cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκο Μαλατέστα
Σχετικά με τη βία
Ο Μαλατέστα πίστευε ότι η αναρχική επανάσταση θα ερχόταν σύντομα, και ότι η βία θα ήταν απαραίτητο συστατικό από την στιγμή που το κράτος βασιζόταν ολοκληρωτικά στον βίαιο εξαναγκασμό. Όπως έγραψε στο άρθρο του The Revolutionary "Haste": ''Είναι λαχτάρα αλλά και στόχος μας, καθένας να μπορέσει να γίνει κοινωνικά συνειδητοποιημένος και μάχιμος· αλλά για να έχουμε αυτή την κατάληξη, είναι απαραίτητο να εφοδιαστούν όλοι με τα μέσα για ζωή και ανάπτυξη, και για αυτό είναι απαραίτητο να καταστραφεί με βία - από την στιγμή που δεν γίνεται διαφορετικά - η βία που αρνείται αυτά τα μέσα στους εργάτες. ( Umanita Nova, Νούμερο 125, 6 Σεπτεμβρίου 1921).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αναρχικοί Κατηγορία:Ιταλοί ακτιβιστές Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Σάτσι Ταμασίρο
Η Σάτσι Ταμασίρο (Sachi Guadalupe Tamashiro Arias, 28 Απριλίου 1980 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός.
Γεννήθηκε στην Πόλη του Μεξικού, από πατέρα Ιάπωνα και μητέρα Μεξικανή. Αρχικά εργάστηκε στο διεθνές εμπόριο στη Νέα Ζηλανδία. Σπούδασε στο Centro de Educación Artística της Televisa. Έκανε το ντεμπούτο της στην τηλεόραση το 2010 συμμετέχοντας στην τηλενουβέλα Cuando me enamoro.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Φρειδερίκη Ερριέττα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ
Βιογραφία
Ο σύζυγός της πρίγκιπας Λεοπόλδος ήταν ο διάσημος προστάτης τού συνθέτη Γιόχαν-Σεμπάστιαν Μπαχ. Σε αντίθεση με τον σύζυγό της, η Φρειδερίκη-Ερριέττα είχε λίγο ενδιαφέρον για τη μουσική. Επιπλέον, ο Λεοπόλδος έπρεπε να συνεισφέρει όλο και περισσότερο στον Πρωσικό στρατό, κάτι που του άφηνε λίγα χρήματα για τη μουσική. Η συνέπεια όλων αυτών ήταν η αναχώρηση του Μπαχ και της οικογένειάς του στη Λειψία το 1723. Ο Μπαχ κατηγόρησε τη Φρειδερίκη-Ερριέττα για έλλειψη ενδιαφέροντος για τη μουσική, όταν έπρεπε να φύγει από τον Kέτεν, αν και αυτή είχε αποβώσει τη στιγμή που ανέλαβε τη θέση του στη Λειψία.
Η Φρειδερίκη-Ερριέττα υπέφερε από «πνευμονική αδυναμία» και απεβίωσε τον Απρίλιο του 1723 σε ηλικία 21 ετών και τάφηκε στον Άγ. Ιάκωβο του Κέτεν.
Οικογένεια
Στο Μπέρνμπουργκ στις 11 Δεκεμβρίου 1721 παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο πρίγκιπα του Άνχαλτ-Κέτεν και είχαν μία κόρη:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Εργολάβος (γλυκό)
Ο εργολάβος είναι γλυκό με κύρια συστατικά τη μαρέγκα και το αμύγδαλο.
Τρόπος παρασκευής
Αρχικά τα τριμμένα αμύγδαλα ανακατεύονται με τη ζάχαρη άχνη και με μέρος από το ασπράδι του αυγού. Στη συνέχεια το μείγμα τοποθετείται στο μίξερ με το υπόλοιπο ασπράδι και ανακατεύεται μέχρι να γίνει κρέμα. Στη συνέχεια χρειάζεται περίπου 20 λεπτά ψήσιμο στους 180οC.
Παραλλαγές
Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές του γλυκού στο σχήμα (μακρόστενοι ή στρογγυλοί) και στη ζύμη (με καρύδα, γεμιστοί με μαρμελάδα κ.α.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά επιδόρπια
Μίθκαλ
μικρογραφία|180x180εσ| Χρυσό δηνάριο του [[Χαλιφάτο των Ομεϋαδών|Χαλίφη των Ομεϊάδων Abd al-Malik ibn Marwan, που κόπηκε στη Δαμασκό της Συρίας το 75 AH (697/698 CE), με βάρος σχεδόν 1 mithqāl (3,64 γραμμάρια)]] Mithqāl ( مثقال) είναι μονάδα μάζας ίση με 3.64 g που χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον για τη μέτρηση πολύτιμων μετάλλων, όπως ο χρυσός και άλλα προϊόντα, όπως το σαφράν.
Το όνομα εφαρμόστηκε επίσης ως εναλλακτικός όρος για το χρυσό δηνάριο, ένα νόμισμα που χρησιμοποιήθηκε σε μεγάλο μέρος του ισλαμικού κόσμου από τον 8ο αιώνα και μετά, και επιβίωσε σε μέρη της Αφρικής μέχρι τον 19ο αιώνα. Το όνομα του νομίσματος της Μοζαμβίκης από το 1980, το metical, προέρχεται από το mithqāl.
Ετυμολογία
Η λέξη mithqāl ( مثقال "Βάρος, μονάδα βάρους") προέρχεται από την αραβική thaqala ( ثقل ), που σημαίνει "ζυγίζω". Άλλες παραλλαγές της ενότητας στα αγγλικά περιλαμβάνουν miskal (από τα Περσικά ή Ουρντού مثقال ; misqāl ), mithkal, mitkal και mitqal.
Ινδικό μιθκάαλ
Στην Ινδία, η μέτρηση είναι γνωστή ως mithqaal. Περιέχει 4 mashas και 3½ raties (rata'ii; مثقال).
Είναι ισοδύναμο με 4,25 γραμμάρια κατά τη μέτρηση του χρυσού, ή 4,5 γραμμάρια κατά τη μέτρηση των βασικών προϊόντων. Μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο από αυτό.
Παράγοντες μετατροπής
Το mithqāl σε έναν άλλο πιο σύγχρονο υπολογισμό έχει ως εξής: Το Ναχούντ είναι μονάδα μάζας Μπαχάι που χρησιμοποιείται από τον Μπαχάολλα. Το mithqāl αρχικά αποτελούταν από 24 nakhuds, αλλά στο Bayán τα συλλογικά έργα του Báb, αυτό μειώθηκε σε 19.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αραβικές εκφράσεις Κατηγορία:Μέτρηση Κατηγορία:Μονάδες μάζας
1239
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1239 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρέμπελι
Το Ρέμπελι (σερβικά κυριλλικά: Ребељ) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του εδάφους της Πόλεως του Βάλιεβο, η οποία ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Κόλουμπαρα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 99 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Βάλιεβο
Γιώργος Χριστοδούλου (1986)
Ο Γιώργος Χριστοδούλου (Κόρινθος, 13 Μαΐου 1986) είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κόρινθο και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 2009. Το ντεμπούτο του στο θέατρο το έκανε το 2010 στο "Aκρόπολις Reconstruction" βασισμένο στο έργο του Στανισλάβ Βισπιάνσκι και σκηνoθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού. Την ιδια χρονιά, στο ίδιο θέατρο "Θησείον", πήρε μέρος στο "Συμπόσιον(Ενα) περί έρωτος". Το 2011 πρωταγωνίστησε στον «Ερωτόκριτος» του Βιτσέντζου Κορνάρου, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, στο Θέατρο Ακροπόλ. Την ίδια χρονιά, επίσης, πρωταγωνίστησε στο "Σκοτεινό Σπίτι" του Neil Labute σε σκηνοθεσία Χρήστου Λύγκα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Την περίοδο 2013 - 2014  πρωταγωνίστησε στον ρόλο του Αχιλλέα στην «Ιλιάδα» του Ομήρου, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού, στο Φεστιβάλ Αθηνών, Εθνικό θέατρο ΄Αμστερνταμ, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά  και σε παγκόσμια περιοδεία. Το 2015 συμμετείχε στο Φεστιβάλ Αθηνών και στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Kωνταντίνου Ντέλλα. Το 2016 συνεργάστηκε με το ΘΟΚ στο «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τενεσί Ουίλιαμς, σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου. Την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά την έκανε μαζί με τον Γεράσιμο Μιχελή το 2016-2017, στο έργο «Ο Μικρός Χίτλερ» του Άρνολντ Μπέρνφελντ, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου όπου ερμήνευσε τον ομώνυμο ρόλο. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θέατρου στο έργο «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ευγένιου Ο’ Νηλ σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα. Συμμετείχε  στο έργο «7 χρόνια» σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου στο Θέατρο Αποθήκη, καθώς και στο Φεστιβάλ Αθηνών, στο έργο «Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΠΑΡΙΣΙΩΝ» του Κρίστοφερ Μάρλοου σε σκηνοθεσία Xρήστου Θεοδωρίδη. Τις επόμενες δύο σεζόν πήρε μέρος στον «Αρίστο» (2018-2019) του Θωμά Κοροβίνη, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου και στο Φεστιβάλ Αθηνών το 2019 στο ρόλο του Βασιλιά Ριχάρδου στο έργο «Η Τραγωδία του Βασιλιά  Ριχάρδου Γ΄» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία  Χρήστου Θεοδωρίδη. Παράλληλα πρωταγωνιστεί στο έργο «Οδύσσεια» σε διασκευή του Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Σοφία Σπυράτου στον ομώνυμο ρόλο του Οδυσσέα, μαζί με τον Στέλιο Μάινα στο ρόλο του Ομήρου.
Η επόμενη σκηνοθετική του δουλειά  ήταν το «Νυφικό κρεβάτι» του Γιαν Ντε Χαρτογκ, στο θέατρο Από Μηχανής, όπου επίσης συμπρωταγωνίστησε με την συζυγό του Μαρία Προϊστάκη.
Το 2020 συμμετείχε στο έργο του Καρόλου Ντίκενς, «Μεγάλες Προσδοκίες» στο Σύγχρονο Θέατρο, όπου συμπρωταγωνίστησε με την Φιλαρέτη Κομνηνού τον Αλέκο Συσσοβίτη και την Νατάσα Εξηνταβελόνη.
Το 2021 συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Τάρλοου, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο στο έργο «Ο Κοτζάμπασης του Καστρόπυργου» του Μ.Καραγάτση και την επόμενη χρονιά, μαζί με την Λένα Παπαληγούρα στο θέατρο Πορεία και στο έργο Το κουκλόσπιτο του Χένρικ Ίψεν.
Ο Γιώργος Χριστοδούλου έγραψε το έργο με τίτλο "Ο Συνεργός", το οποίο σκηνοθέτησε και παρουσίασε στο κοινό στο θέατρο Επι Κολωνώ
Το ντεμπούτο του στην τηλεόραση το έκανε στο σήριαλ του Alpha 'Σασμός' στον ρόλο του Σταύρου Πανταζή.
Προσωπική ζωή
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μακροοικονομική έρευνα
Η μακροοικονομική έρευνα αποτελεί το ένα από τα δύο βασικά πεδία απασχόλησης των μακροοικονομολόγων και αποσκοπεί στην κατανόηση της δομής της οικονομίας εν γένει. Το έτερο πεδίο είναι η μακροοικονομική ανάλυση, που έχει σαν στόχο την ερμηνεία γεγονότων καθώς αυτά συμβαίνουν.
Η μακροοικονομική έρευνα παρουσιάζει έντονη ποικιλομορφία, από τη θεωρητική μαθηματική ανάλυση μέχρι τον ψυχολογικό πειραματισμό. Στόχος της είναι η εξαγωγή γενικών συμπερασμάτων σχετικά με τη λειτουργία της οικονομίας.
Επειδή διαμορφώνει τη βάση για την ανάπτυξη επιστημονικών πεδίων, όπως η οικονομική ανάλυση και οι οικονομικές προβλέψεις, η μακροοικονομική έρευνα αποτελεί πραγματικά τη μηχανή που σέρνει πίσω της ολόκληρη τη μακροοικονομική αμαξοστοιχία. Διεξάγεται κυρίως σε τεχνολογικά ιδρύματα, πανεπιστήμια, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, καθώς και στο δημόσιο τομέα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασικές έννοιες μακροοικονομικής
Ζαν Προυβέ
Ο Ζαν Προυβέ (γαλλικά: Jean Prouvé, 8 Απριλίου 1901 - 23 Μαρτίου 1984) ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς σχεδιαστές επίπλων, ακολουθώντας τις αρχές του μοντέρνου κινήματος.
Ο Προυβέ ασχολήθηκε και ως μεταλλουργός και αυτοδίδακτος αρχιτέκτων. Κύριος στόχος του ήταν η εύκολα προσβάσιμη τέχνη από όλους, το να δημιουργήσει δεσμούς ανάμεσα στην τέχνη και τη βιομηχανία, καθώς και ανάμεσα στην τέχνη και την κοινωνική συνείδηση. Εργάστηκε πάνω στη μεταφορά τεχνολογίας κατασκευής από τη βιομηχανία για την αρχιτεκτονική, με κύριο μέλημα την αισθητική επάρκεια. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ο Προυβέ ασχολήθηκε με τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, τον βιομηχανικό σχεδιασμό, την στατική μελέτη και το σχεδιασμό επίπλων.
Ο Προυβέ εισήγαγε στη Γαλλία το βιομηχανικό μοντέρνο σχεδιασμό υψηλής αισθητικής στους τομείς του χάλυβα και του αλουμινίου, υλικά που αρχικά πειραματίστηκε και στην αρχιτεκτονική του δημιουργία. Θεωρούσε τον εαυτό του πάντα ως περισσότερο μηχανικό και κατασκευαστή αντί ενός σύγχρονου σχεδιαστή.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1901 και μεγάλωσε στο Νανσί της Γαλλίας. Γόνος καλλιτεχνικής οικογένειας, το δεύτερο από τα επτά παιδιά του διάσημου καλλιτέχνη Βικτόρ Προυβέ και της πιανίστα Μαρία Ντιαμέλ. Ο πατέρας του συνεργάστηκε με μεγάλους αρτ νουβό καλλιτέχνες, όπως ο Λουί Μαζορέλ και η Εμίλ Γκαλ, δημιουργώντας έναν καλλιτεχνικό κύκλο που επέδρασε στις καλλιτεχνικές του τάσεις και αναζητήσεις από μικρή ηλικία.
Παρακολούθησε τη σχολή μεταλλουργών στο Νανσί και δούλεψε κοντά στον Εμίλ Ρομπέρ και στο εργαστήρι του Szabo (Enghien και Szabo). Η αγάπη του για το μέταλλο παρέμεινε το θεμέλιο της εργασίας καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του.
Το 1930, ο Ζαν Προυβέ ήταν ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Σύγχρονων Καλλιτεχνών (UAM). Όπως αναφέρει στο μανιφέστο της ομάδας: "Μας αρέσει η λογική, ισορροπία και καθαρότητα". Το 1931 άνοιξε το επιτυχημένο "Ateliers Jean Prouve" στον κλάδο τον επίπλων. Τόσο από δικό του σχεδιασμό, καθώς και σε σχέδια άλλων δημιουργών. Συνεργάζεται με μερικά από τα πιο γνωστά γαλλικά ονόματα, όπως ο Λε Κορμπυζιέ, Σαρλότ Περιάν, Πιέρ Ζανερέ, Εζέν Μποντουάν, Μαρσέλ Λοντ για έργα, έπιπλα και αρχιτεκτονικά στοιχεία σε έργα όπως το Σπίτι του Λαού στο Κλισί.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ο Προυβέ ήταν πολιτικά ενεργός ως μέλος της Αντίστασης. Μετά το τέλος του πολέμου, του ανατέθηκαν από το Υπουργείο Ανοικοδόμησης η μαζική παραγωγή ξύλινων σπιτιών για τους πρόσφυγες, σε μια εποχή που η ανάγκη για σπίτια φθηνά και γρήγορα ήταν επιτακτική.
Το 1947 έχτισε το εργοστάσιο Maxéville, μια εγκατάσταση 25.000 τετραγωνικών μέτρων, όπου ασχολήθηκε με σχεδιασμό επίπλων και τη γενική αρχιτεκτονική εφαρμογή του αλουμινίου. Προώθησε και σχεδίασε την κατασκευή κτισμάτων με προκατασκευασμένα στοιχεία, μειώνοντας το κόστος κατασκευής και την ταχύτητα ολοκλήρωσης του έργου. Πέρασε στη κατασκευή βιομηχανικών κτιρίων από αλουμίνιο και ελαφριών κατασκευών.
Στο οικιστικό πλαίσιο μετά τον πόλεμο σχεδίασε το προκατασκευασμένο σπίτι, το Maison Tropicale, για χρήση στην Αφρική, αν και μόλις 3 χτίστηκαν. Λόγω της σπανιότητας του χάλυβα που παρουσιάζεται στον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Προυβέ σχεδιάζει έπιπλα από ξύλο. Λόγω των διαφωνιών με τους μετόχους, ο Ζαν Προυβέ αποχώρησε από την εταιρεία το 1953. Σχεδίασε και έχτισε τη δική του κατοικία το 1954 και εργάστηκε ως επικεφαλής του κτιρίου γραφείων των Βιομηχανικών Υλικών Μεταφορών της Εταιρείας (CIMT) στο Παρίσι μεταξύ 1957-68.
Το 1971, ο Προυβέ ήταν ο Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής για το σχεδιασμό του Κέντρου Πομπιντού στο Παρίσι. Έπαιξε ένα πολύ σημαντικό ρόλο για την επιλογή του νικητήριου σχεδίου από τον Richard Rogers και Renzo Piano. Μεταξύ 1980-84, ο Προυβέ γύρισε πάλι στην σχεδίαση επίπλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Σχεδιαστές επίπλων Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Διεθνές Ινστιτούτο Διοικητικών Επιστημών
right|thumb|300px|Συνέδριο του ΔΙΔΕ, Πεκίνο 1996 Το Διεθνές Ινστιτούτο Διοικητικών Επιστημών (αγγλ. International Institute of Administrative Sciences – IIAS) είναι ένας διεθνής οργανισμός με επιστημονικούς σκοπούς, που εδρεύει στις Βρυξέλλες, Rue Defacqz 1. Αποτελεί μη κυβερνητική διεθνή οργάνωση, οι δραστηριότητες της οποίας επικεντρώνονται στη μελέτη της δημόσιας διοίκησης, παρέχοντας βήμα συζήτησης για όλα τα θέματα που σχετίζονται με τη σύγχρονη δημόσια διοίκηση σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.
Ιστορικό ίδρυσης
Το Διεθνές Ινστιτούτο Διοικητικών Επιστημών ιδρύθηκε στις Βρυξέλλες στις 22 Οκτωβρίου του 1930, συμπληρώνοντας ήδη 80 χρόνια ζωής (1930 – 2010). Ένα χρόνο μετά τη γερμανική κατοχή του Βελγίου, η Γκεστάπο κατέλαβε τις εγκαταστάσεις του Ινστιτούτου, ιδρύοντας αντ’ αυτού μια Διεθνή Ακαδημία Κράτους και Διοικητικών Επιστημών στο Βερολίνο το Δεκέμβριο του 1941.
Μετά την απελευθέρωση του Βελγίου το Σεπτέμβριο του 1944, ανελήφθησαν νέες πρωτοβουλίες για την επανίδρυση του Ινστιτούτου στις Βρυξέλλες. Το πρώτο Διεθνές Συνέδριο του Ινστιτούτου μετά τον πόλεμο πραγματοποιήθηκε στη Βέρνη της Ελβετίας από τις 22 έως τις 30 Ιουλίου 1947.
Οργάνωση και λειτουργία
Το Ινστιτούτο συγκαλεί ετησίως τρεις διασκέψεις σε τρεις διαφορετικές χώρες από όλο τον κόσμο, με συμμετοχή επτακοσίων περίπου συνέδρων. Τα μέλη του Ινστιτούτου προέρχονται από όλες τις περιοχές της υφηλίου, περιλαμβάνοντας επίσης ποικίλους διεθνείς οργανισμούς.
Η ιδιότητα των μελών διακρίνεται σε «κράτη - μέλη» (member states), μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα, και «εθνικά παραρτήματα» (national sections), που συνεργάζονται στενά με το Ινστιτούτο και συγκροτούνται από προσοντούχα σε θέματα δημόσιας διοίκησης άτομα. Σήμερα, το Ινστιτούτο περιλαμβάνει 34 κράτη – μέλη, 30 εθνικά παραρτήματα και 13 διεθνείς οργανισμούς.
Τα όργανα διοίκησης του Ινστιτούτου είναι: η Εκτελεστική Επιτροπή, το Συμβούλιο Διοίκησης, η Συμβουλευτική Επιτροπή Προγράμματος και Έρευνας, η Οικονομική Επιτροπή και η Γενική Διεύθυνση των Βρυξελλών. Πρόεδρος του Ινστιτούτου είναι σήμερα (2010) ο Νοτιοκορεάτης καθηγητής πανεπιστημίου Dr. Pan Suk Kim, ενώ Γενικός Διευθυντής, που εδρεύει στις Βρυξέλλες, είναι ο Ελβετός Rolet Loretan.
Το Ινστιτούτο έχει επίσης σε λειτουργία και υπό την αιγίδα του δύο εξειδικευμένους οργανισμούς: τη Διεθνή Ένωση Σχολών και Ινστιτούτων (International Association of Schools and Institutes - IASIA) και την Ευρωπαϊκή Ομάδα Δημόσιας Διοίκησης (European Group of Public Administration – EGPA), οι οποιες οργανώνουν διεθνείς διασκέψεις και διενεργούν συγκριτικές μελέτες και έρευνες σε θέματα δημόσιας διοίκησης.
Το Ινστιτούτο εκδίδει ετησίως τη μεγάλου κύρους και διεθνούς εμβέλειας «Διεθνή Επιθεώρηση Διοικητικών Επιστημών» (International Review of Administrative Sciences) σε τέσσερις γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και κινέζικα), όπου δημοσιεύονται συγκριτικές μελέτες και μονογραφίες σχετικά με τις διεθνείς ή εθνικές εξελίξεις στη δημόσια διοίκηση, τη διοικητική μεταρρύθμιση, τα δημόσια οικονομικά, την περιφερειακή ανάπτυξη και την ιστορική διαδρομή της σύγχρονης δημόσιας διοίκησης.
Ελληνικό παράρτημα
Στην Ελλάδα, με έδρα την Αθήνα, λειτουργεί, το «Ελληνικό Ινστιτούτο Διοικητικών Επιστημών» (Hellenic Institute of Administrative Sciences). Ιδρύθηκε το έτος 1978, ως «εθνικό παράρτημα» του Διεθνούς Ινστιτούτου Διοικητικών Επιστημών των Βρυξελλών. Από το 1996 εκδίδει το διμηνιαίο επιστημονικό περιοδικό “Επιθεώρηση Διοικητικής Επιστήμης”.
Πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Διοικητικών Επιστημών είναι ο Μ. Βροντάκης, Αντιπρόεδρος Συμβουλίου της Επικρατείας. Κατά την ίδρυσή του, πρόεδρος του Ινστιτούτου είχε αναδειχθεί ο Επαμεινώνδας Σπηλιωτόπουλος, Ακαδημαϊκός και Επίτιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Δημόσια Διοίκηση
Κρυπτοζωολογία
Η κρυπτοζωολογία (από τις λέξεις «κρυπτός», δηλαδή κρυμμένος, και «ζωολογία») είναι η μελέτη και η αναζήτηση ζωικών οργανισμών που εκπίπτουν των επίσημων ζωολογικών καταλόγων. Περιλαμβάνει δύο κύρια πεδία μελέτης:
Οι επιστήμονες που ασχολούνται με το πεδίο αυτό καλούνται «κρυπτοζωολόγοι», ενώ τα ζώα τα οποία τους απασχολούν καλούνται «κρυπτίδια» (cryptids), ένας όρος ο οποίος εισήχθη από τον Τζον Γουόλ το 1983.
Επειδή οι κρυπτοζωολόγοι κατά κύριο λόγο δεν ακολουθούν τη συμβατική επιστημονική μέθοδο και αφιερώνουν μεγάλο μέρος των προσπαθειών τους σε έρευνες για ζώα που οι περισσότεροι επιστήμονες θεωρούν απίθανο να υπάρχουν ή που θεωρούνται φανταστικά ή μυθικά η κρυπτοζωολογία δέχεται ελάχιστη προσοχή από την επιστημονική κοινότητα.
Δείτε επίσης
* Κατηγορία:Ψευδοεπιστήμες
Λογαριασμοί εθνικού εισοδήματος
Οι λογαριασμοί εθνικού εισοδήματος συνιστούν ένα λογιστικό πλαίσιο, που χρησιμοποιείται για την αποτίμηση της τρέχουσας οικονομικής δραστηριότητας.
Κάθε προσέγγιση αντιμετωπίζει την οικονομία από διαφορετική οπτική γωνία, εν τούτοις και οι τρεις δίνουν ταυτόσημες μετρήσεις του όγκου της τρέχουσας οικονομικής δραστηριότητας. Λόγω της ισοδυναμίας τους, σε κάθε χρονική περίοδο ισχύει:
συνολική παραγωγή = συνολικό εισόδημα = συνολική δαπάνη
Η παραπάνω εξίσωση ονομάζεται θεμελιώδης ταυτότητα των εθνικών λογαριασμών και διαμορφώνει τη βάση για τον υπολογισμό του εθνικού εισοδήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Βασικές έννοιες μακροοικονομικής
1237
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1237 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δολάριο Μπελίζ
To  δολάριο (dollar, κωδικός BZD) είναι το νόμισμα της Μπελίζ από το 1885. Κανονικά γράφεται σύντομα με το γνωστό σύμβολο του δολαρίου ($) ή εναλλακτικά ως BZ$ για να διακρίνεται από άλλες χώρες που έχουν ως νόμισμα το δολάριο. Υποδιαιρείται σε 100 σεντς (cents). Η «κλειδωμένη» ισοτιμία του έναντι του δολαρίου είναι 2 δολάρια της Μπελίζ προς 1 Δολάριο των ΗΠΑ (BZ$2 = US$1).
Ιστορία
Τα πρώτα δολάρια που κυκλοφόρησαν στην τότε Βρετανική Ονδούρα ήταν τα ισπανικά δολάρια, τα οποία κυκλοφόρησαν την περίοδο από το 1765 ως το 1825 σε αξία των 6 σελλινιών και 8 πενών. Το 1825 εισήχθησαν τα βρετανικά κέρματα ως νόμισμα. Επίσης κυκλοφόρησε το Πέσο της Γουατεμάλας μαζί με τη στερλίνα σε αξία των 4 σελλινιών και 2 πενών. Το 1885 κυκλοφόρησαν τα πρώτα κέρματα του 1 σεντ και ακολούθησαν τα τραπεζογραμμάτια. Με την υποτίμηση της βρετανικής λίρας το 1949, προκλήθηκε ξαφνική αύξηση της αξίας του Δολαρίου της Βρετανικής Ονδούρας ως προς την πένα. Αυτό προκάλεσε αντιδράσεις και έφερε την υποτίμηση του Δολαρίου Βρετανικής Ονδούρας σε αξία των 70 σεντς ΗΠΑ. Το 1967 το Δολάριο της Βρετανικής Ονδούρας υποτιμήθηκε ως προς τη βρετανική λίρα στα 60 αμερικανικά σεντς. Το 1978 η ισοτιμία αντικαταστάθηκε με ισοτιμία προς το αμερικανικό δολάριο.
Κέρματα
Το 1885 εισήχθησαν χάλκινα κέρματα του 1 cent και ακολούθησαν ασημένια των 5, 10, 25 και 50 cents το 1894. Τα ασημένια νομίσματα των 5 σεντς αντικαταστάθηκαν με χαλκονικέλινα το 1907 και έπειτα με νικέλιο- σίδηρο το 1942. Τη δεκαετία του ' 50 τα ασημένια κέρματα των 25, 50 και των 10 σεντς αντικαταστάθηκαν με χαλκονικέλινα. Τα κέρματα του 1 και των 5 σεντς από αλουμίνιο ήρθαν στην κυκλοφορία το 1976. Ένα δωδεκαγωνικό δολάριο κυκλοφόρησε το 1990.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1894 εκδόθηκαν από την κυβέρνηση τραπεζογραμμάτια σε ονομαστικές αξίες του 1, 2, 5, 10, 50 και 100 δολαρίων. Έπειτα από το 1928 σταμάτησε η παραγωγή των χαρτονομισμάτων των 50 και 100 δολαρίων. Το 1952 εισήχθησαν τα τραπεζογραμμάτια των 20 δολαρίων. Το 1980 την έκδοση χαρτονομισμάτων ανέλαβε η αρμόδια Νομισματική Αρχή, με απόφαση της οποίας επανακυκλοφόρησε το χαρτονόμισμα των 100 δολαρίων. Το 1983 την έκδοση χαρτονομισμάτων ανέλαβε η Κεντρική Τράπεζα της Μπελίζ. Η παραγωγή των χαρτονομισμάτων των 50 δολαρίων ξανάρχισε το 1990, την ίδια χρονιά που το χαρτονόμισμα του 1 δολαρίου αντικαταστάθηκε με ένα κέρμα ίσης αξίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπελίζ Κατηγορία:Νομίσματα
Ραφαέλ Λεάο
Ο Ραφαέλ Λεάο (Rafael Leão, 10 Ιουνίου 1999) είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός στο ιταλικό πρωτάθλημα για τη Μίλαν, καθώς και για την Εθνική Πορτογαλίας.
Αποφοίτησε από την ακαδημία της Sporting CP, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα το 2018, κέρδiσε την Taça da Liga το 2017-2018, πριν λύσει μονομερώς το συμβόλαιο του, μετά από επεισόδιο του εντός του συλλόγου. Λίγο αργότερα, εντάχθηκε στην ομάδα της Λιγκ 1, Λιλ με ελεύθερη μεταγραφή. Υπέγραψε στη Μίλαν το 2019 έναντι 35 εκατομμυρίων ευρώ. Στην τρίτη του σεζόν στο σύλλογο, βοήθησε την ομάδα να κερδίσει τη Σέριε Α 2021-2022. Ήταν επίσης ο πολυτιμότερος παίκτης της Σέριε Α και ψηφίστηκε μεταξύ των 30 ανδρών για τη Χρυσή Μπάλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Πορτογάλοι ανγκολέζικης καταγωγής
Αλαίν Δ΄ της Βρετάνης
Ο Αλαίν Δ΄ της Βρετάνης (1060/1066 - 1119) ήταν Δούκας της Βρετάνης (1084 - 1112), επίσης Κόμης της Νάντης και κόμης της Ρεν, υιός και διάδοχος της Αουίς της Βρετάνης και του Οέλ Β΄ της Κορνουάλλης. Μέσω του πατέρα του ανήκε στον Οίκο της Κορνουάλλης και ήταν ο τελευταίος δούκας της Βρετάνης που μιλούσε την Βρετονική γλώσσα. Στα τέλη του 11ου αιώνα ξέσπασε μια μακρόχρονη εχθρότητα ανάμεσα στην Βρετάνη και την Νορμανδία. Ο Βρετονο-Νορμανδικός πόλεμος ξεκίνησε όταν ο Γουλιέλμος Α΄ της Αγγλίας, δούκας της Νορμανδίας που έγινε αργότερα γνωστός ως "Γουλιέλμος ο Κατακτητής" υποστήριξε επαναστάτες εναντίον του Κόναν Β΄ της Βρετάνης, θείου από μητέρα του Αλαίν Δ΄. Ο Κόναν Β΄ πέθανε σε μια εκστρατεία του στο Ανζού (1066), τον διαδέχθηκαν η αδελφή του Αουίς και ο σύζυγος της Οέλ Β΄, γονείς του Αλαίν Δ΄. Η μητέρα του Αουίς πέθανε πρόωρα (1072), ο πατέρας του Οέλ Β΄ κυβέρνησε στο πλευρό του ως αντιβασιλεύς μέχρι την ενηλικίωση του (1084).
Ο Γουλιέλμος της Βρετάνης ετοιμαζόταν για εισβολή στην Αγγλία, με στόχο να σταματήσει τις εσωτερικές εχθρότητες πάντρεψε την κόρη του Κωνσταντία της Νορμανδίας με τον Αλαίν Δ΄ (1087). Ο γάμος έγινε στο Μπαγιέ της Νορμανδίας, ο Γουίλιαμ οφ Μαλμεσμπέρι έγραψε ότι ήταν μισητή στον λαό των Βρετόνων λόγω της αυταρχικότητας της. Ο Όρντερικ Βιτάλις έγραψε αντίθετα ότι εργάστηκε σκληρά για το καλό των Βρετόνων, για αυτό με τον πρόωρο θάνατο της την θρήνησαν έντονα (1090). Ο Αλαίν Δ΄ δώρισε (1092) με διάταγμα περιουσία στο Αββαείο του Ρεντόν (1092), παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ερμενγάρδη του Ανζού (1093) με στόχο να εξασφαλίσει συμμαχία απέναντι στους Αγγλο-Νορμανδούς με τον ισχυρό πατέρα της Φούλκων Δ΄ του Ανζού. Ο ξάδελφος του Γοδεφρείδος Α΄ Μποτερέλ πέθανε σε μάχη στο Ντολ (24 Αυγούστου 1093), σε επανάσταση εναντίον του δούκα. Την περίοδο 1101-1104 πέθανε ο μικρότερος αδελφός του Ματθαίος Β΄ της Νάντης χωρίς απογόνους, η Νάντη πέρασε στον Αλαίν Δ΄. Ο Αλαίν Δ΄ συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία στο πλευρό του μεγαλύτερου γιου του Γουλιέλμου του Κατακτητή Ροβέρτου (1098), άφησε την σύζυγο του Ερμενγάρδη σαν αντιβασίλισσα μέχρι την επιστροφή του (1101). Ο Αλαίν Δ΄ παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Κόναν Γ΄ και κλείστηκε σε μοναστήρι (1112), παρέμεινε σε αυτό μέχρι τον θάνατο του (1119)
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Κωνσταντία δεν απέκτησε παιδιά, ο Γουίλιαμ οφ Μαλμεσμπέρι έγραψε ότι δηλητηριάστηκε με εντολή του. Με την δεύτερη σύζυγο του Ερμενγάρδη με την οποία διαζεύτηκε όταν κλείστηκε σε μοναστήρι (1112) απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης
Πάσσαου
Το Πάσσαου (γερμανικά: Passau) είναι πόλη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Βρίσκεται στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βαυαρίας, στα σύνορα με την Αυστρία. Είναι επίσης γνωστή ως "η πόλη των τριών ποταμών" επειδή ο Δούναβης δέχεται τα νερά του Ινν από τα νότια και του Ιλτς από τα βόρεια.
μικρογραφία|Η πόλη Πασάου
Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται σε 50.415 κατοίκους, εκ των οποίων οι 10.000 είναι φοιτητές του τοπικού πανεπιστημίου. Το πανεπιστήμιο, που ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, είναι η επέκταση του ινστιτούτου για καθολικές σπουδές που ιδρύθηκε το 1622. To πανεπιστήμιο είναι φημισμένο στη Γερμανία για τα τμήματα οικονομικών, νομικής, θεολογίας, επιστημών πληροφορικής και πολιτισμικών μελετών.
Ιστορία
Στον 2ο αιώνα π.Χ, το μεγαλύτερο μέρος της φυλής των Βοΐων εξωθήθηκε μέσω των Άλπεων έξω από την Ιταλία από τους Ρωμαίους. Αυτοί ίδρυσαν μια νέα πρωτεύουσα που ονομαζόταν Boiodurum (το σημερινό Πάσσαου).
Το Πάσσαου ανήκε στο αρχαίο βασίλειο των Νωρίκων και αργότερα στην ομώνυμη ρωμαϊκή επαρχία (Provincia Noricum) και ονομάζοταν από τους Ρωμαίους Μπάταβις (Batavis) ως πόλη των Βαταυών. Οι Βαταυοί ήταν μια γερμανική φυλή που αναφερόταν συχνά από τους κλασσικούς συγγραφείς και ενίοτε συσχετιζόταν με ένα φύλο Σουαβών επιδρομέων, τους Ερούλους.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 5ου αιώνα μ.Χ. ο Άγιος Σεβερίνος ίδρυσε εκεί ένα μοναστήρι. Το 739 ένας Άγγλοσάξονας καλόγερος ονομάτι Βονιφάτιος (ο μετέπειτα Άγιος Βονιφάτιος, επονομαζόμενος "Απόστολος των Γερμανών") ίδρυσε την επισκοπή του Πάσσαου, που κατέστη η μεγαλύτερη επισκοπή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για πολλά χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης και της πρώτης σύγχρονης περιόδου, το Πάσσαου ήταν το δεύτερο σημαντικότερο κέντρο παραγωγής στη Γερμανία σπαθιών και άλλων λεπιδοφόρων όπλων μετά το Ζόλινγκεν. Οι σιδηρουργοί της πόλης επεσήμαιναν τα όπλα τους με τον λύκο του Πάσσαου, που ήταν μια απλοποιημένη απεικόνιση του εμβλήματος της πόλης. Οι προληπτικοί πολεμιστές πίστευαν ότι ο λύκος του Πάσσαου έκανε άτρωτο τον φέροντα το όπλο και έτσι τα όπλα της πόλης ήταν φημισμένα στη χώρα. Ως αποτέλεσμα η όλη πρακτική της τοποθέτησης φυλαχτών στα σπαθιά για να προστατεύουν τους κατόχους τους ήταν γνωστή κάποτε ως "η τέχνη του Πάσσαου". Οι σιδηρουργοί άλλων πόλεων, συμπεριλαμβανομένων αυτών του Ζόλινγκεν, γνώριζαν την εμπορική αξία του λύκου του Πάσσαου και τον υιοθέτησαν κι εκείνοι. Τον 17ο αιώνα το Σόλινγκεν παρήγαγε περισσότερα όπλα με σήμα τον λύκο του Πάσσαου από το ίδιο το Πάσσαου. Το 1662 μια τρομερή πυρκαγιά έκαψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Η πόλη ξαναχτίστηκε στη συνέχεια σε στυλ Μπαρόκ.
Η πόλη εκκοσμικεύτηκε και μοιράστηκε ανάμεσα στη Βαυαρία και το Σάλτσμπουργκ το 1803. Το κομμάτι της πόλης που ανήκε στο Σάλτσμπουργκ ανακτήθηκε από τους Βαυαρούς το 1805.
Από το 1892 έως το 1894 ο Αδόλφος Χίτλερ και η οικογένεια του ζούσαν στην πόλη. Τα αρχεία του Πάσσαου αναφέρουν την παρουσία του Χίτλερ στην πόλη σε τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις στη δεκαετία του 1920 για ομιλίες. Στις 3 Νοεμβρίου 1902 ο Χάινριχ Χίμλερ και η οικογένεια του έφτασαν στην πόλη από το Μόναχο και έμεναν στην Theresienstraße 394 (τωρινή Theresienstraße 22) μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου 1904. Ο Χίμλερ διατήρησε επαφή με τους ντόπιους έως τον Μάιο του 1945.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην πόλη υπήρχαν τρία υπό-στρατόπεδα του διαβόητου στρατόπεδου συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν-Γκούζεν.
Κύρια αξιοθέατα
Ο τουρισμός στην πόλη επικεντρώνεται κυρίως στους τρεις ποταμούς, στον καθεδρικό του Αγίου Στεφάνου και στην "παλιά πόλη". Ο καθεδρικός ναός αποτελεί αριστούργημα του Ιταλικού μπαρόκ, χτισμένος από τον ιταλό αρχιτέκτονα Κάρλο Λουράγκο και διακοσμημένος κυρίως από τον Καρποφόρο Τενκάλα. Αρκετές ποτάμιες κρουαζιέρες που διασχίζουν προς τα κάτω τον Δούναβη ξεκινούν στο Πάσσαου και υπάρχει ποδηλατικό μονοπάτι που ξεκινάει από την πόλη και φτάνει ως τη Βιέννη. Στο Πάσσαου είναι αξιοπρόσεκτη η γοτθική και μπαρόκ αρχιτεκτονική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραδουνάβιες πόλεις Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Οθωνοί
Οι Οθωνοί είναι ελληνικό νησί και το δυτικότερο σημείο της Ελλάδας. Είναι το μεγαλύτερο από τα Διαπόντια νησιά, που βρίσκονται βόρεια της Κέρκυρας (Ιόνιο Πέλαγος) και ανήκουν στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Έχει 393 κατοίκους (2011) και χωρίζεται σε 2 περιοχές (Άνω και Κάτω Πάντα). Σε σχέση με τις Ιταλικές ακτές, οι Οθωνοί απέχουν 43 ναυτικά μίλια από το ακρωτήριο του Οτράντο και 48 από τα Λευκά (Santa Maria di Leuca), τα οποία διακρίνονται όταν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέπουν.
Γεωγραφία
Οι Οθωνοί έχουν έκταση 10,8 τετρ. χιλιόμετρα. Απέχουν 12 ναυτ. μίλια από τις ΒΔ ακτές της Κέρκυρας, το ακρωτήριο «Δράστης». Το νησί είναι καταπράσινο, κυρίως ορεινό, με ανώτερο υψόμετρο το Ημεροβίγλι (Μεροβίγγλι, 393 μ.) και με βραχώδεις ακτές αλλά και μικρές διάσπαρτες παραλίες. Χαρακτηριστική είναι, λόγω του επικλινούς του τοπίου, η περίτεχνη κλιμακωτή κατασκευή τοιχείων από πέτρα χωρίς αμμοκονίαμα (ξερολιθιές), που διευκόλυναν την καλλιέργεια («γρέμπες»). αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Κορυφή όρους Ημεροβίγγλι
Ονομασία
Η πρώτη ονομασία σύμφωνα με αρχαία κείμενα (Ησύχιος, 3ος αι. π.Χ.) ήταν Οθρωνός. (ο Θρόνος)κατά παραφθορά Οθρωνός. Το όνομα Οθονοί συναντιέται στον Προκόπιο (6ος αι.), αλλά και ως Θορωνός από τον Πλίνιο, τον 1ο αι. Άλλες ονομασίες ήταν Φιδονήσι (λόγω των πολλών φιδιών που λέγεται πως είχαν κατακλύσει το νησί και που εξαιτίας τους είχε κάποτε εγκαταλειφθεί) και Φανό/Fano - Φανός, παρετυμολογία που χρησιμοποιείται σε διεθνείς χάρτες και από τους Ιταλούς λόγω του φάρου του. Σύμφωνα με τον Δ. Λουκάτο, το Φανό προήθλε από το μεσαιωνικό (12ος αι.) Thano του Άραβα γεωγράφου Μοχάμεντ αλ Ιντρίσι. Υπάρχει επίσης η γνώμη ότι προήλθε από τη λέξη οθόνη, καθώς οθόνες φαίνεται πως ονόμαζαν τα πανιά των ιστιοφόρων οι ντόπιοι ναυτικοί. Η άποψη αυτή είναι χωρίς κατάλληλη ιστορική τεκμηρίωση και έχει προέλευση λαογραφική έρευνα του Χαρίλαου Κόλλα που βασίστηκε στην προφορική παράδοση του νησιού.
αριστερά|μικρογραφία|275x275εσ|Καλυψώ και Οδυσσέας
Μυθολογία
Σύμφωνα με τη μυθολογία, κατά την αρχαιότητα ήταν το νησί της νύμφης Καλυψούς, κόρης του Άτλαντα η οποία ζούσε σε μία μεγάλη σπηλιά. Ο Οδυσσέας την ερωτεύθηκε και έμεινε αιχμάλωτος εκεί για επτά χρόνια. Ο Όμηρος, ονόμαζε το νησί Ὠγυγία, στο οποίο υπήρχε έντονη ευωδία από κυπαρίσσι.Φεύγωντας ο Οδυσέας πάνω σε μία σχεδία, ναυάγησε και αφού πάλεψε με τα κύματα, βρέθηκε στη Σχερία το νησί των Φαιάκων σημερινή Κέρκυρα. Ένα στοιχείο που δικαιώνει τον μύθο, λόγω της μικρής απόστασης που χωρίζει τα δύο νησιά. Χάρτες των ιστορικών και γεωγράφων Philipp Clüver και Petrus Bertius αναφέρονται στην Ogygia ως νησί βορειοδυτικά της Κέρκυρας.
Σύμφωνα με τον Ησύχιο, μετά τον Τρωικό Πόλεμο, κατέφυγε στο νησί μετά την άλωση της Τροίας ο Ελεφήνορας, βασιλιάς των Αβάντων στην Εύβοια, για να εξιλεωθεί, καθώς είχε σκοτώσει τον παππού του, Άβαντα.
Ναυτική ιστορία
Οι Οθωνοί έχουν να επιδείξουν πλούσια ναυτική και ναυτιλιακή ιστορία καθώς πλήθος ανδρών του νησιού αλλά και των γύρω νησιών ασχολήθηκαν με τη ναυτιλία. Ενδεικτικά, το 1875 το 67% των επαγγελματιών του νησιού ήταν ναύτες και άλλο ένα 13% πλοίαρχοι Μέχρι τα μέσα του 20ού ο οθωνιώτικος εμπορικός στόλος στόλος ταξίδευε σε πολλά λιμάνια της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, ενώ πολλοί κάτοικοι διέθεταν ιστιοφόρα σκάφη. Εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του νησιού, μετέφεραν αγροτικά και βιομηχανικά προϊόντα από και προς την Ήπειρο, τις αλβανικές ακτές, την Αυστροουγγαρία, την Ιταλία και τη Μάλτα, ενώ διακινούσαν και το ντόπιο και το κερκυραϊκό λάδι. Πολλοί Οθωνιώτες ναυτικοί χάθηκαν στη θάλασσα. Ένα μνημείο στο λιμάνι του Άμμου το υπενθυμίζει, αφιερωμένο στους ναυτικούς που χάθηκαν σε ναυάγιο του 1991.
Οι Οθωνοί σήμερα
Οι περισσότεροι Οθωνιώτες (τοπική διάλεκτος: Θωνιώτες) έχουν μεταναστεύσει στην Κέρκυρα και την Αθήνα αλλά κυρίως στο εξωτερικό και ειδικότερα στις Η.Π.Α. λόγω των λίγων εκμεταλλεύσιμων πόρων (1900-1960) αλλά και την ενασχόληση σε ναυτικά επαγγέλματα. Κυρία απασχόληση των σημερινών κατοίκων είναι ο τουρισμός, η αλιεία και η ελαιοπαραγωγή. Παλαιότερα υπήρξε σημαντική η καλλιέργεια αμπελιών, η μελισσοκομία και η κτηνοτροφία που έχουν μειωθεί σημαντικά σήμερα. Τα ιδιαίτερα ήθη και έθιμα διαφέρουν πολύ από αυτά των υπολοίπων Κερκυραίων. Χαρακτηριστική είναι η ομοιότητα στα μοιρολόγια που τραγουδούν οι γυναίκες με αυτά της Ηπείρου, όπως και οι παραδοσιακές ενδυμασίες. Το τοπικό πανηγύρι γίνεται στις 15 Αυγούστου, την ημέρα του εορτασμού της Παναγίας. Οι Οθωνοί ανήκαν μέχρι το 2011 στην Κοινότητα Οθωνών, οπότε εντάχθηκαν στον ενιαίο Δήμο Κέρκυρας που ανήκει στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 έχουν 392 κατοίκους. Το ασφαλτοστρωμένο οδικό δίκτυο έχει μήκος περίπου 12 χλμ.
Οικισμοί
150px|μικρογραφία|Άμμος Οθωνών thumb|300x300px|Χάρτης που δείχνει τις δύο περιοχές του νησιού Το νησί χωρίζεται σε δύο περιοχές οι οποίες είναι η Άνω Πάντα και η Κάτω Πάντα:
Χλωρίδα
Η πυκνή βλάστηση είναι το κύριο χαρακτηριστικό στο νησί. Καλύπτεται σχεδόν εντελώς από ελαιόδενδρα τα οποία παράγουν ένα μικρό είδος ελιάς, την "Ελαία η μικρόκαρπος" (Olea microcarpa), κοινώς λιανολιά ή λαδοελιά, με μεγάλη περιεκτικότητα λαδιού υψηλής ποιότητας, η οποία είναι κοινή σε όλα τα Επτάνησα. Είναι δε πυκνοφυτεμένα λόγω του ότι επί ενετικής κατοχής, οι κατακτητές προσέφεραν χρήματα για τη δενδροφύτευση και έτσι τα περισσότερα είναι ηλικίας άνω των 300-400 ετών ξεπερνώντας σε ύψος τα επτά μέτρα. Επίσης, υπάρχουν κυπαρίσσια σε όλες σχεδόν τις πλαγιές των βουνών και πολλά οπωροφόρα. Η ψηλή μουριά (ή Σκαμνιά) και η συκιά (ή Σκεριά) βρίσκονται σχεδόν σε όλες τις συνοικίες και τους κήπους που φιλοξενούν πολλά είδη οπωροκηπευτικών, αλλά και τα χαρακτηριστικά μεγάλα λάχανα που ονομάζονται από τους Οθωνιώτες Κραμπί, όπως και στην Κύπρο. Συνήθως, οι προσόψεις των σπιτιών αντί για τέντες ή υπόστεγα έχουν πέργολες με κληματαριές ή Περγουλιές. Η ρίγανη, το φασκόμηλο και πολλά άλλα βότανα ευδοκιμούν σε μεγάλο αριθμό.
Περιοχές ειδικού καθεστώτος
Το νησιωτικό σύμπλεγμα των Διαποντίων έχει χαρακτηριστεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας, μέρος του δικτύου. Natura 2000
Η περιοχή των Οθωνών είναι ενδιάμεσος μεταναστευτικός προορισμός για πουλιά και περιλαμβάνεται στον κατάλογο ΣΠΠΕ «Σημαντική περιοχή για τα πουλιά της Ελλάδας».
Αξιοθέατα - Δραστηριότητες
αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ|Ναός Αγίου Γεωργίου, Άνω Πάντα, Χωριό Στα δυτικά του νησιού, κοντά στην παραλία Άσπρη Άμμος (η πρόσβαση γίνεται μόνο μέσω ιδιωτικών σκαφών), υπάρχει η Σπηλιά της Καλυψούς, μήκους 100μ., με 10μ. πλάτος και 20μ. ύψος και οι παλιές εκκλησίες της Αγίας Τριάδος (τέλη 17ου αι.), της Παναγίας (17ος αι.), του Αγίου Γεωργίου (περ. 1864) και της Αγίας Παρασκευής και ο παλιός πέτρινος μύλος στα Δαμασκάτικα. αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Παλιός μύλος στα Δαμασκάτικα Στο βορειοανατολικό άκρο, στο ακρωτήριο Καστρί, στην κορυφή του λόφου σε υψόμετρο 100μ., κοντά στα ερείπια του ενετικού οχυρού υπάρχει ο φάρος του νησιού. Κατασκευάστηκε το 1872, έχει ύψος 13μ. και είναι ο πρώτος φάρος που συναντούν όσοι πλέουν από τον βορρά προς το Ιόνιο Πέλαγος. Εκπέμπει μια λευκή αναλαμπή κάθε 10 δευτερόλεπτα και είναι ορατός σε ακτίνα 21 ναυτικών μιλίων. Πρόσφατα ανακοινώθηκε μόνιμο έκθεμα λαογραφίας του νησιού. Στην Ξυλοσερμή, νοτιοδυτικά του Χωριού και σε απόσταση περίπου 200 μέτρων υπάρχει η θέση Ηλιοβασίλεμα. Στον Άμμο ύπαρχει το νεοκλασικό κτήριο, από το 1912, του Δημοτικού Σχολείου, το οποίο έχει παύσει να λειτουργεί λόγω της μείωσης του μαθητικού πληθυσμού.
Παραλίες
Στο νησί υπάρχουν πολλές παραλίες. Οι περισσότερες είναι προσβάσιμες με σκάφος. (Παραλία Άμμου, Μόλος, Καμίνι, Κάνουλα, Κοντοσκές, Ρόγγυ, όρμος Φύκι, Ξυλοσερμή, Άσπρη άμμος κ.α).Επίσης, υπάρχει μεγάλο καταδυτικό ενδιαφέρον για υποβρύχια φωτογράφηση λόγω της ιδιόμορφης γεωμορφολογίας του βυθού και των πολυάριθμων σπηλιών. Άλλα σημεία ενδιαφέροντος είναι ο Μοσχοπόντικας, η Ξυλοσερμή, ο όρμος Φύκι (όπου υπάρχει βυθισμένο το ναυάγιο του πλοίου Σάρα).
Μονοπάτια
Τα παραδοσιακά μονοπάτια που δημιούργησαν και χρησιμοποιούσαν οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού, σήμερα είναι και πάλι διανοιγμένα χάρις στις υπηρεσίες της δημοτικής αρχής αλλά και ιδιωτικών πρωτοβουλιών. Κατακλύζουν το νησί και δίνουν τη δυνατότητα σε ντόπιους και επισκέπτες να τα διανύσουν και να φτάσουν περπατώντας σε σχεδόν κάθε συνοικισμό και μεριά του νησιού. Το Ημεροβίγλι (Μεροβίγγλι) που είναι η υψηλότερη κορυφή του νησιού, με ύψος που ξεπερνά τα 390 μέτρα είναι εύκολα προσβάσιμο και σε σύντομο χρονικό διάστημα χάρις στο παραδοσιακό μονοπάτι (1300 μέτρα μήκος) που οδηγεί στην κορυφή του όρους μπορεί ο κάθε επισκέπτης να παρατηρήσει τη θέα του Ιονίου και της Αδριατικής.
Πρόσβαση
μικρογραφία|Φάρος - Οθωνοί Το νησί είναι προσβάσιμο ακτοπλοϊκά με δρομολόγια από την Κέρκυρα και από τον Άγιο Στέφανο Αυλιωτών. Το λιμάνι του Άμμου, που είναι και η πολυπληθέστερη συνοικία, έχει αρκετές τουριστικές υποδομές. Το νέο λιμάνι στην τοποθεσία Αυλάκια, με αλιευτικό καταφύγιο, προσφέρει δυνατότητα ελλιμενισμού αρκετών ιστιοφόρων και μικρών σκαφών. Λεπτομερείς πληροφορίες ναυσιπλοΐας για τη συστάδα των Οθωνών παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός (1ος τόμος) και ιδιαίτερα ο χάρτης ελληνικής έκδοσης ΧΕΕ-212, που περιλαμβάνει και τις νήσους Κέρκυρα και Παξοί και τις απέναντι ακτές της Ηπείρου. Ακόμα ειδικότερα, ο ΧΕΕ-016, που αποτελεί τον λιμενοδείκτη του όρμου Άμμου. Στο νησί υπάρχει και ελικοδρόμιο στην τοποθεσία Φανάρι, για επείγοντα περιστατικά.
Κλίμα
Το κλίμα των Οθωνών είναι ήπιο, και γενικά ζεστό και εύκρατο. Οι χειμώνες έχουν περισσότερες βροχές από τα καλοκαίρια. Η μέση θερμοκρασία στους Οθωνούς είναι 16,7 ° C. Περίπου 1.026 χιλιοστά υετού πέφτουν κάθε χρόνο.
Αθλητισμός
Ο Α.Ο Οθωνοί είναι μια ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα με βάση το νησί. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και της δεκαετίας του 1980, η ομάδα έπαιζε με άλλες ποδοσφαιρικές ομάδες από τα άλλα Διαπόντια νησιά, την Ερείκουσα και το Μαθράκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Κέρκυρας Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Διαπόντια νησιά Κατηγορία:Ακραία σημεία της Ελλάδας Κατηγορία:Οθωνοί Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Υδατογράφημα
right|frame|Υδατογραφήματα σε ένα χαρτονόμισμα των 10 ευρώ Το υδατογράφημα ή υδατόσημο είναι εικόνα ή σχέδιο ενσωματωμένο σε χαρτί, που αποκαλύπτεται όταν πίσω από το υδατογραφημένο χαρτί υπάρχει έντονο φως. Κατασκευάζεται με κατάλληλη διάταξη των ινών στο στάδιο κατασκευής του χαρτιού, όπου το μέρος του σχεδίου απαιτεί αραιότερη πυκνότητα. Τα υδατογραφήματα χρησιμοποιούνται από τον 13ο αιώνα ως μέθοδος ασφάλειας εγγράφων, κυρίως σε χαρτονομίσματα, διαβατήρια, γραμματόσημα και άλλα, κυρίως υψηλής αξίας έγγραφα, αλλά και σε απλά χαρτιά αλληλογραφίας και εκτύπωσης, ως μέσο αναγνώρισης του οίκου κατασκευής. Τα υδατόσημα των παλαιών χειρογράφων χρησιμοποιούνται σήμερα για να προσδιορίσουμε τον κατασκευαστή του χαρτιού και την εποχή της κατασκευής του.
thumb|left|Υδατογραφημένο φύλλο αλληλογραφίας Τα υδατογραφήματα προσφέρουν εκτός από ασφάλεια, έναν τρόπο αναγνώρισης της ποιότητας του χαρτιού, ταξινόμησης των μεγεθών του, ενώ πολλά χειρόγραφα των περασμένων αιώνων εξετάζονται για την αυθεντικότητά τους βάσει των υδατογραφημάτων που ενυπάρχουν σ' αυτά. Επίσης απαντώνται σε πτυχία, εισιτήρια, συμβόλαια, αριθμημένες εκτυπώσεις έργων τέχνης, ενώ το ψηφιακό υδατογράφημα (αγγλ. digital watermark) είναι σύγχρονη μέθοδος ψηφιακής κωδικοποίησης ηλεκτρονικών αρχείων.
Το πρώτο υδατόσημο - ένας ελληνικός σταυρός - εντοπίστηκε σε χαρτί κατασκευασμένο στο Φαμπριάνο (Fabriano) της Ιταλίας στο 1282 «έγγραφα από την Ανατολή ή στον αραβικό κόσμο».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυπογραφία Κατηγορία:Φιλοτελισμός Κατηγορία:Νομισματολογία Κατηγορία:Γραφική ύλη
Αίσακος
thumb|350px|«Ο Αίσακος θρηνεί τη νύμφη Εσπερία» (1859), έργο του Ζυλ-Ελί Ντελωνέ, Νέα Γλυπτοθήκη του Κάρλσμπεργκ, Κοπεγχάγη, Δανία. Στην ελληνική μυθολογία ο Αίσακος ήταν γιος του βασιλιά της Τροίας Πριάμου από την νύμφη Αλεξιρρόη. Ο παππούς Μέροπας δίδαξε τον Αίσακο την τέχνη της «ονειροκρισίας», δηλαδή να ερμηνεύει τα όνειρα. Πληροφορούμενος λοιπόν για το όνειρο που είχε δει η Εκάβη όταν ήταν έγκυος, ότι γέννησε δηλαδή ένα φλεγόμενο δαυλό, ο Αίσακος έδωσε την ερμηνεία ότι το παιδί που θα γεννιόταν θα προκαλούσε μεγάλη συμφορά στους Τρώες και τους συμβούλευσε να αφήσουν το βρέφος έκθετο στο βουνό. Αυτό το παιδί ήταν ο Πάρις. Μία άλλη παραλλαγή του μύθου αναφέρει ότι οι μάντεις, και ιδίως ο Αίσακος, ειδοποίησαν τον Πρίαμο ότι μια συγκεκριμένη ημέρα θα γεννιόταν ένα παιδί που θα προκαλούσε την καταστροφή της Τροίας. Την προκαθορισμένη ημέρα γεννήθηκαν δύο παιδιά: ο Πάρις και ο Μούνιππος, γιος της Κίλλας και του Θυμοίτη, αδελφού ή γυναικαδελφού του Πριάμου. Ο Πρίαμος σκότωσε τον Μούνιππο και την Κίλλα, δηλαδή το «λάθος» παιδί.
Ο Αίσακος, μετά τον θάνατο της συζύγου του Αστερόπης, ήταν τόσο απαρηγόρητος ώστε οι θεοί τον λυπήθηκαν και τον μεταμόρφωσαν σε πουλί, είτε σε αρπακτικό πτηνό, είτε (κατά τον Οβίδιο, από τη θεά Θέτιδα) σε θαλασσοπούλι, την αίθυια («βουτήχτρα»). Ο Οβίδιος ωστόσο (στις «Μεταμορφώσεις» του, ΧΙ 749 κ.ε.) διηγείται την ιστορία με σημαντικότερες παραλλαγές: Ο Αίσακος ήταν νόθος γιος του Πριάμου και της Νύμφης Αλεξιρρόης, κόρης του ποτάμιου θεού Γρανικού. Μια μέρα στην εξοχή αντίκρυσε τη Νύμφη Εσπερία, την ερωτεύθηκε αμέσως και την κυνήγησε. Αλλά καθώς η Εσπερία έτρεξε, τη δάγκωσε ένα δηλητηριώδες φίδι και έτσι πέθανε. Απαρηγόρητος τότε ο Αίσακος ρίχτηκε από ένα γκρεμό στη θάλασσα, αλλά καθώς έπεφτε μεταμορφώθηκε από την Τηθύν σε πουλί, που προσπαθεί ακόμα να φτάσει στα βάθη της θάλασσας βουτώντας όπως η «βουτήχτρα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Τρώες
Α.Π.Ο. Νέα Σμύρνη (ποδόσφαιρο)
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Νέα Σμύρνη είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο. Ιδρύθηκε το 1959 ως '''Α.Ο. Σμυρναϊκός'''. Από την ίδρυση του μέχρι και σήμερα αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών (Ε.Π.Σ.Α.) Μέχρι το 2009 ο σύλλογος είχε και τμήμα μπάσκετ το οποίο πλέον αποτελεί ξεχωριστό σύλλογο με την ονομασία Α.Ο.Κ. Νέα Σμύρνη.
Έμβλημα
Στο σήμα κυριαρχούν τα δύο βασικά χρώματα της ομάδας, το κόκκινο και το μαύρο. Στο κέντρο του σήματος, ανάμεσα σε κόκκινες και μαύρες ρίγες που συμβολίζουν την εμφάνιση του Α.Π.Ο. Νέα Σμύρνη υπάρχει σε λευκό χρώμα το κωδωνοστάσιο του Ι.Μητροπολιτικού Ναού Αγίας Φωτεινής Νέας Σμύρνης της Ιερά Μητρόπολις Νέας Σμύρνης, πιστό αντίγραφο του ιστορικού κωδωνοστασίου του Μητροπολιτικού Ναού Αγίας Φωτεινής στην Σμύρνη που καταστράφηκε το 1922.
Χρώματα
Τα κύρια χρώματα του Α.Π.Ο. Νέα Σμύρνη είναι το κόκκινο και το μαύρο. Τα συγκεκριμένα χρώματα προέκυψαν από τη συγχώνευση του Α.Ο. Σμυρναϊκού και του Αχιλλέα. Τα χρώματα του Σμυρναϊκού ήταν το άσπρο και το μαύρο με ριγωτή εμφάνιση ενώ η εμφάνιση του Αχιλλέα ήταν ολοκόκκινη. Ως εκ τούτου η πρώτη εμφάνιση του Α.Π.Ο. Νέα Σμύρνη είναι κοκκινόμαυρη ριγωτή και η δεύτερη, τιμώντας το μεγαλύτερο εκ των δύο σωματείων που προκάλεσαν τη συγχώνευση, αυτό του Σμυρναϊκού είναι άσπρη με μαύρες λεπτομέρειες.
Ιστορία
Μετά τον πόλεμο και ως το 1967 στη Νέα Σμύρνη εκτός από τον Πανιώνιο υπήρχαν δυο ερασιτεχνικά ποδοσφαιρικά σωματεία, ο '''Α.Ο. Σμυρναϊκός και ο Αχιλλεύς''', που αγωνίζονταν στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Εκ των δύο, ο Σμυρναϊκός ήταν παλαιότερος σύλλογος. Με το ίδιο όνομα αναφέρονται ανεπίσημα σωματεία τη δεκαετία του '30 στη Ν. Ιωνία, το 1947-1949 στην Καισαριανή και το 1949-1959 στο Πολύγωνο με πρόεδρο τον γνωστό κονφερανσιέ Γιώργο Οικονομίδη. Σε αυτόν είχαν αγωνιστεί κατά καιρούς γνωστοί παίκτες, όπως οι: Γ. Καμάρας, Κανσός, Μπαρμπουνάκης, Σπυρόπουλος, Σώχος, Ζαφείρης, Νικολάου κ.ά.
Ίδρυση
Το 1959 παλαιοί ποδοσφαιριστές της ομάδας του Πολυγώνου ίδρυσαν τον '''Α.Ο. Σμυρναϊκό'''. Αγωνιζόταν σε γήπεδο που είχε διαμορφωθεί στην περιοχή "Μυτιληναίϊκα" της Άνω Νέας Σμύρνης και είχε χρώματα το άσπρο και το μαύρο. Το 1966-67 πρωταγωνιστούσε στη Β΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ. Ο Αχιλλέας είχε ιδρυθεί αργότερα και το 1963-64 αγωνιζόταν στη Δ΄ κατηγορία της ΕΠΣΑ.
Το 1967 το δικτατορικό καθεστώς επέβαλε τη συγχώνευση των δύο σωματείων σε ένα, στο οποίο δόθηκε προσωρινά η ονομασία "Αγαμέμνων". Τελικά, από τη συγχώνευση προέκυψε ο '''Α.Π.Ο. Νέα Σμύρνη''' με χρώματα το κόκκινο και το μαύρο.
Την πρώτη περίοδο στο Σμυρναϊκό αγωνίστηκαν οι Τριανταφύλλου (τερμ.), Αγκοπιάν, Κυριάνογλου, Σκυλίτσης, Κωστής, Κωνσταντινίδης, Σπύρος Χειμάρας, Γιώργος Ξύδας, Κ. Παπαδόπουλος, Σ. και Κ. Ταμπακόπουλος, Μοθωναίος, Κ. και Ι. Λιλικάκης, Ραπτόπουλος, Μαλαριτζόγλου, Σπύρος Έξαρχος και από το 1967 στον '''Α.Π.Ο. Νέα Σμύρνη''' οι Δημήτρης Γαλουζίδης, Κούκας, Χαριτίδης, Κατανίδης.
Η επέκταση του νεκροταφείου της Νέας Σμύρνης στην περιοχή "Μυτιληναίικα" είχε ως αποτέλεσμα την απορρόφηση από τον Δήμο της έκτασης που χρησιμοποιούσε ως γήπεδο η ομάδα. Προσωρινά μετακόμισε στην περιοχή της Δεξαμενής στη συνοικία "Φάρος". Όμως, ο χώρος αυτός περί το 1976 επελέγη για την ανέγερση κολυμβητηρίου, κλειστού γηπέδου αθλοπαιδιών και άλλων αθλητικών εγκαταστάσεων. Έτσι η ποδοσφαιρική ομάδα του Α.Π.Ο. Νέα Σμύρνη έμεινε άστεγη και ακόμα και σήμερα είναι αναγκασμένη να προπονείται και να αγωνίζεται σε γήπεδα άλλων δήμων όπως αυτά των Τραχώνων Αλίμου, Καλαμακίου, Τερψιθέας Γλυφάδας και Ελληνικού.
Ποδοσφαιρικό τμήμα
Ο '''Α.Π.Ο. Νέα Σμύρνη''' βρίσκεται και βρισκόταν πάντα στη σκιά του συντοπίτη του Πανιωνίου και από την ίδρυσή της, το 1959, αγωνίζεται σταθερά στα πρωταθλήματα της ΕΠΣΑ. Τα περισσότερα χρόνια αγωνίστηκε στη Β' κατηγορία ενώ υπήρξαν χρονιές που έλαβε μέρος στην Α' κατηγορία.
Το 1977-78 τερμάτισε 2ος (ηττήθηκε στα πέναλτι στον αγώνα κατάταξης για την πρωτιά από την ισόβαθμη Α.Ο. Δάφνης, σκορ 2-2, 3-2 στα πέναλτι) και ανέβηκε στην Α' κατηγορία, από την οποία υποβιβάστηκε την αμέσως επόμενη σεζόν 1978-79. Βασική συμβολή στην άνοδο έπαιξαν ο επιθετικός Συμεών Χατζής και ο αμυντικός ογκόλιθος Ιωάννης Σπανούδης, οι οποίοι αποτέλεσαν και μεταγραφικοί στόχοι του Απόλλων Αθηνών.
Το 1990-91 τερμάτισε 2η στον όμιλό της και ανέβηκε στην Α' κατηγορία, στην οποία αγωνίστηκε για λίγες χρονιές, με πρόεδρο και χρηματοδότη τον Καλοκαιρινό, ο οποίος είχε σχέδια να την ανεβάσει στη Δ΄ Εθνική. Τελικά, δεν τα κατάφερε και τις επόμενες σεζόν υποβιβάστηκε ξανά στη Β΄ κατηγορία. Έκτοτε η ομάδα αποτελούσε ασανσέρ μεταξύ της Β' και Γ' κατηγορίας.