cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευθύμιος Μήτκος
Ο Μίτκο συνέλλεγε αλβανικό λαογραφικό υλικό από το 1866. Είχε αλληλογραφία με τον Γιερονίμ ντε Ράντα, τον Ντεμέτριο Καμάρντα, την Ντόρα Ντ' Ίστρια, τον Γιαν Ούρμπαν Γιαρνίκ, τον Κωνσταντίνο Χριστοφορίδη και τον Γκούσταφ Μέγιερ, παρέχοντας στον Καμάρντα δημοτικά τραγούδια, αινίγματα και ιστορίες για την συλλογή του. Η ίδια η αλβανική λαογραφική συλλογή του Μίτκο, η οποία αποτελούνταν από δημοτικά τραγούδια, ιστορίες και δημώδεις ρήσεις από τη Νότια Αλβανία, δημοσιεύτηκε στο ελληνοαλβανικό περιοδικό Αλβανική Μέλισσα (Μπλιέττα Σκιπιταρε) το 1878 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Σύμφωνα με τον Μίτκο, σκοπός της συλλογής ήταν να παρέχει στην ακμάζουσα τότε, αλβανική κοινότητα, πληροφορίες για τα αλβανικά έθιμα. Το έργο εξέδωσε εκ νέου στη Βιέννη το 1924 ο Γκέργκι Πεκμεζί υπό τον τίτλο Bleta shqypëtare e Thimi Mitkos. Ο Μίτκο συέγραψε επίσης πληθώρα άρθρων σε ευρωπαϊκά περιοδικά υποστηρίζοντας το αλβανικό ζήτημα. Έγραψε άρθρα και στο ελληνικό περιοδικό Πανδώρα. Ο Μίτκο σε ένα από τα έργα του ισχυρίζεται ότι η πλειονότητα των Αλβανών υποστήριζε την ιδέα να παραμείνουν τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί συγγραφείς
Αγία Βαρβάρα (αποσαφήνιση)
Η Αγία Βαρβάρα μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Αγια Βαρβαρα
Διεθνές Αεροδρόμιο Πούλκοβο
Ο Αεροσταθμός (terminal) Pulkovo 1 εξυπηρετεί κυρίως πτήσεις εσωτερικού, από και προς τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και διεθνείς πτήσεις τσάρτερ. Ο αεροσταθμός Pulkovo 2 εξυπηρετεί τις τακτικές πτήσεις εξωτερικού και όλες τις υπόλοιπες πτήσεις. Το αεροδρόμιο διαθέτει και έναν αεροσταθμό για διακίνηση εμπορευμάτων. Υπάρχουν δύο αεροδιάδρομοι.
Μέχρι τον Οκτώβριο του 2006, κύριος χρήστης του αεροδρομίου ήταν η κρατική Pulkovo Airlines που παρείχε απευθείας πτήσεις προς διεθνείς προορισμούς και μεγάλες ρωσικές πόλεις. Από το Νοέμβριο του 2006 κύριος χρήστης είναι οι επίσης κρατικές Ρωσικές Αερογραμμές (Russiya Airlines), η οποία προέκυψε από τη συγχώνευση της Pulkovo με τη Russiya, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και το πτητικό έργο των δύο παλαιών εταιριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πουλκοβο Πούλκοβο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αγία Πετρούπολη
Νιμπς Κάρτερ
Ο Τίμοθι "Νιμπς" Κάρτερ (αγγλ. Timothy "Nibbs" Carter, 6 Σεπτεμβρίου 1966), είναι βρετανός μουσικός, γνωστός ως μπασίστας του χέβι μέταλ συγκροτήματος, Saxon.
Καριέρα
Ο Κάρτερ, συνεργάστηκε με τον Πητ Γουέι των UFO και τον "Fast" Έντι Κλαρκ των Motörhead, στο συγκρότημα Fastway, για το δίσκο "On Target" του 1988. Οι ικανότητες του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον των Saxon, οι οποίοι είχαν μείνει χωρίς μπασίστα λόγω της αποχώρησης του Πωλ Τζόνσον κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Destiny".
Ο Κάρτερ, ο οποίος ήταν οπαδός του συγκροτήματος, εντάχθηκε στους Saxon, παραμένοντας στη σύνθεση τους μέχρι σήμερα. Αποτέλεσε τη πηγή συνθετικής έμπνευσης κατά την ποιοτική αναμόρφωση του συγκροτήματος, η οποία ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '90, στην προσπάθεια να αποκολληθούν από την εμπορική τάση την οποία ακολούθησαν από το 1985 και έπειτα.
Ο πρώτος δίσκος του Κάρτερ με τους Saxon ήταν το ζωντανά ηχογραφημένο "Rock 'n' Roll Gypsies" του 1989, ενώ το πρώτο στούντιο άλμπουμ ήταν το "Solid Ball of Rock", δύο χρόνια αργότερα. Από τότε, έχει ηχογραφήσει πάνω από δέκα δίσκους με το συγκρότημα, συμμετέχοντας στη συνθετική ομάδα περισσοτέρων από τα μισά τραγούδια των Saxon.
Πηγές
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί
Κοσμάς Μυρτίλος Αποστολίδης
Ο Κοσμάς Μυρτίλος Αποστολίδης (Φιλιππούπολη, 1868 ή 1869 - Αθήνα, 1942) ήταν Έλληνας ιστορικός και φιλόλογος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1868 ή το 1869 στη Φιλιππούπολη της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της γενέτειράς του και αργότερα αποφοίτησε από το Ζαρίφειο Διδασκαλείο της πόλης αποκτώντας την ιδιότητα του δασκάλου.
Αρχικά δίδαξε στο Ζαρίφειο Διδασκαλείο και την Κεντρική Σχολή των Σαράντα Εκκλησιών και αργότερα μετέβη στην Αθήνα όπου σπούδασε φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, δουλεύοντας παράλληλα ως δάσκαλος σε ιδιωτικά σχολεία. Αποφοίτησε το 1897 και επέστρεψε άμεσα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, ενώ μετά από μερικά χρόνια συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία διδάσκοντας στη συνέχεια σε σχολεία της ελληνικής παροικίας της Αιγύπτου. Επέστρεψε το 1921 στη Φιλιππούπολη (η οποία από το 1885 είχε προσαρτηθεί στη Βουλγαρία) όπου μεταξύ άλλων ασχολήθηκε με τη μελέτη και τη συγγραφή έργων, στην ελληνική και τη βουλγαρική γλώσσα, σχετικών με την ιστορία της πόλης σε μια προσπάθεια να αντικρούσει τους Βούλγαρους ιστορικούς της εποχής του. Παράλληλα ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία εκδίδοντας ποιήματα και διηγήματα.
Εργογραφία
Από τα διάσπαρτα έργα που δημοσίευσε ξεχωρίζουν τα ιστορικού περιεχομένου έργα του, όπως η Ιστορία της Φιλιππουπόλεως (εκδόθηκε το 1958, 16 χρόνια μετά το θάνατό του), Τα αρχεία του εν Φιλιππουπόλει ρουφετίου των αμπατζήδων, Περί των αρχαίων Θρακών κλπ. Επίσης η συλλογή τραγουδιών της πατρίδας του Τραγούδια των Φιλιππουπολιτών Ανατολικής Ρωμυλίας κατά τον 19ον αιώνα (σελίδες 225-270), με μουσική, πληροφορίες της συλλογής, σχόλια και λεξιλόγιο.
Σε ότι αφορά το γλωσσικό ζήτημα, υπήρξε φανατικός υποστηρικτής της καθαρεύουσας και πολέμιος της δημοτικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες της Βουλγαρίας
Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα
Το έργο Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα (ιταλ.Ιl ritorno d'Ulisse in patria, SV 325) είναι μια όπερα που αποτελείται από έναν πρόλογο και πέντε πράξεις (αργότερα αναθεωρήθηκαν σε τρεις) του Κλαούντιο Μοντεβέρτι. Το λιμπρέτο γράφτηκε από τον Τζάκομo Μπαντοάρο και η όπερα παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Αγίων Ιωάννη και Παύλου στη Βενετία κατά την περίοδο του καρναβαλιού 1639–1640. Η ιστορία, παρμένη από το δεύτερο μισό της Οδύσσειας του Ομήρου, αφηγείται πώς η σταθερότητα και η αρετή τελικά ανταμείβονται, ενώ η προδοσία και η εξαπάτηση τιμωρούνται. Μετά το πολύχρονο ταξίδι του στο σπίτι από τον Τρωικό Πόλεμο, ο Οδυσσέας, βασιλιάς της Ιθάκης, επιστρέφει τελικά στο βασίλειό του όπου διαπιστώνει ότι τρεις κακοί μνηστήρες προσπαθούν να κατακτήσουν την πιστή του σύζυγο και βασίλισσα Πηνελόπη. Με τη βοήθεια των θεών, του γιου του Τηλέμαχου και του πιστού βοσκού Εύμαιου, ο Οδυσσέας καταφέρνει να εξολοθρεύσει τους μνηστήρες και ανακτήσει το βασίλειό του.
Η επιστροφή του Οδυσσέα είναι το πρώτο από τα τρία ολόκληρα έργα που έγραψε ο Μοντεβέρτι για τον ανερχόμενο κλάδο της βενετσιάνικης όπερας τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του. Μετά την αρχική επιτυχημένη πορεία της στη Βενετία, η όπερα παίχτηκε στη Μπολόνια πριν επιστρέψει στη Βενετία για τη σεζόν 1640–41. Στη συνέχεια, εκτός από μια πιθανή παράσταση στην Αυτοκρατορική αυλή της Βιέννης στα τέλη του 17ου αιώνα, δεν υπήρξαν περαιτέρω αναβιώσεις μέχρι τον 20ο αιώνα. Η μουσική έγινε γνωστή στη σύγχρονη εποχή μέσω της ανακάλυψης τον 19ου αιώνα ενός χειρογράφου μιας ημιτελούς παρτιτούρας που από πολλές απόψεις δεν συνάδει με τις σωζόμενες εκδοχές του λιμπρέτου. Μετά τη δημοσίευσή της το 1922, η αυθεντικότητα της παρτιτούρας αμφισβητήθηκε ευρέως και οι παραστάσεις της όπερας παρέμειναν σπάνιες τα επόμενα 30 χρόνια. Μέχρι τη δεκαετία του 1950 το έργο έγινε γενικά αποδεκτό ως του Μοντεβέρτι, και μετά τις αναβιώσεις στη Βιέννη και το Γκλίντμπορν στις αρχές της δεκαετίας του 1970 έγινε όλο και πιο δημοφιλές. Έκτοτε έχει παιχτεί σε όπερες σε όλο τον κόσμο και έχει ηχογραφηθεί πολλές φορές.
Μαζί με άλλα βενετσιάνικα έργα του Μοντεβέρντι, η επιστροφή του Οδυσσέα κατατάσσεται ως μια από τις πρώτες μοντέρνες όπερες. Η μουσική του, ενώ δείχνει την επιρροή προηγούμενων έργων, καταδεικνύει επίσης την εξέλιξη του Μοντεβέρτι ως συνθέτη όπερας, μέσω της χρήσης καινούργιων για την εποχή μορφών όπως το arioso, το ντουέτο και το μουσικό σύνολο μαζί με το παλαιό ρετσιτατίβο. Χρησιμοποιώντας μια μεγάλη μουσική ποικιλία, ο Μοντεβέρτι είναι σε θέση να εκφράσει τα αισθήματα και τα συναισθήματα μιας μεγάλης σειράς χαρακτήρων, θεϊκών και ανθρώπινων, μέσω της μουσικής τους. Η επιστροφή του Οδυσσέα έχει χαρακτηριστεί ως ένα «ασχημόπαπο» και αντιστρόφως ως η πιο τρυφερή και συγκινητική από τις σωζόμενες όπερες του Μοντεβέρντι, μια που αν και μπορεί να απογοητεύσει αρχικά, σε επόμενες ακροάσεις θα αποκαλύψει ένα φωνητικό ύφος εξαιρετικής ευγλωττίας.
Λιμπρέτο
μικρογραφία|Έκδοση του 18ου αιώνα της Οδύσσειας του Ομήρου, της κύριας έμπνευσης του Μπαντοάρο για την συγγραφή του λιμπρέτου της όπερας Ο Τζάκομο Μπαντοάρο (1602–1654) ήταν ένας παραγωγικός ποιητής της βενετσιάνικης διαλέκτου που ήταν μέλος της Ακαδημίας των Αγνώστων, μιας ομάδας ελεύθερων σκεπτόμενων διανοουμένων που ενδιαφέρονταν να προωθήσουν το μουσικό θέατρο στη Βενετία—ο ίδιος ο Μπαντοάρο είχε οικονομικό ενδιαφέρον στο Νέο Θέατρο της Βενετίας. Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα ήταν το πρώτο του λιμπρέτο. Αργότερα, το 1644, θα γράψει ένα άλλο λιμπρέτο με βάση τον Οδυσσέα για τον Ιταλό συνθέτη Φραντσέσκο Σακράτι. Το λιμπρέτο της επιστροφής του Οδυσσέα, που αρχικά γράφτηκε σε πέντε πράξεις, αλλά αργότερα αναδιοργανώθηκε σε τρεις, είναι μια γενικά πιστή προσαρμογή της Οδύσσειας, Βιβλία 13–23, με ορισμένους χαρακτηρισμούς αλλοιωμένους ή διευρυμένους. Ο Μπαντοάρο μπορεί να επηρεάστηκε στην επεξεργασία της ιστορίας και από το έργο του 1591 Πηνελόπη του Τζανμπαττίστα ντέλα Πόρτα. Το λιμπρέτο γράφτηκε με ρητό σκοπό να δελεάσει τον Μοντεβέρτι να εισέλθει στον κόσμο της βενετσιάνικης όπερας και προφανώς αιχμαλώτισε τη φαντασία του ηλικιωμένου συνθέτη. Ο Μπαντοάρο και ο Μοντεβέρτι χρησιμοποίησαν μια κλασική ιστορία για να απεικονίσουν την ανθρώπινη κατάσταση της εποχής τους.
Σύνθεση
Δεν είναι γνωστό πότε ο Μοντεβέρντι έλαβε το λιμπρέτο από τον Μπαντόαρο, αλλά αυτό προφανώς συνέβη κατά τη διάρκεια ή πριν από το 1639, καθώς η προγραμματισμένη πρεμιέρα του έργου ήταν στο καρναβάλι του 1639–40. Σύμφωνα με τον γενικό χαρακτήρα της βενετσιάνικης όπερας, το έργο γράφτηκε για μια σχετικά μικρή ορχήστρα —περίπου πέντε έγχορδα και διάφορα όργανα για συνεχές βάσιμο. Αυτό αντανακλούσε τα οικονομικά κίνητρα των εμπόρων πριγκήπων που υποστήριζαν τις όπερες - απαιτούσαν εμπορική καθώς και καλλιτεχνική επιτυχία και ήθελαν να ελαχιστοποιήσουν το κόστος. Όπως συνηθιζόταν τότε, η παρτιτούρα, η οποία υπάρχει μόνο σε ένα χειρόγραφο που ανακαλύφθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Βιέννης τον 19ο αιώνα, δεν υποδεικνύει τα ακριβή όργανα.
Αυθεντικότητα
Πριν και μετά τη δημοσίευση της παρτιτούρας το 1922, οι μελετητές αμφισβήτησαν την αυθεντικότητα του έργου και συνέχισε να υπάρχει αμφιβολία σχετικά με την απόδοσή του στον Μοντεβέρντι, κι αυτό μέχρι τη δεκαετία του 1950. Ο Ιταλός μουσικολόγος Τζιάκομο Μπενβενούτι υποστήριξε, με βάση μια παράσταση του 1942 στο Μιλάνο, ότι το έργο απλώς δεν ήταν αρκετά καλό για να είναι του Μοντεβέρτι. Εκτός από τις υφολογικές διαφορές μεταξύ της επιστροφής του Οδυσσέα και της άλλης όπερας του Μοντεβέρντι, Η στέψη της Ποππαίας, που έχει διασωθεί, το κύριο θέμα που δημιούργησε αμφιβολίες ήταν η σειρά διαφορών μεταξύ της παρτιτούρας και του λιμπρέτου. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της αβεβαιότητας σχετικά με την απόδοση επιλύθηκε μέσω της ανακάλυψης σύγχρονων εγγράφων, όλα επιβεβαιώνοντας το ρόλο του Μοντεβέρντι ως συνθέτη. Υπάρχει επίσης ο πρόλογος του Μπαντοάρο στο λιμπρέτο του έργου, που απευθύνεται στον συνθέτη, ο οποίος περιλαμβάνει τη διατύπωση «Μπορώ να δηλώσω κατηγορηματικά ότι ο Οδυσσέας μου οφείλει πιο πολλά σε σένα, κι από τον ίδιο τον Οδυσσέα στην πάντα ευγενική Αθηνά». Μια επιστολή του 1644 από τον Μπαντοάρο προς τον Μικελάντζελο Τορτσιλιάνι περιέχει τη δήλωση "Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα στολίστηκε με τη μουσική του Κλαούντιο Μοντεβέρντι, ενός ανθρώπου με μεγάλη φήμη και διαρκές όνομα". Τέλος, ένα φυλλάδιο του 1640 με τίτλο Οι Δόξες της Μουσικής υποδεικνύει το ζεύγος Μπαντοάρο-Μοντεβέρντι ως τους δημιουργούς της όπερας. Αν και μέρη της μουσικής μπορεί να είναι από άλλα χέρια, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το έργο ουσιαστικά ανήκει στον Μοντεβέρντι και παραμένει κοντά στην αρχική του σύλληψη.
Παρουσίαση
Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα ανέβηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού της Βενετίας 1639–40 από τη θεατρική ομάδα του Manelli και της Ferrari, οι οποίοι είχαν φέρει για πρώτη φορά την όπερα στη Βενετία. Η ημερομηνία της πρεμιέρας του Il ritorno δεν καταγράφεται. αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Κάτοψη του Θεάτρου Αγίων Ιωάννη και Παύλου στη Βενετία, σκίτσο του Κάρλο Φοντάνα Σύμφωνα με τον Carter το έργο παίχτηκε τουλάχιστον δέκα φορές κατά τη διάρκεια της πρώτης σεζόν του. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε από τον Manelli στη Μπολόνια και έπαιξε στο Teatro Castrovillani πριν επιστρέψει στη Βενετία για την περίοδο του καρναβαλιού 1640–41. Από τα σημάδια στη σωζόμενη παρτιτούρα, είναι πιθανό ότι οι πρώτες παραστάσεις της Βενετίας ήταν σε πέντε πράξεις, ενώ η μορφή των τριών πράξεων εισήχθη είτε στη Μπολόνια είτε στη δεύτερη σεζόν της Βενετίας. Μια θεωρία που προσφέρθηκε από τον Ιταλό ιστορικό της όπερας Νίνο Πιρότα ότι η παράσταση της Μπολόνια ήταν η πρεμιέρα του έργου δεν υποστηρίζεται από μεταγενέστερη έρευνα. Η αναβίωση της όπερας στη Βενετία μόνο μία σεζόν μετά την πρεμιέρα της ήταν πολύ ασυνήθιστη, σχεδόν μοναδική τον 17ο αιώνα και μαρτυρεί τη δημοφιλή επιτυχία της όπερας — ο Ρίνγκερ την αποκαλεί «μία από τις πιο επιτυχημένες όπερες του αιώνα». Ο Κάρτερ προσφέρει έναν λόγο για την απήχησή του στο κοινό: «Η όπερα έχει αρκετό σεξ, γκρίνια και στοιχεία υπερφυσικού για να ικανοποιήσει τον πιο κουρασμένο βενετσιάνικο ουρανίσκο».
Ο χώρος για την πρεμιέρα του Il ritorno κάποτε θεωρήθηκε ότι ήταν το Teatro Cassiano, αλλά η επιστημονική συναίνεση θεωρεί πιθανότατα ότι και οι δύο παραστάσεις 1639–40 και 1640–41 ήταν στο Teatro SS Giovanni e Paolo. Αυτή η άποψη υποστηρίζεται από μια μελέτη των προγραμμάτων παραστάσεων για άλλες όπερες της Βενετίας και από τη γνώση ότι η εταιρεία Manelli είχε διακόψει τη σύνδεσή της με το Teatro Cassiano πριν από τη σεζόν 1639–40. Το Teatro SS Giovanni e Paolo, που ανήκει στην οικογένεια Grimani, θα ήταν επίσης ο χώρος για τις πρεμιέρες των Le nozze d'Enea και Poppea του Monteverdi. Όσον αφορά τη σκηνοθεσία του Il ritornoείναι, λέει ο Κάρτερ, αρκετά μη απαιτητικό, απαιτώντας τρία βασικά σκηνικά - ένα παλάτι, μια θαλασσογραφία και μια δασική σκηνή - τα οποία ήταν λίγο πολύ τα πρότυπα για την πρώιμη βενετσιάνικη όπερα. Απαιτούσε, ωστόσο, κάποια θεαματικά ειδικά εφέ: το πλοίο των Φαιάκων γίνεται πέτρα, ένα αερομεταφερόμενο άρμα μεταφέρει τη Μινέρβα, ένα μπουλόνι φωτιάς μεταμορφώνει τον Ulisse.
Μετά την αναβίωση της Βενετίας 1640–41, δεν υπάρχουν στοιχεία για περαιτέρω παραστάσεις του Il ritorno στη Βενετία, ή αλλού, πριν από την ανακάλυψη του μουσικού χειρογράφου τον 19ο αιώνα. Η ανακάλυψη αυτού του χειρογράφου στη Βιέννη υποδηλώνει ότι κάποια στιγμή η όπερα ανέβηκε εκεί, ή τουλάχιστον μελετήθηκε, ίσως ενώπιον της Αυτοκρατορικής αυλής. Ο λόγιος του Μοντεβέρντι Άλαν Κέρτις χρονολογεί την άφιξη του χειρογράφου στη Βιέννη το 1675, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Λεοπόλδου Α', ο οποίος ήταν σημαντικός προστάτης των τεχνών, και ειδικότερα της όπερας.
Καρυές
Με το όνομα Καρυές ή Καρυαί συναντώνται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα
Ρόλοι
Το έργο είναι γραμμένο για ένα μεγάλο καστ - τριάντα ρόλους, συμπεριλαμβανομένων μικρών χορωδιών ουράνιων όντων, σειρήνων και Φαιάκων - αλλά αυτά τα μέρη μπορούν να οργανωθούν ανάμεσα σε δεκατέσσερις τραγουδιστές (τρεις υψίφωνοι, δύο μεσόφωνοι, ένα άλτο, έξι τενόρους και δύο βαθύφωνους) από κατάλληλος διπλασιασμός ρόλων. Αυτό προσεγγίζει τις κανονικές δυνάμεις που χρησιμοποιούνται στη βενετσιάνικη όπερα. Στη παρτιτούρα, ο ρόλος του Εύμαιου αλλάζει στα μέσα της Β΄ Πράξης από τενόρο σε καστράτο υψίφωνο, υποδηλώνοντας ότι το σωζόμενο χειρόγραφο μπορεί να έχει δημιουργηθεί από περισσότερες από μία πηγές. Στις σύγχρονες παραστάσεις το τελευταίο μέρος του ρόλου του Εύμαιου μεταφέρεται συνήθως σε χαμηλότερο εύρος, για να χωρέσει τη φωνή του τενόρου σε όλη τη διάρκεια.
Καρυές
η συνοικία:
Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα
Υπόθεση
Τόπος: Μέσα και γύρω από το νησί της Ιθάκης
Καρυές
ο εγκαταλελειμμένος οικισμός:
Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα
Υπόθεση
Χρόνος: Δέκα χρόνια μετά τον Τρωικό Πόλεμο
Καρυές
ο οικισμός στη Βουλγαρία:
Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα
Πρόλογος
Το πνεύμα της ανθρώπινης αδυναμίας χλευάζεται με τη σειρά του από τους θεούς: του Χρόνου, της Τύχης και του Έρωτα. Ο άνθρωπος, ισχυρίζονται, υπόκειται στις ιδιοτροπίες τους: «Από τον καιρό, πάντα φευγαλέα, από τα χάδια της Τύχης, από την Αγάπη και τα βέλη της...Κανένα έλεος από εμένα!». Θα κάνουν τον άνθρωπο «αδύναμο, άθλιο και σαστισμένο».
Καρυές
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα
Α΄ Πράξη
Στο παλάτι της Ιθάκης, η Πηνελόπη θρηνεί για τη μακρόχρονη απουσία του Οδυσσέα: «Ο αναμενόμενος δεν επιστρέφει, και τα χρόνια περνούν». Καθώς η Πηνελόπη φεύγει, η συνοδός της Μελανθώ μπαίνει με τον Ευρύμαχο, έναν υπηρέτη των απαίσιων μνηστήρων της Πηνελόπης. Οι δυο τους τραγουδούν με πάθος τον έρωτά τους ο ένας για τον άλλον: («Είσαι η γλυκιά ζωή μου»).Το σκηνικό αλλάζει στην ακτή της Ιθάκης, όπου ο κοιμισμένος Οδυσσέας μεταφέρεται στη στεριά από τους Φαίακες, των οποίων η δράση αψηφά τις επιθυμίες των θεών Δία και Ποσειδώνα. Οι Φαίακες τιμωρούνται από τους θεούς που τους κάνουν και το πλοίο τους σε πέτρα. Ο Οδυσσέας ξυπνά και ξεσπά γεμάτος κατάρες για τους Φαίακες που τον εγκατέλειψαν: «Στα πανιά σας, ψεύτικοι Φαίακες, ο Βοριάς να είναι πάντα εχθρός!». Από τη θεά Αθηνά, που εμφανίζεται μεταμφιεσμένη σε βοσκό, ο Οδυσσέας μαθαίνει ότι βρίσκεται στην Ιθάκη και του μιλά για «την αμετάβλητη σταθερότητα της αγνής Πηνελόπης», μπροστά στις επίμονες προσπάθειες των κακών μνηστήρων να την κατακτήσουν. Η Αθηνά υπόσχεται να βοηθήσει τον Οδυσσέα να ανακτήσει το βασίλειο του αν ακολουθήσει τη συμβουλή της. Του λέει να μεταμφιεστεί για να μπορέσει να διεισδύσει κρυφά στο δικαστήριο. Ο Οδυσσέας πηγαίνει να αναζητήσει τον πιστό του υπηρέτη Εύμαιο, ενώ η Αθηνά αναχωρεί για να αναζητήσει τον Τηλέμαχο, τον γιο του Οδυσσέα που θα βοηθήσει τον πατέρα του να διεκδικήσει ξανά το βασίλειο. Πίσω στο παλάτι, η Μελανθώ προσπαθεί μάταια να πείσει την Πηνελόπη να επιλέξει έναν από τους μνηστήρες: «Γιατί περιφρονείς την αγάπη των ζωντανών μνηστήρων, περιμένοντας παρηγοριά από τις στάχτες των νεκρών;». Σε ένα δασώδες άλσος ο Εύμαιος, που τον έδιωξαν οι μνηστήρες από την αυλή, γλεντά στην ποιμενική ζωή του, παρά την κοροϊδία του Ίρου, του παρασιτικού οπαδού των μνηστήρων, που σαρκάζει: «Μένω ανάμεσα σε βασιλιάδες, εσύ εδώ ανάμεσα στα κοπάδια». Ο Οδυσσέας μπαίνει μεταμφιεσμένος σε ζητιάνο και διαβεβαιώνει τον Εύμαιο ότι ο κύριος του ο βασιλιάς είναι ζωντανός και θα επιστρέψει. Ο Εύμαιος είναι πανευτυχής: «Θα πέσει η μεγάλη μου λύπη, νικημένη από σένα».
Β΄ Πράξη
Η Αθηνά και ο Τηλέμαχος επιστρέφουν στην Ιθάκη με άρμα. Ο Εύμαιος και ο μεταμφιεσμένος Οδυσσέας χαιρετούν τον Τηλέμαχο στο δάσος: «Ω, μεγάλε γιε του Οδυσσέα, πράγματι επέστρεψες!». Αφού ο Εύμαιος πηγαίνει να ενημερώσει την Πηνελόπη για την άφιξη του γιου της, μια φωτιά κατεβαίνει στον Οδυσσέα, αφαιρώντας τη μεταμφίεσή του και αποκαλύπτοντας την πραγματική του ταυτότητα στον γιο του. Οι δυο τους γιορτάζουν την επανασύνδεσή τους προτού ο Οδυσσέας τον στείλει στο παλάτι, υποσχόμενος να ακολουθήσει σύντομα. Στο παλάτι, η Μελανθώ παραπονιέται στον Ευρύμαχο ότι η Πηνελόπη αρνείται ακόμα να επιλέξει μνηστήρα: «Εν ολίγοις, Ευρύμαχε, η κυρία έχει πέτρινη καρδιά». Λίγο αργότερα η Πηνελόπη δέχεται τους τρεις μνηστήρες (Αντίνοος, Πείσανδρος, Αμφίνομος) και απορρίπτει τον καθένα με τη σειρά του παρά τις προσπάθειές τους να ζωντανέψουν την αυλή με τραγούδι και χορό: «Τώρα στην απόλαυση, να χορέψουμε και να τραγουδήσουμε!». Μετά την αναχώρηση των μνηστήρων ο Εύμαιος λέει στην Πηνελόπη ότι ο Τηλέμαχος έφτασε στην Ιθάκη, αλλά εκείνη είναι αμφίβολη: «Τέτοια αβέβαια πράγματα διπλασιάζουν τη θλίψη μου». Το μήνυμα του Εύμαιου ακούγεται από τους μνηστήρες, οι οποίοι σχεδιάζουν να σκοτώσουν τον Τηλέμαχο. Ωστόσο, θυμώνουν όταν ένας συμβολικός αετός πετάει πάνω από το κεφάλι τους, έτσι εγκαταλείπουν το σχέδιό τους και ανανεώνουν τις προσπάθειές τους να αιχμαλωτίσουν την καρδιά της Πηνελόπης, αυτή τη φορά με δόλωμα τον χρυσό. Πίσω στο δάσος, η Αθηνά λέει στον Οδυσσέα ότι έχει οργανώσει ένα μέσο με το οποίο θα μπορέσει να προκαλέσει και να εξολοθρεύσει τους μνηστήρες. Συνεχίζοντας με τη μεταμφίεση του ζητιάνου, ο Οδυσσέας φτάνει στο παλάτι, όπου καλείται σε μονομαχία από τον Ίρο: («θα βγάλω τις τρίχες της γενειάδας σου μία προς μία!»), μια πρόκληση που δέχεται και κερδίζει. Η Πηνελόπη δηλώνει τώρα ότι θα δεχτεί να νυμφευθεί τον μνηστήρα που είναι σε θέση να κορδώσει το τόξο του Οδυσσέα. Και οι τρεις μνηστήρες το επιχειρούν ανεπιτυχώς όμως. Ο μεταμφιεσμένος Οδυσσέας ζητά έπειτα να προσπαθήσει, αποκηρύσσοντας το έπαθλο του χεριού της Πηνελόπης, και προς έκπληξη όλων τα καταφέρνει. Στη συνέχεια, τυφλωμένος από οργή καταγγέλλει τους μνηστήρες και, καλώντας τα ονόματα των θεών, σκοτώνει και τους τρεις με το τόξο: «Έτσι πληγώνει το τόξο! Στο θάνατο, στο χάος, στον όλεθρο!».
Γ΄ Πράξη
Στερημένος από την προστασία των μνηστήρων, ο Ίρος αυτοκτονεί μετά από έναν θλιβερό μονόλογο: («Ω λύπη, ω μαρτύριο που λυπεί την ψύχη!»). Η Μελανθώ, της οποίας ο εραστής Ευρύμαχος σκοτώθηκε με τους μνηστήρες, προσπαθεί να προειδοποιήσει την Πηνελόπη για τον νέο κίνδυνο που αντιπροσωπεύει ο άγνωστος δολοφόνος, αλλά η Πηνελόπη είναι ασυγκίνητη και συνεχίζει να θρηνεί για τον χαμένο άντρα της. Ο Εύμαιος και ο Τηλέμαχος την ενημερώνουν τώρα ότι η άγνωστη ταυτότητα του ζητιάνου αποκαλύφθηκε: είναι ο Οδυσσέας, αλλά εκείνη αρνείται να τους πιστέψει: «Τα νέα σου είναι επίμονα και η άνεσή σου βλάπτει». Η Αθηνά πείθει τον Δία και τον Ποσειδώνα ότι ο Οδυσσέας πρέπει να αποκατασταθεί στον θρόνο του. Πίσω στο παλάτι, η τροφός Ευρύκλεια ανακαλύπτει την πραγματική ταυτότητα του ζητιάνου, αναγνωρίζοντας μια ουλή στην πλάτη του, αλλά δεν το αποκαλύπτει αμέσως: «Μερικές φορές το καλύτερο πράγμα είναι μια σοφή σιωπή. Η Πηνελόπη συνεχίζει να μην πιστεύει, ακόμα και όταν ο Οδυσσέας εμφανίζεται στην κανονική του μορφή και όταν η Ευρύκλεια αποκαλύπτει το γεγονός της ουλής. Τέλος, αφού ο Οδυσσέας περιγράφει το μοτίβο των ιδιωτικών κλινοσκεπασμάτων του δωματίου τους, γνώση που μόνο αυτός θα μπορούσε να έχει, πείθεται. Επανενωμένο, το ζευγάρι τραγουδά με ενθουσιασμό για να γιορτάσει τον έρωτά του: «Ήλιε μου, αναστέναξα πολύ! Φως μου, ανανεωμένο!».
Μουσική
Σύμφωνα με τον Denis Arnold, αν και οι όπερες του Μοντεβέρντι διατηρούν στοιχεία από τις προηγούμενες αναγεννησιακές ιντερμέτζο και ποιμενικές φόρμες, μπορεί να θεωρηθούν δικαίως ως οι πρώτες μοντέρνες όπερες. Στη δεκαετία του 1960, ωστόσο, ο Ντέιβιντ Τζόνσον θεώρησε απαραίτητο να προειδοποιήσει τους υποψήφιους ακροατές του Il ritorno ότι αν περίμεναν να ακούσουν όπερα παρόμοια με τον Βέρντι, τον Πουτσίνι ή τον Μότσαρτ , θα ήταν απογοητευμένοι: «Πρέπει να υποταχθείς σε μια πολύ πιο αργή ρυθμός, σε μια πολύ πιο αγνή σύλληψη της μελωδίας, σε ένα φωνητικό ύφος που στην πρώτη ή στη δεύτερη ακρόαση μοιάζει απλώς με ξερή δήλωση και μόνο σε επαναλαμβανόμενες ακροάσεις αρχίζει να προσλαμβάνει μια εξαιρετική ευγλωττία». Λίγα χρόνια αργότερα, ο Jeremy Noble σε μια κριτική του Gramophone έγραψε ότι το Il ritorno ήταν η λιγότερο γνωστή και λιγότερο ερμηνευμένη από τις όπερες του Monteverdi, «ειλικρινά, επειδή η μουσική του δεν είναι τόσο σταθερά γεμάτη χαρακτήρα και φαντασία όσο αυτή του Orfeo ή της Poppea». Ο Άρνολντ αποκάλεσε το έργο «άσχημο παπάκι». Οι μεταγενέστεροι αναλυτές ήταν πιο θετικοί. Για τον Mark Ringer Il ritorno είναι «η πιο τρυφερή και συγκινητική από τις όπερες του Monteverdi»,  ενώ κατά την άποψη της Ellen Rosand η ικανότητα του συνθέτη να απεικονίζει αληθινά ανθρώπινα όντα μέσω της μουσικής βρίσκει την πλήρη πραγματοποίησή της εδώ, και στην Poppea λίγα χρόνια αργότερα.
Η μουσική του Il ritorno δείχνει την αδιαμφισβήτητη επιρροή των προηγούμενων έργων του συνθέτη. Ο θρήνος της Πηνελόπης, που ανοίγει την Πράξη Ι, θυμίζει τόσο το Redentemi il mio ben του Orfeo όσο και τον θρήνο από την L'Arianna. Η μουσική με πολεμικό ήχο που συνοδεύει αναφορές σε μάχες και δολοφονίες μνηστήρων, προέρχεται από το Il combattimento di Tancredi e Clorinda, ενώ για τα επεισόδια τραγουδιών στο Il ritorno Monteverdi βασίζεται εν μέρει στις τεχνικές που ανέπτυξε στο φωνητικό του έργο ''Scherzi το 1632. μιούζικαλ''. Με τον τυπικό τρόπο του Μοντεβέρντι οι χαρακτήρες της όπερας απεικονίζονται ζωντανά στη μουσική τους. Η Penelope και η Ulisse, με αυτό που περιγράφεται από τον Ringer ως «ειλικρινή μουσική και λεκτική δήλωση», ξεπερνούν τους μνηστήρες των οποίων τα στυλ είναι «υπερβολικά και διακοσμητικά». Ο Iro, ίσως «ο πρώτος μεγάλος κωμικός χαρακτήρας στην όπερα»,  ανοίγει τον μονόλογό του στην Πράξη 3 με ένα θρήνο στενοχώριας που εκτείνεται σε οκτώ μπάρες μουσικής. Η Πηνελόπη ξεκινά το θρήνο της με μια επανάληψη των E flats που, σύμφωνα με τον Ringer, «υποδηλώνουν μια αίσθηση ακίνητης και συναισθηματικής στάσης» που αντιπροσωπεύει καλά την κατάστασή της καθώς ξεκινά η όπερα. Στο τέλος του έργου, με τις ταλαιπωρίες της, ενώνεται με τον Ulisse σε ένα ντουέτο αυτοπεποίθησης που επιβεβαιώνει τη ζωή που, όπως προτείνει ο Ringer, κανένας άλλος συνθέτης μπαρ Βέρντι δεν θα μπορούσε να πετύχει.
Ο Rosand χωρίζει τη μουσική του Il ritorno σε "ομιλικές" και "μουσικές" εκφράσεις. Ο λόγος, συνήθως με τη μορφή απαγγελίας, παρέχει πληροφορίες και προωθεί τη δράση, ενώ οι μουσικές εκφωνήσεις, είτε επίσημα τραγούδια είτε περιστασιακά σύντομα ξεσπάσματα, είναι λυρικά περάσματα που ενισχύουν μια συναισθηματική ή δραματική κατάσταση. L'Orfeo του Monteverdi. στο Il ritorno οι πληροφορίες μεταφέρονται συχνά μέσω της χρήσης του arioso, ή ακόμη και της άριας κατά καιρούς, αυξάνοντας τόσο τη μελωδία όσο και την τονική ενότητα. Όπως και με τον Orfeo και την Poppea, ο Monteverdi διαφοροποιεί μουσικά μεταξύ ανθρώπων και θεών, με τους τελευταίους να τραγουδούν μουσική που είναι συνήθως πιο μελωδική - αν και στο Il ritorno, οι περισσότεροι ανθρώπινοι χαρακτήρες έχουν κάποια ευκαιρία για λυρική έκφραση. Σύμφωνα με τον κριτικό Iain Fenlon, «είναι το μελωδικό και ευέλικτο απαγγελτικό στυλ του Μοντεβέρντι, ικανό για εύκολη μετακίνηση μεταξύ δηλωτικού και αριόζου, το οποίο παραμένει στη μνήμη ως η κυρίαρχη γλώσσα του έργου». Η ικανότητα του Μοντεβέρντι να συνδυάζει μοντέρνες φόρμες όπως το ντουέτο δωματίου και τα σύνολα με το παλιότερου στυλ ρετσιτάτι από τις αρχές του αιώνα απεικονίζουν περαιτέρω την ανάπτυξη του δραματικού στυλ του συνθέτη. Το χαρακτηριστικό σήμα κατατεθέν του Monteverdi "stilo concitato" (ταχεία επανάληψη των νότες που υποδηλώνουν δραματική δράση ή ενθουσιασμό) αναπτύσσεται με καλό αποτέλεσμα στη σκηνή μάχης μεταξύ του Ulisse και του Iro, και στη δολοφονία των μνηστήρων. Ο Άρνολντ εφιστά την προσοχή στο μεγάλο εύρος των χαρακτήρων της όπερας — τους θεϊκούς, τους ευγενείς, τους υπηρέτες, τους κακούς, τους ανόητους, τους αθώους και τους καλούς. Για όλα αυτά «η μουσική εκφράζει τα συναισθήματά τους με εκπληκτική ακρίβεια». Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες του Κλαούντιο Μοντεβέρντι
Αλέξανδρος Σμορέλ
Ο Αλέξανδρος Σμορέλ (Alexander Schmorell, 16 Σεπτεμβρίου 1917-13 Ιουλίου 1943), ήταν ορθόδοξος φοιτητής, μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης «Λευκό Ρόδο», ο οποίος εκτελέστηκε από το ναζιστικό καθεστώς της Γερμανίας. Ανακηρύχθηκε Άγιος από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία το 2012 για αυτό αποκαλείται και ως Άγιος Αλέξανδρος εν Μονάχω.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλέξανδρος Σμορέλ γεννήθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1917 στο Αρινμπούρκ της Ρωσίας. Πατέρας του ήταν ο Γερμανός γιατρός Hugo Schmorell και μητέρα του η Ρωσίδα Natalia Vvedenskaja κόρη ενός ορθόδοξου ιερέα η οποία τον βάπτισε ως νήπιο ορθόδοξο. Σε ηλικία 2 ετών, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, η μητέρα του Αλέξανδρου πέθανε από τύφο. Ο πατέρας του παντρεύτηκε το 1920 τη Γερμανίδα Elisabeth Hoffman, η οποία ήταν καθολική, ενώ την ανατροφή του Αλέξανδρου την ανέθεσε στη Ρωσίδα ορθόδοξη γκουβερνάντα Feodosija Lapschina. Το 1921, μετά την επικράτηση του σοβιετικού καθεστώτος, η οικογένεια μετανάστευσε στο Μόναχο. Εκεί ο Αλέξανδρος πήγε σχολείο, αλλά μεγάλωσε σε ένα δίγλωσσο περιβάλλον, καθώς η οικογένειά του επέλεξε να ακολουθεί τόσο τις γερμανικές παραδόσεις και τη γλώσσα, όσο και τη ρωσική γλώσσα και τις παραδόσεις. Αν και τα δύο αδέλφια του που γεννήθηκαν στη Γερμανία ακολουθούσαν το ρωμαιοκαθολικό δόγμα, ο πατέρας του φρόντισε, μέσω της Ρωσίδας γκουβερνάντας να μεγαλώσει ακολουθώντας την ορθόδοξη παράδοση και ο ίδιος συμμετείχε στην Ορθόδοξη Ρωσική Εκκλησία του Μονάχου και έδειχνε ενδιαφέρον για την ορθόδοξη πνευματική παράδοση. Αυτό το γεγονός θεωρείται ότι επηρέασε την κατοπινή αντιπολεμική και αντιναζιστική στάση του. Η οικογένεια και οι πολύ στενοί φίλοι του τον αποκαλούσαν με το χαϊδευτικό "Schurik".
Στο Λύκειο γνώρισε τον Κρίστοφ Προμπστ, με τον οποίο θα συμμετείχαν αργότερα στην αντιστασιακή οργάνωση «Λευκό Ρόδο». Όταν το 1936 αποφοίτησε κλήθηκε σε υποχρεωτική εργασία, ενώ το 1937 κλήθηκε να στρατευθεί και πήρε μέρος στην προσάρτηση της Αυστρίας και στην εισβολή στην Τσεχοσλοβακία. Το 1939 με προτροπή του πατέρα του γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Αμβούργου όπου γνώρισε την Τράουτε Λάφρεντζ, η οποία θα συμμετείχε στην οργάνωση «Λευκό Ρόδο». Το καλοκαίρι του 1940 υπηρέτησε στην Υγειονομική Υπηρεσία της Βέρμαχτ στο μέτωπο της Γαλλίας και στο Ανατολικό Μέτωπο και οι βαρβαρότητες του πολέμου πρέπει να τον έπεισαν να αναλάβει δράση.
Τον Σεπτέμβριο του 1940 επέστρεψε στο Μόναχο για να συνεχίσει τις σπουδές Ιατρικής. Εκεί γνώρισε το επόμενο διάστημα τα αδέλφια Χανς και Σόφι Σόλ και τον Βίλι Γκραφ οι οποίοι κινούμενοι από ανθρωπιστικά και χριστιανικά κίνητρα αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα της αντιστασιακής αντιναζιστικής οργάνωσης «Λευκό Ρόδο», η οποία προσπάθησε μέσω κυρίως της κυκλοφορίας φυλλαδίων να ξυπνήσει την κοινή γνώμη για τα εγκλήματα των ναζί. Το όνομα της οργάνωσης θεωρείται ότι το εμπνεύστηκε ο Αλέξανδρος Σμορέλ από το απόσπασμα του έργου του Ντοστογιέφσκι «Αδελφοί Καραμαζώφ», όπου ο Χριστός επιστρέφει στη γη για να αναστήσει ένα κοριτσάκι το οποίο ανοίγει τα μάτια του και βγαίνει από το φέρετρο κρατώντας ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα.
Ο Αλέξανδρος Σμορέλ με τον Χανς Σολ πήραν την πρωτοβουλία και το διάστημα μεταξύ Ιουνίου και μέσα Ιουλίου 1942 έγραψαν τα τέσσερα πρώτα φυλλάδια με αντιπολεμικό και αντιναζιστικό περιεχόμενο τα οποία τύπωσαν και διένειμαν μέσω ταχυδρομείου σε κύκλους διανοούμενων και πανεπιστημιακών κυρίως στην περιοχή του Μονάχου. Από τα τέλη Ιουλίου μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου του 1942 ο Αλέξανδρος μαζί με τον Χανς Σολ και τον Βίλι Γκραφ αναγκάζονται να υπηρετήσουν στο υγειονομικό σώμα στο Ανατολικό μέτωπο και εκεί έρχονται αντιμέτωποι με τις μαζικές εκτελέσεις και τα εγκλήματα που διέπραττε ο γερμανικός στρατός στην πατρίδα του.
Μετά την επιστροφή του στο Μόναχο θέλησε μαζί με τα άλλα μέλη της ομάδας του να εντείνουν τη δράση κατά του καθεστώτος και προσπάθησαν να έρθουν σε επαφή και με άλλους αντιστασιακούς στη Γερμανία, μεταξύ των οποίων και με τον καθηγητή Κουρτ Χούμπερ. Τότε έγραψαν και κυκλοφόρησαν το πέμπτο φυλλάδιο το οποίο στάλθηκε και ταχυδρομικώς στο Πανεπιστήμιο αλλά και σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας και του εξωτερικού. Τον Ιανουάριο του 1943 ξέσπασαν αυθόρμητες φοιτητικές διαμαρτυρίες κατά του πολέμου στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, ενώ ο Αλέξανδρος Σμορέλ μαζί με τον Χανς Σολ και τον Βίλι Γκραφ τις νύχτες έγραφαν σε τοίχους του πανεπιστημίου και της πόλης συνθήματα κατά του Χίτλερ και των ναζί.
Όμως στις 18 Φεβρουαρίου του 1943, καθώς τα αδέλφια Χανς και Σόφι Σολ έριχναν κρυφά αντίτυπα του έκτου φυλλαδίου στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου έγιναν αντιληπτοί από έναν φύλακα που τους κατέδωσε στην Γκεστάπο και συνελήφθησαν, όπως και ο Κρίστοφ Προμπστ. Οι τρεις νέοι οδηγήθηκαν λίγες μέρες αργότερα, στις 22 Φεβρουαρίου 1943 στο δικαστήριο το οποίο τους καταδίκασε για εσχάτη προδοσία σε καιρό πολέμου και εκτελέστηκαν την ίδια μέρα σε λαιμητόμο με αποκεφαλισμό.
Ο Αλέξανδρος Σμορέλ δεν κατάφερε να διαφύγει και συνελήφθη στις 24 Φεβρουαρίου. Στις 19 Απριλίου 1943 οδηγήθηκε στο δικαστήριο μαζί με τον Βίλι Γκραφ και τον καθηγητή Κουρτ Χούμπερ με την ίδια κατηγορία της εσχάτης προδοσίας σε καιρό πολέμου. Ο Σμορέλ ενώπιον του δικαστηρίου υπερασπίστηκε με σθένος τις ιδέες του και τις χριστιανικές αρχές του και καταδικάστηκε μαζί με τους άλλους δύο σε εκτέλεση δια αποκεφαλισμού. Στις 13 Ιουλίου 1943 η ποινή εκτελέστηκε και ο Αλέξανδρος Σμορέλ, σε ηλικία 25 ετών, οδηγήθηκε μαζί με τους συντρόφους του στη λαιμητόμο.
Επιστολές
Στις 18 Μαΐου 1943 τους έγραφε:
«...Πρόσφατα διάβασα κάτι σ’ ένα πολύ καλό και με πολλά νοήματα βιβλίο, που ταιριάζει σε όλους εσάς· “Όσο μεγαλύτερη είναι η τραγωδία της ζωής, τόσο πιο δυνατή πρέπει να είναι η πίστη μας, όσο πιο καταδικασμένοι μοιάζουμε, με τόση μεγαλύτερη εμπιστοσύνη πρέπει να αφήνουμε τις ψυχές μας στα χέρια του Θεού Πατέρα”. Έγραφε ο αββάς Θεόδωρος από το Βυζάντιο [ Θεόδωρος ο Στουδίτης]· “Για το λόγο αυτό ευχαρίστησα τον Θεό για τις δοκιμασίες μου, και άφησα τον εαυτό μου εντελώς στις ανεξερεύνητες βουλές της Πρόνοιάς Του...”»
μικρογραφία|Ο τάφος του Αλέξανδρου Σμορέλ στο Μόναχο Λίγο πριν οδηγηθεί στη λαιμητόμο έστειλε την τελευταία επιστολή του στους οικείους του:
"Μόναχο, 13 Ιουλίου 1943.
Αγαπητοί μου πατέρα και μητέρα,
''     Τώρα δεν θα γίνει τίποτε άλλο από αυτό, και με το θέλημα του Θεού, σήμερα η επίγειος ζωή μου θα κλείσει για να πάω σε μίαν άλλη, η οποία δεν θα έχει τέλος και στην οποία όλοι μας θα ξανασυντηθούμε. Ας είναι αυτή η μελλοντική συνάντηση η παρηγορία και η ελπίδα σας. Δυστυχώς, αυτό το χτύπημα θα είναι πολύ βαρύτερο για σας παρά για μένα, διότι φεύγω με τη βεβαιότητα, ότι με βαθιά πεποίθηση υπηρέτησα την αλήθεια. Όλα αυτά με αφήνουν με ήρεμη συνείδηση, παρ’ όλο που η ώρα του θανάτου μου πλησιάζει. Σκεφθείτε τα εκατομμύρια των νέων που έχασαν τη ζωή τους έξω στα πεδία (των μαχών). Η μοίρα τους είναι εξ ίσου και δική μου. Δώστε χαιρετισμούς σε όλους τους αγαπημένους φίλους από την καρδιά μου. Ιδιαιτέρως, όμως, στους Νατάσα, Έριχ, Νυάνυα, θεία Τόνι, Μαρία, Αλιονούσκα, και Αντρέι. Σε λίγες ώρες θα βρίσκομαι σε μία καλύτερη ζωή, μαζί με τη μητέρα μου, και δεν πρόκειται να σας ξεχάσω. Θα ζητήσω από τον Θεό να σας παράσχει παρηγορία και ειρήνη. Και θα σας περιμένω! Ένα πράγμα,προ πάντων, επιτρέψτε μου να αφήσω στις καρδιές σας: Ποτέ μην λησμονείτε τον Θεό!!!''
Ο δικός σας Schurik.
Αγιοκατάταξη
Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς το 2007 ανακήρυξε σε νεομάρτυρα τον Αλέξανδρο Σμορέλ και προχώρησε στην αγιοκατάταξή του αναγνωρίζοντας ότι μαρτύρησε λόγω της πίστης του στις χριστιανικές αρχές. Το 2012 αναγνωρίστηκε ως Άγιος και από την επίσημη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας, μετά την επανένωσή της με την Εκκλησία της Διασποράς. Η μνήμη του τιμάται στις 13 Ιουλίου, επέτειο της θανάτωσής του, ενώ εικονίζεται ως Άγιος να φορά λευκή ιατρική μπλούζα και να κρατά ένα σταυρό και ένα λευκό ρόδο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αντιστασιακοί Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα Κατηγορία:Νεομάρτυρες Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1976
To 1ο Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 1975-76 ξεκίνησε στις 2 Μαΐου 1976 με τους αγώνες της πρώτης φάσης και τελείωσε στις 12 Ιουλίου 1976 με τον τελικό, ο οποίος έγινε στην Αθήνα, στο Κλειστό Γυμναστήριο της Γλυφάδας με αντιπάλους την ΑΕΚ και τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Το πρώτο κύπελλο Ελλάδος μπάσκετ κατέκτησε ο Ολυμπιακός.
Η διοργάνωση
Στη διοργάνωση μετείχαν πάνω από 90 σύλλογοι από όλη την Ελλάδα. Στις Α΄ και Β΄ φάσεις έλαβαν μέρος 50 σύλλογοι στο νότιο όμιλο και 31 στο βόρειο. Ως τη Δ΄ φάση γίνονταν ξεχωριστές κληρώσεις για το νότιο και το βόρειο όμιλο. Από την Ε΄ φάση (των 32) η κλήρωση έγινε πανελλήνια. Οι ομάδες της Α΄ Εθνικής μετείχαν από την Δ΄ φάση και μετά.
Προημιτελικοί
* Διεκόπη εις βάρος του Παγκρατίου ενώ το σκορ ήταν: 57-62.
Πηγές
1976 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1975 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1976
Στέλιος Μαφρέδας
Ο '''Στέλιος Θ. Μαφρέδας''', γεννημένος στην Πρέβεζα στις 12 Δεκεμβρίου 1949, είναι Έλληνας ποιητής.
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε οικονομικά. Εργάσθηκε στην Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος και διετέλεσε Περιφερειακός Διευθυντής Δυτικής Ελλάδος της Τραπέζης Κύπρου. Ποιήματα, πεζά και μελέτες του έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει εκδώσει την ανθολογία Η Πρέβεζα στη νεοελληνική ποίηση (2001), με δεύτερη σημαντικά επαυξημένη έκδοση (2018). Τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Πάτρα.
Θιβετιανό Μαστίφ
Το Θιβετιανό Μαστίφ είναι μεγαλόσωμη θιβετιανή φυλή σκύλου ( Θιβετιανά: དོ་ཁྱི, κινέζικα:藏獒) στην οικογένεια των μαστίφ. Προέρχεται από τους νομάδες του Θιβέτ, της Κίνας, του Πακιστάν, της Ινδίας, της Μογγολίας και του Νεπάλ. Χρησιμοποιείται από τις τοπικές φυλές Θιβετιανών για την προστασία των προβάτων από λύκους, λεοπαρδάλεις, αρκούδες και τίγρεις.
Ονόματα και ετυμολογία
Το θιβετιανό μαστίφ, γνωστό ως Ντρογκ-Χι (འབྲོག་ ཁྱི) στα θιβετιανά, σημαίνει "νομαδικός σκύλος" ("σκύλος που μπορεί να είναι δεμένος") που αντανακλά τη χρήση του σε κοπάδια, σκηνές, χωριά, μοναστήρια και παλάτια. Στις κατασκηνώσεις νομάδων και στα χωριά, το Ντρογκ-Χι έχει την παραδοσιακή άδεια να τρέχει χαλαρά το βράδυ. Αυτό το σκυλί είναι γνωστό για την πίστη του, έχει χρησιμοποιηθεί ως νομαδικό σκυλί για χιλιάδες χρόνια.
Ο τύπος του φρουρού από τον οποίο προέρχεται η σύγχρονη φυλή του θιβετιανού μαστίφ ήταν γνωστή σε όλο τον αρχαίο κόσμο με πολλά ονόματα. Το Μπότε Κουκούρ σημαίνει στα νεπαλικά θιβετιανός σκύλος. Το κινέζικο όνομα για τη φυλή είναι 藏獒 (Κινέζικα: Zàng áo, Καντονέζικα: Tzong ngou), που σημαίνει "Θιβετιανό σκυλί μαστίφ". Στη Μογγολία, ένας παρόμοιος τύπος σκυλιού ονομάζεται μπανχάρ, αλλά αυτό το σκυλί είναι γενετικά διακριτό και πιο αρχαίο. μικρογραφία|Θιβετιανό μαστίφ από την Ουκρανία
Αν και οι Ευρωπαίοι ονόμασαν την συγκεκριμένη φυλή ως "Θιβετιανό Μαστίφ", ο όρος αυτός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αφού το Θιβετιανό Μαστίφ δεν ανήκει στην κατηγορία των σκυλιών Μαστίφ. Ο όρος "μαστίφ" χρησιμοποιήθηκε από τους Ευρωπαίους που ήρθαν για πρώτη φορά στο Θιβέτ, επειδή με αυτόν τον όρο συνήθιζαν να αναφέρονται για όλες σχεδόν τις μεγάλες φυλές σκύλων στη Δύση. Οι πρώτοι Δυτικοί επισκέπτες στο Θιβέτ ονόμασαν λανθασμένα μερικές από τις φυλές του: Το «Θιβετανό τεριέ» δεν είναι τεριέ και το «Θιβετιανό σπάνιελ» δεν είναι σπανιέλ. Ένα καλύτερο όνομα για το σκυλί μπορεί να είναι το θιβετιανός ορεινός σκύλος, ή, για να συμπεριλάβει τη φυλή σε όλη της την έκταση, το ιμαλαϊκός ορεινός σκύλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές σκύλων Κατηγορία:Φυλές σκύλων της Διεθνούς Κυνολογικής Ομοσπονδίας
Αλφόνσο Φοντανέλλι
Ο Αλφόνσο Φοντανέλλι (Alfonso Fontanelli, 15 Φεβρουαρίου 1557 - 11 Φεβρουαρίου 1622) ήταν Ιταλός συνθέτης, συγγραφέας, διπλωμάτης, αυλικός και ευγενής της όψιμης Αναγέννησης. Ήταν μία από τις κορυφαίες προσωπικότητες της μουσικά προοδευτικής σχολής της Φερράρα στα τέλη του 16ου αιώνα, και ένας από τους πρώτους συνθέτες του νέου ύφους (seconda practica), κατά τη μετάβαση στην εποχή του Μπαρόκ.
Παραπομπές
Φοντανελλι Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Συνθέτες του Μπαρόκ
Led Zeppelin (άλμπουμ)
Led Zeppelin ή Led Zeppelin I είναι ο τίτλος του πρώτου στούντιο δίσκου του χαρντ ροκ συγκροτήματος Led Zeppelin, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 12 Ιανουαρίου 1969 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records".
Ιστορία του δίσκου
Τον Σεπτέμβριο του 1968, οι Led Zeppelin πραγματοποίησαν την πρώτη τους περιοδεία στις Σκανδιναβικές χώρες, έχοντας ακόμη, το όνομα "The New Yardbirds". Από τις 7 μέχρι και τις 17 του μήνα, το συγκρότημα πραγματοποίησε τις οκτώ πρώτες του εμφανίσεις, στη Δανία και τη Σουηδία.
Μετά την επιστροφή τους στη Μεγάλη Βρετανία, οι Led Zeppelin ηχογράφησαν τα "Communication Breakdown", "How Many More Times", "You Shook Me", "Babe I'm Gonna Leave You" και "I Can't Quit You Baby", τα οποία είχαν δημιουργήσει πριν την πρώτη τους περιοδεία και έπαιξαν σε αυτήν, μαζί με τραγούδια του προηγούμενου συγκροτήματος του Πέιτζ, των Yardbirds. Μέσα σε διάστημα δύο ημερών ηχογράφησαν όλο το άλμπουμ, στα "Olympic Studios", με την παραγωγή του δίσκου να αναλαμβάνει αποκλειστικά ο κιθαρίστας του συγκροτήματος, Τζίμι Πέιτζ, αφού δεν είχαν ακόμη υπογράψει συμβόλαιο με τη μετέπειτα εταιρεία τους, "Atlantic Records". Αφού απέστειλαν στην εταιρεία τις κασέτες των ηχογραφήσεων τους, έγιναν ιδιαίτερα αποδεκτοί και τους προτάθηκε αμέσως, να υπογράψουν το πρώτο τους συμβόλαιο.
Ο δίσκος δεν γνώρισε άμεσα επιτυχία, αλλά οι συνεχείς περιοδείες και η κυκλοφορία του σινγκλ "Good Times, Bad Times" μεγάλωσαν τη φήμη τους, με αποτέλεσμα τον Απρίλιο του 1969 ο δίσκος να μπει στα βρετανικά τσαρτ για να παραμείνει μέχρι τον Ιούνιο του 1971. Επίσης, ανέβηκε στο Top-10 της Αυστραλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, Μέχρι το 2013, το "Led Zeppelin" έχει βραβευθεί ως οκτώ φορές πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, διαμαντένιο στον Καναδά και δύο φορές πλατινένιο στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ υπολογίζεται ότι έχει πουλήσει πάνω από 14 εκατομμύρια αντίτυπα, παγκοσμίως.
Ανάλυση τραγουδιών
Ο δίσκος ξεκινάει με το κομμάτι "Good Times, Bad Times", το οποίο έπαιζαν στις συναυλίες τους μέχρι και την περιοδεία για το δεύτερο άλμπουμ τους, το 1970. Για το συγκεκριμένο τραγούδι, ο Τζίμι Πέιτζ έβαλε μικρόφωνα σε όλο στούντιο, με σκοπό να έχει ήχο, όσο το δυνατόν περισσότερο ζωντανό. Το "Babe, I'm Gonna Leave You", είναι διασκευή σε παραδοσιακό τραγούδι της Άννι Μπρέντον. Το τραγούδι αυτό, παίχτηκε μόνο στις περιοδείες για το πρώτο τους άλμπουμ, ενώ αργότερα έγινε γνωστό ότι ο Πέιτζ είχε ηχογραφήσει μία εκτέλεση του τραγουδιού με τον Στηβ Γουίνγουντ, ένα χρόνο νωρίτερα.
Το τρίτο τραγούδι του δίσκου είναι το "You Shook Me" του Μάντι Γουότερς, προς το τέλος του οποίου ο Πέιτζ χρησιμοποιεί την τεχνική "backward echo", κατά τη διάρκεια της οποίας ακούγεται πρώτα η ηχώ και μετά η φωνή. Το "Dazed and Confused" ήταν επηρεασμένο από το τραγούδι "I'm Confused" του Τζέηκ Χολμς, του οποίου το όνομα δεν αναφερόταν ως συνθέτη του κομματιού, γεγονός που τον οδήγησε να κάνει μήνυση για λογοκλοπή στο συγκρότημα, το 2010. Στις ζωντανές εμφανίσεις των Led Zeppelin, κατά τη διάρκεια του συγκεκριμένου τραγουδιού, αυτοσχεδίαζαν παίζοντας διάφορα σόλο, με αποτέλεσμα η διάρκεια του "Dazed and Confused" πολλές φορές να ξεπερνάει τα τριάντα λεπτά.
Οι στίχοι του ακουστικού "Your Time is Gonna Come" μιλούν για μία κοπέλα, άπιστη στη σχέση της, η οποία θα μετανιώσει για τις πράξεις της. Κατά τη διάρκεια του ρεφρέν, και τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος τραγουδούσαν τους στίχους ταυτόχρονα, ενώ η μόνη περιοδεία κατά την οποία έπαιξαν αυτό το κομμάτι, ήταν η πρώτη τους, στη Δανία και τη Σουηδία. Το "Black Mountain Slide" που ακολουθεί, είναι ένα δίλεπτο ορχηστρικό κομμάτι, βασισμένο στο παραδοσιακό "Blackwater Slide" με ανατολίτικες επιρροές, λόγω της επίσκεψης του Πέιτζ στην Ινδία, όταν έπαιζε στους Yardbirds.
Το ριφ του επόμενου κομματιού, "Communication Breakdown", είναι επηρεασμένο από το "Nervous Brekadown" του Έντι Κόχραν και οι στίχοι του τραγουδιού έγιναν ύμνος για την "επαναστατική νεολαία". Ακολουθεί η διασκευή στο "I Can't Quit You Baby" του Ότις Ρας, ενώ το δίσκο "κλείνει" το "How Many More Times", ένα τραγούδι με το οποίο, οι Led Zeppelin τελείωναν τις ζωντανές τους εμφανίσεις στα πρώτα τους χρόνια. Σε κάποιο σημείο του συγκεκριμένου κομματιού, ο Πέιτζ παίζει την κιθάρα με δοξάρι βιολιού, κάτι που κάνει και στα τραγούδια "Dazed and Confused" και "In the Light" από το "Physical Graffiti".
Τραγούδια
1. Good Times, Bad Times (Page, Jones, Bohnam) - 2:47
2. Babe, I'm Gonna Leave You (Page, Plant, Bredon) - 6:41
3. You Shook Me (Dixon, Lenoir) - 6:30
4. Dazed and Confused (Page) - 6:27
5. Your Times is Gonna Come (Page, Jones) - 4:34
6. Black Mountain Slide (Page) - 2:13
7. Communication Breakdown (Page, Jones, Bohnam) - 2:30
8. I Can't Quit You Baby (Dixon) - 4:43
9. How Many More Times (Page, Jones, Bohnam) - 8:28
Θέσεις τσαρτ
Led Zeppelin (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 12 Ιανουαρίου 1969
Good Times, Bad Times (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 10 Μαρτίου 1969
Βραβεία
Led Zeppelin (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): 8 φορές πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification): Διαμαντένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): 2 φορές πλατινένιος
Γαλλία (SNEP Certification): Πλατινένιος
Ελβετία (IFPI Certification): Χρυσός
Ισπανία (PROMUSICAE Certification): Πλατινένιος
Ολλανδία (NVPI Certification): Χρυσός
Μέλη των Led Zeppelin
Η σύνθεση του συγκροτήματος είχε την εξής μορφή:
Ρόμπερτ Πλαντ - φωνητικά, φυσαρμόνικα
Τζίμι Πέιτζ - ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα
Τζον Πωλ Τζόουνς - μπάσο, πλήκτρα
Τζον Μπόναμ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Led Zeppelin Κατηγορία:Άλμπουμ του 1969
Μπομπ Ντίλαν
Ο Μπομπ Ντίλαν (Αγγλικά: Bob Dylan) (Ντουλούθ, Μινεσότα, 24 Μαΐου 1941), γεννημένος Ρόμπερτ Άλλεν Ζίμμερμαν (Robert Allen Zimmerman), είναι Αμερικανός μουσικός. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους τραγουδοποιούς. Στις 13 Οκτωβρίου 2016, η Σουηδική Ακαδημία του απένειμε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Οι αρχές
Ο Ρόμπερτ Άλλεν Ζίμμερμαν γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1941 στο Ντουλούθ της Μινεσότα. Ως μαθητής γυμνασίου άρχισε να παίζει φυσαρμόνικα, πιάνο και κιθάρα, ενώ συμμετείχε για πρώτη φορά σε συγκρότημα, τους Golden Chords ερμηνεύοντας τραγούδια των Τσακ Μπέρι (Chuck Berry) και Λιτλ Ρίτσαρντ (Little Richard), με έμφαση στη ροκ εν ρολ, κάντρι, φολκ και μπλουζ μουσική. Το 1959 φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Μινεάπολης. Εκεί άκουσε για πρώτη φορά την μουσική του φολκ θρύλου Γούντι Γκάθρι (Woody Guthrie), έγινε λάτρης του και αποφάσισε να τον συναντήσει. Για το σκοπό αυτό παράτησε τις σπουδές του και έφτασε στη Νέα Υόρκη, την μητρόπολη της μουσικής αλλά και το μέρος που μπορούσε να συναντήσει το ίνδαλμά του.