cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρειδερίκος Α΄ της Σουηβίας
Ο Φρειδερίκος Α΄ της Σουηβίας (Friedrich I., 1050 – πριν τις 21 Ιουλίου 1105) ιδρυτής του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν ο πρώτος Δούκας της Σουηβίας (1079 – 1105). Ο Φρειδερίκος Α΄ ήταν γιος του Φρειδερίκου του Μπύρεν (1020 - 1053) και της Χιλντεγκαρντ του Έγκισχαϊμ (πέθανε το 1095) μιας ανεψιάς του πάπα Λέων Θ΄, ίδρυσε το "αβαείο του Σάντα Φέιθ" στην Σελεστά στην Αλσατία. Όταν ο Φρειδερίκος Α΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του ίδρυσε το "κάστρο των Χοενστάουφεν" στην Σουηβική Οροσειρά του Ιούρα που έγινε η έδρα της δυναστείας. Ο Φρειδερίκος ίδρυσε επίσης ένα Βενεδικτιανό αβαείο γύρω από το "κάστρο του Λόρς" (1100). Με την μητέρα του κυβέρνησε τις απέραντες πατρικές εκτάσεις γύρω από την Σελεστά και την Αγκνώ.
Δούκας της Σουηβίας
thumb|250px|left|Ο Πύργος των Χοενστάουφεν. Την εποχή που αμφισβητήθηκε ο δούκας της Σουηβίας Ροδόλφος του Ράινφενλντεν ο Ερρίκος Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον όρισε αντί-βασιλιά, ο Φρειδερίκος Α΄ ήταν πάντα πιστός οπαδός της Δυναστείας των Σαλίων. Ο Ερρίκος Δ΄ αναγνωρίζοντας περισσότερο την πίστη και τις υπηρεσίες του Φρειδερίκου του έδωσε σύζυγο την επτάχρονη κόρη του Αγνή του Βάιμπλινγκεν. Ο γιος του Ροδόλφου Μπέρτολτ του Ράινφενλντεν και ο Βερθόλδος Β΄ του Τσέρινγκεν τον αμφισβήτησαν και ο Φρειδερίκος κυβέρνησε τα βόρεια τμήματα του δουκάτου της Σουηβίας νότια από την Ουλμ και τον ποταμό Δούναβη. Ο Φρειδερίκος Α΄ της Σουηβίας και ο Βερθόλδος Β΄ του Τσέρινγκεν τελικά ήρθαν σε συμφωνία, ο Μπέρτολτ Β΄ περιορίστηκε μόνο στον τίτλο του "Δούκα του Τσέρινγκεν" (1098). Τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του ο Φρειδερίκος Α΄ επέκτεινε τα εδάφη των Χοενστάουφεν στα βόρεια, έγινε πάρεδρος στο "αβαείο του Βάισενμπουργκ" και επίσκοπος του Σπάιερ στην Ρηνική Φρανκονία.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Αγνή του Βάιμπλινγκεν, κόρη του Ερρίκου Δ΄ (του Οίκου των Σαλίων) (1086) απέκτησε:
Μετά το τέλος του Φρειδερίκου Α΄, η Αγνή του Βάιμπλινγκεν παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Λεοπόλδο Γ΄ των Μπάμπενμπεργκ δούκα της Αυστρίας (1106). Τάφηκαν μαζί στο μοναστήρι του Κλόστερνοϊμπουργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν
Φραγκίσκος Κάλμπος
Ο Φραγκίσκος Κάλμπος ή Φραγκίσκος Άλμπος ήταν Έλληνας ναυτικός από τη Χίο, μέλος του πληρώματος στο στόλο του Μαγγελάνου. Ήταν αξιωματικός και πλοηγός του "Βικτώρια", του μοναδικού απ' τα πέντε καράβια του Μαγγελάνου που γύρισε στην Ισπανία μετά τον περίπλου της Γης. Ο Κάλμπος διατηρούσε ημερολόγιο του ταξιδιού.
Κατηγορία:Έλληνες θαλασσοπόροι Κατηγορία:Θαλασσοπόροι εξερευνητές
Πατρέας
Ο  Πατρέας ή Πατρεύς, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν επώνυμος και οικιστής ήρωας των Πατρών. Ο τάφος του υπήρχε στην αγορά της πόλης, μπροστά από το τοποθετημένο στο ύπαιθρο άγαλμα της Αθηνάς.
Ήταν από το Σπαρτιάτικο γένος των Αγιαδών, ο Παυσανίας τον αναφέρει ως γιο του Πρευγένη, που ήταν γιος του Αγήνορος, που ήταν γιος του Αρέως, που ήταν γιος του Άμπυκα, που ήταν γιος του Πελία, που ήταν γιος του Αιγινήτη, που ήταν γιος του Δηρείτη, που ήταν γιος του Αρπάλου, που ήταν γιος του Αμύκλα, που ήταν γιος του Λακεδαίμονα. Αδελφός του ήταν ο Αθερίων.
Ο Πατρέας ήρθε στην Αχαΐα που κατοικούσαν ακόμα οι Ίωνες, αλλά είχαν εγκατασταθεί και Αχαιοί του Τισαμενού, επίσης με καταγωγή την Σπάρτη. Μετά το θάνατο του Τισαμενού σε μάχη από τους Ίωνες και τη φυγή αυτών η χώρα μοιράστηκε και κυβερνήθηκε ανάμεσα στους γιους του, ενώ στον Πρευγένη και τον Πατρέα δόθηκε η παράλια περιοχή, όπου σήμερα είναι η Πάτρα.
Ο Πατρέας εγκαταστάθηκε στην Αρόη, την οποία οχύρωσε και ανάγκασε και τους κατοίκους της Άνθειας και της Μεσσάτιδος να συνοικιστούν εκεί. Έτσι δημιούργησε μια νέα πόλη που την ονόμασε από το όνομά του «Πάτραι», της οποίας έγινε βασιλιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αχαΐας Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες
Βικιπαίδεια στα Νεπάλ Μπάσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βικιπαίδειες ανά γλώσσα
40 Αρμονία
Η Αρμονία (Harmonia) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,0. Το φωτεινότερο φαινόμενο μέγεθος της Αρμονίας είναι 9,31. Ανακαλύφθηκε το 1856 από τον Χέρμαν Γκόλντσμιντ και έλαβε το όνομα της μυθικής βασίλισσας της Θήβας. Σημασία ωστόσο εδώ έπαιξε η μεταφορική έννοια της αρμονίας, καθώς η ονομασία επιλέχθηκε για να συμβολίσει το τέλος του Πολέμου της Κριμαίας.
Η μικρή εκκεντρότητα της τροχιάς της Αρμονίας έχει ως αποτέλεσμα η απόστασή της από τον Ήλιο να κυμαίνεται σχετικώς λίγο.
Η μέση διάμετρος της Αρμονίας υπολογίσθηκε σε 107,6 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 1,3 τετράκις εκατομμύριο τόνους, με πιθανή μέση πυκνότητα 2 γραμμάρια ανά κυβικό cm. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αρμονίας εκτιμάται σε 3,01 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 326 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 56,9 m/sec.
Ο φασματικός τύπος της Αρμονίας είναι S (λιθώδης). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,242 και η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 96 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η Αρμονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 55 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρμονια
Γ.Σ. Άρης Δράμας
Ο '''Γ.Σ. Άρης Δράμας''' ιδρύθηκε το 1926. Μαζί με την Ελπίδα Δράμας και τη Δόξα Δράμας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Δραμινού ποδοσφαίρου. Είχε χρώματα το κίτρινο και το μαύρο.
Μέχρι το 1931 ο Άρης έδινε φιλικές συναντήσεις στα χωριά και τις γειτονικές πόλεις Καβάλας, Ξάνθη και Σέρρες. Το 1931 η Ε.Π.Σ.Α.Μ. προκηρύσσει το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας. Επικρατούσαν, βέβαια, οι απόψεις των Καβαλιωτών που είχαν και το βέτο γιατί στην κατηγορία είχαν τρία σωματεία πρώτης κατηγορίας: ο Ηρακλής Καβάλας, η Α.Ε.Κ. Καβάλας και οι Φίλιπποι Καβάλας ενώ από τη Δράμα μόνο η Δόξα. Έτσι κρατούσαν στη Β΄ κατηγορία την Ελπίδα Δράμας και τον Άρη μαζί με τρεις άλλες ομάδες: την Ασπίδα Δράμας, τον Ερμή Δράμας (μια ομάδα εμποροϋπάλληλων) και τον Πανδραμαϊκό.
Την περίοδο 1963–64 αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής (4ος όμιλος). Κατέλαβε την 10η θέση με 6 νίκες, 8 ισοπαλίες και 12 ήττες. Στη Β΄ Εθνική αγωνίστηκε και την περίοδο 1964–65 καταλαμβάνοντας την 12η θέση στον 3ο όμιλο με 11 νίκες, 6 ισοπαλίες και 13 ήττες.
Το 1969 συγχωνεύτηκε με την Ελπίδα Δράμας και έφτιαξαν τον Πανδραμαϊκό Αθλητικό Όμιλο.
Μιχαήλ (εξερευνητής)
Ο Μιχαήλ ήταν Έλληνας εξερευνητής που ήταν μαζί με τον Μαγγελάνο στο ταξίδι του για τον γύρο του κόσμου το 1519.
Ο Μιχαήλ καταγόταν από τη Ρόδο και ήταν στο πλοίο Βικτώρια το μοναδικό που επέστρεψε. Κατά την επάνοδό του τιμήθηκε από τον Ισπανό βασιλιά με τίτλο ευγενείας για τις υπηρεσίες του στην αποστολή αλλά το 1526 ονομάστηκε γενικός πλοηγός για τις Μολούκες.
Κατηγορία:Έλληνες θαλασσοπόροι Κατηγορία:Θαλασσοπόροι εξερευνητές
Λαμπρό Μέλλον (Ισλανδία)
Το Λαμπρό Μέλλον (ισλ. Björt framtíð) είναι ισλανδικό φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 2012, ενώ στην κοινοβουλευτική του ομάδα περιλαμβάνονται δύο βουλευτές, ο Γκούντμουντουρ Σταϊνγκρίμσον, ο οποίος αποχώρησε από το Προοδευτικό Κόμμα, και ο Ρόμπερτ Μάρσαλ, ο οποίος αποχώρησε από την Σοσιαλδημοκρατική Συμμαχία. Το κόμμα υποστηρίζει την ένταξη της Ισλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ευρωζώνη.
Το κόμμα συνδέεται με την ομάδα της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ συμμετείχε στις εκλογές του 2013, όπου κέρδισε το 8,25% των ψήφων και 6 από τις συνολικά 63 έδρες του Αλθίνγκι, καθιστώντας το ως το πέμπτο μεγαλύτερο κόμμα του κοινοβουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στην Ισλανδία
Συναγωγή Καχάλ Σαλόμ
Η Συναγωγή Καχάλ Σαλόμ (Εβραϊκά: בlic הכנסת קהל קדוש שלום) είναι μια Σεφαραδική συναγωγή στη La Juderia, στην εβραϊκή συνοικία της πόλης της Ρόδου στη Ρόδο. Είναι η παλαιότερη συναγωγή που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα.
Ταταρική Βικιπαίδεια
Η Ταταρική Βικιπαίδεια είναι η έκδοση της Βικιπαίδειας στη Ταταρική γλώσσα. Ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2003 και σήμερα (Νοέμβριος 2018) έχει 81.500 περίπου λήμματα, καθιστώντας την ως τη 69η μεγαλύτερη Βικιπαίδεια σε αριθμό λημμάτων. Αυτή η Βικιπαίδεια έχει 3 διαχειριστές, μαζί με 21.763 εγγεγραμμένους χρήστες και 69 ενεργοί χρήστες.
Συναγωγή Καχάλ Σαλόμ
Ιστορία
Η Εβραϊκή παρουσία στη Ρόδο μετράει περίπου 2.300 χρόνια. Κατά καιρούς, οι Εβραίοι διώκονταν από τους Ρωμαίους, τους Ιππότες, και άλλους κατακτητές του νησιού. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, οι Εβραίοι της Ρόδου ευημέρησαν, και πολλοί εξόριστοι Σεφαραδίτες εγκαταστάθηκαν εκεί, ιδιαίτερα στην πόλη της Ρόδου, όπου έχτισαν πολλές συναγωγές (υπήρχαν έξι, συμπεριλαμβανομένου της Καχάλ Σαλόμ). Η συναγωγή αυτή κατασκευάστηκε το 1577 (5338 στο εβραϊκό ημερολόγιο) και έκτοτε χρησιμοποιείται. Η συναγωγή και οι πιστοί της ευημέρησαν υπό την οθωμανική κυριαρχία στον εικοστό αιώνα. Ωστόσο, το Βασίλειο της Ιταλίας ανέλαβε τα νησιά των Δωδεκανήσων το 1912 και μεγάλος αριθμός Εβραίων της Ρόδου είχε αρχίσει να μεταναστεύει κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, καθώς ένιωθαν να απειλούνται από το φασιστικό ιταλικό καθεστώς. Όταν η ιταλική φασιστική κυβέρνηση κατέρρευσε, το νησί τέθηκε υπό άμεσο γερμανικό έλεγχο το 1943 και περισσότεροι από 1.550 από τους 1.700 Εβραίους του νησιού στάλθηκαν και θανατώθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Συναγωγή Καχάλ Σαλόμ ήταν η μόνη από τις τέσσερις συναγωγές στη Λα Τζουδέρια (η εβραϊκή συνοικία της πόλης της Ρόδου )εκείνη τη στιγμή που διασώθηκε από βομβαρδισμό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σήμερα, η συναγωγή χρησιμοποιείται μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όταν υπάρχει εισροή Εβραίων τουριστών και Εβραίων με καταγωγή από το νησί, καθώς υπάρχουν μόνο 35 Εβραίοι στο νησί σήμερα. Η συναγωγή αποτελεί την έδρα του Εβραϊκού Μουσείου της Ρόδου.
Ταταρική Βικιπαίδεια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταταρικη
Συναγωγή Καχάλ Σαλόμ
Παρούσα κατάσταση
Επί του παρόντος, η συναγωγή διαθέτει ένα μουσείο για την ιστορία της κοινότητας και χρησιμοποιείται επίσης για εκδηλώσεις της.
Όλυμπος (Κύπρος)
Γράφοντας στα τέλη του πρώτου αιώνα π.Χ. του πρώτου αιώνα μ.Χ., ο γεωγράφος Στράβων ανέφερε ότι σε ένα από τα ακρωτήρια του υπήρξε ναός της Αφροδίτης Ακραίας, στον οποίο απαγορευόταν να εισέλθουν οι γυναίκες.
Υπάρχουν 4 πίστες σκι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Κύπρου
Παρίσι, σ' Αγαπώ
Το Παρίσι, σ' αγαπώ (πρωτότυπος τίτλος στα γαλλικά: Paris, je t'aime) είναι μία γαλλική κινηματογραφική ταινία που γυρίστηκε το 2005 και βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 21 Ιουνίου 2006.
Αποτελείται από 18 μικρές ιστορίες, καθεμία από τις οποίες διαδραματίζεται σε διαφορετικό διαμέρισμα του Παρισιού, την έχει γυρίσει διαφορετικός σκηνοθέτης και παίζουν διαφορετικοί ηθοποιοί. Εμφανίζονται οι Ζυλιέτ Μπινός, Γουίλεμ Νταφόε, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Μαριάν Φέιθφουλ, Μπεν Γκαζάρα, Μάγκι Τζίλενχαλ, Μπομπ Χόσκινς, Νικ Νόλτε, Νάταλι Πόρτμαν, Ελάιτζα Γουντ, Φανί Αρντάν, Έμιλυ Μόρτιμερ και άλλοι.
Συντελεστές
Σκηνοθέτες Ηθοποιοί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με παράλληλες ιστορίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γουές Κρέιβεν Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές ταινίες
Ράινμπεργκ
Το Ράινμπεργκ (γερμ.: Rheinberg) είναι πόλη στην περιφέρεια Βέζελ της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη Γερμανία. Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Ρήνου, περίπου 10 χιλιόμετρα βόρεια από το Μερς και 15 χιλιόμετρα νότια του Βέζελ.
Αποτελείται από τα δημοτικά διαμερίσματα του Rheinberg, Borth, Budberg και Orsoy. Έχει έκταση περίπου 75 τ. χλμ. και πληθυσμό 30.610 κατοίκων το 2013.
Ο Πρίγκηπας Ρούπερτ του Ρήνου έλαβε εδώ μέρος στις πρώτες του μάχες, συμμετέχοντας στην πολιοιρκία του Ράινμπεργκ στο πλευρό του Πρίγκηπα Φρειδερίκου της Οράγγης, στα 1633. Περίπου έναν αιώνα αργότερα, στις 12 Ιουνίου 1758, διεξήχθη η Μάχη του Ράινμπεργκ κατά τη διάρκεια του Επταετούς πολέμου.
Το Ράινμπεργκ είναι η πατρίδα του μοντέλου Κλάουντια Σίφερ, που ενίοτε διαμένει στο Ξάντεν, μια ιστορική πόλη που βρίσκεται περίπου 15 χιλιόμετρα μακριά από το Ράινμπεργκ. Είναι επίσης πατρίδα της Ιζαμπέλ Βερτ, η οποία είναι αθλήτρια της ιππασίας, παγκόσμια πρωταθλήτρια του ντρεσάζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Α.Ο. Πολυκράτης Πυθαγορείου
Ο Αθλητικός Όμιλος Πολυκράτης Πυθαγορείου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο νησί της Σάμου, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Πυθαγορείου. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1931 και χρώματά του το μαύρο και το κόκκινο. Λαμβάνει το όνομά του από τον αρχαίο τύραννο της Σάμου, τον Πολυκράτη, που έζησε κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και κολύμβησης.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Μέχρι σήμερα η ομάδα έχει κατακτήσει 6 τίτλους:
Ιστορική αναδρομή
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2011-12 η ομάδα της Σάμου τερμάτισε στην 9η θέση του βαθμολογικού πίνακα του 2ου Ομίλου Νότου της Γ' Εθνικής, εξασφαλίζοντας την παραμονή της στην κατηγορία.
Αγωνιστική περίοδος 2012-2013
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2012-13, ο Α.Ο. Πολυκράτης Πυθαγορείου έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα του 2ου Ομίλου Νότου της Γ' Εθνικής Κατηγορίας, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 9η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Μελανό σημείο της χρονιάς υπήρξαν τα επεισόδια που έλαβαν χώρα κατά τον αγώνα της ομάδας με εκείνη του Μίλωνα για τα οποία η πρώτη τιμωρήθηκε με την ποινή των δύο αγωνιστικών ημερών κεκλεισμένων των θυρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σάμου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Σωματεία Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Σάμου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1931 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Κόμμα Πειρατών Ισλανδίας
Το Κόμμα Πειρατών Ισλανδίας (ισλ. Píratar) είναι ισλανδικό πειρατικό πολιτικό κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2012 από την βουλευτή Μπιργκίτα Γιονσντότιρ, η οποία ήταν προηγουμένως μέλος του Κινήματος, και ορισμένους σημαντικούς διαδικτυακούς ακτιβιστές όπως ο Σμάρι ΜακΚάρθι.
Στις εκλογές του 2013, το κόμμα συγκέντρωσε το 5,10% των ψήφων, κερδίζοντας 3 από τις συνολικά 63 έδρες στο Αλθίνγκι, καθιστώντας το ως το πρώτο κόμμα πειρατών που κερδίζει έδρες σε εθνικό κοινοβούλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλανδικά πολιτικά κόμματα Ισλανδια
Ηλίας Αργυριάδης
Ο Ηλίας Αργυριάδης (11 Φεβρουαρίου 1910 – 30 Μαρτίου 1952) ήταν Έλληνας κομμουνιστής, στέλεχος του ΚΚΕ. Συνελήφθη τον Νοέμβριο του 1951 στη βίλα ΑΥΡΑ στη Γλυφάδα, στο πλαίσιο της εξάρθρωσης του μηχανισμού των ασυρμάτων του παράνομου ΚΚΕ. Τον Φεβρουάριο του 1952, δικάστηκε από το Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών μαζί με άλλους 28 συγκατηγορουμένους, στο Αρσάκειο Δικαστικό Μέγαρο, με την κατηγορία της κατασκοπείας, και καταδικάστηκε «δις εις θάνατον». Εκτελέστηκε στις 30 Μαρτίου 1952, στο Γουδή, μαζί με τους Νίκο Μπελογιάννη, Νίκο Καλούμενο και Δημήτρη Μπάτση.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του
Ο Ηλίας Αργυριάδης, γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 1910 στην Πέργαμο της Μικράς Ασίας. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή του 1922, η οικογένεια Αργυριάδη ήρθε από τη Σμύρνη στην Ελλάδα. Αρχικά, ίχνη της εντοπίζονται στον Άγιο Γεώργιο Γρεβενών όπου ο Αργυριάδης εμφαίνεται εγγεγραμμένος στα εκεί δημοτολόγια, για να καταλήξει ύστερα από περιπέτειες στην Ιστιαία της Εύβοιας. Στις 3 Νοεμβρίου 1928 κατατάχθηκε ως στρατεύσιμος και υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. Απολύθηκε τον Μάρτιο του 1930 ως στρατιώτης τηλεφωνητής. Στη συνέχεια εργάστηκε ως μηχανικός-ηλεκτρολόγος στο εργοστάσιο της ηλεκτρικής εταιρείας Ιστιαίας της Εύβοιας. Ήταν μυαλό ευρηματικό και μεθοδικό, με ιδιαίτερες πρακτικές δεξιότητες. Γρήγορα οργανώθηκε στο ΚΚΕ και αναδείχθηκε σε συνδικαλιστή, παλεύοντας για την κατάκτηση του 8ώρου και την ασφαλιστική κάλυψη των εργαζομένων.
Εξόριστος στη Φολέγανδρο
Στο μεταξύ, την εξουσία καταλαμβάνει η δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936. Παρά το γεγονός ότι η μεταξική δικτατορία καταστέλλει σκληρά κάθε συνδικαλιστική δραστηριότητα, ο Αργυριάδης δεν παραιτείται από τον αγώνα, εξακολουθώντας να δρα συνδικαλιστικά. Συλλαμβάνεται από το δικτατορικό καθεστώς το 1937, ενώ εργαζόταν ως μηχανικός ηλεκτρολόγος, μέσα στο εργοστάσιο της Ηλεκτρικής Εταιρείας στην Ιστιαία. Καταδικάζεται και εξορίζεται στη Φολέγανδρο, ενώ η γυναίκα του ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί τους, την Ευτέρπη (Έφη). Το πρώτο του παιδί, η Ευαγγελία, είχε γεννηθεί το 1935. Ύστερα από 6 μήνες, αρνούμενος να υπογράψει «δήλωση μετανοίας», μεταφέρεται στις φυλακές Ακροναυπλίας.
Έγκλειστος στην Ακροναυπλία
Γεννιέται το δεύτερο παιδί του, η Έφη, χωρίς να την γνωρίσει. Οι σκληρές συνθήκες της Ακροναυπλίας απαιτούν οργάνωση. Ο Αργυριάδης, χάρη στην τεχνική κατάρτιση και οξυδέρκειά του (είχε τα προσωνύμια «΄Ηφαιστος» και «Χρυσοχέρης»), αναπτύσσει εξαιρετική δραστηριότητα συμβάλλοντας τα μέγιστα στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των κρατουμένων. Αναδεικνύεται σε στέλεχος. Πάμπολλες είναι οι σχετικές μαρτυρίες αγωνιστών συγκρατούμενων του Αργυριάδη. Είναι χαρακτηριστική η μαρτυρία του Θωμά Δρίτσιου: ''«Ο Αργυριάδης ήτανε ένας άνθρωπος που δεν μπορούσες εύκολα να τον γνωρίσεις γιατί ήταν πάντα απασχολημένος με κάποια τεχνική δουλειά. Γι’ αυτό και τον λέγαμε “Ήφαιστο”. Αλλά άμα γνώριζες τον Αργυριάδη γινόσουν φίλος του. Ήταν πολύ ζεστός άνθρωπος. Για κάθε τεχνική δουλειά στην Ακροναυπλία ίσον Αργυριάδης. Ήταν “αντιδραστικό” πνεύμα απέναντι στην ηγεσία, αλλά τον είχαν τόσο ανάγκη που δεν μπορούσαν να τον διαγράψουν ή να τον καθαιρέσουν»''. Ο συγκρατούμενος Ακροναυπλιώτης Αντώνης Φλούντζης, γιατρός και συγγραφέας των γνωστών έργων «Ακροναυπλία και Ακροναυπλιώτες» και «Στρατόπεδα Λάρισας- Τρικάλων 1941-1944», λέει για τον Αργυριάδη: ''«Ήταν εξαιρετικός χαρακτήρας και εξαιρετικός αγωνιστής. Κάναμε παρέα και τον εκτιμούσα αφάνταστα. Ήταν και άριστος τεχνίτης''». Λόγω των τεχνικών ικανοτήτων του, είχε και το προσωνύμιο "Χρυσοχέρης". Σύμφωνα με γραπτή μαρτυρία του συγκρατουμένου στην Ακροναυπλία Ορέστη Στεφανίδη, ο Αργυριάδης ήταν συντηρητής του αντλιοστασίου της Ακροναυπλίας, αφού η συντήρηση ήταν'' «δουλειά παρεμφερής με τη δουλειά του ως εργάτη, τεχνίτη, που γνωρίζει τη χρήση ηλεκτροκίνητων και εσωτερικής καύσης μηχανών για κάθε δουλειά. Ήταν πρακτικός, όχι πτυχιούχος, ικανότατος. Και το σπουδαιότερο για μας, ήταν οργανωμένο μέλος του Κ.Κ.Ε. σε οργάνωση της Αθήνας. Που σήμαινε έμπιστος, που έπρεπε όμως να το επιβεβαιώνει σε κάθε του ενέργεια, σκέψη, πράξη... Ο Αργυριάδης είχε και τούτο το καλό για τέτοιες έμπιστες δουλειές. Ήταν λιγόλογος. Όχι λαλίστατος, φλύαρος».'' Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου οι κρατούμενοι της Ακροναυπλίας δεν απελευθερώνονται. Αντίθετα, όταν οι Γερμανοί επιτίθενται και το μέτωπο καταρρέει, οι ελληνικές αρχές παραδίδουν τους κρατούμενους στους Γερμανούς κατακτητές, τον Απρίλη του 1941.
Όμηρος στο στρατόπεδο Λάρισας
Το 1942 (15 Σεπτεμβρίου αναφέρει η σχετική βεβαίωση ομηρίας του Ερυθρού Σταυρού), ο Αργυριάδης μεταφέρεται στο στρατόπεδο Λάρισας. Γράφει ο Αντώνης Φλούντζης : ''«Στις 16 του Σεπτέμβρη έφεραν στο στρατόπεδο της Λάρισας τους πρώτους 25 Ακροναυπλιώτες –παλιούς Μεταξοκρατούμενους κομμουνιστές. Είχαν πάρει για μεταγωγή απ’ την Ακροναυπλία στις 14.9.42, πενήντα. Κι απ’ αυτούς έστειλαν 25 στη Λάρισα και 25 στα Τρίκαλα. Ο ερχομός τους είχε πολύ ευεργετική επίδραση στη ζωή του στρατοπέδου. Κι αυτό έγινε δυνατό αν και ήταν ακόμα λίγοι, χάρη στην πλούσια πείρα τους, τη θαυμαστή οργάνωση, πειθαρχία και αλληλεγγύη τους, το ζωντανό παράδειγμά τους, καθώς και το πολύ μεγάλο κύρος που είχαν και το σεβασμό που έτρεφαν προς αυτούς οι άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι…. …Ανάμεσα στους πρώτους 25 ήταν πολλά πεπειραμένα στελέχη του ΚΚΕ όπως οι:…Αργυριάδης (που εκτελέστηκε μαζί με τον Μπελογιάννη)… ».'' Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών, το στρατόπεδο Λάρισας παραδόθηκε στους Γερμανούς, το Σεπτέμβρη του 1943. Ωστόσο οι Ιταλοί είχαν μεταγάγει τον κύριο όγκο των κρατουμένων, ανάμεσά τους και τους Ακροναυπλιώτες, στο Χαϊδάρι. Το στρατόπεδο άδειασε. Όπως αναφέρει ο Φλούντζης (κατά μαρτυρία του κρατούμενου Δημητριάδη) αλλά και ο Χρήστος Βραχνιάρης στο βιβλίο του «Τα χρόνια της λαϊκής εποποιίας», ο Ηλίας Αργυριάδης ήταν από τους λίγους τελευταίους που απέμειναν στο στρατόπεδο γιατί οι Γερμανοί τον χρησιμοποιούσαν ως ηλεκτρολόγο.
Δραπέτευση και ένταξη στον ΕΛΑΣ
Κατορθώνει να δραπετεύσει από το στρατόπεδο Λάρισας και αμέσως έρχεται σε επαφή με το Πολιτικό Γραφείο, μεταβαίνοντας στην έδρα του στο συνοικισμό Ρώσση στα Πετρίλια Θεσσαλίας και μπαίνει στην ενεργό δράση, δουλεύοντας στον μηχανισμό του Γενικού Αρχηγείου του ΕΛΑΣ. Την Άνοιξη του 1944 τον συναντούμε στην Περιφερειακή Συνδιάσκεψη της Αγιάς, που γίνεται με την παρουσία του Κώστα Καραγιώργη από πλευράς του Θεσσαλικού Γραφείου. Ο Αργυριάδης ήταν ήδη δεύτερος γραμματέας Τυρνάβου και μετά τη Συνδιάσκεψη ανέλαβε ως δεύτερος γραμματέας της οργάνωσης Αγιάς. Να τι γράφει σχετικά ο Χρήστος Βραχνιάρης : ''«…Η μόνη μεταβολή που έγινε [σ.σ. στη Συνδιάσκεψη της Αγιάς] στον οργανωτικό τομέα ήταν η μετάθεση του δεύτερου γραμματέα της οργάνωσης Ανέστη Αθηναίου στην περιφέρειά του, όπου θα χρησιμοποιούνταν ανάλογα, και η τοποθέτηση στη θέση του, του δεύτερου Γραμματέα του Τυρνάβου Ηλία Αργυριάδη, παλιού αγωνιστή, γνωστού σήμερα από την υπόθεση “των ασυρμάτων” και του τραγικού του θανάτου, μαζί με τον Μπελογιάννη, τον Καλούμενο και τον Μπάτση, στις αρχές του 1952».''
Απελευθέρωση
Κατά την παραμονή του στον Τύρναβο, γνωρίζεται και ζει με την Κατερίνα Δάλλα, με την οποία αποκτά δύο κόρες, την Ιωάννα (1945) και την Ολυμπία (1949). Μετά την απελευθέρωση, ως στέλεχος του Κόμματος, επιστρέφει στην Αθήνα. Ακολουθούν τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 1944 και η ήττα του ΕΛΑΣ. Συλλαμβάνεται από τους Εγγλέζους μέσα στα γραφεία της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (Αμερικής 6), όπου και έμενε. Κρατείται στο Χασάνι (σημερινό Ελληνικό), αλλά μερικές μέρες αργότερα δραπετεύει κολυμπώντας. Φτάνει στο Κατσιπόδι (σημερινή Δάφνη), από εκεί στους Ποδαράδες (σημερινή Νεα Ιωνία) για να καταλήξει στα Τρίκαλα, όπου είχε καταφύγει η ηγεσία του ΚΚΕ. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας ξαναγυρίζει στην Αθήνα. Το 1945, έχοντας την πλήρη εμπιστοσύνη του κόμματος και προσωπικά του Ν. Ζαχαριάδη (ο οποίος είχε επιστρέψει στην Ελλάδα στις 29-5-1945), μένει μέσα στα γραφεία του Πολιτικού Γραφείου, στην οδό Πειραιώς 7. Ιδού η μαρτυρία της Ηρώς Μπαρτζιώτα : ''«Στα γραφεία μας δεν υπήρχαν γραμματείς και παρατρεχάμενοι για κάθε στέλεχος. Ο Νίκος Ζαχαριάδης σήκωνε μόνος του το ακουστικό, όταν χτυπούσε το τηλέφωνό του, έκανε τις συνεργασίες του, όπως και τα άλλα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ ή του ΠΓ. Μόνιμοι ήμασταν ο Ν.Ι., ο Ηλίας Αργυριάδης (ακροναυπλιώτης), υπεύθυνος για την ασφάλεια και την καθαριότητα, κι εγώ. Όλοι οι άλλοι πηγαινοέρχονταν».''
Στο δίκτυο των ασυρμάτων
Αργότερα (1946), το Κόμμα, σκοπεύοντας να προετοιμάσει τον παράνομο μηχανισμό των ασυρμάτων, τον εγκαθιστά στη βίλα «Αύρα» στη Γλυφάδα, στο γνωστό σπίτι, όπου θα εξελιχθούν πολλά από τα κατοπινά γεγονότα. Εκεί, σκάβει υπόγεια κρύπτη (βοηθούμενος από τον νεαρό τότε Τάκη Λαζαρίδη, συλληφθέντα μετά την ανακάλυψη των ασυρμάτων και καταδικασθέντα σε θάνατο), όπου εγκαθίστανται οι ασύρματοι μαζί με δικής του κατασκευής πολύγραφο. Το Ιούλιο του 1947 συλλαμβάνεται στην ΑΥΡΑ μαζί με τον Τ. Λαζαρίδη και εξορίζονται στην Ικαρία. Με εντολή του Κόμματος υπογράφει δήλωση και επιστρέφει για να συνεχίσει την παράνομη δουλειά. Γράφει ο Τ. Λαζαρίδης : ''«Συνέλαβαν εμένα και τον Αργυριάδη και μας πήγαν μαζί με χιλιάδες άλλους στην Ψυτάλλεια, όπου ψηθήκαμε όλη μέρα στον καυτό ήλιο χωρίς τροφή αλλά κυρίως χωρίς νερό. Το βράδυ μας φόρτωσαν κοπαδιαστά στ’ αμπάρια ενός αρματαγωγού και το πρωί βρεθήκαμε στην Ικαρία. Σε λίγες μέρες ο Αργυριάδης έκανε “δήλωση” και αφέθηκε ελεύθερος. Δεν χρειαζόταν φιλοσοφία για να καταλάβω ότι αυτό έγινε ύστερα από υπόδειξη του Βαβούδη προκειμένου να συνεχιστεί απρόσκοπτα η λειτουργία του ασυρμάτου».''
Η σύλληψη
Τη νύχτα της 13ης προς 14η Νοεμβρίου του 1951, όργανα της Ασφάλειας Αθηνών, καθώς και πολυάριθμη δύναμη χωροφυλάκων και στρατού, με επικεφαλής τον υπουργό εσωτερικών Κωνσταντίνο Ρέντη, τον συλλαμβάνει στη βίλα ΑΥΡΑ, στη Γλυφάδα. Επίσης, στο πλαίσιο της ίδιας επιχείρησης συλλήψεων για τη διάλυση του μηχανισμού των ασυρμάτων του παράνομου ΚΚΕ, συλλαμβάνονται πολλά συγγενικά του πρόσωπα, ενώ στην περιοχή Μακρυγιάννη συλλαμβάνεται ο Βασίλης Αργυριάδης, αδελφός του Ηλία. Την επόμενη ημέρα, περικυκλωμένος από τις δυνάμεις ασφαλείας, αυτοκτονεί στην κρύπτη του σπιτιού της Καλλιθέας ο επικεφαλής του κλιμακίου των ασυρμάτων Νίκος Βαβούδης και συλλαμβάνονται ο Νίκος Καλούμενος, παλαιό στέλεχος του ΚΚΕ, και τα μέλη της οικογένειάς του.
Η αυτοκτονία της γυναίκας του Κατερίνας Δάλλα
Στην ΑΥΡΑ κρατούνται φρουρούμενοι η Κατίνα Δάλλα και τα τρία από τα τέσσερα παιδιά του: η Έφη, η Ιωάννα και η Ολυμπία. Το βράδυ της 15ης Νοεμβρίου 1951, οι αξιωματικοί της Ασφάλειας Αθηνών Αγγελόπουλος και Λάμπρου, πηγαίνουν στην ΑΥΡΑ και ανακρίνουν την Έφη Αργυριάδη. Γύρω στα μεσάνυχτα, αφού διαπιστώνουν ότι δεν μπορούν να μάθουν τίποτε, επιβιβάζουν στο αυτοκίνητο της Ασφάλειας τη δωδεκάχρονη Έφη και οδηγώντας την σε νταμάρι της περιοχής, στους πρόποδες του Υμηττού, την υποβάλλουν σε εικονική εκτέλεση. Επιστρέφοντας, αφήνουν την Έφη στην ΑΥΡΑ με τις άλλες δύο αδελφές της και μεταφέρουν την Κατίνα Δάλλα στη Γενική Ασφάλεια (στην οδό Στουρνάρη). Όταν, μετά από κάποιες μέρες, αποφασίζουν να την αφήσουν ελεύθερη, οι ασφαλίτες μεταφέρουν την Έφη στη Γενική Ασφάλεια για να την παραλάβει. Της έχουν τυλίξει το κεφάλι με επιδέσμους. Με αυτοκίνητο της ασφάλειας και πάντοτε με συνοδεία ασφαλιτών επιστρέφουν στο σπίτι στη Γλυφάδα. Το πρωί της επόμενης ημέρας, 27-11-1951, η Κατίνα Δάλλα αυτοκτονεί. Κατάπιε πολλά χάπια αντεπρίνης και, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες της Έφης Αργυριάδη να την αποτρέψει, ξεψυχάει στα χέρια της Έφης και μπροστά στα δύο μικρά παιδιά της, Ιωάννα και Ολυμπία.
Η εκτέλεση
Τον Φεβρουάριο του 1952, ο Ηλίας Αργυριάδης δικάζεται, μαζί με άλλους 28 συγκατηγορούμενους, από το Διαρκές Στρατοδικείο και καταδικάζεται παμψηφεί «δις εις θάνατον». Στις 4.15 τα ξημερώματα της Κυριακής (ακόμη και οι Γερμανοί δεν έκαναν εκτελέσεις Κυριακή και πριν ανατείλει ο ήλιος), 30ής Μαρτίου 1952, εκτελείται στο Γουδή από στρατιωτικό απόσπασμα, υπό το φως των προβολέων των στρατιωτικών οχημάτων, μαζί με τους Ν. Μπελογιάννη («δις εις θάνατον»), Ν. Καλούμενο και Δ. Μπάτση.
Η τύχη των παιδιών του Αργυριάδη
Στις 30 Νοεμβρίου 1951, τρεις ημέρες μετά την αυτοκτονία της Κατερίνας Δάλλα, και ενώ ζούσε ο κρατούμενος πατέρας, αναμένοντας να γίνει η δίκη, δημοσιεύθηκε στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ», η παρακάτω ανακοίνωση:
«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΔΑΛΑ
Αθηναία κυρία ανήκουσα εις τον εθνικόφρονα κόσμον –και το τονίζομεν δια να εκτιμηθή η ηθική σημασία της εκκλήσεώς της– μας παρακαλεί να θέσωμε δημοσία το εξής ερώτημα: “Τι θα γίνουν τα παιδιά της Αικατερίνης Δάλα; Εκείνη ηυκτοκτόνησεν. Ο Αργυριάδης, με τον οποίον τα είχεν αποκτήσει, κρατείται εις την Ασφάλειαν, και δικαίως φυσικά κρατείται. Τι θ’ απογίνουν τώρα τα δυο μικρά, τα ανήλικα όπως γράφουν οι εφημερίδες, τα οποία μένουν πια εντελώς απροστάτευτα; Θα αφήση η κοινωνία να τα περιμαζέψη καμμιά ύποπτος οικογένεια, δια να δηλητηριασθούν στο τέλος κι’ εκείνα; Δεν το φανταζόμεθα. Τη στιγμή που υπάρχει ένα ζήτημα Ελληνοπαίδων, τα οποία θέλομεν να μας αποδοθούν, ανεξαρτήτως του αν έζησαν μέσα εις κομμουνιστικήν ατμόσφαιραν, θα ήτο απάνθρωπον να αφήσωμεν εις την τύχην των αυτά τα δυο τραγικά παιδάκια. Τα οποία δεν πταίουν σε τίποτα αν εγεννήθηκαν από μίαν παράνομον σχέσιν και εις την διασταύρωσιν τόσων ευθυνών”. Διαβιβάζομεν το ερώτημα εις τας κοινωνικάς οργανώσεις, ιδίως τας γυναικείας, αι οποίαι είναι αρμοδιότεραι».
Μερικές ημέρες αργότερα, στις 7 Δεκεμβρίου 1951, χωροφύλακες της Υποδιοίκησης Χωροφυλακής Γλυφάδας, χωρίς καμία εξήγηση, αποσπούν με τη βία τα παιδιά από τα χέρια της αδελφής τους Έφης στη βίλα ΑΥΡΑ, όπου ζούσαν, και τα παραδίδουν στην εκπρόσωπο του ΠΙΚΠΑ, επειδή τα παιδιά «έμειναν άνευ προστασίας και χωρίς τα απαιτούμενα μέσα συντηρήσεως». Στη συνέχεια, η Ιωάννα (ετών 6) και η Ολυμπία (ετών 3), δόθηκαν επί πληρωμή, σε ξένη οικογένεια – τροφό, η οποία διέμενε στη Δάφνη.
Ακολούθησε η εκτέλεση του Αργυριάδη. Και ενώ η Έφη επισκεπτόταν τις αδελφές της στο σπίτι της Δάφνης, πάντοτε ύστερα από έγγραφη άδεια του μοιράρχου Γλυφάδας, στο τέλος του 1953 αποκόβουν βίαια την Έφη Αργυριάδη από κάθε επαφή με τις αδελφές της και κάνοντας παράνομη υιοθεσία το 1955, τις εξαφανίζουν.
Στις 8 Δεκεμβρίου 1980, και μετά τη δημοσιοποίηση του θέματος από την Έφη σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία», στο πλαίσιο έρευνας της εφημερίδας για τα γεγονότα του 1951-52 και την εκτέλεση των τεσσάρων, έγινε ερώτηση, η οποία δημοσιεύτηκε στην ίδια εφημερίδα, από τον Βουλευτή της Ένωσης Κέντρου – Νέες Δυνάμεις Κωνσταντίνο Αλαβάνο προς τον υπουργό Κοινωνικών Υπηρεσιών, για την τύχη των παιδιών του Αργυριάδη.
Μερικές ημέρες αργότερα, στις 16-12-1980, και ύστερα από μαραθώνιες άκαρπες προσπάθειες 26 χρόνων της αδελφής τους ΄Εφης, αποκαλύφθηκε και επιβεβαιώθηκε ότι οι δύο μικρότερες αδελφές της είχαν δοθεί σε πλούσιο ομογενή επιχειρηματία στη Λυν της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ.
Παραπομπές
Αργυριάδης Ηλίας Αργυριάδης Ηλίας Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
Βρινταβάν
Η Βρινταβάν (χίντι: वृन्दावन) είναι μια πόλη στην επαρχία Μαθούρα στην πολιτεία Ούταρ Πραντές στην βόρεια Ινδία. Είναι μεταξύ των κυρίων σημείων της περιοχής Μπρατζ Μπούμι. Σύμφωνα με την Ινδουιστική παράδοση, το Βρινταβάν είναι η πόλη όπου ο Κύριος Κρίσνα πέρασε την παιδική του ηλικία. Η πόλη βρίσκεται περίπου 11 χλμ. βόρεια της Μαθούρα, τη γενέτειρα του Κρίσνα. Η πόλη βρίσκεται κατά μήκος της εθνικής οδού Άγκρα-Δελχί εθνική οδό (ΝΗ 2). Η πόλη φιλοξενεί πολλά ιερά αφιερωμένα στη λατρεία του Ράντα και Κρίσνα και θεωρείται ιερή στον βαϊσναβισμό.
Ετυμολογία
δεξιά|μικρογραφία|Το Κέσι Γκατ στις όχθες του ποταμού Γιαμούνα Το αρχαίο Σανσκριτικό όνομα της πόλης, Βρντάβανα, προέρχεται από τους ελαιώνες της βρντα Τουλασί (τουλσί, ιερός βασιλικός) από ώκιμον το λεπτανθές με το βάνα να σημαίνει ελαιώνας ή δάσος.
Γεωγραφία
Η Βρινταβάν βρίσκεται στις γεωγραφικές συντεταγμένες 27.58°N, 77.7°W. Έχει μέσο υψόμετρο 170 μέτρων.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με την ινδική απογραφή του 2001, το Βρινταβάν είχε πληθυσμό 56.618 κατοίκων. Οι άνδρες αποτελούν το 56% του πληθυσμού και οι γυναίκες το 44%. Ο μέσος όρος του ποσοστού αλφαβητισμού στο Βρινταβάν είναι 65%, χαμηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 74.04%. Στο Βρινταβάν, το 13% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών. Ο αριθμός των γυναικών είναι 24.200 άτομα συμπεριλαμβανομένου του 13% των γυναικών που είναι κάτω των 6 ετών.
Στην απογραφή του 2011 ο πληθυσμός αυξήθηκε στα 63.005 άτομα. Επίσημη γλώσσα είναι τα Χίντι.
Θρησκευτική κληρονομιά
αριστερά|μικρογραφία|Ο ναός Μαντάν Μοχάν του 17ου αιώνα χτίστηκε από τον Ράτζα Γκοπάλ Σίνγκτζι της δυναστείας Καραούλι μικρογραφία|Ναός Ρανγκάτζι, Βρινταβάν Το Βρινταβάν θεωρείται ιερός τόπος για τη Βαϊσναβιστική παράδοση του Ινδουισμού. Πρόκειται για ένα κέντρο της λατρείας του Κρίσνα και η περιοχή περιλαμβάνει μέρη όπως τα Γκοβαρντάνα και Γκοκούλ που σχετίζονται με τον Κρίσνα. Τα εκατομμύρια πιστών του Ράντα Κρίσνα επισκέπτονται αυτά τα μέρη προσκυνήματος κάθε χρόνο και συμμετέχουν σε μια σειρά από φεστιβάλ.
Πόλη των χηρών
Το Βρινταβάν είναι επίσης γνωστή ως η "πόλη των χηρών" λόγω του μεγάλου αριθμού των χήρες που μετακινούνται στην πόλη και την γύρω περιοχή, αφού έχουν χάσει τους συζύγους τους. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν περίπου 15.000 με 20.000 χήρες που περνούν το χρόνο τους τραγουδώντας ύμνους μπατζάν για τα μπατζανάσραμ. Μια οργάνωση που ονομάζεται Ένωση της Υπηρεσίας ιδρύθηκε για να βοηθήσει τις γυναίκες και παιδιά που στερούνται. Σύμφωνα με μια ερευνητική έκθεση που ετοιμάστηκε από την κυβέρνηση, πολλά σπίτια διοικούνται από την κυβέρνηση και διάφορες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις για τις χήρες.
Στην Ινδία, τα ίσα κληρονομικά δικαιώματα προστατεύονται από το νόμο, αλλά οι θρησκευτικές παραδόσεις μπορούν να παρακάμψουν τα δικαιώματα των χηρών.
Οδικές
Το Βρινταβάν είναι καλά συνδεδεμένο με τη γύρω περιοχή και συνδέεται με το Δελχί μέσω της εθνικής οδού (ΝΗ) 2 του δικτύου Χρυσός Τετράπλευρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
46 Εστία
Η Εστία (Hestia) είναι ένας μεγάλος και σκούρος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, που δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να συγχέεται με τον πολύ μεγαλύτερο αστεροειδή 4 Εστία (4 Vesta). Η 46 Εστία έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,36 και ανακαλύφθηκε το 1857 από τον Νόρμαν Ρόμπερτ Πόγκσον (ο οποίος παρατηρούσε από την Οξφόρδη), που της έδωσε το όνομα της θεότητας της εστίας, της οικιακής ζωής και της οικογένειας στην αρχαία ελληνική μυθολογία (η 4 Εστία πήρε το όνομά της από την αντίστοιχη ρωμαϊκή θεότητα).
Η μέση διάμετρος της 46 Εστίας υπολογίσθηκε σε 124,1 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 3,5 τετράκις εκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της 46 Εστίας εκτιμάται σε 3,47 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 283 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 65,6 m/sec (236 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της 46 Εστίας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,052 και η θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 98 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Η 46 Εστία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 21 ώρες και 2 λεπτά, μία αργή περιστροφή για αστεροειδή της Κύριας Ζώνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εστια
Ανάφη (αποβατικό)
Το Α/Β σκάφος Ανάφη ήταν σκάφος Αποβατικό αρμάτων του Πολεμικού Ναυτικού, με τα διακριτικά Α/Β 1293 και (αργότερα) Α/Β 258.
Το πλοίο παραλήφθηκε στις 5 Μαΐου 1944 από το Ναυτικό των ΗΠΑ. Το πλοίο παραχωρήθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό από το Αμερικανικό Ναυτικό το 1946, όπου αναφέρονταν ως ‘LCT 1293’.Η τελετή έπαρσης της Ελληνικής Σημαίας πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαρτίου 1946 στο Ελ Κάπριτ στη Διώρυγα του Σουέζ. Εκτός από το Α/Β Ανάφη, μεταξύ των ετών 1945 και 1946, παραχωρήθηκαν στο Π.Ν. άλλα ένδεκα σκάφη όμοιου τύπου τα: Βραχνί, Θήρα, Μήλος, Κύθηρα, Σέριφος, Κάνδανος, Μαλακάσι, Κομένο, Αμοργός, Παλαιοχώρι και Σοφάδες, τα οποία εκποιήθηκαν το 1963, με την εξαίρεση των Α/Β Μήλος και Κύθηρα. Αυτά τα πλοία χρησιμοποιήθηκαν επί μακράν για στρατιωτικές και κρατικές μεταφορές κυρίως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά αποβατικά
Φοίβος Ανωγειανάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1915 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Πραγματοποίησε σπουδές στο βιολί, τα θεωρητικά, τα ανώτερα θεωρητικά, την αντίστιξη και τη φούγκα. Σε νεαρή ηλικία ξεκίνησε να γράφει κριτική μουσικής ενώ ασχολήθηκε και με τη μουσικολογική έρευνα στη ελληνική παραδοσιακή μουσική και στην χαρακτηρισμένη ως έντεχνη νεοελληνική μουσική. Υπήρξε αρθρογράφος σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά όπως ο Ριζοσπάστης, η Αυγή , η Επιθεώρηση Τέχνης, τα Επίκαιρα, τα Φιλολογικά Χρονικά, τα Ελεύθερα Γράμματα, οι Εποχές, ο Νεοελληνικός Λόγος, τα Καλλιτεχνικά Νέα, κλπ. Επίσης διετέλεσε μουσικός υπεύθυνος του Συλλόγου Ελληνικών Χορών της Δώρας Στράτου και του Λυκείου των Ελληνίδων ενώ ήταν συνεργάτης του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος συμμετέχοντας ενεργά σε λαογραφικές έρευνες σε Ελλάδα και Κύπρο κατά τις δεκαετίες του '70 και του '80. Το 1978 δώρησε στο ελληνικό κράτος την πλούσια προσωπική του συλλογή λαϊκών μουσικών οργάνων κάποια από τα οποία χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα, η οποία ήταν καρπός μακροχρόνιας έρευνας και απασχόλησης του. Ήταν παντρεμένος με την διευθύντρια χορωδίας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Έλλη Νικολαΐδου. Πέθανε στις 14 Οκτωβρίου 2003.
Έργο
Το 1947 μέσω της στήλης του στον Ριζοσπάστη, ο Ανωγειανάκης ήταν ο πρώτος μουσικός κριτικός που υπερασπίστηκε την καλλιτεχνική αξία της ρεμπέτικης μουσικής και υποστήριξε τη σύνδεση της με τη βυζαντινή μουσική παράδοση. Τα επόμενα χρόνια εξέδωσε διάφορα βιβλία μουσικολογικού περιεχόμενου (μεταξύ αυτών Ένα βυζαντινό μουσικό όργανο το 1962, Κατάλογος έργων Μανώλη Καλομοίρη το 1964, Νεοελληνικά χορδόφωνα: το λαγούτο το 1972, Ελληνικά Λαϊκά Μουσικά Όργανα το 1976 κλπ) ενώ υπήρξε βασικός συντελεστής στην έκδοση μουσικών δίσκων και CD του ΠΛΙ.
Διακρίσεις
Το 1991 δημιουργήθηκε υπό την προσωπική επίβλεψη του στην Αθήνα, Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων που φέρει το όνομα του. Το ίδιο έτος ως ένδειξη αναγνώρισης της συνολικής του προσφοράς, ο Ανωγειανάκης αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μουσικολόγοι
Αρχώνδας
Με το όνομα Αρχώνδας αναφέρεται στην αρχαία ελληνική μυθολογία ένας σύμμαχος των Ηρακλειδών, που μνημονεύεται από τους αρχαίους τραγικούς ποιητές. Σύμφωνα με τα Σχόλια στον Ευριπίδη (Φοίνισσαι 1377) και στον Σοφοκλή (Αίας 17), αλλά και στο «Λεξικό του Σουίδα» (στο λήμμα κώθων), ο Αρχώνδας εισήγαγε πρώτος στην Ελλάδα την τυρηννική σάλπιγγα.
Πηγές
Αρχωνδας
Μετρική (λογοτεχνία)
Μετρική λέγεται η επιστήμη που εξετάζει και ερευνά τους νόμους και τους κανόνες που διέπουν τη στιχουργική τέχνη. Μελετά τους κανόνες των μέτρων, τα οποία προσδίδοντας ρυθμό στο λόγο, τον καθιστούν ποίημα.
Συστατικά Στοιχεία
Τα συστατικά στοιχεία της μετρικής ως τέχνης είναι:
Μετρικά Συστήματα
Τα κύρια μετρικά συστήματα στην ποίηση είναι τα εξής τέσσερα:
Μέτρο
Μέτρο είναι η μικρότερη μονάδα από την οποία, με την κανονική επανάληψη της, μπορεί ν' αποτελεστεί ο στίχος.
Αρχαία Μετρική
Στην ελληνική προσωδία το μέτρο είναι η καθορισμένη ομάδα μακρών ή βραχειών συλλαβών που περιλαμβάνει δύο διαφορετικούς χρόνους· σύνολο από άρσεις και θέσεις που συγκροτούν το στίχο. Γι' αυτό το λόγο η αρχαία ελληνική μετρική ονομάζεται προσωδιακή και τα μέτρα της προσωδιακά.
Νεότερη Μετρική
Στη νέα ελληνική μετρική το μέτρο είναι το ταίριασμα ορισμένων τονισμένων και άτονων συλλαβών, ώστε με την κανονική εναλλαγή τους, επιφέρεται το αποτέλεσμα της αρμονίας. Γι' αυτόν τον λόγο η νεοελληνική μετρική ονομάζεται τονική και τα είδη των μέτρων της τονικά.
Αρχαία Ελληνική Μετρική
Η αρχαία ελληνική μετρική είναι προσωδιακή και βασίζεται στην εναλλαγή μακρών και βραχειών συλλαβών. Στην προσωδία εκείνο που γεννά το αίσθημα του ρυθμού είναι η με ορισμένη τάξη εναλλαγή συλλαβών με μεγαλύτερη και συλλαβών με μικρότερη διάρκεια στην προφορά της. Σύμφωνα με τον Ηρωδιανό στο έργο του Περὶ Καθολικῆς Προσωδίας «Προσῳδία ἐστὶ ποιά τάσις ἐγγραμμάτου φωνῆς ὑγιοῦς».
Χαμένες ψευδαισθήσεις
Οι Χαμένες ψευδαισθήσεις (Γαλλικά: Illusions perdues) είναι μυθιστόρημα του Γάλλου μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα Ονορέ ντε Μπαλζάκ (1799-1850) που εκδόθηκε σε τρία μέρη μεταξύ 1837 και 1843: Οι δύο ποιητές το 1837, Ένας μεγάλος άντρας της επαρχίας στο Παρίσι το 1839 και Τα βάσανα του εφευρέτη το 1843. Το μυθιστόρημα περιλαμβάνεται στην ενότητα Σκηνές της επαρχιακής ζωής της μυθιστορηματικής συλλογής του Μπαλζάκ Ανθρώπινη κωμωδία (1829–1848).
Μετρική (λογοτεχνία)
Ιστορία
Οι ρίζες της αρχαίας ελληνικής μετρικής χάνονται μέσα στον χρόνο. Πρώτος θεωρητικός της μετρικής στην αρχαία Ελλάδα θεωρείται ο Δάμων, ο οποίος σ' ένα σύγγραμμά του ανέλυσε τα επιμέρους μέτρα, αλλά και ο Αριστόξενος.
Χαμένες ψευδαισθήσεις
Το έργο είναι αφιερωμένο στον Βικτώρ Ουγκώ.
Γενικά
Η υπόθεση διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της Παλινόρθωσης (1814-1830). Ο Μπαλζάκ σκιαγραφεί ρεαλιστικά τα ήθη της γαλλικής κοινωνίας του πρώτου μισού του 19ου αιώνα τόσο στην επαρχία όσο και στο Παρίσι. Απεικονίζει το περιβάλλον των εκδοτικών, δημοσιογραφικών και λογοτεχνικών κύκλων του Παρισιού, παρουσιάζοντας τη διαφθορά, τις δωροδοκίες και τους εκβιασμούς που κυριαρχούσαν στο χώρο και που παρουσιάζουν τρομακτικές ομοιότητες με τη σημερινή εποχή. Ο συγγραφέας, βασιζόμενος στην εμπειρία του στον χώρο των εκδόσεων, αφηγείται την αποτυχία του φιλόδοξου Λυσιέν Σαρντόν, ενός νεαρού επαρχιώτη που αναζητά τη λογοτεχνική δόξα. Οι «χαμένες ψευδαισθήσεις» είναι αυτές του Λυσιέν έναντι του λογοτεχνικού κόσμου και του πεπρωμένου του, αλλά και εκείνες της οικογένειάς του ως προς τις ικανότητες του νεαρού άνδρα.
Μετρική (λογοτεχνία)
Χαρακτηριστικά Στοιχεία
Στην αρχαία ελληνική μετρική δεν έχουν σημασία στον στίχο οι οξύτονες, βαρύτονες και περισπωμένες συλλαβές. Ο τόνος στα αρχαία ελληνικά ήταν μουσικός, δηλαδή η τονισμένη συλλαβή διέφερε από την άτονη ως προς το ύψος.
Χαμένες ψευδαισθήσεις
Οι δύο ποιητές
Ο Λυσιέν Σαρντόν είναι η κεντρική μορφή ολόκληρου του μυθιστορήματος. Είναι ορφανός, ο πατέρας του ήταν φαρμακοποιός, ανήκε δηλαδή στη μεσαία τάξη και η μητέρα του είναι φτωχή αλλά αριστοκρατικής καταγωγής. Ζει στην Ανγκουλέμ, είναι φτωχός, ανυπόμονος, όμορφος και φιλόδοξος. Η χήρα μητέρα του, η αδερφή του Εύα και ο καλύτερος φίλος του, ο Νταβίντ Σεσάρ, δεν κάνουν τίποτα για να μειώσουν τη μεγάλη ιδέα που έχει ο ήρωας για τις ικανότητές του, γιατί είναι μια άποψη που μοιράζονται.
Μετρική (λογοτεχνία)
Είδη Μέτρων
Με την εναλλαγή μακρών και βραχειών συλλαβών γίνονται τα μέτρα. Τα βασικότερα μέτρα αυτά είναι τα εξής:
Χαμένες ψευδαισθήσεις
Οι δύο ποιητές
Όταν αρχίζει το πρώτο μέρος των Χαμένων ψευδαισθήσεων, Οι δύο ποιητές, ο Λυσιέν έχει ήδη γράψει ένα ιστορικό μυθιστόρημα και ποιήματα ενώ ο Νταβίντ, που συνδέεται με βαθιά φιλία με τον Λυσιέν, είναι επιστήμονας. Αλλά και οι δύο, σύμφωνα με τον Μπαλζάκ, είναι «ποιητές» στο ότι αναζητούν δημιουργικά την αλήθεια. Ο πατέρας του Νταβίντ, ο τύπος του φιλάργυρου, μεταπωλεί το τυπογραφείο του στον γιο του κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες και αποσύρεται στην εξοχή. Ο Νταβίντ, ο οποίος δεν έχει μεγάλη κλίση για τις επιχειρήσεις, βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής. Ωστόσο, καταφέρνει να επιβιώσει χάρη στην αφοσίωση και την αγάπη αυτής που αγαπά και παντρεύεται, την Εύα, την αδερφή του Λυσιέν. Μελετά κρυφά μια διαδικασία παραγωγής χαρτιού χαμηλού κόστους από φυτικές ίνες. Ο Λυσιέν, από την πλευρά του, είναι ερωτευμένος με μια γυναίκα της τοπικής αριστοκρατίας, την κυρία ντε Μπαρζετόν, 15 χρόνια μεγαλύτερή του, που τον θεωρεί προικισμένο ποιητή και αυτός τη βλέπει ως μούσα του. Σε μίμηση του Πετράρχη, γράφει μια συλλογή από σονέτα προς τιμήν της. Αυτή τον ερωτεύεται και τον εισάγει στην καλή κοινωνία της Ανγκουλέμ. Αυτή η σχέση μεταξύ του νεαρού άνδρα και μιας παντρεμένης γυναίκας προκαλεί κουτσομπολιά στην πόλη. Για να αποφύγουν το σκάνδαλο, οι εραστές εγκαθίστανται στο Παρίσι, όπου ο Λυσιέν ελπίζει να συναντήσει τη δόξα και την αναγνώριση.
Μετρική (λογοτεχνία)
Νεοελληνική Μετρική
Η νεοελληνική μετρική έχει ως βάση τον τόνο. Ο τόνος είναι εκείνος που δυναμώνει ορισμένες συλλαβές, ώστε με την κανονική εναλλαγή τονισμένων και άτονων συλλαβών, να έχουμε το αποτέλεσμα της αρμονίας.
Χαμένες ψευδαισθήσεις
Ένας μεγάλος άντρας της επαρχίας στο Παρίσι
μικρογραφία|Ο Λυσιέν στο Παρίσι Είναι το μεγαλύτερο από τα τρία μέρη. Μετά την άφιξή τους στο Παρίσι, η κυρία ντε Μπαρζετόν τον εγκαταλείπει, καθώς δεν θέλει να εκτεθεί στους φίλους της που χλευάζουν την ταπεινή καταγωγή του και τους αδέξιους τρόπους του, αφήνοντάς τον σε μια ζωή φτώχειας. Οι προσπάθειές του να δημοσιεύσει τα βιβλία του κατέληξαν σε αποτυχία. Στη συνέχεια συναντά και συναναστρέφεται έναν κύκλο νεαρών ιδεαλιστών συγγραφέων και καλλιτεχνών που ζουν το ίδιο φτωχικά όπως και ο ίδιος. Όμως, πολύ ανυπόμονος για να πετύχει μόνος του με την επίπονη εργασία των λογοτεχνικών έργων, ενδίδει στον πειρασμό της δημοσιογραφίας, έναν διεφθαρμένο κόσμο που ο Μπαλζάκ περιγράφει λεπτομερειακά, στον οποίο βρίσκει γρήγορα την επιτυχία χάρη στα άρθρα του που ανταποκρίνονται στις προτιμήσεις της ημέρας. Τα υπογράφει ως «Λυσιέν ντε Ρυμπαμπρέ», παίρνοντας το αριστοκρατικό πατρικό όνομα της μητέρας του. Ερωτεύεται μια νεαρή ηθοποιό που τον λατρεύει, την Κοραλία, και ζει πολυτελέστατη ζωή βυθιζόμενος στα χρέη. Η φιλοδοξία του τον ωθεί από τον φιλελεύθερο αντιπολιτευόμενο τύπο σε βασιλικές εφημερίδες που υποστηρίζουν την κυβέρνηση. Αυτή η απόλυτη έλλειψη αρχών γίνεται αντιληπτή από τους παλιούς του φίλους, με τους οποίους έρχεται σε σύγκρουση, ενώ οι νέοι συνάδελφοί του δεν τον υποστηρίζουν. Η καταστροφή του ολοκληρώνεται όταν η Κοραλία αρρωσταίνει. Καθώς βρίσκεται σε οικονομικό αδιέξοδο, πλαστογραφεί το όνομα του γαμπρού του σε τρία χαρτονομίσματα. Παρακολουθεί απελπισμένος την αγωνία της ερωμένης του και μετά το θάνατό της αποφασίζει να επιστρέψει στην Ανγκουλέμ για να ζητήσει βοήθεια από τον Νταβίντ, από τον οποίο είχε προηγουμένως ζητήσει πολλές οικονομικές ενισχύσεις, που του είχαν καταβληθεί κάθε φορά.
Μετρική (λογοτεχνία)
Ιστορία
μικρογραφία | Ο Διονύσιος Σολωμός ήταν ο κυριότερος εκπρόσωπος της Επτανησιακής Σχολής.|141x141pxΤα πρώτα ποιητικά έργα που βασίστηκαν στον τονισμό ανήκουν πιθανότατα στον 6ο αιώνα μ.Χ., με πρώτα τους ύμνους του Ρωμανού του Μελωδού. Τα τονικά μέτρα επικράτησαν κατά την διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από αυτήν κατάγεται, κατά το μεγαλύτερο τμήμα της, και ο ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος, ο οποίος είναι ο βασικός τύπος στίχου των δημοτικών τραγουδιών. Σύμφωνα με τον κανόνα, διαιρείται με την τομή σε δύο ημιστίχια, ένα οκτασύλλαβο ιαμβικό οξύτονο και ένα επτασύλλαβο παροξύτονο.
Χαμένες ψευδαισθήσεις
Τα βάσανα του εφευρέτη
μικρογραφία|Η Εύα και ο Νταβίντ, από εικονογράφηση του Αντριάν Μορώ Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά με τίτλο Εύα και Νταβίντ και είναι το τρίτο μέρος του μυθιστορήματος Ο Νταβίντ Σεσάρ, μετά από πολλά πειράματα, κατάφερε να αναπτύξει μια νέα και φθηνότερη διαδικασία παραγωγής χαρτιού στην οποία εργάζονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όμως, οι ανταγωνιστές του με περίπλοκους αλλά νόμιμους ελιγμούς, καταφέρνουν να τον χρεοκοπήσουν απαιτώντας την πληρωμή του χρέους που ο Λυσιέν είχε δημιουργήσει με τη πλαστογράφηση της υπογραφής του Νταβίντ, όταν χρειαζόταν χρήματα στο Παρίσι. Ανίκανος να πληρώσει αυτό το χρέος, το ποσό του οποίου πολλαπλασιάστηκε με τις αμοιβές του δικηγόρου, ο Νταβίντ για να αποφύγει τη φυλακή, κρύβεται. Ο πατέρας του αρνείται οποιαδήποτε βοήθεια και οι προσπάθειες της Εύας να βρει έναν τρόπο να τον απαλλάξει από τη φυλάκιση αποτυγχάνουν και ο Νταβίντ φυλακίζεται.
Μετρική (λογοτεχνία)
Ιστορία
Κατά την περίοδο της επτανησιακής σχολής, με κύριο εκπρόσωπο τον Διονύσιο Σολωμό, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ο ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος, μαζί με τον δαντικό ενδεκασύλλαβο και τον δεκατρισύλλαβο.
Χαμένες ψευδαισθήσεις
Τα βάσανα του εφευρέτη
Ο Λυσιέν, γεμάτος τύψεις μπρος σ' αυτήν την κατάσταση για την οποία είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος, αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Ενώ πηγαίνει στο μέρος όπου θέλει να πνιγεί, ένας Ισπανός ηγούμενος, ο Κάρλος Χερέρα, πρόσωπο το οποίο είχε ήδη παρουσιάσει ο Μπαλζάκ στο μυθιστόρημα Ο μπάρμπα-Γκοριό, τον πλησιάζει και τον πείθει να εγκαταλείψει αυτή την ιδέα. Ισχυρίζεται ότι είναι διπλωμάτης και του προσφέρει χρήματα, πολυτελή ζωή και τη δυνατότητα εκδίκησης με προϋπόθεση την τυφλή υπακοή. Ο Λυσιέν δέχεται αυτή τη συμφωνία, στέλνει στον Νταβίντ και την Εύα το απαραίτητο ποσό για την εξόφληση των χρεών και φεύγει για το Παρίσι με τον κληρικό. Εν τω μεταξύ, οι ανταγωνιστές ανέλαβαν την επιχείρηση του Νταβίντ και θα εκμεταλλευτούν την εφεύρεσή του. Ο πατέρας του Νταβίντ πεθαίνει, το ζευγάρι κληρονομεί την περιουσία του και αποσύρεται στην ύπαιθρο.
Μετρική (λογοτεχνία)
Ιστορία
Με την δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους και την εμφάνιση στη νέα πρωτεύουσα της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής (ή Ρομαντικής), επικράτησε η τάση για αναβίωση των αρχαίων μέτρων από πολλούς εκπροσώπους της.
Στα τέλη του 19ου αιώνα και στη διάρκεια της περιόδου της Νέας Αθηναϊκής Σχολής, με κύριο εκπρόσωπο τον Κωστή Παλαμά έγινε μία ανανέωση του δεκαπεντασύλλαβου, με την έκδοση της συλλογής Ίαμβοι και Ανάπαιστοι το 1897.