cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακαδημία Αλβανολογικών Σπουδών
Ινστιτούτο Ιστορίας
Το ινστιτούτο διαθέτει ένα τεράστιο αρχείο με έγγραφα και μονογραφίες, εκ των οποίων τα περισσότερα προέρχονται από αρχεία των ξένων παγκόσμια. Η βιβλιοθήκη του διαθέτει 70.000 αντίτυπα βιβλίων και περιοδικών σχετικά με Αλβανολογικές μελέτες, και κατατάσσεται 2η στην Αλβανία, μετά την Εθνική Βιβλιοθήκη.
Διευθυντές:
Περιοδικές δημοσιεύσεις:
Ινστιτούτο Πολιτιστικής Ανθρωπολογίας και Σπουδών Τέχνης
Το ινστιτούτο ξεκίνησε το 1979 από συγχώνευση του Ινστιτούτου Λαογραφίας με το τμήμα Εθνογραφίας του Ινστιτούτου Ιστορίας. Ήταν υπό την αιγίδα της Ακαδημίας Επιστημών και ονομάστηκε Ινστιτούτο του Παραδοσιακού Πολιτισμού (Instituti i Kulturës Popullore). Το Ινστιτούτο Λαογραφίας είχε ιδρυθεί το 1961, με βάση το Λαογραφικό Τμήμα του πρώην «Ινστιτούτου Σπουδών» (αλβανικά: Instituti i Studimeve) του 1947. Και το Τμήμα Εθνογραφίας είχε ιδρυθεί το 1947. Το 2008 προστέθηκε μια ειδική δομή που εστιάζει στις σπουδές τέχνης, και έτσι προέκυψε το «Ινστιτούτο Πολιτιστικής Ανθρωπολογίας και Σπουδών Τέχνης» με την τρέχουσα μορφή του.
Στις δραστηριότητές του περιλαμβάνονται: εξωτερικές έρευνες, συλλογές, καταγραφή πληροφοριών εθνικού-λαογραφικού ενδιαφέροντος, αρχειοθέτηση, έκδοση περιοδικών και επιστημονικών ανακεφαλαιώσεων, έκδοση μονογραφιών και κειμένων ενδιαφέροντος, εικονογράφηση των εκδόσεων, και η έκδοση της σειράς «Αλβανική Πολιτιστική Κληρονομιά».
Αρχικά το έργο του εστιάστηκε στη συλλογή των ενδείξεων και υλικού του Αλβανικού πολιτισμού στην επικράτεια, στη συλλογή τραγουδιών, χορών, μουσικών οργάνων, πεζογραφίας και ποίησης, και άλλα. Ως αποτέλεσμα δημιουργήθηκαν τα πρώτα 6 αρχεία: το αρχείο των αντικειμένων και του υλικού πολιτιστικού ενδιαφέροντος, το αρχείο των εγγράφων εθνογραφικού ενδιαφέροντος, η φωτοθήκη, το αρχείο σχεδίων, το αρχείο μουσικής, και το αρχείο των παραδοσιακών κειμένων. Στο αρχείο των αντικειμένων και του υλικού πολιτιστικού ενδιαφέροντος διασώζονται ~33.000 αντικείμενα που είναι ενδεικτικά των διάφορων πτυχών της ζωής: γεωργία, κτηνοτροφία, βιοτεχνία, παραδοσιακή τέχνη, παραδοσιακές ενδυμασίες, διακοσμητικά, εργαλεία, κ.α. Στο αρχείο εγγράφων εθνογραφικού ενδιαφέροντος διασώζονται: οι σημειώσεις από ερευνητικές αποστολές, τα κείμενα και οι σημειώσεις που προέκυψαν από συνεργασίες με ξένους, οι μεταφράσεις από τα πρωτότυπα κείμενα παλαιών ταξιδιωτών και ερευνητών που πέρασαν από την Αλβανία. Στη φωτοθήκη διασώζονται πάνω από 22.000 αρνητικά φωτογραφιών που απεικονίζουν παραδοσιακές ενδυμασίες από τις αρχές του 20ου αιώνα, στιγμιότυπα από έργα, τελετές, παραδοσιακές δραστηριότητες και τα συναφή. Στο αρχείο σχεδίων διασώζονται πάνω από 3500 σχέδια και εμβαδομετρήσεις από παραδοσιακά σπίτια και κατασκευές. Στο μουσικό αρχείο διασώζονται πάνω από 35.000 τραγούδια, μελωδίες, χοροί και τελετουργικά κομμάτια, ενώ στο αρχείο των παραδοσιακών κειμένων διασώζονται πάνω από 1,5 εκατομμύρια στίχοι και περίπου 200.000 σελίδες έργων της λαϊκής πεζογραφίας.
Περιοδικές εκδόσεις:
Οργάνωση
Η Ακαδημία διοικείται από το διοικητικό συμβούλιο και την ακαδημαϊκή σύγκλητο. Τα μέλη της ακαδημαϊκής συγκλήτου είναι:
Αναφορές
Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στην Αλβανία
Οχυρώσεις του Βωμπάν
Με την επωνυμία Οχυρώσεις του Βωμπάν αναφέρεται μια σειρά από δώδεκα ομάδες οχυρών κτισμάτων και τοποθεσιών, τις οποίες δημιούργησε ο Γάλλος στρατιωτικός μηχανικός του Λουδοβίκου 14ου Σεμπαστιάν Βωμπάν (Sébastien Le Prestre de Vauban, 1633-1707) περιμετρικά κατά μήκος των δυτικών, βορείων και ανατολικών ορίων της Γαλλίας. Η σειρά περιλαμβάνει μικρές πόλεις που κτίστηκαν εξ αρχής από τον Βωμπάν, οχυρά, περιαστικά τείχη με προμαχώνες και πύργους με προμαχώνες. Περιλαμβάνονται επίσης φρούρια επί ορεινών περιοχών, παραθαλάσσια φρούρια, μια ορεινή θέση πυροβολικού και δύο ορεινές θέσεις επικοινωνιών. Η σειρά θεωρείται ως το αποκορύφωμα των οχυρωματικών κατασκευών και είναι τυπική της στρατιωτικής αρχιτεκτονικής της Δύσης. Από το 2008 η σειρά αυτή αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ο Βωμπάν διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στην ιστορία των οχυρώσεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο αλλά και στον Καναδά και οι αρχές του έμειναν σε χρήση ως τα μέσα του 19ου αιώνα. Πριν την εποχή του Βωμπάν, τα οχυρωματικά έργα ήταν σχετικά πρωτόγονα και κυρίως συνίσταντο από υψηλά τείχη περιβαλλόμενα από τάφρο. Κατά την περίοδο του Μεσαίωνα τα "γραμμικά" πέτρινα τείχη ήταν αρκετά για να διασφαλίσουν τους έγκλειστους σε αυτά. Με την εφεύρεση του κανονιού, όμως, η αντίληψη σχετικά με τις οχυρώσεις σημείωσε σημαντική μεταστροφή. Τα τείχη έγιναν πολύ περισσότερο συμπαγή και αδιαπέραστα από τις άμεσες επιθέσεις του πεζικού. Οι μηχανικοί της εποχής του Λουδοβίκου του 14ου προχώρησαν πολύ πιο πέρα από αυτό: Διαμόρφωσαν αμυντικές θέσεις στα τείχη, δυσχεραίνοντας ακόμη περισσότερο την κατάκτηση μιας οχυρωμένης πόλεως σε σύντομο χρονικό διάστημα. Έτσι, οι πολιορκίες έγιναν πλέον χρονοβόρα και αιματηρή διαδικασία. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο 14ος δημιούργησε πολύ αξιόμαχο στράτευμα 200.000 ανδρών, με τη βοήθεια του υπουργού πολέμου Μαρκησίου ντε Λουβουά (Marquis de Louvois) και του γενικού στρατιωτικού επιθεωρητή στρατηγού Ζακ Μαρτινέ (Jacques Martinet). Η δεξιότητα του στρατεύματος στους ελιγμούς και την αντιμετώπιση οχυρώσεων, όμως, ήταν έργο του Βωμπάν.
Οι τοποθεσίες
right|thumb|220px|Μον-Λουί: Η βόρεια πύλη της ακρόπολης
right|thumb|220px|Τα τείχη της Βιλφράνς
right|thumb|220px|Το Νεφ-Μπριζάκ από αέρος
Τσαμπέκο
Το τσαμπέκο ήταν παλαιότερα ιδιαίτερος τύπος πολεμικού πλοίου, ξύλινου ιστιοφόρου που σήμερα έχει εκλείψει.
Οχυρώσεις του Βωμπάν
Οι τοποθεσίες
right|thumb|220px|Σαιν-Μαρτέν-ντε-Ρε: Άποψη από αέρος
Τσαμπέκο
Το τσαμπέκο ήταν εξοπλισμένο με 6 ή και μέχρι 22 πυροβόλα που έφερε συνηθέστερα στο κατάστρωμα τα οποία χειρίζονταν διαμέσου θυρίδων του δίφρακτου. Ήταν σκάφος για πολεμικές αλλά περισσότερο για πειρατικές καταδρομές. Είχε χαμηλή πλώρη (χαμηλόπλωρο), και αντίθετα υψηλή πρύμνη (υψίπρυμνο), έμοιαζε πολύ με το "Μύστικο".
Οχυρώσεις του Βωμπάν
Οι τοποθεσίες
right|thumb|220px|Σαιν-Βαάστ-λα-Ουγκ: Ο πύργος Βωμπάν
Τσαμπέκο
Έφερε ιστία (πανιά) και πολλά κουπιά που εκ του δυσανάλογα μεγάλου αριθμού του πληρώματός του για τις επιχειρήσεις, στη νηνεμία, έπλεε με ταχύτητα όμοια με εκείνη της αρχαίας λαβυρνίδας.
Οχυρώσεις του Βωμπάν
Οι τοποθεσίες
Από τον τελικό κατάλογο η επιτροπή της UNESCO εξαίρεσε δύο τοποθεσίες, τις οποίες είχε προτείνει η γαλλική κυβέρνηση:
Τσαμπέκο
Από τους ξένους φέρονταν και με το όνομα zambecco. Στα διάφορα έγγραφα του Αγώνα του 1821 φέρεται και με το όνομα "τσαμπέκα", που πολλοί ιστοριοδίφες το συγχέουν με το σεμπέκο ή σεμπέκι εκ της αραβικής που σημαίνει μικρό πολεμικό πλοίο (Chebec).
Οχυρώσεις του Βωμπάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Οχυρωματικές γραμμές Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Προκριματικά Κυπέλλου Καραϊβικής 2014
Τα προκριματικά Κυπέλλου Καραϊβικής 2014 ξεκίνησαν τον Μάιο του 2014 και ολοκληρώθηκαν τον Οκτώβριο του 2014. Η προκριματική διοργάνωση σκοπό έχει τον καθορισμό των ομάδων που θα συμμετέχουν στο Κύπελλο Καραϊβικής 2014, το οποίο με τη σειρά του καθορίζει τις ομάδες που θα συμμετέχουν στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015 και στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο.
Το Μάρτιο του 2014 ανακοινώθηκε ότι η Τζαμάικα θα φιλοξενήσει την «τελική φάση» της διοργάνωσης στο Μοντέγκο Μπέυ. Τον Απρίλιο του 2014, η Ποδοσφαιρική Ένωση Καραϊβικής ανακοίνωσε την κλήρωση της φάσης των ομίλων.
Συμμετέχοντες
Συνολικά 26 ομάδες εισήλθαν στη διοργάνωση.
Όμιλος 1
Φιλοξενείται στο Μοντσερράτ (UTC-4). Στις 8 Μαΐου του 2014, ανακοινώθηκε ότι το Μπλέικς Εστέιτ Στέιντιουμ του Μοντσερράτ θα πρέπει να περάσει από επιθεώρηση για να φιλοξενήσει τα παιχνίδια του ομίλου, στο παρελθόν είχε ανακοινωθεί ότι τα παιχνίδια του ομίλου θα διεξάγονταν στο Μποναίρ. Είναι η πρώτη φορά που το Μοντσεράτ έχει επιλεγεί για να φιλοξενήσει οποιαδήποτε διοργάνωση της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Καραϊβικής.
Όμιλος 2
Φιλοξενείται στην Αρούμπα (UTC-4).
Πρώτος γύρος
Η πρώτη, η δεύτερη και η καλύτερη τρίτη ομάδα προκρίνονται στο δεύτερο γύρο.
Μάχη του Σιαουλάι
Η μάχη του Σιαουλάι, επίσης γνωστή ως μάχη του Ηλίου, (λιθουανικά: Saulės Mūšis, λετονικά: Saules kauja ή Kauja pie Saules) έλαβε χώρα στις 22 Σεπτεμβρίου 1236 σε κοντινή απόσταση από την πόλη Σιαουλάι, η οποία βρίσκεται σήμερα στην περιοχή του Γιονίσκις στη Λιθουανία. Το ανθολόγιο Chronicum Livoniae του Ερμάνου του Βαρτμπέργκε αναφέρει ότι η μάχη έλαβε χώρα στην terram Sauleorum, χωρίς, ωστόσο, να έχει αποδειχτεί, έως σήμερα, ότι η terram Sauleorum αντιστοιχεί στο Σιαουλάι.
Οι Αδελφοί του Ξίφους του Τάγματος της Λιβονίας, διοικούμενοι από τον μαγίστρο τους Βολκίνο, βρισκόντουσαν σε δύσκολη κατάσταση τη δεκαετία του 1230, αντιμετωπίζοντας οικονομικές δυσκολίες και δυσκολίες στελέχωσης του Τάγματος σε έμψυχο δυναμικό. Το 1236, ο Βολκίνος διεξήγαγε μια στρατιωτική εκστρατεία προς τον νότο με τον Πρίγκιπα του Πσκοφ ενάντια στη Σαμογιτία. Συνοδευόμενοι από ένα στρατιωτικό απόσπασμα Σταυροφόρων από το Χόλσταϊν, οι ιππότες κατέλαβαν περιοχές στη Σαμογιτία, με τους Σαμογίτες να έχουν υποχωρήσει εμπρός στην επίθεση. Κατά την επιστροφή τους προς τον Βορρά, οι Αδελφοί του Ξίφους υποχρεώθηκαν να αντιμετωπίσουν επιθέσεις Σαμογιτίων στο πέρασμα ενός ποταμού. Ώστε να μην χάσουν τα άλογά τους σε αυτά τα βαλτώδη εδάφη, οι του Χόλσταϊν αρνήθηκαν να πολεμήσουν πεζοί, κάτι που ανάγκασε το στράτευμα να περάσει τη νύχτα εκεί και να στρατοπεδεύσει. Όμως το επόμενο πρωινό, ένα ακόμη σημαντικότερο σε αριθμό στράτευμα Σαμογιτίων, διοικούμενο από τον Δούκα Βύκιντας, και Λιθουανών διοικούμενων από τον Δούκα Μιντάουγκας, επιτέθηκε στους Σταυροφόρους. Οι πεζικάριοι που συνόδευαν τους ιππότες κατάφεραν στην πλειοψηφία τους να διαφύγουν, ενώ οι τελευταίοι, μεταξύ των οποίων και ο Βολκίνος, έπεσαν στη διάρκεια της μάχης. Οι Σταυροφόροι και ιππότες που επιχείρησαν να διαφύγουν προς τη Ρίγα σφαγιάστηκαν από τους Σεμιγαλλίους, αν και δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη αν οι τελευταίοι συμμετείχαν στη μάχη.
Μετά τη μάχη αυτή, ότι απέμενε από το Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους δέχτηκε να απορροφηθεί από το Τάγμα των Τευτόνων Ιπποτών το 1237.
Κατηγορία:Μάχες των Σταυροφοριών Κατηγορία:Ιστορία της Λιθουανίας Κατηγορία:Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας
Προκριματικά Κυπέλλου Καραϊβικής 2014
Όμιλος 5
Φιλοξενείται στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα (UTC-4).
Όμιλος 6
Φιλοξενείται στον Άγιος Χριστόφορο και Νέβις (UTC-4).
Δεύτερος γύρος
Η πρώτη και η δεύτερη ομάδα προκρίνονται στο δεύτερο γύρο.
Όμιλος 7
Φιλοξενείται στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο (UTC−4).
Όμιλος 8
Φιλοξενείται στην Αϊτή (UTC−4).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις CONCACAF (εθνικές ομάδες)
Λούις Τόμλινσον
Ο Λούι Γουίλιαμ Τόμλινσον (Louis William Tomlinson, γεννήθηκε ως Λούι Τρόι Ώστιν (Louis Troy Austin) 24 Δεκεμβρίου 1991) είναι Άγγλος τραγουδιστής, τραγουδοποιός και τηλεοπτική προσωπικότητα. Έγινε ευρέως γνωστός ως μέλος των One Direction στο βρετανικό μουσικό διαγωνισμό The X Factor. Οι One Direction έχουν κυκλοφορήσει πέντε άλμπουμ, πραγματοποίησαν τέσσερις παγκόσμιες περιοδείες και κέρδισαν πολλά βραβεία και έγιναν ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα όλων των εποχών.
Μετά την διάλυση του γκρουπ κυκλοφόρησε το πρώτο σινγκλ «Just Hold On» ως σόλο καλλιτέχνης τον Δεκέμβριο του 2016. Έφτασε μέχρι το νούμερο 2 στα βρετανικά τσαρτς και πιστοποιήθηκε χρυσό τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στις ΗΠΑ. Το 2017, ο Τόμλινσον κυκλοφόρησε τα «Back to You» με την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Μπίμπι Ρέτζα και το «Miss You». Την ίδια χρονιά χαρακτηρίστηκε ως το άτομο με την μεγαλύτερη επιρροή στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τον Μάρτιο του 2019 κυκλοφόρησε το "Two of us", το οποίο μιλάει για την μητέρα του η οποία πέθανε το 2016 από λευχαιμία, το "Kill My Mind", το "We Made It", το "Don't Let It Break Your Heart" και το "Walls". Τον Ιανουάριο του 2020 κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ Walls.
Πρώιμα Χρόνια
Ο Τόμλινσον μαζί με δύο από τις αδερφές του, είχε πρόσθετους ρόλους στο Fat Friends. Μετά το Fat Friends, παρακολούθησε σχολή ηθοποιίας στο Μπάρνσλεϊ. Είχε μικρούς ρόλους στη δραματική ταινία If I Had You του ITV και το Waterloo Road του.BBC. Στο Χολ Κρος συμμετείχε σε διάφορες μουσικές παραγωγές Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι δεν ενδιαφερόταν τόσο για τη βαθμολογία στο σχολείο, αλλά απολάμβανε απόλυτα να είναι με τους φίλους του και να ασχολείται με μουσικές παραγωγές. Αφού πήρε το πρωταγωνιστικό ρόλο στο Grease του Χολ Κρος, αυτό το παρακίνησε για να συμμετέχει στο The X Factor.
2010: X Factor
Το 2010 ο Τόμλινσον πέρασε από οντισιόν της έβδομης σεζόν του μουσικού διαγωνισμού X Factor. Έλαβε τρία ναι από τους κριτές Σάιμον Κοουέλ, Λούις Γουόλς και Νικόλ Σέρζινγκερ, περνώντας στα bootcamp, ωστόσο δεν κατάφερα να προκριθεί στην κατηγορία "Boys". Μετά όμως από πρότασή της Σέρζινγκερ τοποθετήθηκε σε ένα γκρουπ μαζί με τους Νάιαλ Χόραν, Λίαμ Πέιν, Ζειν Μαλίκ και Χάρρυ Σταιλς, προκρίνοντας έτσι στην κατηγορία "Groups" και στο σπίτι των κριτών με μέντορα τον Σάιμον Κοουέλ. Το συγκρότημα ονομάστηκε One Direction ύστερα από προτροπή του Σταιλς. Οι One Direction κατάφεραν να τερματίσουν τρίτοι στο τελικό του X Factor.
2011-2016: One Direction
Μετά το X Factor οι One Direction υπέγραψαν ένα δισκογραφικό συμβόλαιο ύψους 2 εκατομμυρίων λιρών με την Syco Records. Τον Φεβρουάριο του 2011, κυκλοφόρησε τον βιβλίο One Direction: Forever Young (Our Official X Factor Story) και βρέθηκε στην κορυφή της λίστας Best Seller των Sunday Times . Τον ίδιο μήνα, το boy band και άλλοι διαγωνιζόμενοι συμμετείχαν στο The X Factor Live Tour. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας, το συγκρότημα εμφανίστηκε για 500.000 άτομα σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Μετά την ολοκλήρωση της περιοδείας τον Απρίλιο του 2011, οι One Direction συνέχισαν να εργάζονται για το ντεμπούτο τους άλμπουμ.
Τον Σεπτέμβριο του 2011, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ " What Makes You Beautiful ". Μια παγκόσμια επιτυχία που έφτασε στο νούμερο ένα σε πολλές χώρες. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ Up All Night στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία και το 2012 κυκλοφόρησε διεθνώς. Οι One Direction έγιναν το πρώτο συγκρότημα στο Ηνωμένο Βασίλειο που το ντεμπούτο τους άλμπουμ έφτασε στο νούμερο ένα στις ΗΠΑ. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, πραγματοποιήθηκε η Up All Night Tour. Αρχικά, η περιοδεία επρόκειτο να πραγματοποιηθεί αποκλειστικά στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, αλλά προστέθηκαν παραστάσεις στην Αυστραλία και τη Βόρεια Αμερική λόγω ζήτησης. Τον Σεπτέμβριο του 2012, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το τραγούδι " Live When We're Young ". Δύο μήνες αργότερα, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ των One Direction, Take Me Home ,φτάνοντας στο νούμερο ένα σε περισσότερες από 35 χώρες. Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, το συγκρότημα ξεκίνησε την περιοδεία, που πραγματοποιήθηκε στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Ωκεανία και την Ασία, με εισπράξεις 114 εκατομμυρίων δολαρίων από 123 σόου.
Τον Αύγουστο του 2013 κυκλοφόρησε, το One Direction: This is us, ένα 3D ντοκιμαντέρ συγκεντρώνοντας εισπράξεις 68,5 εκατομμυρίων δολαρίων στο box office. Στις 25 Νοεμβρίου 2013, οι One Direction κυκλοφόρησαν το Midnight Memories, το τρίτο άλμπουμ τους, το οποίο έγινε το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως το 2013 με 4 εκατομμύρια αντίτυπα. Τον Απρίλιο του 2014 ξεκίνησαν την τρίτη τους περιοδεία. Τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν σε λίγα λεπτά,  και προστέθηκαν περισσότερες παραστάσεις λόγω της «συντριπτικής ζήτησης». Τον Νοέμβριο του 2014, κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ των One Direction, Four, καθιστώντας το το τελευταίο άλμπουμ με τον Zayn Malik. Τα σινγκλ περιλάμβαναν τα " Steal My Girl " και " Night Changes ".", και τα δύο απέκτησαν πλατινένια θέση. Τον Νοέμβριο του 2015 κυκλοφόρησε, το πέμπτο άλμπουμ των One Direction, Made in το AM. Μετά την κυκλοφορία του πέμπτου άλμπουμ το συγκρότημα ανακοίνωσε ότι θα κάνει ένα διάλλειμα 18 μηνών παρόλο που όλα τα μέλη είχαν υπογράψει με άλλες δισκογραφικές για σόλο καριέρα.
2016 - Σήμερα: Σόλο καριέρα και Walls
Στις 10 Δεκέμβριο του 2016 κυκλοφόρησε το "Just Hold On" μαζί με τον Αμερικάνο dj O Steve Aoki. Ερμήνευσε το τραγούδι πρώτη φόρα ζωντανά στον τελικό της 13ης σεζόν του X Factor. Το αφιέρωσε στην μητέρα του που είχε πεθάνει πριν λίγες μέρες. Τον Ιούλιο του 2017, ο Tomlinson κυκλοφόρησε το σινγκλ "Back To You" με την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Μπίμπι Ρέτζα. Το τραγούδι έφτασε στην όγδοη θέση των Βρετανικών Charts και στο νούμερο 40 στο Billboard Hot 100 chart. Τον Οκτώβριο του 2017 ο Tomlinson κυκλοφόρησε το   "Just Like You ", το οποίο έφτασε στο 99η θέση στα charts του Ηνωμένου Βασιλείου και το " Miss You " τον Δεκέμβριο του 2017, το οποίο έφτασε στο 39η θέση.
Τον Ιούλιο του 2018 έγινε κριτής στην 15 σεζόν του X Factor και μέντορας στην κατηγορία "Boys". Τον Φεβρουάριο του 2019, ανακοινώθηκε ότι ο Tomlinson είχε υπογράψει με την Arista Records. Στις 31 Ιανουαρίου 2020, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο σόλο άλμπουμ του Walls. Το άλμπουμ κατέκτησε την τέταρτη θέση στα Βρετανικά Charts και την ένατη στο Billboard 200 chart. Ο Tomlinson επρόκειτο να ξεκινήσει περιοδεία του το 2020, αλλά αναγκάστηκε να την αναβάλει λόγω της πανδημίας COVID-19. Τον Ιούλιο, ανακοίνωσε τις καινούριες ημερομηνίες για το 2021 και στη συνέχεια ξανά για το 2022.
Προσωπική Ζωή
Ο Λούι Τρόι Ώστιν γεννήθηκε στο Ντονκάστερ στο Νότιο Γιορκσάιρ, στην Αγγλία από τους Τζοάννα Πούλστον και Τρόι Ώστιν, οι οποίοι χώρισαν όταν ήταν ακόμα μωρό. Αργότερα η μητέρα του παντρεύτηκε τον Μαρκ Τόμλινσον αλλάζοντας το όνομα του σε Λούι Γουίλιαμ Τόμλινσον. Μεγάλωσε με τέσσερις μικρότερες αδερφές τις Λοττι, Φελίσιτι (2000-2018) και τις δίδυμες Φοίβη και Νταίζη. Αργότερα η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε και απέκτησε άλλα δύο αδέρφια. Έχει επίσης μία ετεροθαλή αδερφή από την πλευρά του πατέρα του.
Τον Δεκέμβριο του 2016 η μητέρα του πέθανε από λευχαιμία και τον Μάρτιο του 2018 έχασε την αδερφή του Φελίσιτι από ανακοπή καρδιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές
Εχίος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Εχίος αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα, όλα στην Ιλιάδα του Ομήρου:
Πηγές
Εχιος Κατηγορία:Λυκία
Θάνατοι το 1980
Παραπομπές
Κατηγορία:1980
Ψαρά (θωρηκτό)
Το 'Β.Π. Θ/Κ Ψαρά / 02' ναυπηγήθηκε μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης μεταξύ 1888-1890 στη Χάβρη με σχέδια και μελέτες του Γάλλου ναυάρχου Ντυπόν στα ναυπηγεία Forges et Chantiers de la Mediterranée της Γκρανβίλ. Ιδίου τύπου αδελφά πλοία ήταν τα Β.Π. Θ/Κ Σπέτσαι και Ύδρα.
Ο Διοικητής (Πλοίαρχος Κ. Σαχτούρης και κατόπιν ο Υποναύαρχος Γ. Σταματέλλου) της Θωρηκτής Μοίρας είχε έδρα του το θωρηκτό Ψαρά.
Το 1899 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στη Μασσαλία στις εκδηλώσεις για την επέτειο της ιδρύσεώς της. Στην συνέχεια εκπροσώπησε την Ελλάδα στις εορτές της στέψης του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και στη συνέχεια πραγματοποίησε περιοδεία στη Βόρεια Θάλασσα και στη Βαλτική Θάλασσα.
Συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912–1913) με Κυβερνήτη τον Πλοίαρχο Α. Μιαούλη, όπου και έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Έλλης και στη ναυμαχία της Λήμνου.
Στη συνέχεια για μακρύ χρονικό διάστημα χρησιμοποιήθηκε σαν Σχολή Ναυτοδιόπων στον Πόρο.
Εκποιήθηκε και διαλύθηκε το 1932.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά θωρηκτά
Συστηματική
Η Συστηματική, ως μέρος της Βοτανικής και της Ζωολογίας, είναι η επιστήμη όπου καθίσταται εφικτή η όλη θεώρηση και μελέτη του φυτικού και ζωικού βασιλείου. Η Συστηματική πραγματεύεται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία Κατηγορία:Ταξινομία
1444 Παννονία
Η Παννονία (Pannonia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,91. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Ούγγρο αστρονόμο Γκιόργκι Κούλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κονκόλυ της Ουγγαρίας, και πήρε το όνομά της από την περιοχή και αρχαία ρωμαϊκή επαρχία Παννονία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Παννονίας εκτιμάται σε 29,20 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,4748. Η Παννονία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 45,4 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παννονια
Μητρομάρας
Ο Μητρομάρας (???? - 1772) ήταν Έλληνας αρματολός. Λόγω της τρομοκρατίας που άσκησε επί των Τούρκων της Κορινθίας, και επειδή είχε φονεύσει πολλούς, εξήγειρε εναντίον του άγριο διωγμό ο Τούρκος διοικητής της Κορίνθου Κιαμήλμπεη, ο οποίος ζήτησε την εξόντωσή του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρματολοί Κατηγορία:Ελληνική εξέγερση του 1770
Οικογένεια Μαυρομιχάλη
Το όνομα Μαυρομιχάλης αναφέρεται στα μέλη σπουδαίας ηγεμονικής οικογένειας της Μάνης, που διακρίθηκε στον απελευθερωτικό αγώνα του '21 καθώς και στην πολιτική ζωή της Ελλάδας. Περισσότερα από τέσσερις δεκάδες μέλη της πέθαναν, από την εποχή του Ορλώφ (1769) μέχρι τους Βαλκανικούς πολέμους, πολεμώντας στους απελευθερωτικούς αγώνες των Ελλήνων.
Καταγωγή
Για την καταγωγή των Μαυρομιχαλαίων πολλά κατά καιρούς έχουν γραφεί, αλλά τίποτε δεν είναι ιστορικά εξακριβωμένο. Εν πρώτοις γίνεται μνεία για την οικογένεια αυτή σε επιστολή του Βενιέρου, Γενικού Προβλεπτού της Θαλάσσης της Ενετικής Πολιτείας, ο οποίος είχε αναλάβει το 1700 τη διοίκηση των περιοχών της Πελοποννήσου. Στην επιστολή εκείνη, που γράφτηκε στην Πάτρα με ημερομηνία 27 Απριλίου του 1690, αναφέρεται το όνομα της οικογενείας των Μαυρομιχαλαίων, από τις ήδη εξέχουσες οικογένειες της Μάνης, περί το φρούριο Κελεφά.
Ανθρώπινο ερειστικό σύστημα
thumb|right|250px|Ερειστικό σύστημα διαφόρων σπονδυλωτών. Ερειστικό σύστημα ονομάζεται το σύνολο των οργάνων του εκείνων, επί των οποίων «ερείδεται» ένας οργανισμός. Στα σπονδυλωτά ζώα αποτελείται από τα οστά και τις αρθρώσεις, δηλαδή το σκελετό. Στα αρθρόποδα το ερειστικό σύστημα έχει τη μορφή εξωσκελετού.
Ανθρώπινο ερειστικό σύστημα
Στον ανθρώπινο σκελετό διακρίνουμε τα παρακάτω μέρη:
Το ερειστικό σύστημα διακρίνεται από 3 είδη οστών: τα μακρά (βραχιόνιο, επιμήκυνση, κνήμη και το μηριαίο), τα βραχέα (σπόνδυλος, καρποί των χεριών), τα πλατιά (κρανίο και λεκάνη (στις γυναίκες είναι πιο πλατιά από ό,τι στους άντρες για να διευκολύνει την εγκυμοσύνη και τον τοκετό) και τα αεροφόρα (κάποια οστά κρανίου).
Οικογένεια Μαυρομιχάλη
Καταγωγή
Ο πρωτότοκος δε γιος του Εξάρχου, ο Γεωργάκης (αποκαλούμενος και αυτός Έξαρχος λόγω του πατρικού αξιώματος), πήγε στην Κορώνη όπου και γνωρίσθηκε με έναν Οθωμανό επίσημο, που αργότερα έγινε βεζύρης και που όταν ανέλαβε το αξίωμα κάλεσε τον Γεωργάκη στην Κωνσταντινούπολη για έμπιστο βοηθό του. Εκεί τον περιέβαλε με τιμές δίνοντάς του την άδεια να εξοπλίζει και πλοία κατά των πειρατών της Μεσογείου. Έτσι, όταν επέστρεψε στη Μάνη με το αξίωμα το καπετάνιου της Μάνης με ευρωπαϊκό πλοίο, νυμφεύθηκε μια ονομαστή σε ομορφιά γυναίκα, εξ ου και οι απόγονοί του ονομάσθηκαν "νεραϊδογέννητοι". Ήταν μία (Ενετή μάλλον) πριγκίπισσα που αποβιβάστηκε στις ακτές της Μάνης. Του Γεωργάκη εκείνου παιδιά ήταν ο Ιωάννης ο Σκυλογιάννης, που ονομάστηκε έτσι από τις φωνές και τους καυγάδες που έστηνε, ο Πέτρος και ο Ηλίας.
Ανθρώπινο ερειστικό σύστημα
Παθήσεις
Οι παθήσεις του ερειστικού συστήματος είναι 10 και αυτές είναι:
Οικογένεια Μαυρομιχάλη
Παραπομπές
*
Ανθρώπινο ερειστικό σύστημα
Παθήσεις
Στα οστά υπάρχουν ουσίες, οι οποίες χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: οργανικές ουσίες (οστεϊνη 35%) και ανόργανες (άλατα 45 % και νερό 20%). Η οστεΐνη συγκρατεί τα ανόργανα άλατα, προσφέρει συνοχή και ευλυγισία. Στους νέους η οστεΐνη βρίσκεται σε περισσότερες ποσότητες από ό,τι τα άλατα.
Πηγές
Κατηγορία:Συστήματα οργάνων Κατηγορία:Ανατομία ζώων
Γόνδολα (σκεύος)
Με το όνομα γόνδολα φέρονταν κατά τον μεσαίωνα είδος ποτηριού χαμηλού κολονάτου σχήματος οβάλ που χρησιμοποιούνταν για κρασί ή  για νερό. Κατασκευάζονταν όμως από πολύτιμα μέταλλα (χρυσά ή ασημένια) και έφεραν πλούσιο στολισμό από πολύτιμες πέτρες ή ανάγλυφες παραστάσεις. Οι γόνδολες αυτές ήταν αποκλειστικά σκεύη επίσημων γευμάτων σε πύργους και ανάκτορα μόνο σε πολύ επίσημους επισκέπτες.
Επίσης γόνδολες λόγω του σχήματος ονομάζονταν και μικρά σκεύη, όμοια με αυγοθήκες, που είχαν σχήμα οβάλ που πλήρη ύδατος εφαρμόζονταν στην οφθαλμική κόγχη για πλύση των οφθαλμών.
Κατηγορία:Σκεύη Κατηγορία:Πολιτισμός του Μεσαίωνα
Λίρα της Νιγηρίας
Η λίρα ήταν το νόμισμα της Νιγηρίας από το 1959 έως το 1973 οπότε και εφάρμοσε το δεκαδικό σύστημα στο νόμισμά της. Υποδιαιρούταν σε 20 σελίνια και κάθε σελίνι σε 12 πένες (1 λίρα = 240 πένες). Το νόμισμα αυτό δεν είναι πλέον σε χρήση.
Ιστορία
Μέχρι το 1958 το νόμισμα της Νιγηρίας ως αποικία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ήταν η λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής. Το 1959 όμως υιοθέτησε την λίρα της Νιγηρίας με ισοτιμία 1/1 σε σχέση με τη λίρα της Βρετανικής Δυτικής Αφρικής. Το 1973 με την εφαρμογή του δεκαδικού συστήματος στο νόμισμα της, η λίρα της Νιγηρίας αντικαθίσταται με το νάιρα με ισοτιμία 1 λίρα = 2 νάιρα και παύει να υφίσταται πλέον ως νόμισμα. Η Νιγηρία είναι η τελευταία χώρα η οποία εγκατέλειψε το νομισματικό σύστημα της λίρας.
Κέρματα
Κέρματα κυκλοφόρησαν το 1959 με τις εξής ονομαστικές αξίες:
Τραπεζογραμμάτια
Το 1959 η Κεντρική Τράπεζα της Νιγηρίας (Central Bank of Nigeria) εισήγαγε χαρτονομίσματα με τις εξής ονομαστικές αξίες: Τα παραπάνω χαρτονομίσματα τυπώθηκαν εκ νέου το 1967 και το 1968 με διαφορετικές όμως παραστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Νιγηρίας Κατηγορία:Ιστορία της Νιγηρίας
Τζαμί των Καραμανλίδων
Το Τζαμί του Καραμανλί, γνωστό και ως Τζαμί του Πασά Αχμέτ, είναι τζαμί του 18ου αιώνα στην Τρίπολη της Λιβύης. Το τζαμί είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος που περιλαμβάνει μεντρεσέ και τάφους των μελών της δυναστείας των Καραμανλί.
Πήρε το όνομά του από τον Αχμέτ Καραμανλί, ο οποίος ξεκίνησε την κατασκευή του το 1736.
Το τζαμί βανδαλίστηκε το 2014 κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Λιβύη. Τα κεραμικά του πλακίδια και οι μαρμάρινες διακοσμήσεις υπέστησαν ζημιές κατά την επίθεση, η οποία καταδικάστηκε από την Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών.
μικρογραφία|αριστερά| Εσωτερικό του τζαμιού
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμιά στη Λιβύη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Λιβύη Κατηγορία:Τζαμιά
Η.261
Το Η.261 αποτελεί πρότυπο της ITU για την κωδικοποίηση ψηφιακού video. Εφαρμόζεται στις 64 Kbps γραμμές ISDN (Px64). Χρησιμοπποιείται σε εφαρμογές τηλεδιάσκεψης (videoconference). Υποστηρίζει τα πρότυπα CIF και QCIF. Το H.261 σχεδιάστηκε αρχικά για μετάδοση μέσω γραμμών ISDN στις οποίες οι ρυθμοί δεδομένων είναι πολλαπλάσιοι των 64 kbit / s. Ο αλγόριθμος κωδικοποίησης σχεδιάστηκε για να μπορεί να λειτουργεί με ρυθμούς bit βίντεο μεταξύ 40 kbit / s και 2 Mbit / s.
Κατηγορία:Τυποποίηση
Φορντ Μάντοξ Μπράουν
Ο Φορντ Μάντοξ Μπράουν (αγγλικά: Ford Madox Brown, Καλαί 1821 – Λονδίνο 1893) ήταν Άγγλος ζωγράφος, ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της αγγλικής σχολής ζωγραφικής στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φορντ Μάντοξ Μπράουν γεννήθηκε στο Καλαί της Γαλλίας το 1821. Σπούδασε επί δέκα χρόνιας στο Βέλγιο, πρώτα στην Ακαδημία της Αμβέρσας, ως μαθητής του Γκούσταβ Βάπερς (Gustav Wappers), και κατόπιν στην Μπριζ και τη Γάνδη, όπου οι εκεί καθηγητές του εμφύσησαν την παράδοση της ακαδημαϊκής ζωγραφικής του Νταβίντ (David), κλασικού ζωγράφου της Ναπολεόντειας Γαλλίας, και την ιστορικότητα του Ευγένιου Ντελακρουά (Delacroix).
Το 1845, ο Μπράουν επισκέφτηκε τη Ρώμη, όπου γνωρίστηκε με τους Γερμανούς «Ναζαρηνούς», μια καλλιτεχνική ομάδα Γερμανών ζωγράφων, οι οποίοι αρέσκονταν στα μεσαιωνικά θέματα και τα ζωηρά χρώματα. Έτσι, πριν ακόμη εγκατασταθεί στην Αγγλία στα τέλη του 1840, είχε εμποτιστεί από τους «Ναζαρηνούς» καλλιτέχνες με ιδέες παρόμοιες με αυτές των Προραφαηλιτών ζωγράφων, που κυριαρχούσαν την εποχή εκείνη στην καλλιτεχνική ζωή της αγγλικής πρωτεύουσας. Εγκαταστημένος στην Αγγλία, μετά τις σπουδές του στην ηπειρωτική Ευρώπη, γνωρίστηκε με το νεαρό τότε Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι, ο οποίος επηρεάστηκε τόσο έντονα από το έργο του.
Το ζωγραφικό έργο
Ο Φορντ Μάντοξ Μπράουν, αν και δεν ήταν ποτέ μέλος της «Προραφαηλιτικής Αδελφότητας» (Pre-Raphaelite Brotherhood), αισθανόταν ιδιαίτερη συμπάθεια για τους σκοπούς και τις ιδέες του κινήματος. Η τέχνη του, απηχώντας τα θρησκευτικά και κοινωνικά ενδιαφέροντά του, τον κατατάσσει στους προδρόμους του Προραφαηλιτισμού.
Πολλά από τα έργα του, που ανήκουν στην πρώτη περίοδο της καλλιτεχνικής δράσης του, επικεντρώνονται σε ρομαντικά θέματα, με επιρροές από τον Ντελακρουά, όπως ο δραματικός πίνακάς του «Ο Μάνφρεντ στο Γιούνγκφράου», που αρχισε να φιλοτεχνείται το 1840 και ολοκληρώθηκε τον επόμενο χρόνο 1841 στο Παρίσι, με θέμα του το ρομαντικό ποίημα του Λόρδου Βύρωνα «Μάνφρεντ». Ένα άλλο έργο του, εμπνευσμένο και αυτό από ποίημα του Βύρωνα, είναι «Ο δεσμώτης του Τσάιλον» (1843). Η θεματογραφία του Βύρωνα απασχολεί το ζωγράφο και στο πολύ μεταγενέστερο έργο του «Το όνειρο του Βύρωνα» (1874, Πινακοθήκες Τέχνης, Μάντσεστερ).
Ο Μπράουν ασχολήθηκε επίσης, από τα πρώτα ακόμη χρόνια της καριέρας του, με την προσωπογραφία. Κατά τη δεκαετία του 1840, ζωγράφισε τις οικογενειακές συνθέσεις «Ο Δρ. Primose και οι κόρες του (περ. 1840 -41) και «Η οικογένεια Bromley» (1844), αλλά και το πορτρέτο του «Ουίλιαμ Σαίξπηρ» (1849). Επανέρχεται αργότερα στο είδος της προσωπογραφίας με το «Αγγλόπουλο» (1860), ένα πορτρέτο του πεντάχρονου γιου του Όλιβερ, και την προσωπογραφία της δεσποινίδας «Madeline Scott” (1883), κόρης του εκδότη του “ Manchester Guardian”.
Στο χώρο της ιστορικής εικονογραφίας, ο Μπράουν εντυπωσιάζει με τις ελαιογραφίες «Το σώμα του Χάρολντ μπροστά στον Γουλιέλμο τον Κατακτητή» (1844 – 1861, Πινακοθήκη Τέχνης, Μάντσεστερ Αγγλίας) και «Ο Τσώσερ στην Αυλή του Εδουάρδου Γ΄» (Μουσείο Σίντνεϋ, Αυστραλία). Το 1852, ο Μπράουν φιλοτεχνεί την ελαιογραφία με το θρησκευτικό θέμα «Ο Ιησούς πλένει τα πόδια του Πέτρου» (Πινακοθήκη Τέητ, Λονδίνο), ένα δεύτερο αντίγραφο του οποίου, ζωγραφισμένο από τον Μπράουν το 1876, βρίσκεται στην Πινακοθήκη Τέχνης του Μάντσεστερ στην Αγγλία. Στην Πινακοθήκη του Μάντσεστερ υπάρχει επίσης ένας με «ναζαρηνές» επιρροές πίνακάς του, «Πεδία σκληρότητας» (1856 – 1590), όπου ένα μικρό κορίτσι πάει να χτυπήσει το σκύλο του, ενώ πιο πίσω του ερωτοτροπούν δύο εραστές.
Ο πίνακας του Μπράουν με τον τίτλο «Οι τελευταίοι της Αγγλίας» (1852 – 1855) εκφράζει με συγκινητικό τρόπο τον πόνο και την απελπισία της μετανάστευσης, όταν πολλοί Βρετανοί της εποχής του αναγκάζονταν να ξενιτευτούν προς αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης. Ήταν η εποχή που και ο ίδιος ο Μπράουν είχε αποφασίσει να μεταναστεύσει στην Ινδία, πλην όμως η πώληση του πίνακά του αυτού, που του επέφερε κάποια οικονομική άνεση, τον απέτρεψε από την απόφασή του αυτή.
Η αριστουργηματική «Εργασία»
Το αριστούργημα στην όλη σταδιοδρομία του Φορντ Μάντοξ Μπράουν θεωρείται, αναμφισβήτητα, ο μεγαλόπνοος πίνακάς του «Εργασία» (Work, 1852 - 1865), που κατά ένα μέρος του ζωγραφίστηκε στο ύπαιθρο και απεικονίζει διάφορες κατηγορίες δουλειάς, από τη χειρωνακτική ως την πνευματική.
Η πνευματική εργασία συμβολίζεται με τις φιγούρες του Άγγλου ιστορικού Τόμας Καρλάιλ (Thomas Carlyle) και του Αγγλικανού θεολόγου και κοινωνικού μεταρρυθμιστή Φρέντερικ Ντένισον Μώρις (F. D. Maurice), που απεικονίζονται στη δεξιά πλευρά του πίνακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Προραφαηλίτες ζωγράφοι
Ζέλεια
«Από της `Ιδης τες ποδιές οι Τρώες της Ζελείας, / πλούσιος λαός, που το βαθύ πίνει νερό του Αισήπου, / τ' αγόρι του Λυκάονος τους διοικούσ' ο θείος / ο Πάνδαρος, που έλαβε το τόξο από τον Φοίβον.» (Β 824-827, μετάφραση Ι. Πολυλά).
Ο Αρριανός, στο έργο του Αλεξάνδρου Ανάβασις, αναφέρει ότι πριν από τη Μάχη του Γρανικού οι Πέρσες σατράπες συγκάλεσαν συμβούλιο στη Ζέλεια, στο οποίο συζήτησαν πώς να αντιμετωπίσουν καλύτερα τον Μέγα Αλέξανδρο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Τρωάδας
1445 Κονκόλυα
Η Κονκόλυα (Konkolya) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,543. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Ούγγρο αστρονόμο Γκιόργκι Κούλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κονκόλυ της Ουγγαρίας, και πήρε το όνομά της από τον Νικόλαο Τέγκε φον Κονκόλυ (Nicolaus Thege von Konkoly), προς τιμή του οποίου ονομάσθηκε και το αστεροσκοπείο αυτό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Κονκόλυας είναι C (ανθρακούχος). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κονκολυα
Νίκη της Σαμοθράκης
Η Νίκη της Σαμοθράκης είναι μαρμάρινο γλυπτό αγνώστου καλλιτέχνη της ελληνιστικής εποχής που βρέθηκε στο ιερό των Μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη και παριστάνει φτερωτή τη Θεά Νίκη.
Ιστορικό
Το γλυπτό εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου από το 1884. Είναι μία από τις τρεις φτερωτές Νίκες που βρέθηκαν στον Ναό της Σαμοθράκης. Οι άλλες δύο εκτίθενται η μεν πρώτη, που αποτελεί ρωμαϊκό αντίγραφο και το βρήκαν Αυστριακοί αρχαιολόγοι, στο Μουσείο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης και η δεύτερη, που βρέθηκε από την αμερικανική αποστολή του Karl Lehmann και της Phyllis Williams-Lehmann το 1949, στο αρχαιολογικό Μουσείο της Σαμοθράκης. Ο Lehmann και η σύζυγός του βρήκαν αργότερα (το 1950) σε ανασκαφές και τμήματα του δεξιού χεριού του αγάλματος. Λίγους μήνες μετά το ίδιο ζευγάρι αρχαιολόγων εντόπισε και δάχτυλα του δεξιού χεριού της ίδιας Νίκης στο προαναφερόμενο αυστριακό μουσείο, που τα είχε ακαταχώρητα και δεν γνώριζε ότι ανήκαν σε εκείνην. Η δεξιά παλάμη της ανασυστάθηκε αποκαλύπτοντας ότι δεν κρατούσε σάλπιγγα όπως πολλοί πίστευαν μέχρι τότε και εκτίθεται επίσης στο Λούβρο, σε χωριστή βιτρίνα κοντά στο άγαλμα.
Περιγραφή
Το άγαλμα έχει ύψος 3,28 μ. (με τα φτερά) και 5,58 μ. με τη μαρμάρινη πλώρη πλοίου πάνω στην οποία είναι τοποθετημένο σήμερα. Φιλοτεχνήθηκε για να τιμήσει τη θεά Νίκη αλλά και μια ναυμαχία – δεν είναι βέβαιο ποια. Ήταν αφιερωμένο σε ναό της Σαμοθράκης και χρονολογείται μεταξύ και 220 και 190 π.Χ. – οι περισσότερες εκτιμήσεις συγκλίνουν στο 190 π.Χ. Σήμερα στο Μουσείο του Λούβρου είναι τοποθετημένο σε βάση και αυτή με τη σειρά της είναι στερεωμένη σε μαρμάρινη πλώρη πλοίου. Στην αρχαιότητα εικάζεται ότι εκείνος που αφιέρωσε το έργο στο ναό της Σαμοθράκης (τόπο φημισμένο στην αρχαιότητα για την ιερότητά του) είχε δώσει παραγγελία να σχεδιαστεί ένα μικρό σύμπλεγμα θεάς και πλοίου.
Η μεν θεά φιλοτεχνήθηκε χωριστά από λευκό παριανό μάρμαρο και ίσως κρατούσε στεφάνι για το νικητή ή είχε υψωμένο το χέρι της στο στόμα για να διαλαλήσει τη νίκη χωρίς να κρατά τίποτα ή, τέλος, ίσως χαιρετούσε. . Το άγαλμα στο ελληνιστικό σύμπλεγμα ήταν στερεωμένο στην επίσης μαρμάρινη πλώρη ενός πλοίου και έδινε την αίσθηση ότι μόλις είχε «προσγειωθεί» σε αυτό και πατούσε φευγαλέα. Το πλοίο ήταν από μάρμαρο Ρόδου (το γκριζωπό μάρμαρο της Λίνδου και συγκεκριμένα της Λάρδου). Οι ειδικοί εικάζουν ότι το έργο ήταν σχεδιασμένο για να το βλέπει ο κόσμος από τα αριστερά, κατά τα ¾ του προφίλ, επειδή η μία πλευρά του είναι πιο καλοδουλεμένη –και στα ελληνιστικά χρόνια αυτό συνηθιζόταν για την πλευρά την οποία θα έβλεπε το κοινό.
Μία εκδοχή των αρχαιολόγων για το αφιέρωμα επί πολλά χρόνια ήταν πως το είχε κάνει ο Δημήτριος ο Πολιορκητής (337-283 π.Χ.) όταν νίκησε τον στόλο του Πτολεμαίου στα ανοιχτά της Κύπρου γύρω στο 290 π.Χ. Σήμερα όμως πολλοί πιστεύουν ότι το αφιέρωσαν οι Ρόδιοι όταν το 191 π.Χ., συμμαχώντας με την Πέργαμο, νίκησαν τον Αντίοχο Γ΄ της Συρίας σε ναυμαχία στα ανοιχτά της Σίδης.
Το δεξιό φτερό βρέθηκε σχεδόν διαλυμένο εκτός από μικρά κομμάτια του και αποτελεί πρόσθετο έργο ανασύστασης «καθρέφτη» του αριστερού, από εμπειρογνώμονες του Λούβρου. Το άγαλμα εικάζεται ότι κατακρημνίστηκε και έσπασε εξαιτίας μεγάλου σεισμού κατά τον 6ο μ.Χ. αιώνα.
Ανεύρεση
Το άγαλμα βρέθηκε σε πολλά κομμάτια γιατί στα ελληνιστικά χρόνια οι καλλιτέχνες δούλευαν το γλυπτό τους τμηματικά εξαρχής – στην αρχαία Ελλάδα δούλευαν χωριστά μόνον το κεφάλι και τα άκρα που εξείχαν. Ο άγνωστος λοιπόν γλύπτης είχε επεξεργαστεί το έργο του κατά τμήματα τα οποία τελικά είχε ενώσει, οπότε στο σεισμό με την κατακρήμνιση του γλυπτού, αυτό έσπασε πολύ πιο εύκολα σε πολλά κομμάτια.
Το άγαλμα αποτελείται από ένα μεγάλο κομμάτι κάτω από το στήθος μέχρι τα πόδια, από ένα δεύτερο κομμάτι που είναι ο άνω κορμός, το αριστερό φτερό (το δεξί προστέθηκε αντιγράφοντας το αριστερό) και από το κεφάλι – αυτό δεν βρέθηκε ποτέ από όσο γνωρίζουν οι ειδικοί. Τα χέρια, τα φτερά και τα πόδια, όπως και πολλά κομμάτια του ενδύματος, σμιλεύονταν τότε χωριστά και μετά το άγαλμα συναρμολογείτο. Τα φτερά ήταν από δύο μεγάλα μάρμαρα που ήταν συνδεδεμένα στην πλάτη χωρίς εξωτερική στήριξη και αυτό δημιουργούσε πρόβλημα ισορροπίας στο άγαλμα, το οποίο ο γλύπτης ωστόσο έλυσε χρησιμοποιώντας την πλώρη ως αντίβαρο.
Το 1875 Αυστριακοί αρχαιολόγοι είδαν στον τόπο της ανασκαφής τα μάρμαρα που ο Σαμπουαζό νόμισε ότι ανήκαν σε τύμβο και αναλογιζόμενοι ελληνικά νομίσματα που απεικόνιζαν τη Νίκη σε πλώρες πλοίων κατάλαβαν ότι τα μάρμαρα ήταν τμήματα μαρμάρινης πλώρης. Ο Σαμπουαζό έμαθε για τα μάρμαρα της πλώρης το 1879 και κατάφερε να τα πάρει κι αυτά στο Λούβρο. Η συναρμολόγηση και αποκατάσταση (π.χ. του αριστερού φτερού που βρέθηκε σε πολλά κομμάτια και του δεξιού που ουσιαστικά είναι σχεδόν όλο προσθήκη μια που βρέθηκε ένα πολύ μικρό κομμάτι του) ολοκληρώθηκε το 1884.
Τον Αύγουστο του 1939 η «Νίκη της Σαμοθράκης» μεταφέρθηκε με μεγάλη δυσκολία με μια ξύλινη ράμπα, ώστε να απομακρυνθεί, όπως και όλα τα πολύτιμα εκθέματα του Μουσείου, σε ασφαλέστερη τοποθεσία λόγω του πολέμου -φυλάχτηκε μαζί με την Αφροδίτη της Μήλου και τους «Σκλάβους» του Μιχαήλ Αγγέλου στο Château de Valençay.
Το 1950 συναρμολογήθηκε και η δεξιά παλάμη της οπότε και εκτέθηκε και αυτή.
Επάνοδος
Από ελληνικής πλευράς έχουν γίνει διάφορες κινήσεις και προσπάθειες για την επάνοδο της Νίκης της Σαμοθράκης στην Ελλάδα, αλλά αυτό δεν στάθηκε δυνατό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Ελληνιστική τέχνη Κατηγορία:Αρχαία Σαμοθράκη Κατηγορία:Γλυπτά στο Μουσείο του Λούβρου Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Σαμοθράκη
Ηλιακή κηλίδα
Οι ηλιακές κηλίδες είναι παροδικά φαινόμενα που εμφανίζονται στην επιφάνεια του Ηλίου, τη λεγόμενη φωτόσφαιρα, της οποίας και θεωρούνται οι περισσότερο εντυπωσιακοί και ενδιαφέροντες σχηματισμοί της. Είναι ορατές ως σκοτεινές μικρές ή μεγαλύτερες κυκλικές επιφάνειες - κηλίδες, σε σχέση με τις γειτονικές περιοχές της φωτόσφαιρας, που περιβάλλονται από λιγότερο σκοτεινές στεφάνες ινώδους υφής.
Στοιχεία - ορισμοί
Οι βασικοί ορισμοί και στοιχεία των ηλιακών κηλίδων είναι
Δημιουργία
Οι ηλιακές κηλίδες, ως εκδήλωση έντονης μαγνητικής δραστηριότητας, συνοδεύονται με δευτερογενή φαινόμενα, όπως είναι οι στεμματικοί βρόχοι και γεγονότα επανασύνδεσης. Οι περισσότερες ηλιακές εκλάμψεις και στεμματικές εκτοξεύσεις μάζας γεννώνται σε μαγνητικώς ενεργές περιοχές γύρω από ορατές ομάδες κηλίδων.
Παρόμοιες κηλίδες παρατηρούνται έμμεσα και σε άλλους αστέρες, στους οποίους αποκαλούνται αστρικές κηλίδες, και μπορεί να είναι φωτεινές («θερμές») ή σκοτεινές («ψυχρές»).
Κύκλος των ηλιακών κηλίδων
Ο αριθμός των κηλίδων στην ηλιακή επιφάνεια αυξάνεται γρήγορα και μετά μειώνεται με βραδύτερο ρυθμό κάθε περίπου 11 χρόνια. Αυτή η περιοδικότητα, την οποία ακολουθεί η γενικότερη ηλιακή δραστηριότητα, αποκαλείται «ενδεκαετής ηλιακός κύκλος» ή «ενδεκαετής κύκλος της ηλιακής δραστηριότητας». Επιπρόσθετες, πιο μακροπρόθεσμες, μεταβολές πάνω σε αυτό τον βασικό κύκλο είναι γνωστές: Π.χ. από το έτος 1900 ως τη δεκαετία του 1960 ο αριθμός κηλίδων στα μέγιστα της ηλιακής δραστηριότητας αυξανόταν, ενώ από τότε μέχρι σήμερα έχει μειωθεί κάπως.
Ο αριθμός των κηλίδων συνδέεται με την ένταση της ηλιακής ακτινοβολίας από το 1979, οπότε και έγιναν διαθέσιμες ακριβείς δορυφορικές μετρήσεις της απόλυτης ροής ακτινοβολίας. Επειδή οι κηλίδες είναι σκοτεινότερες από τη μέση ηλιακή φωτόσφαιρα, θα ήταν αναμενόμενο περισσότερες κηλίδες να συνοδεύονται από λιγότερη ηλιακή ακτινοβολία και μειωμένη ηλιακή σταθερά. Ωστόσο, ισχύει το αντίθετο: συνολικά, περισσότερες και μεγαλύτερες κηλίδες αυξάνουν τη λαμπρότητα του Ηλίου. Η μεταβολή που προκαλεί ο κύκλος των κηλίδων στην ηλιακή σταθερά είναι μικρή, της τάξεως του 0,1% από μέγιστο στο ελάχιστο (ή 1,3 W m−2 από τα 1366 W m−2 της μέσης ηλιακής σταθεράς). Στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα μ.Χ., κατά το λεγόμενο «Ελάχιστο Μώντερ», σπάνια εμφανίζονταν ηλιακές κηλίδες. Αυτό συμπίπτει με το μέσο και ψυχρότερο τμήμα μιας περιόδου παγκόσμια ψυχρού κλίματος που είναι γνωστή ως «Μικρή Εποχή Παγετώνων».
Πρόσφατα, έχει προταθεί μια σχέση ανάμεσα στον κύκλο των κηλίδων και στη μέση παλιρροϊκή βαρυτική δύναμη που ασκούν οι πλανήτες στην ηλιακή φωτόσφαιρα.
Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης
Πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Ναζιστική Γερμανία διατηρούσε στρατόπεδα συγκέντρωσης (Konzentrationslager, Κοντσεντρατσιόνσλαγκερ ή KZ) σε όλη την επικράτεια που βρισκόταν στον έλεγχό της. Τα πρώτα Ναζιστικά στρατόπεδα βρίσκονταν στο έδαφος της Γερμανίας και ήταν κυρίως στρατόπεδα εργασίας. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, στα εκατομμύρια των κρατουμένων των στρατοπέδων συγκέντρωσης περιλαμβάνονταν Εβραίοι, Πολωνοί, Σοβιετικοί, αιχμάλωτοι πολέμου, ομοφυλόφιλοι, Τσιγγάνοι, Μάρτυρες του Ιεχωβά και άλλοι. Εκατομμύρια κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης έχασαν τη ζωή τους λόγω κακομεταχείρισης, ασθενειών, ασιτίας και υπερβολικής εργασίας.
Ηλιακή κηλίδα
Ιστορία
Αναφορές στις ηλιακές κηλίδες έγιναν από Κινέζους αστρονόμους το 28 π.Χ.. Μία μεγάλη ηλιακή κηλίδα παρατηρήθηκε την εποχή του θανάτου του Καρλομάγνου, το 813 μ.Χ.. Στις 17 Μαρτίου 807 ο Βενεδικτίνος μοναχός Άντελμος είδε μία μεγάλη κηλίδα που ήταν ορατή επί οκταήμερο. Ο Άντελμος νόμισε ότι παρατηρούσε τον πλανήτη Ερμή να περνά μπροστά από τον Ήλιο, δηλαδή μια διάβαση του Ερμή. Ο Αβερρόης περιέγραψε επίσης ηλιακές κηλίδες τον 12ο αιώνα. Ωστόσο, αυτές οι προ-τηλεσκοπικές παρατηρήσεις ερμηνεύονταν λανθασμένα, μέχρι που ο Γαλιλαίος έδωσε τη σωστή εξήγηση το 1612.
Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης
Από το 1941 οι Ναζιστές άρχισαν να δημιουργούν τα στρατόπεδα εξόντωσης ή θανάτου με μόνο σκοπό τη βιομηχανική δολοφονία των Εβραίων της Ευρώπης, μέσω της «Τελικής Λύσης». Αυτά τα στρατόπεδα εγκαταστάθηκαν στις κατεχόμενες Πολωνία και Λευκορωσία, στην περιοχή του «Γενικού Κυβερνείου» (Generalgouvernement). Περισσότεροι από τρία εκατομμύρια Εβραίοι επρόκειτο να βρουν το θάνατο στα στρατόπεδα εξόντωσης, κυρίως μέσω δηλητηριωδών αερίων στους "θαλάμους αερίων", αν και πολλοί κρατούμενοι σκοτώθηκαν σε ομαδικές εκτελέσεις και με άλλους τρόπους. Αυτά τα στρατόπεδα θανάτου, στα οποία περιλαμβάνονται του Μπέλζεκ, του Σομπιμπόρ, της Τρεμπλίνκα και του Άουσβιτς-Μπίρκεναου, συνήθως αναφέρονται ως «στρατόπεδα συγκέντρωσης», αν και οι ειδικοί του Ολοκαυτώματος κάνουν διαχωρισμό μεταξύ των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των στρατοπέδων θανάτου.
Τα στρατόπεδα πριν τον πόλεμο
Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δημιουργήθηκαν ήδη από τις αρχές της Ναζιστικής διακυβέρνησης στη Γερμανία το 1933. Οι Ναζιστές δημιούργησαν στρατόπεδα συγκέντρωσης μέσα στη Γερμανία, πολλά από τα οποία κατασκευάστηκαν από τις τοπικές αρχές, με σκοπό τον εγκλεισμό σε αυτά των πολιτικών κρατουμένων και των ανεπιθύμητων ατόμων. Τα αρχικά στρατόπεδα συγκέντρωσης σταδιακά απέκτησαν ενιαίο έλεγχο και μέχρι το 1939 είχαν τεθεί σε λειτουργία έξι από τα μεγαλύτερα στρατόπεδα συγκέντρωσης: το Νταχάου (1933), το Σάξενχαουζεν (1936), το Μπούχενβαλντ (1937), το Φλόσενμπεργκ (1938), το Μαουτχάουζεν (1938) και το Ράβενσμπρικ (1939).
Ηλιακή κηλίδα
Ιστορία
Οι πρώτες τηλεσκοπικές παρατηρήσεις ηλιακών κηλίδων πάντως έγιναν από τους Φλαμανδούς αστρονόμους Γιοχάνες και Δαβίδ Φαμπρίκιους και τον Άγγλο Τόμας Χάρριοτ στα τέλη του 1610. Ο Δ. Φαμπρίκιους μάλιστα δημοσίευσε και μία περιγραφή τους τον Ιούνιο 1611. Την εποχή που ο Γαλιλαίος έδειχνε τις κηλίδες με το τηλεσκόπιό του σε αστρονόμους στη Ρώμη, ο Κριστόφ Σάινερ τις παρατηρούσε ήδη επί δύο ή τρεις μήνες. Η διαμάχη σχετικά με την ανακάλυψή τους μεταξύ του Γαλιλαίου και του Σάινερ που επακολούθησε, καθώς κανείς τους δεν γνώριζε τη δημοσίευση του Φαμπρίκιους ήταν έτσι χωρίς νόημα.
Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης
Τα στρατόπεδα πριν τον πόλεμο
Το 1938 τα Ες-Ες άρχισαν να εκμεταλλεύονται την καταναγκαστική εργασία σε αυτά τα στρατόπεδα με σκοπό το κέρδος. Πολλές γερμανικές εταιρίες χρησιμοποίησαν εργατικό δυναμικό από στρατόπεδα συγκέντρωσης, ειδικά κατά τη διάρκεια του Πολέμου.
Ηλιακή κηλίδα
Ιστορία
Οι ηλιακές κηλίδες διαδραμάτισαν κάποιο ρόλο στη συζήτηση για τη φύση του Ηλιακού Συστήματος, αφού χάρη σε αυτές ανακαλύφθηκε η περιστροφή του Ηλίου περί τον άξονά του, ενώ η παροδική τους εμφάνιση απεδείκνυε ότι η ηλιακή επιφάνεια μεταβαλλόταν, αντίθετα με τις απόψεις του Αριστοτέλη. Οι λεπτομέρειες της φαινόμενης κινήσεώς τους μπορούσαν να εξηγηθούν άμεσα μόνο με το ηλιοκεντρικό σύστημα.
Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης
Τα στρατόπεδα κατά τη διάρκεια του πολέμου
thumb|300px|right|Τα κυριότερα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ευρώπη, τα έτη 1943-1944.
Ηλιακή κηλίδα
Ιστορία
Η περιοδική διακύμανση του αριθμού των ηλιακών κηλίδων ανακαλύφθηκε από τον Γερμανό αστρονόμο Χάινριχ Σβάμπε μεταξύ του 1826 και του 1843, πράγμα που οδήγησε τον Ρούντολφ Βολφ στη διεξαγωγή συστηματικών παρατηρήσεων από το 1848. Ο λεγόμενος αριθμός Wolf είναι ένα μέτρο της δραστηριότητας των κηλίδων και των ομάδων τους. Ο Βολφ μελέτησε επίσης τα ιστορικά αρχεία σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μία βάση δεδομένων για τις περιοδικές διακυμάνσεις του παρελθόντος. Η βάση του εκτεινόταν μόνο ως το 1700, παρότι οι τεχνικές για προσεκτικές ηλιακές παρατηρήσεις υπήρχαν ήδη από το 1610. Ο Γκούσταφ Σπέρερ (Gustav Spörer) ανακάλυψε αργότερα μία εποχή διάρκειας 70 ετών πριν το 1716 κατά την οποία δεν εμφανίζονταν σχεδόν καθόλου κηλίδες, ως την αιτία της αδυναμίας του Βολφ να επεκτείνει το αρχείο του.
Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης
Τα στρατόπεδα κατά τη διάρκεια του πολέμου
Μετά το 1939, με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης έγιναν σταδιακά οι τόποι όπου όσοι θεωρούνταν εχθροί των Ναζί, περιλαμβανομένων των Εβραίων και των αιχμαλώτων πολέμου, είτε θανατώνονταν είτε υποχρεώνονταν σε καταναγκαστική εργασία είτε κρατούνταν σε συνθήκες υποσιτισμού και βασανιστηρίων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους "ανεπιθύμητους" διεσπάρησαν σε όλη την Ευρώπη, δημιουργώντας νέα στρατόπεδα σε περιοχές πυκνοκατοικημένες από "ανεπιθύμητους", όπως οι περιοχές με μεγάλους πληθυσμούς Εβραίων, Πολωνικής ιντελιγκέντσια, κομμουνιστών ή Τσιγγάνων. Τα περισσότερα στρατόπεδα βρίσκονταν στην περιοχή της Γενικού Κυβερνείου στην Πολωνία. Η μεταφορά των κρατουμένων γινόταν συνήθως κάτω από τρομερές συνθήκες με τη χρήση αμαξοστοιχιών για τη μεταφορά εμπορευμάτων, μέσα στα οποία πολλοί πέθαιναν πριν φτάσουν στον προορισμό τους. Στρατόπεδα συγκέντρωσης υπήρχαν και μέσα στη Γερμανία και, μολονότι δεν είχαν σχεδιαστεί με σκοπό τη συστηματική εξόντωση, πολλοί κρατούμενοι σε αυτά πέθαιναν εξαιτίας των σκληρών συνθηκών που επικρατούσαν ή των εκτελέσεων.