cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κανονιοφόρος
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου οι κανονιοφόροι του Βρετανικού ναυτικού ήταν παρόμοιες με τα τορπιλοβόλα, εξοπλισμένες όμως με πυροβόλα και μεγάλου διαμετρήματος όπλα, έως 57 χιλ., με αποστολή την αντιμετώπιση των εχθρικών τορπιλοβόλων ή μικρότερων σκαφών και ονομάζονταν μηχανοκίνητες κανονιοφόροι (Motor Gun Boat - MGB).
Οι κανονιοφόροι εξακολουθούν να κατασκευάζονται και να υπηρετούν σε ναυτικές δυνάμεις σε ολόκληρο τον κόσμο, κυρίως όμως χρησιμοποιούνται για καθήκοντα ακτοφυλακής.
Η χρήση κανονιοφόρων στην Ελλάδα
thumb|right|250px|Η Κ/Φ Τόλμη του Π.Ν. εν πλω thumb|right|250px|Κ/Φ Αήττητος, P-268 thumb|right|250px|Κ/Φ Ναυμάχος, P-19 Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό χρησιμοποιούσε κανονιοφόρους από τις αρχές της δεκαετίας του 1830. Σήμερα οι Ελληνικές κανονιοφόροι είναι ενταγμένες στη Διοίκηση Κανονιοφόρων, που συστάθηκε το 2002 και υπάγεται στο Αρχηγείο Στόλου.
Οι παλαιές κανονιοφόροι του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν:
Οι σημερινές κανονιοφόροι του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Αριστερός κομμουνισμός
Aριστερός κομμουνισμός ή Αριστερισμός είναι ένα εύρος κομμουνιστικών απόψεων που κριτικάρουν τις πολιτικές ιδέες των Μπολσεβίκων σε συγκεκριμένες περιόδους, μετά από την θέση που υιοθετήθηκε από την Κομμουνιστική Διεθνή ότι οι ιδέες του Λενινισμού είναι οι αυθεντικές που σχετίζονται με τον Μαρξισμό και το προλεταριάτο. Οι αριστεροί κομμουνιστές βλέπουν τον εαυτό τους πιο αριστερά από τους Λενινιστές και ταυτίζονται σε πολλά με τους συμβουλιακούς κομμουνιστές και άλλες επαναστατικές τάσεις. Εκφραστές είναι οι Αμαντέο Μπορντίγκα, Άντον Πάνεκουκ, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Καρλ Λίμπκνεχτ, Σίλβια Πάνκχερστ και Πολ Μάτικ. Κριτική στο ρεύμα του αριστερού κομμουνισμού αποτελεί το βιβλίο του Λένιν Αριστερισμός, η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού.
Κατηγορία:Μαρξισμός Κατηγορία:Κομμουνισμός Κατηγορία:Αναρχισμός
Στεφάνια Βοϊτουλάνις-Καρπίνσκα
Η Στεφάνια Τσετσίλια Βοϊτουλάνις-Καρπίνσκα (πολωνικά: Stefania Cecylia Wojtulanis-Karpińska) (22 Νοεμβρίου 1912 – 12 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Πολωνή αεροπόρος. Υπήρξε αεραθλήτρια στη μεσοπολεμική περίοδο και σμηναγός στην Πολωνική Πολεμική Αεροπορία. Πέταξε για τη Βρετανική Υπηρεσία Αεροπορικών Μεταφορών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου ήταν γνωστή ως Μπαρμπάρα Βοϊτουλάνις. Ήταν μια από τις δύο πρώτες Πολωνές πιλότους που εντάχθηκαν στη Βρετανική Βοηθητική Υπηρεσία Αερομεταφορών, όπου η άλλη ήταν η Άννα Λέσκα.
Νεότερα χρόνια και εκπαίδευση
αριστερά|μικρογραφία| Η Στεφάνια Βοϊτουλάνις αποβιβάζεται από το αεροπλάνο της, [[RWD-8, κατά την άφιξη στον εθνικό αεροπορικό διαγωνισμό του 1938 στο αεροδρόμιο του Μοκότουφ]] Η Στεφάνια Τσετσίλια Βοϊτουλάνις γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1912 στη Βαρσοβία. Οι γονείς της ήταν οι Μάρια (το γένος Γκαβαρκιέβιτς) και ο Μάρτσιν Βοϊτουλάνις. Από μικρή την ενδιέφερε η αεροπορία. Δραστηριοποιήθηκε στον Przysposobienie Wojskowe Kobiet (Οργανισμός Γυναικείας Στρατιωτικής Εκπαίδευσης) και στο νεανικό σκέλος του Aeroklub Warszawski (Αερολέσχη της Βαρσοβίας), όπου έλαβε το ψευδώνυμο «Μπαρμπάρα» από τους συναδέλφους της πιλότους και γνώρισε τη Γιαντβίγκα Πιουσούτσκα.
Η Βοϊτουλάνις σπούδασε στη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Επέλεξε το πανεπιστήμιο καθώς οι φοιτητές του είχαν προτεραιότητα για άδειες πτήσης μέσω της Αερολέσχης της Βαρσοβίας. Ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες στην Πολωνία που κέρδισε άδειες πιλότου αερόστατου και αεροπλάνου. Το 1935 ξεκίνησε την εκπαίδευση ανεμόπτερου (στο Μιουόσνο, στο Πολίχνο και στο Πίντσουφ), μετά την οποία ολοκλήρωσε επίσης ένα πρόγραμμα πιλότου. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε ένα μάθημα για εκπαιδευτές αλεξιπτωτιστών. Ασχολήθηκε με όλα τα είδη αεροαθλημάτων, ξεκινώντας με τη συμμετοχή της στον 8ο Εθνικό Διαγωνισμός Ελεύθερου Αερόστατου για το Κύπελλο Συνταγματάρχη Αλεξάντερ Βανκόβιτς στις 17 Μαΐου 1936 στο Τόρουν, ως βοηθός πιλότου του Φραντσίσεκ Γιάνικ στο αερόστατο «Syrena» (το οποίο κατέλαβε την 9η θέση). Το 1937, ως πιλότος από μόνη της, έλαβε μέρος στον πτητικό διαγωνισμό Κύπελλο Skrzydlata Polska. Συμμετείχε επίσης σε ένα ομαδικό άλμα με αλεξίπτωτο στο Λβουφ. Το 1938 έλαβε μέρος ως πλοηγός στον 8ο Εθνικό Αεροπορικό Διαγωνισμό. Στις 16 Ιουνίου 1938, ως μέρος της Έκθεσης Εθνικής Αεροπορίας, πραγματοποιήθηκε στο Λβιβ ο πρώτος διαγωνισμός αερόστατων του Λβιβ. Η γυναικεία ομάδα των Βοϊτουλάνις και Ζόφια Στσετσίνσκα κατέλαβε την 4η θέση, διανύοντας απόσταση 189 χιλιομέτρων και προσγειώθηκε στη Βιγκόντα, κοντά στο Ζαλεστσίκι.
Στις 28 Μαΐου 1939, ως πιλότος αερόστατου, έλαβε μέρος στον 11ο Εθνικό Διαγωνισμός Ελεύθερου Αερόστατου για το Κύπελλο Συνταγματάρχη Αλεξάντερ Βανκόβιτς στο Μοστσίτσε. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ολοκλήρωσε ένα μάθημα ακροβατικών σε αεροσκάφη RWD-10 και RWD-17 και έδειξε τις δεξιότητές της τον Ιούλιο στο X Zlot do Morza (10ο Ράλι προς τη Θάλασσα). μικρογραφία| Επίδειξη στο τέλος του μαθήματος ακροβατικών της Αερολέσχης της Βαρσοβίας. Η πιλότος Στεφάνια Βοϊτουλάνις αποβιβάζεται από το αεροσκάφος της, RWD-10 (SP-KTT), μετά την επίδειξη. Πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Βοϊτουλάνις πέρασε συνολικά 192 ώρες και 28 λεπτά στον αέρα, πιλοτάροντας εκπαιδευτικά και αθλητικά αεροσκάφη RWD, αερόστατα θερμού αέρα και ανεμόπτερα, συμπεριλαμβανομένου του μηχανοκίνητου ανεμόπτερου "Bąk".
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον Σεπτέμβριο του 1939, η Στεφάνια Βοϊτουλάνις προσφέρθηκε εθελοντικά για στρατιωτική θητεία. Η πτητική της εμπειρία με την Αερολέσχη της Βαρσοβίας της έδωσε τη δυνατότητα να πραγματοποιεί πτήσεις συνδέσμου, ως αξιωματικός-σύνδεσμος, μέλος της Επιτελικής Μοίρας του Ανώτατου Διοικητή της Πολεμικής Αεροπορίας, του Στρατηγού Γιούζεφ Ζάγιοντς. Πέταξε αποστολές συνδέσμου με αεροσκάφος RWD-8.
Μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία στις 17 Σεπτεμβρίου 1939, εγκλωβίστηκε στη Ρουμανία μαζί με την Πολωνική Αεροπορία όπου παρέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1939. Η μητέρα και η αδερφή της πέθαναν αργότερα στην Εξέγερση της Βαρσοβίας. Υπηρέτησε εκεί ως αγγελιαφόρος, ταξιδεύοντας σε όλη τη χώρα και βοηθώντας στην παράδοση χρημάτων και εγγράφων σε φυλακισμένους Πολωνούς αεροπόρους που έφευγαν στη Γαλλία. Στη συνέχεια, πήρε το δρόμο της για τη Γαλλία, όπου προήχθη σε ανθυπολοχαγό και εργάστηκε στο επιτελείο αεροπορίας. Μετά την πτώση της Γαλλίας το καλοκαίρι του 1940, πήγε στο Ηνωμένο Βασίλειο, ταξιδεύοντας με το πολωνικό πλοίο Batory από το Σαιν-Ζαν-ντε-Λυζ, κοντά στο Μπορντώ και προσγειώθηκε στο Πλίμουθ. Η Καρπίνσκα τοποθετήθηκε στο Αρχηγείο της Πολωνικής Αεροπορίας στο Λονδίνο μέχρι τα τέλη του 1940.
Βοηθητικό Σώμα Αερομεταφορών
Η υπηρεσία στο ΒΣΑ ήταν επίπονη, με πτήσεις να πραγματοποιούνταν χωρίς ραδιοεπικοινωνίες, χάρτες πλοήγησης, συχνά σε κακές καιρικές συνθήκες, και της απαιτούσε επίσης να μάθει να πετάει τους διάφορους τύπους αεροσκαφών που παραδόθηκαν, συμπεριλαμβανομένων δικινητήρων βομβαρδιστικών όπως το Vickers Wellington. Υπηρέτησε στο ΒΣΑ ως Πιλότος Πρώτος Αξιωματικός μέχρι τις 4 Μαΐου 1945.
Ήταν η πρώτη Πολωνή που πέταξε 1.000 ώρες με αεροσκάφη μάχης. Προήχθη κατά τη διάρκεια του πολέμου στο βαθμό της υπολοχαγού πιλότου σε καιρό πολέμου και στη συνέχεια στο βαθμό του λοχαγού σε καιρό πολέμου. Μετά τον πόλεμο, η Βοϊτουλάνις αποστρατεύτηκε από τον Πολωνικό Στρατό το Νοέμβριο του 1947.
Προσωπική ζωή
Η Στεφάνια Βοϊτουλάνις παντρεύτηκε τον ανώτερο στρατηγό της Πολωνικής Αεροπορίας, Στανίσουαφ Καρπίνσκι, στις 6 Ιουνίου 1946. Το 1958, αυτή και ο σύζυγός της εγκαταστάθηκαν στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια και υπέβαλαν αίτηση για πολιτογράφηση το 1963. Εκεί σπούδασε προγραμματισμό υπολογιστών και εργάστηκε ως υπάλληλος επεξεργασίας δεδομένων και συμμετείχε ενεργά σε κοινωνικές δραστηριότητες, λαμβάνοντας μέρος σε πολωνικές οργανώσεις μεταναστών και βετεράνων. Ήταν πρόεδρος της Ένωσης Πολωνών Αεροπόρων «Φτερά του Ειρηνικού» στην Καλιφόρνια και μέλος άλλων οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένων των Ένωσης Απόδημων Γυναικών και Αδελφότητας Αργυρών Φτερών. Υποστήριξε πολωνικά μουσεία και πολιτιστικά και εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Βραβεύσεις και μνημόνευση
Το 1993, στο Διεθνές Δάσος της Φιλίας στο Κάνσας, τιμήθηκε με μια πλάκα γρανίτη με το όνομά της και το δικό της δέντρο, το μοναδικό αφιερωμένο σε Πολωνό αεροπόρο. Το 1997 της απονεμήθηκε το μετάλλιο Polonia Mater Nostra Est.
ΦΚ Σιόν
Η ΦΚ Σιόν (γαλλικά: FC Sion) είναι ελβετική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Σιόν. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1909 και αγωνίζεται στο Σταντ Τουρμπιγιόν. Έχει κερδίσει δύο φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας και 12 φορές το Κύπελλο Ελβετίας (δεν έχασε κανένα τελικό), με πιο πρόσφατο το κύπελλο της περιόδου 2010-11. Η πρώτη ομάδα είναι επίσης γνωστή και σαν Ολιμπίκ ντες Αλπές ΣΑ (Olympique des Alpes SA), καθώς η συμμετοχή στις δύο ανώτατες κατηγορίες της χώρας απαιτεί από τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους να λειτουργούν ως εταιρείες.
Στεφάνια Βοϊτουλάνις-Καρπίνσκα
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνοί πιλότοι Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού της Αξίας με Ξίφη (Πολωνία) Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
ΦΚ Σιόν
Ιστορία
Η Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Σιόν (Football Club de Sion) ιδρύθηκε το 1909 από τον Ρομπέρ Ζιλιάρ, ο οποίος χρίστηκε αρχηγός της ομάδας και αγωνίστηκε το πρώτο παιχνίδι της, στη νίκη με 3-2 επί της ΦΚ Εγκλ, το ίδιο έτος. Ο σύλλογος αναπτύχθηκε χάρη στις συνεισφορές του τοπικού πληθυσμού, μετέχοντας στο πρώτο επίσημο παιχνίδι το 1914, επικρατώντας και πάλι με 3-2, αυτή τη φορά εναντίον της ΦΚ Μοντέ. Το 1919 η Σιόν οργάνωσε επίσημα τη διαχειριστική δομή της, με τον Ζιλιάρ αντιπρόεδρο και τον Σαρλ Αιμόν ως πρόεδρο.
Στάδιο
Η ΦΚ Σιόν (Football Club de Sion) διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο πολλαπλών χρήσεων Σταντ Τουρμπιγιόν, το οποίο έχει χωρητικότητα 14.500 θεατές. Κατασκευάστηκε αρχικά το 1968 και ανακαινίστηκε το 1989 και το 2012. Ο σύλλογος διαθέτει επίσης προπονητικό κέντρο κοντά στην έδρα του στο Μαρτινί και ένα κέντρο τμημάτων υποδομής στο κοντινό Ριντς.
Τίτλοι
Η Σιόν δεν έχει χάσει ποτέ σε τελικό Κυπέλλου Ελβετίας, με 12 νίκες σε ισάριθμους τελικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Σιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελβετίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909
Σταθμός Ειρήνη (Μετρό Αθήνας)
Συμβάντα
Στις 25 Μαΐου 2014 και ώρα 18:45, στον σταθμό Ειρήνη ένας νέος 17 ετών έχασε τη ζωή του καθώς έκανε γκράφιτι σε σταθμευμένο συρμό μαζί με την παρέα του. Το γεγονός συνέβη όταν ο νέος γλίστρησε και πέφτοντας ακούμπησε στο ηλεκτροφόρο καλώδιο τάσης 750 βολτ που τροφοδοτεί τους συρμούς.
Ειρηνη Ειρηνη
Μητροπολίτης Χίου Πολύκαρπος Βαρβάκης
Ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος (κατά κόσμον Πέτρος Βαρβάκης) ήταν Έλληνας Θεολόγος, Επίσκοπος και Μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Διετέλεσε Επίσκοπος Λεύκης, Μητροπολίτης Ελασσώνος, Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως, Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως και Νέας Ορεστιάδος και Μητροπολίτης Χίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος γεννήθηκε στα Αλάτσατα της Μικράς Ασίας στις 27 Ιουλίου 1862.
Σπούδασε στη Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1887. Η Διατριβή του έφερε τίτλοː Ότι αδίκως η του Μέσου Αιώνος 700-1453 Ανατολική Ορθόδοξος Εκκλησία κατηγορείται επί δουλοφροσύνη, νάρκη και στασιμότητι.
Μετά την αποφοίτησή του διορίστηκε ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Βρυούλων, θέση που κατείχε μέχρι το 1893 οπότε διορίστηκε Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Σμύρνης. Στις 19 Δεκεμβρίου 1893 χειροθετήθηκε Μέγας Αρχιμανδρίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Τον Ιούνιο του 1894 εξελέγη από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Επίσκοπος του Θρόνου, υπό τον τίτλο της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Επισκοπής Λεύκης. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, στις 6 Ιουνίου 1894 και ανέλαβε Βοηθός Επίσκοπος υπό τον Πατριάρχη και Αρχιερατικώς Προϊστάμενος της Ιεράς Μονής Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλή.
Στις 21 Οκτωβρίου 1900 εξελέγη Μητροπολίτης Ελασσώνος, στην οποία υπηρέτησε για μια δεκαετία.
Στις 12 Αυγούστου 1910 εξελέγη Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως, αξιώθηκε να υποδεχθεί τον Ελληνικό Στρατό με επικεφαλής τον Βασιλιά Αλέξανδρο και να υψώσει έξω από τη Μητρόπολή του την Ελληνική Σημαία, τα λίγα αυτά χρόνια που η Αδριανούπολη ήταν ελληνική. Τον Οκτώβριο του 1922 η Αδριανούπολη γίνεται πάλι Τουρκική και οι Έλληνες υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες που επί αιώνες κατοικούσαν. Έτσι ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος μαζί με το ποίμνιό του φεύγουν και εγκαθίστανται στο Κάραγατς που ήταν από την άλλη πλευρά του ποταμού Έβρου και ακολούθως 17 χιλιόμετρα νοτιότερα του Κάραγατς, και προσπαθεί να κρατήσει όλους τους πρόσφυγες μαζί, στη νέα πόλη.
Μετά τις Ελληνοτουρκικές ανταλλαγές πληθυσμών το 1924, ανέλαβε τη νέα και προσωρινή Μητρόπολη Αδριανουπόλεως και Νέας Ορεστιάδος. Ως Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως και Νέας Ορεστιάδος, τέλεσε τον αγιασμό της Νέας Ορεστιάδος, θέτοντας παράλληλα και τον θεμέλιο λίθο της πόλης μαζί με τον Γενικό Διοικητή Θράκης Σπύρο Δάσιο. Από τις πρώτες του ενέργειες ήταν η κατασκευή ενός Ναού, που αφιερώθηκε στην Παναγία την Οδηγήτρια, για να στεγαστούν οι εικόνες και τα ιερά κειμήλια των προσφύγων. Ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος παρά τις οικονομικές δυσκολίες που είχε η Μητρόπολη κατάφερε να οικοδομήσει Μητροπολιτικό Μέγαρο, ένα πέτρινο κτήριο ενός ορόφου με 8 δωμάτια και υπόγειο, το οποίο πριν τελειώσει παραχωρήθηκε στο Δημόσιο για τη στέγαση δημοσίων υπηρεσιών. Μετά την αποχώρηση του Πολυκάρπου, η Μητρόπολη Νέας Ορεστιάδος συγχωνεύθηκε με τη Μητρόπολη Διδυμοτείχου.
Στις 12 Φεβρουαρίου 1931 εκλέγεται Μητροπολίτης Χίου, απέναντι από τη γενέτειρα του. Παραιτήθηκε από τη Μητρόπολη Χίου το 1933.
Κοιμήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1945.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Ελασσώνος Κατηγορία:Μητροπολίτες Αδριανουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Χίου, Ψαρών και Οινουσσών
Γόννοι
Γενικά στοιχεία
Οι Γόννοι βρίσκονται στα βορειοδυτικά του νομού, στα βορειοδυτικά του Πηνειού ποταμού, στο ύψος των Τεμπών και σε υψόμετρο 90 μέτρα. Διασχίζεται από έναν χείμαρρο με κατάφυτες όχθες που συμβάλλει στον Πηνειό. Σε απόσταση 3 χλμ από την σύγχρονη κωμόπολη των Γόννων, σε ένα ύψωμα που ονομάζεται Καστρί, βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης των Γόννων. Η ευρύτερη περιοχή των Γόννων διαθέτει μεγάλη παραγωγή ελιάς και λαδιού. Έχει πληθυσμό 1.909 κατοίκους, κατά την επίσημη απογραφή του 2011. Αποτελούσε έδρα του Δήμου Γόννων έως το 2010, ενώ πλέον υπάγεται διοικητικά στο διευρυμένο Δήμο Τεμπών. μικρογραφία|upright=0.75|αριστερά|Γόννοι Λάρισας
Αθλητισμός
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Γόννων «ο Όλυμπος» εκπροσωπεί σε αθλητικό επίπεδο τους Γόννους. Ιδρύθηκε το 1956 και διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, ενώ το 2015 ίδρυσε και τμήμα πετοσφαίρισης.
Στο ποδόσφαιρο μετέχει στις διοργανώσεις της ΕΠΣΛ, αποτελώντας 1 από τα 22 ιδρυτικά της σωματεία το 1960. Κορυφαίες του επιδόσεις είναι οι συμμετοχές του στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣΛ. Το 2020 κέρδισε την άνοδο στην Α΄ ΕΠΣΛ ύστερα από 17 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Ρομάν Προτάσεβιτς
Ο Ρομάν Ντμιτριέβιτς Προτάσεβιτς ή Ραμάν Ντζμιτριέβιτς Πρατάσεβιτς (Роман Дмитриевич Протасевич; Раман Дзмітрыевіч Пратасевіч) είναι Λευκορώσος δημοσιογράφος, μπλόγκερ, και σφοδρός πολέμιος της διακυβέρνησης του Αλεξάντερ Λουκασένκο.
Σύντομο ιστορικό
Ο Προτάσεβιτς είναι ακτιβιστής της αντιπολίτευσης από τα εφηβικά χρόνια του. Συμμετείχε σε διαμαρτυρίες στις αρχές της δεκαετίας του 2010. Ο ίδιος ήταν ένας από τους διαχειριστές μιας μεγάλης ομάδας στο κοινωνικό δίκτυο VKontakte, που ήταν κατά του προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο της Λευκορωσίας, αλλά το 2012 η ομάδα παραβιάστηκε από τις αρχές. Ήταν φοιτητής της Σχολής Δημοσιογραφίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Λευκορωσίας, αλλά απολύθηκε αμέσως μετά. Το 2017, κατηγορήθηκε ότι συμμετείχε σε μη εξουσιοδοτημένη εκδήλωση στο Κουραπάτι, αλλά κατάφερε να αποδείξει στο δικαστήριο ότι είχε άλλοθι για εκείνη την ημέρα. Παρά το γεγονός ότι δεν έχει επίσημη εκπαίδευση, εργάστηκε στα μέσα ενημέρωσης της Λευκορωσίας ως δημοσιογράφος. Τον Μάρτιο του 2019, δούλευε ως φωτογράφος για Euroradio.fm και εργάστηκε στη συνάντηση των Πρωθυπουργών της Αυστρίας (Σεμπάστιαν Κουρζ) και τη Λευκορωσία (Σεργκέι Ρούμας) στο Μινσκ. Εργάστηκε επίσης για τη λευκορωσική έκδοση του Radio Free Europe / Radio Liberty. Το 2019, ο Προτάσεβιτς μετακόμισε στην Πολωνία. Στις 22 Ιανουαρίου 2020, ανακοίνωσε ότι ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Πολωνία.
Το 2020, ο Προτάσεβιτς ήταν διευθυντής του καναλιού Nexta στο Telegram μαζί με τον συνιδρυτή του Στσιαπάν Πουτσίλα (Στεπάν Πουτίλο). Τον Αύγουστο του 2020, μετά την προσπάθεια της κυβέρνησης να απαγορεύσει την πρόσβαση στο Διαδίκτυο κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών 2020, το Νέξτα έγινε σημαντική πηγή πληροφόρησης για τις διαμαρτυρίες κατά των νοθευμένων εκλογών και άρχισε να συντονίζει τις διαμαρτυρίες. Το κανάλι είχε σχεδόν 800.000 νέους συνδρομητές σε μια εβδομάδα. Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Προτάσεβιτς έφυγε από το Nexta.
Στις 5 Νοεμβρίου 2020, ο Προτάσεβιτς και ο Πουτσίλα κατηγορήθηκαν για τη διοργάνωση μαζικών ταραχών (άρθρο 293 του Ποινικού Κώδικα της Λευκορωσίας), ενέργειες που παραβιάζουν κατάφωρα τη δημόσια τάξη (άρθρο 342) και υποκίνηση κοινωνικής εχθρότητας με βάση την επαγγελματική υπαγωγή (άρθρο 130, μέρος 3). Στις 19 Νοεμβρίου 2020, η Λευκορωσική αστυνομία τους ενέταξε στο κατάλογο των τρομοκρατών, κατηγορώντας τους για "μαζική αναταραχή". Στις 2 Μαρτίου 2021, ο Προτάσεβιτς ανακοίνωσε ότι άρχισε να εργάζεται για το κανάλι "@belamova " στο Τέλεγκραμ, που είχε προηγουμένως αρχισυντάκτη τον Ιχάρ Λόσικ, ένα κρατούμενο μπλόγκερ.
1996
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1996 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ρομάν Προτάσεβιτς
Σύντομο ιστορικό
Ο Προτάσεβιτς το 2012 ήταν μέλος της οργάνωσης «Μέτωπο Νεολαίας» (Young Front), μιας λευκορωσικής κεντροδεξιάς φιλοευρωπαϊκής οργάνωσης, που έχει κατηγορηθεί ως εθνικιστική και αντικομμουνιστική. Επίσης, φέρεται να ασπαζόταν τις ιδέες της «Pahonia Detachment», λευκορωσικής παραστρατιωτικής οργάνωσης που είχε πολεμήσει μαζί με το νεοναζιστικό Τάγμα Αζόφ το 2014 κατά την διάρκεια της κρίσης στη νοτιοανατολική Ουκρανία.
Σύμφωνα με τον αρχηγό της λευκορωσικής KGB, Ιβάν Τέρτελ, «(...) ο Ρομάν Προτάσεβιτς είναι τρομοκράτης και μισθοφόρος μαχητής που συμμετείχε σε αιματηρά γεγονότα ως μέλος του τάγματος Azov, το οποίο σχετίζεται με έκτροπα και θανάτους αμάχων στην νοτιοανατολική Ουκρανία». Ωστόσο, ο ιδρυτής του ΤΤάγματος του Αζόφ, Αντρέι Μπιλέτσκι, είπε ότι «(...) Ο Προτάσεβιτς ήταν μαζί μας στην ανατολική Ουκρανία, αλλά ως δημοσιογράφος. (...)»
1996
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Ρομάν Προτάσεβιτς
Πτήση 4978 της Ryanair και σύλληψη
Στις 23 Μαΐου 2021, η Πτήση 4978 της Ryanair (Αθήνα–Βίλνιους), στην οποία επιβιβάστηκε ο Προτάσεβιτς, βρέθηκε από ένα λευκορωσικό μαχητικό να βρίσκεται στον λευκορωσικό εναέριο χώρο και η πορεία του εξετράπη από τις αρχές ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας της Λευκορωσίας προς το Εθνικό Αεροδρόμιο του Μινσκ. Το προσωπικό του Αεροδρομίου του Μινσκ δήλωσε ότι αυτό οφειλόταν σε μια αναφορά ότι υπήρχε βόμβα στο αεροπλάνο. Οι αρχές του αερολιμένα της Λιθουανίας δήλωσαν ότι δεν είχαν ενημερωθεί για απειλή βόμβας και ότι η αιτία για την εκτροπή ήταν αντ'αυτού μια σύγκρουση επιβάτη με μέλος του πληρώματος. Στο Μινσκ, ο Προτάσεβιτς απομακρύνθηκε από το αεροπλάνο και συνελήφθη. Στο αεροπλάνο δεν βρέθηκε βόμβα. Παρά το γεγονός ότι το αεροπλάνο βρισκόταν εγγύτερα προς το Βίλνιους, ο Πρόεδρος της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο, σύμφωνα με την υπηρεσία τύπου του προέδρου της χώρας, έστειλε προσωπική διαταγή να εκτραπεί η πορεία του αεροπλάνου στο Μινσκ και έστειλε ένα μαχητικό MiG-29 της λευκορωσικής πολεμικής αεροπορίας για να το συνοδεύσει.
Σύμφωνα με εκπρόσωπο της Ryanair που επικαλείται η ρωσική εφημερίδα Novaya Gazeta, ήταν η υπηρεσία ελέγχου του λευκορωσικού εναέριου χώρου που ενημέρωσε το πλήρωμα του αεροπλάνου για την απειλή και τους ενημέρωσε να αλλάξουν ρότα για το Μινσκ. Ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε στην κοινότητα εντοπιστών αεροπλάνων της Λευκορωσίας φαίνεται να δείχνει το αεροπλάνο της πολεμικής αεροπορίας εξοπλισμένο με πυραύλους.
Λίγο μετά την προσγείωση στο Μινσκ, ο Προτάσεβιτς απομακρύνθηκε από την αστυνομία της Λευκορωσίας. Ένας συνεπιβάτης αναφέρει ότι άκουσε τον Προτάσεβιτς να μιλά για την πιθανότητα να αντιμετωπίσει την θανατική ποινή, για την οποία τον προειδοποίησε η Σβιατλάνα Τσιχανόφσκαγια για ίδια μέρα. Οι κατηγορίες μαζικής αναταραχής εναντίον του Προτάσεβιτς επισύρουν ποινή φυλάκισης που μπορεί να διαρκέσει ακόμα και 15 χρόνια. Είχε ταξιδέψει στην Αθήνα για να καλύψει μια επίσκεψη της Τσιχανόφσκαγια στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών.
Ο ουκρανός δικηγόρος με ειδίκευση στο αεροπορικό δίκαιο Αντρίι Γκουκ υποστήριξε ότι η παρακολούθηση από ένα στρατιωτικό αεροσκάφος και η ανακατεύθυνση του αεροπλάνου σε ένα πιο απομακρυσμένο αεροδρόμιο θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των επιβατών και του πληρώματος. Σημείωσε επίσης ότι το παράρτημα 2 της σύμβασης του Σικάγου που θεωρεί ότι η παρακολούθηση πολιτικών αεροσκαφών από στρατιωτικά αεροσκάφη αποτελεί έσχατη λύση, αλλά το στρατιωτικό αεροπλάνο της Λευκορωσίας απογειώθηκε αμέσως. Ο αναπληρωτής καθηγητής στη ρωσική Ανώτατη Σχολή Οικονομικών Επιστημών Γκλεμπ Μπογκούς δήλωσε επίσης ότι η σκηνοθεσία (δραματοποίηση) μιας απειλής βόμβας και η παρακολούθηση του αεροπλάνου από τις αρχές της Λευκορωσίας θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τους επιβάτες και το πλήρωμα και ότι τόσο η Σύμβαση του Σικάγου όσο και η Σύμβαση Του Μόντρεαλ του 1971 θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί στη νομική εκτίμηση της υπόθεσης. Ονόμασε την κατάσταση"ένα πολύ επικίνδυνο προηγούμενο".
Δήλωση μετά τη σύλληψή του, υπό κράτηση
Στις 3 Ιουνίου 2021, ο δημοσιογράφος Προτάσεβιτς παραχώρησε συνέντευξη στην κρατική τηλεόραση της Λευκορωσίας και άλλαξε ριζικά γνώμη για όλα. Με δάκρυα, ο Λευκορώσος αντιφρονών και δημοσιογράφος παραδέχτηκε ότι εκείνος οργάνωσε τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην πατρίδα του το 2020. Πρόσθετα δήλωσε -αιφνίδια- ότι ο ίδιος τρέφει σεβασμό για τον Πρόεδρο Αλεξάντερ Λουκασένκο. Διεθνή ΜΜΕ εικάζουν ότι o Προτάσεβιτς πιέστηκε και βασανίστηκε για να παραχωρήσει αυτή τη συνέντευξη και να μεταστραφεί, ενώ το ίδιο δήλωσαν και οι δύο γονείς του δημοσιογράφου.
Δήμος Γόννων
Ο Δήμος περιλάμβανε τους εξής οικισμούς και δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δήμος Γόννων
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Λάρισας
Πορτ Κρο
Το Πορτ Κρο (γαλ. Port-Cros) είναι ένα νησί της Γαλλίας στη Μεσόγειο θάλασσα. Έχει έκταση 6,5 τ. χλμ. και 30 κατοίκους. Το Πορτ Κρο είναι το τρίτο μεγαλύτερο από τα τέσσερα Νησιά Ιέρ (ή Χρυσά Νησιά).
Κατηγορία:Νησιά της Γαλλίας Κατηγορία:Νησιά της Μεσογείου
NGC 1999
Παλαιότερα πιστευόταν ότι το μαύρο κομμάτι ήταν ένα πυκνό νέφος σκόνης και αερίου, το οποίο εμπόδιζε το φως να περάσει, δηλαδή ένα σκοτεινό νεφέλωμα. Ωστόσο, ανάλυση στο υπέρυθρο με το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χέρσελ, μαζί με παρατηρήσεις από το έδαφος του υποχιλιοστομετρικού τηλεσκοπίου της Ατακάμα και των οπτικών τηλεσκοπίων Mayall στο Κιτ Πηκ και «Μαγγελάνος», απέδειξε το 2010 ότι η σκοτεινή αυτή περιοχή φαίνεται μαύρη όχι επειδή είναι ένας εξαιρετικά πυκνός θύλακας σκόνης και αερίου, αλλά επειδή είναι κενή υλικού και από μέσα της βλέπουμε τον σκοτεινό ουρανό από πίσω. Η ακριβής αιτία της δημιουργίας του ανοίγματος βρίσκεται ακόμα υπό διερεύνηση, με μία πιθανότητα να είναι ότι λεπτοί πίδακες αερίου από κάποιους από τους πρωτοαστέρες στην περιοχή διατρύπησαν το πέπλο σκόνης και αερίου, αλλά και ισχυρή ακτινοβολία από έναν κοντινό ώριμο αστέρα ίσως να βοήθησε στη δημιουργία της οπής. Πιστεύεται ότι αυτή η ανακάλυψη θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια καλύτερη κατανόηση ολόκληρης της διαδικασίας σχηματισμού αστέρων.
Το NGC 1999 απέχει από τη Γη περί τα 1.500 έτη φωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεφελώματα ανάκλασης 1999 Κατηγορία:Ωρίων (αστερισμός)
Ευφορίων (ιατρός)
Ο Ευφορίων ήταν αρχαίος Έλληνας γιατρός ο οποίος έγραψε έξι βιβλία σχολιάζοντας αναλυτικά το έργο του Ιπποκράτη, και θεωρείται πως έζησε τον 1ο π.Χ. ή μ.Χ. αιώνα καθώς αναφέρεται από τον ιατρικό συγγραφέα Ερωτιανό του 1ου αιώνα μ.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς
Καδμεία της Ηπείρου
Η Καδμεία (4ος - 3ος αιώνας π.Χ.) ήταν μια πριγκίπισσα των Μολοσσών, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών, βασιλέων της Ηπείρου κατά την αρχαιότητα.
Βιογραφία
Ο πατέρας της, Αλέξανδρος, έχασε τη ζωή του το 331 π.Χ. κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας στην Ιταλία. Το 302 π.Χ. οι Μολοσσοί ανατρέπουν το δεκαεπτάχρονο βασιλιά τους, Πύρρο, ανεβάζοντας στο θρόνο τον αδελφό της Καδμείας, Νεοπτόλεμο. Ωστόσο το 296 π.Χ. ο Πύρρος επιστρέφει στην Ήπειρο, με την υποστήριξη του ηγεμόνα της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Α' του Σωτήρος. Πύρρος και Νεοπτόλεμος συμφωνούν να συμβασιλέψουν, ωστόσο η σχέση τους είναι κάθε άλλο παρά αρμονική. Γύρω στο 295 π.Χ. ο Νεοπτόλεμος καταστρώνει σχέδιο εξόντωσης του Πύρρου, το οποίο αφηγείται ενθουσιασμένος στο σπίτι της αδελφής του Καδμείας. Εκεί το σχέδιο κρυφακούει μια υπηρέτρια, η Φαιναρέτη, η οποία μεταφέρει τις πληροφορίες στη σύζυγο του Πύρρου, Αντιγόνη. Τελικά ο Νεοπτόλεμος βρίσκει πρώτος το θάνατο από τον Πύρρο την ίδια χρονιά. Για τη μεταγενέστερη ζωή της Καδμείας δεν γνωρίζουμε κάτι περισσότερο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αιακιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Ηπείρου Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Μερβέ Ντιζντάρ
Η Μερβέ Ντιζντάρ (Merve Dizdar ; 25 Ιουνίου 1986) είναι Τουρκάλα ηθοποιός. Είναι περισσότερο γνωστή για τους ρόλους της στις ταινίες War of the Eltis (2020), The Innocents (2020-2022), The Life and Movies of Erşan Kuneri (2022-σήμερα), Snow and the Bear (2022) και Ömer (2023-σήμερα). Το 2020 κέρδισε το βραβείο Χρυσή Πεταλούδα Καλύτερης Ηθοποιού για τον ρόλο της στην ταινία The Innocents. Η Ντιζντάρ κέρδισε υποψηφιότητα για το βραβείο Τούρκων Κριτικών Κινηματογράφου για την ερμηνεία της στην ταινία War of the Elits. Το 2023 κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών για την ερμηνεία της στην ταινία About Dry Grasses (2023).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί
Ευφορίων της Χερσονήσου
Ο Ευφορίων ήταν ποιητής που ζούσε στην Ελληνιστική Αίγυπτο κατά τον 3ο αιώνα π.Χ., στην περιοχή με το όνομα Χερσόνησος κοντά στην Αλεξάνδρεια. Το είδος της ποίησης του έχει χαρακτηρισθεί ως εκφυλιστική ή πριάπεια, και περιγράφεται από τον ιστορικό Ηφαιστίωνα της Αλεξάνδρειας του 2ου αιώνα μ.Χ., και μέρος των ποιημάτων αναφέρεται στις τελετές προς τιμή του νεαρού Διονύσου.
Ο λογοτεχνικός και ιστορικός αναλυτής του 19ου αιώνα, Αύγουστος Μάινεκε, θεωρεί πως ως νεαρός Διόνυσος αναπαριστάται ο Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ, καθώς και ότι δεν πρέπει να συγχέεται ο συγκεκριμένος Ευφορίων με τον Ευφορίωνα της Χαλκίδας μια και τα γραπτά του πρώτου δεν αποτελούν ούτε εξάμετρα ούτε ελεγείες, αλλά διαθέτουν πριάπειο μέτρο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές
Πακτύη
Η Πακτύη (αναφερόμενη επίσης ως Πάκτυα) ήταν αρχαία Ελληνική πόλη στην Θράκη και συγκεκριμένα στην χερσόνησο της Καλλίπολης. Αναφέρεται στον Περίπλους του Ψευδοσκύλακα, στην απαρίθμηση του για τις πόλεις της Θρακικής Χερσονήσου, που βρίσκεται 36 στάδια (περίπου 6,5 χλμ.) από την Καρδία. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Μιλτιάδης ο Πρεσβύτερος διέταξε να χτιστεί ένα τείχος μεταξύ της Καρδιάς, η οποία βρισκόταν στην ακτή του Κόλπου του Μελά και της Πακτύης, που ήταν στην πλευρά της Προποντίδας, για να αποτρέψει την κατάκτηση της χερσονήσου από τους Αψινθιούς. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος επισημαίνει ότι τόσο η Καρδία όσο και η Πακτύη αργότερα ενώθηκαν για να σχηματίσουν την Λυσιμάχεια.
H τοποθεσία της βρίσκεται περίπου 3,2 χιλιόμετρα νότια του Μπολαγίρ, στην Τουρκία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνιστικές πόλεις Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Θράκης
Αλβέρτος της Σαξονίας (φιλόσοφος)
Ο Αλβέρτος της Σαξονίας (γερμανική γλώσσα: Albert von Rickmersdorf, 1316 – 8 Ιουλίου 1390) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, γνωστός για τις συνεισφορές του στη λογική και στη φυσική. Διετέλεσε Επίσκοπος του Χάλμπερσταντ από το 1366 μέχρι τον θάνατό του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αλβέρτος γεννήθηκε στο μικρό χωριό Ρίκενσντορφ, κοντά στην πόλη Χέλμστεντ της Σαξονίας και ήταν γιος αγρότη. Επειδή όμως έδειξε ξεχωριστό ταλέντο, στάλθηκε να σπουδάσει στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο της Πράγας και στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού.
Στο Παρίσι πήρε το δίπλωμα Magister Artium, που τότε έδινε το δικαίωμα να γίνει κάποιος καθηγητής στο ίδρυμα, θέση που κράτησε από το 1351 ως το 1362. Επιπλέον μελέτησε θεολογία στο Κολέγιο της Σορβόννης, αν και χωρίς να πάρει πτυχίο. Το 1353 αναφέρεται ως Πρύτανης του Πανεπιστημίου των Παρισίων. Ωστόσο, μετά το 1362, ο Αλβέρτος πήγε στην αυλή του Πάπα Ουρβανού Ε΄ στην Αβινιόν ως επίσημος απεσταλμένος από τον Ροδόλφο Δ΄, δούκα της Αυστρίας, προκειμένου να διαπραγματευθεί την ίδρυση πανεπιστημίου στη Βιέννη. Οι διαπραγματεύσεις ήταν επιτυχείς και ο Αλβέρτος διορίσθηκε ως ο πρώτος πρύτανης του συγκεκριμένου Πανεπιστημίου, το 1365.
Το 1366 ο Αλβέρτος εκλέχθηκε Επίσκοπος του Χάλμπερσταντ (ως Αλβέρτος Γ΄), στην οποία υπαγοταν το χωριό που γεννήθηκε. Απεβίωσε στο Χάλμπερσταντ σε ηλικία μάλλον μεταξύ 65 και 70 ετών.
Η φιλοσοφία του
Ο Αλβέρτος της Σαξονίας υπήρξε μαθητής του Ζαν Μπουριντάν και επηρεάσθηκε πάρα πολύ από τις διδαχές του στη φυσική και στη λογική. Ως φυσικός φιλόσοφος, ο Αλβέρτος συνετέλεσε στη διάδοση της «γαλλικής σχολής της φυσικής φιλοσοφίας» στην Ιταλία και στην κεντρική Ευρώπη. Παρόμοια με τον Μπουριντάν, ο Αλβέρτος συνεδύασε την κριτική ανάλυση της γλώσσας με τον επιστημολογικό πραγματισμό. Ο Αλβέρτος διακρίνει, όπως έκανε και ο δάσκαλός του, μεταξύ του απολύτως αδύνατου ή αντιφατικού και του αδύνατου «στη συνηθισμένη πορεία της Φύσεως». Δέχεται λοιπόν τη διατύπωση υποθέσεων κάτω από περιστάσεις, που δεν είναι φυσικώς δυνατές, αλλά όχι αδιανόητες με δεδομένη την παντοδυναμία του Θεού. Αργότερα θεωρήθηκε ως ένας από τους κυριότερους νομιναλιστές, μαζί με τον Μπουριντάν και τον λίγο νεότερο του Μαρσίλιος του Ίνγκεν στο Παρίσι, των οποίων τα έργα είναι συχνά τόσο παρόμοια, ώστε να συγχέονται. Η μεταγενέστερη ευρεία κυκλοφορία των έργων του Αλβέρτου τον κατέστησε γνωστότερη μορφή σε αρκετές περιοχές από όσο ήταν οι σημαντικότεροι Μπουριντάν και Ορέσμιος.
Χεμπέι Τσάινα Φόρτσουν
Η Χεμπέι Τσάινα Φόρτσουν (απλοποιημένα Κινέζικα: 河北华夏幸福足球俱乐部, παραδοσιακά Κινέζικα: 河北華夏幸福足球俱樂部, πινγίν: Héběi Huáxià Xìngfú Zúqiú Jùlèbù) είναι Κινέζικος ποδοσφαιρικός σύλλογος που συμμετέχει στην Κινεζική Σούπερ Λίγκα της Κινεζικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΚΠΟ). Η ομάδα έχει έδρα στο Λανγκφάνγκ του Χεμπέι και εδρεύει στο στάδιο Λανγκφάνγκ χωρητικότητας 30.000 θεατών.
Αλβέρτος της Σαξονίας (φιλόσοφος)
Η φιλοσοφία του
thumb|Η [[θεωρία της κεκτημένης ταχύτητας κατά τον Αλβέρτο της Σαξονίας]] Οι διδαχές του Αλβέρτου της Σαξονίας στη λογική και τη μεταφυσική άσκησαν πολύ μεγάλη επίδραση. Η θεωρία της κεκτημένης ταχύτητας (impetus) εισήγαγε ένα τρίτο στάδιο στην αντίστοιχη θεωρία του Αβικέννα, ως προς την κίνηση βλήματος:
Χεμπέι Τσάινα Φόρτσουν
Σύμφωνα με το Φορμπς, είναι η 7η πιο πολύτιμη ομάδα ποδοσφαίρου στην Κίνα έχοντας αξία 90 εκατομμύρια δολάρια και έσοδα περίπου 22.000.000 το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κίνας Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Αλβέρτος της Σαξονίας (φιλόσοφος)
Η φιλοσοφία του
Αυτή η θεωρία υπήρξε πρόδρομος της σύγχρονης θεωρίας της αδράνειας, όπως και η θεωρία του Ιωάννη του Φιλόπονου τον 6ο αιώνα μ.Χ..
Αν και ο Μπουριντάν παρέμενε η κυρίαρχη μορφή στη λογική, το έργο του Αλβέρτου Perutilis logica (περ. 1360) υπήρξε το ευρύτερα διαβασμένο σχετικό κείμενο στον ύστερο ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, εξαιτίας της συστηματικής του δομής και του ότι πραγματεύεται και αναπτύσσει ουσιώδεις πλευρές της θέσεως του Γουλιέλμου του Όκαμ. Ακολουθεί τον Όκαμ στη θεωρία των αριστοτελικών κατηγοριών και, σε αντίθεση με τον Μπουριντάν, αρνείται να χειρισθεί την ποσότητα από μόνη της ως χαρακτηριστικό της πραγματικότητας, ανάγοντάς την σε μια «διάθεση» της ουσίας και της ποιότητας. Από την άλλη, η ανάλυση της έννοιας της σχέσεως από τον Αλβέρτο ήταν πολύ πρωτότυπη: Αν και όπως ο Όκαμ αρνείται να θεωρήσει τις σχέσεις ως οντότητες διαφορετικές από τις απόλυτες, τις αποδίδει καθαρά σε μία πράξη της ψυχής, δια της οποίας οι απόλυτες οντότητες συγκρίνονται και τοποθετούνται σε σχέση η μία με την άλλη. Ως συνέπεια αυτού, απέρριπτε τελείως ορισμένες προτάσεις που ο Όκαμ είχε δεχθεί ως λογικές, έστω και αν δεν τις ερμήνευε με τον ίδιο τρόπο.
Η ογκώδης συλλογή του Αλβέρτου με τίτλο Σοφίσματα (Sophismata, περ. 1359) εξετάζει διάφορες προτάσεις που παρουσιάζουν δυσκολίες στην ερμηνεία λόγω της υπάρξεως συγκατηγορηματικών όρων.
Ο Αλβέρτος συνέγραψε επίσης σχόλια στο Ars Vetus με τη μορφή 25 «Λογικών ερωτημάτων» (Quaestiones logicales, περ. 1356), που είχαν να κάνουν με προβλήματα σημασιολογίας και της θέσεως της λογικής, όπως και Quaestiones στα Αναλυτικά Ύστερα του Αριστοτέλη. Ο Αλβέρτος εξέτασε σε μία σειρά αμφιλεγόμενων ερωτημάτων το στάτους της λογικής και της σημασιολογίας, καθώς και τις θεωρίες της αναφοράς και της αλήθειας. Ο Αλβέρτος συνετέλεσε στη διάδοση της τερμινιστικής λογικής στην Κεντρική Ευρώπη. Η θεωρία του των συνεπειών βρίσκεται στο Perutilis Logica. Ο Αλβέρτος πραγματοποίησε ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός στη μεσαιωνική θεωρία του παραγωγικού συλλογισμού.
Αλλά το έργο του που διαβάστηκε ιδιαίτερα ήταν τα σχόλιά του πάνω στα Φυσικά του Αριστοτέλη. Πολλά χειρόγραφα των σχολίων αυτών σώζονται στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ερφούρτη και την Πράγα. Η επιτυχία αυτή εγγυήθηκε τη μετάδοση της παρισινής σχολής φυσικής φιλοσοφίας στην Ιταλία, όπου ο Αλβέρτος θεωρείτο αυθεντία. Το σχόλιό του στο Περί ουρανού άσκησε επίσης επίδραση, παραμερίζοντας τελικώς το αντίστοιχο σχόλιο του Μπουριντάν. Η Πραγματεία επί των αναλογιών αναφερόταν συχνά στην Ιταλία, όπου, μαζί με τα κείμενα των Τόμας Μπράντγουαρντιν και Ορέσμιου, επηρέασε την εφαρμογή της θεωρίας των αναλογιών στην κίνηση.
Τα σχόλια του Αλβέρτου στα Ηθικά Νικομάχεια και τα Οικονομικά επίσης σώζονται, όπως και αρκετά σύντομα μαθηματικά κείμενα, από τα οποία ξεχωρίζει το Tractatus proportionum (περ. 1353). Παρά το ότι ο Αλβέρτος μελέτησε θεολογία στο Παρίσι και ήταν αργότερα επίσκοπος, κανένα θεολογικό κείμενό του δεν σώζεται.
Εργογραφία
thumb|Το Questiones subtilissime σε έκδοση του 1492
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Σχολαστικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 14ου αιώνα
Αβράμιος Ιεροσολύμων
Ο Αβράμιος διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων κατά τα έτη 1775–1787.
Θεωρία μέτρου
Η θεωρία μέτρου στα μαθηματικά περιλαμβάνει την αυστηρή αξιωματική θεμελίωση και επίσης τη γενίκευση των εννοιών του μήκους, του εμβαδού και του όγκου. Οι εφαρμογές επεκτείνονται και σε άλλες, πέρα από τις γεωμετρικές, έννοιες του μέτρου. Σε απλουστευμένη αλλά αδόκιμη ορολογία, για δεδομένο σύνολο S ονομάζουμε "μέτρο" οποιαδήποτε διαδικασία ή κανόνα αποδίδει ένα "μέγεθος" σε κάθε ένα υποσύνολο του S κατά συνεπή (δηλ. χωρίς αντιφάσεις) τρόπο.
Αβράμιος Ιεροσολύμων
Βιογραφικά στοιχεία
Τα πρώτα χρόνια της Πατριαρχίας του συνέπεσαν με περίοδο ταραχών και εξεγέρσεων στη Μέση Ανατολή, από την οποία υπέστη πολλά ο χριστιανικός πληθυσμός. Στα τέλη της δεκαετίας του 1770, ωστόσο, η πολιτική κατάσταση στην Παλαιστίνη είχε σταθεροποιηθεί και οι σχέσεις μεταξύ των χριστιανικών ομολογιών δεν επισκιαζόταν από συγκρούσεις.
Θεωρία μέτρου
Ο ακριβής μαθηματικός ορισμός του όρου "μέτρο" μοιάζει δυσνόητος (προϋποθέτοντας έννοιες όπως δ-δακτύλιος και σ-άλγεβρα) αλλά είναι εξαιρετικά σημαντικός για τη θεμελίωση, μεταξύ άλλων, βασικών εννοιών της ανάλυσης και του απειροστικού λογισμού. Σημαντικά παραδείγματα είναι το μέτρο Jordan, το μέτρο Lebesgue, το μέτρο πιθανότητας και άλλα.
Αβράμιος Ιεροσολύμων
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αβράμιος διέμενε στην Κωνσταντινούπολη και σπάνια έφευγε από αυτήν, κυρίως για αναζήτηση οικονομικής βοήθειας στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, με την οποία ανόρθωσε τα οικονομικά της αδελφότητος. Αντιπρόσωπός του στην Παλαιστίνη ήταν ο Μητροπολίτης Ναζαρέτ Νεόφυτος, με ενέργειες του οποίου χτίστηκε κτήριο για προσκυνητές στη Γιάφα, οχυρώθηκε η Βασιλική της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ, αποκαταστάθηκαν πολλές εκκλησίες και μοναστήρια και το καμένο μετόχιο του Παναγίου Τάφου στη Σμύρνη και αποκτήθηκαν νέα μετόχια στο Βουκουρέστι και αλλού. Τα μετόχια αυτά ήταν κέντρα συλλογής εράνων, αλλά και σταθμοί για τους προσκυνητές που μετέβαιναν από τη Ρωσία και τη Μικρασία στα Ιεροσόλυμα.
Θεωρία μέτρου
Ο χώρος μέτρου (measure space) δεν θα πρέπει να συγχέεται με το μετρικό χώρο (metric space). Οι δύο έννοιες είναι διαφορετικές. Για παράδειγμα στον ευκλείδειο χώρο τριών διαστάσεων το μέτρο Lebesgue ορίζει το χώρο μέτρου κατά τον οποίο αποδίδεται όγκος στα υποσύνολα του \R^3, ενώ η ευκλείδεια μετρική ορίζει το μετρικό χώρο που μετράει την απόσταση μεταξύ δύο σημείων του \R^3.
Αβράμιος Ιεροσολύμων
Βιογραφικά στοιχεία
Πριν από το θάνατό του όρισε διάδοχό του τον Μητροπολίτη Καισαρείας Προκόπιο. Πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 1787.
Θεωρία μέτρου
Ιστορικά στοιχεία
Οι μαθηματικοί του 19ου γνώριζαν ότι, στο πεδίο του απειροστικού λογισμού, μπορούν να οριστούν συναρτήσεις που συμπεριφέρονται «περίεργα». Για παράδειγμα συνεχείς αλλά μη-διαφορίσιμες συναρτήσεις, σειρές συνεχών συναρτήσεων των οποίων το άθροισμα είναι ασυνεχής συνάρτηση, συναρτήσεις με φραγμένες παραγώγους που δεν είναι ολοκληρώσιμες κατά Riemann, και μη-ολοκληρώσιμες συναρτήσεις που είναι το όριο ολοκληρώσιμων συναρτήσεων.
Αβράμιος Ιεροσολύμων
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Θεωρία μέτρου
Ιστορικά στοιχεία
Τα «περίεργα» αυτά παραδείγματα αφορούσαν υποτίθεται αυθαίρετα/αφηρημένα κατασκευασμένες συναρτήσεις, και δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας. Οι συναρτήσεις με χρήση στα εφαρμοσμένα μαθηματικά και τις εφαρμοσμένες επιστήμες αναμένονταν να είναι συνεχείς, παραγωγίσιμες και ολοκληρώσιμες.
Ήδη όμως προβλήματα ανεπαρκώς θεμελιωμένης θεωρίας ανέκυπταν σχετικά με συναρτήσεις μεγάλης σπουδαιότητας και με σημαντικές εφαρμογές, όπως στη θεωρία των σειρών Fourier που αναπτύχθηκε από τους Dirichlet, Riemann, Cantor, Jordan και άλλους μαθηματικούς του 19ου αιώνα.
Υπό αυτές τις συνθήκες ανέκυψε αναγκαιότητα εξαντλητικής έρευνας και αυστηρής θεμελίωσης των «προβληματικών» σημείων. Η συνεισφορά που έγινε από τους Peano, Borel, Jordan και τελικά με τη γενίκευση της έννοιας του μέτρου και του ολοκληρώματος από τον Henri Lebesgue έκανε ακριβώς αυτό, και θεωρείται άμεση συνέχιση του έργου των Riemann, Darboux, Cantor πάνω στη θεωρία συναρτήσεων.
Ευφορίων (αγαλματοποιός)
Ο Ευφορίων ήταν ένας διακεκριμένος αρχαίος Έλληνας αγαλματοποιός και τεχνίτης ασημιού, του οποίου τα έργα υπήρχαν κατά την εποχή του Πλίνιου του Πρεσβύτερου τον 1ο αιώνα μ.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Γάβρος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία γάβρος ή Γάβρος μπορεί να αναφερόμαστε σε:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κότσινος Λήμνου
Ο Κότσινος είναι μικρό ψαροχώρι της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ανήκε στο δημοτικό διαμέρισμα Ρεπανιδίου του  Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
μικρογραφία|Κότσινας Λήμνου, Ζωοδόχος Πηγή,Το Αγίασμα. μικρογραφία| Κότσινος Λήμνος. Πανοραμική εικόνα της παραλίας
Ίδρυση
Ο Κότσινος αναφέρεται ως Cocini για πρώτη φορά το 1136 ως λιμάνι ασφαλές με εμπορική σκάλα. Ο τότε μητροπολίτης Λήμνου Μιχαήλ παραχώρησε στον Ενετό ιερέα του Αγίου Μάρκου της Κωνσταντινούπολης το εκκλησάκι Άγιος Βλάσιος, κοντά στον Κότσινο, προς χρήση της ναυτικής παροικίας των Ενετών. Δεν ξεκαθαρίζεται αν είχε μόνιμους κατοίκους αλλά φαίνεται πως η κοντινή Ηφαιστία, πρωτεύουσα της Λήμνου, είχε αρχίσει να παρακμάζει, από τη στιγμή που το λιμάνι της -των Εκατό Κεφαλών- είχε υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά από προσχώσεις. Σταδιακά ο Κότσινος την αντικατέστησε ως εμπορικό κέντρο στη βόρεια ακτή του νησιού. Μεταγενέστερα υπήρχε διάχυτη η πεποίθηση, ότι αποτελούσε το διάδοχο οικισμό της Ηφαιστίας, κάτι που επισημαίνεται από πολλούς περιηγητές.
μικρογραφία|ΚΟΤΣΙΝΟΣ ΛΗΜΝΟΥ Εικόνα απο το κάστρο
Όνομα
Στο τοπωνύμιο Κότσινος εμφανίζεται το γλωσσικό φαινόμενο του τσιτακισμού, στο οποίο το σύμφωνο κ προ του φθόγγου i προφέρεται ως τσ και τζ. Άλλωστε, στα κείμενα αναφέρεται ως Κόκκινος, Κότσινος ή Κότζινος. Η ονομασία προήλθε από το ερυθρό χρώμα που έχει το έδαφος της περιοχής και ιδιαιτέρως η περίφημη Λημνία γη, η οποία εξορυσσόταν από το γειτονικό λόφο Δεσπότης, το Μόσυχλο των αρχαίων, κοντά στο εξωκλήσι του Σωτήρος.
Μεσαιωνικά χρόνια
Στη συνέχεια περνά στους Παλαιολόγους κι αμέσως οι αγιορείτικες μονές σπεύδουν να κατοχυρώσουν τις ιδιοκτησίες που είχαν παλιότερα στο νησί. Το 1284 σε έγγραφο της μονής Μεγ. Λαύρας σημειώνεται:
"...κατέχει η τοιαύτη Μονή και οίκημα το ανεγερθέν εις τον Κότζηνον του εμπορίου πλησίον του αιγιαλού, λόγω σκάλας των καραβίων των μοναχών..."
Μεταγενέστερα, αναφέρεται πως η ίδια μονή κατείχε το μετόχι του Ιωάννου Πρόδρομου και το 1361 το κτήμα του Διγυναίκη και τα δύο κοντά στο κάστρο του Κότσινου. Το 1355 ο καστροφύλακας Τζύμαλος δωρίζει ένα αμπέλι στη Μονή Φιλοθέου:
"...εις το του Τζυμάλου, καστροφύλακος του Κοτζίνου του Βασιλείου αμπέλιον..."
Το ίδιο έτος (1355) αναφέρεται κοντά στον Κότσινο η τοποθεσία του Κωκαλά, με μικρό οικισμό. Πρόκειται για θέση με πηγή που υπάρχει μέχρι σήμερα, από την οποία γινόταν η τακτική υδρευση του Κότσινου δια πηλίνων σωλήνων. Ο Αγγελής Μιχέλης γράφει ότι από εκεί υδρευόταν παλαιότερα η Ηφαιστία:
Το 1858 ο Conze συνάντησε μερικές καλύβες πάνω στους λόφους, που ο οδηγός του τις ονόμασε "Κοκκαλά", κάτι που σημαίνει πως επιβίωνε μια μικρή συνοίκιση. Την πηγή Κωκαλά στην απέναντι πλευρά του λόφου της Λημνίας γης αναφέρει κι ο Tozer (1889). Σήμερα στην περιοχή υπάρχουν τα ξωκλήσια Άγ. Αθανάσιος και Γέννηση Θεοτόκου.
Το Κάστρο
Το κάστρο του Κότσινου επισκευάστηκε το 1361 και το 1408 δόθηκε ως φέουδο στη χήρα του Ιωάννη Ζ΄ Παλαιολόγου Ευγενία Γατελούζι, η οποία έζησε και πέθανε εκεί το 1440. Έτσι, στον Κότσινο κυριαρχούν οι Γενουάτες Γατελούζι κι ο ορθόδοξος μητροπολίτης αναγκάζεται να μεταφέρει την έδρα του από τον Κότσινο στη μονή Αγίου Παύλου κοντά στο χωριό Λιβαδοχώρι, τη γνωστή ως τις μέρες μας Μητρόπολη. Την εποχή αυτή το λιμάνι του Κότσινου είχε αρχίσει να γίνεται ευρύτερα γνωστό ως ενδιάμεσος σταθμός, διότι διάφοροι ταξιδιώτες της εποχής, όπως οι Ρώσοι ιερωμένοι Grethenios και Επιφάνιος (1416), έχουν καταγράψει πόσο απέχει από το Άγιο Όρος προς ενημέρωση άλλων ταξιδευτών. Όταν το 1464 οι Ενετοί κατέλαβαν τη Λήμνο, το κάστρο του Κότσινου ήταν από τα τρία σπουδαιότερα του νησιού. Γράφει ο Μοσχίδης (σ. 151):
"...sono tre buoni castelli chiamandi Cochino, Mudron et Paleo Castron."
Όπως προκύπτει από τα σωζόμενα ερείπια, το κάστρο βρισκόταν στην κορυφή ενός τεχνητού γήλοφου ύψους 20 μέτρων και καταλάμβανε έκταση τεσσάρων στρεμμάτων περίπου. Το περιέβαλλε τάφρος που συγκοινωνούσε με τη θάλασσα, ενώ από τη βορεινή πλευρά τα τείχη ήταν θεμελιωμένα μέσα στο νερό. Οι οχυρώσεις του έφθαναν σε ύψος έξι μέτρων. Το 15ο αιώνα δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις από τους Τούρκους. Σε μια από αυτές, το 1470, καταλήφθηκε προσωρινά από το στόλο του Μαχμούτ πασά, ο οποίος:
"...παρέλαβε τον Κότζινον και τα περί πάσαν την νήσον χωρία..."
μικρογραφία|Κότσινας Λήμνου. Τα 64 σκαλοπάτια που οδηγούν στο Αγίασμα.
Η Ζωοδόχος Πηγή
thumb|right|250px|Ο ναός της Ζ. Πηγής πάνω στο γήλοφο του κάστρου του Κότσινου thumb|right|250px|Εσωτερικό του ναού της Ζωοδ. Πηγής Στο λόφο του Κότσινου, μέσα στο κάστρο είναι χτισμένος ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής πάνω από ένα υπόγειο πηγάδι -"αγίασμα"-, στο οποίο κατεβαίνει κανείς με 64 σκαλοπάτια (παλιότερα με 57 ή 51) φθάνοντας σχεδόν στο επίπεδο της θάλασσας. Προφανώς, όταν φτιάχτηκε ο τεχνητός γήλοφος του κάστρου, προβλέφθηκε η υπόγεια στοά, ώστε να μη χαθεί το απαραίτητο στις πολιορκίες νερό.
Ο ναός αναφέρεται από το 1415 ως ανεξάρτητο μονύδριο με το όνομα Ζωοδόχος Πηγή του Συγκέλλου. Ενδεχομένως πρόκειται για το ναό της Παναγίας Οδηγήτριας, τον οποίο κατείχε η μονή Πτέρης στην περιοχή Ρεπανιδίου το 1285. Σημειώνεται το 1554 στην ξυλογραφία του Thevet ως Agiasma, το 1677 από τον Covel ως "Παναγία Κοτζινάτζ" και ως Hagiasma από τους Piacenza και Όλφερτ Ντάπερ(1680-88). Το 1801 ο Hunt επισκέφθηκε το "αγίασμα" αλλά βρήκε ερειπωμένη την "Παναγία Κοτσινέ". Αντιθέτως, ο Conze (1858) βρήκε μια μικρή εκκλησία της Παναγίας πάνω ακριβώς από το "αγίασμα". Παρομοίως, ο De Launay (1894) αναφέρει την Panagia τόσο στο έργο του όσο και στο χάρτη, όπως κι ο Fredrich (1904).
Το αγίασμα πήρε τη σημερινή του μορφή το 1918 από κάποιον Τσίκλο, ενώ ο σημερινός ναός κτίστηκε το 1954 από το μαστρο-Γιάννη Φωτιάδη, με συνεισφορά ομογενών της Αμερικής και της Αυστραλίας. Από το βυζαντινό παρελθόν του διασώζεται μόνο ένα επιστύλιο.
Η Μαρούλα
Το 1478 ο Κότσινος πέρασε στην ιστορία όταν πολιορκήθηκε από το Σουλεϊμάν πασά. Σύμφωνα με ένα θρύλο, που διαδόθηκε στη Δύση κυρίως από ένα ποίημα του 1669 του ιησουΐτη Dondini, το κάστρο σώθηκε την τελευταία στιγμή χάρη στο θάρρος της Μαρούλας, η οποία, όταν ο πατέρας της σκότωθηκε, άδραξε το σπαθί του και όρμησε εμψυχώνοντας τους αμυνόμενους μαχητές που έλυσαν την πολιορκία.
Οθωμανική περίοδος
Ο Belon αναφέρει ότι γύρω από το κάστρο του Κότσινου, στη πεδινή έκταση ανάμεσα στα δυο λιμάνια, υπήρχε ένα μεγάλο κι ευχάριστο χωριό με πολλά αμπέλια και στα χωράφια έβοσκαν μικρόσωμα υπόξανθα άλογα, από ένα είδος που τώρα έχει πλέον εκλείψει και υπάρχει μόνο στη Σκύρο. Παρόμοια περιγραφή κάνει κι ο Thevet (1554).
Σημειώνεται επίσης ως λιμάνι στα έργα των: Porcacchi (1572), Rosaccio (1580), Lubenau (1586), Du Loir (1641), Μάρκο Μποσκίνι (1658), Covel (1677), Piacenza (1680-85), ανώνυμος (1685), Όλφερτ Ντάπερ (1688) και Coro-nelli (1696).