cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεοφύλακτος (γιος του Μιχαήλ Α΄)
Ζωή
Μετά τον θάνατο του Νικηφόρου Α΄ στη Μάχη της Πλίσκας στις 26 Ιουλίου 811 και τον τραυματισμό του μοναδικού γιου του και κληρονόμου Σταυράκιο στην ίδια μάχη, στις 2 Οκτωβρίου οι άρχοντες ανέδειξαν τον γαμπρό του Νικηφόρου Μιχάλη Ραγκαβέ ως αυτοκράτορα και ανάγκασαν τον Σταυράκιο να μπει σε μοναστήρι. Ο Μιχαήλ άρχισε αμέσως να εδραιώνει τους νόμους του, διανέμοντας πλούσια δώρα, τιτλοφορώντας τη γυναίκα του ως Αυγούστα στις 12 Οκτωβρίου, και τελικά, ανυψώνοντας το Θεοφύλακτο- τότε ηλικίας δεκαοκτώ ετών - στη θέση του συν-αυτοκράτορα την Ημέρα των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου 811. Την ίδια περίπου εποχή, ο Μιχαήλ έστειλε πρεσβεία στο φραγκικό δικαστήριο, και μεταξύ άλλων έθεσε την προοπτική ενός αυτοκρατορικού γάμου μεταξύ του Θεοφύλακτου και μιας από τις κόρες του Καρλομάγνου. Παρά την θερμή υποδοχή στο Άαχεν, ο Καρλομάγνος δίστασε να συμφωνήσει με έναν τέτοιο αρραβώνα.
Τίποτα άλλο δεν είναι γνωστό για το Θεοφύλακτο μέχρι τις 11 Ιουλίου του 813, όταν ο Μιχαήλ, που αντιμετώπισε στρατιωτική εξέγερση από τον Λέοντα τον Αρμένιο, παραιτήθηκε από το θρόνο. Η εκθρονισμένη αυτοκρατορική οικογένεια εξορίστηκε στα νησιά των Πριγκηπονήσων, όπου χειροτονήθηκαν ως μοναχοί και καλόγριες. Ο Θεόφυλακτος, ο οποίος όπως και ο αδελφός του Νικήτας ευνουχίστηκαν για να είναι ανίκανοι να διεκδικήσουν το θρόνο στο μέλλον, υιοθέτησε το μοναστικό όνομα Ευστράτιος. Πέθανε πέντε χρόνια μετά τον πατέρα του, στις 15 Ιανουαρίου 849, και θάφτηκε δίπλα του σε μια εκκλησία στο νησί Πλάτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συναυτοκράτορες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Μπεν Κάρντιν
Ο Μπένιαμιν Λούις Κάρντιν (αγγλικά: Benjamin "Ben" Louis Cardin, 5 Οκτωβρίου 1943), είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία του Μέριλαντ από τον Ιανουάριο του 2007. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Από τον Ιανουάριο του 2021, διατελεί ως πρόεδρος της Επιτροπής Μικρών Επιχειρήσεων και Επιχειρηματικότητας της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Προηγουμένως, είχε υπηρετήσει ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ για την 3η περιφέρεια του Μέριλαντ (1987-2007), ως 103ος Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Μέριλαντ (1979-1987), καθώς και ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Μέριλαντ από την 42η περιφέρεια (1967-1987).
Από το 1967, βρίσκεται αδιάκοπα σε δημόσιο αξίωμα, χωρίς να έχει ηττηθεί σε καμία εκλογική μάχη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Μέριλαντ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Εβραίοι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
Συνολικά, 241 αθλητές από 14 χώρες έλαβαν μέρος σε 43 αγωνίσματα των 9 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα, από 6 έως 15 Απριλίου 1896.
Δέκα από τις 14 συμμετέχουσες χώρες κέρδισαν μετάλλια στους Αγώνες, ενώ δύο μετάλλια κέρδισε η Μικτή ομάδα (ομάδα που περιελάμβανε αθλητές από διαφορετικά κράτη). Οι Η.Π.Α. κέρδισαν τα περισσότερα χρυσά μετάλλια (11), ενώ η Ελλάδα κέρδισε τα περισσότερα μετάλλια στο σύνολο (47) καθώς και τα περισσότερα ασημένια (18) και χάλκινα (19), χάνοντας την πρώτη θέση στον πίνακα από τις Η.Π.Α. για ένα χρυσό μετάλλιο.
Σημειώσεις
thumb|230px|Ο [[Τζέιμς Κόνολι από τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο νικητής στο αγώνισμα του τριπλούν στους Αγώνες του 1896.]] Αντίθετα με σήμερα, οι νικητές έπαιρναν ένα ασημένιο μετάλλιο, ένα κλαδί ελιάς και ένα αναμνηστικό δίπλωμα, ενώ οι δεύτεροι έπαιρναν ένα χάλκινο μετάλλιο, ένα κλαδί δάφνης και το αναμνηστικό δίπλωμα. Οι τρίτοι δεν έπαιρναν μετάλλιο. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε αργότερα να απονείμει χρυσά, ασημένια και χάλκινα μετάλλια στους τρεις πρώτους αθλητές κάθε αγωνίσματος ώστε να συμβαδίζουν με τις πιο πρόσφατες παραδόσεις.
Τρεις ισοπαλίες είχαν ως αποτέλεσμα να μοιραστούν τα μετάλλια μεταξύ των αθλητών, ανεβάζοντας έτσι τον συνολικό αριθμό μεταλλίων των χωρών. Τέτοιες ισοπαλίες υπήρξαν: μεταξύ του Φράνσις Λέιν (από τις Η.Π.Α.) και του Λάγιος Σόκολι (από την Ουγγαρία) για την τρίτη θέση στα 100 μέτρα, ανάμεσα στον Ευάγγελο Δαμάσκο (Ελλάδα) και τον Ιωάννη Θεοδωρόπουλο (Ελλάδα) στo επί κοντώ και μεταξύ του Κωνσταντίνου Πασπάτη (Ελλάδα) και του Μομτσίλο Ταπάβιτσα (Ουγγαρία) στο απλό τουρνουά της αντισφαίρισης. Επιπλέον, χάλκινα μετάλλια δεν απονεμήθηκαν σε μερικά αγωνίσματα όπου δεν υπήρχε τρίτος νικητής.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|250px|Ο [[Καρλ Σούμαν (κατέκτησε συνολικά 4 χρυσά μετάλλια) και ο Γεώργιος Τσίτας (πήρε 1 ασημένιο) στο Παναθηναϊκό Στάδιο.]] Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων των Αγώνων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1896 1896
Στάθης Κουτσούνης
Ο Στάθης Κουτσούνης (Νέα Φιγαλεία Ολυμπίας, 1959) είναι ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός και φιλόλογος. Είναι επίσης συγγραφέας πεζών μικρής φόρμας.
Βιογραφία
Σπούδασε νομικά και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κλασική μουσική στο Ωδείο Athenaeum. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα – διδάσκει από το 1989 στη Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου, όπου διευθύνει εδώ και πολλά χρόνια το Λύκειο. Έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις του σε συνέδρια και έχει επιμεληθεί την έκδοση ορισμένων βιβλίων και περιοδικών.
Στα Γράμματα εμφανίστηκε το 1987 με τη δημοσίευση τεσσάρων ποιημάτων του στο τεύχος 10 του περιοδικού «Νέες Τομές». Έκτοτε έχει εκδώσει διάφορα βιβλία, ενώ παράλληλα συνεργάζεται με τις εφημερίδες «Η Αυγή» και «Η Καθημερινή» και τα περιοδικά «Βακχικόν», «(Δε)κατα», «Διαπολιτισμός», «Διάστιχο», «Εμβόλιμον», «Εντευκτήριο», «Θέματα Λογοτεχνίας», «Μανδραγόρας», «Νέα Εστία», «Νέα Ευθύνη», «Οδός Πανός», «Οροπέδιο», «Παρέμβαση», «(.poema..)», «Poeticanet», «Πόρφυρας», «Τα ποιητικά», «Το Δέντρο», «Φιλολογική», «Φρέαρ» κ.ά., όπου και δημοσιεύει ποίηση, κριτικά δοκίμια, μελέτες, άρθρα και βιβλιοκρισίες. Ποιήματα και πεζά του του έχουν περιληφθεί σε ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, τα Γαλλικά, τα Γερμανικά, τα Ισπανικά, τα Ιταλικά και τα Περσικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, του Κύκλου Ποιητών και της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων.
Σύμφωνα με τον κριτικό λογοτεχνίας Αλέξη Ζήρα (Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2007): ''Η ποιητική γραφή του ξεχωρίζει για την αδρότητα και τη δύναμή της, εστιαζόμενη με ανατομική προσήλωση στο ανθρώπινο σώμα καθώς και σε συναισθήματα που περιγράφονται αποκαθαρμένα και απογυμνωμένα. Ορισμένα από τα μόνιμα στοιχεία της ποιητικής του, όπως το αίμα και τα σπλάχνα, δείχνουν τη βαθύτερη σχέση των συμβόλων του με την αρχαία δραματουργική παράδοση''.
Εργογραφία
ΠΟΙΗΣΗ
Σπουδές για Φωνή και Ποίηση, Υάκινθος 1987
Παραλλαγές του μαύρου, Δελφίνι 1998
Η τρομοκρατία της ομορφιάς, Μεταίχμιο 2004
Ποίηση. Ανθολόγηση: Αργύρης Χιόνης, 2004 [Ανάτυπο από το περιοδικό Ακτή (τεύχ. 58 – Ελληνομουσείον)]
Έντομα στην εντατική, Μεταίχμιο 2008
[υποψήφιο για το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού Διαβάζω]
Στιγμιότυπα του σώματος, Μεταίχμιο 2014
Στου κανενός τη χώρα, Μεταίχμιο 2020
[υποψήφιο για το Βραβείο Ποίησης Jean Moréas]
Σοφοκλέους, Φιλοκτήτης – Αντιγόνη. Εισαγωγή: Στάθης Κουτσούνης. Μετάφραση: Χρίστος Τσάγκας, Οδός Πανός 1999
«Το Ανθολόγιο κειμένων ως εργαλείο προσέγγισης ενός συγγραφέα», Εκδόσεις της Σχολής Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου 2003 [στον τόμο: Ο στοχασμός και ο λόγος του Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου – Πρακτικά]
«Η ποιητική κοσμογραφία του Γιώργου Γεωργούση στις συλλογές των χαϊκού του», Εκδόσεις Γαβριηλίδης 2007 [στον συλλογικό τόμο: Η ποίηση του Γιώργου Γεωργούση]
«Τα χρυσά νομίσματα του Γιάννη Ρίτσου», Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία/Στοά του Βιβλίου 2009 [στον συλλογικό τόμο: ''Γιάννης Ρίτσος. 1909-2009. Στους ποιητές αρμόζουν μόνο γενέθλια''. 4 θεωρητικά κείμενα για τον Ρίτσο και 25 σημειώματα από ποιητές και ποιήτριες]
Η γενιά του ’70 – Αλέξανδρος Ίσαρης, Εκδόσεις Γκοβόστη 2021
''Μπροστά σε αλλότριο ρόπτρο. Κριτικές επισκέψεις και άλλα κείμενα'' (1989-2020), Μεταίχμιο 2022
ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ
«Η Μέριλιν της Ακράτας» (διήγημα), Μεταίχμιο 2003 [στον συλλογικό τόμο: 7 διηγήματα]
«Κεράσια» (μικρο-διήγημα), Η Εφημερίδα των Συντακτών 2018 [στον συλλογικό τόμο: ''Μικροκύματα. 99+1 μικρο-διηγήματα'']
«Il manichino» (μικρο-διήγημα), Fermenti 2022 [στον συλλογικό τόμο: Il micro-racconto nella contemporanea letteratura greca. Volume antologico a cura di Crescenzio Sangiglio]
Ιστοσελίδα
Στάθης Κουτσούνης
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Προστατευόμενη περιοχή
μικρογραφία|Παγκόσμιος χάρτης με ποσοστό κάθε χώρας υπό προστασία (δεδομένα 2005){{legend|#fffd61|41.8–72.3% προστατεύεται}} Οι προστατευόμενες περιοχές ή περιοχές διατήρησης είναι τοποθεσίες που λαμβάνουν προστασία λόγω των αναγνωρισμένων φυσικών, οικολογικών ή πολιτιστικών τους αξιών. Υπάρχουν διάφορα είδη προστατευόμενων περιοχών, τα οποία ποικίλλουν ανάλογα με το επίπεδο προστασίας ανάλογα με τους νόμους που επιτρέπει κάθε χώρα ή τους κανονισμούς των εμπλεκόμενων διεθνών οργανισμών. Γενικά, οι προστατευόμενες περιοχές νοούνται ως εκείνες στις οποίες η ανθρώπινη παρουσία ή τουλάχιστον η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων (π.χ. καυσόξυλα, δασικά προϊόντα εκτός ξυλείας, νερό, κ.α.) είναι περιορισμένη.
Ο όρος «προστατευόμενη περιοχή» περιλαμβάνει επίσης τις θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές, τα όρια των οποίων περιλαμβάνουν κάποια περιοχή ωκεανού και διασυνοριακές προστατευόμενες περιοχές που επικαλύπτουν πολλές χώρες, οι οποίες αφαιρούν τα σύνορα εντός της περιοχής για διατήρηση και οικονομικούς σκοπούς. Υπάρχουν πάνω από 161.000 προστατευόμενες περιοχές στον κόσμο (έως τον Οκτώβριο του 2010) με περισσότερες προσθήκες καθημερινά, που αντιπροσωπεύουν μεταξύ 10 και 15 τοις εκατό της επιφάνειας του εδάφους του πλανήτη.
Έως το 2016, υπάρχουν 14.688 Θαλάσσιες Προστατευόμενες Περιοχές (ΘΠΠ) και περίπου το 14,7% των χερσαίων υδάτων του κόσμου (εκτός της Ανταρκτικής) προστατεύονται. Για τα ύδατα που υπάγονται στην εθνική δικαιοδοσία πέρα από τα χερσαία ύδατα, περίπου το 10,2% των παράκτιων και θαλάσσιων περιοχών και το 4,12% των παγκόσμιων ωκεανών καλύπτονται από θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές. Αντίθετα, μόνο το 0,25% των ωκεανών του κόσμου πέραν της εθνικής δικαιοδοσίας καλύπτεται από τη ΘΠΠ. Μέσω της στρατηγικής της ΕΕ για τη βιοποικιλότητα για το 2030, η Ευρωπαϊκή Ένωση στοχεύει να προστατεύσει το 30% του θαλάσσιου εδάφους και το 30% του χερσαίου εδάφους έως το 2030. Επίσης, το Campaign for Nature's 30x30 for Nature Petition προσπαθεί να κατευθύνει τις κυβερνήσεις να συμφωνήσουν στον ίδιο στόχο κατά τη Σύνοδο Κορυφής της Σύμβασης για τη Βιοποικιλότητα COP15. Το 2021, 7 χώρες (η G7) δεσμεύθηκαν να προστατεύσουν ή να διατηρήσουν τουλάχιστον το 30% της παγκόσμιας γης και το 30% των παγκόσμιων ωκεανών για να σταματήσουν την απώλεια βιοποικιλότητας.
Οι προστατευόμενες περιοχές είναι απαραίτητες για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας, παρέχοντας συχνά βιότοπο και προστασία από το κυνήγι απειλούμενων και υπό εξαφάνιση ειδών. Η προστασία βοηθά στη διατήρηση οικολογικών διεργασιών που δεν μπορούν να επιβιώσουν σε πιο έντονα διαχειριζόμενα τοπία.
Ορισμός
Ο ορισμός που έγινε ευρέως αποδεκτός σε περιφερειακά και παγκόσμια πλαίσια παρέχεται από τη Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης (ΔΕΠΦ) στις οδηγίες κατηγοριοποίησης για τις προστατευόμενες περιοχές. Ο ορισμός έχει ως εξής: "Ένας σαφώς καθορισμένος γεωγραφικός χώρος, αναγνωρισμένος, αφιερωμένος και διαχειριζόμενος, μέσω νομικών ή άλλων αποτελεσματικών μέσων, για την επίτευξη της μακροπρόθεσμης διατήρησης της φύσης με συναφείς υπηρεσίες οικοσυστήματος και πολιτιστικές αξίες."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρήση γης
Άτλας (χαρτογραφία)
μικρογραφία| Μπροστινό μέρος του άτλαντα του Μερκάτορ του 1595 μικρογραφία| Παγκόσμιος χάρτης [[Theatrum Orbis Terrarum (Θέατρο της σφαίρας του κόσμου) του Αβραάμ Ορτέλιους, 1570]] μικρογραφία| Σελίδα τίτλου του [[Spekulum Orbis Terrae|Speculum Orbis Terrae, του Κορνέλη ντε Τζόντε. Ο Κορνέλης ήταν γιος του Γεράρδου ντε Τζόντε. Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1591, ο Κορνέλης ντε Τζοντέ ανέλαβε τη δουλειά του μη ολοκληρωμένου προγράμματος άτλαντα του πατέρα του (Speculum Orbis Terrarum, που δημοσιεύθηκε αρχικά το 1578), το οποίο τελικά δημοσίευσε το 1593.]] μικρογραφία| Ο [[παγκόσμιος χάρτης του Μπλάου, που αρχικά ετοίμασε ο Joan Blaeu για το Atlas Maior του, που δημοσιεύτηκε στο πρώτο βιβλίο του Atlas Van Loon (1664).]] μικρογραφία| Imperii Orientalis et Circumjacentium Regionum από [[Γκυγιόμ Ντελίλ|Guillaume Delisle (1742)]] Ο άτλας είναι μια συλλογή χαρτών. Συνήθως είναι μια δέσμη χαρτών της Γης ή μιας περιοχής της Γης.
Οι άτλαντες παραδοσιακά είναι δεμένοι σε μορφή βιβλίου, αλλά σήμερα πολλοί ατλάντες είναι σε μορφή πολυμέσων. Εκτός από την παρουσίαση γεωγραφικών χαρακτηριστικών και πολιτικών ορίων, πολλοί άτλαντες συχνά διαθέτουν γεωπολιτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά και οικονομικά στατιστικά. Έχουν επίσης πληροφορίες σχετικά με το χάρτη και τα μέρη σε αυτόν.
Ετυμολογία
Η έννοια του άτλαντα με τη σύγχρονη έννοια και η κατηγορία του άτλαντα ήταν το πνευματικό τέκνο και μεταξύ των πρωτοποριακών συνεισφορών των πρώιμων σύγχρονων χαρτογράφων, γεωγράφων και κοσμογράφων των Κάτω Χωρών, κυρίως του Γεράρδου Μερκάτορ (ο οποίος χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο «άτλας» για μια συλλογή χαρτών) και του Αβραάμ Ορτέλιου (που συχνά αναγνωριζόταν ως δημιουργός του πρώτου αληθινού άτλαντα με τη σύγχρονη έννοια). Η χρήση της λέξης «άτλας» σε γεωγραφικό πλαίσιο χρονολογείται από το 1595 όταν ο Γερμανοφλαμανδός γεωγράφος Γεράρδος Μερκάτορ δημοσίευσε το Atlas Sive Cosmographicae Meditationes de Fabrica Mundi et Fabricati Figura (Άτλας ή κοσμογραφικοί διαλογισμοί για τη δημιουργία του σύμπαντος, και το σύμπαν όπως δημιουργήθηκε). Αυτός ο τίτλος παρέχει τον ορισμό του Μερκάτορ για τη λέξη ως περιγραφή της δημιουργίας και της μορφής ολόκληρου του σύμπαντος, όχι απλώς ως συλλογή χαρτών. Ο τόμος που δημοσιεύθηκε ένα χρόνο μετά το θάνατό του είναι ένα κειμένου με μεγάλο εύρος, αλλά, καθώς εξελίχθηκαν οι εκδόσεις, έγινε απλώς μία συλλογή χαρτών και από τα μέσα του δέκατου έβδομου αιώνα η λέξη χρησιμοποιήθηκε με αυτή την έννοια. Ο νεολογισμός που επινοήθηκε από τον Μερκάτορ ήταν ένα σημάδι του σεβασμού του για τον Τιτάνα Άτλαντα, τον «βασιλιά της Μαυριτανίας», τον οποίο θεωρούσε ως τον πρώτο σπουδαίο γεωγράφο.
Ιστορία των ατλάντων
Το πρώτο έργο που περιείχε συστηματικά διατεταγμένους χάρτες ομοιόμορφου μεγέθους που αντιπροσωπεύουν τον πρώτο σύγχρονο άτλαντα δημιουργήθηκε από τον Ιταλό χαρτογράφο Πιέτρο Κόπο στις αρχές του 16ου αιώνα, ωστόσο δεν δημοσιεύθηκε τότε, οπότε συμβατικά δεν θεωρείται ο πρώτος άτλας. Αντίθετα, αυτός ο τίτλος απονέμεται στη συλλογή χαρτών Theatrum Orbis Terrarum που δημιουργήθηκε από τον χαρτογράφο Αβραάμ Ορτέλιους, από το Δουκάτο της Βραβάντης, η οποία εκτυπώθηκε το 1570. Υπάρχει, ωστόσο, πολύ μεγάλη διαφορά στον τρόπο με τον οποίο οι άτλαντες εκδίδονταν τον 16ο-19ο αιώνα και σήμερα. Σε αντίθεση με σήμερα, οι περισσότεροι ατλάντες δεν ήταν βιβλιοδετημένοι και έτοιμοι για αγορά από τον πελάτη, αλλά τα πιθανά συστατικά μέρη τους αποθηκεύονταν ξεχωριστά. Ο πελάτης θα μπορούσε να αλλάξει το περιεχόμενο σύμφωνα με τις προτιμήσεις του, να έχει τους χάρτες χρωματισμένους/επιχρυσωμένους ή όχι και αφού ο εκδότης και ο πελάτης συμφωνούσαν, τότε γινόταν η βιβλιοδεσία του άτλαντα. Επομένως, είναι πιθανό πρώιμοι τυπωμένοι άτλαντες με την ίδια σελίδα τίτλου να έχουν διαφορετικό περιεχόμενο.
Τύποι ατλάντων
Ένας επιτραπέζιος άτλας είναι παρόμοιος με ένα βιβλίο αναφοράς. Μπορεί να είναι σε σκληρόδετη μορφή ή με χαρτόδετο εξώφυλο.
Υπάρχουν άτλαντες ανατομίας, που χαρτογραφούν τα όργανα του ανθρώπινου σώματος ή άλλων οργανισμών.
Επιλεγμένοι άτλαντες
Ορισμένοι χαρτογραφικά ή εμπορικά σημαντικοί άτλαντες είναι οι ακόλουθοι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρτογραφία
Αβανγκαρντισμός
Ο αβανγκαρντισμός είναι εξτρεμιστική τάση που εμφανίζεται στις σχέσεις ανάμεσα στα κομμουνιστικά κόμματα και τις νεολαίες τους. Οι κομμουνιστικές νεολαίες, αν και οργανωτικά ανεξάρτητες, καθοδηγούνται πολιτικά από τα κομμουνιστικά κόμματα, παλαιότερα δε καθοδηγούνταν και με αποφάσεις των συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς των Νέων, ενός οργάνου που σήμερα δεν υφίσταται. Είναι υποχρεωμένες να ακολουθούν τις αποφάσεις της καθοδήγησης. Αβανγκαρντισμός είναι η παρέκκλιση από τις αποφάσεις αυτές, που συνεπάγεται και αμφισβήτηση του ηγεμονικού ρόλου του κομμουνιστικού κόμματος από την κομμουνιστική νεολαία.
Κατηγορία:Κομμουνιστική ορολογία
ΦΚ Πούχοφ
Τον Ιούλιο του 2006 η ομάδα έχασε τον κύριο χορηγός της, Matador a.s. και μετονομάστηκε σε ΦΚ Πούχοφ. Η ομάδα έχει δύο στάδια, το Mestský štadión και το Futbalový štadión Nosice. Στις 24 Ιουνίου 2013, ανακοινώθηκε η ενοποίηση των OTJ Moravany nad Váhom και ΦΚ Πούχοφ με το όνομα ΦΚ Πούχοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σλοβακίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920 Κατηγορία:ΦΚ Πούχοφ
Παναγιώτης Νικούσιος
Ο Παναγιώτης Νικούσιος ήταν ο πρώτος Έλληνας Μεγάλος Δραγουμάνος (en) (διερμηνέας) της Υψηλής Πύλης.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1613 η δε οικογένεια του, που ήταν πλούσια, είχε καταγωγή από την Τραπεζούντα. Ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος (είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβας ιατρική, μαθηματικά και αστρονομία) και καθώς μιλούσε πολλές ξένες γλώσσες (Τουρκικά, Περσικά, Αραβικά και διάφορες ευρωπαϊκές γλώσσες), κατάφερε, μετά την επιστροφή του από την Ιταλία, να κερδίσει την εύνοια του μεγάλου βεζύρη Κιοπρουλού Μεχμέτ Πασά. Από το 1648 (ή 1649) υπηρέτησε ως διερμηνέας της αυστριακής πρεσβείας και από το 1661 μέχρι το θάνατό του κατείχε το αξίωμα του μεγάλου διερμηνέα. Ενδιαφέρθηκε πολύ για του Αγίους Τόπους και από τη θέση του μεγάλου διερμηνέα πέτυχε την έκδοση ενός χάτι-σερίφ (φιρμάνι γραμμένο από τον ίδιο τον σουλτάνο) με το οποίο επιδικάζονταν τα ιερά προσκυνήματα στους ορθοδόξους. Συνόδεψε τον Αχμέτ Κιοπρουλού κατά την τελευταία φάση της τουρκικής εκστρατείας για την κατάληψη της Κρήτης και διακρίθηκε στις διαπραγματεύσεις με τους Βενετούς για την παράδοση του Χάνδακα που έληξαν με την συνθήκη της 16ης Σεπτεμβρίου του 1669. Ως ανταμοιβή για αυτές τις υπηρεσίες τού παραχωρήθηκε η ισόβια είσπραξη των φόρων της Μυκόνου. Βοήθησε οικονομικά στην οικοδόμηση του ναού του Αγίου Πέτρου του Νέου στο Βουκουρέστι και αφιέρωσε ως μετόχια στην Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά δύο ναούς στην Κρήτη και στην Αρκαδία που τους είχε αγοράσει.
Είχε μια ιδιαίτερα πλούσια βιβλιοθήκη με σπάνια χειρόγραφα και είναι χαρακτηριστικό ότι ο υπουργός των Οικονομικών του Λουδοβίκου του ΙΔ', ο Κολμπέρ, είχε ζητήσει να εξεταστεί η αξία της και να επιδιωχθεί η αγορά των βιβλίων και των χειρογράφων για να τοποθετηθούν στη βιβλιοθήκη της Αυτού Μεγαλειότητος. Μετέφρασε από τα ρωσικά στα λατινικά το έργο του Πέτρου Μογίλα  Ορθόδοξος Ομολογία της Καθολικής και Αποστολικής εκκλησίας της Ανατολής.
Ο Παναγιώτης Νικούσιος πέθανε στις 2 Οκτωβρίου του 1673 κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των Τούρκων στην Πολωνία και τάφηκε στην μονή Θεομήτορος στη Χάλκη. Στη θέση του Μεγάλου Δραγουμάνου της Πύλης τον διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, «ο εξ απορρήτων».
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 17ου αιώνα Κατηγορία:Διερμηνείς της Υψηλής Πύλης
Ποικίλιον το ερυθρόπουν
Χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το έντομα αποκτά μήκος πέντε μέχρι οχτώ χιλιοστών. Το σώμα είναι επίμηκες και τριχωτό. Με εξαίρεση τη βάση των κεραιών και το μεγάλο μέρος των ποδιών το χρώμα του Ποικίλιον το ερυθρόπουν είναι σκούρο μπλε. Το κεφάλι είναι πιο φαρδύ παρά μακρύ. Οι κεραίες είναι τουλάχιστον στη βάση, καμιά φορά και ολόκληρα κεχριμπάρι. Είναι νηματοειδείς. Στα αρσενικά σχεδόν φτάνουν την οπίσθια άκρη των ελύτρων, στα θηλυκά ξεπερνούν σαφώς το μισό των ελύτρων. Το δεύτερο μέρος των κεραιών δεν είναι δακτυλιοειδή, αλλά πιο μακρύ πάρα φαρδύ. Είναι όμως πιο κοντό από το τρίτο και τέταρτο μέρος των κεραιών μαζί. Οι κεραίες εκφύονται μεταξύ των οφθαλμών και κοντά σε αυτούς. Οι οφθαλμοί είναι νεφροειδείς και περιλαμβάνουν τη βάση των κεραιών από πίσω. Στην κορυφή του κεφαλιού οι άκρες των οφθαλμών είναι πιο κοντά η μία στην άλλη παρά οι βάσεις των κεραιών (Εικ. 1).
Το πρόνωτο είναι περίπου σφαιρικό. Καμιά φορά με εξαίρεση μιας μεσαίας γραμμής τα σημεία (εντυπώσεις) είναι σκορπισμένα σε όλο το πρόνωτο. (Εικ. 2). Δεν υπάρχουν λείους κάλους όπως σε μερικά όμοια είδη.
Τα έλυτρα είναι παράλληλα και μαζί σχηματίζουν ημικύκλιο στην οπίσθια άκρη. Το τρίχωμα είναι μακρύτριχο και σχεδόν όρθιο.
Το χρώμα των ποδιών δίνει το όνομα στο είδος. Το λατινικό «ρούφιπες» σημαίνει «κοκκινοπόδι» στα ελληνικά. Οι βάση του μηρού, η κνήμη και το μεγάλο μέρος του ταρσού είναι του ίδιο χρώματος όπως η βάση των κεραιών. Η βάση του μηρού είναι πολύ λεπτή, προς τα έξω ο μηρός φουσκώνεται ροπαλοειδής. Εδώ η κνήμη είναι σκούρα. Το Ποικίλιον το ερυθρόπουν ανήκει στα ψευδοτετραμερή κολεόπτερα. Το ένα από τα πέντε ταρσομερή είναι τόσο μικρό, πως διακρίνεται δύσκολα. Το τρίτο ταρσομερές είναι σχισμένο, και το τέταρτο ταρσομερές είναι κρυμμένο σε αυτό το σχίσιμο. Στο Ποικίλιον το ερυθρόπουν το πρώτο ταρσομερές δεν είναι μεγαλύτερο από το δεύτερο και το τρίτο ταρσομερές μαζί (Εικ. 5, το μήκος των πρώτων τριών ταρσομερών σημειώνεται στη μαύρη γραμμή κάτω από το ταρσό).
Γεωγραφική εξάπλωση
Ο χώρος διαμονής του Ποικίλιον το ερυθρόπουν εξαπλώνεται στη Νότια Ευρώπη και τη νότια Μεσαίο Ευρώπη. Λείπει στη Βόρεια Ευρώπη, τη Μεγάλη Βρετανία, και την Πορτογαλία. Προς τα ανατολικά το κολεόπτερο εξαπλώνεται μέχρι την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή.
Πηγές
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Έλεν Όμπιρι
Η Έλεν Ονσάντο Όμπιρι (γεν. 13 Δεκεμβρίου 1989) είναι Κενυάτισσα αθλήτρια του στίβου, συγκεκριμένα δρομέας μεσαίων-μεγάλων αποστάσεων.
Έχει κερδίσει το ασημένιο μετάλλιο στα 5000 μέτρα γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, με χρόνο 14:29.77.
Έχει και τον τίτλο των 5000 μέτρων και στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κενυάτες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κενυάτες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Δρομείς μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου
Μάργκαρετ Κιπκεμπόι
Η Μάργκαρετ Σελίμο Κιπκεμπόι (γεν. 9 Φεβρουαρίου 1993) είναι Κενυάτισσα αθλήτρια του στίβου, συγκεκριμένα δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Συμμετείχε στο αγώνισμα των 5000 μέτρων γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017. Στην επόμενη διοργάνωση, κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κενυάτες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Σανσκριτική γλώσσα
Η Σανσκριτική (saṃskṛtam संस्कृतम्) είναι η κλασική γλώσσα της Ινδίας και λειτουργική γλώσσα του Ινδουϊσμού, του Βουδισμού και του Τζαϊνισμού. Η θέση της στον πολιτισμό της Ινδίας και της ΝΑ Ασίας είναι παρόμοια με εκείνη των Λατινικών και των Αρχαίων Ελληνικών στην μεσαιωνική Ευρώπη, και είναι κεντρικός άξονας της ινδουϊστικής παράδοσης. Όντας μία από τις είκοσι δύο (22) επίσημες γλώσσες της Ινδίας, η Σανσκριτική διδάσκεται σε σχολεία σε όλη την Ινδία ως δεύτερη γλώσσα, ενώ ορισμένοι Βραχμάνοι τη θεωρούν ως μητρική τους γλώσσα.
Κυρίως η Σανσκριτική χρησιμοποιείται ως κατεξοχήν τελετουργική γλώσσα στα ινδουϊστικά τελετουργικά με τη μορφή ύμνων και μάντρα. Στην προκλασική μορφή της Βεδικής Σανσκριτικής -λειτουργικής γλώσσας της Βεντικής θρησκείας- θεωρείται ως ένα από τα πρωιμότερα μέλη της Ινδοευρωπαϊκής οικογένειας, με αρχαιότερο κείμενο τη Ριγκβέντα.
Ιστορία
Η Σανσκριτική γλώσσα (σανσκρίταμ: संस्कृत भाषा) είναι μία από τις παλαιότερες γλώσσες του κόσμου. Ανήκει στην κλασική Ινδικο-Αρειανή γλώσσα, στην οποία τα πιο αρχαία έγγραφα που βρέθηκαν είναι οι Βέδες. Κατατάσσεται στην Ινδοευρωπαϊκή γλωσσική οικογένεια. Ονομάζεται επίσης “Ντεβ βανί" που σημαίνει η γλώσσα των θεών. Μέσα σε αυτήν περιλαμβάνονται τα κλασικά Σανσκριτικά, με 48 φωνήματα από το 500 π.Χ.- 1000μ.Χ., τα προ-κλασικά και η παλαιότερη μορφή της που είναι η Βεδική Σανσκριτκή γλώσσα, με 49 φωνήματα από το 1500-200 π.Χ. Επίσης, αποτελεί λειτουργική γλώσσα για άλλες θρησκείες, όπως αυτές του Ινδουϊσμού, του Βουδισμού και του Τζαϊνισμού. Αναγνωρίζεται από το Σύνταγμα της Ινδίας ως κλασική γλώσσα και πρωτοχρησιμοποιήθηκε για θρησκευτικούς σκοπούς και μετέπειτα επιστημονικούς.
Η Σανσκριτική γλώσσα περιγράφτηκε πρώτη φορά στη γραμματική του Πανίνι τον 4ο αιώνα π.Χ. Πρόκειται για διατακτική γραμματική που αναφέρεται στο πώς να χρησιμοποιείται ορθά η γλώσσα και αποτέλεσε ορόσημο για την ανάπτυξή της.
Το κύριο βιβλίο γραμματικής ονομάστηκε Ασταντιαγί (Ashtadhyayi). Εκείνη την εποχή, η γλώσσα αυτή είχε θεωρηθεί ως ένας ευγενής τρόπος ομιλίας που διδασκόταν απο λογίους και μιλιόταν από ανθρώπους υψηλών κοινωνικών στρωμάτων και μεγάλου βεληνεκούς. Η λέξη “saṃskṛtā vāk” σημαίνει εξευγενισμένη γλώσσα. Παρουσιάζει παρόμοια γραμματική δομή με άλλες Ινδοερωπαϊκές γλώσσες, όπως τα Ελληνικά και τα Λατινικά. Δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί σύμπτωση η κοινή ρίζα των ρημάτων και της γραμματικής σε σύγκριση με τις δύο γλώσσες της Ευρώπης που προαναφέρθηκαν.
Με την πάροδο του χρόνου, τα Σανσκριτικά είναι από τις ελάχιστες γλώσσες στην οποία δεν υπήρξε αλλαγή στην επιστήμη της γραμματικής. Δεν έχουν αρχή και τέλος και υπήρξαν μέσο έκφρασης σε πολλούς τομείς, όπως και στην λογοτεχνία. Για παράδειγμα, το Ραμαγιάνα και το Μαχαμπαράτα (συμπεριλαμβανομένου του Μπαγκαβάντ-Γκίτα που είναι μέρος του τελευταίου) και οι Ουπανισάδες, αποτελούν τα  παλαιότερα έπη της Σανσκριτικής γλώσσας και υπήρξαν πηγή έμπνευσης για πολλά έπη τα οποία δημιουργήθηκαν μελλοντικά. Τα Σανσκριτικά δράματα θεωρούνται ως το πιο όμορφο μέρος της Σανσκριτικής λογοτεχνίας. Επιπλέον, δεν θα πρέπει να ξεχαστεί η μεγάλη σημασία της Σανσκριτικής ποίησης με βάση την οποία στηρίχτηκε ένα από τα πρώτα έγγραφα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το Ριγκβέντα. Σε αυτό, γίνονται και οι πρώτες αναφορές της Αστρονομίας. Επίσης, άλλοι τομείς όπως τα μαθηματικά, η χημεία, η αρχιτεκτονική, η μηχανική και η μεταφυσική επηρεάστηκαν από την Σανσκριτική γλώσσα. Φυσικά, το θέατρο, ο χορός, η μουσική και η γλυπτική σχετίζονται αρκετά με την γλώσσα αυτή. Ο μεγάλος Φιλόσοφος Σρι Αουρομπίντο ανέφερε ότι «Η Σανσκρτική γλώσσα που έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως από τους αρμόδιους ως μέσο για κριτική σκέψη, είναι ένα από τα πιο υπέροχα, τα πιο τέλεια, τα πιο εξέχοντα και υπέροχα λογοτεχνικά όργανα που αναπτύχθηκαν ποτέ από τον ανθρώπινο νου.
Η θέση της Σανσκριτικής γλώσσας στο σημερινό κόσμο
Στη σημερινή εποχή, η γλώσσα δεν είναι τόσο σημαντική όσο ήταν κάποτε. Κάποιοι μπορούν να τη θεωρήσουν και ως μία κλασική νεκρή γλώσσα. Γίνονται ακόμη προσπάθειες από συγκεριμένα μέρη, όπως στο χωριό Ματταούρ (Καρνατάκα), το Χοσαχάρι (Καρνατάκα), το Τζίρι (Μάντια Πραντές), το Μοχάντ (Μάντια Πραντές) και το Μπαγκουάρ (Μάντια Πραντές) προκειμένου να ξαναμιληθεί σε καθημερινή βάση. Συνεχίζει να χρησιμοποιείται για ακαδημαϊκούς και λογοτεχνικούς λόγους, καθώς και στην τηλεόρααση, στο ραδιόφωνο, στα περιοδικά και στις ταινίες. Η γνώση της μπορεί να βοηθήσει κάποιον να μάθει ευκολότερα άλλες γλώσσες, όπως είναι τα Χίντι, τα Μπενγκάλι και τα Μαράθι. Επίσης, γειτονικές γλώσσες όπως η σιναλεζική, η βιρμανική και η μαλαϊκή γλώσσα εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την Σανσκριτική γλώσσα.
Κατά την απογραφή του 2001, τα Σανσκριτιά χρησιμοποιούνταν ως πρώτη γλώσσα από περίπου 14.100 άτομα στην Ινδία, από 15.770 παγκοσμίως και από 194.000 ως δεύτερη γλώσσα στην Ινδία. Γραμματικοί, λογοτέχνες, μελετητές και απλοί λάτρεις της γλώσσας είναι εκείνοι που ασχολούνται κατά κύριο λόγο με τη γλώσσα τη σημερινή εποχή. Στα σχολεία υπάρχει ως προαιρετική γλώσσα, με τους μαθητές όμως συνήθως να επιλέγουν να μάθουν άλλες γλώσσες που θεωρούνται πιο χρήσιμες παγκοσμίως, όπως τα Μανδαρινικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι τα Σανσκρτικά είναι για τα σχολεία της Ινδίας, ότι είναι τα Λατινικά για τα Ελληνικά σχολεία.
Η αναβίωση της Σανσκριτικής γλώσσας αποτελεί πρόκληση σήμερα. Πάντως, όλο και περισσότερες χώρες διαδίδουν την μελέτη της γλώσσας τόσο για το πνευματικό, πολιτιστικό και λογοτεχνικό ενδιαφέρον της όσο και για τον πλούτο των πολιτιστικών γνώσεων που υπάρχουν σε αυτή. Πολλά πανεπιστήμια σε Αμερική και Ευρώπη ενσωματώνουν στις διδασκαλίες τους την Σανσκριτική γλώσσα, θεωρώντας την μία γλώσσα «θησαυρό» που μπορεί να βοηθήσει διδάσκαλους και διδάσκοντες στην καλύτερη κατανόηση πολλών φασμάτων και πτυχών της ζωής. Από πολλούς θεωρείται επίσης ως μία φιλοσοφική γλώσσα για μερικές θρησκείες όπως ο Τζαϊνισμός, ο Βουδισμός και ο Σιχ. Εκτός από την Ινδία, το Μπαγκλαντές, το Νεπάλ, περιοχές της νοτιοανατολικής Ασίας, μελετητές της Ιαπωνίας και της Κίνας χρησιμοποιούν μέχρι και σήμερα τη γλώσσα αυτή.
Είναι δύσκολο να θεωρήσει κάποιος ότι μπορεί να έχει ένα σταθερό εισόδημα μέσω της Σανσκριτικής γλώσσας, εκτός κι αν είναι δάσκαλος σε σχολείο, κολέγιο ή πανεπιστήμιο. Παρόλο που ο αριθμός των ατόμων που εγγράφονται ότι μιλούν τη γλώσσα είναι μικρός σε σχέση με τα 1,3 δισεκατομμύρια άτομα της χώρας, ο αριθμός των ανθρώπων που μπορεί να τη μιλήσει ανέρχεται σε εκατομμύρια.
Η γλώσσα δεν θα πρέπει να συνδέεται λανθασμένα με το ότι ανήκει αποκλειστικά σε μία συγκεκριμένη θρησκεία. Πολλοί είναι εκείνοι πο πιστεύουν ότι η αναβίωσή της θα ανανεώσει και θα αναζωογονήσει την υπερηφάνεια της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ινδίας, αλλά επίσης θα φέρει την τάξη, την ειρήνη και τον πνευματισμό σε ολόκληρη τη χώρα, πράγμα το οποίο θα θέσει γερά θεμέλια για την προοπτική μιας ολοένα αναπτυσσόμενης χώρας.
Σανσκριτικό αλφάβητο
center|frame|Σανσκριτικό αλφάβητο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ινδίας Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες Κατηγορία:Ιερές γλώσσες Κατηγορία:Ινδοάριες γλώσσες Κατηγορία:Ινδουισμός Κατηγορία:Ινδοϊρανικές γλώσσες
Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ
Ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ (Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa, 24 Νοεμβρίου 1864 - 9 Σεπτεμβρίου 1901) ήταν Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης, εικονογράφος και σχεδιαστής, του οποίου η εμβάθυνση στην πολύχρωμη και θεατρική παριζιάνικη ζωή στα τέλη του 19ου αιώνα, έδωσε μία συλλογή από συναρπαστικές, κομψές και προκλητικές εικόνες της σύγχρονης και μερικές φορές παρακμιακής ζωής εκείνης της εποχής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αλμπί, πόλη της νότιας Γαλλίας και ήταν γιος του Κόμη Αλφόνσου και της Κόμισσας Αντέλ ντε Τουλούζ-Λωτρέκ (Adèle de Toulouse-Lautrec), γόνος ιστορικής και αριστοκρατικής οικογένειας, η οποία ωστόσο την περίοδο της γέννησης του, είχε ήδη χάσει μέρος του παλαιότερου κύρους της. Οι γονείς ήταν πρώτα ξαδέρφια, πρακτική που ήταν ευρύτερα διαδεδομένη εκείνη την εποχή προκειμένου να διατηρηθεί η περιουσία της οικογένειας μεταξύ των μελών της. Το γεγονός αυτό ωστόσο οδηγούσε σε γενετικές ανωμαλίες, όπως και στην περίπτωση του Λωτρέκ, του οποίου τα πόδια σταμάτησαν να αναπτύσσονται φυσιολογικά, μετά από ρήξεις που υπέστη στο αριστερό και δεξί του πόδι, σε ηλικία 12 και 14 ετών αντίστοιχα. Το ύψος του Λωτρέκ έφθανε μόλις το 1,5 μέτρο ενώ σε αντίθεση με τα πόδια του, το υπόλοιπο σώμα του είχε φυσιολογική ανάπτυξη.
Εξαιτίας αυτής της ανωμαλίας στη σωματική του διάπλαση, αδυνατούσε να ακολουθήσει μία συμβατική κοινωνική ζωή, γεγονός που πιθανά λειτούργησε καταλυτικά στο να αφοσιωθεί στη ζωγραφική. Αποτέλεσε σημαντικό καλλιτέχνη του μετα-ιμπρεσιονισμού ενώ θεωρείται από πολλούς και ο επίσημος εικονογράφος της νυχτερινής ζωής εκείνης της εποχής – της λεγόμενης Μπελ Επόκ (belle epoque) – στα καμπαρέ του Παρισιού. Οι πίνακές του χαρακτηρίζονταν από έντονα χρώματα και ανθρώπινες παρουσίες. Θεωρείται επιπλέον ένας από τους πρωτοπόρους στην τέχνη της αφίσας, γνωστός κυρίως για τις αφίσες που φιλοτέχνησε για το καμπαρέ Μουλέν Ρουζ (Moulin Rouge). Ασχολήθηκε ακόμα με την τεχνική της λιθογραφίας, επηρεασμένος από την ιαπωνική τέχνη και τα ιαπωνικά χαρακτικά.
Έζησε κυρίως στη Μονμάρτρη, που αποτελούσε το κυρίαρχο κέντρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του αντιμετώπισε πρόβλημα αλκοολισμού και πέθανε σε ηλικία 36 ετών, έχοντας προσβληθεί από σύφιλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών
Ντάνα
Η Ντάνα (Ρόζμαρι) Σκάλον (Dana Rosemary Scallon, γενν. στις 30 Αυγούστου 1951), γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα «Ντάνα», είναι Ιρλανδή τραγουδίστρια και πρώην ευρωβουλευτής.
Η Ντάνα ερμήνευσε το νικητήριο τραγούδι «All Kinds of Everything» στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1970, κερδίζοντας τραγουδιστές όπως ο Τζιάνι Μοράντι και ο Χούλιο Ιγκλέσιας. Στη μετέπειτα σταδιοδρομία της, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, έχει κυκλοφορήσει πάνω από 30 σινγκλ και 30 άλμπουμ ως τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια της ποπ, της παραδοσιακής και της χριστιανικής μουσικής.
Παιδική ηλικία και αρχές της σταδιοδρομίας
Η Ντάνα γεννήθηκε με το όνομα Ρόζμαρι Μπράουν στο Ίσλινγκτον του βόρειου Λονδίνου. Ο πατέρας της, που εργαζόταν ως αχθοφόρος στον γειτονικό Σιδηροδρομικό σταθμό Κινγκς Κρος, καταγόταν από το Ντέρρυ της Βόρειας Ιρλανδίας και είχε μετακομίσει στο Λονδίνο με την οικογένειά του εξαιτίας της υψηλής ανεργίας στο Ντέρρυ μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ρόζμαρι ήταν 5 ετών όταν οι γονείς της αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Ιρλανδία μετά από ιατρική σύσταση, επειδή η καπνομίχλη του Λονδίνου πείραζε την υγεία των παιδιών τους. Η Ρόζμαρι μεγάλωσε έτσι στο προάστιο Κρέγκαν του Ντέρρυ και από το 1967 στο προάστιο Μπόγκσαϊντ.
Οι γονείς της Ντάνα γνώριζαν μουσική: ο πατέρας έπαιζε τρομπέτα στη δική του χορευτική μπάντα, την «Imperial All Stars», ενώ η μητέρα έπαιζε πιάνο. Συνολικά είχαν επτά παιδιά: 4 κόρες (από τις οποίες η μία απεβίωσε σε βρεφική ηλικία) και τρεις γιους. Το πέμπτο παιδί τους ήταν η Ρόζμαρι, η οποία κέρδισε τον πρώτο διαγωνισμό ταλέντων στον οποίο συμμετείχε, στο St. Columb's Hall σε ηλικία 6 ετών. Ως παιδί διδάχθηκε πιάνο και βιολί, ενώ ήταν αυτοδίδακτη στην ακουστική κιθάρα και τραγουδούσε στη σχολική χορωδία. Στη συνέχεια έλαβε μέρος σε πολλούς άλλους διαγωνισμούς και πολιτιστικά φεστιβάλ (feiseanna) παραδοσιακής ιρλανδικής μουσικής και χορού. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να εμφανίζεται μαζί με τις αδελφές της Αϊλήν και Σούζαν σε συναυλίες για φιλανθρωπικούς σκοπούς που διοργάνωνε ο πατέρας τους. Η Αϊλήν άφησε το τρίο για να γίνει κομμώτρια, αφήνοντας ως ντούετο τις άλλες δύο, που κατόρθωσαν να εμφανίζονται για ένα καλοκαίρι στο Palladium του θερέτρου Πόρτρας. Τότε η Decca Records τους προσέφερε ένα συμβόλαιο για δίσκο (με τη βοήθεια της θείας τους Ροζαλήν και του φίλου της στην εταιρεία), αλλά η Σούζαν αρνήθηκε για να παντρευτεί και να φύγει στις ΗΠΑ με τον σύζυγό της. Το 1965, μόνη της πλέον, η Ρόζμαρι συμμετείχε σε διαγωνισμό παραδοσιακής μουσικής και κέρδισε το πρώτο βραβείο: μία ευκαιρία να ηχογραφήσει μία δοκιμαστική ταινία μαγνητοφώνου.
Αφού πήρε το απολυτήριο του λυκείου, η Rex Records (Decca) του Δουβλίνου έλαβε την ταινία και ο διευθυντής Michael Geoghegan της εξασφάλισε συμβόλαιο. Το πρώτο τραγούδι της σε δίσκο (σινγκλ) ήταν το "Sixteen", γραμμένο από τον Τόνυ Τζόνστον, ενώ το τραγούδι στην β΄ πλευρά του δίσκου, το "Little Girl Blue", ήταν δική της σύνθεση. Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 17 Νοεμβρίου 1967, αλλά δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία, παρότι η τοπική τηλεόραση και το ραδιόφωνο άρχισαν να δείχνουν ενδιαφέρον για αυτή. Τότε ήταν που πήρε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Ντάνα» (Dana), το οποίο ήταν το παρατσούκλι της στο σχολείο. Ο Φιλ Μίτον της Rex Records τη συμβούλευσε να θέσει υποψηφιότητα για τον Εθνικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της Ιρλανδίας (Έιρε) τον Φεβρουάριο του 1969 – αν νικούσε θα εκπροσωπούσε τη χώρα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1969. Με ανάμικτα συναισθήματα, η Ντάνα κατόρθωσε να φθάσει στον τελικό του Εθνικού Διαγωνισμού, στο Δουβλίνο, όπου τραγούδησε το "Look Around" του Michael Reade (κυκλοφόρησε ως το 4ο σινγκλ της) και ήρθε δεύτερη.
Νίκη στη Eurovision και δεκαετία του 1970
thumb|right|255px|Η Ντάνα τραγουδά στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1970 Τον Δεκέμβριο του 1969 ο Τομ Μακγκράθ, επικεφαλής του τμήματος ελαφράς ψυχαγωγίας στην Ιρλανδική Ραδιοτηλεόραση και παραγωγός του Εθνικού Διαγωνισμού Τραγουδιού, προσκάλεσε την Ντάνα να προσπαθήσει και πάλι την επόμενη χρονιά, πιστεύοντας ότι ένα από τα τραγούδια που είχαν προκριθεί, η μπαλάντα «All Kinds of Everything», θα της ταίριαζε. Το τραγούδι πράγματι έγινε η συμμετοχή της Ιρλανδίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1970 και στις 21 Μαρτίου 1970 το ερμήνευσε στον τελικό του Διαγωνισμού στο Άμστερνταμ, με εκτιμώμενους τηλεθεατές περί τα 200 εκατομμύρια και παρούσες στην αίθουσα τη μητέρα της και τη γιαγιά της. Στη σειρά παρουσίασης είχε τη δύσκολη τελευταία θέση (12η) και τραγούδησε καθισμένη σε ένα σκαμνί, φορώντας λευκό φόρεμα. Ως φαβορί θεωρούνταν η Μαίρη Χόπκιν (ήδη γνωστή από το τραγούδι «Those Were The Days») για το Ηνωμένο Βασίλειο και ο νεαρός τότε Ισπανός Χούλιο Ιγκλέσιας, αλλά η Ντάνα κατόρθωσε να πάρει την πρώτη θέση. Αυτό εξέπληξε ακόμα περισσότερο την ίδια, η οποία σχεδίαζε να συγκεντρωθεί στις εισαγωγικές εξετάσεις της για το πανεπιστήμιο μετά το τέλος του Διαγωνισμού, τερματίζοντας τη σταδιοδρομία της ως τραγουδίστριας εκείνη τη βραδιά. Αυτή ήταν η πρώτη νίκη της Ιρλανδίας στην ιστορία του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, αποτελώντας την αρχή μιας πολύ επιτυχημένης παράδοσης.
Το τραγούδι «All Kinds of Everything» παρέμεινε στην πρώτη θέση πωλήσεων στην Ιρλανδία επί 9 εβδομάδες, στο Ηνωμένο Βασίλειο επί 2 εβδομάδες και συνολικά πούλησε περισσότερα από 2 εκατομμύρια αντίτυπα. Το ομώνυμο πρώτο άλμπουμ της Ντάνα, το All Kinds of Everything, που ηχογραφήθηκε με ορχήστρα μέσα σε δύο ημέρες, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1970. Περιείχε 4 τραγούδια γραμμένα από την ίδια. Το επόμενο σινγκλ μετά το «All Kinds of Everything» ήταν η σύνθεση του Τζέρρυ Λόρνταν «I Will Follow You», που όμως απέτυχε στις πωλήσεις.
Το 1974 η Ντάνα άλλαξε εταιρεία δίσκων (πήγε στη νέα GTO Records) και επέστρεψε στις επιτυχίες με τη σύνθεση των Stephens/Greenaway «It's Gonna be a Cold Cold Christmas», που κυκλοφόρησε 4 εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα του 1975 και έφθασε στο νο. 3 στην Ιρλανδία. Στα τέλη του 1975 η Ντάνα κέρδισε και δύο βραβεία: του περιοδικού NME για την «καλύτερη τραγουδίστρια στη Βρετανία» και του περιοδικού TV Times για την «καλύτερη τραγουδίστρια». Η επιτυχία συνεχίσθηκε και το 1976 με το τραγούδι «Never Gonna Fall in Love Again» στο Top 40 του Ηνωμένου Βασιλείου. Αλλά τον Σεπτέμβριο εκείνου του έτους έχασε τη φωνή της. Η αριστερή φωνητική χορδή της, που είχε καυτηριαστεί το προηγούμενο έτος, χρειάστηκε επείγουσα επέμβαση για την αφαίρεση ενός καλοήθους όγκου μαζί με μικρό τμήμα της χορδής. Αρκετά ρεπορτάζ στον λαϊκό τύπο ανέφεραν τότε την πιθανότητα να μην ξανατραγουδήσει πια. Παρά την αδυναμία της να προωθήσει το «Fairytale», ένα ποπ τραγούδι του Μπάρρυ Μπλου, το σινγκλ έφθασε στο νο.13 του Ηνωμένου Βασιλείου και αποτέλεσε τη μεγαλύτερη διεθνή επιτυχία της Ντάνα μετά το «All Kinds of Everything».
Το 5ο άλμπουμ της, το The Girl is Back, κυκλοφόρησε το 1979, με νέο ήχο από τον Μπλου και κορυφαίο τραγούδι το «Something's Cookin' in the Kitchen». Μία νέα φάση στη σταδιοδρομία της Ντάνα άρχισε μετά την επίσκεψη του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ στην Ιρλανδία τον Σεπτέμβριο του 1979, που την ενέπνευσε να γράψει με τον σύζυγό της το «Totus Tuus», που έγινε νο. 1 στην Ιρλανδία.
Γενικότερα, η Ντάνα παρέμενε δημοφιλής προσωπικότητα μετά τη νίκη της στη Eurovision το 1970. Το 1971 είχε παίξει τον ρόλο μιας πλανόδιας κοπελούδας στην παιδική περιπετειώδη κινηματογραφική ταινία Flight of the Doves με πρωταγωνιστές τους Ρον Μούντυ και Τζακ Γουάιλντ και σκηνοθεσία του Ραλφ Νέλσον. Τα καλοκαίρια εμφανιζόταν σε θέρετρα, αλλά και σε χώρους όπως το Royal Albert Hall, το Royal Festival Hall και σε μία εβδομάδα παραστάσεων στο Παλλάδιο του Λονδίνου, όλες με πληρότητα 100%. Τραγουδούσε πολύ και σε μπουάτ και κλαμπ, βραβευόμενη μάλιστα ως «Top Female Vocalist» στα National Club Acts Awards του 1979. Η τηλεόραση του BBC της έδωσε δύο σόου δικά της: το A Day with Dana σε 6 επεισόδια το 1974-75 και το Wake Up Sunday το 1979. Για το ραδιόφωνο του BBC παρουσίασε μία σειρά του I Believe in Music το 1977.
Μεταγενέστερη σταδιοδρομία
Μετά το 1980 και την επισκεψή της σε συνέδριο στην Ουάσιγκτον όπου υπέγραψε συμβόλαιο με τη Word Records, η πολύ μεγαλύτερη αμερικανική αγορά έγινε μία πιθανή διέξοδος για τη μουσική της Ντάνα, παρότι συνέχιζε στο Ηνωμένο Βασίλειο με την Warwick Records: το Everything is Beautiful (1980), όπου ερμηνεύει μεταξύ άλλων και το «Let it Be» των Μπητλς, έγινε το άλμπουμ της με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στη Βρετανία. Το πρώτο άλμπουμ της για την αμερικανική εταιρεία ήταν το Totally Yours το 1981.
Το επόμενο άλμπουμ της Ντάνα, το Magic (Lite Records, 1982), περιείχε μία έκπληξη: Τέσσερα τραγούδια από τους νεότερους αδελφούς της, Τζων και Τζέραλντ Μπράουν. Το ίδιο έτος η Ντάνα κυκλοφόρησε και το «επίσημο» τραγούδι του Παγκοσμίου Κυπέλλου για την Εθνική ομάδα της Βόρειας Ιρλανδίας, το «Yer Man».
Σε μία περιοδεία της στις ΗΠΑ το 1984, για την προαγωγή των δίσκων της με την αμερικανική εταιρεία, η Ντάνα εμφανίσθηκε σε αίθουσες συναυλιών, ναούς, κολέγια, καθώς και στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο. Μετά από 15 χρόνια στη show business, ο εκδοτικός οίκος Hodder & Stoughton δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο, την αυτοβιογραφία της (Dana – An Autobiography), το 1985.
Το 1991 η Ντάνα και η οικογένειά της εγκαταστάθηκαν στο Μπέρμιγχαμ (Αλαμπάμα), όπου η τραγουδίστρια ήταν η οικοδέσποινα σε προγράμματα της EWTN σε τηλεόραση και ραδιόφωνο με τίτλους Say Yes και We Are One Body.
Ενασχόληση με την πολιτική
Προτού επιστρέψει στην Ιρλανδία το 1997, η Ντάνα Σκάλον έκανε αίτηση για να αποκτήσει την αμερικανική ιθαγένεια. Ωστόσο, το 1997, υπέβαλε υποψηφιότητα για το αξίωμα του Προέδρου της Ιρλανδίας ως ανεξάρτητη υπό το ονοματεπώνυμο Dana Rosemary Scallon, το οποίο και θα χρησιμοποιούσε σε όλες τις πολιτικές της προσπάθειες. Το αποτέλεσμα των εκλογών την έφερε τρίτη με ποσοστό 13,8%. Η Σκάλον υπήρξε η πρώτη προεδρική υποψήφιος που πήρε χρίσμα αποκλειστικά από δημοτικά και κομητειακά συμβούλια, και όχι από μέλη του κοινοβουλίου.
Το 1999, έχοντας εξασφαλίσει την αμερικανική υπηκοότητα και κατερχόμενη και πάλι ως ανεξάρτητη, αυτή τη φορά στις Ευρωεκλογές, η Σκάλον εκλέχθηκε ευρωβουλευτίνα αντιπροσωπεύοντας τη Βόρεια Ιρλανδία. Η προεκλογική της εκστρατεία βασιζόταν στις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες με μία χροιά ευρωσκεπτικισμού. Η Σκάλον αρνήθηκε επίμονα να συνδεθεί με οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα, παρά τις προσεγγίσεις που της έκανε το Φίανα Φαλ.
Το 2002 η Σκάλον διεκδίκησε μία έδρα στην εκλογική περιφέρεια Galway West για την Κάτω Βουλή της Ιρλανδίας, και πάλι ως ανεξάρτητη, αλλά έχασε παίρνοντας μόλις 3,5%, καθώς υπήρξαν και άλλοι ανεξάρτητοι υποψήφιοι που τα πήγαν καλά. Στις Ευρωεκλογές 2004 η Σκάλον έχασε και την έδρα της στο Ευρωκοινοβούλιο, παίρνοντας το 13,5% της λαϊκής ψήφου.
Στις Ιρλανδικές προεδρικές εκλογές 2011 η Σκάλον συμμετείχε και πάλι ως υποψήφια κι όταν, στις 7 Οκτωβρίου, αποκαλύφθηκε ότι είχε διπλή αμερικανική και ιρλανδική ιθαγένεια, δήλωσε ότι δεν το είχε ποτέ αποκρύψει από τον λαό. Τελικώς έλαβε 51.220 ψήφους, ποσοστό 2,9%, ερχόμενη έκτη ανάμεσα σε επτά υποψήφιους.
Προσωπική ζωή
Στις 5 Οκτωβρίου 1978 η Ντάνα παντρεύτηκε τον ξενοδόχο Ντάμιεν Σκάλον (Damien Scallon) στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ευγενίου στο Ντέρρυ. Μετά από ένα μήνα του μέλιτος τριών εβδομάδων στη Γρενάδα, το ζεύγος εγκαταστάθηκε στο χωριό Ρόστρεβορ της Βόρειας Ιρλανδίας. Η Ντάνα γέννησε τέσσερα παιδιά, όλα μεταξύ του 1981 και του 1989. Σήμερα η οικογένεια ζει στο Claregalway, στα δυτικά της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας.
Η Ντάνα υπήρξε ανέκαθεν και παραμένει πιστή Ρωμαιοκαθολική Χριστιανή. Αυτό αντανακλάται τόσο στις δισκογραφικές της επιλογές, όσο και στις θέσεις της ως πολιτικού, που περιλαμβάνουν την απαγόρευση των αμβλώσεων, των περισσότερων αντισυλληπτικών μεθόδων και του διαζυγίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Ποπ μουσικοί Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί Κατηγορία:Ιρλανδοί πολιτικοί Κατηγορία:Ευρωβουλευτές Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Αλβέρτος Α΄ του Μπράουνσβαϊγκ
Ο Αλβέρτος Α΄ ο υψηλός (1236 - 15 Αυγούστου 1279) από τον Οίκο των Γουέλφων, ήταν αρχικά μαζί με τον αδελφό του δούκας του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (1252-69) και μετά το μοίρασμα των γαιών τους πρώτος πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1269-79).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Όθωνα Α΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ και της Ματθίλδης των Ασκάνια, κόρης του Αλβέρτου Β΄ δούκα του Βρανδεμβούργου. Όταν το 1252 απεβίωσε ο πατέρας του, τον διαδέχθηκε μαζί με τον αδελφό του Ιωάννη. Αν και η δυναστεία των Χοενστάουφεν, εχθρών των Γουέλφων, είχε εκλείψει, είχε να πολεμήσει με τους υποστηρικτές τους. Πολέμησε εναντίον του Έρικ Α΄, δούκα του Σλέσβιχ και υπέρ της Μαργαρίτας και του γιου της Έρικ Ε', βασιλιά της Δανίας. Επίσης συμμετείχε στη διαμάχη για τη διαδοχή της Θουριγγίας, για την υποστήριξη της πεθεράς του Σοφίας της Θουριγγίας, χωρίς όμως επιτυχία.
Το 1269 τα δύο αδέλφια μοιράστηκαν την επικράτειά τους: ο Αλβέρτος Α΄ τη διαίρεσε σε δύο μέρη και ο Ιωάννης διάλεξε το βόρειο (Λύνεμπουργκ, Τσέλλε, Αννόβερο). Στον Αλβέρτο Α΄ έμεινε το νότιο μερίδιο (η περιοχή πέριξ των Μπράουνσβαϊγκ, Βολφενμπύτελ, Κάλενμπεργκ). Η πόλη του Μπράουνσβαϊγκ ήταν κοινή. Ασχολήθηκε με την ανάπτυξη της περιοχής του. Για τη γερμανική διαδοχή, πήρε το μέρος του Ότακαρ Β΄ της Βοημίας, αλλά ηττήθηκαν στο Μάρσφελντ το 1277.
Το ίδιο έτος, όταν απεβίωσε ο νεότερος αδελφός του Ιωάννης, ανέλαβε την κηδεμονία του ανιψιού του Όθωνα Β΄. Απεβίωσε το 1279 και ετάφη στον Καθεδρικό του Μπράουνσβαϊγκ. Τον διαδέχθηκαν οι τρεις μεγαλύτεροι γιοί του, μια και οι νεότεροι τρεις είχαν ενταχθεί στην Εκκλησία.
Οικογένεια
Το 1254 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Ερρίκου Β΄, δούκα της Βραβάντης, αλλά δεν είχαν τέκνα.