cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντιγόνη Βαλάκου
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1958 τιμήθηκε με το θεατρικό έπαθλο της Μαρίκας Κοτοπούλη για την ερμηνεία της ως "'Αννα Φρανκ" στο ομώνυμο έργο. Το 1999 βραβεύτηκε από το Φεστιβάλ Ολύμπου για την μακρόχρονη προσφορά της στο θέατρο και την τέχνη. Το 2001 ήταν υποψήφια για το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών Κριτικών.
Στη Καβάλα λειτουργεί εδώ και αρκετά χρόνια το θέατρο "Αντιγόνη Βαλάκου" το οποίο φιλοξενεί σημαντικές παραστάσεις και επιλεγμένες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Κινηματογράφος
Ένα βράδυ του 1953, όταν έπαιζε στο «Χειμωνιάτικο παραμύθι», έκανε την πρώτη της γνωριμία με τον κόσμο του σινεμά. Μετά την παράσταση κι ενώ ακόμα φορούσε το κοστούμι του ρόλου, ο Ντίνος Δημόπουλος την πήρε από το χέρι και την οδήγησε στον Φίνο. Έτσι γύρισε την πρώτη της ταινία Οι ουρανοί είναι δικοί μας. Από τότε και έπειτα πρωταγωνίστησε στις ταινίες:
Θεατρικές παραστάσεις
Συμπληρωματικός πίνακας θεατρικών παραστάσεων στις οποίες συμμετείχε η Βαλάκου ως ηθοποιός
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Δήμος Δαφνουσίων
Ο δήμος Δαφνουσίων ήταν δήμος του νομού Φθιώτιδας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Λοκρών. Βρισκόταν στα νότια του νομού ανάμεσα στους δήμους Αταλάντης και Αγίου Κωνσταντίνου. Είναι ένας από τους δήμους που συγκροτούν την επαρχία Λοκρίδας. Ο δήμος αποτελούταν από τρία δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 77 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 4.326 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν οι Λιβανάτες.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Δ
Κλάρα Φολτζ
Η Κλάρα Φολτζ (Clarissa Shortridge Foltz, Λαφαγιέτ, Μίλτον, Ιντιάνα, 16 Ιουλίου 1849, - Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, 2 Σεπτεμβρίου 1934) ήταν Αμερικανίδα δικηγόρος, εκδότρια και ακτιβίστρια, η πρώτη γυναίκα που πέτυχε να αποκτήσει άδεια άσκησης του δικηγορικού επαγγέλματος στις Δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Έφτασε σε ανώτατα επαγγελματικά επίπεδα, ενώ επέλεγε πάντα να υπερασπίζεται φτωχούς και απροστάτευτους πολίτες. Θεωρείται πρωτοπόρος στον τομέα της, ενώ, σε ένδειξη τιμής, το 2002 το όνομά της δόθηκε στο κτίριο της Ποινικής Δικαιοσύνης του Λος Άντζελες. Με το παράδειγμά της, να συνδυάσει επάγγελμα και την ανατροφή των παιδιών της, αποτέλεσε έμπνευση για εκατομμύρια γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο, τις οποίες όσο ζούσε πάντοτε ενθάρρυνε να μην εγκαταλείπουν τόσο τις φιλοδοξίες τους να εργασθούν, όσο και το ρόλο τους σαν μητέρες. Κατόπιν έντονης πίεσης που άσκησαν οι φοιτήτριές του, το Κολέγιο Hastings υποχρεώθηκε να της απονείμει, μετά θάνατον (1991) έναν διδακτορικό τίτλο.
Τα πρώτα χρόνια
Παιδί μίας δικηγόρου κι ενός ιεροκήρυκα, της Talitha και του Elias Willetts Shortridge, η Κλαρίσα μεγάλωσε στο Mount Pleasant της Αϊόβα. Στα 15 της, το Δεκέμβριο του 1864 «κλέφτηκε» με έναν αγρότη, βετεράνο του Αμερικανικού Εμφυλίου ονόματι Jeremiah D. Foltz, με τον οποίο δημιούργησε πολυμελή οικογένεια. Ωστόσο, οικονομικές δυσχέρειες υποχρέωσαν το ζευγάρι να αλλάζει συνεχώς τόπο διαμονής και τελικά, το 1872 εγκαταστάθηκαν στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνια. Εκείνη την εποχή η Κλάρα είχε ξεκινήσει να συγγράφει άρθρα σε τοπικές εφημερίδες. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο σύζυγός της την εγκατέλειψε, μαζί με τα πέντε τους παιδιά. Η Κλάρα είχε έναν αδελφό, το Σάμουελ, ο οποίος το 1920 εκλέχτηκε γερουσιαστής.
Στροφή στα Νομικά
Υποχρεωμένη να βρει έναν τρόπο να αναθρέψει τα παιδιά της, η Κλάρα ξεκίνησε να μελετά νομικά βιβλία στο γραφείο ενός τοπικού δικαστή, με σκοπό να αποκτήσει δίπλωμα δικηγόρου, ενώ παράλληλα, από το 1877, έδινε κάποιες δημόσιες διαλέξεις σχετικά με θέματα φεμινισμού. Συμπαραστάτριά της, αυτό το διάστημα, είχε τη σουφραζέτα Shara Knox – Goodrich. Εντούτοις, η Κλαρίσα είχε να αντιμετωπίσει την απαγόρευση άσκησης δικηγορικού επαγγέλματος για γυναίκες και μαύρους, που ίσχυε στην Καλιφόρνια. Η Κλαρίσα τότε πρότεινε μία λεκτική τροποποίηση στον ισχύοντα νόμο, αντικαθιστώντας τη λέξη «γυναίκες» από τη λέξη «πρόσωπα», η οποία έγινε δεκτή. Έτσι πέτυχε ουσιαστικά την κατάργηση του περιορισμού, πέρασε τις σχετικές εξετάσεις και στις 5 Σεπτεμβρίου του 1878 ανακηρύχτηκε η πρώτη γυναίκα δικηγόρος στη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ. Επιθυμώντας να αποκτήσει ευρύτερη νομική γνώση, απεύθυνε αίτηση εγγραφής στο Νομικό Κολέγιο Hastings, όμως την απέρριψαν λόγω του φύλου της. Από κοινού με τη συνάδελφό της Laura de Force Gordon, που επίσης είχε απορριφθεί, ξεκίνησαν έναν αγώνα δικαίωσης, προβάλλοντας το επιχείρημα πως αν μία γυναίκα δικαιούται να εργαστεί ως δικηγόρος (όπως πλέον ίσχυε), είχε επίσης το δικαίωμα να σπουδάζει νομικά στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Καλιφόρνια. Ο δικαστής Morrison συμφώνησε μαζί τους, αλλά οι δύο γυναίκες αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες έως ότου το αίτημά τους γίνει αποδεκτό, ενώ η Φολτζ σχεδόν καταστράφηκε οικονομικά. Έτσι εγκατέλειψε το όνειρό της να σπουδάσει και αποφάσισε να ασκήσει τη δικηγορία για βιοποριστικούς λόγους. Διαπιστώνοντας, πάντως, ότι λόγω των προκαταλήψεων που επικρατούσαν εκείνο τον καιρό στην κοινή γνώμη με θέμα τις ικανότητες των γυναικών, αλλά και εξαιτίας του γεγονότος ότι οι συνάδελφοί της προσπαθούσαν να τη μειώσουν λόγω του φύλου της, με συνέπεια λίγοι άνθρωποι να εμπιστεύονται τις υποθέσεις τους σε εκείνη, η Φολτζ στράφηκε σχεδόν αποκλειστικά στην υπεράσπιση ανθρώπων χαμηλού βιοτικού επιπέδου και γενικά κατατρεγμένων ατόμων, που αποτέλεσαν και τη συντριπτική πλειοψηφία των πελατών της. Από το 1896 έως το 1899 είχε καταφέρει να γίνει ένα γνωστό όνομα εταιρικού συνεργάτη σε δικηγορικά γραφεία της Νέας Υόρκης. Το 1893 κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου στο Σικάγο παρουσίασε δημόσια το όραμά της για την ιδανική νομική υποστήριξη, μία σειρά δηλαδή από κανόνες που σήμερα εφαρμόζονται καθολικά στις ΗΠΑ. Έχοντας ήδη επιτύχει πολλές σημαντικές πρωτιές στη ζωή της, όπως να έχει καταγραφεί σαν η πρώτη φοιτήτρια νομικής στην Καλιφόρνια, το 1910 διορίστηκε στο Λος Άντζελες και σαν η πρώτη γυναίκα εισαγγελέας στα δικαστικά χρονικά των Ηνωμένων Πολιτειών. Επίσης, είκοσι χρόνια αργότερα, στα 81 της χρόνια, ήταν υποψήφια για το αξίωμα του κυβερνήτη της Καλιφόρνια.
Legacies
Το Legacies είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά, η οποία έκανε πρεμιέρα στο κανάλι The CW στις 25 Οκτωβρίου 2018. Αποτελεί spin-off της τηλεοπτικής σειράς The Originals. Η Danielle Rose Russell πρωταγωνιστεί ως η 17χρονη Χόουπ Μάικλσον, συνεχίζοντας το ρόλο που είχε στον πέμπτο και τελευταίο κύκλο του The Originals. Ενώ ο Matt Davis επαναλαμβάνει το ρόλο του ως Αλάρικ Σάλτζμαν από το The Vampire Diaries.
Ηνωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Ιταλίας
Oι Ηνωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Ιταλίας, επίσης γνωστές ως Ένωση της Κεντρικής Ιταλίας, Συνομοσπονδία της Κεντρικής Ιταλίας ή Γενική Κυβέρνηση της Κεντρικής Ιταλίας, ήταν ένα κράτος δορυφόρος μικρής διάρκειας του Βασιλείου της Σαρδηνίας. Προήλθε από την ένωση του πρώην Μεγάλου Δουκάτου της Τοσκάνης, του Δουκάτου της Πάρμα, του Δουκάτου της Μόντενα, και το βόρειο μέρος των παπικών κρατών, μετά την εκδίωξη των μονάρχων τους από λαϊκές επαναστάσεις.
Από τον Αύγουστο του 1859, τα προ Σαρδηνιακά καθεστώτα της Τοσκάνης, της Πάρμα, της Μόντενα και και των βορίων μέρος παπικών κρατών είχαν εισέλθει σε μια ομάδα στρατιωτικών συνθηκών. Στις 7 Νοεμβρίου του 1859, εξελέγη ο Ευγένιος Εμμανουήλ της Σαβοΐας ως αντιβασιλέας τους. Ωστόσο, ο βασιλιάς Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ της Σαρδηνίας δεν έγκρινε την εκλογή, και έστειλε τον Κάρολο Κομπάγκνι αντ' αυτού ως τον Γενικό Διοικητή της Κεντρικής Ιταλίας, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις διπλωματικές και στρατιωτικές σχέσεις μεταξύ των κρατών.
Λετσέτ (Χατσμάζ)
Το Λετσέτ (επίσης, Λεντζέτ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Χατσμάζ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2,637. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά της Λετσέτ, Μουρουκόμπα και Ταγκαρόμπα.
Ηνωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Ιταλίας
Στις 8 Δεκεμβρίου του 1859, οι περιοχές αυτές είχαν ενσωματωθεί στις βασιλικές επαρχίες της Εμίλια. Μέτα από δημοψηφίσματα που είχε διεξαχθεί τον Μάρτιο του 1860, η επαρχία αυτή είχε επισήμως προσαρτηθεί από το Βασίλειο της Σαρδηνίας. Σε αντάλλαγμα για τη γαλλική αναγνώριση, η Σαβοΐα και η Νίκαια παραχωρήθηκαν στη Γαλλία.
Λετσέτ (Χατσμάζ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ
Legacies
Στις 31 Ιανουαρίου 2019 ανανεώθηκε από το The CW για δεύτερο κύκλο.
Ηνωμένες Επαρχίες της Κεντρικής Ιταλίας
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας Κεντρικη Ιταλια
Legacies
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των CBS Television Studios Κατηγορία:The Vampire Diaries Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του The CW Κατηγορία:The Originals
Κλάρα Φολτζ
Ακτιβίστρια
Η Φολτζ αναδείχθηκε επίσης σε πρόμαχο της διεκδίκησης των γυναικών να μετέχουν στην εκλογική διαδικασία (δικαίωμα ψήφου), καθώς επί 56 έτη προώθησε μία σειρά νομικών τροποποιήσεων σε αυτή την κατεύθυνση.
Εκδοτική δραστηριότητα
Η Φολτζ δημιούργησε δύο έντυπα, την εφημερίδα San Diego Daily Bee και το περιοδικό New American Woman, στα οποία μάλιστα αρθρογραφούσε επί μηνιαίας βάσης, έως το θάνατό της.
Το τέλος
Η Κλάρα Φολτζ απεβίωσε το 1934 από καρδιακή προσβολή στην ηλικία των 85 ετών, στην οικία της στο Λος Άντζελες. Τη νεκρώσιμη ακολουθία της, πριν η σορός της ενταφιασθεί στο Κοιμητήριο του Inglewood Park, παρακολούθησαν, μεταξύ πάρα πολλών, ο τότε Κυβερνήτης της Καλιφόρνια Φρανκ Μίριαμ και σημαντικοί εκπρόσωποι της νομικής επιστήμης της Πολιτείας.
Μεγάλη Μητέρα
μικρογραφία Η Μεγάλη Μητέρα, Μητέρα Θεά ή Μητέρα Γη είναι ένα μητριαρχικό αρχετυπικό μοντέλο που επαναλαμβάνεται σε διάφορες μυθολογίες ανα τον κόσμο. Σύμφωνα με τη θεωρία του Γιουνγκ το αρχέτυπο της Μεγάλης Μητέρας - Θεάς είναι βαθιά ριζωμένο στον ανθρώπινο νου ακόμα και πριν την κύηση. Συνήθως τη συναντάμε σε τρεις βασικές μορφές - ως Παρθένο, ως Μητέρα και ως Γριά - και ανάλογα με τη μορφή που έχει συμβολίζει την αγνότητα, τη γονιμότητα, τη σοφία.
Η Μεγάλη Μητέρα στην προϊστορία
Σύμφωνα με τον Μίρτσεα Ελιάντε ως τις μέρες μας έχει φθάσει ένας σημαντικός αριθμός δοξασιών, μύθων, τελετουργικών και τέχνεργων σχετικών με τη γη, τις θεότητές της και το αρχέτυπο της μεγάλης μητέρας. Η Μεγάλη Μητέρα στις παραδόσεις του κοσμογονικού ζεύγους είναι η σύντροφος, η θηλυκή όψη που γονιμοποιείται με τρόπο θαυματουργό ή μη και γεννά, αποκαλύπτει τα σιτηρά, τους καρπούς και όλα τα γεννήματα της γης. Ο Τζέιμς Φρέιζερ ο συγγραφέας του Χρυσού Κλώνου και εκείνοι που επηρέασε, όπως ο Ρόμπερτ Γκρέιβς και η Μαρίγια Γκιμπούτας ανέπτυξαν τη θεωρία ότι όλες οι θεότητες της Ευρώπης και της αιγαιακής λεκάνης προήλθαν από μία προ-ινδοευρωπαϊκή ή πρωτο-ινδοευρωπαϊκή θεότητα της νεολιθικής μητριαρχίας. Ως θεμέλιο της θεωρίας της έθεσε την ανακάλυψη ειδωλίων με ασυνήθιστες υπερβολές σε διάφορους πολιτισμούς της προϊστορικής Ευρώπης, τα οποία εκείνη ονόμασε ειδώλια γονιμότητας και τους απέδωσε τις λειτουργίες της αναπαραγωγής, της γαλούχησης και της αύξησης της ζωής. Τα παραδείγματά της άντλησε τόσο από τον Πολιτισμό του Σέσκλου (Αχίλλειον: Φάση 3, Θεσσαλία), όσο και από τον πολιτισμό Βίντσα και τον πολιτισμό Στάρτσεβο.
Χριστιανισμός
Ορισμένοι ιστορικοί της θρησκείας της δύσης οι οποίοι βρίσκονται έξω από τον χώρο της Ορθόδοξης Παράδοσης, υποστηρίζουν ότι τους αιώνες κατά τους οποίους διαμορφωνόταν ο Χριστιανισμός υιοθέτησε και μεταμόρφωσε χαρακτηριστικά θρησκευτικών παραδόσεων που προηγήθηκαν ή/και χρειάστηκε να ανταγωνιστεί. Η απόδοση τιμών στο πρόσωπο της Μαρίας (Παναγία) της Καινής Διαθήκης, της μητέρας του Ιησού Χριστού, αποτελεί μεταγενέστερη δογματική εξέλιξη που περιέλαβε στοιχεία προηγούμενων θηλυκών θεοτήτων. Ως «μητέρα του Θεού» και «Θεοτόκος» ενσωμάτωσε στοιχεία θηλυκών θεοτήτων που επί χιλιετίες πιστευόταν ότι συντηρούσαν τους επαναλαμβανόμενους εποχικούς κύκλους θανάτου και αναγέννησης. Ήδη πριν από τον 6ο αιώνα, αποδόθηκαν στη Μαρία χαρακτηριστικά όπως η αειπαρθενία, η οποία ήδη ίσχυε για την Αθηνά και την Άρτεμη, και η θέση της «βασίλισσας του ουρανού» και της «μεσολαβήτριας» υπέρ της ανθρωπότητας, όπως συνέβαινε με την ευρέως διαδεδομένη λατρεία της Ίσιδος. Ωστόσο προς αποφυγή παρερμηνείας πρέπει να καταστεί ξεκάθαρο πως η άποψη πως "..η Παναγία περιέλαβε στοιχεία προηγούμενων θεοτήτων" σημαίνει (τουλάχιστον από τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό) πως η Παναγία έλαβε από τους χριστιανούς απλώς και μόνο ορισμένα θετικά κοσμητικά επίθετα τα οποία συμβαδίζουν με τον χαρακτήρα και τις χαρισματικές ιδιότητες της, δεν πρόκειται λοιπόν για μια μετέπειτα εξέλιξη κανενός από τους διάφορους προχριστιανικούς μυθοπλαστικούς χαρακτήρες-"θεότητες" καθώς η Παναγία υπήρξε ανθρώπινο πρόσωπο (Μαριάμ, με επίσης ανθρώπινη καταγωγή από την Ναζαρέτ), και η οποία δεν λατρεύεται ως θεά αλλά ως ένας σημαντικότατος πράγματι πανάγιος και πάναγνος άνθρωπος, ως μήτηρ του Χριστού και όχι δηλαδή ως μια "Μητέρα θεά" η κάποια άλλη όπως η "Άρτεμης". Επιπλέον, το γεγονός ότι οι άνθρωποι εκείνης της εποχής τις προσέδωσαν απλώς τιμητικές λέξεις και χαρακτηρισμούς (όπως η παρθενία κτλ) που προϋπήρχαν μέσα σε ένα μυθολογικό-ειδωλολατρικό περιβάλλον είναι κάτι που φανερώνει μια ακόμη από τις κοινές και καθιερωμένες συνήθειες των χριστιανών και προφανώς όχι κάτι άλλο, καθότι είναι κοινώς γνωστό και αναφέρεται συνεχώς από ιστορικούς ερευνητές και τεκμηριώνεται από το πλήθος των πορισμάτων της αρχαιολογίας, πως ο Χριστιανισμός συχνά θέλησε να υιοθετήσει πολλά στοιχεία τα οποία ήδη προϋπήρχαν τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε κάθε τόπο που εξαπλωνόταν (π.χ. εικονογραφικά όπως και αρχιτεκτονικά και άλλα στοιχεία της τέχνης, φιλοσοφικοί όροι που χρησίμευσαν για να περιγράψουν όσο το δυνατόν πιο πιστά το δόγμα και τις αλήθειες της χριστιανικής αποκάλυψης, όπως βέβαια και οι διάφορες λέξεις που κάποτε χρησιμοποιήθηκαν ως διακοσμητικοί χαρακτηρισμοί μυθικών προσώπων και οι οποίοι ήταν ως και εκατοντάδες, θα ήταν μάλλον αδύνατο να μην υπάρξουν και ορισμένοι οι οποίοι θα συμβάδιζαν με τα χαρακτηριστικά της Παναγίας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ειδώλια της αποκαλούμενης "Αφροδίτης
Κατηγορία:Μυθολογία Κατηγορία:Μυθολογικά αρχέτυπα Κατηγορία:Γιουνγκιανά αρχέτυπα Κατηγορία:Συγκριτική μυθολογία
Πλουτώνιο-241
Το πλουτώνιο-241 είναι ένα ισότοπο του πλουτωνίου παραγόμενο με σύλληψη ενός νετρονίου από το πλουτώνιο-240. Όπως το πλουτώνιο-239 αλλά σε αντίθεση με το πλουτώνιο-240, το 241Pu είναι σχάσιμο, με διατομή σύλληψης νετρονίων 1/3 καλύτερη από αυτήν του 239Pu, και παρόμοια πιθανότητα σχάσης από απορρόφηση νετρονίων, περίπου 73%. Στην περίπτωση που δεν υφίσταται σχάση, το 241Pu παράγει πλουτώνιο-242. Σε γενικές γραμμές, τα ισότοπα με περιττό μαζικό αριθμό είναι και πιο πιθανό να απορροφήσουν ένα νετρόνιο, και περισσότερο επιρρεπή στην σχάση από την απορρόφηση νετρονίων, από τα ισότοπα με άρτιο μαζικό αριθμό.
Διάσπαση στο αμερίκιο
Το 241Pu έχει διάρκεια ημιζωής 14 χρόνων, που αντιστοιχεί σε διάσπαση της τάξης του 5% των πυρηνών του Pu-241 ανά περίοδο ενός έτους. Στο πλέον αναλωμένο πυρηνικό καύσιμο που περιμένει πριν από την επανεπεξεργασία, το μεγαλύτερο μέρος του 241Pu διασπάται σε αμερίκιο-241, το οποίο είναι μη σχάσιμο (παρόλο που μπορεί να υποστεί σχάση από ταχέα νετρόνια) και είναι πομπός άλφα σωματιδίων με διάρκεια ημιζωής 432 έτη, και αποτελεί έτσι μια σημαντική συμβολή στη ραδιενέργεια των πυρηνικών αποβλήτων μιας κλίμακας εκατοντάδων ή χιλιάδων χρονών. Κατηγορία:Ακτινίδες Κατηγορία:Ισότοπα του πλουτωνίου Κατηγορία:Σχάσιμα υλικά
Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής (σειρά)
Ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής (τούρκικα: Muhteşem Yüzyıl, «Μεγαλοπρεπής Αιώνας») είναι μια ιστορική τηλεοπτική σαπουνόπερα τουρκικής παραγωγής. Είναι βασισμένο στη ζωή του σουλτάνου Σουλεϊμάν Α΄ και της Χουρέμ Σουλτάν, της σκλάβας που έγινε γυναίκα του. Η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται στην Τουρκία το 2011. Σκηνοθετείται από τους αδερφούς Ντουρούλ και Γιαγμούρ Ταϊλάν.
Υπόθεση
Σε ηλικία 26 ετών, ο Σουλεϊμάν (Χαλίτ Εργκέντς), κυβερνήτης σαντζακίου του οθωμανικού κράτους, μετά το θάνατο του πατέρα του Σελίμ Α΄, ξεκίνησε για να αναλάβει τη διοίκηση μιας πανίσχυρης αυτοκρατορίας. Ανέβηκε στον θρόνο το 1520, άφησε πίσω την αγαπημένη του παλλακίδα Μαχιντεβράν (Νουρ Φετάχογλου) και τον γιο τους Μουσταφά, και μαζί με τον επιστήθιο φίλο του, Πάργαλη Ιμπραήμ, πήρε τον δρόμο για το παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη. Στη διαδρομή, ένα οθωμανικό πλοίο διέσχιζε τη Μαύρη Θάλασσα, φέρνοντας σκλάβες ως δώρα για το παλάτι. Σε αυτό το πλοίο βρισκόταν και η Αλεξάνδρα (Μεριέμ Ουζερλί). Η νεαρή κοπέλα είχε απαχθεί από την οικογένειά της και πωλήθηκε ως σκλάβα στο παλάτι. Η κοπέλα γοήτευσε με την πρώτη ματιά τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν κι εκείνος δεν δίστασε να της προσφέρει τα πάντα. Όμως το πάθος του αυτό έφερε μαζί του αιματοχυσία και πρωτοφανείς ίντριγκες στην αυλή του. Βασικοί άξονες της υπόθεσης είναι ο χειρισμός του αθεράπευτου έρωτα του Σουλεϊμάν από την έως τότε Χασεκί σουλτάν, Μαχιντεβράν Σουλτάν, ο ρόλος της σχέσης του Μεγάλου Βεζίρη, Ιμπραήμ Πασά (Οκάν Γιαλαμπίκ) και της αδελφής του Σουλεϊμάν, Χατιτζέ Σουλτάν (Σελμά Εργκέτς), καθώς και η ένταση μεταξύ της Χριστιανικής Ευρώπης και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που θα επηρεάσει τις ζωές των πρωταγωνιστών και την εξέλιξη της ιστορίας.
Προβολή στην Ελλάδα
Η σειρά στην Ελλάδα ξεκίνησε να προβάλλεται στις 3 Σεπτεμβρίου 2012 από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1. Επειδή οι υπεύθυνοι του σταθμού ήθελαν να υπάρχουν αρκετά επεισόδια για να τα μεταδώσουν το Φθινόπωρο του 2013, αποφάσισαν να διακοπεί η προβολή της σειράς την Παρασκευή 31 Μαΐου 2013.
Το 2015, ο τηλεοπτικός σταθμός E Channel εξασφάλισε τα τηλεοπτικά δικαιώματα της σειράς. Η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται από τις 29 Μαρτίου 2015, ενώ προβλήθηκε έπειτα και από τους αδελφικούς σταθμούς Extra Channel και New Epsilon TV.
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής
Ιωάννης Ούρεσης Δούκας Παλαιολόγος
Ο Ιωάννης Ούρεσης Δούκας Παλαιολόγος, σερβ. Јован Урош Немањић (απεβ. 1422/3) από τον Ζουπανικό Οίκο των Νεμάνιτς ήταν τσάρος της Θεσσαλίας (π. 1370-π. 1373), ώσπου αποσύρθηκε σε μονή. Αν και μεγαλωμένος ως γνήσιος Σέρβος, αντί του "επωνύμου" Νεμάνιτς, προτιμούσε το επώνυμο της γιαγιάς του Μαρίας Παλαιολογίνας, καθώς η Θεσσαλία κατοικείτο από Έλληνες.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης-Ούρος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Συμεών-Ούρου, που είχε αυτοανακηρυχθεί "αυτοκράτορας των Σέρβων και Ελλήνων" (γιου της Μαρίας Παλαιολογίνας) και της Θωμαΐδος Ορσίνι, κόρης του Ιωάννη Β΄ δεσπότη της Ηπείρου.
Το διάστημα 1369-72 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως τιτουλάριος "αυτοκράτορας των Σέρβων και των Ελλήνων", αν και η εξουσία του περιοριζόταν στη Θεσσαλία. Ίσως είχε γίνει συγκυρίαρχος μαζί με τον πατέρα του από το 1359/60. Έπειτα από ένα διάστημα ετών, που δεν γνωρίζουμε επακριβώς, ο Ιωάννης-Ούρος παραιτήθηκε υπέρ του συγγενούς του Αλεξίου Αγγέλου Φιλανθρωπηνού και έγινε μοναχός.
Ο Ιωάννης-Ούρος ήταν ο τελευταίος "αυτοκράτορας των Σέρβων και των Ρωμαίων" και ο τελευταίος Σέρβος ηγεμόνας της Θεσσαλίας. Ο συγγενής του Αλέξιος Άγγελος Φιλανθρωπηνός τον διαδέχθηκε (1373-90) και αναγνώρισε την επικυριαρχία της Κωνσταντινούπολης. Ο γιος αυτού Μανουήλ που τον διαδέχθηκε (1390-93), απώλεσε τη Θεσσαλία στον Βαγιαζίτ Α΄ ηγεμόνα των Οθωμανών.
Νεότερος αδελφός του ήταν ο Στέφανος-Ούρος, που ίσως κατείχε τα Φάρσαλα ως φέουδο. Αν και απεβίωσε αρκετά μετά από τον Ιωάννη-Ούρο, δεν τον διαδέχθηκε ως ηγεμόνας της Θεσσαλίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία κόρη του κόμη Ράντοσλαβ Χλάπεν, Σέρβου κυρίαρχου στη Μακεδονία και της θυγατέρας του Τσάρου Ντούσαν και χήρας του Γρηγορίου Πρελιούμπου, πριγκίπισσας Ειρήνης της Σερβίας, δούκισσας της Καστοριάς η οποία ήταν πρώτη του ξαδέρφη και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Παλαιολόγων - Νέμανιτς‎
Γέφυρα Θεσσαλονίκης
Η Γέφυρα είναι κωμόπολη του νομού Θεσσαλονίκης με πληθυσμό 3.059 κατοίκους [2011]. Η Γέφυρα είναι η ιστορική έδρα του δήμου Χαλκηδόνας που προέκυψε από τη συνένωση των δήμων Αγίου Αθανασίου, Κουφαλίων και Χαλκηδόνας, σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».
Η Γέφυρα αποτελείται από τους συνοικισμούς της Σωζόπολης, των Νέων Μετρών και της Κάτω Γέφυρας. Οι κάτοικοι της Γέφυρας είναι στην πλειονότητα πρόσφυγες από τη Σωζόπολη της Ανατολικής Ρωμυλίας και τις Μέτρες της Ανατολικής Θράκης. Υπάρχουν επίσης πολλές οικογένειες γηγενών (Κάτω Γέφυρα) και μερικές οικογένειες Βλάχων, Σαρακατσάνων και Καστανεριωτών.
Θέση
Η Γέφυρα βρίσκεται βορειοδυτικά της Θεσσαλονίκης στην ανατολική όχθη του Αξιού ποταμού. Απέχει 25 χιλιόμετρα από το κέντρο της Θεσσαλονίκης. Η πρόσβαση γίνεται οδικά μέσω της παλαιάς εθνικής οδού Θεσσαλονίκης - Έδεσσας. Τα τελευταία χρόνια συνδέεται με τη Θεσσαλονίκη μέσω της αστικής συγκοινωνίας.
Ονομασία
Η Γέφυρα πήρε το όνομά της από τη γέφυρα του ποταμού Αξιού, που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση, καθώς και από την αρχαία πολίχνη «Γέφυρα» που βρισκόταν στην ανατολική όχθη του Αξιού, κοντά στο σημερινό φράγμα του Αξιού, απέναντι από την αρχαία κωμόπολη «Ίχνες».
Οι κάτοικοι της πόλεως ακολούθησαν τον Μέγα Αλέξανδρο και ίδρυσαν ομώνυμη αποικία στη Συρία, στα ανατολικά της Αντιόχειας.
Ιστορία
thumb|Μακεδονικός τάφος, παρακείμενος της μεγάλης τράπεζας ΝΑ της Γέφυρας
Αρχαιότητα
Τα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη ενός παραθαλάσσιου οικισμού με υψηλό πολιτιστικό επίπεδο και εμπορικές σχέσεις με τη νότια Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου. Τα σημαντικότερα ευρήματα είναι ο τεχνητός γήλοφος τύπου τράπεζας στα νοτιοανατολικά του σύγχρονου οικισμού, όπου έχουν βρεθεί πολλά νομίσματα, οι τρεις σημαντικοί ταφικοί τύμβοι της περιοχής και οι παρακείμενοι 30 τάφοι που χρονολογούνται από τον 6ο π.Χ. ως τον 2ο π.Χ αιώνα. Ο καθηγητής της Κλασσικής Αρχαιολογίας Μιχάλης Τιβέριος και η αρχαιολόγος Μαρία Τσιμπίδου-Αυλωνίτη συνεκτιμούν ότι η τοποθεσία της αρχαίας Χαλάστρας βρίσκεται μάλλον στη μεγάλη «τράπεζα του Τοψίν».
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδος
Στην περιοχή αναφέρεται η ύπαρξη της πολίχνης «Γέφυρα». Η πολίχνη αυτή αναφέρεται στο «Ιεροσολυμιτικό οδοιπορικό» (Itinerarium Hierosolymitanum ή αλλιώς Itinerarium Burdigalense). Στο διασημότερο από τα Χριστιανικά οδοιπορικά ο ανώνυμος ταξιδευτής καταγράφει το ταξίδι του από το Μπορντώ της Γαλλίας στους Αγίους Τόπους το 333-334 μ.Χ. Η "Gephira" αναφέρεται κατά την επιστροφή του ταξιδιώτη, μεταξύ Θεσσαλονίκης - Πέλλας:
Δεν υπάρχουν στοιχεία για την ύπαρξη οικισμού κατά την Βυζαντινή περίοδο.
Ο οικισμός Τοψίν
Η παλιά ονομασία του σημερινού οικισμού της Κάτω Γέφυρας ήταν Τοψίν (Τόψι). Το όνομα είναι τουρκικό Top Sin. Sin είναι ο τάφος, τύμβος και Top είναι το τόπι ή κάτι που είναι στρογγυλό. Top επίσης έχει και την έννοια της συστάδας. Επομένως Topsin μπορεί να είναι «στρογγυλός τύμβος» (τούμπα) ή και «συστάδα τάφων». Το όνομα αυτό αναφέρεται πρώτη φορά σε οθωμανικο έγγραφο του 15ου αιώνα. Τον 17ο-18ο αιώνα ένα μέρος του οικισμού ήταν χωριό και το υπόλοιπο τσιφλίκι. Αναφέρονται 23 Χριστιανικές οικογένειες και 5 Μουσουλμανικές. Στην απογραφή του 1905 στο Τοψίν κατοικούσαν 178 Έλληνες και 64 Τουρκοαθίγγανοι.
Η παράδοση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς στους Έλληνες
Η σημαντικότερη ιστορική στιγμή που συνδέεται με τη Γέφυρα συνέβη στις 26 Οκτωβρίου 1912. Στο κτήριο όπου στεγάζεται σήμερα το Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων εγκαταστάθηκε το Στρατηγείο του Ελληνικού στρατού και διεξήχθησαν οι σκληρές διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην υπογραφή της άνευ όρων συνθήκης παράδοσης της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς στους Έλληνες, την 26η Οκτωβρίου 1912. Η συνθήκη παράδοσης υπογράφηκε στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης από τον Ηπειρώτη Χασάν Ταχσίν Πασά και τους Έλληνες αξιωματικούς.
Η ίδρυση της Γέφυρας
Μετά το 1926 εγκαθίστανται στα βόρεια του Τοψίν οι πρόσφυγες από τις Μέτρες και τη Σωζόπολη, οι οποίοι δημιουργούν τον σύγχρονο οικισμό. Το 1927 το χωριό μετονομάστηκε σε Γέφυρα.
Αξιοθέατα
thumb|Άγρια άλογα στη μεγάλη νησίδα, βόρεια του φράγματος του Αξιού
Φράγμα Αξιού ποταμού
Δύο χιλιόμετρα δυτικά της Γέφυρας βρίσκεται η περιοχή του φράγματος του Αξιού. Το φράγμα του ποταμού έχει δημιουργήσει ένα σύμπλεγμα νησίδων, με τη μεγαλύτερη από αυτές να έχει έκταση 1.700 στρεμμάτων. Χαρακτηριστικά είναι το εντυπωσιακό παραποτάμιο δάσος που περιστοιχίζεται από πυκνές συστάδες καλαμιών, τα υδρόβια πουλιά (χουλιαρομύτες, χαλκόκοτες, ερωδιοί, πελεκάνοι, πελαργοί, λαγγόνες, κ.α.), τα άγρια άλογα που ζουν στη μεγάλη νησίδα, άλλα θηλαστικά (τσακάλια, αλεπούδες, αγριογούρουνα, σπανιότερα λύκοι, κ.α.), καθώς και τα αρπακτικά πτηνά (κυρίως γεράκια). Ο υδροβιότοπος είναι ενταγμένος στο πρόγραμμα Natura 2000 της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
thumb|Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων
Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων
Το Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων στεγάζεται σε μία ιστορική έπαυλη στη νοτιοανατολική πλευρά της Γέφυρας. Το 1999 το Υπουργείο Άμυνας αγόρασε την έπαυλη αυτή για να την αξιοποιήσει ως Μουσείο. Στο κτήριο αυτό εγκαταστάθηκε το Γενικό Στρατηγείο των Ελληνικών δυνάμεων στις 24 Οκτωβρίου του 1912 και παρέμεινε έως τα χαράματα της 27ης Οκτωβρίου. Οι μέρες αυτές υπήρξαν καθοριστικές για την τύχη της Θεσσαλονίκης και γενικότερα της Μακεδονίας. Σ' αυτή την έπαυλη διεξήχθησαν έντονες διαπραγματεύσεις μεταξύ της τούρκικης αντιπροσωπείας, με επικεφαλής τον διοικητή της πόλης Χασάν Ταχσίν Πασά και του επικεφαλής των ελληνικών δυνάμεων Αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου. Μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες επίτευξης συμφωνίας, οι Τούρκοι επέστρεψαν στο κτήριο το μεσημέρι της 26ης Οκτωβρίου 1912, ημέρας του πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου, γνωστοποιώντας ότι ο Ταχσίν Πασάς είχε δεχτεί την άνευ όρων παράδοση της πόλης. Κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, διοργανώνεται λαμπαδιοδρομία από το Μουσείο στο Τρίτο Σώμα Στρατού, προς ανάμνηση των ιστορικών αυτών γεγονότων.
Στις αίθουσες του κτηρίου παρουσιάζονται εκθέματα όπως όπλα, ξίφη, στρατιωτικές στολές, μετάλλια, πίνακες, διάφορα κειμήλια από τους Βαλκανικούς Πολέμους, μια ιδιόχειρη κάρτα του τότε πρωθυπουργού της Ελλάδας Ελευθερίου Βενιζέλου, όπως επίσης και αντίγραφο του πρωτοκόλλου παράδοσης της Θεσσαλονίκης. Ο τάφος του Χασάν Ταχσίν Πασά βρίσκεται στον αύλειο χώρο του μουσείου.
Ιερός Ναός Παναγίας Ρευματοκρατούσσας και Αποστόλου Θωμά
Το Ναό της Παναγίας Ρευματοκρατούσας κοσμούν το ιερό εικόνισμα της Παναγίας και το περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο που έφεραν από την πατρίδα τους οι πρόσφυγες Μετρινοί. Εκτός από αυτά, μετέφεραν όλο τον εξοπλισμό της εκκλησίας τους που περιλάμβανε εικόνες και βιβλία της μητρόπολης, καντήλες, κρυστάλλινους πολυελαίους και μανουάλια. Όλα αυτά τα κειμήλια κοσμούν το ναό της Παναγίας καθώς και το Εκκλησιαστικό μουσείο της Γέφυρας.
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου
Στην Κάτω Γέφυρα βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου, χτισμένος γύρω στο 1854. Είναι τρίκλιτη βασιλική χωρίς τρούλο, χτισμένη από Φλωρινιώτες μαστόρους με ακανόνιστη πέτρα, με ξύλινο ζωγραφισμένο τέμπλο και ξύλινη οροφή. Το 1986 η τότε υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη ανακήρυξε το ναό ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Το εσωτερικό του ναού και οι εικόνες αναπαλαιώθηκαν στη δεκαετία του 1990.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Χαλκηδόνος Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης
Εμμανουήλ Μελάς
Ο Εμμανουήλ Μελάς ή Μελλάς (Ιεράπετρα, 18 Απριλίου 1866 - 26 Μαρτίου 1951) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο πρώτος πρόεδρος της Κοινότητας Ιεράπετρας από το 1908 ως το 1912, μετά τον υποβιβασμό του Δήμου. Νωρίτερα, επί Κρητικής Πολιτείας, ήταν μέλος της Κρητικής Βουλής.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Χατζη-Γεωργίου Μελά (αρχικό επώνυμο: Γραμματικάκης), ο οποίος είχε μελίσσια, από όπου προήλθε και το επώνυμο. Έγινε πρόεδρος της Κοινότητας Ιεράπετρας μετά τον δήμαρχο Παπαστεφανίδη (από τη Βιάννο).
Ο Εμμανουήλ σπούδασε ιατρική και ανέπτυξε επαναστατική δράση με την ομάδα του Μπαριτάκη, λαμβάνοντας μέρος στην επίθεση κατά του Φρουρίου της Ιεράπετρας (1897).
Εξελέγη βουλευτής στην επαρχία Ιεράπετρας το 1903 μαζί με τον Μιχ. Κοθρή και τον Νικ. Γιαννικάκη. Ως μέλος της Βουλής έκανε πολλές εισηγήσεις για γεωργικά ζητήματα και ο ίδιος προχώρησε σε εφαρμογή μέτρων για την καταπολέμηση του δάκου όταν ήταν πρόεδρος του Ταμείου Ελαίας, στα 1934-35.
Ο αντιβενιζελικός Εμμανουήλ Μελάς έκανε καταγγελία εναντίον του Επισκόπου Αμβροσίου για κομματισμό και παραβίαση του Καταστατικού Νόμου της Εκκλησίας, επειδή ο Αμβρόσιος υποστήριζε ανοικτά τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Υπήρξε και πρόεδρος του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου της Ιεράπετρας (έτος ίδρυσης 1895). Με δική του πρωτοβουλία οργανώθηκε η Αρχαιολογική Συλλογή της Ιεράπετρας και το γυμναστήριο.
Το 1908-1912 ήταν πρόεδρος της Κοινότητας Ιεράπετρας και το 1915 διορίστηκε Νομάρχης Ρεθύμνου. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Μανδουραράκη και απέκτησαν 3 γιους και 3 κόρες.
Ένας από τους γιους του, ο Ιάκωβος Μελάς, έγινε ο πρώτος Δήμαρχος Ιεράπετρας (1946) μετά την επαναφορά του Δήμου.
Ο Εμμανουήλ Μελάς απεβίωσε σε ηλικία 85 ετών το 1951.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Νομάρχες Ρεθύμνου Κατηγορία:Δήμαρχοι Ιεράπετρας
Λετσέτ (Κουσάρ)
Το Λετσέτ (επίσης, Λεντζέτ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Κουσάρ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 650 και βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας, στα σύνορα με την δημοκρατία του Νταγκεστάν στη Ρωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Κουσάρ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Νυκτόβια πλάσματα
Το Νυκτόβια πλάσματα (πρωτότυπος τίτλος: Nocturnal Animals) είναι αμερικανική ταινία του 2016 σε σκηνοθεσία του Τομ Φορντ. Το σενάριο είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα Tony and Susan του Όστιν Ράιτ.
Πλοκή
Η Σούζαν είναι μια πλούσια γυναίκα που ζει με τον σύζυγό της, Χάτον, ο οποίος την παραμελεί συνεχώς. Μία μέρα λαμβάνει από τον πρώτο σύζυγό της, Έντουαρντ Σέφιλντ, ένα μυθιστόρημα με τίτλο Νυκτόβια πλάσματα. Στην ταινία εξελίσσονται παράλληλα δύο ιστορίες, αυτή του μυθιστορήματος και η αυτή της σχέσης της Σούζαν με τον Έντουαρντ.
To μυθιστόρημα ξεκινά με τον Τόνι, τη σύζυγό του Λόρα και την κόρη τους Ίντια να πηγαίνουν ένα ταξίδι. Τη νύχτα στην εθνική οδό τους σταματούν τρεις άντρες, απαγάγουν τις γυναίκες και εγκαταλείπουν τον Τόνι. Ο Τόνι απευθύνεται στην αστυνομία για την εξιχνίαση της υπόθεσης. Ανακαλύπτουν πως οι γυναίκες βιάστηκαν και δολοφονήθηκαν. Μετά από λίγο καιρό, ο ένας από τους τρεις, ο Τερκ, σκοτώνεται. Οπότε κυνηγούν τους άλλους δύο, τον Λου και τον αρχηγό της συμμορίας Ρέι. Ο Ρέι συλλαμβάνεται, όμως αφήνεται ελεύθερος. Ο ντετέκτιβ της υπόθεσης, ο Μπόμπι, λέει στον Τόνι πως δεν πρόκειται να αφήσει την υπόθεση και έχει ένα παραπάνω κίνητρο, καθώς έχει καρκίνο και πεθαίνει. Εν τέλει, απαγάγει του Λου και Ρέι. Σκοτώνει τον Λου καθώς προσπαθεί να διαφύγει και στη συνέχεια ο Τόνι κυνηγά τον Ρέι. Οι δυο τους βρίσκονται στο μέρος που βιάστηκαν και δολοφονήθηκαν οι δύο γυναίκες και ο Ρέι παραδέχεται την πράξη του αποκαλώντας τον Τόνι «αδύναμο» γιατί δεν μπόρεσε να τις προστατέψει. Ο Τόνι πυροβολεί τον Ρέι και εκείνος τον χτυπά με ένα σίδερο στα μάτια. Την επόμενη μέρα, ο Ρέι έχει πεθάνει και ο Τόνι είναι τυφλός και αυτοκτονεί με το όπλο.
Στην πραγματική ιστορία: η Σούζαν γνώριζε τον Έντουαρντ από μικρή ηλικία. Αποφάσισαν να παντρευτούν, όμως η συντηρητική και αυταρχική μητέρα της δεν ενέκρινε τον γάμο, αφού ο Έντουαρντ είχε κατώτερο κοινωνικό υπόβαθρο. Όσο ήταν παντρεμένοι, η Σούζαν τον αποκαλούσε συνεχώς «αδύναμο» και του έλεγε πως δε θα μπορέσει ποτέ να γίνει συγγραφέας. Μετά από λίγο καιρό, συνάπτει σχέση με τον Χάτον και ρίχνει το παιδί που περίμενε από τον Έντουαρντ, κάτι που ο τελευταίος μαθαίνει. Εν τέλει, χωρίζουν και η Σούζαν παντρεύεται τον Χάτον.
Στο σήμερα, η Σούζαν λέει πως ο Έντουαρντ την αποκαλούσε νυκτόβιο πλάσμα, γιατί δεν κοιμόταν τις νύχτες. Όσο διαβάζει το μυθιστόρημα, έχει επικοινωνία μαζί του μέσω μέιλ. Όταν τελειώνει το βιβλίο, του ζητά να συναντηθούν και κανονίζουν να βρεθούν σε ένα εστιατόριο. Η Σούζαν φτάνει και τον περιμένει για πολλή ώρα, όμως ο Έντουαρντ δεν φτάνει ποτέ.
Διανομή
Χαρακτήρες στην πραγματική ιστορία
Χαρακτήρες στη φανταστική ιστορία
Βραβεία/Διακρίσεις
Στο φεστιβάλ της Βενετίας του 2016 κέρδισε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής, ενώ ήταν υποψήφια και για Χρυσό Λέοντα.
Στις Χρυσές Σφαίρες του 2017 έλαβε υποψηφιότητα σε τρεις κατηγορίες: καλύτερης σκηνοθεσίας (Τομ Φορντ), καλύτερου σεναρίου (Τομ Φορντ) και Β' ανδρικού ρόλου (Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον) και κέρδισε στην τελευταία.
Στα 89 βραβεία Όσκαρ είναι υποψήφια σε μία κατηγορία: Β' Ανδρικού ρόλου (Μάικλ Σάνον).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με παράλληλες ιστορίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Focus Features Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎
Πλουτώνιο-242
Το πλουτώνιο-242 είναι ένα από τα ισότοπα του πλουτωνίου, το δεύτερο μακροβιότερο, με διάρκεια ημιζωής 373.300 χρόνια. Η ημιζωή του 242Pu είναι περίπου 15 φορές μεγαλύτερη από αυτήν του 239· ως εκ τούτου, είναι κατά 15 φορές λιγότερο ραδιενεργό και όχι ένα από τους μεγαλύτερους συνεισφέροντες στην ραδιενέργεια των πυρηνικών αποβλήτων. Οι εκπομπές ακτινών γ από το πλουτώνιο-242 είναι επίσης ασθενέστερες από αυτές των άλλων ισοτόπων.
Δεν είναι σχάσιμο (παρόλο που μπορεί να υποστεί σχάση από ταχέα νετρόνια) και η διατομή σύλληψης νετρονίων του είναι επίσης χαμηλή.
Στον κύκλο του πυρηνικού καυσίμου
Το πλουτώνιο-242 παράγεται με διαδοχικές συλλήψεις νετρονίων από το Pu-239, το Pu-240 και το Pu-241. Οι περιττοί μαζικοί αριθμοί των 239Pu και 241Pu έχουν περίπου 3/4 πιθανότητα να υποστούν σχάση με σύλληψη ενός θερμικού νετρονίου και περίπου 1/4 πιθανότητα να απορροφήσουν το νετρόνιο και να γίνουν το επόμενο ισότοπο. Το ποσοστό του 242Pu είναι χαμηλό σε χαμηλή καύση αλλά αυξάνει γραμμικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακτινίδες Κατηγορία:Πυρηνική ενέργεια Κατηγορία:Ισότοπα του πλουτωνίου
Λεμπεράν
Το Λεμπεράν είναι ένα χωριό της επαρχίας Καλμπατζάρ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο δυτικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Καλμπατζάρ
Folio Society
Η «Folio Society» (σε ελεύθερη μετάφραση: «Κοινωνία Σελίδα»), είναι μια ιδιωτικών συμφερόντων βιβλιοεκδοτική εταιρεία με έδρα το Λονδίνο, που ιδρύθηκε το 1947, από τον Charles Ede και ενσωματώθηκε το 1971. Παράγει εικονογραφημένα βιβλία, σε εκδόσεις με σκληρό εξώφυλλο, της κλασικής και μη-μυθιστοριογραφίας. Κάθε έκδοση Folio, διαθέτει ειδικά σχεδιασμένες βιβλιοδεσίες και περιλαμβάνει καλλιτεχνικής-ανάθεσης εικονογραφήσεις (πιο συχνά σε τίτλους μυθιστοριογραφίας) ή ερευνημένα έργα τέχνης και φωτογραφίες (σε τίτλους πεζού λόγου). Οι περισσότερες εκδόσεις, έρχονται με τη δική τους θήκη βιβλίου (slipcase).
Ιστορία
thumb|left|250px|Το μισοαφαιρεμένο προς τα επάνω dust jacket και το οποίο είναι (για λόγους απεικόνισης) μερικώς ξεδιπλωμένο. Η «The Folio Society» ιδρύθηκε το 1947 από τους Charles Ede, Christopher Sandford (της Golden Cockerel Press) και τον Alan Bott (ιδρυτή των Pan Books). Στόχος της επιχείρησης ήταν, να παράγει «εκδόσεις των μεγάλων έργων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, σε μορφή αντάξια του περιεχομένου τους, σε μια τιμή προσιτή στον κάθε άνθρωπο.» Η Folio και η Golden Cockerel Press, μοιράστηκαν τις εγκαταστάσεις στην Poland Street μέχρι το 1955. Μεταγενέστερα, τα γραφεία εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο, στις περιοχές του Mayfair και του Borough. Η «Folio Society», μετακόμισε το 1994 στην τρέχουσα θέση της στην, 44 Eagle Street, Holborn.
Το 1947, η «Society» (κοινωνία) εξέδωσε τους τρεις πρώτους τίτλους της. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους «Τα Παραμύθια του Τολστόι» ("Tolstoy's Tales") και επωλείτο για δεκαέξι σελίνια (1/20 της στερλίνας, αυτό θα ήταν περίπου US$3 το 1947 ή μόλις πάνω από US$110 το 2014). Τα «Παραμύθια» ("Tales"), ακολούθησαν το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο το «Trilby» του George du Maurier και μια μετάφραση του «Aucassin et Nicolette», καθιερώνοντας ένα μοτίβο μηνιαίων δημοσιεύσεων.
Ο Λόρδος Gavron υπήρξε ιδιοκτήτης και πρόεδρος της Εταιρείας «The Folio Society» από το 1982. Μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του «The Folio Society», είναι οι: • 2
Πωλήσεις στα μέλη και στα μη-μέλη
Κατά την έναρξή της, η «The Folio Society» λειτουργούσε ως οργάνωση βασιζόμενη-σε-μέλη· καθώς ο κατάλογος των τίτλων αναπτυσσόταν, η δέσμευση των μελών, καθιερώθηκε ετησίως, στα 4 βιβλία. Από το 2011, ο καθένας έχει τη δυνατότητα να αγοράσει από την κατάσταση του «The Folio Society» χωρίς τη δέσμευση για την ιδιότητα του μέλους, παρόλο, που η ιδιότητα του μέλους, παραμένει στο επίκεντρο των στρατηγικής της εταιρείας.
Τάσεις παραγωγής και βιβλιοδεσίες
thumb|right|250px|Κυτίο Solander. thumb|right|250px|Εικονογράφηση από τον [[Ράντγιαρντ Κίπλινγκ (1865-1936), για την πρώτη του έκδοση στο «Just So Stories».]] Η εταιρεία δημοσιεύει επί του παρόντος, πάνω από 60 τίτλους ετησίως, περιλαμβανομένων σειρών πολλαπλών-τόμων. Οι περισσότεροι τίτλοι στοιχειοθετούνται ψηφιακά και κατόπιν, εκτυπώνονται σε όφσετ, στους εκτυπωτές του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας. Μέχρι το 1954, τα περισσότερα βιβλία Folio εκδόθηκαν με τυπωμένα dust jackets, αλλά κατά το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1950, θεσπίστηκαν τα χρωματιστά καρτοκυτία ολίσθησης, για την προστασία των βιβλίων και την διατήρηση της εστίασης, στις διακοσμητικές βιβλιοδεσίες. Τα Solander boxes γενικά, χρησιμοποιούνται για την προστασία των περιορισμένων εκδόσεων.
Οι εκδόσεις Folio, τυπώνονται σε μια σειρά από τυποποιημένα μεγέθη (για παράδειγμα το 1951, αυτά περιελάμβαναν το Royal Octavo, Medium Octavo, Crown Octavo και το Demy Octavo), επίσης, χρησιμοποιούνται και προσαρμοσμένα μεγέθη. Το πιο κοινό υλικό για τις βιβλιοδεσίες, είναι το ύφασμα buckram ή ένα παρόμοιο ύφασμα βιβλίου, αλλά υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις: το αλουμινόχαρτο χρησιμοποιήθηκε το 1971, στη βιβλιοδεσία του Άλντους Χάξλεϋ «Brave New World» και η φυτική περγαμηνή το 1994, στη βιβλιοδεσία του Βολταίρου στο «Calas Affair»· συχνότερα, μαρμαροποιημένα έγγραφα (συχνά παραγόμενα από την Ann Muir Marbling Ltd.) κατά τα τελευταία χρόνια, έχουν χρησιμοποιηθεί σε διάφορους τόμους, είτε ως endpapers είτε ως board-papers των quarter bindings· το moiré silk (συνήθως τεχνητό) κατά τη διάρκεια των ετών, έχει χρησιμοποιηθεί σποραδικά ως συνδετικό υλικό και δέρμα (vellum ή δέρμα κατσίκας) και bonded leather, ενίοτε χρησιμοποιούνται, κυρίως για τις ακριβότερες εκδόσεις. Οι περισσότερες βιβλιοδεσίες για τα μυθιστορήματα, σχεδιάζονται από τον εικονογράφο. Οι σχεδιαστές βιβλιοδεσίας των πεζογραφημάτων περιλαμβάνουν τους David Eccles, Jeff Clements και Neil Gower.
Αρχής γενομένης από το 2007, η εταιρεία χρησιμοποίησε την παραδοσιακή τυπογραφική εκτύπωση (την μέθοδο που ο Γουτεμβέργιος επινόησε, στα μέσα του δέκατου πέμπτου αιώνα), για να δημοσιεύει κάθε ένα από τα έργα του Σαίξπηρ, καθώς επίσης, τα σονέτα και τα ποιήματα, σε εκδόσεις μεγάλου μεγέθους. Αυτό το έργο-ορόσημο των 39 τόμων, ολοκληρώθηκε τελικά το 2014.
Εικονογράφοι
thumb|right|250px|«Η φώκια περικυκλώνει το σκάφος όλη την ημέρα» («The seal circles the boat all day»), [[Ισλανδία|Ισλανδικός Σάγκα, «The Folio Society», 2002.]] Αξιοσημείωτοι, μεταξύ των εκατοντάδων εικονογράφων των βιβλίων «Folio» είναι οι-
Οι εικαστικοί καλλιτέχνες, οι οποίοι έχουν εικονογραφήσει βιβλία για την «Society» (κοινωνία), είναι οι-
Εξέχοντες χαράκτες ξύλου, περιλαμβάνονται οι-
Ορισμένες πρόσφατες αναθέσεις προέρχονται από τους-
Προλογιστές
Με την πάροδο των ετών, η «The Folio Society», έχει αναθέσει τον αρχικό πρόλογο στις εκδόσεις της, από ηγετικές φυσιογνωμίες στη λογοτεχνία, τις τέχνες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, την επιστήμη, τη φιλοσοφία και τον ακαδημαϊκό κόσμο. Αυτές περιλαμβάνουν: • 2
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references responsive="0" group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκδοτικοί οίκοι στο Ηνωμένο Βασίλειο
Μελίκη Ημαθίας
Η Μελίκη είναι κωμόπολη της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας και υπήρξε έδρα ομώνυμου δήμου (σχέδιο Καποδίστριας). Έχει μόνιμο πληθυσμό 3.116 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή 2011.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Μελίκη βρίσκεται στο νότιο τμήμα της πεδιάδας της Βέροιας, σε υψόμετρο 40 μέτρα και σε απόσταση 23 χλμ. ανατολικά από το κέντρο της πόλης, κοντά στον ποταμό Κρασοπούλη. Ιστορικά συμπεριλαμβάνεται στους ελληνόφωνους αγροτικούς οικισμούς της περιοχή του Ρουμλουκιού και ο αρχικός πυρήνας του χρονολογείται κατά τους βυζαντινούς χρόνους. Ακόμη, κατά τον 17ο αιώνα εγκαταστάθηκαν στη Μελίκη άτομα που προερχόταν από την περιοχή των Χασίων και των Αντιχασίων.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, στον οικισμό διαχείμαζαν οικογένειες Βλάχων κτηνοτρόφων από την περιοχή του Βερμίου, ενώ ο μόνιμος πληθυσμός ανερχόταν σε 525 κατοίκους. Μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, εγκαταστάθηκαν στη Μελίκη άτομα προερχόμενα από τη Σκάφη Κοζάνης.
Στη σημερινή εποχή ο πληθυσμός της Μελίκης αποτελείται από γηγενείς Μακεδόνες, απόγονους προσφύγων από τη Θράκη (κυρίως από το χωριό Κoστί ) και άτομα βλάχικης καταγωγής. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και τη μελισσοκομία. Οι δεντροκαλλιέργειες, π.χ. ροδακινιές, είναι επίσης βασικός τομέας απασχόλησης των κατοίκων.
Πολιτισμός
Στη Μελίκη λαμβάνουν χώρα τα έθιμα των Αναστεναρίων και του Καλόγερου, τα οποία έφεραν στην περιοχή οι Θρακιώτες πρόσφυγες. Στην κωμόπολη εδρεύουν ο Λαογραφικός Όμιλος Μελίκης και Περιχώρων, καθώς και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θρακιωτών. Επίσης λειτουργεί από το 2011 το Εθνογραφικό Κέντρο Γιώργη Μελίκη.
Διοικητικά - Απογραφές πληθυσμού
Αναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1918 στο ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Το 1994 με το ΦΕΚ 136Α - 30/08/1994 (σχέδιο Καποδίστριας) ορίστηκε έδρα του ομώνυμου νεοϊδρυθέντα δήμου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Μελίκης η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μελίκης του Δήμου Αλεξάνδρειας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 3.116 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Αλεξάνδρειας
Πανιώνιος (ποδόσφαιρο)
Ο Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης ιδρύθηκε το 1890 στη Σμύρνη της  Μικράς Ασίας. Το τμήμα ποδοσφαίρου, του Πανιωνίου, που σχηματίστηκε επί οργανωμένης βάσης το 1895, αποτελεί την αρχαιότερη και ιστορικότερη εν ενεργεία ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα. Την τρέχουσα περίοδο αγωνίζεται στην Γ' εθνική.
Έδρα της ομάδας αποτελεί το Στάδιο Νέας Σμύρνης, χωρητικότητας 11.700
Σμύρνη (1890-1922)
Το 1895 συγκροτήθηκε η πρώτη οργανωμένη ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου Γυμνάσιον Σμύρνης, το οποίο επανενώθηκε με τον Ορφέα τον Οκτώβριο του 1898 (πενταετία μετά την αρχική του αποχώρηση), υπό τη νέα ονομασία Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος Σμύρνης. Παίκτες του τελευταίου επιλέχθηκαν στην αντιπροσωπευτική μικτή της Σμύρνης για τους Μεσοολυμπιακούς Αγώνες των Αθηνών το 1906, όπου και κατέλαβαν τη 2η θέση επί τεσσάρων ομάδων. Πάντως, κορμός εκείνης της αποστολής υπήρξαν οι ποδοσφαιριστές της Bournobat JAA.
Το επόμενο διάστημα ο Πανιώνιος πήρε τα ποδοσφαιρικά σκήπτρα της πόλης. Ως εκπρόσωπός της επίσης, στις 2 Μαρτίου 1908 νίκησε με 3-1 (ημίχρ. 1-1) τη μικτή Αθηνών-Πειραιώς (από παίκτες των Εθνικού ΓΣ Αθηνών, Πανελλήνιου ΓΣ και Πειραϊκού Συνδέσμου) σε φιλικό αγώνα που διεξήχθη στο Ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου, παρουσία του διαδόχου τότε Κωνσταντίνου και μελών της ελληνικής βασιλικής οικογένειας. Ο Πανιώνιος αγωνίστηκε με "κατερύθρους μπλούζας και λευκά πανταλόνια" και την ακόλουθη σύνθεση κατά την ορολογία της εποχής:
Στα τέλη του 1909 ο Πανιώνιος έδωσε τρεις αγώνες στην Αθήνα, αμέσως μετά τη λήξη του 2ου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου που είχε διοργανώσει ο ΣΕΓΑΣ. Ο Πανιώνιος νίκησε με 5-3 τον πρόσφατο τότε πρωταθλητή Ελλάδος «Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο» -τον μετέπειτα Παναθηναϊκό-, ήρθε ισόπαλος 1-1 με τη Μικτή Πειραιά και ηττήθηκε με 2-3 από τη Μικτή Αθηνών. Μια φωτογραφία του 1909 με κύπελλο ίσως προέρχεται από αυτό το τουρνουά.
Είναι γνωστό πως ο Πανιώνιος και οι άλλες ομάδες της Σμύρνης (Απόλλων, Αρμενική, Μπουρνόβας, Πέλοψ Μελαντίας, Μακάμπι, Αλτάι (τουρκική), Ευαγγελική Σχολή, Σχολή Μπάρξερ) διοργάνωναν τουρνουά και κάποιο υποτυπώδες πρωτάθλημα. Σώζονται φωτογραφίες από αγώνες του Πανιωνίου στο στάδιό του. Αναφέρεται, ότι το 1910 το Κύπελλο Πανιωνίου κατέκτησε η Σχολή Μπάρξερ. Το 1911 ο Πανιώνιος έχασε το πρωτάθλημα από την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και το 1922 από τον Απόλλωνα. Όμως, κατέκτησε την πρώτη θέση το 1913-1914, όπως φαίνεται σε μια φωτογραφία με κύπελλο, στην οποία διακρίνονται οι παίκτες: Χ. Βεντιρόζος, Μαγγανιώτης, Θ. Δημητρίου, Αντ. Πατιάδης και Σ. Δεσποτόπουλος. Την ισχύ της ομάδας αυτής αποδεικνύει και το γεγονός ότι το 1914 στην ενδεκάδα της Μικτής Σμύρνης συμμετείχαν οκτώ παίκτες του Πανιωνίου. Προπονητής της ομάδας, από το 1909 τουλάχιστον, ήταν ο γυμναστής Σοφ. Μάγνης.
Το 1920 στην Εθνική ομάδα που συγκροτήθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας, συμμετείχαν οι εξής τρεις (3) ποδοσφαιριστές του Πανιωνίου: Αντώνιος Φωτιάδης (τερματοφύλακας), Θεόδωρος Δημητρίου (ο Μπέμπης ή Μπίμπος, αριστερός ακραίος επιθετικός) και ο αναπληρωματικός Σωτήριος Δεσποτόπουλος (μέσος). Αντιμετώπισαν τη Σουηδία στις 28 Αυγούστου 1920, σε έναν αγώνα ο οποίος θεωρείται από τη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία FIFA ως ο πρώτος της εθνικής Ελλάδας (και μοναδικός επίσημος πριν τη δημιουργία της ΕΠΟ το 1926). Άμαθοι σε γήπεδο με χόρτο, οι παίκτες ταλαιπωρήθηκαν και στο 8ο μόλις λεπτό έμειναν 10 λόγω τραυματισμού του Καλούδη, για να ηττηθούν τελικά 0-9 (ημίχρ. 0-6). Η ίδια αποστολή κατά την επιστροφή της από την Αμβέρσα μέσω Άμστερνταμ-Παρισίων-Μασσαλίας, έδωσε φιλικό παιχνίδι με τοπικό σύλλογο της ολλανδικής πόλης και γνώρισε εκ νέου την ήττα με 2-4. Η τελευταία αυτή σύνθεση της Εθνικής δεν έχει ακόμη εξακριβωθεί, αλλά σίγουρα μετείχαν κάποιοι από τους προαναφερθέντες ποδοσφαιριστές του Πανιωνίου.
Το 1921, παίκτες της ομάδας στελέχωσαν τη μικτή Σμύρνης για τη σπουδαία συνάντηση Νέας Ελλάδος-Παλαιάς Ελλάδος στο στάδιο του Πανιωνίου, όπου παρουσία 7.500 θεατών, του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου, στρατιωτικών και πολιτικών αρχών της πόλης, η μικτή Αθηνών/Πειραιώς νίκησε 4-2. Ο σύλλογος το 1922 αδυνατεί να πάρει μέρος στο πασχαλινό τουρνουά της Ποδοσφαιρικής Ενώσεως Αθηνών-Πειραιώς, διότι πολλοί ποδοσφαιριστές του ήταν στρατευμένοι.