cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιος Γεώργιος Κερύνειας
Πληθυσμός
Κατά την τουρκική εισβολή του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του αναγκάστηκαν να μετακινηθούν στο νότιο μέρος της Κύπρου. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν σε Λεμεσό και Λευκωσία. Το 1975, στον Άγιο Γεώργιο εγκαταστάθηκαν Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες, κυρίως από τις συνοικίες της Λεμεσού, Αρναούτ και Άγιος Αντώνιος. Τα επόμενα χρόνια εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και Τουρκοκύπριοι πρόσφυγες από χωριά της επαρχίας Πάφου (Άγιος Γεώργιος, Κούρτακα, Γεροσκήπου, Γαλαταριά).
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Κερύνειας
Καστέλ Βιττόριο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Ανταλλαγή αιχμαλώτων μικρασιατικού πολέμου
Η ανταλλαγή των (εκατέρωθεν) αιχμαλώτων του μικρασιατικού πολέμου (1919 – 1922) ήταν μια επίσημη συμφωνία μεταξύ των δυο πρώην εμπόλεμων μερών (Ελλάδα, Τουρκία) η οποία υλοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του 1923 υπό την εποπτεία διεθνούς επιτροπής που συστήθηκε ειδικά για αυτό το σκοπό. Η ανταλλαγή πραγματοποιήθηκε σε αλλεπάλληλα στάδια σχεδόν καθόλο το έτος και προηγήθηκε της ανταλλαγής των πληθυσμών που εισηγήθηκε στην ΚτΕ ο λόρδος Κάρζον.
Δεσπότης Γρεβενών
Ο Δεσπότης είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 670 μέτρα.
Ανταλλαγή αιχμαλώτων μικρασιατικού πολέμου
Υπόβαθρο
Στον απόηχο του τερματισμού της μικρασιατικής εκστρατείας η οποία έληξε τον Αύγουστο – Σεπτέμβριο του 1922 βρίσκοντας ηττημένη την ελληνική πλευρά, τα υπολείμματα του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος διαπεραιώθηκαν στην ηπειρωτική Ελλάδα, όπου διαπιστώθηκε ότι, πέραν των γνωστών ήδη απωλειών στα πεδία των μαχών, παρουσίαζε έλλειμμα περίπου 54.000 ανδρών, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν περισσότεροι των 2.000 αξιωματικών, πλέον των αιχμαλωτισθέντων ανωτάτων βαθμοφόρων, Τρικούπη, Διγενή, Κλαδά και Δημαρά, των πρώτων Ελλήνων στρατηγών και λοιπών υψηλόβαθμων αξιωματικών στα χρονικά, που είχαν αναγκασθεί να παραδοθούν στον εχθρό. Η τουρκική πλευρά, εντούτοις, έκανε λόγο για μόνο 32.000 αιχμαλώτους Έλληνες στρατιωτικούς. Ο αντίστοιχος αριθμός Τούρκων στρατιωτικών που βρίσκονταν αιχμάλωτοι στην Ελλάδα δεν ξεπερνούσε τους 10.000 άνδρες.
Δεσπότης Γρεβενών
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Δεσπότης βρίσκεται στα δυτικά του Βενέτικου ποταμού και σε απόσταση 16,5 χλμ. νότια από τα Γρεβενά. Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Σινίχοβον και αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Διορθώθηκε το 1919 σε Σνίχοβο και το 1927 με το ΦΕΚ 18Α - 01/02/1927 μετονομάζεται σε Δεσπότης προς τιμή του Μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανού Λαζαρίδη, ο οποίος μαρτύρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 1911 στο δάσος μεταξύ του χωριού και του γειτονικού Αιμιλιανού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους Αγίους Θεοδώρους, την Ανθρακιά και τον Αιμιλιανό, αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αγίων Θεοδώρων που ανήκει στην δημοτική ενότητα Γρεβενών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 15 κατοίκους.
Ανταλλαγή αιχμαλώτων μικρασιατικού πολέμου
Διαπιστώσεις
Εμφανής υπήρξε η αντίθεση μεταξύ της φυσικής κατάστασης και της εν γένει εμφάνισης των Ελλήνων με τους Τούρκους αιχμαλώτους, η οποία διαπιστώθηκε κατά την ανταλλαγή τους. Ενώ η εικόνα των Τούρκων αιχμαλώτων ως προς την υγιεινή και τον ιματισμό τους ήταν λίαν ικανοποιητική, δεν μπορούσε να ειπωθεί το ίδιο για τους Έλληνες. Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι το γεγονός ότι, αμέσως με την άφιξή τους, οι Έλληνες στρατιωτικοί οδηγούνταν σε λοιμοκαθαρτήρια. Διαφορετική, ωστόσο, ήταν η εικόνα την οποία διαπίστωσε η διεθνής επιτροπή για τους Έλληνες αιχμαλώτους του στρατοπέδου Σμύρνης, το οποίο επισκέφθηκαν τα μέλη της, ιατροί Λίντζε και Παζ, «εύρον δ’ αυτό εις λίαν ικανοποιητικήν κατάστασιν» Την κατάσταση και τις συνθήκες που βίωσαν κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους ως κρατούμενοι Έλληνες στρατιώτες στα ενδότερα της Μικράς Ασίας και αλλού, περιέγραψαν με γλαφυρό τρόπο, στα απομνημονεύματα που εξέδωσαν μερικά χρόνια μετά την απελευθέρωσή τους, ο αξιωματικός του πυροβολικού και δημοσιογράφος Πολύμερος Μοσχοβίτης και ο γαλλομαθής Σμυρνιός Χρίστος Σπανομανώλης, του οποίου τα δύο αδέλφια Δημήτριος και Κωνσταντίνος απεβίωσαν στα τουρκικά στρατόπεδα κράτησης.
Παραπομπές
Μικρασιατικου πολεμου ανταλλαγη αιχμαλωτων Μικρασιατικου πολεμου ανταλλαγη αιχμαλωτων
Ιωάννης ο Ευαγγελιστής
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, ή Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος ήταν κατά την παράδοση ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού. Είναι ο συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου της Καινής Διαθήκης και ένας απο τους τέσσερις Ευαγγελιστές.
Βιογραφία
Κατά τις βιβλικές αφηγήσεις, ο Ιωάννης γεννήθηκε στη Γαλιλαία, ο αδελφός του ήταν ο Ιάκωβος και ο πατέρας του ο Ζεβεδαίος. Ο ίδιος ήταν ψαράς στο επάγγελμα και πιθανώς ανήκε σε εύπορη οικογένεια, αφού οικογενειακώς διέθεταν σκάφος αλιείας και μισθωτούς (Μάρκος 1, 20). Ήταν επίσης ακόλουθος του Ιωάννη του βαπτιστή κάτι που δείχνει τη θρησκευτική φύση του και τις μεσσιανικές του ανησυχίες. Από νεαρός ήταν πνευματικό κι ανήσυχο άτομο και ακολούθησε τον Χριστό, όντας από τους πρώτους μαθητές του. Ο αδελφός του Ιάκωβος, το 44 μ.Χ. στα Ιεροσόλυμα αποκεφαλίστηκε από τον Ηρώδη Αγρίππα (Πράξεις 12, 2). Μητέρα του ήταν η Σαλώμη (Ματθαίος 27, 56. Μάρκος 15, 40) η οποία αναφέρεται από τον ίδιο τον Ιωάννη ως αδελφή της Θεοτόκου. Επειδή όμως αυτή η πληροφορία δεν επιβεβαιώνεται από τα υπόλοιπα ευαγγέλια, εικάζεται πως ήταν αδελφή του Ιωσήφ και άρα κουνιάδα της.
Μερικά περιστατικά από το βίο των αδελφών επίσης δεικνύουν ότι ίσως ανήκαν στο κίνημα των ζηλωτών. Χαρακτηριστική είναι η περιγραφή του Μάρκου όπου τα δύο αδέλφια παρακάλεσαν τον Ιησού να τους δώσει εξέχουσα θέση στην επίγεια βασιλεία που θα ίδρυε, παρανοώντας το πραγματικό νόημα της βασιλείας που εννοούσε. (Μαρκ. 10, 35-45) Λίγο αργότερα και πριν μπει στα Ιεροσόλυμα ο Ιησούς, οι μαθητές οδηγήθηκαν σε ένα χωριό Σαμαρειτών, οι οποίοι όμως δεν τους δέχτηκαν. Τότε οι Ιωάννης και Ιάκωβος ζήτησαν από τον Κύριο να ρίξει φωτιά στην πόλη, όπως είχε κάνει ο προφήτης Ηλίας, για να τους εξολοθρεύσει (Λουκάς 9, 54).
Σημαντικό επίσης επεισόδιο που δείχνει τη μεγάλη οικειότητα και αγάπη που του είχε ο Ιησούς Χριστός είναι το περιστατικό του Μυστικού Δείπνου, όπου ο Πέτρος απευθύνθηκε σε αυτόν να μεσολαβήσει, ώστε να μάθουν ποιος θα τον προδώσει. Ύστερα από τη σύλληψη του Ιησού ο Ιωάννης τον ακολούθησε μέχρι τον αρχιερέα Καϊάφα, όπου μάλιστα μεσολάβησε να περάσει και ο Πέτρος (Ιω. 18, 16). Κάτι τέτοιο δείχνει πως πιθανώς ο Ιωάννης ανήκε σε υψηλή κοινωνική τάξη. Στις Πράξεις επίσης αναφέρεται πως οι Πέτρος και Ιωάννης συνεργάζονταν στο ιεραποστολικό έργο αρκετές φορές. Έτσι μαζί συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν ενώπιον του συνεδρίου διακηρύσσοντας την πίστη τους (Πράξεις 4, 1-23).
Ο Ιωάννης έγραψε το τέταρτο Ευαγγέλιο, το οποίο και χαρακτηρίστηκε "Πνευματικό Ευαγγέλιο" και γι' αυτό αποκαλείται και "Θεολόγος". Δίδαξε στην Μικρά Ασία και στην Ελλάδα. Πέθανε στην Έφεσο της Μικράς Ασίας. Εξορίστηκε μαζί με άλλους χριστιανούς στην Πάτμο επί αυτοκράτορα Δομιτιανού. Στο νησί αυτό έγραψε και την περίφημη Αποκάλυψη. Αν και κατά το Απόκρυφο έργο ο Ποιμήν του Ερμά διακρίνει τον Ευαγγελιστή από τον συγγραφέα της Αποκάλυψης. Ο πρώτος χειρίζεται πολύ καλύτερα την ελληνική γλώσσα ενώ ο δεύτερος διακρίνεται από ανατολικές επιρροές.
Εορτασμός
Ο Ιωάννης θεωρείται ως ο Άγιος Προστάτης της καρδιάς και των καρδιοπαθών. Η μνήμη του εορτάζεται στις 8 Μαΐου και η Μετάσταση του στις 26 Σεπτεμβρίου. thumb|right|261px|Εικόνα του Αγίου Ιωάννη σε εκκλησία της [[Κρήτη|Κρήτης]]
Βιβλιογραφία
Απόστολε Χριστώ τώ Θεώ ηγαπημένε επιτάνχυνον ρήσε λαόν αναπολόγητον, δέχεται σε προσπίπτοντα ο επιπεσόντι τώ στήθει καταδεξάμενος ον ήκετευε Θεολόγε και επιμονον νέφος εθνών διασκεδάσε, αιτούμενων υμών ειρήνη και το μέγα Κατηγορία:Δώδεκα Απόστολοι Ιωαννης ο Ευαγγελιστης Ιωάννης
Τσεριάνα
Η Τσεριάνα (ιταλικά: Ceriana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Μασιμίλα Ντόνι
Μασιμίλα Ντόνι (γαλλικός τίτλος: Massimilla Doni) είναι ένα διήγημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύθηκε το 1837 και εντάσσεται στις Φιλοσοφικές μελέτες της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Παρουσίαση
Το διήγημα είναι ένας ύμνος αγάπης στη μουσική του Τζοακίνο Ροσίνι, αλλά και στην πόλη της Βενετίας, στον ιταλικό τρόπο ζωής, στην κομψή απλότητα των Ιταλών αριστοκρατών που πήγαιναν στην όπερα όχι για να επιδειχθούν, αλλά για να ακούσουν και να απολαύσουν τη μουσική και κυρίως το πάθος τους για την όπερα. Ο Μπαλζάκ αναφέρει ορισμένες συνήθειες της ιταλικής καλής κοινωνίας που γνώρισε στο ταξίδι του στη χώρα στις αρχές του 1837: στα θεωρεία της ιστορικής όπερας της Βενετίας Λα Φενίτσε, οι μεγάλες κυρίες δέχονταν χωρίς επισημότητα και εξέφραζαν τα συναισθήματά τους με αυθορμητισμό, μέσα σε δάκρυα συγκίνησης. Μετά την παράσταση, οι μουσικόφιλοι πήγαιναν στο καφέ Φλοριάν για να αναλύσουν, μερικές φορές όλη τη νύχτα, κάθε στιγμή της παράστασης, κάθε μουσική φράση, κάθε νότα. Στο διήγημα, ένας Γάλλος γιατρός που βρέθηκε στο θεωρείο της δούκισσας Μασιμίλα Ντόνι παρακολούθησε ένα πραγματικό μάθημα λυρικής τέχνης.
Υπόθεση
Η υπόθεση διαδραματίζεται στη Βενετία το 1820. Ο νεαρός Εμίλιο Μέμι, πρίγκιπας του Βαρέζε, είναι απελπισμένα ερωτευμένος με τη δούκισσα Μασιμίλα Ντόνι, την 20χρονη σύζυγο του δούκα του Κατανέο, ενός φιλήδονου ηλικιωμένου που έχει ερωμένη τη διάσημη τραγουδίστρια της όπερας Κλάρα Τίντι, η οποία εμφανίζεται στην όπερα του Τζοακίνο Ροσίνι Ο Μωυσής στην Αίγυπτο.
Η Μασιμίλα ανταποκρίνεται στα αισθήματά του, αλλά ο έρωτας παραμένει πλατωνικός, αγνός και διακριτικός και από τις δύο πλευρές. Από μια τρομερή παρεξήγηση ο Εμίλιο συναντά την Τίντι στο παλάτσο του και υποκύπτει στα θέλγητρά της, γεγονός το οποίο τον γεμίζει τύψεις γιατί πρόδωσε τη μεγάλη του αγάπη Μασιμίλα. Η Μασιμίλα έχει γνωρίσει έναν Γάλλο γιατρό, τον οποίο μυεί στα μυστήρια της μουσικής και ο οποίος σε αντάλλαγμα βοηθά τον Εμίλιο να αποδεχθεί την ιδέα ότι ο σαρκικός έρωτας και η αγνή αγάπη συνδυάζονται περίφημα.
Ωστόσο, αυτή η ερωτική ιστορία λειτουργεί κυρίως ως πλαίσιο μέσα σε ένα κείμενο που επικεντρώνεται αποκλειστικά στη μουσική και τη λυρική όπερα, την περιγραφή του κόσμου των μουσικόφιλων και την ατμόσφαιρα της Βενετίας.
Διασκευές
Ο Ελβετός συνθέτης Ότμαρ Σεκ διασκεύασε τη Μασιμίλα Ντόνι σε όπερα 4 πράξεων (6 σκηνών), που παρουσιάσθηκε στις 2 Μαρτίου 1937 στην Όπερα της Δρέσδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά διηγήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Κώστας Φραγκολιάς
Ο Κώστας Φραγκολιάς (Αθήνα, 1 Απριλίου 1975) είναι Έλληνας μοντέλο, ποδοσφαιριστής, ηθοποιός και παρουσιαστής.
Πρώτα χρόνια
Το 1998 έκανε την πρώτη του τηλεοπτική δουλειά ως παρουσιαστής στο κανάλι MAD TV. Εκεί τη σεζόν 1998-1999 παρουσίασε την μουσική εκπομπή "Top One Songs" για μία χρονιά. Το 1999 ξεκίνησε την ενασχόληση του με το modeling.
Modeling
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως μοντέλο έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά Vogue, Status, Nitro, Esquire, Max και Cosmopolitan ενώ έχει κάνει δουλειές σε Ελλάδα και εξωτερικό. Την περίοδο 2001-2002 συμμετείχε στα shows των Ferre, Bikkemberg, Nautica, Massimo Rebacci και Cavali. Στο Λονδίνο πήρε μέρος στο show του Birmingham και φωτογραφήθηκε για τα Cosmopolitan και AXM, ενώ παράλληλα ταξίδεψε στο Παρίσι και πήρε μέρος στο γαλλικό Fashion Week. Το 2006 έμεινε για αρκετό διάστημα στη Νέα Υόρκη, όπου συμμετείχε στο αμερικανικό Fashion Week και έκανε δύο διαφημιστικά.
Παρουσίαση και υποκριτική
Το καλοκαίρι του 2004 ενώ βρισκόταν στην Ελλάδα δέχτηκε πρόταση από το STAR για τη θέση του παρουσιαστή δίπλα στη Ρούλα Κορομηλά. Τελικά τη σεζόν 2004-2005 παρουσίασαν μαζί την πρωινή ψυχαγωγική εκπομπή "Όλε". Την ίδια σεζόν έκανε το ντεμπούτο του ως ηθοποιός στην τηλεόραση κάνοντας ένα πέρασμα από την κωμική σειρά "Τηλεμπόρα" σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου. Οι επόμενες δουλειές ως ηθοποιός στην τηλεόραση ήταν στις σειρές "30 μέρες αγωνίας", "Η Πολυκατοικία", "Όλα στον αέρα" και "Καρυωτάκης".
Τις σεζόν 2009-2011 ανέλαβε την παρουσία του talent show του MEGA Guinness World Record Show, αρχικά την πρώτη σεζόν μαζί με την Κατερίνα Στικούδη ενώ την επόμενη μαζί με τους Γιώργο Λιανό και Λορέντζο Καριέρε. Για τις ανάγκες των γυρισμάτων της εκπομπής έμεινε για λίγο καιρό στο Μιλάνο. Τη σεζόν 2011-2012 έλαβε μέρος στο show χορού του ΑΝΤ1 Dancing on Ice φτάνοντας μέχρι τον ημιτελικό της σεζόν μαζί με την Πηνελόπη Αναστασοπούλου και την Ιωάννα Πηλιχού. Από τον Σεπτέμβριο του 2014 μέχρι σήμερα, είναι συμπαρουσιαστής της Σταματίνας Τσιμτσιλή στην πρωινή infotainment εκπομπή του Alpha TV Happy Day στο καθημερινό πρόγραμμα του σταθμού. Το 2017 επέστρεψε τηλεοπτικά ως ηθοποιός κάνοντας μία guest εμφάνιση δύο επεισοδίων στην κωμική σειρά Αστέρας Ραχούλας στο ρόλο του Αλέκου Γάτου. Το 2021 υποδύθηκε τον Βύρωνα Λόρδα σε δύο επεισόδια του όγδοου κύκλου της σειράς Μην αρχίζεις τη μουρμούρα. Τη σεζόν 2021-2022, πέρα από την καθημερινή του παρουσία στο Happy Day, έχει ένα ρόλο κλειδί στην κωμική σειρά Άσε μας ρε μαμά ενώ διαγωνίζεται μαζί με τη Μαντώ στο celebrity show τραγουδιού Just the 2 Of Us στον ALPHA.
Το 2008 έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην κωμική ταινία Ι-4: Λούφα και απαλλαγή έχοντας ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ακολούθησαν οι ταινίες "Σούλα Έλα Ξανά" και "Η Κληρονόμος" το 2009 σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Το 2015 έπαιξε στην ταινία "Λύσσα Κακιά".
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές
Τσέρβο (Ιταλία)
Το Τσέρβο (ιταλικά: Cervo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Λιζάν ντε Βίτε
Η Λιζάν Ντε Βίτε (γενν. 10 Σεπτεμβρίου 1992) είναι Ολλανδή αθλήτρια του στίβου. Κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 400 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018.
Συμμετείχε με την ομάδα της Ολλανδίας στα 4x400 μέτρα σκυταλοδρομία στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016.
Η μικρότερή της αδελφή, η Λάουρα ντε Βίτε, είναι και αυτή σπρίντερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Βίτε Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Τσέζιο (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Κιουζάνικο
Το Κιουζάνικο (ιταλικά: Chiusanico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Νόμος της έλξης
Στο πνευματικό κίνημα της Νέας Εποχής (New Age), νόμος της Έλξης ονομάζεται η πεποίθηση ότι θετικές ή αρνητικές σκέψεις φέρνουν θετικές ή αρνητικές εμπειρίες στη ζωή ενός ατόμου. Η πεποίθηση βασίζεται στις ιδέες ότι οι άνθρωποι και οι σκέψεις τους αποτελούνται από «καθαρή ενέργεια» και ότι υπάρχει μια διαδικασία παρόμοιας ενέργειας που προσελκύει παρόμοια ενέργεια μέσω της οποίας ένα άτομο μπορεί να βελτιώσει την υγεία, τον πλούτο και τις προσωπικές του σχέσεις.
Ωστόσο, δεν υπάρχουν εμπειρικά επιστημονικά στοιχεία που να υποστηρίζουν τον νόμο της έλξης και θεωρείται ευρέως ως ψευδοεπιστήμη.
Οι υποστηρικτές γενικά συνδυάζουν τεχνικές γνωστικής αναπλαισίωσης με επιβεβαιώσεις και δημιουργική απεικόνιση για να αντικαταστήσουν τις περιοριστικές ή αυτοκαταστροφικές «αρνητικές» σκέψεις με πιο ενδυναμωμένες, προσαρμοστικές «θετικές» σκέψεις. Βασικό συστατικό της φιλοσοφίας είναι η ιδέα ότι για να αλλάξει κανείς αποτελεσματικά τα αρνητικά πρότυπα σκέψης του, πρέπει επίσης να «αισθανθεί» (μέσω δημιουργικής οπτικοποίησης) ότι οι επιθυμητές αλλαγές έχουν ήδη συμβεί. Αυτός ο συνδυασμός θετικής σκέψης και θετικού συναισθήματος πιστεύεται ότι επιτρέπει σε κάποιον να προσελκύει θετικές εμπειρίες και ευκαιρίες.
Οι υποστηρικτές του Νόμου της Έλξης αναφέρονται σε επιστημονικές θεωρίες και τις χρησιμοποιούν ως επιχειρήματα υπέρ αυτού. Ωστόσο, δεν έχει αποδεδειγμένη επιστημονική βάση. Η έννοια της Νέας Σκέψης του Νόμου της Έλξης έχει τις ρίζες της σε ιδέες που προέρχονται από διάφορες φιλοσοφικές και θρησκευτικές παραδόσεις. Συγκεκριμένα, έχει εμπνευστεί από τον Ερμητισμό, συγκεκριμένα εδάφια από την Αγία Γραφή και τον Ινδουισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νέα Εποχή Κατηγορία:Μυστικισμός Κατηγορία:Εσωτερισμός Κατηγορία:Αποκρυφισμός Κατηγορία:Ψευδοεπιστήμες
Ινδο-Πακιστανικός Πόλεμος 1965
Ο Ινδο-Πακιστανικός Πόλεμος του 1965 ήταν μια σειρά από αψιμαχίες μεταξύ των στρατιωτικών δυνάμεων Ινδίας και Πακιστάν, από τον Αύγουστο του 1965 έως τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς. Η πολεμική αυτή σύγκρουση έγινε γνωστή ως Β' Πόλεμος του Κασμίρ, διότι οι μάχες έλαβαν χώρα στη διεκδικούμενη και από τους δύο εδαφική αυτή περιοχή, και αποτέλεσαν συνέχεια των μαχών που διεξήχθησαν εκεί το 1947.
Ο πόλεμος ξεκίνησε με την επιχείρηση Γιβραλτάρ των πακιστανικών δυνάμεων, η οποία αποσκοπούσε στη διείσδυση στην περιοχή Τζαμού και Κασμίρ ώστε να καταστείλουν ανταρσία εναντίον της κυβέρνησης, υποκινούμενη από την Ινδία. Ο πόλεμος, διάρκειας 5 εβδομάδων, προκάλεσε βαρείς απώλειες και στις δυο πλευρές. Τερματίστηκε μετά από παρέμβαση του Ο.Η.Ε και τη συνακόλουθη Διακήρυξη της Τασκένδης.
Οι συγκρούσεις έλαβαν χώρα στο μεγαλύτερο μέρος τους εντός του Κασμίρ και κατά μήκος των συνόρων Ινδίας-Πακιστάν. Κατά τη διάρκειά τους, σημειώθηκε η μεγαλύτερη συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων στο έδαφος του Κασμίρ από το διαμελισμό της βρετανικής Ινδίας το 1947, συγκέντρωση που επισκιάστηκε σε αριθμούς μόλις το 2001-2002 κατά τη διάρκεια έντασης, υπό μορφή ψυχρού πολέμου, στις σχέσεις των δύο χωρών.
Οι περισσότερες μάχες διεξήχθησαν μεταξύ δυνάμεων πεζικού και τεθωρακισμένων, με ικανή υποστήριξη εναέριων μέσων και συνδρομή ναυτικών δυνάμεων. Πολλές λεπτομέρειες του πολέμου παραμένουν ωστόσο, ακόμα και σήμερα, ασαφείς, όπως σε όλους τους ινδο-πακιστανικούς πολέμους (ένεκα τού γεγονότος ότι και οι δύο χώρες έχουν αναπτύξει ατομικό οπλοστάσιο, της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, όταν έλαβαν χώρα αυτές οι συγκρούσεις καθώς και της συνεχιζόμενης έως σήμερα αντιπαλότητάς τους, οι πληροφορίες που δίδονται από αρμόδιες πηγές είναι εξαιρετικώς περιορισμένες).
Αναδρομή στο παρελθόν
Το Κασμίρ και το μελλοντικό στάτους αυτής της τριχοτομημένης περιοχής είναι αναμφίβολα ένα από τα πλέον δυσεπίλυτα προβλήματα διεθνώς. Η περιοχή αυτή βρίσκεται μεταξύ βορειοδυτικής Ινδίας, βορειοανατολικού Πακιστάν και Θιβέτ και έχει περί τα 5 εκατομμύρια κατοίκους.
Όταν το 1947 αποχώρησαν οι Άγγλοι από τις Ινδίες, δημιουργήθηκαν δύο κράτη: η Ινδία με ινδουιστική πλειονότητα και το Πακιστάν με μουσουλμανική. Το Πακιστάν απαρτιζόταν από το Δυτικό Πακιστάν (νυν Πακιστάν) και το Ανατολικό Πακιστάν (νυν Μπανγκλαντές) τα οποία χωρίζονταν μεταξύ τους γεωγραφικώς από την Ινδία.
Οι λαοί των 625 πριγκιπάτων των βρετανικών Ινδιών βρέθηκαν με βάση τη δημογραφική σύνθεση κάθε περιοχής είτε στο μουσουλμανικό Πακιστάν είτε στην ινδουιστική Ινδία, ένα διαχωρισμό τον οποίο επέλεξαν οι Άγγλοι (παρά τις εκκλήσεις του Μαχάτμα Γκάντι για συμφιλίωση και συμβίωση των δύο κοινοτήτων), βάζοντας προς τούτο μπροστά τον εθνικιστή μουσουλμάνο Μουχάμαντ Αλί Τζίναχ, ο οποίος έθεσε ζήτημα ανεξάρτητου μουσουλμανικού κράτους των Ινδιών.
Ενώ λοιπόν όλες οι περιοχές αποδόθηκαν με βάση την περίφημη γραμμή Ράντκλιφ (την οποία χάραξε με αυθαίρετα κριτήρια ο Σίριλ Ράντκλιφ, δικηγόρος, ο οποίος χωρίς να γνωρίζει τίποτε για την Ινδία, ανέλαβε μέσα σε 5 εβδομάδες να χαράξει τα σύνορα μιας περιοχής 450.000 τ. χλμ. όπου ζούσαν εκατομμύρια πολίτες), ανεφάνη το πρόβλημα του Κασμίρ, το οποίο αποδείχθηκε δυσεπίλυτο. Η μεν Ινδία ισχυρίζεται ότι το Κασμίρ αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της ενώ το Πακιστάν προτάσσει την προσφυγή στη βούληση των κατοίκων του Κασμίρ ως τον παράγοντα που θα αποσαφηνίσει τον κάτοχο της περιοχής, κάτι που δεν δέχεται η Ινδία.
Ο Πόλεμος
thumb|left|Κατεστραμμένο άρμα μάχης [[M4 Sherman|Sherman]] Χωρισμένο από το 1947 με μία απλή γραμμή ανακωχής μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, το κρατίδιο του Κασμίρ παρέμενε επί σχεδόν είκοσι χρόνια ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί, εν αναμονή ενός δημοψηφίσματος που η Ινδία δεν επέτρεψε ποτέ.
Στις 5 Αυγούστου του 1965, περίπου 26.000 με 33.000 Πακιστανοί στρατιώτες με πολιτική περιβολή (ντυμένοι με ενδυμασίες των κατοίκων του Κασμίρ), αλλά και άτακτοι εκπαιδευμένοι στον ανορθόδοξο πόλεμο, διέσχισαν τη συνοριακή γραμμή, διεισδύοντας στο ινδικό Κασμίρ, σε μία ανεπιτυχή προσπάθεια να υποδαυλίσουν εξέγερση των μουσουλμάνων, οι οποίοι αποτελούσαν το 80% του τοπικού πληθυσμού. Ινδικές δυνάμεις, ειδοποιημένες στο μεταξύ από τον τοπικό πληθυσμό, διέσχισαν τη γραμμή εκεχειρίας του 1947, στις 15 Αυγούστου. Οι Ινδοί εντόπισαν και συνέλαβαν δύο αξιωματικούς, από τους οποίους εκμαίευσαν, όπως ανακοίνωσαν, το πλήρες πακιστανικό σχέδιο για την αποσταθεροποίηση του Κασμίρ. Παράλληλα, δεκάδες άτακτοι, ο συνολικός αριθμός των οποίων πιστεύεται πως αγγίζει τις 5.000, συνελήφθησαν από τις ινδικές δυνάμεις, ενώ εκατοντάδες άλλοι έχασαν τη ζωή τους στις συγκρούσεις. Αρχικώς ο ινδικός Στρατός σημείωσε σημαντικές επιτυχίες, καταλαμβάνοντας τους σημαντικούς από γεωστρατηγικής απόψεως ορεινούς όγκους του Κασμίρ, μετά από παρατεταμένο και σύντονο φραγμό πυρών του πυροβολικού. Οι αψιμαχίες, με εκατέρωθεν καταλήψεις μεθοριακών φυλακίων και ανταλλαγές πυρών, συνεχίστηκαν ολόκληρο τον Αύγουστο. Στα τέλη Αυγούστου, οι δυο πλευρές είχαν σημειώσει σχετική μόνο πρόοδο. Το Πακιστάν είχε σημειώσει επιτυχίες στις περιοχές Τιθουάλ, Ούρι και Πουντς και η Ινδία είχε καταλάβει το πέρασμα του Χατζί Πιρ, 8 χιλιόμετρα μέσα στο πακιστανοκρατούμενο έδαφος του Κασμίρ.
Την 1η Σεπτέμβρη του 1965, το Πακιστάν εξαπέλυσε ανοικτή στρατιωτική εισβολή, με την ονομασία Επιχείρηση Μεγάλο Χτύπημα, στο πεδινό νότιο άκρο της ινδικής ζώνης του Κασμίρ επικαλούμενο, μάλλον ανειλικρινώς, γενικευμένη επανάσταση των κατοίκων. Αντικειμενικός σκοπός ήταν η κατάληψη της ζωτικής σημασίας πόλεως Αχνούρ στην επαρχία Τζαμού, η κατοχή τής οποίας θα δυσχέραινε τις επικοινωνίες και θα απέκοπτε τις οδούς εφοδιασμού των ινδικών στρατευμάτων. Ο Πακιστανός στρατηγός Αγιούμπ Χαν υπολόγιζε ότι το ινδουιστικό ηθικό (όπως ονόμαζε τον ινδικό στρατό), δε θα άντεχε περισσότερο από δύο σκληρές επιθέσεις, εκτελεσμένες φυσικά τη σωστή ώρα και στο σωστό μέρος, παρότι μέχρι τότε η επιχείρηση Γιβραλτάρ είχε αποτύχει και η Ινδία κατείχε πια το σημαντικό πέρασμα του Χατζί Πιρ.
Επιτιθέμενο με συντριπτική αναλογία στρατευμάτων και τεχνικώς ανώτερων τεθωρακισμένων, το Πακιστάν κατάφερε πλήγματα εναντίον των Ινδών, οι οποίοι πιάστηκαν απροετοίμαστοι και υπέστησαν βαρείς απώλειες. Η Ινδία απάντησε με τη συνδρομή της πολεμικής αεροπορίας της, η οποία άμβλυνε μερικώς την πακιστανική σφοδρότητα. Την επόμενη μέρα, το Πακιστάν ανταπέδωσε με την πολεμική αεροπορία του να επιτίθεται σε επίγειες ινδικές δυνάμεις και αεροπορικές βάσεις τόσο στο Κασμίρ όσο και στην ινδικό τμήμα της επαρχίας Παντζάμπ.
thumb|250px|Χάρτης της περιοχής του Κασμίρ, με ευδιάκριτη στα νότιά της και την περιοχή Παντζάμπ, που μοιράζεται στα δύο κράτη. Πέντε ημέρες μετά την επίθεση του Πακιστάν, στις 6 Σεπτεμβρίου του 1965, και αφού κατόρθωσαν να ακινητοποιήσουν τις πακιστανικές δυνάμεις, οι Ινδοί διέσχισαν τα ντε φάκτο διεθνή σύνορα με το Πακιστάν στο δυτικό μέτωπο, σηματοδοτώντας την επίσημη έναρξη του πολέμου. Τη μέρα αυτή, η 15η μεραρχία πεζικού του ινδικού στρατού, υπό τις διαταγές του βετεράνου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αντιστράτηγου Πρασάντ, αντιμετώπισε μία μαζική αντεπίθεση των Πακιστανών κοντά στη δυτική όχθη του καναλιού Ιχογκίλ, το οποίο αποτελούσε το ντε φάκτο σύνορο μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν. Το ίδιο το επιτελείο του Πρασάντ έπεσε σε ενέδρα και ο αντιστράτηγος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το όχημά του για να σωθεί. Μια δεύτερη επίθεση των Ινδών ήταν επιτυχής, καταφέρνοντας να διασχίσουν το κανάλι Ιχογκίλ μέσω της γέφυρας στο χωριό Μπαρκί, λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της μεγάλης πακιστανικής πόλης Λαχόρη.
Οι ινδικές δυνάμεις εξαπέλυσαν τη δική τους αντεπίθεση, από τρία σημεία κατά μήκος ολόκληρης της ινδοπακιστανικής μεθορίου. Οι επιθέσεις αυτές συνοδεύτηκαν και από εκατέρωθεν αεροπορικές επιδρομές. Η απόφαση της Ινδίας να επεκτείνει το θέατρο του πολέμου, επιτιθέμενη με τη σειρά της στο πακιστανικό τμήμα της επαρχίας Παντζάμπ (το Παντζάμπ είναι μια τεράστια και πολυπληθής περιοχή, η οποία μοιράστηκε το 1947, μετά την κατάρρευση της βρετανικής Ινδίας, στις νέες χώρες της Ινδίας και του Πακιστάν), ανάγκασε τον πακιστανικό στρατό να αναδιατάξει στρατεύματα που ήδη επιχειρούσαν σε άλλα σημεία, τάσσοντάς τα προς υπεράσπιση του πακιστανικού Παντζάμπ. Η επιχείρηση Μεγάλο Χτύπημα απέτυχε, καθώς οι Πακιστανοί αναγκαζόμενοι σε αναδιάταξη δυνάμεων, δεν κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη Αχνούρ. Η επιλογή των Ινδών να αντεπιτεθούν νοτιότερα και να μην περιοριστούν απλώς στο να αμύνονται στις πακιστανικές επιθέσεις στο Κασμίρ, αποτέλεσε το σημείο καμπής του πολέμου, γλιτώνοντάς τους από βέβαιη ήττα. Οι προωθήσεις αυτές έφεραν τους Ινδούς στα περίχωρα του διεθνούς αεροδρομίου της Λαχόρης.
Αμφότερες οι κυβερνήσεις επέμεναν ότι περιορίζονται σε αμιγώς στρατιωτικούς στόχους, αλλά ο φωτογραφικός φακός τις διέψευσε. Πόλεις, χωριά αλλά και νοσοκομεία έγιναν στόχος των πιλότων των δύο πλευρών, με αποτέλεσμα δεκάδες άμαχοι να χάσουν τη ζωή τους, ενώ Λαχόρη και Δελχί εξέδιδαν πολεμικά ανακοινωθέντα που διαστρέβλωναν την εικόνα σε βαθμό που να την καθιστούν ακατάληπτη. Το βέβαιο ήταν ότι οι δύο δυνάμεις ήταν σχεδόν ισοδύναμες. Ο υπέρτερος βαρύς αμερικανικός εξοπλισμός του Πακιστάν, το οποίο ενισχύθηκε και από την Τουρκία και το Ιράν, αποδείχθηκε άχρηστο στα χέρια των ανεκπαίδευτων στρατιωτών του, ενώ, από την πλευρά της, η Ινδία αδυνατούσε να αξιοποιήσει τη συντριπτική αριθμητική της υπεροχή, λόγω της απασχόλησης των στρατευμάτων της στα σύνορα με την Κίνα και το ανατολικό Πακιστάν (Μπανγκλαντές). Ο Ο.Η.Ε. κινητοποιήθηκε αμέσως και οι συνεδριάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας διαδέχονταν η μία την άλλη.
Τον καταλυτικό ρόλο στον τερματισμό των συγκρούσεων διαδραμάτισαν οι υπερδυνάμεις. Η.Π.Α. και Ε.Σ.Σ.Δ. άσκησαν έντονες πιέσεις προς τις δύο κυβερνήσεις, φοβούμενες κυρίως μία ενεργοποίηση της Κίνας, με τις Η.Π.Α. να κάνουν έκκληση για προσωρινή κατάπαυση πυρός μέχρι να εκκενώσουν την ευρύτερη περιοχή της Λαχόρης από τους υπηκόους τους. Οι Πακιστανοί παρ'όλα αυτά αντεπιτέθηκαν καταλαμβάνοντας την πόλη Χιεμ Καράν από τις ινδικές δυνάμεις, οι οποίες προσπάθησαν ανεπιτυχώς να στρέψουν την προσοχή των Πακιστανών μακριά από τη Χιεμ Καράν, εξαπολύοντας επίθεση στην επαρχία της Βεδιανής και τα γύρω χωριά.
Η σφήνα που άρχισε να προωθείται στα ενδότερα της Λαχόρης αποτελείτο από την ινδική 1η Μεραρχία Πεζικού, υποστηριζόμενη από τα τρία συντάγματα τεθωρακισμένων της 2ης ανεξάρτητης τεθωρακισμένης ταξιαρχίας. Γρήγορα προήλασαν κατά μήκος των συνόρων, φτάνοντας στο κανάλι Ιχογκίλ στις 6 Σεπτεμβρίου. Ο πακιστανικός στρατός κράτησε τις γέφυρες πάνω από το κανάλι και ανατίναξε όσες δεν μπορούσε να υπερασπιστεί, αναχαιτίζοντας κάθε περαιτέρω ινδική προέλαση στη Λαχόρη. Την ίδια μέρα, μία πακιστανική αντεπίθεση με τη συμμετοχή τεθωρακισμένης μεραρχίας και μίας μεραρχίας πεζικού, με τη συνδρομή της πακιστανικής αεροπορίας, ανάγκασε την ινδική 15η μεραρχία πεζικού να συμπτυχθεί συντεταγμένα στην αρχική γραμμή εξορμήσεώς της.
Στις 16 Σεπτεμβρίου, το Πεκίνο, το οποίο από την αρχή της σύγκρουσης είχε ταχθεί ανοιχτά υπέρ του Πακιστάν, κατηγόρησε την Ινδία ότι είχε καταλάβει εδάφη της στο Σικκίμ και επέδωσε στο Νέο Δελχί τελεσίγραφο 72 ωρών να εκκενώσει τα "καταληφθέντα" εδάφη και να επιστρέψει "τέσσερις απαχθέντες χωρικούς, 800 πρόβατα και 59 γιακ". Λίγες ημέρες αργότερα, οι εχθροπραξίες Ινδίας-Πακιστάν σταμάτησαν και οι δύο στρατοί, που κατά γενική ομολογία πολέμησαν με θάρρος και πείσμα, στάθηκαν εκ νέου αντιμέτωποι, χωρισμένοι όπως και πριν, από τα λίγα μέτρα μίας εύθραυστης "ζώνης εκεχειρίας".
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν
Κιουζαβέκκια
Η Κιουζαβέκκια (ιταλικά: Chiusavecchia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ιμπέρια, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ιμπέρια
Χριστόφορος Λιοντάκης
Ο Χριστόφορος Λιοντάκης (1945–2019) ήταν βραβευμένος Έλληνας ποιητής και μεταφραστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1945 στο Ηράκλειο Κρήτης και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Φιλοσοφία της Νομικής στο Πανεπιστήμιο Σορβόννης, στο Παρίσι. Η πρώτη του συλλογή ποιημάτων δημοσιεύθηκε το 1973.
Ανήκε στην αποκαλούμενη Γενιά του '70, μαζί με άλλους συγγραφείς που άρχισαν να δημοσιεύουν τα έργα τους κατά τη δεκαετία του 1970, και κυρίως προς το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας και τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
Το 2000 έλαβε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή ποιημάτων του Με το φως που δημοσιεύθηκε το 1999. Επίσης, για την ίδια συλλογή ποιημάτων έλαβε το βραβείο του διακεκριμένου λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω. Το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού του απένειμε το μετάλλιο του Ιππότη της Τάξεως των Τεχνών και των Γραμμάτων, ενώ ο Δήμος Ηρακλείου του απένειμε το Λογοτεχνικό Βραβείο Νίκος Καζαντζάκης. Το 2012 έλαβε για το ποιητικό του έργο, το Βραβείο Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών.
Πέθανε στις 26 Ιουλίου 2019, μετά από προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Amstrad CPC
Οι Amstrad CPC (Colour Personal Computer) ήταν μια σειρά ηλεκτρονικών υπολογιστών 8-bit που παρουσιάστηκαν από την εταιρεία Amstrad από το 1984 ώς το 1990. Είχαν σχεδιαστεί για να ανταγωνιστούν τα Commodore 64 και ZX Spectrum. Κυριότερο πλεονέκτημα ήταν ότι το αποθηκευτικό μέσο δεδομένων, κασετόφωνο ή αργότερα οδηγό δισκέτας (Floppy Disk Drive), και η οθόνη, έγχρωμη ή μονόχρωμη, συμπεριλαμβάνονταν στο σύστημα (πρωτοτυπία για την εποχή). Οι πωλήσεις συνολικά έφτασαν τα 3.000.000 τεμάχια.
Εκδόσεις
Κυκλοφόρησαν συνολικά 7 εκδόσεις και δύο κλώνοι με τον κάτωθι εξοπλισμό :
Παρεχόμενο υλικό (Hardware)
Η Κεντρική Μονάδα Επεξεργασίας (CPU) ήταν ο Z80 της Zilog με συχνότητα λειτουργίας τα 4MHz. Η κεντρική μνήμη RAM (μνήμη τυχαίας προσπέλασης) ήταν από 64Kb έως 128Kb με δυνατότητα επέκτασης στα 512KB. Υπήρχε η δυνατότητα να φτάσει μέχρι τα 4Mb με εμπειρικές μεθόδους ερασιτεχνών της εποχής. Σε κάθε περίπτωση όμως ο Z80 δεν μπορούσε να διαχειριστεί πάνω από 64Kb και στα μηχανήματα με τα 128kb ή σε αυτά με τις επεκτάσεις μνήμης απαιτούνταν ειδικές τεχνικές διαχείρισης (σελιδοποίηση ή paging).
Η έξοδος RGB προς την οθόνη μπορούσε να οδηγήσει μια τηλεόραση μέσω βύσματος SCART, το βύσμα εξόδου όμως (τύπου DIN ) δεν ήταν σχεδιασμένο με βάση κάποιο δημοφιλές πρότυπο, ενώ η οθόνη παρείχε την τροφοδοσία για τη λειτουργία της κεντρικής μονάδας. Έτσι η σειρά CPC δεν μπορούσε, τουλάχιστον εύκολα, να συνδεθεί με οθόνες άλλων κατασκευαστών ή με τηλεόραση. Οι αναλύσεις εικονοστοιχείων (Pixels) που υποστήριζε το σύστημα γραφικών ήταν τρεις: 160x200 με 16 χρώματα και 20 στήλες χαρακτήρων, 320x200 με 4 χρώματα και 40 στήλες χαρακτήρων και 640x200 με 2 χρώματα και 80 στήλες χαρακτήρων. Ο μέγιστος αριθμός της παλέτας  χρωμάτων έφτανε στα 4096. Στο μοντέλο GX-4000 υπήρχε έξοδος RF σήματος τηλεόρασης.
Για τον ήχο η σειρά CPC χρησιμοποιούσε το chip ΑΥ-3-8912 που παρείχε 3 κανάλια. Υπήρχαν ενσωματωμένα ηχεία, ενισχυτής και ακουστικά με έλεγχο έντασης και στερεοφωνική απόδοση. Στα CPC 664 και 6128 υπήρχε για πρώτη φορά σε προσωπικό υπολογιστή FDD (''Floppy Disk Drive) 3 ιντσών με δισκέτες σκληρού περιβλήματος, επιλογή πρωτοποριακή, με σημαντικό πλεονέκτημα την ταχύτητα και μειονέκτημα την έλλειψη οποιασδήποτε συμβατότητας με άλλα συστήματα της εποχής.
Για την επικοινωνία της με άλλες συσκευές η σειρά CPC διέθετε στο βασικό πακέτο θύρα εκτυπωτή 7bit, θύρα για χειριστήριο, θύρα για Floppy Disk Drive, DIN σύνδεση για Amstrad οθόνες και στερεοφωνική έξοδο ήχου για καρφί 3,5mm. Τέλος παρείχε και γενική θύρα επέκτασης πλήρους εύρους διαύλου, που έδινε τη δυνατότητα εκμετάλλευσης των 65536 θυρών εισόδου/εξόδου του Z80, πάνω στην οποία συνδέονταν περιφερειακές συσκευές, επεκτάσεις μνήμης κλπ.
Παρεχόμενο λογισμικό (Software)
Η σειρά CPC δινόταν με λειτουργικό σύστημα εκκίνησης από δίσκο, το CP/M (Control Program for Microcomputers), πρόδρομο του MS-DOS, στα μοντέλα που υποστήριζαν δισκέτα και με το AMSDOS της Amstrad που μαζί με τη Locomotive BASIC ήταν φορτωμένα στη μνήμη ROM του μηχανήματος. Η Locomotive BASIC ήταν μία ακόμη έκδοση της δημοφιλέστατης τότε γλώσσας προγραμματισμού BASIC, μια βελτιωμένη έκδοση της Z80 BASIC για τον προσωπικό υπολογιστή BBC και εκτελούσε τον κώδικα με μετάφραση (μέσω διερμηνέα ή interpeter) και όχι με συμπαγή κώδικα μηχανής που φτιάχνεται με μεταγλωττιστή (compiler). Αξίζει να αναφερθεί πως η BASIC παρείχε τις χαμηλού επιπέδου εντολές "PEEK" (διάβασμα θέσης μνήμης) και "POKE" (γράψιμο σε θέση μνήμης), με τις οποίες γινόταν δυνατή η επέμβαση σε χαμηλό επίπεδο και δινόταν έτσι η δυνατότητα για απ' ευθείας έλεγχο του υλικού (hardware), για «σπάσιμο» των παιχνιδιών που εκτελούνταν σε γλώσσα μηχανής (assembly), ακόμα και για «κλειδώματα» των προγραμμάτων φτιάχνοντας π.χ. αόρατες γραμμές εντολών στη BASIC. Μαζί με το CP/M δινόταν και η γλώσσα προγραμματισμού DR. LOGO, έκδοση της Logo που ήταν τότε διαδεδομένη γλώσσα, κυρίως για διαχείριση γραφικών από το χρήστη.
Διαθέσιμα περιφερειακά και προγράμματα
Λόγω της υψηλής ενσωμάτωσης Υλικού στο παρεχόμενο πακέτο της σειράς CPC κυκλοφόρησαν σχετικά λίγες συσκευές όπως: διεπαφή (interface) για σύνδεση εξωτερικού Floppy Disk Drive στο 464 μαζί με σειριακή θύρα (RS-232), διεπαφή για διαχείριση επιπλέον ROM συσκευών που συνήθως εμπεριείχαν προγράμματα, εκτυπωτές παράλληλης διεπαφής 7-bit (που παρ'όλα αυτά ήταν δυνατό να εναλλάσσουν λατινική και ελληνική γραφή σε κατάσταση κειμένου) και επεκτάσεις μνήμης. Υπήρχε διαθέσιμο και ποντίκι, το AMX mouse.
Λόγω της μεγάλης εμπορικής επιτυχίας των CPC υπήρξε αντίστοιχη υποστήριξη από τους κατασκευαστές προγραμμάτων όπως αναφέρονται συνοπτικά κάτωθι: Τέλος έχουν κυκλοφορήσει εξομοιωτές για όλα τα διάσημα λειτουργικά συστήματα όπως Windows, Linux, Mac OS, DOS, Android και παιχνιδομηχανές όπως Nintendo DS, Nintendo Wii και Sony PSP.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικιακοί Υπολογιστές Κατηγορία:Ιστορία υπολογιστών
Μιχαήλ Πλετνιόφ
Ο Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Πλετνιόφ (Михаил Васильевич Плетнёв‎· γενν. 14 Απριλίου 1957, Αρχάγγελσκ) είναι Ρώσος πιανίστας, διευθυντής ορχήστρας και συνθέτης.
Βιογραφία και καριέρα
Ο Πλετνιόφ γεννήθηκε σε μουσική οικογένεια στο Αρχάγγελσκ της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης. Ο πατέρας του έπαιζε και δίδασκε μπαγιάν και η μητέρα του ήταν πιανίστα. Σπούδασε με την Κίρα Σασκίνα για έξι χρόνια στην Ειδική Μουσική Σχολή του Ωδείου του Καζάν, προτού εισέλθει στην Κεντρική Μουσική Σχολή της Μόσχας σε ηλικία 13 ετών, όπου σπούδασε με τον Γεβγκένι Τιμάκιν. Το 1974 εισήχθη στο Ωδείο της Μόσχας, σπουδάζοντας υπό την καθοδήγηση των Γιάκοβ Φλίιερ και Λεβ Βλάσενκο. Σε ηλικία 21 ετών κατάκτησε την 1η θέση και έλαβε το Χρυσό Μετάλλιο στον 6ο Διεθνή Διαγωνισμό Τσαϊκόφσκι το 1978, γεγονός που το χάρισε διεθνή αναγνώριση και προσέλκυσε μεγάλη προσοχή παγκοσμίως. Το επόμενο έτος έκανε το ντεμπούτο του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παράλληλα, δίδασκε και στο Ωδείο της Μόσχας. Ο Πλετνιόφ έχει παραδεχτεί πως ο Σεργκέι Ραχμάνινοφ του άσκησε ιδιαίτερη επιρροή.
Το 1988 ο Πλετνιόφ προσκλήθηκε να εμφανιστεί στο συνέδριο υπερδυνάμεων στην Ουάσινγκτον, Π.Κ., όπου γνώρισε και έγινε φίλος με τον Μιχαΐλ Γκορμπατσόφ. Μέσω της φιλίας αυτής, απέκτησε την υποστήριξη που χρειαζόταν για να ιδρύσει δύο χρόνια αργότερα την Εθνική Ορχήστρα της Ρωσίας, την πρώτη μη κυβερνητική ορχήστρα στη Ρωσία από το 1917, της οποίας έγινε ο πρώτος αρχιμουσικός της. Η ορχήστρα του και ο ίδιος έκαναν το δισκογραφικό τους ντεμπούτο κυκλοφορώντας από την Virgin Classics ηχογράφηση της Έκτης Συμφωνίας, έργο 74, και του σλαβικού εμβατηρίου, έργο 31, του Τσαϊκόφσκι το 1991. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Πλετνιόφ παραιτήθηκε από τη θέση του αρχιμουσικού της ορχήστρας, αλλά παρέμεινε καλλιτεχνικός διευθυντής της.
Ο Πλετνιόφ έχει κυκλοφορήσει πολλάκις δίσκους από την Deutsche Grammophon. Έχει ηχογραφήσεις κυρίως ρωσικά έργα, αν και το 2007 ηχογράφησε και τις εννέα συμφωνίες του Μπετόβεν. Τα πρώτα έργα που ηχογράφησε ήταν ορχηστρικά, όπως το μπαλέτο «Η ωραία κοιμωμένη» του Τσαϊκόφσκι, την Έκτη Συμφωνία του και τη Συμφωνία Μάνφρεντ, καθώς και την Δεύτερη και Τρίτη Συμφωνία του Ραχμάνινοφ. Επίσης, η ηχογράφηση της Πρώτης Συμφωνίας του Τσαϊκόφσκι έλαβε ιδιαίτερα καλές κριτικές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι πιανίστες Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες κλασικής μουσικής
Μπίργιερ, βασιλιάς της Σουηδίας
Ο Μπίργιερ, βασιλιάς της Σουηδίας ή Μπίργιερ Μάγκνουσον (σουηδικά Birger Magnusson, 1280 - 31 Μαΐου 1321), βασιλιάς της Σουηδίας (1290-1318) από τον Οίκο του Μπγιέλμπο ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Μάγκνους Γ΄ της Σουηδίας και της Χέλβιγκ του Χόλσταϊν. Ο Μπίργιερ διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 10 ετών και ο Μάγκνους Γ΄ είχε ορίσει ως κηδεμόνα του τον στρατηγό Τόργκιλς Κνούτσσον, ο οποίος ήταν ο πιο δημοφιλής ευγενής στη Σουηδία εκείνη την εποχή. Ο Μπίργιερ στέφθηκε βασιλιάς το 1293 στο Σέντερσεπινγκ αφού προηγουμένως παντρεύτηκε τη Μάρθα, κόρη του Ερρίκου Ε΄ της Δανίας. Ο στρατηγός Τόργκιλς Κνούτσσον την ίδια χρονιά οδήγησε τους Σουηδούς σε θρίαμβο, που τους απέφερε το δυτικό τμήμα της Καρελίας, στο πλαίσιο της επονομαζόμενης Γ΄ Σουηδικής Σταυροφορίας (1293). Αργότερα όταν επέστρεψε στη Σουηδία, ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον Μπίργιερ και τους μικρότερους αδελφούς του Ερρίκο του Σέντερμανλαντ και Βάλντεμαρ, δούκα της Φινλανδίας που είχαν επαναστατήσει εναντίον του και ο στρατηγός Κνούτσσον υποστήριξε τον βασιλιά.
Εμφύλιος πόλεμος με τα αδέλφια του
Όταν ο Μπίργιερ ενηλικιώθηκε ξέσπασε σύγκρουση στην εκκλησία της Σουηδίας για την ερμηνεία των Προνομίων του 1280, τα οποία ήταν ανταλλάγματα της υποστήριξης της εκκλησίας στον πατέρα του, οπότε οι μικρότεροι αδελφοί του εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να επαναστατήσουν. Ο Ερρίκος κατείχε την Κούνγκαχελα που του είχε δοθεί από τον Νορβηγό βασιλιά και το βόρειο Χάλλαντ που του είχε δοθεί από τον Ερρίκο ΣΤ΄ της Δανίας. Βασικό σχέδιο του Ερρίκου ήταν να εκτοπίσει τον πανίσχυρο στρατηγό Τόργκιλς Κνούτσσον, ο οποίος ήταν εμπόδιο στα σχέδια του. Ο κλήρος, ο οποίος αντιπαθούσε τον στρατηγό έδωσε την υποστήριξη του στον Ερρίκο. Ο Ερρίκος κατάφερε να πείσει τον αδύναμο αδελφό του Μπίργιερ να εκτελέσει τον στρατηγό Κνούτσσον (1306), παρά τις υπηρεσίες που του είχε προσφέρει, αλλά τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ο Μπίργιερ ανατράπηκε και φυλακίστηκε στο κάστρο του Νισέπινγκ από τα αδέλφια του, τα οποία πήραν τον έλεγχο της Σουηδίας.
Ανατροπή του Μπίργιερ
Ο Μπίργιερ παγίδευσε τα μικρότερα αδέλφια του σε ένα εορταστικό γεύμα στο Νισέπινγκ τη νύχτα της 10ης Δεκεμβρίου 1317, τους συνέλαβε και τους φυλάκισε στο κάστρο του Νισέπινγκ. Στις 16 Απριλίου του 1318 οι σύζυγοι του Ερρίκου και του Βάλντεμαρ συναντήθηκαν στο Κάλμαρ επιδιώκοντας συμφωνία με τον Έσγκερ Γιουλ, αρχιεπίσκοπο του Λουντ και τον πρίγκιπα Χριστόφορο, αδελφό του Ερρίκου ΣΤ΄ της Δανίας, ώστε να ελευθερωθούν οι σύζυγοι τους. Η συμφωνία δεν επικυρώθηκε και αργότερα την ίδια χρονιά πέθαναν στη φυλακή και οι δύο άνδρες.
Οι υποστηρικτές του Ερρίκου εξοργισμένοι από τη συμπεριφορά του Μπίργιερ απέναντι στα αδέλφια του, εξεγέρθηκαν και τον ανέτρεψαν τοποθετώντας στις 8 Ιουλίου 1319 νέο βασιλιά της Σουηδίας τον Μάγκνους Δ΄, γιο του Ερρίκου, ο οποίος ήταν μόλις τριών ετών και γι' αυτό κυβέρνησε υπό την κηδεμονία της μητέρας του Ίνγκεμποργκ και της γιαγιάς του Χέλβιγκ του Χόλσταϊν.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Μάρθα της Δανίας απέκτησε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σουηδίας Κατηγορία:Οίκος του Μπγιέλμπο
Φλεβόλιθος
Ο φλεβόλιθος (φλέβα + λίθος) είναι στρογγυλές συστάδες ασβεστίου που αναπτύσσονται στα τοιχώματα μιας φλέβας. Μπορεί να ποικίλει σε μέγεθος, αλλά συνήθως είναι περίπου 5 χιλιοστά. Εμφανίζεται συχνότερα στις φλέβες που περιβάλλουν τη λεκάνη. Είναι ένας τύπος αγγειακής ασβεστοποίησης και θεωρείται ως σημάδι ανωμαλίας στη φλέβα. Σχετίζεται με το Σύνδρομο Maffucci
Απεικονίζεται συνήθως από ένα σύντομο άκρο με μεταφυσικές παραμορφώσεις λόγω πολλαπλών εγχονδρωμάτων που μπορεί να φαίνονται αλλόκοτα, και μάζες μαλακών ιστών με φλεβόλιθους που απεικονίζουν αιμαγγειώματα.
Στην πυελική περιοχή παρουσιάζεται σε περίπου 44,2% των ανθρώπων, συχνότερα στις γυναίκες (50,1%) από τους άνδρες (37,3%). Η ποσότητα των φλεβολίθων αυξάνεται με την ηλικία και εμφανίζονται πιο συχνά στην αριστερή απ' ό, τι στη δεξιά πλευρά της πυελικής περιοχής. Οι φλεβόλιθοι εκτός της πυελικής περιοχής εμφανίζονται σε περίπου 2% του πληθυσμού.
Συνήθως δεν κινούνται και είναι αβλαβείς, αλλά μπορεί να σηματοδοτούν την παρουσία κάποιας άλλης πάθησης. Πολλοί ενήλικες έχουν φλεβόλιθους και δεν επηρεάζονται από αυτούς.
Αιτίες
Οι ερευνητές είναι αβέβαιοι για τις αιτίες που προκαλούν το σχηματισμό φλεβολίθων. Είναι συνήθως παρόντες από τη γέννηση ή συγγενείς.
Οι μη γενετικές αιτίες των φλεβολίθων περιλαμβάνουν:
- ανωμαλίες στις φλέβες ή φλεβικές δυσπλασίες, οι οποίες επιβραδύνουν τη ροή του αίματος και προκαλούν συλλογή ασβεστίου,
- κιρσούς
- κακή ροή αίματος
- δυσκοιλιότητα και τέντωμα, που μπορεί να βλάψει τις πυελικές φλέβες
Ακτινογραφικά χαρακτηριστικά
Οι φλεβολίθοι εμφανίζονται ως εστιακή ασβεστοποίηση, συχνά με ακτινοδιαγνωστικά κέντρα (αν υπάρχουν, ένα χρήσιμο σημάδι για διακρίνονται από την ουρολιθίαση). Αυτή η εμφάνιση αποδίδεται στην ασβεστοποίηση περιφερικά εντός του αγγείου και παρατηρείται συχνά στις κοιλιακές ακτινογραφίες (66% των φλεολιθίων). Μπορεί επίσης να παρατηρηθεί σε Υπολογιστική Τομογραφία (Computed Tomography- CT), εφόσον ληφθούν λεπτές τομές (σε φέτες πάχους 5 mm, τα ραδιοδιασταδιακά κέντρα θα είναι αδιαφανή στο 99% των φλεβολίθων.
Πηγές
Κατηγορία:Καρδιαγγειακές παθήσεις
Μισθολογικό χάσμα μεταξύ των φύλων
250px|μικρογραφία|Μισθολογικές διαφορές στις ΗΠΑ μεταξύ [[1979 μέχρι το 2005]] Σύμφωνα με μια μελέτη του 2021 σχετικά με τους ιστορικούς δείκτες μισθών των φύλων, οι γυναίκες στη Νότια Ευρώπη λάμβαναν περίπου το μισό από τους ανειδίκευτους άνδρες εργάτες μεταξύ 1300 και 1800.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνική ανισότητα Κατηγορία:Ισότητα των φύλων Κατηγορία:Φύλο και κοινωνία Κατηγορία:Φεμινιστική θεωρία
Κίνημα για τα Δικαιώματα των Ζώων
Το κίνημα για τα δικαιώματα των ζώων, που μερικές φορές ονομάζεται και κίνημα της απελευθέρωσης των ζώων, κίνημα της ατομικότητας των ζώων ή κίνημα υπεράσπισης των ζώων, είναι ένα κοινωνικό κίνημα που επιδιώκει ένα τέλος στην άκαμπτη ηθική και νομική διάκριση μεταξύ ανθρώπινων και μη-ανθρώπινων ζώων, αλλά και στη θεώρηση των ζώων ως ιδιοκτησία. Επιδιώκει ακόμη την παύση της χρήσης των ζώων στις βιομηχανίες έρευνας, τροφίμων, ένδυσης και ψυχαγωγίας.
Είναι ένα από τα λίγα παραδείγματα κοινωνικών κινημάτων που δημιουργήθηκε και διατηρείται σε μεγάλο βαθμό ακαδημαϊκά, από φιλόσοφους.
Όροι και παρατάξεις
Αν και όλοι οι απελευθερωτές των ζώων πιστεύουν ότι τα μεμονωμένα συμφέροντα των μη-ανθρώπινων ζώων αξίζουν αναγνώριση και προστασία, το κίνημα μπορεί να χωριστεί σε δύο γενικά στρατόπεδα.
Οι συνήγοροι των δικαιωμάτων των ζώων (animal rights advocates) ή αλλιώς οι απελευθερωτές των δικαιωμάτων των ζώων (animal rights liberationists), πιστεύουν ότι αυτά τα βασικά συμφέροντα παρέχουν κάποιου είδους ηθικά δικαιώματα στα ζώα, ή/και θα έπρεπε να αποφέρουν νομικά δικαιώματα σε αυτά· βλ. για παράδειγμα το έργο του Τομ Ρίγκαν (Tom Regan). Οι ωφελιμιστές συνήγοροι των δικαιωμάτων των ζώων, από την άλλη πλευρά (utilitarian animal rights liberationists), δεν θεωρούν ότι τα ζώα κατέχουν ηθικά δικαιώματα, αλλά πιστεύουν, σε ωφελιμιστικό επίπεδο, ότι αφού τα ζώα διαθέτουν την ικανότητα να πονούν, τότε ο πόνος τους θα πρέπει να ληφθεί υπ' όψη σε κάθε φιλοσοφία της ηθικής (σημ.: ο ωφελιμισμός στην απλούστερη μορφή του υποστηρίζει ότι βασίζουμε τις ηθικές μας αποφάσεις στη μέγιστη δυνατή ικανοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερων ατόμων). Έτσι, υποστηρίζουν ότι το να εξαιρεθούν τα ζώα από αυτή τη θεώρηση αποτελεί μια μορφή διάκρισης που την ονομάζουν ειδισμό ή σπισισμό (speciesism)· βλ. για παράδειγμα το έργο του Πίτερ Σίνγκερ (Peter Singer).
Παρά τις διαφοροποιήσεις αυτές, οι όροι "απελευθέρωση των ζώων" και "δικαιώματα των ζώων" γενικά χρησιμοποιούνται κατ' εναλλαγή.
Θα μπορούσαμε επίσης να κάνουμε το διαχωρισμό ανάμεσα στη μεταρρυθμιστική (reformist) ή mainstream παράταξη και τη ριζοσπαστική (radical abolitionist) ή παράταξη άμεσης δράσης (direct action). Η mainstream παράταξη έχει σε μεγάλο βαθμό μετατραπεί σε επάγγελμα και επικεντρώνεται στην προσέλκυση δωρεών και την απόκτηση εκπροσώπησης στα ΜΜΕ. Αυτή η εστίαση στην κινητοποίηση πόρων που αναζητείται μέσω της εναρμόνισης με κυρίαρχα πολιτιστικά πλαίσια οδηγεί σε συμβιβασμό με τους εκάστοτε στόχους. Οι παράγοντες του μεταρρυθμιστικού κινήματος θεωρούν πως το πρόβλημα είναι η κακομεταχείριση των μη-ανθρώπινων ζώων, οραματίζονται μια λύση που περιλαμβάνει κοινωνική μεταρρύθμιση και αναλαμβάνουν πλαίσια δράσης που εμπεριέχουν ηθικά σοκ. Έχει παρατηρηθεί ότι η δύναμη του κινήματος για τα δικαιώματα των ζώων στις ΗΠΑ είναι επικεντρωμένο γύρω από Μη Κερδοσκοπικές Οργανώσεις που προτιμούν μετριοπαθείς στόχους κοινωνικής μεταρρύθμισης και τείνουν να είναι ισομορφικές.
Η ριζοσπαστική παράταξη θεωρεί πως το πρόβλημα είναι η χρήση των μη-ανθρώπινων ζώων, οραματίζεται μια λύση που επεκτείνεται στον βιγκανισμό και αναλαμβάνει πλαίσια δράσης που εμπεριέχουν μια λογική και θεωρητική εστίαση. Ο Γκάρι Φραντσιόνε (Gary Francione), ηγέτης της ριζοσπαστικής παράταξης, διαμόρφωσε την προσέγγισή του σε απάντηση της εστίασης του παραδοσιακού κινήματος στη μεταρρύθμιση πολιτικής. Τα μέλη αυτής της παράταξης θεωρούν τη μεταρρύθμιση πολιτικής αντιπαραγωγική και χρησιμοποιούν ως όπλα πειθούς τη μη-βίαιη εκπαίδευση και την ηθική επιχειρηματολογία. Βλέπουν την προώθηση του βιγκανισμού ως ένα μέσο χαμηλού κόστους ευκαιρίας (opportunity cost) για τη δημιουργία μιας αντισπισιστικής κουλτούρας και την απόθεση οικονομικής απειλής στο αγροτικό-κτηνοτροφικό βιομηχανικό σύμπλεγμα.
Η παράταξη άμεσης ή μαχητικής δράσης χρησιμοποιεί ως όπλα πειθούς την καταστροφή ιδιοκτησίας, τις απελευθερώσεις, τον εκφοβισμό και την άμεση βία, και οραματίζεται μια λύση του προβλήματος χρήσης των ζώων που εστιάζει στην αλλαγή της κοινωνίας διαμέσου της βίας και του φόβου. Οι παράγοντες των δικαιωμάτων των ζώων συχνά απορρίπτουν αυτή την παράταξη, τονίζοντας πως η βία αποτελεί αντιπαραγωγική τακτική και ενθαρρύνει την καταστολή (όπως π.χ. το νόμο Animal Enterprise Terrorism Act στις ΗΠΑ), ενώ θέτει κάποιες οικονομικές ή πολιτικές προκλήσεις στα υφιστάμενα συστήματα.