cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαλβέρδε δελ Καμίνο
Η φυσική επαρχία Αντέβαλο
Η σύγχρονη μεταλλευτική εκμετάλλευση της περιοχής που ξεκίνησε το 1873 από την Rio Tinto Company Limited άλλαξε άρδην τη φυσιογνωμία της. Κοινωνικά είδε την εξέλιξη του εργατικού και του οικολογικού κινήματος ενώ χάρισε στο Αντέβαλο ένα ευρύ δίκτυο σιδηροδρόμων που το συνέδεαν με την ακτή. Η μείωση του όγκου των μεταλλευτικών εργασιών ώθησε τους ντόπιους σε αποτυχημένες και δίχως σχέδιο μαζικές αναδασώσεις με σκοπό την παραγωγή χαρτιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Ουέλβα
Εθνική Τσεχίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Η Τσεχία αντιπροσωπεύτηκε για πρώτη φορά στη FIBA το 1993, χρονιά κατά την οποία το ενιαίο κράτος της Τσεχοσλοβακίας διαιρέθηκε. Αντίστοιχα, η τρέχουσα γυναικεία ομάδα αποτελεί τη μία από τις δύο φυσικές διαδόχους της Εθνικής Γυναικών Τσεχοσλοβακίας.
Η Τσεχία λαμβάνει μέρος στην Τελική Φάση των Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων της FIBA αδιαλλείπτως από το 1995, ενώ έχει αποτελέσει δύο φορές οικοδέσποινα χώρα (το 1995 και το 2017). Μεγαλύτερες επιτυχίες της ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου το 2005 στην Τουρκία και του ασημένιου μεταλλίου δύο χρόνια νωρίτερα στην Ελλάδα.
Εκτός των ευρωπαϊκών συνόρων, η ομάδα μετρά τρεις προκρίσεις σε Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες: στην Αθήνα το 2004, στο Πεκίνο το 2008 και στο Λονδίνο το 2012. Αντίστοιχα, επιβεβαιώνοντας το γεγονός πως διανύει περίοδο ακμής, διαγωνίστηκε πρόσφατα σε τρία Παγκόσμια Πρωταθλήματα (2006, 2010, 2014). Αξιοσημείωτα το 2010, χρονιά κατά την οποία φιλοξένησε το θεσμό, ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του βάθρου.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
μικρογραφία|350px|Η Εθνική Τσεχίας κατά τη συμμετοχή της στο [[Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Γυναικών|Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010.]] μικρογραφία|350px|Η Εθνική Τσεχίας (με τα λευκά) απέναντι στην [[Εθνική Τουρκίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)|Εθνική Τουρκίας (με τα κόκκινα) στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012.]]
Πηγές
Γυναικων Τσεχια
Ξεροπόταμος Αχαΐας (χείμαρρος)
Ο Ξεροπόταμος, ή και Άνω Ξεροπόταμος, είναι χείμαρρος της Αχαΐας, ο οποίος αποτελεί παραπόταμο του Γλαύκου. Το καλοκαίρι έχει ελάχιστο νερό ενώ για κάποιο διάστημα μένει ξερό, αλλά το χειμώνα καθώς και τις περιόδους βροχοπτώσεων κατεβάζει πολύ νερό.
Περιγραφή
Πηγάζει από τον Ομπλό, πλησίον του χωριού Κρυσταλλόβρυση, και εκβάλλει στον ποταμό Γλαύκο, δίπλα από τις αθλητικές εγκαταστάσεις της Θύελλας Πατρών, ενδιάμεσα στον Άγιο Στέφανο Σαραβαλίου, στην Περιβόλα και το Πετρωτό (περιοχή Κλάους). Λίγο πριν τη συμβολή του Ξεροπόταμου με τον Γλαύκο, χύνεται σε αυτόν (συμβάλει) ο χείμαρρος Φίλερης.
Λοιπά στοιχεία
Λίγο πριν την Αχάια Κλάους, ο Ξεροπόταμος διέρχεται δυτικά του λόφου της «Μυγδαλιάς», όπου έχουν βρεθεί αρχαιότητες. Κατά την Τουρκοκρατία ονομαζόταν «ποτάμι Μουσταφά Εφέντη».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μεσσάτιδος Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Τζόνι Χέρμπερτ
Ο Τζόνι Χέρμπερτ(γεν. στο Μπέντγουντ του Έσεξ στις 25 Ιουνίου του 1964) είναι Βρετανός παλαίμαχος οδηγός αγώνων απ' την Αγγλία.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Μπέντγουντ του Έσεξ. Όπως όλοι ξενκίνησε την καριέρα του απ' τα καρτ. Το 1989 εντάχθηκε στην Φόρμουλα 1 στην ομάδα Μπένετον. Συνολικά έλαβε μέρος σε 165 Γκραν Πρι απ' τα οποία εκκίνησε στα 161. Το 1ο ήταν το Βραζιλιάνικο Γκραν Πρι του 1989 και το τελευταίο το Μαλαισιανό Γκραν Πρι του 2000. Στη διάρκεια της καριέρας του αυτής πέτυχε 3 νίκες, βρέθηκε 7 φορές στο Βάθρο των Νικητών και σκόραρε συνολικά 98 βαθμούς. Δεν κέρδισε απολύτως κανένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών, δεν εκκίνησε ούτε μια φορά απ' την pole position και δε σημείωσε κανέναν ταχύτερο γύρο. Την 1η απ' τις 3 αυτές νίκες του την πέτυχε στο Βρετανικό Γκραν Πρι του 1995 και την 3η και τελευταία στο Ευρωπαϊκό Γκραν Πρι του 1999. Οι ομάδες για λογαριασμό των οποίων έτρεξε ο Χέρμπερτ ήταν οι ακόλουθες 7:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Fort Boyard (τηλεπαιχνίδι)
Το Fort Boyard είναι ένα γαλλικό ψυχαγωγικό τηλεπαιχνίδι από τον Jacques Antoine, το οποίο προβλήθηκε πρώτη φορά στις 7 Ιουλίου του 1990. Στην Ελλάδα η τηλεοπτική σειρά προβλήθηκε από το 2004 έως το 2008. Παρουσιαστής της σειράς ήταν ο Χρήστος Φερεντίνος, συμπαρουσιάστρια η Ορθούλα Παπαδάκου και στο ρόλο του σοφού ο Άγγελος Παπαδημητρίου. Η σειρά σκηνοθετήθηκε και γυρίστηκε στο πραγματικό φρούριο του Fort Boyard. Σκοπός του παιχνιδιού είναι οι διαγωνιζόμενοι να εκπληρώσουν διάφορες διαδικασίες, είτε αυτές απαιτούν σωματική άσκηση και αντοχή είτε σκέψη και συγκέντρωση, ώστε να κερδίσουν το έπαθλο, το οποίο είναι χρήματα. Η κλασική διάταξη του παιχνιδιού αποτελούνταν από μία ομάδα η οποία έπρεπε να παίξει τρεις γύρους, ώστε να μαζέψει τα απαραίτητα στοιχεία και εργαλεία, για να φτάσει στο θησαυρό. Το 2006 δημιουργήθηκε και μια άλλη διάταξη όπου συμμετείχαν 19 ομάδες και στις φάσεις των προημιτελικών, ημιτελικών και τελικών συναγωνίζονταν δύο ομάδες μεταξύ τους στο ίδιο επεισόδιο. Στη σειρά συμμετείχαν και πολλοί διάσημοι, που μάζευαν χρήματα για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Συμπαρουσιάστρια
Η Ορθούλα Παπαδάκου είναι συμπαρουσιάστρια του Χρήστου Φερεντίνου στο παιχνίδι. Ο ρόλος της είναι βοηθητικός. Συχνά εμψυχώνει την ομάδα και καθοδηγεί τους παίχτες κατά τη διάρκεια των δοκιμασιών. Γενικά εξηγεί τους κανόνες τόσο του παιχνιδιού στις απλές όσο και στην τελική δοκιμασία.
Ο σοφός
Ο ρόλος του σοφού ενσαρκώνεται από τον Άγγελο Παπαδημητρίου. Περιμένοντας στο ψηλότερο σημείο του μνημείου, ο σοφός είναι αυτός που εξετάζει την ευφυΐα των παικτών μέσω διάφορων γρίφων. Χαρακτηριστικό του σοφού είναι η φράση «Χέρι μου, δώσε μου ένα γρίφο» καθώς επίσης και τα «κρύα» αστεία και ανέκδοτά του.
Jacques και Jules
Ο Jacques και ο Jules είναι οι δυο νάνοι που οδηγούν την εκάστοτε ομάδα από τη μία δοκιμασία στην άλλη. Επιπλέον μετράνε τα κλειδιά της κάθε ομάδας και στην τελική δοκιμασία κουβαλούν τον θησαυρό που μαζεύτηκε στην ζυγαριά του κάστρου.
La Boule
Ο La Boule είναι ο δεσμοφύλακας του κάστρου. Καλείται να φυλακίσει όποιον διαγωνιζόμενο αποτύχει σε μια δοκιμασία. Μέσα στις αρμοδιότητες του είναι να χτυπάει το ‘’gong’’, γεγονός που υποδεικνύει την έναρξη του παιχνιδιού.
Monique
Η Monique είναι αυτή που απομακρύνει τις τίγρεις από το δωμάτιο του θησαυρού και γυρίζει το κεφάλι του αγάλματος που απεικονίζει μια τίγρη, για να ελευθερώσει το χρυσάφι ή να κλείσει το δωμάτιο του θησαυρού.
Άρχοντας της νύχτας
Ο άρχοντας της νύχτας είναι ένας αντίπαλος που έχουν να αντιμετωπίσουν οι παίκτες σε δοκιμασίες που θυμίζουν επιτραπέζια παιχνίδια, ώστε να μαζέψουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να ελευθερώσουν το θησαυρό. Επίσης, δεν βλέπουμε το πρόσωπο του άρχοντα της νύχτας, διότι φοράει ένα κεφάλι τίγρης στο πρόσωπό του και ο ίδιος δεν μιλάει ποτέ.
Τηλεθέαση
Το “Fort Boyard” είναι η πιο εξαγόμενη γαλλική τηλεοπτική δομή και το τέταρτο πιο εξαγόμενο τηλεοπτικό παιχνίδι περιπέτειας στον κόσμο μετά το “Wipeout”, το “Fear factor” και το “Survivor”. Φυσικό ήταν λοιπόν να αποτελέσει μια  αγαπημένη επιλογή και για το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό. Κατά την πρώτη σεζόν του τηλεπαιχνιδιού η τηλεθέαση ήταν αρκετά υψηλή. Το πρόγραμμα βρισκόταν πάντα στα πρώτα πέντε τηλεπαιχνίδια της ελληνικής τηλεόρασης. Συγκεκριμένα τις περισσότερες φορές καταλάμβανε την πρώτη θέση.
Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις 6/10/2004 και συγκέντρωσε ποσοστό τηλεθέασης 17,9%. Η τηλεθέαση σπάνια έπεφτε κάτω από το 10% πράγμα που εξακολούθησε να ισχύει και στον δεύτερο κύκλο του προγράμματος. Για τα πρώτα δυο χρόνια της προβολής του, το “Fort Boyard” αποτελούσε πρώτη επιλογή των τηλεθεατών στην κατηγορία των τηλεπαιχνιδιών. Παρόλα αυτά κατά την διάρκεια του τρίτου και τέταρτου κύκλου παρατηρείται μια φθίνουσα πορεία στα νούμερα τηλεθέασης.
Αναφορές
Κατηγορία:Γαλλικές τηλεοπτικές εκπομπές Κατηγορία:Τηλεπαιχνίδια
Παναγιωταίικα Τρικάλων
Τα Παναγιωταίικα είναι οικισμός του Δήμου Πύλης στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων ο οποίος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφέρεια Ηπείρου και βόρεια του Αχελώου ποταμού σε υψόμετρο 780 μέτρα. Απέχει περίπου 71 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα και 51 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Πύλη (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Βαλκάνου του δήμου Πυνδαίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Βαλκάνο και τα Ζωγραφαίικα αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πινδέων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 11 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 19.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Μπούντα
Η πόλη Μπούντα (Αγγλικά: Bunda town, Σουαχίλι: Mji wa Bunda), χρησιμεύει ως η πρωτεύουσα στην Περιοχή Μπούντα (Bunda District), της Περιφέρειας Μάρα (Mara Region), στα βορειοδυτικά της Τανζανίας.
Προγενέστερα, η πόλη ήταν το διοικητικό τμήμα της Επαρχίας Μπούντα (Bunda District), αλλά το 2007, η πόλη αποκόπηκε από την Περιοχή. Κατά το 2002, η πόλη αριθμούσε 40.404 άτομα, ενώ το 2012, ο πληθυσμός της ήταν 63.001 άτομα.
Η πόλη Μπούντα (Bunda), απαρτίζεται από τέσσερα Μεικτά Τμήματα (παρατίθενται παρακάτω τα Μεικτά Τμήματα και σε παρένθεση ο πληθυσμός των [κατά την απογραφή του 2012], η έκτασή τους [σε τ.χλμ.] και η πυκνότητα του πληθυσμού [ανά τ.χλμ.]):
Από το 1990 η πόλη Μπούντα (Bunda), έχει φιλική σχέση με το Νορβηγικό Δήμο Τίνγκβολ (Tingvoll). Το 2007, ο συνεταιρισμός διευρύνθηκε μέσω ενος προγράμματος ο οποίος έχει ως τίτλο "Municipal International Co-Operation". Ο συνολικός στρατηγικός στόχος του προγράμματος, είναι η βελτίωση της διοίκησης, των υπηρεσιών και η μέθοδος είναι να τονωθεί η συνεργασία μεταξύ των τοπικών αρχών στην Τίνγκβολ (Tingvoll) και την Μπούντα (Bunda). Το πρόγραμμα περιλαμβάνει άλλα 15 ζεύγη δήμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Μάρα Κατηγορία:Πόλεις της Τανζανίας
Μπένα
Οι Μπένα (Bena) (πληθυντικός Ουαμπένα (Wabena)), είναι μια μεγάλη εθνοτική και γλωσσική ομάδα η οποία ζει στις Περιφέρειες Ντζόμπε (Njombe Region) και Ιρίνγκα (Iringa Region) της νότιο-κεντρικής Τανζανίας, οι οποίοι ομιλούν την γλώσσα Μπένα (Bena language) των Μπαντού.
Περιγραφή
Οι Μπένα (Bena) είναι πατριαρχική κοινωνία, με μεγάλο ενδιαφέρον για την πολλαπλασιασμό του είδους. Δεικνύουν ισχυρή πολιτιστική πίστη στα παιδιά, ως συνεχιστές των επόμενων γενεών. Όσα περισσότερα τόσο το καλύτερο. Μερικοί ασκούν την πρακτική της πολυγυνίας.
Φυλετικές οικογένειες περιλαμβάνουν τους Ουαμπένα (Wabena) από τα υψίπεδα του Ντζόμπε (Njombe highlands) και το παρακλάδι τους, τους Ουαμπένα (Wabena) από την Ουλάνγκα (Ulanga).
Δημογραφικά
Κατά το 2001, ο πληθυσμός των Μπένα (Bena) εκτιμάτο ότι αριθμούσε 670.000 άτομα.
Ασχολίες
Όντας προικισμένοι αγρότες, έχουν ενσωματώσει με τις παραδοσιακές αξίες και νέες δεξιότητες για την παραγωγή της Ιρλανδικής πατάτας και του αραβόσιτου στις κύριες καλλιέργειές τους. Καλλιεργούν επίσης, σιτάρι, μπιζέλια, φασόλια, πύρεθρο (για σπείρες κουνουπιών) καθώς και καφέ και ξυλεία, για πρόσθετο εισόδημα.
Εκτρέφουν κοτόπουλα, πάπιες, αιγοπρόβατα και βοοειδή, καθώς και περιστασιακά τον όνο, αλλά η κτηνοτροφία έχει πολύ μικρή συμβολή στην επιβίωσή τους. Τα βοοειδή χρησιμοποιούνται κυρίως ως πληρωμή επίδειξης του πλούτου της νύφης, όπως και τα πρόβατα και οι κατσίκες. Μερικές φορές, σκοτώνεται μια αγελάδα για μια κηδεία ή ένα γάμο και σε περιόδους έλλειψης μετρητών, για την αγορά τροφίμων, πληρωμή χρεών ή φόρων και των σχολικών διδάκτρων. Τα αυγά, αν και δεν είναι ταμπού για τις περισσότερες φυλές, σπανίως τρώγονται. Τα κοτόπουλα σφάζονται, σε σημαντικές στιγμές ή για να τιμηθούν ιδιαίτερα σημαντικοί επισκέπτες. Τα αλλά ζώα, σφάζονται σπανιότερα. Απαιτούνται εξαιρετικά πολλές ώρες και σκληρή εργασία για τη διαβίωση εντός των οικολογικών ζωνών των Μπένα (Bena) και αυτό ακόμη είναι αβέβαιο, μετά από τις συχνές εποχές ξηρασίας ή υπερβολικής βροχόπτωσης.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στην Τανζανία Κατηγορία:Αυτόχθονες λαοί της Ανατολικής Αφρικής Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής
Γιαγκιελόνια Βιβλιοθήκη
Η Γιαγκιελόνια Βιβλιοθήκη (πολωνικά: Biblioteka Jagiellońska, δημοφιλές ψευδώνυμο: Jagiellonka) είναι η βιβλιοθήκη του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου στην Κρακοβία, η οποία με περίπου 6,7 εκατομμύρια τόμους είναι μία από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες στην Πολωνία, που χρησιμεύει ως δημόσια βιβλιοθήκη, πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη και μέρος του πολωνικού συστήματος εθνικών βιβλιοθηκών. Διαθέτει μια μεγάλη συλλογή μεσαιωνικών χειρογράφων, όπως για παράδειγμα το De Revolutionibus Orbium Coelestium του Νικόλαου Κοπέρνικου και το Banderia Prutenorum του Γιαν Ντουούγκος, καθώς και μια μεγάλη συλλογή από υπόγεια βιβλιογραφία (τα λεγόμενα drugi obieg ή σαμιζντάτ) από την περίοδο της κομμουνιστικής κυριαρχίας στην Πολωνία (1945-1989). Η Βιβλιοθήκη φιλοξενεί επίσης τη συλλογή τέχνης Μπερλίνκα, της οποίας το νομικό καθεστώς αμφισβητείται από τη Γερμανία.
Οργάνωση
Οι Αναπληρωτές Διευθυντές Διοίκησης και Κατασκευών, Υλικών του 19ου και 20ου αιώνα, και Ειδικών Συλλογών επιβλέπουν προσωπικό 283 υπαλλήλων σε δεκατέσσερα διαφορετικά τμήματα βιβλιοθήκης.
Συλλογές
δεξιά|μικρογραφία| Το [[De Revolutionibus Orbium Coelestium|De Revolutionibus του Κοπέρνικου είναι ένα από τα πολλά πολύτιμα κτήματα της βιβλιοθήκης.]] Η Γιαγκιελόνια Βιβλιοθήκη είναι μια από τις μεγαλύτερες και πιο διάσημες βιβλιοθήκες στην Πολωνία. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της έχει λάβει πολλές δωρεές και έχει κληρονομήσει πολλές ιδιωτικές συλλογές.
Η συλλογή της περιέχει 1.503.178 τόμους μονογραφιών, 557.199 τόμους περιοδικών, 104.012 πρώιμα έντυπα βιβλία, 3.586 αρχέτυπα, 24.258 χειρόγραφα, 12.819 χάρτες, 35.105 παρτιτούρες και 77.336 μικροφόρμες. Μεταξύ των παρτιτούρων της είναι πολλά από τα πρωτότυπα αυτόγραφα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.
Σημαντικά σπάνια βιβλία που ανήκουν στη βιβλιοθήκη περιλαμβάνουν τα:
Στη δεκαετία του 1990 πολλά ανεκτίμητα βιβλία κλάπηκαν από την βιβλιοθήκη, πιθανώς για να πουληθούν στη Δύση. Το 1999, τα έργα των Γαλιλαίου, Γιοχάνες Κέπλερ και Βησσαρίων του Τραπεζούντιου κλάπηκαν. Μερικά ανακτήθηκαν από δημοπρασία στο γερμανικό οίκο δημοπρασιών Reiss & Sohn.
Ιστορία
Η αρχή της Γιαγκιελόνιας Βιβλιοθήκης θεωρείται παραδοσιακά ίδια με εκείνη ολόκληρου του πανεπιστημίου (τότε γνωστό ως Ακαδημία της Κρακοβίας) - το 1364. Ωστόσο, αντί να έχει μια κεντρική βιβλιοθήκη, είχε αρκετά μικρότερα παραρτήματα σε κτίρια διαφόρων τμημάτων (η μεγαλύτερη συλλογή ήταν στο Collegium Maius, όπου διατηρήθηκαν έργα που σχετίζονται με τη θεολογία και τις φιλελεύθερες τέχνες). Μετά το 1775, κατά τη διάρκεια των μεταρρυθμίσεων της Επιτροπής Εθνικής Παιδείας, η οποία ίδρυσε το πρώτο Υπουργείο Εκπαίδευσης στον κόσμο, διάφορες μικρές βιβλιοθήκες του Πανεπιστημίου συγκεντρώθηκαν επίσημα σε μια δημόσια συλλογή στο Collegium Maius. Κατά τη διάρκεια των διαμελισμών της Πολωνίας, η βιβλιοθήκη συνέχισε να μεγαλώνει χάρη στην υποστήριξη ανθρώπων όπως ο Γέζι Σάμουελ Μπάντκιε, ο Κάρολ Γιούζεφ Έστραϊχερ και ο Κάρολ Έστραϊχερ ο νεότερος. Οι συλλογές της δημοσιοποιήθηκαν το 1812. Από το 1932, είχε το δικαίωμα να λάβει ένα αντίγραφο οποιουδήποτε βιβλίου που εκδόθηκε από Πολωνούς εκδότες στην Πολωνία. Το 1940, η βιβλιοθήκη απέκτησε τελικά ένα νέο κτήριο. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι εργαζόμενοι στη βιβλιοθήκη συνεργάστηκαν με υπόγεια πανεπιστήμια. Από τη δεκαετία του 1990, η συλλογή της βιβλιοθήκης γίνεται όλο και περισσότερο ψηφιακή.
Κτίριο
Το σημερινό κτίριο της βιβλιοθήκης που βρίσκεται στη λεωφόρο Μιτσκιεβίτσα 22 κατασκευάστηκε στα έτη 1931-1939 και επεκτάθηκε δύο φορές, τα έτη 1961-1963 και 1995-2001.
Κλοπές από τις συλλογές
Υπήρξε ενδημική κλοπή αρχέτυπων και αρχαίων βιβλίων από τη Βιβλιοθήκη. Ένα από τα χειρότερα τέτοια κρούσματα στην Πολωνία δημοσιοποιήθηκε τον Απρίλιο του 1999. Περιλάμβανε την κλοπή έργων των Γαλιλαίου Γαλιλέι, Γιοχάνες Κέπλερ και Βησσαρίων. Μέρος των κλεμμένων έργων εμφανίστηκε στο γερμανικό οίκο δημοπρασιών, Reiss & Sohn. Παραμένει ασαφές ποιος ήταν πίσω από την επιχείρηση κλοπής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιβλιοθηκη Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Πολωνία Γ
Πράσινη Ευρώπη - Πράσινοι
Η Πράσινη Ευρώπη (Europa Verde, EV), επίσημα Πράσινη Ευρώπη – Πράσινοι (Europa Verde – Verdi), είναι ένα πράσινο πολιτικό κόμμα στην Ιταλία. Οι ηγέτες του είναι ο Άντζελο Μπονέλι και η Ελεονώρα Έβι. Ιδρύθηκε ως εκλογικός συνασπισμός για να λάβει μέρος στις ευρωεκλογές του 2019 σε σχέση με το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα. Η Πράσινη Ευρώπη έγινε πλήρες πολιτικό κόμμα τον Ιούλιο του 2021.
Ιστορικό
Ενόψει των ευρωεκλογών του 2019, η Ομοσπονδία των Πράσινων και η Πράσινη Ιταλία συνήψαν συμφωνία με την Ιταλία στον Δήμο Φεντερίκο Πιτσαρότι για να σχηματίσουν εκλογικό συνασπισμό. Ωστόσο, τον Μάρτιο, η Ιταλία στο Δήμο εγκατέλειψε τη συμμαχία με τους Πράσινους, για να προσχωρήσει στην Περισσότερη Ευρώπη. Οι Πράσινοι στη συνέχεια συμφώνησαν με το Πιθανό, ενώ στη συμμαχία προσχώρησαν και οι Πράσινοι του Νοτίου Τιρόλου. Ο συνδυασμός έλαβε το 2,3% των ψήφων, αλλά δεν αρκούσε για να ξεπεράσει το όριο του 4% για την αναλογική εκπροσώπηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Τον Ιούλιο του 2021, η Πράσινη Ευρώπη έγινε ένα πλήρες πολιτικό κόμμα, με αρχηγούς τον Άντζελο Μπονέλι και την Ελεονώρα Έβι.
Τον Ιανουάριο του 2022, η Πράσινη Ευρώπη και η Ιταλική Αριστερά σχημάτισαν ένα «σύμφωνο διαβούλευσης», με στόχο τη συνεργασία στις προεδρικές εκλογές του 2022 που διεξήχθησαν στα τέλη του μήνα. Σε αυτό το πλαίσιο, τα δύο κόμματα αποφάσισαν να στηρίξουν από κοινού τον Λουίτζι Μαντόνι, πρώην βουλευτή της Ομοσπονδίας των Πρασίνων, των Δημοκρατικών της Αριστεράς και του Δημοκρατικού Κόμματος, και ειδικό σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τον Ιούνιο του 2022, η εθνική συνέλευση της Ιταλικής Αριστεράς ενέκρινε επίσημα τη συμμαχία με την Πράσινη Ευρώπη.
Τον Φεβρουάριο του 2022, τέσσερις βουλευτές, όλοι πρώην μέλη του Κινήματος Πέντε Αστέρων, σχημάτισαν την υποομάδα «Πράσινη Ευρώπη» στη Μικτή Ομάδα της Βουλής των Αντιπροσώπων. Τον Μάρτιο, ένας πέμπτος βουλευτής προσχώρησε στο κόμμα.
Τον Ιούλιο του 2022, η Πράσινη Ευρώπη και η Ιταλική Αριστερά πραγματοποίησαν ένα κοινό συνέδριο στη Ρώμη με το όνομα «Νέες Ενέργειες», με σκοπό να προωθήσουν τη συνεργασία τους και ένα ενιαίο εκλογικό πρόγραμμα. Η συμμαχία εμπνεύστηκε σκόπιμα από τη Νέα Οικολογική και Κοινωνική Λαϊκή Ένωση, την αριστερή λίστα που σχηματίστηκε ενόψει των γαλλικών βουλευτικών εκλογών του 2022. Μετά την πτώση της κυβέρνησης Ντράγκι, την πρόωρη διάλυση του ιταλικού κοινοβουλίου και την προκήρυξη των γενικών εκλογών του 2022, ανακοινώθηκε επίσημα η Συμμαχία Πράσινων και Αριστεράς και παρουσιάστηκε το λογότυπό της. Στις 6 Αυγούστου 2022, η συμμαχία σύνηψε εκλογική συμφωνία με το Δημοκρατικό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Πράσινα κόμματα
Πάτι Πέιτζ
Η Πέιτζ υπέγραψε με τη Mercury Records το 1947 και έγινε η πρώτη τους επιτυχημένη γυναίκα καλλιτέχνης, ξεκινώντας με το "Confess" το 1948. Το 1950 κυκλοφόρησε το πρώτο της σινγκλ με πωλήσεις εκατομμυρίων "With My Eyes Wide Open, I'm Dreaming" και τελικά είχε 14 άλλα σινγκλ με εκατομμύρια πωλήσεις μεταξύ 1950 και 1965.
Το χαρακτηριστικό τραγούδι της Πέιτζ, "Tennessee Waltz", ήταν ένα από τα σινγκλ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του 20ου αιώνα και σήμερα αναγνωρίζεται ως ένα από τα επίσημα τραγούδια της πολιτείας του Τενεσί. Επί 13 εβδομάδες βρισκόταν στην κορυφή της λίστας του Billboard με τα τραγούδια με τις μεγαλύτερες πωλήσεις το 1950/51. Η Πέιτζ είχε τρία πρόσθετα νούμερο ένα σινγκλ μεταξύ 1950 και 1953, τα "All My Love (Bolero) ", "I Went to Your Wedding" και "(How Much Is) That Doggie in the Window?" .
Σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες ποπ τραγουδίστριες, η Πέιτζ συνδύασε το στυλ μουσικής της κάντρι σε πολλά από τα τραγούδια της. Ως αποτέλεσμα αυτής της απήχησης από τη διασταύρωση, πολλά από τα σινγκλ της Πέιτζ εμφανίστηκαν στον κατάλογο κάντρι επιτυχιών του Billboard. Στη δεκαετία του 1970 μετατόπισε το στυλ της περισσότερο προς τη μουσική της κάντρι και άρχισε να έχει ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία στα τσαρτ της κάντρι, φτάνοντας να γίνει ως μία από τις λίγες τραγουδίστριες που μπήκαν στα τσαρτς σε πέντε διαφορετικές δεκαετίες.
Το 1997 η Πάτι Πέιτζ εισήχθη στο Hall of Fame της Μουσικής της Οκλαχόμα. Τιμήθηκε μεταθανάτια με το Βραβείο Γκράμι για τη Συνολική της Προσφορά το 2013.
Πρώτα χρόνια
Η Κλάρα Αν Φάουλερ γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1927, στο Κλέιμορ της Οκλαχόμα (ορισμένες πηγές αναφέρουν το Μάσκοτζι της Οκλαχόμα) σε μια μεγάλη και φτωχή οικογένεια 11 παιδιών (3 αγόρια και 8 κορίτσια). Ο πατέρας της, Μπ. Α. Φάουλερ, εργαζόταν στον σιδηρόδρομο MKT, ενώ η μητέρα της, Μάργκαρετ, και οι μεγαλύτερες αδερφές μάζευαν βαμβάκι. Όπως θυμόταν στην τηλεόραση πολλά χρόνια αργότερα, η οικογένεια ζούσε χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, οπότε δεν μπορούσε να διαβάσει όταν έπεφτε το σκοτάδι. Μεγάλωσε στο Foraker, Hardy, Muskogee και Avant της Οκλαχόμα προτού φοιτήσει στο γυμνάσιο Ντάνιελ Γουέμπστερ στην Τούλσα, από το οποίο αποφοίτησε το 1945.
Η Φάουλερ ξεκίνησε την καριέρα της ως τραγουδίστρια με τον Αλ Κλάουζερ και τους Παράνομους της Οκλαχόμα στον ραδιοφωνικό σταθμό KTUL στην Τούλσα της Οκλαχόμα. Σε ηλικία 18 ετών, έγινε βασική ερμηνεύτρια στον σταθμό για ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα διάρκειας 15 λεπτών που χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία Page Milk Company. Σε ένδειξη καλής θέλησης προς τον χορηγό της εκπομπής, η Φάουλερ αναφέρθηκε στον αέρα ως "Patti Page". Το 1946 ο Τζακ Ράελ, ένας σαξοφωνίστας και μάνατζερ της Jimmy Joy Band, ήρθε στην Τούλσα για μία και μοναδική βραδιά. Ο Ράελ άκουσε την Πέιτζ στο ραδιόφωνο, του άρεσε η φωνή της και της ζήτησε να γίνει μέλος της μπάντας. Μετά την αποχώρησή του από το συγκρότημα, ο Ράελ έγινε ο προσωπικός μάνατζερ της Πέιτζ.
Το 1946 η Πέιτζ περιόδευσε στις ΗΠΑ με την Jimmy Joy Band. Το 1947 το συγκρότημα ταξίδεψε στο Σικάγο του Ιλινόις, όπου η Πέιτζ τραγούδησε με μια μικρή ομάδα με επικεφαλής τον αρχηγό της δημοφιλούς ορχήστρας Μπένι Γκούντμαν. Αυτό οδήγησε την Πέιτζ να υπογράψει το πρώτο της δισκογραφικό συμβόλαιο, με την Mercury Records. Έγινε το «κορίτσι-τραγουδίστρια» της Mercury.
Μουσική καριέρα
Η Patti Page ηχογράφησε αρκετά τραγούδια με τους Al Clauser and His Oklahoma Outlaws (1946), την ορχήστρα του Έντι Γκετς και το Τρίο του Τζορτζ Μπάρνις (1947).
Η Πέιτζ ηχογράφησε το πρώτο της σινγκλ με τίτλο "Confess" το 1947. Λόγω μιας απεργίας, οι τραγουδιστές του παρασκηνίου δεν ήταν διαθέσιμοι να παράσχουν φωνητικά αρμονίας για το τραγούδι, έτσι η Πέιτζ και η δισκογραφική αποφάσισαν να μεταγλωττίσουν τα αρμονικά μέρη. Ο Μπιλ Πάτναμ, μηχανικός της Mercury Records, κατάφερε να κάνει overdub τη φωνή της Πέιτζ, χρησιμοποιώντας την πιο πρόσφατη τεχνολογία ηχογράφησης. Έτσι, η Πέιτζ έγινε η πρώτη ποπ καλλιτέχνιδα που εναρμονίζει τα δικά της φωνητικά σε μια ηχογράφηση. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιήθηκε αργότερα στα μεγαλύτερα σινγκλ της Πέιτζ τη δεκαετία του 1950. Το 1948 το "Confess" έγινε top-15 επιτυχία στο Billboard, φτάνοντας στο νούμερο 12 του chart "Best-Sellers" και έγινε η πρώτη της επιτυχία. Η Πέιτζ ακολούθησε με άλλα τέσσερα σινγκλ το 1948-1949, μόνο ένα από τα οποία ήταν επιτυχία στην κορυφή των 20, το "So in Love" (1949). Η Πέιτζ είχε επίσης μια επιτυχία στο top-15 στο κάντρι chart του Billboard το 1949 με το "Money, Marbles, and Chalk", και στη συνέχεια ηχογράφησε το "Boogie Woogie Santa Claus", το οποίο αργότερα έγινε επιτυχία το 1950.
Το 1950 η Πέιτζ είχε το πρώτο της σινγκλ με πωλήσεις εκατομμυρίων "With My Eyes Wide Open, I'm Dreaming", ένα άλλο τραγούδι όπου εναρμόνισε τα φωνητικά της. Επειδή έκανε υπερβολική μεταγλώττιση των φωνητικών της, το όνομα της Πέιτζ έπρεπε να αναγράφεται στους τίτλους της ηχογράφησης ως ομάδα. Σύμφωνα με τον κατάλογο επιτυχιών των αρχών της δεκαετίας του 1950, η Πέιτζ καταγράφηκε ως το κουαρτέτο της Πάτι Πέιτζ. Στα μέσα του 1950, το σινγκλ της Πέιτζ "All My Love (Bolero)" έφτασε στο νούμερο ένα στο περιοδικό Billboard, έγινε η πρώτη της νούμερο ένα επιτυχία και παρέμεινεε επί πέντε εβδομάδες εκεί. Την ίδια χρονιά είχε επίσης την πρώτη της επιτυχία στο top-10 με το "I Don't Care if the Sun Don't Shine", καθώς και το top-25 σινγκλ "Back in Your Own Backyard ".
"Tennessee Waltz": 1950
Προς τα τέλη του 1950, η έκδοση του «Tennessee Waltz» της Πάτι Πέιτζ έγινε η δεύτερη νούμερο ένα επιτυχία της και το σινγκλ της με τις μεγαλύτερες πωλήσεις. Το "Tennessee Waltz" γράφτηκε το 1946 από τους Pee Wee King και Ρεντ Στιούαρτ και ηχογραφήθηκε το 1947 από τον Pee Wee King and His Golden West Cowboys. Η αρχική τους έκδοση έγινε στα τσαρτ της χώρας το 1948. Το τραγούδι ήταν επίσης επιτυχία για τον Cowboy Copas περίπου την ίδια εποχή. Η Πέιτζ εισήχθη στο τραγούδι από τον παραγωγό δίσκων Τζέρι Γουέξλερ, ο οποίος της πρότεινε να διασκευάσει μια πρόσφατη R&B έκδοση από την Ορχήστρα του Έρσκιν Χόκινς. Η Πέιτζ άρεσε το τραγούδι και το ηχογράφησε, κυκλοφορώντας το ως σινγκλ. Το τραγούδι πέρασε 13 εβδομάδες στο νούμερο ένα το 1950 και το 1951. Το "Tennessee Waltz" έγινε επίσης το δεύτερο σινγκλ της Πέιτζ που εμφανίστηκε στα κάντρι τσαρτ, και έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία της εκεί, φτάνοντας στο νούμερο δύο. Το τραγούδι έγινε αργότερα ένας από τους δίσκους με τις μεγαλύτερες πωλήσεις της εποχής του, πουλώντας 7 εκατομμύρια αντίτυπα στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Το "Tennessee Waltz" παραμένει η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία για την τεχνική της υπερμεταγλώττισης, στην οποία πρωτοστάτησε ο παραγωγός Μιτς Μίλερ, και επέτρεψε στην Πέιτζ να εναρμονιστεί με τον εαυτό της. Το "Tennessee Waltz" ήταν το τελευταίο τραγούδι που πούλησε ένα εκατομμύριο αντίτυπα.
Το τραγούδι εμφανίστηκε στην ταινία του 1970 Zabriskie Point και στην ταινία του 1983 The Right Stuff.
Ανακάλυψη: 1951–1965
Το 1951 η Πέιτζ κυκλοφόρησε το σινγκλ που ακολούθησε το "Tennessee Waltz" με τίτλο "Would I Love You (Love You, Love You)", το οποίο ήταν επιτυχία στην πρώτη πεντάδα στα τσαρτς και πούλησε 1 εκατομμύριο αντίτυπα. Με το επόμενο σινγκλ, "Mockin' Bird Hill", (διασκευή του πρωτότυπου από τους Les Paul και Mary Ford ) έφτασε τις 4 εκατ. πωλήσεις. Η Πέιτζ είχε άλλα τρία τραγούδια στον κατάλογο με τις κορυφαίες 10 επιτυχίες του Billboard το 1951, ξεκινώντας με το "Mister and Mississippi", το οποίο έφτασε στο νούμερο 8, το "And So to Sleep Again" και το "Detour", το οποίο είχε ηχογραφήσει και έγινε διάσημο από τους Σπέιντ Κούλι, Φόι Γουίλινγκ και Έλτον Μπριτ. Η έκδοση της Πέιτζ ήταν η πιο δημοφιλής και έγινε το έβδομο σινγκλ της με πωλήσεις εκατομμυρίων. Κυκλοφόρησε επίσης το πρώτο της στούντιο άλμπουμ το 1951 με τίτλο "<a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Folk_Song_Favorites" rel="mw:ExtLink" title="Folk Song Favorites" class="cx-link" data-linkid="199">Folk Song Favorites</a>".
Το 1952 η Πέιτζ είχε μια τρίτη νούμερο ένα επιτυχία με το "I Went to Your Wedding", που πέρασε δύο μήνες στο νούμερο ένα. Ηχογραφημένο σε στυλ κάντρι μπαλάντας, το τραγούδι ήταν η δεύτερη πλευρά του "You Belong to Me", επίσης μία top-10 επιτυχία. Το "I Went to Your Wedding" ήταν το όγδοο σινγκλ της Πέιτζ με πωλήσεις εκατομμυρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είχε συνεχή επιτυχία εκείνη τη χρονιά, με άλλα τρία τραγούδια στο top 10, τα "Come What May", "Once in a while" και "Why Don't You Believe Me".
Το 1954 η Πέιτζ είχε περισσότερες επιτυχίες στα τσαρτς, συμπεριλαμβανομένου του "Cross Over the Bridge", το οποίο μεταγλώττισε ξανά τα φωνητικά της Πέιτζ και έφτασε στο νούμερο δύο. Άλλες κορυφαίες 10 επιτυχίες της Πέιτζ εκείνης της χρονιάς περιελάμβαναν το "Steam Heat" (από το μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ The Pajama Game) και το "Let Me Go Lover". Το 1955 η Πέιτζ είχε ένα σινγκλ στο chart: το "Croce di Oro".
Σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες ποπ τραγουδίστριες της εποχής της, η Πέιτζ μπόρεσε να διατηρήσει την επιτυχία στην εποχή του ροκ εν ρολ. Είχε τρεις επιτυχίες το 1956, συμπεριλαμβανομένου του δεύτερου "Alegheny Moon". Το 1957, είχε μεγάλες επιτυχίες με το "A Poor Man's Roses (ή a Rich Man's Gold)" (ηχογραφήθηκε την ίδια χρονιά από την Πάτσι Κλάιν) και την επιτυχία των πέντε κορυφαίων "Old Cape Cod".
Το 1956ο Βικ Σεν έγινε ο μουσικός διευθυντής της Πάτι Πέιτζ, δίνοντας σειρά επιτυχιών που περιελάμβαναν τα "Mama from the Train", "Allegheny Moon", "Old Cape Cod", "Belonging to Someone" και "Left Right Out of Your Heart". Το πιο απαιτητικό έργο της Πέιτζ και του Σεν ήταν η ηχογράφηση του ποιήματος αφηγηματικού τόνου του Γκόρντον Τζένκινς Πύργος του Μανχάταν (ηχογραφήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1956). Το άλμπουμ γνώρισε επιτυχία τόσο καλλιτεχνικά όσο και εμπορικά, φτάνοντας στο νούμερο 18 στο Billboard LP chart, την υψηλότερη κατάταξη από οποιοδήποτε από τα άλμπουμ της. Οι διασκευές του Σεν ήταν πιο ζωντανές και τζαζ από τις αρχικές διασκευές του Τζένκινς. Η Πέιτζ και ο Σεν συνέχισαν τη συνεργασία τους για πολλά χρόνια, δουλεύοντας μαζί μέχρι το 1999.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, η Πέιτζ εμφανιζόταν τακτικά στην τηλεόραση, συμπεριλαμβανομένων των The Ed Sullivan Show, The Bob Hope Show, The Steve Allen Show και The Dean Martin Show. Αργότερα είχε τη δική της σειρά, ξεκινώντας με το Scott Music Hall τη σεζόν 1952–53 και μια κοινοπρακτική σειρά για την Oldsmobile το 1955, The Patti Page Show. Ωστόσο, αυτή η εκπομπή διήρκεσε μόνο μία σεζόν, όπως και το The Big Record (1957–58) και το The Patti Page Olds Show, χορηγούμενο από την Oldsmobile (1958–59). Η Πέιτζ ξεκίνησε επίσης μια καριέρα ηθοποιού εκείνη την εποχή, ξεκινώντας με έναν ρόλο στο Playhouse 90. Η Πέιτζ πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1960 στο Έλμερ Γκάντρυ. Ηχογράφησε επίσης το θεματικό τραγούδι για το Boys Night Out, στο οποίο έπαιξε τον ρόλο της Τζόαν ΜακΙλένι. Το 1959 η Πέιτζ ηχογράφησε το τραγούδι του τίτλου από το μιούζικαλ The Sound of Music για την Mercury Records την ίδια μέρα που ξεκίνησε το μιούζικαλ στο Μπρόντγουεϊ. Το τραγούδι στην τηλεοπτική της εκπομπή The Patti Page Olds Show βοήθησε στην προώθηση της εκπομπής στο Μπρόντγουεϊ.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, η επιτυχία της Πέιτζ άρχισε να μειώνεται. Δεν μπήκε ξανά στο τσαρτ μέχρι το 1961 με τα "You'll Answer to Me" και "Mom and Dad's Waltz". Η τελευταία σημαντική επιτυχία της Πέιτζ στα τσαρτ ήταν το "Hush...Hush, Sweet Charlotte" από την ομώνυμη ταινία με πρωταγωνίστριες την Μπέτι Ντέιβις και την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ. Ανέβηκε στο νούμερο οκτώ. Ήταν η τελευταία της επιτυχία στο top-10 (και η πρώτη της από το 1957) και ήταν υποψήφια για Όσκαρ "Καλύτερου Τραγουδιού". Το ερμήνευσε στα Βραβεία Όσκαρ το 1965. Ηχογράφησε επίσης το τραγούδι στα ιταλικά, ισπανικά και γερμανικά για ξένες αγορές.
Σύγχρονη και κάντρι μουσική ενηλίκων: 1966–1982
Πριν κυκλοφορήσει το "Hush. . . Hush, Sweet Charlotte», η Πέιτζ υπέγραψε με την Columbia Records, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Κυκλοφόρησε μερικά στούντιο άλμπουμ με την Columbia τη δεκαετία του 1960. Το 1970 τα σινγκλ της άρχισαν να μπαίνουν στο chart Hot Adult Contemporary Tracks. Πολλά από αυτά τα σινγκλ έγιναν επιτυχίες, κορυφώνοντας στο top 20, συμπεριλαμβανομένων των διασκευών των "You Can't Be True, Dear", "Gentle on My Mind" και "Little Green Apples" (το τελευταίο της τραγούδι που συμπεριλήφθηκε σε τσαρτ της ποπ). Η Πέιτζ, ούσα λάτρης της κάντρι μουσικής, ηχογράφησε πολλά κάντρι τραγούδια όλα αυτά τα χρόνια. Μερικά από αυτά ηχογραφήθηκαν για την Columbia και κυκλοφόρησαν ως σινγκλ για σύγχρονη μουσική ενηλίκων (Adult Contemporary), συμπεριλαμβανομένου του "Almost Persuaded" του Ντέιβιντ Χιούστον και του "Stand by Your Man" της Τάμι Γουάινετ. Η Πέιτζ έφυγε από την Κολούμπια το 1970, επιστρέφοντας στη Mercury Records και μετατοπίζοντας την καριέρα της μακριά από την ποπ και στη μουσική της κάντρι. Το 1973 επέστρεψε στη συνεργασία με τον πρώην παραγωγό δίσκων της Σέλμπι Σίνγκλτον.
Δουλεύοντας για τις Mercury, Columbia και Epic τη δεκαετία του 1970, η Πέιτζ ηχογράφησε μια σειρά από κάντρι σινγκλ, ξεκινώντας με το "I Wish I Had a Mommy Like You" της δεκαετίας του 1970, το οποίο έγινε επιτυχία στα top-25, ακολουθούμενο από το "Give Him Love". που είχε παρόμοια επιτυχία. Το 1971 κυκλοφόρησε το άλμπουμ της κάντρι μουσικής I'd Rather Be Sorry για την εταιρεία Mercury. Το 1973 ένα ντουέτο με τον τραγουδιστή της κάντρι Τομ Τ. Χολ με τίτλο "Hello, We're Lonely" ήταν μια επιτυχία που εισήλθε στις 20 καλύτερες, φτάνοντας στο νούμερο 14 στο κάντρι chart του Billboard.
Το 1973 η Πέιτζ επέστρεψε στη θυγατρική της Columbia Records, την Epic Records. Το 1974 και το 1975 κυκλοφόρησε σινγκλ για την Avco Records, συμπεριλαμβανομένων των "I May Not Be Lovin' You" και "Less Than the Song", τα οποία ήταν και τα δύο μικρές επιτυχίες της κάντρι. Έπειτα από ένα διάλειμμα πέντε ετών, ηχογράφησε για την Plantation Records το 1980. Είχε μια top-40 επιτυχία με την Plantation το 1981 με τίτλο "No Aces", ακολουθούμενη από μια σειρά από μικρές επιτυχίες της χώρας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 έπαιξε με μεγάλες συμφωνικές ορχήστρες στο Σινσινάτι και την Πόλη του Μεξικού.
Μετέπειτα καριέρα: 1983–2012
Το 1986 η Πέιτζ και ο ενορχηστρωτής Βικ Σεν επανενώθηκαν για μια εμφάνιση στο Λας Βέγκας.
Το 1988 η Πέιτζ εμφανίστηκε στο Ballroom της Νέας Υόρκης, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που εμφανίστηκε εκεί μετά από σχεδόν 20 χρόνια. Έλαβε θετικές κριτικές από μουσικοκριτικούς. Στη δεκαετία του 1990, η Πέιτζ ίδρυσε τη δική της δισκογραφική εταιρεία, την CAF Records, η οποία κυκλοφόρησε αρκετούς δίσκους, συμπεριλαμβανομένου ενός παιδικού άλμπουμ το 2003.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 η Πέιτζ μετακόμισε στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια και συνέχισε τις ζωντανές της εμφανίσεις σε όλη τη χώρα.
Το 1998 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Live at Carnegie Hall: The 50th Anniversary Concert. Το άλμπουμ χάρισε στην τραγουδίστρια ένα βραβείο Γκράμι την επόμενη χρονιά για την Καλύτερη Παραδοσιακή Ποπ Φωνητική Απόδοση. Παρά την παραγωγική της καριέρα, ήταν το πρώτο της Γκράμι.
Το 1998 ένα δείγμα της ηχογράφησης της Patti Page του "Old Cape Cod" αποτέλεσε τη βάση της επιτυχίας των Groove Armada στο Ηνωμένο Βασίλειο " At the River ". Οι στίχοι "Αν αγαπάς τους αμμόλοφους και τον αλμυρό αέρα / Γραφικά χωριά εδώ κι εκεί..." που τραγουδιούνται με τη στενή αρμονία της Πέιτζ, επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, με την προσθήκη μπάσου συνθεσάιζερ, ντραμς με βραδύ ρυθμό, και ένα bluesy σόλο τρομπόνι για την παραγωγή ενός χαλαρού κομματιού. Η επιτυχία αυτού του κομματιού εισήγαγε τη μουσική της Πέιτζ σε μια άλλη γενιά ακροατών.
Το 1999, ο Βικ Σεν επανενώθηκε με την ΄Πέιτζ για να ηχογραφήσει ένα CD για μια κινεζική εταιρεία.
Το 2000 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Brand New Tennessee Waltz. Τα φωνητικά Harmony προσφέρθηκαν από δημοφιλείς σταρ της κάντρι, συμπεριλαμβανομένων των Σούζι Μπόγκους, Άλισον Κράους, Κάθι Ματία και Τρίσα Γίαργουντ. Η παρουσίαση του άλμπουμ έγινε στο Ryman Auditorium στο Νάσβιλ του Τενεσί το 2000.
Στις 4 Οκτωβρίου 2001 ο Μπομπ Μπέινς, ο δήμαρχος του Μάντσεστερ, στο Νιου Χάμσαϊρ, κήρυξε την ημέρα «Ημέρα της Πάτι Πέιτζ» στην πόλη. Η Πέιτζ βρισκόταν στο Μάντσεστερ για να δώσει μια sold-out συναυλία στο Palace Theatre προς όφελος του Merrimack Valley Assistance Program.
Μέχρι και λίγο πριν πεθάνει, η Πέιτζ ήταν οικοδέσποινα εβδομαδιαίου κυριακάτικου προγράμματος στο ραδιοφωνικό δίκτυο Music of Your Life. Ο Τζακ Γουάιτ των White Stripes και εκείνη έδωσαν συνέντευξη τον Ιανουάριο του 2008, αφού οι White Stripes ηχογράφησαν την επιτυχία της Πέιτζ στις αρχές της δεκαετίας του 1950 "Conquest" στο στούντιο άλμπουμ τους του 2007 Icky Thump
Στυλ
Πολλοί άλλοι καλλιτέχνες επηρεάστηκαν από την Patti Page και ενσωμάτωσαν διασκευές κάντρι στα δικά τους τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων των The Andrews Sisters και Μπινγκ Κρόσμπι, οι οποίοι είχαν την πρώτη επιτυχία στα τσαρτ της χώρας στα τέλη της δεκαετίας του 1940 με το "Pistol Packin' Mama".
Προσωπική ζωή
Ο τελευταίος γάμος της Page ήταν με τον Τζέρι Φιλιτσιότο το 1990. Το ζευγάρι ήταν ιδιοκτήτες μιας επιχείρησης με σιρόπι σφενδάμου με το όνομα The Farm at Wood Hill στο Μπαθ του Νιου Χάμσαϊρ και διέμενε στη Σολάνα Μπιτς της Καλιφόρνια. Ο Φιλιτσιότο απεβίωσε το 2009.
Ο μακροχρόνιος συνεργάτης της Πέιτζ, ενορχηστρωτής Βικ Σεν θυμήθηκε κάποτε: «Ήταν μια από τις ωραιότερες και πιο ευγενικές τραγουδίστριες με τις οποίες έχω δουλέψει ποτέ». Ο Σεν και εκείνη παρέμειναν στενοί φίλοι και μιλούσαν τακτικά μέχρι τον θάνατό του το 2000.
Θάνατος
Η Πέιτζ πέθανε την 1η Ιανουαρίου 2013, στην κοινότητα συνταξιούχων του χωριού Σίκρεστ στο Ενσινίτας της Καλιφόρνια, σε ηλικία 85 ετών. Έπασχε από καρδιακή και πνευμονική νόσο. Κηδεύτηκε στο El Camino Memorial Park στο Σαν Ντιέγκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Γιόχαν Βάλτερ
Ο Γιόχαν ή Γιοχάνες Βάλτερ (Johann ή Johannes Walter ή Walther, πραγματικό ονοματεπώνυμο Γιόχαν Μπλάνκενμύλερ, Johann Blankenmüller, Κάλα 1496 – Τόργκαου 25 Μαρτίου 1570) ήταν Γερμανός συνθέτης και κάντορας του 16ου αιώνα (περίοδος της Μεταρρύθμισης), ο πρώτος Γερμανός Διαμαρτυρόμενος μουσικός που κατείχε επίσημη θέση κάντορα. Αναφέρεται συχνά ως πατέρας της Λουθηρανικής Εκκλησιαστικής μουσικής. Ήταν αυτός που έθεσε τα θεμέλια, πάνω στα οποία οι κατοπινοί, μεγάλοι Λουθηρανοί συνθέτες (μεταξύ των οποίων ο Μπαχ) «έχτισαν» τα μουσικά μνημεία τους.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βάλτερ γεννήθηκε στο Κάλα ή Κάλερ της Θουριγγίας, το 1496. Σύμφωνα με ένα έγγραφο που αρχειοθετήθηκε μαζί με τη διαθήκη του, γεννήθηκε με το επώνυμο Μπλάνκενμύλερ (Blanckenmüller) αλλά, ως πένητας, υιοθετήθηκε από έναν πολίτη της γενέτειράς του με το επώνυμο Βάλτερ. Ο θετός του γονέας φρόντισε και για την εκπαίδευσή του στο Ρόχλιτς (Rochlitz). Ξεκίνησε την καριέρα του -ως συνθέτης και τραγουδιστής (μπάσος)- στο Παρεκκλήσιο του Φρειδερίκου του Σοφού, σε ηλικία 21 ετών. Έγινε Διευθυντής του Παρεκκλησίου και ο κύριος εκπρόσωπος της μουσικής των εκεί Λουθηρανών, θέση που θα διατηρούσε μέχρι τον θάνατο του Φρειδερίκου, το 1525.
Ο Βάλτερ είχε φιλικές σχέσεις με τις κορυφαίες προσωπικότητες της Μεταρρύθμισης, δηλαδή τον Λούθηρο και τον Μελάγχθονα. Μάλιστα, εξέδωσε τον πρώτο προτεσταντικό χορωδιακό ύμνο (κοράλ), Eyn geystlich Gesangk Buchleyn (Βίτενμπεργκ, 1524), με πρόλογο του ιδίου τού Λούθηρου. Επίσης, συμμετείχε στη Γερμανική Λειτουργία (Deutche Messe, 1527). Μετά την ολοκλήρωση του διορισμού του στο Παρεκκλήσιο του Φρειδερίκου, ο Βάλτερ άρχισε να εργάζεται ως κάντορας της χορωδίας στη Λατινική Σχολή της πόλης Τόργκαου (Torgau), από το 1525 ή 1526 μέχρι το 1548. Έκτοτε, ονομάστηκε συνθέτης της Αυλής του Μόρις, Δούκα της Σαξονίας -κατόπιν στη Δρέσδη όταν μεταφέρθηκε η Αυλή-, θέση που θα κρατούσε μέχρι το 1554. Τότε, συνταξιοδοτήθηκε από τον Δούκα και επέστρεψε στο Τόργκαου, όπου παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του. Πέθανε το 1570.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Βάλτερ δημοσίευσε έναν τόμο με Μεγαλυνάρια (Magnificat) για 4 έως 6 φωνές, ενώ τα Πάθη του (Κατά Ιωάννην και Κατά Ματθαίον) σώζονται σε χειρόγραφα. Συνέθεσε, επίσης, 26 έργα σε μορφή «φούγκας» (όχι τυπικές φούγκες) για 3 όργανα (1542).
Ο Βάλτερ έγραψε τα μοτέτα και τα λίντ (lieder) του, συχνά υψηλής ποιότητας, σε δύο ξεχωριστά στυλ. Για το πρώτο στυλ χρησιμοποίησε έναν πολυφωνικό τρόπο που προέρχεται από τη γαλλο-φλαμανδική σχολή, δείχνοντας ιδιαίτερα την επιρροή των Ζοσκέν ντε Πρε και Χάινριχ Ίζαακ (Heinrich Isaac). Στη φωνή των τενόρων αυτών των συνθέσεων χρησιμοποιείται ένα cantus firmus που ηχεί ως μια αδιάσπαστη διαδοχή κρατημένων φθόγγων ή ως μελωδία κατακερματισμένη σε μικρά τμήματα, χωρισμένα από παύσεις. Πάνω και κάτω από το cantus firmus υπάρχουν αντιστίξεις -που μερικές φορές μιμούνται τον τενόρο- αλλά, πιο συχνά, κινούνται ανεξάρτητα από αυτόν. Και στις δύο περιπτώσεις, η μελωδική γραμμή από 4 ή περισσότερες φωνές, αποφεύγει τις ταυτόχρονες παύσεις. thumb|280px|right|Η γραφή του Βάλτερ στον ύμνο Christ lag ynn todes banden, όπως περιλαμβάνεται στο Geistliches Gesangbuechlein Στο δεύτερο στυλ γραφής, ο Βάλτερ απορρίπτει τις μιμητικές ή ανεξάρτητες φωνές και οδηγείται στη σύνθεση κοράλ, όπου κάθε τμήμα του cantus firmus έχει παύσεις ταυτόχρονες με τα άλλα μέρη. Σε μερικές, τέτοιες περιπτώσεις δανείζεται και τοποθετεί τη μελωδία στην πάνω φωνή, «εγκαινιάζοντας» έτσι τον αγαπημένο τρόπο σύνθεσης του χορικού (κοράλ) των επόμενων δύο αιώνων. Στην επεξεργασία των χορικών του, ο Βάλτερ χρησιμοποιεί τις καλύτερες τεχνικές τού, ήδη υπάρχοντος, κοσμικού πολυφωνικού τραγουδιού των Λ. Ζενφλ (Ludwig Senfl) και άλλων, εκσυγχρονίζοντας ελαφρώς το αντιστικτικό τους ιδίωμα. Επίσης, μπορεί να ακολουθεί μια αρκετά ομοφωνική γραφή, η οποία κάνει το κέιμενο να ακούγεται με ευκρίνεια.
Ενόσω βρισκόταν στη Δρέσδη, ο Βάλτερ συνέθεσε ένα Πάθος στη γερμανική γλώσσα. Σε προηγούμενες μουσικές εκδόσεις της ιστορίας της συγκεκριμένης θρησκευτικής φόρμας, ολόκληρη η αφήγηση (ρετσιτατίβο) ήταν μια διαδοχή πολυφωνικών μοτέτων, αλλά ο Βάλτερ χρησιμοποίησε έναν μονοφωνικό τόνο απαγγελίας για τον Ευαγγελιστή και τα πρόσωπα του δράματος (dramatis personae), διατηρώντας για τους ρόλους του όχλου και των μαθητών απλή (αρμονική) πολυφωνία (falsobordone). Ο Βάλτερ ήταν ο πρώτος προτεστάντης και ο πρώτος γερμανός που συνέθεσε Πάθος. Η σημασία αυτού του βήματος μπορεί εύκολα να γίνει κατανοητή, εάν σκεφθεί κάποιος ότι, μουσικοί της εμβέλειας των Σιτς και Μπαχ συνέθεσαν μερικά από τα ωραιότερα έργα τους, πάνω στη συγκεκριμένη μουσική φόρμα. Παρόλο που, ο Βάλτερ, θεωρείται ως συνθέτης θρησκευτικών ύμνων, είναι πολύ αμφίβολο αν έγραψε καθόλου τέτοιους. Προσεκτική έρευνα από διακεκριμένους υμνολόγους και μουσικολόγους δεν έχει αποκαλύψει έστω και έναν (1) μελωδικό ύμνο που μπορεί με βεβαιότητα να αποδοθεί στον Βάλτερ. Πιθανώς, μερικοί έχουν εσφαλμένα συμπεράνει κάτι τέτοιο, επειδή εμφανίστηκε στις εκδόσεις του Geistliches Gesangbuechlein (Μικρό Θρησκευτικό Ασματολόγιο, 1524, 1551). Οι σύγχρονοι μελετητές τείνουν στο ότι δεν έγραψε νέους ύμνους αλλά, μάλλον, επεξεργάστηκε και διακανόνισε ύμνους της εποχής της Μεταρρύθμισης και της προ-Μεταρρύθμισης, έτσι ώστε να μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στη Λουθηρανική λειτουργία. Αυτές οι ρυθμίσεις προετοιμάστηκαν για τις εκκλησιαστικές χορωδίες, και όχι για το ίδιο το εκκλησίασμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Κατάλογος πρωθυπουργών της Αϊτής
Παραπομπές
*
St. Anger (τραγούδι)
Το "St. Anger" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον όγδοο δίσκο τους, St. Anger, του 2003. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το πρώτο από τον παραπάνω δίσκο, από τα συνολικά τέσσερα. Το single έφτασε έως και το νούμερο 2 των αμερικανικών Mainstream Rock, του Billboard, ενώ κατάφερε, επίσης, να μπει σε έξι δεκάδες χωρών.
Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip, το οποίο γυρίστηκε στις φυλακές της Καλιφόρνια San Quentin, με το συγκρότημα να παίζει σε διάφορα τμήματα της, με τους τρόφιμους να μένουν ενθουσιασμένοι, τέλος, δεν γυρίστηκε τίποτα στο τμήμα των θανατοποινιτών. Στο κομμάτι υπάρχουν αναφορές σε παλιότερα τραγούδια των Metallica, το "Damage Inc." και το "Hit the Lights". To 2003, το κομμάτι χρησιμοποιήθηκε ως τα βασικό θέμα του WWE SummerSlam 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2003 Κατηγορία:Singles του 2003 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles της Elektra Records
Δουλειές του ποδαριού
Οι Δουλειές του ποδαριού είναι μια Ελληνική κωμική ταινία παραγωγής του 1962 σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου και σε σενάριο του Θεόδωρου Τέμπου. Πρωταγωνιστούν οι Θανάσης Βέγγος, Φραγκίσκος Μανέλλης, Λαυρέντης Διανέλλος και Γιάννης Σπαρίδης.
Η ταινία αποτελεί το σίκουελ του Μήτρος και Μητρούσης στην Αθήνα του 1960, του ίδιου σκηνοθέτη (Τατασόπουλος) και σεναριογράφου (Τέμπος), αλλά αυτήν την φορά και με την συμμετοχή της Φίνος Φιλμ στην παραγωγή της.
Πλοκή
Για καλή τους τύχη, η συνταγή τους για την τριχόπτωση θα πέσει στα χέρια ένας έξυπνου βιομήχανου, και αυτό που δεν κατάφεραν οι δύο φουκαράδες φίλοι, θα το κάνει αυτός τελειοποιώντας τη συνταγή τους. Έτσι, οι δύο φίλοι γίνονται ξαφνικά πάμπλουτοι από την εφεύρεσή τους με τον Μήτρο να αποφασίζει να ζητήσει σε γάμο την κόρη μιας γειτόνισσας, αφού είναι από καιρό ερωτευμένος μαζί της. Παρά τα χρήματα και την επιτυχία του φαρμάκου, η κόρη της γειτόνισσας αρνείται την πρόταση γάμου του Μήτρου, καθώς αυτήν αγαπάει έναν ποδοσφαιριστή.
box office
Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1961-1962 και έκοψε 33.284 εισιτήρια και πήρε την 20η θέση σε σύνολο 68 ταινιών της περιόδου αυτής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στέλιου Τατασόπουλου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αθήνα Κατηγορία:Ταινίες του 1962
Σι ελάσσονα
Η Σι ελάσσονα είναι ελάσσονα κλίμακα που αρχίζει από σι και αποτελείται από τις νότες σι, ντο δίεση, ρε, μι, φα δίεση, σολ και λα. Έχει οπλισμό δύο διέσεις. Η σχετική της είναι η Ρε μείζονα και η ομώνυμή της η Σι μείζονα.
Η Σι φυσική ελάσσονα είναι:
Ο Κρίστιαν Φρίντριχ Ντάνιελ Σούμπαρτ (1739–1791) θεωρούσε τη Σι ελάσσονα ως κλίμακα που εκφράζει μια ήσυχη αποδοχή της μοίρας και πολύ ευγενικό παράπονο, κάτι για το οποίο έχει σχολιαστεί ότι συμβαδίζει με τη χρήση της από τον Μπαχ στα Κατά Ιωάννην Πάθη. Μέχρι το τέλος της Μπαρόκ εποχής, ωστόσο, ο συνθέτης και θεωρητικός Φραντσέσκο Γκαλεάτσι (1758–1819) γνωμοδότησε ότι η Σι ελάσσονα δεν ήταν κατάλληλη για μουσική με καλό γούστο. Ο Μπετόβεν χαρακτήρισε τη Σι ελάσσονα στα τετράδιά του ως "μαύρη κλίμακα".
Παραπομπές
Σημειώσεις Πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι ελάσσονα Κατηγορία:Ελάσσονες κλίμακες
Μανουέλ Φίσναλερ
OΜανουέλ Φίσναλερ (Manuel Fischnaller γεννημένος στις 20 Ιουλίου 1991) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός για την ομάδα Südtirol της Serie C.
Καριέρα
Ο Φίσναλερ ξεκίνησε την καριέρα του με την FC Neugries το 2000, περνώντας τέσσερα χρόνια με τη νεολαία του συλλόγου, στην οποία ο πατέρας του Άλφρεντ ήταν προπονητής. Το 2004 ο Fischnaller εντάχθηκε στη Südtirol, αποφοιτώντας από το σύστημα νέων για να ενταχθεί στην ανώτερη ομάδα το 2008. Σε ενάμιση σεζόν με την ομάδα των ανώτερων σημείωσε 6 γκολ σε 32 εμφανίσεις, φέρνοντάς τον στην προσοχή των σκάουτερ της Juventus FC. Στις 23 Δεκεμβρίου 2009, ανακοινώθηκε ότι η Juventus της Serie A είχε υπογράψει τον Fischnaller ως δανεικός, με την επιλογή να καταστήσει τη μεταγραφή μόνιμη στο τέλος της σεζόν. Σημειώθηκε επίσης ότι θα παρέμενε στις τάξεις των νέων του συλλόγου, προς το παρόν. Η υπογραφή ήταν η πρώτη υπογραφή της Γιουβέντους στη χειμερινή μεταγραφική αγορά 2009–10. Ο Fischnaller επέστρεψε στη Südtirol την 1η Ιουλίου 2010 και τον Αύγουστο υπέγραψε νέο 3ετές συμβόλαιο με τον σύλλογο. Τον Ιούλιο του 2012, ο Fischnaller εντάχθηκε στον σύλλογο της Serie B Reggina με τετραετές συμβόλαιο. Το καλοκαίρι του 2015 πήρε μεταγραφή στην Αλεσάντρια υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο. Το καλοκαίρι του 2018 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Καταντζάρο. Στις 25 Ιανουαρίου 2020 επέστρεψε στη Südtirol για άλλη μια φορά, υπογράφοντας συμβόλαιο 3,5 ετών.