cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενικές εκλογές στη Ζάμπια (2016)
Διεθνείς
Οι παρατηρητές της ΕΕ επαίνεσαν τους κατοίκους της Ζάμπια για τη διεξαγωγή ειρηνικών εκλογών και θεώρησαν την εκλογική διαδικασία ελεύθερη και διαφανή, παρά τις κάποιες καθυστερήσεις. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατηγόρησε τα κρατικά μέσα ενημέρωσης ότι δεν τήρησαν τις ισορροπίες στα ρεπορτάζ τους. Οι ΗΠΑ μέσω του κέντρου Κάρτερ έκαναν λόγο για τεταμένη ατμόσφαιρα, στην οποία διεξήχθησαν οι εκλογές. Η Αφρικανική Ένωση έκρινε ότι οι εκλογές έγιναν σε ειρηνικό κλίμα, ωστόσο επισκιάστηκαν από τη μεροληψία των ΜΜΕ προς το κυβερνών κόμμα.
Επακόλουθα
Μέλη του PF κατέβηκαν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν την εκλογική νίκη του Λούνγκου, ενώ ταραχές έλαβαν χώρα στις περισσότερες περιοχές της χώρας. Το UPND απέρριψε τα αποτελέσματα, λέγοντας ότι η εκλογική επιτροπή είχε συνωμοτήσει για να μετατρέψει το αποτέλεσμα υπέρ του Λούνγκου. Το UPND προσέφυγε στο συνταγματικό δικαστήριο για την επανακαταμέτρηση των ψήφων στη Λουσάκα, αναφέροντας πολλές παρατυπίες στην πρωτεύουσα.
Αναφορές
2016
Κουμαίικα Σάμου
Τα Κουμαίικα είναι χωριό στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 315 κατοίκους. Το χωριό δημιουργήθηκε από κατοίκους της Κύμης, στην Εύβοια, καθώς η Κύμη καταστράφηκε μετά την αποτυχημένη επανάσταση του Μοροζίνι το 1688 και οι κάτοικοί της διέφυγαν στα Ψαρά και στη Σάμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Χένρικ Σκάντελορ
Ο Χένρικ Σκάντελαρ, δαν.: Henrik Skadelår, (π. 1090 - 4 Ιουνίου 1134) ήταν Δανός πρίγκιπας, γιος του Svend Tronkræver, νόθου γιου του βασιλιά Sweyn II της Δανίας. Ήταν ο πατέρας του βασιλιά Μάγκνους Β' της Σουηδίας. Απεβίωσε στη μάχη του Φότεβικ.
Βιογραφία
Μετά τη δολοφονία του εξαδέλφου του Kνούτ Λαβάρντ το 1131, ο Χένρικ Σκάντελορ θεωρήθηκε ως πιθανός μελλοντικός βασιλιάς της Δανίας. Ωστόσο, ο θείος του Nηλε επέζησε από τον Χέντρικ κατά τρεις εβδομάδες.
Ήταν νυμφευμένος με την Ίνγκριντ Ράγκνβαλντσντοτερ, κόρη του Ράγκνβαλντ Κνάπχεβντε. Ο γάμος ήταν μίζερος και η Ίνγκριντ προσπάθησε κάποτε να ξεφύγει από τον σύζυγό της με ανδρικά ρούχα, αλλά βρέθηκε και την έφεραν πίσω στον Χένρικ. Όταν ο Χένρικ απεβίωσε, η Ίνγκριντ έφυγε από τη Δανία και παντρεύτηκε τον Χάραλντ Γκίλλε, τον μελλοντικό βασιλιά της Νορβηγίας. Έτσι η Ίνγκριντ έγινε αργότερα η βασίλισσα Ίνγκριντ της Νορβηγίας. Μετά τον Χάραλντ Γκίλλε έκανε αρκετούς γάμους με τους ισχυρούς ευγενείς στη Νορβηγία, και έγινε μητέρα της επόμενης γενιάς επισκόπων και διεκδικητών του νορβηγικού θρόνου.
Οικογένεια
Είχε τουλάχιστον πέντε γιους:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστριντσεν Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Λιμνιώνας Σάμου
Ο Λιμνιώνας είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 35 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Άγιος Νέαρχος
Ο Άγιος Νέαρχος (λατιν. Nearchus ή Neärchus, 3ος αιώνας μ.Χ.) ήταν Χριστιανός μάρτυρας αρμενικής καταγωγής. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Νέαρχος ήταν αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού και φίλος του Πολυεύκτου Μελιτηνής, ο οποίος έγινε και αυτός Χριστιανός παρακινημένος από τον ζήλο του Νεάρχου. Ο Νέαρχος θανατώθηκε καιγόμενος ζωντανός, μετά τη θανάτωση του Πολυεύκτου. Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του εορτάζεται στις 22 Απριλίου.
Υπάρχει επίσης και ένας άλλος μαρτυρας με το όνομα Νέαρχος, μέλος μιας τριαδας αγίων (Ευψύχιος, Νέαρχος και Καρτέριος) η μνήμη των οποίων τιμάται στις 15 Νοεμβρίου. Αναφέρονται στον Παρισινό Κώδικα αρ. 1.578 και στον Πατμιακό Κώδικα αρ. 266. Τίποτα άλλο για αυτούς δεν είναι γνωστό.
Καθαρό (βουνό)
Το Καθαρό, επίσης γνωστό ως Τσίβι ή Αλόιδα, είναι βουνό εντός της οροσειράς της Δίκτης, επίσης γνωστής ως Λασιθιώτικα Όρη, στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Έχει υψόμετρο 1,663 μέτρων.
Το Όρος Καθαρό βρίσκεται επί των ορίων μεταξύ των εδαφών του Δήμου Αγίου Νικολάου και του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, εντός της Περιφερειακής Ενότητας Λασιθίου. Εκτείνεται επί της ανατολικής πλευράς του Οροπεδίου Λασιθίου, βορειοανατολικά της κορυφής Σπαθί του Όρους Δίκτη. Επί της βορειοδυτικής πλευράς του βρίσκεται το Όρος Σελένα, ενώ επί της νότιας πλευράς του βρίσκεται το Οροπέδιο Καθαρό και το μικρό ομώνυμο χωριό, καθώς και το Όρος Πλατιά Κορυφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου Κατηγορία:Βουνά της Κρήτης Κατηγορία:Δήμος Οροπεδίου Λασιθίου
Ευστράτιος Ν. Αθανασάκος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Άρνα Λακωνίας το 1901. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως συμβολαιογράφος. Εξελέγη βουλευτής με την ΕΡΕ το 1956 στην περιφέρεια Θεσπρωτίας-Ιωαννίνων, όπως και στην εκλογική περιφέρεια Θεσπρωτίας το εκλογές του 1958 με την ΕΡΕ και το 1974 με τη Νέα Δημοκρατία. Στην τελευταία του εκλογή ως βουλευτή το 1974, συγκέντρωσε 7.435 ψήφους.
Ήταν ιδρυτικό μέλος της Ενώσεως τέως Βουλευτών Ευρωβουλευτών.
Πριν πεθάνει, αναγνωρίστηκε ως αντιστασιακός (1990).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Θεσπρωτίας Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων-Θεσπρωτίας
Κώστας Δελάρδας
Ο Κώστας Δελάρδας ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός στην ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης από το 1947 ως το 1954.
Καριέρα
Ο Δελάρδας ξεκίνησε την πορεία του στους "κίτρινους" το 1947 και αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την πρώτη ομάδα το 1949, παίζοντας στην θέση του δεξιού αμυντικού. Τραυματίστηκε μετά από τέσσερις αγώνες, για να επιστρέψει τον Ιανουάριο του 1951, αγωνιζόμενος στην θέση κεντρικού οπισθοφύλακα στα περισσότερα παιχνίδια της χρονιάς.
Το 1952-53, έπαιξε σε όλους τους αγώνες του Άρη για το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, όπως και στα δύο μπαράζ για τον τίτλο του πρωταθλητή, όπου οι "κίτρινοι" υπέταξαν τον Ηρακλή με 1-0 στις 3 Μαΐου 1953. Ο Δελάρδας αγωνίστηκε και στους τέσσερις αγώνες της τελικής φάσης του πανελλήνιου πρωταθλήματος, όπου ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση.
Έπαιξε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1953, αποφασίζοντας να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Έναν χρόνο αργότερα, επέστρεψε για δύο αγώνες, αντικαθιστώντας τον τραυματία Λεωνίδα Ποζάνη, πριν κρεμάσει οριστικά τα παπούτσια του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Επίσκοπος Ζήλων Ευθύμιος Αγριτέλης
Βιογραφία
thumb|Η Μονή Λειμώνος Λέσβου, όπου ο Ευθύμιος Αγριτέλης εκάρη μοναχός.
Πρώιμα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στο χωριό Παράκοιλα της δυτικής Λέσβου στις 6 Ιουλίου 1876, σε αγροτική οικογένεια, με το όνομα Ευστράτιος Αγριτέλης. Σε ηλικία εννέα ετών, το 1885, οι γονείς του τον αφιέρωσαν στη Μονή Λειμώνος κοντά στην Καλλονή Λέσβου, όπου ο ηγούμενος αρχιμανδρίτης Ἄνθιμος Γεωργιέλλης του έδωσε το όνομα Εὐθύμιος. Το 1889 γράφτηκε στη Λειμωνιάδα σχολή της μονής, όπου έλαβε εγκύκλιες σπουδές ως το 1892, αποφοιτώντας με τον βαθμό άριστα. Το 1900 αναχώρησε με υποτροφία της μονής Λειμώνος για την Κωνσταντινούπολη, όπου σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Τὸ 1906 χειροτονεῖται διάκονος στὴ μονὴ Χάλκου ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Γρεβενῶν Ἀγαθάγγελο καὶ τὴν ἑπόμενη χρονιὰ ὑποβάλλει στὴ Σχολὴ, γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ πτυχίου του, διδακτορικὴ διατριβὴ μὲ θέμα: «Σκοπὸς τοῦ Μοναχικοῦ βίου στὴν Ἀνατολὴ μέχρι τὸν 9ο αἰῶνα μ.Χ.».
Ἀφοῦ πήρε τὸ πτυχίο του μὲ ἄριστα, ἐπιστρέφει στὴ μονὴ Λειμῶνος στὴ Λέσβο καὶ διορίζεται ἱεροκήρυκας ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Μηθύμνης Στέφανο (Σουλίδη). Ἀπὸ τὴν θέση αὐτὴ διακρίνεται γιὰ τὴ ρητορική του δεινότητα, τὸ πλούσιο περιεχόμενο τοῦ λόγου του καὶ ἐπισκέπτεται τὰ χωριὰ καὶ κωμοπόλεις τῆς ἐπαρχίας, κηρύττοντας τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν Πατρίδα. Τὸ 1909-1910 διετέλεσε Σχολάρχης στο χωριό Σκόπελος της επαρχίας Γέρας.
Το 1910 χειροτονείται πρεσβύτερος και αργότερα αναλαμβάνει πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως Μηθύμνης της Λέσβου για δύο χρόνια.
Επίσκοπος Ζήλων
Στις 27 Ιουλίου 1912 χειροτονείται στην Κωνσταντινούπολη επίσκοπος και παίρνει τον τίτλο επίσκοπος Ζήλων, ως βοηθός του συντοπίτη του Μητροπολίτη Γερμανού Καραβαγγέλη. Τα Ζήλα του Πόντου βρισκονται κοντά στη Σαμψούντα και ο ελληνικός πληθυσμός εκεί δεν είχε προστασία.
Ἀπὸ τὴν Αμισὸ της Σαμψούντας, όπου ἐγκαθίσταται, επιδίδεται σε εναν εὐγενὴ και σπάνιο ἀγώνα γιὰ τὴν μόρφωση τῶν Ἑλλήνων της περιοχής, έχοντας στην εὐθύνη του μια τεράστια περιοχή με 340 περίπου ενορίες καὶ 150.000 Ἕλληνες. Τὸ 1913 ὁ Ἐπίσκοπος Εὐθύμιος τοποθετεῖται στὴν ἐπαρχία Πάφρας. Σὲ διάρκεια δέκα ἐτῶν, σημειώνει λαμπρὴ πνευματικὴ τροχιὰ καὶ ἡγετικὴ πορεία, κτίζοντας στὴν Πάφρα καὶ σὲ πολλὰ χωριά, σχολεῖα, ἀρρεναγωγεῖα καὶ παρθεναγωγεῖα καὶ ἐκκλησίες, φροντίζοντας γιὰ τὴν τοποθέτηση δασκάλων καὶ ἱερέων, ἀπαραίτητων γιὰ τὴν ἐθνικὴ καὶ πνευματικὴ ἀνάπτυξη τῆς περιοχῆς.
Εθνική δράση
Τὸ 1914 ήταν η εποχή εθνικής ανάτασης για τους Έλληνες και πραγματοποίησης της μεγάλης ιδέας. Οι νίκες των βαλκανικών πολέμων είχαν ανυψώσει το εθνικό φρόνιμα των Ποντίων Παφραίων. Με το ξέσπασμα του πρώτου παγκόσμιου πολέμου ο Τούρκος Εμβέρ Πασάς δίνει εντολή κατάταξης σε όλους τους οθωμανούς πολίτες για πόλεμο κατά των Ρώσων. Πολλοί Παφραίοι, με προτροπὴ του Ευθυμίου, αρνήθηκαν να καταταγούν στoν Τουρκικὸ στρατὸ και βγήκαν στὰ βουνὰ, όπου δημιούργησαν αντάρτικα ένοπλα τμήματα. Οι Τούρκοι τους καταδιώκουν σα λιποτάκτες, ἰδιαίτερα στὴν περιοχὴ τῆς Πάφρας καὶ Σαμψούντας. Ο Ευθύμιος ταξιδεύει κι οδοιπορεί αδιάκοπα από ενορία σ' ενορία, συχνά υπό καταδίωξη και κίνδυνο σύλλυψης, χωρίς να λογαριάζει πείνα, αρρώστιες και κακουχίες για να βοηθήσει, να εμψυχώσει και να στηρίξει τους Έλληνες. Οι Τούρκοι για λόγους στρατηγικούς αποφάσισαν την εκτόπιση των χριστιανικών πληθυσμών αρμενίων κι ελλήνων του παραθαλάσσιου Πόντου στο εσωτερικό της Ανατολής. Οι διωγμοί ήταν στην ημερήσια διάταξη και ο Ευθύμιος. ήταν υποχρεωμένος, επειδή ο Μητροπολίτης Γερμανός απουσίαζε συχνά, να φροντίζει και να διευθύνει όλες τις υποθέσεις των Χριστιανών και να τους σώζει από βέβαιο θάνατο. Είχε πολιτική ευστροφία. Ήταν ο νους και η ψυχή των αντάρτικών ομάδων του Νεπιέν Νταγ και κατ’ επέκταση όλων των ανταρτικών σωμάτων του Ταφσάν Νταγ, Αγιού Τεπέ κ.λ.π., που είχαν ιδρυθεί από τον Καραβαγγέλη και ο αριθμός τους ανέρχονταν στους είκοσι χιλιάδες αντάρτες περίπου.
Τὸ 1917 ἀναλαμβάνει ἡγετικὸ ρόλο σὲ ένοπλες ὁμάδες ἀνταρτῶν κατευθύνοντάς τις κατὰ του Τουρκικού στρατού και άλλων ατάκτων(τσέτες), ποὺ δρούσαν ὡς μισθοφόροι των Τούρκων κατὰ τῶν Ἑλλήνων.
Τον Απρίλιο τοῦ 1917, μεγάλη δύναμη τοῦ Τουρκικοῦ στρατοῦ με επικεφαλής το Μεχμέτ Αλί περικυκλώνει στὸ βουνὸ Νελτὲς κοντά στο χωριό Odkaya τὴ μονὴ τῆς Παναγίας, τῆς Μάαρα(Παρθένος στα Μάγαρα), κλείνοντας μετά απο καταδίωξη σε μια σπηλιά 650 γυναικόπαιδα και 60 ένοπλους ἀντάρτες. Μετὰ ἀπὸ ἑξαήμερη ἀντίσταση, οἱ περισσότεροι ἔγκλειστοι σκοτώνονται ἢ όταν τους τέλειωσαν τα πυρομαχικά αὐτοκτονοῦν για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων.
Όσο κρατούσε η ανακωχή (Οκτώβριος 1918 – Μάιος 1919), παρότρυνε όλα τὰ σχολεία καὶ το λαὸ του Πόντου νὰ παραστούν σύσσωμοι στὴν ετήσια τελετὴ αναπαραστάσης τῆς αὐτοκτονίας τῶν τριάντα καὶ πλέον νεαρών κοριτσιῶν τοῦ Ασὰρ τῆς Πάφρας. Ἡ τελετὴ αὐτὴ πραγματοποιεῖτο κατὰ τὴν ἐπέτειο τῆς 25ηςΜαρτίου, ὡς ἀνάμνηση της θυσίας των νεαρών κοριτσιών, που έπεσαν τὸ 1680 ἀπὸ τὸ κάστρο Αλι Μπέη καὶ αὐτοκτόνησαν, γιὰ νὰ μὴν πέσουν στὰ χέρια τῶν Τούρκων κι ατιμαστούν.
Την άνοιξη του 1919 οι Άγγλοι έστειλαν εκστρατευτικό σώμα 2.000 αντρών για να επιβλέψει την ειρήνη που με διαμεσολάβηση του Ευθυμίου ζήτησε από τους αντάρτες να παραδώσουν τα όπλα. Αυτοι αρνήθηκαν κι αποδείχθηκε οτι έκαναν σωστά γιατί στις 19 Μαϊου ο Κεμάλ Ατατούρκ αθέτησε το λόγο του σουλτάνου, δημιούργησε νέα κυβέρνηση στη Σαμψούντα με στόχο τη συνέχιση του πολέμου κι άρχισε πάλι να κυνηγά και να σκοτώνει τους Έλληνες του Πόντου. Στις 15 Αυγούστου 1919 ο Εὐθύμιος συγκεντρώνει 12.000 ἀντάρτες ἔξω ἀπὸ την κωμόπολη Τσασοὺρ νότια της Πάφρας με επικεφαλής τον οπλαρχηγό Κυριάκο Παπαδόπουλο με αποτέλεσμα την ολοσχερὴ καταστροφὴ της πόλης και τον αφανισμὸ των Τούρκων ενόπλων. Απὸ εκείνη τὴ μέρα οι Τούρκοι τον καταζητούν ζωντανό ή νεκρό, θεωρώντας τὸν ἀρχηγὸ των ανταρτών του Δυτικού Πόντου.
Σύλληψη, δίκη και μαρτυρικός θάνατος
Η κεμαλική κυβέρνηση αποφάσισε γρήγορα οτι όλοι οἱ Μητροπολίτες, οι επίσκοποι και οι αρχιμανδρίτες του Πόντου πρέπει να εγκαταλείψουν τὸν Πόντο και να φύγουν απὸ τις έδρες τους. Οι μόνοι που δεν υπάκουσαν στην εντολὴ αυτὴ ήταν ὁ Μητροπολίτης Τραπεζοῦντος Χρύσανθος, ο Ευθύμιος Ζήλων κι ο πρωτοσύγκελλός του κι αρχιμανδρίτης Ἀμασείας Πλάτων Ἀϊβαζίδης. Μετά απο λυσσαλέες έρευνες με δίκτυο καταδοτών, ο Ευθύμιος εντοπίζεται και συλλαμβάνεται τον Οκτώβρη του 1920. Τον κρατάν αρχικά ζωντανό για να τον ανταλλάξουν αν χρειαστεί με άλλους αιχμαλώτους. Μαζί του έχουν συλλάβει και τον Ἀρχιμανδρίτη Ἀϊβαζίδη και προύχοντες ελληνικής καταγωγής. Ο Εὐθύμιος οδηγείται στην Ἀμάσεια, για να δικαστεί στα δικαστήρια της Αμάσειας. Μόλις μαθεύτηκε η υποχώρηση του Ελληνικού στρατού, στάλθηκε από την Άγκυρα στην Αμάσεια ο Τουρκος δικηγόρος Εμίν Μπέη από την Πάφρα, άλλοτε νεότουρκος και πλέον οπαδός του Κεμάλ. Οι κρατούμενοι δεν φαίνεται πια να χρειάζονται γι' ανταλλάγματα κι ο Εμιν μέσα σε μια νύχτα τους καταδίκασε όλους σε θάνατο. Στην απολογία του ο Ευθύμιος παίρνει όλη την ευθύνη πάνω του και ζητά να θεωρηθεί μόνο αυτός εξ ολοκλήρου ένοχος και να ελευθερωθούν οι συγκατηγορούμενοί του. Το αίτημά του απορρίπτεται, κλείνεται στὶς φυλακὲς Σούγια, που έχουν μετατραπεί σε τόπο βασανιστηρίων με φρικτά μέσα.
Μετα το θάνατο του, οι Τούρκοι κρέμασαν από δέντρο σε πλατεία το άψυχο σώμα του για εκφοβισμό. Ετάφη στην αυλή γειτονικής εκκλησίας στην Αμάσεια από τους λίγους χριστιανούς που χαν μείνει στην πόλη. Τον προέπεμψε στην τελευταία του κατοικία ο αχώριστος σύντροφός του Πλάτων Αϊβαζίδης.
Μνήμη
Στις 30 Μαίου 1936 φιλοτεχνήθηκε κι αποκαλύφθηκε προτομή του στη μονή Λειμώνος της Λέσβου προς τιμήν του.
Τὸ 1992 ὁ Εὐθύμιος κατατάσσεται στὴ χορεία τῶν Ἁγίων ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Η αγιοκατάταξή του έγινε μαζί με τους μάρτυρες Χρυσόστομο Σμύρνης, Προκόπιο Ικονίου, Γρηγόριο Κυδωνιών και Αμβρόσιο Μοσχονησίων και των συν αυτοίς Μικρασιατών νεομαρτύρων και η μνήμη τους τιμάται την Κυριακή προ της Υψώσεως (τον Σεπτέμβριο).
Προς τιμήν του έχουν δοθεί ονομασίες δρόμων σε διάφορες περιοχές.
Ἀπολυτίκιον Ἁγίων Μικρασιατῶν Ἱερομαρτύρων. (Ἦχος δ΄):
Ἡ πενταυγὴς Ἀρχιερέων χορείᾳ,
τῇ τῶν ἀγώνων νοητὴ δαδουχία,
τὴν Μικρασίαν ἅπασαν αὐγάζει νοητῶς,
ὁ σοφὸς Χρυσόστομος, Γρηγορίῳ τῷ θείῳ,
Ἀμβρόσιος, Προκόπιος καὶ Εὐθύμιος ἅμα,
οὓς εὐφημοῦμεν εἴπωμεν πιστοί,
χαίροις Μαρτύρων, πεντάριθμε σύλλογε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Έλληνες εθνομάρτυρες Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες Κατηγορία:Μικρασιατικός Εληηνισμός
Αμερικανική Εθνική Ιατρική Βιβλιοθήκη
Η Αμερικανική Εθνική Ιατρική Βιβλιοθήκη (NLM), την οποία διαχειρίζεται η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ, αναφέρεται ως η μεγαλύτερη ιατρική βιβλιοθήκη του κόσμου και είναι μία από τις πέντε εθνικές βιβλιοθήκες των Ηνωμένων Πολιτειών.
Βρίσκεται στη Μπεθέσντα (Bethesda, Ma.) του Μέριλαντ και είναι ινστιτούτο του National Institutes of Health (NIH). Οι συλλογές της περιλαμβάνουν περισσότερα από 7.000.000 βιβλία, περιοδικά, τεχνικές αναφορές, χειρόγραφα, μικροφίλμ, φωτογραφίες και εικόνες γύρω από ιατρικές επιστήμες και σχετικά θέματα. Περιλαμβάνουν επίσης και ορισμένα από τα παλαιότερα και σπανιότερα έργα παγκοσμίως.
Επι του παρόντος διευθυντής του NLM, από τον Απρίλιο του 2015, είναι η Μπέτσι Λ. Χάμφρεϊς, με την Πατρίσια Φλάτλεϊ Μπρέναν που θα αναλάβει ως νέα διευθύντρια τον Αύγουστο του 2016.
Δημοσιεύσεις και πηγές πληροφόρησης
Από το 1879 η NLM δημοσίευσε το Index Medicus, μηνιαίο οδηγό άρθρων σχεδόν 5.000 επιλεγμένων περιοδικών. Το τελευταίο τεύχος του Index Medicus τυπώθηκε τον Δεκέμβριο του 2004. Οι πληροφορίες του παρέχονται στο ελεύθερης πρόσβασης PubMed, ανάμεσα στις δεκαπέντε εκατομμύρια αναφορές σε άρθρα του MEDLINE και περιλήψεις έως το 1960 and 1,5 εκατομμύρια αναφορές που φθάνουν έως το 1950.
Η NLM επίσης διευθύνει το Εθνικό Κέντρο Βιοτεχνολογικων Πληροφοριών (NCBI), που φιλοξενεί βιολογικές βάσεις δεδομένων, ανάμεσά τους το PubMed ελεύθερα προσβάσιμες στο Internet μέσω της μηχανής αναζήτησης Entrez.
Τοξικολογία και περιβαλλοντική υγεία
Το Τοξικολογικό και Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα Υγείας δημιουργήθηκε στην NLM το 1967 και αναπτύσσει βάσεις δεδομένων από την ιατρική λογοτεχνία και από φακέλους κυβερνητικών και μη κυβερνητικών οργανισμών. Το πρόγραμμα διαχειρίζεται αρκετά πληροφοριακά συστήματα άμεσης ανταπόκρισης σε χημικά ατυχήματα και δημόσιας εκπαίδευσης, όπως τα Toxicology Data Network (TOXNET), TOXMAP, Tox Town, Wireless Information System for Emergency Responders (WISER), Toxmystery και η βάση δεδομένων Household Products Database. Όλες οι παραπάνω πληροφορίες είναι διαθέσιμες ελεύθερα στο διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Επιστημονικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στις Η.Π.Α.
Ευθύμιος Χριστοδούλου
Ο Ευθύμιος Χριστοδούλου (1932-)είναι οικονομολόγος και πολιτικός.
Βίος
Ο Ευθύμιος Χριστοδούλου γεννήθηκε στη Λάρισα και σπούδασε οικονομικά στα Πανεπιστήμια Χάμιλτον και Κολούμπια των ΗΠΑ. Εργάστηκε ως εμπειρογνώμονας στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, διετέλεσε διευθυντής και γενικός διευθυντής της Ελληνικής Τράπεζας Εμπορικής και Βιομηχανικής Αναπτύξεως, καθώς και πρόεδρος της Ολυμπιακής Εταιρείας, ενώ την περίοδο 1979-1981 διατέλεσε και διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος. Εξελέγη για πρώτη φορά ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία το 1984 και πάλι το 1989 και 1994. Αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών διετέλεσε από τις 11 Απριλίου 1990 έως την 1η Οκτωβρίου 1990. Αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας το διάστημα 1990-1992 και διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος από το 1992-1993.
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδος Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1989-1994 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989
Από τη μεριά του Σουάν
Από τη μεριά του Σουάν (γαλλικός τίτλος: Du Côté de chez Swann) είναι ο πρώτος τόμος του επτάτομου μυθιστορήματος του Μαρσέλ Προυστ Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, μια ψυχολογική και αλληγορική αφήγηση της ζωής του συγγραφέα με τη μορφή εσωτερικού μονόλογου. Δημοσιεύθηκε το 1913 και αποτελείται από τρία μέρη, οι τίτλοι των οποίων είναι:
Δημοσίευση
Ο Προυστ άρχισε να γράφει το Από τη μεριά του Σουάν τον Ιούνιο του 1909. Τέσσερα αποσπάσματα από το Κομπραί δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα Le Figaro μεταξύ Μαρτίου 1912 και Μαρτίου 1913. Το έργο απορρίφθηκε από πολλούς εκδότες, πριν εκδοθεί από τις εκδόσεις Γκρασέ, με έξοδα του συγγραφέα, τον Νοέμβριο του 1913.
Κομπραί
Το πρώτο μέρος με τίτλο Κομπραί διαδραματίζεται στο σπίτι της θείας Λεονί όπου ο αφηγητής και οι γονείς του περνούν τις διακοπές τους, παρέα με τη γιαγιά του και δύο θείες. Ο αφηγητής, που φαίνεται να συμπίπτει με τον συγγραφέα και μάλιστα το όνομά του είναι Μαρσέλ, αφηγείται τις αναμνήσεις του από το Κομπραί, όνομα που έδωσε ο Μαρσέλ Προυστ στο χωριό Ιλιέ, που μετονομάστηκε μετά τον θάνατό του σε Ιλιέ-Κομπραί, όπου περνούσε τις διακοπές του όταν ήταν παιδί. Η ιστορία προχωρά πολύ αργά, σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση, με μια λεπτομερή ψυχολογική περιγραφή του αφηγητή, μέσα από την ανάμνηση των προβλημάτων που βιώνει το αγόρι. μικρογραφία|250x250εσ|Οι μαντλέν του Προυστ Ο αφηγητής αφηγείται τη σχέση με τη μητέρα του, θυμάται πώς η ώρα του ύπνου ήταν βασανιστική καθώς σήμαινε ότι επρόκειτο να περάσει μια ολόκληρη νύχτα μακριά της, αναβάλει την ώρα που έπρεπε να πάει για ύπνο για να μην χρειαστεί να περιμένει πολύ για το φιλί της μητέρας του, παιδική συνήθεια που ενοχλούσε τον πατέρα του. Μια μέρα, χρόνια μετά την παιδική του ηλικία, ένα φλιτζάνι τσάι και η γεύση των μπισκότων (μαντλέν) ανακάλεσαν από το υποσυνείδητο όλη τη ζωή του στο Κομπραί. Έτσι, μέσω της ασύνειδης μνήμης, θυμάται τα πρώτα του αναγνώσματα, σημαντικά πρόσωπα της παιδικής του ηλικίας, όπως τη θεία Λεονί και τους ανθρώπους του χωριού, καθώς και τοπία, όπως το παλιό γκρίζο σπίτι στο δρόμο, τον κήπο, τους δρόμους, τις ημερήσιες εκδρομές και το πάρκο των Σουάν. Θυμάται ακόμη και τη μυρωδιά του κράταιγου και το θέαμα της φύσης γύρω από το χωριό στους οικογενειακούς περιπάτους. Λατρεύει τη μητέρα και τη γιαγιά του, και γενικότερα, η οικογένειά του εμφανίζεται σαν ένα κουκούλι στο οποίο το παιδί νιώθει χαρούμενο και προστατευμένο.
Φοβόταν τις επισκέψεις του γείτονα κ. Σουάν που τον ανάγκαζαν να περιμένει περισσότερο για το πολυαναμενόμενο βραδινό φιλί της μαμάς του. Όπως και η οικογένεια του αφηγητή, ο Σαρλ Σουάν περνούσε τις καλοκαιρινές του διακοπές στο κτήμα του στο Κομπραί. Μια μέρα, έμαθαν ότι έκανε έναν ανάρμοστο γάμο με την Οντέτ ντε Κρεσί, μια γυναίκα που είχε πολύ κακή φήμη και την οποία η οικογένεια του αφηγητή δεν εκτιμούσε και οι επισκέψεις του κ. Σουάν έγιναν σπάνιες. Επιπλέον, η θεία του αφηγητή έμαθε ότι η Οντέτ απατούσε τον άντρα της με τον βαρόνο ντε Σαρλύς, μέλος της οικογένειας των Γκερμάντ που έμεναν στο γειτονικό οικογενειακό κάστρο τους για το καλοκαίρι.
Ο πρώτος τόμος του έργου λειτουργεί ως προοίμιο, σκιαγραφεί το πολιτιστικό και συναισθηματικό κόσμο στον οποίο ζουν οι χαρακτήρες της ιστορίας εισάγοντας επαναλαμβανόμενα θέματα και πρόσωπα του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο: παρουσιάζονται οι οικογένειες του Σαρλ Σουάν και των Γκερμάντ που θα αφήσουν στον αφηγητή ανεξίτηλη ανάμνηση και την επιθυμία να διεισδύσει στον συναρπαστικό κόσμο τους.
Ένας έρωτας του Σουάν
Το Ένας έρωτας του Σουάν είναι μια παρένθεση στη διήγηση του αφηγητή. Αφηγείται το μεγάλο πάθος του Σαρλ Σουάν, τον οποίο γνωρίσαμε στο Κομπραί ως γείτονα και φίλο της οικογένειας, για μια εταίρα, την Οντέτ ντε Κρεσί.
Η έλξη για την Οντέτ, την οποία ο Σουάν, ένας εξαιρετικά πλούσιος άνδρας, συλλέκτης έργων τέχνης, μέλος της παριζιάνικης ελίτ και τακτικός θαμώνας των πιο κλειστών αριστοκρατικών σαλονιών, συνάντησε τυχαία στο θέατρο, τον ωθεί να συχνάζει όλο και πιο συχνά στο σαλόνι των Βερντυρέν, ενός εύπορου ζευγαριού αστών, για να τη συναντά. Στη σχέση που δημιουργήθηκε μεταξύ τους, ο Σουάν εμφανίζεται ερωτευμένος μαζί της, ενώ αυτή δείχνει διαθέσιμη για άλλους άνδρες. Αμφιβάλλει ολοένα και περισσότερο για την πίστη της και τον τρελαίνει η ανησυχία μήπως τον απατά. Η νοσηρή ζήλια που τον καταλαμβάνει επιδεινώνει την κατάσταση.
Η ερωτική ιστορία μετατρέπεται έτσι σε μια βασανιστική σχέση, τόσο που γίνεται η ιστορία μιας ασθένειας: από τη μια ο Σαρλ θα ήθελε να εγκαταλείψει την Οντέτ, αλλά από την άλλη ξέρει ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτήν. Σταδιακά όμως απομακρύνεται και το μυθιστόρημα τελειώνει με τη φράση: «Και να σκεφθείς πως άσκοπα ξόδεψα χρόνια από τη ζωή μου, πως θέλησα να πεθάνω, πως είχα τον πιο μεγάλο μου έρωτα, για μια γυναίκα που δεν μου άρεσε, που δεν ήταν ο τύπος μου!».
Παρόλα αυτά, όπως μαθαίνουμε ήδη από το πρώτο μέρος Κομπραί, την παντρεύτηκε.
Αυτή η παρένθεση προμηνύει παρόμοιους βασανιστικούς έρωτες που βίωσε ο αφηγητής και θα περιγράψει σε επόμενο τόμο του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο.
Ονόματα χωρών: Το όνομα
Η αφήγηση επιστρέφει πάλι στο πρώτο πρόσωπο. Ο αφηγητής είναι τώρα περίπου 12 ετών, στην αρχή της εφηβείας του. Ονειρεύεται το Μπαλμπέκ (μια φανταστική πόλη εμπνευσμένη από το παραθαλάσσιο θέρετρο Καμπούρ στη Μάγχη, τόπος συνάντησης της ευρωπαϊκής ανώτερης τάξης κατά τη διάρκεια της Μπελ Επόκ και του Μεσοπολέμου, όπου ο Προυστ παραθέριζε από το 1907 έως το 1914) και άλλες νορμανδικές πόλεις μέσα από τα ονόματά τους που τον παραπέμπουν σε εικόνες, η μία πιο μαγευτική από την άλλη. Η φαντασία του τον οδηγεί να ενδιαφερθεί και για τις πόλεις της Ιταλίας, την Πάρμα, τη Φλωρεντία, τη Βενετία, την Πίζα, τις οποίες ονειρεύεται να επισκεφτεί. Το όνειρό του πρόκειται να γίνει πραγματικότητα καθώς γονείς του αποφασίζουν να τον πάνε στη Βενετία, όμως αρρωσταίνει και το σχέδιο εγκαταλείπεται.
Οι μοναδικές έξοδοί του περιορίζονται στο εξής σε βόλτες στα Ηλύσια Πεδία με την υπηρεσία τους Φρανσουάζ, βόλτες που δεν του αρέσουν, μέχρι που μια μέρα, συναντά τη Ζιλμπέρτ, την κόρη του Σαρλ Σουάν και της Οντέτ, την οποία είχε ήδη δει από μακριά σε μια βόλτα στο Κομπραί. Τη συναντά συχνά και χαίρεται πολύ να παίζει μαζί της και με τις φίλες της. Την ερωτεύεται κρυφά, αλλά δεν τολμά να της το πει. Η Ζιλμπέρτ φαίνεται να τον συμπαθεί, του δείχνει μερικές φορές δείγματα φιλίας, αλλά ευχαριστιέται να τον κάνει να ζηλεύει. Θαυμάζει επίσης τους γονείς της, ιδιαίτερα την κυρία Σουάν, τόσο όμορφη και κομψή στις βόλτες της. Μερικοί που την αναγνωρίζουν, δεν διστάζουν να αναφέρουν την ανάρμοστη συμπεριφορά της.
Τη συνέχεια βρίσκουμε στον δεύτερο τόμο του Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο: Στον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών.
Ταινία
Το δεύτερος μέρος Ένας έρωτας του Σουάν μεταφέρθηκε στην οθόνη το 1984 σε σκηνοθεσία Φόλκερ Σλέντορφ με πρωταγωνιστές τον Τζέρεμι Άιρονς, τον Αλαίν Ντελόν, την Ορνέλα Μούτι και την Φανί Αρντάν.
Νεοχώρι Σάμου
Το Νεοχώρι είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 63 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Πίτερ Πίτερς ο πρεσβύτερος
Ο Πίτερ Πίτερς ο πρεσβύτερος (ολλανδικά: Pieter Pietersz., 1540 - 1603, αναφερόμενος και ως Pieter Pietersz. (Ι)) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Αναγέννησης στον Βορρά.
Βιογραφία
Ο Πίτερς γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Σύμφωνα με τον Κάρελ φαν Μάντερ, ο οποίος τον αναφέρει στη βιογραφία του πατέρα του, Πίτερ Άρτσεν, ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του αλλά στράφηκε στην προσωπογραφία, καθώς εκείνη την εποχή έλειπαν οι μεγάλες παραγγελίες. Ο φαν Μάντερ αναφέρει έναν μεγάλων διαστάσεων πίνακα για λογαριασμό της συντεχνίας των αρτοποιών του Χάαρλεμ, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στην κατοχή του Μουσείου Φρανς Χαλς. Απεβίωσε το 1603 σε ηλικία 62 ετών.
Σύμφωνα με το Ρέικσμουζεουμ, νυμφεύτηκε τη Μαγκνταλένα Πίτερς, θυγατέρα ενός υαλογράφου του Χάαρλεμ, το 1574. Σύμφωνα με το Ολλανδικό Ίδρυμα Ιστορίας της Τέχνης αποκαλούνταν "Jonge Lange Pier" (= νεαρός ψηλός Πέτρος), ως ο μεγαλύτερος γιος του Πίτερ Άρτσεν, ο οποίος είχε το προσωνύμιο "Lange Pier" (= ψηλός Πέτρος). Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός των ζωγράφων Ερτ Πίτερς και Ντιρκ Πίτερς καθώς και παππούς του ζωγράφου Ντιρκ Ντιρκς φαν Σάντφοορτ. Από το 1569 ως το 1583 δημιουργούσε πίνακες με θρησκευτικές σκηνές στο Χάαρλεμ, αλλά είναι περισσότερο γνωστός για τις σκηνές στην αγορά, που δημιούργησε στο Άμστερνταμ. Διατέλεσε δάσκαλος του γιου του, Πίτερ Πίτερς του νεότερου και του Κορνέλις φαν Χάαρλεμ.
Ο Πίτερς ζωγράφιζε κυρίως προσωπογραφίες και εικόνες για Αγία Τράπεζα. Έλαβε πολλές παραγγελίες και κατά τη στιγμή του θανάτου του, που επήλθε στο Άμστερνταμ, ήταν ευκατάστατος.
Δαβίδ Δ΄ της Γεωργίας
Ο Άγιος Δαβίδ Δ΄ ο Ανακαινιστής / Κτίστης, დავით აღმაშენებელი Davit Aghmashenebeli, (1073 – 24 Ιανουαρίου 1125) από τον Οίκο των Βαγρατιδών της Ιβηρίας, ήταν 5ος βασιλιάς της Ενωμένης Γεωργίας από το 1089 μέχρι το τέλος του το 1125.
Θεωρούμενος ευρέως ως ο μεγαλύτερος και πιο επιτυχημένος Γεωργιανός ηγεμόνας στην ιστορία και ένας πρότυπος αρχιτέκτονας της Γεωργιανής Χρυσής Εποχής, επέτυχε να εκδιώξει τους Σελτζούκους Τούρκους από τη χώρα, κερδίζοντας τη μάχη του Ντιντγκόρι το 1121. Οι μεταρρυθμίσεις του στον στρατό και τη διοίκηση τού επέτρεψαν να επανενώσει τη χώρα και να θέσει τα περισσότερα εδάφη του Καυκάσου υπό τον έλεγχο της Γεωργίας. Φίλος της Εκκλησίας και αξιόλογος υποστηρικτής του Χριστιανικού πολιτισμού, ανακηρύχθηκε άγιος από τη Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία· η μνήμη του τιμάται στις 26 Ιανουαρίου.
Παρωνύμιο και βασιλική τακτική
Το επίθετο aghmashenebeli (აღმაშენებელი), το οποίο μεταφράζεται ως "ο κτίστης" (με την έννοια του "κτίστηκε πλήρως"), "ο ανορθωτήςί", ή "ο ανακαινιστής", εμφανίζεται για πρώτη φορά ως επίθετο του Δαβίδ στο καταστατικό, που εκδόθηκε στο όνομα του «βασιλιά των βασιλέων Βαγράτ (ΣΤ΄)» το 1452 και αναφέρεται σταθερά σε αυτόν στα έργα ιστορικών τού 17ου και του 18ου αιώ., όπως ο Παρσαντάν Γκοργκιτζανίντζε, ο Μπέρι Εγκνατασβίλι  και ο πρίγκιπας Βαχούστι. Επιγραφικά στοιχεία παρέχουν επίσης ενδείξεις για την πρώιμη χρήση άλλων επίθετο του Δαβίδ, «ο Μέγας» (დიდი, Didi).
Αναδρομικά, ο Δαβίδ ο Κτίστης έχει αναφερθεί ποικιλοτρόπως ως Δαβίδ Β', Γ' και Δ', αντανακλώντας ουσιαστική διαφοροποίηση στα διατάγματα που αποδίδοντανο στους Γεωργιανούς Βαγρατίδες, ειδικά στην πρώιμη περίοδο της ιστορίας τους, λόγω του γεγονότος ότι η αρίθμηση των διαδοχικών ηγεμόνων κινείται ανάμεσα στους πολλούς κλάδους της οικογένειας. Οι μελετητές στη Γεωργία ευνοούν το Δαβίδ Δ΄, οι συνονόματοι προκάτοχοί του ήταν: ο Δαβίδ Α΄ Κουροπαλάτης (απεβ. το 881), ο Δαβίδ Β΄ Μάγιστρος (απεβ. το 937) και ο Δαβίδ Γ΄ Κουροπαλάτης (απεβ. το 1001), όλοι μέλη της κύριας γραμμής της δυναστείας των Βαγρατιδών.
Οικογενειακό υπόβαθρο και πρώιμη ζωή
Το έτος γέννησης του Δαβίδ Δ΄ μπορεί να υπολογιστεί από την ημερομηνία τής ανόδου του στον θρόνο, που καταγράφεται στη Ζωή του Βασιλιά των Βασιλέων Δαβίδ (ცხორებაჲ მეფეთ-მეფისა დავითისი), γραμμένο c. 1123–1126,  ως κόρονικον (Πασχάλιος κύκλος) 309, δηλαδή το έτος 1089, όταν ήταν 16 ετών. Έτσι θα είχε γεννηθεί το κόρονικον 293 ή 294, δηλαδή π. 1073. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, απεβίωσε το κόρονικον 345, όταν θα ήταν στο 52ο ή 53ο έτος του. Ο καθηγητής Κύριλ Τουμάνοφ δίνει το 1070 και τις 24 Ιανουαρίου 1125 ως ημερομηνίες για τον Δαβίδ Δ΄. Το παλαιότερο γνωστό έγγραφο που μνημονεύει τον Δαβίδ Δ΄ είναι ο βασιλικός χάρτης του πατέρα του Γεωργίου Β΄ της Γεωργίας (κυβ. 1072-1089), που χορηγείται στο μοναστήρι Mγκβίμε και χρονολογείται στο 1073.
Σύμφωνα με τη Ζωή του Βασιλέως των Βασιλέων Δαβίδ, ο Δαβίδ Δ΄ ήταν ο μόνος γιος τού Γεωργίου Β΄. Ο σύγχρονος Αρμένιος χρονικογράφος Ματθαίος της Έδεσσας αναφέρει τον αδελφό του Δαβίδ Δ΄, τον Τοτόρμε, που, σύμφωνα με τον σύγχρονο ιστορικό Ρόμπερτ Γ. Τόμσον, ήταν αδελφή του. Το όνομα τής μητέρας τού Δαβίδ, Elene, Queen of Georgia, καταγράφεται σε σημείωση στο περιθώριο τού κατά Ματθαίον Ευαγγελίου από τη μονή Τσκαροστάβι· κατά τα άλλα είναι άγνωστη. Ο Δαβίδ Δ΄ έφερε το όνομα του βιβλικού βασιλιά-προφήτη, από τον οποίο οι Γεωργιανοί Βαγρατίδες ισχυρίζονται την καταγωγή τους και του οποίου ο Δαβίδ Δ΄ ανακηρύχθηκε 78ος απόγονος.
Ο πατέρας του Δαβίδ Δ΄, ο Γεώργιος Β΄, είχε βρεθεί αντιμέτωπος με μία μεγάλη απειλή για το βασίλειο της Γεωργίας. Η χώρα δέχτηκε εισβολή από τους Σελτζούκους Τούρκους, οι οποίοι ήταν μέρος του ίδιου κύματος, που είχε κυριεύσει τη Μ. Ασία, νικώντας τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και αιχμαλωτίζοντας τον Αυτοκράτορα Ρωμανό Δ' Διογένη στη μάχη του Μαντζικέρτ το 1071. Από αυτή που το μεσαιωνικό Γεωργιανό χρονικό αναφέρεται ως didi turkoba, «τη Μεγάλη Τουρκική Εισβολή», αρκετές επαρχίες της Γεωργίας ερήμωσαν και ο Γεώργιος Β΄ αναγκάστηκε να ζητήσει ειρήνη, και έγινε υποτελής του σουλτάνου Mαλίκ-Σαχ Α΄ το 1083 όταν ο Δαβίδ Δ΄ ήταν 10 ετών. Οι μεγάλοι ευγενείς οίκοι της Γεωργίας, αξιοποιώντας τον αμφιταλαντευόμενο χαρακτήρα του βασιλιά, προσπάθησαν να διεκδικήσουν περισσότερη αυτονομία για τον εαυτό τους. Η Τιφλίδα, η αρχαία πρωτεύουσα του Κάρτλι, παρέμεινε στα χέρια των Μουσουλμάνων ηγεμόνων της και μία τοπική δυναστεία, που για ένα διάστημα είχε καταπνιγεί από τον δραστήριο πατέρα του Γεωργίου Β΄, τον Βαγράτ Δ΄, διατήρησε την επισφαλή ανεξαρτησία της στην ανατολική περιοχή του Καχέτι υπό την επικυριαρχία των Σελτζούκων.
Άνοδος στο θρόνο
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Ανακατασκευή του προσωπικού λαβάρου του Δαβίδ Δ΄ του Κτίστη. Βλέποντας το βασίλειό του να διολισθαίνει στο χάος, ο Γεώργιος Β΄ παραχώρησε το στέμμα στον 16χρονο γιο του Δαβίδ Δ¨ το 1089. Αν και η ιστορική παράδοση που άρχισε από τον πρίγκιπα Βαχούστι τον 18ο αι. και ακολούθησε η Mαρί-Φελισιτέ Μπροσέ τον 19ο αι. αναφέρει ότι ο Δαβίδ Δ΄ διαδέχθηκε τον Γεώργιο Β¨ μετά το τέλος του, ορισμένα σωζόμενα έγγραφα υποδηλώνουν ότι ο Γεώργιος Β΄ απεβίωσε γύρω στο 1112 και ότι παρόλο που διατήρησε το βασιλικό τίτλο μέχρι το τέλος του, δεν έπαιξε σημαντικό πολιτικό ρόλο, και η πραγματική εξουσία είχε περάσει στον Δαβίδ Δ¨. Επιπλέον, ο ίδιος ο Δαβίδ Δ΄ ήταν συγκυβερνήτης με τον πατέρα του λίγο πριν γίνει βασιλιάς το 1089. καθώς ένα έγγραφο του 1085 αναφέρει τον Δαβίδ Δ΄ ως «βασιλέα και σεβαστό». Ο τελευταίος είναι Βυζαντινός τίτλος, που συχνά κατείχαν, όπως και άλλους Αυτοκρατορικούς τίτλους, τα μέλη της Γεωργιανής βασιλικής οικογένειας. Η επίσημη συμμετοχή του Δαβίδ Δ΄ στην κυβέρνηση μπορεί να συνέβη ακόμη νωρίτερα, το 1083, όταν ο Γεώργιος Β' έφυγε από τη Γεωργία για τις διαπραγματεύσεις στην Αυλή του Σελτζούκου σουλτάνου Mαλίκ-Σαχ Α΄.
Αναβίωση του Γεωργιανού Κράτους
Το 1093 συνέλαβε τον ισχυρό φεουδάρχη Λιπάριτ Μπαγκβάσι, μακροχρόνιο εχθρό του Γεωργιανού στέμματος, και τον εξεδίωξε από τη Γεωργία (1094). Μετά το τέλος τουύ γιου τού Λιπάριτ, του Ράτι, ο Δαβίδ Δ΄ κατήργησε το δουκάτο τους Κλντεκάρι το 1103.
Απώθησε σιγά σιγά τους Σελτζούκους Τούρκους από τη χώρα, ανακτώντας όλο και περισσότερα εδάφη από αυτούς, καθώς αναγκάζοντο τώρα να επικεντρωθούν όχι μόνο στους Γεωργιανούς, αλλά και στις πρόσφατες Σταυροφορίες στην ανατολική Μεσόγειο. Μέχρι το 1099 η ισχύς του Δαβίδ Δ΄ ήταν αρκετά μεγάλη, και μπόρεσε να αρνηθεί να πληρώσει τον φόρο στους Τούρκους. Μέχρι εκείνη την εποχή απέρριψε επίσης τον Βυζαντινό τίτλο του πανυπερσεβάστου, υποδεικνύοντας έτσι ότι η Γεωργία θα αντιμετώπιζε τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μόνο σε βάση ισοτιμίας.
Το 1103 πραγματοποιήθηκε ένα μεγάλο εκκλησιαστικό συνέδριο, γνωστό ως Σύνοδος Ρουίσι-Ουρμπνίσι στα μοναστήρια Ρουίσι και Ουρμπνίσι. Ο Δαβίδ Δ΄ επέτυχε να απομακρύνει αντιπολιτευόμενους επισκόπους και συνδύασε δύο αξιώματα: του αυλικού ( Mtsignobartukhutsesi, δηλ. Αρχιγραμματέας) και του κληρικού (Επίσκοπος του Τσκοντίντι) σε ένα ενιαίο αξίωμα Tchqondidel-Mtzignobartukhutsesi ,που αντιστοιχεί περίπου στη θέση του πρωθυπουργού.
Το επόμενο έτος οι υποστηρικτές του Δαβίδ Δ΄ στην ανατολική Γεωργιανή επαρχία Καχέτι συνέλαβαν τον τοπικό βασιλιά Αγκσαρτάν Β΄ (1102–1104), έναν πιστό υποτελή του Σελτζούκου Σουλτάνου, και επανένωσαν την περιοχή με την υπόλοιπη Γεωργία.
Στρατιωτικές εκστρατείες
μικρογραφία|257x257εσ| Η επέκταση του [[Βασίλειο της Γεωργίας|βασιλείου της Γεωργίας υπό τη βασιλεία του Δαβίδ Δ'.]] Μετά την προσάρτηση της βασιλείου του Καχέτι, το 1105, ο Δαβίδ Δ΄ οδήγησε μία δύναμη κατά των Σελτζούκων στη Μάχη της Eρτσούχι, και εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία της εποχής εξασφάλισε τα βασικά φρούρια της Σαμσβίλντε, Ρουστάβι, Γκίσι, και Λόρι μεταξύ 1110 και 1118.
Τα προβλήματα άρχισαν να εμφανίζονται για τον Δαβίδ Δ¨ τώρα. Ο πληθυσμός του, που βρισκόταν σε πόλεμο για το μεγαλύτερο μέρος των είκοσι ετών, έπρεπε να του επιτραπεί να γίνει ξανά παραγωγικός. Επίσης, οι ευγενείς του εξακολουθούσαν να του δημιουργούν προβλήματα, μαζί με την πόλη της Τιφλίδας, η οποία ακόμη δεν μπορούσε να απελευθερωθεί από την κατοχή των Σελτζούκων. Και πάλι ο Δαβίδ Δ΄ αναγκάστηκε να λύσει αυτά τα προβλήματα, πριν μπορέσει να συνεχίσει την αποκατάσταση τού έθνους και τού λαού του. Για τον σκοπό αυτό, ο Δαβίδ Δ' αναμόρφωσε ριζικά τον στρατό του. Τοποθέτησε στη Γεωργία μία φυλή Kιπτσάκων 40.000 οικογενειών από τον Βόρειο Καύκασο το 1118–1120. Κάθε οικογένεια Γεωργιανών και Κιπτσάκων ήταν υποχρεωμένη να παρέχει σε έναν στρατιώτη ένα άλογο και όπλα. Οι Κιπτσάκοι εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές της Γεωργίας. Μερικοί εγκαταστάθηκαν στην επαρχία Εσωτερικό Κάρτλι, σε άλλους παραχωρήθηκαν εδάφη κατά μήκος των συνόρων. Εκχριστιανίστηκαν και αφομοιώθηκαν γρήγορα στη Γεωργιανή κοινωνία. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Γεωργία στο τέλος της βασιλείας του βασιλιά Δαυίδ Δ'. Το 1120, ο Δαβίδ Δ΄ μετακόμισε στη δυτική Γεωργία και, όταν οι Σελτζούκοι άρχισαν να λεηλατούν τα Γεωργιανά εδάφη, τους επιτέθηκε ξαφνικά. Μόνο μία ασήμαντη δύναμη των Σελτζούκων διέφυγε. Ο βασιλιάς Δαβίδ Δ΄ μπήκε στη συνέχεια στο γειτονικό Σιρβάν και κατέλαβε την πόλη Καμπάλα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Σιρβανσάχ βρίσκοντο σε θέση μετατόπισης ισχύος μεταξύ της αναδυόμενης Γεωργίας και των Σελτζουκικών κρατών.
Το χειμώνα του 1120–1121, τα Γεωργιανά στρατεύματα επιτέθηκαν με επιτυχία στους οικισμούς των Σελτζούκων στις ανατολικές και νοτιοδυτικές προσεγγίσεις στον Νότιο Καύκασο. μικρογραφία|287x287εσ| Τοιχογραφία με τον βασιλιά Δαβίδ τον Κτίστη, [[Μοναστήρι του Σίο-Μγκβίμε|μοναστήρι Σίο-Μγκβίμε .]] Οι Μουσουλμανικές δυνάμεις ανησυχούσαν ολοένα και περισσότερο για την ταχεία άνοδο ενός Χριστιανικού κράτους στον Νότιο Καύκασο. Το 1121, ο σουλτάνος Μαχμούτ μπιν Mουχάμαντ (1118-1131) κήρυξε ιερό πόλεμο στην Γεωργία και συσπείρωσε μία μεγάλη συμμαχία των Μουσουλμανικών κρατών με επικεφαλής τον Iλγκαζί των Aρτουκιδών και Tογκρούλ μπιν Μουχάμαντ. Το μέγεθος του Μουσουλμανικού στρατού εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης, με αριθμούς που κυμαίνονται από τον φανταστικό πλήθος των 600.000 ανδρών ( Βάλτερ Καγκελάριου Bella Antiochena, Mατθαίου Εδέσσης) έως 400.000 (Χρονικό του Σμπατ Σπαράπετ) έως τις σύγχρονες Γεωργιανές εκτιμήσεις των 250.000 ανδρών. Όλες οι πηγές συμφωνούν, ότι οι Μουσουλμανικές δυνάμεις συγκέντρωσαν έναν στρατό, που ήταν πολύ μεγαλύτερος από τη Γεωργιανή δύναμη των 56.000 ανδρών. Ωστόσο στις 12 Αυγούστου 1121 ο βασιλιάς Δαβίδ Δ΄ κατατρόπωσε τον εχθρικό στρατό στο πεδίο του Ντιντγκόρι, επιτυγχάνοντας αυτό που συχνά θεωρείται η μεγαλύτερη στρατιωτική επιτυχία στην ιστορία της Γεωργίας. Η νίκη στο Ντιντγκόρι σηματοδότησε την ανάδειξη της Γεωργίας ως μεγάλης στρατιωτικής δύναμης και άλλαξε την περιφερειακή ισορροπία υπέρ της Γεωργιανής πολιτιστικής και πολιτικής υπεροχής.
Μετά την επιτυχία του, ο Δαβίδ Δ΄ κατέλαβε την Τιφλίδα, τον τελευταίο Μουσουλμανικό θύλακα που είχε απομείνει από την Αραβική κατοχή, το 1122 και μετέφερε εκεί τη Γεωργιανή πρωτεύουσα. Ήταν ένας καλά μορφωμένος άνθρωπος, κήρυττε την ανεκτικότητα και την αποδοχή των άλλων θρησκειών, κατάργησε τους φόρους και τις υπηρεσίες για τους Μουσουλμάνους και τους Εβραίους και προστάτευσε τους Σούφι και τους Μουσουλμάνους λογίους. Το 1123 ο στρατός του Δαβίδ Δ΄ απελευθέρωσε το Ντμανίσι, το τελευταίο προπύργιο των Σελτζούκων στη νότια Γεωργία. Το 1124, ο Δαβίδ Δ΄ κατέκτησε τελικά το Σιρβάν και πήρε την Αρμενική πόλη Άνι από τους Μουσουλμάνους εμίρηδες, επεκτείνοντας έτσι τα σύνορα του βασιλείου του στη λεκάνη του Αράξη. Οι Αρμένιοι τον συνάντησαν ως απελευθερωτή, παρέχοντας κάποια βοηθητική δύναμη για τον στρατό του. Τότε ήταν που εμφανίστηκε το σημαντικό συστατικό του «Σπαθί του Μεσσία» στον τίτλο του Δαβίδ Δ΄ του Κτίστου. Είναι χαραγμένο σε ένα χάλκινο νόμισμα της εποχής του Δαβίδ:
Βασιλιά του βασιλέων Δαβίδ (Δ΄), γιέ του Γεωργίου (Β΄), το ξίφος του Μεσσία.
Η ανθρώπινη μεταχείριση του Μουσουλμανικού πληθυσμού, καθώς και των εκπροσώπων άλλων θρησκειών και πολιτισμών, έθεσε ένα πρότυπο ανεκτικότητας στο πολυεθνικό του βασίλειο. Ήταν ένα χαρακτηριστικό, όχι μόνο για τη φωτισμένη βασιλεία του, αλλά για όλη τη Γεωργιανή ιστορία και πολιτισμό.
Μετά την αποφασιστική νίκη της Γεωργίας στη μάχη του Ντιντγκόρι, ο Σιρβανσάχ Μανουχίρ Γ΄, ο οποίος βρισκόταν υπό την επιρροή της συζύγου του, της Γεωργιανής πριγκίπισσας Τάμαρ, διατήρησε έναν φιλογεωργιανό προσανατολισμό και απέρριψε να αποτίει φόρο υποτέλειας στους Σελτζουκίδες. Στερούμενος του φόρου των 40.000 δηναρίων, ο Σελτζουκίδης σουλτάνος Μαχμούντ Β΄ κατευθύνθηκε στο Σιρβάν στις αρχές του 1123, αιχμαλώτισε το Σαμάχι και πήρε τον σάχη ως όμηρο σε αντίποινα για την προδοσία του Mανουχίρ. Σε απάντηση σε αυτό, τον Ιούνιο του 1123 ο Δαβίδ Δ΄ επιτέθηκε και νίκησε ξανά τον σουλτάνο και τελικά κατέκτησε το Σιρβάν καταλαμβάνοντας τις πόλεις και τα φρούρια Σαμάχι, Μπούγκουρντ, Γκουλούσταν, Σάμπραν.
Ο Δαβίδ Δ΄ ο Κτίστης απεβίωσε στις 24 Ιανουαρίου 1125 και μετά το τέλος του, όπως είχε ορίσει, τάφηκε κάτω από την πέτρα μέσα στην κύρια πύλη της Μονής Γκελάτι, έτσι ώστε όποιος ερχόταν στην αγαπημένη του Ακαδημία Γκελάτι να πατάει πρώτα τον τάφο του. Επέζησαν αυτού τρία παιδιά: ο μεγαλύτερος γιος του Δημήτριος, ο οποίος τον διαδέχθηκε και συνέχισε τη νικηφόρα βασιλεία τού πατέρα του, και δύο κόρες, η Τάμαρ, που παντρεύτηκε τον Μανουτσιχίρ Γ΄ σαχ του Σιρβάν, και η Κάτα (Κατάι), που παντρεύτηκε τον Ισαάκ Κομνηνό, γιο του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού. Εκτός από τις πολιτικές και στρατιωτικές του ικανότητες, ο Δαβίδ Δ΄ κέρδισε φήμη ως συγγραφέας, συνθέτοντας τους Ύμνους της μετάνοιας (Galobani sinanulisani), περί το 1120, ένα ισχυρό έργο συναισθηματικών ψαλμών σε ελεύθερους στίχους, που αποκαλύπτουν την ταπεινοφροσύνη και τον θρησκευτικό ζήλο του βασιλιά.
Πολιτιστική ζωή
μικρογραφία|250x250εσ| [[Μοναστήρι του Γκελάτι|Τοιχογραφία της Μονής Τζελάτι με τον βασιλιά Δαυίδ, του 12ου αι.]] Ο βασιλιάς Δαβίδ Δ΄ ο Κτίστης έδωσε μεγάλη προσοχή στην εκπαίδευση του λαού του. Ο βασιλιάς επέλεξε παιδιά, που στάλθηκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία «για να διδαχθούν γλώσσες και να φέρουν στο σπίτι μεταφράσεις, που έγιναν από αυτά εκεί». Πολλοί από αυτούς έγιναν αργότερα γνωστοί λόγιοι.
At the time of David the Builder there were quite a few schools and academies in Georgia, among which Gelati occupies a special place. King David's historian calls Gelati Academy Εκτός από το Γκελάτι υπήρχαν και άλλα πολιτιστικά-διαφωτιστικά και επιστημονικά κέντρα στη Γεωργία εκείνη την εποχή, π.χ. η Ακαδημία του Iκάλτο.
Ο ίδιος ο Δαβίδ Δ΄ συνέθεσε, π. 1120, τους "Ύμνους της Μετάνοιας" (გალობანი სინანულისანი, galobani sinanulisani ), μία ακολουθία οκτώ ψαλμών ελεύθερου στίχου, με κάθε ύμνο να έχει τη δική του περίπλοκη και λεπτή μορφή στροφής. Παρά τον Χριστιανισμό του, τη λατρεία της Θεοτόκου και τη συναισθηματική μετάνοια του βασιλιά για τις αμαρτίες του, ο Δαβίδ Δ΄ έβλεπε τον εαυτό του να είναι παρόμοιος με τον βιβλικό Δαβίδ, με παρόμοια σχέση με τον Θεό και τον λαό του. Οι ύμνοι του έχουν επίσης τον ιδεαλιστικό ζήλο τωνν Ευρωπαίων σταυροφόρων της εποχής του, των οποίων ο Δαβίδ Δ΄ ήταν φυσικός σύμμαχος στον αγώνα του εναντίον των Σελτζούκων.
Οικογένεια
μικρογραφία| Αυτόγραφο του Δαυίδ Δ': "მე დავით უნარჩევესმან მონამან ჴელითა მონითა ქრისტესთა მან გავგზავნე წიგნი ესე მთას წმიდას სინას ვინც მოიხმარებდეთ ლოცვა ყავთ ჩემთვინ", δηλ. «Εγώ ο Δαβίδ, ο υπηρέτης του [[Ιησούς Χριστός|Ιησού έστειλα αυτό το βιβλίο στο άγιο Όρος Σινά και όποιος το χρησιμοποιεί, ας προσεύχεται για εμένα». Έγγραφο από τη Μονή Αγίας Αικατερίνης, 12ος αι.]]
Ταφή
[[Αρχείο:Tomb_of_David_IV_of_Georgia_at_Gelati.jpg|μικρογραφία| Ο "Τάφος του Δαβίδ Δ΄'" στο Γκελάτι γράφει:
ႱႠႱႭႤႬႤ
ႡႤႪႨႹ[ႫႨ]
[ႭႩႨႭႩႤ]
ႥႱႠႵႠႣႠ
ႥႤႫႩჃႣႰႭ
ႫႤ]] Μία επιτάφια πλάκα στην είσοδο της μονής Γκελάτι, που φέρει Γεωργιανή επιγραφή στην γραφή ασομταβρούλι, θεωρείται παραδοσιακά ότι ανήκει στον Δαβίδ Δ΄. Αν και δεν υπάρχουν σαφείς και αξιόπιστες ενδείξεις, ότι ο Δαβίδ Δ΄ όντως τάφηκε στο Γκελάτι και ότι το σημερινό ταφικό μνημείο είναι δικό του, αυτή η δημοφιλής πεποίθηση είχε ήδη καθιερωθεί από τα μέσα του 19ου αι., όπως αποδεικνύεται από τη Γαλλίδα λόγιο Mαρί-Φελισιτέ Μποσέ, που δημοσίευσε τη μελέτη της στη Γεωργιανή ιστορία μεταξύ 1848 και 1858. Η πλάκα, με πρότυπο τον Ψαλμό 131 (132 των καθολικών), 14, γράφει: «Χριστέ, αυτός είναι ο τόπος ανάπαυσής μου για την αιωνιότητα. Με ευχαριστεί, εδώ θα μείνω» (αὕτη ἡ κατάπαυσίς μου εἰς αἰῶνα αἰῶνος, ᾧδε κατοικήσω, ὅτι ᾑρετισάμην αὐτήν, Ψαλμός 131 στίχ. 14).
Υστεροφημία
Γνωστός και ως Δαβίδ ο Κτίστης, κατέχει ιδιαίτερη θέση μεταξύ των βασιλέων της Γεωργιανής «Χρυσής Εποχής» στην περίοδο της άμυνας κατά των Σελτζούκων.
Το «Τάγμα του Δαβίδ του Κτίστου» απονέμεται σε τακτικούς πολίτες, στρατιωτικό και διοικητικό προσωπικό για εξαίρετη προσφορά στη χώρα, για τον αγώνα για την ανεξαρτησία της Γεωργίας και την αναβίωσή της και για τη σημαντική συμβολή στην κοινωνική εδραίωση και την ανάπτυξη της δημοκρατίας.
Αφού εκλέχτηκε Πρόεδρος της Γεωργίας, ο πρώην ηγέτης της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι ορκίστηκε στον τάφο του Δαβίδ Δ΄ του Κτίστου στο μοναστήρι Γκελάτι την ημέρα των εγκαινίων του στις 25 Ιανουαρίου 2004.
Το αεροδρόμιο στο Kουτάισι είναι γνωστό ως Δαβίδ ο Κτίστης Κουτάισι Διεθνές Αεροδρόμιο. Η Ακαδημία Εθνικής Άμυνας φέρει το όνομά του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σεβαστοί Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 12ου αιώνα Κατηγορία:Γεωργιανοί άγιοι Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι Κατηγορία:Βασιλείς της Γεωργίας
Βιλαέτι της Αδριανούπολης
Το βιλαέτι της Αδριανούπολης (οθωμανικά τουρκικά: ولايت ادرنه, Vilâyet-i Edirne) ήταν διοικητικό διαμέρισμα πρώτου επιπέδου (βιλαέτι) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το συγκεκριμένο βιλαέτι χωρίστηκε μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας το 1923, με αποκορύφωμα το σχηματισμό της Δυτικής και Ανατολικής Θράκης μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως μέρος της Συνθήκης της Λωζάνης. Μικρή μερίδα του βιλαετίου δόθηκε στη Βουλγαρία στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (1913) μετά τους βαλκανικούς πολέμους. Στα τέλη του 19ου αιώνα, σύμφωνα με πληροφορίες, είχε έκταση 26.160 τετραγωνικών μιλίων (67.800 τετραγωνικά χιλιόμετρα). Στην ανατολική πλευρά συνόρευε με το βιλαέτι της Κωνσταντινούπολης, τη Μαύρη Θάλασσα και τη Θάλασσα του Μαρμαρά, στα δυτικά με το βιλαέτι της Θεσσαλονίκης, στα βόρεια με την Ανατολική Ρωμυλία (το 1885 ενσωματόθκε στη Βουλγαρία) και στα νότια με το Αιγαίο Πέλαγος.
Σαντζάκια
Σαντζάκια του βιλαετίου:
Παραπομπές
Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Οθωμανική Θράκη
Όρμος Μαραθοκάμπου Σάμου
Ο Όρμος Μαραθοκάμπου είναι χωριό στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 210 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου