cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παλτό
Ιστορία
Από τις αρχές του Μεσαίωνα η λέξη παλτό αποτελούσε μια από τις πρώτες λέξεις στη κατηγορία των ειδών ένδυσης στην αγγλική γλώσσα. Μέχρι τον 18ο αιώνα, οι κάπες και οι μανδύες αντικαταστάθηκαν από τα παλτό. Από τα μέσα του 20ου αιώνα, οι όροι μπουφάν και παλτό μπερδεύτηκαν στα πρόσφατα στυλ· η διαφορά στη χρήση συνεχίζει να παραμένει για παλιότερα ενδύματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανωφόρια
BBC Μάντσεστερ
250px|right|thumb|Το [[Νέο Ραδιομέγαρο, Μάντσεστερ|Νέο Ραδιομέγαρο στην οδό Oxford Road στο Μάντσεστερ.]]
Το BBC Μάντσεστερ (αγγ.: BBC Manchester) (συχνά αναφέρεται ως BBC Σάλφορντ) είναι ο δημόσιος φορέας του BBC στη Βορειοδυτική Αγγλία και είναι ο μεγαλύτερος τοπικός δημόσιος φορέας του BBC σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Το BBC Μάντσεστερ είναι μέρος του BBC Βόρεια. Το BBC εκτιμά ότι το Μάντσεστερ, όπως το Λονδίνο και το Μπρίστολ είναι οι τρεις κυριότερες τοποθεσίες του οργανισμού. Ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός του BBC στο Μάντσεστερ ήταν ο σταθμός 2ZY, ο οποίος ξεκίνησε να εκπέμπει το 1922. Το BBC απέκτησε τα πρώτα του τηλεοπτικά στούντιο έξω από το Λονδίνο το 1954, όταν ο οργανισμός αγόρασε ένα κτήριο στην οδό Dickenson Road στη περιοχή Ράσολμ. Το 1967, το BBC ξεκίνησε την κατασκευή ενός κτηρίου στην οδό Oxford Road στο Μάντσεστερ, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1976.
Η τηλεοπτική βιομηχανία του BBC Μάντσεστερ αγωνίστηκε στις αρχές του 2000, όταν το Granada Television άρχισε να μειώνει τις μεταδόσεις του από το Μάντσεστερ και μαζί με το ITV αποφασίζουν να μετακινηθούν στο Λονδίνο, που σήμαινε ότι το Νέο Ραδιομέγαρο και τα Στούντιο της Granada υπολειτουργούσαν. Το Κέντρο Τηλεόρασης του BBC, τα στούντιο της Granada όπως και το Νέο Ραδιομέγαρο όδευαν προς το τέλος της επιχειρησιακής ζωής τους και έτσι το BBC αποφάσισε να μετακινήσει περισσότερες υπηρεσίες προς τα βόρεια και κατά προτίμηση στο Μάντσεστερ, όπου το BBC εδρεύει για περισσότερα από 90 χρόνια.
Το 2011, το BBC αποφάσισε να μετακομίσει το BBC Μάντσεστερ στην περιοχή MediaCityUK του Σάλφορντ.
Ιστορικό
250px|right|thumb|Τα στούντιο της οδού Dickenson Road, τα πρώτα τηλεοπτικά στούντιο έξω από το Λονδίνο
Το BBC Μάντσεστερ στέγαζε τα πρώτα τηλεοπτικά στούντιο του BBC έξω από το Λονδίνο το 1954, όταν το BBC αγόρασε μία πρώην εκκλησία στην οδό Dickenson Road στη περιοχή Ράσολμ. Το 1957, το BBC Μάντσεστερ μετακινήθηκε στους Κήπους του Πικαντίλι όπου παρέμεινε μέχρι το 1975, όταν μετακινήθηκε στο Νέο Ραδιομέγαρο.
Τα στούντιο έγιναν γνωστά από το Top of the Pops, το οποίο ξεκίνησε να γυρίζεται την πρωτοχρονιά του 1964 στο Στούντιο Α στα στούντιο της οδού Dickenson Road. Το πρώτο σόου από τα στούντιο το παρουσίασαν οι Jimmy Savile και Alan Freeman.
Το 1972, ο τοπικός παραγωγός Stuart Hall παρουσίασε το It's a Knockout. Το πρόγραμμα πέρασε στα χέρια του BBC Μάντσεστερ και η τηλεθέαση του σόου ήταν από 100.000 μέχρι και 15 εκατ. τηλεθεατές.
Νέο Ραδιομέγαρο
250px|right|thumb|Το Νέο Ραδιομέγαρο
Πλέον τα στούντιο του BBC Μάντσεστερ βρίσκονται στο MediaCityUK, αλλά από το 1975 μέχρι το 2011 τα κύρια στούντιο του BBC Μάντσεστερ ήταν στο Νέο Ραδιομέγαρο.
Το Νέο Ραδιομέγαρο είχε ένα μικρό στούντιο και ένα μεγάλο στούντιο, το Στούντιο Α, το οποίο ήταν για τις ζωντανές εκπομπές και για τα γυρίσματα των δραματικών προγραμμάτων. Το 1989, το Στούντιο Α υποβλήθηκε σε μια σημαντική επέκταση, η οποία κόστισε 6 εκατ. λίρες Αγγλίας αλλά το στούντιο μεγάλωσε κατά 80%. Όταν η επέκταση ολοκληρώθηκε, το στούντιο ήταν το μεγαλύτερο στούντιο έξω από το Λονδίνο.
Το 2003, καθώς το BBC Pacific Quay, το The Mailbox και το BBC White City ήταν υπό ανακατασκευή, αποφασίστηκε ότι και το Νέο Ραδιομέγαρο θα πρέπει να ανακατασκευαστεί, αλλά τελικά η απόφαση δεν υλοποιήθηκε ποτέ καθώς το BBC ήθελε να χτιστούν καινούργια τηλεοπτικά στούντιο για να αντικαταστήσουν τα στούντιο του Νέου Ραδιομεγάρου.
Το Νέο Ραδιομέγαρο κατεδαφίστηκε το 2012 και πλέον χρησιμοποιείται ως χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων.
Στούντιο της Granada
Το BBC κατέχει το 20% από τα στούντιο της Granada μαζί με την 3SixtyMedia. Η 3SixtyMedia είναι μία κοινοπραξία, που σχηματίστηκε το 2000, μεταξύ του BBC και του ITV. Η συγχώνευση έδωσε επίσης στο BBC μεγαλύτερη χρήση των Στούντιο της Granada, τα οποία είναι πολύ μεγαλύτερα απ' ό,τι τα στούντιο του Νέου Ραδιομεγάρου, με τρία μεγάλα στούντιο και με στούντιο για τις δραματικές σειρές σε σύγκριση με το Νέο Ραδιομέγαρο που έχει μόνο δύο πολλαπλών χρήσεων.
MediaCityUK
Το 2012, το BBC Μάντσεστερ μετακόμισε στην περιοχή MediaCityUK, η οποία βρίσκεται 3 χιλιόμετρα μακριά από το Νέο Ραδιομέγαρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:Επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1973-1974
Τη σεζόν 1973-74 διεξήχθη για πρώτη φορά το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών, με συμμετοχή 20 ομάδων που αγωνίστηκαν σε δύο ομίλους, Νότιο και Βόρειο (2Χ10). Πρωταθλητές των δύο ομίλων αναδείχθηκαν ο  Πανιώνιος και ο  Δημόκριτος Θεσσαλονίκης, οι οποίοι ανήλθαν στην Α΄ Εθνική.
Ιστορικό
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε νωρίς (την Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 1973) αλλά διακόπηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της σεζόν, με αποτέλεσμα να μην έχει ολοκληρωθεί στις αρχές Ιουλίου. Τότε διακόπηκε ξανά, τρεις αγωνιστικές πριν λήξει, λόγω υποχρεώσεων της Εθνικής Νέων μεταξύ 15 και 27 Ιουλίου αλλά και εξαιτίας της επιστράτευσης μετά την στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο και των πολιτικών γεγονότων της μεταπολίτευσης της 23ης Ιουλίου 1974 που ακολούθησαν. Συνεχίστηκε στις 7 Αυγούστου και ολοκληρώθηκε με μεγάλη καθυστέρηση στις 18 Αυγούστου 1974. Όμως, απέμειναν εκκρεμότητες που λύθηκαν με αγώνες κατάταξης, με σημαντικότερο τον αγώνα για την ανάδειξη του πρωταθλητή του Νοτίου ομίλου, που έγιναν στις 25 Αυγούστου.
Νότιος όμιλος
1Αγώνας κατάταξης: Πανιώνιος-Ιωνικός Ν.: 65-60.
2Σύνθεση Πανιωνίου: Δενδρινός, Μίσσας, Τσικίμης, Λαζαρίδης, Παναγιωτόπουλος, Αναστασιάδης, Παύλου, Φωτεινός, Τσαντίκος.
3 Υποβιβάστηκε στην Α΄ ΕΣΚΑ ως τελευταία μεταξύ των ομάδων της Αττικής.
4 Αγώνας κατάταξης: Κερκυραϊκός – Δωριεύς: 76-61.
Βόρειος όμιλος
5 Αγώνας κατάταξης:  Πανσερραϊκός – Πιερικός: [;]
6 Υποβιβάστηκε ως τελευταία επαρχιακή ομάδα του Βορείου ομίλου.
Πηγές
Κατηγορία:Β εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1973 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1973 1974
Φρειδερίκος Α΄ της Σαξονίας
Ο Φρειδερίκος Α΄ ο φιλόνικος (γερμ.: Friedrich I, 11 Απριλίου 1370 – 4 Ιανουαρίου 1428) από τον Οίκο του Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν (1407-28) και εκλέκτορας της Σαξονίας (1423-28).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Γ΄ λαντγκράβου της Θουριγγίας και της Αικατερίνης, κόρης και κληρονόμου του Ερρίκου Δ΄ κόμη του Χέννεμπερκ.
Το 1407 απεβίωσε ο θείος του Γουλιέλμος Α΄ μάργραβος του Μάισσεν και τον διαδέχθηκε μαζί με τον αδελφό του Γουλιέλμο Β΄ και τον εξάδελφό του Φρειδερίκο Δ΄ λάντγκραβο της Θουριγγίας.
Στον Πόλεμο των Γερμανικών πόλεων του 1388 συμμάχησε με τον Φρειδερίκο Δ΄ μπουργκράβο της Νυρεμβέργης και το 1391 με το Τευτονικό Τάγμα εναντίον τού Βλαδίσλαου Β΄ της Πολωνίας. Υποστήριξε τον Ρούπερτ Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου στην διένεξή του εναντίον τού Βεντσεσλάβου της Γερμανίας, η οποία ξεκίνησε μάλλον επειδή ο Βεντσεσλάβος δεν έδωσε τελικά την αδελφή του Άννα για γάμο στον Ρούπερτ Γ΄, όπως είχε υποσχεθεί.
Ο κίνδυνος των Ουσσιτών για τη Γερμανία, ανάγκασε τον Φρειδερίκο Α΄ να συμμαχήσει με τον Σιγισμούνδο της Γερμανίας (αδελφό τού Βεντσεσλάβου) και ανέλαβε ηγετική θέση στον εναντίον τους πόλεμο. Στην αρχή είχε αξιοσημείωτη επιτυχία: το 1421 νίκησε στη μάχη του Μπρυξ. Για την εκτέλεση της επιχείρησης ο Φρειδερίκος Α΄ δαπάνησε μεγάλα χρηματικά ποσά, γι' αυτό και ο Σιγισμούνδος τού έδωσε εδάφη στη Βοημία και το χηρεύον δουκάτο της Σαξονίας-Βίτενμπερκ· το 1425 τον ενέδυσε σε επίσημη τελετή με το αξίωμα του εκλέκτορα.
Αυτό τον ενεθάρρυνε στον αγώνα του εναντίον των Ουσιτών και κάλεσε και άλλους Γερμανούς πρίγκιπες μαζί του, αλλά το 1426 στη μάχη του Άουσιχ ο στρατός του σχεδόν αφανίστηκε. Το 1425 απεβίωσε ο αδελφός του Γουλιέλμος Β΄ άγαμος και τον διαδέχθηκε στο Μάισσεν.
Το 1428 απεβίωσε στο Άλτενμπουργκ και τάφηκε -πρώτος αυτός από τον Οίκο του- στο πριγκιπικό παρεκκλήσιο του καθεδρικού του Μάισσεν. Το 1409 με τον αδελφό του Γουλιέλμο Β΄ ίδρυσαν το Πανεπιστήμιο της Λειψίας για τους φοιτητές της Πράγας, μετά τα γεγονότα του Δυτικού Σχίσματος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1402 την Αικατερίνη των Γουέλφων, κόρη του Ερρίκου Α΄ του Ήπιου, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Νικολά-Ζοζέφ Κυνιό
Πειραματιζόμενος στην εφαρμογή του ατμού για τη μετακίνηση των βαρέων πυροβόλων, αρχικά με τη βοήθεια ενός δραπάνου που επεξεργαζόταν με ακρίβεια τα διάφορα μέρη του πυροβόλου εφεύρε το εξάρτημα εκείνο που θα μπορούσε να μεταφέρει την κίνηση σε τροχό, δηλαδή το έμβολο.
Έτσι το 1770 ο Κυνιό κατάφερε και δημιούργησε ουσιαστικά το πρώτο μηχανικό αυτοκίνητο (για τον ίδιον, «αυτοκινούμενο ελκυστήρα πυροβολικού»), που έλαβε και το όνομά του. Το όχημα Κυνιό ήταν ένα βαρύ τρίτροχο όχημα, βάρους 2,5 τόνων, που στο πρόσθιο μέρος του έφερε ατμολέβητα, από τον οποίο ο ατμός διοχετευόμενος με μια απλή διάταξη σε κάθετο έμβολο μετέδιδε με στρόφαλο κίνηση στον πρόσθιο τροχό. Ο ελκυστήρας αυτός κινήθηκε με ταχύτητα 3,6 χιλιόμετρα την ώρα, επί 20 λεπτά της ώρας, μεταφέροντας 4 επιβάτες. Στη συνέχεια μετά από 20 λεπτά στάση, μέχρι να επανακτήσει αρκετή πίεση μπορούσε να επαναλάβει το εγχείρημα.
Το δεύτερο σε παραγωγή όμοιο όχημα το 1771 δημιούργησε και το πρώτο αυτοκινητικό ατύχημα λόγω της μεγάλης δυσκολίας που παρουσίαζε, λόγω βάρους, στην αλλαγή πορείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες Κατηγορία:Αυτοκίνητο
Πάολο Αγκοστίνι
Ο Πάολο Αγκοστίνι (ιτ. Paolo Agostini) (περ. 1575 - 1629) υπήρξε Ιταλός οργανίστας, διευθυντής ορχήστρας και συνθέτης της πρώιμης μπαρόκ εποχής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε κοντά στο Βαλλεράνο περί τα 1575. Μαθήτευσε με τον Τζιοβάνι Μπερναντίνο Νανίνι και τον Γκρεγκόριο Αλλέγκρι. Υπηρέτησε ως οργανίστας στο Ναό της Αγίας Μαρίας στο Τραστεβέρε. Το 1627 διαδέχτηκε τον Βιντσέντσο Ουγκολίνι στο Βατικανό. Απεβίωσε στη Ρώμη το 1629.
Ενδεικτική Εργογραφία
Δημοσίευσε επτάτομη συλλογή ψαλμών, δύο τόμους μαγκνιφικάτα και αντιφωνίες, και πεντάτομη συλλογή θείων λειτουργιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Χρυσές Σφαίρες του 2008
Η 66η απονομή των Χρυσών Σφαιρών, προς τιμήν ανθρώπων και ταινιών που ξεχώρισαν στον κινηματογράφο και την τηλεόραση κατά το έτος 2008, παρουσιάστηκε από την Ένωση Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ στις 11 Ιανουαρίου 2009. Έλαβε χώρα στο Beverly Hilton Hotel στο Μπέβερλυ Χιλλς, της Καλιφόρνια, των Η.Π.Α. και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από το Δίκτυο NBC.
Μεγάλη νικήτρια των βραβείων αναδείχθηκε η Αγγλίδα ηθοποιός Κέιτ Γουίνσλετ λαμβάνοντας το βραβείο καλύτερης ηθοποιού τόσο σε Α' όσο και σε Β' γυναικείο ρόλο για την ερμηνεία της στις ταινίες Ο Δρόμος της Επανάστασης και Σφραγισμένα Χείλη αντίστοιχα. Παράλληλα ξεχώρισε η ταινία Slumdog Millionaire, η οποία απέσπασε συνολικά 4 βραβεία, μεταξύ αυτών και εκείνο της καλύτερης δραματικής ταινίας.
Για την προσφορά του στον κινηματογράφο βραβεύτηκε ο σκηνοθέτης Στίβεν Σπίλμπεργκ, λαμβάνοντας το τιμητικό βραβείο «Σέσιλ Ντε Μιλ».
Υποψηφιότητες και νικητές
Οι υποψηφιότητες για αυτή τη χρονιά ανακοινώθηκαν στις 11 Δεκεμβρίου 2008. Ακολουθούν αναλυτικά παρακάτω. Με έντονη γραμματοσειρά δηλώνονται οι νικητές.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Χρυσές Σφαίρες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2008
Μετοκλοπραμίδη
Η μετοκλοπραμίδη (Primperan) είναι φαρμακευτική αντιεμετική ουσία που διεγείρει την κινητικότητα του γαστρεντερικού συστήματος (ΓΕΣ).Η δράση της εντοπίζεται στο ανώτερο τμήμα του ΓΕΣ όπου αυξάνει τον τόνο του οισοφαγικού σφιγκτήρα και διεγείρει τη σύσπαση του πυλωρικού άντρου και του λεπτού εντέρου.
Κύπελλο Σερβίας και Μαυροβουνίου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου ξεκίνησε το 1992-1993, την επόμενη χρονιά από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και θεωρείται συνέχεια του Γιουγκοσλαβικού κυπέλλου. Το 2005-2006 έγινε η τελευταία διοργάνωση, αφού διαλύθηκε η ένωση της Σερβίας και Μαυροβουνίου.
Μετοκλοπραμίδη
Μηχανισμός Δράσης
Παρουσιάζει μικτό μηχανισμό δράσης: δρα ανταγωνιστικά επί των 5-HT3R υποδοχέων, αλλά διεγερτικά επί των 5-HT4R διευκολύνοντας έτσι την έκλυση της ακετυλοχολίνης από τις μεταγαγγλιακές ίνες του χολινεργικού πνευμονογαστρικού. Επίσης, παρουσιάζει αντιντοπαμινεργική δράση επί των D2R υποδοχέων. Η κεντρική της δράση εξηγεί την ευεργετική της δράση έναντι ναυτίας και εμετού, ενώ η περιφερική της ευθύνεται για την αύξηση κινητικότητας του ΓΕΣ.
Ενδείξεις
Θεραπευτικά χορηγείται για την αντιμετώπιση διαταραχών του ΓΕΣ(ναυτία, εμετό,αίσθημα διάτασης στομάχου,βραδεία γαστρική εκκένωση,γαστρο-οισοφαγική παλινδρόμηση και πρόληψη εισρόφησης γαστρικού περιεχομένου στους ανώτερους αεροφόρους αγωγούς).Προφυλακτικώς χορηγείται για τους εμέτους μετά από χημειοθεραπεία με αντινεοπλασματικά φάρμακα.Επίσης,στον ενδοσκοπικό έλεγχο του ανώτερου πεπτικού για τη διευκόλυνση προσπέλασης του ενδοσκοπίου ή προς το δωδεκαδάκτυλο, καθώς και στη διενέργεια βιοψίας του λεπτού εντέρου, προκειμένου να προωθηθεί ταχύτερα το ειδικό όργανο.Ακόμα, η μετοκλοπραμίδη θεωρείται αποτελεσματική στην αναισθησία και κατά τη διάρκεια του τοκετού, για την πρόληψη εισρόφησης γαστρικού περιεχομένου στις αναπνευστικές οδούς
Αντενδείξεις
Σε γνωστή υπερευαισθησία στο φάρμακο ή σε μη ανοχή του από τον ασθενή.Συμπτώματα παρκινσονισμού και κίνδυνο όψιμης δυσκινησίας (συνίσταται σε αθέλητες κινήσεις του στόματος, του κορμού και των άκρων) μπορούν να υποχωρήσουν με τη διακοπή της θεραπείας. Ενδοφλέβια χορήγηση μπορεί να προκαλέσει υπέρταση και καρδιακές διαταραχές.Αντενδείκνυται επίσης σε ύπαρξη ή σε υποψία ύπαρξης φαιοχρωμοκυτώματος (κίνδυνος σοβαρής υπερτασικής κρίσης από έκλυση κατεχολαμινών).Μπορεί να προκαλέσει γυναικομαστία σε άνδρες και διόγκωση μαστών στις γυναίκες.Η χορήγηση της αντενδείκνυται και σε περιπτώσεις απόφραξης ή διάτρησης του ΓΕΣ. Τέλος,αποφεύγεται σε ασθενείς που λαμβάνουν τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, αδρενεργικούς παράγοντες, αναστολείς της ΜΑΟ και γενικά φάρμακα που μπορούν να προκαλέσουν εξωπυραμιδικές εκδηλώσεις.
Ιδιαίτερες επισημάνσεις
Συνιστάται η αποφυγή χορήγησης κατά το 1 τρίμηνο της εγκυμοσύνης, διότι διαπερνά τον φραγμό του πλακούντα. Αν η χορήγηση κρίνεται απαραίτητη να σταθμίζεται από τον ιατρό το αναμενόμενο όφελος για τη μητέρα σε σχέση με τον ενδεχόμενο κίνδυνο για το έμβρυο Κατα τη γαλουχία,ενημερώστε το γιατρό σας, αν θηλάζετε, πριν πάρετε Primpéran® διότι η μετοκλοπραμίδη αποβάλλεται στο μητρικό γάλα. Απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή ιδίως σε πρόωρα.
Δοσολογία
Ενδομυίκώς, ενδοφλεβίως,per os (δισκία,διάλυμα) Η δοσολογία εξατομικεύεται ανάλογα με τις ανάγκες κάθε ασθενούς. Συνήθης δόση από του στόματος:10–20 mg 3 φορές ημερησίως πριν το φαγητό.
Πηγές
Αστέριος Σ. Τσιφτσόγλου, 2010, University Studio Press, Μοριακή και κλινική Φαρμακολογία-Βασικές αρχές της δράσης των φαρμάκων ISBN 978-960-12-1879-3
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιεμετικά Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Κατάλογος χωρών κατά δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης (2006)
[[Image:HDImap_spectrum2006.png|thumb|right|400px| Παρατίθεται κατάλογος με τις [[κατάλογος χωρών|χώρες του κόσμου]] και την κατάταξή τους στην Έκθεση για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη (Human Development Report) του 2006 με βάση στα στοιχεία του 2004. Ο Δείκτης Ανθρώπινης Ανάπτυξης (Human Development Index, HDI) αποτελεί μέτρο σύγκρισης του προσδόκιμου ηλικίας, του αλφαβητισμού, της εκπαίδευσης και της ποιότητας ζωής ανά τον κόσμο. Με βάση αυτόν το Δείκτη, γίνεται χαρακτηρισμός μιας χώρας σε υπανάπτυκτη ή αναπτυσσόμενη ή   αναπτυγμένη. Ο δείκτης ξεκίνησε να μετράται για πρώτη χρονιά το 1990 από τον Πακιστανό οικονομολόγο Mahbub ul Haq. Οι χώρες (σχεδόν όλα τα Μέλη του ΟΗΕ και μερικά ειδικά εδάφη) διαιρούνται σε τρεις κύριες κατηγορίες με βάση το Δείκτη HDI:  Με Υψηλή ,  Με Μέση  και  Με χαμηλή  ανθρώπινη ανάπτυξη.
Δεν αναφέρονται στον κατάλογο
{| class="wikitable" ! Θέση !!width="250px"| Χώρα !! HDI
Χωρίς διαθέσιμα στοιχεία
ΔΑΑ
Στέφανος Παλαιολόγος
Ο Στέφανος Παλαιολόγος υπήρξε Έλληνας έμπορος και σημαντικό μέλος της ελληνικής παροικίας και των φιλελληνικών κύκλων στο Άμστερνταμ κατά την εποχή της Επανάστασης του 1821, από όπου προσέφερε μεγάλη ηθική και υλική βοήθεια προς την Επανάσταση.
Καταγόταν από την Πάτμο, απ' όπου έφυγε μετά την κατάληψη του νησιού από τους Ρώσους το 1770. Έμεινε στο Άμστερνταμ από το 1773/74 έως το 1835. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια της Πάτμου. Πατέρας του ήταν ο πλοιοκτήτης Χατζή Μανόλης Παλαιολόγος. Αδελφός του ήταν ο Αναστάσιος, που υπηρέτησε στο ρωσικό ναυτικό και έφτασε μέχρι το βαθμό του υποναυάρχου του Ευξείνου Πόντου.
Στο Άμστερνταμ είχε επαφές με τον Αδαμάντιο Κοραή, οι οποίες συνεχίστηκαν και όταν ο τελευταίος εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Ο Παλαιολόγος δεν αναφέρεται στους καταλόγους μελών της Φιλικής Εταιρείας, αλλά φαίνεται ότι είχε μυηθεί στην Εταιρεία, όπως προκύπτει από την αλληλογραφία που είχε με την "Γραικική Φιλανθρωπική Εταιρεία της Οδησσού", και από τις επαφές του με τον Πέτρο Ηπίτη, απεσταλμένο του Αλ. Υψηλάντη στην Ευρώπη. Κατά την Επανάσταση προπαγάνδισε υπέρ των Ελλήνων και συνέβαλε στη δημιουργία φιλελληνικών κύκλων στην Ολλανδία. Υπήρξε μέλος του φιλελληνικού κομιτάτου του Άμστερνταμ που ιδρύθηκε το 1822. Οι φιλέλληνες του Άμστερνταμ συγκέντρωναν οικονομική βοήθεια που έστελνε στην Ελλάδα, μέσω του επισκόπου Ουγγροβλαχίας Ιγνατίου, με τον οποίο ο Παλαιολόγος είχε αλληλογραφία. Τις ευχαριστίες του προς τον Στέφανο Παλαιολόγο εξέφραζε από την Ελλάδα ο επίσκοπος Ανδρούσης Ιωσήφ με επιστολή του.
Είχε αλληλογραφία με τον Ολλανδό πρόξενο στην Κωνσταντινούπολη Gaspard Testa από τον οποίο ζητούσε και λάμβανε πληροφορίες για θέματα που αφορούσαν τους Έλληνες. Το 1823 έστειλε στην Πελοπόννησο φορτίο όπλων με το πλοίο "Le Brisiere" υπό τον καπετάνιο Piet Bakker. Τον ίδιο χρόνο με την προτροπή του οι ομογενείς της Ολλανδίας έστειλαν πάνω από 7.000 ολλανδικά φιορίνια ως βοήθεια προς τους επαναστάτες. Βοήθησε στην σύναψη του πρώτου δανείου της προσωρινής ελληνικής κυβέρνησης από τη Βρετανία. Ο ίδιος δεν συνέστησε τη σύναψη δανείου στην Ολλανδία γιατί το έκρινε ασύμφορο. Η Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος τον όρισε πρεσβευτή της στην Ολλανδία τον Μάρτιο του 1825. Συνέχισε να προσφέρει βοήθεια προς την Ελλάδα και επί διακυβέρνησης Καποδίστρια.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Greenland Dock
εναλλ.=Η αποβάθρα Greenland Dock σήμερα|μικρογραφία|463x463εσ|Η αποβάθρα Greenland Dock σήμερα Το Greenland Dock (στα ελληνικά: αποβάθρα της Γροιλανδίας) είναι η παλαιότερη (από 1699) δεξαμενή ναυπήγησης και αποβάθρα του Λονδίνου, που βρίσκεται στο Ρόδερχαϊθ στην περιοχή της πόλης που είναι σήμερα γνωστή ως Docklands. Ήταν μέρος των εμπορικών αποβαθρών του Σάρρεϋ (Surrey), οι περισσότερες από τις οποίες σήμερα έχουν επιχωματωθεί. Σήμερα η αποβάθρα του Greenland Dock χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τον ελλιμενισμό μικρών σκαφών αναψυχής και είναι μία από τις δύο λειτουργικές κλειστές αποβάθρες (μαρίνες) στη νότια όχθη του Ρόδερχαϊθ. Η άλλη μαρίνα είναι η South Dock (51.49333°N, -0.03578°W) που βρίσκεται δίπλα και νότια της Greenland Dock και είναι σημαντικά μικρότερη. Η ονομασία της προήλθε λόγω της χρήσης της από Γροιλανδούς φαλαινοθήρες κατά τον 18ο αιώνα. Οδικά απέχει 3,5 χλμ από τη Γέφυρα του Λονδίνου.
Ιστορία
Η αποβάθρα κατέχει σημαντική θέση στη ναυτιλιακή και εμπορική ιστορία του Λονδίνου.
Ίδρυση της «Howland Great Wet Dock»
alt=Το Greenland Dock σε σχέδιο του 1717 με την τότε ονομασία Howland Great Wet Dock. Αριστερά και δεξιά της εισόδου υπήρχαν θέσεις για ναυπηγοεπισκευαστικές εργασίες.|μικρογραφία|Το Greenland Dock σε σχέδιο του 1717 με την τότε ονομασία Howland Great Wet Dock. Αριστερά και δεξιά της εισόδου υπήρχαν θέσεις για ναυπηγοεπισκευαστικές εργασίες. Στο βάθος διακρίνεται το Λονδίνο. Το ελληνικό «[[Καρτερία (ατμόπλοιο)|Καρτερία» φέρεται να ναυπηγήθηκε στην αριστερή (νότια) θέση ναυπήγησης ( Greenland Dock, South)]] Η πρώτη δεξαμενή ναυπήγησης στο Λονδίνο, πιθανότατα και σε ολόκληρη την Αγγλία, κατασκευάστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα και ονομαζόταν «Howland Great Wet Dock», από τον Sir Giles Howland από το Streatham, ο οποίος είχε αγοράσει την περιοχή. Ο Sir G.H. είχε χριστεί ιππότης από τη βασίλισσα Ελισάβετ και ήταν από τα πρώτα μέλη της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών.
Στη συνέχεια ο John Howland (π. 1652-1686) κληρονόμος του Sir G.H., παραχώρησε την ιδιοκτησία στον Wriothesley Russell (π. 1680-1711) γόνο της αριστοκρατικής οικογένειας Russell, ως μέρος γαμήλιας προίκας για την κόρη του Elizabeth (1682-1724), και μάλιστα με τη συμφωνία να εκμεταλλευτεί και να αναπτύξει περισσότερο την περιουσία. Οι Russell για να αναβαθμίσουν την περιουσία τους, απέκτησαν κοινοβουλευτική άδεια το 1696 για να κατασκευάσουν μια ορθογώνια αποβάθρα με έκταση περίπου 40 στρεμμάτων (10 acres), ικανή να φιλοξενήσει περίπου 120 πλοία. Η αποβάθρα κατασκευάστηκε μεταξύ 1696 και 1700. Σχεδιάστηκε από τον τοπικό ναυπηγό, John Wells και προοριζόταν για την επισκευή των πλοίων της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών.
Μετονομασία σε «Greenland Dock»
Το 1725, τη μισθώνει η South Sea Company για να τη χρησιμοποιούν τα φαλαινοθηρικά της Γροιλανδίας. Το 1763, οι Russell πωλούν την αποβάθρα στους John και William Wells. Η αποβάθρα μετονομάζεται σε Greenland Dock, λόγω εκτεταμένης χρήσης της από τα φαλαινοθηρικά σκάφη των Γροιλανδών. Στην αποβάθρα δημιουργούνται εγκαταστάσεις για την εξαγωγή και επεξεργασία του λίπους από τις φάλαινες. εναλλ.=Σχέδιο της αποβάθρας του 1763|μικρογραφία|Σχέδιο της αποβάθρας του 1763
Ναυπηγική δραστηριότητα
Στα ανατολικά της αποβάθρας,επί του ποταμού Τάμεση, αριστερά και δεξιά της εισόδου, υπήρχαν θέσεις (dry shipyards) για ναυπηγοεπισκευαστικές εργασίες. Η μεγάλη δεξιά της εισόδου - η βόρεια - στην κατεύθυνση από ανατολή προς δύση (στην εικόνα) ονομαζόταν Greenland Dock (North) Shipyard και εκτιμάται ότι υπήρχε από το 1660. Η μεγάλη αριστερά της εισόδου - η νότια - ονομαζόταν Greenland Dock (South) Shipyard και πιθανότατα κατασκευάστηκε το 1700, όταν κατασκευάστηκε και η μεγάλη αποβάθρα.
Πιθανότατα το πρώτο πλοίο που ναυπηγήθηκε ήταν το «Tonqueen», το 1681, από τον Richard Wells, για λογαριασμό της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Το 1698 κατασκευάζεται το πρώτο πολεμικό, το «Winchester» με 42 πυροβόλα. Όταν φτιάχτηκε η νότια θέση ναυπήγησης μισθώθηκε στην οικογένεια Burchett, που το 1702 κατασκεύασε το πολεμικό Monck, με 60 πυροβόλα.
Τα πρώτα ατμόπλοια
Το 1760, τα δύο ναυπηγία (North και South) μισθώνονται από τον John Randall. Μετά τον θάνατο του Randall, το 1802, τα ναυπηγία τα αναλαμβάνει ο Daniel Brent, που προηγουμένως είχε υπάρξει συνεταίρος του. Ο D.Brent ναυπηγεί αυτή την εποχή μερικά από τα πρώτα ατμόπλοια.
εναλλ.=Εκφόρτωση ξυλείας το 1927|μικρογραφία|Εκφόρτωση ξυλείας το 1927
Εμπόριο ξυλείας
Το 1806 η αποβάθρα πωλήθηκε στον έμπορο ξυλείας William Richie, ο οποίος χρησιμοποιεί την αποβάθρα για τη μεταφορά ξυλείας από τη Νορβηγία και τις Βαλτική. Το 1807 δημιουργείται η εταιρία Commercial Dock Company, που αγοράζει από τον W. Richie την αποβάθρα και σταδιακά γειτονικές ιδιοκτησίες. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή ο W. Richie ίδρυσε την εταιρία Commercial Dock Company. Πιθανότατα την ίδρυσε τη μετοχοποίησε και διατήρησε μέρος των μετοχών πουλώντας τις υπόλοιπες.
Την ίδια εποχή αναπτύσσονται στην περιοχή ανταγωνιστικές εταιρίες με κυριότερη την Grand Surrey Canal Company (1802). Ακολουθούν συνεργασίες και συγχωνεύσεις μεταξύ αυτών των εταιριών. Το 1855 συγχωνεύονται Commercial Dock Company και Grand Surrey Dock Company. Το 1864-5, οι δύο μεγάλες εταιρείες Commercial Dock Company και Surrey Canal Company (Surrey Docks) συγχωνεύονται σε μία με την επωνυμία Surrey Commercial Dock Company, η οποία κατέχει έκταση που κυμαίνεται στα 1470 - 1800 στρέμματα (365 - 450 acres), υδάτινη και χερσαία. Λόγω του μεγέθους της σχεδόν μονοπωλεί - κατέχει το 80% - του εμπορίου ξυλείας στο Λονδίνο.
Το Greenland Dock παρέμεινε στο κέντρο του εμπορίου ξυλείας του Λονδίνου για πάνω από έναν αιώνα. Μεγάλο μέρος της ξυλείας έφτανε με μικρά ιστιοφόρα σκάφη από την περιοχή της Βαλτικής, μέχρι που αυτά εκτοπίστηκαν από μεγάλα ατμόπλοια.
Η επέκταση
Μεταξύ του 1895-1904, η αποβάθρα επεκτάθηκε κατά μήκος προς τα δυτικά. Το έργο πραγματοποιήθηκε από τον Sir John Wolfe-Barry, τον μηχανικό που προηγουμένως είχε κατασκευάσει τη Γέφυρα του Λονδίνου (Tower Bridge). Υπερδιπλασιάστηκε σε μήκος και σχεδόν διπλασιάστηκε σε βάθος. Έφτανε μέχρι τις αποβάθρες της Canada Dock. Στο σημείο που ενωνόταν με την Canada Dock κατασκευάστηκε κινητή γέφυρα (Redriff Road Bridge), η οποία υπάρχει μέχρι σήμερα (51.49431°N, -0.04464°W), δεν είναι όμως λειτουργική λόγω των επιχωματώσεων που έγιναν μετά το 1970 (φωτο). Όταν ολοκληρώθηκε η επέκταση κάλυπτε μια έκταση 85 στρεμμάτων (21 acres), με βάθος 9,4 μέτρα (31 πόδια) και μήκος 716 μέτρα (2,350 πόδια). Το θυρόφραγμα (δεξαμενή ανύψωσης) της εισόδου ήταν 170 μέτρα μήκος, 24 μέτρα πλάτος και είχε βάθος 35 μέτρα. Μετά την επέκταση μπορούσε να δεχτεί μεγάλα φορτηγά πλοία και επιβατηγά υπερωκεάνια που εκτελούσαν δρομολόγια στον Καναδά.
Το 1906 όλες οι αποβάθρες του Λονδίνου, συγχωνεύθηκαν υπό τη διεύθυνση του Λιμένος του Λονδίνου.
Στην αποβάθρα εκτός από τα μεγάλα ατμόπλοια συνέχισαν να ελλιμενίζονται και τα μικρότερα που έφερναν ξυλεία από τις χώρες της Βαλτικής. Έτσι μέσα και γύρω από τη μεγάλη αποβάθρα Greenland Dock δημιουργήθηκαν μικρότεροι χώροι που εξυπηρετούσαν το εμπόριο ξυλείας και ανάλογα με την προέλευση των φορτίων ονομάστηκαν αποβάθρες της Φινλανδίας, Σουηδίας, Νορβηγίας.
Η παρακμή
Μετά τον πόλεμο οι ζημιές αποκαταστάθηκαν και υπήρξε μια σύντομη ευημερία. Ωστόσο, οι τεχνολογικές αλλαγές στη ναυτιλιακή βιομηχανία οδηγούν βαθμιαία την αποβάθρα σε παρακμή. Οι εργασίες των αχθοφόρων καταργήθηκαν από το 1958 όταν άρχισε να συσκευάζεται η ξυλεία. Λίγο καιρό αργότερα, επικρατεί η χρήση εμπορευματοκιβωτίων, με μεγάλες ποσότητες φορτίου που δύσκολα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν στις αποβάθρες του Λονδίνου. Το 1970, οι αποβάθρες του Σάρρεϋ έκλεισαν και η αποβάθρα του Greenland Dock πωλείται στο δήμο του Southwark (1977).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Λονδίνου
Σπίριτ: Ο Ατίθασος
Το Σπίριτ: Ο Ατίθασος (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Spirit Untamed) είναι αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων υπολογιστή του 2021 σε παραγωγή από την DreamWorks Animation και διανομή από την Universal Pictures. Σκηνοθετήθηκε από τους Ελέιν Μπόγκαν και Έννιο Τορεσάν (στα μεγάλου μήκους σκηνοθετικά τους ντεμπούτα) από σενάριο των Όρι Γουόλινγκτον και Κριστίν Χαν. Ως αυτόνομη συνέχεια και spin-off του Σπίριτ, Το Άγριο Άλογο (2002) και η δεύτερη κινηματογραφική ταινία του franchise Σπίριτ, πρωταγωνιστούν οι φωνές των Ιζαμπέλα Μερσέντ, Τζέικ Τζίλενχαλ, Μαρσάι Μάρτιν, Μακένα Γκρέις, Τζούλιαν Μουρ, Ουάλτον Γκόγκινς, και Αντρέ Μπράουερ.
Το Σπίριτ: Ο Ατίθασος κυκλοφόρησε κινηματογραφικά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 4 Ιουνίου του 2021. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς και έγινε εισπρακτική αποτυχία αφού εισέπραξε $42 εκατομμύρια απέναντι σε έναν προϋπολογισμό $30 εκατομμυρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2021 Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της DreamWorks Animation Κατηγορία:Ταινίες spin-offs Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2021
Μπεσαγκάς
Το Μπεσαγκάς, είναι ένα χωριό στην περιφέρεια Αλμάτι στην επαρχία Ταλγκάρ του Καζακστάν. Χρησιμοποιεί την ώρα Αστάνα και στην σοβιετική εποχή ονομαζόταν Ντζερζίνσκογιε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Καζακστάν Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Eurojust
Ιστορία
Η Eurojust ιδρύθηκε ως αποτέλεσμα της απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Τάμπερε (15-16 Oκτωβρίου 1999) να συσταθεί μια μόνιμη μονάδα δικαστικής συνεργασίας προκειμένου να βελτιωθεί η καταπολέμηση των σοβαρών μορφών εγκλήματος. Η Συνθήκη της Νίκαιας τροποποίησε τη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση ώστε να περιλαμβάνει μια αναφορά στην Eurojust. Την 14 Δεκεμβρίου 2000, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δημιούργησε μία πρόδρομη οργάνωση με την ονομασία Προ-Eurojust της οποίας η αποστολή ήταν να επιτρέψει στους εισαγγελείς να δοκιμάσουν τις συστηματικές διαδικασίες της Eurojust. Άρχισε να λειτουργεί στις Βρυξέλλες την 1η Μαρτίου 2001. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις ΗΠΑ το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους κατέδειξαν έντονα την ανάγκη για διεθνή συνεργασία, επισπεύδοντας την ανάπτυξη της Eurojust, που ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 2002 με την Απόφαση 2002/187/ΔΕΥ του Συμβουλίου. Ο νέος οργανισμός εγκαταστάθηκε στη Χάγη την 29η Απριλίου 2003.
Από την ίδρυσή της, η Eurojust έχει επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό στη σύναψη διεθνών συμφωνιών συνεργασίας και στην ανάπτυξη διεθνών σημείων επαφής, με συμπεριλαμβανόμενους τους πολλούς εισαγγελείς-συνδέσμους (Νορβηγία, Ελβετία, Μαυροβούνιο και Ηνωμένες Πολιτείες). Εκτός από αυτά τα τέσσερα κράτη, έχει συνάψει συμφωνίες συνεργασίας με την Ευρωπόλ, την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία καταπολέμησης της απάτης (OLAF), την Ευρωπαϊκή Αστυνομική Ακαδημία (CEPOL), το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Κατάρτισης Δικαστικών, το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον 'Ελεγχο των Ναρκωτικών και την Πρόληψη του Εγκλήματος (UNODC), την Iber-RED, την Κροατία (προ της προσχώρησής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η Ιουλίου 2013), την Ισλανδία και τη Βόρεια Μακεδονία.
Τον Ιούλιο 2008 υπογράφηκε η νέα Απόφαση του Συμβουλίου για την ενίσχυση της Eurojust, για την ενίσχυση της συνεργασίας του οργανισμού με τους εταίρους και τις τρίτες χώρες και γενικά των επιχειρησιακών δυνατοτήτων του.
Μορφές εγκλημάτων και αδικημάτων
Σύμφωνα με την Απόφαση για τη Eurojust, ο οργανισμός μπορεί να ενεργεί όταν 2 ή περισσότερα κράτη μέλη θίγονται από εγκλήματα που εμπίπτουν στο πεδίο αρμοδιότητας της Ευρωπόλ, συμπεριλαμβάνοντας το οργανωμένο έγκλημα, την τρομοκρατία και τις άλλες μορφές σοβαρών εγκλημάτων (παράνομη διακίνηση ναρκωτικών, δραστηριότητες νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες, εγκληματικές πράξεις συνδεόμενες με πυρηνικές και ραδιενεργές ουσίες, παράνομη διακίνηση μεταναστών, εμπορία ανθρώπων, εγκλήματα σχετικά με μηχανοκίνητα οχήματα, ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και βαριά σωματική βλάβη, παράνομο εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων και ιστών, απαγωγή, παράνομη κατακράτηση και περιαγωγή σε ομηρία, ρατσισμός και ξενοφοβία, ληστεία και διακεκριμένη κλοπή, παράνομη διακίνηση πολιτιστικών αγαθών (συμπεριλαμβανομένων των αρχαιοτήτων και των έργων τέχνης), υπεξαίρεση και απάτη, «προστασία» έναντι χρημάτων και εκβίαση, παραποίηση/απομίμηση και πειρατεία προϊόντων, πλαστογραφία και διακίνηση διοικητικών εγγράφων, πλαστογραφία χρημάτων και μέσων πληρωμής, εγκλήματα στον τομέα της πληροφορικής, διαφθορά, παράνομη διακίνηση όπλων, πυρομαχικών και εκρηκτικών, παράνομο εμπόριο απειλούμενων ζωικών ειδών, παράνομο εμπόριο απειλούμενων φυτικών ειδών και φυτικών ποικιλιών, εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος (περιλαμβανομένης της ρύπανσης από τα πλοία), παράνομη διακίνηση ορμονικών ουσιών και άλλων αυξητικών παραγόντων. Η Eurojust ασκεί την αρμοδιότητά της για αδικήματα που θίγουν τα οικονομικά συμφέροντα της Ένωσης, σε υποθέσεις που αφορούν κράτη μέλη που συμμετέχουν σε προγράμματα ενισχυμένης συνεργασίας, και για τα υπόλοιπα κράτη μέλη μόνο κατόπιν αιτήσεως των ιδίων. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Netherlands,_The_Hague,_International_Criminal_Court.JPG|μικρογραφία|Το πρώην κτήριο της Eurojust στη [[Χάγη, και πρώην προσωρινή έδρα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου]]
Καθήκοντα
Η Eurojust δεν έχει την αρμοδιότητα για τη διερεύνηση ή τη δίωξη των εγκλημάτων, αλλά εργάζεται για τον συντονισμό των ερευνών και των διώξεων μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ κατά την αντιμετώπιση του διασυνοριακού εγκλήματος. Μπορεί επίσης να συνδράμει στις έρευνες και τις διώξεις μεταξύ ενός αιτούντος κράτους μέλους και ενός τρίτου κράτους όπου υπάρχει συμφωνία συνεργασίας ή ειδική ανάγκη.
Τα καθήκοντα της Eurojust ενδέχεται να διαφέρουν ανάλογα με το αν ενεργεί ως συλλογικό όργανο ή μέσω των εθνικών μελών της. Στα επιχειρησιακά και λοιπά καθήκοντα του οργανισμού περιλαμβάνονται:
Φόρτος εργασίας
Από τότε που συστάθηκε, η Eurojust χειρίζεται ολοένα και αυξανόμενο αριθμό υποθέσεων. Το 2002 χειρίστηκε 202 υποθέσεις. Το 2016 τα κράτη μέλη ζήτησαν τη συνδρομή της σε 2.306 νέες υποθέσεις. Η πλειοψηφία των περιστατικών αφορούσαν 2 κράτη μέλη. Το 2010, το 1/5 των περιστατικών αφορούσε 3 ή περισσότερες χώρες. Το 2016 η Eurojust διοργάνωσε 249 συνεδριάσεις συντονισμού μεταξύ των εκπροσώπων των εθνικών αρχών και των οργανισμών της ΕΕ. Διοικεί τουλάχιστο 10 κέντρα συντονισμού τα οποία διοργανώνουν ημερίδες κοινής δράσης, όπου οι συμμετέχοντες ανταλλάσσουν πληροφορίες για σοβαρές υποθέσεις οργανωμένου εγκλήματος που αφορούν περισσότερα από ένα κράτη.
Οργάνωση
Η Eurojust περιλαμβάνει τα εθνικά μέλη, το συλλογικό όργανο, το εκτελεστικό συμβούλιο και τον διοικητικό διευθυντή. Τα εθνικά μέλη αντιπροσωπεύουν τα κράτη μέλη και έκαστο μέλος επικουρείται από έναν αναπληρωτή και έναν βοηθό. Το συλλογικό όργανο απαρτίζεται από όλα τα εθνικά μέλη και 1 εκπρόσωπο της Επιτροπής. Ο Πρόεδρος και οι 2 Αντιπρόεδροι της Eurojust εκλέγονται από το συλλογικό όργανο. Το εκτελεστικό συμβούλιο απαρτίζεται από τον Πρόεδρο και τους αντιπροέδρους της Eurojust, 1 εκπρόσωπο της Επιτροπής και 2 άλλα μέλη του συλλογικού οργάνου. Ο Διοικητικός διευθυντής διορίζεται από το συλλογικό όργανο για τετραετή θητεία και είναι υπόλογος σε αυτό.
Η διοικητική οργάνωση του οργανισμού περιλαμβάνει μονάδες, υπηρεσίες και γραμματείες: το Λογιστήριο, τα Γραφεία Προϋπολογισμού, Οικονομικών και Προμηθειών, τη Γραμματεία του συλλογικού οργάνου, το Γραφείο Εταιρικών Επικοινωνιών, την Υπηρεσία Προστασίας Δεδομένων, το Γραφείο Εκδηλώσεων και Λογιστικής, το Γραφείο Ανθρωπίνων Πόρων, τη Μονάδα Διαχείρισης Πληροφοριών, το Γραφείο Θεσμικών Υποθέσεων, το Γραφείο Νομικών Υποθέσεων, το Γραφείο Επιχειρήσεων, το Γραφειό Σχεδιασμού, Προγραμματισμού & Αναφορών, και τις Υπηρεσίες Ασφαλείας και Εγκαταστάσεων.
Αναφορές
Κατηγορία:Οργανισμοί στην Ευρώπη
Ελευθερία του λόγου
Η ελευθερία του λόγου είναι μια αρχή που υποστηρίζει την ελευθερία ενός ατόμου ή μιας κοινότητας να εκφράζει τις απόψεις και τις ιδέες τους χωρίς φόβο αντίρρησης, λογοκρισίας ή νομικής κύρωσης. Ο όρος "ελευθερία έκφρασης" χρησιμοποιείται μερικές φορές συνώνυμα αλλά περιλαμβάνει κάθε πράξη αναζήτησης, παραλαβής και διάδοσης πληροφοριών ή ιδεών, ανεξάρτητα από το χρησιμοποιούμενο μέσο.
Κάθε κυβέρνηση περιορίζει την ελευθερία του λόγου ως ένα βαθμό. Οι συχνότεροι περιορισμοί της ελευθερίας του λόγου αφορούν: δυσφήμηση, συκοφαντία, βωμολοχία, πορνογραφία, στάση (στασιασμό), ρητορική μίσους, διαβαθμισμένες πληροφορίες, παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων, εμπορικό απόρρητο, συμφωνίες μη-αποκάλυψης, δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, δικαίωμα στη λήθη και μεταρρυθμίσεις στις χρηματοδοτήσεις εκλογικών εκστρατειών. Το κατά πόσο αυτοί οι περιορισμοί μπορούν να δικαιολογούνται βάσει της αρχής της βλάβης, εξαρτάται από το κατά πόσον επηρεάζουν τις απόψεις ή τις ενέργειες τρίτου αρνητικά ως προς ένα δεύτερο μέρος (άτομο), προξενώντας του μια τέτοια βλάβη ή όχι.
Ο όρος «αρχή της προσβολής» χρησιμοποιείται επίσης για να διευρύνεται το πεδίο περιορισμών της ελευθερίας του λόγου, ώστε να απαγορεύσει τις μορφές έκφρασης που θεωρούνται προσβλητικές για την κοινωνία, κάποιες ομάδες ειδικών συμφερόντων ή ιδιώτες. Για παράδειγμα, η ελευθερία του λόγου είναι περιορισμένη υπό πολλές δικαιοδοσίες, από πολύ διαφορετικά θρησκευτικά και νομικά συστήματα, θρησκευτική προσβολή ή νόμους που υποκινούν εθνικό ή φυλετικό μίσος.
Το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης αναγνωρίζεται ως ανθρώπινο δικαίωμα, σύμφωνα με το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (Δ.Σ .Α .Π .Δ). Το άρθρο 19 του ΔΣΑΠΔ προβλέπει ότι «κάθε πρόσωπο θα έχει το δικαίωμα της γνώμης χωρίς παρεμβάσεις» και «ο καθένας θα έχει το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό θα περιλαμβάνει την ελευθερία αναζήτησης, λήψης και μετάδοσης πληροφοριών και ιδεών όλων των ειδών, ανεξαρτήτως συνόρων, προφορικά, εγγράφως ή σε έντυπη μορφή, σε μορφή τέχνης ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο της επιλογής του». Το Άρθρο 19 συνεχίζει λέγοντας ότι η άσκηση των εν λόγω δικαιωμάτων φέρει «ειδικά καθήκοντα και ευθύνες» και μπορεί «ως εκ τούτου, να υπόκειται σε ορισμένους περιορισμούς», όταν χρειάζεται «για την προάσπιση των δικαιωμάτων ή της φήμης των άλλων» ή «για την προστασία της εθνικής ασφάλειας ή της δημόσιας τάξης ή της δημόσιας υγείας ή της ηθικής ».
Το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης
Εκδοχές της ελευθερίας του λόγου μπορούν να βρεθούν σε πρώιμα έγγραφα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Αγγλική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του 1689 αναγνώριζε την «ελευθερία του λόγου στο Κοινοβούλιο» και είναι ακόμα σε ισχύ. Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, που υιοθετήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης το 1789, επιβεβαίωνε ειδικά την ελευθερία του λόγου ως αναφαίρετο δικαίωμα. Η Διακήρυξη προβλέπει την ελευθερία της έκφρασης στο άρθρο 11, το οποίο ορίζει ότι:
Το άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που υιοθετήθηκε το 1948, ορίζει ότι:
Σήμερα, η ελευθερία του λόγου, ή η ελευθερία της έκφρασης, αναγνωρίζεται στο διεθνές και περιφερειακό δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το δικαίωμα αυτό κατοχυρώνεται στο άρθρο 19 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, στο άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, στο άρθρο 13 της Αμερικανικής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και στο άρθρο 9 του Αφρικανικού Χάρτη Ανθρωπίνων και Λαϊκών Δικαιωμάτων. Σύμφωνα με τα επιχειρήματα του Τζον Μίλτον, η ελευθερία του λόγου νοείται ως ένα πολύπλευρο δικαίωμα που περιλαμβάνει όχι μόνο το δικαίωμα έκφρασης ή διάδοσης πληροφοριών και ιδεών, αλλά και τρία ακόμη διακριτά σκέλη:
Διεθνή, περιφερειακά και εθνικά πρότυπα αναγνωρίζουν επίσης ότι η ελευθερία του λόγου, όπως η ελευθερία της έκφρασης, περιλαμβάνει οποιοδήποτε μέσο, προφορικό, γραπτό, σε έντυπα, μέσω του Διαδικτύου ή μέσω των μορφών τέχνης. Αυτό σημαίνει ότι η προστασία της ελευθερίας του λόγου ως δικαίωμα περιλαμβάνει όχι μόνο το περιεχόμενο, αλλά και τα μέσα έκφρασης.
Συσχετισμοί με άλλα δικαιώματα
Η έννοια ελευθερία της έκφρασης πολλές φορές χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε οποιαδήποτε μορφή έκφρασης, όχι απλά τον λόγο (αν και η ελευθερία του λόγου πολλές φορές εννοείται να τις συμπεριλαμβάνει).
Το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης είναι στενά συνδεδεμένο με άλλα δικαιώματα και ενδέχεται να περιορίζεται όταν έρχεται σε αντίθεση με άλλα δικαιώματα (βλέπε: Περιορισμοί στην ελευθερία του λόγου). Το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης σχετίζεται επίσης με το δικαίωμα σε μια δίκαιη δίκη και σε δικαστική διαδικασία, η οποία μπορεί να περιορίσει την πρόσβαση στην αναζήτηση πληροφοριών ή να καθορίσει την δυνατότητα και τα μέσα με τα οποία η ελευθερία της έκφρασης μπορεί να εκδηλώνεται στο πλαίσιο της δικαστικής διαδικασίας. Ως γενική αρχή, η ελευθερία της έκφρασης δεν μπορεί να περιορίσει το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή, καθώς και την τιμή και την υπόληψη των άλλων. Ωστόσο, ένας μεγαλύτερος βαθμός ελευθερίας είναι δεδομένος όταν εμπλέκονται δημόσια πρόσωπα.
Το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα οποία διαδραματίζουν έναν ιδιαίτερο ρόλο ως φορέας του γενικού δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης για όλους. Ωστόσο, η ελευθερία του Τύπου δεν είναι απαραίτητο να επιτρέπει και την ελευθερία του λόγου. Η Τζούντιθ Λίχτενμπεργκ έχει περιγράψει τις συνθήκες όπου η ελευθερία του Τύπου μπορεί να περιορίσει την ελευθερία του λόγου, για παράδειγμα σε περιπτώσεις όπου τα μέσα ενημέρωσης καταστέλλουν πληροφορίες ή καταπνίγουν την ποικιλομορφία των φωνών που συνδέονται με την ελευθερία του λόγου. Η Λίχτενμπεργκ υποστηρίζει ότι η ελευθερία του Τύπου είναι απλώς μια μορφή του δικαιώματος ιδιοκτησίας που συνοψίζεται στην αρχή «εάν έχεις χρήματα, έχεις φωνή».
Προέλευση
Η ελευθερία του λόγου και της έκφρασης έχει μια μακρά ιστορία που προηγείται των σύγχρονων διεθνών οργάνων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Θεωρείται ότι η δημοκρατική ιδεολογία περί ελευθερίας του λόγου που υπήρχε στην αρχαία Αθήνα πιθανόν να γεννήθηκε στα τέλη του 6ου ή στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. Στις αξίες της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας περιλαμβάνεται η ελευθερία του λόγου και η θρησκευτική ελευθερία.
Εναντίωση και Αλήθεια
Πριν την εφεύρεση της τυπογραφίας, ένα γραπτό, μετά την δημιουργία του, μπορούσε να αντιγραφεί μόνο μέσω της ιδιαίτερα κοπιαστικής και επιρρεπούς σε σφάλματα αντιγραφής με το χέρι. Κανένα περίπλοκο σύστημα λογοκρισίας και ελέγχου των γραφέων δεν υπήρξε, αφού μέχρι τον 14ο αιώνα αυτές οι δραστηριότητες ανήκαν στα θρησκευτικά ιδρύματα, και η εργασία τους σπάνια προκαλούσε εκτεταμένη αντίδραση. Ως απάντηση στην τυπογραφία και στις αιρέσεις που βοηθούσε να εξαπλώνονται, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επέβαλε λογοκριτικά μέτρα. Η τυπογραφία επέτρεψε την αντιγραφή πολλών ακριβών αντίτυπων ενός έργου, οδηγώντας σε ταχύτερη και ευρύτερη διακίνηση ιδεών και πληροφοριών. Οι ρίζες των νόμων περί πνευματικής ιδιοκτησίας στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται στην προσπάθεια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας να ρυθμίσει και να ελέγξει το παραγόμενο προϊόν των εκτυπωτών. Το 1501 ο Πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ εξέδωσε μια διακήρυξη εναντίον της εκτύπωσης βιβλίων χωρίς άδεια και το 1559 εκδόθηκε για πρώτη φορά το Index Expurgatorius, ή Λίστα των Απαγορευμένων Βιβλίων. Το Index Expurgatorius είναι το διασημότερο και μακροβιότερο παράδειγμα καταλόγων «κακών βιβλίων» που εκδίδονταν από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, η οποία διεκδίκησε τo δικαίωμα να ελέγχει τις σκέψεις και τις απόψεις, και κατέστειλε απόψεις που εναντιώνονταν στο δόγμα της. Το Index Expurgatorius ελεγχόταν από την Ιερά Εξέταση, αλλά εφαρμόστηκε από τις τοπικές κυβερνητικές αρχές, και επανεκδόθηκε 300 φορές. Μεταξύ άλλων απαγόρευε ή λογόκρινε βιβλία γραμμένα από τους Ρενέ Ντεκάρτ, Τζορντάνο Μπρούνο, Γαλιλαίο Γαλιλέι, Ντέιβιντ Χιουμ, Τζων Λοκ, Ντάνιελ Ντεφόε, Ρουσσώ και Βολταίρο. Καθώς οι κυβερνήσεις και η εκκλησία ενθάρρυνε την τυπογραφία με πολλούς τρόπους επειδή επέτρεπε την εύκολη διάδοση της Βίβλου και κυβερνητικών πληροφοριών, έργα που ήταν αντίθετα και κριτικά απέναντί τους μπορούσαν επίσης να κυκλοφορήσουν γρήγορα. Ως αποτέλεσμα, οι κυβερνήσεις υιοθέτησαν μέσα ελέγχου των τυπογράφων σε όλη την Ευρώπη, απαιτώντας να διαθέτουν επίσημη άδεια για να μπορούν να εμπορεύονται και να τυπώνουν βιβλία.
Η άποψη πως η ελεύθερη έκφραση των αντίθετων και ριζοσπαστικών απόψεων έπρεπε να γίνονται ανεκτές, να μην λογοκρίνονται και διώκονται από τον νόμο, αναπτύχθηκε παράλληλα με την εξέλιξη της τυπογραφίας και του τύπου. Το έργο Αρεοπαγιτικά, που εκδόθηκε το 1644, ήταν η απάντηση του Τζον Μίλτον προς το Κοινοβούλιο της Αγγλίας σχετικά με την επαναφορά της απαίτησης της αδειοδότησης των τυπογράφων, δηλαδή των εκδοτών. Οι αρχές της εκκλησίας είχαν προηγουμένως εξασφαλίσει πως η πραγματεία του Μίλτον περί του δικαιώματος διάζευξης δεν θα έπαιρνε άδεια για έκδοση. Στα Αρεοπαγιτικά, που εκδόθηκαν χωρίς άδεια ο Μίλτον έκανε μια δραματική έκκληση για την ελευθερία της έκφρασης και την ανοχή του ψεύδους δηλώνοντας πως:
Η υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου στον Μίλτον προήλθε από μια προτεσταντική κοσμοθεωρία και θεωρούσε ότι η αποστολή του αγγλικού λαού ήταν να επεξεργαστεί και να αντιληφθεί την αλήθεια της Θρησκευτικής Μεταρρύθμισης ώστε να διαφωτιστεί ο κόσμος. Ο Μίλτον, όμως, εξέφρασε επίσης τους κυριότερους άξονες των μετέπειτα συζητήσεων για την ελευθερία του λόγου. Εναντιώθηκε στην αρχή της προληπτικής λογοκρισίας και μίλησε υπέρ της ανοχής ποικίλων απόψεων, ορίζοντας το πεδίο εφαρμογής της ελευθερίας του λόγου και τον «βλαβερό» λόγο.
Καθώς η «απειλή» της τυπογραφίας εξαπλωνόταν, τα κράτη εγκατέστησαν κεντρικούς μηχανισμούς ελέγχου. Οι Γάλλοι μονάρχες κατέστελλαν την τυπογραφία και ο τυπογράφος Ετιέν Ντολέ κάηκε στην πυρά το 1546. Το 1557 το αγγλικό στέμμα αποφάσισε να κόψει τη ροή ανταρτικών και αιρετικών βιβλίων χορηγώντας τη Συντεχνία των Χαρτοπωλών. Το δικαίωμα εκτύπωσης δόθηκε αποκλειστικά στα μέλη της συντεχνίας αυτής, και ύστερα από τριάντα χρόνια το Star Chamber νομιμοποιήθηκε να περιορίζει τις «μεγάλες υπερβασίες και καταχρήσεις» των «ποικίλων αμφιλεγόμενων και άτακτων ατόμων που επαγγέλλονται την τέχνη ή το μυστήριο της εκτύπωσης ή πώλησης βιβλίων». Το δικαίωμα στην εκτύπωση περιορίστηκε σε δύο πανεπιστήμια και στα 21 υπάρχοντα τυπογραφεία στην Πόλη του Λονδίνου, το οποίο είχε 53 πιεστήρια. Καθώς οι Άγγλοι μονάρχες έλαβαν υπό τον έλεγχό τους τα τυπογραφικά εργαστήρια το 1637, οι τυπογράφοι κατέφυγαν στις Κάτω Χώρες. Η σύγκρουση με τις αρχές τούς έκανε ριζοσπαστικούς και επαναστατικούς, με 800 συγγραφείς, τυπογράφους και βιβλιοπώλες να βρίσκονται φυλακισμένοι στη Βαστίλη πριν αυτή αλωθεί το 1789.
Πολλοί Άγγλοι στοχαστές βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της αρχικής συζήτησης για το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης, ανάμεσά τους ο Τζον Μίλτον (1608-1674) και ο Τζον Λοκ (1632-1704). Ο Λοκ εισήγαγε την ιδέα ότι το άτομο είναι η μονάδα αξίας και ο φορέας δικαιωμάτων στη ζωή, την ελευθερία, την ιδιοκτησία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Οι ιδέες του Λοκ, όμως, εξελίχθηκαν κυρίως γύρω από την ιδέα του δικαιώματος στην εύρεση σωτηρίας της ψυχής, και επομένως αφορούσε κυρίως θεολογικά ζητήματα. Ο Λοκ δεν υποστήριζε καθολική ανοχή και ελευθερία του λόγου. Σύμφωνα με τις ιδέες του, ορισμένες ομάδες, όπως οι άθεοι, δεν θα έπρεπε να επιτρέπονται.