cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διακόσμηση
Η εξέλιξη της διακόσμησης
Το τέλος των κοσμηματογράφων και της παράδοσης του ντόπιου γούστου ήρθε μετά τον 19ο αιώνα με την κυριαρχία της προχειρότητας και τον μιμητισμό της ξενομανίας που εμφανίστηκε πρώτα στο Μεσοπόλεμο και σε περιορισμένο κύκλο με ξενόφερτες συνταγές από το Παρίσι και το Λονδίνο και την εμφάνιση του «decorateur» από το ρήμα «decorer» που σημαίνει στολίζω. Ο «decorateur» έπαιρνε τόσο κύρος από τις ευρωπαϊκές συνταγές του που δε σήκωνε κουβέντα από την μεριά του νοικοκύρη.
Τη δεκαετία του ’60 με το μεγάλο κύμα των ανθρώπων από την περιφέρεια που αναζητώντας εργασία άπλωσε τη μικρή Αθήνα σε ολόκληρο το λεκανοπέδιο και αφού λύθηκε το οικιστικό πρόβλημα, δημιουργήθηκε και πάλι η ανάγκη των ανθρώπων για οργάνωση του χώρου τους και καλύτερη ποιότητα ζωής.
Η διακόσμηση σήμερα
Τα τελευταία χρόνια, η διακόσμηση έχει εξελιχθεί σε μία από τις πιο αγαπημένες ασχολίες όλων μας. Τα μηνιαία περιοδικά που ασχολούνται με τη διακόσμηση έχουν αυξηθεί δραματικά, εκπομπές στην τηλεόραση, ένθετα σε εφημερίδες αλλά και η επισκεψιμότητα σε site και blogs σχετικά με την διακόσμηση είναι εντυπωσιακά μεγάλη.
Η έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου να οργανώνει τον χώρο του, να τον κάνει πιο λειτουργικό και πιο όμορφο είναι κάτι που σίγουρα «πουλάει» και αυτό ακριβώς εκμεταλλεύονται όλα αυτά τα μέσα επικοινωνίας για την επιβίωση τους με τον καταναλωτή τελικά να κατακλύζεται από διαφημίσεις, προϊόντα και λύσεις που δεν ανταποκρίνονται στις δικές του πραγματικές ανάγκες αλλά στις ανάγκες που ορίζει το κάθε «Lifestyle» που ανά περιόδους προβάλλεται από όλα αυτά τα μέσα επικοινωνίας.
Διακόσμηση είναι η τεχνική που αναβαθμίζει το περιβάλλον διαβίωσης ή εργασίας και εξυπηρετώντας τις ανάγκες μας, μας προσφέρει μια καλύτερη ποιότητα ζωής και η ποιότητα στη ζωή μας μπορεί κατα περίπτωση να σημαίνει μόδα ή στόλισμα.επειδή όπως στην αρχή αναφέρεται, επηρεάζει και επηρεάζεται από την εποχή και τις ανάγκες του ανθρώπινου είδους, τείνοντας να υπερβεί το χρόνο, όπως να επηρεάσει δυνάμει, με τις σπηλαιογραφικές ευδόκιμες κυνηγετικές αναπαραστάσεις του,τα πραγματικά κυνηγετικά του αποτελέσματα (δίκην εξορκισμού των θηραμάτων του) Διακόσμηση είναι η παρατήρηση και η κατανόηση των αναγκών όπου μέσα από την καταγραφή τους ξεκινάει η έρευνα και η σωστή σχεδίαση ώστε να βρεθεί η εξειδικευμένη λύση που να συνδυάζει την αισθητική με τη λειτουργικότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική Κατηγορία:Διακόσμηση εσωτερικών χώρων
Highway
Το Highway είναι το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Free, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1970 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Island Records". Επανεκδόθηκε με έξι επιπλέον κομμάτια σε μορφή CD, στις 4 Φεβρουαρίου 2002 από την "Island".
Τραγούδια
1. The Highway Song (Fraser, Rodgers) - 4:14
2. The Stealer (Kossoff, Fraser, Rodgers) - 3:14
3. On My Way (Fraser, Rodgers) - 4:04
4. Be My Friend (Fraser, Rodgers) - 5:45
5. Sunny Day (Fraser, Rodgers) - 3:07
6. Ride on a Pony (Fraser, Rodgers) - 4:17
7. Love You So (Kirke, Rodgers) - 4:54
9. Soon I Will Be Gone (Fraser, Rodgers) - 3:01
Τα μέλη των Free
Το Highway ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Free
Κατηγορία:Δισκογραφία των Free Κατηγορία:Άλμπουμ του 1970
Μαγνητική σκλήρυνση
Με τον όρο μαγνητική σκλήρυνση χαρακτηρίζεται στον μαγνητισμό το φαινόμενο εκείνο κατά το οποίο παρατηρείται αύξηση της μαγνητικής δύναμης ενός μαγνήτη όταν αυτός υποβληθεί σε μηχανική κατεργασία.
Σκληρυνση
Επισκέψιμα σπήλαια στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά επισκέψιμα σπήλαια. Στα περισσότερα από αυτά ο επισκέπτης πληρώνει κάποιο εισιτήριο εισόδου. Ο παρακάτω κατάλογος βασίζεται στο αρχείο της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας.
UTC−11:00
thumb|500x500px|UTC−11: Μπλε (Δεκέμβριος), Πορτοκαλί (Ιούνιος), Κίτρινο (όλο τον χρόνο) ,Ανοιχτό μπλε - Θαλάσσιες εκτάσεις UTC−11:00 είναι η ζώνη ώρας που αφαιρεί 11 ώρες από τον Συγχρονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο (UTC). Χρησιμοποιείται στις ακόλουθες περιοχές:
Κρήνη των Μελισσών
Η Κρήνη των Μελισσών (ιταλικά: Fontana delle Api) βρίσκεται στην Πιάτσα Μπαρμπερίνι της Ρώμης και συγκεκριμένα στη γωνία με τη Βία Βένετο. Αποτελεί έργο του Τζιαν Λορέντσο Μπερνίνι και έχει κατασκευαστεί το 1644.
Την παρήγγειλε ο Πάπας Ουρβανός Η΄, μέλος της οικογένειας Μπαρμπερίνι. Επειδή το σύμβολο της οικογένειας αυτής ήταν οι μέλισσες, η κρήνη διακοσμήθηκε με τα έντομα αυτά, που μοιάζουν σαν να πίνουν από το νερό που πέφτει ψηλά. Με μέλισσες είναι διακοσμημένη και η Κρήνη του Τρίτωνα, του ίδιου καλλιτέχνη, που βρίσκεται στην πλατεία αυτή, επίσης.
Η επιγραφή επάνω στην κρήνη αναγράφει:
VRBANVS VIII PONTIFEX MAXIMVS
FONTI AD PVBLICVM VRBIS ORNAMENTVM
EXSTRVCTO
SINGVLORVM VSIBVS SEORSIM COMMODITATE HAC
CONSVLVIT
ANNO MDCXLIV PONT XXI
Η Κρήνη παρουσιάζεται ως ένα ανοιχτό κοχύλι. Το κάτω κέλυφος αποτελεί τη λεκάνη όπου μαζεύεται το νερό, ενώ το άνω στηριζόταν στο Παλάτσο Σοντερίνι. Η κρήνη χρησίμευε ουσιαστικά στο πότισμα των αλόγων και αρχικά ήταν τοποθετημένη στη γωνία της Βια Σιστίνα με την Πιάτσα Μπαρμπερίνι. Μεταφέρθηκε κάπως άτεχνα το 1867. Το 1915, όταν αποφασίστηκε η ανακατασκευή της, πολλά κομμάτια της δεν μπορούσαν πια να βρεθούν και συμπληρώθηκε με ασβεστόλιθο και μάρμαρο. Το κάτω κέλυφος που κάποτε βρισκόταν στο επίπεδο του δρόμου ανυψώθηκε, ενώ το άνω κέλυφος δεν ακουμπά πλέον σε κανένα κτίριο. Στις 20 Ιουλίου 2004 και 10 Ιουλίου 2005 η κρήνη υπήρξε θύμα βανδαλισμού.
Πηγές
Μελισσών Κατηγορία:Μπερνίνι
Μεταφράσεις της Βίβλου στα Βεγγαλικά
μικρογραφία|Ιεραποστολικό Τυπογραφείο του Σεραμπόρ μικρογραφία|Η πρώτη Βεγγαλική Καινή Διαθήκη Ο Ναθάνιελ Μ. Χάλχεντ της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών δημοσίευσε μια Βεγγαλική γραμματική για τους Βρετανούς αξιωματούχους το 1776. Ο Ουίλιαμ Κάρεϊ του Σεραμπόρ μετέφρασε τη Βίβλο στη Βεγγαλική γλώσσα και τη δημοσίευσε το 1793 και 1801. Η υψηλή γλώσσα στη Βεγγαλική μετάφραση σε χρήση στο Μπαγκλαντές προέρχεται από την έκδοση του Κάρεϊ, ενώ οι εκδόσεις "κοινής γλώσσας" είναι νεότερες μεταφράσεις. Ο Κριστιάν Μινιόν, Βέλγος Ιησουίτης, τελείωσε μια αναθεωρημένη έκδοση της Βίβλου στα βεγγαλικά, με το όνομα Μανγκαλμπάρτα που έχει άφθονες υποσημειώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βεγγαλική γλώσσα
Ελαιόχρωμος μπαμπουίνος
Ελαιόχρωμος Μπαμπουίνος (Papio anubis - Βαβουίνος ο άνουβις), ή Ανούβιος Μπαμπουίνος, ονομάζεται ένα μέλος της οικογένειας Κερκοπιθηκίδες (μαϊμούδες Παλαιού Κόσμου). Πρόκειται για το πιο διαδεδομένο είδος μπαμπουίνων: συναντάται σε 25 χώρες στην Αφρική, από το Μαλί μέχρι την Αιθιοπία και την Τανζανία. Απομονωμένοι πληθυσμοί βρίσκονται επίσης σε ορεινές περιοχές της Σαχάρας. Ζει σε σαβάνες, στέπες και δάση.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η ονομασία του Ελαιόχρωμου Μπαμπουίνου οφείλεται στο γκριζοπράσινο-λαδί τριχώμα του. Η εναλλακτική ονομασία του προέρχεται από τον αρχαίο Αιγυπτιακό θεό Άνουβι, ο οποίος απεικονιζόταν συχνά με κεφάλι σκύλου όμοιο σε μεγάλο βαθμό με το κυνοειδές ρύγχος του μπαμπουίνου. Για την ακρίβεια, το τρίχωμα του μπαμπουίνου παρουσιάζει διάφορες αποχρώσεις, που σχηματίζονται από τις κιτρινοκαφέ και μάυρες τρίχες του. Το τρίχωμα στο πρόσωπο του μπαμπουίνου, από την άλλη, είναι λεπτότερο και έχει απόχρωση μεταξύ γκρι και μαύρου χρώματος. Αν και τα δύο φύλα μοιράζονται τις ίδιες αποχρώσεις, τα αρσενικά έχουν σε γενικές γραμμές μακρύτερη χαίτη που λεπταίνει κατά μήκος της πλάτης. Εκτός από τη χαίτη, ο αρσενικός Ελαιόχρωμος Μπαμπουίνος διαφέρει από το θηλυκό σε ύψος και βάρος: τα αρσενικά είναι κατά μέσο όρο 70 cm ψηλά και ζυγίζουν 24 kg;, ενώ τα θηλυκά έχουν ύψος 60 cm και βάρος 14.7 kg.
Όπως και άλλοι μπαμπουίνοι, ο Ελαιόχρωμος Μπαμπουίνος, έχει μία μακρυά, έντονη, κυνοειδής μουσούδα. Η μουσούδα, σε συνδυασμό με την ουρά του ζώου (38–58 cm) και τον τετράποδο βηματισμό του, κάνουν τους μπαμπουίνους να δείχνουν ιδιαίτερα κυνοειδείς. Ο γυμνός-άτριχος γλουτός των μπαμπουίνων, ιδιαίτερα γνωστός από καρτούν και ταινίες, είναι κατά πολύ μικρότερος στον Ελαιόχρωμο Μπαμπουίνο συγκριτικά με άλλα είδη του γένους. Ο Ελαιόχρωμος Μπαμπουίνος, όπως πολλές άλλες κερκοπιθηκίνες, έχει μία ιδιαίτερη περιοχή στο μάγουλο του, η οποία του χρησιμεύει για την προσωρινή αποθήκευση φαγητού.
Περιβάλλον
Ο Ελαιόχρωμος Μπαμπουίνος συναντάται σε τουλάχιστον 25 ισημερινές χώρες της Αφρικής, από την ανατολική στη δυτική όχθη της ηπείρου. Τα ακριβείς όρια αυτής της περιοχής δεν είναι ξεκάθαρα, καθώς συμπίπτουν εν μέρει με άλλα είδη μπαμπουίνων. Αυτή είναι και η κυριότερη αιτία που εμφανίζεται διαρκής διασταύρωση μεταξύ των ειδών μπαμπουίνων. Για παράδειγμα παρατηρείται μεγάλο ποσοστό υβριδισμού μεταξύ του Ελαιόχρωμου Μπαμπουίνου και του Μπαμπουίνου Χαμαντρίας στην Αιθιοπία. Διασταυρώσεις μεταξύ Κίτρινου Μπαμπουίνου και Μπαμπουίνου Γουινέας έχουν επίσης παρατηρηθεί. Δεν υπάρχει ακόμα αναλυτική έρευνα πάνω στα υβρίδια.
Συμπεριφορά και ζευγάρωμα
Ο Ελαιόχρωμος Μπαμπουίνος ζει σε ομάδες των 15–150 ατόμων, οι οποίες αποτελούνται από ελάχιστα αρσενικά, και πολλά θηλυκά με τα μικρά τους. Υπάρχει μία περίπλοκη κοινωνική ιεραρχία στην ομάδα, που συναντάται και σε άλλα πρωτεύοντα, όπως στους γορίλες και τους χιμπαντζήδες. Κάθε μπαμπουίνος ανήκει σε διαφορετική κοινωνική τάξη μέσα στην ομάδα, ανάλογα με την κυριαρχία του. Η θηλυκή κυριαρχία βασίζεται στην κληρονομικότητα, με τις κόρες να έχουν σχεδόν την ίδια ιεραρχική τάξη με τις μητέρες τους, και τα ενήλικα θηλυκά να σχηματίζουν τον πυρήνα του κοινωνικού συστήματος. Τα αρσενικά, από την άλλη, διεκδικούν την κυριαρχία τους κυρίως με βίαιο τρόπο. Προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τα άλλα αρσενικά και να τα υποτάξουν. Οι μάχες μεταξύ των αρσενικών δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, στις οποίες ο ηττημένος αναγκάζεται να υποχωρήσει.
Υψηλή κυριαρχία σημαίνει ευκολότερη πρόσβαση στην τροφή και στο ζευγάρωμα, επομένως είναι φυσικό να υπάρχει μεγάλος ιεραρχικός ανταγωνισμός μεταξύ των νεαρών αρσενικών. Επειδή τα θηλυκά μένουν σε μία ομάδα καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής τους, ενώ τα αρσενικά μεταναστεύουν σε άλλες, συχνά εμφανίζονται νέα αρσενικά που αμφισβητούν την κυριαρχία των παλαιοτέρων. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όταν οι μπαμπουίνοι χάσουν την ιεραρχική τους θέση από άλλα αρσενικά, φεύγουν από την ομάδα, αναζητώντας μία καινούργια. Παρατηρείται πως τα νεότερα αρσενικά που κατορθώνουν να ρίξουν τα παλιότερα αρσενικά από την κοινωνική τους θέση, συχνά τα χλευάζουν, μέσω εκβιασμών και παρενοχλήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κερκοπιθηκίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος
Ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος (Μυγδαλιά Αρκαδίας, 29 Απριλίου 1975) είναι Έλληνας ιατρός, πολιτικός και βουλευτής Αρκαδίας, πρώην εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ. Κατά το παρελθόν, έχει διατελέσει Υφυπουργός Ανάπτυξης & Ανταγωνιστικότητας επί υπουργιών Νίκου Δένδια και Κώστα Σκρέκα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1975 στη Μυγδαλιά Γορτυνίας.
Είναι παντρεμένος με τη γιατρό Βασιλική Δημητρακά και έχουν αποκτήσει τρία παιδιά.
Ως ιατρός
Από την έναρξη της ειδικότητάς του μέχρι σήμερα, έχει στο ενεργητικό του πολλές ελεύθερες ανακοινώσεις σε πανελλήνια και διεθνή συνέδρια καθώς και σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Με την πολιτική ασχολήθηκε για πρώτη φορά, μέσα από τους κόλπους του μαθητικού κινήματος της δεκαετίας του 1990. Από το 2000 έως το 2005 ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ και διετέλεσε μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της ως Υπεύθυνος για τον Τύπο και την Πολιτική Επικοινωνία.
Από τον Μάρτιο του 2008 είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. Στις Ευρωεκλογές του 2009, ήταν επικεφαλής του προεκλογικού αγώνα του ΠΑΣΟΚ στο νομό Θεσπρωτίας. Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009, εκλέχθηκε Βουλευτής Αρκαδίας με το ΠΑΣΟΚ. Στις εκλογές της 6ης Μαΐου και 17ης Ιουνίου 2012, επανεκλέχθηκε Βουλευτής Αρκαδίας με το ΠΑΣΟΚ.
Στις 26 Ιουνίου 2013, μετά την ανακοίνωση της νέας Κυβέρνησης συνεργασίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με απόφαση του προέδρου, ανέλαβε καθήκοντα Εκπροσώπου Τύπου του κόμματος, διαδεχόμενος τη Φώφη Γεννηματά, η οποία ανέλαβε κυβερνητικά καθήκοντα. Παρέμεινε στη θέση αυτή, μέχρι τις 9 Ιουλίου του 2014, όπου ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υφυπουργού Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, μέχρι τις 26 Ιανουαρίου του 2015;
Στις 6 Ιουνίου 2015, κατέθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Τελικώς, στις 14 Ιουνίου, κατετάγη τρίτος στις εσωκομματικές εκλογές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Γλώσσα Αντ
Η γλώσσα Αντ, επίσης γνωστή ως Άντι, είναι μη ταξινομημένη Ινδοάρια γλώσσα που ομιλείται από 100,000 Αντ στην Ινδία.
Ουλπιανός
Ο Δομίτιος Ουλπιανός (Gnaeus Domitius Annius Ulpianus, περ. 170 - 223/228) ήταν Ρωμαίος νομικός και νομοδιδάσκαλος. Γεννήθηκε στην Τύρο της Φοινίκης και δολοφονήθηκε στη Ρώμη από την πραιτωριανή φρουρά του Αλεξάνδρου Σεβήρου.
Βιογραφία
Ο Δομίτιος Ουλπιανός ήταν αυτοκρατορικός υπάλληλος και νομοδιδάσκαλος στη Ρώμη, επί αυτοκρατόρων Σεπτιμίου Σεβήρου, Καρακάλλα, Αλεξάνδρου Σεβήρου, και αναφέρεται ως μαθητής του Παπινιανού. Tο 222 εξορίστηκε από τον αυτοκράτορα Ηλιογάβαλο, αλλά την ίδια χρονιά ανακλήθηκε από τον Αλέξανδρο Σεβήρο, όπου διορίστηκε αγορανόμος και στη συνέχεια αρχηγός του πραιτωρίου. Η αυτοκρατορική διαδοχή στη Ρώμη είχε σαν αποτέλεσμα να επικρατήσει αναρχία και ταραχές. Αποκορύφωμα της τεταμένης κατάστασης ήταν η δολοφονία του Δομίτιου Ουλπιανού από την πραιτωριανή φρουρά, παρουσία τού ιδίου τού αυτοκράτορα και της μητέρας του.
Έργα
Ο Ουλπιανός είναι, μαζί με τον Ιούλιο Παύλο (Προυντεντίσσιμο) (Julius Paulus Prudentissimus), από τους κύριους εκπροσώπους του Ρωμαϊκού Δικαίου και συνέγραψε πολυάριθμα έργα. Αναφέρεται μεταξύ των πέντε εγκυροτέρων νομομαθών, των οποίων οι γνώμες τους είχαν δεσμευτική δύναμη για τους δικαστές.
Μνημονεύονται κυρίως δύο του σχόλια: Την μετακλασική εποχή το έργο του ως νομοδιδάσκαλου εκτιμήθηκε πολύ, κυρίως στον λεγόμενο αναφορικό νόμο του Θεοδοσίου Β΄ και Ουαλεντιανού Γ΄ (βλ. Θεοδοσιανός Κώδικας), του έτους 426. Ο Ουλπιανός αντιπροσωπεύεται στους Πανδέκτες του Ιουστινιανού (βλ. «Νεαραί») με 2.462 χωρία, που είναι σχεδόν το 1/3 όλης της ύλης. ''... Δικαιοσύνη είναι η σταθερή και διαρκής βούληση, να αποδίδεις στον καθένα το ίδιον, αυτό δηλαδή που του ανήκει. Τα παραγγέλματα του Δικαίου είναι να ζεις εντίμως, να μην βλάπτεις τον άλλον, να αποδίδεις στον καθένα το ίδιον ...''
— Πανδέκτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι νομομαθείς
21
Το έτος 21 ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει την Παρασκευή στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Τιβέριου και Δρούσου (ή, λιγότερο συχνά, το 773 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 21 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 21 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Παραπομπές
21
Όαση
right|thumb|Όαση στο Λιβυκό τμήμα της ερήμου Σαχάρα Η όαση είναι γόνιμη εδαφική έκταση μέσα σε μία έρημο. Εξαιτίας της γονιμότητας του εδάφους της και της παρουσίας νερού, που κάνει γόνιμη μια έκταση, σε περισσότερο ή λιγότερο ευρεία κλίμακα, ανάλογα με την αφθονία του,καθίσταται τόπος κατάλληλος για ανθρώπινη κατοίκηση. Ο εφοδιασμός της όασης σε νερό μπορεί να γίνεται από τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα, από τον οποίο αναβλύζει στην επιφάνεια είτε λόγω του υδατοστεγούς υπεδάφους, είτε λόγω ειδικής μορφολογίας της περιοχής, ενώ άλλες φορές το νερό φέρεται στην επιφάνεια με άντληση από πηγάδια. Συχνά το νερό δεν αναβλύζει στην επιφάνεια αλλά η παρουσία του γίνεται φανερή από την ύπαρξη φυτών που κατορθώνουν να απορροφούν το νερό με ριζικά συστήματα. Πολλές φορές οι οάσεις είναι ευθύγραμμες, σύμφωνα προς τις κύριες κατευθυντήριες γραμμές, κάτι που φανερώνει την ύπαρξη φρεατίου υδροφόρου ορίζοντα σε μικρό βάθος.
Πηγές πληροφόρησης
*|Ο
Πωλ Βαλερύ
Ο Πωλ Βαλερύ (Ambroise-Paul-Toussaint-Jules Valéry, 30 Οκτωβρίου 1871 – 20 Ιουλίου 1945) ήταν Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και φιλόσοφος. Τα ενδιαφέροντά του ήταν τόσο πλατιά, ώστε μπορεί χαρακτηρισθεί πολυμαθής. Εκτός από το ποιητικό του έργο και τους διαλόγους του, συνέγραψε πολλά δοκίμια, ενώ είναι γνωστός και για τους αφορισμούς του πάνω σε θέματα Τέχνης, Ιστορίας, Γραμμάτων, Μουσικής και επικαιρότητας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βαλερύ γεννήθηκε από Κορσικανό πατέρα και Γενοβέζα μητέρα στο Σετ (Sète), μια κωμόπολη στην ακτή της Μεσογείου, στον Νομό Ερό, αλλά μεγάλωσε στο Μονπελιέ. Μετά από παραδοσιακή ρωμαιοκαθολική εκπαίδευση, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Ο Βαλερύ αφοσιώθηκε στη συγγραφή ως κύρια απασχόλησή του κάπως αργά στη ζωή του (σχεδόν 50 ετών), όταν ο επιχειρηματίας του οποίου ήταν γραμματέας επί εικοσαετία, ο Édouard Lebey, πέθανε από τη Νόσο του Πάρκινσον το 1920. Μέχρι τότε ο Βαλερύ είχε επίσης εργασθεί για λίγο ως υπάλληλος του Υπουργείου Πολέμου. Για ένα διάστημα ήταν μέλος του κύκλου του ποιητή Στεφάν Μαλαρμέ.
Το 1931 ο Βαλερύ ίδρυσε το Collège Internationale de Cannes (Διεθνές Κολέγιο των Καννών), ένα ιδιωτικό ίδρυμα για τη διδασκαλία της γαλλικής γλώσσας και πολιτισμού. Το Κολέγιο αυτό λειτουργεί μέχρι σήμερα, προσφέροντας επαγγελματικά μαθήματα σε Γάλλους και μαθήματα γαλλικών για ξενόγλωσσους φοιτητές.
Εκτός από μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας ο Βαλερύ ήταν και μέλος της Ακαδημίας Επιστημών της Λισαβόνας και του Front national des Écrivains (= «Εθνικού Μετώπου Συγγραφέων»). Το 1937 διορίσθηκε διευθυντικό στέλεχος στο μετέπειτα Πανεπιστήμιο της Νίκαιας, ενώ ήταν ο πρώτος χρονικά κάτοχος της `Εδρας της Ποιητικής στο Κολέγιο της Γαλλίας.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κυβέρνηση του Βισύ τον απεμάκρυνε από κάποιες από αυτές τις θέσεις και αξιώματα εξαιτίας της ήρεμης αρνήσεώς του να συνεργασθεί με αυτή και τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις, αλλά ο Valéry συνέχισε σε όλη τη διάρκεια της κατοχής να εκδίδει κείμενά του και να αναπτύσσει δραστηριότητα στη γαλλική πολιτιστική ζωή, ιδιαίτερα ως μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Το 1900 ο Πωλ Βαλερύ πήρε ως σύζυγό του τη Jeannie Gobillard, μια φίλη της οικογένειας Μαλαρμέ, που ήταν και ανεψιά της ζωγράφου Berthe Morisot. Ο γάμος ήταν μια διπλή τελετή κατά την οποία ταυτόχρονα η κόρη της Morisot, η Julie Manet, παντρεύτηκε τον ζωγράφο Ernest Rouart. Ο Βαλερύ και η Γκομπιγιάρ απέκτησαν τρία παιδιά: τον Κλωντ, την Αγάθη και τον Φρανσουά.
thumb|200px|Ο τάφος του Πωλ Βαλερύ Ο Βαλερύ πέθανε στο Παρίσι αλλά τάφηκε στο κοιμητήριο της γενέτειράς του Sète, το ίδιο κοιμητήριο που ενέπνευσε ένα από τα γνωστότερα ποιήματά του, το le Cimetière marin («Θαλασσινό κοιμητήρι»).
Έργο
Ο Βαλερύ είναι γνωστότερος ως ποιητής, θεωρούμενος κάποτε ως τελευταίος των Γάλλων συμβολιστών. Ωστόσο υπήρξαν πολλές συζητήσεις σχετικά με το αν ήταν κυρίως φιλόσοφος ή ποιητής: συνολικά λιγότερα από εκατό ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί.
Ποίηση
Τη νύχτα της 4ης Οκτωβρίου 1892, κατά τη διάρκεια μιας δυνατής θύελλας, ο Πωλ Βαλερύ είχε μία υπαρξιακή κρίση που επέδρασε πολύ στη συγγραφική του σταδιοδρομία. Περί το 1898, η συγγραφική του δραστηριότητα σχεδόν διακόπηκε, εξαιτίας και του θανάτου του μέντορά του Στεφάν Μαλαρμέ και για σχεδόν 20 χρόνια από τότε ο Βαλερύ δεν δημοσίευσε ούτε μία λέξη μέχρι το 1917, οπότε και έσπασε αυτή τη «Μεγάλη Σιωπή» με την έκδοση του La Jeune Parque («Η νεαρή Μοίρα») στα 46 του. Αυτό το σκοτεινό αλλά και πλήρες μουσικότητας αριστούργημα από 512 αλεξανδρινούς στίχους σε ομοιοκατάληκτα ζευγάρια χρειάσθηκε 4 χρόνια για να ολοκληρωθεί και του εξασφάλισε άμεση φήμη. Πολλοί στη Γαλλία το θεωρούν το σημαντικότερο γαλλικό ποίημα του 20ού αιώνα. Ο τίτλος αναφέρεται στη νεαρότερη από τις τρεις Parcae (τις ρωμαϊκές θεότητες που αντιστοιχούν στις ελληνικές Μοίρες), παρότι η σύνδεση αυτή στο περιεχόμενο είναι προβληματική. Πριν από τη La Jeune Parque, τα μόνα (δημοσιευμένα) έργα του ποιητή ήταν διάλογοι, άρθρα, λίγα ποιήματα και η μελέτη για τον Λεονάρντο ντα Βίντσι (βλ. παρακάτω), ο πρώτος καρπός των επιστημονικής φύσεως ερευνών του. Το 1920 και το 1922 εξέδωσε δύο μικρές ποιητικές συλλογές. Η πρώτη, το Album des vers anciens (= «Λεύκωμα παλιών στίχων»), ήταν στην ουσία μια αναθεώρηση πρώιμων μικρότερων ποιημάτων, κάποια από τα οποία είχαν δει το φως πριν το 1900. Η δεύτερη, με τον τίτλο Charmes (από το λατινικό carmina = τραγούδια), περιείχε το «Θαλασσινό κοιμητήρι» καθώς και πολυάριθμα μικρότερα ποιήματα με πολύ διαφορετικές μεταξύ τους δομές, και επιβεβαίωσε τη φήμη του ως ενός από τους μεγαλύτερους Γάλλους ποιητές.
Η τεχνική του Βαλερύ είναι αρκετά παραδοσιακή στην ουσία της. Ο στίχος του ομοιοκαταληκτεί και δένει στο μέτρο με παραδοσιακούς τρόπους, έχοντας επηρεασθεί από τους Μαλαρμέ και Μαλέρμπ. Παραπέρα, θέλησε να απαλλάξει την ποίηση από κάθε αισθηματισμό, φθάνοντας στο σημείο να τη μετατρέψει σε καθαρά πνευματική άσκηση. Για τον λόγο αυτό του απέδωσαν τον τίτλο του «αρχηγού της καθαρής ποίησης» (poesie pure). Το ποίημά του Palme ενέπνευσε το ποίημα του Τζέιμς Μέριλ Lost in Translation («Χαμένοι στη μετάφραση», 1974).
Πεζογραφία και φιλοσοφία
Τα πολύ περισσότερα πεζά κείμενα του Βαλερύ, γεμάτα αφορισμούς και bons mots, αποκαλύπτουν μια συντηρητική και σκεπτικιστική ματιά πάνω στην ανθρώπινη φύση, στα όρια του κυνισμού. Πάντως ποτέ δεν είπε ή έγραψε κάτι που να υποθάλπει οποιαδήποτε μορφή ολοκληρωτισμού. Προσωπικότητες όπως οι Ρεϊμόν Πουανκαρέ, Λουί ντε Μπρολί, Ανρί Μπερξόν και Άλμπερτ Αϊνστάιν είχαν σε μεγάλη υπόληψη τη σκέψη του Βαλερύ και αλληλογραφούσαν μαζί του. Συχνά ζητιόταν από τον Βαλερύ να γράψει άρθρα πάνω σε θέματα που δεν επέλεγε ο ίδιος: η προκύπτουσα «διανοούμενη δημοσιογραφία» εκδόθηκε από τον ίδιο σε 5 τόμους με τον γενικό τίτλο Variétés («Ποικιλίες»).
Το εντυπωσιακότερο ίσως έργο του Βαλερύ είναι το μνημειώδες του ημερολόγιο, τα Cahiers («Τετράδια»). Νωρίς κάθε πρωί σε όλη του την ενήλικη ζωή, έγραφε κάτι στα Cahiers, ώστε κάποτε ανέφερε: «Έχοντας αφιερώσει αυτές τις ώρες στη ζωή του νου, κερδίζω εξ αυτού το δικαίωμα να είμαι ηλίθιος για το υπόλοιπο της ημέρας». Τα θέματα που τον απασχολούν στα «Τετράδια» είναι συχνά, κατά τρόπο απροσδόκητο, η Επιστήμη και τα Μαθηματικά. Στην πραγματικότητα, τέτοια θέματα φαίνεται να έχουν απορροφήσει επί πολύ περισσότερο χρόνο την προσοχή του από ό,τι η διάσημη ποίησή του. Τα «Τετράδια» περιέχουν και τις αρχικές μορφές πολλών αφορισμών που αργότερα εισήγαγε σε βιβλία του. Μέχρι σήμερα, τα «Τετράδια» έχουν δημοσιευθεί στο σύνολό τους μόνο σε φωτοστατική αναπαραγωγή, και μόνο μετά το 1980 περίπου άρχισαν να δέχονται την εξειδικευμένη και σε βάθος μελέτη που αξίζουν.
Σήμερα ο Βαλερύ θεωρείται ως μία αναφορά για την κονστρουκτιβιστική επιστημολογία, π.χ. στην ιστορία του κονστρουκτιβισμού από τον Ζαν-Λουί λε Μουάν (Jean-Louis Le Moigne: Les épistémologies constructivistes, 1995, PUF, σειρά «Que sais-je?»).
Από τους αφορισμούς του Βαλερύ, συχνότατα απαντώμενος σε ελληνικά άρθρα και γενικότερα κείμενα, συντηρητικών συνήθως διανοητών, είναι αυτός κατά τον οποίο ολόκληρος ο ευρωπαϊκός και δυτικός πολιτισμός στηρίζεται πάνω σε τρεις μόνο πυλώνες: στην (αρχαία) Ελληνική Φιλοσοφία, στο Ρωμαϊκό Δίκαιο και στη Χριστιανική Ηθική.
Πολύ χαρακτηριστική είναι η μελέτη του Ε. Κουμουνδούρου για τον Βαλερύ, η οποία μεταξύ άλλων αναφέρει για το έργο του:
Μαρία Αμαλία της Σαξονίας (1757-1831)
Βιογραφία
Η Μαρία Αμαλία Άννα Ιωσηφίνα Αντωνία Ιουστίνη Αυγούστα Ξαβερία Αλοϋσία Ιωάννα Νέπομουκ Μαγδαληνή Βαλπουργίς Αικατερίνη ήταν η μόνη κόρη του Φρειδερίκου Χριστιανού της Σαξονίας και της Μαρίας Αντωνίας, κόρης του Καρόλου Ζ΄της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1774 τον Κάρολο Β΄ Αύγουστο του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν. Απέκτησαν ένα γιο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Συσκευή Λοράν
Η συσκευή LORAN είναι εξειδικευμένη συσκευή προσδιορισμού γεωγραφικών συντεταγμένων και περιλαμβάνεται στον ηλεκτρονικό εξοπλισμό πλοίων και αεροπλάνων. Το όνομά της προέρχεται από τις αγγλικές λέξεις Long Range Navigation (Ναυσιπλοΐα {δια} μακράς εμβελείας).
Πρόκειται για ηλεκτρονική εγκατάσταση δέκτη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων που εκπέμπονται κατά διαστήματα από συγκεκριμένους σταθμούς εκπομπής, που συνήθως είναι παράκτιοι ή και πλωτοί, και αποτελούν μεταξύ τους δίκτυο. Η λειτουργία της συσκευής αυτής βασίζεται στη χρονομέτρηση των εκπεμπομένων σημάτων των σταθμών εκπομπής του δικτύου. Επιλέγονται κάθε φορά τρεις τέτοιοι σταθμοί εκ των οποίων ο ένας χαρακτηρίζεται "κύριος" και οι άλλοι δύο "δευτερεύοντες" ή "υποταγμένοι".
Η συσκευή δέκτης ΛΟΡΑΝ χρονομετρώντας την διακοπή (διάλειμμα) των λαμβανομένων σημάτων του κύριου και ενός δευτερεύοντος σταθμού προσδιορίζει τη γραμμή θέσεως του πλοίου (ή αεροπλάνου) και η οποία γραμμή είναι μόνο κατά διόπτευση. Στη συνέχεια επαναλαμβανόμενης της χρονομέτρησης με τον "κύριο" και τον άλλο "δευτερεύοντα σταθμό πομπό" προσδιορίζεται η δεύτερη θέση γραμμή. Μεταφερόμενες αυτές οι ευθείες στο χάρτη, το σημείο τομής αποτελεί την ακριβή θέση του γεωγραφικού στίγματος του πλοίου (ή αεροπλάνου).
Η διαφορά της συσκευής αυτής με το ραδιογωνιόμετρο είναι ότι η πρώτη χρονομετρεί εκπομπές ενώ η δεύτερη διόπτευση λήψης. Επίσης βασικές διαφορές μεταξύ Λοράν και Ραντάρ είναι ότι στο Λοράν δεν απαιτείται εκπομπή εκ του πλοίου, όπως στο ραντάρ. Ενώ το ραντάρ μετρά τον χρόνο εκπομπής ενός συρμού ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και επιστροφής της ηχούς των, το λοράν μετρά τη διαφορά χρόνου λήψεως δύο σημάτων που προέρχονται από δύο πομπούς σταθμούς Λοράν. Επίσης σημειώνεται ότι τα σήματα Λοράν καλύπτουν πολύ μεγαλύτερη απόσταση από εκείνα του ραντάρ.
Η σημασία των συσκευών αυτών καθίσταται εμφανής στις περιπτώσεις αδυναμίας αστρονομικής ναυτιλίας λόγω νέφωσης και όταν ο πλούς ή η πτήση γίνεται πολύ μακριά των ακτών (ωκεανοπλοΐα). Για την καλύτερη δε χρήση των συσκευών αυτών εκδίδονται ειδικοί ναυτικοί χάρτες που περιέχουν τους σταθμούς-πομπούς LORAN, με κωδικοποιημένα στοιχεία συχνότητας, εμβέλειας και τύπων των εκπεμπομένων σημάτων τους. Σήμερα σχεδόν όλοι οι σπουδαιότεροι θαλάσσιοι οδοί καλύπτονται με δίκτυα Λοράν.
Δείτε επίσης
Λοράν Λοράν Λοράν Λοράν
Τασία Γλέζου
Η Τασία Γλέζου (Αναστασία Κουκά) (Αθήνα 1923- Αθήνα 9 Σεπτεμβρίου1980 ) υπήρξε σύζυγος του Μανώλη Γλέζου από το 1947 μέχρι το τέλος της ζωής της και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, το Νίκο και τη Μαρία.
Η καταγωγή της ήταν από τη Μύκονο.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής οργανώθηκε στο ΕΑΜ νέων και υπήρξε σύνδεσμος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ. Φοίτησε στο Νυχτερινό Γυμνάσιο την περίοδο 1946-51. Στη διάρκεια των περιόδων 1948-1954 και 1958-1962, όταν ο Μανώλη Γλέζος βρισκόταν στη φυλακή, η ίδια συμμετείχε στις δραστηριότητες της Π.Ε.Ο.Π.Ε.Φ (Πανελλήνια Ένωση Οικογενειών Πολιτικών Εξόριστων και Φυλακισμένων) από την αρχή της ίδρυσής της το Μάρτιο του 1950.
Για ένα διάστημα της δεύτερης περιόδου υπήρξε και πρόεδρος του Αθηναϊκού τμήματος της Ένωσης. Στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, συνελήφθη από την πρώτη μέρα και έμεινε κρατούμενη πρώτα στις Φυλακές Αλικαρνασσού (Ηράκλειο Κρήτης) και μετά στη Γυάρο, συνολικά για δυόμισι χρόνια.
Μετά την αποφυλάκισή της εργάστηκε σαν μοδίστρα και στη συνέχεια συμμετείχε με το σύζυγό της στη διαχείριση του βιβλιοπωλείου ΒΕΓΑΣ (Αθήνα, Ιπποκράτους 4, 1972-1981).
Νεφέλες (κωμωδία)
μικρογραφία|Προτομή του Αριστοφάνη Οι Νεφέλες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στα Μεγάλα Διονύσια το 423 π.Χ. όπου απέσπασε τρίτο βραβείο. Ο Αριστοφάνης που πίστευε ότι οι Νεφέλες είναι από τα καλύτερα έργα του, το διόρθωσε ριζικά με σκοπό να το παρουσιάσει ξανά στο κοινό. Οι Νεφέλες που σώζονται έως σήμερα είναι η δεύτερη εκδοχή.
Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά και πολυσυζητημένα έργα του Αριστοφάνη, ο άλυτος γρίφος στην αριστοφανική παραγωγή κι ένα από τα μεγαλύτερα ερωτηματικά στην ιστορία της λογοτεχνίας.
Η υπόθεση
αριστερά|μικρογραφία|218x218εσ|Ο Στρεψιάδης, ο Φειδιππίδης και ο Σωκράτης στο καλάθι Ο Στρεψιάδης, ένας γέρος Αθηναίος χωριάτης, παντρεμένος με μία αριστοκράτισσα Αθηναία, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα κι απέκτησαν ένα γιο, τον Φειδιππίδη, που αναθρεμμένος σαν αριστοκράτης, έφτασε στο σημείο να καταχρεώσει τον πατέρα του με τις σπατάλες του και την άσωτη ζωή του. Στριμωγμένος ο Στρεψιάδης από τους δανειστές του παίρνει την απόφαση να στείλει το γιο του στο Φροντιστήριο του Σωκράτη για να μάθει τον άδικο και τον δίκαιο λόγο, ώστε να μπορεί να δικαιώνεται στις δίκες και να γλιτώσει από τα διάφορα δανεικά και τους δανειστές. Ο Φειδιππίδης, δεν έχει καμιά όρεξη να κλειστεί στη σχολή κι έτσι, ο γέρο-Στρεψιάδης, αναγκάζεται να φοιτήσει ο ίδιος στο Φροντιστήριο. Γρήγορα όμως ο Σωκράτης τον διώχνει ως ανεπίδεκτο μαθήσεως και τελικά πείθει τον γιο του να φοιτήσει στη σχολή του μεγάλου φιλοσόφου. Σύντομα θα αντιληφθεί πως όλα τα μαθήματα που πήρε ο γιος του, θα τα πληρώσει ο ίδιος και πικρά μάλιστα...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμωδίες του Αριστοφάνη
Σταύρος Ζώρας
Ο Σταύρος Ζώρας (20 Φεβρουαρίου 1941 - 23 Απριλίου 2011) ήταν Έλληνας μουσικός, τραγουδιστής και στιχουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νοβοροσίσκ της Ρωσίας. Ήταν μουσικός, τραγουδιστής και στιχουργό, ο οποίος συνδύαζε την ευαισθησία του ποιητή, το γνήσιο μουσικό ταλέντο του συνθέτη και την έξοχη χρωματική ερμηνεία του τραγουδιστή. Στιχουργός, συνθέτης αλλά και ερμηνευτής ο Σταύρος Ζώρας πρόσφέρει ένα ιδιότυπο μουσικό κλίμα μέσα στο οποίο διακρίνεις την ευαισθησία, την μελαγχολία, την τρυφερότητα και το ήρεμο πάθος. Πολλοί ίσως να μην τον θυμούνται, αλλά σίγουρα έχουν ακούσει το υπέροχο τραγούδι του και ένα από τα πιο ερωτικά τραγούδια της δεκαετίας 1970  Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο Έγινε πολύ γνωστός κατά τη δεκαετία του '70, χάρις στα κομμάτια του "Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο", "Μήπως", "Είναι αργά" και "Σε ευχαριστώ".
Πέθανε στις 23 Απριλίου του 2011 από καρκίνο του παχέος εντέρου. Είχε δύο κόρες, οι οποίες είναι, επίσης, τραγουδίστριες: την Έρη και τη Λιούμπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Κρεολικά Χίντι του Ανταμάν
Τα Κρεολικά Χίντι του Ανταμάν είναι μια εμπορική γλώσσα που ομιλείται στα Νησιά Ανταμάν, ομιλούμενη ως μητρική του γλώσσα ιδιαίτερα στο Πορτ Μπλαιρ και χωριά στο νότο. Ο Σινγκ (1994) περιγράφει τη γλώσσα ως κρεολικοποίηση της Ινδουστανικής, της Βεγγαλικής και των Ταμίλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας
Αμαλία της Ισπανίας
Η Αμαλία (ισπαν. Amalia de Borbón y Borbón-Dos Sicilias, 12 Οκτωβρίου 1834 - 27 Αυγούστου 1905) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Ισπανίας ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Ισπανίας & Δούκα του Κάδιθ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Η Αμαλία Φιλιπίννα δελ Πιλάρ Βλασία Βονίσα Βίτα Ρίτα Λουτγάρδα Ρωμανή Ιουδαία Θαδδαία Αλβέρτα Ιωσηφίνα Άννα Ιωακείμη των Δώδεκα Αποστόλων Βονιφατία Δομινίκη Βίβιαν Βερενίκη ήταν η πέμπτη κόρη του Φραγκίσκου δε Πάουλα του Κάδιθ και της Λουίζας Καρλόττας των Βουρβόνων, κόρης του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1856 τον Αδαλβέρτο της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας
Łapanka (μπλόκο)
μικρογραφία|237x237εσ|Mπλόκο στην πόλη Μπιντκότζ στις 8 Σεπτεμβρίου 1939 Το μπλόκο (πολωνικά: łapanka) ήταν διαδεδομένη Γερμανική τακτική ασφάλειας και οικονομικής εκμετάλλευσης στην διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που χρησιμοποιήθηκε σε κατεχόμενες χώρες, ειδικά στην κατεχόμενη από τη Ναζιστική Γερμανία Πολωνία, στην οποία τα SS, η Βέρμαχτ και η γερμανική αστυνομία αιχμαλώτιζαν τυχαία χιλιάδες πολίτες στους δρόμους των κατεχόμενων πόλεων. Οι πολίτες συλλαμβάνονταν σε ομάδες ανυποψίαστων περαστικών ή απάγονταν από επιλεγμένες περιοχές της πόλης που είχαν περιτριγυριστεί εκ των προτέρων από τις γερμανικές δυνάμεις.
Όσοι πιάνονταν στέλνονταν συχνότερα για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία, αλλά μερικοί συλλαμβάνονταν επίσης ως όμηροι ή εκτελέστηκαν σε αντίποινα, φυλακίστηκαν και στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή εκτελέστηκαν συνοπτικά σε πολλές επιχειρήσεις εθνοκάθαρσης.
Ιστορικό
Ο όρος łapanka, που προέρχεται από το πολωνικό ρήμα łapać («πιάνω»), είχε μια ειρωνική χροιά, καθώς παλιά σήμαινε το παιδικό παιχνίδι που είναι γνωστό στα ελληνικά ως «κυνηγητό»:
Οι περισσότεροι άνθρωποι που συλλαμβάνονταν μεταφέρονταν σε στρατόπεδα εργασίας (Arbeitslager), συμπεριλαμβανομένου του Άουσβιτς. Πολλές γυναίκες από την Πολωνία επιλέχθηκαν για σεξουαλική δουλεία. Πολλά παιδιά Πολωνών απήχθησαν για υιοθεσία από γερμανικές οικογένειες. Μερικοί - αυτοί που δεν είχαν τα κατάλληλα έγγραφα ή έφεραν λαθραία - μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και θανάτου. Άλλοι, ιδιαίτερα οι Εβραίοι που κρύβονταν και οι Πολωνοί που ήθελαν να τους φιλοξενήσουν, πυροβολούνταν επί τόπου.
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε επίσης για την περιγραφή της τακτικής του αποκλεισμού των δρόμων και της συστηματικής αναζήτησης κτιρίων. Για νέους άνδρες στα 20 και 30 τους, η μόνη αξιόπιστη άμυνα για να μην συλληφθούν από τους Ναζί ήταν η κατοχή ταυτότητας (που ονομάζεται Ausweis) που πιστοποιούσε ότι ο κάτοχος εργαζόταν σε μια γερμανική εταιρεία ή ένα τοπικό κυβερνητικό οργανισμό (για παράδειγμα, στις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας ή στους σιδηροδρόμους). Έτσι, πολλοί από αυτούς που ελήφθησαν από καφετέριες και εστιατόρια στη Βαρσοβία το βράδυ της 5ης Δεκεμβρίου 1940 αφέθηκαν ελεύθεροι μετά τον έλεγχο των εγγράφων τους.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, μόνο στη Βαρσοβία μεταξύ του 1942 και του 1944, οι Ναζί συλλάμβαναν τουλάχιστον 400 θύματα κάθε μέρα, με αριθμούς να έφτασαν τις αρκετές χιλιάδες σε μερικές ημέρες. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1942, σχεδόν 3.000 άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι είχαν συλληφθεί σε μαζικές συλλήψεις σε όλη τη Βαρσοβία κατά τις προηγούμενες δύο ημέρες, μεταφέρθηκαν με τρένο ως σκλάβοι στη Γερμανία. μικρογραφία|237x237εσ|Μπλόκο στη Βαρσοβία 1941
Στοχευμένες περιοχές
Τέτοιου είδους συλλήψεις όπως οι λεγόμενες «łapanka» στην Πολωνία πραγματοποιήθηκαν από τους Γερμανούς και σε άλλες κατεχόμενες χώρες, ιδίως στη βόρεια Γαλλία, αν και όχι τόσο εκτεταμένα όσο στην Πολωνία. Ο γαλλικός όρος για αυτήν την πρακτική λεγόταν rafle, που εφαρμοζόταν κυρίως για τη συγκέντρωση Γάλλων Εβραίων. Στη Δανία και στις Κάτω Χώρες, η αντίστοιχη ναζιστική τακτική ονομάστηκε razzia.
Σε ιστορικούς όρους, τα μπλόκα razzia χρησιμοποιήθηκαν στα πλαίσια του γαλλικού αποικισμού για σκοπούς λεηλασίας και σύλληψης σκλάβων από τη Δυτική και Κεντρική Αφρική. Οι Σοβιετικοί χρησιμοποίησαν παρόμοιες τακτικές για να συγκεντρώσουν τους Πολωνούς της μεσαίας τάξης στο τμήμα της Πολωνίας που κατέλαβαν μετά την εισβολή του 1939. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας σε απομακρυσμένες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης.
Πολωνική Αντίσταση
μικρογραφία|Ναζιστικό μπλόκο στη Γαλλία (rafle), Μασσαλία Ιανουάριος 1943 Το 1940, κατά τη διάρκεια μπλόκου, ένας μυστικός πράκτορας του Στρατού της Πατρίδας,ο Βίτολντ Πιλέτσκι ,οικιοθελώς συνελήφθη για να εισέλθει στο στρατόπεδο του Άουσβιτς που είχε ανοίξει εκείνη την εποχή για πολωνούς κρατούμενους. Εκεί, συγκέντρωσε από πρώτο χέρι πληροφορίες για το στρατόπεδο και οργάνωσε την αντίσταση των κρατουμένων. Ο Πιλέτσκι είχε βγει σκόπιμα στο δρόμο κατά τη διάρκεια μπλόκου στη Βαρσοβία στις 19 Σεπτεμβρίου 1940 και είχε συλληφθεί από τους Γερμανούς μαζί με άλλους πολίτες. Το Άουσβιτς ήταν ο κύριος προορισμός για τους Πολωνούς πέρα ​​από το γκέτο. Εκεί οργάνωσε τον Związek Organizacji Wojskowej (ZOW, την Ένωση Στρατιωτικών Οργανώσεων) και το Νοέμβριο του 1940 έστειλε την πρώτη του έκθεση σχετικά με το στρατόπεδο και τη γενοκτονία που διαπράττονταν εκεί στα αρχηγεία του Στρατού της Πατρίδας στη Βαρσοβία.
Σε αντεκδίκηση για συλλήψεις ως μέρος της ναζιστικής τρομοκρατίας, η πολωνική αντίσταση πραγματοποίησε επιθέσεις εναντίον των γερμανικών δυνάμεων και ετοίμασε καταλόγους ναζιστών ηγετών που θα έπρεπε να εξαλειφθούν για τα εγκλήματά τους εναντίον αμάχων. Το ναζιστικό προσωπικό που ήταν υπεύθυνο για τη διοργάνωση τέτοιων μαζικών συλλήψεων, όπως μέλη των τοπικών γραφείων ανεργίας, των SS, της SD και της γερμανικής αστυνομίας, καταδικάστηκαν σε θάνατο από τα Ειδικά Δικαστήρια του Πολωνικού Μυστικού Κράτους για εγκλήματα κατά Πολωνών πολιτών κατά την περίοδο της Κατοχής της Πολωνίας. Λόγω της ιδιαίτερης βαρβαρότητας της αστυνομίας, τα μέλη του Στρατού της Πατρίδας σκότωσαν 361 χωροφύλακες το 1943 και 584 το 1944. Μόνο στη Βαρσοβία, δέκα Γερμανοί σκοτώνονταν καθημερινά. Από τον Αύγουστο έως τον Δεκέμβριο του 1942, ο Στρατός της Πατρίδας είχε πραγματοποιήσει 87 επιθέσεις κατά της γερμανικής διοίκησης και μελών της τρομοκρατικής οργάνωσης. Το 1943 αυτός ο αριθμός αυξήθηκε ριζικά .Ο στρατός της Πατρίδας πραγματοποίησε 514 επιθέσεις κατά τους πρώτους τέσσερις μήνες. Σε μια μυστική επιχείρηση γνωστή ως Operacja Główki (Επιχείρηση «Κεφαλές»), οι πολωνικές μυστικές δυνάμεις του Στρατού της Πατρίδας υπεύθυνες για πράξεις σαμποτάζ εναντίον των Γερμανών κατάφεραν να αποκλείσουν βασικά στελέχη των μπλόκων όπως:
Στην Κουλτούρα
Η κριτική της γερμανικής πρακτικής των μπλόκων ήταν το θέμα του πιο δημοφιλούς τραγουδιού της κατεχόμενης Βαρσοβίας, Siekiera, motyka. Το 1943 δημοσιεύθηκε από το μυστικό τύπο της πολωνικής αντίστασης στο βιβλίο Posłuchajcie ludzie. Το τραγούδι αναπαράχθηκε επίσης σε πολλά βιβλία και δίσκους μετά το τέλος της Γερμανικής κατοχής. Το 1946 το τραγούδι εμφανίστηκε στην πρώτη πολωνική ταινία που δημιουργήθηκε μετά τον πόλεμο, Zakazane piosenki, σε σκηνοθεσία Leonard Buczkowski.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Βίκτορ Φραντς Ες
Ο Βίκτορ Φραντς Ες (Victor Franz Hess, 24 Ιουνίου 1883 – 17 Δεκεμβρίου 1964) ήταν Αυστριακός φυσικός, ο οποίος ανακάλυψε τις κοσμικές ακτίνες. Το 1936 πήρε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής.
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του ήταν ο Βίντσενζ Ες (Vinzens Hess) και η μητέρα του η Serafine Edle von Grossbauer-Waldstätt, γεννήθηκε στο κάστρο Βάλντστάιν (Waldstein) στη Στυρία, Αυστρία. Ο πατέρας του ήταν βασιλικός δασοφύλακας στην υπηρεσία του πρίγκηπα Öttingen-Wallerstein. Φοίτησε στο γυμνάσιο του Γκρατς από το 1893 μέχρι το 1901.
Σταδιοδρομία
Από το 1901 μέχρι το 1905 ο Ες ήταν προπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς, και συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στη Φυσική, μέχρι που έλαβε το διδακτορικό του από εκεί το 1910. Εργάστηκε ως βοηθός του Stefan Meyer στο Ινστιτούτο Έρευνας για το ράδιο, στην Ακαδημία Επιστημών της Βιέννης (1910 - 1920). Ο Ες πήρε άδεια απουσίας το 1921 και ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάστηκε στην US Radium Corporation, στο Νιου Τζέρσεϊ, και ως σύμβουλος Φυσικός για το Bureau of Mines, στην Ουάσιγκτον. Το 1923 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς, και ορίστηκε τακτικός καθηγητής της Πειραματικής Φυσικής το 1925. Το Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ τον διόρισε καθηγητή και Διευθυντή του Ινστιτούτου Ακτινολογίας, το 1931.
Ο Ες μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την εβραϊκής καταγωγής γυναίκα του το 1938, για να αποφύγει τις διώξεις των Ναζί. Το ίδιο έτος το πανεπιστήμιο Fordham τον διόρισε καθηγητή της Φυσικής, και αργότερα το 1944 έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Συνταξιοδοτήθηκε από το Fordham το 1956, και πέθανε στις 17 Δεκεμβρίου 1964, στο Μάουντ Βέρνον, Νεα Υόρκη, Ηνωμένες Πολιτείες.
Πρωτοποριακή ανακάλυψη
Μεταξύ του 1911 και 1913, ο Ες έκανε το έργο με το οποίο κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1936. Για πολλά χρόνια, οι επιστήμονες είχαν αμηχανία για τα επίπεδα της ιονίζουσας ακτινοβολίας που μετράται στην ατμόσφαιρα. Η υπόθεση εκείνη την εποχή ήταν ότι η ακτινοβολία θα μειωθεί καθώς η απόσταση από τη Γη, της πηγής της ακτινοβολίας, θα αυξηθεί. Το ηλεκτροσκόπιο που είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν έδωσε μια κατά προσέγγιση μέτρηση της ακτινοβολίας, αλλά άφησε να εννοηθεί ότι στα υψηλότερα επίπεδα της ατμόσφαιρας το επίπεδο της ακτινοβολίας μπορεί να είναι περισσότερο από ότι στο έδαφος. Ο Ες προσέγγισε πρώτα αυτό το μυστήριο, αυξάνοντας κατά πολύ την ακρίβεια των συσκευών μέτρησης, και στη συνέχεια την τοποθέτηση του εξοπλισμού ψηλά με τη βοήθεια ενός μπαλονιού. Συστηματικά μετρούσε την ακτινοβολία σε υψόμετρο έως και 5,3 χιλιομέτρων κατά τη διάρκεια του 1911-12. Πραγματοποίησε τολμηρές πτήσεις, τόσο κατά την ημέρα όσο και κατά τη διάρκεια της νύχτας, διατρέχοντας σημαντικό κίνδυνο.
Το αποτέλεσμα της ενδελεχούς εργασίας του Ες, που δημοσιεύθηκε στα Πρακτικά της Ακαδημίας Επιστημών της Βιέννης, έδειξε ότι το επίπεδο της ακτινοβολίας μειώνεται μέχρι και σε υψόμετρο περίπου 1 χμ, αλλά πάνω από το επίπεδο αυτό αυξάνεται σημαντικά, με την ακτινοβολία που διαπιστώθηκε σε 5 χλμ. περίπου να είναι διπλάσια από αυτή στο επίπεδο της θάλασσας. Το συμπέρασμά του ήταν ότι υπάρχει ακτινοβολία που διαπερνά την ατμόσφαιρα από το διάστημα, και η ανακάλυψη επιβεβαιώθηκε από τον Ρόμπερτ Μίλικαν το 1925, ο οποίος έδωσε στην ακτινοβολία το όνομα «κοσμικές ακτίνες». Η ανακάλυψη άνοιξε την πόρτα σε πολλές νέες ανακαλύψεις στην πυρηνική φυσική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Φυσικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής Κατηγορία:Αυστριακοί νομπελίστες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκρατς
Μίζερι (βιβλίο)
Το Μίζερι (αγγλικά: Misery) είναι ένα από τα πιο γνωστά μυθιστορήματα του Αμερικανού συγγραφέα τρόμου Στίβεν Κινγκ. Κυκλοφόρησε πρώτη φορά στην Αμερική το 1987 και στην Ελλάδα δημοσιεύθηκε το 1994 από τον εκδοτικό οίκο Bell.
Το 1990, ο Ρομπ Ράινερ σκηνοθέτησε την κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου, με τον ίδιο τίτλο. Πρωταγωνιστούσαν οι Κάθι Μπέιτς και Τζέιμς Κάαν στους κύριους ρόλους, με τους Ρίτσαρντ Φάρνσγουορθ και Λορίν Μπακόλ στους υποστηρικτικούς ρόλους. Η Μπέιτς κέρδισε βραβείο Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της.
Πλοκή
Ο Πολ Σέλντον είναι ένας μεσήλικος συγγραφέας επιτυχημένων ρομαντικών μυθιστορημάτων με πρωταγωνίστρια την, αγαπημένη στο κοινό ηρωίδα, Μίζερι Τσαστέιν. Έχοντας αφιερώσει χωρίς να το θέλει ολόκληρη την καριέρα του σαν συγγραφέας στα βιβλία της Μίζερι, αποφασίζει να της βάλει τέλος στο ένατο βιβλίο της σειράς, όπου η Μίζερι πεθαίνει μετά την γέννα του παιδιού της. Τώρα, ο Σέλντον είναι ελεύθερος να γράψει ότι εκείνος επιθυμεί μετά το "θάνατο" της Μίζερι.
Έχοντας τελειοποιήσει το χειρόγραφο για ένα άλλο του βιβλίο, με τον τίτλο Fast Cars, αναχωρεί από το χειμερινό πανδοχείο σε εξοχική περιοχή όπου είχε μείνει για να τελειώσει το βιβλίο, αλλά στο δρόμο της επιστροφής, καταλήγει τραυματισμένος στο κρεβάτι της νοσοκόμας Άννι Γουίλκς μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα λόγω θύελλας. Η Άννι, έχοντας σώσει και μεταφέρει τον Σέλντον στην εξοχική και απομακρυσμένη κατοικία της, ισχυρίζεται πως είναι η Νο1 θαυμάστριά του. Ο Σέλντον το αντιλαμβάνεται αμέσως από την αγάπη που τρέφει η Άννι για τα βιβλία της Μίζερι. Όταν όμως η Άννι αγοράζει το τελευταίο μυθιστόρημα με την Μίζερι και διαβάζει το θάνατό της, καταλαμβάνεται από οργή.
Ο Σέλντον αντιλαμβάνεται πως η Άννι πάσχει από σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, και έχοντας οργιστεί από το θάνατο της ηρωίδας της, θα κάνει τη διαμονή του ανάπηρου και φυλακισμένου Σέλντον στο σπίτι της μια διαμονή που δε θα ξεχάσει εκείνος ποτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Στίβεν Κινγκ Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1987
Γκρέτσια Σαλεντίνα
thumb|Λογότυπο του συνδέσμου των [[Γκρίκο της Γκρέτσια Σαλεντίνα]] Η Γκρέτσια Σαλεντίνα ή στα ελληνικά Σαλαντινή Ελλάδα (ιταλικά: Grecìa Salentina) είναι μια περιοχή της νοτιοανατολικής Ιταλίας που βρίσκεται στη χερσόνησο Σαλέντο, κοντά στην πόλη Λέτσε. Κατοικείται από τους Γκρίκο (Έλληνες της Κάτω Ιταλίας), οι οποίοι μιλούν την ελληνική διάλεκτο των Γκραικάνικων ή Κατωιταλιτικών.
Η Ένωση
Η Ένωση των πόλεων της Γκρέτσια Σαλεντίνα (Unione dei Comuni della Grecìa Salentina) ιδρύθηκε το 1966 από τους Γκρίκο. Αποτελείται από έντεκα πόλεις και είναι μέρος της επαρχίας του Λέτσε στη διοικητική περιφέρεια της Απουλίας. Ο σκοπός της ένωσης είναι η προώθηση των γνώσεων και της ιστορίας των Γκρίκο, η διατήρηση του πολιτισμού τους, μέσω ερευνών του πανεπιστημίου, η διδασκαλία της γλώσσας τους στα σχολεία και η έκδοση λογοτεχνικών βιβλίων και ποιημάτων στην απειλούμενη με εξαφάνιση γλώσσα τους.
Οι ακόλουθες πόλεις είναι μέλη της Ένωσης: Καλημέρα (ιταλικά: Calimera), Μαρτάνο (Martano), Καστρινιάνο ντε Γκρέτσι (Castrignano dei Greci), Κοριλιάνο ντ' Οτράντο (Corigliano d' Otranto), Μαλπινιάνο (Melpignano), Σολέτο (Soleto), Στερνάτια (Sternatia), Ζολίνο (Zollino), Μαρτινιάνο (Martignano), Καρπινιάνο Σαλεντίνο (Carpignano Salentino) και Κουτροφιάνο (Cutrofiano).
Δημογραφικά Στοιχεία
Στο σύνολο οι κάτοικοι της Γκρέτσια Σαλεντίνα είναι περίπου 43.000.
Αρχαιότητα
Η ελληνική παρουσία στην ιταλική χερσόνησο ανάγεται στον 16ο αιώνα π.Χ. με τους Μυκηναίους ναυτικούς, οι οποίοι προερχόμενοι από την Ελληνική χερσόνησο, ξεκίνησαν μία περίοδο επαφών μακράς διαρκείας με τους κατοίκους της Δυτικής Μεσογείου.
Στα τέλη του 11ου αιώνα π.Χ. με την παρακμή του Μυκηναϊκού πολιτισμού φαίνεται να διακόπτονται οι σχέσεις με τον ελληνικό κόσμο για όλον τον 10ο και για ένα μεγάλο μέρος του 9ου αιώνα π.Χ.
Τα ευρήματα του τέλους του 9ου αιώνα, των αρχαιολογικών ανασκαφών σε διάφορες περιοχές της Νότιας Aπουλίας και ειδικά στον Υδρούντα, μας αποδεικνύουν τις νέες επαφές με τον ελλαδικό χώρο, αρκετές δεκαετίες πριν από την ίδρυση των αποικιών στην Μεγάλη Ελλάδα και σχετίζονται με την εγκατάσταση Ελλήνων στον κόλπο των αυτοχθόνων κοινοτήτων. Σύμφωνα με τις αρχαίες λογοτεχνικές παραδόσεις, η παρουσία των Ελλήνων στην Γη του Υδρούντα, ανάγεται σε εποχές που ταυτίζονται με την καταγωγή των κατοίκων του αρχαίου Σαλέντο. Κατά την παράδοση, έχουν φθάσει από το Αιγαίο και την Bαλκανική χερσόνησο υπό την ηγεσία ηρώων, αρχηγών και επωνύμων μυθικής προελεύσεως όπως ο Αρκάδας Πευκέτιος, ο Αθηναίος Θησέας, ο Κρήτας Ιαπυγάς, γιός του Δαιδάλου, ο Άργειος Διομήδης με ένα πλήθος Αιτωλών, ο Βοιωτός Μεσσάπιος και ο Κρήτας Ιδομενέας.
Οι πηγές, φέρνουν στο φως και άλλα στοιχεία της παρουσίας των Ελλήνων και του Ελληνικού πολιτισμού στο Σαλέντο. Είναι εξόριστοι (από τον Τάραντα), οι λαμπροί φιλοξενούμενοι, όπως οι Αθηναίοι στρατηγοί Δημοσθένης και Ευρυμέδοντας το 413 π.Χ., στην αυλή του Μεσσαπίου δυνάστη Άρτα.
Στην νότια Απουλία, στο σημερινό Σαλέντο, έχουμε δύο Ελληνικές εμπορικές βάσεις, τον Υδρούντα και την Καλλίπολη. Κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. τα Eλληνικά ευρήματα σ’ αυτήν την περιοχή είναι πολύ σημαντικά. Βρίσκουμε και αγγεία με επιγραφές Eλληνικών ονομάτων.