Εμπροσθότυπος_και_οπισθότυπος_(Νομισματολογία)
Ταυτοποίηση
Στις πολλές δημοκρατίες της αρχαίας Ελλάδας, όπως η Αθήνα ή η Κόρινθος, η μία όψη των νομισμάτων τους θα είχε ένα σύμβολο του κράτους, συνήθως τον προστάτη θεό τους ή το σύμβολό του, το οποίο παρέμενε σταθερό σε όλα τα νομίσματα που κόβονταν από αυτό το κράτος. Αυτή η όψη θεωρείται ως η εμπρόσθια όψη αυτών των νομισμάτων. Η αντίθετη πλευρά μπορεί να διέφερε από καιρό σε καιρό. Στην αρχαία ελληνική μοναρχική νομισματοκοπία, συνεχιζόταν η κατάσταση όπου η μεγαλύτερη εικόνα της θεότητας, ονομάζεται εμπροσθότυπος, ενώ η μικρότερη εικόνα ενός μονάρχη εμφανίζεται στην άλλη πλευρά, που ονομάζεται οπισθότυπο. μικρογραφία| Η εμπρόσθια όψη του τετράδραχμου του [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Μεγάλου Αλεξάνδρου, που προοριζόταν να θεωρηθεί ως θεότητα, φέρει τα χαρακτηριστικά του ήρωα, Ηρακλή / Hercules. 325 π.Χ.]] Σε μία δυτική μοναρχία, ήταν σύνηθες, σύμφωνα με την παράδοση των Eλληνιστών μοναρχών και στη συνέχεια των Ρωμαίων Aυτοκρατόρων, το νόμισμα να φέρει το κεφάλι του μονάρχη στη μία πλευρά, το οποίο σχεδόν πάντα θεωρείται ως η εμπρόσθια όψη. Αυτή η αλλαγή συνέβη στα νομίσματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τα οποία συνέχισαν να κόβονται πολύ μετά το τέλος του. Μετά την κατάκτηση της αρχαίας Αιγύπτου, επέτρεψε να απεικονιστεί στην εμπρόσθια όψη των νομισμάτων ως θεός-βασιλιάς, τουλάχιστον εν μέρει επειδή πίστευε ότι αυτό θα βοηθούσε στην εξασφάλιση της πίστης των Αιγυπτίων, που θεωρούσαν τους προηγούμενους μονάρχες τους, τους φαραώ, ως θεϊκούς. Οι διάφοροι Ελληνιστικοί ηγεμόνες που ήταν διάδοχοί του, ακολούθησαν την παράδοσή του και διατήρησαν τις εικόνες τους στον εμπροσθότυπο των νομισμάτων. αριστερά|μικρογραφία| Σόλιδος του [[Ιουστινιανός Β´|Ιουστινιανού Β' μετά το 705. Η όψη με τον Χριστό θεωρείται ο εμπροσθότυπος ( αριστερά), ενώ ο Αυτοκράτορας στον πίσω. Επιγρ.: D[OMI]N[US] IHS[US] CH[RI]S[TOS] REX RAGNANTIUM / D[OMI]N[US] IUSTINIANUS MULTUS A[ΝΝΙ].]] Μία μετακίνηση πίσω στην προηγούμενη παράδοση της τοποθέτησης μίας θεότητας στον εμπροσθότυπο συνέβη στη Βυζαντινή νομισματοκοπία, όπου η όψη με την κεφαλή του Χριστού θεωρείται η εμπρόσθια και η κεφαλή ή πορτρέτο (μισό ή ολόσωμο) του Αυτοκράτορα θεωρείται το πίσω μέρος. Η εισαγωγή αυτού του στυλ στα χρυσά νομίσματα του Ιουστινιανού Β΄ από το έτος 695 ήταν πρόκληση για τον Abd al-Malik χαλίφη του Ισλάμ, ο οποίος στο παρελθόν είχε αντιγράψει Βυζαντινά σχέδια, αντικαθιστώντας τα Χριστιανικά σύμβολα με Ισλαμικά ισοδύναμα, τελικά για να αναπτύξει ένα ξεχωριστό ισλαμικό στυλ, με γράμματα και στις δύο όψεις των νομισμάτων τους. Μόνο αυτή η διάταξη χρησιμοποιήθηκε τότε σε όλα σχεδόν τα ισλαμικά νομίσματα μέχρι τη σύγχρονη περίοδο. Ο τύπος του Ιουστινιανού Β΄ αναβίωσε μετά το τέλος της Βυζαντινής Εικονομαχίας και με παραλλαγές παρέμεινε ο κανόνας, μέχρι το τέλος της Αυτοκρατορίας. Επομένως χωρίς εικόνες δεν είναι πάντα εύκολο να πούμε, ποια πλευρά θα θεωρηθεί ως η εμπρόσθια όψη χωρίς κάποια γνώση. μικρογραφία| Αργυρή [[ρουπία που χρησιμοποιεί τη μορφή των νομισμάτων των Μουγκάλ, αλλά κόπηκε από την Προεδρία του Μαντράς, της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών μεταξύ 1817 και 1835. Στις ρουπίες η πλευρά που φέρει το όνομα του ηγεμόνα θεωρείται η εμπρόσθια όψη.]] Μετά το 695 τα Ισλαμικά νομίσματα απέφευγαν όλες τις εικόνες προσώπων και συνήθως περιείχαν μόνο γραφή. Η πλευρά που εκφράζει τις έξι φράσεις (τα ισλαμικά παραγγέλματα της πίστης) ορίζεται συνήθως ως η εμπρόσθια όψη.