cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρόμπερτ ντε Μπρους, 5ος λόρδος του Άναντεϊλ
Κρίση διαδοχής στη Σκωτία
Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους ήταν αντιβασιλιάς της Σκωτίας την περίοδο που ο δεύτερος ξάδελφος του Αλέξανδρος Γ΄ της Σκωτίας ήταν ακόμα ανήλικος, σαν πιο στενός συγγενής του ήταν υποψήφιος διάδοχος του θρόνου σε περίπτωση που πέθαινε χωρίς απογόνους. Η μεγάλη δυναστική κρίση ξέσπασε στον Οίκο του Ντάνκελντ στα τέλη της βασιλείας του Αλεξάνδρου Γ΄ όταν και τα τρία παιδιά του πέθαναν πρόωρα σε λίγα χρόνια. Ο μεσήλικας Αλέξανδρος Γ΄ υποχρεώθηκε να ορίσει διάδοχο (1284) τη μοναδική κληρονόμο και εγγονή του από την κόρη του Μαργαρίτα της Νορβηγίας ή Κυρία της Νορβηγίας που ζούσε στη Νορβηγία και βρισκόταν ακόμα σε βρεφική ηλικία. Ο Αλέξανδρος Γ΄ προχώρησε σε δεύτερο γάμο με τη Γιολάντα του Ντρε στις 1 Νοεμβρίου 1285 με άμεσο στόχο να αποκτήσει γιο και διάδοχο αλλά αμέσως μετά πέθανε σε ατύχημα με το άλογο του σε ηλικία 45 ετών (1286). Ο θάνατος του έφερε τεράστια δυναστική κρίση στη Σκωτία, η τρίχρονη Μαργαρίτα από τη Νορβηγία ορίστηκε διάδοχος του θρόνου αλλά πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου 1290 στις Ορκάδες σε ηλικία 7 ετών ενώ βρισκόταν στον δρόμο για να έρθει στη Σκωτία και να ορκιστεί βασίλισσα. Με τον πρόωρο θάνατο της Μαργαρίτας εμφανίστηκαν 13 ευγενείς διεκδικητές του θρόνου ανάμεσα τους και ο Ρόμπερτ Μπρους.
Εκλογή του Τζων Μπάλλιολ στον θρόνο
thumb|right|250px|Η σφραγίδα του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 5ου λόρδου του Άναντεϊλ Μετά τον τερματισμό της κύριας βασιλικής γραμμής των Ντάνκελντ του Γουλιέλμου τον Λέοντα τον θρόνο διεκδίκησαν οι απόγονοι του αδελφού του Δαβίδ του Χάντιγκτον. Οι δυο διεκδικητές ήταν ο Τζων Μπάλλιολ και ο ίδιος ο Ρόμπερτ ντε Μπρους σαν απόγονοι των θυγατέρων του Δαυίδ Μαργαρίτας του Χάντιγκτον και Ισομπέλ του Χάντινγκτον αντίστοιχα. Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους καταγόταν από τη μικρότερη κόρη του Δαυίδ ενώ ο Μπάλλιολ από τη μεγαλύτερη, από την άλλη πλευρά ο Μπρους ήταν δεύτερος ξάδελφος των βασιλέων της Σκωτίας και τέταρτης γενιάς απόγονος του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας ενώ ο Μπάλλιολ τρίτος ξάδελφος και πέμπτης γενιάς απόγονος του Δαυίδ Α΄. Η δυναστική κρίση που ξέσπασε το 1292 κατοχύρωσε τελικά τον θρόνο της Σκωτίας στον μεγάλο αντίπαλο του Ρόμπερτ ντε Μπρους Τζων Μπάλλιολ τα γεγονότα έχουν ως εξής :
Μετά τον θάνατο της νεαρής Μαργαρίτας ο Ρόμπερτ ντε Μπρους βάδισε με ένα στρατιωτικό σώμα με τη βοήθεια των κομήτων του Μαρ και του Άθολ με άγνωστες προθέσεις. Ο επίσκοπος του Αγίου Ανδρέα Ουίλλιαμ Φρέιζερ τρομοκρατήθηκε από την πιθανότητα έκρηξης εμφυλίου, στράφηκε στον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας και ζήτησε τη βοήθεια του για την εκλογή του νέου βασιλιά. Ο Εδουάρδος Α΄ της Αγγλίας συμφώνησε να τοποθετηθεί πρόεδρος της διαδικασίας σε αντάλλαγμα ζήτησε να του δηλώσει ο νέος βασιλιάς της Σκωτίας την υποτέλεια του, οι κηδεμόνες αρνήθηκαν αλλά ο Τζων Μπάλλιολ έσπευσε πρώτος να δηλώσει υποτέλεια στον Εδουάρδο, μετά τους υποψηφίους υπέκυψαν και οι κηδεμόνες στις απαιτήσεις του Άγγλου βασιλιά. Στις 3 Αυγούστου 1291 ο Εδουάρδος Α΄ ζήτησε από τον Μπρους και τον Μπάλλιολ να επιλέξουν 40 εκλέκτορες για τη διαδικασία ενώ ο ίδιος συμμετείχε με 24 εκλέκτορες. Το εκλεκτορικό σώμα αποφάσισε στις αρχές Νοεμβρίου να δώσει το στέμμα της Σκωτίας στον Τζων Μπάλλιολ, ο ίδιος ο Άγγλος βασιλιάς επικύρωσε σαν πρόεδρος την απόφαση στις 17 Νοεμβρίου, η στέψη του Μπάλλιολ έγινε στις 30 Νοεμβρίου στο αβαείο της Σκον. Ο Τζων Μπάλλιολ ορκίστηκε στις 26 Δεκεμβρίου υποτέλεια στον Εδουάρδο Α΄, ο Άγγλος βασιλιάς έκανε σαφές από την αρχή ότι θα συμπεριφερθεί στο βασίλειο της Σκωτίας σαν να είναι δικό του φέουδο ενώ οι Μπρους ήταν έντονα δυσαρεστημένοι από την εκλογή.
Οικογένεια
Με την πρώτη σύζυγο του Ισαβέλλα ντε Κλερ απέκτησε :
Με τη δεύτερη σύζυγο του Χριστίνα (πέθανε περί το 1305) κόρη και διάδοχο του Γουλιέλμου ντε Ιρεμπί της Κάμπρια δεν απέκτησε παιδιά.
Δεν υπάρχουν ιστορικές καταγραφές ότι είχε νόθα παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Μαυρόλοφος Μαγνησίας
Ο Μαυρόλοφος είναι μικρός οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας.
Αλένζ
Το Αλένζ (γαλλικά: Allinges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Μαυρόλοφος Μαγνησίας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Μαυρόλοφος βρίσκεται προς στα βορειοδυτικά του κάμπου του Αλμυρού σε υψόμετρο 90 μέτρα. Απέχει περίπου 35 χλμ. ΝΔ. από τον Βόλο και 10 χλμ. ΒΔ. από τον Αλμυρό (έδρα του δήμου) ενώ στα βόρειά του περνάει η ΕΟ Καρδίτσας - Βόλου. Στο χωριό το καλοκαίρι του 1924, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923, μετεγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Καππαδοκία και το χωριό Τσαρικλί, που δεν μπόρεσαν να ζήσουν στην Ήπειρο. Σήμερα οι περισσότεροι κάτοικοί του έχουν μετακινηθεί προς τον Αλμυρό και την Ευξεινούπολη.
Αλένζ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλενζουά (γαλλικά: Allingeois).
Μαυρόλοφος Μαγνησίας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Μετά την ένωση της Θεσσαλίας με την Ελλάδα, αναφέρεται επίσημα με την παλιά του ονομασία Κάτω Καραδαναλί το 1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αλμυρού και το 1927 στο ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 να μετονομάζεται σε Κάτω Μαυρόλοφος ενώ το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Μαυρόλοφος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκει στην κοινότητα Αλμυρού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλμυρού του Δήμου Αλμυρού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 16 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Αλμυρού
Δύδαλσος
Ο Δύδαλσος ήταν γηγενής ηγεμόνα της Βιθυνίας ο οποίος προηγήθηκε του Βότειρα της Βιθυνίας. Είναι ο πρώτος καταγεγραμμένος από την ιστορία ηγεμόνας των Βιθυνών.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Βιθυνίας
Φαράγγι του Λευκού Δρίνου
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Άποψη του φαραγγιού από την Γέφυρα Φσάιτ
Το φαράγγι του Λευκού Δρίνου (αλβανικά: Gryka e Drinit të Bardhë, σερβικά λατινικά: Kanjon Belog Drima, σερβικά κυριλλικά: Кањон Белог Дрима) είναι ένα μικρό φαράγγι που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό Κοσσυφοπέδιο. Ο ποταμός Λευκός Δρίνος διέρχεται από το φαράγγι. Το φαράγγι είναι σχετικά μικρό, μήκους περίπου 900 μέτρων και βάθους 45 μέτρων. Στην είσοδο του φαραγγιού βρίσκεται η γέφυρα Φσάιτ, μια παλιά οθωμανική γέφυρα που προσελκύει δύτες από όλα τα Βαλκάνια. Το φαράγγι του ποταμού Λευκού Δρίνου στη γέφυρα Φσάιτ, λόγω των υδρολογικών και γεωμορφολογικών του αξιών, τέθηκε υπό νομική προστασία ως φυσικό μνημείο το 1986.
Γεωγραφία
Το Φαράγγι του Λευκού Δρίνου βρίσκεται δίπλα στη γέφυρα Φσάιτ κοντά στο χωριό Ξερξέ (δήμος Ράχοβετς) στο δρόμο Γκιάκοβα - Πρίζρεν. Το Φαράγγι είναι ένα μορφο-υδροφωτογραφικό φαινόμενο με γενετική, οπτική και εκπαιδευτική αξία. Δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της μετα-λακουστρικής περιόδου στη νεογενή λίμνη Ντουκατζίνι. Η διαμόρφωσή του εξαρτάται από πολλά τεκτονικά γεγονότα. Το φαράγγι έχει τυπικά χαρακτηριστικά φαραγγιού και περιέχει πολλούς ανθρακικούς σχηματισμούς.
Τουρισμός
Κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης γεωμορφολογικής διαδικασίας ο ποταμός Λευκός Δρίνος άνοιξε ένα φαράγγι μεταξύ δύο ασβεστολιθικών πετρωμάτων, δημιουργώντας ένα πολύ ελκυστικό και ενδιαφέρον φαράγγι για ερευνητές και επισκέπτες. Βρίσκεται δίπλα στον κεντρικό δρόμο που συνδέει τη Γκιάκοβα και το Πρίζρεν. Το φαράγγι επισκέπτεται μεγάλος αριθμός ξένων τουριστών καθώς και ντόπιων. Η γέφυρα Φσάιτ πάνω από το φαράγγι αντιπροσωπεύει ένα άλλο σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο στην περιοχή. Κάθε χρόνο διοργανώνεται διαγωνισμός άλματος από τη γέφυρα, στον οποία συμμετέχουν πολλοί διαγωνιζόμενοι από τις γύρω περιοχές. Τόσο η γέφυρα όσο και το φαράγγι προστατεύονται με νόμο από το 1986. Η προστατευόμενη περιοχή είναι 199 εκτάρια και ανήκει στους δήμους Ράχοβετς (124,96 εκτάρια) και Γκιάκοβα (73,86).
Κοντά στην γέφυρα υπάρχουν δύο βράχοι γνωστοί ως "Βράχος του Αετού" (Shkëmbi i Shqiponjës) και "Βράχος Σκεντερμπέη" (Shkëmbi i Skenderbeut), το οποίο διαθέτει χαρακτική του αλβανού ευγενή του 15ου αιώνα Γεωργίου Καστριώτη Σκεντερμπέη. Το πορτρέτο του Σκεντερμπέη ζωγραφίστηκε στο βράχο το 1968 από τον Μετζίντ Ιβέισι με την ευκαιρία της 500ης επετείου του θανάτου του.
Στο επάνω μέρος του φαραγγιού υπάρχει ένα ευχάριστο εστιατόριο το οποίο σερβίρει φρεσκοψημένα ψάρια από τον Λευκό Δρίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Κοσσυφοπεδίου
Αλονζιέ-λα-Κάιγ
Το Αλονζιέ-λα-Κάιγ (γαλλικά: Allonzier-la-Caille) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλονζιεραίν ή Αλονζιερουά (γαλλικά: Allonziérains ή Allonziérois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Αλφόνσος, κόμης του Τσέστερ
thumb|right|250px|Το ψαλτήρι του Αλφόνσου Ο Αλφόνσος, κόμης του Τσέστερ (Alphonso, Earl of Chester, 24 Νοεμβρίου 1273 - 19 Αυγούστου 1284) από τον Οίκο του Ανζού ήταν γιος του Εδουάρδου Α' της Αγγλίας και της πρώτης συζύγου του Ελεονώρας της Καστίλης, διάδοχος του Αγγλικού θρόνου αλλά δεν έγινε βασιλιάς ποτέ λόγω του πρόωρου θανάτου του. Ο Αλφόνσος γεννήθηκε στο Μπαγιόν στην Γασκώνη ένα δουκάτο που διεκδίκησε από τον θείο του από μητέρα Αλφόνσο τον Σοφό από την εποχή του γάμου των γονέων του (1254).
Διάδοχος του Αγγλικού θρόνου
Οι γονείς του Εδουάρδος Α' και Ελεονώρα είχαν πολύ καλή σχέση με τον μεγάλο ετεροθαλή αδελφό της βασίλισσας Αλφόνσο Ι' τον Σοφό γι'αυτό αποφάσισαν να ονομάσουν τον γιο τους Αλφόνσο κάτι που αποτελούσε μεγάλη τιμή για τον ίδιο επειδή το όνομα του δεν υπήρχε καθόλου στην Αγγλία. Η Ελεονώρα της Καστίλης έπεισε τον ετεροθαλή αδελφό της να ταξιδεύσει στην Γασκώνη για να γίνει ο ίδιος ο νονός του νέου πρίγκηπα. Μετά τον θάνατο των δυο μεγαλύτερων αδελφών του Ιωάννη (1271) και Ερρίκου (1274) σε βρεφική ηλικία έγινε διάδοχος του Αγγλικού θρόνου από τους πρώτους μήνες της ζωής του. Ο Αλφόνσος ζούσε στο δικό του νοικοκυριό επειδή οι γονείς του έλειπαν συνεχώς σε εκστρατείες, η μητέρα του φρόντισε για την ανατροφή του με Ισπανούς δασκάλους και Ισπανό μάγειρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών
Πάμπλο Ζαρνίκι
Ο Πάμπλο Ζαρνίκι (γενν. 12 Νοεμβρίου 1972) είναι Αργεντινός σκακιστής, ο οποίος απέσπασε τον ανώτατο τίτλο του Γκρανμαίτρ το 1994.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές
Είδηση
μικρογραφία|236x236εσ Η είδηση είναι η πληροφορία(διαβεβαίωση) για κάποιο γεγονός που είναι ασυνήθιστο, πρωτοφανές ή νέο. Σημαντική είναι η έμφαση στον χρόνο που έγινε ένα γεγονός. Αναγκαία για μια εφημερίδα είναι η ποιότητα της είδησης. Η ταχύτητα στην αναμετάδοση της είδησης είναι δευτερεύων στόχος.
Πως συντάσσουμε μια είδηση
Υπάρχουν δυο διαφορετικές σχολές για το πως πρέπει να είναι γραμμένη μια είδηση
Η σύνταξη ανάλογα με το Μέσο
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B7_%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82_%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B1_%CE%BC%CE%B5_%CF%84%CE%BF_%CE%9C%CE%AD%CF%83%CE%BF.jpg|αριστερά|388x388εσ
Ακράγας (χαράκτης)
Ο Ακράγας ήταν χαράκτης που έζησε τον 4ο αιω. π.Χ. και αναφέρεται από τον Πλίνιο. Πιθανολογείται ότι γεννήθηκε στον Ακράγαντα της Σικελίας και έργα του υπήρχαν στο ναό του Διονύσου στη Λίνδο της Ρόδου. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές οι Βάκχες που εκτίθενται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας και ανακαλύφθηκαν στις ανασκαφές του Παλαιόκαστρου Καρδίτσας θεωρούνται έργα του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαράκτες
Αμανσί
Το Αμανσί (γαλλικά: Amancy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αμανσιέν (γαλλικά: Amanciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Γιόζεφ Μπόις
Ο Γιόζεφ Μπόις (Γερμανικά Joseph Heinrich Beuys, Κρέφελντ, 12 Μαΐου 1921 - Ντίσελντορφ, 23 Ιανουαρίου 1986) ήταν Γερμανός καλλιτέχνης, γλύπτης, θεωρητικός της τέχνης και παιδαγωγός της τέχνης.
Με την ιδέα της κοινωνικής γλυπτικής ως Gesamtkunstwerk (συνολικό έργο τέχνης), για το οποίο ισχυρίστηκε ότι έχει έναν δημιουργικό, συμμετοχικό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινωνίας και της πολιτικής, υπήρξε ο καλλιτέχνης με τη μεγαλύτερη επιρροή στην εικαστική πραγματικότητα της μεταπολεμικής Ευρώπης και της Αμερικής.
Η «κοινωνική γλυπτική» του θεωρεί το κοινωνικό σύνολο ως ένα σπουδαίο έργο τέχνης στο οποίο κάθε άτομο μπορεί και πρέπει να συνεισφέρει ισάξια και ισότιμα. «Κάθε άνθρωπος είναι ένας καλλιτέχνης» είναι μία από τις διασημότερες φράσεις τού Μπόις, δανεισμένη από τον ρομαντικό ποιητή Νοβάλις που τον επηρέασε.
Βιογραφία
Ο Γιόζεφ Μπόις γεννήθηκε το 1921 στο Κρέφελντ. Ήταν μοναχοπαίδι και οι γονείς του ήταν ευσεβείς καθολικοί μεσοαστικής τάξης. Μερικούς μήνες μετά τη γέννηση του Μπόις η οικογένεια μετακόμισε στο Kleve. Κατά την πρώιμη εκπαίδευσή του στο Kleve, οι δάσκαλοι του πρωτοβάθμιου, αλλά και του δευτεροβάθμιου, σχολείου τού αναγνώρισαν την προδιάθεσή του για το σχέδιο και τη μουσική. Επιπλέον, εκτός από τις τέχνες, ο νεαρός Μπόις επίσης έδειξε δεξιότητα στην ιστορία, τη μυθολογία και τις κοινωνικές και φυσικές επιστήμες.
Το 1946 ο Μπόις εγγράφηκε στο μνημειακό γλυπτικό πρόγραμμα της Κρατικής Ακαδημίας Τέχνης στο Ντύσελντορφ και αποφοίτησε επτά χρόνια αργότερα το 1953, ενώ το 1961 διορίστηκε καθηγητής μνημειακής γλυπτικής στο ίδιο ίδρυμα που είχε φοιτήσει. Ο Μπόις δημιούργησε σημαντική ταραχή όσο κατείχε τη θέση αυτή, καταργώντας όλες τις απαιτήσεις εισαγωγής (ουσιαστικά οποιοσδήποτε μπορούσε να παρακολουθήσει το μάθημά του).
Το 1964, ενώ ο Μπόις ήταν εν μέσω αναπαράστασης ενός έργου στο Τεχνικό Κολλέγιο του Άαχεν, ένας σπουδαστής τον χτύπησε ξαφνικά στο πρόσωπο, προκαλώντας αιμορραγία στον καλλιτέχνη και λήγοντας απότομα την εκδήλωση. Το έργο θα συνέχιζε να αντηχεί όμως, όταν μια φωτογραφία της ματωμένης μύτης του Μπόις και του χεριού υψωμένου, σαν να ήταν βραβευμένος πυγμάχος, άρχισε να κυκλοφορεί. Ο Μπόις άδραξε την ευκαιρία, δημιουργώντας μια ηρωική έκθεση για τη ζωή του, με τη μορφή ενός φανταστικού βιογραφικού, μεταμορφώνοντας έτσι αποτελεσματικά την εντελώς καθημερινή τροπή των γεγονότων, σε μία νεοσυσταθείσα, σχεδόν μυθική προσωπικότητα.
Το 1970, ο Γιόζεφ Μπόις ήταν καθηγητής γλυπτικής στην Κρατική Ακαδημία Τέχνης στο Ντύσελντορφ. Ο νεώτερος φοιτητής του ήταν ο Ηλίας Μαρία Ρέτι, ο οποίος σπούδασε τέχνη μαζί του σε ηλικία μόλις δεκαπέντε ετών. Ποτέ δεν ήταν ο υπάκουος ακαδημαϊκός ή διοικητικός, γι' αυτό ο Μπόις τελικά απολύθηκε από τη θέση του καθηγητή στην Ακαδημία το 1972, εν μέρει λόγω της ανορθόδοξης πρακτικής του να δέχεται οποιονδήποτε στην τάξη του.
Οι καλλιτεχνικές παραστάσεις του Μπόις γίνονταν όλο και πιο πολύπλοκες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Ενώ συνέχιζε να χρησιμοποιεί τα ήδη καθιερωμένα προϊόντα από τσόχα, ζώα και οργανικά υλικά, τα συμπλήρωνε με νέα στοιχεία, έτσι ώστε να υποδηλώσει νέες συμβολικές έννοιες και, επιπλέον, να εγχύσει το δικό του στίγμα εννοιολογικής τέχνης, με μία νέα οπτική σύνταξη.
Αργότερα στη ζωή του, ο Μπόις ίδρυσε πολλές πολιτικές οργανώσεις, ειδικά μετά την απόλυσή του από τη θέση του καθηγητή το 1972, όπως το Δωρεάν Διεθνές Πανεπιστήμιο για τη Δημιουργικότητα και τη Διεπιστημονική Έρευνα (1974) και το Γερμανικό Πράσινο Κόμμα (1980). Η ίδια η τέχνη του Μπόις έγινε βαθμιαία περισσότερο πολιτικοποιημένη, ενώ συνέχιζε να διαμορφώνεται από τη δική του έννοια της κοινωνικής γλυπτικής, σύμφωνα με την οποία το υπονοούμενο μήνυμα, σε οποιοδήποτε από τα έργα του, ήταν ότι η ίδια η κοινωνία πρέπει να γίνει κατανοητή ως το πραγματικό «έργο τέχνης».
Μετά από μακροχρόνια ασθένεια, ο Μπόις υπέκυψε από καρδιακή ανεπάρκεια στις 23 Ιανουαρίου του 1986 κοντά στη γενέτειρά του.
Έργα
Ο Γιόζεφ Μπόις άφησε ένα τεράστιο έργο πίσω του. Τα σχέδιά του υπολογίζονται γύρω στις 15.000, ενώ οι συνθέσεις του από τσόχα, λίπος, κερί, μέλι, ζάχαρη και χαρτί υπολογίζονται γύρω στις 30.000.
Γνωστά έργα του είναι τα Πώς να εξηγήσετε εικόνες σε ένα νεκρό λαγό (1965), Ομογενής διείσδυση για πιάνο (1966), Κοστούμι από τσόχα (1970), Μου αρέσει η Αμερική και στην Αμερική αρέσω εγώ (1974) και 7000 Βελανιδιές (1982-1987).
Έργα του Μπόις εκτίθενται στην Πινακοθήκη του Μοντέρνου στο Μόναχο, στο Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, καθώς και σε άλλα μουσεία και γκαλερί σε όλο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί γλύπτες Κατηγορία:Γερμανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Ακτιβιστές για την άμεση δημοκρατία
Αμπιγί
Το Αμπιγί (γαλλικά: Ambilly) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αμπιλιέν (γαλλικά: Ambilliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Έλληνες στη Ρουμανία
Οι Έλληνες αποτελούν μια ιστορική μειονοτική ομάδα στη Ρουμανία. Κατά καιρούς, όπως κατά τη διάρκεια της εποχής των Φαναριωτών, η ελληνική παρουσία είχε τη μορφή ηγεμονίας, άλλες περιόδους (όπως τη σημερινή εποχή), οι Έλληνες είναι μια από τις πολλές εθνικές μειονότητες στη Ρουμανία.
Αρχαία και Μεσαιωνική Περίοδος
Η Ελληνική παρουσία στη σημερινή Ρουμανία χρονολογείται από τις αποικίες και τα εμπόρεια (εμπορικούς σταθμούς) που ιδρύθηκαν στη Δοβρουτσά και τη γύρω περιοχή (δες Δεύτερος ελληνικός αποικισμός και Πόντιοι), αρχίζοντας τον 7ο αιώνα π.Χ. Ξεκινώντας με την αποικία της Μιλήτου στην Ιστρίη, η διαδικασία αυτή κορυφώθηκε με την ίδρυση της πόλης Τόμις τον 5ο αιώνα π.Χ. Αν και πάντα υποκείμενες στις παρεμβάσεις των Δακών και εύκολα διαταρασσόμενες από τις πολιτικές μεταβολές των γειτονικών φυλάρχων, οι αποικίες ευημερούσαν μέχρις ότου υποτάχθηκαν για λίγο υπό διάφορες μορφές στο Βασιλιά Βυρεβίστα (1ος αιώνας π.Χ.). Αμέσως μετά, και για τους επόμενους αιώνες, αποστερήθηκαν των προνομίων τους από τους νέους Ρωμαίους κυρίους τους και ακολούθησαν την Αυτοκρατορία στις διάφορες κρίσεις της.
Κατά τη μεσαιωνική εποχή η Ελληνόφωνη Βυζαντινή Αυτοκρατορία αποτελούσε μια ζωντανή παρουσία βόρεια του Δούναβη διατηρώντας επί των χωρών την πολιτιστική ηγεμονία ουσιαστικά μέχρι την κατάλυσή της και για μακρές περιόδους ασκούσε πραγματική πολιτική κυριαρχία στην περιοχή της σημερινής Δοβρουτσάς (γνωστής στον Ελληνικό κόσμο και τους Βυζαντινούς ως Μικρά Σκυθία.
Αρχές των Νεότερων Χρόνων
Μετά την κατάλυση της Βυζαντινής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία οι Οσποδάροι της Μολδαβίας και της Βλαχίας (των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών) αναλάμβαναν συχνά την προστασία πολλών Ελληνόκτητων πολιτιστικών ιδρυμάτων, όπως αρκετά μοναστήρια στο Άγιο Όρος, κινήσεις που εγγυούνταν την εξασφάλιση κύρους στο πλαίσιο της Ελληνικής Ορθοδοξίας. Σε αυτό προστέθηκε η φυγή Βυζαντινών αξιωματούχων και κοινών πολιτών στις δύο αυτές χώρες, που την εποχή εκείνη βρίσκονταν υπό μάλλον χαλαρή Οθωμανική κηδεμονία. Βρήκαν την ευκαιρία να αναρριχηθούν σε αξιώματα και από νωρίς συμπεριλήφθηκαν στο στενό κύκλο της εξουσίας. Αυτό δεν σήμαινε μόνο την εξάρτηση των πριγκίπων από μια νέα ελίτ (κυρίως για να τους παρέχει τα κεφάλαια που απαιτούσε η διακυβέρνηση) αλλά τη σταδιακή άνοδο των Ελλήνων στον ίδιο το θρόνο.
Οι γρήγορες αλλαγές προκάλεσαν την εχθρότητα προς αυτούς των παραδοσιακών βογιάρων. Γαιοκτήμονες σε μια στοιχειώδη οικονομία, συνηθισμένοι να έχουν σημαντικό λόγο στις πολιτικές εξελίξεις, βρέθηκαν απογυμνωμένοι από εξουσία στη νέα δομή και έγιναν ιδιαίτερα εχθρικοί προς τους μετανάστες. Ωστόσο σημαντική τάση δεν ήταν μόνο αυτή. Υπήρχαν πολλές περιπτώσεις επιγαμίας στην κορυφή της κοινωνικής κλίμακας (και όχι μόνο), αναμφισβήτητα διασημότερες εκείνες στην πανίσχυρη Οικογένεια των Καντακουζηνών.
Η περίοδος των Φαναριωτών
thumb|left|200px|Μάχες μεταξύ της [[Φιλική Εταιρεία|Φιλικής Εταιρείας και Οθωμανών στο Βουκουρέστι, 1821]] Με την εμφάνιση, στις αρχές του 18ου αιώνα, της εξουσίας των Φαναριωτών στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, Η Ελληνική κουλτούρα έγινε κανόνας. Αυτό αφ' ενός σήμαινε σημαντική παραμέληση των ιδρυμάτων μέσα στη χώρα και αφ' ετέρου τη διοχέτευση της ενεργητικότητας των πριγκίπων προς τη χειραφέτηση από την Οθωμανική εξουσία, μέσω σχεδίων που αποσκοπούσαν στην εξάλειψη των εσωτερικών συνόρων της αυτοκρατορίας, με στόχο τη δημιουργία ενός πανβαλακανικού, νεοβυζαντινού κράτους (θεωρούμενου ως διευρυμένης ταυτότητας του Ελληνισμού). Σε αυτό προστέθηκε η πανταχού παρουσία και παντοδυναμία των Ελληνικής εθνικότητας κληρικών σε όλα τα επίπεδα της θρησκευτικής ιεραρχίας, με πολλά μοναστήρια να υπάγονται απ' ευθείας σε παρόμοια ιδρύματα της Ελλάδας, αφού με την πάροδο του χρόνου είχαν αναγνωρισθεί από διαδοχικούς πρίγκιπες.
Έτσι η εμφάνιση του Ελληνικού εθνικισμού οδήγησε στην επανάσταση στις δυο χώρες, καθώς ήταν οι κύριοι πόλοι πολιτικής εξουσίας που διέθετε εκείνη την εποχή και συνόρευαν με τον προσδοκώμενο υποστηρικτή της υπόθεσης - τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Η Παραδουνάβια φάση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 αναλώθηκε σε μια σύγκρουση μεταξύ της αρχικά υποστηρικτικής Αντιοθωμανικής Επανάστασης υπό τον Τούντορ Βλαντιμιρέσκου και της Φιλικής Εταιρείας, ενώ η Μολδαβία παρέμεινε, για περιορισμένο διάστημα, υπό Ελληνική κατοχή. Μοναδικό αποτέλεσμα ωστόσο ήταν η εχθρότητα των ντόπιων και οι Οθωμανοί, αποδεχόμενοι τις απαιτήσεις τους, έθεσαν τέρμα στην εξουσία των Φαναριωτών το 1822.
thumb|200px|Έλληνας πωλητής πίτας και Εβραίος πελάτης του στο Βουκουρέστι, 1880
19ος και 20ός αιώνας
Με τον καιρό οι περισσότεροι Έλληνες έχασαν την ιδιαιτερότητά τους και ενσωματώθηκαν πλήρως, όπως για παράδειγμα σημαντικό τμήμα των οικογενειών ευγενών που θεωρούντο «Φαναριώτες» συνέβαλαν στην κουλτούρα που υιοθετήθηκε περισσότερο από τους γηγενείς.
Με τις νέες μεταναστευτικές τάσεις η Ρουμανία έγινε λιγότερο σημαντικός προορισμός για τους εξόριστους Έλληνες και ως τέτοιος περιορίστηκε σε ανθρώπους χαμηλότερης κοινωνικής θέσης - με τους Έλληνες ομογενείς να είναι κυρίως επιχειρηματίες, μεταπράτες-έμποροι και ιδιαίτερα ναυτικοί (τόσο στο Δούναβη όσο και στη Μαύρη Θάλασσα - στην τελευταία μετά την ενσωμάτωση της Δοβρουτσάς το 1878, που επίσης πρόσθεσε στη Ρουμανία νέο Ελληνικό πληθυσμό, που ήταν ήδη εκεί).
Μετά τη λήξη του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου το 1949 κατέφυγαν στη Ρουμανία ως πολιτικοί πρόσφυγες περίπου 15.000 Έλληνες άνδρες και γυναίκες του Δημοκρατικού Στρατού καθώς και πολλοί διωκόμενοι Έλληνες Κομμουνιστές διανοούμενοι όπως η Φούλα Χατζιδάκη και ο Μενέλαος Λουντέμης. Εκεί θα σπουδάσουν, θα εργαστούν και θα κάνουν οικογένειες, ορισμένοι δε από αυτούς με μικτούς γάμους μεταξύ Ελλήνων και Ρουμάνων. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, το 1974, αλλά κυρίως μετά το 1981, το μεγαλύτερο μέρος τους επαναπατρίσθηκε.
Σημερινή κατάσταση
Ορθόδοξη Εκκλησία Μεταμόρφωση στην [[Κωνστάντζα, όπου η λειτουργία μερικές φορές γίνεται στα Ελληνικά.|thumb|175px|left]] Σύμφωνα με τη Ρουμανική Απογραφή του 2002 η Ελληνική κοινότητα αριθμούσε 6.472 άτομα με τα περισσότερα να κατοικούν στο ο Βουκουρέστι και στη γύρω περιοχή. Στη σειρά ακολουθούν οι νομοί Τούλτσεα και Κωνστάντζας και οι επί του Δούναβη Βραΐλας και Γκαλάτσι.
Η Απογραφή όμως του 1992 είχε καταμετρήσει 19.594 Έλληνες, γεγονός που δείχνει την τάση των Ελλήνων της διασποράς να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια και να μεταναστεύουν στην Ελλάδα ως ομογενείς.
Σύμφωνα με τη Γενική Γραμματεία Αποδήμου Ελληνισμού (υπηρεσία του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών) η Ελληνική κοινότητα στη Ρουμανία αριθμεί περίπου 14.000.
Ελληνική Ένωση της Ρουμανίας
Η Ελληνική Ένωση της Ρουμανίας (στα Ρουμανικά: Uniunea Elena din Romania, UER), ιδρυθείσα το 1990, είναι εθνικό μειονοτικό πολιτικό κόμμα, που εκπροσωπεί την Ελληνική κοινότητα στη χώρα. Συμμετείχε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1990 και παρότι πήρε το 0,04% των ψήφων, κέρδισε μια έδρα στη Βουλή των Αντιπροσώπων, σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο, που επιτρέπει στα πολιτικά κόμματα, που εκπροσωπούν ομάδες εθνικών μειονοτήτων να εξαιρούνται από το όριο εκλογής. Έτσι κερδίζει από τότε μια έδρα σε κάθε εκλογή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόδημος Ελληνισμός στην Ευρώπη
Θεόδωρος Μαυρογορδάτος
Ο Θεόδωρος Μιχαήλ Μαυρογορδάτος, (αγγλ:Theodore Michel Mavrogordato) (Λονδίνο 31 Ιουλίου 1883 - Λίμπσφιελντ 29 Αυγούστου 1941 ), ήταν Βρετανός με ελληνική καταγωγή πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Ήταν γιος του Έλληνα Μιχαήλ Μαυρογορδάτου εμπόρου γεννημένου στο Λιβόρνο και γόνου της παλαιάς χιώτικης οικογένειας των Μαυρογορδάτων, ήταν από οικογένεια με μεγάλη οικονομική επιφάνεια, ο πατέρας του ήταν μέλος του ΟΑΑ. Υπήρξε στέλεχος σε εμπορικές επιχειρήσεις του Χιώτικου δικτύου.
Ο Μαυρογορδάτος ήταν στα ημιτελικά του Γουίμπλετον το 1909 όπου αποκλείστηκε από τον Ρίτσι. Το 1911 ήταν νικητής του Γουίμπλετον στο διπλό μεικτό με συμπαίκτρια την Μάμπελ Πάρτον (Mabel Parton), με την Πάρτον έφτασαν στα προημιτελικά το 1912 και 1913. Στο απλό αντρών έφτασε δύο φορές στα ημιτελικά το 1914 και το 1920 και στα προημιτελικά το 1922, στο διπλό αντρών επίσης στα ημιτελικά έφτασε το 1914 με συμπαίκτη τον Doust, και το 1920 με τον Ντάβσον. Τελευταία του συμμετοχή στο Γουίμπλεντον ήταν το 1928.
Πήρε μέρος με την Μεγάλη Βρετανία στους ολυμπιακούς αγώνες του 1912, στο απλό αντρών αποκλείστηκε στον α' γύρο από τον επίσης Βρετανό Τσαρλς Ντίξον. Στο διπλό μεικτό με παρτενέρ την Μάμπελ Πάρτον αποκλείστηκε στον β' γύρο και στο διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Γ. Καρυδιά αποκλείστηκαν στον α' γύρο. Με τα χρώματα της Αγγλίας συμμετείχε στο Κύπελλο Ντέιβις όπου το 1914 αγωνίστηκε στον τελικό του διπλού των αντρών χάνοντας όμως από την ομάδα της Αυστραλίας.
Απεβίωσε στην Αγγλία το 1941. Ήταν παντρεμένος και δεν είχε αποκτήσει παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Άγγλοι ελληνικής καταγωγής
Τάκης Χατζηδημητρίου
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Τάκης Χατζηδημητρίου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1934. Αδερφή του ήταν η Ήβη Μελεάγρου. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε οδοντιατρική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργαζόταν ως οδοντίατρος.
Έχει δύο παιδιά.
Πολιτική διαδρομή
Ο Τάκης Χατζηδημητρίου ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της ΕΔΕΚ το 1969.
Αχτί
Το Αχτί (ρωσικά: Ахты́· λεζγκικά: Ахцагьар) είναι κωμόπολη η οποία τελεί ως το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Αχτίνσκι της Δημοκρατίας του Νταγκεστάν, στη Ρωσία. Βρίσκεται στα νότια της δημοκρατίας στη συμβολή των ποταμών Αχτιτσάι και Σαμούρ, 254 χιλιόμετρα από τη Μαχατσκαλά.
Ιστορία
Το Αχτί ήταν η πρωτεύουσα του οκρούγκ του Σαμούρ στο όμπλαστ του Νταγκεστάν μέχρι το 1921.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νταγκεστάν
Γεωργία στο Αζερμπαϊτζάν
Η γεωργία στο Αζερμπαϊτζάν στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην παραγωγή είναι σταφυλιών, βαμβακιού, καπνών, εσπεριδοειδών και λαχανικών. Οι τρεις πρώτες καλλιέργειες καλύπτουν πάνω από το μισό της συνολικής αγροτικής παραγωγής, ενώ οι δύο τελευταίες ένα επιπλέον 30%. Η κτηνοτροφία, τα γαλακτοκομικά προϊόντα και η οινοποιία συνεισφέρουν, επίσης, σημαντικά στην οικονομία του κλάδου.
Ιστορικά στοιχεία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο γεωργικός τομέας του Αζερμπαϊτζάν απαιτούσε σημαντική αναδιάρθρωση, για την καλύτερη αξιοποίηση των δυνατοτήτων του. Οι τιμές για τα γεωργικά προϊόντα δεν αυξήθηκαν τόσο γρήγορα όσο το κόστος από τις εισαγωγές, όμως ο εξοπλισμός σε γενικές γραμμές και το σύστημα άρδευσης ήταν απαιτούσαν εκσυγχρονισμό. Από την άλλη, η διαχείριση των γεωργικών προγραμμάτων ήταν αναποτελεσματική.
Τα περισσότερα από τα καλλιεργήσιμα εδάφη του Αζερμπαϊτζάν, τα οποία αριθμούν συνολικά πάνω από 1 εκατομμύριο εκτάρια, αρδεύονται από περισσότερα από 40.000 χιλιόμετρα κανάλια και αγωγούς. Το κλίμα επιτρέπει την καλλιέργεια μιας ευρείας ποικιλίας προϊόντων, από ροδάκινα με αμύγδαλα μέχρι ρύζι με βαμβάκι. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η γεωργική παραγωγή συνέβαλε περίπου στο 30%-40% του καθαρού υλικού προϊόντος του κράτους, ενώ απασχολούσε άμεσα περίπου το ένα τρίτο του εργατικού δυναμικού και παρείχε εισοδήματα στο μισό περίπου κομμάτι του πληθυσμού.
Η σύγκρουση στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, μιας περιοχής που καλύπτει περίπου το ένα τρίτο των καλλιεργήσιμων εκτάσεων του Αζερμπαϊτζάν, μείωσε σημαντικά τη γεωργική παραγωγή από το 1989. Το 1992, η συμβολή της γεωργίας στο καθαρό υλικό προϊόν της χώρας μειώθηκε κατά 22%. Η μείωση αυτή οφείλεται κατά κύριο λόγο στις ψυχρές καιρικές συνθήκες, οι οποίες μείωσαν τη συγκομιδή σε βαμβάκι και σταφύλια, καθώς και στις συνεχιζόμενες συγκρούσεις στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο προκαλούμενος από τη σύγκρουση αποκλεισμός του Ναχιτσεβάν, διέκοψαν την γεωργία και σε εκείνο το κομμάτι της χώρας.
Υπολογίζεται ότι περίπου 1.200 κρατικές και συνεταιριστικές εκμεταλλεύσεις λειτουργούν στο Αζερμπαϊτζάν, με λίγες πραγματικές διαφορές και προνόμια να υπάρχουν υπέρ των κρατικών. Οι μικρές ιδιωτικές φάρμες αποτελούν μόνο ένα κλάσμα της συνολικής καλλιεργήσιμης γης και αποτελούν περίπου το 20% της γεωργικής παραγωγής και περισσότερο από το μισό της κτηνοτροφικής παραγωγής. Οι ιδιώτες γαιοκτήμονες δεν έχουν ίση πρόσβαση, ωστόσο, στις εισόδους, τις υπηρεσίες και τη χρηματοδότηση που θα μεγιστοποιήσουν την παραγωγή τους.
Το Υπουργείο Γεωργίας του Αζερμπαϊτζάν λειτουργεί κέντρα προμηθειών διασκορπισμένα σε όλη τη χώρα για την αγορά καπνού, βαμβακιού, τσαγιού, μεταξιού και σταφυλιών. Το Υπουργείο Σιτηρών και Αρτοποιίας λειτουργεί παρόμοιες επιχειρήσεις που αγοράζουν ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής δημητριακών. Οι υπόλοιπες καλλιέργειες πωλούνται στον ιδιωτικό τομέα.
Ο ρόλος της κυβέρνησης
Η κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν προσπαθεί να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στην ανάπτυξη της γεωργίας. Για το σκοπό αυτό, εφαρμόζει διάφορα μέτρα, όπως είναι η υποκατάσταση εισαγωγών, οι φορολογικές απαλλαγές, οι επιδοτήσεις μηχανημάτων (τρακτέρ, θεριστικά μηχανήματα και εξοπλισμός άρδευσης), τα φυτοφάρμακα και τα λιπάσματα. Η βελτίωση απόδοσης της γης, η υποστήριξη και η ανάπτυξη αγροτικών υποδομών, η ανάπτυξη χωριών και η βελτίωση της διαχείρισης της γεωργίας θεωρούνται μέρος της κρατικής στήριξης στον γεωργικό τομέα. Ως αποτέλεσμα αυτών των προσφορών, η κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν στοχεύει στην αύξηση της παραγωγικότητας, της τεχνικής και τεχνολογικής ανανέωσης, της ανάπτυξης και της διαφοροποίησης των γεωργικών εξαγωγών, της αποτελεσματικής οργάνωσης της κρατικής στήριξης, της βελτίωσης του μηχανισμού επιδότησης, της ανάπτυξης μεγάλων αγροκτημάτων, της παροχής στήριξης σε μικρές εκμεταλλεύσεις κ.λπ. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του 2013, υπήρχαν 871.220 αγροτικές εκμεταλλεύσεις και νοικοκυριά, 2.333 αγροτικές επιχειρήσεις, 2.593 αγροκτήματα μεμονωμένων επιχειρηματιών και 531 επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον γεωργικό τομέα του Αζερμπαϊτζάν.
Το 2012, το κράτος διέθεσε 596,4 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ στον γεωργικό τομέα. Το 2011, ο αριθμός αυτός ήταν 566,5 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ. Υπολογίστηκε ότι το 2012, δαπανήθηκαν 247 δολάρια από τον κρατικό προϋπολογισμό ανά εκτάριο γης κατάλληλης για γεωργική παραγωγή, συμπεριλαμβανομένων τόσο των καλλιεργειών όσο και των ζώων. Επιπλέον, ο όγκος των άμεσων και έμμεσων επιδοτήσεων που διατέθηκαν από την κυβέρνηση στον τομέα της γεωργίας το 2012, ήταν περίπου 778,3 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Τα συνολικά κονδύλια που διατέθηκαν από τον κρατικό προϋπολογισμό στο αγροβιομηχανικό συγκρότημα ήταν 878,9 εκατομμύρια AZN το 2011-2012. 485,7 εκατομμύρια AZN που αντιστοιχούσαν στο 55,3% των συνολικών κεφαλαίων που δαπανήθηκαν σε αγροβιομηχανικό συγκρότημα από τον κρατικό προϋπολογισμό οφειλόταν σε δάνεια που χορηγήθηκαν υπό κρατική εγγύηση και διαχείριση άρδευσης και νερού. Το 13,7 % αυτού του ταμείου είχε τη μορφή άμεσων επιδοτήσεων, 9 τοις εκατό για δάνεια με χαμηλό επιτόκιο, 6,3% για λιπάσματα, μηχανήματα και ζώα αναπαραγωγής, 4,4 % για δασικά, αλιευτικά, κυνήγι και περιβαλλοντικά μέτρα και ούτω καθεξής.
Ως άμεσο αποτέλεσμα της κρατικής παρέμβασης στον γεωργικό τομέα, τον Ιανουάριο του 2013, η γεωργική παραγωγή αυξήθηκε 4,5% στο Αζερμπαϊτζάν σε 187,5 εκατομμύρια AZN (αύξηση της παραγωγής λαχανικών και καλλιεργειών κατά 4,9% και στα ζώα κατά 4,5%). Οι εξαγωγές γεωργικών προϊόντων (οπωροκηπευτικών) από το Αζερμπαϊτζάν ανήλθαν σε 276,7 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ τον Ιανουάριο-Ιούνιο 2018 και ήταν 27% περισσότερο από ό,τι το 2017. Για το 2019, οι αγρότες θα λάβουν δάνεια αξίας 10 εκατομμυρίων AZN μέσω της κρατικής υπηρεσίας διαχείρισης γεωργικών έργων και πιστώσεων στο Υπουργείο Γεωργίας του Αζερμπαϊτζάν.
Ο Οργανισμός για την Ασφάλεια των Τροφίμων της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος είναι η κεντρική εκτελεστική αρχή, αποτελεί μια επιπλέον προσπάθεια της κυβέρνησης για την περαιτέρω ανάπτυξη της γεωργίας. Ο Οργανισμός ρυθμίζει τα πρότυπα ασφάλειας των τροφίμων (προετοιμασία και υιοθέτηση κανόνων υγιεινής και προτύπων υγιεινής), εφαρμόζει αξιολόγηση κινδύνου, επίσημη καταχώριση γεωργικών προϊόντων και υλικών που χρησιμοποιούνται για συσκευασίες. Επιπλέον, εκδίδει πιστοποιητικά ασφάλειας τροφίμων σε εξαγόμενα τρόφιμα, πραγματοποιεί κρατικούς ελέγχους στην ασφάλεια των τροφίμων και προστατεύει τα δικαιώματα των καταναλωτών γεωργικών προϊόντων σε όλα τα στάδια της αλυσίδας εφοδιασμού τροφίμων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικονομία του Αζερμπαϊτζάν Αζερμπαιτζαν
Παξιμάδα (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Παξιμάδα  αναφέρονται οι παρακάτω νησίδες και τοποθεσίες:
αλλά και:
Αριστοφάνης (αποσαφήνιση)
Το όνομα Αριστοφάνης μπορεί να αναφέρεται:
ISO 639:m
! maa (Σαν Τζερόνιμο Τεκόατλ) ! mab (Γιουταντούτσι) ! mad ! mae ! maf ! mag ! mah ! mai ! maj (Τζαλάπα ντε Ντίαζ) ! mak ! mal ! mam (Βόρεια) ! man ! maq (Τσικουιχουιτλάν) ! mar ! mas ! mat (Σαν Φραντσίσκο) ! mau (Χουαούτλα) ! mav ! maw ! max (Βορείων Μολουκκών) ! maz (Κεντρικά) ! mba ! mbb (Δυτικά Μπουκιντνόν) ! mbc ! mbd (Ντιμπαμπαβόν) ! mbe ! mbf (Μπάμπα) !(mbg) ! mbh ! mbi (Ιλιάνεν) ! mbj ! mbk ! mbl ! mbm ! mbn ! mbo (Καμερούν) ! mbp ! mbq ! mbr ! mbs (Σαρανγκάνι) ! mbt (Ματιγκσαλούγκ) ! mbu ! mbv ! mbw ! mbx (Επαρχία ανατολικού Σεπίκ) ! mby ! mbz (Αμολτεπέκ) ! mca ! mcb ! mcc ! mcd ! mce (Ιτουντούτζια) ! mcf ! mcg ! mch ! mci ! mcj ! mck ! mcl ! mcm ! mcn ! mco (Κοατλάν) ! mcp ! mcq ! mcr ! mcs ! mct ! mcu (Καμερούν) ! mcv ! mcw (Τσαντ) ! mcx ! mcy (Νότια) ! mcz ! mda (Νιγηρία) ! mdb ! mdc (Παπούα Νέα Γουινέα) ! mdd ! mde (Τσαντ) ! mdf ! mdg ! mdh ! mdi ! mdj ! mdk ! mdl ! mdm ! mdn !(mdo) ! mdp ! mdq ! mdr ! mds (Παπούα Νέα Γουινέα) ! mdt ! mdu ! mdv (Σάντα Λουσία Μοντεβέρντε) ! mdw ! mdx ! mdy (Αιθιοπία) ! mdz ! mea ! meb ! mec ! med ! mee ! mef !(meg) ! meh (Νοτιοδυτικά Τλαξιάκο) ! mei ! mej ! mek ! mel ! mem ! men (Σιέρρα Λεόνε) ! meo (Κεντάχ) ! mep ! meq ! mer ! mes ! met ! meu ! mev ! mew ! mey ! mez ! mfa (Παττάνι) ! mfb ! mfc ! mfd ! mfe ! mff ! mfg ! mfh ! mfi ! mfj ! mfk (Βόρεια) ! mfl ! mfm ! mfn (Ποταμός Κρος) ! mfo ! mfp (Μακασσάρ) ! mfq ! mfr ! mfs ! mft ! mfu ! mfv ! mfw ! mfx ! mfy ! mfz ! mga ! mgb ! mgc ! mgd ! mge ! mgf ! mgg ! mgh ! mgi ! mgj ! mgk ! mgl ! mgm ! mgn ! mgo ! mgp (Ανατολικά) ! mgq ! mgr ! mgs (Τανζανία) ! mgt ! mgu ! mgv ! mgw !(mgx) ! mgy ! mgz ! mha (Ινδία) ! mhb ! mhc ! mhd ! mhe ! mhf ! mhg ! mhh ! mhi ! mhj ! mhk ! mhl ! mhm ! mhn ! mho (Ζάμπια) ! mhp (Μπαλινέζικα) ! mhq ! mhr (Ανατολικά) ! mhs (Ινδονησία) ! mht ! mhu !(mhv) ! mhw ! mhx ! mhy ! mhz (Νήσοι Μορ) ! mia ! mib (Ατατλάχουκα) ! mic ! mid ! mie (Οκοτεπέκ) ! mif ! mig (Σαν Μιγκέλ ελ Γκράντε) ! mih (Τσαγιούκο) ! mii (Τσιγκμεκατιτλάν) ! mij ! mik ! mil (Πενιόλες) ! mim (Αλακατλατζάλα) ! min ! mio (Πινοτέπα Νασιονάλ) ! mip (Απάσκο-Αποάλα) ! miq ! mir (Ισθμός) !mis ! mit (Νότια Πουέμπλα) ! miu (Κακαλοξτεπέκ) !(miv) ! miw ! mix (Μιξτεπέκ) ! miy (Αγιούτλα) ! miz (Κοατζοσπάν) !(mja) ! mjc (Σαν Χουάν Κολοράντο) ! mjd (Κονκόου) ! mje ! mjg ! mjh (Νυάσα) ! mji ! mjj ! mjk ! mjl ! mjm ! mjn (Παπούα Νέα Γουινέα) ! mjo ! mjp ! mjq ! mjr ! mjs ! mjt ! mju ! mjv ! mjw ! mjx ! mjy ! mjz ! mka ! mkb ! mkc ! mkd ! mke ! mkf ! mkg
(Κίνα) ! mki ! mkj ! mkk ! mkl ! mkm ! mkn
(Κουπάνγκ) ! mko ! mkp ! mkq
(Κόλπος) ! mkr ! mks
(Σιλακαγιοαπάν) ! mkt ! mku
(Κονγιάνκα) ! mkv ! mkw
(Κονγκό) ! mkx
(Κιναμιγκουίν) ! mky
(Ανατολικά) ! mkz ! mla ! mlb ! mlc !(mld) ! mle ! mlf ! mlg ! mlh ! mli ! mlj ! mlk ! mll ! mlm ! mln ! mlo ! mlp ! mlq
(Δυτικά) ! mlr ! mls ! mlt ! mlu ! mlv ! mlw ! mlx !(mly)
(ανεξάρτητη γλώσσα) ! mlz ! mma ! mmb ! mmc
(Μιτσοακάν) ! mmd ! mme ! mmf ! mmg
(Βόρεια) ! mmh ! mmi ! mmj ! mmk ! mml ! mmm ! mmn ! mmo
(Μάνγγα) ! mmp ! mmq ! mmr
(Δυτικά Ξιανγκξί) !(mms)
(Νότια) ! mmt ! mmu ! mmv ! mmw ! mmx ! mmy ! mmz ! mna ! mnb ! mnc ! mnd ! mne ! mnf ! mng
(Ανατολικά) ! mnh
(Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό) ! mni ! mnj ! mnk ! mnl ! mnm ! mnn
(Νότια) ! mnp ! mnq ! mnr
(ΗΠΑ) ! mns !(mnt) ! mnu ! mnv ! mnw ! mnx ! mny ! mnz ! moa !(mob) ! moc ! mod ! moe !(mof) ! mog ! moh ! moi ! moj ! mok !(mol) ! mom ! mon ! moo ! mop ! moq
(Χερσόνησος Μπομπεράι) ! mor ! mos ! mot ! mou ! mov ! mow
(Κονγκό) ! mox ! moy ! moz ! mpa ! mpb ! mpc ! mpd ! mpe !(mpf)
(Τσαντ) ! mpl
(Μέσα) ! mpm
(Γιοσοντούα) ! mpn ! mpo ! mpp ! mpq ! mpr ! mps ! mpt ! mpu ! mpv ! mpw ! mpx ! mpy ! mpz ! mqa
(Ινδονησία) ! mqb ! mqc ! (mqd) ! mqe ! mqf ! mqg
(Κότα Μπανγκούν Κουτάι) ! mqh
(Τλαζογιαλτεπέκ) ! mqi ! mqj ! mqk
(Νότια) ! mqn ! mqo ! mqp ! mqq ! mqr ! mqs
(Δυτικά) ! mqt ! mqu ! mqv ! mqw ! mqx ! mqy ! mqz ! mra ! mrb ! mrc ! mrd
(Δυτικά) ! mre ! mrf ! mrg ! mrh
(Μαρά) ! mri ! mrj
(Δυτικά) ! mrk ! mrl ! mrm ! mrn ! mro ! mrp ! mrq
(Βόρεια) ! mrr
(Ινδία) ! mrs ! mrt ! mru
(Καμερούν) ! mrv ! mrw ! mrx ! mry
(Καράγκα) ! mrz ! msa
(γενικά) ! msb ! msc
(Σανκαράν) ! msd ! mse ! msf ! msg ! msh
(Μασικόρο) ! msi
(Σαμπάχ) ! msj
(Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό) ! msk ! msl ! msm
(Αγκουσάν) ! msn ! mso ! msp ! msq ! msr ! mss
(Δυτική !(mst)
(Κοταμπάτο) ! mtb ! mtc ! mtd ! mte
(Νησιά του Σολωμόντα) ! mtf ! mtg ! mth ! mti
(Παπούα Νέα Γουινέα) ! mtj ! mtk ! mtl ! mtm ! mtn ! mto
(Τουτουτεπέκ) ! mtv ! mtw ! mtx
(Τινταά) ! mty !(mtz) ! mua ! mub ! muc ! mud
(Μέντνγι) ! mue ! mug ! muh ! mui ! muj ! muk ! mul ! mum ! muo ! mup ! muq
(Ανατολικό Ξιανγκξί) ! mur ! mus ! mut
(Δυτικά) ! muu ! muv !(muw) ! mux ! muy ! muz ! mva ! mvb !(mvc)
(Κεντρικά) ! mvd ! mve
(Πακιστάν) ! mvf
(Περιφερειακά) ! mvg
(Γιουκουάνιε) ! mvh ! mvi !(mvj)
(Τόντος Σάντος Κουτσουματάν) ! mvk ! mvl
(Αυστραλία) ! mvm ! mvn ! mvo ! mvp ! mvq ! mvr ! mvs ! mvt ! mvu ! mvv ! mvw ! mvx ! mvy
(Ινδός ποταμός) ! mvz ! mwa ! mwb ! mwc !(mwd) ! mwe
(Τσιμβέρα) ! mwf ! mwg ! mwh ! mwi ! mwj ! mwk
(Κίτα) ! mwl ! mwm ! mwn ! mwo
(Κεντρικά) ! mwp ! mwq
(Μουν) ! mwr ! mws ! mwt ! mwu ! mwv ! mww ! mwx ! mwy ! mwz ! mxa
(Βορειοδυτικό Οαξάκα) ! mxb
(Τεζοατλάν) ! mxc ! mxd ! mxe ! mxf ! mxg ! mxh ! mxi ! mxj ! mxk ! mxl
(Μάξι) ! mxm ! mxn
(Ινδονησία) ! mxo ! mxp
(Τλαχουιτολτεπέκ) ! mxq
(Τζουκουίλα) ! mxr
(Μουρίκ) ! mxs
(Χουιτεπέκ) ! mxt
(Τζαμιλτεπέκ) ! mxu
(Καμερούν) ! mxv
(Μετλατόνοκ) ! mxw ! mxx ! mxy
(Νοτιοανατολικά Νοχιξτλάν) ! mxz
(Κεντρικά) ! mya ! myb ! myc ! myd ! mye ! myf ! myg ! myh ! myi
(Ινδία) ! myj ! myk
(Δάσος) ! myr ! mys !(myt)
(Σανγκάμπ) ! myu ! myv ! myw ! myx ! myy ! myz
(Κλασικά) ! mza
(Σάντα Μαρία Ζακατεπέκ) ! mzb ! mzc ! mzd ! mze !(mzf) ! mzg ! mzh ! mzi
(Ιξκατλάν) ! mzj ! mzk
(Νιγηρία) ! mzl
(Μαζατλάν) ! mzm ! mzn ! mzo ! mzp ! mzq ! mzr ! mzs ! mzt ! mzu ! mzv ! mzw ! mzx ! mzy ! mzz
Κατηγορία:ISO 639
Βασιλικό Μαυσωλείο του Φρόγκμορ
Το Βασιλικό Μαυσωλείο στο Φρόγκμορ είναι μαυσωλείο για τη Βασίλισσα Βικτωρία και τον σύζυγό της, Αλβέρτο. Βρίσκεται στο κτήμα Φρόγκμορ στο Χόουμ Παρκ στο Ουίνδσορ στο Μπέρκσιρ της Αγγλίας. Έχει καταγραφεί ως Βαθμού Ι στον Κατάλογο Εθνικής Κληρονομιάς για την Αγγλία τον Οκτώβριο του 1975. Κτίστηκε μεταξύ 1862 και 1871. Ο Αλβέρτος, ο οποίος απεβίωσε το 1861, ενταφιάστηκε στο μαυσωλείο το 1871 μετά την ολοκλήρωσή του. Η Βικτώρια ενταφιάστηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1901 μετά το θάνατό της στα τέλη Ιανουαρίου.
Οι εργασίες ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 1862. Ο τρούλος κατασκευάστηκε τον Οκτώβριο και το κτίριο καθαγιάστηκε τον Δεκέμβριο του 1862, αν και η διακόσμηση δεν ολοκληρώθηκε παρά τον Αύγουστο του 1871.
Ιστορία
Η βασίλισσα Βικτώρια και ο σύζυγός της από καιρό σκόπευαν να κατασκευάσουν έναν ειδικό τελικό χώρο ανάπαυσης και για τους δύο, αντί να ταφούν οι δύο τους σε έναν από τους παραδοσιακούς χώρους ανάπαυσης της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, όπως το αβαείο τού Γουέστμινστερ ή το παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου, στο Ουίνδσορ. Το μαυσωλείο για τη Βικτώρια δούκισσα τού Κεντ (μητέρα της βασίλισσας) κατασκευαζόταν στο Φρόγκμορ το 1861, όταν ο Aλβέρτος απεβίωσε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Η Βικτώρια επέλεξε τον χώρο τού μαυσωλείου τού Αλβέρτου στις 18 Δεκεμβρίου 1861, τέσσερις ημέρες μετά το τέλος τού συζύγου της, και τα σχέδια καταρτίστηκαν από τον Λούντβιχ Γκρούνερ και τον Α. Τζ. Χάμπερτ, ο οποίος είχε σχεδιάσει προηγουμένως το μαυσωλείο της δούκισσας του Κεντ. Οι εργασίες θεμελίωσης ξεκίνησαν στον χώρο τού μαυσωλείου στις 27 Ιανουαρίου 1862, ενώ τα τελικά σχέδια είχαν εγκριθεί από τη Βικτώρια εκείνη την ημέρα. Η Βικτώρια είχε προηγούμενες συναντήσεις με τον Γκρούνερ και τον Χάμπερτ, για να οριστικοποιήσει και να εγκρίνει τα σχέδιά τους.
Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε από τη Βικτώρια στις 15 Μαρτίου 1862. Η Βικτώρια επρόκειτο να τοποθετήσει τον λίθο στην πρώτη επέτειο τού θανάτου τής μητέρας της, δούκισσας του Κεντ, αλλά ο λίθος τέθηκε μία ημέρα πριν από την επέτειο, καθώς η επέτειος ήταν Κυριακή. Η Βικτώρια συνοδευόταν από πολλά από τα παιδιά της και πολλά μέλη τού προσωπικού, που παρευρίσκοντο στη βασιλική οικία για την τελετή τοποθέτησης τού θεμελίου λίθου. Το συνολικό κόστος κατασκευής και διακόσμησης τού μαυσωλείου ήταν £200.000 (ισοδύναμα £19.100.000 το 2021) και χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από τη Βικτώρια και τον Έδουάρδο (Ζ΄), τότε πρίγκιπα της Ουαλίας από τα ιδιωτικά τους κεφάλαια. Η σειρά Κτίρια της Αγγλίας τού Nίκολαους Πέβσνερ περιγράφει το μαυσωλείο ως το "καλύτερο κομμάτι της βικτοριανής ταφικής αρχιτεκτονικής στη Βρετανία". Αν και η Βικτώρια και ο Αλβέρτος είναι οι μόνοι ενταφιασμοί στο παρεκκλήσιο, το μαυσωλείο περιέχει επίσης μνημείο της Αλίκης μεγάλης δούκισσας της Έσσης-Ντάρμστατ (1843–1878), 2ης κόρης της Βικτώριας, η οποία απεβίωσε από διφθερίτιδα λίγο μετά τη μικρότερη κόρη της Μέυ (1874– 1878). Στο κέντρο τού παρεκκλησίου βρίσκεται ένα μνημείο τού Εδουάρδου δούκα του Κεντ, πατέρα της Βικτώριας, που απεβίωσε το 1820 και τάφηκε στο παρεκκλήσιο τού Αγ. Γεωργίου στο Ουίνδσορ.
Ένα από τα γλυπτά είναι της βασίλισσας Βικτώριας και τού πρίγκιπα Αλβέρτου με σαξονική ενδυμασία, που παραγγέλθηκε μετά το τέλος τού πρίγκιπα Αλβέρτου και εκτελέστηκε από τον Γουίλιαμ Τηντ (1804–91). Αποκαλύφθηκε στις 20 Μαΐου 1867 στο Κάστρο του Ουίνδσορ και μεταφέρθηκε στο Βασιλικό Μαυσωλείο το 1938 Το γύψινο μοντέλο, το οποίο εκτέθηκε το 1868 στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών, είναι δανεικό από τη Βασιλική Συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης Πορτρέτων του Λονδίνου. Η Βικτώρια έγραψε στο ημερολόγιό της ότι η ιδέα γι' αυτό προήλθε από τη Βικτόρια πριγκίπισσα τού Ηνωμένου Βασιλείου (1η κόρη της) και ότι η επιγραφή στην πλίνθο είναι απόσπασμα από το Έρημο Χωριό τού Όλιβερ Γκόλντσμιθ. Η επιγραφή στην πλίνθο παραπέμπει στον θρήνο τού ποιητή για το πέρασμα του φανταστικού χωριού «Γλυκό Καστανόξανθο».
Το σχέδιο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4c/Royal Mausoleum of Queen Victoria and Prince Albert, Frogmore, Berkshire.jpg/220px-Royal Mausoleum of Queen Victoria and Prince Albert, Frogmore, Berkshire.jpg|δεξιά|μικρογραφία| Μία άποψη τού 2006 τού Βασιλικού Μαυσωλείου με το [[Βασιλικό Κοιμητήριο του Φρόγκμορ|Βασιλικό Kοιμητήριο σε πρώτο πλάνο.]] Κτίστηκε από τον αρχιτέκτονα A. Τζ. Χάμπερτ, βασισμένο σε σχέδια τού καθηγητή Λούντβιχ Γκρούνερ. Το μαυσωλείο έχει τη μορφή ελληνικού σταυρού, διάμετρο 70 ποδών, με κεντρικό οκτάγωνο 70 πόδια ύψος. Σχεδιάστηκε σε ρομανικό στυλ. Το μαυσωλείο είναι κτισμένο από πέτρα Πόρτλαντ και γρανίτη. Αυστραλιανός χαλκός καλύπτει την οροφή.
Υπάρχει μία λατινική επιγραφή σε μπρούτζινη πλάκα επάνω από την πόρτα:
Alberti Principis quod mortale erat / hoc in Sepulchro deponi voluit / vidua moerens Victoria Regina / A.D. MDCCCLXII. / Vale Desideratissime! hic demum / conquiescam tecum / tecum in Christo consurgam.
Δηλ.: ''Με τον πρίγκιπα Αλβέρτο, που θνητός ήταν, / σε αυτόν τον τάφο να τεθεί ήθελε / η χήρα του, που πενθεί, η Βικτώρια βασίλισσα. / Έτος κυρίου 1862. / Αντίο αγαπημένε! εδώ επιτέλους / θα ξεκουραστώ μαζί σου, / μαζί σου με τον Χριστό θα αναστηθώ.''
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/Tomb of Queen Victoria and Prince Albert.jpg/220px-Tomb of Queen Victoria and Prince Albert.jpg|μικρογραφία| Τάφος της Βικτώριας και τού Αλβέρτου.
Το κεντρικό κομμάτι του μαυσωλείου είναι η σαρκοφάγος, που περιέχει τα λείψανα της Βικτώριας και του Αλβέρτου. Από το ζευγάρι, κάθε μορφή απεικονίζεται σε ξαπλωμένα ομοιώματα σε μάρμαρο, που σκάλισε ο Ιταλός γλύπτης Κάρλο Μαροτσέτι. Το ομοίωμα του Αλβέρτου ήταν το τελευταίο έργο, που ολοκληρώθηκε πριν από το τέλος τού Μαροτσέτι. Ο Αλβέρτος απεικονίζεται με τη στολή τού στρατάρχη και φοράει τα διάσημα τού Τάγματος της Περικνημίδος. Το ομοίωμα της Βικτώριας ολοκληρώθηκε την ίδια περίοδο και φυλάχθηκε ως το τέλος της. Εξορύχθηκε από το λατομείο Καίρνγκέιλ στο Λόνγκσαϊντ, Άμπερντινσιρ. Το τεμάχιο ήταν το τέταρτο κομμάτι, που εξορύχθηκε: τα προηγούμενα τρία είχαν απορριφθεί λόγω ελαττωμάτων. Το τεμάτιο γρανίτη μετρήθηκε 10 πόδια x 8 πόδια x 4 πόδια και ζύγιζε περισσότερους από 33 τόνους, αλλά ζύγιζε 18 τόνους αφού διαμορφώθηκε σε σαρκοφάγο. Το σκέπασμα για τη σαρκοφάγο ζύγιζε 4,5 έως 5 τόνους. Το χρώμα τού γρανίτη έχει περιγραφεί ποικιλοτρόπως ως σκούρο γκρι ή μπλε. Η σαρκοφάγος στηρίζεται σε ένα τεμάχιο από μαύρο βελγικό μάρμαρο, που είχε υποσχεθεί στη βασιλική οικογένεια ο βασιλιάς Λεοπόλδος Α΄ τού Βελγίου και είχε δοθεί στο μαυσωλείο από τον βασιλιά Λεοπόλδο Β΄ μετά το τέλος τού πατέρα τού Λεοπόλδου το 1865. Άγγελοι γονατιστοί, προσεύχονται σε κάθε γωνία της σαρκοφάγου. Οι άγγελοι σμιλεύτηκαν σε μπρούτζο από τον Mαροτσέτι και χυτεύτηκαν στο παριζιάνικο χυτήριο τού Φερντινάν Μπαρμπεντιέν. Οι άγγελοι απομακρύνθηκαν για την τελετή ενταφιασμού της Βικτώριας.
Το πίσω και τα παράθυρα στις πτέρυγες τού βασιλικού μαυσωλείου ήταν αρχικά διακοσμημένα με ανάγλοφο γυαλί και τους θυρεούς τού Οίκου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Κάθε παράθυρο παρουσίαζε έναν άγγελο, που έπαιζε ένα μουσικό όργανο. Το υαλογράφημα ανανεώθηκε υπό τις οδηγίες του Εδουάρδου Ζ΄ στις αρχές του 20ου αι. και ο τρούλος ξαναζωγραφίστηκε ταυτόχρονα.