cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Σχολή Πολιτικών Μηχανικών (Γαλλία)
Δημιουργήθηκε το 1747 από τον Daniel-Charles Trudaine με το όνομα "École royale des ponts et chaussées" για να εκπαιδεύσει μηχανικούς αμαξώματος για γέφυρες και δρόμους, είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο διάσημα γαλλικά grandes écoles. Είναι περισσότερο γνωστό για τη μηχανολογική του εκπαίδευση, του οποίου οι μαθητές και οι απόφοιτοι ονομάζονται «Ingénieur des Ponts et Chaussées».
Συνήθως αναφέρεται ως «Ponts et Chaussées», « les Ponts» ή οι μετωνυμίες της École des Ponts ParisTech που υιοθετήθηκαν τον Ιούλιο του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκραντ εκόλ Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Παρίσι
Ιερά Μονή Μάντζαρη
Ιστορία της Μονής
Πότε ακριβώς ιδρύθηκε η μονή δεν είναι γνωστό. Η παλαιότερη πηγή σχετικά με την ύπαρξη του μοναστηριού, είναι έγγραφο, με ημερομηνία 15 Αυγούστου 1529, με το οποίο κάτοικοι των χωριών Οξύλιθος και Όριο δώρισαν στο μοναστήρι κτήματα. Στη βιβλιοθήκη της μονής υπάρχουν άλλα δύο έγγραφα με ημερομηνία 4 Απριλίου 1608 και 4 Αυγούστου 1771 αντίστοιχα. Το πρώτο αφορά τη παραχώρηση κτηματικής περιουσίας της Μονής Κοτσικιάς στη Μονή Μάντζαρη έναντι 3.000 γροσίων, προκειμένου ο ηγούμενος και οι μοναχοί της Μονής Κοτσικιάς να βρουν τα απαραίτητα χρήματα για να καλύψουν τα έξοδα του μοναστηριού τους. Με το δεύτερο έγγραφο πουλήθηκε στη Μονή Μάντζαρη κινητή και ακίνητη περιουσία της Μονής Βύθουλα, προκειμένου ο ηγούμενος και οι μοναχοί της να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα έξοδα του δικού τους μοναστηριού. Υπάρχει επίσης ο κώδικας, ο οποίος άρχισε να γράφεται το 1608.
Στην Επανάσταση του 1821 πήραν μέρος τόσο ο Ηγούμενος της μονής, Παρθένιος όσο και οι μοναχοί, μεταξύ των οποίων ο αδελφός του οπλαρχηγού της Εύβοιας Νικολάου Κριεζώτη, Γρηγόριος. Η μονή δώρισε στον αγώνα 8.000 γρόσια ενώ οι οπλαρχηγοί της Εύβοιας τη χρησιμοποιούσαν ως κρησφύγετο. Το 1834 η μονή είχε 10 μοναχούς. Το 1910 έγινε μετόχι της Μονής Σωτήρος Κύμης.
Περιγραφή του μοναστηριού
Στη μέση του μοναστηριού υπάρχει το καθολικό της μονής. Πρόκειται για σταυρεπίστεγο, μονόκλιτο, βυζαντινού ρυθμού ναό, που το εσωτερικό του είναι καλυμμένο με ασβέστη. Σε σημεία που έχουν πέσει οι σοβάδες έχουν έρθει στο φως παλιές αγιογραφίες. Στο τέμπλο υπάρχουν τρεις βυζαντινές εικόνες, που ανάγονται στον 16ο αιώνα: της Παναγίας, του Χριστού και του Ιωάννη του Προδρόμου.
Γύρω από το καθολικό υπάρχουν τα κελιά, οι ξενώνες, το ηγουμενείο, η βιβλιοθήκη, τα γραφεία, βοηθητικοί χώροι κ.α. και όλα μαζί περιβάλλονται από τον παλιό μαντρότοιχο της μονής.
Στη μονή διατηρείται μια μεγάλη ξύλινη ανάγλυφη σφραγίδα του Αγίου Γεωργίου.
Ονομασία της Μονής
Για την ονομασία της Μονής Μάντζαρη υπάρχουν διάφορες εκδοχές: υπάρχει η εκδοχή ότι πήρε το όνομά της από τον πρώτο ηγούμενο και ιδρυτή της, που ονομαζόταν «Μάντζαρης». Κατά άλλη εκδοχή ιδρύθηκε από μια πλούσια γυναίκα από τη Μικρά Ασία, που είχε μαζί της πολλά «μαντζάρια» (χρήματα) ενώ σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή η ονομασία προέρχεται από το μεγάλο πλούτο του μοναστηριού («μαντζάρια»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαντζαρη Μονη Μαντζαρη
Κουτί της Πανδώρας
μικρογραφία|Η ακουαρέλα μιας αναποφάσιστης [[Πανδώρας του Λώρενς Άλμα-Τάντεμα, 1881]] μικρογραφία|Ένας [[πίθος από την Κρήτη, περ. 675 π.Χ. Μουσείο του Λούβρου]] Το κουτί της Πανδώρας είναι τεχνούργημα στην ελληνική μυθολογία που συνδέεται με τον μύθο της Πανδώρας στα Έργα και Ημέραι του Ησιόδου. Ανέφερε ότι η περιέργεια την οδήγησε να ανοίξει ένα δοχείο που αφέθηκε στη φροντίδα του συζύγου της, απελευθερώνοντας έτσι σωματικές και συναισθηματικές κατάρες στην ανθρωπότητα. Οι μεταγενέστερες απεικονίσεις της ιστορίας ήταν ποικίλες, ενώ ορισμένες λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές επεξεργασίες επικεντρώθηκαν περισσότερο στο περιεχόμενο παρά στην ίδια την Πανδώρα.
Το δοχείο που αναφέρεται στην αρχική αναφορά ήταν στην πραγματικότητα ένα μεγάλο δοχείο αποθήκευσης, αλλά αργότερα η λέξη μεταφράστηκε λάθος. Στη σύγχρονη εποχή έχει αναπτυχθεί ένα ιδίωμα από την ιστορία που σημαίνει «Οποιαδήποτε πηγή μεγάλων και απροσδόκητων προβλημάτων», ή εναλλακτικά «Ένα δώρο που φαίνεται πολύτιμο αλλά στην πραγματικότητα είναι κατάρα».
Στη μυθολογία
Από αυτή την ιστορία έχει αναπτυχθεί το ιδίωμα «να ανοίξεις το κουτί της Πανδώρας», που σημαίνει να κάνεις ή να ξεκινήσεις κάτι που θα προκαλέσει πολλά απρόβλεπτα προβλήματα. εναλλ.=|μικρογραφία| Μια αττική [[Πυξίδα (αγγείο)|πυξίδα, 440–430 π.Χ. Βρετανικό Μουσείο]]
Ετυμολογία του «κουτιού»
Η λέξη που μεταφράστηκε ως «κουτί» ήταν στην πραγματικότητα ένα μεγάλο βάζο (πίθος). Οι πίθοι χρησιμοποιούνταν για αποθήκευση κρασιού, λαδιού, σιτηρών ή άλλων προμηθειών ή, τελετουργικά, ως δοχείο για το ανθρώπινο σώμα για την ταφή, από το οποίο πίστευαν ότι οι ψυχές διέφευγαν και αναγκαστικά επέστρεφαν. Πολλοί μελετητές βλέπουν μια στενή αναλογία μεταξύ της ίδιας της Πανδώρας, η οποία ήταν φτιαγμένη από πηλό, και του πήλινου βάζου που διανέμει τα κακά.
Η λανθασμένη μετάφραση των πίθων συνήθως αποδίδεται στον ανθρωπιστή του 16ου αιώνα Έρασμο, ο οποίος, στη λατινική αφήγηση της ιστορίας της Πανδώρας, άλλαξε τον ελληνικό πίθο σε pyxis, που σημαίνει «κουτί». Το πλαίσιο στο οποίο εμφανίστηκε η ιστορία ήταν η συλλογή παροιμιών του Έρασμου, Adagia (1508), σε απεικόνιση του λατινικού ρητού Malo accepto stultus sapit (από το να αντιμετωπίζει προβλήματα ο ανόητος γίνεται σοφός). Στην έκδοσή του το κουτί ανοίγει ο Επιμηθέας, του οποίου το όνομα σημαίνει «Μετά από σκέψη» – ή όπως σχολιάζει ο Ησίοδος, «αυτός που τα λάθη των έκαναν σοφό».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Φράσεις και ιδιωματισμοί που προέρχονται από την ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Μυθολογικά αντικείμενα Κατηγορία:Ιδιωματισμοί
Canadair
μικρογραφία| Η Canadair Ltd. ήταν κατασκευάστρια πολιτικών και στρατιωτικών αεροσκαφών στον Καναδά. Τα πρώην περιουσιακά της στοιχεία κατέχονται κυρίως από την Bombardier Aerospace, το τμήμα αεροπορίας του καναδικού ομίλου μεταφορών Bombardier Inc.
Η προέλευση της Canadair έγκειται στην ίδρυση ενός κέντρου παραγωγής για την καναδική Vickers στην περιοχή Saint-Laurent του Μόντρεαλ, στο αεροδρόμιο Cartierville. Δημιουργήθηκε ως ξεχωριστή οντότητα από την κυβέρνηση του Καναδά στις 11 Νοεμβρίου 1944. Σε μεγάλο μέρος της ύπαρξής της, ήταν θυγατρική διαφόρων άλλων κατασκευαστών αεροσκαφών πριν εθνικοποιηθεί από την καναδική κυβέρνηση το 1976. Για μια δεκαετία, η εταιρεία λειτούργησε ως ομοσπονδιακή Crown Corporation. Το 1986, η Canadair ιδιωτικοποιήθηκε μέσω της πώλησής της στη Bombardier, μετά την οποία έγινε βασικό στοιχείο του τμήματος αεροδιαστημικής της εταιρείας. Η πρώην κύρια μονάδα παραγωγής της εταιρείας, το Canadair Plant One, παραμένει ανέπαφο μέχρι σήμερα, αν και το ίδιο το αεροδρόμιο Cartierville έχει κλείσει και έκτοτε έχει υποβληθεί σε ανακατασκευή.
Κατά τη διάρκεια των ετών λειτουργίας της, η Canadair πέτυχε αρκετές αεροπορικές πρωτιές. Το CL-44D, βασισμένο στο βρετανικό αεροπλάνο Bristol Britannia, ήταν το πρώτο σχέδιο που επέτρεψε την πρόσβαση ταλαντεύοντας ολόκληρη την πίσω άτρακτο. Τα CL-89 και CL-289 ήταν τα πρώτα drones επιτήρησης που τέθηκαν σε λειτουργία σε ένοπλες δυνάμεις πολλών χωρών. Το πειραματικό CL-84 ήταν το πρώτο αεροσκάφος VTOL που γύρισε τα φτερά για να επιτύχει κάθετη ανύψωση ( ανακλινόμενη ). Το CL-215 ήταν το πρώτο βομβαρδιστικό βομβαρδιστή νερού που σχεδιάστηκε για το σκοπό αυτό.
Ιστορία
Η Canadair ιδρύθηκε επίσημα στις 11 Νοεμβρίου 1944 ως ξεχωριστή οντότητα από την κυβέρνηση του Καναδά. Έχοντας απορροφήσει τις δραστηριότητες της καναδικής εταιρείας Vickers, αρχικά λειτούργησε ως κατασκευαστής ιπτάμενων σκαφών Consolidated PBY "Canso" για λογαριασμό της Βασιλικής Καναδικής Αεροπορίας (RCAF). Ο Benjamin W. Franklin έγινε ο πρώτος της πρόεδρος. Εκτός από τη σύμβαση PBY, ήταν επίσης σε εξέλιξη μια σύμβαση ανάπτυξης για την παραγωγή μιας νέας παραλλαγής του Douglas DC-4 μεταφοράς. Το αεροσκάφος που προέκυψε, το Canadair DC-4M, το οποίο τροφοδοτείτο από μια διάταξη τεσσάρων βρετανικών κινητήρων Rolls-Royce Merlin, άρχισε να παράγεται το 1946. κυκλοφορούσε με την ονομασία «Northstar». αριστερά|μικρογραφία| Canadair Sabre στα χρώματα των Golden Hawks, που εκτίθεται στο Canadian Warplane Heritage Museum, Mount Hope, Οντάριο Κατά την αμέσως μεταπολεμική εποχή, η Canadair αγόρασε το "έργο σε εξέλιξη" στην υπάρχουσα σειρά Douglas DC-3 / C-47. Το 1946, η Electric Boat Company, ένας αμερικανικός βιομηχανικός όμιλος, αγόρασε ένα έλεγχο συμμετοχής στην εταιρεία. λίγο αργότερα, οι δύο εταιρείες συγχωνεύτηκαν για να σχηματίσουν την αμερικανική εταιρεία General Dynamics το 1952. Κατά τη διάρκεια του 1954, η General Dynamics επέλεξε να αγοράσει το Convair, το οποίο είχε δημιουργηθεί από τη συγχώνευση των Consolidated Aircraft και Vultee Aircraft. Ως αποτέλεσμα αυτής της αγοράς, η Canadair αναδιοργανώθηκε ως η καναδική θυγατρική της Convair.
Κατά τη δεκαετία του 1950, η Canadair αποφάσισε ότι θα αναπτύξει το δικό της ιθαγενές εκπαιδευτικό αεροσκάφος ως ιδιωτική επιχείρηση. Αυτό το αεροσκάφος, το οποίο θα γινόταν το CT-114 Tutor ήταν προϊόν του εσωτερικού τμήματος Προκαταρκτικού Σχεδιασμού της εταιρείας. Μέχρι τον Αύγουστο του 1957, είχε ολοκληρωθεί η βασική διαμόρφωση, η οποία ήταν ένα αεροσκάφος με στροβιλοκινητήρα, χαμηλών πτερύγων, πλήρες με τρίκυκλο υπόστρωμα και διάταξη πιλοτηρίου δίπλα-δίπλα. Παρά την έλλειψη επίσημης υποστήριξης από την Καναδική Κυβέρνηση, η Επιτροπή Διασύνδεσης Εκπαιδευτών Αεριωθουμένων της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης της Βασιλικής Καναδικής Αεροπορίας (RCAF) είχε συνεργαστεί στενά με την εταιρεία. Η συμμετοχή τους στο έργο φέρεται να είχε σημαντικό αντίκτυπο στον τελικό σχεδιασμό του αεροσκάφους. Τον Σεπτέμβριο του 196, η καναδική κυβέρνηση, έχοντας εντυπωσιαστεί από την απόδοση του πρωτοτύπου, έκανε μια σημαντική παραγγελία για 190 αεροσκάφη παραγωγής για λογαριασμό της Βασιλικής Καναδικής Αεροπορίας (RCAF). Λειτουργώντας ως η κύρια πλατφόρμα εκπαιδευτών της υπηρεσίας, ο Εκπαιδευτής θα λειτουργούσε ως τέτοιος για περισσότερα από τριάντα χρόνια.
Ένα άλλο σχέδιο που αναπτύχθηκε από αυτόχθονες ήταν το αμφίβιο CL-215. Προέκυψε από μια εσωτερική ερευνητική μελέτη στις αρχές της δεκαετίας του 1960 στο Canadair, που αρχικά είχε σχεδιαστεί ως μεταφορά με διπλό floatplane βασισμένο στο σχέδιο του 369 Canso (μια παραλλαγή του PBY). Ωστόσο, μετατράπηκε σε "πυροσβέστη" μετά από αίτημα δασικών υπαλλήλων στην Κυβερνητική Αεροπορική Υπηρεσία του Κεμπέκ που ήθελαν έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο παροχής νερού στις δασικές πυρκαγιές. Η προκαταρκτική σχεδίαση του 1962, που χαρακτηρίστηκε ως CL-204, ήταν ένα ειδικά σχεδιασμένο βομβαρδιστικό νερού που εξελίχθηκε σε διάταξη ιπτάμενου σκάφους αμφιβίων, που τροφοδοτούνταν από δύο 2100 hp Εμβολοφόροι κινητήρες Pratt &amp; Whitney R-2800. Ο σχεδιασμός του διαμορφώθηκε από την επιθυμία το CL-205 να είναι κατάλληλο για την εκτέλεση μιας σειράς ρόλων, συμπεριλαμβανομένης της έρευνας και διάσωσης από αέρα-θαλάσσης, μεταφοράς φορτίου και εμπορικής μεταφοράς επιβατών, εκτός από την αποστολή βομβαρδιστικού νερού. Το οριστικό σχέδιο αποκαλύφθηκε δημόσια στην Αεροπορική Έκθεση του Παρισιού το 1965. Ενώ το CL-215A χρησίμευε ως η τυπική διαμόρφωση βομβαρδιστικού νερού, ένα άλλο μοντέλο, που ονομάστηκε CL-215C, είχε οραματιστεί ότι δεν είχε συμβιβασμούς που είχαν σκοπό να βελτιώσουν την απόδοσή του στον ρόλο του βομβαρδιστή νερού, επιτρέποντάς του να επιπλωθεί με μεγαλύτερες πόρτες στο πλευρές της ατράκτου και μια αναθεωρημένη δομή γάστρας κάτω από το δάπεδο.
Ίσως το πιο επιτυχημένο εμπορικά προϊόν της εταιρείας ήταν το Challenger 600 business jet. Αρχικά επινοήθηκε από τον Αμερικανό εφευρέτη της αεροπορίας Bill Lear ως LearStar 600, στα τέλη του 1975, η Canadair έδωσε την υποστήριξή της στην ιδέα. Τον Απρίλιο του 1976, η εταιρεία επέλεξε να αποκτήσει ολόκληρο το έργο, ξεκινώντας το επίσημα με την υποστήριξη της καναδικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης λίγο αργότερα. Η ανάπτυξη του Challenger 600 παρεμποδίστηκε από μια θανατηφόρα συντριβή εν μέσω του προγράμματος δοκιμών πτήσης στις 3 Απριλίου 1980. Παρόλα αυτά, η πιστοποίηση τύπου για το αεροσκάφος εγκρίθηκε τόσο από τις Transport Canada όσο και από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αεροπορίας αργότερα το ίδιο έτος. Το υψηλό κόστος ανάπτυξης του Challenger 600 έχει αποδοθεί ως κύρια αιτία της κακής οικονομικής κατάστασης της Canadair κατά τη διάρκεια του Δεκαετία του 1980, σύμφωνα με πληροφορίες, κοντά στη χρεοκοπία. Η κατάσταση της εταιρείας με τη σειρά της συνέβαλε τελικά στην εξαγορά της από την Bombardier Inc. το 1986. Μακροπρόθεσμα, το business jet έτυχε θετικής υποδοχής από την αγορά και μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία, καθώς παράγεται για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Περισσότερα από 1.000 Challenger 600 είχαν ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη του 2018. δεξιά|μικρογραφία| Το 1965–66 η Canadair κατασκεύασε μια παρτίδα λεωφορείων Flxible New Look κατόπιν άδειας. Και τα 50 ήταν για την Επιτροπή Διαμετακόμισης του Μόντρεαλ. Εκτός από τον τομέα της αεροπορίας, η Canadair επέλεξε να διαφοροποιηθεί σε διάφορους άλλους τομείς, αναπτύσσοντας τη δική της σειρά βιομηχανικών και εμπορικών προϊόντων. Το τμήμα "Canarch" ασχολήθηκε με το σχεδιασμό και την κατασκευή τοίχων κουρτινών για μια σειρά από κτίρια. Παράγουν επίσης τις καμπίνες για πολλούς πύργους ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας που λειτουργούν από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Αεροπορίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τόσο τα ιχνηλατούμενα οχήματα όσο και τα οχήματα με μαξιλάρια αέρα σχεδιάστηκαν και υποβλήθηκαν σε δοκιμές. ωστόσο κανένα δεν προχώρησε σε εμπορική παραγωγή.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών ανέθεσε συμβόλαιο στην Canadair για την ανάπτυξη ενός μικρού ελαφρού αμφίβιου οχήματος παντός εδάφους. Με τη σειρά της, η Canadair ανέπτυξε το CL-70 RAT Remote Articulated Track. Αυτό το όχημα, αν και δεν ήταν εμπορική επιτυχία, έδωσε στην Canadair χρήσιμη εμπειρία για την ανάπτυξη του αναβαθμισμένου CL-91 Dynatrac, το οποίο είχε επιτυχία στο μάρκετινγκ και αγοράστηκε από τον Αμερικανικό Στρατό ως XM-571.
Κατά τη διάρκεια του 1976, η καναδική κυβέρνηση εξαγόρασε την Canadair Ltd. από την General Dynamics. Παρέμεινε μια ομοσπονδιακή εταιρεία του στέμματος μέχρι το 1986, όταν, έχοντας βιώσει απώλειες ρεκόρ κατά την ανάπτυξη του επιχειρηματικού τζετ Challenger, η κυβέρνηση Mulroney το πούλησε στη Bombardier Inc. Λίγο μετά την εξαγορά της Canadair, η Bombardier μπόρεσε να την επαναφέρει στην κερδοφορία της. Σύντομα η εταιρεία απέκτησε άλλες αεροπορικές εταιρείες, όπως την σχεδόν χρεοκοπημένη Short Brothers of Belfast της Βόρειας Ιρλανδίας και την εταιρεία ειδικών στα επιχειρηματικά jet Learjet της Wichita, Kansas, American, καθώς και την de Havilland Aircraft του Καναδά του Τορόντο του Οντάριο. Μαζί με αυτές τις άλλες οντότητες, η Canadair έγινε βασικό συστατικό της Bombardier Aerospace.
Μετά την εξαγορά της εταιρείας από τη Bombardier, το όνομα Canadair συνέχισε να χρησιμοποιείται ευρέως στην επωνυμία των μεγαλύτερων σειρών επιχειρηματικών τζετ και περιφερειακών αεροσκαφών της, τα οποία διατίθενται στο εμπόριο ως Canadian Regional Jet (CRJ). Ωστόσο, αυτή η επωνυμία έκτοτε απορρίφθηκε. νέα έργα από όλα τα διάφορα τμήματα αεροσκαφών της Bombardier είναι από τότε γνωστά απλώς ως Bombardier Aerospace.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Εταιρείες κατασκευής αεροσκαφών στον Καναδά
Εκείνος κι εκείνος (σειρά)
Υπόθεση
Ο Λουκάς (Βασίλης Διαμαντόπουλος) και ο Σόλων (Γιώργος Μιχαλακόπουλος) είναι δύο απλοί άνθρωποι, που σατιρίζουν τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και προσπαθούν με σχόλια, απόψεις, συζητήσεις να κατανοήσουν τον παραλογισμό και τον προβληματισμό της σημερινής κοινωνίας. Είναι σαν δύο κλασικοί «Ρωμιοί», που προσπαθούν να καταλάβουν την κοινωνία των τελευταίων χρόνων της Χούντας.
Συντελεστές
Ηθοποιοί: Βασίλης Διαμαντόπουλος (Λουκάς), Γιώργος Μιχαλακόπουλος (Σόλων), Νίκος Κούρος, Ελπίδα Μαζαράκη, Βάντα Καρακατσάνη, Στέλιος Λιονάκης, Δημήτρης Μπικηρόπουλος, Βασίλης Τσιβιλίκας, Άννα Κυριακού, Τζούλια Αργυροπούλου.
Σενάριο: Κώστας Μουρσελάς
Σκηνοθεσία: Κωστής Ζώης (15 επεισόδια), Βασίλης Διαμαντόπουλος (43 επεισόδια), Φώτης Λαζαρίδης (45 επεισόδια)
Τηλεσκηνοθεσία: Βασίλης Βλαχοδημητρόπουλος (52 επεισόδια), Μιχάλης Παπανικολάου (51 επεισόδια)
Εταιρεία παραγωγής: Τομή (78 επεισόδια), T.V.-R.C. (25 επεισόδια)
Μουσική: Κωστής Ζώης
Σκηνικά: Μανώλης Μαριδάκις
Φωτογραφία: Γιώργος Μακρινός
Μουσική τίτλων: "Baba O' Riley" του ροκ συγκροτήματος "The Who" του 1971.
Ριμέικ
Η σειρά "Εκείνος και εκείνος" ξαναγυρίστηκε το 1989, με σκηνοθέτη τον Κώστα Κουτσομύτη, διότι η αρχική σειρά δεν είχε διασωθεί, παρά μόνο ένα απόσπασμα από το επεισόδιο "Το αυγό". Δεκατρία από τα σενάρια του Κώστα Μουρσελά ξαναμεταφέρθηκαν από την ΕΤ2, στην τηλεόραση με το αρχικό δίδυμο (Βασίλης Διαμαντόπουλος και Γιώργος Μιχαλακόπουλος), αλλά με άλλους συμπρωταγωνιστές (Μαρί Κωνσταντάτου, Τάσος Κωστής, Σταμάτης Τζελέπης, Τίμος Περλέγκας, Δημήτρης Κατσιμάνης, Χρήστος Κόκκινος και Τσιμάρας Τζανάτος) και σκηνογράφο (Μικές Καραπιπέρης). Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις 9 Μαρτίου 1989 με ημέρα προβολής Πέμπτη. Η σειρά ολοκληρώθηκε σε 13 ημίωρα επεισόδια.
Το ριμέικ ήταν αξιόλογο, αλλά πάντως όχι τόσο επίκαιρο όσο το αρχικό έργο. Επαναπροβλήθηκε από την ΕΤ2 το 1990, το 1991, το 1992 και το 1999. Επίσης, το ριμέικ είναι το μόνο που διασώζεται.
Λίστα επεισοδίων του ριμέικ
1. Στάση λεωφορείου
2. Το αυγό
3-4. Ταυτότητα
6. Μια δουλειά αλλιώτικη από τις άλλες
7. Η σφραγίδα
8. Τα δόντια
9. Ελένη
10-11. Ο θαυμαστός κύριος Κλήμης
12-13. Συζήτηση περί παραλόγου
Ενδιαφέροντα στοιχεία
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΕΡΤ
Σύροι
Οι Σύροι (سوريون) (الشعب السوري ALA-LC: al-sha‘ab al-Sūrī; ), είναι οι κάτοικοι της Συρίας, οι οποίοι μοιράζονται κοινή Λεβαντίνικη Σημιτική καταγωγή. Η πολιτιστική και γλωσσική κληρονομιά του συριακού λαού είναι μείγμα τόσο των αυτοχθόνων στοιχείων όσο και των ξένων πολιτισμών που έχουν κατακτήσει (και εγκατασταθεί) τη γη και τους ανθρώπους της κατά τη διάρκεια χιλιάδων ετών.
Η Αραβική Δημοκρατία της Συρίας είχε πληθυσμό σχεδόν 17 εκατομμυρίων το 2014, εκτός από 4 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες. Η κυρίαρχη φυλετική ομάδα είναι οι Σύριοι απόγονοι των παλαιών αυτοχθόνων λαών που αναμιγνύονται με τους Άραβες και αναγνωρίζονται ως τέτοιοι εκτός από τους εθνοτικούς Αραμαίους.
Η συριακή διασπορά αποτελείται από 15 εκατομμύρια άτομα συριακής καταγωγής οι οποίοι μετανάστευσαν στη Βόρεια Αμερική (Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδάς), κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένης της Σουηδίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας), τη Νότια Αμερική (κυρίως στη Βραζιλία, την Αργεντινή, τη Χιλή, τη Βενεζουέλα και την Κολομβία), τις Δυτικές Ινδίες, την Αυστραλία και την Αφρική.
Συχνά γίνεται σύγχυση του κατοίκου της Συρίας με τον κάτοικο της Σύρου, εξαιτίας της σπάνιας χρήσης του δεύτερου, αντί για την οποία χρησιμοποιείται το Συριανός. Το Σύρος αναφέρεται στον κάτοικο της Συρίας ενώ το Σύριος στον κάτοικο της Σύρου.
Εθνική ταυτότητα
Οι Σύροι είναι χωρισμένοι σε 3 βασικά εθνικές ταυτότητες: σε Άραβες, σε Ασσύριους/Αραμαίους, και σε αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους μόνο Σύρους. Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων αλλά και ορισμένοι αραβόφωνοι χριστιανοί θεωρούν τους εαυτούς τους Άραβες. Η πλειοψηφία των χριστιανών αλλά και μια μειονότητα μουσουλμάνων θεωρούν τους εαυτούς τους Ασσύριους. Τέλος, υπάρχουν και κάποιοι Σύροι που αυτοπροσδιορίζονται ως αποκλειστικά Σύροι.
Γλώσσα
Τα αραβικά είναι η επίσημη γλώσσα της Συρίας. Η διάλεκτος των αραβικής γλώσσας που ομιλείται στη Συρία λέγεται Λεβαντίνικη. Η προφορική διάλεκτος που χρησιμοποιούν οι Σύροι στην ομιλία δε θα πρέπει να μπερδεύεται με τη γραπτή διάλεκτο, την Επίσημη Αραβική, που βλέπουμε στην τηλεόραση, στο Διαδίκτυο, στις εφημερίδες και στα βιβλία.
Τα αραμαϊκά μιλιούνται επίσης στη Συρία. Η Δυτική Νεοαραμαϊκή ομιλείται σε 3 χωριά. Οι Ασσύριοι επίσης στα βορειοανατολικά μιλούν τη Σουραΐτ/Τουρόγιο, καθώς και τη Ασσυριακή Νεοαραμαϊκή στην κοιλάδα του Αβώρ. Η κλασσική Συριακή χρησιμοποιείται από τους χριστιανούς Σύρους στις θρησκευτικές λειτουργίες.
Τα αγγλικά και τα γαλλικά είναι επίσης ξένες γλώσσες που γνωρίζουν αρκετοί Σύροι.
Θρησκεία
Η μεγάλη πλειοψηφία των Σύρων ανήκουν στο Ισλάμ. Το 74% των Σύρων είναι Σουνίτες μουσουλμάνοι, ένα 12% είναι Αλεβίτες/ Σιίτες μουσουλμάνοι, ενώ ένα άλλο 10% είναι χριστιανοί.Οι χριστιανοί υπάγονται στην Εκκλησία της Αντιόχειας, καθώς και στη Μελχιτική Εκκλησία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύροι Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Συρία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Μέση Ανατολή
Λογισμικό διαχείρισης βιβλιογραφίας
Το λογισμικό διαχείρισης βιβλιογραφίας ή λογισμικό διαχείρισης βιβλιογραφικών αναφορών είναι λογισμικό που χρησιμοποιείται από μελετητές και συγγραφείς για την καταγραφή και τη χρήση βιβλιογραφικών παραπομπών (αναφορές) καθώς και τη διαχείριση αναφορών έργων είτε ως εταιρεία είτε ως άτομο. Μόλις καταγραφεί μια αναφορά, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξανά και ξανά για τη δημιουργία βιβλιογραφιών, όπως λίστες παραπομπών σε επιστημονικά βιβλία, άρθρα και δοκίμια. Η ανάπτυξη πακέτων διαχείρισης αναφορών οφείλεται στην ταχεία επέκταση της επιστημονικής βιβλιογραφίας.
Αυτά τα πακέτα λογισμικού συνήθως αποτελούνται από μια βάση δεδομένων στην οποία μπορούν να εισαχθούν πλήρεις βιβλιογραφικές αναφορές, καθώς και ένα σύστημα για τη δημιουργία επιλεκτικών καταλόγων άρθρων στις διαφορετικές μορφές που απαιτούνται από εκδότες και επιστημονικά περιοδικά. Τα σύγχρονα πακέτα διαχείρισης βιβλιογραφίας μπορούν συνήθως να ενσωματωθούν σε επεξεργαστές κειμένου, έτσι ώστε ένα βιβλιογραφικό ευρετήριο στην κατάλληλη μορφή να παράγεται αυτόματα καθώς γράφεται ένα άρθρο, μειώνοντας τον κίνδυνο να μην συμπεριληφθεί μια αναφερόμενη πηγή στη λίστα αναφορών. Έχουν επίσης δυνατότητα εισαγωγής των λεπτομερειών των δημοσιεύσεων από βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων.
Το λογισμικό διαχείρισης βιβλιογραφίας δεν κάνει την ίδια δουλειά με μια βιβλιογραφική βάση δεδομένων, η οποία προσπαθεί να παραθέσει όλα τα άρθρα που δημοσιεύονται σε έναν συγκεκριμένο κλάδο ή ομάδα επιστημονικών κλάδων. Τέτοιες βιβλιογραφικές βάσεις δεδομένων είναι μεγάλες και πρέπει να στεγάζονται σε μεγάλες εγκαταστάσεις διακομιστών. Το λογισμικό διαχείρισης βιβλιογραφίας συλλέγει μια πολύ μικρότερη βάση δεδομένων, με τις δημοσιεύσεις που έχουν χρησιμοποιηθεί ή είναι πιθανό να χρησιμοποιηθούν από έναν συγκεκριμένο συγγραφέα ή ομάδα, και μια τέτοια βάση δεδομένων μπορεί εύκολα να στεγαστεί στον προσωπικό υπολογιστή ενός ατόμου.
Εκτός από τη διαχείριση αναφορών, τα περισσότερα λογισμικά διαχείρισης βιβλιογραφίας επιτρέπουν επίσης στους χρήστες να αναζητούν αναφορές από διαδικτυακές βιβλιοθήκες. Αυτές οι διαδικτυακές βιβλιοθήκες βασίζονται συνήθως στο δημόσιο πρωτόκολλο Z39.50. Οι χρήστες πρέπει απλώς να καθορίσουν τη διεύθυνση IP, το όνομα της βάσης δεδομένων και τις λέξεις-κλειδιά για να ξεκινήσουν μια αναζήτηση Z39.50. Είναι πιο γρήγορο και πιο αποτελεσματικό από ένα πρόγραμμα περιήγησης ιστού. Ωστόσο, το Z39.50 είναι λίγο ξεπερασμένο. Ορισμένοι δημοφιλείς επιστημονικοί ιστότοποι, όπως το Google Scholar, το IEEE Xplore και το arXiv, δεν υποστηρίζουν το πρωτόκολλο Z39.50.
Δημιουργοί παραπομπών
Οι δημιουργοί παραπομπών ή οι γεννήτριες παραπομπών είναι διαδικτυακά εργαλεία που διευκολύνουν τη δημιουργία έργων που αναφέρονται και βιβλιογραφιών. Οι δημιουργοί παραπομπών χρησιμοποιούν φόρμες ιστού για να λάβουν στοιχεία και να μορφοποιήσουν τα αποτελέσματα σύμφωνα με οδηγίες και πρότυπα, όπως το Εγχειρίδιο μορφής MLA της Modern Language Association, το εγχειρίδιο μορφής APA της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας, το Εγχειρίδιο μορφής του Σικάγο ή τη μορφή Turabian. Ορισμένοι δημιουργοί βιβλιογραφίας παράγουν αποτέλεσμα μόνο κατά το χρόνο εκτέλεσής τους, ενώ άλλοι αποθηκεύουν τα δεδομένα παραπομπών για μελλοντική χρήση.
Διαχείριση παραπομπών στη Wikipedia
Η Wikipedia, η οποία λειτουργεί με το λογισμικό MediaWiki, διαθέτει ενσωματωμένα εργαλεία για τη διαχείριση των παραπομπών. Αυτά τα εργαλεία —με πολλούς τρόπους— έχουν τη λειτουργία λογισμικού διαχείρισης βιβλιογραφίας, καθώς:
Τα Wikidata αποθηκεύουν διάφορες παραμέτρους επιστημονικών περιοδικών και άρθρων περιοδικών στον κύριο, αντικείμενο, χώρο ονομάτων του Wikidata.
Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά εργαλεία διαχείρισης αναφορών, το MediaWiki δεν αποθηκεύει αναφορές σε μια βάση δεδομένων που έχει κατασκευαστεί για να διευκολύνει την παραπομπή.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βιβλιογραφία Κατηγορία:Εκπαιδευτικό λογισμικό
Νεολιθικός Λιμναίος Οικισμός Δισπηλιού
Ο Νεολιθικός Λιμναίος Οικισμός του Δισπηλιού είναι μουσείο δίπλα στη λίμνη Ορεστιάδα στο Δισπηλιό της Π.Ε. Καστοριάς στη Μακεδονία. Είναι ο πρώτος νεολιθικός οικισμός δίπλα σε λίμνη που ανασκάφηκε στην Ελλάδα. Στην περιοχή βρέθηκαν πολλά σημαντικά αντικείμενα, με πιο αξιοσημείωτο την Πινακίδα του Δισπηλιού.
Ο οικισμός είναι 8 χλμ από την Καστοριά. Το 1932, ο καθηγητής Αντώνιος Κεραμόπουλος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης εντόπισε εκεί ίχνη ενός προϊστορικού λιμναίου οικισμού. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο καθηγητής Νικόλαος Μουτσόπουλος διεξήγαγε επιφανειακές έρευνες και επιβεβαίωσε την ύπαρξη του οικισμού.
Το 1992, ο καθηγητής Γιώργος Χουρμουζιάδης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ξεκίνησε συστηματικές ανασκαφές, οι οποίες συνεχίζονται ακόμη. Αποκαλύφθηκε οικισμός που χρονολογείται στα μέσα της νεολιθικής περιόδου, δηλαδή στα μέσα της 6ης χιλιετίας π.Χ. Στόχος των ανασκαφών είναι η μελέτη του οικισμού ως συστήματος πολιτισμού.
Τα ευρήματα περιλαμβάνουν εργαλεία (πέτρα, κόκκαλο και πυριτόλιθο) και ποσότητες οστών ζώων, μια ανακάλυψη που δείχνει ότι οι κάτοικοι ασχολούνταν με τη γεωργία, το κυνήγι και το ψάρεμα, υλικά με τα οποία χτίστηκαν οι καλύβες (ξύλινοι σωροί και δάπεδα), μεγάλα πήλινα βάζα αποθήκευσης, καλάθια υφασμένα με τον τρόπο εκείνης της περιόδου, μαγειρικά σκεύη (πολλά από αυτά σε σχήμα βάρκας) και κοσμήματα από κόκαλα και πέτρα. Το πιο σημαντικό εύρημα είναι ένα οστέινο φλάουτο, ένα από τα παλαιότερα μουσικά όργανα που έχουν βρεθεί ποτέ στην Ευρώπη. Υπάρχει επίσης μια μακέτα στον εκθεσιακό χώρο που απεικονίζει τη μορφή των καλύβων και τον τρόπο κατασκευής τους.
Σε μικρή απόσταση από τον εκθεσιακό χώρο έχουν χτιστεί δίπλα στη λίμνη, παραλίμνιες και χερσαίες κατοικίες, όλες ακριβείς ανακατασκευές των καλύβων του προϊστορικού οικισμού. Μέσα στις καλύβες υπάρχουν όλα τα σκεύη που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι για τις καθημερινές τους ανάγκες. Ένα χωμάτινο κάλυμμα στη μέση του οικισμού χρησίμευε για την προστασία της φωτιάς, ενώ στην όχθη της λίμνης υπάρχει ένα είδος πιρόγου που θα χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι για ψάρεμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Καστοριά Κατηγορία:Αρχαιολογικά μουσεία στη Δυτική Μακεδονία Κατηγορία:Νεολιθικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα
Ιπποκράτης Παπαβασιλείου
Ο Ιπποκράτης Παπαβασιλείου (1868 - 1951) ήταν Έλληνας στρατιωτικός.
Βιογραφία
Διορίστηκε υφυπουργός Ναυτικών στις 5 Αυγούστου 1936 στην κυβέρνηση Μεταξά, ο οποίος υπήρξε συμμαθητής και στενός φίλος του. . Παρέμεινε υφυπουργός και στην κυβέρνηση Κορυζή, ως τις 18 Απριλίου 1941.
Μεταπολεμικά ήταν υποψήφιος βουλευτής στις Κυκλάδες, με την ανεξάρτητη συμμαχία των Κοτζιά, Τουρκοβασίλη και Μανιαδάκη. Ο Παπαβασιλείου τιμήθηκε με πολλά μετάλλια και παράσημα.
Ανέπτυξε συγγραφικό έργο.
Πέθανε στην Αθήνα το 1951. Ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Ευγενίδου και είχαν 1 γιο και 1 κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Ναυτικών Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες Κατηγορία:Μεταξισμός
Δράση Ζάιμπους
δεξιά|μικρογραφία|320x320εσ|Δράση Ζάιμπους, 24 Σεπτεμβρίου 1940. Οι εκδιωχθέντες Πολωνοί περιμένουν μεταφορά σε μια σιδηροδρομική διάβαση (σε αυτή τη φωτογραφία, μερικά μέλη των 129 οικογενειών που απελάθηκαν από το χωριό [[Σουλ (Βοεβοδάτο Σιλεσίας)|Ντόλνα Σουλ).]] Η Δράση Ζάιμπους (Aktion Saybusch, Akcja Żywiec) ήταν η μαζική απέλαση περίπου 18.000–20.000 εθνοτικών Γκουράλων από την επικράτεια του Πόβιατ Ζίβιετς στην περιοχή που προσαρτήθηκε στη γερμανική Επαρχία της Άνω Σιλεσίας, η οποία διεξήχθη από τη Βέρμαχτ και τη γερμανική αστυνομία κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο κύριος σκοπός της βίαιης εκτόπισης των Πολωνών υπηκόων ήταν να δημιουργηθεί χώρος για εθνικά Γερμανούς αποίκους από όλη την Ανατολική Ευρώπη, μετά την προσάρτηση της δυτικής Πολωνίας στο Τρίτο Ράιχ το 1939.
Η Δράση ήταν μέρος του σχεδίου του Αδόλφου Χίτλερ, γνωστό ως Lebensraum («Ζωτικός χώρος»), το οποίο περιελάμβανε τη γερμανοποίηση όλων των πολωνικών περιοχών δυτικά της επικράτειας που είχε διατεθεί στο Γενικό Κυβερνείο. Το όνομα της Δράσης προήλθε από το γερμανικό όνομα της πόλης Ζίβιετς – Ζάιμπους. Οι εκτοπίσεις των Πολωνών από το Ζίβιετς και τα γύρω χωριά και πόλεις οδήγησαν τις αρχές κατοχής υπό τον SS-Obersturmbannführer Φριτς Αρλτ, ο οποίος είχε αντικαταστήσει τον Μπρούνο Μύλερ.
Η Δράση Ζάιμπους διήρκεσε από το Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο του 1940, με περίπου 3.200 Φόλκσντοϊτσε που έφεραν το Heim ins Reich (Σπίτι στην Αυτοκρατορία) από τη ρουμανική Βουκοβίνα. Η διαδικασία των απελάσεων συνεχίστηκε περαιτέρω. Συνολικά, μεταξύ 1940 και 1944, περίπου 50.000 Πολωνοί απομακρύνθηκαν βίαια από την περιοχή και αντικαταστάθηκαν με περίπου 4.000 εποίκους από την Ανατολική Γαλικία και τη Βολυνία, στους οποίους δόθηκαν νέα λατιφούντια. Πριν από τη γερμανική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση, η μεταφορά τους συμφωνήθηκε και από τους δύο εισβολείς στις Συνεδριάσεις Γκεστάπο-Εν Κα Βε Ντε. Οι απελάσεις από την ανατολική Σιλεσία ήταν άμεση ευθύνη του SS-Obergruppenführer Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέφσκι, ο οποίος ήταν επίσης υπεύθυνος για την υποκίνηση τους.
Οι έποικοι
Τα εγκαταλειμμένα πολωνικά σπίτια καθαρίστηκαν και πλύθηκαν από σκλάβους εργάτες, κυρίως Εβραίους αιχμαλώτους και μερικούς εναπομείναντες Γκουράλους, που αργότερα προσλήφθηκαν από τους νέους ιδιοκτήτες φάρμας. Υπόστεγα που κρίθηκαν ανθυγιεινά γκρεμίστηκαν. Το τμήμα ετοίμασε σημαίες με σβάστικα και πορτρέτα του Χίτλερ για να τοποθετηθούν σε αγροκτήματα που κηρύχθηκαν έτοιμα για κατάληψη από τους νέους Γερμανούς. Παρά το γεγονός ότι η ναζιστική προπαγανδιστική εκστρατεία ζωγράφισε μια ρόδινη εικόνα για το πλούσιο μέλλον τους, οι νέοι οικοδεσπότες δεν έλαβαν τα καλύτερα εδάφη, τα οποία προορίζονταν για τους Reichsdeutsche που είχαν υπηρετήσει στη Βέρμαχτ. Πολλοί έποικοι ήταν απογοητευμένοι με τις απλές ξύλινες εξοχικές κατοικίες στις οποίες είπαν να μετακομίσουν και την κακής ποιότητας γεωργική γη. Οι αξιωματούχοι του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος του Ράιχσγκαου Βάρτελαντ από την πλευρά τους, λυπήθηκαν για την πολιτιστική υστέρηση των νεοφερμένων σε σύγκριση με τους περισσότερους Πολωνούς και την αδυναμία τους να μιλήσουν σωστά γερμανικά. Οι νέοι έποικοι τέθηκαν υπό μόνιμη αστυνομική επιτήρηση. μικρογραφία| Απέλαση των Γκουράλων γυναικών με παιδιά από το Πόβιατ Ζίβιετς Η Δράση Ζάιμπους έληξε επίσημα στις 12 Δεκεμβρίου 1940, αν και η τελευταία μεταφορά (από το σύνολο των 19) εστάλη μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 1941. Εκτός από τους 18.000 – 20.000 απελαθέντες που στάλθηκαν πέρα από τα σύνορα, περίπου 8.000 Γκουράλοι που απασχολούνταν σε τοπικές βιομηχανίες απομακρύνθηκαν από τα σπίτια τους. Ήταν ένα πιλοτικό πρόγραμμα που επρόκειτο να ακολουθηθεί από παρόμοιες ενέργειες, αλλά το Μάρτιο του 1941, ο SS-Obergruppenführer Χανς Φρανκ, Κυβερνήτης του Γενικού Κυβερνείου, αντιτάχθηκε στον περαιτέρω υπερπληθυσμό της περιφέρειάς του. Ως αποτέλεσμα, από το 1942 και μετά, οι Πολωνοί εκτοπισμένοι τοποθετήθηκαν με άλλους χωρικούς στα πιο φτωχά χωριά στην ίδια επικράτεια της Σιλεσίας (Interne Umsiedlung), ή στάλθηκαν σε ένα από τα νέα 23 στρατόπεδα που ονομάζονταν Πόλενλαγκερ, που δημιουργήθηκαν ειδικά για αυτόν τον σκοπό. Μέχρι το τέλος του πολέμου, περίπου 50.000 Πολωνοί υπήκοοι εκτοπίστηκαν από το Ζίβιετς και τη γύρω περιοχή, σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού του. Στο Πόλενλαγκερ, πραγματοποιήθηκαν περαιτέρω επιλογές, συμπεριλαμβανομένων φυλετικών απαγωγών παιδιών από τους γονείς τους, τα οποία μετά από επαλήθευση στάλθηκαν σε κέντρα Λέμπενσμπορν για γερμανοποίηση. Οι εκτοπισμένοι Γκουράλοι χωρικοί που επέστρεψαν στα σπίτια τους το 1945 συχνά έβρισκαν κτίρια κατεδαφισμένα ή κατεστραμμένα και οτιδήποτε άλλο να έχει κλαπεί από τους εποίκους που διέφευγαν από τη σοβιετική προέλαση.
Πηγές
Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία Κατηγορία:Αναγκαστική μετανάστευση Κατηγορία:Παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Πολωνία Κατηγορία:Αντιπολωνικό αίσθημα στην Ευρώπη Κατηγορία:Σχέσεις Γερμανίας-Πολωνίας
Κατάλογος έργων του Musée Jacquemart-André
Φλαμανδοί, Ολλανδοί και Γερμανοί ζωγράφοι
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης ανά μουσείο
Προβάλιο Βαλ Σάμπια
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Κωνσταντίνα Ευριπίδου
Η Κωνσταντίνα Ευριπίδου (γενν. Λεμεσός, 18 Μαρτίου 1985 ) είναι Κύπρια παρουσιάστρια, ραδιοφωνική παραγωγός, επιχειρηματίας και πρώην μοντέλο. Το 2004, στέφθηκε Miss Cyprus στα κυπριακά καλλιστεία.
Τηλεόραση
Ξεκίνησε τη καριέρα της στο χώρο του θεάματος το 2004, όταν στέφθηκε Μις Κύπρος στον Διαγωνισμό Ομορφιάς του Omega.
Από το 2010 μέχρι το 2012 παρουσίασε μαζί με τον Παναγιώτη Δημόπουλο τη ψυχαγωγική εκπομπή «Καλημέρα» στο SIGMA. Τη σεζόν 2016-17 ήταν παρουσιάστρια της εκπομπής «Ξυπνήσατε;» αλλά και του Διαγωνισμού Ομορφιάς Σταρ Κύπρος στο MegaOne. Από το 2016 έως το 2018 παρουσίασε την εκπομπή «Όλα Για Σένα» στο Omega ενώ από το 2018 έως το 2020 ανέλαβε τη παρουσίαση της εκπομπής «Όλα Καλά» στο SIGMA.
Επιχειρηματικότητα
Τον Μάιο του 2015, δημιούργησε τη σχολή μοντέλων Fashion Workshop by Constantina Evripidou.
Προσωπική ζωή
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2014, παντρεύτηκε τον Κύπριο ποδοσφαιριστή Νεκτάριο Αλεξάνδρου στη Μύκονο. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: την Αριάδνη (γενν. 19 Δεκεμβρίου 2015) και τον Νικόλα (γενν. 6 Μαΐου 2020). Τον Ιούλιο του 2021, το ζευγάρι ανακοίνωσε το χωρισμό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι παρουσιαστές Κατηγορία:Κύπριες παρουσιάστριες Κατηγορία:Κύπριοι τηλεπαρουσιαστές
Κίρχεν (Ζιγκ)
Το Κίρχεν (Ζιγκ) (γερμανικά: Kirchen (Sieg)) είναι κωμόπολη και αναγνωρισμένο ιαματικό και κλιματικό θέρετρο υγείας στην περιοχή Αλτενκίρχεν στα βόρεια της Ρηνανίας-Παλατινάτου, στη Γερμανία. Αποτελεί έδρα του ομώνυμου συλλογικού δήμου και βρίσκεται στον ποταμό Ζιγκ, περίπου 12 χλμ νοτιοδυτικά του Ζίγκεν. Μεταξύ των αξιοσημείωτων χαρακτηριστικών του είναι το κάστρο Φρόισμπουργκ (Freusburg).
Ο εκτιμώμενος πληθυσμός στα τέλος του 2016 ήταν 8.613 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στη Ρηνανία-Παλατινάτο
Θεόδουλος Παρσακουτηνός
Ο Θεόδουλος Παρσακουτηνός ήταν Βυζαντινός στρατηγός, εξ αγχιστείας συγγενής της οικογένειας των Φωκάδων. Συνελήφθη αιχμάλωτος από τον Χαμδανίδη εμίρη Σαΐφ αλ-Ντάουλα το 954 και παρέμεινε υπό καθεστώς αιχμαλωσίας έως το 966.
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ΕΣΣΔ (ρωσικά: Федерация футбола СССР, ФФСССР) αποτελούσε όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Σοβιετική Ένωση και από το 1972 το κύριο σώμα διοίκησης του ποδοσφαίρου στη χώρα. Η Ομοσπονδία δημιουργήθηκε το 1934 με την απόφαση του Ανωτάτου Συμβουλίου Φυσικής Αγωγής της ΕΣΣΔ (Высший Совет Физической Культуры, ВСФК) ως αθλητικό τμήμα υπεύθυνο ειδικά το ποδόσφαιρο. Ήταν η μόνη οργάνωση που κέρδισε την αναγνώριση της FIFA το 1946.
Αποτελούσε τη διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος, ενώ ήταν υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντόνιζε επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Σοβιετικής Ένωσης.
Θεόδουλος Παρσακουτηνός
Βιογραφία
Λίγα στοιχεία είναι γνωστά για την σταδιοδρομία του, με εξαίρεση ορισμένες αναφορές σε αραβικής προελεύσεως πηγές, οι οποίες τον αποκαλούν «Μονόφθαλμο» (al-A‘war), ενώ αναφέρουν πως ήταν πατρίκιος και στρατηγός των θεμάτων της Τζαμανδού και της Λυκανδού το 954, όταν συνελήφθη αιχμάλωτος μαζί με έναν εκ των υιών του (είτε τον Βάρδα είτε τον Νικηφόρο) στα Άδατα από τον Χαμδανίδη εμίρη του Χαλεπίου, Σαΐφ αλ-Ντάουλα.
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ
Ιστορία
Ο πρώτος επίσημος αγώνας σε ρωσικό έδαφος πραγματοποιήθηκε στις 12 (24 με το νέο ημερολόγιο) Οκτωβρίου του 1897. Στις 6 (19) Ιανουαρίου του 1912, στην ιδρυτική συνάντηση στην Αγία Πετρούπολη, συστάθηκε η Πανρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση (ВФС), η πρώτη επίσημη ρωσική ποδοσφαιρική αρχή. Στις 17 (30) Ιουνίου του 1912 στη Στοκχόλμη, κατά τη συνεδρίαση της εκτελεστικής επιτροπής της FIFA, η Ρωσία προσχώρησε στη FIFA.
Θεόδουλος Παρσακουτηνός
Βιογραφία
Το φθινόπωρο του 962, ο υιός του Θεόδουλου, Θεόδωρος, αιχμαλώτισε τον ξάδερφο του Σαΐφ αλ-Ντάουλα, Αμπού Φιράς αλ-Χαμντανί, στην διάρκεια επιδρομής, και επιχείρησε την ανταλλαγή του αιχμαλώτου του με τον πατέρα και τον αδερφό του. Η ενέργειά του αυτή, ωστόσο, δεν είχε επιτυχία, καθώς ο Αμπού Φιράς παρέμεινε αιχμάλωτος έως και την ανταλλαγή αιχμαλώτων του 966, όταν ανταλλάχθηκε ο Θεόδουλος, καθώς και κατά πάσα πιθανότητα οποιοιδήποτε άλλοι υψηλόβαθμοι Βυζαντινοί αιχμάλωτοι.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Κατηγορία:Βυζαντινά πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Βυζαντινοί αιχμάλωτοι πολέμου Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Θεοδουλος
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ
Ιστορία
Στις 27 Μαΐου 1934, δημιουργήθηκε το βραβείο του «Διακεκριμένου Κύριου του Αθλητισμού» και δόθηκε σε οκτώ ποδοσφαιριστές το ίδιο έτος. Στις 27 Δεκεμβρίου 1934, το Ανώτατο Συμβούλιο Φυσικής Αγωγής (ВСФК) της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής της Σοβιετικής Ένωσης (ЦИК СССР) ίδρυσε έναν ειδικό δημόσιο οργανισμό, το Τμήμα Ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ, υπεύθυνο για ποδοσφαιρικά γεγονότα στη χώρα. Ωστόσο, μαζί με το τμήμα ποδοσφαίρου, υπήρχε επίσης η Διεύθυνση Ποδοσφαίρου της Σοβιετικής Αθλητικής Επιτροπής, η οποία υπάγονταν απευθείας στη σοβιετική κυβέρνηση. Στις 30 Αυγούστου 1935 η εθνική ομάδα της Ουκρανικής ΣΣΔ επικράτησε της γαλλικής Ρεντ Σταρ Ολιμπίκ με 6:1. Τον επόμενο μήνα, μια επίλεκτη ομάδα της Πράγας επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ένωση παίζοντας εναντίον της ομάδας του Λένινγκραντ, της Μόσχας και της Ουκρανικής ΣΣΔ. Τον Ιανουάριο του 1936 η ομάδα της Μόσχας, αποτελούμενη από παίκτες από τη Ντιναμό Μόσχας και τη Σπαρτάκ Μόσχας, επισκέφτηκε τη Ρασίνγκ Παρί από την οποία ηττήθηκε με 1:2.
Το 1936 το Τμήμα Ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ δημιούργησε το Πρωτάθλημα ΕΣΣΔ στο ποδόσφαιρο στο οποίο μετείχαν οκτώ ομάδες των εθελοντικών αθλητικών κοινωνιών (ДСО). Στις 22 Ιουλίου του 1937, για πρώτη φορά, η ЦИК СССР παρέδωσε βραβεία στους 38 καλύτερους σοβιετικούς αθλητές, μεταξύ των οποίων 12 ποδοσφαιριστές. Ο πρώτος παραλήπτης του Τάγματος του Λένιν μεταξύ των ποδοσφαιριστών έγινε Νικολάι Πρενόστριν. Το Τάγμα της Κόκκινης Σημαίας του Μόχθου έλαβε ο Αλεξάντρ Μπράστιστιν και ο Σεργκέι Ίλιν, άλλοι εννέα παίκτες έλαβαν το Τάγμα του Διακριτικού της Τιμής. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1941-1944) διακόπηκαν τα κυριότερα ποδοσφαιρικά γεγονότα, ωστόσο υπήρξαν αρκετοί περιφερειακοί αγώνες. Όταν η Σοβιετική Ένωση απελευθερώθηκε από την κατοχή της Ναζιστικής Γερμανίας τον Αύγουστο του 1944, πραγματοποιήθηκε ο επόμενος αγώνας εθνικού κυπέλλου ως το πρώτο μεταπολεμικό επίσημο ποδοσφαιρικό γεγονός.
Τον Ιούλιο του 1946 το Τμήμα Ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ προσχώρησε στη FIFA με την πρόταση αντιπροσώπων από τη Γιουγκοσλαβία και την Τσεχοσλοβακία, ενώ στις 27 Σεπτεμβρίου του 1947 απονεμήθηκε στη Σοβιετική Ένωση μόνιμη έδρα του αντιπροέδρου της FIFA που ανέλαβε ο Βαλεντίν Γκρανάτκιν. Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Σοβιετικής Ένωσης δεν αγωνίστηκε σε Παγκόσμιο Κύπελλο μέχρι το 1958. Ο πρώτος προπονητής που ανέλαβε καθήκοντα ήταν ο Μπόρις Αρκαδίεφ, ο οποίος το 1952 ηγήθηκε της ομάδας στους Ολυμπιακούς αγώνες στο Ελσίνκι. Τον Ιανουάριο του 1957, το Προεδρείο του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης απένειμε το Τάγμα του Λένιν στον Βσέβολοντ Μπομπρόφ και τον Λεβ Γιάσιν για τον εορτασμό των επιτευγμάτων τους στον αθλητισμό.
Το Μάιο του 1959 το Τμήμα Ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ αναδιοργανώθηκε ως Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ΕΣΣΔ. Το 1960, η εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης κέρδισε το πρώτο ηπειρωτικό πρωτάθλημα επικρατώντας της Γιουγκοσλαβίας με 2:1 στην παράταση. Το 1963 ο Λεβ Γιάσιν έγινε πρώτος σοβιετικός παίκτης που αναγνωρίστηκε ως ο καλύτερος ευρωπαίος ποδοσφαιριστής. Για πρώτη φορά στην εποχή 1965-66 οι σοβιετικοί ποδοσφαιρικοί σύλλογοι έκαναν ντεμπούτο στους ευρωπαϊκούς διεθνείς ποδοσφαιρικούς αγώνες. Το 1972 η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία ΕΣΣΔ έγινε κυβερνητική υπηρεσία της Κρατικής Επιτροπής Αθλητισμού (Госкомспорт), ωστόσο, επειδή ο Γκρανάτκιν συνέχισε να προεδρεύει στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, η αναδιοργάνωση δεν επέστησε μεγάλη προσοχή από τη FIFA.
Η Ντιναμό Κιέβου έγινε ο πρώτος Σοβιετικός σύλλογος που κατέκτησε ευρωπαϊκό τρόπαιο, όταν νίκησε την Φερεντσβάρος με 3:0 στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων του 1975. Το 1988, ο Λεβ Γιάσιν έλαβε τη χρυσή εντολή της FIFA «Για την υπηρεσία» και το Μάρτιο του 1990 αναγνωρίστηκε ως ο Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας. Τον επόμενο μήνα, το Προεδρείο του Ανώτατου Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης απένειμε τον Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας και στον Νικολάι Πρίνστον.
Στις 8 Φεβρουαρίου 1992 η ομοσπονδία αναγνωρίστηκε ως μητρική ένωση της νεοσυσταθείσας Ρωσικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (РФС). Τον Ιούλιο του ίδιου έτους η Εκτελεστική Επιτροπή της FIFA επιβεβαίωσε τη διαδοχή της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου ΕΣΣΔ από τη Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση και την επανέφερε υπό το νέο όνομα και το καταστατικό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην ΕΣΣΔ
Διαλεχτή (όνομα)
Διαλεχτή (τρισύλλαβο: δjalextí), «λόγια» γραφή Διαλεκτή (τετρασύλλαβο: δialektí), ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα.
Ετυμολογία
Το όνομα προέρχεται από το επίθετο διαλεχτός «αυτός που διακρίνεται για τα προσόντα του ή για την ποιότητά του, εκλεκτός» (μσν. διαλεκτός με ανομοίωση τρόπου άρθρωσης [kt > xt] < αρχ. διαλεκ- («διαλέγω») + -τός) Από την ιδιότητα του διαλεχτού που πιστεύει ο ανάδοχος ότι θα αποκτήσει ή εύχεται να αποκτήσει ο αναδεξιμιός του, και για αυτό ο Αθ. Μπούτουρας το περιλαμβάνει στην κατηγορία «Ονόματα εξ υποκειμένου» και ειδικότερα στα «Ονόματα εξ ηθικών προτερημάτων».
Σημασιολογικά παρεμφερή είναι τα ιταλικά γυναικεία ονόματα,
Ονομαστική εορτή
Το όνομα Διαλεχτή δεν καταγράφεται στα συναξάρια και τα αγιολόγια της Ορθόδοξης Εκκλησίας, επομένως μπορεί να γιορτάζει τη γιορτή των αγίων Πάντων (κινητή εορτή, 56 ημέρες, 8 εβδομάδες, μετά το Πάσχα).
Αντρικός τύπος του ονόματος
Διαλεχτός, Διαλεκτός.
Πρόσωπα με το όνομα
Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου (1907–1996), ποιήτρια, Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1971.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από τη λαϊκή παράδοση Κατηγορία:Ονόματα από φυσικά ή ψυχικά προτερήματα και χαρακτηριστικά
Μπερεντάλ
Το Μπερεντάλ (Μπίρενταλ, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Μπίρενταλ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Το χωριό ανήκει στο Πεΰ ντε Μπιτς και στο περιφερειακό φυσικό πάρκο του Βόρειου Βοζ.
Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται σε βαθιά δασωμένη χώρα, 15 χιλιόμετρα από το Μπιτς και 12 χιλιόμετρα από το Νίντερμπρον, στα νοτιοανατολικά σύνορα του καντονίου Μπιτς. Έχει πληθυσμό 750 ατόμων και βρίσκεται σε υψόμετρο 240 μέτρων, στην καταπράσινη κοιλάδα του ποταμού Βορείου Τσίνζελ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μεγάλη Κροατία
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ|Ένα από τα οράματα για τα σύνορα της Μεγάλης Κροατίας, κατά τον Ντόμπροσλαβ Παράγκα
Η Μεγάλη Κροατία (Velika Hrvatska) είναι ο όρος για τον κροατικό αλυτρωτισμό. Με ένα νόημα, αναφέρεται στους σκοπούς των Κροατών για εδαφική επέκταση. Με πολιτική έννοια, ο όρος αναφέρεται στον κροατικό αλυτρωτισμό.
Παρασκήνιο
Τα θεμέλια της ιδέας της Μεγάλης Κροατίας ξεκίνησαν στα τέλη του 17ου και αρχές του 18ου αιώνα, μέσω γραπτών του Παβάο Ρίτερ Βιτέζοβιτς. Ήταν ο πρώτος κροάτης ιδεολόγος που δήλωσε ότι όλοι οι Σλάβοι είναι Κροάτες. Τα έργα του χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιήσουν τον Αψβουργικό επεκτατισμό προς ανατολάς και νοτίως, υποστηρίζοντας τα ιστορικά δικαιώματα διεκδίκησης της Ιλλυρίας. Η "Ιλλυρία" ως σλαβική επικράτεια, σύμφωνα με τον Βιτέζοβιτς, δεν θα περιλάμβανε μόνο το μεγαλύτερο μέρος της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, αλλά και μέρη της κεντρικής Ευρώπης όπως η Ουγγαρίας. Ο Βιτέζοβιτς ορίζει την επικράτεια της Κροατίας, ως ένα κράτος που θα περιλαμβάνει την Ιλλυρία, τις περιοχές που κατοικούν Σλάβοι, και όλη την επικράτεια ανάμεσα στην Αδριατική, Βαλτική και Μαύρη θάλασσα.
Επειδή το Ουγγρικό βασίλειο καταλάμβανε μια πολύ μεγάλη έκταση, η Ουγγαρία προσπάθησε να Μαγυαροποιήσει (ουγγροποιήσει) τους κατοίκους της. Ως αντίδραση, ο Λιουντέβιτ Γκάι οδήγησε τη δημιουργία του ιλλυρικού κινήματος. Το κίνημα αποσκοπούσε την καθιέρωση κροατικής παρουσίας στην Αυστροουγγαρία μέσω της γλωσσικής και εθνικής ενότητας που μοιράζονται οι Νότιοι Σλάβοι. Αυτό ήταν το πρώτο και πιο γνωστό πανσλαβικό κίνημα στην κροατική ιστορία.
Επίσης, ο διάσημος επίσκοπος Γιοσίπ Γιουράι Στρόσμαγιερ, αν και υποστηρικτής της Αψβουργικής Μοναρχίας, ήταν υποστηρικτής της συγχώνευσης του Βασιλείου της Δαλματίας με την Κροατία.
Η ιδέα περί της Μεγάλης Κροατίας αναπτύχθηκε περαιτέρω από τους Άντε Στάρτσεβιτς και Έουγκεν Κβάτερνικ, ο οποίος ίδρυσε το Κόμμα των Δικαιωμάτων (HSP) το 1861. Σε αντίθεση με τον Στροσμάγιερ και τους υποστηρικτές του ιλλυρικού κινήματος, το Κόμμα των Δικαιμάτων υποστήριζε την ύπαρξη μιας ενωμένης Κροατίας που θα ήταν ανεξάρτητη από ένα πανσλαβικό κράτος. Ο Στάρτσεβιτς ήταν υποστηρικτής της ένωσης των Κροατών με τους Σέρβους και Σλοβένους (κυρίως με το βασίλειο της Σερβίας), ενώ οι ιδεολογίες τους κέρδισαν έδαφος κατά τον μεσοπόλεμο, καθώς στο βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας οι εντάσεις μεταξύ των Κροατών και Σέρβων πολιτικών αυξάνονταν. Διάφορα γεγονότα γύρω από την ιδεολογία περί μεγάλου κροατικού κράτους κορυφώθηκαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς έλαβαν χώρα συγκρούσεις μεταξύ του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, Τσέτνικ και Κομμουνιστικών κάθε εθνικότητας, συμπεριλαμβανομένων και Κροατών.
Συμφωνία Τσβέτκοβιτς-Μάτσεκ
δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης της Μπανόβινας της Κροατίας Ως μια προσπάθεια για να βρεθεί λύση μεταξύ των εντάσεων μεταξύ Κροατών και Σέρβων, έγιναν διαπραγματεύσεις για την ίδρυση ενός αυτόνομου κράτους εντός της Γιουγκοσλαβίας. Σύμφωνα με τη συμφωνία Τσβέτκοβιτς-Μάτσεκ, το 1939 δημιουργήθηκε η Μπανόβινα της Κροατίας. Η Κροατία ενώθηκε σε μια ενιαία εδαφική μονάδα, η οποία περιλάμβανε τμήματα της σημερινής Βοϊβοντίνας, την Ποσάβινα και τμήματα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.