Γκιμπς πέρασε εκτός του Νιου Χέηβεν. Μπήκε στην κολεγιακή εκκλησία του Γέηλ στο τέλος του πρώτου του χρόνου και παρέμεινε τακτικός θαμώνας για το υπόλοιπο της ζωής του. Ο Γκίμπς γενικότερα ψήφιζε το Ρεπουμπλικανικό υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές αλλά, όπως οι άλλοι «Μαγκγουάμπς», οι αμφιβολίες του σχετικά με την αυξανόμενη διαφθορά σχετικά με την πολιτική μηχανή τον οδήγησε να υποστηρίζει τον Γκρόβερ Κλίβλαντ, έναν συντηρητικό Δημοκράτης, στις εκλογές του 1884. Λίγα ακόμη είναι γνωστά σχετικά με τις θρησκευτικές ή πολιτικές του απόψεις, τις οποίες κρατούσε κυρίως για τον εαυτό του.
Ο Γκιμπς δεν παρήγαγε μια ουσιώδη προσωπική αλληλογραφία και πολλά από τα γράμματά του αργότερα χάθηκαν ή καταστράφηκαν. Πέραν των γραπτών σχετικά με την έρευνά του, εξέδωσε μόνο δύο ακόμη έργα: έναν σύντομο επικήδιο για τον Ρούντολφ Κλαούζιους, έναν απο τους θεμελιωτές της μαθηματικής θεωρίας της θερμοδυναμικής και ένα μεγαλύτερο βιογραφικό απομνημόνευμα του μέντορά του στο Γέιλ, H.A. Newton. Κατα την άποψη του Edward Bidwell Wilson:
"Ο Γκιμπς δεν ήταν διαφημιστής της προσωπικής του φήμης, ούτε προπαγανδιστής της επιστήμης. `Ηταν λόγιος, γόνος λόγιας οικογενείας, εν ζωή πριν η έρευνα γίνει résearch ... Ο Γκίμπς δεν ήταν τέρας, δεν είχε εντυπωσιακά μέσα, παρά ήταν ένας ευγενικά αξιοπρεπής gentleman."
- E.B. Wilson, 1931
Κύρια βιβλιογραφία
Gibbs's other papers are included in both:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί Κατηγορία:Φυσικοχημικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Γέιλ Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Γουλιέλμος του Μπάντεν-Μπάντεν
Ο Γουλιέλμος, γερμ. Wilhelm (30 Ιουλίου 1593 - 22 Μαΐου 1677) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν (1621-1677).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Εδουάρδου-Φορτουνάτου μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν και της Μαρίας, κόρης του Ιακώβου φεν Άικεν κυβερνήτη της Μπρέντα.
Το 1677 απεβίωσε στο Μπάντεν-Μπάντεν σε ηλικία 84 ετών και τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Λουδοβίκος-Γουλιέλμος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1624 την Αικατερίνη-Ούρσουλα, κόρη του Ιωάννη-Γεωργίου πρίγκιπα του Χόεντσολερν-Χέχινγκεν και είχε τέκνα:
Το 1640 απεβίωσε η Αικατερίνη-Ούρσουλα και ο Γουλιέλμος έκανε το 1650 δεύτερο γάμο με τη Μαρία-Μαγδαληνή, κόρη του Ερνέστου κόμη του Έτινγκεν-Μπάλντερν και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Φίλιππος της Καλαβρίας
Ο Φίλιππος, ισπαν. Felipe de Borbón (13 Ιουνίου 1747 - 19 Σεπτεμβρίου 1777) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν πρίγκιπας της Νάπολης & Σικελίας, μετά της Ισπανίας και δούκας της Καλαβρίας.
Βιογραφία
Ασθένησε από ευλογιά και οι γονείς του, φοβούμενοι μετάδοση, έφυγαν στο ανάκτορο της Καζέρτα. Απεβίωσε το 1777 στο ανάκτορο του Πόρτιτσι σε ηλικία 30 ετών και τάφηκε στη βασιλική της Σάντα Κιάρα στη Νάπολη.
Αναφορές
Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας
Πρωτεύουσα της Ολλανδίας
Σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας, το Άμστερνταμ είναι η πρωτεύουσα της Ολλανδίας. Ωστόσο η κυβέρνηση εδρεύει στη Χάγη από το 1588. Το ανώτατο δικαστήριο και το συμβούλιο του κράτους της Ολλανδίας εδρεύουν επίσης στη Χάγη. Από τη συνταγματική αναθεώρηση του 1983, το άρθρο 32 του συντάγματος της Ολλανδίας γράφει ότι "ο Βασιλιάς πρέπει να ορκιστεί το συντομότερο δυνατόν στην πρωτεύουσα, το Άμστερνταμ". Είναι η μόνη αναφορά του συντάγματος στο ότι το Άμστερνταμ είναι η πρωτεύουσα.
Από το 1808 έως το 1810 το Άμστερνταμ ήταν πρωτεύουσα και έδρα της κυβέρνησης, διατηρώντας εν μέρει αυτό το ρόλο μέχρι το 1813.
Μάρκας Λούκις
Ο Μάρκας (Μάρκος) Λούκις (Markas Luckis, γενν. 17 Ιανουαρίου 1905, Πσκοφ - 9 Φεβρουαρίου 1973, Μπουένος Άιρες ) ήταν Αργεντινός σκακιστής λιθουανικής καταγωγής.
Αποτελέσματα Σκακιστικών Ολυμπιάδων
Ο Μ. Λούκις εκπροσώπησε τη Λιθουανία σε αρκετές σκακιστικές Ολυμπιάδες. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα: Ο Μ. Λούκις απέσπασε από τις παραπάνω διοργανώσεις τρία μετάλλια:
Αποτελέσματα Σκακιστικών Πρωταθλημάτων Αργεντινής
Ο Μ. Λούκις συμμετείχε και σε πολλά Σκακιστικά Πρωταθλήματα Αργεντινής. Τα αποτελέσματά του φαίνονται αναλυτικά στον παρακάτω πίνακα:
Άλλες Πληροφορίες
Ο Μ. Λούκις, όπως και πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι σκακιστές, υπό την απειλή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποφάσισε να εγκατασταθεί μόνιμα στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, το 1939 μόνιμα. Αργότερα, έλαβε και την Αργεντίνικη υπηκοότητα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές
Κατάλογος έργων του Μουσείου Μπαρτζέλλο
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων γλυπτικής του  Μουσείου Μπαρτζέλλο (Museo Nazionale del Bargello) της Φλωρεντίας.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Καναδά
Η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Καναδά (αγγλικά: Canada Basketball, CB) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στον Καναδά. Εδρεύει στο Τορόντο και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, εποπτεύει το επαγγελματικό πρωτάθλημα ανδρών, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Καναδά.
Ιστορία
Η εθνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης του Καναδά ιδρύθηκε το 1923.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στον Καναδά
Μεξικανική Αθλητική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης
Η Μεξικανική Αθλητική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ισπανικά: Asociación Deportiva Mexicana de Básquetbol, ADEMEBA) είναι το όργανο διοίκησης της καλαθοσφαίρισης στο Μεξικό. Εδρεύει στην Πόλη του Μεξικού και είναι μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (FIBA). Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών και νέων, εποπτεύει το επαγγελματικό πρωτάθλημα ανδρών, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Μεξικού.
Ιστορία
Η Μεξικανική Αθλητική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (Asociación Deportiva Mexicana de Básquetbol A.C.) ιδρύθηκε το 2008. Αναγνωρίστηκε από τη FIBA ως εθνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης για το Μεξικό, παίρνοντας τη θέση που κατείχε μέχρι πρότεινoς η Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης Μεξικού (FMB).
Το Νοέμβριο του 2015, η FIBA απέβαλε το Μεξικό από τις διεθνείς διοργανώσεις, διότι η Εθνική Επιτροπή Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (CONADE) δεν αναγνώριζε καμία ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης στη χώρα. Τελικά, με κίνδυνο η εθνικη ομάδα των ανδρών να μείνει εκτός του Προολυμπιακού Τουρνουά του 2016, η CONADE αναγνώρισε την ADEMEBA ως εθνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης και η FIBA δέχτηκε και πάλι στις διοργανώσεις της το Μεξικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Τυνησία
Ποταμός Ρούβου
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρεια Μορογκόρο Κατηγορία:Γεωγραφία της Περιφέρειας Πουάνι Κατηγορία:Ποταμοί της Τανζανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Αφρικής
Βίβιαν Κοντομάρη
Η Βιβιαν Κοντομάρη είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου, καθώς και της τηλεόρασης. Έγινε ευρέως γνωστή από την συμμετοχή της στην τηλεοπτική σειρά Το σόι σου ως Μπέλα Χαμπέα. Το 1996 αποφοίτησε από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο μέσα από αυτοτελή επεισόδια στις σειρές Κόκκινος Κύκλος και Επτά Θανάσιμες Πεθερές. Άρχισε να γίνεται γνωστή από τις καθημερινές τηλεοπτικές σειρές Οι Βασιλιάδες και Λόλα, όπου μέσα από αυτούς ερμήνευσε τους πρώτους της μεγάλους ρόλους στην τηλεόραση. Ωστόσο η μεγάλη επιτυχία ήρθε μέσα από την οικογενειακή κομωδία Το σόι σου, όπου αποτελεί αναμφισβήτητα μεγάλο σταθμό στην καριέρα της. Ο ρόλος της Μπέλας , που υποδύεται, εκτός από το ότι την καθιέρωσε στον χώρο της υποκριτικής και την ανέδειξε σε σημαντική ηθοποιό, έκανε και τον κόσμο να την αγαπήσει.
Στο θέατρο η Βίβαν Κοντομάρη έχει συνεργαστεί με τους Σπύρο Ευαγγελάτο – Λήδα Τασοπούλου (Αμφι-Θέατρο), Κώστα Τσιάνο (για το Εθνικό Θέατρο), Πέτρο Σεβαστίκ (Εθνικό Θέατρο), Λυδία Κονιόρδου (Εθνικό Θέατρο), Σωτήρη Χατζάκη (Θέατρο Πολιτεία),Θέμη Μουμουλίδη (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας), Γιάννη Ιορδανίδη (Θεσσαλικό Θέατρο, Κ.Θ.Β.Ε., Θέατρο Τζένη Καρέζη), Πέρρη Μιχαηλίδη (Κ.Θ.Β.Ε.), Γιώργο Μιχαηλίδη (Κ.Θ.Β.Ε., Ανοιχτό Θέατρο), Μιχάλη Ρέππα & Θανάση Παπαθανασίου, Γιώργο Βάλαρη (Μικρό Θέατρο).
Έχει πρωταγωνιστήσει σε παιδικές παραστάσεις με τους Ανδρέα Παπασπύρο (Θέατρο του Ήλιου), Κάρμεν Ρουγγέρη (Εθνικό Θέατρο), Φώτη Σπύρου (Μικρό Θέατρο).
Την σεζόν 2014-2015 ήταν μέλος σε παράσταση με τρία μονόπρακτα του σημαντικού Ιάκωβου Καμπανέλλη, που τα εμπιστεύτηκε η ίδια η κόρη του, στον πολυχώρο Vault. Τις επόμενες δύο σεζόν πρωταγωνίστησε στο πλάι της μεγάλης ηθοποιού του θεάτρου και του κινηματογράφου, Ζωής Λάσκαρη στο θέατρο Αθηναΐς, στο απολαυστικό έργο του Νίκου Μουτσινά,"Νύφη Κουράγιο". Την σεζόν 2017-2018 πρωταγωνίστησε στην παράσταση "Δουλειές με φούντες" στο ίδιο θέατρο μετά τον θάνατο της σημαντικής Ζωής Λάσκαρη. Για την σεζόν 2018-2019 ανακοινώθηκε ότι θα πρωταγωνιστήσει στην κωμωδία Toc Toc στο θέατρο Ήβη μαζί με τον Κώστα Σπυρόπουλο, τον Ευθύμη Ζησάκη και τον Δημήτρη Σταρόβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Γιώργος Κορδέλλας
Ο Γιώργος Κορδέλλας (23 Δεκεμβρίου 1959) είναι Έλληνας σκηνοθέτης, στιχουργός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κοζάνη στις 23 Δεκεμβρίου 1959. Μεγάλωσε σε διάφορες επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας, λόγω επαγγελματικών μεταθέσεων του πατέρα του. Παρακολούθησε μαθήματα Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου στις Σχολές Κινηματογράφου Λ. Σταυράκου και Ε. Χατζίκου και στη συνέχεια εργάστηκε ως Βοηθός Σκηνοθέτη σε κινηματογραφικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές.
Ως σκηνοθέτης πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση με την «Aναστασία», μία από τις πιο επιτυχημένες ελληνικές τηλεοπτικές σειρές, που σημείωσε επανειλημμένα πολύ υψηλές θεαματικότητες. Η ταινία του «Η Ρόζα της Σμύρνης» ήταν η μεγάλη εμπορική επιτυχία των ετών 2016-2017 με 360.000 εισιτήρια στην Α’ προβολή.
Στίχοι του έχουν μελοποιηθεί και έχουν δισκογραφηθεί με διάφορους ερμηνευτές.
Κινηματογράφος
2020. «ARMY BABY», κομεντί μεγάλου μήκους. Παραγωγή ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ ΑΕ σε συμπαραγωγή MY HOME IKE, με την υποστήριξη του ΕΚΟΜΕ. Η προβολή της ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες είχε προγραμματιστεί για τις 24 Δεκεμβρίου 2020, αλλά αναβλήθηκε λόγω των περιοριστικών υγιεινομικών μέτρων για την αντιμετώπιση της επιδημίας του covid-19. Η πρώτη δημόσια προβολή της ταινίας έγινε στις 29 Σεπτεμβρίου 2022, στο Village East Cinema, στο Μανχάτταν, ανοίγοντας το Greek Film Expo 2022. Στην Ελλάδα, η ταινία βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 22 Δεκεμβρίου 2022.
2016. «Η Ρόζα της Σμύρνης», δραματική ταινία μεγάλου μήκους. Παραγωγή: ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ ΑΕ – συμπαραγωγή: COSMΟΤΕ TV, FEELGOOD ENTERTAINMENT, SARMAŞIK SANATLAR – με την υποστήριξη του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ.
Τηλεοπτικές Σειρές
«Λούφα και παραλλαγή-η σειρά», τηλεοπτική σειρά (ΝΕΤ 2006-2007) επεισ. 5-15.
«Κινούμενη άμμος» τηλεοπτική σειρά (ALPHA 2005) επεισ. 1-6.
«Xορεύοντας στη σιωπή», τηλεοπτική σειρά 28 επεισ. (ALPHA 2002-2003).
«Δούρειος Ίππος», τηλεοπτική σειρά 20 επεισ. (ANT1 2000-2001).
«Bεντέτα», τηλεοπτική σειρά 18 επεισ. (MEGA 1999-2000).
«Tο φτερούγισμα του γλάρου», τηλεοπτική σειρά 20 επεισ. (ET1 1998-1999).
«Tζιβαέρι», τηλεοπτική σειρά 16 επεισ. (MEGA 1997-1998).
Μπάζιλ Σπενς
Ο Μπάζιλ Σπενς (πλήρες όνομα στα Basil Urwin Spence, 1907 – 1976) ήταν Σκώτος αρχιτέκτονας, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του νεωτεριστικού κινήματος του Μοντερνισμού (Modernism) κατά τον 20ο αιώνα. Ο Σπενς γεννήθηκε στη Βομβάη της Ινδίας στις 13 Αυγούστου 1907. Σπούδασε αρχικά στα 1919 – 1925 στο Κολέγιο Τζορτζ Γουότσον (George Watson’ s College) στο Εδιμβούργο της Σκωτίας και στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, από το 1925 μέχρι το 1931, σπούδασε αρχιτεκτονική στο Κολέγιο Τέχνης του Εδιμβούργου.
Γιώργος Κορδέλλας
Τηλεοπτικές Σειρές
«Aπών», τηλεοπτική σειρά 20 επεισ. (MEGA 1995-1996).
Μπάζιλ Σπενς
Μετά την αποφοίτησή του το 1931, ο Σπενς ίδρυσε αρχιτεκτονικό γραφείο και κατασκεύασε μεγάλες εξοχικές επαύλεις στη Σκωτία. Το 1939 στρατεύτηκε και το 1944 έλαβε μέρος στην απόβαση της Νορμανδίας. Αποστρατεύτηκε το Σεπτέμβριο του 1945 με το βαθμό του ταγματάρχη. Από το 1953 εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Λονδίνο, όπου λειτούργησε δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο. Από το 1958 ως το 1960 χρημάτισε πρόεδρος του Βασιλικού Ινστιτούτου Βρετανών Αρχιτεκτόνων, ενώ από το 1961 ως το 1968 κατείχε τη θέση καθηγητή αρχιτεκτονικής στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου. Το 1973 εκδόθηκε το βιβλίο του «Νέα κτίρια σε παλιές πόλεις» (New Buildings in Old Cities). Πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 1976 σε ηλικία 69 ετών στην κατοικία του στην πόλη Άι (Eye) της κομητείας Σάφολκ (Suffolk) της Αγγλίας.
Γιώργος Κορδέλλας
Τηλεοπτικές Σειρές
«Aναστασία», τηλεοπτική σειρά 18 επεισ. (MEGA 1993-1994).
Αυτοτελή Επεισόδια
«Ιστορίες από την απέναντι όχθη» (ANT1 2007-2008). Σκηνοθεσία 5 επ.
Ποταμός Ουάμι
Ο Ποταμός Ουάμι (αγγλικά: Wami River, σουαχίλι: Mto Wami), είναι ποταμός της ανατολικής Τανζανίας. Ο ποταμός Ουάμι καθώς και οι παραπόταμοί του, πηγάζουν από τα Όρη της Ανατολικής Αψίδας (Eastern Arc Mountains). Ρέει βορειοανατολικά, μέσω των περιφερειών Μορογκόρο (Morogoro) και Πουάνι (Pwani), για να εκβάλει στον Ινδικό Ωκεανό, δυτικά της Ζανζιβάρης (Zanzibar).
Μπάζιλ Σπενς
Μετά το 1945, ο Σπενς συνδύασε παράδοση με μοντερνισμό σε πολλά έργα του, το σημαντικότερο από τα οποία είναι ο υπερμοντέρνος καθεδρικός ναός του Κόβεντρυ (Coventry) της Αγγλίας. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αγγλικανικός Καθεδρικός Ναός του Κόβεντρυ καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τους βομβαρδισμούς της γερμανικής αεροπορίας. Ο Σπενς κέρδισε το διαγωνισμό, ανάμεσα σε άλλες 200 υποψηφιότητες, να οικοδομήσει και πάλι τον καθεδρικό ναό της πόλης, η κατασκευή του οποίου ξεκίνησε το 1954 και ολοκληρώθηκε το 1962. Για το έργο του αυτό, ο Σπενς τιμήθηκε με τον τίτλο του ιππότη (Sir) το 1960.