cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυρία του Νεβίλ
Βιογραφία
Δεν γνωρίζουμε το όνομά της, αν και αρκετοί γενεαλόγοι της δίνουν το όνομα Ευδοξία. Μάλλον προέρχεται από σύγχυση με την Ευδοκία Λασκαρίνα, που είχε πιο πριν μνηστευθεί ο Ροβέρτος του Κουρτεναί, της οποίας το όνομα στα Λατινικά γράφτηκε ως Eudoxia.
Σύμφωνα με τον Συνεχιστή του Γουλιέλμου της Τύρου, χρονικογράφο του 13ου αι., ήταν κόρη του Βαλδουίνου του Νεβίλ στο Αρτουά. Η μητέρα της αναφέρεται, αλλά δεν ονομάζεται. Δεν γνωρίζουμε τους απογόνους του πατέρα της, αλλά θεωρούμε ότι είναι Γάλλος.
Το 1221 ο Ροβέρτος στέφθηκε Λατίνος αυτοκράτορας. Σύμφωνα με τον Γεώργιο Ακροπολίτη είχε αρραβωνιαστεί το 1222 την Ευδοκία Λασκαρίνα, κόρη του Θεοδώρου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων στη Νίκαια και της 1ης συζύγου του Άννας Αγγελίνας. Η Ευδοκία είχε δύο μεγαλύτερες αδελφές, την Ειρήνη Λασκαρίνα, σύζυγο του Ιωάννη Γ΄ Βατάτζη και τη Μαρία Λασκαρίνα, σύζυγο του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας. Ωστόσο ο γάμος εμποδίστηκε από τον Μανουήλ Α΄ Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης λόγω στενής συγγένειας εξ αίματος. Δεν ήταν πραγματικά στενοί συγγενείς: η Ευδοκία ήταν προγονή της Μαρίας του Κουρτεναί, 3ης συζύγου του Θεοδώρου Α΄ και αδελφής του Ροβέρτου. Όμως την εποχή εκείνη εθεωρείτο ανιψιά του. Όταν απεβίωσε ο Θεόδωρος Α΄ το 1222, οι αδελφοί του Αλέξιος Λάσκαρης και Ισαάκιος Λάσκαρης, δυσαρεστημένοι που τον διαδέχθηκε ο Ιωάννης Γ΄, πήραν την Ευδοκία και κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη, όπου -σύμφωνα με τον Ακροπολίτη- εισήλθαν στον εκεί στρατό και οδήγησαν μία Λατινική δύναμη εναντίον της Βιθυνίας ο 1224. Όμως νικήθηκαν από τον Ιωάννη Γ΄, αιχμαλωτίστηκαν και τυφλώθηκαν.
Ο γάμος της Ευδοκίας με τον Ροβέρτο δεν έγινε· αντ' αυτού η Ευδοκία παντρεύτηκε, κατά τον Αλμπερίκ του Τρουά-Φονταίν τον Φρειδερίκο Β΄ των Μπάμπενμπεργκ δούκα της Αυστρίας το 1226. Το 1229 ο γάμος ακυρώθηκε: ο Φρειδερίκος Β΄ νυμφεύτηκε την Αγνή των Άντεχς, κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα της Μερανίας, ενώ η Ευδοκία παντρεύτηκε τον Ανσώ ντε Καγιέ καγκελάριο της Λατινικής Αυτοκρατορίας.
Ο Ροβέρτος έμεινε ανύμφευτος ως το 1227. Σύμφωνα με τον Συνεχιστή του Γουλιέλμου της Τύρου, νυμφεύτηκε μυστικά την Κυρία του Νεβίλ, παρά το ότι αυτή ήταν μνηστευμένη με έναν Βουργούνδιο ευγενή. Αυτή και η μητέρα της τέθηκαν σε μία έπαυλη, που ανήκε στον Ροβέρτο. Όμως ο Βουργούνδιος ευγενής ανακάλυψε το μέρος και οργάνωσε συνωμοσία με μερικούς ιππότες από την Κωνσταντινούπολη εναντίον του Ροβέρτου και της συζύγου του. ΑυτΟι συνωμότεςοί αιχμαλώτισαν την αυτοκράτειρα και τη μητέρα της και τους έκοψαν τα χείλη και τα ρουθούνια, που τα πέταξαν στη θάλασσα. Έπειτα από την επίθεση, ο Ροβέρτος έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και ζήτησε τη βοήθεια του πάπα Γρηγορίου Θ΄ για να επανεγκαταστήσει την εξουσία του. Κατά την επιστροφή του από τη Ρώμη, επισκέφθηκε τον Γοδεφρείδο Α΄ βιλεαρδουίνο πρίγκιπα της Αχαΐας, όπου ασθένησε και απεβίωσε. Δεν είχε αποκτήσει τέκνα και η Κυρία του Νεβίλ δεν αναφέρεται πια στις πηγές· δεν γνωρίζουμε αν επέζησε του ακρωτηριασμού της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1227 τον Ροβέρτο των Κουρτεναί Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Λατινική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Κατάλογος αστέρων του Ωρίωνα
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ωρίωνα παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Ωρίωνα κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Ω *
Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Κύπρου
Η Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Κύπρου (1333 - 26 Δεκεμβρίου 1417) ήταν βασιλική σύζυγος της Κύπρου με τον γάμο της με τον Πέτρο Α΄ της Κύπρου, αντιβασίλισσα την εποχή της απουσίας του συζύγου της (1366), αντιβασίλισσα και κηδεμόνας για τον ανήλικο γιο της Πέτρο Β΄ της Κύπρου από το 1369. Η Ελεονώρα της Αραγωνίας ήταν κόρη του Πέτρου της Αραγωνίας, πρίγκιπα από τον Οίκο της Βαρκελώνης και της Ιωάννας των Φουά.
Κωνσταντία της Σικελίας, βασίλισσα της Κύπρου
Αρραβώνας με τον Γάλλο πρίγκιπα Ροβέρτο
Η Κωνσταντία αρχικά αρραβωνιάστηκε τον πρίγκιπα Ροβέρτο (1297 - 1308) μικρότερο γιο των βασιλέων της Γαλλίας Φιλίππου του Ωραίου και Ιωάννας Α΄ της Ναβάρρας. Ο αρραβώνας διαλύθηκε με τον πρόωρο θάνατο του Ροβέρτου το καλοκαίρι του 1308, ο βασιλιάς Φίλιππος έστειλε ένα γράμμα στον πατέρα της να την ενημερώσει για τα δυσάρεστα νέα. Η επιστολή έγραφε : "Η Αυτού Μεγαλειότητα σας γνωρίζει για την συμφωνία που έχουμε κλείσει με τον γάμο ανάμεσα στην κόρη σας Κωνσταντία και τον αγαπημένο μας γιο Ροβέρτο, που θα έφερνε ειρήνη και συμμαχία ανάμεσα στους οίκους μας. Με τεράστια θλίψη σας ανακοινώνω ότι ο γιος μας Ροβέρτος ο περισσότερο αγαπημένος από όλα μας τα παιδιά πέθανε, ο θάνατος του μας έχει προκαλέσει τεράστια θλίψη και αισθανόμαστε έρημοι στον κόσμο. Η μόνη μας παρηγοριά είναι ότι ο αγαπημένος μας γιος έφυγε χωρίς αμαρτίες, τον λατρέψαμε με όλη μας την αγάπη αλλά τώρα πήγε στον ουρανό".
Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Κύπρου
Βασίλισσα της Κύπρου
Ο Πέτρος Δ΄ της Αραγωνίας, ο οποίος είχε ως στόχο να ενισχύσει την πολιτική και οικονομική του επιρροή στην Μεσόγειο, τακτοποίησε τον γάμο ανάμεσα στην ξαδέλφη του Ελεονώρα και τον ισχυρό βασιλιά της Κύπρου Πέτρο Α΄ (1353). Η Ελεονώρα έγινε βασίλισσα της Κύπρου και τιτλούχος βασίλισσα της Ιερουσαλήμ και του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας. Η βασιλεία του συζύγου της ήταν θυελλώδης για την Κύπρο, είχε πολλές ερωμένες οι οποίες δυσαρέστησαν έντονα την Ελεονώρα, με αποτέλεσμα όταν ο Πέτρος Α΄ αναχώρησε σε Σταυροφορία στην Αλεξάνδρεια έγινε αντιβασίλισσα (1366). Με την επιστροφή του Πέτρου Α΄ από ένα μακρύ ταξίδι στην Ευρώπη, η Ελεονώρα κατηγορήθηκε για ερωτικές σχέσεις με τον Τζων του Μορφ, τιτλούχο κόμη της Έδεσσας, αλλά δικάστηκε και αθωώθηκε. Η βασιλεία του Πέτρου Α΄ προκάλεσε την έντονη αντίδραση των ευγενών, όπου κατέληξε στην δολοφονία του (17 Ιανουαρίου 1369) με την συμμετοχή των δυο μικρότερων αδελφών του Ιωάννη και Ιακώβου.
Σύγκρουση με τους κουνιάδους της
Μετά την δολοφονία του συζύγου της η Ελεονώρα μαζί με τους δυο κουνιάδους της Ιωάννη και Ιάκωβο έγινε αντιβασίλισσα και κηδεμόνας για τον ανήλικο διάδοχο Πέτρο Β΄, παρέμεινε στην Κύπρο για να προστατέψει τα κληρονομικά δικαιώματα του γιου της. Με ένα μυστικό μήνυμα η Ελεονόρα κάλεσε τους Γενουάτες να επιτεθούν στην Κύπρο για να εκδικηθούν την δολοφονία του συζύγου της από τα αδέλφια του. Η Κύπρος κατακτήθηκε από την Γένοβα με την βοήθεια του Τζων Μορφ (1373), ο Ιάκωβος αιχμαλωτίστηκε και ο Ιωάννης εκτελέστηκε με πρόταση της Ελεονόρας (1374). Ο Πέτρος Β΄ νυμφεύτηκε την Βαλεντίνα Βισκόντι της Κύπρου, κόρη του Μπερναμπό Βισκόντι (1378). Η πρώτη πρόταση να παντρευτεί κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου απορρίφθηκε, επειδή οι Λατίνοι δεν ήθελαν για πολιτικούς λόγους τον γάμο του με Ελληνίδα πριγκίπισσα. Οι Λατίνοι είπαν σαν δικαιολογία στους Βυζαντινούς απεσταλμένους ότι ο βασιλιάς ήταν απασχολημένος με την εισβολή των Γενουατών.
Κωνσταντία της Σικελίας, βασίλισσα της Κύπρου
Πρώτος γάμος
Η Κωνσταντία παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ερρίκο Β΄ της Κύπρου δεύτερο γιο του Ούγου Γ΄ της Κύπρου και της Ισαβέλλας του Ιμπελέν (16 Οκτωβρίου 1317) που ήταν μεγαλύτερος της περισσότερο από 30 χρόνια. Με τον γάμο η Κωνσταντία έγινε βασίλισσα της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ μέχρι τον θάνατο του Ερρίκου Β΄ επτά χρόνια αργότερα χωρίς να αποκτήσουν απογόνους (16 Οκτωβρίου 1317).
Δεύτερος γάμος
Η Κωνσταντία παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Λέων Ε΄ της Αρμενίας (29 Δεκεμβρίου 1331) ύστερα από την απαραίτητη παπική απαλλαγή που εκδόθηκε την ίδια μέρα. Ο Λέων Ε΄ ήταν έντονα φιλοδυτικός, ήθελε ένωση της Αρμενικής με την Καθολική εκκλησία κάτι που δυσαρέστησε έντονα τους γηγενείς βαρόνους, ο γάμος έφερε περισσότερες και πιο έντονες αντιδράσεις. Η πρώτη σύζυγος του Λέων Αλίκη του Κώρυκος και ο πατέρας της Οσίν του Κόρυκος δολοφονήθηκαν με διαταγή του Λέων επειδή δολοφόνησαν την θεία του βασιλιά πριγκίπισσα Ισαβέλλα για να την αποτρέψουν να κληρονομήσει τον θρόνο. Η Κωνσταντία ήταν στην Αρμενία συνεχώς άρρωστη, υπέφερε από βήχα, κόπωση και ζάλες. Ο Λέων την παραμέλησε και όλες οι εγκυμοσύνες της κατέληξαν σε αποβολή.
Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Κύπρου
Οικογένεια
Με τον γάμο της με τον Πέτρο Α΄ της Κύπρου απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων του Βασιλείου της Κύπρου
Κωνσταντία της Σικελίας, βασίλισσα της Κύπρου
Τρίτος γάμος
Ο Λέων Ε΄ δολοφονήθηκε από τους βαρόνους του την παραμονή της δεκάτης επετείου του γάμου τους, δεν άφησαν παιδιά. Η Κωνσταντία της Σικελίας παντρεύτηκε σε τρίτο γάμο τον Ιωάννη των Λουζινιάν (1343) αλλά ο γάμος ήταν επίσης άτεκνος. Η ασθένεια της Κωνσταντίας χειροτέρευε συνεχώς και πέθανε λίγο μετά τις 19 Ιουνίου 1344 σε ηλικία περίπου 40 ετών. Ο τρίτος της σύζυγος παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο μετά τον θάνατο της την Αλίκη του Ιμπελέν με την οποία απέκτησε πολλά παιδιά ανάμεσα στα οποία και τον διάδοχο του Ιάκωβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων της Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων του Βασιλείου της Κύπρου
Οισοφάγος του Μπάρετ
right|200 px|thumb|Οισοφάγος του ΜπάρετΟ οισοφάγος του Μπάρετ είναι επικίνδυνη παθολογική κατάσταση προ-καρκινικού χαρακτήρα, που αναπτύσσεται στον βλεννογόνο του οργάνου, ως επιπλοκή της παλινδρόμησης των τροφών και του γαστρικού υγρού, κατόπιν οισοφαγίτιδας. Ουσιαστικά πρόκειται για μεταπλασία του κατώτερου τμήματος του επιθηλίου του οισοφάγου, καθώς τα κύτταρά του σταδιακά αλλάζουν μορφή (από πλακώδη) και μετατρέπονται σε κυλινδρικά (εντερική μετάπλαση) που ομοιάζουν με εκείνα του στομάχου. Το αίτιο της παλινδρόμησης είναι, συνήθως, η ελαττωμένη ικανότητα του οισοφαγικού σφιγκτήρα να μην επιτρέπει την επιστροφή των τροφών και του υγρού του στομάχου προς τον οισοφάγο. Νεώτερες απόψεις, ωστόσο, ενοχοποιούν μία ομάδα πρωτεϊνών (κυτοκίνες) η αντιδραστική παραγωγή των οποίων από τα κύτταρα του πάσχοντα οισοφάγου, προκαλεί την εμφάνιση του Barrett. Ο οισοφάγος κινδυνεύει να εμφανίσει, μεταγενέστερα, αλλοιώσεις δυσπλαστικού χαρακτήρα (χαμηλόβαθμη ή/και υψηλόβαθμη δυσπλασία) οι οποίες (αν αφεθούν δίχως παρακολούθηση) είναι δυνατόν να εξελιχθούν σε καρκίνο. Η διάγνωση του οισοφάγου του Μπάρετ επιβεβαιώνεται μετά από γαστροσκόπηση και βιοψία. Η πρόληψη είναι δυνατή με βελτίωση των διατροφικών συνηθειών ενώ η θεραπεία επιτυγχάνεται, κυρίως, με χειρουργική αφαίρεση της βλάβης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παθήσεις του οισοφάγου Κατηγορία:Γαστρεντερολογία
Ριγωτό τσακάλι
Το ριγωτό τσακάλι (Lupulella adusta) είναι είδος τσακαλιού, που προέρχεται από την ανατολική και τη νότια περιοχή της Αφρικής. Σε αντίθεση με τον «ξάδελφό» του, το μικρότερο μελανόραχο τσακάλι, που κατοικεί σε ανοιχτές πεδιάδες, το ριγωτό τσακάλι καταλαμβάνει κυρίως περιοχές δασών και θάμνων.
Ταξινόμηση και εξέλιξη
Κατάλοιπα απολιθωμάτων του L. adusta χρονολογούνται από την εποχή του Πλειόκαινου. Στοίχιση ακολουθιών μιτοχονδριακού DNA για τις κυνίδες που μοιάζουν με το λύκο έδωσε ένα φυλογενετικό δέντρο, με το ριγωτό τσακάλι και το μελανόραχο τσακάλι να είναι τα πιο βασικά μέλη αυτού του κλάδου, πράγμα που σημαίνει ότι αυτό το δέντρο υποδεικνύει αφρικανική προέλευση για τον κλάδο.
Κοινωνική συμπεριφορά και αναπαραγωγή
right|thumb|Στο [[Εθνικό Πάρκο Κιντέπο, Ουγκάντα]] right|thumb|Στο [[Εθνικό Πάρκο Κρούγκερ, Νότια Αφρική]] Το ριγωτό τσακάλι ζει και απομονωμένα και σε οικογενειακές ομάδες έως και επτά τσακαλιών. Η οικογενειακή μονάδα κυριαρχείται από ένα αναπαραγωγικό ζευγάρι, το οποίο παραμένει μονογαμικό επί σειρά ετών.
Η περίοδος αναπαραγωγής αυτού του είδους εξαρτάται από το πού ζουν· στη νότια Αφρική, η αναπαραγωγή ξεκινά τον Ιούνιο και τελειώνει τον Νοέμβριο. Το ριγωτό τσακάλι έχει περίοδο κύησης 57 έως 70 ημερών, με μέσο όρο μικρών από τρία έως έξι μικρά. Τα μικρά φτάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα στην ηλικία των έξι έως οκτώ μηνών, και συνήθως αρχίζουν να φεύγουν όταν είναι 11 μηνών. Το ριγωτό τσακάλι είναι ένα από τα λίγα είδη θηλαστικών που διατηρούν το ίδιο ζευγάρι για όλη τους τη ζωή, σχηματίζοντας μονογαμικά ζευγάρια.
Υποείδη
Υπάρχουν επτά αναγνωρισμένα υποείδη του ριγωτού τσακαλιού:
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Κυνίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Κυμαία Σίβυλλα
Είναι μια από τις τέσσερις Σιβύλλες που ζωγράφισε ο Ραφαήλ στη Σάντα Μαρία ντέλα Πάτσε. Επίσης την ζωγράφισε ο Αντρέα ντελ Καστάνιο (ο πίνακας εκτίθεται στη Γκαλερί Ουφίτσι) και ο Μιχαήλ Άγγελος.
Η Κυμαία Σίβυλλα είναι γνωστή με διάφορα ονόματα, όπως η Ερωφίλη του Παυσανία και του Λακταντίου. Είναι επίσης γνωστή ως Δείφωβη, Αμάλθεια, Δημοφίλη ή Ταραξάνδρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σίβυλλες
Λούουνγια
Η Λούουνγια (εσθονικά: Luunja) είναι μικρός δήμος (alevik) στην επαρχία Τάρτου στην Εσθονία. Είναι το διοικητικό κέντρο της ενορίας Λούουνγια. Στην απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του οικισμού ήταν 518 άτομα.
Ορέσκεια Σερρών
Η Ορέσκεια ή Ορεσκία είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 140 μέτρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Βισαλτίας
Τζορτζίνιο Βαϊνάλντουμ
Ο Τζορτζίνιο Γκρέτζιον Έμιλε Βαϊνάλντουμ είναι Ολλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του μέσου στην γαλλική Παρί Σεν Ζερμέν και στην Εθνική Ολλανδίας. Είναι γεννημένος στις 11 Νοεμβρίου 1990 στο Ρότερνταμ, στην Ολλανδία. Έχει ύψος 1,75 μ.
Ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της Σπάρτα Ρότερνταμ και συνέχισε στη Φέγενορντ, τη μεγαλύτερη ομάδα της πόλης. Μάλιστα, το 2007 έγινε ο νεότερος παίκτης που αγωνίστηκε με την πρώτη ομάδα της Φέγενορντ, σε ηλικία μόλις 17 ετών, με την οποία αγωνίστηκε σε συνολικά 111 παιχνίδια, σε 4 χρόνια. Το 2011 πήρε μεταγραφή στην Αϊντχόφεν με την οποία κατέκτησε ένα Κύπελλο Ολλανδίας και ένα πρωτάθλημα στα τέσσερα χρόνια που παρέμεινε στην ομάδα, καθώς και το βραβείο του Καλύτερου Ολλανδού Ποδοσφαιριστή, το 2014-15.
Το 2015 πήρε για πρώτη φορά μεταγραφή σε ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ και συγκεκριμένα στη Νιούκασλ, η οποία πλήρωσε 14,5 εκατομμύρια λίρες, με την οποία αγωνίστηκε σε 38 αγώνες και πέτυχε 11 γκολ, όμως δεν κατάφερε να βοηθήσει την ομάδα του να παραμείνει στην κατηγορία, αφού υποβιβάστηκε στην Β' Κατηγορία.
Ο υποβιβασμός της Νιούκασλ οδήγησε τον Βαϊνάλντουμ να πάρει μεταγραφή στη Λίβερπουλ, έναντι 23 εκατομμυρίων λιρών. Eπαίξε σε 237 παιχνίδια και πετύχε 22 τέρματα, τα δυο από αυτά στον δεύτερο ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ 2018–19.Η Λίβερπουλ επικράτησε μετά από δυο αγώνες της Μπαρτσελόνα με συνολικό σκορ 4-3 και προκρίθηκε στον τελικό της διοργάνωσης, όπου νίκησε 2-0 την Τότεναμ και κατέκτησε τη διοργάνωση.Επισης κατεκτησε το Σουπερ Καπ Ευρωπης,το Κυπελλο Συλλογων και την Πρεμιερ Λιγκ. Το καλοκάιρι του 2021 μετεγγραφηκε στην Παρί Σεν Ζερμαίν.
Με την Εθνική Ολλανδίας έχει 83 συμμετοχές και 26 γκολ, από το 2011. Μάλιστα, ήταν μέλος της ομάδας που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο το 2014 στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας. Επίσης πέτυχε 3 γκολ στο Γιούρο 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ολλανδοί με καταγωγή από το Σουρινάμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Μαριλένα Κοππά
Η Μαριαλένα Κοππά (1 Μαρτίου 1963) είναι Ελληνίδα πανεπιστημιακός και πολιτικός.
Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Πολιτική Επιστήμη στο Παρίσι. Είναι καθηγήτρια Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Ήταν ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ από την 1η Οκτωβρίου 2007 έως τις 30 Ιουνίου 2014. Ήταν μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων και της Υποεπιτροπής Ασφάλειας και Άμυνας.
Στις ευρωεκλογές 2014 ήταν υποψήφια με τη Δημοκρατική Αριστερά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2009-2014
Κατάλογος αστέρων του Ταώ
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Ταώ παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Ταώ κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Παραπομπές
Τ *
Κώστας Πουπάκης
Ο Κωνσταντίνος (Κώστας) Πουπάκης (γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1951 στην Ηλιούπολη) είναι Έλληνας πολιτικός και συνδικαλιστικός ακτιβιστής, που διετέλεσε ευρωβουλευτής την περίοδο 2009-2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2009-2014
Μελανόραχο τσακάλι
Το μελανόραχο τσακάλι (Lupulella mesomelas) είναι κυνίδης που προέρχεται από δύο περιοχές της Αφρικής, που χωρίζονται κατά προσέγγιση από 900 χιλιόμετρα.
Η μία περιοχή περιλαμβάνει το νοτιότερο άκρο της ηπείρου, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Αφρικής, της Ναμίμπιας, της Μποτσουάνας και της Ζιμπάμπουε. Η άλλη περιοχή βρίσκεται κατά μήκος των ανατολικών ακτών, συμπεριλαμβανομένης της Κένυας, της Σομαλίας, του Τζιμπουτί, της Ερυθραίας και της Αιθιοπίας. Παρατίθεται από την IUCN ως είδος ελάχιστης ανησυχίας, λόγω του εκτεταμένου εύρους και της προσαρμοστικότητάς του, μολονότι εξακολουθεί να διώκεται ως αρπακτικό ζώο και φορέας λύσσας.
Σε σύγκριση με άλλα μέλη του γένους Κύων, το μελανόραχο τσακάλι είναι ένα πολύ αρχαίο είδος, και έχει αλλάξει ελάχιστα από το Πλειστόκαινο, όντας το πιο βασικό κυνοειδές που μοιάζει με το λύκο, παραπλεύρως με το στενά συγγενές ριγωτό τσακάλι. Πρόκειται για ένα ζώο που μοιάζει με αλεπού με κοκκινωπό τρίχωμα και μαύρη ράχη που εκτείνεται από τους ώμους μέχρι τη βάση της ουράς. Πρόκειται για μονογαμικό ζώο, του οποίου τα μικρά μπορούν να παραμείνουν με την οικογένεια για να βοηθήσουν στην ανάπτυξη νέων γενεών κουταβιών. Το μελανόραχο τσακάλι δεν είναι κακόφαγο και τρέφεται με μικρά έως μεσαία ζώα, καθώς και φυτικές ουσίες και απορρίμματα ανθρώπων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Κυνίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Πέρασμα Χαϊμπέρ
μικρογραφία|Το πέρασμα Χαϊμπέρ Το πέρασμα Χαϊμπέρ είναι πέρασμα στην οροσειρά Σπιν Γκαρ στα σύνορα μεταξύ Αφγανιστάν και Πακιστάν.
Με μήκος περίπου 53 χιλιομέτρων, αποτελούσε για πολλά χρόνια το σημείο πρόσβασης των μεγαλύτερων εισβολών στην Ινδική υποήπειρο από τα νοτιοδυτικά. Το πέρασμα διέσχισαν οι Πέρσες, οι Έλληνες, οι Μογγόλοι και οι Αφγανοί από βορρά και οι Βρετανοί από νότο. Οι παστούν της ευρύτερης περιοχής αντιστάθηκαν επί μακρόν στον ξένο ελέγχο, αλλά κατά τη διάρκεια του Β΄ Αγγλοαφγανικού Πολέμου το 1879, οι Βρετανοί κατέλαβαν την περιοχή.
Επίσης λέγεται πως οι Αρυανοί εισήλθαν στην Ινδία περνώντας από αυτό το θρυλικό πέρασμα περίπου το 1500 π.Χ..
Πλέον η περιοχή ελέγχεται κυρίως από το Πακιστάν.
Γεωγραφία
Στο στενότερο σημείο του, το πέρασμα έχει πλάτος 15,85 μέτρων και αλλού το πλάτος του φτάνει τα 1.600 μέτρα. Ξεκινά 18 χιλιόμετρα από την πόλη Πεσαβάρ, στο Οχυρό Τζαμρούντ (το οποίο κατασκευάστηκε το 1823 από τους Σιχ, και όπου εκτελέστηκε και τάφηκε ο στρατηγός Χάρι Σιγνκ Νάλουα. Το 1964 κατασκευάστηκε σε κοντινή απόσταση από το οχυρό, μία λίθινη αψίδα μεσαιωνικού ύφους, το Μπαμπί Χαϊμπέρ, καθώς και πλατφόρμα παρατήρησης. Το πέρασμα αυτό περνά από υψόμετρο 1072 μέτρων από την πόλη Λάντι Κοντάλ (8 χιλιόμετρα από την αφγανική μεθόριο), και ολοκληρώνεται στο Τορχάμ.
Ιστορικά στοιχεία
Τα στρατεύματα εκμεταλλεύτηκαν αυτό το πέρασμα από περίπου το 330 π.Χ., όταν ο Μέγας Αλέξανδρος και οι δυνάμεις του το χρησιμοποίησαν για να περάσουν στην Ινδία. Το πέρασμα Χαιμπέρ είναι ένα από τα πλέον γνωστά στον κόσμο, με παρελθόν συχνά βίαιο και με πολλούς θανάτους, μιας και χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένως σε στρατιωτικές εκστρατείες. Οι Πέρσες, οι Μογγόλοι και οι Τάταροι πέρασαν από αυτό το πέρασμα κατά την απόπειρα τους να επεκτείνουν το Ισλάμ στην Ινδία.
Τον Ιανουάριο του 1842, ο Ουίλιαμ Μπράιντον διέβη το πέρασμα. Ήταν ο μοναδικός Ευρωπαίος επιζήσας από τη βρετανική αποικία η οποία υπό την καθοδήγηση του στρατηγού Ουίλιαμ Ελφινστόουν αποδεκατίστηκε από τους μαχητές των Γκίλτζι στο πέρασμα Γκαντομάκ (μεταξύ Καμπούλ και Τζαλαλαμπάντ). Στην περιοχή αυτή συνέβησαν σημαντικά ιστορικά γεγονότα σχετικά με την ευρύτερη περιοχή αλλά και ολόκληρο τον κόσμο. Σύμφωνα με τον Βρετανό στρατιωτικό Τζορτζ Μοουλσγουόρθ, «είναι απίθανο να βρεθεί πέτρα στην οποία να μην έχει χυθεί αίμα».
Σήμερα, το πέρασμα Χαϊμπέρ διασχίζεται από δύο δρόμους, έναν για μηχανοκίνητα οχήματα, και έναν ακόμη (σε μεγαλύτερο υψόμετρο), για παραδοσιακά καραβάνια. Ο δρόμος χρησιμοποιείται κυρίως για τη διασύνδεση μεταξύ Πεσαβάρ και Καμπούλ. Η περιοχή κατοικείται κυρίως από Παστούν, και το πέρασμα ήταν σχετικά ασφαλές πριν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν το 2001, μιας και η περιοχή προστατευόταν από άνδρες τοπικών φυλών που πληρωνόταν από την κυβέρνηση, ενώ τα εγκλήματα προς τους περαστικούς ήταν αποτέλεσμα ομαδικών ενεργειών. Μετά τον πόλεμο, οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την περιοχή, αναγκάζοντας τον πακιστανικό στρατό να διακόπτει τον δίαυλο επικοινωνίας όλο και συχνότερα, λόγω επαναλαμβανόμενων επιθέσεων, και το NATO αναζήτησε εναλλακτικές διόδους, κυρίως μέσω Ρωσίας και Κεντρικής Ασίας για τη διέλευση των ειρηνευτικών δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορεινά περάσματα του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ορεινά περάσματα του Πακιστάν
Εσθονικό Πρωτάθλημα Στίβου 1918
Το Εσθονικό Πρωτάθλημα Στίβου 1918 (εσθονικά: 1918. aasta Eesti meistrivõistlused kergejõustikus) ήταν η 2η διοργάνωση του Εσθονικoύ Πρωταθλήματος Στίβου που πραγματοποιήθηκε στο Τάλιν μεταξύ 3 και 5 Αυγούστου του 1918.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 16 αγωνίσματα ανδρών. Στο πρόγραμμα του πρωταθλήματος 3 νέα αγωνίσματα προστέθηκαν, τα 200 μέτρα, τα 800 μέτρα και τα 10,000 μέτρα. Ο Αλεξάντερ Κλούμπεργκ κέρδισε έξι τίτλους.
Στη διοργάνωση καταρρίφθηκαν 6 ρεκόρ πρωταθλήματος από τους Άρνολντ Βέις στα 1500 μέτρα, Γιούρι Λόσμαν στα 5000 μέτρα, Αλεξάντερ Κλούμπεργκ στο άλμα εις μήκος και στο άλμα εις τριπλούν, Χάραλντ Τάμμερ στη σφαιροβολία και Έρβιν Πρέισμαν στη σφυροβολία.
Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στην ανεξάρτητη Εσθονία και ήταν ανεπίσημη έως το 1919. Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Κάλεβ Τάλιν.
Αποτελέσματα
1917 | 1918 | 1919 | 1920 thumb|right|Ο πρωταθλητής στα 5000 και στα 10,000 μέτρα, Γιούρι Λόσμαν. thumb|right|Ο πρωταθλητής στα 110 μέτρα με εμπόδια, στο άλμα επί κοντώ, στο άλμα εις μήκος, στο άλμα εις τριπλούν, στη δισκοβολία και στον ακοντισμό, Αλεξάντερ Κλούμπεργκ. thumb|right|Ο πρωταθλητής στη σφαιροβολία, Χάραλντ Τάμμερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσθονικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 1918 Κατηγορία:Τάλιν
Νικόλαος Δημαράς
Ο Νικόλαος Δημαράς (1856–1906) ήταν Έλληνας νομικός και καθηγητής πανεπιστημίου. Ανιψιός του ήταν ο Κωνσταντίνος Δημαράς.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1856 στο Ναύπλιο και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1886 ανακηρύχθηκε διδάκτορας αυτού, και συνέχισε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια του Μονάχου, της Λειψίας και του Γκέτινγκεν στη Γερμανία. Ανάμεσα στους καθηγητές του ήταν και ο διαπρεπής Ρούντολφ φον Γκέρινγκ. Επέστρεψε στην Αθήνα το 1890 και διορίστηκε υφηγητής ιστορίας και εισηγήσεων του ρωμαϊκού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ενώ το 1894 διορίστηκε τακτικός καθηγητής στην ίδια έδρα. Στα σημαντικότερα έργα που συνέγραψε ήταν τα Περί αντιπροσωπεύσεως εν τη πολιτική δικονομία των Ρωμαίων (1879) και Ιστορία και εισηγήσεις του ρωμαϊκού δικαίου (σε 2 τόμους, 1883-4), ενώ μετέφρασε και τα έργα Ρωμαϊκό δίκαιο του Βίτσαϊντ και Νομική επιστήμη του καθημερινού βίου του καθηγητή του Γκέρινγκ. Ήταν μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδας. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 15 Αυγούστου 1906, μετά από μακροχρόνια ασθένεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Λόζνιτσα
Η Λόζνιτσα (σερβικά: Лозница/Loznica) είναι πόλη στην περιοχή Μάτσβα της δυτικής Σερβίας. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, στη δεξιά όχθη του ποταμού Δρίνου. Το 2011 η πόλη είχε συνολικό πληθυσμό 19.572 κατοίκους, ενώ η διοικητική περιοχή είχε πληθυσμό 79.327. Η ονομασία της προέρχεται από τη λέξη «лоза» (λόζα, η σερβική λέξη για το αμπέλι). Αρχικά, το όνομά της ήταν Λόζιτσα (που στα σερβικά σημαίνει μικρό αμπέλι), αλλά αργότερα έγινε Λόζνιτσα.
Ντάβιντ Άλαμπα
Ο Ντάβιντ Ολατουκούνμπο Άλαμπα (David Olatukunbo Alaba, γεννημένος στις 24 Ιουνίου 1992) είναι Aυστριακός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη Ρεάλ Μαδρίτης από τον Ιούνιο του 2021 και την εθνική ομάδα της Αυστρίας, στην οποία έκανε ντεμπούτο στην ηλικία των 17, το 2009.
Λόζνιτσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας
Η Βενετσιάνα (ταινία)
Η Βενετσιάνα (ιταλικά: La Venexiana), (διεθνώς κυκλοφόρησε ως η Βενετσιάνικη γυναίκα), είναι μια ιταλική ερωτική ταινία του 1986 σε σκηνοθεσία Μάουρο Μπολονίνι και πρωταγωνιστούν η Λάουρα Αντονέλι και η Μόνικα Γκουεριτόρε.
Ντάβιντ Άλαμπα
Ως πολύ ευπροσάρμοστος παίκτης, ο Άλαμπα έχει παίξει σε ένα πλήθος θέσεων, συμπεριλαμβανομένων του κεντρικού μεσαίου, του κεντρικού αμυντικού και αλλού.
Η Βενετσιάνα (ταινία)
Η ταινία είναι μια μεταφορά της ομώνυμης κωμωδίας του 16ου αιώνα.
Ντάβιντ Άλαμπα
Ο Αλάμπα πραγματοποίησε με την Μπάγερν Μονάχου περισσότερες από 400 εμφανίσεις, αρχίζοντας το 2010, κερδίζοντας 27 τίτλους, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται 10 πρωταθλήματα και δύο Τσάμπιονς Λίγκ. Ψηφίστηκε Αυστριακός ποδοσφαιριστής της χρονιάς εφτά φορές και τρεις φορές συμπεριλήφθηκε στην ομάδα της χρονιάς της UEFA τρεις φορές.
Η Βενετσιάνα (ταινία)
Υπόθεση
Μετά την πανούκλα στη Βενετία, κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού, δύο ελκυστικές γυναίκες υψηλής κοινωνίας, η ώριμη χήρα Άντζελα (Λάουρα Αντονέλι) και η νεαρή νύφη της Βαλέρια (Μόνικα Γκουεριτόρε), συναγωνίζονται για τις σεξουαλικές εύνοιες του Τζουλς (Τζέισον Κόνερι), ενός νεαρού και όμορφου ξένου, που βρήκαν περιπλανώμενο στους δρόμους.
Ντάβιντ Άλαμπα
<div class="plainlinks" style="margin-left:0.5em; margin-bottom:0.5em; border-top:1px solid #ccc; border-bottom:1px solid #ccc; padding:2px; background:#F9F9F9; text-align:left; font-size:95%;"> Το άρθρο αυτό είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένο ή ανολοκλήρωτο. Η [ βοήθειά σας] είναι καλοδεχούμενη!
Η Βενετσιάνα (ταινία)
Υποψήφιοτητες
Η ταινία ήταν υποψήφια για τα βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο και  Νάστρο ντ' Αρτζέντο το 1986 στην κατηγορία καλύτερων κοστουμιών.
Πληροφορίες παραγωγής
Σε ορισμένες χώρες που προβλήθηκε η ταινία υπήρξε απαγόρευση για ανηλίκους κάτω των 18 ετών, όπως η Αργεντινή, η Γαλλία και η Ισπανία.
Ντάβιντ Άλαμπα
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αυστρίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Αυστριακοί αφρικανικής καταγωγής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης
Άγιος Δημήτριος Κορινθίας
Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ξυλοκέριζας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κορινθίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κορινθίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Δημήτριος είναι οικισμός στην ανατολική Κορινθία, στο πεδινό τμήμα βόρεια των Ονείων ορέων, μεταξύ Κεχριών και Εξαμιλίων και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 115. Απέχει 8 χλμ. περίπου Ν. της Κορίνθου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ξυλοκερίζης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ξυλοκερίζης και προσαρτήθηκε στον δήμο Κορινθίων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων
Κατάλογος εισαχθέντων στο Rock and Roll Hall of Fame
Παρακάτω παρατίθενται οι καλλιτέχνες και τα συγκροτήματα που μπήκαν στην Αίθουσα της Δόξας της Ροκ εν Ρολ, από το 1986. Η πρώτη εισαγωγή έγινε στις 23 Ιανουαρίου 1986. Μέχρι το 2000, υπήρχαν 4 κατηγορίες: καλλιτέχνες, μη καλλιτέχνες, πρώιμες επιδράσεις και για το σύνολο της προσφοράς τους. Το 2000 προστέθηκε η κατηγορία «sidemen» (άνθρωποι που στάθηκαν στο πλευρό κάποιων καλλιτεχνών). Τον Μάιο του 2021 είχαν εισαχθεί ήδη 351 πρόσωπα.
Καλλιτέχνες (performers)
Στην κατηγορία αυτοί συμπεριλαμβάνονται οι καλλιτέχνες που ηχογραφούν τραγούδια και τα συγκροτήματα που έχουν "επιρροή και σημασία στην ανάπτυξη και τη διατήρηση της ροκ εν ρολ".
1. Αυτά τα υποστηρικτικά συγκροτήματα εισήχθησαν από μια αυτόνομη επιτροπή και όχι με τη μέθοδο της ψηφοφορίας που χρησιμοποιήθηκε για όλους τους λοιπούς εισαχθέντες.
Σημείωση 2. Αυτός ο καλλιτέχνης έγινε μέλος του Rock and Roll Hall of Fame έπειτα από την εισαγωγή κάποιου άλλου από τον ίδιο.
Σημείωση 4. Οι Dire Straits ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης στην ιστορία της αίθουσας που δεν είχε επίσημο ομιλητή. Την ομιλία για την είσοδο έκανε ο ίδιος ο Τζον Ίλσεϊ, μέλος του συγκροτήματος.
Σημείωση 5. Ο Τζον Γκούσταφσον αρχικά συμπεριλήφθηκε στη λίστα των εισαχθέντων μελών για τους Roxy Music. Ωστόσο, το όνομά του αφαιρέθηκε από τον τελικό κατάλογο.
Σημείωση 6. Το 2012 έξι επιπλέον μέλη και συγκροτήματα εισήχθησαν ως καλλιτέχνες από μια ειδική επιτροπή, λόγω της αμφιλεγόμενης φύσης του συγκροτήματος που οδήγησε στη συμπερίληψη του επικεφαλής του συγκροτήματος και όχι των υπολοίπων μελών.
Πρώτες επιρροές
Οι καλλιτέχνες που εισήχθησαν στην κατηγορία των πρώτων επιρροών είναι εκείνοι "των οποίων η μουσική προηγήθηκε χρονικά της ροκ εν ρολ όμως είχε επίδραση στην εξέλιξη της ροκ εν ρολ και ενέπνευσε τους σημαίνοντες καλλιτέχνες της ροκ".Σε αντίθεση με την κατηγορία των καλλιτεχνών, αυτοί οι εισαχθέντες επιλέχθηκαν από μια επιτροπή.
A. Εισαχθέντα μέλη: Μπιλ Κένι, Τσάρλι Φουκούα, Ντικ Γουάτσον, Τζέρι Ντάνιελς και Όρβιλ "Χόπι" Τζόουνς. B. Εισαχθέντα μέλη: Ρόι Κρέιν ο πρεσβύτερος, Ρ. Χ. Χάρις, Τζέσε Φάρλεϊ και E. A. Ράντλες. C. Εισαχθέντα μέλη: Σόνι Τιλ, Τόμι Γκέιδερ, Τζορτζ Νέλσον, Τζόνι Ριντ και Αλεξάντερ Σαρπ. D. Εισαχθέντα μέλη: Μπομπ Γουίλς, Τόμι Ντάνκαν, Λίον ΜακΌλιφ, Τζόνι Γκιμπλ, Τζο "Τζόντι" Χόλεϊ, Τίνι Μουρ, Χερμπ Ρέμινγκτον, Έλντον Σάμπλιν και Αλ Στρίκλιν. E. Υποψηφιότητα ως καλλιτέχνης. F. Εισαχθέντα μέλη: Τζον Λ. Τάνερ, Γιουτζίν Τάνερ, Τζέιμς Ε. Μουρ, Ομπάντια Χ. Κάρτερ και Λόουμαν Πόλινγκ, ο νεότερος G. Εισαχθέντα μέλη: Ραλφ Χούτερ, Φλοριάν Σνάιντερ, Καρλ Μπάρτος και Βόλφγκανγκ Φλιρ.
Μη καλλιτέχνες (Βραβείο Αχμέτ Ερτεγκούν)
Η κατηγορία των μη καλλιτεχνών τιμά τους "τραγουδοποιούς, παραγωγούς, disc jockeys, επικεφαλής δισκογραφικών εταιριών, δημοσιογράφους και λοιπούς ανθρώπους της δισκογραφικής βιομηχανίας που είχαν σημαντική επιρροή στην ανάπτυξη της ροκ εν ρολ". Αρκετοί από τους εισαχθέντες στην κατηγορία ήταν στην πραγματικότητα σημαίνοντες καλλιτέχνες κι εκείνοι. Οι εισαχθέντες σε αυτήν την κατηγορία επιλέχθηκαν από την ίδια επιτροπή με εκείνους της κατηγορίας των πρώτων επιρροών. Για την κατηγορία αυτή έχουν υπάρξει επικρίσεις για την εισαγωγή εκείνων που "έρχονται για δείπνο επί πολύ καιρό και πληρώνουν τα εισιτήριά τους" και ότι δεν αποκαλύπτονται τα πλήρη κριτήρια για την εισαγωγή. In 2008, this category was renamed the "Ahmet Ertegun Award".
Βραβείο Μουσικής Αριστείας
Η κατηγορία αυτή ιδρύθηκε αρχικά το 2000 με την ονομασία "Sidemen" και τιμά τους μουσικούς, παραγωγούς και λοιπά άτομα που στη σταδιοδρομία τους εργάστηκαν με σημαίνοντες καλλιτέχνες σε διάφορες ηχογραφήσεις και σε ζωντανές εμφανίσεις". Μια αυτόνομη επιτροπή, αποτελούμενη από παραγωγούς, επιλέγει τα πρόσωπα που θα εισαχθούν. Το 2010 η κατηγορία μετονομάστηκε σε "Βραβείο για Μουσική Αριστεία".
A. Προηγουμένως ήταν υποψήφιος στην κατηγορία των ερμηνευτών. B. Εισαχθέντα μέλη: Γκάρι Ταγιέντ, Ρόι Μπίταν, Μαξ Γουάινμπεργκ, Στίβεν βαν Ζαντ, Νιλς Λόφγκρεν, Πάτι Σκιάλφα, Κλάρενς Κλέμονς, Ντάνι Φεντερίκι, Βίνι Λόπες, Ντέιβιντ Σάνσιους. C. Εισαχθέντα μέλη: Λες Μπινκς, K. K. Ντάουνινγκ, Ρομπ Χάλφορντ, Ίαν Χιλ, Ντέιβ Όλαντ, Γκλεν Τίπτον, Σκοτ Τρέιβις.
Singles
Στην τελετή του 2018 εισήχθη η νέα κατηγορία εισαγωγής για τα σινγκλς, η οποία ανακοινώθηκε από τον Στίβεν βαν Ζαντ.
Παραπομπές
Κατάλογοι
Πιέρ Καρλέ ντε Σαμπλαίν ντε Μαριβώ
Ο Πιέρ Καρλέ ντε Σαμπλαίν ντε Μαριβώ (Pierre Carlet de Chamblain de Marivaux), πιο γνωστός ως Μαριβώ, (1688 -1763), ήταν δημοσιογράφος, μυθιστοριογράφος, αλλά πρωτίστως  θεατρικός συγγραφέας της εποχής του Διαφωτισμού.
Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους θεατρικούς συγγραφείς του 18ου αιώνα, έχοντας γράψει πολυάριθμες κωμωδίες. Τα σημαντικότερα έργα του είναι Ο θρίαμβος του έρωτα (Le Triomphe de l'amour), το Παιχνίδι του έρωτα και της τύχης και Οι Ψευδείς εξομολογήσεις. Έχει επίσης δημοσιεύσει διάφορα δοκίμια και δύο σημαντικά αλλά ημιτελή μυθιστορήματα, Η ζωή της Μαριάννας (La Vie de Marianne) και Ο νεόπλουτος χωριάτης (Le Paysan parvenu).
Η ζωή του
Γόνος ευκατάστατης οικογένειας ευγενών από τη Νορμανδία, σπούδασε νομικά στο Παρίσι και προοριζόταν για δικηγόρος. Ο νεαρός Μαριβώ όμως ενδιαφερόταν περισσότερο για τη λογοτεχνία και τα αυλικά θεάματα. Σε ηλικία 20 ετών έγραψε την πρώτη του κωμωδία ο Συνετός και δίκαιος πατέρας ή Κρισπίνος, ο ευτυχισμένος κατεργάρης ( le Père prudent et équitable, ou Crispin l’heureux fourbe). Το 1712 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα Τα εκπληκτικά αποτελέσματα της συμπάθειας. Άρχισε να συχνάζει στα κοσμικά και φιλολογικά σαλόνια του Παρισιού. Η γνωριμία του με τον θεατρικό συγγραφέα Λα Μότ (La Motte) και τον Φοντενέλ και οι συναναστροφές του στο σαλόνι της πολύ πνευματώδους Μαντάμ ντε Λαμπέρ, ήταν αποφασιστικής σημασίας για τη διάπλαση της σκέψης του. Στην περίφημη "Φιλονικία των Αρχαίων με τους Σύγχρονους" ο Μαριβώ τάχθηκε στο πλευρό των δεύτερων, δημοσιεύοντας περιστασιακά άρθρα στο περιοδικό τους Νέος Ερμής (Nouveau Mercure), ώσπου το 1719 δημιούργησε το δικό του περιοδικό, τον Γάλλο Θεατή (Spectateur Francais, 1720-1724).
Πριν στραφεί στο θέατρο, ο Μαριβώ πειραματίστηκε σε διάφορα είδη: μυθιστόρημα-παρωδία, ποίημα μπουρλέσκ ή δημοσιογραφικά δημοσιεύματα.
Διασκεύασε, παρωδώντας, έργα των κλασικών συγγραφέων και τα μετέτρεψε σε πρωτότυπα έργα, σύμφωνα με το νεο-επιτηδευμένο πνεύμα που χειρίζονταν με «ελαφρύ» τρόπο «μεγάλα θέματα». Έτσι έγραψε τον μεταμφιεσμένο Τηλέμαχο το 1714-1715 (όπου αναφέρεται στη δυστυχία των Ουγενότων) και την διασκευασμένη Ιλιάδα το 1716, η οποία είναι μια παρωδία του έργου του Ομήρου, το τέταρτο δημοσιευμένο έργο του και πρώτο που υπογράφηκε με το όνομά του.
Θεωρούνταν λαμπρός ηθικολόγος, ένας νέος Λα Μπρυγιέρ. Παντρεύτηκε το 1717 με την Κολόμπ Μπουλόν, κόρη ενός πλούσιου δικηγόρου σύμβουλου του βασιλιά, της οποίας η προίκα επέτρεπε στο ζευγάρι να ζει άνετα. Έχασε τον πατέρα του το 1719. Το 1720 καταστράφηκε οικονομικά εξαιτίας της κατάρρευσης του συστήματος Λω, έχασε τη σύζυγό του το 1723 και έπρεπε πλέον να γράφει για να ζήσει και να μεγαλώσει την κόρη του, γεγονός που τον ώθησε να ασχοληθεί πιο σοβαρά με τη συγγραφή θεατρικών έργων.
Από το 1733 άρχισε να συχνάζει στο σαλόνι της Μαντάμ Τενσάν, η οποία έγινε γι' αυτόν μια πολύτιμη φίλη. Χάρη σ' αυτήν εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1742, με συνυποψήφιο το Βολταίρο ο οποίος έχασε τη θέση, όπου έδωσε αρκετές ομιλίες: Σκέψεις με τη μορφή επιστολής για την πρόοδο του ανθρώπινου πνεύματος (1744), Στοχασμοί για το ανθρώπινο πνεύμα με την ευκαιρία του Κορνέιγ και του Ρασίν (1749), Σκέψεις για τους Ρωμαίους και τους αρχαίους Πέρσες (1751).
Στη συνέχεια περιόρισε αισθητά τη θεατρική συγγραφική παραγωγή του, έγραψε μόνο μερικά έργα για την Κομεντί Φρανσαίζ, τα οποία εκδόθηκαν αλλά δεν παίχτηκαν, και ένα διάλογο, Η Εκπαίδευση ενός Πρίγκιπα. Άρρωστος από το 1758, πέθανε στο Παρίσι στις 12 Φεβρουαρίου 1763.
Ένα πάθος: το θέατρο
μικρογραφία|Άγαλμα του Μαριβώ στο Δημαρχείο του Παρισιού. Ο Μαριβώ αποφάσισε να αφιερωθεί στο θέατρο. Έγραψε την πεντάπρακτη κλασσική τραγωδία σε στίχους Αννίβας, που παίχτηκε στην Κομεντί Φρανσαίζ το 1720 αλλά δεν είχε επιτυχία.
Η πρώτη επιτυχία του ήρθε με την κωμωδία ο Αρλεκίνος εξευγενίζεται από τον έρωτα που έπαιξε ο θίασος των Ιταλών ηθοποιών του Λουίτζι Ρικομπόνι. Οι μεγάλοι ηθοποιοί αυτού του θιάσου, ο Τομασέν και η Σύλβια έγιναν οι μόνιμοι πρωταγωνιστές των κωμωδιών του, καθώς έγινε συγγραφέας του θιάσου. Άλλαξε ριζικά το είδος της αισθηματικής κωμωδίας.
Τα έργα του το Παιχνίδι του έρωτα και της τύχης ( 1730) και Οι Ψεύτικες εκμυστηρεύσεις (1737) παρουσιάζουν τα τυπικά χαρακτηριστικά των ερωτικών κωμωδιών του: ρομαντικό περιβάλλον, οξυμένη αίσθηση των πιο λεπτών αποχρώσεων στη γκάμα των συναισθημάτων και εύστοχα πνευματώδη λογοπαίγνια. Αυτός ο λεκτικός πλούτος είναι γνωστός ως marivaudage (μαριβωντισμός) και απηχεί την υπερβολική ευαισθησία και τη επιτήδευση της εποχής του.
Η ψυχολογική κωμωδία
Το θέατρο του Μαριβώ παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία:
Ο Μαριβώ δείχνει μια ιδιαίτερη προτίμηση στην απεικόνιση της ερωτικής ψυχολογίας, και μεγαλουργεί στην ανάλυση της ερωτικής κατάκτησης. Κάποιοι κριτικοί της εποχής τον κατηγόρησαν, άδικα, ότι επαναλαμβάνει το ίδιο θέμα, την έκπληξη της εμφάνισης του έρωτα, με διαφορετικές παραλλαγές. Ο ίδιος απάντησε: "Έψαξα μέσα στην ανθρώπινη καρδιά, παντού όπου θα μπορούσε κρυφτεί ο έρωτας όταν φοβάται να αποκαλυφθεί και καθεμιά από τις κωμωδίες μου έχει ως στόχο να βρει και να αποκαλύψει τον κρυμμένο, ανομολόγητο έρωτα. Στα έργα μου, άλλοτε αναφέρομαι σε έναν έρωτα που τον αγνοούν και οι δυο εραστές, άλλοτε σε έναν έρωτα που αισθάνονται αλλά θέλουν να αποκρύψουν ο ένας από τον άλλο, άλλοτε σε έναν συνεσταλμένο έρωτα που δεν τολμά να ομολογηθεί και άλλοτε, τέλος, σε έναν έρωτα αβέβαιο και ενδεχομένως ακόμη απροσδιόριστο, έναν έρωτα που μόλις γεννιέται, για να το πούμε έτσι, για τον οποίο οι ήρωες αμφιβάλλουν ακόμη χωρίς να είναι σίγουροι και ψάχνουν τα κατάβαθα της ψυχής τους πριν να τον αφήσουν να εκδηλωθεί»
Η πρωτοτυπία του θεατρικού έργου του
αριστερά|μικρογραφία|164x164εσ|Ο έρωτας στο ιταλικό θέατρο,1714, πίνακας του [[Αντουάν Βαττώ|Αντουάν Βατώ]] Η κωμωδία του Μαριβώ απέχει πολύ από την κωμωδία χαρακτήρων του Μολιέρου. Οι ήρωές του δεν έχουν κανένα ελάττωμα, κανένα παράξενο χαρακτηριστικό που να προκαλεί το γέλιο. Αυτό που προκαλεί την ευχαρίστηση στους θεατές είναι η συζήτηση, που γεννιέται μέσα από ένα τέχνασμα, αυθεντική και ικανή να συγκινήσει. Σίγουρα ο Μαριβώ δεν επηρεάστηκε από το Μολιέρο.
Περισσότερο θυμίζει τον Ρακίνα, λόγω της διεισδυτικότητας και της λεπτής ανάλυσης των ερωτικών αισθημάτων. Όπως και ο Ρακίνας, γνωρίζει σε βάθος όλα τα τεχνάσματα στα οποία καταφεύγει ο έρωτας: τη γοητεία της τρυφερότητας και την ακατανίκητη έλξη του πάθους. Είναι κι αυτός ένας βαθύς γνώστης της γυναικείας ψυχολογίας. Αλλά σταματά στο σημείο ακριβώς όπου ο έρωτας κινδυνεύει να γίνει τραγικός και αποκαλύπτει ψυχολογικές λεπτομέρειες, τις οποίες ο Ρακίνας απλώς υπονοεί. Ο Μαριβώ παραμένει ένας θεατής ενίοτε ειρωνικός, όταν λ.χ. θέτει επί σκηνής τη γυναικεία πονηριά, σε γενικές γραμμές συμμέτοχος και συνένοχος, καθώς εν μέρει διασκεδάζει και εν μέρει συγκινείται, με τις αντιδράσεις των χαρακτήρων του.
.
Το μυθιστόρημα
Ο Μαριβώ έγραψε επίσης δύο αισθηματικά μυθιστορήματα, ημιτελή και τα δύο. Το μεγάλο μυθιστόρημά του είναι η Ζωή της Μαριάννας (La Vie de Marianne), το οποίο το έγραφε για περίπου δεκαπέντε χρόνια (1726-1741). Η ηρωίδα αφηγείται τη ζωή της, αλλά παρεμβάλλει στη διήγησή της σκέψεις και προβληματισμούς για τον έρωτα, τη φιλία, την ειλικρίνεια, την κοινωνική αναγνώριση της προσωπικής αξίας.
Παραπλήσια θέματα θίγονται και στον Νεόπλουτο χωριάτη (Le paysan parvenu), μυθιστόρημα του 1735 όπου αφηγείται την κοινωνική άνοδο του ήρωά του χάρη στην επιτυχία του στον έρωτα.
Η απήχηση του έργου του
Αν και εκλέχθηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1742, ο Μαριβώ δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία όσο ζούσε. Το θέατρο των Ιταλών, για το οποίο έγραφε, ήταν μια δευτερεύουσα θεατρική σκηνή. Επί πλέον, δεν συμμετείχε στο κίνημα των φιλοσόφων και ο Βολταίρος δεν τον συμπαθούσε, θεωρώντας τον επιτηδευμένο. Η μεγάλη επιτυχία του άρχισε από τον επόμενο αιώνα όταν το έργο του επανεκτιμήθηκε από τον κριτικό Σαιντ-Μπεβ και τους ρομαντικούς και συνεχίζεται ως σήμερα. Την 1η Σεπτεμβρίου 2009 ήταν ο 5ος πιο πολυπαιγμένος συγγραφέας στην Κομεντί Φρανσαίζ.
Έργα
Ο Μαριβώ υπήρξε ένας παραγωγικότατος συγγραφέας: από το 1713 έως το 1755 δημοσίευε σχεδόν κάθε χρόνο. Περίπου σαράντα έργα, σε μία ή τρεις πράξεις συνήθως, επτά μυθιστορήματα και παρωδίες, τρεις εφημερίδες και δεκαπέντε δοκίμια.
Μαραθώνιος Βοστώνης 1897
thumb|Ο νικητής του πρώτου μαραθωνίου της Βοστώνης το 1897, Τζον Τζέι ΜακΝτέρμοτ. Ο Μαραθώνιος της Βοστώνης 1897 ήταν η 1η διοργάνωση του Μαραθωνίου της Βοστώνης, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της ομώνυμης Αθλητικής Ομοσπονδίας (B.A.A.). Ο μαραθώνιος πραγματοποιήθηκε στη Βοστώνη, στη Μασαχουσέτη, την Τρίτη 19 Απριλίου του 1897.
Ο Μαραθώνιος της Βοστώνης ξεκίνησε το 1897, εμπνευσμένος από την αναβίωση του μαραθωνίου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Είναι ο παλαιότερος μαραθώνιος συνεχούς λειτουργίας στις Η.Π.Α. και ο δεύτερος μακροβιότερος συνεχούς λειτουργίας αγώνας δρόμου στη Βόρεια Αμερική, έχοντας κάνει ντεμπούτο πέντε μήνες μετά τον αγώνα δρόμου Buffalo Turkey Trot.
Η εκδήλωση προγραμματίστηκε για την πρόσφατη νεοσυσταθείσα αργία Ημέρα των Πατριωτών, με τον αγώνα να συνδέει τους Αθηναϊκούς και τους Αμερικανικούς αγώνες για ελευθερία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαραθώνιος Βοστώνης Κατηγορία:Στίβος το 1897
Τoυσκουλανές Διατριβές
Κείμενο
To 45 ΠΚΕ, όταν ο Κικέρων ήταν περίπου 61 ετών, η κόρη του, η Τουλλία, πέθανε στη γέννα. H απώλειά της επηρέασε τον Κικέρωνα σε τέτοιο βαθμό που εγκατέλειψε τον δημόσιο βίο και έφυγε από την πόλη, αποσυρόμενος στην Αστέρρα, που ήταν μια εξοχική κατοικία που είχε δίπλα στο Άντιουμ Εκεί αφιερώθηκε στις φιλοσοφικές σποδές, γράφοντας αρκετά βιβλία, συμπεριλμβανομένου του. Ήταν το έθιμό του να παίρνει μερικούς φίλους μαζί του στην εξοχή για πνευματικές συζητήσεις. H βίλλα του είχε μια πινακοθήκη που ονομαζόταν Ακαδημία, στην οποία ο Κικέρων την είχε χτίσει για πραγματοποίηση φιλοσοφικών συζητήσεων.
Eίναι εύρεως σύμφωνο ότι ο Κικέρων έγραψε τις Τουσκουλανές Διατριβές το καλοκαίρι και/ή το φθινόπωρο του 45 ΠΚΕ. O Kικέρων απευθύνει τις Διατριβές στον φίλο του Βρούτο, έναν αξιοσημείωτο πολιτικό και συνάδελφο, και αργότερα δολοφόνο του Ιούλιου Καίσαρα. Στο πρώτο βιβλίο ο Κικέρων ξεκινάει την ιστορία περιγράφοντας την πενθήμερη συζήτηση που είχε με τους φίλους του μετά την πρόσφατη αναχώρηση του Βρούτου. Το δεύτερο βιβλίο περιλαμβάνει την λεπτομέρεια οπού ο Κικέρων και οι φίλοι του περνούσαν τα πρωινά τους με ρητορικές ασκήσεις και τα απογεύματα τους με φιλοσοφικές συζητήσεις. Ωστόσο, είναι πολύ μονόπλευρες. Ο ανώνυμος φίλος του κάθε διαλόγου δρα μόνο και μόνο για συπληρώσει το θέμα της μέρας και να παρέχει ομαλές μεταβάσεις μέσα σ' αυτό.
Βιβλία
Το Tusculanae Disputationes αποτελείται από πέντε βιβλία:
Ο σκοπός των διαλέξεων του Κικέρωνα ήταν να ενισχύσει το μυαλό με πρακτικά και φιλοσοφικά μαθήματα προσαρμοσμένα στις συνθήκες της ζωής, μας ανυψώσει πάνω από την επιρροή των παθών και των πόνων. Σε καθέναν από τους διαλόγους, ένας από τους καλεσμένους, που ονομάζεται o Ακροατής, ανοίγει ένα θέμα προς συζήτηση. Κάθε διάλογος ξεκινάει με μια εισαγωγή για την ανωτερότητα της φιλοσοφίας, και το πλεονέκτημα της υιοθέτησης της σοφίας των Ελλήνων στη Λατινική γλώσσα.
Bιβλίο 1
Στον πρώτο διάλογο ο συγγραφέας διαβεβαιώνει ότι ο θάντατος είναι ένα κακό, που ο Κικέρων ακολουθεί να το διαψεύσει:
Οποιαδήποτε από τις απόψεις σχετικά με τη σύσταση της ψυχής είναι αλήθεια, θα ακολουθήσει, ότι ο θάνατος είναι ή καλό, ή τουλάχιστον όχι κακό-- αν είναι εγκέφαλος, αίμα ή καρδιά, θα εξαφανιστεί μαζί με ολόκληρο το σώμα-- αν είναι φωτιά, θα κατασβησθεί-- αν είναι αναπνοή, θα εξανεμισθεί-- αν είναι αρμονία, θα σπάσει-- για να μη μιλήσουμε για εκείνα που κάποιος διαβεβαιώσει ότι δεν είναι τίποτα· αλλά διαφορετικές απόψεις δίνουν ελπίδα, ότι ζωτική σπίθα, όταν έχει εγκαταλέιψει το σώμα, μπορεί να συγκεντρωθεί στον Ουρανό, σαν τη κατάλληλη κατοικία της.
Ο Κικέρων παρουσιάζει σε αρκετά μεγάλο βαθμό πλατωνικά επιχειρήματα σχετικά με την αθανασία της ψυχής και της ανόδου της προς τις ουράνιες περιοχές, όπου θα διασχίζει το διάστημα--λαμβάνοντας άπειρη ευχαρίστηση, μέσα από την πτήση της. Απορρίπτει τους σκοτεινούς μύθους περί του Κάτω Κόσμου. Αλλά ακόμα και αν ο θάνατος θεωρηθεί σαν ο απόλυτος αφανισμός των αισθήσεων, ο Κικέρων αρνείται ότι πρέπει να θεωρείται σαν κάτι κακό. Υποστηρίζει αυτή η άποψη με την σκέψη της ασημαντότητας των απολαύσεων, από τις οποίες στερούμαστε. Το επεξηγεί αυτό με την μοίρα πολλών ιστορικών χαρακτήρων,που, από έναν πρόωρο θάνατο, θα είχαν αποφύγει τις μεγαλύτερες αρρώστιες της ζωής.
Βιβλίο 2
Στον δεύτερο διάλογο, ο ίδιος καλεσμένος ανακοινώνει ότι ο πόνος είναι κάτι κακό. Ο Κικέρων ισχυρίζεται ότι τα βάσανα και οι πόνοι μπορούν να υπερνικηθούν, όχι από τα επικούρεια ρητά, αλλά από τη δύναμη της ψυχής και την υπομονή· και επικρίνει εκείνους τους φιλοσόφους που έχουν αναπαραστήσει τον πόνο με πολύ θαυμαστά χρώματα, και επαναπροσεγγίζει τους ποιητές που έχουν περιγράψει τους ήρωές τους σαν να υποκύπτουν στην επιρροή του. Ο πόνος μπορεί να εξουδετερωθεί μόνο όταν το ηθικό κακό θεωρηθεί ως το μοναδικό κακό, ή από τα μεγαλύτερα κακά ώστε οι αρρώστιες του σώματος και της της τύχης να θεωρηθούν απειροελάχιστα μικρότερες σε σχέση με αυτόν.