cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένωση Σουηδίας–Νορβηγίας
Πορεία προς τη διάλυση
Στη Νορβηγία η διαφωνία σχετικά με τα συνταγματικά ζητήματα οδήγησε στην de facto υιοθέτηση του κοινοβουλευτισμού το 1884, ύστερα από μια πρόταση μομφής εναντίον της συντηρητικής κυβέρνησης του Κρίστιαν Αουγκουστ Σέλμερ. Η κυβέρνηση κατηγορήθηκε ότι βοήθησε τον βασιλιά να παρεμποδίσει τη μεταρρύθμιση με βέτο. Η νέα φιλελεύθερη κυβέρνηση του Γιόχαν Σβέρντρουπ τοποθετήθηκε απρόθυμα από τον βασιλιά Όσκαρ. Άρχισε αμέσως σημαντικές μεταρρυθμίσεις, μεταξύ των οποίων ήταν το διευρυμένο δικαίωμα ψήφου και η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Οι δύο αντίθετες ομάδες ίδρυσαν επίσημα πολιτικά κόμματα το 1884, το Venstre (Αριστερά) για τους φιλελεύθερους που ήθελαν τη διάλυση της Ένωσης και το Højre (Δεξιά) για τους συντηρητικούς που ήθελαν να διατηρήσουν μια ένωση δύο ίσων κρατών.
Οι φιλελεύθεροι κέρδισαν μεγάλη πλειοψηφία στις εκλογές του 1891 με ένα πρόγραμμα καθολικής ψηφοφορίας για όλους τους άνδρες και ξεχωριστού Νορβηγικού υπουργείου εξωτερικών. Ως πρώτο βήμα η νέα κυβέρνηση του Στέεν πρότεινε ξεχωριστές προξενικές υπηρεσίες και ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τη Σουηδία. Αλλά η βασιλική αντιπολίτευση προκάλεσε μια σειρά κυβερνητικών κρίσεων, έως ότου σχηματίστηκε μια κυβέρνηση συνασπισμού το 1895 με πρωθυπουργό τον Φράνσις Χάγκερουπ. Εκείνη τη χρονιά διορίστηκε η τρίτη κοινή επιτροπή της Ένωσης, με επτά μέλη από κάθε χώρα, αλλά ποτέ δεν συμφώνησε για τα κρίσιμα ζητήματα και διαλύθηκε το 1898. Αντιμέτωπη με την πολεμοχαρή στρατιωτικά ανώτερη Σουηδία, η Νορβηγία αναγκάστηκε να αποσύρει το αίτημα για ξεχωριστούς προξένους το 1895. Αυτή η ταπεινωτική υποχώρηση έπεισε τη Νορβηγική κυβέρνηση ότι οι ένοπλες δυνάμεις είχαν παραμεληθεί πάρα πολύ και ξεκίνησε ο γρήγορος επανεξοπλισμός τους. Παραγγέλθηκαν τέσσερα θωρηκτά από το Ηνωμένο Βασίλειο και κατασκευάστηκαν συνοριακές οχυρώσεις. Εν μέσω διαπραγματεύσεων και συζητήσεων που απέβαιναν άκαρπες, το 1895 η Σουηδική κυβέρνηση ανακοίνωσε στη Νορβηγία ότι η ισχύουσα εμπορική συνθήκη του 1874, προέβλεπε μια πολλά υποσχόμενη κοινή αγορά, θα έληγε τον Ιούλιο του 1897. Όταν η Σουηδία επέστρεψε στον προστατευτισμό η Νορβηγία αύξησε επίσης τους δασμούς και το αποτέλεσμα ήταν μια σημαντική μείωση του διασυνοριακού εμπορίου. Ο Κόμης Λέβενχαουπτ, υπουργός εξωτερικών της Σουηδίας, που θεωρήθηκε πολύ φιλικός προς τους Νορβηνούς, παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Κόμη Λούντβιχ Ντάγκλας, που εκπροσωπούσε τη γνώμη της πλειοψηφίας του Πρώτου Σώματος του Κοινοβουλίου (Riksdag). Ωστόσο όταν το Storting το 1898 για τρίτη φορά πέρασε ένα νομοσχέδιο για μια "καθαρή" σημαία χωρίς το σήμα της Ένωσης, αυτό έγινε νόμος χωρίς βασιλική κύρωση.
Οι νέες εκλογές του 1900 για το Riksdag έδειξαν σαφώς ότι ο Σουηδικός λαός δεν ήταν διατεθειμένος να ακολουθήσει το υπερσυντηρητικό «πατριωτικό» κόμμα, με αποτέλεσμα την παραίτηση των δύο ηγετών αυτού του κόμματος, του καθηγητή Oσκαρ Aλιν και του Αυλάρχη (Hofmarschall) Πάτρικ Ρόιτερσβερντ από μέλη του Πρώτου Σώματος. Από την άλλη πλευρά ο πρώην καθηγητής του Πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ E. Κάρλσον κατάφερε να δημιουργήσει ένα κόμμα Φιλελευθέρων και Ριζοσπαστών με περίπου 90 μέλη, που εκτός από η διεύρυνση του δικαιώματος ψήφου, υποστήριξαν την πλήρη ισότητα της Νορβηγίας με τη Σουηδία στη διαχείριση των εξωτερικών υποθέσεων. Οι Νορβηγικές εκλογές του ίδιου έτους με διευρυμένο εκλογικό σώμα έδωσαν στους Φιλελεύθερους (Venstre) μεγάλη πλειοψηφία για το πρόγραμμά τους ξεχωριστού υπουργού εξωτερικών και ξεχωριστών προξένων. Ο Στέεν παρέμεινε ως πρωθυπουργός, αλλά τον διαδέχθηκε ο Oττο Μπλερ το 1902.
Τελευταίες προσπάθειες διάσωσης της Ένωσης
Το ζήτημα των ξεχωριστών προξένων για τη Νορβηγία σύντομα επανήλθε. Το 1902 ο υπουργός εξωτερικών Λάγκερχαϊμ σε ένα κοινό συμβούλιο του κράτους πρότεινε ξεχωριστές προξενικές υπηρεσίες, διατηρώντας παράλληλα το κοινό υπουργείο εξωτερικών. Η Νορβηγική κυβέρνηση συμφώνησε να διοριστεί μια άλλη μεικτή επιτροπή για να εξετάσει το ζήτημα. Τα πολλά υποσχόμενα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων αυτών δημοσιεύθηκαν σε ένα «ανακοινωθέν» της 24ης Μαρτίου 1903. Προτεινόταν οι σχέσεις των ξεχωριστών προξένων με το κοινό υπουργείο εξωτερικών και τις πρεσβείες να οργανώνονται με πανομοιότυπους νόμους που δεν θα μπορούσαν να τροποποιηθούν ή καταργηθούν χωρίς τη συγκατάθεση των κυβερνήσεων και των δύο χωρών. Αλλά δεν ήταν επίσημη συμφωνία, μόνο ένα προκαταρκτικό σχέδιο, που δεν δέσμευε τις κυβερνήσεις. Στις εκλογές του 1903 οι Συντηρητικοί (Højre) κέρδισαν πολλές ψήφους με το πρόγραμμα συμφιλίωσης και διαπραγματεύσεων. Μια νέα κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Χάγκερουπ σχηματίστηκε τον Οκτώβριο του 1903, υποστηριζόμενη από μια εθνική συναίνεση σχετικά με την ανάγκη ολοκλήρωσης των διαπραγματεύσεων με κοινή δράση. Οι προτάσεις του ανακοινωθέντος υποβλήθηκαν στο κοινό συμβούλιο του κράτους στις 11 Δεκεμβρίου, με την προσδοκία ότι θα υπάρξει μια λύση. Ο βασιλιάς Όσκαρ ζήτησε από τις κυβερνήσεις να επεξεργαστούν προτάσεις για ταυτόσημους νόμους.
Το νορβηγικό σχέδιο πανομοιότυπων νόμων υποβλήθηκε τον Μάιο του 1904. Αντιμετωπίστηκε με απόλυτη σιωπή από τη Στοκχόλμη. Ενώ η Νορβηγία δεν είχε ποτέ μέχρι τότε ένα Storting και μια κυβέρνηση τόσο φιλικά προς την Ένωση, αποδείχθηκε ότι οι πολιτικές απόψεις στη Σουηδία είχαν κινηθεί προς την άλλη κατεύθυνση. Ο συνήγορος του ανακοινωθέντος, υπουργός εξωτερικών Λάγκερχαϊμ, παραιτήθηκε στις 7 Νοεμβρίου λόγω διαφωνίας με τον πρωθυπουργό Ερικ Γκούστα Μπόστρεμ και τους άλλους συναδέλφους του. Ο Μπόστρεμ εμφανίστηκε τότε από μόνος του στη Χριστιανία και παρουσίασε απροσδόκητα τις αρχές ή όρους του για ένα διακανονισμό. Η κυβέρνησή του είχε επανέλθει στη θέση ότι ο Σουηδός υπουργός εξωτερικών θα έπρεπε να διατηρήσει τον έλεγχο των Νορβηγών προξένων και, εάν είναι απαραίτητο, να τους απομακρύνει και ότι η Σουηδία πρέπει πάντα να αναφερθεί πριν από τη Νορβηγία στα επίσημα έγγραφα (κατάργηση της πρακτική που εισήχθη το 1844). Η Νορβηγική κυβέρνηση βρήκε αυτά τα αιτήματα απαράδεκτα και ασυμβίβαστα με την κυριαρχία της Νορβηγίας. Καθώς ο υπουργός εξωτερικών ήταν Σουηδός, δεν θα μπορούσε να ασκήσει εξουσία σε νορβηγικούς θεσμούς. Οι περαιτέρω διαπραγματεύσεις για τέτοιους όρους θα ήταν άσκοπες.
Μια αντιπρόταση της Σουηδικής κυβέρνησης απορρίφθηκε επίσης και στις 7 Φεβρουαρίου 1905 ο βασιλιάς στο κοινό συμβούλιο αποφάσισε να διακόψει τις διαπραγματεύσεις που είχε ξεκινήσει το 1903. Παρά ταύτα ο εξαντλημένος βασιλιάς ελπίζει ακόμα να υπάρξει συμφωνία. Την επόμενη μέρα ο Πρίγκιπας του Στέμματος Γουσταύος Ε΄ ορίστηκε αντιβασιλέας και στις 13 Φεβρουαρίου εμφανίστηκε στη Χριστιανία για να προσπαθήσει να σώσει την Ένωση. Τον μήνα που έμεινε εκεί είχε πολλές συναντήσεις με την κυβέρνηση και την ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή που συγκροτήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου για να επεξεργαστεί τις λεπτομέρειες της εθνικής νομοθεσίας για τον ορισμό Νορβηγών προξένων. Τους ικέτευσε να μην προβούν σε μέτρα που θα οδηγούσαν στη διάσπαση των δύο χωρών. Αλλά χωρίς αποτέλεσμα, καθώς η Ειδική Επιτροπή που συστάθηκε στις 6 Μαρτίου, για να προχωρήσουν οι εν εξελίξει εργασίες και η συμβιβαστική κυβέρνηση του Χάγκερουπ αντικαταστάθηκε από την πιο αδιάλλακτη του Κρίστιαν Μίκελσεν.
Οταν επέστρεψε στη Στοκχόλμη στις 14 Μαρτίου ο Πρίγκιπας του Στέμματος Γουσταύος κάλεσε κοινό συμβούλιο στις 5 Απριλίου για να απευθύνει έκκληση και στις δύο κυβερνήσεις να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να βρουν μια λύση βασισμένη στην πλήρη ισότητα μεταξύ των δύο βασιλείων. Πρότεινε μεταρρυθμίσεις τόσο του υπουργείου εξωτερικών όσο και των προξενικών υπηρεσιών, με ρητή επιφύλαξη ότι ένας κοινός υπουργός εξωτερικών - Σουηδός ή Νορβηγός - αποτελεί προϋπόθεση για την ύπαρξη της Ένωσης. Η Νορβηγική κυβέρνηση απέρριψε την πρότασή του στις 17 Απριλίου, αναφερόμενη σε προηγούμενες άκαρπες προσπάθειες και δήλωσε ότι θα συνέχιζε με την προετοιμασία ενός ξεχωριστού υπουργείου εξωτερικών. Αλλά και τα δύο σώματα του Riksdag ενέκριναν την πρόταση του Πρίγκιπα του Στέμματος στις 2 Μαΐου 1905. Σε μια τελευταία προσπάθεια να καθησυχάσουν τους δύσπιστους Νορβηγούς ο Μπόστρεμ, θεωρούμενος ως εμπόδιο στις καλύτερες σχέσεις, αντικαταστάθηκε από τον Γιόχαν Ράμστεντ. Αλλά αυτές οι κινήσεις δεν έπεισαν τους Νορβηγούς. Οι Νορβηγοί όλων των πολιτικών πεποιθήσεων κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μια δίκαιη λύση στη σύγκρουση ήταν αδύνατη και υπήρχε τώρα μια γενική συναίνεση ότι η Ένωση έπρεπε να διαλυθεί. Η νέα κυβέρνηση συνασπισμού του Μίκελσεν συνεργάστηκε στενά με το Storting για ένα σχέδιο να εκβιάσει το θέμα μέσω του προξενικού ζητήματος.
Διάλυση της Ένωσης
Στις 23 Μαΐου το Storting ψήφισε την πρόταση της κυβέρνησης για την τοποθέτηση ξεχωριστών Νορβηγών προξένων. Ο βασιλιάς Όσκαρ έκανε χρήση του συνταγματικού του δικαιώματος να ασκήσει βέτο στο νομοσχέδιο στις 27 Μαΐου και, σύμφωνα με το σχέδιο, η Νορβηγική κυβέρνηση υπέβαλε την παραίτησή της. Ο βασιλιάς ωστόσο δήλωσε ότι δεν μπορούσε να δεχθεί την παραίτησή του "καθώς δεν μπορούσε να σχηματιστεί καμία άλλη κυβέρνηση". Οι υπουργοί αρνήθηκαν να υπακούσουν στο αίτημά του να συνυπογράψουν την απόφασή του και αμέσως έφυγαν από τη Χριστιανία.
Κανένα περαιτέρω βήμα δεν έλαβε ο βασιλιάς για να αποκαταστήσει τις κανονικές συνταγματικές συνθήκες. Εν τω μεταξύ η επίσημη διάλυση επρόκειτο να κηρυχθεί σε συνεδρίαση του Storting στις 7 Ιουνίου. Οι υπουργοί κατέθεσαν τις παραιτήσεις τους και το Storting υιοθέτησε ομόφωνα ένα προγραμματισμένο ψήφισμα που κήρυξε διαλυμένη την ένωση με τη Σουηδία, επειδή ο Όσκαρ είχε ουσιαστικά εγκαταλείψει παραιτηθεί των αρμοδιοτήτων του ως βασιλιά της Νορβηγίας, αρνούμενος να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Επιπλέον δήλωσε ότι, καθώς ο βασιλιάς είχε κηρύξει εαυτόν ανίκανο να σχηματίσει κυβέρνηση, η συνταγματική βασιλική εξουσία «έπαψε να λειτουργεί», συνεπώς ζητήθηκε από τους υπουργούς, μέχρι να δοθούν περαιτέρω οδηγίες, να ασκούν την εξουσία που είχαν ανατεθεί στον βασιλιά σύμφωνα με το Σύνταγμα - "με τις τροποποιήσεις που θα απαιτηθούν, δεδομένου ότι η Ένωση με τη Σουηδία υπό ένα βασιλιά διαλύεται, επειδή αυτός έπαψε να ενεργεί ως βασιλιάς της Νορβηγίας".
Οι σουηδικές αντιδράσεις στις ενέργειες του Storting ήταν έντονες. Ο βασιλιάς διαμαρτυρήθηκε επίσημα και συγκάλεσε μια έκτακτη σύνοδο του Riksdag στις 20 Ιουνίου για να εξετάσει ποια μέτρα πρέπει να ληφθούν μετά την «εξέγερση» των Νορβηγών. Το Riksdag δήλωσε ότι ήταν διατεθειμένο να διαπραγματευτεί τις προϋποθέσεις για τη διάλυση της Ένωσης αν ο Νορβηγικός λαός, μέσω δημοψηφίσματος, εκδηλωνόταν υπέρ αυτής και ψήφισε επίσης να είναι διαθέσιμα 100 εκατομμύρια κορώνες για χρήση όπως το ίδιο θα αποφάσιζε. Υπονοείτο, χωρίς να δηλώνεται ανοιχτά, ότι το ποσό κρατιόταν σε ετοιμότητα για περίπτωση πολέμου. Η απίθανη απειλή του πολέμου θεωρήθηκε πραγματική και από τις δύο πλευρές και η Νορβηγία απάντησε δανειζόμενη 40 εκατομμύρια κορώνες από τη Γαλλία, για τον ίδιο αδήλωτο σκοπό.
Και τα δύο κοινοβούλια σύντομα επικύρωσαν τη συμφωνία και ανακάλεσαν την Πράξη της Ένωσης στις 16 Οκτωβρίου. Δέκα ημέρες αργότερα ο Βασιλιάς Όσκαρ παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του εξ ονόματος του ίδιου και των διαδόχων του. Απορρίπτει επίσης το αίτημα του Storting να επιτρέψει σε ένα πρίγκιπα των Μπερναντότ να ανέβει στον Νορβηγικό θρόνο. Το Storting πρόσφερε τότε τον κενό θρόνο στον Πρίγκιπα Κάρολο της Δανίας, που δέχτηκε, αφού προηγουμένως νέο δημοψήφισμα θα επικύρωνε τη μοναρχία. Έφθασε στη Νορβηγία στις 25 Νοεμβρίου 1905, παίρνοντας το όνομα Χάακον Ζ΄.
Το 1905 και η αναδρομή στο παρελθόν
Τα γεγονότα του 1905 έθεσαν τέλος στην ανήσυχη Ένωση μεταξύ Σουηδίας και Νορβηγίας, πο τέθηκε σε ισχύ το 1814 - με δισταγμό από τη Νορβηγία, εξαναγκασμένη από τη Σουηδική ισχύ. Τα γεγονότα και των δύο ετών έχουν πολλά κοινά, αλλά υπάρχουν σημαντικές διαφορές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Σουηδίας Κατηγορία:Ιστορία της Νορβηγίας
Κηφισόδοτος ο Νεότερος
Ο Κηφισόδοτος ο Νεότερος υπήρξε αρχαίος Έλληνας γλύπτης που έζησε στα τέλη του 4ου και αρχές του 3ου αιώνα π.Χ.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από καλλιτεχνική οικογένεια με σημαντικούς εκπροσώπους της γλυπτικής τέχνης. Πατέρας του ήταν ο φημισμένος Πραξιτέλης, ενώ παππούς του ήταν ο επίσης Κηφισόδοτος, από τον οποίο είχε το όνομα. Συνεργάστηκε με τον αδελφό του, Τίμαρχο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Φάση νοκ-άουτ Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012
Η Φάση νοκ-άουτ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012 ξεκίνησε στις 21 Ιουνίου 2012 και ολοκληρώθηκε την 1 Ιουλίου 2012 με τον τελικό στο Ολυμπιακό Στάδιο του Κιέβου.
Μετά την ολοκλήρωση της φάσης των ομίλων στις 19 Ιουνίου 2012, 8 ομάδες προκρίθηκαν στα προημιτελικά (2 από κάθε όμιλο), τα οποία έγιναν από τις 21 έως τις 24 Ιουνίου 2012. Οι εθνικές ομάδες των διοργανώτριων χωρών (Πολωνία και Ουκρανία) αποκλείστηκαν από την διοργάνωση στη φάση των ομίλων.
Πίνακας φάσης νοκ-άουτ
Στη φάση νοκ-άουτ προκρίνονται οι δύο πρώτες ομάδες κάθε ομίλου. Η ώρα όλων των αγώνων στη φάση νοκ-άουτ είναι στις 20:45 (UTC+2) και 21:45 (UTC+3).
Τσεχία - Πορτογαλία
center|500px|Οι ενδεκάδες στον αγώνα Τσεχία - Πορτογαλία.
Γερμανία - Ελλάδα
thumb|center|500px|Οι ενδεκάδες στον αγώνα Γερμανία - Ελλάδα.
Ισπανία - Γαλλία
thumb|center|500px|Οι ενδεκάδες στον αγώνα Ισπανία - Γαλλία.
Αγγλία - Ιταλία
thumb|center|500px|Οι ενδεκάδες στον αγώνα Αγγλία - Ιταλία.
Πορτογαλία - Ισπανία
thumb|center|500px|Οι ενδεκάδες στον αγώνα Πορτογαλία - Ισπανία.
Γερμανία - Ιταλία
thumb|center|500px|Οι ενδεκάδες στον αγώνα Γερμανία - Ιταλία.
Τελικός
thumb|center|500px|Οι ενδεκάδες στον αγώνα Ισπανία-Ιταλία.
Εκτελέσεις πέναλτι
Κανένα
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012
1662
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1662 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία
Η ταινία Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία (Πρωτότυπος τίτλος: The French Connection) είναι αστυνομική περιπέτεια, σε σκηνοθεσία του Γουίλιαμ Φρίντκιν με παραγωγό τον Φίλιπ Ντ' Άντονι και πρωταγωνιστές τους Τζιν Χάκμαν, Ρόι Σάιντερ και Φερνάντο Ρέι. Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική προσαρμογή του ομότιτλου βιβλίου του Ρόμπιν Μουρ, με θέμα την εξάρθρωση σπείρας ναρκωτικών από τους αστυνομικούς Έντι Ίγκαν και Σόνι Γκρόσο, οι οποίοι κάνουν σύντομο πέρασμα στην ταινία.
Θεωρείται μέχρι και σήμερα ως μια από τις σημαντικότερες αμερικανικές ταινίες όλων τον εποχών και το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 70η θέση στη λίστα με 100 αριστουργήματα του αμερικανικού κινηματογράφου, ενώ το 2005 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Το ύφος της ταινίας επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τους Αμερικανούς σκηνοθέτες της γενιάς του '70 και καθόρισε το είδος των ταινιών που επρόκειτο να κάνουν επιτυχία κατά τη δεκαετία του '70.
Υπόθεση
Δυο σκληροτράχηλοι αστυνομικοί της Νέας Υόρκης, ο Τζίμι Ποπάι Ντόιλ (Τζιν Χάκμαν) και ο Μπάντι Κλάουντι Ρούσσο (Ρόι Σάιντερ), προσπαθούν να σταματήσουν μια σπείρα εμπόρων ναρκωτικών, η οποία διακινεί ηρωίνη από τη Γαλλία. Οι μέθοδοι του Ντόιλ, που είναι αποτελεσματικός στη δουλειά του, είναι αμφιλεγόμενες και σε πολλές περιπτώσεις αγγίζουν την παρανομία. Ο Αλέν Σαρνιέ (Φερνάντο Ρέι) εγκέφαλος της σπείρας των ναρκωτικών, είναι αντιθέτως αβρός και ευγενικός. Οι έρευνες των δυο αστυνομικών ξεκινούν μετά τη δολοφονία ενός αστυνομικού, που προσπαθεί να ξεσκεπάσει τα μέλη της σπείρας, στη Μασσαλία από τον εκτελεστή της σπείρας του Σαρνιέ, Πιερ Νικολί (Μαρσέλ Μποτζούφι). Ο Σαρνιέ σχεδιάζει να κρύψει φορτίο ηρωίνης αξίας 32 εκατομμυρίων δολαρίων στο αυτοκίνητο ενός στενού του φίλου, του τηλεπαρουσιαστή Ανρί Ντεβερώ (Φρεντερίκ Ντε Πασκάλ), ο οποίος πρόκειται να αναχωρήσει για τις Η.Π.Α. Οι δυο αστυνομικοί γίνονται μάρτυρες μιας συναλλαγής ναρκωτικών σε ένα κακόφημο μπαρ της Νέας Υόρκης και συλλαμβάνουν τον ιδιοκτήτη του, ο οποίος τραυματίζει τον Κλάουντι στο χέρι. Ο ιδιοκτήτης του μπαρ πέφτει θύμα ξυλοδαρμού από τους αστυνομικούς και αποκαλύπτει το όνομα του συνδέσμου του. Οι αποκαλύψεις του άνδρα οδηγούν τους δυο αστυνομικούς στο μπαρ Κοπακαμπάνα, του οποίου ο ιδιοκτήτης Σαλβατόρε Μπόκα (Τόνι Λο Μπιάνκο) και η σύζυγός του Άντζι (Αρλίν Φάρμπερ) διασκεδάζουν μέλη της μαφίας που έχουν σχέση με ναρκωτικά. Μετά από έρευνες οι Ποπάι και Κλάουντι ανακαλύπτουν ότι το ζευγάρι έχει βεβαρυμένο ποινικό μητρώο. Ανακαλύπτουν επίσης τη σχέση του ζευγαριού με το δικηγόρο Τζόελ Γουάινστοκ (Χάρολντ Γκάρι) που έχει συνδέσμους με τον κόσμο των ναρκωτικών. Οι έρευνες συνεχίζονται και οι αστυνομία τοποθετεί κριούς στα τηλέφωνα του ζευγαρίου, ενώ στην έρευνα συμμετέχει και ο ομοσποδιακός πράκτορας Μάλντερινγκ που αντιπαθεί τον Ποπάι. Παράλληλα ο Σαρνιέ που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη ετοιμάζεται για συναλλαγή με το ζεύγος Μπόκα και ανακαλύπτει ότι παρακολουθείται από τους άνδρες του Ποπάι. Ο εκτελεστής του Σαρνιέ αποπειράται να δολοφονήσει τον Ποπάι, αλλά αποτυγχάνει και τότε ξεκινάει ένα άγριο ανθρωποκυνηγητό στους δρόμους της Νέας Υόρκης.
Βραβεία
Η ταινία έλαβε την εύνοια των κριτικών και θεωρούνταν ως ένα από τα κύρια φαβορί για την κούρσα των Όσκαρ του 1971, έχοντας ως μεγαλύτερούς της αντιπάλους Το κουρδιστό πορτοκάλι (A Clockwork Orange) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ και το Η τελευταία παράσταση (The Last Picture Show) του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς. Έλαβε 8 υποψηφιότητες για Όσκαρ και κέρδισε 5 μεταξύ των οποίων και Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Ο σκηνοθέτης Γουίλιαμ Φρίντκιν κατάφερε να υπερισχύσει των Στάνλεϊ Κιούμπρικ, Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, Νόρμαν Τζούισον και Τζον Σλέσιντζερ και να γίνει ο δεύτερος νεώτερος σε ηλικία σκηνοθέτης που έλαβε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Ο Τζιν Χάκμαν που είχε προταθεί για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου το 1967 για τη συμμετοχή του στην ταινία του Άρθουρ Πεν Μπόνι και Κλάιντ (Bonnie and Clyde) έλαβε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου και καθιερώθηκε ως ηθοποιός. Έπληκτος ο ηθοποιός ανέβηκε στη σκηνή για να παραλάβει το βραβείο του και κοίταξε το φάκελο με το όνομα φωνάζοντας Γράφει όντως το όνομά μου;. Έπειτα εκμυστηρεύτηκε ότι είχε σκοπό να αποσυρθεί από την υποκριτική και ότι ήταν ο σκηνοθέτης Γουίλιαμ Φρίντκιν εκείνος που τον έπεισε να αναλάβει το ρόλο του Ποπάι, τον οποίο αρχικά σκεφτόταν να απορρίψει λόγω του γεγονότος ότι δεν του ήταν συμπαθής ο χαρακτήρας τον οποίο καλούνταν να υποδυθεί. Η ταινία βραβεύτηκε επίσης για το μοντάζ και το διασκευασμένο σενάριο.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Άλλα Βραβεία: Χρυσές Σφαίρες
Βραβεία BAFTA
Ταχάρ (περιοχή)
Η Ταχάρ ή Τακχάρ είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Ταλογκάν, ή Ταλουκάν, της ομώνυμης επαρχίας.
Επαρχίες
Οι 17 υπαγόμενες επαρχίες στον νομό Ταχάρ κατ΄ αλφαβητική σειρά είναι: η Βαρσάτζ, η Γιανγκί Κάλα, η Ισχραμίς, η Καλαφγκάν, η Κουάτζα Μπαχά Βουντίν, η Κουάτζα Χαρ ή Κουατζαχάρ, η Μπαχαράκ, η Μπανγκί, η Ναμάκ Αμπ, η Νταρκάντ, η Ντάστι Καλά, η Ρουστάκ, η Σαχάμπ, η Σαλ, η Ταλουκάν, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Φαρκχάρ και η Χαζάρ Σουμούς.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Λι Μπόουερι
Ο Λι Μπόουερι (αγγλικά: Leigh Bowery, 26 Μαρτίου 1961 – 31 Δεκεμβρίου 1994) ήταν ένας Αυστραλός performance artist, club promoter, ηθοποιός, ποπ σταρ, μοντέλο και σχεδιαστής μόδας ο οποίος κατοικούσε στο Λονδίνο. Ο Λι Μπόουερι έχει χαρακτηριστεί ως μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες της δεκαετίας του '80 και του '90, στους χώρους της μόδας και της τέχνης στη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο. Έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό πολλούς καλλιτέχνες όπως τους, Meadham Kirchhoff, Alexander McQueen, Lucian Freud, Vivienne Westwood, Boy George, Antony and the Johnsons, Lady Gaga, John Galliano, the Scissor Sisters, David LaChapelle, Lady Bunny όπως επίσης και πολλές Nu-Rave μουσικές μπάντες και clubs της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου με τις αβάντ-γκάρντ ιδέες του. Ένα από τα πιο αξιόλογα αποσπάσματα για τον Λι Μπόουερι ήταν:
''″Ο Λι Μπόουερι, περιφερειακός με την έννοια της πρακτικής τέχνης συνδύασε τον Ντανταϊσμό και την τέχνη του σώματος ανακατασκευάζοντας την εικόνα του κατά την εκτέλεση του έργου του... [αυτός] χρησιμοποιεί την έκφραση του άλλου για να δημιουργήσει μια μορφή ενός πολιτισμικού lip-synching τρανσβεστισμού.″''
Πρώτα Χρόνια
Ο Λι Μπόουερι γεννήθηκε το 1961 σε ένα προάστιο της Μελβούρνης, το Σανσάιν. Ήταν ένα ευαίσθητο και πολυτάλαντο παιδί, το οποίο δεν ταίριαζε με τη φαλλοκρατική κοινωνία όπου έμενε. Σαν έφηβος ανακάλυψε έναν καινούριο κόσμο, διαβάζοντας για το Κίνημα του Νεορομαντισμού στο Λονδίνο από βρετανικά περιοδικά μόδας, όπως το i-D. Αυτό τον ενέπνευσε στο ανακαλύψει τον εαυτό του στο κέντρο του αβάντ-γκάρντ καλλιτεχνικού κόσμου του Λονδίνου. Ήταν το μεγαλύτερο από τα δύο παιδιά της οικογενείας του. Περιέγραφε τον πατέρα του σαν ένα καλό άνθρωπο, αλλά φαλλοκράτη και είχε μια ιδιαίτερα στενή σχέση με τη μητέρα του, από την οποία κληρονόμησε και την αγάπη του για τη ραπτική.
Η ζωή στο Λονδίνο
Μέτα τη φοίτησή του στο Γυμνάσιο της Μελβούρνης, και ένα χρόνο σχέδιο μόδας στο RMIT, εγκατέλειψε την Αυστραλία και το 1980 εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο για να ακολουθήσει καριέρα σχεδιαστή μόδας. Αν και αυτή η προσπάθεια αποδείχτηκε αποτυχημένη, κατάφερε να συγκεντρώσει ένα μικρό cult κοινό και την προσοχή από τα ΜΜΕ. Τελικά δημιούργησε ένα όνομα για τον εαυτό του μέσα από δραματικές εκτελέσεις χορού, μουσικής και ακραία επίδειξη, ενώ φορούσε παράξενα και πρωτότυπα ρούχα δικιάς του έμπνευσης.
Πρώιμη Καριέρα
Έγινε φίλος με τον ζωγράφο Trojan (Gary Barnes), και τον David Walls. Συγκατοίκησε με αυτούς τους δύο και ήταν οι πρώτοι οι οποίοι φόρεσαν τα δημιουργικά και παράξενα ρούχα του. Μετονόμασαν τους εαυτούς τους σε Τρεις Βασιλιάδες. Ήταν άνεργοι για πολλά χρόνια, ενώ τελικά μετακόμισαν σε ένα διαμέρισμα σε μια από τις πιο φτωχές και κακόφημες γειτονιές του Λονδίνου. Και οι τρεις πειραματίστηκαν με όλων των ειδών τα ναρκωτικά, αλλά μέσα στο χρόνο ο David έφυγε, αφήνοντας τους άλλους δύο μόνους τους. Ο Trojan και ο Λι έγιναν εραστές, αλλά για λίγο. Εκείνη την περίοδο η Μάργκαρετ Θάτσερ βρισκόταν στην εξουσία που τους έκανε τη ζωή δύσκολη και η μόνη διέξοδος ήταν ο μυστικός υπόκοσμος των πολυσεξουαλικών και γκέι κλάμπ.
Μέχρι το 1986 ο Λι περιέγραφε τον εαυτό του σαν σχεδιαστή μόδας και club promoter. Αν και σύντομη η καριέρα του στη μόδα αγνοήθηκε, είχε καλλιτεχνική επιτυχία και συμπεριελάμβανε πολλές κολεξιόν για την Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου, σόου για το ICA, The Camden Palace, New York City και Tokyo. Τον Ιανουάριο του 1985 ίδρυσε το πανσεξουαλικό κλάμπ Taboo. Γρήγορα το Taboo έγινε το Studio 54 του Λονδίνου μόνο που ήταν πολύ πιο άγριο και πιο μοδάτο, χωρίς τις μάζες διασήμων να περιμένουν, αν και αυτό συναίβει αργότερα. Το να περιμένεις στην ουρά για να μπεις μέσα στο κλαμπ ήταν αξέχαστη εμπειρία.
Αντίθετα με την κοινή άποψη ο Λι δεν ήταν μέρος του Νεορομαντικού κινήματος που ήταν διάσημο στη Βρετανία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80. Αποτελούσε πρότυπο για πολλούς μοδάτους Λονδρέζους. Από τότε που ήταν ένα παχουλό, φιλομαθή και συχνά θύμα εκφοβισμού παιδί, ο Λι ένιωθε άβολα με τον εαυτό του, για αυτό συχνά χρησιμοποιούσε τα παράξενα κοστούμια του σαν πανοπλία απέναντι στις ανασφαλειές του. Ο Λι άρχισε να νιώθει άνετα με το να αποκαλεί τον εαυτό του ομοφυλόφιλο, ενώ δημιούργησε πολλές παθιασμένες φιλίες με γυναίκες, σαδομαχιστικού χαρακτήρα. Επίσης ήταν άτομο που λάτρευε το διάβασμα, πολύ ευφυής και παθιασμένος με οποιαδήποτε μορφή καλλιτεχνικής εκφραστικότητας.
Το Taboo έγινε το πιο διάσημο κλαμπ του Λονδίνου και ο Λι το επίκεντρο της εναλλακτικής μόδας. Αλλά το AIDS, τα σκληρά ναρκωτικά και το σεξ χωρίς προφύλαξη επηρέασαν τη σκηνή του Λονδίνου. Όταν πέθανε ο αγαπημένος του φίλος Trojan, ο Λι έπαθε κατάθλιψη και ξεκίνησε να πειραματίζεται με μη ασφαλές σεξ σε δημόσιους χώρους, με άγνωστους συντρόφους. Εκείνη την περίοδο ο Λι πρέπει να προσβλήθηκε από τον ιό του HIV, μολονότι το κράτησε μυστικό από τους περισσότερους φίλους του, μέχρι τις τελευταίες μέρες πριν το θανάτό του. Το να είσαι οροθετικός εκείνη την εποχή ήταν στίγμα και αποτελούσε φόβο για την πλειοψηφία των ανθρώπων, ο Μπόουερι δεν ήθελε να θεωρείται σαν ένας καλλιτέχνης με AIDS, διότι πίστευε ότι αυτό θα επισκίαζε τις καλλιτεχνικές δημιουργίες του.
Συνεργάστηκε με τον διάσημο χορευτή των 80s Michael Clark, πρώτα σαν σχεδιαστής κοστουμιών και αργότερα σαν χορευτής στην ομάδα του. Συμμετείχε επίσης στο I Am Kurious Oranj και στο έργο Hey, Luciani μαζί με τον Mark E. Smith και την μπάντα The Fall και στις 15 Ιουλίου πέταξε στο Παρίσι μαζί με την cult Βρετανική μπάντα You You You σαν οικοδεσπότης στη συναυλία τους.
To 1988 είχε ένα εβδομαδιαίο σόου στην γκαλερί του Λονδίνου Anthony d'Offay, στην οποία καθόταν σε ένα ανάκλινδρο, πίσω από έναν διπλό καθρέπτη φορώντας πολλά εκκεντρικά ρούχα. Οι επισκέπτες μπορούσαν να τον δουν ενώ αυτός όχι. Αυτός ο παράξενος ναρκισσισμός συγκέντρωσε τα βλέμματα του κοινού, κριτικών και άλλων καλλιτεχνών. Καθ' όλη τη διάρκεια του σόου ακουγόταν παράξενοι ήχοι από κόρνες αυτοκινήτων και άλλων οχημάτων.
Αργότερα ενθουσίασε τον κόσμο της μόδας όταν στο SMact, έκανε ένα σόου μαζί με την ομοφυλόφιλη φίλη του Barbara φορώντας κοστούμια εμπνευσμένα από τη ναζιστική Γερμανία.
Minty και Freud
Το 1993 ο Μποουερί δημιούργησε την μπάντα Minty με τον φίλο του Richard Torry, τη σύζυγό του Nicola Bateman και τον Mathew Glammore. Οι σοκαριστικές συναυλίες τους -μάλιστα σε μία από αυτές ο Λι έκανε την ανάγκη του πάνω στη σκηνή- τους χάρισαν τον τίτλο τις πιο αρρωστημένης μπάντας στον κόσμο κάτι για το οποίο ο Λι ήταν πολύ υπερήφανος. Το τραγούδι τους Useless Man έγινε μεγάλη επιτυχία στην Ολλανδία.
Ο Μπόουερι μαζί με τη Nicola Bateman παρουσίασαν ένα από τα πιο γνωστά καλλιτεχνικά επιτεύγματα τους, το Birth Show μια ωδή στο Female Trouble του John Water, στο οποίο ο Λι γέννησε την Batteman, η οποία ήταν κρυμμένη κάτω από το κοστούμι του και έβγαινε έξω όταν ο Μπόουερι άρχισε να παριστάνει μια γκροτέσκ ετοιμόγεννη γυναίκα να ουρλιάζει.
Ο Λι αποτέλεσε το κύριο θέμα για μια σειρά από γυμνούς πίνακες του διάσημου ζωγράφου Lucian Freud. Ο Freud όταν γνωρίστηκε με τον Μπόουερι, εντυπωσιάστηκε και τον βρήκε εξαιρετικά όμορφο. Όμως δεν μπορούσε να ζωγραφίσει μεικ-απ, φτερά και ευφάνταστα κοστούμια γιά αυτό το λόγο θέλησε να τον αποτυπώσει σε περίεργες πόζες που έδίναν την αίσθηση ενός πρωτόγονου ζώου.
Προσωπική Ζωή
Στις 13 Μαΐου 1994 παντρεύτηκε τη Nicola Bateman, ενώ επτά μήνες αργότερα, την Πρωτοχρονιά του 1994, πέθανε από AIDS στο Middlesex Hospital, στο Γουέστμινστερ του Λονδίνου, μετά από μάχη πέντε εβδομάδων που έδωσε με την ασθένεια, για την οποία ενημερώθηκαν μόνο λίγοι φίλοι του. Η τελευταία του φράση ήταν, "Πες τους ότι πήγα για εκτροφή γουρουνιών στη Βολιβία", σημάδι του μαύρου χιούμορ και της ειρωνείας που διαφαίνεται μέσα από την τέχνη του Λι Μπόουερι.
Διάσημες Αναφορές
Ο χαρακτήρας Vulva από τη βρετανική κωμική σειρά Spaced είναι εμπνευσμένος από αυτόν. Ο Μπόι Τζορτζ τον χαρακτήρισε μοντέρνα Τέχνη με πόδια, ενώ δημιούργησε ένα μιούζικαλ με το όνομα Ταμπού, προς τιμήν του. Ο Μπόουερι αποτελεί την κύρια έμπνευση για το κίνημα των Ντραγκ Κουήν Tranimal.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αυστραλοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Αυστραλία
Χλωριούχο κάλιο
Το χλωριούχο κάλιο ή χλωρίδιο του καλίου (αγγλικά: potassium chloride) είναι η ανόργανη ένωση με εμπειρικό τύπο KCl. Είναι το άλας που προκύπτει από την εξουδετέρωση του υδροχλωρικού οξέος (HCl) από το υδροξείδιο του καλίου (KOH).
Το χημικά καθαρό χλωριούχο κάλιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι άοσμο λευκό ή άχρωμο υαλώδες κρυσταλλικό στερεό. Είναι ευδιάλυτο στο νερό και τα υδατικά του διαλύματα έχουν γεύση παρόμοια με αυτήν του αλατιού. Το χλωριούχο κάλιο χρησιμοποιήθηκε ως λίπασμα, στην ιατρική, σε επιστημονικές εφαρμογές και στην κατεργασία τροφίμων, όπου είναι γνωστό ως πρόσθετο E508.
Σε λίγες πολιτείες των ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκε για να προκαλεί καρδιακό επεισόδιο, συγκεκριμένα ως τρίτο φάρμακο σε φαρμακευτικό μείγμα για εκτελέσεις με θανατηφόρα ένεση. Βρίσκεται με φυσικό τρόπο στο συλβίνη ή συλβίτη, που είναι ένα ορυκτό. Το όνομα αυτού του ορυκτού προέκυψε από την παλιά χημική ονομασία του χλωριούχου καλίου, Sal digestivus Sylvite, που του έδωσε ο Ολλανδός φυσικός και χημικός Φρανσίσκους Σύλβιους (Franciscus de le Boë Sylvius) (1614-1672) στο ορυκτό αυτό. Κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα σε εξάεδρα, μερικές φορές και σε οκτάεδρα. Έχει πυκνότητα 1.984 kg/m³ περίπου, σκληρότητα 2, λάμψη υαλώδη, σχισμό τέλειο κατά (100). Το χρώμα του είναι λευκό ή άχρωμο, όπως επίσης και διάφορες αποχρώσεις του κίτρινου, κυανού, κόκκινου κ.α. (ανάλογα με τις διάφορες προσμίξεις που περιέχει). Έχει τον ίδιο τρόπο γένεσης και εμφάνισης με αυτόν του αλίτη, μόνο που εμφανίζεται σπανιότερα. Διαγνωστικά στοιχεία του η εξαεδρική και οκταεδρική μορφή και η γεύση του. Χρησιμοποιείται ως κύρια πηγή ιόντων καλίου (K+), που χρησιμοποιούνται για λίπασμα. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σαν υποκατάστατο του αλατιού (χλωριούχου νατρίου) από όσους ακολουθούν δίαιτα πτωχή σε νάτριο. Το χλωριούχο κάλιο χρησιμοποιήθηκε στην καρδιοχειρουργική, για να σταματά την καρδιά.
Παραγωγή
μικρογραφία|Συλβίτης ή συλβίνης. μικρογραφία|Συλβινίτης. Το χλωριούχο κάλιο εξορύσσεται από τα καλιούχα ορυκτά συλβίτης, καρναλλίτης και από την ποτάσα. Εξορύσσεται, ακόμη, από την άλμη και μπορεί να παραχθεί με κρυστάλλωση από διάλυμα, με επίπλευση ή ηλεκτροστατικό διαχλωρισμό από κατάλληλα ορυκτά. Είναι παραπροϊόν της παραγωγής νιτρικού οξέος (HNO3) από νιτρικό κάλιο (KNO3) και υδροχλωρικό οξύ:
Η μεγάλη πλειοψηφία του χλωριούχου καλίου παράγεται ως αγροτικού ή βιομηχανικού βαθμού καθαρότητας ποτάσα στο Σασκάτσουαν του Καναδά, στη Ρωσία και στη Λευκορωσία. Μόνο η παραγωγή του Σασκάτσουαν αντιστοιχούσε σε πάνω από το 25% της παγκόσμιας παραγωγής, το 2017.
Εργαστηριακές μέθοδοι
Το χλωριούχο κάλιο είναι οικονομικά διαθέσιμο και γι' αυτό σπάνια παράγεται εσκεμμένα στο εργαστήριο. Μπορεί να παραχθεί (πάντως) με επίδραση υδροχλωρικού οξέος σε υδροξείδιο του καλίου (ή και σε άλλη καλιούχα βάση) :
Αυτή η μετατροπή είναι μια απλή αντίδραση οξεοβασικής εξουδετέρωσης. Το παραγόμενο άλας μπορεί να καθαριστεί με ανακρυστάλλωση.
Άλλη μέθοδος παραγωγής χλωριούχου καλίου αποτελεί η ολική σύνθεσή του, δηλαδή η επίδραση αερίου χλωρίου (Cl2) σε μεταλλικό κάλιο. Αυτή είναι μια πολύ εξώθερμη αντίδραση:
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Ορυκτά του χλωρίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Ενώσεις καλίου Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Λιπάσματα Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Χάουαρντ Στώντον
Ο Χάουαρντ Στώντον (διεθνώς: Howard Staunton, 1810 – 22 Ιουνίου 1874) ήταν Άγγλος γκρανμαίτρ, ο οποίος θεωρείται γενικά ως ο ισχυρότερος παίκτης του κόσμου κατά την περίοδο από το 1843 έως το 1851, κυρίως λόγω της νίκης του επί του Σαιντ-Αμάντ τον Δεκέμβριο του 1843 στο Παρίσι.
Σκακιστική καριέρα
Από το 1840 και μετά ο Στώντον έγινε ο κορυφαίος σχολιαστής στο σκάκι, και κέρδισε παιχνίδια με αντίπαλους κορυφαίους παίκτες της δεκαετίας του 1840. Το 1847 άρχισε μια παράλληλη καριέρα ως σαιξπηρικός μελετητής. Η κακή υγεία του και οι δύο συγγραφικές καριέρες του τον οδήγησαν να εγκαταλείψει το αγωνιστικό σκάκι μετά το 1851. Τότε ο Στώντον έγινε ο κύριος διοργανωτής του πρώτου διεθνή τουρνουά σκακιού στο Λονδίνο το 1851, το οποίο έκανε την Αγγλία το ηγετικό κέντρο του σκακιού στον κόσμο, καθώς τότε ο Στώντον προκάλεσε τον Άντολφ Άντερσεν να αγωνιστεί στο τουρνουά για να αναγνωριστεί ως ο ισχυρότερος παίκτης στον κόσμο.
Το 1858 έγιναν προσπάθειες να οργανωθεί ένα ματς μεταξύ του Στώντον και του Πωλ Μόρφυ, αλλά απέτυχαν. Υποστηρίζεται συχνά η άποψη ότι ο Στώντον παραπλάνησε εσκεμμένα τον Μόρφυ ενώ προσπαθούσε να αποφύγει τον αγώνα, αλλά είναι επίσης πιθανό ο Στώντον να υπερεκτίμησε τις πιθανότητές του να έχει καλή φυσική κατάσταση και να βρει διαθέσιμο χρόνο για έναν τέτοιο αγώνα.
Οι σύγχρονοι σχολιαστές θεωρούν ότι ο Στώντον κατανοούσε το παιχνίδι θέσης στο σκάκι και ήταν πολύ πιο μπροστά από τους σύγχρονούς του. Αν και δεν είναι ένας πλήρως επιθετικός παίκτης, έμπαινε στην επίθεση όταν οι προετοιμασίες του ήταν πλήρεις. Τα σκακιστικά άρθρα του και τα βιβλία του διαβάζονταν ευρέως και ενθάρρυναν την ανάπτυξη του σκακιού στο Ηνωμένο Βασίλειο, το εγχειρίδιό του για τους σκακιστές που κυκλοφόρησε το 1847 υπήρξε ως αναφορά για δεκαετίες. Τα σκακιστικά ανοίγματα Αγγλικό άνοιγμα και Στώντον γκαμπί ονομάστηκαν έτσι διότι τα υπεράσπιζε. Ο Στώντον υπήρξε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα για την εποχή του, και τα σκακιστικά γραπτά του θα μπορούσαν να θεωρηθούν μοχθηρά. Από την άλλη πλευρά, διατήρησε καλές σχέσεις συνεργασίας με αρκετούς ισχυρούς παίκτες και λάτρεις του σκακιού με επιρροή, όπου απέδειξε εξαιρετικές ικανότητες διαχείρισης.
250px|μικρογραφία|δεξιά|Τα αυθεντικά σκακιστικά κομμάτια του Στώντον.
Στώντον σετ
Προώθησε ένα σετ σκακιστικών κομματιών με σαφές και ευδιάκριτο τυποποιημένο σχήμα, που ονομάστηκε "Στώντον σετ" και εκδόθηκε από τον Ναθάνιελ Κουκ το 1849, το οποίο γνώρισε μεγάλη εκτίμηση μεταξύ των σκακιστών τόσο στο επαγγελματικό όσο και στο ερασιτεχνικό επίπεδο και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι το σετ που απαιτείται για διαγωνισμούς σκακιού, καθώς τα κομμάτια αυτά είναι εύκολα αναγνωρίσιμα, πολύ σταθερά και εμφανίσιμα.
Βιβλιογραφία
Δεν είναι σαφές αν το βιβλίο Οι νόμοι και η πρακτική του σκακιού (The Laws and Practice of Chess) είναι απλά η δεύτερη έκδοση του Σκάκι: Θεωρία και Πράξη (Chess: Theory and Practice), ή ένα εντελώς διαφορετικό βιβλίο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι Κατηγορία:Βρετανοί σκακιστές
Άνω Κώμη Κοζάνης
Ιστορία
Η περιοχή του χωριού κατοικείται από την αρχαιότητα. Υπάρχουν ευρήματα της Κλασικής περιόδου που αποδεικνύουν την ύπαρξη μικρού πολίσματος με ίχνη ακρόπολης. Στα ευρήματα αυτά περιλαμβάνονται τάφοι και ένας ναός του Διονύσου στη θέση του Προφήτη Ηλία. Κατά την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο υπάρχει μια οικιστική ανάπτυξη και τα τότε Λουτρά ή "Μπάνια" αποτελούν κέντρο ενός πλήθους συνοικισμών στη γύρω περιοχή. Από την περίοδο αυτή υπάρχει επιγραφή του 45 π.Χ. επί Ιουλίου Καίσαρα. Κατά τη Βυζαντινή περίοδο, το χωριό με την ονομασία  Βάνιτζα ή Βάνιτσα, αποτελούσε κτήμα της μονής Ολυμπιώτισσας μαζί με τους πολλούς νερόμυλους, όπως προκύπτει από χρυσόβουλα του 1336, του Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου. Την περίοδο αυτή αποτελούσε Καπετανίκιο και η Βάνιτζα ήταν η έδρα. Κάθε Τετάρτη πραγματοποιούνταν μεγάλη λαϊκή αγορά. Το Καπετανίκιο Βάνιτζας υπάγονταν στο Θέμα Σερβίων. Με την κατάληψη της περιοχής από τους Οθωμανούς ο πληθυσμός ελαττώθηκε δραστικά. Στη συνέχεια όμως, η Βάνιτσα ανέκαμψε πληθυσμιακά με τη συνδρομή και κατοίκων γειτονικών περιοχών που συνέρρευσαν και το 16ο αιώνα αποτελούσε κεφαλοχώρι. Στην Τουρκοκρατία η Βάντσα υπάγονταν στην επαρχία (καζά) Σερβίων, ενώ η ευρύτερη περιοχή λεγόταν Τσιαρτσιαμπά (περίπου στα όρια της σημερινής Δημοτικής Ενότητας Ελιμείας). Κατά το Μακεδονικό αγώνα, οι Βαντζιώτες αγωνίστηκαν για την ελευθερία, με κυριότερο αγωνιστή τον Ιωάννη Μαυροθόδωρο.
Άνω Βάνιτσα (Κοζάνης)
Ο οικισμός ορίζεται έδρα της κοινότητας Άνω Βανίτσης.
Άνω Κώμη (Κοζάνης)
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Άνω Κώμης και προσαρτάται στο δήμο Ελιμείας.
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Ελιμείας και προσαρτάται στο δήμο Κοζάνης.
Γεωγραφία - Οικονομία
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και καλλιεργούν δημητριακά και κηπευτικά.
Σύλλογοι
Στο χωριό σήμερα δραστηριοποιείται ο Μορφωτικός & Πολιτιστικός Σύλλογος Άνω Κώμης, η Αθλητική Ένωση Άνω Κώμης, ο Γυμναστικός Σύλλογος Ελιμείας, ο Ιππικός Σύλλογος "Άγιος Δημήτριος", η Οικολογική Κίνηση Άνω Κώμης και ο Φυσιολατρικός Σύλλογος "Μαγούλα". Κάθε χρόνο στο πανηγύρι της Παναγίας στις 15 Αυγούστου πραγματοποιούνται τα Ζήσεια προς τιμήν του ευεργέτη Δημήτριου Ζήση (1893 - 1975), ενώ την άνοιξη λαμβάνει χώρα ο Ζήσειος Αγώνας Δρόμου.
Ήθη και έθιμα
Στα έθιμα του χωριού περιλαμβάνονται οι Λαζαρίνες (το Σάββατο του Λαζάρου), η Πιρπιρούνα (δέηση για βροχή) και το έθιμο του Αγίου Νικάνορα (αγιασμός στις 16 Ιανουαρίου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Ιερός Ναός Αγίου Σεβαστιανού Σύρου
Ιστορικά στοιχεία
Το εξωκκλήσι του Αγίου Σεβαστιανού αναγράφεται στον κατάλογο των ναών της Σύρου, που συνέταξε το 1631 ο επίσκοπος Δομίνικος Μαρέγκος. Βρισκόταν εκτός του οικισμού της Χώρας, στην τοποθεσία Ακουμπίστρα και ήδη το 1667 γινόταν επίσημη λιτανεία προς αυτό τον ναΐσκο, καθώς ο άγιος τιμώνταν ως προστάτης από τις επιδημίες πανώλης. Το 1697, ο επίσκοπος Αντώνιος Ιουστινιάνης, σε έκθεσή του για τους ναούς του νησιού, αναφέρει ότι ο Άγιος Σεβαστιανός ήταν σε καλή κατάσταση χάρη στις φροντίδες του επιτρόπου του, Φραγκούλη Βαπτισμένου.
Το 1805 έγινε η πρώτη μεγέθυνση της αρχικής εκκλησίας και στις 7 Μαρτίου 1829 ο επίσκοπος Αλοΰσιος-Μαρία Μπλάντσις ίδρυσε την ενορία του Αγίου Σεβαστιανού, η οποία περιέλαβε το νότιο μισό τμήμα της Άνω Σύρου, αποσπώντας το από τη μοναδική τότε ενορία του καθεδρικού ναού Αγίου Γεωργίου, που βρίσκεται στην κορυφή του οικισμού. Αργότερα, τα όρια της νέας ενορίας επεκτάθηκαν στο ανατολικό τμήμα της Ερμούπολης και στα χωριά του νησιού, έως την ίδρυση των αντίστοιχων ενοριών.
Το 1831 ο ναός έλαβε τη σημερινή του μορφή με την προσθήκη δύο πτερύγων, ιερού και τρούλου. Το 1843 ανεγέρθηκε το κωδωνοστάσιο, ενώ στο δάπεδο του ναού υπάρχει η επιτύμβια πλάκα του ευεργέτη Κωνσταντίνου Βουτσίνου. Η μεγάλη εικόνα του Αγίου Σεβαστιανού, που δεσπόζει στο ιερό, ζωγραφίστηκε το 1851 στην Κωνσταντινούπολη. Τα έτη 1905 και 1961 πραγματοποιήθηκαν γενικές επισκευές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεβαστιανος
Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος
thumb|Ο Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος Ο Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος (27 Φεβρουαρίου 1711 - 23 Νοεμβρίου 1769) ήταν Φαναριώτης ηγεμόνας της Βλαχίας και της Μολδαβίας. Συνολικά ανέλαβε έξι φορές την ηγεμονία της Βλαχίας και τέσσερις φορές αυτήν της Μολδαβίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1711 στη Κωνσταντινούπολη και ήταν γιος του Νικόλαου Μαυροκορδάτου, ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας και μεγάλου διερμηνέα της Υψηλής Πύλης. Υπήρξε άτομο μεγάλης μόρφωσης και γνώριζε έξι γλώσσες (ελληνικά, λατινικά, τουρκικά, ρουµανικά, γαλλικά και ιταλικά).
Ανέλαβε πρώτη φορά, από τις συνολικά έξι, την ηγεμονία της Βλαχίας το 1730, το ίδιο όμως έτος καθαιρέθηκε από υποστηρικτές του γηγενή Μιχάι Ρακόβιτσα, που εκμεταλλεύτηκαν την αλλαγή στη θέση του σουλτάνου, επανήλθε όμως το 1731 στη θέση του, την οποία διατήρησε ως το 1733. Ηγεμόνευσε επίσης τις περιόδους 1735 - 1741, 1744 - 1748, 1756 - 1758 και 1761 - 1763. Στον θρόνο της Μολδαβίας ανήλθε τέσσερις φορές, τις περιόδους 1733 - 1735, 1741 - 1743, 1748 - 1749 και το 1769. Ενδιάμεσα, εξορίστηκε για ένα διάστημα στη Λήμνο. Ο Κωνσταντίνος Μαυροκορδάτος έμεινε γνωστός για τη Μεταρρύθμιση του 1740, που ονομάστηκε «Ρεφόρμα». Συγκεκριμένα παραχώρησε Σύνταγμα, με το οποίο καταργήθηκε η δουλεία των χωρικών, αναδιοργανώθηκε το προβληματικό σύστημα φορολόγησης, καταργήθηκαν η πολιτοφυλακή και οι στρατιωτικές συνοδείες των βογιάρων, εισήχθη η μέχρι τότε άγνωστη στην περιοχή καλλιέργεια του αραβόσιτου, μεταφράστηκε η Αγία Γραφή στη ρουμανική, καθιερώθηκε η ρουμανική γλώσσα στη λατρεία της Εκκλησίας αντί της σλαβονικής και τέθηκαν οι βάσεις για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης. Στην αυλή του φιλοξενήθηκαν μεταξύ άλλων ο ζωγράφος από τη Γενεύη Jean-Étienne Liotard, οι Έλληνες λόγιοι Καισάριος Δαπόντες, Μάρκος Αντώνιος Κατσαΐτης, Πέτρος Δεπάστας κ.ά.
Κατά τη διάρκεια του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1768 - 1774 τραυματίστηκε στις 5 Νοεμβρίου 1769 σε μάχη στο Γαλάτσι με συνέπεια να πεθάνει στην αιχμαλωσία λίγες μέρες αργότερα. Γιος του ήταν ο Αλέξανδρος Α' Μαυροκορδάτος ο λεγόμενος δελήβεης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βλαχίας Κατηγορία:Διερμηνείς της Υψηλής Πύλης Κωνσταντινος
Α.Μ.Σ. Αναγέννηση Φλόγας
Ο Αθλητικός Μορφωτικός Σύλλογος Αναγέννηση Φλόγας είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην Πολίχνη, στο Νομό Θεσσαλονίκης, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Αθλητικό Κέντρο «Αλέξανδρος Νικολαΐδης». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1999 και αγωνίζεται με χρώματα το κόκκινο και το κίτρινο. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιών.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1999 μετά από συνένωση των ομάδων Αναγέννηση και Φλόγα Αναλήψεως.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2004-05, η Αναγέννηση Φλόγας κατέκτησε το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.Θ., αποκτώντας το προνόμιο να αγωνιστεί στη Γ' Εθνική Κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Την περίοδο 2005-06 ο σύλλογος είχε πολύ καλές επιδόσεις και, αν και νεοφώτιστος, κατέλαβε τη 2η θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης με 21 νίκες και 5 ήττες. Την επόμενη χρονιά, 2006-07, αναπλήρωσε το χαμένο έδαφος κατακτώντας το Πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου Βορρά με 22 νίκες και 4 ήττες.
Κατά την πρώτη της περίοδο στη Β' Εθνική Κατηγορία, 2007-08, η Αναγέννηση Φλόγας ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 8η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Την αγωνιστική περίοδο, 2008-09, κατετάγη 12η, παραμένοντας, ωστόσο στην κατηγορία. Στη δεύτερη συμμετοχή της στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος, η ομάδα, αφού πέρασε το πρώτο παιχνίδι σημειώνοντας 101 πόντους, αποκλείστηκε στο δεύτερο από τους Ικάρους Σερρών με σκορ 74-76.
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2009-10, κατέλαβε τη 10η θέση της τελικής βαθμολογίας, ενώ στη διοργάνωση του Κυπέλλου αποκλείστηκε από τον Αμύντα Υμήττου με σκορ 60-68 στην 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης. Την επόμενη χρονιά, 2010-11, με βελτιωμένες επιδόσεις, η Αναγέννηση ολοκλήρωσε τους αγώνες της στην 5η θέση της βαθμολογίας. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο, αποκλείστηκε κατά την 1η αγωνιστική της Α' Φάσης, όταν γνώρισε την ήττα από τον Κ.Α.Ο. Δράμας με σκορ 62-88.
Τα αποτελέσματα του συλλόγου δεν υπήρξαν εξίσου καλά τη χρονιά 2011-12 με τελική συγκομιδή 8 νίκες και 22 ήττες. Η κατάληψη της 15ης θέσης οδήγησε την ομάδα στη Γ' Εθνική. Επιπλέον η ομάδα απέσυρε τη συμμετοχή της από το Κύπελλο.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Α.Μ.Σ. Αναγέννηση Φλόγας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου Βορρά της Γ' Εθνικής Κατηγορίας, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 11η θέση του βαθμολογικού πίνακα.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Αθλητικό Κέντρο Πολίχνης «Αλέξανδρος Νικολαΐδης» που εγκαινιάστηκε το 2009. Καθήκοντα προπονητή διατηρεί ο Νεκτάριος Καραγιαννίδης. Το ρόστερ για την περίοδο 2012-13 απαρτίζουν οι αθλητές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1999 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1999
Κάρολος Β΄ του Μύνστερμπεργκ-Ελς
Ο Κάρολος Β΄, τσεχ. Karel II. z Minsterberka (15 Απριλίου 1545 - 28 Ιανουαρίου 1617) από τον Οίκο του Ποντιέμπραντυ ήταν δούκας του Ελς (1565-1617) και δούκας του Μπέρνστατ (1604-1617). Είχε τον τίτλο του δούκα του Μύνστερμπεργκ και του κόμη του Γκλατς. Έγινε κυβερνήτης της Σιλεσίας (1608-17) υπό τους βασιλείς Ροδόλφο και Ματθία τους Αψβούργους.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Β΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και της Μαργαρίτας, κόρης του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1570 την Αικατερίνη Μπέρκα της Ντούμπα, η οποία απεβίωσε το 1583. Είχε τέκνα:
Το 1583 ο Κάρολος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ-Μαγδαληνή των Πιαστ-Σιλεσίας (1562-1630), κόρη του Γεωργίου Β΄ δούκα του Μπζεγκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ποντιέμπραντυ
Η Αριστερά – Το Ουράνιο Τόξο
Η Αριστερά – Το Ουράνιο Τόξο (La Sinistra – L'Arcobaleno, SA), συχνά αναφερόμενο ως Αριστερά του Ουράνιου Τόξου (Sinistra Arcobaleno, SA), ήταν μια αριστερή ομοσπονδία κομμάτων στην Ιταλία.
Η ομοσπονδία, οριζόμενη από τα μέλη της ως η sinistra radicale (το οποίο μπορεί να μεταφρασθεί στα Ελληνικά ως αμφοτέρως "ριζοσπαστική αριστερά" και "άκρα αριστερά"), συντέθηκε από τέσσερα κόμματα:
Ιστορία
Η ομοσπονδία συγκροτήθηκε επίσημα στις 8–9 Δεκεμβρίου 2007 με σκοπό να ενώσει τα Ιταλικά κομμουνιστικά, σοσιαλιστικά και οικολογικά κόμματα σε ένα ενωμένο μπλοκ, κάτι παρόμοιο με αυτό που έχουν κάνει οι κεντροαριστερές δυνάμεις με το Δημοκρατικό Κόμμα.
Τα τέσσερα κόμματα έτειναν να διαφωνούν σε έναν αριθμό θεμάτων, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης προς την Κυβέρνηση Πρόντι ΙΙ , τ σύμβολο και το όνομα της ομοσπονδίας με τους Πρασίνους να θέλουν η λέξη "οικολογικό" και τους Ιταλούς Κομμουνιστούς  το σφυρί και το δρεπάνι να περιλαμβάνονται , αλλά στο τέλος δημιούργησαν μια κοινή λίστα για τις γενικές εκλογές του 2008.
Στις εκλογές Η Αριστερά-Το Ουράνιο Τόξο κέρδιε ένα καταστροφικό 3.1% των ψήφων (κάτω από το 10.2%, το συνδυασμένο αποτέλεσμα των τριών κομμάτων στις γενικές εκλογές του 2006) και απέτυχε να κερδίσει έδρες στο Ιταλικό Κοινοβούλιο. Λίγο μετά, το Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών ανακοίνωσε ότι θα άφηνε την ομοσπονδία, και το Κόμμα Κομμουνιστικής Επανίδρυσης έκανε το ίδιο λίγο αργότερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στην Ιταλία Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Ιταλία Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα Κατηγορία:Καταργημένα κομμουνιστικά κόμματα
Κλουμπ Ατλέτικο Ιντεπεντιέντε
μικρογραφία| Η Κλουμπ Ατλέτικο Ιντεπεντιέντε (ισπανικά: Club Atlético Independiente) είναι αθλητικό σωματείο της Αργεντινής. Εδρεύει στην πόλη Αβεγιανέδα, επίνειο του Μπουένος Άιρες. Ο σύλλογος είναι γνωστός κυρίως για την ποδοσφαιρική του ομάδα, πολυνίκη του Κόπα Λιμπερταδόρες με 7 κατακτήσεις. Η Ιντεπεντιέντε με 18 διεθνείς, αναγνωρισμένους τίτλους ισοβαθμεί με την ιταλική Μίλαν και την συμπατριώτισσα Μπόκα Τζούνιορς.
Τα τελευταία χρόνια,ο σύλλογος της Ιντεπεντιέντε μπορεί δικαίως να περηφανεύεται, διότι έχει βγάλει από την ακαδημία της μερικούς πρωτοκλασάτους παίκτες με μεγάλη καριέρα, κυρίως αυτή του Σέρχιο Αγουέρο.