cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πωλ Σερυζιέ
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά τις επισκέψεις του το 1897 και 1903 στη σχολή θρησκευτικής τέχνης της μονής των Βενεδικτίνων στο Μπόυρον της Γερμανίας, ο Σερυζιέ επηρεάστηκε βαθιά από τις αντιλήψεις τους για τον θρησκευτικό συμβολισμό και τις ιερές αναλογίες. Ο συμβολισμός αυτός χαρακτηρίζει τις τοιχογραφίες του, Βαπτιστήριο του Σατωνέφ-ντυ-Φαού και τους πίνακές του όπως Η ταπισερί, 1924 (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Παρίσι).
Παντρεύτηκε το 1912, αλλά ο γάμος του ήταν δυστυχισμένος. Η σύζυγός του ήταν έγκλειστη σε ένα ίδρυμα στο Μορλαί για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Από το 1914 αποσύρθηκε στη Βρετάνη, αν και συνέχισε να ταξιδεύει και να βλέπει τους φίλους του. Το θεωρητικό έργο του αυτής της περιόδου θεωρείται ως σημαντικότερο της ζωγραφικής του. Αργότερα έλαβε μέρος σε θεατρικούς πειραματισμούς και δίδαξε θεωρία χρωμάτων στη νεοσύστατη Ακαδημία Ρανσόν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αποκρυστάλλωσε τις αρχές που αποτύπωσε στο Αλφαβητάριο της ζωγραφικής (ABC de la peinture) που δημοσίευσε το 1921.
Πέθανε στις 7 Οκτωβρίου 1927 στο Μορλαί της Βρετάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Τάτρα
Το όρη Τάτρα ή Τάτρας (Tatry στα σλοβακικά και τα πολωνικά) είναι οροσειρά, η οποία αποτελεί φυσικό σύνορο ανάμεσα στη Σλοβακία και τη Πολωνία. Είναι η υψηλότερη οροσειρά των Καρπάθιων Ορέων. Τα όρη Τάτρα είναι μια διακριτή οροσειρά από τα χαμηλά Τάτρα (Nízke Tatry), μια ξεχωριστή σλοβακική οροσειρά η οποία βρίσκεται νοτιότερα των Τάτρα.
Τα όρη Τάτρα έχουν μικρή έκταση καθώς καλύπτουν μια έκταση 785 τ.χλμ., εκ των οποίων περίπου 610 τ.χλμ. (77.7%) βρίσκονται σε σλοβακικό έδαφος και περίπου 175 τετραγωνικά χιλιόμετρα (22.3%) σε πολωνικό έδαφος. Η υψηλότερη κορυφή τους με ύψος 2.655 μέτρα ονομάζεται Γκέρλαχ ή Γκερλαχόφσκι στιτ και βρίσκεται βόρεια της πόλης Πόπραντ εξολοκλήρου σε σλοβακικό έδαφος. Το όρος Ρίσι στα σύνορα Σλοβακίας-Πολωνίας έχει τρεις κορυφές. Από αυτές η βορειοδυτική, η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 2.499 μέτρων, είναι το υψηλότερο σημείο της Πολωνίας. Βρίσκεται νότια του Ζακοπάνε στα σύνορα με τη Σλοβακία.
Το μήκος της οροσειράς Τάτρα, το οποίο μετράται ως η απόσταση από τους ανατολικούς πρόποδες του Κομπιλί βρχ (1109 μ.) μέχρι τους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Οστρύ βρχ (1128 μ.), είναι σε ευθεία γραμμή 57 χιλιόμετρα, ή 53 χιλιόμετρα σύμφωνα με κάποιες άλλες πηγές. Το μήκος της κύριας οροσειράς είναι 80 χιλιόμετρα. Το πλάτος της οροσειράς δεν ξεπερνά τα 19 χιλιόμετρα. Τα όρη Τάτρα ξεκινούν από το χωριό Χούτι (στα δυτικά) και τελειώνει στο χωριό Ζντιάρ (στα ανατολικά).
Η οροσειρά Τάτρα προστατεύεται με νόμο. Το πολωνικό μέρος της οροσειράς Τάτρα ανήκει στο εθνικό πάρκο Τάτρα της Πολωνίας και το σλοβακικό μέρος της στο Εθνικό Πάρκο Τάτρα της Σλοβακίας. Αυτά τα δύο εθνικά πάρκα εντάχθηκαν ενιαίως στο Παγκόσμιο Δίκτυο Βιόσφαιρας της Ουνέσκο. Το 1992 η Ουνέσκο όρισε από κοινού το εθνικό πάρκο Τάτρα στη Πολωνία και το εθνικό πάρκο Τάτρα στη Σλοβακία ως διασυνοριακό καταφύγιο βιόσφαιρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Βουνά της Σλοβακίας Κατηγορία:Οροσειρές της Πολωνίας
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1974-75
Διοργάνωση
Το σημαντικό στοιχείο στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής του 1974-75 ήταν η προοπτική κατάργησης του ενός ομίλου, ώστε την επόμενη σεζόν να απομείνουν δύο όμιλοι των 20 ομάδων. Από τις 40 συνολικά ομάδες που συγκρότησαν τη Β΄ εθνική της επόμενης σεζόν, οι πέντε (5) προήλθαν από υποβιβασμό από την Α' Εθνική (και εδώ υπήρξε μείωση των ομάδων από 18 σε 16) και οι επτά (7) ανέβηκαν από το ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Συνεπώς, μόνο 28 από τις 60 ομάδες της Β΄ Εθνικής παρέμειναν στην κατηγορία: όσες τερμάτισαν από τη 10η θέση και πάνω και μία από τις τρεις ομάδες της 11ης θέσης. Ο υποβιβασμός του Απόλλωνα Καλαμαριάς για λόγους εξωαγωνιστικούς, έδωσε την ευκαιρία να σωθεί και μία δεύτερη ομάδα της 11ης θέσης, οπότε έπεσε μόνο μία ομάδα από αυτή τη θέση, ο Α.Ο. Καρδίτσας.
Πρώτοι σκόρερ
Οι πρώτοι σκόρερ των 3 ομίλων ήταν οι εξής :
Β΄ όμιλος
* Αγώνας κατάταξης: Καρδίτσα - Αίας: 2-0 (στη Λειβαδιά). Ο αγώνας διακόπηκε στο 64΄ σε βάρος του Αίαντα ενώ το σκορ ήταν 2-0 υπέρ της Καρδίτσας.
Γ΄ όμιλος
1Υποβιβάστηκε για εξωαγωνισιτκό λόγο
2Αγώνας κατάταξης (στην Καλαμαριά):  Πανδραμαϊκός - Κοζάνη: 2-1
Αγώνες μπαράζ
Οι ομάδες που τερμάτισαν στην ενδέκατη θέση διεκδίκησαν σε αγώνες μπαράζ μία θέση στη Β΄ Εθνική, την οποία κέρδισε ο Παναρκαδικός. Στη συνέχεια όμως σώθηκε και η Κοζάνη, αν και τερμάτισε τελευταία στους αγώνες μπαράζ, η οποία αντικατέστησε στον όμιλό της τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, ο οποίος υποβιβάστηκε για εξωαγωνιστικούς λόγους (υπόθεση δωροδοκίας). Έτσι από τις τρεις ομάδες υποβιβάστηκε μόνο ο Α.Ο. Καρδίτσας. Και οι τρεις αγώνες έγιναν στο Δημοτικό Στάδιο Περιστερίου.
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1974-1975
Πλευράτος Β΄
Ο Πλευράτος Β΄ ήταν Ιλλυριός βασιλιάς των Αρδιαίων (περί το 260 π.Χ. - 250 π.Χ.). Ο Πλευράτος Β΄ ίδρυσε το βασίλειο και την δυναστεία Λαβεάται των Αρδιαίων που θα κυριαρχήσει στην Αδριατική Θάλασσα τον επόμενο αιώνα. Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι υπήρξε κάποιο χρονικό κενό ανάμεσα στον Πλευράτο Β΄ και τον ιδρυτή της δυναστείας Βάρδυλις. Το όνομα του Πλευράτου είναι όμοιο με αυτό του παλιότερου Ιλλυριού βασιλιά Πλευράτου Α΄ που συγκρούστηκε με τον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Β΄ (344 π.Χ.), αν ισχύσει ανήκει στην δυναστεία της Γλαυκίας. Το όνομα "Πλευράτος" σε κάθε περίπτωση ήταν πολύ διαδεδομένο στην Ιλλυρία και το χρησιμοποιούσαν πολλοί ευγενείς. Το βέβαιο είναι ότι ο Πλευράτος Β΄ ίδρυσε την δική του οικογενειακή δυναστεία και τον διαδέχθηκε ο γιος του Άγρων της Ιλλυρίας (250 π.Χ.) με τον οποίο ακολούθησαν τα πιο γνωστά γεγονότα στην ιστορία της Ιλλυρίας.
Σιδηροδρομικός σταθμός Αγίων Θεοδώρων
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίων Θεοδώρων είναι σιδηροδρομικός σταθμός στους Αγίους Θεοδώρους του Νομού Κορινθίας. Ο σταθμός άνοιξε στις 27 Σεπτεμβρίου 2005, μαζί με την επέκταση της γραμμής από το Σιδηροδρομικό Κέντρο Αχαρνών έως την Κόρινθο. Εξυπηρετείται από την Γραμμή 2 του Προαστιακού προς Κιάτο και Πειραιά, και από την Γραμμή 5 προς Αίγιο και Αεροδρόμιο.
Παραπομπές
Άγιοι Θεόδωροι Άγιοι Θεόδωροι Άγιοι Θεόδωροι
Αγία Μαρίνα Λακωνίας
Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Μελιτίνης, της δημοτικής ενότητας Σμύνους, του δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Λακεδαίμονος του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Η Αγία Μαρίνα βρίσκεται στη νοτιοκεντρική Λακωνία, στις νοτιοανατολικές απολήξεις του Ταϋγέτου, κοντά στο ρέμα της Στεμνίτσας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 400. Απέχει 47 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Μέχρι το 1928 ο οικισμός ονομαζόταν Τσέρια
(Πηγή: )
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας
Τσι Κορόνι
Η Τσι Κορόνι (πολωνικά: Trzy Korony, «Τρεις Κορυφές», σλοβακικά: Tri Koruny) είναι η κορυφή του ορεινού όγκου Τσι Κορόνι, ένα ανεξάρτητο τμήμα μιας οροσειράς ονομάζεται Όρη Πιενίνι στα νότια της Πολωνίας. Η Τσι Κορόνι αποτελεί το κεντρικό τμήμα μιας συμπαγούς ομάδας συνδεδεμένων βουνών γνωστών ως Μεσαία Πιενίνι, που αποτελείται κυρίως από ασβεστολιθικά και δολομιτικά πετρώματα. Η Τσι Κορόνι βρίσκεται εντός του Εθνικού Πάρκου Πιενίνι στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας.
Γεωγραφία
Η κορυφή διαχωρίζεται από τις γύρω κορυφές (γνωστή ως Φαλακρή Ομάδα) από το πέρασμα Βίζνι Γουάζεκ, κατηφορίζοντας σε βαθιές κοιλάδες με ρέματα που περιβάλλονται από δασικές πλαγιές. Η Τσι Κορόνι αποτελείται από πέντε μυτερές κορυφές, δημιουργημένες από ανθεκτικό ασβεστόλιθο. Η υψηλότερη από τις κορυφές ονομάζεται Οκρονγκλίτσα (Okrąglica, «στρογγυλή»). Βρίσκεται 982 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στην κορυφή της Οκρονγκλίτσα υπάρχει μια πλατφόρμα παρατήρησης με μεταλλικά εμπόδια κατασκευασμένα για τους τουρίστες. Η πλατφόρμα, με θέα στη χαράδρα του ποταμού Ντουνάγιετς, μπορεί να φιλοξενήσει έως και 15 άτομα κάθε φορά.
Η τέταρτη κορυφή, που ονομάζεται Πάνσκα (Pańska) ή Μπριουόβα Σκάουα (Bryłowa Skała, «στερεός βράχος») υψώνεται 920 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας και είναι μια ζώνη φωλιάσματος για ένα σπάνιο πουλί, τη σβαρνίστρα με εξαιρετικά πορφυρά φτερά. Η μικρότερη κορυφή της Τσι Κορόνι ονομάζεται Νίζνια Οκρονγκλίτσα (Niżnia Okrąglica), η οποία βρίσκεται 80 μέτρα χαμηλότερα από την ψηλότερη κορυφή, στο νότο. Η Νίζνια Οκρονγκλίτσα συνήθιζε να περιέχει την αρχική πλατφόρμα παρατήρησης πριν από την κατασκευή της μεταλλικής πλατφόρμας με φράγματα πάνω από την ψηλότερη, διευρύνοντας έτσι το πανόραμα του Πιενίνι. αριστερά|μικρογραφία| Η Οκρονγκλίτσα, η υψηλότερη κορυφή με μία πλατφόρμα παρατήρησης, όπως φαίνεται από την Πουάσκα Σκάουα. Η κορυφή Τσι Κορόνι είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς στα όρη Πιενίνι. Η πλατφόρμα παρατήρησης κρέμεται πάνω από των 500 μέτρων γκρεμό, με σχεδόν τέλεια θέα στη χαράδρα του ποταμού Ντουνάγιετς και την τεράστια περιοχή του Εθνικού Πάρκου Πιενίνι, στα όρη Τάτρα, στην οροσειρά Μπέσκιντ Σοντέτσκι, στα Όρη Γκόρτσε και στην οροσειρά Μπέσκιντ Ζιβιέτσκι. Με καλό καιρό μπορεί κανείς να δει μέχρι το Όρος Μπάμπια, 63 χιλιόμετρα μακριά.
Τουριστικά μονοπάτια
Όλα τα μονοπάτια που οδηγούν στην κορυφή της Τσι Κορόνι, είναι χρωματισμένα και ενώνονται μαζί στην κορυφή που ονομάζεται Σιόντουο (Siodło). Από εκεί η πλατφόρμα παρατήρησης στην ψηλότερη κορυφή, είναι προσβάσιμη σε 15 λεπτά. Κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου η πρόσβαση στην πλατφόρμα είναι επί πληρωμή, επιτρέποντας και επίσης την είσοδο στην κορυφή του Σοκολίτσα. Με καλό καιρό, μερικές φορές σχηματίζονται μεγάλες ουρές στην είσοδο. Στο χωριό Σρομόφτσε Νίζνε στους νότιους πρόποδες της Τσι Κορόνι, υπάρχει ένας δημοφιλής ξενώνας που λειτουργεί από την Πολωνική Εταιρεία Τουρισμού και Αξιοθέατων και ονομάζεται «Τρεις Κορυφές».
Η κορυφή της Τσι Κορόνι μπορεί να επιτευχθεί με πολλά χρωματιστά μονοπάτια που ανεβαίνουν από διαφορετικές τοπικές πόλεις, όπως οι Στσαβνίτσα, Κροσνιένκο ναντ Ντουνάιτσεμ, Τσόρστιν και Σρομόφτσε Βίζνε. κέντρο|μικρογραφία| Πανόραμα των [[Πιενίνι με τις Τρεις Κορυφές.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Πολωνίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Βουνά της Πολωνίας Κατηγορία:Βουνά των Δυτικών Καρπαθίων
Μπίργκιτ Μίνισμαγερ
Η Μπίργκιτ Μίνισμαγερ (γερμανικά: Birgit Minichmayr, 3 Απριλίου 1977) είναι Αυστριακή ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Γεννήθηκε στο Λιντς της Αυστρίας και σπούδασε υποκριτική, στη Βιέννη, στη σχολή Max Reinhardt Seminar. Γνωστή αρχικά έγινε μετά από την επιτυχία της σε παραστάσεις στο θέατρο Burgtheater, της Βιέννης, σε έργα όπως το Der Reigen, του Άρτουρ Σνίτσλερ, το Troilus and Cressida, του Ουίλιαμ Σέξπιρ και το Der Färber und sein Zwillingsbruder, του Γιόχαν Νέστροϋ. Το 2000, έλαβε και το βραβείο Nestroy Theatre Prize, στην κατηγορία Καλύτερου Νέου Ταλέντου, για τις εμφανίσεις της στο θέατρο. Την ίδια χρονιά, ήτοι το 2000, έκανε και το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο, με το Abschied.
Το 2000, έκανε και ντεμπούτο της και στην τηλεόραση, συμμετέχοντας στην τηλεοπτική σειρά Tatort. Και κατά το υπόλοιπο της δεκαετίας συνέχισε να είναι ενεργή τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο, με σειρές ή τηλεταινίες όπως το Spiel im Morgengrauen (2001), το Daniel Käfer - Die Villen der Frau Hürsch (2004) και το Polizeiruf 110 - Kellers Kind (2006). Και σε κινηματογραφικές ταινίες όπως το Kronprinz Rudolfs letzte Liebe (2006) και το Η Λευκή Κορδέλα (2009), ταινία που πήρε μερικά από τα σπουδαιότερα κινηματογραφικά βραβεία της Ευρώπης: Χρυσό Φοίνικα, Χρυσή Άρκτο και από το Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Παράλληλα δεν άφησε το θέατρο, δίνοντας εμφανίσεις στο προαναφερθέν θέατρο της Βιέννης, σε έργα όπως το Βασιλιάς Ληρ.
Το 2009, ήρθε και η διεθνής καταξίωση, με την ταινία Everyone Else, μέσω της οποίες κέρδισε την Ασημένια Άρκτο, στο Διεθνές Φεστιβάλ Βερολίνου κι έγινε η μόνη Αυστριακή ηθοποιός που κερδίζει βραβείο σε ένα από τα σπουδαία κινηματογραφικά φεστιβάλ της Ευρώπης, μετά το 1956. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει συνεργαστεί με σπουδαίους Ευρωπαίους σκηνοθέτες όπως ο Μίχαελ Χάνεκε και ο Τομ Τίκβερ. Ζει στο Βερολίνο και στη Βιέννη και γνωρίζει αγγλικά, γεγονός που της έχει επιτρέψει να συμμετάσχει και σε διεθνής παραγωγές, συνεργαζόμενη με τον Ιστβάν Σαμπό και τον Όλιβερ Χιρσμπίγκελ, μεταξύ άλλων και σε ταινίες όπως το Perfume: The Story of a Murderer (2006). Επιπλέον έχει ασχοληθεί και ελάχιστα με το τραγούδι. Μερικές από τις βραβεύσεις είναι το βραβείο Nestroy Theatre Prize, το 2004 και το 2009, στην κατηγορία Καλύτερης Ηθοποιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μίνισμαγερ
Σοφία Πουμπουρίδου
Σταδιοδρομία
Όταν η γυναικεία πάλη έκανε το ντεμπούτο της στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, η Πουμπουρίδου προκρίθηκε για την ελληνική ομάδα στην εναρκτήρια κατηγορία των 55 κιλών. Έλαβε δικαίωμα συμμετοχής από τη Διεθνή Ομοσπονδία Πάλης και την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, καθώς η Ελλάδα έλαβε μια αυτόματη θέση ως έθνος υποδοχής. Το αγώνισμα διεξήχθη στο Ολυμπιακό Γυμναστήριο Άνω Λιοσίων, όπου η Πουμπουρίδου έχασε τον εναρκτήριο αγώνα της εναντίον της Γαλλίδας Άννα Γκομίς λόγω τεχνικής υπεροχής, καθώς και τον επόμενο εναντίον της Νοτιοκορεάτισσας Λι Να-λάε, που την άφησε στην τελευταία θέση του προκαταρκτικού ομίλου. Η Πουμπουρίδου αρχικά τοποθετήθηκε τελευταία από τις δώδεκα παλαίστριες στην κατάταξη, αλλά αργότερα αναβαθμίστηκε στην ενδέκατη θέση, καθώς η Μαμπέλ Φονσέκα από το Πουέρτο Ρίκο αποκλείστηκε από τη διοργάνωση αφού βρέθηκε θετική στη στανοζολόλη.
Το 2005, η Πουμπουρίδου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία ελαφρών βαρών γυναικών (55 κιλά) στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005 στην Αλμερία της Ισπανίας, όπου στη συνέχει αποφάσισε να ολοκληρώσει την αθλητική της σταδιοδρομία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ελευθέρας πάλης Κατηγορία:Έλληνες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2001 Κατηγορία:Έλληνες Μεσογειονίκες Κατηγορία:Αθλητές της πάλης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Έλληνες παλαιστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2005
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δωδεκανήσου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Δωδεκανήσου.
Η πρωταθλήτρια της Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Δωδεκανήσου προβιβάζεται στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Δωδεκανήσου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Η Α΄ Κατηγορία «Blue Star Ferries» διεξάγεται με τη συμμετοχή 15 ομάδων καθώς η 16η που είχε δικαίωμα συμμετοχής, ο Απόλλων Απολλώνων, τελικά δήλωσε συμμετοχή στη Γ΄ Κατηγορία. Η πρώτη σε βαθμολογία ομάδα προβιβάζεται στη Γ΄ Εθνική, οι ομάδες από 14η θέση και κάτω υποβιβάζονται στη Β΄ Κατηγορία.
Πηγή: [http://www.epsdod.gr/results/display_ranking.php?league_id=67 Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου]
Β΄ Κατηγορία
Οι ομάδες χωρίστηκαν σε τρείς ομίλους. Η Ασπις Απολακκιάς προτίμησε να αγωνιστεί στη Γ κατηγορία και η Ασπίς Σαλάκου δε δήλωσε καθόλου συμμετοχή όποτε οι δυο όμιλοι Ρόδου απαρτίζονται από 11 αντί για 12 ομάδες. Στον όμιλο Νήσων επίσης δε δήλωσε συμμετοχή η ομάδα των Λειψών. Οι πρωταθλητές κάθε ομίλου ανεβαίνουν κατηγορία και οι τελευταίοι των δυο ομίλων Ρόδου υποβιβάζονται. Επίσης προβιβάζεται και μια 4η ομάδα που θα προκύψει από αγώνες κατάταξης μεταξύ των 2ων στη βαθμολογία ομάδων κάθε ομίλου.
1ος Όμιλος
Πηγή: [http://www.epsdod.gr/results/display_ranking.php?league_id=70 Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου]
2ος Όμιλος
Πηγή: [http://www.epsdod.gr/results/display_ranking.php?league_id=71 Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου]
3ος Όμιλος (Νήσων)
Πηγή: [http://www.epsdod.gr/results/display_ranking.php?league_id=75 Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου]
Γ΄ Κατηγορία
10 ομάδες συμμετείχαν στην τρίτη κατηγορία. Πέρα από τον εθελούσιο υποβιβασμό του Απόλλωνα Απολλώνων από την Α και της Ασπίδας Απολακκιάς από την Β κατηγορία, δε δήλωσε συμμετοχή ο Ταξιάρχης Καλάθου αλλα επανεμφανίστηκε η Θύελλα Πυλώνα και με ανδρική ομάδα οι Ατρόμητοι Ρόδου που αγωνιζόντουσαν μονο στα πρωταθλήματα μικρών ηλικιών. Πηγή: [http://www.epsdod.gr/results/display_ranking.php?league_id=80 Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου]
Κύπελλο
Στο θεσμό του Κυπέλλου Δωδεκανήσου «Αυγουστίνος» συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου. Οι ομάδες χωρίζονται σε δύο ομίλους, τον όμιλο Ρόδου με ομάδες από τη Ρόδο, Κάρπαθο, Τήλο,Χάλκη, Σύμη και Νίσυρο και τον όμιλο «Βορείου συγκροτήματος Νήσων» ( Κω, Κάλυμνο, Πάτμο, Λέρο, Λειψούς). Στην πρώτη φάση του κυπέλλου συμμετέχουν οι σύλλογοι της Β΄ και Γ΄ κατηγορίας και στη δεύτερη εισέρχονται οι σύλλογοι της Α΄ ΕΠΣΔ και της Γ΄ Εθνικής Ερασιτεχνικής. Έξι ομάδες από τον όμιλο Ρόδου και δύο από τον όμιλο Νήσων συγκροτούν την τελική οκτάδα των προημιτελικών. Κυπελλούχος για την περίοδο 2017–18 αναδείχθηκε η ομάδα του Διαγόρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Παλάτι των Βασιλέων της Μαγιόρκας
Το Παλάτι των Βασιλέων της Μαγιόρκας (γαλλικά: Palais des Rois de Majorque, καταλανικά: Palau dels Reis de Mallorca) είναι παλάτι και φρούριο, που έχει κήπους με θέα στην πόλη Περπινιάν στα Ανατολικά Πυρηναία της Γαλλίας.
Το βασίλειο της Μαγιόρκας (1276-1349)
Το 1276 ο βασιλιάς Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκας έκανε το Περπινιάν πρωτεύουσα του βασιλείου της Μαγιόρκας. Άρχισε να κτίζει ένα παλάτι με κήπους στο λόφο του Πουίγ δελ ρέυ (Puig del rey) στα νότια της πόλης, με αρχιτέκτονες οι Ramon Pau, Pons Descoll και Bernat Quer· το έργο ολοκληρώθηκε το 1309.
Τερματισμός του Δυτικού Σχίσματος
Το 1415 ο Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας, Σιγισμούνδος του Λουξεμβούργου οργάνωσε μία Ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής στο Περπινιάν, για να πείσει τον αντίπαπα Βενέδικτο ΙΓ΄ της Αβινιόν να παραιτηθεί από το αξίωμά του και να τερματιστεί το Δυτικό Σχίσμα μέσω της Συνόδου της Κωνσταντίας. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1415 ο αυτοκράτορας συναντήθηκε με τον αντιπάπα Βενέδικτο ΙΓ΄ στο ανάκτορο με τον βασιλιά Φερδινάνδο Α΄ της Αραγονίας και τις αντιπροσωπείες των κομήτων της Φουά, της Προβηγκίας, της Σαβοΐας, της Λωρραίνης, της πρεσβείας της Ρωμαϊκής Εκκλησίας για τη Σύνοδο της Κωνσταντίας και πρεσβείες από τους βασιλείς της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Ουγγαρίας, της Καστίλης και της Ναβάρρας. Ο αντιπάπας αρνήθηκε να παραιτηθεί και να αναγνωρίσει τον πάπα που είχε επιλέξει το Συμβούλιο, συγκρουόμενος με τον αυτοκράτορα, ο οποίος έφυγε από το Περπινιάν στις 5 Νοεμβρίου.
Οι Γαλλο-Ισπανικοί πόλεμοι
Μέρος της βόρειας πτέρυγας του ανακτόρου καταστράφηκε σε πολιορκία το 1502. Μετά τη Συνθήκη των Πυρηναίων το 1659, η Γαλλία κατέκτησε το Ρουσιγιόν και προχώρησε στην ανάπτυξη των αμυντικών χαρακτηριστικών του παλατιού.
Το Γενικό Συμβούλιο των Ανακτορικών Πυρηναίων αγόρασε το παλάτι και τους κήπους το 1958. Το απέδωσε στο Υπουργείο Άμυνας, που διατηρεί τους προμαχώνες Βωμπάν και τα κτίρια και τις αυλές του 19ου αιώνα φρουρούμενα.
Αρχιτεκτονική
Το Ανάκτορο των βασιλέων της Μαγιόρκας είναι ένα οχυρωμένο παλάτι σε γοτθικό στυλ. Είναι οργανωμένο γύρω από τρεις αυλές 60 τ.μ. Οι πρώτοι επιστάτες στην τοποθεσία ήταν ο Ramon Pau και ιδιαίτερα ο Pons Descoyl, πολύ δραστήριος στο Περπινιάν και στις Bαλεαρίδες.
Έχει δύο παρεκκλήσια, το ένα επάνω από το άλλο: το κάτω είναι το παρεκκλήσιο της Βασίλισσας, ενώ το επάνω είναι του Τιμίου Σταυρού με ροζ μαρμάρινη πόρτα.
Εδώ έχουμε μαζί στη «Μεγάλη Αίθουσα» την έδρα της πολιτικής εξουσίας, το παρεκκλήσιο και τη βασιλική κατοικία. Η θέση του παρεκκλησίου στην καρδιά των βασιλικών διαμερισμάτων, απέναντι από την αίθουσα του θρόνου, υποδηλώνει τη σημασία του πνευματικού έναντι του πρόσκαιρου. Το σχέδιο του παλατιού είναι εμπνευσμένο από αυτά της Μαγιόρκας και το παρεκκλήσιο μοιάζει με αυτό του παλαιότερου Σαιντ-Σαπέλ στο Παρίσι.
Οι τοίχοι, κτισμένοι με ακατέργαστες πέτρες και πλίνθους συνδεμένους με κονίαμα, επικαλύφθηκαν με ασβέστη και βάφτηκαν.
Κιθάρες στο Παλάτι
Το Guitares au Palais, ένα δωρεάν τριήμερο φεστιβάλ μουσικής κιθάρας, πραγματοποιείται το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Αυγούστου στο Ανάκτορο και στους κήπους.
Καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ είναι ο Πέδρο Σολέρ και ανοίγει τη σκηνή σε ένα εκλεκτικό κοινό από λάτρεις της κιθάρας, με παραστάσεις σε παραδοσιακή ακουστική κιθάρα, φλαμένκο, κλασική μουσική, τσιγγάνικη μουσική, ποπ μουσική και τζαζ.
Οι διεθνείς καλεσμένοι περιλαμβάνουν τους Rosenberg Trio, Tekamali και Paco Ibáñez το 2004, Montserrat Figueras, Rolf Lislevand και Manolo Sanlucar το 2005, The National και Sergio Lopez το 2006, Caetano Veloso το 2007 και τους Rumberos Catalas, Peterroning F. και Bryce Dessner το 2008.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στη Γαλλία Κατηγορία:Περπινιάν Κατηγορία:Παλάτια στη Γαλλία Κατηγορία:Ιστορία των Βαλεαρίδων Νήσων Κατηγορία:Ιστορία της Καταλωνίας
Κιζιλορντίνσκιγιε βέστι
Η Κιζιλορντίνσκιγιε βέστι (Кызылординские вести: Οι ειδήσεις της Κιζιλορντά[ς]) είναι εφημερίδα στη ρωσική γλώσσα η οποία εκδίδεται στην Περιφέρεια Κιζιλορντά του Καζακστάν. Η εφημερίδα ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1930 με το όνομα Λένινσκι πουτ (Ленинский путь, Ο δρόμος του Λένιν). Εμπνευστής της δημιουργίας της εφημερίδας ήταν ο Αμπντουλά Αχμέτοβιτς Ροζιμπακίεφ (Абдулла Ахметович Розыбакиев), πρώτος γραμματέας της επιτροπής του Κομμουνιστικού κόμματος στην περιοχή της Κιζιλορντάς. Καθώς ο αγροτικός πληθυσμός της περιοχής ήταν κατά βάση καζακόφωνος, στις αρχές της κυκλοφορίας της, η εφημερίδα είχε περιορισμένη επιρροή σε αντίθεση με την καζακόφωνη Σιρ Μπόιι (Сыр бойы) η οποία εκ των πραγμάτων είχε κατά κύριο λόγο αγροτική θεματολογία, αφού απευθύνονταν σε αγροτικό κοινό. Όταν έπαυσε τη λειτουργία της από τις 15 Σεπτεμβρίου 1930 έως 23 Οκτωβρίου 1932 λόγω διοικητικής αναδιάρθρωσής της περιοχής και από τις 2 Φεβρουαρίου 1933 έως το 1938 για οικονομικούς λόγους, κυκλοφορούσε ως παράρτημα της Σιρ Μπόιι. Το 1938 άρχισε ξανά η επανέκδοσή της όταν συστάθηκε η περιφέρεια της Κιζιλορντάς και η πόλη έγινε διοικητικό κέντρο, και λειτούργησε ως κομματικό και διοικητικό όργανο. Την περίοδο αυτή η αναγνωσιμότητά της αυξήθηκε και έφτασε να διανέμεται και εκτός περιφέρειας. Η έκδοση διακόπηκε προσωρινά το 1964 μέχρι το 1965 οπότε άρχισε ξανά να εκδίδεται με το όνομα Πουτ Λένινα (Путь Ленина, Ο δρόμος του Λένιν). Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης η έκδοση της εφημερίδας συνεχίστηκε με το όνομα Κιζιλορντίνσκιγιε βέστι. Η εφημερίδα έχει βραβευτεί με τιμητικό δίπλωμα του ανωτάτου Σοβιέτ της Καζάκικης ΣΣΔ το 1975 και με το Μετάλιο της τιμής (Знак Почета) στις 22 Ιανουαρίου 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης το Καζακστάν
Τζούλια Ρόμπινσον
Η Τζούλια Ρόμπινσον (αγγλικά:  Julia Robinson , 8 Δεκεμβρίου 1919 – 30 Ιουλίου 1985) ήταν Αμερικανίδα μαθηματικός που διακρίθηκε για τις συνεισφορές της στα πεδία της θεωρίας υπολογισιμότητας και της θεωρίας υπολογιστικής πολυπλοκότητας —κυρίως σε προβλήματα απόφασης. Η εργασία της στο δέκατο πρόβλημα του Χίλμπερτ (τώρα γνωστό ως θεώρημα Matiyasevich ή θεώρημα MRDP) έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην τελική επίλυσή του. Η Ρόμπινσον έλαβε το Βραβείο ΜακΆρθουρ το 1983.
Πρώτα χρόνια
Η Ρόμπινσον γεννήθηκε στο Σαιντ Λούις του Μιζούρι, κόρη του Ραλφ Μπάουερς Μπάουμαν και της Έλεν (Χολ) Μπάουμαν. Ο πατέρας της ήταν ιδιοκτήτης μιας εταιρείας μηχανημάτων, ενώ πριν από το γάμο της η μητέρα της ήταν δασκάλα. Η μητέρα της πέθανε όταν η Ρόμπινσον ήταν δύο ετών και ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε. Η μεγαλύτερη αδελφή της ήταν η βιογράφος και μαθηματικός Constance Reid και η μικρότερη αδελφή της είναι η Billie Comstock.
Όταν ήταν 9 ετών, διαγνώστηκε με οστρακιά, μετά την οποία ακολούθησε σύντομα και ρευματικός πυρετός. Αυτό την έκανε να χάσει δύο χρόνια από το σχολείο. Όταν ανάρρωσε, παρακολούθησε ιδιαίτερα μαθήματα με συνταξιούχο δάσκαλο / δασκάλα δημοτικού σχολείου. Σε μόλις ένα χρόνο, μπόρεσε να ολοκληρώσει το πρόγραμμα σπουδών του πέμπτου, έκτου, έβδομου και όγδοου έτους. Ενώ ήταν στο γυμνάσιο, της δόθηκε ένα τεστ IQ στο οποίο πήρε 98, μερικές μονάδες κάτω από το μέσο όρο, κάτι που η ίδια εξηγεί λέγοντας ότι «δεν είχε συνηθίσει να κάνει τεστ». Ωστόσο, η Ρόμπινσον ξεχώρισε στο Λύκειο του Σαν Ντιέγκο ως η μόνη μαθήτρια που παρακολουθούσε προχωρημένα μαθήματα στα μαθηματικά και τη φυσική. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο με το βραβείο "Bausch-Lomb" για τη συνολική της εξαιρετική επίδοση στις επιστήμες.
Το 1936, η Ρόμπινσον εισήλθε στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο σε ηλικία 16 ετών. Δυσαρεστημένη με το πρόγραμμα σπουδών των μαθηματικών στο κρατικό πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο, μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ το 1939 για το τελευταίο της έτος. Ο πατέρας της αυτοκτόνησε το 1937 λόγω οικονομικών δυσχερειών λίγο πριν τη μετάβασή της στο Μπέρκλεϋ. Πήρε πέντε μαθήματα μαθηματικών στο πρώτο της έτος στο Μπέρκλεϋ. Το ένα ήταν ένα μάθημα θεωρίας αριθμών που διδάσκονταν από τον Raphael M. Robinson. Έλαβε το πτυχίο της το 1940, και αργότερα παντρεύτηκε τον Ραφαήλ το 1941.
Μαθηματικές συνεισφορές
Μετά την αποφοίτησή της, η Ρόμπινσον συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές στο Μπέρκλεϋ. Ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια, η Ρόμπινσον εργάστηκε ως βοηθός διδασκαλίας στο Τμήμα Μαθηματικών και αργότερα ως βοηθός του Jerzy Neyman στο Στατιστικό Εργαστήριο του Μπέρκλεϋ, όπου η δουλειά της οδήγησε στην πρώτη της δημοσιευμένη εργασία, με τίτλο " A Note on Exact Sequential Ανάλυση».
Η Ρόμπινσον έλαβε το διδακτορικό της πτυχίο το 1948 υπό τον Άλφρεντ Τάρσκι με διατριβή στο θέμα «Προβλήματα ορισμού και απόφασης στην αριθμητική». Η διατριβή της έδειξε ότι η θεωρία των ρητών αριθμών ήταν ένα πρόβλημα που δεν μπορούσε να αποφασιστεί. Η απόδειξή της βασίστηκε στον ορισμό της βασικής θεωρίας αριθμών με βάση τους ρητούς αριθμούς. (Ήταν ήδη γνωστό από το πρώτο Θεώρημα Μη Πληρότητας του Κουρτ Γκέντελl ότι η βασική θεωρία αριθμών δεν μπορούσε να αποφασιστεί. )
Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τη διατριβή της:"'Αυτή η συνέπεια της συζήτησής μας είναι ενδιαφέρουσα λόγω ενός αποτελέσματος του Γκέντελ που δείχνει ότι η ποικιλία των σχέσεων μεταξύ ακεραίων (και πράξεων σε ακέραιους αριθμούς) που μπορούν να καθοριστούν αριθμητικά μέσω της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού των ακεραίων είναι πολύ μεγάλη. Για παράδειγμα, από το Θεώρημα 3.2 και το αποτέλεσμα του Γκέντελ, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η σχέση που ισχύει μεταξύ τριών ρητών Α, Β και Ν αν και μόνο αν το N είναι θετικός ακέραιος και A=B N είναι προσδιορίσιμη στην αριθμητική των ρητών"
Το δέκατο πρόβλημα του Χίλμπερτ
Το 1950, η Ρόμπινσον συνάντησε για πρώτη φορά τον Martin Davis, τότε καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Ιλλινόι στην Urbana-Champaign, ο οποίος προσπαθούσε να δείξει ότι όλα τα σύνολα με ιδιότητα listability ήταν Διοφαντικά σε αντίθεση με την προσπάθεια της Ρόμπινσον να δείξει ότι μερικά ειδικά σύνολα — συμπεριλαμβανομένων του συνόλου των πρώτων αριθμών και του συνόλου των δυνάμεων του 2 — ήταν Διοφαντικά. Η Ρόμπινσον και ο Ντέιβις άρχισαν να συνεργάζονται το 1959 και αργότερα μαζί και με την Χίλαρι Πάτναμ. Έδειξαν ότι οι λύσεις σε μια εξίσωση «Goldilocks» ήταν το κλειδί για το δέκατο πρόβλημα του Χίλμπερτ.
Το 1970, το πρόβλημα επιλύθηκε αρνητικά. δηλαδή έδειξαν ότι τέτοιος αλγόριθμος δεν μπορεί να υπάρξει. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η Ρόμπινσον συνέχισε να εργάζεται με τον Matiyasevich σε ένα από τα συμπεράσματα της λύσης τους, την οποία κάποτε δήλωσε ότι"υπάρχει μια σταθερά N τέτοια ώστε, δεδομένης μιας διοφαντικής εξίσωσης με οποιονδήποτε αριθμό παραμέτρων και με οποιονδήποτε αριθμό αγνώστων, μπορεί κανείς να μετατρέψει αυτήν την εξίσωση σε μια άλλη με τις ίδιες παραμέτρους αλλά μόνο σε N αγνώστους έτσι ώστε και οι δύο εξισώσεις να είναι επιλύσιμες ή άλυτες για τις ίδιες τιμές των παραμέτρων."Την εποχή που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά η λύση, οι συγγραφείς απέδειξαν ότι το N μπορεί να είναι ίσο με 200. Η συνεργασία της Ρόμπινσον και του Matiyasevich μειώσε περαιτέρω την ισοδυναμία αυτή σε Ν=9 αγνώστους.
Θεωρία παιγνίων
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η Ρόμπινσον πέρασε ένα χρόνο περίπου στην RAND Corporation στη Σάντα Μόνικα ερευνώντας τη θεωρία των παιγνίων. Η αναφορά της το 1949, "On the Hamiltonian game (a travelling salesman problem)," είναι η πρώτη δημοσίευση που χρησιμοποιεί τη φράση " Πρόβλημα του πλανόδιου πωλητή". Λίγο αργότερα, δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο " Μια επαναληπτική μέθοδος επίλυσης ενός παιχνιδιού " το 1951. Στην εργασία της, απέδειξε ότι η πλασματική δυναμική του παιχνιδιού συγκλίνει στη μεικτή στρατηγική ισορροπία Nash σε παιχνίδια μηδενικού αθροίσματος δύο παικτών. Αυτό τέθηκε από τον George W. Brown ως πρόβλημα βραβείου στη RAND Corporation.
Καθηγήτρια στο Μπέρκλεϋ
Η Ρόμπινσον δεν είχε δικαίωμα να διδάξει στο Τμήμα Μαθηματικών στο Μπέρκλεϋ αφού παντρεύτηκε τον Ραφαήλ Μ. Ρόμπινσον το 1941, καθώς υπήρχε ένας κανόνας που εμπόδιζε τα μέλη της οικογένειας να εργάζονται μαζί στο ίδιο τμήμα. Η Ρόμπινσον παρέμεινε στο τμήμα στατιστικής παρόλο που ήθελε να διδάξει λογισμό. Αν και ο Ραφαέλ συνταξιοδοτήθηκε το 1973, της προσφέρθηκε θέση καθηγήτριας πλήρους απασχόλησης στο Μπέρκλεϋ μόλις το 1976, αφού το τμήμα άκουσε για την υποψηφιότητά της στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών.
Διακρίσεις
Αφού η Ρόμπινσον έλυσε το δέκατο πρόβλημα του Χίλμπερτ, ο Σάντερς Μακ Λέιν την πρότεινε για την Εθνική Ακαδημία Επιστημών. Ο Alfred Tarski και ο Jerzy Neyman πήγαν στην Ουάσιγκτον, DC για να εξηγήσουν περαιτέρω στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών γιατί το έργο της είναι τόσο σημαντικό και πώς συνέβαλε τρομερά στα μαθηματικά. Το 1975, ήταν η πρώτη γυναίκα μαθηματικός που εξελέγη στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών.
Η Ρόμπινσον εξελέγη η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας. Χρειάστηκε χρόνο για να δεχτεί την υποψηφιότητα, αναφέρει στην αυτοβιογραφία της:"«Το 1982 προτάθηκα για την προεδρία της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας. Συνειδητοποίησα ότι με είχαν επιλέξει επειδή ήμουν γυναίκα και επειδή είχα τη σφραγίδα έγκρισης, θα έλεγε κανείς, της Εθνικής Ακαδημίας. Μετά από συζήτηση με τον Ραφαήλ, ο οποίος πίστευε ότι έπρεπε να αρνηθώ και να κρατήσω την ενέργειά μου για τα μαθηματικά, και άλλα μέλη της οικογένειάς μου, που διαφώνησαν μαζί του, αποφάσισα ότι ως γυναίκα και μαθηματικός δεν είχα άλλη εναλλακτική από το να αποδεχτώ. Πάντα προσπαθούσα να κάνω ό,τι μπορούσα για να ενθαρρύνω τις ταλαντούχες γυναίκες να γίνουν μαθηματικοί ερευνητές. Βρήκα την υπηρεσία μου ως πρόεδρος της Εταιρείας κουραστική αλλά πολύ, πολύ ικανοποιητική.»"Το 1982, η Robinson έλαβε το βραβείο Noether του Association for Women in Mathematics και έκανε μια σειρά διαλέξεων με τίτλο Functional Equations in Arithmetic. Περίπου αυτή την περίοδο της δόθηκε επίσης το βραβείο MacArthur Fellowship Prize των $60.000. Το 1985 έγινε επίσης μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.
Πολιτική δραστηριότητα
Στη δεκαετία του 1950, η Ρόμπινσον ήταν ενεργή στις δραστηριότητες του τοπικού Δημοκρατικού κόμματος. Ήταν η διευθύντρια της εκστρατείας του Άλαν Κράνστον στην κομητεία Κόντρα Κόστα όταν έθεσε υποψηφιότητα για το πρώτο του πολιτικό αξίωμα, ελεγκτής του κράτους. >
Θάνατος και κληρονομιά
Το 1984, η Ρόμπινσον διαγνώστηκε με λευχαιμία και πέθανε στο Όκλαντ της Καλιφόρνια στις 30 Ιουλίου 1985.
Το Φεστιβάλ Μαθηματικών Julia Robinson, που επιχορηγείται από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Μαθηματικών από το 2013 έως σήμερα και από το Ινστιτούτο Ερευνών Μαθηματικών Επιστημών κατά το διάστημα 2007–2013 ονομάστηκε προς τιμήν της.
Ο George Csicsery παρήγαγε και σκηνοθέτησε ένα ντοκιμαντέρ διάρκειας μιας ώρας για την Robinson με τίτλο Julia Robinson and Hilbert's Tenth Problem, το οποίο είχε πρεμιέρα στο Joint Mathematics Meeting στο Σαν Ντιέγκο στις 7 Ιανουαρίου 2008. Οι ανακοινώσεις της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας τύπωσαν μια κριτική ταινίας και μια συνέντευξη με τον σκηνοθέτη. Το College Mathematics Journal δημοσίευσε επίσης μια κριτική ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θάνατοι από λευχαιμία Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άγιος Ιωάννης Έλους Λακωνίας
Ο Άγιος Ιωάννης είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Έλους, του δήμου Ευρώτα, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοκεντρικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στον κάμπο που βλέπει στον Λακωνικό κόλπο. Βρίσκεται δυτικά από τους πρόποδες της κορυφής «Κούρκουλα» (916 μ.) και βορειοδυτικά των Μολάων, πάνω στην επαρχιακή οδό Σκάλας-Αγίου Ιωάννη και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 60. Απέχει 58 χλμ. περίπου ΝΑ. της Σπάρτης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,988 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1940 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Απιδέας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Απιδέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Έλους. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Έλους και προσαρτήθηκε στον δήμο Ευρώτα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ευρώτα
Τσεκούρι του βοσκού
δεξιά|μικρογραφία| Διακοσμητικό αντίγραφο όλο από ξύλο τσεκουριού του βοσκού. δεξιά|μικρογραφία| Αρχαίος Ούγγρος πολεμιστής με φόκος. δεξιά|μικρογραφία| Ρουμάνος («[[Βλάχοι (όρος)|Βλάχος») βοσκός στο Βανάτο, με ένα τσεκούρι του βοσκού (Ντενί Ωγκύστ Ραφέ, περ. 1837).]] Το τσεκούρι του βοσκού είναι ένα μακρύ, λεπτό, ελαφρύ τσεκούρι ευρασιατικής προέλευσης, το οποίο χρησιμοποιούταν τους περασμένους αιώνες από βοσκούς στα Καρπάθια Όρη και σε άλλες περιοχές που αποτελούν σήμερα τη Σλοβακία, την Τσεχία, την Πολωνία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και την Ουγγαρία. Τα χαρακτηριστικά του τσεκούρι του βοσκού συνδυάζουν ένα εργαλείο με ένα μπαστούνι, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ελαφρύ όπλο. Έχει συμβολικές ιστορικές και πολιτιστικές συνθέσεις και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως στήριγμα σε πολλούς παραδοσιακούς χορούς, για παράδειγμα τον σλοβακικό οντζεμόκ.
Γλώσσες
Ανάλογα με τη γλώσσα, το τσεκούρι ονομάζεται ως εξής: ουγγρικά: fokos (φόκος), τσεχικά: valaška (βαλάσκα, κυριολεκτικά «Βλάχος», πολωνικά: (ανάλογα με την περιοχή): ciupaga, rąbanica, obuszek, cekanka, wataha, wataszka (τσουπάγκα, ρομπανίκα, ομπούσεκ, τσεκάνκα, βατάχα, βατάσκα), οι δύο τελευταίες από το ρουμανικό vătaf (βατάφ, «αρχιβοσκός»), ρουμανικά: baltag, secure (μπάλταγκ, σέκουρε), ρουθηνικά: валашка (βαλάσκα), σλοβακικά: valaška (βαλάσκα, κυριολεκτικά «Βλάχος»), ουκρανικά: бартка, топірець (μπάρτκα, τοπιρέτς).
Εμφάνιση
Το τσεκούρι του βοσκού είναι ένα ελαφρύ τσεκούρι με μακρύ και ίσιο ξύλινο κοντάρι, συχνά με μεταλλικό άκρο. Το μήκος του κονταριού είναι συνήθως λίγο περισσότερο από 1 μέτρο. Τα κοντάρια ήταν συνήθως σκαλισμένα, καθώς οι ιδιοκτήτες τους είχαν αρκετό χρόνο για την κατασκευή.
Ένα μικρό μεταλλικό κομμάτι κεφαλής είναι αιχμηρό στη μία πλευρά, ενώ η άλλη πλευρά είναι επίπεδη και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σφυρί. Το κομμάτι του κεφαλιού είναι διαμορφωμένο ώστε να χωράει άνετα στο χέρι, ώστε το τσεκούρι του βοσκού να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μπαστούνι.
Τα σημερινά τσεκούρια του βοσκού είναι ως επί το πλείστον διακοσμητικά, με μερικά να έχουν στις κεφαλές μέρη από χρυσό ή ασήμι (κυρίως ορείχαλκο, σίδερο, επιχρωμιωμένο σίδερο, ξύλο ή αλουμίνιο - είναι σπάνιο οποιαδήποτε κεφαλή τσεκουριού θα είναι κατασκευασμένη από μασίφ χρυσό ή ασήμι). Πολλά θεωρούνται έργα τέχνης (ιδίως εκείνα που κατασκευάστηκαν μέχρι τη δεκαετία του 1960 από ορεσίβιους). Σφραγίστηκαν επιδέξια ή στολίστηκαν σύμφωνα με την αρχαία παράδοση. Τα κύρια μοτίβα ήταν ο ήλιος, τα αστέρια, οι κομήτες, το δέντρο της ζωής, τα λουλούδια, τα δέντρα όπως έλατα ή πικέες και διάφορα γεωμετρικά σχέδια. Μερικοί σιδηρουργοί χρησιμοποίησαν πολλές διαφορετικές, περίτεχνες σφραγίδες.
Ιστορία και χρήση
Η πρώτη γραπτή αναφορά του τσεκουριού του βοσκού προέρχεται από την αυλή του αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ. Απεικονίζεται επίσης σε σκύθιες εικόνες. Οι πρώτοι χρήστες του τσεκούρι του βοσκού ήταν Ευρασιατικοί νομάδες. Πολλά από αυτά βρέθηκαν σε τάφους Άβαρων. Εκτός από τα κοινά τσεκούρια του βοσκού της ανατολικής στέπας, η επιρροή των Άβαρων μπορεί να γίνει αισθητή στα κοντάρια του ουγγρικού τσεκουριού του βοσκού.
Τον 9ο αιώνα, οι Μαγιάροι πολεμιστές χρησιμοποίησαν ελαφριά τσεκούρια σε μακριά κοντάρια, που ονομάζονται φόκος (fokos), στο στρατιωτικό οπλοστάσιο τους κατά την εισβολή τους στην Κεντρική Ευρώπη. Εκτός από αυτούς, οι Πρωτοβούλγαροι, οι Αλανοί και οι Σλάβοι χρησιμοποίησαν παρόμοια όπλα .
Στη Σλοβακία και την Πολωνία, τα τσεκούρια του βοσκού ήταν αδιαχώριστα εργαλεία γηγενών βοσκών, μαζί με βαριές διακοσμητικές ζώνες. Στο σλοβακικό πολιτισμός, το τσεκούρι του βοσκού έγινε δημοφιλές από τον τοπικό ιστορικό θρύλο Γιουράι Γιανοσίκ.
Στην Ουγγαρία, τροποποιημένα τσεκούρια χρησιμοποιήθηκαν επίσης ως πολεμικά όπλα από Ούγγρους πολεμιστές στην πρώιμη νεότερη περίοδο, που χρησιμοποιήθηκαν, για παράδειγμα, τον 18ο αιώνα στον πόλεμο της ανεξαρτησίας του Ράκοτσι εναντίον Αυστριακών στρατιωτών. Τον 17ο και 18ο αιώνα, ο Όυγγρος Κουρούτσος ηγέτης Ιμρέ Τόκολι και οι στρατιώτες του χρησιμοποιούσαν τα τσεκούρια του βοσκού ως όπλα. Οι Ούγγροι βοσκοί στις βόρειες περιοχές τα χρησιμοποίησαν επίσης ως εργαλεία.
Πολλοί άνθρωποι της περιοχής της Γαλικίας αποτυπώθηκαν να κρατούν μπάρτκα (bartka), ιδιαίτερα τα μέλη της τοπικής αντίστασης αγροτών του 19ου αιώνα, γνωστοί ως ορπισκί (опрішкий), οι οποίοι συχνά συνδέονται με τον εξέχων αρχηγό τους, Ολέξα Ντόμπους.
Τρέχουσα χρήση
Επί του παρόντος, τα τσεκούρια του βοσκού κατασκευάζονται και πωλούνται ως αναμνηστικά και για διακοσμητικούς σκοπούς. Χρησιμοποιούνται ακόμη και σε πολλούς παραδοσιακούς χορούς. Περιστασιακά μπορεί να παρατηρηθούν στις αγροτικές περιοχές της χώρας, όπου οι ηλικιωμένοι εξακολουθούν να τα χρησιμοποιούν ως μπαστούνια. Σπάνια χρησιμοποιούνται ως εργαλεία ή όπλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσεκούρια Κατηγορία:Καρπάθια Κατηγορία:Πολιτισμός της Ουγγαρίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Ουκρανίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρουμανίας Κατηγορία:Σλοβάκικος πολιτισμός Κατηγορία:Πολιτισμός της Τσεχίας Κατηγορία:Όπλα
Γραφή Ουανταάντ
μικρογραφία|[[Πέτρινη επιγραφή του 14ου αιώνα από τη Σομαλία στο αραβικό αλφάβητο.]] Η γραφή Ουανταάντ, επίσης γνωστό ως Αραβικά Ουανταάντ, είναι η παραδοσιακή Σομαλική προσαρμογή στα γραπτά αραβικά, καθώς και το αραβικό αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε ιστορικά για τη μεταγραφή της σομαλικής γλώσσας. Αρχικά, αναφερόταν σε ένα μη γραμματικό αραβικό κείμενο που περιείχε μερικές λέξεις στα σομαλικά, με την αναλογία των όρων του λεξιλογίου της σομαλικής να διαφέρει ανάλογα με το πλαίσιο. Παράλληλα με τα τυποποιημένα αραβικά, το ουανταάντ χρησιμοποιούταν από τους Σομαλούς θρησκευτικούς άνδρες (ουανταάντο) για να καταγράψουν αναφορές χέερ (εθιμικό δίκαιο) και να γράψουν κασίντα. Χρησιμοποιήθηκε επίσης για συγγραφή γραμμάτων, καθώς και για επιχειρηματικούς σκοπούς από εμπόρους. Με τα χρόνια, διάφοροι Σομαλοί μελετητές βελτίωσαν και άλλαξαν τη χρήση του αραβικού αλφαβήτου για τη μεταφορά των Σομαλών. Αυτό κορυφώθηκε στη δεκαετία του 1950 με το αλφάβητο Γκαλάλ, το οποίο τροποποίησε σημαντικά τις αξίες των γραμμάτων και εισήγαγε νέα γράμματα για τα φωνήεντα.
Ιστορία
Αν και διάφοροι σομαλικοί ουανταάντ και λόγιοι έχουν χρησιμοποιήσει το αραβικό αλφάβητο για να γράψουν τη σομαλική γλώσσα για αιώνες, δεν θα ήταν μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν ο άγιος των Καντίριγια Σέιχ Ουάις αλ-Μπαράουι της φυλής Τουούνι θα βελτίωνε την εφαρμογή του αραβικού αλφαβήτου για να αντιπροσωπεύει τα σομαλικά. Το εφάρμοσε στη διάλεκτο Μαάι της Νότιας Σομαλίας, η οποία τότε ήταν η πιο κοντινή στην τυποποίηση της Σομαλκικής με το αραβικό αλφάβητο. Ο Αλ-Μπαράουι μοντελοποίησε το αλφάβητό του μετά την αραβική μεταγραφή που υιοθέτησε ο Αμράνι του Μπαράουα (Μπράβα) για να γράψει τη σουαχιλική διάλεκτο τους, τα Μπραβανέζικη.
Η γραφή Ουανταάντ ήταν συχνά ακατανόητη για τους Σομαλούς μαθητές που μάθαιναν τα τυποποιημένα αραβικά στα δημοτικά σχολεία. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 στο βορειοδυτικό προτεκτοράτο της Βρετανικής Σομαλιλάνδης, ο Μαχαμάντ Αμπντί Μακααχιίλ προσπάθησε να τυποποιήσει την ορθογραφία στο βιβλίο του «Το ίδρυμα της Σύγχρονης Αντιστοιχίας στη Σομαλική Γλώσσα». Ακολουθώντας τα βήματα του Σ. Ιμπράημ Αμπνταλάχ Μαγιάλ, ο Μακααχίιλ εκεί προασπίστηκε τη χρήση του αραβικού αλφαβήτου για τη γραφή της σομαλικής γλώσσας, δείχνοντας παραδείγματα αυτής της χρήσης με παροιμίες, γράμματα και προτάσεις.
Στη δεκαετία του 1950, ο Σομαλός γλωσσολόγος Μουσά Χατζί Ισμαήλ Γκαλάλ (1917-1980) εισήγαγε μια πιο ριζική μεταβολή των αραβικών για να εκπροσωπήσει τα Σομαλικά. Ο Γκαλάλ έγραψε μια εντελώς νέα σειρά συμβόλων για τα Σομαλικά φωνήεντα. Ο Λιούις (1958) θεώρησε ότι αυτό είναι το πιο ακριβές αραβικό αλφάβητο που έχει επινοηθεί για τα Σομαλικά.
Δειγματικό Σομαλικό Αραβικό αλφάβητο
Η γραφή Ουανταάντ, όπως εφαρμόστηκε στα σομαλικά, δεν ήταν ένα μόνο αλφάβητο, αλλά μια σειρά τοπικών συμβάσεων τα οποία συχνά μοιράζονταν μερικά γράμματα αλλά διέφεραν σε άλλα. Το ακόλουθο Σομαλικό Αραβικό αλφάβητο είναι αρκετά αντιπροσωπευτικό. Σε αντίθεση με αρκετά άλλα, τα φωνηεντικά γράμματα περιορίζονται στο αραβικό σενάριο, αν και η χρήση του διαμαντιού μαντάχ για τα μακρά ii και uu είναι καινοτόμα. (Η σειρά ταξινόμησης του πίνακα είναι φωνητική.)
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας 2018–19
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μεσσηνίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Μεσσηνίας.
Η πρωταθλήτρια της Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Μεσσηνίας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Μεσσηνίας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Στην Α΄ Κατηγορία συμμετέχουν 16 σύλλογοι, οι δυο τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται στην Α1 ΕΠΣΜ. Εάν υποβιβαστεί από τη Γ΄ Εθνική ομάδα μέλος της ένωσης θα υποβιβαστεί στην Α1 και 3ος σύλλογος.
Πηγή: ΕΠΣ Μεσσηνίας
Α1 Κατηγορία
14 σύλλογοι συμμετείχαν στην Α1 ΕΠΣΜ 2018-19. Οι τρεις πρώτες της τελικής κατάταξης κέρδισαν την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία και οι δυο τελευταίες υποβιβάζονται στη Β΄ ΕΠΣΜ.
Τελική Βαθμολογία:
Β΄ Κατηγορία
Με 26 συλλόγους σε 2 ομίλους διεξήχθη η Β΄ Κατηγορία, οι τρεις πρώτοι από κάθε όμιλο προβιβάστηκαν λόγω του υποβιβασμού του ΑΟ Φαραί από την Α στη Β Κατηγορία.
Βαθμολογίες
Γ΄ Κατηγορία
Οι 8 σύλλογοι που δήλωσαν συμμετοχή στη Γ΄ Κατηγορία αγωνίστηκαν σε έναν όμιλο. Προβιβάζονται οι τρεις πρώτοι καθώς και η 4η Θύελλα Παραλίας
Η βαθμολογία
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μεσσηνίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2018–2019 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2018-2019
Μίκαελ Άντερσεν
Ο Μίκαελ Νταλ Άντερσον (γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1974), είναι πρώην Δανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,13 μέτρων και παίζει στη θέση του σέντερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Μιγιαζάκι (πόλη)
Από αυτήν τη συγχώνευση (αλλά με εκτιμήσεις πληθυσμού 2003), η πόλη είχε εκτιμώμενο πληθυσμό 365.311 και πυκνότητα πληθυσμού 612 ατόμων ανά km². Η συνολική έκταση είναι 643,67 km². Από την 1η Ιουνίου 2019, ο τρέχων πληθυσμός είναι 398.215.
Το αεροδρόμιο Μιγιαζάκι και το λιμάνι Μιγιαζάκι εξυπηρετούν την πόλη.
Ιστορία
Το 1870, η επαρχία Χιούγκα μετονομάστηκε σε Νομός Μιγιαζάκι με πρωτεύουσα το Μιγιαζάκι. Μετά την ολοκλήρωση του εθνικού σιδηροδρομικού συστήματος, πολλοί νέοι άνθρωποι άρχισαν να εγκαθίστανται στην περιοχή.
Το 1940, το ιμπεριαλιστικό καθεστώς Σόουα κατασκεύασε τον κολόνα Hakkō Ichiu ύψους 37 μέτρων πάνω στη θρυλική τοποθεσία του παλατιού του αυτοκράτορα Τζιμμού. Βρίσκεται κοντά στο Μιγιαζάκι, αρχικά προοριζόταν να συμβολίσει το θεϊκό δικαίωμα της αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας να «ενώσει τις οκτώ γωνίες του κόσμου». Ο πύργος επέζησε του πολέμου και είναι τώρα το κεντρικό κομμάτι του πάρκου ειρήνης Heiwadai-koen.
Την 1η Ιανουαρίου 2006, οι πόλεις Σαντοβάρα και Τάνο (και οι δύο από την περιοχή Μιγιαζάκι) και η πόλη Τακαόκα (από την περιοχή Χιγκασιμοροκάτα) συγχωνεύθηκαν με το  Μιγιαζάκι.
Σκιάδα Ροδόπης
Η Σκιάδα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 240 μέτρα. Απέχει 7 χλμ. Β. από τη Φιλλύρα (έδρα δήμου) και 23 χλμ. Α. από την Κομοτηνή. Η ονομασία του επί τουρκοκρατίας ήταν Τσαρδακλή. Επίσημα αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην κοινότητα Δοκού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Σκιάδας που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φιλλύρας του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 86 κατοίκους.
Μιγιαζάκι (πόλη)
Ιστορία
Στις 23 Μαρτίου 2010, η πόλη Κιγιοτάκε (από την περιοχή Μιγιαζάκι) συγχωνεύτηκε με το  Μιγιαζάκι. Η περιοχή Μιγιαζάκι διαλύθηκε ως αποτέλεσμα αυτής της συγχώνευσης.