cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλαμανδική ζωγραφική μπαρόκ
Θρησκευτικά θέματα
Στενά συνδεδεμένος με την εξέλιξη των μπαρόκ εικόνων για Αγία Τράπεζα είναι ο Ρούμπενς. Ζωγραφισμένο για τη Συντεχνία των οπλιτών αρκεβούζιου (arquebus) το τρίπτυχο Η Αποκαθήλωση (1611-14, Καθεδρικός ναός της Αμβέρσας). Οι πτέρυγες να απεικονίζουν την Επίσκεψη της Θεοτόκου στην Ελισάβετ και την Εμφάνιση του Ιησού στον Ναό, ενώ οι εξωτερικές πλευρές παρουσιάζουν τον Άγιο Χριστόφορο με τον ερημίτη, μια σημαντική αναφορά σχετικά με τις αντιλήψεις της Αντιμεταρρύθμισης σχετικά με την Τέχνη συνδυασμένες με τον νατουραλισμό, τον δυναμισμό και τη μνημειακότητα του μπαρόκ. Ο Γάλλος ζωγράφος και κριτικός τέχνης Ροζέ ντε Πιλ (Roger de Piles, 1635 – 1709) αναγράφει ότι "ο ζωγράφος έχει τόσο μπει στο πνεύμα του θέματός του, ώστε η θέαση αυτού του έργου έχει τη δύναμη να αγγίξει ακόμη και τον σκληρόκαρδο και να του εμφυσήσει την εμπειρία της θυσίας του Ιησού Χριστού προκειμένου να γίνει η Απολύτρωση".
Προσωπογραφίες
Αν και δεν ήταν κατά κύριο λόγο προσωπογράφος, η συμβολή του Ρούμπενς στα πορτρέτα περιλαμβάνει πρώιμα έργα, όπως το Πορτρέτο της Brigida Spinola-Doria (1606, Πινακοθήκη Τέχνης Ουάσιγκτον), πορτρέτα των δύο συζύγων του και πολυάριθμα πορτρέτα φίλων του αλλά και ευγενών. Πολύ σημαντική ήταν η επιρροή του στην προσωπογραφία του μπαρόκ ύφους, μέσω του μαθητή του Άντονι βαν Ντάικ, ο οποίος έγινε Αυλικός ζωγράφος του Καρόλου Α΄ στην Αγγλία, επηρεάζοντας ισχυρά τους Άγγλους προσωπογράφους. Άλλοι σημαντικοί προσωπογράφοι ήταν οι Κορνέλις ντε Φος και Γιάκομπ Γιόρντενς. Αν και η πλειονότητα των φλαμανδικών πορτρέτων είναι μνημειώδους χαρακτήρα με τους απεικονιζόμενους σε φυσικό μέγεθος, οι Χονζάλες Κόκουες και Χίλλις φαν Τίλμπορχ εξειδικεύτηκαν σε ομαδικές προσωπογραφίες μικρού σχετικά μεγέθους.
Ρωπογραφίες
Η ρωπογραφία, δηλ. η απεικόνιση σκηνών της καθημερινότητας, αποτελεί διαδεδομένο θέμα κατά τον 17ο αιώνα. Πολλοί καλλιτέχνες ακολούθησαν την παράδοση που δημιούργησε ο Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος απεικονίζοντας σκηνές καθημερινότητας χωρικών, αν και σκηνές από τη ζωή "ευγενέστερων" τάξεων, όπως απεικονίσεις μοντέρνα ντυμένων ζευγαριών σε χορούς ή σε κήπους, είναι επίσης συνηθισμένο θέμα. Ο Άντριεν Μπράουβερ, του οποίου οι μικροί σε μέγεθος πίνακες συχνά απεικονίζουν χωρικούς να καυγαδίζουν ή να πίνουν, είχε ιδιαίτερη επιρροή στους μεταγενέστερους καλλιτέχνες. Εικόνες μιας γυναίκας που ασχολείται με το νοικοκυριό έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς στη βόρεια Ολλανδία από τους Πίτερ ντε Χόοχ και Γιοχάνες Βερμέερ, αλλά δεν αποτελούσαν ιδιαίτερα σημαντικό θέμα στον νότο, αν και καλλιτέχνες όπως ο Γιάν Σίμπερεχτς το διερεύνησαν ως έναν βαθμό.
Η παράδοση του Μπρίγκελ
Η φλαμανδική ρωπογραφία είναι στενά συνδεδεμένη με την παράδοση που δημιούργησε ο Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος, ζωγραφίζοντας με ύφος που "πέρασε" απευθείας στον 17ο αιώνα μέσω αντιγράφων αλλά και νέων συνθέσεων από τους γιους του, Πίτερ Μπρίγκελ του νεότερου και Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Πολλοί από αυτούς τους πίνακες απεικονίζουν "kermis", δηλ. λειτουργία και εκδηλώσεις για τη θεμελίωση ενός ιερού ναού (ή μιας ενορίας) και προς τιμήν του πάτρονα, σκηνές με χωρικούς που παίρνουν μέρος σε διασκεδάσεις που λαμβάνουν χώρα σε εξωτερικούς χώρους και παρουσιάζονται υπό υπερυψωμένη γωνία θέασης. Καλλιτέχνες στην Ολλανδική Δημοκρατία, όπως οι γεννημένοι στη Φλάνδρα Ντάβιντ Φίνκμποονς και Ρούλαντ Σάβεραϊ δημιούργησαν επίσης παρόμοια έργα, καθιστώντας δημοφιλείς αγροτικές σκηνές της καθημερινότητας, στενά συνδεδεμένες τόσο με τη φλαμανδική όσο και την ολλανδική ζωγραφική.
Ο Άντριεν Μπράουβερ και οι οπαδοί του
Ο Άντριεν Μπράουβερ τυπικά ζωγράφιζε μικρού μεγέθους πίνακες με σκηνές που απεικονίζουν τραχείς χωρικούς να καυγαδίζουν, να μεθοκοπούν και εν γένει εμφανίζουν υπερβολική και αγενή συμπεριφορά. Γεννημένος στο Άουντενααρντε της Φλάνδρας (σήμερα στο Βέλγιο), δραστηριοποιήθηκε κατά τη δεκαετία του 1620 στο Άμστερνταμ και στο Χάαρλεμ, όπου επηρεάστηκε από τους Φρανς Χαλς και Ντιρκ Χαλς όπως και άλλους καλλιτέχνες που ήταν πιο "χαλαροί" στον τρόπο ζωγραφικής τους. Επιστρέφοντας στην Αμβέρσα, περί το 1631 ή 1632, εισήγαγε μια νέα φόρμα, η οποία άσκησε ιδιαίτερη επιρροή σε μεταγενέστερους καλλιτέχνες, ζωγραφίζοντας το θέμα του σε εσωτερικό χώρο και όχι σε εξωτερικό, όπως ως τότε συνηθιζόταν. Ζωγράφισε, επίσης, εκφραστικές μελέτες επί των εκφράσεων του προσώπου, με κυριότερο δείγμα Το πικρό ποτό, αντιπροσωπευτικό, επίσης, του είδους προσωπογραφίας που αποκλήθηκε tronies (από την ολλανδική λέξη για το πρόσωπο). Η τέχνη του Μπράουβερ έτυχε σημαντικής αναγνώρισης εν όσω ζούσε, ενώ άσκησε μεγάλη επιρροή στη φλαμανδική τέχνη. Ο Ρούμπενς κατείχε περισσότερα έργα του από οποιουδήποτε άλλου ζωγράφου, ενώ καλλιτέχνες όπως οι Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος, Γιαν φαν ντε Φέννε, Γιόος φαν Κρέσμπεϊκ και Ντάβιντ Ράικερτ ΙΙΙ συνέχισαν να ζωγραφίζουν με παρόμοιο τρόπο.
Σκηνές με "κομψές συντροφιές"
Πϊνακες που απεικονίζουν κομψά ζευγάρια, ντυμένα με την τελευταία λέξη της (τότε) μόδας, συχνά με υποφώσκον το θέμα του έρωτα ή των πέντε αισθήσεων είναι σχετικά συχνοί στη φλαμανδική ζωγραφική της περιόδου. Κυριότεροι εκπρόσωποι είναι οι Χιερόνυμους Φράνκεν ΙΙ, Λουί ντε Κωλλερύ, Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος, και Ντάβιντ Ράικερτ ΙΙΙ. Ο Κήπος του Έρωτα του Ρούμπενς (1634-5, σήμερα στο Μουσείο Πράδο), εντάσσεται στην παράδοση αυτή.
Μνημειακές ρωπογραφίες
Ενώ οι πίνακες με "κομψές συντροφιές" και τα έργα του Μπράουβερ και των οπαδών του ήταν συνήθως μικρών διαστάσεων, άλλοι καλλιτέχνες συμβουλεύονταν τα έργα του Καραβάτζο για να αντλήσουν έμπνευση και ζωγράφιζαν μεγάλων διαστάσεων πίνακες, "θεατρικής" έμπνευσης, στους οποίους μουσικοί, χαρτοπαίκτες και μάντεις βρίσκονται στο προσκήνιο της σύνθεσης. Οι πίνακες αυτοί, όπως και άλλοι των καραβατζιστών, είναι ζωγραφισμένοι με εντυπωσιακά εφέ φωτισμού. Οι Άνταμ ντε Κόστερ, Χέραρντ Σέγκερς και Τέοντοορ Ρομπάουτς είναι οι κυριότεροι εκπρόσωποι αυτού του δημοφιλούς, κατά τις αρχές του 17ου αιώνα, ύφους, το οποίο έγινε δημοφιλές και σε άλλες χώρες από Ιταλούς οπαδούς του Καραβάτζο, όπως ο Μπαρτολομέο Μανφρέντι και οι Καραβατζιστές της Ουτρέχτης, όπως ο Χέρριτ φαν Χόντχορστ. Ο Ρομπάουτς επηρεάστηκε επίσης από τον Δάσκαλό του, Άμπραχαμ Γιάνσσενς, ο οποίος είχε αρχίσει να ενσωματώνει στοιχεία και επιδράσεις από τον Καραβάτζο στους ιστορικούς πίνακες που δημιουργούσε κατά την πρώτη δεκαετία του 17ου αιώνα.
Γιάκομπ Γιόρντενς
Ο Γιόρντενς έγινε ο σημαντικότερος ζωγράφος της Αμβέρσας μετά τον θάνατο του Ρούμπενς το 1640. Είναι γνωστός για τις μνημειακών διαστάσεων ρωπογραφίες του με θέματα όπως Ο βασιλέας πίνει, Κατά μάνα, κατά κύρη, κατά γιο και θυγατέρα (και οι δύο πίνακες σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου). Πολλοί από τους πίνακες αυτούς χρησιμοποιούν συνθετικές και φωτιστικές τεχνικές παρόμοιες με αυτές των "καραβατζιστών", ενώ ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε τη θεματολογία του ενέπνευσε πολλούς Ολλανδούς καλλιτέχνες, όπως ο Γιαν Στέιν.
Οι Bamboccianti και ο ιταλικός κλασικισμός
Ακολουθώντας μακροχρόνια παράδοση, πολλοί καλλιτέχνες από τον Βορρά ταξίδεψαν στην Ιταλία κατά τον 17ο αιώνα και αρκετοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν στη Ρώμη, όπου δραστηριοποιήθηκαν ως ζωγράφοι. Επονομάστηκαν Bamboccianti και εξειδικεύτηκαν σε απεικονίσεις σκηνών της καθημερινής ζωής στη Ρώμη και στις γύρω αγροτικές περιοχές. Οι πίνακες αυτοί χαρακτηρίζονται από τους χρωματισμούς της campagna romana, δηλ. της εξοχής που περιβάλλει τη Ρώμη. Σε γενικές γραμμές, η ρωπογραφία δεν ήταν ευρέως αποδεκτή στην Ιταλία, ιδιαίτερα από επίσημους οργανισμούς, όπως η "Ακαδημία του Αγίου Λουκά" (αντίστοιχο της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά στις Κάτω Χώρες), γι' αυτό το λόγο πολλοί από τους Φλαμανδούς και Ολλανδούς καλλιτέχνες εντάχθηκαν και στη "Συντεχνία" των ''Bentvueghels (=φλαμ. πουλιά με ένα φτερό) ή Schildersbent (φατρία των ζωγράφων), η οποία δρούσε τοπικά ως Συντεχνία, αλλά είναι περισσότερο γνωστή για τον "μποέμικο" τρόπο ζωής των μελών της και τις εκδηλώσεις τους όπου μεθοκοπούσαν). Ωστόσο είναι αυτή που πέτυχε την προσέγγιση Ολλανδών και Φλαμανδών, που μοιράζονταν τα ίδια ενδιαφέροντα και παρόμοιες παραδόσεις.
Πρώιμη τοπιογραφία
Ο πλέον νεωτεριστής ζωγράφος στην τοπιογραφία ήταν ο Χίλλις φαν Κόνινξλοο στα τέλη του 16ου αιώνα στην Αμβέρσα. Αυτός ήταν που υιοθέτησε μια πιο φυσική απεικόνιση, αντικαθιστώντας αυτήν που επονομάστηκε "παγκόσμιο τοπίο" και είχε γίνει δημοφιλής από καλλιτέχνες όπως ο Γιοάχιμ Πατινίρ. Ο Κόνινξλοο κατέλιπε ισχυρή επιρροή στην τοπιογραφία του Βορρά, ιδιαίτερα με τα έργα του την περίοδο που δραστηριοποιήθηκε στο Άμστερνταμ, ενώ ήταν από τα πρώτα μέλη της αποκαλούμενης "Σχολής του Φράνκενταλ", όπως ο Φλαμανδός Άντον Μιρού και ο γερμανικής καταγωγής Πίτερ Σχάουμπρουκ (Pieter Schoubroeck). Τοπία με δάση και βουνά ζωγράφισαν οι Άμπραχαμ Χόβερτς, Αλεξάντερ Κέιρινξ, Χάισμπρεχτ Λέυτενς, Τομπίας Φερχέχτ και Γιόος ντε Μόμπερ. Ο Πάουλ Μπριλ εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, όπου έγινε γνωστός ως τοπιογράφος και διακόσμησε πολυτελείς κατοικίες ενώ δημιούργησε μικρού μεγέθους πίνακες (cabinet paintings) με τοπία.
Ο Ρούμπενς και οι μετά αυτόν ζωγράφοι
Οι Γιαν Βίλντενς και Λούκας φαν Ούντεν ζωγράφισαν φυσικά τοπία εμπνευσμένοι από τον Ρούμπενς και συνεργάστηκαν συχνά με ζωγράφους εξειδικευμένους σε απεικόνιση ανθρώπων και ζώων προκειμένου να συμπληρώσουν το παρασκήνιο Ο Ρούμπενς στράφηκε στην τοπιογραφία κατά τη δεκαετία του 1630, εστιάζοντας στην περιοχή γύρω από την εξοχική κατοικία - κάστρο του, το "Het Steen", το οποίο απεικόνισε σε πίνακα με τίτλο Τοπίο με θέα το "Het Steen", έργο που σήμερα βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου.
Θαλασσογραφίες
Οι μικρού μεγέθους θαλασσογραφίες ήταν ένα ακόμη δημοφιλές θέμα. Καλλιτέχνες όπως ο Μποναβεντούρα Πέιτερς ζωγράφισαν ναυαγισμένα σκάφη και απόψεις πλοίων στη θάλασσα, καθώς και φανταστικές απόψεις εξωτικών λιμένων. Ο Χέντρικ φαν Μίντερχαουτ, ο οποίος ήταν από το Ρόττερνταμ και είχε εγκατασταθεί στην Αμβέρσα, συνέχισε αυτό το τελευταίο θέμα συγχρονίζοντας τα έργα του με τις εξελίξεις της θαλασσογραφίας στην Ολλανδική Δημοκρατία.
Ζωγραφική αρχιτεκτονημάτων
Οι αρχιτεκτονικές απόψεις εσωτερικών χώρων, συνήθως ιερών ναών, εξελίχθηκαν από τα έργα του καλλιτέχνη του τέλους του 17ου αιώνα Χανς Φρέντεμαν ντε Φρις. Πολλές από τις απεικονίσεις του αναφέρονται σε πραγματικούς χώρους. Ο Πίτερ Νέιφς ο πρεσβύτερος δημιούργησε πολυάριθμες απόψεις με το εσωτερικό του Καθεδρικού ναού της Αμβέρσας. Ο Χέντρικ φαν Στέινβαϊκ ο νεότερος, από την άλλη, μιμήθηκε τον Φρέντεμαν ντε Φρις, ζωγραφίζοντας φανταστικούς εσωτερικούς χώρους. Το είδος αυτό της ζωγραφικής συνεχίστηκε και κατά τον 17ο αιώνα, κυρίως από τους Φλαμανδούς Άντον Γκέρινγκ και Βίλλεμ Σούμπερτ φαν Έρενμπερχ, αλλά τα φλαμανδικά έργα δεν εμφανίζουν το ίδιο επίπεδο νεωτερικότητας που συναντάται στα έργα των Ολλανδών, όπως οι Πίτερ Σένρενταμ και Εμάνουελ ντε Βίττε.
Πίνακες με πινακοθήκες και συλλογές έργων
Εικόνες που απεικονίζουν πινακοθήκες εμφανίστηκαν στην Αμβέρσα περί το 1610 και αναπτύχθηκαν - όπως και οι πίνακες με αρχιτεκτονικά εσωτερικά, από τον Χανς Φρέντεμαν ντε Φρις. Ένας από τους πρωιμότερους νεωτεριστές του νέου αυτού είδους ζωγραφικής ήταν ο Φρανς Φράνκεν ο νεότερος, ο οποίος εισήγαγε τη μορφή αυτών των απεικονίσεων που έγιναν γνωστές ως Preziosenwand (ο τοίχος των θησαυρών). Στις απεικονίσεις αυτές χαρακτικά, πίνακες, γλυπτά, σχέδια, καθώς και συλλεκτικά αντικείμενα από τον φυσικό κόσμο, όπως κοχύλια και άνθη, βρίσκονται συγκεντρωμένα στο παρασκήνιο μπροστά από ένα τοίχο, ο οποίος αντιπροσωπεύει ερμάρια με περίεργα αντικείμενα. Μια παρόμοια παραλλαγή αυτών των συλλογών καλλιτεχνικής ευρωστίας είναι η σειρά των πέντε αισθήσεων που δημιούργησαν τόσο ο Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος όσο και ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Ο Βίλλεμ φαν Χεχτ (1593–1637) ανέπτυξε μιαν άλλη παραλλαγή, στην οποία τα έργα τέχνης παρουσιάζονται σε μια φανταστική πινακοθήκη, ενώ οι γνώστες και οι λάτρεις της τέχνης τους αποθαυμάζουν. Ο Ντάβιντ Τένιερς ο νεότερος Η πινακοθήκη του Αρχιδούκα Λέοπολντ Βίλλεμ στις Βρυξέλλες τεκμηρίωσε τη συλλογή του Αρχιδούκα Λέοπολντ Βίλλεμ με το έργοΗ πινακοθήκη του Αρχιδούκα Λέοπολντ Βίλλεμ στις Βρυξέλλες, εν όσω ήταν Αυλικός ζωγράφος στις Βρυξέλλες, όπου περιλαμβάνονταν έργα Ιταλών δημιουργών, καθώς και έναν τυπωμένο κατάλογο, τον Theatrum Pictorium. Αυτού του τύπου οι πίνακες έχουν ερμηνευτεί ως ένα είδος οπτικής θεωρίας της τέχνης. Παρόμοιοι πίνακες συνέχισαν να δημιουργούνται στην Αμβέρσα από τους Χέραρντ Τόμας και Μπαλτάσαρ φαν ντεν Μπόσχε, αποτελώντας τον "πρόγονο" της λεγόμενης 'veduta" (ιταλ. = άποψη μεγάλοι λεπτομερείς πίνακες που απεικονίζουν τοπία) στην Ιταλία και τις πινακοθήκες του Τζοβάννι Πάολο Παννίνι.
Ζωγραφική ανθέων
Ο Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος ήταν ένας από τους σημαντικότερους καινοτόμους στη ζωγραφική νεκρών φύσεων με άνθη περί το 1600. Οι πίνακες αυτοί, που ήταν προϊόν προσεκτικών παρατηρήσεων και συνθέσεων, ήταν φανταστικά δημιουργήματα με λουλούδια που ανθίζουν σε διαφορετικές εποχές του έτους. Έγιναν δημοφιλείς στους κυριότερους πάτρονες και στους ευγενείς σε ολόκληρη την Ευρώπη και, εν γένει, φέρουν ένα υποκείμενο μοτίβο "Vanitas". Οι συνθέσεις των πινάκων του Μπρίγκελ επηρέασαν, επίσης, μεταγενέστερους ανάλογους πίνακες Ολλανδών δημιουργών. Οι γιοι του Μπρίγκελ, Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος και Αμπρόσιους Μπρίγκελ ήταν επίσης σπεσιαλίστες στη ζωγραφική ανθέων. Ο Οσίας Μπέερτ ήταν ένας ακόμη ζωγράφος ανθέων στις αρχές του 17ου αιώνα. Οι πίνακές του έχουν πολλές ομοιότητες με αυτούς των συγχρόνων του από τη βόρεια Ευρώπη, όπως ο Αμπρόσιους Μπόσχερτ.
Νεκρές φύσεις με πρωινό (γεύμα) και συμπόσια
Ο ontbijtje (= φλαμ. "μικρό πρωινό") είναι τύπος νεκρής φύσης που έγινε δημοφιλής στη Φλάνδρα και στην Ολλανδία. Παρουσιάζει μια ποικιλία σκευών καθώς και τρόφιμα, όπως τυριά και ψωμί, σε ουδέτερο παρασκήνιο. Οι Οσίας Μπέερτ, Κλάρα Πέιτερς, Κορνέλις Μάχου και Γιάκομπ Φόππενς φαν Ες ήταν οι καλλιτέχνες που δημιούργησαν πίνακες αυτού του τύπου. Πιο περίτεχνος ήταν ο τύπος της νεκρής φύσης που αποκλήθηκε pronk (=φλαμ. πολυτελής). Ο τύπος αυτός αναπτύχθηκε στην Ολλανδική Δημοκρατία και τον μεταβίβασε στην Αμβέρσα ο Γιαν Ντάβιντς ντε Χέιμ. Οι πίνακες αυτοί απεικονίζουν σε μεγαλύτερη κλίμακα από τους προηγούμενους, πολύπλοκες συνθέσεις ακριβών αντικειμένων, σπάνιων φαγητών και χυμωδών φρούτων. Αυτού του τύπου οι πίνακες συνδέονται με την vanitas και την κεντρική ιδέα της παροδικότητας.
Νεκρές φύσεις με ζώα
Ο Φρανς Σνάιντερς ζωγράφισε μεγάλες νεκρές φύσεις εστιάζοντας σε κυνηγετική λεία και σε ζώα. Οι συνθέσεις του, όπως και του οπαδού του Άντριεν φαν Ούτρεχτ έχουν ως πρότυπο πίνακες του 16ου που είχαν δημιουργήσει οι Πίτερ Άρτσεν και Γιοάχιμ Μπεκελάερ, αλλά εισάγουν σε αυτή την παράδοση τη μνημειακότητα του όψιμου μπαρόκ. Μεταγενέστεροι καλλιτέχνες, όπως οι Γιαν Φάιτ και Πίτερ Μπουλ εξέλιξαν περισσότερο αυτόν τον τύπο, προσθέτοντας αξιοσημείωτο "μίγμα" ζώντων ζώων και κυνηγετικής λείας. Αυτοί οι πίνακες συνδέονται με τους πίνακες που απεικονίζουν σκηνές κυνηγίου, που είχαν γίνει της μόδας στη φλαμανδική ζωγραφική κατά τον 17ο αιώνα.
Σκηνές κυνηγίου
Ο Ρούμπενς είναι αυτός που εισήγαγε τις μνημειώδεις σκηνές κυνηγίου στη φλαμανδική ζωγραφική, απεικονίζοντας, σε μεγάλη κλίμακα, σκηνή κυνηγίου εκ του σύνεγγυς, εμπνευσμένη από την κλασική αρχαιότητα αλλά και τον πίνακα του Λεονάρντο ντα Βίντσι Η μάχη του Ανγκιάρι (του οποίου ο Ρούμπενς είχε φιλοτεχνήσει και αντίγραφο). Στα έργα αυτά απεικονίζονται τόσο κυνηγετικές εξορμήσεις ευγενών, όπως Το κυνήγι του λύκου και της αλεπούς (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)) και εξωτικές κυνηγετικές σκηνές, όπως Το κυνήγι του λιονταριού (Παλαιά Πινακοθήκη (Μόναχο). Οι Φρανς Σνάιντερς και Πάουλ ντε Φος δημιούργησαν παρόμοιους μεγάλης κλίμακας πίνακες, που διακρίνονται από τα έργα του Ρούμπενς καθώς εστιάζουν στα ζώα και δεν υπάρχει σε αυτούς ανθρώπινη παρουσία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπαρόκ ζωγραφική Κατηγορία:Τέχνες στη Φλάνδρα
Νόα Σναπ
Ο Νόα Σναπ (γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου 2004 ) είναι Καναδοαμεριανός ηθοποιός. Είναι πιο γνωστός για το ρόλο του Γουίλ Μπάιερς στην τηλεοπτική σειρά του Netflix Stranger Things. Οι άλλοι ρόλοι του περιλαμβάνουν τη φωνή του Τσάρλι Μπράουν στην κινηματογραφική ταινία Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν - Πίνατς: Η Ταινία και του Ρότζερ Ντόνοβαν στη ταινία Γέφυρα των Σκιών του Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Πρώτα χρόνια
Ο Σναπ γεννήθηκε στο Σκάρσντεϊλ της Νέας Υόρκης στον Μίτσελ και Καρίν Σναπ. Έχει μια δίδυμη αδελφή, την Κλόι. Η οικογένεια του Σναπ κατάγεται από το Μόντρεαλ του Κεμπέκ και έχει καναδική υπηκοότητα. Είναι Εβραίος. Η επιθυμία του Σναπ για ηθοποιία άρχισε όταν ήταν περίπου 5 χρονών, αφού παρακολούθησε την παραγωγή Άνι του Μπρόντγουεϊ. Έπαιξε ρόλους σε κοινοτικά και σχολικά έργα. Όταν ήταν οκτώ χρονών, ο δάσκαλός υποκριτικής του ,του πρότεινε να κυνηγήσει επαγγελματική καριέρα. Οι γονείς του Σναπ τον έγραψαν σε πρόγραμμα ηθοποιίας στο Westchester's Star Kidz με προπονητή τον Άλισον Ισμπράντσεν που σύντομα τον ανέφερε στην MKS&D Talent Management για επαγγελματικές ευκαιρίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:ΛΟΑΤ Εβραίοι
Miodio
thumb|250px|Οι Miodio στον πρώτο ημιτελικό της Eurovision το 2008. Οι Miodio είναι ένα συγκρότημα από τον Άγιο Μαρίνο και την Ιταλία. Τρία από τα μέλη του κατάγονται από την Ιταλία και δύο από τον Άγιο Μαρίνο. Το 2008 συμμετείχε στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision με το τραγούδι «Complice». Μάλιστα αποτέλεσε την πρώτη συμμετοχή του Αγίου Μαρίνου στο διαγωνισμό. Εντούτοις, κατέλαβαν την τελευταία θέση του πρώτου ημιτελικού (19οι) με 5 βαθμούς.
Τραγούδια των Miodio
Κατηγορία:Ιταλικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσική στον Άγιο Μαρίνο Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2008 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τον Άγιο Μαρίνο Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Λίμνη Πλαστήρα
Η Λίμνη Πλαστήρα είναι λίμνη που βρίσκεται στον Νομό Καρδίτσας. Είναι τεχνητή λίμνη και το επίσημό της όνομα είναι λίμνη Ταυρωπού.
Σχηματισμός της λίμνης
Σχηματίστηκε το 1959 με την ολοκλήρωση του φράγματος στο νότιο άκρο της επί της αρχής του ποταμού Ταυρωπού ή Μέγδοβα, η ιδέα δε για την κατασκευή της αποδόθηκε στον στρατιωτικό και πολιτικό Νικόλαο Πλαστήρα, όταν το 1935 που επισκέφθηκε την γενέτειρά του, και είχαν σημειωθεί καταστροφικές πλημμύρες στη περιοχή και την Μακεδονία από συνεχείς βροχοπτώσεις, βλέποντας τον χώρο φέρεται να είπε πως "εδώ μια μέρα θα γίνει λίμνη", απ' όπου και το πιο γνωστό της όνομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πλαστήρα Κατηγορία:Νομός Καρδίτσας Πλαστηρα Κατηγορία:Λίμνες της Θεσσαλίας
Μαρίνο Μπαρλέτι
Ο Μαρίνο Μπαρλέτι (λατ.: Marinus Barletius, ιταλ.: Marino Barlezio, 1450 - 1513) ήταν καθολικός ιερέας· θεωρείται ο πρώτος Αλβανός ιστορικός, κυρίως λόγω της βιογραφίας του για τον Σκεντέρμπεη, που μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες τον 16ο έως τον 18ο αι. Το 1474, οι Τούρκοι πολιόρκησαν τη Σκόδρα και ο Μπαρλέτι συμμετείχε στην άμυνα της πόλης, τόσο κατά την πρώτη πολιορκία το 1474 όσο και στη δεύτερη το 1478. Και οι δύο γονείς του σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια αυτών των πολιορκιών. Όταν η Σκόδρα έπεσε στα χέρια των Οθωμανών, δραπέτευσε στην Ιταλία, όπου έγινε μελετητής της ιστορίας, στην κλασική λογοτεχνία και στη λατινική γλώσσα. thumb|left|200px|Εξώφυλλο του βιβλίου του Μαρίνο Μπαρλέτι «De vita et gestis Scanderbegi Epirotarum Principis» (1508) Η βιογραφία του Σκεντέρμπεη γράφτηκε από τον σύγχρονό του Μαρίνο Μπαρλέτι στα λατινικά και είναι σχεδόν η μοναδική αυθεντική πηγή για την ζωή του Γεωργίου Καστριώτη. Αυτή η βιογραφία, λόγω της φήμης του ήρωα, μεταφράστηκε στα γαλλικά, τα αγγλικά και άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το βιβλίο τυπώθηκε στη Ρώμη μεταξύ 1508 και 1510 και κατά τη διάρκεια του 16ου αι. διαδόθηκε σε πολλές γλώσσες και τελικά ήταν μεταφρασμένο από τα λατινικά στα γαλλικά έξι φορές, 1576, 1593, 1596, 1597,1604, 1621, στα πορτογαλικά τέσσερεις φορές και στα γερμανικά επτά φορές. Επίσης μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Zachary Jones το 1596 και ετοιμάζεται για αναδημοσίευση στα αγγλικά το 2013.
Μετέπειτα γράφτηκαν πολλές βιογραφίες και λογοτεχνικά έργα γύρω από τον Σκεντέρμπεη, τα οποία εμπλουτίστηκαν με φανταστικά στοιχεία και αυθαίρετες ερμηνείες όρων και γεγονότων με αποτέλεσμα σήμερα, στη μη ειδικευμένη βιβλιογραφία, να επικρατεί συσκότιση για τα πραγματικά περιστατικά.
Καλδέρα Λονγκ Βάλεϊ
thumb|250px|Η καλντέρα όπως φαίνεται από τα ΒΑ τοιχώματά της Η Καλδέρα Λονγκ Βάλεϊ (αγγλικά: Long Valley Caldera) είναι μια καταβύθιση του εδάφους κοντά στο όρος Μαμούθ. Είναι μια από τις μεγαλύτερες καλντέρες στη Γη, με διαστάσεις 15 επί 30 χιλιόμετρα (10 επί 20 μίλια). Το υψόμετρο του εδάφους στα ανατολικά είναι 2000 μέτρα και στα δυτικά είναι 2600 μέτρα. Τα τοιχώματά της φτάνουν σε υψόμετρο 3 με 3,5 χιλιόμετρα, με εξαίρεση στα ανατολικά, όπου έχουν ύψος μόλις 150 μέτρα. Δημιουργήθηκε πριν 760.000 χρόνια από μια έκρηξη που ήταν τόσο μεγάλη ώστε η Λονγκ Βάλεϊ να θεωρείται ρηφαίστειο.
Τα τελευταία 8.000 χρόνια έχουν καταγραφεί 26 ισχυρές εκρήξεις στη περιοχή της καλντέρας. Η ίδια η καλντέρα δημιουργήθηκε πριν 760.000 χρόνια από μια τεράστια έκρηξη, η οποία σχημάτισε τον τόφφο του Μπίσοπ, ο οποίος είναι πολύ κοινός στη περιοχή. Η έκρηξη ήταν τόσο μεγάλη ώστε ο θάλαμος μάγματος να αδειάσει και το έδαφος του ηφαίστειου να καταρρεύσει και να σχηματίσει τη σημερινή καλντέρα. Αρχικά με την έκρηξη την καλντέρα γέμιζε μια λίμνη, όμως το νερό της παροχετεύθηκε μέσω του φαραγγιού του ποταμού Όουενς στα ανατολικά. Η τελευταία έκρηξη του ηφαιστείου της Λονγκ Βάλεϊ έλαβε χώρα πριν 50.000 χρόνια. Σήμερα στην καλντέρα υπάρχουν ενεργές φουμαρολές και θερμές πηγές, ενώ η περιοχή έχει παραμορφωθεί τα τελευταία χρόνια και είναι σεισμικά ενεργή. Το Μάιο του 1980 παρατηρήθηκε μια σεισμική ακολουθία με σεισμούς έντασης μέχρι 6 ρίχτερ. Η θερμότητα του ηφαιστείου αξιοποιείται με τη χρήση γεωθερμικών εγκαταστάσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια των ΗΠΑ Κατηγορία:Καλιφόρνια
Κλιφ Μπέρτον
Ο Κλίφορντ Λι Μπέρτον, γνωστότερος ως Κλιφ Μπέρτον (Clifford Lee "Cliff" Burton, 10 Φεβρουαρίου 1962–27 Σεπτεμβρίου 1986) ήταν Αμερικανός μουσικός, γνωστός ως ο μπασίστας του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος, Metallica. Συμμετείχε μόνο στα τρία πρώτα studio albums του συγκροτήματος, καθώς το 1986 απεβίωσε σε τροχαίο δυστύχημα στη Σουηδία κατά την περιοδεία για την προώθηση του δίσκου "Master of Puppets". Αποτελεί έναν από τους πιο επιδραστικούς μπασίστες του heavy metal. Χαρακτηριστικό του παιξίματος του είναι η solo προσέγγιση του και η χρήση αλλοιωμένου ήχου με wah-wah, σε αντίθεση με τους συμβατικούς μπασίστες. Δείγματα αυτής της ιδιαιτερότητας είναι τα τρία ορχηστρικά κομμάτια των Metallica στα οποία συμμετείχε ("Anesthesia (Pulling Teeth)", "The Call of Ktulu" και "Orion") και η χρωματική εισαγωγή του τραγουδιού "For Whom the Bell Tolls" του δίσκου "Ride the Lightning". Έπαιζε αποκλειστικά με τα δάχτυλα.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Κλιφ Μπέρτον γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1962 στο Castro Valley της Καλιφόρνια και ήταν μέλος μιας πενταμελούς οικογένειας (είχε δύο μεγαλύτερα αδέρφια). Ο πατέρας του σε μικρή ηλικία τον μύησε στην κλασική μουσική, έτσι ο Κλιφ ξεκίνησε μαθήματα πιάνου. Σε ηλικία δεκατριών ετών, μετά τον θάνατο του μεγαλύτερού του αδερφού, αγόρασε το πρώτο του μπάσο. Ήδη έδειχνε ενδιαφέρον για συγκροτήματα όπως οι Queen, οι Thin Lizzy, οι Misfits και οι Blue Öyster Cult, ενώ έχει αναφέρει τον μπασίστα των Black Sabbath, Γκίζερ Μπάτλερ ως κύρια επιρροή του. Στο σχολείο ίδρυσε το πρώτο του συγκρότημα, τους EZ-Street, στο οποίο συμμετείχαν μέλη που αργότερα έπαιξαν στους Faith No More και στο συγκρότημα του Ozzy Osbourne. Το 1982 εντάχθηκε στους Trauma και ξεκίνησε περιοδείες με το συγκρότημα.
Metallica
thumb|200px|Το μνημείο εις μνήμη του Κλιφ Μπέρτον στη Σουηδία Το 1982, σε συναυλία των Trauma στο Λος Άντζελες παρευρισκόμενοι ήταν οι Τζέιμς Χέτφιλντ και Λαρς Ούλριχ, ιδρυτές των Metallica. Την ώρα που ο Μπάρτον έπαιζε ένα σόλο μπάσου, το οποίο αργότερα θα αποτελέσει το κομμάτι "Anesthesia (Pulling Teeth)" του δίσκου "Kill 'em All", οι Χέτφιλντ και Ούλριχ εντυπωσιάστηκαν και πρότειναν στον Μπέρτον θέση στο συγκρότημα. Αν και αρχικά αρνήθηκε, τελικά δέχτηκε, με τον όρο η μπάντα να μεταφερθεί στην Bay Area του Σαν Φρανσίσκο. Το 1983 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος των Metallica με τίτλο "Kill 'em All" και η απήχηση του συγκροτήματος ξεκίνησε να μεγαλώνει. Την επόμενη χρονιά, το 1984, ο Μπάρτον συμμετείχε συνθετικά σε έξι από τα οχτώ κομμάτια του δίσκου "Ride the Lightning", έναν κλασσικό μέχρι σήμερα thrash metal δίσκο, από τους πιο επιτυχημένους των Metallica. Το 1986, κυκλοφόρησε ο επόμενος δίσκος των Metallica, το "Master of Puppets", για πολλούς ο καλύτερος δίσκος όλων των εποχών για το heavy metal. Ο ίδιος ο Κλιφ Μπέρτον έχει αναφέρει τα τραγούδια "Master of Puppets" και "Orion" ως τα αγαπημένα του. Αυτός ο δίσκος αποτέλεσε και τον τελευταίο του Μπέρτον.
Διακρίσεις
Η βρετανική ιστοσελίδα "Music Radar", σε δημοψήφισμα ανέδειξε τον Burton πέμπτο καλύτερο μπασίστα όλων των εποχών, ενώ η ιστοσελίδα λιστών "the-top-tens" τον κατατάσσει στην πρώτη θέση στη σχετική κατηγορία. Το 2009, εντάχθηκε μαζί με τα υπόλοιπα μέλη των Metallica στο Rock and Roll Hall of Fame. Τον Κλιφ εκπροσώπησαν οι γονείς του, ενώ τον λόγο πήρε ο πατέρας του, Ρέι Μπέρτον.
Το τραγούδι των Megadeth, "In My Darkest Hour" από τον δίσκο "So Far, So Good... So What!", σύμφωνα με τον τραγουδιστή και κιθαρίστα του συγκροτήματος, Ντέιβ Μαστέιν, είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Κλιφ Μπέρτον, καθώς, όπως έχει δηλώσει, εμπνεύστηκε τη μουσική του όταν έμαθε τα νέα για το θάνατό του. Το τραγούδι αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή των Megadeth, οι οποίοι το παίζουν σε κάθε συναυλία τους.
Τα thrash metal συγκροτήματα Anthrax και Metal Church αφιέρωσαν τους δίσκους "Among the Living" και "The Dark" αντίστοιχα, στη μνήμη του Μπέρτον.
Δισκογραφία
Δεν συμπεριλαμβάνονται τα demo με τους Metallica και τους Trauma.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Metallica
Ναόμι Κλάιν
Η Ναόμι Κλάιν (Naomi Klein, 8 Μαΐου 1970) είναι Καναδή δημοσιογράφος, συγγραφέας και ακτιβίστρια του αποκαλούμενου κινήματος εναντίον της παγκοσμιοποίησης. Είναι κυρίως γνωστή για το βιβλίο της Το Δόγμα του Σοκ, μια κριτική ανάλυση της ιστορίας του νεοφιλελευθερισμού στην οικονομία.
Οικογένεια
Η Ναόμι Κλάιν γεννήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά και μεγάλωσε σε μια εβραϊκή οικογένεια με ιστορία στον ειρηνικό ακτιβισμό. Οι γονείς της είχαν μετακινηθεί στο Μόντρεαλ από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1967, αντιδρώντας για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Η μητέρα της, δημιουργός ντοκιμαντέρ Bonnie Σερ Κλάιν, είναι γνωστή για την αντι-πορνογραφική ταινία Not a Love Story. Ο πατέρας της, Μάικλ Κλάιν, είναι γιατρός και μέλος του οργανισμού «Γιατροί υπέρ της Κοινωνικής Ευθύνης». Ο αδελφός της, Seth Klein, είναι διευθυντής του γραφείου του Καναδικού Κέντρου Εναλλακτικών Πολιτικών.
Οι παπούδες της από τη μεριά του πατέρα της ήταν κομμουνιστές που στράφηκαν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης μετά τη σύναψη του Συμφώνου Μολότοφ-Ρίμπεντροπ και εγκατέλειψαν τον κομμουνισμό στα 1956. Το 1942 ο παππούς της Phil Klein, καρτουνίστας στη Disney, απολύθηκε μετά από απεργία και πήγε να εργαστεί σε ναυπηγείο. Ο πατέρας της Κλάιν μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που κυριαρχούσαν οι ιδέες της κοινωνικής δικαιοσύνης και της φυλετικής ισότητας, αλλά έκρινε «δύσκολο και τρομακτικό να είσαι παιδί Κομμουνιστών».
Ο σύζυγος της Κλάιν, Avi Lewis, εργάζεται ως δημοσιογράφος στην τηλεόραση και ως δημιουργός ντοκιμαντέρ. Γονείς του είναι η συγγραφέας και ακτιβίστρια Michele Landsberg και ο πολιτικός και διπλωμάτης Stephen Lewis, γιος του David Lewis, ενός από τους ιδρυτές του καναδικού κόμματος των Νέων Δημοκρατικών, γιος με τη σειρά του του Moishe Lewis, ενός εβραίου συνδικαλιστή ακτιβιστή που έφυγε από την Κεντρική Ευρώπη για τον Καναδά το 1921. Το πρώτο παιδί του ζευγαριού, ο γιος Toma, γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου 2012.
Νεαρή ηλικία
Η Κλάιν πέρασε τα εφηβικά της χρόνια σε εμπορικά κέντρα, ψάχνοντας για επώνυμα προϊόντα. Ως παιδί και έφηβος, έβρισκε «καταπιεστικό να έχεις μητέρα μια φεμινίστρια και δημόσιο πρόσωπο» και απέρριπτε την πολιτική, υιοθετώντας τον άκρατο καταναλωτισμό.
Έχει αποδώσει την αλλαγή της κοσμοθεωρίας της σε δύο γεγονότα. Το ένα ήταν στα 17 της, όταν προετοιμαζόταν για το Πανεπιστήμιο του Τορόντο και η μητέρα της μετά από έμφραγμα έμεινε σοβαρά ανάπηρη. Η Ναόμι, ο πατέρας της και ο αδελφός της φρόντισαν την Bonnie στο νοσοκομείο και στο σπίτι, κάνοντας θυσίες στην εκπαίδευση. Αυτή η χαμένη χρονιά την εμπόδισε «από το να είμαι ένα παλιόπαιδο». Τον επόμενο χρόνο, έχοντας ξεκινήσει τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, συνέβη το δεύτερο γεγονός: το μακελειό των φεμινιστριών φοιτητριών της École Polytechnique το 1989, που την αφύπνισε πάνω στο φεμινισμό.
Η συγγραφική καριέρα της Κλάιν ξεκίνησε με άρθρα στην σχολική εφημερίδα The Varsity, όπου ανέλαβε την αρχισυνταξία. Μετά το τρίτο έτος στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, παράτησε τις σπουδές της και εργάστηκε στην Toronto Globe and Mail, ενώ αργότερα έγινε συντάκτης στο This Magazine. Το 1995 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο με πρόθεση να ολοκληρώσει τις σπουδές της, αλλά άφησε το Πανεπιστήμιο για τη δημοσιογραφία, προτού ολοκληρώσει τις σπουδές της.
Εργογραφία μεταφρασμένη στα ελληνικά
Το βιβλίο Φράχτες και παράθυρα εκδόθηκε το 2002 και περιλαμβάνει μια συλλογή άρθρων και λόγων που έγραψε η Κλάιν για το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης.
Τρίτο βιβλίο της Ναόμι Το Δόγμα του Σοκ εκδόθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2007, μεταφράστηκε σε 28 γλώσσες και έγινε διεθνές bestseller. Το βιβλίο υποστηρίζει ότι οι πολιτικές του ελεύθερου εμπορίου που πρεσβεύει ο Milton Friedman και η Σχολή Οικονομίας του Πανεπιστημίου του Σικάγο έχουν εφαρμοστεί σε χώρες όπως η Χιλή υπό τον Πινοσέτ, η Πολωνία, η Ρωσία του Γέλτσιν, και οι Ηνωμένες Πολιτείες (για παράδειγμα, ιδιωτικοποίηση των δημόσιων σχολείων της Νέας Ορλεάνης μετά τον τυφώνα Κατρίνα). Το βιβλίο συνεχίζει υποστηρίζοντας ότι πολιτικές πρωτοβουλίες (για παράδειγμα, η ιδιωτικοποίηση της οικονομίας του Ιράκ μετά την επέμβαση των Η.Π.Α.) επιβλήθηκαν βιαστικά ενώ οι πολίτες αυτών των χωρών ήταν σε κατάσταση σοκ από φυσικές καταστροφές, αναταραχές, ή ξένες επεμβάσεις.
Κεντρικό θέμα στο βιβλίο είναι η παραδοχή ότι εκείνοι που επιθυμούν να υλοποιήσουν μη δημοφιλείς πολιτικές ελεύθερης αγοράς, το επιτυγχάνουν συστηματικά εκμεταλλευόμενοι συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που ακολουθούν μεγάλες καταστροφές, οικονομικές, πολιτικές, στρατιωτικές, ή φυσικές. Προτείνεται ότι όταν μια κοινωνία περνάει ένα μεγάλο σοκ, υπάρχει ευρέως διαδεδομένη η επιθυμία για γρήγορη και αποφασιστική αντίδραση, προκειμένου να διορθωθεί η κατάσταση. Αυτή η επιθυμία για άμεση ενέργεια παρέχει την ευκαιρία σε αδίστακτους κύκλους να υλοποιήσουν πολιτικές που ξεπερνούν τις νόμιμες δράσεις αντιμετώπισης της κρίσης. Σύμφωνα με το βιβλίο, όταν η βιασύνη για δράση σημαίνει ότι οι διαδικαστικές λεπτομέρειες θα περάσουν απαρατήρητες, τότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να επιβληθούν μη δημοφιλείς και άσχετες πολιτικές. Μάλιστα υποστηρίζεται ότι σε μερικές περιπτώσεις οι καταστάσεις που οδηγούν στο σοκ μπορεί να είναι κατασκευασμένες.
Το 2018 εκδίδεται το βιβλίο με τίτλο:  το όχι δεν είναι αρκετό .
Όλα τα βιβλία της κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Λιβάνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Καναδοί ακτιβιστές Κατηγορία:Καναδοί συγγραφείς Κατηγορία:Καναδοί φεμινιστές Κατηγορία:Εβραίοι φεμινιστές Κατηγορία:Αντικαπιταλιστές
Πορφύριος ο Αλεξανδρεύς
Ο Πορφύριος ήταν Βυζαντινός ηθοποιός, γνωστός στην εποχή του, μίμος και χορευτής στο πρώτο μισό του 6ου αιώνα.
Ο Πορφύριος ήταν από την Αλεξάνδρεια και η φήμη είχε φτάσει έως την Κωνσταντινούπολη, το όνομα του είναι γνωστό από μία αψιμαχία, διαφωνία κυρίως, στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης. Το 520 κατά τα διιαλείματα των αρματοδρομιών έπαιζαν παραστάσεις διάσημοι μίμοι της εποχής, σε ένα τέτοιο διάλειμμα οι Πράσινοι απαίτησαν τον Καράμαλλο, επίσης Αλεξανδρινός, και οι Βένετοι τον Πορφύριο. Άγνωστο ποιος από τους δύο τελικά έπαιξε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Βαγγέλης Πρωτοπαππάς
Ο Βαγγέλης Πρωτoπαπάς (Τήνος 1917 - 21 Μαΐου 1995) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Σημαντικούς ρόλους είχε στις ταινίες Ένας ήρως με παντούφλες, Σάντα Τσικίτα, Η κάλπικη λίρα, Ο ζηλιαρόγατος, Δεσποινίς ετών 39, Ούτε γάτα, ούτε ζημιά κ.ά., όλες με το Βασίλη Λογοθετίδη, με τον οποίο τον συνέδεε στενή φιλία, αλλά και στις τηλεοπτικές σειρές Αστυνόμος Θανάσης Παπαθανάσης με τον Θανάση Βέγγο, Ο Κοσμάς και ο κόσμος του με τον Κώστα Βουτσά, Ο ονειροπαρμένος.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από το Μεσολόγγι και ήταν γόνος ανώτερου δικαστικού στελέχους. Ο πατέρας του Δημήτριος Πρωτοπαπάς, πρωτοδίκης δικαστής και βουλευτής, τον προόριζε για δικηγόρο, αλλά εκείνος στο πρώτο έτος της Νομικής αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του ηθοποιού, φοιτώντας στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου γράφτηκε το 1937. Διέκοψε τις σπουδές του το 1938 για τον στρατό και τις τελείωσε το 1942, αριστούχος στην πρώτη δεκάδα. Ήταν φίλος του Δημήτρη Χορν με τον οποίον αποφοίτησαν μαζί, του μεγάλου σκηνοθέτη Αλέξη Σολομού και της Μελίνας Μερκούρη.
Πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο, τιμώμενος με το παράσημο του Σιδηρού Σταυρού εξαιρέτων πράξεων. Ο βαρύς χειμώνας της μεγάλης πείνας της Αθήνας (1942) τον βρήκε στον θίασο Κοτοπούλη με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Βασίλη Λογοθετίδη (1942-1947). Την ίδια περίοδο, το γεγονός του θανάτου της μητέρας του από πείνα σε ηλικία μόλις 45 ετών σημάδεψε την καριέρα του και τη μετέπειτα ζωή του. Μην έχοντας την οικονομική δυνατότητα να θάψει τη μητέρα του, περίμενε από τον δήμο να το κάνει, μέχρι που ο Λογοθετίδης (που έμενε στο καμαρίνι του για να μην ρισκάρει την απαγόρευση της κυκλοφορίας) του πρόσφερε μια χρυσή λίρα για να πληρώσει τα έξοδα της κηδείας. Από τότε δυνατή φιλία έδεσε τους δύο άνδρες, που συνεργάστηκαν από το 1947 μέχρι και το 1960, οπότε ο Λογοθετίδης πέθανε.
Καριέρα
Στο διάστημα αυτό (1947-1958) έπαιξε σε πολλά θεατρικά έργα με τον θίασο Λογοθετίδη, πήγε σε περιοδείες στην Αμερική, στην Αγγλία στην Κωνσταντινούπολη (όπου και γνωρίζει την μετέπειτα σύζυγό του, Αντωνία, το γένος Δραγάτση, την οποία παντρεύεται το 1953 με κουμπάρο τον Βασίλη Λογοθετίδη). Γύρισε 13 ταινίες με τον Β. Λογοθετίδη (πολλές από αυτές στη Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου) πάντα ως παρτενέρ και δεξί του χέρι. Η μεγάλη αντιπαλότητά τους ήταν στο σκάκι, όπου πολύ καλοί παίκτες και οι δύο δεν ήθελαν να χάνουν. Η φιλία αυτή σφραγίσθηκε επίσης με το γεγονός ότι ο Λογοθετίδης, εκτός του ότι τον πάντρεψε τον Δεκέμβριο του 1953, όπως αναφέραμε, βάφτισε τον μοναχογιό του Δημήτρη τον Σεπτέμβριο του 1956.
Μετά το θάνατο του Λογοθετίδη ακολούθησε το καλοκαίρι του 1960 ο Νασρεντίν Χότζας και μετέπειτα η συνεργασία του με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, ανεβάζοντας τα έργα Εξοχικόν κέντρον "Ο Έρως" τον Δεκέμβριο του 1960, Ο έμπιστος κύριος Μανιέ τον Μάρτιο του 1961, Ο φίλος μου ο Λευτεράκης τον Μάιο του 1961. Τον Ιούνιο του 1962 μετείχε στη θρυλική παράσταση του έργου του Μίνωος Αργυράκη Οδός Ονείρων, με μουσική Μάνου Χατζιδάκι, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τον φίλο του Δημήτρη Χορν, τον οποίο και αντικατέστησε όταν ο Χορν ένα διάστημα ασθένησε. Ακολούθησε η συνεργασία του, από τη θέση του συνθιασάρχη, με την Χριστίνα Σύλβα, με μεγάλη περιοδεία στην επαρχία την περίοδο του 1962-1963, ανεβάζοντας τα έργα Ερωτικό κυνήγι, Ο πύργος των καταιγίδων, Εκείνη τη νύχτα, Άννα Λουκάστα.
Τη σεζόν 1964-65 τον καλεί στο Εθνικό Θέατρο ο συμμαθητής του, Αλέξης Σολομός, οπότε και αποφασίζει να εγκαταλείψει το ελεύθερο θέατρο και να συνεχίσει την καριέρα του στη σκηνή της Αγίου Κωνσταντίνου. Η πρώτη του εμφάνιση είναι με την περίφημη παράσταση "Ντόνα Ντιάνα", όπου ο Πρωτοπαππάς πρωταγωνιστεί στον ρόλο του Περίν, με τον Νίκο Τζόγια, την Μαίρη Αρώνη κ.ά., εισπράττοντας καταπληκτικές κριτικές. Ακολουθούν 13 χρόνια επιτυχίας στο Εθνικό με μεγάλο κλασικό ρεπερτόριο ερμηνεύοντας έργα του Μολιέρου (όπως τον "Ταρτούφο" και τον "Κατά φαντασίαν ασθενή"), του μεγάλου Ιταλού θεατρικού συγγραφέα Κάρλο Γκολντόνι (το "Ατλαζένιο γοβάκι"), του επίσης Ιταλού Λουίτζι Πιραντέλλο, του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ ("Δωδέκατη Νύχτα", "Τρικυμία", "Όπως αγαπάτε"), του κλασικού Ναπολιτάνου συγγραφέα Εντουάρντο Ντε Φιλίππο ("Ο Δήμαρχος της συνοικίας Σανιτά") καθώς και Αριστοφάνη στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο. Μνημειώδεις υπήρξαν οι δημιουργίες του στους Ιππής, στις Σφήκες και στον Πλούτο του Αριστοφάνη με τον Χριστόφορο Νέζερ, τον Μιχάλη Καλογιάννη, την Μαίρη Αρώνη, την Ελένη Χαλκούση, τον Παντελή Ζερβό κ.ά. στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο και στην περιοδεία του Εθνικού Θεάτρου στον Καναδά το 1967.
Το 1976 περνά στο Άρμα Θέσπιδος ως καλλιτεχνικός διευθυντής, όπου ανεβάζει πληθώρα έργων κλασικών και Ελλήνων δραματουργών. Υπήρξε επίσης διευθυντής του Δημοτικού Θεάτρου του Άργους. Συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές σειρές. Ο Πρωτοπαππάς ήταν επίσης ζωγράφος προσφέροντας αρκετά έργα. Δάσκαλός του στην ζωγραφική αλλά και φίλος του ήταν ο γνωστός ηθοποιός και ζωγράφος Μιχάλης Νικολινάκος.
Ο Ευάγγελος Πρωτοπαππάς απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών, νικημένος από τη νόσο Αλτσχάιμερ. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Καλλιθέας.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Β. Πρωτόπαππας συμμετείχε ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λιποκύτταρο
Το λιποκύτταρο είναι είδος κυττάρου το οποίο συνθέτει τον λιπώδης ιστό. Εξειδικεύεται στην σύνθεση και αποθήκευση λίπους(χημεία)/λίπους (βιολογία). Το συνηθέστερο λιπίδιο που αποθηκεύετε στο λιποκύτταρο είναι τα τριγλυκερίδια, καθώς τα εμπεριεχόμενα ένζυμα εξειδικεύονται στην υδρόλυση τους, η οποία παράγει λιπαρά οξέα και γλυκερίνη. Περιληπτικά οι λειτουργίες των λιποκυττάρων είναι:
Είδη λιποκυττάρων
Τα λιποκύτταρα χωρίζονται σε δύο βασικές ομάδες και μία ενδιάμεση.
μικρογραφία|388x388εσ Τα λευκά λιποκύτταρα περιέχουν μεγάλου μεγέθουν σταγονίδια λιπιδίου, τα οποία καταλαμβάνουν σχεδόν όλο τον όγκο του κυττάρου αφήνοντας ελάχιστο χώρο για το κυτταρόπλασμα και ακόμα λιγότερο για τον επίπεδο πυρήνα και τα μιτοχόνδρια, ο οποίος βρίσκετε στο κέντρο του κυττάρου. Βασικός ρόλος των λευκώ λιποκυττάρων είναι η αποθήκευση ενέργειας.
Τα καφετί λιποκύτταρα περιέχουν διαφορούμενου μεγέθους σταγονίδια λίπιδίου, καθώς αφήνουν ένα εξαιρετικό ποσοστό του χώρου για το κυτταρόπλασμα, αρκετά μιτοχόνδρια και έναν σφαιρικό πυρήνα τοποθετημένο στο κέντρο του κυττάρου. Επίσης το καφέ χρώμα πηγάζει από την σχετικά μεγάλη πυκνότητα σε μιτοχόνδρια και την εκτενής αγγειακή παροχή την οποία δέχεται. Βασικός ρόλος τον καφέτι λιποκυττάρων -σε αντίθεση με τα λευκά- είναι η κατανάλωση ενέργειας. Ακόμα έρευνες έδειξαν πως τα καφετί λιποκκύταρα και τα μυϊκά κύτταρα προέρχονται από τα ίδια πρόδρομα κύτταρα.
Τα μπεζ λιποκύτταρα περιέχουν έναν ενδιάμεσο αριθμό σταγονιδίων λιπιδίου, τα οποία καταλαμβάνουν σχεδόν το 50% του χώρου αφήνοντας έτσι αρκετό χωρο γα το κυτταρόπλασμα, ένα μέτριο πλήθος μιτοχόνδριων και έναν σφαιρικό -μικρότερης διαμέτρου από τον καφέ-πυρήνα στο κέντρο του κυττάρου. Επιπλέον τα μπεζ λιποκύτταρα είναι απόγωνοι λευκών λιποκυττάρων τα οποία συμπεριφέρονται όπως τα καφετί λιποκύτταρα.
Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Κατηγορία:Βιολογία Κατηγορία:Επιστήμη
The White Stripes (άλμπουμ)
Το "The White Stripes" είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των The White Stripes. Κυκλοφόρησε στις 15 Ιουνίου του 1999. Παραγωγοί ήταν ο Jim Diamond και ο τραγουδιστής Jack White. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στα Ghetto Recorders και Third Man Studios στο Ντιτρόιτ. Ο White αφιέρωσε το άλμπουμ στον 	αποθανών μουσικό της μπλουζ, Son House. Ο Johnny Walker των Soledad Brothers έπαιξε κιθάρα slide σε δύο τραγούδια: "Suzy Lee" και "I Fought Piranhas". Ο Walker έμαθε, στη συνέχεια, στον Jack White πώς να παίζει κιθάρα slide. Η δυάδα έκανε διασκευή στο "St. James Infirmary Blues" αφότου άκουσαν το τραγούδι σε ένα μικρού μήκους καρτούν με την Betty Boop.
Βασιλιάς
Ο Βασιλιάς είναι ένας τίτλος που δίνεται σε άνδρα μονάρχη σε μια ποικιλία πλαισίων. Το γυναικείο ισοδύναμο είναι βασίλισσα, ο οποίος τίτλος δίνεται επίσης στη σύζυγο ενός βασιλιά. Υπήρξαν σπάνιες εξαιρέσεις, όπως η Γιαντβίγκα της Πολωνίας και η Μαρία της Ουγγαρίας, που στέφθηκαν ως Βασιλιάς της Πολωνίας και Βασιλιάς της Ουγγαρίας αντίστοιχα κατά τη διάρκεια του 1380 όπου ο τίτλος δινόταν επίσης και στη σύζυγο του βασιλιά.
The White Stripes (άλμπουμ)
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Jack White εκτός από τα σημειωμένα
Βασιλιάς
Σύγχρονοι βασιλιάδες
Επί του παρόντος δεκαπέντε βασιλιάδες αναγνωρίζονται ως αρχηγοί κρατών. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι αρχηγοί κρατών συνταγματικών μοναρχιών. Οι βασιλείς που εξουσιάζουν σε απόλυτες μοναρχίες είναι ο Βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας, ο Βασιλιάς του Μπαχρέιν και ο King of Eswatini.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγεμονικοί τίτλοι
The White Stripes (άλμπουμ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999 Κατηγορία:Δισκογραφία των The White Stripes
Φάνι και Αλέξανδρος
Το Φάνι και Αλέξανδρος (σουηδικά: Fanny och Alexander) είναι δραματική ταινία παραγωγής 1983 σε σκηνοθεσία Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Η ταινία βραβεύτηκε με τέσσερα βραβεία όσκαρ, μεταξύ των οποίων και με Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Ο Μπέργκμαν προόριζε το έργο αυτό για την τηλεόραση και γι' αυτό το λόγο σκηνοθέτησε δυο εκδοχές την τηλεοπτική (312 λεπτών) και την κινηματογραφική (189 λεπτών), που προβλήθηκαν αμφότερες στους κινηματογράφους.
Πλοκή
Στην Ουψάλα της Σουηδιας κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα, την ημέρα της γιορτής των Χριστουγέννων, η Έλενα (Γκουν Βάλγκρεν) μια διάσημη ηθοποιός, που είναι πλέον γιαγιά, καλεί την οικογένειά της να γιορτάσουν μαζί τα Χριστούγεννα. Η οικογένεια αποτελείται από τον γιο της Οσκαρ (Άλαν Έντβαλ), τη γυναίκα του Εμιλι (Εύα Φρόλινγκ) και τα δυο τους παιδιά τη Φάνι (Περνίλα Όλγουιν) και τον Αλέξανδρο (Μπέρτιλ Γκούβε), το δεύτερο γιο της Καρλ (Μπέργελ Άλστεντ) και τη Γερμανίδα γυναίκα του καθώς και τον τρίτο της γιο το μπερμπάντη Γκουστάβ (Γιαρλ Κούλε) με τη σύζυγό του. Τα παιδιά παρακολουθούν με χαρά και ενδιαφέρον τις συζητήσεις και περνούν όμορφα. Οι όμορφες μέρες όμως θα χαθούν, όταν ξαφνικά θα πεθάνει ο Οσκαρ και λίγο αργότερα η μητέρα της Φάνι και του Αλέξανδρου, η Εμιλι, θα παντρευτεί έναν επίσκοπο (Γιαν Μάλμσο) που της ζητά να αποποιηθεί την παλιά της ζωή. Ο επίσκοπος, με το συντηρητικό τρόπο ζωής και τις σκουριασμένες ιδέες, θα φέρεται τυραννικά σχεδόν στα παιδιά, τα οποία αναπολούν τις παλιές ευτυχισμένες μέρες και η ζωή τους θ' αλλάξει ριζικά. Μέσα από τη δυστυχία όμως μπορεί πάντα να γεννηθεί κάτι καλό.
Παραγωγή
Πρόκειται για το κύκνειο άσμα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, ο οποίος είχε την ιδέα του Φάνι & Αλέξανδρος, όσο βρισκόταν στο Μόναχο όπου έζησε έξι χρόνια καθώς δε μπορούσε να επιστρέψει στη Σουηδία όπου διώκονταν για φοροδιαφυγή. Το 1978 είχε γυρίσει την ταινία Φθινοπωρινή Σονάτα (Höstsonaten), με πρωταγωνίστρια την Ίνγκριντ Μπέργκμαν, η οποία είχε κάνει τεράστια εισπρακτική επιτυχία και τον είχε βοηθήσει να βγει από τη μαύρη αυτή περίοδο της ζωής του. Ο Μπέργκμαν άρχισε τις προετοιμασίες για το οικογενειακό αυτό δράμα που παρουσιάζει πολλούς παραλληλισμούς με την ιστορία του Άμλετ του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ. Ο σκηνοθέτης σκόπευε να σταματήσει να ασχολείται με τη σκηνοθεσία μετά την ολοκλήρωση του Φάνι και Αλέξανδρος, εντούτοις συνέχισε να συμμετέχει ενεργά στη συγγραφή σεναρίων και να σκηνοθετεί ταινίες για την τηλεόραση. Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων ο Μπέργκμαν μπήκε στην αίθουσα του μοντάζ, όπου επεξεργάστηκε δυο εκδοχές του έργου του. Η πρώτη είχε διάρκεια τριών ωρών και επρόκειτο για την κινηματογραφική εκδοχή, ενώ η δεύτερη με διάρκεια που ξεπερνούσε τις πέντε ώρες ήταν η τηλεοπτική εκδοχή που αντικατόπτριζε με καλύτερο τρόπο το όραμα του Μπέργκμαν.
Διανομή Ρόλων
Πρώτη επιλογή του Μπέργκμαν για το ρόλο της Έμιλυ, της μητέρας των δύο παιδιών, ήταν η Λιβ Ούλμαν, που είχε γίνει μούσα του από το 1966 με τη συμμετοχή της στην ταινία Περσόνα (Persona). Η Ούλμαν αλλά αρνήθηκε και ο ρόλος πήγε στην Εύα Φρόλινγκ. Άλλη μια προσπάθεια να δώσει ρόλο σε παλιό συνεργάτη ναυάγησε. Ο ρόλος του Επισκόπου Έντβαρντ Βεργκέρους προοριζόταν για τον Μαξ Φον Σίντοφ χρόνια συνεργάτη του Μπέργκμαν, αλλά μια κακή συνεννόηση με τον αντζέντη του Φον Σίντοφ είχε σαν αποτέλεσμα ο ρόλος να πάει στον Γιαν Μάλμσο. Ο Μπέργκμαν έγραψε το ρόλο της γιαγιάς Έλενα Έκνταλ σκεπτόμενος την Ίνγκριντ Μπέργκμαν για το ρόλο, αλλά τελικά τον έδωσε στην Γκουν Βάλγκρεν.
Διεθνής Αναγνώριση και Βραβεία Όσκαρ
Το Φάνι και Αλέξανδρος έλαβε διθυραμβικές κριτικές και προτάθηκε για 6 βραβεία όσκαρ. Η ταινία κέρδισε τελικά όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, φωτογραφίας, καλλιτεχνικής διεύθυνσης και κοστουμιών το 1983. Ο Μπέργκμαν έλαβε και μια υποψηφιότητα για τη σκηνοθεσία του. Η τρίτη μετά το "Πρόσωπο με πρόσωπο" (Ansikte mot ansikte) του 1976 και το Κραυγές και ψίθυροι (Viskningar och rop) του 1972. Ο Μπέργκμαν έχασε το βραβείο από τον Τζέιμς Λ. Μπρουκς σκηνοθέτη της ταινίας Σχέσεις Στοργής (Terms Of Endearment, 1983), ενός άλλου οικογενειακού δράματος.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1983 Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Σουηδικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σουηδόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Έργα με θέμα τη διατροφή Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας
Ιωάννης Δούκας (ζωγράφος)
Ο Ιωάννης Δούκας (Αργυρόκαστρο, 1841-Αθήνα, 1916) ήταν Έλληνας ζωγράφος που άκμασε κατά τον 19ο αιώνα. Διακρίθηκε κυρίως στον τομέα της προσωπογραφίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Αργυρόκαστρο το 1841. Το 1859 γράφτηκε Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) ενώ από το 1865 ως το 1868 συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου έχοντας ως δάσκαλο τον Καρλ φον Πιλότυ. Αργότερα σπούδασε στο Παρίσι υπό τον Ζαν-Λεόν Ζερόμ. Κατόπιν εργάστηκε στο Παρίσι, τη Μασσαλία και τη Βιέννη όπου διακρίθηκε ως προσωπογράφος. Το 1876, επέστρεψε στην Αθήνα όπου και πέθανε το 1916. Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος, στην Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας - Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα, στην ορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Λίβερπουλ και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές.
Έργο
Ο Δούκας Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του είδους του κατά τον 19ο αιώνα. Χαρακτηριστικό στοιχείο των έργων του είναι η απεικόνιση των προσώπων με ρεαλιστική και ψυχογραφική διάθεση. Στη θεματολογία του, πέραν των προσωπογραφιών, εντάσσονται επίσης ιστορικές, μυθολογικές, αλληγορικές και θρησκευτικές παραστάσεις. Επίσης, ασχολήθηκε και με την αντιγραφή έργων ξένων ζωγράφων, όπως του Ρέμπραντ, του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς κ.ά. Μεταξύ των έργων του, περιλαμβάνονται οι προσωπογραφίες του αρχιεπισκόπου Γερμανού, του Δημητρίου Σεμιτέλου , του Δημητρίου Ορφανίδη κ.ά.