cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολυθέα Ηρακλείου
Ιστορικά στοιχεία
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Πηγαϊδούρι, και με αυτήν απαντάται από το 1671 (οθωμανική απογραφή) μέχρι το 1940. Το όνομα αυτό προέρχεται από το πηγάιδι, όπως λέγεται στα κρητικά το πηγάδι. Στις ενετικές απογραφές (1577, 1583, 1630), το βρίσκουμε με την ονομασία Apigaiduri στην επαρχία Πεδιάδος. Από αυτές, στον Καστροφύλακα αναγράφεται ότι είχε 674 πληθυσμό. Το 1881 υπήχθη στο Δήμο Καστελλίου και από το 1928 μέχρι και την εφαρμογή του Σχεδίου Καποδίστριας ήταν κοινότητα.
Δείτε Κοινότητα Πολυθέας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολυθ Πολυθ Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Όσοετ Πέγκουα
Η Όσοετ Πέγκουα (Osoet Pegua ή Soet Pegu 1615–1658), ήταν Ταϊλανδέζα επιχειρηματίας. Έδρασε ως επιχειρηματικός πράκτορας μεταξύ του Βασιλείου της Αγιουτάγια και των Κάτω Χωρών στα μέσα του 17ου αιώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου είχε μια αρκετά ισχυρή θέση και απολάμβανε το μονοπώλιο στο εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών.
Η Όσοετ Πέγκουα ήταν μια από τις πιο διάσημες από αυτές τις γυναίκες και έγινε γνωστή στην Ταϊλάνδη ως παράδειγμα μιας γυναίκας επιχειρηματικού πράκτορα και ως ανεξάρτητης γυναίκας. Διενήργησε προσωρινούς γάμους με αρκετούς αξιωματούχους της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών και ενήργησε ως πράκτορας μεταξύ του Βασιλιά Πρασάτ Τονγκ και των Κάτω Χωρών, ελέγχοντας αποτελεσματικά το εμπόριο μεταξύ των δύο εθνών. Μεταξύ του 1638 και του 1642, παντρεύτηκε για λίγο τον Γιερεμίας φαν Βλιτ, τον κορυφαίο αξιωματούχο του σταθμού της Ολλανδικής Ανατολικής Ινδίας στην Ταϊλάνδη. Το 1642, ο φαν Βλιτ την άφησε να γίνει κυβερνήτης της Ολλανδικής Μαλάκας. Αυτό, οδήγησε σε μια σύγκρουση μεταξύ του και της Πέγκουα που διατάραξε τις εμπορικές σχέσεις μεταξύ Αγιουτάγια και Κάτω Χωρών.
Πηγές
Κατηγορία:Ταϊλανδοί
Άμα Νταμπλάμ
Το Άμα Νταμπλάμ είναι βουνό της οροσειράς των Ιμαλαΐων στο ανατολικό Νεπάλ. Η υψηλότερη κορυφή είναι 6.856 μ. και η χαμηλότερη δυτική κορυφή είναι 6.170 μ. Το όνομα του βουνού σημαίνει το περιδέραιο της μητέρας. Οι μακριές κορυφογραμμές μοιάζουν με τα προστατευτικά χέρια της μητέρας (άμα) και ο παγετώνας ανάμεσά τους συμβολίζει το νταμπλάμ, το παραδοσιακό διπλό περιδέραιο που περιέχει εικόνες των θεών και φορούν οι γυναίκες Σέρπα.
Η πρώτη ανάβαση στο Άμα Νταμπλάμ έγινε στις 13 Μαρτίου 1961 από τον Νεοζηλανδό Μάικ Γκιλ, τον Αμερικανό Μπάρι Μπίσοπ, τον Βρετανό Μάικ Γουόρντ και τον επίσης Νεοζηλανδό Γουόλι μέσω της Νοτιοδυτικής Κόψης. Εγκλιματίστηκαν πολύ καλά στο υψόμετρο, καθώς έμειναν στα 5.800 μέτρα, κοντά στη βάση της κορυφής ως μέλη της επιστημονικής αποστολής Silver Hut το 1960-61, με αρχηγό Έντμουντ Χίλαρι
Το Άμα Νταμπλάμ είναι η τρίτη δημοφιλέστερη κορυφή των Ιμαλαΐων για ορειβατικές αποστολές. Η δημοφιλέστερη διαδρομή είναι η Νοτιοδυτική Κόψη. Οι ορειβάτες τυπικά διαμορφώνουν τρεις κατασκηνώσεις κατάμήκος της ράχης με την Κατασκήνωση 3 ακριβώς κάτω και δεξιά από τον κρεμάμενο παγετώνα, τον Νταμπλάμ. Τυπικά ο πάγος που αποκολλάται από τον παγετώνα κυλάει αριστερά, μακριά από τις κατασκηνώσεις, κάτι που δεν συνέβη με τη χιονοστιβάδα του 2006. Οι καλύτεροι μήνες για ανάβαση είναι οι Απρίλιος-Μάιος (πριν τους Μουσώνες) και Σεπτέμβριος-Οκτώβριος.
Την Άνοιξη του 1987 έγινε και η πρώτη επιτυχημένη Ελληνική ορειβατική αποστολή στο Άμα Νταμπλάμ και στα Ιμαλάια γενικότερα. Στην κορυφή έφτασαν οι ορειβάτες Μιχάλης Τσουκιάς, Κώστας Μανάλης και Χρήστος Λάμπρης ακολουθώντας την Νοτιοδυτική Κόψη.
Η χιονοστιβάδα του 2006
Τη νύχτα της 13/14 Νοεμβρίου 2006, ένα μεγάλο σεράκ κατέρρευσε, παρασέρνοντας αρκετές σκηνές στην Κατασκήνωση 3, σκοτώνοντας έξι ορειβάτες και σέρπα. Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι η "Κατασκήνωση 3" δε βρισκόταν σε κάποιο ασύνηθες ή επικίνδυνο σημείο και ότι η αποκόλληση σεράκ τέτοιου μεγέθους θα είχε θανατηφόρο κατάληξη οπουδήποτε και αν είχε στηθεί η "Κατασκήνωση 3".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά του Νεπάλ
Κοινότητα Πιτσιδίων
Η Κοινότητα Πιτσιδίων είναι κοινότητα του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και ως έδρα της ορίστηκε ο οικισμός Πιτσίδια. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Μάταλα και Νέο Καλαμάκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 760 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Σπινθάκης. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Οικία - Μουσείο Κάφκα
Η Οικία – Μουσείο του Τσεχοεβραίου συγγραφέα Φραντς Κάφκα (1883 – 1924), ο οποίος με τα πρωτοποριακά έργα του «Η Δίκη», «Ο Πύργος» και «Αμερική» σηματοδότησε  σημαντική στροφή στη λογοτεχνία του 20ου αιώνα, βρίσκεται στην Πλατεία της Παλιάς Πόλης (Στάρομεστσκε νάμεστι) στην Πράγα.
Η οικία της Παλιάς Πόλης, όπου έζησε ο Κάφκα τα παιδικά του χρόνια από το 1889 ως το 1896 και φέρει το όνομα “U minuti” (αγγλ. House of the Minute), είχε μετατραπεί σε «Μουσείο Κάφκα», όπου φιλοξενούσε έκθεση αφιερωμένη στο έργο του.
Σήμερα, το Μουσείο Κάφκα μετεγκαταστάθηκε και λειτουργεί στην περιοχή Μάλα Στράνα (Mala Strana) επί της οδού Cihelna 2b (Metro: Malastranska) με θέα στον ποταμό Μολδάβα (Vltava) και σε κοντινή απόσταση από την ιστορική Γέφυρα Καρόλου (Karluv most), με μόνιμες εκθέσεις αφιερωμένες στο λογοτεχνικό έργο του.
Η Οικία – Μουσείο Κάφκα είναι ένα αναγεννησιακό κτήριο, με έντονες ιταλικές επιρροές και διακοσμημένη την πρόσοψή του με σγκράφιτο (sgraffito), που απεικονίζουν σκηνές από τον κλασικό κόσμο, βιβλικές σκηνές και προσωπικότητες της αυτοκρατορικής δυναστείας των Αψβούργων, όπως το Φίλιππο Β’ της Ισπανίας, το Ροδόλφο Β’ και το Μαξιμιλιανό Β’. Το κτήριο οικοδομήθηκε αρχικά σε γοτθικό ρυθμό κατά το 15ο αιώνα, ενώ κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα ανακατασκευάστηκε στη σημερινή μορφή της Βοημικής Αναγέννησης.
Ο Κάφκα πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Παλιά Πόλη (Stare Mesto) της τσεχικής πρωτεύουσας. Από το 1893 ως το 1901, παρακολούθησε το Γερμανικό Ουμανιστικό Γυμνάσιο, που στεγαζόταν στο δεύτερο όροφο του Μεγάρου Γκολτς – Κίνσκυ (Palac Golz-Kinskych), ένα μπαρόκ κτήριο με ροζ και λευκή πρόσοψη στην ανατολική πλευρά της Πλατείας της Παλιάς Πόλης.
Στο κτήριο των «Ασικουρατσιόνι Τζενεράλι» (Assicurazioni Generali) στην Πλατεία Βέντσεσλας (Vaclavske namesti) εργάστηκε στα 1906 – 1907 ως υπάλληλος ασφαλιστικής εταιρείας εργατικών ατυχημάτων. Στο «Χρυσό Κέρας», προσφιλές λογοτεχνικό στέκι της εποχής στη νότια πλευρά της Πλατείας της Παλιάς Πόλης, ο Κάφκα ήταν τακτικός θαμώνας, μαζί με άλλους συγγραφείς.
Ο Κάφκα δεν γεννήθηκε στο σπίτι "U minuti" της Παλιάς Πόλης, αλλά σ’ ένα σπίτι της εβραϊκής συνοικίας (Josefov) της Πράγας, που βρίσκεται στη σημερινή Πλατεία Φραντς Κάφκα (Namesti Franze Kafky). Σήμερα έχει μετατραπεί και λειτουργεί ως εστιατόριο με την επωνυμία “Restaurant Franze Kafky”. Στην εποχή του Κάφκα η εβραϊκή παροικία αριθμούσε 23.000 άτομα.
Στα 1916 – 1917, ο Κάφκα έζησε για μερικούς μήνες στο σπίτι της αδελφής του στο Χρυσό Σοκάκι (Ζλάτκα Ούλιτσκα) αριθ. 22, ενός από τους πιο γραφικούς δρόμους της Πράγας, που πήρε το όνομά του από τους χρυσοχόους που ζούσαν εδώ κατά το 17ο αιώνα, αλλά και τους αλχημιστές που είχαν εδώ τα εργαστήριά τους και προσπαθούσαν να κατασκευάσουν χρυσάφι.
Ο Φραντς Κάφκα πέθανε από φυματίωση στις 3 Ιουνίου 1924 σε σανατόριο κοντά στη Βιέννη, η σορός του μεταφέρθηκε στην Πράγα και ενταφιάστηκε στις 11 Ιουνίου 1924, με παρουσία εκατό περίπου ατόμων, στο Νέο Εβραϊκό Κοιμητήριο στα περίχωρα της Πράγας.
Ένα σουρεαλιστικό μπρούτζινο άγαλμα του Κάφκα, που έχει φιλοτεχνηθεί από τον Τσέχο γλύπτη Γιάροσλαβ Ρόνα (Jaroslav Rona, γεν. 1957), τοποθετήθηκε το 2003 στην εβραϊκή συνοικία της Πράγας, σε σημείο ανάμεσα στην Ισπανική Συναγωγή και την Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος. Απεικονίζει μια ακέφαλη αντρική μορφή με τον Κάφκα καθισμένο στους ώμους του, έργο που εμπνεύστηκε ο καλλιτέχνης από τη νουβέλα του Κάφκα «Περιγραφή ενός αγώνα» (αγγλ. Description of a Struggle).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πράγα Κατηγορία:Μουσεία στην Τσεχία
Νέρντλινγκεν
Το Νέρντλινγκεν (Nördlingen) είναι πόλη στην περιοχή Donau-Ries στη Βαυαρία της Γερμανίας με πληθυσμό 24.000 κατοίκους. Η πόλη ήταν επίσης η θέση δύο μαχών κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου (1618-1648).
Σήμερα είναι μία από τις μόλις τρεις πόλεις της Γερμανίας, που εξακολουθεί να διαθέτει ολοκληρωμένο τείχος που την περικλείει (οι άλλες δύο είναι το Rothenburg ob der Tauber και το Dinkelsbühl). Άλλα αξιοσημείωτα κτήρια είναι το δημαρχείο (το οποίο χρονολογείται από τον 13ο αιώνα), η εκκλησία του Αγίου Σωτήρα και το Spital, ένα πρώην μεσαιωνικό νοσοκομείο. Το μουσείο Ries βρίσκεται σε συνοικία της καλά διατηρημένης μεσαιωνικής συνοικίας των βυρσοδεψών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
R30: 30th Anniversary World Tour
Το R30: 30th Anniversary World Tour είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 2005 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records" στον Καναδά και έξι ημέρες αργότερα στον υπόλοιπο κόσμο μέσω της "Atlantic". Μαζί με τα CD, η κυκλοφορία περιελάμβανε δύο DVD με ακυκλοφόρητο υλικό και συνεντεύξεις του συγκροτήματος από την δεκαετία του '70 μέχρι το 2005.
Οι κριτικές για την συγκεκριμένη κυκλοφορία υπήρξαν θετικές, με το "Allmusic" να το βαθμολογεί με τέσσερα αστέρια με άριστα τα πέντε, το "Sputnik Music" με μέσο όρο βαθμολογιών 4,2 / 5 και το "ProgArchives" με 4,4 / 5.
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "R30: 30th Anniversary World Tour" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 2005
Επαρχία της Ραγκούζας
Η επαρχία της Ραγκούζας (ιταλικά: Provincia di Ragusa) είναι επαρχία της Σικελίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.614 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 308.103 κατοίκους (2006). Έδρα της επαρχίας είναι η Ραγκούζα (Ragusa). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 12 δήμους.
Είναι η νοτιότερη επαρχία της Σικελίας μαζί με την επαρχία των Συρακουσών με την οποία συνορεύει ανατολικά, δυτικά συνορεύει με την επαρχία της Καλτανισέττα και βόρεια με την επαρχία της Κατάνης. Νότια βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα.
Ιδρύθηκε το 1927 και είναι η πλουσιότερη επαρχία της Σικελίας σύμφωνα με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, λόγω της ανθηρής οικονομίας στη γεωργία και ειδικότερα στα οπωροκηπευτικά και τα φρούτα.
Κύριοι Δήμοι
Η Επαρχία της Ραγκούζα έχει 12 Δήμους οι σημαντικότεροι από τους οποίους είναι οι εξής ː
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραγκουζα
Όρμος Ανοιχτό
Ο κόλπος χαρακτηρίζεται από σχετικά χαμηλό βάθος και αμμώδεις παραλίες. Ορίζεται ανατολικά και δυτικά από τα αμμώδη ακρωτήρια Προφήτη Ηλία και Κουρουσμηλού, αντίστοιχα. Στον όρμο υπάρχουν (από ανατολή προς δύση) οι αμμώδεις παραλίες Προφήτη Ηλία, Αμπελακίων, Παραλία Ίμερου, Κοτσακουμιού, Μολυβωτής, Κουρουσμηλού. Στο μυχό του κόλπου υπάρχει δυτικά το δέλτα του ποταμού Βοζβόζη που αποστραγγίζει τη γειτονική λίμνη Ισμαρίδα και το δέλτα του ποταμού Λίσσου ανατολικά. Στα ανατολικά του δέλτα του Λίσσου βρίσκεται το Λιμάνι του Ίμερου. Στον όρμο Ανοιχτό καταλήγουν τα ύδατα της λιμνοθάλασσας Έλους και τη λιμνοθάλασσας Λίμνης.
Ο κόλπος έχει ανοικτό ορίζοντα προς νότο και οπτική επαφή με τη Θάσο, τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη.
Αναφορές
Κατηγορία:Όρμοι της Ελλάδας Κατηγορία:Αιγαίο Πέλαγος Κατηγορία:Γεωγραφία της Ροδόπης Κατηγορία:Θρακικό Πέλαγος
Άεργη αντίσταση
Η άεργη αντίσταση ή αντίδραση  είναι η αντίσταση που παρουσιάζει ένα ηλεκτρικό στοιχείο ενός κυκλώματος στο ρεύμα που το διαρρέει εξαιτίας της μεταβολής του ηλεκτρικού ή μαγνητικού πεδίου στα άκρα του. Άεργη αντίσταση παρουσιάζουν τα ηλεκτρικά στοιχεία πυκνωτής και πηνίο. Στην περίπτωση των πυκνωτών αναφερόμαστε σε χωρητική αντίσταση ενώ στην περίπτωση των πηνίων σε επαγωγική. Ένας ιδανικός αντιστάτης έχει μηδενική άεργη αντίσταση.
Μαθηματική ανάλυση
Στην διανυσματική ανάλυση η άεργος αντίσταση είναι το φανταστικό μέρος της εμπέδησης. Συμβολίζεται με το γράμμα Χ και μονάδα μέτρησης της είναι το Ωμ, όπως και της αντίστασης. Όταν ένα στοιχείο παρουσιάζει άεργη αντίσταση η ηλεκτρική τάση και η ένταση στα άκρα του εμφανίζουν διαφορά φάσης.
Το άθροισμα της αντίστασης και της άεργου αντίστασης ενός στοιχείου ισούται με την εμπέδηση του στοιχείου. Αν είναι γνωστή η εμπέδηση ενός στοιχείου και η διαφορά φάσης της τάσης και της έντασης στα άκρα του μπορεί να υπολογιστεί η άεργη αντίσταση καθώς και η αντίσταση από τις παρακάτω σχέσεις:
Επαγωγική αντίσταση
Η επαγωγική αντίσταση οφείλεται στην τάση λόγω αυτεπαγωγής που αναπτύσσεται στα άκρα ενός πηνίου καθώς διαρρέεται από μεταβαλλόμενο ρεύμα. Η τάση αυτή λόγω του κανόνα του Λεντζ έχει τέτοια φορά ώστε να αντιστέκεται στην αρχική αιτία που την προκαλεί με αποτέλεσμα να προκαλεί αντίδραση στην ροή του ρεύματος. Απεικονίζοντας την τάση και την ένταση ενός πηνίου διανυσματικά, η τάση προηγείται της έντασης 90°. Η επαγωγική αντίσταση δίνεται από την παρακάτω σχέση: Όπου L ο συντελεστής αυτεπαγωγής του πηνίου και ω η γωνιακή συχνότητα του εναλλασσόμενου ρεύματος.
Χωρητική αντίσταση
Η χωρητική αντίσταση οφείλεται στην ανάπτυξη ηλεκτρικού πεδίου στους οπλισμούς ενός πυκνωτή το οποίο έχει πολικότητα τέτοια ώστε να δημιουργεί ρεύμα αντίθετης φοράς με το ρεύμα που διαρρέει το κύκλωμα του πυκνωτή. Επομένως η δημιουργία ηλεκτρικού πεδίου στον πυκνωτή προκαλεί αντίδραση στην ροή του ρεύματος. Απεικονίζοντας την τάση και την ένταση ενός πυκνωτή διανυσματικά, η τάση υπολείπεται της έντασης 90° Η χωρητική αντίσταση δίνεται από την παρακάτω σχέση Όπου C η χωρητικότητα του πυκνωτή και ω η γωνιακή συχνότητα του εναλλασσόμενου ρεύματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρισμός Κατηγορία:Ηλεκτρικά κυκλώματα
עכבה חשמלית
Κάτω Μοίραλι Αχαΐας
Το Κάτω Μοίραλι ήταν, εγκαταλελειμμένος σήμερα, οικισμός της Αχαΐας.
Το χωριό βρισκόταν κοντά στο σημερινό Μίραλι, που τότε αποτελούσε το Άνω Μοίραλι, και στην σημερινή τοποθεσία Βίλλες, σε απόσταση 550 μέτρα από το σημερινό χωριό και σε υψόμετρο 440 μέτρα.
Άγνωστο πότε δημιουργήθηκε ο οικισμός. Έχουν βρεθεί κεραμικά Βυζαντινής περιόδου και τάφοι. Πιθανότατα εγκαταλείφθηκε πριν την Επανάσταση του 1821 και κατά τα Ορλωφικά. Είχε λίγους κατοίκους, 3 με 4 οικίες, και από μαρτυρίες γερόντων εκεί έμεναν οι πιο πλούσιοι του Άνω Μοιραλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Αχαΐας
Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας (ποδόσφαιρο νέων)
Το Κύπελλο Ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας Νέων ξεκίνησε το 1963 και η τελευταία διοργάνωση έγινε το 1991, όταν και διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία.
Πρωταθλητές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Γιουγκοσλαβίας Γ
Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας ποδοσφαίρου γυναικών
Το Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας γυναικών ξεκίνησε το 1974-1975 και σταμάτησε το 1992 με τη διάλυση της χώρας.
Πρωταθλήτριες
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Γιουγκοσλαβίας
Μπογκντάν Χμελνίτσκι
Ο Μπογντάν Χμελνίτσκι (ουκρανικά: Богдан Хмельницький, Μπογτνάντ Χμελνίτσκι, 6 Ιανουαρίου 1596 – 6 Αυγούστου 1657) ήταν αταμάνος των Κοζάκων της Ζαπορίζια, στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία (στη σημερινή Ουκρανία). Ηγήθηκε μίας εξέγερσης εναντίον της Κοινοπολιτείας και των επιφανών προσωπικοτήτων της (1648-1654), που είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός κράτους Κοζάκων. Το 1654 υπέγραψε τη Συνθήκη του Περεγιάσλαφ με το Βασίλειο της Ρωσίας.
Τα πρώτα χρόνια
Αν και δεν υπάρχει καμία απόδειξη για την ημερομηνία γέννησης του Χμελνίτσκι ως πιθανή ημερομηνία γέννησής του θεωρήθηκε η 6η Ιανουαρίου του 1596 (γρηγοριανό ημερολόγιο)/27η Δεκεμβρίου του 1595 (ιουλιανό). Ωστόσο πιο πρόσφατες βιογραφίες θεωρούν ότι είναι πιθανό να γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου (30 Οκτωβρίου στο Ιουλιανό ημερολόγιο) και να βαπτίστηκε στις 11 Νοεμβρίου.
Ο Χμελνίτσκι πιθανότατα γεννήθηκε στο κτήμα του πατέρα του κοντά στο Τσιχίριν, στην Ουκρανία, ενώ κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε στο Ζόφκβα. Αν και ο πατέρας του ήταν ευγενούς καταγωγής, υπήρξε και υπάρχει ακόμα διαμάχη για το αν ο Μπογτνάντ Χμελνίτσκι ανήκε στην αριστοκρατία ή όχι. Μέχρι σήμερα παραμένει αβέβαιο αν ο Μπογντάν Χμελνίτσκι ήταν ή όχι ευγενής. Ο ίδιος υποστήριζε ότι ήταν ευγενής και αυτό πολλές φορές δεν αμφισβητήθηκε από τους συγχρόνους του. Ο πατέρας του ήταν παντρεμένος με Κοζάκα και σύμφωνα με το Πολωνικό Καταστατικό του 1505 αυτό θα μπορούσε να θέσει την κατάσταση του Μπογντάν Χμελνίτσκι υπό εξέταση. Υπάρχουν και άλλες θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες αφαιρέθηκε η ιδιότητα του ευγενή από τον πατέρα ή τον παππού Χμελνίτσκι ή, ίσως η πιο αμφιλεγόμενη θεωρία, που διατυπώθηκε από έναν Πολωνό ιστορικό του 19ου αιώνα, που βασίστηκε σε άγνωστες πηγές, ότι ο πατέρας του Μπογντάν Χμελνίτσκι ήταν Εβραίος που ασπάστηκε τον Καθολικισμό.
Θητεία με τους Κοζάκους
Με την ολοκλήρωση των σπουδών του, το 1617, ο Μπογντάν κατατάχθηκε στο στρατό των Κοζάκων. Το 1619 στάλθηκε με τον πατέρα του στη Μολδαβία, καθώς η Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία μπήκε σε πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η πρώτη του στρατιωτική εμπλοκή ήταν τραγική. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1620 ο πατέρας του σκοτώθηκε σε μάχη και ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Τούρκους. Τα επόμενα δύο χρόνια τα πέρασε ως αιχμάλωτος ενός Οθωμανού Καπουντάν Πασά στην Κωνσταντινούπολη. Άλλες πηγές ισχυρίζονται ότι ήταν σκλάβος και υπηρετούσε ως κωπηλάτης σε γαλέα του Οθωμανικού Ναυτικού όπου και έμαθε τις τουρκικές γλώσσες.
Ενώ δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη απόδειξη για το πως επέστρεψε στην Ουκρανία, οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι είτε δραπέτευσε είτε καταβλήθηκαν λύτρα. Οι πηγές διαφέρουν ως προς την κατονομασία αυτού που ενδεχομένως πλήρωσε τα λύτρα -η μητέρα του, φίλοι, ο Πολωνός βασιλιάς- αλλά ίσως ήταν ο πρεσβευτής της Πολωνίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο οποίος το 1622 πλήρωσε λύτρα για να απελευθερωθούν αιχμάλωτοι πολέμου. Με την επιστροφή του ο Χμελνίτσκι ανέλαβε την περιουσία του πατέρα του και εγγράφηκε στους Κοζάκους του συντάγματος του Τσιχίριν, όπου αργότερα έγινε αξιωματικός. Από το 1625 συμμετείχε σε πολλές θαλάσσιες επιδρομές με τους Ζαποροζιανούς Κοζάκους φτάνοντας μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Στο μεταξύ η χήρα μητέρα του παντρεύτηκε ξανά, έναν ευγενή Λευκορώσο, και μετακόμισε στο κτήμα του αφήνοντας τον Μπογντάν υπεύθυνο για την πατρική περιουσία. Αργότερα ο Μπογντάν Χμελνίτσκι παντρεύτηκε την κόρη ενός πλούσιου Κοζάκου από το Περεγιάσλαφ, με την οποία απέκτησε τρεις κόρες και δύο γιους.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Μπογντάν Χμελνίτσκι διαχειριζόταν την περιουσία του και προήχθη σε γραμματέα του συντάγματος. Είχε σίγουρα σημαντικές διαπραγματευτικές ικανότητες και έχοντας το σεβασμό των Κοζάκων συμπεριλήφθηκε στις 30 Αυγούστου 1637 στην αντιπροσωπεία που στάλθηκε στη Βαρσοβία για να υποστηρίξει την υπόθεση των Κοζάκων ενώπιον του βασιλιά της Πολωνίας, Βλαδισλάβου Δ'. Υπηρετώντας στο στρατό ενός Πολωνού ευγενή, συμμετείχε σε μία μάλλον επιτυχημένη εκστρατεία κατά την οποία ο στρατός της Κοινοπολιτείας, μέρος του οποίου αποτελούσε το σύνταγμα του Μπογντάν, σημείωσε αποφασιστική νίκη εναντίον των Τατάρων, το 1644. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, όπως δείχνουν κάποια αρχειακά έγγραφα, είχε επίσης μία συνάντηση στη Βαρσοβία με τον Γάλλο πρέσβη Κόμη Ντε Μπρεζί, κατά την οποία συζητήθηκε η πιθανότητα συμμετοχής των Κοζάκων σε πόλεμο στη Γαλλία. Οι πηγές διαφέρουν ως προς το εάν τον Απρίλιο του 1645 ταξίδεψε στη Γαλλία (στο Φονταινεμπλώ) για να συζητήσει περαιτέρω λεπτομέρειες ως προς την υπηρεσία των Κοζάκων στη Γαλλία. Η θεωρία αυτή υποστηρίζεται από τους Ουκρανούς ιστοριογράφους αλλά αμφισβητείται από τους Πολωνούς μελετητές. Τον Οκτώβριο του 1644 περίπου 2.000 Πολωνοί στρατιώτες του πεζικού (μερικοί μελετητές θεωρούν ότι ήταν Κοζάκοι αλλά οι γαλλικές πηγές δεν τους κατονομάζουν ως τέτοιους) πήγαν στη Γαλλία δια θαλάσσης μέσω Γκντανσκ και Καλαί, όπου συμμετείχαν στην πολιορκία και την κατάληψη της Δουνκέρκης.
Η Υπόθεση Τσαπλίνσκι
Εν τω μεταξύ ένα άλλο πρόβλημα επρόκειτο να ξεσπάσει στο σπίτι του. Μετά το θάνατο του ευγενή τον οποίο υπηρετούσε ο Χμελνίτσκι, και ο οποίος ήταν υπέρμαχος της δίκαιης μεταχείρισης των Κοζάκων, ο διάδοχός του απαίτησε την περιουσία του Χμελνίτσκι ισχυριζόμενος ότι ήταν δική του. Στην προσπάθειά του να βρει προστασία από τον ισχυρό ευγενή, ο Χμελνίτσκι έγραψε πολυάριθμες εκκλήσεις και επιστολές σε διάφορους εκπροσώπους του πολωνικού στέμματος, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Στα τέλη του 1645 ο Τσαπλίνσκι, προεστός του Τσιχίριν, έλαβε την άδεια από τον ευγενή να καταλάβει το κτήμα του Χμελνίτσκι. Το καλοκαίρι του 1646 ο Χμελνίτσκι κανόνισε ακρόαση από τον βασιλιά Βλαδισλάβο Δ' για την υπόθεσή του. Ο Βλαδισλάβος, ο οποίος ήθελε τους Κοζάκους στο πλευρό του στους πολέμους που σχεδίαζε, του έδωσε βασιλική απόφαση η οποία προστάτευε τα δικαιώματα του Χμελνίτσκι στο κτήμα. Ωστόσο, ήταν τέτοια η δομή της Κοινοπολιτείας και η αναρχία του ανατολικού τομέα εκείνη την εποχή, ώστε ακόμη κι ο βασιλιάς δεν μπορούσε να αποτρέψει τη σύγκρουση με τους τοπικούς ηγέτες. Στις αρχές του 1647 ο Τσαπλίνσκι άρχισε να παρενοχλεί ανοιχτά τον Χμελνίτσκι σε μια προσπάθεια να τον αναγκάσει να εγκαταλείψει την ύπαιθρο. Σε δύο περιπτώσεις το κτήμα του Χμελνίτσκι δέχθηκε επίθεση και υπέστη σημαντικές υλικές ζημιές ενώ ο μικρότερος γιος του Χμελνίτσκι χτυπήθηκε άσχημα. Τέλος, τον Απρίλιο του 1647, ο Τσαπλίνσκι κατάφερε να διώξει τον Χμελνίτσκι και ο Χμελνίτσκι αναγκάστηκε να μετακομίσει με τη μεγάλη του οικογένεια σε σπίτι συγγενών στο Τσιχίριν.
Το Μάιο του 1647 ο Χμελνίτσκι κανόνισε δεύτερη ακρόαση ενώπιον του βασιλιά αλλά συνειδητοποίησε ότι ο βασιλιάς δεν επιθυμούσε να έρθει σε αντιπαράθεση με έναν ισχυρό ευγενή. Εκτός από την απώλεια του κτήματός του, η σύζυγός του πέθανε αφήνοντάς τον μόνο με τα παιδιά. Στη συνέχεια ο Χμελνίτσκι ξαναπαντρεύτηκε αλλά όσον αφορά την περιουσία του οι προσπάθειές του παρέμεναν ανεπιτυχείς. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συνάντησε αρκετούς ανώτερους αξιωματικούς για να συζητήσουν το ζήτημα του πολέμου των Κοζάκων με τους Τατάρους και εκμεταλλεύτηκε αυτή την ευκαιρία για να επαναφέρει την υπόθεση Τσαπλίνσκι αλλά και πάλι ανεπιτυχώς.
Ενώ ο Χμελνίτσκι δεν έβρισκε υποστήριξη από τους Πολωνούς αξιωματούχους, τη βρήκε στους Κοζάκους φίλους και υφισταμένους του. Η υπόθεση ενός Κοζάκου που τύχαινε άδικης μεταχείρισης από τους Πολωνούς βρήκε μεγάλη υποστήριξη όχι μόνο στο σύνταγμα του Χμελνίτσκι στο Τσιχίριν αλλά και από άλλους Κοζάκους. Το φθινόπωρο του 1647 ο Χμελνίτσκι ταξίδευε από το ένα σύνταγμα στο άλλο και είχε πολλές διαβουλεύσεις με τους ηγέτες των Κοζάκων σε όλη την Ουκρανία. Η δραστηριότητά του δημιούργησε υποψίες στις πολωνικές αρχές, οι οποίες και τον συνέλαβαν. Παρόλο που εκδόθηκε εντολή για την εκτέλεση του Χμελνίτσκι, ο συνταγματάρχης Κοζάκος που κρατούσε τον Χμελνίτσκι τον απελευθέρωσε. Μη θέλοντας να προκαλέσει άλλο τη μοίρα του, ο Χμελνίτσκι κατευθύνθηκε προς τη Ζαπορίζια με μία ομάδα υποστηρικτών του.
Η εξέγερση
Ενώ φαίνεται πως η υπόθεση Τσαπλίνσκι ήταν η άμεση αιτία της εξέγερσης, δεν ήταν παρά το ερέθισμα που έφερε έναν επιτυχημένο και ταλαντούχο Κοζάκο στο προσκήνιο της λαϊκής δυσαρέσκειας που υπήρχε στους κατοίκους της περιοχής που σήμερα καταλαμβάνει η Ουκρανία. Η θρησκεία, η εθνικότητα και τα οικονομικά ήταν οι κύριοι παράγοντες αυτής της δυσαρέσκειας. Ενώ η Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία παρέμενε μία ένωση δύο εθνών, της Πολωνίας και της Λιθουανίας, ένας αρκετά μεγάλος πληθυσμός Ορθόδοξων Ρουθηνών παρέμεναν αγνοημένοι. Οι Πολωνοί ευγενείς τούς καταπίεζαν και η οργή των Ρουθηνών στρέφονταν κατά των Πολωνοεβραίων εμπόρων, οι οποίοι συχνά διαχειρίζονταν τα κτήματά τους. Η έλευση της Αντιμεταρρύθμισης επιδείνωσε ακόμα περισσότερο τις σχέσεις μεταξύ της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας. Πολλοί Ορθόδοξοι Ουκρανοί είδαν την Ένωση του Μπρεστ ως απειλή για την Ορθόδοξη πίστη τους, κι αυτό σε συνδυασμό με τη συχνή κακομεταχείριση του Ορθόδοξου κλήρου πρόσθεσε μία θρησκευτική διάσταση στη σύγκρουση. Αυτή θα μπορούσε να ήταν μία από τις πολλές άλλες εξεγέρσεις Κοζάκων που αντιμετωπίστηκαν από τις πολωνικές αρχές, αλλά το ανάστημα και η ικανότητα του έμπειρου 50χρονου διαπραγματευτή και πολεμιστή Χμελνίτσκι και ο σεβασμός που υπήρχε γι' αυτόν, έκανε ίσως όλη τη διαφορά.
Οι αρχικές επιτυχίες
Στό τέλος του 1647 ο Χμελνίτσκι μετακινήθηκε προς το νότο, στην εκβολή του ποταμού Δνείπερου. Στις 7 Δεκεμβρίου 1647 μία μικρή δύναμη 300-500 ανδρών αφόπλισε ένα μικρό πολωνέζικο απόσπασμα που επιτηρούσε την περιοχή και ο Χμελνίτσκι ανέλαβε την ηγεσία των Ζαποριζιανών Κοζάκων. Μία προσπάθεια των Πολωνών να επανακτήσουν την περιοχή αντιμετωπίστηκε αποφασιστικά καθώς όλο και περισσότεροι Κοζάκοι ενώνονταν με τις δυνάμεις του Χμελνίτσκι. Στα τέλη του Ιανουαρίου του 1648 συγκλήθηκε ένα συμβούλιο Κοζάκων, το οποίο εξέλεξε ομόφωνα τον Χμελνίτσκι ως αρχηγό τους (χάτμανος). Ακολούθησε μία πυρετώδη δραστηριότητα. Κοζάκοι εστάλησαν σε πολλές περιοχές της Ουκρανίας, ζητώντας από τους Κοζάκους και τους Ορθόδοξους αγρότες να συμμετάσχουν στην εξέγερση, έγιναν οι απαραίτητες ενέργειες για την κατασκευή και την απόκτηση όπλων ενώ εστάλησαν και απεσταλμένοι στον Χαν της Κριμαίας.
Αρχικά οι πολωνικές αρχές δεν έλαβαν σοβαρά υπόψη τα νέα για τις κινήσεις του Χμελνίτσκι και τις αναφορές για την εξέγερση. Οι δύο πλευρές αντάλλαξαν καταλόγους αιτημάτων: οι Πολωνοί ζήτησαν από τους Κοζάκους να διαλυθούν και να παραδώσουν τον αντάρτη ηγέτη τους και οι Κοζάκοι ζήτησαν από την Κοινοπολιτεία να αποκαταστήσει τα παλαιά τους δικαιώματα, να σταματήσει την προώθηση της Ουκρανικής Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας, να δώσει τη δυνατότητα να διορίζονται Ορθόδοξοι ηγέτες από τα συντάγματα των Κοζάκων και να αποσύρει τα στρατεύματα της Κοινοπολιτείας από την Ουκρανία. Αυτά τα αιτήματα του Χμελνίτσκι ελήφθησαν ως προσβολή από τους Πολωνούς ευγενείς και στάλθηκε στρατός για να αντιμετωπίσει τους Κοζάκους του Χμελνίτσκι. Αν οι Κοζάκοι έμεναν στις θέσεις τους πιθανότατα να είχαν ηττηθεί, όπως είχε συμβεί σε πολλές άλλες εξεγέρσεις. Αλλά αυτή τη φορά, αντί να περιμένει τους Πολωνούς, ο Χμελνίτσκι βάδισε εναντίον τους. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στις 16 Μαΐου 1648 στο Ζόφντι Βόντι, όπου με τη βοήθεια των Τατάρων του Τουγκάι Μπέη πέτυχαν συντριπτική νίκη εναντίον της Κοινοπολιτείας. Αυτό επαναλήφθηκε στη μάχη του Κορσούν στις 26 Μαΐου 1648. Αυτό που έκανε επιτυχημένες τις ενέργειες των Κοζάκων ήταν οι διπλωματικές και στρατιωτικές ικανότητες του Χμελνίτσκι: υπό την ηγεσία του, ο στρατός των Κοζάκων μετακινήθηκε σε θέσεις μάχης ακολουθώντας τα σχέδια του αρχηγού του, ήταν αποφασιστικός στους ελιγμούς και στις επιθέσεις και, το σημαντικότερο, ο Χμελνίτσκι όχι μόνο έπεισε μεγάλο αριθμό Κοζάκων να έρθουν στο πλευρό του αλλά πήρε και την υποστήριξη του Χαν της Κριμαίας -ζωτικής σημασίας σύμμαχος για τις μάχες που ακολούθησαν.
Ίδρυση του Κοζακικού Aτμανάτου
Τα Χριστούγεννα του 1648, ο Χμελνίτσκι έκανε μία θριαμβευτική είσοδο στο Κίεβο, όπου χαιρετίστηκε ως "ο Μωυσής, ο σωτήρας, ο λυτρωτής και ο απελευθερωτής του λαού από την Πολωνική αιχμαλωσία ... ο επιφανής ηγέτης των Ρως". Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Παΐσιος, ο οποίος επισκεπτόταν το Κίεβο εκείνη την εποχή, αναφέρθηκε στον Χμελνίτσκι ως Πρίγκιπα των Ρως και επικεφαλής του ανεξάρτητου ουκρανικού κράτους. Το Φεβρουάριο του 1649, κατά τις διαπραγματεύσεις στο Περεγιάσλαφ με την πολωνική αντιπροσωπεία, ο Χμελνίτσκι αναφέρεται ότι ήταν "ο μόνος αυτοκράτορας των Ρως" και ότι "είχε αρκετή δύναμη στην Ουκρανία, την Ποδολία και τη Βολυνία ... στη γη του και την ηγεμονία που απλώνεται μέχρι το Λβιβ, το Χελμ και το Χάλιτς ".
Κατέστη σαφές στους Πολωνούς απεσταλμένους ότι ο Χμελνίτσκι τοποθετήθηκε όχι μόνο ως αρχηγός των Ζαποροζιανών Κοζάκων, αλλά και της Ουκρανίας, και υποστήριξε τις αξιώσεις του στην κληρονομιά των Ρως. Ένας πανηγυρικός λόγος στη Βίλνιους προς τιμήν του Χμελνίτσκι (1650-1651) υποστήριξε ότι "ενώ στην Πολωνία βασιλιάς είναι ο Ιωάννης Β’ Καζιμίρ Βάζα, στους Ρως είναι ο Χάτμανος Μπογκντάν Χμελνίτσκι".
Μετά την περίοδο των αρχικών στρατιωτικών επιτυχιών άρχισε η διαδικασία οικοδόμησης του κράτους. Η ηγεσία του επιδείχθηκε σε όλους τους τομείς της οικοδόμησης του κράτους: στο στρατό, τη διοίκηση, τη χρηματοδότηση, την οικονομία και τον πολιτισμό. Χάρη στο πολιτικό του δαιμόνιο δημιούργησε το κράτος των Ζαποροζιανών Κοζάκων και ενοποίησε όλες τις σφαίρες της ουκρανικής κοινωνίας υπό την εξουσία του. Ο Χμελνίτσκι έχτισε ένα νέο σύστημα διακυβέρνησης και ανέπτυξε στρατιωτική και πολιτική διοίκηση.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μία νέα γενιά πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών ήρθε στο προσκήνιο και από τα στελέχη και τους στρατιωτικούς διοικητές γεννήθηκε μία νέα ελίτ εντός του Ατμανάτου των Κοζάκων. Στο πέρασμα των χρόνων, αυτή η ελίτ διατήρησε την αυτονομία του Ατμανάτου των Κοζάκων κόντρα στην προσπάθεια της Ρωσίας να την περιορίσει. Αλλά ήταν επίσης καθοριστική στην έναρξη της περιόδου της καταστροφής που ακολούθησε και τελικά οδήγησε στην απώλεια των περισσότερων επιτευγμάτων της εποχής του Χμελνίτσκι.
Επιπλοκές
Μετά τις αρχικές επιτυχίες του Χμελνίτσκι ακολούθησαν διάφορα εμπόδια, καθώς ούτε ο Χμελνίτσκι ούτε η Κοινοπολιτεία είχαν αρκετή δύναμη ώστε να σταθεροποιηθεί η κατάσταση ή να επιφέρουν μία ήττα στον εχθρό. Αυτό που ακολούθησε ήταν μία περίοδος διακοπτόμενου πολέμου και μερικές συνθήκες ειρήνης, τις οποίες καμία πλευρά δεν φρόντισε να τηρήσει. Από την άνοιξη του 1649 και μετά, η κατάσταση έγινε χειρότερη για τους Κοζάκους καθώς η συχνότητα των πολωνικών επιθέσεων αυξήθηκε και ήταν όλο και περισσότερο επιτυχημένες. Τον Αύγουστο του 1649, ύστερα από μία σφοδρή μάχη στο Ζμπορίβ, υπογράφτηκε συνθήκη ειρήνης, η οποία ήταν αρνητική για τους Κοζάκους. Δύο χρόνια αργότερα, ο Χμελνίτσκι με τους Κοζάκους και τους Τατάρους επαναστάτησαν ξανά. Όμως τον Ιούνιο του 1651 υπέστησαν συντριπτική ήττα από τους Πολωνούς στη μάχη του Μπερεστέτσκο, όπου μάλιστα οι Τάταροι πρόδωσαν τον Χμελνίτσκι και τον πήραν αιχμάλωτο. Το Σεπτέμβριο του 1651 υπογράφτηκε στην πόλη Μπίλα Τσερκβά συνθήκη ειρήνης, η οποία ευνοούσε τους Πολωνο-Λιθουανούς. Σύντομα, η συνθήκη αυτή παραβιάστηκε και στα χρόνια που ακολούθησαν οι δύο πλευρές ήταν σχεδόν σε μόνιμη κατάσταση πολέμου. Σ' αυτή την κατάσταση οι Τάταροι της Κριμαίας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, μην επιτρέποντας σε καμία πλευρά να επικρατήσει, καθώς ήταν προς το συμφέρον τους να αποτρέψουν τόσο την Ουκρανία όσο και την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία να γίνουν τόσο ισχυρές ώστε να αποτελέσουν μία αποτελεσματική δύναμη στην περιοχή.
Υπό αυτές τις συνθήκες ο Χμελνίτσκι άρχισε να ψάχνει για άλλο σύμμαχο. Ακόμα κι αν οι Κοζάκοι απέκτησαν de facto την ανεξαρτησία τους από την Πολωνία, το νέο κράτος χρειαζόταν νομιμότητα, η οποία ήταν απαραίτητη στην Ευρώπη του 17ου αιώνα, κι αυτή η νομιμότητα μπορούσε να προέλθει από έναν ξένο μονάρχη. Σε αναζήτηση ενός προτεκτοράτου ο Χμελνίτσκι προσέγγισε το 1651 τον Οθωμανό σουλτάνο και αντηλλάγησαν επίσημες πρεσβείες. Ωστόσο η ιδέα της προσέγγισης του Μουσουλμάνου μονάρχη δεν βρήκε απήχηση στους Κοζάκους, στους οποίους στηριζόταν ο Χμελνίτσκι.
Ο άλλος πιθανός σύμμαχος ήταν η Ορθόδοξη Ρωσία, η οποία παρέμενε αρκετά προσεκτική και μακριά από τις εχθροπραξίες στην Ουκρανία. Παρά τους πολυάριθμους απεσταλμένους και τις εκκλήσεις του Χμελνίτσκι για βοήθεια στο όνομα της κοινής Ορθόδοξης πίστης, ο Τσάρος προτίμησε να περιμένει μέχρι που η απειλή μίας ένωσης Κοζάκων-Οθωμανών τον ανάγκασε να αναλάβει δράση το 1653. Ο Χμελνίτσκι έλαβε μία πληροφορία, σύμφωνα με την οποία ο Τσάρος ήταν θετικός στην ιδέα να προσαρτήσει την Ουκρανία, κι έτσι η διπλωματική δραστηριότητα εντάθηκε.
Συνθήκη με τη Μοσχοβία
Μετά από μία σειρά διαπραγματεύσεων συμφωνήθηκε ότι οι Κοζάκοι θα δέχονταν την επικυριαρχία του Τσάρου. Η συμφωνία οριστικοποιήθηκε με τη Συνθήκη του Περεγιάσλαφ τον Ιανουάριο του 1654. Εντούτοις μέχρι σήμερα υπάρχει διαφωνία στις τάξεις των ιστορικών ως προς τις πραγματικές προθέσεις τόσο της Μοσχοβίας όσο και του Χμελνίτσκι στην υπογραφή αυτής της Συνθήκης. Για τον Τσάρο Αλέξιο η Συνθήκη νομιμοποιούσε τις διεκδικήσεις της Μόσχας στο κράτος των Ρως και ενίσχυε την επιρροή του στην περιοχή. Για τον Χμελνίτσκι η Συνθήκη του Περεγιάσλαφ προσέφερε την προστασία ενός νόμιμου μονάρχη και την υποστήριξη από μία φιλική Ορθόδοξη δύναμη. Υπήρξαν πολλές αντικρουόμενες απόψεις ως προς το είδος της ένωσης που είχε στο μυαλό του ο Χμελνίτσκι, αν δηλαδή ήταν μία στρατιωτική ένωση, μία επικυριαρχία ή η πλήρη ενσωμάτωση της Ουκρανίας στο Βασίλειο της Ρωσίας.
Οι δύο πλευρές είχαν κάπως διαφορετικές ιδέες για τη συνθήκη και την ένωση, όπως αποδεικνύεται και από ένα περιστατικό που συνέβη κατά τη διάρκεια του όρκου πίστεως στον Τσάρο. Η συνθήκη κόντεψε να σπάσει όταν ο Μοσχοβίτης απεσταλμένος αρνήθηκε να ανταποδώσει με όρκο του Τσάρου προς τους υπηκόους του. Για το λόγο αυτό ο Χμελνίτσκι όρμησε έξω από την εκκλησία και απείλησε να ακυρώσει ολόκληρη τη Συνθήκη. Μετά από κάποια σκέψη κι αφού οι Κοζάκοι ανακάλεσαν το αίτημά τους, συνεχίστηκε η διαδικασία και έμεινε η Συνθήκη. Επειδή οι δύο πλευρές είχαν διαφορετικά σχέδια για την Ουκρανία, οι ελευθερίες που επιτράπηκαν στον Χμελνίτσκι λόγω του κύρους του, δεν δόθηκαν στους διαδόχους του. Αυτό οδήγησε τελικά στην πλήρη ενσωμάτωση της Ουκρανίας στο βασίλειο της Μοσχοβίας και αργότερα στη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Μπόρατς Μπάνια Λούκα
Η Μπόρατς Μπάνια Λούκα (Σερβικά: "Борац", κροάτικα: "Borac"), είναι αθλητικός σύλλογος της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, με έδρα την πόλη Μπάνια Λούκα.
Μπογκντάν Χμελνίτσκι
Τα τελευταία χρόνια
Μετά τη Συνθήκη του Περεγιάσλαφ ο γεωπολιτικός χάρτης της περιοχής άλλαξε. Ένας νέος παίκτης, η Ρωσία, εισήλθε στη σκηνή και οι πρώην σύμμαχοι των Κοζάκων, οι Τάταροι, πήγαν στην πολωνική πλευρά. Αυτό ενέτεινε τις συγκρούσειςκαθώς οι Τάταροι ήταν πλέον ανεξέλεγκτοι στον πόλεμό τους ενάντια στον Χμελνίτσκι. Οι επιδρομές των Τατάρων ερήμωσαν ολόκληρες περιοχές της Ουκρανίας. Οι Κοζάκοι, με τη βοήθεια του στρατού του Τσάρου, πήραν εκδίκηση επιτιθέμενοι στις πολωνικές κτήσεις στη Λευκορωσία και την άνοιξη του 1654 έδιωξαν τους Πολωνούς από το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Η κατάσταση περιπλέχθηκε ακόμα περισσότερο όταν μία άλλη δύναμη προσχώρησε στη συμπλοκή - η Σουηδία. Οι Σουηδοί ήταν παλιοί αντίπαλοι τόσο της Πολωνίας όσο και της Ρωσίας, αλλά δεν επιτέθηκαν στη Ρωσία. Αντιθέτως έσπευσαν να καταλάβουν το μερίδιό τους στη Λιθουανία πριν φτάσουν εκεί οι Ρώσοι. Αυτό έθεσε τις σχέσεις του Χμελνίτσκι και του Τσάρου σε μία εύθραυστη κατάσταση, αφού ο Χμελνίτσκι για κάποιο διάστημα είχε επαφές με τους Σουηδούς προκειμένου να συντονίσουν τις επιθέσεις τους στην Κοινοπολιτεία. Πέραν του ότι οι σχέσεις Ρωσίας και Σουηδίας ήταν σε γενικές γραμμές εχθρικές, οι ενέργειες του Χμελνίτσκι δυσαρέστησαν τους Ρώσους επειδή η Ρωσία είχε βλέψεις στις σουηδικές επαρχίες της Βαλτικής. Το 1656 ο ηγέτης της Τρανσυλβανίας, Γεώργιος Β' Ρακότσι, αναμίχθηκε κι αυτός στον πόλεμο σε μία τελευταία προσπάθεια του Καρόλου Ι' της Σουηδίας να σώσει τον πόλεμο καθώς συνάντησε τη μαζική λαϊκή αντίδραση των Πολωνών τής όλο και πιο κατεστραμμένης Κοινοπολιτείας. Παρά τα χτυπήματα απ' όλες τις πλευρές, η Κοινοπολιτεία επέζησε μόνο χάρη στην ατσάλινη ενότητά της εν όψει της καταστροφής.
Μπόρατς Μπάνια Λούκα
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 4 Ιουνίου του 1922 σαν Ραντνίσκι σπόρτ κλάμπ Μπόρατς και το 1945 άλλαξε όνομα και πήρε το σημερινό. Το 1953 ανέβηκε στη Β΄ κατηγορία και το 1962 στην Α΄. Έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας. Το 2008 ανέβηκε στη πρώτη κατηγορία στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Είναι ομάδα των Σέρβων της Βοσνίας.
Μπογκντάν Χμελνίτσκι
Τα τελευταία χρόνια
Η Ρωσία επιτέθηκε στη Σουηδία τον Ιούλιο του 1656 όταν η Σουηδία ήταν βαθιά εμπλεκόμενη με την κατάσταση στην Πολωνία. Αυτός ο πόλεμος περιέπλεξε ακόμα περισσότερο τα πράγματα για τον Χμελνίτσκι καθώς ο σύμμαχός του πολεμούσε με τον ηγεμόνα του. Εκτός από τις διπλωματικές εντάσεις μεταξύ του Τσάρου και του Χμελνίτσκι εμφανίστηκε και μία σειρά άλλων διαφωνιών, ιδίως όσον αφορά την παρέμβαση Ρώσων αξιωματούχων στα οικονομικά του Ατμανάτου των Κοζάκων και στην πρόσφατα απελευθερωμένη Λευκορωσία. Αυτό που εξόργισε περισσότερο τον Χμελνίτσκι ήταν η ξεχωριστή συνθήκη που υπέγραψε ο Τσάρος με τους Πολωνούς στη Βίλνιους το 1656, μην επιτρέποντας καν στους απεσταλμένους του να παρευρεθούν στις διαπραγματεύσεις. Το γεγονός αυτό ώθησε τον Χμελνίτσκι να γράψει μία οργισμένη επιστολή προς τον Τσάρο κατηγορώντας τον για αθέτηση της συμφωνίας στο Περεγιάσλαφ. Στο θυμό του σύγκρινε τον Τσάρο με τους Σουηδούς υποστηρίζοντας ότι οι Σουηδοί ήταν πιο έντιμοι και αξιόπιστοι από τους Ρώσους.
Εν τω μεταξύ ο στρατός των Κοζάκων αναγκάστηκε σε μία σειρά υποχωρήσεων στην Πολωνία. Ως αποτέλεσμα ο Χμελνίτσκι είχε να αντιμετωπίσει και μία εξέγερση των Κοζάκων στο εσωτερικό μέτωπο. Ανησυχητικές ειδήσεις ήρθαν επίσης από την Κριμαία καθώς οι Τάταροι, σε συμμαχία με την Πολωνία, ετοιμάζονταν για μία νέα εισβολή στην Ουκρανία. Αν και ήταν άρρωστος ο Χμελνίτσκι συνέχισε τη διπλωματική του δραστηριότητα σε σημείο που μία φορά δέχθηκε τους απεσταλμένους του Τσάρου στο κρεβάτι του. Στις 22 Ιουλίου 1657 (παλαιό ημερολόγιο) υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία και σε λιγότερο από μία εβδομάδα, στις 5 π.μ. της 27ης Ιουλίου 1657 (παλαιό ημερολόγιο), ο Μπογντάν Χμελνίτσκι πέθανε. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε στις 23 Αυγούστου και το σώμα του μεταφέρθηκε από το Τσιχίριν στο κτήμα του, προκειμένου να ταφεί στην εκκλησία των προγόνων του.
Μπόρατς Μπάνια Λούκα
Άλλα τμήματα
Επίσης, έχει τμήμα πόλο που ιδρύθηκε το 1947.
Μπογκντάν Χμελνίτσκι
Η κληρονομιά του Χμελνίτσκι
Ο Μπογντάν Χμελνίτσκι όχι μόνο διαμόρφωσε το μέλλον της Ουκρανίας, αλλά άλλαξε σημαντικά και την ισορροπία των δυνάμεων στην Ανατολική Ευρώπη. Όπως συμβαίνει συχνά σε εξέχουσες προσωπικότητες, έτσι και στην περίπτωση του Χμελνίτσκι ο ρόλος του στα γεγονότα αντιμετωπίστηκε με διαφορετικό τρόπο από τους συγχρόνους του. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν διάφοροι άνθρωποι που έχουν αντίθετες απόψεις σχετικά με την κληρονομιά του.
Ο Χμελνίτσκι στην Ουκρανική ιστορία
Στην Ουκρανία, ο Χμελνίτσκι θεωρείται γενικά ως εθνικός ήρωας και πατέρας του έθνους. Μία πόλη και μία περιοχή της χώρας φέρουν το όνομά του. Η εικόνα του εμφανίζεται σε ουκρανικά χαρτονομίσματα ενώ το μνημείο του στο κέντρο του Κιέβου είναι το σημείο εστίασης της ουκρανικής πρωτεύουσας. Υπάρχει επίσης το παράσημο του Τάγματος του Μπογντάν Χμελνίτσκι - μία από τις υψηλότερες τιμητικές διακρίσεις στην Ουκρανία και την πρώην Σοβιετική Ένωση. Παρά τη θετική αυτή εκτίμηση της κληρονομιάς του, ακόμα και στην Ουκρανία οι απόψεις δεν είναι ομόφωνες. Ως επί το πλείστον δέχεται κριτική για την ένωση με τη Ρωσία, η οποία κατά την άποψη ορισμένων αποδείχθηκε καταστροφική για το μέλλον της χώρας. Αυτή η συγκεκριμένη άποψη εκφράστηκε, μεταξύ άλλων, και από τον εξέχοντα Ουκρανό ποιητή Τάρας Σεβτσένκο, ο οποίος ήταν ένας από τους πιο δραστήριους και σκληρούς επικριτές του Χμελνίτσκι. Επιπλέον, η φήμη του αμαυρώθηκε από τη συμμαχία του με τους Τατάρους της Κριμαίας, η οποία επέτρεψε στους τελευταίους να πάρουν ως σκλάβους έναν μεγάλο αριθμό Ουκρανών αγροτών (αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως ένδειξη της σχετικής αδιαφορίας των Κοζάκων ως στρατιωτική κάστα προς τα χαμηλότερα στρώματα του ουκρανικού λαού). Τα ίχνη του γεγονότος αυτού εξακολουθούν να βρίσκονται στα δημοτικά τραγούδια. Από την άλλη, η προβολή της κληρονομιάς του στην Ουκρανία είναι περισσότερο θετική παρά αρνητική, με μερικές κριτικές να παραδέχονται ότι η ένωση με τη Ρωσία υπαγορεύτηκε από την ανάγκη και από την προσπάθεια να επιβιώσουν σ' εκείνους τους δύσκολους καιρούς.
Ο Χμελνίτσκι στην Πολωνική ιστορία
Ο ρόλος του Χμελνίτσκι στην ιστορία του πολωνικού κράτους προβάλλεται ως επί το πλείστον αρνητικά. Η επανάσταση του 1648 αποδείχθηκε ότι ήταν το τέλος της Χρυσής Εποχής της Κοινοπολιτείας και η αρχή της διάλυσής της. Ακόμα κι αν επιβίωσε της επανάστασης και της περιόδου του Κατακλυσμού που ακολούθησε, μέσα σε εκατό χρόνια δεν θα υπήρχε πια καθώς τα απομεινάρια της θα μοιράζονταν στη Ρωσία, την Πρωσία και την Αυστρία. Πολλοί κατηγόρησαν τον Χμελνίτσκι για την παρακμή της Κοινοπολιτείας. Η άποψη αυτή έρχεται σε αντίθεση με μία πολύ πιο ολοκληρωμένη εκτίμηση της κληρονομιάς του Χμελνίτσκι από Πολωνούς ιστορικούς, όπως ο Λούντβικ Κουμπάλα, ο οποίος στα έργα του τον σύγκρινε με τον Όλιβερ Κρόμγουελ. Μία πιο ισορροπημένη εκτίμηση θεωρεί ότι είναι τα θεμελιώδη δεινά της Κοινοπολιτείας που προκάλεσαν την εξέγερση της οποίας ηγήθηκε ο Χμελνίτσκι.
Ο Χμελνίτσκι στη Ρωσική και Σοβιετική ιστορία
Στην αξιολόγηση της κληρονομιάς του Χμελνίτσκι, η επίσημη ρωσική ιστοριογραφία τόνισε το γεγονός ότι ο Χμελνίτσκι συμφώνησε με τον τσάρο Αλέξιο εκφράζοντας την επιθυμία του για μία "ενοποίηση" της Ουκρανίας με τη Ρωσία. Η άποψη αυτή αντιστοιχεί με την επίσημη θεωρία της Μόσχας ότι η Ρωσία είναι κληρονόμος του κράτους των Ρως και συνεπώς δικαιούχος των πρώην εδαφών του.
Υπό αυτό το πρίσμα ο Χμελνίτσκι θεωρήθηκε ως εθνικός ήρωας της Ρωσίας επειδή έφερε την Ουκρανία στην "αιώνια ένωση" όλων των Ρωσιών. Ως εκ τούτου, ήταν πολύ σεβαστός στην Αυτοκρατορική Ρωσία. Ο ρόλος του παρουσιάστηκε ως υπόδειγμα για όλους τους Ουκρανούς, ώστε να προσβλέπουν σε στενότερους δεσμούς με τη Μεγάλη Ρωσία, κι αυτή η άποψη εκφράστηκε σ' ένα μνημείο που εγκαταστάθηκε στο κέντρο του Κιέβου το 1888.
Η αρχική εκδοχή του μνημείου θεωρήθηκε υπερβολικά ξενοφοβική ακόμα και για τις ρωσικές αρχές, καθώς απεικόνιζε νικημένους έναν Πολωνό, έναν Εβραίο κι έναν Καθολικό ιερέα κάτω από τις οπλές του αλόγου. Στη θέση του εγκαταστάθηκε μία πιο μετριοπαθής εκδοχή, αν και η επιγραφή στο μνημείο γράφει: "Στον Μπογντάν Χμελνίτσκι από τη μία και αδιαίρετη Ρωσία".
Η εικόνα του Χμελνίτσκι ως θετική προσωπικότητα στη ρωσική ιστορία αντικατοπτρίζεται επίσης στο Μνημείο της Χιλιετίας της Ρωσίας στο Νόβγκοροντ, όπου ο Χμελνίτσκι εμφανίζεται ως μία από τις εξέχουσες προσωπικότητες της Ρωσίας.
Η σοβιετική ιστοριογραφία ακολουθεί με πολλούς τρόπους τη θεωρία της αυτοκρατορικής Ρωσίας περί "επανένωσης", ενώ προσθέτει στην ιστορία και το στοιχείο της πάλης των τάξεων. Έτσι, ο Χμελνίτσκι όχι μόνο επαινέθηκε για την "επανένωση" της Ουκρανίας με τη Ρωσία αλλά και για την οργάνωση της πάλης των τάξεων των καταπιεσμένων Ουκρανών αγροτών ενάντια στους Πολωνούς εκμεταλλευτές.
Ο Χμελνίτσκι στην Εβραϊκή ιστορία
Η Εβραϊκή ιστορία αξιολογεί εξαιρετικά αρνητικά τον Χμελνίτσκι, δεδομένου ότι ένας από τους στόχους του ήταν η εξάλειψη των Εβραίων από την Ουκρανία. Πράγματι κατά το διάστημα 1648-1656 οι επαναστάτες του Χμελνίτσκι δολοφόνησαν πολλούς Εβραίους. Λόγω της έλλειψης αξιόπιστων στοιχείων δεν μπορεί να προσδιοριστεί ο ακριβής αριθμός των θυμάτων. Σύγχρονες πηγές εκτιμούν τον αριθμό αυτό γύρω στα 20.000 άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χμελνιτσκι, Μπογκνταν
Πουζόλ (Λοντέβ)
Το Πουζόλ (γαλλικά: Pouzols, οξιτανικά: Posòls) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πουζολαί (γαλλικά: Pouzolais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Inventor of Evil
Inventor of Evil είναι ο τίτλος του ένατου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Destruction, το οποίο κυκλοφόρησε στις 22 Αυγούστου του 2005 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "AFM".
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στο "House of Music Studios" στη Γερμανία και το "Little Greek Studios" της Ελβετίας, ενώ η μίξη του έγινε στα "Abyss Studios" του Πέρλμπι της Σουηδίας.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν μέτριες προς θετικές, με το "Metal Storm" να το βαθμολογεί με 7,8 / 10, το "The Metal Observer" με 7 / 10, το "Bravewords" με 8,5 / 10, το "AllMusic" με 3,5 / 5 και το "Metal Archives" με 80 %.
Για την προώθηση του άλμπουμ γυρίστηκε βίντεο κλιπ για το κομμάτι "The Alliance of Hellhoundz", τραγούδι στο οποίο συμμετείχαν μια σειρά γνωστών χέβι μέταλ καλλιτεχνών όπως ο Μπιφ Μπάιφορντ, ο Πολ Ντι Άνο, κ.α..
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Inventor of Evil (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 22 Αυγούστου 2005
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Destruction Κατηγορία:Άλμπουμ του 2005
Πολιτική της Μιανμάρ
Η Μιανμάρ κυβερνάται από στρατιωτικό καθεστώς. Από το 1992 ως το 2011 επικεφαλής του δικτατορικού καθεστώτος ήταν ο στρατηγός Ταν Σουέ, αρχηγός του «Κρατικού Συμβουλίου Ειρήνης και Ανάπτυξης», όπως ονομαζόταν η κυβέρνηση της χώρας. Έπειτα από τη διενέργεια εκλογών, το 2010, η χούντα παρέδωσε την εξουσία σε πολιτική κυβέρνηση το Μάρτιο του 2011. Πρόεδρος ορκίστηκε ο Θέιν Σέιν. Από το 2016 ως το 2021 ντε φάκτο αρχηγός κυβέρνησης ήταν η Κρατική Σύμβουλος της Μιανμάρ, Αούνγκ Σαν Σου Κι, η οποία ανατράπηκε σε νέο πραξικόπημα του στρατού την 1η Φεβρουαρίου 2021.
Προϊστορία
Στις 2 Μαρτίου του 1962 ο στρατηγός Νε Ουίν (Ne Win) κατέλυσε το δημοκρατικό πολίτευμα και εγκαθίδρυσε δικτατορία. Το πραξικόπημα πραγματοποιήθηκε αναίμακτα αλλά στιγματίστηκε από την στυγερή εν ψυχρώ δολοφονία του δεκαεπτάχρονου γιου του πρώην προέδρου Sao Shwe Thaik από στρατιώτη. Η χώρα απέκτησε σοσιαλιστικό προσανατολισμό και όλες οι ξένες εταιρείες κρατικοποιήθηκαν. Από το 1962 έως το 1974 κυβερνήθηκε από το επαναστατικό Συμβούλιο με επικεφαλής το στρατηγό Νε Ουίν. Σε μια προσπάθεια να παγιώσει την δύναμή του, ο στρατηγός Γουίν και όλο το συμβούλιο παραιτήθηκε αναλαμβάνοντας πολιτικές θέσεις και θεσπίζοντας παράλληλα μονοκομματικό σύστημα. Από το 1974 έως και το 1988 η Μιανμάρ κυβερνήθηκε από το Κόμμα Σοσιαλιστικού Προγράμματος της Μπούρμα αφού συντάχθηκε νέο σύνταγμα και η χώρα μετονομάστηκε σε «Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ενωσης της Βιρμανίας». Το 1981 ο Νε Ουίν μεταβίβασε την εξουσία στον στρατηγό Σαν Γιου. Το 1988 ονομάστηκε πάλι σε «Ένωση της Βιρμανίας». Στις 8 Αυγούστου του ίδιου χρόνου ο λαός εξαθλιωμένος καθώς ήταν ξεσηκώθηκε εναντίον της κυβέρνησης. Οι ταραχές που ακολούθησαν, και που προκλήθηκαν κυρίως από φοιτητές, ήταν οι μεγαλύτερες στην ιστορία της χώρας, διήρκεσαν έξι εβδομάδες και υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια αυτών σκοτώθηκαν τρεις χιλιάδες πολίτες. Κατά τη διάρκεια των αναταραχών ο Νε Ουίν παραιτήθηκε και ο "Εθνικός σύνδεσμος για τη Δημοκρατία" (NLD), η δημοκρατική αντιπολίτευση, ανέλαβε την διακυβέρνηση. Αμέσως όμως πραγματοποιήθηκε νέο στρατιωτικό πραξικόπημα από το στρατηγό Σο Μαούνγκ με αποτέλεσμα το Κρατικό Συμβούλιο Αποκατάστασης του Νόμου και της Τάξης (SLORCΓ) να αναλάβει την εξουσία. Για να εκτονωθεί η κρίση κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος. Τον επόμενο χρόνο, και συγκεκριμένα στις 18 Ιουνίου 1989, το Κρατικό Συμβούλιο Αποκατάστασης του Νόμου και της Τάξης μετονόμασε το κράτος σε Ένωση της Μιανμάρ καθώς και το όνομα της πρωτεύουσας από Γιανγκόν σε Ρανγκούν. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών αναγνώρισε μετά από λίγο καιρό το νέο όνομα.
Το 1990 προκηρύχθηκαν εκλογές στις οποίες το καθεστώς ηττήθηκε. Νικήτρια ήταν η βραβευμένη με το Νόμπελ ειρήνης Αούνγκ Σαν Σου Κι, αλλά το SLORC αρνήθηκε να παραδώσει την εξουσία θέτοντας το κόμμα NLD αμέσως εκτός νόμου και συλλαμβάνοντας τα στελέχη του. Το 1997 το SLORC μετονομάστηκε σε Κρατικό Συμβούλιο Ειρήνης και Ανάπτυξης (SPDC). Τον Ιούλιο του 1997 η Μιανμάρ εντάχθηκε στην ASEAN. To 2003 ανακοίνωσαν έναν χάρτη επτά σημείων για να τερματιστεί το στρατιωτικό καθεστώς, χωρίς όμως να δώσουν κάποιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Στις 6 Νοεμβρίου 2005 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην νεόκτιστη πόλη Νάι Πι Τάου (Naypyidaw) που σημαίνει "Πόλη των Βασιλιάδων".