cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σχέσεις Αρμενίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ιστορικό υπόβαθρο
Στις 12 Ιανουαρίου 2002, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επισήμανε ότι στο μέλλον η Αρμενία (κι η Γεωργία) ίσως ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο πλαίσιο της οικονομικής ενοποίησης και πολιτικής σύνδεσης 6 χωρών εταίρων της Ανατολικής Ευρώπης και του Νοτίου Καυκάσου, το 2009 η Αρμενία υπέγραψε τη συμφωνία Ανατολικής εταιρικής σχέσης. Το 2013 ο τότε πρόεδρος της χώρας, Σερζ Σαρκισιάν, ανακοίνωσε την προσάρτηση της Αρμενίας στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, αλλά τόνισε ότι θέλει να διατηρήσει τις καλές σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 2017 ο πρωθυπουργός της χώρας, Κάρεν Καραπετιάν, επισήμανε ότι «η Αρμενία τείνει να γίνει γέφυρα μεταξύ της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και των υπογραφόντων χωρών σύνδεσης της ΕΕ. Οι διαπραγματεύσεις για τη νέα συμφωνία Εταιρικής Σχέσης μεταξύ Αρμενίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης ξεκίνησαν στις 7 Δεκεμβρίου 2015 και ολοκληρώθηκαν κατά το 17ο Συμβούλιο Συνεργασίας στις 23 Μαΐου 2017. Τα κύρια σημεία της συμφωνίας που αφορούν τους πολίτες και των δυο πλευρών περιλαμβάνουν: περισσότερες ευκαιρίες απασχόλησης και επιχειρηματικότητας, τη θέσπιση δικαιότερων κανόνων, βελτίωση της ασφάλειας, μείωση του κόστους και διεύρυνση των επιλογών των καταναλωτών, καθαρότερο περιβάλλον και ενίσχυση της εκπαίδευσης.
Κοινή γνώμη Αρμενίας για Ευρωπαϊκή Ένωση
Κατά κύριο λόγο, ο λαός της Αρμενίας αντιμετωπίζει θετικά την ανάμειξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη χώρα. Το 2018 το 48% δήλωσε ότι έχουν μια θετική εικόνα για την Ε.Ε., το 80% νιώθει ότι οι σχέσεις με την Ε.Ε. είναι θετικές, το 70% εμπιστεύεται την Ε.Ε. και τα 2/3 ότι η υποστήριξη από την ΕΕ είναι αποτελεσματική. Το 2013, μετά την ανακοίνωση του Σερζ Σαρκισιάν για την συνεργασία της Αρμενίας με την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, υπήρξαν πλήθος διαμαρτυριών στο Γερεβάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Αρμενίας
Κόπα Ιντεραμερικάνα
Το Κόπα Ιντεραμερικάνα (ισπανικά: Copa Interamericana) ήταν ετήσια ποδοσφαιρική διασυλλογική διοργάνωση που διεξήγαγαν απο κοινού η Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής (CONCACAF) και η Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Νοτίου Αμερικής (CONMEBOL) από το 1969.
Στη διοργάνωση μετείχαν οι νικήτριες του πρωταθλήματος ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Καπ της Βόρειας Αμερικής και του Κόπα Λιμπερταδόρες της Νότιας Αμερικής, αν και υπήρχαν διαφοροποιήσεις κατά περιόδους. Καταργήθηκε το 1998, έπειτα από τη συμμετοχή συλλόγων της CONCACAF και ειδικά του Μεξικού, στο Κόπα Λιμπερταδόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου
Αντόνιο Μαρία Μπισιόνι
Ο Αντόνιο Μαρία Μπισιόνι (ιταλικά: Antonio Maria Biscioni, 1674 - 1756) υπήρξε Ιταλός φιλόλογος και βιβλιοθηκάριος.
Βιογραφικό σημείωμα
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1674. Επιμελήθηκε με σημειώσεις πολλά έργα, του Δάντη, Βοκκάκιου και άλλων συγγραφέων. Έγραψε επίσης το χρονικό της Τοσκάνης «Historie pistolesi, ovvero delle cose avvenute in Toscana dall'anno 1300 al 1348» στο οποίο περιέχονται γεγονότα από το 1300 μέχρι το 1348. Απεβίωσε τον Μάιο του 1756.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόλογοι Κατηγορία:Παλαιογράφοι
Τζουζέππε Κότσα-Λούτσι
Ο Τζουζέππε Κόζα-Λούτσι (ιταλικά: Giuseppe Cozza-Luzi) (1837 - 1 Ιουνίου 1905) υπήρξε Ιταλός λόγιος, αβάς της Μονής Γκροτταφερράτα (Grottaferrata) κοντά στη Ρώμη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μπολσένα (Bolsena) στις 24 Δεκεμβρίου 1837. Από μικρός έγινε μοναχός και έγινε αβάς το 1882. Ήταν διδάσκαλος των Παπών Πίου Θ΄ και Λέοντα ΙΓ΄. Το 1898 αποδεσμεύτηκε από τις επίσημες υποχρεώσεις του και αφιερώθηκε στη μελέτη. Απεβίωσε στη Ρώμη την 1η Ιουνίου 1905.
Πηγές
Κατηγορία:Παλαιογράφοι Κατηγορία:Λόγιοι Κατηγορία:Ιταλοί μοναχοί
Αντώνιος της Βουργουνδίας
Ο Αντώνιος, ο νόθος της Βουργουνδίας, γαλλ. Anthony, bâtard de Bourgogne (1421 - 5 Μαΐου 1504) από τον Οίκο του Βαλουά-Βουργουνδίας ήταν νόθος γιος του δούκα της Βουργουνδίας. Έγινε κόμης του Λα Ρος (Αρντέν), του Γκρανπρέ, του Σαιν-Μενεούλ και του Γκιν, κύριος του Κρεβκέρ, Μπεβρέν και Τουρνεέμ και ιππότης του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος νόθος γιος του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας και της ερωμένης του Ιωάννας ντε Πρεσλ.
Γεννήθηκε μάλλον στο Λιζύ της Πικαρδίας και μεγάλωσε στην Αυλή της Βουργουνδίας μαζί με τον ετεροθαλή Κάρολο τότε κόμη του Σαρολαί, γνήσιο γιο του Φιλίππου Γ΄. Όπως και ο ετεροθαλής αδελφός του Κορνήλιος, πρώτος νόθος γιος του Φιλίππου Γ΄, ήταν ευνοούμενος μεταξύ των πολλών νόθων παιδιών του δούκα της Βουργουνδίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1459 τη Μαρία ντε λα Βιεβίλ και απέτησε:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά
Yamaha Corporation
Η Yamaha Corporation (ヤマハ株式会社, ) είναι ιαπωνική πολυεθνική εταιρεία και όμιλος ετερογενών δραστηριοτήτων που εδρεύει στην Ιαπωνία, με ευρύτατο φάσμα προϊόντων και υπηρεσιών, κυρίως μουσικά όργανα, ηλεκτρονικά, μοτοσικλέτες και αθλητικό εξοπλισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Vocaloid Κατηγορία:Yamaha Corporation Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ηλεκτρονικών της Ιαπωνίας Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ρομποτικής Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1887 Yamaha Κατηγορία:Ιαπωνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες κιθαρών
Ζωή Καρβωνοψίνα
Η Ζωή Καρβωνοψίνα («η μαυρομάτα») ήταν Βυζαντινή αυτοκράτειρα.
Ζωή
Ήταν η ερωμένη του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ΄, που την παντρεύτηκε το 906 μ.Χ., με την ελπίδα ότι θα του γεννήσει έναν νόμιμο γιο. Μέχρι τότε ήταν ήδη η μητέρα του μελλοντικού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄, αλλά ο γάμος κρίθηκε αντικανονικός από την εκκλησία και απαγορεύτηκε από τον Πατριάρχη Νικόλαο Μυστικό. Το ζευγάρι παντρεύτηκε ούτως ή άλλως και ο Νικόλαος καθαιρέθηκε. Όταν ο Λέων πέθανε το 912 μ.Χ. ο αδελφός του Αλέξανδρος, που τον διαδέχθηκε ως κυβερνήτης, επανέφερε τον Νικόλαο και έδιωξε την Ζωή από το παλάτι. Όταν ο Αλέξανδρος πέθανε, ένα χρόνο αργότερα η Ζωή επέστρεψε, αλλά αναγκάστηκε από τον Πατριάρχη Νικόλαο να πάει σε μοναστήρι. Ο Νικόλαος σύντομα έγινε αντιδημοφιλής για παραχωρήσεις προς τους Βουλγάρους και η Ζωή τον ανέτρεψε το 914 μ.Χ. για να γίνει αυτοκράτειρα. Έχοντας υποστήριξη από τον αγαπημένο της, τον Λέοντα Φωκά, ανακάλεσε τις προηγούμενες παραχωρήσεις προς τον Συμεών Α΄ της Βουλγαρίας και ανακάλεσε τον γάμο μεταξύ της κόρης του και του Κωνσταντίνου Ζ΄. Αυτό προκάλεσε πόλεμο με τη Βουλγαρία, με αποτέλεσμα μια σειρά από βαριές ήττες για το Βυζάντιο. Αυτές οι αποτυχίες, σε συνδυασμό με την ανάγκη μιας δυσμενούς συνθήκης για να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Αράβων της Σικελίας στην θέση κάτω μια εξέγερση στην Ιταλία, αποδυνάμωσε τη θέση της, μέχρι το 919 μ.Χ, που ο ναύαρχος Ρωμανός Λεκαπηνός ήταν σε θέση να καταλάβει το θρόνο. Αναγκάστηκε να αποσυρθεί στη μονή της Αγίας Ευφημίας στο Πετρίον, όπου πέθανε σε άγνωστη ημερομηνία λίγο αργότερα. Ωστόσο, σε άλλα μέτωπα η πολιτική της έφερε επιτυχίες για το Βυζάντιο: βυζαντινά στρατεύματα κατάφεραν, για παράδειγμα, να αποκαταστήσουν τον Ασώτιο Β΄ στον θρόνο της Αρμενίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Νομπλ (αγγλικό νόμισμα)
μικρογραφία|300x300εσ|[[Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας|Εδουάρδος Γ΄: AV νομπλ. 1354–1355. Περίοδος προ της συνθήκης, σειρά Ε, νομισματοκοπείο του Λονδίνου.]]
Το νομπλ, αγγλ.: noble ήταν το πρώτο αγγλικό χρυσό νόμισμα, που παρήχθη σε ποσότητα, το οποίο εισήχθη κατά τη δεύτερη περίοδο νομισματοκοπίας (1344–1346) του Εδουάρδου Γ΄. Είχε προηγηθεί η χρυσή πέννα και το φλόριν, που κόπηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Γ΄ και την αρχή της βασιλείας του Εδουάρδου Γ΄: αυτά είδαν μικρή κυκλοφορία. Τα παράγωγα του νομπλ, το μισό νομπλ και το τέταρτο νομπλ, από την άλλη, παράγονταν σε ποσότητα και ήταν πολύ δημοφιλή.
Προέλευση
Το νόμισμα εισήχθη κατά τη διάρκεια της δεύτερης περιόδου νομισματοκοπίας (1344–1346) του βασιλιά Εδουάρδου Γ΄, όταν το νόμισμα ζύγιζε 138,5 κόκκους (9,0 γραμμ.). Κατά την τρίτη περίοδο νομισματοκοπίας του βασιλιά (1346–1351) το βάρος του νομίσματος μειώθηκε στους 128,5 κόκκους (8,3 γραμμάρια), ενώ στην τέταρτη νομισματοκοπία του (1351–1377) έγινε ακόμη πιο ελαφρύ, στους 120 κόκκους (7,8 γραμμάρια). Η διάμετρος του νόμπλ ήταν 33–35 χλστ., τού 1/2 νομπλ 25–26 χλστ. και τού 1/4 νομπλ 19–21 χλστ.
Εδουάρδος Γ΄, Δεύτερη περίοδος νομισματοκοπίας, εμπρός όψη: EDWARD [DEI] GRA[ΤΙΑ] REX ANGL[ΟRUΜ] Z FRANC[ORUM] D[OMI]N[U]S HYB[ERNIA] ("Εδουάρδος Θεού χάριτι βασιλιάς της Αγγλίας και της Φραγκίας (Γαλλίας), κύριος της Υβερνίας (Ιρλανδίας)"). Σχέδιο: Ο βασιλιάς, κρατώντας ένα σπαθί και μία ασπίδα επάνω από ένα πλοίο. Πίσω όψη: IHC[US] AUTEM TRANSIENS PER MEDIUM ILLORUM IBAT ("Ο δε Ιησούς διελθών δια μέσου αυτών επορεύετο"). Σχέδιο: «L» στο κέντρο ενός σταυρού. Η εικόνα τού πλοίου και το Βιβλικό κείμενο (από το Ευαγγέλιο του Λουκά 4:30) μνημονεύουν τη νίκη του Εδουάρδου Γ΄ στη μάχη του Σλούις το 1340.
Το σχέδιο της τρίτης περιόδου νομισματοκοπίας είναι το ίδιο με της δεύτερης, εκτός από το ότι έχει ένα «Ε» στο κέντρο του σταυρού στην πίσω πλευρά.
Κατά τη διάρκεια της τέταρτης περιόδου νομισματοκοπίας, η πολιτική απαιτούσε αλλαγές στις επιγραφές. Αρχικά ο Εδουάρδος Γ΄ διατήρησε την αξίωσή του στον θρόνο της Γαλλίας, αλλά μετά τη Συνθήκη του Μπρετινύ το 1360, αυτός ο ισχυρισμός έπαυσε και τα νομίσματα διεκδικούσαν τώρα την Ακουιτανία. Το 1369 η συνθήκη κατέρρευσε και η διεκδίκηση του θρόνου της Γαλλίας αποκαταστάθηκε.
Επιγραφή πριν από τη Συνθήκη (πίσω όψη) : EDWARD DEI GRA REX ANGL Z FRANC D HYBE ("Εδουάρδος, Θεού χάριτι βασιλιάς της Αγγλίας και της Γαλλίας, κύριος της Ιρλανδίας"). Πίσω: IHC AUTEM TRANSIENS PER MEDIUM ILLORUM IBAT ("Αλλά ο Ιησούς περνώντας από το μέσο τους πήγε τον δρόμο Του").
Μεταβατική περίοδος (1361) και περίοδος Συνθήκης (1361–1369) (εμπρός όψη) : EDWARD DEI GRA REX ANGL DNS HYB Z ACQ (Εδουάρδος με τη χάρη του Θεού βασιλιάς της Αγγλίας, κύριος της Ιρλανδίας και της Ακουιτανίας). Πίσω όψη: IHC AUTE TRANSIES P MEDIUM ILLORR IBAT ("Αλλά ο Ιησούς περνώντας από τη μέση τους πήγε το δρόμο Του") (υπάρχουν πολλές ποικιλίες και συχνά λείπουν ολόκληρες λέξεις).
Περίοδος μετά τη Συνθήκη (1369–1377) (εμπρός όψη) : EDWARD DEI G REX ANG Z FRA DNS HYB Z ACT (Εδουάρδος με τη χάρη του Θεού βασιλιάς της Αγγλίας και της Γαλλίας, κύριος της Ιρλανδίας και της Ακουιτανίας). Πίσω: IHC AUTE TRANSIES P MEDIUM ILLORR IBAT ("Αλλά ο Ιησούς περνώντας από τη μέση τους πήγε το δρόμο Του") (υπάρχουν πολλές ποικιλίες και συχνά λείπουν ολόκληρες λέξεις).
1377 και μετά
μικρογραφία| Νομπλ τού Ριχάρδου Β΄, 1377, νομισματοκοπείο του Λονδίνου, [[Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας|Εθνικό Μουσείο στη Βαρσοβία. Περίτεχνος σταυρός με κρίνα στα άκρα, R στο κέντρο, τριγυρισμένος από κορώνες και λιοντάρια.]] Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Ριχάρδου Β΄ (1377–99), τα νομπλ χτυπήθηκαν και στα νομισματοκοπεία του Λονδίνου και του Καλαί, αλλά σήμερα είναι δύσκολο να αποκτηθούν. Τα νομίσματα που κόπηκαν στο Καλαί διακρίνονται, επειδή το πλοίο έχει σημαία στην πρύμνη.
Εμπρός επιγραφή: RICARD DI G REX ANGL Z FR DNS HIBS Z AQT (με μικρές παραλλαγές στις συντομογραφίες) ("Ριχάρδος Θεού χάριτι βασιλιάς Αγγλίας και Γαλλίας, κύριος Ιρλανδίας και Ακουιτανίας"). Αντίστροφη λεζάντα: IHC AUTEM TRANSIENS PER MEDIUM ILLORR IBAT (υπάρχουν πολλές ποικιλίες) ("Αλλά ο Ιησούς περνώντας από το μέσο τους πήγε το δρόμο Του").
Υπάρχει μία παραλλαγή τού εμπροσθότυπου: RICARD DI GR REX ANGL DNS HIBS Z AQT, όπου παραλείπεται ο γαλλικός τίτλος.
Τα νομπλ που παρήχθησαν κατά τη βασιλεία του βασιλιά Ερρίκου Δ' (1399–1413) χωρίζονται στην «βαριά νομισματοκοπία» των 120 κόκκων (7,8 γραμ.) που παρήχθησαν μέχρι το 1412 και στην «Ελαφριά νομισματοκοπία» των 108 κόκκων (7,0 γραμ.) που παρήχθη το 1412– 13. Τα νομπλ τού Ερρίκου Δ΄ είναι λίγο δύσκολο να διακριθούν, επειδή ο Ερρίκος Ε΄ και ο Ερρίκος ΣΤ΄ παρήγαγαν επίσης νομπλ που με την πρώτη ματιά μοιάζουν πολύ, αλλά οι παραλλαγές -ιδιαίτερα στα σημάδια του νομισματοκοπείου- μπορούν να τα διακρίνουν: συνιστάται στους ενδιαφερόμενους αναγνώστες να συμβουλευτούν έναν καλό κατάλογο νομισμάτων.
Κατά την περίοδο της βαριάς νομισματοκοπίας, τα νομπλ κόπηκαν τόσο στο Λονδίνο, όσο και στο Καλαί, με τα νομίσματα του Καλαί και πάλι να διακρίνονται από τη σημαία στην πρύμνη του πλοίου. Κατά την περίοδο της ελαφριάς νομισματοκοπίας τα νομπλ κόπηκαν μόνο στο Λονδίνο.
Εμπρός επιγραφή: HENRIC DI GRA REX ANGL Z FR DNS HIBS Z AQT (με πολλές παραλλαγές στις συντομογραφίες) ("Ερρίκος Θεού χάριτι βασιλιάς Αγγλίας και Γαλλίας, κύριος Ιρλανδίας και Ακουιτανίας"). Πίσω όψη: IHC[US] AUTEM TRANSIENS PER MEDIUM ILLORR IBAT ("Αλλά ο Ιησούς περνώντας από το μέσο τους πήγε τον δρόμο του").
1413 και μετά
δεξιά|μικρογραφία| Ένα νομπλ του Ερρίκου Ε΄. Τα νομίσματα του Ερρίκου Ε΄ (1413–22) μοιάζουν πολύ με αυτά τού πατέρα του, αλλά υπάρχουν περίπου επτά διαφορετικές ποικιλίες σχεδίου και στυλ γραμμάτων. Η παράλειψη του τίτλου "και Ακουιτανίας" είναι μία άλλη διαφορά μεταξύ των νομισμάτων του Ερρίκου Δ΄ και του Ε΄.
Εμπρός επιγραφή: HENRIC DI GRA REX ANGL Z FRANC DNS HYB (συχνά πιο σύντομα γραμμένο) ("Ερρίκος Θεού χάριτι βασιλιάς Αγγλίας και Γαλλίας, κύριος Ιρλανδίας"). Αντίστροφη λεζάντα: IHC AUTEM TRAN(S)IENS PER MEDIUM ILLORR IBAT ("Αλλά ο Ιησούς περνώντας από το μέσο τους πήγε τον δρόμο Του").
Εμπρός επιγραφή: HENRIC DI GRA REX ANGL Z FRANC DNS HYB (συχνά συντομογραφία) ("Ερρίκος Θεού χάριτι βασιλιάς Αγγλίας και Γαλλίας, ηύριος Ιρλανδίας"). Πίσω: IHC AUTEM TRANSIENS PER MEDIUM ILLORR IBAT ("Αλλά ο Ιησούς περνώντας από το μέσο τους πήγε τον δρόμο του").
Σε ένα επεισόδιο της βρετανικής αρχαιολογικής τηλεοπτικής σειράς Time Team, ανακαλύφθηκε ένα χρυσό νομπλ κατά την ανασκαφή στην περιοχή της κινητής γέφυρας της τάφρου του Κάστρου Κόντνορ. Αυτό βοήθησε να χρονολογηθεί η αρχική κατασκευή του κάστρου και πιστεύεται ότι επιβεβαίωσε τη συμμετοχή των ενοίκων στη μάχη του Aζενκούρ.
1430 και μετά
Το χρυσό νομπλ, το οποίο είχε σχεδόν αλλάξει σε στυλ, αξία ή ποιότητα από τη βασιλεία του Εδουάρδου Γ΄, κόπηκε για τελευταία φορά κατά την πρώτη βασιλεία του Εδουάρδου Δ΄ (1461–1470). Η τιμή του χρυσού αυξήθηκε από τη δεκαετία του 1430 και μετά, έτσι τα χρυσά νομίσματα είχαν μεγαλύτερη αξία στην Ευρώπη από ό,τι στην Αγγλία, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα έλλειψη χρυσού στην Αγγλία, καθώς τα νομίσματα εξάγονταν για κέρδος. Μόνο μία μικρή ποσότητα νομπλ κόπηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου βαριάς νομισματοκοπίας του Εδουάρδου Δ΄ (1461–64), στο Λονδίνο. Τέλος, το 1464, σε μία προσπάθεια να σταματήσουν τα νομίσματα να διαρρέουν στην ήπειρο, η αξία όλων των χρυσών ευγενών αυξήθηκε από έξι σελίνια και οκτώ πένες (6/8 ή 80 πένες) σε οκτώ σελίνια και τέσσερις πένες (8/4 ή 100 πένες), και εισήχθη ένα νέο νόμισμα, το «νομπλ με το ρόδο, ή βασιλικό» αξίας δέκα σελινίων και βάρους 120 κόκκων (7,8 γραμμάρια). Ωστόσο, δεν ήταν δημοφιλές και σταμάτησε να κυκλοφορεί μετά το 1470. Αντίθετα, ένα νέο νόμισμα αξίας έξι σελίνια και οκτώ πένες (το ίδιο με το αρχικό νομπλ), ο άγγελος, παρουσιάστηκε το 1464 και σύντομα έγινε δημοφιλές και σημαντικό νόμισμα.
Στο έργο τού Σαίξπηρ
Το νομπλ είναι παρών στα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νομίσματα της Αγγλίας
Γιοχάννες φαν ντερ Μπέικ
μικρογραφία| Γιοχάννες Τορρέντιους Ο Γιοχάννες φαν ντερ Μπέικ (Johannes (Jan) Symonsz van der Beeck, 1589 – τάφηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1644) ήταν Ολλανδός ζωγράφος γνωστός και με το ψευδώνυμό του Johannes Torrentius. (Το "Torrentius" είναι το λατινικό ισοδύναμο του επωνύμου van der Beeck, που σημαίνει "του ρυακιού" ή "του ποταμού". )
Παρά τη φήμη του ως δασκάλου της νεκρής φύσης, ελάχιστοι από τους πίνακες του Τορρέντιους σώζονται, καθώς τα έργα του διατάχθηκε να καούν, αφού κατηγορήθηκε ότι ήταν Ροδόσταυρος οπαδός των αθεϊστικών και σατανικών πεποιθήσεων. Ο βασανισμένος ζωγράφος ρίχτηκε στη φυλακή ως καταδικασμένος βλάσφημος μέχρι να του επιτραπεί να φύγει από τη χώρα ως πολιτική χειρονομία για τον Άγγλο Βασιλέα Κάρολο Α', θαυμαστή του Γιοχάννες φαν ντερ Μπέικ.
Βίος και σταδιοδρομία
Οι ελευθεριάζοντες τρόποι του και η υποτιθέμενη συμμετοχή του στο Τάγμα των Ροδόσταυρων οδήγησαν στη σύλληψη και τον βασανισμό του το 1627 ως θρησκευτικό μη κομφορμιστή και φερόμενο ως βλάσφημο, αιρετικό, άθεο και σατανιστή. Η απόφαση της 25ης Ιανουαρίου 1628, από πέντε γνωστούς δικαστές της Χάγης, τον κήρυξε ένοχο για «βλασφημία κατά του Θεού και ορκισμένο αθεϊσμό, ταυτόχρονα με τρομακτικό και καταστροφικό τρόπο ζωής». Πιστεύεται ευρέως ότι η "καταδικασμένη" επιρροή του Torrentius είχε επηρεάσει τον Χιερόνυμους Κορνέλις (Jeronimus Cornelisz), έναν έμπορο της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, ο οποίος ηγήθηκε αιματηρής ανταρσίας στο Batavia, ένα πλοίο του 1628 της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών το 1629.
Σύμφωνα με το RKD, ο Τορρέντιους δικάστηκε το 1627, αλλά σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, ο οποίος ανέφερε τον Theodorus Schrevelius , δικάστηκε, τέθηκε σε συσκευή βασανισμού και στη συνέχεια καταδικάστηκε σε 20 χρόνια στο Tuchthuis (φυλακή του Χάρλεμ). στις 25 Ιουλίου 1630.
Αν και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση, ο βασιλιάς Κάρολος Α΄ της Αγγλίας – θαυμαστής των έργων του ζωγράφου – παρενέβη και κατάφερε να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του μετά από δύο χρόνια, προσλαμβάνοντας τον Τορρέντιους ως ζωγράφο της Αυλής. Έμεινε στην Αγγλία για 12 χρόνια, επιστρέφοντας στο Άμστερνταμ το 1642. μικρογραφία| Ακουαρέλα του Τορρέντιους (1615) στο άλμπουμ amicorum του Ζεράρ Τιμπώ
Κληρονομιά
Ο πίνακας Νεκρή φύση με χαλινάρι ενέπνευσε τον Πολωνό ποιητή και δοκιμιογράφο Ζμπίγκνιεφ Χέρμπερτ (Zbigniew Herbert) να γράψει ένα δοκίμιο για τον Τορρέντιουςκαι αυτή την εικόνα με τίτλο "Still life with Bridle" που έδωσε επίσης τον τίτλο της συλλογής του με δοκίμια για τη ζωγραφική της ολλανδικής Χρυσής Εποχής (Βρότσλαβ, 1993).
Στο ντοκιμαντέρ Mysterious Masterpiece: Cold Case Torrentius (2016) του Μάαρτεν ντε Κρόον (Maarten de Kroon) σε συνεργασία με τη Ζαν φαν ντερ Χορστ (Jeanne van der Horst), ο μοναδικός εναπομείνας πίνακας του Torrentius Still life with Bridle υποβάλλεται σε στενή τεχνική έρευνα. Μια σειρά ειδικών (συμπεριλαμβανομένων των Κρίστοφερ Μπράουν, Γουόλτερ Λίντκε και Μάρτιν Κεμπ) σχολιάζουν την τεχνική και την ιστορία της ζωής του καλλιτέχνη. Η ταινία περιγράφει λεπτομερώς την τεχνική έρευνα ρίχνοντας νέο φως στο έργο του Τορρέντιους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Λίμνη Βουλιαγμένη (Κορινθίας)
Η Λίμνη Βουλιαγμένη είναι λιμνοθάλασσα που βρίσκεται 16 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λουτρακίου, πολύ κοντά στην περιοχή του αρχαιολογικού χώρου του Ηραίου και στον οικισμό Περαχώρα. Έχει μέγιστο μήκος 2 χλμ. και μέγιστο πλάτος περίπου 1 χλμ. Το βάθος της δεν υπερβαίνει τα 40 μέτρα. Διαθέτει παραλία με άμμο εν αντιθέσει με την παραλία του Λουτρακίου.Επικοινωνεί με τα νερά του Κορινθιακού κόλπου από ένα πολύ στενό κανάλι που το πλάτος του δεν υπερβαίνει τα 6 μέτρα.
Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Εσχατιώτις αλλά και Γοργωπίς, όνομα που πήρε από την Γόργη κόρη του Μεγαρέα που πνίγηκε στην λίμνη. Στην περιοχή κοντά στο στενό κανάλι της λίμνης έχουν εντοπιστεί ίχνη ανθρώπινης εγκατάστασης της πρωτοελλαδικής περιόδου, δείγμα ότι η περιοχή κατοικείται από την 3η χιλιετία π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες του νομού Κορινθίας
Γιαν Πορσέλλις
Ο Γιαν Πορσέλλις (ολλανδικά: Jan Porcellis, Γάνδη, 1580 /1584 - Ζουτερβάουντε, 29 Ιανουαρίου 1632 ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική.
Πρώιμος βίος και σταδιοδρομία
thumb|400px|Πλοία σε θύελλα κοντά σε βραχώδη ακτή, λάδι σε καμβά, 1614-1618, [[Μουσείο Hallwyl]] Ο Γιαν Πορσέλλις γεννήθηκε στη Γάνδη μεταξύ 1580 και 1584. Αν και η χρονολογία γέννησής του δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια, δεν μπορεί να είναι μεταγενέστερη του 1584, καθώς εκείνο το έτος η οικογένεια του προτεστάντη λοχαγού Jan Pourchelles ή Porcellis αναγκάστηκε να διαφύγει από τη Γάνδη, μετά την κατάληψή της από τα ισπανικά στρατεύματα. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Ρότερνταμ, όπου το 1605 καταγράφεται ο γάμος του. Η πρώτη θυγατέρα του βαπτίστηκε στο Μίντελμπουρχ το 1609. Ο Γιαν ήταν καλλιτέχνης που μετακινιόταν πολύ. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, Δάσκαλος του Πορσέλλις ήταν ο Χέντρικ Φρόομ (Hendrick Cornelisz Vroom), αν και αυτό παραμένει ατεκμηρίωτο. Πιθανόν άρχισε τ σταδιοδρομία του ως καλλιτέχνης γραφικών τεχνών και όχι ως ζωγράφος, πιθανότατα εργαζόμενος για τον χαράκτη και εκδότη του Ρότερνταμ Γιαν φαν Ντούτεχουμ (Jan van Doetechum), ο οποίος εξέδιδε χάρτες, εικονογραφήσεις βιβλίων και χαρακτικά με εικόνες πλοίων. Μέσω της συζύγου του, ο Ντούτεχουμ συνδεόταν με τον Άγγλο εκδότη βιβλίων συμβόλων Τζέφρι Χουίτνεϊ (Geoffrey Whitney, 1548–?1601), γεγονός στο οποίο μπορεί να οφείλεται η διαμονή του Πορσέλλις στο Λονδίνο, όπου γεννήθηκε, πριν το 1615, μια ακόμη θυγατέρα του. Οι πρώτοι του πίνακες χρονολογούνται από το 1612. Το ύφος του έγινε αναγνωρίσιμο, καθώς χρησιμοποίησε πολλές διαφορετικές φωτεινές αποχρώσεις, όπως φαίνεται στο έργο του Θύελλα στη Θάλασσα, όπου απεικονίζει εφέ με το φως που ως τότε δεν είχαν εμφανιστεί. Αξιοσημείωτο έργο της ίδιας περιόδου είναι, επίσης, η ΄΄Ναυμαχία τη νύκτα'', στο οποίο, όπως φαίνεται και στο όνομα, απεικονίζεται ναυμαχία σε ημίφως, με τα εχθρικά πλοία μόλις ορατά και βαθμιαία αναγνώριση των αντικειμένων.
Ύστερος βίος και θάνατος
Το 1622 ο Πορσέλλις μετοίκησε στο Χάαρλεμ με τα τρία του παιδιά. Εκεί νυμφεύτηκε τη Γιάννεκε Φλέσσιερς (Janneke Flessiers), θυγατέρα του ζωγράφου και εκδότη χαρακτικών Μπαλτάσαρ Φλέσσιερς. Ο Πορσέλλις συνέχισε την παράδοση της θαλασσογραφίας, αλλά η διάταξη των συνθέσεών του ποτέ δεν έγινε σαφής και παραμένει αδιασαφήνιστη. Σίγουρα ήταν αντίθετη με το συνηθισμένο ύφος των συγχρόνων του θαλασσογράφων, όπως οι Γιαν Μπρίγκελ και Φρόομ, που κατά παράδοση απεικόνιζαν το λιμάνι της Αμβέρσας ή τον κεντρικό δρόμο Spaarne του Χάαρλεμ.
Η διαμονή του στο Χάαρλεμ συνοδεύτηκε από την έναρξη της οικονομικής του ανάκαμψης αλλά και της φήμης του. Απέκτησε μεγαλύτερη δημοτικότητα λόγω των λεπτομερειών που περιλάμβανε στους πίνακές του, ιδιαίτερα στην απεικόνιση των παραλιών κοντά στην πόλη, έργα που βρέθηκαν διάσπαρτα σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις και ανάκτορα, όπως στο Παλάτσο Βενέτσια της Ρώμης και στη συλλογή του Γερμανού Αυτοκράτορα. Την εποχή εκείνη εξέδωσε και μια σειρά είκοσι χαρακτικών με τον τίτλο Verscheyden Stranden en Water Gezichten (σε ελεύθερη απόδοση: πέρασμα από θάλασσα και παραλίες), στην οποία απεικονίζει ψαράδες να επιδίδονται σε διάφορες δραστηριότητες και βασίστηκαν σε χαρακτικά του Χέντρικ Χόλτσιους, που είχαν ως θέμα τις δραστηριότητες των Αποστόλων, αλλά ο Πορσέλλις δεν δίνει έμφαση στον θρησκευτικό τομέα όσο στον συμβολικό. Ύστερα από λίγο καιρό έφυγε και από το Χάαρλεμ και, το 1624, καταγράφεται να ζει στο Άμστερνταμ. Το 1626 είχε μετοικήσει στο Φόορμπουρχ, κοντά στη Χάγη και το 1627 εκδόθηκε μια σειρά δώδεκα χαρακτικών του στο Άμστερνταμ από τον C. J. Visscher, με τίτλο Icones Variarum navium hollandicarum (εικόνες διαφόρων ολλανφικών πλοίων), που αποτέλεσε την πρώτη εικονογράφηση πλοίων από την εποχή του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου το 1565.
Κάποια χρονική στιγμή μεταξύ 1627 και 1629 μετοίκησε, σχεδόν μόνιμα πλέον, στο Ζουτερβάουντε (Zoeterwoude) στα περίχωρα του Λέιντεν. Τα τελευταία του χρόνια τα πέρασε σε οικονομική ευφορία, χάρη στο μερίδιο που κληρονόμησε η σύζυγός του από την περιουσία της μητριάς της, αλλά και χάρη στις πωλήσεις των πινάκων του. Στις 19 Δεκεμβρίου 1631 ήταν «ziekelijk te bedde» (ασθενής στο κρεβάτι του) στο σπίτι του στο Ζουτερβάουντε και συνέταξε τη διαθήκη του. Απεβίωσε στις 29 Ιανουαρίου 1632. Κληρονόμο του είχε ονομάσει τη σύζυγό του, με την πρόβλεψη ότι ο μοναδικός του γιος, Γιούλιους, επίσης θαλασσογράφος, θα λάμβανε «όλους τους πίνακες και τα έργα που ο καλλιτέχνης είχε στην κατοχή του κατά τον θάνατό του, ήταν δικά του δημιουργήματα και έφεραν την υπογραφή του, και όχι άλλα».
Ύφος
Ο Πορσέλλις ήταν ο εξελικτικός κρίκος στην ολλανδική θαλασσογραφία. Ο Χέντρικ Φρόομ, τον οποίο ο Χαουμπράκεν αναφέρει ως «Δάσκαλο» του Πορσέλλις, ήταν ιδιαίτερα επιδέξιος στην απεικόνιση πλοίων και κάλυψε θεματολογία όπως ψάρια, ψαράδες και άλλους βαρκάρηδες. Ο Πορσέλλις στους πρώτους του πίνακες, στη περίοδο ως το 1612, έδειξε ότι είχε αφομοιώσει το ύφος του Φρόομ, το οποίο ήταν πολύ δημοφιλές εκείνη την εποχή. Ο πίνακας Θύελλα στη θάλασσα του Πορσέλλις απεικονίζει πολλά χαρακτηριστικά που θεωρούνταν πολύ σημαντικά στην εποχή του Φρόομ, τόσο από άποψη θεατρικότητας όσο και από άποψη της συμβατικής απόδοσής τους με χρώμα.
Όταν απεικονίζει επικίνδυνες καταστάσεις, ο Πορσέλλις δίνει μικρότερη έμφαση σε τυχόν θαματικές καταστροφές. Γεγονός είναι ότι δεν έχει ζωγραφίσει ναυάγια μεγάλων σκαφών που να αποδεικνύουν αυτό το σημείο. Ο θεατής περισσότερο καλείται να αποφανθεί ο ίδιος για το τι θα σταδιακά θα συμβεί. Τα σκάφη του Πορσέλλις αποτελούν σταθερή παρουσία στο νερό, ενώ η γκρίζα, ομιχλώδης ατμόσφαιρα δημιουργεί αντίθεση και θολώνει τον ορίζοντα και τα σκάφη σε απόσταση. Ο ουρανός δημιουργείται από κηλίδες φωτός του ήλιου πάνω σε καφετιάς απόχρωσης έδαφος, που με το φως γίνεται πράσινο. Αυτά τα εφέ ποτέ δεν τα αποπειράθηκε ο Φρόομ και οι σύγχρονοί του και ήταν όντως πολύ προχωρημένα για της εποχή τους, αν και θα εξακολουθήσουν να απασχολούν τον Πορσέλλις δια βίου οι λεπτές αποχρώσεις του ουρανού.
Η Θύελλα στη θάλασσα ήταν η μόνη αναπαράσταση νυκτερινής ναυμαχίας στην ολλανδική τέχνη. Κατά την εποχή του Πορσέλλις το πλοίο θεωρούνταν ως μεταφορά της έννοιας της ανθρώπινης ψυχής και το θαλάσσιο ταξίδι σύμβολο της ζωής του ανθρώπου. Για τον λόγο αυτόν τα θέματα θαλασσογραφίας, όπως θύελλα στη θάλασσα ή το ναυάγιο ενός πλοίου, υπενθύμιζαν στον θεατή την ανθρώπινη αδυναμία και τη θεία δύναμη. Δεν είναι βέβαιο αν οι πίνακες του Πορσέλλις εμπεριέχουν κάποιο ηθικό μήνυμα, αλλά η διάταξη του πίνακα Νυκτερινή Ναυμαχία, όπου η ναυμαχία διεξάγεται μακριά ενώ το ψάρεμα συνεχίζεται στο προσκήνιο, μοιάζει να εμπνέει σκέψεις επί του θνητού του ανθρώπου.
Εννέα από τους δέκα πίνακες του Πορσέλλις πριν το 1620 απεικονίζουν σκάφη του ολλανδικού στόλου σε ναυμαχίες, θύελλες ή απόψεις λιμανιών. Ήταν γνωστό θέμα από παλαιότερους θαλασσογράφους. Όμως, το πρώτο χρονολογημένο έργο του του 1620 σηματοδοτεί μια αλλαγή ύφους. Στο πάνελ απεικονίζονται μικρά μεταφορικά σκάφη, που πλέουν με μιαν ελαφριά αύρα. Πρόκειται για τον πρώτο ολλανδικό πίνακα που τοποθετείται σε ανώνυμο θαλάσσιο τοπίο, που δεν μπορεί να εξακριβωθεί ποιο είναι, καθώς λείπουν τα γνωστά λιμάνια. Η αριστοτεχνική διάταξη των συμβατικών στοιχείων δείχνει ότι ο Πορσέλλις είχε φθάσει στην ωριμότητα του έργου του, την εποχή που ζωγράφισε αυτόν τον πίνακα.
Με τη μετοίκηση του Πορσέλλις στο Χάαρλεμ πραγματοποιήθηκε η αρχή της περιόδου της επιτυχίας του και δημιούργησε πίνακες με θεματολογία απόψεις παραλιών, θέμα τοπικής «ειδικότητας». Κατά την περίοδο αυτή δημιούργησε, επίσης, έργα με σχεδόν μονοχρωματικό ουρανό, που χαρακτηρίζονται από αποτελεσματική διαχείριση φωτός και σκιάσεων. Οι ουρανοί του Πορσέλλις ήταν ριζοσπαστικοί σε πολλά σημεία, όπως στη σύνθεση, στις λεπτές μεταβολές του τοπίου και στις εναλλαγές διαθέσεων. Στην πλειονότητά τους, τα έργα της ώριμης περιόδου του εμφανίζουν τη θάλασσα ως φιλόξενη και όχι αφιλόξενη ή επικίνδυνη. Η συμβολή του στην ολλανδική τέχνη έγκειται, επίσης, στην έμφαση των δραματικών εφέ του φωτός, ενώ έχουν σχετικά συγκρατημένη σύνθεση.
Κληρονομιά
Ο Πορσέλλις εγκαθίδρυσε πρωτότυπο τρόπο στη θαλασσογραφία, καθώς εστίασε στα τονικά εφέ, δημιουργώντας ζωντανή ατμόσφαιρα και έργα σε σχεδόν μονοχρωματικές αποδόσεις. Τα υφολογικά αυτά στοιχεία αργότερα εμφανίστηκαν ανάμεσα στους συγχρόνους του θαλασσογράφους, όπως οι Γιαν φαν Χόγιεν, Πίτερ ντε Μολάιν και Σάλομον φαν Ράουσντελ Αυτοί οι θαλασσογράφοι, συχνότερα από όλους, ακολούθησαν τον Πορσέλλις στην απεικόνιση ανώνυμων σκαφών που περιβάλλονται από εκτεταμένες περιοχές θάλασσας και ουρανού (Slive 217). Τα έργα αυτά δεν αποτελούσαν παραγγελίες, αλλά τα δημιουργούσε προς πώληση στην ανοικτή αγορά, κάτι που είναι εμφανές από τη ρευστότητα των υφολογικών στοιχείων που δεν ήταν παραδοσιακά χαρακτηριστικά των θαλασσογραφιών (Slive, p. 217).
Τα πλέον διάσημα έργα του μπορεί κανείς να τα συναντήσει σε μουσεία όλου του κόσμου, εκτός από την Ολλανδία, όπως στη Ρωσία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και τη Βόρεια Αμερική. Σημαντικά έργα του υπάρχουν στο Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη και στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ανεμόμυλος Καλαμάτας Μεσσηνίας
Ο Ανεμόμυλος Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 107 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Ανεμόμυλου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Άριος, του Δήμου Καλαμάτας. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 1,709 χμ² (2011).
Πληροφορίες
Ο Ανεμόμυλος βρίσκεται σε υψόμετρο 25 μέτρων και μέχρι το 1927, ονομαζόταν Γλιάτα, ενώ μέχρι το 1912, ονομαζόταν Γκλιάτα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Ηώς και Κέφαλος (ανάγλυφο)
Το ανάγλυφο της Ηούς και του Κεφάλου είναι αρχαιολογικό εύρημα από την περιοχή της Αθήνας.
Περιγραφή
Το πήλινο ανάγλυφο μικρών διαστάσεων διαπνέεται από μεγαλοπρέπεια και γαλήνη. Παριστάνει μια γυναικεία μορφή που κρατάει το σώμα ενός εφήβου στην αγκαλιά της, ενώ πετάει.
Ερμηνεία
Το ανάγλυφο παρουσιάζει την Ηώ και τον Κέφαλο. Η σκηνή απαγωγής παριστάνεται συνήθως σε μια από εξής δύο μορφές. Οι ζωγράφοι προτιμούν κυρίως την σκηνή της καταδίωξης, ενώ στην γλυπτική, όπως εδώ, συναντούμε την ένωση του ζεύγους σε μία πλαστική αρχιτεκτονική οντότητα.
Ιστορική τοποθέτηση
Το ανάγλυφο πιστεύεται ότι ήταν τμήμα του διακόσμου της βασιλείου στοάς προς την μεριά του Κεραμεικού.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Ανάγλυφα Κατηγορία:Εκθέματα στο Νησί των Μουσείων, Βερολίνο
Άγιος Αντώνιος Λάρισας
Ο Άγιος Αντώνιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Καλλιθέας Φαρσάλων, της δημοτικής ενότητας Ναρθακίου, του δήμου Φαρσάλων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λάρισας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φαρσάλων του νομού Λαρίσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Αντώνιος είναι ημιορεινός οικισμός στο νότιο άκρο του νομού Λαρίσης, ανάμεσα στα όρια με τους νομούς Φθιώτιδας και Μαγνησίας, Βρίσκεται βόρεια του ποταμού Ενιπέα, στις ανατολικές απολήξεις του όρους Ναρθάκιον (Κασιδιάρης) και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 430. Απέχει 66 χλμ. περίπου Ν. της Λάρισας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ως Κουτσελί
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1883 και προσαρτήθηκε στον δήμο Φαρσάλων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Άγιος Αντώνιος
Ως Άγιος Αντώνιος
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Φαρσάλων
Αριοχώρι Μεσσηνίας
Το Αριοχώρι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 515 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αριοχωρίου και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Άριος, του Δήμου Καλαμάτας.
Τοποθεσία
Το Αριοχώρι βρίσκεται σε υψόμετρο 33 μέτρων και μέχρι το 1855, ονομαζόταν Γαϊδουροχώρι.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Επαρχία Νταντού
Η Επαρχία Νταντού (απλοποιημένα Κινέζικα: 丹徒区, πινγίν: Dāntú Qū, παραδοσιακά Κινέζικα: 丹徒區, πινγίν: Dāntú Qū) είναι μία από τις τρεις επαρχίες του Ζεντζιάνγκ, στην επαρχία Τζιανγκσού της Κίνας.
Εντός των ορίων της επαρχίας, υπάρχουν δύο νησιά, καθώς και μια πόλη στα βόρεια στον ποταμό Γιανγκτσέ. Ανατολικά, συνορεύει με την γειτονιά Τζιατζιάνγκ στο Γιανγκζόνγκ. Στα νοτιοανατολικά συνορεύει με το Ντανγιάνγκ και δυτικά με το Τζουρόνγκ. Ο ποταμός Γιανγκτσέ βρίσκεται στα βόρεια σύνορα της Επαρχίας Νταντού.
Η επαρχία καλύπτει έκταση 748.8 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ενώ ο πληθυσμός της επαρχίας ανερχόταν στα 370,000 άτομα το 2003. Ο ταχυδρομικός κώδικας της επαρχίας είναι ο 212100.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Κίνας
Παράθυρο (οπτική)
μικρογραφία| Έλεγχος επιπεδότητας οπτικού παραθύρου από [[γυαλί επίπλευσης, επάνω σε οπτικό επίπεδο επιπεδότητας λ/10. Η επιπεδότητα του παραθύρου είναι 4–6 λ ανά ίντσα.]] Στην οπτική, το παράθυρο συνιστά ένα οπτικό στοιχείο άνευ οπτικής ισχύος που είναι διαφανές σε κάποιο εύρος μηκών κύματος. Τα παράθυρα μπορεί να είναι επίπεδα ή καμπύλα. Χρησιμοποιούνται για να φράσσουν τη ροή του αέρα ή άλλων υγρών, ενώ επιτρέπουν στο φως να εισέλθει ή να εξέλθει από το οπτικό σύστημα.
Γενικά χαρακτηριστικά
Εν γένει, το οπτικό παράθυρο είναι ένα υλικό που επιτρέπει στο φως να εισέλθει σε ένα οπτικό όργανο. Πρέπει να είναι διαφανές σε ένα συγκεκριμένο εύρος μηκών κύματος αλλά όχι απαραίτητα στο ορατό φως. Συχνά κατασκευάζεται από επίπεδο γυαλί επίπλευσης και, ενδεχομένως, είναι επίσης οπτικά επίπεδο, ανάλογα με τις απαιτήσεις οπτικής ανάλυσης. Ένα παράθυρο αυτού του είδους αποτελείται, συνήθως, από δύο παράλληλες επιφάνειες και, συχνά, φέρει αντιανακλαστική επίστρωση, ειδικά εάν είναι σχεδιασμένο για το ορατό φως. Το οπτικό παράθυρο μπορεί να είναι ενσωματωμένο σε ένα εξάρτημα, λ.χ. σε έναν θάλαμο κενού, ούτως ώστε να καθίσταται εφικτή η θέαση του εσωτερικού του μέσω οπτικών οργάνων.
Στη φασματοσκοπία
Τα οπτικά παράθυρα που χρησιμοποιούνται στη φασματοσκοπία υπεριώδους και ορατής ακτινοβολίας είναι συνήθως κατασκευασμένα από γυαλί ή τετηγμένο χαλαζία. Στη φασματοσκοπία υπερύθρου, υπάρχει ένα ευρύ φάσμα υλικών που εκπέμπουν φως στο μακρινό υπέρυθρο και μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή οπτικών παραθύρων, όπως το φθοριούχο βάριο (BaF2), το φθοριούχο ασβέστιο, το βρωμιούχο κάλιο, το χλωριούχο κάλιο, το χλωριούχο νάτριο, το γερμάνιο (Ge), ο σεληνιούχος ψευδάργυρος (ZnSe) και το ζαφείρι. Τα παράθυρα αυτά τοποθετούνται σε κυκλικές, ελλειπτικές ή ορθογώνιες διατάξεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οπτικά εξαρτήματα
Afzelia
Η Afzelia ή κοινώς ντουσιέ (doussie), είναι ένα είδος φυτού (δένδρου), τροπικής προέλευσης, από το γένος στην υποοικογένεια Caesalpinioideae της οικογένειας των Χεδρωπών ή Φαβίδων (Fabaceae) (ψυχανθέων). Τα δεκατρία είδη είναι δέντρα, εγγενή στην τροπική Αφρική ή την Ασία.
Ετυμολογία
Η ονομασία Afzelia προέρχεται από το Σουηδό βοτανολόγο, μαθητή του Λινναίου, Αδάμ Αφζέλιους (Adam Afzelius, Λαρφ 1750 – Ουψάλα 1837).
Ιδιότητες και χρήσεις
thumb|left|250px|Σπόροι Afzelia africana, οι οποίοι φέρουν πορτοκαλόχρωμα ελαιόσωμα. Το είδος Afzelia αξιοποιείται πρωτίστως για την ξυλεία του. Είναι βαρύ έως πολύ βαρύ (0,68-0.80 g/cm3), χρώματος καστανού έως καστανοκοκκινωπού, με πανέμορφη σχεδίαση. Επίσης είναι σκληρό ξύλο και δύσκολο στην κατεργασία με μηχανήματα. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι το εγκάρδιο του υπάγεται στην κλάση "1" (πρότυπο EN 350) με βάση την αντοχή και ανθεκτικότητά του σε μύκητες και έντομα, ενώ έχει εξαιρετική φυσική διάρκεια.
Η ξυλεία αυτή στην Ελλάδα διακινείται εμπορικά και τεχνικά υπό την κοινή ονομασία «Ντουσιέ» («doussie»), καθώς και την ονομασία «afzelia» κυρίως στην Ευρώπη. Μια από τις ονομασίες της, που είναι όμως λανθασμένη, είναι «μαόνι γλάστρας» προσθέτοντας αοριστία και σύγχυση γύρω από την ονομασία μαόνι (mahogany). Το είδος ξύλου Afzelia δεν ανήκει στα είδη μαονιού (Khaya).
Ορισμένα είδη Afzelia έχουν επίσης φαρμακευτικές χρήσεις, διότι τα φύλλα του, ο φλοιός και το ξύλο του περιέχουν πολύτιμα εκχυλίσματα. Η πολύπλοκη χημική ένωση Afzelin που είναι χρωστική που ανήκει στις φλαβανόλες, περιέχεται στα εκχυλίσματα του είδους.
Οι σπόροι είναι κόκκινοι και μαύροι και χρησιμοποιούνται ως χάντρες.
Η ξυλεία συχνά χρησιμοποιείται ως υλικό εξωτερικής επιφάνειας στα ποδηλατοδρόμια (velodromes). Είναι κατάλληλη για πάρα πολλές ξύλινες εφαρμογές ιδίως δε, για ξύλινα παρκέτα και δάπεδα, καθώς και για εσωτερικές σκάλες.
Η ευρέως γνωστή ξυλεία από το Ασιατικό είδος, Afzelia xylocarpa πωλείται ως Afzelia xylay. Οι σπόροι και ο φλοιός του είδους αυτού, χρησιμοποιούνται ως φάρμακο.
Η αρίστη ξυλεία του είδους της Afzelia africana, ορισμένες φορές χρησιμοποιείται και στην ξυλοναυπηγική (σκάφη αναψυχής, γιωτ).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Κυαμοειδή
Yamaha Motor Company
Η Yamaha Motor Company (ヤマハ発動機株式会社), Χέπμπορν: Yamaha Hatsudōki Kabushiki-gaisha) είναι ιαπωνική εταιρεία κατασκευής μηχανοκίνητων προϊόντων. Τα κύρια προϊόντα της είναι μοτοσικλέτες και προϊόντα θαλάσσης, όπως βάρκες και εξωλέμβιοι κινητήρες. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1955, όταν διαχωρίστηκε από τη Yamaha Corporation (ωστόσο, το 2015 η Yamaha Corporation εξακολουθούσε να είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος με 12,21%), και έχει την έδρα της στην Ιβάτα της Σιζουόκα, στην Ιαπωνία. Η εταιρεία διαθέτει 109 ενοποιημένες θυγατρικές (στοιχεία του 2012), μέσω των οποίων διεξάγει εργασίες ανάπτυξης, παραγωγής και εμπορίας.
Τα προϊόντα της εταιρείας περιλαμβάνουν μοτοσικλέτες, σκούτερ, μοτοποδήλατα, βάρκες, ιστιοφόρα, ατομικά θαλάσσια σκάφη, πισίνες, σκάφη διάσωσης, αλιευτικά σκάφη, εξωλέμβιες μηχανές, ATV 4 τροχών, οχήματα αναψυχής εκτός δρόμου, κινητήρες go-kart, αμαξίδια του γκολφ, μηχανές πολλαπλών χρήσεων, ηλεκτρικές γεννήτριες, αντλίες νερού, οχήματα χιονιού, μικρά εκχιονιστικά μηχανήματα, κινητήρες αυτοκινήτων, μηχανήματα συναρμολόγησης ηλεκτρονικών, έξυπνα μηχανήματα, μη επανδρωμένα ελικόπτερα βιομηχανικής χρήσης, ηλεκτρικές μονάδες ισχύος για αναπηρικές καρέκλες και κράνη. Η εταιρεία ασχολείται επίσης με την εισαγωγή και πώληση διαφόρων τύπων προϊόντων, την ανάπτυξη τουριστικών επιχειρήσεων και τη διαχείριση εγκαταστάσεων ελεύθερου χρόνου-αναψυχής και συναφείς υπηρεσίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιαπωνίας Κατηγορία:Yamaha Corporation Κατηγορία:Εταιρείες ρομποτικής Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1955
Θεόδωρος Μόδης (Μακεδονομάχος)
μικρογραφία| Φωτογραφία της κηδείας του Θεόδωρου Μόδη. Ο Θεόδωρος Μόδης ήταν Έλληνας έμπορος ξυλείας και λόγιος από το Μοναστήρι (σημερινή Μπίτολα, στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας).
Ήταν μεταξύ εκείνων που βοήθησαν τους ιδρυτές της Επαναστατικής Εσωτερικής Οργάνωσης στη συγκρότησή της, προκειμένου να υπερασπιστούν τα ελληνικά συμφέροντα στη Μακεδονία (Οθωμανική Αυτοκρατορία τότε). Δολοφονήθηκε στο μαγαζί του από Βούλγαρους κομιτατζήδες στις 4 Σεπτεμβρίου 1904. Η δολοφονία του, όπως και η δολοφονία του Παύλου Μελά ένα μήνα αργότερα, συγκαταλέγεται στα βίαια γεγονότα που σημάδεψαν την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδόνες
Οίκος των Σαλίων
Ο Οίκος των Σαλίων ή της Φραγκονίας είναι ένας δυναστικός Οίκος με μέλη του δούκες της Φραγκονίας. Τέσσερα μέλη του έγιναν βασιλείς της Γερμανίας, που στέφθηκαν στη Ρώμη (1027-1125). Διαδέχθηκε τον Οίκο των Οθωνιδών, που ήταν ο πρώτος στη Γερμανία και είχε επιγαμία με αυτόν. Η Οθωνίδες είχαν συγκροτήσει το κράτος της Γερμανίας και οι Σάλιοι ανέπτυξαν ένα διοικητικό σύστημα βασισμένο σε δημοσίους υπαλλήλους που εξαρτιόταν στο στέμμα. Η Έριδα της Περιβολής του Ερρίκου Δ΄ με τον πάπα αποδυνάμωσε την κεντρική εξουσία. Τον Οίκο των Σαλίων διαδέχθηκε ο Οίκος των Χοενστάουφεν, που και αυτός είχε επιγαμία με τον Οίκο των Σαλίων.
Khaya
Είδη
• 4
Οίκος των Σαλίων
Ιστορία
Ο Όθωνας Α΄ είχε γιο τον Ερρίκο κόμη του Σπέυερ και του Βορμς, πατέρα του Κορράδου Β΄ της Γερμανίας: το 1024 απεβίωσε ο Ερρίκος Β΄ τη Γερμανίας, τελευταίος των Οθωνιδών και εξάδελφος του Όθωνα Α΄ της Καρινθίας και το 1026 οι εκλέκτορες εξέλεξαν τον Κορράδο Β΄ ως βασιλιά της Γερμανίας. Το 1026 στο Μιλάνο στέφθηκε βασιλιάς της Λομβαρδίας ("βασιλιάς της Ιταλίας") και το 1032 κληρονόμησε το βασίλειο της Βουργουνδίας (της Αρλ).
Khaya
Χρήσεις
Η ξυλεία της Khaya, ονομάζεται Αφρικανικό μαόνι και θεωρείται γενικά ως το πιο κοντινό μαόνι στο γνήσιο μαόνι, το οποίο είναι του γένους Swietenia. Η Khaya senegalensis, επίσης γνωστή ως το μαόνι της Αφρικανικής ξηράς ζώνης ή στην γλώσσα Σόνα Mubaba, επίσης, χρησιμοποιείται για τα ποώδη μέρη της. Στη δυτική Αφρική, οι Φουλάνι βοσκοί κλαδεύουν το δέντρο κατά τη διάρκεια της ξηρής περιόδου, για τη διατροφή των βοοειδών. Επιπλέον, ο φλοιός της ''Κ. senegalensis'' συχνά συλλέγεται από τους φυσικούς πληθυσμούς, καθώς και στις φυτείες και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία πολλών ασθενειών. Οι σπόροι της ''Κ. senegalensis'' έχουν περιεκτικότητα σε έλαιο 52,5%, που αποτελείται από 21% παλμιτικό οξύ, 10% στεατικό οξύ, 65% ελαϊκό οξύ και 4% "αδιευκρίνιστα οξέα".
Οίκος των Σαλίων
Ιστορία
Το 1039 απεβίωσε ο Κορράδος Β΄. Ο γιος του Ερρίκος Γ΄ήδη από το 1028 ήταν βασιλιάς της Γερμανίας. Έκανε τον καθεδρικό του Σπέυερ τον μεγαλύτερο στη Δυτική Ευρώπη. Την αντίληψή του ότι τα δουκάτα δεν ήταν κληρονομικά, αλλά ότι ο βασιλιάς τα διαθέτει κατά την κρίση του, κατάφερε να την επιβάλλει. Ο δούκας της Λωρραίνης που αντέδρασε, νικήθηκε. Επιβλήθηκε στους δούκες επειδή είχε την υποστήριξη της Εκκλησίας. Το 1046 έκανε να παύσει το Σχίσμα και ο πάπας να μην εξαρτάται από τους ευγενείς της Ρώμης. Απεβίωσε το 1056.
Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Δ΄ από τον οποίο το 1075 ο δυναμικός Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ απαίτησε να παραιτηθεί της εξουσίας του στην Εκκλησία της Γερμανίας (Έριδα της Περιβολής). Όταν ο Γρηγόριος Ζ΄ πρότεινε την υπεροχή του πάπα έναντι του βασιλιά, οι δυσαρεστημένοι δούκες τον υποστήριξαν. Απείλησε με αφορισμό τους ιερείς που θα υποστήριζαν τον Ερρίκο Δ΄, τον οποίο αφόρισε. Στην αρχή ο Ερρίκος Δ΄ πήγε το 1077 να ζητήσει τη συγγνώμη του πάπα, αλλά μετά συνέχισε να δίνει εκείνος τα εκκλησιαστικά αξιώματα, μάλιστα διόρισε τον αντίπαπα Κλήμη Γ΄.
Khaya
Χρήσεις
Το ανθεκτικό κοκκινωπό-καφέ ξύλο της ''Κ. anthotheca, χρησιμοποιείται για την κατασκευή κανό ή μοκόρο (mokoros)'' και σε γενικές γραμμές, ως πλαίσια θυρών και ξυλεία τοποθέτησης ραφιών που είναι ανθεκτικό στους τερμίτες και τους τρυπητές.
Οίκος των Σαλίων
Ιστορία
Απεβίωσε το 1106 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερρίκος Ε΄. To 1122 έληξε η Έριδα με τη συμφωνία (concordat) στο Βορμς, όπου ο πάπας πρότεινε επισκόπους και ο βασιλιάς είχε το δικαίωμα να τους αρνηθεί (veto). Εν τω μεταξύ οι δούκες απέκτησαν στρατό και εξουσίαζαν το φέουδό τους ως πρίγκιπες. Έτσι ο βασιλιάς περιορίστηκε στοα φέουδά του. Αντίθετα στη Γαλλία και την Αγγλία την εποχή αυτή η εξουσία γινόταν πιο συγκεντρωτική. Άλλη συνέπεια της Έριδας ήταν ότι δεν ιδρύθηκαν τον 14ο αι. Πανεπιστήμια. To 1125 απεβίωσε ο Ερρίκος Ε΄, τελευταίος των Σαλίων και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Κορράδος Γ΄ Χοενστάουφεν.
Αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γερμανίας
Khaya
Παραπομπές
Κατηγορία:Χλωρίδα της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Μελιοειδή
Σάχτι
Το Σάχτι (Шахты) είναι πόλη στο Όμπλαστ του Ροστόφ της Ρωσίας, το οποίο βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της κορυφογραμμής του Όρους Ντονέτσκ, 75 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Ροστόφ επί του Ντον. Κατά την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός του ήταν 239.987 κάτοικοι.
Παλαιότερα ήταν γνωστό ως Αλεξάντρο-Γκρουσέφσκαγια (μέχρι το 1867), Γκόρνογε Γκρουσεφσκόγιε Ποσελένιγιε (μέχρι το 1881) και Αλεξάντροφσκ-Γκρούσεφσκι (μέχρι το 1920).
Ιστορία
Στις αρχές του 19ου αιώνα ο λοχίας Ποπόφ ίδρυσε δίπλα στον ποταμό Γκρουσέφκα την καζακική στανίτσα (χωριό) Αλεξάντρο-Γκρουσέφσκαγια (Александро-Грушевская). Αν και το ακριβές σκεπτικό πίσω από αυτό το όνομα είναι ασαφές, είναι πιθανό ότι το όνομα δόθηκε προς τιμή του Αυτοκράτορα Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας. Δώδεκα Κοζάκοι και δεκατέσσερις δουλοπάροικοι αγρότες ζούσαν στη στανίτσα εκείνη την εποχή. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, πενήντα επτά ανθρακωρυχεία λειτουργούσαν στην περιοχή αυτή. Το 1867, έλαβε το καθεστώς της πόλης και μετονομάστηκε σε Γκόρνογε Γκρουσεφσκόγιε Ποσελένιγιε (Горное Грушевское Поселение). Το όνομα άλλαξε σε Αλεξάντροφσκ-Γκρούσεφσκι (Александровск-Грушевский) το 1881.
Μέχρι το 1914, ο πληθυσμός είχε φτάσει τους 54.000 κατοίκους. Η κύρια πηγή εισοδήματος ήταν η εξόρυξη άνθρακα, η οποία γινόταν στην περιοχή αυτή από τα τέλη του 18ου αιώνα. Ο πληθυσμός ήταν φτωχός, αλλά η πόλη είχε σιδηροδρομικά, τηλεγραφικά και τηλεφωνικά δίκτυα, ηλεκτρισμό και υδραυλικά, καθώς και βιβλιοθήκες, νοσοκομεία και ταχυδρομείο. Το 1917 είδε την πόλη να αλλάζει χέρια τρεις φορές, μέχρι που καταλήφθηκε στις 28 Απριλίου 1919 από τον Στρατό της Ντον, υπό τον στρατηγό Αλεξάντρ Φιτσχελαούροφ. Για είκοσι μήνες ήταν ανεξάρτητο από τους Μπολσεβίκους, αλλά ερημώθηκε από τον τύφο.
Το 1920, η πόλη έλαβε το σημερινό της όνομα. Το όνομα, που κυριολεκτικά σημαίνει ορυχεία στα ρωσικά, επιλέχθηκε λόγω της ισχυρής σχέσης με την εξόρυξη άνθρακα. Το 1920–24, το Σάχτι ήταν μέρος του Κυβερνείου Ντονέτσκ της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας. Κατά τη δεκαετία του 1920, πολλές από τις εκκλησίες και τα αρχεία καταστράφηκαν. Το 1928, η πόλη ήταν η τοποθεσία της Δίκης του Σάχτι, προπομπός των στημένων δικών της δεκαετίας του 1930.
Το 1941, μια ανεξάρτητη δημοκρατία των Κοζάκων είχε ανακηρυχθεί στο Σάχτι, αν και αυτή είχε κατασταλεί από το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων πριν από τη ρωσική εισβολή. Στις 22 Ιουλίου 1942, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε από τους Γερμανούς. Πολλές σήραγγες και κτίρια άνθρακα ανατινάχτηκαν από τους Γερμανούς κατά την υποχώρησή τους στις 12 Φεβρουαρίου 1943. Είκοσι εννέα από τους κατοίκους της πόλης τιμήθηκαν με τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.
Το 1948, τα επίπεδα παραγωγής στα ορυχεία έφτασαν σε αυτά που ήταν πριν από τον πόλεμο. Στα χρόνια του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, η πόλη βρισκόταν στο απόγειο της ανάπτυξής της, με πληθυσμό πάνω από 250.000 κατοίκους και περίπου δέκα εκατομμύρια τόνους άνθρακα να εξορύσσονται κάθε χρόνο.
Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980, η πόλη ήταν το σκηνικό πολλών από τις δολοφονίες του Αντρέι Τσικατίλο.
Η περεστρόικα αποδείχθηκε καταστροφική για την πόλη, καθώς τα ορυχεία ιδιωτικοποιήθηκαν και έκλεισαν, προκαλώντας τεράστια ανεργία, η οποία οδήγησε σε σοβαρή αύξηση της εγκληματικότητας και της κατάχρησης ναρκωτικών. Το σημερινό Σάχτι είναι το κύριο βιομηχανικό κέντρο του ανατολικού Ντονμπάς. Η πόλη είναι επίσης ένας από τους κύριους παραγωγούς και εξαγωγείς πλακιδίων στην Ανατολική Ευρώπη.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Σάχτι είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ρωσίας
Δένδρα Φαρσάλων
Τα Δένδρα Φαρσάλων είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Δένδρων Φαρσάλων, της Δημοτικής Ενότητας Ναρθακίου και υπάγονται στον Δήμο Φαρσάλων.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Τα Δένδρα Φαρσάλων βρίσκονται σε υψόμετρο 273 μέτρων και έχουν πληθυσμό 51 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1957, ονομαζόταν Κάτω Σιατερλί.