cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απελευθέρωση της Λέσβου
Η κατάσταση στο Αιγαίο πριν την απόβαση στη Λέσβο
Ωστόσο το 1906 η Ελλάδα εξοπλίστηκε με οκτώ καινούρια πολεμικά πλοία 300-400 τόνων. Τέσσερα από τα αγγλικά ναυπηγεία YARROW και τέσσερα από τα γερμανικά ΒΟΥΛΚΑΝ. Η υπεροχή του τουρκικού στόλου ήταν φανερή σε πλοία και πυροβόλα. Έπρεπε ο στόλος μας να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο. Όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ζήτησε να πληροφορηθεί συγκεκριμένα τις αναλογίες των δυνάμεων της Ελλάδας και της Τουρκίας, κάλεσε σε σύσκεψη όλους τους αρμόδιους. Ορισμένοι εξετάζοντας το αριθμητικό πλεονέκτημα της Τουρκίας, ζήτησαν αναβολή του πολέμου προκειμένου να ενισχυθεί ο ελληνικός στόλος, που μέχρι τότε είχε πολλές υποχρεώσεις. Μονάχα ένας πλοίαρχος, ο Παύλος Κουντουριώτης, είπε, «''Όμως πέρα απ’ τους αριθμούς είναι και κάτι άλλο. Και γι’ αυτό δε σας μίλησε κανείς. Η ψυχή''». Λίγους μήνες αργότερα το 1912, ο Βενιζέλος πλησίασε τον Κουντουριώτη, πάνω στη βασιλική θαλαμηγό «Αμφιτρίτη» και κάνοντας υπαινιγμούς για ένα πόλεμο με την Τουρκία του λέει, «Ξέρετε κύριε Κουντουριώτη, η κυβέρνηση, αν γίνει πόλεμος, σε σας θ’ αναθέσει την αρχηγία του στόλου». Ο πλοίαρχος αισθάνθηκε ρίγος συγκίνησης και χαράς. Λίγο πριν απ’ τη μάχη, ο Κουντουριώτης, επιθεωρώντας τους πύργους του «Αβέρωφ» είπε στον Μανώλη Δραγάτση, που διηύθυνε το πυροβολικό. «Μανώλη, πρόσεχε, γιατί θα πλησιάσω πολύ, έχω σκοπό να ξαναφέρω το ’21 πάνω στους κάβους των στενών».
Ο Παύλος Κουντουριώτης ξεκίνησε στις 5 του Οκτώβρη 1912 από το φαληρικό όρμο. Πρώτος του στόχος να καταλάβει τη Λήμνο, βελτιώνοντας τη στρατηγική του θέση και να εξασφαλίσει την εποπτεία στα Στενά. Ο ναύαρχος τηλεγραφούσε, «Βλέπω να παλεύουμε και με τα στοιχεία. Επαινώ την αντοχή σας». Όταν κατέλαβε την Τένεδο διέταξε τον Τούρκο τηλεγραφητή να στείλει το τελευταίο του σήμα στον αρχηγό του τουρκικού στόλου, «Κατέλαβα την Τένεδο και σε περιμένω». Πέρασαν σαράντα μέρες για ν’ ανταποκριθεί στην πρόκληση. Με τη ναυμαχία της Λήμνου ο εχθρός υποχώρησε με μεγάλες ζημιές και πολλά ανθρώπινα θύματα. Με αταξία μπήκε στα Στενά για να μη ξαναβγεί. Έτσι έμεινε στους Έλληνες η κυριαρχία στο Αιγαίο.
Η κατάσταση στη Λέσβο πριν την απόβαση του Ελληνικού Στρατού
Το 1912 έχει βρει τις δύο κοινότητες του νησιού, τους Χριστιανούς και τους Οθωμανούς, να μην έχουν σχέσεις αρμονικές, όπως παλιότερα. Από το 1908, οπότε επικράτησε στην Οθωμανική αυτοκρατορία το Κίνημα των Νεότουρκων, οι ελπίδες για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας αναζωπυρώθηκαν. Γρήγορα όμως διαψεύσθηκαν, διότι το νεοτουρκικό Σύνταγμα χρησιμοποιήθηκε ως νομιμοποιητική βάση και ως μοχλός για την ομογενοποίηση και τον εκτουρκισμό των εθνοτήτων της αυτοκρατορίας. Αυτό όμως σε συνδυασμό και με άλλα γεγονότα (Ιταλό-τουρκικός πόλεμος) εξάπτουν το φυλετικό μίσος και δημιουργούν εκνευρισμό και αβεβαιότητα.
Στη Λέσβο, όπου είχε προ πολλού επιτευχθεί η οικονομική ανεξαρτησία της Χριστιανικής Κοινότητας, πολλοί ονειρεύονταν την εθνική αποκατάσταση του νησιού. Σαν αντίβαρο στο Νεοτουρκικό Κομιτάτο, ιδρύεται το Εθνικό Κομιτάτο με αρχηγική τριανδρία τους Θρασύβουλο Μελανδινό, Αρχιμανδρίτη Βασίλειο Κομβόπουλο και Δημήτριο Πετρέλλη. Η εθνική αυτοπεποίθηση των Λεσβίων τονώνεται με την εκλογή δύο δικών τους Βουλευτών στις εκλογές του 1908. Ολόκληρο το Βιλαέτι του Αιγαίου στέλνει στην Τουρκική Βουλή μόνο Χριστιανούς βουλευτές, γι΄ αυτό σχεδιάζεται η διάλυσή του.
Η δίγλωσση, στα ελληνικά και τουρκικά, επιγραφή του Δημαρχείου καθαιρείται. Το καλοκαίρι του 1912 τα επεισόδια εις βάρος των Χριστιανών πληθαίνουν. Ξυλοδαρμοί, λεηλασίες, φόνοι. Με την κήρυξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου στις 5 Οκτωβρίου 1912 παρατηρείται αθρόα λιποταξία των Λεσβίων Χριστιανών, που είχαν επιστρατευθεί στον Τουρκικό στρατό. Στις 13 Οκτωβρίου 1912 τα Ελληνικά πολεμικά πλοία κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση στα νερά του Μολύβου και στο κανάλι της Μυτιλήνης. Περιπλέουν το νησί και ανιχνεύουν τον τόπο. Αναπτερώνουν τις ελπίδες και τις εθνικές προσδοκίες των Χριστιανών και καταπτοούν τους Οθωμανούς.
Ο Υποπρόξενος της Γαλλίας στη Μυτιλήνη Απόστολος Σημαντήρης τηλεγραφεί στη Σμύρνη ότι:«''Εξακολουθεί αθρόα και εξ' όλης της νήσου αναχώρησις τουρκικών γυναικοπαίδων. Τούρκοι εις ορεινά μέρη της νήσου εξοπλίζονται''». Οι Λεσβιακές εφημερίδες κάθε μέρα καταγράφουν και χαιρετίζουν τα κατορθώματα του Ελληνικού στρατού στη Θεσσαλία, στην Ήπειρο και στη Μακεδονία. Ο ελληνικός στρατός, με αρχιστράτηγο τον διάδοχο Κωνσταντίνο, έχει περάσει τα ασφυκτικά ελληνικά σύνορα και προελαύνει απελευθερώνοντας την Ελασσόνα, την Κατερίνη, τα Γρεβενά και την Κοζάνη, ενώ οι Βούλγαροι κατευθύνονται προς τη Θεσσαλονίκη. Ο Βενιζέλος διατάζει τον Κωνσταντίνο να σπεύσει προς τη Θεσσαλονίκη χωρίς την παραμικρή χρονοτριβή. Πράγματι στις 26 Οκτωβρίου 1912, στη συμπρωτεύουσα προλαβαίνει να μπει πρώτος ο ελληνικός στρατός.
Το Εθνικό Κομιτάτο στη Μυτιλήνη ανυπομονεί. Ο Κουντουριώτης συνιστά υπομονή, σύνεση και ψυχραιμία. Στο Πλωμάρι όμως πνέει άλλος άνεμος. Εκεί οι Πλωμαρίτες διέθεταν ολόκληρο στόλο από καΐκια, που εύκολα έρχονταν σ’ επαφή με τα Ελληνικά αντιτορπιλικά, τα οποία περιπολούσαν γύρω από το νησί. Εξ' άλλου ο ίδιος ο Μελανδινός και ο Δ. Πετρέλλης – οι επικεφαλής του Εθνικού Κομιτάτου- κατάγονται από το Πλωμάρι και δεν είναι άμοιρη του κλίματος που επικρατούσε εκεί η αναφορά του Μελανδινού σε μια από τις επιστολές του: «Αν θέλετε να κάμετε απόβασιν εις Πλωμάριον, εκεί θα εύρητε περί τους 300 καλώς οπλισμένους να σας ακολουθήσουν».
Η απόβαση του ελληνικού στόλου στη Λέσβο
Η απόφαση για την κατάληψη της νήσου Λέσβου ελήφθη με πρόταση του ναύαρχου Παύλου Κουντουριώτη, έναν περίπου μήνα μετά την είσοδο της Ελλάδας στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Στις 7 Νοεμβρίου κατέπλευσε στα ανοιχτά του νησιού ισχυρή μοίρα του ελληνικού στόλου από τη Λήμνο με επικεφαλής το εύδρομο «Αβέρωφ», καθώς και δύο επίτακτα επιβατηγά που μετέφεραν αποβατική δύναμη. Οι διαπραγματεύσεις για άμεση παράδοση του νησιού και της οθωμανικής φρουράς απέβησαν άκαρπες. Ακολούθησε η αποβίβαση των ελληνικών τμημάτων τα οποία κατέλαβαν την πόλη της Μυτιλήνης χωρίς να συναντήσουν αντίσταση. Η οθωμανική δύναμη αποσύρθηκε στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού, σε οχυρές θέσεις που είχαν οργανωθεί στη διάρκεια του πρόσφατου ιταλοτουρκικού πολέμου γύρω από τον οικισμό Κλαπάδος. Ακολούθησε ανάπαυλα, στη διάρκεια της οποίας αντικαταστάθηκαν οι τοπικές οθωμανικές αρχές από ελληνικές. Την πολιτική διοίκηση ανέλαβε ο διπλωμάτης Ξενοφών Στελλάκης και τη στρατιωτική ο υποπλοίαρχος Κωνσταντίνος Μελάς. Μετά την άφιξη ενισχύσεων, μεταξύ των οποίων και ένας λόχος από διακόσιους δέκα (210) Λέσβιους εθελοντές, μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες, ξεκίνησε επιχείρηση για την ολοκληρωτική κατάληψη του νησιού. Στις 3 Δεκεμβρίου, δύο φάλαγγες κινήθηκαν υπό τις διαταγές του αντισυνταγματάρχη Απολλόδωρου Συρμακέζη, με κατεύθυνση προς τα υψώματα Σκοτεινό Βουνό και Πετσοφά, αντίστοιχα. Έπειτα από αψιμαχίες, οι οθωμανικές δυνάμεις περιορίστηκαν στις οχυρωμένες θέσεις τους γύρω από το Κλαπάδος. Την ανταλλαγή πυρών διέκοπταν απόπειρες διαπραγματεύσεων, έως ότου, περί το μεσονύκτιο της 7ης Δεκεμβρίου, ο Οθωμανός διοικητής και οι αξιωματικοί του ζήτησαν εγγράφως παράδοση. Το σχετικό πρωτόκολλο υπογράφηκε το πρωί της επομένης, 8 Δεκεμβρίου. Το σύνολο των αιχμαλώτων, περίπου 1500 οπλίτες και αριθμός αξιωματικών, οδηγήθηκαν στο φρούριο του Μολύβου και από εκεί μεταφέρθηκαν στον Πειραιά. Στη διάρκεια της σύντομης αυτής επιχείρησης, οι ελληνικές απώλειες ανήλθαν σε 15 νεκρούς (μεταξύ αυτών ένας αξιωματικός, ο ανθυπολοχαγός Μενουδάκος) και 81 τραυματίες.
Η απελευθέρωση της Λέσβου σήμανε και το μαρασμό του σχετικά ολιγάριθμου τουρκικού στοιχείου. Το 1912, εκτός από τους τουρκικούς μαχαλάδες στις πόλεις, υπήρχαν στο νησί δεκαέξι αμιγή «τουρκοχώρια». Τη θέση τους πήραν πολλαπλάσιοι έλληνες πρόσφυγες από τα αντικρινά μικρασιατικά παράλια. Η άφιξή τους ξεκίνησε ήδη από την ελληνοτουρκική κρίση του 1914, με αφορμή την τύχη των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, και κορυφώθηκε κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών που ακολούθησε, το 1922-23. Παρά την κατάληψή της από τις ελληνικές δυνάμεις, το διεθνές καθεστώς της Λέσβου και των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου στο σύνολό τους παρέμεινε σε εκκρεμότητα μέχρι το 1923.
Σύμφωνα με το άρθρο 5 της Συνθήκης του Λονδίνου της 30ής Μαΐου 1913, οι εμπόλεμοι του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου εναπέθεσαν στην κρίση των έξι Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες απάρτιζαν τη λεγόμενη Ευρωπαϊκή Συμφωνία, την τύχη «πασών των οθωμανικών νήσων του Αιγαίου Πελάγους, εκτός της Κρήτης, και περί της Χερσονήσου του Άθωνος». Τη διάταξη αυτή δεσμεύτηκαν να τηρήσουν η ελληνική και η οθωμανική κυβέρνηση υπογράφοντας τη Συνθήκη των Αθηνών, στις 14 Νοεμβρίου 1913. Έπειτα από επίπονη διπλωματική διελκυστίνδα, κατά την οποία το ζήτημα των νησιών συνδέθηκε με τη χάραξη της ελληνοαλβανικής μεθορίου, στις 13 και 14 Φεβρουαρίου 1914 οι δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας κοινοποίησαν στην Πύλη και την Αθήνα την απόφασή τους. Τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, εκτός από την Ίμβρο και την Τένεδο, εκχωρούνταν στην Ελλάδα υπό τον όρο ότι δεν θα χρησιμοποιούνταν για ναυτικό ή στρατιωτικό σκοπό και οι ελληνικές αρχές θα αναλάμβαναν την πάταξη του λαθρεμπορίου. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δέχτηκε συμμορφωθεί με την απόφαση των Δυνάμεων υπό τον όρο ότι η Πύλη θα έπραττε το ίδιο. Η τελευταία, ωστόσο, αρκέστηκε να «λάβει γνώση» της απόφασης και αρνήθηκε να αναγνωρίσει την απώλεια της κυριαρχίας της στα νησιά, επικαλούμενη λόγους ασφαλείας των μικρασιατικών παραλίων.
Η αμφισβήτηση της ελληνικής κατοχής των νησιών αλλά και διώξεις σε βάρος ελληνικών πληθυσμών στην οθωμανική επικράτεια έφεραν τις δύο χώρες στα πρόθυρα σύρραξης. Ακολούθησαν διμερείς διαπραγματεύσεις. Η οθωμανική πλευρά διεκδικούσε την αποκατάσταση της επικυριαρχίας (suzeraineté) του σουλτάνου στη Λέσβο και τη Χίο. Ο Βενιζέλος, πάλι, αν και ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για μια συνολική διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών, έθετε ως «απαράβατον όρον ότι αι νήσοι αύται θα εξηκολούθουν κατεχόμεναι, διακυβερνώμεναι και διοικούμεναι υπό της Ελλάδος». Οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν με πρωτοβουλία της Πύλης, το Σεπτέμβριο του 1914, και αφού είχε ξεσπάσει ο πανευρωπαϊκός πόλεμος. Συμμετέχοντας στο πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων, η Οθωμανική Αυτοκρατορία οπωσδήποτε απέβλεπε να ανακτήσει και τον έλεγχο του Ανατολικού Αιγαίου.
Το ζήτημα του διεθνούς καθεστώτος των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου έκλεισε οριστικά με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης στις 24 Ιουλίου 1923. Το άρθρο 12 επικύρωσε την απόφαση των Δυνάμεων της 13ης Φεβρουαρίου 1914, ενώ το άρθρο 13 επέβαλε ορισμένους περιορισμούς στην άσκηση της ελληνικής κυριαρχίας στη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο και την Ικαρία. Συγκεκριμένα, η Ελλάδα ανέλαβε την υποχρέωση να μην εγκαταστήσει ναυτικές βάσεις, να μην ανεγείρει οχυρώσεις και να μη μεταφέρει στρατιωτικές δυνάμεις. Επίσης, με σύμβαση που υπογράφηκε στη Λωζάννη την ίδια ημέρα, επιβλήθηκε καθεστώς «ουδετερότητας», δηλαδή πλήρους αποστρατιωτικοποίησης, στην ευρύτερη περιοχή των Στενών, που περιλάμβανε και τα ελληνικά νησιά Σαμοθράκη και Λήμνο.
Η απόβαση του Ελληνικού στόλου στη Μυτιλήνη
Το καλοκαίρι του 1912, η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου έχοντας ολοκληρώσει τις διαβουλεύσεις με τους συμμάχους της, προχώρησε στην τελική απόφαση της πολεμικής διεκδίκησης από την Τουρκία, των εδαφών που ιστορικά και εθνολογικά της ανήκαν. Ανάμεσα στα οποία ασφαλώς συγκαταλέγονταν και τα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου. Το πολεμικό σχέδιο που είχε εκπονηθεί και την εκτέλεσή του είχε αναλάβει ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, προέβλεπε στα πρώτα στάδιά του την κατάληψη της Λήμνου, ώστε αυτή, με την εξαίρετη γεωγραφική της θέση, να αποτελέσει ασφαλές ορμητήριο για την κυριαρχία στο Αιγαίο. Βάση εξόρμησης του ελληνικού στόλου κατέστη πλέον η Λήμνος, που από τις 8 Οκτωβρίου 1912 αποτελούσε ελληνικό έδαφος. Με την κατάληψη των νησιών Ίμβρου, Τενέδου, Θάσου και Σαμοθράκης, ο τουρκικός στόλος εγκλωβίσθηκε τα στενά των Δαρδανελίων, απ’ όπου επιχείρησε μόνο δύο εξόδους, που σήμαναν και τις ισάριθμες ήττες του, στις ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου.
Το σύνθημα για την κατάληψη της Λέσβου δόθηκε στις 6 Νοεμβρίου, αφού είχαν προηγηθεί έντονες παρεμβάσεις και πιέσεις από πλευράς των Λεσβίων. Ο ελληνικός στόλος ξεκίνησε από το Μούδρο και έφτασε τις πρώτες πρωινές ώρες της 8ης Νοεμβρίου 1912 έξω από το λιμάνι της Μυτιλήνης. Κύριος σκοπός του ήταν η κατάληψη της πόλης με την αποβίβαση των Ελλήνων πεζοναυτών, που δεν ξεπερνούσαν τους 1.400 άνδρες.
Στο μεταξύ μία ατμάκατος από τo θωρηκτό Αβέρωφ, έφερε τo τελεσίγραφο του Ναυάρχου Π.Κουντουριώτη, τo οποίο απαιτούσε τηv παράδοση της πόλης μέσα σε δύο ώρες. Συγχρόνως τo θωρηκτό «Ψαρά», πρώην ναυαρχίδα του στόλου, αγκυροβόλησε στα ανοιχτά της Επάνω Σκάλας και έστρεψε τα κανόνια του εvαντίov της τουρκικής συvοικίας της πόλης. Μόλις ο διοικητής Εράμ Μπέης παρέλαβε τo τηλεγράφημα του Κουντουριώτη και επέστρεψε στο Νομαρχιακό θέρετρο, η σύσκεψη τωv αρχών επαναλήφθηκε αφού ο Μητροπολίτης, oι Έλληvες προύχοντες και oι πρόξενοι οδηγήθηκαv σε ένα διπλανό δωμάτιο, σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του μεγάλου οικονομικού παράγοντα Πάνου Κουρτζή, που αποθησαύρισε και σχολίασε ο δρ. Στρατής Αναγνώστου. Λόγω της παράτασης της σύσκεψης για πάνω από μισή ώρα ο υποπρόξενος της Γερμανίας στη Μυτιλήνη Πάνoς Κουρτζής, μιλώντας εξ΄ ονόματος του προξενικού σώματος διαμήνυσε στο Νομάρχη ότι δεv μπορoύν vα περιμένουν άλλο και θα αποχωρήσουv.
Ο Πάvoς Κoυρτζής, που παρά τηv πτώχευση της Τράπεζας Μυτιλήvης και της ατμoπλoϊας τoυ Αιγαίoυ, εξακολουθούσε να είναι ο μεγαλύτερoς oικovoμικός παράγovτας τoυ vησιoύ, θέλovτας vα τov καλoπιάσει τoυ αvταπαvτά με μια oθωμαvική παρoιμία: «Ελ ιχσάv μπιρ ταμάμ», πoυ σημαίvει «Η χάρη είvαι χάρη, όταv oλoκληρώvεται». Και συvεχίζovτας ο Κoυρτζής πρoτείvει στov Εκρέμ μπέη vα oλoκληρώσει τηv αγάπη και τη στoργή τoυ πρoς τo vησί με τo vα επιβιβασθεί ο ίδιoς μαζί με τoυς πρoξέvoυς στo «Αβέρωφ», πρoκειμέvoυ vα εξευρεθεί, μια λύση αvαίμακτη. Στην πρόταση αvτιτάχθηκε ο διoικητής Εράμ μπέης, αvαφέρovτας ότι αυτός είvαι ο υπεύθυvoς τoυ vησιoύ και σ`αυτόv εvαπόκειται vα απαvτήσει στo vαύαρχo. Ομως η άρvηση τoυ Εράμ κάμφθηκε, όταv ο Κoυρτζής τoυ θύμισε τo περιστατικό της δoλoφovίας τoυ Δ.Πιτσιλαδή στo Πλωμάρι στις 28 Οκτωβρίoυ από Τoύρκoυς στρατιώτες,τoυς oπoίoυς έστειλε εκεί ο ίδιoς για τήρηση δήθεv της τάξεως, καθιστώvτας τov με τov τρόπo αυτό υπεύθυvo τoυ φόvoυ. Ο Εράμ μπέης φoβούμεvoς μηv τoυ απoδoθoύv ευθύvες και για τηv πιθαvή αιματoχυσία της Μυτιλήvης υπoχώρησε λέγovτας: «Ο χριστιαvός δεv μπoρεί vα πετύχει τo σκoπό τoυ, παρά μόvo με πλάγια μέσα».
Στη συvέχεια ο Π.Κoυρτζής με τoν Εκρέμ μπέη, τoυς πρoξέvoυς των ευρωπαϊκών κρατών, τo Μητρoπoλίτη και τo Δήμαρχo Β.Βασιλείoυ, ξεκίνησαν με σκοπό να διαπεραιωθούν στο καταδρομικό «Αβέρωφ». Καθ’ oδόv ο Νoμάρχης φάvηκε διστακτικός λέγovτας στov Π.Κoυρτζή ότι φoβάται vα μεταβεί ο ίδιoς στo «Αβέρωφ», μήπως συλληφθεί. Ομως ο Κoυρτζής τov καθησύχασε πρoσθέτovτας ότι και η Θεσσαλovίκη καταλήφθηκε ειρηvικά από τov ελληvικό στρατό και θεωρεί συvεπώς μάταιo και επιζήμιo για τηv Τoυρκία vα αιματoκυλιστεί η Μυτιλήvη. Ο Κoυρτζής, για vα κάμψει και τoυς τελευταίoυς δισταγμoύς τoυ Νoμάρχη, τov πληρoφόρησε ότι κάθε αvτίσταση τoυ τoυρκικoύ στρατoύ θα ήταv άσκoπη, γιατί oι 2.000-3.000 άvδρες τoυ δεv ήταv πoτέ δυvατό vα απoκρoύσoυv έvαv στόλo πoυ διαθέτει απoβατική δύvαμη 8.000 αvδρώv, ενώ στην πραγματικότητα δεν ξεπερνούσαν τους 1.400. Πολλαπλασιάζοντας ο Κoυρτζής τov αριθμό της ελληvικής απoβατικής δύvαμης, φαιvεται ότι όχι μόvo πέτυχε τo στόχo τoυ vα «τρoμάξει» τov Εκρέμ μπέη, αλλά στη συvέχεια έστειλε στo «Αβέρωφ» και τo γιo τoυ Μίτσα, προκειμένου vα αvαφέρει στov Κoυvτoυριώτη όλo τo διάλoγo πoυ είχε με τo Νoμάρχη και τo Διoικητή, καθώς και όλες τις πρoτάσεις τoυ Γκαvή μπέη. Έτσι όταν η επιτρoπή, μεταφέρθηκε με ατμάκατo στov «Αβέρωφ», ο Κoυvτoυριώτης ήταv ήδη γvώστης τωv τoυρκικώv πρoτάσεωv. Αφoύ απoρρίφθηκαv ασυζητητί oι δύo πρώτες πρoτάσεις,ο Κoυvτoυριώτης δέχθηκε vα επιτρέψει τηv απoχώρηση τoυ τoυρκικoύ στρατoύ πρoς τo εσωτερικό τoυ vησιoύ, για vα απoφευχθεί αιματoχυσία τoυ άμαχoυ πληθυσμoύ και έδωσε πρoθεσμία άλλης μιας ώρας για τηv oριστική απoμάκρυvση τωv Τoύρκωv στρατιωτώv.
Όταv στις 12:30 τo μεσημέρι άρχισε η απoβίβαση τωv ελληvικώv απoβατικώv αγημάτωv, η τoυρκική εξoυσία είχε ήδη καταλυθεί.
Η Λεσβιακή Φάλαγα
Εκτός όμως από το εσωτερικό της χώρας, έντονες διεργασίες -με βασικό και κύριο θέμα την απελευθέρωση της σκλαβωμένης ακόμα Ελλάδας- γίνονταν και μεταξύ των Ελλήνων του εξωτερικού. Έτσι, όταν στις 5 Οκτωβρίου 1912 κηρύχθηκε ο πρώτος βαλκανικός πόλεμος, Έλληνες μετανάστες απ’ όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και Λέσβιοι, ανταποκρινόμενοι στο εθνικό προσκλητήριο, έσπευσαν να συμβάλλουν στην απελευθέρωση και της ιδιαίτερης πατρίδας τους, και μετά από ταξίδι ενός μήνα περίπου, -με τα μέσα της εποχής- έφτασαν στον Πειραιά και έσπευσαν αμέσως στα ορισθέντα κέντρα κατατάξεως. Τα έξοδα για τον ρουχισμό και την υπόδηση κατέβαλαν εξολοκλήρου οι ίδιοι, ή άλλοι συμπατριώτες τους Λέσβιοι από τις ΗΠΑ.
Πρωτεργάτης της όλης κίνησης ήταν ο επιλοχίας και μετέπειτα συνταγματάρχης Εμμανουήλ Μαρινάκης. Τελικά 210 Λέσβιοι μετανάστες της Αμερικής συγκρότησαν ένα λόχο, που καταγράφηκε στην ιστορία με το όνομα «Λεσβιακή Φάλαγγα». Η Φάλαγγα ενσωματώθηκε στον ελληνικό στρατό ως 37ος λόχος στο 7ο Έμπεδο Πεζικό Σύνταγμα και ως διοικητής της ορίστηκε ο υπολοχαγός πεζικού Περικλής Δρίτσας. Έτσι με μορφή οργανωμένου λόχου, παρατάχθηκε μπροστά από το Υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα και επιθεωρήθηκε από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Η λεσβιακή καταγωγή των στρατιωτών αυτών, οδήγησε την ηγεσία του στρατεύματος, να εντάξει τη Φάλαγγα στις δυνάμεις που θα αναλάμβαναν την απελευθέρωση της Λέσβου, που άρχισε με την κατάληψη της πόλης της Μυτιλήνης. Και ναι μεν η πόλη της Μυτιλήνης είχε περιέλθει στην ελληνική επικράτεια, όπως και μετά διήμερο το Πλωμάρι, το δυτικό όμως μέρος του νησιού, όπου είχε αποσυρθεί ο τουρκικός στρατός και όπου υπήρχε σημαντικός αριθμός οθωμανικού πληθυσμού παρέμενε υπό την τουρκική κυριαρχία.
Στο σχηματιζόμενο στρατιωτικό σώμα, που θα έδινε τη μάχη για την απελευθέρωση όλου του νησιού στις 28 Νοεμβρίου του 1912, έφθασε η Λεσβιακή Φάλαγγα στην ήδη απελευθερωμένη Μυτιλήνη, προκειμένου να επιτευχθεί ο εξαναγκασμός σε παράδοση των τουρκικών τακτικών και άτακτων ένοπλων τμημάτων που είχαν οχυρωθεί στην περιοχή του Κλαπάδου.
Η άφιξη της Λεσβιακής Φάλαγγας στη Λέσβο προκάλεσε παραλήρημα. Η παρουσία της αποτελούσε έμπρακτη απόδειξη της συμβολής των Λεσβίων στην απελευθέρωση της ιδιαίτερης πατρίδας τους. Με κάθε αφορμή οι δραστηριότητες της Φάλαγγας, καταγράφονταν είτε μέσα από τις στήλες του τοπικού τύπου, είτε μέσα από τους φωτογραφικούς φακούς του Σίμου Χουτζαίου και του Φριτς Μραζ. Στις 30 Νοεμβρίου αρχίζει η προέλαση του ενισχυθέντος ελληνικού στρατού προς τα βόρεια και δυτικά με στόχο την εκκαθάριση των γειτονικών με τη Μυτιλήνη περιοχών από τυχόν τουρκικούς θύλακες. Η Λεσβιακή Φάλαγγα κατευθύνεται βόρεια φτάνει στην Παναγιούδα, όπου της γίνεται απερίγραπτη υποδοχή: «Καθ’ όλον τον δρόμον», καταγράφει ο συντάκτης της τοπικής εφημερίδας Λαϊκός Αγών, «κοριτσάκια του σχολείου καθ’ ομίλους έψαλλον εθνικά τραγούδια, γέροντες και παιδία εχειροκροτούσαν και εζητωκραύγαζον και έρραιναν με άνθη και ρίζι τον γεναίον στρατόν μας».
Στις 11.00 π.μ. η Φάλαγγα εισέρχεται θριαμβευτικά στα Πάμφιλα. Αξίζει τον κόπο να αναφερθεί, άλλο ένα απόσπασμα από το σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας «Σάλπιγξ»: ''«Οι ιερείς με τας σημαίας, οι διδάσκαλοι και οι διδασκάλισσαι μετά μαθητών και μαθητριών εν παρατάξει μετά δαφνών ανά χείρας, οι προύχοντες και όλοι οι κάτοικοι του χωρίου και των πέριξ συνηθρίσθησαν δια την υποδοχήν. Οι κώδωνες των εκκλησιών ήχουν χαρμοσύνως, ενώ αι νέαι με άνθη εις τας χείρας έραινον τους ευσταλείς νέους της Φάλαγγος, η δε μουσική ορχήστρα η διευθυνομένη παρά του γνωστού μουσικού κ. Εμμανουήλ Χατζέλη επαιάνιζε εναλλάξ τον εθνικόν ύμνον και το «μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά»… Ο επί κεφαλής αξιωματικός, λοχαγός κ. Δρίτσας, προσεκάλεσε τον Δήμαρχον και εδήλωσεν εις αυτόν ότι εν ονόματι του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου καταλαμβάνει την πόλιν….Είτα … αι γυναίκες των Παμφίλων έτρεξαν εις τας οικίας και έφεραν κάνιστρα με παντοειδή τρόφιμα και γλυκίσματα, ύδωρ και διάφορα άλλα, άτινα προσέφερον εις τους στρατιώτας. Μετά το γεύμα, παιανιζούσης της μουσικής, εχόρευσαν όλοι οι στρατιώται διαφόρους εθνικούς χορούς υπό τα χειροκροτήματα και τας εκκωφαντικάς ζητωκραυγάς των δεσποινίδων και κυριών.»''
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Λέσβου Κατηγορία:1912 στη στρατιωτική ιστορία Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Φορτ Σεντ Τζον
Η Πόλη του Φορτ Σεντ Τζον (αγγλικά: Fort St. John) βρίσκεται στη βορειοανατολική Βρετανική Κολομβία του Καναδά. Είναι ο πιο πυκνοκατοικημένος δήμος στο Περιφερειακό Διαμέρισμα Πης Ρίβερ. Η πόλη περιλαμβάνει συνολική έκταση περίπου 22 τετραγωνικών χιλιομέτρων με 20.155 κατοίκους να καταγράφονται στην απογραφή του 2016. Βρίσκεται στο 47ο Μίλι της εθνικής οδού της Αλάσκας, και αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες πόλεις μεταξύ του Ντώσον Κρικ της Βρετανικής Κολομβίας και του Ντέλτα Τζάνκσιον της Αλάσκας. Ιδρύθηκε το 1794 ως κέντρο εμπορίου· το Φορτ Σεντ Τζον είναι ο παλαιότερος ευρωπαϊκός οικισμός στη σημερινή Βρετανική Κολομβία. Η πόλη εξυπηρετείται από το αεροδρόμιο Φορτ Σεντ Τζον. Το σύνθημά της είναι Φορτ Σεντ Τζον: Η Δραστήρια Πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετανικής Κολομβίας
Γαλλικός Σύνδεσμος
Ο Γαλλικός Σύνδεσμος (αγγλικά: French Connection), ήταν ένα δίκτυο που δραστηριοποιούνταν στην μεταφορά ηρωίνης από την Τουρκία στη Γαλλία και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του Καναδά. Η δράση του δικτύου ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930, έφθασε στο αποκορύφωμά του στη δεκαετία του 1960 και διαλύθηκε τη δεκαετία του 1970.
Είχε την ευθύνη να παρέχει τη συντριπτική πλειοψηφία της ηρωίνης που χρησιμοποιούνταν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επικεφαλής της εγκληματικής οργάνωσης ήταν ο Κορσικανός Πωλ Καρμπόνε με τον συνεργάτη του Φρανσουά  Σπιρίτο, και ο Αντουάν Γκουέρινι, ενώ επίσης συμμετείχαν οι Πωλ Μοντόλονι και Σαλβατόρε Γκρέκο.
1930s -1950s
Τα παράνομα εργαστήρια παρασκευής ηρωίνης ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά κοντά στη Μασσαλία, το 1937. Αυτά τα εργαστήρια δημιουργηθήκαν από τον ηγέτη της Κορσικανής μαφίας Πωλ Καρμπόνε. Για αρκετά χρόνια, ο υπόκοσμος της Κορσικής είχε εμπλακεί στην παρασκευή και διακίνηση ηρωίνης, κυρίως προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό το δίκτυο ηρωίνης τελικά έγινε γνωστό ως "Ο Γαλλικός σύνδεσμος". Η Κορσικανική μαφία προστατεύτηκε από την Αμερικανική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σε αντάλλαγμα για να εμποδίσουν τους Γάλλους κομμουνιστές να πάρουν το Παλιό Λιμάνι της Μασσαλίας υπό τον έλεγχό τους.
Ιστορικά, η πρώτη ύλη για την παραγωγή της ηρωίνης που καταναλώνεται  στις Ηνωμένες Πολιτείες προέρχοταν από την Ινδοκίνα και μετά από την Τουρκία. Οι Τούρκοι αγρότες είχαν άδεια να παράγουν παπαρούνες οπίου για πώληση σε νόμιμες εταιρείες φαρμάκων, αλλά πολλοί πούλησαν την σοδειά τους στον υπόκοσμο, όπου μετά παρασκευάστηκαν σε ηρωίνη και μεταφέρθηκαν στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Μασσαλία χρησίμευσε ως τέλειο ναυτιλιακό σημείο για όλα τα είδη παράνομων αγαθών, συμπεριλαμβανομένου του οπίου που οι Τούρκοι αγρότες καλλιεργούσαν για κέρδος. Η ευκολία πρόσβασης στο λιμάνι της Μασσαλίας και  η συχνή άφιξη πλοίων από χώρες παραγωγής οπίου, κατέστησαν εύκολη τη διακίνηση της πάστας μορφίνης στη Μασσαλία από την Άπω Ανατολή ή την Εγγύς Ανατολή, όπου ο γαλλικός υπόκοσμος θα μετέφερε στη συνέχεια μεγάλες ποσότητες ηρωίνης από τη Μασσαλία στη Νέα Υόρκη.
Η πρώτη σημαντική καταγραφή μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε στη Νέα Υόρκη στις 5 Φεβρουαρίου 1947, όταν κατασχέθηκαν τρία κιλά ηρωίνης από έναν ναυτικό της Κορσικής που αποβιβάστηκε από ένα πλοίο που μόλις είχε φτάσει από τη Γαλλία.
Σύντομα κατέστη σαφές ότι ο γαλλικός υπόκοσμος αύξανε όχι μόνο τη συμμετοχή του στο παράνομο εμπόριο οπίου, αλλά και την τεχνογνωσία και την αποτελεσματικότητά του στην εμπορία ηρωίνης. Στις 17 Μαρτίου 1947 βρέθηκαν 13 κιλά ηρωίνης στο γαλλικό ακτοπλοϊκό πλοίο, St. Tropez και στις 7 Ιανουαρίου 1949, πάνω από 22,75 κιλά όπιο  και ηρωίνη κατασχέθηκαν στο γαλλικό πλοίο Batista.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαφία
Στατός-Άγιος Φώτιος
Ο Στατός-Άγιος Φώτιος είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
1ος Αντιπρόεδρος της Ρωσικής Κυβέρνησης
Αντιπρόεδροι της Ρωσικής Κυβέρνησης από το 2012 έως το 2020 είναι:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
1.http://www.rulers.org/russgov.html 2.Επίσημος ιστότοπος της Κυβέρνησης της Ρωσίας
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ρωσίας Ρωσια
Τέρρες (Βρετανική Κολομβία)
Το Τέρρες ή Τέρρας (αγγλικά: Terrace) είναι πόλη που βρίσκεται κοντά στον ποταμό Σκήνα στη Βρετανική Κολομβία του Καναδά. Η κοινότητα αποτελεί τον περιφερειακό κόμβο λιανικού εμπορίου και εξυπηρέτησης για το βορειοδυτικό τμήμα της Βρετανικής Κολομβίας. Με τρέχοντα πληθυσμό άνω των 12.000 κατοίκων εντός των δημοτικών ορίων, οι υπηρεσίες της πόλης που περιβάλλουν τις κοινότητες φέρνουν επίσης τον πληθυσμό της περιοχής του Ευρύτερου Τέρρες σε περισσότερους από 18.000 κατοίκους. Οι λαοί Κίτσελας και Κιτσούμκαλουμ, φυλές του έθνους Τσίμσιαν, ζούσαν στην περιοχή του Τέρρες για χιλιάδες χρόνια. Οι μεμονωμένες αυτόχθονες κοινότητες γειτνιάζουν με την πόλη, με το Κίτσελας στα ανατολικά και το Κιτσούμκαλουμ στα δυτικά.
Πρώτα αποκαλούνταν Λίτλτον, αλλά η ονομασία απορρίφθηκε από τις ταχυδρομικές αρχές λόγω πιθανής σύγχυσης με το Λύτλτον του Νιού Μπράνζουικ. Η νέα ονομασία είναι περιγραφική του τρόπου με τον οποίο υψώνεται η γη από τον ποταμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετανικής Κολομβίας
Εσμά Σουλτάνα (κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄)
Η 'Εσμά Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:إسما سلطان) (Τούρκικα: Esma Sultan, 17 Ιουλίου 1778 - 4 Ιουνίου 1848) ήταν Οθωμανή πριγκίπισσα, κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, αδελφή των Σουλτάνων Μουσταφά Δ΄ και Μαχμούτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ήταν η θετή μητέρα της Μπεζμιαλέμ Σουλτάν και της Ραχιμέ Πιριστού Σουλτάν.
Βιογραφία
thumb|197x197px|Ο Κιουτσούκ Χουσεϊν Πασά, σύζυγος της Εσμά Σουλτάν Η Εσμά γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1778 κόρη του Αμπντούλ Χαμίτ Α΄ και της Αϊσέ Σενιγιεπερβέρ Σουλτάν. Ο αδελφός της Μουσταφά γεννήθηκε το 1779 και ο Μαχμούτ το 1785. Επειδή ο πρίγκιπας Μουσταφά ήταν μόλις 10 ετών όταν ο Αμπντούλ Χαμίτ Α' πέθανε το 1789, ο πρώτος ξάδελφός της Σελίμ ανέβηκε στο θρόνο ως Σελίμ Γ'.
Η Εσμά Σουλτάν παντρεύτηκε το 1792, σε ηλικία μόλις 14 ετών, τον Καπετάν Πασά Κιουτσούκ Χουσεΐν Πασά, που ήταν στενός φίλος του ξαδέλφου της σουλτάνου Σελίμ Γ'. Χάρη στην υψηλή θέση του συζύγου της, είχε σημαντική επιρροή στην οθωμανική κοινωνία. Κατείχε ένα παλάτι στο Ντιβανίογλου, κιόσκια στο Τσαμλιτσά, Μάτσκας και Εγιούπ και μια έπαυλη δίπλα στο νερό, στο Κουρουτσεσμέ στο Βόσπορο. Ο σύζυγός της πέθανε το 1803, όταν ήταν 25 ετών. Δεν ξαναπαντρεύτηκε. Το 1807, οι γενίτσαροι επαναστάτησαν για μια ακόμη φορά, εκθρόνισαν, φυλάκισαν και αργότερα δολοφόνησαν τον Σελίμ Γ'. Έβαλαν τον ξάδελφό του, Μουσταφά, αδελφό της Εσμά Σουλτάν στο θρόνο ως Μουσταφά Δ' (1807-1808). Ο Μουσταφά Δ' βασίλεψε για λίγο σε μια εποχή με εξεγέρσεις Γενιτσάρων. Εκθρονίστηκε το 1808 από τους αντάρτες, και ο ετεροθαλής αδελφός του (και αδελφός της Εσμά) ο Μαχμούτ, του οποίου την εκτέλεση είχε διατάξει ανεπιτυχώς, ανέβηκε στο θρόνο ως Μαχμούτ Β'. Ο Μαχμούτ Β', στη συνέχεια, διέταξε τη δολοφονία του Μουσταφά και παρέμεινε έτσι το τελευταίο αρσενικό μέλος του οίκου του Οσμάν.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γιάννης Μπουρνούς
Ο Γιάννης Μπουρνούς (Μυτιλήνη, 27 Δεκεμβρίου 1979) είναι Έλληνας πολιτικός και εκλεγμένος βουλευτής Λέσβου με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Προοδευτική Συμμαχία.
NGC 3884
Ο NGC 3884 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 330 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Λέοντα. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 27 Απριλίου 1785 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών του Λέοντα. Παρόλο που ταξινομείται ως γαλαξίας LINER, θεωρείται επίσης και γαλαξίας Σίφερτ τύπου 1.
Γιάννης Μπουρνούς
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, στις 27 Δεκεμβρίου 1979. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στην επικοινωνία, με ειδίκευση στο αντικείμενο της πολιτικής επικοινωνίας και νέων τεχνολογιών, στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του ίδιου πανεπιστημίου.
NGC 3884
Στις 23 Φεβρουαρίου 2018 εντοπίσθηκε στον γαλαξία αυτόν ο SN 2018yn, ένας υπερκαινοφανής τύπου Ic.
Σοβιετικοί εκτοπισμοί από την Εσθονία
Οι σοβιετικές απελάσεις από την Εσθονία ήταν μια σειρά μαζικών εκτοπισμών από την Εσθονία το 1941 και το 1945–1951 που πραγματοποιήθηκαν με απόφαση της σοβιετικής κυβέρνησης. Τα δύο μεγαλύτερα κύματα απελάσεων συνέβησαν τον Ιούνιο του 1941 και τον Μάρτιο του 1949 ταυτόχρονα και στα τρία κράτη της Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία). Οι απελάσεις στόχευαν τους διάφορους αντι-σοβιετικούς αντιφρονούντες: εθνικιστές (δηλ. πολιτική ελίτ, στρατιωτικούς αξιωματούχους, αστυνομικούς ανεξάρτητης Εσθονίας), οι αδερφοί των δασών, κουλάκους και άλλους. Υπήρξαν απελάσεις με βάση την εθνικότητα (Γερμανοί το 1945 και Ίνγκριαν Φινλανδούς το 1947–1950) και τη θρησκεία ( Μάρτυρες του Ιεχωβά το 1951). Οι Εσθονοί, που κατοικούσαν στην περιφέρεια του Λένινγκραντ είχαν ήδη εκτοπιστεί από το 1935.
Γιάννης Μπουρνούς
Βιογραφία
Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. - Προοδευτική Συμμαχία. Από το 2015 ως το 2018 διατέλεσε μέλος της Πολιτικής Γραμματείας και υπεύθυνος του Τομέα Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του κόμματος. Από το 2018 έως το 2019, επί πρωθυπουργίας Αλέξη Τσίπρα, ήταν προϊστάμενος του Γραφείου Στρατηγικού Σχεδιασμού στη Γενική Γραμματεία Πρωθυπουργού.
Ζανβίλ-συρ-Ζουίν
Το Ζανβίλ-συρ-Ζουίν (γαλλικά: Janville-sur-Juine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Γιάννης Μπουρνούς
Βιογραφία
Στις εθνικές εκλογές του 2007, 2009 και Ιανουαρίου 2015 ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στη Λέσβο, ενώ υπήρξε υποψήφιος ευρωβουλευτής στις ευρωεκλογές του 2014. Στις εκλογές του 2019 ήταν εκ νέου υποψήφιος στην περιφέρεια Λέσβου με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και εξελέγη βουλευτής με 4.459 ψήφους. Στις 18 Ιουλίου 2019 ορίστηκε αναπληρωτής τομεάρχης Πολιτισμού για θέματα Αθλητισμού της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Στις 9 Σεπτεμβρίου 2020 ορίστηκε αναπληρωτής τομεάρχης Εξωτερικών για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις.
Ύστερα από αναφορά του, σχετικά με τους τύπους οπλισμού που έχουν σταλεί ως μέρος της διεθνούς στήριξης της Ουκρανίας κατά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, κατήγγειλε ότι δέχεται δημόσια απειλές για την ζωή του.
Ζανβίλ-συρ-Ζουίν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Οι Αρειανοί Επιτίθενται!
Το Mars Attacks! είναι μια αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1996 σε σκηνοθεσία του Τιμ Μπάρτον μαζί με τον Λάρι Φράνκο. Το σενάριο γράφτηκε από τον Τζόναθαν Τζεμς και είναι βασισμένο στην ομότιτλη καλτ σειρά του 1962. Η ταινία είναι μια παρωδία των ταινιών επιστημονικής φαντασίας χαμηλού κόστους και περιλαμβάνει στοιχεία μαύρης κωμωδίας και πολιτικής σάτιρας. Πρωταγωνιστούν οι Τζακ Νίκολσον (σε διπλό ρόλο), Γκλεν Κλόουζ, Ανέτ Μπένινγκ, Πιρς Μπρόσναν, Ντάνι Ντε Βίτο, Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Μάρτιν Σορτ κτλ. Ο Άλεξ Κοξ είχε προσπαθήσει να γυρίσει την ταινία την δεκαετία του 1980 πριν από τον Μπάρτον και τον Τζεμς.
Σοβιετικοί εκτοπισμοί από την Εσθονία
Η Εσθονική Υπηρεσία Εσωτερικής Ασφάλειας έφερε στη δικαιοσύνη αρκετούς προηγούμενους διοργανωτές αυτών των εκδηλώσεων. Οι απελάσεις έχουν δηλωθεί επανειλημμένα ότι αποτελούν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας από το Κοινοβούλιο της Εσθονίας και αναγνωρίζονται ως τέτοιες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Γιάννης Μπουρνούς
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Οι Αρειανοί Επιτίθενται!
Κατηγορία:Άρης στη μυθοπλασία Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ρετροφουτουριστικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντάνι Έλφμαν Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε έργα Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον
Σοβιετικοί εκτοπισμοί από την Εσθονία
Απέλαση του Ιουνίου του 1941
μικρογραφία| Έκθεση οχημάτων παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιήθηκαν για την απέλαση ανθρώπων στη Σιβηρία το 1941. Στην Εσθονία, καθώς και σε άλλα εδάφη, που προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση το 1939–40, η πρώτη μεγάλης κλίμακας απέλαση απλών πολιτών πραγματοποιήθηκε από τα τοπικά επιχειρησιακά κεντρικά γραφεία του NKGB του εσθονικού SSR υπό τον Μπόρις Κουμ (πρόεδρος), Άντρες Μούρο, Αλεξέι Σκουρίν, Βενιαμίν Γκουλστ και Ρούντολφ Τζέϊμς, σύμφωνα με την άκρως απόρρητη κοινή απόφαση ''αριθ. 1299-526ss οδηγία για την απέλαση του Κοινωνικά Ξένου Στοιχείου από τις Δημοκρατίες της Βαλτικής, τη Δυτική Ουκρανία, τη Δυτική Λευκορωσία και τη Μολδαβία'' από την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ένωσης (Μπολσεβίκοι) και του Συμβουλίου των Λαϊκών Επιτρόπων της Σοβιετικής Ένωσης της 14ης Μαΐου 1941. Η διαδικασία απέλασης καθορίστηκε με τις οδηγίες Σερόφ.
Οι πρώτες καταστολές στην Εσθονία επηρέασαν την εθνική ελίτ της Εσθονίας. Στις 17 Ιουλίου 1940, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων Γιόχαν Λαϊντονέρ (πέθανε το 1953, φυλακή του Βλαντιμίρ) και η οικογένειά του, και στις 30 Ιουλίου 1940, ο Πρόεδρος Κονσταντί Πατς (πέθανε το 1956, Περιφέρεια Καλίνιν) και η οικογένειά του απελάθηκαν στην Πένζα και την Ουφά, αντίστοιχα. Το 1941 συνελήφθησαν. Η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας απελάθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου, συμπεριλαμβανομένων 10 από τους 11 υπουργούς και 68 από τα 120 μέλη του κοινοβουλίου.
Στις 14 Ιουνίου 1941, και τις επόμενες δύο ημέρες, 9.254 έως 10.861 άτομα, κυρίως αστοί κάτοικοι, εκ των οποίων πάνω από 5.000 γυναίκες και πάνω από 2.500 παιδιά κάτω των 16 ετών,   439 Εβραίοι (πάνω από το 10% του εσθονικού εβραϊκού πληθυσμού) απελάθηκαν, κυρίως στο Όμπλαστ του Κίροφ, το Όμπλαστ του Νοβοσιμπίρσκ ή στις φυλακές. Τριακόσιοι πυροβολήθηκαν.
Μόνο 4.331 άτομα επέστρεψαν στην Εσθονία. 11.102 άτομα επρόκειτο να απελαθούν από την Εσθονία σύμφωνα με τη διαταγή της 13ης Ιουνίου, αλλά μερικοί κατάφεραν να διαφύγουν. Πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα ίδιου τύπου απελάσεις στη Λετονία και τη Λιθουανία. Λίγες εβδομάδες αργότερα, περίπου 1.000 άτομα συνελήφθησαν στη Σάαρεμαα για απέλαση, αλλά αυτό διακόπηκε καθώς η ναζιστική Γερμανία ξεκίνησε μια μεγάλης κλίμακας εισβολή στη Σοβιετική Ένωση και ένα σημαντικό μέρος των κρατουμένων απελευθερώθηκαν από τις προωθούμενες γερμανικές δυνάμεις.
Το πρώτο κύμα απέλασης ήταν πάντα καλά τεκμηριωμένο, καθώς πολλοί μάρτυρες στη συνέχεια κατάφεραν να φύγουν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, οι απελάσεις μετά το 1944 ήταν πολύ πιο δύσκολο να καταγραφούν.
Τον Ιούλιο του 1941 η Εσθονία κατακτήθηκε από τη ναζιστική Γερμανία, οι οποίοι αναγκάστηκαν να προωθήσουν τα σοβιετικά στρατεύματα το 1944. Μόλις οι Σοβιετικοί επέστρεψαν, οι απελάσεις συνεχίστηκαν. Τον Αύγουστο του 1945, 407 άτομα, τα περισσότερα από τα οποία ήταν γερμανικής καταγωγής, μεταφέρθηκαν από την Εσθονία στην Περιφέρεια Περμ. 18 οικογένειες (51 άτομα) μεταφέρθηκαν στην περιφέρεια Τιουμέν τον Οκτώβριο (51 άτομα), 37 οικογένειες (87 άτομα) το Νοέμβριο και άλλες 37 οικογένειες (91 άτομα) τον Δεκέμβριο του 1945 ως "προδότες".
Απέλαση του Μαρτίου του 1949
Κατά τη διάρκεια της περιόδου κολεκτιβοποίησης στις δημοκρατίες της Βαλτικής, στις 29 Ιανουαρίου 1949, το Συμβούλιο των Υπουργών έχει εκδώσει άκρως απόρρητο διάταγμα αριθ 390-138ss, το οποίο υποχρέωνε το Υπουργείο Κρατικής Ασφάλειας (MGB) να εξορίσει τους κουλάκους και τους εχθρούς του λαού από τις τρεις Βαλτικές Δημοκρατίες για πάντα.
Πολλοί χάθηκαν, οι περισσότεροι δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι τους. Αυτό το δεύτερο κύμα των απελάσεων μεγάλης κλίμακας αποσκοπούσε στη διευκόλυνση της Κολεκτιβοποίησης, η οποία πραγματοποιήθηκε με μεγάλες δυσκολίες στις βαλτικές δημοκρατίες. Ως αποτέλεσμα, στα τέλη Απριλίου 1949, οι μισοί από τους εναπομείναντες μεμονωμένους αγρότες στην Εσθονία είχαν ενταχθεί στις κολχόζ.
Σταυροκόννου
Η Σταυροκόννου είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Σοβιετικοί εκτοπισμοί από την Εσθονία
Συνεχής απέλαση
Εκτός των κύριων κυμάτων, τα άτομα και οι οικογένειες απελάθηκαν συνεχώς σε μικρότερη κλίμακα από την αρχή της πρώτης κατοχής το 1940 έως το «ξεπάγωμα» του Χρουστσόφ του 1956, όταν η απο-σταλινικοποίηση οδήγησε τη Σοβιετική Ένωση να αλλάξει την τακτική της τρομοκρατίας από μαζικές καταστολές σε μεμονωμένες καταστολές. Οι σοβιετικές απελάσεις σταμάτησαν μόνο για τρία χρόνια το 1941-1944, όταν η Εσθονία καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία (βλ. Κατοχή της Εσθονίας από τη ναζιστική Γερμανία).
Σταυροκόννου
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Σοβιετικοί εκτοπισμοί από την Εσθονία
Συνεχής απέλαση
Η εμπειρία των Εσθονών με το πρώτο έτος της σοβιετικής κατοχής, η οποία περιελάμβανε την απέλαση του Ιουνίου, οδήγησε σε δύο σημαντικές εξελίξεις:
Νομική καθεστώς
μικρογραφία| Μνημείο για τα θύματα των απελάσεων του 1941 και του 1949 στο Παλντίσκι δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Πλάκα στο σπίτι Στένμποκ, το κτήριο της [[Κυβέρνηση της Εσθονίας|κυβέρνησης της Εσθονίας, Toompea, που τιμά τη μνήμη κυβερνητικών μελών που σκοτώθηκαν από κομμουνιστική τρομοκρατία]] Στις 27 Ιουλίου 1950, εξόριστοι διπλωμάτες της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας κάλεσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να υποστηρίξουν την έρευνα των Ηνωμένων Εθνών για "μαζικές απελάσεις γενοκτονίας", οι οποίες ανέφεραν ότι διεξήχθησαν στις χώρες τους από τη Σοβιετική Ένωση.
Σοβιετική αναγνώριση των απελάσεων του Στάλιν
Η απέλαση των ανθρώπων επί Στάλιν επικρίθηκε στο κλειστό τμήμα της έκθεσης του Νικήτα Χρουστσόφ του 1956 στο 20ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης ως «τερατώδεις πράξεις» και «αγενείς παραβιάσεις των βασικών λενινιστικών αρχών της πολιτικής ιθαγένειας του Σοβιετικού Κράτους.»
Στις 14 Νοεμβρίου 1989, το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ αποδέχθηκε τη δήλωση "σχετικά με την αναγνώριση ως παράνομη και εγκληματική πράξη κατά των λαών, που υπέστησαν αναγκαστική επανεγκατάσταση και σχετικά με την εγγύηση των δικαιωμάτων τους", στην οποία καταδίκασε την απέλαση λαών επί Στάλιν ως φοβερό κακούργημα, εγγυήθηκε ότι τέτοιες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν θα επαναληφθούν και υποσχέθηκε να αποκαταστήσει τα δικαιώματα των καταπιεσμένων σοβιετικών λαών.
Εσθονικές δίκες και πεποιθήσεις
Το 1995, μετά την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Εσθονίας, το Riigikogu, το κοινοβούλιο της ανεξάρτητης Εσθονίας, κήρυξε τις απελάσεις επίσημα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, και μερικοί δράστες των απελάσεων του 1949, πρώην αξιωματικοί της MGB, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν βάσει του Άρθρου 61-1 § 1 του Ποινικού Κώδικα από τότε. Το BBC σημείωσε τον Απρίλιο του 2009 ότι οι ισχυρισμοί της Εσθονίας για γενοκτονία δεν είναι ευρέως αποδεκτοί.
Η άποψη της Ρωσίας
Η Ρωσική Ομοσπονδία, το μόνο νόμιμο διάδοχο κράτος της Σοβιετικής Ένωσης, δεν αναγνώρισε ποτέ τις απελάσεις ως έγκλημα και δεν έχει καταβάλει αποζημίωση. Η Μόσχα επέκρινε τις διώξεις της Βαλτικής, θεωρώντας ότι ήταν εκδίκηση και όχι δικαιοσύνη και διαμαρτυρήθηκε για την ηλικία των εγκληματιών.
Τον Μάρτιο του 2009, η Memorial κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι απελάσεις ήταν έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, αλλά σταμάτησαν λίγο πριν να τις κηρύξουν γενοκτονία ή εγκλήματα πολέμου. Κατά την άποψη του Memorial, η ερμηνεία των γεγονότων το 1949 ως γενοκτονίας δεν βασίζεται στο διεθνές δίκαιο και είναι αβάσιμη.
Ερευνητική επιτροπή
Η Εσθονική Διεθνής Επιτροπή για τη Διερεύνηση Εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας ιδρύθηκε από τον Πρόεδρο Λέναρτ Μέρι, ο οποίος ο ίδιος επέζησε της απέλασης του 1941, τον Οκτώβριο του 1998 για να διερευνήσει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που διαπράχθηκαν στην Εσθονία ή εναντίον Εσθονών πολιτών κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής κατοχής και της κατοχής από τους Ναζί. Η επιτροπή πραγματοποίησε την πρώτη της σύνοδο στο Ταλίν τον Ιανουάριο του 1999. Ο Φινλανδός διπλωμάτης Μαξ Γιάκομπσον διορίστηκε ως πρόεδρος της επιτροπής. Για λόγους ουδετερότητας, δεν υπάρχουν Εσθονοί πολίτες μεταξύ των μελών της.
Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα, που καταδικάζει τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, που διαπράχθηκαν από όλα τα ολοκληρωτικά και αυταρχικά καθεστώτα στις 2 Απριλίου 2009. Αυτό περιλαμβάνει τις σοβιετικές απελάσεις από την Εσθονία, τις οποίες το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει κρίνει ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Το Κοινοβούλιο ζήτησε την ανακήρυξη της 23ης Αυγούστου ως πανευρωπαϊκής ημέρας μνήμης για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Κατηγορία:Πολιτική καταπίεση στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Πολιτικές και πολιτισμικές εκκαθαρίσεις Κατηγορία:Απέλαση Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Στενή Πάφου
Η Στενή είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Βεδέροι Ρεθύμνου
Γεωγραφία
Οι Βεδέροι βρίσκονται 8 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ρεθύμνου, κοντά στο χωριό Πρινές. Γύρω από το χωριό καλλιεργούνται οπωροφόρα δέντρα, όπως ελιές και καρυδιές, και εσπεριδοειδή. Κοντά στο χωριό επίσης βρίσκεται ένα μεγάλο δρυόδασος, το οποίο εκτείνεται σε μήκος ενός χιλιομέτρου. Δυτικά του χωριού περνάει φαράγγι γνωστό ως φαράγγι Βεδέρων, το οποίο καταλήγει στο Γεράνι και διαθέτει πλούσια βλάστηση.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Στέργιος Σπανάκης ταυτίζει τους Βεδέρους με το χωριό Vueru, το οποίο αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 και στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται με 67 κατοίκους και 154 οφειλόμενες αγγαρείες. Το όνομα πιθανόν να προέρχεται από την ιταλική λέξη vedere η οποία σημαίνει βλέπει και πιθανόν αναφέρεται στη θέα του χωριού προς τη θάλασσα, ενώ φαίνεται ότι η περιοχή είχε χρησιμοποιηθεί ως παρατηρητήριο για την προστασία του γειτονικού Πρινέ.
Το όνομα Βεδέροι αναφέρεται για πρώτη φορά σε απογραφές το 1881, με 99 κατοίκους στον δήμο Ατσιπόπουλου. Στην απογραφή του 1900 υπαγόταν στον ίδιο δήμο και είχε 103 κατοίκους. Το 1925, οι Βεδέροι υπάχθηκαν στην κοινότητα Πρινέ, στην Επαρχία Ρεθύμνης, και με την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση υπαγόταν στο δημοτικό διαμέρισμα Πρινέ του Δήμου Νικηφόρου Φωκά.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
thumb|250px|Παλιό σπίτι του χωριού. Το χωριό διατηρεί σε μεγάλο βαθμό της βενετική αρχιτεκτονική του και έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός ύψιστης πολιτισμικής αξίας. Στο χωριό σώζονται αρχοντικά με επιβλητικές θύρες, γείσα, θόλους, τζάκια, στέρνες και άλλα αρχιτεκτονικά στοιχεία. Στην πλαγιά του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ο οποίος κτίστηκε το 1833. Διαθέτει καμπαναριό αναγεννησιακού ρυθμού και τέμπλο με αγιογραφίες του Ιωάννη Σταθάκη. Στο δρόμο που οδηγεί στο χωριό σώζεται πετρόκτιστο αλώνι.
Προσωπικότητες
Στο χωριό γεννήθηκε ο έμπορος και πολιτικός Ιωάννης Γοβατσιδάκης (1874-1934)
Παραπομπές
Βεδεροι Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Κοινότητα Μέσης
Με την ονομασία Κοινότητα Μέσης αναφέρονται:
Δημήτρης Χαρίτου
Ο Δημήτρης Χαρίτου είναι Έλληνας πολιτικός και βουλευτής Ροδόπης, εκλεγμένος με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Χαρίτου έχει πολυετή συμμετοχή σε οργανώσεις της αριστεράς. Στις εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος βουλευτής Ροδόπης για τον ΣΥΡΙΖΑ, οπότε και εξελέγη με 5.780 ψήφους, επικρατώντας του συνυποψηφίου του Φερχάτ Οζγκιούρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ
Δημήτρης Κ. Κώνστας
Ο Δημήτρης Κώνστας είναι Έλληνας Διεθνολόγος, καθηγητής Πανεπιστημίου. Συνέγραψε διδακτικά εγχειρίδια για τις Διεθνείς Σχέσεις και την Εξωτερική Πολιτική και ίδρυσε το Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ), το οποίο συμπλήρωσε  το 2019 30 συναπτά έτη λειτουργίας.
Διετέλεσε Πρέσβης εκ Προσωπικοτήτων (1997-2000) και Υπηρεσιακός Υπουργός Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (Αυγ-Σεπτ. 1996).
Βιογραφικά στοιχεία και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 3 Οκτωβρίου 1946. Σε ηλικία 3 ετών έχασε τον πατέρα του και από τα 16 του χρόνια, άρχισε να εργάζεται παράλληλα με τις γυμνασιακές του σπουδές. Αποφοίτησε από το Ζ΄ Νυχτερινό Γυμνάσιο της Αθήνας. Είναι Πτυχιούχος της Παντείου Ανωτάτης Σχολής Πολιτικών Επιστημών (1969) και της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1972). Με υποτροφία του εκεί Πανεπιστημίου έκανε μεταπτυχιακά στις Διεθνείς Σχέσεις στο Norman Paterson School of International Affairs του Πανεπιστημίου Carleton της Οττάβα του Καναδά και το 1975 έλαβε  μεταπτυχιακό τίτλο Master’s. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα έλαβε μέρος στο διαγωνισμό υποτροφιών του Ιδρύματος Fulbright για μεταπτυχιακές σπουδές στις ΗΠΑ Fulbright Scholarship grantees. Με την υποτροφία αυτή ξεκίνησε και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στο Fletcher School of Law and Diplomacy των Πανεπιστημίων Tufts και Harvard της Βοστώνης και έλαβε  τους μεταπτυχιακούς τίτλους MA, MALD (Master’s in Law and Diplomacy) και το διδακτορικό τίτλο Ph. D. (1979). Το ίδιο έτος παντρεύτηκε την καθηγήτρια Ξανθή Πετρινιώτη.
Διδακτικό, Ερευνητικό και Διοικητικό έργο
Διορίστηκε Επιμελητής στην Πάντειο Α.Σ.Π.Ε. το 1979, εκπόνησε Υφηγεσία, έλαβε τον τίτλο του Υφηγητή και άρχισε να διδάσκει Διεθνείς Σχέσεις ως Εντεταλμένος Υφηγητής και στη συνέχεια ως Επίκουρος, Αναπληρωτής και Τακτικός Καθηγητής (1979-2013). Διετέλεσε επίσης: Επισκέπτης Ερευνητής στο Woodrow Wilson Center, το ερευνητικό ίδρυμα του Κογκρέσου των ΗΠΑ, Washington, DC (Μάρτιος - Αύγουστος 1988), Ανώτερος Υπότροφος του Ιδρύματος Fulbright στο Πανεπιστήμιο Princeton, New Jersey, ΗΠΑ (Σεπτέμβριος - Νοέμβριος 1996), και Ερευνητής Διεθνών Σχέσεων στο Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών, Harvard University, Cambridge, Mass.(Ιαναουάριος - Απρίλιος 2011).