cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σχέσεις Ελλάδας-Νέας Ζηλανδίας
Οι σχέσεις Ελλάδας-Νέας Ζηλανδίας είναι οι διεθνείς διμερείς σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας και της Νέας Ζηλανδίας. Η Ελλάδα είναι διαπιστευμένη στη Νέα Ζηλανδία από την πρεσβεία της στην Καμπέρα της Αυστραλίας. Η Νέα Ζηλανδία έχει μη-μόνιμο πρέσβη στη Ρώμη της Ιταλίας.
Ιστορία
Τον Μάιο του 2007, η Νέα Ζηλανδία φιλοξένησε τον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή για μία σύντομη επίσκεψη - την πρώτη από Έλληνα Πρωθυπουργό στη Νέα Ζηλανδία.
Στο πλαίσιο μιας προσπάθειας ανακατανομής πόρων της στην Ευρώπη, η Νέα Ζηλανδία έκλεισε την πρεσβεία της στην Αθήνα το 1991 και από τότε εκπροσωπήθηκε στην Ελλάδα μέσω της πρεσβείας της στη Ρώμη, οποία είναι διαπιστευμένη αναλόγως. Εξακολουθεί όμως να διατηρεί επίτιμο γενικό προξενείο στην Αθήνα. Υπάρχουν επίσης επίτιμα ελληνικά προξενεία στο Ώκλαντ και το Ουέλλινγκτον. Η ελληνική πρεσβεία στο Ουέλινγκτον άνοιξε το 1999 και ανέστειλε τις δραστηριότητές της το 2015, μετά από ανασκόπηση ύστερα από την κρίση.
Σχέσεις
Το επικρατούμενο κλίμα στις πολιτικές σχέσεις Ελλάδας-Νέας Ζηλανδίας αποδείχθηκε το 2002, από την επίσκεψη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στο Ουέλινγκτον, η οποία επιβεβαίωσε την εξαιρετική κατάσταση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.
Η Νέα Ζηλανδία και η Ελλάδα βρίσκονται στα τελικά στάδια της υπογραφής ενός προγράμματος Working Holiday Scheme μεταξύ των δύο εθνών.
Συμφωνία κοινωνικής ασφάλισης
Η συμφωνία κοινωνικής ασφάλισης μεταξύ των κυβερνήσεων της Νέας Ζηλανδίας και της Ελλάδας, επιτρέπει στους πρώην κατοίκους οποιασδήποτε από τις δύο χώρες να έχουν πρόσβαση σε ορισμένες παροχές και συντάξεις, στο πλαίσιο του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης της άλλης χώρας.
Περιοδίες στη Νέας Ζηλανδίας από Έλληνες αντιπροσώπους και υπουργούς
Ελληνικές Επισκέψεις Υπουργών στη Νέα Ζηλανδία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νεα Ζηλανδια Ελλαδα
Φωτεινός (στρατηγός)
Η πρώτη αναφορά στο όνομά του γίνεται μετά την Αραβική κατάκτηση της Κρήτης στα μέσα της δεκαετίας του 820. Εκείνη την περίοδο, ήταν στρατιωτικός κυβερνήτης (στρατηγός) του Θέματος Ανατολικών, και του ανατέθηκε από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄ (βασίλευσε μεταξύ 820-829) η ανακατάληψη του νησιού. Αφού ενισχύθηκε με στρατεύματα ευρισκόμενα υπό τον πρωτοσπαθάριο Δαμιανό, αποβιβάστηκε στο νησί. Και οι δυο τους ηττήθηκαν από τους Άραβες, ωστόσο: ο Δαμιανός έπεσε μαχόμενος, ενώ ο Φωτεινός μετά βίας πέτυχε να διαφύγει ζωντανός.
Βαγγέλης Ρογκάκος
Ο Βαγγέλης Ρογκάκος ή Πετρακάκος (1917-1949) ήταν Έλληνας κομμουνιστής, στέλεχος του ΕΑΜ Πελοποννήσου και πολιτικός επίτροπος στο ΔΣΕ. Σκοτώθηκε στον Πάρνωνα το 1949, κατά την τελευταία φάση του Ελληνικού Εμφυλίου.
Καταγωγή και δράση στον Μεσοπόλεμο
Ο Βαγγέλης Ρογκάκος γεννήθηκε το 1917 στον μικρό οικισμό Κόκκινα Λουριά κοντά στη Μελιτίνη της Μάνης. Γιος φτωχού γεωργού, είχε γραμματικές γνώσεις δημοτικού, ενώ αργότερα εργάστηκε στον κλάδο της γεωργίας.
Έφηβος ακόμη οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ και αναδείχτηκε σε στέλεχός της. Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας του Μεταξά πέρασε στην παρανομία συνεχίζοντας την κομματική του δράση. Το 1938 πιάστηκε στην Αθήνα, ως μέλος της ΝΕ της ΟΚΝΕ. Βασανίστηκε για να ονοματίσει τους συνεργάτες του, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Έπειτα στάλθηκε στις φυλακές της Αίγινας και το 1940, μεταφέρθηκε στην Ακροναυπλία.
Στην Εθνική Αντίσταση
Η Κατοχή τον βρήκε έγκλειστο στην Ακροναυπλία. Στις 7 Απριλίου 1943 απελευθερώθηκε από τον ΕΛΑΣ από το "Σανατόριο Σωτηρία" στην Αθήνα μαζί με άλλους 55 φυματικούς συντρόφους του. Στη συνέχεια μετέβη στη Λακωνία, όπου έλαβε τη θέση του γραμματέα Αχτίδας του ΚΚΕ και συνέβαλε αποφασιστικά στη δημιουργία και την ανάπτυξη του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στην ευρύτερη περιοχή. Αργότερα ήταν β' γραμματέας της Περιφερειακής Επιτροπής του ΚΚΕ και στη συνέχεια α' γραμματέας.
Εμφύλιος
Έπειτα κατέφυγε στον Πάρνωνα όπου είχε μεγάλη συμβολή στη συγκρότηση τμημάτων του ΔΣΕ. Μάλιστα τον Ιανουάριο του 1946, με δική του εντολή αντάρτες εκτέλεσαν σε επαρχιακό δρόμο έπειτα από ενέδρα, τον αρχηγό της Χ Λακωνίας, δικηγόρο Γρηγόριο Κοντοβουνήσιο, ως απάντηση στις διώξεις που υφίσταντο τα πρώην μέλη του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ από το επίσημο κράτος και τις παρακρατικές ένοπλες ομάδες. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης σκοτώθηκαν επίσης ο εξάχρονος γιος του και οι δύο συνοδοί τους. Από τα τέλη του 1946, όταν έφυγε ο Νίκος Μπελογιάννης από την Πελοπόννησο, ο Ρογκάκος ανέλαβε τη θέση του γραμματέα του Γραφείου Περιοχής Πελοποννήσου, καθώς και την ηγεσία των ένοπλων τμημάτων. Στη συνέχεια, με την τοποθέτηση του Στέφανο Γκιουζέλη στην ηγεσία του ΔΣΕ Πελοποννήσου έγινε πολιτικός επίτροπος της III Μεραρχίας.
Φωτεινός (στρατηγός)
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινά πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Ανατολικών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Βαγγέλης Ρογκάκος
Εμφύλιος
Ο Ρογκάκος σκοτώθηκε μαζί με άλλα ηγετικά στελέχη του ΔΣΕ Πελοπόννησος|Πελοποννήσου, την 7η Αυγούστου του 1949 στο Πλατανάκι Κυνουρίας, στον Πάρνωνα, κατά την τελευταία φάση του Εμφυλίου Πολέμου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
MacBook
Το MacBook ήταν μια έκδοση των φορητών Macintosh από την Apple Inc. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση τον Μάη του 2006, και αντικατέστησε τα φορητά iBook και την σειρά των 12" PowerBook κατά την μετάβαση της Apple από τους επεξεργαστές RISC PowerPC στους Intel. Ως μέλος της ευρύτερης οικογένειας των MacBook (που περιλαμβάνει τα MacBook, MacBook Pro και MacBook air), το απλό MacBook στόχευσε στους χρήστες φορητών για μέση χρήση και τον τομέα της εκπαίδευσης. Είναι το Macintosh με τις καλύτερες πωλήσεις στην ιστορία και σύμφωνα με τον οργανισμό πωλήσεων και έρευνας NPD Group τον Οκτώβριο του 2008 ήταν το μέσου κόστους/απόδοσης φορητό με τις καλύτερες πωλήσεις στην Αμερικανική αγορά ανεξαρτήτως μάρκας, για 5 μήνες.
Υπάρχουν τρία διαφορετικά σχέδια MacBook, το αρχικό μοντέλο χρησιμοποιούσε ένα πολυανθρακικό (polycarbon) πλαίσιο που ακολουθούσε τον σχεδιασμό του iBook G4. Το δεύτερο σχέδιο, παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 2008 μαζί με τον 15" Macbook Pro, και χρησιμοποιούσε ένα, παρόμοιο με του MacBook pro, ενιαίο πλαίσιο αλουμινίου (unibody aluminium, όπως παρουσιάστηκε),το οποίο αργότερα ανανεώθηκε και ξανά παρουσιάστηκε ως το 13" MacBook Pro στην έκθεση Apple Worldwide Developers Conference 2009 τον Ιούνιο του 2009. Το τρίτο σχέδιο του MacBook παρουσιάστηκε τον Οκτώβριο του 2009 και ουσιαστικά είναι ένα μείγμα των δύο προηγούμενων σχεδίων, κρατώντας από τα πρώτα MacBook το πολυανθρακικό υλικό και από τα δεύτερα τον ενιαίο σχεδιασμό (unibody).
Το μοντέλο πολυανθρακικού ενιαίου πλαισίου
Στις 20 Οκτωβρίου 2009 η Apple έβγαλε στην αγορά ένα MacBook με ένα νέο ενιαίο πλαίσιο από πολυκαρμπονικά υλικά, μνήμη RAM DDR3 στα 1066MHz, γυάλινο touchpad πολλαπλής αφής (με τεχνολογία παρόμοια με αυτή που χρησιμοποίηση η Apple στα MacBook Pro και στις φορητές συσκευές της, που αναγνωρίζει περισσότερα από ένα πατήματα δακτύλων), οθόνη οπίσθιου LED φωτισμού και νέα ενσωματωμένη μπαταρία, που υπό συνθήκες, μπορεί να προσφέρει ως και 7 ώρες αυτονομία. Όπως και το προηγούμενο μοντέλο, ούτε αυτό έχει πλέον FireWire 800 θύρα και η είσοδος/έξοδος ήχου είναι συνδυασμένες σε μια θύρα.
Σχεδιασμός
Όπως και το MacBook Pro, έτσι και το MacBook ακολουθεί την ίδια τεχνοτροπία σχεδιασμού που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο MacBook Air, παρ'όλα αυτά είναι περισσότερο στρογγυλεμένο στις άκρες από ότι τα υπόλοιπα φορητά της οικογένειας των MacBook. Αυτό το μοντέλο έχει μια γυαλιστερή επιφάνεια ξεκούρασης των χεριών (ο χώρος πριν το πληκτρολόγιο δηλαδή) και χρησιμοποιεί γυάλινο touchpad πολλαπλής αφής, παρόμοιο με αυτά που υπάρχουν στα MacBook Pro. Ο πάτος του φορητού είναι από λαστιχένιο υλικό που βοηθάει στο να παραμένει σταθερό στην επιφάνεια που ακουμπάει. Όσο αφορά την νέα ενσωματωμένη μπαταρία, αυτή έχει αυτονομία 7 ωρών, αντί 5 του προηγούμενου μοντέλου.
Τεχνικά Χαρακτηριστικά
Σημειώσεις:
1 Οι σκληροί δίσκοι που αναγράφονται είναι οι προσφερόμενοι από την Apple με την αγορά του συστήματος. Από την στιγμή που οι δίσκοι μπορούν να αντικατασταθούν από τον χρήστη, υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία εναλλακτικών, όπως δίσκοι με ταχύτητα περιστροφής στα 7200rpm ή τύπου SSD.
Μοντέλο ενιαίου αλουμινένιου πλαισίου
Στις 14 Οκτωβρίου 2008 η Apple ανακοίνωσε ένα MacBook που φέρει ένα νέο τσιπ γραφικών της nVidia, κατά την διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου στο Cupertino της Καλιφόρνια με τίτλο "The Spotlight Turns To Notebooks".
Το τσιπ έφερε ένα δίαυλο επικοινωνίας συστήματος χρονισμένο στα 1066MHz, χρησιμοποιούσε μνήμες RAM DDR3 και ενσωματωμένο τσιπ γραφικών nVidia GeForce 9400M, που ήταν 5 φορές δυνατότερο και γρηγορότερο από το τσιπ γραφικών Intel των παλιότερων MacBook. Άλλες αλλαγές συμπεριλαμβάνουν μια οθόνη LED οπίσθιου φωτισμού, μια νέα θύρα για την σύνδεση της οθόνης, την Mini DisplayPort, που αντικατέστησε την mini-DVI θύρα, νέο touchpad αναγνώρισης πολλαπλής αφής, αφαίρεση από τα υλικά κατασκευής διάφορων τοξικών ουσιών, την αφαίρεση της FireWire800 θύρας. Το μοντέλο αυτό ξανά προωθήθηκε στην αγορά ως το 13" MacBook Pro στις 8 Ιουνίου 2009, επαναφέροντας την θύρα FireWire, της οποίας η αφαίρεση είχε προκαλέσει αρκετά παράπονα από τους αγοραστές.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Apple Κατηγορία:Φορητοί υπολογιστές
Virtual Boy
thumb|220px Το Virtual Boy (ιαπωνικά: バーチャルボーイ, Χέπμπορν: Bācharu Bōi) είναι επιτραπέζια κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών που αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε από την Nintendo. Ήταν η πρώτη κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών που υποτίθεται ότι είναι σε θέση να εμφανίζει «πραγματικά 3D γραφικά», σε μια μορφή εικονικής πραγματικότητας. Ενώ τα περισσότερα βιντεοπαιχνίδια χρησιμοποιούν μονόφθαλμα εφέ για να επιτύχουν την ψευδαίσθηση των τριών διαστάσεων σε μια οθόνη δύο διαστάσεων, το Virtual Boy δημιουργεί μια ψευδαίσθηση του βάθους μέσω της επίδρασης γνωστής ως παράλλαξη. Με έναν τρόπο παρόμοιο με τη χρήση μιας head-mounted οθόνης, ο χρήστης κοιτάζει σε ένα προσοφθάλμιο από νεοπρένιο στο μπροστινό μέρος του μηχανήματος, και βλέπει ένα προβολέα σε στιλ γυαλιών που επιτρέπει την προβολή της μονοχρωματικής (στην περίπτωση αυτή, κόκκινο) εικόνα.
Κυκλοφορία και αποδοχή
Κατηγορία:Virtual Boy Κατηγορία:Εικονική πραγματικότητα Κατηγορία:Κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών πέμπτης γενιάς
Εχμεντμπεϊλί (Σαμούχ)
Το Εχμεντμπεϊλί (γνωστή ως Αλί Μπαϊραμλί μέχρι το 1999) είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Σαμούχ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό και 1.521 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμούχ
Μισογυνισμός
Μισογυνισμός είναι το μίσος και η δυσαρέσκεια απέναντι στις γυναίκες. Ο μισογυνισμός μπορεί να εκδηλωθεί με πολυάριθμους τρόπους, μεταξύ των οποίων η σεξουαλική διάκριση (όχι σεξισμός), η εχθρότητα, οι αντιλήψεις περί ανδρικής υπεροχής, η υποτίμηση των γυναικών, η βία κατά των γυναικών και η σεξουαλική αντικειμενοποίηση των γυναικών. Ο μισογυνισμός συναντάται περιστασιακά σε αρχαία κείμενα σχετικά με τις διάφορες μυθολογίες. Επιπλέον, δυτικοί φιλόσοφοι με διάφορες επιρροές και στοχαστές έχουν περιγραφεί ως μισογυνιστές. Το 2012 το λεξικό Macquarie (το οποίο τεκμηριώνει Αυστραλιανά Αγγλικά και Αγγλικά Νέας Ζηλανδίας) έχει επεκτείνει τον ορισμό, ούτως ώστε να περιλαμβάνει όχι μόνο το μίσος για τις γυναίκες αλλά και "οχυρωμένες προκαταλήψεις εναντίον των γυναικών".
Παραπομπές
Κατηγορία:Φύλο Κατηγορία:Προκαταλήψεις Κατηγορία:Μίσος Κατηγορία:Διάκριση Κατηγορία:Σεξισμός
Φαμπιάν Μπαρτέζ
Ο Φαμπιάν Αλέν Μπαρτέζ (γαλλικά: Fabien Alain Barthez, [ γαλλική προφορά: ​fa.bjɛ̃ baʁ.tɛz], γεννήθηκε 28 Ιουνίου 1971) είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας και διακρίθηκε με τις φανέλες της Μαρσέιγ, της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και της Εθνικής Γαλλίας. Με τη Εθνική Γαλλίας, συμμετείχε σε δύο μεγάλες επιτυχίες της, καθώς πανηγύρισε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000. Συνολικά αγωνίστηκε σε 87 αγώνες της.
Σε συλλογικό επίπεδο αγωνίστηκε σχεδόν μόνο σε γαλλικούς συλλόγους, αν εξαιρεθεί μία τετραετία στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Αγγλίας, τη σεζόν 2000-01 και τη σεζόν 2002-03. Στη Γαλλία, μεταξύ άλλων αγωνίστηκε πολλά χρόνια στη Μονακό και στη Μαρσέιγ. Με την πρώτη κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Γαλλίας, ενώ με τη δεύτερη συμμετείχε σε μία από τις πιο επιτυχημένες σεζόν του συλλόγου, το 1992-93, που κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ.
Με είχε σημαντική συνεισφορά στην κατάκτηση του τροπαίου του 1998 διατηρώντας ανέπαφη την εστία του σε πέντε αγώνες, ενώ το ίδιο αξιοσημείωτη ήταν και η συμβολή του και στη διοργάνωση του 2006 όπου η Γαλλία έφτασε στον τελικό και ο ίδιος δε δέχθηκε γκολ σε τέσσερις αγώνες. Με 10 αγώνες Παγκοσμίων Κύπελλων χωρίς να δεχθεί γκολ, ισοφάρισε το ρεκόρ του Πίτερ Σίλτον που πέτυχε το ίδιο στις τρεις διοργανώσεις, 1982, 1986 και 1990.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουλούζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Γάλλοι οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA
Λανς Άρμστρονγκ
Ο Λανς Άρμστρονγκ (Lance Edward Armstrong, 18 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Αμερικανός ποδηλάτης, που κάνοντας χρήση αναβολικών και ψευδόμενος επ'αυτού, κατάφερε να ανακηρυχθεί επτά διαδοχικές φορές (1999-2005) νικητής του γύρου της Γαλλίας (Tour De France), του μεγαλύτερου αγώνα ποδηλασίας στον κόσμο και ενός από τους πιο εξαντλητικούς αγώνες σε όλο τον αθλητισμό. Αυτό αρχικά αναγνωρίστηκε ως ρεκόρ για την ποδηλασία. Υπάρχουν 4 άλλοι ποδηλάτες με πέντε νίκες στο γύρο της Γαλλίας (Miguel Indurain, Bernard Hinault, Eddy Merckx, Jacques Anquetil).
Παραδέχθηκε ότι έπαιρνε αναβολικά και, το 2012, του επιβλήθηκε ισόβιος αποκλεισμός από το άθλημα και η αφαίρεση και των 7 τίτλων του.
Βιογραφία
Ο Άρμστρονγκ γεννήθηκε στο Πλάνο του Τέξας το 1971 και τον μεγάλωσε η μητέρα του, Λίντα Μούνιχαμ. Η μητέρα του χώρισε από τον πατέρα του και παντρεύτηκε τον Τέρι Κιθ Άρμστρονγκ, που τον υιοθέτησε. . Άρχισε με το τρίαθλο (αγώνες όπου οι συμμετέχοντες αγωνίζονται στην κολύμβηση, στην ποδηλασία και το τρέξιμο) από την ηλικία 13 και κέρδιζε αγώνες. Στο γυμνάσιο ο Άρμστρονγκ άρχισε να εστιάζει στην ποδηλασία, που ήταν το καλύτερο αντικείμενο του, και το 1990 κλήθηκε να δοκιμαστεί για την εθνική ομάδα των ΗΠΑ. Με λίγη προετοιμασία τελείωσε 11ος στο παγκόσμιο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδηλασίας του 1990 στην Ιαπωνία.
Ένας από τους κορυφαίους ερασιτέχνες στον κόσμο, ο Άρμστρονγκ ήταν ένα από τα φαβορί στο στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη της Ισπανίας. Τερμάτισε όμως 14ος.
Το 1993 έγινε ένας από τους κορυφαίους ποδηλάτες στον κόσμο, αφού έγινε ο νεώτερος ποδηλάτης που κέρδισε το παγκόσμιο πρωταθλήματα ποδηλασίας και νίκησε σε άλλους μεγάλους αγώνες. Πήρε μέρος επίσης στο πρώτο γύρο της Γαλλία και κέρδισε ένα τμήμα, ή στάδιο, αν και δεν προσπάθησε να ολοκληρώσει την ολόκληρη πορεία με περισσότερα από 3.200 χλμ (περισσότερα από 2.000 μίλια).
Το 1995 Άρμστρονγκ κέρδισε το Classico San Sebastian καθώς επίσης και το γύρο Dupont, το μεγαλύτερο επαγγελματικό αγώνα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το επανέλαβε το 1996, αλλά τον Οκτώβριο εκείνου του έτους εντοπίστηκε με προχωρημένο ορχικό καρκίνο, ο οποίος είχε κάνει μεταστάσεις στους πνεύμονες και τον εγκέφαλό του. Είχε πιθανότητα 50% για επιβίωση και υποβλήθηκε σε άμεση χειρουργική επέμβαση και χημειοθεραπεία. Ο Άρμστρονγκ απαλλάχθηκε εντελώς από τον καρκίνο ένα χρόνο αργότερα. Επέστρεψε στην επαγγελματική ποδηλασία στα μέσα του 1998.
Ο Άρμστρονγκ ανήγγειλε την αποχώρησή του από το επαγγελματικό αθλητισμό μετά την έβδομη διαδοχική νίκη του στο γύρο της Γαλλίας το 2005, αλλά τον Σεπτέμβριο του 2008 είπε ότι θα έβγαινε από την σύνταξη για να πάρει μέρος στο Γύρο της Γαλλίας το 2009 και θα προσπαθούσε να κερδίσει τον όγδοο Γύρο της Γαλλίας για να βοηθήσει και τις αντικαρκινικές οργανώσεις που υποστηρίζει.
Ο Άρμστρονγκ έχει επίσης γράψει ένα πολύ επιτυχημένο βιβλίο, το: "It's Not About the Bike: My Journey Back to Life (2000)".
Προσωπική ζωή
Ο Άρμστρονγκ γνώρισε την Κρίστιν Ρίτσαρντ τον Ιούνιο του 1997. Παντρεύτηκαν την 1η Μαΐου 1998 και έχουν τρία παιδιά: τον Λουκ, γεννημένος τον Οκτώβριο του 1999 και τα δίδυμα Ίζαμπελ και Γκρέις, γεννημένες το Νοέμβριο του 2001. Το ζεύγος πήρε διαζύγιο το Σεπτέμβριο του 2003.
Ο Άρμστρονγκ γνώρισε την τραγουδίστρια Σέριλ Κρόου το φθινόπωρο του 2003 και αποκάλυψε τη σχέση τους τον Ιανουάριο του 2004. Το ζεύγος ανήγγειλε τον αρραβώνα τον Σεπτέμβριο του 2005 και το χωρισμό τους το Φεβρουάριο του 2006. Τον Οκτώβριο του 2007, Ο Άρμστρονγκ και η σχεδιαστής μόδας Τόρι Μπερτς τελείωσαν μια σχέση μετά από αρκετούς μήνες. Ο Άρμστρονγκ είχε σχέση με την Αμερικανίδα ηθοποιό Κέιτ Χάντσον από τον Μάιο μέχρι τον Ιούλιο του 2008. Τον Δεκέμβριο του 2008, ο Άρμστρονγκ ανήγγειλε ότι η φίλη του, Άννα Χάνσεν, ήταν έγκυος στο παιδί του.
Τον Ιούνιο του 2009 ο Άρμστρονγκ αποκτά το μικρότερο γιο του, τον Μάξγουελ Έντουαρντ.
Αφαίρεση τίτλων έπειτα από σκάνδαλο αναβολισμού
Το 2012 σηματοδότησε τη δύση της καριέρας του Άρμστρονγκ, μετά την αποκάλυψη ότι έπαιρνε αναβολικά. Κατά συνέπεια, η Διεθνής Ομοσπονδία Ποδηλασίας τον τιμώρησε με την αφαίρεση όλων των τίτλων του (συμπεριλαμβανομένων και των 7 νικών στο Γύρο της Γαλλίας) και με ισόβιο αποκλεισμό από το άθλημα. Τρεις μήνες αργότερα, το αποδέχτηκε και ο ίδιος δημόσια.
Λιμνούλα
μικρογραφία| Λιμνούλα σε χωριό της [[Ολλανδία|Ολλανδίας]] μικρογραφία| Μια τεχνητή λιμνούλα στην Κομητεία Μοντγκόμερι του [[Οχάιο.]] Λιμνούλα είναι μια περιοχή γεμάτη με νερό, φυσική ή τεχνητή, που είναι μικρότερη από μια λίμνη. Μια λιμνούλα ορίζεται ως έκταση μικρότερη από 5 εκτάρια, λιγότερο από 5 μέτρα βάθος και με λιγότερο από 30% υδρόβια βλάστηση, ώστε να διακρίνεται από τις λίμνες και τους υγροβιότοπους. Οι λιμνούλες μπορούν να δημιουργηθούν από μια ευρεία ποικιλία φυσικών διεργασιών (π.χ. σε πλημμυρικές πεδιάδες ως κανάλια αποκοπής ποταμών, από παγετώδεις διεργασίες, από σχηματισμό τυρφώνων, σε συστήματα παράκτιων αμμόλοφων, από κάστορες) ή μπορεί απλώς να είναι μεμονωμένες κοιλότητες (όπως μια μεγάλη τρύπα, εαρινή λίμνη ή απλά φυσικοί κυματισμοί σε μη στραγγιζόμενη γη) γεμάτη από απορροή, υπόγεια ύδατα ή βροχοπτώσεις, ή και τα τρία από αυτά. Μπορούν περαιτέρω να χωριστούν σε τέσσερις ζώνες: ζώνη βλάστησης, ανοιχτό νερό, λάσπη βυθού και επιφανειακό στρώμα. Το μέγεθος και το βάθος των λιμνούλων συχνά ποικίλλει σημαντικά ανάλογα με την εποχή του χρόνου. Πολλές λιμνούλες δημιουργούνται από τις πλημμύρες της άνοιξης από τα ποτάμια. Οι λιμνούλες μπορεί να είναι γλυκού νερού ή υφάλμυρου νερού. Οι «λιμνούλες » με αλμυρό νερό, με άμεση σύνδεση με τη θάλασσα που διατηρεί πλήρη αλατότητα, θα θεωρούνταν κανονικά ως μέρος του θαλάσσιου περιβάλλοντος, επειδή δεν θα υποστήριζαν οργανισμούς γλυκού ή υφάλμυρου νερού, επομένως δεν βρίσκονται πραγματικά στη σφαίρα της επιστήμης του γλυκού νερού.
Οι λιμνούλες είναι συνήθως εξ ορισμού αρκετά ρηχά υδάτινα σώματα με ποικίλη αφθονία υδρόβιων φυτών και ζώων. Το βάθος, οι εποχιακές διακυμάνσεις της στάθμης του νερού, οι ροές θρεπτικών ουσιών, η ποσότητα φωτός που φτάνει στις λιμνούλες, το σχήμα, η παρουσία μεγάλων θηλαστικών, η σύνθεση οποιωνδήποτε ομάδων ψαριών και η αλατότητα μπορούν όλα να επηρεάσουν τους τύπους των παρουσών κοινοτήτων φυτών και ζώων. Οι τροφικοί ιστοί βασίζονται τόσο σε ελεύθερα επιπλέοντα φύκια όσο και σε υδρόβια φυτά. Υπάρχει συνήθως μια ποικιλόμορφη σειρά υδρόβιας ζωής, με μερικά παραδείγματα όπως φύκια, σαλιγκάρια, ψάρια, σκαθάρια, ζωύφια του νερού, βατράχια, χελώνες, ενυδρίδες και μοσχοπόντικες. Τα κορυφαία αρπακτικά μπορεί να περιλαμβάνουν μεγάλα ψάρια, ερωδιούς ή αλιγάτορες. Δεδομένου ότι τα ψάρια είναι ένας σημαντικός θηρευτής στις προνύμφες των αμφιβίων, οι λιμνούλες που στεγνώνουν κάθε χρόνο σκοτώνουν τα μόνιμα ψάρια, παρέχοντας σημαντικό καταφύγιο για την αναπαραγωγή αμφιβίων. Οι λιμνούλες που στεγνώνουν τελείως κάθε χρόνο είναι συχνά γνωστές ως εαρινές λίμνες. Ορισμένες λιμνούλες δημιουργούνται από τη δραστηριότητα των ζώων, συμπεριλαμβανομένων των τρυπών αλιγάτορα και των λιμνών για κάστορες, και αυτές προσθέτουν σημαντική ποικιλομορφία στα τοπία.
Οι λιμνούλες είναι συχνά ανθρωπογενείς ή επεκτείνονται πέρα από τα αρχικά βάθη και τα όριά τους από ανθρωπογενείς αιτίες. Εκτός από το ρόλο τους ως υψηλής βιοποικιλότητας, οι λιμνούλες οικοσυστημάτων γλυκού νερού είχαν και εξακολουθούν να έχουν πολλές χρήσεις, όπως στην παροχή νερού για τη γεωργία, στην κτηνοτροφία και στις κοινότητες, βοηθώντας στην αποκατάσταση των οικοτόπων, χρησιμεύουν ως τόποι αναπαραγωγής για τοπικά και μεταναστευτικά είδη, διακοσμητικά στοιχεία αρχιτεκτονικής τοπίου, αντιπλημμυρικές λεκάνες, γενική αστικοποίηση, λεκάνες αναχαίτισης ρύπων και πηγές και καταβόθρες αερίων του θερμοκηπίου.
Ταξινόμηση
Η τεχνική διάκριση μεταξύ λιμνούλας και λίμνης δεν έχει τυποποιηθεί παγκοσμίως. Οι λιμνολόγοι και οι βιολόγοι του γλυκού νερού έχουν προτείνει επίσημους ορισμούς για τη λιμνούλα, εν μέρει για να περιλαμβάνουν «υδατικά σώματα όπου το φως διεισδύει στον πυθμένα του υδάτινου σώματος», «σώματα νερού αρκετά ρηχά για να αναπτυχθούν τα φυτά με ρίζες νερού» και «υδατικά σώματα που στερούνται κυματικής δράσης στην ακτογραμμή». Καθένας από αυτούς τους ορισμούς είναι δύσκολο να μετρηθεί ή να επαληθευτεί στην πράξη και έχει περιορισμένη πρακτική χρήση και συνήθως δεν χρησιμοποιούνται τώρα. Κατά συνέπεια, ορισμένοι οργανισμοί και ερευνητές έχουν καταλήξει σε τεχνικούς ορισμούς της λιμνούλας και της λίμνης που βασίζονται μόνο στο μέγεθος. μικρογραφία| Λιμνούλα με βλάστηση μέσα στους αμμόλοφους του [[Εθνικό Πάρκο Λενσόις Μαρανιένσες|Εθνικού Πάρκου Λενσόις Μαρανιένσες στη Βραζιλία]] μικρογραφία| Η λιμνούλα στο [[Σέντραλ Παρκ (Νέα Υόρκη)|Σέντραλ Παρκ στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, ΗΠΑ]] Στην πράξη, ένα σώμα νερού ονομάζεται λιμνούλα ή λίμνη σε ξεχωριστή βάση, καθώς οι συμβάσεις αλλάζουν από τόπο σε τόπο και με την πάροδο του χρόνου. Σε παλαιότερες εποχές, οι λιμνούλες ήταν τεχνητές και χρηστικές, όπως λιμνούλες για ψάρια, λιμνούλες μύλου και ούτω καθεξής. Οι λιμνούλες για συγκεκριμένο σκοπό ονομάζονται «λιμνούλα αποθέματος», που χρησιμοποιείται για το πότισμα των ζώων. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για την προσωρινή συσσώρευση νερού από επιφανειακή απορροή.
Σχηματισμός
μικρογραφία| Σχηματισμός λιμνούλας μέσω διαρροής υπόγειων υδάτων στη Νότια Τούφα, [[Καλιφόρνια]] Οποιαδήποτε κοίλωμα στο έδαφος που συλλέγει και συγκρατεί επαρκή ποσότητα νερού μπορεί να θεωρηθεί ως λιμνούλα, και τέτοια μπορεί να σχηματιστεί από μια ποικιλία γεωλογικών, οικολογικών και ανθρώπινων γεγονότων. μικρογραφία| Διακοσμητική λιμνούλα με [[Καταρράκτης|καταρράκτη στον Πέτρινο Κήπο των Καταρρακτών του Νιαγάρα]] Φυσικές λιμνούλες είναι αυτές που προκαλούνται από περιβαλλοντικά φαινόμενα. Αυτά μπορεί να διαφέρουν από παγετωνικά, ηφαιστειακά, ποτάμια ή ακόμα και τεκτονικά γεγονότα. Από την εποχή του Πλειστόκαινου, οι παγετώδεις διεργασίες έχουν δημιουργήσει τις περισσότερες από τις λιμνούλες του βόρειου ημισφαιρίου, όπου ένα παράδειγμα είναι η περιοχή Τρύπιων Λιβαδιών της Βόρειας Αμερικής. Όταν οι παγετώνες υποχωρούν, μπορεί να αφήσουν πίσω τους ανώμαλο έδαφος λόγω της ελαστικής ανάκαμψης των πετρωμάτων και των ιζημάτων που βρίσκονται τις πεδιάδες. Αυτές οι περιοχές μπορεί να αναπτύξουν βαθουλώματα που μπορεί να γεμίσουν με υπερβολική βροχόπτωση ή διαρροή υπόγειων υδάτων, σχηματίζοντας μια μικρή λιμνούλα. Οι λιμνούλες σχηματίζονται όταν ο πάγος σπάει από έναν μεγαλύτερο παγετώνα, τελικά θαφτεί από τον περιβάλλοντα παγετώνα και με την πάροδο του χρόνου λιώσει. Οι ορογένειες και άλλα τεκτονικά γεγονότα ανύψωσης έχουν δημιουργήσει μερικές από τις παλαιότερες λιμνούλες και λίμνες στον κόσμο. Αυτές οι εσοχές έχουν την τάση να γεμίζουν γρήγορα με υπόγεια ύδατα εάν εμφανίζονται κάτω από τον τοπικό υδροφόρο ορίζοντα. Άλλα τεκτονικά ρήγματα ή βαθουλώματα μπορεί να γεμίσουν με βροχόπτωση, τοπική απορροή βουνών ή να τροφοδοτηθούν από ορεινά ρέματα. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα μπορεί επίσης να οδηγήσει σε σχηματισμό λιμνούλων και λιμνών μέσω σωλήνων λάβας που έχουν καταρρεύσει ή ηφαιστειακών κώνων. Οι φυσικές πλημμυρικές πεδιάδες κατά μήκος των ποταμών, καθώς και τα τοπία που περιέχουν πολλές κοιλότητες, ενδέχεται να αντιμετωπίσουν πλημμύρες άνοιξης/βροχών και λιώσιμο του χιονιού. Οι προσωρινές ή εαρινές λιμνούλες δημιουργούνται με αυτόν τον τρόπο και είναι σημαντικές για την αναπαραγωγή ψαριών, εντόμων και αμφιβίων, ιδιαίτερα σε μεγάλα συστήματα ποταμών όπως ο Αμαζόνιος. Ορισμένες λίμνες δημιουργούνται αποκλειστικά από είδη ζώων, όπως κάστορες, βίσονες, αλιγάτορες και άλλους κροκόδειλους μέσω επιβάρυνσης και ανασκαφής φωλιών αντίστοιχα. Σε τοπία με οργανικά εδάφη, οι τοπικές πυρκαγιές μπορούν να δημιουργήσουν βαθουλώματα σε περιόδους ξηρασίας. Αυτά έχουν την τάση να γεμίζουν με μικρές ποσότητες βροχοπτώσεων μέχρι να επιστρέψουν τα κανονικά επίπεδα νερού, μετατρέποντας αυτές τις απομονωμένες λιμνούλες σε ανοιχτό υδάτινο σώμα.
Οι ανθρωπογενείς λιμνούλες είναι εκείνες που δημιουργούνται με ανθρώπινη παρέμβαση για χάρη του τοπικού περιβάλλοντος, των βιομηχανικών πλαισίων ή για ψυχαγωγική/διακοσμητική χρήση.
Χρήσεις
Πολλά οικοσυστήματα συνδέονται με νερό και έχει βρεθεί ότι οι λιμνούλες διαθέτουν μεγαλύτερη βιοποικιλότητα ειδών από τις μεγαλύτερες λίμνες γλυκού νερού ή συστήματα ποταμών. Ως εκ τούτου, οι λιμνούλες αποτελούν ενδιαιτήματα για πολλές ποικιλίες οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των φυτών, των αμφίβιων, των ψαριών, των ερπετών, των υδρόβιων πτηνών, των εντόμων και ακόμη και ορισμένων θηλαστικών. Οι λιμνούλες χρησιμοποιούνται για χώρους αναπαραγωγής αυτών των ειδών, αλλά και ως καταφύγιο και ακόμη και για περιοχές ποτίσματος/ταΐσματος για άλλα άγρια ζώα. Οι πρακτικές υδατοκαλλιέργειας βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε τεχνητές λιμνούλες προκειμένου να αναπτυχθούν και να φροντίσουν πολλά διαφορετικά είδη ψαριών είτε για ανθρώπινη κατανάλωση, έρευνα, διατήρηση ειδών ή ψυχαγωγικό άθλημα. μικρογραφία| Μια μικρή γεωργική λιμνούλα κατακράτησης στο [[Σφαζινίτσε της Πολωνίας]] Στις γεωργικές πρακτικές, μπορούν να δημιουργηθούν λιμνούλες επεξεργασίας λυμάτων για να μειωθεί η απορροή θρεπτικών ουσιών από τα τοπικά ρεύματα ή τις αποθήκες υπόγειων υδάτων. Οι ρύποι που εισέρχονται στις λίμνες μπορούν συχνά να μετριαστούν από τη φυσική καθίζηση και άλλες βιολογικές και χημικές δραστηριότητες μέσα στο νερό. Ως εκ τούτου, οι λιμνούλες σταθεροποίησης αποβλήτων γίνονται δημοφιλείς μέθοδοι χαμηλού κόστους για τη γενική επεξεργασία των λυμάτων. Μπορούν επίσης να παρέχουν δεξαμενές άρδευσης για τα ταλαιπωρημένα αγροκτήματα σε περιόδους ξηρασίας.
Καθώς η αστικοποίηση συνεχίζει να εξαπλώνεται, οι λιμνούλες συγκράτησης γίνονται πιο συνηθισμένες σε νέες οικιστικές κατασκευές. Αυτές οι λιμνούλες μειώνουν τον κίνδυνο πλημμύρας και ζημιών από διάβρωση από την υπερβολική απορροή των ομβρίων υδάτων στις τοπικές κοινότητες. αριστερά|μικρογραφία| Μια λιμνούλα-δεξαμενή στο [[Μπάκταπουρ του Νεπάλ]] Οι πειραματικές λιμνούλες χρησιμοποιούνται για τη δοκιμή υποθέσεων στους τομείς της περιβαλλοντικής επιστήμης, της χημείας, της υδάτινης βιολογίας και της λιμνολογίας.
Ορισμένες λιμνούλες είναι η πηγή ζωής πολλών μικρών χωριών σε άνυδρες χώρες, όπως εκείνα της Υποσαχάριας Αφρικής, όπου πραγματοποιούνται κολύμβηση, εγκαταστάσεις υγιεινής, ψάρεμα, κοινωνικοποίηση και τελετουργίες. Στην ινδική υποήπειρο, οι ινδουιστές μοναχοί ναών φροντίζουν να έχουν ιερές λιμνούλες που χρησιμοποιούνται για θρησκευτικές πρακτικές και για λουόμενους προσκυνητές. Στην Ευρώπη κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, ήταν χαρακτηριστικό για πολλά μοναστήρια και κάστρα (μικρές, εν μέρει αυτάρκεις κοινότητες) να έχουν λιμνούλες με ψάρια. Αυτές εξακολουθούν να είναι κοινές στην Ευρώπη και στην Ανατολική Ασία (κυρίως την Ιαπωνία), όπου μπορούν να φυλάσσονται ή να εκτρέφονται κυπρίνοι.
Στο Νεπάλ, οι τεχνητές λιμνούλες ήταν βασικά στοιχεία του αρχαίου συστήματος παροχής πόσιμου νερού. Αυτές οι λιμνούλες τροφοδοτούνταν με νερό της βροχής, νερό που έμπαινε μέσω καναλιών, δικές τους πηγές ή συνδυασμό αυτών των πηγών. Σχεδιάστηκαν για να συγκρατούν το νερό, ενώ ταυτόχρονα αφήνουν λίγο νερό να διαρρεύσει για να τροφοδοτήσει τους τοπικούς υδροφορείς.
Βιοποικιλότητα λιμνούλων
μικρογραφία| Η [[αζαλέα ανθίζει γύρω από μια στάσιμη λιμνούλα στο Richmond Park του Λονδίνου]] Ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό μιας λιμνούλας είναι η παρουσία στάσιμων υδάτων που παρέχει ενδιαίτημα για μια βιολογική κοινότητα. Εξαιτίας αυτού, πολλές λιμνούλες και λίμνες περιέχουν μεγάλο αριθμό ενδημικών ειδών που έχουν περάσει από προσαρμοστική ακτινοβολία για να εξειδικευτούν στον προτιμώμενο βιότοπό τους. Γνωστά παραδείγματα μπορεί να περιλαμβάνουν νούφαρα και άλλα υδρόβια φυτά, βατράχους, χελώνες και ψάρια. μικρογραφία| Ένα κοινός είδος ψαριών του γλυκού νερού είναι το [[ηλιόψαρο]] Συχνά, ολόκληρο το σύνολο της λιμνούλας περιβάλλεται από υγρότοπο και αυτοί οι υγρότοποι υποστηρίζουν τον υδρόβιο τροφικό ιστό, παρέχουν καταφύγιο για την άγρια ζωή και σταθεροποιούν την ακτή της λίμνης. Αυτό το σύνολο είναι επίσης γνωστό ως παράκτια ζώνη και περιέχει πολλά από τα φωτοσυνθετικά φύκια και τα φυτά αυτού του οικοσυστήματος που ονομάζονται μακρόφυτα. Άλλοι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί όπως το φυτοπλαγκτόν (αιωρούμενα φύκια) και τα περιφύτονα (οργανισμοί συμπεριλαμβανομένων των κυανοβακτηρίων, των υπολειμμάτων και άλλων μικροβίων) ευδοκιμούν εδώ και αποτελούν τους κύριους παραγωγούς τροφικών ιστών των λιμνούλων. Μερικά ζώα όπως οι χήνες και οι μοσχοπόντικες καταναλώνουν τα φυτά του υγροτόπου απευθείας ως πηγή τροφής. Σε πολλές άλλες περιπτώσεις, τα φυτά της λιμνούλας θα αποσυντεθούν στο νερό. Πολλά ασπόνδυλα και φυτοφάγα ζωοπλαγκτόν στη συνέχεια τρέφονται με τα φυτά που αποσυντείθονται και αυτοί οι οργανισμοί χαμηλότερου τροφικού επιπέδου παρέχουν τροφή για είδη υγροτόπων, όπως ψάρια, λιβελλούλες και ερωδιούς, τόσο στην παράκτια ζώνη όσο και στη λιμνητική ζώνη. Η λιμνική ζώνη ανοιχτού νερού μπορεί να επιτρέψει στα φύκια να αναπτυχθούν καθώς το φως του ήλιου εξακολουθεί να διεισδύει εδώ. Αυτά τα φύκια μπορεί να υποστηρίξουν έναν ακόμη τροφικό ιστό που περιλαμβάνει υδρόβια έντομα και άλλα είδη μικρών ψαριών. Μια λιμνούλα, επομένως, μπορεί να έχει συνδυασμούς τριών διαφορετικών τροφικών ιστών, ένας που βασίζεται σε μεγαλύτερα φυτά, ένας που βασίζεται σε φυτά σε αποσύνθεση και ένας με βάση τα φύκια και τους συγκεκριμένους καταναλωτές και αρπακτικά στο ανώτερο τροφικό επίπεδο. Ως εκ τούτου, οι λιμνούλες έχουν συχνά πολλά διαφορετικά είδη ζώων που χρησιμοποιούν το ευρύ φάσμα πηγών τροφής μέσω βιοτικής αλληλεπίδρασης. Ως εκ τούτου, παρέχουν μια σημαντική πηγή βιολογικής ποικιλότητας στα τοπία.
Το αντίθετο από τος στάσιμες λιμνούλες είναι οι εαρινές λιμνούλες. Αυτές οι λιμνούλες στεγνώνουν για ένα μέρος του έτους και ονομάζονται έτσι επειδή βρίσκονται συνήθως στο μέγιστο βάθος τους την άνοιξη. Οι φυσικές εαρινές λιμνούλες δεν έχουν συνήθως ψάρια, έναν σημαντικό καταναλωτή υψηλότερου τροπικού επιπέδου, καθώς αυτές οι λιμνούλες συχνά στεγνώνουν. Η απουσία ψαριών είναι ένα πολύ σημαντικό χαρακτηριστικό αυτών των λιμνούλων, καθώς εμποδίζει τη δημιουργία βιοτικών αλληλεπιδράσεων μακράς αλυσίδας. Οι λιμνούλες χωρίς αυτές τις ανταγωνιστικές πιέσεις θήρευσης παρέχουν τοποθεσίες αναπαραγωγής και ασφαλή καταφύγια για απειλούμενα ή μεταναστευτικά είδη. Ως εκ τούτου, η εισαγωγή ψαριών σε μια λιμνούλα μπορεί να έχει σοβαρές επιζήμιες συνέπειες. Σε ορισμένα μέρη του κόσμου, όπως η Καλιφόρνια, οι εαρινές λιμνούλες έχουν σπάνια και απειλούμενα είδη φυτών. Στην παράκτια πεδιάδα, παρέχουν βιότοπο για βατράχους που απειλούνται με εξαφάνιση, όπως ο σπερμόφιλος βάτραχος του Μισισίπι.
Στρωματοποίηση
Πολλές λιμνούλες υποβάλλονται σε μια τακτική ετήσια διαδικασία στο ίδιο θέμα με τις μεγαλύτερες λίμνες, εάν είναι αρκετά βαθιές ή/και προστατευμένες από τον άνεμο. Αβιοτικοί παράγοντες όπως η υπεριώδης ακτινοβολία, η γενική θερμοκρασία, η ταχύτητα του ανέμου, η πυκνότητα του νερού και ακόμη και το μέγεθος, παίζουν σημαντικό ρόλο όταν πρόκειται για τις εποχιακές επιπτώσεις στις λιμνούλες και τις λίμνες. Με την περίοδο της άνοιξης, τη θερινή στρωματοποίηση, τον κύκλο εργασιών του φθινοπώρου και μια αντίστροφη χειμερινή διαστρωμάτωση, οι λιμνούλες προσαρμόζουν τη στρωματοποίησή τους ή την κατακόρυφη ζώνη θερμοκρασίας τους λόγω αυτών των επιρροών. Αυτοί οι περιβαλλοντικοί παράγοντες επηρεάζουν την κυκλοφορία της λιμνούλας και τις διαβαθμίσεις της θερμοκρασίας μέσα στο ίδιο το νερό παράγοντας μακρινά στρώματα, το επιλίμνιο, το μεταλίμνιο και το υπολίμνιο.
Κάθε ζώνη έχει ποικίλα χαρακτηριστικά που συντηρούν ή βλάπτουν συγκεκριμένους οργανισμούς και βιοτικές αλληλεπιδράσεις κάτω από την επιφάνεια ανάλογα με την εποχή. Ο πάγος της χειμερινής επιφάνειας αρχίζει να λιώνει την άνοιξη. Αυτό επιτρέπει στη στήλη νερού να αρχίσει να αναμιγνύεται χάρη στην ηλιακή μεταφορά και την ταχύτητα του ανέμου. Καθώς η λιμνούλα αναμειγνύεται, επιτυγχάνεται μια συνολική σταθερή θερμοκρασία. Καθώς οι θερμοκρασίες αυξάνονται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, λαμβάνει χώρα θερμική διαστρωμάτωση. Η θερινή στρωματοποίηση επιτρέπει την ανάμειξη του επιλίμνιου από τους ανέμους, διατηρώντας μια σταθερή ζεστή θερμοκρασία σε όλη αυτή τη ζώνη. Εδώ ανθίζει η φωτοσύνθεση και η πρωτογενής παραγωγή. Ωστόσο, εκείνα τα είδη που χρειάζονται πιο δροσερό νερό με υψηλότερες συγκεντρώσεις διαλυμένου οξυγόνου θα ευνοήσουν το χαμηλότερο μεταλίμνιο ή υπολίμνιο. Η θερμοκρασία του αέρα πέφτει καθώς πλησιάζει το φθινόπωρο και εμφανίζεται ένα βαθύ στρώμα ανάμειξης. Ο κύκλος εργασιών του φθινοπώρου έχει ως αποτέλεσμα ισοθερμικές λιμνούλαες με υψηλά επίπεδα διαλυμένου οξυγόνου, καθώς το νερό φτάνει σε μια μέση ψυχρότερη θερμοκρασία. Τέλος, η χειμερινή στρωματοποίηση συμβαίνει αντίστροφα από τη θερινή στρωματοποίηση, καθώς ο επιφανειακός πάγος αρχίζει να σχηματίζεται ξανά. Αυτό το κάλυμμα πάγου παραμένει μέχρι να επιστρέψει η ηλιακή ακτινοβολία και η αλλαγή στην άνοιξη.
Λόγω αυτής της συνεχούς αλλαγής στην κατακόρυφη ζώνη, η εποχιακή διαστρωμάτωση προκαλεί την ανάλογη ανάπτυξη και συρρίκνωση των οικοτόπων. Ορισμένα είδη συνδέονται με αυτά τα ξεχωριστά στρώματα του νερού όπου μπορούν να ευδοκιμήσουν και να επιβιώσουν με την καλύτερη δυνατή απόδοση.
Διατήρηση και διαχείριση
Οι λιμνούλες παρέχουν όχι μόνο περιβαλλοντικές αξίες, αλλά πρακτικά οφέλη στην κοινωνία. Ένα όλο και πιο σημαντικό όφελος που παρέχουν οι λιμνούλες είναι η ικανότητά τους να λειτουργούν ως καταβόθρες αερίων του θερμοκηπίου. Οι περισσότερες φυσικές λιμνούλες και λίμνες είναι πηγές αερίων του θερμοκηπίου και βοηθούν στη ροή αυτών των διαλυμένων ενώσεων. Ωστόσο, οι τεχνητές λιμνούλες αγροκτημάτων γίνονται σημαντικές καταβόθρες για τον μετριασμό του αερίου και την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Αυτές οι λιμνούλες απορροής γεωργίας λαμβάνουν νερό υψηλού pH από τα γύρω εδάφη. Υψηλά όξινες λιμνούλες αποστράγγισης λειτουργούν ως κατάλυση για την περίσσεια CO2 (διοξείδιο του άνθρακα) που μετατρέπεται σε μορφές άνθρακα που μπορούν εύκολα να αποθηκευτούν σε ιζήματα. Όταν κατασκευάζονται αυτές οι νέες λιμνούλες αποστράγγισης, οι συγκεντρώσεις βακτηρίων που συνήθως διασπούν τη νεκρή οργανική ύλη, όπως τα φύκια, είναι χαμηλές. Ως αποτέλεσμα, η διάσπαση και η απελευθέρωση αερίων αζώτου από αυτά τα οργανικά υλικά όπως το N2O (υποξείδιο του αζώτου) δεν συμβαίνει και επομένως δεν προστίθενται στην ατμόσφαιρά μας. Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιείται επίσης με τακτική απονιτροποίηση σε ανοξικό στρώμα λιμνούλων. Ωστόσο, δεν έχουν όλες οι λιμνούλες την ικανότητα να γίνουν δεξαμενή άνθρακα για τα αέρια του θερμοκηπίου. Οι περισσότερες λιμνούλες αντιμετωπίζουν ευτροφισμό όταν αντιμετωπίζουν υπερβολική εισροή θρεπτικών ουσιών από λιπάσματα και απορροή. Αυτό υπερνιτροποιεί το νερό της λιμνούλας και οδηγεί σε μαζική άνθιση φυτοπλαγκτού και θανάτωση τοπικών ψαριών.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ενδιαιτήματα  Κατηγορία:Υδάτινα σώματα
Καμπιόνε ντ'Ιτάλια
Το Καμπιόνε ντ'Ιτάλια (ιταλικά: Campione d'Italia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας, ενώ αποτελεί αποσπασμένο έδαφος της Ιταλίας, ευρισκόμενο εντός των εδαφών του ελβετικού καντονιού Τιτσίνο. Το Καμπιόνε ντ'Ιτάλια απέχει λιγότερο από 1000 μέτρα από το κοντινότερο σημείο της κυρίως ειπείν Ιταλίας, με την οποία τα χωρίζει η Λίμνη Λουγκάνο καθώς και ορεινοί όγκοι. Η πόλη είναι μόνο κατ' όνομα ιταλική, καθώς οι περισσότερες κοινωνικές υπηρεσίες εντάσσονται σ' αυτές της γειτονικής Ελβετίας, ενώ αποτελεί εξαιρετικά δημοφιλή τουριστικό προορισμό.
Ιστορία
Η ιστορία του Καμπιόνε αρχίζει τον 1ο π.Χ. αιώνα με τους Ρωμαίους, οι οποίοι ιδρύουν στην ίδια θέση την πόλη-οχυρό Campilonum, ως μέτρο προστασίας έναντι της γαλατικής φυλής των Ελβέτιων (Helvetii).
Το 777 μ.Χ. ο Τότο του Καμπιόνε, τοπικός Λομβαρδός άρχοντας, αφήνει την πόλη ως κληρονομιά στην αρχιεπισκοπή του Μιλάνου, απ' όπου μεταβιβάζεται αργότερα στο αβαείο του Αγίου Αμβροσίου. Το 1521 η γύρω περιοχή του Τιτσίνο μεταβιβάζεται με εντολή του πάπα Ιούλιου Β΄ από την επισκοπή του Κόμο στην Ελβετία, ευχαριστώντας τη γείτονα χώρα για την συμμαχία της στον Πόλεμο της Λέγκας του Καμπραί. Εντούτοις, το αβαείο του Αγίου Αμβροσίου διατήρησε τον έλεγχο ενός μικρού κομματιού εδάφους, το οποίο και αποτελεί το σημερινό Καμπιόνε, καθώς και κάποια μικρότερα κομμάτια στη δυτική όχθη της λίμνης Λουγκάνο.
Η διοικητική του ταυτότητα άλλαξε όταν το 1798 το καντόνι του Τιτσίνο επέλεξε να ενταχθεί στην Ελβετική Συνομοσπονδία· οι δε Καμπιονέζοι επέλεξαν να παραμείνουν μέρος της Λομβαρδίας. Το 1800 έγινε η πρόταση εκ μέρους του Τιτσίνο για την ανταλλαγή του Καμπιόνε με το Ιντέμινι, ωστόσο, κατόπιν δημοψηφίσματος το 1814, η πρόταση δεν υλοποιήθηκε. Το 1848, εν μέσω των πολέμων για την ιταλική ενοποίηση, το Καμπιόνε ζήτησε την παραρτηματοποίησή του από τις ελβετικές αρχές, κάτι που δεν έγινε δεκτό καθόσον η Ελβετία επιθυμούσε να παραμείνει ουδέτερη.
Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας το 1861, τα εδάφη δυτικά της λίμνης Λουγκάνο καθώς και το ήμισυ της λίμνης αποδόθηκαν στην Ελβετία, έτσι ώστε το ελβετικό εμπόριο και οι μεταφορές να μην χρειάζεται να περνούν μέσα από ιταλικό έδαφος. Το προσωνύμιο ντ' Ιτάλια προστέθηκε περί το 1930 από τον τότε Ιταλό πρωθυπουργό Μπενίτο Μουσολίνι, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί τρόπον τινά η «ιταλικότητα» του αποσπασμένου εδάφους.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Αμερικανικό Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS, το οποίο αντικατέστησε η CIA) διατηρούσε μια μονάδα στο Καμπιόνε, χρησιμοποιώντας τη για επιχειρήσεις επί ιταλικού εδάφους. Αξιοσημείωτο είναι ότι την εποχή εκείνη οι φιλο-ναζιστικές αρχές της Ιταλίας δεν ασκούσαν έλεγχο στο Καμπιόνε, ενώ οι ελβετικές αρχές έκαναν τα «στραβά μάτια» όσο οι Αμερικανοί δεν δημιουργούσαν μεγάλες φασαρίες. Το διττό της όλης κατάστασης καταδεικνύεται και στα γραμματόσημα της εποχής, τα οποία αναγράφουν μεν "Campione d'Italia", ωστόσο τιμολογούνται σε ελβετικό φράγκο.
Οικονομικά και διοικητικά στοιχεία
Βάσει των διμερών συμφωνιών που διέπουν το Καμπιόνε, οι κάτοικοί του έχουν πρόσβαση σε πολλές υπηρεσίες και κοινωνικές υποδομές της κυρίως ειπείν Ελβετίας (π.χ. ιατροφαρμακευτική περίθαλψη), οι οποίες κανονικά προσφέρονται μόνο στους Ελβετούς πολίτες.
Όπως και η ιταλική πόλη Λιβίνιο, το Καμπιόνε εξαιρείται από τον Ευρωπαϊκό ΦΠΑ. Το δε εισόδημα οφείλεται εν πολλοίς στη λειτουργία του Καζίνο του Καμπιόνε, καθώς η νομοθεσία περί τζόγου είναι πιο χαλαρή απ' ό,τι στην Ιταλία και την Ελβετία.
Όσον αφορά την τοπική ασφάλεια του δήμου, αυτή παρέχεται από την ιταλική στρατιωτική αστυνομία, τους λεγόμενους Καραμπινιέρους, σε συνεργασία με την τοπική δημοτική αστυνομία. Ως προς τις πυροσβεστικές υπηρεσίες και τα ασθενοφόρα, το Καμπιόνε εξυπηρετείται από τις αντίστοιχες ελβετικές δυνάμεις, καθώς το Λουγκάνο είναι η κοντινότερη μεγάλη πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο Κατηγορία:Εξκλάβια Κατηγορία:Ενκλάβια Κατηγορία:Ειδικά εδάφη των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Francovich κατά Ιταλίας
Η υπόθεση Andrea Francovich και Danila Bonifaci και λοιποί κατά Ιταλικής Δημοκρατίας (1991) C-6/90 ήταν μια απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που καθόρισε ότι τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μπορούσαν να υποχρεωθούν να καταβάλουν αποζημίωση σε άτομα που υπέστησαν ζημία λόγω της μη μεταφοράς οδηγίας της ΕΕ στο εθνικό δίκαιο από το κράτος μέλος. Αυτή η αρχή είναι μερικές φορές γνωστή ως αρχή της ευθύνης του κράτους ή «αρχή Francovich» στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πραγματικά περιστατικά
Στην κυρία Danila Bonifaci και 33 από τους συναδέλφους της οφειλόταν ποσό άνω των 253 εκατομμυρίων λιρών συνολικά αφού η εταιρεία τους, Gaia Confezioni Srl, είχε χρεοκοπήσει. Η οδηγία 80/987/EOK έπρεπε να τεθεί σ' εφαρμογή μέχρι τις 23 Οκτωβρίου 1983, αλλά πέντε χρόνια αργότερα η Bonifaci και οι λοιποί 33 δεν είχαν πληρωθεί τίποτα, καθώς οι εκκαθαριστές της εταιρείας τους είχαν ενημερώσει ότι έστω και μία μερική πληρωμή φαινόταν απίθανη.
Ο Francovich καθώς και η Bonifaci και οι λοιποί συνάδελφοί της άσκησαν αγωγή κατά του ιταλικού κράτους, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να καταβάλει αποζημίωση για να αποζημιώσει τις ζημίες τους, λόγω μη εφαρμογής της οδηγίας. Οι δύο αγωγές περιείχαν ταυτόσημα προδικαστικά ερωτήματα προς το ΔΕΚ.
Απόφαση του Δικαστηρίου
Το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων έκρινε ότι η Ιταλική Κυβέρνηση είχε αθετήσει τις υποχρεώσεις της έναντι των Francovich, Bonifaci κλπ. και ήταν υπεύθυνη να αποζημιώσει τη ζημία των εργαζομένων που προέκυψε από την παράβαση.
Το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι οι αποζημιώσεις για τέτοιες παραβιάσεις πρέπει να είναι διαθέσιμες ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων και ότι για να θεμελιωθεί η ευθύνη του κράτους λόγω μη εφαρμογής μιας οδηγίας, οι ενάγοντες πρέπει να αποδείξουν ότι:
(31) Πρέπει να υπομνησθεί, καταρχάς, ότι η Συνθήκη ΕΟΚ δημιούργησε ιδιαίτερη έννομη τάξη, η οποία ενσωματώθηκε στα νομικά συστήματα των κρατών μελών και δεσμεύει τα δικαστήρια τους. Υποκείμενα της εννόμου αυτής τάξεως δεν είναι μόνο τα κράτη μέλη, αλλά και οι υπήκοοί τους· όπως δημιουργεί υποχρεώσεις στους ιδιώτες, το κοινοτικό δίκαιο γεννά επίσης δικαιώματα υπέρ των ιδιωτών τα δικαιώματα αυτά γεννώνται όχι μόνο όταν τούτο προβλέπεται ρητώς στη Συνθήκη, αλλά και λόγω σαφών υποχρεώσεων που η Συνθήκη επιβάλλει τόσο στους ιδιώτες όσο και στα κράτη μέλη και στα κοινοτικά όργανα (βλ. τις αποφάσεις της 5ης Φεβρουαρίου 1963, υποθ. 26/62,Van Gend en Loos, Race. 1963, σ.3, και της 15ης Ιουλίου 1964, υποθ. 6/64, Costa, Race. 1964, σ. 1141)..
Πρέπει να υπομνησθεί επίσης ότι, όπως προκύπτει από παγία νομολογία, στα εθνικά δικαστήρια, τα οποία πρέπει να εφαρμόζουν στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους τις διατάξεις του κοινοτικού δικαίου, απόκειται η εξασφάλιση της πλήρους αποτελεσματικότητας των διατάξεων αυτών και της προστασίας των δικαιωμάτων που αυτές χορηγούν στους ιδιώτες (βλ., ιδίως, τις αποφάσεις της 9ης Μαρτίου 1978, υποθ.106/77, Simmenthai, Race. 1978, σ. 629, σκέψη 16, και της 19ης Ιουνίου 1990, υποθ.C-213/89, Factortame, Συλλογή 1990, σ. 1-2433, σκέψη 19).
Πρέπει να παρατηρηθεί ότι η πλήρης αποτελεσματικότητα των κοινοτικών κανόνων θα διακυβευόταν και η προστασία των δικαιωμάτων που αυτοί αναγνωρίζουν θα εξασθένιζε, αν οι ιδιώτες δεν είχαν τη δυνατότητα να αποζημιωθούν, όταν τα δικαιώματα τους βλάπτονται από παράβαση του κοινοτικού δικαίου που καταλογίζεται σε κράτος μέλος.
Η δυνατότητα αποκαταστάσεως της ζημίας από το κράτος μέλος είναι ιδιαίτερα απαραίτητη όταν, όπως εν προκειμένω, η πλήρης αποτελεσματικότητα των κοινοτικών διατάξεων εξαρτάται από ενέργεια του κράτους και, κατά συνέπεια, οι ιδιώτες δεν μπορούν, ελλείψει της ενέργειας αυτής, να επικαλεστούν ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων τα δικαιώματα που τους αναγνωρίζει το κοινοτικό δίκαιο.
(35) Από αυτό προκύπτει ότι η αρχή της ευθύνης του κράτους για ζημίες που προκαλούνται στους ιδιώτες από παραβάσεις του κοινοτικού δικαίου οι οποίες του καταλογίζονται είναι σύμφυτη προς το σύστημα της Συνθήκης
Επιβολή
Το Δικαστήριο όρισε ότι οι εθνικές διαδικασίες θα πρέπει να καθορίζουν τον τρόπο εκτέλεσης της ευθύνης κάθε Κράτους Μέλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομολογία του Δικαστηρίου της ΕΕ
Μαυροβούνι
Το Μαυροβούνι είναι βουνό στην Ελλάδα, το οποίο εκτείνεται από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά, ανάμεσα στην Όσσα και στο Πήλιο. Αποτελεί την φυσική συνέχεια του Πηλίου και έχει υψόμετρο 1.054 μέτρα. Μερικά από τα χωριά του βουνού είναι η Σκήτη, το Κεραμίδι, η Έλαφος κ.α. Ανήκει στις περιφερειακές ενότητες Λάρισας και Μαγνησίας και στους δήμους Αγιάς και Ρήγα Φεραίου με το μεγαλύτερο τμήμα του να ανήκει στην περιφερειακή ενότητα Λάρισας.
Το Μαυροβούνι αποτελεί σημαντικό βιότοπο για πολλά είδη αρπακτικών, όπως ο γυπαετός, ο ασπροπάρης και ο φιδαετός. Προστατεύεται από το ευρωπαϊκό δίκτυο Natura 2000. Στα χαμηλά υψόμετρα καλύπτεται από φρύγανα και θαμνώνες αείφυλλων πλατύφυλων (κυρίως Quercus ilex) ενώ σε μεγαλύτερα εμφανίζονται δάση δρυός, οξιάς και καστανιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Θεσσαλίας
Φελίξ των Βουρβόνων-Πάρμας
Ο Φελίξ της Πάρμας (Felix von Bourbon-Parma, 28 Σεπτεμβρίου 1893 - 8 Απριλίου 1970) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας, ήταν πρίγκιπας της Πάρμας και σύζυγος της Καρλόττας μεγάλης δούκισσας του Λουξεμβούργου (1919-1964).
Πεζογέφυρα Σολφερίνο
Η Σολφερίνο (γαλλ. προφ. Σολφερινό) είναι πεζογέφυρα στον ποταμό Σηκουάνα στο 7ο διαμέρισμα του Παρισιού και συνδέει το μουσείο Ορσέ με τους κήπους του παλατιού του Κεραμικού. Από τον Οκτώβριο του 2006 η πεζογέφυρα μετονομάστηκε σε πεζογέφυρα "Λεοπόλντ Σεντάρ Σανγκόρ".
Φελίξ των Βουρβόνων-Πάρμας
Βιογραφία
Ο Φελίξ ήταν έκτος γιος (3ος από τον 2ο γάμο) τού Ροβέρτου τελευταίου δούκα της Πάρμας και της 2ης συζύγου του Μαρίας-Αντωνίας των Μπραγκάνσα, κόρης του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας (1828-1834). Η ετεροθαλής αδελφή του Μαρία-Λουΐζα παντρεύτηκε τον Φερδινάνδο Α΄ της Βουλγαρίας και η αμφιθαλής αδελφή του Ζίτα τον Κάρολο αυτοκράτορα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας & Βοημίας.
Πεζογέφυρα Σολφερίνο
Ιστορία
Η πρώτη γέφυρα στο ίδιο σημείο του ποταμού εγκαινιάζεται το 1861 από τον  Ναπολέοντα Γ΄. Επρόκειτο  για μια γέφυρα με τρία ανοίγματα από χυτοσίδηρο  η οποία  διευκόλυνε  την κίνηση των οχημάτων της εποχής. Ονομάστηκε Σολφερίνο προς τιμή της νίκης των στρατευμάτων το 1859 στην  ομώνυμη μάχη. Εξαιτίας της φθοράς του χρόνου και των συχνών συγκρούσεων των φορτηγίδων κατεδαφίζεται το 1961 και αντικαθίσταται με μια απλή προσωρινή πεζογέφυρα. Αυτή με την σειρά της κατεδαφίζεται το 1992.