cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόμμα Εργασίας Αλβανίας
Ιστορικό
Ο Ενβέρ Χότζα παραμένει γενικός γραμματέας του κομμουνιστικού κόμματος μέχρι το θάνατό του το 1985. Έπειτα αναλαμβάνει ο Ραμίζ Αλία, ο τελευταίος κομμουνιστής ηγέτης, ενώ η χήρα του Χότζα, Νεζμιγιέ Χότζα, αναλαμβάνει επικεφαλής του Δημοκρατικού Μετώπου. Στις βουλευτικές εκλογές του 1991, τις πρώτες πολυκομματικές εκλογές, σαράντα και πλέον χρόνια από την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος, το Κόμμα Εργασίας τις κερδίζει και αυτοδιαλύεται τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου για να ιδρυθεί το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας. Το κόμμα παραμένει στην εξουσία μέχρι τον Μάρτιο του 1992, όταν στις πρόωρες εκλογές που διεξήχθησαν υπό το βάρος πολιτικών σκανδάλων, η αντιπολίτευση αναδείχθηκε η νικήτρια του εκλογικού αποτελέσματος. Ο Ραμίζ Αλία παραιτήθηκε τον επόμενο μήνα από τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο ίδιος και πολλά άλλα μέλη του τότε κομμουνιστικού κόμματος, συμπεριλαμβανομένου της Νετζμίε Χότζα, συνελήφθησαν λίγους μήνες αργότερα για διαφθορά και για κατασπατάληση δημοσίου χρήματος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Αλβανία Κατηγορία:Σταλινισμός
Νταμπολά (νομαρχία)
Η Νταμπολά (γαλλ: Dabola) είναι μία από τις τέσσερις νομαρχίες της περιφέρειας Φαρανά στη Γουινέα. Πρωτεύουσα είναι η Νταμπολά.
Γεωγραφία
Η Νταμπολά βρίσκεται κεντρικά της Γουινέας και της Φαρανά. Συνορεύει στα βόρεια με το Ντινγκιράιγ, στα νοτιοανατολικά με τη Φαρανά, στα ανατολικά με την Κουρουσσά, στα δυτικά με το Μαμού και στα νότια με τη Σιέρρα Λεόνε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ν
Σχιστολιθικό πετρέλαιο
Αυτό το λήμμα αφορά συνθετικό πετρέλαιο που παράγεται με πυρόλυση, υδρογόνωση ή θερμική διαλυτοποίηση πετρωμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου.
Σχιστολιθικό πετρέλαιο (Shale oil) είναι μη συμβατικό πετρέλαιο που παράγεται από θραύσματα πετρωμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου με πυρόλυση, υδρογόνωση, ή θερμική διάλυση (thermal dissolution). Αυτές οι διεργασίες μετατρέπουν την οργανική ύλη μέσα στο πέτρωμα κηρογόνου (kerogen) σε συνθετικό καύσιμο (Synthetic fuel). Το τελικό πετρέλαιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί αμέσως ως καύσιμο ή να αναβαθμιστεί για να καλύψει τις προδιαγραφές διυλιστηρίου πετρελαίου προσθέτοντας υδρογόνο και αφαιρώντας ακαθαρσίες όπως θείο και άζωτο. Τα εξευγενισμένα προϊόντα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τους ίδιους σκοπούς όπως αυτά που παράγονται από πετρέλαιο.
Ο όρος "Σχιστολιθικό πετρέλαιο (shale oil)" χρησιμοποιείται επίσης για αργό πετρέλαιο που παράγεται από σχιστολίθους ή άλλους σχηματισμούς πολύ χαμηλής διαπερατότητας. Όμως, για να μειωθεί ο κίνδυνος σύγχυσης προτιμάται ο όρος "σφικτό πετρέλαιο (tight oil)" για το δεύτερο. Η International Energy Agency συνιστά τη χρήση του όρου "ελαφρύ σφικτό πετρέλαιο (light tight oil)" και η αναφορά της World Energy Resources 2013 από το World Energy Council χρησιμοποιεί τον όρο "σφικτό πετρέλαιο (tight oil)" για το αργό πετρέλαιο σε πετρελαιοφόρους σχιστολίθους.
Ιστορικό
μικρογραφία|Τρεις σχιστολιθικοί σωροί, απόδειξη των πρώιμων βιομηχανιών παραφινελαίου του 19ου αιώνα στη Σκωτία Το σχιστολιθικό πετρέλαιο ήταν μία από τις πρώτες πηγές ορυκτελαίου (mineral oil) που χρησιμοποιήθηκε από ανθρώπους. Η πρώτη πρώιμη καταγεγραμμένη χρήση ήταν στην Ελβετία και την Αυστρία στις αρχές του 14ου αιώνα. Το 1596, ο προσωπικός γιατρός του Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα, δούκας του Βύρτεμπεργκ, έγραψε για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Το σχιστολιθικό πετρέλαιο χρησιμοποιήθηκε για να φωτίσει τους δρόμους της Μόντενα στην Ιταλία στην αλλαγή του 17ου αιώνα. Το βρετανικό στέμμα έδωσε το δικαίωμα της ευρεσιτεχνίας το 1694 σε τρία άτομα που είχαν "βρει τρόπο να εξάγουν και να κάνουν μεγάλες ποσότητες πίσσας από κάποιο είδος πέτρας." Αργότερα πουλήθηκε ως Betton's British Oil, το απεσταγμένο προϊόν ελέχθη ότι "δοκιμάστηκε από διάφορα άτομα για πόνους με αρκετή βελτίωση." Σύγχρονες βιομηχανίες εξαγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου ιδρύθηκαν στη Γαλλία κατά τη δεκαετία του 1830 και στη Σκωτία κατά τη δεκαετία του 1840. Το πετρέλαιο χρησιμοποιήθηκε ως καύσιμο, ως λιπαντικό και κηροζίνη· η βιομηχανική επανάσταση είχε δημιουργήσει πρόσθετη ζήτηση για φωτισμό. Χρησίμευσε ως υποκατάστατο για το ολοένα και πιο σπάνιο και ακριβό φαλαινέλαιο (whale oil).
Κατά το τέλος του 19ου αιώνα, κατασκευάστηκαν εγκαταστάσεις εξαγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου σε Αυστραλία, Βραζιλία και Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Κίνα, Εσθονία, Νέα Ζηλανδία, Νότιος Αφρική, Ισπανία, Σουηδία και Ελβετία παρήγαγαν σχιστολιθικό πετρέλαιο στις αρχές του 20ου αιώνα. Η ανακάλυψη του αργού πετρελαίου στη Μέση Ανατολή κατά το μέσον του αιώνα επέφερε τη διακοπή των περισσότερων από αυτές τις βιομηχανίες, αν και στην Εσθονία και την Νοτιοανατολική Κίνα διατηρήθηκαν βιομηχανίες εξόρυξης μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα. Σε απάντηση στα αυξανόμενη πετρελαϊκά κόστη στην αλλαγή του 21ου αιώνα, έχουν ξεκινήσει διαδικασίες εξόρυξης, αναζήτησης και ανανέωσης στις ΗΠΑ, Κίνα, Αυστραλία και Ιορδανία.
Διεργασία εξαγωγής
Το σχιστολιθικό πετρέλαιο εξάγεται με πυρόλυση, υδρογόνωση, ή θερμική διαλυτοποίηση πετρωμάτων πετρελαίου από σχιστόλιθο. Η πυρόλυση του πετρώματος εκτελείται σε αποστακτήρα (retort), που βρίσκεται είτε πάνω από το έδαφος ή μέσα σε σχηματισμούς πετρωμάτων. Από το 2008, οι περισσότερες βιομηχανίες πετρωμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου (oil shale industries) εκτελούν την εξαγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου μετά την εξόρυξη, σύνθλιψη και μεταφορά σε εγκαταστάσεις απόσταξης, αν και αρκετές πειραματικές τεχνολογίες εκτελούν τη διεργασία επί τόπου (in situ). Η θερμοκρασία αποσύνθεσης του κηρογόνου σε εκμεταλλεύσιμους υδρογονάνθρακες ποικίλει ανάλογα με το χρονοδιάγραμμα της διεργασίας· στην υπέργεια διεργασία απόσταξης η αποσύνθεση ξεκινά στους 300 °C, αλλά συνεχίζεται πιο γρήγορα και ολοκληρώνεται σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Η αποσύνθεση λαμβάνει χώρα πιο γρήγορα σε θερμοκρασία μεταξύ 480 and 520 °C.
Η υδρογόνωση και η θερμική διαλυτοποίηση (διεργασίες ενεργού ρευστού (reactive fluid processes)) εξάγουν το πετρέλαιο χρησιμοποιώντας δότες υδρογόνου, διαλύτες, ή έναν συνδυασμό τους. Η θερμική διαλυτοποίηση εμπεριέχει την εφαρμογή διαλυτών σε αυξημένες θερμοκρασίες και πιέσεις, αυξάνοντας την έξοδο του πετρελαίου με πυρόλυση της διαλυμένης οργανικής ύλης. Διαφορετικές μέθοδοι παράγουν σχιστολιθικό πετρέλαιο με διαφορετικές ιδιότητες.
Ένα κρίσιμο μέτρο της βιωσιμότητας εξαγωγής του σχιστολιθικού πετρελαίου έγκειται στον λόγο της παραγόμενης ενέργειας από το σχιστολιθικό πετρέλαιο ως προς την χρησιμοποιούμενη ενέργεια για την εξόρυξη και επεξεργασία του, που είναι γνωστό ως "Επιστρεφόμενη ενέργεια ως προς επενδυμένη ενέργεια (Energy Returned on Energy Invested)" (EROEI). Ένα EROEI ίσο με 2 (ή λόγος 2:1) σημαίνει ότι παράγονται 2 βαρέλια ενεργού πετρελαίου ισοδυναμεί με ενέργεια ενός βαρελιού που κάηκε/καταναλώθηκε. Μια μελέτη του 1984 εκτίμησε το EROEI των διάφορων γνωστών αποθεμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου μεταξύ 0,7–13,3. Πιο πρόσφατες μελέτες εκτιμούν το EROEI των κοιτασμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου να είναι μεταξύ 1–2:1 ή 2–16:1 – ανάλογα με το εάν μετράται η ιδιοενέργεια ως κόστος ή η εσωτερική ενέργεια αποκλείεται και υπολογίζεται ως είσοδος μόνο η αγοραζόμενη ενέργεια. Η Royal Dutch Shell ανέφερε το EROEI ως τρία ή τέσσερα το 2006 στην επιτόπια ανάπτυξη στο "Mahogany Research Project."
Η ποσότητα πετρελαίου που μπορεί να ανακτηθεί κατά την απόσταξη ποικίλει ανάλογα με το κοίτασμα και την χρησιμοποιούμενη τεχνολογία. Περίπου το ένα έκτο των κοιτασμάτων στο Green River Formation έχουν σχετικά υψηλή απόδοση 25 μέχρι 100 USgal σχιστολιθικού πετρελαίου ανά τόνο σχιστολιθικού πετρώματος πετρελαίου· το ένα τρίτο έχει απόδοση περίπου 10 μέχρι 25 USgal ανά τόνο. (10 US gal/ton είναι περίπου 3,4 τόνοι πετρελαίου ανά 100 τόνους σχιστολίθου.) Περίπου το ήμισυ των κοιτασμάτων του σχηματισμού αποδίδει λιγότερο από 10 US gal/ton.
Οι κυριότεροι παραγωγοί σχιστολιθικού πετρελαίου έχουν δημοσιεύσει τις αποδόσεις τους για τις εμπορικές τους λειτουργίες. Η Fushun Mining Group αναφέρει παραγωγή 300.000 τόνων τον χρόνο σχιστολιθικού πετρελαίου από 6,6 εκατομμύρια τόνους σχιστολίθου, μια απόδοση 4,5% κατά βάρος. Η VKG Oil ισχυρίζεται παραγωγή 250.000 τόνων πετρελαίου τον χρόνο από 2 εκατομμύρια τόνους σχιστολίθου, απόδοση 13%. Η Petrobras παράγει στην εγκατάσταση της Petrosix 550 τόνους από πετρέλαιο ανά ημέρα από 6,200 τόνους σχιστολίθου, απόδοση 9%.
Ιδιότητες
Οι ιδιότητες του ακατέργαστου σχιστολιθικού πετρελαίου ποικίλουν ανάλογα με τη σύσταση του μητρικού κοιτάσματος και τη χρησιμοποιούμενη τεχνολογία εξόρυξης. Όπως το συμβατικό πετρέλαιο, το σχιστολιθικό πετρέλαιο είναι σύνθετο μείγμα υδρογονανθράκων και χαρακτηρίζεται χρησιμοποιώντας τις γενικές ιδιότητες του πετρελαίου. Το σχιστολιθικό πετρέλαιο περιέχει μεγάλες ποσότητες από αλκενικούς και αρωματικούς υδρογονάνθρακες. Το σχιστολιθικό πετρέλαιο μπορεί επίσης να περιέχει σημαντικές ποσότητες από ετεροάτομα. Μια τυπική σύσταση περιλαμβάνει 0,5–1% οξυγόνο, 1,5–2%|άζωτο και 0,15–1% θείο και κάποια αποθέματα περιέχουν περισσότερα ετεροάτομα. Συχνά εμφανίζονται ορυκτά σωματίδια και μέταλλα. Γενικά, το πετρέλαιο είναι λιγότερο ρευστό από το αργό πετρέλαιο και ρέει σε θερμοκρασίες μεταξύ 24°C και 27°C, ενώ το συμβατικό αργό πετρέλαιο ρέει σε θερμοκρασίες μεταξύ -60 μέχρι 30°C. Αυτή η ιδιότητα επηρεάζει τη δυνατότητα του σχιστολιθικού πετρελαίου να μεταφέρεται στους υφιστάμενους αγωγούς.
Το σχιστολιθικό πετρέλαιο περιέχει πολυκυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες που είναι καρκινογόνοι. Το ακατέργαστο σχιστολιθικό πετρέλαιο έχει ήπιο καρκινογενετικό δυναμικό που είναι συγκρίσιμο με κάποια ενδιάμεσα εξευγενισμένα προϊόντα, ενώ το αναβαθμισμένο σχιστολιθικό πετρέλαιο έχει μικρότερο καρκινογενετικό δυναμικό επειδή πιστεύεται ότι τα περισσότερα πολυκυκλικά αρωματικά διασπώνται με την υδρογόνωση. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ταξινομεί το σχιστολιθικό πετρέλαιο ως καρκινογόνο ομάδας 1 για ανθρώπους.
Αναβάθμιση
Αν και το ακατέργαστο σχιστολιθικό πετρέλαιο μπορεί να καεί αμέσως ως καύσιμο, πολλές από τις εφαρμογές του απαιτούν την αναβάθμισή του. Οι διαφορετικές ιδιότητες των ακατέργαστων πετρελαίων χρειάζονται αντίστοιχα διάφορες προεπεξεργασίες πριν να μπορέσει να σταλεί σε ένα συμβατικό διυλιστήριο πετρελαίου.
Σωματίδια (Particulates) στο ακατέργαστο πετρέλαιο φράσσουν διεργασίες στο επόμενο στάδιο· το θείο και το άζωτο δημιουργούν ατμοσφαιρική ρύπανση. Το θείο και το άζωτο, μαζί με το αρσενικό και τον σίδηρο που μπορεί να υπάρχει, καταστρέφουν επίσης τους χρησιμοποιούμενους καταλύτες στη διύλιση. Τα αλκένια σχηματίζουν αδιάλυτα ιζήματα και προκαλούν αστάθεια. Το οξυγόνο μέσα στο πετρέλαιο, εμφανίζεται σε υψηλότερα επίπεδα από το αργό πετρέλαιο, οδηγώντας το ίδιο στον σχηματισμό καταστροφικών ελευθέρων ριζών. Η υδρογονοαποθείωση (Hydrodesulfurization) και η υδρογονοαπαζώτωση (hydrodenitrogenation) μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτά τα προβλήματα και καταλήγουν σε ένα προϊόν παρόμοιο με το σημείο αναφοράς ακατέργαστου πετρελαίου. Οι φαινόλες μπορούν να αφαιρεθούν πρώτες με εκχύλιση με νερό. Η αναβάθμιση του σχιστολιθικού πετρελαίου σε μεταφορικά καύσιμα απαιτεί ρύθμιση των αναλογιών υδρογόνου-άνθρακα προσθέτοντας υδρογόνο (υδρογονοπυρόλυση (hydrocracking)) ή αφαιρώντας άνθρακα με απανθράκωση (coking).
Το σχιστολιθικό πετρέλαιο που παράγεται από κάποιες τεχνολογίες, όπως η διεργασία Kiviter, μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς παραπέρα αναβάθμιση ως συστατικό πετρελαίων και ως πηγή φαινολικών ενώσεων. Αποστάγματα πετρελαίων από τη διεργασία Kiviter μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως διαλύτες για βαριά πετρέλαια και ως πρόσθετα βελτίωσης στεγανοποιητικών σε πισσώδη υλικά όπως στην άσφαλτο.
Χρήση
Πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το περισσότερο σχιστολιθικό πετρέλαιο αναβαθμιζόταν για να χρησιμοποιηθεί σε μεταφορικά καύσιμα. Κατόπιν, χρησιμοποιήθηκε ως πρώτη ύλη για χημικά ενδιάμεσα προϊόντα, για καθαρές χημικές και βιομηχανικές ρητίνες και ως συντηρητικό σιδηροδρομικού ξύλου. Από το 2008, χρησιμοποιείται κυρίως ως πετρέλαιο θέρμανσης και ναυτιλιακό καύσιμο και σε μικρότερη έκταση στην παραγωγή διάφορων χημικών.
Η συγκέντρωση των ενώσεων υψηλού σημείου ζέσης στο σχιστολιθικό πετρέλαιο είναι κατάλληλη για την παραγωγή μεσαίων αποσταγμάτων όπως κηροζίνη, καύσιμο αεριωθουμένων (jet fuel) και καύσιμο ντίζελ. Πρόσθετη πυρόλυση μπορεί να παραγάγει ελαφρύτερους υδρογονάνθρακες που χρησιμοποιούνται στη βενζίνη.
Αποθέματα και παραγωγή
Τα παγκόσμια τεχνικά ανακτήσιμα αποθέματα σχιστολιθικού πετρελαίου έχουν εκτιμηθεί πρόσφατα σε περίπου 2,8 έως 3,3 τρισεκατομμύρια βαρέλια (450×109 έως 520×109 m3) σχιστολιθικού πετρελαίου, με τα μεγαλύτερα αποθέματα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, που θεωρείται ότι έχει 1,5 έως 2,6 τρισεκατομμύρια βαρέλια (240×109–410×109 m3). Η παγκόσμια παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου εκτιμήθηκε σε 17.700 δισεκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (2,810 m3 την ημέρα) το 2008. Κύριοι παραγωγοί ήταν η Κίνα με 7.600 δισεκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (1.210 m3 την ημέρα), η Εσθονία 6.300 δισεκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (1.000 m3 την ημέρα) και η Βραζιλία 3.800 δισεκατομμύρια βαρέλια την ημέρα (600 m3 την ημέρα).
Η παραγωγή του σχιστολιθικού πετρελαίου παρεμποδίζεται λόγω τεχνικών δυσκολιών και κόστους. Τον Μάρτιο του 2011, το Bureau of Land Management αμφισβήτησε προτάσεις στις ΗΠΑ για εμπορικές δραστηριότητες, ισχυριζόμενο ότι "Δεν υπάρχουν ακόμα γνωστοί οικονομικά βιώσιμοι τρόποι εξαγωγής και επεξεργασίας πετρωμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου για εμπορικούς σκοπούς."
Παραπομπές
Κατηγορία:Καύσιμα
Δωρός
Ο Δωρός είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Ο Δωρός απέχει 25 χιλιόμετρα από τη Λεμεσό. Είναι κτισμένες σε υψόμετρο 455 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα νότια συνορεύει με την Άλασσα, στα δυτικά με το Μονάγρι, στα βορειοδυτικά με τον Άγιο Γεώργιο, στα βόρεια με τη Λάνια και στα ανατολικά με τον Λιμνάτη.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού προέρχεται από την αρχαία ελληνική ονομασία Δωρίς που σημαίνει δασώδης περιοχή.
Ιστορία
Ο ιστορικός Φλώριος Βουστρώνιος αναφέρει ότι ο Δωρός παραχωρήθηκε ως φέουδο στον Φίλιππο Ποδοκατόρο μεταξύ 1464 και 1468 μ.Χ.. Ο Γεώργιος Βουστρώνιος αναφέρει ότι αφαιρέθηκε από τον Ποδοκατόρο λίγα χρόνια αργότερα. Σε ενετικούς χάρτες το χωριό εμφανίζεται με την ονομασία Ντόρε.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από το 1881 έως το 1946 αυξανόταν. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ωστόσο, στην τελευταία απογραφή ο πληθυσμός παρουσίασε αύξηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Δωρού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1976-77
Το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1976-77 διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 71 σύλλογοι. Τους τίτλους των τριών ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Α.Σ. Δραπετσώνα, ο Ιωνικός Νικαίας και ο Περαμαϊκός αντίστοιχα, οι οποίοι και αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε αγώνες μπαράζ όπου υπερπρωταθλητής αναδείχτηκε ο Ιωνικός και δευτεραθλητής ο Α.Σ. Δραπετσώνα που προκρίθηκαν αμφότεροι στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου για την άνοδο στην Β' Εθνική και τριταθλητής ο Περαμαϊκός που προκρίθηκε Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Δευτεραθλητές των τριών ομίλων της Α΄ ΕΠΣΠ ήταν οι Άρης Νικαίας, Α.Ο. Νεαπόλεως και Α.Ο. Νικαίας αντίστοιχα, από τους οποίους καλύτερος βαθμολογικά ήταν ο Α.Ο. Νικαίας (μέχρι και την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο «Πίνδος Νικαίας») που προκρίθηκε στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Β΄ ΕΠΣΠ κέρδισαν ο Ήφαιστος και ο Α.Ο. Προφήτη Ηλία. Στη Γ΄ ΕΠΣΠ πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η Αναγέννηση Πειραιώς.
Αγώνες κατάταξης πρωταθλητών για την άνοδο
Οι πρωταθλητές των τριών ομίλων αγωνίσθηκαν μεταξύ τους σε μονούς αγώνες μπαράζ, για δυο θέσεις στο Ειδικό Πρωτάθλημα της Ε.Π.Ο. Υπερπρωταθλητής αναδείχτηκε ο Ιωνικός Νικαίας, δευτεραθλήτρια η Δραπετσώνα και τρίτος ο Περαμαϊκός. Ωστόσο και οι τρεις αυτές ομάδες εγκατέλειψαν την Α΄ Πειραιώς, αφού ο μεν πρώτος Ιωνικός κέρδισε την άνοδό του στη Β΄ Εθνική, ενώ η Δραπετσώνα και ο Περαμαϊκός συμμετείχαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα, που καθιερώθηκε έπειτα από λίγους μήνες.
Αποτελέσματα
Στους ομίλους οι σύλλογοι χωρίστηκαν ως εξής:
Β΄ Κατηγορία
Στους ομίλους οι σύλλογοι χωρίστηκαν ως εξής:
Γ΄ Κατηγορία
Συμμετείχαν οι εξής σύλλογοι:
Αναγέννηση Πειραϊκής, Κολοκοτρώνης , Απόλλων Αίγινας , Πυθαγόρας Περάματος , Ολυμπιακός Καμινίων , Πράσινα Πουλιά , Πρωτέας Νικαίας , ΑΟΕΚ , Α.Ε. Περάματος , Φαληρικός
Κύπελλο
Στο κύπελλο της περιόδου 1976-77 συμμετείχαν 62 ομάδες συνολικά από τα πρωταθλήματα Α΄, Β΄ και Γ΄ κατηγορίας της ΕΠΣΠ. Κυπελλούχος αναδείχθηκε η Οδηγήτρια Μανιάτικων και προκρίθηκε στο Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1976-1977
Μοχαμάντ Χασίμ Χαν
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ο μικρότερος αδελφός του βασιλιά Μοχάμεντ Ναντίρ Σαχ και ο μεγαλύτερος αδελφός των Σαρντάρ Σαχ Μαχμούντ Χαν και Σαρντάρ Σαχ Βαλί Χαν. Αρχικά, υπήρξε κυβερνήτης της Τζαλαλαμπάντ (1919-20), της Ανατολικής Επαρχίας (1920-21), προσωρινός Υπουργός Πολέμου το 1922 και πρέσβης στη Σοβιετική Ένωση από το 1924 έως το 1926. Ως πρωθυπουργός ο Χασίμ εφάρμοσε πολιτικές που είχαν ήδη σχεδιαστεί από τους αδελφούς του. Οι εσωτερικοί στόχοι της νέας αφγανικής κυβέρνησης επικεντρώθηκαν στην ενίσχυση του στρατού και στην στήριξη της οικονομίας, συμπεριλαμβανομένων των μεταφορών και των επικοινωνιών. Και οι δύο στόχοι απαιτούσαν την ύπαρξη εξωτερικής βοήθειας. Προτιμώντας να μην στηριχθεί στη Σοβιετική Ένωση ή τη Βρετανία, ο Χασίμ στράφηκε στη Γερμανία. Μέχρι το 1935 Γερμανοί εμπειρογνώμονες και επιχειρηματίες είχαν στήσει εργοστάσια και υδροηλεκτρικά έργα κατόπιν πρόσκλησης της αφγανικής κυβέρνησης. Μικρότερα ποσά βοήθειας προσφέρθηκαν επίσης από την Ιαπωνία και την Ιταλία. Κυβέρνησε το Αφγανιστάν ως Βασιλικός Πρωθυπουργός από την 1η Νοεμβρίου 1929 μέχρι τις 9 Μαΐου 1946.
Κατά τη διάρκεια των πολέμων, αντιμετώπισε σφοδρή αντιπολίτευση ως αποτέλεσμα της στάσης του στο διαρκές πολιτικό ζήτημα της παράδοσης ή της αντίστασης στους Βρετανούς. Η απόφαση απομάκρυνσης των ατόμων των παροικιών από τις χώρες του Άξονα από το Αφγανιστάν ήταν ιδιαίτερα μη δημοφιλής και τον Οκτώβριο του 1941 ο Ιταλός πρέσβης στην Καμπούλ ανέφερε στο Υπουργείο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ρώμης ότι «θα διακόψει το έργο του για να σώσει όχι μόνο τις εντυπώσεις αλλά και τη ζωή του».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αφγανιστάν
Toyota Avalon
thumb|right|Toyota Avalon της σεζόν του 2013, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της [[Νέα Υόρκη|Νέας Υόρκης στις 4 Απριλίου 2012.]]
To Toyota Avalon είναι ένα μεγάλων διαστάσεων 4-πορτο σεντάν αυτοκίνητο που κατασκευάζεται από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Toyota στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Σεπτέμβριο του 1994 και είναι η σεντάν μπροστοκίνητη ναυαρχίδα της Toyota στις ΗΠΑ, τον Καναδά, το Πουέρτο Ρίκο και τη Μέση Ανατολή. Επίσης, παραγόταν και στην Αυστραλία από τον Απρίλιο του 2000 έως τον Ιούνιο του 2005, όπου και αντικαταστάθηκε επίσημα τον Νοέμβριο του 2006 από το Toyota Aurion.
Πρώτη γενιά
Το πρώτο Toyota Avalon 1995 - 1999 κύλησε από τη γραμμή συναρμολόγησης τον Σεπτέμβριο του 1994, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 1995, με κινητήρα 3.0 λίτρων 1MZ-FE V6 απόδοσης 192 hp.
Δεύτερη γενιά
Το μοντέλο δεύτερης γενιάς 1999 - 2004 κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ, καθώς και στην Ιαπωνία, όπου ειδικά στη χώρα αυτή εξαγόταν ως Toyota Pronard. Το 2000, η Toyota Avalon έγινε το πρώτο μοντέλο της Toyota που διέθετε σύστημα δορυφορικής πλοήγησης με οθόνη αφής. Έφερε κινητήρα 3.0 λίτρων 1MZ-FE V6 με ισχύ 210 hp.
Τρίτη γενιά
Με το Avalon τρίτης γενιάς 2005 - 2012, που επανακαθιέρωσε κοινή ονομασία σε όλα τα κράτη κυκλοφορίας του, υπήρξε σημαντική κάλυψη από τα συγγενικά μοντέλα της πλατφόρμας του, το Toyota Camry V6 και το Lexus ES, αν και η τρίτη γενιά του Avalon ξεχώρισε, καθώς κέρδισε σε διαστάσεις και προσέφερε επιπλέον χώρο για τα πόδια των επιβατών. Ο κινητήρας του, ήταν ο 3.5 λίτρων 2GR-FE V6 με ισχύ 280 hp.
Τέταρτη γενιά
Για την τέταρτη γενιά 2012 - 2018, το Avalon εισήχθη με πλατφόρμα απευθείας από το Lexus ES. Προσφέρθηκε με 4-κύλινδρο σε σειρά υβριδικό κινητήρα 2.5 λίτρων 2AR-FXE και συνδυαστικής ισχύος 200 hp (έκδοση Avalon Hybrid), και με κινητήρα V6 βενζίνης 3.5 λίτρων 2GR-FE. Από το 2013, το Toyota Avalon έγινε διαθέσιμο στις ΗΠΑ, τον Καναδά, το Μεξικό, την Ιαπωνία, τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Πέμπτη γενιά
Η πέμπτη γενιά του μοντέλου μπήκε στην παραγωγή τον Απρίλιο του 2018 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ τον Μάιο, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2019. Αναμένεται να διακοπεί στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2022 (όπου θα αντικατασταθεί από το νέο Toyota Crown), χωρίς να υπάρξει διάδοχος, αν και θα συνεχίσει να παράγεται και να διατίθεται αποκλειστικά στην Κίνα.
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Avalon Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Ιωάννης Α΄ της Κλέβης
Ο Ιωάννης Α΄ της Κλέβης, (Γερμανική γλώσσα : Johann I, 16 Φεβρουαρίου 1419 - 5 Σεπτεμβρίου 1481) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν δούκας της Κλέβης (1448 - 1481) και κόμης του Λα Μαρκ (1448/1461 - 1481). Ήταν γιος του Αδόλφου Α΄, δούκα της Κλέβης & κόμη του Λα Μαρκ και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης του Ιωάννη του άφοβου, δούκα της Βουργουνδίας. Μεγάλωσε στις Βρυξέλλες στην Αυλή του θείου του Φιλίππου Γ΄ του Καλού δούκα της Βουργουνδίας. Το 1448 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως δούκας της Κλέβης, ενώ ο θείος του Γκέρχαρτ διεκδίκησε το Λα Μαρκ. Η διένεξη έγινε πολεμική και τελικά συμφωνήθηκε ο Γκέρχαρτ να λάβει το μεγαλύτερο μέρος της κομητείας με τον όρο να τον διαδεχθεί ο Ιωάννης Α΄. Πράγματι το 1461 διαδέχθηκε τον Γκέρχαρτ στο Λα Μαρκ. Έκανε τρεις πολέμους με τον Ρούπερτ των Βίττελσμπαχ αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας και τελικά τον νίκησε, κατακτώντας τις πόλεις Ξάντεν και Ζόεστ. Στους πολέμους του αυτούς είχε την υποστήριξη του θείου του Φιλίππου και έτσι η Κλέβη & το Λα Μαρκ ήλθε στη Βουργουνδική σφαίρα επιρροής. Έγινε ιππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου δέρατος το 1451. Αυτό φορά στο πορτραίτο του, που φιλοτεχνήθηκε από τον ζωγράφο Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν. Το 1473 βοήθησε τον Κάρολο τον ριψοκίνδυνο, δούκα της Βουργουνδίας (γιο του Φιλίππου) να κατακτήσει το δουκάτο του Γκέλντερς. Απεβίωσε το 1481 σε ηλικία 62 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ιωάννης Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1455 την Ελισάβετ των Βαλουά-Βουργουνδίας, κόρη και κληρονόμο του Ιωάννη Β΄ κόμη του Νεβέρ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Μάνος Λοΐζος
Ο Μάνος Λοΐζος (Αλεξάνδρεια, 22 Οκτωβρίου 1937 - Μόσχα, 17 Σεπτεμβρίου 1982) ήταν Έλληνας συνθέτης, ένας από τους σημαντικότερους της εποχής του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1937 στην Αλεξάνδρεια (ή σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες στη Λάρνακα και λίγο αργότερα μετανάστευσαν οικογενειακώς στην Αίγυπτο προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης ).
Είχε κυπριακή και ελληνική καταγωγή (ο πατέρας του, Ανδρέας Λοΐζου, καταγόταν και ήταν κάτοικος των Αγιών Βαβατσινιάς -χωριό της επαρχίας Λάρνακας- και η μητέρα του, Δέσποινα Μανάκη, καταγόταν από τη Ρόδο). Από μικρή ηλικία ασχολείται με τη μουσική: στην ηλικία των επτά ετών μελετά βιολί, αρχικά ερασιτεχνικά κι έπειτα στο Εθνικό Ωδείο της Αλεξάνδρειας.
Αφού αποφοίτησε από το Αβερώφειο Γυμνάσιο το 1955 ήλθε στην Αθήνα με σκοπό να σπουδάσει. Αρχικά γράφτηκε στην Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά στις αρχές του 1956 την εγκαταλείπει με σκοπό να φοιτήσει στην Ανωτάτη Εμπορική. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα φοιτά στην Σχολή Βακαλό θέλοντας να σπουδάσει ζωγραφική. Το 1960 εγκαταλείπει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο και εργάζεται περιστασιακά προκειμένου να επιβιώσει: άλλοτε ως σερβιτόρος, άλλοτε ως γραφίστας σε διαφημιστικές εταιρείες, άλλοτε ως μουσικός σε μπουάτ.
Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Στα τέλη του 1961 αρχές του 1962 συμμετέχει σε μια πρωτοβουλία συγκρότησης του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής Την άνοιξη του 1962 χρησιμοποιείται από τον Μίκη Θεοδωράκη ως διευθυντής της χορωδίας του Συλλόγου Φίλων της Ελληνικής Μουσικής στις παραστάσεις της Όμορφης Πόλης. Ο Μάνος Λοΐζος φιλοξενείται στο σπίτι της πρώην συζύγου του καθηγητή των γαλλικών που είχε στην Αλεξάνδρεια, της Διδούς Πετροπούλου, η οποία εργαζόταν στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. Αυτή θα συστήσει τον νεαρό μουσικό στον Μίμη Πλέσσα, ο οποίος μεσολαβεί στη δισκογραφική εταιρεία Φιντέλιτυ. Το 1962 ηχογραφεί το πρώτο του σαρανταπεντάρι Το τραγούδι του δρόμου σε στίχους Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και ερμηνεία από τον Γιώργο Μούτσιο.
Τον Μάρτιο του 1965 παντρεύεται την πρώτη του σύζυγο Μάρω Λήμνου. Μαζί της αποκτά και μία κόρη, τη Μυρσίνη. Όταν επιβλήθηκε η Χούντα των Συνταγματαρχών έφυγε για την Αγγλία, τον Σεπτέμβριο του 1967, για να επιστρέψει πάλι στην Ελλάδα στις αρχές της επόμενης χρονιάς. Το 1971 γνωρίζει τη δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη. Το 1972 θα αποτελέσει ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος (ΕΜΣΕ), που συστήνεται για την καταπολέμηση της κασετοπειρατείας και της λογοκρισίας. Το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου 1973 θα συλληφθεί στο σπίτι του στο Χολαργό και θα κρατηθεί για δέκα ημέρες. Το 1978 θα παντρευτεί την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη και την ίδια χρονιά θα γίνει πρόεδρος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδος.
Τον Οκτώβριο του 1981 μπήκε στο Γενικό Κρατικό νοσοκομείο με περικαρδίτιδα και νεφρική ανεπάρκεια και στο τέλος του χρόνου ταξίδεψε στη Μόσχα για ιατρικές εξετάσεις. Στις 8 Ιουνίου του 1982 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και νοσηλεύτηκε για ένα μήνα σε νοσοκομείο. Τον Αύγουστο ταξίδεψε για νοσηλεία στη Μόσχα, όπου στις 7 Σεπτεμβρίου υπέστη δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο. Απεβίωσε δέκα ημέρες αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου του 1982, σε ηλικία 44 ετών.
Συνεργάστηκε με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Φώντα Λάδη και τον Γιάννη Νεγρεπόντη και Δημήτρη Χριστοδούλου στους στίχους και με τους ερμηνευτές Στέλιο Καζαντζίδη, Μαρία Φαραντούρη, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Γιάννη Καλατζή, Δήμητρα Γαλάνη κ.ά. Τελευταίος δίσκος του ήταν τα "Γράμματα στην Αγαπημένη" σε στίχους του Τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ με απόδοση στα ελληνικά του Γιάννη Ρίτσου.
Πέθανε σε νοσοκομείο στη Μόσχα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1982. To 2007 χαρακτηρίστηκε από τον μουσικό χώρο ως έτος Μάνου Λοΐζου τιμώντας τα 70 χρόνια από τη γέννησή του και τα 25 χρόνια από τον θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Έλληνες υπήκοοι ελληνοκυπριακής καταγωγής Κατηγορία:Minos EMI
Γουρουνόψαρο
thumb|right|Το ψάρι balistes capriscus ή γουρουνόψαρο Το γουρουνόψαρο ή βαλιστής είναι η κοινή ονομασία στα ελληνικά του ψαριού balistes capriscus, που ζει σε υφάλους και βραχώδη μέρη της θάλασσας. Η κοινή ονομασία του πιθανότατα οφείλεται στον ήχο που βγάζει και μοιάζει με γρύλισμα χοίρου όταν εξέρχεται από το νερό.Δεν διαθέτει λέπια αλλά το σώμα του καλύπτεται από σκληρό δέρμα. Διαθέτει λευκή σάρκα και είναι ψάρι βρώσιμο. Χαρακτηριστικά είναι τα πολύ δυνατά δόντια που διαθέτει. Το συγκεκριμένο ψάρι συναντάται σε διάφορες ζεστές θάλασσες: στον Δυτικό Ατλαντικό από τη Νέα Σκωτία μέχρι την Αργεντινή, στον Ανατολικό Ατλαντικό, στη Μεσόγειο και στη Δυτική ακτή της Αφρικής.Φτανει σε βάρος τα 6-7 κιλά και σε μήκος περίπου 1 μέτρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
| Τροπικά ψάρια κατακτούν τα νερά μας
| SOS εκπέμπει η Μεσόγειος για την εισβολή ξενικών ειδών Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
DDT
Επειδή είναι μη βιοδιασπώμενη ουσία, με έρευνες που έγιναν βρέθηκαν ποσότητες DDT μέχρι και στο γάλα των Πολικών αρκούδων στο Βόρειο πόλο και στα αυγά των πιγκουίνων στο Νότιο πόλο. Θεωρήθηκε υπεύθυνο για την λείανση - λέπτυνση του κελύφους των αυγών πτηνών που οδήγησε στον περιορισμό του πληθυσμού τους εγκυμονώντας ακόμα και τον κίνδυνο της πλήρους εξαφάνισης τους. Σήμερα η χρήση του έχει απαγορευτεί.
Ιστορικά στοιχεία
Παρασκευάστηκε το 1874 από το Γερμανό χημικό Ότμαρ Τσάιντλερ (Othmar Zeidler) χωρίς όμως να περιγραφούν εντομοκτόνες ιδιότητες, τις οποίες ανακάλυψε πολύ αργότερα (1939) ο Ελβετός χημικός της εταιρείας Ciba - Geigy Πάουλ Χέρμαν Μύλλερ (Paul Hermann Müller). Το 1940 το DDT πατεντάρεται στην Ελβετία και το 1941 η εταιρεία Geigy ξεκινά την μελέτη της αποτελεσματικότητάς του στις ψείρες του ανθρώπου που είναι φορέας του εξανθηματικού τύφου. Αυτό χρησιμοποιήθηκε στην Ελβετία για την καταπολέμηση των ψειρών στους Γάλλους πρόσφυγες που κατέφευγαν στην Ελβετία από το 1942.
Υπό συνθήκες που δεν είναι ακριβώς γνωστές, η κατασκευή και η χρήση του DDT έγινε γνωστή στους Αμερικανούς και τους Γερμανούς στη διάρκεια του Β' Π.Π. Οι Αμερικανοί δοκίμασαν το DDT για την καταπολέμηση των κουνουπιών Anopheles στη Νότια Ιταλία στα τέλη του 1943, ενώ συνέχιζαν και τις δοκιμές στις ΗΠΑ. Την ίδια εποχή (τέλη 1943) και οι Γερμανοί δοκίμασαν την εντομοκτόνο δράση ενός παράγωγου του DDT στην Αζοφική Θάλασσα. Στα τέλη της γερμανικής κατοχής στη Βόρειο Ελλάδα δοκίμασαν την εντομοκτόνο δράση ενός σκευάσματος (Neocid) με περιεκτικότητα 5% σε DDT, το οποίο έκριναν ως μη αποτελεσματικό. Οι Γερμανοί δοκίμασαν το DDT και σε άλλες κατεχόμενες περιοχές της Ευρώπης, όπως φαίνεται από δημοσιεύσεις του 1944 και 1945. Μετά τον Πόλεμο το DDT δοκιμάστηκε σε πολλές χώρες και αποδείχθηκε η αποτελεσματικότητά του στην καταπολέμηση των κουνουπιών, οπότε και άρχισε να χρησιμοποιείται συστηματικά με ψεκασμούς από αεροπλάνα ή επιγείως. Στην Ελλάδα η συστηματική χρήση του DDT άρχισε από το 1945-46 χάρι στη βοήθεια του Οργανισμού Περίθαλψης και Αποκατάστασης των Ηνωμένων Εθνών (UNRRA). Ψεκασμοί γίνονταν από την 404 Επιδημιολογική Μονάδα του Αμερικανικού Ναυτικού αλλά και από εδάφους. Από τα πρώτα χρόνια των ψεκασμών μειώθηκε εντυπωσιακά η ελονοσία στην Ελλάδα, η οποία ήταν πάντοτε ενδημική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χλωροαρένια Κατηγορία:Εντομοκτόνα
Ασιατική Ρωσία
Η Ασιατική Ρωσία είναι το τμήμα της Ρώσικης Ομοσπονδίας που γεωγραφικά ανήκει στην Ασιατική ήπειρο. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με τον όρο Ευρωπαϊκή Ρωσία και περιγράφει ακριβώς την έκταση που περιγράφει και ο όρος Βόρεια Ασία, ενώ ταυτίζεται παράλληλα και με την ιστορική περιοχή της Σιβηρίας.
Οριοθέτηση
Οριοθετείται στα δυτικά και χωρίζεται παράλληλα από το ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας από τα Ουράλια Όρη και τον Ουράλης ποταμό, όρια που αποτελούν και μεγάλο τμήμα των ορίων της μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας, ενώ στα ανατολικά βρέχεται τον Ειρηνικό ωκεανό. Αντίστοιχα, στα βόρεια βρέχεται από τον Αρκτικό ωκεανό, ενώ στα νότια τα όρια της είναι τα εκεί εθνικά σύνορα της χώρας, δηλαδή με το Καζακστάν, με τη Μογγολία, με την Κίνα, καθώς και ένα μικρό μέρος της με την Κορεατική Χερσόνησο και συγκεκριμένα με τη Βόρεια Κορέα.
Γενικά στοιχεία
Ο συνολικός πληθυσμός της Ασιατικής Ρωσίας ανέρχεται περίπου σε 33,7 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ καλύπτει μια έκταση 13.100.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αποτελεί το 75% του εδάφους της Ρωσίας, αλλά μόνο το 22% του πληθυσμού της, με πυκνότητα 2,5 ατόμων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Η μεγαλύτερη πόλη της γεωγραφικής αυτής έκτασης του ασιατικού τμήματος της χώρας, είναι το Νοβοσιμπίρσκ με πληθυσμό 1.547.910 κάτοικους και το οποίο αποτελεί επίσης την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ρωσίας και πρωτεύουσα της Περιφέρειας Νοβοσιμπίρσκ και της Σιβηρικού Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος.
Παραπομπές και υποσημειώσεις
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρωσίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Ασίας
Κόμητες του Άντεχς
Ο Οίκος του Άντεχς, γερμ. Haus von Andechs ήταν ένας Οίκος Γερμανών πριγκίπων από τον 12ο ως τον 13ο αι. Οι κόμητες του Ντήσεν-Άντεχς (1100-1180) απέκτησαν περιοχές στη βόρειο Δαλματία, στην Αδριατική ακτή, όπου έγιναν μάργαρβοι της Ίστρια και τελικά δούκες του βραχύβιου δουκάτου της Μερανίας (1180-1248), που ανήκε στη Γερμανική επικράτεια.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Άντεχς
Δαμακίνι Αχαΐας
Το Δαμακίνι είναι μικρός ημιορεινός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Ερινεού ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ερινεού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
2037 Τριπαξεπτάλις
Η Τριπαξεπτάλις (Tripaxeptalis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά της από τον αύξοντα αριθμό της: 2037 = 3 × 679 = 7 × 291. Δηλαδή είναι τρεις φορές του 679 Παξ ή επτά φορές του 291 Αλίκη (`Αλις).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά της Τριπαξεπτάλις είναι άγνωστα. Η Τριπαξεπτάλις περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε περίπου 2 ως 2,5 ώρες, μία γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τριπαξεπταλις
Castle
Η σειρά Castle είναι μια αμερικανική κωμική-δραματική-αστυνομική τηλεοπτική σειρά με πρωταγωνιστή τον Νέιθαν Φίλιον (Nathan Fillion) και την Στάνα Κάτικ (Stana Katic), που παράγεται από το ABC Studios. Το Castle έκανε πρεμιέρα στο ABC στην Αμερική τον Απρίλιο του 2009, και απέσπασε πολύ καλές κριτικές. Η σειρά περιστρέφεται γύρω από τον Ρίτσαρντ Κασλ (Richard Castle), ένα διάσημο συγγραφέα μυστηρίου που όταν εμφανίζεται ένας δολοφόνος ο οποίος σκηνοθετεί τα εγκλήματά του σύμφωνα με την περιγραφή που έχει κάνει ο Ρίτσαρντ στα βιβλία του, η ντετέκτιβ Μπέκετ (Beckett) τον καλεί για βοήθεια. Αν και τυπικά θεωρείται δραματικά σειρά, διαθέτει επίσης ρομαντική ένταση και κωμικά στοιχεία.Η σειρά βρίσκεται στον 8ο κύκλο με αβέβαιο μέλλον για 9ο.Η Stana Katic δεν θα είναι μέλος της σειράς εάν πραγματοποιηθεί η 9η σεζόν το ίδιο και η Tamala Jones.
Σαιζόν 1
Η πρώτη σαιζόν αποτελείται από 10 επεισόδια, τα οποία προβλήθηκαν στην Αμερική από τις 9 Μαρτίου το 2009 έως τις 11 Μαΐου το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Αστυνομικές σειρές Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Κωμικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company
Αλεξάντερ Κινγκ (αποσαφήνιση)
Το όνομα Αλεξάντερ Κινγκ μπορεί να αναφέρεται στους:
Πάβελ Μπελυάγιεφ
Ο Πάβελ Ιβάνοβιτς Μπελυάγιεφ (Павел Иванович Беляев, 26 Ιουνίου 1925 – 10 Ιανουαρίου 1970) ήταν Σοβιετικός αστροναύτης («κοσμοναύτης») και κυβερνήτης μαχητικών αεροσκαφών. Υπήρξε ο πρώτος χρονικά διοικητής του «Σώματος Κοσμοναυτών της ΕΣΣΔ» και πέρασε στην ιστορία ως ο κυβερνήτης της αποστολής Βοσχόντ 2, στα πλαίσια της οποίας πραγματοποιήθηκε ο πρώτος «περίπατος στο διάστημα», το 1965.
Τα πρώιμα χρόνια
Ο Πάβελ Μπελυάγιεφ ήταν ένα από τα 6 παιδιά του Ιβάν Μπελυάγιεφ και ήταν γνωστός με το υποκοριστικό «Πάσα» στην οικογένεια και τους φίλους του. Γεννήθηκε στο χωριό Τσελίστσεβο (Chelishchevo), στο σημερινό Διαμέρισμα Μπαμπουσκίνσκυ της Περιφέρειας Βόλογκντα. Το 1932 η οικογένειά του μετακόμισε στο γειτονικό χωριό Μίνκοβο. Ο πατέρας του ήταν βοηθός ιατρού, ενώ η μητέρα του εργαζόταν σε κολλεκτίβα (αγρόκτημα). Στο σχολείο τα αγαπημένα μαθήματα του Πάβελ ήταν η φυσική και η γεωγραφία, ενώ από σπορ του άρεσε το χόκεϊ και το κυνήγι. Μόλις πριν συμπληρώσει το 13ο έτος της ηλικίας του, η οικογένειά του μετακόμισε στην επαρχία Καμένσκ-Ουράλσκυ και ο Πάβελ συνέχισε την εκπαίδευσή του στο γυμνάσιο του Γκόρκογκο.
Το 1942 ο Πάβελ Μπελυάγιεφ έπιασε μια προσωρινή δουλειά ως τορναδόρος σε εργοστάσιο και αργότερα σε άλλη θέση στο σωληνουργείο του Σινάρσκ. Μια αίτησή του στη σχολή της πολεμικής αεροπορίας στο Γιεκατερίνμπουργκ (το τότε Σβερντλόφσκ) απορρίφθηκε. Τότε προσπάθησε να ενταχθεί σε μονάδα χιονοδρόμων καταδρομέων ως εθελοντής, αλλά απορρίφθηκε και πάλι επειδή ήταν πολύ μικρός σε ηλικία. Το 1943 κλήθηκε για κανονική στρατιωτική θητεία, μόλις πριν κλείσει τα 18, οπότε και εκπαιδεύθηκε ως πλοηγός του ναυτικού στην Τρίτη Σχολή του Σαραπούλ και μετά στη Σχολή Αεροναυτικής «Στάλιν».
Στην πολεμική αεροπορία
Ο Μπελυάγιεφ απεφοίτησε ως στρατιωτικός κυβερνήτης αεροσκάφους το 1945 με τον βαθμό του ανθυποσμηναγού. Καθώς ο πόλεμος είχε τελειώσει στην Ευρώπη, στάλθηκε στα ανατολικά σύνορα της Ρωσίας. Πέταξε με μαχητικά Yak, Lavochkin και MiG κατά τις τελευταίες ημέρες του πολέμου εναντίον των Ιαπώνων. Παρέμεινε στην ανατολική Ασία την επόμενη δεκαετία. Προάχθηκε σε υποσμηναγό το 1947 και το 1948 τέλεσε τον γάμο του με την Τατιάνα Πρικαζτσίκοβα. Το 1950 πήρε τον βαθμό του σμηναγού. Κατά τα έτη αυτά πέταξε με επτά διαφορετικούς τύπους αεροσκαφών και βαθμιαία απέκτησε τη φήμη ενός από τους πλέον ταλαντούχους κυβερνήτες της Σοβιετικής Ενώσεως: το 1953 του απονεμήθηκε το μετάλλιο της Διακεκριμένης Μάχιμης Υπηρεσίας. Το επόμενο έτος προάχθηκε σε κυβερνήτη. Παρότι συνέχισε να αγαπά το κυνήγι, άρχισε να απολαμβάνει και πιο πνευματικές ενασχολήσεις κατά τον ελεύθερο χρόνο του, όπως το να διαβάζει και να γράφει ποιήματα, και να παίζει πιάνο και ακορντεόν. Το 1956 κατόρθωσε να εισαχθεί για ανώτερες σπουδές στην Ακαδημία Πολεμικής Αεροπορίας της Κόκκινης Σημαίας, από όπου απεφοίτησε το 1959 ως κυβερνήτης στρατιωτικού αεροσκάφους Β΄ τάξεως με τον βαθμό του επισμηναγού.
Η επιλογή του ως κοσμοναύτη
Κατά την τελευταία φάση των σπουδών του στην Ακαδημία Πολεμικής Αεροπορίας, ο Μπελυάγιεφ είχε δώσει συνέντευξη και είχε συμμετάσχει σε δοκιμές για πιθανή εισαγωγή του στο διαστημικό πρόγραμμα. Οι υπεύθυνοι για την επιλογή είχαν εντυπωσιασθεί από την ικανότητά του να αντέχει πολύ μεγάλες επιταχύνσεις. Ο Μπελυάγιεφ στάλθηκε αρχικά στη Μοίρα 661 του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας και ένα μήνα αργότερα στη Μοίρα 241 του ίδιου Στόλου. Μέχρι την ημέρα της επιλογής του για το σώμα των κοσμοναυτών είχε καταγράψει πάνω από χίλιες ώρες πτήσεως στο ενεργητικό του, τόσο σε εμβολοφόρα όσο και σε αεριωθούμενα αεροπλάνα, ενώ είχε εκτελέσει περί τις 40 πτώσεις με αλεξίπτωτο.
Ο Μπελυάγιεφ έφθασε για εγγραφή στο νεοϊδρυθέν Κέντρο Εκπαιδεύσεως Κοσμοναυτών την 25η Μαρτίου 1960. Σε ηλικία 34 ετών, ήταν ο γηραιότερος υποψήφιος που είχε γίνει δεκτός στο πρόγραμμα. Ωστόσο, ως επισμηναγός, ήταν και ο πλέον υψηλόβαθμος υποψήφιος, καθώς και ο μοναδικός που είχε ενεργό δράση στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εξαιτίας του βαθμού του, ο Μπελυάγιεφ έγινε ο πρώτος χρονικά διοικητής του «Σώματος Κοσμοναυτών της ΕΣΣΔ». Ο Μπελυάγιεφ και ο Βλαντιμίρ Κομαρόφ (2 χρόνια νεότερος του Μπελυάγιεφ) ήταν οι μόνοι υποψήφιοι που είχαν εκπαιδευθεί στην Ακαδημία Πολεμικής Αεροπορίας. Για τον λόγο αυτό ο Γιούρι Γκαγκάριν τους είχε δώσει το παρατσούκλι «οι προφέσορες».
Τον Αύγουστο ο Μπελυάγιεφ υπέστη κάταγμα του ποδιού μόλις πάνω από τον αστράγαλο σε εκπαίδευση πτώσεως με αλεξίπτωτο, ένα ατύχημα που καθυστέρησε την πρόοδό του για περίπου 12 μήνες και τον απέκλεισε από τις ιστορικές πρώτες διαστημικές πτήσεις. Εξαιτίας της σοβαρότητας του τραυματισμού του, φαινόταν αρχικώς απίθανο ότι ο Μπελυάγιεφ θα συμμετείχε και πάλι στο πρόγραμμα, αλλά αυτός εργάσθηκε με συνέπεια και σταθερότητα για την αποκατάστασή του. Μετά από απουσία ενός έτους, πέρασε τις ιατρικές εξετάσεις και επέστρεψε στην εκπαίδευση.
Διαστημική πτήση
Μετά την επιτυχία της πρώτης αποστολής Βοσχόντ το 1964, μία δεύτερη, πιο απαιτητική τεχνολογικά, αποστολή προγραμματίσθηκε για το 1965. Ο βασικός στόχος της ήταν ένας αστροναύτης να εξέλθει από την κάψουλα και να «περπατήσει» στο διάστημα. Ο Μπελυάγιεφ επιλέχθηκε ως ο καλύτερος κυβερνήτης για αυτή την αποστολή, τη Βοσχόντ 2, τρεις μόλις ημέρες πριν την εκτόξευση. Είχε προηγηθεί συζήτηση σχετικά με την καταλληλότητά του για τη θέση αυτή μετά από μία μέτρια επίδοση στο τεστ θαλάμου υψομέτρου δύο μήνες νωρίτερα. Τελικά, ένα από τα μέλη του πληρώματος της αποστολής, ο Αλεξέι Λεόνοφ, ανέφερε ότι «υπεύθυνοι ήταν οι ειδικοί του εργοστασίου που υποστήριζε τον εξοπλισμό, ο οποίος είχε πάθει βλάβη», και ότι ο Μπελυάγιεφ είχε διορθώσει επιτυχώς το σφάλμα ο ίδιος, αναλαμβάνοντας έτσι την ευθύνη και για το πρόβλημα. Ο Λεόνοφ, που είχε επιλεγεί να πραγματοποιήσει τον «διαστημικό περίπατο», περιέγαψε ως εξής το πώς προτιμούσε τον Μπελυάγιεφ για κυβερνήτη του αντί του Χρούνοφ: «Υποστήριξα έντονα τον Πάσα, τον οποίο θεωρούσα πιο ικανό από τον Χρούνοφ. Είχα δουλέψει μαζί του περισσότερο, τον εμπιστευόμουν».
Η αποστολή Βοσχόντ 2
Το Βοσχόντ 2 εκτοξεύθηκε με τους Μπελυάγιεφ και Λεόνοφ στις 18 Μαρτίου 1965. Το όνομα κλήσης του Μπελυάγιεφ σε αυτή την πτήση ήταν «Διαμάντι» (Алмаз στη ρωσική).
Μετά τον επιτυχημένο «περίπατο στο διάστημα» που εκτέλεσε ο Λεόνοφ (τον πρώτο στην ανθρώπινη ιστορία), ο Μπελυάγιεφ ετοιμάστηκε να οδηγήσει το σκάφος πίσω στη Γη. Χρειάσθηκε να καταφύγει στο χειροκίνητο σύστημα εισόδου στην ατμόσφαιρα, καθώς το αυτόματο έπαθε βλάβη. Αυτό απαιτούσε τη χρήση της συσκευής πλοηγήσεως Βζορ για να δώσει στην κάψουλα τον σωστό προσανατολισμό. Εξαιτίας του ελάχιστου χώρου μέσα στην κάψουλα και τον άστοχο σχεδιασμό, ο Μπελυάγιεφ έπρεπε να ξαπλώσει πάνω από τη θέση του Λεόνοφ για να χειρισθεί το Βζορ, ενώ ο Λεόνοφ τον συγκρατούσε. Ο Μπελυάγιεφ ζήτησε από τον Λεόνοφ να επανελέγξει το υψόμετρο του σκάφους, κάτι που προκάλεσε, με τον επιπλέον χρόνο που απαίτησε, την προσεδάφιση της κάψουλας περίπου 2000 χιλιόμετρα πιο πέρα από την προγραμματισμένη τοποθεσία.
Συνολικά η πτήση διάρκεσε 26 ώρες και 2 λεπτά. Μετά την προσεδάφιση ο Μπελυάγιεφ αναγκάσθηκε να χρησιμοποιήσει τη δύναμή του για να ανοίξει τη θυρίδα, καθώς οι εκρηκτικές βίδες απέτυχαν να την ανοίξουν. Στη συνέχεια ο Μπελυάγιεφ έπρεπε να τραβήξει έξω τον Λεόνοφ, του οποίου τα πόδια είχαν πιαστεί κάτω από την κονσόλα της οθόνης TV. Αφού πέρασαν τη νύχτα πάλι μέσα στην κάψουλα εξαιτίας του κρύου, οι δύο αστροναύτες ανακαλύφθηκαν από μία προκεχωρημένη διασωστική ομάδα το επόμενο πρωινό. Χρειάσθηκε μία ακόμα ημέρα για να καθαρίσουν ένα μέρος στο δάσος 9 χιλιόμετρα από το σημείο της προσεδαφίσεως, ώστε να μπορέσει να προσγειωθεί ένα ελικόπτερο διάσωσης t.
Τα μετέπειτα
Μετά την επιτυχία της αποστολής, οι Μπελυάγιεφ και Λεόνοφ τιμήθηκαν με το βραβείο και τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Επιπλέον, τους δόθηκαν από 15.000 ρούβλια, ένα αυτοκίνητο Βόλγκα και 45 ημέρες άδεια.
Ο Αμερικανός αστροναύτης Ντέιβιντ Σκοτ ανακαλεί ως εξής τις εντυπώσεις του από τη συνάντησή του με τον Μπελυάγιεφ στο Παρίσι, σε αεροπορική έκθεση το 1967: «ήταν πραγματικά προσηνής και ευγενικός … ο Μπελυάγιεφ ήταν ένας πολύ θετικός, στοχαστικός τύπος, ένας αληθινός ηγέτης ... μου άρεσε πολύ». Στην ίδια έκθεση, ο Μπελυάγιεφ απεκάλυψε στους Αμερικανούς ότι ήταν «ο πρώτος κοσμοναύτης που επέστρεψε το σκάφος του στη Γη με χειροκίνητο έλεγχο».
Ο Μπελυάγιεφ προγραμματιζόταν να πετάξει την αποστολή Βοστόκ 8 μέσα από τις ζώνες ακτινοβολίας Βαν Άλλεν, αλλά η αποστολή ματαιώθηκε.
Ο Πάβελ Μπελυάγιεφ πέθανε στη Μόσχα μόλις 5 χρόνια μετά την αποστολή Βοσχόντ 2, σε ηλικία 44 ετών, από περιτονίτιδα μετά από εγχείρηση έλκους στομάχου. Η σορός του βρίσκεται θαμμένη στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι της Μόσχας.
Η αναγνώριση
right|thumb|160px|Ο Πάβελ Μπελυάγιεφ σε σοβιετικό γραμματόσημο των 6 καπικίων του 1965 Ο Μπελυάγιεφ έχει τιμηθεί μαζί με τους άλλους πρωτοπόρους του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος με μία προτομή στην «Αλλέα των Κοσμοναυτών» στη Μόσχα. Εκτός από τον τίτλο του `Ηρωα της Σοβιετικής `Ενωσης, έχει τιμηθεί επίσης με το Παράσημο Λένιν, το Παράσημο του Τάγματος του Ερυθρού Αστέρα, πολυάριθμα μετάλλια και παράσημα άλλων χωρών. Εξάλλου, του δόθηκε ο τίτλος του «`Ηρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας» της Βουλγαρίας, του «`Ηρωα του Βιετνάμ» και του «`Ηρωα της Μογγολίας».
Περιγραφές της ζωής και της διαστημικής σταδιοδρομίας του Μπελυάγιεφ υπάρχουν στα βιβλία του Κόλιν Μπέρτζες Fallen Astronauts (2003) και Into That Silent Sea (2007). Εξάλλου, στο μυθιστόρημα των Τζούντιθ και Γκάρφηλντ Ρηβς-Στήβενς Freefall (= Ελεύθερη πτώση, 2005) ο Μπελυάγιεφ εμφανίζεται ως χαρακτήρας, ο πρώτος άνθρωπος που προσεδαφίζεται στη Σελήνη, ώρες πριν την αποστολή Απόλλων 11.
Ο αστεροειδής 2030 Μπελυάγιεφ (2030 Belyaev), που ανακαλύφθηκε το 1969, ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του.
Πηγές
Κατηγορία:Σοβιετικοί κοσμοναύτες Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης
Βασιλείες Ηρακλείου
Οι Βασιλειές (επίσημο: αι Βασιλείαι) είναι νότιο προάστιο του Ηρακλείου και έδρα της ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ηρακλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Τεμένους και βρίσκεται στις βόρειες προσβάσεις του όρους Γιούχτα. Ο δρόμος συνεχίζει από τη Φορτέτσα και την οδό Ουλοφ Παλμε. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια και την ελαιοκομία σε όλους τους οικισμούς του Δημοτικού διαμερίσματος. Στην περιοχή και στον Άγιο Βλάση λειτουργούν νηπιαγωγεία και μόνο στις Βασιλειές δημοτικό.
Ιστορικά στοιχεία
Στις ίδιες απογραφές αναφέρονται και οι οικισμοί Άγιος Βλάσιος και Σίλαμος, ως S. Biaseo με 221 κατοίκους και οι Silamo Catto με 86 και Silamo Apano με 69 κατοίκους και στο «Κατάστιχο εκκλησιών και μοναστηριών του Κοινού» (Catasticum Ecclesiarum et Monasteriorum Comunis di 1320).
Από τις Βασιλειές κατάγεται ο λυράρης Γιάννης Κολλάρος.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε Κοινότητα Βασιλειών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολιτιστικός Σύλλογος Βασιλειών
Βασιλειες Βασιλειες
Ανκουάμπε
Η Ανκουάμπε (πορτογαλικά: Ancuabe) είναι μια πόλη της Συνοικίας Ανκουάμπε, Μοζαμβίκη. Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κάμπο Ντελγκάντο και της Συνοικίας Ανκουάμπε. Έχει πληθυσμό 12.561 κατοίκων (απογραφή 1997). Βρίσκεται βορειοδυτιά της Μοζαμβίκης, νοτιοανατολικά της επαρχίας και κεντρικά της συνοικίας. Βρίσκεται 1,9 χλμ. μακρυά από την πόλη Ντένε, 3.4 χλμ. μακρυά από την Μοανζίρα και 2,7 χλμ. μακρυά από την Μουέρο.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται βορειοδυτιά της Μοζαμβίκης, νοτιοανατολικά της επαρχίας και κεντρικά της συνοικίας. Βρίσκεται 1,9 χλμ. μακρυά από την πόλη Ντένε, 3,4 χλμ. μακρυά από την Μοανζίρα και 2,7 χλμ. μακρυά από την Μουέρο.
Οικονομία
Τα ορυχεία παίζουν σημαντικό ρόλο στην οικονομία της Ανκουάμπε. Το 1989 τα Καταφύγεια Κενμάρε, που είναι βασισμένη στην Ιρλανδία, έγιναν μέλος στην κυβέρνηση.
Ο γραφίτης που βρίσκεται στα ορυχεία θα μεταφερόταν ανατολικά στη μεγάλη κωμόπολη Πέμπα στην ακτή, όπου τα μεγάλα υλικά των ορυχειών θα μπορούσα να κοπούν και να επεξεργαστεί. Εξαιτίας του ρυζιού στις τιμές του γραφίτη η δουλιά στα ορυχεία διακόπηκε το 1999. Το 2007 η κυβέρνηση της Μοζαμβίκης ανακοίνωσε το σκοπό της να ξαναανοίξει το ορρυχείο, αλλά αυτό εξαρτάται στην προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος από το Καόρα Μπάσσα Νταμ (Cahora Bassa Dam)
Δημογραφία
Η Ανκουάμπε είχε 12.561 κατοίκους το 1997.
Μεταφορές
Το κοντινότερο αεροδρόμιο στην Ανκουάμπε είναι το αεροδρόμιο της Πέμπα, το οποίο βρίσκεται 63 χιλιόμετρα μακρυά από τη πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Μοζαμβίκης