cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαπαροσκοπική επέμβαση κήλης
Μετεγχειρητική πορεία
Ο μετεγχειρητικός πόνος είναι ελάχιστος, προσομοιάζει μυϊκό κάματο ή γυμναστική κοιλιακών μυών, και παρέρχεται με ήπια αναλγητικά. Η νοσηλεία μπορεί να είναι τις περισσότερες φορές ημερήσια (day clinic). Αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής μετά από λίγες ώρες μπορεί να μεταβεί στην οικία του, με οδηγίες ελαφράς σίτισης, και φαρμακευτικής αγωγής από το στόμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κήλες
Έρφοι Ρεθύμνου
Οι Έρφοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.
Γεωγραφικά - γενικά στοιχεία
Οι Έρφοι ανήκαν στην πρώην επαρχία Μυλοποτάμου, ενώ σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καποδίστριας 1998-2010 ήταν έδρα δημοτικού διαμερίσματος του δήμου Αρκαδίου.
Σύμφωνα με τον ερευνητή Πωλ Φωρ, η ονομασία του χωριού ως Έρφοι προέρχεται από τη λέξη "έριφος".
Μεταφορές, συγκοινωνία
Υπάρχουν δρομολόγια του ΚΤΕΛ Χανίων-Ρεθύμνου που εξυπηρετούν τη συγκεκριμένη περιοχή (δύο δρομολόγια, πρωί και μεσημέρι, τις καθημερινές και όχι τα Σαββατοκύριακα)
Οικονομία
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και την γεωργία ενώ τα κύρια προϊόντα που παράγονται στο χωριό είναι το λάδι, κρασί, ρακί, ντομάτες πατάτες και καρπούζια. Επίσης υπάρχει και περιορισμένη τουριστική κίνηση.
Εκκλησίες
Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στην Παναγία και γιορτάζει στις 15 Αυγούστου επίσης υπάρχουν οι ναοί του προφήτη Ηλία, του Αγίου Ιωάννη με τοιχογραφίες του 14ου αιώνα και του Αγίου Βλασίου.
Αιγιλία
Η Αιγιλία ή η Αίγιλος ή η Αιγιλιά ή τα Αίγιλα (Αἰγιλία ή ἡ Αἵγιλος), (ο δήμος: Αιγιλίας) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αντιοχίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του, κατά μια εκδοχή, πιθανώς από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Αιγίλο. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο δήμος πήρε την ονομασία του από τη λέξη «η αίγιλος», η οποία είναι είδος χόρτου, που πιθανώς φυόταν σε εκτάσεις του δήμου και ήταν τροφή για τις αίγες (ενικός: η «αιξ», Αἴξ).Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 53-54: [...] "Αίγιλος και Αιγιλία, και κατά τον Αθηναίον Αίγιλα• ο δημότης Αίγιλιεύς• ωνομάσθη δε ή παρά τον χόρτον Αίγιλον καλούμενον, ον τρώγουσιν αι αίγες, ή από Αιγίλου τινός ήρωος, ον μνημονεύει ο Αθηναιος εις το περί ισχάδων λέγων, «Φιλήμων δ' εν τω περί των Αττικών ονομάτων αιγιλίδας φησίν είναι τας καλλίστας ισχάδας. Αίγιλα δ' είναι δήμον της Αττικής από Αιγίλου τινός ήρωος ωνομασμένον. Χιλιδονίας τε καλείσθαι Ισχάδας τας Ερυθρομελαίνας». (β. ιδ'. κ. ιη')• καλούσι δε σήμερον οι Άθηναΐοι τάς χιλιδονίας σύκα βασιλικά δια το έξοχον αυτών ως προς την γλυκύτητα. Το όνομα Αίγιλος επεκράτησεν εις την συνήθειαν, όστις εν τη απαιδευσία ήκουσεν Αίλιμος, είτα Αίλιμπος, νυν δε κατά διόρθωσιν σοφών αρχαιολόγων Όλυμπος. Το περίεργον είνε ότι τινες των Ευρωπαίων περιηγητών δεν εδυνηθησαν να εύρωσι το αρχαίον όνομα του δήμου, αλλ' έκαστος άλλ' αντ' άλλων έλεγε και έγραφεν, εν ω είχον υπ' όψιν τον Αίγιλον εν τοις δημογράφοις, και τον Στράβωνα χειραγωγούντα αυτούς εις τον δήμον τούτον• δεν εχρειάζετο πολλή σκέψις εις τον έχοντα γνώσιν του Αίγιλος και της τοποθεσίας του εκ του Στράβωνος, και ακούοντα παρά των εντοπίων το Αίλιμος εν τη αυτή τοποθεσία, δια να εύρη τον δήμον τούτον, και ουχί να μεταφέρη αυτόθι το μέγα όρος του Ολύμπου, ταράττων και την ησυχίαν των Ολυμπίων Θεών. Και ο δήμος ούτος είνε σχεδόν ακατοίκητος. Εξ Οθωμανού μετεβιβάσθη κατά την αποκατάστασιν των πραγμάτων της Ελλάδος προς τους αδελφούς Μαρκέλλου Αιγινήτας, οίτινες επιμελούνται την βελτίωσιν του τόπου". [...]
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Αιγιλίας, ήταν δήμος των Μεσογείων ή της Παραλίας. Βρισκόταν νότια της Αθήνας, στην περιοχή του κόλπου, ο οποίος ήταν βόρεια του Ακρωτηρίου της Αστυπάλαιας Αττικής, μεταξύ των δήμων των Λαμπτρών και της Αναφλύστου. Η ακριβής τοποθεσία του δήμου δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς, αλλά οι σύγχρονοι ερευνητές θεωρούν ότι βρίσκεται στην θέση «Φοινικιά», η οποία υπάγεται στον Δήμο Σαρωνικού Αττικής. Η Αιγιλιά τοποθετείται από τους αρχαιολόγους, προς τη βόρεια περιοχή της πεδιάδας, γύρω από τον Άγιο Παντελεήμονα, κοντά στον άλλο δήμο της ίδιας φυλής, τον δήμο της Αναφλύστου.
Κατά τον 19ο αιώνα, ο Βρετανός, τοπογράφος, αρχαιολόγος και περιηγητής Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, τοποθετεί την περιοχή του δήμου στο ερειπωμένο χωριό «Τζουρέλα», που ήταν στην ακτή, κοντά στους πρόποδες του όρους γνωστού ως Όλυμπος Αττικής.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
thumb|150px|left|Ο Κούρος Κροίσος ή Κούρος εν προμάχοις, επιτύμβιο άγαλμα, περί το 530 π.X., [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (Αθήνα)|Αρχαιολογικό Μουσείο Αθήνας.]] Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 6 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν από 7 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Πτολεμαΐδα φυλή με 7 επίσης βουλευτές, ενώ κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Αιγιλίας
Ο δημότης της αρχαίας Αιγιλίας ονομαζόταν Αιγιλιεύς ή Αιγιλεύς. Ο Στράβων στη σημερινή σωστή απόδοση του κειμένου του, ονομάζει τους δημότες αυτούς «Αιγιλιείς», αν και κατά το παρελθόν, από λάθη, τα οποία υπήρχαν στο κείμενό του, αναφερόταν η λέξη «Αιγινείς», η οποία προκαλούσε σύγχυση. Η περιοχή του δήμου της Αιγιλίας ήταν διάσημη για τα σύκα της, γνωστά στην αρχαιότητα, ως «Αιγιλίδες ισχάδες» (Αἰγιλίδες ἰσχάδες).
Κούρος Κροίσος
Ο Κούρος εν προμάχοις ή Κούρος του Κροίσου ή Κούρος της Αναβύσσου, έργο περίπου του 530 π.X., βρέθηκε στην περιοχή Φοινικιά, στην επαρχιακή οδό Καλυβίων - Αναβύσσου, και είναι επιτύμβιο άγαλμα προς τιμή του έφηβου πολεμιστή, ο οποίος ονομαζόταν Κροίσος.
Προσωπικότητες από την Αιγιλία
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Αιγιλίας, όπως ο Βάχχος ο Αιγιλιεύς γιος του Καρποδώρου, ο στρατηγός Δεξικράτης ο Αιγιλιεύς, ο Δημότιμος ο Αιγιλιεύς γιος του Πυθοδώρου, ο βουλευτής Διονυσόδωρος ο Αιγιλιεύς, ο Διοσκουρίδης ο Αιγιλιεύς γιος του Διοσκουρίδου κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Οδός Αιόλου
Η Οδός Αιόλου είναι οδική αρτηρία στο κέντρο της Αθήνας. Έλαβε το όνομα της από τον Αίολο, τον θεό των ανέμων, της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Είναι μονόδρομος και αρχικά είχε φορά προς νότια, αλλά από το κλείσιμο της οδού Αθηνάς στα τέλη της δεκαετίας του 1990, μετά από ανάπλαση, το τμήμα βόρεια της οδού Λυκούργου είναι μονόδρομος με φορά βόρεια. Η οδός ξεκινά από την οδό Πελοπίδα, νότια της οδού Ερμού και καταλήγει στην οδό Πανεπιστημίου (Λεωφόρος Ελευθερίου Βενιζέλου). Βόρεια της οδού βρίσκεται η οδός Πατησίων (28ης Οκτωβρίου). Επί Τουρκοκρατίας βρισκόταν στη θέση της η «Αιολική Οδός» μιας και στο τέλος της βρίσκεται έως και σήμερα το Μνημείο των Ανέμων.
Ιστορικό
μικρογραφία|Το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας στην Οδό Αιόλου|αριστερά Η οδός σχεδιάστηκε το 1833 από τους αρχιτέκτονες Σταμάτη Κλεάνθη και Έντουαρτ Σάουμπερτ, και στρώθηκε με αμμοχάλικο το 1860. Ήταν η πρώτη οδός της Αθήνας στην οποία έγινε κάτι τέτοιο. Στη συνέχεια κτίστηκαν νεοκλασικά κτήρια, μερικά από τα οποία βρίσκονται έως και σήμερα στο νότιο και κεντρικό τμήμα της οδού. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο Πόλεμο, κατασκευάστηκαν μοντέρνες πολυκατοικίες οκτώ με δέκα ορόφων, ενώ την ίδια περίοδο εγκαταστάθηκαν φωτεινοί σηματοδότες στις συμβολές της Αιόλου με Αδριανού, Ερμού, Ευριπίδου, Σοφοκλέους, Σταδίου και Πανεπιστημίου/Πατησίων. Η περιοχή κοντά στη συμβολή της Αιόλου με τη Σταδίου ονομάζεται Χαυτεία. Ονομάστηκε έτσι από ένα γνωστό καφενείο του 19ου αιώνα, του οποίου ο ιδιοκτήτης ονομαζόταν Χαυτής. Τα Χαυτεία, αλλά και γενικότερα η οδός Αιόλου ήταν το εμπορικό κέντρο της Αθήνας κατά τον 19ο και 20 αιώνα. Χαρακτηριστικά το 1891 η εφημερίδα «Εφημερίς» αναφέρει: "«…Η συγκέντρωσις του πλήθους γίνεται κατά δεύτερον λόγον εις τας οδούς του Αιόλου και της Αθηνάς. Αι οδοί αυταί δεν απέβαλον εισέτι ολοτελώς τον χρωματισμόν εμπορικών οδών ανατολικής πόλεως. Όλα αυτά, τα έξωθεν των θυρών κρεμάμενα αντικείμενα, προδίδουσιν τας ανατολικάς συνηθείας των πραγματευτάδων, οίτινες εκθέτουσιν έξωθεν της θύρας των ό,τι εκλεκτόν έχει ένδον το κατάστημά των...»."
Το 1839, στη διασταύρωση με την οδό Ερμού, στο ισόγειο του σπιτιού του Βρυζάκη ιδρύεται το καφενείον «Ωραία Ἑλλάς» που υπήρξε κέντρο πολιτικών ζυμώσεων και συγκεντρώσεων. Επίσης ήταν για ένα διάστημα το μοναδικό σημείο όπου πωλούνταν ξένες εφημερίδες.
Από τη δεκαετία του 1950 όμως, η περιοχή άρχισε να μαραζώνει εμπορικά, μιας και τα περισσότερα εμπορικά καταστήματα μεταφέρθηκαν στις οδούς Ερμού, Σταδίου και Πανεπιστημίου.
Το 2003 κατά τη διάρκεια έργων πεζοδρόμησης, ανακαλύφθηκαν τμήματα της αρχαίας Αθηναϊκής οχύρωσης, στη διασταύρωση με την οδό Σοφοκλέους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιόλου Οδός
Εμβολιασμός
μικρογραφία|Νεαρό κορίτσι λίγο πριν τον εμβολιασμό στο πάνω μέρος του χεριού της Ο όρος εμβολιασμός αναφερεται στην εισαγωγή εμβολίου σε οργανισμό με σκοπό την ανοσοποίησή του σε ορισμένη νόσο ή την ανάπτυξη και βελτίωση των δυνάμεων του ανοσοποιητικού του συστήματος. Το εμβόλιο ανάλογα με την βιοτεχνολογία με την οποία αναπτύχθηκε περιέχει μικροοργανισμούς ή ιούς σε αποδυναμωμένη, ζωντανή ή νεκρή κατάσταση ή πρωτεΐνες ή τοξίνες ή άλλες ουσίες από τον μικροοργανισμό ο οποίος προκαλεί τη νόσο.
Μιχαήλ Φραντκόφ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 1950. Έγινε πρωθυπουργός της χώρας στις 1 Μαρτίου 2004, οπότε και διορίστηκε από τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Η Βουλή ενέκρινε το διορισμό του στις 5 Μαρτίου της ίδιας χρονιάς. To 2003 έγινε αντιπρόσωπος της Ρωσίας στην ΕΕ. Στις 12 Μαΐου 2004 επαναδιορίστηκε Πρωθυπουργός από τον Πούτιν. Ο τελευταίος είχε κερδίσει τις προεδρικές εκλογές εκείνης της χρονιάς.
Εμβολιασμός
Η χορήγηση όλων των εμβολίων, πρέπει να γίνεται αποκλειστικά και μόνο από εξειδικευμένους επαγγελματίες υγείας και πιο συγκεκριμένα ιατρούς ή νοσηλευτές.
Μιχαήλ Φραντκόφ
Βιογραφία
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2007 ο Φραντκόφ παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία λίγο πριν από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών. Διάδοχός του ορίστηκε από τον Πρόεδρο Πούτιν ο Βίκτορ Ζουμπκόφ.
Από τις 6 Οκτωβρίου 2007 ο Μιχαήλ Φραντκόφ διατελεί Διευθυντής της Υπηρεσίας Εξωτερικής Κατασκοπείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρωσικής Ομοσπονδίας Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί
Εμβολιασμός
Πιθανότατα η πρώτη προσπάθεια για την ανοσοποίηση ατόμων από κάποια ασθένεια ήταν η ευλογιά. Η πρώτη χρήση υλικού από ασθενή για την ανοσοποίηση ενός υγιούς ατόμου μέσω μιας προληπτικής μόλυνσης έγινε τον 16ο αιώνα στην Κίνα. Η ευλογιά ήταν η πρώτη ασθένεια για την οποία δημιουργήθηκε εμβόλιο. Αν και τουλάχιστον έξι άνθρωποι είχαν χρησιμοποιήσει τις ίδιες αρχές μερικά χρόνια νωρίτερα, το εμβόλιο της ευλογιάς εφευρέθηκε το 1796 από τον Άγγλο ιατρό Έντουαρντ Τζένερ. Ήταν ο πρώτος που δημοσίευσε στοιχεία για την αποτελεσματικότητά του και ο οποίος παρείχε συμβουλές για την παραγωγή. Ο Λουί Παστέρ προώθησε την έννοια μέσα από το έργο του στη μικροβιολογία. Η ευλογιά ήταν μεταδοτική και θανατηφόρα ασθένεια, διότι ένα ποσοστό ανάμεσα στο 20-60% όσων προσβάλλονταν -και πάνω από το 80% των παιδιών- πέθαιναν. Όταν η ευλογιά εξαλείφθηκε οριστικά το 1979, είχε ήδη στοιχίσει στην ζωή σε 300 με 500 εκατομμύρια άτομα τον 20ο αιώνα.
Στην καθημερινή γλώσσα ο εμβολιασμός και η ανοσοποίηση έχουν παρόμοια σημασία. Οι προσπάθειες εμβολιασμού έχουν αντιμετωπιστεί με κάποια απροθυμία για επιστημονικούς, ηθικούς, πολιτικούς, υγειονομικούς ή θρησκευτικούς λόγους, παρόλο που καμία θρησκεία δεν απορρίπτει τον εμβολιασμό και άλλες τον θεωρούν υποχρέωση λόγω της δυναμικής διάσωσης ζωών από τον εμβολιασμό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις περιπτώσεις επιβλαβών ενεργειών εμβολίου, οι εμβολιαζόμενοι αποζημιωνονται από θεσμοθετημένο εθνικό πρόγραμμα αποζημίωσης. Η επιτυχία των πρώτων εμβολιασμών οδήγησε στην μαζική αποδοχή των εμβολιασμών και οι εκστρατείες μαζικού εμβολιασμού μείωσαν συντριπτικά τα κρούσματα πολλών ασθενειών σε πολλές γεωγραφικές περιοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιοτεχνολογία
Κώστας Κωστής
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Από το 1969 μέχρι το 1975 φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων. Από το 1976-1979 διακρίθηκε στο δέκαθλο ως αθλητής του Πανελληνίου. Το 1978 έγινε πρωταθλητής Ελλάδος στο άθλημα. Φοίτησε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών μέχρι το 1980 και στη συνέχεια έκανε το διδακτορικό του στο École des Hautes Études en Sciences Sociales στη Γαλλία, Παρίσι, το 1985. Το 1988 εκλέχθηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο 2006 εκλέχθηκε στην έδρα Σπουδών για τη Νεότερη και Σύγχρονη Ελλάδα στην École des Hautes Études en Sciences Sociales, θέση την οποία άφησε το 2009 για να επιστρέψει στην Ελλάδα ως καθηγητής Οικονομικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έργα
Κάποια από τα έργα του είναι:
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Δυαδική αναζήτηση
Δυαδική αναζήτηση ονομάζεται ένας αναδρομικός αλγόριθμος αναζήτησης ενός στοιχείου (το λεγόμενο στοιχείο-κλειδί) σε έναν ταξινομημένο μονοδιάστατο πίνακα. Ο αλγόριθμος αυτός χρησιμοποιεί την τεχνική Διαίρει και Βασίλευε. Εν γένει, η αναζήτηση σε έναν μη ταξινομημένο πίνακα γίνεται σε χρόνο γραμμικό ως προς το μέγεθος της εισόδου, συγκρίνοντας ένα προς ένα τα στοιχεία της εισόδου με το κλειδί. Όμως, η δυαδική αναζήτηση στηρίζεται στο γεγονός ότι ο πίνακας είναι ταξινομημένος, μειώνοντας έτσι σημαντικά τον αριθμό των συγκρίσεων που απαιτούνται.
Εναλλακτικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί κάποια άλλη δομή δεδομένων, αλλά είναι απαραίτητο αυτή να υποστηρίζει την τυχαία προσπέλαση σε σταθερό χρόνο, ώστε να διατηρηθεί η λογαριθμική ταχύτητα του αλγορίθμου. Για παράδειγμα, η δυαδική αναζήτηση δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μια δομή δεδομένων όπως η λίστα.
Περιγραφή
Ο αλγόριθμος δέχεται ως είσοδο έναν ταξινομημένο μονοδιάστατο πίνακα (διάνυσμα) και μια τιμή που ονομάζεται κλειδί. Επιστρέφει την θέση του κλειδιού στο διάνυσμα ή μια ειδική ένδειξη για να ενημερώσει ότι το κλειδί δεν υπάρχει στο διάνυσμα, αν αυτή είναι η περίπτωση. Το διάνυσμα μπορεί να είναι ταξινομημένο είτε σε αύξουσα σειρά είτε σε φθίνουσα, αλλά και στις δύο περιπτώσεις ο αλγόριθμος λειτουργεί σωστά (με τις κατάλληλες τροποποιήσεις) και καταναλώνει τον ίδιο χρόνο. Λόγω της ισοδυναμίας αυτής, μπορούμε χωρίς βλάβη της γενικότητας, να θεωρήσουμε ότι το διάνυσμα είναι ταξινομημένο κατά αύξουσα σειρά.
Αρχικά, το εύρος των θέσεων στις οποίες μπορεί να βρίσκεται το στοιχείο με τιμή ίση με το κλειδί είναι το μεγαλύτερο δυνατό. Δηλαδή, αρχικά ο αλγόριθμος θεωρεί ότι το κλειδί μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε μέσα στο διάνυσμα.
Μετά από έναν πεπερασμένο αριθμό βημάτων, ο αλγόριθμος είτε θα βρει τη ζητούμενη θέση, είτε θα μειώσει το εύρος της αναζήτησης στο μηδέν, που σημαίνει ότι το κλειδί δεν βρέθηκε στο διάνυσμα, και θα επιστρέψει την αντίστοιχη ένδειξη.
Ψευδοκώδικας
Δυαδική_αναζήτηση(Δ[1...n], κλειδί, i, j){ Αν (j < i) τότε επίστρεψε "Δεν βρέθηκε" και τερμάτισε. μ = Αν (κλειδί = Δ[μ]) τότε επίστρεψε μ και τερμάτισε αλλιώς αν (κλειδί > Δ[μ]) τότε Δυαδική_αναζήτηση(Δ[1...n], κλειδί, μ, j)       αλλιώς Δυαδική_αναζήτηση(Δ[1...n], κλειδί, i, μ) } Ο παραπάνω ψευδοκώδικας περιγράφει την αναζήτηση του κλειδιού στο διάνυσμα Δ μεγέθους n, μεταξύ των θέσεων i και j. Για να γίνει η αναζήτηση σε όλο το διάνυσμα, θέτουμε i=1 και j=n και εκτελούμε τον αλγόριθμο.
Ακραίες περιπτώσεις
Αν υπάρχει περίπτωση το στοιχείο-κλειδί να υπάρχει περισσότερες φορές και χρειάζεται να επιστραφούν όλες οι θέσεις, τότε ο αλγόριθμος χρειάζεται επιπλέον τροποποίηση.
Χρονική πολυπλοκότητα
Η χρονική πολυπλοκότητα του αλγόριθμου είναι λογαριθμική ως προς το μέγεθος της εισόδου. Έστω ότι το διάνυσμα της εισόδου είναι μεγέθους n (έχει n στοιχεία) και έστω T(n) ο χρόνος που χρειάζεται στη χειρότερη περίπτωση (όπου το κλειδί δεν υπάρχει στο διάνυσμα) για να βρει τη θέση του κλειδιού, ψάχνοντας σε όλο το διάνυσμα. Και έστω ότι η σύγκριση παίρνει σταθερό χρόνο c. Τότε,
Ολιντίνα
Η Ολιντίνα (Olindina) είναι ένας δήμος της Βραζιλίας στην πολιτεία της Μπαΐα (Bahia). Βρίσκεται σε μια απόσταση 43,7 χιλιομέτρων από την περιφερειακή πόλη της Tobias Barreto-Sergipe και απέχει περίπου 200 χλμ. από την πρωτεύουσα της πολιτείας Σαλβαντόρ. Ο πληθυσμός της το 2004 ήταν 25.164 κάτοικοι.
Το όνομά της το πήρε από την πόλη Ολιντίνα, το αρχικό όνομα της οποίας ήταν Μουκάμπο (Mucambo), μετά Νουέβα Ολίντα (Nova Olinda) και τέλος το σημερινό Ολιντίνα (Olindina).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βραζιλίας
Ισδιγέρδης Β΄ της Περσίας
Ο Ισδιγέρδης Β΄ της Περσίας (... - 457) ήταν ο 15ος βασιλιάς της Περσίας από την δυναστεία των Σασσανιδών μεταξύ 438 και 457, γιος και διάδοχος του βασιλιά της Περσίας Βαράμη Ε΄. Μόλις ανέβηκε στον θρόνο μετακίνησε την πρωτεύουσα του στο Χουρασάν για να αντιμετωπίσει τους Ούννους. Αυτό τον βοήθησε να κερδίσει τον έλεγχο στη Βακτρία και τα ανατολικά εδάφη του, κτίζοντας πολλές νέες οχυρώσεις. Ο Θεοδόσιος Β' (401 - 450) αυτοκράτορας του Βυζαντίου (408 - 450) αναζητούσε επίμονα να τον συναντήσει, τελικά στην συνάντηση που έγινε μεταξύ τους συμφωνήθηκε να μην κτίσουν νέες οχυρώσεις στις συνοριακές περιοχές. Στην συνέχεια μετά από πολλές μάχες ώς το 450 νίκησε και έδιωξε τους Κιδαρίτες. Ύστερα από υποψίες για προδοσία στο στράτευμα από τους χριστιανούς άρχισε πολλές καταδιώξεις κατά των θρησκευτικών μειονοτήτων ιδιαίτερα των χριστιανών ενώ ήταν πιο ελαστικός στους Ιουδαίους. Στη μάχη του Βαρτανάντζ (451) κατέπνιξε εξέγερση χριστιανών Αρμενίων με τον περίφημο στρατηγό Βάρδα Μαμικονιάν άγιο και εθνικό ήρωα των Αρμενίων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα όλοι οι ικανοί Αρμένιοι στρατιωτικοί να καταφύγουν στον Βυζαντινό στρατό. Στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του ο Ισδεγέρδης Β' ασχολήθηκε ξανά με τους Κεδαρίτες. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ορμίσδας Γ' ο οποίος ανατράπηκε την ίδια χρονιά από τον άλλο γιο του Περόζη Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Σασσανιδών
Γεώργιος Πεντζίκης
Ο Γεώργιος Πεντζίκης ήταν Έλληνας μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τη Θεσσαλονίκη που διακρίθηκε για τη σημαντική δράση του ως πράκτορας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη και ήταν γιατρός. Το 1898 εντάχθηκε στην Φιλόπτωχο Αδελφότητα Ανδρών Θεσσαλονίκης που αποτελούσε ελληνική πατριωτική οργάνωση που δραστηριοποιούνταν ήδη από το 1871 ενάντια στην βουλγαρική διείσδυση στη Θεσσαλονίκη.
Το 1905 μετά από συνεννόηση της Φιλοπτώχου με τον Αθανάσιο Σουλιώτη τοποθετήθηκε στο «Εκτελεστικό» της Ελληνικής Οργάνωσης, του οποίου μάλιστα ανέλαβε την αρχηγία καταφέρνοντας να αναδειχτεί σε σημαντικό στέλεχος του Κέντρου Θεσσαλονίκης του Μακεδονικού Κομιτάτου. Ως υπεύθυνος του εκτελεστικού τμήματος, συνεργάστηκε με τους Αθανάσιο Βόγα, Ιωάννη Εμίρη, Θεόδωρο Ζλατάνο, Αθανάσιο Καλλιδόπουλο, Γεώργιο Διβόλη, Ευάγγελο Δούμα, Αργύριο Ζάχο, Δημήτριο Μαργαρόπουλο κλπ σε επιχειρήσεις εντός της πόλης της Θεσσαλονίκης αλλά και στα πέριξ, κατά βουλγαρικών κυρίως στόχων μέχρι και το 1908 όταν η επανάσταση των Νεότουρκων οδήγησε στη λήξη του Μακεδονικού Αγώνα. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου κινδύνευσε μια φορά λόγω προσαγωγής του από τις οθωμανικές αρχές για ανάκριση μετά από χτύπημα του κομιτάτου εναντίον βουλγαρικού στόχου, μετά όμως από ενέργειες της οργάνωσης για την αθώωσή του κατάφερε να απαλλαγεί από τις κατηγορίες και να συνεχίσει τη δράση του.
Τεσσεράκτιο
thumb|Προβολή ενός περιστρεφόμενου τεσσερακτίου σε [[δισδιάστατος χώρος|δισδιάστατο προβολικό χώρο που δίνει την εντύπωση του τρισδιάστατου. Αυτό το τεσσεράκτιο είναι στερεό και δεν αλλάζει σχήμα: αυτό που αλλάζει είναι η προβολή του.]]
Γεώργιος Πεντζίκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Μακεδόνες
Τεσσεράκτιο
Ο όρος προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις "τέσσερις ακτίνες". Επίσης, ονομάζεται και 4-κύβος (υπερκύβος σε τετραδιάστατο χώρο).
Το τεσσεράκτιο έχει 32 ίσες ακμές, 16 κορυφές, οι ακμές του σχηματίζουν 24 ίσα τετράγωνα, και σε αυτό διακρίνονται 8 ίσοι κύβοι. Όλες του οι γωνίες είναι ορθές, παρόλο που ο τρόπος προβολής του δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι δεν είναι. Η ίδια ψευδαίσθηση δημιουργείται όταν ένας κύβος παρατηρείται σε δισδιάστατο προβολικό χώρο.
Το σχήμα του τεσσερακτίου είναι δύσκολα αντιληπτό, η προβολή του όμως στον τρισδιάστατο χώρο -με μορφή ολογράμματος ή άλλων μέσων- καθιστά πιο εύκολα αντιληπτή την δομή και την φύση του.
Παναχαϊκή Γ.Ε. (πετοσφαίριση γυναικών)
Η Παναχαϊκή Γ.Ε. είναι σύλλογος πετοσφαίρισης που εδρεύει στην Πάτρα και αποτελεί τμήμα του ομώνυμου αθλητικού σωματείου.
Σμόκιν
μικρογραφία|Ο [[Ρόναλντ Ρήγκαν|Πρόεδρος Ρόναλντ Ρέιγκαν κάνει πρόποση φορώντας μονόπετο σμόκιν]] Το σμόκιν (smoking) ή κοστούμι δείπνου (όπως είναι ευρέως έτσι γνωστό στην Ελλάδα και σε πολλές γερμανόφωνες και μη χώρες της Ευρώπης),ονομάζεται επίσης tuxedo (στις Η.Π.Α.) ή dinner jacket (στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις χώρες της Κοινοπολιτείας) είναι ένα ημι-επίσημο μαύρο κοστούμι δύο ή τριών τεμαχίων μονόπετο ή σταυρωτό που φοριέται κατα κανόνα σύμφωνα με τον ενδυματολογικό κώδικα των δυτικών κοινωνιών για επίσημες βραδινές περιστάσεις δηλαδή μετά απο τις 6 μ.μ. π.χ. σε ενα ρεβεγιόν ή ενα δείπνο. Διακρίνεται κυρίως από τα μεταξωτά πέτα του σακακιού, και από τις εξωτερικές ραφές του παντελονιού που είναι διακοσμημένες με μία μεταξωτή λωρίδα που ονομάζεται τρέσα σε αντίθεση με το παντελόνι του φράκου που κοσμείται απο μια διπλή τρέσα.
Παναχαϊκή Γ.Ε. (πετοσφαίριση γυναικών)
Το τμήμα υπήρχε ήδη προπολεμικά. Η εφημερίδα Αθλητική Εβδομάς του 1928 αναφέρει φιλικά παιχνίδια του τμήματος με την Γ.Ο. Πατραΐδων και τον Ολυμπιακό Πατρών, ενώ επίσης την ίδια χρονιά η Παναχαϊκή διοργάνωνε το τοπικό πρωτάθλημα Πατρών στις γυναίκες.
Το τμήμα γυναικών επανιδρύθηκε το 2008 και αγωνίζεται στα τοπικά πρωταθλήματα, διαθέτει τμήματα υποδομών νεανίδων κορασίδων και παγκορασίδων. Ξεκίνησε από την Β΄ Κατηγορία του Πρωταθλήματος Ε.Σ.ΠΕ. Πελοποννήσου και την ίδια χρονιά κατέκτησε την πρωτιά και τον τίτλο καθώς και την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία. Την ομάδα αποτελούσαν οι Τριανταφυλλοπούλου (παίκτρια-προπονήτρια), Μουτζούρη, Αντωνιάδου, Συραγάκη, Παγώνη, Καράκογλου, Παπαδημητρίου, Μολδοβανίδη, Καρρά, Γεωργίου, Λαμπροπούλου και Σφαέλου.
Σμόκιν
Πώς φοριέται
Όπως παραδοσιακά ορίζεται από τον 20ο αιώνα στον Δυτικο ενδυματολογικό κώδικα για το ημι-επίσημο βραδινό ντύσιμο black tie ή cravate noire (όπως έχει καθιερωθεί ο όρος να αναφέρεται κυρίως σε προσκλήσεις και άλλα επίσημα έγραφα), το κοστούμι είναι είτε μαύρο ή μπλε μαύρο ή λευκό (μόνο το σακάκι), φοριέται με επίσημο λευκό πουκάμισο όπου διαθέτει γαλλικές μανσέτες που δένονται με μανικετόκουμπα, μαύρο δετό παπιγιόν, μαύρο γιλέκο (αν υπάρχει), τιράντες, μαύρες κάλτσες μέχρι το γόνατο, ζωνάρι(απαραίτητο μόνο όταν φοριέται με μονόπετο σακάκι), λευκο μαντηλι, μαυρο παπουτσι λουστρινι είτε oxford είτε με σατέν φιόγκο (opera pumps).
Παναχαϊκή Γ.Ε. (πετοσφαίριση γυναικών)
Τις περιόδους 2010, 2011, 2012, και 2013 με προπονήτρια και παίκτρια την Λούλα Τριανταφυλλοπούλου αγωνίστηκε στην Α1 Κατηγορία του τοπικού πρωταθλήματος με την τελευταία χρονιά να υποβιβάζεται στην Α2. Το 2014 κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα κερδίζοντας την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα.
Σμόκιν
Ιστορία
Το σημερινό σμόκιν εξελίχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα από το σακάκι καπνίσματος το οποίο υπάρχει ως και σήμερα.
Παναχαϊκή Γ.Ε. (πετοσφαίριση γυναικών)
Διαχρονική πορεία
thumb|right|250px|Η ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών της Παναχαϊκής την σεζόν 2011-12.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π.
Σμόκιν
Ιστορία
Κατηγορία:Ένδυση Κατηγορία:Επίσημη ενδυμασία Κατηγορία:Ενδυματολογικοί κώδικες
Δημοκρατία του Αγίου Τίτου
Δημοκρατία του Αγίου Τίτου ονομάστηκε η αυτόνομη και ανεξάρτητη δημοκρατία που ανακήρυξαν στην Κρήτη το 1363 Κρήτες και Βενετοί τιμαριούχοι, όταν κατέλυσαν τη βενετική κυριαρχία. Η επανάσταση αυτή τερματίστηκε το επόμενο έτος 1364, όταν οι Ενετοί κατέλαβαν το Χάνδακα (Ηράκλειο).
Συγκεκριμένα από εκείνη την εποχή μέχρι τον 18ο αιώνα η Κρήτη διατελούσε υπό τη κυριαρχία των Ενετών, την δε διοίκησή της, ασκούσε η Ενετική Δημοκρατία μέσω αρμοστή που έφερε τον τίτλο Δούκας του Βασιλείου της Κρήτης, με έδρα τον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο). Για τη μεγαλύτερη ασφάλεια η Ενετία είχε κτίσει πολλά φρούρια (κάστρα) σε διάφορες περιοχές στις οποίες και είχε εγκαταστήσει πολλούς αποίκους ως τιμαριούχους. Στη περίοδο αυτή της Ενετοκρατίας βεβαίως και δεν έπαυσαν οι επαναστάσεις κατά των Ενετών που δεν ήταν και λίγες. Μία από τις σημαντικότερες ήταν και εκείνη του 1363 η οποία είχε το χαρακτηριστικό ότι οργανώθηκε και διεξάχθηκε υπό των Ενετών εποίκων με τη συνεργασία και του ελληνικού στοιχείου.
Αιτία της επανάστασης εκείνης ήταν ένα πλήθος από δυσαρέσκειες πρώτα των Ευγενών Ενετών αποίκων της Κρήτης κατά της μητροπολιτικής κυβέρνησης οι οποίοι δεν αναγνωρίζονταν ισότιμοι με εκείνων της Βενετίας αποκλειομένων έτσι επί των ανωτάτων αξιωμάτων όπως π.χ. του Δούκα, των δουκικών συμβούλων, καστελάνων κ.λπ., αλλά και κυρίως από αυθαιρεσίες των εκάστοτε αρμοστών, που εκδηλώθηκε ιδιαίτερα με αφορμή μια νεότερη φορολογία 3.000 υπέρπυρων για τον καθαρισμό και την εκβάθυνση του λιμένα του Χάνδακα, που για κείνη την εποχή κρίθηκε πολύ υψηλή αλλά και ύποπτη προκειμένου να χρησιμοποιηθεί στον ενετοτουρκικό πόλεμο.
Έτσι οι έποικοι Ενετοί (οι οικογένειες Gradonico και Venier) υπό την ηγεσία του Οίκου των Γραδενίγων, βοηθούμενοι κυρίως από τον φιλόδοξο Κρητικό Ιωάννη Καλλέργη, ισχυρό προύχοντα της Κρήτης, που συγκρότησε ένοπλες ομάδες Κρητών, στις 8 Αυγούστου του 1363 στην εκκλησία του Αγίου Τίτου πήραν την απόφαση ν΄ αντισταθούν και την επομένη 9 Αυγούστου κατέλαβαν το Δουκικό μέγαρο, συνέλαβαν, καθαίρεσαν και φυλάκισαν τον αρμοστή Λεονάρδο Δάνδολο με τους δύο συμβούλους του, κατέλαβαν όλα τα φρούρια, και κήρυξαν τη Κρήτη ως ανεξάρτητη δημοκρατία.
Αμέσως μετά συνήλθε 35μελής επιτροπή, ως είδος συνταγματικής συνέλευσης η οποία εξέλεξε ως Δούκα τον Μάρκο Γραδόνικο (τον πρεσβύτερο) με τον τίτλο του Διοικητή και Ρέκτορα, με τέσσερις συμβούλους καθώς και Μέγα Συμβούλιο με τη συμμετοχή και Κρητών, ενώ στη συνέχεια κατάρτισε τον καταστατικό χάρτη της νέας Πολιτείας. Σύμφωνα μ΄ εκείνο το Χάρτη η Κρήτη ανακηρύχθηκε: "Πολιτεία αυτοκρατής, αδέσποτος, υπό σεπτήν προστασίαν Αγίου θαυματουργού Τίτου, αποστόλου και πάτρωνος της νήσου ταύτης". Συγχρόνως καθιερώθηκε ως επίσημη θρησκεία: "η ιερωτάτη των ιθαγενών γραικική", ενώ καταργήθηκε η σημαία της ενετικής Δημοκρατίας και συστάθηκε ενδεκαμελές εκτελεστικό Σώμα υπό τη προεδρία μέλους της οικογένειας Γραδενίγου στον οποίο και τελικά ανατέθηκε η Κυβέρνηση.
Η Δημοκρατία του Αγίου Τίτου διατηρήθηκε μόλις 16 μήνες. Όταν η Γαληνότατη Δημοκρατία πληροφορήθηκε την αποστασία του Βασιλείου (Δουκάτου) της Κρήτης απέστειλε ενισχυμένο στόλο και στρατό όπου και κατέστειλε γρήγορα την επανάσταση επαναφέροντας το πρότερο καθεστώς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασίλειο της Κάντια Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων
Βενετική Δημοκρατία
Η Γαληνοτάτη Βενετική Δημοκρατία (Βενετικά: (Serenìsima) Repùblica Vèneta ή Repùblica de Venesia, Ιταλικά: Serenissima Repubblica di Venezia) υπήρξε ανεξάρτητο κράτος με πρωτεύουσα την πόλη της Βενετίας στην βορειοανατολική Ιταλία. Επιβίωσε για πάνω από χίλια χρόνια, από τα τέλη του 7ου αιώνα ως το 1797 και αποτέλεσε σημαντικό οικονομικό και εμπορικό κέντρο κατά τον ύστερο Μεσαίωνα και την Αναγέννηση.
Η Δημοκρατία της Βενετίας (ιταλικά: Repubblica di Venezia, βενετσιάνικα: Repùblega de Venèsia) ή Δημοκρατία της Βενετίας (ιταλικά: Repubblica Veneta , βενετσιάνικα: Repùblega Vèneta), παραδοσιακά γνωστή ως La Serenissima (ελληνικά: Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, ιταλικά: Serenissima Repubblica di Venezia, βενετσιάνικα: Serenìsima Repùblega de Venèsia), ήταν κυρίαρχο κράτος και ναυτική δημοκρατία σε τμήματα της σημερινής Ιταλίας (κυρίως βορειοανατολική Ιταλία) που υπήρχε για 1100 χρόνια από το 697 μ.Χ. έως το 1797 μ.Χ. Με επίκεντρο τις κοινότητες της λιμνοθάλασσας της ευημερούσας πόλης της Βενετίας, ενσωμάτωσε πολυάριθμες υπερπόντιες κτήσεις στις σημερινές χώρες Κροατία, Σλοβενία, Μαυροβούνιο, Ελλάδα, Αλβανία και Κύπρο. Η δημοκρατία αυτή εξελίχθηκε σε εμπορική δύναμη κατά το Μεσαίωνα και ενίσχυσε αυτή τη θέση της κατά την Αναγέννηση. Οι πολίτες της μιλούσαν την ακόμη σωζώμενη βενετσιάνικη, αν και οι εκδόσεις στα (φλωρεντίνικα) ιταλικά έγινε ο κανόνας κατά την Αναγέννηση.
Στα πρώτα χρόνια της ευημερούσε από το εμπόριο αλατιού. Τους επόμενους αιώνες η πόλη-κράτος καθιέρωσε μια θαλασσοκρατία. Κυριάρχησε στο εμπόριο στη Μεσόγειο Θάλασσα, συμπεριλαμβανομένου του εμπορίου μεταξύ της Ευρώπης και της Βόρειας Αφρικής, καθώς και της Ασίας. Το Βενετικό ναυτικό χρησιμοποιήθηκε στις Σταυροφορίες, κυρίως στην Τέταρτη. Ωστόσο η Βενετία αντιλαμβανόταν τη Ρώμη ως εχθρό και διατήρησε υψηλά επίπεδα θρησκευτικής και ιδεολογικής ανεξαρτησίας που προσωποποιήθηκε από τον Πατριάρχη της Βενετίας και μια εξαιρετικά ανεπτυγμένη ανεξάρτητη εκδοτική βιομηχανία που χρησίμευσε ως καταφύγιο από την Καθολική λογοκρισία για πολλούς αιώνες. Η Βενετία πέτυχε εδαφικές κατακτήσεις κατά μήκος της Αδριατικής Θάλασσας. Στέγαζε μια εξαιρετικά εύπορη τάξης εμπόρων, που υποστήριζε περίφημη τέχνη και αρχιτεκτονική στις λιμνοθάλασσες της πόλης. Οι Βενετοί έμποροι ήταν χρηματοδότες με επιρροή στην Ευρώπη. Η πόλη ήταν επίσης η γενέτειρα μεγάλων Ευρωπαίων εξερευνητών όπως ο Μάρκο Πόλο, καθώς και μπαρόκ συνθετών, όπως ο Αντόνιο Βιβάλντι και ο Μπενεντέτο Μαρτσέλο, και διάσημων ζωγράφων όπως ο δάσκαλος της Αναγέννησης Τιτσιάνο.
Το άνοιγμα νέων εμπορικών οδών προς την Αμερική και τις Δυτικές Ινδίες μέσω του Ατλαντικού Ωκεανού σηματοδότησε την αρχή της παρακμής της Βενετίας ως ισχυρής ναυτικής δημοκρατίας. Η πόλη-κράτος υπέστη ήττες από το ναυτικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1797 η Δημοκρατία λεηλατήθηκε από τις υποχωρούσες Αυστριακές και στη συνέχεια Γαλλικές δυνάμεις, μετά από την εισβολή του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, και η Δημοκρατία της Βενετίας διαιρέθηκε στην Αυστριακή Ενετική Επαρχία, την Πέραν των Αλπεων Δημοκρατία, ένα γαλλικό εξαρτημένο κράτος, και τους Γαλλικούς Νομούς της Ελλάδας του Ιονίου. Η Βενετία έγινε μέρος της ενοποιημένης Ιταλίας το 19ο αιώνα.
Ονομα
Ήταν επίσημα γνωστή ως Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας (ιταλικά: Serenissima Repubblica di Venezia, βενετσιάνικα: Serenìsima Repiovega Vèneta, ή βενετσιάνικα: Repiovega de Venesia) και αναφέρεται συχνά ως La Serenissima, λόγω του τίτλου της ως μια από τις «Γαληνοτάτες Δημοκρατίες».
Ιστορία
Οι κοινότητες αυτές υπάγονταν στην εξουσία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Κάποια στιγμή τις πρώτες δεκαετίες του 8ου αιώνα οι κάτοικοι της Βυζαντινής επαρχίας της Βενετίας εξέλεξαν τον πρώτο τους ηγέτη Ορσο (ή Όρσο Ιπάτο), που επικυρώθηκε από την Κωνσταντινούπολη και του δόθηκαν οι τίτλοι ύπατος και δουξ. Ήταν ο πρώτος στην ιστορία Δόγης της Βενετίας. Η παράδοση, ωστόσο, που μαρτυρείται για πρώτη φορά στις αρχές του 11ου αιώνα, αναφέρει ότι οι Βενετοί ανακήρυξαν για πρώτη φορά δούκα κάποιον Αναφέστο Παυλίκιο το 697, αν και αυτή η ιστορία χρονολογείται όχι νωρίτερα από το χρονικό του Ιωάννη του Διακόνου. Σε κάθε περίπτωση οι πρώτοι δόγηδες είχαν τη βάση τους στην Ερακλέα.
Aνοδος
Ο διάδοχος του Όρσο Τεοντάτο μετέφερε την έδρα του από την Ερακλέα στο Μαλαμόκκο τη δεκαετία του 740. Ήταν γιος του Ορσο και αντιπροσώπευε την προσπάθεια του πατέρα του να ιδρύσει μια δυναστεία. Τέτοιες απόπειρες ήταν συνηθισμένες μεταξύ των δόγηδων των λίγων πρώτων αιώνων της βενετσιάνικης ιστορίας, αλλά όλες απέβησαν τελικά άκαρπες. Επί της κυβέρνησης του Τεοντάτο η Βενετία έγινε η μόνη εναπομείνασα βυζαντινή κτήση στο βορρά, και η μεταβαλλόμενη πολιτική της Φραγκικής Αυτοκρατορίας άρχισε να αλλάζει τις φατριακές διαιρέσεις εντός της Βενετίας.
Μια φατρία ήταν σαφώς φιλοβυζαντινή, που ήθελε να διατηρηθεί η στενή σύνδεση με την Αυτοκρατορία. Μια άλλη φατρία, δημοκρατικής φύσης, πίστευε στη συνέχιση μιας πορείας προς την πρακτική ανεξαρτησία. Η άλλη κύρια παράταξη ήταν φιλοφραγκική. Υποστηριζόμενη ως επί το πλείστον από κληρικούς (σύμφωνα με τις παπικές συμπάθειες της εποχής) θεωρούσε το νέο Καρολίγγειο βασιλιά των Φράγκων, Πιπίνο το Βραχύ, ως τον καλύτερο πάροχο άμυνας κατά των Λομβαρδών. Μια μικρή φιλολομβαρδική φατρία ήταν αντίθετη στους στενούς δεσμούς με οποιαδήποτε από αυτές τις πιο μακρινές δυνάμεις και ενδιαφερόταν να διατηρήσει την ειρήνη με το γειτονικό Λομβαρδικό βασίλειο, που περιέβαλε από παντού πλην της θάλασσας τη Βενετία.
Εκείνη την περίοδο η Βενετία είχε αναπτύξει ένα ακμάζον δουλεμπόριο, αγοράζοντας στην Ιταλία, μεταξύ άλλων τόπων, και πουλώντας στους Μαυριτανούς στη Βόρεια Αφρική (ο ίδιος ο Πάπας Ζαχαρίας φέρεται να απαγόρευσε το εμπόριο αυτό έξω από τη Ρώμη). Όταν η πώληση Χριστιανών σε Μουσουλμάνους απαγορεύτηκε μετά το pactum Lotharii (μεταξύ Βενετίας και Αυτοκρατορίας των Καρολιδών, οι Βενετοί άρχισαν να πωλούν Σλάβους και άλλους Ανατολικοευρωπαίους μη χριστιανούς σκλάβους σε μεγαλύτερους αριθμούς. Καραβάνια σκλάβων ταξίδευαν από την Ανατολική Ευρώπη, μέσω των περασμάτων των Αλπεων στην Αυστρία, για να φτάσουν στη Βενετία. Τα σωζόμενα αρχεία εκτιμούσαν τις σκλάβες σε ένα τριτημόριον (περίπου 1,5 γραμμάριο χρυσού ή περίπου το 1⁄3 του δηναρίου) και τους άνδρες σκλάβους, που ήταν περισσότεροι, σε μια σάιγκα (που ήταν πολύ λιγότερο). Οι ευνούχοι ήταν ιδιαίτερα πολύτιμοι, και εμφανίστηκαν στη Βενετία, καθώς και σε άλλα εξέχοντα σκλαβοπάζαρα, «οίκοι ευνουχισμού» για να καλύψουν αυτή τη ζήτηση.  Πράγματι η Βενετία δεν ήταν η μόνη ιταλική πόλη που ασχολείτο με το εμπόριο σκλάβων στη μεσαιωνική Ευρώπη.
Πρώιμος Μεσαίωνας
Οι διάδοχοι του Ομπελέριο κληρονόμησαν μια ενωμένη Βενετία. Με την Ειρήνη του Νικηφόρου Α΄ (803–814) οι δύο αυτοκράτορες είχαν αναγνωρίσει ότι η Βενετία ανήκε στη βυζαντινή σφαίρα επιρροής. Πολλούς αιώνες αργότερα οι Βενετοί ισχυρίστηκαν ότι η συνθήκη είχε αναγνωρίσει de facto την ανεξαρτησία της Βενετίας, αλλά η αλήθεια αυτού του ισχυρισμού αμφισβητείται από τους σύγχρονους μελετητές. Ένας βυζαντινός στόλος έπλευσε στη Βενετία το 807 και καθαίρεσε τον Δόγη, αντικαθιστώντας τον με Βυζαντινό κυβερνήτη. Ωστόσο επί της κυβέρνησης της οικογένειας Παρτετσιπάτσιο η Βενετία εξελίχθηκε στη σύγχρονη μορφή της.
Με τη φυγή του πατριάρχη στο Γκράντο μετά την εισβολή των Λομβαρδών το πατριαρχείο χωρίστηκε στα δύο: το ένα στην ηπειρωτική χώρα, υπό τον έλεγχο των Λομβαρδών και αργότερα των Φράγκων, και το άλλο στο Γκράντο στις λιμνοθάλασσες και τις περιοχές υπό τον έλεγχο του Βυζαντίου, που αργότερα θα γίνει Πατριαρχείο Βενετίας. Με τα λείψανα του Αποστόλου στα χέρια της η Βενετία μπορούσε και πάλι να ισχυριστεί ότι είναι η νόμιμη κληρονόμος της Ακυληίας. Στον Ύστερο Μεσαίωνα αυτό θα ήταν η βάση για τη νομιμοποίηση της κατάληψης των τεράστιων περιοχών του πατριαρχείου στο Φριούλι και προς τα ανατολικά. Επί της βασιλείας του διαδόχου των Παρτετσιπάτσιο Πιέτρο Τραντονίκο η Βενετία άρχισε να εδραιώνει τη στρατιωτική της δύναμη, που θα επηρέαζε μια μεταγενέστερη σταυροφορία και θα κυριαρχούσε στην Αδριατική για αιώνες. Ο Τραντονίκο εξασφάλισε τη θάλασσα πολεμώντας τους Ναρεντίνους και τους Σαρακηνούς πειρατές. Η διακυβέρνηση του Τραντονίκο ήταν μακρά και επιτυχημένη (837–64), αλλά τον διαδέχθηκαν οι Παρτετσιπάτσιο και μια δυναστεία φάνηκε να είχε τελικά ιδρυθεί. Γύρω στο 841 η Δημοκρατία της Βενετίας έστειλε ένα στόλο από 60 γαλέρες (η καθεμία μετέφερε 200 άνδρες) για να βοηθήσει τους Βυζαντινούς να εκδιώξουν τους Άραβες από τον Κρότωνα αλλά απέτυχε. Το 1000 ο Πιέτρο Β΄ Ορσεόλο έστειλε ένα στόλο 6 πλοίων για να νικήσει τους Ναρεντίνους πειρατές από τη Δαλματία.
Μέσος Μεσαίωνας
[[File:Repubblica di Venezia.png|thumb|Η Δημοκρατία της Βενετίας το 15ο–16ο αιώνα. {{Legend|#910000|Βενετία}} {{Legend|#CD0D08|H eπικράτεια στις αρχές του 15ου αι.}} {{Legend|#EF0000|Mεταγενέστερες κτήσεις}} {{Legend|#FFA8A8|Προσωρινές κτήσεις}} {{Legend|#F3F1A6|Θάλασσες κυριαρχούμενες από τους Βενετούς στις αρχές του 16ου αι.}}
{{Legend|#AADC78|Οθωμανική Αυτοκρατορία}} ]] Κατά το Μέσο Μεσαίωνα η Βενετία έγινε εξαιρετικά πλούσια μέσω του ελέγχου της του εμπορίου μεταξύ της Ευρώπης και του Λεβάντε και άρχισε να επεκτείνεται στην Αδριατική Θάλασσα και πέρα ​​από αυτήν Το 1084 ο Ντομένικο Σέλβο ηγήθηκε προσωπικά ενός στόλου εναντίον των Νορμανδών, αλλά ηττήθηκε και έχασε εννέα μεγάλες γαλέρες, τα μεγαλύτερα και πιο βαριά οπλισμένα πλοία του Βενετικού πολεμικού στόλου. Η Βενετία ενεπλάκη στις Σταυροφορίες σχεδόν από την αρχή. Διακόσια βενετικά πλοία βοήθησαν στην κατάληψη των παράκτιων πόλεων της Συρίας μετά την Α΄ Σταυροφορία. Το 1110 ο Ορντελάφο Φαλιέρο διέταξε προσωπικά ένα βενετικό στόλο 100 πλοίων να βοηθήσει τον Βαλδουίνο Α' της Ιερουσαλήμ και τον Σίγκουρντ Α' Μάγκνουσον, βασιλιά της Νορβηγίας στην κατάληψη της πόλης της Σιδώνας (στο σημερινό Λίβανο). Το 1123 τους παραχωρήθηκε ουσιαστικά αυτονομία στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ με το Pactum Warmundi.
Το 1183 η πόλη Ζάρα (κροατικά: Ζάνταρ) επαναστάτησε με επιτυχία κατά της Ενετοκρατίας. Στη συνέχεια η πόλη τέθηκε υπό τη διπλή προστασία του Πάπα και του Eμερικ, βασιλιά της Ουγγαρίας. Οι Δαλματοί αποσχίσθηκαν με συνθήκη το 1199 από την Ουγγαρία, την οποία πλήρωσαν με τμήμα της Μακεδονίας. Το 1201 η πόλη Ζάρα αναγνώρισε τον Έμερικ ως κυρίαρχο.
13ος αιώνας
Οι ηγέτες της Δ΄ Σταυροφορίας (1202–04) συμφώνησαν με τη Βενετία για την παροχή ενός στόλου για μεταφορά στο Λεβάντε. Όταν οι σταυροφόροι δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν για τα πλοία, ο Δόγης Ενρίκο Ντάντολο πρόσφερε τη μεταφορά αν οι σταυροφόροι επρόκειτο να καταλάβουν τη Ζάρα, μια πόλη που είχε επαναστατήσει πριν από χρόνια και ήταν αντίπαλος της Βενετίας. Με την κατάληψη της Ζάρας η σταυροφορία εξετράπη και πάλι, αυτή τη φορά στην Κωνσταντινούπολη. Η κατάληψη και η λεηλασία της Κωνσταντινούπολης έχει περιγραφεί ως μία από τις πιο κερδοφόρες και επαίσχυντες λεηλασίες πόλης στην ιστορία.
Οι Βενετοί διεκδίκησαν μεγάλο μέρος των λαφύρων, συμπεριλαμβανομένων των διάσημων τεσσάρων χάλκινων αλόγων, που αφαιρέθηκαν για να κοσμήσουν τη Βασιλική του Αγίου Μάρκου. Επιπλέον στο διαμελισμό των βυζαντινών εδαφών που ακολούθησε η Βενετία απέκτησε μεγάλη έκταση στο Αιγαίο Πέλαγος, που θεωρητικά ανερχόταν στα τρία όγδοα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Επίσης απέκτησε τα νησιά Κρήτη (Candia) και Εύβοια (Τριτημόριοι της Εύβοιας). ο σημερινός πυρήνας της πόλης των Χανίων στην Κρήτη είναι σε μεγάλο βαθμό ενετικής κατασκευής, χτισμένος πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης της Κυδωνίας.
Τα νησιά του Αιγαίου αποτέλεσαν το Ενετικό Δουκάτο του Αρχιπελάγους. Περί το 1223/24 ο τότε άρχοντας της Φιλιππούπολης, Ζεράρ ντ' Eστρέ, perhaps a form of Estrœung δήλωσε έτοιμος να αναγνωρίσει την επικυριαρχία της Δημοκρατίας της Βενετίας σε ένα μέρος των κτήσεών του. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία επανιδρύθηκε το 1261 από τον Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο, αλλά δεν ανέκτησε ποτέ ξανά την προηγούμενη ισχύ της και τελικά κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς Τούρκους.
Η Δημοκρατία της Βενετίας διεξήγαγε τον Πόλεμο του Κάστρου της Αγάπης εναντίον της Πάδοβας και του Τρεβίζο το 1215 και υπέγραψε εμπορική συνθήκη με τη Μογγολική Αυτοκρατορία το 1221..
Το 1295 ο Πιέτρο Γκραντενίγκο έστειλε ένα στόλο 68 πλοίων να επιτεθεί σε ένα Γενοβέζικο στόλο στην Αλεξανδρέττα και στη συνέχεια έναν άλλο 100 πλοίων να επιτεθεί πάλι στους Γενοβέζους το 1299. Από το 1350 ως το 1381 η Βενετία διεξήγαγε έναν πόλεμο με διαλείμματα με τους Γενουάτες. Αν και αρχικά ηττήθηκε τελικά κατέστρεψε το Γενοβέζικο στόλο στη Ναυμαχία της Κιότζα το 1380 και διατήρησε την εξέχουσα θέση της στις υποθέσεις της ανατολικής Μεσογείου σε βάρος της παρακμάζουσας αυτοκρατορίας της Γένοβας.
Η Serrata del Maggior Consiglio (Κλείδωμα του Μεγάλου Συμβουλίου) αναφέρεται στη συνταγματική διαδικασία, που ξεκίνησε με το Διάταγμα του 1297, με το οποίο η συμμετοχή στο Μεγάλο Συμβούλιο της Βενετίας έγινε κληρονομικός τίτλος. Δεδομένου ότι το Μεγάλο Συμβούλιο είχε το δικαίωμα να εκλέγει τον Δόγη, το Διάταγμα του 1297 σηματοδότησε μια σχετική αλλαγή στο σύνταγμα της Δημοκρατίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό των κατώτερων αριστοκρατών και των πληβείων από τη συμμετοχή στην κυβέρνηση της Δημοκρατίας.
14ος αιώνας
Το 1363 ξέσπασε στην υπερπόντια αποικία της Κάντιας (Κρήτη) η εξέγερση του Αγίου Τίτου κατά της Ενετοκρατίας. Ήταν μια κοινή προσπάθεια Βενετών αποίκων και Κρητών ευγενών, που επιχείρησαν να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος. Η Βενετία έστειλε έναν πολυεθνικό μισθοφόρο στρατό που σύντομα ανέκτησε τον έλεγχο των μεγάλων πόλεων. Ωστόσο η Βενετία ανακατέλαβε πλήρως την Κρήτη μόνο το 1368.
Στα τέλη του 14ου αιώνα η Βενετία είχε αποκτήσει κτήσεις στην ηπειρωτική Ιταλία, προσαρτώντας το Mέστρε και το Σερρεβάλε το 1337, το Τρεβίζο και το Μπασάνο ντελ Γκράπσα το 1339, το Οντέρζο το 1380 και το Κενέντα το 1389.
15ος αιώνας: Η επέκταση στην ηπειρωτική χώρα
Στις αρχές του 15ου αιώνα η δημοκρατία άρχισε να επεκτείνεται στην ενδοχώρα. Έτσι το 1404 αποκτήθηκαν η Βιτσέντσα, το Μπελλούνο και το Φέλτρε και το 1405 η Πάντοβα, η Βερόνα και το Eστε.
Η κατάσταση στη Δαλματία είχε διευθετηθεί το 1408 με ανακωχή με τον βασιλιά Σιγισμόνδο της Ουγγαρίας, αλλά οι δυσκολίες της Ουγγαρίας τελικά επέτρεψαν στη δημοκρατία να εδραιώσει την κυριαρχία της στην Αδριατική. Με τη λήξη της εκεχειρίας το 1420 η Βενετία εισέβαλε αμέσως στο Πατριαρχάτο της Ακυληίας και υπέταξε το Τράου, το Σπαλάτο, το Σπλιτ και άλλες πόλεις της Δαλματίας. Στη Λομβαρδία η Βενετία απέκτησε την Μπρέσια το 1426, το Μπέργκαμο το 1428 και την Κρεμόνα το 1499.
Το 1454 εξαρθρώθηκε στην Κάντια μια συνωμοσία για μια προγραμματισμένη εξέγερση κατά της Βενετίας. Της συνωμοσίας ηγήθηκε ο Σήφης Βλαστός αντιδρώντας στις θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις για την ένωση των Εκκλησιών που συμφωνήθηκαν στη Σύνοδο της Φλωρεντίας.
Το 1481 η Βενετία ανακατέλαβε το γειτονικό Ροβίγκο, που κατείχε προηγουμένως από το 1395 ως το 1438. Το Φεβρουάριο του 1489 το νησί της Κύπρου, παλαιότερα σταυροφορικό κράτος (το Βασίλειο της Κύπρου), προστέθηκε στις κτήσεις της Βενετίας.
Συμμαχία του Καμπραί, απώλεια της Κύπρου και Ναυμαχία της Ναυπάκτου
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ξεκίνησε τις θαλάσσιες εκστρατείες ήδη από το 1423, όταν διεξήγαγε επταετή πόλεμο με τη Βενετική Δημοκρατία για τον θαλάσσιο έλεγχο του Αιγαίου, του Ιονίου και της Αδριατικής. Οι πόλεμοι με τη Βενετία ξανάρχισαν μετά την κατάληψη του Βασιλείου της Βοσνίας από τους Οθωμανούς το 1463 και διήρκεσαν έως ότου υπογράφηκε ευνοϊκή συνθήκη ειρήνης το 1479 αμέσως μετά την περιπετειώδη πολιορκία της Σκόδρας. Το 1480 (ανενόχλητοι πλέον από το Βενετικό στόλο) οι Οθωμανοί πολιόρκησαν τη Ρόδο και κατέλαβαν για λίγο το Οτράντο. Το 1490 ο πληθυσμός της Βενετίας είχε αυξηθεί σε περίπου 180.000 άτομα.
Βαρτάν Μαμικονιάν
Ο Βαρτάν Μαμικονιάν (393 - 451) ή Άγιος Βαρτάν  ήταν ο πιο επιφανής Αρμένιος στρατηγός του 5ου αιώνα και από τους πιο γνωστούς στρατιωτικούς ηγέτες της χριστιανικής Αρμενίας. Μάρτυρας και άγιος της Αρμενικής εκκλησίας, το όνομα του μνημονεύεται στην θεία λειτουργία σε όλες τις Αρμενικές εκκλησίες ανά τον κόσμο. Επιβλητικός ανδριάντας του βρέθηκε στην πρωτεύουσα της Αρμενίας Γερεβάν. Όταν ο Βαρτάν έγινε αρχιστράτηγος της υπό περσική κυριαρχία Αρμενίας (432) ο Σασσανίδης βασιλιάς Βαράμης Ε΄ τον κάλεσε στην Κτησιφώντα. Με την επιστροφή του (450) αποκήρυξε την περσική θρησκεία του Ζωροαστρισμού, δήλωσε ότι παραμένει πιστός στην Αρμενική χριστιανική θρησκεία κηρύσσοντας επανάσταση για την απελευθέρωση των Αρμενίων από τους Πέρσες. Τελικά σκοτώθηκε πολεμώντας στην μάχη του Αβαραΐρ κατά των Περσών έναν χρόνο αργότερα, αντιμετωπίζοντας τα στρατεύματα του βασιλιά Ισδιγέρδη Β'. Ο αγώνας των Αρμενίων συνεχίστηκε με τον ανιψιό του Βαχάν Μαμικονιάν, γιό του αδελφού του. Ως αποτέλεσμα της δικής τους σκληρής αντίστασης οι Αρμένιοι πέτυχαν την αναγνώριση από τους Πέρσες της θρησκείας τους ώστε να την λατρεύουν ελεύθερα. Η διατήρηση της χριστιανικής θρησκείας συνετέλεσε ώστε να διασωθεί η αρμενική εθνική συνείδηση, και ο Βαρτάν Μαμικονιάν θεωρείται μια από τις πιο θρυλικές μορφές στην ιστορία των Αρμενίων. Η αρμενική εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο, κτίσθηκαν πολλές εκκλησίες στο όνομα του και η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Οκτωβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Αρμένιοι άγιοι Κατηγορία:Άγιοι προστάτες στρατιωτικών σωμάτων
Βενετική Δημοκρατία
Συμμαχία του Καμπραί, απώλεια της Κύπρου και Ναυμαχία της Ναυπάκτου
Ο πόλεμος με τους Οθωμανούς επαναλήφθηκε από το 1499 ως το 1503. Το 1499 η Βενετία συμμάχησε με το Λουδοβίκο ΙΒ' της Γαλλίας εναντίον του Μιλάνου, κερδίζοντας την Κρεμόνα. Την ίδια χρονιά ο Οθωμανός σουλτάνος ​​κινήθηκε για να επιτεθεί στη Ναύπακτο από την ξηρά και έστειλε ένα μεγάλο στόλο για να υποστηρίξει την επίθεσή του από τη θάλασσα. Ο Αντόνιο Γκριμάνι, περισσότερο επιχειρηματίας και διπλωμάτης παρά ναυτικός, ηττήθηκε στη Ναυμαχία του Ζόγκλου το 1499. Οι Τούρκοι λεηλάτησαν για άλλη μια φορά το Φρίουλι. Προτιμώντας την ειρήνη από τον ολοκληρωτικό πόλεμο τόσο κατά των Τούρκων όσο και στη θάλασσα η Βενετία παρέδωσε τις βάσεις Ναύπακτο, Δυρράχιο, Μεθώνη και Κορώνη.
Η προσοχή της Βενετίας απομακρύνθηκε από τη συνήθη ναυτική της θέση λόγω της ευαίσθητης κατάστασης στη Ρομάνια, τότε μια από τις πλουσιότερες χώρες της Ιταλίας, που ανήκε κατ' όνομα στα Παπικά Κράτη, αλλά ουσιαστικά ήταν χωρισμένη σε μια σειρά μικρών ηγεμόνων, που ήταν δύσκολο να ελεγχθούν από τα στρατεύματα της Ρώμης. Ανυπομονώντας να καταλάβουν κάποια από τα εδάφη της Βενετίας όλες οι γειτονικές δυνάμεις ενώθηκαν στη Συμμαχία του Καμπραί το 1508, υπό την ηγεσία του Πάπα Ιούλιου Β'. Ο Πάπας ήθελε τη Ρομάνια, ο Αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Α΄ το Φρίουλι και το Βένετο, η Ισπανία τα λιμάνια της Απουλίας, ο βασιλιάς της Γαλλίας την Κρεμόνα, ο βασιλιάς της Ουγγαρίας τη Δαλματία, και ο καθένας κάτι από τους άλλους. Η επίθεση εναντίον της τεράστιας δύναμης που επιστράτευσε η Βενετία ξεκίνησε από τη Γαλλία. Στις 14 Μαΐου 1509 η Βενετία ηττήθηκε κατά κράτος στη Μάχη του Ανιαντέλο, στην Γκιάρα ντ' Αντα, σηματοδοτώντας ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία της βενετικής ιστορίας. Γαλλικά και αυτοκρατορικά στρατεύματα κατέλαβαν το Βένετο, αλλά η Βενετία κατάφερε να απεγκλωβιστεί με διπλωματικές προσπάθειες. Τα λιμάνια της Απουλίας παραχωρήθηκαν για να έρθει σε συμβιβασμό με την Ισπανία και ο Πάπας Ιούλιος Β' αναγνώρισε σύντομα τον επικείμενο κίνδυνο από την ενδεχόμενη καταστροφή της Βενετίας (τότε ήταν η μόνη ιταλική δύναμη που μπορούσε να αντιμετωπίσει βασίλεια όπως η Γαλλία ή αυτοκρατορίες όπως η Οθωμανική).