cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Independent
Η εφημερίδα ελεγχόταν από την Ιρλανδική Independent News & Media του Tony O'Reilly από το 1997 έως ότου πουλήθηκε στον Ρώσο ολιγάρχη και πρώην αξιωματικό της KGB Αλεξάντερ Λεμπέντεφ το 2010. Ο Λεμπέντεφ είναι επίσης συνιδιοκτήτης της Novaya Gazeta μαζί με τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Το 2017, ο σουλτάνος Μουχαμάντ Αμπουλιαδάγιελ αγόρασε το 30% των μετοχών της Independent.
Η ημερήσια έκδοση ονομάστηκε Εθνική Εφημερίδα της Χρονιάς στα Βραβεία Βρετανικού Τύπου το 2004. Ο ιστότοπος και η εφαρμογή για κινητά είχαν συνδυασμένη μηνιαία προσέγγιση 19.826.000 το 2021.
Ανταγωνιζόμενος σε μια ετοιμοθάνατη αγορά, ο The Independent πυροδότησε μια γενική ανανέωση του σχεδιασμού των εφημερίδων καθώς και, μέσα σε λίγα χρόνια, έναν πόλεμο τιμών στον τομέα της αγοράς. Όταν ο The Independent κυκλοφόρησε το The Independent την Κυριακή το 1990, οι πωλήσεις ήταν λιγότερες από τις αναμενόμενες, εν μέρει λόγω της κυκλοφορίας του Sunday Correspondent τέσσερις μήνες πριν, αν και αυτός ο άμεσος αντίπαλος έκλεισε στα τέλη Νοεμβρίου 1990. Ορισμένες πτυχές της παραγωγής συγχωνεύτηκαν με την κύρια εφημερίδα, αν και η εφημερίδα της Κυριακής διατήρησε ένα σε μεγάλο βαθμό ξεχωριστό συντακτικό προσωπικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Λονδίνο Κατηγορία:Κοινωνικός φιλελευθερισμός
Καθεδρικός Ναός Αλέξανδρου Νιέφσκι (Τάλιν)
Ο καθεδρικός ναός του Αλέξανδρου Νιέφσκι (Aleksander Nevski katedraal, Собор Александра Невского) είναι ορθόδοξος καθεδρικός ναός στην Παλιά Πόλη του Τάλιν, στην Εσθονία. Χτίστηκε σε σχέδιο του Μιχαήλ Πρεομπραζένσκι σε τυπικό ρωσικό στυλ αναγέννησης μεταξύ 1894 και 1900, κατά την περίοδο που η χώρα ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο καθεδρικός ναός του Αλέξανδρου Νιέφσκι είναι ο μεγαλύτερος και σπουδαιότερος ορθόδοξος καθεδρικός ναός με τρούλο στο Τάλιν. Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αλεξάντρ Νιέφσκι που το 1242 κέρδισε τη Μάχη των Πάγων στη λίμνη Πέιπους, στα χωρικά ύδατα της σημερινής Εσθονίας. Ο αείμνηστος Ρώσος πατριάρχης, Αλέξιος Β', ξεκίνησε την ιερατική του διακονία στην εκκλησία. μικρογραφία| Εσωτερικό του Καθεδρικού Ναού. Ο καθεδρικός ναός του Αλέξανδρου Νιέφσκι στέφει το λόφο Τουμπέα, που είναι ένα από τα πολλά μέρη όπου σύμφωνα με το μύθο λέγεται ότι έχει ταφεί ο πατέρας του Εσθονού λαϊκού ήρωα Καλεβίποεγκ, Καλέβ. Καθώς η ΕΣΣΔ ήταν επίσημα μη θρησκευτική, πολλές εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένου αυτού του καθεδρικού ναού, αφέθηκαν να παρακμάσουν. Η εκκλησία έχει ανακαινιστεί σχολαστικά από τότε που η Εσθονία ανέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Σοβιετική Ένωση το 1991.
Κατασκευή και εσωτερικό του ναού
δεξιά|μικρογραφία| Άποψη του τοπίου του καθεδρικού ναού, όπως φαίνεται από το κορυφαίο σημείο της εκκλησίας του Αγίου Όλαφ. μικρογραφία| Λεπτομέρεια στο εξωτερικό, που απεικονίζει τον Νιέφσκι μικρογραφία| Οι θόλοι του καθεδρικού ναού μικρογραφία| Θρησκευτικά ψηφιδωτά Ο καθεδρικός ναός είναι πλούσια διακοσμημένος και έχει έντεκα καμπάνες χυτευμένες στην Αγία Πετρούπολη, η μεγαλύτερη από τις οποίες ζυγίζει περίπου 16 τόνους, περισσότερο από τις άλλες δέκα μαζί. Έχει τρεις βωμούς, με τον βόρειο βωμό αφιερωμένο στον Βλαντίμιρ Α' και τον νότιο στον Άγιο Σέργιο του Ραντόνεζ.
Η βάση του κτηρίου είναι φινλανδικός γρανίτης. Στους πέντε θόλους, που έχουν μορφή κρεμμυδιού, διακρίνονται επίχρυσοι σιδερένιοι σταυροί. Στο εσωτερικό υπάρχουν τρία επιχρυσωμένα, σκαλιστά ξύλινα εικονοστάσια, μαζί με τέσσερεις ξύλινες εικόνες. Οι εικόνες του τέμπλου και οι ξύλινες εικόνες ζωγραφίστηκαν στην Αγία Πετρούπολη με πλάκες χαλκού και ψευδαργύρου. Τα παράθυρα είναι διακοσμημένα με βιτρώ.
Σχέδια κατεδάφισης
Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε κατά την περίοδο της ρωσοποίησης στα τέλη του 19ου αιώνα και ήταν τόσο αντιπαθητικός σε πολλούς Εσθονούς ως σύμβολο καταπίεσης έστι ώστε ότι οι αρχές της Εσθονίας προγραμμάτισαν την κατεδάφιση του καθεδρικού ναού το 1924, αλλά η απόφαση δεν εφαρμόστηκε ποτέ λόγω έλλειψης κεφαλαίων και της τεράστιας κατασκευής του κτηρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες της Εσθονίας Κατηγορία:Ιστορία του Τάλιν
Άρης Χατζηστεφάνου
Ο Άρης Χατζηστεφάνου είναι Έλληνας δημοσιογράφος και σκηνοθέτης. Έχει εργαστεί για διεθνή και ελληνικά μέσα ενημέρωσης, ασχολούμενος ειδικότερα με τη ραδιοφωνική παραγωγή, την αρθογραφία και τη δημιουργία ηχητικών και οπτικοακουστικών ντοκιμαντέρ πολιτικού, κυρίως, περιεχομένου.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Η δημοσιογραφική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1996 στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ 100,3, όπου το 2005 ξεκίνησε δική του εκπομπή υπό τον τίτλο Infowar, τη μόνη εκπομπή ηχητικών ντοκιμαντέρ στο ελληνικό ραδιόφωνο. Περαιτέρω, εργάστηκε για την Παγκόσμια Υπηρεσία του BBC στο Λονδίνο και την Κωνσταντινούπολη και συνεισέφερε με μικρά ντοκιμαντέρ και άρθρα στην εφημερίδα The Guardian και σε άλλα διεθνή μέσα ενημέρωσης.
Τον Απρίλιο του 2011 κυκλοφόρησε το ντοκιμαντέρ Χρεοκρατία (Debtocracy), με θέμα την ελληνική οικονομική κρίση χρέους, το οποίο σκηνοθέτησε από κοινού με την Κατερίνα Κιτίδη. Το ντοκιμαντέρ συγκέντρωσε συνολικά σχεδόν ένα εκατομμύριο θεάσεις στο YouTube, ωστόσο, δέχτηκε κριτική από τα παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Μάλιστα, εκείνη την περίοδο ο Χατζηστεφάνου απολύθηκε από την εργασία του στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ 100,3· ο ίδιος δήλωσε αναφορικά ότι «οι πληροφορίες που παρουσίαζα στην εκπομπή δεν ταίριαζαν με τη φιλοκυβερνητική και φιλομνημονιακή γραμμή που επιχειρούσε να επιβάλλει η διεύθυνση».
Το 2012 σκηνοθέτησε από κοινού με την Κατερίνα Κιτίδη το ντοκιμαντέρ Catastoika που επικεντρώνεται στις επιπτώσεις των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων στην ελληνική και σε άλλες οικονομίες. Στο ντοκιμαντέρ συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ναόμι Κλάιν και ο φιλόσοφος Σλάβοϊ Ζίζεκ. Το 2013 συμμετείχε στην ίδρυση του πολιτικού περιοδικού Unfollow. Ένα έτος αργότερα σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ Φασισμός ΑΕ (Fascism Inc.), όπου εξετάζονται οι τρόποι με τους οποίους οι οικονομικές ελίτ της εποχής υποστήριξαν τον φασισμό κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930 και εκτίθενται οι ομοιότητες με τις πολιτικές κρίσεις των αρχών του 21ου αιώνα. Το 2016 σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ This Is Not A Coup («Αυτό δεν είναι ένα πραξικόπημα») με θέμα τις επιπτώσεις των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην περιφέρεια της Ευρωζώνης. Το 2019, σκηνοθέτησε και κυκλοφόρησε ένα ακόμα πολιτικό ντοκιμαντέρ υπό τον τίτλο Make the Economy Scream, μια εξέταση της πολιτικοοικονομικής κατάστασης της Βενεζουέλας. Το 2022 εξέδωσε το βιβλίο του Προπαγάνδα και παραπληροφόρηση: πώς τις εντοπίζουμε, με θέμα τις μεθόδους άσκησης προπαγάνδας μέσω της δημοσιογραφίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Ιωάννης Μηλιός
Ο Ιωάννης Μήλιος ή Μηλιός (1903 - 17 Μαρτίου 1990) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και νομάρχης σε διάφορους νομούς.
Εκκλησία Αγίου Νικολάου (Τάλιν)
Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου ( Εσθονικά: Niguliste kirik, Nikolaikirche ) είναι μεσαιωνική εκκλησία στο Τάλιν της Εσθονίας που σήμερα έχει μετατραπεί σε μουσείο εκκλησιαστικής τέχνης.
Ιωάννης Μηλιός
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1903. Ήταν γιος του Γεώργιου Μηλιού. Ήταν διευθυντής της αντιστασιακής εφημερίδας "Ελληνικόν Αίμα" μαζί με τον Κωνσταντίνο Βοβολίνη. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 7 μηνών και σε πρόστιμο 200.000 δρχ. στις 27 Αυγούστου 1946 για εξύβριση του στρατάρχη Ιωσήφ Στάλιν.
Εκκλησία Αγίου Νικολάου (Τάλιν)
Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο, τον προστάτη των ψαράδων και των ναυτικών. Αρχικά χτίστηκε τον 13ο αιώνα, καταστράφηκε μερικώς στον σοβιετικό βομβαρδισμό του Τάλιν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έκτοτε έχει αναστηλωθεί και σήμερα στεγάζει το Μουσείο Νιγκουλίστε, ένα παράρτημα του Μουσείου Τέχνης της Εσθονίας, που εστιάζει κυρίως στην εκκλησιαστική τέχνη από τον Μεσαίωνα και μετά. Η πρώην εκκλησία χρησιμοποιείται και ως αίθουσα συναυλιών.
Ιωάννης Μηλιός
Βιογραφία
Διορίστηκε Νομάρχης Βοιωτίας το 1954 και υπηρέτησε εκεί ως το 1957. Στη συνέχεια μετατέθηκε στην Κέρκυρα το 1957 και το 1960 ανέλαβε Νομάρχης Εύβοιας, από το 1962 ως το Δεκέμβριο του 1963 ήταν Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας και τέλος μόνο για 8 ημέρες ήταν Νομάρχης Πρέβεζας από τις 23 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 31 Δεκεμβρίου 1963. Στα τέλη του 1963 συνταξιοδοτήθηκε λόγω συμπλήρωσης του ορίου ηλικίας. Απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών στην Αθήνα το 1990 και κηδεύτηκε στις 19 Μαρτίου από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου Γλυφάδας.
Εκκλησία Αγίου Νικολάου (Τάλιν)
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εσωτερικό της εκκλησίας, που δείχνει το τεράστιο κηροπήγιο με επτά βραχίονες Η εκκλησία ιδρύθηκε και χτίστηκε γύρω στο 1230 – 1275 από Βεστφαλούς εμπόρους, που ήρθαν από τη Γκότλαντ τον 13ο αιώνα. Ενώ η πόλη ήταν ακόμη ανοχύρωτη, η εκκλησία είχε βαριές μπάρες για το κλείσιμο των εισόδων, πολεμίστρες και κρυψώνες για τους πρόσφυγες. Όταν τελείωσαν οι οχυρώσεις γύρω από το Τάλιν τον 14ο αιώνα (το τείχος της πόλης περιέκλειε την εκκλησία και τον οικισμό το 1310 ), η εκκλησία του Αγίου Νικολάου έχασε την αμυντική της λειτουργία και έγινε μια τυπική μεσαιωνική ενοριακή εκκλησία. Υπάρχουν μόνο λίγα τμήματα της αρχικής εκκλησίας, που έχουν διατηρηθεί μέχρι σήμερα.
Το 1405 – 1420, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου απέκτησε τη σημερινή της όψη, όταν το κεντρικό κλίτος έλαβε ένα φεγγίτη πάνω από τα πλάγια κλίτη με τη μορφή, που είναι γνωστή στην αρχιτεκτονική ως βασιλική. Το 1515 ο πύργος χτίστηκε ψηλότερα και καλύφθηκε με υστερογοτθικό κωδωνοστάσιο. Στα τέλη του 17ου αιώνα ο πύργος ενισχύθηκε και ασφαλίστηκε. Το κωδωνοστάσιο αντικαταστάθηκε από ένα μπαρόκ κωδωνοστάσιο με ευάερες στοές, το οποίο ανυψώθηκε βαθμιαία στη διάρκεια αρκετών αιώνων. Ο πύργος έχει τώρα 105 μέτρα ύψος.
Ο Άγιος Νικόλαος ήταν η μόνη εκκλησία στο Τάλιν, που παρέμεινε ανέγγιχτη από την εικονομαχία, που προκάλεσε η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση το 1523 (ή το 1524 ). Ο επικεφαλής της εκκλησίας έριχνε λιωμένο μόλυβδο στις κλειδαριές της εκκλησίας και οι μαινόμενες ορδές δεν μπορούσαν να μπουν μέσα Η εκκλησία μετατράπηκε σε λουθηρανική εκκλησία τον 16ο αιώνα.
Στις 9 Μαρτίου 1944, η εκκλησία υπέστη σοβαρές ζημιές από τους σοβιετικούς βομβαρδισμούς του Τάλιν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πυρκαγιά, που προέκυψε μετέτρεψε την εκκλησία σε ερείπια και κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού της (εκτός από το παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου), συμπεριλαμβανομένων των μπαρόκ στασιδιών, σοφιτών και άμβωνα. Ο πύργος συνέχισε να βγάζει καπνούς για περίπου ένα μήνα. Οι περισσότεροι πολύτιμοι θησαυροί τέχνης επέζησαν χάρη στην έγκαιρη εκκένωση τους από την εκκλησία. Η ανακαίνιση του ναού ξεκίνησε το 1953 και ολοκληρώθηκε πλήρως το 1981
Ο πύργος της εκκλησίας υπέστη και πάλι ζημιές από πυρκαγιά στις 12 Οκτωβρίου 1982 Ο πύργος κάηκε και καταστράφηκε ο κώνος. Οι στέγες του ναού και το παρεκκλήσι του Αγίου Αντωνίου υπέστησαν ζημιές.
Μετά από μια αναστήλωση, που πραγματοποιήθηκε υπό την καθοδήγηση του συντηρητή-αναστηλωτή Βίλλεμ Ράαμ, η εκκλησία εγκαινιάστηκε το 1984 ως μουσείο και αίθουσα συναυλιών, όπου εκτίθεται η συλλογή της μεσαιωνικής τέχνης του Μουσείου Τέχνης της Εσθονίας. Λόγω της εξαιρετικής ακουστικής της, η εκκλησία είναι πολύ δημοφιλής αίθουσα συναυλιών.
Έργα τέχνης στην εκκλησία
Το πιο διάσημο από τα έργα τέχνης του μουσείου είναι ίσως ο Μακάβριος Χορός του μάστορα του Λύμπεκ Μπέρντ Νότκε, το οποίο απεικονίζει την παροδικότητα της ζωής, τη σκελετένια φιγούρα του Θανάτου να παίρνει μαζί του τους πανίσχυρους αλλά και τους αδύναμους ανθρώπους. Το Danse Macabre ή ο χορός του θανάτου ήταν ένα δημοφιλές μεσαιωνικό μοτίβο στην τέχνη. Μόνο ένα τμήμα από την αρχική ζωγραφική απεικόνιση, που είχε πλάτος 30 μέτρα και η οποία έγινε στα τέλη του 15ου αιώνα, έχει διατηρηθεί και εκτίθεται σήμερα στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου. κέντρο|μικρογραφία|700x700εσ| Μακάβριος Χορός του Μπερντ Νότκε Το μουσείο περιέχει πολλά άλλα αξιόλογα έργα τέχνης της ύστερης γοτθικής και της πρώιμης βόρειας Αναγέννησης. μικρογραφία|Ξυλόγλυπτο πάνελ της Αγίας Τράπεζας Η Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου κατασκευάστηκε μεταξύ 1478 – 1481 στο εργαστήριο του Χέρμεν Ρόντε, ενός δεξιοτέχνη ζωγράφου από το Λύμπεκ. Οι πίνακες στις εξωτερικές πλευρές απεικονίζουν τη ζωή του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Βίκτωρα, το κεντρικό τμήμα και τα ξεδιπλωμένα φτερά εκθέτουν πάνω από τριάντα ξύλινα γλυπτά, που σχηματίζουν τη λεγόμενη γκαλερί των αγίων. Οι εξωτερικές πτέρυγες δείχνουν τα εμβλήματα της Μεγάλης Συντεχνίας του Τάλιν και της Αδελφότητας των Μαυροκέφαλων. Η πρεντέλα (predella) δείχνει Πατέρες της Εκκλησίας και τους ιδρυτές των ταγμάτων: Άγιος Βερνάρδος του Κλαιρβώ, Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας, Άγιος Ιερώνυμος, Άγιος Αυγουστίνος, Άγιος Αμβρόσιος και Άγιος Βενέδικτος της Νουρσίας.
Οι άλλες πτέρυγες απεικονίζουν τον Ευαγγελισμό σε τεχνική grisaille σε μια σκηνή με τον αρχάγγελο Γαβριήλ και την Παναγία με ένα ανοιχτό βιβλίο. Οι ανοιχτές πτέρυγες δείχνουν από αριστερά προς τα δεξιά: Παναγία με γυμνό στήθος και δωρητές, Χριστός που δείχνει την πληγή στο στήθος Του, Θεός Πατήρ ένθρονος, Ιωάννης ο Βαπτιστής με δωρητές. Στην ανοιχτή θέα βλέπουμε την Παναγία πλαισιωμένη από τον Άγιο Γεώργιο και τον Άγιο Βίκτωρα. Η αριστερή πτέρυγα δείχνει τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης και η δεξιά την Αγία Γερτρούδη της Νιβέλ. Το ρετάμπλ παρέμεινε στο σπίτι της Αδελφότητας των Μαυροκέφαλων από το 1534 έως το 1943.
Οι διακοσμήσεις της Αγίας Οικογένειας από το 1490 περίπου, κατασκευάστηκαν στο εργαστήριο του Γιαν Μπόρμαν στις Βρυξέλλες. Οι διακοσμήσεις των Παθών του Χριστού φτιάχτηκαν στις αρχές του 16ου αιώνα από το εργαστήριο του δασκάλου της Μπριζ, Άντριαν Ίζενμπραντ, κατόπιν εντολής της ισχυρής Αδελφότητας των Μαυροκέφαλων. Υπάρχουν επίσης ένας πίνακας από τον Δάσκαλο του Σλος Λιχτενστάιν, "Απεικόνιση του Χριστού στο Τέμπλο" (1430 – 1440) και πολλά μεσαιωνικά ξυλόγλυπτα του Χένινγκ φον ντερ Χάιντε (που απεικονίζουν τον Άγιο Νικόλαο, την Παναγία και τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή ) (1510 – 15 ).
Υπάρχει ένα ορειχάλκινο κηροπήγιο ύψους τεσσάρων μέτρων, επτά κλαδιών του 1519, ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Στην κορυφή του μεσαίου κλάδου στέκεται διπλή μορφή της Παναγίας με το Παιδί σε θρόνο. Ήταν μια δωρεά το 1519 από τον πλούσιο έμπορο του Τάλιν Χανς Μπόουβερ.
Από μεταγενέστερα έργα τέχνης αξιοσημείωτα είναι η μορφή του Αγίου Χριστόφορου του Τομπίας Χάινζε, (1624) ένα διακοσμητικό τέμπλο 350 ετών του παρεκκλησίου του Μπογκισλάους Ρόζεν σκαλισμένο από τον Φρανς Χοπενστάτ, και ο επιτάφιος του Αντόνιους βαν ντερ Μπους από τον Αρέντ Πασέρ (1608). Γύρω από τον σηκό βρίσκεται μια σειρά από ομοιώματα του 17ου αιώνα, όπως ο Μπερντ Ράινχολντ φον Ντέλβικ και ο Χέρμαν Νίροθ με πανοπλία.
Το μουσείο περιέχει επίσης έναν ειδικό ασημένιο θάλαμο με τους ασημένιους θησαυρούς των συντεχνιών, των βιοτεχνιών και της Αδελφότητας των Μαυροκέφαλων.
Σαρλ Ευζέν ντε Κρουά
αριστερά|μικρογραφία| Σχέδιο του 19ου αιώνα της μούμιας του Σαρλ Ευζέν ντε Κρουά Το πλαϊνό παρεκκλήσι χρησιμοποιήθηκε, για να διατηρήσει τη μούμια του δούκα Σαρλ Ευζέν ντε Κρουά, του διοικητή του ρωσικού στρατού στη μάχη της Νάρβα (1700), που αιχμαλωτίστηκε από τον Σουηδό βασιλιά Κάρολο ΙΒ'. Ο Σαρλ Ευζέν ντε Κρουά πέθανε το 1702 και έμεινε άταφος, καθώς κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να πληρώσει για την κηδεία. Οι συνθήκες αερισμού στο παρεκκλήσι, όπου κρατούνταν το πτώμα, προστάτευαν το πτώμα από την αποσύνθεση και έγινε αξιοθέατο, παρέμενε εκτεθειμένο μέχρι το 1897, όταν τελικά οι αρχές το έθαψαν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Τάλιν Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Μουσεία της Εσθονίας
Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί
Ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά πάρκα στη Γεωργία, το Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί διατρέχει έξι δήμους - Borjomi, Kharagauli, Akhaltsikhe, Adigeni, Khashuri και Baghdati - που εκτείνονται από το θέρετρο Borjomi έως την πόλη Kharagauli. Μαζί με το παρακείμενο φυσικό καταφύγιο Borjomi, η συνολική έκταση του πάρκου είναι 851 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή περισσότερο από το 1% του συνολικού εδάφους της χώρας. Το πάρκο ιδρύθηκε το 1995 και εγκαινιάστηκε επίσημα το 2001.
Η μοναδικότητά του πάρκου έγκαιται στην ποικιλομορφία των γεωγραφικών και οικολογικών ζωνών, των τοπίων, των ιστορικών μνημείων και της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας του. Το πάρκο διαθέτει ταχέως αναπτυσσόμενη τουριστικές υποδομές.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί Η ιστορία του πάρκου χρονολογείται από τους μεσαιωνικούς χρόνους, οπότε χρησιμοποιούνταν κυρίως για κυνήγι από την τοπική αριστοκρατία.
Όταν η Γεωργία έχασε την ανεξαρτησία της και έγινε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ο Μιχαήλ Νικολάεβιτς της Ρωσίας πήρε τη θέση του γενικού κυβερνήτη του Νοτίου Καυκάσου. Ο κυβερνήτης βρήκε την τοπική ομορφιά του πάρκου τόσο εντυπωσιακή, που αποφάσισε να χτίσει εκεί την προσωπική του καλοκαιρινή κατοικία.
Αξιοσημείωτες αλλαγές στο πάρκο έγιναν όταν ο κυβερνήτης περιόρισε την υλοτομία και το κυνήγι χωρίς άδεια, θέτοντας έτσι τα θεμέλια για το μέλλον του πάρκου.
Το 1995, δημιουργήθηκε το Εθνικό Πάρκο με την υποστήριξη του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση και της γερμανικής κυβέρνησης και εγκαινιάστηκε επίσημα το 2001.
Περιβαλλοντικές ανησυχίες
αριστερά|μικρογραφία| Το Εθνικό Πάρκο Μπορζόμ-Χαραγκουαλί κοντά στο θέρετρο Borjomi. Ο αγωγός Μπακού – Τιφλίδας – Σεϊχάν βρίσκεται στην άκρη αυτού του Εθνικού Πάρκου και διασχίζει την λεκάνη απορροής του. Η απόφαση για τη λειτουργία του αγωγού κοντά σε αυτήν την παρθένα περιοχή προκάλεσε σημαντική αντίδραση από περιβαλλοντικές ομάδες που ισχυρίζονται ότι μια διαρροή θα μπορούσε να διαταράξει το οικοσύστημα της περιοχής. Αυτές οι ομάδες επισημαίνουν επίσης ότι η περιοχή αποτελεί κέντρο συχνών κατολισθήσεων, που θα μπορούσαν να αυξήσουν την πιθανότητα δημιουργίας ρωγμών στον αγωγό. Ισχυρίζονται επίσης ότι η ύπαρξη αγωγού στην περιοχή θα επηρεάσει αρνητικά στις πωλήσεις του μεταλλικού νερού Borjomi, το οποίο αποτελεί σημαντικό μέρος των εξαγωγών της Γεωργίας. Τον Αύγουστο του 2008, περισσότερα από τρία τετραγωνικά χιλιόμετρα δάσους κάηκαν στη διάρκεια μιας καταστροφής που χαρακτηρίστηκε από τη Γεωργία ως οικοκτονία που προκλήθηκε από τη Ρωσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα
Βασίλειος Ι. Βύζας
Για τον νεότερο πολιτικό με το ίδιο ονοματεπώνυμο, δείτε Βασίλειος Κ. Βύζας.
Ο Βασίλειος Βύζας του Ιωάννη (1895 - 24 Οκτωβρίου 1974) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής Κοζάνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Εμπόριο Κοζάνης το 1895 και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος στην Κοζάνη από το 1923. Εξελέγη βουλευτής Κοζάνης για πρώτη φορά στις εκλογές του 1920 με την Ηνωμένη Αντιπολίτευση και στη συνέχεια με το Λαϊκό Κόμμα το 1935, το 1936 και το 1946. Αργότερα εξελέγη ξανά βουλευτής Κοζάνης με το Λαϊκό Κόμμα το 1950, με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952 και με την ΕΡΕ το 1956, το 1958, το 1961 και το 1963. Υπηρέτησε επίσης ως Νομάρχης Πέλλας (1934-35) και 3 φορές ως β΄ αντιπρόεδρος της Βουλής και ως γενικός γραμματέας του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 24 Οκτωβρίου 1974 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό του Πρώτου Νεκροταφείου Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με τη Νανά Βύζα και είχαν παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Νομάρχες Πέλλας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ
Μάστερς (Σνούκερ)
Το Μάστερς είναι ένα τουρνουά σνούκερ στο οποίο μετέχουν μόνο προσκεκλημένοι παίκτες. Σε αντίθεση με τα περισσότερα τουρνουά σνούκερ που μετέχουν όσοι παίκτες βρίσκονται στην παγκόσμια λίστα κατάταξης, το Μάστερς είναι μια «κλειστή» διοργάνωση που μετέχουν μόνο οι 16 καλύτεροι παίκτες σύμφωνα με την παγκόσμια κατάταξη.
Το Μάστερς είναι η δεύτερη παλαιότερη διοργάνωση μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Διεξάγεται ανελλιπώς από το 1975 και μαζί με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και το Πρωτάθλημα Ηνωμένου Βασιλείου, αποτελούν την τριάδα των μεγαλύτερων τουρνουά που ονομάζεται Triple Crown (Τριπλ Κράουν). Θεωρείται το δεύτερο σημαντικότερο τουρνουά στο σνούκερ πίσω από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα παρά το γεγονός ότι συμμετέχουν μόνο παίκτες με πρόσκληση και συγκεκριμένα οι 16 στην παγκόσμια κατάταξη. Το γεγονός ότι συμμετέχουν οι 16 παίκτες με την υψηλότερη θέση στην κατάταξη, καθιστά το Μάστερς ένα από τα δυσκολότερα τουρνουά για να κερδίσει κάποιος (μαζί με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα) εξαιτίας της παρουσίας των «ελίτ» παικτών του κόσμου. Από το 1975 μέχρι και το 1980 μετείχαν οι 10 παίκτες με την υψηλότερη θέση στην κατάταξη. Το 1981 ο αριθμός αυξήθηκε στους 12 και συνέχεια στους 16 (1983-σήμερα). Το 2016, το τρόπαιο ονομάστηκε Πολ Χάντερ Τρόφι (Paul Hunter Trophy) προς τιμήν του τρεις φορές νικητή Πολ Χάντερ ο οποίος έφυγε από την ζωή το 2006 σε ηλικία 27 ετών. Ο νεότερος νικητής στην ιστορία είναι ο Ρόνι Ο'Σάλιβαν το 1995 σε ηλικία 19 ετών και 69 ημερών. Ο γηραιότερος νικητής είναι ο Στιούαρτ Μπίνγκχαμ που κέρδισε το τρόπαιο το 2020 σε ηλικία 43 ετών και 243 ημερών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπιλιάρδο Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις
Τιραμισού
Το τιραμισού είναι ένα γλυκό διαδεδομένο σε όλη την Ιταλία, η προέλευση του οποίου βρίσκεται μεταξύ Φρίουλι (Friuli) και Βένετο (Veneto). Είναι ένα γλυκό που τρώγεται με κουτάλι έχοντας μια βάση από μπισκότα σαβαγιάρ (ή άλλα μπισκότα που τρίβονται εύκολα ) βρεγμένα με καφέ και καλύπτονται με κρέμα από μασκαρπόνε, αυγά και ζάχαρη. Σε ορισμένες παραλλαγές, η κρέμα είναι επίσης αρωματισμένη με λικέρ.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Τιραμισού σε ποτήρι. Η συνταγή του τιραμισού δεν εμφανίζεται στα βιβλία πριν από τη δεκαετία του εξήντα του εικοστού αιώνα. Αυτό επιτρέπει να υποθέσουμε ότι το τιραμισού, όπως γνωρίζουμε τώρα, είναι μια πρόσφατη συνταγή. Στοιχείο είναι η απουσία αναφοράς του γλυκού σε εγκυκλοπαίδειες και λεξικά της δεκαετίας του εβδομήντα και του ογδόντα. Το λεξικό της ιταλικής γλώσσας Sabatini Coletti κάνει την πρώτη αναφορά στο όνομά του το 1980.
Σύμφωνα με την παράδοση της ζαχαροπλαστικής, το τιραμισού έχει ομοιότητες με κάποια επιδόρπια, ιδίως με τη σαρλότ (charlotte), που αποτελείται από κρέμα βαυαρίας, η οποία περιβάλλεται από ένα στεφάνι σαβαγιάρ και καλύπτεται από γαρνιτούρα αγγλικής σούπας. Το γλυκό αυτό επίσης αποτελείται από στρώσεις σαβαγιάρ εμποτισμένα με ιταλικό λικέρ alchermes και/ή με το ιταλικό λικέρ rosolio και ζαχαροπλαστικής κρέμας. Έχει ομοιότητες επίσης με το γλυκό Τορίνο, που αποτελείται από μπισκότα σαβαγιάρ βουτηγμένα στο λικέρ alchermes και στο λικέρ rosolio με ένα μείγμα από βούτυρο, κρόκους αυγού, ζάχαρη, γάλα, σκούρα σοκολάτα, και τη Βαυαρική Lombarda, με την οποία μοιάζει στην προετοιμασία και την παρουσία ορισμένων συστατικών, όπως τα μπισκότα και τους κρόκους αυγών. Στη βαυαρική, χρησιμοποιείται βούτυρο και rosolio (ή alkermes), αλλά όχι το τυρί μασκαρπόνε και ο καφές.
Παρά το γεγονός αυτό, το Φρίουλι και η Βένετο, θα αμφισβητούνται για την πατρότητα του επιδορπίου.
Το βιβλίο "το Τιραμισού. Η ιστορία, η περιέργεια και οι ερμηνείες του πιο αγαπημένου ιταλικού γλυκού" από τους Κλάρα και Τζίτζι Παντοβάνι έχει δείξει την προέλευση του γλυκού απο το Φρίουλι μέσα από τα έγγραφα, τις συζητήσεις και τις αναλύσεις.
Άλλες δημοσιογραφικές πηγές από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας, υποστηρίζουν ότι το γλυκό εφευρέθηκε στην Καρνία στη δεκαετία του πενήντα. Αυτή η έκδοση, η οποία βασίζεται σε ένα μενού και ένα λογαριασμό που αναφέρει το όνομα, θέλει την εκδοχή της προέλευσης του γλυκού στο Ξενοδοχείο "Roma di Tolmezzo". Η δημιουργία του γλυκού θα έπρεπε να ήταν των Νορμα Πιέλι και ο Μπεπίνο ντελ Φαμπρο, που λειτουργούσαν το ξενοδοχείο από το 1947 έως το 1969, και που εκείνα τα χρόνια ήταν οι παραλήπτες των πολυάριθμων βραβείων από την Ακαδημία της ιταλικής Γαστρονομίας.
Με την ευκαιρία της ευρωπαϊκής ημλερας το 2006, το τιραμισού, επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ιταλία στην πρωτοβουλία Γλυκιά Ευρώπη.
Στις 17 Ιανουαρίου 2013, το τιραμισού ανακηρύχθηκε το επίσημο πιάτο της 6ης Παγκόσμιας Ημέρας της ιταλικής Κουζίνας.
Εναλλακτικές εκδόσεις και μύθοι
μικρογραφία Ένας από τους μύθους σχετικά με τη γέννηση του τιραμισού θέτει τις ρίζες του στη Σιένα, όπου το γλυκό παρασκευάζεται με την ευκαιρία της επίσκεψης του μεγάλου δούκα Cosimo III de' Medici, που ονομάζεται "σούπα του δούκα". Αν αυτή η εκδοχή είναι θεωρητικά συμβατή με την εισαγωγή στην Ιταλία ενός από τα κύρια συστατικά του τιραμισού, του καφέ (που χρησιμοποιείται ως ένα ρόφημα αλλά και όταν αυτό απαιτείται ως υλικό παρασκευής τροφής), είναι όχι μόνο για τη χρήση του μασκαρπόνε, το οποίο είναι ένα παραδοσιακό τυρί της Λομβαρδίας, και για τα σαβαγιάρ μπισκότα καταγωγής απο τη Σαβοϊα, και τα δυο πιθανόν να έχουν χρησιμοποιηθεί στη ζαχαροπλαστική της Σιένα, μεταξύ των XVII και XVIII αιώνα. Το μασκαρπόνε, ιδίως, αλλοιώνεται γρήγορα και δεν θα μπορούσε να αποθηκευθεί και να μεταφερθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα από την Λομβαρδία για την Τοσκάνη.
Επίσης, η χρήση των ωμών αυγών μέσα σε ένα γλυκό που δεν υπόκειται σε ψήσιμο, στο παρελθόν, παρουσίαζε δυσκολίες, δεδομένου του υψηλού κινδύνου ανάπτυξης της σαλμονέλας, λόγω της επισφαλούς μεθόδους συντήρησης των τροφίμων εκείνης της εποχής. Στην πραγματικότητα, ακόμα και πρόσφατα, η κακή συντήρηση των συστατικών ελοχεύει πιθανούς κινδύνους. Η σούπα του δούκα δεν αναφέρεται σε κλασικά βιβλία όπως "Η Επιστήμη της μαγειρικής και η τέχνη τρώει καλά" του Pellegrino Artusi. Σε αντίθεση με την Σιένα, που δεν εμφανίζεται μεταξύ των τυπικών προϊόντων της περιοχής, λείπει μεταξύ αυτών ένα γλυκό το οποίο έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με το τιραμισου,  μέχρι σήμερα, το τιραμισού αναγνωρίζεται ως επίσημο γλυκό της επαρχίας του Τρεβίζο.
Ανάμεσα στα εστιατόρια που τους αποδίδεται ή πατρότητα συγκαταλέγονται του Τρεβίζο το "Εl Toulà" και το "Al Fogher". Ένα άλλο επιχείρημα αναφέρει ότι το γλυκό δημιουργήθηκε από ένα σεφ ζαχαροπλαστικής στο Τορίνο για να υποστηρίξει τον κόντε Cavour στις προσπάθειες του για την ενοποίηση της Ιταλίας. Επίσης, κατά την εποχή της ενότητας της Ιταλίας οι μέθοδοι της παραγωγής και της διατήρηση των τροφών δεν μπορούσαν να εγγυηθούν για την καταλληλότητα αυτού του τύπου το επιδόρπιο, και, επίσης, για αυτή την εκδοχή, δεν βρέθηκαν πηγές για να την υποστηρίξουν. Μεταξύ εκείνων που ισχυρίζονται ότι έχουν δημιουργήσει το τιραμισού είναι επίσης και κάποιος Καρμιναντονιο λανακονε (Carminantonio Iannaccone),ο οποίος σήμερα κατοικεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος, σε ένα άρθρο στην Washington Post το 2007, ισχυρίζεται ότι εφηυρε στη δεκαετία του Εβδομήντα, όταν ήταν στο Τρεβίζο.
Αυτή η εκδοχή είναι αυτο-αναφορική και στερείται πηγών, έχει καταρριφθεί από το περιοδικό "Gastronaut", το οποίο απέδωσε, και αυτό, την πατρότητα του επιδορπίου στο εστιατόριο "Alle Beccherie". Στο Πιερής, στο γκοριτσιάνο, αναφέρεται ότι ένα γλυκό παρόμοια προσφερόταν από τη δεκαετία του σαράντα, στο τότε γνωστό εστιατόριο "Il vetturino".
Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Η προετοιμασία του τιραμισού μικρογραφία|Περιβάλλεται από ένα στεφάνι από μπισκότα Για την παρασκευή σύμφωνα με την αρχική συνταγή θα χρειαστείτε τα ακόλουθα συστατικά: μπισκότα σαβαγιάρ, κρόκους αυγών, ζάχαρη, καφέ, μασκαρπόνε και κακάο σε σκόνη. Στην αυθεντική συνταγή δεν αναφέρεται αλκοόλ και τα ασπράδια των αβγών. Το αρχικό σχήμα του γλυκού είναι στρογγυλό, αν και το σχήμα σαβαγιάρ ευνοεί τη χρήση ενός πυρίμαχου σκεύους τετράγωνου ή ορθογώνιου, που δίνει την κλασική εικόνα "πλακών". Ωστόσο, συχνά τοποθετούνται στο εσωτερικό, στρογγυλά γυαλιά, τα οποία δείχνουν τα διάφορα στρώματα, ή την πυραμίδα.
Σύγχρονες εκδοχές έχουν ως κανόνα την προσθήκη σαντιγί και/ή ασπράδι αυγού ενωμένα με την κρέμα μασκαρπόνε, προκειμένου να γίνει πιο ελαφρύ, παχύ και αφρώδες, αλλά και αλκοολούχων ποτών το πιο κοινό περιλαμβάνει την προσθήκη Marsala. Το γλυκό συνήθως σερβίρεται κρύο, αφού έχουν περάσει τουλάχιστον 2 ώρες μες στο ψυγείο. Μια άλλη παραλλαγή θέλει την προετοιμασία της κρέμας με τα αυγά που τοποθετείται σε μπεν μαρί, για να ψηθούν και να παραταθεί έτσι η συντήρηση. Με τον καιρό, αντικαθιστώντας κάποια από τα συστατικά, κυρίως καφέ, προέκυψαν πολλές παραλλαγές όπως το τιραμισού με σοκολάτα, φράουλα, αμαρέτο, berry, λεμόνι, ανανά, γιαούρτι, μπανάνα, βατόμουρο, καρύδα ακόμα και μπύρα.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια Κατηγορία:Ιταλικά επιδόρπια
Σταμάτιος Βάλβης
Ο Σταμάτιος Βάλβης (1850-1916) ήταν Έλληνας φιλόλογος και λογοτέχνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1850 στο Μεσολόγγι, και ήταν συγγενής του Κωστή Παλαμά, μιας και η γυναίκα του Παλαμά καταγόταν από την οικογένεια Βάλβη. Αφού ολοκλήρωσε το γυμνάσιο μετακόμισε στην Αθήνα, όπου σπούδασε φιλολογία στο εκεί πανεπιστήμιο. Υπερασπιζόταν και αγωνιζόταν υπέρ της Καθαρεύουσας, και είχε ταχθεί κατά των Δημοτικιστών. Για τον λόγο αυτό συγκρούστηκε με τον Κωστή Παλαμά, λέγοντας πως πήρε τον δρόμο της «χυδαιογραφίας». Με την σειρά του ο Παλαμάς απάντησε με τρία κείμενα, υπογράφοντας ως «Αβλάβιος». Πέθανε το 1916.
Συγγραφικό έργο
Έγραψε τα εξής έργα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Οικογένεια Βάλβη
Αμαζονομαχία
Στην ελληνική μυθολογία, με τον όρο «Αμαζονομαχία» περιγράφονται διάφορες μάχες μεταξύ των Αμαζόνων και  Ελλήνων ηρώων.
Από αυτές, δυο πολύ γνωστές μάχες είναι :
Ηρακλής και Ιππολύτη
Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο, (βιβλιοθήκη Απολλόδωρου, βιβλίο 2, κεφάλαιο 5, παράγραφος 9 /  Apollodorus 2, 5, 9)  ο ένατος άθλος που ανατέθηκε στον Ηρακλή από τον Ευρυσθέα ήταν να κλέψει τη ζώνη της Ιππολύτης, βασίλισσας των αμαζόνων για  να την δώσει στην Αδμήτη,  κόρη του Ευρυσθέα. Ο Ηρακλής μαζί με τους συντρόφους του έφτασε  στη χώρα των Αμαζόνων μετά από περιπέτειες. Εκεί  έπεισε την Ιππολύτη  να  του δώσει τη ζώνη της, η οποία ήταν δώρο του θεού Άρη και συμβόλιζε τη δύναμη. Όμως παρενέβη η Ήρα, η οποία διέδωσε  στις υπόλοιπες αμαζόνες τη φήμη ότι ο Ηρακλής είχε σκοπό να  την σκοτώσει  τη βασίλισσά τους. Εξοργισμένες οι αμαζόνες επιτέθηκαν στον Ηρακλή και τους συντρόφους του. Ο Ηρακλής, νομίζοντας ότι υπήρχε δόλος πίσω από την επίθεση, σκοτώνει την Ιππολύτη και της αφαίρεσε τη ζώνη. Ο ίδιος και οι σύντροφοί του κατάφεραν να διαφύγουν.
Αχιλλέας και Πενθεσίλεια
Τη μάχη μεταξύ του Αχιλλέα και της Πενθεσίλειας  βρίσκουμε με λεπτομέρεια στο έργο του Κόιντου από τη Σμύρνη «τα μεθ’  Όμηρον» (η πτώση της Τροίας: βιβλίο 1 ). Μετά το θάνατο του Έκτορα οι αμαζόνες, με επικεφαλής τη βασίλισσά τους  Πενθεσίλεια, έφτασαν στην Τροία για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο βασιλιά Πρίαμο. Οι αμαζόνες σκότωσαν πολλούς Αχαιούς. Η Πενθεσίλεια  μάχεται εναντίον του Αχιλλέα, ο οποίος τη σκοτώνει. Όταν ο Αχιλλέας έβγαλε το κράνος της Πενθεσίλειας θαμπώνεται από την ομορφιά της. Οι συμπολεμιστές του αντιλαμβάνονται τη συγκίνησή του και ο Θερσίτης τον περιγελά. Τότε ο Αχιλλέας, σε έξαλλη κατάσταση, σκοτώνει και τον Θερσίτη.
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Ιλού-Σούμα
Ο Ιλού-Σουμά γιος του Σαλίμ-αχούμ ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας τον 20o αιώνα π.Χ. Το μέγεθος της βασιλείας του αμφισβητείται καθώς ο Κατάλογος Ασσυρίων βασιλέων τον καταγράφει "σαν ένας από τους βασιλείς που έχουν βρεθεί σε επιγραφές χωρίς όνομα αλλά είναι γνωστό το επώνυμο του". Ο γιος του Ερισούμ Α΄ τον διαδέχθηκε και βασίλευσε 40 χρόνια ή 30 σύμφωνα με τη μία έκδοση, τον ακολούθησε ο επόμενος γιος του Ικουνούμ. Ο Ερισούμ Α΄ καταγράφεται ως "αντιβασιλεύς του Ασσούρ, πιστός στον θεό Ασσούρ και στη θεά Ινάννα". Ο Κατάλογος Ασσυριακών βασιλέων καταγράφει "82 βασιλείς από τον Ερισούμ Α΄ γιο του Ιλού-Σουμά μέχρι τον Ασσουρμπανιπάλ γιο του Εσαρχαδδών με τον οποίο η Ασσυριακή αυτοκρατορία έφτασε στο μέγιστο της δύναμης της. Τα "Χρονικά των Πρώτων Ασσυρίων βασιλέων" τον σχετίζουν με τον σύγχρονο του Σού Αμπού που ταυτίζεται με τον Σουμού Αμπούμ (περί το 1830 π.Χ.) τον ιδρυτή της Α΄ Δυναστείας της Βαβυλώνας. Τα Χρονικά χρησιμοποιούν τον όρο "μάχη"'', πιθανότατα περιγράφουν τους πολέμους του με τον Σουμού Αμπού που διεκδικούσε τα νότια σύνορα του βασιλείου του, μια λίθινη επιγραφή περιγράφει τις επιχειρήσεις του Ιλού-Σουμά στον νότο :
"Η ελευθερία των Ακκάδων και των παιδιών τους στον νότο αποκαταστάθηκε, ελευθέρωσα τα εδάφη στα σύνορα των ελών, την Ουρ, τη Νιππούρ, την Αουάλ στο όνομα του θεού Ασσούρ και της θεάς Ινάννας".
Ο ιστορικός Μόγκενς Τρόλε Λάρσεν (γεν. 1937) διαβεβαιώνει ότι οι προσπάθειες του Ιλού-Σουμά να ιδρύσει σταθμούς στον νότο είχαν σχέση περισσότερο με το εμπόριο του χαλκού στον κόλπο παρά με τις πολεμικές επιχειρήσεις. Οι σταθμοί ήταν στα κύρια σημεία στα οποία διασταυρώνονταν οι τρεις μεγάλοι δρόμοι με τα βασιλικά καραβάνια. Οι βασικές προτεραιότητες του Ιλού-Σουμά ήταν η οικοδόμηση του ναού της Ιστάρ, τα τείχη της πόλης και να διευθετήσει τα νερά των μεγαλύτερων πηγών στις δύο μεγάλες πύλες. Ο μετέπειτα βασιλιάς Τικουλτί Νινουρτά Α΄ τον απομνημονεύει για την οικοδόμηση του ναού τις Ιστάρ, αναφέρει ότι έζησε 720 χρόνια πριν από αυτόν όταν βασίλευαν οι "βασιλείς που τα ονόματα τους δεν ήταν γνωστά" και καταγράφει για πρώτη φορά τη διάρκεια της βασιλείας του στα 21 χρόνια"''.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Βασίλειος Ευμένης Βύζας
Ο Βασίλειος Ευμένης Βύζας του Κωνσταντίνου (γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1937) είναι Έλληνας γιατρός που υπηρέτησε ως βουλευτής Κοζάνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Εμπόριο Κοζάνης το 1937 και σπούδασε Χειρουργική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, διδάκτορας του ίδιου πανεπιστημίου και του Πανεπιστημίου των Παρισίων, όπου φοίτησε ως υπότροφος την περίοδο 1970-73. Διετέλεσε πρόεδρος της Ιατρικής Εταιρείας Δυτικής Μακεδονίας και της Κοζάνης, διευθυντής Υπηρεσιών Υγείας της ΔΕΗ, επιμελητής της χειρουργικής κλινικής του ΑΠΘ και διευθυντής διαφόρων χειρουργικών κλινικών. Από το 1990 ως το 1993 υπηρέτησε ως διοικητής του Νοσοκομείου Κοζάνης.
Εξελέγη βουλευτής Κοζάνης για πρώτη φορά στις εκλογές του 1996 με τη Νέα Δημοκρατία. Επανεξελέγη το 2000 με το ίδιο κόμμα και υπηρέτησε ως μέλος του Κοινοβουλίου ως το 2004. Ήταν υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ και το 2004, χωρίς να εκλεγεί.
Ήταν θεράπων ιατρός και μαθητής του διάσημου καρδιοχειρουργού Παναγιώτη Σπύρου. Είναι παντρεμένος με 3 γιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Sandro Nicolas
Ο Αλεσσάντρο Χάινριχ Ρύττεν (Alessandro Heinrich Rütten, γεννημένος στις 2 Αυγούστου 1996), γνωστός με το καλλιτεχνικό Sandro Nicolas, είναι Γερμανός τραγουδιστής.
Πρώτα χρόνια
Ο Sandro Nicolas γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Χάινσμπεργκ της Γερμανίας. Ο πατέρας του είναι Αμερικανός ενώ η μητέρα του είναι Ελληνίδα. Ξεκίνησε να παίζει ντραμς και μαθήματα κιθάρας και από την ηλικία των 15 ξεκίνησε να γράφει τα δικά του τραγούδια.
Το 2015, πήρε μέρος στην οντισιόν του τάλεντ σόου Das Supertalent (τη γερμανική έκδοση του Got Talent). Το 2018 συμμετείχε στην όγδοη σεζόν του "The Voice of Germany" (τη γερμανική έκδοση του "The Voice"). Ερμήνευσε το τραγούδι "In My Blood" του Shawn Mendes στις Blind Auditions, κάνοντας και τους τέσσερις coaches να γυρίσουν τις καρέκλες τους. Αποκλείστηκε στον γύρο Sing Off (προημιτελικός).
Το 2019 πήρε μέρος στο "New Wave Festival" στο Σότσι της Ρωσίας, εκπροσωπώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες τερματίζοντας στην 6η θέση. Από εκεί, ξεκίνησε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο και καλλιτεχνικό Sandro Nicolas.
Μπορεί να μεγάλωσε στη Γερμανία αλλά μιλάει και λίγα Ελληνικά, λόγω του ότι έχει ελληνικές ρίζες και ελληνική παιδεία.
Στις 29 Νοεμβρίου 2019, το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου ανακοίνωσε τον Sandro Nicolas ως τον εκπρόσωπό του για τον 65ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στο Ρότερνταμ. Ωστόσο, στις 18 Μαρτίου 2020, ο διαγωνισμός ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού. Την 1η Ιουνίου 2020, ανακοινώθηκε ότι ο Sandro δεν θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στον διαγωνισμό του 2021, λόγω άλλων υποχρεώσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Γερμανοί ελληνικής καταγωγής
Εθνική Βιετνάμ (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Βιετνάμ αντιπροσωπεύει το Βιετνάμ στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Βιετνάμ (Association de Basketball Vietnam).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στο Ασιατικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Κινέζικη Ταϊπέι το 1972.
Μέχρι σήμερα το Βιετνάμ δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη της συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1970, αν και μετρά ελάχιστες εμφανίσεις σε αυτό.
Επίσης, το Βιετνάμ διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στο Πρωτάθλημα Νοτιοανατολικής Ασίας που διοργανώνει η SEABA, θυγατρική της FIBA Asia, καθώς και στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιετναμ Γυναικων
Στέφανος Παρμένιος
Ο Στέφανος Παρμένιος (Budai Parmenius István, περίπου 1555 – 29 Αυγούστου 1583) ήταν ένας Ούγγρος λόγιος και ανθρωπιστής ποιητής που ταξίδεψε στην Οξφόρδη και συμμετείχε στην αγγλική εξερεύνηση του Νέου Κόσμου. Εντάχθηκε στην αποστολή του Χάμφρεϊ Γκίλμπερτ στη Βόρεια Αμερική με την πρόθεση να γράψει ένα χρονικό του ταξιδιού και τις ανακαλύψεις του. Ο Παρμένιος έφτασε στη Νέα Γη και πιθανότατα έγινε ο πρώτος Ούγγρος που ταξίδεψε στον Νέο Κόσμο. Ωστόσο, πέθανε στο ταξίδι της επιστροφής το 1583 όταν το πλοίο του χάθηκε στη θάλασσα.
Βιογραφία
Ο Παρμένιος γεννήθηκε πιθανότατα μεταξύ 1555 και 1560 στη Βούδα που βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία από το 1541. Οι γονείς του δεν είναι γνωστοί, αλλά μεγάλωσε ως προτεστάντης, πιθανώς καλβινιστής, και έλαβε προνομιακή κλασική παιδεία στην Ουγγαρία. Το 1579 τον έστειλαν σε μια περιοδεία σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του. Πήγε αρχικά στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης και σπούδασε εκεί για δύο χρόνια.
Το 1581 ταξίδεψε στην Αγγλία όπου βρέθηκε υπό την αιγίδα του Χένρι Άντον. Εγκαταστάθηκε στην Οξφόρδη όπου έγινε φίλος με τον πρόεδρο του Κολλεγίου Μώντλιν του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Λόρενς Χάμφρεϊ και έμεινε με τον Ρίτσαρντ Χάκλουιτ στο Christ Church. Το 1582 έγραψε το πρώτο του λατινικό ποίημα με τον τίτλο Paean ή "Thanksgiving Hymn", αφιερωμένο στον Άντον, το οποίο εκδόθηκε από τον Τόμας Βοτόλιερ.
Εκείνη την εποχή ο Χάκλουιτ συνεργαζόταν στενά με τον Χάμφρεϊ Γκίλμπερτ για τον σχεδιασμό ενός ταξιδιού εξερεύνησης και εγκατάστασης στη Βόρεια Αμερική. Ο Χάκλουιτ παρουσίασε τον Παρμένιο στον Γκίλμπερτ, ο οποίος θα πρέπει να εντυπωσιάστηκε με τον νεαρό Ούγγρο. Ο Παρμένιος με τη σειρά του ενθουσιάστηκε από την προτεινόμενη αποστολή και έγραψε ένα ακόμη εκτενές λατινικό ποίημα με τον τίτλο De Navigatione όπου τιμούσε τους Άγγλους εξερευνητές και χαιρέτιζε τα σχέδια του Γκίλμπερτ να ιδρύσει μια αποικία στον Νέο Κόσμο. Ο Γκίλμπερτ κανόνισε να εκδοθεί το ποίημα και πλήρωσε μέρος των εξόδων της έκδοσης.
Καθώς προχωρούσαν οι προετοιμασίες για το ταξίδι του Γκίλμπερτ, ο Παρμένιος βρήκε την ευκαιρία να συμμετάσχει στην αποστολή και να υπηρετήσει ως χρονικογράφος της επιχείρησης. Στις 11 Ιουνίου 1583 απέπλευσαν από το Πλίμουθ με ένα στόλο πέντε πλοίων. Ο Παρμένιος βρισκόταν στο πλοίο Swallow, μια μικρή φρεγάτα που είχε εμπλακεί σε πειρατεία και στη συνέχεια κατασχέθηκε από τον Γκίλμπερτ και τέθηκε στην υπηρεσία του.
Το ταξίδι προς τη Βόρεια Αμερική κράτησε περισσότερο από το αναμενόμενο και οι προμήθειες εξαντλήθηκαν. Τελικά, τα πλοία βγήκαν στην στεριά στο λιμάνι του Σεντ Τζον, στη Νέα Γη, στις 3 Αυγούστου 1583. Δεν ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που έφτασαν στην τοποθεσία — το λιμάνι ήταν ένας εποχικός καταυλισμός για τα αλιευτικά σκάφη που έφταναν εδώ από την Αγγλία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία και την Ισπανία. Η αποστολή παρέμεινε εκεί για μερικές εβδομάδες, μαζεύοντας προμήθειες και εξερευνώντας την ύπαιθρο. Ο Παρμένιος δεν εντυπωσιάστηκε πολύ με την πρώτη του εμπειρία από τον Νέο Κόσμο. Σε μια επιστολή προς τον Χάκλουιτ, έγραψε για τα αδιαπέραστα πευκοδάση, τον καιρό και την απογοήτευσή του που δεν γνώρισε κανέναν αυτόχθονα λαό. Εξέφρασε την ελπίδα ότι η χώρα θα γίνει καλύτερη καθώς θα ταξίδευαν νοτιότερα κατά μήκος της ακτής.
Στις 20 Αυγούστου η αποστολή απέπλευσε ξανά με σχέδια να εξερευνήσει το μέρος νοτιότερα. Ο Παρμένιος άλλαξε πλοίο και εντάχθηκε στο πλήρωμα του Delight. Στις 29 Αυγούστου το πλοίο του συνάντησε υφάλους, προσάραξε και γρήγορα διαλύθηκε υπό τις κακές καιρικές συνθήκες στα ανοικτά των ακτών του νησιού Σαμπλ. Μερικά μέλη του πληρώματος επέζησαν αλλά ο Παρμένιος πνίγηκε.
Ένας σύντροφός του που επέζησε, ο Έντουαρντ Χέις, απέτισε φόρο τιμής στον Παρμένιο με τα εξής λόγια:"«Μεταξύ των οποίων πνίγηκε ένας λόγιος Ούγγρος, που γεννήθηκε στην πόλη της Βούδας, και που γι' αυτό ονομαζόταν Βουδαίος, ο οποίος με ευσέβεια και ζήλο στις προσπάθειές του περιπλανήθηκε στην περιπέτεια και στη δράση, αποζητώντας να καταγράψει στη λατινική γλώσσα τις συνήθειες και τα πράγματα του έθνους μας, στολισμένα με το εύγλωττο στιλ αυτού του Ρήτορα και σπάνιου Ποιητή της εποχής μας»."Το μοναδικό σωζόμενο γράμμα του Παρμένιου συμπεριλήφθηκε από τον Χάκλουιτ στη δεύτερη έκδοση του The Principal Navigations (1600).
Πηγές
Κατηγορία:Ούγγροι ποιητές
Cochrane Library
H Bιβλιοθήκη Cochrane (ονομάστηκε έτσι από τον Archie Cochrane) είναι μια συλλογή από βάσεις δεδομένων Ιατρικής και άλλων ειδικοτήτων του τομέα της υγείας, που παρέχονται από τον Cochrane και άλλους οργανισμούς. Στον πυρήνα του αποτελεί τη συλλογή των Αναθεωρήσεων Cochrane, μιας βάσης δεδομένων από συστηματικές ανασκοπήσεις και μετα-αναλύσεις οι οποίες συνοψίζουν και μεταφράζουν τα αποτελέσματα ιατρικών ερευνών. Η Βιβλιοθήκη Cochrane στοχεύει στο να καταστήσει διαθέσιμα για μελέτη σωστά διενεργούμες κλινικές δοκιμές και είναι μια σημαντική πηγή της ιατρικής βάση αποδείξεων.
Άγιος Γεώργιος Αντιπάρου
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Αντιπάρου. Υπάγεται διοικητικά στον δήμο Πάρου, της περιφερειακής ενότητας Πάρου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα της Αντιπάρου, στον όρμο του Δεσποτικού, ακριβώς απέναντι από τη νησίδα Τσιμηντήρι και το νησί Δεσποτικό, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Απέχει 11,5 χλμ. περίπου ΝΔ. της Χώρας Αντιπάρου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αντιπάρου, η οποία το 2010 αναγνωρίστηκε ως δήμος.
Αγγελική Σιδηρά
Η Αγγελική Σιδηρά είναι Ελληνίδα ποιήτρια. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938.
Το 1963 παντρεύτηκε τον Γιώργο Παπακώστα και απέκτησαν τρεις γιους. Έχει εργασθεί στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και στο Υπουργείο Εξωτερικών. Είναι εθελόντρια κοινωνικής πρόνοιας στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό. Ποιήματά της έχουν μεταφρασθεί στα γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, γερμανικά, αγγλικά, τουρκικά, έχουν συμπεριληφθεί σε γνωστές ανθολογίες και δημοσιευθεί σ’ εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Είναι μέλος της εταιρείας συγγραφέων και ιδρυτικό μέλος του κύκλου ποιητών.
Κριτικές για το έργο της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Τον Απρίλιο του 2010 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνές φεστιβάλ ποίησης που έγινε στην Κωνσταντινούπολη, πολιτιστική πρωτεύουσα του 2010 και τον Σεπτέμβριο του 2015 στο Τολέδο, στο φεστιβάλ ποίησης Voix Vives τον Ιούλιο του 2016 στην Σετ Γαλλίας και τον Ιούνιο του 2019 στην Γένοβα στο ίδιο Φεστιβάλ.
Έχει δημοσιεύσει 12 ποιητικές συλλογές. Έχει μεταφράσει ποιήματα της Αμερικανίδας ποιήτριας Έμιλι Ντίκινσον και έχει συμμετάσχει στην έκδοση της μαρτυρίας «Αίσθηση γυναίκας» με άλλες 5 συγγραφείς.
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ 1916, 1917,1918, 1919,1920, Εκδόσεις Πατάκη.
Βραβεία
Η ποιητική συλλογή της "Silver Alert" (Κέδρος, 2016), που αναφέρεται στην ανάγκη εγρήγορσης ("alert") για το αίνιγμα της απώλειας και τα δεινά της τρίτης ηλικίας, όπως η άνοια, τιμήθηκε με Κρατικό Βραβείο Βιβλίου που Προάγει τον Διάλογο σε Ευαίσθητα Κοινωνικά Θέματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος (Τάλιν)
Η Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος (Εσθονικά: Püha Vaimu kirik, Heiliggeistkirche ) είναι μια μεσαιωνική λουθηρανική εκκλησία στην περιοχή της παλιάς πόλης του Τάλιν, στην Εσθονία. Βρίσκεται πίσω από την πλατεία Ραεκόγια (Πλατεία Δημαρχείου), και βρίσκεται απέναντι από τη Μεγάλη Συντεχνία και το Μάιασμοκ, το παλαιότερο καφέ του Ταλίν.
Ιστορία
Το χτίσιμο της εκκλησίας πιθανότατα ξεκίνησε κάπου στο πρώτο μισό του 13ου αιώνα και η εκκλησία αναφέρεται σε γραπτές πηγές για πρώτη φορά το 1319. Το γεγονός ότι ο ναός δεν βλέπει προς ανατολή μπορεί να υποδηλώνει ότι ανεγέρθηκε σε ήδη δομημένη περιοχή και έπρεπε να προσαρμοστεί στη ρυμοτομία. Αρχικά ο ναός ήταν μέρος ενός ευρύτερου συμπλέγματος φτωχοκομείου και αφιερωμένος στο Άγιο Πνεύμα, και εκτός από την κύρια είσοδο στη βόρεια πλευρά του ναού, υπήρχε και είσοδος από την αυλή του φτωχοκομείου, στη νότια πλευρά του ναού. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Εσωτερικό της εκκλησίας Το παλαιότερο τμήμα της εκκλησίας είναι η χορωδία, στην οποία προστέθηκε το κλίτος κάποια στιγμή στα τέλη του 13ου αιώνα ή στις αρχές του 14ου αιώνα. Η αρχική ξύλινη οροφή αντικαταστάθηκε το 1360, όταν προστέθηκαν ο σημερινός θόλος, ο πύργος και τα μεγάλα γοτθικά παράθυρα. Το 1630, ο πύργος έλαβε τη σημερινή του εμφάνιση, η οποία ωστόσο είναι μια ανακατασκευή καθώς ο πύργος καταστράφηκε από πυρκαγιά τόσο το 1684 όσο και το 2002. Η εκκλησία ήταν η πρώτη εκκλησία στην Εσθονία, που τελούσε λειτουργίες στα εσθονικά και τα πρώτα αποσπάσματα της κατήχησης, που δημοσιεύτηκαν στα εσθονικά τυπώθηκαν εδώ το 1535.
Ο χρονογράφος Μπαλτάζαρ Ρούσοφ (1536-1600) ήταν πάστορας της εκκλησίας.
Αρχιτεκτονική
Ο ναός έχει ένα απλό, κατάλευκο εξωτερικό με αετώματα με σκαλοπάτια, έναν οκταγωνικό πύργο με το ανακατασκευασμένο αναγεννησιακό κωδωνοστάσιο και λίγα αλλά μάλλον μεγάλα γοτθικά παράθυρα με λεπτή πέτρα. Τα βιτρώ είναι στα τέλη του 20ου αιώνα. Πιο αξιοσημείωτο εξωτερικά είναι το λεπτώς σκαλισμένο ρολόι, έργο του Κρίστιαν Άκερμαν (τέλη 17ου αιώνα).