cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρκομάννοι
Προέλευση
Σύμφωνα με τις αφηγήσεις του Τάκιτου (Γερμ. 42), του Πατέρκουλου (2.108), του Πλίνιου του Πρεσβύτερου και του Στράβωνα (vii. p. 290) τελικά μετακόμισαν στη μεγάλη περιοχή, που είχε καταληφθεί από τους Bοίους, συγκεκριμένα σε μία περιοχή που ήδη ονομαζόταν Bαϊόαιμον, όπου ζούσαν οι σύμμαχοί τους και οι συνάδελφοί τους Σουηβοί, οι Κουάδοι. Περιγράφηκε ότι βρισκόταν μέσα στον Ερκύνιο δρυμό και πιθανώς βρισκόταν στην περιοχή της σύγχρονης Βοημίας, αλλά αυτό δεν είναι σίγουρο. Μέχρι το 6 π.Χ., ο βασιλιάς τους, Mαροβόδουος, είχε ιδρύσει ένα ισχυρό βασίλειο, εκεί που ο Αύγουστος αντιλαμβανόταν ως απειλή για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Πριν προλάβει όμως να δράσει, μεσολάβησε η εξέγερση στην Ιλλυρία. Τελικά, ο Mαροβόδουος καθαιρέθηκε και εξορίστηκε από τον Κατουάλδα (19 μ.Χ.). Ο Κατουάλδα, με τη σειρά του, καθαιρέθηκε από τον Βιμπίλιο των Ερμούνδουρων εκείνη τη χρονιά και τον διαδέχθηκε ο Βάννιος των Κουάδων. Γύρω στο 50 μ.Χ., ο Βάννιος καθαιρέθηκε επίσης από τον Βιμπίλιο, σε συντονισμό με τους ανιψιούς του Βάνγιo και Σίδο.
Στα τέλη του 1ου αι., ο Τάκιτος αναφέρει (Germania I.42) τους Μαρκομάννους ότι ήταν υπό την εξουσία βασιλέων, που είχαν διοριστεί από τη Ρώμη.
Μαρκομανικοί πόλεμοι
Τον 2ο αι. μ.Χ. οι Μαρκομάννοι συνήψαν μία συνομοσπονδία με άλλους λαούς, συμπεριλαμβανομένων των Κουάδων, των Βανδάλων και των Σαρματών, ενάντια στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Πιθανότατα οδηγήθηκε από μετακινήσεις μεγαλύτερων φυλών, όπως οι Γότθοι. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ευτρόπιο, οι δυνάμεις του Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου πολέμησαν εναντίον της Μαρκομαννικής συνομοσπονδίας για τρία χρόνια στο φρούριο Carnuntum, στην Παννονία. Ο Ευτρόπιος συνέκρινε τον πόλεμο και την επιτυχία του Αυρήλιου εναντίον των Μαρκομάννων και των συμμάχων τους, με τους Καρχηδονικούς Πολέμους. Η σύγκριση ήταν εύστοχη στο ότι ο πόλεμος σηματοδότησε μία καμπή, είχε σημαντικές ρωμαϊκές ήττες και προκάλεσε τον θάνατο δύο διοικητών της Πραιτωριανής Φρουράς. Ο πόλεμος ξεκίνησε το 166, όταν οι Mαρκομάννοι κατέκλυσαν τις άμυνες μεταξύ Vindobona και Carnuntum, διείσδυσαν κατά μήκος των συνόρων μεταξύ των επαρχιών Παννονίας και Noρικού, ερήμωσαν τη Φλαβία Σόλβα και μπόρεσαν να σταματήσουν μόνο λίγο πριν την Aκυληία, στην Αδριατική Θάλασσα. Ο πόλεμος κράτησε μέχρι το τέλος του Μ. Αυρήλιου το 180. Θα αποδεικνυόταν μόνο μία περιορισμένη επιτυχία για τη Ρώμη, αφού ο ποταμός Δούναβης παρέμεινε το σύνορο της Αυτοκρατορίας μέχρι την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μεταγενέστερη ιστορία
Ο εκχριστιανισμός των Μαρκομάννων, τουλάχιστον σε μία Ορθόδοξη μορφή Χριστιανισμού, φαίνεται να συνέβη υπό τη βασίλισσά τους Φριτίγιλ στα μέσα του 4ου αι. Αυτή είχε αλληλογραφία με τον Αμβρόσιο του Μιλάνου για να επιφέρει τη μεταστροφή. Αυτό ήταν η τελευταία σαφής απόδειξη ότι οι Mαρκομάννοι είχαν μία πολιτεία, η οποία πιθανώς τώρα βρισκόταν στη ρωμαϊκή πλευρά του Δούναβη. Αμέσως μετά, η περιοχή της Παννονίας και του Δούναβη πέρασαν σε μία μακρά περίοδο αναταραχής.
Αφού διέσχισαν τον Ρήνο το 406 και τα Πυρηναία το 409, μία ομάδα Σουηβών, που είχε μεταναστεύσει μαζί με Βάνδαλους και Αλανούς, εγκαταστάθηκε στη ρωμαϊκή επαρχία της Γαλαισίας (σημερινή Γαλικία και βόρεια Πορτογαλία), όπου θεωρήθηκαν υπόσπονδοι (foederati) και ίδρυσαν το βασίλειο της Σουηβικής Γαλικίας. Οι Σουηβοί ήταν πιθανώς ένα μείγμα Σουηβών ομάδων από την περιοχή βόρεια του Δούναβη και της λεκάνης της Παννονίας, όπως οι Mαρκομάννοι, Κουάδοι και Bούροι.
Εκεί, ο Ερμέρικ ορκίστηκε πίστη στον Αυτοκράτορα το 410. Η Bracara Augusta, η σύγχρονη πόλη της Μπράγκα στην Πορτογαλία, ήταν η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Γαλαισίας και τώρα έγινε πρωτεύουσα του Σουηβικού Βασιλείου.
Η περιοχή στον Δούναβη, εν τω μεταξύ, έγινε ο πυρήνας του Αττίλα της αυτοκρατορίας των Ούννων, και μέσα σε αυτήν φαίνεται ότι υπήρχαν πολλοί Σουηβοί. Μία ομάδα από αυτούς κατάφερε να μεταρρυθμιστεί σε μία ανεξάρτητη ομάδα μετά τη μάχη του Νεδάο το 454, όπως πολλές άλλες ομάδες που προέκυψαν από τη συνομοσπονδία του Αττίλα. Αυτοί οι Σουηβοί ήρθαν τελικά σε σύγκρουση με τους Οστρογότθους, που είχαν χάσει στο Ναδάο.
Ο Ιορδάνης, ο ιστορικός των Γότθων, ανέφερε (Getica, 280) ότι μετά τη μάχη της Bόλια, οι Οστρογότθοι επιτέθηκαν στους Σουηβούς (τους κυβερνώμενους από έναν άνδρα ονόματι Ουνιμούνδο, ο οποίος φαινομενικά ηγήθηκε μίας επίθεσης στο Πάσσαου ), που είχαν διασχίσει τον Δούναβη όταν ήταν παγωμένος και πήγαιναν σε μία υψηλή περιοχή των Άλπεων, που κατείχαν οι συνυπόσπονδοι των Σουηβών εκείνη την εποχή, οι Αλαμαννοί. (Αναφέρει ότι πολλά ρέματα ξεκινούν από την περιοχή και καυαλήγουν στον Δούναβη.) Η περιοχή που κατείχαν εκείνοι οι Σουηβοί περιγράφηκε ότι είχε Βαυαρούς στα ανατολικά, Φράγκους στα δυτικά, Βουργουνδούς στα νότια και Θουρίγγειους στα βόρεια. Το κείμενο φαίνεται να υποδεικνύει ότι οι Σουηβοί είχαν μετακομίσει στην περιοχή των Αλαμαννών, αλλά ότι οι Σουηβοί θεωρούνταν διαφορετικοί από τους Αλαμαννούς και τους Βαυαρούς. Αυτή ήταν επίσης η πρώτη αναφορά των Βαυαρών, οι οποίοι επίσης συχνά προτείνεται ότι είχαν Μαρκομαννική καταγωγή.
Σύμφωνα με ιστορικούς όπως ο Χέρβιχ Βόλφραμ:"Οι Mαρκομάννοι και οι Κουάδοι εγκατέλειψαν τα ιδιαίτερα ονόματά τους, όταν πέρασαν τον Δούναβη, στην πραγματικότητα τόσο οι μετανάστες, όσο και οι ομάδες που έμειναν στην Παννονία, έγιναν ξανά Σουηβοί. Οι Σουηβοί της Παννονίας έγιναν υποτελείς των Ούννων. Μετά τη μάχη στο Nαδάo δημιούργησαν το βασίλειό τους, και όταν αυτό έπεσε, ήρθαν, διαδοχικά υπό την κυριαρχία των Ερούλων και των Λογγοβάρδων, νότια του Δούναβη υπό την κυριαρχία των Γότθων και τελικά πάλι υπό την κυριαρχία των Λογγοβάρδων."Υπάρχει ένα ρουνικό αλφάβητο που ονομάζεται Mαρκομαννικοί Ρούνοι, αλλά δεν πιστεύεται ότι σχετίζονται με τους Mαρκομάννους.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Κλασικές πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Γερμανοί
Αντρέ Ιγκουοντάλα
Ο Αντρέ Ιγκουοντάλα (Andre Tyler Iguodala , 28 Ιανουαρίου 1984) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που αγωνίζεται στους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς, στο πρωτάθλημα του NBA. Έχει ύψος 1,98 μέτρα και βάρος 94 κιλά.
Καριέρα
Ο Ιγκουοντάλα μπορεί να παίξει πίσω και μπροστά εναλλάσσοντας τις θέσεις σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ. Ως παίκτης είναι γνωστός για τις αμυντικές ικανότητες του και τη δημιουργία παιχνιδιού.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντένβερ Νάγκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος FIBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Φοίνικας Πύλας (πετοσφαίριση γυναικών)
Ο Φοίνικας Πύλας ήταν κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα γυναικών με έδρα την Πύλα της επαρχίας Λάρνακα. Αποτελούσε τμήμα του αθλητικού σωματείου Φοίνικα Πύλα. Συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία Κύπρου. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το άσπρο. Έδρα της ομάδας ήταν η Κλειστή Αίθουσα Πύλας.
Δεκαετία 2000-2009
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Φοίνικα στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ (για όσες περιόδους εντοπίστηκαν στοιχεία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες γυναικών Κύπρου
Πρίσκος
Το όνομα Πρίσκος μπορεί να αναφέρεται:
Κυδωνία
Η Κυδωνία ήταν σημαντική αρχαία πόλη-κράτος στην Βόρειοδυτική ακτή της Κρήτης, στο σημείο όπου σήμερα είναι κτισμένη η πόλη των Χανίων. Κατά τον θρύλο, η Κυδωνία ιδρύθηκε από τον Βασιλιά Κύδωνα, γιο του Ερμή ή του Απόλλωνα και της Ακακαλλίδας, κόρης του Βασιλιά Μίνωα. Σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν γιος του Τεγεάτη. Το Κύδων μπορεί να προέρχεται είτε από το ουσιαστικό κῦδος(=δόξα) είτε από το ρήμα κυδάνω(=καυχιέμαι). Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει ότι η πόλη ιδρύθηκε από το Μίνωα.
Προϊστορική περίοδος
Το όνομα της πόλης αναφέρεται  σε πινακίδες Γραμμικής Β από την Κνωσό (ku-do-ni-ja). Στο λόφο Καστέλλι, που είναι το φρούριο του λιμανιού των Χανίων, οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν ανακαλύψει όστρακα, που χρονολογούνται στη Νεολιθική εποχή. Ελάχιστα ευρήματα όπως τοίχοι και δάπεδα επιβεβαιώνουν ότι η συστηματική κατοίκιση του λόφου ξεκίνησε κατά την ΠΜ ΙΙ περίοδο. Μία μινωική οικία (οικία Ι) με το χαρακτηριστικό διάδρομο εντοπίστηκε. Καταστράφηκε κατά τη ΥΜ ΙΒ περίοδο. Οι οικίες της ΥΜ ΙΙΙΑ φάσης ανήκαν σε ανακτορικό οικισμό, που έπαψε να υπάρχει κατά την ΥΜ ΙΙΙ. Η πόλη εκτεινόταν πέρα από το λόφο του Καστελλίου, όπως αποκάλυψαν οι ανασκαφές στην οδό Δασκαλογιάννη, όπου αποκαλύφθηκε ένα ΥΜ ΙΒ άδυτο ή  “δεξαμενή καθαρμών’’.
Η ανακάλυψη ενός corpus πινακίδων Γραμμικής Α και Γραμμικής Β αποδεικνύει την ύπαρξη αρχειοθήκης. Επιπλέον οι αρχαιολόγοι έχουν αναγνωρίσει την ύπαρξη ενός τοπικού εργαστηρίου κεραμεικής, που δραστηριοποιήθηκε κατά την ΥΜ ΙΙΙ.
Γεωμετρική και Αρχαϊκή περίοδοι
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Όμηρος κάνει λόγο για Κύδωνες (φυλή) και όχι Κυδωνιάτες, που κατοικούν στις όχθες του Ιάρδανου (Κερίτης ή Κλαδισός) ποταμού. Ο Ηρόδοτος θεωρεί ότι η πόλη ιδρύθηκε από Σαμίους, οι οποίοι αργότερα νικήθηκαν και υποδουλώθηκαν από ένα συνασπισμό Αιγινητών και Κρητών. Και η Αίγινα έστειλε αποίκους στην  κρητική πόλη. Εξαιτίας αυτών των επαφών η Κυδωνία σε πρώιμη φάση  έβγαλε νόμισμα που ομοιάζει με αυτό του προαναφερόμενου νησιού. Τα αρχαιολογικά στοιχεία από αυτές τις περιόδους είναι περιορισμένα.
Κλασική και ελληνιστική περίοδος
μικρογραφία|[[Οβολός Κυδωνίας με απεικόνιση μαινάδος, 320-270 π.Χ.]]
Το 429 π.Χ. κατά την περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου η Κυδωνία δέχθηκε επίθεση από τους Αθηναίους εξαιτίας των κατηγοριών του Νικία από τη Γόρτυνα για φιλοσπαρτιατική  στάση. Το 343 π.Χ. η πόλη πολιορκήθηκε από τον Φάλαικο και το μισθοφορικό στρατό του, έπειτα από την αποτυχία του στη Λύττο. Σκοτώθηκε όμως όταν ένας κεραυνός έπεσε πάνω στις πολιορκητικές μηχανές του.
Κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους η Κυδωνία πήρε μέρος στους πολέμους που ξέσπασαν ανάμεσα στις πόλεις της Κρήτης. Κατά το τέλος του 3ου αι. π.Χ. συνάπτει συνθήκη ειρήνης με την Απτέρα. Το 220/219 π.Χ. και οι δύο πόλεις εντάσσονται στο Κοινό των Ορείων (στο οποίο ήταν μέλος και η Πολυρρηνία) και ακυρώνουν τη συμμαχία με την Κνωσό. Η επιθετική πολιτική οδήγησε στην κατάληψη της Φαλάσαρνα ς (187 π.Χ.) και 17 χρόνια αργότερα σε αυτήν της Απολλωνίας, μία πράξη που κατακρίθηκε από τον Πολύβιο επειδή οι δύο πόλεις ήταν σύμμαχες.
Το 66 π.Χ. μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του Marcus Antonius, οι Ρωμαίοι με στρατηγό τον  Quintus Caecilius Metellus εισβάλλουν στην Κρήτη. Ο Κρης στρατηγός Λασθένης τους αντιμετώπισε στη μάχη της Κυδωνίας, όπου έχασε και υποχώρησε. Το αποτέλεσμα ανάγκασε τον έτερο στρατηγό Πανάρη να συνθηκολογήσει και να τους παραδώσει την πόλη χωρίς αντίσταση.
Τα νομίσματα της πόλης-κράτους απεικονίζουν τον Κύδων α είτε ως βρέφος να θηλάζει έναν θηλυκό Κρητικό Ιχνηλάτη είτε ως τοξότη να βάζει χορδή στο τόξο του συνοδευόμενος από το σκύλο του.
Η βάση του ελληνιστικού τείχους είναι ορατή κάτω από το βυζαντινό τείχος στο λόφο Καστέλλι. Σωστικές ανασκαφές έχουν ανακαλύψει ελληνιστικές εγκαταστάσεις κάτω από κτίρια της σύγχρονης πόλης.
Ρωμαϊκή, Υστερορωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδοι
Μετά τη ναυμαχία στο Άκτιο (31 π.Χ.) ο Αύγουστος έδωσε στην Κυδωνία καθστώς ελευθερίας για τη βοήθεια που του πρόσφερε. Οι κάτοικοι της Κυδωνίας αναφέρονται στο δωδέκατο βιβλίο της Αινειάδας, όπου οι εξαιρετικές ικανότητες τους στην τοξοβολία χρησιμοποιούνται σε μία εκτεταμένη Βιργιλική παραβολή περιγράφοντας την κάθοδο του Θυμού στην Γιουτούρνα.
Το 365 η πόλη πρέπει να συγκλονίστηκε από το σεισμό που ισοπέδωσε κάποιες κρητικές πόλεις.
Η Επισκοπή της Κυδωνίας αναφέρεται σε εκκλησιαστικά έγγραφα με πρωιμότερο αυτό του 381 που αναφέρει ότι ο επίσκοπος Κυδωνίας Κυδώνιος πήρε μέρος στη Δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο.
Η πρώτη βυζαντινή περίοδος της Κυδωνίας κλείνει με την αραβική κατάκτηση του 828. Μετά τη βυζαντινή επανάκτηση του 961 η Επισκοπή μεταφέρεται εκτός πόλεως στο κοντά στην Αγιά.
Η ευημερία της πόλης κατά την  υστερορωμαϊκή περίοδο απεικονίζεται στα μωσαϊκά οικιών που βρέθηκαν στη Στοά Βαρδινογιάννη. Ρωμαϊκά εργαστήρια έχουν βρεθεί σε κάποια σημεία της σύγχρονης πόλης. Υλικό από την οικιστική αρχιτεκτονική της  αρχαίας πόλης χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του βυζαντινού τείχους στο λόφο Καστέλλι.
Αλλαγή ονόματος και διατήρηση
Είναι ασαφές πότε το τοπωνύμιο Κυδωνία σταμάτησε να χρησιμοποιείται. Οι μελετητές προτείνουν ότι το όνομα άλλαξε από τους Άραβες (Σαρακηνούς), που ονόμασαν την πόλη  Al-hanim (χάνι). Το όνομα όμως μπορεί να προέρχεται από ένα προάστιο της Κυδωνίας την Αλχανία κώμη, όπου λατρευόταν ο θεός Βέλχανος. Άλλη θεωρία προβάλλει το τοπωνύμιο Λαχανιάς ως παράγωγο της σύγχρονης ονομασίας. Κατά την έναρξη της Ενετικής κυριαρχίας η Κυδωνία αναφέρεται ως Canea.
Η ονομασία διατηρείται στην Ι. Μ. Κυδωνίας και Αποκορώνου που ιδρύθηκε το 1962.
Τοποθεσία
Οι αρχαίοι συγγραφείς έγραψαν για τη θέση της πόλης στη δυτική πλευρά του νησιού απέναντι από την Πελοπόννησο. Ο Στράβων υπολόγισε την απόστασή της από άλλες κρητικές πόλεις. Η ακριβής τοποθεσία της Κυδωνίας προσδιορίστηκε από τον Ρόμπερτ Πάσλεϊ (Robert Pashley) ο οποίος, βασιζόμενος αποκλειστικά σε αρχαία ιστορικά κείμενα και χωρίς κάποια αρχαιολογική αποκάλυψη, τοποθέτησε την πόλη στην περιοχή του σημερινού λιμανιού και του λόφου Καστέλλι. Και ο John Pendlebury ταύτισε τα Χανιά με την αρχαία Κυδωνία.
Νεκρόπολη
Εξαιτίας του ότι η Κυδωνία ήταν κατοικημένη για αιώνες, η νεκρόπολή της είναι εκτεταμένη και διαθέτει νεκροταφεία από όλες τις περιόδους. Βρίσκεται κάτω από τη σύγχρονη πόλη. Τύποι τάφων που έχουν ανακαλυφθεί είναι: θαλαμωτοί, κιβωτιόσχημοι και τάφοι με loculi.
Διάσημοι Κυδωνιάτες υπήρξαν οι γλύπτες του 5ου αιώνα π.Χ Αριστοκλής και Κρησίλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυδωνία Κυδωνία Κυδωνία
836 Ιόλη
Η Ιόλη (Jole) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,064. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το ομώνυμο πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ιόλης εκτιμάται σε 60 χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιολη
Δήμος Ολυμπίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιότεροι δήμοι της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Αγωνιστικός προσανατολισμός
Ο αγωνιστικός προσανατολισμός είναι μια ομάδα αθλημάτων που απαιτεί ικανότητες ναυσιπλοίας με τη χρήση χάρτη και πυξίδας για την πλοήγηση από σημείο σε σημείο σε ένα διαφορετικό και συνήθως άγνωστο έδαφος, ενώ υπάρχει κίνηση με ταχύτητα. Στους συμμετέχοντας δίνεται ένας τοπογραφικός χάρτης, συνήθως ένα προσχεδιασμένος χάρτης αγωνιστικού προσανατολισμού, τον οποίο χρησιμοποιούν για να βρουν τα σημεία ελέγχου.
Τα αγωνίσματα αγωνιστικού προσανατολισμού συνδυάζουν τη Ναυσιπλοΐα με μια συγκεκριμένη μέθοδο ταξιδιού. Επειδή η μέθοδος ταξιδιού καθορίζει την ανάγκη εξοπλισμού και τακτικής, κάθε άθλημα απαιτεί συγκεκριμένους κανόνες για διαγωνισμό και οδηγίες και σχεδιασμό. Αθλήματα αγωνιστικού προσανατολισμού είναι:
Σε διεθνές επίπεδο, το άθλημα διοικείται από την Διεθνή Ομοσπονδία Αγωνιστικού Προσανατολισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα
Περαία
Η Περαία είναι πόλη του δήμου Θερμαϊκού στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης, η οποία βρίσκεται στα ανατολικά προάστια της Θεσσαλονίκης και δυτικά του Διεθνή Κρατικού Αερολιμένα Θεσσαλονίκης.
Ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια ο πληθυσμός της Περαίας πολλαπλασιάστηκε και, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 18.546 άτομα.
Ιστορία
Η Περαία ήταν στην ιδιοκτησία ενός Τούρκου Μπέη, όπου μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκαν 204 οικογένειες (132 από τη Δυτική Μικρά Ασία και 72 από την Ανατολική Θράκη), συνολικά 740 άτομα. Η καταγωγή των προσφύγων από δύο διαφορετικές περιοχές είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρξουν διαφωνίες για το όνομα που θα δινόταν στον προσφυγικό συνοικισμό. Οι Μικρασιάτες πρότειναν την ονομασία Νέα Σμύρνη, ενώ οι Θρακιώτες την ονομασία Νέα Καλλίπολη. Ο τότε Διευθυντής Εποικισμού Μακεδονίας πρότεινε τη σημερινή ονομασία και, μετά από μια κλήρωση των 3 προτεινόμενων ονομάτων, από την κληρωτίδα βγήκε το όνομα Περαία.
Η ίδρυση του οικισμού χρονολογείται από το 1923 όπου οι πρώτες οικογένειες, μετά τον ξεριζωμό τους, αναζήτησαν καταφύγιο στην περιοχή. Επίσημα αναφέρεται για πρώτη φορά το 1926 στο ΦΕΚ 217Α - 30/06/1926 να ορίζεται έδρα της κοινότητας Περαίας ενώ το 1971 και 1981 στον οικισμό προσαρτήθηκαν οι καταργούμενοι Παραλία και Βάλτος αντίστοιχα.
Ο Δήμος Θερμαϊκού για να τιμήσει τους Μικρασιάτες πρόσφυγες που μετά από πολλές κακουχίες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, γιορτάζει τη "Γενέθλια ημέρα της Περαίας" το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου οργανώνοντας πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Ναοί
Υπάρχουν ακόμη και δύο Παρεκκλησία: το ιστορικό παρεκκλήσιο της Γεννήσεως της Θεοτόκου (1950) στην παραλία της Περαίας και το παρεκκλήσιο των Αγίων Νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στο προαύλιο του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Άνω Περαίας.
Η Περαία εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Κασσανδρείας.
Φημολογείται πως στη περιοχή βρίσκεται ένας ακόμη ναός, το κάστρο της Κ.Χατζής και του Αλεξάνδρου στο οποίο κατοίκησαν με την οικογένεια τους ως στο 1926. Με το θάνατο της μοναχοκόρης τους και την ίδρυση της ομάδας ΠΑΟΚ η οικογένεια εγκατέλειψε την κατοικία της η οποία δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί από τις ανασκαφές. Παραμένει ένα μυστήριο που στοιχειώνει την περιοχή.
Πληθυσμός
Η εξέλιξη του πληθυσμού της Περαίας έχει ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Θερμαϊκού
1978
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1978 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
565 Μαρμπαχία
Η Μαρμπαχία (Marbachia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,72. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη Γερμανική πόλη Μάρμπαχ επί του ποταμού Νέκκαρ, γενέτειρα του λογοτέχνη Φρίντριχ Σίλερ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μαρμπαχίας εκτιμάται σε 27,56 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι πιθανώς S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,103. Η Μαρμπαχία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 35 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαρμπαχια
Πονεμένο Ρομάντζο
μικρογραφία|260x260εσ|[[Μαρλέν Ντίτριχ και Ρίτσαρντ Τοντ σε σκηνή της ταινίας]] Η ταινία Πονεμένο Ρομάντζο (Πρωτότυπος Τίτλος Stage Fright), γνωστό κι ως Ο Δολοφόνος Έρχεται Κάθε Βράδυ είναι ψυχολογικό θρίλερ παραγωγής 1950, σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Τζέιν Γουάιμαν, η Μάρλεν Ντίτριχ, ο Ρίτσαρντ Τοντ και ο Μάικλ Γουάιλντινγκ. Στην ταινία συμμετέχει επίσης η κόρη του Χίτσκοκ, Πατρίσια στον πρώτο της κινηματογραφικό ρόλο.
Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Σέλγουιν Τζέπσον με τίτλο Man Running, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη η Άλμα Ρεβίλ (σύζυγος του Χίτσκοκ), ο Ράναλντ ΜακΝτάγκαλ κι ο Γουίτφιλντ Κουκ.
Υπόθεση
Ο Τζόναθαν Κούπερ (Ρίτσαρντ Τοντ) καταζητείται από την αστυνομία ως κύριος ύποπτος για τη δολοφονία του συζύγου της ερωμένης του κι η φίλη του, φοιτήτρια δραματικής σχολής Ιβ Γκιλ (Τζέιν Γουάιμαν), προθυμοποιείται να τον κρύψει. Ο Τζόναθαν της εξηγεί ότι η ερωμένη του, η ντίβα του θεάτρου Σάρλοτ Ίνγουντ (Μαρλέν Ντίτριχ) είναι η πραγματική δολοφόνος κι ότι εκείνος αναμείχθηκε στην υπόθεση όταν τη βοήθησε να καταστρέψει τις αποδείξεις. Τότε η Ιβ και ο πατέρας της Κόμοντορ (Άλαστερ Σιμ) καταστρώνουν ένα σχέδιο για να αποδείξουν την αθωότητα του Τζόναθαν. Η Ιβ προσλαμβάνεται ως προσωπική βοηθός της Σάρλοτ ψάχνοντας για αποδείξεις. Στο μεταξύ γνωρίζεται με τον ντετέκτιβ που ερευνά την υπόθεση, Γουίλφρεντ Σμιθ (Μάικλ Γουάιλντινγκ) και τον ερωτεύεται. Όταν το σχέδιο της Ιβ αποτυγχάνει, η κοπέλα εκβιάζει την Σάρλοτ προκειμένου να ομολογήσει. Η Σάρλοτ όμως επιμένει ότι ο δολοφόνος είναι ο Τζόναθαν.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Αγγλία κι οι μοναδικοί από τους συντελεστές που δεν ήταν Βρετανοί ήταν η Γουάιμαν και η Ντίτριχ. Η Ντίτριχ, σύμφωνα με τη βιογραφία που έγραψε η κόρη της Μαρία, δε συμπαθούσε ιδιαίτερα τη Γουάιμαν λόγω του γεγονότος ότι είχαν εντελώς αντίθετους χαρακτήρες. Ο Χίτσκοκ χρησιμοποίησε την αντιπάθειά τους προς όφελος της ταινίας.
Η ταινία υπέστη αρνητική διαφήμιση κατά την πρώτη της προβολή λόγω του αρχικού φλασμπάκ της έναρξης στο οποίο ο Τζόναθαν αφηγείται μια ψεύτικη εκδοχή της υπόθεσης της δολοφονίας. Κάποιοι κριτικοί όμως, μαζί κι εκείνοι του περιοδικού Cahiers du cinéma υποστήριξαν ότι το φλασμπάκ ήταν απλά η εκδοχή ενός ατόμου πάνω στα γεγονότα. Η ταινία εμφανίζει μερικές σεκάνς στις οποίες υπάρχει συνέχεια χωρίς να χρησιμοποιηθεί η τεχνική του μοντάζ, κατάλoιπο από τους πειραματισμούς του Χίτσκοκ στις προηγούμενες δυο ταινίες του Ο βρόχος (The Rope, 1949) και Στον αστερισμό του Αιγόκερω (Under Capricorn, 1949), ταινίες των οποίων την παραγωγή είχε αναλάβει η εταιρία του Χίτσκοκ Transatlantic Pictures. Το Πονεμένο ρομάντζο επρόκειτο να κυκλοφορήσει επίσης από την Transatlantic αλλά τελικά κυκλοφόρησε από τη Warner Bros.
Τα κοστούμια της ταινίας έκανε ο Κριστιάν Ντιόρ, ενώ τη μουσική επιμέλεια ανέλαβε ο Λέιτον Λούκας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1950 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βρετανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Βορινή χιονοδρομία
Το Σκανδιναβικό ή Βορινό σκι περιλαμβάνει τους διάφορους τύπους σκι όπου το τακούνι της μπότας του σκιέρ δεν εφαρμόζει στο χιονοπέδιλο, αλλά είναι στερεωμένο με τρόπο που επιτρέπει στην φτέρνα να σηκώνεται από το σκι, σε αντίθεση με το αλπικό σκι, όπου το τακούνι της μπότας εφαρμόζει στο χιονοπέδιλο.
Ολυμπιακά αθλήματα είναι το σκι αντοχής, το άλμα με σκι, το βόρειο σύνθετο (συνδυασμός των δύο πρώτων) και το δίαθλο (σκι αντοχής και σκοποβολή).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χιονοδρομία
Ρίτσαρντ Ατένμπορο
μικρογραφία|260x260εσ|Με τους [[Τζέιμς Στιούαρτ (κέντρο) και Χάρντι Κρούγκερ (δεξιά) στην ταινία Η πτήση του Φοίνικα (1965)]] Ο Ρίτσαρντ Σάμιουελ Ατένμπορο, Βαρόνος Ατένμπορο, CBE (αγγλικά: Richard Samuel Attenborough, Baron Attenborough [ορθή προφορά: /ˈætənbʌrə/], 29 Αυγούστου 1923 - 24 Αυγούστου 2014) ήταν Άγγλος ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, επιχειρηματίας και πολιτικός. Ήταν επίσης ο πρόεδρος της Βασιλικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης (RADA) και της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (BAFTA).
Ως σκηνοθέτης και παραγωγός μεγάλη του επιτυχία ήταν η ταινία Γκάντι, το 1983, που κέρδισε και Όσκαρ. Επίσης, έχει κερδίσει και τέσσερα βραβεία BAFTA και τέσσερις Χρυσές Σφαίρες. Ως ηθοποιός, περισσότερο γνωστός πρέπει να είναι για τους ρόλους του, στις εξής ταινίες: Μπρίκτον Ροκ, Η μεγάλη απόδραση, 10 Rillington Place, Το θαύμα της 34ης οδού και στο Τζουράσικ Παρκ.
Ο Ρίτσαρντ ήταν ο μεγάλος αδελφός του Ντέιβιντ Ατένμπορο, γνωστού φυσικού και ραδιοφωνικού εκφωνητή, και του Τζον Ατένμπορο, διευθυντή στην Άλφα Ρομέο. Ο Ρίτσαρντ ήταν νυμφευμένος με τη Σίλα Σιμ, από το 1945, έως και τον θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Άγγλοι πολιτικοί Κατηγορία:Βρετανοί βαρώνοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Άγγλοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Κρανέα Ελασσόνας Λάρισας
Για συνώνυμο οικισμό στο δήμο Τεμπών δείτε το λήμμα: Κρανιά Λάρισας
Η Κρανέα Ελασσόνας (παλαιότερα γνωστή ως Κρανιά Δεσκάτης και ακόμα παλαιότερα ως Ξεροκρανιά ή Ξηροκρανιά) είναι χωριό του νομού Λάρισας. Υπάγεται στον Δήμο Ελασσόνας.
Φυσικό περιβάλλον
Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 760 μέτρα. Περιβάλλεται από ορεινούς όγκους, με λίγα δάση και βοσκοτόπια, οι οποίοι στα βόρεια του χωριού σχηματίζουν το φημισμένο στην περιοχή, φαράγγι της Χράπας.
Ο Άγιος Δημήτριος
εναλλ.=|μικρογραφία|Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου Η τοπική μας παράδοση αναφέρει ότι πριν χτισθεί το χωριό μας στον τόπο που βρίσκεται τώρα βρισκόταν μεγάλο δάσος. Μια νύχτα όμως ένας βοσκός που ποίμαινε τα πρόβατά του είδε φως να φωτίζει στο μέρος όπου τώρα είναι χτισμένος ο Ναός του Αγίου Δημητρίου και πλησιάζοντας στο μέρος αυτό είδε μια εικόνα του Αγίου Δημητρίου και ένα καντήλι δίπλα της. Αυτό το γεγονός ήταν αρκετό για να εγκατασταθεί πλέον το χωριό σε αυτό το μέρος που πριν ήταν δάσος, να χτισθεί Ναός προς τιμήν του Αγίου Δημητρίου και πέριξ του Ναού να χτισθούν τα σπίτια του χωριού. Μεγάλο πανηγύρι  γινόταν για πολλά χρόνια στο χωριό με αφορμή τον εορτασμό του Αγίου Δημητρίου. Οι παλαιότεροι μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας χόρευαν έξω από το Ναό παραδοσιακά τραγούδια τραγουδώντας με το στόμα. Οι εκδηλώσεις συνεχιζόταν και το βράδυ με παραδοσιακό γλέντι. Οι σύγχρονοι Κρανιώτες τιμούν και αυτοί με ευλάβεια την μνήμη του Αγίου Δημητρίου.
Ιερά Μονή της Παλαιοκαρυάς
εναλλ.=|μικρογραφία|Η Μονή Παλαιοκαρυάς Η Μονή της Παλαιοκαρυάς είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και βρίσκεται σε απόσταση 10 χλμ. νότια της Κρανιάς. Εκτιμάται ότι χτίστηκε πριν το 1628, πιθανώς μεταξύ 1601-1620. Πήρε το όνομά της από τον οικισμό Καρυά, κοντά στον οποίο βρισκότανε, και ο οποίος εγκαταλείφθηκε πιθανώς τον 15ο με 16ο αι. Η Μονή περιβαλλόταν από ψηλό τείχος, το οποίο περίκλειε αρκετά κτήρια (ξενώνες, αποθηκευτικοί χώροι), ωστόσο σήμερα σώζονται μόνο το καθολικό, το "αγίασμα", μια πηγή νότια του καθολικού, με βρύση και "πλυσταριά" του 1727, και ο πύργος, μια τριόρωφη τετράγωνη κατασκευή, που αποτελούσε τμήμα της οχύρωσης της Μονής. Στο τέμπλο του ναού υπάρχει επιγραφή του 1628, ενώ της ίδιας εποχής είναι και κάποιες εικόνες του τέμπλου. Η αγιογράφιση του ναού περιορίζεται στο ιερό και είναι του 1828.
"Τα μπαμπαλιούρια" της Κρανιάς
Πρόκειται για ένα πανάρχαιο  Διονυσιακό δρώμενο, το οποίο έχει αφομοιωθεί με την Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση. Στα πλαίσια αυτής της εκδήλωσης νέοι του τόπου με την βοήθεια της γυναικείας χορωδίας αναβιώνουν κάθε χρόνο τα «μπαμπαλιούρια», την ημέρα της πρωτοχρονιάς. Τα νεαρά αγόρια ντύνονται με φουστανέλες, σαν καπετάνιοι της εποχής της Τουρκοκρατίας, και έχοντας στο πλάι του το "ταίρι", άλλα μεταμφιεσμένα σε γυναίκες νεαρά αγόρια, εμφανίζονται στο προαύλιο της Εκκλησίας νωρίς το πρωί πριν ακόμη τελειώσει Λειτουργία. Τα κουδούνια που κρέμονται από τη μέση των ‘’κουδουνάδων’’, που συνοδεύουν τους καπετάνιους με τις…γυναίκες τους, ηχούν δίνοντας το μήνυμα της εκκίνησης της νέας χρονιάς, αλλά και παράλληλα το άγγελμα του ξυπνήματος της φύσης, μιας που οδεύουμε σιγά-σιγά προς την άνοιξη. Μετά την απόλυση της Εκκλησίας στο προαύλιο του Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου, η χορωδία των γυναικών τραγουδάει τα τραγούδια της πρωτοχρονιάς και τα «μπαμπαλιούρια» χορεύουν. Στη συνέχεια περνάνε από όλα τα σπίτια του χωριού λέγοντας κάλαντα.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 2.691 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Πόλυς Χατζηιωάννου
Ο Πόλυς Χατζηιωάννου (γεννήθηκε 1959/1960) είναι Κύπριος δισεκατομμυριούχος, κυρίως λόγω των μετοχών του στην EasyJet, μια αεροπορική εταιρεία που ιδρύθηκε από τον αδελφό του Στέλιο Χατζηιωάννου.
Είναι γιος του Λουκά Χατζηιωάννου.
Ο Χατζηιωάννου κατέχει τη Polyar Tankers, μια ναυτιλιακή εταιρεία με περίπου 20 δεξαμενόπλοια. Έχει την έδρα της στο Μονακό, και κατέχει περισσότερες από το 50 ιδιοκτησίες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Σιγκαπούρη, της Ελλάδας και της Ινδίας.
Το 2001 παντρεύτηκε τη Ρόζμαρι Ζούδρου, έχουν δύο παιδιά και ζουν στο Μονακό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι δισεκατομμυριούχοι
Μπίκο
Το όνομα Μπίκο μπορεί να σχετίζεται με τα ακόλουθα:
837 Σβαρτσίλδη
Η Σβαρτσίλδη (Schwarzschilda) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,188. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο του Γερμανού φυσικού και αστρονόμου Καρλ Σβάρτσιλντ, ο οποίος είχε αποβιώσει νωρίτερα κατά το έτος της ανακαλύψεώς της.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Σβαρτσίλδης είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σβαρτσιλδη
Νιαμουραγκίρα
Το όρος Νιαμουραγκίρα βρίσκεται στα ανατολικά άκρα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, δίπλα από τα σύνορα με τη Ρουάντα. Πρόκειται για ένα στρωματοηφαίστειο ύψους 3.058 μέτρων, το οποίο ανήκει σε μια αλυσίδα ηφαιστείων της Μεγάλης Ρηξιγενούς Κοιλάδας, γνωστά ως Βουνά Βιρούνγκα. Σε αντίθεση με το κοντινό Νιραγκόνγκο, έχει πλαγίες με ήπια κλίση. Σύμφωνα με τον Ιστιτούτο Σμιθσόνιαν είναι το πιο ενεργό ηφαίστειο της Αφρικής. Το Νιαμουραγκίρα και το γειτονικό του ηφαίστειο Νιρανγκόνγκο είναι υπεύθυνα για το 40% των ιστορικών ηφαιστειακών εκρήξεων στην Αφρική.
Στην κορυφή του Νιαμουραγκίρα βρίσκεται μια μικρή καλντέρα με διαστάσεις 2 × 2,3 χιλιόμετρα που περικλείτεται από τοιχωμάτα ύψους 100 μέτρων. Οι εκρήξεις του ηφαιστείου κατά τους ιστορικούς χρόνους γίνονται είτε από το δάπεδο της καλντέρας είτε από ρωγμές και κώνους στάχτης στις πλαγιές του ηφαιστείου. Λάβα από το ηφαίστειο καλύπτει 1.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ροές λάβας κατά τους ιστορικούς χρόνους έφτασαν μέχρι τη λίμνη Κίβου, 30 χιλιόμετρα νότια. Το 1921 στην καλντέρα υπήρχε μια λίμνη λάβας, αλλά αυτή εξαφανίστηκε το 1938 ύστερα από ισχυρή έκρηξη. Οι πιο πρόσφατες εκρήξεις του έλαβαν χώρα τον Ιανουάριο 2010 και το Νοέμβριο του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Αφρικής Κατηγορία:Βουνά της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Μινέρβα
Η Μινέρβα (Minerva) είναι κόρη του Γιούπιτερ και η θεά της σοφίας, του πολέμου, των επιστημών και των τεχνών, αλλά και προστάτιδα του γάμου και των γεννήσεων στη ρωμαϊκή μυθολογία. Είναι η θέα Αθηνά της ελληνικής μυθολογίας. Το όνομα Μινέρβα μπορεί να προέρχεται από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα men-. Ωστόσο, στην ετρουσκική μυθολογία, που δεν έχει ινδοευρωπαϊκές ρίζες, υπάρχει επίσης η θεότητα Μένρβα, οπότε η ονομασία μπορεί να έχει εντελώς διαφορετική προέλευση.
Η Μινέρβα λατρευόταν σε ολόκληρη την Ιταλία, αλλά μόνο στη Ρώμη λατρευόταν ως θεότητα του πολέμου. Συνήθως απεικονίζεται με περικεφαλαία και ασπίδα. Η Μινέρβα λατρευόταν στο λόφο του Καπιτωλίου μαζί με τον Γιούπιτερ και τη Γιούνο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της μαγείας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας Κατηγορία:Θεότητες της χειροτεχνίας
Γερμανοί
Οι Γερμανοί (γερμανικά: Deutsche) είναι οι ιθαγενείς ή κάτοικοι της Γερμανίας και μερικές φορές ευρύτερα οποιοσδήποτε λαός είναι γερμανικής καταγωγής ή έχει μητρική τη γερμανική γλώσσα. Το σύνταγμα της Γερμανίας ορίζει τον Γερμανό ως Γερμανό πολίτη. Κατά τον 19ο και μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα οι συζητήσεις για τη γερμανική ταυτότητα κυριαρχούνταν από έννοιες κοινής γλώσσας, πολιτισμού, καταγωγής και ιστορίας. "Σήμερα η γερμανική γλώσσα θεωρείται ευρέως ως τον πρωταρχικό, αν και όχι αποκλειστικό, κριτήριο της γερμανικής ταυτότητας. Οι εκτιμήσεις για τον συνολικό αριθμό των Γερμανών στον κόσμο κυμαίνονται από 100 ως 150 εκατομμύρια και οι περισσότεροι από αυτούς ζουν στη Γερμανία.
Η ιστορία των Γερμανών ως εθνοτικής ομάδας ξεκίνησε με τον διαχωρισμό ενός ξεχωριστού Βασιλείου της Γερμανίας από το ανατολικό τμήμα της Φραγκικής Αυτοκρατορίας υπό τη δυναστεία των Οθωνιδών τον 10ο αιώνα, αποτελώντας τον πυρήνα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τους επόμενους αιώνες η πολιτική δύναμη και ο πληθυσμός αυτής της αυτοκρατορίας αυξήθηκαν σημαντικά. Επεκτάθηκε προς τα ανατολικά και τελικά ένας σημαντικός αριθμός Γερμανών μετανάστευσε εκεί στην Ανατολική Ευρώπη. Η ίδια η αυτοκρατορία ήταν πολιτικά διαιρεμένη ανάμεσα σε πολλά μικρά πριγκιπάτα, πόλεις και επισκοπές. Μετά τη Μεταρρύθμιση του 16ου αιώνα πολλά από αυτά τα κράτη βρέθηκαν σε σφοδρή σύγκρουση σχετικά με την άνοδο του Προτεσταντισμού. Τον 19ο αιώνα η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαμελίσθηκε και αναπτύχθηκε ο γερμανικός εθνικισμός. Το Βασίλειο της Πρωσίας ενσωμάτωσε τους περισσότερους Γερμανούς στη Γερμανική του Αυτοκρατορία το 1871, ενώ ένας σημαντικός αριθμός Γερμανών κατοικούσε επίσης στο πολυεθνικό βασίλειο της Αυστροουγγαρίας. Την περίοδο αυτή ένας μεγάλος αριθμός Γερμανών μετανάστευσε στην Αμερική, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά και τη Βραζιλία και ίδρυσαν επίσης σημαντικές κοινότητες στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία. Η Ρωσική Αυτοκρατορία περιείχε επίσης σημαντικό γερμανικό πληθυσμό.
Στον απόηχο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Αυστροουγγαρία και η Γερμανική Αυτοκρατορία διαμελίστηκαν, με αποτέλεσμα πολλοί Γερμανοί να αποτελέσουν εθνοτικές μειονότητες σε νεοσύστατες χώρες. Στα χαοτικά χρόνια που ακολούθησαν ο Αδόλφος Χίτλερ έγινε δικτάτορας της Ναζιστικής Γερμανίας και ξεκίνησε μια εκστρατεία γενοκτονίας για να ενώσει όλους τους Γερμανούς υπό την ηγεσία του. Το ναζιστικό του κίνημα όριζε τους Γερμανούς με έναν πολύ ευρύ τρόπο που περιλάμβανε τους Αυστριακούς, τους Λουξεμβουργιανούς και τους Ανατολικούς Βέλγους καθώς και τους λεγόμενους Volksdeutsche, «εθνοτικά Γερμανούς» – δηλαδή τα μέλη εθνικών μειονοτήτων Γερμανών εποίκων σε ξένες χώρες κυρίως της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης – αλλά ρητά όχι Γερμανούς πολίτες εβραϊκής καταγωγής ή Ρομά. Αυτή η προσπάθεια είχε ως αποτέλεσμα τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα. Στον απόηχο της ήττας της Γερμανίας η χώρα καταλήφθηκε και για άλλη μια φορά διαμελίστηκε. Επιπλέον εκατομμύρια Γερμανοί εκδιώχθηκαν από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Το 1990 επανενώθηκαν τα κράτη της Δυτικής και της Ανατολικής Γερμανίας. Στη σύγχρονη εποχή η ανάμνηση του Ολοκαυτώματος έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος της γερμανικής ταυτότητας (Erinnerungskultur).
Λόγω της μακράς ιστορίας του πολιτικού κατακερματισμού τους οι Γερμανοί είναι πολιτιστικά διαφορετικοί και συχνά έχουν ισχυρές περιφερειακές ταυτότητες. Οι τέχνες και οι επιστήμες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του γερμανικού πολιτισμού και οι Γερμανοί έχουν εκπροσωπηθεί από πολλές εξέχουσες προσωπικότητες σε σημαντικό αριθμό επιστημονικών κλάδων καθώς και από πολλούς βραβευμένους με βραβείο Νόμπελ (η Γερμανία κατατάσσεται στην τρίτη θέση μέχρι στιγμής).
Από τους περίπου 100 εκατομμύρια με μητρική γλώσσα τη γερμανική σε όλο τον κόσμο, περίπου 80 εκατομμύρια από αυτούς θεωρούν τον εαυτό τους Γερμανό. Υπάρχουν άλλοι περίπου 80 εκατομμύρια άτομα γερμανικής καταγωγής, κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βραζιλία (κυρίως στη νότια Βραζιλία), την Αργεντινή, τον Καναδά, τη Νότια Αφρική, τα μετασοβιετικά κράτη (κυρίως στη Ρωσία και το Καζακστάν) και τη Γαλλία. Σε καθεμιά από τις παραπάνω χώρες ζουν πάνω από 1 εκατομμύριο άτομα γερμανικής καταγωγής. Έτσι, ο συνολικός αριθμός των Γερμανών βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα 100 εκατομμύρια άτομα και στα πάνω από 150 εκατομμύρια άτομα, ανάλογα με τα κριτήρια που εφαρμόζονται (μητρική γλώσσα, άτομα με πλήρη γερμανική καταγωγή, άτομα με μερική γερμανική καταγωγή, γενιές εγκατάστασης σε μη γερμανόφωνη χώρα).
Σήμερα, οι χώρες με γερμανόφωνες πλειοψηφίες που αποτελούσαν τμήματα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (όπως η Αυστρία, η Ελβετία, το Λίχτενσταϊν και άλλες χώρες ιστορικά συνδεδεμένες με την αυτοκρατορία όπως το Λουξεμβούργο) ανέπτυξαν δικές τους εθνικές ταυτότητες και πλέον δεν αυτοπροσδιορίζονται ως Γερμανοί.
Ονόματα
Ο όρος Γερμανοί προέρχεται από το εθνώνυμο Germani, που χρησιμοποιήθηκε για τους γερμανικούς λαούς στην αρχαιότητα. Από την πρώιμη νεότερη περίοδο ήταν το πιο κοινό όνομα για τους Γερμανούς. Ο όρος "Γερμανοί" μπορεί επίσης να εφαρμοστεί σε οποιονδήποτε πολίτη, ντόπιο ή κάτοικο της Γερμανίας, άτομο γερμανικής καταγωγής, ή μέλος των γερμανικών λαών, ανεξάρτητα από το αν είναι γερμανικής εθνότητας.
Το γερμανικό ενδώνυμο Deutsche προέρχεται από τον όρο των Ανω Γερμανικών diutisc, που σημαίνει «εθνοτικό» ή «σχετικό με τον λαό». Αυτός ο όρος χρησιμοποιείτο για τους ομιλούντες των Δυτικών γερμανικών γλωσσών στην Κεντρική Ευρώπη τουλάχιστον από τον 8ο αιώνα, μετά τον οποίο μια ξεχωριστή γερμανική εθνική ταυτότητα άρχισε να αναδύεται μεταξύ τουλάχιστον ορισμένων από αυτούς που ζούσαν εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο παραλλαγές του ίδιου όρου χρησιμοποιούνταν επίσης στις Κάτω Χώρες, για τις σχετικές διαλέκτους της Ολλανδικής γλώσσας (ακόμη και σήμερα Dutch στα αγγλικά).
Αρχαία ιστορία
Οι πρώτες πληροφορίες για τους λαούς που ζούσαν στη σημερινή Γερμανία δόθηκε από τον Ρωμαίο στρατηγό και πολιτικό Ιούλιο Καίσαρα, που άφησε μια αφήγηση για την κατάκτηση της Γαλατίας τον 1ο αιώνα π.Χ. Η Γαλατία περιλάμβανε τμήματα της σημερινής Γερμανίας, δυτικά του ποταμού Ρήνου. Σημείωσε συγκεκριμένα την πιθανή μελλοντική απειλή που θα μπορούσε να προέλθει από τους συγγενικούς λαούς ανατολικά του ποταμού. Επί των διαδόχων του Καίσαρα οι Ρωμαίοι άρχισαν να κατακτούν και να ελέγχουν ολόκληρη την περιοχή μεταξύ του Ρήνου και του Έλβα που αιώνες αργότερα αποτέλεσε τον πυρήνα της μεσαιωνικής Γερμανίας. Αυτές οι προσπάθειες παρεμποδίστηκαν σημαντικά από τη νίκη μιας τοπικής συμμαχίας υπό την ηγεσία του Αρμίνιου στη Μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού το 9 μ.Χ., που θεωρείται καθοριστικό γεγονός για τη γερμανική ιστορία. Οι πρώτοι γερμανικοί λαοί περιγράφτηκαν αργότερα άριστα με περισσότερες λεπτομέρειες στο έργο Germania του Ρωμαίου ιστορικού Τάκιτο του 1ου αιώνα. Εκείνη την εποχή οι γερμανικοί λαοί, ή Germani, ήταν κατακερματισμένοι σε μεγάλο αριθμό λαών που ήταν συχνά σε σύγκρουση τόσο με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όσο και μεταξύ τους. Τους περιέγραψε ως μια ποικιλόμορφη ομάδα, που κυριαρχούσε σε μια πολύ μεγαλύτερη περιοχή από τη Γερμανία, εκτεινόμενη μέχρι τον Βιστούλα στα ανατολικά και τη Σκανδιναβία στα βόρεια.
Την εποχή της εισβολής του Καίσαρα μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης κατοικείτο από Κέλτες και επηρεάστηκε έντονα από τον κελτικό υλικό πολιτισμό Λα Τεν. .Τουλάχιστον από τον 2ο αιώνα π.Χ. οι γερμανικές γλώσσες που συνδέονται με αυτούς τους λαούς άρχισαν να πλησιάζουν τις περιοχές του Ρήνου. Η δημογραφική κατάσταση που ακολούθησε πιο κοντά στους Ρωμαίους ήταν πιθανότατα μια αφομοίωση των Κελτών και των μεταναστευτικών γερμανικών λαών. Οι μελετητές συμφωνούν γενικά ότι είναι δυνατό να μιλήσουμε για γερμανικές γλώσσες που υπήρχαν ήδη από το 500 π.Χ. Αυτές οι γερμανικές γλώσσες πιστεύεται ότι διεσπάρησαν προς τον Ρήνο από τον Πολιτισμό Γιάστορφ, που ήταν επηρεασμένος από τους Κέλτες που υπήρχαν στην προρωμαϊκή Εποχή του Σιδήρου, στην περιοχή κοντά στον ποταμό Έλβα. Είναι πιθανό ότι η πρώτη μετατόπιση συμφώνων, που ορίζει τη γερμανική γλωσσική οικογένεια, συνέβη αυτή την περίοδο. Η προηγούμενη σκανδιναβική Εποχή του Χαλκού της νότιας Σκανδιναβίας δείχνει επίσης καθορισμένες πληθυσμιακές και υλικές συνέχειες του Πολιτισμού Γιάστορφ, αλλά δεν είναι σαφές αν αυτές υποδηλώνουν εθνοτική συνέχεια.
Μεσαιωνική ιστορία
Η γερμανική εθνότητα αναδύθηκε στους μεσαιωνικούς χρόνους μεταξύ των απογόνων των εκρωμαϊσμένων γερμανικών λαών στην περιοχή της νεότερης δυτικής Γερμανίας, μεταξύ των ποταμών Ρήνου και Έλβα, όπως οι Φράγκοι, οι Φρίσιοι, οι Σάξονες, οι Θουρίγγιοι, οι Αλαμαννοί και οι Βαϊουβάριοι. Αυτοί οι λαοί βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των δυτικών Φράγκων, που ξεκίνησε με τον Κλόβι Α΄, που απέκτησε τον έλεγχο του εκρωμαϊσμένου και του φραγκικού πληθυσμού της Γαλατίας τον 5ο αιώνα και ξεκίνησε μια διαδικασία κατάκτησης των λαών ανατολικά του Ρήνου. Οι περιοχές συνέχισαν επί μακρόν να χωρίζονται σε βασικά δουκάτα, που αντιστοιχούσαν στους παλιούς εθνοτικούς χαρακτηρισμούς.
Στις αρχές του 9ου αιώνα μ.Χ. μεγάλα τμήματα της Ευρώπης ενώθηκαν υπό την κυριαρχία του Φράγκου ηγέτη Καρλομάγνου, που επέκτεινε τη Φραγκική Αυτοκρατορία προς διάφορες κατευθύνσεις, μεταξύ αυτών και ανατολικά του Ρήνου, όπου εδραίωσε την εξουσία επί των Σαξόνων και των Φρισίων, δημιουργώντας έτσι την Καρολίγγεια Αυτοκρατορία. Ο Καρλομάγνος στέφθηκε αυτοκράτορας από τον Πάπα Λέοντα Α' το 800. Μετά τον Καρλομάγνο η αυτοκρατορία διαιρέθηκε με τη Συνθήκη του Βερντέν (843), με αποτέλεσμα τελικά τον μακροπρόθεσμο διαμελισμό στα κράτη της Δυτικής, της Μέσης και της Ανατολικής Φραγκίας. Ξεκινώντας με τον Ερρίκο τον Ορνιθοθήρα μη φραγκικές δυναστείες κυβέρνησαν επίσης το ανατολικό βασίλειο και, υπό τον γιο του Όθωνα Α', η Ανατολική Φραγκία, που ήταν ως επί το πλείστον γερμανική, αποτέλεσε τον πυρήνα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επίσης υπό τον έλεγχο αυτής της χαλαρά ελεγχόμενης αυτοκρατορίας ήταν τα προηγούμενα ανεξάρτητα βασίλεια της Ιταλίας, της Βουργουνδίας και της Λοθαριγγίας, μιας ρωμαϊκής και φράγκικης περιοχής που περιείχε μερικές από τις παλαιότερες και πιο σημαντικές γερμανικές πόλεις, όπως το Άαχεν, η Κολωνία και to Τρίερ. Οι ηγέτες των βασικών δουκάτων που αποτελούσαν αυτό το ανατολικό βασίλειο — Βαυαρία, Φραγκονία, Σουαβία και Σαξονία — συνέχισαν να κατέχουν σημαντική εξουσία ανεξάρτητη από τον βασιλιά. Οι Γερμανοί βασιλιάδες εκλέγονταν από μέλη των οικογενειών των ευγενών, που συχνά προσπαθούσαν να εκλέγουν αδύναμους βασιλιάδες για να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους. Αυτό απέτρεψε την πρώιμη ενοποίηση των Γερμανών.
Στη φεουδαρχική γερμανική κοινωνία του Μεσαίωνα κυριαρχούσε μια πολεμική αριστοκρατία, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού πληθυσμού αποτελείτο από αγρότες με λίγα πολιτικά δικαιώματα. Η εκκλησία έπαιζε σημαντικό ρόλο μεταξύ των Γερμανών κατά τον Μεσαίωνα και ανταγωνιζόταν τους ευγενείς για την εξουσία. Από τον 11ο έως τον 13ο αιώνα οι Γερμανοί συμμετείχαν ενεργά σε πέντε Σταυροφορίες για να «απελευθερώσουν» τους Αγίους Τόπους. Από τις απαρχές του βασιλείου οι δυναστείες του συμμετείχαν επίσης σε μια ώθηση προς τα ανατολικά σε σλαβόφωνες περιοχές. Η Σαξονική Ανατολική Μαρκία στα βόρεια, όπου οι Πολάβιοι Σλάβοι ανατολικά του Έλβα υποτάχθηκαν μετά από γενιές συχνά βίαιων συγκρούσεων, υπό το μετέπειτα έλεγχο ισχυρών γερμανικών δυναστειών έγινε μια σημαντική περιοχή της νεότερης Γερμανίας και έδρα της σημερινής πρωτεύουσάς της, του Βερολίνου. Γερμανικοί πληθυσμοί μετακινήθηκε επίσης προς τα ανατολικά από τον 11ο αιώνα, σε αυτό που είναι γνωστό ως Όστζιντλουνγκ. Με την πάροδο του χρόνου οι σλαβικοί και οι γερμανόφωνοι πληθυσμοί αφομοιώθηκαν μεταξύ τους, πράγμα που σημαίνει ότι πολλοί σύγχρονοι Γερμανοί έχουν ουσιαστική σλαβική καταγωγή. Από τον 12ο αιώνα πολλοί Γερμανοί εγκαταστάθηκαν ως έμποροι και τεχνίτες στο Βασίλειο της Πολωνίας, όπου έφτασαν να αποτελούν σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού σε πολλά αστικά κέντρα όπως το Γκντανσκ. Κατά τον 13ο αιώνα οι Τεύτονες Ιππότες άρχισαν να κατακτούν τους Παλαιούς Πρώσους και ίδρυσαν αυτό που τελικά θα γινόταν το ισχυρό γερμανικό κράτος της Πρωσίας.
Νοτιότερα η Βοημία και η Ουγγαρία αναπτύχθηκαν σε βασίλεια με τις δικές τους μη γερμανόφωνες ελίτ. Η Αυστριακή Μαρκία στον Μέσο Δούναβη σταμάτησε να επεκτείνεται ανατολικά προς την Ουγγαρία τον 11ο αιώνα. Υπό τον Ότακαρ Β΄ η Βοημία (που αντιστοιχεί περίπου στη σύγχρονη Τσεχία) έγινε βασίλειο εντός της αυτοκρατορίας και κατάφερε ακόμη και να αναλάβει τον έλεγχο της Αυστρίας, που ήταν γερμανόφωνη. Ωστόσο στα τέλη του 13ου αιώνα στον αυτοκρατορικό θρόνο εξελέγη ο Ροδόλφος Α' του Οίκου των Αψβούργων και μπόρεσε να αποκτήσει την Αυστρία για τη δική του οικογένεια. Οι Αψβούργοι θα συνέχιζαν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ευρωπαϊκή ιστορία επί αιώνες. Η ίδια η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία παρέμεινε αδύναμη και στον ύστερο Μεσαίωνα μεγάλο μέρος της Λοθαριγγίας και της Βουργουνδίας είχε περιέλθει στον έλεγχο Γάλλων ηγεμόνων των Οίκων Βαλουά-Βουργουνδίας και Βαλουά-Ανζού. Η Ιταλία, η Ελβετία και η Σαβοΐα δεν υπόκεινται πλέον ουσιαστικά στον αυτοκρατορικό έλεγχο.
Το εμπόριο αυξήθηκε και σημειώθηκε εξειδίκευση των τεχνών και των χειροτεχνιών. Στα τέλη του Μεσαίωνα η γερμανική οικονομία αναπτύχθηκε υπό την επιρροή των αστικών κέντρων, που αυξήθηκαν σε μέγεθος και πλούτο και σχημάτισαν ισχυρές ενώσεις, όπως η Χανσεατική και η Σουαβική Ένωση, προκειμένου να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους, συχνά μέσω της υποστήριξης των Γερμανών βασιλιάδων στον ανταγωνισμό τους με τους ευγενείς. Αυτές οι ενώσεις πόλεων συνέβαλαν σημαντικά στην ανάπτυξη του γερμανικού εμπορίου και των τραπεζών. Γερμανοί έμποροι χανσεατικών πόλεων εγκαταστάθηκαν σε πόλεις σε όλη τη Βόρεια Ευρώπη πέρα από τα γερμανικά εδάφη.
Νεότερη ιστορία
Η δυναστεία των Αψβούργων κατάφερε να διατηρήσει την κυριαρχία της στον αυτοκρατορικό θρόνο στην πρώιμη νεότερη περίοδο. Ενώ η ίδια η αυτοκρατορία συνέχιζε να είναι σε μεγάλο βαθμό αποκεντρωμένη, η προσωπική δύναμη των Αψβούργων αυξήθηκε έξω από τα βασικά γερμανικά εδάφη. Ο Κάρολος Ε' κληρονόμησε προσωπικά τον έλεγχο των βασιλείων της Ουγγαρίας και της Βοημίας, των πλούσιων Κάτω Χωρων (περίπου τα σημερινά Βέλγιο, Λουξεμβούργο και Ολλανδία), των βασιλείων της Καστίλλης, της Αραγωνίας, της Σικελίας, της Νάπολης και της Σαρδηνίας και του Δουκάτου του Μιλάνου. Από αυτούς οι τίτλοι της Βοημίας και της Ουγγαρίας παρέμειναν συνδεδεμένοι με τον αυτοκρατορικό θρόνο για αιώνες, καθιστώντας την Αυστρία μια ισχυρή πολύγλωσση αυτοκρατορία από μόνη της. Από την άλλη οι Κάτω Χώρες περιήλθαν στο ισπανικό στέμμα και συνέχισαν να εξελίσσονται χωριστά από τη Γερμανία.
Η εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Γερμανό εφευρέτη Ιωάννη Γουτεμβέργιο συνέβαλε στη διαμόρφωση μιας νέας κατανόησης της πίστης και της λογικής. Εκείνη την εποχή ο Γερμανός μοναχός Μαρτίνος Λούθηρος πίεσε για μεταρρυθμίσεις εντός της Καθολικής Εκκλησίας με κορύφωση την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση.
Το θρησκευτικό σχίσμα ήταν η κύρια αιτία του Τριακονταετούς Πολέμου, μιας σύγκρουσης που συγκλόνισε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τους γείτονές της, οδηγώντας στον θάνατο εκατομμυρίων Γερμανών. Οι όροι της Συνθήκης της Βεστφαλίας (1648) που τερμάτισε τον πόλεμο, περιλάμβαναν σημαντική μείωση της κεντρικής εξουσίας του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μεταξύ των ισχυρότερων γερμανικών κρατών που αναδύθηκαν στη συνέχεια ήταν η Προτεσταντική Πρωσία, υπό την κυριαρχία του Οίκου των Χοεντσόλερν. Ο Κάρολος Ε' και η δυναστεία των Αψβούργων υπερασπίστηκαν τον Ρωμαιοκαθολικισμό.