cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμμούδι Ρεθύμνης
Ανάμεσα στο Αμμούδι και στο Δαμνόνι, περίπου 200 μέτρα δυτικά του Αμμουδίου, βρίσκονται άλλες δύο, μικρότερες, παραλίες, το Αμμουδάκι και το Κλεισίδι. Το Κλεισίδι βρίσκεται ανατολικά και το Αμμουδάκι δυτικά. Επικοινωνούν μεταξύ τους με υποθαλάσσιο πέρασμα. Το Αμμουδάκι είναι παραλία γυμνιστών. Διαθέτει χώρο εστίασης και ομπρέλες. Στο δυτικό άκρο της παραλίας βρίσκεται μικρή σπηλιά. Το Κλεισίδι έχει βράχο εντός της θάλασσας.
Το Αμμούδι αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητος οικισμός το 1991, οπότε και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λευκογείων της επαρχίας Αγίου Βασιλείου. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Φοίνικος και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Αγίου Βασιλείου.
Άννα (αδελφή της Διδούς)
thumb|«Η αυτοκτονία της Διδούς», πίνακας του [[Γκουερτσίνο (1625) στον οποίο απεικονίζεται σπεύδουσα η αδελφή της Άννα.]] Η Άννα ήταν η αδελφή της Διδούς, ιδρύτριας της Καρχηδόνας, στη ρωμαϊκή εκδοχή του μύθου της Διδούς.
Ο μύθος της Άννας
Κατά τον Βιργίλιο, η Διδώ έστειλε την Άννα στον αγαπημένο της Αινεία για να τον πείσει να μη φύγει στην Ιταλία. Αλλά εκείνος είχε εντολή από τον ίδιο τον Δία προς τούτο και έτσι δεν μετέβαλε τα σχέδιά του. Η αναχώρηση του Αινεία είχε ως αποτέλεσμα να αυτοκτονήσει η Διδώ, οπότε, μετά και την κατάληψη της Καρχηδόνας από τον Ιάρβα, η Άννα ζήτησε καταφύγιο αρχικώς στη Μελίτη, τη σημερινή Μάλτα, όπου ο τοπικός πλούσιος βασιλιάς Βάττος την καλοδέχτηκε. Αλλά μετά από τρία έτη ο σφετεριστής αδελφός της Πυγμαλίων (είχε πάρει τον θρόνο της Τύρου από τη Διδώ και τον σύζυγο της Σιχαίο) τη βρήκε εκεί, απείλησε τη Μελίτη με πόλεμο, και έτσι η Άννα υποχρεώθηκε να φύγει και πάλι.
Αμμούδι Ρεθύμνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Άννα (αδελφή της Διδούς)
Ο μύθος της Άννας
Αναχωρώντας με πλοίο, η Άννα ναυάγησε στις ακτές του Λατίου, όπου βρήκε τον ίδιο τον Αινεία, βασιλιά πλέον μετά τον γάμο του εκεί. Ο Αινείας επίσης καλοδέχτηκε την Άννα και τη φιλοξένησε. Αλλά η ζηλοτυπία της συζύγου του Αινεία, της Λαβινίας, ανάγκασε την Άννα να δραπετεύσει από τα ανάκτορα, έχοντας δει και σε όνειρό της τη Διδώ να την εξορκίζει να εγκαταλείψει και αυτό το καταφύγιο. Ενώ την αναζητούσαν στρατιώτες του Αινεία, η Άννα έπεσε στον ποταμό Νουμικό (Numicus) και πνίγηκε. Για τον λόγο αυτόν, οι Ρωμαίοι την τιμούσαν ως Νύμφη των ποταμών, και επιπλέον ως «ηρωίδα».
Με τον καιρό, η Άννα αυτή ταυτίσθηκε με τη ρωμαϊκή θεότητα Άννα Περέννα, προσωποποίηση του κύκλου του έτους. Αυτή την ταύτιση ακολουθεί και ο Ρωμαίος ποιητής Οβίδιος στο Ημερολόγιό του (Fasti).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νύμφες της ρωμαϊκής μυθολογίας Κατηγορία:Ήρωες της ρωμαϊκής μυθολογίας
Ακχισάρ Μπελεντίγεσπορ (ποδόσφαιρο)
Η Ακχισάρ Μπελεντίγεσπορ (τουρκικά: Akhisar Belediyespor) είναι επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Ακχισάρ. Ιδρύθηκε το 1970. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο, το μαύρο και το κίτρινο. Έδρα της ομάδας είναι το Manisa 19 Mayıs Stadium.
Το 2011 κατέκτησε το πρωτάθλημα στην Πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας και ανέβηκε στη Σούπερ λιγκ, όπου παραμένει έως σήμερα.
Το 2018 κατέκτησε και τους πρώτους της τίτλους. Κερδίζει στον τελικό του Κυπέλλου με 3-2 την Φενέρμπαχτσε και λίγο καιρό μετά κατακτά και το Σούπερ Καπ κερδίζοντας την Γαλατασαράι με 5-4 στα πέναλτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970 Κατηγορία:Ακχισάρ Μπελεντίγιεσπορ
Μακρυρράχη Φθιώτιδας
Η Μακρυρράχη είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μακρυρράχη βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας και νότια της τεχνητής λίμνης Σμοκόβου. Είναι κτισμένη σε αμφιθεατρική τοποθεσία στις πλαγιές του βουνού Άγιος αθανάσιος (υψόμετρο 540 μέτρο) και τη δυτική άκρη του κάμπου - αποξηραμένης λίμνης της Ξυνιάδας. Απέχει 19 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τον Δομοκό (έδρα του δήμου), 45 χλμ. ΒΔ. από τη Λαμία, 47 χλμ. ΝΑ. από την Καρδίτσα και 19 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Ξυνιάδα. Οι κάτοικοί της ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα αλλά και σημαντικός αριθμός βοοειδών). Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας με την παλιά ονομασία Καΐτσα και η πρώτη γραπτή αναφορά για αυτό είναι του 1640 στην πρόθεση της Ρεντίνας, όπου αναφέρονται τα ονόματα 105 κατοίκων, δωρητών για τον έρανο επισκευής του μοναστηριού. Η δεύτερη είναι του 1659 (4-10 Νοεμβρίου) στον Πατριαρχικό Ιεροσολυμιτικό Κώδικα όταν αναφέρεται από περιοδεύοντα Ιεροσολυμίτη μοναχό.
Αξιοθέατα
Αξιοθέατα της περιοχής είναι τα ιαματικά λουτρά Καΐτσης μέσα σε κατάφυτη περιοχή (4 χλμ. βόρεια) και ο ενοριακός ναός του Αγίου Νικολάου που χρονολογείται στα 1908 όταν ολοκληρώθηκε η μετεγκατάσταση της Καΐτσας από την παλιότερη τοποθεσία "Παλιοχώρι". Στο λόφο "Παλιοκαΐτσα" με υψόμετρο 846 μέτρα έχουν εντοπιστεί οικιστικά σύνολα που πιθανολογείται ότι είναι από την αρχαία πόλη Κυπαίρα, γι' αυτό και η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Βόρεια του χωριού στην τοποθεσία "Πέντε Μύλοι" και πολύ κοντά στα ιαματικά λουτρά σώζεται παλιό τοξωτό λιθόκτιστο γεφύρι, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα παραδοσιακής οδομηχανικής και γεφυροποιϊας της όψιμης Τουρκοκρατίας και επιπλέον αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της γύρω περιοχής".
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δομοκού Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Χαράλαμπος Πιττοκοπίτης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χαράλαμπος Πιττοκοπίτης γεννήθηκε στην Ίνεια στις 6 Δεκεμβρίου 1955. Ομιλεί πέρα από την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Είναι κάτοχος πτυχίου δασολογίας και διαχείρισης φυσικού περιβάλλοντος του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το επάγγελμα του είναι δασολόγος. Επιπλέον, έχει αποκτήσει μεταπτυχιακό τίτλο στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο του Λέστερ.
Είναι νυμφευμένος με τη Χρύσω Καραμανλή και έχει τρεις κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Διετέλεσε Πρόεδρος της οργάνωσης Νεολαίας του Δημοκρατικού Κόμματος (ΝΕΔΗΚ) Πάφου την περίοδο 1983-1989. Την περίοδο των σπουδών του ήταν μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της Φοιτητικής Παράταξης Αναγέννησης Θεσσαλονίκης και γενικός γραμματέας ΕΦΕΚ Θεσσαλονίκης. Από το 2014 είναι μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗΚΟ. Επιπλέον, είναι επαρχιακός γραμματέας της Επαρχιακής Επιτροπής ΔΗΚΟ Πάφου και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων. Επιπλέον, ήταν μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Γεωργίας και Φυσικών Πόρων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων. Ακόμη, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη.
Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2021 αλλά δεν επανεκλέγηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Κύπριοι δασολόγοι Κατηγορία:Βουλευτές ΙΑ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ενωμένη Δεξιά (Πολωνία)
Η Ενωμένη Δεξιά (πολωνικά: Zjednoczona Prawica) είναι ανεπίσημη συντηρητική πολιτική συμμαχία στην Πολωνία, επί του παρόντος μεταξύ των Νόμος και Δικαιοσύνη, Αλληλέγγυα Πολωνία και των πολιτικών κομμάτων της Συμφωνίας (πολιτικό κόμμα). Μετά από μερικές εσωτερικές διαμάχες, η συμμαχία ανανεώθηκε το 2019.
Η συμμαχία είναι στην εξουσία από τις βουλετικές εκλογές του 2015. Ασκεί αντιπολίτευση στον Πολιτικό Συνασπισμό, με επικεφαλής την Πολιτική Πλατφόρμα.
Ξεκινώντας το 2014, η συμμαχία αρχικά είχε τη μορφή ενός κοινοβουλευτικού συλλόγου στο Σέιμ, με την ονομασία Απλά Πολωνία (εναλλακτικά μεταφράζεται ως Δίκαιη Πολωνία, πολωνικά: Sprawiedliwa Polska), η οποία σχηματίστηκε από πολιτικούς της Πολωνία Μαζί και της Αλληλέγγυα Πολωνία. Στη συνέχεια συμφώνησαν να συνεργαστούν με το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη (η Παράταξη Πιαστ είχαν ήδη ενσωματωθεί μαζί τους) και εντάχθηκαν στην κοινοβουλευτική ομάδα και τους εκλογικούς καταλόγους του Νόμος και Δικαιοσύνη την ίδια χρονιά, εγκαίρως για τις τοπικές εκλογές του 2014 και τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2015. Η σύνθεση της συμμαχίας έχει έκτοτε αλλάξει με την πάροδο του χρόνου, καθώς τα κόμματα εντάχθηκαν και εγκατέλειψαν τη συμμαχία.
Εσωτερικές παρατάξεις
Ο Νόμος και Δικαιοσύνη χωρίζεται σε πολλές εσωτερικές παρατάξεις, αλλά μπορούν να ομαδοποιηθούν σε τρία κύρια τμήματα.
Το Τάγμα της Συμφωνίας Κέντρου είναι ανεπίσημη ονομασία της πιο σημαντικής, αν και όχι της πιο πολυάριθμης παράταξης του Νόμου και Δικαιοσύνης. Ηγέτης του είναι ο Γιαρόσουαφ Κατσίνσκι, τα κύρια μέλη του είναι ο Γιοάχιμ Μπρουντζίνσκι, ο Άνταμ Λιπίνσκι και ο Μάριους Μπουάστσακ. Είναι οικονομικά αριστερή πτέρυγα. Η δεύτερη από τις ομάδες του Νόμου και Δικαιοσύνης είναι η ριζοσπαστική, θρησκευτική και σκληρά ευρωσκεπτικιστική δεξιά πτέρυγα που επικεντρώνεται γύρω από το κόμμα τους Αντόνι Ματσιερέβιτς, Μπεάτα Σίντουο και το κόμμα Αλληλέγγυα Πολωνία του Ζμπίγκιεφ Ζιόμπρο. Η παράταξη παραμένει σε αντιπολίτευση στον Ματέους Μοραβιέτσκι, είναι υπέρ των ριζικών μεταρρυθμίσεων και υποστηρίζεται από τον Γιάτσεκ Κούρσκι και τον Ταντέους Ρίντζικ.
Η τρίτη παράταξη είναι η χριστιανική δημοκρατική και συντηρητική φιλελεύθερη ομάδα που επικεντρώνεται γύρω από τους Ματέους Μοραβιέτσκι, Γούκας Σουμόφσκι, Γιάτσεκ Τσαπουτόβιτς και τη Συμφωνία του Γιαρόσουαφ Γκόβιν. Υποστηρίζεται από τον Γιαρόσουαφ Κατσίνσκι, αλλά όχι από όλες τις παρατάξεις της Συμφωνίας Κέντρου.
Υπάρχει επίσης μια μικρή προεδρική ομάδα του Άντζεϊ Ντούντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Πολωνία Κατηγορία:Ευρωσκεπτικισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Συντηρητισμός στην Πολωνία Κατηγορία:Ακροδεξιά πολιτικά κόμματα στην Πολωνία Κατηγορία:Δεξιά κόμματα στην Ευρώπη Κατηγορία:Δεξιός λαϊκισμός
Κανόνας του δεξιού χεριού
thumb|Εύρεση της φοράς του [[Διανυσματικό γινόμενο|εξωτερικού γινομένου διανυσμάτων με τον κανόνα του δεξιού χεριού]] Στα μαθηματικά και στη φυσική ο κανόνας του δεξιού χεριού είναι ένας πολύ χρησιμοποιούμενος μνημονικός κανόνας για τον προσδιορισμό του προσανατολισμού αξόνων και γενικότερα διανυσμάτων στον τριδιάστατο χώρο.
Τις περισσότερες φορές η χρησιμότητα του κανόνα αυτού πηγάζει από το γεγονός ότι οι τρεις άξονες του τριδιάστατου χώρου μπορούν να έχουν έναν από δύο διαφορετικούς προσανατολισμούς. Εκτός από τους άξονες συστημάτων συντεταγμένων, ο κανόνας του δεξιού χεριού, αλλά και ο αντίστοιχος του αριστερού χεριού, βρίσκουν εφαρμογή σε περιπτώσεις περιστροφών, ελίκων, ηλεκτρομαγνητικών πεδίων και δυνάμεων, κατοπτρικών ειδώλων, αλλά και εναντιομερών στη χημεία.
Συστήματα συντεταγμένων
thumb|left|Αριστερόστροφες συντεταγμένες στα αριστερά, δεξιόστροφες συντεταγμένες στα αριστερά Τα συστήματα συντεταγμένων που χρησιμοποιούνται συνήθως είναι δεξιόστροφα.
Στα δεξιόστροφα καρτσιανά συστήματα ο κανόνας του δεξιού χεριού διατυπώνεται ως εξής: αν ο αντίχειρας του δεξιού χεριού δείχνει προς την κατεύθυνση του θετικού άξονα των z, τότε τα καμπυλωμένα υπόλοιπα δάχτυλα δείχνουν μια φορά περιστροφής από τον άξονα των x (ή «πρώτο άξονα») προς τον άξονα των y (ή «δεύτερο άξονα»).
Στα αριστερόστροφα συστήματα, αν ο αντίχειρας του αριστερού χεριού δείχνει προς την κατεύθυνση του θετικού άξονα των z, τότε τα καμπυλωμένα υπόλοιπα δάχτυλα δείχνουν μια φορά περιστροφής από τον άξονα των x (ή «πρώτο άξονα») προς τον άξονα των y (ή «δεύτερο άξονα»).
Η εναλλαγή των ονομάτων οποιωνδήποτε δύο αξόνων μεταξύ τους αντιστρέφει τη χειρομορφία, το ίδιο και η αναστροφή οποιουδήποτε ενός άξονα (ή και των τριών αξόνων). Αν οι άξονες δεν έχουν θετική και αρνητική κατεύθυνση, τότε δεν υπάρχει και διάκριση μεταξύ δεξιόστροφου και αριστερόστροφου συστήματος συντεταγμένων.
Περιστρεφόμενο σώμα
thumb|right|Η συμβατική φορά του άξονα περιστροφής ενός στερεού σώματος Στα μαθηματικά ένα περιστρεφόμενο στερεό αντιπροσωπεύεται συνήθως από ένα διάνυσμα κατά μήκος του άξονα περιστροφής. Το μέτρο του διανύσματος αυτού αντιστοιχεί στη γωνιακή ταχύτητα της περιστροφής και η φορά του διανύσματος αντιστοιχεί στη φορά της περιστροφής σύμφωνα με τον κανόνα του δεξιού χεριού: όταν ο δεξιός αντίχειρας δείχνει προς τη φορά του διανύσματος (που ορίζεται και ως η φορά του άξονα περιστροφής), τότε τα καμπυλωμένα υπόλοιπα δάχτυλα δείχνουν τη φορά της περιστροφής. Αυτός ο ορισμός επιτρέπει μερικούς εύκολους υπολογισμούς με χρήση του διανυσματικού εξωτερικού γινομένου. Κανένα μέρος του σώματος δεν κινείται προς την κατεύθυνση του άξονα. Κατά σύμπτωση, αν το περιστρεφόμενο σώμα είναι η Γη και ο αντίχειρας δείχνει προς τον βορρά, τότε η Γη περιστρέφεται κατά την ορθή φορά σύμφωνα με τον κανόνα του δεξιού χεριού (από τα δυτικά προς τα ανατολικά). Αυτό προκαλεί τη φαινομενική ανάστροφη κίνηση περιφοράς των άστρων από τα ανατολικά προς τα δυτικά. Με μια άλλη διατύπωση, η Γη περιστρέφεται αντίθετα από τη φορά των δεικτών του ρολογιού όταν την παρατηρούμε από ένα σημείο πάνω από τον Βόρειο Πόλο της.
Έλικες και βίδες
thumb|right|Δεξιόστροφος (στα αριστερά) και αριστερόστροφος (στα δεξιά) κοχλίας Έλικα ονομάζεται μια τριδιάστατη καμπύλη, που σχηματίζεται από ένα σημείο περιστρεφόμενο γύρω από ένα κέντρο, το οποίο με τη σειρά του κινείται κατά μήκος του άξονα των z. Οι έλικες μπορεί να είναι είτε δεξιόστροφες, είτε αριστερόστροφες, και με τον κανόνα μας τα καμπυλωμένα υπόλοιπα δάχτυλα δίνουν τη φορά της περιστροφής όταν ο αντίχειρας δείχνει προς την κατεύθυνση της κινήσεως κατά μήκος του άξονα των z.
Στον ηλεκτρομαγνητισμό
Δύναμη Lorentz: Αν ένα θετικό ηλεκτρικό φορτίο κινείται μέσα σε ένα μαγνητικό πεδίο, τότε ασκείται πάνω του στη γενική περίπτωση μια δύναμη, γνωστή ως δύναμη Lorentz, με κατεύθυνση (διεύθυνση και φορά) που δίνεται από τον κανόνα των τριών δακτύλων του δεξιού χεριού: Αν ο τεντωμένος αντίχειρας δείχνει την κατεύθυνση προς την οποία κινείται το φορτίο και ο τεντωμένος δείκτης την κατεύθυνση των δυναμικών μαγνητικών γραμμών του πεδίου, τότε το μεσαίο δάκτυλο καμπυλωμένο κάθετα προς την παλάμη δείχνει την κατεύθυνση της δυνάμεως. Επειδή τώρα η δύναμη είναι κάθετη προς την ταχύτητα του φορτισμένου σωματιδίου και το σωματίδιο κινείται, η διεύθυνση της ταχύτητάς του αλλάζει συνεχώς και επομένως και η διεύθυνση της δυνάμεως. Η δύναμη είναι μέγιστη όταν η ταχύτητα του φορτισμένου σωματιδίου είναι κάθετη προς τις δυναμικές γραμμές του πεδίου στη περιοχή του. Σε άλλες γωνίες η δύναμη είναι μικρότερη και μηδενίζεται όταν το σωματίδιο κινείται παράλληλα ή αντιπαράλληλα με το πεδίο.
Κανόνας του δεξιού χεριού του Ampère
thumb|Πρόβλεψη της φοράς των δυναμικών γραμμών του μαγνητικού πεδίου (B) όταν το συμβατικό ηλεκτρικό ρεύμα (ένταση I) ρέει προς την κατεύθυνση που δείχνει ο αντίχειρας. thumb|upright=1.5|Η εύρεση της κατευθύνσεως των δυναμικών γραμμών (B) του μαγνητικού πεδίου στην περίπτωση ενός μακρόστενου πηνίου (σωληνοειδούς) Ο «κανόνας της γροθιάς του δεξιού χεριού» του Ampère (αποκαλούμενος και «κανόνας του δεξιόστροφου κοχλία») χρησιμοποιείται είτε όταν ένα ευκλείδειο διάνυσμα (όπως το διάνυσμα Euler) πρέπει να ορισθεί έτσι ώστε να αντιπροσωπεύει την περιστροφή ενός στερεού, ενός μαγνητικού πεδίου ή ενός ρευστού, είτε αντιστρόφως, όταν δηλαδή είναι απαραίτητο να ορίσουμε ένα διάνυσμα προκειμένου να κατανοήσουμε το είδος της περιστροφής.
Ο Αντρέ-Μαρί Αμπέρ, του οποίου το όνομα φέρει ο κανόνας αυτός, εμπνεύσθηκε από τα πειράματα του Χανς Κρίστιαν Έρστεντ με μαγνητικές βελόνες. Ο Έρστεντ είχε παρατηρήσει ότι οι βελόνες περιστρέφονταν σε ένα συγκεκριμένο μοτίβο όταν γειτνίαζαν με έναν ηλεκτροφόρο αγωγό, και συμπέρανε ότι ο ηλεκτρισμός μπορούσε να δημιουργήσει μαγνητικά πεδία. Συγκεκριμένα, ο κανόνας εφαρμόζεται στον ηλεκτρομαγνητισμό στην περίπτωση του Νόμου του Αμπέρ, που αποκαλύπτει τη σχέση μεταξύ του ρεύματος και των γραμμών του μαγνητικού πεδίου που δημιουργείται από το ηλεκτρικό ρεύμα:
Εξωτερικά γινόμενα διανυσμάτων
thumb|155px|Απεικόνιση του κανόνα του δεξιού χεριού στο [[Ελβετία|ελβετικό χαρτονόμισμα των 200 φράγκων (9η σειρά, από το 2018)]] Το εξωτερικό γινόμενο δύο διανυσμάτων έχει πολλές εφαρμογές στη φυσική και στη μηχανολογία. Π.χ. στη δυναμική η ροπή είναι το εξωτερικό γινόμενο της δυνάμεως επί την απόσταση του σημείου εφαρμογής της από τον άξονα, ενώ η στροφορμή ορίζεται ως το εξωτερικό γινόμενο της ορμής επί την απόσταση από τον άξονα περιστροφής. Στον ηλεκτρομαγνητισμό η δύναμη που ασκείται πάνω σε ένα ηλεκτρικά φορτισμένο σωματίδιο που κινείται μέσα σε μαγνητικό πεδίο με μαγνητική επαγωγή B δίνεται από τη σχέση (τα έντονα τυπογραφικά στοιχεία υποδηλώνουν διάνυσμα):
Η κατεύθυνση του εξωτερικού γινομένου μπορεί να βρεθεί με εφαρμογή του κανόνα του δεξιού χεριού ως εξής:
Π.χ. για ένα θετικά φορτισμένο σωματίδιο που κινείται προς τα βόρεια σε μια περιοχή όπου το μαγνητικό πεδίο έχει B με φορά προς τα δυτικά, η δύναμη που ασκείται πάνω στο σωματίδιο έχει φορά προς τα επάνω.
Εφαρμογές
Παρακάτω δίνεται ένας κατάλογος φυσικών μεγεθών των οποίων οι κατευθύνσεις βρίσκονται με τον κανόνα του δεξιού χεριού (ορισμένα από αυτά σχετίζονται μόνο έμμεσα με εξωτερικά γινόμενα):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσανατολισμός Κατηγορία:Διανύσματα
Ντάγκλας ΜακΆρθουρ
thumb|right|180px|Ο Στρατάρχης Ντάγκλας Μακάρθουρ στη Μανίλα Ο Ντάγκλας Μακάρθουρ (Douglas MacArthur, 26 Ιανουαρίου 1880 – 5 Απριλίου 1964) ήταν Αμερικανός στρατάρχης (στρατηγός 5 αστέρων). Ήταν ο πλέον διαφημισμένος αλλά και αντιφατικός στρατιωτικός των ΗΠΑ του 20ού αιώνα. Πρωτοστάτησε στον πόλεμο του Ειρηνικού κατά της Ιαπωνίας, διετέλεσε κατοχικός διοικητής και μεταρρυθμιστής της προς ένα μεταπολεμικό δημοκρατικό καθεστώς (1945-1950) και τέλος ανέλαβε διοικητής των δυνάμεων του ΟΗΕ κατά τον Πόλεμο της Κορέας, πριν το τέλος του οποίου απαλλάχτηκε των καθηκόντων (11 Απριλίου 1951) του εξαιτίας διαφωνιών με τον Αμερικανό Πρόεδρο Χάρρυ Τρούμαν. Ενδιάμεσα στην καριέρα του διετέλεσε για ένα διάστημα Στρατάρχης των Φιλιππίνων, ήταν ο νεώτερος ποτέ Διοικητής της Αμερικανικής Στρατιωτικής Ακαδημίας των ΗΠΑ στο Γουέστ Πόιντ και για μικρό διάστημα ενεπλάκη με την πολιτική, όμως έχασε το χρίσμα του υποψήφιου αντιπροέδρου των Ρεπουμπλικάνων όταν επελέγη από το κόμμα του υποψήφιος πρόεδρος ο Αϊζενχάουερ, με αντιπρόεδρο τον Νίξον.
Καταγωγή και νεανική καριέρα στον στρατό
Γεννήθηκε στο Λιτλ Ροκ του Άρκανσο το 1880, στους στρατώνες όπου υπηρετούσε ο πατέρας του Άρθουρ Μακάρθουρ, τότε λοχαγός του ιππικού. Μητέρα του ήταν η Μαίρυ Πίνκνεϋ από τη Βιρτζίνια. Ο παππούς του ήταν πολιτικός και δικαστικός, ενώ ο πατέρας του είχε ήδη διακριθεί με το Μετάλλιο Τιμής ως Ανθυπολοχαγός στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Αργότερα ο Ντάγκλας Μακάρθουρ θα πει ότι γεννήθηκε μέσα στους ήχους της στρατιωτικής σάλπιγγας και έμαθε να ιππεύει προτού ακόμα αρχίσει να μιλάει, κάτι το οποίο δεν ήταν μακριά από την αλήθεια και δείχνει έναν νέο, στον οποίο το στρατιωτικό επάγγελμα είχε γίνει από νωρίς βίωμα.
Αποφοίτησε Ανθυπολοχαγός του Μηχανικού το 1903, πρώτος στην τάξη του ανάμεσα από 93, με πολλές διακρίσεις. Το 1906 υπηρετεί στον Λευκό Οίκο ως υπασπιστής του προέδρου Θίοντορ Ρούζβελτ. Το 1913 μετατίθεται στο Γενικό Επιτελείο στην Ουάσινγκτον. Το 1914 διακρίνεται στην εκστρατεία εναντίον του Μεξικού στη Βέρα Κρουζ στην οποία παραδόξως απονέμονται βροχηδόν 56 Μετάλλια Τιμής, πολύ περισσότερα απ' όσα όλα μαζί συνολικά στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένας ταγματάρχης, ο Σμέτλεϋ Μπάτλερ, το επιστρέφει αηδιασμένος διότι λέει ότι δεν θυμάται να έγινε οτιδήποτε γενναίο σε εκείνη την εκστρατεία, ενώ στον Μακάρθουρ, που έχει προταθεί για ένα, δεν εγκρίνεται τελικά με την παρατήρηση ότι η δράση του δεν αποτέλεσε μέρος των διαταγών που είχε λάβει. Ήταν μια μεγάλη απογοήτευση για τον νεαρό Ντάγκλας, επειδή ήθελε σαν τον πατέρα του να τιμηθεί νεαρός ακόμα με το ανώτερο παράσημο των ΗΠΑ. Αλλά φάνηκε από νωρίς ότι ο νεαρός αξιωματικός έπαιρνε προσωπικές πρωτοβουλίες με σκοπό να αναδειχθεί προσωπικά, χωρίς να εκτιμά ιδιαίτερα τους ανωτέρους του, κάτι που θα τον διακρίνει και στην υπόλοιπη ζωή του.
Στην έναρξη του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου είναι Συνταγματάρχης και μετατίθεται στην Ευρώπη, συμμετέχοντας στις μάχες γύρω απ το Βερντέν και το Μον Σεν Μισέλ, όπου οι Αμερικανοί σημειώνουν την πρώτη τους σοβαρή νίκη κατά τη γερμανική απώθηση το 1917. Ο Μακάρθουρ προβιβάζεται σε Ταξίαρχο και του απονέμονται 7 παράσημα ενώ οι ανώτεροί του τον χαρακτηρίζουν ως τον «καλύτερο ποτέ πολεμιστή του στρατού τους». Είναι ακόμα 38 ετών και ο νεότερος ταξίαρχος των ΗΠΑ, αλλά είναι επίσης διάσπαρτες και οι φήμες ότι ευνοείται λόγω προσωπικών γνωριμιών με ανώτατους αξιωματικούς.
Η μητέρα του συγκεκριμένα, μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1912, που είχε ήδη ανέλθει στον βαθμό του Υποστράτηγου, προσπάθησε να κρατήσει ζωντανή την παρουσία του ονόματος Μακάρθουρ στους στρατιωτικούς κύκλους με πολύ έντονες προσωπικές της ενέργειες υπέρ της ανέλιξης του γιου της. Την εμμονή αυτή της προσωπικής διαφήμισης θα τη διατηρήσει άσβηστη επί χρόνια ο ίδιος ο Μακάρθουρ, μέχρι που θα κατηγορηθεί ότι το προσωπικό του γόητρο είχε καταντήσει έμμονη ιδέα, τόσο πολύ, ώστε αυτό κυρίως να τον αναδείξει στη συνέχεια. Ο κύριος δε προστάτης του εκείνη τη στιγμή και για αρκετό χρονικό διάστημα μετέπειτα, θα είναι ο αρχηγός του Αμερικανικού Εκστρατευτικού Σώματος των ΗΠΑ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στρατηγός Τζον Πέρσινγκ. Παρότι ο Μακάρθουρ θεωρεί τον Πέρσινγκ ατάλαντο διοικητή και σε κάποια σημεία φάνηκε να έχουν αντιθέσεις, στο παρασκήνιο οι οικογένειές τους διατηρούσαν καλές επαφές.
Στο ίδιο επιτελείο και στον ίδιο χώρο διακρίνεται ο Συνταγματάρχης Τζορτζ Μάρσαλ, ο μετέπειτα στρατηγός του Γενικού Επιτελείου κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εντούτοις η πρόταση για προαγωγή του Μάρσαλ σε Ταξίαρχο απορρίπτεται. Θα διατηρηθεί έκτοτε μια αφανής διαμάχη μεταξύ των δύο ανδρών σε όλη τη συνέχεια της καριέρας τους, όπου ο Μάρσαλ, και όχι μόνο αυτός, θεωρεί τον Μακάρθουρ ως άτομο περισσότερο «θεατρικό» παρά ουσιαστικό.
Περίοδος του Μεσοπολέμου
Το 1919 του ανατίθεται η διοίκηση της στρατιωτικής σχολής του Γουέστ Πόιντ μέχρι το 1922. Για πρώτη φορά εισάγονται μαθήματα Διοίκησης και Οικονομίας ενώ αναθεωρείται ο κώδικας προαγωγών και διακρίσεων της σχολής. Η συμβολή του αυτή κρίνεται ως θετικό σημείο στην καριέρα του παρόλο που οι καινοτομίες που εισάγονται είναι έργο πολλών εισηγητών προτού ο Μακάρθουρ αναλάβει τη διοίκηση της σχολής. Στη συνέχεια μετατίθεται ως διοικητής στις Φιλιππίνες στις οποίες θα εκτίσει δύο περιόδους. Το 1925 προάγεται σε Υποστράτηγο και είναι πάντα ο νεώτερος ποτέ στο αξίωμα. Εκείνη τη χρονιά τοποθετείται ως μέλος του στρατοδικείου που κρίνει τον Ταξίαρχο Μπίλλυ Μίτσελ για δράση που δυσφημίζει τον στρατό. Η υπόθεση αυτή «μυρίζει» άσχημα και θα αποδειχτεί τελικά σφάλμα. Ο Μίτσελ θέλει να προβάλει την παραμελημένη αεροπορία ως το μελλοντικό όπλο και ζητά απ τις ΗΠΑ να μεταβάλλουν ανάλογα τον προϋπολογισμό τους και να δημιουργήσουν γι' αυτήν ξεχωριστό σώμα. Ο στρατός και το ναυτικό θέλουν να διατηρήσουν τα προνόμιά τους και τον έλεγχο της αεροπορίας και αρνούνται. Ο Πέρσινγκ είναι στο παρασκήνιο ο κύριος πολέμιος του Μίτσελ και ο Μακάρθουρ είναι επιλογή δική του στο στρατοδικείο, ο οποίος και ψηφίζει καταδικαστικά.
Το 1929 ο Μακάρθουρ παντρεύεται (σε δεύτερο γάμο) τη Ζαν Μαρί Φαίρκλοθ. Το 1932 είναι μια άλλη ζοφερή εποχή για τον Μακάρθουρ. Η οικονομική κρίση απ την πτώση του χρηματιστηρίου στη Νέα Υόρκη βρίσκεται στο αποκορύφωμά της και ακολουθούν περικοπές στις συντάξεις των παλαιών πολεμιστών οι περισσότεροι απ τους οποίους, κατά 90%, ήταν παλαίμαχοι του 1ου ΠΠ. Στη διαδήλωση που ακολουθεί δίνεται διαταγή στον Μακάρθουρ να οδηγήσει στρατιωτικά αγήματα για να διαλύσουν το πλήθους τους οποίους αποκαλούν «αναρχοκομμουνιστές» και όχι βετεράνους αν και ανάμεσα στο πλήθος ο Μακάρθουρ αναγνωρίζει πρώην συμπολεμιστές του. Είναι παράξενο που σε μεταπολεμικά δημοσιεύματα, στα οποία κανείς υποψιάζεται μοιραία σκόπιμες παρεμβάσεις, αναφέρεται ότι στη δίκη του Μπίλυ Μίτσελ ήταν απλά μια «απρόσωπη μορφή» που δεν έπαιξε ρόλο ενώ στην επίθεση εναντίον του πλήθους των βετεράνων ότι ποτέ δεν έδωσε τη διαταγή επίθεσης, παρόλο που ήταν ο ίδιος παρών στο πεδίο και τον έχει συλλάβει και ο κινηματογραφικός φακός σε επίκαιρα της εποχής να διευθύνει την επιχείρηση.
Στη συνέχεια του ανατίθεται η διοίκηση προσωπικού του επιτελείου ως το 1935. Αρχικά υπήρξε υποστηρικτής της πολιτικής οικονομικής ανάκαμψης του Ρούσβελτ (New deal) και συνέβαλε με την οργάνωση ταγμάτων εργασίας πολιτών ενώ προώθησε στο επιτελείο του τους παλιούς γνωστούς του, ακόμα τότε απλούς συνταγματάρχες, Μάρσαλ και Αϊζενχάουερ. Αλλά παρέμενε φανατικός υποστηρικτής των εξοπλισμών και δεν συμφωνούσε με την πολιτική ουδετερότητας του Ρούζβελτ, οπότε το 1937 αποστρατεύτηκε από τις ΗΠΑ αναλαμβάνοντας τη θέση του Αρχιστρατήγου των Φιλιππίνων, που αποτελούσαν τυπικά ανεξάρτητο μεν κράτος, από το 1935 και μετά, αν και πάντα μέσα στη σφαίρα πολιτικής επιρροής των ΗΠΑ. Ζήτησε μάλιστα ως υπασπιστή του να έχει τον Αϊζενχάουερ, ο οποίος δήλωσε αργότερα για τον Μακάρθουρ ότι έτσι κατάφερε κοντά του και σπούδασε δραματική και ηθοποιία. Ο Μακάρθουρ αντίστοιχα δήλωσε όταν ο Αϊζενχάουερ προβιβάστηκε σε αρχιστράτηγο ότι «επρόκειτο για έναν καλό... υπάλληλο». Το 1938 στις Φιλιππίνες ο Μακάρθουρ αποκτά το μοναδικό του παιδί, τον Άρθουρ. Εκείνη την περίοδο η πρώην σύζυγός του Λουίζ Μπρουκς η οποία κατάγονταν από οικογένεια τραπεζιτών με μεγάλη κοινωνική ισχύ έδωσε στοιχεία στον τύπο με τα οποία αποκάλυπτε ότι η προαγωγή του Μακάρθουρ σε Υποστράτηγο είχε γίνει χάρη στην προσωπική μεσολάβηση της οικογενείας της. Ο Μακάρθουρ μήνυσε αρχικά την εφημερίδα που φιλοξένησε το σχόλιο αλλά αναγκάστηκε να αποσύρει τη μήνυση όταν η Λουίζ Μπρουκς έστειλε στην εφημερίδα μέρος της αλληλογραφίας της μέσα στην οποία περιέχονταν τα υποτιθέμενα αποδεικτικά στοιχεία.
Δράση στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Το 1941 ο πρόεδρος Ρούσβελτ τον ανακαλεί στον Αμερικανικό στρατό με τον βαθμό του Αντιστράτηγου για να αναλάβει το μέτωπο της Άπω Ανατολής. Η αποχώρηση του από τον στρατό των Φιλιππίνων πληρώθηκε με το απίστευτο τότε πόσο των 500.000 δολαρίων αν και ο Μακάρθουρ δεν άλλαξε καν τόπο και θέση με εκείνη τη μετάβαση από το ένα πόστο στο άλλο. Η πράξη εκείνη συμβόλιζε ωστόσο τη στρατηγική προθυμία των ΗΠΑ να προστατεύσουν τις Φιλιππίνες με σκοπό να την καταστήσουν ένα σοβαρό οχυρό ανάσχεσης του ιαπωνικού επεκτατισμού στον Ειρηνικό. Στα τέλη Δεκεμβρίου 1941 του απονέμεται ο βαθμός του Στρατηγού (4 αστέρων) και του δίνεται η εντολή να αμυνθεί των Φιλιππίνων μέχρις ότου βρει καιρό να επέμβει ο αμερικανικός στόλος. Πριν το Περλ Χάρμπορ ο ίδιος ο Τζορτζ Μάρσαλ, επιτελάρχης τώρα, τον ειδοποιεί να περιμένει άμεση ιαπωνική επίθεση, αλλά ο Μακάρθουρ είτε από υπερεμπιστοσύνη ή ίσως και από αντιπάθεια στον Μάρσαλ δεν λαμβάνει μέτρα. Μετά το Περλ Χάρμπορ, όταν δέχεται σχεδόν ταυτόχρονα ιαπωνική επίθεση, οι δυνάμεις του βρίσκονται διάσπαρτες χωρίς οργανωμένο σχέδιο για την περίσταση και υφίστανται τεράστιες απώλειες. Χειρότερα ακόμα, με το μεγάλο πολεμικό μέτωπο που εξαπλώνεται με την Ιαπωνία, οι ΗΠΑ δεν έχουν τα μέσα να τον βοηθήσουν και όταν η κατάσταση του στρατού στις Φιλιππίνες γίνεται απελπιστική, ο Ρούζβελτ τον διατάσσει να τις εγκαταλείψει και να διαφύγει νύχτα πάνω σε μια τορπιλάκατο στην Αυστραλία, στις 11 Μαρτίου 1942, ουσιαστικά για να αποφύγει την αναμενόμενη αιχμαλωσία ενός στρατηγού του.
Τη φυγή αυτή όμως ο Μακάρθουρ θα θεωρήσει την πιο ατιμωτική στιγμή της καριέρας του την οποία όμως ο Ρούσβελτ απαλύνει με την απονομή του Μεταλλίου Τιμής και δίνοντάς του ελπίδες ότι σύντομα θα του αναθέσει σημαντικές δυνάμεις με τις οποίες θα μπορέσει να ανακαταλάβει τον Ειρηνικό. Ο Μακάρθουρ ανακοινώνει στα ΜΜΕ το περίφημο «Θα επιστρέψω», ένα μήνυμα που ουσιαστικά νόμιζε ότι του αναστήλωνε το χαμένο του «πρεστίζ». Ο Ρούζβελτ του υπενθυμίζει ότι έπρεπε να δηλώσει «Θα επιστρέψ-ουμε», σημείο στο οποίο ο Μακάρθουρ προσποιείται ότι «..δεν βλέπει τη διαφορά...», κατά προσωπική δήλωσή του.
Αλλά στις Φιλιππίνες, που καταλαμβάνονται από τις στρατιωτικές δυνάμεις της Ιαπωνίας σύντομα, αιχμαλωτίζονται κάπου 65.000 Αμερικανοί και ο Μακάρθουρ νοιώθει και πάλι ότι δέχεται ένα νέο, αν και αναμενόμενο, πλήγμα. Την προσωπική του οργή ξεσπάει επάνω στον υφιστάμενό του Υποστράτηγο Τζόναθαν Γουέηνραϊτ που τον είχε αφήσει διοικητή στις Φιλιππίνες στη θέση του και ο οποίος παραδίδεται στους Ιάπωνες, αφού του έχουν τελειώσει τρόφιμα και πυρομαχικά. Ο Μακάρθουρ του αρνείται το μετάλλιο που προτείνεται από τον πρόεδρο Ρούζβελτ, με το δικαίωμα που του παρέχει το γεγονός ότι διαφωνεί ως ο αμέσως ανώτερος του προτεινόμενου για παρασημοφόρηση. Είναι μια πράξη που και ο Ρούζβελτ και το Επιτελείο καταλογίζουν στη ματαιοδοξία του Μακάρθουρ, αλλά που η στιγμή δεν είναι κατάλληλη για να εξωτερικεύσουν.
Τέλη του 1942 με ανέτοιμες δυνάμεις που εξασφάλισε εκ των ενόντων προτείνει την άμυνα της Αυστραλίας μέσω πολεμικών επιχειρήσεων στη νήσο της Νέας Γουινέας η οποία είναι η βόρεια πρόσβαση των Ιαπώνων για την Αυστραλία. Στρατηγικά η απόφαση είναι σωστή καθώς δεν υπάρχει σχέδιο των Αυστραλών για την άμυνα της ηπείρου της οποίας εξάλλου οι δυνάμεις πολεμούν με τους Άγγλους στη Βόρεια Αφρική. Ο Μακάρθουρ με απόλυτη επίγνωση ότι το μέλλον του κρίνεται από την έκβαση αυτής της επιχείρησης, ζητά από τους άνδρες του το ακατόρθωτο και προβαίνει σε δραστικές αλλαγές, αντικαθιστά τον οποιοδήποτε αξιωματικό δεν δείχνει αποφασισμένος για όλα και απαιτεί απ όλους είτε να καταλάβουν τους αντικειμενικούς τους στόχους, είτε να μην γυρίσουν πίσω ζωντανοί. Υπάρχουν πολλά σημεία ισχυρών προστριβών με τους υφισταμένους του αλλά τα αποτελέσματα είναι αξιόλογα και χάρη σε πολλές θυσίες των ανδρών του καταλαμβάνονται νησιά του Ειρηνικού που βοηθούν την κατασκευή αεροναυτικών βάσεων για την περαιτέρω προώθηση των Αμερικανών.
Επί δύο χρόνια η τακτική αυτή φέρνει τις ΗΠΑ σε σημείο να μπορούν πλέον να χαράξουν μια πορεία που οδηγεί στην καρδιά της Ιαπωνίας. Παρόλο που ο Ναύαρχος Τσέστερ Νίμιτς προτείνει το 1944 μια καθολική επίθεση και απόβαση στην ίδια την Ιαπωνία, ο Μακάρθουρ αντιπροτείνει μια δική του πορεία για τις Φιλιππίνες.Το αμερικανικό επιτελείο βλέπει, και σωστά, ότι αν η Ιαπωνία αναγκαστεί να πολεμήσει για να κρατήσει τις Φιλιππίνες τότε θα διαιρέσει τις δυνάμεις της κι αυτό θα διευκολύνει τον Νίμιτς στη μετωπική του επίθεση στο μητροπολιτικό της έδαφος. Η Ιαπωνία σκέφτεται ότι χάνοντας τις Φιλιππίνες θα έχανε μαζί και όλη την Ινδονησία και Μαλαισία μαζί με τα πετρελαϊκά τους αποθέματα οπότε αποφασίζει να υπερασπιστεί τις Φιλιππίνες, δικαιώνοντας εκ των πραγμάτων τον Μακάρθουρ.
Στις 20 Οκτωβρίου 1944 ο Μακάρθουρ αποβιβάζεται ανατολικά στον κόλπο της Λέυτε μετά από μια δύσκολη αεροναυτική επιχείρηση που λίγο έλειψε εντούτοις να οδηγήσει σε καταστροφή. Κατά την απόβαση η σκηνή που αποβιβάζεται ο Μακάρθουρ στην παραλία είναι κατάλληλα σκηνοθετημένη από ειδικό συνεργείο προπαγάνδας που συντηρεί ο ίδιος. Αργότερα ένας επιτελής του θα τον χαρακτηρίσει ως «τον μανιακό των ΜΜΕ» αν και βέβαια οι ίδιες οι ΗΠΑ εκμεταλλεύονται ανάλογα τα φιλμ εκείνα στα δικά τους κινηματογραφικά προπαγανδιστικά επίκαιρα. Σε ένα μήνα ο Μακάρθουρ έμπαινε στην κατεστραμμένη Μανίλα αλλά τώρα ως απελευθερωτής. Τότε του απενεμήθη και το 5ο του άστρο μαζί με τον βαθμό του Αρχιστρατήγου. Εγκαθιστώντας το αρχηγείο του στη Μανίλα στη συνέχεια ανακοινώνει στα ΜΜΕ ότι την 1η Νοεμβρίου 1945 σκόπευε να ξεκινήσει μια απόβαση στην Ιαπωνία. Η ανακοίνωση αυτή είναι και πάλι μια προσωπική του διακήρυξη αφού είναι θέμα της αμερικανικής κυβέρνησης να σχεδιάσει την περαιτέρω πορεία του πολέμου, αλλά ο Μακάρθουρ δίνει πάντα τον προσωπικό του χαρακτήρα στη γραφή της ιστορίας. Λόγω πάντως της παράδοσης της Ιαπωνίας ήδη απ τον Σεπτέμβρη του ίδιου έτους ο Μακάρθουρ δεν θα χρειαστεί να αποβιβασθεί στην Ιαπωνία αλλά διευθύνει την τελετή της παράδοσης και την υπογράφει εκ μέρους των ΗΠΑ (02/09/1945) στο κατάστρωμα του θωρηκτού "Μισσούρι". Εκφωνεί επίσης ένα λόγο στον οποίο διαφαίνεται η πρόθεσή του να πρωτοστατήσει στην αναγέννηση της Ιαπωνίας.
Στις 29 Αυγούστου 1945 του ανατίθεται η διοίκηση της κατεχομένης Ιαπωνίας με έργο τη μετάβασή της σε δημοκρατικό πολίτευμα. Κλειδί της όλης επιτυχίας του έργου του είναι η τύχη του αυτοκράτορα Χιροχίτο. Πολλοί θέλουν να τον δουν κατηγορούμενο σε δίκη εγκληματιών πολέμου. Εντούτοις ο Μακάρθουρ υπολογίζει ότι χρειάζεται τη συμπαράσταση της κρατικής ιαπωνικής μηχανής για το έργο του και γι αυτό όχι μόνο δεν θίγει τον αυτοκράτορα αλλά αντίθετα πετυχαίνει την πλήρη συνεργασία και αποδοχή του. Η επιτυχία πάντως της ανόρθωσης της Ιαπωνίας που χρεώθηκε στον Μακάρθουρ ήταν τελικά αποτέλεσμα των πολιτικών εξελίξεων στην Ιαπωνία την εποχή του 1930-38. Ο Χιροχίτο και η πολιτική ηγεσία ήταν στην ουσία θύματα μιας στρατιωτικής δικτατορίας η οποία χαλιναγώγησε τους πολιτικούς και έθεσε σε ομηρία τον αυτοκράτορα ο οποίος ήταν σαφώς εναντίον του πολέμου αλλά ως εξαιρετικά αδύναμος άτολμος χαρακτήρας έπαιξε επιφανειακά τον ρόλο ενός φιλοπόλεμου ηγέτη κατά τις υποδείξεις των στρατιωτικών. Ο Μακάρθουρ πάντως κατάφερε να γίνει αγαπητός από τη μεταπολεμική Ιαπωνία κι ήταν η περίοδος αυτή η πιο αξιόλογη της καριέρας του.
Αρχιστράτηγος στον Πόλεμο της Κορέας
Ο Μακάρθουρ κατάφερε να ανατρέψει την όλη κατάσταση με μια αιφνιδιαστική όσο και παράτολμη απόβαση στην Ιντσόν (Incheon) κοντά στη ρίζα της χερσονήσου η οποία του επέτρεψε να πετύχει την αποκοπή των εχθρικών δυνάμεων στον νότο και που οδήγησε σύντομα στην πλήρη υποχώρηση των Βορειοκορεατών μέχρι τα κινεζικά σύνορα στον ποταμό Γιαλού. Η τέλεια μεταστροφή της πολεμικής κατάστασης στην Κορέα έφερε σωρεία συγχαρητηρίων στον Μακάρθουρ φθάνοντάς τον στο απόγειο της στρατιωτικής του καριέρας. Σε ερώτηση του προέδρου Χάρρυ Τρούμαν για πιθανή επίσημη πολεμική εμπλοκή της Κίνας με περαιτέρω επιπτώσεις στη συνέχιση του πολέμου, ο αρχιστράτηγος απάντησε με απόλυτη βεβαιότητα ότι η Κίνα δεν θα τολμούσε καν να τον αντιμετωπίσει. Αλλά συνέβη ακριβώς το αντίθετο και η Κίνα ανανέωσε την επίθεση στη χερσόνησο με πλήρεις τακτικές δυνάμεις μεγέθους περίπου 1,5 εκατ. στρατιωτών, οδηγώντας σε δεύτερη υποχώρηση τις δυνάμεις του ΟΗΕ οι οποίες έφτασαν στο σημείο να σχεδιάζουν άμεση εκκένωση μέσω θαλάσσης.
Μεταπολεμική περίοδος
Η επιστροφή του εντούτοις στην Αμερική ήταν θριαμβευτική και ο λόγος του στο Κογκρέσο μνημειώδης. Τότε το Ρεπουμπλικανικό κόμμα ξεκίνησε μια συστηματική εκμετάλλευση του ονόματός του με σκοπό να χτυπήσει την κυβέρνηση των Δημοκρατικών ξεκινώντας με μια εξεταστική επιτροπή στη Γερουσία που ήθελε να βγάλει παράνομη την απόστράτευσή του. Και ενώ κανένα νομικό στοιχείο δεν θα μπορούσε να στηρίξει μια τέτοια υπόθεση η επιτροπή στόχευε στους στενούς συνεργάτες του Τρούμαν Μάρσαλ και Άτσεσον τους οποίους κατηγορούσαν ως όχι αρκετά αντικομμουνιστές. Στη συνέχεια διέδωσαν με αρκετή πειστικότητα ότι ο Μακάρθουρ θα έπαιρνε το χρίσμα του προέδρου. Το 1952 υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων ήταν ο πολιτικός Ρόμπερτ Ταφτ, ο οποίος όμως προσέφερε τη μελλοντική αντιπροεδρία στον Μακάρθουρ, αλλά τελικά το χρίσμα δόθηκε απ το κόμμα στους Αϊζενχάουερ και Νίξον, πράγμα που έθεσε νωρίς τέλος στις οποιεσδήποτε τυχόν πολιτικές φιλοδοξίες του Μακάρθουρ. Επί προεδρίας Αϊζενχάουερ τον κάλεσαν να δώσει τη γνώμη του για το πώς θα τελείωνε ο πόλεμος στην Κορέα και εκεί ο Μακάρθουρ πρότεινε απροκάλυπτα πυρηνική επίθεση εναντίον της Κίνας, πρόταση που φυσικά απερρίφθη. Το 1956 έγινε πρόταση δημιουργίας νέου βαθμού στρατηγού 6 αστέρων για να απονεμηθεί ειδικά στον Μακάρθουρ πράγμα που απέρριψε ο Αϊζενχάουερ προς αποφυγή περιπλοκών στη στρατιωτική ιεραρχία. Ο Μακάρθουρ στη συνέχεια ανέλαβε την τιμητική θέση του προέδρου της εταιρείας Ρέμινγκτον Ράντ και έζησε σε σουίτα του ξενοδοχείου Γουόλντορφ Αστόρια στη Νέα Υόρκη, δώρο προσωπικό της εταιρείας των ξενοδοχείων. Το 1960, όταν ήταν 80 ετών, στην επέτειο των γενεθλίων του η κατάσταση της υγείας του χειροτέρεψε και τελικά πέθανε μετά από 4 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Γιώργος Θεοδοσιάδης
Οι φωτογραφίες είναι μπερδεμένες με του Μουσικοσυνθέτη και ενορχηστρωτή Γιώργου Θεοδοσιάδη του Β., ο οποίος ζει!!!
Ο Γιώργος Θεοδοσιάδης (18 Μαΐου 1924 – 3 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης και δάσκαλος του θεάτρου, ένας από τους πρώτους που «δίδαξε» στο ελληνικό κοινό το σύγχρονο αγγλόφωνο θέατρο. Ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου. Μιλούσε γαλλικά και αγγλικά, ενώ ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών, στη Νέα Σμύρνη. Πέθανε το 2006 από ανακοπή καρδιάς στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν».
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 1924. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και σπούδασε στη Σχολή Μουσικής και Δράματος Γκίλτχωλ στο Λονδίνο, όπου και πρωτοεμφανίστηκε ως σκηνοθέτης το 1954 με το έργο «Living Room». Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1956 και συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, ανάμεσά τους και με αυτόν του Μίμη Φωτόπουλου και πολλές φορές με το Εθνικό Θέατρο. Το 1960 σκηνοθέτησε την κινηματογραφική ταινία τα «Ερωτικά Παιχνίδια», με πρωταγωνιστές τους Λάμπρο Κωνσταντάρα και Θανάση Βέγγο.
Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη
Το 1962 ίδρυσε και διεύθυνε τη Δραματική Σχολή Αθηνών, που έφερε και το επώνυμό του (Σχολή Θεοδοσιάδη). Εκτός από τον ίδιο, στη σχολή δίδαξαν προσωπικότητες όπως οι Γρηγόρης Γρηγορίου, Τίτος Βανδής, Ανδρέας Φιλιππίδης, Νίκος Τζόγιας. Από τη σχολή Θεοδοσιάδη έχουν αποφοιτήσει πολλοί γνωστοί και καταξιωμένοι ηθοποιοί όπως οι Μάκης Ρευματάς, Νίκος Γαροφάλλου, Ματίνα Καρρά, Νόρα Βαλσάμη, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Σοφοκλής Πέππας, Δάνης Κατρανίδης, Τάσος Κωστής, Κώστας Τριανταφυλλόπουλος, Νίκος Νίκας, Μιμή Ντενίση, Κωνσταντίνος Τζούμας, Παύλος Χαϊκάλης, Λίλα Καφαντάρη, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Άννα Κουρή, Καίτη Φίνου, Ελένη Κούρκουλα, Ελένη Κρίτα, Μαρίνα Ψάλτη, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Μάριος Αθανασίου, Γιώργος Καπουτζίδης, Αγγελική Λάμπρη, Μιχάλης Μαρίνος, Παναγιώτα Βλαντή, Κωνσταντία Χριστοφορίδου, Βασίλης Καΐλας, Μαρία Ζερβού, Βούλα Κώστα, και Λίλιαν Αρχοντή.
Σκηνοθετική πορεία
Ο Γιώργος Θεοδοσιάδης είχε σκηνοθετήσει για το ραδιόφωνο και τη τηλεόραση (ΕΙΡ και ΥΕΝΕΔ) περισσότερα από 2.500 θεατρικά έργα, ραδιοχρονικά, λογοτεχνικές εκπομπές, θεατρικές επιθεωρήσεις κλπ. Σκηνοθέτησε επίσης περισσότερα από 60 θεατρικά έργα και μετέφερε 10 ξένα θεατρικά έργα, που ανέβηκαν από κεντρικούς αθηναϊκούς θιάσους. Ανάμεσα στα έργα αυτά, περιλαμβάνονται τα: "Ιφιγένεια εν Ταύροις", "Ηλέκτρα", "Ελένη" και "Βάκχες" του Ευριπίδη, όπως και πολλά έργα του Σαίξπηρ, Τσέχοφ, Ο'Νηλ, Άρθουρ Μίλερ, Ξενόπουλου, Τερζάκη, Τένεσι Ουίλιαμς κ.ά. Υπήρξε επίσης τακτικός σκηνοθέτης του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1972-1975). Υπήρξε επίσης μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1974-1975) αλλά και του Εθνικού Θεάτρου (1975-1976) όπως επίσης και γενικός διευθυντής στο "Άρμα Θέσπιδος" (1976-1978).
Παραστασιογραφία
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Γ. Θεοδοσιάδης
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Πισινγκίνια
Ο Αλφρέντο ντα Ρόσα Βιάνα (Alfredo da Rocha Viana, Jr.), γνωστός και σαν Πισινγκίνια (Pixinguinha, [piʃĩˈɡiɲa]) (23 Απριλίου 1897 – 7 Φεβρουαρίου 1973) ήταν μουσικοσυνθέτης, ενορχηστρωτής, φλαουτίστας και σαξοφωνίστας από το Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο Πισινγκίνια θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Βραζιλιάνους συνθέτες λαϊκής μουσικής, με ιδιαίτερη προσφορά στο είδος μουσικής σόρο (choro). Αναμιγνύοντας τη μουσική των παλιότερων συνθετών σόρο του 19ου αιώνα με αρμονίες τζαζ της εποχής, αφρο-βραζιλιάνικους ρυθμούς, και ιδιαίτερες ενορχηστρώσεις, εισήγαγε το σόρο σε ένα νέο ακροατήριο και το έκανε πιο δημοφιλές σαν ξεχωριστό Βραζιλιάνικο μουσικό είδος. Ήταν από τους πρώτους Βραζιλιάνους μουσικούς και συνθέτες που εκμεταλλεύτηκαν επαγγελματικά τις νέες δυνατότητες των τότε νέων τεχνολογιών, της ραδιοφωνικής μετάδοσης και της ηχογράφησης σε στούντιο. Ο Πισινγκίνια συνέθεσε δεκάδες κομμάτια σόρο, που περιλαμβάνουν κάποια από τα γνωστότερα του είδους ("Carinhoso", "Glória", "Lamento" και "Um a Zero").
Γιώργος Θεοδοσιάδης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες μουσικής ταινιών
Πισινγκίνια
Βιογραφία
Ο Πισινγκίνια ήταν γιος του μουσικού Αλφρέντο ντα Ρόσα Βιάνα, ο οποίος ήταν φλαουτίστας και είχε μια μεγάλη συλλογή από παλιές συνθέσεις σόρο, ενώ συχνά διοργάνωνε και μουσικές συγκεντρώσεις σπίτι του. Ο Πισινγκίνια έμαθε να παίζει φλάουτο στο σπίτι αλλά σύντομα έγινε μαθητής του Ιρινέου ντε Αλμέιντα, συνθέτοντας το πρώτο του κομμάτι στην ηλικία των δεκατεσσάρων και κάνοντας την πρώτη του ηχογράφηση στα δεκαέξι. Το 1912 άρχισε να παίζει σε καμπαρέ και άλλα μέρη όπου γίνονταν παραστάσεις, στη γειτονιά Λάπα του Ρίο ντε Τζανέιρο. Στη συνέχεια έγινε ο φλαουτίστας της μόνιμης ορχήστρας του κινηματογράφου Σινέ Ρίο Μπράνκο (ο βουβός κινηματογράφος της εποχής συχνά συνοδευόταν από ζωντανή μουσική). Το 1914 δημιούργησε το σχήμα Κασανγκά (Caxangá), μαζί με τους φίλους του Ζοά Περναμπούκο (João Pernambuco) και Ντονγκά (Donga), το οποίο σχήμα υπήρξε αρκετά γνωστό πριν διαλυθεί το 1919.
Πέντε χρόνια αργότερα, το 1919, ο Πισινγκίνια, μαζί με τον αδερφό του Σίνα (China), τον Ντονγκά, τον Ζοά Περναμπούκο και άλλους μουσικούς, δημιούργησε το πρωτοποριακό μουσικό σχήμα Ος Όιτο Μπατούτας (Os Oito Batutas, μτφ. Οι Οχτώ Καταπληκτικοί Παίκτες). Τα όργανα που έπαιζαν στην αρχή ήταν παραδοσιακού τύπου, με βασικό σχήμα το ρυθμικό μέλος από έγχορδα: ο Πισινγκίνια στο φλάουτο, με συνοδεία από κιθάρες, καβακίνιο (cavaquinho), μπάντζο καβακίνιο (banjo cavaquinho), και κρουστά. Οι παραστάσεις των Ος Όιτο Μπατούτας στον κινηματογράφο Σινέ Παλέ κατέληξαν να είναι πιο δημοφιλείς από τις ίδιες τις ταινίες. Είχαν πλούσιο ρεπερτόριο, παίζοντας λαϊκή μουσική από τη βορειοανατολική Βραζιλία, σάμπα, μασίσε, βαλς, πόλκα, και «βραζιλιάνικα τανγκό» (το σόρο δεν θεωρούνταν ακόμα ξεχωριστό μουσικό είδος). Το μουσικό σχήμα ταίριαζε με τις εθνικιστικές βλέψεις των Βραζιλιάνων των ανώτερων τάξεων, οι οποίοι ήθελαν μια δική τους, Βραζιλιάνικη μουσική παράδοση, χωρίς ξένες επιρροές. Οι Ος Όιτο Μπατούτας έγιναν διάσημοι σε όλη τη Βραζιλία, αν και δεν έλειψαν κάποιες αντιδράσεις. Σε κάποια μέλη της λευκής ελίτ του Ρίο δεν άρεσε για παράδειγμα να βλέπουν μαύρους να δίνουν παραστάσεις μπροστά σε κοινό.
Οι Ος Όιτο Μπατούτας, και ιδιαίτερα ο Πισινγκίνια, αποτέλεσαν στόχο επιθέσεων που χαρακτηρίζονταν από φυλετικές ανησυχίες και αφορούσαν την επίδραση της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών στη βραζιλιάνικη μουσική. Το μουσικό σχήμα, το οποίο αποτελούσαν μαύροι και λευκοί καλλιτέχνες, έπαιζε κυρίως σε μέρη που σύχναζαν οι ανώτερες τάξεις, όπου παλιότερα απαγορευόταν σε μαύρους να παίζουν μουσική. Επιπλέον, οι μουσικοί δέχθηκαν σκληρή κριτική από όσους πίστευαν ότι η βραζιλιάνικη μουσική κουλτούρα θα έπρεπε να δείχνει κυρίως τις Ευρωπαϊκές της ρίζες και η εμφάνιση μαύρων μουσικών εκπροσώπων αποτελούσε ντροπή. Τέλος, το μουσικό στυλ του Πισινγκίνια σαν συνθέτη και η χρήση της τρομπέτας και του σαξοφώνου θεωρήθηκαν από κάποιους σημάδια ότι η μουσική τους νοθευόταν από την αμερικανική τζαζ, η οποία τότε γινόταν όλο και πιο δημοφιλής από το ραδιόφωνο.
Μετά από μια συναυλία με το χορευτικό δίδυμο Ντούκε και Γκάμπι (Duque and Gabi) στο καμπαρέ Ασίριο, το σχήμα ανακάλυψε ο ευκατάστατος Αρνάλντο Γκίνλε (Arnaldo Guinle), ο οποίος και στήριξε οικονομικά την πρώτη ευρωπαϊκή περιοδεία τους το 1921. Εμφανίστηκαν ως πρέσβεις της βραζιλιάνικης μουσικής στο Παρίσι, παίζοντας για έξι μήνες στο καμπαρέ Σεχραζάντ. Η περιοδεία τους είχε μεγάλη επιτυχία και ο Πισινγκίνια δέχτηκε επαίνους από πολλούς επιφανείς Παριζιάνους μουσικόυς, όπως ο γνωστός Χαρόλντ δε Μποζί (Harold de Bozzi). Όταν επέστρεψαν στη Βραζιλία, έκαναν περιοδεία μέχρι το Μπουένος Άιρες, όπου και ηχογράφησαν για την RCA Victor. Σε αυτές τις ηχογραφήσεις ακούγεται καθαρά ο ώριμος ήχος των Ος Όιτο Μπατούτας.
Ο Πισινγκίνια επέστρεψε από το Παρίσι με διευρυμένους μουσικούς ορίζοντες. Άρχισε να χρησιμοποιεί στοιχεία της τζαζ και του ράγκταϊμ (ragtime) στο ρεπερτόριο του σχήματός του, αλλάζοντας σημαντικά τη σύνθεσή του και προσθέτοντας σαξόφωνο, τρομπέτα, τρομπόνι, πιάνο και ντραμς. Για να φαίνεται η αλλαγή στον ήχο, το όνομα του σχήματος έγινε απλά Ος Μπατούτας. Για να πειραματιστεί, ο Πισινγκίνια αγόρασε επίσης σαξόφωνο για προσωπική χρήση. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, η RCA Victor προσέλαβε τον Πισινγκίνια για να διευθύνει την βραζιλιάνικη ορχήστρα της εταιρείας (Orquestra Victor Brasileira) – κατά τη διάρκεια αυτής της θέσης του, ο Πισινγκίνια τελειοποίησε τις συνθετικές του ικανότητες. Οι καλλιτέχνες του εκείνη την εποχή συχνά αυτοσχεδίαζαν πάνω στα μουσικά τους μέρη με βάση ένα απλό κομμάτι πιάνο αλλά η αυξανόμενη ζήτηση για ραδιοφωνική μουσική από μεγάλες ορχήστρες, απαιτούσε τη δημιουργία παρτιτούρας για κάθε όργανο και ο Πισινγκίνια ήταν από τους λίγους συνθέτες με αυτήν την ικανότητα. Στη θέση του αυτή δημιούργησε κάποιες από τις γνωστότερες συνθέσεις του, οι οποίες έγιναν γνωστές από διάσημους τραγουδιστές της εποχής όπως ο Φρανσίσκο Άλβες (Francisco Alves) και ο Μάριο Ρέις (Mário Reis).
Το 1939 τον διαδέχτηκε ο γνωστός συνθέτης Ραντάμες Νατάλι (Radamés Gnattali) και ο Πισινγκίνια άφησε τη Victor για να πάρει μέρος στο σχήμα του φλαουτίστα Μπενεντίτο Λασέρντα, όπου έπαιζε τενόρο σαξόφωνο σαν βασικό του όργανο και συνέχισε να συνθέτει μουσική για το σχήμα.
Το σχήμα του Λασέρντα θεωρούνταν conjunto regional (ή πιο απλά, regional), όνομα που αποδιδόταν σε μουσικά σχήματα που εργάζονταν για ραδιοφωνικούς σταθμούς και αναλάμβαναν να παίζουν μουσική και να συνοδεύουν τραγουδιστές, συχνά μπροστά σε κοινό μέσα στο στούντιο. Κατά τις δεκαετίες του 1930 και του 1940 οι μουσικοί regionais ήταν επάγγελμα στο οποίο βιοπορίζονταν οι καλύτεροι μουσικοί σόρο της εποχής και οδήγησε σε περισσότερο επαγγελματισμό στη μουσική βιομηχανία της Βραζιλίας. Με τον Λασέρντα ο Πισινγκίνια άρχισε μια νέα γόνιμη περίοδο σύνθεσης και ηχογραφήσεων. Λόγω οικονομικών προβλημάτων που οφείλονταν στο ότι οι regionais δεν ήταν πια τόσο δημοφιλείς στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο Πισινγκίνια έπρεπε να πωλήσει τα δικαιώματα των συνθέσεών του στον Μπενέντιτο Λασέρντα, ο οποίος και πια θα εμφανιζόταν σαν δεύτερος συνθέτης στα κομμάτια του Πισινγκίνια, ακόμα και σε αυτά που είχαν δημιουργηθεί όταν ο Λασέρντα ήταν παιδί. Στις ηχογραφήσεις με τον Λασέρντα, ο Πισινγκίνια παίζει δεύτερα μέρη στο σαξόφωνο ενώ ο Λασέρντα παίζει στο φλάουτο τα μέρη που ο Πισινγκίνια είχε αρχικά γράψει για το δικό του μουσικό όργανο.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950, το σόρο regional έγινε λιγότερο δημοφιλές, καθώς οι προτιμήσεις του κοινοί άλλαζαν και άλλα μουσικά είδη, όπως η σάμπα και η αμερικανική τζαζ, μεταδίδονταν πιο πολύ από το ραδιόφωνο. Ο Πισινγκίνια αποσύρθηκε και εμφανιζόταν στο κοινό μονο σε λίγες περιπτώσεις (όπως στα τηλεοπτικά προγράμματα του Ζακόμπ ντο Βαντολίμ το 1955 και το 1956).