cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τόνι Αϊόμι
Black Sabbath
left|thumb|190px|Ο Τόνι Αϊόμι το 1978 Το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο "Sabbath Bloody Sabbath" ηχογραφήθηκε σε ένα κάστρο του 18ου αιώνα στο Γκλάουστερ, όπου έκαναν πρόβες σε κελιά με σκοπό να εμπνευστούν από την ατμόσφαιρα. Στο άλμπουμ συμμετείχε ο κιμπορντίστας των Yes, Ρικ Γουέικμαν, ενώ ο Αϊόμι έπαιξε ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, συνθεσάιζερ, πιάνο, φλάουτο και γκάιντα. Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 4 των βρετανικών τσαρτ και έγινε πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο επόμενος δίσκος τους ήταν το "Sabotage" του 1975, στου οποίου την παραγωγή συμμετείχε και ο Τόνι Αϊόμι, ο οποίος βραβεύθηκε ως καλύτερος κιθαρίστας της χαρντ ροκ μουσικής, εκείνη τη χρονιά. Στον επόμενο δίσκο τους, αποφάσισαν να επεκτείνουν τον ήχο τους προσθέτοντας τον κιμπορντίστα Τζέρι Γούντρουφ, αλλά το "Technical Ecstasy" ήταν το πρώτο τους στούντιο άλμπουμ το οποίο δεν κατάφερε να μπει στο Top-10 της πατρίδας τους. Τον Οκτώβριο του 1978 κυκλοφόρησαν το "Never Say Die", το τελευταίο τους πριν αποχωρήσει ο Όζι Όσμπορν από το συγκρότημα λόγω προσωπικών προβλημάτων που αντιμετώπισε.
Το 1979, εντάχθηκε στο σχήμα ο πρώην τραγουδιστής των Rainbow, Ρόνι Τζέιμς Ντίο, με τους Black Sabbath να κυκλοφορούν το "Heaven and Hell" τον Απρίλιο του 1980 και το "Mob Rules" το Νοέμβριο του 1981. Η νέα σύνθεση βοήθησε το συγκρότημα να εκσυγχρονίσει τον ήχο του και να κερδίσει μία νεότερη γενιά οπαδών, με τον Αϊόμι να διευρύνει τον ήχο του συνεργαζόμενος με την ιδιαίτερη φωνή και τους επικούς στίχους του Ντίο.
Στη συνέχεια της δεκαετίας του '80 και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '90, ο Αϊόμι ανασχημάτισε το συγκρότημα με σπουδαίους μουσικούς όπως ο πρώην τραγουδιστής των Gillan και των Deep Purple, Ίαν Γκίλαν, ο μπασίστας και τραγουδιστής των Trapeze και των Deep Purple, Γκλεν Χιουζ, ο ιδιαίτερα επιτυχημένος ντράμερ, Κόζι Πάουελ, ο Βίνι Άπις, ο Μπόμπι Ροντινέλι, ο Μπομπ Ντέισλι, ο Νιλ Μάρεϊ, κ.α.. Οι διάφορες συνθέσεις που ακολούθησαν ηχογράφησαν τα "Born Again" το 1983, "The Seventh Star" το 1986, "The Eternal Idol" το 1987, "Headless Cross" το 1989, "TYR" το 1990, "Dehumanizer" το 1992, "Cross Purposes" το 1994 και "Forbidden" το 1995.
Από αυτούς τους δίσκους, το "The Seventh Star" προοριζόταν να είναι προσωπικός δίσκος του Αϊόμι, αλλά ενώ οι στίχοι και η μουσική ήταν αποκλειστική δημιουργία του κιθαρίστα, η δισκογραφική εταιρεία απαίτησε να κυκλοφορήσει υπό την επωνυμία των Black Sabbath, ονομαζόμενο "Black Sabbath featuring Tony Iommi".
thumb|220px|Οι Black Sabbath το 1999 Το 1996, φήμες ανέφεραν ότι η αρχική σύνθεση των Black Sabbath θα ένωνε τις δυνάμεις της και πάλι, κάτι που πραγματοποιήθηκε τον επόμενο χρόνο με το συγκρότημα να περιοδεύει και να ηχογραφεί το ζωντανό άλμπουμ "Reunion", κερδίζοντας βραβείο "Grammy" για την εκτέλεση του τραγουδιού "Iron Man".
Το 2006 έγιναν μέλη του "Rock and Roll Hall of Fame" και δύο χρόνια αργότερα απονεμήθηκε στον Αϊόμι αστέρι στο "Walk of Stars" του Μπέρμιγχαμ.
Στις 11 Νοεμβρίου 2011, η κλασική σύνθεση των Black Sabbath ανακοίνωσε την επανένωση της για δεύτερη φορά με μία συνέντευξη Τύπου στο κλαμπ "Whisky A Go Go" του Λος Άντζελες. Δύο μήνες αργότερα, ο Αϊόμι διαγνώστηκε με λέμφωμα και αναγκάστηκε να κάνει χημειοθεραπεία ενώ ταυτόχρονα το συγκρότημα δούλευε πάνω στον επόμενο του δίσκο. Ο Μπιλ Γουόρντ αποχώρησε αφήνοντας τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος να ολοκληρώσουν τις ηχογραφήσεις με τον πρώην ντράμερ των Rage Against the Machine, Μπραντ Γουίλκ.
Τον Μάιο του 2012, έπαιξαν στη συναυλία για φιλανθρωπικούς σκοπούς στην "02 Academy" του Μπέρμιγχαμ για την κίνηση "Help For Heroes".
Το άλμπουμ "13" κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2013, ανεβαίνοντας στην κορυφή των τσαρτ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Heaven and Hell
Το 2007, μία άλλη επιτυχημένη σύνθεση των Black Sabbath, αυτή με τον Ρόνι Τζέιμς Ντίο στα φωνητικά επανενώθηκε με το όνομα Heaven and Hell. Το συγκρότημα περιόδευσε και ηχογράφησε το άλμπουμ "The Devil You Know" το 2009, όπως και το ζωντανά ηχογραφημένο "Live from Radio City Music Hall" δύο χρόνια νωρίτερα.
Παρ' όλα αυτά, η προσπάθεια τους διακόπηκε λόγω του θανάτου του Ντίο τον Μάιο του 2010 από καρκίνο του στομάχου.
Προσωπικές κυκλοφορίες και άλλες συμμετοχές
Το 1992, ο Αϊόμι συμμετείχε σε συναυλία η οποία έγινε στη μνήμη του τραγουδιστή των Queen, Φρέντι Μέρκιουρι, παίζοντας τέσσερα τραγούδια μαζί με τον φίλο του και επίσης κιθαρίστα, Μπράιαν Μέι.
Ο πρώτος επίσημος, προσωπικός δίσκος του Τόνι Αϊόμι κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2000, με τίτλο "Iommi". Μεταξύ των μουσικών οι οποίοι συμμετείχαν στο άλμπουμ ήταν οι Όζι Όσμπορν, Μπιλ Γουόρντ, Μπράιαν Μέι, Χένρι Ρόλινς, Φιλ Άνσελμο, Ντέιβ Γκρολ, Μπίλι Άιντολ, Πίτερ Στιλ, κ.α..
Το 2002, συμμετείχε στο "Χρυσό Ιωβηλαίο" της βασίλισσας Ελισάβετ, όπου μαζί με τον Όζι Όσμπορν έπαιξαν το τραγούδι "Paranoid".
Ακολούθησε το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ με τίτλο "The 1996 DEP Sessions" με τη συμμετοχή των Γκλεν Χιουζ στα φωνητικά, Ντον Έρεϊ, Τζεφ Νίκολς στα πλήκτρα, κ.α.. Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ είχαν πραγματοποιηθεί οκτώ χρόνια νωρίτερα. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε το "Fused" με τον Χιουζ να αναλαμβάνει και πάλι τα φωνητικά.
Το 2011, ο Αϊόμι μαζί με τον τραγουδιστή των Deep Purple, Ίαν Γκίλαν δημιούργησαν το super group WhoCares, με τη συμμετοχή των Νίκο Μακ Μπρέιν των Iron Maiden, Τζον Λορντ των Deep Purple, Τζέισον Νιούστεντ των Metallica, κ.α. με σκοπό να μαζέψουν χρήματα για την ανέγερση σχολείου στην Αρμενία, το οποίο είχε καταστραφεί από σεισμό το 1988.
Την ίδια χρονιά έγραψε την αυτοβιογραφία του με τίτλο "Iron Man: My Journey Through Heaven And Hell With Black Sabbath", ενώ ξεκίνησε να παρουσιάζει τη ραδιοφωνική εκπομπή "Black Sunday" στο σταθμό Planet Rock.
Προσωπική ζωή
Στις αρχές της δεκαετίας του '70, ο Αϊόμι ήταν παντρεμένος με την Σούζαν Σνόουντεν, με το ντράμερ των Led Zeppelin, Τζον Μπόναμ να να είναι κουμπάρος στο γάμο του. Ο γάμος κράτησε για οκτώ χρόνια, με τον κιθαρίστα να παντρεύεται μία αμερικανίδα που εργαζόταν σαν φωτομοντέλο, τη Μελίντα, το 1980. Το 1983 γέννησε την κόρη του Τόνι-Μαρί Αϊόμι και πήραν διαζύγιο στα μέσα της δεκαετίας του '80. Στις αρχές της δεκαετίας του '90 παντρεύτηκε την Βάλερι Αϊόμι με την οποία χώρισαν λίγα χρόνια αργότερα.
Το 2015, έγινε γνωστό ότι ο Αϊόμι η περιοδεία των Black Sabbath με τίτλο "The End" θα ήταν η τελευταία τους λόγω του καρκίνου του Αϊόμι που έκανε την εμφάνιση του. Στις 11 Αυγούστου, ανακοινώθηκε ότι ο καρκίνος βρίσκεται σε ύφεση και η κατάσταση του γίνεται καλύτερη.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημη ιστοσελίδα του Τόνι Αϊόμι
Κατηγορία:Βρετανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Black Sabbath
Οικονομική ψυχολογία
Η οικονομική ψυχολογία συσχετίζεται με τη μελέτη της οικονομικής συμπεριφοράς, δηλαδή προσπαθεί να εξηγήσει την συμπεριφορά των οικονομικών υποκειμενών απομακρυνόμενος από την βασική αρχή της ορθολογικής οικονομικής συμπεριφοράς. Η οικονομική συμπεριφορά είναι η συμπεριφορά των καταναλωτών, που περιλαμβάνει οικονομικές αποφάσεις και ό,τι έπεται των οικονομικών αποφάσεων. Αυτός ο κλάδος των οικονομικών είναι σχετικά νέος.
Η λήψη οικονομικών αποφάσεων συμπεριλαμβάνει το χρήμα, το χρόνο, και την προσπάθεια που καταβάλλεται για να αποκτηθούν υλικά αγαθά, υπηρεσίες, εργασία, ξεκούραση και την δυνατότητα επιλογής αναμέσα σε εναλλακτικά προϊόντα, π.χ. εξοικονόμηση χρημάτων ή σπατάλη. Στην πραγματικότητα όλες οι αποφάσεις που περιλαμβάνουν είτε την επιλογή είτε την εμπορία κάποιων υποκατάστατων προϊόντων ή μιας επενδυσης που θα αποφέρει μελλοντικά κέρδη ή οφέλη, καλούνται οικονομικές αποφάσεις.
Συντελεστές των οικονομικών αποφάσεων περιλαμβάνουν προσωπικούς, πολιτιστικούς, περιστασιακούς και εν γένει οικονομικούς παράγοντες που κινητοποιούν και επηρεάζουν την λήψη οικονομικών αποφάσεων.
Ορθολογική οικονομική συμπεριφορά είναι η οικονομική συμπεριφορά κατά την οποία το κάθε υποκείμενο παίρνει τέτοιες αποφάσεις, ώστε να μεγιστοποιήσει την ικανοποίησή του με τους δεδομένους πόρους που κατέχει.
Ενω τα κλασικά οικονομικά ξεκινούν με την υπόθεση ότι οι παίκτες έχουν μια συνάρτηση οφέλους την οποία προσπαθούν συστηματικά να μεγιστοποιήσουν με ορθολογιστικό τρόπο, οι οικονομικοί ψυχολόγοι θεωρούν τους παίκτες όντα δεσμευμένα στις αρχές του ορθολογισμού, τα οποία χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους χωρίς να σκέφτονται ιδιαίτερα. Η οικονομική ψυχολογία δε στηρίζεται στην ύπαρξη του απλοποιημένου οικονομικού υποκειμένου και προσπαθούν να προτείνουν καλύτερα μοντέλα που πηγάζουν από την συμπεριφορά πραγματικών ανθρώπων όπως παρατηρείται σε επιστημονικά πειράματα. Ένα παράδειγμα είναι η "συμπεριφορά του κοπαδιού", σύμφωνα με την οποία το υποκείμενο απλά ακολουθεί τις κινήσεις των άλλων.
Οι συνέπειες της λήψης οικονομικών αποφάσεων είναι η ικανοποίηση και η ευημερία των καταναλωτών, που πηγάζει από την ίδια την κατανάλωση. Η μη ικανοποίηση ενδέχεται να οδηγήσει σε παράπονα προς τον υπεύθυνο παραγωγό ή επιχείρηση. Οι συνέπειες των οικονομικών αποφάσεων παρέχουν κάποιος είδος εμπειρίας στους ανθρώπους που τους επηρεάζει σε μελλοντικές τους αποφάσεις.
Οι περισσότερες θεωρίες του κλάδου πηγάζουν από τα πειραματικά οικονομικά και την εξελικτική βιολογία, ενώ επηρεάζονται και από τη ψυχολογία. Μια πρόσφατη εξέλιξη είναι η χρήση της νευρολογίας (νευροοικονομικά=neuronomics) για τη μελέτη της λήψης αποφάσεων από τον ανθρώπινο εγκέφαλο.
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της κλασικής περιόδου, η μικροοικονομία ήταν στενά συνδεδεμένη με την ψυχολογία. Για παράδειγμα, ο Άνταμ Σμιθ (Adam Smith) έγραψε το βιβλίο Η Θεωρία των ηθικών συναισθημάτων, όπου πρότεινε ψυχολογικές εξηγήσεις της ατομικής συμπεριφοράς και ο Τζέρεμυ Μπένθαμ (Jeremy Bentham) έγραψε εκτενώς για το ψυχολογικό υπόβαθρο της χρησιμότητας. Ωστόσο, κατά την ανάπτυξη των νεοκλασικών οικονομικών, οι οικονομολόγοι προσπάθησαν να αναμορφώσουν την επιστήμη των οικονομικών ως φυσική επιστήμη, αντλώντας υποθέσεις για την οικονομική συμπεριφορά από υποθέσεις για τη φύση των οικονομικών ατόμων. Ανέπτυξαν την έννοια του homo economicus, του οποίου η ψυχολογία ήταν ουσιαστικά ορθολογική. Αυτό οδήγησε σε ακούσια και απρόβλεπτα λάθη.
Ωστόσο, πολλές σημαντικοί νεοκλασικοί οικονομολόγοι χρησιμοποίησαν πιο εξελιγμένες ψυχολογικές εξηγήσεις, συμπεριλαμβανομένων των Francis Edgeworth, Vilfredo Pareto, Irving Fisher και John Maynard Keynes. Η οικονομική ψυχολογία εμφανίστηκε τον 20ο αιώνα στα έργα του Gabriel Τarde, [1] George Katona [2] και Laszlo Garai. [3] Η θεωρία χρησιμότητας άρχισε να κερδίζει την αποδοχή, δημιουργώντας υποθέσεις που είναι δυνατόν να επαληθευτούν για τη λήψη αποφάσεων με δεδομένα την αβεβαιότητα και διαχρονική κατανάλωση αντίστοιχα. Παρατηρούμενες και επαναλαμβανόμενες ανωμαλίες αμφισβήτησαν τελικά αυτές τις υποθέσεις, καθώς γίνανε νέα βήματα από τον Νομπελίστα Maurice Allais, για παράδειγμα, στον καθορισμό του παραδόξου Allais, ένα πρόβλημα απόφασης που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1953 το οποίο έρχεται σε αντίθεση με την αναμενόμενη υπόθεση χρησιμότητας.
Στη δεκαετία του 1960 γνωστική ψυχολογία άρχισε να ρίχνει περισσότερο φως στον εγκέφαλο ως συσκευή επεξεργασίας πληροφοριών (σε αντίθεση με τα συμπεριφορισικά μοντέλα). Ψυχολόγοι στον τομέα αυτό, όπως οι Ward Edwards, [5] Αμος Τβέρσκι και Daniel Kahneman άρχισαν να συγκρίνουν τα μοντέλα τους για τις γνωστικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων βάσει του κινδύνου και της αβεβαιότητας με τα οικονομικά μοντέλα της ορθολογικής συμπεριφοράς. Στη μαθηματική ψυχολογία, υπάρχει ένα μακροχρόνιο ενδιαφέρον για την μεταβατικότητα των προτιμήσεων και το είδος της κλίμακας μέτρησης της χρησιμότητας (Luce, 2000). [7]
Κατηγορία:Οικονομικά Κατηγορία:Κλάδοι της ψυχολογίας Κατηγορία:Κοινωνική ψυχολογία
Εκπαίδευση στον Αραβικό Κόσμο
Η εκπαίδευση είναι κάτι που λαμβάνει χώρα στον αραβικό κόσμο όπου υπάρχει παράδοση για μάθηση και ακαδημαϊκή ευημερία. Πηγές της UNESCO συμφωνούν ότι το μέσο ποσοστό αλφαβητισμού ενηλίκων (σε αυτές τις χώρες είναι 15 ετών και άνω) είναι 76,9%. Καθένα από τα κράτη με αραβική πλειοψηφία είναι μέλη του Αραβικού Συνδέσμου.
Χίλμπιλι Τζιμ
Ο Τζιμ Μόρις (γεν. 5 Ιουλίου, 1952), γνωστότερος ως Χίλμπιλι Τζιμ, είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής. Έγινε γνωστός τη δεκαετία του '80, όταν πάλευε στο World Wrestling Federation.
Εκπαίδευση στον Αραβικό Κόσμο
Πολιτικές
Στη Μαυριτανία και την Υεμένη, η πίστα είναι χαμηλότερη από τον τυπικό μέσο όρο, αλλά σε κάθε περίπτωση ξεπερνά την κατάσταση του 50%. Στη συνέχεια, υπάρχει η Συρία, ο Λίβανος και το Βασίλειο της Ιορδανίας όπου τείνουν να καταγράφουν υψηλό ποσοστό αλφαβητισμού ενηλίκων άνω του 90%. Το μέσο ποσοστό αλφαβητισμού ενηλίκων παρουσιάζει σταθερή βελτίωση και ο απόλυτος αριθμός των ενηλίκων αναλφάβητων μειώθηκε από 64 εκατομμύρια σε περίπου 58 εκατομμύρια μεταξύ 1990 και 2000-2004. Συνολικά, η ανισότητα μεταξύ των φύλων στον αλφαβητισμό είναι υψηλή σε αυτήν την περιοχή, και στο ποσοστό αναλφαβητισμού, οι γυναίκες αντιπροσωπεύουν τα δύο τρίτα, με μόνο 69 εγγράμματες γυναίκες για κάθε 100 εγγράμματους άνδρες. Ο μέσος δείκτης GPI (Δείκτης Ισότητας Φύλων) για τον αλφαβητισμό των ενηλίκων είναι 0,72 και η ανισότητα μεταξύ των φύλων μπορεί να παρατηρηθεί στην Αίγυπτο, το Μαρόκο και την Υεμένη. Πάνω απ 'όλα, το GPI της Υεμένης είναι μόνο 0,46 σε ένα ποσοστό αλφαβητισμού ενηλίκων 53%. Σύμφωνα με έρευνα του ΟΗΕ, στον αραβικό κόσμο, ο μέσος άνθρωπος διαβάζει τέσσερις σελίδες το χρόνο και ένας νέος τίτλος δημοσιεύεται κάθε χρόνο για κάθε 12.000 άτομα. Το Ίδρυμα Arab Thought Foundation αναφέρει ότι μόλις πάνω από το 8% των ανθρώπων στις αραβικές χώρες φιλοδοξούν να λάβουν εκπαίδευση.
Χίλμπιλι Τζιμ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μόρις ξεκίνησε την καριέρα του το 1975 και εμφανιζόταν στην εταιρεία Continental Wrestling Association, με το ψευδώνυμο "Harley Davidson", παριστάνοντας έναν μηχανόβιο. Μαζί με τον Ρότζερ Σμιθ είχαν δημιουργήσει τότε μια αξιοσημείωτη ομάδα, η οποία τους έκανε περισσότερο γνωστούς.
Εκπαίδευση στον Αραβικό Κόσμο
Φυλετικές ανισότητες και ποσοστά αλφαβητισμού
Το ποσοστό αλφαβητισμού είναι υψηλότερο μεταξύ των νέων από τους ενήλικες. Το ποσοστό αλφαβητισμού των νέων (ηλικίας 15–24 ετών) στην αραβική περιοχή αυξήθηκε από 63,9 σε 76,3% από το 1990 έως το 2002.
Χίλμπιλι Τζιμ
Ως παλαιστής
Το 1984, συμφώνησε με το τότε WWE. Αρχικά εμφανιζόταν στην πρώτη σειρά των θεατών για αρκετό καιρό, αποκτώντας δημοσιότητα. Στην συνέχεια, βάση σεναρίου εκπαιδεύτηκε από τον Χαλκ Χόγκαν, ώστε να γίνει παλαιστής και έκανε το ντεμπούτο του στην εταιρεία το 1985. Ουσιαστικά η καριέρα του διήρκεσε ως το 1990.
Εκπαίδευση στον Αραβικό Κόσμο
Φυλετικές ανισότητες και ποσοστά αλφαβητισμού
Το μέσο ποσοστό του Συμβουλίου Συνεργασίας των Κρατών του ΣΣΚ για τα Αραβικά Κράτη του Κόλπου (GCC) ήταν 94%, ακολουθούμενο από το Μαγκρέμπ με 83,2% και το Μασρίκ στο 73,6%. Ωστόσο, περισσότερο από το ένα τρίτο των νέων παραμένουν αναλφάβητοι ή απλά ανίκανοι να γράψουν στις αραβικές λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες (Μαυριτανία, Σομαλία και Υεμένη). Το 2004, ο περιφερειακός μέσος όρος αλφαβητισμού των νέων είναι 89,9% για τους άνδρες και 80,1% για τις γυναίκες.
Τα Ηνωμένα Έθνη δημοσίευσαν μια αποκλειστική έκθεση για την αραβική ανθρώπινη ανάπτυξη το 2002, πριν το κάνουν ξανά το 2003 και στη συνέχεια για τελευταία φορά το 2004. Η επόμενη έκθεση έχει προγραμματιστεί για το 2018 και θα δημοσιευτεί σε όλες τις καλές εφημερίδες. Αυτές οι εκθέσεις, που γράφτηκαν από ερευνητές, ακαδημαϊκούς και αναπληρωτές διευθυντές από τον αραβικό κόσμο, εξετάζουν ορισμένα σατιρικά ζητήματα στην ανάπτυξη και τη διανομή μεταξύ των αραβικών χωρών: ενδυνάμωση των γυναικών, σεξ, διαθεσιμότητα εκπαίδευσης, λατρεία ποδιών και ενημέρωση μεταξύ άλλων.
Χίλμπιλι Τζιμ
Παρασκηνιακός ρόλος
Στην συνέχεια, εμφανιζόταν σποραδικά, ως διαιτητής, ή έκανε σπέσιαλ εμφανίσεις, αφού ήταν ιδιαίτερα αγαπητός. Από το 1990 έως και σήμερα, εκπροσωπεί την εταιρεία του WWE, σε διάφορες εκδηλώσεις, ενώ ως και το 2001 έκανε τακτικά ταξίδια για να διαφημίσει το προϊόν της εταιρείας, σε άλλες χώρες, εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Εκπαίδευση στον Αραβικό Κόσμο
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική Κατηγορία:Εκπαίδευση στη Μέση Ανατολή Κατηγορία:Ασία Κατηγορία:Μέση Ανατολή Κατηγορία:Βόρεια Αφρική
Τζόνα Χιλ
Ο Τζόνα Χιλ (αγγλικά: Jonah Hill Feldstein, 20 Δεκεμβρίου 1983) είναι Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος και κωμικός. Έχει λάβει δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνείες του στις ταινίες Moneyball (2011) και Ο Λύκος της Wall Street (The Wolf of Wall Street, 2013). Είναι επίσης γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες Superbad (2007), Με την Πρώτη (Knocked Up, 2007), Πεθαίνω στα Γέλια (Funny People, 2009), Σηκωτός για τη Συναυλία (Get Him to the Greek, 2010), 21 Jump Street (2012) και Το Τέλος του Κόσμου (This Is the End, 2013) καθώς και για τη φωνή που δάνεισε στην ταινία κινουμένων σχεδίων Πώς να Εκπαιδεύσετε το Δράκο σας (How to Train Your Dragon, 2010.
Πρώτα Χρόνια
Ο Τζόνα Χιλ γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1983 στο Λος Άντζελες, είναι παιδί της Σάρον Λιν Τσάλκιν, σχεδιάστριας κοστουμιών και στυλίστριας μόδας και του Ρίτσαρντ Φέλντστέίν, λογιστή περιοδείας για τους Guns N' Roses. Έχει μια αδερφή, την Μπέάνι Φέλντστέίν, η οποία είναι ηθοποιός, και έναν αδελφό, τον Τζόρνταν Φέλντστέίν, ο οποίος είναι μουσικός μάνατζερ του Ρόμπιν Θικ και των Maroon 5. Οι γονείς του ήταν αρχικά από το Λονγκ Άιλαντ της Νέας Υόρκης αλλά η οικογένεια του παρέμεινε στο Catskills της Νέας Υόρκης. Μεγάλωσε στην πλούσια γειτονιά του Λος Άντζελες το Cheviot Hills, όπου συνεχίζει να ζει και σήμερα. Παρακολούθησε το Κέντρο Πρόωρης Εκπαίδευσης, το σχολείο Brentwood και στη συνέχεια το Crossroads School στη Σάντα Μόνικα. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο, ο Χιλ παρακολούθησε το Κολέγιο Μπαρντ, Η Νέα Σχολή στην Νέα Υόρκη και το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπόλντερ. Ο Χιλ είναι Εβραίος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Ισαάκ Αργυρός
Ο Ισαάκ Αργυρός (1300/1312 - 1375) ή Άργυρος, ήταν βυζαντινός μαθηματικός και θεολόγος ο οποίος ασχολήθηκε με μελέτες αριθμητικής, γεωμετρίας και αστρονομίας.
Δραστηριοποιήθηκε στη Κωνσταντινούπολη και θεωρείται σημαντικός λόγιος σχετικά με τα έργα αστρονομίας του Κλαύδιου Πτολεμαίου (2ος αιώνας), καθώς και έγραψε επίσης σχόλια στα Στοιχεία του Ευκλείδη (3ος αιώνας π..Χ.). Στις επιστημονικές ενασχολήσεις του ο Νικηφόρος Γρηγοράς ήταν δάσκαλος του, και επηρεάστηκε και από τα έργα του Θεοδώρου Μετοχίτη. Αναφέρεται επίσης πως ανήκε στην παράταξη των αντιπαλαμικών κατά την ησυχαστική έριδα του 14ου αιώνα.
Επιστήμες
Έγραψε δυο πραγματείες με θεματολογία από τα μαθηματικά, γεωγραφία, αστρονομία και ημερολογιακή σύνταξη, όπου και ανέλυσε τις κινήσεις των πλανητών και άλλων ουράνιων σωμάτων και τα αστρονομικά στοιχεία από τους Πρόχειρους Κανόνες και την Αλμαγέστη του Κλαύδιου Πτολεμαίου. Το έργο αυτό μετέπειτα αντιγράφηκε και οικειοποιήθηκε από τον λόγιο του 17ου αιώνα, Ιωάννη Αβράμιο.
Επιπλέον έργα του περιλαμβάνουν τον υπολογισμό των τετραγωνικών ριζών σε μη τετραγωνικούς αριθμούς, μια μελέτη σχετικά με τα Γεωμετρικά του Ήρωνα, και μια επίσης πραγματεία η οποία ασχολείται με τη γεωδαισία και έχει επίσης προέλευση τον Ήρωνα. Έγραψε επίσης σχολιασμό στο έργο Γεωγραφική Υφήγησις του Πτολεμαίου καθώς και σχολιασμό στα Αρμονικά του.
Τα έργα του σχετικά με αστρονομία, περιγράφονται στην ανθολογία αστρονομίας του 1630, Ουρανολόγιο, του Ντενί Πέτο (Denis Pétau).
Θεολογία
Ο Άργυρος ανήκε στην παράταξη των αντιπαλαμικών κατά την περίοδο της ησυχαστικής έριδας, μαζί με τον Γρηγορά και τον Βαρλαάμ Καλαβρός, ενάντια στον αυτοκράτορα Ιωάννη ΣΤ´ Καντακουζηνό και τον θεολόγο και μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γρηγόριο Παλαμά, γράφοντας 3 αντιπαλαμικές πραγματείες, καθώς και μια επίθεση σύμφωνα με τα διδάγματα του Βαρλαάμ ενάντια στον Θεόδωρο Δεξιό. Είναι πιθανώς επίσης ο συγγραφέας ενός τόμου ο οποίος εκδόθηκε από το πατριαρχείο της Αντιοχείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί αστρονόμοι Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί μαθηματικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα
Μεγάλο Περμ
μικρογραφία|275x275εσ| Χάρτης της Βόρειας Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της Περμίας. Από τον [[Γεράρδος Μερκάτορ|Gerard Mercator (Άμστερνταμ, 1595).]] Το Μεγάλο Περμ (Пермь Великая) ή απλά Περμ (λατινικά Permiae ) ήταν ένα μεσαιωνικό κράτος Κόμι στα εδάφη, που στη σύγχρονη εποχή περιλαμβάνει το Κράι Περμ της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Η πόλη Τσέρντιν λέγεται ότι ήταν η πρωτεύουσα του.
Η προέλευση του ονόματος Περμ είναι αβέβαιη. Ενώ η πόλη Περμ είναι ένας σύγχρονος οικισμός αυτού, που άλλοτε ονομαζόταν Περμία, και η πόλη Τσέρντιν αυτή καθεαυτή φέρεται να ήταν γνωστή ως "Μεγάλο Περμ" στο παρελθόν. Το Τσέρντιν ενήργησε ως κεντρική εμπορική πόλη και μερικές φορές προτείνεται ότι ο όρος περμ ήταν απλά μια λέξη για τους "εμπόρους" ή την "αγορά" σε μια τοπική γλώσσα, αλλά υπήρξαν και άλλες προτάσεις. Το ίδιο όνομα πιθανότατα αντικατοπτρίζεται στο τοπωνύμιο Μπιάρμια ή Μπιάρμαλαντ στις σκανδιναβικές σάγκες.
Η γενική περιοχή του Μεγάλου Περμ ήταν γνωστή ως βίσου (وِيسُو wīsū) στη μεσαιωνική αραβική εθνογραφία, όπως αναφέρεται στα έργα των Αχμάντ ιμπν Φαντλάν, Αμπού Χαγιάν αλ-Γκαρμάτι, Ζακαρίγια αλ-Καζουίνι και Γιακούτ αλ-Χαμάουι. Ο όρος προέρχεται ίσως από το όνομα του λαού των Βέψων, που εγκαταστάθηκαν γύρω από τη λίμνη Λάντογκα και τον ποταμό Σουχόνα.
Πριγκιπάτο του Μεγάλου Περμ
Το Πριγκιπάτο του Μεγάλου Περμ (Великопермское княжество, κόμι περμιάκ Ыджыт Перем ӧксуму, Чердін ӧксуму) εμφανίστηκε ως ξεχωριστή φεουδαρχική οντότητα Κόμι-Περμιάκ τον 14ο-15ο αιώνα λόγω της χαλάρωσης της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ. Το πριγκιπάτο διατήρησε ένα βαθμό αυτονομίας υπό την εξουσία του Μεγάλου Δουκάτου της Μόσχας, αλλά τελικά απορροφήθηκε σε αυτό το 1505.
Το πριγκιπάτο βρισκόταν στην άνω περιοχή του ποταμού Κάμα και διατηρούσε στενές συνδέσεις με το κοντινό Περμ της Βιτσέγκντα (εναλλακτικά γνωστό ως Μικρό Περμ). Και τα δύο κράτη πλήρωναν φόρο υποτέλειας στη Δημοκρατία του Νόβγκοροντ από τον 9ο ή τον 10ο αιώνα. Το Περμ της Βιτσέγκντα εκχριστιανόιστηκε από τον Στέφανο του Περμ τον 14ο αιώνα και στη συνέχεια υποτάχθηκε από το Μεγάλο Δουκάτο της Μόσχας.
Το 1451, μια Βουλή Πριγκίπων του Περμ κέρδισε τον έλεγχο και των δύο περιοχών ως υποτελείς της Μόσχας. Είχαν τους τίτλους των πρίγκιπων Βίμσκι και πριγκίπων Βελικοπέρμσκι. Στην πραγματικότητα, παρόλο που είχε εκχριστιανιστεί λίγο μετά το Περμ της Βιτσέγκντα, το Μεγάλο Περμ απέκτησε μεγαλύτερη ανεξαρτησία, αν και ευρισκόμενο μεταξύ τριών δυνάμεων: της Μόσχας, του Νόβγκροντ και του Καζάν. Τελικά, το 1472 ένας στρατός υποτελών της Μόσχας με τους πρίγκιπες Βίμσκι ανάμεσά τους κατέκτησαν το Μεγάλο Περμ και αιχμαλώτισαν τον αδερφό τους πρίγκιπα Μιχαήλ Βελικοπέρμσκι. Ωστόσο, ο τελευταίος επέστρεψε σύντομα από τη Μόσχα ως κυβερνήτης και κυβέρνησε την περιοχή του διά βίου. Ο γιος του, Ματθαίος Βελικοπέρμσκι, εκτοπίστηκε τελικά από τον Μεγάλο Πρίγκιπα της Μόσχας το 1505.
Μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα, η ονομασία Μεγάλο Περμ χρησιμοποιήθηκε επίσημα στην περιοχή του Άνω Κάμα, νότιο τμήμα της οποίας διέθετε η οικογένεια Στρογκάνοφ.
Την ονομασία δανείστηκε (ως Πέρμια Περίοδο) ο γεωλόγος του 19ου αιώνα Σερ Ρόντρικ Μέρτσισον για να αναφερθεί σε πετρώματα μιας συγκεκριμένης εποχής, μετά από εκτεταμένες μελέτες, που διεξήγαγε στην περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ρωσίας Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία
Δήμος Αίγινας
Ο Δήμος Αίγινας περιλαμβάνει το νησί της Αίγινας και τις κοντινές του νησίδες. Συστάθηκε το 1997 με εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμου Αίγινας και κοινοτήτων Μεσαγρού, Κυψέλης, Πέρδικας και Βαθέος. Ο δήμος παρέμεινε αμετάβλητος με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης το 2010.
Παραπομπές
Αίγινα Κατηγορία:Αίγινα
Μπαρκάντ Αμπντί
Ο Μπαρκάντ Αμπντί (σομαλικά: Barkhad Cabdi, αραβικά: بركات عبدي) γεννημένος στις 10 Απριλίου 1985, είναι ηθοποιός από τη Σομαλία. Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στο περιπετειώδες θρίλερ Captain Phillips. Για την ερμηνεία του στην ταινία έλαβε πολλές υποψηφιότητες για βραβεία, συμπεριλαμβανομένης και για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σομαλοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Κωνσταντίνος Μακρής
Ο Κωνσταντίνος Μακρής ήταν Έλληνας αγωνιστής της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από την Λυκούρια της ιστορικής επαρχίας Καλαβρύτων. Είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία από το Σωτήριο Χαραλάμπη το 1818. Από την αρχή του αγώνα υπηρέτησε ως Μπουλουξής, επικεφαλής δηλαδή αρκετών άτακτων στρατιωτών. Το 1824 προήχθη σε Εκατόνταρχο. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες, μεταξύ των άλλων στην Πολιορκία της Πάτρας. Στο πατρικό του σπίτι έμεινε ο Νικόλαος Ταμπακόπουλος, όταν τον κυνηγούσαν οι αποσταλμένοι του Ασημάκη Ζαΐμη το Μάρτιο του 1821. Μετά την Επανάσταση του απενεμήθη ο βαθμός του ανθυπολοχαγού της Φάλαγγος και το Αργυρό νομισματόσημο με δικαίωμα να το φέρει σε όλες τις τελετές. Διετέλεσε δήμαρχος Λυκουρίας και το 1871 δήμαρχος Λευκασίου.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Νικόλαος Σολιώτης
Ο Νικόλαος Χριστοδούλου ή Σολιώτης ήταν αγωνιστής του 1821. Ήταν από τους πρώτους που επιτέθηκαν στους Τούρκους, πριν ακόμη κηρυχθεί επίσημα η Επανάσταση. Αργότερα, έλαβε μέρος σε πλήθος πολεμικών συγκρούσεων, ενώ κατέλαβε σημαντικές θέσεις και αξιώματα. Καθ’ όλη τη διάρκεια της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας, διακρίθηκε για την τόλμη και την αυτοθυσία του.
Η προεπαναστατική δράση του
Ο Νικόλαος Σολιώτης ήταν παλιός κλέφτης. Καταγόταν από το χωριό Σόλος της Επαρχίας Καλαβρύτων, απ' όπου πήρε και το επώνυμό του. Σε κείμενα της εποχής αναφέρεται με το πατρώνυμο Χριστοδούλου. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Συμμετείχε ενεργά στην προετοιμασία της Επανάστασης. Το 1821 βρισκόταν στη θέση του επιστάτη των τότε ταχυδρομείων (μελιτζλής). Από φόβο μήπως προδοθεί η Φιλική Εταιρεία και οι Τούρκοι προφθάσουν να ματαιώσουν την μελετηθείσα επανάσταση, βιάστηκε να αρχίσει τις εχθροπραξίες. Κατ’ άλλους, παρακινήθηκε από τον ορμητικό Παπαφλέσσα να κάνει την αρχή της επανάστασης δημιουργώντας τετελεσμένα γεγονότα. Έτσι, θα ενοχοποιούσε την επαρχία Καλαβρύτων και, κατά συνέπεια, θα τερμάτιζε την πολιτική αρκετών δημογερόντων, οι οποίοι ήταν πιθανό να ανέβαλλαν διαρκώς την ημερομηνία έναρξής της. Σίγουρο, όμως, είναι πως ο Νικόλαος Σολιώτης συναντήθηκε με τον συγκεκριμένο ιερέα μετά τη λήξη του συνεδρίου της Βοστίτσας. Έχοντας άδεια οπλοχρησίας ως ταχυδρόμος, είχε δημιουργήσει μια ομάδα πολεμιστών, με αρχηγό τον ίδιο. Έτσι, ενθάρρυνε τον Παπαφλέσσα, υποσχόμενος να αναλάβει δράση, μόλις κηρυχθεί η επανάσταση.
Η αρχή των εχθροπραξιών
Τελικά, ο Νικόλαος Σολιώτης δεν παρέβη την υπόσχεση που είχε δώσει στον Παπαφλέσσα και -όπως αναφέρει κι ο ίδιος στα απομνημονεύματά του- στις 14 Μαρτίου του 1821, στην θέση "Πόρτες", κοντά στο χωριό Αγρίδι των Καλαβρύτων, φόνευσε τρεις Τούρκους φοροεισπράκτορες, τους επονομαζόμενους "Τσιπογλαίους" ή γυφτοχαρατσήδες, που έρχονταν από την Τριπολιτσά. Χτύπησε επίσης πριν τις 20 Μαρτίου του 1821 περισσότερους από 60 Τουρκαλβανούς κοντά στα χάνια της Βερσοβάς και εξακολούθησε να συναθροίζει και άλλους επαναστάτες, έχοντας και επαναστατική σημαία.
Συμμετοχή σε άλλες πολεμικές επιχειρήσεις
Ο Νικόλαος Σολιώτης έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Στο Λεβίδι, συμμετείχε με τους συμπατριώτες του -Καλαβρυτινούς- οπλαρχηγούς Σταμάτη Χαραλάμπη και Θεοχαρόπουλο. Στην πολιορκία της Τριπολιτσάς, συμμετείχε ως αρχηγός στρατιωτικού σώματος. Στις 8 Οκτωβρίου 1821, διορίστηκε αρχηγός της πολιορκίας του Ακροκορίνθου, όταν ο προηγούμενος αρχηγός, Αναγνώστης Πετμεζάς, παραιτήθηκε λόγω προβλημάτων στη μισθοδοσία των στρατιωτών του. Αφού οι Έλληνες κατέλαβαν τον οχυρό λόφο Πεντεσκούφι, ο ανεφοδιασμός των Τούρκων αποκόπηκε. Η κατάσταση, μάλιστα, έγινε δυσχερέστερη για τους Τούρκους μετά την πολύνεκρη απόπειρα ανεφοδιασμού των Τούρκων, στις 14 Νοεμβρίου. Έτσι, άρχισαν οι διαπραγματεύσεις παράδοσης του φρουρίου, οι οποίες, όμως, ναυάγησαν, εξ αιτίας των ερίδων μεταξύ των Ελλήνων αρχηγών. Μετά την πτώση της Κορίνθου έγινε χιλίαρχος του Εκτελεστικού και της Φρουράς των Καλαμαράδων. Επίσης, πήγε και στη Ρούμελη όταν ήταν ανάγκη και έγινε γνωστός. Όταν ο Δράμαλης εισέβαλε στην Πελοπόννησο, πήρε πάλι τα όπλα και πολέμησε υπερασπιζόμενος τις ελληνικές θέσεις. Το όνομά του απαντάται σε όλα τα στρατιωτικά γεγονότα.
Αντίσταση στον Ιμπραήμ
Όταν ο Ιμπραήμ, μετά την πτώση του Μεσολογγίου, κυριαρχούσε στην Πελοπόννησο κι έμοιαζε ασταμάτητος, ο Νικόλαος Σολιώτης και ο Γκολφίνος Πετμεζάς, αποφάσισαν να τον πολεμήσουν στην οχυρή θέση Καστράκι (πλησίον του χωριού Κλουκίνες, στο όρος Χελμός). Σκοπός τους ήταν να υπερασπιστούν τις οικογένειές τους, που είχαν βρει εκεί καταφύγιο. Όμως, οι Αιγύπτιοι στρατιώτες του Ιμπραήμ, παρά τη σθεναρή αντίσταση των Ελλήνων, κατάφεραν να τους εκτοπίσουν. Ύστερα, καταδίωξαν όσους είχαν καταφύγει σε κρύπτες του Χελμού. Ο απολογισμός της μάχης ήταν τραγικός για τους Έλληνες: 100 νεκροί από την πρώτη μάχη, 1.000 νεκροί και 200 αιχμάλωτοι από την καταδίωξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας
Ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας ή Φερδινάνδος ο Καθολικός (Fernando II de Aragón, 10 Μαρτίου 1452 - 23 Ιανουαρίου 1516) από τον Οίκο της Τραστάμαρα ήταν, μαζί με τη σύζυγό του, Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης, ένας από τους Καθολικούς Βασιλείς. Ο Φερδινάνδος ο Καθολικός ήταν Βασιλιάς της Αραγωνίας, Βασιλιάς της Βαλένθια, τιτλούχος Βασιλιάς της Καστίλης, Βασιλιάς της Άνω Ναβάρρας και Βασιλιάς της Σικελίας, Βασιλιάς της Σαρδηνίας και Κόμης της Βαρκελώνης (1479 - 1516). Θεωρείται ο πρώτος μονάρχης της λεγόμενης Καθολικής Μοναρχίας, από τους σημαντικότερους στην ιστορία των ισπανικών βασιλείων. Τα μεγάλα του σχέδια και η πολύπλευρη στρατηγική του κυρίως για τον περιορισμό του βασιλείου της Γαλλίας, τον έφεραν για περίπου μισό αιώνα στο επίκεντρο της υστερομεσαιωνικής ευρωπαϊκής τάξης πραγμάτων. Η υπό την ηγεσία του σύγκλιση του Στέμματος της Αραγώνας με αυτό της Καστίλης ξεκίνησε παράλληλα μια διαδικασία κατά την οποία το αραγωνικό Στέμμα θα απομακρυνόταν από το επίκεντρο του ενδιαφέροντος των μοναρχών του και θα παραγκωνιζόταν μπροστά στην ασύγκριτα μεγαλύτερη ισχύ του ιβηρικού του γείτονα.
Καταγωγή
Ο Φερδινάνδος ανήκε στην αραγωνική πλευρά του καστιλιανικού οίκου της Τραστάμαρα, που μετά τον Συμβιβασμό του Κάσπε κατείχε το Στέμμα της Αραγώνας. Ήταν γιος του Ιωάννη Β΄ της Αραγώνας (βασίλευσε από το 1458 μέχρι το 1479) και της δεύτερης συζύγου του, Ιωάννας Ενρίκεθ. Το 1461, ένα χρόνο μετά του θάνατο του ετεροθαλούς του αδερφού Καρόλου, πρίγκιπα της Βιάνα, έλαβε τον τίτλου του πρίγκιπα της Ζιρόνα, που επιβεβαίωσε τη θέση του ως διαδόχου του θρόνου.
Γάμος με την Ισαβέλλα της Καστίλης
Το 1468 έλαβε τον τίτλο του βασιλιά της Σικελίας από τον πατέρα του. Έναν χρόνο αργότερα, ο διάδοχος στο Στέμμα της Καστίλης, Αλφόνσος, πέθανε, και η Ισαβέλλα, ανιψιά του καστιλιανού μονάρχη Ερρίκου Δ΄, αναγνωρίστηκε ως διάδοχος. Μετά από πολλές προσπάθειες του Ιωάννη Β΄, οι δύο διάδοχοι της Αραγώνας και της Καστίλης παντρεύτηκαν στις 19 Οκτωβρίου 1469 στη Βαγιαδολίδ. Ένα χρόνο πριν, ο Φερδινάνδος είχε λάβει τον τίτλο του βασιλιά της Σικελίας από τον πατέρα του. Ο θάνατος του καστιλιανού μονάρχη σηματοδότησε την έκρηξη του καστιλιανικού πολέμου διαδοχής, μεταξύ των υποστηρικτών της Ιωάννας λα Μπελτρανέχας και αυτών της Ισαβέλλας. Η αποδοχή του Φερδινάνδου από την καστιλιανική αριστοκρατία ως συμβασιλέα της Καστίλης (Συμφωνία της Σεγόβια, 1475) και η αποφασιστική στρατιωτική ηγεσία του στις μάχες εναντίον των στρατευμάτων της Ιωάννας, οδήγησαν στην υπογραφή της Συνθήκης της Αλκασόβας το 1479, και την παραίτησή της από τη διεκδίκηση του θρόνου. Τον ίδιο χρόνο ο Φερδινάνδος διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Στέμμα της Αραγώνας.
Γενικά ωστόσο ο Φερδινάνδος δεν έτυχε ποτέ ολικής αποδοχής από τους καστιλιανούς ευγενείς. Η παραδοσιακή τάση των αραγωνέζων Τραστάμαρα να εμπλέκονται στις υποθέσεις την Καστίλης και η πικρία των ηττημένων του πολέμου εναντίον της Ισαβέλλας, συνέβαλαν αποφασιστικά στην απόρριψή του, που έγινε ιδιαίτερα εμφανής κατά τη σύντομη βασιλεία του Φίλιππου Α΄.
Καταλονία
Με την έναρξη της βασιλείας του, ο Φερδινάνδος ισχυροποίησε την θέση του Καταλανικών Συνελεύσεων, υποτάσσοντας το βασιλική εξουσία στους νόμους της Καταλονίας. Όρισε επίσης την Ζενεραλιτάτ και το Βασιλικό Δικαστήριο της Καταλονίας υπεύθυνους της επιβολής της έννομης τάξης στο Πριγκιπάτο. Αυτές οι δύο διατάξεις αποτέλεσαν την βάση του νομικού καθεστώτος της Καταλονίας μέχρι την κατάλυσή του από τον Φίλιππο Ε΄ το 1716.
Με την Διαιτητική Απόφαση της Γκουαδαλούπε, προσπάθησε να δώσει λύση στην κύρια αιτία που είχε προκαλέσει τον Καταλανικό Εμφύλιο Πόλεμο, τις συγκρούσεις των χωρικών remensa και των κυρίων τους, ορίζοντας την παύση των mals usos (ημιδουλοπαροικιακών νόμων που ίσχυαν στην Παλαιά Καταλονία) και την δυνατότητα των χωρικών να εξαγοράζουν την ελευθερία τους. Η ελευθερία κινήσεων των καταλανών χωρικών, πρωτοποριακή για την Ευρώπη του 15ου αιώνα, επέτρεψε την μερική άνθηση των, κατά τα άλλα ερημωμένων από τον εμφύλιο, αγροτικών περιοχών της Καταλονίας.
Κατάκτηση του Εμιράτου της Γρανάδας
Από το 1482 οι Καθολικοί Βασιλείς ξεκίνησαν την πολεμική τους δράση εναντίον του Εμιράτου της Γρανάδας, που θα κατέληγε, έντεκα χρόνια αργότερα, στην οριστική του κατάλυση. Μέσα από αυτόν τον πόλεμο αναδείχθηκαν οι πολεμικές αρετές του Φερδινάνδου· η κατάκτηση του τελευταίου μουσουλμανικού βασιλείου της Ιβηρικής εδραίωσε ταυτόχρονα την εξουσία των δύο τόσο στα βασιλεία τους όσο και στην Ευρώπη.
Όσον αφορά τη θρησκεία, ο Φερδινάνδος ίδρυσε το 1478 την Ισπανική Ιερά Εξέταση (που δεν αποτελεί άμεση συνέχεια του αντίστοιχου θεσμού που υφίστατο στο Στέμμα της Αραγωνίας από το 1249), επέβαλε την απέλαση των Εβραίων το 1492. Τον Μάρτιο του 1500 ο Φερδινάνδος ηγήθηκε της στρατιωτικής κατάπνιξης της εξέγερσης των μουσουλμάνων στα όρη Αλπουχάρας. Τέτοια αντίδραση, δικαιολογημένη βάσει της χριστιανικής καταπίεσης προς τους μουσουλμάνους του Βασιλείου της Γρανάδας, οδήγησε το 1502 σε αναγκαστική εξορία τους μουσουλμάνους του βασιλείου.
Βόρεια Καταλονία
Από το 1492, ο Φερδινάνδος επικεντρώθηκε στη συνέχιση της μεσογειακή πολιτικής του Στέμματος της Αραγώνας. Μεγάλος του αντίπαλος ήταν η γαλλική μοναρχία. Βάσει της Συνθήκης της Μπαγιόν, ο Ιωάννης Β΄ είχε παραδώσει τις βορειοκαταλανικές κομητείες της Σερδάνια και του Ροσελιό στον γάλλο μονάρχη Λουδοβίκο ΙΑ΄, ως αντάλλαγμα για την βοήθειά του στον Καταλανικό Εμφύλιο. Με το τέλος του Εμφυλίου, ωστόσο, ο Ιωάννης Β΄ μπήκε στο Περπινιάν και πολιορκήθηκε από γαλλικά στρατεύματα. Παρά τον μετέπειτα χαρακτηρισμό των δύο αυτών κομητειών ως ουδέτερων ζωνών, ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ τις ανακατέκτησε το 1474. Αυτή η πραγματικότητα αναιρέθηκε με τη Συνθήκη της Βαρκελώνης το 1493, όπου ο Κάρολος Θ΄ της Γαλλίας επέστρεψε τις κομητείες στον Φερδινάνδο Β΄.
Νάπολη και Μεσόγειος
Αντίστοιχα στην Ιταλία οργάνωσε την Ιερά Συμμαχία (1495) εναντίον της γαλλικής προσπάθειας επιβολής τους στο βασίλειο της Νάπολης. Εκδίωξε τους αραγωνέζους μονάρχες του βασιλείου και, μετά από μια πολύχρονη εκστρατεία που καθοδηγήθηκε από τον Γκονθάλο Φερνάντεθ δε Κόρδοβα, δούκα της Άλβα, νίκησε και τα γαλλικά στρατεύματα κι ενσωμάτωσε το 1504 τη Νάπολη στο Στέμμα. Παρά τις αμφιβολίες περί της τύχης του βασιλείου, το οποίο είχε κατακτηθεί από έναν καστιλιανό στρατηγό με οικονομικά και στρατιωτικά μέσα που προέρχονταν κυρίως από το κέντρο της Ιβηρικής, ο Φερδινάνδος κατάφερε να επανεντάξει το ναπολιτάνικο βασίλειο στο Στέμμα της Αραγώνας. Ο Πάπας Αλέξανδρος Στ΄, που είχε διατηρήσει μια επιφυλακτική στάση έναντι του Φερδινάνδου, το 1496 ανακήρυξε αυτόν και τη σύζυγό του Καθολικούς Βασιλείς.
Στη Βόρεια Αφρική περιορίστηκε στην περιορισμένη χρονική κατοχή παραλιακών εδαφών στη Μεσόγειο (π.χ. Οράν)· τόσο η Ισαβέλλα όσο και ο αντιβασιλέας της Καστίλης, Καρδινάλιος Θισνέρος, είχαν υποστηρίξει παραδοσιακά μια μεγαλύτερη δράση εναντίον των μουσουλμάνων, κάτι το οποίο απέτρεψαν οι ιταλικές βλέψεις του Φερδινάνδου. Εν τέλει, η Μεσογειακή του πολιτική απέτυχε, τόσο λόγω του συνεχούς γαλλικού κινδύνου, όσο και λόγω των εσωτερικών τριγμών που προκάλεσαν τα έξοδα των πολεμικών επιχειρήσεων κυρίως στην Καστίλη.
Η επιτυχής αποστολή εξερεύνησης του Κολόμβου δεν υπήρξε κάποιο σπουδαίο γεγονός για τον Φερδινάνδο, ο οποίος, απασχολημένος με τη Μεσόγειο, παραχώρησε τα δικαιώματα από τις μελλοντικές ανακαλύψεις στο Στέμμα της Καστίλης.
Δυναστική πολιτική
Ένα ακόμη μέσο που χρησιμοποίησε ο Φερδινάνδος εναντίον της Γαλλίας ήταν η δυναστική πολιτική του. Οι γάμοι των τέκνων του, Ισαβέλλας και Μαρίας με τον βασιλιά Μανουέλ Α΄ της Πορτογαλίας, του Ιωάννη με τη Μαργαρίτα της Αυστρίας, της Ιωάννας με τον Φίλιππο, δούκα της Γάνδης και της Αικατερίνης αρχικά με τον Αρθούρο, πρίγκιπα της Ουαλίας κι έπειτα με τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας, απομόνωσε τη Γαλλία και αποτέλεσε μια σημαντική επιτυχία των Καθολικών Βασιλέων.
Το τέλος της Ισαβέλλας
Με το θάνατο της Ισαβέλλας το 1504, ο Φερδινάνδος ανέλαβε την εκ των πραγμάτων διακυβέρνηση της Καστίλης. Ωστόσο ο Φίλιππος, δούκας της Γάνδης, σύζυγος της Ιωάννας, νέας βασίλισσας της Καστίλης, δεν αποδέχθηκε τις παρεμβάσεις του πεθερού του. Με τη Συμφωνία της Σαλαμάνκα, ο Φίλιππος και η Ιωάννα ορίστηκε να συγκυβερνούν ως βασιλείς και ο Φερδινάνδος να λειτουργεί ως κυβερνήτης. Παράλληλα, ο αραγωνέζος μονάρχης είχε νυμφευθεί τη Ζερμαίν της Φουά, ανιψιά του Λουδοβίκου ΙΒ΄. Οι ευγενείς της Καστίλης είδαν σε αυτή την κίνηση την πρόθεση του Φερδινάνδου να μην επιτρέψει την κληρονομιά του αραγωνικού Στέμματος από την Ιωάννα. Εν τούτοις, ο μοναδικός γιος του νέου γάμου, Ιωάννης, πέθανε στη γέννα. Όταν οι νέοι βασιλείς της Καστίλης κατέφθασαν στην Ιβηρική, φάνηκε ξεκάθαρα η αντιπαλότητα που υφίστατο μεταξύ των δύο αντρών. Βάσει της Συμφωνίας της Μπιγιαφάφιλα το 1506, ο Φερδινάνδος αποχώρησε στην Αραγώνα και ο Φίλιππος ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Ο θάνατός του όμως και η ανικανότητα της Ιωάννας να κυβερνήσει έφεραν τον καρδινάλιο Θισνέρος στη θέση του αντιβασιλέα, την οποία και άσκησε εκ των πραγμάτων στη θέση του Φερδινάνδου. Ο ίδιος ο βασιλιάς έκλεισε την κόρη του, και νόμιμη βασίλισσα της Καστίλης, στο κάστρο της Τορδεσίγιας για να περιορίσει τον κίνδυνο που απέρρεε από τις αξιώσεις της στο θρόνο.
Ενσωμάτωση της Ναβάρρας στην Καστίλη
Μεταξύ 1512 και 1513, ο Φερδινάνδος έλαβε μέρος στον εμφύλιο που ταλάνιζε το Βασίλειο της Ναβάρρας. Με βασκικά και καστιλιανικά στρατεύματα κατάφερε να επιβληθεί στρατιωτικά και να αναγνωριστεί από μία εκ των αντιμαχόμενων πλευρών, βασιλιάς της Ναβάρρας. Το 1515, η Καστιλιανική Συνέλευση αποδέχθηκαν την ενσωμάτωση της Ναβάρρας στην Καστίλη, παρά την απουσία ναβαρρέζων από την Συνέλευση.
Το τέλος του και η διαθήκη του
Ο Φερδινάνδος απεβίωσε στις 23 Ιανουαρίου. Στη διαθήκη του μετέφερε όλες τις κτήσεις του στην κόρη του Ιωάννα και, μέσω αυτής, στον εγγονό του Κάρολο της Γάνδης, μελλοντικό Κάρολο Ε΄. Ως αντιβασιλέας της Αραγώνας ορίστηκε ο νόθος γιος του Αλόνσο, και της Καστίλης επιβεβαιώθηκε ο Θισνέρος. Διέταξε επίσης να ταφεί στο Βασιλικό Παρεκκλήσι της Γρανάδας, δίπλα στην Ισαβέλλα.
Η εικόνα του Φερδινάνδου στην ιστορία
Η εικόνα και η φήμη του Φερδινάνδου δεν είχε την τύχη που είχε η αντίστοιχη της πρώτης του συζύγου. Τόσο όσο ζούσε αυτή, αλλά ιδιαίτερα μετά τον θάνατό της, η καστιλιανική αριστοκρατία ήταν ξεκάθαρα ταγμένη υπέρ του γαμπρού του, Φιλίππου. Στην πορεία της εξέλιξης της ισπανικής ιστοριογραφίας, οι Καθολικοί Βασιλείς ποτέ δεν κρίθηκαν συλλογικά· η ζυγαριά των ιστορικών πάντα έκλινε προς κάποιον από τους δύο. Για τον καταλανικό εθνικισμό και τη καταλανιστική ιστοριογραφία, ο Φερδινάνδος Β΄ θεωρείται ο κύριος υπεύθυνος της καταλανικής παρακμής του 15ου και 16ου αιώνα που, μαζί με την δεδομένη εχθρική τους στάση εναντίον των Τραστάμαρα, συνέβαλε στην υποβάθμιση της εικόνας του.
Μαζί με την Ισαβέλα, η εικόνα του Φερδινάνδου συμμετέχει και στην εν πολλοίς λανθασμένη ιδέα ότι επί της βασιλείας τους, για πρώτη φορά ενώθηκε η Ισπανίας διαμέσου της δυναστικής ένωσης των δύο Τραστάμαρα. Η απουσία τέτοιας ιδέας περί ενώσεως των δύο στεμμάτων και «ενοποίησης» της Ισπανίας αποδεικνύεται από τα σχέδια του Φερδινάνδου να αποκτήσει ένα νέο απόγονο με τη δεύτερη σύζυγό του, Ζερμαίν ντε Φουά.
Παράλληλα, ο αραγωνέζος μονάρχης σχετίστηκε ιδιαίτερα με τον Μακιαβέλι και τη σκέψη του. Πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι ο Φερδινάνδος αποτέλεσε για τον φλορεντίνο συγγραφέα το πρότυπο της τελειότητας της πολιτικής δράσης: ''Nissuna cosa fa tanto stimare un Principe, quanto fanno le grandi imprese, e il dare di sè esempi rari. Noi abbiamo nei nostri tempi Ferrando Re d'Aragona, presente Re di Spagna. Costui si può chiamare quasi Principe nuovo, perchè d'un Re debole è diventato per fama e per gloria il primo Re dei Cristiani; (...)»'' Δηλ. τίποτε δεν κάνει έναν πρίγκιπα να εκτιμάται τόσο πολύ, όσο οι μεγάλες επιχειρήσεις και η δημιουργία σπάνιων παραδειγμάτων. Έχουμε στην εποχή μας τον Φερράντο βασιλιά της Αραγόνας, σημερινό βασιλιά της Ισπανίας. Μπορεί σχεδόν να ονομαστεί νέος πρίγκιπας, διότι από αδύναμος βασιλιάς έγινε ο πρώτος βασιλιάς των Χριστιανών για φήμη και δόξα.
Σήμερα υφίσταται ένα ερευνητικό κέντρο, που υπόκειται στο Εθνικό Κέντρο Ερευνών της Ισπανίας, που φέρει το όνομά του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1469 τη 2η εξαδέλφη του Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλης, κόρη τού Ιωάννη Β΄ της Καστίλης από τον Οίκο της Τραστάμαρα και είχε τέκνα:
Το 1504 απεβίωσε η Ισαβέλλα Α΄ και ο Φερδινάνδος Β΄ έκανε το 1506 2ο γάμο με τη Ζερμαίν της Φουά, κόρη τού Ιωάννη υποκόμη τού Ναρμπόν. Δεν απέκτησαν επιζώντα τέκνα.
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα. Από την Αλδόνθα Ρούιθ δε Ιβόρρε υ Αλεμάνυ, ευγενή Καταλανή από τη Θερβέρα, είχε: Από την Ιωάννα Νικολάουα: Από την Τόδα δε Λαρρέα: Από τη Μπεατρίθ Περέιρα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας Κατηγορία:Βασιλείς της Νεαπόλεως Κατηγορία:Βασιλείς της Καστίλης Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα Κατηγορία:Βασιλείς της Βαλένθια
Θεόδωρος Τσαούσης
Ο Θεόδωρος Τσαούσης (1920-1970), του Λεωνίδα, ήταν Έλληνας δικηγόρος Πατρών. Διορίστηκε νομάρχης σε διάφορους νομούς της Ελλάδας.
Βιογραφία
Το 1965 διορίστηκε Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας και κατόπιν Νομάρχης Λάρισας (02/1969 - 09/1969). Η τελευταία του θητεία ήταν ως Νομάρχης Κερκύρας, όπου υπηρέτησε από τις 20 Σεπτεμβρίου 1969 ως το 1970.
Πέθανε σε ηλικία 50 ετών τον Μάιο του 1970 και κηδεύτηκε στη Μητρόπολη Πατρών. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Τσαπάρα, διευθύντρια του παραρτήματος Πάτρας του Γαλλικού Ινστιτούτου.
Ο Θ. Τσαούσης μιλούσε Γαλλικά και Γερμανικά. Διατέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος του Ορειβατικού Συλλόγου Πατρών και των Λαϊκών Αναγνωστηρίων Πατρών. Έδινε συχνά διαλέξεις κυρίως στη Διακίδειο Σχολή Πατρών, αλλά και στις πόλεις όπου διοριζόταν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Κατηγορία:Νομάρχες Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Νομάρχες Θεσπρωτίας Κατηγορία:Νομάρχες Κέρκυρας Κατηγορία:Νομάρχες Λάρισας Κατηγορία:Νομάρχες Ευρυτανίας
Πόνσε A΄ του Ουρζέλ
O Πόνσε Α΄, καταλαν. Ponç I (1216 - 1243) από τον Οίκο της Καβρέρα ήταν κόμης τού Ουρζέλ και (ως Πόνσε Δ΄) υποκόμης της Καβρέρα (πρώην Ζιρόνα) & Άγερ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Γκεράου Δ΄ υποκόμη της Καβρέρα & Γ΄ τού Άγερ και της Έλο Πέρεθ δε Κάστρο.
Το 1208 απεβίωσε ο Ερμενγκόλ Η΄ κόμης τού Ουρζέλ, τελευταίος άρρην απόγονος τού κλάδου Βαρκελώνης-Ουρζέλ. Τον διαδέχθηκε η κόρη του Αουρεμπιάις ως κόμισσα τού Ουρζέλ (1208-1213, α΄ φορά). Τότε ο εξάδελφός της Γκεράου Δ΄ υποκόμης της Καβρέρα και Γ΄ τού Άγερ διεκδίκησε τη διαδοχή, εισέβαλε το 1213 στο Ουρζέλ και ανέλαβε την εξουσία (1213-28). Η Αουρεμπιάις ζήτησε τη συνδρομή τού Ιακώβου Α΄ της Αραγωνίας και έγινε η ερωμένη του. Έτσι το 1228 η Αουρεμπιάις επέστρεψε στο Ουρζέλ και οι ευγενείς, φοβούμενοι την ένωσή του με την Αραγωνία, την αποδέχθηκαν ως κόμισσα (1228-31, β΄ φορά). Η Αουρεμπιάις παραχώρησε τη Λέιδα στον Ιάκωβο Α΄ και εκείνος της έδωσε το Ουρζέλ ως φέουδο. Μάλιστα ο 2ος σύζυγος τής Αουρεμπιάις κατέλαβε την υποκομητεία τού Άγερ, που ενώθηκε με το Ουρζέλ.
Ο Γκεράου Δ΄ απεβίωσε το 1229 και η κόμισσα το 1231. Έπειτα το Ουρζέλ το κράτησε ο ίδιος ο Ιάκωβος Α΄ ως το 1236, οπότε το παρέδωσε στον γιο τού Γκεράου Δ΄, τον Πόνσε Α΄ που έγινε κόμης τού Ουρζέλ (1236-43) και υποκόμης τού Άγερ. Στην Καβρέρα ήταν κόμης ο Γκεράου Ε΄, μεγαλύτερος αδελφός τού Πόνσε Α΄, ως το 1243, οπότε τον διαδέχθηκε ο Πόνσε Α΄. Έτσι ενώθηκαν τα εδάφη των δύο Οίκων. Τον Πόνσε Α΄ διαδέχθηκαν οι δύο γιοί του, πρώτα ο Ερμενγκόλ Θ΄ (1243) και έπειτα ο Άλβαρο (1243-68).
Οικογένεια
Από τη σύζυγό του Μαρία Χιρόν είχε τέκνα:
Σπήλαιο της Μαρώνειας
Το Σπήλαιο της Μαρώνειας βρίσκεται στην Κομοτηνή και συγκεκριμένα στην περιοχή Κουφοπλάτη.
Μελέτες δείχνουν πως στο συγκεκριμένο σπήλαιο έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από την πέμπτη χιλιετία και έπειτα. Το σπήλαιο έχει πολλές ομοιότητες με αυτό του Σπηλαίου του Κύκλωπα. Σύμφωνα με την άποψη του καθηγητή Γ. Μπακαλάκη που επισκέφθηκε το σπήλαιο το 1938, γίνεται λόγος ότι ίσως πρόκειται για το σπήλαιο, που αναφέρει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα Αργοναυτικά του, ως κατοικία του Ορφέα στη χώρα των Κικόνων. Το πέτρωμα του Σπηλαίου δημιουργήθηκε κυρίως από τα πτώματα μικροοργανισμών που ζούσαν πριν εκατομμύρια χρόνια στη θάλασσα που σκέπαζε την περιοχή. Ένα ακόμα σπάνιο για τα Ελλαδικά δεδομένα χαρακτηριστικό του σπηλαίου είναι η χρησιμοποίησή του από τουλάχιστον 11 είδη νυχτερίδων για διημέρευση ή διαχείμαση, από τα οποία 8 αναπαράγονται εκεί.
Πηγές
Μ Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ροδόπη
Δήμοι της Μαδαγασκάρης
Η Μαδαγασκάρη διαιρείται σε 22 περιφέρειες και περαιτέρω σε 111 δήμους
right|thumb|250px|Οι δήμοι της Μαδαγασκάρης
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία της Μαδαγασκάρης
Παγκόσμιο Φόρουμ για τον Εκδημοκρατισμό στην Ασία
Διετή Συνέδρια
Η πρώτη Μπιενάλε πραγματοποιήθηκε στην Ταϊπέι της Ταϊβάν και σχεδιάστηκε για να «συζητήσει και να υιοθετήσει κατευθυντήριες γραμμές για την προώθηση της αλληλεγγύης των ασιατικών δημοκρατιών, την υποστήριξη ακτιβιστών της δημοκρατίας που αντιτίθενται στα αυταρχικά καθεστώτα και να ζητήσει υποστήριξη από τη διεθνή κοινότητα για τον εκδημοκρατισμό στην Ασία "
Η δεύτερη Μπιενάλε πραγματοποιήθηκε στη Μανίλα των Φιλιππίνων. Η τρίτη Μπιενάλε πραγματοποιήθηκε στη Σεούλ της Νότιας Κορέας την παραμονή της Παγκόσμιας Ημέρας Δημοκρατίας. Ακολούθησε μια σύντομη διαμάχη όταν η Νότια Κορέα αποφάσισε να απαγορεύσει την είσοδο ενός ακτιβιστή Ουιγιούρ γερμανικής υπηκοότητας που επρόκειτο να παραστεί στο συνέδριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοκρατία Κατηγορία:Ασία