cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διάλυση της Γιουγκοσλαβίας
Βόρεια Μακεδονία
Επιπλέον ο πρώτος πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας, Κίρο Γκλιγκόροφ, διατηρούσε πράγματι καλές σχέσεις με το Βελιγράδι καθώς και με τις άλλες πρώην δημοκρατίες. Δεν υπήρξαν προβλήματα μεταξύ της σλαβομακεδονικής και της σερβικής συνοριακής αστυνομίας, παρόλο που μικροί θύλακοι του Κοσσυφοπεδίου και η κοιλάδα του Πρέσεβο ​​αποτελούν τις βόρειες περιοχές της ιστορικής περιοχής που είναι γνωστή ως Μακεδονία, κάτι που διαφορετικά θα μπορούσε να δημιουργήσει συνοριακή διαφορά (βλ. Εσωτερική Μακεδονική Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Οργάνωση).
Οι εξέγερσεις του 2001 και του 2015, ήταν οι τελευταίες μεγάλες συγκρούσεις μεταξύ των Αλβανών εθνικιστών και της κυβέρνησης της Βόρειας Μακεδονίας και περιορίστηκε μετά το 2001. Το 2018, μετά την εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών, η Αλβανική γλώσσα, αναγνωρίστηκε ως δεύτερη επίσημη γλώσσα στη Βόρεια Μακεδονία.
Διεθνής αναγνώριση της διάλυσης
thumb|Κρατικές οντότητες στα εδάφη της πρώην [[Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας|ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας το 2008.]] Το Νοέμβριο του 1991 η Επιτροπή Διαιτησίας της Συνόδου Ειρήνης για τη Γιουγκοσλαβία, με επικεφαλής το Ρομπέρ Μπατεντέρ, αποφάνθηκε, κατόπιν αιτήματος του Λόρδου Κάριγκτον, ότι η ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας βρισκόταν στη διαδικασία της διάλυσης, ότι ο Σερβικός πληθυσμός στην Κροατία και τη Βοσνία δεν είχε δικαίωμα αυτοδιάθεσης με τη μορφή νέων κρατών και ότι τα σύνορα μεταξύ των δημοκρατιών έπρεπε να αναγνωριστούν ως διεθνή σύνορα. Ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε ομόφωνα την Απόφαση 721 στις 27 Νοεμβρίου 1991, που άνοιξε το δρόμο για ειρηνευτικές επιχειρήσεις στη Γιουγκοσλαβία.
Τον Ιανουάριο του 1992 η Κροατία και η Γιουγκοσλαβία υπέγραψαν ανακωχή υπό την εποπτεία των Ηνωμένων Εθνών, ενώ συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Σερβικής και της Κροατικής ηγεσίας για το διμελισμό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Στις 15 Ιανουαρίου 1992 η ανεξαρτησία της Κροατίας και της Σλοβενίας αναγνωρίστηκε σε όλο τον κόσμο.
Η Σλοβενία, η Κροατία και η Βοσνία έγιναν δεκτά αργότερα ως κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών στις 22 Μαΐου 1992. Το 1995, οι Ειρηνευτικές Συμφωνίες του Ντέιτον εντάχθηκαν στην Ομοσπονδία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης με τη Σερβική οντότητα, η Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, από εκείνη τη στιγμή αναγνωριζόταν επίσημα ως πολιτικά υποκρατική οντότητα χωρίς δικαίωμα απόσχισης, υπό το κράτος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ενώ το 1997, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, άλλαξε το συνταγματικό της όνομα στο σημερινό «Ομοσπονδία της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης».
Η Βόρεια Μακεδονία έγινε δεκτή ως χώρα μέλος των Ηνωμένων Εθνών στις 8 Απριλίου 1993, όταν η συνταγματική της ονομασία ήταν «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Όμως, λόγω των αντιδράσεων με την Ελλάδα για τη χρήση του όρου «Μακεδονία», η Βόρεια Μακεδονία έγινε δεκτή με την προσωρινή ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» (ΠΓΔΜ), ονομασία, που διατήρησε δυστυχώς η γειτονική μας χώρα για 25 ολόκληρα χρόνια, μέχρι και το 2018, λόγω της αδιαφορίας των εκάστοτε κυβέρνησεων της Ελλάδας, και τις ΠΓΔΜ, να επιλύσουν άμεσα το Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα, τελικά το οποίο επιλύθηκε κατόπιν με τη Συμφωνία των Πρεσπών και αντικαταστάθηκε από το σημερινό και οριστικό «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», στις 12 Ιουνίου του 2018.
Το 1999 το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας με την Πρωτομαγιάτικη ομιλία του ηγέτη του Όσκαρ Λαφοντέν επέκρινε τον ρόλο που διαδραμάτισε η Γερμανία στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με την πρόωρη αναγνώριση της ανεξαρτησίας των δημοκρατιών.
Το Μάρτιο του 1992 ο πολιτικός και μελλοντικός πρόεδρος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς κατέληξε με μεσολάβηση της ΕΟΚ σε συμφωνία με τους Κροάτες και τους Σέρβουςτης Βοσνίσς σε συμβιβασμό συνομοσπονδίας τριών καντονιών. Όμως η κυβέρνηση των ΗΠΑ, σύμφωνα με τους New York Times, τον προέτρεψε να επιλέξει ένα ενιαίο, κυρίαρχο, ανεξάρτητο κράτος. Αυτό έκανε μεγαλύτερη την πιθανότητα ενός αιματηρού εμφυλίου πολέμου, στον οποίο τόσο οι Κροάτες όσο και οι Σέρβοι της Βοσνίας θα είχαν την υποστήριξη των αντίστοιχων κρατών τους.
Τα μετά στη Σερβία και στο Μαυροβούνιο
Ο πόλεμος στό δυτικό τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ολοκληρώθηκε το 1995 με ειρηνευτικές συνομιλίες υπό την αιγίδα των ΗΠΑ στο Ντέιτον του Οχάιο και οδήγησαν στη ομώνυμη συμφωνία. Τα πέντε χρόνια διάσπασης και πολέμου οδήγησαν σε μποϊκοτάζ και εμπάργκο, προκαλώντας την κατάρρευση της οικονομίας. Ο Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου ξεκίνησε το 1996 και ολοκληρώθηκε με τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς του 1999. Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ανατράπηκε το 2000.
Η Γιουγκοσλαβία μετονομάστηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2003 ως κρατική ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου. Η κρατική ένωση της Σερβίας και του Μαυροβουνίου ήταν ασταθής και τελικά διαλύθηκε το 2006 όταν, σε δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στις 21 Μαΐου 2006, η ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου υποστηρίχθηκε από το 55,5% των ψηφοφόρων και η ανεξαρτησία δηλώθηκε στις 3 Ιουνίου 2006. Η Σερβία κληρονόμησε Η ένταξη του ΟΗΕ στην Ένωση των Ηνωμένων Εθνών.
Αθλητισμός
Μετέπειτα, το 1993, ξεκίνησε η αναγκαστική ίδρυση των Εθνικών Ολυμπιακών Επιτροπών, και συμμετέχουν πλέον ανεξάρτητα από τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 στην Ατλάντα, των ΗΠΑ (όπως έγινε αντίστοιχα, το ίδιο ακριβώς πράγμα, και στην περίπτωση των χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης). Μερικές Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές έκαναν το ντεμπούτο τους στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1994, στο Λιλεχάμερ, της Νορβηγίας.
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, που πραγματοποιήθηκαν για πρώτη φορά, στο Ρίο ντε Τζανέιρο, της Βραζιλίας, έκανε την πρώτη του εμφάνιση και το Κόσοβο, ως ανεξάρτητη χώρα, προκαλώντας την οργή, αλλά και τη θρασυδείλια, πολλών χωρών, οι οποίες το αναγνώρισαν είτε προσωρινά ως κυρίαρχο κράτος, είτε και καθόλου (και ειδικότερα πολλές χώρες της Αφρικής), ενώ πολλές χώρες, δεν αποδέχονται το Κόσοβο, ως κυρίαρχο κράτος, επειδή θεωρούν, ότι απειλεί την εδαφική ακεραιότητα της Σερβίας, ενώ ακόμη το θεωρούν και «κίνδυνο εθνικισμού», για τους αυτόχθονες κατοίκους του, αλλά «και όνειρα και ελπίδα στη δημιουργία μιας Μεγάλης Αλβανίας», η οποία αν δημιουργηθεί (το οποίο προσπαθούν όλοι να αποτρέψουν), μπορεί να αλλάξει για πάντα τις γεωπολιτικές ισορροπίες, στη Βαλκανική Χερσόνησο, και να δημιουργήσει «πονοκέφαλο» στην Ευρώπη.
Τηλεπικοινωνίες
Ο διεθνής κωδικός κλήσης +38 της Γιουγκοσλαβίας, μετά τη διάλυση της, το 1991, καταργήθηκε πλήρως, και σήμερα δεν χρησιμοποιείται από καμία χώρα, ενώ ο ίδιος κωδικός +38, διασπάστηκε σε τριψήφιους κωδικούς, προκειμένου να δημιουργηθούν νέοι κωδικοί κλήσης. Η Ο.Δ. Γιουγκοσλαβίας (και μετέπειτα, η Σερβία, μετά από χρόνια, το 2006, ως το διάδοχο κράτος της άλλοτε Γιουγκοσλαβίας) υιοθέτησε το 1991, τον κωδικό +381. Ανάμεσα στο 1993 και το 1997, αλλά και το διάστημα 2006 με 2008, όλες οι τότε νέες ανεξάρτητες δημοκρατίες, που απάρτιζαν τη Γιουγκοσλαβία δημιούργησαν τους δικούς τους ξεχωριστούς διεθνείς κωδικούς κλήσεων: το Μαυροβούνιο (+382), η Κροατία (+385), η Σλοβενία (+386), η Βοσνία Ερζεγοβίνη (+387) και η Βόρεια Μακεδονία - τότε ΠΓΔΜ (+389), ενώ το μη αναγνωρισμένο Κόσοβο, κατοχύρωσε τον κωδικό +383. Αντίθετα τον κωδικό +380, τον υιοθέτησε μια πρώην Σοβιετική χώρα, η Ουκρανία, ενώ ο κωδικός +388, δόθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αποκλειστικά και μόνο για τις δικές της τηλεπικοινωνίες, ενώ σήμερα δεν χρησιμοποιείται.
Ο ρόλος της Ελλάδας στο θέμα του Μακεδονικού
Η Ελλάδα, ούσα στο ΝΑΤΟ, το οποίο ήθελε να είναι ουδέτερο, δεν μπορούσε να έχει κάποια άμεση εμπλοκή. Ωστόσο η Ελλάδα, αμέσως μετά την ανεξαρτητοποίηση της τότε «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» ήρθε αντιμέτωπη με το Μακεδονικό ονοματολογικό ζήτημα. Τον Φεβρουάριο του 1992 έγινε στη Θεσσαλονίκη ένα τεράστιο για τα ελληνικά δεδομένα συλλαλητήριο, με πάνω από 1 εκατομμύριο συμμετέχοντες, το οποίο διαδήλωνε για την ελληνικότητα της Μακεδονίας και το σφετερισμό του ονόματος από το νέο ανεξάρτητο κρατίδιο. Οι μετέχοντες ήταν άτομα όλων των πολιτικών κατευθύνσεων εκτός από το ΚΚΕ.
Το πολιτικό-κοινωνικό σύμπλεγμα της χώρας κείτονταν φιλικά προς τους Σέρβους και αυτό έγινε φανερό και μέσα από επίσκεψη του Ράντοβαν Κάρατζιτς τον Ιούνιο του 1993. Ο Σέρβος ηγέτης είχε έρθει στην Ελλάδα, μετά από πρόσκληση του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ και η εκδήλωση είχε οργανωθεί από την Εκκλησία της Ελλάδας με συνδιοργανωτές τη ΓΣΕΕ, την ΠΑΣΕΓΕΣ, την ΑΔΕΔΥ και άλλους σχετικούς φορείς.
Χρονολογία ανακηρύξεων των αποκατεστημένων και νέων κρατών
Τα κράτη με περιορισμένη αναγνώριση εμφανίζονται με πλάγια γράμματα.
Γεωφαγία
δεξιά|μικρογραφία| [[Διοξείδιο του πυριτίου|Πυρίτιο σε χώμα που έχει φάει μια γυναίκα εμφανίζεται με λευκό σε αυτή την απλή ακτινογραφία]] Η γεωφαγία είναι η σκόπιμη πρακτική της κατανάλωσης γης ή χώματος - όπως ουσίες όπως άργιλος, κιμωλία ή λόφοι τερμιτών. Είναι μια προσαρμογή συμπεριφοράς που εμφανίζεται σε πολλά μη ανθρώπινα ζώα και έχει τεκμηριωθεί σε περισσότερα από 100 είδη πρωτευόντων. Η γεωφαγία σε πρωτεύοντα πλην του ανθρώπου χρησιμοποιείται κυρίως για προστασία από παράσιτα, για την παροχή συμπληρωμάτων μετάλλων και για τη βοήθεια του μεταβολισμού τοξικών ενώσεων από τα φύλλα. Η γεωφαγία εμφανίζεται επίσης στους ανθρώπους και αναφέρεται συχνότερα σε παιδιά και εγκύους.
Η ανθρώπινη γεωφαγία είναι μια μορφή πίκα - η λαχτάρα και η σκόπιμη κατανάλωση μη διατροφικών ειδών - και ταξινομείται ως διατροφική διαταραχή στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (ΔΣΕΨΔ) εάν δεν είναι κοινωνικά ή πολιτισμικά κατάλληλη. Μερικές φορές η γεωφαγία είναι συνέπεια της αγκυλοστομίασης. Αν και η αιτιολογία της παραμένει άγνωστη, η γεωφαγία έχει πολλά πιθανά προσαρμοστικά οφέλη για την υγεία, καθώς και αρνητικές συνέπειες.
Ζώα
δεξιά|μικρογραφία| [[Μεταξένιο σιφάκα (Propithecus candidus) που τρώει χώμα]] Η γεωφαγία είναι ευρέως διαδεδομένη στο ζωικό βασίλειο. Ο Γαληνός, ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος και ιατρός, ήταν ο πρώτος που κατέγραψε τη χρήση του πηλού από άρρωστα ή τραυματισμένα ζώα τον 2ο αιώνα μ.Χ. Αυτός ο τύπος γεωφαγίας έχει τεκμηριωθεί σε «πολλά είδη θηλαστικών, πτηνών, ερπετών, πεταλούδων και ισόποδων, ειδικά μεταξύ φυτοφάγων».
Πτηνά
Πολλά είδη παπαγάλων της Νότιας Αμερικής έχουν παρατηρηθεί να γλείφουν άργιλο και τα μεγάλα κακατούα με κίτρινο λοφίο έχουν παρατηρηθεί να καταπίνουν άργιλο στην Παπούα Νέα Γουινέα. Η ανάλυση των εδαφών που καταναλώνονται από άγρια πτηνά δείχνει ότι συχνά προτιμούν εδάφη με υψηλή περιεκτικότητα σε άργιλο, συνήθως με τις οικογένειες αργίλου σμεκτίτη να εκπροσωπούνται περισσότερο.
Η προτίμηση για ορισμένους τύπους αργίλου ή εδάφους μπορεί να οδηγήσει σε ασυνήθιστη διατροφική συμπεριφορά. Για παράδειγμα, οι περουβιανοί παπαγάλοι του τροπικού δάσους του Αμαζονίου συγκεντρώνονται όχι μόνο σε μια συγκεκριμένη στροφή του ποταμού Μανού αλλά σε ένα συγκεκριμένο στρώμα εδάφους που εκτείνεται οριζόντια εκατοντάδες μέτρα κατά μήκος αυτής της στροφής. Οι παπαγάλοι αποφεύγουν να τρώνε το υπόστρωμα σε στρώσεις ένα μέτρο πάνω ή κάτω από το προτιμώμενο στρώμα. Αυτοί οι παπαγάλοι τρώνε τακτικά σπόρους και άγουρα φρούτα που περιέχουν αλκαλοειδή και άλλες τοξίνες που καθιστούν τους σπόρους και τους καρπούς πικρούς και ακόμη και θανατηφόρους. Επειδή πολλές από αυτές τις χημικές ουσίες φορτίζονται θετικά στο όξινο στομάχι, συνδέονται με ορυκτά αργίλου που έχουν αρνητικά φορτισμένες θέσεις ανταλλαγής κατιόντων και έτσι καθίστανται ασφαλείς. Τα προτιμώμενα εδάφη τους έχουν πολύ υψηλότερη ικανότητα ανταλλαγής κατιόντων από τα παρακείμενα, απορριπτόμενα στρώματα εδαφών επειδή είναι πλούσια σε ορυκτά σμεκτίτη, καολίνης και μαρμαρυγιών. Τα προτιμώμενα εδάφη ξεπερνούν το καθαρό ορυκτό καολίνης και ξεπερνούν ή προσεγγίζουν τον καθαρό μπεντονίτη στην ικανότητά τους να δεσμεύουν την κινίνη και το ταννικό οξύ.
Οι δοκιμές in vitro και in vivo αυτών των εδαφών και πολλών άλλων από το νοτιοανατολικό Περού δείχνουν ότι απελευθερώνουν επίσης σημαντικές θρεπτικές ποσότητες μετάλλων, όπως ασβέστιο και νάτριο. Στο παράδειγμα του ποταμού Μανού που αναφέρθηκε παραπάνω, οι προτιμώμενες ζώνες εδάφους είχαν πολύ υψηλότερα επίπεδα νατρίου από εκείνες που δεν επιλέχθηκαν. Επανειλημμένες μελέτες έχουν δείξει ότι τα εδάφη που καταναλώνονται συχνότερα από παπαγάλους στη Νότια Αμερική έχουν υψηλότερη περιεκτικότητα σε νάτριο από αυτά που δεν καταναλώνονται. μικρογραφία| Παπαγάλοι που τρώνε τη χώμα μικρογραφία| Ιαπωνικοί Μακάκοι που τρώνε χώμα Δεν είναι σαφές ποιος παράγοντας προκαλεί τη γεωφαγία των πτηνών. Ωστόσο, πληθαίνουν τα στοιχεία ότι το νάτριο είναι ο πιο σημαντικός οδηγός μεταξύ των παπαγάλων στο νοτιοανατολικό Περού. Οι παπαγάλοι είναι γνωστό ότι τρώνε τοξικά τρόφιμα παγκοσμίως, αλλά η γεωφαγία επικεντρώνεται σε πολύ συγκεκριμένες περιοχές. Οι ερευνητές Λε και λοιποί δείχνουν ότι η γεωφαγία των παπαγάλων στη Νότια Αμερική συσχετίζεται θετικά σε σημαντικό βαθμό με την απόσταση από τον ωκεανό. Αυτό υποδηλώνει ότι η συνολική έλλειψη νατρίου στο οικοσύστημα, όχι η διακύμανση της τοξικότητας των τροφίμων, είναι καλύτερος προγνωστικός δείκτης της χωρικής κατανομής της γεωφαγίας. Αυτή η εργασία, σε συνδυασμό με τα πρόσφατα ευρήματα σταθερά υψηλών επιπέδων νατρίου σε εδάφη που καταναλώνονται,  καθιστούν πολύ πιθανό ότι το νάτριο είναι ο κύριος οδηγός της γεωφαγίας των πτηνών μεταξύ των παπαγάλων (και πιθανώς άλλων ταξινομικών κατηγοριών) στο δυτικό Λεκάνη του Αμαζονίου. Αυτή η υπόθεση για τα συμπληρωματικά θρεπτικά συστατικά υποστηρίζεται περαιτέρω από τη μέγιστη γεωφαγία που εμφανίζεται κατά την περίοδο αναπαραγωγής των παπαγάλων.
Πρωτεύοντα
Υπάρχουν αρκετές υποθέσεις σχετικά με τη σημασία της γεωφαγίας σε νυχτερίδες και πρωτεύοντα θηλαστικά. Οι χιμπατζήδες στο Εθνικό Πάρκο Κιμπάλε στην Ουγκάντα, έχει παρατηρηθεί ότι καταναλώνουν έδαφος πλούσιο σε άργιλο καολίνης λίγο πριν ή μετά την κατανάλωση φυτών, συμπεριλαμβανομένου του Trichilia rubescens, το οποίο έχει ανθελονοσιακές ιδιότητες στο εργαστήριο.
Η γεωφαγία είναι μια προσαρμογή συμπεριφοράς που παρατηρείται σε 136 είδη μη ανθρώπινων πρωτευόντων από την υποκατηγορία Απλόρρινοι (81%) και Στρεψίρρινοι (19%). Τα εδάφη που καταπίνονται πιο συχνά είναι εδάφη από λοφίσκους, εδάφη από βάσεις δέντρων, εδάφη από λοφίσκους τερμιτών, εδάφη «Πονγκ» και δασικό έδαφος. Μελέτες έχουν δείξει πολλά οφέλη της γεωφαγίας, όπως προστασία από παράσιτα (4,9%), συμπληρώματα μετάλλων (19,5%) και βοηθά στο μεταβολισμό τοξικών ενώσεων από τα φύλλα (12,2%) μη αποκλειστικά. Από την ανάλυση του εδάφους έχει φανεί ότι μία από τις κύριες ενώσεις στη γη που καταναλώνονται από αυτά τα πρωτεύοντα είναι τα ορυκτά αργίλου που περιέχει καολίνη, η οποία χρησιμοποιείται συνήθως σε φάρμακα για διαρροϊκά και εντερικά προβλήματα. Η γεωφαγική συμπεριφορά παίζει σημαντικό ρόλο στην υγεία των μη ανθρώπινων πρωτευόντων. Αυτό το είδος χρήσης ζωοφαρμακογνωσίας διαφέρει από το ένα είδος στο άλλο. Για παράδειγμα, οι ορεινοί γορίλες από τη Ρουάντα τείνουν να καταπίνουν αργιλώδες έδαφος κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου, όταν αλλάζει η βλάστηση, αναγκάζοντάς τους να τρέφονται με φυτά που έχουν περισσότερες τοξικές ενώσεις. Αυτό το είδος εποχικής συμπεριφορικής προσαρμογής παρατηρείται επίσης στους κοκκινόχειρες πιθήκους από τη δυτική Βραζιλιάνικη Αμαζονία, οι οποίοι πρέπει επίσης να προσαρμοστούν στη μετατόπιση της διατροφής με φύλλα που περιέχουν περισσότερες τοξικές ενώσεις. Σε άλλες περιπτώσεις, η γεωφαγία χρησιμοποιείται από τους λεμούριους με ουρά ως προληπτική και θεραπευτική συμπεριφορά για τον έλεγχο των παρασίτων και την εντερική μόλυνση. Αυτά τα οφέλη από την κατάποση αργίλου μπορούν επίσης να παρατηρηθούν μεταξύ των μακάκων ρήσος. Σε μια μελέτη που διεξήχθη στο νησί Κάγιο Σαντιάγκο, παρατηρήθηκε ότι οι μακάκοι ρήσος είχαν εντερικά παράσιτα και δεν είχε επηρεαστεί η υγεία τους και δεν είχαν πολλές γαστρεντερικές επιδράσεις από αυτά τα παράσιτα. Τα δεδομένα που παρατηρήθηκαν δείχνουν ότι αυτό προκλήθηκε από την κατανάλωση αργιλώδους εδάφους από αυτό το είδος. Από την άλλη πλευρά, οι παρατηρήσεις έχουν δείξει ότι η συμπεριφορική γεωφαγία παρέχει συμπληρώματα μετάλλων, όπως φαίνεται μεταξύ των κολομπίνων της Καμπότζης. Η μελέτη διεξήχθη στα γλειψίματα άλατος στην Περιοχή Διατήρησης Βέουν Σάι-Σιέμ Πανγκ, μια τοποθεσία που επισκέπτονται διάφορα είδη μη ανθρώπινων πρωτευόντων. Χρειάζεται να διεξαχθεί πιο εις βάθος έρευνα προκειμένου να κατανοηθεί καλύτερα αυτή η συμπεριφορική προσαρμογή της γεωφαγίας μεταξύ των μη ανθρώπινων πρωτευόντων.
Νυχτερίδες
Υπάρχει συζήτηση για το εάν η γεωφαγία στις νυχτερίδες είναι κυρίως για συμπληρώματα διατροφής ή αποτοξίνωση. Είναι γνωστό ότι ορισμένα είδη νυχτερίδων επισκέπτονται τακτικά μέρη γλειψίματατος ορυκτών ή αλατιού για να αυξήσουν την κατανάλωση αργίλου. Ωστόσο, ο Βόιγκτ και λοιποί απέδειξε ότι τόσο οι νυχτερίδες με έλλειψη μετάλλων όσο και οι υγιείς νυχτερίδες γλείφουν αλάτι με τον ίδιο ρυθμό. Επομένως, η συμπλήρωση μετάλλων είναι απίθανο να είναι ο πρωταρχικός λόγος για τη γεωφαγία στις νυχτερίδες. Επιπλέον, το γλείψιμο αλατιού της νυχτερίδας αυξάνεται σε περιόδους υψηλής ζήτησης ενέργειας. Ο Βόιγκτ και λοιποί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο πρωταρχικός σκοπός του γλειψίματος αλατιού από τις νυχτερίδε είναι για σκοπούς αποτοξίνωσης, αντισταθμίζοντας την αυξημένη κατανάλωση τοξικών φρούτων και σπόρων.
Ανθρωπολογικά και ιστορικά στοιχεία
Στοιχεία για την πιθανή προέλευση της γεωφαγίας βρέθηκαν στα λείψανα των πρώιμων ανθρώπων στην Αφρική: δεξιά|μικρογραφία| Ένα πεντάχρονο κορίτσι στο Περού με επιθυμία να φάει χώμα (γεωφαγία). Ξυλογραφία Ε. Ρίου, 186-. Η γεωφαγία είναι σχεδόν καθολική σε όλο τον κόσμο σε φυλετικές και παραδοσιακές αγροτικές κοινωνίες (αν και προφανώς δεν έχει τεκμηριωθεί στην Ιαπωνία ή την Κορέα). Στον αρχαίο κόσμο, αρκετοί συγγραφείς σημείωσαν το φαινόμενο της γεωφαγίας. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος λέγεται ότι σημείωσε την κατάποση χώματος στη Λήμνο, ένα νησί της Ελλάδας, και η κατανάλωση εδάφους από αυτό το νησί σημειώθηκε μέχρι τον 14οαιώνα. Το εγχειρίδιο του Ιπποκράτη (460–377 π.Χ.) αναφέρει τη γεωφαγία, και το περίφημο ιατρικό εγχειρίδιο με τίτλο DeMedicina σε επιμέλεια Άουλους Κορνέλιους Κέλσους (14–37 KX) φαίνεται να συνδέει την αναιμία με τη γεωφαγία.
Η ύπαρξη γεωφαγίας μεταξύ των ιθαγενών της Αμερικής σημειώθηκε από τους πρώτους εξερευνητές στην Αμερική, συμπεριλαμβανομένου του Γκαμπριέλ Σοάρες ντε Σόουζα, ο οποίος το 1587 ανέφερε μια φυλή στη Βραζιλία που τη χρησιμοποιούσε για αυτοκτονία, και του Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, ο οποίος είπε ότι μια φυλή που ονομάζεται Οτομάκοι έτρωγαν μεγάλες ποσότητες χώματος. Στην Αφρική, ο Ντέιβιντ Λίβινγκστον έγραψε για σκλάβους που τρώνε χώμα στη Ζανζιβάρη, και πιστεύεται επίσης ότι μεγάλοι αριθμοί σκλάβων έφεραν μαζί τους πρακτικές κατανάλωσης χώματος όταν διακινήθηκαν στον Νέο Κόσμο ως μέρος του διατλαντικού δουλεμπορίου. Οι σκλάβοι που ασκούσαν γεωφαγία ονομάζονταν «πηλοφάγοι» επειδή ήταν γνωστό ότι κατανάλωναν άργιλο, καθώς και μπαχαρικά, στάχτη, κιμωλία, γρασίδι, γύψο, μπογιά και άμυλο.
Σε πιο πρόσφατες εποχές, σύμφωνα με το Dixie's Forgotten People: the South's Poor Whites, η γεωφαγία ήταν κοινή μεταξύ των φτωχών λευκών στις Νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες τον 19ο και στις αρχές του 20ουαιώνα, και συχνά γελοιοποιήθηκε στη λαϊκή λογοτεχνία. Η βιβλιογραφία αναφέρει επίσης, «Πολλοί άντρες πίστευαν ότι η κατανάλωση πηλού αύξανε τη σεξουαλική ικανότητα, και μερικές γυναίκες ισχυρίστηκαν ότι η κατανάλωση αργίλου βοηθούσε τις έγκυες γυναίκες να έχουν εύκολο τοκετό». Η γεωφαγία μεταξύ των Νοτίων μπορεί να έχει προκληθεί από τον υψηλό επιπολασμό της αγκυλοστομίασης, της οποίας η επιθυμία για κατανάλωση χώματος είναι ένα σύμπτωμα. Η γεωφαγία έχει γίνει λιγότερο διαδεδομένη καθώς οι Αμερικανοί της υπαίθρου αφομοιώνονται στην αστική κουλτούρα. Ωστόσο, μαγειρεμένο, ψημένο και επεξεργασμένο χώμα και άργιλος πωλούνται σε καταστήματα υγιεινής διατροφής και σε υπαίθριες υπαίθριες αγορές στον Αμερικανικό Νότο.
Σύγχρονες πρακτικές
δεξιά|μικρογραφία| Αρκετοί διαφορετικοί βράχοι από υλικό που μοιάζει με πηλό που πωλούνται σε μια τοπική αγορά στο Κάμπουε της Ζάμπια. Συνήθως αγοράζονται και καταναλώνονται από έγκυες γυναίκες. Στην Αφρική, ο καολίτνς, μερικές φορές γνωστός ως kalaba (στη Γκαμπόν και στο Καμερούν), calaba και calabachop (στην Ισημερινή Γουινέα), τρώγεται για ευχαρίστηση ή για να καταστείλει την πείνα. Ο καολίνης για ανθρώπινη κατανάλωση πωλείται στις περισσότερες αγορές στο Καμερούν και συχνά αρωματίζεται με μπαχαρικά όπως μαύρο πιπέρι και κάρδαμο. Η κατανάλωση είναι μεγαλύτερη στις γυναίκες, ειδικά για τη θεραπεία της ναυτίας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, παρά τα πιθανά επικίνδυνα επίπεδα αρσενικού και μόλυβδου για το αγέννητο παιδί. Ένα άλλο παράδειγμα γεωφαγίας αναφέρθηκε στο Μάνγκαουνγκ, στη Νότια Αφρική, όπου η πρακτική διερευνήθηκε γεωχημικά. Η κιμωλία καλαμπάς τρώγεται επίσης στη δυτική Αφρική.
Στην Αϊτή, οι φτωχοί άνθρωποι είναι γνωστό ότι τρώνε μπισκότα από χώμα, αλάτι και λίπος λαχανικών. Αυτά τα μπισκότα έχουν ελάχιστη θρεπτική αξία, αλλά καταφέρνουν να κρατούν τους φτωχούς στη ζωή. Ωστόσο, η μακροχρόνια κατανάλωση των μπισκότων αναφέρεται ότι προκαλεί πόνους στο στομάχι και υποσιτισμό και δεν συνιστάται από τους ιατρούς.
Στην Κεντρική Ιάβα και την Ανατολική Ιάβα, στην Ινδονησία, ένα φαγητό από χώμα που ονομάζεται άμπο καταναλώνεται ως σνακ ή ελαφρύ γεύμα. Αποτελείται από καθαρό πηλό, χωρίς κανένα μείγμα συστατικών.
Ο πηλός μπεντονίτης είναι διαθέσιμος παγκοσμίως ως πεπτικό βοήθημα. Ο καολίνης χρησιμοποιείται επίσης ευρέως ως πεπτικό βοήθημα και ως βάση για ορισμένα φάρμακα. Ο παλυγορσκίτης, ένας άλλος τύπος αργίλου, είναι ενεργό συστατικό σε πολλά αντιδιαρροϊκά φάρμακα.
Επίπτωση στην υγεία
δεξιά|μικρογραφία| Προετοιμασία μπισκότων χώματος στην Αϊτή Τα ορυκτά αργίλου έχουν αναφερθεί ότι έχουν ευεργετικές μικροβιολογικές επιδράσεις, όπως η προστασία του στομάχου από τοξίνες, παράσιτα και παθογόνα. Οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να συνθέσουν βιταμίνη Β12 (κοβαλαμίνη), επομένως η γεωφαγία μπορεί να είναι μια προσαρμογή συμπεριφοράς για τη λήψη της από βακτήρια στο έδαφος. Η περιεκτικότητα σε ανόργανα άλατα στα εδάφη μπορεί να διαφέρει ανά περιοχή, αλλά πολλά περιέχουν υψηλά επίπεδα ασβεστίου, χαλκού, μαγνησίου, σιδήρου και ψευδαργύρου, μέταλλα που είναι κρίσιμα για την ανάπτυξη των εμβρύων που μπορεί να προκαλέσουν λαχτάρα για μέταλλα, χώμα ή μάσημα πάγου σε έγκυες γυναίκες. Στο βαθμό που αυτές οι λιγούρες και η επακόλουθη κατανάλωση μετάλλων (καθώς και στην περίπτωση της λαχτάρας για πάγο ή άλλη κρύα αγγειοσυσπαστική τροφή που βοηθά στην αύξηση των επιπέδων οξυγόνου του εγκεφάλου περιορίζοντας τις φλέβες του λαιμού) είναι θεραπευτικά αποτελεσματικά στη μείωση της βρεφικής θνησιμότητας, αυτές οι γενετικές προδιαθέσεις και οι σχετικοί περιβαλλοντικοί ερεθισμοί, είναι πιθανό να βρεθούν και στο βρέφος. Ομοίως, τα φτωχά χωριά πολλών γενεών ή άλλες ομοιογενείς κοινωνικοοικονομικές κλειστές γενετικές κοινότητες είναι πιο πιθανό να έχουν ανταμείψει τη γονιδιακή έκφραση της λαχτάρας κατανάλωσης χώματος ή αργίλου, αυξάνοντας την πιθανότητα επιβίωσης μέσω πολύδυμων κυήσεων και για τα δύο φύλα.
Υπάρχουν προφανείς κίνδυνοι για την υγεία κατά την κατανάλωση χώματος που είναι μολυσμένο από περιττώματα ζώων ή ανθρώπων. Ειδικότερα, τα αυγά ελμινθών, όπως η ασκαρίδα, τα οποία μπορούν να παραμείνουν βιώσιμα στο έδαφος για χρόνια, μπορούν να οδηγήσουν σε ελμινθίαση. Ο τέτανος ενέχει περαιτέρω κίνδυνο. Η δηλητηρίαση από μόλυβδο σχετίζεται επίσης με την κατάποση χώματος, καθώς και οι κίνδυνοι για την υγεία που σχετίζονται με την έκθεση σε ψευδάργυρο μπορεί να είναι προβληματικοί μεταξύ των ατόμων που τρώνε χώμα σε τακτική βάση. Η γεωφαγία κύησης (γεωφαγία στην εγκυμοσύνη) έχει συσχετιστεί με διάφορες ομοιοστατικές διαταραχές και οξειδωτική βλάβη σε αρουραίους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηθολογία Κατηγορία:Κοινωνική ανθρωπολογία Κατηγορία:Εθνοβιολογία Κατηγορία:Διατροφικές συμπεριφορές
Ναγίμπ Μπουκέλε
Ο Ναγίμπ Αρμάνδο Μπουκέλε Ορτές (ισπανικά: Nayib Armando Bukele Ortez, 24 Ιουλίου 1981-) είναι πολιτικός και επιχειρηματίας από το Ελ Σαλβαδόρ, πρόεδρος της χώρας από τον Ιούνιο του 2019, έχοντας κερδίσει τις εκλογές του 2019. Έγινε ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, μετά τον Χοσέ Ναπολέον Ντουάρτε (1984-89) ο οποίος εξελέγη στο αξίωμα χωρίς να είναι υποψήφιος ενός από τα δύο μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα της χώρας, το FMLN και το ARENA. Ο Μπουκέλε ήταν υποψήφιος του κεντροδεξιού κόμματος GANA.
Είχε προηγουμένως εκλεγεί δήμαρχος της Νουέβο Κουσκατλάν στις 11 Μαρτίου 2012. Εκλέχθηκε επίσης δήμαρχος του Σαν Σαλβαδόρ την 1η Μαρτίου 2015 και ανέλαβε καθήκοντα την 1η Μαΐου 2015. Αναδείχθηκε νικητής των δημοτικών εκλογών και στους δύο δήμους με τη σημαία του Κόμματος Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπουκέλε γεννήθηκε στο Σαν Σαλβαδόρ το 1981. Είναι γιος της Όλχα Ορτές δε Μπουκέλε και του Αρμάντο Μπουκέλε Κατάν, σημαίνοντος επιχειρηματία και τοπικού ιμάμη παλαιστινιακής καταγωγής. Σε πολύ νεαρή ηλικία, ο Ναγίμπ αναγνωρίστηκε για τις ικανότητες και το επιχειρηματικό του πνεύμα. Σε ηλικία μόλις 18 ετών, διηύθυνε ήδη μια εταιρεία.
Δήμαρχος
Στις 11 Μαρτίου 2012 εξελέγη δήμαρχος της Νουέβο Κουσκατλάν, στο διαμέρισμα Λα Λιμπερτάδ , εκπροσωπώντας τον συνασπισμό FMLN λαμβάνοντας 2.754 ψήφους (49,72%) επικρατώντας του υποψηφίου της ARENA , ο οποίος κέρδισε 2.585 ψήφους (46,67%). Ανέλαβε καθήκοντα την 1η Μαΐου 2012.
Στις δημοτικές εκλογές του 2015, κέρδισε τον δήμο του Σαν Σαλβαδόρ, πρωτεύουσας του Ελ Σαλβαδόρ , με τη συμμαχία FMLN κερδίζοντας 89.164 ψήφους (50,37% του συνόλου). Ο κύριος αντίπαλός του, ο επιχειρηματίας και πρώην βουλευτής Έντουιν Σαμόρα ( ARENA ), κέρδισε 82.288 ψήφους (46,49%). Ο Μπουκέλε ανέλαβε καθήκοντα την 1η Μαΐου 2015. Τον Φεβρουάριο του 2017 επισκέφθηκε την πόλη της Ταϊπέι, την πρωτεύουσα της Ταϊβάν και συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Ταϊβάν Τσάι Ινγκ Γουέν.
Εκδίωξη από το FMLN
Στις 10 Οκτωβρίου 2017 ο Μπουκέλε εκδιώχθηκε από το FMLN, κατηγορούμενος από το πειθαρχικό συμβούλιο του FMLN για την προώθηση του εσωτερικού διχασμού και την τέλεση δυσφημιστικών ενεργειών σε βάρος του πολιτικού κόμματος. Ο Μπουκέλε δεν προσήλθε στην ακρόαση, που είχε προγραμματιστεί στις 7 Οκτωβρίου 2017 από το πειθαρχικό του FMLN, υποστηρίζοντας ότι ήταν προκατειλημμένο υπέρ των εναγόντων.
Εκλογή ως προέδρου
Μετά την απομάκρυνση του Bukele από το FMLN, οι προσδοκίες του προς το 2019 κινήθηκαν προς την κατεύθυνση της συμμετοχής στις προεδρικές εκλογές ως ανεξάρτητου , αποκηρύσσοντας το σημερινό πολιτικό σύστημα. Ο Ναγίμπ ξεκίνησε το κίνημα Nuevas Ideas ("Νέες ιδέες") με στόχο να καταστεί πολιτικό κόμμα όπου θα μπορούσε να κατέλθει ως υποψήφιος για την προεδρία του Ελ Σαλβαδόρ.
Μετά την ανακοίνωση των προεδρικών του φιλοδοξιών, πολεμήθηκε πολιτικά τόσο από το κυβερνών κόμμα FMLN στην πολιτική αριστερά όσο και από την ARENA στα δεξιά, καθώς εμπόδισαν τις προσπάθειές του να ιδρύσει το δικό του πολιτικό κόμμα και ακύρωσαν πολιτικά οποιοδήποτε κόμμα επιχείρησε να χρησιμοποιήσει για την υποψηφιότητά του. Τελικά εντάχθηκε στο κεντροδεξιό κόμμα της Μεγάλης Συμμαχίας Εθνικής Ενότητας (GANA) για να προσχωρήσει στην προεδρική του υποψηφιότητα.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2019, ο Μπουκέλε κέρδισε τις προεδρικές εκλογές. Ο αντίπαλός του, Ούγκο Μαρτίνες από το FMLN παραδέχτηκε την ήττα του. Κέρδισε το 53% των ψήφων, εξαλείφοντας έτσι την ανάγκη για δεύτερο γύρο. Έγινε ο πρώτος υποψήφιος που κέρδισε την προεδρία από το τέλος του εμφυλίου πολέμου του Σαλβαδόρ, χωρίς να εκπροσωπεί κανένα από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα. Στην ομιλία του για τη νίκη, δήλωσε: "Σήμερα γυρίσαμε σελίδα στη μεταπολεμική περίοδο." Η ορκωμοσία του έγινε την 1η Ιουνίου 2019.
Σαιντ-Μερ-Εγκλίζ
Προέλευση του ονόματος
Η κωμόπολη αρχικά αποκλήθηκε Sancte Marie Ecclesia (Εκκλησία της Αγίας Μαρίας) που διαδοχικά μεταλλάχτηκε σε Sainte-Mariglise, Sainte-Marie-Église και τελικά σε Sainte-Mère-Église. Μολονότι οι παλαιότερες ονομασίες υποδεικνύουν αναφορά στο όνομα της Παναγίας (Μαρία), το σημερινό όνομα σημαίνει Αγία Μητέρα Εκκλησία.
Σύντομη ιστορία
right|thumb|250px|Το αλεξίπτωτο του Στηλ και ομοίωμά του στην εκκλησία της Σαιντ Μερ Εγκλίζ Ο πρώτος οικισμός δημιουργήθηκε τον 12ο αιώνα και η θέση του στο κέντρο της Νορμανδικής πεδιάδας (Plain) και σε παλαιότερη ρωμαϊκή οδό, επέτρεψε την ελεύθερη διάδοση των ιδεών. Ο Γκιγιώμ ντε Σαιντ-Μερ-Εγκλίζ, γεννημένος στο χωριό, έγινε το 1199 επίσκοπος Λονδίνου. Όπως όλες οι γειτονικές περιοχές υπέστη τις εισβολές των αγγλικών στρατευμάτων το 14ο αιώνα και έζησε τα μεγάλα γεγονότα της Γαλλικής ιστορίας, χωρίς όμως να επιδείξει κάτι το ξεχωριστό.
Η κωμόπολη έγινε διεθνώς γνωστή με την Απόβαση της Νορμανδίας στις 6 Ιουνίου 1944: Σε αυτήν ρίφθηκαν 14.000 αλεξιπτωτιστές της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας του Αμερικανικού Στρατού, ενώ σε αυτή συνέκλιναν, από σφάλμα της σήμανσης, και αρκετοί αλεξιπτωτιστές της 101ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας. Διασημότερος όλων έγινε ο στρατιώτης Τζον Στηλ (John Steele), του οποίου το αλεξίπτωτο σκάλωσε στο καμπαναριό της εκκλησίας και αυτός παρέμεινε αιωρούμενος εκεί.
right|thumb|150px|Το κυκλικό κολωνάκι-αρχή του "δρόμου της Ελευθερίας" Η κωμόπολη ήταν η πρώτη που απελευθερώθηκε από τη γερμανική κατοχή, από το 505ο Σύνταγμα της 82ης Μεραρχίας του Αμερικανικού Στρατού στις 04:30΄ της 6ης Ιουνίου. Επικεφαλής του Συντάγματος ήταν ο Συνταγματάρχης Έντουαρντ Κράουζε (Edward Krause). . Σήμερα μπροστά στο Δημαρχείο της Σαιντ Μερ Εγκλίζ υπάρχει το κυκλικό κολωνάκι που σημαδεύει την έναρξη (Χιλιόμετρο Μηδέν) του "δρόμου της ελευθερίας" (Voie de la Liberté) με την ένδειξη "km 0". Ακριβώς πίσω του υπάρχουν, σκαλισμένα σε μαύρη μαρμάρινη πλάκα, τα ονόματα των κατοίκων της κωμόπολης που έπεσαν για την απελευθέρωση της πόλης τους.
Στην πόλη έχει δημιουργηθεί το Μουσείο της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας (στην οδό Φραγκλίνου Ρούζβελτ), ακριβώς απέναντι από την εκκλησία στην οποία έχει διατηρηθεί το αλεξίπτωτο του Στηλ, ενώ πολύ κοντά της (απόσταση 7 km) βρίσκεται ο οικισμός Σαιντ Μαρί ντυ Μον (Sainte-Marie-du-Mont), στον οποίο υπάγεται μια από τις πέντε παραλίες της απόβασης, η Γιούτα Μπιτς (Utah Beach), στην οποία υπάρχουν το Μουσείο της Γιούτα Μπιτς και μνημεία αφιερωμένα στους συντελεστές της Απόβασης.
Σχεδιάζεται, για το Σεπτέμβριο του 2011, η προσθήκη μιας πτέρυγας, στην οποία θα υπάρχει ένας αναμνηστικός κήπος καθώς και ένα νέο κτήριο με διαδραστικό έκθεμα, το οποίο θα τροφοδοτείται αποκλειστικά με ηλιακή ενέργεια. Το έκθεμα αυτό θα μιμείται τις συνθήκες που επικρατούσαν στην πόλη τη νύκτα της αεραπόβασης, με λάμψεις που θα μιμούνται τις εκρήξεις των συμμαχικών βομβών και τις φωτιές που είχαν ανάψει οι βόμβες στην πόλη, καθώς το Μουσείο βρίσκεται ακριβώς στη θέση όπου τη νύκτα του 1944 ξέσπασε μια από τις πρώτες πυρκαγιές.
left|thumb|250px|Είσοδος του Μουσείου της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας Από την 1η Ιανουαρίου 1995, 19 κοινότητες της περιοχής συνέστησαν την Κοινότητα των Κοινοτήτων (Communauté de Communes) συνεργαζόμενες σε όλα τα επίπεδα. .
Σημειώσεις
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας Κατηγορία:Κοινότητες της Μάγχης
Γιώργος Ντόσκας
Ο Γιώργος Ντόσκας (γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1984 στη Χίο) είναι Έλληνας διεθνής υδατοσφαιριστής που αγωνίζεται ως περιεφερειακός στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Καριέρα
Ο Γιώργος Ντόσκας έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της υδατοσφαίρισης στο ΝΟ Χίου, ομάδα της γενέτειράς του, με την οποία υπέγραψε και το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στη Χίο παρέμεινε μέχρι και το 2003.
Το καλοκαίρι του 2003, ο Ντόσκας μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε αρχικά για οκτώ χρόνια, καθώς το 2011 αποφάσισε να αποχωρήσει απο το σύλλογο και να επιστρέψει στο ΝΟ Χίου. Προηγουμένως, είχε καταφέρει να κατακτήσει με τον Ολυμπιακό επτά πρωταθλήματα Ελλάδας (2004, 2005, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011) και επτά Κύπελλα Ελλάδας (2004, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011).
Μετά από μία αγωνιστική σεζόν στο Ν.Ο. Χίου (2011-12), ο Γιώργος Ντόσκας αποφάσισε να επιστρέψει στον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο παραμένει μέχρι και σήμερα. Στη δεύτερη θητεία τους στους ερυθρόλευκους έχει καταφέρει να κατακτήσει μέχρι στιγμής δύο εγχώρια νταμπλ σε δύο χρόνια (2013, 2014).
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Γιώργος Ντόσκας είναι διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης της Ελλάδος, έχοντας πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής πάνω από 180 συμμετοχές και έχοντας πετύχει πάνω από 300 γκολ.
Ο σπαγγοραμμένος
Ο σπαγγοραμμένος είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1967, σε παραγωγή Καραγιάννης - Καρατζόπουλος και σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Το σενάριο γράφτηκε από τον Αλέκο Σακελλάριο, το οποίο διασκευάστηκε από το θεατρικό έργο "Ένα βότσαλο στη λίμνη" του Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου. Πρωταγωνιστεί ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Η ταινία επιχρωματίστηκε στα WEST WING STUDIOS και προβλήθηκε απο τον τηλεοπτικό σταθμό STAR CHANNEL στις 6/5/2018.
Πλοκή
Ένας τσιγκούνης οικογενειάρχης ο Λάμπρος Σκουντρής (Λάμπρος Κωνσταντάρας) παρασύρεται ένα βράδυ από τον συνεργάτη του (Ανδρέας Μπάρκουλης) και γλεντούν στα μπουζούκια, με συντροφιά δύο φίλες του δεύτερου (Μαρία Μπονέλλου και Τζένη Ρουσσέα). Στη διάρκεια της νυχτερινής διασκέδασης και όντας μεθυσμένος, ο σπαγγοραμένος ξοδεύει υπέρογκα ποσά σε κεράσματα και πουρμπουάρ (ολόκληρη την προκαταβολή πελάτη του αρχιτεκτονικού του γραφείου. Ο τσιγκούνης καταλήγει μεθυσμένος το πρωί στο σπίτι του χωρίς να θυμάται καν πόσα και πώς ξόδεψε. Την ίδια μέρα η σύζυγος του σπαγγοραμμένου (Κατερίνα Γιουλάκη) υποδέχεται την εξ Αμερικής εξαδέλφη της (Τζένη Ρουσσέα) που μόλις έχει έρθει την προηγούμενη μέρα, αλλά δεν έχει γνωρίσει τον τσιγκούνη σύζυγο στο σπίτι. Έστι, όταν το βράδυ βγαίνουν για να γλεντήσουν, δεν γνωρίζει ο ένας τον άλλον και τη συγγενική σχέση τους. Τώρα η εξαδέλφη διαπιστώνει ότι ο χτεσινοβραδινός συνοδός της, ο σπάταλος και γλεντζές κύριος, δεν είναι άλλος από τον σπαγγοραμμένο σύζυγο της εξαδέλφης της και αποφασίζει να πάρει την υπόθεση στα χέρια της και να κάνει τον σπαγγοραμμένο σύζυγο να καταλάβει ότι τόσα χρόνια είχε αδικήσει την σύζυγό του και της είχε στερήσει βασικά πράγματα από τη ζωή. Η πονηρή εξαδέλφη δεν θα προδώσει τον τσιγκούνη εξάδελφο για τα νυχτοπερπατήματά του, και εκτός από τη συμμόρφωσή του θα "μάθει" παράλληλα και την γυναίκα του και εξαδέλφη της να ζητά και να παίρνει αυτά που τόσα χρόνια δικαιούτο και είχε στερηθεί.
Ριχάρδος Νέβιλ, 2ος βαρόνος του Λάτιμερ
Ο Ριχάρδος Νέβιλ, 2ος βαρόνος του Λάτιμερ (1468 - 28 Δεκεμβρίου 1530) Άγγλος ευγενής και πολέμαρχος στην μάχη του Στόουκ και στην μάχη του Φλοντέν ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Σερ Χένρι Νέβιλ που σκοτώθηκε στην μάχη του Έντζεκοτ Μουρ (26 Ιουλίου 1469) και της Ιωάννας Μπικυρτσιερ (πέθανε στις 7 Οκτωβρίου 1470). Ο πατέρας του ήταν γιος του Γεωργίου Νέβιλ, 1ου βαρόνου του Λάτιμερ και της Ελισάβετ Μποσάμπ, κόρης του Ριχάρδου Μποσάμπ, 13ου κόμη του Γουόρικ. Η μητέρα του ήταν κόρη του Τζων Μπικυρτσιερ, 1ου βαρόνου του Μπέρνερς τέταρτου γιου του Γουίλιαμ Μπικυρτσιερ, 1ο κόμη του Ε στην Νορμανδία και της συζύγου του Άννας του Γκλόστερ η οποία ήταν κόρη του Θωμά του Γούντστοκ του μικρότερου γιου του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Η Άννα του Γκλόστερ με τον δεύτερο σύζυγο της Εδμόνδο Στάφορντ, 5ο κόμη του Στάφορντ ήταν μητέρα του Χάμφρεϊ Στάφορντ, 1ου δούκα του Μπάκινγκχαμ. Ο Ριχάρδος Νέβιλ είχε έναν αδελφό τον Τόμας Νέβιλ και μια αδελφή την Ιωάννα Νέβιλ, σύζυγο του Σερ Τζέιμς Ράντκλιφ.
Τίτλοι
Ο Ριχάρδος Νέβιλ κληρονόμησε μόλις ενός έτους με τον θάνατο του παππού του Γεωργίου Νέβιλ στις 31 Δεκεμβρίου 1469 την βαρονία μαζί με εδάφη από 24 κομητείες ανάμεσα στις οποίες βρισκόταν το κάστρο του Σνέιπ στο Ρίτσμοντσαιρ. Η κηδεμονία και ο γάμος του χρηματοδοτήθηκαν τον Μάιο του 1470 με 1000 δολλάρια από τον μεγάλο θείο του Τόμας Μπικυρτσιερ, αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερι ενώ τα εδάφη του παρέμειναν στα χέρια του στέμματος, στις 17 Ιανουαρίου 1478 έγινε Ιππότης της Μπαθ. Ο Νέβιλ έπαιρνε τα έσοδα από τα εδάφη του χωρίς απόδειξη για τον χρόνο κατοχής, από τις 12 Αυγούστου 1491 μέχρι τις 3 Νοεμβρίου 1529 κλήθηκε στο Κοινοβούλιο με τον τίτλο "Ριχάρδος Νέβιλ, ιππότης του Λάτιμερ". Η κληρονομιά του αμφισβητήθηκε (1494) από τον Ρόμπερτ Ουίλομπι, 1ο βαρόνο του Ουίλομπι που είχε κληθεί στο Κοινοβούλιο επίσης από το 1491 με τον τίτλο "Ρόμπερτ Ουίλομπι, ιππότης του Μπρόυκ". Ο Ουίλομπι διεκδίκησε την βαρονία και τα εδάφη του Λάτιμερ χάρη στα δικαιώματα του αδελφού της προγιαγιάς του Τζων Ουίλομπι αλλά τα κράτησε τελικά ο Νέβιλ, σύμφωνα με μια καταγραφή "ο λόρδος Ουιλομπι έκανε μια εσφαλμένη διεκδίκηση".
Βασιλεία Ερρίκου Ζ΄
thumb|right|250px|Το κάστρο του Σνέιπ στο βόρειο Γιορκσάιρ Ο πεθερός του Ριχάρδου Σερ Χάμφρεϊ Στάφορντ (1426 - 1486) του Γκράφτον στο Γούστερσαϊρ ήταν πιστός οπαδός του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας, μετά την συντριβή του Ριχάρδου στην μάχη του Μπόσγουορθ ο Στάφορντ και ο Φραγκίσκος Λόβελ, 1ος υποκόμης του Λόβελ βρήκαν καταφύγιο στο Κόλτσεστερ. Τον Απρίλιο του 1486 οι δυο άντρες συνωμότησαν εναντίον του νέου βασιλιά, ο Στάφορντ συγκέντρωσε δυνάμεις από την Δυτική Μίντλαντς και ο Λόβελ από την Γιορκσάιρ. Μετά την συντριβή της εξέγερσης στις 11 Μαΐου 1486 ο Στάφορντ δραπέτευσε στο ιερό αλλά συνελήφθη και εκτελέστηκε στις 8 Ιουλίου 1486 στο Τίμπουρν.
Ο Νέβιλ αντίθετα είχε την υποστήριξη του Ερρίκου Ζ΄, σύμφωνα με τον Φόρντ "τα εδάφη του Νέβιλ ήταν πιστά στο στέμμα και τον στρατό του". Πολέμησε στις 16 Ιουνίου 1487 στην μάχη του Στόουκ στην οποία οι βασιλικές δυνάμεις συνέτριψαν τον διεκδικητή του θρόνου Λάμπερτ Σίμνέλ (1477 - 1534). Υπηρέτησε στον στρατό του βορά στην θέση του κόμη του Νορθάμπερλαντ που δολοφονήθηκε το 1489 ενώ είχε παρουσία και στις βασιλικές δυνάμεις στην Βρετάνη (1492). Παρέστη στην δίκη του διεκδικητή του θρόνου Πέρκιν Γουάρμπεκ (1499) και πολέμησε με τον κόμη του Σάρρεϋ στην μάχη του Φλόντεν στην οπισθοφυλακή. Ο Τζωρτζ Τέλμποτ, 4ος κόμης του Σρούσμπερυ τον συμβούλευσε τον Σεπτέμβριο του 1522 να προχωρήσει σε πόλεμο εναντίον του δούκα του Άλμπανι.
Τελευταία χρόνια
Ο Ριχάρδος Νέβιλ διορίστηκε επιπλέον σε μια σειρά από μη στρατιωτικές αποστολές, εμφανίζεται σε πολλές γιορτές στην βασιλική αυλή (1488, 1499). Το 1499 συνόδευσε την θυγατέρα του Ερρίκου Ζ΄ της Αγγλίας Μαργαρίτα Τυδώρ από το Τάντκαστερ στην Γιορκ για να παντρευτεί τον Ιάκωβο Δ΄ της Σκωτίας. Τον Νοέμβριο του 1515 παραβρέθηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ όταν ο Τόμας Ουόλσεϊ (1473 - 1530) έγινε Καγκελάριος. Ο Λάτιμερ είχε υπογράψει μαζί με άλλους την αίτηση του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας στον πάπα Κλήμη Ζ΄ να ζητήσει διαζύγιο από την Αικατερίνη της Αραγονίας. Πέθανε λίγο πριν τις 28 Δεκεμβρίου 1530 και τάφηκε με την πρώτη σύζυγο του Άννα Στάφορντ στην εκκλησία του Σαιν Μισέλ του Γουέλ στο βόρειο Γιορκσάιρ.
Οικογένεια
Ο Ριχάρδος Νέβιλ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο (1490) την Άννα Στάφορντ, κόρη του Σερ Χάμφρεϊ Στάφορντ του Γκράφτον, Γούστερσαϊρ, και της Αικατερίνης Φρέι (πέθανε στις 12 Μαίου 1482) κόρης του Σερ Τζων Φρέι, βαρόνου του Έξεκερ και της Αγνής Ντάνβερς (πέθανε τον Ιούνιο του 1478) της κόρης του Σερ Τζων Ντάνβερς. Με την σύζυγο του Άννα Στάφορντ απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Ε.Α. Παραλίας
Η Ένωση Αθλοπαιδιών Παραλίας (εν συντομία Ε.Α. Παραλίας) είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Παραλίας Πατρών στην Αχαΐα και ιδρύθηκε το 1992. Ως έδρα της η ομάδα χρησιμοποιεί το Κλειστό Γυμναστήριο Ροϊτίκων. Τα χρώματα του σωματείου είναι το μπλε, το γαλάζιο και το λευκό. Η Ε.Α. Παραλίας διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης ανδρών και γυναικών, καθώς και πετοσφαίρισης γυναικών.
Ιστορική αναδρομή
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12 ο σύλλογος συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας ανδρών της Ε.Σ.Κ.Α.Η. και συγκεκριμένα στον 1ο Όμιλο. Στην κανονική περίοδο κατετάγη στη 2η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα, ωστόσο η φτωχή του απόδοση στα μπαράζ δεν του επέτρεψε να ανέβει κατηγορία.
Την άνοιξη του 2010 η ομάδα της Παραλίας κατέκτησε τον τίτλο της Α' Κατηγορίας Γυναικών της Ε.Σ.Κ.Α.Η., κερδίζοντας την άνοδό της στις Εθνικές Κατηγορίες μέσω της διαδικασίας των μπαράζ. Συγκεκριμένα, μετά την απόσυρση του Παλαίου Φαλήρου από την Α1 Εθνική, του οποίου τη θέση κατέλαβε η Αμαρυλλίς Βριλλησίων, τη θέση της τελευταίας στην Α2 Εθνική πήρε η πατρινή ομάδα.
Την επόμενη χρονιά, 2010-11, οπότε και διαγωνίστηκε στην Α2 Εθνική Κατηγορία, η Παραλία πέτυχε μόλις δύο νίκες, τερματίζοντας στην 11η και προτελευταία θέση. Κατά συνέπεια υποβιβάστηκε στο τοπικό της πρωτάθλημα. Η παραμονή της ομάδας εκεί υπήρξε, ωστόσο, βραχύβια, εφόσον κατέκτησε εκ νέου το Πρωτάθλημα της Ε.Σ.Κ.Α.Η. και πέρασε επιτυχώς τη διαδικασία των μπαράζ.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, η Ε.Α. Παραλίας έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας και συγκεκριμένα στον Όμιλο Νότου. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη της κανονικής περιόδου κατέλαβε την 10η θέση.
Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος γνώρισε τον αποκλεισμό κατά την 1η Αγωνιστική της Α' Φάσης, όπου ηττήθηκε με σκορ 75-57 από το Σπόρτιγκ Αθηνών.
Έδρα της είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Ροϊτίκων. Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Άλκης Κωστόπουλος. Τη θέση του προπονητή διατηρεί ο Κωνσταντίνος Χουντής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1992 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1992
Ανατολή Ιωαννίνων
Η Ανατολή είναι κωμόπολη του Νομού Ιωαννίνων που σήμερα είναι ενωμένη με την πόλη των Ιωαννίνων και θεωρείται προάστιό της. Σε παλαιότερες διοικητικές διαιρέσεις υπήρξε κοινότητα και δήμος του Νομού Ιωαννίνων. Με βάση το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ιωαννιτών. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της Ανατολής ανέρχεται σε 9.798 κατοίκους. Το όνομα του οικισμού προτάθηκε, καθώς από την Ανατολή, την ευρύτερη περιοχή της Μικράς Ασίας, είχαν έρθει όλες οι οικογένειες και η ονομασία αυτή συμπεριλαμβάνει όλους τους τόπους καταγωγής.
Τοποθεσία
Η Ανατολή βρίσκεται στο λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων, χτισμένη σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από την πόλη των Ιωαννίνων, πλησίον της λίμνης Παμβώτιδας. Συνορεύει με την επαρχιακή οδό Ιωαννίνων-Κατσικά καθώς και την εθνική οδό Ιωαννίνων-Πρέβεζας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 490 μέτρων, σε πεδινό έδαφος που καλύπτεται κατά κύριο λόγο από βοσκότοπους και καλλιέργειες.
Ιστορικά στοιχεία
Η Ανατολή δημιουργήθηκε από Μικρασιάτες και Πόντιους πρόσφυγες που κατάγονταν κατά κύριο λόγο από την περιοχή της Κασταμονής και έφτασαν στην περιοχή των Ιωαννίνων τον Φεβρουάριο του 1924. Μαζί της στο νομό Ιωαννίνων δημιουργήθηκαν άλλα δύο προσφυγικά χωριά, η Μπάφρα και η Νεοκαισάρεια Ιωαννίνων. Εκτός από τους απόγονους των Ποντίων και των Μικρασιατών προσφύγων, που αποτελούν και την πλειοψηφία, στην κωμόπολη εγκαταστάθηκαν κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του 1960 εσωτερικοί μετανάστες από την περιοχή των Τζουμέρκων, οι οποίοι δημιούργησαν ιδιαίτερη συνοικία με την ονομασία Ραφτανίτικα. Τα τελευταία χρόνια λόγω της γεινίασης με την πόλη των Ιωαννίνων αλλά και με το πανεπιστήμιο Ιωαννίνων γνωρίζει μεγάλη ανοικοδόμηση. Ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 5.815 κάτοικοι. . Η κύρια απασχόληση των κατοίκων είναι στον τριτογενή τομέα ως ελεύθεροι επαγγελματίες.
Διοικητικά, η Ανατολή αναγνωρίστηκε ως κοινότητα το 1931 και μέχρι το 1997 υπαγόταν στην επαρχία Δωδώνης. Έπειτα, αποτέλεσε την έδρα του δήμου Ανατολής ενώ από το 2011 αποτελεί τμήμα του Δήμου Ιωαννιτών.
Γενικά στοιχεία
Στην Ανατολή βρίσκονται δυο ναοί, ο ένας είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και ο άλλος είναι αφιερωμένος στη Σοφία του Θεού. Ακόμη η Ανατολή διαθέτει πολλές πλατείες, πάρκα και παιδικές χαρές.
Αξιοθέατα - πολιτισμός
Το παλαιότερο μνημείο του χωριού, είναι αφιερωμένο στις Χαμένες Πατρίδες και είναι έργο του 1982 .Στην Ανατολή υπάρχει μνημείο αφιερωμένο στη Γενοκτονία του Ελληνισμού της Ανατολής, έργο του γλύπτη Κώστα Καζάκου, τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν τον Μάιο του 2005. Το 2006 πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια προτομής του οπλαρχηγού και πολιτικού Κωνσταντίνου Κοττίκα (1845 - 1920).
Στην κωμόπολη, δραστηριοποιείται ο ποδοσφαιρικός σύλλογος, ΑΟ Ανατολής, ο οποίος έχει συμμετοχές στις εθνικές κατηγορίες αλλά και επιτυχίες σε τοπικό επίπεδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Αυτοκρατορία Γκούπτα
Η Αυτοκρατορία Γκούπτα (σανσκριτικά: गुप्त साम्राज्य), ήταν αρχαία ινδική αυτοκρατορία που διήρκεσε από το 320 μ.Χ. μέχρι το 550 μ.Χ., καλύπτοντας μεγάλο τμήμα της ινδικής υποηπείρου. Ιδρύθηκε από το Μαχαραγιά Σρι Γκούπτα, αποτελώντας μοντέλο κλασικού πολιτισμού. Στα χρόνια της, η ειρήνη και ευημερία δημιούργησαν τις συνθήκες για την επιδίωξη επιστημονικών και καλλιτεχνικών επιτευγμάτων. Η περίοδος αυτή καλείται ως Χρυσή Εποχή της Ινδίας και σημαδεύτηκε από εκτεταμένες ανακαλύψεις στην Επιστήμη, την Τεχνολογία, τη Μηχανική, την Τέχνη, τη Διαλεκτική, τη Λογοτεχνία, τη Λογική, τα Μαθηματικά, την Αστρονομία, τη Θρησκεία και τη Φιλοσοφία που αποκρυστάλλωσαν τα στοιχεία που είναι γνωστά γενικώς ως ινδουιστική κουλτούρα. Ο Τσάντρα Γκούπτα Α', ο Σαμούντρα Γκούπτα ο Μέγας και ο Τσάντρα Γκούπτα Β' ο Μέγας ήταν οι πιο αξιοσημείωτοι ηγέτες της δυναστείας των Γκούπτα. Τον 4ο αιώνα μ.Χ., ο σανσκριτικός ποιητής Καλιντάσα, πιστώνει στους Γκούπτα την κατάκτηση περίπου 20 βασιλείων, τόσο εντός όσο και εκτός της ινδικής υποηπείρου, όπως το Βασίλειο των Σακών, των Χιονιτών Ούννων, τα βασίλεια των καμποτζιανών φυλών στα δυτικά και ανατολικά της κοιλάδας του ποταμού Ώξου, των Κιννάρας και Κιράτας κλπ.
Η πολιτιστική αυτή δημιουργία έφτασε σε υψηλά επιτεύγματα ακόμα περισσότερο στην Αρχιτεκτονική, Γλυπτική και Ζωγραφική. Η περίοδος των Ινδών Γκούπτα παρήγαγε λόγιους όπως τον Καλιντάσα, τον Αριαμπάτα, το Βαραχαμιχίρα, το Βισνού Σάρμα και το Βατσιαγιάνα που πέτυχαν σπουδαία επιτεύγματα σε πολλά ακαδημαϊκά πεδία. Η επιστήμη και η τέχνη της πολιτικής διοίκησης έφτασαν επίσης σε νέα ύψη κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής. Ισχυροί εμπορικοί δεσμοί έκαναν επιπλέον την περιοχή σημαντικό πολιτιστικό κέντρο και ως βάση που θα επηρέαζε τα διπλανά βασίλεια και περιοχές στη Βιρμανία, τη Σρι Λάνκα και τη Νοτιοανατολική Ασία.
Τα πιο πρώιμα διαθέσιμα σήμερα ινδικά έπη πιστεύεται ότι γράφτηκαν περίπου εκείνη την περίοδο. Η αυτοκρατορία βαθμιαία παρήκμασε εξαιτίας πολλών παραγόντων, κυρίως όμως εξαιτίας της απώλειας σημαντικής εδαφικής επικράτειας και τις διαμάχες των φεουδαρχών καθώς και της εισβολής των Χιονιτών Ούννων από την Κεντρική Ασία. Μετά την κατάρρευση της αυτοκρατορίας τον 6ο αιώνα μ.Χ., η Ινδία διαιρέθηκε πάλι σε πολυάριθμα τοπικά βασίλεια. Ένα μικρότερο παρακλάδι της δυναστείας των Γκούπτα συνέχισε να κυβερνά το ινδικό Βασίλειο της Μαγκάντα μετά τη διάλυση της αυτοκρατορίας. Οι Γκούπτα αυτοί τελικώς ανατράπηκαν από τον αυθέντη του ινδικού Βασιλείου Βαρδάνα, τον Χάρσα-Βαρδάνα, ο οποίος εγκαθίδρυσε μια νέα αυτοκρατορία το πρώτο μισό του 7ου αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Γκουπτα Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές Γκουπτα