cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουντμίλα της Βοημίας
Γάμος
Η Λουντμίλα παντρεύτηκε τον Μποζιβόι Α΄ της Βοημίας, τον πρώτο Χριστιανό Δούκα της Βοημίας, το 873. Το ζευγάρι προσηλυτίστηκε στον Χριστιανισμό μέσω των προσπαθειών του Αγίου Μεθοδίου. Οι προσπάθειές τους να μεταστρέψουν τη Βοημία στον Χριστιανισμό αρχικά δεν έγιναν δεκτές και εκδιώχθηκαν από τη χώρα τους για κάποιο διάστημα από τους ειδωλολάτρες. Τελικά το ζευγάρι επέστρεψε και κυβέρνησε για αρκετά χρόνια πριν αποσυρθεί στο Τετίν, κοντά στο Μπέρουν.
Το ζευγάρι διαδέχθηκε ο γιος τους, Σπυτίνιεφ Α΄ της Βοημίας. Τον Σπυτίνιεφ διαδέχτηκε ο αδερφός του, Βρατίσλαος Α΄ της Βοημίας. Όταν ο Βρατίσλαος πέθανε το 921, ο γιος του, Βεντσέσλαος, έγινε ο επόμενος κυβερνήτης της Βοημίας. Ήταν κυρίως η Λουντμίλα που μεγάλωσε τον εγγονό της και στη συνέχεια ενεργούσε ως αντιβασιλέας γι΄ αυτόν.
Λουντμίλα και Ντραχομίρα
αριστερά|μικρογραφία| Η δολοφονία της Αγίας Λουντμίλα. Η μητέρα του Βεντσέσλαου, Ντραχομίρα, ζήλευε την επιρροή της Λουντμίλα στον Βεντσέσλαο. Έβαλε δύο ευγενείς, τους Τούννα και Γκόμον (πιθανώς φραγκικής ή βαραγιανής καταγωγής), να δολοφονήσουν τη Λουντμίλα στο Τετίν, και μέρος της ιστορίας της Λουντμίλα λέει ότι στραγγαλίστηκε με το πέπλο της. Αρχικά, η Αγία Λουντμίλα θάφτηκε στο νεκροταφείο της Εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ στο Τετίν.
Η Αγία Λουντμίλα αγιοποιήθηκε λίγο μετά το θάνατό της. Στο πλαίσιο της διαδικασίας της αγιοποίησης, το 925, ο Βεντσέσλαος μετέφερε τα λείψανά της στη Βασιλική του Αγίου Γεωργίου στη Πράγα. Λατρεύεται ως προστάτρια της Βοημίας. Θεωρείται ως πολιούχος αγία της Βοημίας, του προσηλυτισμού, της Τσεχίας, των δουκισσών, των προβλημάτων με τα πεθερικά και των χηρών. Εορτάζεται στις 16 Σεπτεμβρίου.
Ο Αντονίν Ντβόρζακ συνέθεσε το ορατόριο του, Svatá Ludmila (Αγία Λουντμίλα), μεταξύ Σεπτεμβρίου 1885 και Μαΐου 1886. Το έργο ανέθεσε ο εκδοτικός οίκος Littleton για το Φεστιβάλ του Λιντς.
Πηγές
Κατηγορία:Σόρβοι Κατηγορία:Τσέχοι Ρωμαιοκαθολικοί άγιοι Κατηγορία:Δούκισσες της Βοημίας Κατηγορία:Γυναίκες του 9ου αιώνα Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 10ου αιώνα
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2011
Νικητές
δεξιά|μικρογραφία|212x212εσ|[[Μισέλ Χαζαναβίσιους, Νικητής Καλύτερης Σκηνοθεσίας]] δεξιά|μικρογραφία|216x216εσ|[[Μπραντ Πιτ, Νικητής Α' Ανδρικού Ρόλου]] δεξιά|μικρογραφία|209x209εσ|[[Μέριλ Στριπ, Νικήτρια Α' Γυναικείου Ρόλου]] δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|Άλμπερτ Μπρουκς, Νικητής Β' Ανδρικού Ρόλου δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|[[Τζέσικα Τσάστεϊν, Νικήτρια Β' Γυναικείου ρόλου]] δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|Ααρόν Σόρκιν, Συννικητής Καλύτερου Σεναρίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2011
Ότοκαρ Β΄ της Στυρίας
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ότοκαρ Α΄ μαργράβου της Στυρίας. Στην έριδα της Περιβολής, τάχθηκε στο πλευρό του πάπα. Κατέληξε σε μάχη με τον αδελφό του Aντάλμπερo, ο οποίος τάχθηκε στο πλευρό του βασιλιά, αλλά απεβίωσε το 1086 ή το 1087. Μετά την εξάλειψη της δυναστείας των Έπενσταϊν, ο Ότοκαρ Β΄ κληρονόμησε τις κτήσεις τους στις κοιλάδες Mουρ και Mυτς. Ίδρυσε το μοναστήρι των Βενεδικτίνων στο Γκάρστεν (Άνω Αυστρία) το 1108.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1090 την Eλισάβετ των Μπάμπενμπεργκ, κόρη του Λεοπόλδου Β΄ της Αυστρίας και της Ίντας του Φόρμπαχ-Ράτενμπεργκ, και απέκτησε τρία παιδιά:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Οτοκαριδών
Κατάλογος νομισμάτων της Ελλάδας (1973-1974)
Τα νομίσματα του ελληνικού κράτους κατά την περίοδο 1973 - 1974 (γνωστά και ως δεύτερη σειρά του 1973 ή σειρά 1973 Β') αντιστοιχούν στην περίοδο της δικτατορίας του Παπαδόπουλου και την δικτατορία του Ιωαννίδη, κατά την διάρκεια των οποίων συνέβησαν, αντίστοιχα, τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου καθώς και της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Τα νομίσματα της περιόδου διαδέχτηκαν τη σειρά 1973 Α' και κυκλοφορούσαν έως και το 1976 όταν και αποσύρθηκαν οριστικά, με την αντικατάστασή τους από τη σειρά του 1976.
Περιγραφή
Το πολίτευμα ονομάστηκε δημοκρατία -αναφέρεται μερικές φορές και ως Β´ Δημοκρατία αντί αυτής του Μεσοπολέμου-  από την δικτατορία του Παπαδόπουλου την 1 Ιουνίου 1973, όταν μέσω Συντακτικής Πράξης, η μοναρχία καταργήθηκε και o Κωνσταντίνος Β´ κηρύχθηκε έκπτωτος. Ο Παπαδόπουλος από Αντιβασιλέας έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η πολιτειακή αλλαγή έγινε κατόπιν του Κινήματος του Ναυτικού, στα πλαίσια του Σχεδίου Φιλελευθεροποιήσεως και για την επικύρωσή της διεξήχθη το δημοψήφισμα του 1973. Μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη, η δημοκρατική πρόσοψη του προηγούμενου καθεστώτος διατηρήθηκε. Τα νομίσματα συνέχισαν να κυκλοφορούν κανονικά ακόμη και μετά την πτώση της δικτατορίας και το δημοψήφισμα του 1974.
Η αλλαγή του πολιτεύματος αποτυπώνεται σε όλα τα νομίσματα της περιόδου αυτής τα οποία φέρουν την επιγραφή Ελληνική Δημοκρατία-αντί της παλαιότερης Βασίλειον της Ελλάδος, ενώ απεικονίζεται πλέον μόνον η παράσταση του φοίνικα χωρίς τον στρατιώτη. Θεματολογικά, οι διακοσμητικές παραστάσεις στηρίζονται σε μορφές της αρχαίας Ελλάδας όπως ο Πήγασος και η Αθηνά.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά νομίσματα
Αντριάνα Τσέτσικ
Η Αντριάνα Τσέτσικ γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1991 στο Downingtown της Πενσυλβανίας και είναι Αμερικανίδα ηθοποιός ταινιών πορνό. Ξεκίνησε την καριέρα της στη βιομηχανία του πορνό το 2013 και είναι μία από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς ερωτικών ταινιών στον κόσμο, αριθμώντας πάνω από 150 ταινίες όπου έχει συμμετάσχει.
Παιδικά χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|332x332εσ|Η Αντριάνα Τσέτσικ μαζί με την επίσης ηθοποιό ερωτικών ταινιών Μπράντι Άνιστον, στο Νιου Τζέρσεϊ στις 6 Οκτωβρίου του 2013. Η Αντριάνα Τσέτσικ, γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1991 στη Πενσυλβανία των Η.Π.Α. ως Dezarae Kristina Charles, ενώ έχει Αγγλική, Ρωσική και Σερβική καταγωγή. Το επώνυμό της, το υιοθέτησε από τον σκηνοθέτη ταινιών τρόμου, David Chechik. Μεγάλωσε σε ανάδοχες οικογένειες, γι&apos;αυτό τον λόγο τα παιδικά της χρόνια τα έζησε σε πολλά μέρη της Αμερικής. Σπούδασε Βιοχημεία στο Πανεπιστήμιο του Drexel, αλλά διέκοψε τις σπουδές τις για να ασχοληθεί με το πορνό.
Καριέρα
Η Αντριάνα Τσέτσικ, ξεκίνησε την καριέρα της στη βιομηχανία του πορνό το 2013, σε ηλικία εικοσιδύο ετών και μέχρι σήμερα έχει συνεργαστεί με πολλές διάσημες εταιρίες και ιστοσελίδες, όπως Brazzers, Vixen, Tushy, Blacked, Lethal Hardcore, New Sensations, Bangbros και Naughty America. Τον Μάιο του 2013, υπέγραψε μη αποκλειστική σύμβαση ενός έτους με την Erotique Entertainment, ενώ την ίδια χρονιά πραγματοποίησε το πρώτο της gangbang σκηνή για την ταινία &quot;Digital It &apos;s My First ...&quot;, η οποία κυκλοφόρησε στις 7 Νοεμβρίου 2013. Το 2014, η Αντριάνα γύρησε την πρώτη της τριπλή πρωκτική σκηνή για την ταινία "2014 Gangbang Me", ενώ στις 5 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς, δημιούργησε τη δική της ιστοσελίδα, με όνομα AdrianaChechik.com. Επίσης, τον Αύγουστο του 2014 εμφανίστηκε στο The Howard Stern Show και ένα μήνα αργότερα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, εμφανίστηκε στη σελίδα "Sexy / Skanky" του περιοδικού Cosmopolitan για τον μήνα Σεπτέμβριο. Το 2015,  κέρδισε στα βραβεία AVN Awards το βραβείο για την καλύτερη σκηνή πρωκτικού σεξ και την πιο εξωφρενική σεξουαλική σκηνή. Η Αντριάνα Τσέτσικ κατά την διάρκεια της καριέρας της, έχει κερδίσει περίπου δώδεκα βραβεία πορνογραφίας με πάνω από 50 υποψηφιότητες, διεκδικώντας και τον τίτλο της καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, για το έτος 2017.
Προσωπική ζωή
Η Αντριάνα Τσέτσικ έχει ύψος 5 πόδια και 2 ίντσες, πράσινα μάτια και διαθέτει ένα γυμνασμένο και καλλίγραμμο σώμα, με μετρήσεις 32Β-25-34. Της αρέσει να παρακολουθεί τρομακτικές ταινίες με πιο αγαπημένη της, την ταινία Texas Massacre Chainsaw και να παίζει Call of Duty Black Ops.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
Libri Carolini
Με τη λατινική ονομασία Libri Carolini (μτφ. βιβλία του Καρόλου), ή Opus Caroli regis contra synodum (το έργο του βασιλέως Καρόλου εναντίον της συνόδου) ή απλώς βιβλία του Καρλομάγνου, είναι γνωστή η τετράτομη θεολογική πραγματεία η οποία γράφτηκε υπό τον Καρλομάγνο της γερμανικής αυτοκρατορίας των Καρολιδών έναντι των αποφάσεων που πάρθηκαν το 787 κατά την Ζ´ Οικουμενική Σύνοδο -γνωστή και ως Β´ σύνοδος της Νίκαιας επί της αυτοκράτειρας Ειρήνης- από τις εκκλησιαστικές αρχές. Κατά τη σύνοδο αυτή, αποφασίστηκε η επαναφορά της λατρείας των εικόνων (αγιογραφιών) και η καταδίκη των εικονομάχων, και τα πορίσματα της έγιναν αποδεκτά από όλα τα πατριαρχεία (της Ρώμης στην επικράτεια των Καρολιδών και τα Κωνσταντινούπολης, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Ιεροσολύμων στην επικράτεια των Βυζαντινών) και εκκλησίες. Το γραπτό αυτό είναι γνωστό για την εξαιρετικά οξεία κριτική του και επιθετικό ύφος εναντίον των αποφάσεων της Συνόδου, και εναντίον των Γραικών (Βυζαντινών) στους οποίους τα γραπτά αναφέρονται ως Γραικούς αντί για Ρωμαίους όπως κατά τα πρότυπα της συγκεκριμένης περιόδου τουλάχιστον σε επίσημα έγγραφα. Η αντιπαράθεση αυτή πέρα από τη θεολογική της υπόσταση εκφράστηκε κατά τους επόμενους αιώνες σε ευρύτερα πολιτικοκοινωνικά πλαίσια με την ονομασία της Αγίας Ρωμαΐκής Αυτοκρατορίας (με απαρχή τους Καρολίδες) έναντι της υπάρχουσας Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (πλέον γνωστή ως βυζαντινή) η οποία αποτελούσε το πραγματικό κράτος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Εκτός από την αποστολή τους στον Πάπα Αδριανό Α΄, ο οποίος απάντησε με μια grandis et verbosa epistola (αξιοπρεπή και λεπτομερή επιστολή) και αντέκρουσε τα επιχειρήματα του Καρλομάγνου,  τα χειρόγραφα του Libri Carolini δεν προωθήθηκαν και δεν έγιναν ευρύτερα γνωστά την εποχή που γράφτηκαν, και κατά τους επόμενους αιώνες πέρασαν στην αφάνεια και ήταν σχεδόν τελείως άγνωστα, έως ότου εκτυπώθηκαν για πρώτη φορά υπό τον τίτλο Eriphele (Εριφύλη) το 1549 από τον Ζαν ντυ Τιλλέ (Jean du Tillet), ο οποίος ήταν καθολικός επίσκοπος του Μω (Meaux) στη Γαλλία. Στα γραπτά αυτά εκφράζονται σε έντονο ύφος συνολικά 120 αντιρρήσεις εναντίον της Ζ´ Οικουμενικής Συνόδου με χαρακτηρισμούς όπως dementiam (άνοια), priscae Gentilitatis obsoletum errorem (μια παλιά και ξεπερασμένη παγανιστική παρανόηση), argumenta insanissima et absurdissima (πλέον παρανοϊκά και παράλογα επιχειρήματα), derisione dignas naenias (δημηγορίες αντάξιες περίγελου), κτλ. Οι σύγχρονες εκδόσεις του έργου βασίζονται στο χειρόγραφο που διασώζεται στη βιβλιοθήκη του Βατικανού. Την εποχή εκείνη είναι επίσης γνωστό πως ο Καρλομάγνος ήταν εξαιρετικά εκνευρισμένος με την αυτοκράτειρα Ειρήνη, διότι αυτή είχε αρνηθεί να παντρέψει τον γιο της με την κόρη του, καθώς και για την υποστήριξη που παρείχε στους Λομβαρδούς.
Όταν το βιβλίο εκτυπώθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα, εποχή κατά την οποία εξελισσόταν στην Ευρώπη η θρησκευτική μεταρρύθμιση και η αντιπαράθεση μεταξύ καθολικών και προτεσταντών, το κείμενο προκάλεσε τόσο ενθουσιασμό όσο και σύγχυση, ενώ υιοθετήθηκε από μερίδα Προτεσταντών όπως ο Ιωάννης Καλβίνος ως πολεμική εναντίον των καθολικών και ορθοδόξων δογμάτων.
Συγγραφέας του έργου
Κατά μερίδα συγχρόνων ιστορικών το κείμενο γράφτηκε από τον Θεοδόλφο της Ορλεάνης για λογαριασμό του Καρλομάγνου,  ο οποίος ήταν συγγραφέας και ποιητής ισπανικής βισιγοτθικής καταγωγής, και για τον οποίο υπάρχουν αναφορές περί λειτουργικής στο έργο. Είναι επίσης πιθανό πως το έργο αποτελεί συλλογικό έργο από διαφόρους συγγραφείς οι οποίοι το εξέδωσαν στο όνομα του Καρλομάγνου, εξ αυτών των συγγραφέων ωστόσο ο Θεοδόλφος φαίνεται να είναι ο πιθανότερος.
Κατά το παρελθόν ως πιθανός συγγραφέας θεωρούνταν επίσης ο Άνγκιλραμ, επίσκοπος του Μεζ (Metz) στη Γαλλία, τότε τμήμα της αυτοκρατορίας των Καρολιδών, ή εν τέλει κάποιοι άλλοι Φράγκοι επίσκοποι, με την υπόθεση πως, αφότου ο Πάπας Αδριανός Α´ έστειλε τα πορίσματα της συνόδου στον Καρλομάγνο το 790, ο Καρλομάγνος τα παρέδωσε στους Φράγκους επισκόπους προς εξέταση, και ως αποτέλεσμα προέκυψαν τα Libri Carolini τα οποία στάλθηκαν ως απάντηση στον Πάπα.
Άλλος πιθανός υποψήφιος συγγραφέας είναι ο εξέχων λόγιος του Καρλομάγνου Αλκουίνος της Υόρκης, καθώς είχε γράψει βιβλία με παρόμοιο περιεχόμενο και υπάρχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ των σχολίων του στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον και αποσπάσματος από την 6η ενότητα του 4ου βιβλίου των Libri Carolini.
Περιεχόμενα
μικρογραφία|Αναπαράσταση του [[Καρλομάγνος|Καρλομάγνου (747-814), 15ος αιώνας, Άλμπρεχτ Ντύρερ]] Σύμφωνα με το σύγγραμμα, οι αγιογραφίες μπορούν να χρησιμοποιούνται για τους σκοπούς της εκκλησιαστικής διακόσμησης, για τους σκοπούς διδασκαλίας, καθώς και προς διατήρηση της μνήμης των παρελθόντων γεγονότων. Είναι ανόητο ωστόσο να καίγεται θυμίαμα μπροστά τους και να προβάλλονται υπερβολικά, καθώς και είναι επίσης λάθος να καταστρέφονται. Οι πλέον ισχυρές αντιρρήσεις στο γραπτό επικεντρώνονται εναντίον της λατρείας των εικόνων -όρος που δεν χρησιμοποιείται στα πορίσματα της Οικουμενικής Συνόδου- και πως η λατρεία πρέπει να περιορίζεται μονάχα στον ίδιο τον Θεό και παράλληλα η κατάνυξη να εκφράζεται μόνο σε σχέση με τους ίδιους τους αγίους, άγια σύμβολα, γραφή, και ιερά λείψανα. Η ελληνική λέξη που χρησιμοποιήθηκε στα πορίσματα της Συνόδου ήταν προσκύνησις η οποία χρησιμοποιήθηκε με την έννοια της ευλάβειας αντί της λατρείας.
Επιπλέον τα Libri Carolini επιτίθενται στην όπως τη χαρακτηρίζουν υπερβολική ευλάβεια την οποία οι Γραικοί δείχνουν στους αυτοκράτορες τους, ασκούν κριτική στον διορισμό του Ταράσιου ως πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και βρίσκουν εσφαλμένη την πατριστική εξήγηση των Γραικών. Επιπλέον υπάρχει σύγχυση μεταξύ δηλώσεων που έγινε κατά την Ζ´ Οικουμενικής Συνόδου και της μη οικουμενικής του 754 (σύνοδος της Ιερείας, υπέρ των εικονομάχων), υπάρχουν συχνές παρερμηνείες γεγονότων, και γενικότερα εκφράζεται έντονο αντιγραικικό/αντιελληνικό αίσθημα.
Τα διάφορα εικονόδουλα επιχειρήματα της Συνόδου απορρίπτονται, όπως για παράδειγμα πως υπάρχει ευλάβεια προς το αντικείμενο της κιβωτού της Διαθήκης, καθώς η κιβωτός θεωρείται πως σχεδιάστηκε από τον ίδιο τον Θεό, ενώ οι εικόνες αποτελούν ανθρώπινο προϊόν. Το συγκεκριμένο επιχείρημα συνδέεται με την υποψηφιότητα του Θεοδόλφου της Ορλεάνης ως πιθανού συγγραφέα.
Εκδόσεις έργων
Γενικά, η αυθεντικότητα των Libri Carolini αμφισβητήθηκε στο σύνολό της από πολλούς καθολικούς ιστορικούς του 16ου αιώνα όπως ο Καίσαρ Βαρόνιος, Ρομπέρτο Μπελαρμίνο, Σεβερίν Μπίνιος, και Λαρεύντιο Σούριο.
Ωστόσο υπέρ της γνησιότητας του κειμένου συνηγορεί το ότι ορισμένα τμήματα της έντυπης έκδοσης συναντώνται στα γραπτά του Χίνκμαρ, αρχιεπισκόπου της Ρεμς κατά τον 9ο αιώνα και προεξέχουσας μορφής της φραγκικής θεολογίας.
Κακή μετάφραση
Έχει γίνει η υπόθεση πως το έργο απαντά σε μια πολύ κακή λατινική μετάφραση των αποφάσεων της Ζ´ Οικουμενικής Συνόδου. Συγκεκριμένο παράδειγμα αποτελεί η απόδοση της λέξης προσκύνησις ως λατρείας αντί ευλάβειας, ενώ σε ό,τι αφορά τη λατρεία είχε προσδιοριστεί στη Σύνοδο πως αυτή προορίζεται μόνο για τις υποστάσεις της Αγίας Τριάδος. Επιπλέον φαίνεται να υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στις διάφορες συνόδους (εικονόφιλη Ζ´ Οικουμενική το 787, και εικονομαχική και μη οικουμενική Σύνοδος της Ιερείας το 754), τι συνέβη σε κάθε μια, και ποιος είπε τι πότε, όπως π.χ. αποδίδεται στον Γρηγόριο Νεοκαισαρείας ότι ήταν υπέρ της εικονομαχίας το 754, ενώ στην πραγματικότητα ο Γρηγόριος συμμετείχε στη σύνοδο του 787 διαβάζοντας αποσπάσματα από τη σύνοδο του 754 όντας επικριτικός προς τους εικονομάχους.
Γενικά η όλη μετάφραση βρίθει σφαλμάτων και πιθανώς έγινε από κάποιον που δεν γνώριζε καλά λατινικά ενώ τα ελληνικά του ήταν ακόμα χειρότερα, έτσι συχνά κατέφυγε σε απλή μετάφραση λέξη προς λέξη αντί να αποδίδει τις ευρύτερες έννοιες των φράσεων.
Άλλα παραδείγματα σφαλμάτων βρίσκονται παρακάτω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Καρλομάγνος Κατηγορία:Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα Κατηγορία:Χειρόγραφα Κατηγορία:Εικονομαχία
Κατάλογος πρωθυπουργών της Ισημερινής Γουινέας
Ο Πρωθυπουργός της Ισημερινής Γουινέας είναι μια θέση που συστάθηκε το 1963. Ο Μπονιφάσιο Οντό Εδού ήταν το πρώτο πρόσωπο που ανέλαβε πρωθυπουργός, στις 15 Δεκεμβρίου 1963. Σημερινή πρωθυπουργός είναι η Μανουέλα Ρόκα Μποτέι, η οποία ανέλαβε καθήκοντα την 1η Φεβρουαρίου 2023 και έγινε η πρώτη γυναίκα στο αξίωμα αυτό.
Εξέλιξη αξιώματος
Πρώτος πρόεδρος της αυτόνομης κυβέρνησης την 1η Ιανουαρίου 1964 ήταν ο Μπονιφάσιο Οντό Εδού. Το 1968 η θέση καταργήθηκε και επανήλθε το 1982, με πρώτο πρωθυπουργό τον Κριστίνο Σερίτσε Μπιόκο. Το 2023 διορίστηκε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός, η Μανουέλα Ρόκα Μποτέι.
Κατάλογος
{{legend|blue|Κίνημα Εθνικής Ενότητας Ισημερινής Γουινέας|(MUNGE)|border=1px solid #AAAAAA}} {{legend|#3151A2|Δημοκρατικό Κόμμα Ισημερινής Γουινέας (PDGE)|border=1px solid #AAAAAA}}
Παραπομπές
Ισημερινη Γουινε
Χάμπριιλ Μέτσου
Ο Χάμπριιλ Μέτσου (ολλανδικά: Gabriël Metsu (1629–1667) ήταν Ολλανδός ζωγράφος πινάκων με ιστορικά θέματα, νεκρών φύσεων, πορτρέτων και ρωπογραφιών. Ήταν πολύ εκλεκτικός καλλιτέχνης, ο οποίος "δεν προσκολλήθηκε σε σταθερό ύφος, τεχνική ή έναν τύπο θέματος για μακρές περιόδους"." Μόνον 14 από τα 133 έργα του είναι χρονολογημένα.
Βιογραφία
Ο Χαμπριίλ Μέτσου ήταν γιος του Ζακ Μέτσου (1588 - Μάρτιος 1629), εργαζόμενου σε ταπισερί και ζωγράφου, ο οποίος προερχόταν από την Κομητεία του Αινώ (Hainault), ο οποίος πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο Λέιντεν. Το 1625 νυμφεύτηκε την Γιακομάιντγε Γκαρνιέρ (Jacomijntje Garniers, περ. 1590 – Σεπτέμβριος 1651), χήρα ζωγράφου, η οποία είχε ήδη τρία παιδιά. Δύο μήνες μετά (ή οκτώ μήνες πριν) τη γέννηση του Χαμπριίλ ο πατέρας του απεβίωσε. Δεν είναι γνωστό πότε και πού βαπτίσθηκε ο Χάμπριιλ. Πιθανότατα αυτό έγινε σε "κρυφή" καθολική εκκλησία, αλλά τα αρχεία της βάπτισής του δεν έχουν διασωθεί. Ορισμένοι συγγραφείς πιστεύουν ότι αυτό έγινε κατά τον μήνα Ιανουάριο, άλλοι ότι έγινε τον Δεκέμβριο. Ο Χαμπριίλ μεγάλωσε στο Λάνχε Μάρε (Lange Mare) και ο πατριός του, πλοίαρχος στο επάγγελμα, πρέπει να συνέβαλε στην εκπαίδευσή του, καθώς η μητέρα του ήταν φτωχή.
Το 1648 ο Μέτσου καταγράφεται ανάμεσα στα πρώτα μέλη στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Λέιντεν. Το 1650 σταματά τις συνδρομές του σε αυτήν. Ο Μέτσου κατά πάσα πιθανότητα εκπαιδεύτηκε στην Ουτρέχτη από τους καθολικούς το θρήσκευμα ζωγράφους Νικολάους Κνύπφερ και Γιαν Βέινιξ.
Περί το 1655 ο Μέτσου μετοίκησε στο Άμστερνταμ. Έζησε σε ένα στενάκι, πάροδο της "Πρινσχεχράτ" (Prinsengracht), δίπλα σε ένα ζυθοποιοίο και κοντά στους συγγενείς του, τα παιδιά του ασχολούμενου με το ραφινάρισμα ζάχαρης Φίλιπς Μέτσου. Το 1657 τσακώθηκε με έναν γείτονα και μετακόμισε σε άλλο σπίτι στην πλευρά του καναλιού, όπου διεξαγόταν καθημερινό παζάρι λαχανικών. Το 1658 νυμφεύτηκε την Ισαμπέλλα ντε Βολφ (Isabella de Wolff, ), της οποίας ο πατέρας ήταν αγγειοπλάστης και η μητέρα της η ζωγράφος Μαρία ντε Χρέμπερ (Maria de Grebber).
Στις αρχές της δεκαετίας του 1660 ο Μέτσου στράφηκε, για να αντλήσει έμπνευση, προς την τέχνη της ομάδας των αποκαλούμενων "fijnschilder" (τέλειοι ζωγράφοι) της γενέτειράς του, Λέιντεν. Ο Μέτσου ανταγωνιζόταν την αγορά πινάκων του Χέρριττ Ντάου, ο οποίος πωλούσε τα έργα του παντού σε υπέρογκες τιμές. Ο Μέτσου είναι, επίσης, πιθανόν να επηρέασε τον Πίτερ ντε Χόοχ.
Για ένα διάστημα εκπαίδευσε τους Μίχιελ φαν Μούσχερ και Γιόοστ φαν Χέιλ. Απεβίωσε σε ηλικία 38 μόλις ετών και τάφηκε στη "Νιούε Κερκ" (νέα εκκλησία) του Άμστερνταμ. Κατά την ταφή του ήχησαν τρεις καμπάνες, συνήθεια των Ολλανδών Καθολικών της εποχής. Η χήρα του έφυγε για το Ενκχάουζεν για να ζήσει με τη μητέρα της και τάφηκε στην "Zuiderkerk" της πόλης το 1718.
Ύφος και έργα
Σύμφωνα με τον Γιάκομπους Χαουμπράκεν (γιο του Άρνολντ Χαουμπράκεν), ο Μέτσου εκπαιδεύτηκε από τον Χέραρντ Ντου, αν και πριν από το 1663 η επιρροή του δεν είναι εμφανής. Περί το 1653-54 ο Μέτσου άρχισε να τοποθετεί τις μορφές του σε οικιακούς εσωτερικούς χώρους και ειδικεύτηκε στις σκηνές καθημερινότητας σε μικρών διαστάσεων πάνελ. Ένα αγαπημένο του θεματικό στοιχείο, που δανείστηκε από τον Ντου, ήταν οι ηλικιωμένοι, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα του χρόνια στο Άμστερνταμ.
Συχνά, επίσης, ζωγράφιζε μόνες νεαρές γυναίκες να ασχολούνται με το τάισμα κατοικιδίων, με την πώληση αγαθών στην αγορά (φρούτα, λαχανικά, ψάρια, πουλερικά ή κρέας) ή να ψωνίζουν οι ίδιες παρόμοια αγαθά από παντοπώλες. Ο Χαουμπράκεν ολοκληρώνει τη βιογραφία του με το σχόλιο ότι "έχαιρε άμπεμπτης φήμης", αλλά πιθανόν αυτό να το προσέθεσε ειρωνικά. Συχνά, το θέμα κάποιου πίνακα του Μέτσου βασιζόταν σε κάποιο δημοφιλές σύμβολο από βιβλίο εμβλημάτων. Με τον τρόπο αυτόν έδινε διπλή έννοια στον πίνακά του, όπως στον πίνακα Ο πωλητής πουλερικών, 1662, στον οποίο ένας γηραιός άνδρας προσφέρει έναν πετεινό σε νεαρή κοπέλα με συμβολική στάση, που βασίζεται σε όχι και τόσο σεμνό έμβλημα - χαρακτικό του Χίλλις φαν Μπρέιν (1595–1622) με την ίδια σκηνή. Οι στίχοι που συνοδεύουν το χαρακτικό είναι: "Hoe duur dees vogel vogelaer?" "hy is vercocht" "waer?" "aen een waerdinne clear, die ick vogel tgeheele Jaer."
Το άρρωστο παιδί (περ. 1664, σήμερα στο Ρέικσμουζεουμ) "ενισχύει την άποψη ότι ο Μ;eτσου θαύμαζε πολύ το έργο του Γιοχάνες Βερμέερ. Μας παρέχει, επίσης, μια νύξη σχετικά με το τι πίστευε ότι του έλειπε: Η συναισθηματική εμπλοκή του θεατή".
Χαλιά
Τουλάχιστον σε δεκατρείς πίνακές του απεικονίζονται χαλιά, και πιθανόν χρησιμοποιούσε το ίδιο μοντέλο. Περιέλαβε μερικά έξοχα παραδείγματα πολύ λεπτομερώς απεικονιζόμενων χαλιών με μπορντούρες (floral και "cloud band") στα έργα του, καθώς ακόμη και ένα ανατολίτικο χαλί και μερικά χαλάκια από αυτά που αποκαλούνται "λόττο" (δημιουργία τεχνιτών της Ανατολίας), αλλά, για άγνωστους λόγους, αυτά, σε αντίθεση με την λεπτομερέστατη απεικόνιση των λουλουδάτων χαλιών, απεικονίζονται περισσότερο σε μορφή σκίτσου.
Δύο πίνακες της οικογένειας Χινλόπεν
Περί το 1661, ο Μέτσου κέρδισε την πατρονία του εμπόρου ενδυμάτων στο Άμστερνταμ Γιαν Γιάκομπσζοον Χινλόπεν (Jan Jacobszoon Hinlopen) και ζωγράφισε την οικογένειά του περισσότερες από μία φορές σε σύγχρονο περιβάλλον.
Υπάρχει ακόμη κάποια σύγχιση σχετικά με τους δύο πίνακες του Μέτσου, το πορτρέτο της οικογένειας Χινλόπεν (σήμερα στην Gemäldegalerie), το οποίο για λίγες δεκαετίες αναφερόταν ως πορτρέτο του δημάρχου Χίλλις Φαλκενίρ και η επίσκεψη στο νηπιαγωγείο (σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη)]]. Σε γενικές γραμμές υπάρχει μια ομοιότητα. Το έργο αυτό ανήκε στον Γιαν Χινλόπεν. Αξιοσημείωτο είναι ότι και οι δύο πίνακες σχετίζονται με τη θυγατέρα του Γιαν, Σάρα Χινλόπεν, καθώς αυτός είναι προφανώς που παράγγειλε τον πίνακα με το νηπιαγωγείο με την ευκαιρία της γέννησής της, ενώ είναι, επίσης, το πρόσωπο στο οποίο εστιάζει το πορτρέτο της οικογένειας.
Η επίσκεψη στο νηπιαγωγείο
Η σκηνή τοποθετείται σε μια φανταστική αίθουσα, εξωπραγματικά μεγάλων διαστάσεων. Ο πατέρας χειρονομεί με σεβασμό, ενώ μια υπηρέτρια διστακτικά φέρνει μια καρέκλα για τον διακεκριμένο επισκέπτη. Η καμινάδα του τζακιού προσομοιάζει με αυτήν του Δημαρχείου του Άμστερνταμ (πρώην βασιλικού ανακτόρου), όπως την έχει απεικονίσει και ο Πίτερ ντε Χόοχ. Στον τοίχο υπάρχει μια θαλασσογραφία και στο τραπέζι και στο πάτωμα διακρίνονται δύο περσικά χαλιά. Το χαλί στο τραπέζι είναι διαιρεμένο σε δύο τμήματα, το ένα από τα οποία είναι σε απόχρωση ερυθρού του κινναβάρεως (βερμιγιόν) και το άλλο σε πορφυρό ερυθρό. Το σκούρο μπλε χρώμα στις μπορντούρες του χαλιού είναι ελαφρά ασυνήθιστο. Ο σκύλος είναι ράτσας "Bolognese". Αναρτημένος στην αίθουσα υποδοχής της οικίας Χινλόπεν, ο πίνακας αναδείκνυε τον ισχυρό ρόλο της οικογένειας στην τοπική πολιτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2009
Τα 75α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 14 Δεκεμβρίου 2009, απονεμήθηκαν στις 11 Ιανουαρίου 2010, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2009.
Καλύτερη Ταινία
1. The Hurt Locker 2. Up in the Air 3. Fantastic Mr. Fox
Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος
1. Τζορτζ Κλούνεϊ – Fantastic Mr. Fox και Up in the Air 2. Τζεφ Μπρίτζες – Crazy Heart 3. Τζέρεμι Ρένερ – The Hurt Locker
Καλύτερος Διευθυντής Φωτογραφίας
1. Christian Berger – The White Ribbon (Das weiße Band) 2. Mauro Fiore – Avatar 3. Roger Deakins – A Serious Man
Ιάκωβος Γιακουμής
Ο Ιάκωβος Γιακουμής ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής της προπολεμικής εποχής. Αγωνιζόταν ως μέσος και έγινε γνωστός με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδος του 1928, πριν μεταγραφεί στην ομάδα του Παναθηναϊκού το 1929.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2009
Καλύτερη Σκηνοθεσία
1. Κάθριν Μπίγκελοου – The Hurt Locker 2. Γουές Άντερσον – Fantastic Mr. Fox 3. Κουέντιν Ταραντίνο – Άδοξοι Μπάσταρδοι
Ιάκωβος Γιακουμής
Καριέρα
Ο Γιακουμής καθιερώθηκε στην ομάδα των "κιτρινόμαυρων" το καλοκαίρι του 1925 και ήταν βασικό στέλεχος της ενδεκάδας του Άρη στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης του 1926. Την επόμενη χρονιά, ο Άρης έχασε το πρωτάθλημα από τον Ηρακλή, χάνοντας στα δύο ντέρμπι της χρονιάς με 3-1 στις 13 Φεβρουαρίου και με 1-2 στις 15 Μαΐου 1927.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2009
Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία
1. Summer Hours (L'heure d'été) • France 2. Broken Embraces (Los abrazos rotos) • Spain 3. Everlasting Moments (Maria Larssons eviga ögonblick) • Σουηδία
Ιάκωβος Γιακουμής
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 1928, ο Γιακουμής μετακόμισε για επαγγελματικούς λόγους στην Αθήνα και τον Αύγουστο του 1929 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2009
Καλύτερο Σενάριο
1. Armando Iannucci, Jesse Armstrong, Simon Blackwell, and Tony Roche – In the Loop 2. Jason Reitman and Sheldon Turner – Up in the Air 3. Κουέντιν Ταραντίνο – Άδοξοι Μπάσταρδοι
Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος
1. Christoph Waltz – Inglourious Basterds 2. Christian McKay – Me and Orson Welles 3. Peter Capaldi – In the Loop
Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος
1. Mo'Nique – Precious 2. Vera Farmiga – Up in the Air 3. Anna Kendrick – Up in the Air
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2009
Βιολέτα Ουρμάνα
Η Βιολέτα Ουρμάνα (γεννήθηκε ως Βιολέτα Ουρμαναβισιούτε, λιθουανικά: Violeta Urmanavičiūtė) (λιθουανικά: Violeta Urmana, 19 Αυγούστου 1961 -) είναι Λιθουανή σοπράνο και mezzo-soprano της όπερας. Γεννήθηκε στο Καζλού Ροντά στην επαρχία του Μαριγιάμπολε της Λιθουανίας. Ξεκίνησε της σπουδές της στη μουσική στο Ωδείο του Βίλνιους, μαθαίνοντας πιάνο. Έναν χρόνο πριν αποφοιτήσει, άλλαξε κατεύθυνση και ασχολήθηκε με το τραγούδι. Τραγούδι σπούδασε στο Μόναχο, στο Hochschule für Musik und Theater München, στο πλευρό του Άστριντ Βαρνάι. Τα πρώτα της βήματα τα έκανε στη Βαβαρική Κρατική Όπερα.
Η Ουρμάνα έχει συνεργαστεί, κατά τη διάρκεια της καριέρας της με σπουδαίους μαέστρους όπως ο Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ, ο Πιερ Μπουλέζ, ο Ζούμπιν Μέτα, ο Ρικάρντο Μούτι, καθώς και άλλοι πολλοί. Ενώ μερικοί γνωστοί ρόλοι από αυτούς που έχει ερμηνεύσει είναι ως Sieglinde στο Βαλκυρία, του Βάγκνερ, στην Iphigénie en Aulide, του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ στη Σκάλα του Μιλάνου, ως Lady Macbeth στο Macbeth του Βέρντι, ως Santuzza  στο Καβαλερία Ρουστικάνα του Πιέτρο Μασκάνι, καθώς και σε πολλές άλλες. Το ρεπερτόριο της είναι ευρύ, αφού ερμηνεύει από Μπαχ έως και Μπερλιόζ. Τέλος, είναι παντρεμένη με τον Ιταλό τραγουδιστή της όπερας Αλφρέντο Νίγκρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Υψίφωνοι Κατηγορία:Τραγουδιστές όπερας
Φάρος της Αλεξανδρούπολης
εναλλ.=Alexandroupolis lighthouse|μικρογραφία|Φάρος στην Αλεξανδρούπολη Ο Φάρος της Αλεξανδρούπολης κατασκευάστηκε τον 19ο αιώνα από την γαλλική Εταιρία Φάρων και Φανών της Μεσογείου κατόπιν σύμβασης με την τότε τουρκική κυβέρνηση. Χτίστηκε στο σημερινό λιμάνι της πόλης, αποσκοπώντας στη διευκόλυνση της ακτοπλοΐας και  της πελαγοδρομίας για τους ντόπιους ναυτικούς  και ναυτιλλομένους που ταξίδευαν στην περιοχή του Ελλήσποντου.
Είναι τοποθετημένος στη δυτική πλευρά του λιμανιού και εδράζεται πάνω σε ένα κυλινδρικό βάθρο που απέχει 27 μέτρα (εστιακό ύψος) από τον θαλάσσιο πυθμένα. Αποτελεί έναν από τους ψηλότερους φάρους της Ελλάδας, μιας και το ύψος του αγγίζει τα 18 μέτρα, διαθέτει 98 εσωτερικά σκαλοπάτια που οδηγούν στο θάλαμο του φανού ενώ το  πάνω μέρος του είναι ελασμάτινο με 10 σειρές υαλοπινάκων. Γύρω από τον φανό, στην κορυφή του Φάρου της Αλεξανδρούπολης, περιστρέφεται ένας κοίλος καθρέφτης που στέλνει το φως στα τοποθετημένα γύρω του πρίσματα – μια διαδικασία που γινόταν με βάση τα αντίβαρα και τις τροχαλίες που φρόντιζε ο φαροφύλακας για πολλά χρόνια. Σε 6 ενδιάμεσα σημεία του κλιμακοστασίου υπάρχουν έξι πλατύσκαλα και έξι παράθυρα που χρησιμεύουν στην εσωτερική φωταγώγηση του κτηρίου. Το στίγμα του είναι 40ο 50΄ 07 ΄΄ Βόρειο, 25ο 52΄ 05΄΄ Ανατολικό.
Ξεχωριστό χαρακτηριστικό του Φάρου της Αλεξανδρούπολης αποτελεί η φωτεινή του δέσμη καθώς σημειώνει τρεις λευκές αναλαμπές κάθε 15 δευτερόλεπτα (0,38 + 2,12 + 0,38 + 2,12 +0,38 + 9,62 =15δ). Η φωτιστική του ορατότητα είναι δυνατή σε απόσταση 24 ναυτικών μιλίων  από την ακτή (44χλμ περίπου). μικρογραφία|Το συντριβάνι μπροστά στο φάρο από το μπαλκόνι του φανού
Ιστορική πορεία
Tα εγκαίνια του φάρου έγιναν την 1η Ιουνίου 1880 και από τότε λειτουργεί χωρίς διακοπή σηματοδοτώντας το χαρακτηριστικό σύμβολο της πόλης της Αλεξανδρούπολης. Τα πρώτα χρόνια λειτουργούσε με ασετιλίνη, μέθοδος που με την πάροδο του χρόνου αντικαταστάθηκε με αυτή του της πυράκτωσης με τη χρήση πετρελαίου. Από το 1974 μέχρι σήμερα λειτουργεί με ηλεκτρικό ρεύμα αλλά διαθέτει και εφεδρικές φιάλες με ασετιλίνη για έκτακτες περιπτώσεις διακοπής της ηλεκτροδότησης. Επισκευές και μετασκευές στην κτιριακή υποδομή του φάρου έγιναν το 1946 και το 1955. Το 2002 αντικαταστάθηκε ο ηλεκτρολογικός του εξοπλισμός με έναν πιο πρόσφατης τεχνολογίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλεξανδρούπολη Κατηγορία:Φάροι στην Ελλάδα
Μαρξιστικός-Λενινιστικός αθεϊσμός
Ο Μαρξιστικός-Λενινιστικός αθεϊσμός, γνωστός επίσης και ως Μαρξιστικός-Λενινιστικός επιστημονικός αθεϊσμός, είναι η ιδεολογία που εκφράζει την αθρησκία και τον αντικληρικό χαρακτήρα του Μερξισμού-Λενινισμού, της επίσημης κρατικής ιδεολογίας της Σοβιετικής Ένωσης. Με βάση την αντίληψη του διαλεκτικού υλισμού για τη θέση της ανθρωπότητας στη φύση, ο Μαρξιστικός-Λενινιστικός αθεϊσμός υποστηρίζει ότι η θρησκεία είναι το «όπιο του λαού». Έτσι, υποστηρίζει τον αθεϊσμό αντί τις θρησκευτικές πεποιθήσεις
Για την υποστήριξη αυτών των ιδεολογικών αρχών, ο Μαρξιστικός-Λενινιστικός αθεϊσμός εξηγεί τις απαρχές της θρησκείας και τις μεθόδους για την επιστημονική κριτική της θρησκείας. Οι φιλοσοφικές ρίζες του υλιστικού αθεϊσμού βρίσκονται στα έργα των Χέγκελ (1770–1831) και Λούντβιχ Φόιερμπαχ (1804–1872), και των Καρλ Μαρξ (1818–1883) και Βλαντιμίρ Λένιν (1870–1924). Παραπέρα, αντίθετα από το Σοβιετικό Μαρξισμό, άλλες παραλλαγές τις μαρξιστικής φιλοσοφίας δεν είναι αθεϊστικές, όπως η θεολογία της απελευθέρωσης που ανέπτυξαν Λατινοαμερικανοί Μαρξιστές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκεία στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Αθεϊσμός Κατηγορία:Κομμουνιστικές ιδεολογίες Κατηγορία:Σοσιαλισμός Κατηγορία:Μαρξισμός-Λενινισμός
Γεώργιος Δ. Ράλλης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Αττικοβοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2012
Τα 78α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 3 Δεκεμβρίου 2012, απονεμήθηκαν στις 7 Ιανουαρίου 2013, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2012.
thumb|right|150px|[[Κάθριν Μπίγκελοου, Καλύτερη Σκηνοθεσία]] thumb|right|150px|[[Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Rachel Weisz, Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Matthew McConaughey, Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2012
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β' εθνικής κατηγορίας γυναικών 1998-1999
Το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ γυναικών για τη σεζόν 1998-99 διεξήχθη σε δύο ομίλους, με συμμετοχή 10 ομάδων στον καθένα. Πρωταθλητές των δύο ομίλων αναδείχθηκαν ο Πρωτέας Βούλας και η '''Α.Μ.Σ. Προποντίς Θεσσαλονίκης''', οι οποίοι ανέβηκαν στην Α2΄.
Νότιος όμιλος
1 Η θέση κατάταξης στις περιπτώσεις ισοβαθμίας καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων που ισοβάθμησαν.
Βόρειος όμιλος
1 Η θέση κατάταξης στις περιπτώσεις ισοβαθμίας καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων που ισοβάθμησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Β εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Β Γυναικών 1998 1999 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Γυναικών 1998 1999
Οίκος των Οτοκαριδών
Οι Οτοκαρίδες, γερμ.: Otakare (ή von Traungaus) ήταν μία μεσαιωνική δυναστεία, που κυβερνούσε την Αυτοκρατορική μαρκιωνία της Στυρίας (αργότερα Δουκάτο της Στυρίας ) από το 1056 έως το 1192.
Ιστορία
Η δυναστεία ξεκίνησε με τον Ότακαρ, πιθανότατα γιο ή γαμπρό του Άριμπo (π. 850 - 909), μαργράβου στην Παννονία υπό τον βασιλιά Aρνούλφο. Ο Ότακαρ ήταν κόμης του Στάυρ στο Tράουνγκαου, στη σημερινή Άνω Αυστρία. Μαζί με τον Λεοπόλδο μάργραβο της Βαυαρίας, μπορεί να σκοτώθηκε στη μάχη του Πρέσμπουργκ το 907. Ο απόγονός του Ότοκαρ Α΄ (απεβ. 1064), κόμης στο Χήμγκαου, έγινε κυρίαρχος της μαρκιωνίας ης Καραντανίας το 1056.
Η μαρκιωνία της Καραντανίας, που τότε υπαγόταν στο δουκάτο της Καρινθίας, ονομάστηκε στη συνέχεια μαρκιωνία της Στυρίας (Steiermark) από την αρχική έδρα της δυναστείας στο Στάυρ (Steyr). Το 1180 ο Ότοκαρ Δ΄ μάργραβος της Στυρίας κέρδισε τον δουκικό τίτλο από τον βασιλιά Φρειδερίκο Α΄ της Γερμανίας, ιδρύοντας έτσι το δουκάτο της Στυρίας. Ωστόσο, η εξουσία των Oτοκαριδών έληξε με την εξάλειψη της γραμμής μετά το τέλος του δούκα Ότοκαρ Δ΄ το 1192. Στο Σύμφωνο του Γκεόργκενμπεργκ του 1186 είχε συμφωνήσει, ότι τα εδάφη του έπρεπε να περιέλθουν στον Λεοπόλδο Ε΄ των Μπάμπενμπεργκ δούκα της Αυστρίας.
Γενεαλογία των Οτοκαριδών
Κατηγορία:Ευγενείς της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Δολοφονία του Μανώλη Παπαδόσηφου
Ο Μανώλης Παπαδόσηφος (1955 ή 1956 - 7 Αυγούστου 1983) ήταν Έλληνας κάτοικος του Ρεθύμνου, που στις 7 Αυγούστου του 1983 δολοφονήθηκε από τον Γιάννη Βενιεράκη σε συνάντησή τους λόγω φιλονικίας. Ο Βενιεράκης καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Στης 20 Δεκεμβρίου 1988, ο πατέρας του Παπαδόσηφου, Γιάννης, πυροβόλησε και δολοφόνησε τον Βενιεράκη κατά την διάρκεια της δίκης. Καταδικάστηκε σε 14 έτη φυλάκισης με την κατηγορία φόνου εκ προμελέτης. Αποφυλακίστηκε 5 χρόνια αργότερα και συνέχισε να ζει στο Ρέθυμνο, μέχρι τον Θάνατό του το 2012.
Πληροφορίες των εμπλεκόμενων
Λίγα πράγματα μας είναι γνωστά, τόσο για τον Παπαδόσηφο, όσο και για τον Βενιεράκη. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι ο Παπαδόσηφος ήταν 27 χρονών την ημερομηνία της δολοφονίας του (7 Αυγούστου 1983), θα έπρεπε να είχε γεννηθεί το 1955 ή το 1956. Αναφέρεται ότι ο Παπαδόσηφος γνώριζε ξένες γλώσσες και έπαιζε πιάνο, όμως, άλλα στοιχεία όσον αφορά τα παιδικά του χρόνια και άλλες πτυχές της ζωής του μέχρι την δολοφονία του (πότε και που γεννήθηκε, κλπ.), δεν μας είναι γνωστά. Αντιθέτως, ο Βενιεράκης, αναφερόταν ως "τσαμπουκάς", ηλικίας 37 ετών την στιγμή του φόνου του Μανώλη (ενδεχομένως είχε γεννηθεί το 1946), αλλά ομοίως αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Δολοφονία του Παπαδόσηφου
Σύμφωνα με τα ίδια τα λόγια του πατέρα του Παπαδόσηφου, τα δύο παιδιά ήταν κοντινοί φίλοι και επισκεπτόταν τακτικά ο ένας το σπίτι του άλλου. Αλλά μετά από κάμποσο καιρό, ο Βενιεράκης ενεπλάκη σε "βρωμοδουλειές", με αποτέλεσμα να τον κάνουν όλοι πέρα. Λίγο καιρό αργότερα, μια γυναίκα φαίνεται να παρουσιάστηκε στην ζωή των δύο νέων, με αποτέλεσμα να φιλονικούν συχνά. Οι δύο νέοι συναντήθηκαν την μοιραία στιγμή σε καφετέρια στο Ρέθυμνο. Αφού βρέθηκαν στο πατάρι του μαγαζιού, λίγα λεπτά αργότερα ο Βενιεράκης πυροβόλησε θανάσιμα τέσσερις φορές τον Μανώλη Παπαδόσηφο στο στήθος. Ο πατέρας του Μανώλη, Γιάννης ειδοποιήθηκε, και έσπευσε στο νοσοκομείο να τον δει. Αλλά ήταν πολύ αργά∙ ο Μανώλης Παπαδόσηφος ήταν ήδη νεκρός όταν έφτασε στο νοσοκομείο.
Δολοφονία του Βενιεράκη
Ο Βενιεράκης συνελήφθη από τις αρχές και καταδικάστηκε πρωτόδικα σε ισόβια. Αλλά λόγω φόβων πιθανών επεισοδίων μεταξύ των δύο οικογενειών, αποφασίστηκε η δίκη να γίνει στην Αθήνα. Ήταν 20 Δεκεμβρίου 1988, όταν στο Εφετείο Πειραιά, ξεκίνησε η διαδικασία της δίκης του Βενιεράκη. Κατά την διάρκεια της δίκης, ο Γιάννης Παπαδόσηφος σηκώθηκε όρθιος και με ένα όπλο πυροβόλησε πέντε φορές τον Βενιεράκη. Όταν ο Βενιεράκης έπεσε κάτω νεκρός, ο Παπαδόσηφος ηρέμησε, αλλά καταδικάστηκε σε 14 χρόνια με την κατηγορία φόνου εκ προμελέτης. Αργότερα η ποινή μειώθηκε στα 8 και πέντε χρόνια από την φυλάκισή του αποφυλακίστηκε. Ουδέποτε μετάνιωσε την δολοφονία του Βενιεράκη, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι "Θα τον ξανασκότωνε, εάν ξαναζωντάνευε".
Το "παράδοξο" του όπλου
Το πως έκρυψε το όπλο με τον οποίο ο Παπαδόσηφος σκότωσε τον δολοφόνο του γιου του, απασχόλησε πολύ. Συγκεκριμένα, το όπλο ήταν ένα γερμανικό λούγκερ, το οποίο είχε αρπάξει από στρατιώτη της Βέρμαχτ κατά την Μάχη της Κρήτης, μαζί με τον πατέρα του. Ο ίδιος δεν αποκάλυψε ποτέ που το έκρυψε, (σε συνέντευξή του δήλωσε απλά "το είχα πάνω μου"). Σύμφωνα, όμως, με έναν δημοφιλή αστικό μύθο, ενώ οι αστυνομικοί τον έψαχναν τακτικά για τυχόν οπλοκατοχή, δεν έψαξαν την πλούσια γενειάδα του, (πιθανόν λόγω σεβασμού) την οποία είχε αφήσει λόγω πένθους. Εκεί, σύμφωνα με την εν λόγω υπόθεση, είχε κρύψει το όπλο που σκότωσε τον Βενιεράκη.
Γιάννης Παπαδόσηφος
Ο Γιάννης Παπαδόσηφος (1925 - 2 Μαΐου 2012) γεννήθηκε στον Καλλικράτη Χανίων (Επαρχία Σφακίων), αλλά αργότερα μετακόμισε στα Μυσίρια Ρεθύμνου. Σε ηλικία 15-16 ετών πολέμησε στην Μάχη της Κρήτης μαζί με τον πατέρα του, από όπου προμηθεύτηκε το περιβόητο πιστόλι με τον οποίο σκότωσε τον Γιάννη Βενιεράκη, μαζί με άλλο ένα πιστόλι, ένα τουφέκι, μια κάσα φισέκια και το αλεξίπτωτο. Παντρεύτηκε και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Απεβίωσε στις 2 Μαΐου 2012 σε ηλικία 87 ετών. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Δολοφονίες στην Ελλάδα Π
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1997–98
Για την περίοδο 1997-98, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Α.Ε.Κ Πύργου η οποία εξασφάλισε την άνοδο στην Δ εθνική κατηγορία.
Πρωτάθλημα
Η περίοδος 1997-98 ήταν η 29η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
Α κατηγορία
Στην Α κατηγορία μετείχαν 18 ομάδες
Β κατηγορία
στην Β κατηγορία μετείχαν 42 ομάδες σε 3 ομίλους
Γ κατηγορία
Στην Γ κατηγορία πήραν μέρος 28 ομάδας
Κύπελλο Ηλείας
Τελικός
25 Μαρτίου 1998 Αστέρας Αμαλιάδας - Α.Ε.Κ Πύργου 0-0 (5-4 πέναλτι) - εθνικό στάδιο Πύργο -
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1997-1998 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1997-1998
Αμπέλια Μπιζανίου Ιωαννίνων
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ιωαννιτών
Σαράτοφ
thumb|right|250px|Το Σαράτοφ. Το Σαράτοφ (ρωσικά: Саратов, ΔΦΑ [sɐˈratəf]) είναι πόλη της Ρωσίας και το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Σαράτοφ. Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Βόλγα στα νοτιοανατολικά του ευρωπαϊκού τμήματος της χώρας. Έχει 837.900 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Φερδινάνδος Β΄ της Αυστρίας
Ο Φερδινάνδος Β΄ (γερμ.: Ferdinand II., 14 Ιουνίου 1529 - 24 Ιανουαρίου 1595) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν αρχιδούκας της Πέραν Αυστρίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φερδινάνδου Α΄ αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας και της Άννας των Γιαγκελλόνων, κόρης του Βλαδίσλαου Β΄ της Ουγγαρίας και της Βοημίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα μοργανατικά τη Φιλιπίννα Βέλσερ και είχε τέκνα:
Το 1580 απεβίωσε η Φιλιππίνη και ο Φερδινάνδος Β΄ το 1582 νυμφεύτηκε την ανιψιά του Άννα-Τζουλιάνα Γκοντζάγκα, κόρη του Γουλιέλμου δούκα της Μάντουα (γιου της Μαργαρίτας Παλαιολογίνας) και είχε τέκνα:
Από τη μη νόμιμη σχέση με την Άννα φον Όμπριτσον είχε φυσικό τέκνο την:
Από τη μη νόμιμη σχέση του με την Γιοχάννα Λυντλ φον Μάγιενμπουργκ είχε επίσης ένα φυσικό τέκνο:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Δημήτριος Χολέβας
Ο πρωτοπρεσβύτερος '''Δημήτριος Κ. Χολέβας (26 Ιανουαρίου 1907 - 16 Ιουλίου 2001), πιο γνωστός ως Παπαχολέβας''', ήταν ιερέας, εκπαιδευτικός και μέλος του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού κατά τη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης με το ψευδώνυμο «Παπαφλέσσας». Απαθανατίστηκε σε φωτογραφία του Σπύρου Μελετζή ως σύμβολο των της Εθνικής Αντίστασης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε την 26 Ιανουαρίου 1907 στο χωριό Τσούκα της Φθιώτιδας και μεγάλωσε στην Μακρακώμη. Σπούδασε φιλολογία και αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο αντίστοιχο της Θεσσαλονίκης, ενώ το 1938 χειροτονήθηκε ιερέας στην Λαμία.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής οργανώθηκε το 1942 στο Ε.Α.Μ. και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ με το ψευδώνυμο «Παπαφλέσσας», ενώ αργότερα διετέλεσε εθνοσύμβουλος της ΠΕΕΑ. Το 1943 πρωτοστάτησε στην ίδρυση της - ελεγχόμενης από το ΕΑΜ - Παγκληρικής Ένωσης Ορθοδόξου Κλήρου Ελλάδας που αμφισβήτησε ανοικτά τη δικαιοδοσία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος σε διοικητικά και δογματικά ζητήματα. Παράλληλα διετέλεσε γενικός γραμματέας της Παγκληρικής Ένωσης και βασικός εισηγητής (από κοινού με τον ιερέα Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο) στο σχετικό συνέδριο που διεξήχθη κατά τα τέλη Αυγούστου του 1943 στο Καρπενήσι. Ωστόσο, πολλές από τις προτάσεις του Χολέβα κατά το συνέδριο της Ένωσης (π.χ. άρση αγαμίας επισκόπων) επικρίθηκαν έντονα από τον - επίσης παρόντα - μητροπολίτη Κοζάνης Ιωακείμ.
Απεβίωσε στις 16 Ιουλίου του 2001 και κηδεύτηκε στη Μακρακώμη Φθιώτιδας. Ήταν παντρεμένος και πατέρας πέντε παιδιών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2013
Τα 79α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 3 Δεκεμβρίου 2013, απονεμήθηκαν στις 6 Ιανουαρίου 2014, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2013.
Νικητές
δεξιά|μικρογραφία|227x227εσ|[[Στηβ ΜακΚουήν (σκηνοθέτης)|Στηβ ΜακΚουήν, Νικητής καλύτερης σκηνοθεσίας]] δεξιά|μικρογραφία|218x218εσ|[[Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Νικητής Α' Ανδρικού Ρόλου]] δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ|[[Κέιτ Μπλάνσετ, Νικήτρια Α' Γυναικείου Ρόλου]] δεξιά|μικρογραφία|207x207εσ|[[Τζάρεντ Λέτο, Νικητής Β' Ανδρικού Ρόλου]] δεξιά|μικρογραφία|197x197εσ|[[Τζένιφερ Λόρενς, Νικήτρια Β' Γυναικείου ρόλου]] δεξιά|μικρογραφία|213x213εσ|[[Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, Συννικητής Καλύτερου Σεναρίου]]
Ντονάτο Ατσαγιόλι
Ο Ντονάτο Ατσαγιόλι (Donato Acciaioli, 15 Μαρτίου 1428 – 28 Αυγούστου 1478) ήταν Ιταλός λόγιος και πολιτικός. Ήταν γνωστός για τη μόρφωσή του, ιδίως στα ελληνικά και τα μαθηματικά, και για τις υπηρεσίες του στην πατρίδα του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Σπούδασε υπό την προστασία ή την καθοδήγηση του Γιάκοπο Πικκολομίνι-Αμμαννάτι (1422–1479), ο οποίος στη συνέχεια έγινε καρδινάλιος. Αποκόμισε επίσης υποθετικά τις γνώσεις του για τους κλασικούς από τους Λιονάρντο και Κάρλο Μαρσουπίνι (1399–1453) και από τον πρόσφυγα λόγιο από το Βυζάντιο, Ιωάννη Αργυρόπουλο.
Αφού του είχαν ανατεθεί προηγουμένως πολλές σημαντικές αποστολές, το 1473 έγινε Γκονφαλονιέρος της Φλωρεντίας (διοικητής), ένας από τους εννέα πολίτες που επιλέγονταν με κλήρωση κάθε δύο μήνες και αποτελούσαν την κυβέρνηση. Πέθανε στο Μιλάνο το 1478, καθ' οδόν προς το Παρίσι για να ζητήσει τη βοήθεια του Λουδοβίκου ΙΑ΄ εκ μέρους των Φλωρεντινών κατά του Πάπα Σίξτου Δ΄. Η σορός του μεταφέρθηκε στη Φλωρεντία και ετάφη στην εκκλησία του τάγματος των Καρχηδονίων με δημόσια δαπάνη, ενώ οι κόρες του προικοδοτήθηκαν από τους συμπολίτες του, καθώς ο ίδιος δεν είχε πολλά πλούτη.
Έγραψε στα λατινικά μεταφράσεις ορισμένων από τους Βίους του Πλούταρχου (Φλωρεντία, 1478), σχόλια στα Ηθικά, Πολιτικά, Φυσικά και Περί ψυχής του Αριστοτέλη, τους βίους του Αννίβα, του Σκιπίωνα και του Καρλομάγνου, καθώς και τη βιογραφία του μεγάλου γερουσιαστή του Βασιλείου της Νάπολης, Νικολό Ατσαγιόλι από τον Ματέο Παλμιέρι. Στο έργο για τον Αριστοτέλη είχε τη συνεργασία του δασκάλου του Ιωάννη Αργυρόπουλου.
Βλάχο Μπούκοβατς
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|201x201εσ| Ο νεαρός Μπιάτζιο Φατζιόνι δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Το παιδικό σπίτι του Βλάχο Μπούκοβατς στο Τσάβτατ Ο Μπούκοβατς γεννήθηκε ως Μπιάτζιο Φατζιόνι (Biagio Faggioni) στην πόλη Τσάβτατ νότια του Ντουμπρόβνικ στη Δαλματία. Ενώ η μητέρα του ήταν κροατικής καταγωγής, ο παππούς του από την πλευρά του πατέρα του ήταν Ιταλός ναύτης από την περιοχή της Γένοβας, που ναυάγησε κοντά στο Τσάβτατ. Κάπως έτσι γνώρισε μια ντόπια κοπέλα την Άνα Κλίτσαν, τη γιαγιά του Μπούκοβατς, με την οποία παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στο Τσάβτατ. Όταν ήταν έντεκα, έφυγε με τον θείο του Φράνο για τη Νέα Υόρκη, όπου έμεινε για τέσσερα χρόνια πριν επιστρέψει στους γονείς του. Αμέσως μετά βρήκε δουλειά ως ναυτικός, ταξιδεύοντας στη γραμμή Κωνσταντινούπολη - Λίβερπουλ - Οδησσό, ωστόσο η ναυτική του σταδιοδρομία σύντομα διακόπηκε λόγω τραυματισμών, που υπέστη κατά την πτώση στο πλοίο. Κατά την ανάρρωσή του στο σπίτι, άρχισε να ζωγραφίζει. Το 1873 μαζί με τον αδελφό του Γιόζο έφυγαν για το Περού, όπου έζησε για ένα χρόνο πουλώντας τους πίνακές του πριν μετακομίσει στην Καλιφόρνια το 1874.
Στο Σαν Φρανσίσκο, ξεκίνησε μια ερασιτεχνική καριέρα στη ζωγραφική και έλαβε τα πρώτα του μαθήματα τέχνης από τον Ντομένικο Τογιέττι. Ζωγράφισε πολλά πορτρέτα, συμπεριλαμβανομένων πολλών για την οικογένεια του πλούσιου επιχειρηματία Γουίλιαμ Ντάνφι, ιδιοκτήτη του Rancho Posa de los Ositos.