cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοντέστας Παουλάουσκας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1965 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωμπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1967 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1967 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1968 Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1969 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1970 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1971 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 1973 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 1974 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Λιθουανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ζάλγκιρις Κάουνας Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της FIBA Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Λιέτουβος Ρίτας
Τουρκ Τέλεκομ (καλαθοσφαίριση ανδρών)
250px|thumb|right|Η [[Ankara Arena, στάδιο της ομάδας από το 2011]] Η Τούρκ Τέλεκομ ή Türk Telekom Basketbol Kulübü (Ελληνικά: Σύλλογος Καλαθοσφαίρισης Τούρκ Τέλεκομ) είναι μία επαγγελματική τουρκική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα την Άγκυρα της Τουρκίας. Ιδρύθηκε το 1954. Η ομάδα διαγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Τουρκίας. Είναι τμήμα του Αθλητικού Συλλόγου Türk Telekom GSK. Το στάδιο της ομάδας είναι η Ankara Arena, με χωρητικότητα 10.400 ατόμων, η οποία εγκαινιάστηκε τον Απρίλιο του 2010.
Η ομάδα αναμένεται να διαγωνιστεί στη σεζόν 2018-19 του Eurocup, επιστρέφοντας έτσι στην Ευρώπη μετά από 6 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκ Τέλεκομ (καλαθοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1991
Ραδιόφωνο BBC
Το Ραδιόφωνο BBC (αγγ.: BBC Radio) είναι τμήμα και υπηρεσία του BBC, που εδρεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο και λειτουργεί από το 1927. Η υπηρεσία παρέχει εθνικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, οι οποίοι μεταδίδουν διάφορα είδη μουσικής, όπως επίσης και τοπικούς σταθμούς, οι οποίοι μεταδίδουν ειδήσεις και ψυχαγωγικές εκπομπές.
Οι εθνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί, BBC Radio 1, 2, 3, 4 και 5 Live, εκπέμπουν όλοι με αναλογικό (FM) σήμα (το 5 Live εκπέμπει μόνο στην μπάντα των AM), όπως επίσης και μέσω της πλατφόρμας του DAB και μέσω διαδικτύου από τις υπηρεσίες RealMedia, WMA και το BBC iPlayer. Οι σταθμοί BBC Radio 1Xtra, 4 Extra, 5 Live Sports Extra και 6 Music εκπέμπουν μόνο μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας DAB.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:BBC Ραδιόφωνο
Καρλ Φρίντριχ Γκάους
Ο Γιόχαν Καρλ Φρίντριχ Γκάους (Johann Carl Friedrich Gauß, 30 Απριλίου 1777 – 23 Φεβρουαρίου 1855) ήταν Γερμανός μαθηματικός που συνεισέφερε σε πολλά ερευνητικά πεδία της επιστήμης του, όπως η θεωρία αριθμών, η στατιστική, η μαθηματική ανάλυση, η διαφορική γεωμετρία, αλλά και συναφών επιστημών, όπως η γεωδαισία, η αστρονομία και η φυσική (ηλεκτροστατική, οπτική, γεωμαγνητισμός). Αποκλήθηκε «ο πρίγκηψ των μαθηματικών» και ο «μεγαλύτερος μαθηματικός μετά τον Αρχιμήδη και τον Ευκλείδη». Ο Γκάους υπήρξε ίσως ο σημαντικότερος Γερμανός μαθηματικός όλων των εποχών και ένας από τους δύο ή τρεις σπουδαιότερους των νεότερων χρόνων (μετά την αρχαιότητα) (Waldo Dunnington: "The Sesquicentennial of the Birth of Gauss", Scientific Monthly, τόμος 24, σ. 402-414).
Ο Γκάους ήταν αυτό που αποκαλείται «παιδί-θαύμα» και υπάρχουν αρκετές ιστορίες για τις εκπληκτικές του ικανότητες ως νηπίου, ενώ οι πρώτες μεγάλες μαθηματικές ανακαλύψεις του χρονολογούνται από την εφηβεία του. Σε ηλικία 21 ετών είχε ολοκληρώσει το κύριο έργο του στα καθαρά μαθηματικά, το Disquisitiones Arithmeticae, (= «Αριθμητικές Έρευνες», 1798, εκδόθηκε το 1801). Αυτό το έργο διαδραμάτισε θεμελιώδη ρόλο στην εδραίωση της θεωρίας αριθμών ως αυτοδύναμου κλάδου των μαθηματικών και τη σημάδεψε μέχρι τις μέρες μας.
Τα πρώτα χρόνια
left|thumb|Ανδριάντας του Γκάους στη γενέτειρά του, το Μπράουνσβαϊγκ Ο Γκάους γεννήθηκε στο Μπράουνσβαϊγκ (Braunschweig), στο τότε δουκάτο Brunswick-Lüneburg και σήμερα μέρος της Κάτω Σαξωνίας, στη Γερμανία. Οι γονείς του ήταν φτωχοί εργάτες και δεν είχαν άλλα παιδιά. Οι ιστορίες για την πρώιμη ιδιοφυΐα του ως μικρό παιδί είναι όλες αναπόδεικτες. Σύμφωνα με μία, το ταλέντο του πρωτοεμφανίσθηκε σε ηλικία τριών ετών, όταν διόρθωσε χωρίς χαρτί και μολύβι ένα λάθος που είχε κάνει ο πατέρας του στο χαρτί ενώ έκανε υπολογισμούς για τα οικονομικά της οικογένειας.
Η γνωστότερη ίσως ιστορία αφορά την απόπειρα του δασκάλου του στο δημοτικό, του J.G. Büttner, να απασχολήσει τους μαθητές του σε μια κενή ώρα βάζοντάς τους να προσθέσουν όλους τους ακεραίους από το 1 ως το 100. Ο μικρός Γκάους βρήκε το σωστό άθροισμα σε λιγότερο από 1 λεπτό, εκπλήσσοντας τόσο τον δάσκαλο όσο και τον βοηθό του Martin Bartels. Ο Γκάους αντιλήφθηκε ότι η πρόσθεση κατά ζεύγη από τις δύο άκρες αυτής της σειράς των αριθμών έδινε πάντα το ίδιο άθροισμα: 1 + 100 = 101, 2 + 99 = 101, 3 + 98 = 101, κ.ο.κ., οπότε για ένα ολικό άθροισμα 50 × 101 = 5050 (βλ. αριθμητική πρόοδος). Ο J. Rotman πάντως γράφει στο βιβλίο του A first course in Abstract Algebra ότι πιστεύει πως αυτό το περιστατικό δεν συνέβη ποτέ.
Ο πατέρας του Γκάους τον προέτρεπε να ακολουθήσει το επάγγελμά του και να γίνει χτίστης ξύλινων σπιτιών. Δεν συμφωνούσε να μάθει ο Καρλ μαθηματικά και επιστήμες. Σε αυτή την προσπάθεια, ο Γκάους είχε κυρίως την υποστήριξη της μητέρας του και μετά του Δούκα του Brunswick-Lüneburg, που του έδωσε μια υποτροφία για να σπουδάσει στο Collegium Carolinum (το σημερινό Πολυτεχνείο του Μπράουνσβαϊγκ), όπως και έγινε, από το 1792 ως το 1795. Στη συνέχεια, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν από το 1795 ως το 1798. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, ο Γκάους πέτυχε να ανακαλύψει εκ νέου και από μόνος του πολλά ήδη γνωστά σημαντικά θεωρήματα. Η πρώτη του νέα ανακάλυψη ήταν το 1796, όταν απέδειξε ότι οποιοδήποτε κανονικό πολύγωνο του οποίου ο αριθμός πλευρών είναι πρώτος αριθμός Φερμά (και, συνεπώς, και όλα τα πολύγωνα με αριθμό πλευρών γινόμενο ξεχωριστών πρώτων αριθμών Φερμά και μιας δυνάμεως του 2) μπορεί να κατασκευασθεί με κανόνα και διαβήτη. Αυτή ήταν μια σημαντική ανακάλυψη σε ένα βασικό πεδίο των μαθηματικών. Τα προβλήματα «κατασκευής» απασχολούσαν τους μαθηματικούς από την Αρχαία Ελλάδα και η ανακάλυψη αυτή τελικώς οδήγησε τον Γκάους να επιλέξει σταδιοδρομία στα μαθηματικά αντί για τη φιλολογία. Ευχαριστήθηκε τόσο από αυτή την ανακάλυψη, ώστε ζήτησε να χαραχθεί πάνω στον τάφο του ένα κανονικό δεκαεπτάγωνο. Ο τεχνίτης αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι η δύσκολη αυτή κατασκευή θα φαινόταν σχεδόν σαν ένας κύκλος. thumb|Η σελίδα τίτλου του βιβλίου του Γκάους [[Disquisitiones Arithmeticae]] Την ίδια χρονιά (1796) ο Γκάους έκανε πολλές συνεισφορές στη θεωρία αριθμών, όπως το θεώρημα των πρώτων αριθμών, που έθεσε ως εικασία στις 31 Μαΐου και προσφέρει μια καλή κατανόηση του πώς κατανέμονται οι πρώτοι αριθμοί ανάμεσα στους ακέραιους. Ο Γκάους ανακάλυψε επίσης ότι κάθε φυσικός αριθμός μπορεί να εκφρασθεί ως το άθροισμα ενός, δύο ή τριών τριγωνικών αριθμών (στις 10 Ιουλίου) και τότε έγραψε στο ημερολόγιό του την περίφημη από τον Αρχιμήδη λέξη «εύρηκα!» και «num = ». Την 1η Οκτωβρίου δημοσίευσε ένα αποτέλεσμα για τον αριθμό των λύσεων πολυωνύμων με συντελεστές σε πεπερασμένα πεδία (αυτό οδήγησε τελικώς στις Εικασίες του Weil 150 χρόνια μετά).
Τα ώριμα χρόνια
Το 1801 ο Ιταλός αστρονόμος Τζιουζέπε Πιάτσι ανακάλυψε τον πρώτο αστεροειδή, τη Δήμητρα, αλλά μπόρεσε να την παρατηρήσει επί λίγες μόνο νύχτες. Ο Γκάους προέβλεψε σωστά τη θέση στην οποία θα βρισκόταν στο μέλλον, όπου και ξαναπαρατηρήθηκε από τον Φραντς φον Ζαχ στις 3 Δεκεμβρίου 1801 και από τον Χάινριχ Όλμπερς μία μέρα αργότερα. Ο Ζαχ σημείωσε ότι «χωρίς την ευφυή εργασία και τους υπολογισμούς του δόκτορα Γκάους ίσως να μην είχαμε ξαναβρεί τη Δήμητρα». Ο Γκάους, που μέχρι τότε στηριζόταν οικονομικά από τον δούκα, αμφέβαλλε για τη σταθερότητα αυτής της υποστήριξης, καθώς δεν πίστευε ότι τα καθαρά μαθηματικά ήταν αρκετά σημαντικά ώστε να αξίζουν υποστήριξη, οπότε μετά την αστρονομική του επιτυχία επεδίωξε μία θέση στην αστρονομία: Το 1807 διορίσθηκε καθηγητής της αστρονομίας και διευθυντής του αστεροσκοπείου στο Γκέτινγκεν, μία θέση που διατήρησε για το υπόλοιπο της ζωής του.
Η ανακάλυψη της Δήμητρας οδήγησε τον Γκάους να επεξεργασθεί μία θεωρία για τις κινήσεις μικρών σωμάτων που διαταράσσονται από μεγάλους πλανήτες, η οποία τελικώς εκδόθηκε το 1809 με τον τίτλο Theoria motus corporum coelestium in sectionibus conicis solem ambientum («Θεωρία της κινήσεως των ουρανίων σωμάτων που κινούνται σε κωνικές τομές περί τον Ήλιο»). Αυτή η θεωρία, για την οποία εργάσθηκε έντονα επί τρεις μήνες σε ηλικία 23 ετών, οδήγησε στην ορθή πρόβλεψη της θέσεως της Δήμητρας με ακρίβεια μισής μοίρας. Η εργασία αυτή, που επανεκδόθηκε λίγα χρόνια μετά ως «Θεωρία της ουρανίου κινήσεως», παραμένει ένας θεμέλιος λίθος των αστρονομικών υπολογισμών. Περιείχε μια πραγμάτευση της Μεθόδου των ελάχιστων τετραγώνων, μια μέθοδο που χρησιμοποιείται σε όλες τις επιστήμες μέχρι σήμερα για να ελαχιστοποιήσει την επίδραση των σφαλμάτων στις μετρήσεις. Ο Γκάους μπόρεσε να αποδείξει τη μέθοδο το 1809 υπό την παραδοχή σφαλμάτων που ακολουθούν την κανονική κατανομή (βλ. Θεώρημα Gauss-Markov, γκαουσιανή). Η μέθοδος είχε περιγραφεί το 1805 από τον Αντριάν-Μαρί Λεζάντρ, αλλά ο Γκάους ισχυρίσθηκε ότι ο ίδιος τη χρησιμοποιούσε από το 1795.
thumb|Προσωπογραφία του Γκάους που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Astronomische Nachrichten το 1828.
Ο Γκάους ήταν ένας θαυμαστός ανθρώπινος υπολογιστής. Αναφέρεται ότι, όταν ρωτήθηκε πώς μπόρεσε να προβλέψει την τροχιά της Δήμητρας με τέτοια ακρίβεια, απάντησε «με λογαρίθμους». Ο ερωτών τότε ζήτησε να μάθει πώς μπόρεσε να κοιτάξει τόσους πολλούς αριθμούς από τους λογαριθμικούς πίνακες τόσο γρήγορα. «Να τους κοιτάξω;» αποκρίθηκε ο Γκάους. «Ποιος χρειάζεται να τους δει; Απλώς τους υπολόγισα από μνήμης!»
Το 1818 ο Γκάους, βρίσκοντας μια πρακτική χρήση των υπολογιστικών του ικανοτήτων, έκανε μια γεωδαιτική επισκόπηση του κρατιδίου του Ανόβερου, ενώνοντάς το με προηγηθείσες δανέζικες επισκοπήσεις. Για αυτή την εργασία ο Γκάους εφηύρε το όργανο ηλιοτρόπιο, μια διάταξη που με ένα κάτοπτρο ανακλά το ηλιακό φως σε μεγάλες αποστάσεις για την ακριβή μέτρηση θέσεων.
Ο Γκάους επίσης ισχυρίσθηκε ότι είχε ανακαλύψει τη δυνατότητα για μη ευκλείδειες γεωμετρίες, αλλά δεν τη δημοσίευσε ποτέ. Αυτή η ανακάλυψη ήταν ένας σταθμός στα μαθηματικά, καθώς απελευθέρωσε τους μαθηματικούς από τη λανθασμένη πεποίθηση ότι τα αξιώματα του Ευκλείδη ήταν ο μόνος τρόπος για να είναι η γεωμετρία αυτοσυνεπής. Η έρευνα στις μη ευκλείδειες γεωμετρίες απετέλεσε, μεταξύ άλλων, το υπόβαθρο για τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, που περιγράφει τον χώρο του Σύμπαντος ως μη ευκλείδειο. Ο φίλος του Φάρκας Μπόιγιαϊ, με τον οποίο ο Γκάους είχε ορκισθεί «αδελφοσύνη και ειλικρίνεια» ως φοιτητής, είχε προσπαθήσει μάταια επί πολλά έτη να αποδείξει το αξίωμα των παράλληλων ευθειών από τα υπόλοιπα γεωμετρικά αξιώματα του Ευκλείδη. Ο γιος του Φάρκας, ο Γιάνος Μπόιγιαϊ, κατέληξε στη μη ευκλείδεια γεωμετρία το 1829, ενώ η εργασία του δημοσιεύθηκε το 1832. Αφού τη διάβασε, ο Γκάους έγραψε στον Φάρκας Μπόιγιαϊ: ''«Το να την εξυμνήσω θα ήταν ισοδύναμο με το να εξυμνήσω τον εαυτό μου. Γιατί ολόκληρο το περιεχόμενό της ... συμπίπτει σχεδόν ακριβώς με τις δικές μου σκέψεις, που απασχολούν το μυαλό μου τα τελευταία 30 ή 35 χρόνια.»'' Αυτός ο αναπόδεικτος ισχυρισμός έθεσε σε δοκιμασία τις σχέσεις του με τον Γιάνος Μπόιγιαϊ (που νόμιζε ότι ο Γκάους του «έκλεβε» την ιδέα), αλλά σήμερα θεωρείται γενικά ότι ήταν αληθής: Επιστολές του Γκάους πριν το 1829 τον εμφανίζουν να συζητά το πρόβλημα των παράλληλων ευθειών, π.χ. το 1817 ο Γκάους εξέφραζε ιδιωτικά τη βαθιά του απογοήτευση από την ευκλείδεια γεωμετρία. Σε μια προφητική του επιστολή προς το φίλο του αστρονόμο Όλμπερς, δήλωνε καθαρά ότι η ευκλείδεια γεωμετρία είναι μαθηματικώς ατελής. Ο Dunnington στο έργο του «Γκάους, Τιτάν της Επιστήμης», δείχνει με αρκετή επιτυχία ότι ο Γκάους κατείχε πλήρως τη μη ευκλείδεια γεωμετρία πολύ πριν αυτή δημοσιευθεί από τον Γιάνος, αλλά αρνήθηκε να την κοινοποιήσει φοβούμενος αντιδράσεις από τους συντηρητικούς μαθηματικούς: το 1829, ο Γκάους εξομολογήθηκε στον φοιτητή και φίλο του Φρίντριχ Βίλχελμ Μπέσελ ότι δεν θα δημοσίευε ποτέ τη δουλειά του πάνω στις μη ευκλείδιες γεωμετρίες γιατί φοβόταν τη διαμάχη που θα προκαλούσε ανάμεσα στους «Βοιωτούς». Ο μαθηματικός Morris Kline έγραψε: «[ο Γκάους] έλεγε σε ένα γράμμα στον Bessel της 27ης Ιανουαρίου 1829, ότι πιθανώς δεν θα δημοσίευε ποτέ τα ευρήματά του στο αντικείμενο αυτό, επειδή φοβόταν τη γελοιοποίηση, ή όπως το έθετε, φοβόταν την κατακραυγή των Βοιωτών, μια μεταφορική αναφορά σε μια καθυστερημένη ελληνική φυλή» (Mathematics and the Physical World, Νέα Υόρκη: Crowell, 1959, σελ. 449).
thumb|240px|right|[[Κανονική κατανομή|«Γκαουσιανές» κατανομές στη στατιστική]] Αυτή η γεωδαιτική δουλειά είναι που οδήγησε αργότερα στην ανάπτυξη της λεγόμενης γκαουσιανής ή κανονικής κατανομής για την περιγραφή των σφαλμάτων στις μετρήσεις. Επιπλέον, τροφοδότησε το ενδιαφέρον του Γκάους για τη διαφορική γεωμετρία, έναν κλάδο των μαθηματικών τον οποίο εμπλούτισε το 1828 με το σημαντικό theorema egregium (= «αξιοσημείωτο θεώρημα» στα λατινικά), κατοχυρώνοντας μια βασική ιδιότητα της έννοιας της καμπυλότητας. Με απλά λόγια το θεώρημα αυτό αναφέρει ότι η καμπυλότητα μιας επιφάνειας μπορεί να καθορισθεί πλήρως μετρώντας γωνίες και αποστάσεις πάνω της, δηλαδή δεν εξαρτάται από το πώς η επιφάνεια κείται μέσα στον τριδιάστατο χώρο.
Τα ύστερα χρόνια και ο θάνατος
Το 1831 ο Γκάους άρχισε μια προσοδοφόρα συνεργασία με τον καθηγητή της φυσικής Βίλχελμ Βέμπερ, που οδήγησε σε νέες γνώσεις στο πεδίο του μαγνητισμού (όπως η εξεύρεση μιας σχέσεως για τη μονάδα της εντάσεως του μαγνητικού πεδίου με τη μάζα, το μήκος και τον χρόνο) και την ανακάλυψη των λεγόμενων «νόμων του Κίρχοφ» στον ηλεκτρισμό. Οι Γκάους και Βέμπερ κατασκεύασαν τον πρώτο ηλεκτρικό τηλέγραφο το 1833, η γραμμή του οποίου συνέδεε το αστεροσκοπείο με το Ινστιτούτο Φυσικής στο Γκέτινγκεν. Ο Γκάους παρήγγειλε ένα γεωμαγνητικό παρατηρητήριο να κτισθεί στον κήπο του αστεροσκοπείου και ίδρυσε με τον Βέμπερ τη «Μαγνητική Λέσχη» (magnetischer Verein), για την υποστήριξη μετρήσεων του μαγνητικού πεδίου της Γης σε πολλές περιοχές του κόσμου. Ο Γκάους ανέπτυξε μέθοδο για τη μέτρηση της οριζόντιας συνιστώσας της μαγνητικής επαγωγής του γεωμαγνητικού πεδίου, που χρησιμοποιήθηκε μέχρι και το 1970 περίπου, ενώ επεξεργάσθηκε τη μαθηματική θεωρία για τον διαχωρισμό του εσωτερικού πυρήνα της Γης, του φλοιού και των εξωτερικών μαγνητοσφαιρικών πηγών του μαγνητικού πεδίου της Γης.
Ο Γκάους απεβίωσε στο Γκέτινγκεν σε ηλικία 78 ετών και η σορός του αναπαύεται στο κοιμητήριο Albanifriedhof εκεί. Μόνο δύο άνθρωποι εκφώνησαν επικήδειο λόγο στην κηδεία του, ο γαμπρός του Heinrich Ewald και ο καλός του φίλος και βιογράφος Wolfgang Sartorius von Waltershausen. Ο εγκέφαλος του Γκάους συντηρήθηκε ξεχωριστά και μελετήθηκε από τον Ρούντολφ Βάγκνερ, που βρήκε τη μάζα του ίση με 1.492 γραμμάρια και την επιφάνειά του 219.588 mm2 με εκτεταμένες και πολύπλοκες έλικες (Dunnington, 1927).
Οικογένεια
Η προσωπική ζωή του Γκάους επισκιάσθηκε από τον πρόωρο θάνατο της πρώτης του συζύγου, της Γιοχάνα Όστχοφ (1780-1809), τον οποίο ακολούθησε σύντομα ο θάνατος ενός παιδιού, του Λουί. Ο Γκάους βυθίσθηκε σε κατάθλιψη, από την οποία δεν συνήλθε ποτέ τελείως, παρότι ξαναπαντρεύτηκε με μια φίλη της Γιοχάνα, τη Φριντερίκα Βιλελμίνε Βάλντεκ (Μίνα), η οποία δυστυχώς ήταν χρόνια άρρωστη. Μόλις και η δεύτερη σύζυγός του πέθανε, το 1831, μία από τις κόρες του Γκάους, η Τερέζα, ανέλαβε το σπιτικό και φρόντιζε τον μαθηματικό μέχρι τον θάνατό του. Η μητέρα του ζούσε στο ίδιο σπίτι από το 1817 ως τον θάνατό της το 1839.
Ο Γκάους και η Γιοχάνα είχαν τρία παιδιά, τον Γιόζεφ (1806-1873), τη Βιλελμίνα (1808-1846) και τον Λουί (1809-1810). Με τη Μίνα, ο Γκάους απέκτησε άλλα τρία: τον Εουγκένε (1811-1896), τον Βίλχελμ (1813-1879) και την Τερέζα(1816-1864). Από όλα τα παιδιά η Βιλελμίνα λεγόταν ότι πλησίαζε περισσότερο στο ταλέντο του, αλλά πέθανε νέα. Ο Εουγκένε μετανάστευσε στις ΗΠΑ περί το 1832 αφού μάλωσε με τον πατέρα του και εγκαταστάθηκε τελικά στο Σαιντ Τσαρλς του Μισούρι. Εκεί εγκαταστάθηκε αργότερα και ο Βίλχελμ, που πρόκοψε ως βιοτέχνης-υποδηματοποιός. Ας σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Γκάους δεν επιθυμούσε τα παιδιά του να ασχοληθούν με τα μαθηματικά ή τις επιστήμες φοβούμενος «μη λερώσουν την καλή φήμη που δημιούργησε ο ίδιος για το οικογενειακό όνομα στους τομείς αυτούς», όπως αναφέρεται σε γράμμα από τον εγγονό του Robert Gauss προς τον Φέλιξ Κλάιν στις 3 Σεπτεμβρίου 1912.
Προσωπικότητα
Αρνιόταν να δημοσιεύσει εργασίες που δεν θεωρούσε πλήρεις και πέρα από κάθε κριτική: το προσωπικό του σύνθημα ήταν pauca sed matura (= «λίγα, αλλά ώριμα»). Η εξέταση των προσωπικών του ημερολογίων αποκαλύπτει ότι στην πραγματικότητα είχε ανακαλύψει αρκετές σημαντικές μαθηματικές συλλήψεις χρόνια ή δεκαετίες πριν αυτές πρωτοδημοσιευθούν από άλλους μαθηματικούς. Ο ιστορικός των μαθηματικών Έρικ Τεμπλ Μπελ εκτιμά ότι αν ο Γκάους είχε γνωστοποιήσει όλες του τις ανακαλύψεις, τα μαθηματικά θα είχαν προχωρήσει κατά 50 χρόνια (Bell: Men of Mathematics: The Lives and Achievements of the Great Mathematicians from Zeno to Poincaré, Νέα Υόρκη 1986: Simon and Schuster, σελ. 218-269).
Η κριτική που ασκείται στον Γκάους είναι ότι δεν υποστήριζε τους νεότερους μαθηματικούς που τον ακολούθησαν. Σπανίως συνεργαζόταν με άλλους μαθηματικούς και πολλοί τον θεωρούσαν επιφυλακτικό και αυστηρό. Παρότι δίδαξε φοιτητές, ο Γκάους ήταν γνωστό ότι αντιπαθούσε τη διδασκαλία. Λέγεται ότι παρακολούθησε μόνο ένα επιστημονικό συνέδριο σε ολόκληρη τη ζωή του, στο Βερολίνο το 1828. Ωστόσο, αρκετοί από τους φοιτητές του εξελίχθηκαν σε επιφανείς μαθηματικούς, όπως οι Ρίχαρντ Ντέντεκιντ, Μπέρναρντ Ρίμαν και Φρίντριχ Βίλχελμ Μπέσελ.
Ο Γκάους συνήθως αρνιόταν να παρουσιάσει τη διαίσθηση πίσω από τις συχνά κομψότατες αποδείξεις του. Προτιμούσε να εξαφανίζει όλα τα ίχνη του πώς τις είχε σκεφθεί. Ο ίδιος εξηγεί στις Disquisitiones Arithmeticae ότι όλη η ανάλυση (με την έννοια του δρόμου που έπαιρνε κάποιος για να φθάσει στη λύση ενός προβλήματος) πρέπει να παραλείπεται για χάρη συντομίας.
Ο Γκάους είχε βαθιά θρησκευτική πίστη και ήταν και συντηρητικός πολιτικά: υποστήριζε τη μοναρχία και αντιπαθούσε τον Ναπολέοντα, που τον έβλεπε ως γέννημα της επανάστασης.
Υπολογισμός της ημέρας του Πάσχα
=MOD(19*MOD(A1;19)+16;30)+MOD(2*MOD(A1;4) +4*MOD(A1;7)+6*MOD(19*MOD(A1;19)+16;30);7) +3
Το αποτέλεσμα του αλγόριθμου αυτού είναι ένας αριθμός ο οποίος είτε θα είναι μικρότερος του 31 (δηλ. 30, 29, 28, 27 κλπ) είτε μεγαλύτερος ή ίσος με το 31 (δηλ. 31, 32, 33, 34, 35 κλπ). Έτσι, αν το αποτέλεσμα είναι μεγαλύτερο από 30, θα πρέπει να αφαιρέσουμε 30 για να βρούμε την ημερομηνία του Πάσχα που θα πέφτει τον Μάιο ή αν το αποτέλεσμα είναι μικρότερο ή ίσο με το 30 να το αφήσουμε ως έχει αφού το αποτέλεσμα αφορά ημερομηνία Πάσχα στον Απρίλιο. Με βάση την λογική αυτή ο προηγούμενος αλγόριθμος υπολογισμού για το Excel αναπροσαρμόζεται ως εξής:
Περαιτέρω αναγνώσματα
In den Bänden 10 und 11 finden sich ausführliche Kommentare von Paul Bachmann (Zahlentheorie), Ludwig Schlesinger (Funktionentheorie), Alexander Ostrowski (Algebra), Paul Stäckel (Geometrie), Oskar Bolza (Variationsrechnung), Philipp Maennchen (Gauß als Rechner), Harald Geppert (Mechanik, Potentialtheorie), Andreas Galle (Geodäsie), Clemens Schaefer (Physik) und Martin Brendel (Astronomie). Herausgeber war zuerst Ernst Schering, dann Felix Klein.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φυσικοί του 19ου αιώνα
Χρυσή Βίβλος
Χρυσή Βίβλος ή Λίμπρο ντ' Όρο (Libro d'Oro) ονομάζεται το βιβλίο-κατάλογος που υπήρχε στη Βενετία και στο οποίο καταγράφονταν τα ονόματα των Ενετών ευγενών-μελών του Μεγάλου Συμβουλίου, από το οποίο εκλέγονταν εκείνοι οι οποίοι θα καταλάμβαναν τις διοικητικές θέσεις της Γαληνότατης Δημοκρατίας. Ήταν εκείνοι που είχαν πολιτικά δικαιώματα.
Η Χρυσή Βίβλος στην Ελλάδα
Κατά την διάρκεια της Ενετοκρατίας στα Ιόνια Νησιά δημιουργήθηκαν και εκεί τέτοιου είδους κατάλογοι στους οποίους περιλαμβάνονταν τα ονόματα των μελών του Συμβουλίου της Κοινότητας κάθε νησιού. Στα βιβλία αυτά καταγράφηκαν αρχικά οι προϋπάρχοντες της ενετικής κατάκτησης ντόπιοι ευγενείς, παλαιοβυζαντινής προέλευσης άρχοντες κεφαλάδες, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες και οι στρατιώτες (stradioti) αλλά, αργότερα, και οι οικονομικά ισχυροί αστοί του κάθε νησιού που συνεισέφεραν σημαντικές χρηματικές παροχές στο δημόσιο ταμείο. Όλοι αυτοί αποτελούσαν το λεγόμενο ελληνικό αρχοντολόγιο. Το 1582 δημιουργείται «Λίμπρο ντ' Όρο» στη Ζάκυνθο{, (σύμφωνα με άλλες πηγές το έτος δημιουργίας του ήταν το 1542 ) και το 1593, μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1591, το νέο της Κεφαλονιάς. Στην Κέρκυρα επίσης δημιουργήθηκε χρυσή βίβλος των ευγενών την ίδια περίοδο. Αν και με την έλευση το 1797 των Γάλλων Δημοκρατικών στα Ιόνια Νησιά πολλές καταστράφηκαν στην πυρά, πολλά στοιχεία τους διασώθηκαν μέχρι σήμερα. Στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο αν και υπήρχαν σημαντικές οικογένειες προεστών λόγω της έλλειψης τέτοιων καταλόγων και της συστηματικής καταστροφής αρχειακού υλικού από τους Οθωμανούς έχουν διασωθεί ελάχιστες πληροφορίες.
Σημαντική πηγή, σήμερα, για των εντοπισμό των αρχοντικών οικογενειών των νησιών αποτελούν τα σωζόμενα στα αρχεία των νησιών, βιβλία πρακτικών των Συμβουλίων των Κοινοτήτων τους, καθώς και τα έργα νεότερων συγγραφέων, όπως η Χρυσή Βίβλος των Ιονίων Νήσων του Ευγένιου Ρίζου Ραγκαβή, καθώς και τα επιστημονικά δελτία και τα αρχεία της Εραλδικής & Γενεαλογικής Εταιρείας Ελλάδος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορικά συγγράμματα Κατηγορία:Ιστορία της Βενετίας Κατηγορία:Ενετοκρατία στα Επτάνησα
ΒΑΟ, ΓΑΟ, ΔΑΟ
thumb|400x400px|Νεα Εστια τεύχος 271 σελ. 485.
Το Βαο, γαο, δαο (ή Βάο, Γάο, Δάο κ.λπ.) είναι σονέτο του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Πρωτοδημοσιεύτηκε στη Νέα Εστία το 1938 (τεύχος 271, σελ. 485-486), στη σελίδα της Αλληλογραφίας αναγνωστών, ως μέρος επιστολής του Λαπαθιώτη προς τον Πέτρο Χάρη. Στην επιστολή αυτή ο ποιητής γράφει: «Μελετώντας, άρρωστος, αυτές τις μέρες, τη φιλοσοφία του Συρρεαλισμού, που, λογικά, καταργεί τη λογική, σκέφτηκα τούτο: Αφού, καλά ή κακά, φτάσαμε στο σημείο, λυτρωμένοι από το ζυγό του ειρμού, στις σημερινές ποιητικές συνθέσεις μας, να ζητήσουμε την έμπνευση στην ίδια της πηγή, που ήταν πάντα, έμμεσα, το υποσυνείδητο, γιατί τάχα να μην κάνουμε ακόμα ένα βήμα, – το τελευταίο ίσως δυνατό προς την κατεύθυνση αυτή, και να λυτρωθούμε κι’ από τη συμβατικότητα της γλώσσας, κάθε γλώσσας;», και αναδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εκλογή» τον Νοέμβριο του 1951 (τεύχος 73, σελίδα 98).
Δομή
Το σονέτο, ιταλικού τύπου, αποτελείται από δύο τετράστιχες και δύο τρίστιχες στροφές, ενώ το μέτρο είναι ιαμβικό και οι στίχοι εναλλαγή παροξύτονων εντεκασύλλαβων και οξύτονων δεκασύλλαβων. Η ομοιοκαταληξία, πλεχτή στα τετράστιχα, είναι της μορφής ΑΒΑΒ ΑΒΑΒ ΓΔΓ ΔΕΕ.
Περιεχόμενο
Το ποίημα, αν και προηγείται χρονολογικά του Λετρισμού (περίπου 1940-1945) έχει δημιουργηθεί σύμφωνα με την τεχνοτροπία του, δηλαδή δεν περιέχει συμβατικές λέξεις (εξαιρουμένων των άρθρων, συνδέσμων, προθέσεων κ.λπ.), αλλά λέξεις δημιουργημένες από τον ποιητή, οι οποίες είναι συγχρόνως άσημες, δηλαδή δεν σημαίνουν τίποτα, και πολύσημες, δηλαδή ο καθένας μπορεί να τις ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο και να δώσει το δικό του περιεχόμενο και νόημα σε αυτές.
Το σονέτο
ΒΑΟ, ΓΑΟ, ΔΑΟ
Ζινώντας αποβίδονο σαβίνι κι απονιβώντας ερομιδαλιό, κουμάνισα το βίρο τού λαβίνι με σάβαλο γιδένι τού θαλιό.
Σούβεροδα στ' αλίκοπα σουνέκια· μεσ' στ' άλινα που δεν εσιβονεί βαρίλωσα σ' ακίμορα κουνέκια.
Και λαδαμποσαλώντας την ονή, καράμπωσα το βούλινο διράνι, σαν άλιφο τουνέσι που κιράνει...
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναπολέων Λαπαθιώτης Κατηγορία:Ελληνικά ποιήματα
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μέχελεν
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μέχελεν, επίσημα SS-Sammellager Mecheln (ΣΣ-Σάμελαγκερ Μέχελν ) στα γερμανικά, γνωστό και ως στρατώνες Ντοσάν, ήταν στρατόπεδο κράτησης και απέλασης που δημιουργήθηκε σε έναν πρώην στρατόπεδο του στρατού στο Μέχελεν, στο κατεχόμενο από τη Γερμανία Βέλγιο. Χρησιμοποίησε ως σημείο συγκέντρωσης Βέλγων Εβραίων και Ρομά πριν από την απέλασή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης στην Ανατολική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.
Το στρατόπεδο δημιουργήθηκε το Μάρτιο του 1942 και ήταν το μοναδικό στρατόπεδο διέλευσης στο Βέλγιο. Το διοικούσαν οι Σίχερχαϊτσπολιτσαϊ (SiPo-SD, «Αστυνομία Ασφαλείας»), ένα παράρτημα του Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ και χρησιμοποιήθηκε για να κρατήσει Εβραίους και Ρομά πριν από την απέλασή τους στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου, καθώς και σε άλλα στρατόπεδα, συμπεριλαμβανομένου του Χάιντεμπρεκ-Κόζελ. Μεταξύ 4 Αυγούστου 1942 και 31 Ιουλίου 1944, 28 τρένα έφυγαν από κοντά στο στρατόπεδο και απέλασαν πάνω από 25.800 άτομα. Μόνο 1.240 επέζησαν από τον πόλεμο.
Μαρξισμός
Μαρξισμός ονομάζεται το ενιαίο σύστημα των φιλοσοφικών, οικονομικών και κοινωνικών ιδεών που θεμελιώνεται στα έργα του Καρλ Μαρξ και του Φρήντριχ Ένγκελς. Η πολιτική θεωρία και πρακτική που απορρέει από τα έργα αυτά στηρίζει μία σοσιαλιστική αντίληψη για την κοινωνία και αποσκοπεί στον Κομμουνισμό.
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μέχελεν
Το στρατόπεδο εγκαταλείφθηκε κατά την Απελευθέρωση του Βελγίου το Σεπτέμβριο του 1944 και στη συνέχεια επαναχρησιμοποιήθηκε για στέγαση. Ένα μουσείο ιδρύθηκε το 1996 και σήμερα μέρος των πρώην στρατώνων και ένα νέο κτίριο απέναντι αποτελούν μέρος του Μνημείου, Μουσείου και Κέντρου Τεκμηρίωσης Στρατώνων Ντοσάν, το οποίο περιλαμβάνει ένα μνημείο και μουσείο του Ολοκαυτώματος.
Μαρξισμός
Το βασικό αντικείμενο του έργου του Μαρξ είναι η μελέτη των αιτιών που γεννούν και διαμορφώνουν τον τρόπο παραγωγής, τις κοινωνικές τάξεις και την πολιτική υπόσταση κάθε ταξικής κοινωνίας και πιο ειδικά του καπιταλισμού. Η οικονομία και η πάλη των τάξεων αποτελούν για τον μαρξισμό, την πραγματική μηχανή της ιστορικής διαδικασίας (ιστορικός υλισμός), η οποία καθορίζει άμεσα ή έμμεσα την εξέλιξη των κοινωνιών. Σημαντική φιλοσοφική αφετηρία του Μαρξ είναι επίσης η θεώρηση του ανθρώπου όχι ως μεμονωμένου ατόμου με προκαθορισμένες ελευθερίες (κατά το ατομικιστικό πρότυπο του φιλελευθερισμού), αλλά ως κοινωνικού ατόμου. Αυτή η αντίληψη είναι συνήθης ευρύτερα στον σοσιαλισμό. thumb|left|150px|[[Καρλ Μαρξ]]
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μέχελεν
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία| Χάρτης του [[Ολοκαύτωμα|Ολοκαυτώματος: αυτός ο χάρτης δείχνει όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ευρώπη, καθώς και στρατόπεδα εργασίας, στρατόπεδα φυλακών, γκέτο, μεγάλες οδούς απέλασης και μεγάλες τοποθεσίες σφαγών]]
Μαρξισμός
Εναλλακτικοί ορισμοί που έχουν προταθεί από πολλούς συγγραφείς, χρησιμοποιούν τον όρο «μαρξικό» για να αναφερθούν στο φιλοσοφικό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό έργο που διατυπώθηκε από τον Μαρξ, και τον όρο «μαρξιστικό» για οποιοδήποτε αντίστοιχο έργο στηρίχθηκε στον Μαρξ. Κατά αυτή την έννοια ορίζονται πολλοί Μαρξισμοί. Έτσι π.χ. ορίζεται ο «σοβιετικός μαρξισμός» ως το φιλοσοφικό/πολιτικό/ιδεολογικό ρεύμα που διαμορφώθηκε υπό την ηγεμονία του ΚΚΣΕ και της Τρίτης Διεθνούς με κέντρο τη Σοβιετική Ένωση, ο «δομικός μαρξισμός» που προέρχεται κυρίως από το έργο του Λουί Αλτουσέρ, του Νίκου Πουλαντζά και άλλων στρουκτουραλιστών κ.α.
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μέχελεν
Γερμανική κατοχή και διώξεις
Η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στο Βέλγιο με μια ταχεία στρατιωτική εκστρατεία στις 10–28 Μαΐου 1940. Στη συνέχεια τέθηκε υπό στρατιωτική κατοχική διοίκηση, η οποία θα διαρκούσε μέχρι τον Ιούλιο του 1944, όταν η περιοχή πέρασε για λίγο υπό πολιτική διοίκηση, η οποία τερματίστηκε με την Απελευθέρωση του Βελγίου το Σεπτέμβριο του 1944.
Ήδη από το Σεπτέμβριο του 1940, η γερμανική διοίκηση ίδρυσε ένα στρατόπεδο φυλακών στο Φρούριο Μπρέεντονκ, ένα πρώην βελγικό στρατιωτικό φρούριο. Οι τρόφιμοι ήταν σε μεγάλο βαθμό πολιτικοί κρατούμενοι, αν και αρκετοί Εβραίοι κρατούνταν επίσης σε ένα διαχωρισμένο μέρος του στρατοπέδου. Ως μέρος της Τελικής Λύσης μετά τον Ιανουάριο του 1942, αποφασίστηκε να μεταφερθούν οι Βέλγοι Εβραίοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης στην Ανατολική Ευρώπη.
Στρατόπεδο διέλευσης Μέχελεν
Περίπου το 90% του εβραϊκού πληθυσμού του Βελγίου ζούσε στις πόλεις της Αμβέρσας και των Βρυξελλών το 1942. Ως εκ τούτου, το Μέχελεν, μια πόλη με σιδηροδρομικό κόμβο που βρίσκεται στα μισά του δρόμου μεταξύ των δύο, επιλέχθηκε ως ο χώρος του νέου στρατοπέδου διέλευσης.
Το κτίριο που επιλέχθηκε για να στεγάσει το στρατόπεδο ήταν μια πρώην στρατιωτική εγκατάσταση που ονομαζόταν στρατώνες Ντοσάν, που χτίστηκε το 1756 και πήρε το όνομά του από τον Υποστράτηγο Εμίλ Ντοσάν ντε Σαν-Ζορζ, ήρωα της Μάχης του Υζέρ κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Βρισκόταν στα βόρεια της πόλης και παρείχε πρόσβαση στη σιδηροδρομική αποβάθρα εμπορευμάτων που εξυπηρετούσε τον ποταμό Ντέιλε. Το τριώροφο κτίσμα που περιέβαλλε πλήρως μια μεγάλη τετράγωνη αυλή ήταν εξοπλισμένο με συρματοπλέγματα. Τέθηκε σε λειτουργία τον Ιούλιο του 1942.
Λειτουργία
Το προσωπικό του στρατοπέδου ήταν ως επί το πλείστον Γερμανοί, αλλά βοηθούνταν από Βέλγους παραστρατιωτικούς συνεργάτες. Ήταν επίσημα υπό τη διοίκηση του Φίλιπ Σμιτ, διοικητή του Φρουρίου Μπρέεντονκ. Ο εν ενεργεία διοικητής στο Μέχελεν ήταν ο αξιωματικός της Σούτσσταφφελ, Ρούντολφ Στέκμαν.
Οι συνθήκες στο στρατόπεδο Μέχελεν ήταν ιδιαίτερα σκληρές. Πολλοί Ρομά ήταν κλεισμένοι σε υπόγεια δωμάτια για εβδομάδες ή μήνες κάθε φορά χωρίς φαγητό ή εγκαταστάσεις υγιεινής. Οι Ρομά είχαν ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό επιβίωσης. μικρογραφία| Γνήσιο βαγόνι που χρησιμοποιήθηκε για μεταφορά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, συλλογή του [[Φρούριο Μπρέεντονκ|Φρουρίου Μπρέεντονκ]]
Μνημείο και μουσείο
Το 1948 οι Στρατώνες Ντοσάν επανήλθαν στην αρχική χρήση τους από τον Βελγικό Στρατό. Χρησιμοποιήθηκαν μέχρι το 1975 οπότε και εγκαταλείφθηκαν. Εκτός από μια πτέρυγα που ανακαινίστηκε τη δεκαετία του 1980 για κοινωνική στέγαση, οι στρατώνες έγιναν ο χώρος του Εβραϊκού Μουσείου Εκτόπισης και Αντίστασης μέχρι το 1996. Το 2001 η Φλαμανδική Κυβέρνηση αποφάσισε να επεκτείνει το ίδρυμα με ένα νέο συγκρότημα που χτίστηκε απέναντι από τους παλιούς στρατώνες. Το τελευταίο έκλεισε τον Ιούλιο του 2011 για να γίνει μνημείο. Το Μνημείο, Μουσείο και Κέντρο Τεκμηρίωσης του Ολοκαυτώματος και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Στρατώνων Ντοσάν άνοιξε ξανά τις πόρτες του στις 26 Νοεμβρίου 2012.
Μαρξισμός
Συνήθης επίσης είναι και ο όρος μαρξισμός-λενινισμός, που κατά πολλούς ταυτίζεται με τους όρους «σοβιετικός μαρξισμός». Για όσους αυτοπροσδιορίζονται ως Μαρξιστές-Λενινιστές, που στην Ελλάδα κύριος εκφραστής είναι το ΚΚΕ, ο όρος αποτελεί την πιστή εφαρμογή των λεγόμενων του Μαρξ, όπως αυτά εμπλουτίστηκαν από τον Λένιν. Πρέπει να τονιστεί ότι ο χώρος του Μαρξισμού-Λενινισμού δεν πρέπει να συγχέεται με τον χώρο Μ-Λ (ή μ-λ) που από πολλούς θεωρείται χώρος που ανήκει στο μαοϊκό ρεύμα. Το ρεύμα αυτό (Μ-Λ) (στην Ελλάδα βλέπε τα πολιτικά κόμματα ΟΜΛΕ, ΚΚΕ(μ-λ), Μ-Λ ΚΚΕ, ΚΟΕ, Χοτζέας κ.λπ.) διαφοροποιείται από το επίσημο κομμουνιστικό κίνημα (άρα και από τον «επίσημο» μαρξισμό) μετά τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν και τη διαδοχή του από τον Νικήτα Χρουτσόφ.
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μέχελεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεχελεν Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Μέχελεν
Μαρξισμός
Ιστορικό
Ο μαρξισμός εμφανίστηκε στη δεκαετία του 1840, από τη μία ως συνέπεια της ανάπτυξης της κοινωνικής σκέψης και επιστήμης, και από την άλλη ως απόρροια της ανάγκης για τη θεμελίωση μιας κοσμοθεωρίας για το αναπτυσσόμενο προλεταριάτο. Ως κυριότερες ιδεολογικές πηγές του μαρξισμού θεωρούνται ο γαλλικός ουτοπικός σοσιαλισμός, ο γερμανικός ιδεαλισμός και η κλασική αγγλική πολιτική οικονομία. Ωστόσο ο Μαρξ επιχείρησε συνειδητά να «αναποδογυρίσει» τον ιδεαλισμό του Χέγκελ, διατηρώντας όμως τη διαλεκτική μέθοδό του, και να τον αντικαταστήσει με έναν αυστηρό υλισμό πιο συμβατό με τον θετικισμό της εποχής του.
Ύλη και πνεύμα
Ο διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός στηρίζεται στην παραδοχή ότι η ύλη διαμορφώνει πρωταρχικά αλλά και επαναδιαμορφώνεται από το πνεύμα (συνείδηση). Η πρωταρχικότητα της ύλης έναντι της συνείδησης, έγκειται στο γεγονός ότι προηγείται χρονικά της δεύτερης και αποτελεί αναγκαίο όρο, πρώτα για την ύπαρξη της ζωής, και έπειτα της συνείδησης. Η ύλη είναι απαραίτητο συστατικό της ζωής και η ζωή δεν υπάρχει χωρίς την ύλη. Το ανθρώπινο πνεύμα από την άλλη, δεν υπάρχει δίχως την ίδια την ύλη, δίχως τη ζωή. Το προβάδισμα της ύλης έναντι του πνεύματος σε μια σχέση αλληλεπίδρασης, είναι μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα.
Ας το δούμε λίγο πιο προσεκτικά. Το φυσικό περιβάλλον ασκεί την επίδρασή του στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος όμως, δε δέχεται παθητικά τα ερεθίσματα αυτά, αλλά επενεργεί με τη σειρά του στη φύση και τη μεταβάλλει. Έτσι όμως μεταβάλλει τους υλικούς όρους της δικής του ζωής και σε τελική ανάλυση μεταβάλλει τον ίδιο του τον εαυτό, τη συνείδησή του. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ύλη ή μόνο συνείδηση (πνεύμα). Είναι και τα δύο, με την ύλη να προηγείται, εξαιτίας του γεγονότος ότι πρώτα ο άνθρωπος γεννιέται και μετέπειτα μεγαλώνοντας, αποκτά την ικανότητα του να σκέφτεται. Έχει ενδιαφέρον επομένως να δούμε πώς συνδέονται στην ιστορία μεταξύ τους αυτά τα δύο στοιχεία.
Όλη η ανθρώπινη ιστορία μέχρι τώρα έχει σαν βάση την προσπάθεια που καταβάλλει ο άνθρωπος τόσο για την επιβίωσή του, όσο και για την κατανόηση του κόσμου που τον περιβάλλει. Ο ιστορικός υλισμός δεχόμενος το προβάδισμα της ύλης έναντι του πνεύματος αλλά και την διαλεκτική σχέση μεταξύ αυτών των δυο χαρακτηριστικών του ανθρώπου, θεμελιώνει την ιστορική εξέλιξη, με βάση αυτή την διαλεκτική σχέση ύλης και πνεύματος, δηλαδή την σχέση ενότητας και αντιπαράθεσης μεταξύ τους.
Σύμφωνα με τον Μαρξ η πραγματικότητα είναι υλική και η εξέλιξη (συμπεριλαμβανομένης της εξέλιξης της ιστορίας και της κοινωνίας) έχει υλική βάση και αίτια. Το πνεύμα (η συνείδηση με άλλα λόγια) επενεργεί με τη σειρά του στην υλική πραγματικότητα και την επαναδιαμορφώνει. Αυτή είναι ουσιαστικά η διαλεκτική σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα.
Κατά τον Μαρξ το σύνολο των υλικών κοινωνικο-οικονομικών συνθηκών αποτελούν την βάση ή αλλιώς (υπο)δομή (Unterbau) και η αντανάκλαση της βάσης στην πνευματική, λόγια, ηθική ζωή, αποτελεί το εποικοδόμημα, ή αλλιώς υπερδομή (Überbau). Το σύνολο διανοητικών εννοιών, που είναι καθορισμένες στη συλλογική συνείδηση σε μια δεδομένη στιγμή, αποτελεί αυτό που ο Μαρξ ονομάζει ιδεολογία. Τα προβλήματα της ελευθερίας του ανθρώπου και της κοινωνικής εξέλιξης πρέπει να μελετηθούν σύμφωνα με την υλική βάση της ύπαρξης των ανθρώπων.
Εργασία και αλλοτρίωση
Η ελευθερία καταργήθηκε από το σύστημα του καταμερισμού της εργασίας, στο οποίο το άτομο βλέπει να του αποσπούν το προϊόν της εργασίας του. Αυτό ο Μαρξ το χαρακτηρίζει ως αλλοτρίωση. Η χρησιμοποίηση μηχανών και μηχανημάτων στην παραγωγή θα μπορούσε να απελευθερώσει τον άνθρωπο. Η υπεραξία της εργασίας του, δηλαδή το προϊόν που παράγει το προλεταριάτο, καρπώνεται από την κοινωνική τάξη που εκμεταλλεύεται τις παραγωγικές του δυνάμεις. Ο εκάστοτε εργαζόμενος δουλεύει σε κάποιο εξειδικευμένο, συγκεκριμένο τμήμα της παραγωγής και είναι αποκομμένος από το προϊόν της εργασίας του. Δημιουργείται έτσι ένα προλεταριάτο το οποίο είναι ολοένα και πιο εξαρτημένο και μίζερο. Όσο ο χρόνος εργασίας αυξάνεται (υπερωρίες, διεύρυνση ωραρίου) τόσο περισσότερο η εκμεταλλεύτρια κοινωνική τάξη κερδίζει εις βάρος του προλεταριάτου.
Ο εργάτης δεν βλέπει απλά την αλλοτρίωση του σε σχέση με την εργασία του, αλλά επίσης βλέπει να υφαρπάζεται το προϊόν αυτής. Ο Μαρξ προσδιορίζει την υφαρπαγή αυτή με τη θεωρία της υπεραξίας. Η βιομηχανική διαδικασία προσφέρει στην πρώτη ύλη μια επιπλέον αξία, η οποία δημιουργείται από το κεφάλαιο (αγορά πρώτων υλών, μηχανών, εγκαταστάσεων) και κυρίως από την εργασία. Η υπεραξία όμως κατάσχεται πλήρως από το κεφάλαιο το οποίο δεν πληρώνει στον εργάτη παρά τα απολύτως απαραίτητα προκειμένου να συνεχίσει να παράγει και να εργάζεται. Ο κόσμος της παραγωγής αποτελείται από άτομα που εκμεταλλεύονται και εκμεταλλευόμενους. Ο άνθρωπος αποξενώνεται όχι μόνο από το προϊόν της εργασίας του αλλά και από τους άλλους ανθρώπους. Η πηγή αυτής της αμοιβαίας εκμετάλλευσης είναι η ιδιοκτησία των μέσων που καθιστούν εφικτή την οικονομική παραγωγή (π.χ. εργοστάσια, χωράφια κλπ). Η κατάργηση αυτής της ατομικής ιδιοκτησίας και η συλλογική διαχείριση των μέσων παραγωγής θα επέτρεπε στον άνθρωπο να επανακτήσει την πραγματική του φύση, δηλαδή την κοινωνική του ύπαρξη.
Ταξική πάλη και κοινωνική αλλαγή
Στόχος κάθε τάξης είναι ο έλεγχος των μέσων παραγωγής. Η τάξη που τελικά το κατορθώνει αυτό είναι εκείνη που κυριαρχεί και που διαμορφώνει την κοινωνική υπερδομή (την ιδεολογία, την ηθική, το θεσμικό πλαίσιο) με τέτοιο τρόπο ώστε να συντηρεί την κυριαρχία της. Η διαδικασία ανταγωνισμού των τάξεων ονομάζεται πάλη των τάξεων και ανώτερη μορφή ταξικής πάλης είναι ο πολιτικός αγώνας, η πάλη δηλαδή εναντίον της τάξης των εκμεταλλευτών ως συνόλου και της εξουσίας της σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Το ανώτερο στάδιο του πολιτικού αγώνα είναι η κοινωνική επανάσταση, που έχει ως καθήκον την αντικατάσταση των παλαιών παραγωγικών σχέσεων με καινούριες. Ο χαρακτήρας μιας επανάστασης καθορίζεται από το είδος των αντιθέσεων που λύνει και από το καθεστώς που εγκαθιδρύει. Το βασικό στην κοινωνική επανάσταση είναι το πρόβλημα του περάσματος της εξουσίας στα χέρια των εκπροσώπων των νέων παραγωγικών σχέσεων. Η κοινωνική επανάσταση δεν τελειώνει εδώ αλλά πρέπει να προχωρήσει στην οικοδόμηση των νέων παραγωγικών σχέσεων. Η οικοδόμηση αυτή γίνεται μέσα από συνθήκες ταξικής πάλης που εξακολουθεί να διεξάγεται και μετά την κατάκτηση της εξουσίας.
Ιστορική εξέλιξη
Η πάλη των τάξεων βρίσκεται στη βάση της εξέλιξης της ιστορίας και της πολιτικής και η ιστορία εκφράζεται μέσα από αυτή τη διαλεκτική διαδικασία. Με βάση αυτόν το συλλογισμό, ο Μαρξ κάνει μία κριτική θεώρηση της ιστορίας και εντοπίζει τα παρακάτω στάδια στην εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας. Τα στάδια αυτά δεν είναι απαραίτητα ιστορικά, ούτε αντιστοιχούν σε καθορισμένες χρονολογικές περιόδους για κάθε κοινωνία.
Πρωτόγονος κομμουνισμός
Στο στάδιο του πρωτόγονου κομμουνισμού δεν υπάρχει ακόμα ιδιοκτησία αλλά ούτε και οργανωμένο οικονομικό σύστημα παραγωγής και άρα δεν υπάρχει χρησιμότητα στην ύπαρξη κράτους. Αν και ο πρωτόγονος κομμουνισμός είναι περιορισμένος και υποταγμένος στη δικτατορία της φύσης, πρόκειται για περίοδο αρχικής αγνότητας και καλοσύνης για την οποία μίλησε και ο Ρουσώ. Η τεχνολογική πρόοδος είναι μικρή και ως εκ τούτου η παραγωγικότητα της εργασίας είναι τόσο χαμηλή, που δεν επιτρέπει να δημιουργηθεί κάποιο σημαντικό πλεόνασμα αγαθών από την αξιοποίηση της εργατικής δύναμης. Ο καταμερισμός της εργασίας είναι σχετικά απλός και στηρίζεται μόνο στο φύλο και την ηλικία.
Φεουδαρχία
Σε αυτό το κοινωνικό σύστημα, υπάρχει οργανωμένη παραγωγική διαδικασία η οποία αναφέρεται κυρίως στη γεωργία και την κτηνοτροφία. Βασική παραγωγική δύναμη στην φεουδαρχία είναι οι δουλοπάροικοι μαζί με τους βιοτέχνες. Τα άτομα που έχουν στην κατοχή τους το μεγαλύτερο μέρος της γης και κατά συνέπεια ελέγχουν την παραγωγή (οι φεουδάρχες) είναι αυτοί που καρπώνονται το υπερπροϊόν και διευθύνουν τα φεουδαρχικά κράτη/κρατίδια. Το κράτος στη φεουδαρχία είναι απολυταρχικό και με διάφορους μηχανισμούς ασφαλείας (νόμοι, εκκλησία, ιππότες, κ.ά.) προστατεύει την άρχουσα τάξη των φεουδαρχών.
Δικτατορία του προλεταριάτου - Σοσιαλισμός
Στην εποχή του ο Μαρξ συμπέρανε ότι η εκμετάλλευση, η μιζέρια και η ανέχεια των εργατών στο καπιταλιστικό σύστημα σε συνδυασμό με την επιστημονική τεκμηρίωση της ρεαλιστικότητας της κομμουνιστικής κοινωνίας, οξύνει την ταξική πάλη, η οποία απαιτεί τη λύση της επανάστασης. Η κοινωνία που προκύπτει μετά την ανατροπή του καπιταλισμού, ελέγχεται από την εργατική τάξη και το λαό μέσω των εργατικών/λαϊκών θεσμών, τόσο στο επίπεδο της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής όσο και ευρύτερα σε πολιτικό επίπεδο, αντικαθιστά τη «δικτατορία της αστικής τάξης» και ονομάζεται δικτατορία του προλεταριάτου.
Σήμερα, μετά την εμπειρία της κατάρρευσης των χωρών του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού", ορισμένες δυνάμεις του κομμουνιστικού κινήματος, αντί για τον όρο "δικτατορία του προλεταριάτου", χρησιμοποιούν τον όρο "εργατική εξουσία/δημοκρατία", για να τονίσουν την ανάγκη αποφυγής της δικτατορίας ενός κόμματος πάνω στην εργατική τάξη, στο όνομα του κομμουνισμού.
Κομμουνισμός
Τελικά η δικτατορία του προλεταριάτου «μαραίνεται» σταδιακά, το "εργατικό μισοκράτος" απονεκρώνεται, και κάθε ταξική διάκριση εξαφανίζεται. Οι κοινωνικές τάξεις (εργατική/αστική), προϊόν της καπιταλιστικής κοινωνίας, δεν υφίστανται πλέον. Έτσι, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο καταργείται. Η οικονομική παραγωγή υποτάσσεται στις ανθρώπινες ανάγκες και ο άνθρωπος μαθαίνει να ζει αρμονικά με τη φύση και όχι ως κατακτητής όπως συμβαίνει σήμερα. Αυτή είναι η αταξική και χωρίς κράτος κομμουνιστική κοινωνία. Είναι η κοινωνία των "ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών".
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κομμουνισμός  Κατηγορία:Φιλοσοφικές παραδόσεις
Ματθαίος Μπογδάνος
Ο Ματθαίος Μπογδάνος (Matthew Bogdanos) είναι Βοηθός Εισαγγελέα στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης (από το 1988), συγγραφέας, και συνταγματάρχης του Σώματος Πεζοναυτών εν εφεδρεία. Το 2003, ενόσω βρισκόταν σε ενεργό δράση με το σώμα των Πεζοναυτών, ηγήθηκε μίας έρευνας που αφορούσε τη λεηλασία του Εθνικού Μουσείου του Ιράκ, και τιμήθηκε με το Εθνικό μετάλλιο Ανθρωπιστικών Σπουδών για τις προσπάθειές του. Είχε αποκτήσει προηγουμένως πανεθνική προσοχή για τη δίωξη του Sean Combs, ο οποίος αθωώθηκε σε δίκη το 2001 για τις κατηγορίες της οπλοκατοχής και της δωροδοκίας που απορρέαν από μία ανταλλαγή πυροβολισμών σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης το 1999.
Μόρφωση
Ο Μπογδάνος παρακολούθησε το προπαρασκευαστικό γυμνάσιο Don Bosco στο Νιου Τζέρσεϊ και αργότερα φοίτησε στο  Πανεπιστήμιο Bucknell  της Πενσυλβάνια. Είναι κάτοχος ενός πτυχίου κλασικών σπουδών από το Bucknell και ενός πτυχίου νομικής από τη νομική σχολή του Πανεπιστήμιου της Κολούμπια. Έχει επίσης ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα κλασικών σπουδών από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια και ένα άλλο μεταπτυχιακό τίτλο στις Στρατηγικές Μελέτες από την Ακαδημία Πολέμου του στρατού Ηνωμένων Πολιτειών.
Βιογραφία
Ο Μπογδάνος μαζί με τον δίδυμο αδερφό του γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη από γονείς οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει από την Ελλάδα. Μεγαλώνοντας δούλεψε ως σερβιτόρος στην οικογενειακή επιχείρηση (ελληνικό εστιατόριο) στο κάτω Μανχάταν.
Ο Μπογδάνος κατατάχτηκε στο Σώμα Εφεδρείας των Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών τον Ιανουάριο του 1977, ενώ ήταν ακόμα νεοσύλλεκτος. Το 1988 παραιτήθηκε από την ενεργό δράση για να γίνει μέλος του γραφείου του Εισαγγελέα του Μανχάταν. Επέστρεψε στις ένοπλες δυνάμεις μετά από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.
μικρογραφία|255x255px|Ο συνταγματάρχης Μπογδάνος κατά τη διάρκεια του εορτασμού 233ων γενεθλίων του Σώματος των Πεζοναυτών στις 7 του Νοέμβρη 2008. Ο Μπογδάνος έχει συμμετάσχει στις επιχειρήσεις αντιμετώπισης του εμπορίου ναρκωτικών στα σύνορα Μεξικού-ΗΠΑ και ήταν ενεργός κατά τη διάρκεια της επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου ενώ έχει συμμετάσχει σε αποστολές σε Νότια Κορέα, Λιθουανία, Γουιάνα, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν και Κοσσυφοπέδιο. Το 2001 ήταν μέλος τς ομάδας καταπολέμησης της τρομοκρατίας στο Αφγανιστάν και τιμήθηκε με Χάλκινο Αστέρι για ενέργειες του στην αντιμετώπιση της Αλ Κάιντα. Τον Μάρτιο του 2003 προήχθη σε Συνταγματάρχη και μετατέθηκε στο Ιράκ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Ιράκ, το Μουσείο του Ιράκ στη Βαγδάτη λεηλατήθηκε και χιλιάδες πολύτιμες αρχαιότητες κλάπηκαν με επακόλουθο να επιφορτιστεί για πάνω από πέντε χρόνια την ευθύνη για την ανάκτηση των κλεμμένων αρχαιοτήτων επιτυγχάνοντας να ανακτήσει μέχρι το 2006 περίπου 10000 αντικείμενα (μεταξύ των αρχαιοτήτων που ανακτήθηκαν περιλαμβάνονται το «Αλαβάστρινο βάζο από την Ουρούκ» και «η μάσκα της Warka.»).
Αργότερα ο Μπογδάνος έγραψε μαζί με τον Γουίλιαμ Πάτρικ το βιβλίο Thieves of Baghdad: One Marine's Passion for Ancient Civilizations and the Journey to Recover the World's Greatest Stolen Treasures, όπου περιγράφονται οι διαδικασίες ανάκτησης των κλεμμένων αρχαιοτήτων. Τον Νοέμβριο του 2005, του απονεμήθηκε το Εθνικό Μετάλλιο Ανθρωπιστικών Σπουδών από τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους για τη συμβολή του στην ανάκτηση των αρχαιοτήτων. Έχει επίσης λάβει μεταξύ άλλων το βραβείο του Ανάληψης  Δημόσιας Υπηρεσίας το 2004 από την Ελληνική Ένωση Δικηγόρων Αμερικής, το βραβείο Διακεκριμένης Ηγεσίας του 2006 από την Ιστορική Κοινωνία της Ουάσιγκτον DC, καθώς και μια Ανακήρυξη του 2007 από την πόλη της Νέας Υόρκης.
Το 2009 μετατέθηκε στο Αφγανιστάν ως μέλος δυνάμεων καταστολής ανταρτοπόλεμου (counter-insurgency) του ΝΑΤΟ. Αποδεσμεύτηκε πίσω στην Εφεδρεία των Πεζοναυτών τον Σεπτέμβριο του 2010 και επέστρεψε στο γραφείο του Εισαγγελέα.
Ο Μπογδάνος είναι επίσης πρώην μπόξερ μεσαίων βαρών με ιστορικό αγώνων 23-3. Κατά καιρούς συμμετέχει σε αγώνες μποξ για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Προσωπική ζωή
Ο Μπογδάνος είναι παντρεμένος και έχει τέσσερα παιδιά με τη σύζυγό του, Κλαούντια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Λίμνη Σεβάν
Η λίμνη Σεβάν (αρμενικά: Սևանա լիճ, Sevana lič̣) είναι το μεγαλύτερο υδάτινο σώμα στην Αρμενία και στην Καυκασία. Η λίμνη βρίσκεται σε υψόμετρο 1.900 μέτρων και είναι μια από τις μεγαλύτερες αλπικές λίμνες της Ευρασίας. Βρίσκεται στην επαρχία Γκεγαρκουνίκ, στην κεντρική Αρμενία. Η λίμνη έχει έκταση 1.244 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η λεκάνη απορροή της έχει έκταση περίπου 5.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, το οποίο αντιστοιχεί στο ένα έκτο της επικράτειας της Αρμενίας. Περίπου το 10% των υδάτων της λίμνης εκρέει από τον ποταμό Ραζντάν και το υπόλοιπο 90% εξατμίζεται.
Τα νερά της λίμνης έχουν χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα για την άρδευση της πεδιάδας του Αραράτ και την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας από το 1938. Ως αποτέλεσμα, η στάθμη της λίμνης υποχώρησε περίπου 20 μέτρα, φτάνοντας σε ελάχιστο το 1952, ενώ ο όγκος της έχει μειωθεί κατά 42%. Πριν την ανθρώπινη παρέμβαση, η λίμνη είχε βάθος 95 μέτρα και έκταση 1.416 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η στάθμη της βρισκόταν σε υψόμετρο 1.916. Η λίμνη σήμερα παρέχει περίπου το 80% των αλιευμάτων της χώρας. Το νερό της λίμνης χρησιμοποιείται για την ύδρευση της Αρμενίας και γειτονικών χωρών.
Ονομασία
Η ονομασία Σεβάν θεωρείται ότι προέρχεται από την ουραρτική λέξη σουίνια, σουίνα ή σούνια («λέξη»),  η οποία βρίσκεται σε μια επιγραφή του Ουραρτίου βασιλιά Ρούσα Α΄. Η σφηνοειδής επιγραφή από τον 8ο αιώνα π.Χ. ανακαλύφθηκε κοντά στο Οντζαμπέρντ, στις νότιες όχθες της λίμνης. Άλλες δημοφιλείς εκδοχές είναι ότι προέρχεται από τις αρμενικές λέξεις σεβ (μαύρος) και βανκ (μοναστήρι), αναφερόμενο στη μοναστική νησίδα στη λίμνη, η ότι προέρχεται από τη λέξη σεβ και τη λίμνη Βαν, δηλαδή η λίμνη ήταν η μαύρη Βαν.