cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σφαγές στην Κωνσταντινούπολη (1821)
Εξέλιξη των γεγονότων
Η είδηση για την επανάσταση στη Βλαχία έφτασε στην Κωνσταντινούπολη τη 1η Μαρτίου στον Ρώσο πρέσβη Στρογγανώφ, ο οποίος ενημέρωσε τον σουλτάνο και αρνήθηκε ότι η Ρωσία έχει οποιαδήποτε σχέση με τα γεγονότα. Η Υψηλή Πύλη δεν πείστηκε ότι η Ρωσία είναι αμέτοχη και θεώρησε ότι απειλείται το Ισλάμ. Προχώρησε σε αντίποινα κατά των Χριστιανών, αρχίζοντας από την Κωνσταντινούπολη και τους επιφανέστερους Έλληνες τις πρώτες μέρες του Μαρτίου. Κηρύχθηκε ιερός πόλεμος και ουλεμάδες (μαθητές ισλαμικών σχολών) περιέτρεχαν τις μουσουλμανικές συνοικίες εξεγείροντας τους μουσουλμάνους. Τουρκικός όχλος άρχισε βιαιοπραγίες κατά των Ελλήνων με καταστροφές καταστημάτων, ληστείες και φόνους. Οι Έλληνες κλείστηκαν στα σπίτια τους ενώ όσοι μπορούσαν αναχωρούσαν για την Οδησσό. Την 8η Μαρτίου αναγνώστηκε σε όλα τα τζαμιά φιρμάνι που καλούσε τους πιστούς να οπλιστούν και να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τον εχθρό. Στον Οικουμενικό Πατριάρχη δόθηκε εντολή να αφορίσει την επανάσταση και ταυτόχρονα κορυφαίοι ιερείς κλήθηκαν στο παλάτι όπου κρατήθηκαν ως όμηροι. Ο σουλτάνος κάλεσε επίσης τον σεϊχουλισλάμ (τον ανώτατο ιερωμένο των μουσουλμάνων) και του ζήτησε να κηρύξει φετφά (απόφαση) για την κήρυξη ιερού πολέμου και γενική σφαγή των χριστιανών. Ο σεϊχουλισλάμ ζήτησε κάποιο χρόνο για να το σκεφτεί. Στο διάστημα αυτό ενημέρωσε τον Πατριάρχη για τον επερχόμενο κίνδυνο τον οποίο θα μπορούσε να αποτρέψει αν λάμβανε διαβεβαιώσεις ότι η εξέγερση δεν ήταν γενική. Προ αυτής της κατάστασης ο Πατριάρχης εξέδοσε επιτίμια (αφορισμούς) κατά του Υψηλάντη, του Σούτσου και των επαναστατών της Βλαχίας. Η γενική σφαγή απετράπη αλλά οι εκτός ελέγχου γενίτσαροι και ο όχλος συνέχισε τις σφαγές εις βάρος των χριστιανών.
Ο Σουλτάνος ζήτησε για εγγύηση επτά αρχιερείς. Οι τουρκικές αρχές τότε συνέλαβαν και φυλάκισαν στην Κωνσταντινούπολη στις φυλακές του Μποσταντζή τους Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης Ιωσήφ, Αδριανουπόλεως Δωρόθεο, Νικομηδείας Αθανάσιο, Αγχιάλου Ευγένιο, Εφέσου Διονύσιο, Δέρκων Γρηγόριο και Τυρνόβου Ιωαννίκιο.
Στις 10 Απριλίου απαγχονίστηκε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ μπροστά στην πόρτα του Πατριαρχείου και ο νεκρός του υπέστη τις ασχημότερες πράξεις. Το σκήνωμά του διαπομπεύτηκε στους δρόμους της Πόλης και μετά από τρεις ημέρες ρίφθηκε στη θάλασσα. Οι πρόκριτοι και πολλοί άλλοι ιεράρχες θανατώθηκαν αλληλοδιαδόχως: την ίδια ημέρα έλαβε χώρα ο απαγχονισμός των αρχιερέων Αθανασίου Νικομηδείας, Ευγενίου Αγχιάλου και Διονυσίου Εφέσου. Ο τραπεζίτης Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος απαγχονίστηκε. Όλοι οι Φαναριώτες, όσοι δεν πρόλαβαν να γλυτώσουν, ή φονεύθηκαν ή εξορίστηκαν στη Μικρά Ασία, για να φονευτούν οι περισσότεροι και εκεί. Ενώ οι ποινές συνεχίζονταν από τις επίσημες αρχές, ο όχλος ερεθιζόμενος από την κυβέρνηση και αυτός έκανε τις χειρότερες επιδρομές και επί διάστημα πολλών εβδομάδων στίφη καθοδηγούμενα από γενιτσάρους και ουλεμάδες διέτρεχαν την πόλη και τα περίχωρα του Βοσπόρου καταληστεύοντας και σφάζοντας τους Έλληνες. Στις 3 Ιουνίου 1821, έλαβαν χώρα στην Κωνσταντινούπολη οι απαγχονισμοί των υπόλοιπων φυλακισμένων μητροπολιτών σε διαφορετικό σημεία της Κωνσταντινούπολης: του μητροπολίτη Αδριανουπόλεως Δωροθέου στο Μέγα Ρεύμα, του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωσήφ στο Νεοχώρι, του μητροπολίτη Τυρνόβου Ιωαννικίου στο Αρναούτκιοϊ, και τέλος του μητροπολίτη Δέρκων Γρηγορίου στα Θεραπειά.
Στην Αδριανούπολη απαγχονίστηκε ο πρώην Πατριάρχης Κύριλλος και πολλοί προεστοί. Στη Θεσσαλονίκη ο τοποτηρητής του μητροπολίτη επίσκοπος Κίτρους Μελέτιος και οι επισημότεροι κάτοικοι απαγχονίστηκαν, ενώ ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης απαγχονίστηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου είχε μεταβεί για τη συμμετοχή του στην Σύνοδο του Πατριαρχείου. Σφαγές Χριστιανών έλαβαν χώρα και στη Λάρισα, τη Σμύρνη, τις Κυδωνίες, την Κω, τη Ρόδο, την Κρήτη και την Κύπρο.
Τον Μάιο θανατώθηκαν με πνιγμό στη θάλασσα 500 Πελοποννήσιοι. Τις πρώτες μέρες του Ιουνίου, μετά από την πυρπόληση του τουρκικού δικρότου στην Ερεσσό, οι Τούρκοι στράφηκαν κατά των νησιωτών Ελλήνων που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη. Πολλοί συνελήφθησαν, επιβιβάστηκαν με τη βία σε πλοία και πνίγηκαν στη θάλασσα. Άλλοι αποκεφαλίστηκαν στους δρόμους.
Άλμα εις μήκος στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το άλμα εις μήκος είναι ένα κλασικό αγώνισμα στίβου των Ολυμπιάδων. Πρόκειται για ένα από τα 12 αγωνίσματα του στίβου που βρίσκονται συνεχώς στο πρόγραμμα των αγώνων από την Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 της Αθήνας. Από το 1900 ως το 1912 διεξήχθη και αγώνισμα μήκους άνευ φοράς.
Σφαγές στην Κωνσταντινούπολη (1821)
Απήχηση
thumb|right|250px|Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, πίνακας του [[Πέτερ φον Ες|φον Ες]] Μετά τις βιαιοπραγίες η Ρωσία διαμαρτυρήθηκε έγγραπτα, λέγοντας ότι αν η Τουρκία δεν σταματήσει, τότε η Ρωσία χωρίς να πάρει εκ νέου θέση θα θεωρεί ότι η Τουρκία διεξάγει πόλεμο εναντίον της Χριστιανοσύνης. Η σύληση του σκηνώματος του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ αποτυπώθηκε από πολλούς καλλιτέχνες, μεταξύ των άλλων σε έργα του φον Ες, Ροϊλού και Λύτρα.
Πέντρο Μοράλες
Ο Πέντρο Μοράλες (γεννημένος στις 22 Οκτωβρίου 1942) είναι ένας Πορτορικανός πρώην επαγγελματίας παλαιστής.
Σφαγές στην Κωνσταντινούπολη (1821)
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Θηριωδίες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Πέντρο Μοράλες
Καριέρα
Ο Μοράλες ξεκίνησε την καριέρα του στην εφηβική του ηλικία και έμεινε ενεργός στην επαγγελματική πάλη, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Αγωνίστηκε για δύο κυρίως εταιρείες, το WWE σε δύο θητείες, πρώτα με την ονομασία του τελευταίου ως World Wide Wrestling Federation, την περίοδο 1970-1973 και με την ονομασία ως World Wrestling Federation από το 1980 ως το 1987. Από το 1974 ως το 1980 αγωνίστηκε για το National Wrestling Alliance.
Άλμα εις μήκος στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το αντίστοιχο γυναικείο αγώνισμα μπήκε στο ολυμπιακό πρόγραμμα το 1948, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.
Πέντρο Μοράλες
Επιτεύγματα
Στην μεγάλη του καριέρα κατέκτησε πολλούς τίτλους. Το Πρωτάθλημα WWE μια φορά, το Διηπειρωτικό Πρωτάθλημα WWE δύο φορές, το Πρωτάθλημα Ηνωμένων Πολιτειών WWE μια φορά, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων WWE μια φορά με τον Μπομπ Μπάκλουντ και άλλα πολλά.
Άλμα εις μήκος στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Άνδρες
thumb|Ο Καρλ Λιούις κατέκτησε τέσσερα χρυσά μετάλλια στο αγώνισμα, τα περισσότερα (μαζί με τον [[Αλ Έρτερ) σε οποιοδήποτε αγώνισμα του στίβου]]
Πέντρο Μοράλες
Διακρίσεις
Αφού έχει κατακτήσει όλους τους μεγάλους τίτλους του WWE, έγινε ο πρώτος παλαιστής όλων των εποχών που καταφέρνει κάτι τέτοιο. Επίσης, με την εισαγωγή του το 1995, στο τιμητικό Hall of Fame (WWE), έγινε ο πρώτος Λατινοαμερικάνος και Ισπανός παλαιστής που κατακτά τους δύο κορυφαίους τίτλους και εισάγεται και στο Hall of Fame.
Άλμα εις μήκος στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Γυναίκες
thumb| Η Χάικε Ντρέξλερ είναι η μόνη αθλήτρια με δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια
Παραπομπές
Κατηγορία:Στίβος στις Ολυμπιάδες Κατηγορία:Άλμα εις μήκος
Πέντρο Μοράλες
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ 2016-17
Η Α΄ κατηγορία ΠΟΑΣΠ 2016-17 αποτέλεσε το 45ο πρωτάθλημα στη Α΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ. Το πρωτάθλημα κέρδισε η για τρίτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ 2016-17 συμμετείχαν 12 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας ΠΟΑΣΠ 2017-18.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Πηγή:
Σημείωση:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή:
Χλωριούχο νάτριο
Το χλωριούχο νάτριο, γνωστό και ως αλάτι ή αλίτης, είναι μια ιοντική ένωση με τον χημικό τύπο NaCl, που αναπαριστά μια αναλογία 1:1 των ιόντων νατρίου και χλωρίου. Το χλωριούχο νάτριο είναι το άλας με τη σημαντικότερη συμμετοχή στην αλατότητα του θαλασσινού νερού και του εξωκυττάριου υγρού πολλών πολυκύτταρων οργανισμών. Με τη μορφή του εδώδιμου ή επιτραπέζιου άλατος χρησιμοποιείται συνήθως ως καρύκευμα και συντηρητικό τροφίμων. Μεγάλες ποσότητες χλωριούχου νατρίου χρησιμοποιούνται σε πολλές βιομηχανικές διεργασίες και είναι μια βασική πηγή των ενώσεων του νατρίου και χλωρίου που χρησιμοποιούνται ως πρώτες ύλες για παραπέρα χημικές συνθέσεις. Ένας δεύτερος μεγάλος καταναλωτής του χλωριούχου νατρίου είναι στην αποπαγοποίηση των δρόμων σε θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν.
Στερεό χλωριούχο νάτριο
Στο στερεό χλωριούχο νάτριο, κάθε ιόν περιβάλλεται από έξι ιόντα του αντίθετου φορτίου. Τα περιβάλλοντα ιόντα τοποθετούνται στις κορυφές ενός κανονικού οκταέδρου. Όσον αφορά τη μέγιστη πυκνότητα, τα μεγαλύτερα ιόντα χλωρίου είναι διαταγμένα κυβικά, ενώ τα μικρότερα ιόντα νατρίου γεμίζουν όλα τα κενά του κύβου (οκταεδρικά κενά) μεταξύ τους. Αυτή η ίδια βασική διάταξη βρίσκεται σε πολλές άλλες ενώσεις και είναι συνήθως γνωστή ως κρυσταλλική δομή του αλίτη ή του ορυκτού αλατιού. Μπορεί να αναπαρασταθεί ως εδροκεντρωμένο κυβικό πλέγμα (fcc) με μια βάση δύο ατόμων ή ως δύο αλληλοδιεισδύοντα εδροκεντρωμένα μεταλλικά πλέγματα. Το πρώτο άτομο τοποθετείται σε κάθε σημείο του πλέγματος και το δεύτερο άτομο τοποθετείται στο μέσο μεταξύ των σημείων του πλέγματος κατά μήκος της άκρης της κυψελίδας fcc.
Το στερεό χλωριούχο νάτριο έχει σημείο τήξης 801 °C. Η θερμική αγωγιμότητα του χλωριούχου νατρίου είναι συνάρτηση της θερμοκρασίας και έχει μέγιστο 2,03 W/(cm K) στους 8 K και μειώνεται στους 0,069 στους 314 K. Επίσης μειώνεται με την πρόσμιξη.
Υδατικά διαλύματα
Η έλξη μεταξύ των ιόντων Na+ και Cl− στο στερεό είναι τόσο ισχυρή που μόνο ισχυροί πολικοί διαλύτες όπως το νερό διαλύουν το χλωριούχο νάτριο καλά.
Όταν διαλύεται στο νερό, ο σκελετός του χλωριούχου νατρίου διασπάται ως ιόντα Na+ και Cl− που περιβάλλονται από τα πολικά μόρια του νερού. Αυτά τα διαλύματα αποτελούνται από σύμπλοκα μετάλλου-νερού με τύπο [Na(H2O)8]+και η απόσταση Na–Ο είναι 250 pm. Τα ιόντα χλωρίου είναι ισχυρά επιδιαλυτωμένα, με το καθένα τους να περιβάλλεται κατά μέσο όρο από 6 μόρια νερού. Τα διαλύματα του χλωριούχου νατρίου έχουν πολύ διαφορετικές ιδιότητες από το καθαρό νερό. Το σημείο πήξης είναι −21.12 C για 23,31 % w/w του αλατιού και το σημείο βρασμού του κορεσμένου διαλύματος του αλατιού είναι σχεδόν 108.7 C. Από τα κρύα διαλύματα, το άλας κρυσταλλώνεται ως διένυδρο NaCl·2H2O.
Μη αναμενόμενες σταθερές στοιχειακές παραλλαγές
Το κοινό αλάτι έχει μια καθιερωμένη μοριακή αναλογία 1:1 μεταξύ του νατρίου και του χλωρίου. Το 2013, ανακαλύφθηκαν διαφορετικές στοιχειομετρίες ενώσεων του νατρίου και του χλωρίου· έχουν προβλεφθεί πέντε νέες ενώσεις (π.χ., Na3Cl, Na2Cl, Na3Cl2, NaCl3 και NaCl7). Η ύπαρξη κάποιων από αυτές έχει ελεγχθεί και επιβεβαιωθεί πειραματικά: κυβικό και ορθορομβικό NaCl3 και δισδιάστατο μεταλλικό τετραγωνικό Na3Cl. Αυτό αποδεικνύει ότι είναι δυνατές ενώσεις που παραβιάζουν τη χημική διαίσθηση, σε απλά συστήματα κάτω από συνθήκες εκτός περιβάλλοντος.
Παρουσία
Μικρά σωματίδια από θαλασσινό αλάτι είναι οι κυρίαρχοι πυρήνες συμπύκνωσης σύννεφων μακριά από τη θάλασσα, που επιτρέπουν τον σχηματισμό νεφών σε έναν αλλιώς μη μολυσμένο αέρα.
Χρήσεις
Πέρα από τις συνηθισμένες οικιακές χρήσεις του αλατιού, οι επικρατούσες εφαρμογές περιλαμβάνουν τις χημικές και τις αποπαγοποιητικές με παραγωγή περίπου 250 μεγατόνους/έτος (δεδομένα 2008).
Παραγωγή χημικών
Το αλάτι χρησιμοποιείται, άμεσα ή έμμεσα, στην παραγωγή πολλών χημικών, που καταναλώνουν το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής.
Χλωροαλκαλική βιομηχανία
Είναι το αρχικό σημείο για τη χλωροαλκαλική διεργασία, που παρέχει χλώριο και υδροξείδιο του νατρίου σύμφωνα με τη χημική εξίσωση
Αυτή η ηλεκτρόλυση επιτελείται είτε σε υδραργυρικό κελί, ένα διαφραγματικό κελί, είτε σε ένα κυτταρικό κελί. Καθένα από αυτά χρησιμοποιεί μια διαφορετική μέθοδο για να διαχωρίσει το χλώριο από το υδροξείδιο του νατρίου. Άλλες τεχνολογίες είναι σε εξέλιξη λόγω της υψηλής κατανάλωσης ενέργειας της ηλεκτρόλυσης, ενώ μικρές βελτιώσεις στην αποτελεσματικότητα μπορεί να έχουν μεγάλες οικονομικές επιπτώσεις. Κάποιες εφαρμογές του χλωρίου περιλαμβάνουν το πολυβινυλοχλωρίδιο, απολυμαντικά και διαλύτες. Το υδροξείδιο του νατρίου ενεργοποιεί βιομηχανίες που παράγουν χαρτί, σαπούνι και αλουμίνιο.
Βιομηχανία τέφρας σόδας
Μέσω της μεθόδου Σολβέ, το χλωριούχο νάτριο χρησιμοποιείται στην παραγωγή ανθρακικού νατρίου και χλωριούχου ασβεστίου. Το ανθρακικό νάτριο χρησιμοποιείται στην παραγωγή γυαλιού, όξινου ανθρακικού νατρίου, χρωστικών, καθώς και σε μυριάδες άλλα χημικά. Στη μέθοδο Μανχάιμ και στη μέθοδο Χάργκριβς, χρησιμοποιείται για την παραγωγή του θειικού νατρίου και υδροχλωρικού οξέος.
Πρότυπο
Το χλωριούχο νάτριο έχει ένα διεθνές πρότυπο που δημιουργήθηκε από την ASTM International. Το πρότυπο ονομάζεται ASTM E534-13 και αποτελούν τις πρότυπες μεθόδους ελέγχου της χημικής ανάλυσης του χλωριούχου νατρίου. Αυτές οι μέθοδοι παρέχουν διεργασίες για την ανάλυση του χλωριούχου νατρίου για τον προσδιορισμό της καταλληλότητάς του για την σκοπούμενη χρήση και εφαρμογή.
Διάφορες βιομηχανικές χρήσεις
Το χλωριούχο νάτριο χρησιμοποιείται πολύ, έτσι μπορούν να καταναλωθούν τεράστιες ποσότητες σε πολλές μικρές χρήσεις. Στην εκμετάλλευση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, το αλάτι είναι ένα σημαντικό συστατικό των διατρητικών υγρών στη διάτρηση φρεατίων. Χρησιμοποιείται για την συσσωμάτωση και αύξηση της πυκνότητας του διατρητικού υγρού ώστε να ξεπεράσει τις υψηλές πιέσεις του αερίου. Όποτε ένα τρυπάνι χτυπά ένα στρώμα άλατος, προστίθεται αλάτι στο διατρητικό υγρό για να κορέσει το διάλυμα και να ελαχιστοποιήσει τη διάλυση μέσα στο στρώμα του άλατος. Το αλάτι χρησιμοποιείται επίσης για την αύξηση της σκλήρυνσης του σκυροδέματος σε τσιμενταρισμένα πλαίσια.
Στην υφαντουργία και στις βαφές, το αλάτι χρησιμοποιείται ως ξέπλυμα άλμης για να διαχωρίσει τις οργανικές προσμίξεις, για να προάγει την “εξαλάτωση” των ιζημάτων των χρωστικών και για να αναμείξει με πυκνές βαφές ώστε να τις σταθεροποιήσει. Ένας από τους κύριους ρόλους του είναι η παροχή του θετικού φορτίου ιόντος για να προάγει την απορρόφηση των αρνητικά φορτισμένων ιόντων των βαφών.
Χρησιμοποιείται επίσης στην επεξεργασία αλουμινίου, βηρυλλίου, χαλκού, χάλυβα και βαναδίου. Στην χαρτοβιομηχανία, το αλάτι χρησιμοποιείται για να αποχρωματίσει τον ξυλοπολτό. Χρησιμοποιείται επίσης στην παρασκευή χλωρικού νατρίου, που προστίθεται μαζί με θειικό οξύ και νερό για την παρασκευή διοξειδίου του χλωρίου, ενός εξαιρετικού χημικού αποχρωστικού με βάση το οξυγόνο. Η επεξεργασία του διοξειδίου του χλωρίου, που ξεκίνησε από τη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, γίνεται περισσότερο δημοφιλής λόγω των περιβαλλοντικών πιέσεων για μείωση ή εξαφάνιση των χλωριωμένων ενώσεων αποχρωματισμού. Στην επεξεργασία βυρσοδεψίας και δέρματος, το αλάτι προστίθεται σε ζωικό τομάρι για να παρεμποδίσει τη μικροβιακή δραστηριότητα στην κάτω μεριά των πετσιών και για να έλξει την υγρασία πίσω στα πετσιά.
Στη βιομηχανία των ελαστικών, το αλάτι χρησιμοποιείται στην παρασκευή συνθετικού ελαστικού, νεοπρενίου και τύπων λευκών ελαστικών. Η άλμη αλατιού και το θειικό οξύ χρησιμοποιούνται για τη συσσωμάτωση ενός γαλακτωποιημένου λάτεξ που παρασκευάζεται από χλωριωμένο 1,3-βουταδιένιο.
Το αλάτι προστίθεται επίσης για να διασφαλίσει το έδαφος και να δώσει σταθερότητα στα θεμέλια στα οποία κατασκευάζονται οι αυτοκινητόδρομοι. Το αλάτι βοηθά στην ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων της μετατόπισης που προκαλείται κάτω από την επιφάνεια λόγω των μεταβολών στην υγρασία και το κυκλοφορικό φορτίο.
Το χλωριούχο νάτριο χρησιμοποιείται, μερικές φορές, ως ένα φθηνό και ασφαλές ξηραντικό λόγω των υγροσκοπικών ιδιοτήτων του, καθιστώντας το αλάτισμα μια αποτελεσματική μέθοδο συντήρησης των τροφίμων ιστορικά· το αλάτι αφαιρεί το νερό από τα βακτήρια μέσω της ωσμωτικής πίεσης, εμποδίζοντας την αναπαραγωγή τους, μια βασική πηγή αλλοίωσης της τροφής. Αν και υπάρχουν πιο αποτελεσματικά ξηραντικά, λίγα είναι ασφαλή στους ανθρώπους σε περίπτωση πρόσληψής τους.
Αποσκλήρυνση του νερού
Το σκληρό νερό περιέχει ιόντα ασβεστίου και μαγνησίου που επιδρούν με την ενέργεια του σαπουνιού και συνεισφέρουν στη συσσώρευση πουριού ή φιλμ των αλκαλικών ορυκτών αποθέσεων σε οικιακό και βιομηχανικό εξοπλισμό και σωλήνες. Οι εμπορικές και οικιακές μονάδες αποσκλήρυνσης του νερού χρησιμοποιούν ιονανταλλακτικές ρητίνες για να αφαιρεθούν τα ιόντα που προκαλούν τη σκληρότητα. Αυτές οι ρητίνες δημιουργούνται και αναδημιουργούνται χρησιμοποιώντας χλωριούχο νάτριο.
Αλάτι δρόμων
Από πλευράς όρων της φυσικοχημείας, το ελάχιστο σημείο πήξης ενός διαλύματος νερού-άλατος είναι −21,12 C για διάλυμα 23,31 w/w% άλατος. Η πήξη κοντά σε αυτήν τη συγκέντρωση είναι όμως τόσο αργή που το ευτηκτικό σημείο των −22,4 C μπορεί να φτάσει με συγκέντρωση περίπου 25 w/w% αλατιού.
Περιβαλλοντικές επιπτώσεις
Το αλάτι των δρόμων καταλήγει στην υδάτινη μάζα του γλυκού νερού και μπορεί να βλάψει τα υδρόβια φυτά και ζώα διαταράσσοντας την ικανότητα ωσμορύθμισής τους. Η πανταχού παρουσία του αλατιού θέτει ένα πρόβλημα σε κάθε εφαρμογή παράκτιας επικάλυψης, επειδή τα παγιδευμένα άλατα προκαλούν μεγάλα προβλήματα στην πρόσφυση. Οι ναυτικές αρχές και οι ναυπηγοί παρακολουθούν τις συγκεντρώσεις άλατος στις επιφάνειες κατά τη διάρκεια της κατασκευής. Οι μέγιστες συγκεντρώσεις άλατος εξαρτώνται από την αρχή και την εφαρμογή. Ο κανονισμός του Διεθνούς Οργανισμού Ναυσιπλοΐας (IMO) χρησιμοποιείται κυρίως και καθορίζει τα επίπεδα του αλατιού σε ένα μέγιστο 50 mg/m2 διαλυτών αλάτων μετρημένων ως χλωριούχου νατρίου. Αυτές οι μετρήσεις γίνονται μέσω μιας δοκιμής Μπρεσλ (Bresle test).
Στην αποπαγοποίηση αυτοκινητοδρόμων, το αλάτι έχει συσχετιστεί με διάβρωση του καταστρώματος των γεφυρών, των μηχανοκίνητων μέσων, των ράβδων και καλωδίων ενίσχυσης και των απροστάτευτων χαλύβδινων κατασκευών που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή δρόμων. Η επιφανειακή απορροή, ο ψεκασμός οχημάτων και ό,τι επηρεάζεται από τον αέρα επιδρά στο έδαφος, τη βλάστηση στις άκρες του δρόμου και τις ροές τοπικών επιφανειακών καθώς και υπόγειων υδάτων. Αν και αποδείξεις της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης από αλάτι, έχει βρεθεί κατά τη διάρκεια της μέγιστης χρήσης, οι εαρινές βροχές και το λιώσιμο των χιονιών αραιώνουν συνήθως τις συγκεντρώσεις του νατρίου στην περιοχή όπου ρίχτηκε το αλάτι. Μια μελέτη του 2009 βρήκε ότι το 70 % περίπου του αλατιού του αλατιού των δρόμων που ρίχτηκε στην περιοχή του μετρό της Μινεάπολις-Σαιντ Πωλ διατηρήθηκε στη λεκάνη απορροής.
Βιομηχανία τροφίμων, ιατρική και γεωργία
Πολλοί μικροοργανισμοί δεν μπορούν να ζήσουν σε ένα υπερβολικά αλμυρό περιβάλλον: το νερό φεύγει από τα κύτταρα τους με ώσμωση. Για αυτόν τον λόγο το αλάτι χρησιμοποιείται στη συντήρηση κάποιων τροφίμων, όπως στο καπνιστά μπέικον, ψάρια ή στα λάχανα.
Το αλάτι προστίθεται στο τρόφιμο, είτε από τον παραγωγό του τροφίμου είτε από τον καταναλωτή, ως ενισχυτικό γεύσης, συντηρητικό συνδετικό, πρόσθετο ελέγχου της ζύμωσης, παράγοντας ελέγχου της υφής και στην εμφάνιση του χρώματος. Η κατανάλωση αλατιού στη βιομηχανία τροφίμων υποδιαιρείται, με μειούμενη σειρά κατανάλωσης, στην επεξεργασία άλλων τροφίμων, στη συσκευασία κρέατος, στην κονσερβοποίηση, στην αρτοποιία, στα προϊόντα άλεσης κόκκων. Το αλάτι προστίθεται για να βελτίωση την εμφάνιση του χρώματος στο μπέικον, στο ζαμπόν και σε άλλα επεξεργασμένα προϊόντα κρέατος. Ως συντηρητικό, το αλάτι εμποδίζει την ανάπτυξη βακτηρίων. Το αλάτι δρα ως συνδετικό στα λουκάνικα για να σχηματίσει μια γέλη σύνδεσης που αποτελείται από κρέας, λιπαρά και υγρασία. Το αλάτι δρα επίσης ως βελτιωτικό της γεύσης και ως τρυφεροποιητής.
Σε πολλές γαλακτοβιομηχανίες, προστίθεται αλάτι στο τυρί ως παράγοντας χρώματος, ζύμωσης ή ελέγχου υφής. Ο γαλακτοκομικός υποτομέας περιλαμβάνει εταιρείες που κατασκευάζουν βούτυρο γαλακτοκομίας, συμπυκνωμένο και εβαπορέ γάλα, παγωμένα επιδόρπια, παγωτά, φυσικό και επεξεργασμένο τυρί και ιδιαίτερα γαλακτοκομικά προϊόντα. Στην κονσερβοποίηση, το αλάτι προστίθεται κυρίως ως ενισχυτικό της γεύσης και συντηρητικό. Χρησιμοποιείται επίσης ως μεταφορέας για άλλα συστατικά, αφυδατικό μέσο, παρεμποδιστής ενζύμου και τρυφεροποιητής. Στην αρτοποιία, το αλάτι προστίθεται για να ελέγξει τον ρυθμό της ζύμωσης στη ζύμη του ψωμιού. Χρησιμοποιείται, επίσης, για να ενισχύσει τη γλουτένη (το ελαστικό σύμπλοκο πρωτεΐνης - νερού σε συγκεκριμένες ζύμες) και ως ενισχυτικό γεύσης, όπως ως γαρνιτούρα σε ψημένα προϊόντα. Η κατηγορία επεξεργασίας τροφίμων περιλαμβάνει, επίσης, προϊόντα άλεσης κόκκων. Αυτά τα προϊόντα αποτελούνται από αλεσμένο αλεύρι και ρύζι και τρόφιμα πρωινού από δημητριακά και αναμειγμένο ή έτοιμο αλεύρι. Το αλεύρι χρησιμοποιείται και ως καρύκευμα, π.χ. στα πατατάκια, στα πρέτζελ καθώς και σε τρόφιμα σκύλων και ζώων.
Το χλωριούχο νάτριο χρησιμοποιείται στην κτηνιατρική ως μέσο πρόκλησης εμετού. Δίνεται ως ζεστό κορεσμένο διάλυμα. Ο εμετός μπορεί επίσης να προκληθεί με φαρυγγική τοποθέτηση μικρής ποσότητας από απλό αλάτι ή κρυστάλλους αλατιού.
Πυρόσβεση
Το χλωριούχο νάτριο είναι ο κύριος πυροσβεστικός παράγοντας στους πυροσβεστήρες (Met-L-X, Super D) που χρησιμοποιούνται σε φωτιές αναφλέξιμων μετάλλων όπως το μαγνήσιο, το κάλιο, το νάτριο και κράματα NaK alloys (τάξη D). Προστίθεται θερμοπλαστική σκόνη στο μείγμα, μαζί με αδιαβροχοποιημένα (στεατικά μέταλλα) και αντισυσσωματικά υλικά (φωσφορικό ασβέστιο) για να σχηματίσουν το κατασβεστικό μέσο. Όταν εφαρμόζεται στη φωτιά, το αλάτι δρα ως απαγωγός θερμότητας, απλώνοντας τη θερμότητα από τη φωτιά και σχηματίζοντας επίσης μια κρούστα αποκλεισμού οξυγόνου για να περιορίζοντας τη φωτιά. Το πλαστικό πρόσθετο λιώνει και βοηθά την κρούστα να διατηρήσει την ακεραιότητά της μέχρι το καιόμενο μέταλλο να ψυχθεί κάτω από τη θερμοκρασία ανάφλεξής του. Αυτός ο τύπος πυροσβεστήρα επινοήθηκε στο τέλος της δεκαετίας του 1940 ως μια που λειτουργεί με φυσίγγιο, αν και αποθηκευμένες εκδόσεις υπό πίεση είναι τώρα δημοφιλείς. Συνηθισμένα μεγέθη είναι 30 λίμπρες (14 kg) φορητοί πυροσβεστήρες και 350 λίμπρες (160 kg) τροχήλατοι.
Καθαριστικό
Τουλάχιστον από τον μεσαίωνα, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το αλάτι ως μέσο καθαρισμού τρίβοντάς το στις οικιακές επιφάνειες. Χρησιμοποιείται επίσης σε πολλά επώνυμα σαμπουάν, οδοντόκρεμες και γενικά στην αποπαγοποίηση δρόμων και κομματιών από πάγο.
Οπτική χρήση
Κρύσταλλοι NaCl χωρίς ατέλειες έχουν οπτική διαπερατότητα περίπου 90% μεταξύ 200 nm and 20 µm. Χρησιμοποιήθηκε σε οπτικά συστατικά (παράθυρα και πρίσματα) που λειτουργούσαν στην περιοχή του υπέρυθρου, όπου υπάρχουν λίγες μη απορροφητικές εναλλακτικές λύσεις και όπου οι απαιτήσεις για απουσία μικροσκοπικών ανομοιογενειών ήταν λιγότερο αυστηρές από ότι στην περιοχή του ορατού. Αν και οι κρύσταλλοι του NaCl είναι φτηνοί, είναι μαλακοί και υγροσκοπικοί και όταν εκτίθενται στον περιβάλλοντα αέρα καλύπτονται βαθμιαία με "πάγο". Αυτό περιορίζει τη χρήση του NaCl σε ξηρά περιβάλλοντα ή σε βραχυχρόνιες χρήσεις. Σήμερα, υλικά όπως ο σεληνιούχος ψευδάργυρος (ZnSe), που είναι πιο ισχυρός μηχανικά και λιγότερο ευαίσθητος στην υγρασία χρησιμοποιούνται αντί για το NaCl για την περιοχή του υπέρυθρου.
Βιολογικές λειτουργίες
Η επί μακρό κρατούσα άποψη ότι η δίαιτα με πολύ αλάτι αυξάνει τον κίνδυνο καρδιοαγγειακών νοσημάτων εξετάζεται εξονυχιστικά. Πιο πρόσφατα, το διαιτητικό αλάτι έδειξε να εξασθενίζει την παραγωγή μονοξειδίου του αζώτου. Το μονοξείδιο του αζώτου (NO) συνεισφέρει στην ομοιόσταση των αγγείων παρεμποδίζοντας την αγγειακή συστολή και ανάπτυξη του λείου μυός, τη συσσωμάτωση των αιμοπεταλίων και την προσκόλληση των λευκοκυττάρων στο ενδοθήλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενώσεις νατρίου Κατηγορία:Ορυκτά του νατρίου
Γκραν Κάνιον
Το Γκραν Κάνιον (αγγλικά: Grand Canyon, μτφ. «Μεγάλο Φαράγγι») είναι μακρύ φαράγγι που σμιλεύτηκε από τον ποταμό Κολοράντο και βρίσκεται στην πολιτεία της Αριζόνα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Το μεγαλύτερο μέρος του αποτελεί το Εθνικό Πάρκο του Γκραν Κάνυον, ένα από τα πρώτα εθνικά πάρκα των ΗΠΑ και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Έχει μήκος 446 χιλιομέτρων, πλάτος μεταξύ 6,5 και 29 χιλιομέτρων και βάθος που φτάνει τα 1,83 χιλιόμετρα. Από τα τέλη της Κρητιδικής περιόδου, ο ποταμός Κολοράντο και οι παραπόταμοι του έσκαψαν ένα-ένα τα επίπεδα του Υψιπέδου του Κολοράντο, τα οποία έχουν ηλικία μέχρι και 2 δις χρόνια, σχηματίζοντας το Γκραντ Κάνυον. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν πως ο ποταμός Κολοράντο πήρε τη σημερινή του μορφή πριν από 17 εκατομμύρια χρόνια. Η έλλειψη υγρασίας και κατ'επέκταση βλάστησης και περίοδοι ταχείας διάβρωσης ακολουθούμενες από περιόδους πεπλάτυνσης του φαραγγιού και η ύπαρξη στρωμάτων με διαφορετική αντοχή στη διάβρωση, έδωσαν στο Γκραντ Κάνυον το σημερινό του σχήμα.
Πριν από τον αποικισμό της Αμερικής από τους Ευρωπαίους, στην περιοχή ζούσαν φυλές ιθαγενών Αμερικανών, κυρίως οι "Pueblos" που από το 1.200 π.Χ. έφτιαχναν τα καταλύματα τους μέσα στις σπηλιές του φαραγγιού και θεωρούσαν το φαράγγι ιερό. Απόγονοι των αρχαίων αυτών φυλών είναι οι Ινδιάνοι Ναβάχο. Ο πρώτος Ευρωπαίος που αντίκρισε το Γκραντ Κάνυον ήταν ο Ισπανός Γκαρσία Λόπες ντε Κάρδενας (αμερικάνικα ισπανικά), ή Γκαρθία Λόπεθ ντε Κάρδενας (καστιλιάνικα ισπανικά) το 1540.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαράγγια Κατηγορία:Γεωγραφία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Αριζόνα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Εθνικά πάρκα των ΗΠΑ
Άλμπρεχτ Άλτντορφερ
Ο Άλμπρεχτ Άλτντορφερ (γερμανικά: Albrecht Altdorfer, περ. 1480 - 12 Φεβρουαρίου, 1538) ήταν Γερμανός ζωγράφος, χαράκτης, σχεδιαστής και αρχιτέκτων του ρεύματος της Αναγέννησης.
Όντας ενεργός κυρίως στο Ρέγκενσμπουργκ, ο Άλτντορφερ είναι γνωστός για τη φιλοτέχνηση έργων ιστορικού και βιβλικού περιεχομένου, τοποθετημένων σε ατμοσφαιρικά τοπία, όπως «Η Μάχη του Αλεξάνδρου στην Ισσό» (1529, Alte Pinakothek, Μόναχο) και «Ο Χριστός αποχαιρετά τη Μητέρα Του» (1520, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο). Επηρεασμένος από Ιταλούς δεξιοτέχνες, όπως ο Αντρέα Μαντένια (1431-1528), ο Άλτντορφερ υπήρξε επίσης σημαίνων εκπρόσωπος της Σχολής του Δούναβη (Donauschule) της αναπαράστασης τοπίων. Έχοντας λάβει το βαθμό του αρχιτέκτονα της πόλης του Ρέγκενσμπουργκ λίγο μετά τα 40 του χρόνια, ελάχιστα από τα αρχιτεκτονικά του σχέδια επιβιώνουν μέχρι τις μέρες μας, αν και η επιδεξιότητά του στη γραμμική προοπτική είναι ορατή σε πολλούς από τους πίνακές του. Στα αρχιτεκτονικά έργα ζωγραφικής του περιλαμβάνονται «Η Σουζάνα και οι Γέροι» (1526, Alte Pinakothek, Μόναχο) και το τοπογραφικό «Τοπίο στο Δούναβη με Κάστρο» (περ. 1520, Alte Pinakothek, Μόναχο). Τα τελευταία του έργα τείνουν περισσότερο στο καινούριο στυλ του Μανιερισμού.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|200px|left|«Ο Άγιος Γεώργιος με το Δράκο», 1510, Alte Pinakothek, Μόναχο.thumb|200px|left|«Ο Χριστός αποχαιρετά τη Μητέρα Του», περ. 1520, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο. Δεν γνωρίζουμε τίποτε για το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε ο Άλτντορφερ, ούτε πώς μυήθηκε στο επάγγελμα του καλλιτέχνη. Για πρώτη φορά αναφέρεται ως κάτοικος του Ρέγκενσμπουργκ το 1505, ενώ το 1513 αγόρασε κάποιο ακίνητο στην πόλη. Το 1510 ταξίδεψε στη Νότια Ιταλία, όπου ήρθε σε επαφή με το έργο του Μαντένια και άλλων. Το 1519 εκλέχθηκε μέλος του δημοτικού συμβουλίου του Ρέγκενσμπουργκ και το 1526 μέρος του ανώτερου συμβουλίου, διατελώντας για μία περίοδο δήμαρχος. Είχε δε 12ετή θητεία ως επίσημος αρχιτέκτων της πόλης. Σε εκείνον αποδίδονται τα σχέδια του ναού της πόλης Η Όμορφη Παναγία (Zur Schönen Madonna). Κύριοι εντολείς του ήταν οι Λουδοβίκος Ι΄ και Γουλιέλμος Δ΄, Δούκες της Βαυαρίας και ο Αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Α΄. Ο Άλτντορφερ απεβίωσε σε ηλικία 57 ετών. Ο αδερφός του, Έρχαρντ Άλτντορφερ, μαθητής του Λούκας Κράναχ του πρεσβύτερου, υπήρξε επίσης ταλαντούχος ζωγράφος και χαράκτης.
Τοπία
Κατά την πρώτη περίοδο δημιουργίας, μεταξύ 1507-1511, τα έργα του περιέχουν συχνά μάγισσες, άγριους ανθρώπους και άλλα παράξενα πλάσματα. Η φύση απεικονίζεται μυστηριώδης και η χλωρίδα μοιάζει με ανθρώπινα μαλλιά ή μούσια, που αγκαλιάζουν και εισχωρούν στα πάντα, από τους ανθρώπους μέχρι τις πέτρες και τα ερειπωμένα κτίρια. Φανταστικά εφέ με το φως δημιουργούν αίσθηση μυστηρίου και αποσυνθέτουν το περίγραμμα των αντικειμένων.
Θρησκευτικά έργα
thumb|200px|left|«Μάχη του Αλεξάνδρου στην Ισσό», 1529, Alte Pinakothek, [[Μόναχο]] Τα θρησκευτικά θέματα απασχόλησαν τον Άλτντορφερ σε όλη του την καριέρα. Τα ωραιότερα θρησκευτικά του έργα, το οποία συνήθως αιχμαλωτίζουν προσωπικές στιγμές ανάμεσα στο Χριστό και τη Μητέρα Του, έχουν φιλοτεχνηθεί σε έντονο, εξπρεσιονιστικό θα μπορούσε να πει κανείς, στυλ. Ίσως το διασημότερο έργο του να είναι το ζεύγος έργων για Αγίες Τράπεζες, «Ο Θρύλος του Αγίου Σεβαστιανού» και «Το Πάθος του Χριστού» (μετά το 1510) που δημιούργησε για το Μοναστήρι του Αγίου Φλοριανού έξω από το Λιντς της Αυστρίας, έργο που αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα των γνώσεών του γύρω από τις ιταλικές τεχνικές στη διαχείριση του χώρου και της προοπτικής.
Ιστορικά έργα
Το ωραιότερο ιστορικό έργο του Άλτντορφερ και ίσως ο διασημότερος πίνακάς του, είναι το αριστούργημα «Μάχη του Αλεξάνδρου στην Ισσό» (1529, Alte Pinakothek, Μόναχο), το οποίο και έφτιαξε για τη Βαυαρική Βασιλική Αυλή. Η αποκορύφωση μιας σειράς από προγενέστερα έργα με θέμα στρατιωτικές μάχες, το οποίο ολοκλήρωσε για τον Μαξιμιλιανό τον Α΄, απεικονίζει με παραστατικές λεπτομέρεις τη Μάχη της Ισσού ανάμεσα στο στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Πέρση Αυτοκράτορα Δαρείου, με φόντο ένα επιβλητικό, αν και κάπως υπερβολικό τοπίο.
Σχέδιο
Η δεξιοτεχνία του Άλτντορφερ στο σχέδιο είναι εμφανής στα υπέροχα ολοκληρωμένα σχέδια τοπίων με τη χρήση μαύρης πένας με λευκές ανταύγειες και ακουαρέλα σε καφέ ή μπλε χαρτί. Επιπροσθέτως επέδειξε ασυνήθιστη δημιουργικότητα στην εικονογράφηση χειρογράφων.
Χαρακτική
Επηρεασμένος από το έργο του μεγάλου συγχρόνου του, Άλμπρεχτ Ντύρερ, ο Υδατογραφία παρήγε μεγάλο εύρος από γκραβούρες-μινιατούρες, ξυλόγλυπτα και κυρίως, έργα εγκαυστικής, πολλά από τα οποία ήταν τοπία. Όντας πρωτοπόρος στην εγκαυστική με χαλκό, στην ώριμη του ηλικία συνδύαζε συχνά τεχνικές εγκαυστικής και χαρακτικής στο ίδιο έργο. Ανάμεσα στα σημαντικότερα τέτοια έργα του ήταν 40 πλάκες με τίτλο «Η Πτώση και η Εξιλέωση του Ανθρώπου». Το ταλέντο του καλλιτέχνη στις εικαστικές τέχνες τον κατέταξε στους λεγόμενους Μικρούς Δασκάλους, μια ομάδα Γερμανών χαρακτών του 16ου αιώνα, γνωστούς για τη δεξιοτεχνία τους στην παραγωγή σχεδίων σε μικρή κλίμακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Αρχιτέκτονες της Αναγέννησης Κατηγορία:Χαράκτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Σχολή του Δούναβη Κατηγορία:Εικονογράφοι χειρογράφων
Ρωσικό Πανεπιστήμιο της Φιλίας των Λαών
Το Ρωσικό Πανεπιστήμιο της Φιλίας των Λαών (Российский университет дружбы народов) είναι ένα δημόσιο, ερευνητικό πανεπιστήμιο στη Μόσχα, Ρωσία. Ιδρύθηκε το 1960.
Η Σοβιετική κυβέρνηση ίδρυσε το πανεπιστήμιο στις 5 Φεβρουαρίου 1960. Ο δηλωμένος στόχος του κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ήταν να βοηθήσει τις αναπτυσσόμενες χώρες. Πολλοί φοιτητές από τις αναπτυσσόμενες χώρες φοίτησαν στο πανεπιστήμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Ρωσία
Κίττυ Αρσένη
Η Κίττυ Αρσένη (Αργοστόλι 8 Φεβρουαρίου 1935 - Αθήνα 14 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν σκηνοθέτης και ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης αλλά και συγγραφέας με σημαντική δράση κατά της Δικτατορίας και υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Βιογραφία
Ήταν αδελφή του πρώην υπουργού Γεράσιμου Αρσένη. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν το 1958. Συμμετείχε σε αρκετούς θιάσους («Ελεύθερο Θέατρο», θίασος Έλσας Βεργή, Βίλμας Κύρου κ.ά.). Επίσης ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία.
Αντιδικτατορικός Αγώνας
Πήρε μέρος στον αντιδικτατορικό αγώνα κατά του καθεστώτος της 21ης Απριλίου προσχωρώντας στο Πατριωτικό Μέτωπο, συνελήφθη το καλοκαίρι του 1967 και υπέστη βασανιστήρια στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφάλειας Αθηνών, στην οδό Μπουμπουλίνας 18.
Αφηγήθηκε την περιπέτειά της σε ένα βιβλίο της με τίτλο Μπουμπουλίνας 18. Στην παρουσίαση του βιβλίου είχε πει: ''«Η μαρτυρία τούτη γράφτηκε το 1968 στις διαδρομές του τραίνου Παρίσι - Στρασβούργο. Γράφτηκε ανάμεσα στις καταθέσεις - ανακρίσεις των νομομαθών της Επιτροπής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης. Γράφτηκε ανάμεσα σε συνεντεύξεις των ξένων εφημερίδων και τηλεοράσεων, που κείνο τον καιρό τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα κάλυπταν τις στήλες τους και τα προγράμματά τους... Γράφτηκε για ν' απαντήσει στον Αμερικάνο ανταποκριτή του New York Times γιατί, περνώντας μια τέτοια διαδικασία, το μόνο γιατρό που δεν χρειάζεται κανείς είναι ψυχίατρος! Γράφτηκε γιατί το πλαστό μου διαβατήριο, οι πεδιάδες της Αλσατίας δε μ' έπειθαν ότι είχα φύγει από την Ελλάδα, από τη φυλακή, από την Ασφάλεια. Γιατί όντως οι νομομαθείς της Ευρώπης είχαν δίκιο να δυσπιστούν. Όταν δεν μπορείς να μεταφράσεις τη λέξη ταράτσα και απομόνωση σε άλλη γλώσσα δεν υπάρχει prima facie απόδειξη»''.
Για τη συμμετοχή της στο Πατριωτικό Μέτωπο καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλακή με αναστολή. Όταν το 1968 η Χούντα έδωσε αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους αφέθηκε ελεύθερη.
Κατάφερε να φύγει παράνομα στο εξωτερικό την άνοιξη του 1968. Σε κατάθεσή της στο Συμβούλιο της Ευρώπης κατάγγειλε τη Χούντα για βασανιστήρια και για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η κατάθεσή της βάρυνε στην απόφαση του Συμβουλίου να αποβάλει τη χώρα μας από τους κόλπους του.
Επανήλθε στην Ελλάδα το 1972 διακινδυνεύοντας να τη συλλάβουν καθώς είχε γίνει γνωστή ως μάρτυρας που κατέθεσε στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Έχει πει γι' αυτό: «Αμέσως μόλις επέστρεψα βρήκα έναν συμβολαιογράφο και υπέγραψα ότι αυτά που είπα στο Συμβούλιο της Ευρώπης είναι αλήθεια και αν τυχόν συλληφθώ και αυτά διαψευσθούν θα είναι παρά τη θέλησή μου».
Πολιτική
Ασχολήθηκε με την πολιτική και κατέβηκε υποψήφια με το ΚΚΕ εσωτερικού στις πρώτες μετά τη Μεταπολίτευση εκλογές. Αργότερα δραστηριοποιήθηκε από τις γραμμές της Ελληνικής Αριστεράς (ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής), του Συνασπισμού και πρόσφατα της Δημοκρατικής Αριστεράς. Ασχολήθηκε με συνδικαλιστικά θέματα των ηθοποιών και διετέλεσε γενική γραμματέας του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Επίσης, διετέλεσε μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου.
Συγγραφική δραστηριότητα
Το 1975 εξέδωσε το βιβλίο Mπουμπουλίνας 18 στις εκδόσεις Θεμέλιο, στο οποίο εξιστορεί την περιπέτειά της το 1967, στην οδό Μπουμπουλίνας όπου βρισκόταν κρατούμενη στη Γενική Ασφάλεια. Το βιβλίο αυτό επανεκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Θεμέλιο το 2005 (ISBN 960-7293-95-9).
Το 2008 εκδόθηκε το βιβλίο «Αλέξανδρος Παναγούλης: Πρωταγωνιστής και βάρδος της αντίστασης», ISBN 978-960-14-1843-8, στο οποίο η Κίττυ Αρσένη ήταν μία από τους συγγραφείς.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές-σημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Θριές
thumb|280px|Χρυσές πλακέτες με χαρακτικό φτερωτών γυναικών-μελισσών, πιθανώς των Θριών (7ος αι. π.Χ.). Βρέθηκαν στην [[Κάμειρος|Κάμειρο της Ρόδου και φυλάσσονται στο Βρετανικό Μουσείο.]] Στην ελληνική μυθολογία με το συλλογικό όνομα Θριές (Θριαί) ήταν γνωστές τρεις Νύμφες που έμεναν στον Παρνασσό και τις θεωρούσαν κόρες του θεού Απόλλωνα, καθώς και οι τρεις είχαν μαντικές ικανότητες.
Παράδοση
Σύμφωνα με μία άλλη παράδοση (από σπάραγμα του Φιλοχόρου), οι Θριές ήταν θυγατέρες του Δία και τροφοί του Απόλλωνα, του οποίου ιέρειες παρέμειναν. Στις Θριές απέδιδαν την επινόηση να μαντεύουν το μέλλον από τα χαλίκια, που τα έριχναν μέσα σε ένα κανάτι. Τα χαλίκια αυτά ονομάζονταν επίσης «θριαί». Το ίδιο πράγμα είχε διδάξει και ο Απόλλων στον θεό Ερμή.
Συμβολισμός
Οι Θριές είχαν τα ονόματα Μέλαινα, Κλεοδώρα (= περίφημη για τα δώρα ή τα χαρίσματά της) και Δάφνις. Τους απέδιναν τον χαρακτηρισμό «Σεμναί».
Οι Θριές αγαπούσαν πολύ το μέλι και γι' αυτό όταν πήγαιναν να τις ρωτήσουν τα μελλοντικά γεγονότα τους προσέφεραν μέλι. Ο «Ομηρικός Ύμνος» στον Ερμή τις αναφέρει ως φτερωτές και γράφει: ''«Από την κατοικία τους πετούν πότε εδώ και πότε εκεί, τρεφόμενες με μέλι... Και όταν εμπνέονται τρώγοντας το κίτρινο μέλι, είναι πρόθυμες να πουν την αλήθεια. Αλλά αν στερηθούν το γλυκό φαΐ των θεών, τότε λένε ψέματα»''.
Με άλλα λόγια, οι Θριές είναι προσωποποιήσεις μελισσών, αφού και τα κεφάλια τους περιγράφονται ως λευκά (όπως κάποτε των μελισσών από τη γύρη). Στον ομηρικό ύμνο συγχέονται και με τις Κωρύκειες, Νύμφες των «προφητικών πηγών» του Παρνασσού.
Στο «Λεξικό της Σούδας» υπάρχει ένα σχόλιο ότι «αποκαλούν την τρέλα των ποιητών θρίασιν».
Πηγές
Θριες
Ναυμαχία της Σαλαμίνας
μικρογραφία|452x452εσ Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας (αρχαία ελληνικά:  Ναυμαχία τῆς Σαλαμῖνος ) έλαβε χώρα στις 22 Σεπτεμβρίου του 480 π.Χ, στα Στενά της Σαλαμίνας (στον Σαρωνικό Κόλπο, κοντά στην Αθήνα) μεταξύ της συμμαχίας των ελληνικών πόλεων-κρατών και της Περσικής Αυτοκρατορίας. Η ναυμαχία της Σαλαμίνας αποτέλεσε τη σημαντικότερη σύγκρουση και την αρχή του τέλους της δεύτερης περσικής εκστρατείας στην Ελλάδα.
Οι Πελοποννήσιοι ήθελαν να σταματήσουν τον περσικό στόλο στον Ισθμό της Κορίνθου. Παρ' όλ' αυτά, ο Αθηναίος στρατηγός και πολιτικός Θεμιστοκλής έπεισε τους Έλληνες να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στη Σαλαμίνα, ελπίζοντας ότι μια νίκη θα εμπόδιζε τους Πέρσες να εισβάλουν στην Πελοπόννησο. Ο Θεμιστοκλής ανάγκασε τον Ξέρξη να επιτεθεί στα Στενά της Σαλαμίνας, όπου η αριθμητική υπεροχή των Περσών ήταν άχρηστη και προβληματική. Ο βασιλιάς Ξέρξης, βέβαιος για τη νίκη, ανέβηκε σε μία πλαγιά του βουνού Αιγάλεω για να παρακολουθήσει τη ναυμαχία. Στη ναυμαχία, ο ελληνικός στόλος πέτυχε μια σημαντική νίκη, αφού κατέστρεψε 300 περσικά πλοία.
Μετά τη ναυμαχία, ο Ξέρξης, μαζί με ένα μεγάλο μέρος του στρατού, επέστρεψε στην Ασία, ενώ για την υποταγή της Ελλάδος παρέμεινε ο Μαρδόνιος με τον υπόλοιπο περσικό στρατό. Αλλά το 480 π.Χ. οι Πέρσες υπέστησαν σοβαρή ήττα στις Πλαταιές και στη Μυκάλη και σταμάτησαν τις επιθέσεις τους στην ηπειρωτική Ελλάδα. Λίγο αργότερα, οι Έλληνες πέρασαν στην αντεπίθεση. Σύμφωνα με τους ιστορικούς, αν οι Πέρσες νικούσαν στη Σαλαμίνα, θα είχε σταματήσει η ανάπτυξη της Ελλάδος, και κατά συνέπεια ο δυτικός πολιτισμός δεν θα ήταν αυτό που είναι σήμερα. Γι' αυτό, η ναυμαχία της Σαλαμίνας θεωρείται από τις πιο σημαντικές μάχες στην ανθρώπινη ιστορία.
Πηγές
Κύρια πηγή για τους Περσικούς πολέμους αποτελεί ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος. Ο Ηρόδοτος, γνωστός ως «Πατέρας της Ιστορίας», γεννήθηκε το 484 π.Χ. στην Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας, η οποία εκείνη την περίοδο βρισκόταν υπό περσική κατοχή. Έγραψε το έργο «Ιστορίαι» γύρω στα 440-430 π.Χ, προσπαθώντας να ανακαλύψει τις πραγματικές αιτίες των Περσικών πολέμων, οι οποίοι ολοκληρώθηκαν το 450 π.Χ. Η μέθοδος του Ηρόδοτου αποτελούσε καινοτομία και σύμφωνα με μερικούς ιστορικούς, ο Ηρόδοτος έχει εφεύρει την ιστορία που ξέρουμε. Κατά τον Παπαρρηγόπουλο: «Ο Ηρόδοτος είναι ο δημιουργός της αληθούς ιστορικής τέχνης...πρώτος ενόησεν ότι η ιστορία δεν είναι απλούς πραγμάτων κατάλογος, αλλά και η τεχνική των πραγμάτων τούτων συναρμολογία και η εξήγησις του χαρακτήρος αυτών». Κατά τον Τομ Χόλλαντ: «Για πρώτη φορά, ένας ιστορικός αποφάσισε να αποκαλύψει τα αίτια ενός πολέμου, ο οποίος έληξε πρόσφατα, χωρίς να καταγράφει μύθους, αλλά αιτίες, τις οποίες θα μπορούσαμε να ελέγξουμε προσωπικά».
Ο Θουκυδίδης είχε αμφισβητήσει το έργο του Ηροδότου, καθώς η προσωπική άποψη του τελευταίου εμφανιζόταν συχνά στο έργο του. Παρ' όλ' αυτά, ο Θουκυδίδης αποφάσισε να ξεκινήσει το έργο του εκεί όπου ο Ηρόδοτος σταμάτησε (στην πολιορκία της Σηστού) αλλά σταμάτησε την προσπάθεια, επειδή πίστευε ότι το έργο του Ηροδότου δεν χρειαζόταν επανεγγραφή ή διορθώσεις, γιατί ήταν ακριβές. Η αξιοπιστία του Ηροδότου έχει αμφισβητηθεί και από άλλους ιστορικούς. Ο Παυσανίας, στα Φωκικά, αναφέρεται στην περιγραφή του Ηροδότου για τη μάχη των Θερμοπυλών, όπου ο δεύτερος καταγράφει ότι οι Θηβαίοι παραδόθηκαν, όπως και 80 Μυκηναίοι. Ο Πλούταρχος, στο έργο Περί της Ηροδότου κακοηθείας (αν όντως το έγραψε αυτός), κατηγορεί τον Ηρόδοτο επειδή ο τελευταίος ζήτησε χρήματα από τους Θηβαίους, και επειδή δεν τα έλαβε, έγραψε ότι οι Θηβαίοι δείλιασαν και παραδόθηκαν. Οπωσδήποτε οι κατηγορίες που εκτοξεύει το σύγγραμμα αυτό κατά του Ηρόδοτου κάθε άλλο παρά σοβαρές είναι. Την περίοδο της Αναγέννησης, παρά το γεγονός ότι οι άνθρωποι συνέχιζαν να διαβάζουν το έργο του Ηροδότου, ο ιστορικός είχε κακή φήμη. Παρ' όλ' αυτά, τα αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαίωσαν τα γραφόμενα του Ηροδότου και αποκατέστησαν τη φήμη και την αξιοπιστία του, ειδικά ως προς τα γεγονότα που εξέτασε αυτοπροσώπως. Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν το έργο του αξιόπιστο, αλλά έχουν αμφιβολίες για τους αριθμούς των νεκρών και τις ημερομηνίες των μαχών.
Υπόβαθρο
Η Αθήνα και η Ερέτρια υποστήριξαν τους Ίωνες στον αγώνα τους κατά των Περσών (499-494 π.Χ.). Σύμφωνα με τους ιστορικούς, ο Δαρείος ήταν σφετεριστής, και πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στους πολέμους εναντίον των εξεγερμένων υποτελών του. Η εξέγερση αυτή απείλησε τη σταθερότητα της αυτοκρατορίας του Δαρείου, γι' αυτό και ορκίστηκε να εκδικηθεί όσες πόλεις συμμετείχαν - έβλεπε επίσης την ευκαιρία να επεκταθεί στη Δύση. Το 492 π.Χ., οι Πέρσες, με αρχηγό τον Μαρδόνιο, ανακατέλαβαν τη Θράκη και ανάγκασαν τους Μακεδόνες να συμμαχήσουν μαζί τους.
Το 491 π.Χ., ο Δαρείος απαίτησε την παράδοση όλων των ελληνικών πόλεων. Πολλές από αυτές παραδόθηκαν - ο Ηρόδοτος αναφέρεται στην παράδοση των Αιγινητών, που μετέπειτα κατηγορήθηκαν από τους Σπαρτιάτες για προδοσία. Οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες αρνήθηκαν να παραδοθούν στους Πέρσες. Τότε, το 490 π.Χ., ο Δαρείος ξεκίνησε νέα εκστρατεία, με αρχηγούς τον Δάτη και τον Αρταφέρνη, οι οποίοι κατάφεραν να καταλάβουν τη Νάξο, τις Κυκλάδες και την Ερέτρια. Αλλά, η επέκτασή τους σταμάτησε και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Ασία χάρη στη νίκη των Αθηναίων και των Πλαταιέων στον Μαραθώνα.
thumb|left|343x343px|Χάρτης του ελληνικού κόσμου κατά τη διάρκεια της μάχης
Ο Δαρείος άρχισε να συγκεντρώνει μεγάλο στρατό για να επιτεθεί ξανά στην Ελλάδα, αλλά τα σχέδιά του αναβλήθηκαν λόγω της εξέγερσης στην Αίγυπτο. Ένα χρόνο μετά ο Δαρείος πέθανε και στον θρόνο ανέβηκε ο γιος του Ξέρξης Α΄. Ο Ξέρξης ανακατέλαβε την Αίγυπτο και άρχισε ξανά τις προετοιμασίες για εισβολή στην Ελλάδα. Καθώς η εισβολή θα ήταν μεγάλης κλίμακας, ο Ξέρξης χρειαζόταν πολύ χρόνο για συγκεντρώσει στρατό και υλικά αγαθά. Αποφάσισε ότι ο Ελλήσποντος έπρεπε να γεφυρωθεί για να επιτρέψει στον στρατό του να περάσει στην Ευρώπη, και ότι ένα κανάλι έπρεπε να ανοιχθεί στον ισθμό του Όρους Άθως. Η πραγματοποίηση αυτών των στόχων ήταν πάρα πολύ δύσκολη, όπως είναι και για τα σύγχρονα κράτη. Στις αρχές του 480 π.Χ., οι ετοιμασίες τελείωσαν, και ο στρατός που συγκέντρωσε ο Ξέρξης στις Σάρδεις βάδισε στην Ευρώπη, περνώντας από τον Ελλήσποντο δια μέσου δύο τεχνητών γεφυρών.
Στα μέσα της δεκαετίας του 480 π.Χ., οι Αθηναίοι ξεκίνησαν τις προετοιμασίες για πιθανό πόλεμο κατά των Περσών. Το 482 π.Χ., ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Αθηναίους να δημιουργήσουν ένα στόλο από τριήρεις, λέγοντας τους ότι πρόκειται να επιτεθεί στην Αίγινα. Ωστόσο, οι Αθηναίοι δεν κατείχαν τον απαραίτητο αριθμό στρατιωτών για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες - συνεπώς, χρειάζονταν μια συμμαχία από ελληνικές πόλεις-κράτη. Το 481 π.Χ., ο Ξέρξης έστειλε πρεσβευτές σε όλες τις ελληνικές πόλεις-κράτη, με εξαίρεση την Αθήνα και τη Σπάρτη, ζητώντας γη και ύδωρ. Η Σπάρτη και η Αθήνα έλαβαν την υποστήριξη μερικών ελληνικών πόλεων, και το ίδιο έτος, στην Κόρινθο, συγκλήθηκε συνέδριο, όπου και δημιουργήθηκε η ελληνική συμμαχία. Το κάθε μέλος της συμμαχίας είχε τη δυνατότητα να στέλνει αγγελιαφόρους στις υπόλοιπες πόλεις-μέλη, ζητώντας στρατό για αμυντικούς σκοπούς. Σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, αυτό αποτελεί αξιοσημείωτο, καθώς οι εμφύλιες συρράξεις μεταξύ των Ελλήνων, εκείνη την περίοδο, συνεχίζονταν.
right|thumb|366x366px|Κινήσεις στη ναυμαχία της Σαλαμίνας
Το 480 π.Χ., συγκλήθηκε νέο συνέδριο. Μια αντιπροσωπεία από τη Θεσσαλία πρότεινε στους Έλληνες να σταματήσουν τον Ξέρξη στα Στενά των Τεμπών. Ωστόσο, οι Πέρσες έμαθαν από τον Αλέξανδρο Α΄ της Μακεδονίας ότι η κοιλάδα θα μπορούσε να παρακαμφθεί μέσω του Περάσματος του Σαρανταπόρου, και λόγω του μεγαλύτερου μεγέθους του περσικού στρατού, οι Έλληνες οπισθοχώρησαν. Λίγο αργότερα, έμαθαν ότι ο Ξέρξης διέσχισε τον Ελλήσποντο. Οι Έλληνες αποφάσισαν να κλείσουν το στενό πέρασμα των Θερμοπυλών, από όπου ο Ξέρξης θα αναγκαζόταν να περάσει για να φτάσει στη Νότια Ελλάδα και όπου οι Πέρσες δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την αριθμητική υπεροχή τους. Παράλληλα, οι Αθηναίοι θα αντιμετώπιζαν τον περσικό στόλο στο Αρτεμίσιο. Ωστόσο, οι πόλεις της Πελοποννήσου, σε περίπτωση αποτυχίας του σχεδίου, σχεδίαζαν να υπερασπιστούν τον Ισθμό της Κορίνθου, ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά των Αθηναίων θα έφευγαν μαζικά στην Τροιζήνα.
Στις Θερμοπύλες, οι Έλληνες αντιστάθηκαν κατά των Περσών για τρεις ημέρες, πριν περικυκλωθούν από τους τελευταίους, λόγω της προδοσίας του Εφιάλτη. Οι Σπαρτιάτες και οι Θεσπιείς παρέμειναν στο πεδίο της μάχης, ενώ οι υπόλοιποι σύμμαχοι αποχώρησαν. Η ναυμαχία του Αρτεμισίου, σε αυτό το σημείο, βρισκόταν σε αδιέξοδο - ωστόσο, όταν έγινε γνωστό το αποτέλεσμα της μάχης των Θερμοπυλών, οι Αθηναίοι υποχώρησαν.
Πρελούδιο
Ο Θεμιστοκλής, μετά την ήττα στις Θερμοπύλες, προσπάθησε να πείσει τους Αθηναίους να εγκαταλείψουν την πόλη τους, καθώς προέβλεπε την καταστροφή της. Οι Αθηναίοι έφυγαν από την πόλη και πήγαν στη Σαλαμίνα, στην Αίγινα και στην Τροιζήνα. Ο Θεμιστοκλής κατάφερε να πείσει τους Αθηναίους, επικαλούμενος τον χρησμό της Πυθίας, ο οποίος έλεγε ότι οι Αθηναίοι θα σωθούν σε ξύλινα τείχη, δηλαδή στις τριήρεις, όπως το ερμήνευσε ο Θεμιστοκλής. Όσοι άνδρες ήταν σε θέση να πολεμήσουν μπήκαν στις τριήρεις, ενώ στην Αθήνα έμειναν λίγοι γέροι και άρρωστοι.