cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φικρέτ Μουαλά
Βιογραφία
Από τις αρχές του 1940 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου έζησε για περισσότερα από 26 χρόνια σε δυσχερή οικονομική κατάσταση και αντιμέτωπος με τον αλκοολισμό και ψυχικά προβλήματα. Ως ζωγράφος απέκτησε μεγαλύτερη φήμη μετά την πρώτη έκθεση έργων του στη γαλλική πρωτεύουσα το 1954, με έργα που είχε φιλοτεχνήσει για την Ντίνα Βιερνί. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 τέθηκε υπό την προστασία της Madame Anglés, η οποία στήριξε τον Μουαλά οικονομικά ενώ παράλληλα υπήρξε από τους κυριότερους αγοραστές έργων του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στη Νις. Από το Μάρτιο του 1967 εκδήλωσε εκ νέου συμπτώματα κατάθλιψης και εισήχθη αρχικά σε νοσοκομείο και αργότερα σε οίκο φροντίδας, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Πηγές
Μουαλα Φικρετ
Τυφώνας Κατρίνα
thumb|250px|Ο τυφώνας Κατρίνα στις 28 Αυγούστου 2005, όταν είχε φτάσει στη μέγιστη ισχύ του. Ο τυφώνας Κατρίνα (hurricane Katrina) ήταν ο πιο πολύνεκρος και καταστρεπτικός τυφώνας του Ατλαντικού το 2005. Προκάλεσε τις ακριβότερες καταστροφές από οποιαδήποτε φυσική καταστροφή στις Ηνωμένες Πολιτείες και ήταν ο πέμπτος πιο θανατηφόρος τυφώνας που έχει πλήξει ποτέ τις ΗΠΑ. Επίσης, ήταν και ένας από τους ισχυρότερους τυφώνες που έχουν παρατηρηθεί στον Ατλαντικό. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 1.833 άτομα πέθαναν εξαιτίας του τυφώνα και των επακόλουθων πλημμυρών, ενώ το συνολικό κόστος των καταστροφών έφτασε τα 81 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ με την ισοτιμία του 2005.
Ο τυφώνας σχηματίστηκε στις Μπαχάμες στις 23 Αυγούστου 2005 και εν συνεχεία διέσχισε τη Φλόριντα ως τυφώνας κατηγορίας 1. Στη συνέχεια πάνω από τα ζεστά νερά του Κόλπου του Μεξικού ενισχύθηκε ραγδαία και έφτασε στην κατηγορία 5, το μέγιστο επίπεδο της Κλίμακας Σαφίρ-Σίμπσον, με ταχύτητες ανέμων που έφταναν έως και 280 χλμ./ώρα. Στις 29 Αυγούστου, έφτασε στη Λουιζιάνα ως τυφώνας κατηγορίας 3 και προκάλεσε καταστροφές και πλημμύρες από την Φλόριντα μέχρι το Τέξας. Η μεγαλύτερη καταστροφή συνέβη στην πόλη της Νέας Ορλεάνης, το 80% της οποίας πλημμύρισε όταν το σύστημα αναχωμάτων που προστάτευε την πόλη καταστράφηκε, σε κάποιες περιπτώσεις αρκετές ώρες μετά την αποχώρηση του τυφώνα. Συνοικίες της πόλης έμειναν πλημμυρισμένες για εβδομάδες. Η κατάρρευση των αναχωμάτων θεωρείται η μεγαλύτερη πολιτική μηχανική καταστροφή που έχει συμβεί στις ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:2005 Κατρινα Κατηγορία:Φυσικές καταστροφές
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1992
Το 78ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1992 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1992.
Λεπτομέρειες
Οι πανελλήνιοι αγώνες του 1992 υπήρξαν από τους πιο επιτυχημένους της περιόδου εκείνης, αφού επιτεύχθηκαν εντυπωσιακά ρεκόρ, μεταξύ των οποίων ένα παγκόσμιο ρεκόρ εφήβων (και πανελλήνιο ανδρών) στον ακοντισμό από τον Κώστα Γκατσιούδη με 80,30μ. Επίσης, δύο παγκοσμίου επιπέδου πανελλήνια ρεκόρ: στο ύψος με 2,36 από τον Λάμπρο Παπακώστα και στο επί κοντώ με 5,52 από τον Χρήστο Παλλάκη και αρκετές διεθνούς επιπέδου επιδόσεις, όπως: 8,15 στο μήκος από τον Κώστα Κουκουδήμο, 49.74 στα 400 μέτρα με εμπόδια από τον Θανάση Καλογιάννη και 20.88 στα 200 μέτρα από τον Θωμά Σμπώκο.
Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε με άνεση ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με διαφορά 62 βαθμών από τον δεύτερο Παναθηναϊκό. Παράλληλα, έκανε το "νταμπλ", αφού κατέκτησε και το γυναικείο πρωτάθλημα.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1992 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Δήμος Ασωπού
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς
Η ιστορική πόλη Κυπαρισσία
Ως προς την ακριβή θέση της πόλης υπάρχει σύγχυση με τη θέση του Ασωπού. Πιθανότερη πάντως πρέπει να θεωρηθεί η δυτική του ακρωτηρίου Ξυλί (Ξυλί, για τους αρχαίους ήταν ένα είδος δρέπανου) στη σημερινή θέση Μποζάς. Για την ονομασία υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μία ότι προέρχεται από αποίκους που ήλθαν από την Κυπαρισσία της Μεσσηνίας και η άλλη από το Ιερό της θεάς Αθηνάς που βρισκόταν σε άλσος κυπαρισσιών. Η ίδρυσή της ανάγεται στους Ομηρικούς χρόνους. Λόγω της εξαιρετικής της θέσης γνώρισε μεγάλη ευημερία. Διεσώζετο μέχρι των Ρωμαϊκών χρόνων οπότε και ερημώθηκε. Ο πιο πιθανός λόγος ανάγεται ίσως στη διαρροή των κατοίκων της προς την ακμάζουσα τότε γειτονική πόλη του Ασωπού.
Η πόλη Αχαιών των Παρακυπαρισσίων
Η πόλη αυτή βρισκόταν στους πρόποδες του βραχώδους ακρωτηρίου Ξυλί. Ο χρόνος ίδρυσής της παραμένει άγνωστος, όπως και ο τόπος προέλευσης των οικιστών της. Μπορούμε να υπολογίσουμε σαν χρόνο ίδρυσής της την Χάλκινη ή και την Νεολιθική εποχή, πριν από την πόλη της Κυπαρισσίας, επειδή στην περιοχή έχουν βρεθεί αντικείμενα που παραπέμπουν στις περιόδους που αναφέραμε.
Υπερτελέατον
Η θέση του εντοπίστηκε από μαρμάρινες και ορειχάλκινες επιγραφές κατά τις ανασκαφές του 1885 από την Ελληνική Αρχαιολογική Εταιρεία αλλά και από τον Παυσανία, που αναφέρει ότι απείχε από τον Ασωπό 50 στάδια (9 περίπου χιλ). Βρισκόταν σε χαράδρα Βόρεια του Φοινικίου σε σημείο του δρόμου που οδηγεί στο χωριό Βελιές. Εκεί είχαν κτιστεί ναοί αφιερωμένοι στον Απόλλωνα και τον Ασκληπιόν τον Υπερτελέατον. Ο ναός του Απόλλωνα σύμφωνα με τις ευρεθείσες επιγραφές ήταν ο κεντρικός βωμός του κοινού των Ελευθερολακώνων. Καθ’όλον το έτος συνέρρεαν στους ναούς πολλοί προσκυνητές από όλες τις πόλεις της Λακωνικής αυτής Ομοσπονδίας. Στο Μουσείο της Σπάρτης υπάρχουν δύο δυσανάγνωστες επιγραφές που βρέθηκαν στην περιοχή.
Σημειώση: Η ύπαρξη ναού του Ασκληπιού δικαιολογεί την ετυμολογία της λέξης Ασωπός που αναφέραμε στην ονομασία του.
Το Φοινίκι
Κατά τον Κούρτιον (ιστορία της αρχαίας Ελλάδος σελ. 214) η ονομασία προήλθε από τους Φοίνικες «περί Μαλέαν φαίνεται επιπολάσαντες οι Φοίνικες. ‘Έτι δε και νυν καλείται Φοινίκη το μνημονευθέν χωρίον». Επομένως είναι αρχαιοτάτη. Ο οικισμός θα ιδρύθηκε τότε, που η θάλασσα έφθανε μέχρι εκεί ή και λίγο ψηλότερα πριν η έκταση με τις προσχώσεις μεταβληθεί σε πεδιάδα. Οι Φοίνικες (το 850 π.Χ. περίπου) είχαν ιδρύσει εμπορικό σταθμό για την μονοπωλιακή εκμετάλλευση των εξαιρετικής ποιότητας κοχυλιών πορφύρας, που όπως αναφέρει ο Παυσανίας, υπήρχαν μόνο στα παράλια της Λακωνικής.
Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους οι κάτοικοι προτίμησαν την θέση στη σημερινή Κρισά, όπου υπάρχουν ερείπια κτιρίων και διασώζεται η βυζαντινού ρυθμού εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με αξιόλογη ομώνυμη εικόνα. Επί Τουρκικής κατοχής οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν ψηλότερα στη σημερινή τοποθεσία. Υπήρξε πυκνή εγκατάσταση Τούρκων, που τους προσέλκυσαν τα άφθονα νερά, οι οποίοι φέρθηκαν στους ντόπιους χριστιανούς με καλό τρόπο. Κατά την ελληνική επανάσταση οι κάτοικοι έλαβαν μέρος σε πολλές μάχες, όπως στην πολιορκία της Μονεμβασιάς, και προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες.
Η Δαιμόνια
Από αρχαιολογικά ευρήματα πλησίον της σημερινής Δαιμονιάς, συμπεραίνεται ότι υπήρχε πόλη βόρεια της Πλύτρας πλησίον της ακτής με άγνωστο όνομα. Η θέση της δέσποζε του δρόμου από το χωριό Επίδαυρο Λιμηρά και βρισκόταν και στο δρόμο από την πεδιάδα του Ασωπού προς την Νεάπολη. Ίσως πρέπει να την συνδέσουμε με την πόλη Κοτύρτα (την οποία αναφέρει ο Θουκυδίδης) ενώ υπήρχε και η πόλη Αφροδισιάς που κατόπιν ενσωματώθηκε με την πόλη των Βοιών. Η κτίση του χωριού στη σημερινή θέση έγινε κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας.
Οι κάτοικοι ήλθαν από πολλές περιοχές, οι περισσότεροι μετά την καταστροφή των Ψαρών, με επικρατέστερη την οικογένεια Λύρα. Ήλθαν επίσης από τα Κύθηρα αλλά και από τα Λυρά μετά την καταστροφή τους το 1770 μ.Χ. από τους Τουρκαλβανούς.
Η ιστορική πόλη του Ασώπου
Υπάρχουν δύο απόψεις για τη θέση του αρχαίου Ασωπού. Η μία τον τοποθετεί στη σημερινή θέση Μποζά και η άλλη στη θέση Πλύτρα. Η σύγχυση προήλθε, γιατί στην ίδια περιοχή υπήρχε και άλλη αρχαία πόλη η Κυπαρισσία. Από τα Λακωνικά του Παυσανία, όπου αναφέρει τις αποστάσεις του Ασωπού από τις Ακριές (Κοκκινιά) και το Υπερτελέατον (Βόρ. Φοινικίου) προκύπτει ότι η θέση της Πλύτρας, ήταν η θέση του Ασωπού. Σήμερα στη θέση Κόκκινες στην Πλύτρα και στο βυθό της θάλασσας διακρίνονται τα ερείπια πολλών κτισμάτων, μώλων και κρηπιδωμάτων. Πιθανολογείται ότι η πόλη έπαθε καθίζηση από ισχυρό σεισμό (ίσως το 375 μ.Χ.), στον οποίο οφείλεται και ο χωρισμός του βράχου της Μονεμβασιάς. Κατ΄ άλλους η καθίζηση μπορεί να έγινε κατά την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης.
Απολάμβανε αυτονομιών, που δεν σήμαιναν βέβαια πλήρη ανεξαρτησία, διοικείτο από ιθαγενή όργανα και λόγω ειδικού προνομίου είχε κόψει και δικά της νομίσματα που στη μια όψη απεικόνιζαν τους θεούς Ποσειδώνα, Άρτεμη και Νέμεση και στην άλλη την επιγραφή ΑΣΩΠΕΙΤΩΝ ή με την κεφαλή του Διονύσου στη μια όψη και στην άλλη τον Ποσειδώνα και την επιγραφή ΑΣΩΠΕΙΤΩΝ. Ένα τέτοιο νόμισμα φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό μουσείο Σπάρτης.
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους ο Ασωπός είχε αξιόλογη παρουσία. Περί το 450, ο επίσκοπος Θεσσαλονίκης είχε αναδειχθεί έξαρχος της εκκλησίας της Ελλάδος, που την αποτελούσαν 12 Μητροπόλεις. Στη Επισκοπή της Αχαΐας υπαγόταν και η Επισκοπή Ασωπού, που στους τελευταίους βυζαντινούς χρόνους εντάχθηκε στη Μητρόπολη Μονεμβασίας. Με την κατάληψη της Λακωνίας από τους Τούρκους το 1461 μ.Χ. ο Ασωπός περιήλθε σ΄ αυτούς. Ήταν όμως ένα μικρό και άσημο χωριουδάκι. Ο φόβος των πειρατικών επιδρομών ανάγκασε τους κατοίκους του Ασωπού να αποτραβηχτούν ψηλότερα και να χτίσουν το χωριό Καλύβια, που πιθανό να ονομάστηκε έτσι από τις πρόχειρες και μικρές κατοικίες του. Με τον Ενετουρκικό πόλεμο του 1669 μ.Χ. πολλοί Κρητικοί ήλθαν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, για αυτό πλεονάζουν τα επίθετα σε –άκης. Σε ανάμνηση της πατρίδος τους έδωσαν στο χωριό το όνομα Κοντε – Βιάνικα όπου το δεύτερο συνθετικό παραπέμπει στο Κρητικό τοπωνύμιο Βιάνος.
Βιβλιογραφία
Οι ιστορικές πληροφορίες αντλήθηκαν από τα βιβλία:
Κάστρο του Υσσέ
Το Κάστρο του Υσσέ, γαλλ. Château d'Ussé βρίσκεται στον νομό Αντρ-ε-Λουάρ της Γαλλίας, ανατολικά του Σομύρ. Το φρούριο, στα όρια του δάσους του Σινόν, δεσπόζει της κοιλάδας του Αντρ. Οχυρώθηκε για πρώτη φορά τον 11ο αι. από τον Νορμανδό Γκελντίν ντε Σωμύρ, κύριο τού Υσσέ, που περιέβαλε το πλάτωμα με ξύλινο φράχτη. Η περιοχή πέρασε στον κόμη του Μπλουά, που αντικατέστησε την ξύλινη περίφραξη με λίθινη.
Τον 15ο αι. το ερειπωμένο κάστρο τού Υσσέ αγοράστηκε από τον Ιωάννη Ε΄ ντε Μπυέιγ -γενικό διοικητή του Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας- που έγινε κύριος του Υσσέ το 1431. Αυτός άρχισε να το ξανακτίζει τη δεκαετία του 1440. Ο γιος του Αντουάν ντε Μπυέιγ νυμφεύτηκε το 1462 την Ιωάννα των Βαλουά, νόθη κόρη τού Καρόλου Ζ΄ από την ερωμένη του Ανιές Σορέλ, που αγόρασε το κτήριο για προίκα αντί 40.000 χρυσών εκύ. Ο Αντουάν βρέθηκε σε μεγάλο χρέος και το 1455 πώλησε το κάστρο στον Ζακ ντ'Εσπιναί, γιο ενός καγκελάριου τού δούκα της Βρετάνης. Ο Ζακ, που ήταν καγκελάριος τού βασιλιά, έκτισε το παρεκκλήσιο, που ολοκληρώθηκε από τον γιο του Σαρλ το 1612, στο οποίο το φαντασμαγορικό γοτθικό στυλ αναμειγνύεται με νέα αναγεννησιακά σχέδια. Επίσης ξεκίνησε τη διαδικασία να ξανακτίσει το κάστρο τού 15ου αι., που είχε ως αποτέλεσμα την όψη του 16ου-17ου αι. που βλέπουμε σήμερα.
Τον 17ο αι. ο Λουδοβίκος Α΄ ντε Βαλαντιναί, ελεγκτής τού βασιλικού νοικοκυριού, κατεδάφισε τη βόρεια σειρά κτηρίων με σκοπό να ανοίξει την εσωτερική αυλή στη θεαματική άποψη επί των παρτεριών του πλατώματος, που έγιναν από τον Αντρέ Λε Νοτρ. Ο γαμπρός τού Βαλαντιναί ήταν ο στρατιωτικός μηχανικός ντε Βωμπάν, που επισκέφθηκε το Υσσέ σε πολυάριθμες περιπτώσεις. Η παράδοση διατηρεί ότι το Υσσέ ήταν το κάστρο, που ο Σαρλ Περρώ είχε στον νου του όταν έγραφε την Ωραία Κοιμωμένη. Αργότερα Το Υσσέ πέρασε στην οικογένεια Ροάν. Το 1802 το Υσσέ αγοράστηκε από τον δούκα του Ντυράς. Από τον Μάρτιο τού 1813 γινόταν συναντήσεις χαμηλών τόνων μεταξύ ομάδων των νομιμοφρόνων στους Βουρβόνους, που μελετούσαν τις πιθανότητες μία παλινόρθωσης της δυναστείας: αυτές παρακολούθησαν ο Τρεμουάιγ, ο δούκας του ΦιτςΤζαίημς, ο πρίγκιπας του Πολινιάκ, ο Φερράν, ο Μονμορανσύ και ο δούκας του Ρωσφουκώ. Αργότερα ο Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν, προσκεκλημένος της Κλαιρ ντε Ντυράς, έγραψε εδώ τις Μνήμες Πέραν του Τάφου.
Το 1885 η κόμισσα του Ροσζακλίν κληροδότησε το Υσσέ στον μικρανιψιό της κόμη του Μπλακά. Σήμερα το κάστρο ανήκει στον απόγονό του Καζιμίρ ντ'Ωλπ, 7ο δούκα του Μπλακά.
Φημισμένο για τη γραφική του όψη το Υσσέ έγινε το θέμα μίας αφίσας των Γαλλικών σιδηροδρόμων, που τύπωσαν τα Τραίνα Παρίσι-Ορλεάνη τη δεκαετία του 1920 και έγινε ένα από τα πολλά, που ενέπνευσαν τον Γουόλτ Ντίσνεϋ στη δημιουργία των πολλών κάστρων τού Ντίσνεϋ.
Το Υσσέ καταχωρήθηκε στα ιστορικά Μνημεία το 1931 από το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα του Λίγηρα
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1983-1984
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ιωνικός Νέας Φιλαδέλφειας για πέμπτη φορά σε ισάριθμες διοργανώσεις και κέρδισε έτσι τη συμμετοχή του στο Κύπελλο πρωταθλητριών. Την έξοδο στο κύπελλο της ομοσπονδίας κέρδισε ο Αθηναϊκός, χάρη στην επικράτησή του επί του Πανελληνίου με 22-14 στον τελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος. Ο κυπελλούχος ΒΑΟ προκρίθηκε στο κύπελλο κυπελλούχων.
Αγώνες διαβάθμισης
Οι ομάδες των θέσεων 7-8-9 της Α' Εθνικής αντιμετώπισαν σε διπλούς αγώνες τις δευτεραθλήτριες των τριών ομίλων της Β' Εθνικής. Ο Αρχέλαος και τα Βριλήσσια παρέμειναν στην Α' Εθνική, όμως ο Δούκας ηττήθηκε εύκολα από τη Νέα Ελβετία, η οποία πήρε τη θέση του στη διοργάνωση της επόμενης περιόδου.
Οι αγώνες:
Πηγές
1983 1984 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1983 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1984
Κυπριακές βουλευτικές εκλογές 1996
Οι βουλευτικές εκλογές του 1996 ήταν οι έβδομες βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο. Διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 1996 για την εκλογή των 56 εκ των 80 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πολιτικό σύστημα
Η Κύπρος είναι μια ενιαία δημοκρατία με προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, άμεσα εκλεγμένος στο μέσο της νομοθετικής περιόδου, είναι και αρχηγός κράτους και επικεφαλής της κυβέρνησης, και προεδρεύει του εκτελεστικού Υπουργικού Συμβουλίου. Ωστόσο, οι αναλογικές εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων διευκολύνουν τον πολυκομματισμό, όπου το κόμμα του εκλεγμένου προέδρου συνήθως συμμαχεί με άλλα μικρότερα κόμματα για να σχηματιστεί μια κυβέρνηση συνεργασίας που συνήθως προσαρμόζεται στις κοινοβουλευτικές αλλαγές μετά τις βουλευτικές εκλογές.
Κόμματα και επικεφαλής
Οι 80 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων εκλέγονται από έξι πολυπληθείς εκλογικές περιφέρειες, με τον αριθμό των εδρών να κατανέμεται ανάλογα με τον πληθυσμό κάθε περιφέρειας. Από τις 80 θέσεις, οι 56 εκλέγονται από τους Ελληνοκύπριους και οι 24 από τους Τουρκοκύπριους. Ωστόσο, λόγω του διχοτόμησης του νησιού μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι 24 τουρκοκυπριακές έδρες μένουν κενές και η Βουλή των Αντιπροσώπων είχε εκ των πραγμάτων 56 έδρες από την αύξησή τους το 1985.
Οι εκλογές διεξάγονται με αναλογική εκπροσώπηση ανοικτής λίστας, με τις θέσεις να κατανέμονται χρησιμοποιώντας την απλή αναλογική. Οι υπόλοιπες έδρες κατανέμονται σε λίστες που κέρδισαν τουλάχιστον μία έδρα ή κόμματα που έλαβαν τουλάχιστον 1,8% των ψήφων. Στο σύστημα ανοικτής λίστας, οι ψηφοφόροι πρώτα επιλέγουν τη λίστα που θέλουν να ψηφίσουν, και στη συνέχεια επιλέγουν ένα αριθμό υποψηφίων ίσον με το ένα τέταρτο του αριθμού των εδρών της εκλογικής περιφέρειας.
Πλαίσιο εκλογών 1996
Οι Βουλευτικές Εκλογές διενεργήθηκαν και ρυθμίστηκαν με βάση τις διατάξεις των περί Εκλογής Μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων Νόμων του 1979 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Για σκοπούς βουλευτικών εκλογών η Κυπριακή Δημοκρατία διαιρέθηκε σε έξι εκλογικές περιφέρειες, οι οποίες αντιστοιχούσαν στις έξι διοικητικές περιφέρειες. Οι 56 βουλευτικές έδρες κατανεμήθηκαν κατά εκλογική περιφέρεια με βάση τον αριθμό των εγγεγραμμένων εκλογέων κάθε εκλογικής περιφέρειας. Οι εκλογικές περιφέρειες ήταν:
Η Βουλή των Αντιπροσώπων εκλέγεται για πενταετή θητεία, όμως αυτή μπορεί να αυτοδιαλυθεί πρόωρα, με απόφαση που λαμβάνεται με απόλυτη πλειοψηφία των μελών της.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1996 ίσχυσε η υποχρεωτική ψηφοφορία.
Κόμματα και επικεφαλής
Στις εκλογές συμμετείχαν 7 κόμματα/κινήματα, 1 συνασπισμός κομμάτων και 4 ανεξάρτητοι υποψήφιοι.
Αντιπρόσωποι θρησκευτικών ομάδων
Στη Βουλή των Αντιπροσώπων συμμετέχουν αντιπρόσωποι των θρησκευτικών ομάδων των μειονοτήτων στην Κύπρο, χωρίς να έχουν δικαίωμα ψήφου. Η εκλογή τους διεξήχθη ταυτόχρονα και παράλληλα με τις βουλευτικές εκλογές για ανάδειξη των πενήντα έξι Ελληνοκύπριων βουλευτών. Εξελέγησαν οι:
Πηγές
Κατηγορία:Κυπριακές βουλευτικές εκλογές
Φρανσουά Ντελμά
Ο Φρανσουά Ντελμά ή κατά πλήρες όνομα Φρανσίσκ ή Ζαν-Φρανσουά Ντελμά (Jean-François Delmas) (14 Απριλίου 1861 - 29 Σεπτεμβρίου 1933) ήταν Γάλλος λυρικός βαρύτονος της Όπερας του Παρισιού.
Γεννήθηκε στη Λυών και σπούδασε στο Ωδείο του Παρισιού. Ξεκίνησε τη λυρική του παρουσία το 1886 στην Όπερα του Παρισιού στο έργου "Οι Ουγενότοι" όπου και διακρίθηκε αμέσως, παραμένοντας στη συνέχεια μόνιμο στέλεχος της Όπερας. Η μπάσο-βαρύτονη φωνή του σε χαμηλές συχνότητες του επέτρεψαν να αποδώσει τους πιο δύσκολους φωνητικούς ρόλους της Όπερας. Οι ηχογραφήσεις του με τις μεγαλύτερες δισκογραφικές εταιρείες της εποχής του όπως Οντεόν, Φωνοτυπία, και ειδικά της Πατέ σήμερα θεωρούνται από τους συλλέκτες του είδους περιζήτητες.
Σύζυγός του ήταν η επίσης γνωστή Γαλλίδα σοπράνο Μπλανς ντ΄ Ερβίγ. Ο Ντελμά πέθανε στη Γαλλία το 1933, έχοντας αποτραβηχτεί από δημόσιες εμφανίσεις, λίγα χρόνια πριν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Βαρύτονοι
Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων
Ο Γεώργιος Γεμιστός (Κωνσταντινούπολη, 1355 - Μυστράς, 26 Ιουνίου 1452) ήταν Έλληνας φιλόσοφος και μελετητής της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας που επέλεξε για τον εαυτό του το προσωνύμιο Πλήθων, ώστε να θυμίζει το όνομα Πλάτων. Υπήρξε μία από τις κορυφαίες πνευματικές μορφές των ύστερων βυζαντινών χρόνων, καθώς ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της αναβίωσης του Πλατωνισμού στη δυτική Ευρώπη, παίζοντας σημαντικό ρόλο στην Αναγέννηση.
Επανεισήγαγε τις σκέψεις του Πλάτωνα στη δυτική Ευρώπη κατά τη διάρκεια της Συνόδου της Φλωρεντίας (1438-1439). Εκεί ο Πλήθων συνάντησε και επηρέασε τον Κόζιμο των Μεδίκων για να ιδρύσει μία νέα πλατωνική ακαδημία (Accademia Platonica), η οποία από το 1459, υπό τον ουμανιστή Μαρσίλιο Φιτσίνο, θα μετέφραζε στα λατινικά όλα τα έργα του Πλάτωνα, τις Ἐννεάδες του Πλωτίνου και διάφορα άλλα νεοπλατωνικά έργα που επί Χριστιανισμού είχαν πέσει στην αφάνεια, μπολιάζοντας με τις ιδέες τους την Αναγέννηση. Ο Πλήθων διακρίθηκε για την ελληνική αυτοσυνειδησία του, κι έγραψε χαρακτηριστικά: "Έλληνες εσμέν το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί".
Πρώιμα χρόνια
Ο Γεώργιος Γεμιστός γεννήθηκε ανάμεσα στο 1355 και το 1360 στην Κωνσταντινούπολη από εύπορους γονείς. Εικάζεται οτι ηταν ο δεύτερος γιος του αξιωματούχου (πρωτονοτάριου) της Μεγάλης Εκκλησίας Δημήτριου Γεμιστού. Απέκτησε νωρίς κλασική Παιδεία, πιθανώς έχοντας δάσκαλο το Δημήτριο Κυδώνη, και μυήθηκε στην πλατωνική και νεοπλατωνική σκέψη. Χωρίς να γνωρίζουμε το πως και γιατί αποφάσισε παράτολμα περί το 1380 να ταξιδέψει στην Αδριανούπολη, που τότε ήταν πρωτεύουσα του Οθωμανού ηγεμόνα Μουράτ Α΄, κι ήρθε σε επαφή με το πνεύμα της ανεξιθρησκείας, την πολυθεϊα, τον παγανισμό κι άλλες αμφιλεγόμενες ιδέες. Εκεί μαθήτευσε κοντά στον Ελισσαίο (όπως γράφει ο Γεννάδιος Σχολάριος), έναν αγνώστων στοιχείων Εβραίο που φαίνεται πως ήταν οπαδός του Ζωροαστρισμού και του πολυθεϊσμού, κι αργότερα "εκάη ζωντανός" κατά τον ιστορικό Κωνσταντίνο Σάθα χωρίς όμως να αναφέρει πού και πότε. Κοντά του ο Γεμιστός πρέπει να είχε ήδη διαμορφώσει σοβαρές επιφυλάξεις για το παρηκμασμένο πνευματικά και πολιτικά Βυζάντιο, ενώ απέρριψε τη χριστιανική θρησκεία. Διαμόρφωσε την άποψη ότι ο κρατικός οργανισμός του Βυζαντίου είναι βαθιά προβληματικός και πως μαζί με την αναποτελεσματική εκκλησιαστική διοίκηση, αποτελούσαν τις αιτίες για την αδυναμία της αυτοκρατορίας να αντιδράσει απέναντι στους Οθωμανούς που είχαν κυκλώσει τη βασιλεύουσα και με το νέο τους επιθετικό σουλτάνο Βαγιαζήτ Α' άρχισαν να την πολιουρκούν το 1394.
Στο δεσποτάτο του Μυστρά
Ο Πλήθων επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και διατύπωσε δημόσια τις ιδέες του, αλλά προκάλεσαν μεγάλη αντίδραση. Κατηγορούμενος για παγανισμό και πολυθεΐα, φυγαδεύτηκε εσπευσμένα στο Μυστρά μετά το 1393, όταν έγινε στόχος εκκλησιαστικών κύκλων του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως που κυνήγησαν και σκότωσαν τον μαθητή του Ιουβενάλιο, και εγκαταστάθηκε με τη βοήθεια του φίλου του, αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου, στο Δεσποτάτο του Μυστρά. Την Πελοπόννησο θεωρούσε πιο ασφαλή και πανάρχαιη δωρική κοιτίδα του Ελληνισμού, που ποτέ δεν έπαψε να κατοικείται από Έλληνες. Εκεί ανέλαβε κάποιο ανώτερο διοικητικό αξίωμα (magistratura), πιθανώς δικαστικό. Στο Μυστρά, χωρίς τη διαρκή απειλή της αυστηρής εκκλησιαστικής εξουσίας, μελέτησε περισσότερο Πλάτωνα, Πλωτίνο, Ιάμβλιχο, Πορφύριο και Πρόκλο και ολοκλήρωσε τις αντιλήψεις του. Ίδρυσε φιλοσοφική σχολή, δίδαξε και προσπάθησε να υλοποιήσει τις κοινωνικές του απόψεις. Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται οι Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος, Γεννάδιος Σχολάριος, Ιωάννης Αργυρόπουλος, Γεώργιος Ερμητιανός, Ισίδωρος του Κιέβου, Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, Μιχαήλος Αποστόλης και ο τελευταίος ιστοριογράφος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Λαόνικος Χαλκοκονδύλης. Οι δεσπότες του Δεσποτάτου, Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος, Θεόδωρος Β΄ Παλαιολόγος και Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, συχνά ζητούσαν την γνώμη του για διάφορα θέματα.
Σε αναλυτικό υπόμνημά του προς τον αυτοκράτορα Μανουήλ Β' Παλαιολόγο το 1416 και σε δεύτερο στο γιο του δεσπότη Θεόδωρο το 1423 διατύπωσε ακόμα μια σειρά από πρωτοποριακές προτάσεις (αναδασμός της γης ώστε ν' ανήκει στους αγρότες, βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους, τόνωση της αγροτικής κι όχι μόνο παραγωγής, ενίσχυση του εμπορίου, διοικητική αναδιοργάνωση, πιο ισορροπημένη φορολογία, περισσότερες δαπάνες για παιδεία, εθνικοποίηση του στρατού αντί για ξένους μισθοφόρους, κατάργηση βασανιστηρίων, καύση στην πυρά ομοφυλοφίλων, κτηνοβατών, βιαστών κ.ά.). Για την άμυνα πρότεινε την ανοικοδόμηση του τείχους του Εξαμιλίου κοντά στον Ισθμό από βαρυποινίτες, το τείχος που πριν λίγα χρόνια είχαν καταστρέψει σε επιδρομή τους οι Τούρκοι. Το υπόμνημά του μόνο διαβάστηκε, αλλά ποτέ δεν εφαρμόστηκε.
Το 1428, ο νέος αυτοκράτορας Ιωάννης Η 'Παλαιολόγος που περιόδευε την Πελοπόννησο πηγαίνοντας και στο γάμο του μικρού του αδελφού Κωνσταντίνου ΙΑ', συμβουλεύθηκε τον Πλήθωνα για το φλέγον ζήτημα της εποχής, την Ένωση των δύο Εκκλησιών ώστε να αντιμετωπιστεί η απειλή των Οθωμανών. Ο γηραιός φιλόσοφος εκφράστηκε με απαισιοδοξία για την επιτυχία του όλου εγχειρήματος και είχε αποδοκιμάσει την πιθανή αποστολή επισκόπων της Ανατολικής Εκκλησίας στη Δύση για συζητήσεις, ως πράξη ατιμωτική. Το 1433 συνέθεσε κι αφιέρωσε μια "μονωδία" στη δέσποινα Κλεώπα Μαλατέστα που πέθανε πρόωρα, εκφράζοντας τη βαθιά του λύπη.
Για τις υπηρεσίες που πρόσφερε προς τους αυτοκράτορες και τους δεσπότες του Μυστρά, ανταμείφθηκε ιδιαίτερα: "Κατά Νοέμβριον του 1427 Θεόδωρος ο δεσπότης δι' αργυροβούλου έδωκε τιμάριον τω Γεμιστώ τα εν Λακεδαίμονι Κάστρον και χώραν Φαναρίου και Βρύσεως∙ κατά Οκτώβριον του 1428 ο αυτοκράτωρ Ιωάννης επεκύρωσε τω Γεμιστώ δια χρυσοβούλου τ' άνω κτήματα, δι' αργυροβούλου δε Δημήτριος ο Παλαιολόγος επεκύρωσε κατά Ιούλιο του 1450 ταυτά κτήματα τοις υιοίς του Γεμιστού Δημητρίω και Ανδρονίκω" (Κ. Σάθας, απόδοση από το "Acta et Diplomata" του Miklosich, σελ. 175 και 225).
Στη σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας
thumb|344x344px|Ένα από τα χειρόγραφα του Πλήθωνα, στην ελληνική γλώσσα, που γράφτηκε στις αρχές του 15ου αιώνα Παρά τις αντιρρήσεις του, πείστηκε σε ηλικία μεγαλύτερη των 80, να μπει στο πλοίο το χειμώνα του 1437/8 για το μακρύ ταξίδι μέσω Βενετίας και πήρε μέρος στη Σύνοδο της Φλωρεντίας, για την ένωση των Εκκλησιών της Ανατολής και της Δύσης. Εκεί συνόδευσε (ως συγκλητικός όπως αναφέρει ο Κων. Σάθας) τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η' Παλαιολόγο. Μέλος της αποστολής ήταν επίσης και ο μαθητής του Πλήθωνα, ο ανθρωπιστής λόγιος, μητροπολίτης Νικαίας Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος, κι άλλοι παλιοί μαθητές του στο Μυστρά, όπως ο Ισίδωρος του Κιέβου, που ταξίδεψε σχεδόν ένα χρόνο για τη Σύνοδο ερχόμενος από τη Μόσχα. Κατά τη σχεδόν δίχρονη παραμονή του στην Ιταλία, ο Πλήθων έφερε σε επαφή τους πιο ονομαστούς λόγιους, πνευματικούς ανθρώπους της Δύσης (όπως Γκουαρίνο ντα Βερόνα, Τζιοβάνι Αουρίσπα, Πότζιο Μπρατσολίνι, Λορέντσο Βάλλα, Carlo Aretino και τον ουμανιστή καγκελάριο της Φλωρεντίας Λεονάρντο Μπρούνι) με την κλασική φιλοσοφία και ειδικότερα με τον Πλάτωνα. Μετά από παράκλησή τους, συνέγραψε το «Περί ων Αριστοτέλης προς Πλάτωνα διαφέρεται» (γνωστό στη Δύση ως De Differentiis), για να διευκρινίσει τι από όσα η αριστοτελικά επηρρεασμένη Δύση (λόγω θεολόγων όπως του Θωμά Ακινάτη) συνέχεε σε σχέση με τον Πλάτωνα, όπως για παράδειγμα την κοσμολογική αντίληψη για τη δημιουργία του ουρανού και του χρόνου όπως την καταγράφει ο Πλάτωνας στο έργο του Τίμαιος. Το γραπτό μεταφράστηκε αμέσως στα Λατινικά και προκάλεσε πολλές συζητήσεις κι εντάσεις ανάμεσα στους φίλους των δύο μεγάλων αρχαίων στοχαστών που κράτησαν για δεκαετίες μετά τη Σύνοδο και συνέβαλε στην αποδυνάμωση του Σχολαστικισμού. Η προσωπικότητα, η μόρφωση και η ευγλωττία του Πλήθωνα εντυπωσίασε ιδιαιτέρως τους Ιταλούς ανθρωπιστές και μεταξύ αυτών τον ίδιο ηγεμόνα της Φλωρεντίας Κόζιμο των Μεδίκων. Σε σχέση όμως με το αντικείμενο της Συνόδου για την Ένωση των Εκκλησιών που επιζητούσε ο αυτοκράτορας Ιωάννης Η' Παλαιολόγος, ο Πλήθων πίστευε στην αυτοτέλεια της ελληνικής εκκλησίας και δεν αποδεχόταν τα πρωτεία του Πάπα. Έτσι τάχθηκε με τους ανθενωτικούς των οποίων ηγήθηκε ο επίσκοπος Εφέσου Μάρκος ο Ευγενικός. Όπως γράφει ο Σίλβεστρος Συρόπουλος που διέσωσε τα πρακτικά της Συνόδου, ο Πλήθων αναίρεσε πολλά από τα επιχειρήματα των Λατίνων όπως την εκπόρευση του Αγιου Πνεύματος και εκ του Υιού (Filioque) ως σοφιστείες και συνέβαλε στο να μην υποκύψουν σε ατιμωτικές υποχωρήσεις οι ιεράρχες της Ανατολικής Εκκλησίας γι' αυτό δεν υπέγραψε το τελικό κείμενο. Μάλιστα, σύμφωνα με το έργο του Παναγιώτη Κανελλόπουλου "Γεννήθηκα στο 1402", έφυγε από τη Φλωρεντία μαζί με το Γεννάδιο και το Δημήτριο Παλαιολόγο για Βενετία κι απο κει για το Μυστρά τρεις βδομάδες πριν την πανηγυρική ενωτική θεία Λειτουργία στον καθεδρικό ναό Σαν Μαρία ντελ Φιόρε (6 Ιουλίου 1439) στην οποία ο μαθητής του Βησσαρίων απήγγειλε στα ελληνικά το Πιστεύω προσθέτωντας για πρώτη φορά τη φράση "και εκ του Υιού εκπορευόμενον".
Σύγκρουση με το Γεννάδιο και τελευταία χρόνια
Ο Πλήθων δεν είχε γράψει κανενα βιβλίο μέχρι το 1437. Γι' αυτό, για την απόρριψη του χριστιανισμού, για την υποστήριξη του Πλάτωνα αντί του Αριστοτέλη κι άλλους λόγους κατηγορήθηκε από τον παλιό του μαθητή Γεώργιο Γεννάδιο, τον κατοπινό πρώτο Πατριάρχη επί Τουρκοκρατίας. Ο Γεννάδιος σημειώνει σε επιστολή του προς τη δέσποινα του Μυστρά Θεοδώρα "αυτός δε μηδέν ποτέ εις φιλοσοφίαν μέγα συγγραψάμενος". Η μομφή έφτασε στα αυτιά του Πλήθωνα και φαίνεται οτι τον πείραξε πολύ. Τότε, σε μεγάλη ηλικία συνέγραψε το μεγάλο του έργο Περί Νόμων Συγγραφή. Το έργο έγινε αφορμή για τη δημόσια αντιπαράθεση μέσω επιστολών με το Γεννάδιο που προκάλεσε αίσθηση στους πνευματικούς κύκλους της εποχής. Ο Γεώργιος Σχολάριος απάντησε με το « Υπέρ Αριστοτέλους αντιλήψεων», το οποίο ανταπαντήθηκε από τον Πλήθωνα με το έργο «Περί τας υπέρ Αριστοτέλους Γεωργίου του Σχολαρίου αντιλήψεις», γραμμένο το 1448. Θέση κατά του Πλήθωνα κι υπέρ του Αριστοτέλη έλαβαν δύο λόγιοι που ζούσαν στην Ιταλία, ο Γεώργιος Τραπεζούντιος κι ο Θεόδωρος Γαζής, ενώ τον Πλήθωνα υπερασπίστηκαν ο Βησσαρίων κι ο Μιχαήλος Αποστόλης.
Το 1441 τον επισκέφτηκε στο Μυστρά ένας ονομαστός θαυμαστής, ο Ιταλός λόγιος και φίλος του Βησσαρίωνα που του 'χε πει για το δάσκαλό του, Φραγκίσκος Φίλελφος.
Το 1447 τον επισκέφτηκε ένας ακόμη Ιταλός λόγιος, ο μανιώδης συλλέκτης χειρογράφων Κυριακός Αγκωνίτης.
Ο Πλήθων πέθανε υπέργηρος από φυσικά αίτια στη Σπάρτη στις 26 Ιουνίου 1452, ημέρα Δευτέρα, γύρω στη 1 π.μ. όπως προκύπτει από "ενθύμηση" χειρογράφων της Βιβλιοθήκης του Μονάχου που δημοσίευσε ο Σπυρίδων Λάμπρος στο "Νέο Ελληνομνήμονα" το 1910. Λόγω της καθόδου των Οθωμανών που κατέλαβαν το Μυστρά το 1461, οι περισσότεροι μαθητές του, έφυγαν στην Ιταλία. Εκεί πολλοί από αυτούς όπως ο Ιωάννης Αργυρόπουλος, ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης κι ο ήδη από το 1439 καρδινάλιος Βησσαρίων συνέβαλαν σημαντικά στο ρεύμα που ονομάστηκε τελικά Αναγέννηση.
Απέκτησε δύο γιους, το Δημήτριο και τον Ανδρόνικο.
Ο μαθητής του Βησσαρίων, που έμαθε τα δυσάρεστα νέα στην Ιταλία, σε μια επιστολή του προς τους δύο γιούς του Πλήθωνα, αναφέρει για το δάσκαλό του ότι «μετά τον Πλάτωνα, αν εξαιρέσουμε τον Αριστοτέλη, η Ελλάς δεν γέννησε σοφότερο άντρα». Ο ουμανιστής Μαρσίλιο Φιτσίνο τον ονόμασε "δεύτερο Πλάτωνα".
Αρπαγή των λειψάνων του
Το 1465 Ιταλοί θαυμαστές του με επικεφαλής τον Σιγισμούνδο Μαλατέστα, συγγενής της δέσποινας Κλεώπας Μαλατέστα που γνώριζε καλά ο Πλήθων, ήρθαν με πλοία στην Λακεδαίμονα, εισέβαλαν στον τουρκοκρατούμενο Μυστρά, έσκαψαν κι έκλεψαν τα οστά του και τα μετέφεραν στο Ναό των Μαλατέστα (Tempio Malatestiano) στο Ρίμινι όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα, «για να βρίσκεται ο μεγάλος διδάσκαλος μεταξύ ελευθέρων ανθρώπων».
Έργο
thumb|250px|Ο τάφος του Πλήθωνα στο Ναό των Μαλατέστα (Tempio Malatestiano) στο [[Ρίμινι.]] Ένθερμος υπερασπιστής της φυσικής και πολιτισμικής συνέχειας του Ελληνισμού («εσμέν Έλληνες το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί»), βαθύς γνώστης του πλατωνισμού, συνέθεσε πολλούς ύμνους προς τους αρχαιοελληνικούς θεούς, συγκρότησε τον φιλοσοφικο-λατρευτικό «κύκλο» του Μυστρά.
Το 1438-9 συνέγραψε στη Φλωρεντία το «Περί ων Αριστοτέλης προς Πλάτωνα διαφέρεται» που επηρρέασε σημαντικά τους Ιταλούς λογίους και υπέσκαψε τα θεμέλια του Σχολαστικισμού.
Το έργο "Ζωροαστρείας τε και Πλατωνικών δογμάτων συγκεφαλαίωσις" μάς διασώθηκε από το Βησσαρίωνα.
Προς το τελος της ζωής του το Magnum Opus του «Περί νόμων». Επί του τελευταίου έργου άνοιξε σπουδαία συζήτηση με τον πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο, ο οποίος υποστήριξε αριστοτελικές απόψεις. Ο Πλήθων αντίθετα συνέρραψε πλατωνικές απόψεις μαζί με άλλες των στωικών (π.χ. Ειμαρμένη), του Ζωροάστρη (π.χ. πολυθεϊσμός) και δικές του, καταλήγοντας σε μια πολιτική και κοινωνική αναδιοργάνωση, από την οποία θα προέκυπτε μια πολιτεία βασισμένη σε μεταρρυθμισμένη εκδοχή του αρχαιοελληνικού πολυθεϊσμού, και στην οποία οι άνθρωποι «κάλλιστα τε και άριστα βιώεν, και εις όσον οίον τε ευδαιμονέστατα».
Μετά το θάνατό του, η σύζυγος του δεσπότη του Μυστρά Δημήτριου Παλαιολόγου Θεοδώρα θεώρησε σωστό να παραδώσει το χειρόγραφο «Περί νόμων» στο Γεννάδιο Σχολάριο. Αυτός αφού το διάβασε, δεν το αντέκρουσε, όπως είχε αρχικά πει, αλλά το έκαψε δημόσια, καθώς το θεώρησε «ειδωλολατρικό» και «σατανικό», που περιείχε όπως έγραψε «τα σαπρά των Ελλήνων ληρήματα». Κάλεσε μάλιστα όσους κατέχουν αντίγραφα, να τα καταστρέψουν και αυτά. Παρά ταύτα, έχουν σωθεί από αντιγραφές κάποια αποσπάσματα του έργου αυτού, χαρη σε αντιγραφή του μαθητή του Δημήτρη Ραούλ Καβάκη. Αποσπάσματα παρέθεσε στο έργο του "Γεννήθηκα στο 1402" ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος όταν εκδόθηκε το 1957. Από τα 101 κεφάλαια του σώθηκαν μόλις 15. Δεν διασώθηκαν αυτά για τη μετεμψύχωση("περί αθανασίας ψυχής της ανθρωπίνης") ούτε το "περί της αϊδιότητος (αφθαρσίας, αιωνιότητας) του παντός", αλλά σώθηκαν άλλα όπως
Όσον αφορά τελος στην αθανασία της ψυχής, ο Πλήθωνας προσπαθεί όσο μπορεί να υποστηρίξει τη διδασκαλία για τις συνεχείς, κατά τακτά χρονικά διαστήματα, επανόδους των ψυχών. Επηρρεασμένος από τους Ζωροάστρες έγραψε το χρησμό « Αναζήτησε το μονοπάτι της ψυχής». Πίστευε ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη, κατεβαίνει από ψηλά από τον ουρανό και κλείνεται σε θνητό σώμα. Μένει στο θνητό σώμα για κάποιο χρονικό διάστημα και αφού εξοπλίζεται με δύναμη φεύγει πάλι και ανεβαίνει προς τον ουρανό. Με το χρησμό του παρακινεί να ψάξει ο καθένας τον δρόμο απ’ όπου ξεκίνησε η ψυχή του, για να έρθει στο σώμα του, τη σειρά και την τάξη στη ζωή του και έτσι θα αναστηθεί αν ενώσει τον ιερό λόγο με τα έργα.
Επιρροή στη σύγχρονη λογοτεχνία και πολιτισμό
Ο σπουδαίος ποιητής Κωστής Παλαμάς στον Δωδεκάλογο του Γύφτου ζωντανεύει τη σκηνή της καύσης του βιβλίου και βάζει τους λεγόμενος «εθνικούς» απέναντι στους Χριστιανούς. Ο Γύφτος, δηλ. η συνείδηση του ποιητή, επαγγέλεται τη συμφιλίωση των «πολύθεων» με τους Χριστιανούς.
Ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ
thumb|Ο χάρτης των προτεινόμενων ισραηλινών συνόρων με τους παλαιστινιακούς θύλακες του ειρηνευτικού σχεδίου Τραμπ. Το ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ, επίσημα με τον τίτλο «Ειρήνη στην Ευημερία: Όραμα για τη βελτίωση της ζωής του Παλαιστινιακού και του Ισραηλινού λαού», αποτέλεσε πρόταση της κυβέρνησης Τραμπ για την επίλυση της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης. Ο Ντόναλντ Τραμπ αποκάλυψε επίσημα το σχέδιο σε συνέντευξη τύπου του Λευκού Οίκου μαζί με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου στις 28 Ιανουαρίου 2020, αν και καμία παλαιστινιακή αρχή δεν κλήθηκε για διαπραγματεύσεις.
Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων
Επιρροή στη σύγχρονη λογοτεχνία και πολιτισμό
Ο κοσμοκαλόγερος της Σκιάθου, λαϊκός πεζογράφος Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στη Γυφτοπούλα του γράφει: «Στάδιά τινά μακρὰν τῆς Σπάρτης ἔκειτο τὸ Πληθώνειον ἄντρον, ἐν ᾧ κατῴκει ὁ Γεώργιος Γεμιστός, ὁ μετονομασθεὶς Πλήθων, οὗ τὸ κλέος εὐρὺ τότε ἀνὰ πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα.» Και λίγο παρακάτω: «Ὁ Γεώργιος Γεμιστὸς ἦτο ὁ ὀψιγενὴς Ἕλλην πλατωνικὸς τοῦ ΙΕ´ αἰῶνος, ὁ ὀνειροπολήσας νὰ ἀρχίσῃ ἐκ νέου κατὰ τὸν χρόνον ἐκεῖνον τὸ ἔργον τοῦ Ἰουλιανοῦ, ὁ μετὰ τὸν Παραβάτην δεύτερος Παραβάτης. Ὁ Γεώργιος Γεμιστὸς ἦτο ἀνὴρ σοφώτατος καὶ πολυμαθέστατος. Ἦτο τόσον ἀνώτερος τοῦ χρόνου καθ᾽ ὃν ἔζη, ὅσον ἡ ἀρχαία ἐποχὴ ἦτο ἀνωτέρα τῆς τότε ἀθλίας ἐποχῆς, καὶ ὅσον ἡ ἀθλία ἐκείνη ἐποχὴ ἦτο οὐχ ἧττον ἀνωτέρα τῆς σήμερον ἀπροσδιορίστου ἐποχῆς.»
Ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ
Το σχέδιο δημιουργήθηκε από μια ομάδα με επικεφαλής τον γαμπρό του Τραμπ και ανώτερο σύμβουλο Τζάρεντ Κούσνερ. Τόσο το Συμβούλιο Γεσά των εβραίων κατοίκων της Δυτικής Όχθης όσο και η Παλαιστινιακή ηγεσία απέρριψαν το σχέδιο: το πρώτο επειδή προέβλεπε σε παλαιστινιακό κράτος, το δεύτερο υποστηρίζοντας ότι είναι πολύ προκατειλημμένο υπέρ του Ισραήλ. Το σχέδιο χωρίζεται σε δύο μέρη, ένα οικονομικό και ένα πολιτικό. Στις 22 Ιουνίου 2019, η κυβέρνηση Τραμπ δημοσίευσε το οικονομικό μέρος του σχεδίου, με τίτλο «Ειρήνη στην ευημερία». Το πολιτικό μέρος κυκλοφόρησε στα τέλη Ιανουαρίου 2020.
Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων
Επιρροή στη σύγχρονη λογοτεχνία και πολιτισμό
Ο Λάκων ποιητής Γιάννης Ρίτσος αναφέρεται στον Πλήθωνα στα ποιήματα Προσχέδια 1954-1960 και στην ενότητα Κυκλική δόξα.
Ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισραήλ Κατηγορία:Παλαιστίνη
Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων
Επιρροή στη σύγχρονη λογοτεχνία και πολιτισμό
Ο Κρητικός Νίκος Καζαντζάκης στο Ταξιδεύοντας στο Μοριά (γραμμένο το 1937) επισκεπτόμενος τη Λακεδαίμονα συναντά εναν "ίσκιο που τριγύριζε τις πέτρες, με λυτά μαλλιά και ραβδί στο χέρι, ήταν ο Γεώργιος Πλήθωνας με χλωμό πρόσωπο, κουρασμένο αντρείο χέρι. « Είναι η μοίρα μου» είπε, «είμαι από τη γενεά της Κασσάνδρας, βλέπω πρώτος από όλους τον όλεθρο και φωνάζω, μα κανένας δεν ακούει». «Η αυτοκρατορία… οι άρχοντές της δεν είχαν αρχοντικές αρετές, ήταν αγράμματοι, ακόλαστοι, απάνθρωποι, τυραννούσαν το λαό…κι οι καλόγεροι, που αφήνουν τα εγκόσμια για τα ουράνια, κατασκευάζουν εαυτοίς αρχήν και κηφηνώδη έξιν. Τους λέει περιττούς, ακάθαρτους, τεμπέληδες, και ότι Άγιος δεν είναι ο στείρος και απομακρυσμένος απ τους ανθρώπους, αλλά όποιος ζει και δρα μέσα στην κοινωνία και διαιωνίζοντας το γένος του, γίνεται δημιουργός ζωής και αθανασίας»".
Επίσης ο Άγγελος Σικελιανό ς έγραψε το λυρικό ποίημα "Από τον πρόλογο του Πλήθωνα", όπου υμνεί το Μυστρά, τον Ταύγετο και τη Λακωνία.
Τέλος ο αείμνηστος ακαδημαϊκός Ιωάννης Θεοδωρακόπουλος έδωσε στην Ελεύθερη Φιλοσοφική Σχολή του, που είχε ιδρύσει στη Μαγούλα Λακωνίας, το όνομα "Ο Πλήθων" προς τιμήν του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Η Επιστροφή του Τζαφάρ
Η Επιστροφή του Τζαφάρ (γνωστό και ως Αλαντίν 2: Η Επιστροφή του Τζαφάρ) (αγγλικά: The Return of Jafar ή Aladdin 2: The Return of Jafar) είναι αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο το 1994. Αποτελεί τη συνέχεια της ταινίας κινουμένων σχεδίων του 1992 Αλαντίν, οι οποίες είναι και οι δύο παραγωγές της εταιρείας The Walt Disney Company. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 20 Μαΐου 1994 και εξυπηρετεί επίσης ως το πρώτο επεισόδιο της σειράς κινουμένων σχεδίων Αλαντίν. Με επιλογή υλικού το οποίο θα χρησιμοποιούσαν αρχικά για τα πρώτα πέντε επεισόδια της σειράς,  Η Επιστροφή του Τζαφάρ ήταν η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Ντίσνεϋ που κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο. Μια τρίτη ταινία με τον τίτλο Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών, συνέχεια των δύο προηγούμενων, ακολούθησε το 1996 και κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο, όπως και η δεύτερη. Η ταινία απετέλεσε και το πρώτο Αμερικανικό πρότζεκτ κινουμένων σχεδίων που κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο.
Πλοκή
Μια συμμορία ληστών με αρχηγό τον ανίκανο Αμπίς Μαλ, επιστρέφει στο κρησφύγετό της, όπου ο Αλαντίν και ο Αμπού τους κλέβουν το μεγαλύτερο μέρος των λαφύρων τους. Ο Αλαντίν διανέμει το θησαυρό στους φτωχούς της Άγκραμπα, με εξαίρεση ένα λουλούδι κόσμημα, το οποίο δίνει στην Γιασμίν.
Εν τω μεταξύ στην έρημο, ο Ιάγκο καταφέρνει να ξεθαφτεί από την άμμο, μαζί με το λυχνάρι που εμπεριέχει τον Τζαφάρ ως τζίνι, όπου τους εξόρισε το Τζίνι. Ο Τζαφάρ διατάζει τον Ιάγκο να τον ελευθερώσει, αλλά ο Ιάγκο επαναστατεί και πετάει το λυχνάρι σε ένα πηγάδι. Έπειτα, επιστρέφει στην Άγκραμπα ελπίζοντας να κερδίσει την εύνοια του Αλαντίν, έτσι ώστε να μπορέσει να επιστρέψει στο παλάτι. Όταν τον συναντά, ισχυρίζεται ότι ήταν υπό την επήρεια της ύπνωσης του Τζαφάρ και σκλάβος του, αλλά ο Αλαντίν δεν τον πιστεύει και τον καταδιώκει. Ο Αλαντίν πέφτει πάνω στον Αμπίς Μαλ και τους ληστές του, και ο Ιάγκο του σώζει τη ζωή κατά λάθος. Ο Αλαντίν επιστρέφει στο παλάτι και φυλακίζει τον Ιάγκο, υποσχόμενος να του προσφέρει μια δίκαιη δίκη. Το Τζίνι επιστρέφει από το ταξίδι του σε όλο τον κόσμο και χαιρετάει τον Αλαντίν και τη Γιασμίν, λέγοντας ότι είναι ευχαριστημένος με το μείνει με τους φίλους του.
Κατά τη διάρκεια ενός ειδικού δείπνου που γίνεται προς τιμήν του Αλαντίν, ο Σουλτάνος ανακοινώνει ότι θα ήθελε ο Αλαντίν να γίνει ο νέος μεγάλος βεζίρης. Προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί την καλή στιγμή και διάθεση, ο Αλαντίν επιχειρεί να πείσει τον Σουλτάνο να συγχωρέσει τον Ιάγκο, αλλά ο Ιάγκο καταστρέφει κατά λάθος το δείπνο όταν ο Ράτζα τον κυνηγά μέσα στο δωμάτιο. Ο Σουλτάνος και η Γιασμίν είναι έξω φρενών με τον Αλαντίν και η Γιασμίν φεύγει πληγωμένη επειδή ο Αλαντίν δεν την εμπιστεύτηκε και της είπε ψέματα για ακόμα μία φορά. Με τη βοήθεια του Ιάγκο όμως, η Γιασμίν και ο Αλαντίν συμφιλιώνονται.
Καθώς ο Αλαντίν συζητά με τον Σουλτάνο, πέφτει στην ενέδρα του Αμπίς Μαλ, ο οποίος έχει για συνερφό του τη μαύρη μαγεία του Τζαφάρ. Απαγάγει τον Σουλτάνο και πετάει τον Αλαντίν στο ορμητικό ποτάμι. Ο Τζαφάρ παγιδεύει τον Αλαντίν για τον υποτιθέμενο θάνατο του Σουλτάνου και μεταμφιεσμένος σε Τζασμίν, διατάζει την εκτέλεσή του.
Ο Ιάγκο αποφασίζει να πάρει το μέρος του Αλαντίν και των φίλων του απελευθερώνοντας το Τζίνι, έτσι ώστε να σώσει τον Αλαντίν. Όταν όλοι είναι ελεύθεροι, ο Αλαντίν αποφασίζει ότι πρέπει να καταστρέψουν τον Τζαφάρ και ο μόνος τρόπος να το κάνουν είναι να καταστρέψουν το λυχνάρι του. Ο Τζαφάρ και ο Αμπίς Μαλ γιορτάζουν τον θάνατο του Αλαντίν και ο Τζαφάρ απαιτεί από τον Αμπίς Μαλ να χρησιμοποιήσει την τελευταία του ευχή για να τον ελευθερώσει. Ωστόσο, ο Αμπίς Μαλ διστάζει να το κάνει ακόμα και όταν ο Τζαφάρ τον δωροδοκεί με βουνά θησαυρού. Γνωρίζοντας ότι ο Τζαφάρ δεν μπορεί να τον βλάψει, αρνείται να τον ελευθερώσει επειδή ανησυχεί ότι όλος ο θησαυρός που του προσφέρει θα εξαφανιστεί αν τον απελευθερώσει. Ο Αλαντίν επιχειρεί να κλέψει το λυχνάρι αλλά γίνεται αντιληπτός. Ο Τζαφάρ τον πετάει έξω από το δωμάτιο του θρόνου, στον κήπο του Παλατιού, μαζί με τον Αμπίς Μαλ. Ο Αλαντίν, η Γιασμίν, το Τζίνι, ο Αμπού και το Χαλί συμμετέχουν στον αγώνα εναντίον του Τζαφάρ, ο οποίος ακόμη και δεμένος με τους κανόνες του να είναι τζίνι, καταφέρνει εύκολα να υπερτερήσει χρησιμοποιώντας την τεράστια δύναμή του για να τους σταματήσει από το να πάρουν το λυχνάρι. Η αδιάκριτη χρήση της δύναμής του δημιουργεί μια σχισμή στο έδαφος η οποία είναι γεμάτη με μάγμα, παγιδεύοντας τους Αλαντίν, Γιασμίν, Τζίνι και Αμπού. Ωστότο, ο Ιάγκο επιστρέφει και αρπάζει το λυχνάρι, αλλά τραυματίζεται από τον Τζαφάρ. Καταφέρνει όμως να κλωτσήσει το λυχνάρι μέσα στο μάγμα πριν χάσει τις αισθήσεις του. Το λυχνάρι λιώνει και καταβυθίζεται στο μάγμα και ο Τζαφάρ καταστρέφεται για πάντα. Ο Αλαντίν σώζει τον Ιάγκο και διαφεύγει από τη σχισμή. Η δύναμη του Τζαφάρ εξαφανίζεται και όλα επιστρέφουν στο φυσιολογικό, πριν ο Ιάγκο ξυπνήσει.
Ο Ιάγκο καλωσορίζεται στο Παλάτι ως ένας έμπιστος φίλος και αργά αργά αναρρώνει από τις πληγές του. Ο Αλαντίν ανακοινώνει στον Σουλτάνο ότι δεν είναι ακόμη έτοιμος να γίνει ο μεγάλος βεζίρης του Παλατιού, επειδή θέλει πρώτα να δει τον κόσμο. Η Γιασμίν δηλώνει ότι θέλει να πάει μαζί του παρά τις ενστάσεις του Ιάγκο. Εν τω μεταξύ, ο Αμπίς Μαλ έχει παγιδευτεί πάνω σε ένα δέντρο και συνειδητοποιεί ότι δεν θα έχει ποτέ την τρίτη του ευχή.
Παραγωγή
Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν η ταινία να προβληθεί ως ειδική τηλεοπτική προβολή, αλλά ο Ταντ Στόουνς πρότεινε Η Επιστροφή του Τζαφάρ να κυκλοφορήσει σε βίντεο. Αντί να κυκλοφορήσει στις θεατρικές αίθουσες, ο Στηβ Φέλντστεϊν, ο διευθυντής δημοσίων σχέσεων της Ντίσνεϋ, δήλωσε ότι η απόφαση της κυκλοφορίας της ταινίας Η Επιστροφή του Τζαφάρ απευθείας σε βίντεο ήταν λόγω χρονικών περιορισμών ισχυριζόμενος ότι «το να βγάλουν την ταινία στις αίθουσες θα χρειάζονταν μέχρι πέντε χρόνια» αλλά η κυκλοφορία σε βίντεο θα έπαιρνε «λιγότερο από δύο χρόνια». Επιπρόσθετα, ο Φέλντστεϊν επιβεβαίωσε ότι τα οικονομικά λήφθηκαν υπόψη μιας και η απευθείας σε βίντεο παραγωγή θα «κόστιζε λιγότερο από την πρώτη ταινία». Επίσης, εξαιτίας μιας διευρυνόμενης αγοράς βίντεο, η Ντίσνεϋ ισχυρίστηκε ότι η ζήτηση από το κοινό για περισσότερο Αλαντίν, ήταν ένας επιπλέον λόγος για να φτιάξουν μια δεύτερη ταινία γρήγορα.
Λόγω της διαμάχης του με την Ντίσνεϋ για τη υπερχρησιμοποίηση της φωνής του στην προώθηση της ταινίας Αλαντίν, ο Ρόμπιν Ουίλιαμς αρνήθηκε να επιστρέψει για το ρόλο του ως Τζίνι και έτσι αντικαταστάθηκε από τον Νταν Καστεγιανέτα. Αυτή ήταν επίσης η πρώτη παραγωγή ταινίας Αλάντιν μεγάλου μήκους χωρίς τη αυθεντική φωνή του Ντάγκλας Σιλ στο ρόλο του Σουλτάνου. Αντικαταστήθηκε από τον Βαλ Μπέτιν, ο οποίος χαρίζει τη φωνή του και στην τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων του Αλαντίν αλλά και στην τρίτη ταινία, Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών.
Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι μια άλλη μεγάλη διαφορά μεταξύ της βιντεοταινίας VHS και του DVD είναι οι παραλλαγές της σκηνής του θανάτου του Τζαφάρ.
Υποδοχή
Η ταινία έχει λάβει μικτές κριτικές. Στην ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έχει ποσοστό αποδοχής 27% βασιζόμενο σε 11 κριτικές, με μέσο όρο σκορ 3.9/10.
Ο Ντέιβιντ Νούσερ από το reelfilm.com συνόψισε τα περισσότερα από τα αρνητικά συναισθήματα που συνέβαλαν σε αυτή την αξιολόγηση:
Αξιόλογη ως η πρώτη συνέχεια που κυκλοφορεί απευθείας σε βίντεο, Η Επιστροφή του Τζαφάρ ακολουθεί τον Αλαντίν καθώς εκείνος προσπαθεί για ακόμη μια φορά να αποτρέψει τα σατανικά σχέδια του Τζαφάρ να καταλάβει την Άγκραμπα. Και παρά το γεγονός ότι έχει ελευθερωθεί από το λυχνάρι του στο τέλος της πρώτης ταινίας, το Τζίνι (με τη φωνή του Νταν Καστεγιανέτα αυτή τη φορά) επιστρέφει πιο εκκεντρικό από ποτέ. Είναι ξεκάθαρο ευθύς εξαρχής ότι η Ντίσνεϋ δεν κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια στην παραγωγή της Επιστροφής του Τζαφάρ, ιδιαίτερα στον τομέα της εικονογράφησης. Η ταινία έχει όλο το στυλ και τη ρευστότητα ενός πρωινού Σαββατιάτικου καρτούν, ενώ τα τραγούδια είναι ήπια και ξεχνιούνται εύκολα. Η επαναλαμβανόμενη ιστορία δεν κάνει καμιά χάρη στην ταινία και ακόμα και αν η ταινία διαρκεί 69 λεπτά, η στασιμότητα εμφανίζεται σχεδόν αμέσως. Ο Καστεγιανέτα κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί με το υλικό που του δίνεται, αλλά γενικά είναι κατώτερος (ειδικά συγκρινόμενος με τη μανιακή απόδοση του Ρόμπιν Ουίλιαμς στην αυθεντική ταινία). Η Επιστροφή του Τζαφάρ είναι μια εντελώς περιττή συνέχεια η οποία μπορεί να κρατήσει τα μικρά παιδιά απασχολημένα, αλλά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια τεράστια απογοήτευση για τους θαυμαστές της αυθεντικής ταινίας.
Παρά τις περισσότερες αρνητικές κριτικές, στο τηλεοπτικό πρόγραμμα Σίσκελ & Ίμπερτ, η ταινία έλαβε θετικά σχόλια από τον Τζιν Σίσκελ και τον Ρότζερ Ίμπερτ. Γράφοντας για το περιοδικό Entertainment Weekly, ο Στηβ Ντάλι βαθμολόγησε τη συνέχεια με C- κριτικάροντάς την ως «απομίμηση» η οποία «κουβαλά την ετικέτα της Ντίσνεϋ και κοστίζει περίπου όσο και η κασέτα του Αλαντίν, αλλά είναι ξεκάθαρο από το πρώτο πλάνο ότι δεν αφιερώθηκε σε αυτήν ο ίδιος χρόνος, η ίδια φροντίδα  και η ίδια δημιουργηκότητα όπως στην πρώτη ταινία.»
Home video
Η Επιστροφή του Τζαφάρ πρωτοκυκλοφόρησε σε βιντεοταινία στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 20 Μαΐου 1994. Τις πρώτες δύο μέρες της κυκλοφορίας της, πώλησε περισσότερα από 1.5 εκατομμύριο αντίγραφα. Μέχρι τον Ιούνιο του 1994, περισσότερα από 4.6 εκατομμύρια αντίγραφα πωλήθηκαν σε λιγότερο από μία εβδομάδα. Τελικά, περισσότερα από δέκα εκατομμύρια αντίγραφα πωλήθηκαν, κατατάσσοντάς την ανάμεσα στις 15 καλύτερες πωλήσεις βίντεο όλων των εποχών (μέχρι εκείνη τη στιγμή), έχοντας έσοδα 150 εκατομμύρια δολάρια σε κέρδος.
Το τρέιλερ της ταινίας κυκλοφόρησε το 1994 με την κυκλοφορία της βιντεοκασέττας της ταινίας Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο. Την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε βιντεοταινία, ενώ επανακυκλοφόρησε στις 18 Ιανουαρίου 2005, σε μια ειδική έκδοση DVD (με το «Αλαντίν» να προστίθεται στον τίτλο), έχοντας ψηφιακά αποκατεστημένη εικόνα και ανασκευασμένο ήχο. Η ειδική έκδοση DVD, μαζί με τις άλλες δύο ταινίες της σειράς, αποσύρθηκαν στις 31 Ιανουαρίου 2008 στις ΗΠΑ και στις 4 Φεβρουαρίου 2008 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Επιστροφή του Τζαφάρ, μαζί με την ταινία Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών, κυκλοφόρησε σε Blu Ray/DVD/Digital HD πακέτο στις 5 Ιανουαρίου 2016, ως αποκλειστικότητα για τα μέλη του Disney Movie Club στην Βόρεια Αμερική. Αργότερα κυκλοφόρησε για το ευρύτερο κοινό.