cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρικάρντο Κακά
Βιογραφία
Στον αγώνα Βραζιλία εναντίον Ακτής Ελεφαντοστού στις 20 Ιουνίου 2010 για το Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Κακά αντίκρισε για πρώτη φορά στην καριέρα του την κόκκινη κάρτα.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε την Caroline Celico στις 23 Δεκεμβρίου 2005 στο Σάο Πάολο. Στις 10 Ιουνίου του 2008 γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, ο Λούκα.
Διφθοριούχο ξένο
Ως φθοριωτικό αντιδραστήριο
Επίσης, το ξενοδιφθορίδιο φθοριώνει και αποκαρβοξυλιώνει μαζί τα καρβονικά οξέα, σχηματίζοντας αλκυλοφθορίδια :
Ρικάρντο Κακά
Προσωπική ζωή
Ο Κακά είναι Χριστιανός Ευαγγελικός και σε δηλώσεις του εξέφρασε την επιθυμία του να γίνει ιερέας μετά την αποχώρησή του από τα γήπεδα.
Διφθοριούχο ξένο
Ως φθοριωτικό αντιδραστήριο
Το τετραφθοροπυρίτιο (SiF4) βρέθηκε ότι δρα ως καταλύτης για τη φθορίωση με ξενοδιφθορίδιο.
Ρικάρντο Κακά
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ιταλίας Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Νικητές του Παίκτη της Χρονιάς της FIFA Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2003
Διφθοριούχο ξένο
Εφαρμογές φινιρίσματος
Ο μηχανισμός του φινιρίσματος του πυριτίου είναι ο ακόλουθος: Το πυρίτιο προσροφά στην επιφάνειά του το ξενοδιφθορίδιο και το αποσυνθέτει προς ξένο και φθόριο. Το φθόριο είναι το κύριο μέσο για τη διεργασία αυτή. Η σχετική χημική αντίδραση περιγράφεται από την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:
Το ξενοδιφθορίδιο έχει σχετικά υψηλό ρυθμό φινιρίσματος και δεν χρειάζεται ιονικό βομβαρδισμό ή άλλη εξωτερική πηγή ενέργειας για να φινιρίσει το πυρίτιο.
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Ενώσεις ξένου Κατηγορία:Φθοριωτικά αντιδραστήρια Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου
Holden Ute
Το Holden Ute ήταν επαγγελματικό pick-up ημιφορτηγό που κατασκευάστηκε από τη Holden, θυγατρική της General Motors στην Αυστραλία, ξεκινώντας την παραγωγή του από το 2000, σε 2 γενιές. Πριν από αυτό, η Holden είχε εμπορευτεί τα ημιφορτηγά που βασίζονταν στο Commodore χρησιμοποιώντας τα ονόματα Holden Utility (VG) και Holden Commodore (VP, VR, VS ) αν και ο όρος «Holden Ute» χρησιμοποιήθηκε επίσης στην ορολογία μάρκετινγκ της εταιρείας. Το όνομα Holden Ute χρησιμοποιείται συχνά για παλαιότερα μοντέλα Holden Utility (τα οποία παρήχθησαν από το 1951 έως το 1984), καθώς η λέξη «ute» είναι συνηθισμένος όρος που χρησιμοποιείται συνήθως στην Αυστραλία για τα ημιφορτηγά.
Άλλες εκδοχές
Το τμήμα επιδόσεων της Holden, μια ανεξάρτητη εταιρεία που ονομάζεται HSV, προωθεί μια έκδοση υψηλής απόδοσης που ονομάζεται Maloo. Μεταξύ του 2003 και του 2007, η Holden δημιούργησε μια μεγαλύτερου μήκους έκδοση καμπίνας πληρώματος του Ute, με τέσσερις πόρτες και καθίσματα για πέντε, που ονομάζεται Holden Crewman και μεταξύ του 2003 και του 2005 μια έκδοση αμαξώματος γνωστή ως Holden One Tonner.
Κινητήρες
Το Ute κυκλοφόρησε με έναν τοπικά κατασκευασμένο κινητήρα Ecotec V6 3.8 λίτρων, σχεδιασμού από την αμερικανική Buick, επίσης θυγατρική της General Motors. Διαθέσιμος ήταν και ο κινητήρας Generation III V8 5.7 λίτρων, αλλά αυτός αντικαταστάθηκε από τη Generation 4 των 6.0 λίτρων το 2006 και αναβαθμίστηκε στις προδιαγραφές L98 αργότερα μέσα στο ίδιο το έτος. Το 2004, η Holden αντικατέστησε τον προηγούμενο V6 με τον καινούριο Alloytec 3.6 λίτρων. Όλα αυτά τα μηχανικά σύνολα ήταν βενζίνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Ute Κατηγορία:Αυστραλιανά αυτοκίνητα
Ντιέγκο Γκαρσία
Η Ντιέγκο Γκαρσία είναι μια ατόλλη που βρίσκεται στην καρδιά του Ινδικού ωκεανού, περίπου 1.600 χλμ. νότια των νοτίων ακτών της Ινδίας και της Σρι Λάνκας. Η Ντιέγκο Γκαρσία είναι η μεγαλύτερη ατόλλη σε χερσαία έκταση στο Τσάγκος Αρχιπέλαγος. Είναι τμήμα του Βρετανικού Εδάφους Ινδικού Ωκεανού, ενός Βρετανικού υπερπόντιου εδάφους.
Η ατόλλη καλύπτεται από άφθονη τροπική βλάστηση, με λίγα σημάδια να έχουν απομείνει από τις φυτείες κόπρας και καρύδας που κάποτε την κάλυπταν. Το νησί έχει μήκος 60 χλμ., με μέγιστο υψόμετρο τα 7 μ., και σχεδόν περικλείει μια λιμνοθάλασσα μήκους 19 χλμ. και πλάτος έως και τα 8 χλμ. Τα βάθη στη λιμνοθάλασσα φτάνουν έως και τα 30 μ., ενώ πολυάριθμες κεφαλές κοραλλιών εκτείνονται ως την επιφάνεια της και αποτελούν κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα. Ρηχοί ύφαλοι περιβάλλουν το νησί από την πλευρά του ωκεανού αλλά και εντός της λιμνοθάλασσας. Η περιοχή του περάσματος και του αγκυροβολίου έχει εκβαθυνθεί, ενώ η παλαιά λεκάνη περιστροφής (των πλοίων) μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί εάν το βάθος της επαρκεί για το πλοίο.
Γεωγραφία
Η ατόλλη σχηματίζει έναν σχεδόν πλήρη δακτύλιο γης γύρω από τη λιμνοθάλασσα, που ακολουθεί το 90 % της περιμέτρου της, με ένα μόνον άνοιγμα στο βορρά. Το κύριο νησί είναι το μεγαλύτερο από τα 65 νησιά που αποτελούν το Τσάγκος Αρχιπέλαγος. Εκτός από το κυρίως νησί, υπάρχουν τρεις μικρές νησίδες στην είσοδο της λιμνοθάλασσας στα βόρεια:
Κλίμα
Η ετήσια βροχόπτωση κατά μέσον όρο είναι 260 εκατοστά, με τη μεγαλύτερη βροχόπτωση να συμβαίνει από τον Οκτώβριο έως τον Φεβρουάριο, αν και ακόμα και τον ξηρότερο μήνα (Αύγουστος) κατά μέσο όρο είναι 10 εκατοστά. Η θερμοκρασία είναι γενικά κοντά στους 30 °C την ημέρα, και πέφτει στους 20 °C τη νύκτα. Η υγρασία είναι μεγάλη καθ' όλο το έτος. Όμως τα σχεδόν συνεχή αεράκια (αύρες) κρατούν τις συνθήκες εύλογα άνετες.
Το Ντιέγκο Γκαρσία υπόκειται στον κίνδυνο τροπικών κυκλώνων. Η περιβάλλουσα τοπογραφία είναι χαμηλή και δεν παρέχει έναν εκτενή ανεμοθραύστη. Όμως από τη δεκαετία του 1960, το νησί δεν έχει επηρεαστεί σοβαρά από κάποιον σφοδρό τροπικό κυκλώνα, αν και συχνά έχει απειληθεί. Ο μέγιστος άνεμος που έχει δεχτεί και συνδεόταν με κάποιον τροπικό κυκλώνα στην περίοδο 1970 - 2000 το Ντιέγκο Γκαρσία ήταν περίπου 40 κόμβοι (75 χλμ/ώρα).
Το νησί επηρεάστηκε σε κάποιον βαθμό από το τσουνάμι που προκλήθηκε το 2004 από σεισμό στον Ινδικό Ωκεανό. Προσωπικό Υπηρεσίας στον δυτικό βραχίονα του νησιού της ατόλλης ανάφεραν μόνον μια μικρή αύξηση στη δραστηριότητα των κυμάτων. Το νησί προστατεύεται σε μεγάλο βαθμό από την ευνοϊκή ωκεάνια τοπογραφία του. Περίπου 80 χλμ. ανατολικά της ατόλλης βρίσκεται η μήκους 650 χλμ. Τάφρος Τσάγκος, ένα υποθαλάσσιο φαράγγι με βάθος περισσότερο από 4.900 μέτρα. Το βάθος της τάφρου και η βαθμίδωση του στην πλαγιά της ατόλλης και την ακτή της υφαλοκρηπίδας κάνουν πιο δύσκολο μεγάλα κύματα τσουνάμι να δημιουργηθούν προτού φτάσουν την ατόλλη από τα ανατολικά. Επιπρόσθετα, οι κοραλλιογενείς ύφαλοι κοντά στην ακτή και μια πλατφόρμα με φύκια μπορεί να διέλυσαν το μεγαλύτερο μέρος της δυναμικής των κυμάτων. Μια βιολογική έρευνα που διεξήχθη στις αρχές του 2005 έδειξε τα αποτελέσματα διάβρωσης των κυμάτων του τσουνάμι στο Ντιέγκο Γκαρσία και άλλα νησιά του Αρχιπελάγους Τσάγκος. Μια έκταση της ακτογραμμής στην ανατολική πλευρά της ατόλλης μήκους 200 με 300 μέτρα επαληθεύτηκε ότι είχε πλημμυριστεί από τα κύματα του τσουνάμι. Αυτή είναι περίπου το 10% του ανατολικού βραχίονα της ατόλλης. Η βιολογική έρευνα αναφέρει ότι εκτός από τη διάβρωση της ακτής, παράκτιοι θάμνοι και κοκοφοίνικες μικρού και μεσαίου μεγέθους παρασύρθηκαν μακριά, κατά μήκος αυτής της έκτασης όπου έσπασαν τα κύματα.
Στις 30 Νοεμβρίου 1983 ένας σεισμός μεγέθους 7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, 55 χλμ. βορειοδυτικά του νησιού, δημιούργησε ένα μικρό τσουνάμι με αποτέλεσμα την άνοδο των κυμάτων κατά 1,5 μέτρο στη λιμνοθάλασσα του Ντιέγκο Γκαρσία, προκαλώντας κάποιες ζημιές σε κτήρια, αποβάθρες και τον αεροδιάδρομο.
Ιστορία
Πορτογάλοι εξερευνητές ανακάλυψαν το Ντιέγκο Γκαρσία στις αρχές του 16ου αιώνα. Το όνομα του νησιού πιστεύεται ότι προέρχεται από αυτό του καπετάνιου ή του αξιωματικού του πλοίου σ' αυτό το πρώιμο ταξίδι ανακάλυψης.
Το 1965, τα Νησιά Τσάγκος, που περιλαμβάνουν το Ντιέγκο Γκαρσία, αποσπάστηκαν από τον Μαυρίκιο για να αποτελέσουν τμήμα του Βρετανικού Εδάφους Ινδικού Ωκεανού. Το 1966, το στέμμα αγόρασε τα νησιά και τις φυτείες, που ήταν υπό την ιδιοκτησία ιδιωτών και δεν ήταν προσοδοφόρες με τη σύνθεση νέων λαδιών και λιπαντικών. Το 1971, οι φυτείες έκλεισαν λόγω της συμφωνίας μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών να δοθεί πρόσβαση στις Η.Π.Α. στο Ντιέγκο Γκαρσία για τη δημιουργία μιας στρατιωτικής βάσης. Σ' αυτόν τον διακανονισμό καμία πληρωμή δεν δόθηκε, αν και έχει αναφερθεί ότι έγινε μια έκπτωση 14 εκατομμυρίων δολαρίων στο Ηνωμένο Βασίλειο για την απόκτηση πυραύλων Πολάρις από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η συμφωνία απαγορεύει επίσης οποιαδήποτε άλλη οικονομική δραστηριότητα στο νησί.
Μέχρι το 1971, το Ντιέγκο Γκαρσία είχε έναν ιθαγενή πληθυσμό 2.000 κατοίκων, που ήταν γνωστοί ως Τσαγκόσσιοι (ή Ιλόις), και αποτελούνταν από τους απογόνους εργατών από τις Ανατολικές Ινδίες (Ινδονησία) και Αφρικανών σκλάβων που είχαν εισαχθεί στο νησί τον 18ο και 19ο αιώνα για να εργαστούν στις φυτείες καρύδας και κόπρας. Ζούσαν σε τρεις οικισμούς:
Τώρα, το Ντιέγκο Γκαρσία είναι το σπίτι μιας στρατιωτικής βάσης που χειρίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η βάση υπηρετεί ως σταθμός ανεφοδιασμού του πολεμικού ναυτικού και υποστηρικτικός σταθμός. Επίσης εξυπηρετεί ως το σπίτι της Δεύτερης Εμπρόθετης Ναυτικής Μοίρας Πλοίων, τη μονάδα του πολεμικού ναυτικού που είναι υπεύθυνη για την ετοιμότητα των πλοίων του Προγράμματος Στρατιωτικής Εντολής Απονήωσης που είναι Εμπρόθετη στον Ινδικό Ωκεανό, ένα ζωτικής σημασίας προτέρημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Ντιέγκο Γκαρσία έχει επίσης μια αεροπορική βάση που υποστηρίζει τα μεγαλύτερα από τα σύγχρονα αεροσκάφη. Τα Β – 52, άλλα βομβαρδιστικά, και αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού παρατάχθηκαν στο Ντιέγκο Γκαρσία για να εκτελέσουν αποστολές υποστήριξης στον Πόλεμο του Ιράκ. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου το 1991, ήταν το σπίτι της 4300 Προσωρινής Βομβαρδιστικής Πτέρυγας, αποτελούμενη από βομβαρδιστικά Β – 52G, από τη βάση Λόρινγκ AFB και άλλες βάσεις Β – 52G. Το Ντιέγκο Γκαρσία χρησιμοποιήθηκε επίσης στην υποστήριξη στρατιωτικών αποστολών στο Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Προώθησης της Ελευθερίας, και πάλι στο Ιράκ κατά την εισβολή του 2003. Υψηλής τεχνολογίας φορητά υπόστεγα για την υποστήριξη των βομβαρδιστικών Β – 2 κατασκευάστηκαν στο νησί πριν την εισβολή του 2003 στο Ιράκ. Τα Β – 52, Β – 1 και Β – 2 που παρατάχθηκαν στο Ντιέγκο Γκαρσία, εν αναμονή του δεύτερου Πολέμου στο Ιράκ έκαναν τους αρχικούς εναέριους βομβαρδισμούς στη Βαγδάτη στις 22 Μαρτίου 2003. Κάποια από αυτά τα βομβαρδιστικά έριξαν βόμβες καθοδηγούμενες με GPS και βόμβες καταστροφής οχυρών βάρους 1.905 κιλών καθοδηγούμενες με λέιζερ σε «επιθέσεις αποκεφαλισμού» στοχεύοντας να σκοτώσουν τον Σαντάμ Χουσσεΐν και άλλους αξιωματούχους του Κόμματος Μπάαθ. Το Ντιέγκο Γκαρσία είναι επίσης ο τακτικός τόπος ανάπτυξης για τη θαλάσσια περίπολο P-3C Ορίων του Αμερικανού πολεμικού ναυτικού και αεροσκάφη καταπολέμησης υποβρυχίων.
Η βάση είναι τμήμα του Αμερικανικού Δικτύου Διαστημικής Παρακολούθησης, με έναν σταθμό τριπλού τηλεσκοπίου GEODSS, και είναι ο τόπος προσγείωσης εκτάκτου ανάγκης για το Διαστημικό Όχημα της NASA.
Η συμφωνία μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ηνωμένων Πολιτειών για τη χρήση του νησιού από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως στρατιωτική βάση έγινε το 1966. Καθορίζεται ότι η συμφωνία ισχύει μέχρι το 2036, αλλά οποιαδήποτε από τις δύο κυβερνήσεις μπορεί να αποφασίσει να μη συμμετάσχει σ’ αυτήν το 2016.
Πολιτική
Το 2000, το Ανώτατο Δικαστήριο έδωσε στους νησιώτες το δικαίωμα επιστροφής στο Αρχιπέλαγος και τους έδωσε την υπηκοότητα του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 2002, οι νησιώτες και οι απόγονοι τους, που τώρα αριθμούν 4.500 άτομα, επέστρεψαν στο δικαστήριο διεκδικώντας αποζημίωση, μετά από 2 χρόνια καθυστερήσεων από το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών. Όμως, στις 10 Ιουνίου 2004, η Βρετανική κυβέρνηση έκανε δύο Διατάγματα που απαγόρευαν στους νησιώτες να επιστρέψουν στα νησιά, αντιστρέφοντας την απόφαση του 2000 από το δικαστήριο. Κάποιοι από τους Τσαγκόσιους κάνουν σχέδια επιστροφής στο Ντιέγκο Γκαρσία σε επιχειρήσεις ζάχαρης και αλιείας μόλις η συμφωνία αμύνης λήξει (ίσως το 2016, αλλά σίγουρα το 2036 – εκτός εάν η συμφωνία ανανεωθεί). Μερικές δεκάδες άλλοι Τσαγκόσιοι μάχονται ακόμα να στεγαστούν στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Στις 11 Μαΐου 2006, το Βρετανικό Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε τα Διατάγματα του 2004 παράνομα, και κατά συνέπεια οι Τσαγκόσιοι δικαιούνταν να επιστρέψουν στο Αρχιπέλαγος Τσάγκος. Αυτή η κρίση διατηρήθηκε από το Εφετείο στις 23 Μαΐου 2007, παραμένει να δούμε εάν η Βρετανική Κυβέρνηση θα κάνει μια περαιτέρω έφεση, και πως ή πότε αυτή η κρίση θα υλοποιηθεί στην πράξη.
Στις 19 Οκτωβρίου 2007 η Γκάρντιαν ανάφερε: «η επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων πρόκειται να εξετάσει τις επί μακρόν υποψίες ότι η υπηρεσία λειτούργησε μια από τις φυλακές ‘μαύρων τοποθεσιών’ στο Ντιέγκο Γκαρσία….». Η Γκάρντιαν ανάφερε κατά λέξη τα λόγια του Μέλους του Βρετανικού Κοινοβουλίου Άντριου Τίρι, «Για καιρό η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου στηρίζεται στις Αμερικανικές διαβεβαιώσεις σ’ αυτό το θέμα, αρνούμενη να εξετάσει η ίδια αυτούς τους ισχυρισμούς. Είναι καιρός η κυβέρνηση μας να βγάλει το κεφάλι από την άμμο και να εξετάσει αυτούς τους ισχυρισμούς».
Στις 20 Δεκεμβρίου 2012 το αίτημα των Τσαγκόσιων να επιστρέψουν στην πατρίδα τους απορρίφθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Στρατηγική σημασία
Κατά την ίδια περίοδο, διάφορα πολιτικά κόμματα στην Ινδία επανειλημμένα απαίτησαν οι Αμερικανοί να διαλύσουν τη στρατιωτική βάση καθώς έβλεπαν στην παρουσία του Αμερικανικού πολεμικού ναυτικού στο Ντιέγκο Γκαρσία μια πιθανή απειλή στην κυριαρχία της Ινδίας στον Ινδικό Ωκεανό.
Όμως, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι σχέσεις μεταξύ Ινδίας και Ηνωμένων Πολιτειών βελτιώθηκαν πάρα πολύ. Το Ντιέγκο Γκαρσία ήταν το θέατρο αρκετών ναυτικών ασκήσεων μεταξύ του Αμερικανικού και του Ινδικού Πολεμικού Ναυτικού μεταξύ του 2001 και του 2004.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος Ντιεγκο Γκαρσια
Πσέμισλ
Το Πσέμισλ (πολωνικά: Przemyśl, γίντις: פשעמישל, Перемишль, Premissel) είναι πόλη του Βοεβοδάτου Κάτω Καρπαθίων, στη νοτιοανατολική Πολωνία. Ο πληθυσμός του είναι 58.721 κάτοικοι (Δεκέμβριος 2021).
Το Πσέμισλ οφείλει τη μακρά και πλούσια ιστορία του στα πλεονεκτήματα της γεωγραφικής του θέσης. Η πόλη βρίσκεται σε μια περιοχή, που συνδέει βουνά και πεδιάδες, γνωστή ως Πύλη Πσέμισλ, με ανοιχτές γραμμές μεταφοράς και εύφορο έδαφος. Βρίσκεται επίσης στον πλωτό ποταμό Σαν. Σημαντικές εμπορικές διαδρομές, που συνδέουν την Κεντρική Ευρώπη από το Πσέμισλ, διασφαλίζουν τη σημασία της πόλης. Η Παλιά Πόλη του Πσέμισλ αναφέρεται ως Ιστορικό Μνημείο της Πολωνίας.
Ονομασία
Διαφορετικά ονόματα σε διάφορες γλώσσες έχουν προσδιορίσει την πόλη σε όλη την ιστορία της. Οι επιλεγμένες γλώσσες περιλαμβάνουν:
Προέλευση
αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ| Τα θεμέλια ενός [[Γκορντ (αρχαιολογία)|γκορντ και ενός λατινικού παρεκκλησιού ροτόντας και ανακτορικού συγκροτήματος, που χτίστηκε από τον Μπόλεσλαφ Α' τον Γενναίο της Πολωνίας τον 11ο αιώνα, μαζί με ορθόδοξο ναό που χτίστηκε τον 12ο αιώνα.]] Το Πσέμισλ είναι η δεύτερη παλαιότερη πόλη (μετά την Κρακοβία) στη νότια Πολωνία, η οποία χρονολογείται από τον 8ο αιώνα. Ήταν η τοποθεσία ενός οχυρωμένου γκορντ, που ανήκε στους Λενζανηνούς (Ledzianie), μια δυτική σλαβική φυλή. Τον 9ο αιώνα, ο οχυρός οικισμός και η γύρω περιοχή έγιναν μέρος της Μεγάλης Μοραβίας.
Μετά την εισβολή των ουγγρικών φυλών στην καρδιά της Μεγάλης Μοραβικής Αυτοκρατορίας γύρω στο 899, οι ντόπιοι Λενζανηνοί δήλωσαν πίστη στους Ούγγρους. Η περιοχή έγινε στη συνέχεια τόπος διαμάχης μεταξύ της Πολωνίας, του Ρως του Κιέβου και της Ουγγαρίας ξεκινώντας τουλάχιστον τον 9ο αιώνα, με το Πσέμισλ μαζί με άλλα γκροντ να περνούν υπό τον έλεγχο των Πολάνων, οι οποίοι εγκαθίδρυσαν τον 10ο αιώνα υπό την κυριαρχία του Μιέσκο Α΄ το πολωνικό κράτος. Όταν ο Μιέσκο Α΄ προσάρτησε τη φυλετική περιοχή των Λενζανηνών το 970–980, το Πσέμισλ έγινε σημαντικό τοπικό κέντρο στα ανατολικά σύνορα του βασιλείου των Πιαστ.
Το ανακτορικό συγκρότημα, που περιλαμβάνει μια λατινική ροτόντα, χτίστηκε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Πολωνού βασιλιά Μπολέσλαφ Α΄ του Γενναίου τον 11ο αιώνα. Λίγο πριν το 1218, ιδρύθηκε στην πόλη ορθόδοξη επαρχία. Το Πσέμισλ έγινε αργότερα μέρος του Βασιλείου της Γαλικίας-Βολυνίας, από το 1246 υπό μογγολική επικυριαρχία.
Βασίλειο της Πολωνίας και Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία
μικρογραφία| Το [[Κάστρο του Πσέμισλ που χτίστηκε από τον βασιλιά Καζίμιρ Γ' τον Μέγα της Πολωνίας το 1340]] Το 1340, το Πσέμισλ ανακαταλήφθηκε από τον βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ της Πολωνίας και έγινε και πάλι μέρος του Βασιλείου της Πολωνίας ως αποτέλεσμα των Πολέμων Γαλικίας-Βολυνίας. Εκείνη την εποχή, ιδρύθηκε η πρώτη Λατινική Καθολική επισκοπή στην πόλη και στο Πσέμισλ χορηγήθηκε χάρτα πόλης βασισμένη στα δικαιώματα του Μαγδεμβούργου, που επιβεβαιώθηκε το 1389 από τον βασιλιά Βλαδίσλαο Β΄ Γιαγκιέλο. Η πόλη άκμασε ως σημαντικό εμπορικό κέντρο κατά τον 16ο αιώνα. Όπως και το κοντινό Λβιβ, ο πληθυσμός της πόλης αποτελούνταν από μεγάλο αριθμό εθνικοτήτων, συμπεριλαμβανομένων Πολωνών, Εβραίων, Γερμανών, Τσέχων, Αρμενίων και Ρουθήνιων. Η μακρά περίοδος ακμής επέτρεψε την κατασκευή δημόσιων κτιρίων όπως το δημαρχείο της Αναγέννησης και την Παλαιά Συναγωγή του 1559. Επίσης, ένα κολέγιο Ιησουιτών ιδρύθηκε στην πόλη το 1617. αριστερά|μικρογραφία| Γραφική αναπαράσταση των αρχών του 17ου αιώνα που απεικονίζει το Πσέμισλ κατά την εποχή της [[Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία|Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.]] Η ευημερία έλαβε τέλος στα μέσα του 17ου αιώνα κατά την εισβολή του σουηδικού στρατού κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού και τη γενική παρακμή της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Η παρακμή της πόλης διήρκεσε για πάνω από εκατό χρόνια και μόλις στα τέλη του 18ου αιώνα ανέκαμψε τα προηγούμενα επίπεδα πληθυσμού της. Το 1754, ο Λατίνος Καθολικός επίσκοπος ίδρυσε την πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη του Πσέμισλ, η οποία ήταν μόλις η δεύτερη δημόσια βιβλιοθήκη στην Πολωνικήο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία (η Βιβλιοθήκη Ζαουούσκι της Βαρσοβίας ιδρύθηκε 7 χρόνια νωρίτερα). Η σημασία του Πσέμισλ εκείνη την εποχή ήταν τέτοια, που, όταν η Αυστρία προσάρτησε την ανατολική Γαλικία το 1772, οι Αυστριακοί σκέφτηκαν να κάνουν το Πσέμισλ την πρωτεύουσα της επαρχίας τους, πριν αποφασίσουν για το Λβιβ.
Στα μέσα του 18ου αιώνα, οι Εβραίοι αποτελούσαν το 55,6% (1.692) του πληθυσμού, οι Λατίνοι Καθολικοί Πολωνοί το 39,5% (1.202) και οι Έλληνοκαθολικοί Ρουθήνιοι το 4,8% (147).
Μέρος της Αυστριακής Πολωνίας
Το 1772, ως συνέπεια του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας, το Πσέμισλ έγινε μέρος της Αυστριακής Αυτοκρατορίας στο αποκαλούμενο από τους Αυστριακούς Βασίλειο της Γαλικίας και της Λοδομερίας. Σύμφωνα με την αυστριακή απογραφή του 1830, η πόλη κατοικούνταν από 7.538 άτομα, από τα οποία 3.732 ήταν Λατίνοι Καθολικοί, 2.298 Εβραίοι και 1.508 ήταν μέλη της Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας, ένας πολύ μεγαλύτερος αριθμός Ρουθήνιων από ότι στις περισσότερες πόλεις της Γαλικίας.
Το 1804, ιδρύθηκε μια ρουθηνιακή βιβλιοθήκη στο Πσέμισλ. Μέχρι το 1822, η συλλογή της είχε πάνω από 33.000 βιβλία. Το Πσέμισλ έγινε επίσης το κέντρο της αναβίωσης της βυζαντινής χορωδιακής μουσικής στην Ελληνική Καθολική Εκκλησία. Μέχρι να επισκιαστεί από το Λβιβ τη δεκαετία του 1830, το Πσέμισλ ήταν η πιο σημαντική πόλη στη ρουθηνιακή πολιτιστική αφύπνιση τον 19ο αιώνα.
Καθώς η πλειονότητα των κατοίκων του Πσέμισλ ήταν Πολωνοί, η πόλη έγινε επίσης κέντρο για την ανάπτυξη του πολωνικού πολιτισμού και της επιστήμης και πολωνικές οργανώσεις ανεξαρτησίας λειτούργησαν επίσης στο Πσέμισλ. Η μεγαλύτερη ακμή της Πολωνίας στο Πσέμισλ χρονολογείται από το 1860 ως το 1918, λόγω της παραχώρησης αυτονομίας στη Γαλικία. μικρογραφία|200x200εσ| Πλήθος έξω από την Παλιά Συναγωγή στο Πσέμισλ Το 1861, ο σιδηρόδρομος της Γαλικίας του Αρχιδούκα Καρόλου Λουδοβίκου έχτισε μια γραμμή σύνδεσης από το Πσέμισλ προς την Κρακοβία και ανατολικά με το Λβιβ. Στα μέσα του 19ου αιώνα, λόγω της αυξανόμενης σύγκρουσης μεταξύ της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας για τα Βαλκάνια, η Αυστρία συνειδητοποίησε περισσότερο τη στρατηγική θέση του Πσέμισλ κοντά στα σύνορα με τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, όταν αυξήθηκαν οι εντάσεις μεταξύ Ρωσίας και Αυστρίας, μια σειρά από τεράστια φρούρια, περιφέρειας 15 χιλιομέτρων, χτίστηκαν γύρω από την πόλη από τον αυστριακό στρατό.
Η απογραφή του 1910 έδειξε ότι η πόλη είχε 54.078 κατοίκους. Οι Λατίνοι Καθολικοί ήταν οι πιο πολυάριθμοι 25.306 (46,8%), ακολουθούμενοι από τους Εβραίους 16.062 (29,7%) και τους Έλληνες Καθολικούς 12.018 (22,2%). Το 87% των κατοίκων της πόλης μιλούσε πολωνικά. Όλοι οι Πολωνοί μιλούσαν πολωνικά και οι περισσότεροι Εβραίοι ήταν δίγλωσσοι και επικοινωνούσαν στα γίντις και στα πολωνικά, αλλά, λόγω της αδυναμίας να δηλώσουν τα γίντις, σχεδόν όλοι οι Εβραίοι δήλωσαν την πολωνική γλώσσα.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (Φρούριο Πσέμισλ)
Με την τεχνολογική πρόοδο στο πυροβολικό κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, οι παλιές οχυρώσεις έγιναν γρήγορα παρωχημένες. Το μεγαλύτερο βεληνεκές του πυροβολικού απαιτούσε τον επανασχεδιασμό των φρουρίων, ώστε να είναι μεγαλύτερα και ικανά να αντιστέκονται στα πρόσφατα διαθέσιμα όπλα. Για να επιτευχθεί αυτό, μεταξύ 1888 και 1914, το Πσέμισλ μετατράπηκε σε φρούριο πρώτης κατηγορίας, το τρίτο μεγαλύτερο στην Ευρώπη από τα 200 περίπου που χτίστηκαν αυτήν την περίοδο. Γύρω από την πόλη, σε κύκλο περιφέρειας 45 χιλιομέτρων, χτίστηκαν 44 οχυρά διαφόρων μεγεθών. Οι παλαιότερες οχυρώσεις εκσυγχρονίστηκαν για να δώσουν στο φρούριο έναν εσωτερικό αμυντικό δακτύλιο. Το φρούριο σχεδιάστηκε για να φιλοξενήσει 85.000 στρατιώτες και 956 κανόνια κάθε είδους, αν και τελικά 120.000 στρατιώτες φρουρήθηκαν εκεί.
Τον Αύγουστο του 1914, στην αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι ρωσικές δυνάμεις νίκησαν τις αυστροουγγρικές δυνάμεις στις αρχικές εμπλοκές και προχώρησαν γρήγορα στη Γαλικία. Το φρούριο Πσέμισλ εκπλήρωσε την αποστολή του πολύ αποτελεσματικά, βοηθώντας να σταματήσει ένας ρωσικός στρατός 300.000 δυνάμεων να προελαύνει στα Καρπάθια περάσματα και στην Κρακοβία, την περιφερειακή πρωτεύουσα της Ελάσσονος Πολωνίας. Η πρώτη πολιορκία άρθηκε με μια προσωρινή αυστροουγγρική προέλαση. Ωστόσο, ο ρωσικός στρατός επανέλαβε την προέλασή του και ξεκίνησε μια δεύτερη πολιορκία του φρουρίου Πσέμισλ τον Οκτώβριο του 1914. Αυτή τη φορά οι προσπάθειες ανακούφισης ήταν ανεπιτυχείς. Λόγω έλλειψης τροφής και εξάντλησης των υπερασπιστών του, το φρούριο παραδόθηκε στις 22 Μαρτίου 1915. Οι Ρώσοι συνέλαβαν 126.000 αιχμαλώτους και 700 μεγάλα όπλα. Πριν από την παράδοση έγινε η πλήρης καταστροφή όλων των οχυρώσεων.
Οι Ρώσοι δεν έμειναν στο Πσέμισλ. Μια νέα επίθεση των Κεντρικών Δυνάμεων ανακατέλαβε το κατεστραμμένο φρούριο στις 3 Ιουνίου 1915. Κατά τη διάρκεια των μαχών γύρω από το Πσέμισλ, και οι δύο πλευρές έχασαν έως και 115.000 νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους.
Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία
Πληθυσμός του Πσέμισλ, 1931 μικρογραφία|264x264εσ| Μνημείο για τους αετούς του Πσέμισλ που ανεγέρθηκε για πρώτη φορά το 1938 Στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Πσέμισλ διεκδικούσαν η αναγεννώμενη Πολωνία και η Λαϊκή Δημοκρατία της Δυτικής Ουκρανίας. Την 1η Νοεμβρίου 1918, σχηματίστηκε μια τοπική προσωρινή κυβέρνηση με εκπροσώπους Πολωνών, Εβραίων και Ρουθήνιων κατοίκων της περιοχής. Ωστόσο, στις 3 Νοεμβρίου, μια ουκρανική στρατιωτική μονάδα ανέτρεψε την κυβέρνηση, συνέλαβε τον αρχηγό της και κατέλαβε το ανατολικό τμήμα της πόλης. Ο ουκρανικός στρατός ελέγχθηκε από μια μικρή πολωνική μονάδα αυτοάμυνας που συγκροτήθηκε από βετεράνους του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επίσης, πολλοί νεαροί Πολωνοί εθελοντές από τα λύκεια του Πσέμισλ, που αργότερα ονομάστηκαν Αετόπουλα του Πσέμισλ, ενώθηκαν μαζί τους. Το μέτωπο μάχης χώριζε την πόλη κατά μήκος του ποταμού Σαν, με το δυτικό δήμο Ζασάνιε να κρατείται στα χέρια της Πολωνίας και την Παλιά Πόλη να ελέγχεται από τους Ουκρανούς. Ούτε οι Πολωνοί ούτε οι Ουκρανοί μπορούσαν να διασχίσουν ουσιαστικά τον ποταμό Σαν, έτσι και τα δύο αντίπαλα μέρη αποφάσισαν να περιμένουν μια δύναμη ανακούφισης από το εξωτερικό. Τον αγώνα κέρδισαν οι πολωνικές ενισχύσεις. Η εθελοντική εκστρατευτική μονάδα, που σχηματίστηκε στην Κρακοβία, έφτασε στο Πσέμισλ στις 10 Νοεμβρίου 1918. Όταν το επακόλουθο πολωνικό τελεσίγραφο προς τους Ουκρανούς παρέμεινε αναπάντητο, στις 11–12 Νοεμβρίου οι πολωνικές δυνάμεις διέσχισαν το Σαν και εξώθησαν τους υπεράριθμους Ουκρανούς από την πόλη στην Μάχη του Πσέμισλ του 1918.
Μετά το τέλος του Πολωνο-Ουκρανικού Πολέμου και του Πολωνο-Σοβιετικού πολέμου που ακολούθησε, η πόλη έγινε μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Αν και η πρωτεύουσα του βοεβοδάτου ήταν στο Λβουφ (βλ. Βοεβοδάτο Λβουφ), το Πσέμισλ ανέκτησε την κομβική του θέση ως έδρα της τοπικής εκκλησιαστικής διοίκησης, καθώς και ως φρουρά της 10ης Στρατιωτικής Περιφέρειας του Πολωνικού Στρατού, μιας επιτελικής μονάδας επιφορτισμένης με την οργάνωση της υπεράσπισης περίπου του 10% του εδάφους της προπολεμικής Πολωνίας. Από το 1931, το Πσέμισλ είχε πληθυσμό 62.272 κατοίκους και ήταν η μεγαλύτερη πόλη στη νότια Πολωνία μεταξύ Κρακοβίας και Λβουφ.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στις 11–14 Σεπτεμβρίου 1939, κατά τη διάρκεια της εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο γερμανικός και ο πολωνικός στρατός πολέμησαν τη μάχη του Πσέμισλ μέσα και γύρω από την πόλη. Μετά τη μάχη, τα γερμανικά Einsatzgruppe Α μπήκαν στην πόλη για να διαπράξουν διάφορες θηριωδίες κατά του πληθυσμού και το Einsatzgruppe zbV μπήκε για να καταλάβει την πολωνική βιομηχανία. Μετά τη μάχη ακολούθησαν σφαγές τριών ημερών από τους Γερμανούς στρατιώτες, την αστυνομία και το Einsatzgruppe Α εναντίον εκατοντάδων Εβραίων που ζούσαν στην πόλη. Συνολικά, πάνω από 500 Εβραίοι δολοφονήθηκαν μέσα και γύρω από την πόλη και η συντριπτική πλειονότητα του εβραϊκού πληθυσμού της πόλης απελάθηκε πέρα από τον ποταμό Σαν στο τμήμα της Πολωνίας, που είχε καταληφθεί από τη Σοβιετική Ένωση.
Τα σύνορα μεταξύ των δύο εισβολέων διέτρεχαν τη μέση της πόλης κατά μήκος του ποταμού Σαν μέχρι τον Ιούνιο του 1941. Η κατεχόμενη από τη Γερμανία αριστερή όχθη του Πσέμισλ ήταν μέρος της Περιφέρειας της Κρακοβίας του Γενικού Κυβερνείου. Μέλη της Einsatzgruppe Α συνδημιούργησαν την τοπική γερμανική αστυνομική μονάδα. Στις 10 Νοεμβρίου 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις Πολωνών στην αριστερή όχθη του Πσέμισλ και στην κομητεία, ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Οι συλληφθέντες Πολωνοί κρατήθηκαν στην τοπική γερμανική αστυνομική φυλακή και στη συνέχεια απελάθηκαν σε φυλακή στην Κρακοβία, από όπου τελικά απελάθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς.
Το κατεχόμενο από τη σοβιετική δεξιά όχθη τμήμα της πόλης ενσωματώθηκε στην Ουκρανική ΣΣΔ στην ατμόσφαιρα τρόμου του ΛΕΕΥ, καθώς χιλιάδες Εβραίοι διατάχθηκαν να απελαθούν. Έγινε μέρος του νεοσύστατου Όμπλαστ Ντροχόμπιτς. Το 1940, η πόλη έγινε διοικητικό κέντρο του Ουγιέζντ Περέμισλ με την Οχυρωμένη Περιοχή Περέμισλ που ιδρύθηκε κατά μήκος των ναζί-σοβιετικών συνόρων πριν από τη γερμανική επίθεση κατά της ΕΣΣΔ το 1941.
Το γκέτο στο Πσέμισλ σφραγίστηκε εξωτερικά στις 14 Ιουλίου 1942. Μέχρι εκείνη την εποχή, μπορεί να υπήρχαν έως και 24.000 Εβραίοι στο γκέτο. Στις 27 Ιουλίου η Γκεστάπο ενημέρωσε την Γιούντενρατ για το πρόγραμμα αναγκαστικής επανεγκατάστασης και δημοσίευσε ανακοινώσεις ότι επρόκειτο να εφαρμοστεί ένα «Aktion» (συγκέντρωση για απέλαση σε στρατόπεδα) που θα περιλάμβανε σχεδόν όλους τους ενοίκους. Έγιναν εξαιρέσεις για ορισμένους βασικούς εργάτες και εργάτες της Γκεστάπο. Την ίδια μέρα, ο Ταγματάρχης Μαξ Λίντκε, στρατιωτικός διοικητής του Πσέμισλ, διέταξε τα στρατεύματά του να καταλάβουν τη γέφυρα του ποταμού Σαν, που ένωνε τη διαιρεμένη πόλη, και να σταματήσουν την εκκένωση. Η Γκεστάπο αναγκάστηκε να του δώσει την άδεια να κρατήσει τους εργάτες που εκτελούσαν υπηρεσία για τη Βέρμαχτ (έως 100 Εβραίοι με οικογένειες). Για τις ενέργειες που ανέλαβαν ο Λίντκε και ο βοηθός του, Άλμπερτ Μπάτελ, στο Πσέμισλ, το Γιαντ Βασέμ τους ονόμασε αργότερα «Δίκαιους των Εθνών».
Η διαδικασία εξόντωσης των Εβραίων ξανάρχισε στη συνέχεια. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1943 σχεδόν όλοι οι Εβραίοι στάλθηκαν στα στρατόπεδα εξόντωσης του Άουσβιτς ή του Μπέλζεκ. Τα τοπικά παραρτήματα του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού και της Ζεγκότα κατάφεραν να σώσουν 415 Εβραίους. Σύμφωνα με μια μεταπολεμική έρευνα στα γερμανικά αρχεία, 568 Πολωνοί εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς για απόκρυψη Εβραίων στην περιοχή του Πσέμισλ, που απαγχονίστηκαν μαζί με αρκετούς άλλους στις 6 Σεπτεμβρίου 1943 σε δημόσια εκτέλεση. Ανάμεσα στους πολλούς Πολωνούς διασώστες εκεί, ήταν οι οικογένειες Μπανασιέβιτς, Κούρπιελ, Κούσεκ, Λεβαντόφσκι και Ποντγκούρσκι.
Ο Κόκκινος Στρατός ανέκτησε την πόλη από τις γερμανικές δυνάμεις στις 27 Ιουλίου 1944. Στις 16 Αυγούστου 1945, υπογράφηκε στη Μόσχα μια συνοριακή συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης της Σοβιετικής Ένωσης και της Πολωνικής Προσωρινής Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, που εγκαταστάθηκε από τους Σοβιετικούς. Σύμφωνα με τη λεγόμενη Γραμμή Κάρζον, τα μεταπολεμικά ανατολικά σύνορα της Πολωνίας ιδρύθηκαν αρκετά χιλιόμετρα ανατολικά του Πσέμισλ.
Μεταπολεμικός κομμουνισμός έως σύγχρονη εποχή
μικρογραφία| Αεροφωτογραφία του καθεδρικού ναού του Πσέμισλ Στη μεταπολεμική περίοδο, τα σύνορα διέτρεχαν μόλις 15 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης, αποκόπτοντάς την από μεγάλο μέρος της οικονομικής της ενδοχώρας. Λόγω των δολοφονιών Εβραίων στο Ναζιστικό Ολοκαύτωμα και της μεταπολεμικής εκδίωξης Ουκρανών (στην Επιχείρηση Βιστούλα ή akcja Wisła), ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε σε 36.000, σχεδόν εξ ολοκλήρου Πολωνοί. Ωστόσο, η πόλη υποδέχτηκε χιλιάδες Πολωνούς μετανάστες από το Κρέσι (Ανατολικά Σύνορα) που εκδιώχθηκαν από τους Σοβιετικούς - ο αριθμός τους επανέφερε τον πληθυσμό της πόλης στο προπολεμικό επίπεδο. Στις 11 Ιουλίου 2022, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι απένειμε τον τιμητικό τίτλο της «Πόλης Διάσωσης» στο Πσέμισλ για τον ρόλο που έπαιξε η πόλη βοηθώντας τους Ουκρανούς πρόσφυγες, που διέφυγαν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022.
Κλίμα
Το κλίμα είναι ζεστό-καλοκαιρινό υγρό ηπειρωτικό (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Dfb). Παρά την τοποθεσία της στη νότια Πολωνία, οι χειμώνες μπορεί να είναι πιο κρύοι από ότι σε μεγαλύτερα γεωγραφικά πλάτη, ειδικά στα βορειοδυτικά της χώρας λόγω της ηπείρου.
Μετακινήσεις
Ο κύριος σιδηροδρομικός σταθμός Πσέμισλ βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Περίπου 40 τρένα αναχωρούν καθημερινά, συμπεριλαμβανομένων τρένων για πολλές πόλεις της Πολωνίας, καθώς και στη Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχία και την Ουκρανία.
Η κύρια οδική σύνδεση με την υπόλοιπη Πολωνία παρέχεται από τον αυτοκινητόδρομο Α4, που διέρχεται περίπου 15 χιλιόμετρα βόρεια από το κέντρο της πόλης.
Το πλησιέστερο διεθνές αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Ζέσουφ-Γιασιόνκα, περίπου 90 χλμ. οδικώς.
Κυριότερα αξιοθέατα
μικρογραφία| Ο σιδηροδρομικός σταθμός χτίστηκε το 1895 μικρογραφία| Ανάκτορο Λουμπομίρσκι στο Πσέμισλ Λόγω της μακράς και πλούσιας ιστορίας της πόλης, υπάρχουν πολλά αξιοθέατα μέσα και γύρω από το Πσέμισλ, που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους τουρίστες, συμπεριλαμβανομένης της Παλιάς Πόλης, η οποία αναφέρεται ως Ιστορικό Μνημείο της Πολωνίας, με το Ρύνεκ, την κεντρική αγορά.
Μεταξύ των ιστορικών κτιρίων και μουσείων, που είναι ανοιχτά στους επισκέπτες, είναι:
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Πσέμισλ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Καρπαθίων Κατηγορία:Πόλεις πόβιατ της Πολωνίας Κατηγορία:Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λβουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ρουθηνίας Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Ντροπή
Η ντροπή, όνειδος, είναι δυσάρεστο συναίσθημα που συνήθως σχετίζεται με την ηττοπάθεια και συναισθήματα στενοχώριας και αδυναμίας.
Η ντροπή είναι ένα διακριτικό, βασικό συναίσθημα, που περιγράφεται ως ηθικό ή κοινωνικό συναίσθημα που ωθεί τους ανθρώπους να κρύψουν ή να αρνηθούν τις κακές τους πράξεις. Η ντροπή μπορεί επίσης να οριστεί ως ένα δυσάρεστο αυτοσυνείδητο συναίσθημα που περιλαμβάνει την αρνητική αξιολόγηση του εαυτού. Ορισμένες κλίμακες μετρούν την ντροπή για την αξιολόγηση των συναισθηματικών καταστάσεων, ενώ άλλες κλίμακες ντροπής χρησιμοποιούνται για την αξιολόγηση συναισθηματικών χαρακτηριστικών. Συμπεριφορές που είναι κοινώς αντιλαμβανόμενες ότι λειτουργούν για να «αποκαλύπτουν» ή να «εκθέτουν», κοινώς "ξεμπροστιάζουν", έχουν ως αποτέλεσμα την εκδήλωση ντροπής. Η ντροπή λειτουργεί επίσης ως ανασταλτικός παράγοντας για αλαζονικές και ασεβείς πράξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναισθήματα
Σταύρος Τσώχος
Ο Στάυρος Τσώχος (Πειραιάς, 17 Ιουλίου 1937) είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής και πρώην δημοσιογράφος στον χώρο της αθλητικής δημοσιογραφίας.
Ποδοσφαιρική σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία το 1954 από την Υπεροχή Νεαπόλεως Αθηνών, όπου και υπέγραψε το πρώτο του δελτίο. Το 1956, ο πιο διακεκριμένος επί δύο χρόνια παίκτης της ομάδας Σταύρος Τσώχος μαζί με τον συμπαίκτη του Μίμη Στεφανάκο πήγαν στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο και ανήκε μέχρι το 1961. Ενδιάμεσα αγωνίστηκε ελάχιστα στην Προοδευτική την σεζόν 1958-59 (2 συμμετοχές στο Πειραϊκό πρωτάθλημα) με υποσχετική από τον Ολυμπιακό και ακολούθως αγωνίστηκε στον Φωστήρα, με τη φανέλα του οποίου έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα στις αρχές τις δεκαετίας του '60, έχοντας αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατηγορίας.
Δημοσιογραφική σταδιοδρομία
Με την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο ως ποδοσφαιριστής ασχολήθηκε με την αθλητική δημοσιογραφία. Εργάστηκε ως αθλητικός συντάκτης στην εφημερίδα Ημέρα και στη συνέχεια εργάστηκε στην Ακρόπολη, στα Νέα (για 20 χρόνια), στο Φως των Σπορ και στα περιοδικά Πρώτο και Πρωτάθλημα. Στην τηλεόραση πρωτοεμφανίστηκε το 1968. Παρουσίαζε αθλητικές εκπομπές και μετέδιδε αγώνες στην Ελλάδα και το εξωτερικό μέχρι και την ημέρα της συνταξιοδότησής του. Εργάστηκε κατά σειρά στα τηλεοπτικά κανάλια ΕΡΤ, ΜΕGΑ και ΑΝΤ1. Επίσης έχει εργαστεί ως διευθυντής στο γραφείο τύπου της Π.Α.Ε. Ολυμπιακός.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φωστήρα Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητικογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές
Sun d'Or
Η Sun d'Οr International Airlines είναι αεροπορική εταιρεία ναυλωμένων (charter) πτήσεων με έδρα την πρωτεύουσα του Ισραήλ, το Τελ Αβίβ. Είναι θυγατρική εταιρεία του Ισραηλινού εθνικού αερομεταφορέα, El Al. Η Sun D'Οr εκτελεί πτήσεις εκμισθώνοντας αεροσκάφη από την μητρική της εταιρεία, την El Al. Η βάση και των δύο εταιρειών είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Ben Gurion στο Τελ Αβίβ.
Ιστορία
Η Sun d'Οr ιδρύθηκε την 1η Οκτωβρίου 1977 ως θυγατρική της El Al, με αποκλειστικό ρόλο την διεξαγωγή ναυλωμένων πτήσεων. Το αρχικό της όνομα ήταν El Al Charter.
Στόλος
Ο στόλος της Sun d'Οr, εκτός από τα αεροσκάφη που νοικιάζει, αποτελείται από πέντε αεροσκάφη τύπου Boeing 737-800.
Δείτε Επίσης
Κατηγορία:Ισραηλινές αεροπορικές εταιρείες
Καλλιτεχνική παγοδρομία στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010
To καλλιτεχνικό πατινάζ στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 διεξάγεται από τις 14 ως τις 27 Φεβρουαρίου 2010 στο Πασίφικ Κολισέουμ.
Ρεκόρ
Στα ζευγάρια, οι Κινέζοι Σεν Ζουέ και Ζάο Χόνγκμπο κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο πετυχαίνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 76,66 βαθμούς. Εν συνεχεία πέτυχαν παγκόσμιο ρεκόρ στο σύνολο με συνολική βαθμολογία 216,57 βαθμούς. Οι συμπατριώτες τους, Πανγκ Κινγκ και Τονγκ Ζιαν πέτυχαν νέο παγκόσμιο ρεκόρ στο ελεύθερο πατινάζ με 141,81 βαθμούς. Ήταν η πρώτη φορά από το 1960 που δεν κέρδισε κανένα χρυσό μετάλλιο ομάδα από τη Ρωσία ή την πρώην Σοβιετική Ένωση.
Αγωνίσματα
Στο Βανκούβερ διεξάγονται 4 αγωνίσματα:απλό ανδρών, απλό γυναικών, τα ζευγάρια και ο χορός στον πάγο.
Ηλικιακά κριτήρια
Οι πατινέρ πρέπει να είναι άνω των 15 ετών από την 1η Ιουλίου 2009 και επίσης θα πρέπει να είναι υπήκοοι της χώρας που εκπροσωπούν. Στα αγωνίσματα του χορού στον πάγο και στα ζευγάρια αμφότεροι οι παγοδρόμοι θα πρέπει να είναι πολίτες της ίδιας χώρας. Επίσης, με βάση τον κανονισμό της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, θα πρέπει να έχει παρέλθει χρονικό διάστημα τουλάχιστον 3 ετών από τότε που ο αθλητής ή η αθλήτρια εκπροσώπησε κάποια άλλη χώρα στο διαγωνισμό.
Κριτήρια για τους παγοδρόμους
Δεν υφίστανται συγκεκριμένα ατομικά κριτήρια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή κάθε χώρας επιλέγει τους αθλητές ή τις αθλήτριες που θα στείλει στην Ολυμπιάδα.
Κριτήρια για πρόκριση χωρών
Οι περισσότερες χώρες προήλθαν από τις επιδόσεις τους στο παγκόσμιο πρωτάθλημα καλλιτεχνικού πατινάζ του 2009. Προκρίθηκαν μέχρι και 3 αθλητές από κάθε χώρα για κάθε αγώνισμα. Η διαδικασία είναι ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2010 2010
Ανδρομάχη (Ευριπίδη)
Η Ανδρομάχη είναι τραγωδία του αρχαίου ελληνικού θεάτρου που έγραψε ο Ευριπίδης και η οποία διδάχθηκε (παίχθηκε) περίπου το 424 π.Χ. στην αυλή του Βασιλιά Θαρύπα των Μολοσσών, στην αρχαία Πασσαρώνα της Ηπείρου. Πρόκειται για μία πολιτική αλλά και κοινωνική τραγωδία που έχει προβληματίσει τους κριτικούς, οι περισσότεροι από τους οποίους ειδικά στο παρελθόν εξέταζαν το έργο με τα αριστοτέλεια κριτήρια και δεν έβρισκαν σε αυτό επαρκή ενότητα στο βασικό θέμα. Η Ανδρομάχη του Ευριπίδη θεωρείται όμως ότι αδικήθηκε και ότι απλώς ήταν υπερβολικά πολυδιάστατη και πρωτοποριακή ως προς τη δομή της για την εποχή της.
Το έργο έχει όντως έναν ιδιαίτερα πολυσήμαντο χαρακτήρα (κοινωνικό, προσωπικό, θρησκευτικό, φιλοσοφικό, πολιτικό και ερωτικό). Στοχοποιεί ταυτόχρονα πολλά δεινά: τον πόλεμο αυτό καθαυτό, την απληστία, την προδοσία, τις προσωπικές αδυναμίες, την εν τυφλώ υποταγή στους θεούς (χωρίς και να τους απορρίπτει όμως) και τη γυναικεία απιστία, χωρίς να απορρίπτει τον καλό γάμο ο οποίος στηρίζεται στη σωφροσύνη της γυναίκας και του άνδρα.
Α΄Πράξη
Η Ανδρομάχη (μυθολογία), στη Θεσσαλία, σε ένα τόπο κάπου ανάμεσα στη Φθία και τα Φάρσαλα. Στέκεται έξω από το ιερό της Θέτιδας, που δεν απέχει πολύ από τα ανάκτορα. Εκεί μονολογεί για τον ξεπεσμό της αλλά και το ζωτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει με τη γυναίκα του Νεοπτόλεμου, την Ερμιόνη. Παρότι η ίδια είναι πια μια δούλα, η Ερμιόνη από ζήλεια θέλει να σκοτώσει κι εκείνη και το παιδί της με τη βοήθεια του Μενέλαου που ήρθε επί τούτου απο τη Σπάρτη. Έχει απομακρύνει το παιδί από το σπίτι αλλά φοβάται γιατί ο Νεοπτόλεμος λείπει, καθώς έχει πάει στους Δελφούς να ζητήσει συγχώρεση από τον Απόλλωνα που παλιότερα είχε υβρίσει ως υπαίτιο του θανάτου του πατέρα του. Η υπηρέτριά της, που την είχε και παλιά στα ανάκτορα της Τροίας, τη συμβουλεύει να φυλαχτεί και την ενημερώνει ότι ο Μενέλαος ξέρει πού είναι το μονάκριβο παιδί της ο Μολοσσός.
Εμφανίζεται η Ερμιόνη που μιλά με υπεροψία για τα κοσμήματα και τα εκλεκτά ρούχα της που τα έχει προίκα από τον πατέρα της Μενέλαο και τονίζει ότι αυτή είναι μια ελεύθερη γυναίκα και όχι βάρβαρη δούλα, όπως η Ανδρομάχη. Την κατηγορεί ότι έχει κάνει μάγια στον Νεοπτόλεμο και ότι αυτός είναι ο λόγος που ο γάμος τους είναι τόσο δυστυχισμένος και δεν αποκτά παιδιά. Της ξύνει πληγές λέγοντας ότι είναι μια απολίτιστη που έκανε παιδί με τον άνθρωπο που ο πατέρας του (ο Αχιλλέας), σκότωσε τον άντρα της.
Η Ανδρομάχη σκέφτεται να μην αντιμιλήσει αλλά αναλογίζεται ότι με τη σιωπή μπορεί να βλαφθεί περισσότερο. Λέει τελικά της Ερμιόνης ότι η ίδια είναι απλώς μια δούλα και δεν έχει τίποτα να της ζηλέψει κανείς. "Πώς θα μπορούσα να σου πλανέψω τον άντρα, με τα νιάτα μου ή τα πλούτη μου", λέει στην Ερμιόνη υπονοώντας ότι έχει χάσει και τα δυο. Και συμπληρώνει "ο μόνος λόγος που δεν τα πάτε καλά είναι ότι εσύ του αντιμιλάς και συνέχεια παινεύεις το πατρικό σου και τα πλούτη του υποτιμώντας τα κατορθώματα του Αχιλλέα" και "περιφρονείς τη Σκύρο" αντιμετωπίζοντας τον Νεοπτόλεμο σαν ταπεινό φτωχαδάκι. Συνεχίζει ρωτώντας ρητορικά "Κι αν ήσουν παντρεμένη με Θράκα που είχε πολλές γυναίκες, τι θα έκανες; Από τη μανία σου να βρεθείς μαζί του στο κρεβάτι θα τις σκότωνες όλες;"
Στη συνέχεια απευθυνόμενη στο φάντασμα του Έκτορα (για να τα ακούει η Ερμιόνη) λέει: "όταν η Κύπρις σου ενέπνεε αδυναμίες, εγώ τις υπέφερα και πολλές φορές έδωσα το μαστό μου για να θηλάσουν τα νόθα παιδιά σου". Και απευθυνόμενη στη νέα και πλούσια Ερμιόνη λέει "Έτσι κρατούσα εγώ δικό μου τον άντρα μου, όχι σαν εσένα που ζηλεύεις ακόμα και τη στάλα δροσιάς που πέφτει στο κορμί του". Και της συνιστά "πρόσεξε μην περάσεις στο πάθος σου για τους άνδρες το πάθος εκείνης που σε γέννησε. Τα παιδιά από κακές μανάδες αν είναι έξυπνα, προσπαθούν να αποφεύγουν τα καμώματα εκείνων"
Ο χορός συμβουλεύει την Ανδρομάχη να μετράει τα λόγια της και η Ερμιόνη εκνευρίζεται. Την απειλεί με θάνατο. Η Ανδρομάχη λέει ότι τις βλέπει ο θεός (η Θέτις) και η Ερμιόνη απαντά ότι η Θέτις είναι οργισμένη με τους Τρώες επειδή σκότωσαν τον Αχιλλέα. Όταν η Ανδρομάχη της αντιμιλά πάλι λέγοντας πως αιτία του φόνου ήταν η Ελένη, η μητέρα της, η Ερμιόνη αποφασίζει να φύγει από εκεί λέγοντας πως έχει τελικά τρόπο να την απομακρύνει από τον ναό. Η πρώτη πράξη κλείνει με τον χορό να αναφέρεται στα γεγονότα που οδήγησαν στον Τρωικό πόλεμο και στη δουλεία τις γυναίκες της Τροίας, αλλά και στη χηρεία τόσων γυναικών στην Ελλάδα και στο ξεκλήρισμα και τον πόνο των γερόντων που δεν είδαν τα παιδιά τους να γυρνούν.
Β΄ Πράξη
Ο Μενέλαος βρίσκεται έξω από τον ναό της Θέτιδος και εκβιάζει την Ανδρομάχη (μυθολογία) πως αν δεν βγει από το άσυλό της θα σκοτώσει τον γιο της τον οποίο βρήκε στο σπίτι που εκείνη τον είχε κρύψει. Της λέει ότι θα πρέπει να διαλέξει αν θα πεθάνει το παιδί ή εκείνη για όσα έκανε στην κόρη του Ερμιόνη.
Η Ανδρομάχη φωνάζει "εσύ ο άνανδρος είσαι ο ίδιος που κυρίευσες την Τροία; Που ακούς όσα σου λέει η κόρη σου, ένα παιδί ακόμα, και καταδέχεσαι να πολεμήσεις μια δυστυχισμένη δούλα; Ούτε εσύ είσαι άξιος της Τροίας ούτε εκείνη άξιά σου". Του λέει ότι φαίνεται λαμπρός γιατί του δίνουν δύναμη τα πλούτη κι ότι όπως όλοι οι επιφανειακά λαμπροί, μέσα τους είναι κοινοί άνθρωποι. "Δεν πρέπει για μικρά πράγματα να προκαλεί κανείς μεγάλες συμφορές" τον συμβουλεύει τονίζοντας ποιες θα είναι οι συνέπειες των πράξεών του μόλις επιστρέψει ο Νεοπτόλεμος αν το κίνητρό του είναι να ικανοποιήσει τη μικρότητα της κόρης του. Και καταλήγει: "όσο για εσένα ένα πράμα έχω να πω: και την Τροία για γυναικοδουλειές την κατέστρεψες''.
Ο Μενέλαος χλευάζει λέγοντας ότι η άλωση της Τροίας δεν είναι τόσο σπουδαία όσο να φροντίζει την οικογένειά του και επαναλαμβάνει τον εκβιασμό "το παιδί ή εσύ".
Η Ανδρομάχη διαμαρτύρεται και πάλι ότι με το ζόρι κοιμήθηκε με τον Νεοπτόλεμο ως δούλα και δεν ευθύνεται εκείνη για τον γάμο και το παιδί που την υποχρέωσαν να κάνει. Βγαίνει τελικά από τον ναό με τον χορό να λέει ότι τη λυπάται κι ας είναι ξένη και να συνιστά στον Μενέλαο να συμφιλιώσει τις δύο γυναίκες. Ο Μενέλαος διατάζει να της δέσουν τα χέρια και της λέει κυνικά ότι "για το αν θα ζήσει το παιδί ή όχι θα το αποφασίσει η Ερμιόνη, για να μάθεις, δούλα εσύ, να μιλάς σαν ελεύθερη".
Η Ανδρομάχη αρχίζει να μιλά εναντίον των Σπαρτιατών γενικά: "μισιτότεροι από όλους τους ανθρώπους, βασιλιάδες της ψευτιάς και του δόλου, δεν σκέφτεστε τίποτα ίσιο και τίμιο, όλα περίπλοκα, είναι αδικία να ευτυχείτε εσείς στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει έγκλημα που να σας είναι άγνωστο".
Ο χορός μιλά για τη διχόνοια που φέρνει η συνύπαρξη δυο γυναικών σε ένα νοικοκυριό, ή δύο αρχόντων στην πολιτεία ή δυο καπετανέων στο ίδιο καράβι. Ρίχνει την ευθύνη στη Σπαρτιάτισσα Ερμιόνη που έβαλε φωτιά στο σπίτι του Νεοπτόλεμου και κατηγορεί (τους Σπαρτιάτες): "άθεοι και άνομοι, ο φθόνος είναι ενάντια στη φύση".
"Εκτέλεση χωρίς δίκη; Τι είναι αυτά που συμβαίνουν στα ανάκτορα; Σαν προβατίνα το αρνί της σε σέρνουν στον θάνατο χωρίς να είμαι εδώ ούτε εγώ ούτε ο άντρας σου;" λέει απευθυνόμενος στην Ανδρομάχη. Εκείνη του εξηγεί τι συνέβη και τον ικετεύει να τη σώσει "γιατί αλλιώς θα είναι δυστυχία για εμάς και μεγάλη ντροπή για εσάς". Ο Πηλέας δίνει εντολή να λύσουν την Ανδρομάχη αλλά παρεμβαίνει ο Μενέλαος που σταματά τους δούλους λέγοντας "δεν είμαι κατώτερός σου κι έχω περισσότερα δικαιώματα σε αυτή τη γυναίκα από εσένα. Εγώ την έλαβα αιχμάλωτη στην Τροία". "Και ο γιος του γιου μου την έλαβε βραβείο για τη νίκη του" απαντά ο Πηλέας. Ο Μενέλαος επιμένει ότι "είμαστε μια οικογένεια και ό,τι είναι του ενός, ανήκει και στον άλλον". "Ναι, μα όταν το καλομεταχειρίζεται κανείς", επιμένει κι ο Πηλέας. Ο Μενέλαος αντιλέγει και ο Πηλέας θυμωμένος πια τον απειλεί ότι θα του ανοίξει το κεφάλι με το σκήπτρο του, "Αν τολμάς!" λέει ο Μενέλαος.
Ο Πηλέας εκφράζει όλη την περιφρόνηση που έτρεφαν οι Αθηναίοι για τον σπαρτιατικό τρόπο ζωής λέγοντας: "Μιλάς εσύ που λογαριάζεσαι για άντρας όταν σου έκλεψε τη γυναίκα ένας Φρύγας; Που είχες τη χειρότερη γυναίκα κι όμως γυρνούσες την πλάτη σου και την άφηνες αφύλαχτη; Και πώς θα έμενε τίμια; Μπορούσε; Εσάς οι γυναίκες σας ξεπορτίζουν από μικρές και τριγυρίζουν γυμνές στις παλαίστρες. Δεν είναι να απορεί κανείς που οι γυναίκες σας δεν έχουν τσίπα. Κι εσύ δεν φτάνει που σου έφυγε η γυναίκα, μάζεψες στρατό ολάκερο για να τη φέρεις πίσω ενώ κανονικά θα έπρεπε να την πληρώνεις για να μένει μακριά." Μετά τον κατηγορεί ότι έστειλε ένα σωρό ψυχές στον Άδη, άφησε γριές χωρίς γιους και από τους γέροντες άρπαξε ευγενικά παιδιά. "Εσύ όμως (τον μέμφεται) γύρισες ζωντανός και με λαμπίκο τα όπλα σου όπως όταν έφευγες" (υπονοώντας ότι δεν τόλμησε να τα τραβήξει σπαθί). Τον κατηγορεί μετά ότι εξώθησε τον αδελφό του Αγαμέμονα να θυσιάσει την κόρη του Ιφιγένεια "γιατί φοβήθηκες μη τυχόν και χάσεις την κακιά γυναίκα σου. Κι όταν την βρήκες δεν την σκότωσες, αλλά μόλις σου έδειξε τα βυζιά της, πέταξες το σπαθί σου". Στη συνέχεια υπερασπίζεται τα νόθα παιδιά λέγοντας "πας να σκοτώσεις το παιδί της, που και τρεις φορές νόθο να ήταν, θα σας κάνει να κλάψετε, γιατί όπως η ελαφριά γη είναι συχνά πιο εύφορη από το βαρύ χώμα έτσι και πολλοί νόθοι είναι καλύτεροι από τα γνήσια παιδιά"