cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Μιχαλβόδα Σούτσος
Ο Ιωάννης Μιχάλβοδα Σούτσος (1812-1892) ήταν Έλληνας διπλωμάτης.
Η ζωή του
Ήταν πρωτότοκος γιος του πατριώτη ηγεμόνα της Μολδαβίας Μιχαήλ Σούτσου, γόνου της σπουδαίας Φαναριώτικης οικογένειας των Σούτσων και γνωστού υπό το όνομα Μιχάλβοδα Β'. Ήταν δισέγγονος του ηγεμόνα της Μολδαβίας Μιχάλβοδα Α', ενώ από την μεριά της μητέρας του ήταν εγγονός του ηγεμόνα της Βλαχίας Ιωάννη Καρατζά.
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1812. Έλαβε εγκυκλοπαιδική παιδεία με Φαναριώτικη παράδοση και έκανε διπλωματική καριέρα στην Ελλάδα, από το 1835 ως το 1862. Ακολούθησε τον πατέρα του στην Πρεσβεία του Λονδίνου, της Πετρούπολης και του Παρισιού μέχρι το 1843 και το 1852 διορίστηκε πρώτος γραμματέας Πρεσβείας στην Πετρούπολη.
Νυμφεύτηκε στο Παρίσι το 1841 την Ρωσίδα Αικατερίνη Κόμησα Ομπρέσκοφ, μέλος της υψηλής αριστοκρατίας της Ρωσίας. Επιστρέφοντας στην Αθήνα η οικία τους έγινε από τα αριστοκρατικότερα και πλέον περιζήτητα κέντρα της κοινωνίας της Αθήνας.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Σούτσου
Μπιλάλιτσι (Τέοτσακ)
Το Μπιλάλιτσι (κυριλλικά: Билалићи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Τέοτσακ, εντός του Καντονιού της Τούζλα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,011 κατοίκους.
Προ του 1991, το χωριό αποτελούσε τμήμα του οικισμού του Στάρι Τέοτσακ, ενώ, από το 1991, καταγράφεται ως ξεχωριστή διοικητική οντότητα. Προ του Πολέμου της Βοσνίας, αποτελούσε μέρος του Δήμου του Ούγκλιεβικ. Ωστόσο, μετά το πέρας του πολέμου, ενσωματώθηκε τμηματικά στον νεοϊδρυθέντα Δήμο του Τέοτσακ, ενώ, ταυτόχρονα, εντάχθηκε στην Ομοσπονδία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Τέοτσακ
Βηστίνος
Με το όνομα Βηστίνος φέρεται (εντός αγκυλών) στην έκδοση των «Belles Lettres» το επίγραμμα ΧV 25 της Παλατινής Ανθολογίας. Κατά την ίδια πηγή πρόκειται για τον L. Julius Vestinus, λεξικογράφο των χρόνων του Αδριανού. Ο Paton αποδίδει το επίγραμμα στον Βησαντίνο. Για τα δύο αυτά ονόματα υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα στις πηγές.
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Κινηματογράφος στην Καμπότζη
Ο κινηματογράφος στην Καμπότζη ξεκίνησε τη δεκαετία του 1950 και πολλές ταινίες προβλήθηκαν σε αίθουσες σε όλη τη χώρα μέχρι τη δεκαετία του 1960, οι οποίες θεωρούνται ως «η χρυσή εποχή». Μετά από μια σχεδόν εξαφάνιση κατά το καθεστώς των Ερυθρών Χμερ, ο ανταγωνισμός που υπήρξε από τα βίντεο και την τηλεόραση σήμαινε ότι η κινηματογραφική βιομηχανία της Καμπότζης θα παρέμεινε μικρή.
Τα πρώτα χρόνια
Ήδη από τη δεκαετία του 1920, πολλά ντοκιμαντέρ γυρίστηκαν στην Καμπότζη από ξένους σκηνοθέτες. Μέχρι τη δεκαετία του 1930, ο βασιλιάς Νορόντομ Σιχανούκ είχε την επιθυμία να γίνει κινηματογραφικός αστέρας και προτού οι Γάλλοι τον επέλεξαν να γίνει βασιλιάς. Ακόμα και μετά την ενθρόνιση του, έβλεπε την ιδέα της υποκρτικής ή της σκηνοθεσίας. Οι πρώτες ταινίες της Καμπότζης δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1950 από σκηνοθέτες που είχαν σπουδάσει στο εξωτερικό. Η Υπηρεσία Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών πραγματοποίησε εργαστήρια κατάρτισης κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής και παρείχε τον εξοπλισμό.
Η χρυσή εποχή
Στη δεκαετία του 1960, ξεκίνησαν αρκετές εταιρείες παραγωγής και χτίστηκαν περισσότερες κινηματογραφικές αίθουσες σε όλη τη χώρα. Αυτή ήταν η «χρυσή εποχή» του καμποτζιανού κινηματογράφου, όταν έγιναν περισσότερες από 300 ταινίες. Τα εισιτήρια ταινιών ήταν σχετικά προσιτά και οι ταινίες της Καμπότζης ήταν δημοφιλείς σε όλες τις κοινωνικές τάξεις στην Καμπότζη. Οι λάτρεις του κινηματογράφου ευνόησαν ταινίες με παραδοσιακούς καμποτζιανούς θρύλους. Εκείνη την εποχή, περίπου τα δύο τρίτα των ταινιών που κυκλοφόρησαν ήταν «Μπόραν» (ταινίες θρύλων). Μεταξύ των κλασικών ταινιών αυτής της περιόδου είναι οι «Lea Haey Duong Dara» και «Pos Keng Kang» του Τέα Λιμ Κουν. Ακολούθησαν άλλες ταινίες, οι οποίες βρήκαν επιτυχία τόσο στην Καμπότζη όσο και στο εξωτερικό. Κατά τη διάρκεια της Χρυσής Εποχής, ορισμένες ταινίες της Καμπότζης κυκλοφόρησαν και στο εξωτερικό, και κατά τη δεκαετία του 1970 έγιναν διεθνώς αναγνωρισμένες.
Ο Σιχάνουκ (τότε πρίγκιπας) έκανε επίσης ταινίες, τις οποίες έγραψε και σκηνοθέτησε. Ήταν ως επί το πλείστον ρομαντικά μελοδράματα με ένα υποκείμενο κοινωνικό μήνυμα. Οπαδός του κινηματογράφου από τις φοιτητικές του ημέρες στη Σαϊγκόν τη δεκαετία του 1930, κυκλοφόρησε την πρώτη του ταινία, «Apsara», στις 8 Αυγούστου 1966. Έκανε οκτώ ακόμη ταινίες τα επόμενα τρία χρόνια, ως παραγωγός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, συνθέτης και ηθοποιός. Η ταινία του 1967 «Spellbound Wood» συμμετείχε στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας.
Ερυθροί Χμερ και κομμουνιστική εποχή
Η παρακμή της βιομηχανίας ξεκίνησε στα τέλη του 1974, όταν πλησίαζε η πτώση της Πνομ Πενχ στους Ερυθρούς Χμερ, όπου μετά την επικράτηση του καθεστώτος, οι πόλεις ερημώθηκαν και το κοινό του κινηματογράφου συρρικνώθηκε. Το ίδιο το καθεστώς έκανε κάποιες ταινίες προπαγάνδας για προβολή σε συλλογικές συναντήσεις και καταγράφηκαν διπλωματικές επισκέψεις στις ταινίες.
Με την εισβολή της Καμπότζης από το Βιετνάμ, την πτώση των Χμερ και την εγκατάσταση της υποστηριζόμενης από το Βιετνάμ κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Καμπότζης, άνοιξαν ξανά κινηματογραφικές αίθουσες στην Πνομ Πενχ, αλλά δεν υπήρχε εγχώρια κινηματογραφική βιομηχανία, επειδή πολλοί σκηνοθέτες και ηθοποιοί από τη δεκαετία του 1960 και του 1970 είχαν σκοτωθεί από το καθεστώς ή είχαν φύγει από τη χώρα. Αρνητικά και φιλμ πολλών ταινιών καταστράφηκαν, εκλάπησαν ή έλειπαν. Πολλές από τις ταινίες που επιβίωσαν βρίσκονται σε κακή κατάσταση, καθώς δεν έχει γίνει κάποια προσπάθεια συντήρησης.
Ο κινηματογράφος στην Καμπότζη αυτή τη στιγμή αποτελείται από ταινίες από το Βιετνάμ, τη Σοβιετική Ένωση, τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και τις ταινίες Χίντι από την Ινδία. Απαγορεύθηκαν ταινίες από άλλα έθνη, όπως ο κινηματογράφος του Χονγκ Κονγκ. Το κοινό σύντομα κουράστηκε από τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και την ταξική πάλη που απεικονίζεται στις ταινίες. Η άνθηση της δημιουργίας ταινιών περιορίστηκε, ωστόσο, με την εισαγωγή βίντεοταινιών και την εισαγωγή ταινιών ξένων τηλεοπτικών ταινιών, συμπεριλαμβανομένων των ταϊλανδέζικων σαπουνόπερων.
Αργή επιστροφή
Από το 1990 έως το 1994, εκατοντάδες τοπικές ταινίες της Καμπότζης κυκλοφόρησαν κάθε χρόνο. Η πλειονότητα των ταινιών που κυκλοφόρησαν εκείνη τη στιγμή έγιναν το 1993, κατά τη διάρκεια της Μεταβατικής Αρχής των Ηνωμένων Εθνών στην Καμπότζη (UNTAC). Η περίοδος αυτή έληξε το 1994 λόγω του ότι οι κυβερνήσεις ζήτησαν οι ταινίες της Καμπότζης να είναι μη συγκρίσιμες με τις ξένες. Το 1995, η περισσότερη παραγωγή της Καμπότζης στράφηκε σε καραόκε, και το 1996, οι ταινίες HD είχαν γίνει ευρέως διαθέσιμες στην Καμπότζη. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η τοπική βιομηχανία ξεκίνησε μια αργή επιστροφή.
Μια ένδειξη προόδου είναι η καριέρα του Γάλλου εκπαιδευμένου σκηνοθέτη Rithy Panh, ο οποίος διέφυγε από την Καμπότζη αφού είδε την οικογένειά του να πεθαίνει κάτω από το καθεστώς των Χμερ. Οι ταινίες του επικεντρώνονται στα επακόλουθα του καθεστώτος. Το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ «Rice People» (1994), που διαγωνίστηκε στο 1994 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και είχε προταθεί στην 67η τελετή των Οσκαρ για Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ήταν η πρώτη φορά που μια ταινία της Καμπότζης είχε υποψηφιότητα για Όσκαρ. Σε αντίθεση με άλλους σκηνοθέτες της διασποράς, ο Καμποτζιανός παραγωγός ταινιών Τσάι Μπόρα ζει και εργάζεται στην Καμπότζη. Το πρόσφατο δράμα του Lost Loves προτάθηκε για Όσκαρ το 2013 για την καλύτερη ταινία ξένης γλώσσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτισμός της Καμπότζης Καμποτζη
Στσέντρο
Το Στσέντρο, (κροατικά: Šćedro, προφορά ΔΦΑ : [ʃtɕědro]) είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 8,4 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητο σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Παραπομπές
Στσέντρο
1818
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1818 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Βασιλομήτωρ Ελισάβετ του Ηνωμένου Βασιλείου
Η Ελίζαμπεθ Μπόουζ-Λάυον (αγγλικά: Elizabeth Bowes-Lyon, 4 Αυγούστου 1900 - 30 Μαρτίου 2002) ήταν η σύζυγος του Βασιλιά Γεωργίου ΣΤ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και μητέρα της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ και της Μαργαρίτας, Κόμισσας του Σνόουντον. Υπήρξε Βασίλισσα του Ηνωμένου Βασιλείου, από το 1936 μέχρι το θάνατο του συζύγου της το 1952, ενώ έπειτα ονομαζόταν Βασίλισσα Ελισάβετ η Βασιλομήτωρ (αγγλικά: Queen Elizabeth, The Queen Mother), ώστε να μην υπάρχει σύγχυση με την κόρη της. Επίσης, υπήρξε η τελευταία Αυτοκράτειρα της Ινδίας.
Βιογραφία
Η Ελίζαμπεθ Άντζελα Μαργκερίτ γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1900 στο Χίτσιν ή στο Λονδίνο. Κόρη του Κλωντ Μπόουζ-Λάυον, 14ου Κόμη του Στράθμορ και Κίνγκχορν, και της Σεσίλια Κάβεντις-Μπέντινκ. Βαφτίστηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1900 στην τοπική Εκκλησία των Αγίων Πάντων, και νονοί της ήταν η θεία της Λαίδη Μωντ Μπόουζ-Λάυον (αδελφή του πατέρα) και η ξαδέλφη της Βενίσια Τζέημς (ξαδέλφη από την μεριά της μητέρας).
Στο δέκατο τέταρτο έτος της ηλικίας της, η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία. Τέσσερα από τα αδέλφια της υπηρετήσαν στο στρατό. Ο Μεγαλύτερος αδελφός της, Φέργκους, ήταν αξιωματικός του συντάγματος "Μαύρη Σκοπιά", και σκοτώθηκε εν δράσει, στη Μάχη του Λους το 1915. Ένας άλλος αδελφός, ο Μάικλ, αναφέρθηκε ως αγνοούμενος εν δράσει στις 28 Απριλίου 1917. Τρεις εβδομάδες αργότερα, η οικογένεια ανακάλυψε ότι είχε συλληφθεί μετά τον τραυματισμό του και παρέμεινε σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου για το υπόλοιπο του πολέμου.
To 1921 ο Αλβέρτος, Δούκας της Υόρκης, έκανε πρόταση γάμου στην Ελίζαμπεθ, αλλά εκείνη την απέρριψε, «Να είσαι φοβισμένος πως ποτέ, ποτέ θα ξανά είσαι ελεύθερος να σκεφτείς, μιλήσεις και να δράσεις όπως αισθάνεται πραγματικά». Τον Φεβρουάριο του 1922, η Ελίζαμπεθ ήταν παράνυμφος στο γάμο της αδελφής του Αλβέρτου,Μαρίας, και του Κόμη Λάσσελς. Τον επόμενο μήνα, ο Αλβέρτος έκανε πάλι πρόταση γάμου, αλλά εκείνη την απέρριψε για μια ακόμη φορά.
Τελικά, τον Ιανουάριο του 1923 η Ελίζαμπεθ συμφώνησε να παντρευτεί τον Αλβέρτο, παρά τις επιφυλάξεις της για την βασιλική ζωή. Παντρεύτηκαν στις 26 Απριλίου 1923 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ. Απρόσμενα, η Ελίζαμπεθ άφησε το μπουκέτο της στο Μνημείο του Άγνωστου Πολεμιστή στο δρόμο προς το Αββαείο, προς μνήμην του αδελφού της Φέργκους. Η Ελίζαμπεθ μετά τον γάμο έλαβε τον τίτλο, της Βασιλικής Υψηλότητας Η Δούκισσα της Υόρκης Ελισάβετ.
Η Ελισάβετ και ο Γεώργιος ΣΤ΄ απέκτησαν δύο κόρες:
180px|thumb|left|Η Βασιλομήτωρ στο Κάστρο Ντόβερ.
Στις 20 Ιανουαρίου 1936, ο βασιλιάς Γεώργιος Ε΄ πεθαίνει και ο αδελφός του Αλβέρτου, Εδουάρδος, Πρίγκιπας της Ουαλίας, έγινε ο βασιλιάς Εδουάρδος Η΄. Ο Γεώργιος είχε εκφράσει τις επιφυλάξεις του σχετικά με τον διάδοχό του, λέγοντας: «Προσεύχομαι στον Θεό ο μεγαλύτερος γιος μου να μην παντρευτεί ποτέ και τίποτα να μην μπει ανάμεσα στον Μπέρτι και τη Λίλιμπετ και το θρόνο.»
Μήνες μετά την έναρξη της βασιλείας του, ο Εδουάρδος προκάλεσε μια συνταγματική κρίση, επιμένοντας στο να παντρευτεί την Αμερικανίδα διαζευγμένη Ουώλλις Σίμπσον. Αν και νόμιμα ο Εδουάρδος θα μπορούσε να έχει παντρευτεί την Σίμπσον, όμως ο βασιλιάς ήταν επίσης επικεφαλής της Εκκλησίας της Αγγλίας, η οποία την εποχή εκείνη δεν επέτρεπε σε διαζευγμένους να ξαναπαντρευτούν. Οι υπουργοί του Εδουάρδου πίστευαν ότι οι άνθρωποι ποτέ δεν θα αποδέχονταν την Σίμπσον ως Βασίλισσα και ήταν αντίθετοι στο γάμο.
Ως συνταγματικός μονάρχης, ο Εδουάρδος ήταν υποχρεωμένος να δεχθεί τις υπουργικές συμβουλές. Αντί να εγκαταλείψει τα σχέδιά του να παντρευτεί την Σίμπσον, επέλεξε να παραιτηθεί υπέρ του Αλβέρτου, ο οποίος απρόθυμα έγινε βασιλιάς στη θέση του, στις 11 Δεκεμβρίου 1936 ως Γεώργιος ΣΤ΄. Ο Γεώργιος ΣΤ΄ και η Ελισάβετ στέφθηκαν Βασιλιάς και Βασίλισσα της Μεγάλης Βρετανίας.
Ο Γεώργιος ΣΤ΄ πέθανε στον ύπνο του στις 6 Φεβρουαρίου 1952. Η Ελισάβετ απέκτησε τον τίτλο η Αυτής Μεγαλειότητα Βασίλισσα Ελισάβετ Η Βασιλομήτωρ, επειδή ο κανονικός τίτλος για την χήρα του βασιλιά, είναι «Βασίλισσα Ελισάβετ», θα ήταν πάρα πολύ παρόμοιος με τον τίτλο της μεγαλύτερης κόρης της, Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄. Ευρέως, έγινε γνωστή ως η «Βασιλομήτωρ» ή η «Βασίλισσα Μαμά».
Η Βασιλομήτωρ πέθανε στον ύπνο της, στις 30 Μαρτίου 2002 στο Ουίνδσορ, έχοντας στο πλάι της την μοναδική επιζήσασα κόρη της, Ελισάβετ Β΄. Τους τελευταίους τέσσερις μήνες της ζωής της υπέφερε από ένα κρυολόγημα. Κατά τον θάνατο της, σε ηλικία 101 ετών ήταν το μακροβιότερο μέλος της βασιλικής οικογένειας στην ιστορία της Βρετανίας. Αυτό το ρεκόρ έσπασε στις 24 Ιουλίου 2003, από την Αλίκη, Δούκισσα του Γκλώστερ, η οποία πέθανε σε ηλικία 102 ετών στις 29 Οκτωβρίου 2004.
Γενεαλογία
Η Ελισάβετ είναι απόγονος του Μπράιαν Μπόρου, Βασιλιά της Ιρλανδίας (1002 - 1014). Από αυτή τη γενιά, ήταν 26η απόγονος του Ντέρμοτ ΜακΜάρρα, Βασιλιά του Λέινστερ, ενώ ο Γεώργιος ΣΤ΄ ήταν 29ος απόγονος.
Η Ελίζαμπεθ Μπόους-Λάιον ήταν απόγονος του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ Κατηγορία:Μονάρχες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Σύζυγοι Βρετανών μοναρχών Κατηγορία:Οίκος Ουίνδσορ Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Τάγμα της Ακάνθου Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Πηγάδια Ωλενίας Αχαΐας
Τα Πηγάδια, ευρέως γνωστά και με την παλαιότερη ονομασία τους Τζάιλο, είναι χωριό της Αχαΐας, χτισμένο σε μια λοφώδη περιοχή στις απολήξεις των χαμηλών βουνών της νοτιοανατολικής Μόβρης και εγγύς της Σκόλλιδος, σε υψόμετρο 290 μέτρων περίπου. Διοικητικά υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Χαραυγής της Δημοτικής Ενότητας Ωλενίας του Δυτικής Αχαΐας.
Γύρω από την περιοχή του Τζαίλου βρίσκονται τα χωριά Νεοχώρι (Μπινιαραίικα) και Χαραυγή (Χατζούρι) στα νότια, Αμπελάκια και Σαντομέρι στα νοτιοδυτικά, Πολύλοφο (Μπράτι) και Άγιος Νικόλαος (Σπάτα) στα δυτικά-νοτιοδυτικά, Άρλα και Ζησιμαίικα στα βόρεια, Φλόκα στα βορειοανατολικά και Ρουπακιά στα νοτιοανατολικά.
Γενικά
Στις αρχές του 20ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1903 αναφέρεται ότι οι μισοί περίπου κάτοικοί του ήταν αλβανόφωνοι. Το όνομα του χωριού μέχρι το 1957 ήταν Τζάιλο(ν), το οποίο παραμένει γνωστό και σήμερα και υπερισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις του νεώτερου.
Τη δεκαετία του 1950 βρέθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του χωριού βυζαντινές αρχαιότητες του 11ου αιώνα.
Διοικητική εξέλιξη
Με τη σύστασή του ως οικισμός και τη διοικητική αναγνώρισή του, υπήχθη με το ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 στον τότε δήμο Δύμης μέχρι το 1912 που με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 υπήχθη στην τότε κοινότητα Χατζουρίου (κατόπιν Χαραυγής) έως το 1997, που με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτήθηκε στο Δήμο Ωλενίας. Το 2010 εντάχθηκε στο νεοπαγή Δήμο Δυτικής Αχαΐας που προήρθε από την συγχώνευση του δήμου Ωλενίας μαζί με άλλους τρεις δήμους (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Δημογραφική εξέλιξη
Το χωριό αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1689 με το όνομα Caio να έχει πληθυσμό 91 κατοίκους. Πρωτοαναφέρεται σε απογραφές 1879. Από το 1889 κ.εξ. αναφέρεται αυτοτελώς στις απογραφές.
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Στο χωριό υπάρχουν δύο ορθόδοξοι χριστιανικοί ναοί: του Αγίου Γεωργίου και ο κοιμητηριακός της Ζωοδόχου Πηγής.
Να μην συγχέεται με το ομώνυμο χωριό στην κοντινή περιοχή της Τριταίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Διόδωρος ο γραμματικός
Με το όνομα Διόδωρος ο γραμματικός υπάρχουν στην Παλατινή Ανθολογία τα επιγράμματα VII 700 και VII 701. Ο Waltz τα αποδίδει στον Διόδωρο τον Ταρσέα, ενώ ο Paton δεν είναι βέβαιος για το ποιος Διόδωρος είναι ο ποιητής τους.
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Σπάρτα Μπροντνίτσα
Η Σπάρτα Μπροντνίτσα είναι πολωνική, ποδοσφαιρική ομάδα η οποία αγωνίζεται στη IV Liga. Ιδρύθηκε το 1992 σαν Gymnasial Fussbal Club. Ιδρύθηκε το 1913. Έδρα της ομάδας είναι το Brodnica OSiR Stadium, χωρητικότητας 2500 θεατών. Έχει 6 συμμετοχές στο πρωτάθλημα Polish Second League (1994–1995, 1998–1999, 1999–2000, 2000–2001, 2001–2002, 2002–2003). Χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μαύρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πολωνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1913 Κατηγορία:Σπάρτα Μπροντνίτσα
Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
μικρογραφία|250px Η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς συστάθηκε το 1982 ως επιτελικό κυβερνητικό όργανο με κύριο στόχο τη διαμόρφωση, την παρακολούθηση και τον συντονισμό της κυβερνητικής πολιτικής για τη νέα γενιά και τη σύνδεσή της με την κοινωνία και τους φορείς της. Έτσι, η Ελλάδα εναρμονίστηκε με την ευρωπαϊκή και διεθνή πρακτική για τη δημιουργία αυτοτελών και ολοκληρωμένων κυβερνητικών υπηρεσιών σε υψηλό επίπεδο, με αντικείμενο την πολιτική για τους νέους.
Η λειτουργία της Γ.Γ.Ν.Γ. συνδυάστηκε από την αρχή με την πρόταση ενός νέου περιεχομένου πολιτικής ώστε να συνάδει με τα ενδιαφέροντα και τις απαιτήσεις των ανθρώπων της νέας γενιάς.
Καταργήθηκε στις 17 Ιουλίου 2019.
Ιστορικά στοιχεία
Το 1985 το υφυπουργείο Νέας Γενιάς έγινε γενική γραμματεία. Αρχικά υπαγόταν στο υπουργείο Προεδρίας της Κυβερνήσεως.
Τον Αύγουστο του 2014 δημοσιεύεται το ΠΔ 114/2014 "Οργανισμός Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων" (ΦΕΚ Α 181 29/8/2014). Σύμφωνα με τον νέο οργανισμό (άρθρο 2 του ΠΔ) δημιουργείται η Γενική Γραμματεία Δια Βίου Μάθησης και Νέας Γενιάς, ως αποτέλεσμα συγχώνευσης των Γενικών Γραμματειών α. Δια Βίου Μάθησης και β. Νέας Γενιάς. Η Γενική Γραμματεία Δια Βίου Μάθησης και Νέας Γενιάς το 2015 υπαγόταν στο Υπουργείο Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων ενώ από το 2015 εως το 2018 στο υπουργείο Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Με το άρθρο 31 του ν. 4559/2018 (Α΄142) η Γενική Γραμματεία Δια Βίου Μάθησης και Νέας Γενιάς καταργήθηκε και επανασυστάθηκαν οι Γενικές Γραμματείες Δια Βίου Μάθησης και Νέας Γενιάς αντίστοιχα.Οι δύο Γενικές Γραμματείες συνέχισαν να υπάγονται στο Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων έως τις 19 Ιουλίου 2019 οπότε και καταργήθηκαν αφού συγχωνεύτηκαν στην νέα Γενική Γραμματεία Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, Κατάρτισης και Δια Βίου Μάθησης.
Πηγές
Λίστα υφυπουργών - Γενικών γραμματέων [www.neagenia.gr/appdata/documents/γενικοι%20γραμματεισ.doc]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
Οικονομικά της προσφοράς
Τα οικονομικά της προσφοράς είναι μια σχολή στα οικονομικά η οποία δίνει έμφαση στον ρόλο που παίζουν τα φορολογικά κίνητρα στη συμπεριφορά της οικονομίας. Η ιδεολογία αυτή γνώρισε μεγάλη δημοσιότητα τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ όπου είναι γνωστή και ως Ριγκανόμικς (Reaganomics). Απολαμβάνει ακόμα και σήμερα ευρύτατη δημοσιότητα κηρύσσοντας την ορθότητα των θέσεων της μέσα από τον τύπο (π.χ. Wall Street Journal) και από σχετικά βιβλία. Ανάμεσα στους πνευματικούς πατέρες αυτής της ιδεολογίας είναι ο αμερικανός οικονομολόγος, και ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής, Arthur Laffer. Τα βασικά της σημεία συνοψίζονται στους ισχυρισμούς: (1) Η μείωση των φορολογικών συντελεστών αυξάνει τα φορολογικά έσοδα. (2) Οι φορολογικές ελαφρύνσεις επιδρούν τόσο πολύ θετικά στην πλευρά της προσφοράς που τελικά αυξάνεται ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης και μειώνεται ο πληθωρισμός.
Οι απόψεις αυτές έχουν δεχθεί κριτική τόσο από κεϋνσιανούς όσο και από μονεταριστές οικονομολόγους (παρότι τόσο οι μονεταριστές όσο και οι υποστηρικτές οικονομικών προσφοράς έχουν συνδεθεί με συντηρητικές πολιτικές θέσεις, μεταξύ τους έχουν βρεθεί σε ανταγωνιστικές θέσεις) και εμπειρικά αποδείχθηκαν λανθασμένες. Για παράδειγμα στις ΗΠΑ όπου εφαρμόστηκαν κυρίως στα έτη 1981, 1982 οδήγησαν σε διόγκωση των δημοσίων ελλειμμάτων, και όχι στη μείωση του μεγέθους του δημόσιου τομέα, ενώ η μείωση του πληθωρισμού δεν ήταν αποτέλεσμα της αύξησης του ΑΕΠ, το οποίο δεν αυξήθηκε αλλά μειώθηκε σημαντικά, αλλά της περιοριστικής νομισματικής πολιτικής. Συγκρίνοντας τα οικονομικά της προσφοράς με τις δύο γενικά αποδεκτές αν και αντιμαχόμενες σχολές σκέψης στα οικονομικά, τον μονεταρισμό και τον κεϋνσιανισμό, και απλοποιώντας την ανάλυση δεδομένου ότι και ο σύγχρονος μονεταρισμός και ο σύγχρονος κεϋνσιανισμός παρουσιάζουν ιδιαίτερα εκλεπτυσμένες και λεπτομερείς αναλύσεις, μπορούμε να πούμε ότι τα οικονομικά προσφοράς έχουν πιο πολλά κοινά με τον κεϋνσιανισμό παρά με τον μονεταρισμό. Τούτο από την άποψη ότι προκρίνουν την άσκηση επεκτατικής πολιτικής (κεϋνσιανοί από τη πλευρά της ζήτησης - οικονομικά προσφοράς από την πλευρά της προσφοράς) ενώ ο μονεταρισμός θέτει ως προτεραιότητα την περιοριστική πολιτική για έλεγχο του πληθωρισμού και των ελλειμμάτων.
Οι εν λόγω πολιτικές της προσφοράς ευνοούν τους έχοντες υψηλά εισοδήματα και αποταμιεύσεις, οπότε συμβάλλουν στο άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ των υψηλών και των χαμηλών εισοδημάτων. Επίσης, αντίθετα απ' ό,τι διατείνονται οι υποστηρικτές τους, η μείωση των φορολογικών συντελεστών οδηγεί σε μικρότερα φορολογικά έσοδα του κράτους και άρα σε έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού. Παρόλα αυτά παρόμοιες πολιτικές εφαρμόστηκαν και στην Ελλάδα. Κατά την περίοδο 1990 - 1993 η αυξημένη ανεργία αύξησε τις δαπάνες για κοινωνικά επιδόματα και οι μειωμένοι συντελεστές φορολογίας μείωσαν τα έσοδα, διογκώνοντας τα ελλείμματα, ενώ το προσδοκώμενο με πολύ ελπίδα σενάριο των οικονομικών προσφοράς, δηλαδή η επιτάχυνση της ανάπτυξης δεν συνέβη. Επίσης, σενάριο οικονομικών προσφοράς τέθηκε ως ευχή αλλά όχι ως πραγματικότητα στην Ελλάδα την περίοδο μετά το 2004 και μέχρι το 2009  αλλά διακόπηκαν μετά την κρίση χρέους που ακολούθησε.
Απόρριψη των ισχυρισμών
Οι ισχυρισμοί (1) και (2) πιο πάνω αποδεικνύεται ότι είναι εσφαλμένοι. Αφού εισάγουμε τη λεγόμενη επίδραση αντικατάστασης και τη λεγόμενη επίδραση εισοδήματος, δείχνουμε ότι ο ισχυρισμός (1) αληθεύει αν και μόνο αν αληθεύει ο ισχυρισμός (2). Μετά δείχνουμε ότι ο ισχυρισμός (2) είναι εσφαλμένος.
Από την απλή σχέση
προκύπτει άμεσα ότι η μείωση των φορολογικών συντελεστών κατά ένα ποσοστό πρέπει να συνοδευτεί από ταυτόχρονη αύξηση του προ-φόρων εισοδήματος κατά τον αντίστροφο λόγο ως ποσοστό. Για παράδειγμα μείωση των συντελεστών από 20% σε 15% θα πρέπει να συνοδευτεί από αύξηση του εισοδήματος πάνω από 20/15=33% για να έχουμε αύξηση εσόδων. Επομένως απαιτείται μεγάλη αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ για να συμβεί κάτι τέτοιο.
Αντίθετα όμως το πραγματικό ΑΕΠ θα μειωθεί. Διότι ως προς την επίδραση της φορολογίας εισοδήματος στο προϊόν έχουμε ότι
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακροοικονομική
Χρήστος Πετρόπουλος
Ο Χρήστος Πετρόπουλος ήταν Έλληνας τραπεζίτης του 20ού αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Η καταγωγή του ήταν από το Αίγιο, από την γνωστή οικογένεια των τραπεζικών. Σπούδασε νομικά στην Νομική Σχολή του. Αποφοίτησε με διδακτορικό της Νομικής και εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.
Νωρίς επιδόθηκε με τα τραπεζιτικά. Συντέλεσε στην δημιουργία της Ελληνικής Τράπεζας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες
Ηλίας Κουλουκουντής (1856-1926)
Ο '''Ηλίας Μ. Κουλουκουντής''' (1856-1926) ήταν Έλληνας εφοπλιστής και τραπεζίτης του 19ου - 20ού αιώνα, μέλος της γνωστής ελληνικής εφοπλιστικής οικογένειας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κάσο το 1858. Αφού αποπεράτωσε εκεί τις εγκύκλιες σπουδές του, φοίτησε στη Ναυτική Εμπορική Σχολή, όπου έλαβε δίπλωμα πλοιάρχου. Ακολούθησε τις επαγγελματικές ενασχολήσεις του πατέρα του στη ναυτιλία, ο οποίος ήταν καπετάνιος και καραβοκύρης.
Ο Κουλουκουντής, όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες εφοπλιστές του καιρού του, απέκτησε σημαντική περιουσία κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έχοντας, έτσι, σημαντικά ποσά στην κατοχή του, αποφάσισε τον Οκτώβριο του 1917 να ιδρύσει τράπεζα, διαθέτοντας για το σκοπό αυτόν 5 εκ. δραχμές, η οποία έλαβε το όνομα ''Τράπεζα Ηλία Μ. Κουλουκουντή''. Ένα χρόνο αργότερα, μέσω αυτής, συνέστησε την Ελληνικήν Τράπεζαν Εμπορίου, Βιομηχανίας και Ναυτιλίας, με μετοχικό κεφάλαιο 15 εκ. δραχμές. Ίδρυσε επίσης μια ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία Ποσειδών.
Ο Ηλίας Κουλουκουντής απεβίωσε το 1926. Ο (τέταρτος) γιος του, Μανώλης Κουλουκουντής, υπήρξε ένας από τους «πατριάρχες» του ελληνικού εφοπλισμού, ιδρυτής -μαζί με τον Μηνά Ρεθύμνη- της ναυτιλιακής εταιρείας Rethimnis-Kulukundis Ltd. το 1921 στο Λονδίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες Κατηγορία:Κάσος
Πλινθοπερίκλειστο σύστημα δόμησης
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική κτιρίων Κατηγορία:Βυζαντινή τέχνη
Ιερά Μητρόπολις Νικαίας
Με το όνομα Ιερά Μητρόπολις Νικαίας αναφέρονται δύο Μητροπόλεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας:
Φάση πανίδας
Οι φάσεις πανίδας είναι υποδιαιρέσεις του γεωλογικού χρόνου και χρησιμοποιήθηκαν κυρίως από τους παλαιοντολόγους, οι οποίοι μελετούν περισσότερο τα απολιθώματα, παρά από τους γεωλόγους, που μελετούν σχηματισμούς πετρωμάτων. Τυπικά η φάση πανίδας ή πανιδική φάση συνίσταται από μια σειρά πετρωμάτων που περιέχουν παρόμοια απολιθώματα. Στο όρο «απολιθώματα» περιλαμβάνονται, όχι μόνον τα λείψανα των οργανισμών, αλλά και τα ίχνη ή τα αποτυπώματά τους, καθώς και οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία για την ύπαρξή τους.
Οι φάσεις πανίδας ήταν ιδιαίτερα σημαντικές κατά τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα, ως μείζον εργαλείο για την χρονολόγηση αποθέσεων πετρωμάτων (ιζηματογενών), έως την ανάπτυξη της Σεισμολογίας και της ραδιοχρονολόγησης.
Οι φάσεις πανίδας είναι τοπικές. Συχνά περιλαμβάνουν ποικιλία διαφορετικών βράχων που αποτέθηκαν σε διαφορετικά περιβάλλοντα την ίδια χρονική στιγμή. Στη σύγχρονη εποχή οι τοπικές και παγκόσμιες συσχετίσεις λίθινων ακολουθιών, είναι σχετικά βέβαιες και βαθμιαία οριστικοποιούνται και συνεπώς δεν υφίσταται η ανάγκη του προσδιορισμού μέσω της πανίδας για τον καθορισμό της ηλικίας των γεωλογικών σχηματισμών. Επίσης, στο παρελθόν υπήρχε τάση εφαρμογής των ευρωπαϊκών και ασιατικών φάσεων πανίδας για την ίδια χρονική περίοδο παγκόσμια, ακόμη και αν οι πανίδες άλλες περιοχών είχαν λίγα κοινά στοιχεία μεταξύ τους.
Κατηγορία:Γεωχρονολόγηση Κατηγορία:Παλαιοντολογία Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας Κατηγορία:Μέθοδοι χρονολόγησης
The Cure
Οι The Cure είναι ένα αγγλικό συγκρότημα που σχηματίστηκε στο Κρώλεϊ (Crawley) (Δυτικό Σάσσεξ) το 1976. Το συγκρότημα βίωσε πολλές αλλαγές στα μέλη του, με μοναδικό σταθερό μέλος τον Ρόμπερτ Σμιθ (βασικός στιχουργός, τραγουδιστής, κιθαρίστας).
Ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 70 κυκλοφορώντας τον πρώτο δίσκο τους Three Imaginary Boys (1979) καθώς και διάφορα σινγκλς. Με αυτόν το δίσκο το συγκρότημα θεωρήθηκε μέλος του Ποστ-Πανκ και Νew Wave κινήματος που είχε εξαπλωθεί στην Αγγλία με την Πανκ Ροκ επανάσταση. Οι "The Cure", στα πρώτα τους βήματα, δέχτηκαν πολλές κριτικές οι οποίες σύγκριναν την μουσική τους με εκείνη των Buzzcocks, Siouxsie and the Banshees, και Joy Division. Στις αρχές της δεκαετίας του 80 ο "σκοτεινός και βασανιστικός" ήχος της μουσικής τους καθιέρωσε το Γκόθικ Ροκ είδος.
Μετά τη κυκλοφορία του Pornography (1982) το μέλλον του συγκροτήματος ήταν αβέβαιο και ο Ρόμπερτ Σμιθ ήταν πρόθυμος να αφήσει στο παρελθόν την μελαγχολικό, καταθλιπτικό αποτύπωμα που είχε αποκτήσει το συγκρότημα. Με το σινγκλ "Let's Go to Bed" (1982) o Smith άρχισε να υιοθετεί μια ποπ αίσθηση μουσικής. Η δημοτικότητα τους αυξανόταν καθώς περνούσε η δεκαετία και πιο συγκεκριμένα, στις Ηνωμένες Πολιτείες τα τραγούδια "Just Like Heaven", "Lovesong" και το "Friday I'm In Love" εισήχθηκαν στο Billboard Hot 100 chart. Στις αρχές της δεκαετίας του 90 οι The Cure ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα εναλλακτικής Ροκ συγκροτήματα του κόσμου. Υπολογίζεται ότι είχαν πουλήσει 27 εκατ. άλμπουμ μέχρι το 2004 (13 στούντιο άλμπουμ και πάνω από 30 σινγκλς). Από το 2010 δουλεύουν στο 14ο άλμπουμ τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Συγκροτήματα της εναλλακτικής ροκ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Brit Κατηγορία:Νικητές NME Awards Κατηγορία:Αγγλικά post-punk συγκροτήματα
Αννόβερο
Ιστορία
thumb|Το δημαρχείο |300x300px Η πόλη ιδρύθηκε στους μεσαιωνικούς χρόνους (οι πρώτες ενδείξεις ύπαρξης αγοράς στο μέρος αυτό χρονολογούνται στο 950) στις όχθες του ποταμού Λάϊνε. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε εκκλησιαστικά χειρόγραφα του 1150. Η πόλη έλαβε τα δικαιώματά της το 1241. Τον 14ο αιώνα η πόλη πέρασε μια περίοδο οικονομικής άνθησης, οπότε και χτίστηκαν και το τείχος και οι παλαιότερες εκκλησίες της πόλης, κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς πολέμου. Το 1636 ο δούκας του Κάλενμπεργκ αποφάσισε να μετακινήσει την κατοικία του στο Αννόβερο. Το δουκάτο του ήταν γνωστό κατόπιν ως δουκάτο του Αννόβερου (Οίκος Αννόβερου). Οι απόγονοί του θα γίνονταν αργότερα βασιλιάδες της Μεγάλης Βρετανίας (μετά από το 1800, βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου) ο πρώτος τους ήταν ο Γεώργιος Α', ο οποίος ανήλθε στο βρετανικό θρόνο στο 1714. Ο ίδιος και οι διάδοχοί του στον αγγλικό θρόνο μέχρι τη βασίλισσα Βικτώρια ήταν συγχρόνως και εκλέκτορες του Αννόβερου. Κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα ήταν κέντρο των γραμμάτων και των τεχνών, με φιλοσόφους όπως ο Λάιμπνιτς και το μεγαλύτερο μέρος της παλιάς πόλης του Αννόβερου καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων. Από τα λίγα κτίρια που παρέμειναν είναι το νέο δημαρχείο (Neues Rathaus). Επίσης, η εκκλησία Εγκίντιενκίρχε δεν αναστηλώθηκε, αλλά παρέμεινε μνημείο των νεκρών του πολέμου.
Οικονομία
Η τοπική οικονομία στηρίζεται στους πολυάριθμους επισκέπτες των διάφορων σημαντικών εκθέσεων που διοργανώνονται στις εκθεσιακές εγκαταστάσεις της πόλης, καθώς και από κάποιες πολυεθνικές που έχουν την έδρα τους στο Αννόβερο, όπως η εταιρία ελαστικών Continental, η εταιρία οικονομικών υπηρεσιών AWD,Ομάδα VHV, η αντασφαλιστική Hannover Re, ο ταξιδιωτικός οργανισμός TUI, η Volkswagen Nutzfahrzeuge (που τυπικά όμως εδρεύει στο Βόλφσμπουργκ) και παράγει το Volkswagen T5, ο κατασκευαστής συστημάτων οχημάτων WABCO, η κατασκευάστρια φορτηγών Komatsu Hanomag, οι μπαταρίες Varta-Batteriewerk και η Siemens IT Solutions und Services.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κάτω Σαξονίας Κατηγορία:Μέλη της Χανσεατικής Ένωσης
Αναστάζ Μουρεκεζί
Ο Αναστάζ Μουρεκεζί (Anastase Murekezi, 15 Ιουνίου 1952-) είναι πολιτικός από τη Ρουάντα και πρωθυπουργός από τις 23 Ιουλίου 2014 ως τις 30 Αυγούστου 2017. Διορίστηκε από τον πρόεδρο Πολ Καγκάμε και ανήκει στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Είναι παντρεμένος με τη Μαρί Ροζ Μπιουκουνσένγκε και έχουν 2 παιδιά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Νότια Επαρχία. Έκανε σπουδές στην Groupe Scolaire Officiel de Butare (GSOB) και στη συνέχεια σπούδασε στη Γεωργική Σχολή του Καθολικού Πανεπιστημίου της Λουβέν, στο Βέλγιο. Υπηρέτησε από το 2004 ως υπουργός Γεωργίας και ύστερα ως υπουργός Προεδρίας επί Εμπορικών Θεμάτων και επί Θεμάτων Επενδύσεων. Ήταν υπουργός Δημοσίας Τάξεως και Εργασίας ως τς 23 Ιουλίου 2014, οπότε και διορίστηκε στην πρωθυπουργία. Ανέλαβε στη θέση του αποπεμφθέντος Πιέρ Χαμπουμιρεμιί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουάντα
Κεφαλλονίτικο κονάκι
Το Κεφαλλονίτικο κονάκι, Anguis cephallonica Werner, 1894 είναι ένα είδος άποδης σαύρας της οικογένειας Anguidae. Πρόκειται για ενδημικό είδος της Ελλάδας, καθώς απαντάται μόνο στην Πελοπόννησο, τη Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά.
Όμπλαστ του Σμολένσκ
Στα βόρεια του όμπλαστ βρίσκεται ο ποταμός Δνείπερος.
Το όμπλαστ του Σμολένσκ συνορεύει με τα όμπλαστ της Μόσχας, της Καλούγκα, του Μπριάνσκ, του Τβερ, του Πσκοφ, καθώς και τη Λευκορωσία από δυτικά. Το κλίμα είναι εύκρατο ηπειρωτικό.
Η πόλη Σμολένσκ είναι κέντρο παραγωγής τροφίμων.
Κύριοι τομείς της τοπικής οικονομίας είναι η παραγωγή τροφίμων αλλά και η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Άλλος ένας τομέας της τοπικής οικονομίας είναι η γεωργία αλλά και η κτηνοτροφία.
Γεωγραφία
μικρογραφία|Η παλιά οδός Ροσλάβλσκι στο [[Μπορέσινο]] Η περιφέρεια ιδρύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1937. Συνορεύει με τις περιφέρειες Πσκοφ (στα βόρεια), Τβερ (στα βορειοανατολικά), Μόσχας (στα ανατολικά), Καλούγκας (στα νότια), Μπριάνσκ (στα νοτιοδυτικά), καθώς και με τις λευκορωσικές περιφέρειες Μογκίλεφ και Βιτέμπσκ στα δυτικά και βορειοδυτικά, ως μέρος του συνόρου Ρωσίας-Λευκορωσίας.
Υδρογραφία
Μεταξύ των κύριων ταμιευτήρων που προμηθεύουν με νερό τη Μόσχα είναι οι Βαζούζσκι Γιαούζα και οι ταμιευτήρες στα βορειοανατολικά, ο ταμιευτήρας του Σμολένσκ στο βορρά κοντά στο Λάκε και ο ταμιευτήρας του Ντεσνογκόρσκ κοντά στο Ντεσνογκόρσκ.
Κλίμα
Το κλίμα της περιφέρειας Σμολένσκ είναι παρόμοιο με αυτό της περιφέρειας Μόσχας, αλλά λίγο πιο θερμό τον χειμώνα μιας και βρίσκεται πιο δυτικά από αυτή. Τα καλοκαίρια είναι σύντομα, θερμά και βροχερά, ενώ οι χειμώνες είναι μακροί, ψυχροί και χιονισμένοι. Οι μέσες θερμοκρασίες Ιανουαρίου είναι -9 °C και τον Ιούλιο φτάνει τους 17 °C, ενώ στο νότιο μέρος φτάνουν τους -8 °C τον Ιανουάριο και 18 °C τον Ιούλιο. Η μέση βροχόπτωση φτάνει τα 630 με 720 χιλιοστόμετρα.
Πολιτική
μικρογραφία|Το κτίριο της τοπικής διοίκησης Επί σοβιετικής εποχής, την εξουσία μοιράζονταν τρία άτομα: ο γενικός γραμματέας του τοπικού παραρτήματος του ΚΚΣΕ (ο οποίος είχε τη μεγαλύτερη εξουσία στην περιοχή), ο πρόεδρος του σοβιέτ (δηλαδή της τοπικής νομοθετικής συνέλευσης) και ο πρόεδρος της εκτελεστικής επιτροπής της περιφέρειας.
Η διοίκηση στηρίζει το έργο του κυβερνήτη που είναι ο ανώτατος αξιωματούχος στην περιοχή και δρα ως εγγυητής της τήρησης του καταστατικού του Όμπλαστ τηρώντας το σύνταγμα της Ρωσίας. Κυβερνήτης σήμερα (Απρίλιος 2021) είναι ο Αλεξέι Οστρόφσκι.
Δημογραφία
2009 - 1.40 | 2010 - 1.38 | 2011 - 1.40 | 2012 - 1.43 | 2013 - 1.48 | 2014 - 1.53 | 2015 - 1.52 | 2016 - 1.52(εκτίμηση)
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 οι κύριες εθνοτικές ομάδες της περιφέρειας ήταν οι παρακάτω:
Θρησκεία
Σύμφωνα με μια έρευνα του 2012 το 19.5% του πληθυσμού της περιφέρειας ανήκει στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, το 7% είναι Χριστιανοί που δεν ταυτίζονται με κάποιο δόγμα, το 3% είναι Ορθόδοξοι που δεν ανήκουν σε κάποια εκκλησία ή ανήκουν σε άλλη, μη ρωσικής προέλευσης ορθόδοξη εκκλησία, το 2% είναι Παλαιοί Πιστοί, το 1% είναι Ροντνόβεροι (σλαβική θρησκεία), το 0.4% είναι Ρωμαιοκαθολικοί. Το 45% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι είναι πνευματικοί αλλά μη θρησκευόμενοι, ένα 13% είναι άθεοι και ένα 9.1% ανήκει σε άλλες θρησκείες ή δεν απάντησε στην έρευνα.
Παραπομπές
Σμολενσκ
Πανούσης
Το ελληνικό επώνυμο Πανούσης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Καλλιθέα Ηρακλείου
Κοινότητα Καλλιθέας
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Καλλιθέας περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καρτερός και Πρασσάς. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Μιχαήλ Ανδρουλάκη.
Ιστορικά στοιχεία
Η παλιότερη ονομασία της Καλλιθέας ήταν Μετόχι του Μπαμπαλή, από το όνομα του Τούρκου ιδιοκτήτη. Με την ίδια ονομασία αναγράφεται στην απογραφή του 1920 με 107 κατοίκους. Ο σημερινός πληθυσμός έχει καταγωγή από το Οροπέδιο καθώς επίσης και από το χωριό Γωνιές Πεδιάδος.
Κοντά στον οικισμό τις τελευταίες δεκαετίες ιδρύθηκε το εργοστάσιο Henniger και το εργοστάσιο ηλεκτρονικών.
Ο Πρασσάς δεν αναφέρεται σε παλιές απογραφές. Η ετυμολογία του είναι από τη λέξη πρασά, δηλαδή την πρασιά, όπως λέγεται το φυτώριο στην Κρήτη. Συνεπώς, η ονομασία Πρασσάς (ο Πρασάς) θεωρείται λανθασμένη.
Το 1583 αναφέρεται Cartero με 179 κατοίκους.
Παραπομπές
Καλλιθέα Αλικαρνασσού Κατηγορία:Δήμος Ηρακλείου Κρήτης
Πανδόλφος Δ΄ της Κάπουα
Ο Πανδόλφος Δ΄ ήταν δούκας της Γκαέτα την περίοδο 1032-2038, και πρίγκιπας της Κάπουα σε τρεις ξεχωριστές περιπτώσεις.
Βιογραφία
Από τον Φεβρουάριο του 1016 έως το 1022 ήταν συγκυβερνήτης με τον εξάδελφό του Πανδόλφος Β΄. Το 1018 ο Βυζαντινός κατεπάνω της Ιταλίας Βασίλειος Βοϊωάννης νίκησε τον στρατό του Λομβαρδού Μέλη του Μπάρι και τους Νορμανδούς συμμάχους του στις Κάννες. Αυτή η νίκη έφερε τη Βυζαντινή αναγνώριση από όλους τους Λομβαρδούς πρίγκιπες τής Ιταλικής χερσονήσου, οι οποίοι είχαν προηγουμένως υποταχθεί στον βασιλιά της Γερμανίας. Μεταξύ αυτών ο Πανδόλφος Δ΄ ήταν πιο ένθερμος στη στήριξή του προς τους Βυζαντινούς. Βοήθησε τον Βοϊωάννη να καταλάβει τον πύργο του Ντάτους, γαμπρού του Μέλη, στο Γκαριλιάνο το 1020. Όμως ένα στρατός υπό τον Πελεγκρίνο, αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, πολιόρκησε την Κάπουα. Το 1022 ο Πανδόλφος Δ΄ ανατράπηκε, συνελήφθη και μεταφέρθηκε με αλυσίδες στον βασιλιά Ερρίκο Β΄ της Γερμανίας, ο οποίος τον φυλάκισε στη Γερμανία για δύο χρόνια.
Απελευθερώθηκε από τον Κορράδο Β΄ της Γερμανίας το 1024, κατόπιν αιτήματος του Γουαϊμάρος Γ΄ πρίγκιπα του Σαλέρνο, ο οποίος ήλπιζε για έναν νέο σύμμαχο. Με την βοήθεια του Γουαϊμάρος Γ΄ και του Νορμανδού τυχοδιώκτη Ράινουλφ Ντρένγκοτ, πολιόρκησε αμέσως την Κάπουα· το 1025 ενώθηκε μαζί τους και ο παλαιός του σύμμαχος Βοϊωάννης. Το 1026, μετά από πολιορκία 18 μηνών, η πόλη έπεσε και ο Πανδούλφος Δ΄ επανήλθε στην θέση του δούκα μέχρι το 1038.
Στη συνέχεια ο Γουαϊμάρος Δ΄ του Σαλέρνο, γιος του Γουαϊμάρος Γ΄ (απεβ. το 1027), ζήτησε από τον βασιλιά και τον Αυτοκράτορα να έρθουν και να επιλύσουν τις πολλές διαμάχες, που άρχισαν στη Νότια Ιταλία. Μόνο ο Κορράδος Β΄ δέχτηκε. Φτάνοντας στην Τρόια το 1038, διέταξε τον Πανδούλφο Δ΄ να επιστρέψει στο Μόντε Κασσίνο τα κλεμμένα, που είχε λεηλατήσει. Ο Πανδούλφος Δ΄ έστειλε τη γυναίκα και τον γιο του για να ζητήσουν ειρήνη, δίνοντας 300 λίβρες χρυσού (σε δύο δόσεις) και έναν γιο ή κόρη ως όμηρο για εγγύηση. Ο βασιλιάς αποδέχτηκε την προσφορά του, αλλά ο όμηρος δραπέτευσε και ο Πανδούλφος κατέφυγε στο απομακρυσμένο κάστρο του Σαντ'Άγκατα ντε'Γκότι. Ο Κορράδος Β΄ πήρε την Κάπουα και την έδωσε στον Γουαϊμάρος Δ΄ με τον τίτλο του πρίγκιπα. Αναγνώρισε επίσης την Αβέρσα ως κομητεία του Σαλέρνο. εν τω μεταξύ ο Πανδάλφος Δ΄ κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, ζητώντας την προστασία των παλαιών Βυζαντινών συμμάχων του, ωστόσο η πολιτική δυναμική είχε αλλάξει και ο Πανδούλφος Δ΄ φυλακίστηκε.
Στη συνέχεια, ο Γουαϊμάρος Δ΄ έγινε εχθρός του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ΄ Παφλαγόνα και, πριν από το τέλος του, απελευθέρωσε τον Πανδούλφο Δ΄, ο οποίος επέστρεψε στην Ιταλία το 1042. Για τα επόμενα πέντε χρόνια, αυτός και λίγοι οπαδοί του απειλούσαν τον Γουαϊμάρος Δ΄. Το 1047 ο γιος τού Κορράδου Β΄, ο Ερρίκος Γ΄ της Γερμανίας ήρθε στην Ιταλία, όπου αποκατέστησε τον Πανδόλφο Δ΄ στο πριγκιπάτο της Κάπουα. Εκεί παράμεινε ως το τέλος του στις 19 Φεβρουαρίου 1049 ή 1050.
Οικογένεια
είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Κάπουα Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα
Ρίγκλια Μεσσηνίας
Δημοτικό διαμέρισμα Ριγκλίων
Το δημοτικό διαμέρισμα Ριγκλίων, αποτελείται από τρεις οικισμούς, τα Κάτω Ρίγκλια, τα Άνω Ρίγκλια και το Ελαιοχώριο (Ίζινα). Η περιοχή κατοικήθηκε περί το 1800.
Πληθυσμός
Με βάση την απογραφή του 2001 το δημοτικό διαμέρισμα έχει 189 κατοίκους. Αυτοί κατανέμνται στους τρεις οικισμούς ως εξής: 122 στα Ρίγκλια, 39 στα Κάτω Ρίγκλια και 28 στο Ελαιοχώριο.
Πολιτιστικός σύλλογος
Στα Κάτω Ρίγκλια δραστηριοποιείται ήδη από την δεκαετία του 80 ο Πολιτιστικός σύλλογος Ριγκλίων «Η Μεταμόρφωση»  οργανώνοντας πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων όπως συναυλίες με γνωστούς και καταξιωμένους καλλιτέχνες καθως και το ετήσιο πανηγυρι στις 6 Αυγούστου προς τιμήν του ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Ηρόδικος ο Βαβυλώνιος
Ο Ηρόδικος ο Βαβυλώνιος, ο επονομαζόμενος «Κρατήτειος», ήταν γραμματικός του β΄μισού του 2ου π.Χ. αιώνα. Η επωνυμία «Κρατήτειος» οφείλεται στο ότι ανήκε στη φιλολογική σχολή της Περγάμου, η οποία είχε ιδρυθεί από τον Κράτητο Μαλλώτη.
Εργογραφία
Ο Ηρόδικος έγραψε το σύγγραμμα "Προς τον Φιλοσωκράτη" το οποίο αποτελεί αμφισβήτηση του Πλάτωνα και των Σωκρατικών και του οποίου αποσπάσματα υπάρχουν στους "Δειπνοσοφιστές" του Αθηναίου. Έργα του αναφέρονται το "Σύμμεικτα Υπομνήματα" με το οποίο περιγράφει τα συμπόσια και οι "Κωμωδούμενοι" σχετικά με την Αρχαία και μέση Αττική Κωμωδία. Ο Paton του αποδίδει το επίγραμμα L.2 T.10 E.6 της Ανθολογίας του Πλανούδη (XVI 19A στην Ελληνική Ανθολογία του Paton), που απουσιάζει από την έκδοση του Jacobs. Υπήρξε εχθρός του Αρίσταρχου και των μαθητών του, τους οποίους χαρακτήρισε ως «γωνιοβόμβικες» επειδή δημιουργούσαν βόμβο (βουητό) στις γωνίες των σχολείων και ως «μονοσύλλαβους» επειδή ασχολούνταν με τα μονοσύλλαβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Φούσκαρη Αρκαδίας
Η Φούσκαρη είναι ημιορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Φούσκαρη βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 444 μέτρα<. Το χωριό απέχει 30 χλμ. ΒΔ. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου) και 69 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Τρίπολη ενώ στα βόρειά του περνάει η ΕΟ Τρίπολης - Ολυμπίας. Στα ανατολικά του οι χείμαρροι Λαγκαδινό και Λασπόρεμα ενώνονται και σχηματίζουν τον Τουθόα ποταμό που αναφέρεται στην αρχαιότητα από τον Παυσανία στα Αρκαδικά και όπου βρίσκονται τα τρία πετρογέφυρα του Φούσκαρη.
Το χωριό αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1920 γραμμένο ως Φούσκαρι να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ρεκουνίου, το 1928 καταργείται και αναφέρεται ξανά το 1961 ως Φούσκαρη να απογράφεται στην κοινότητα Λευκοχωρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Λευκοχώρι και την Τουθόα αποτελούν την τοπική κοινότητα Λευκοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δημητσάνης του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 20 κατοίκους ενώ το 2001 είχε 83.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
1819
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1819 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Ιουλιανός ο αντικήνσωρ
Ο Ιουλιανός ο αντικήνσωρ ήταν νομικός και ποιητής του 6ου μ.Χ. αιώνα. Έγραψε συγκριτική μελέτη των ιουδαϊκών και ρωμαϊκών νόμων (Lex Dei) και μετέφρασε στα λατινικά τις «Νεαρές» του Ιουστινιανού. Στην Παλατινή Ανθολογία σώζονται τέσσερα επιγράμματά του από τον Κύκλο του Αγαθία (ΙΧ 481, ΧΙ 367, 368, 369).
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Κύκλος του Αγαθία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Αλέξανδρος Γκαλίτσιος
Ο Αλέξανδρος Γκαλίτσιος (γενν. 20 Απριλίου 1993) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως Κεντρικός αμυντικός στον Ηρακλή Λάρισας. Είναι γιος του πρώην ποδοσφαιριστή Γιάννη Γκαλίτσιου και αδελφός του επίσης ποδοσφαιριστή Γιώργου Γκαλίτσιου.
Καριέρα
Ο Γκαλίτσιος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομής της ΑΕΛ, τον Ιούνιο του 2008. Μετά από αρκετές επιτυχημένες εμφανίσεις στο πρωτάθλημα των Κ-21, προήχθη στην πρώτη ομάδα τον Ιανουάριο του 2012, υπογράφοντας συμβόλαιο με διάρκεια 4,5 χρόνια. Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στις 9 Μαΐου 2012, εναντίον του Πανθρακικού, υπό τις οδηγίες του Μιχάλη Ζιώγα.
Διεθνής καριέρα
Ο Γκαλίτσιος εκπροσώπησε την Ελλάδα με τις Εθνικές ομάδες των Κ17 και Κ19. Έκανε το διεθνές ντεμπούτο του με την Κ19, στις 3 Σεπτεμβρίου 2011, σε φιλικό αγώνα εναντίον της Σουηδίας.
Προσωπική ζωή
Είναι ο νεότερος γιος του πρώην ποδοσφαιριστή και αρχηγού της ΑΕΛ, Γιάννη Γκαλίτσιου, και ο αδελφός του επίσης ποδοσφαιριστή, Γιώργου Γκαλίτσιου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βόλου Ν.Π.Σ.
RSS
μικρογραφία|100px|Το λογότυπο του RSS|εναλλ.=Το λογότυπο του RSS FEED
Το ακρωνύμιο RSS, από τον αγγλικό όρο Really Simple Syndication (Πολύ Απλή Διανομή) ή παλαιότερα τον όρο RDF Site Summary (Σύνοψη Σελίδας RDF), αφορά σε μία μέθοδο διανομής ψηφιακού πληροφοριακού περιεχομένου μέσα από τον παγκόσμιο ιστό, στηριγμένη στη γλώσσα σήμανσης XML.
Ένας χρήστης του Διαδικτύου μπορεί να ενημερώνεται αυτομάτα για ανανεωμένο περιεχόμενο από όσους ιστοτόπους παρέχουν ενημερώσεις μέσω RSS («ροές RSS», αγγλικά: «RSS feeds») αρκεί να έχει εγγραφεί ως συνδρομητής σε αυτές. Οι ροές RSS συνήθως περιέχουν τον τίτλο επιμέρους ιστοσελίδων, σύνοψη του περιεχομένου τους, σχετικά μεταδεδομένα, ημερομηνία δημοσίευσης κλπ.
Ο χρήστης χρειάζεται ένα ειδικό λογισμικό «αναγνώστη» (αγγλικά: «feed aggregator» ή «feed reader») το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι ενσωματωμένο στον περιηγητή Ιστού του χρήστη. Ο χρήστης εισάγει στον αναγνώστη τη διεύθυνση URL της ζητούμενης ροής, ώστε να εγγραφεί σε αυτήν ως συνδρομητής. Ο αναγνώστης ελέγχει τακτικά τις καταγεγραμμένες ροές για ενημερώσεις περιεχομένου. Ο αναγνώστης παρέχει στον εκάστοτε χρήστη μία κοινή και εξατομικευμένη διασύνδεση για όλες τις διαφορετικές πηγές στις οποίες είναι εγγεγραμμένος ο συνδρομητής.
Ορισμένοι δημοφιλείς αναγνώστες ροών RSS είναι:
Παράδειγμα ροής RSS
Μια ροή RSS έχει τη μορφή απλού κείμενου XML. Είναι σχετικά ευανάγνωστο από αυτοματοποιημένες διεργασίες και από ανθρώπους. Μια τυπική ροή θα μπορούσε να περιέχει περιεχόμενο όπως στο ακόλουθο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Διαδίκτυο
Ιουλιανός σχολαστικός ο μετέωρος
Με το όνομα Ιουλιανός σχολαστικός ο μετέωρος υπάρχει ένα επίγραμμα της Παλατινής Ανθολογίας (ΙΧ 481). Οι Jacobs και  Waltz ταυτίζουν τον ποιητή του με τον  Ιουλιανό τον αντικήνσορα ενώ ο Paton το αποδίδει με επιφύλαξη στον  Ιουλιανό τον από Υπάρχων.
Πηγές
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Συλλογή του Παλλαδά
Τιργαταώ
Ότι ξέρουμε γι' αυτήν, είναι γνωστό από τον αρχαίο συγγραφέα Πολύαινο. Ήταν κόρη τού βασιλιά των Μαιωτών, αγνώστου ονόματος, και παντρεύτηκε τον βασιλιά τού γειτονικού βασιλείου των Σινδών, που επίσης ήταν Μαιώτης, τον Εκαταίο. Κάποτε ο Εκαταίος έχασε την εξουσία και ζήτησε τη βοήθεια τού βασιλιά τού Βοσπόρου Σάτυρου Α΄. Ο Σάτυρος Α΄ για να τον βοηθήσει, τού έθεσε ως όρο ο Εκαταίος να νυμφευτεί την κόρη του και να σκοτώσει την Τιργαταώ. Πράγματι όταν αυτός επανέκτησε την εξουσία, νυμφεύτηκε την κόρη τού Σάτυρου Α΄ και φυλάκισε την Τιργαταώ σε οχυρό φρούριο, θέτοντάς την φρουρούμενη. Η Τιργαταώ κατάφερε να δραπετεύσει και να καταφύγει στους Ιξομάτες, όπου βρισκόταν η πρωτεύουσα των Μαιώνων. Εν τω μεταξύ ο πατέρας της είχε πεθάνει και η Τιργαταώ παντρεύτηκε τον διάδοχό του, αγνώστου ονόματος.
Η Τιργαταώ, πλέον βασίλισσα, ξεσήκωσε όλα τα έθνη των Μαιωτών σε πόλεμο κατά των Σάτυρου Α΄ και Εκαταίου. Ο Πολύαινος αναφέρει ότι ο πόλεμος τελείωσε μόνο μετά τον Θάνατο τού Σάτυρου Α΄ και όταν τον διαδέχτηκε ο γιος εκείνου Γόργιππος.
Η ιστορία της Τιργαταώς και του Εκαταίου περιγράφει την επικράτηση των βασιλέων τού Βοσπόρου στους Σινδούς,. Μετά τον Σάτυρο Α΄ οι γιοι του φέρουν τον τίτλο και τού βασιλέα των Σινδών.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Σκυθών