cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έμιλ Βάιρ
Βιογραφία
Μαζί με τον Γκουστάβ φον Έσεριχ ίδρυσε το περιοδικό Monatshefte für Mathematik und Physik (Μηνιαίο δελτίο μαθηματικών και φυσικής.).
Τιμές και διακρίσεις
Τιμήθηκε πολλές φορές ο Βάιρ ήταν (ιδρυτικό) μέλος (από το 1872 πρόεδρος, από το 1874 μόνιμος γραμματέας και από το 1875 επίτιμο μέλος) της Ένωσης Μαθηματικών της Βοημίας Spolek pro volné přednášky z mathematiky a fysiky (Εταιρεία Ελεύθερων Διαλέξεων στα Μαθηματικά και τη Φυσική), η οποία εξέδιδε το περιοδικό "Časopis pro pěstování mathematiky a fyziky" (Αρχείο μαθηματικών και φυσικών επιστημών) από το 1872 και το " Αρχείο mathematiky a fysiky" με επιμέλεια του Βάιρ. από το 1874. "Archiv mathematiky a fysiky" με την έκδοση του Βάιρ. ,
Clan of Xymox
Ιστορικό
Αξιοποιώντας μια αναζωπύρωση στη δημοτικότητα του γοτθικού ροκ και στην επιτυχία συγκροτημάτων όπως οι Nine Inch Nails και Rammstein, το 1997 ο Moorings αποφάσισε να μετακομίσει στην ανατολική Γερμανία - τότε το κέντρο της αναπτυσσόμενης βιομηχανικής μουσικής σκηνής - για να συνεχίσει εκεί τη σύνθεση των τραγουδιών του. Ο Moorings προσέλαβε νέα μέλη και υπέγραψε με την αμερικανική δισκογραφική Tess Records το 1997 και στη συνέχεια με τη Metropolis το 1998.
Έμιλ Βάιρ
Εργασίες
Μαζί με τον αδελφό του ήταν ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της αυστριακής σχολής γεωμετρίας και συνέβαλε σημαντικά στην εξάπλωση της γεωμετρικής διδασκαλίας στην Αυστρία. Δημοσίευσε περίπου 300 έργα, μεταξύ των οποίων τα Die Elemente der projectivischen Geometrie και Über die Geometrie der alten Aegypter (Τα στοιχεία της προβολικής γεωμετρίας και η γεωμετρία των αρχαίων Αιγυπτίων). Μαζί με τον Γκούσταβ φον Έσεριχ ίδρυσε το περιοδικό Monatshefte für Mathematik und Physik (Μηνιαίο δελτίο μαθηματικών και φυσικής).
Clan of Xymox
Ιστορικό
Τον Σεπτέμβριο του 2004, κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ ,το The Best of Clan of Xymox με επαναηχογραφημένες εκδόσεις πρώτων επιτυχιών του σχήματος καθώς και μεταγενέστερες. Το 2012 το συγκρότημα κυκλοφόρησε το Kindred Spirits με μουσική έντονα επηρεασμένη από την post-punk και την new wave. Τα τραγούδια A Day, Masquerade και Cry in the Wind εμφανίστηκαν στο επίσημο soundtrack της ταινίας The Guest του 2014.
Οι Clan of Xymox είναι πιο γνωστοί για την παρουσία τους σε πολλά ετήσια διεθνή φεστιβάλ εναλλακτικής μουσικής, όπως το Φεστιβάλ M'era Luna στο Χίλντεσχαιμ της Γερμανίας, το Triton Festival στη Νέα Υόρκη, το Summer Darkness στην Ουτρέχτη, το Whitby Gothic Weekend στο Γουίτμπι , και το ετήσιο φεστιβάλ της darkwave μουσικής Wave-Gotik-Treffen στη Λειψία όπου και κατοικεί σήμερα ο Moorings.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδικά μουσικά συγκροτήματα
Αδρίας Ι (αντιτορπιλικό)
Το «Αδρίας Ι» (L-67) ήταν αντιτορπιλικό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, τύπου Hunt III.
Καθελκύστηκε ως HMS Border (L67). Η έναρξη ναυπήγησής του έγινε στα ναυπηγεία UK – Swan Bunter & Wigham Richardson Ltd. Wallsend–on-Tyne την 1η Μαΐου 1941. Η καθέλκυσή του έγινε στις 3 Φεβρουαρίου 1942. Στις 20 Ιουλίου 1942 παραλήφθηκε από τον αντιπλοίαρχο Ιωάννη Τούμπα στο Νιούκασλ της Αγγλίας. Στις 26 Αυγούστου 1942, με τη συμπλήρωση της εκπαίδευσης και ενώ έπλεε κάτω από ομίχλη μόνον με την αριστερή μηχανή σε λειτουργία, προσάραξε κοντά στην περιοχή Σκάπα Φλόου. Χρειάστηκαν τέσσερις μήνες για επισκευές.
Στις 27 Ιανουαρίου 1943 πιθανότατα βύθισε το γερμανικό υποβρύχιο U-553 κοντά στην περιοχή του ακρωτηρίου Φινίστερο (στη ΒΔ Ισπανία). Στις 20 προς 21 Ιουλίου 1943 σε συνεργασία με το HMS Quantock (L58) επιτυχώς αντιμετώπισε 3 τορπιλακάτους κατά τη διάρκεια νυχτερινής συμπλοκής, βυθίζοντας 2 από αυτές. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1943 μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας ο Ιταλικός Στόλος του Τάραντα έπλευσε στη Μάλτα και παραδόθηκε σε συμμαχική μοίρα 4 πλοίων. Ένα από αυτά ήταν ο Αδρίας.
Στις 22 Οκτωβρίου 1943 και ενώ βρισκόταν κοντά στην Κάλυμνο με το βρετανικό A/T HMS Hurworth, το Αδρίας προσέκρουσε σε νάρκη και από την έκρηξη αποκόπηκε η πλώρη του. Το Hurworth, στην προσπάθειά του να πλεύσει προς βοήθεια του Αδρία, προσέκρουσε επίσης σε νάρκη και βυθίστηκε, παρασύροντας στον βυθό 143 άνδρες. Ο Αδρίας παρά τις ζημιές κατόρθωσε και έφθασε στην κοντινή τουρκική ακτή της Μύνδου (σημερινὸ Γκιουμουσλούκ, Gümüşlük). Οι απώλειες ήταν 21 νεκροί και 30 τραυματίες.
Την 1η Δεκεμβρίου 1943, μετά από μικρές επισκευές αλλά χωρίς πλώρη απέπλευσε για την Αλεξάνδρεια. Στις 6 Δεκεμβρίου κατέπλευσε στην Αλεξάνδρεια, όπου έγινε δεκτό μέσα σε κλίμα ενθουσιασμού από τον συμμαχικό Στόλο. Δεν πραγματοποιήθηκε η επισκευή του λόγω της λήξεως του πολέμου στην περιοχή της Μεσογείου. Το 1945 επιστράφηκε στην Αγγλία, όπου και πουλήθηκε για παλιοσίδερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικά πλοία Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Επτανησιακή Σχολή (μουσική)
Η Επτανησιακή μουσική Σχολή είναι η πρώτη μουσική «σχολή» στην Ελλάδα που επηρεάστηκε από τον δυτικό τρόπο μουσικής (την κλασική μουσική). Ιδρύθηκε από τον Νικόλαο Χαλκιόπουλο Μάντζαρο και διήρκεσε από τον 19ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα.
Ιστορία
Η Επτανησιακή Σχολή μπορεί να χωριστεί σε δύο περιόδους ανάλογα με τις γενιές των συνθετών: την 1η και την 2η Γενιά.
Πριν την Επτανησιακή Σχολή (1386 - 1797)
εναλλ.=|μικρογραφία|200x200εσ|Το θέατρο Σαν Τζάκομο της Κέρκυρας. Γενικά στη μελέτη της μουσικής εικόνας στην Ελλάδα αμέσως μετά την Επανάσταση του 1821 διαπιστώνεται να μη διαφέρει και πολύ από εκείνη της περιόδου της Τουρκοκρατίας με την κυρίαρχη παρουσία του δημοτικού τραγουδιού σ΄ όλα τα είδη του, κατά ύφος και έκφραση από περιοχή σε περιοχή. Απαντάται όμως ακόμη η εκκλησιαστική μουσική σε βραδεία εξέλιξη καθώς και κατάλοιπα της τουρκικής και αραβοπερσικής μουσικής.
Γεγονός πάντως είναι ότι από το 1386 μέχρι και το 1797 που όλος ο Ελλαδικός χώρος βρίσκεται υπό κατοχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τα Επτάνησα ήταν εκείνα που ήρθαν πρώτα σε μουσική επαφή με τη Δύση δια των "καλλιεργημένων" Βενετσιάνων και ειδικότερα με το Ιταλικό μελόδραμα. Μάλιστα, το θέατρο Σαν Τζάκομο της Κέρκυρας (το κτήριο έγινε θέατρο το 1720) δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τα μεγάλα θέατρα της Ιταλίας, καθώς την περίοδο 1771 - 1798 ανέβηκαν εκεί 45 όπερες. Συνέπεια αυτού ήταν Επτανήσιοι να είναι και οι πρώτοι Έλληνες συνθέτες, κύριοι θιασώτες των ιταλικών θιάσων που τότε περιόδευαν στα μεγαλύτερα νησιά δίνοντας παραστάσεις, φοιτώντας στη συνέχεια σε μουσικές σχολές της Ιταλίας. Έτσι η μουσική των Επτανησίων φέρεται καθαρά επηρεασμένη κυρίως από ιταλικά μουσικά πρότυπα, αλλά και σε γλώσσα αρχικά στην ιταλική.
Η 1η Γενιά (1815 – 1870)
Η 1η γνωστή επτανησιακή σύνθεση είναι το (χαμένο) Gliamanti confusi i του Στέφανου Πογιάγου και παρουσιάστηκε στο Σαν Τζάκομο το 1791. Ο Στέφανος Πογιάγος δημιούργησε επίσης την Παρά Φαιάξοιν άφιξις του Οδυσσέα, επίσης χαμένο έργο.
Παρά τον Πογιάγο, ιδρυτής της Επτανησιακής Σχολής θεωρείται ο Νικόλαος Μάντζαρος (1795 – 1872). Ο Μάντζαρος ήταν Κερκυραίος αριστοκράτης και παρότι είχε μεγάλη επιρροή στην Νάπολη (όπου και σπούδασε) προτίμησε να επιστρέψει στην Κέρκυρα και να εκπαιδεύσει τον τόπο του. Ο Μάντζαρος, έκανε δωρεάν μαθήματα μουσικής (καθώς, παρότι είχε κάνει μουσικές σπουδές, δεν θεωρούσε τον εαυτό του πραγματικό μουσικό δεν ζητούσε λεφτά για τις υπηρεσίες του) με αποτέλεσμα να εκπαιδεύσει πολλούς Επτανήσιους και να σπείρει του σπόρους για την 1η Γενιά Επτανήσιων (αλλά και ταυτόχρονα Ελλήνων) συνθέτων. Οι μαθητές του Μάντζαρου έγιναν αργότερα από τα σπουδαιότερα ονόματα της μουσικής των Επτάνησων, όπως ο Παύλος Καρρέρ, ο Σπυρίδων Ξύνδας, ο Δομένικος Παδοβάς, ο Ιωσήφ Λιβεράλης και ο Διονύσιος Ροδοθεάτος. Οι περισσότεροι από αυτούς συνέχισαν τις μουσικές τους σπουδές στην Ιταλία, έτσι η επτανησιακή τεχνοτροπία έμοιαζε πολύ στην ιταλική και οι Επτανήσιοι συνθέτες ακολουθούσαν πάντα τα ιταλικά μουσικά ρεύματα. Για κακή τύχη, πολλά από τα έργα αυτών των συνθετών έχουν χαθεί. Στην εκπαίδευση των Επτανησίων στη μουσική βοήθησαν, επίσης, και οι διάφορες Φιλαρμονικές, όπως η Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας, που ίδρυσε ο Μάντζαρος με τον Ξύνδα το 1840.
Η 2η Γενιά (1870 – 20ος αιώνας)
thumb|right|Αφίσα του Ολυμπιακού Ύμνου που μελοποίησε ο Σπύρος Σαμάρας.Η 2η Γενιά θεωρητικά ξεκίνησε κατά το 1870 και σε αυτήν ανήκουν σπουδαίοι εκπρόσωποι της Επτανησιακής Σχολής και όχι μόνο, όπως ο Σπυρίδων Σαμάρας, ο Ιωσήφ και ο Σπυρίδων Καίσαρης και άλλοι πολλοί. Οι εκπρόσωποι της εκπαιδεύτηκαν μουσικά από τους συνθέτες της 1ης Γενιάς. Μετά την προσάρτηση των Επτανήσων στην Ελλάδα, πολλοί συνθέτες της νέας γενιάς εγκαταστάθηκαν στην ηπειρωτική Ελλάδα με σκοπό να διδάξουν την μουσική τους στους ηπειρωτικούς Έλληνες. Έτσι, οι Έλληνες που είχαν συνηθίσει τη δημοτική και βυζαντινή μουσική, γνώρισαν την δυτική τεχνοτροπία μουσικής μέσω των Επτανήσιων. Με την δημιουργία του Ωδείου Αθηνών το 1871, πολλοί Επτανήσιοι πήγαν και δίδαξαν εκεί. Κάποιοι άλλοι Επτανήσιοι συνθέτες αποφάσισαν να κάνουν διεθνή καριέρα, όπως ο Ναπολέων Λαμπελέτ και ο Σπυρίδων Σαμάρας με αποτέλεσμα να γίνουν διάσημοι στο εξωτερικό.
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, εμφανίστηκε μια νέα μουσική τάση, η δημιουργία "ελληνικής μουσικής" βασισμένη στα κλασικά πρότυπα σε συνδυασμό με ελληνικά μοτίβα. Μερικοί από τους Επτανήσιους υποστηρικτές της ιδέας αυτής ήταν ο Διονύσιος Λαυράγκας και ο Γεώργιος Λαμπελέτ. Ο Λαμπελέτ, ειδικά, οραματίζεται πρώτος την Εθνική Σχολή ήδη από το 1901, όπου δημοσιεύει το άρθρο "Εθνική Μουσική" στο περιοδικό Παναθήναια και μέσα από αυτό (το "Μανιφέστο του Λαμπελέτ" όπως μερικοί το αποκαλούν) εκφράζει τις ιδέες που είχε εκείνος για την Εθνική Σχολή.
Τα έργα της 2ης Γενιάς έχουν μία μεγαλύτερη ποικιλία σε στυλ, καθ’ ότι ακολουθούν το "επτανησιακό" στυλ (κυρίως) της 1ης Γενιάς συνδυασμένο και με άλλες μουσικές γλώσσες, όπως η γαλλική. Τα έργα εκείνης της γενιάς απαρτίζονται και πάλι από πολλές όπερες στα ελληνικά και τα ιταλικά (οι περισσότερες του Σπυρίδωνα Σαμαρά) και μελοδράματα (πολλά είναι του Διονυσίου Λαυράγκα, ο οποίος θεωρείται και θεμελιωτής του Ελληνικού Μελοδράματος), αλλά και από έργα συμφωνικά, για βιολί, πιανιστικά, τραγούδια, καντάδες αλλά και εμβατήρια (κυρίως του Δ. Βισβάρδη και του Σ. Καίσαρη). Χαρακτηριστικά είναι και τα βαλς και οι πόλκες του Ιωσήφ Καίσαρη, ο οποίος γι’ αυτό απέκτησε το προσωνύμιο "Έλλην Γιόχαν Στράους". Χαρακτηριστικά έργα της 2ης Γενιάς είναι το συμφωνικό ποίημα Γιορτή (1907;) του Γ. Λαμπελέτ, η Ελληνική Σουίτα (1903) του Λαυράγκα, η όπερα Ρέα (1908) και ο Ολυμπιακός Ύμνος (1896)του Σαμάρα, το γνωστό βαλς Μη μου άπτου (τέλη 19ου αιώνα) του Ι. Καίσαρη και το εμβατήριο Περνάει ο Στρατός (1935) του Δ. Βισβάρδη.
Ο μουσικός "εμφύλιος πόλεμος"
Η μουσική εκπαίδευση στην Ελλάδα, ύστερα από την ένωση των Επτανήσων με το Ελληνικό κράτος, είχε ανατεθεί κυρίως σε Επτανήσιους μουσικούς. Όμως, σταδιακά από τα τέλη του 19ου αιώνα, η γερμανική μουσική (η οποία είχε ήδη κατακτήσει τα μεγάλα σαλόνια της Ευρώπης) αρχίζει να εισχωρεί και στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα οι πιο "ιταλοπρεπείς" Επτανήσιοι να παραγκωνίζονται. Έτσι δημιουργήθηκε μια διαμάχη ανάμεσα στους μουσικούς από τα Επτάνησα και τους "γερμανόφρονες" συνθέτες που κράτησε για μερικές δεκαετίες.
Στην Αθήνα γίνεται πιο γρήγορα η εξάπλωση της γερμανικής μουσικής καθώς δέχεται και την υποστήριξη της τότε ανερχόμενης αριστοκρατικής τάξης της πρωτεύουσας. Έτσι, το 1899, ιδρύεται το Ωδείο Λόττνερ από την γερμανίδα Λίνα φον Λόττνερ ενώ το 1891, τη διεύθυνση του Ωδείου Αθηνών αναλαμβάνει ο Γεώργιος Νάζος. Ο Νάζος, μουσικός με (ανολοκλήρωτες) σπουδές στο Μόναχο, έκανε πολλές θετικές καινοτομίες στο Ωδείο έχοντας ως πρότυπο τη γερμανική μουσική διώχνοντας όμως έτσι πολλούς Επτανήσιους μουσικούς που δούλευαν εκεί αντικαθιστώντας τους με ξένους. Οι Επτανήσιοι δυσαρεστήθηκαν με τον Νάζο, γι’ αυτό και δέχθηκε σκληρές κριτικές από τους Γεώργιο Λαμπελέτ και Γεώργιο Αξιώτη μέσω του περιοδικού Κριτική που δημιούργησαν το 1903. Γράφει ο Αξιώτης:
''Και εννοεί ο κ. Διευθυντής του Ωδείου Αθηνών, όταν με το δηλητήριον του Γερμανισμού ποτίζη την ψυχήν του αφελούς αυτού κόσμου, ο οποίος από το ίδρυμα του περιμένει μίαν ημέραν να ακούση το πολύφωνο της ψυχής του Τραγούδι που δεν ειπώθη ακόμη, εννοεί το μεγάλο του έγκλημα;''
Η διαμάχη έγινε εντονότερη με τη συμπλοκή του Μανώλη Καλομοίρη στο ζήτημα. Ο Καλομοίρης, που ήταν κι εκείνος μουσικά «γερμανόφρονας», υποστήριξε τον Νάζο λέγοντας πως η προσπάθεια του για μουσική μόρφωση των Ελλήνων είναι η σημαντικότερη που έχει γίνει στην Ελλάδα και παράλληλα επιτίθεται στους Επτανήσιους (ειδικά στον Σπύρο Σαμάρα που εκείνη την εποχή έκανε φήμη στο εξωτερικό) καθώς, λέει, πως η μουσική τους είναι ιταλική και πως δεν ενδιαφέρονται για την ιδέα δημιουργίας εθνικής ελληνικής μουσικής. Οι άποψη για την επτανησιακή μουσική ήταν λανθασμένη, καθώς χρησιμοποιεί και ελληνικά στοιχεία, καθότι και δύο από τους πατέρες της Εθνικής Σχολής ήταν Επτανήσιοι ( ο Γεώργιος Λαμπελέτ και ο Διονύσιος Λαυράγκας). Ο Καλομοίρης γράφει στο περιοδικό Νουμάς σε άκρα δημοτική:
''Ας μάθουνε οι κύριοι που λένε πως η Ιταλική μουσική συγγενέβει με την Ελληνική, ας μάθουνε πως η δημοτική μας μουσική με τις ιδιαίτερές της τονικές βρίσκεται όξω από τον τονικό κύκλο της Ταλιάνικης, Γαλλικής, Γερμανικής και Δανικής μουσικής, σαν την Νορβέγικη και Ρούσσικη δημοτική μουσική. […] Φανταστείτε τι τόλμη ή αμάθεια χρειάζεται για να πη κανείς πως η μουσική μας συγγενέβει με την Ιταλική, επειδής κ’ είμαστε γειτόνοι! Εμένα τουλάχιστο πιότερο μου θυμίζει ένα Νορβέγικο τραγούδι την εθνική μας μουσική από δέκα Ταλιάνικες όπερες.''.
Η διαμάχη αυτή μεταξύ Επτανησιακής και Εθνικής Σχολής συνεχίστηκε μέχρι και την 2η δεκαετία του 20ου αιώνα. Το θέμα απέκτησε μεγάλη έκταση και σατιρίστηκε ακόμη και από τον Τύπο της εποχής. Τελικά, οι απόψεις του Καλομοίρη είναι εκείνες που υπερίσχυσαν και οι Επτανήσιοι συνθέτες έμειναν στις σκιές, υποτιμημένοι από το κοινό για αρκετές ακόμη δεκαετίες.
Το τέλος της Επτανησιακής Σχολής
Η Επτανησιακή Σχολή "τελειώνει" στις αρχές του 20ου αιώνα, με την επικράτηση της Εθνικής Σχολής στο προσκήνιο και την απώθηση της επτανησιακής μουσικής. Οι Επτανήσιοι συνθέτες, όμως, συνεχίζουν να παίζουν σημαντικό ρόλο στο μουσικό κόσμο της Ελλάδας και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα. Συνθέτες όπως ο Γεώργιος Σκλάβος,ο Αντίοχος Ευαγγελάτος και ο Σπυρίδων Σπάθης συνδύασαν το επτανησιακό στυλ με εκείνο των Εθνικών και χαρακτηρίστηκαν ως μέλη της Εθνικής σχολής. Ακόμη, η επτανησιακή μουσική παράδοση δεν σβήνει και επιβιώνει μέχρι σήμερα μέσω των φιλαρμονικών εταιριών και των τοπικών μουσικών και μαέστρων στα Επτάνησα.
Μουσικολογικές έρευνες
Οι πρώτοι μουσικολόγοι και ιστορικοί που ασχολήθηκαν με το έργο της Επτανησιακής Σχολής βασιζόντουσαν κυρίως στις απόψεις της Εθνικής Σχολής που κυρίως την κατηγορούσε. Ακόμη και το βιβλίο του Θεόδωρου Συναδινού "Ιστορία της Νεοελληνικής Μουσικής: 1824-1919" (1919) το οποίο, παρ' ότι θεωρείται σημαντικό και θεμελιώδες μέχρι σήμερα, δεν δίνει έμφαση στην επτανησιακή μουσική και την θεωρεί και αυτό ιταλική. Έτσι, πολλοί την θεώρησαν απομίμηση της ιταλικής μουσικής χωρίς όμως να αμφισβητούν την σημασία της και δεν έκαναν ιδιαίτερα σημαντικές έρευνες πάνω σε αυτήν. Γι’ αυτό και η Επτανησιακή Σχολή ονομάζεται και η «αδικημένη» της ελληνικής μουσικής. Το πρώτο βιβλίο που δικαιώνει τους Επτανήσιους μουσικούς είναι η "Νεοελληνική Μουσική" (1958), γραμμένο από τον σπουδαίο Κερκυραίο μουσικολόγο Σπύρο Μοτσενίγο. Το βιβλίο αυτό έθεσε τις βάσεις για τις έρευνες που έγιναν από την δεκαετία του 1980 και μετά (κυρίως εκείνες το Γιώργου Λεωτσάκου) που έριξαν φως στις άγνωστες πλευρές της Επτανησιακής μουσικής και διέψευσαν τις προκαταλήψεις των παλαιότερων μελετητών.
Εθνική Ελβετίας Κ-19 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Ελβετίας U19 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου κάτω των 19 ετών της Ελβετίας. Ελέγχεται από την Ελβετική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Η ομάδα συμμτέχει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U19, το οποίο διεξάγεται κάθε χρόνο, έχωντας 5 συμμετοχές στην τελική φάση της διοργάνωσης, με καλύτερη θέση τα ημιτελικά το 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Ελβετίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-19 Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα
Ξηρόκαμπος Άρτας
Ο Ξηρόκαμπος είναι ορεινό χωριό του νομού Άρτας, αποτελώντας μάλιστα το με μεγαλύτερο υψόμετρο κατοικήσιμο χωριό του νομού. Το κέντρο του είναι χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 1.000 μέτρων (με εξαίρεση ορισμένους οικισμούς του, οι οποίοι βρίσκονται σε ακόμη μεγαλύτερο υψόμετρο)στην περιοχή του Ραδοβυζίου, απέναντι και με θέα από ψηλά στις πλαγιές των Τζουμέρκων, περικυκλωμένο από πυκνά ελατοδάση. Ο Ξηρόκαμπος ανήκει, κατόπιν της νέας διοικητικής διαίρεσης βάσει του προγράμματος Καλλικράτη, στο Δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη Άρτας, (προηγουμένως ανήκε στο Δήμο Ηρακλείας-δήμος, ο οποίος ενσωματώθηκε στον δήμο Γεωργίου Καραϊσκάκη), έναν από τους δύο ορεινούς δήμους του νομού Άρτας και σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός του είναι 130 κάτοικοι.
Στο χωριο αυτο στα τελη του 1942, ελαβε χωρα το γεγονος της εκτελεσης ανταρτη του ΕΛΑΣ, με την συγκληση ανταρτοδικειου παρουσια 400 ανταρτων και 25 περιπου χωρικων, γιατι υπεπεσε στο σφαλμα να κλεψει μια κοτα το βραδυ απο καποιον χωρικο. Αυτο αναφερετε στο βιβλιο εργο, του Δημητριου Ν. Δημητρη γνωστου αξιωματικου ανταρτη του ΕΛΑΣ με το ψευδωνυμο Νικηφορος, " ΑΝΤΑΡΤΗΣ στα Βουνα της Ρουμελης" ΤΟΜΟΣ Β, σελ.72.
κατηγορία:χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Γεωργίου Καραϊσκάκη
Νευρικός ιστός
Τύποι κυττάρων νευρικού ιστού
Ο νευρικός ιστός αποτελείται από δύο τύπους κυττάρων, τους νευρώνες, που παράγουν και μεταφέρουν νευρικές ώσεις μέσα στον οργανισμό, και τα νευρογλοιακά κύτταρα, που τρέφουν, μονώνουν και στηρίζουν τους νευρώνες.
Λειτουργία κυττάρων νευρικού ιστού
Χάρη στα κύτταρα αυτά, ο οργανισμός έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τις μεταβολές του εξωτερικού και του εσωτερικού περιβάλλοντος, να τις επεξεργάζεται και να αντιδρά, δίνοντας εντολές με τις οποίες ελέγχονται και συντονίζονται οι διάφορες λειτουργίες του. Με τον τρόπο αυτό ο οργανισμός μπορεί να προσαρμόζεται στο εξωτερικό περιβάλλον, διατηρώντας παράλληλα σε ισορροπία το εξωτερικό του περιβάλλον, εξασφαλίζοντας έτσι την επιβίωση του.
Πηγές
Κατηγορία:Νευρικό σύστημα
Ενδοσπόριο
Ορισμένα βακτήρια, όταν βρεθούν σε αντίξοες περιβαλλοντικές συνθήκες (π.χ. πολύ υψηλές ή πολύ χαμηλές θερμοκρασίες,ακτινοβολία ), αφυδατώνονται και μετατρέπονται σε ανθεκτικές μορφές που ονομάζονται ενδοσπόρια. Όταν οι συνθήκες ξαναγίνουν ευνοϊκές, από κάθε ενδοσπόριο θα προκύψει ένα βακτήριο.
Πηγές
Κατηγορία:Βακτήρια Κατηγορία:Βακτηριολογία
Χοσέ Κλεμέντε Ορόσκο
thumb|right|350px|Φλεγόμενος άνθρωπος, χαρακτηριστικό δείγμα τέχνης του Ορόσκο στην οροφή του Hospicio Cabañas, στη [[Γουαδαλαχάρα (Μεξικό)|Γουαδαλαχάρα, στο Χαλίσκο του Μεξικού.]] Ο Χοσέ Κλεμέντε Ορόσκο (José Clemente Orozco, 23 Νοεμβρίου 1883 - 7 Σεπτεμβρίου 1949) ήταν Μεξικανός ζωγράφος.
Γεννήθηκε στο Zapotlán el Grande του Μεξικού (τωρινή Σιουδάδ Γκουσμάν). Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους τοιχογράφους του 20ου αιώνα και διακόσμησε δημόσια κτίρια στο Μεξικό. Ήταν ένας από τους "Τρεις Μεγάλους" τοιχογράφους του Μεξικού, μαζί με τους Diego Rivera και Νταβίδ Αλφάρο Σικέιρος (Los Tres Grandes). Κυρίως επηρεασμένος από το Συμβολισμό, ήταν επίσης λιθογράφος και σατιρικός σκιτσογράφος. Από το 1922 ως το 1948 δημιούργησε τοιχογραφίες στην Πόλη του Μεξικού, στην Ορισάμπα, στο Claremont της Καλιφόρνια, στη Νέα Υόρκη, στο Νιου Χάμσαϊρ, στην Γουαδαλαχάρα, Χαλίσκο, και στο Χικίλπαν, Μιτσοακάν.
Η τέχνη του αποτελεί σπάνιο συνδυασμό ενός έντονου, προσωπικού εξπρεσιονισμού, με απλοποιημένες συνθετικές μορφές. Το καλλιτεχνικό του στιλ, όπως και η αισθητική του φιλοσοφία, επηρέασαν πολλούς καλλιτέχνες της Αμερικής στο τέλος του 20ου αιώνα.
Πέθανε στην πόλη του Μεξικού τo 1949.
Νεανικά χρόνια και σπουδές
Γονείς του ήταν ο Ιρενέο Ορόσκο, επαγγελματίας και η Μαρία Ρόσα δε Φλόρες Ορόσκο, οικοκυρά και ερασιτέχνης τραγουδίστρια. Η οικογένεια του μετακόμισε από τη Σιουδάδ Γκουσμάν (Ciudad Guzmán) στη Γουαδαλαχάρα και αργότερα στην Πόλη του Μεξικού, όπου και παρακολούθησε το δημοτικό. Καθημερινά, περνώντας από το δρόμο για το σχολείο έβλεπε ένα σατιρικό ζωγράφο, τον Χοσέ Γουαδαλούπε Ποσάδα, ο οποίος εκείνη την περίοδο δούλευε μπροστά στο κοινό διακοσμώντας βιτρίνες καταστημάτων. Με τα έργα του για το Μεξικάνικο πολιτισμό και με πολιτικά θέματα καλούσε τους Μεξικάνους να σκέφτονται μετά το τέλος της επανάστασης. Ο Ορόσκο αναφέρει στην αυτοβιογραφία του "Σταματούσα και περνούσα μερικά μαγευτικά λεπτά κοιτάζοντάς τον Ποσάδα...Αυτή ήταν η ώθηση που πρώτα κίνησε τη φαντασία μου και με έσπρωξε να γεμίζω το χαρτί με τις πρώτες μου μικρές φιγούρες, αυτό ήταν το ξύπνημά μου στην ύπαρξη της τέχνης της ζωγραφικής" (Orozco, 1962) Συνεχίζει λέγοντας πως άρχισε να χρησιμοποιεί χρώμα βλέποντας τις διακοσμήσεις του Ποσάδα.
Παρακολούθησε νυχτερινά μαθήματα στην φημισμένη Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Κάρλος. Οι γονείς του, όμως, πίστευαν πως η ζωγραφική δεν θα μπορούσε να του εξασφαλίσει τα απαραίτητα, για αυτό και τον έστειλαν στην επαρχία όπου θα μπορούσε να σπουδάσει μηχανικός αγρονομίας. Με το επάγγελμα αυτό μπορούσε να είναι βέβαιος για το μέλλον του, να διαχειρίζεται και να καλλιεργεί τη γη του. Επέστρεψε όμως άρρωστος και άρχισε σπουδές αρχιτεκτονικής. Λίγο αργότερα ο πατέρας του πέθανε από τύφο και αναγκάστηκε να κάνει διάφορα επαγγέλματα για να θρέψει τη μητέρα του και τα μικρότερά του αδέρφια. Στα 17 του, εξαιτίας ενός ατυχήματος με βεγγαλικά τα οποία πήγε να πουλήσει για την Ημέρα της Ανεξαρτησίας έχασε το αριστερό του χέρι και το ένα του μάτι . Εγκατέλειψε τις σπουδές αρχιτεκτονικής και άρχισε να εργάζεται ως σατιρικός καρτουνίστας σε πολιτικές εφημερίδες.
Πρώτα Έργα
Τα πρώτα χρόνια ως ζωγράφος, από το 1911 ως το 1916, συνεργαζόταν με εφημερίδες και άλλες περιοδικές εκδόσεις, ανάμεσα σε άλλες με τις La Vanguardia και El Hijo del Ahuizote. Με αυτόν τον τρόπο είχε την οικονομική δυνατότητα να αφοσιωθεί στην ενασχόλησή του και να δημιουργήσει μια σειρά από αξιοσημείωτες ακουαρέλες. Αντλούσε τα θέματά του περιπλανώμενος στις φτωχές συνοικίες της Μεξικάνικης πρωτεύουσας και επομένως σε αυτά κυριαρχούν τα νυχτερινά μέρη. Απεικονίζονται οι βρώμικες συνοικίες των κόκκινων φαναριών και πόρνες υπό το βλέμμα τόσο του ζωγράφου όσο και του σατιρικού σκιτσογράφου, πρωτοτυπία που φαίνεται να έχει επηρεαστεί και από εξπρεσιονιστικές τάσεις. Η πρώτη του έκθεση με έργα της περιόδου έγινε το 1916 στη βιβλιοθήκη Biblos στην Πόλη του Μεξικού με τίτλο "Το Σπίτι των Δακρύων" (La Casa de las Lágrimas). Οι περισσότεροι κριτικοί είτε τον αγνόησαν είτε του επιτέθηκαν.
Απόγειο
thumb|200px|Ο [[Ερνάν Κορτές, τοιχογραφία του Χοσέ Κλεμέντε Ορόσκο στο Hospicio Cabañas]] Το 1927 αποφάσισε να ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να εκθέσει σχέδιά του για την Επανάσταση. Στις αρχές τα έβγαζε πέρα πολύ δύσκολα, ωστόσο τα πράγματα άλλαξαν όταν η Άλμα Ριντ, αδελφή του Τζον Ριντ, είδε τη δουλειά του. Η Άλμα Ριντ, η οποία είχε σημαντική θέση σε μια ομάδα που χρηματοδοτούσε η Madame Siquilianos και διάβαζε ποίηση ο Χαλίλ Γκιμπράν, έγινε η ατζέντης του και ο Ορόσκο άρχισε να κάνει εκθέσεις. Έγραψε βιβλία για αυτόν και έκλεισε την γκαλερί έργων τέχνης Delphic Studios, όπου μπορούσε να πουλάει τα έργα του.
Ο Χοσέ Κλεμέντε Ορόσκο ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που, βιώνοντας την οικονομική κρίση του 1929, ζωγράφισε την πολιτική διάστασή της.
Το 1930 ζωγράφισε τις τοιχογραφίες του Κολλεγίου της Πομόνα στην Καλιφόρνια, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζει ο Προμηθέας (Prometeo) και ένα χρόνο αργότερα διακόσμησε τη New School for Social Research της Νέας Υόρκης. Έφτασε στο αποκορύφωμά του με τις τοιχογραφίες με τεχνική φρέσκο (νωπογραφία) για το Hospicio Cabañas της Γουαδαλαχάρα. Ανάμεσα σε αυτά τα φρέσκο περιλαμβάνονται ένα ιστορικό πανόραμα του Μεξικού, που δείχνει την προ-Ισπανική περίοδο με τους μεγάλους ινδιάνικους πολιτισμούς, την Κατάκτηση, τους κινδύνους της δικτατορίας, την Επανάσταση και έναν άνθρωπο σε φλόγες.
Ακτιβισμός
Ο Χοσέ Κλεμέντε Ορόσκο πήρε μέρος αρκετές φορές σε πολιτικές δραστηριότητες. Μαζί με τον Diego Rivera και τον Νταβίδ Σικέιρος ίδρυσε το Σωματείο Εργατών Τέχνης, Ζωγράφων και Γλυπτών το 1930. Ωστόσο σε αντίθεση με τον Ριβέρα, η βαθιά συμπόνια του Ορόσκο για τον ανθρώπινο πόνο δεν μεταφράστηκε σε έντονο πολιτικό ακτιβισμό.
Η τελευταία δημόσια πολιτική πράξη ήταν τον Ιούνιο του 1948 όταν μαζί με τον Diego Rivera, τη Φρίντα Κάλο, τον Νταβίδ Σικέιρος και άλλους έκαναν πορεία στο Del Prado Hotel. Σκοπός της πορείας ήταν η αποκατάσταση της φράσης "δεν υπάρχει" σε μια τοιχογραφία του Ριβέρα, η οποία αρχικά έγραφε "Ο Θεός δεν υπάρχει".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Λιθογράφοι
Αλήτης (μυθολογία)
Όταν ο Ορέστης ταξίδεψε στην Ταυρική για να αναζητήσει την Ιφιγένεια, ο Αλήτης, εκβιαστικά και αυτοβούλως ανέλαβε την εξουσία στις Μυκήνες. Με την επιστροφή του ο Ορέστης τον σκότωσε και επανήλθε στον θρόνο των Μυκηνών.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Μυκηνών
Κατάλογος βασιλέων των Μυκηνών
Ο παρακάτω κατάλογος αναφέρει σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία, τους βασιλείς ή άνακτες (σύμφωνα με τον Ομηρικό όρο και την μυκηναϊκή γραμμική γραφή Β΄) της πόλης των Μυκηνών, που έδωσε το όνομά της στον ομώνυμο πολιτισμό κατά την εποχή του χαλκού στην Ελλάδα
Μυθικοί βασιλείς (Άνακτες)
Πρώτος βασιλιάς και ιδρυτής της πόλης υπήρξε, κατά την παράδοση, ο Περσέας. Ο Τισαμενός σκοτώθηκε σε συμπλοκή με τους Ηρακλείδες, οι οποίοι είχαν πλέον υπό τον έλεγχό τους ολόκληρη την Πελοπόννησο (εκτός από την Αχαΐα).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία *
Σοφί Κίνσελα
Η Μαντελέιν Γουίκαμ (Madeleine Sophie Wickham, γενν. 12 Δεκεμβρίου 1969) είναι επιτυχημένη Βρετανίδα συγγραφέας, με το ψευδώνυμο Σόφι Κίνσελα (Sophie Kinsella). Πτυχιούχος του New College της Οξφόρδης, εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε οικονομικά θέματα πριν στραφεί στη συγγραφή βιβλίων μετά το 1995. Είναι ιδιαίτερα γνωστή για τα βιβλία της σειράς Shopaholic, τα οποία αφορούν τις περιπέτειες της Μπέκυ Μπλούμγουντ (Becky Bloomwood), μιας δημοσιογράφου οικονομικών θεμάτων η οποία δεν μπορεί να διαχειριστεί τα προσωπικά της οικονομικά ζητήματα. Στα βιβλία περιγράφεται η ζωής της από τη στιγμή που τα χρέη της στην πιστωτική κάρτα της γίνονται υπέρογκα ("Confessions of a Shopaholic") μέχρι το τελευταίο βιβλίο στο οποίο ("Shopaholic & Baby") στο οποίο αποκτά ένα παιδί. Σε όλη τη διάρκεια της σειράς, κεντρικά θέματα είναι η παρορμητική συμπεριφορά της, τα όλο και ακριβότερα ψώνια, τα "μικρά ψεματάκια" που αναγκάζεται να πει για να καλύψει τα προβλήματά της και οι περιπλοκές που όλα αυτά επιφέρουν στη ζωή της.
Προσωπική ζωή
Η Γουίκχαμ ζει στο Λονδίνο με τον άνδρα της και τους τρεις γιούς της, τους Φρέντυ, Ούγκο και Όσκαρ. Η αδελφή της Γκέμα Τάουνλι (Gemma Townley) είναι επίσης συγγραφέας.
Έργα που έχουν εκδοθεί με το όνομα 'Madeleine Wickham'
''The Tennis Party (1995) ''A Desirable Residence (1996) ''Swimming Pool Sunday (1997) ''The Gatecrasher (1998) ''The Wedding Girl (1999) ''Cocktails for Three (2000) ''Sleeping Arrangements (2001)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς
Χαράλαμπος Παπανικολάου
Παραπομπές
Κατηγορία:Κολυμβητές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό
Μια Απίθανη... Απίθανη Πτήση
Το Airplane! (γνωστό και ως Μία Απίθανη... Απίθανη Πτήση στην Ελλάδα, γνωστό επίσης και ως Flying High!, σε άλλες χώρες) είναι μία αμερικανική σατιρική ταινία παρωδίας, του 1980, σε σκηνοθεσία και σενάριο Τζιμ Έιμπραχαμς, Ντέιβιντ Ζάκερ και Τζέρι Ζάκερ και παραγωγή Τζον Ντέιβισον. Πρωταγωνιστούν οι Ρόμπερτ Χέις και Τζούλι Χάγκερτι, ενώ συμμετέχουν οι Λέσλι Νίλσεν, Ρόμπερτ Στακ, Λόιντ Μπρίτζες, Πίτερ Γκρέιβς και ο Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ. Πρόκειται για μία ταινία παρωδία, που επικεντρώνεται στις distaster ταινίες, και συγκεκριμένα, στην ταινία του 1957, Ώρα μηδέν (Zero Hour!), από την οποία κιόλας δανείζεται τον κεντρικό ήρωά της και μέρη της πλοκής της, καθώς επίσης αντλεί στοιχεία κι από την ταινία του 1974, Τζάμπο 747 εν κινδύνω (Airport 1975). Η ταινία πλέον είναι γνωστή για το σουρεαλιστικό της χιούμορ και τα slapstick στοιχεία της.
Υποδοχή
Το έργο ήταν επιτυχημένο εισπρακτικά, συγκεντρώνοντας 83 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική, με αρχικό προϋπολογισμό γύρω στα 3.5 εκατομμύρια, ενώ και οι κριτικές που δέχτηκε ήταν ως επί το πλείστον πολύ θετικές. Η διανομή της ταινίας έγινε από την Paramount Pictures. Οι δημιουργοί της ταινίας έλαβαν βραβείο από το WGA στην κατηγορία Καλύτερης Διασκευής Σεναρίου σε Κωμωδία. Επίσης, υπήρξε υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα και BAFTA, στην πρώτη περίπτωση στην κατηγορία Καλύτερη Ταινίες στο είδος Κωμωδίας - Μιούζικαλ και στη δεύτερη περίπτωση στην κατηγορία Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά την κυκλοφορία της, η δημοτικότητά της συνέχισε να ανεβαίνει. Ο αμερικανικός σταθμός Bravo, την κατέταξε στη 6η θέση ανάμεσα στις 100 πιο αστείες ταινίες. Το 2007, ο βρετανικός τηλεοπτικός σταθμός Channel 4, την κατέταξε στη λίστα του με τις Καλύτερες Κωμικές Ταινίες όλων των εποχών, στη δεύτερη θέση, πίσω από το Ένας προφήτης... Μα τι προφήτης!. Το 2008, το περιοδικό Empire, συμπεριέλαβε ανάμεσα στις 500 Σπουδαιότερες Ταινίες όλων των εποχών, ενώ στη λίστα του με τις 50 Καλύτερες Κωμικές ταινίες, την κατέταξε στην πρώτη θέση. Το 2010, επιλέχτηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου για διατήρηση και εισήλθε στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου, κι έγινε «ιστορικά, πολιτισμικά ή αισθητικά σημαντική».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες Κατηγορία:Παρωδία (ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές slapstick ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη διαταραχή μετατραυματικού στρες
Ρος Κάουντι ΦΚ
Η Ρος Κάουντι ΦΚ είναι μια σκωτσέζικη ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1929. Έδρα της ομάδας είναι το Victoria Park, χωρητικότητας 6700 θέσεων. Αγωνίζεται στη Πρέμιερσιπ Σκωτίας, έχοντας προβιβαστεί μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος της πρώτης κατηγορίας Σκωτίας την περίοδο 2011-12. Την περίοδο 1994-95 αγωνιζόταν στην Highland Football League, μια διοργάνωση την οποία κέρδισε 3 φορές. Έχει επίσης κερδίσει τη Scottish First Division, τη Second Division, τη Third Division (από μια φορά κάθε μια) και δύο φορές το Challenge Cup. Το 2010 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Σκωτίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρος Κάουντι ΦΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1929 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σκωτίας
Μελιτίνη Λακωνίας
Η Μελιτίνη είναι μανιάτικο χωριό του Νομού Λακωνίας μεταξύ του Γυθείου και της Σπάρτης στους πρόποδες του Ταϋγέτου, με 130 κατοίκους το 2001. Η παλαιότερη ονομασία του είναι Ζελίνα (σημαίνει πράσινο στα Σλάβικα). Έχει το όνομα του παλιού Δήμου Μελιτίνης. Ο κεντρικός ναός είναι η Αγία Βαρβάρα. Με το Νόμο Καποδίστρια, ο οικισμός εντάχθηκε στο Δήμο Σμύνους. Στο χωριό αξιοθέατα είναι δύο πηγές, όπως επίσης και το παλαιό σχολείο, το οποίο φέρεται να ίδρυσε ο αγωνιστής του 1821, Παναγιωτάκης Γιατράκος.
Δ.δ. Μελιτίνης
Το χωριό αποτελεί οικισμό ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος, που έχει συνολικά 242 κατοίκους. Οι οικισμοί του είναι:
Η κεντρική εκκλησία είναι η αγία Βαρβάρα στην Μελιτίνη με όμορφο πετρόκτιστο καμπαναριό από το 1910, ο Άγιος Νικόλαος στη Λεμονιά και Απόστολος Πέτρος στην Αγία Μαρίνα. Η Αγία Μαρίνα είναι χωριό που σήμερα έχει ελάχιστους κατοίκους, περίπου 10-12 μόνιμους (το καλοκαίρι βέβαια αυξάνεται ο πληθυσμός του).Παλαιότερα είχε περισσότερους κατοίκους και βασιζόταν στην αγροτική οικονομία.Τα λούπινα (κυρίως για ζωοτροφές), οι ελιές , το εξαιρετικό ελαιόλαδο, αλλά και οι φακές είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.Και η κτηνοτροφία ήταν σημαντικός παράγοντας.Επειδή στο χωριό δεν υπήρχαν πηγές οι καλλιέργειες ήταν ξερικές.
Μετά από δωρεά ενός πλούσιου Πετρινιώτη (δηλ. κατοίκου του χωριού Πετρίνα) έχει δημιουργηθεί γεώτρηση στην Αγία Μαρίνα και από εκεί το νερό έρχεται στα σπίτια της Πετρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μελιτινη Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Αλεξιάδα
thumb|Ο [[Αλέξιος Α΄ Κομνηνός]] Η Αλεξιάδα είναι ιστορικό έργο, που ολοκληρώθηκε γύρω στο 1148 από τη Βυζαντινή Άννα Κομνηνή, η οποία και διηγείται τη βιογραφία του πατέρα της, Αλέξιου Α΄ Κομνηνού. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Αγία Μονή της Κεχαριτωμένης, στην Κωνσταντινούπολη, έγραψε το ιστορικό σύγγραμμα «Ἀλεξιάς» (15 βιβλία) που είναι αφιερωμένο στον πατέρα της Αλέξιο και καλύπτει τα γεγονότα της περιόδου 1069-1148. Στο έργο αυτό, που συμπληρώνει το έργο του συζύγου της «Ύλη Ιστορίας», η Άννα έχει ως πρότυπό της τον Θουκυδίδη και τον Πολύβιο και χρησιμοποιεί αττικίζουσα γλώσσα.
Οι πηγές της
Στηρίζεται στις προσωπικές της αναμνήσεις (καθώς είχε συνεχώς προσωπική επαφή με τα γεγονότα), σε πληροφορίες διαφόρων συγχρόνων της, μαρτυρίες στρατιωτών του Αλέξιου που συνέλεξε η ίδια αλλά και συμπολεμιστών του όπως ο Ιωάννης Δούκας αλλά και εχθρών, όπως ενός ακολούθου του Ροβέρτου Γισκάρδου και σε επίσημα έγγραφα, όπως της επιστολής του Αλεξίου προς τον Ρήγα Αλαμανίας αλλά και της συμφωνίας με τον Βοημούνδο.
Αποτίμηση
Στο έργο περιγράφεται η πολιτική και στρατιωτική ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά την εξουσία του, κάτι που καθιστά το έργο μια από τις πιο σημαντικές πηγές πληροφοριών για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους. Επίσης, περιλαμβάνεται η εξιστόρηση της αλληλεπίδρασης της Πρώτης Σταυροφορίας με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, που αντικατοπτρίζει τις συγκρουόμενες αντιλήψεις Ανατολής και Δύσης στις αρχές του 12ου αιώνα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεξιαδα Αλεξιαδα
Καταναλωτής (οικολογία)
Καταναλωτές χαρακτηρίζονται οι οργανισμοί οι οποίοι τρέφονται με άλλους οργανισμούς του οικοσυστήματος και διακρίνονται σε τάξεις ανάλογα με τις βασικές τροφικές τους προτιμήσεις. Τα φυτοφάγα ζώα, όπως η αγελάδα, το πρόβατο, ο λαγός και οι οργανισμοί του ζωοπλαγκτού (στα υδάτινα οικοσυστήματα), τρέφονται άμεσα με παραγωγούς και χαρακτηρίζονται ως καταναλωτές 1ης τάξης. Τα σαρκοφάγα ζώα που τρέφονται με φυτοφάγα, όπως ο λύκος, το φίδι, οι σαρδέλες, ονομάζονται καταναλωτές 2ης τάξης. Τα σαρκοφάγα που τρέφονται με καταναλωτές 2ης τάξης, όπως ο αετός και ο βακαλάος, ανήκουν στους καταναλωτές 3ης τάξης κ.ο.κ.
Πηγή
Κατηγορία:Διατροφή Κατηγορία:Τροφική οικολογία
Σπηλιά Λάρισας
μικρογραφία|Η Παναγιά του Βράχου, Σπηλιά Όσσας Η Σπηλιά είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας.
Γενικά στοιχεία
Η Σπηλιά είναι χτισμένη στις δυτικές πλαγιές του όρους Κίσσαβος (ή Όσσα) σε 800 μέτρα υψόμετρο. Απέχει 30 χλμ. βορειοανατολικά από τη Λάρισα. Στα νοτιοδυτικά του χωριού εντοπίστηκαν θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι, δύο από τους οποίους ανάσκαψε ο Θεοχάρης, στις θέσεις "Βρύση Βούλγαρη" και "Κιμπουρλί" και είναι σήμερα εν μέρει ορατοί. Στη θέση "Σοκάκι" υπάρχει σπήλαιο με σταλακτίτες και στη θέση "Μπουγάζι" χαράδρα. Έχει 370 κατοίκους (σύμφωνα με την απογραφή 2011), οι οποίοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τουριστικές δραστηριότητες, ενώ υπάρχουν και κάποιοι η εξασκούν το παραδοσιακό επάγγελμα του χτίστη. Το καλοκαίρι πολλαπλασιάζει τον πληθυσμό της, αποκτώντας παραθεριστικό χαρακτήρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τεμπών
Περίπλους (περιοδικό)
Λογοτεχνικό τετραμηνιαίο περιοδικό, που κυκλοφόρησε στο διάστημα 1984-2003 από τον Διονύση Βίτσο. Για τα πρώτα πέντε είχε ως έδρα του τη Ζάκυνθο και στη συνέχεια την Αθήνα. Είχε συνδρομητές από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, βρισκόταν δε σε όλα τα βιβλιοπωλεία της χώρας. Έφτασε κάθε τεύχος να πουλιέται σε 8.000 αντίτυπα σε όλη την Ελλάδα.
Κυρίως στις σελίδες του έφερε στο φως ξεχασμένες σελίδες του πολιτισμού της Ζακύνθου, συσπείρωσε καταξιωμένους πνευματικούς ανθρώπους, ζακυνθινούς και μη, ανέδειξε νέους δημιουργούς και μελετητές, πολλοί από τους οποίους σήμερα κατέχουν έδρα στα Πανεπιστήμια, τόνισε τη συμβολή της Ζακύνθου στη διαμόρφωση του Νεοελληνικού Πολιτισμού και προσπάθησε να κρατήσει το ζακυνθινό ύφος, δηλαδή να είναι συγχρόνως σοβαρό, δηκτικό και γελαστό. Συγχρόνως είχε τα μάτια ανοικτά στο τι έγινε και το τι γίνεται στο χώρο του Πνεύματος στην υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Με άλλα λόγια έκανε ό,τι έκανε τους προηγούμενους αιώνες το επτανησιακό πνεύμα.
Το περιοδικό πλαισιώθηκε ως προς την εκδοτική του ταυτότητα από νεαρούς και παλαιότερους λογοτέχνες, ζακυνθινούς και μη. Από την εκδοτική του ταυτότητα, εκτός από τον Διονύση Βίτσο που παρέμεινε καθ’ όλη τη διάρκεια της έκδοσής του Εκδότης και Διευθυντής, πέρασαν ο Διονύσης Φλεμοτόμος, ο Νίκιας Λούντζης, η Έρση Λάνγκε, ο Έκτωρ Κακναβάτος, ο Διονύσης Σέρρας, η Κατερίνα Κωστίου, ο Σπύρος Καββαδίας και ο Μάκης Τσίτας. Στη Ζάκυνθο εκπροσωπείτο από τον Γιάννη Δεμέτη, διευθυντή του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων.
Οι εκατοντάδες συνεργάτες του περιοδικού στα περί τα είκοσι χρόνια κυκλοφορίας του ήταν Έλληνες και μη, από την Ελλάδα και το Εξωτερικό.
Στο διάστημα 1988-1990 ίδρυσε και διοργάνωσε στον Δήμο Ζακυνθίων επί δημαρχίας Διονυσίου Πυλαρινού το «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Δήμου Ζακυνθίων» με εισηγητές διακεκριμένες προσωπικότητες της δημόσιας ζωής, που ταξίδευαν για τον σκοπό αυτό στη Ζάκυνθο.
Παράλληλα κατέβαλε προσπάθειες για τη διατήρηση της πολιτισμικής φυσιογνωμίας της Ζακύνθου διοργανώνοντας σχετικές εκδήλώσεις όπως π.χ το ανοικτό για τις Αρχές και το κοινό κόψιμο της χριστουγεννιάτικης κουλούρας κάθε χρόνο παραμονή Χριστουγέννων στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου. Ή με έκθεση, στην Αθήνα και στη Ζάκυνθο, της πολιτιστικής ιστορίας της Ελλάδας 1950-1965 με βάση το προσωπικό αρχείο του μεγάλου δημοσιογράφου Αλέκου Λιδωρίκη.
Την επιμέλεια των εξωφύλλων είχε ο επιμελητής και κριτικός Τέχνης Τάκης Μαυρωτάς. Το εξώφυλλο κάθε τεύχους φιλοτεχνούσε ένας επώνυμος ζωγράφος της νέας γενιάς, ενώ στο εσωτερικό υπήρχε εκτεταμένο κριτικό κείμενο για την πορεία του και το έργο του.
Το 1993 το περιοδικό διοργάνωσε με το Υπουργείο Πολιτισμού και το Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου έκθεση συγχρόνων ζωγράφων του Μουσείου Φρυσίρα, ως μια καλλιτεχνική συνομιλία των έργων της Επτανησιακής Σχολής με εκείνα των τότε νέων ελλήνων ζωγράφων, η οποία κατέλαβε όλες τις αίθουσες του Μουσείου εκ παραλλήλου με τα μόνιμα εκθέματα και η οποία είχε την επιμέλεια του Τάκη Μαυρωτά.
Το 1991 ο «Περίπλους» είχε εκπροσωπήσει την Ελλάδα στη διεθνή έκθεση σύγχρονων περιοδικών τέχνης, που έγινε στην ιταλική πρωτεύουσα.
Το 1995 το περιοδικό τιμήθηκε για τα 10 χρόνια του με το βραβείο της Νομαρχίας της Ρώμης για το καλύτερο λογοτεχνικό περιοδικό της Ευρώπης τη χρονιά αυτή. Με το ίδιο βραβείο την ίδια χρονιά τιμήθηκαν ο εκδότης της ιταλικής εφημερίδας «Ρεπούμπλικα» Ε. Σκάλφαρο και ο γνωστός δικαστής Τζ. Ντι Πιέτρο.
Σταμάτησε να κυκλοφορεί μετά την επέλαση του life style, που έκλεισε ή ατόνησε όλα τα πολιτιστικά περιοδικά, που είχαν κυκλοφορήσει στη Μεταπολίτευση.
Το περιοδικό, αφού προχώρησε στην έκδοση μιας σειράς αυτοτελών βιβλίων πολιτιστικής υποδομής, μετεξελίχθηκε στον εκδοτικό οίκο γενικών βιβλίων «ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ».
Όλα τα τεύχη του περιοδικού έχουν αναρτηθεί και είναι προσιτά στον καθένα να τα ξεφυλλίσει ηλεκτρονικώς στους ιστοτόπους του Υπουργείου Πολιτισμού (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού), του Μουσείου Σολωμού, του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου Πατρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά
Ο Δραπέτης του Σινγκ-Σινγκ
Ο Δραπέτης του Σινγκ-Σινγκ (Αγγλικά: Raw Deal) είναι ένα φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1948 σε σκηνοθεσία Άντονι Μαν και σενάριο των Λέοπολντ Άτλας, Τζον Χίγκινς, Άρνολτ Άρμστρονγκ και Όντρεϊ Άσλεϊ. Πρωταγωνιστούν οι Ντένις Ο'Κιφ, Κλερ Τρέβορ, Μάρσα Χαντ και ο Ρέιμοντ Μπαρ.
Πλοκή
Ο Τζο Σάλιβαν είναι ένας γκάνγκστερ που βρίσκεται στην φυλακή για ένα έγκλημα που ο ίδιος δεν έχει κάνει. Ωστόσο αποφασίζει να δραπετεύσει, να πάρει τις 50 χιλιάδες δολάρια που του χρωστά το μεγάλο αφεντικό της συμμορίας, ο Ρικ Κόιλ, και να αρχίσει μιά νέα ζωή φεύγοντας για την Νότια Αμερική μαζί με την αγαπημένη του Πατ. Ο Τζο καταφέρνει να δραπετεύσει από τη φυλακή με τη βοήθεια της Πατ, αλλά δεν γνωρίζει ότι η απόδραση του διευκολύνθηκε από τον πρώην αφεντικό του, τον Ρικ ο οποίος αναμένει ότι ο Τζο θα σκοτωθεί κατά την απόδραση του και έτσι αποφύγει να πληρώσει στον Τζο τα 50.000 δολάρια του. Όταν απέναντι σε όλες τις προσδοκίες η απόδραση του Τζο στεφθέται με επιτυχία, ο Ρικ αποφασίζει ότι πρέπει να σκοτώσει τον Τζο.
Το αυτοκίνητο απόδρασης της Πατ και του Τζο κατεστρέφεται και ο Τζο αποφασίζει να κρυφτεί στο διαμέρισμά της πρώην φιλενάδας του Ανν, η οποία στο παρελθόν είχε επισκεφτεί τον Τζο στη φυλακή επειδή προσπαθούσε να τον φέρει στον ίσιο δρόμο και επίσης επειδή είχε συναισθήματα για αυτόν. Όταν η αστυνομία πλησιάζει στο διαμέρισμα της Άνν, αυτήν προσπαθεί να πείσει τον Τζο να παραιτηθεί. Αντ 'αυτού, ο Τζο την αναγκάζει να δραπετεύσει μαζί του. Η Πατ βλέπει την ερωτική έλξη μεταξύ του Τζο και της Ανν και δεν ξέρει τι να κάνει. Ο Τζο βρίσκεται ανάμεσα σε δύο γυναίκες που τον αγαπούν ταυτόχρονα. Οι τρεις τους συνεχίζουν να αποφεύγουν την αστυνομία εως ώτου τους εντοπίζει ένας από τους άντρες του Ρικ. Ο άνθρωπος του Ρικ και ο Τζο αρχίζουν να παλεύουν, όπου η Ανν για σώζει τον Τζο πυροβολεί τον άνδρα του Ρικ στην πλάτη. Αφού πήρε το μέρος του Τζο, η Ανν συνειδητοποιεί πόσο ερωτεύμενη είναι μαζί του. Λόγω της πίστης του στην Πατ, ο Τζο ελευθερώνει την Άνν και ετοιμάζεται να φύγει από τη χώρα με την Πατ.
Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου τους, η Πατ λαμβάνει ένα ανώνυμο τηλεφώνημα που τους προειδοποιεί ότι ο Ρικ έχει αιχμαλωτίσει την Ανν και θα την βλάψει, εκτός αν ο Τζο πάει να συναντήσει τον Ρικ στο σπίτι του. Η Πατ δεν θέλει ο Τζο να επιστρέψει στην Άνν, οπότε ψεύδεται για την κλήση, λέγοντας ότι ήταν από τον ρεσεψιονίστ του ξενοδοχείου που ρωτούσε για την ώρα της παραγγελίας τους. Μετά την επιβίβαση τους σε πλοίο, ο Τζο προσπαθεί να πείσει την Πατ ότι μπορούν να ξεκινήσουν μια νέα ζωή μαζί στη Νότια Αμερική. Της προτείνει ακόμη και να παντρευτούν πάνω στο πλοίο.
Η Πατ όμως αρχίζει να έχει τύψεις έπειδη απέκρυψε την αλήθεια στον Τζο για την απαγωγή της Ανν από τον Ρικ, και τελικά ομολογεί στον Τζο ότι η Άνν έχει απαχθεί από τον Ρικ. Ο Τζο φεύγει από το πλοίο και πάει άμεσα στο σπίτι του Ρικ και αγωνίζεται για να απελευθερώσει την Ανν. Κάτω από ένα πέπλο μιας πυκνής ομίχλης, ο Τζο καταφέρνει να ξεπεράσει τους μπράβους του Ρικ και μπαίνει στο δωμάτιο του Ρικ. Ακολουθεί ανταλλαγή πυροβολισμών και ξεκινά μια ακούσια φωτιά στο σπίτι. Ο Τζο και ο Ρικ, τραυματίζονται ενώ συνεχίζουν να παλεύουν, με τον Τζο τελικά να σπρώχνει τον Ρικ μέσααπό ένα παράθυρο και να βρίσκει τον θάνατο πέφτοντας στο πεζοδρόμιο. Θανάσιμα τραυματισμένος και ξαπλωμένος στο δρόμο, ο Τζο πεθαίνει στην αγκαλιά της Ανν. Η Πατ βλέποντας την παραιτούμενη ικανοποίηση στο πρόσωπο του Τζο σχολιάζει φωναχτά: «Αυτό ήταν το σωστό για τον Τζο. Αυτό ήθελε».
Κριτικές
Στο ββλίο Girl and a Gun: The Complete Guide to Film Noir, ο Ντέιβιντ Ν. Μέγερ έγραψε: "Είναι η πλουσιότερη κινηματογραφία σε νουάρ ταινία εκτός από το Πολίτης Κέιν του Όρσον Ουέλς ."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άντονι Μαν Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Καλιφόρνια
Στρατόσφαιρα
Στρατόσφαιρα (Stratosphere) ονομάζεται το δεύτερο από της επιφάνειας της Γης στρώμα της ατμόσφαιρας, αμέσως μετά την τροπόπαυση, το όριο που λήγει η Τροπόσφαιρα.
Η στρατόσφαιρα αρχίζει από τα 18 χιλιόμετρα στον Ισημερινό, 10 - 13 χλμ. στα μέσα γεωγραφικά πλάτη και 8 χλμ. στους πόλους. Φτάνει ως τα 50 χλμ. (31 μίλια) ύψος, όπου και καταλήγει στη στρατόπαυση, θεωρητική ζώνη οριοθέτησης, ελάχιστου πάχους. Το επόμενο στρώμα, έξω από τη στρατόπαυση είναι η μεσόσφαιρα. Η θερμοκρασία στη στρατόσφαιρα στην αρχή και μέχρι του μισού ύψους της (30-35 χλμ.) παραμένει σταθερή, στη συνέχεια όμως αυξάνει μέχρι τα 50 χλμ. thumb|right|250px|Πτήση στον πυθμένα της στρατόσφαιρας, πιθανότατα σε ύψος 12 χιλιόμετρα.
Στα ύψη αυτά, η ατμόσφαιρα της Γης είναι πολύ αραιότερη. Ενδεικτικώς, στη στρατόσφαιρα περιέχεται το 20% της όλης μάζας του ατμοσφαιρικού αέρα, έναντι των 3/4 στην τροπόσφαιρα. Μάλιστα στη στρατόπαυση, στα 50 χιλιόμετρα ύψος, η ατμοσφαιρική πίεση είναι μόλις το 1 χιλιοστό από την πίεση στην επιφάνεια της Γης.
Ιδιότητες
Σύννεφα και άλλα μετεωρολογικά φαινόμενα, όπως εκείνα που παρατηρούνται στη τροπόσφαιρα, δεν παρατηρούνται σε αυτήν. Επικρατούν όμως ισχυροί άνεμοι, πολύ καλή ορατότητα, ενώ η πυκνότητα της ατμόσφαιρας είναι μικρή και η ατμοσφαιρική πίεση εξαιρετικά χαμηλή έως σχεδόν μηδενική.
Τα σύγχρονα αεροπορικά ταξίδια πραγματοποιούνται στον πυθμένα της στρατόσφαιρας και συνήθως σε ύψος 9 - 12 χλμ. (30.000 - 39.000 ft), λόγω της μεγαλύτερης ταχύτητας και άνεσης που τους παρέχει, καθώς και διότι και οι αναταράξεις είναι σπάνιο φαινόμενο. Επίσης, και για οικονομικούς λόγους, διότι αφού η ατμόσφαιρα είναι πολύ αραιότερη, παρουσιάζει μικρότερη αντίσταση. Τούτο σημαίνει αφενός οικονομία στα καύσιμα, αφετέρου αύξηση φορτίου προς μεταφορά. Εξ' αιτίας των χαμηλών θερμοκρασιών που επικρατούν στη στρατόσφαιρα, τα καυσαέρια των κινητήρων των αεροσκαφών συμπυκνώνονται και δημιουργούν τις χαρακτηριστικές γραμμές από λεπτούς παγοκρυστάλλους που δίνουν την εντύπωση χάραξης του ουράνιου θόλου με λευκή κιμωλία.
Θερμοκρασία
thumb|left|335px|Φωτογραφία της στρατόσφαιρας σε ύψος 26 χιλιόμετρα / 85.000 πόδια, από στρατιωτικό αεροσκάφος αναγνώρισης [[Lockheed SR-71 Blackbird. ]]
Αξιοσημείωτο, επίσης, είναι και ότι στη στρατόσφαιρα η θερμοκρασία μέχρι και το ύψος των 35 χλμ. δεν παρουσιάζει ουσιώδη μεταβολή. Από το ύψος όμως αυτό αρχίζει να αυξάνει, αντίθετα απ' ό,τι συμβαίνει στην τροπόσφαιρα. Το φαινόμενο αυτό καλείται θερμοκρασιακή αναστροφή ή απλά αναστροφή.
Η θερμοκρασία στη στρατόσφαιρα αρχίζει από τους -50 °C έως -60 °C και ανεβαίνοντας πάνω από τα 35 χλμ. βαθμιαία αυξάνει, με τιμή που εξαρτάται από διάφορους παράγοντες. Στα ανώτερα στρώματα, είναι κατά μέσον όρο στους -15 °C. Η αύξηση αυτή της θερμοκρασίας οφείλεται κυρίως στην απορρόφηση μεγάλου μέρους της υπεριώδους ακτινοβολίας του Ήλιου από το όζον.
Παρατηρήσεις
thumb|right|335px|Φωτογραφία της στρατόσφαιρας σε ύψος 30 χιλιόμετρα / 100.000 πόδια, από μετεωρολογικό μπαλόνι.
Η στρατόσφαιρα παίζει σπουδαίο προστατευτικό ρόλο για τη ζωή του ανθρώπου γενικότερα. Και τούτο διότι στη μάζα της περιέχει το Όζον (Ο3) και σε τόση ποσότητα που να παρέχει τη δυνατότητα λειτουργίας του ως θαυμάσιος ηλεκτρονικός ηθμός, που απορροφά το μεγαλύτερο μέρος της ηλιακής υπεριώδους ακτινοβολίας που είναι τόσο καταστρεπτική σε οποιονδήποτε ζωντανό οργανισμό. Συγχρόνως όμως συμβάλλει στη θερμική ισορροπία της ατμόσφαιρας. Παρά ταύτα επιτρέπει τη δίοδο μικρού μόνο μέρους της εν λόγω ακτινοβολίας που είναι απαραίτητη στην υγιεινή διαβίωση των γήινων ζωντανών οργανισμών.