cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαρχία της Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι
Ιστορία
Στις 25 Οκτωβρίου 1941, η Επισκοπή μετονομάστηκε σε Επαρχία της Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι / Eparkia ή Eparhia e Horës së Arbëreshëvet (Πεδιάδος των Αλβανών).
Επικράτεια
Η Επαρχία της Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι περιλαμβάνει τις κοινότητες της επαρχίας του Παλέρμο: Contessa Entellina, Mezzojuso, Palazzo Adriano, Piana degli Albanesi και Σάντα Κριστίνα Τζέλα.
Έδρα της είναι η πόλη Piana degli Albanesi, όπου βρίσκεται και ο καθεδρικός ναός του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου.
Στο Παλέρμο υπάρχει ο συν-καθεδρικός ναός του Αγίου Νικολάου «των Ελλήνων» στο Μαρτοράνα.
Στην επισκοπή ανήκουν 15 ενορίες. Σημερινός επίσκοπος είναι ο Τζόρτζο Ντεμέτριο Γκαλλάρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες Ουνια Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ιταλία Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Αλβανία
Παλαιόκαστρο Σάμου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Αιμίλιος Θεοφανίδης
Ο Αιμίλιος Θεοφανίδης (7 Φεβρουαρίου 1939 - 11 Νοεμβρίου 1999) ήταν Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως μέσος και μετέπειτα προπονητής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1939 στην Πτολεμαΐδα και ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Άρη Πτολεμαΐδας με τη φανέλα του οποίου διακρίθηκε αγωνιζόμενος στην Β΄ Εθνική κατηγορία, ενώ στο πρώτο επίσημο πρωτάθλημα της περιόδου 1962-63 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στον 4ο όμιλο.
Το καλοκαίρι του 1963 έκανε το μεγάλο βήμα της καριέρας του παίρνοντας μεταγραφή στην τότε πρωταθλήτρια Ελλάδος, ΑΕΚ. Με τη φανέλα της Αθηναϊκής ομάδας αγωνίστηκε για 2 χρονιές, κάνοντας ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική και αξιοσημείωτα, συμμετείχε στους 2 αγώνες με αντίπαλο τη Μονακό για την προκριματική φάση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης της περιόδου 1963-64, σημειώνοντας μάλιστα και 1 τέρμα στον δεύτερο αγώνα στην Αθήνα που έληξε ισόπαλος με 1-1.
Το καλοκαίρι του 1965 πήρε μεταγραφή στον ΠΑΟΚ. Με τη φανέλα του «δικεφάλου του Βορρά» αγωνίστηκε για 5 χρόνια μέχρι και το 1970, σημειώνοντας 145 συμμετοχές συνολικά στο πρωτάθλημα Ελλάδας. Αξιοσημείωτα αγωνίστηκε και στους 2 πρώτους Ευρωπαϊκούς αγώνες στην ιστορία του ΠΑΟΚ με αντίπαλο την Αυστριακή ομάδα Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ για το Κύπελλο Εκθέσεων της περιόδου 1965-66. Επίσης υπήρξε φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδας την περίοδο 1969-70.
Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας ασχολήθηκε ως προπονητής και εργάστηκε μεταξύ άλλων στα τμήματα υποδομών του ΠΑΟΚ, αλλά και στον Άρη Πτολεμαΐδας.
Απεβίωσε στις 7 Φεβρουαρίου 1999, σε ηλικία 59 ετών. Στο Δημοτικό Στάδιο της Πτολεμαΐδας έχει δοθεί τιμητικά το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Ταϊζί-Αντενικά αραβικά
Τα Ταϊζί-Αντενικά Αραβικά, επίσης γνωστά ως Αραβικά της Νότιας Υεμένης, είναι μια ποικιλία των Υεμενικών Αραβικών η οποία ομιλείται στη νότια Υεμένη και το Τζιμπουτί. Στο δεύτερο μπορεί να αναφέρεται απλά ως αραβικά του Τζιμπουτί.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Αραβική διασπορά στην Αφρική Κατηγορία:Γλώσσες του Τζιμπουτί Κατηγορία:Γλώσσες της Υεμένης Κατηγορία:Υεμένη-επέκταση Τ
Επαρχία Βορείων Συνόρων (Σαουδική Αραβία)
Γεωγραφία
Βρίσκεται στην βορειοανατολική Σαουδική Αραβία και συνορεύει με την Ανατολική επαρχία στα νότια και στα ανατολικά, στα νότια με την επαρχία Χαίλ και Ριάντ, στα δυτικά με την επαρχία Τζωφ και στα βόρεια με το Ιράκ και το Κουβέιτ. Πρωτεύουσα έχει την Αράρ και έχει τρία κυβερνεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βορειων συνορων
Παναΐτσα Σάμου
Η Παναΐτσα είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 19 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Λουδοβίκος του Γκιζ-Ζουαγιέζ
Ο Λουδοβίκος, γαλλ. Louis, (11 Ιανουαρίου 1622 - 27 Σεπτεμβρίου 1654) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν δούκας του Ζουαγιέζ (1647-1654).
Βιογραφία
Ήταν ο 4ος (από τους επιζήσαντες της ενηλικίωσης) γιος του Καρόλου δούκα του Γκιζ και της Ερριέττας-Αικατερίνης δούκισσας του Ζουαγιέζ, κόρης του Ερρίκου δούκα του Ζουαγιέζ. Το 1647 διαδέχθηκε τη μητέρα του ως δούκας του Ζουαγιέζ.
Ο πατέρας του είχε πέσει στη δυσμένεια του βασιλιά και είχε εξοριστεί στη Φλωρεντία. Όταν απεβίωσε, επετράπη στα τέκνα του να επιστρέψουν, έτσι ο Λουδοβίκος το 1644 έγινε Μέγας Καγκελάρος της Γαλλίας. O Λουδοβίκος ΙΔ΄ του απέδωσε τις κατασχεθείσες γαίες και τον τίτλο του δούκα του Ζουανβίλ, που ανήκαν στη μητέρα του.
Ως συνταγματάρχης του ιππικού υπηρέτησε εθελοντικά στην πολιορκία του Γκραβελίν το 1644 και σε δύο ακόμη εκστρατείες. Η συνοδεία των φυλάκων του ήταν η πιο τέλεια. Νυμφεύτηκε τη Μαρία-Φραγκίσκη των Βαλουά, η οποία ήταν διανοητικά ασθενής και λίγα έτη μετά το γάμο κλείστηκε στο αβαείο του Εσσέ.
Όταν στο Αρράς όρμησε στους εχθρούς στις 22 Απριλίου του 1654, πληγώθηκε στο δεξί του χέρι και απεβίωσε 5 μήνες αργότερα. Τάφηκε στο Ζουανβίλ, κοντά στους πατρικούς προγόνους του. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος-Ιωσήφ ως δούκας του Ζουαγιέζ,
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες του Ζουαγιέζ Κατηγορία:Δούκες του Ανγκουλέμ
Τογιοτόμι Χιντεγιόσι
Ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι (豊臣 秀吉), 17 Μαρτίου 1537 - 18 Σεπτεμβρίου 1598) ήταν Ιάπωνας νταΐμιο και στρατηγός του Όντα Νομπουνάγκα, ως διάδοχος του οποίου ένωσε την Ιαπωνία. Αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μορφές της ιαπωνικής ιστορίας, καθώς από απλός πεζός στρατιώτης κατάφερε ν' ανέλθει στη θέση του σαμουράι, ενώ άλλαξε ριζικά το πρόσωπο της Ιαπωνίας.
Πρώτα χρόνια
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Χιντεγιόσι πριν από το 1570, οπότε και αρχίζει να αναφέρεται σε ιστορικά ντοκουμέντα. Ο ίδιος άρχισε να γράφει την αυτοβιογραφία του μετά το 1577, κάνοντας όμως λίγες αναφορές για το παρελθόν του. Ήταν ακαθόριστης καταγωγής, με τον πατέρα του να είναι απλός αγρότης. Σύμφωνα με την παράδοση γεννήθηκε στη Ναγκόγια και στάλθηκε σε νεαρή ηλικία να μελετήσει σε μονή, αλλά ο ίδιος απέρριψε τη ζωή αυτή. Με το όνομα Κινοσίτα Τοκιτσίρο (木下 藤吉郎) προσέφερε τις υπηρεσίες του σε διάφορους άρχοντες.
Υπό τον Όντα Νομπουνάγκα
thumb|right|Ο Κινοσίτα Τοκιτσίρο οδηγεί ένα μικρό απόσπασμα μέσα στο κάστρο Ιναμπαγιάμα, [[ουκίγιο-ε του Γιοσιτόσι]] Το 1557 γύρισε στην επαρχία Οβάρι και προσχώρησε στη φατρία των Όντα, του οποίου επικεφαλής ήταν πλέον ο Όντα Νομπουνάγκα. Από ταπεινός υπηρέτης του Νομπουνάγκα, ο Χιντεγιόσι (ακόμη ονομαζόμενος Κινοσίτα Τοκιτσίρο) έγινε γρήγορα ένας από τους σημαντικότερους στρατηγούς του αφέντη του. Το 1560 ήταν παρών στη νικηφόρα μάχη της Οκεχαζάμα, ενώ αργότερα επέβλεπε τις επισκευές του κάστρου Κιγιόσου. Ένα από τα πιο ονομαστά κατορθώματά του ήταν η κατασκευή μέσα σε μία νύχτα του κάστρου Σουνομάτα, το οποίο μάλιστα βρισκόταν σε εχθρική περιοχή. Επίσης, ανακάλυψε μια κρυφή διαδρομή προς το κάστρο Ιναμπαγιάμα. Αυτές του οι ενέργειες οδήγησαν τα στρατεύματα του Όντα Νομπουνάγκα μέσα στο άντρο του εχθρού του, Σαΐτο Τατσουόκι. thumb|left|200px|Ο χάρτης της Ιαπωνίας, όπου ξεχωρίζει η επαρχία Όμι Παρά την ταπεινή καταγωγή του, κατάφερε να γίνει ένας από τους πιο διακεκριμένους στρατηγούς του Όντα Νομπουνάγκα, παίρνοντας το όνομα Χασίμπα Χιντεγιόσι (羽柴 秀吉). Μολαταύτα, ο Νομπουνάγκα εξακολουθούσε να τον αποκαλεί "μαϊμού" (猿 saru), λόγω των χαρακτηριστικών του προσώπου του, που θύμιζαν πίθηκο.
Ο Χιντεγιόσι οδήγησε το 1570 τα στρατεύματα του αφέντη του στη μάχη της Ανεγκάβα, όπου και νίκησε τις δυνάμεις των φατριών (οίκων) Αζάι και Ασακούρα. Το 1573, διορίστηκε νταΐμιο στο βόρειο τμήμα της επαρχίας Όμι και εγκαταστάθηκε στη λίμνη Μπίβα. Το 1567 στάλθηκε να κατακτήσει την περιοχή Τσουγκόκου στα δυτικά.
Ο Χιντεγιόσι κυρίαρχος της Ιαπωνίας
Μετά το 1582, ο Όντα Νομπουνάγκα ήλεγχε ολόκληρη την κεντρική περιοχή του Χονσού, αλλά έπρεπε να υποτάξει και τους υπόλοιπους νταΐμιο. Για το λόγο αυτό το δυτικό μέτωπο ανατέθηκε στον Χιντεγιόσι, ο οποίος τώρα ήταν έμπιστος στρατηγός (αν και ο αφέντης του συνέχιζε να τον αποκαλεί "πίθηκο"), ενώ ο έτερος στρατηγός, Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, προέλασε ανατολικά στο Κάντο. Τότε όμως ο Όντα Νομπουνάγκα δολοφονήθηκε στο Κυότο από έναν δικό του νταΐμιο, τον Ακέτσι Μιτσουχίντε. Πιθανόν η προδοτική αυτή ενέργεια να έγινε με προτροπή του Χιντεγιόσι, ο οποίος έσπευσε να επωφεληθεί της κατάστασης: ύστερα από οκτώ μέρες επέστρεψε στο Κυότο, φόνευσε τους δολοφόνους του Νομπουνάγκα στη μάχη του Γιαμαζάκι και ανέλαβε ο ίδιος τον έλεγχο της πρωτεύουσας. Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου πρόβαλε συμβολική αντίσταση, αλλά τελικά υποτάχθηκε στον Χιντεγιόσι.
Η πρώτη ενέργειά του ήταν να επιβάλει το σεβασμό στους άρχοντες που συνέχιζαν να τον θεωρούν απλά έναν πετυχημένο χωρικό. Παρόλο που δεν υπήρχε σογκούν στην εξουσία, ο Χιντεγιόσι δεν απέβλεπε σε μια τέτοια θέση, εφόσον μάλιστα δεν μπορούσε να προβάλει κάποιο δικαίωμα γι' αυτήν, λόγω της ταπεινής καταγωγής του. Έτσι, νομιμοποίησε την εξουσία του παίρνοντας τον τίτλο του καμπάκου, ενός από τα ανώτερα τελετουργικά αξιώματα της αυτοκρατορικής Αυλής. Οπλισμένος με αυτόν τον εντυπωσιακό τίτλο αύξησε σταδιακά την ισχύ του, συνδυάζοντας τη δύναμη με την πειθώ. Το 1591 απέσπασε όρκους νομιμοφροσύνης απ' όλους τους νταΐμιο της Ιαπωνίας. thumb|right|Γράμμα του Ντουάρτε ντε Μενέζες (Αντιβασιλέα των Πορτογαλικών Ινδιών) στον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι για τους διωγμούς των Χριστιανών Ο Χιντεγιόσι αντιμετώπιζε με καχυποψία τους προσήλυτους Ιάπωνες, θεωρώντας τους πιθανή πηγή εξέγερσης. Το 1587 εξέδωσε διάταγμα με το οποίο έδιωχνε όλους τους Χριστιανούς ιεραποστόλους από την Ιαπωνία. Όμως οι έμποροι γίνονταν ακόμη δεκτοί, με αποτέλεσμα να μπερδεύονται οι δυο κατηγορίες ξένων. Έχοντας εξασφαλίσει προστασία με δωροδοκίες, οι Ιησουίτες ιεραπόστολοι κατάφεραν να συνεχίσουν το έργο τους στο Κιούσου.
Ακόμα και όταν ο Χιντεγιόσι είχε θέσει υπό έλεγχο ολόκληρη την Ιαπωνία, η αντίσταση προς το καθεστώς του συνεχιζόταν, καθώς κατά τα προηγούμενα χρόνια αναρχίας πολλοί χωρικοί συνήθισαν να μην πληρώνουν φόρους και να ζουν αυτόνομα. Οι διαμαρτυρίες τους καταπνίγηκαν το 1588, όταν διατάχθηκε η κατάσχεση όλων των όπλων των χωρικών και των μοναχών-πολεμιστών, που είχαν επιζήσει από τις σφαγές του Νομπουνάγκα. Μετά από το γεγονός αυτό, που ονομάστηκε "Κυνήγι των Σπαθιών", μονάχα οι σαμουράι μπορούσαν να φέρουν όπλα. Ο Χιντεγιόσι παρηγορούσε τους υπηκόους του με την υπόσχεση ότι θα έλιωνε τα κατασχεθέντα σπαθιά για να κατασκευάσει ένα μεγάλο άγαλμα του Βούδα, κάτι που όντως έγινε.
Παρακμή και θάνατος
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Χιντεγιόσι δεν ήταν ο πολυμήχανος και συνετός στρατηγός που είχε ανέλθει στην εξουσία. Έχοντας προφανώς προσβληθεί από σύφιλη έβλεπε παντού εχθρούς και βασανιζόταν από το φόβο της προδοσίας. Διοχέτευσε όλη την ενεργητικότητά του στις εκστρατείες κατά της Κορέας, καθώς και στην αγάπη του για τον δευτερότοκο ανήλικο γιο του Χιντεγιόρι, τον οποίο προόριζε για διάδοχό του.
Ο Σεν νο Ρικύου, ίσως ο σημαντικότερος δάσκαλος του τσαγιού στην ιαπωνική ιστορία, κατηγορήθηκε για προδοσία και εξωθήθηκε στο σεπούκου, το 1591. thumb|150px|right|Η απόβαση των ιαπωνικών δυνάμεων στο [[Πουσάν στις 23 Μαΐου 1592]] Το 1592 παραιτήθηκε από τη θέση του καμπάκου και πήρε τον τίτλο του ταΐκο (太閤 taikō). Τον ίδιο χρόνο, μια δύναμη 160.000 περίπου Ιαπώνων αποβιβάστηκε στα νότια της Κορέας και ξεχύθηκε στην κορεατική χερσόνησο, όπου είχε μια σειρά από επιτυχίες. Ωστόσο, το χειμώνα του 1593 ο ιαπωνικός στρατός είχε δύο εχθρούς: από τη μία οι καιρικές συνθήκες ήταν εξαιρετικά δυσμενείς, καθιστώντας την επικοινωνία με την Ιαπωνία δύσκολη, ενώ απ' την άλλη, με τους Κορεάτες χωρικούς πολεμούσαν πλέον και κινεζικές δυνάμεις των Μινγκ. Το καλοκαίρι του 1593, οι Ιάπωνες είχαν απωθηθεί στα νότια. Οι διαπραγματεύσεις δεν οδήγησαν πουθενά και τελικά ο Χιντεγιόσι κήρυξε τον πόλεμο στην Κίνα.
Το 1595, ο ανιψιός του Χινεγιόσι, Τογιοτόμι Χιντετσούγκου, επίσης εξωθήθηκε στο σεπούκου, ενώ όσα μέλη της οικογένειάς του δεν τον ακολούθησαν, σφαγιάστηκαν στο Κυότο.
Στις 5 Φεβρουαρίου του 1597, ο Χιντεγιόσι διέταξε τη θανάτωση 26 Χριστιανών, που έγιναν αργότερα γνωστοί ως οι "26 Μάρτυρες της Ιαπωνίας", για να παραδειγματίσει όσους ήθελαν ν' ασπαστούν το Χριστιανισμό. Τα θύματα ήταν 17 Ιάπωνες Φραγκισκανοί, 3 Ιάπωνες Ιησουίτες, και 4 Ισπανοί, 1 Πορτογάλος και 1 Μεξικανός Φραγκισκανοί. Σταυρώθηκαν δημοσίως στο Ναγκασάκι.
Τον ίδιο χρόνο, έγινε μια δεύτερη εισβολή στην Κορέα με 141.100 στρατιώτες. Μολονότι ο κορεατικός στρατός ήταν καλύτερα εξοπλισμένος και είχε ξανά ενισχύσεις από τους Μινγκ, το 1598 διαφαινόταν νίκη των Ιαπώνων. Το φθινόπωρο όμως, ο Χιντεγιόσι ήταν ετοιμοθάνατος. Στις τελευταίες διαυγείς στιγμές του, διόρισε τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου προστάτη του γιου του. Παράλληλα, όρισε ένα Συμβούλιο Προκρίτων, αποτελούμενο από τους πέντε ισχυρότερους νταΐμιο του, ώστε ν' ασκεί την εξουσία μέχρι να ενηλικιωθεί ο Χιντεγιόρι. Πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 1598, κάτι που το συμβούλιο κράτησε μυστικό, ενώ πρωτύτερα έσπευσε ν' απομακρύνει το στρατό από την Κορέα και να συνάψει ειρήνη με την Κίνα. Ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι πέθανε αφήνοντας την Ιαπωνία στα πρόθυρα ενός -σύντομου όπως θ' αποδεικνυόταν- πολέμου για την εξουσία, απ' τον οποίο νικητής θα έβγαινε ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου.
Έργο
Ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι άλλαξε άρδην το πρόσωπο της Ιαπωνίας με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.
Προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις στο καθεστώς της ιδιοκτησίας γης, με στόχο να κάνει την Ιαπωνία μια χώρα σταθερή και να μειώσει στο ελάχιστο τις πιθανότητες εμφυλίου πολέμου ή ανταρσίας. Για το σκοπό αυτό, διέταξε την απογραφή των κτημάτων σε όλη την επικράτεια και επέβαλε ένα λογικό και ομοιόμορφο φορολογικό σύστημα. Όσοι νταΐμιο έγιναν εκούσια υποτελείς του ανταμείφθηκαν με κτήματα, που όμως ήταν πάντοτε επισφαλή.
Παράλληλα, κατά τα χρόνια του Χιντεγιόσι προωθήθηκε το εμπόριο. Καταργήθηκαν οι συντεχνίες των πόλεων, που είχαν δημιουργήσει τοπικά μονοπώλια, ενώ ενθαρρύνθηκαν και ξένοι έμποροι. Πράγματι, στην Ιαπωνία κατέφτασαν Κινέζοι, Πορτογάλοι και Ισπανοί έμποροι.
Με την απαγόρευση της οπλοφορίας των απλών ανθρώπων, ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, άλλαξε την ιαπωνική κοινωνία. Καθιερώθηκε μια αυστηρά ιεραρχημένη κοινωνική δομή, η οποία κράτησε για 300 χρόνια. Το 1590 απαγόρευσε τη δουλεία, παρόλο που μορφές καταναγκαστικής εργασίας συνέχισαν να υπάρχουν.
Η προσπάθεια του Τογιοτόμι Χιντεγίοσι για μια βαθιά αλλαγή συνοψίζεται στην παρακάτω φράση του, που εμφανίζεται σε γράμμα προς τη σύζυγό του: Επιθυμώ να κάνω ένδοξες πράξεις και είμαι έτοιμος για μια μακρά πολιορκία, με διατάξεις και χρυσό και άργυρο σε αφθονία, έτσι ώστε να επιστρέψω θριαμβευτής και να αφήσω ένα μεγάλο όνομα από πίσω μου. Επιθυμώ να το καταλάβετε και να το πείτε σε όλους.
Κάστρο της Οσάκα
thumb|right|Το Κάστρο της Οσάκα που υπάρχει και είναι επισκέψιμο σήμερα, αποτελεί ανακατασκευή του αυθεντικού Μια από τις σημαντικότερες πολιτιστικές κληρονομιές του Χιντεγιόσι, είναι το κάστρο της Οσάκα, το οποίο αποπερατώθηκε το 1590. Αποτελεί ένα από τα 200 κάστρα που χτίστηκαν μεταξύ 1570 και 1630 για να επιβάλουν την εξουσία των Νομπουνάγκα, Χιντεγιόσι και Ιεγιάσου, ενώ σχεδιάστηκαν σε απάντηση της δύναμης της πυρίτιδας.
Οι οχυρωματικοί τάφροι είχαν πλάτος σχεδόν 100 μέτρα. Τα τείχη ήταν από συμπαγή λιθοδομή, ενώ οι πύλες τους είχαν ενισχυθεί με ογκόλιθους διαστάσεων 6 επί 9 μέτρα. Στο κέντρο υψωνόταν ο οκταώροφος πύργος με τους ασπρισμένους τοίχους και τις χρυσές του στέγες. Εκεί, μέσα στην πολυτέλεια, ζούσε ο Χιντεγιόσι, περιβαλλόμενος από λαμπρά τεχνουργήματα, σε δωμάτια των οποίων οι τοίχοι ήταν σκεπασμένοι με χρυσάφι.
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> α. Σύμφωνα με άλλους ληστής
β. Σύμφωνα με το θρύλο
γ. Αυτοκρατορικός αντιβασιλέας
δ. Το 1580 οι Χριστιανοί Ιάπωνες, συγκεντρωμένοι κυρίως στο νησί Κιούσου και ειδικότερα γύρω από το Ναγκασάκι, αριθμούσαν πάνω από εκατό χιλιάδες
ε. Την ασθένεια είχαν μεταδώσει στην Ιαπωνία και άλλες χώρες, οι Ίβηρες έμποροι
στ. Αποσυρθέντας Κανπάκου </i>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαμουράι Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Επαρχία Χαΐλ
Γεωγραφία
Βρίσκεται στην κεντρική Σαουδική Αραβία και συνορεύει με την επαρχία Κασίμ στα νότια, με τις επαρχίες Ριάντ και Βόρεια Σύνορα στα ανατολικά, με τις επαρχίες Τζωφ στα βόρεια, με την επαρχία Ταμπούκ στα βορειοδυτικά και στην επαρχία Μαδίνα στα δυτικά. Πρωτεύουσα είναι το Χαΐλ. Η επαρχία διαιρείται σε 4 κυβερνεία και είναι τα ακόλουθα:
Ιστορία
thumb|right|200px|Σημαία της Χαΐλ όταν ήταν ανεξάρτητο κράτος, την περίοδο 1835 - 1920 Η περιοχή ήταν ανεξάρτητο κράτος την περίοδο 1835 - 1920 οπότε και δολοφονήθηκε ο τελευταίος βασιλιάς της περιοχής, σε ηλικία 22 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαιλ Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Σαουδικής Αραβίας
Γενικές εκλογές στο Τοκελάου 2023
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τοκελάου στις 26 Ιανουαρίου 2023.
Ιστορικό
Οι προηγούμενες εκλογές διεξήχθησαν το 2020.
Εκλογικό σύστημα
Η Γενική Φόνο (General Fono) αποτελείται από έναν Faipule (αντιπρόσωπο) και έναν Pulenuku (δήμαρχος του χωριού) που εκλέγονται σε καθένα από τα τρία χωριά ( Ατάφου, Φακαόφο και Νουκουνόνου). Κάθε χωριό εκλέγει επίσης έναν εκπρόσωπο για κάθε 100 κατοίκους. Συνολικά έξι βουλευτές εκλέγονται από το Νουκουνόνου και επτά από το Ατάφου και το Φαταόφο. Η ψηφοφορία γίνεται με ένα πλειοψηφικό σύστημα στο οποίο ένας υποψήφιος πρέπει να συγκεντρώσει πάνω από το 50% των ψήφων. Εάν εκλεγούν πολλοί εκπρόσωποι σε ένα χωριό, χρησιμοποιείται η ψηφοφορία κατά πλειοψηφία. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές, όπου στη Νουκουνόνου χρησιμοποιήθηκε διαφορετική μέθοδο ψηφοφορίας από τις άλλες ατόλες, αυτή ήταν η πρώτη εκλογή όπου και οι τρεις ατόλες χρησιμοποίησαν το ίδιο σύστημα.
Αποτελέσματα
Δεν έγιναν εκλογές για έδρες Taupulega στο Φακαόφο  καθώς μόνο τρεις υποψήφιοι προτάθηκαν για τις τρεις διαθέσιμες θέσεις.
Παραπομπές
Τοκελαου 2023
Επαρχία Τσουμπούτ
Η Τσουμπούτ (Provincia del Chubut, ) είναι επαρχία της νότιας Αργεντινής, που βρίσκεται μεταξύ του 42ου παράλληλου νότια (σύνορα με την επαρχία Ρίο Νέγρο), του 46ου παράλληλου νότια (σύνορα με την επαρχία Σάντα Κρους), της οροσειράς των Άνδεων στα δυτικά και του Ατλαντικού Ωκεανού στα ανατολικά. Το όνομα της επαρχίας προέρχεται από τη λέξη chupat των Τεχουέλτσε, που σημαίνει «διαφανής», περιγραφή τους για τον ποταμό Τσουμπούτ.
Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Κομοδόρο Ριβαδάβια στα νότια της επαρχίας, η οποία έχει 180.000 κατοίκους. Η διοικητική πρωτεύουσα είναι η Ράουσον (40.000 κάτοικοι). Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Πουέρτο Μάδριν, το Τρελέου, το Εσκέλ και το Σαρμιέντο. Η Γκαϊμάν είναι πολιτιστικό και δημογραφικό κέντρο της περιοχής που είναι γνωστή ως "Y Wladfa", στην οποία συγκεντρώνονται οι Αργεντινοί με ουαλική καταγωγή. Από τους 25.000 Ουαλόφωνους στην Αργεντινή, οι 5.000 ζουν στην περιοχή Τσουμπούτ, ιδίως στους πρώιμους ουαλικούς οικισμούς Γκαϊμάν, Τρελέου και Τρεβελίν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2022, ο πληθυσμός της επαρχίας ανέρχεται σε 603.120 κατοίκους.
Ιστορία
Πριν φτάσουν οι Ισπανοί στην Αμερική, οι νομάδες ιθαγενείς Τεχουέλτσε κατοικούσαν στην περιοχή της Παταγονίας για χιλιάδες χρόνια. Ζούσαν ως κυνηγοί-συλλέκτες και κάλυπταν την περιοχή σε εποχιακούς κύκλους καθώς ακολουθούσαν τα θηράματα.
Τον 17ο και 18ο αιώνα, οι Ισπανοί ιεραπόστολοι ήρθαν στην περιοχή και ίδρυσαν το φρούριο Σαν Χοσέ στην Χερσόνησο Βαλντές. Οι ιθαγενείς το κατέστρεψαν αργότερα.
Στο πλαίσιο της Κατάκτησης της Ερήμου (Conquista del Desierto), η Αργεντινή οργάνωσε την εθνική επικράτεια της Τσουμπούτ το 1884, αφού ο τελευταίος ιθαγενής ηγέτης, Ινακαγιάλ, παραδόθηκε στις κυβερνητικές δυνάμεις. Κυβερνήτης ορίστηκε ο Λουίς Φοντάνα. Στις αρχές του 20ού αιώνα, μετά τον πόλεμο των Μπόερς, ορισμένοι Μπόερς εγκαταστάθηκαν στην πόλη Σαρμιέντο και σε μικρότερο αριθμό σε άλλες κοντινές πόλεις.
Από το 1895 έως το 1915 εκατοντάδες ισπανικής και ιταλικής καταγωγής μετανάστες εγκαταστάθηκαν στην κάτω κοιλάδα του Τσουμπούτ, καθώς και λίγοι περισσότεροι από εκατό Χιλιανοί.
Το 1944, το νότιο τμήμα του Τσουμπούτ και το βόρειο τμήμα της Σάντα Κρους ορίστηκαν ως στρατιωτική ζώνη του Κομοδόρο Ριβαδάβια. Η ζώνη διαλύθηκε το 1955 και η Τσουμπούτ ανακηρύχθηκε επαρχία. Μελέτες τη δεκαετία του 1950 αποκάλυψαν τον ορυκτό πλούτο της επαρχίας, τον οποίο η κυβέρνηση προσπάθησε να αξιοποιήσει.
Οικονομία
Η οικονομία της επαρχίας Τσουμπούτ, για μεγάλο χρονικό διάστημα μια από τις πιο ευημερούσες της Αργεντινής, είναι μια από τις λιγότερο διαφοροποιημένες της χώρας. Η διύλιση πετρελαίου είναι η κύρια οικονομική δραστηριότητα της επαρχίας- παράγει το 13% της παραγωγής πετρελαίου της Αργεντινής (κυρίως off-shore).
Η εκτροφή προβάτων, αν και λιγότερο από το ήμισυ της παραγωγικότητας του 21ου αιώνα σε σύγκριση με το 1990, παραμένει σημαντική σε τοπικό επίπεδο. Η έλευση των συνθετικών υποκατάστατων του μαλλιού μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έπληξε τον τομέα. Μειώθηκε περαιτέρω λόγω της πολιτικής αστάθειας της Αργεντινής και των ζημιών από φυσικές καταστροφές. Ωστόσο, η παραγωγή μαλλιού αυξήθηκε από το 2002 και ανήλθε σε 71.000 τόνους το 2006.
Ανάγλυφο
Η επαρχία Τσουμπούτ εκτείνεται από τον Ατλαντικό έως τις Άνδεις με 3 διαφορετικές περιβαλλοντικές περιοχές: Οι Άνδεις, οι κεντρικές πεδιάδες και οι παράκτιες περιοχές. Οι Άνδεις στα δυτικότερα τμήματα της επαρχίας εκτείνονται κυρίως κατά μήκος των χιλιανών συνόρων. Οι Άνδεις δεν είναι τόσο ψηλές στην Τσουμπούτ, με τις περισσότερες κορυφές να κυμαίνονται κατά μέσο όρο γύρω στα 1.500 και 2.000 μέτρα, το οποίο γίνεται χαμηλότερο σε υψόμετρο στα νότια τμήματα. Η υψηλότερη κορυφή είναι η Σέρο Ντος Πίκος, που βρίσκεται ανατολικά της λίμνης Τσολίλα με ύψος 2.515 μέτρα. Οι Άνδεις σε αυτή την επαρχία είναι τριτογενούς προέλευσης και χωρίζονται από πλατιές, βαθιές εγκάρσιες κοιλάδες που έχουν προσανατολισμό ανατολής-δύσης. Οι κοιλάδες αυτές καταλαμβάνονται από παγετώδεις λίμνες και ποτάμια που ρέουν ανατολικά από τα βουνά. Οι περισσότερες από αυτές τις κοιλάδες υπήρχαν πριν σχηματιστούν οι Άνδεις. Οι λίμνες, οι οποίες βρίσκονται κυρίως στα δυτικά τμήματα της επαρχίας, είναι παγετώδους προέλευσης, διότι κατά την τελευταία εποχή των παγετώνων, η κίνηση των παγετώνων οδήγησε στο σχηματισμό εκτεταμένων περιοχών με κοιλότητες που γέμισαν με νερό και σχημάτισαν τις σημερινές λίμνες. μικρογραφία|Κυβερνητικό μέγαρο. μικρογραφία|[[Τρεβελίν.]]
Θερμοκρασία
μικρογραφία|Η πόλη [[Εσκέλ (Αργεντινή)|Εσκέλ.]] Τα δυτικά τμήματα της επαρχίας είναι τα πιο ψυχρά με μέση ετήσια θερμοκρασία 8 °C λόγω των υψηλότερων υψομέτρων, ενώ οι παράκτιες περιοχές είναι οι πιο θερμές με μέση ετήσια θερμοκρασία 12 έως 14 °C. Τα κεντρικά τμήματα της επαρχίας έχουν μέση ετήσια θερμοκρασία 10 έως 12 °C, καθώς έχουν υψηλότερο υψόμετρο από τις παράκτιες περιοχές. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, η μέση θερμοκρασία κατά τους ψυχρότερους μήνες κυμαίνεται από 6 έως 7 °C στα βόρεια τμήματα της επαρχίας έως 4 έως 7 °C στα νότια τμήματα. Στις Άνδεις, η μέση θερμοκρασία μπορεί να είναι κοντά στους 0 °C. Σε αντίθεση με το βόρειο ημισφαίριο, οι περισσότερες ψυχρές αέριες μάζες προέρχονται από τον Ειρηνικό Ωκεανό, ο οποίος μετριάζει τον ψυχρό αέρα και ως εκ τούτου, οι ακραίες ψυχρές θερμοκρασίες είναι σπάνιες. Περιστασιακά, οι ψυχρές αέριες μάζες από την Ανταρκτική δεν μετριάζονται από τον ωκεανό, με αποτέλεσμα πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, η κλίση της θερμοκρασίας είναι μεγαλύτερη από ό,τι το χειμώνα. Τα βόρεια τμήματα της επαρχίας, έχουν μέση θερμοκρασία μεγαλύτερη από 20 °C κατά τους θερμότερους μήνες, ενώ στα νότια τμήματα, η μέση θερμοκρασία κατά τον θερμότερο μήνα κυμαίνεται από 17 έως 19 °C λόγω της επιρροής του υποτροπικού αέρα από το βορρά. Τα δυτικότερα τμήματα της επαρχίας είναι τα πιο δροσερά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, με μέσο όρο μόλις 14 °C. Τα κεντρικά τμήματα της επαρχίας έχουν τις πιο ακραίες θερμοκρασίες, οι οποίες μπορεί να ξεπεράσουν τους 40 °C κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και να πέσουν κάτω από τους -20 °C τον χειμώνα. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε στο Τσουμπούτ ήταν -33 °C στο Σαρμιέντο.
Υγρασία και βροχόπτωση
Σε γενικές γραμμές, οι τιμές της σχετικής υγρασίας δεν διαφέρουν πολύ σε όλη την επαρχία και η αντίθεση δεν είναι τόσο μεγάλη. Στις παράκτιες περιοχές, η μέση σχετική υγρασία είναι περίπου 70%, ενώ στην υπόλοιπη επαρχία είναι περίπου 50%-60%. Εξαίρεση αποτελούν οι περιοχές με μεγαλύτερο υψόμετρο στις Άνδεις, στις ψυχρότερες περιοχές, όπου τα επίπεδα υγρασίας είναι σημαντικά υψηλότερα. Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, τα επίπεδα υγρασίας είναι σχετικά χαμηλά.
Επειδή οι Άνδεις εμποδίζουν την είσοδο του μεγαλύτερου μέρους της υγρασίας από τον Ειρηνικό Ωκεανό, με αποτέλεσμα να απελευθερώνεται το μεγαλύτερο μέρος των βροχοπτώσεων στις δυτικές πλαγιές της, το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας είναι ξηρό, με μέση ετήσια μέση ετήσια βροχόπτωση λιγότερο από 200 χιλιοστά. Στα κεντρικά τμήματα της επαρχίας, ορισμένες περιοχές δέχονται λιγότερα από 100 χιλιοστά βροχόπτωσης ετησίως. Στο τμήμα των Άνδεων, οι βροχοπτώσεις αυξάνονται προς τα σύνορα με τη Χιλή και οι βροχοπτώσεις κυμαίνονται από 700 χιλιοστά έως πάνω από 3.000 χιλιοστά. Στην περιοχή μεταξύ της περιοχής των Άνδεων στα δυτικά και των ξηρών στεπών στα ανατολικά, παρατηρείται ένα μεσογειακό πρότυπο βροχοπτώσεων, παρόμοιο με αυτό της κεντρικής Χιλής, με ξηρά καλοκαίρια και υγρούς χειμώνες. Αν και οι βροχοπτώσεις μπορεί να διαφέρουν σημαντικά μέσα στην επαρχία, σε όλες τις τοποθεσίες, οι βροχοπτώσεις είναι υψηλότερες κατά τους χειμερινούς μήνες. Οι καταιγίδες είναι σπάνιες και συμβαίνουν αποκλειστικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Άνεμος και ηλιοφάνεια
Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα του κλίματος στην επαρχία Τσουμπούτ είναι οι ισχυροί άνεμοι που παρατηρούνται σε όλη την επαρχία. Ο άνεμος είναι ένας πρόσθετος παράγοντας που καθιστά το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας ξηρό, καθώς ευνοεί την εξάτμιση της υγρασίας. Το μεγαλύτερο μέρος του ανέμου προέρχεται είτε από τα δυτικά, είτε από τα νοτιοδυτικά, είτε από τα βορειοδυτικά, αλλά στις παράκτιες περιοχές κατά τους καλοκαιρινούς μήνες μπορεί να σχηματιστεί θαλάσσια αύρα όταν οι δυτικοί άνεμοι είναι ασθενείς, σχηματίζοντας ανατολικούς ανέμους που μπορούν να διεισδύσουν έως και 10 χιλιόμετρα από την ακτή. Η μέση ταχύτητα του ανέμου είναι 6 μέτρα ανά δευτερόλεπτο με υψηλότερες ταχύτητες ανέμου να καταγράφονται στα νότια, όπου ο μέσος όρος ξεπερνά τα 9 μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Οι περιοχές με μεγαλύτερο υψόμετρο είναι πιο θυελλώδεις από τις περιοχές με μικρότερο υψόμετρο, με αποτέλεσμα η περιοχή των Άνδεων να είναι πιο θυελλώδης από τις παράκτιες περιοχές. Παρόμοια με το μεγαλύτερο μέρος της Παταγονίας, τα καλοκαίρια τείνουν να είναι πιο ανεμώδη από τους χειμώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Αργεντινής
Αραβικά Σίχι
Τα Αραβικά Σίχι (επίσης γνωστή ως Σέχι, Σίχου, Σιχούχ, ή Αλ-Σίχουχ) είναι ποικιλία της αραβικής που ομιλείται στο κυβερνείο Μουσαντάμ του Ομάν και το εμιράτο Ρας αλ-Χαϊμά των ΗΑΕ. Ομιλείται από 15.000 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες του Ομάν Σ
Σταυρινήδες Σάμου
Οι Σταυρινήδες είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 42 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Τουρκομυλωνάς Σάμου
Ο Τουρκομυλωνάς είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 16 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Στίβεν Π. Σίνοτ
Ο '''Στίβεν Π. Σίνοτ (αγγλικά:Stephen P. Synnott''') είναι ένας αστρονόμος και επιστήμονας της αποστολής Βόγιατζερ, η οποία έχει ανακαλύψει πολλούς δορυφόρους του Δία, του Κρόνου, του Ουρανού και του Ποσειδώνα. Αυτός ανακάλυψε τους εξής δορυφόρους: τη Μήτις, τη Θήβη, τον Πακ, τη Λάρισσα και τον Πρωτέα.
Ο αστεροειδής 6154 Στιβενσίνοτ, ονομάστηκε έτσι προς τιμή του.
Σινοτ Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 21ου αιώνα
Αγαθάγγελος Κοζάκης-Τυπάλδος
μικρογραφία|Αγαθάγγελος Κοζάκης Τυπάλδος
Ο Αγαθάγγελος Κοζάκης-Τυπάλδος (Ληξούρι 1771- Ιεροσόλυμα 1865) ήταν από το 1808 τιτουλάριος επίσκοπος Τριπόλεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τοποτηρητής Κεφαλλονιάς (1818-1821) και το 1817 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, της οποίας υπήρξε δραστήριο μέλος.
Πρώτα χρόνια
Κατά κόσμον Ανδρέας γεννήθηκε στο Ληξούρι το 1771. Ήταν γιος του Γεωργίου και της Μαρίας Τυπάλδου Κιάπλια. Από μικρό παιδί αφιερώθηκε στα θεία. Ασχολήθηκε και με την αγιογραφία, όπως αποδεικνύει προσωπογραφία του Ευγένιου Βούλγαρη που φέρει την υπογραφή του. Διδάχτηκε τα πρώτα του γράμματα στο Ληξούρι, όπου αποδείχτηκε ιδιαίτερα φιλομαθής από τη φύση του. Αργότερα επισκέφτηκε διάφορα μοναστήρια της Ανατολής και έγινε μοναχός σε ένα από αυτά. Το 1806 μετέβη στην Κωνσταντινούπολη ύστερα από προτροπή του Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Ιωαννίκιου, για να διαπραγματευτεί κάποιες σπουδαίες υποθέσεις της Μητρόπολης, και μετά από πρόσκληση του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως έγινε εφημέριος στο Σταυροδρόμι, όπου κατόρθωσε να αναγείρει εκ βάθρων τον ναό.
Σταδιοδρομία
Τον Οκτώβριο του 1808 χειροτονήθηκε από τον Πατριάρχη Καλλίνικο Δ΄ τιτουλάριος Επίσκοπος Τριπόλεως, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως και Χωρεπίσκοπος Σταυροδρομίου (Πατριαρχικός Κώδικας Π. Αρχ.Θ΄ σελ.257) Το 1817 μετά τον θάνατο του Μητροπολίτη Ιωαννίκιου μετέβη στην Κεφαλλονιά και στις 8 Ιουλίου 1818 ονομάστηκε από το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης τοποτηρητής του θρόνου. Εκείνη την περίοδο μυήθηκε και στη Φιλική Εταιρεία με έντονη δράση. Ανέλαβε μάλιστα να προωθήσει ένοπλους Κεφαλλονίτες στην Πελοπόννησο. Η δραστηριότητά του όμως προκάλεσε την οργή των Άγγλων, που κατείχαν τότε τα Επτάνησα, οι οποίοι τον καταδίκασαν σε εξορία. Τότε έφυγε για τη Βενετία, όπου φιλοξενήθηκε από τον μητροπολίτη Δαλματίας, ο οποίος τον γνώρισε σε κύκλο διαπρεπών ομογενών, στον αυτοκράτορα της Αυστρίας Φραγκίσκο, που διέμενε στη Βενετία και ο Ιωάννης Καποδίστριας τον συνέστησε στον τσάρο της Ρωσίας, Αλέξανδρο Α΄. Το 1824, αφού μάταια περίμενε να αναλάβει πάλι τα ηνία του μητροπολιτικού θρόνου της Κεφαλλονιάς, ακολούθησε τον τσάρο στη Ρωσία, διορίστηκε βοηθός επίσκοπος στην Κριμαία και απέκτησε τη ρωσική ιθαγένεια. Το 1825 ανέλαβε τη διαχείρηση της Ιεράς Μονής του Αγίου Γεωργίου στο Βαλουκλαβά, όπου και διέμεινε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1853. Διακρίθηκε στον Κριμαϊκό πόλεμο, όπου διορίστηκε πνευματικός του Στόλου και παρέμεινε στην πόλη της Σεβαστούπολης καθ' όλη τη διάρκεια της πολιορκίας της και τιμήθηκε με πολλά παράσημα με σημαντικότερο αυτό του Αγίου Γεωργίου. Με το τέλος του Κριμαϊκού πολέμου, το 1856, μετέβη στους Αγίους Τόπους για να προσκυνήσει και εγκαταστάθηκε στα Ιεροσόλυμα, όπου έζησε για εννέα χρόνια, μέχρι το τέλος της ζωής του στις 20 Μάϊου 1865. Θάφτηκε στο Όρος Σιών και στην κηδεία του εκφωνήθηκε λόγος του Γρηγορίου Παλαμά.
Ήταν αδερφός του ιατρού και πρωτεργάτη της Ελληνικής Επανάστασης, Γεωργίου Τυπάλδου Κοζάκη.
Παραπομπές
3. [http://users.sch.gr/markmarkou/1833_1870/1865/koim/agathangelos_kozakis.htm '''Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τριπόλεως κυρός Αγαθάγγελος. (1771-1865).''']
Φλόκα Σάμου
Η Φλόκα είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 21 κατοίκους.
Γεώργιος Σπυριδάκης
Ο Γεώργιος Σπυριδάκης (1906-1975) ήταν καθηγητής πανεπιστημίου και λαογράφος.
Βίος
Ο Γεώργιος Σπυριδάκης γεννήθηκε στις 17 Δεκμβρίου του 1906 στο Κατσιδώνι Σητείας Κρήτης. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών σπουδών στο Γυμνάσιο Σητείας το 1926 εισήχθηκε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Αποφοίτησε το 1931 και το 1939 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ με διατριβή Ο αριθμός τεσσεράκοντα παρά τοις βυζαντινοίς και τοις νεοτέροις Έλλησι. Από το 1933 έως το 1935 εργάσθηκε Βοηθός του Γεώργιου Αναγνωστόπουλου στο Σπουδαστήριο Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενω στη συνέχεια διορίστηκε καθηγητής Μεσης στο Πρακτικό Λύκειο Χανίων. Το 1940 έλαβε υποτροφία από το ίδρυμα Alexander von Humboldt Stiftung και μετέβη στη Βιέννη αλλά η κήρυξη του πολέμου ανέβαλε τις σπουδές του. Στο διάστημα 1937-1943 εργάσθηκε ως συντάκτης του Μεσαιωνικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ μετά μετατάχθηκε στην θέση συντάκτη του Λαογραφικού Αρχείου της Ακαδημίας Αθηνών, όπου υπηρέτησε ως το 1955. Το 1952 εξελέγη υφηγητής του Δημοσίου,Ιδιωτικού βίου και του Πολιτισμού των Βυζαντινών στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Το 1955 εξελέγη διευθυντής του Λαογραφικού Αρχείου μέχρι το 1969. Το 1964 εξελέγη καθηγητής στην έκτακτη έδρα της Λαογραφίας της Φιλοσοφικής Αθηνών μέχρι το 1972. Ίδρυσε Σπουδαστήριο Λαογραφίας στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών στο οποίο προσάρτησε και μικρό Λαογραφικό Μουσείο. Στη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών αρνήθηκε να διοριστεί υφυπουργός παιδείας. Πέθανε στις 29 Ιουνίου 1975
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι
Sıla (τραγουδίστρια)
Η Σίλα Γκεντσόγλου (τουρκικά: Sıla Gençoğlu, 17 Ιουνίου 1980), περισσότερο γνωστή ως Sıla, είναι Τουρκάλα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Γεννήθηκε στο Ντενιζλί, όπου και τελείωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευσή της. Η μητέρα της είχε καταγωγή από τη Σμύρνη, με τη Sila να πηγαίνει εκεί να ζει στη γιαγιά της για να τελειώσει και με τη δευτεροβάθμια. Ο πατέρας της ήταν πολιτικός και χημικός, εμπλεκόμενος με το κόμμα Doğru Yol Partisi. Το σχολείο της ήταν Tevfik Fikret, όπου σπούδαζε γαλλικά. Κατά τη διάρκεια αυτή ξεκίνησε και μαθήματα φωνητικής. Το 1998 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης και σπούδασε Γαλλικά και Λογοτεχνία, ενώ αργότερα σπούδασε μουσική jazz στο Istanbul Bilgi University, κι εκείνη την περίοδο ξεκίνησε να ασχολείται και επαγγελματικά με τη μουσική.
Ωστόσο το πρώτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2007 και είχε τίτλο Sıla, στο οποίο συμμετείχαν αρκετοί καλλιτέχνες. Το πρώτο single του δίσκου Που είχε τίτλο "Dan Sonra" έφτασε στο νούμερο 1 των τουρκικών charts. Μετά τη μεγάλη επιτυχία του πρώτου της δίσκου, ακολούθησε το 2009 το İmza, με το πρώτο του single ("Sevişmeden Uyumayalım") να φτάνει κι αυτό στο νούμερο 1 στην Τουρκία. Ακολούθως ήρθαν άλλοι τέσσερις δίσκοι, το Konuşmadığımız Şeyler Var (2010), το Vaveyla (2012), το Yeni Ay (2014) και το Mürekkep (2016), τα οποία όλα σχεδόν απόλαυσαν καλές κριτικές από τους κριτικούς και τους θαυμαστές της. Γνωστή επίσης είναι και για τη συνεργασία της με τον Κενάν Ντογουλού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι τραγουδιστές
Άγιος Νικόλαος Αδαμίου Αργολίδας
Ο  Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Αδαμίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ασκληπιείου, του δήμου Επιδαύρου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ναυπλίας του νομού Αργολίδος, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός καταγράφηκε χωρίς κατοίκους.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Νικόλαος είναι ημιορεινός οικισμός στο ανατολικοκεντρικό τμήμα του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στους βόρειους πρόποδες του υψώματος «Λυκάλωνα» (432 μ.) και στην ανατολική όχθη του ρέματος «Γιαννακάκης», πάνω στον επαρχιακό δρόμο Κάντιας-Αδαμίου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160.
Πληθυσμός
Όπως φαίνεται, ο μεγαλύτερος πληθυσμός του οικισμού καταγράφτηκε το 1981 όταν και αναγνωρίστηκε, ενώ κατά τις επόμενες απογραφές μειώθηκε σημαντικά μέχρι που κατέγραψε 0 κατοίκους το 2011.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1845 και προσαρτήθηκε στον δήμο Επιδαύρου του τέως νομού Αργολίδος & Κορινθίας. Το 1870 καταργήθηκε, επανασυστάθηκε το 1928 για να καταργηθεί εκ νέου το 1940. Επανασυστάθηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αδαμίου του νομού Αργολίδος. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αδαμίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ασκληπιείου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 ο οικισμός αποσπάστηκε από τον δήμο Ασκληπιείου και προσαρτήθηκε στον δήμο Επιδαύρου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Επιδαύρου
Σπαρτεΐνη
Είναι επίσης το κυρίαρχο αλκαλοειδές του είδους Lupinus mutabilis και θεωρείται ότι χηλώνει τα δισθενή κατιόντα ασβεστίου και μαγνησίου. Δεν είναι εγκεκριμένο από τον Αμερικανικό Οργανισμό Φαρμάκων (FDA) για ανθρώπινη χρήση ως αντιαρρυθμικός παράγων και δεν περιλαμβάνεται στην ταξινόμηση αντιαρρυθμικών φαρμάκων Vaughan Williams.
Χρησιμοποιείται ως χειρόμορφος υποκαταστάτης στην οργανική χημεία, ειδικά σε συνθέσεις που περιλαμβάνουν οργανολιθιακές ενώσεις (δηλ. οργανικές ενώσεις μαζί με λίθιο). εναλλ.=|δεξιά|με-πλαίσιο| Η προτεινόμενη οδός βιοσύνθεσης της σπαρτεΐνης. Η σπαρτεΐνη είναι ένα αλκαλοειδές λούπινου που περιέχει ένα σύστημα τετρακυκλικού δακτυλίου δις-κινολιζιδίνης που προέρχεται από τρεις αλυσίδες C5 λυσίνης, ή πιο συγκεκριμένα τη L-λυσίνη. Το πρώτο ενδιάμεσο στη βιοσύνθεση είναι η καδαβερίνη, το προϊόν αποκαρβοξυλίωσης της λυσίνης που καταλύεται από το ένζυμο, αποκαρβοξυλάση, της λυσίνης (LDC). Τρεις μονάδες πτωματίνης χρησιμοποιούνται για τον σχηματισμό του σκελετού της κινολιζιδίνης. Ο μηχανισμός σχηματισμού έχει μελετηθεί ενζυματικά, καθώς και με πειράματα ιχνηθέτη, αλλά η ακριβής οδός σύνθεσης παραμένει ακόμα ασαφής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλκαλοειδή Κατηγορία:Δευτερογενείς μεταβολίτες
Χαραυγή Σάμου
Η Χαραυγή είναι οικισμός στη Σάμο. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Σάμου της Περιφερειακής Ενότητας Σάμου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 53 κατοίκους.
Μηχάνημα αυτόματης ανάληψης
δεξιά|μικρογραφία|Ένα μηχάνημα αυτόματης ανάληψης στο [[Άργος]] Ένα Αυτοματοποημένο Ταμειακό Μηχάνημα (ATM: Automated Teller Machine) είναι μια ηλεκτρονική συσκευή τηλεπικοινωνιών που επιτρέπει στους πελάτες των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων να διεξάγουν χρηματοοικονομικές συναλλαγές, όπως αναλήψεις μετρητών, καταθέσεις, κεφάλαια μεταφοράς ή λήψη πληροφοριών λογαριασμού, ανά πάσα στιγμή και χωρίς την ανάγκη άμεσης αλληλεπίδρασης με το τραπεζικό προσωπικό.
Σύμφωνα με τον ATMIA, υπάρχουν σήμερα σχεδόν 3.5 εκατομμύρια ATM που έχουν εγκατασταθεί παγκοσμίως. Ωστόσο, η χρήση των ΑΤΜ στην Αυστραλία μειώνεται σταδιακά.
Η χρήση των ΑΤΜ γίνεται με την χρήση πλαστικού χρήματος, πληκτρολογώντας το σωστό PIN, που είναι αποθηκευμένο στο τσιπ ή στη βάση δεδομένων του εκδίδοντος χρηματοπιστωτικού ιδρύματος.
Χρησιμοποιώντας ένα ΑΤΜ, οι πελάτες μπορούν να έχουν πρόσβαση στους λογαριασμούς τραπεζικών καταθέσεων ή πιστωτικών λογαριασμών τους, προκειμένου να πραγματοποιήσουν διάφορες οικονομικές συναλλαγές, όπως αναλήψεις μετρητών, υπόλοιπα ελέγχου ή πιστωτικά κινητά τηλέφωνα. Τα ΑΤΜ μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ανάληψη μετρητών και σε ξένη χώρα. Εάν το νόμισμα που γίνεται ανάληψη από το ΑΤΜ είναι διαφορετικό από αυτό στο οποίο είναι εκφρασμένος ο τραπεζικός λογαριασμός, τα χρήματα θα μετατραπούν με τη συναλλαγματική ισοτιμία του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος. Το πρώτο ATM χρησιμοποιήθηκε στις 27 Ιουνίου 1967 στα Βόρεια προάστια του Λονδίνου.
Κατηγορία:Τραπεζικές συναλλαγές Κατηγορία:Συστήματα πληρωμών
Crossing Souls
Το Crossing Souls είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που αναπτύχθηκε από τη Fourattic και εκδόθηκε από τη Devolver Digital. Το παιχνίδι αφηγείται την ιστορία μιας παρέας φίλων, που ζουν μία περιπέτεια όταν ανακαλύπτουν ένα μυστηριώδες αντικείμενο με άγνωστες, για αυτούς, δυνάμεις, που αλλάζει ριζικά τις ζωές τους. Το παιχνίδι προβλήθηκε στην E3 2015 στο συνέδριο της Sony. Κυκλοφόρησε στις 13 Φεβρουαρίου του 2018 για τα PlayStation 4, Microsoft Windows Linux και OS X.
Σάουντρακ
Το σάουντρακ του παιχνιδιού είναι από τον Γερμανό συνθέτη Chris Köbke και τον Ολλανδό μουσικό της synthwave Timecop1983. Συμμετέχουν επίσης οι: Alexander Wollheim (τσέλο), Kira Grammel (φλάουτο), Willi Schwope (βιολί) και Adrian Müller (κιθάρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2018 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Vita Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Linux Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1986 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Unity Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Devolver Digital Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ισπανία
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο γυναικών)
Ίδρυση
Το 2011, κι ενώ η ΠΑΕ Ολυμπιακός βρισκόταν υπό την προεδρία του Ευάγγελου Μαρινάκη, ιδρύθηκε και επίσημα το γυναικείο τμήμα ποδοσφαίρου του ερυθρόλευκου συλλόγου. Η ύπαρξη γυναικείων τμημάτων ποδοσφαίρου δεν αποτελεί πρωτόγνωρο φαινόμενο στην Ελλάδα, καθώς αντίστοιχου είδους σωματεία υπάρχουν από το 1985, ενώ από το 1989 διεξάγεται και αντίστοιχο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Σήμερα, ιστορικοί σύλλογοι διατηρούν γυναικείο ποδοσφαιρικό τμήμα όπως είναι ο ΠΑΟΚ, ο Άρης η Καβάλα, ο Ατρόμητος, ο Εργοτέλης, η Λάρισα και άλλοι.
Λίγο καιρό μετά την επίσημη ίδρυσή του, αποφασίστηκε από τη διοίκηση του Ολυμπιακού το νεοσύστατο τότε τμήμα να στεγαστεί στις ακαδημίες ποδοσφαίρου του Ελαιώνα Αττικής, οι οποίες βρίσκονταν υπό την ιδιοκτησία του Πειραϊκού συλλόγου και κρίθηκαν κατάλληλες προς χρήση.
Η δημιουργία του συγκεκριμένου τμήματος δεν είχε ως σκοπό την άμεση συμμετοχή του στις επίσημες εγχώριες διοργανώσεις, κάτι που αποδείχθηκε από το γεγονός πως στη σχετική ανακοίνωση της ίδρυσης του τμήματος, ο Ολυμπιακός ζητούσε την εγγραφή κοριτσιών ηλικίας 7-14 ετών αποκλειστικά, έτσι ώστε να στελεχωθεί αρχικά η αντίστοιχη ακαδημία με αξιόλογες παίκτριες, οι οποίες πιθανότατα με το πέρασμα του χρόνου να μπορέσουν να στελεχώσουν το ερυθρόλευκο τμήμα γυναικών και να συμμετάσχουν κανονικά στις επίσημες εγχώριες διοργανώσεις.
Ενοποίηση ακαδημιών
Περίπου τρία χρόνια μετά την ίδρυση του συγκεκριμένου τμήματος και συγκεκριμένα το Φεβρουάριο του 2014, η ΠΑΕ Ολυμπιακός ανακοίνωσε και επίσημα την ενοποίηση της ακαδημίας ποδοσφαίρου Ελαιώνα, που στέγαζε μέχρι τότε τις ακαδημίες ποδοσφαίρου γυναικών του συλλόγου, με αυτήν του Ρέντη, η οποία αποτελεί και την κεντρική σχολή ποδοσφαίρου του ερυθρόλευκου συλλόγου μέχρι σήμερα.
Μετά την ενοποίηση των δύο αυτών ακαδημιών, η ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών του Ολυμπιακού βρήκε πλέον νέα προπονητική και αγωνιστική στέγη, που δεν ήταν άλλη από το Προπονητικό Κέντρο του Αγ. Ιωάννη Ρέντη.
2015-σήμερα
Εκτός της κεντρικής σχολής του Ρέντη, ο Ολυμπιακός διατηρεί επίσης τμήματα ποδοσφαίρου γυναικών και στις ακαδημίες των σχολών του σε Ηράκλειο, Καρδίτσα και Βάρη.
Α' συμμετοχή σε επαγγελματικό Πρωτάθλημα
Το 2016 η ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών της σχολής του Ολυμπιακού στην Καρδίτσα δήλωσε τη συμμετοχή της στο Πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής για την περίοδο 2016-17. Η συγκεκριμένη συμμετοχή είναι η πρώτη για οποιοδήποτε τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών του Πειραϊκού συλλόγου. Αρχιπροπονήτρια της ομάδας έχει αναλάβει η Σέρβα Ίβανα Ζντράβκοβιτς, ενώ το πόστο του βοηθού προπονητή ανέλαβε η επίσης Σέρβα Γιοβάνα Σρετένοβιτς.
Άλλα σωματεία
Εκτός του Ολυμπιακού Πειραιώς, υπάρχουν και άλλα σωματεία τα οποία έχουν την επωνυμία Ολυμπιακός και διατηρούν γυναικεία τμήματα ποδοσφαίρου. Αυτά είναι:
Πηγές
Κατηγορία:Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. Κατηγορία:Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (ποδόσφαιρο)
Όη Οινηίδας
Η Όη ή Οή ή Οίη ή Οία ή Όα (Ὄη ή Ὀή ή Οἴη ή Ὄα), (ο δήμος: Όης ή Δήμος Οιάτιδος) ήταν αρχαίος οικισμός και δήμος της Οινηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Όνομα
Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του από μια από τις κόρες του Κεφάλου.
Τοποθεσία της αρχαίας Όης
Ο δήμος της Όης, εθεωρείτο δήμος της παραλίας, αν και η ακριβής τοποθεσία του δήμου σήμερα, που έχει ταυτισθεί αρχαιολογικά, βρίσκεται σε σχετική απόσταση από τη θάλασσα. Κατά το παρελθόν η τοποθεσία του δήμου συναγόταν από την αναφορά σχολιαστή της αρχαιότητας για το έργο του Σοφοκλή, «Οιδίπους επί Κολωνώ», ο οποίος ίσως ήταν ειδικός στα τοπωνύμια της Αττικής ή είχε συμβουλευθεί έγκυρες πηγές. Στην τραγωδία, όταν Κρέοντας απαγάγει τις κόρες του Οιδίποδα, Αντιγόνη και Ισμήνη, οδηγώντας τες προς την Θήβα και ενώ ο Θησέας τις επιστρέφει πίσω στην ασφάλεια, ο χορός εικάζει για τον τόπο συνάντησης του Αθηναίου βασιλιά με τις δυο γυναίκες, ότι θα μπορούσε να ήταν σημείο με θέατρο ή ναό του Απόλλωνα ή σημείο στην περιοχή της Ελευσίνας ή σημείο στη δυτική πλευρά του λόφου, κοντά σε τοποθεσία όπου βρισκόταν αυτός ο δήμος. Τα τρία αυτά σημεία–μέρη ήταν τόσο κοντά το ένα στο άλλο και στο δρόμο μεταξύ του Κολωνού και της Θήβας. Σχετικά όμως, με την πρώτη τοποθεσία, κανείς δεν γνώριζε πού ακριβώς βρισκόταν ο ναός του Απόλλωνα (εκτός αν η αναφορά είναι για το Ιερό του Δαφναίου ή Δαφνίου Απόλλωνα ) ή η τοποθεσία συνάντησης. Αυτή η τελευταία πιθανώς να ήταν σε ίση απόσταση ανάμεσα στην πόλη της Θήβας και του δήμου του Κολωνού στη μέση του δρόμου από το Θριάσιο πεδίο. Ανάλογα με τις διαφορετικές ερμηνείες, θα μπορούσε να είχε ξεσπάσει μάχη μεταξύ των δύο (Θησέα και Κρέοντα), όπως αναφέρεται από τον Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ, η οποία θα μπορούσε να είχε λάβει χώρα στο Θριάσιο πεδίο ή στην περιοχή των Ελευθερών. Ο δήμος της Ελευσίνας δεν προσδιορίζεται ρητά από τον ποιητή, ενώ η τρίτη θέση υποδεικνύεται από τον αρχαίο σχολιαστή ως πιο κοντά στο δήμο της Οίης και πολύ κοντά σε ένα λευκό βράχο (ή όπως στο αρχικό κείμενο σε μια «χιονισμένη κορυφή», παρά το γεγονός ότι αυτό αποδεικνύεται αντιφατικό σε σχέση με το χαμηλό υψόμετρο σε αυτά τα βουνά), αν και θα μπορούσε να προσδιορίζεται μεταφορικά, ως ένας «γυαλιστερός βράχος». Κατά τη σχετική ταυτοποίηση, οι ερευνητές έχοντας τη δυνατότητα να αποκλείσουν την περίπτωση της οροσειράς που βρίσκεται νότια του Δαφνίου (διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Χαϊδαρίου) και κοντά στο δήμο Κορυδαλλού, που δεν είναι στο δρόμο προς τη Θήβα και χωρίς θέα στη δυτική πλευρά, συμπεραίνουν ότι ο δήμος θα μπορούσε να βρίσκεται βορειοανατολικά του σύγχρονου κέντρου του Ασπροπύργου, στο θριάσιο πεδίο, στη δυτική πλαγιά του όρους Αιγάλεω, στη θέση Καλιστήρι, απαραίτητα βόρεια του Ποικίλου Όρους, στους πρόποδες του όρους του Αιγάλεω που διαχωρίζουν την πεδιάδα της Αθήνας με την πεδιάδα του Θριασίου πεδίου. Σύμφωνα με τον John S. Traill το κέντρο του δήμου βρίσκεται σε θέση, στα βορειανατολικά του Ασπροπύργου, στους πρόποδες του όρους Καλλιστήρι, η οποία υπάγεται στον Δήμου Ασπροπύργου.
Οι ανασκαφές, από τη Β' Εφορεία Κλασσικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων Αττικής, (η πρώτη ανασκαφική περίοδος το 1994-1995 και η δεύτερη το 1996-1997) αρχικά στη θέση Καλιστήρι - Σπηλιές Φυλής και στη συνέχεια στις γύρω περιοχές, επιβεβαίωσαν τη θέση του δήμου, που τοποθετείται τώρα με βεβαιότητα νοτιοδυτικά του Καλιστηριού κοντά στο ρέμα της Μαύρης Ώρας, στη θέση με την τοπωνυμία Σπηλιές.