cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιος Νικόλαος Ύδρας
Παραπομπές
κατηγορία:νησιά του Αργοσαρωνικού Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν
Σύμφωνα με το ιρανικό σύνταγμα ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν (περσικά: |رهبر معظم ایران| rahbar-e mo'azzam-e irān) είναι ο αρχηγός κράτους του Ιράν. Ονομάζεται επίσης Ανώτατος Αρχηγός της Ισλαμικής Επανάστασης και Ανωτάτη Ηγετική Αρχή. Αποτελεί την ανώτατη διοικητική και θρησκευτική αρχή του Ιράν. Υπό τον έλεγχό του βρίσκονται ανάμεσα στα άλλα οι Ένοπλες Δυνάμεις, το Δικαστικό Σύστημα και η Κρατική Τηλεόραση. Είναι ανώτερος από τον Πρόεδρο του Ιράν.
Μερικά καθήκοντα και εξουσίες σύμφωνα με το Σύνταγμα
Ο ανώτατος ηγέτης σκιαγραφεί και επιβλέπει την εφαρμογή των «γενικών πολιτικών κατευθύνσεων της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν». Αναπληρώνεται από το Συμβούλιο των Κηδεμόνων, μία επιτροπή σημαινόντων ιερωμένων. Ο Ανώτατος Ηγέτης είναι και αρχιστράτηγος του στρατού όπως και αρχηγός των υπηρεσιών ασφαλείας και των μυστικών υπηρεσιών και είναι ο μόνος που δικαιούται να κηρύξει πόλεμο. Ηγείται προσωπικά του αυτόνομου στρατού των Φρουρών της ισλαμικής επανάστασης. Επίσης διορίζει και απομακρύνει τους επικεφαλής της δικαιοσύνης και των κρατικών ΜΜΕ. Τέλος, διορίζει επίσης έξι από τα δώδεκα μέλη του Συμβουλίου των Κηδεμόνων.
Εκλογή
Θεωρητικά, ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν και τα μέλη του Συμβουλίου των Κηδεμόνων διορίζονται από μία Συνέλευση Εμπειρογνωμόνων, με βάση τα προσόντα και τη δημοτικότητα. Ωστόσο, όλοι οι υποψήφιοι για τη συνέλευση των εμπειρογνωμόνων, ο πρόεδρος και το κοινοβούλιο (Majlis), επιλέγονται από το Συμβούλιο των Φρουρών, του οποίου τα μέλη επιλέγονται από τον Ανώτατο Ηγέτη. Η συνέλευση ποτέ δεν έχει αμφισβητήσει τον Ανώτατο Ηγέτη.
Κύρος
Οποιαδήποτε προσβολή ή κριτική σε βάρος του Ανωτάτου Ηγέτη επισείει ποινή. Σε ορισμένες περιπτώσεις μέλη της συνέλευσης που άσκησαν κριτική στον Ανώτατο Ηγέτη έχασαν το αξίωμά τους και συνελήφθησαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Ιράν
ΚΝ Γκιχουέλο
Η Κλουμπ Ντεπορτίβο Γκιχουέλο (ισπανικά: Club Deportivo Guijuelo) είναι ισπανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Γκιχουέλο της επαρχία της Σαλαμάνκα, στην αυτόνομη κοινότητα της Καστίλλης και Λεόν. Ιδρύθηκε το 1974 και συμμετέχει στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β. Η έδρα της είναι το Δημοτικό Στάδιο του Γκιχουέλο, χωρητικότητας 1.500 θέσεων.
Ιστορία
Στις 12 Οκτωβρίου 2016, για πρώτη φορά στην ιστορία της, η ΚΝ Γκιχουέλο έφτασε στον γύρο των 32 του Κυπέλλου Ισπανίας, κερδίζοντας εκτός έδρας την ΚΑ Θιρμπονέρο με 2-1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1974
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο
Το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο (IWBF World Wheelchair Basketball Championship) είναι διεθνής διοργάνωση στην οποία συμμετέχουν εθνικές ομάδες ανδρών και γυναικών που είναι μέλη της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο (IWBF). Το πρώτο ανεπίσημο παγκόσμιο πρωτάθλημα διεξήχθη το 1973 στη Μπρυζ. Δύο χρόνια αργότερα πραγματοποιήθηκε, στην ίδια πόλη, το πρώτο επίσημο παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Ανδρών
* Ανεπίσημο πρωτάθλημα
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση με αμαξίδιο
Πολιάνο Μιλανέζε
Το Πολιάνο Μιλανέζε (ιταλικά: Pogliano Milanese) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα (Καρλότα της Πρωσίας)
Η Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα  (Алекса́ндра Фёдоровна), γεννηθείσα Καρλόττα της Πρωσίας (Charlotte von Preußen, 13 Ιουλίου 1798 - 1 Νοεμβρίου 1860) ήταν η σύζυγος του Νικόλαου Α΄ της Ρωσίας.
Βιογραφία
Η Φρειδερίκη Λουίζα Καρλόττα Βιλελμίνη γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1798 στο Ανάκτορο Σαρλόττενμπουργκ του Βερολίνου και ήταν το τέταρτο παιδί και δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄ της Πρωσίας και της Λουίζας, κόρης του Καρόλου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Ήταν γνωστή στον οικογενειακό της κύκλο με το χαϊδευτικό όνομα Λόττχεν.
Η παιδική ηλικία της πριγκίπισσας στιγματίστηκε από τους Ναπολεόντειους πολέμους, αφού μεγάλωσε κάτω από δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Ο πατέρας της ήταν ένας καλός, θρησκευόμενος άνθρωπος, αλλά ένας αδύναμος και αναποφάσιστος κυβερνήτης ο οποίος, μετά από στρατιωτικές ήττες το 1806, έχασε το μισό βασίλειό του. Μετά την ήττα των Πρώσων στη Μάχη της Ιένας, η Βασίλισσα Λουίζα κατέφυγε με τα παιδιά της στο Καίνιγκσμπεργκ, και σύντομα τέθηκε υπό την προστασία του αυτοκράτορα της Ρωσίας Αλεξάνδρου Α'. Το 1806 το Βερολίνο έπεσε στις δυνάμεις του Ναπολέοντα. Η βασιλική οικογένεια επέστρεψε το 1809, όμως η μητέρα της Καρλόττας αρρώστησε και πέθανε από τύφο λίγους μήνες αργότερα.
Τον Φεβρουάριο του 1814 επισκέφθηκε το Βερολίνο ο Μέγας Δούκας Νικόλαος Πάβλοβιτς της Ρωσίας, μελλοντικός Τσάρος της Ρωσίας και ο αδελφός του Μέγας Δούκας Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας. Έγιναν διευθετήσεις μεταξύ των δυο δυναστειών για τον Νικόλαο να παντρευτεί την δεκαπεντάχρονη Καρλόττα, για να ενισχυθεί η συμμαχία μεταξύ Ρωσίας και Πρωσίας. Ο Νικόλαος ήταν δεύτερος στη σειρά διαδοχής, καθώς προηγείτο ο αδελφός του Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Πάβλοβιτς, ο οποίος όμως, όπως και ο Τσάρος, ήταν άκληρος. Σε μια δεύτερη επίσκεψη του επόμενου έτους, ο Νικόλαος ερωτεύτηκε την πριγκίπισσα Καρλόττα, η οποία ήταν δεκαεπτά χρονών. Τον Οκτώβριο του 1816, ο Νικόλαος και η Καρλόττα αρραβωνιάστηκαν. Στις 9 Ιουνίου 1817 η πριγκίπισσα Καρλόττα πήγε στη Ρωσία με τον αδελφό της Γουλιέλμο.
Μετά την άφιξή της στην Αγία Πετρούπολη η Καρλόττα μεταστράφηκε στη Ρωσική Ορθοδοξία και πήρε το ρωσικό όνομα Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα. Ο γάμος έγινε στις 13 Ιουλίου 1817, ημέρα των γενεθλίων της Αλεξάνδρας στα Χειμερινά Ανάκτορα.
Η Αλεξάνδρα αντιμετώπισε αρχικά προβλήματα στην προσαρμογή στη ρωσική αυλή. Είχε καλή σχέση με την πεθερά της, την τέως Αυτοκράτειρα Μαρία Φεοντόροβνα, αλλά όχι με την ανδραδέλφη της, την Αυτοκράτειρα Ελισάβετ Αλεξέγιεβνα. Η αυτοκρατορική οικογένεια συνήθιζε να μιλά στα γερμανικά και να γράφει επιστολές στα γαλλικά, τα οποία ομιλούνταν ευρέως στην Αυλή, με αποτέλεσμα η Αλεξάνδρα να μην αποκτήσει ποτέ πολύ καλή γνώση των ρωσικών. Το 1822 ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Πάβλοβιτς αποποιήθηκε δημόσια των δικαιωμάτων του στη διαδοχή, αφήνοντας έτσι το Νικόλαο πρώτο στη σειρά διαδοχής. Το 1825 ο Τσάρος έδωσε στην Αλεξάνδρα το Παλάτι Πέτερχοφ, στα περίχωρα της Αγίας Πετρούπολης, όπου ζούσε μαζί με τον Νικόλαο, η οποία έγινε η αγαπημένη της θερινή κατοικία.
Η Αλεξάνδρα ήταν ψηλή, λεπτή, με μικρό κεφάλι και έντονα φρύδια. Είχε αέρα με βασιλική μεγαλοσύνη. Ο γρήγορος, ελαφρός της περίπατος ήταν χαριτωμένος. Ήταν αδύναμη, και συχνά με κακή υγεία. Η φωνή της ήταν βραχνή, αλλά μιλούσε γρήγορα και με απόφαση.
Έγινε αυτοκράτειρα υπό τη σκιά της Εξέγερσης των Δεκεμβριστών και της αιματηρούς καταστολής της (1825). Η στέψη του Νικολάου και της Αλεξάνδρας έγινε στο Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο στις 3 Σεπτεμβρίου 1826. Μετά από 25 χρόνια συζυγικής πίστης, ο Νικόλαος συνήψε σχέση με την Βαρβάρα Αρκάντυεβνα Νελίντοβα, μία από τις κυρίες επί των τιμών της Αλεξάνδρας και ανεψιάς της Γιεκατερίνα Νελίντοβα (ερωμένης του πατέρα του Νικολάου, Παύλου), λόγω της απαγόρευσης σεξουαλικής επαφής που της επέβαλαν οι γιατροί της εξαιτίας της κακής της υγείας και των αλλεπάλληλων εμφραγμάτων. Παρ' ότι στην αρχή ζήλευε τη Νελίντοβα, στη συνέχεια ανέπτυξαν και διατήρησαν καλή σχέση, τόσο ώστε μετά το θάνατο του Νικολάου να την ορίσει προσωπική της αναγνώστρια.
Λίγο μετά τον θάνατο του Νικόλαου το 1855, αποσύρθηκε στο Παλάτι του Αλεξάνδρου στο Τσάρσκογιε Σελό, φέροντας τον τίτλο της τέως Αυτοκράτειρας, καθώς τον τίτλο της Αυτοκράτειρας έφερε πλέον η Μαρία Αλεξαντρόβνα (Μαρία της Έσσης και παρα τω Ρήνω), σύζυγος του γιου της Αλεξάνδρου Β΄. Η υγεία της γινόταν συνεχώς περισσότερο εύθραυστη, με αποτέλεσμα να διαμένει στην Ελβετία, τη Νίκαια και τη Ρώμη, μακριά από το ρωσικό χειμώνα. Μετά από την επιστροφή της από ένα ταξίδι στο εξωτερικό τον Ιούλιο του 1860, η υγεία της επιδεινώθηκε. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους οι γιατροί της τής συνέστησαν να ταξιδέψει ξανά νότια ειδάλλως δεν θα επιβίωνε τον χειμώνα, όμως εκείνη επέλεξε να μείνει για να πεθάνει σε ρωσικό χώμα. Η Αλεξάνδρα πέθανε στον ύπνο της την 1η Νοεμβρίου 1860 σε ηλικία 62 ετών στο Παλάτι του Αλεξάνδρου. Τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη.
Οικογένεια
To 1817 παντρεύτηκε τον Νικόλαο Α΄ της Ρωσίας στα Χειμερινά Ανάκτορα. Μαζί απέκτησαν 7 παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Ρωσίας Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Δούκισσες του Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Άγιος Γεώργιος Αντρωνίου Ηλείας
Ο Άγιος Γεώργιος Αντρωνίου, γνωστότερος ως Ζαχαραίικα, είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος στις βόρειες-βορειοδυτικές παρυφές του πεδινού δρυοδάσους της Φολόης (Κάπελη), κοντά στις νότιες υπώρειες του Σκιαδοβουνίου σε υψόμετρο 600 μέτρων. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 43,5 χιλιομέτρων βόρεια-βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας (μέσω Καράτουλα), περίπου 43,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Καράτουλα) και περίπου 64 χιλιόμετρα νότια της Πάτρας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 37 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Στην περιοχή του βρίσκεται η τοποθεσία όπου διεξήχθη η μάχη των Στενών Κατσαρού στις 27 Μαΐου 1821.
Διοικητική εξέλιξη
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 5η Απριλίου 1981 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αντρωνίου. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Αντρωνίου του δήμου Λασιώνος. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αντρωνίου του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας Κατηγορία:Δήμος Λασιώνος
Θίνα
thumb|right|Θίνα σε έρημο στο [[Μαρόκο, τον Δεκέμβριο του 2005.]] 250px|μικρογραφία|Αμμοθίνα στη [[Λήμνος|Λήμνο.]] Η θίνα ή αμμόλοφος είναι λόφος από άμμο ο οποίος δημιουργείται από τη δράση του ανέμου ή του νερού. Οι περισσότεροι αμμόλοφοι είναι μακρύτεροι στην προσήνεμη πλευρά, όπου η άμμος σπρώχνεται προς τα πάνω στη θίνα, και είναι πιο απότομοι στην απάνεμη πλευρά. Οι θίνες βρίσκονται, για παράδειγμα, σε κάποιες ερήμους ή κατά μήκος των ακτογραμμών. Οι παραθαλάσσιες θίνες έχουν σημαντικό ρόλο στην προστασία της ξηράς από τα κύματα που προκαλούν οι καταιγίδες.
Αν και οι παραθαλάσσιες θίνες είναι πιο κοινές, τα μεγαλύτερα συμπλέγματα θινών βρίσκονται σε ξηρές περιοχές στην ενδοχώρα, και σχετίζονται με αρχαίες λίμνες ή θάλασσες.
Κατηγορία:Άμμος Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί
Εμνίλντα της Λουσατίας
Η Εμνίλντα, πολων. Emnilda słowiańska (π. 970-75 - 1017) ήταν σλαβικής καταγωγής και με τον γάμο της έγινε δούκισσα, μετά βασίλισσα, της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ντομπρομίρ της Λουσατίας, Σλάβου ηγεμόνα, που ο επίσκοπος Τήτμαρ του Μέρσνμπουργκ (975-1018) τον αναφέρει στο Χρονικό του ως σεβαστό άρχοντα (venerabilis senior). Οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι ο Ντομπρομίρ ήταν ηγέτης της Λοσατίας και των εδαφών των Μιλτσένι (Σλάβων της Άνω Λουσατίας), που από το 963 έγιναν μέρος της μαρκιωνίας της ανατολικής Σαξονίας. Από τα συμφραζόμενα στο χρονικό το senior πρέπει να ερμηνευθεί ως πρίγκιπας και δείχνει ότι ο επίσκοπος ήταν οικείος, πολύ γνωστός του. Ο Τήτμαρ έγινε το 1009 επίσκοπος του Μέρσενμπουργκ, άρα ο Ντομπρομίρ ήταν μέλος των Πολαβιανών Σλάβων (Δυτικών Σλάβων ή Βένδων, Πόλαβ = παρά τω Έλβα), οι οποίοι ήταν κοντά στην επισκοπή. Επειδή το όνομα της Εμνίλντας είναι γερμανικό, υποθέτουμε ότι η μητέρα της ήταν μέλος των κομήτων της Σαξονίας.
Ωστόσο ο ιστορικός Χένρυκ Λοβμιάνσκι εκτιμά ότι η Εμνίλντα ήταν κόρη του τελευταίου ανεξάρτητου πρίγκιπα των Βιστουλανών στην περιοχή της Κρακοβίας. Ο Ταντέους Βασιλέβσκι τη θεωρεί μία Μοραβή πριγκίπισσα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 987 τον Μπολέσλαφ Α΄ των Πιαστ τον Γενναίο, δούκα, μετά βασιλιά, της Πολωνίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Πότσο ντ'Άντα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Παντζάμπις στο Αφγανιστάν
Οι Παντζάμπις στο Αφγανιστάν είναι κάτοικοι του Αφγανιστάν οι οποίοι κατάγονται από το Παντζάμπ. Ιστορικά, υπάρχει μια μικρή Παντζάμπι κοινότητα στη χώρα, αποτελούμενοι κυρίως από Αφγανούς Σιχ και Παντζάμπι Ινδουιστές.
Ιστορία
Η περιοχή του Παντάζμπ βρίσκεται στα ανατολικά της περιοχής των Παστούν και είχε κοινά σύνορα με το Αφγανιστάν σε διάφορα σημεία της ιστορίας. Για αρκετούς αιώνες, δυναστείες οι οποίες επικεντρώνονταν στο σημερινό Αφγανιστάν επεκτάθηκαν προς το Παντζάμπ, δυναστείες όπως αυτές των Κοσσανών, Κιδαριτών, Εφθαλιτών, Γαζναβιδών, Γκουριδών και Ντουρανί. Στην κριτική του για το βιβλίο The Afghan War του Τζον Γουίλιαμ Κέι το 1857, ο Φρίντριχ Ένγκελς περιγράφει το Αφγανιστάν ως «μία εκτεταμένη χώρα της Ασίας» η οποία «παλαιότερα περιελάμβανε... ένα σημαντικό μέρος του Παντζάμπ». Τον 19ο αιώνα, η Αυτοκρατορία των Σιχ με έδρα το Παντζάμπ, έκανε μια σειρά επιδρομών προς τα Αφγανικά σύνορα, καταλαμβάνοντας μεγάλες περιοχές εδαφών στο πέρασμα Χαϊμπέρ.
Η ιστορία μεταξύ Αφγανών και Σιχ θεωρείται πως επεκτείνεται προς τα πίσω από 200 μέχρι 500 χρόνια. Ωστόσο, δεν κατάγονται όλοι οι Σιχ από το Παντζάμπ. Μια μικρή μειονότητα περιλαμβάνει ντόπιους, οι πρόγονοι τον οποίων ασπάστηκαν τον Σιχισμό κατά τη διάρκεια των αποστολών του Γκουρού Νάνακ Ντεβ στην Καμπούλ τον 15ο αιώνα. Τον 18ο αιώνα, Ινδουιστές Χάτρι έμποροι από το Παντζάμπ εγκαταστάθηκαν στο Αφγανιστάν και κυριάρχησαν στο περιφερειακό εμπόριο. Ο πληθυσμός των Σιχ και των Ινδουιστών στο Αφγανιστάν μπορεί να ανερχόταν μέχρι και τις 250,000 τη δεκαετία του 1940. Και οι δύο κοινότητες είχαν ιδιαίτερα καλή εκπροσώπηση στις επιχειρηματικές και κυβερνητικές θέσεις. Μερικοί από αυτούς ήταν πλούσιοι γαιοκτήμονες. Το 1947, μερικοί Σιχ από το οροπέδιο Ποτόχαρ στο βόρειο Παντζάμπ, κατέφθασαν στο Αφγανιστάν για να γλιτώσουν τη βία που επικρατούσε κατά την περίοδο της διαίρεσης της Ινδίας.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός των Παντζάμπι Σιχ και Ινδουιστών στο Αφγανιστάν ανερχόταν μέχρι τις 100,000 πριν τη δεκαετία του 1990. Η Σοβιετική εισβολή το 1979 και οι επακόλουθοι Αφγανικοί Εμφύλιοι, πυροδότησαν μια μαζική έξοδο από τη χώρα με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της κοινότητας να μειωθεί δραστικά. Οι περισσότεροι μετανάστευσαν στο Πακιστάν ή στην Ινδία, ενώ άλλοι εγκαταστάθηκαν στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη. Ο σημερινός πληθυσμός ανέρχεται περίπου στις 3,000 και η πλειοψηφία ζει στην Καμπούλ. Κατά την περίοδο της βασιλείας των Ταλιμπάν, οι Σιχ και οι Ινδουιστές αναγκάστηκαν να φοράνε κίτρινα περιβραχιόνια για να ξεχωρίζουν, καθώς και να κρεμάνε κίτρινες σημαίες στα σπίτια τους. Ορισμένες διακρίσεις εξακολουθούν να υφίστανται καθώς συχνά τους απαγορεύεται να διοριστούν σε κυβερνητικές θέσεις εργασίας και αντιμετωπίζονται ως μετανάστες ή απειλούνται με λύτρα επειδή θεωρούνται πλούσιοι.
Πολιτισμός
Οι περισσότεροι από τους Σιχ Αφγανούς και Ινδουιστές έχουν υιοθετήσει τα Αφγανικά έθιμα και εξομοιώθηκαν με τον τοπικό πολιτισμό, μιλώντας Παστού ή Νταρί. Ωστόσο, σε μερικά σπίτια εξακολουθούν να μιλάνε Παντζάμπι. Έχουν καταβληθεί προσπάθειες να διδαχθούν τα Παντζάμπι στις νεαρότερες γενιές, καθώς αποτελεί και τη γλώσσα που είναι γραμμένα τα ιερά κείμενα του Σιχισμού. Η Αφγανική κυβέρνηση έχει ανοίξει δύο Παντζάμπι σχολεία σε Καμπούλ και Τζαλαλαμπάντ, διευκολύνοντας την κοινότητα των Σιχ.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Φυλές του Αφγανιστάν
Ποτσουόλο Μαρτεζάνα
Το Ποτσουόλο Μαρτεζάνα (ιταλικά: Pozzuolo Martesana) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Εθνική Βιβλιοθήκη των Βερμούδων
Η Εθνική Βιβλιοθήκη των Βερμούδων (αγγλικά: Bermuda National Library) είναι η εθνική βιβλιοθήκη των Βερμούδων και βρίσκεται στην πρωτεύουσα Χάμιλτον. Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1839 από τον Βρετανό στρατιώτη, διοικητή και μετεωρολόγο Γουίλιαμ Ριντ, κυβερνήτη των Βερμούδων από το 1839 έως το 1846. Μέχρι τότε, η βιβλιοθήκη βρισκόταν στο σημερινό κτίριο του Υπουργικού Συμβουλίου.
Ιστορία
Σήμερα η Εθνική βιβλιοθήκη στεγάζεται στο πάρκο Par-la-ville, στην οδό Queen Street και Par-la-ville Road, στην πρωτεύουσα Χάμιλτον. Λειτουργεί μόνο κατά τις εργάσιμες ώρες της ημέρας από Δευτέρα έως Παρασκευή και τα Σάββατα. Η βιβλιοθήκη προσφέρει on-line υπηρεσίες διαθέσιμες στους κατοίκους που εγγράφονται και λαμβάνουν αριθμό μέλους. Οι υπηρεσίες περιλαμβάνουν έναν ηλεκτρονικό κατάλογο, την EBSCO που φιλοξενεί μια συλλογή βάσεων δεδομένων, μια ψηφιακή συλλογή αρχειοθετημένων εκδόσεων ιστορικών εφημερίδων που διατηρούνται σε microfiche, λήψεις ηλεκτρονικών βιβλίων, λήψεις μουσικής Freegal, Project Gutenberg, Freading, Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα και υπηρεσίες ηλεκτρονικής διδασκαλίας μέσω του Tutor.com για όσους έχουν συνδρομή στη βιβλιοθήκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στις Βερμούδες
Άγιος Απόστολος ο Νέος Μαγνησίας
Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Αγίου Λαυρεντίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Αρτέμιδας, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος είναι παράλιος οικισμός στην περιοχή του Βόλου, λίγο μετά την Αγριά και βόρεια του ρέματος Βρούχωνα, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 6 χλμ. περίπου ΝΑ. του Βόλου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αγίου Λαυρεντίου
(Πηγή: )
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Χάνια Σπαρτουλιά Ηλείας
Τα Χάνια Σπαρτουλιά, γνωστότερα ως Σπαρτουλιά, είναι μικρός ορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος στις βόρειες-βορειοανατολικές παρυφές του πεδινού δρυοδάσους της Φολόης (Κάπελη), στις νότιες υπώρειες του όρους Αστράς (Λάμπεια Όρη) σε υψόμετρο περίπου 610-630 μέτρων. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 45 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Αρχαίας Ολυμπίας (μέσω Λάλα), περίπου 44,5 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου (μέσω Καράτουλα) και περίπου 65 χιλιόμετρα νότια της Πάτρας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 46 μόνιμοι κάτοικοι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Στην περιοχή του βρίσκεται η τοποθεσία όπου διεξήχθη η μάχη των Στενών Κατσαρού στις 27 Μαΐου 1821.
Διοικητική εξέλιξη
Πρόκειται για σχετικά καινούριο οικισμό. Αναγνωρίστηκε ως τέτοιος την 19η Απριλίου 1961 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αντρωνίου. Αποτελούσε οικισμό της μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του Δημοτικού διαμερίσματος Αντρωνίου του δήμου Λασιώνος. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αντρωνίου του «καλλικρατικού» δήμου Αρχαίας Ολυμπίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας Κατηγορία:Δήμος Λασιώνος
Βάτσουαφ Κούχαρ
Ο Βάτσουαφ Μίχαου Κούχαρ (πολωνικά: Wacław Michał Kuchar) (16 Σεπτεμβρίου 1897 – 13 Φεβρουαρίου 1981) ήταν Πολωνός πρωταθλητής αθλημάτων, ολυμπιονίκης και πολλαπλός εγχώριος πρωταθλητής στο ποδόσφαιρο, στο στίβο και στην παγοδρομία ταχύτητας.
Ο Κούχαρ διέπρεψε σε πολλά αθλήματα – στίβο, ποδόσφαιρο (πρώτα – ως επιθετικός, μετά ως μέσος, και τέλος στο τέλος της καριέρας του – ως αμυντικός), χιονοδρομία, παγοδρομία ταχύτητας και χόκεϊ επί πάγου. Παρόλο που γεννήθηκε στο Γουάντσουτ, όλη του η ζωή συνδέθηκε με το Λβουφ, όπου έπαιξε για την Πόγκον Λβουφ – έναν από τους πιο σημαντικούς και πιο δημοφιλείς αθλητικούς συλλόγους του μεσοπολέμου στην Πολωνία. Αφού τελείωσε την καριέρα του, έγινε διαιτητής, προπονητής και αθλητικός παράγοντας. Μέχρι σήμερα, ο Κούχαρ θεωρείται εξαιρετικό παράδειγμα της ευγενούς άμιλλας.
Το 1926, σε μια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε από την πολωνική αθλητική καθημερινή εφημερίδα Przegląd Sportowy, ο Κούχαρ επιλέχθηκε ως ο αθλητής της χρονιάς. Ένα χρόνο αργότερα ήρθε στη 10η θέση στην ίδια ψηφοφορία. Το 1924, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, έπαιξε με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Πολωνίας.
Ποδόσφαιρο
Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε μόνο με την Πόγκον Λβουφ, από το 1912 έως το 1935. Με την ομάδα κατέκτησε 4 τίτλους πρωταθλήματος Πολωνίας (1922, 1923, 1925 και 1926) και αναδείχθηκε κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος το 1922 (21 γκολ) και το 1926 (11 γκολ). Μεταξύ άλλων, σημείωσε 9 γκολ σε έναν αγώνα εναντίον της Ρεβέρα, 4 γκολ σε 5 λεπτά σε έναν αγώνα εναντίον της ΒΚΣ Λούμπλιν και το 1923 σημείωσε 88 γκολ σε ανεπίσημους αγώνες. Συνολικά έπαιξε σε 1.052 αγώνες και σημείωσε 1.065 γκολ.
Με την Εθνική Πολωνίας, αγωνίστηκε σε 25 επίσημους αγώνες, όπου σημείωσε 5 γκολ. Έκανε το ντεμπούτο του στις 18 Φεβρουαρίου 1921, σε μία ήττα της Πολωνίας εναντίον της Ουγγαρίας με 1–0 (ήταν το πρώτο, ιστορικό παιχνίδι της πολωνικής ομάδας). Ο τελευταίος αγώνας του ήταν στις 27 Οκτωβρίου 1928, μία ήττα με 3-2 εναντίον της Τσεχοσλοβακίας.
Ως προπονητής, ήταν στον πάγκο της Εθνικής Πολωνίας την περίοδο 1947–1949.
Στίβος
Ο Κούχαρ ήταν πρωταθλητής Πολωνίας στο δρόμο 800 μέτρων (1920, 1921), στο δρόμο 110 μέτρων μετ΄ εμποδίων (1920), στο δρόμο 400 μέτρων μετ΄ εμποδίων (1923), στο άλμα εις ύψος (1921, 1923) και στο πένταθλο (1923, 1924).
Παγοδρόμος
Ως παγοδρόμος, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Παγοδρομίας Ταχύτητας Ανδρών του 1925 και ήταν 22 φορές Πρωταθλητής Πολωνίας (συμπεριλαμβανομένων των τίτλων μονής απόστασης) την περίοδο 1922–1929.
Στρατός
Ο Κούχαρ είναι πιο διάσημος για τα αθλητικά του επιτεύγματα, αλλά ήταν και λοχαγός στον Πολωνικό Στρατό. Συμμετείχε στον Πολωνο-Ουκρανικό Πόλεμο του 1919, καθώς και στον Πολωνο-Σοβιετικό Πόλεμο του 1920. Για τα κατορθώματα του, ο Κούχαρ τιμήθηκε με πολλά μετάλλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόγκον Λβουφ Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Πολωνοί εμποδιστές Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές του χόκεϊ επί πάγου Κατηγορία:Πολωνοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πολόνια Μπίτομ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πολόνια Βαρσοβίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Πολωνοί του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί Αυστροούγγροι Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Ανδρείας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Whiplash (τραγούδι, Metallica)
Το "Whiplash" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού thrash metal συγκροτήματος Metallica, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο ντεμπούτο άλμπουμ τους, Kill 'em All, του 1983. Τον Ιανουάριο του 1984, κυκλοφόρησε και ως single, το πρώτο από τα συνολικά δύο του δίσκου αυτού, καθώς επίσης και το πρώτο, γενικότερα, του συγκροτήματος. Το κομμάτι μετά την κυκλοφορία του διασκευάστηκε από διάφορους καλλιτέχνες, με τις πιο αξιοσημείωτες διασκευές να είναι των Pantera, των Destruction και των Motörhead, με την τελευταία να κερδίζει και βραβείο Grammy, στην κατηγορία Best Metal Performance. Επίσης, σύμφωνα με τον Kirk Hammet, αυτό ήταν το αγαπημένο Metallica τραγούδι του Kurt Cobain.
Κρίτολα η Κυρηναία
Η Κρίτολα (άκμασε το 550 π.Χ.) ήταν Ελληνίδα της Λιβύης, πριγκίπισσα της Κυρηναϊκής και της πρωτεύουσάς της Κυρήνης και ήταν μέλος της δυναστείας των Βαττιαδών.
Whiplash (τραγούδι, Metallica)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1983 Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Singles (ντεμπούτο) Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Τραγούδια των Motörhead Κατηγορία:Singles της Megaforce Records
Κρίτολα η Κυρηναία
Ήταν κόρη του Αρκεσίλαου Α΄, του δεύτερου βασιλιά της Κυρηναϊκής, ενώ η μητέρα της είναι άγνωστη. Ο εκ πατρός παππούς της ήταν ο Βάττος Α΄, ο πρώτος βασιλιάς της Κυρήνης, και ο αδελφός της Βάττος Β΄ θα ήταν ο μελλοντικός βασιλιάς των Κυρηναίων. Η Κρίτολα ήταν η θεία και η πεθερά τού μελλοντικού βασιλιά των Κυρηναίων Αρκεσίλαου Β΄.
Λίγα είναι γνωστά για την Κρίτολα. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, φημιζόταν για τη μεγάλη της αξιοπρέπεια και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από όλους τους πολίτες. Ο Κρίτολα παντρεύτηκε έναν Έλληνα Κυρηναίο ευγενή, ωστόσο το όνομά του είναι άγνωστο. Το πρώτο της παιδί ήταν ένας γιος, που τον έλεγαν:
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι η Κρίτολα από τον σύζυγό της είχε και άλλους γιους, ωστόσο ο ιστορικός δεν αναφέρει τα ονόματά τους. Η Ερυξώ θα γινόταν μελλοντικά η βασίλισσα της Κυρηναϊκής και θα γινόταν η μητέρα του μελλοντικού Κυρηναίου βασιλιά Βάτου Γ΄.
Ο σύζυγός της γύρω στο 550 π.Χ. δολοφονήθηκε από τον Λέαρχο, αντίπαλο τού ανιψιού της Αρκεσίλαου Β΄. Ο σύζυγος της Κρίτολας είχε αποβιώσει λίγο πριν η Ερυξώ και ο Πολύαρχος σχεδιάσουν να σκοτώσουν τον Λέαρχο, ο οποίος είχε πιο πριν δολοφονήσει τον Αρκεσίλαο Β΄. Όταν ο Λέαρχος δολοφονήθηκε, ο εγγονός της Βάττος Γ΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς από τον Πολύαρχο.
Ο Κρίτολα υποστήριξε τον Πολύαρχο, που ταξίδευσε για να ζητήσει συγγνώμη από τον Αιγύπτιο φαραώ Άμασι Β΄ για να σώσει την Κυρηναϊκή. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι ζούσε ακόμη, όταν ο Βάττος Γ΄ (βασ. 550 π.Χ.-530 π.Χ.) έγινε βασιλιάς και επίσης δηλώνει ότι τότε ήταν ηλικιωμένη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι
Νόμος και τάξη
Στην πολιτική, ο όρος νόμος και τάξη αναφέρεται σε ένα αυστηρό σύστημα ποινικής δικαιοσύνης και την αυστηρότητα των οργάνων επιβολής του νόμου. Οι ποινές αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν μεγαλύτερα έτη φυλάκισης, κοινωφελή εργασία και θανατική ποινή
Οι υποστηρικτές του "νόμου και τάξης", γενικά από τη δεξιά πλευρά, υποστηρίζουν ότι η φυλάκιση είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος πρόληψης του εγκλήματος. Οι αντίπαλοι του νόμου και της τάξης, συνήθως αριστεροί, υποστηρίζουν ότι ένα τέτοιο σύστημα είναι αναποτελεσματικό.
Κατηγορία:Πολιτική
Πρενιάνα Μιλανέζε
Η Πρενιάνα Μιλανέζε (ιταλικά: Pregnana Milanese) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Κεντρική Φυλακή της Ντάκα
Η Κεντρική Φυλακή της Ντάκα βρίσκεται στο Ρατζεντραπούρ της ένωσης Ταλγκάρια στο Κερανιγκάντζ του Μπανγκλαντές και εγκαινιάστηκε στις 10 Απριλίου 2016. Η φυλακή είναι χτισμένη σε 31 στρέμματα γης και μπορεί να φιλοξενήσει 4.590 κρατουμένους. Οι φυλακισμένοι από την Παλιά Κεντρική Φυλακή της Ντάκα μεταφέρθηκαν στη νέα φυλακή τον Ιούλιο του 2016. Από το άνοιγμά της, η φυλακή αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, όπως η έλλειψη συνδέσεων αερίου (το φαγητό έπρεπε να μαγειρευτεί με τη χρήση του καυσόξυλου) κακές συνδέσεις νερού και έλλειψη χώρου στο επισκεπτήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Ντάκα
Ράχελ Ρόις
Η Ράχελ Ρόις (ολλανδικά: Rachel Ruysch, ορθότερη προφορά Ράχελ Ρόισχ, Χάγη, 3 Ιουνίου 1664 - Άμστερνταμ, 12 Αυγούστου 1750 ) ήταν Ολλανδή ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Ασχολήθηκε με νεκρές φύσεις με άνθη, αναπτύσσοντας το δικό της στυλ και απολαμβάνοντας διεθνούς φήμης κατά τη διάρκεια του βίου της. Η σταδιοδρομία της ήταν επιτυχημένη και μεγάλης διάρκειας (περίπου 60 έτη) και γι' αυτό είναι ίσως η καλύτερα τεκμηριωμένη γυναίκα ζωγράφος της Χρυσής Εποχής.
Βιογραφία
Η Ράχελ Ρόις γεννήθηκε στις 3 Ιουνίου 1664 στη Χάγη. Ήταν θυγατέρα του Φρέντερικ Ρόις, καθηγητή ανατομίας και βοτανικής, και της Μαρία Ποστ (1643-1720), θυγατέρας του αρχιτέκτονα και ζωγράφου Πίτερ Ποστ. Η οικογένεια μετοίκησε στο Άμστερνταμ όταν η Ράχελ ήταν σε πολύ μικρή ηλικία, καθώς ο πατέρας της αποδέχθηκε εκεί θέση καθηγητή ανατομίας. Ο Φρέντερικ Ρόις είχε γίνει φημισμένος ανατόμος κυρίως λόγω επινόησης και εξέλιξης μιας μεθόδου ταρίχευσης, χάρη στην οποία ήταν σε θέση να κάνει την ανατομία ελκυστική ακόμη και σε αδαείς.
Το 1679, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, ο Ρόις μαθήτευσε στον διακεκριμένο ζωγράφο νεκρών φύσεων Βίλλεμ φαν Ελστ, του οποίου το εργαστήριο "έβλεπε" στο εργαστήριο της επίσης ζωγράφου ανθέων Μαρία φαν Οοστερβάικ. Ο φαν Ελστ είχε διατελέσει Αυλικός ζωγράφος του Φερδινάνδου Β΄ των Μεδίκων και ειδικευόταν στην απεικόνιση ανθέων, τα οποία, στη θεματική ιεραρχία της εποχής, κατατάσσονταν στις κατώτερες θέσεις (με τις πρώτες θέσεις να καταλαμβάνουν τα ιστορικά έργα, τα πορτρέτα, οι ρωπογραφίες και τα τοπία), κάτι το οποίο όμως δεν ίσχυε στην Ολλανδία της εποχής. Στη μαθητεία με τον φαν Ελστ παρέμεινε ως τον θάνατο του ζωγράφου, το 1683. Ο φαν Ελστ, εκτός από τις τεχνικές της ζωγραφικής, της δίδαξε πώς να διατάσσει ένα μπουκέτο λουλουδιών σε ένα βάζο, ώστε τα λουλούδια να μοιάζουν τυχαία τοποθετημένα και λιγότερο τυπικά διατεταγμένα. Η τεχνική αυτή δημιουργούσε περισσότερο ρεαλιστικό και τρισδιάστατο αποτέλεσμα στους πίνακες που ζωγράφισε η Ρόις. Όταν η Ράχελ συμπλήρωσε το 18ο έτος της ηλικίας της, ήταν ήδη σε θέση να δημιουργεί και να πωλεί δικά της, υπογεγραμμένα έργα, τα οποία αγοράζονταν από την αριστοκρατία του Άμστερνταμ.
Με τον Πόολ απέκτησαν δέκα παιδιά. Παρά την τεράστια οικογενειακή ευθύνη και ενασχόληση, τόσο αυτή όσο και ο σύζυγός της συνέχισαν την καλλιτεχνική σταδιοδρομία τους. Η Ρόις δημιούργησε περί τους 250 πίνακες κατά τη διάρκεια της πολύχρονης σταδιοδρομίας της, με αποτέλεσμα Ολλανδοί συγγραφείς να την αποκαλούν "το θαύμα της Ολλανδίας" και "ηρωίδα της λεπτής τέχνης". Η μεγάλη οικογένεια που δημιούργησε από τον ευτυχισμένο γάμο της δεν επέδρασε στην καλλιτεχνική της δραστηριότητα: Εκτελούσε διάφορες παραγγελίες που λάμβανε από πάτρονες σε διεθνές επίπεδο και ήταν παραγωγική σε όλα τα στάδια του οικογενειακού της βίου. Ολοκλήρωσε τον τελευταίο της πίνακα το 1747, όταν ήταν σε ηλικία 83 ετών, ενώ ως τότε είχε κατά μέσον όρο παραγωγή πέντε πινάκων ανά έτος, αριθμός σημαντικός για καλλιτέχνη που δημιουργούσε παρόμοιους πίνακες με τέτοια επίπονη λεπτομέρεια.
Έργο
Το 1708 η Ρόις προσκλήθηκε να εργαστεί για την Αυλή του Εκλέκτορα Παλατινάτου Γιόχαν Βίλχελμ στο Ντύσσελντορφ. Επειδή δεν μπορούσε να διαμένει μόνιμα στην πόλη αυτή, συνήψε συμβόλαιο ώστε να παραδίδει περιοδικά τα έργα της, που ζωγράφιζε στη Χάγη, στην Αυλή του Εκλέκτορα. Συνέχισε να εργάζεται για τον Εκλέκτορα και τη σύζυγό του ως τον θάνατό του το 1716.
Από τους ιστορικούς τέχνης η Ρόις θεωρείται ως μια από τις πλέον ταλαντούχους καλλιτέχνιδες στις νεκρές φύσεις, ανεξαρτήτως φύλου. Ως τον θάνατό της, σε ηλικία 86 ετών, είχε δημιουργήσει εκατοντάδες πίνακες, από τους οποίους περισσότεροι των 250 έχουν τεκμηριωθεί και της αποδίδονται. Η χρονολόγηση των έργων της αποδεικνύει ότι δραστηριοποιήθηκε από την ηλικία των 15 ετών και παρέμεινε ενεργή ως τα 83 της, τρία μόλις χρόνια πριν πεθάνει. Οι ιστορικοί τέχνης μπορούν να το πιστοποιήσουν με βεβαιότητα, καθώς προσέθετε περήφανα την ηλικία της στα έργα της.
Ύφος
Η Ρόις είχε κατανοήσει πλήρως τη σχεδίαση και τις τεχνικές των παλαιότερων παραδόσεων. Η γνώση αυτή βελτίωσε τις ζωγραφικές της ικανότητες. Υφολογικά η ζωγραφική της με την ανάλαφρη σύνθεση και τα λαμπερά χρώματα μπορεί να θεωρηθεί ως τμήμα του [ροκοκό]]. Έδινε πάντα ιδιαίτερη προσοχή στις λεπτομέρειες της εργασίας της. Κάθε πέταλο άνθους το δημιουργούσε με επίπονες διαδικασίες και τεχνικές χειρισμού του πινέλου της. Το παρασκήνιο των συνθέσεών της είναι, συνήθως, σκουρόχρωμο, όπως συνηθιζόταν στις νεκρές φύσεις με άνθη κατά το δεύτερο ήμισυ του 17ου αιώνα. Οι ασύμμετρες συνθέσεις της, με τα γερτά άνθη και τους άγριους μισχους δημιουργούσαν πίνακες που εξέπεμπαν ισχυρή ενέργεια.
Η ικανότητά της στηριζόταν στη διεξοδική παρατήρηση κάθε άνθους με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο και την τοποθέτησή του στη σύνθεση με περίτεχνη διάταξη, η οποία θα ήταν πολύ δύσκολο να επιτευχθεί στη φύση, καθώς τα άνθη δεν στηρίζουν το ένα το άλλο ώστε να προκύπτει μια παρόμοια σύνθεση. Όπως συνηθιζόταν κατά το τελευταίο τρίτο του 17ου αιώνα, τα χρώματα των ανθέων είναι πολύ προσεκτικά εξισορροπημένα. Ο συμβολισμός κάθε άνθους είχε αναπτυχθεί κατά τον 17ο αιώνα, αλλά οι περισσότεροι συμβολισμοί αναφέρονταν σε ένα, μοναδικό άνθος σε σύνθεση της μορφής Vanitas. Εκτός του Γιαν φαν Χόισουμ (Jan van Huysum), κανένας ζωγράφος ανθέων δεν έφθασε τη δεξιοτεχνία της Ράχελ Ρόις.
Η Ρόις απολάμβανε μεγάλης φήμης και υπόληψης κατά τη διάρκεια του βίου της. Όταν απεβίωσε το 1750, ένδεκα ποιητές τής απέτισαν φόρο τιμής συνθέτοντας ποιήματα γι' αυτήν. Κατά τον 17ο αιώνα οι Ολλανδοί ενδιαφέρονταν πολύ για τα άνθη και την κηπουρική κι έτσι πίνακες που τόνιζαν το κάλλος της φύσης εκτιμούνταν ιδιαίτερα. Η τάση αυτή ήταν που δημιούργησε και διατήρησε την πελατεία της Ρόις κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της. Κατά τη διάρκεια της ζωής της οι πίνακές της είχαν πολύ υψηλές τιμές, που κυμαίνονταν από 750 ως 1.200 γκίλντερς. Συγκριτικά, ο Ρέμπραντ σπάνια λάμβανε περισσότερα από 500 γκίλντερς για πίνακά του κατά τη διάρκεια του βίου του.
Το 1999 πίνακας της Ρόις ανακαλύφθηκε σε αγροτόσπιτο, χωρίς ο ιδιοκτήτης του να έχει ιδέα για τον θησαυρό που διέθετε. Ευτυχώς, ο πίνακας ανακαλύφθηκε από κάποιον δημοπράτη. Πωλήθηκε σε δημοπρασία στη Ντωβίλ της Νορμανδίας αποδίδοντας 2,9 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα.
Τον Ιανουάριο του 200, το περιοδικό τέχνης Kunstschrift αφιέρωσε ολόκληρο το τεύχος του στη Ρόις, αναφέροντας: "Όταν κάποιος πίνακας της Ρόις εμφανίζεται στην αγορά έργων τέχνης, όπως συμβαίνει περιοδικά, δημιουργεί μιαν αίσθηση".
Κάαρελ Εενπάλου
Ο Κάαρελ Εενπάλου  (εσθονικά: Kaarel Eenpalu, 16/28 Μαΐου 1888 - 27 Ιανουαρίου 1942) ήταν Εσθονός δημοσιογράφος, νομικός και πολιτικός. Υπήρξε μια από τις σημαντικότερες πολιτικές φυσιογνωμίες της μεσοπολεμικής Εσθονίας φτάνοντας μέχρι το αξίωμα του πρωθυπουργού της χώρας.
Πρώιμη δράση
Ο Εενπάλου γεννήθηκε στις 16 Μαΐου (π. ημ.) του 1888 σε οικισμό της επαρχίας Τάρτου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, εντός των ορίων της σημερινής Εσθονίας και το αρχικό του ονοματεπώνυμο ήταν Καρλ Άουγκουστ Έινμπουντ. Πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στο Γυμνάσιο Χούγκο Τρέφνερ του Τάρτου και ακολούθως φοίτησε από το 1909 ως το 1914 στη νομική σχολή του πανεπιστημίου της ίδιας πόλης, ολοκλήρωσε όμως τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, στο οποίο μεταγράφηκε μετά από εξετάσεις. Συν τοις άλλοις ήταν μέλος του πολιτιστικού συλλόγου Noor-Eesti (Νέα Εσθονία).
Παράλληλα από νεαρή ηλικία ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη δημοσιογραφία όπου σταδιακά αναδείχτηκε σε μέλος συντακτικών επιτροπών, συντάκτη και εν τέλει αρχισυντάκτη σε διάφορες εσθονικές εφημερίδες όπως οι Postimees Daily, Tallinna Teataja και Kaja.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1919 ενεπλάκη για πρώτη φορά στην πολιτική ζωή της πατρίδας του όταν εξελέγη μέλος της κρατικής συντακτικής επιτροπής (μερικά χρόνια νωρίτερα είχε χρηματίσει γραμματέας της αγροτικής ένωσης του Τάρτου) και το επόμενο έτος ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου εσωτερικών στην κυβέρνηση του Γιάαν Τόνισον, το οποίο διατήρησε - με μικρές διακοπές - για περίπου έξι χρόνια, με κυριότερο επίτευγμα της θητείας του την αναδιοργάνωση της εσθονικής αστυνομίας. Ως υπουργός εσωτερικών κατηγόρησε τον Φεβρουάριο του 1924 τη σοβιετική πρεσβεία για οργάνωση δικτύου μυστικών πρακτόρων εντός της Εσθονίας, προκαλώντας έτσι διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα στις δύο χώρες.
Το 1923 προσχώρησε στο Αγροτικό Κόμμα και στις 19 Ιουλίου του 1932 έφτασε στο ανώτατο - σύμφωνα με το τότε ισχύον σύνταγμα - αξίωμα του «Πρεσβύτερου του Κράτους» όμως η κυβέρνησή του κατέρρευσε την 1η Νοεμβρίου του ίδιου έτους υπό το βάρος των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων που ταλάνιζαν την Εσθονία. Ένα χρόνο αργότερα, ο Εενπάλου αποχώρησε από το Αγροτικό Κόμμα προσχωρώντας στο αντίστοιχο Αγροτικό Κόμμα του Κονσταντίν Πετς, τον οποίο ενδιάμεσα βοήθησε να σχηματίσει δική του κυβέρνηση.
Το 1934 υποστήριξε το αυτο-πραξικόπημα του Πετς, το οποίο πραγματοποιήθηκε προκειμένου να αποφευχθεί η αναρρίχηση του φασιστικού κινήματος Vaps στην εξουσία και την επόμενη χρονιά μετέτρεψε το ονοματεπώνυμό του από Καρλ Άουγκουστ Έινμπουντ σε Κάαρελ Εενπάλου. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας Πετς διετέλεσε υπουργός εσωτερικών και αναπληρωτής πρωθυπουργός, ενώ μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 1938 διορίστηκε την 21η Απριλίου του ίδιου έτους πρωθυπουργός της χώρας. Παρόλα αυτά δεν διατηρήθηκε στον πρωθυπουργικό θώκο για μεγάλο χρονικό διάστημα καθώς οι συνεχείς διαφωνίες του με τους Πετς και Γιόχαν Λάιντονερ, με σημαντικότερη τη σύναψη συμφώνου αμοιβαίας υποστήριξης ανάμεσα στην Εσθονία και την ΕΣΣΔ, ανάγκασαν τον Εενπάλου να υποβάλει την παραίτησή του στις 12 Οκτωβρίου του 1939.
Ύστερη δραστηριότητα και θάνατος
Μετά την παραίτησή του αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή της χώρας αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της κρατικής εταιρείας εξόρυξης σχιστολιθικού πετρελαίου. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εισβολής που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1940 συνελήφθη και αρχικά μεταφέρθηκε σε φυλακές του Τάλιν όπου κρατήθηκε για δέκα μήνες. Στη συνέχεια εκτοπίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης της σοβιετικής περιφέρειας Κίροφ όπου και πέθανε στις 27 Ιανουαρίου του 1942.
Αποτίμηση
Ο Εενπάλου χαρακτηρίζεται ως ικανός τεχνοκράτης και πολιτικός αλλά και ως υποστηρικτής της απολυταρχίας και της αντικατάστασης του κοινοβουλευτισμού από τον κορπορατισμό. Υπήρξε βασικός πυλώνας της δικτατορίας του Κονσταντίν Πετς έχοντας σημαντικό ρόλο στη χάραξη και προώθηση εθνικιστικών μέτρων που μεταξύ άλλων περιλάμβαναν και την επιβολή της υιοθέτησης εσθονικών ονοματεπωνύμων από τον πληθυσμό, κάτι που άλλωστε εφάρμοσε και στη δική του περίπτωση. Μετά την σταθεροποίηση του καθεστώτος, προσπάθησε να προωθήσει μια μετριοπαθέστερη πολιτική προκειμένου να το καταστήσει πιο δημοφιλές στις ευρείες κοινωνικές μάζες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Εσθονίας Κατηγορία:Εσθονοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Εσθονοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αντικομμουνιστές Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου
Χόλασοβιτσε
Το Χόλασοβιτσε (τσέχικα: Holašovice, Hollschowitz) είναι μικρό ιστορικό χωριό που βρίσκεται στα νότια της Τσεχίας, 16 χιλιόμετρα δυτικά του Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε. Το χωριό ανήκει στον δήμο Γιάνκοφ. Στα νότια βρίσκεται η προστατευόμενη περιοχή τοπίου του δάσους Μπλάνσκι Το χωριό ερήμωσε μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επιτρέποντας στο μεσαιωνικό του σχέδιο και στα παραδοσιακά κτίρια του λαϊκού ή αγροτικού μπαρόκ της Νότιας Βοημίας να παραμείνουν ανέπαφα. Αποκαταστάθηκε και επανακατοικήθηκε από το 1990 και χαρακτηρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1998 λόγω της εξαιρετικής διατήρησης ενός παραδοσιακού χωριού της εποχής του μπαρόκ.
Ιστορία
Το Χόλασοβιτσε αναφέρεται για πρώτη φορά το 1263. Το 1292, ο Βασιλιάς Βεγκέσλαος Β΄ της Βοημίας έδωσε το χωριό και πολλά άλλα στο Κιστερκιανό μοναστήρι του Βίσι Μπροτ. Παρέμεινε ιδιοκτησία της μονής μέχρι το 1848.
Μεταξύ 1520 και 1525, το Χόλασοβιτσε σχεδόν εξαφανίστηκε από τη βουβωνική πανώλη. Μόνο δύο από τους κατοίκους του επέζησαν. Μια στήλη που χτίστηκε πάνω από τον τάφο της πανώλης στο βόρειο άκρο του χωριού τιμά αυτό το γεγονός. Το μοναστήρι σταδιακά επανοικοδόμησε το χωριό με αποίκους από τη Βαυαρία και την Αυστρία. Μέχρι το 1530, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε 17, σύμφωνα με τα αρχεία του μοναστηριού, και είχε γίνει ένας κυρίως γερμανόφωνος θύλακας στην τσεχική περιοχή. Μέχρι το 1900, υπήρχαν 163 κάτοικοι γερμανικής εθνοτικής καταγωγής και 1 τσέχικης καταγωγής.
Μετά τον εκτοπισμό των Γερμανών κατοίκων στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, πολλά αγροκτήματα στο χωριό ερήμωσαν. Το Χόλασοβιτσε έγινε ένα έρημο και εγκαταλελειμμένο μέρος υπό το μεταπολεμικό κομμουνιστικό καθεστώς της Τσεχίας.
Από το 1990, το χωριό αναπαλαιώθηκε πλουσιοπάροχα και κατοικήθηκε ξανά. Τώρα έχει πληθυσμό γύρω στους 140 κατοίκους.
Κτίρια και αρχιτεκτονική
Το Χόλασοβιτσε είναι ένα τυπικό χωριό της Βοημίας για την περιοχή Χλούμποτσκα Μπλάτα γύρω από το Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε. Αποτελείται από 23 αγροκτήματα από τούβλα που περιέχουν 120 κτίρια, με λιμνούλα με ψάρια, σιδεράδικο και παρεκκλήσι. Τα αγροκτήματα κατασκευάστηκαν σε στιλ λαϊκού μπαρόκ της Νότιας Βοημίας, σε σχήματα «U» με αυλή στη μέση και με τα αετώματα με γυψωμένες άκρες στραμμένα προς ένα κεντρικό ευρύχωρο πράσινο χωριό. Τα κτίρια χρονολογούνται από τον 18ο έως τον 20ο αιώνα, με τα περισσότερα από αυτά να χτίζονται στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Το παρεκκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Νεπόμουκ στο πράσινο χωριό χτίστηκε το 1755.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Τσεχίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τσεχία
Λέαρχος (σφετεριστής)
Ο Λέαρχος ο Βασιλοκτόνος (άκμασε τον 6ο αι. π.Χ.) ήταν σύμβουλος στην κυβέρνηση τού βασιλείου της Κυρηναϊκής επί βασιλείας τού βασιλιά Αρκεσίλαου Β΄. Ο Λέαρχος είναι περισσότερο γνωστός για τη δολοφονία του ίδιου του Αρκεσίλαου Β΄
Πρώιμη ζωή
Λίγα είναι γνωστά για τον Λέαρχο, εκτός από όσα γράφονται στα Ηθικά τού Πλουτάρχου και τις Ιστορίες τού Ηρόδοτου, ο οποίος τον αναφέρει εν παρόδω. Ο Λέαρχος φαίνεται ότι άσκησε από νωρίς τον φόνο, αφού σκότωσε έναν Κυρηναίο ευγενή, που ήταν σύζυγος της πριγκίπισσας Κρίτολα και πατέρας της βασίλισσας Eρυξώς.
Εξορία
Όταν ο Αρκεσίλαος έμαθε για τη συνωμοσία τού Λέαρχου, μάλωσαν για τη βασιλεία και ο Λέαρχος έρριψε ψευδώς όλα τα λάθη στον βασιλιά. Τότε ο Αρκεσίλαος Β΄ διέταξε τον Λέαρχο και τους υποστηρικτές του να εξοριστούν από την Κυρηναϊκή.
Μάχη με τον Αρκεσίλαο Β΄
Τα νέα του Λέαρχου και τού στρατού του προηγήθηκαν και έφτασαν στα αυτιά τού Αρκεσίλαου Β΄, ο οποίος συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και βάδισε για να συναντήσει τους αντιπάλους του. Ο Λέαρχος και οι εντόπιοι Λίβυοι ανησύχησαν με τα Κυρηναϊκά στρατεύματ,α που τους πλησίαζαν και αποχώρησαν βιαστικά. Ο Αρκεσίλαος Β΄ και τα Κυρηναϊκά στρατεύματα κυνήγησαν τον Λέαρχο και τους υποστηρικτές του σε όλη τη χώρα στην ανατολική Λιβύη, ως σε μία τοποθεσία που ονομάζεται Λευκόν, η τοποθεσία της οποίας είναι άγνωστη. Τότε ο Λέαρχος και οι υποστηρικτές του αποφάσισαν να επιτεθούν στον βασιλιά και τον στρατό του. Ο Αρκεσίλαος Β΄ και τα Κυρηναϊκά στρατεύματα ηττήθηκαν και έχασαν έως και 7.000 στρατιώτες.
Βασιλοκτονία
Μετά την ήττα του από τον Λέαρχο, ο Αρκεσίλαος Β΄ αρρώστησε βαριά, αφού ήπιε ένα δηλητηριώδες ποτό, που περιείχε ένα θανατηφόρο ζώο, το οποίο ονομαζόταν θαλάσσιος λαγός. Αυτό τού είχε δοθεί κατόπιν εντολής τού Λέαρχου, ο οποίος στη συνέχεια κατάφερε να γλιστρήσει στο στρατόπεδό τους, όπου στραγγάλισε τον ίδιο τον Αρκεσίλαο Β΄. Στη μεσοβασιλεία που ακολούθησε, ο Λέαρχος αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς και στη συνέχεια επέστρεψε θριαμβευτικά στην πρωτεύουσα Κυρήνη.
Επιστροφή και το τέλος
Ο Λέαρχος, ως διεκδικητής του θρόνου, ισχυρίστηκε ότι προστάτευε τον Βάττο Γ΄, αν και τότε ο Βάττος Γ΄ ήταν νεαρός άνδρας. Ο Λέαρχος παρίστανε τον ταπεινό υπηρέτη της βασίλισσας Ερυξώς, συμπεριφερόταν με αξιοπρέπεια στον Βάττο Γ΄ και την Ερυξό, με την ελπίδα ότι η Ερυξώ θα τον παντρευόταν. Ο Λέαρχος υποσχέθηκε επίσης ότι στη συνέχεια θα έκανε τον Βάττο Γ΄ συγκυβερνήτη του.
Η Ερυξώ συμβουλεύτηκε τα αδέλφια της και στο τέλος ζήτησε να δει τον Λέαρχο και έδωσε την εντύπωση ότι ήθελε να τον παντρευτεί. Έστειλε την υπηρέτριά της στον Λέαρχο, που του είπε το ίδιο, με τις οδηγίες να έρθει κοντά της το βράδυ για να κάνει την τελετή.
Ο Λέαρχος χάρηκε πολύ με την είδηση ότι η Ερυξώ ήθελε να τον παντρευτεί και ο ήρθε, όταν η Ερυξώ ήταν έτοιμη. Αυτό συνέβη όταν αποκαλύφθηκε ότι η Ερυξώ και ο αδελφός της, Πολύαρχος σχεδίαζαν να σκοτώσουν τον Λέαρχο ως εκδίκηση για τον θάνατο το ύπατέρα τους, τού Κυρηναίου ευγενή, και του βασιλιά Αρκεσίλαου Β΄. Ο Πολύαρχος και δύο άλλοι συνωμότες κράτησαν έτοιμα τα ξίφη, και περίμεναν κρυμμένοι στην κρεβατοκάμαρα της Ερυξώς.
Η Ερυξώ είχε ζητήσει από τον Λέαρχο να έρθει στην κρεβατοκάμαρά της, κάτι που έκανε, χωρίς επίβλεψη. Καθώς ο Λέαρχος μπήκε μέσα, οι νέοι έπεσαν επάνω του και πέρασαν τα ξίφη τους στο σώμα του, σκοτώνοντάς τον. Το σώμα τού Λέαρχου πετάχτηκε από τα τείχη. Τότε ο Πολύαρχος έβγαλε τον Βάτο Γ΄ και τον ανακήρυξε επίσημα βασιλιά της Κυρηναϊκής. Ο Bάττος Γ΄ βασίλευσε από το 550 π.Χ. έως το 530 π.Χ.
Υστεροφημία
Όταν ο Bάττος Γ΄ ανακηρύχθηκε βασιλιάς, ήταν παρόντες στρατιώτες που είχαν υπηρετήσει τον Αιγύπτιο Φαραώ Άμασι Β΄. Όταν αυτοί γύρισαν πίσω στον Άμασι, ο Φαραώ χρησιμοποίησε τη δικαιολογία ότι ήταν σύμμαχος του αείμνηστου Λέαρχου για να επιτεθεί στην Κυρηναϊκή, «εκδικούμενος» έτσι την εκτέλεση τού Λέαρχου. Ωστόσο, αν και ο Άμασις Β΄ ήθελε να κηρύξει τον πόλεμο στους Κυρηναίους, ήταν εκείνη τη στιγμή που απεβίωσε η μητέρα του Άμασι, κάποια Τασερενισέτ, και ο φαραώ ασχολήθηκε με την προετοιμασία τής κηδείας της. Ο Πολύαρχος αποφάσισε να ταξιδέψει στην Αίγυπτο για να εκφράσει τα συλλυπητήριά του στον Άμασι Β΄. Ο Ερυξώ και η Κρίτολα, φοβήθηκαν για τη ζωή του και δεν επέτρεψαν στον Πολύαρχο να ταξιδέψει μόνος του, ταξιδεύοντας τελικά μαζί του. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Bάτου Γ΄, ο Bάττος συνειδητοποίησε την αστάθεια τού βασιλείου του και έφερε έναν νομοθέτη, που ονομαζόταν Δημώναξ για να μεταρρυθμίσει τη διακυβέρνηση. Οι μεταρρυθμίσεις του Δημώνακτα αγνοήθηκαν από τον διάδοχο του Bάττου Γ΄, Aρκεσίλαο Γ΄, ο οποίος υποκίνησε μία ακόμη περίοδο εμφύλιων διαμαχών. Με τον τέλος τού Άμασι Β΄ και του Αρκεσίλαου Γ΄, και τα δύο κράτη εισήλθαν υπό το χέρι της περσικής κυριαρχίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δηλητηριαστές Κατηγορία:Αρχαίοι Κυρηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες βασιλείς
Ρεσκαλντίνα
Η Ρεσκαλντίνα (ιταλικά: Rescaldina) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Μιλάνου, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Μιλάνου
Dainik Bhaskar
Η Dainik Bhaskar είναι ινδική καθημερινή εφημερίδα στα Χίντι. Πουλά περίπου 4.300.000 αντίγραφα την ημέρα και είναι η ινδική εφημερίδα με τις περισσότερες πωλήσεις. Ανήκει στον ομώνυμο όμιλο Dainik Bhaskar Corporation Ltd.. Ξεκίνησε από το Μποπάλ το 1958 και επεκτάθηκε με τοπική έκδοση για την Ιντόρ το 1983. Σήμερα, ο όμιλος Dainik Bhaskar είναι παρών σε 14 πολιτείες με 63 τοπικές εκδόσεις στα Χίντι, τα αγγλικά, τα Μαράτι και τα Γκουτζαρατικά.
Ιστορία
Η Dainik Bhaskar ξεκίνησε ιδρύθηκε το 1948 για να καλύψει την ανάγκη ύπαρξης μιας καθημερινής εφημερίδας στα Χίντι. Ξεκίνησε με το όνομα Subah Savere στη Μποπάλ και ως Good Morning India στο Γκβαλιόρ. Το 1957, μετονομάστηκε σε Bhaskar Samachar.