cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Παναγία των Παρισίων (ταινία, 1996)
Κριτική
Εξετάζοντας επίσης τα σκοτεινά θέματα της ταινίας, η The Daily Mail αποκαλεί την Παναγία των Παρισίων «τη σκοτεινότερη εικόνα της Disney, με μια διεισδυτική ατμόσφαιρα φυλετικής έντασης, θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και υστερίας του όχλου» και «την καλύτερη μέχρι τώρα εκδοχή του μυθιστορήματος του Ουγκώ, ένα αριστούργημα κινουμένων σχεδίων και μια από τις μεγαλύτερες ταινίες μιούζικαλ». Η Τζάνετ Μάσλιν έγραψε στην κριτική της στους The New York Times, «σε μια ταινία που φέρει ευδιάκριτες, σφοδρές ομοιότητες με άλλες πρόσφατες επιτυχίες της Disney, το Ηράκλειο έργο των κινηματογραφιστών επισκιάστηκε από το Σισύφειο πρόβλημα. Απλά δεν υπάρχει τρόπος να ευχαριστήσεις τα παιδιά με ένα καλό αίσθημα με αυτή την εκδοχή της ιστορίας».
Κατά την κυκλοφορία της στη Γαλλία το Μάρτιο του 1997, η υποδοχή από τους Γάλλους κριτικούς αναφέρθηκε να είναι «λαμπερή, σε μεγάλο βαθμό θετική». Οι Γάλλοι κριτικοί και το κοινό βρήκαν στην ταινία ακόμη και ομοιότητες με τη ζωή όταν καθρέφτισε ένα πραγματικό γεγονός από τον Αύγουστο του 1995 όπου η Γαλλική αστυνομία εισέβαλε σε μια Παριζιάνικη εκκλησία για να απομακρύνει περισσότερους από 200 παράνομους μετανάστες οι οποίοι αναζήτησαν άσυλο εκεί ώστε να μην απελαθούν. «Είναι δύσκολο να μην σκεφτείς τους μετανάστες στον Άγιο Βερνάρδο που δεν είχαν χαρτιά όταν ο Φρόλο προσπαθεί να σαρώσει τον όχλο» έγραψε ένας κριτικός.
Ανταπόκριση κοινού
Ορισμένες επικρίσεις δόθηκαν από θαυμαστές του μυθιστορήματος του Ουγκώ οι οποίοι δεν ήταν ευχαριστημένοι με τις αλλαγές που έκανε η Disney στην ιστορία. Ο Άρνοντ Λέιτερ, μελετητής του Ουγκώ, κατηγόρησε τη Disney πως απλούστευσε, επεξεργάστηκε και λογόκρινε το βιβλίο σε πολλές απόψεις, συμπεριλαμβανομένων και των προσωπικοτήτων των χαρακτήρων. Στην κριτική του, έγραψε αργότερα ότι οι εικονογραφιστές «δεν έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση στα ίδια τους τα συναισθήματα» και ότι η ταινία «μεταπίπτει σε πολλά κλισέ». Απόγονοι του Ουγκώ επέκριναν τη Disney σε μια ανοικτή επιστολή στην εφημερίδα Libération για το ότι το όνομα του προγόνου τους δεν αναφέρθηκε καθόλου στις διαφημιστικές αφίσες και περιέγραψαν την ταινία ως μια «χυδαία εμπορευματοποίηση από ασυνείδητους πωλητές».
Επικρίσεις προήλθαν επίσης και από θεατές οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι η ταινία είναι πολύ τρομακτική και βίαιη για μικρά παιδιά και ότι η πλοκή, η οποία εμπλέκει θέματα σεξουαλικής εμμονής και θρησκείας, μπορεί να είναι πιο πολύ για ενηλίκους. Περαιτέρω κατηγορίες έγιναν για το ότι η ταινία έχει ομοφυλοφιλικά υπονοούμενα, πιο αισθητά με το τραγούδι «Out There» (Φεύγω), όνομα μιας πιεσμένης ομάδας ομοφυλοφίλων, να είναι ένα κάλεσμα να «βγουν από την ντουλάπα» (come out of the closet). Ακολουθώντας διαμαρτυρίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, χιλιάδες Βρετανοί γονείς απαγόρευσαν στα παιδιά τους να δουν την ταινία. Ως αντίδραση στις αμφισβητήσεις, ο πρόεδρος της Walt Disney Feature Animation Πίτερ Σνάιτερ είπε: «Η μόνη αμφισβήτηση που έχω ακούσει για την ταινία είναι η γνώμη ορισμένων ανθρώπων ότι 'Καλά, είναι εντάξει για μένα, αλλά μπορεί να ενοχλεί κάποιους άλλους'». Ο Σνάιτερ δήλωσε επίσης, προς άμυνά του, ότι «η ταινία παίχτηκε δοκιμαστικά σε οθόνες σε όλη τη χώρα και δεν άκουσε κανένα, γονιό ή παιδί, να παραπονεθεί για τέτοια ζητήματα. Νομίζω, για παράδειγμα, ότι το θέμα της αναπηρίας αντιμετωπίζεται με μεγάλο σεβασμό» και «Ο Κουασιμόδος είναι πραγματικά ο αδύνατος που γίνεται ήρωας· δεν νομίζω ότι υπάρχει τίποτα καλύτερο για την ψυχολογία κάποιου όταν γίνεται ο ήρωας μιας ταινίας. Το μόνο πράγμα για το οποίο μας ζητήθηκε να είμαστε προσεκτικοί ήταν η λέξη «καμπούρης», την οποία έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε στον τίτλο». Παρόλα αυτά, μερικές εκδόσεις εφημερίδων ανέφεραν ότι τα παιδιά δεν επηρεάστηκαν από το ώριμο περιεχόμενο της ταινίας και επαινούσαν την ταινία.
Home media
Η Παναγία των Παρισίων πρωτοκυκλοφόρησε σε βιντεοκασέτα στις 4 Μαρτίου 1997 για τη συλλογή «Τα Αριστουργήματα της Disney». Οι πωλήσεις και οι ενοικιάσεις της βιντεοκασέτας τελικά συγκέντρωσαν έσοδα $200 εκατομμυρίων μέχρι το καλοκαίρι του 1998. Αρχικά είχε προγραμματιστεί η κυκλοφορία σε DVD τον Δεκέμβριο του 2000 ως μέρος της συλλογής «Τα Χρυσά Κλασικά της Disney», αλλά η κυκλοφορία ακυρώθηκε τον Απρίλιο του 2000 για άγνωστους λόγους. Τότε επαναπρογραμματίστηκε για τις 19 Μαρτίου 2002, μαζί με την κατευθείαν σε βίντεο κυκλοφορία της Παναγίας των Παρισίων 2.
Η ταινία κυκλοφόρησε και σε Blu-ray μαζί με τη συνέχεια (Η Παναγία των Παρισίων ΙΙ) σε μια ειδική έκδοση «Συλλογή 2 Ταινιών» στις 12 Μαρτίου 2013.
Μιούζικαλ
Η ταινία διασκευάστηκε σε μια πιο σκοτεινή και Γοτθική παραγωγή μιούζικαλ στο Βερολίνο, την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε ο Τζέιμς Λαπίν με παραγωγό την εταιρεία παραγωγής της Disney για θεατρικές παραστάσεις. Το μιούζικαλ, που είχε τον τίτλο Der Glöckner von Notre Dame (μετάφραση: Ο Κωδωνοκρούστης της Παναγίας των Παρισίων), ήταν πολύ επιτυχημένο και παίχτηκε από το 1999 μέχρι το 2002. Επίσης μια ηχογράφηση του έργου με το καστ ηχογραφήθηκε στη Γερμανία. Μια αναβίωση του μιούζικαλ στην αγγλική γλώσσα έκανε πρεμιέρα στο Σαν Ντιέγκο στις 28 Οκτωβρίου 2014.
Στην Ελλάδα μια διασκευή του μιούζικαλ έκανε πρεμιέρα στις 7 Οκτωβρίου 2011. Τη σκηνοθεσία της παράστασης έκανε ο Χάρης Βορκάς ενώ τους ρόλους του Κουασιμόδου και της Εσμεράλδας είχαν οι Κωνσταντίνος Καζάκος και Μαρία Κορινθίου αντίστοιχα.
Συνέχειες και spin-offs
Τον Ιούνιο του 1998, ανακοινώθηκε η συνέχεια της ταινίας με τον τίτλο Η Παναγία των Παρισίων ΙΙ: Το μυστικό των καμπάνων και ήταν προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 1999. Παρόλα αυτά, η συνέχεια καθυστέρησε να κυκλοφορήσει προκειμένου να ηχογραφηθεί το «I'm Gonna Love You» από την Τζένιφερ Λαβ Χιούιτ. Η συνέχεια επανένωσε το αυθεντικό καστ από την πρώτη ταινία με την Χιούι, τον Χάλεϊ Τζόελ Όσμεντ και τον Μάικλ ΜακΚιν να δανείζουν τις φωνές τους σε νέους χαρακτήρες. Το 2002, η συνέχεια Η Παναγία των Παρισίων ΙΙ κυκλοφόρησε κατευθείαν σε βιντεοκασέτα και DVD. Η πλοκή επικεντρώνεται για άλλη μια φορά στον Κουασιμόδο καθώς συνεχίζει να κτυπά τις καμπάνες μαζί με τη βοήθεια του Ζέφυρου, τον γιο της Εσμεράλδας και του Φοίβου. Επίσης συναντά και ερωτεύεται ένα νέο κορίτσι, την Μαντλίν, η οποία έχει έρθει στο Παρίσι μαζί με τον σατανικό ιδιοκτήτη του τσίρκου της πόλης, Σαρούς. Η Disney σκέφτηκε ότι θα ήταν πρέπον να φτιάξει μια συνέχεια η οποία θα ήταν πιο διασκεδαστική και πιο κοντά στα παιδιά σε σχέση με τα σκοτεινά και βλοσυρά θέματα που υπήρχαν στην αυθεντική ταινία.
Ο Κουασιμόδος, η Εσμεράλδα, ο Βίκτωρ, ο Ούγος, η Λαβέρνα και ο Φρόλο, όλοι εμφανίζονται ως έκτακες συμμετοχές στο κανάλι Disney Channel στην τηλεοπτική σειρά Το Σπίτι του Μάους (House of Mouse). Ο Φρόλο εμφανίζεται επίσης στο πλήθος με τους κακούς της Disney στο Το Σπίτι του Μίκι των Κακών (Mickey's House of Villains).
Βιντεοπαιχνίδια
Για να συμβαδίζει με την ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας, το 1996 η Disney Interactive κυκλοφόρησε το βιντεοπαιχνίδι The Hunchback of Notre Dame: Topsy Turvy Games για τον Υπολογιστή και το Game Boy, το οποίο είναι μια συλλογή από μίνι παιχνίδια που εξελίσσονται γύρω από το Πανηγύρι των Τρελών, και περιλαμβάνει και μια παραλλαγή του παιχνιδιού Balloon Fight.
Ένας κόσμος βασισμένος στην ταινία, ο La Cité des Cloches (Η Πόλη των Καμπανών), έκανε την εμφάνισή του στη σειρά παιχνιδιών Kingdom Hearts, συγκεκριμένα στο παιχνίδι Kingdom Hearts 3D: Dream Drop Distance. Ήταν ο πρώτος νέος κόσμος της Disney που επινοήθηκε για το παιχνίδι. Όλοι οι βασικοί χαρακτήρες εκτός του Κλοπίνου και του Ιερέα (παρόλο που ο Κουασιμόδος τον αναφέρει στην αγγλική εκδοχή) εμφανίζονται, και οι ηθοποιοί Τζέισον Αλεξάντερ και Τσαρλς Κίμπουργκ είναι οι μόνοι που έδωσαν τη φωνή τους και στο παιχνίδι, και όχι μόνο στην ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Άλαν Μένκεν Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ρατσισμό Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1996
Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάνα
Η Χασεκί Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα:هاتيس موازيز سلطان) (Τούρκικα: Haseki Hatice Muazzez Sultan, 1629 - 12 Σεπτεμβρίου 1687) ήταν μια από τις Χασεκί Σουλτάν και η τρίτη σύζυγος του σουλτάνου Ιμπραήμ Α΄ και μητέρα του σουλτάνου Αχμέτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Haseki Hatice Muazzez Sultan Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1629 και είχε το όνομα Εύα. Ήταν Πολωνή Εβραία και έγινε σύζυγος του Σουλτάνου Ιμπραήμ Α΄ και μητέρα του Αχμέτ Β΄, τον οποίο απέκτησε σε ηλικία 14 ετών. Μουαζέζ σημαίνει "Ισχυρή, Δυνατή"
Κάστρο του Πλεσσί-λε-Τουρ
Το Κάστρο του Πλεσσί-λε-Τουρ (γαλλικά: Château de Plessis-lez-Tours) είναι ό,τι έμεινε από ένα υστερογοτθικό κάστρο στην πόλη Λα Ρις στον νομό Αντρ-ε-Λουάρ. Περί τα 3/4 του αρχικού οικοδομήματος κατεδαφίστηκε κατά τη Γαλλική Επανάσταση, το 1796. Βρίσκεται νοτιο-δυτικά του Τουρ, μεταξύ των ποταμών Αντρ και Λίγηρα (γαλλ. Λουάρ).
Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάνα
Βιογραφία
Δεν ήταν Βαλιντέ Σουλτάν στον γιο της γιατί πέθανε τέσσερα χρόνια πριν την άνοδο του Αχμέτ Β΄ στον θρόνο, το 1687 στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 58 ετών.
Κάστρο του Πλεσσί-λε-Τουρ
Ιστορία
Το Πλεσσί-λε-Τουρ ήταν η κατοικία που προτιμούσε ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας, ο οποίος απεβίωσε εκεί στις 39 Αυγούστου 1483. Έγινε το μέρος της συνάντησης το 1589 τού Ερρίκου Γ΄ των Βαλουά της Γαλλίας με τον μέλλοντα Ερρίκο Δ΄ των Βουρβόνων, η οποία κατέληξε σε συμμαχία ενάντια στην Καθολική Ένωση.
Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάνα
Βιογραφία
Ο τάφος της βρίσκεται στο μαυσωλείο του Σουλεϊμάν Α΄ του Μεγαλοπρεπούς μέσα στο συγκρότημα Σουλεϊμανιγέ Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.
Κάστρο του Πλεσσί-λε-Τουρ
Ιστορία
Το τωρινό κτήριο είναι ένα μικρό μόνο κομμάτι του κάστρου, που αρχικά κτίστηκε από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ στον 15ο αι. Το αρχικό κάστρο είχε τρεις πτέρυγες σε σχήμα Π. Το δωμάτιο όπου απεβίωσε ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ είναι επισκέψιμο: έχει ξύλινα πλεκτά πλέσια των τελών του 15ου αι. Ο πρώτος όροφος έχει ζωγραφιές και γλυπτά αφερωμένα στον Άγ. Φραγκίσκο της Πάολα, τον οποίο ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ κάλεσε να ζήσει κοντά του ως το τέλος εκείνου. Μέσα στο κάστρο είναι μία έκθεση σιδηρών κλουβιών, κρεμασμένων από την οροφή, που εχρησιμοποιούντο για να βάζουν μέσα τους φυλακισμένους Τα κλουβιά είναι τόσο μικρά, που οι φυλακισμένοι δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι.
Χατιτζέ Μουαζέζ Σουλτάνα
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Κάστρο του Πλεσσί-λε-Τουρ
Ιστορία
Η υπόλοιπη πτέρυγα, που εδώ και πολύ καιρό χρησιμοποιείται ως γαλακτοπαραγωγικό αγρόκτημα και εργοστάσιο παραγωγής ποτών, συναριθμείται στα ιστορικά Μνημεία από το 1927 από το Υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας.
Δείτε επίσης
Πλεσσί-λε-Τουρ
Μαρκ Ελντ
Ο Μαρκ Ελντ (1932) είναι Γάλλος αρχιτέκτονας, σχεδιαστής, φωτογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην κοινότητα Μπανιολέ στα ανατολικά προάστια του Παρισιού.
Σχεδιαστής
Το 1960 ίδρυσε το γραφείο σχεδιασμού και αρχιτεκτονικής Archiforme, με έδρα το Παρίσι, ένα κέντρο μελέτης βιομηχανικής και εσωτερικής διακόσμησης και αρχιτεκτονικής, με σχεδιαστές, αρχιτέκτονες και πρώην μαθητές της École Boulle.
Το 1965 άνοιξε το κατάστημα L'Échoppe, (στην οδό rue de Seine 51) το οποίο χρησίμευσε και ως εκθεσιακός χώρος και όπου παρουσίαζε τις δημιουργίες του, καθώς και σκανδιναβικά, ιταλικά και γερμανικά σχέδια. Την ίδια χρονιά, δημιούργησε την πολυθρόνα Primo Culbuto, που κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό το 2013.
Το 1967 υπέγραψε αποκλειστικό συμβόλαιο με την εταιρεία Créateurs & Industriels, υπό τη διεύθυνση του Ντιντιέ Γκρουμπά (γαλλικά: Didier Grumbach) και της Αντρέ Πουτμάν (γαλλικά: Andrée Putman). Η Créateurs & Industriels λειτούργησε ως κέντρο συνάντησης και συνεργασίας μεταξύ σχεδιαστών και κατασκευαστών, και συνέβαλε στη διατήρηση του Παρισιού στους πόλους της παγκόσμιας μόδας. Την ίδια χρονιά, η αμερικανική εταιρεία επίπλων Knoll παρήγαγε την πολυθρόνα Culbuto, μια παραλλαγή της Primo Culbuto, διαθέσιμη σε τρία μοντέλα (μεγάλη, μικρή και υποπόδιο).
Το 1973 σχεδίασε μια ολοκληρωμένη σειρά ειδών σερβιρίσματος από πορσελάνη για το εργοστάσιο J.L. Coquet στο Saint-Léonard-de-Noblat της Λιμόζ. Την ίδια χρονιά, σχεδίασε δύο ρολόγια χειρός για το εργοστάσιο Lip στο Μπεζανσόν της ανατολικής Γαλλίας.
Το 1978 και για πέντε χρόνια, πραγματοποίησε μελέτες πρωτότυπων αυτοκινήτων για την αυτοκινητοβιομηχανία Renault, συμπεριλαμβανομένου του μοντέλου La Méridienne, το οποίο χρησίμευσε για την παραγωγή του Renault Espace.
Το 1983, μετά από πρόσκληση του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν, ανέλαβε την εσωτερική διαρρύθμιση του προεδρικού διαμερίσματος. Με τους συνεργάτες του γραφείου του (Tour de France) δημιούργησε μια σειρά επίπλων για το ιδιωτικό μεγάλο σαλόνι στο μέγαρο Ελιζέ των Ηλυσίων: μπουφέ, τραπέζι φαγητού με καρέκλες. Εμπνεόμενος από το σχήμα του τσέλο σχεδίασε και το "σεκρετέρ με τα 43 συρτάρια", το οποίο ο επόμενος Πρόεδρος της Γαλλίας, Ζακ Σιράκ, μολονότι άλλαξε ολόκληρη την επίπλωση του προκατόχου του, δεν το αποχωρίστηκε.
Το 1984, η αμερικανική εταιρεία κρουαζιερόπλοιων Windstar Cruises του ανέθεσε την εσωτερική διαρρύθμιση και τη σχεδίαση της επίπλωσης τριών πολυτελών ιστιοφόρων, των Wind Star, Wind Song και Wind Spirit.
Αρχιτέκτονας
Το 1974 ο Μαρκ Ελντ επικεντρώθηκε στην καριέρα του ως ανεξάρτητος αρχιτέκτονας, διερευνώντας σε μεγάλο βαθμό τη σχέση μεταξύ της παραδοσιακής και της σύγχρονης αρχιτεκτονικής, χωρίς όμως ποτέ να εγκαταλείψει το βιομηχανικό σχέδιο. Αρχικά σχεδίασε ορισμένες κατοικίες περιορισμένης κλίμακας και συνέχισε με τον σχεδιασμό πολύ μεγαλύτερων κτισμάτων. Βασίζοντας την πρακτική του σε μια αυστηρή μεθοδολογία και στην πλήρη αφοσίωση, αρνήθηκε να επεκταθεί σε έργα που δεν μπορούσε να επιβλέψει προσωπικά.
Από το 1974 έως το 1978 σχεδίασε και επέβλεψε την κατασκευή μιας κατοικίας από ατσάλι (το Σπίτι της Ουτοπίας), μέσα σε ένα έλος στην κοινότητα Gif-sur-Yvette στα νοτιοδυτικά προάστια του Παρισιού, επηρεασμένος από την Ουτοπία του Τόμας Μορ. Την ίδια περίοδο δημιούργησε τρία σπίτια στην κοινότητα Zilia, στην περιοχή Balagne της Κορσικής και συνεργάστηκε με τον Jean-Loup Roubert στην κατασκευή του ξενοδοχείου Hôtel Frantel στην πόλη Ρενς της Βόρειας Γαλλίας, για το οποίο πραγματοποίησε όλη την εσωτερική διαρρύθμιση.
Το 1979 - 1980 σχεδίασε και επέβλεψε την κατασκευή μιας μονοκατοικίας στην οδό Oberkampf στο Παρίσι.
Από το 1983 έως το 1985 εργάστηκε για την IBM, όπου διαδέχθηκε τον Marcel Breuer. Δημιούργησε, για τον γίγαντα της πληροφορικής, ένα κοινωνικό κέντρο στο Μονπελιέ (1983–1984), το κέντρο δοκιμών για μεγάλους υπολογιστές (1985) και συμμετείχε στην ανάπτυξη του κεντρικού γραφείου Tour Descartes, στο La Défense.
Το 1990 ο Μαρκ Ελντ έφυγε από το Παρίσι για να εγκατασταθεί μόνιμα στο νησί της Σκοπέλου στην Ελλάδα. Αρχικά, ασχολήθηκε με την ανακαίνιση μιας παλαιάς αγροικίας, στο εγκαταλελειμμένο από τους σεισμούς χωριό του Παλαιού Κλήματος. Η ανακάλυψη της τοπικής τεχνογνωσίας τον οδήγησε να ενδιαφερθεί για την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του τόπου. Αφιερώθηκε στην έρευνα και συγγραφή και το 1994 εξέδωσε το βιβλίο «Σπίτια της Σκοπέλου» που αφορά στη λαϊκή αρχιτεκτονική του νησιού. Το βιβλίο κυκλοφόρησε σε τρεις γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά), με πρόλογο του πρώην υπουργού Πολιτισμού της Γαλλίας, Ζακ Λανγκ. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό, την κατασκευή και την επίπλωση δώδεκα περίπου πρωτότυπων κατοικιών στο νησί της Σκοπέλου. Η Michèle Champenois, δημοσιογράφος της Le Monde και κριτικός αρχιτεκτονικής και σχεδίου, ανέλυσε το έργο του Ελντ στη Σκόπελο, στο βιβλίο με τίτλο «Marc Held – Skopelos» που κυκλοφόρησε το 2019.
Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι σχεδιαστές Κατηγορία:Γάλλοι διακοσμητές εσωτερικών χώρων Κατηγορία:Γάλλοι βιομηχανικοί σχεδιαστές Κατηγορία:Γάλλοι σχεδιαστές αυτοκινήτων Κατηγορία:Γάλλοι φωτογράφοι Κατηγορία:Φωτογράφοι αρχιτεκτονικής
AL
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων AL (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται έι-ελ) μπορεί να αναφέρεται:
Κακλαμάνοι
Γενικά με το όνομα Κακλαμάνοι αποκαλούσαν οι Έλληνες τους Τούρκους στρατιώτες κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, και αυτό λόγω της μεγάλης βράκας που φορούσαν, την οποία αποκαλούσαν κακλαμάνα. Οι λεγόμενοι Κακλαμάνοι ήταν στρατιώτες πολύ χαμηλής εκπαίδευσης, προερχόμενοι από τα βάθη της Ανατολίας, που πολεμούσαν μόνο κατά γιουρούσια (ομαδικές επιθέσεις) και ποτέ μεμονωμένα.
Κακλαμάνους χρησιμοποιούσε μεταξύ πολλών άλλων ο Χουρσίτ Μεχμέτ Πασάς στη πολορκία του Αλή Πασά στα Ιωάννινα και ο Ιτζέτ Μεχμέτ πασάς στη Πάτρα, καλούμενος εξ αυτού και Κακλαμάν πασάς.
Κάποιοι δε εξ αυτών αποκαλούνταν, από τους Έλληνες, και Κόνιαροι θεωρούμενοι ότι κατάγονταν από το Ικόνιο.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Τρόπαιο Βαλ Μπάρκερ
Τρόπαιο Βαλ Μπάρκερ (Val Barker Trophy) ονομάζεται ένα ολυμπιακό βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Αθλοθετήθηκε το 1936 και φέρει το όνομα του Βρετανού Βαλ Μπάρκερ, πυγμάχου κατά τα τέλη του 19ου αι. που αργότερα αναδείχθηκε σε παράγοντα της ομοσπονδίας.
Απονέμεται κάθε τέσσερα έτη, μετά τη λήξη του ολυμπιακού τουρνουά πυγμαχίας, στον πιο θεαματικό αθλητή όλων των κατηγοριών βάρους της διοργάνωσης. Συνήθως η επιλογή γίνεται ανάμεσα στους νικητές των κατηγοριών, αυτό όμως δεν αποτελεί απαράβατο κανόνα.
Μέχρι σήμερα, το Τρόπαιο Βαλ Μπάρκερ έχει απονεμηθεί στους εξής πυγμάχους:
Κατηγορία:Πυγμαχία στους Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητικά βραβεία
Σαντάλ του Ανόβερου
Η Σαντάλ του Ανόβερου (Chantal von Hannover, γεννημένη ως Σαντάλ Χοκουλί Chantal Hochuli, 2 Ιουνίου 1965 -) είναι η πρώτη σύζυγος του Ερνέστου Αύγουστου Ε΄ του Ανοβέρου.
Γεννήθηκε στις 2 Ιουνίου 1965 στη Ζυρίχη, και είναι κόρη του Ιωάννη Χοκουλί και της Ρόζμαρι Λέμπεκ.
Στις 28 Αυγούστου 1981 παντρεύτηκε τον Ερνέστο Αύγουστο Ε΄ του Ανοβέρου και χώρισαν στις 23 Οκτωβρίου 1997. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Ο Τυφλοπόντικας
Ο Τυφλοπόντικας (στα τσεχικά «Krtek») είναι μια τηλεοπτική σειρά κινουμενων σχεδίων του Τσέχου εικαστικού καλλιτέχνη Ζντένεκ Μίλερ (Zdeněk Miler). Κατά την διάρκεια του ψυχρού πολεμου ήταν δημοφιλής στην ανατολική αλλα και στην δυτική Ευρώπη. Συνολικά γυρίστηκαν 63 επεισόδια από το 1957 μέχρι το 2002. Βραβεύτηκε το 1957 στο φεστιβάλ της Βενετίας.
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Πολιτισμός της Τσεχίας
Σόναρ
thumb|200px|Αρχή λειτουργίας ενεργητικού σόναρ.
Τα ηχοεντοπιστικά συστήματα σόναρ (SO.N.A.R., SOund Navigation And Ranging, ελληνικά: ηχοπλοήγηση) είναι ηλεκτροακουστικές συσκευές που εκμεταλλεύονται τη διάδοση των κυμάτων ηχητικής ενέργειας μέσα στη θαλάσσια μάζα, όπως ακριβώς τα συστήματα ραντάρ και ηλεκτρονικού πολέμου εκμεταλλεύονται τη διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στην ατμόσφαιρα και γενικότερα στον ελεύθερο χώρο. Ο σκοπός των συστημάτων sonar είναι ο εντοπισμός/ανίχνευση, αναγνώριση/ταξινόμηση και παρακολούθηση υποβρυχίων σκαφών και διαφόρων αντικειμένων, η ακουστική χαρτογράφηση/τομογραφία του βυθού, η ναυτιλία πλοίων επιφανείας και υποβρυχίων καθώς επίσης οι υποθαλάσσιες επικοινωνίες & τηλεμετρία.
Υπάρχουν δύο μεγάλες κατηγορίες σόναρ, τα ενεργητικά και τα παθητικά.
thumb|200px|AN/AQS-13 Dipping sonar ναυτικού ελικοπτέρου [[H-3 Sea King.]] thumb|200px|Κονσόλες ελέγχου παθητικού sonar υποβρυχίου
Βιβλιογραφία
Σάγος Γεώργιος, "Εισαγωγή στην υδροακουστική και στην τεχνολογία Sonar", Εκδόσεις Παπασωτηρίου, Αθήνα 2019, ISBN 978-960-491-133-2
Σάγος, Μαλαχίας, "Αρχές υδροακουστικής και συστημάτων Sonar", Εκδόσεις Παπασωτηρίου, Αθήνα 2003
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτική τεχνολογία Κατηγορία:Ακουστική Κατηγορία:Ναυτικά ηλεκτρονικά όργανα
Μάισνερ
Το γερμανικό επώνυμο Μάισνερ (Meissner, Meißner ή Meisner) μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Γεωγραφία
Μαισνερ
Κύπελλο Ελλάδας μπέιζμπολ
Το Κύπελλο Ελλάδος στο μπέιζμπολ είναι η δεύτερη τη τάξει διοργάνωση μετά το Πανελλήνιο πρωτάθλημα. Διοργανώνεται από την Ελληνική Φίλαθλο Ομοσπονδία Μπέιζμπολ (ΕΦΟΜ).
Ιστορία
Η πρώτη διοργάνωση έγινε το 2000 με την συμμετοχή 16 ομάδων από όλη την Ελλάδα και με σύστημα νοκ άουτ. Το ίδιο σύστημα έγινε και στη δεύτερη διοργάνωση που έγινε το 2001. Το 2002, στην τρίτη διοργάνωση, το σύστημα άλλαξε και οι ομάδες χωρίστηκαν σε δύο ομίλους, Πάτρας και Αθήνας, οι ομάδες αγωνίστηκαν με το σύστημα νοκ άουτ και οι νικητές των δύο ομίλων σε μονό αγώνα διεκδίκησαν το κύπελλο Ελλάδας. Το 2003 δεν έγινε κύπελλο. Διοργανώθηκε την επόμενη χρονιά, το 2004, για τελευταία χρονιά και οι αγώνες έγιναν με το σύστημα νοκ άουτ. Πολυνίκης του θεσμού είναι ο Σπάρτακος Γλυφάδας.
Το 2013 διεξάγεται το 5ο κύπελλο Ελλάδας στην ιστορία του θεσμού.
Παραπομπές
Κυπελλο μπειζμπολ
S&B Βιομηχανικά Ορυκτά
Η S&B Industrial Minerals ήταν διεθνής όμιλος βιομηχανικών ορυκτών, ο οποίος το 2015 εξαγοράστηκε και ενσωματώθηκε στον όμιλο Imerys. Σκοπός της ήταν να παρέχει διεθνώς βιομηχανικές λύσεις αναπτύσσοντας και μετατρέποντας φυσικούς πόρους σε προϊόντα που δημιουργούν αξία για τους πελάτες της.
Η S&B εξόρυσσε και επεξεργαζόταν μπεντονίτη, περλίτη, βωξίτη, ζεόλιθο, βολλαστονίτη και παρήγαγε συλλιπάσματα συνεχούς χύτευσης καθώς και μεγάλη ποικιλία εξειδικευμένων προϊόντων για ευρύ φάσμα βιομηχανικών εφαρμογών και αγορών, όπως τα χυτήρια, οι κατασκευές και η μεταλλουργία συμβάλλοντας στον σύγχρονο και βιώσιμο τρόπο ζωής.
==Διεθνής παρουσία == Η διεθνής παρουσία της S&B περιλάμβανε:
==Επιλεγμένα σημεία της εταιρικής ιστορίας ==
Κάστρο της Άτσι
Το Κάστρο της Άτσι (ιταλικά : Castello di Aci) είναι κάστρο στην Ιταλία που βρίσκεται στο χωριό Άτσι καστέλο στην επαρχία της Κατάνια. Η οχύρωση είναι αβέβαιης προέλευσης. Κατά τη διάρκεια του Σικελικού εσπερινού, καταλήφθηκε από τον Ρογήρο ντε Λούρια και πολιορκήθηκε πολλές φορές. Σήμερα στεγάζει μουσείο.
Ιστορία
Το ακρωτήρι του βασάλτη (promontorio basaltico), όπου βρίσκεται το κάστρο, διαχωρίστηκε από την ηπειρωτική χώρα από την ηφαιστειακή έκρηξη του 1169. Ιστορικά, το πρώτο κάστρο χτίστηκε τον έβδομο αιώνα μ.Χ. (σύμφωνα με άλλους στο έκτο αιώνα) από τους Βυζαντινούς σε μια υπάρχουσα οχύρωση της Ρωμαϊκής περιόδου ίσως του 38 μ.Χ. και ονομαζόταν "Κάστρο Γιακίς" (Castrum Jacis) με στόχο την προστασία του πληθυσμού από τις αραβικές επιδρομές.
Το καλοκαίρι του 902 ο εμίρης Ιμπραχήμ κατέλαβε την ισχυρή Ταορμίνα και ήταν έτοιμος να εισβάλει στο κάστρο της Άτσι. Ο πληθυσμός τότε συνθηκολόγησε μαζί του και παρέδωσε το κάστρο αμαχητί, οι μουσουλμάνοι δεν πείραξαν την χώρα αλλά ισοπέδωσαν το κάστρο.
Στο 909 ο χαλίφης Αλ Μουζ ξανάχτισε πάνω σε έναν βράχο κάστρο (το Qalat) που ήταν μέρος ενός ευρύτερου αμυντικού συστήματος που αποσκοπούσε στην προστασία της πόλης.
Το δέκατο αιώνα σύμφωνα με τον αραβικό κανόνα το χωριό ονομαζόταν "Al-Yag ή Yag-Li", ήταν ένα σημαντικό κέντρο της Σικελίας στην ανατολική Ευρώπη (σύμφωνα με τον Al-Muqaddas, ιστορικό που έγραψε το Kitab 'ahsan στο ταξίμι). Ευδιάκριτο όμως παρέμεινε και το βυζαντινό ύφος, τόσο πολύ, ώστε ο συγγραφέας Ίμπν αλ Αθίρ στο βιβλίο του αναφέρει την Άτσι ως κέντρο της αντίστασης.
Με την Νορμανδική κατάκτηση της Σικελίας το κάστρο και η περιοχή πέρασε σε νέο καθεστώς και χωρίστηκε σε φέουδα. Το 1092 το κάστρο της Άτσι και η γύρω περιοχή παραχωρείται στον ηγούμενο και επίσκοπο της Κατάνια Ανφκέριο της Αγίας Ευθυμίας και χρησιμοποιήτε η βυζαντινή του ονομασία. Στις 17 Αυγούστου 1126 ο επίσκοπος της Κατάνια έφερε στο κάστρο τα λείψανα της Αγίας Αγαθής, τα έφεραν από την Κωνσταντινούπολη όπου βρίσκονταν ιππότες. Μέσα σε ένα μικρό εκκλησάκι εξακολουθούν να υπάρχουν ίχνη μιας τοιχογραφίας με τον εορτασμό της εκδήλωσης. thumb|center|upright=3.4| Το κάστρο από τη θάλασσα (φωτογραφία : inizi Novecento) Η ηφαιστειακή έκρηξη του 1169 είχε ξεκινήσει με μικροσεισμούς από τις 4 του Φλεβάρη και ήταν θανατηφόρα. Η λάβα από την έκρηξη έφτασε στο κάστρο και γεφύρωσε το στενό που το χώριζε από την ακτή.
Το 1239 ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β΄ της Σουηβίας αφαίρεσε το κάστρο από τον επίσκοπο. Το 1277 το χωριό είχε 1.200 κατοίκους που έμεναν γύρω από το κάστρο.
Στο τέλος του δέκατου τρίτου αιώνα το κάστρο πέρασε πάλι στον επίσκοπο της Κατάνια. Κατά τη διάρκεια του Σικελικού Εσπερινού, όπου συμμετείχε το χωριό, ο Φρειδερίκος Γ΄ της Αραγονίας έδωσε το Άτσι στον Ρογήρο ντε Λούρια το 1297 με τον όρο να δίνει κάθε χρόνο όχι λιγότερο από 30 ουγγιές χρυσού στον επίσκοπο της Κατάνια, το οποίο στην πραγματικότητα δεν έγινε ποτέ. Αργότερα ο Φρειδερίκος επιτέθηκε στο κάστρο και τον Λούρια και το κατέλαβε έπειτα από πολιορκία. Το 1320 το παραχώρησε στον Αλαγκόνα Μπλάσκο Β΄, το 1326 λεηλατήθηκε από τα στρατεύματα του Ροβέρτο των Ανζού.
Στο 1329 η περιοχή και πάλι καταστράφηκε από έναν τρομερό σεισμό και την έκρηξη που έπληξε μεγάλο τμήμα της επικράτειας. Από τη νέα ανοικοδόμηση, αυτή τη φορά στα βόρεια δημιουργήθηκε ο οικιοσμός Νέα Ακουίλα. Το 1353 πέθανε στο κάστρο ο βασιλιάς Λουδοβίκος της Αραγωνίας μόλις 17 ετών. Το 1354 το κάστρο κατακτήθηκε από τον Ατζαγιόλι που απέστειλε στη Σικελία ο Λουδοβίκος του Ανζού.
Το 1356 ο κυβερνήτης της Μεσίνα, Νίκολας Σεζαρέο, μετά από διαφωνίες με τον Αρτάλε ι Αλαγκόνα, ζήτησε ενισχύσεις από τον Λουδοβίκο της Ανζού, ο οποίος έστειλε τον στρατάρχη Ατσαγιόλι. Τα στρατεύματα μα βοήθεια από τη θάλασσα με πέντε γαλέρες κατέλυσε και πάλι το έδαφος της Άτσι και πολιορκεί το κάστρο χωρίς να καταφέρει να το καταλάβει.
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης κατά του οίκου της Αραγονίας ο Αρτάλε Αραγκόνα Β΄ επαναστάτησε έστησε οδοφράγματα κι οχυρώθηκε στο κάστρο. Μόνο μετά από μια μακρά πολιορκία του κάστρου αυτό καταλήφθηκε κι έληξε η επανάσταση. Λέγεται ότι κατελήφθη όταν οι πολιορκητές κατάφεραν να κόψουν την παροχή του νερού στο κάστρο. Σε 1398 Πάντα βασιλιάς Μάρτιν ο νεώτερος έκανε τα εδάφη του Άρτσι βασιλική περιουσία, πιθανώς για να εμποδίσει την επιστροφή τους στα χέρια των βαρόνων. Το 1399 είχε δοθεί προνόμιο απαλλαγής από τους τελωνειακούς φόρους. Στο 1402 ο βασιλιάς Μάρτιν ο νεώτερος έκανε το κάστρο σπίτι του με τη δεύτερη σύζυγό του Μπλάνς της Ναβάρρας. Το 1404 το χωριό είχε 2.400 κατοίκους.
Στο δέκατο πέμπτο αιώνα,το Άτσι και η γύρω περιοχή άλλαξε πολλές φορές χέρια μέχρι το 1530. Το 1421 ο αντιβασιλέας της Σικελίας Φερδινάδος Βελάσκεζ το αγόρασε για 10.000 φιορίνια. Από το θάνατο του Βελάσκεζ το 1434 θα περάσει στο βασιλικό βρέφος της Ισπανίας Ντον Πέντρο και στη συνέχεια στον βασιλιά Αλφόνσο το 1437. Το 1439 το κάστρο θα περάσει στην οικογένεια Πλαταμόνε και στη συνέχεια το 1468 στους βαρώνους του Μαστραντόνιο.
Από τα μέσα του δέκατου έκτου αιώνα το κάστρο θα χρησιμοποιηθεί για πρώτη φορά ως στρατώνας και στη συνέχεια ως φυλακή. Στο 1647 το κάστρο πωλήθηκε στον Φίλιππο IV της Ισπανίας για 7500 κορώνες. Θα υποστεί νέες καταστροφές στον σεισμό της 11ης Ιανουαρίου 1693. Το 1969 θα αποκατασταθεί και στη συνέχεια από το 1985 είναι ανοιχτό και λειτουργεί σαν μουσείο.
Σήμερα η πρόσβαση γίνεται μέσω μιας σκάλας στην τοιχοποιία, στο σημείο όπου βρισκόταν η ξύλινη κινητή γέφυρα που χρησιμοποιούνταν παλιότερα. Στο κέντρο του κάστρου είναι ο τετράγωνος πύργος επίκεντρο του φέουδου. υπάρχει ένας μικρός βοτανικός κήπος κι ένα βυζαντινό παρεκκλήσι.
DE
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων DE μπορεί να αναφέρεται:
Ρόουντ Γουόριορς
Οι Ρόουντ Γουόριορς (αγγ. The Road Warriors) ήταν μια ομάδα στο άθλημα της επαγγελματικής πάλης, που αποτελούσαν οι Μάικλ "Χοκ" Χέγκστραντ και Τζόσεφ "Άνιμαλ" Λορινάιτις. Μάνατζέρ τους, τα περισσότερα χρόνια ήταν ο Πολ Έλερινγκ. Η ομάδα μπήκε στο Hall of Fame του WWE, το 2011, στην τελετή παρευρέθησαν και τιμήθηκαν ο Έλερινγκ και ο Λορινάιτις (Άνιμαλ), καθώς ο "Χοκ" Χέγκστραντ έχει πεθάνει. Οι δύο παλαιστές, Χοκ και Άνιμαλ έχουν κατακτήσει δύο φορές το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ομάδων. Επίσης, ένας από τους υπόλοιπους παλαιστές, που συμμετείχε στο γκρουπ κατά διαστήματα, ήταν ο Τζον Χάιντενρεϊχ, μάλιστα στο πλευρό του Άνιμαλ, το 2005, κατέκτησαν το Ομαδικό Πρωτάθλημα WWE μία φορά.
Ονομασίες και εταιρείες
Το όνομα της ομάδας ήταν το Ρόουντ Γουόριορς στις εταιρείες πάλης: American Wrestling Association, National Wrestling Alliance, και World Championship Wrestling. Στην εταιρεία World Wrestling Federation, το όνομα για τυπικούς λόγους άλλαξε σε Λεγεώνα των Ντουμ (αγγ. Legion of Doom).
Χαρακτήρες
Οι Γουόριορς σε όλη την καριέρα τους, υποδύονταν δύο ισχυρότατους παλαιστές με βαμμένο το πρόσωπό τους. Για μερικές περιόδους, κι άλλοι παλαιστές, έμπαιναν στο γκρουπ. Στην Ιαπωνία την δεκαετία του 1990, ο Κενζούκε "Πάουερ Γουόριορ" Σασάκι ήταν σύμμαχος με τους "Χοκ" και "Άνιμαλ", είτε με τον έναν από τους δύο.
Καταξίωση
Κατά γενική ομολογία, χαρακτηρίζονται ως μια από τις καλύτερες ομάδες επαγγελματικής πάλης όλων των εποχών. Οι δύο κύριοι της ομάδας, είχαν δημιουργήσει το δικό τους στυλ, εκτός ρινγκ και εντός ρινγκ, με νέες ομαδικές κινήσεις, που έκαναν αρκετούς οπαδούς πάλης να τους λατρέψουν. Το 2011, εισήχθησαν σαν ομάδα, στο τιμητικό Hall of Fame (WWE).
Χοκ
Ο Μάικλ Τζέιμς Χεγκστράντ (26 Ιανουαρίου 1957 – 19 Οκτωβρίου 2003) ήταν ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής. Είναι γνωστότερος ως "Χοκ" Ρόουντ Γουόριορ.
Άνιμαλ
Ο Τζόσεφ Άαρον "Τζο" Λορινάιτις (γεννημένος στις 26 Ιανουαρίου 1960) είναι Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής, περισσότερο γνωστός ως "Άνιμαλ" Ρόουντ Γουόριορ. Είναι αδερφός του Τζον Λορινάιτις, που εργάζεται στο WWE.
Πολ Έλερινγκ
Ο Πολ Έλερινγκ (γεννημένος στις 22 Αυγούστου 1953) είναι ένας πρώην επαγγελματίας μάνατζερ πάλης. Ήταν ο μάνατζερ της ομάδας των Χοκ και Άνιμαλ.
Κενσούκε Σασάκι
Ο Κενσούκε Σασάκι (γεννημένος 4 Αυγούστου 1966) είναι Ιάπωνας επαγγελματίας παλαιστής. Γνωστός σε εταιρείες πάλης της χώρας του κυρίως, αλλά και σαν μέλος της ομάδας των Χοκ και Άνιμαλ, με το όνομα Πάουερ Γουόριορ
Μπράιαν Άνταμς
Ο Μπράιαν Κέιθ Άνταμς (14 Απριλίου 1964 – 13 Αυγούστου 2007) ήταν ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής. Είχε το όνομα Κρας την περίοδο που συνεργάστηκε με τους Γουόριορς.
Ντάρεν Ντρόζντοφ
Ο Ντάρεν Ντρόζντοφ (γεννημένος στις 7 Απριλίου 1969) αγωνίστηκε για λίγο στο πλευρό των Γουόριορς με το όνομα Ντροζ, ήταν επίσης παίκτης χόκεϊ.
Τζον Χάιντενρεϊχ
Ο Τζον Χάιντενρεϊχ (γεννημένος στις 28 Ιουνίου 1969) είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής. Έγινε με τον Άνιμαλ μια φορά ομαδικός πρωταθλητής.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Κάστρο του Σαντ'Αλέσσιο Σίκουλο
Το Κάστρο του Σαντ'Αλέσσιο Σίκουλο (ιταλικά: Castello di Sant'Alessio Siculo, μτφ. «Κάστρο Αγίου Αλεξίου του Σικελιώτη») είναι βυζαντινό κάστρο στη Σικελία στην κωμόπολη Σαντ'Αλέσσιο Σίκουλο της επαρχίας της Μεσσίνα. Βρίσκεται στις ακτές του Ιονίου μεταξύ Μεσίνα και Ταορμίνα.
Ιστορία και περιγραφή
Το κάστρο αποτελείται από δύο πύργους, έναν ορθογώνιο και έναν κυκλικό που ενδειάμεσα τους ενώνονται με τείχος. Οι δύο πύργοι, βρίσκονται στις δύο κορυφές του ακρωτηρίου με θέα τη θάλασσα. Ο κυκλικός πύργος από την πλευρά του βουνού και ο ορθογώνιος πύργος στην πλευρά της θάλασσας. Το ακρωτήρι ήδη γνωστό στους αρχαίους Έλληνες ως "Αργυρόν άκρον", ονομαζόταν "Promontorium" από τους Ρωμαίους, οι οποίοι έκτισαν ένα μικτό φρούριο για πρώτη φορά. Κατά τη διάρκεια της μάχης μεταξύ του Οκταβιανού και Πομπήιου (36 π.Χ.), το κάστρο θα φιλοξενήσει το ίδιο Πομπήιο.
Η κατασκευή του σημερινού κάστρου πραγματοποιήθηκε από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό τον 11ο αιώνα, στα πλαίσια των πολέμων που διεξάγονταν από τους Βυζαντινούς κατά Νορμανδών και Τούρκων. Αργότερα το κάστρο ανήκε στους Άραβες που το κατέλαβαν. Έπειτα το κατέλαβαν οι Νορμανδοί, τότε έγιναν σημαντικές διαρθρωτικές αλλαγές που οδήγησαν την οχύρωση στη σημερινή του μορφή.
Το φρούριο ήταν το σπίτι στο Κάρολου Ε΄ (1500-1558) το 1535. Σε 1608 το κάστρο αγοράστηκε, με την αντίστοιχη βαρονία, από τον Φρατζέσκο Ρομέο Ραντάζο. Αργότερα πέρασε στην οικογένεια των Πατέρνο Καστέλλο.
Στις αρχές του 19ου αιώνα οι Βρετανοί για να υπερασπιστούν την ακτή από τις επιθέσεις των Γάλλων από την Καλαβρία αποκαταστάθηκε το φρούριο με την κατασκευή των εξωτερικών τειχών. Το 1900 το κάστρο αγοράστηκε από τον Ιωάννη Ιμπελλίζερι.
Από το μπροστινό μέρος του κάστρου εκτείνονται δύο υπόγειες σήραγγες που περνούν από κάτω και τελειώνουν σε δύο ανοίγματα στους βραχώδεις τοίχους, η μία στην πλευρά της Μεσίνα, και η άλλη στην πλευρά της Ταορμίνα. Εδώ, κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής τοποθέτησαν κανόνια του πυροβολικού.
Σήμερα τα κτίρια που συνθέτουν το φρούριο είναι κλειστά για το κοινό, και εν μέρει ερειπωμένα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Σικελία
Ελί Μποπ
Ο Ελί Μποπ, γεννημένος στις 17 Μαρτίου 1955 στο Σαιν-Γκοντάν (Ωτ-Γκαρόν), είναι Γάλλος προπονητής, ο οποίος εργαζόταν ως τις 7 Δεκεμβρίου 2013 στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ, οπότε και αποπέμφθηκε.
Βιογραφία
Εργάστηκε ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής στο Collège Georges Brassans Montastruc Le Conseillère.
Καριέρα ως παίκτης
Ο Ελί Μποπ ξεκίνησε την καριέρα του ως τερματοφύλακας από την ΟΣ Λαρόκ. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην ΟΣ Τουλούζ, σε ηλικία 15 ετών. Εκεί, παρέμεινε 4 χρόνια προτού αποχωρήσει, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο με την Σπορ Ολιμπίκ Μαζαμέ. Σε ηλικία 20 ετών, υπήρξε θύμα αυτοκινητιστικού δυστυχήματος και υπέστη διπλό κάταγμα του αυχενικού, το οποίο έβαλε τέλος στην αγωνιστική του καριέρα.
Καριέρα ως προπονητής
Το 1982 έλαβε το δίπλωμα προπονητή δευτέρου επιπέδου. Η προπονητική του καριέρα ξεκίνησε από το Καστελνωνταρί. Αυτή η δίχρονη εμπειρία (1982- 1984) του έδωσε την δυνατότητα να αποδείξει τις ικανότητές του, κερδίζοντας έτσι μία θέση στο προπονητικό προσωπικό των τμημάτων υποδομής της Τουλούζ ΦΚ ως υπεύθυνος (1984- 1991). Στη διάρκεια αυτή της περιόδου, θα είναι που θα αναδείξει, μεταξύ άλλων, τον Φαμπιάν Μπαρτέζ. Το 1985, οδήγησε την ομάδα νέων της Τουλούζ στον τελικό του εγχώριου Πρωταθλήματος Νέων, όπου, όμως, ηττήθηκε από την ΡΚ Λανς (2-1).
Το 1991, αποχωρεί με προορισμό την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, προκειμένου να αναλάβει τα τμήματα υποδομής της, προτού διδεχτεί το 1994 τον Ζακ Σαντινί à στην τεχνική ηγεσία της πρώτης ομάδας των « Verts ». Στη διάρκεια αυτήξς της περιόδου, ο Ελί Μποπ θα έχει υπό τιθς οδηγίες του, μεταξύ άλλων, τον Λοράν Μπλαν. Θα απομακρυνθεί το 1996, με τον Ντομινίκ Μπαρτεναί να αναλαμβανει την θέση του, αλλά η ομάδα της ASSE θα υποβιβαστεί τελικά στην D2.
Ο Μποπ κατέφτασε το 1997 στην Ζιροντέν Μπορντό, όπου διετέλεσε βοηθός του Γκι Στεφάν, προτού πάρει την θέση του τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους (κατά την 21η αγωνιστική του πρωταθλήματος). Η Μπορντό τερμάτισε 5η με το τέλος αυτής της σεζόν, και από αυτή την σεζόν και μετά ο Μποπ θα ξεκινήσει να κατακλτά τους πρώτους του τίτλους ως προπονητής με, μεταξύ άλλων, ένα πρωτάθλημα το 1999 και ένα Λιγκ Καπ το 2002. Στις 24 Οκτωβρίου 2003, απολύθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Μισέλ Παβόν. Επέστρεψε τότε στην Σαιντ-Ετιέν, η οποία είχε μόλις επιστρέψει στην Λιγκ 1, ώστε να βοηθήσει την ομάδα να γλιτώσει τον υποβιβασμό.
Η ομάδα τερμάτισε 6η στο πρωτάθλημα, εξασφαλίζοντας μια θέση για το Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ της επόμενης σεζόν. Με το πέρας της σεζόν 2005-2006, μία διαφωνία με τους διοικούντες τον σύλλογο τον ωθεί στην αποχώριση, κάτι που του επέτρεπε σχετική ρήτρα στο συμβόλαίο του. Στην πραγματικότητα, όμως, τα μέτρια αποτελέσματα της ομάδας (13η στο πρωτάθλημα), καθώς και η συντριβή από την μισητή Λυών (4-0) δεν λειτουργούσαν υπέρ του και συνεπώς οι διοικούντες δεν ήταν ιδιαίτερα «ζεστοί» να το κρατήσουν στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου.
Επέστρεψε τότε σε μια ομάδα που γνώριζε καλά από το παρελθόν, την Τουλούζ ΦΚ, καταφέρνοντας να οδηγήσει την « Téfécé » στην πρόκριση για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2006-2007. Η επόμενη σεζόν της ΤΦΚ αποδείχτηκε πιο δύσκολη, με τις πρώτες αντεγκλίσεις με τον πρόεδρο της ομάδας Ολιβιέ Σαντράν να κάνουν την εμφάνισή τους, κυρίως επί του θέματος των μεταγραφών. Στις 30 Μαϊου 2008, και παρά τον ένα χρόνο που απέμενε στο συμβόλαιό του με την ομάδα, απολύθηκε, με τον Αλάν Καζανοβά, παλιό τερματοφύλακα της ομάδας και συνεργάτη του να τον αντικαθιστά.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2008, ανακοινώθηκε ως ο νέο προπονητής της ΦΚ Ναντ, η οποία είχε μόλις επιστρέψει στην Λιγκ 1, ύστερα από μία σεζόν στην Λιγκ 2. Δεν θα καταφέρει να γλιτώσει όμως την ομάδα από τον υποβιβασμό με το τέλος της σεζόν 2008-2009. Την 1 Ιουνίου 2009, η ΦΚ Ναντ εξέδωσε ανακοίνωση λύσης της συνεργασίας του Ελί Μποπ με την ομάδα.
Στη διάρκεια του Euro 2004 στην Πορτογαλία, ήταν σχολιαστής γα την France Télévisions, όπου μετέδοσε ορισμένους αγώνες με τον Τιερί Αντάμ.
Μεταξύ 2009 και 2012, εργαζόταν στην εκπομπή του Ερβέ Ματού, Canal Football Club στο Canal+.
Στις 4 Ιουλίου 2012, διαδέχτηκε τον Ντιντιέ Ντεσάν στην τεχνική ηγεσία της Ολιμπίκ Μαρσέιγ.
Στις 7 Δεκεμβρίου 2013, απομακρύνθηκε από την τεχνική ηγεσία της Μαρσέιγ, έπειτα από την ήττα της τελευταίας απέναντι στη νεοφώτιστη ΦΚ Ναντ την αμέσως προηγούμενη μέρα.
FL
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων FL μπορεί να αναφέρεται:
Ρίτσαρντ Τάουγουερ
Ο Ρίτσαρντ Τάουγουερ (Richard Tauwhare) είναι ο 10ος Κυβερνήτης στα νησιά Τερκς και Κέικος, από το 2005 ως το 2008.
Προφίλ
Γεννήθηκε στις 1 Νοεμβρίου του 1959 και κατάγεται από το Ουόκιν της Αγγλίας. Σπούδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ και είναι παντρεμένος με 3 παιδιά.
Διαδέχθηκε την προσωρινή Κυβερνήτη Μαχάλα Γουάινς. Ανέλαβε Κυβερνήτης στις 11 Ιουλίου 2005 και παρέμεινε ως τις 16 Ιουλίου του 2008, οπότε η Μαχάλα Γουάινς έγινε ξανά προσωρινή κυβερνήτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταου
Διονύσιος Ξηρογιαννόπουλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου το 1938, στο συνοικισμό Αμπολιά από όπου και επηρεάσθηκε ως λογοτέχνης στα "Λόγια της Αμπολιάς". Ο πατέρας του καταγόταν από τη Ζάκυνθο ενώ η μητέρα του από το Σούλι, γένος Κουτσονίκα. Υποστράτηγος, βραβευμένος λογοτέχνης και γνήσιος πατριώτης με βαθύτατη αγάπη για τον τόπο του.
Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (1ος επιτυχών), από όπου εξήλθε ως Αξιωματικός Ιππικού- Τεθωρακισμένων. Στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε στη Σχολή Αεροπορίας Στρατού και απέκτησε διπλώματα χειριστή και εκπαιδευτή πτήσεων αεροσκαφών και ελικοπτέρων. Εκτός των Μονάδων του Όπλου του και των Επιτελείων Μεγάλων Μονάδων υπηρέτησε επί σειρά ετών ως χειριστής και εκπαιδευτής πτήσεων σε Μονάδες και στη Σχολή της Αεροπορίας Στρατού.
Φοίτησε με επιτυχία σε όλες τις προβλεπόμενες Σχολές του Εσωτερικού, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται η Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και η Σχολή Εθνικής Αμύνης, όπως και σε Σχολές του Εξωτερικού (Η.Π.Α). Πλην των διπλωμάτων που απέκτησε, κατά καιρούς τιμήθηκε με παράσημα, βραβεία και λοιπές διακρίσεις.
Η λογοτεχνική του δράση ξεκίνησε ήδη από το 1957. Πυρήνα του έργου του αποτέλεσε το Μεσολόγγι, η ιστορία του, οι άνθρωποί του, η λιμνοθάλασσα. Ο έρωτας καθώς και οι χαμένες αξίες των σύγχρονων ανθρώπων ήταν επίσης ένα μεγάλο κεφάλαιο στα γραφόμενά του.
Ποιήματά του έχουν βραβευτεί από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (αργότερα έγινε τακτικό μέλος της) κατά τους 13ους Πανελλήνιους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών του 1999 και από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών κατά τον Πανελλήνιο Διαγωνισμό του 2002. Υπήρξε αρθρογράφος, χρονογράφος και σκιτσογράφος στον τοπικό Τύπο της Ι. Π. Μεσολογγίου και αντεπιστέλλον μέλος της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταιρείας (ΑΙ.ΠΟ. E).
Απεβίωσε στις 23 Οκτωβρίου του 2012
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Λήμματα με προβλήματα μορφοποίησης Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 10/2012 Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του ιππικού‎
Όμιλος Ερετών
|right|190px
Ο Όμιλος Ερετών είναι κωπηλατικός σύλλογος του Πειραιά. Πρόκειται για τον αρχαιότερο εν ενεργεία αθλητικό σύλλογο στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια. Η έγκριση του καταστατικού του έγινε με Βασιλικό Διάταγμα στις 15 Ιουνίου 1885. Οι αθλητικές εγκαταστάσεις του είναι στο Πασαλιμάνι.
Ίδρυση
Ο Όμιλος Ερετών ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του εκ Σύρου Παύλου Δαμαλά]], έπειτα από μακρές συζητήσεις και ενέργειες που ξεκίνησαν το 1884. Το Βασιλικό Διάταγμα με το οποίο έγινε η έγκριση του καταστατικού του ομίλου εκδόθηκε στις 15 Ιουνίου 1885, ημερομηνία που θεωρείται ως επίσημη ημέρα ίδρυσης.
Οι ιδρυτές του ήταν οι γνωστοί τότε επιφανείς Πειραιώτες:
1) Π. Δαμαλάς, 2) Ι. Μελετόπουλος, 3) Γ. Κρίνος, 4) Γ. Ζελός, 5) Θ. Μελετόπουλος, 6) Γ. Καλλιγάς, 7) Δ. Λάμπρος, 8) Ι. Καμπούρογλου, 9) Γ. Βαλακάκης, 10) Φ. Παρασκευαΐδης, 11) Π. Οριγώνης, 12) Δ. Τσάτσος, 13) Φ. Σερπιέρης, 14) Γ. Κατσιμπίλης, 15) Λ. Βάφας, 16) Α. Φεράλδης, 17) Γεώργιος Χατζανέστης, 18) Κ. Δαμιανός, 19) Ι. Τζουράς, 20) Κ. Σταμπόπουλος, 21) Π. Νεγροπόντες, 22) Γ. Κουντουριώτης, 23) Ν. Θων, 24) Κ. Ρότσιλδ, 25) Ν. Αξελός, 26) Ε. Πίσας, 27) Αλέξανδρος Ζαΐμης, 28) Α. Τσαμαδός, 29) Π. Βάδεν, 30) Α. Δεμερτζής, 31) Μ. Καμάρας, 32) Ε. Ουατμπλέδ, 33) Δημοσθένης Ομηρίδης Σκυλίτσης, 34) Δ. Μπουντούρης, 35) Γ. Σκουζές, 36) Θεόδωρος Γ. Ρετσίνας, 37) Ι. Σκουζές, 38) Π. Βασιλόπουλος, 39) Ρ. Τούρ, 40) Ν. Μπαλάνος, 41) Ν. Φιλάρετος, 42) Αθ. Θ. Ρετσίνας, 43) Α. Μαλαμίδης, 44) Α. Ρωμανός, 45) Γ. Θ. Ρετσίνας, 46) Α. Μαντζαβίνος, 47) Π. Δορσαμέτ, 48) Σ. Καπράνος, 49) Κ. Βασιλειάδης, 50) Β. Στάης, 51) Γ. Γκινάκας και 52) Ι. Θεοφιλάς.
Εκτός από τα γνωστά ονόματα της παλιάς πειραϊκής κοινωνίας, συμμετείχαν επίσης ο μετέπειτα Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αλέξανδρος Ζαΐμης και ο αρχιστράτηγος της Μικρασίας Γεώργιος Χατζηανέστης. Επίσης, στον κατάλογο ξεχωρίζουν τα ονόματα των μετέπειτα Δήμαρχων Πειραιά Θεόδωρου Ρετσίνα (1887-1895) με τους δύο γιους του, Δημοσθένη Ομηρίδη (1907-1914) και φυσικά του Παύλου Δαμαλά (1903-1907).
Το κτίριο
Οι πρώτες εγκαταστάσεις του Ομίλου Ερετών (αρχικά Ομίλου Ερετών Φαλήρου) έγιναν στην τότε γωνία του Φαληρικού Όρμου, κάτω από την Καστέλλα, στα όρια του Φαλήρου με τον Πειραιά. Το 1888 οι ιδρυτές του Ομίλου, αποφάσισαν την μεταφορά του στο κέντρο του Πειραιά, στο Πασαλιμάνι. Το κτίριο άρχισε να κτίζεται στα 1891. Η βόρρεια πλευρά του ολοκληρώθηκε τρία χρόνια μετά. Πληροφορίες για την κάτοψή του δεν έχουμε. Οι αδροί κυφωτοί γωνιόλιθοι χαρακτηρίζουν τις όψεις του, ενώ έχει υποστεί μεταγενέστερες μετατροπές. Το κτίριο στο οποίο στεγάζεται μέχρι σήμερα έχει χαρακτηρισθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως διατηρητέο ιστορικής μνήμης.
Ιστορική πορεία
Ουσιαστικά η ιστορία του Ομίλου Ερετών συνδέεται με την ιστορία της Ελληνικής Κωπηλασίας. Ο [Παύλος Δαμαλάς]] συγκέντρωσε μία ομάδα επιφανών Πειραιωτών και υλοποίησε μαζί τους την ιδέα της δημιουργίας ενός κωπηλατικού σωματείου. Στις τάξεις τους ο τότε δήμαρχος Πειραιά Θεόδωρος Ρετσίνας, ο ναύαρχος Κουντουριώτης, ο στρατηγός Γεώργιος Χατζηανέστης και άλλοι πολλοί.
Αναγνωρίζοντας τη συμβολή του Δαμαλά στην ανάπτυξη της κωπηλασίας ο Όμιλος Ερετών διοργανώνει ετήσιους αγώνες στη μνήμη του. Επίσης, η Γαλλική Ομοσπονδία διοργανώνει ένα διαρκές κύπελλο στο Παρίσι στη μνήμη Δαμαλά, γεγονός που δείχνει ότι η προσφορά του στο άθλημα έχει αναγνωριστεί διεθνώς.
Το 1886 ο Όμιλος Ερετών διοργανώνει τους πρώτους κωπηλατικούς αγώνες στην Ελλάδα, με συμμετοχή πληρωμάτων των πολεμικών πλοίων Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας που ναυλοχούσαν τότε στον Φαληρικό Όρμο. Επίσης, το 1896 έχει καθοριστική συμμετοχή στην διοργάνωση των κωπηλατικών αγωνισμάτων της Α΄ Ολυμπιάδας, αναλαμβάνοντας την διοργάνωση της Κωπηλασίας στο Φάληρο με τον Πρόεδρο της οργανωτικής επιτροπής το Θ. Ρετσίνα και ψυχή της διοργάνωσης τον Π. Δαμαλά. Τελικά, τα αγωνίσματα δεν έγιναν λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών.
Από τότε μέχρι σήμερα ο Όμιλος δεν διέκοψε ποτέ την λειτουργία του παρά τους πολέμους, τις κατοχές και τις καταστροφές που μεσολάβησαν. Το 1906 συμβάλλει αποφασιστικά στη διοργάνωση των πρώτων Πανελλήνιων αγώνων κωπηλασίας. Συμμετέχει σε αγώνες στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, στη Σύρο και στους Πανιώνιους Αγώνες στη Σμύρνη που διοργανώνουν τοπικοί όμιλοι.
Πρωτοστατεί στη δημιουργία κωπηλατικών σωματείων σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και το 1927 αποτελεί ιδρυτικό μέλος της "Ελληνικής Ένωσης Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων" (ΕΕΦΝΣ), η οποία αναλαμβάνει την εποπτεία της κωπηλασίας και ιστιοπλοΐας, αθλήματα που μέχρι τότε ήταν υπό τον έλεγχο του ΣΕΓΑΣ. Την περίοδο της κατοχής η ΕΕΦΝΣ παίρνει τη σημερινή της ονομασία: "Ελληνική Κωπηλατική Ομοσπονδία Φιλάθλων Ναυτικών Σωματείων" (ΕΚΟΦΝΣ), αφού η ιστιοπλοΐα εντάσσεται σε ανεξάρτητη ομοσπονδία.
Διεθνείς επιτυχίες
Το 1948 στην πρώτη μεταπολεμική Ολυμπιάδα του Λονδίνου, συμμετέχει με αμιγές πλήρωμα στο αγώνισμα της δίκωπου με πηδαλιούχο (Διακουμάκος, Βενιέρης, πηδ. Φιλιππούσης).
Μεγαλύτερη επιτυχία του ομίλου είναι η 6η θέση του Κ. Κοντομανώλη στο μονοθέσιο σκιφ στην Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες το 1984.
Εννεάεδρο
μικρογραφία|δεξιά|Ένα παράδειγμα εννεαέδρου είναι η κόλουρη τριγωνική διπυραμίδα. Στη στερεομετρία, εννεάεδρο λέγεται ένα πολύεδρο που έχει εννέα έδρες. Υπάρχουν πολυάριθμα τοπολογικώς σαφή εννεάεδρα και ούτε ένα από αυτά είναι κανονικό πολύεδρο, έτσι η ονομασία κανονικό δεκάεδρο είναι διφορούμενη.
Όμιλος Ερετών
Διεθνείς επιτυχίες
Το 2003 το πλήρωμα του Ομίλου στο αγώνισμα της τετράκωπου μετά πηδαλιούχου Α.Μ.Ε.Α. κερδίζει το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μιλάνου: Αξαγοράρης, Μοναχός, Γιουρούκης, Κιτρομηλίδης, πηδ. Πολλάκης. Απο τότε αθλητές του Ομίλου Ερετών έχουν βραβευτεί σε πολλά βαλκανικά πανευρωπαικά και παγκόσμια πρωταθλήματα.
Εννεάεδρο
Κυρτά εννεάεδρα
Υπάρχουν 2606 τοπολογικώς διακριτά κυρτά εννεάεδρα που έχουν τουλάχιστον 14 κορυφές, εξαιρουμένων των καθρεφτισμών τους, τα οποία μπορούν να διαιρεθούν σε υποομάδες των 8, 74, 296, 633, 768, 558, 219 και 50, με 7 έως 14 κορυφές αντίστοιχα. Δύο πολύεδρα είναι «τοπολογικώς διακριτά» όταν έχουν εγγενώς διαφορετικές ρυθμίσεις εδρών και κορυφών, έτσι ώστε να είναι αδύνατο να στρεβλωθεί το ένα μέσα στο άλλο απλώς με την αλλαγή του μηκους των ακμών ή των γωνιών μεταξύ των ακμών ή των εδρών τους. Ένας πίνακας με το πλήθος και τη λεπτομερή περιγραφή των εννεαέδρων με εννέα κορυφές, εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1870 από τον Τόμας Κίρκμαν.