cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρκος Β΄ Σανούδος
Ο Μάρκος Β΄ Σανούδος (Ιταλικά : Marco II Sanudo, πέθανε το 1303), 3ος Δούκας του Αρχιπελάγους (1262 - 1303) ήταν γιος και διάδοχος του Άγγελου Α΄ Σανούδου. Ο ιστορικός Ουίλιαμ Μίλερ στο έργο του Οι Λατίνοι στην Ανατολή, μια ιστορία της Φραγκοκρατούμενης Ελλάδας (1204 - 1566) περιγράφει τη μητέρα του σαν "Γαλλίδα κυρία υψηλής καταγωγής" πιθανότατα κόρη του Μακαίρ του Σαιν-Μενεούλ. Η μητέρα του δέχτηκε θερμά τον Βαλδουίνο Β΄ της Κωνσταντινούπολης, την εποχή που έκανε σκληρές προσπάθειες να ανακτήσει τη Λατινική Αυτοκρατορία. Ο εκ πατρός πάππος ήταν ο Μάρκος Α΄ Σανούδος, ιδρυτής και πρώτος κυβερνήτης στο Δουκάτο του Αρχιπελάγους με έδρα τη Νάξο. Η εκ πατρός μάμμη του, σύμφωνα με τον Ουίλιαμ Μίλερ, ο οποίος βασίστηκε στα Ιταλικά Χρονικά, ανήκε στη Δυναστεία των Λασκαριδών: ήταν αδελφή του Θεοδώρου Α΄ Λάσκαρη και του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Λάσκαρη. Το "Ιστορικό Λεξικό των μεγάλων Οικογενειών της Ελλάδας, της Αλβανίας και της Κωνσταντινούπολης" του Μιχαήλ Στούρτζα (1983), που βασίστηκε στις πρωτογενείς Βυζαντινές πηγές, απορρίπτει αυτή τη θεωρία.
Κυβέρνηση
Την περίοδο της εξουσίας του οι Βυζαντινοί, με τη βοήθεια του τυχοδιώκτη Λικαρίου, ανέκτησαν πολλά νησιά του Αιγαίου· ο Μάρκος Β΄ περιορίσθηκε στη Νάξο και την Άνδρο. Με πλεονέκτημα τη διένεξη των Βυζαντινών με τους Βενετούς, ο Μάρκος Β΄ Σανούδος ανέκτησε ορισμένα νησιά, ωστόσο η παρακμή του Δουκάτου είχε αρχίσει. Ο Μάρκος Β΄ Σανούδος απαρνήθηκε την ψιλή υποτέλεια, που έδιναν μέχρι τότε οι Δούκες του Αρχιπελάγους στη Δημοκρατία της Βενετίας και έδωσε όρκο υποτέλειας στον Βασιλιά της Νεαπόλεως Κάρολο Β΄ τον Χωλό.
Οικογένεια
Το όνομα της συζύγου του δεν είναι γνωστό· μαζί της απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μάρκος Β Μαρκος Β Κατηγορία:Ιταλοί ευγενείς
Τέλμο Θάρρα
Ο Τέλμο Θάρρα (ισπανικά: Telmo Zarraonaindía Montoya, 20 Ιανουαρίου 1921 – 23 Φεβρουαρίου 2006) ήταν Ισπανός ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Παραμένει ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του ισπανικού Κυπέλλου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1921 στο Ασούα (Εράντιο) στη Χώρα των Βάσκων. Γιος σιδηροδρομικου, το έβδομο από τα επτά αδέρφια, έπαιζε ποδόσφαιρο με τα γειτονόπουλα έχοντας πρόσβαση σε μια πραγματική μπάλα, καθώς δύο από τα αδέρφια του έπαιζαν ποδόσφαιρο στο ισπανικό πρωτάθλημα. Άρχισε να παίζει για τοπικές ομάδες και υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο με την τοπική SD Erandio Club της δεύτερης κατηγορίας το 1937. Σε αυτή τη χρονική περίοδο, η Αθλέτικ Μπιλμπάο έψαχνε παίκτες για την ανοικοδόμηση της ομάδας, η οποία είχε διαλυθεί από το χάος που προκλήθηκε από τον εμφύλιο πόλεμο. Η ομάδα άρχισε να στρατολογεί νέους, πολλά υποσχόμενους παίκτες από την περιοχή για τη σεζόν 1940–41.
Ο Θάρρα έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα του Μπιλμπάο στις 29 Σεπτεμβρίου 1940, σε αγώνα πρωταθλήματος απέναντι στη Βαλένθια. Το παιχνίδι τελείωσε με ισοπαλία 2–2, με τον νεαρό Βάσκο να σκοράρει και τα δύο γκολ για την ομάδα του (που ήταν το πρώτο γκολ του πρωταθλήματος). Η σεζόν 1942–43 ήταν μια από τις πιο σημαντικές τόσο για τον παίκτη όσο και για την ομάδα. Έχοντας κατακτήσει το πρωτάθλημα, έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας αφού νίκησε την Ατλέτικο Μαδρίτης και τη Βαλένθια. Εκεί συνάντησαν τη Ρεάλ Μαδρίτης και ο Θάρρα σημείωσε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης, ενώ την επόμενη χρονιά ξανακέρδισε το Κύπελλο με νίκη επί της Βαλένθια. Ήταν από τους ικανότερους κεφαλοσφαιριστές της εποχής του, ειδικά στις ανάποδες κεφαλιές.
Γνώρισε τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του στην αγωνιστική περίοδο 1944–45 με το πρώτο του τρόπαιο του πρώτου σκόρερ του πρωταθλήματος, σημειώνοντας 20 γκολ σε 26 αγώνες. Επανέλαβε αυτή την επιτυχία άλλες πέντε φορές: το 1946 με 24 γκολ, το 1947 με 34 γκολ, το 1950 με 25 γκολ, το 1951 με 36 γκολ, και το 1953 με 24 γκολ. Πέντε χρονιές είχε μέσο όρο πάνω από ένα γκολ ανά αγώνα.
Στις 11 Μαρτίου 1945, έκανε την πρώτη διεθνή εμφάνιση σε φιλικό αγώνα απέναντι στην Πορτογαλίας στη Λισαβόνα. Συνολικά αγωνίστηκε 20 φορές με το εθνόσημο σημειώνοντας ισάριθμα τέρματα. Στις 28 Μαΐου 1950, ο Θάρρα έπαιξε και πάλι σε τελικό Κυπέλλου, αυτή τη φορά εναντίον της Ρεάλ Βαγιαδολίδ. Κατά τη διάρκεια του τελικού, σημείωσε τέσσερα από τα γκολ για την ομάδα του. Με αυτά τα τέσσερα στη Βαγιαδολίδ, ο Θάρρα κατέχει το ρεκόρ για τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων που σημειώθηκαν σε τελικό Κυπέλλου, ενώ με 8 συνολικά ήταν κάτοχος του ρεκόρ σε τελικούς μέχρι το 2021.
Αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950 και έπαιξε στους αγώνες απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Χιλή και την Αγγλία. Σημείωσε ένα από τα γκολ στη νίκη με 2–0 επί της Χιλής στο δεύτερο αγώνα και το νικητήριο τέρμα απέναντι στην Αγγλία στέλνοντας την εθνική του ομάδα στους "4" της διοργάνωσης. Το τέρμα κατά της Αγγλίας στον τελευταίο αγώνα της φάσης ήταν αυτό που έδωσε την πρόκριση και ήταν το πιο διάσημο της καριέρας του. Η νίκη επί της της Γηραιάς Αλβιόνας στο Μαρακανά με 1–0, ήταν ο «αγώνας του αιώνα» κατά τον ίδιο τον Θάρρα, έκανε τον γύρο του κόσμου και εκτόξευσε την φήμη του. Η Ισπανία κατέκτησε την αξιοπρεπέστατη τέταρτη θέση, την υψηλότερη διάκριση της Εθνικής Ισπανίας για δεκαετίες. Παρά τα τόσα αποφασιστικά γκολ που σημείωσε, τον αποκαλούσαν "ο φοβισμένος" από τη νεανική ηλικία λόγω της αυτοσυγκράτησης που επιδείκνυε στον αγωνιστικό χώρο. Στη σεζόν 1950–51 σκόραρε 38 γκολ σε 30 αγώνες πρωταθλήματος, επίδοση ρεκόρ που έμεινε μέχρι το 2010–11.
Ήταν ο πρώτος σκόρερ της πρώτης κατηγορίας του ισπανικού πρωταθλήματος με 251 τέρματα μέχρι το 2014. Παραμένει ο κορυφαίος σκόρερ στην ιστορία της Ατλέτικο Μπιλμπάο με 335 γκολ, όπως και ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία του Κυπέλλου με 81 τέρματα. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 385 τέρματα σε 426 επίσημους αγώνες. Το 2005, λίγο πριν το θάνατό του η εφημερίδα Marca θεσμοθέτησε το βραβείο  Zarra Trophy που απονέμεται κάθε χρόνο στον κορυφαίο σκόρερ πρώτης και δεύτερης κατηγορίας των ισπανικών πρωταθλήματων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βάσκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλέτικ Μπιλμπάο
Απόλλων Αθηαίνου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Απόλλων Αθηαίνου (ή ο Απόλλων Αθηαίνου) ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Αθηένου της επαρχίας Λάρνακας. Η ομάδα είχε συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία και στη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου.
Ιστορία
Ο Απόλλων Αθηαίνου ιδρύθηκε το 1958. Μέχρι και το 1969 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Επαρχίας Λευκωσίας. (ΠΟΕΛ). Το 1969 εντάχθηκε στη Β΄ κατηγορία και στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ).
Στην πρώτη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1969-70, τερμάτισε στην προτελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη νεοϊδρυθείσα Γ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1970-71 τερμάτισε στην 6η θέση του πρωταθλήματος. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στην πέμπτη θέση. Μετά το τέλος του πρωταθλήματος ενοποιήθηκε με τον Οθέλλο Αθηαίνου (διατηρήθηκε το όνομα «Οθέλλος»).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1958 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Αθηένου
Αρίων (αποσαφήνιση)
Το όνομα Αρίων μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Παναγιώτης Τριβουλίδας
Ο Παναγιώτης Τριβουλίδας ή Τριβουλίδης (Πειραιάς 1878- ?) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου, Ολυμπιονίκης το 1906 και νικητής του μαραθωνίου της Βοστώνης το 1920.
Στην Ελλάδα - Ολυμπιονίκης
Ο Τριβουλίδης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1878 αλλά είχε καταγωγή από τα Βάτικα Λακωνίας. Υπήρξε από τους πρώτους αθλητές του Πειραϊκού Συνδέσμου και αργυρός ολυμπιονίκης στην Μεσολυμπιάδα του 1906 στην Αθήνα με την εθνική ομάδα της Διελκυστίνδας. Στην ίδια ομάδα συμμετείχαν οι: Βασίλειος Ψάχος, Γεώργιος Ψάχος, Κωνσταντίνος Λάζαρος, Σπυρίδων Λάζαρος, Σπυρίδων Βέλλας, Αντώνιος Τσίτας, Κωνσταντίνος Παρνασσάς και Γεώργιος Παπαχρήστου.
Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τις μεγάλες αποστάσεις και τον μαραθώνιο. Στις 16/4/1911 τερμάτισε στην 3η θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου με επίδοση 3:12΄18΄΄. Στους Πανελλήνιους Αγώνες του 1912, στις 29 Μαρτίου νίκησε στον αγώνα 5 μιλίων με 27΄54΄΄4/5. Δυο μέρες αργότερα, στις 31 Μαρτίου ήρθε τρίτος στα 20 χλμ. Στους αγώνες αυτούς αναφέρεται ως αθλητής του Ομίλου Φιλάθλων Πειραιώς. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1914 κατέκτησε τη 2η θέση στα 5.000 μ. Επίσης, είχε επιτυχίες σε αγώνες ανωμάλου δρόμου.
Στις ΗΠΑ - Νικητής στη Βοστόνη
Το 1914 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου συνέχισε να γυμνάζεται και να ασχολείται με το μαραθώνιο, παρέα με τον Σουηδό ολυμπιονίκη Χάνες Κολεμάινεν, παρά την προχωρημένη "αθλητικά" ηλικία του. Ζούσε στο Μπρούκλιν, στη Νέα Υόρκη, και αγωνιζόταν για το σύλλογο Μιλρόουζ με αμερικανοποιημένο όνομα, ως "Peter Trivoulidas". Το 1920, σε ηλικία 42 ετών, ήταν νικητής του μαραθωνίου της Βοστόνης, με χρόνο 2:29΄31΄΄, δίνοντας συγκλονιστικό αγώνα στήθος με στήθος στο τελευταίο μίλι με τον Arthur Roth, τον οποίο ξεπέρασε κατά ένα δευτερόλεπτο. Έτρεξε μεν ως Αμερικάνος, αλλά οι εφημερίδες της Βοστώνης τονίζουν την καταγωγή του από την Ελλάδα και ειδικά από τη Σπάρτη (Λακωνία). Έγραφε η Boston Globe:
''"Greek Trivoulidas wins Marathon in Final Mile. Fast tiring but game-to-the-core Arthur V. Roth, with victory near, overtaken by speeding Spartan finishes second. Time 2:29:31". Peter Trivoulidas of New York, a heavy legged native of Sparta, Greece,...'',
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της διελκυστίνδας Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1920 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Λογική Σχεδίαση
μικρογραφία|450px|Παράδειγμα λειτουργικού σχεδίου λογικού κυκλώματος. Στη λογική σχεδίαση συνδυαστικών κυκλωμάτων επιχειρείται είτε με τους κανόνες της άλγεβρας Boole είτε με τα διαγράμματα Καρνώ (Karnaugh map) να μετασχηματιστεί ένα κύκλωμα του οποίου έχουμε δημιουργήσει τον πίνακα αληθείας σε ένα είτε πιο απλό είτε διαφορετικής υλοποίησης (με διαφορετικές λογικές πύλες). Σκοπός της λογικής σχεδίασης είναι η αξιοποίηση της άλγεβρας Μπουλ για την περιγραφή της λειτουργίας ενός ηλεκτρονικού συνήθως κυκλώματος.
Η λογική σχεδίαση δε μελετά φυσικό κύκλωμα, αλλά λογικό, δηλαδή μια αφηρημένη αντίληψη του φυσικού στην οποία έχουν επισημανθεί τα χαρακτηριστικά που χρειάζονται για την εφαρμογή της άλγεβρας Μπουλ.
Κάθε στοιχείο στο φυσικό κύκλωμα έχει ακριβώς δύο επιτρεπτές καταστάσεις, οι οποίες συμβολίζονται με 0 και 1.
Ένα λογικό κύκλωμα αποτελείται από (λογικές) πύλες και μεταβλητές. Οι λογικές πύλες αντιστοιχούν στα φυσικά εξαρτήματα, ενώ οι μεταβλητές στους φορείς των καταστάσεων που συνδέουν τα εξαρτήματα. Το φυσικό εξάρτημα στο οποίο αντιστοιχεί η πύλη λειτουργεί αντίστοιχα με τη λογική πύλη, δηλαδή για τις αντίστοιχες τιμές των μεταβλητών που εισάγονται εξάγονται οι αντίστοιχες τιμές που προβλέπει η λογική πύλη.
Ουσιαστικά όλο το κύκλωμα είναι μια λογική συνάρτηση, όπου λαμβάνει ως είσοδο (ανεξάρτητη μεταβλητή) μια σειρά από ερεθίσματα (ακολουθία από 0 και 1) και παράγει ως έξοδο (εξαρτημένη μεταβλητή) μια άλλη σειρά από ερεθίσματα. Σημαντική διαφορά με άλλες συναρτήσεις είναι ότι μερικά κυκλώματα θυμούνται προηγούμενες τιμές, ώστε η εξαρτημένη μεταβλητή να μην εξαρτάται αποκλειστικά από την είσοδο που δέχεται εκείνη τη στιγμή το κύκλωμα.
Η είσοδος εξαρτάται από διάφορους μηχανισμούς, ενώ η έξοδος κινητοποιεί διάφορους άλλους μηχανισμούς. Ο σκοπός του κυκλώματος είναι με κατάλληλη επεξεργασία της εισόδου να αποφασίσει πώς πρέπει να αντιδράσει η κατασκευή, η μηχανή ή ότι άλλο ελέγχει το κύκλωμα. Για παράδειγμα σε ένα εργοστάσιο ένα λογικό κύκλωμα μπορεί να αποφασίζει ανάλογα με τα αποθέματα την ταχύτητα της παραγωγής. Έτσι, λειτουργεί ο μικροεπεξεργαστής στους υπολογιστές, όπως και τα υπόλοιπα ολοκληρωμένα κυκλώματα.
Τα λογικά κυκλώματα υλοποιούνται συνήθως με κρυσταλλοτριόδους. Εναλλακτικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί ηλεκτρονόμος ή οποιοδήποτε άλλο είδος αυτόματου διακόπτη.
Τα ηλεκτρονικά κυκλώματα ως λογικά κυκλώματα
Τα ηλεκτρονικά κυκλώματα λειτουργούν ως λογικά κυκλώματα όπου:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μαθηματική λογική Κατηγορία:Ψηφιακή τεχνολογία Κατηγορία:Ηλεκτρονική σχεδίαση
Πορτρέτο Νεαρής Γυναίκας (Πολλαϊόλο)
Ο πίνακας με τίτλο Το Πορτρέτο της Νεαρής Γυναίκας είναι προσωπογραφία νεαρής γυναίκας (που τιτλοφορείται με διάφορες παραλλαγές όπως Κατατομή της κοπέλας, Προσωπογραφία της κυρίας, κ.τ.λ) είναι ένας πίνακας με μεικτή τεχνική σε καμβά με διαστάσεις (4,5 * 32,7 εκατοστά), ο οποίος ποικιλοτρόπως αποδίδεται είτε στον Πιέρο Ντελ Πολλαϊόλο ή στον αδερφό του Αντόνιο, χρονολογείται μεταξύ 1470-1472 περίπου και διατηρείται στο Μουσείο Πόλντι Πετσόλι του Μιλάνου, όπου χρησιμοποιείται ως το σύμβολο του ίδιου του Μουσείου.
Ιστορία
Το έργο είναι το πιο διάσημο και μία από τις πολλές προσωπογραφίες-κατατομές γυναικών που έχουν διατηρηθεί καλύτερα, τα οποία έχουν αποδοθεί από τους κριτικούς ποικιλοτρόπως σε έναν από τους δύο αδερφούς Ντελ Πολλαϊόλο: ένα πορτρέτο βρίσκεται στο μουσείο Ουφίτσι της Φλωρεντίας, ένα στο Στάατλιχε Μουζέεν του Βερολίνου, ένα στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης και ένα τέλος στο Μουσείο Ιζαμπέλα Στιούαρτ Γκάρντνερ της Βοστώνης. Παρόμοιο φυσιογνωμικά έργο είναι και η Προσωπογραφία κοριτσιού (μικρή παιδούλα) του Αντρέα Ντέλλα Ρόμπια. Παραδοσιακά τέτοιου είδους έργα έχουν αποδοθεί στον Πιέρο, αλλά η πρόσφατη κριτική (δηλαδή ο Άλντο Γκάλι, 2005, σελ. 35) πρότεινε με επιμονή το όνομα του Αντόνιο.
Δεν είναι ξεκάθαρο ποια είναι η γυναίκα που απεικονίζεται στην μιλανέζικη προσωπογραφία: έχουν προταθεί διάφορα ονόματα, ανάμεσα στα οποία εκείνα της συζύγου του τραπεζίτη Τζιοβάνι Ντε Μπάρντι (σύμφωνα με την περιγραφή στο πίσω μέρος του πίνακα “ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΤΖΙΟΒΑΝΙ ΝΤΕ ΜΠΑΡΝΤΙ” (η οποία πιθανόν δεν είναι έγκυρη ) ή της Μαριέττας Στρότσι, ή ακόμη κάποιας γυναίκας με το όνομα Μπελτζιόζο. Σε κάθε περίπτωση το έργο, που βρίσκεται στην Φλωρεντία, είναι ένα από τα σύμβολα κομψότητας της Φλωρεντίας του 15ου αιώνα.  Το έργο αναφέρθηκε τον 19ο αιώνα από τον Τζιοβάνι Μπατίστα Καβαλκάζελε ως ένα από τα έργα των συλλογών Μπορομέο και δεν είχε αναγνωριστεί μέχρι που ο Τζαν Τζιάκομο Πόλντι Πετσόλι, αφού κληρονόμησε από την μεριά της μητέρας του την περιουσία της οικογένειας Τριβούλτζιο , κατέστη κάτοχος του έργου, το οποίο μεταφέρθηκε στο νεόκτιστο μουσείο με βάση όσα όριζε η διαθήκη του το 1879. Η προσωπογραφία αποκαταστάθηκε το 1951 από τον Μ. Πελιτσόλι, ο οποίος επαλήθευσε την εξαιρετική κατάσταση συντήρησης του έργου. Μία συνθετική μετάθεση της προσωπογραφίας, που οραματίστηκε ο Ίταλο Λούπι, συμβολίζει σήμερα τα δύο λατινικά “P” του γραφικού συμβόλου του λογότυπου του μουσείου.
Περιγραφή και Τεχνοτροπία
Η γυναίκα απεικονίζεται στο πορτραίτο σε θέση κατατομής με φόντο έναν σκούρο μπλε ουρανό που αυλακώνεται από κάποια σύννεφα, σύμφωνα με την χαρακτηριστική χρήση των ιταλικών αυλών, η οποία, μέσω του ανθρωπιστικού μοντέλου του “ένδοξου άνδρα”, εμπνέονταν από τους τρόπους της μεγαλειώδους Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η ατμόσφαιρα του ανοικτού αέρα συμβολίζει την τέλεια αρμονία ανάμεσα στην φύση και στην γυναικεία ομορφιά, σύμφωνα με ένα κλασικό ιδανικό που ανακτήθηκε από την Αναγέννηση. Η κοπέλα απεικονίζεται μέχρι την πλάτη, με μία ελαφριά κλίση στο στήθος, η οποία επιτρέπει να δει κάποιος την μορφή του μπούστου. Πολύ μεγάλη προσοχή δόθηκε στην σχεδίαση του φορέματος, των κοσμημάτων και του πολύ επημελημένου χτενίσματος, υπογραμμίζοντας τον ευγενή χαρακτήρα και την ευπορία της κοπέλας. Το φόρεμα είναι αρκετά έξωμο και εφαρμοστό, δεμένο με κορδόνι στο μπροστινό μέρος με μία σειρά με κεντημένη με κουμπιά και είναι χαρακτηριστικό της νεανικής μόδας της εποχής. Το βελούδινο μανίκι παρουσιάζει ένα λουλουδάτο μοτίβο που έχει παραδοθεί με λιτότητα χωρίς να καταφεύγει στα πομπώδη εφέ της φλαμανδικής ζωγραφικής. Εκείνη την εποχή τα μανίκια ήταν ένα από τα πιο σημαντικά μέρη των ρούχων, και τα οποία συχνά δεν ήταν ραμμένα στο υπόλοιπο ρούχο και ήταν διακοσμημένα με κοσμήματα, κάποια από τα οποία ήταν οικογενειακά. (Ο πίνακας) προσεγγίζει την φλαμανδική τέχνη ιδίως την εκπληκτική προσοχή στις φωτοσκιάσεις, το οποίο προσδιορίζεται με διάφορα εφέ από τα πολυάριθμα εικονιζόμενα υλικά: από την λάμψη των περλών μέχρι την φωτεινότητα των μαλλιών, από την λεπτότητα της σχεδίασης μέχρι τα δεξιοτεχνικά εφέ όπως το βέλο το οποίο καλύπτει με λεπτότητα το μάτι. Τα μαλλιά είναι μαζεμένα σε χτένισμα που χαρακτηριζόταν ως “σφηκοφωλιά”, με ένα κολιέ από πέρλες, και στο κέντρο σε αυτή την περίπτωση με ένα εντυπωσιακό διάδημα με πολύτιμες πέτρες, το οποίο κρατάει τα μαλλιά σε έναν περίτεχνα σχεδιασμένο κότσο που δένει πίσω από τον αυχένα και συγκρατεί ένα διάφανο βέλο το οποίο καλύπτει τα μάτια. Τα κοσμήματα τα οποία φοράει (πέρλες και ρουμπίνια) φαίνονταν να παραπέμπουν σε σημαντικά γαμήλια κοσμήματα αξίας, υπονοώντας ότι πιθανόν η προσωπογραφία προοριζόταν ως μέρος των γαμήλιων δώρων ή ως δώρο για την οικογένεια του γαμπρού πριν από την υπογραφή γαμήλιου συμβολαίου. Οι πέρλες στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν την παρθενικότητα και το ρουμπίνι το κόκκινο χρώμα του έρωτα. Η κατατομή ξεχωρίζει με ένταση από το φόντο, με μία ξεκάθαρη και εκφραστική γραμμή περιγράμματος (το λεγόμενο “πριν το σχέδιο”), το οποίο ήταν ένα από τα πιο τυπικά χαρακτηριστικά της φλωρεντινή τέχνης του δεύτερου μισού του 15ου αιώνα, και πιο συγκεκριμένα των αδελφών Πολλαϊόλο, κυρίως του Αντόνιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής
Ελίζαμπεθ Κόχραν
Η Ελίζαμπεθ Κόχραν (Elizabeth Cochrane Seaman, 5 Μαΐου 1864 - 27 Ιανουαρίου 1922), γνωστότερη με το δημοσιογραφικό της ψευδώνυμο Νέλι Μπλάι (Nellie Bly), ήταν Αμερικανίδα δημοσιογράφος από τους πρωτοπόρους της ερευνητικής δημοσιογραφίας καθώς και φεμινίστρια. Από τις πρώτες γυναίκες δημοσιογράφους ασχολήθηκε συστηματικά με την θέση των γυναικών στην κοινωνία αλλά και με πολλά κοινωνικά ζητήματα. Στην ιστορία έμεινε για την πρωτοπόρα για την εποχή της έρευνα και καταγραφή της κατάστασης στο δημοτικό ψυχιατρείο της πόλης της Νέας Υόρκης, στη νησίδα «Μπλάκγουελ» (σημερινό «Ρούζβελτ») ("Roosevelt Island"), κοντά στο Μανχάταν, όπου μένοντας μέσα για 10 μέρες σαν ψυχικά ασθενής εξέθεσε στην κοινή γνώμη την άσχημη κατάσταση και την περιφρόνηση με την οποία αντιμετωπίζονταν από την διεύθυνση και το προσωπικό του ασύλου οι τρόφιμες, αναγκάζοντας έτσι την κυβέρνηση να πάρει μέτρα για την καλύτερευση των συνθηκών διαβίωσης των ψυχικά αρρώστων. Επίσης η Κόχραν υπήρξε δραστήρια φιλάνθρωπος, αλλά και εφευρέτρια, παίρνοντας μάλιστα και δυο διπλώματα ευρεσιτεχνίας. Το 1998 η Νέλι Μπλάι τιμήθηκε με την εισαγωγή της στο "National Women's Hall of Fame", ενώ στην επέτειο των 151 χρόνων από τη γέννησή της, δηλαδή στις 5 Μαΐου του 2015 η μηχανή αναζήτησης Google, παρήγε ένα "Goodle doodle" προς τιμήν της.
Πρώτα χρόνια
Η Ελίζαμπεθ Τζέην Κόχραν, ιρλανδικής καταγωγής, γεννήθηκε στις 5 Μαΐου του 1864 στην περιοχή Κόχρανς Μιλς (η περιοχή πήρε το όνομα από τους μύλους που διατηρούσε εκεί ο πατέρας της) της Πενσυλβάνια των Η.Π.Α. Μεγάλωσε σε πολύτεκνη οικογένεια αφού ο πατέρας της, Μάικλ Κόχραν, δυο φορές παντρεμένος, είχε δέκα (10) παιδιά από την πρώτη του σύζυγο και άλλα πέντε (5), από την δεύτερη σύζυγο και μητέρα της Ελίζαμπεθ, Μαίρη Τζέην Κένεντυ. Ο πατέρας της, δικαστής της κοινότητας, πέθανε το 1870 και μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε το 1873 με έναν αυταρχικό και σκληρό άντρα και έτσι αναγκάστηκε να χωρίσει. Οι δικαστικές διαμάχες έβλαψαν την οικογένεια και οικονομικά και έτσι, εκτός του ότι η Ελίζαμπεθ αναγκάστηκε να διακόψει την φοίτησή της στο σχολείο λόγω έλλειψης χρημάτων, μητέρα και παιδιά μετακόμισαν στο Πίτσμπεργκ, ενώ η Ελίζαμπεθ ήταν 14 χρονών, το 1878. Εκεί η Ελίζαμπεθ έκανε την πρώτη της γνωριμία με την δημοσιογραφία. Η Κόχραν το 1885 έστειλε ένα κείμενο αντικρούοντας άρθρο της καθημερινής τοπικής εφημερίδας "Pittsburgh Dispatch", που παρότρυνε τις γυναίκες να παραμένουν στο σπίτι και να ανατρέφουν τα παιδιά τους. Η Κόχραν υπέγραψε με το ψευδώνυμο «ένα μοναχικό ορφανό κορίτσι» ("Lonely Orphan Girl"). Τόσο το περιεχόμενο της επιστολής, όσο και η γραφή εντυπωσίασαν τους εκδότες της εφημερίδας ώστε της πρότειναν συνεργασία. Όταν προσλήφθηκε σαν δημοσιογράφος πλήρους απασχόλησης διάλεξε σαν δημοσιογραφικό όνομα - κατά την συνήθεια της εποχής - το Νέλι Μπλάι, από τον τίτλο ενός δημοφιλούς εκείνη την εποχή τραγουδιού.
Η δημοσιογραφία
Η Νέλι Μπλάι, από τα πρώτα της κιόλας βήματα, δεν ασχολήθηκε με τα παραδοσιακά για τις γυναίκες δημοσιογράφους θέματα, όπως τα οικοκυρικά, την κηπουρική ή το κουτσομπολιό αλλά έστρεψε την προσοχή της στα φτωχά κοινωνικά στρώματα και ιδίως στις γυναίκες που αναγκάζονταν να δουλεύουν για να ζουν τον εαυτό τους και τα παιδιά τους. Παρακολουθούσε την ζωή της εργατικής τάξης και δεν δίσταζε να καυτηριάζει τις βιομηχανίες για τις κακές συνθήκες εργασίας. Έγραψε πολλά άρθρα για τις γυναίκες και τα παιδιά που εργάζονταν στις βιοτεχνίες και βιομηχανίες μπουκαλιών του Πίτσμπεργκ και όταν ένα από αυτά τα άρθρα ενόχλησε μια βιομηχανία και απείλησε να αποσύρει την διαφήμισή της από την εφημερίδα, η σύνταξη ανέθεσε στην Μπλάι να ασχοληθεί με ρεπορτάζ για την κηπουρική. Εκείνη αρνήθηκε και παραιτήθηκε. Η Μπλάι ξεκίνησε τότε για ένα ταξίδι στο Μεξικό και η "Pittsburgh Dispatch" αποφάσισε να την χρησιμοποιήσει σαν ανταποκρίτριά της εκεί. Η Μπλάι θα στείλει μια σειρά άρθρα στα οποία θα εστιάσει και πάλι την προσοχή της στην φτώχεια αλλά και στην διαφθορά που επικρατούσε. .Το ταξίδι της κράτησε έξι μήνες περίπου, ώσπου όταν η μεξικανική κυβέρνηση έμαθε τι έγραφε στις ανταποκρίσεις της (πως ασκούσε δριμεία κριτική στην απολυταρχική κυβέρνηση του Πορφίριο Ντίας, στιγματίζοντας ιδιαίτερα την φυλάκιση ενός μεξικανικού δημοσιογράφου) της ζήτησε να φύγει αλλιώς θα προχωρούσε στην σύλληψή της. Την εμπειρία της από το πολύμηνο αυτό ταξίδι στο Μεξικό, την εξέδωσε σε βιβλίο, το 1888 με τίτλο "Six Months in Mexico" («Έξι μήνες στο Μεξικό»). Όταν επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες - και ύστερα από μια σύντομη παραμονή στο Πίτσμπεργκ -εγκαταστάθηκε οριστικά στην Νέα Υόρκη. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να βρει δουλειά σε μια από τις μεγάλες εφημερίδες της πόλης (οι εφημερίδες δεν προτιμούσαν τις γυναίκες δημοσιογράφους), κατέληξε τελικά, το 1887 σαν συνεργάτης της εφημερίδας του Τζόζεφ Πούλιτζερ, "New York World " αφού η μαχητικότητα της ταίριαζε με το ύφος της εφημερίδας του Πούλιτζερ.
Η πρώτη της αποστολή ήταν να ερευνήσει τις συνθήκες διαβίωσης των ψυχικά ασθενών στα ψυχιατρεία της Νέας Υόρκης. Χρησιμοποιώντας το όνομα «Νέλι Μπράουν» στις 25 Σεπτεμβρίου του 1887 «εισήχθη» στο δημοτικό ψυχιατρείο γυναικών "New York City Lunatic Asylum" που βρισκόταν στη νησίδα Μπλάκγουελ - (σημερινή νησίδα Ρούζβελτ), σαν τρόφιμος. Επί δέκα μέρες -ξεγελώντας τους πάντες - αντιμετώπισε την σκληρή συμπεριφορά του προσωπικού και των γιατρών, έζησε μαζί με τις τρόφιμες - που πολλές από αυτές δεν ήταν καν ψυχικά ασθενείς, παρά γυναίκες άπορες ή ξένες που δεν μιλούσαν αγγλικά), και έφαγε τα ακατάλληλα και βρώμικα φαγητά του ιδρύματος. Μετά από αυτό το διάστημα, οι δικηγόροι της εφημερίδας την πήραν τελικά από το άσυλο. Η έρευνά της που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα τον Οκτώβριο του 1887 έγινε μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία. Πολλές εφημερίδες της χώρας την ανατύπωσαν και η Μπλάι έγινε διάσημη. Η έρευνα προκάλεσε την παρέμβαση εισαγγελέα, πολλές βελτιώσεις υιοθετήθηκαν και μάλιστα αυξήθηκε και ο προϋπολογισμός του ιδρύματος. Η έρευνα εκδόθηκε σε βιβλίο το ίδιο έτος, με τίτλο "Ten Days in a Mad House", («Δέκα μέρες στο τρελάδικο»).
Με την σύμφωνη γνώμη και με χρηματοδότηση της εφημερίδας της, η Νέλι Μπλάι, θα φύγει στις 14 Νοεμβρίου 1889 για τον γύρο του κόσμου. Αποφασισμένη να κάνει πραγματικότητα το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες», (ενός βιβλίου που είχε εκδοθεί 15 χρόνια πριν) θα ταξιδέψει τα 40.070 χιλιόμετρα της περιμέτρου της γης, σε 72 μέρες, 6 ώρες και 11 λεπτά, επιστρέφοντας στην Νέα Υόρκη στις 25 Ιανουαρίου του 1890. Το ταξίδι αυτό θα λάβει μεγάλη δημοσιότητα αφού η εφημερίδα κατάφερνε να το διαφημίζει με κάθε τρόπο, είτε κάνοντας διαγωνισμούς, είτε δημοσιεύοντας τα τηλεγραφήματα της Μπλάι για την πρόοδο του ταξιδιού, είτε δημοσιεύοντας τις πιο εκτενείς ανταποκρίσεις της. Γρήγορα το ταξίδι μετατράπηκε σε διαγωνισμό μεταξύ του George Francis Train (του προσώπου που θεωρείται ότι ενέπνευσε στον Βερν τον Φιλέα Φογκ) και της Νέλι Μπλάι, με την Μπλάι φυσικά να κερδίζει κατά 6 ολόκληρες ημέρες. Το 1890 εξέδωσε την περιπέτεια αυτή σε βιβλίο με τίτλο "Nellie Bly's Book: Around the World in Seventy-Two Days", («Το βιβλίο της Νέλι Μπλάι: Ο γύρος του κόσμου σε 72 μέρες») Αν και το ταξίδι αυτό έφερε τόσα έσοδα στην εφημερίδα, ωστόσο η διεύθυνση της αρνήθηκε το bonus που θεωρούσε ότι δικαιούταν, και έτσι Η Νέλι Μπλάι αποχώρησε τους επόμενους μήνες. Ωστόσο η αλλαγή στη διεύθυνση του περιοδικού θα ξαναφέρει την Μπλάι πίσω στην εφημερίδα το 1893. Από τις 17 Σεπτεμβρίου του 1893 θα ξεκινήσει η δεύτερη συνεργασία της ( με μια συνέντευξη που θα πάρει από την φυλακισμένη αναρχική Έμμα Γκόλντμαν) -με την "New York World" η οποία θα κρατήσει μέχρι το 1896.
Σημαντικά ρεπορτάζ και έρευνες
Κατά την διάρκεια της συνεργασίας της με την εφημερίδα «New York World» η Μπλάι θα ασχοληθεί με όλα σχεδόν τα σημαντικά ζητήματα της εποχής της και της πόλης. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρουμε:
Εργοστασιάρχης
Το 1895 η Μπλάι -31 χρονών τότε παντρεύεται - ένα μήνα μετά την πρώτη γνωριμία τους - τον 72χρονο εκατομμυριούχο βιομήχανο Ρόμπερτ Σήμαν (Robert Seaman) και το 1896 εγκαταλείπει την δημοσιογραφία για να βοηθήσει τον σύζυγό της στην διεύθυνση του εργοστασίου. Ο Σήμαν ήταν ιδιοκτήτης της εταιρείας "Iron Clad Manufacturing Company" που ξεκινώντας το 1884 κατασκευάζοντας σιδρένια μαχαιροπήρουνα, επέκτεινε τις δραστηριότητές της κατασκευάζοντας διάφορα προϊόντα από ατσάλι, όπως δοχεία γάλακτος, δεξαμενές αποθήκευσης υγρών, εξαρτήματα μηχανημάτων και άλλα. . Η εργασία αυτή ενδιέφερε την Μπλάι όλο και περισσότερο, και στην παν - αμερικανική έκθεση βιομηχανικών προϊόντων που διοργανώθηκε το 1901 στην Νέα Υόρκη, η εταιρεία διαφημίζεται με το παρακάτω σλόγκαν: Αποκλειστική ιδιοκτησία της Νέλλι Μπλάι - της μόνης γυναίκας στον κόσμο που διευθύνει προσωπικά εταιρεία τέτοιας μεγάλης εμβέλειας. Όταν ο Σήμαν πεθάνει, το 1904, η Μπλάι θα αναλάβει αποκλειστικά την διεύθυνση του εργοστασίου και μάλιστα θα κατοχυρώσει για λογαριασμό της δυο εφευρέσεις. Ήδη από το 1902 θα παρουσιάσει την πρώτη ευρεσιτεχνία της -έναν στοιβαζόμενο σκουπιδοντενεκέ για βιομηχανική χρήση. Το 1905 θα πατεντάρει και θα κατασκευάσει πρώτη, ατσάλινα βαρέλια για την μεταφορά και αποθήκευση υγρών (αντί των ξύλινων που χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε) Το 1905 επίσης θα πατεντάρει ένα καινούριο είδος μεταλλικού δοχείου αποθήκευσης γάλακτος. Το εργοστάσιο εκείνα τα χρόνια είχε 1500 υπαλλήλους και γραμμή παραγωγής 1000 μεταλλικών βαρελιών την ημέρα, όμως με τον καιρό, λόγω της υπεξαίρεσης χρημάτων από στελέχη της εταιρείας και εξαιτίας και της κακή διοίκησης το εργοστάσιο άρχισε να έχει χρέη και αφού μπήκε στην διαδικασία πτώχευσης το 1911, έκλεισε οριστικά το 1914.
Και πάλι δημοσιογράφος
Με αυτό που ήξερε να κάνει άριστα -την δημοσιογραφία- ασχολήθηκε ξανά το 1914 στην εφημερίδα "New York Evening Journal", ιδιοκτησίας Γουίλιαμ Χιρστ. Το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου θα την βρει στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στη Βιέννη, όπου είχε πάει ψάχνοντας καινούριους χρηματοδότες για την επιχείρησή της, και θα την εγκλωβίσει εκεί μέχρι το 1918. Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, στέλνει συχνά ανταποκρίσεις στην εφημερίδα της σχετικά με την εξέλιξη του πολέμου, μην διστάζοντας να βρεθεί ακόμα και στα πεδία των μαχών για να αποκτήσει προσωπική άποψη για τα τεκταινόμενα. Επιστρέφοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ασχολήθηκε και με την βοήθεια και προστασία των ορφανών παιδιών, υιοθετώντας μάλιστα και αυτή ένα ορφανό, το 1921 και σε ηλικία 57 ετών.
Θάνατος
Στις 9 Ιανουαρίου του 1922 δημοσιεύτηκε το τελευταίο της άρθρο με τίτλο Nellie Bly, "On Pranks of Destiny.". Την ίδια μέρα εισήχθη με σοβαρή βρογχοπνευμονία που την χειροτέρευαν καρδιακά προβλήματα, στο νοσοκομείο "St. Mark's Hospital", εκεί όπου τελικά θα πεθάνει δεκαοχτώ μέρες αργότερα, στις 27 Ιανουαρίου του 1922. Θάφτηκε στο "Woodlawn Cemetery", στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης.
Οχάιο
Το Οχάιο (αγγλικά: State of Ohio), είναι πολιτεία στις Μεσοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει έκταση 116.098 τ.χλμ. και πληθυσμό 11.852.036 κατοίκους (εκτίμηση 2022). Πρωτεύουσα της πολιτείας και μεγαλύτερη πόλη, είναι το Κολόμπους. Οι υπόλοιπες σημαντικές πόλεις του Οχάιο, είναι το Κλίβελαντ και το Σινσινάτι.
Το Οχάιο, είναι η 34η σε έκταση, η 7η σε πληθυσμό, και η 10η σε πυκνότητα πληθυσμού από τις 50 Ηνωμένες Πολιτείες.
Το όνομα «Οχάιο» προέρχεται από τις λέξεις των Ιροκέζων ohi-yo’, που σημαίνει «μεγάλος ποταμός». Η πολιτεία, αρχικά διαμελισμένη από τη Βορειοδυτική Περιφέρεια, έγινε δεκτή στην Ένωση ως η 17η πολιτεία (και η πρώτη υπό την Βορειοδυτική Διάταξη) την 1η Μαρτίου 1803. Αν και υπάρχουν συγκρουόμενες διηγήσεις σχετικά με την προέλευση του ψευδωνύμου, το Οχάιο είναι ιστορικά γνωστό ως "Buckeye State" (που αναφέρεται στο "Ohio buckeye tree", ένα είδος καστανιάς) οι κάτοικοι του Οχάιο είναι επίσης γνωστοί ως "Buckeyes".
Η κυβέρνηση του Οχάιο αποτελείται από τον εκτελεστικό κλάδο (με ηγέτη τον Κυβερνήτη του Οχάιο), τον νομοθετικό κλάδο (ο οποίος περιλαμβάνει την Γενική Συνέλευση του Οχάιο) και τον δικαστικό κλάδο (του οποίου ηγείται το Ανώτατο Δικαστήριο του Οχάιο). Τρεχόντως, το Οχάιο καταλαμβάνει 16 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Οχάιο είναι γνωστό για την ιδιότητά του ως αμφιταλαντευόμενη πολιτεία (swing state) ή ως ταγός πολιτεία (bellwether) στις εθνικές εκλογές.
Γεωγραφία
Η γεωγραφική τοποθεσία του Οχάιο έχει αποδειχθεί ευνοϊκή για οικονομική ανάπτυξη και επέκταση. Επειδή το Οχάιο συνδέει τα Βορειοανατολικά με τα Μεσοδυτικά, μεγάλος φόρτος εμπορευμάτων και επιχειρήσεων περνά από τα σύνορά του κατά μήκος των ανεπτυγμένων του αυτοκινητοδρόμων. Το Οχάιο έχει το 10ο μεγαλύτερο δίκτυο αυτοκινητοδρόμων της χώρας, και απέχει μία ημέρα οδήγησης από το 50% του πληθυσμού της Βόρειας Αμερικής και το 70% της κατασκευαστικής δυνατότητας της Βόρειας Αμερικής. Στα βόρεια, η Λίμνη Ήρι προσδίδει στο Οχάιο 502 χλμ. ακτογραμμής, κάτι που επιτρέπει την ύπαρξη πολλών λιμένων. Το νότιο σύνορο του Οχάιο ορίζεται από τον ποταμό Οχάιο (το όριο βρίσκεται στο χαμηλό σημείο ύδατος του 1793 στη βόρεια όχθη του ποταμού), και μεγάλο μέρος του βόρειου συνόρου του ορίζεται από την λίμνη Ήρι.
Το Οχάιο, συνορεύει με την Πενσυλβάνια στα ανατολικά, με το Μίσιγκαν στα βορειοδυτικά, με το Οντάριο του Καναδά στα βόρεια, την Ιντιάνα στα δυτικά, το Κεντάκι στα νότια, και με την Δυτική Βιρτζίνια στα νοτιοανατολικά. Τα σύνορα του Οχάιο ορίσθηκαν με μέτρα και περιορισμούς στην Εξουσιοδοτική Πράξη του 1802.
right|thumb|Το τμήμα της ακτής της [[Λίμνη Ήρι|Λίμνης Ήρι που ανήκει στο Οχάιο.]] thumb|left|Γεωγραφικές περιοχές του Οχάιο. Το Οχάιο συνορεύει με τον Ποταμό Οχάιο, αλλά σχεδόν ολόκληρος ο ποταμός ανήκει στο Κεντάκι και την Δυτική Βιρτζίνια. Το 1980, το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών αποφάσισε ότι, με βάση την διατύπωση της παραχώρησης εδάφους από την Βιρτζίνια (η οποία τότε περιελάμβανε το σημερινό Κεντάκι και τη Δυτική Βιρτζίνια), το σύνορο μεταξύ Οχάιο και Κεντάκι (και άρα και Δυτικής Βιρτζίνια) είναι το βόρειο σημείο χαμηλής στάθμης του νερού του ποταμού όπως ήταν το 1792. Το Οχάιο έχει μόνο αυτό το τμήμα του ποταμού μεταξύ του σημείου χαμηλής στάθμης του ποταμού του 1792 και το σημερινό σημείο υψηλής στάθμης.
Το σύνορο με το Μίσιγκαν έχει επίσης αλλάξει, ως αποτέλεσμα του πολέμου του Τολέδο, για να σχηματίζει γωνία ελαφρώς βορειοανατολικά στην βόρεια όχθη του στομίου του Ποταμού Μόμι.
Μεγάλος μέρος του Οχάιο παρουσιάζει παγωμένες πεδιάδες, με μια εξαιρετικά επίπεδη περιοχή στα βορειοδυτικά γνωστή ως Μεγάλος Μαύρος Βάλτος. Αυτή η ψυχρή περιοχή στα βορειοδυτικά και κεντρικά της πολιτείας συνορεύει στα ανατολικά και νοτιοανατολικά με μια ζώνη γνωστή ως Παγωμένο Οροπέδιο Allegheny, και στη συνέχεια με μια άλλη ζώνη γνωστή ως Μη Παγωμένο Οροπέδιο Allegheny. Οι περισσότερες περιοχές του Οχάιο είναι ομαλές, αλλά το Μη Παγωμένο Οροπέδιο Allegheny είναι μία χαρακτηριστικά τραχιά περιοχή με λόφους και δάση.
Το τραχύ νοτιοανατολικό τεταρτημόριο του Οχάιο, που εκτείνεται σε ένα προς τα έξω τόξο κατά μήκος του Ποταμού Οχάιο από την Virginia Panhandle έως τα περίχωρα του Σινσινάτι, δημιουργεί μια διακριτή κοινωνικοοικονομική ενότητα. Γεωλογικά παρόμοια με μέρη της Δυτικής Βιρτζίνια και της νοτιοδυτικής Πενσυλβάνια, η παραδοσιακή δραστηριότητα στην ανθρακωρυχία της περιοχής, η εξάρτηση από μικρές περιοχές παλαιών κατασκευαστικών εγκαταστάσεων, και η χαρακτηριστική περιφερειακή διάλεκτος διαχωρίζουν την περιοχή αυτή από την υπόλοιπη πολιτεία. Το 1965 το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών πέρασε την Πράξη Περιφερειακής Ανάπτυξης των Αππαλαχίων (Appalachian Regional Development Act), σε μια προσπάθεια να «αντιμετωπίσει την επίμονη φτώχεια και την αυξανόμενη οικονομική απελπισία της Περιοχής των Αππαλαχίων.»
Κλίμα
Το κλίμα του Οχάιο είναι ένα υγρό ηπειρωτικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Köppen Dfa) σε όλη την πολιτεία εκτός των νότιων κομητειών της περιοχής Bluegrass, οι οποίες βρίσκονται στην βόρεια περιφέρεια του υγρού υποτροπικού κλίματος και της περιοχής του Ορεινού Νότου των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα καλοκαίρια είναι τυπικά καυτά και υγρά σε όλη την πολιτεία, ενώ οι χειμώνες γενικά ποικίλλουν από δροσεροί έως κρύοι. Ο υετός είναι μέτριος όλο το χρόνο. Ο δριμύς καιρός δεν είναι ασυνήθιστος στην πολιτεία, αν και υπάρχουν συνήθως λιγότερες αναφορές σε ανεμοστρόβιλους στο Οχάιο από ότι στα κράτη που βρίσκονται στο γνωστό Πέρασμα Ανεμοστρόβιλων (Tornado Alley). Η σοβαρή δράση καταιγίδων χιονιού δεν είναι, επίσης, ασυνήθιστη στη νοτιοανατολική ακτή της λίμνης Ήρι, η οποία βρίσκεται σε μια περιοχή που είναι γνωστή ως Ζώνη-Χιονιού.
Αν και δεν βρίσκεται κατά κύριο λόγο σε υποτροπικό κλίμα, χλωρίδα και πανίδα θερμότερου κλίματος φθάνει μέσα στο Οχάιο. Για παράδειγμα, ένας αριθμός δέντρων με πιο νότιες περιοχές εξάπλωσης, όπως η Quercus marilandica, έχουν ως βόρειο όριο το Οχάιο λίγο βόρεια του Ποταμού Οχάιο. Αποδεικτικά στοιχεία αυτής της κλιματικής μεταβολής από υποτροπικό σε ηπειρωτικό κλίμα είναι επίσης αρκετά φυτά όπως η Magnolia grandiflora (Νότια μανόλια), η Albizia julibrissin (μιμόζα), η Lagerstroemia, ακόμη και ο περιστασιακός βελονοειδής φοίνικας είναι ανθεκτικά είδη που χρησιμοποιούνται τακτικά στις φυτεύσεις δρόμων, αυλών και κήπων στην περιοχή Bluegrass του Οχάιο, αλλά τα ίδια αυτά φυτά απλά δεν θα ευδοκιμούσαν στο μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου της πολιτείας. Αυτή η ενδιαφέρουσα αλλαγή μπορεί να παρατηρηθεί, ενώ ταξιδεύεις από το Σινσινάτι στο Τολέδο μέσω του Οχάιο και επί της Interstate 75. Ο προσεκτικός ταξιδιώτης αυτής της πολυποίκιλης πολιτείας μπορεί να παρατηρήσει ακόμα, ένα είδος κοινής σαύρας τοίχου του Σινσινάτι, που είναι ένα από τα λίγα παραδείγματα των μόνιμων «υποτροπικών» της πανίδας στο Οχάιο.
Ρεκόρ
Η υψηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν 45 °C, κοντά στην Γκαλλίπολις στις 21 Ιουλίου 1934, ενώ η χαμηλότερη καταγεγραμμένη θερμοκρασία ήταν −39 °C, στο Μίλιγκαν στις 10 Φεβρουαρίου 1899.
Σεισμοί
Αν και λίγοι έχουν καταγραφεί ως αισθητοί από τον μέσο κάτοικο, περισσότεροι από 30 σεισμοί συνέβησαν στο Οχάιο μεταξύ 2002 και 2007, και περισσότεροι από 200 σεισμοί με μέγεθος 2,0 ή περισσότερο έχουν συμβεί από το 1776.
Ο πιο ουσιαστικός γνωστός σεισμός στην ιστορία του Οχάιο ήταν ο σεισμός της Άννα (Κομητεία Σέλμπυ), ο οποίος συνέβη στις 9 Μαρτίου 1937. Είχε επίκεντρο στο δυτικό Οχάιο, μέγεθος 5,4, και ήταν έντασης VIII.
Άλλοι σημαντικοί σεισμοί στο Οχάιο είναι: ένας μεγέθους 4,8 κοντά στη Λίμα στις 19 Σεπτεμβρίου 1884· ένας μεγέθους 4,2 κοντά στο Πόρτσμουθ στις 17 Μαΐου 1901· και ένας 5,0 στο LeRoy Township in Lake County στις 31 Ιανουαρίου 1986, ο οποίος συνέχισε προκαλώντας 13 μετασεισμούς μεγέθους από 0,5 έως 2,4 για δύο μήνες.
Ο πιο πρόσφατος σεισμός στο Οχάιο εκτιμήσιμου μεγέθους συνέβη στις 31 Δεκεμβρίου 2011, στις 3:05 μ.μ. EST. Είχε μέγεθος 4,0, και το επίκεντρο του βρισκόταν περίπου 4 χλμ. βορειοδυτικά του Γιάνγκσταουν (41.122°N, -80.684°W), κοντά στο σύνορο των κομητειών Τράμπουλ και Μάχονινγκ.
Αποικιακή και Επαναστατική περίοδος
Κατά την διάρκεια της Γαλλικής αποικιοποίησης της Αμερικής, του 18ου αιώνα, οι Γάλλοι ίδρυσαν ένα σύστημα εμπορικών σταθμών για να ελέγξουν το εμπόριο γούνας στην περιοχή. Το 1754, η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία διεξήγαγαν έναν πόλεμο γνωστό στην Βόρεια Αμερική ως Γαλλικός και Ινδιάνικος Πόλεμος και στην Ευρώπη ως Επταετής Πόλεμος. Ως αποτέλεσμα της Συνθήκης του Παρισιού, οι Γάλλοι παρέδωσαν τον έλεγχο του Οχάιο και του υπόλοιπου των Παλαιών Βορειοδυτικών στη Μεγάλη Βρετανία.
Η Εξέγερση των Πόντιακ στη δεκαετία του 1760, ωστόσο, θέτει μια πρόκληση στο βρετανικό στρατιωτικό έλεγχο. Αυτή ήρθε εις τέλος με τη νίκη των αποίκων στην Αμερικανική Επανάσταση. Με την Συνθήκη των Παρισίων το 1783, η Βρετανία παραχώρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες όλες τις αξιώσεις της στη χώρα του Οχάιο.
Βορειοδυτικά Εδάφη: 1787–1803
thumb|Πλακέτα εις μνήμην του [[Northwest Ordinance έξω από το Federal Hall στο νότιο Μανχάταν]] Οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν τη Βορειοδυτική Περιφέρεια σύμφωνα με την Βορειοδυτική Διάταξη του 1787. Η δουλεία δεν επιτρεπόταν στην καινούργια περιφέρεια. Ο εποικισμός άρχισε με την ίδρυση της Μαριέττα από την Ohio Company of Associates, η οποία είχε δημιουργηθεί από μια ομάδα βετεράνων του Αμερικανικού Επαναστατικού Πολέμου.
Η παλαιά Βορειοδυτική Περιφέρεια αρχικά περιελάμβανε περιοχές προηγουμένως γνωστές ως Χώρα του Οχάιο και Χώρα του Ιλινόι. Καθώς το Οχάιο προετοιμαζόταν να γίνει πολιτεία, δημιουργήθηκε η Περιφέρεια της Ιντιάνα, μειώνοντας τη Βορειοδυτική Περιφέρεια σε περίπου το μέγεθος του σημερινού Οχάιο συν το ανατολικό μισό της Κάτω Χερσονήσου του Μίσιγκαν και το ανατολικό άκρο της Άνω Χερσονήσου του Μίσιγκαν.
Πολιτεία: 1803–σήμερα
thumb|right|220px|[[Τζέιμς Α. Γκάρφιλντ, Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών από το Οχάιο.]] Στις 19 Φεβρουαρίου 1803, ο Πρόεδρος Τζέφερσον υπέγραψεέναν νόμο του Κογκρέσου ο οποίος ενέκρινε τα όρια και το σύνταγμα του Οχάιο. Όμως, το Κογκρέσο ουδέποτε πέρασε ψήφισμα που να αποδέχεται επίσημα το Οχάιο ως 17η πολιτεία. Η τρέχουσα συνήθεια του Κογκρέσου να κηρύσσει την επίσημη ημερομηνία προαγωγής σε πολιτεία δεν άρχισε παρά μόνο το 1812, με την αποδοχή της Λουιζιάνα ως 18η πολιτεία. Αν και δεν απαιτήθηκε ψήφισμα αποδοχής, όταν ανακαλύφθηκε η αβλεψία το 1953, το μέλος του Κογκρέσου Τζορτζ Χ. Μπέντερ εισήγαγε ένα νομοσχέδιο ώστε να γίνει δεκτό το Οχάιο αναδρομικά δεκτό στην Ένωση την 1η Μαρτίου 1803. Σε μια ειδική συνεδρίαση στην παλαιά πολιτειακή πρωτεύουσα στο Τσιλίκοθι, το πολιτειακό νομοθετικό σώμα του Οχάιο ενέκρινε μια νέα αίτηση για προαγωγή σε πολιτεία η οποία παραδόθηκε στην Ουάσινγκτον Π.Κ. με έφιππη μεταφορά. Στις 7 Αυγούστου 1953 (το έτος της 150ής επετείου του Οχάιο), ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ υπέγραψε μια πράξη η οποία επίσημα διεκήρυσσε την 1η Μαρτίου 1803 ως ημερομηνία εισόδου του Οχάιο στην Ένωση.
Αν και πολλοί Ιθαγενείς Αμερικανοί είχαν μεταναστεύσει δυτικά για να αποφύγουν την Αμερικανική καταπάτηση, άλλοι παρέμειναν εγκατεστημένοι στην πολιτεία, μερικές φορές αφομοιούμενοι. Το 1830 υπό τον Πρόεδρο Άντριου Τζάκσον, η κυβέρνηση των ΗΠΑ διενέργησε την Εκτόπιση των Ινδιάνων στο Ινδιάνικο Έδαφος δυτικά του Ποταμού Μισσισσιππή.
Το 1835, το Οχάιο πολέμησε με το Μίσιγκαν στον Πόλεμο του Τολέδο, μια κυρίως αναίμακτη συνοριακή επί της Λωρίδας του Τολέδο. Το Κογκρέσο επενέβη, θέτοντας ως όρο για την αποδοχή του Μίσιγκαν ως πολιτεία την λήξη του πολέμου. left|thumb|Πολιτειακό σήμα καλωσορίσματος στο Οχάιο, σε ένα παλαιότερο ύφος (δεκαετία του 1990) Η κεντρική θέση του Οχάιο και ο πληθυσμός του του έδωσαν μια σημαντική θέση κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Ποταμός Οχάιο ήταν μια ζωτική αρτηρία για τις κινήσεις των στρατιωτικών δυνάμεων και των προμηθειών, όπως και οι σιδηρόδρομοι του Οχάιο. Το Οχάιο συνεισέφερε περισσότερους στρατιώτες κατά κεφαλή από κάθε άλλη πολιτεία στην Ένωση. Το 1862, το ηθικό της πολιτείας κλονίσθηκε αρκετά μετά την μάχη του Σίλοχ, μιας ακριβοπληρωμένης νίκης στην οποία οι δυνάμεις του Οχάιο υπέστησαν 2.000 απώλειες. Αργότερα το ίδιο έτος, όταν Ομόσπονδα στρατεύματα υπό την ηγεσία του Στόουνγουολ Τζάκσον απείλησαν την Ουάσινγκτον, Π.Κ., ο κυβερνήτης του Οχάιο Ντέιβιντ Τοντ μπόρεσε να στρατολογήσει 5.000 εθελοντές για να παράσχουν τρίμηνες υπηρεσίες. Ο ιστορικός του Οχάιο Άντριου Ρ. Λ. Κλέιτον γράφει ότι περίπου 35.000 κάτοικοι του Οχάιο πέθαναν στην σύγκρουση αυτή, «και περίπου τριάντα χιλιάδες έφεραν ουλές από τις μάχες για το υπόλοιπο της ζωής τους.» Στο τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, οι τρεις κορυφαίοι στρατηγοί της Ένωσης –Οδυσσεύς Γκραντ, Ουίλλιαμ Τ. Σέρμαν, και Φίλιπ Σέρινταν– κατάγονταν από το Οχάιο.
Το 1912 διεξάχθηκε ένα Συνταγματικό Συνέδριο με γραμματέα τον Τσαρλς Γκάλμπρεϊθ. Το αποτέλεσμα αντικατόπτριζε τις ανησυχίες της Προοδευτικής Περιόδου. Εισήγαγε την λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία και το δημοψήφισμα.
Πληθυσμός
Από σχεδόν 45.000 κατοίκους το 1800, ο πληθυσμός του Οχάιο αυξήθηκε με ρυθμούς άνω του 10% ανά δεκαετία μέχρι την απογραφή του 1970, η οποία μέτρησε περίπου 10,65 εκατομμύρια κατοίκους του Οχάιο (Ohioans). Η αύξηση μετά επιβραδύνθηκε για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες. Το Γραφείο Απογραφών των Ηνωμένων πολιτειών εκτιμά ότι ο πληθυσμός του Οχάιο ήταν 11.544.951 την 1η Ιουλίου 2011, αυξημένος κατά 0,07% από την Απογραφή των Ηνωμένων Πολιτειών 2010. Η αύξηση του πληθυσμού του Οχάιο υστερεί αυτής ολόκληρης της χώρας, και οι Καυκάσιοι βρίσκονται σε μεγαλύτερη πυκνότητα από τον μέσο όρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 2000 το κέντρο του πληθυσμού του Οχάιο βρίσκεται στην Κομητεία Μόρροου, στην κομητειακή έδρα Μάουντ Γκίλεντ. Αυτο αναπαριστά μια μεταβολή κατά 6.346 ft (1.934 m) νότια και δυτικά από το κέντρο πληθυσμού του Οχάιο το 1990.
Το 2011 το 27,6% των παιδιών ηλικίας κάτω του 1 έτους ανήκαν σε μειονοτικές ομάδες.
Το 2007, 6,5% του πληθυσμού του Οχάιο είναι κάτω των 5 ετών σε ηλικία, συγκριτικά με το εθνικό ποσοστό του 6,9%. Επίσης, 13,4% του πληθυσμού του Οχάιο είναι άνω των 65 ετών, συγκριτικά με το ποσοστό των Ηνωμένων Πολιτειών, 12,6%. Οι γυναίκες αποτελούν το 51,3% του πληθυσμού του Οχάιο, σε σύγκριση με το εθνικό ποσοστό 50,8%.
Θρησκεία
Σύμφωνα με έρευνα του Pew Forum, το 2008, 76% των κατοίκων του Οχάιο προσδιορίζονταν ως Χριστιανοί. Συγκεκριμένα, 26% του πληθυσμού προσδιοριζόταν ως Ευαγγελικοί Προτεστάντες, 22% ως Προτεστάντες Κύριας Γραμμής, και 21% ως Ρωμαιοκαθολικοί. Επιπλέον, 17% του πληθυσμού δεν ανήκε σε κανενα θρησκευτικό σώμα. υπάρχουν επίσης μικρές μειονότητες Μαρτύρων του Ιεχωβά (1%), Εβραίων (1%), Μουσουλμάνων (1%), Ινδουιστών (<0,5%), Βουδιστών (<0,5%), Μορμόνων (<0,5%), και ασκούντες άλλες θρησκείες (1-1,5%).
Σύμφωνα με τα ίδια δεδομένα, η πλειονότητα των κατοίκων του Οχάιο, το 55%, αισθάνονται ότι η θρησκεία είναι «πολύ σημαντική», ενώ το 30% δηλώνει ότι είναι «κάπως σημαντική» και 15% δηλώνει ότι η θρησκεία «δεν είναι πολύ σημαντική» ή και «καθόλου σημαντική». Επίσης, το 36% των κατοίκων του Οχάιο δηλώνουν ότι παρακολουθούν θρησκευτικές υπηρεσίες, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, ενώ το 35% συμμετέχει σε αυτές τις υπηρεσίες περιστασιακά και το 27% συμμετέχει σπάνια ή δεν συμμετέχει ποτέ σε αυτές τις υπηρεσίες.
Οικονομία
thumb|right|250px|Η Procter & Gamble του Σινσινάτι είναι μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες του Οχάιο σε όρους εσόδων.
Το 2010, το Οχάιο κατατάχθηκε δεύτερο στη χώρα για το καλύτερο επιχειρηματικό κλίμα από το περιοδικό Site Selection, με βάση τις βάσεις δεδομένων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Η πολιτεία έχει επίσης τρία συνεχόμενα βραβεία Governor's Cup από το περιοδικό, με βάση την ανάπτυξη των επιχειρήσεων. Όσον αφορά το 2010, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) του Οχάιο ανερχόταν σε 478 δις $. Αυτό κατατάσσει την οικονομία του Οχάιο έβδομη σε μέγεθος από όλες τις πολιτείες και την Περιφέρεια της Κολούμπια.
Το Συμβούλιο Μικρών Επιχειρήσεων και Επιχειρηματικότητας (The Small Business & Entrepreneurship Council) κατέταξε την πολιτεία 10η σε φιλικά προς τις επιχειρήσεις φορολογικά συστήματα στον Δείκτη Επιχειρηματικών Φόρων (Βusiness Tax Index) του 2009, περιλαμβανομένου ενός κορυφαίου σωματειακού φόρου και ρυθμού κερδών κεφαλαίου οι οποίοι αμφότεροι κατατάχθηκαν ως No 6 με 1,9%. Το Οχάιο κατατάχθηκε 11ο από το συμβούλιο για τις πολιτείες με φιλική πολιτική σύμφωνα με τον Δείκτη Επιβίωσης Μικρών Επιχειρήσεων το 2009. Ο Directorship's Boardroom Guide κατέταξε την πολιτεία 13η συνολικά για το καλύτερο επιχειρηματικό κλίμα, περιλαμβανομένης της 7ης θέσης για το καλύτερο κλίμα διαδικασιών. Το περιοδικό Forbes κατέταξε την πολιτεία 8η για το καλύτερο ρυθμιστικό πλαίσιο το 2009. Το Οχάιο έχει 5 από τα κορυφαία 115 κολλέγια στη χώρα, σύμφωνα με τις κατατάξεις της U.S. News and World Report του 2010, και κατατάχθηκε 8ο από το ίδιο περιοδικό το 2008 για τα καλύτερα σχολεία μέσης εκπαίδευσης.
Η ανεργία στο Οχάιο ήταν 10,7 % τον Μάιο 2010, προσθέτοντας 17.000 νέες θέσεις εργασίας εκείνο τον μήνα. Το κατά κεφαλήν εισόδημα του Οχάιο είναι $34.874. Η Moody's προβλέπει αύξηση 1,3% στο προσωπικό εισόδημα το 2009 για το Ohio, συγκριτικά με το επίπεδο του 2007 που ήταν 4,7%. Το 2007, το διάμεσο οικογενειακό εισόδημα του Οχάιο είναι $46.645, και 13,1% του πληθυσμού ίναι κάτω από το όριο της φτώχειας, ελαφρώς πάνω από το εθνικό ποσοστό του 13%. Η βάση απασχόλησης του Οχάιο αναμένετα να αυξηθεί κατά 5% από το 2006 μέχρι το 2016, ένα καθαρό κέρδος 290.700 θέσεων εργασίας.
Οι τομείς των κατασκευών και των οικονομικών δραστηριοτήτων αποτελούν έκαστος το 18,3% του ΑΕΠ του Οχάιο και είναι οι μεγαλύτερες βιομηχανίες του Οχάιο ως ποσοστό του ΑΕΠ. Το Οχάιο έχει τον μεγαλύτερο τομέα βιοεπιστημών στις Μεσοδυτικές πολιτείες, και είναι πρώτο εθνικά την «πράσινη» οικονομία. Το Οχάιο είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός πλαστικών, καουτσούκ, επεξεργασμένων μετάλλων, ηλεκτρικού εξοπλισμού και συσκευών. στη χώρα. 5,212,000 Ohioans are currently employed by wage or salary.
Στην απασχόληση, ο μεγαλύτερος τομέας της πολιτείας είναι το εμπόριο/μεταφορές/επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, ο οποίος απασχολεί 1.010.000 άτομα, περίπου 19,4% του εργατικού δυναμικού της πολιτείας, ενώ οι κλάδοι της υγείας και της εκπαίδευσης απασχολούν 825.000 (15,8%).
Το Οχάιο είναι μία από τις 41 πολιτείες με δική του λαχειοφόρο λοτταρία, την Ohio Lottery. Η Ohio Lottery έχιε συνεισφέρει πάνω από $15,5 δισεκατομμύρια στην δημόσια εκπαίδευση κατά την 34ετή της ιστορία.
Μεταφορές
Πολλοί μεγάλοι από ανατολάς προς δυσμάς διάδρομοι μεταφοράς περνούν από το Οχάιο. Ένας από εκείνους τους πρωτοπόρους δρόμους, γνωστός στις αρχές του 20ού αιώνα ως "Main Market Route 3", επιλέχθηκε το 1913 για να γίνει μέρος του ιστορικού Αυτοκινητοδρόμου Λίκνολν ο οποίος ήταν ο πρώτος μεγάλος δρόμος κατά μήκος της Αμερικής, συνδέοντας την Νέα Υόρκη με το Σαν Φρανσίσκο. Στο Οχάιο, ο Αυτοκινητόδρομος Λίνκολν συνέδεε πολλές πόλεις, όπως το Κάντον, Μάνσφιλντ, Γούστερ, Lima, and Van Wert. Η άφιξη του στο Οχάιο ήταν μεγάλης σημασίας για την ανάπτυξη της πολιτείας. Με την δημιουργία του αριθμημένου ομοσπονδιακού συστήματος αυτοκινητοδρόμων το 1926, ο Αυτοκινητόρομος Λίνκολν μέσω του Οχάιο έγινε ο U.S. Highway 30.
Το Οχάιο έχει 5 διεθνή αεροδρόμια, 4 εμπορικά και 2 στρατιωτικά. Τα 5 διεθνή περιλαμβάνουν το Διεθνές Αεροδρόμιο Χόπκινς του Κλίβελαντ, το οποίο είναι σημαντικός κόμβος της Continental_Airlines, το Διεθνές_Αεροδρόμιο_Πορτ_Κολούμπους και το Διεθνές_Αεροδρόμιο_Ντέιτον, το τρίτο μεγαλύτερο του Οχάιο.