cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανιώνιος (ποδόσφαιρο)
Αθήνα (1922-1940)
Παρά την καταστροφή και τον ξεριζωμό από τη Σμύρνη, ο Πανιώνιος ανασυγκρότησε σχετικά γρήγορα και με επιτυχία την ποδοσφαιρική ομάδα του. Ήδη στο πρώτο Δ.Σ. της προσφυγιάς, που συγκροτήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1922, ορίστηκαν ως έφοροι ποδοσφαίρου οι Δ. Αγγελομάτης και Σ. Γροσομανίδης. Στις 15 Ιανουαρίου 1923 η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου έκανε την παρθενική της εμφάνιση στο Γ΄ πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών-Πειραιώς 1922-1923 εναντίον του Παναθηναϊκού: "Σήμερον εν τω Ποδηλατοδρομίω του Ν. Φαλήρου πρώτη εμφάνισις των σμυρναϊκών ποδοσφαιρικών σωματείων εις επισήμους αγώνας. Ώρα 2 1/4 μ.μ. Πανιώνιος Γυμναστ. Σύλλογος εναντίον Παναθηναϊκού Αγωνιστικού και Ποδοσφαιρικού Ομίλου.". Ο σύλλογος κατέλαβε τη 2η θέση στο Γ΄ και την 3η στο Δ΄ Πρωτάθλημα Αθηνών-Πειραιώς της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αθηνών-Πειραιώς.
Φιλικοί αγώνες
Παρά το ότι δεν είχε δυνατή ομάδα, η φήμη του συλλόγου μεταξύ των προσφυγικών πληθυσμών ήταν πολύ μεγάλη και συχνά προσκαλείτο για φιλικούς αγώνες σε επαρχιακές πόλεις με έντονο προσφυγικό στοιχείο.
Νέα Σμύρνη (1940)
Το 1940, εν όψει της δημιουργίας του γηπέδου Ν. Σμύρνης οι παίκτες της Πράσινης Θύελλας αποφάσισαν ομαδικά να ενταχθούν στον Πανιώνιο. Έτσι δημιουργήθηκε πάλι η ποδοσφαιρική ομάδα του Πανιωνίου. Τη νέα ομάδα αποτέλεσαν οι: Βαζαίος, Μπουμπής, Λέκκας, Χριστάκης, Σκιαδάς, Ζαρκάδης, Βενετσάνος, Κωτσόβολος, Ηλιάδης, Χαροκόπος και Βασίλης Στάικος. Όμως, πριν καλά-καλά προλάβει να ανασυσταθεί, η ομάδα περιήλθε σε απραξία λόγω του πολέμου. Πρόλαβε να δώσει μόλις έναν φιλικό αγώνα με την Α.Ε. Καλλιθέας (2-0) στις 20 Οκτωβρίου 1940. Μια βδομάδα αργότερα ξεκίνησε ο πόλεμος. Στη διάρκεια της κατοχής ελάχιστη ποδοσφαιρική δραστηριότητα υπήρξε. Όμως η ομάδα επιβίωσε χάρη στις προσπάθειες του Γ. Ρουσόπουλου.
Περίοδος 1946-1959
thumb|right|200px|[[Στάδιο Νέας Σμύρνης]] Μετά την κατοχή μια αξιόλογη φουρνιά ποδοσφαιριστών πλαισίωσαν το σωματείο και του χάρισαν επιτυχίες. Από το 1945 ως το 1959 που συστάθηκε η Α΄ Εθνική κατηγορία, ο Πανιώνιος συμμετείχε κανονικά στο πρωτάθλημα Αθηνών, το οποίο κατέκτησε το 1951. Έξι φορές προκρίθηκε στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, στο οποίο τερμάτισε 2ος το 1951. Το επόμενο έτος έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος αποκλείοντας τους: Απόλλωνα Αθ. (2-1 εκτός), Εθνικό Π. (2-2, 3-2) και Δόξα Δρ. (2-1, 2-1). Στον τελικό έχασε από ατυχία από τον Ολυμπιακό. Ενώ προηγείτο με 2-1, ισοφαρίστηκε στο 90΄ και έχασε με 2-0 στον επαναληπτικό. Τα επόμενα χρόνια έφτασε άλλες τρεις φορές μέχρι τα ημιτελικά του κυπέλλου. Την περίοδο αυτή στην ομάδα αγωνίζονταν οι: Πεντζαρόπουλος, Νώντας Κασάπογλου, Κερδεμελίδης, Ι. Ζαρκάδης, Παυλίδης, Βασίλης Στάικος, Σκορδίλης, Νεστορίδης, Τσολιάς, Ν. Ζαρκάδης, Κώστας Σωτηριάδης (Κωστάρας), Αδάμ Τσουχνικάς, Θανάσης Σαραβάκος, Αναστάσιος Μυλωνάκης, Κων. Κωνσταντινίδης, Χρονόπουλος κλπ.
Διακρίσεις
Η δεκαετία του ’60
Την περίοδο 1959-60 ο Πανιώνιος ήταν η μία από τις τέσσερις αθηναϊκές ομάδες που συγκρότησαν τις 16 της Α΄ Εθνικής κατηγορίας. Στο πρώτο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικης Κατηγορίας αγωνίστηκαν οι: Κώστας Βαλλιάνος (τερμ.), Γιάννης και Γεώργιος Γιαννακόπουλος (αδέλφια), Κώστας Γεωργόπουλος, Παναγιώτης Ερμείδης, Κυριάκος Καζαντζίδης, Γρηγόρης Καψής, Γιώργος Κοσμόπουλος, Στάθης Μαυρίδης, Στέλιος Μπραουδάκης, Γιώργος και Παναγιώτης (Τάκης) Παπουλίδης (αδέλφια), Θανάσης Σαραβάκος, Στέλιος Σώχος (τερμ.), Στάθης Χάιτας, Θανάσης Χρήστου και Αδάμ Χρονόπουλος.
Η δεκαετία του ’60 ήταν από τις πιο πετυχημένες του συλλόγου. Με λιγοστές εξαιρέσεις τερμάτισε σχεδόν πάντα στην πρώτη εξάδα του πρωταθλήματος και έφθασε δύο φορές στον τελικό του κυπέλλου.
Η δεκαετία του ’70
Η δεκαετία του ’70 ξεκίνησε με σημαντικές επιτυχίες και με προπονητή τον Άγγλο Τζο Μάλετ απέφερε τον πρώτο σημαντικό ποδοσφαιρικό τίτλο στο σωματείο.
Τη σπουδαία ομάδα εκείνης της περιόδου συγκροτούσαν οι παίκτες: Φίλης, Χριστοδούλου Δ. Σκρέκης, Τόλης Τσιρογιάννης, Θεοφιλόπουλος, Βασίλης Μωραϊτέλης, Στάθης Χάιτας, Θανάσης Ιντζόγλου, Μπάμπης Ιντζόγλου, Γιώργος Δέδες, Θωμάς Μαύρος, Αλέκος Παπασίκας, Γιάννης Κυριαζής, Κώστας Λαγός και Γιώργος Σπυρόπουλος
Τις επιτυχίες ακολούθησε μια φθίνουσα πορεία. Πολλοί παίκτες του μεταγράφηκαν σε άλλα σωματεία και η ομάδα αποδυναμώθηκε. Στο πρωτάθλημα τερμάτιζε μόνιμα κάτω από την 7η θέση, με χειρότερη τη 16η το 1977-78 και συχνά κινδύνευε με υποβιβασμό. Η δεκαετία όμως έκλεισε με την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδος του 1979, για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου. Αφού απέκλεισε τους: Ολυμπιακό Λουτρακίου (3-1), Εδεσσαϊκό (3-2), Αλμωπό Αριδαίας (1-0), Άρη (2-5, 5-1) και Ολυμπιακό (2-1, 2-3), στον τελικό νίκησε την ΑΕΚ με 3-1. Την κυπελλούχο ομάδα αποτελούσαν οι: Ζαφείρης Κάκαρης, Μάκης Ζαχαρόπουλος, Γραβάνης, Χαλκίδης, Εμβολιάδης, Χαράλαμπος Σαϊπάς (46΄ Μωραϊτέλης), Νόνι Λίμα, Δημήτρης Μαυρίκης, Νίκος Αναστόπουλος, Γιάννης Παθιακάκης, Κώστας Βαλλίδης. Προπονητής: Πάνος Μάρκοβιτς.
Το επόμενο έτος είχε μια επιτυχημένη συμμετοχή στο Κυπ. Κυπελλούχων. Απέκλεισε την ολλανδική Τβέντε (4-0, 1-3) και αποκλείστηκε δύσκολα από τη σουηδική Γκέτεμποργκ (1-0, 0-2).
Η δεκαετία του ’80
Τη δεκαετία του ’80 συνεχίστηκε η φθίνουσα πορεία και σχεδόν κάθε χρόνο η ομάδα κινδύνευε με υποβιβασμό. Μάλιστα, επί δύο συνεχόμενες χρονιές σώθηκε έπειτα από αγώνες μπαράζ: το 1983 με Μακεδονικό (3-2) και το 1984 με Γιάννινα (2-0 στην παράταση). Παρά τη μετριότητά της η ομάδα ανέδειξε ένα νέο αστέρι, τον επιθετικό Δημήτρη Σαραβάκο. Μετά τα μέσα της δεκαετίας, με πρόεδρο το Μιχάλη Σταματελάτο, ο Πανιώνιος είχε πάλι επιτυχίες υπό την καθοδήγηση του Βέλγου προπονητή Ούρμπεν Μπραμς, ο οποίος έμεινε στον πάγκο του Πανιωνίου για τρία χρόνια (1985-88) με απόλυτη επιτυχία (33 ν. - 27 ισ. - 30 ήτ.). Ο Μπραμς παραμένει ως σήμερα ο μακροβιότερος προπονητής του συλλόγου.
Το 1987 ο Πανιώνιος άρχισε να αντιμετωπίζει διοικητικά προβλήματα λόγω της εμπλοκής του προέδρου του Μιχάλη Σταματελάτου σε σκάνδαλο κατάχρησης 200 εκατομμυρίων δραχμών σε βάρος της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας. Σύμφωνα με τα ρεπορταζ της εποχής ο Σταματελάτος υπό την ιδιότητα του διευθυντή της Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας είχε υπεξαιρέσει 200 εκατομμυρία δραχμές και με αυτόν τον τρόπο είχε χρηματοδοτήσει την ομάδα του Πανιωνίου. Μετά την προφυλάκισή του, τον διαδέχθηκε ο εφοπλιστής Γεράσιμος Βεντούρης.
Η δεκαετία του ’90
Η δεκαετία του ’90 ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Το 1990 πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος αναδείχθηκε ο Θωμάς Μαύρος με 22 γκολ. Το 1991 η ομάδα έφτασε στα ημιτελικά του κυπέλλου και ο Θωμάς Μαύρος τερμάτισε την καριέρα του έχοντας επιτύχει 260 γκολ, που είναι ρεκόρ όλων των εποχών στην Α΄ Εθνική. Τη χρονιά αυτή στην ομάδα αγωνίστηκαν και οι: Λαγωνικάκης, Καπουράνης, Βόκολος, Κοπιτσής, Μιρτσέκης, Λεάντρο, Τζανετής.
Τις επόμενες χρονιές η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη και παρά την παρουσία του σπουδαίου Σέρβου ποδοσφαιριστή Μίλινκο Πάντιτς, ο σύλλογος έκανε τις χειρότερες εμφανίσεις της ιστορίας του στο πρωτάθλημα, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί δυο φορές στη Β΄ Εθνική (το 1992 και το 1996) και τις δυο φορές όμως προήχθη αμέσως.
Το επόμενο έτος 1998-99 με προπονητή τον Ιρλανδό Ρόνι Γουίλαν είχε εντυπωσιακή πορεία στο κύπελλο Κυπελλούχων, φτάνοντας ως τα προημιτελικά. Επίσης, το 1999 ο Ναλιτζής αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος αν και στον β΄ γύρο μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ.
Περίοδος Τσακίρη (2006-2010)
Το καλοκαίρι του 2006, μετά από μία χρονιά απαξίωσης και προ του κινδύνου υποβιβασμού και διάλυσης, το πλειοψηφικό πακέτο πέρασε στα χέρια του εφοπλιστή Κωνσταντίνου Τσακίρη, ο οποίος ήταν ήδη Πρόεδρος του Ερασιτέχνη Πανιωνίου. Από αυτή την αγωνιστική περίοδο (2006-07) ως τον Νοέμβριο του 2008 προπονητής ήταν ο παλιός Γερμανός διεθνής ποδοσφαιριστής Έβαλντ Λίνεν, με τον οποίο ο Πανιώνιος συνέχισε την ανοδική του πορεία και τερμάτισε δύο συνεχόμενες χρονιές στην 5η θέση. Το 2008 συμμετείχε στην τελευταία διοργάνωση του κυπέλλου Ιντερτότο, όπου αποκλείστηκε στον 3ο γύρο από την ιταλική Νάπολι. Toν Νοέμβριο του 2008 ο Λίνεν απομακρύνθηκε.
Τα επόμενα χρόνια η ομάδα δεν κατάφερε να ξαναβρεί τον δρόμο προς τις επιτυχίες. Η οικονομική δυσπραγία οδήγησε τη διοίκηση στην πώληση ή την παραχώρηση πολλών εξελίξιμων ή διεθνών παικτών καθώς και ποδοσφαιριστών με υψηλές αποδοχές, όπως μεταξύ άλλων οι: Φερνάντες, Ν.Σπυρόπουλος, Μάκος, Τζεμπούρ, Κρέσιτς, Χούτος, Ρεκόμπα, Εστογιανόφ (δανεικός στην Πενιαρόλ), Τζαβέλλας. Επίσης, για τρεις συνεχόμενες περιόδους κανείς προπονητής δεν έμεινε ως το τέλος του πρωταθλήματος. Ως διάδοχος του Λίνεν προσλήφθηκε ο Τάκης Λεμονής, ο οποίος παραιτήθηκε έπειτα από τρεις εβδομάδες. Στη θέση του προωθήθηκε ο επί δύο έτη βοηθός προπονητή της ομάδας Γιώτης Σταματόπουλος, ο οποίος παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2008-09.
Από τον Μάιο 2009 ως τον Ιανουάριο 2010 προπονητής του συλλόγου ήταν ο Βέλγος Εμίλιο Φερέρα που είχε υπογράψει τριετές συμβόλαιο αλλά παραιτήθηκε. Από τον Φεβρουάριο 2010 ως το τέλος της περιόδου προπονητής ανέλαβε ο Γιώργος Παράσχος.
2010 έως σήμερα
Στις 26 Απριλίου 2010 προσλήφθηκε ο Σουηδός προπονητής Μίκαελ Στόρε, ο οποίος απολύθηκε στις 28 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Τον Νοέμβριο 2010 ανέλαβε ξανά ο Παράσχος αλλά παραιτήθηκε μια εβδομάδα αργότερα. Παράλληλα, υπήρχε διοικητικό χάος, έπειτα από την απόφαση του Τσακίρη να αποχωρήσει και να παραχωρήσει τον διοικητικό έλεγχο στον ερασιτέχνη. Από τις 10 Δεκεμβρίου 2010 προπονητής ανέλαβε ο Τάκης Λεμονής που παρέμεινε ως τη 10η αγωνιστική της επόμενης περιόδου. Η μείωση του μπάτζετ και η αποχώρηση βασικών ποδοσφαιριστών είχαν ως αποτέλεσμα να αποχωρήσει από την ομάδα, την οποία ανέλαβε ο Άκης Μάντζιος ως το τέλος της περιόδου 2011-12, καταφέρνοντας την παραμονή της στην κατηγορία.
Την περίοδο 2012-13 ο σύλλογος αναγκάστηκε να στηριχτεί σε νεαρούς ποδοσφαιριστές προερχόμενους από τα τμήματα υποδομής με λιγοστές προσθήκες, καθώς δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει, λόγω των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων, άδεια για μεταγραφές ποδοσφαιριστών άνω των 23 ετών. Στη δύσκολη αυτή φάση προπονητής ανέλαβε ο πρώην διεθνής τερματοφύλακας Δημήτρης Ελευθερόπουλος, στην πρώτη προπονητική του προσπάθεια. Με τους "μπέμπηδες" της ομάδας έκανε έναν εκπληκτικό πρώτο γύρο, στον οποίο η ομάδα βρισκόταν σχετικά κοντά στην κορυφή της βαθμολογίας, όμως ακολούθησαν συνεχόμενα άσχημα αποτελέσματα και ο Ελευθερόπουλος αποχώρησε την 22η αγωνιστική, για να ολοκληρώσει τη χρονιά ο Κώστας Παναγόπουλος.
Η απαγόρευση μεταγραφών συνεχίστηκε και την επόμενη περίοδο 2013-14 καθώς τα οικονομικά προβλήματα παρέμειναν, ενώ αποχώρησαν οι περισσότεροι έμπειροι ποδοσφαιριστές όπως οι Γουνδουλάκης, Σιδεράκης, Ρόκας, Ανδράλας και στον β΄ γύρο ο Μενδρινός. Τα "κάστανα από τη φωτιά" ανέλαβε να βγάλει ο Νίκος Παντέλης που παρέμεινε ως τον πρώτο γύρο, φέρνοντας ικανοποιητικά αποτελέσματα, όμως η διοίκηση αποφάσισε να τον αντικαταστήσει με τον Κώστα Παναγόπουλο. Στη δεύτερη θητεία του τελευταίου η ομάδα βρέθηκε σε δύσκολη βαθμολογική θέση, με αποτέλεσμα τις τελευταίες δέκα αγωνιστικές να κληθεί ο έμπειρος Νίκος Αναστόπουλος, που κατάφερε τελικά να σώσει τον σύλλογο από τον υποβιβασμό.
Παρά την οικονομική κρίση, την περίοδο αυτή οι "κυανέρυθροι" ανέδειξαν πλήθος ταλαντούχων παικτών, προερχόμενων από τα τμήματα υποδομής, αρκετοί από τους οποίους στελέχωσαν την εθνική ομάδα, όμως οι περισσότεροι παραχωρήθηκαν σε άλλους συλλόγους αντί "πινακίου φακής", όπως οι: Μανιάτης, Σιόβας, Σάμαρης, Κολοβός, Αυλωνίτης (Ολυμπιακός), Κοντοές, Αραβίδης, Ντούνης, Ανέστης, Λαμπρόπουλος (ΑΕΚ), Π.Σπυρόπουλος (Παναθηναϊκός), Κούρος (Ατρόμητος), Περιστερίδης (Πλατανιάς).
Η περίοδος 2014-15 ξεκίνησε με τον σύλλογο να εξακολουθεί να βρίσκεται υπό καθεστώς απαγόρευσης μεταγραφών ποδοσφαιριστών άνω των 23 ετών (επιτρέπονταν μόλις τρεις) και για ακόμη μια χρονιά κλήθηκε να αντεπεξέλθει με νεαρούς παίκτες από τις ακαδημίες του, κατάφερε ωστόσο να παραμείνει στην κατηγορία, τερματίζοντας στη 13η θέση. Την επόμενη χρονιά (2015–16) τερμάτισε πέμπτος, εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή του στα πλέι οφ και παράλληλα την έξοδό του στο Γιουρόπα Λιγκ (2016-17), δεν κατάφερε όμως να συμμετάσχει καθώς δεν έλαβε τη σχετική άδεια συμμετοχής από την ΟΥΕΦΑ και τη θέση του πήρε ο ΠΑΣ Γιάννινα που είχε τερματίσει 6ος.
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2016-17 τερμάτισε ξανά στην πέμπτη θέση, συμμετέχοντας για δεύτερη συνεχή χρονιά στα πλέι οφ, εξασφαλίζοντας παράλληλα την παρουσία του στο Γιουρόπα Λιγκ (2017-18).Στο πρωτάθλημα  της επόμενης σεζόν  2017 - 2018  δεν  έδειξε  την ίδια  αγωνιστική  εικόνα  και τερμάτισε  στην 7η θέση .Παράλληλα, στο  Κύπελλο  Ελλάδας  της  σεζόν  2017 - 2018 έφτασε  μέχρι  την  ημιτελική  φάση  χάνοντας  και  στους δύο αγώνες  από  τον  ΠΑΟΚ όπου η διαίτησια ήταν εις βάρος του. Μέχρι εκεί  είχε περάσει ως  δεύτερος  από την Φάση των 32 στον όμιλο του( 7ος  Όμιλος )  και  είχε  αποκλείσει  στην Φάση των 16  και την  προημιτελική φάση  τον  ΟΦΗ  και  τη  Λαμία  αντίστοιχα. Παρόλα αυτά, βγήκε  στην Ευρώπη, ύστερα  από  9 χρόνια  συμμετέχοντας  στο  Γιουρόπα Λιγκ (2017-18). Απέκλεισε στο β'  προκριματικό  γύρο  την  δευτεραθλήτρια  ομάδα  της  Σλοβενίας  την   Νόβα  Γκόριτσα   και αποκλείστηκε  στο γ'  προκριματικό  γύρο  από  την  Μακάμπι Τελ Αβίβ  από το Ισραήλ, χάνοντας  ισάριθμα  δύο  φορές. μικρογραφία|237x237εσ|Πανιώνιος - Ρόδος 1-0 (σεζόν 2022/23). Την επόμενη αγωνιστική περίοδο 2018 - 2019  μετά  από  μέτρια  αποτελέσματα  και  μία σεζόν  με  σκαμπανεβάσματα  τερμάτισε  στην  6η  Θέση  του πρωταθλήματος  και  έχασε  την δυνατότητα  εξόδου στην Ευρώπη. Αντίθετα, στο Κύπελλο Ελλάδας ( 2018 - 2019 )  πραγματοποίησε  μία  αξιοπρεπή  σεζόν  φτάνοντας  μέχρι  την  προημιτελική  φάση όπου αποκλείστηκε από τον ΠΑΟΚ. Στο πρωτάθλημα της περιόδου Σούπερ Λιγκ Ελλάδας 2019-20 ο Πανιώνιος δεν πήρε αδειοδότηση οπότε ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -6 βαθμούς και με απαγόρευση μεταγραφών. Έπειτα από μια περίεργη χρόνια τερμάτισε τελευταίος ένα βαθμό πίσω από την προτελευταία Ξάνθη και υποβιβάστηκε στην Σούπερ Λιγκ 2. Τελικά δεν δήλωσε συμμετοχή λόγω χρεών και αγωνίστηκε στην Γ' Εθνική.
Οικονομικά και ιδιοκτησιακό
Το 10% των μετοχών της ΠΑΕ Πανιώνιος Γ.Σ.Σ. άνηκε στο ιδρυτικό σωματείο Πανιώνιος Γ.Σ.Σ., όπως προβλέπει ο νόμος.
Το 67% των μετοχών κατείχαν οι Χρήστος Δάρας και Νίκος Ζαμάνης. Από το 2020 δεν υφίσταται ΠΑΕ λόγω υποβιβασμού στη Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία.
Επωνυμία
Η επίσημη επωνυμία της Αθλητικής Ανώνυμης Εταιρείας (ΑΑΕ), απαραίτητης για τη συμμετοχή της ομάδας (ΠΑΕ) σε επαγγελματική ποδοσφαιρική κατηγορία, έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων ως ακολούθως:
Έμβλημα
Το έμβλημα της ομάδας του Πανιωνίου έχει εξελιχθεί με την πάροδο των ετών. Το 2006, η ΠΑΕ αντικατέστησε το σήμα της με αυτό του ερασιτέχνη το μπλε και το κόκκινο χρώμα,το παίρνει από το χρώμα της θάλασσας και το κόκκινο από το αίμα των προσφύγων.
Ιστορία
Ο Πανιώνιος αγωνίζεται στη Νέα Σμύρνη από το 1940. Πρώτη του έδρα ήταν το Στάδιο Μπουρνόβα, εσωτερικό προάστιο στη βορειοανατολική Σμύρνη. Από το 1904 αγωνιζόταν στο στάδιο του Παραδείσου, όπου εκτός από τους ποδοσφαιρικούς αγώνες, διεξάγονταν εκεί οι Πανιώνιοι Αγώνες. Για τις προπονήσεις οι παίκτες κατέφευγαν αρχικά σε νοικιασμένους χώρους, και από το 1900 και μετά στο γήπεδο γαλλικής εταιρίας της Σμύρνης. Ο Σύλλογος έμεινε χωρίς έδρα και χώρο άσκησης το 1910 εξαιτίας της άρνησης των Γάλλων να ανανεώσουν τη μίσθωση. Τότε ήταν που παρενέβη ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος και με εισήγησή του, η Δημογεροντία και η Κεντρική Επιτροπή παραχώρησαν έκταση 105 στρεμμάτων κοντά στο νεκροταφείο της πόλης, μολονότι, σύμφωνα με τις πληροφορίες, είχαν δελεαστική προσφορά 100.000 λιρών να την πουλήσουν. Το όνειρο άρχισε να γίνεται πραγματικότητα και το νέο στάδιο του Πανιωνίου, το «σπίτι» του, εγκαινιάστηκε το 1912 με τους 14ους Πανιώνιους Αγώνες.
Το νέο στάδιο Πανιωνίου στην Πούντα της Σμύρνης περιλάμβανε στίβο περιμέτρου 334 μέτρων, γήπεδα ποδοσφαίρου 95 επί 65, γυμναστήριο εξοπλισμένο με σύγχρονα όργανα της εποχής. Η χωρητικότητά του ήταν 8.000 άτομα. Μετά την καταστροφή και τον μεγάλο διωγμό, το στάδιο παραχωρήθηκε στην τουρκική τοπική ομάδα Αλτάι ΣΚ και γκρεμίστηκε το 2016 μετά από 104 χρόνια. Ο Πανιώνιος είχε επιστρέψει και είχε αγωνιστεί ξανά στην ιστορική του έδρα, στο Βαλκανικό Κύπελλο το 1971, όταν είχε αντιμετωπίσει την Αλτάι στη φάση των ομίλων. Οι έδρες αναλυτικά:
Οι αγώνες στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Κορυφαία διάκριση του συλλόγου στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις αποτέλεσε η συμμετοχή του στην προημιτελική φάση του κυπέλλου Κυπελλούχων την αγωνιστική περίοδο 1998-99, αποκλείοντας κατά σειρά τη φινλανδική Χάκα και τον Απόλλωνα Λεμεσού, για να αποκλειστεί από τη μετέπειτα νικήτρια του θεσμού Λάτσιο.
Ο Πανιώνιος ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που αγωνίστηκε στο (νεοσύστατο τότε) κύπελλο UEFA την περίοδο 1971-72, στη δεύτερη ευρωπαϊκή συμμετοχή του. Είχε προηγηθεί η παρουσία του δύο χρόνια νωρίτερα (1969-70) στο κύπελλο Διεθνών Εκθέσεων (διοργάνωση που σταμάτησε το 1971 και ουσιαστικά αντικαταστάθηκε από το κύπελλο UEFA).
Η μεγαλύτερη σε έκταση νίκη που έχει επιτύχει, σημειώθηκε στο κύπελλο Κυπελλούχων της περιόδου 1979-80 επί της ολλανδικής Τβέντε με 4-0 (εντός έδρας), στην ευρύτερη νίκη που έχει σημειώσει ποτέ ελληνική ομάδα εναντίον ολλανδικής. Η μεγαλύτερη ήττα του σημειώθηκε στην πρώτη του συμμετοχή στο κύπελλο UEFA (1971-72) από την ουγγρική Φερεντσβάρος με 6-0 (εκτός έδρας), ενώ τα περισσότερα τέρματα σε έναν αγώνα (συνολικά 7) σημειώθηκαν στην εντός έδρας νίκη με 5-2 επί της γεωργιανής Ντιναμό Τιφλίδας, στο κύπελλο UEFA της περιόδου 2004-05.
Δύο ακόμη σπουδαίες στιγμές στην ευρωπαϊκή πορεία του συλλόγου υπήρξαν οι προκρίσεις στο κύπελλο UEFA επί της ιταλικής Ουντινέζε (2004-05) και της γαλλικής Σοσό (2007-08), που είχαν ως αποτέλεσμα τη συμμετοχή των "κυανέρυθρων" στη φάση των ομίλων της διοργάνωσης.
Στην πρώτη θέση των σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις βρίσκονται τέσσερις ποδοσφαιριστές με 3 τέρματα, οι Νίκος Αναστόπουλος (στο κύπελλο Κυπελλούχων της περιόδου 1979-80), Αντώνης Σαπουντζής (στο κύπελλο Κυπελλούχων της περιόδου 1998-99), Βαγγέλης Μάντζιος (στο κύπελλο UEFA της περιόδου 2004-05 και συγκεκριμένα με χατ τρικ στον νικηφόρο αγώνα με 5-2 εναντίον της Ντιναμό Τιφλίδας) και Σαμέντ Γεσίλ (στο Europa League 2017-18).
Σύνολο ευρωπαϊκών συμμετοχών
Προκρίσεις: 8 – Αποκλεισμοί: 9 (7 νοκ άουτ, 2 σε όμιλο)
Στο Κύπελλο Ράπαν
Το καλοκαίρι του 1964 ο Πανιώνιος πήρε μέρος στο Κύπελλο Ράπαν στη θέση του Ολυμπιακού, ο οποίος αποσύρθηκε ενώ είχε ήδη δώσει δύο αγώνες με Τουλούζ (2-4) και Ντιναμό Ζάγκρεμπ (0-4) και εν συνεχεία δεν πήγε στη Γαλλία να αγωνιστεί με την Τουλούζ. Τα αποτελέσματα αυτά υπολογίστηκαν στη βαθμολογία, χωρίς να αγωνιστεί ξανά ο Πανιώνιος με τις ομάδες αυτές. Ο Πανιώνιος έδωσε τους υπόλοιπους τέσσερις αγώνες, δύο εντός έδρας στο Καυτανζόγλειο Στάδιο (το οποίο είχε προβολείς) και δύο εκτός έδρας με Μάλμε και Τουλούζ. Ο εκτός έδρας αγώνας με την Τουλούζ, στον οποίο αρνήθηκε να μετάσχει ο Ολυμπιακός, αρχικά κατακυρώθηκε με 3-0 υπέρ της γαλλικής ομάδας, όμως αγωνίστηκε τελικά ο Πανιώνιος καθυστερημένα, στις 30 Σεπτεμβρίου, οπότε διαγράφηκε ο μηδενισμός του Ολυμπιακού καθώς και οι οικονομικές απαιτήσεις της γαλλικής ομάδας από τους "ερυθρόλευκους". 1Αποτελέσματα Ολυμπιακού
* Αθλητική Ηχώ, 1/10/1964
Έλληνες διεθνείς (ανδρών)
thumb|right|200px|Γήπεδο Πανιωνίου: είσοδος ομάδων
Ο Πανιώνιος αποτέλεσε το φυτώριο πολλών μεγάλων ποδοσφαιριστών που στελέχωσαν την Εθνική Ελλάδας αλλά και τις μικρές εθνικές ομάδες.
Από τον σύλλογο αναδείχθηκαν πολλοί διεθνείς, ιδίως τερματοφύλακες και μεγάλοι σκόρερ (σε παρένθεση οι συμμετοχές και τα γκολ με την εθνική ομάδα):
Λοιπές εθνικές ομάδες
Ο σύλλογος έχει παράδοση στα τμήματα υποδομής και πολλοί ποδοσφαιριστές του έχουν αγωνιστεί στις μικρές εθνικές ομάδες Ελπίδων, Κ-20, Νέων και Παίδων, χωρίς να έχουν αγωνιστεί στην εθνική ανδρών ως παίκτες του Πανιωνίου. Επίσης, παίκτες του συλλόγου έχουν στελεχώσει την ολυμπιακή ομάδα στα προολυμπιακά τουρνουά και στην Ολυμπιάδα 2004 ή τη μεσογειακή ομάδα καθώς και τις Εθνικές Ενόπλων και Ερασιτεχνών.
Ξένοι διεθνείς
ΕΥΡΩΠΗ
ΕΥΡΩΠΗ ΑΣΙΑ ΩΚΕΑΝΙΑ
ΒΟΡΕΙΑ-ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ
Σύνδεσμος παλαιμάχων
Ο Σύνδεσμος Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών του Πανιωνίου ιδρύθηκε το 1992 και ως μέλη του μπορούν να ενταχθούν όλοι όσοι φόρεσαν τη φανέλα του Πανιωνίου. Έχει 135 τακτικά και 12 επίτιμα μέλη. Σκοποί του Συνδέσμου είναι η σύσφιξη των σχέσεων, η αλληλοβοήθεια και η πραγματοποίηση πολιτιστικών, κοινωνικών και αθλητικών εκδηλώσεων.
Πρόεδρος του Συνδέσμου υπήρξε για πολλά χρόνια ο Στάθης Μαυρίδης. Μέλη του Δ.Σ. έχουν διατελέσει οι Νίκος Πανταζής, Αντώνης Μανίκας, Κώστας Βαλιάνος, Αθανασούλας, Σταματιάδης, Βλάχος, Γκρέκας, Βασίλης Στάικος κ.ά. Μετά το θάνατο του Μαυρίδη πρόεδρος εκλέχτηκε ο Αντώνης Μανίκας, τον Απρίλιο του 2009.
Υποστηρικτές
Ο Πανιώνιος είναι με φίλαθλο κόσμο. Οι υποστηρικτές του Πανιωνίου είναι οι «Πάνθηρες Θύρα 3 - Panthers Gate 3», οι οποίοι έχουν αναπτύξει καλές σχέσεις με τους οπαδούς της Κρίσταλ Πάλας, της Τζένοα, της Νίκη Βόλου, του Απόλλωνα Σμύρνης και πρόσφατα ανέπτυξαν καλές σχέσεις και με τους «Warriors Gate 6», οπαδούς του Παναιτωλικού.
Οι «Πάνθηρες» δημιουργήθηκαν κατά την δεκαετία του ‘80 από μια παρέα πιστών οπαδών της ομάδας που είχε στέκι την πλατεία Νέας Σμύρνης. Ο σύνδεσμος στεγάστηκε επίσημα το 1983 και πραγματοποίησε την πρώτη του εκδρομή στην Θεσσαλονίκη και το Καυτανζόγλειο Στάδιο.
Τίτλοι - Διακρίσεις
ΤΊΤΛΟΙ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΥΠΟΔΟΜΗΣ :
ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1890 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1890  Κατηγορία:Κατοχή της Σμύρνης Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι διασποράς
Βασιλικά Βοιωτίας
Τα Βασιλικά είναι μικρό πεδινό χωριό Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας.
Γεωγραφία
Τα Βασιλικά βρίσκονται στην κοιλάδα του ποταμού Κηφισού, στα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας. Το χωριό είναι κτισμένο στους βορειοανατολικούς πρόποδες του λόφου Φιλοβοιωτός και σε απόσταση 25 χλμ. ΒΔ. από τη Λιβαδειά. Η παλιά του ονομασία, από την εποχή της τουρκοκρατίας, μέχρι το 1953 είναι Κραβασαρράς. Οι κάτοικοί της ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και λιγότερο με την κτηνοτροφία. Στα 7.500 στρέμματα του κάμπου του χωριού και στα 4.000 στρέμματα περίπου χορτολιβαδικής έκτασης καλλιεργούνται ελιές, βαμβάκι, δημητριακά, οπωροκηπευτικά ενώ εκτρέφονται αιγοπρόβατα καθώς επίσης και πουλερικά. Υπάρχουν λίγα βοοειδή και χοίροι. Την τελευταία 20ετία γίνονται και βιοκαλλιέργειες. Σήμερα ζουν λιγοστοί κυρίως ηλικιωμένοι. Στις 18 Ιανουαρίου πανηγυρίζει η εκκλησία των Αγίου Αθανασίου και Κυρίλλου Αλεξανδρείας που είναι και ο ενοριακός ναός του χωριού. Κάθε 1η Ιουλίου πανηγυρίζει το ξωκλήσι των Αγίων Ανάργυρων Κοσμά και Δαμιανού των θαυματουργών. Η παράδοση θέλει η εικόνα των αγίων να βρίσκεται από την οικογένεια Παπαϊωάννου της Ελάτειας κάτω από τμήμα αρχαίας κολώνας και στην ίδια περίπου θέση όπου βρέθηκε η εικόνα του Αγίου Στυλιανού (ναού προς τιμήν του οποίου είχε κτίσει κοντά στο Παρόρι).
Ιστορία
Ο λόφος Φιλοβοιωτός κατά τους κλασσικούς χρόνους υπαγόταν στην Αρχαία Φωκίδα. Αναφέρεται δε σε δύο κείμενα της αρχαίας γραμματείας: (α) στα Στρατηγήματα (κεφάλαιο πέμπτο, παράγραφος 16) του Πολύαινου και (β) στους Βίους Παράλληλους του Πλούταρχου (Σύλλας, παράγραφος 16). Το πρώτο κείμενο περιγράφει το στρατήγημα που έκανε ο Θηβαίος στρατηγός Παμμένης κατά τον Ιερό Πόλεμο, όταν προσπάθησε, και ξεγέλασε τελικά, τον στρατό του Ονομάρχου, στρατηγού των Φωκέων, που είχε στρατοπεδεύσει επί του Φιλοβοιωτού, και έτσι μπόρεσε να προχωρήσει προς την Θήβα.
Το δεύτερο κείμενο εντάσσεται στα πλαίσια του Πρώτου Μιθριδατικού Πολέμου μεταξύ των Ρωμαίων και των μιθριδατικών δυνάμεων. Ο ρωμαϊκός στρατός υπό τον Σύλλα, αφού ενώθηκε με τον στρατό του Ρωμαίου στρατηγού Ορτήσιου στην Πατρωνίδα (σημερινή Αγία Μαρίνα), κατέλαβε τον Φιλοβοιωτό, όπου και διέμεινε για ένα τριήμερο περίπου. Στη συνέχεια επακολούθησε η μάχη στη Χαιρώνεια (86 π.Χ.), όπου ο Σύλλας πέτυχε μεγάλη νίκη κατά του Αρχέλαου, που ηγείτο των Ποντιακών στρατευμάτων του Μιθριδάτη του ΙΣΤ΄, γνωστού ως Ευπάτωρ.
Ο Βρετανός περιηγητής Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ καταγράφει στο έργο του «Ταξίδια στη Νότια Ελλάδα» που γράφτηκε στις αρχές του 19ου αιώνα και προσδιορίζεται γύρω στο 1805: ''«Στους πρόποδες του λόφου, προς τα νότια, βρίσκεται ένα χωριό που ονομάζεται Κρεβασαράς…. Οι προσεγγίσεις, έτσι, προς τα στενά που οδηγούν στη Βοιωτία από την Πεδιάδα της Ελάτειας, είναι και από τις δυο πλευρές του λόφου του Κρεβασαρά….».'' Απέχει μόλις 4χλμ από το γειτονικό χωριό Παρόρι. Η ονομασία Βασιλικά αντικατέστησε τ της καθοριστικής για την πορεία του αγώνα κατά των Τούρκων μάχης των Βασιλικών, που έλαβε χώρα στις 26 Αυγούστου 1821 στο στενό οροπέδιο των Βασιλικών, μιας περιοχής που βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του όρους Καλλίδρομο και ανήκει στην εδαφική περιοχή της Ελάτειας (Νομού Φθιώτιδος). Ανατολικά του οικισμού σε απόσταση 2 χλμ. και στην επαρχιακή οδό Λιβαδειά - Αταλάντη βρίσκεται το γεφύρι του Καραβανσερα'υ' απόδειξη του μεσαιωνικού οικισμού ο οποίος δημιουργήθηκε γύρω από το κατάλυμα. Πάνω από το ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου είναι τα ερείπια του ομώνυμου ναού του εν λόγω οικισμού. Λόγω της γεωστρατηγικής θέσης του λόφος πολλές φορές καταστράφηκε ο οικισμός από πυρκαγιά και οι κάτοικοι αναγκαστικαν να καταφύγουν στα γειτονικά χωριά Παρόρι Ανθοχώρι και Ελάτεια για ασφάλεια .Κάποιοι δεν επέστρεψαν ενώ κάποιοι άλλοι ήρθαν από την Μεσσηνιακή Μάνη και τις Κυκλάδες μετά την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους ή ακόμη και στα μέσα του 18ου αιώνα.
Πρόσφατα, σε απόσταση 300-400 μέτρων από τον Παλιό Λεβέντη, και στα πλαίσια εκτέλεσης έργων υπό της ΕΡΓΟΣΕ επί της σιδηροδρομικής γραμμής, αποκαλύφθηκαν θεμέλια οικήματος της Γεωμετρικής περιόδου (8ος π.Χ αιώνας) και βρέθηκαν διάφορα αντικείμενα από την αρμόδια αρχαιολογική υπηρεσία.
Διοικητικά στοιχεία
Ο Κραβασαράς δημιουργήθηκε μετά το 1688 και αναφέρεται μετά την απελευθέρωση επίσημα από το 1835 ως το 1912 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ελατείας. Με τη δημιουργία των κοινοτήτων το 1912, ο οικισμός του Κραβασαρά, μαζί με τον οικισμό Μπισχενίου, αποτέλεσε την Κοινότητα Μπισχενίου με έδρα το Μπισχένι - σημερινό Παρόριο (ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912). Από τον Οκτώβριο του 1932 ο οικισμός του Κραβασαρά αποτέλεσε έδρα της Κοινότητας Κραβασαρά (ΦΕΚ 405Α - 18/11/1932). Μετονομάστηκε σε Βασιλικά το 1953 με το ΦΕΚ 195Α - 31/07/1953. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Βασιλικών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Χαιρώνειας του Δήμου Λεβαδέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 38 κατοίκους.
Πηγές
[http://viotikoskosmos.wikidot.com/kotsadam-viotia Κωτσαδάμ Γιάννης Σ. | "Η Βοιωτία από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας"]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Κόμανα (Καππαδοκία)
Τα Κόμανα είναι αρχαία πόλη της Καππαδοκίας και αργότερα της Καταονίας. Τα ερείπιά της βρίσκονται στο σύγχρονο τουρκικό χωριό Σαρ, στην επαρχία Αδάνων.
Ιστορία
Σύμφωνα με τους αρχαίους γεωγράφους, τα Κόμανα ευρίσκονταν στην Καππαδοκία (και αργότερα στην Καταονία ). Ένα άλλο επίθετο για την πόλη, το οποίο βρίσκεται σε επιγραφές, είναι Ιεράπολις, το οποίο οφείλεται σε έναν διάσημο ναό της συριακής θεάς της Σελήνης, Ενυώ ή, στην τοπική γλώσσα: Μα. Ο Στράβων και ο Ιούλιος Καίσαρ επισκέφθηκαν τα Κόμανα· ο Στράβων αναφέρει με μεγάλες λεπτομέρειες την θέση τους σε μια βαθιά κοιλάδα στον ποταμό Σάρο. Ο ναός είναι φημισμένος ως ο τόπος όπου εορτάζονταν με πολλή επισημότητα οι ιεροτελεστίες της Ενυούς, μιας ποικιλίας της μεγάλης θεάς της φύσεως της δυτικής Ασίας. Τα τελετουργικά τελούνταν σε πολυτελή ναό με μεγάλη μεγαλοπρέπεια από πολλές χιλιάδες ιερόδουλους (δούλους του ναού). Για την κάλυψη των εξόδων, είχαν χωριστεί μεγάλα κτήματα, τα οποία απέφεραν περισσότερο κέρδος και από βασιλικά έσοδα. Η πόλη, μια απλή γαιοκτησία του ναού, διοικούνταν απευθείας από τον αρχιερέα, ο οποίος ήταν πάντα μέλος της βασιλεύουσας οικογένειας της Καππαδοκίας, και έφερε αξίωμα παρά τω βασιλεί. Ο αριθμός των ατόμων που ασχολούνταν με την υπηρεσία του ναού, ακόμη και στην εποχή του Στράβωνος, ξεπερνούσε τα 6.000, και μεταξύ αυτών, κρίνοντας από τα κοινά ονόματα επί των τοπικών επιτύμβιων στηλών, πολλοί ήταν Πέρσες. Υπό τους Ρωμαίους ο ναός ανατέθηκε εκ νέου στην Μπελλόνα και ο Λυκομήδης καθιερώθηκε ως αρχιερέας. Ο αυτοκράτωρ Καρακάλλας κατέστησε τα Κόμανα ρωμαϊκή αποικία και ο ναός-πόλη έλαβε τιμές από μεταγενέστερους αυτοκράτορες μέχρι την επίσημη αναγνώριση του Χριστιανισμού. Τα Χρυσά Κόμανα, εμφανίζονται από ένα από τις Νεαράς Διατάξεις του Ιουστινιανού (31 Νοεμβρίου περ. 1), για να τα ξεχωρίσει από τα Κόμανα στον Πόντο. Βρίσκονταν στη διοικητική διαίρεση την οποία ονόμασε Τρίτη Αρμενία και η οποία, όπως σημειώνει, περιείχε τη Μελιτηνή, κοντά στον Ευφράτη.
thumb|Αφιέρωμα στη θεά των Κομάνων Ενυώ, [[Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας.]]
Υπήρχε παράδοση ότι ο Ορέστης, με την αδελφή του, έφεραν από την Ταυρική Σκυθία τις ιερές τελετές αυτού του ναού, οι οποίες ήταν αυτές της Ταυροπόλου Αρτέμιδος. Εδώ ο Ορέστης κατέθεσε τα μαλλιά που έκοψε από το κεφάλι του ως αναμνηστική τελετή του τέλους των παθών του (η πένθιμος κόμη), και ως εκ τούτου, σύμφωνα με λαϊκή ετυμολογία των Ελλήνων, έτσι προήλθε το όνομα του τόπου, Κόμανα. Ενώ σε μεταγενέστερους χρόνους, για να ταιριάζει καλύτερα το όνομα στην ιστορία, όπως φέρεται, άλλαξε σε θηλυκό: η Κόμανα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Περιοχή Μεσογείου (Τουρκία)
Ακόντιο Βοιωτίας
Το Ακόντιο είναι μικρό χωριό του νομού Βοιωτίας του δήμου Λεβαδέων. Βρίσκεται ανάμεσα στη Χαιρώνεια και στον Ορχομενό, στους πρόποδες του ομώνυμου όρους. Έχει πληθυσμό σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 127 κατοίκους. Το χωριό ονομαζόταν Βισβάρδι ή Μπιζμπάρδι μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε Ακόντιο
Ιστορικά στοιχεία
Αναφορές για την ύπαρξη του χωριού υπάρχουν από των 15ο-16ο και απαριθμούσε 25 οικογένειες περίπου. Το Ακόντιο αποτέλεσε έδρα κοινότητας στο διάστημα 1912-1998. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον Δήμο Χαιρώνειας και από το 2011 στον Δήμο Λεβαδέων. Ο πληθυσμός του χωριού αυξανόταν ελαφρά μέχρι την δεκαετία του 1920, παρέμεινε σχεδόν σταθερός μέχρι την δεκαετία του 1960 και από τότε παρουσιάζει μικρή μείωση.
Δ. Χαιρωνείας Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Σύσταση του δήμου με έδρα τον οικισμό Κάπραινα. Ο οικισμός Μπισμπάρδι προσαρτάται στον δήμο Χαιρωνείας
Ο οικισμός Μπισμπάρδι αποσπάται από το δήμο και προσαρτάται στον δήμο Λεβαδέων
ΦΕΚ 13Α - 08/05/1858
Μεταφέρεται η έδρα του δήμου από τον οικισμό Κάπραινα στον οικισμό Άγιος Βλάσιος
Μεταφέρεται η έδρα του δήμου από τον οικισμό Άγιος Βλάσιος στον οικισμό Δαύλεια
Κ. Βισβαρδίου Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Σύσταση της κοινότητας με την απόσπαση του οικισμού Βισβάρδι από τον δήμο Χαιρώνειας και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας
Κ. Ακοντίου Ν. Αττικής και Βοιωτίας
Ο οικισμός Βισβάρδι της κοινότητας μετονομάζεται σε Ακόντιον. Η κοινότητα μετονομάζεται σε κοινότητα Ακοντίου
Αναγνώριση του οικισμού Μονή Αγίου Νικολάου και προσάρτησή του στην κοινότητα Ακοντίου
Αναγνώριση του οικισμού Καλομοίρη και προσάρτησή του στην κοινότητα Ακοντίου
Αναγνώριση του οικισμού Μαρμάρια και προσάρτησή του στην κοινότητα Ακοντίου
Αναγνώριση του οικισμού Μελίσσια και προσάρτησή του στην κοινότητα Ακοντίου
Ο οικισμός Καλομοίρη της κοινότητας καταργείται.
Ο οικισμός Μελίσσια της κοινότητας καταργείται.
Κ. Ακοντίου Ν. Βοιωτίας
Η κοινότητα αποσπάται από τον νομό Αττικής και Βοιωτίας και υπάγεται στον νομό Βοιωτίας
14/03/1971
Ο οικισμός Μονή Αγίου Νικολάου της κοινότητας καταργείται και προσαρτάται στον οικισμό Διόνυσος της κοινότητας Διονύσου
Δ. Χαιρωνείας
Ο οικισμός Ακόντιον αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στον δήμο Χαιρωνείας Η κοινότητα καταργείται.
Δ. Λεβαδέων
Ο οικισμός Ακόντιον αποσπάται από την κοινότητα και προσαρτάται στον δήμο Λεβαδέων
Ελ Ελικόιντε
Το Ελ Ελικόιντε (El Helicoide) είναι ένα κτίριο στο Καράκας, στη Βενεζουέλα, στο οποίο στεγάζεται η Μπολιβαριανή Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (Bolivarian National Intelligence Service -SEBIN) ενώ υπάρχουν και φυλακές, όπου κρατούνται και πολιτικοί κρατούμενοι. Οι φυλακές στο Ελ Ελικόιντε είναι διαβόητες λόγω των πολύ κακών συνθηκών διαβίωσης και των βασανιστηρίων που υφίσταται οι πολιτικοί κρατούμενοι.
Ακόντιο Βοιωτίας
Δημογραφικά στοιχεία
Πορεία του πληθυσμού
Ελ Ελικόιντε
Η συνολική του έκταση είναι 101,940 τ.μ., εκ των οποίων δομημένα είναι τα 77,748 τ.μ. Ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1956 από ιδιωτική εταιρία σε σχέδια των αρχιτεκτόνων Pedro Neuberger, Dirk Bornhorst και Jorge Romero Gutiérrez. Επρόκειτο να στεγάσει μεταξύ άλλων 300 μικρά μαγαζιά και ένα 5αστερο ξενοδοχείο. Επίσης προκειμένου να ανεβαίνουν τα αυτοκίνητα στα υψηλότερα επίπεδα του κτιρίου είχε κατασκευαστεί διάδρομος 4 χιλ. γύρω γύρω στο κτίριο.
Ακόντιο Βοιωτίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Ελ Ελικόιντε
Μέχρι το 1961 είχε ολοκληρωθεί η βασική κατασκευή όμως στη συνέχεια οι εργασίες σταμάτησαν λόγω οικονομικών προβλημάτων. Στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα ξεκίνησαν εκ νέου οι εργασίες προκειμένου να ολοκληρωθεί το έργο αλλά μέχρι το 1982 μόνο ο τρούλος με την κορυφή από αλουμίνιο είχε κατασκευαστεί. Από το 1984 κάποιες κρατικές υπηρεσίες άρχισαν να εγκαθίστανται στο κτίριο εκ των οποίων η πιο σημαντική ήταν η Διεύθυνση Ασφαλείας και Πρόληψης (Directorate of Intelligence and Prevention Services (DISIP). Το κτίριο έπαθε μεγάλες ζημιές από μια βόμβα κατά την απόπειρα πραξικοπήματος το 1992. Από το 2010 τμήμα του κτιρίου χρησιμοποιείται ως έδρα του National Experimental Security University (UNES), στο οποίο παρέχεται εκπαίδευση στους αστυνομικούς και τις δυνάμεις ασφαλείας της χώρας.
Με την αύξηση των αντιδράσεων ενάντια στο καθεστώς του Νίκολας Μαδούρο, διάφοροι χώροι στο Ελ Ελικόιντε μετατράπηκαν σε φυλακές όπου κρατείται και υφίσταται βασανιστήρια μεγάλος αριθμός πολιτικών κρατουμένων. Στις 16 Μαΐου 2018 στο Ελ Ελικόιντε πραγματοποιήθηκε εξέγερση των κρατουμένων την οποία οι αρχές κατέστειλαν χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και πυρά κατά των εξεγερμένων.
Σερντάμπ
Το σερντάμπ  (αραβικά: سرداب, sirdab, κυριολεκτικά "κρύο νερό", -κελάρι σαν αντιδάνειο στα αραβικά-, αρχαία αιγυπτιακά pr-tu.t "σπίτι του αγάλματος") είναι μια κατασκευή που συναντάμε στα ταφικά μνημεία (μασταμπάδες ή ταφικούς ναούς) του Αρχαίου βασιλείου. Συνήθως είναι χτισμένο χωρίς πρόσβαση, και περιέχει το άγαλμα του Κα του εκλιπόντος. Κάποιες φορές επικοινωνούσε με τον ταφικό θάλαμο μέσω ανοίγματος ή μέσω τρυπών, που επέτρεπαν στον νεκρό (στο Κα του), να δέχεται τις ταφικές προσφορές που άφηναν οι συγγενείς ή οι ιερείς. Συχνά το σερντάμπ ήταν κρυμμένο πίσω από μια στήλη με ψευδοθύρα.
Το σερντάπ του Φαραώ Ζοζέρ είναι έξω από την πυραμίδα του, σε ένα μικρό απομονωμένο δωμάτιο, που ανακαλύφθηκε το 1924 από τον Cecil Firth, και περιέχει ιερογλυφικά που αναφέρονται στον Ιμχοτέπ ως τον αρχιτέκτονα της Βαθμιδωτής πυραμίδας του Ζοζέρ στη Σακάρα. Περιέχει το άγαλμα του Κα του Ζοζέρ, ύψος 1,42 μέτρα, αντίγραφό του οποίου υπάρχει εκεί, ενώ το γνήσιο βρίσκεται στο Αιγυπτιακό Μουσείο.
Ένα άλλο καθιστό άγαλμα του ιερέα Kaitep της πέμπτης ή έκτης δυναστείας, και της γυναίκας του Hetepheres, ύψος 47,5, επίσης βρέθηκε σε σερντάμπ (σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο).
Δεν συναντάμε το σερντάμπ σε τάφους του Μέσου βασιλείου, αλλά το άγαλμα του νεκρού εξακολουθεί να υπάρχει στο ταφικό μνημείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία αιγυπτιακή τέχνη
Κοζμπαμπάλι
Το Κοζμπαμπάλι (επίσης, Καζμπαμπάλι, Καζμπαμπαλί, και Καζμπαμπαλή) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Νταβάτσι του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 351.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νταβάτσι Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Κεμπέλε Μουσκουρλού
Το Κεμπέλε Μουσκουρλού (επίσης, Καμπαλαμιουσκουρλί και Κεμπέλε-Μιουσκουρλιού) είναι ένα χωριό της επαρχίας Γκοιτσάι του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Μουσκουρλού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γκοϊτσάι
Λουίζα της Αυστρίας, πριγκίπισσα της Σαξονίας
Η Λουίζα (γερμ. Louise von Habsbug-Lothringen, prinzessin von Toskana, 2 Σεπτεμβρίου 1870 - 23 Μαρτίου 1947) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του μεγάλου δούκα της Τοσκάνης και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα διαδόχου της Σαξονίας και μετά κόμισσα του Μοντινιόζο.
Βιογραφία
Η Λουίζα Αντουανέττα Μαρία Θηρεσία Ιωσηφίνα Ιωάννα Λεοπολδίνα Καρολίνα Φερδινάνδη Αλίκη Ερνεστίνη γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1870. Ήταν η δεύτερη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Φερδινάνδου Δ΄ της Τοσκάνης και της Αλίκης των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Πάρμας.
Παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο Αύγουστο Γ΄ της Σαξονίας, αλλά έφυγε το 1902 στο εξωτερικό με τον δάσκαλο γαλλικών των παιδιών της, Αντρέ Ζιρόν. Διαζεύχθηκαν το 1903 και το επόμενο έτος ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ΄ έγινε βασιλιάς της Σαξονίας.
Η βιογράφος Ερίκα Μπέστενραϊνερ περιέγραψε τον Αντρέ Ζιρόν ως έναν λεπτό και μαυρομάλλη άντρα με μικρό σκούρο μουστάκι και καλά ρούχα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1891 τον Φρειδερίκο Αύγουστο Γ΄, τότε διάδοχο πρίγκιπα της Σαξονίας, και είχε τέκνα:
Διαζεύχθηκαν το 1903. Το 1907 έκανε δεύτερο γάμο με τον πιανίστα και συνθέτη Ενρίκο Τοζέλλι, Κόμη του Μοντινιόζο, και είχε τέκνο: Η Λουίζα και ο Ενρίκο διαζεύχθηκαν το 1912.
Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
thumb|right|250px|Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Λαϊκός Δρόμος την 1 Ιουνίου 2019. Το Μαρξιστικό - Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, είναι ένα Ελληνικό πολιτικό κόμμα. Το Μ-Λ ΚΚΕ ασπάζεται τον Μαρξισμό-Λενινισμό και υιοθετεί τις απόψεις των Καρλ Μαρξ και Βλαντιμίρ Λένιν. Θεωρεί πρωταρχικό καθήκον του την πάλη για την ενότητα των μαρξιστών - λενινιστών. Εκδίδει τη δεκαπενθήμερη εφημερίδα Λαϊκός Δρόμος, ενώ παλιότερα εξέδιδε το θεωρητικό περιοδικό Κομμουνιστής. Διαθέτει και εκδοτικό οίκο με ονομασία «Μορφωτικές Εκδόσεις».
Ιστορία
Το Μ-Λ ΚΚΕ δημιουργήθηκε από τη διάσπαση, τον Νοέμβριο του 1976, της Οργάνωσης Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ) μετά από διαφωνίες που προέκυψαν στο εσωτερικό της, κατά τη διάρκεια της εσωκομματικής διαδικασίας για τη δημιουργία κόμματος της εργατικής τάξης, πάνω σε ζητήματα στρατηγικής του ελληνικού και διεθνούς κομμουνιστικού μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος. Ένα από αυτά ήταν ο ρόλος της ΕΣΣΔ στην Ελλάδα και διεθνώς. Για το Μ-Λ ΚΚΕ, η ΕΣΣΔ ήταν, κατά τη δεκαετία του '70, εξίσου επικίνδυνη με τις ΗΠΑ, εξίσου ιμπεριαλιστική. Το ΜΛ-ΚΚΕ διαφώνησε με την επέμβαση της ΕΣΣΔ στην Ελλάδα κατά τον Εμφύλιο, θεωρώντας την επικίνδυνη. Τέλος, στο θέμα του ρόλου των ηγετών της Κίνας, μετά το θάνατο του Μάο, το Μ-Λ ΚΚΕ υποστήριξε το Χούα Κούο Φένγκ.
Το κόμμα πραγματοποίησε το 1ο του συνέδριο στις 10-11 Νοεμβρίου του 1976, υιοθετώντας τη θέση πως η επικείμενη επανάσταση στην Ελλάδα θα είναι "αστικοδημοκρατική". Ασπάστηκε τη "θεωρία των τριών κόσμων", και διαχώρισε τη θέση του από το Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας.
Στα τέλη του 1979, πριν το 2ο του Συνέδριο, υπέστη μια μεγάλη διάσπαση, με τον ηγέτη του, Ισαάκ Ιορδανίδη, να αποχωρεί, για τους ακριβώς ίδιους λόγους, βάσει των οποίων διασπάστηκε η ΟΜΛΕ (ουσιαστικά κατηγόρησε ως οπορτουνιστική την κύρια αιχμή του Μ-Λ ΚΚΕ προς την ΕΣΣΔ), δημιουργώντας το Μ-Λ ΚΚΕ (ανασυγκροτημένο). Την ίδια περίοδο, εγκαινιάζεται η συνεργασία με το ΕΚΚΕ, υπό την ονομασία ΕΚΚΕ-ΜΛ ΚΚΕ. Η συνεργασία με το ΕΚΚΕ οδηγεί, το καλοκαίρι του 1982, στη διάσπαση του τελευταίου, με την ομάδα υπό τον παλιό Γραμματέα του ΕΚΚΕ Χρήστο Μπίστη να αποχωρεί από το κοινό σχήμα. Ένα άλλο τμήμα του ΕΚΚΕ δηλώνει πως η διάσπαση με το Μ-ΛΚΚΕ είναι αντεπαναστατική πράξη και ενώνεται μαζί του σε ενιαίο κόμμα, υπό τον τίτλο ΕΚΚΕ-ΜΛΚΚΕ, στις 13 του Ιούλη του 1982. Τον Μάιο - Ιούνιο του 1985, η Οργάνωση Πειραιά του ΕΚΚΕ-ΜΛ ΚΚΕ αυτονομήθηκε, και δημιούργησε, τον Ιούλιο, την Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας ΟΑΚΚΕ, διατηρώντας τη θεώρηση της ΕΣΣΔ ως της πιο επικίνδυνης υπερδύναμης και χαρακτηρίζοντας το ΠΑΣΟΚ ως "σοβιετόφιλο" κόμμα.
Στην οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική μορφή που είναι σήμερα βρίσκεται από το 1988, οπότε και προσχώρησε ξανά ο Ισαάκ Ιορδανίδης, με την Κίνηση για την Ανασυγκρότηση του Μ-Λ Κινήματος [όπως είχε μετονομάσει το Μ-Λ ΚΚΕ (ανασυγκροτημένο)].
Το Μ-Λ ΚΚΕ έχει απήχηση σε συνδικάτα, όπως των Οικοδόμων, των Μεταλλουργών, των Εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η φοιτητική παράταξη που πρόσκειται σε αυτό ονομάζεται "Πορεία". Διατηρεί ακόμα ως μέλη του αριθμό επαναπατρισθέντων πολιτικών προσφύγων που διαγράφτηκαν μαζικά από το ΚΚΕ το 1956, μετά την 6η Ολομέλεια.
Κοζλού (Λατσίν)
Το Κοζλού (επίσης, Κόζλου) είναι ένα χωριό της επαρχίας Λατσίν του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λατσίν
Κοζντερέ
Το Κοζντερέ (επίσης, Κόζντερε) είναι ένα χωριό της επαρχίας Τοβούζ του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Μεσεντιλέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τοβούζ
ActionAid
Η ActionAid είναι διεθνής μη κερδοσκοπική,μη κυβερνητική οργάνωση με στόχο την καταπολέμηση της φτώχειας και της ανισότητας.
Ιστορία
Η ActionAid ξεκίνησε από τη Μεγάλη Βρετανία, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ως μια καθαρά φιλανθρωπική οργάνωση, με 88 υποστηρικτές που έγιναν ανάδοχοι σε 88 παιδιά στην Ινδία και την Κένυα. Αρχικά η δουλειά της επικεντρώθηκε στην παροχή υλικής βοήθειας, όπως νερό, τροφή και είδη πρώτης ανάγκης, καθώς και στην εξασφάλιση εκπαίδευσης για τα παιδιά. Στην πορεία έγινε φανερό, ότι το να παρέχει μόνο είδη πρώτης ανάγκης, ανακουφίζει το πρόβλημα μόνο προσωρινά, ενώ δεν αντιμετωπίζει τις πραγματικές αιτίες της φτώχειας που είναι η άνιση κατανομή δύναμης και πόρων.
Διεύρυνση
Γι’ αυτό, διεύρυνε το πεδίο δράσης της σε διεθνές επίπεδο ασκώντας ταυτόχρονα πίεση στη διεθνή κοινότητα για την καταπολέμηση των βαθύτερων αιτιών της φτώχειας. Από το 1991 η ActionAid είναι σύμβουλος του ΟΗΕ σε θέματα παγκόσμιας ανάπτυξης. Υλοποιεί αναπτυξιακά προγράμματα και δράσεις σε περισσότερες από 40 χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου και δουλεύει με εκατομμύρια φτωχούς και περιθωριοποιημένους ανθρώπους σε μια κοινή προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών ζωής τους.
Τα τοπικά γραφεία της ActionAid στη Μεγάλη Βρετανία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ιρλανδία, τις ΗΠΑ, τη Βραζιλία και σε στενή συνεργασία με την Ισπανία, αποτέλεσαν τα ιδρυτικά μέλη της ActionAid International. Η ActionAid International έχει έδρα το Γιοχάνεσμπουργκ στη Νότια Αφρική και διοικείται από Διεθνής Διοικητικό Συμβούλιο.
Η ΑctionAid συνεργάζεται με περισσότερες από 2.000 τοπικές οργανώσεις και ομάδες που εργάζονται για την καταπολέμηση του HIV/AIDS, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών, καθώς και το δικαίωμα στην εκπαίδευση, την τροφή, το νερό, την υγεία, την ισότιμη εργασία. Επίσης, από τα 2.500 στελέχη της οργάνωσης, το 89% προέρχεται από χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου.
Στην Ελλάδα
Λειτουργεί από το 1998, αρχικά μέσω του προγράμματος Αναδοχής Παιδιού. Σταδιακά, συμπεριέλαβε στις δράσεις της σε εκπαιδευτικά προγράμματα και εκστρατείες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για το παγκόσμιο πρόβλημα της φτώχειας και τις αιτίες που το προκαλούν.
Χώρες Δράσης
Η ActionAid διεθνώς δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 40 χώρες σε Αφρική, Ασία και Λατινική Αμερική: Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Δανία, Αυστραλία, Σουηδία, Μπανγκλαντές, Βραζιλία, Μπουρκίνα Φάσο, Μπουρούντι, Καμπότζη, Αφγανιστάν, Κίνα, Δημοκρατία του Κονγκό, Δομινικανή Δημοκρατία, Ισημερινός (Εκουαδόρ), Ελ Σαλβαδόρ, Αιθιοπία, Γκάμπια, Γκάνα, Γουατεμάλα, Γουινέα, Αϊτή, Ινδία, Λάος, Κένυα, Λιβερία, Μαλάουι, Μοζαμβίκη, Μιανμάρ, Νεπάλ, Νικαράγουα, Νιγηρία, Πακιστάν, Περού, Ρουάντα, Σενεγάλη, Σιέρα Λεόνε, Σομαλία, Τανζανία, Ουγκάντα, Βιετνάμ, Ζάμπια, Ζιμπάμπουε.
Διακρίσεις
Το 2008, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας τίμησε τον Τομπάιας Νιάμπολα, δάσκαλο από την Κένυα, ως εκπρόσωπο των φτωχών ανθρώπων μιας από τις κοινότητες όπου δρα η ActionAid. Η παραπάνω διάκριση έγινε με αφορμή την 60η επέτειο από την υπογραφή της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τα 10 χρόνια λειτουργίας της ActionAid στην Ελλάδα.
Η ActionAid δημιούργησε το 1993 το εκπαιδευτικό πρόγραμμα επιμόρφωσης ενηλίκων Reflect το οποίο εφαρμόζεται από περισσότερους από 350 οργανισμούς σε περίπου 65 χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Το πρόγραμμα ενθαρρύνει άνδρες και γυναίκες να μάθουν γραφή και ανάγνωση, να συνειδητοποιήσουν και να αναλύσουν τα τοπικά προβλήματα που τους αφορούν και να αναζητήσουν λύσεις. Το Σεπτέμβριο του 2003, η UNESCO τίμησε την ActionAid για το πρόγραμμα Reflect με το διεθνές βραβείο κατά του αναλφαβητισμού.
To 2006 η ActionAid κατέκτησε την υψηλότερη θέση ανάμεσα σε δέκα μεγάλες διεθνείς MKO και αναδείχθηκε η πρώτη σε διαφάνεια από το OneWorld Trust.
To 2012 η ActionAid κέρδισε το βραβείο Καινοτομίας στα Technology4Good Awards 2012.
Πηγές
ActionAid websites:
Βίντεο
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις
Κοζλουμπουλάκ
Το Κοζλουμπουλάκ είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Σάκι του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 755. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σάκι Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Ράμνε
Το Ράμνε είναι ένα χωριό στον Δήμο Οχρίδας, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 632 κατοίκους.
Οι εθνοτικές ομάδες του χωριού περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Οχρίδας Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας
Ράσινο
Το Ράσινο είναι ένα χωριό στον Δήμο Οχρίδας, στα Σκόπια, στη Βόρεια Μακεδονία.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το χωριό είχε πληθυσμό 8 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά Δήμου Οχρίδας Κατηγορία:Χωριά της Βόρειας Μακεδονίας