cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζαΐδα (όπερα)
Ο τίτλος Ζαΐδα δόθηκε από τον ερευνητή του Μότσαρτ, Γιόχαν Άντον Αντρέ, ο οποίος δημοσίευσε για πρώτη φορά την παρτιτούρα, συμπεριλαμβανομένης της δικής του ολοκλήρωσης, τη δεκαετία του 1830. Ο πατέρας του Αντρέ, Γιόχαν Αντρέ, είχε μελοποιήσει το ίδιο κείμενο, πριν ο Μότσαρτ ξεκινήσει το singspiel του.
Σύγχρονα συνοδευτικά κομμάτια της Ζαΐδα έχουν γραφτεί τόσο από τον Luciano Berio όσο και από την Chaya Czernowin.
Είδος όπερας
Η Ζαΐδα δεν μπορεί να περιγραφεί ούτε ως όπερα μπούφα αλλά ούτε κι ως όπερα σέρια. Περιέχει στοιχεία και των δύο μορφών, και μπορούν να γίνουν παραλληλισμοί και στα δύο είδη στο έργο. Η Ζαΐδα είναι επίσης αξιοσημείωτη ως ένα από τα δύο μόνο δραματικά κομμάτια του Μότσαρτ που περιέχει μελόδραμα (το άλλο είναι ο Θαμώς, βασιλιάς της Αιγύπτου). Το μεγαλύτερο μέρος του προφορικού διαλόγου με την Ζαΐδα έχει χαθεί, αν και υπήρξαν διάφορες προσπάθειες στη σύγχρονη εποχή να γραφτούν νέοι διάλογοι για να αντικαταστήσουν τα χαμένα λόγια απ' το λιμπρέτο.
Ιστορικό απόδοσης
Το 1995, το Le Théâtre Royal de la Monnaie στις Βρυξέλλες παρουσίασε τη Ζαΐδα σε μια παραγωγή που σκηνοθέτησε η σύγχρονη χορογράφος Λουσίντα Τσάιλντς στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο. Προς τιμήν της 250ης επετείου από τη γέννηση του Μότσαρτ, μια παραγωγή της Ζαΐδα σε σκηνοθεσία Πήτερ Σέλαρς έκανε το ντεμπούτο της στο Φεστιβάλ της Βιέννης το 2006. Αργότερα παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Mostly Mozart στη Νέα Υόρκη και στο κέντρο του Μπάρμπικαν στο Λονδίνο. Ο Σέλαρς πήρε τα υπόλοιπα αποσπάσματα της Ζαΐδα και πρόσθεσε κι άλλα από τη μουσική του συνθέτη στο έργο Θάμος, βασιλιάς της Αιγύπτου, το οποίο, όπως και η Ζαΐδα, γράφτηκε όταν ο Μότσαρτ ήταν 23 ετών. Ξεκινώντας από το θέμα της όπερας, την τοποθέτησε σε ένα σύγχρονο εργαστήριο εργασίας και διαμόρφωσε τους χαρακτήρες σε Αφροαμερικανούς και Ασιάτες τραγουδιστές. Στην παραγωγή συμμετείχε το μουσικό συγκρότημα Concerto Köln υπό τη διεύθυνση του Louis Langrée, τα σκηνικά του George Tsypin, οι φωτισμοί του James F. Ingalls και τα κοστούμια του Gabriel Berry. Μια αναβίωση, με την ορχήστρα Camerata Salzburg, παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ της Αιξ-αν-Προβάνς το 2008.
Πλοκή
Ο Σουλτάνος ​​Σολιμάν επιθυμεί την Ευρωπαία σκλάβα του, Ζαΐδα αλλά εκείνη αγαπά μόνο τον φίλο της, Γκόματζ, ο οποίος είναι επίσης ερωτευμένος μαζί της. Θέλει να φύγει με την αγαπημένη του και ο Αλαζίμ, ο αγαπημένος σκλάβος του Σολιμάν, τον υποστηρίζει και αποφασίζει να πάρει με θάρρος τη μοίρα του στα χέρια του και να πάει μαζί τους.
Ο Όσμιν, ο δουλέμπορος, λέει στον σουλτάνο για τη φυγή των σκλάβων και είναι σίγουρος ότι οι δραπέτες δεν θα φτάσουν μακριά. Ο Σολιμάν γίνεται έξαλλος από θυμό και νιώθει προσβεβλημένη ματαιοδοξία που η Ζαΐδα προτίμησε έναν σκλάβο από αυτόν, και θέλει να πάρει σκληρή εκδίκηση. Ο Οσμίν προσφέρει στον Σολιμάν μια όμορφη σκλάβα ως παρηγοριά, αλλά αυτός απορρίπτει την προσφορά. Ο δουλέμπορος δεν μπορεί παρά να γελάσει με τον ανόητο άρχοντα. Παγιδευμένη ξανά, η Ζαΐδα επαναστατεί με μανία ενάντια στον δολοφόνο ηγεμόνα, που θέλει να χύσει αθώο αίμα, ενώ ο Αλαζίμ καταγγέλλει την αδυναμία των ισχυρών να αναγνωρίσουν τους υπηκόους τους ως «αδέρφια», επειδή ποτέ δεν γνώρισαν τη σκληρή μοίρα των ταπεινών. Τώρα ο Αλαζίμ, η Ζαΐδα και ο Γκόματζ προσπαθούν να αλλάξουν τη γνώμη του σουλτάνου. Αλλά όλες οι εκκλήσεις τους για έλεος φαίνονται να είναι μάταιες.
Σε αυτό το σημείο, ο Μότσαρτ σταμάτησε τη δουλειά
Το τέλος
Υπάρχουν διάφορες εικασίες για το πώς μπορεί να τελείωσε η πλοκή. Στο μουσικό έργο Απαγωγή από το σεράι, το οποίο έχει πάρα πολλές ομοιότητες με την Ζαΐδα, αποδεικνύεται ότι οι τρεις σκλάβοι είναι συγγενείς: ο Αλαζίμ είναι ο πατέρας του Γκόματζ και της Ζαΐδα. Τότε ο σουλτάνος ​​δείχνει έλεος και τους υπόσχεται ένα ασφαλές ταξίδι επιστροφής. Υπάρχει επίσης η παραλλαγή ότι ο Αλαζίμ αναγνωρίζεται από τον Σουλτάνο ως ο πρώην ναυαγοσώστης του και ως εκ τούτου αμνηστεύεται μαζί με τον Γκόματζ και τη Ζαΐδα.
Ομοιότητες
Υπάρχουν ομοιότητες με το έργο του Βολταίρου Ζαΐρα, στο οποίο η Ζαΐρα, μια χριστιανή σκλάβα που είχε αιχμαλωτιστεί από μωρό, ερωτεύεται τον Οροσμάν, τον Σουλτάνο της Ιερουσαλήμ. Ο Οροσμάν πιστεύει λανθασμένα ότι η Ζαΐρα και ένας άλλος χριστιανός σκλάβος, ο Νερεστάν (Γκόματζ στο έργο του Μότσαρτ) είναι εραστές και σκοτώνει την Ζαΐρα με λύσσα και μετά αυτοκτονεί. Ο ηλικιωμένος Λουζινιάν, αιχμάλωτος του Σουλτάνου (Αλαζίμ, στο έργο του Μότσαρτ) αναγνωρίζει τη Ζαΐρα και τον Νερεστάν ως παιδιά του καθώς τον συνοδεύει στην ασφάλεια. Από τις άριες που έχουν διασωθεί μπορούμε να συμπεράνουμε μερικές διαφορές μεταξύ του έργου του Βολταίρου και της όπερας του Μότσαρτ. Στην πράξη 2 της Ζαΐδας, ο Γκόματζ και πιθανώς ο Αλαζίμ δραπετεύουν στην πραγματικότητα, για να συλληφθούν για άλλη μια φορά. Στην όπερα δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο Μότσαρτ σκόπευε να δώσει στους Ζαΐδα, Γκόματζ και Αλαζίμ αίσιο τέλος. Πράγματι, το αρχικό τέλος του έργου του Βολταίρου μπορεί να ήταν πολύ σοβαρό για τα σύγχρονα γούστα και ίσως να ήταν ο λόγος που ο Μότσαρτ άφησε το έργο ημιτελές.
Ενορχήστρωση
Η παρτιτούρα του Μότσαρτ περιλαμβάνει:
Παραπομπές
Κατηγορία:Όπερες του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ Κατηγορία:Όπερες στη γερμανική γλώσσα
Αρχές μηχανικής
Οι βασικότερες Αρχές, (Νόμοι), της Μηχανικής είναι:
Κατηγορία:Μηχανική Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Καμαρίτσα Εύβοιας
Η Καμαρίτσα είναι χωριό του Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 415 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 320 μέτρα. σε δασώδη περιοχή. Απέχει 27 χιλιόμετρα από τη Χαλκίδα και 14 χιλιόμετρα από τα Ψαχνά. Ανατολικά του οικισμού περνάει το Βρασόρεμα.
Ιστορικά στοιχεία
Δεν είναι γνωστό από πού πήρε το όνομά του το χωριό. Μια άποψη είναι ότι πήρε από τα μικρά γεφύρια ή καμαράκια που υπήρχαν στην περιοχή. Σύμφωνα με μια άλλη άποψη έχει να κάνει με τη θέση που είναι κτισμένος ο οικισμός, η οποία προσφέρει πανοραμική θέα.
Η Καμαρίτσα αναφέρεται πρώτη φορά το 1879, ως υπαγόμενη στον δήμο Μεσσαπίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Μεσσαπίων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο καθεδρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα.
Περίπου δύο χιλιόμετρα νότια από το χωριό, σε δασώδη πλαγιά, βρίσκονται τα ερείπια μεσαιωνικού πύργου. Έχει τετράγωνη κάτοψη, με διαστάσεις 9 επί 9 μέτρων, και σώζεται σε ύψος μέχρι 6 μέτρων στην ανατολική πλευρά, ενώ οι υπόλοιπες φτάνουν σε μικρότερο ύψος. Ο πύργος δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς κτίστηκε. Πιθανόν να κτίστηκε από τους Βενετούς περί το 1500. Βρίσκεται σε άμεση οπτική επαφή με τον πύργο στα Πολιτικά και την Τριάδα.
Περίπου τέσσερα χιλιόμετρα νότια του χωριού, βρίσκεται η μονή Αγίων Αναργύρων. Ο σημερινός ναός κτίστηκε το 1982 στη θέση παλαιότερου, βυζαντινού ναού. Σύμφωνα με την παράδοση, ένας βοσκός ή ένας γεωργός βρήκε εκεί μια μικρή παλιά εικόνα των Αγίων Αναργύρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Bashneft
Η Bashneft είναι ρωσική πετρελαϊκή εταιρεία που ιδρύθηκε με τη μεταφορά των περιουσιακών στοιχείων του σοβιετικού υπουργείου πετρελαίου στο Μπασκορτοστάν στην περιφερειακή κυβέρνηση της Δημοκρατίας του Μπασκστοστάν από τον Μπόρις Γέλτσιν. Μετά ιδιωτικοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του 2002-3 από τον Μουρταζά Ραχίμοφ πρόεδρο του Μπασκορτοστάν και σύμμαχο του Γέλτσιν, με πλειοψηφικό πακέτο στην Bashkir Capital, μιας εταιρείας χαρτοφυλακίου που ελέγχεται από τον γιο του Ραχίμοφ, τον Ουράλ Ραχίμοφ. Το 2009 ένα πλειοψηφικό πακέτο στην Bashneft αποκτήθηκε από τον Βλαντιμίρ Γιεβτουσένκοφ για 2 δισεκατομμύρια δολάρια, και τον Ιούλιο του 2014 φυλακίστηκε και το 72% του ενδιαφέροντος της Sistema για το Bashneft κατασχέθηκε από τη ρωσική κυβέρνηση. Μετά την κατάσχεση της εταιρείας τον Δεκέμβριο του 2014, ο Γιεβτσουσένκοφ απελευθερώθηκε από τη φυλακή, οι "κατηγορίες δεν αποδείχθηκαν", αλλά αναφέρθηκε ότι ο Ουράλ Ραχίμοφ εγκατέλειψε τη χώρα. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς πετρελαιοειδών στη χώρα. Η εταιρεία εκμεταλλεύεται 140 πεδία πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Ρωσία και έχει ετήσια παραγωγή πετρελαίου 16 εκατομμυρίων τόνων. Η Bashneft διαθέτει τρία διυλιστήρια πετρελαίου στην Ουφά με συνολική ισχύ 820.000 βαρελιών ανά ημέρα και 100 πρατήρια βενζίνης.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Αντλία πετρελαίου της Bashneft στο Μπασκορτοστάν Η ρωσική εταιρεία Sistema αγόρασε ένα μερίδιο ελέγχου στη Bashneft το Μάρτιο του 2009 για 2.5 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Τον Μάρτιο του 2014, η Bashneft απέκτησε το 100% της Ρωσικής εταιρείας πετρελαίου Burneftegaz σε συμφωνία συνολικού ύψους άνω του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Ντανφερμλάιν, Γρενάδα
Η Ντανφερμλάιν (Dunfermline) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Πήρε το όνομά της από το Ντανφερμλάιν, μια πόλη της Σκωτίας.
Η πόλη βρίσκεται κοντά στη Γκρενβίλ.
Ιστορία
Ο Έρικ Γκαίρι (Eric Gairy), ο πρώτος πρωθυπουργός της Γρενάδας γεννήθηκε στη Ντανφερμλάιν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Λεωνίδας Ραπτάκης
Ο Λεωνίδας Ραπτάκης (αγγλικά: Leonidas "Lou" P. Raptakis, 18 Νοεμβρίου 1959), είναι Ελληνοαμερικανός πολιτικός, που υπηρετεί ως Μέλος της Γερουσίας του Ρόουντ Άιλαντ για την 33η περιφέρεια από το 2013. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Έχει υπηρετήσει επίσης ως Μέλος της Γερουσίας του Ρόουντ Άιλαντ για την 20η περιφέρεια από το 1997 έως το 2003, καθώς και για την 33η περιφέρεια ξανά από το 2003 έως το 2011. Επιπλέον, υπηρέτησε επίσης, ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων του Ρόουντ Άιλαντ από την 31η περιφέρεια από το 1993 έως το 1997.
Από τον Μάρτιο του 2021, είναι Πρόεδρος του Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελληνισμού.
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Ρόουντ Άιλαντ Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ
Κλαμπονύ
Η Κλαμπονύ (Clabony) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται κεντρικά της Γρενάδας, στο βορειοδυτικό τμήμα του Αγίου Ανδρέα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Δημήτριος Δημάδης
Ο Δημήτριος Βασιλείου Δημάδης (Κοκκινοπλός Ελασσόνας, 1887 - Αθήνα, 23 Μαρτίου 1970) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, που υπηρέτησε ως κοινοτάρχης Κατερίνης, βουλευτής Πιερίας επί κυβερνήσεων του Ελευθερίου Βενιζέλου και υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας.
Εκπαίδευση, στρατός και ιατρικό λειτούργημα
Γεννήθηκε στον Κοκκινοπλό Ελασσόνας το 1887, αλλά εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κατερίνη το 1913. Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Γυμνάσιο της Τσαριτσάνης και μετά στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, παίρνοντας το πτυχίο του με Άριστα. Από το 1917 ως το 1920 ήταν πρόεδρος της Κοινότητας Κατερίνης (όταν η Κατερίνη δεν ήταν ακόμα Δήμος ). Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους και έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία ως επίατρος. Για τις υπηρεσίες του παρασημοφορήθηκε δύο φορές.
Πολιτική σταδιοδρομία
thumb|right|Προτομή του Δημητρίου Δημάδη στο Α΄Νεκροταφείο Κατερίνης. Ήταν στενός συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Σανατορίου της Πέτρας και στην κατασκευή υδραγωγείου για την ύδρευση της Κατερίνης από τις πηγές της Βρυάζας.
Στις εκλογές του 1920 κατήλθε ως υποψήφιος αλλά δεν εξελέγη βουλευτής, συγκεντρώνοντας 13.350 "ναι" έναντι 17.412 "όχι".
Εξελέγη βουλευτής το 1923, το 1926 με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων (με 2.391 ψήφους), το 1928 και το 1933 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων και το 1946, όταν ακόμα δεν είχε συσταθεί ο νομός Πιερίας. Στις εκλογές του 1946 αναφέρεται στον Τύπο της εποχής ως "βουλευτής Θεσσαλονίκης" και εξελέγη με το Συνδυασμό Κόμματος Φιλελευθέρων συγκεντρώνοντας 5.139 ψήφους
Ο Δημάδης διετέλεσε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας στην κυβέρνηση του Πλαστήρα από τις 7 Μαρτίου 1945 ως την παραίτησή του, στην κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη, στις 7 Ιουνίου 1945. Την ίδια περίοδο διετέλεσε και αντιπρόεδρος της Βουλής.
Στις εκλογές του 1952 ο Δημήτριος Δημάδης εξελέγη βουλευτής με την ΕΠΕΚ (και το Κόμμα των Φιλελευθέρων) μαζί με τους Κωνσταντίνο Δημόπουλο και Ελευθέριο Ελευθεριάδη, (στον Τύπο της εποχής, αναφέρεται ως "βουλευτής Κατερίνης" ), καθώς ο νομός είχε συσταθεί μόλις μερικά χρόνια πριν, το 1949.
Θάνατος και οικογένεια
Το 1914 ο Δημάδης παντρεύτηκε την κόρη της πατριαρχικής οικογένειας Μόσχη, με την οποία έζησε ως τον πρόωρο θάνατό της και απέκτησε οικογένεια (2 κόρες και 1 γιο, τον Βασίλειο Δημάδη, ιατρό-χειρουργό..
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Κεντρικής Μακεδονίας Κατηγορία:Βουλευτές Πιερίας Κατηγορία:Βουλευτές Κατερίνης-Βεροίας-Ναούσης Κατηγορία:Δήμαρχοι Κατερίνης Κατηγορία:Έλληνες Κοινοτάρχες Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Δημοκρατική Ένωση (1956) Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Κατερίνης
Νάκος Πανουργιάς
Ο Νάκος Πανουργιάς ή Ιωάννης Πανουργιάς (1801-1863) ήταν αγωνιστής του 1821. Γεννήθηκε και πέθανε στην Άμφισσα
Βιογραφία
Ο Νάκος Πανουργιάς ήταν γυιός του αρματολού Πανουργιά. Πήρε μέρος στις μάχες των Βασιλικών, της Άμπλιανης και της Βόργιαννης. Με αρχηγό τον Γκούρα, τον Δεκέμβριο του 1824, πήγε στην Κόρινθο για να υποστηρίξει την κυβέρνηση Κουντουριώτη στη διαμάχη της με τους Πελοποννήσιους οπλαρχηγούς και τον Κολοκοτρώνη (βλ. Ελληνικός Εμφύλιος 1823 - 1825}. Τον Νοέμβριο του 1826 συμμετείχε στη μάχη της Αράχωβας και το 1829 στη μάχη της Πέτρας . Τη διάρκεια της κυβέρνησης Καποδίστρια αλλά και της βασιλείας του Όθωνα ανέλαβε ανώτατα στρατιωτικά αξιώματα . Το 1826 με 1827 συνεκστράτευσε μαζί με τον Καραϊσκάκη στην Στερεά Ελλάδα Στον Κριμαϊκό πόλεμο του 1854 ήταν επικεφαλής μικρού στρατιωτικού τμήματος το οποίο εισέβαλε στην τουρκοκρατούμενη τότε Θεσσαλία, αλλά απέτυχε.
Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Γεωργίου Δυοβουνιώτη και είχαν αποκτήσει έναν γιό τον Πανουργιά Πανουργιά.
Πηγές - Βιβλιογραφική αναφορά
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ιωάννης (όνομα)
Το όνομα Ιωάννης είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα ανδρικά ονόματα της Ελληνικής γλώσσας, αλλά και πολλών άλλων γλωσσών.Το πιο συνηθισμένο υποκοριστικό σήμερα είναι το Γιάννης. Στην Πελοπόννησο, την Κύπρο και ορισμένες άλλες περιοχές χρησιμοποιείται και το πιο σπάνιο Γιάννος. Άλλες, ακόμη πιο σπάνιες μορφές του ονόματος είναι Νάκος, Γιάγκος, Γιαννούσης (Νούσης), Γιάννακας, Γιαννιός κτλ.
Ετυμολογία - Άλλες γλώσσες
Το όνομα Ιωάννης προέρχεται από το εβραϊκό όνομα יוחנן (Γιοάναν), που αποτελεί συντομευμένη μορφή του ονόματος יהוחנן (Γιεχόαναν).Παραδοσιακά μεταφράζεται ως «Δώρο Θεού», γι'αυτό και συνήθως θεωρείται αντίστοιχο του Θεόδωρου και Θεοδώρητου. Όμως μία πιο περιφραστική και ακριβής μετάφραση είναι «ο Γιαχβέ (δηλαδή ο Θεός) υπήρξε γενναιόδωρος» ή αλλιώς ''«ο Ιεχωβά είναι γενναιόδωρος» (αρ. λέξης 03076  και 3110 ). Με την εξάπλωση του Χριστιανισμού το όνομα πέρασε σε πολλές άλλες γλώσσες και πήρε διάφορες μορφές.
Ονομαστική εορτή
Στην Ελλάδα γιορτάζεται στις 7 Ιανουαρίου (γιορτή του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή ή αλλιώς Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου). Στον Ρωμαιοκαθολικό κόσμο η αντίστοιχη εορτή είναι στις 24 Ιουνίου.
Σχετικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Εξελληνισμένες αποδόσεις εβραϊκών λέξεων
Έντουαρντ Κέλλυ
Ο Έντουαρντ Κέλλυ ή Κέλλεϋ, γνωστός και σαν Έντουαρντ Τάλμποτ (Edward Kelley, 1 Αυγούστου 1555 - 1 Νοεμβρίου 1597) ήταν Άγγλος αυτοαποκαλούμενος πνευματιστής (μέντιουμ), που συνεργάστηκε με τον λόγιο Τζων Ντη στις μεταφυσικές του έρευνες. Εκτός από την "ικανότητά" του να καλεί πνεύματα ή αγγέλους με μια κρυστάλλινη σφαίρα, που ο Ντη τόσο εκτιμούσε, ο Κέλλυ ισχυριζόταν επίσης ότι κατείχε το μυστικό της μετατροπής μετάλλων σε χρυσό.
Ο Κέλλυ αποτέλεσε το αντικείμενο θρύλων και διαδόσεων λίγο μετά το θάνατό του. Η εντυπωσιακή βιογραφία του και η σχετικά κακή γνώμη που είχαν γι' αυτόν οι αγγλόφωνοι ιστορικοί (κυρίως λόγω της σχέσης του με τον Ντη) τον έχουν κάνει πρότυπο της εικόνας του τσαρλατάνου-αλχημιστή.
Γέννηση και νεότητα
Από ένα ωροσκόπιο που έφτιαξε ο Ντη προκύπτει ότι ο Κέλλυ γεννήθηκε στο Γουόρτσεστερ την 1η Αυγούστου 1555. Για τη νεότητά του δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα, αλλά οι περισσότερες αναφορές δείχνουν ότι εργάστηκε καταρχήν σαν βοηθός αποθηκάριου. Πιθανά σπούδασε στην Οξφόρδη με το όνομα Τάλμποτ. Είτε σπούδασε σε πανεπιστήμιο είτε όχι, ο Κέλλυ είναι σίγουρο ότι είχε λάβει εκπαίδευση και γνώριζε Λατινικά και ίσως και λίγα Ελληνικά. Σύμφωνα με πολλές αναφορές, φυλακίστηκε στο Λάνκαστερ για πλαστογραφία ή παραχάραξη χρημάτων.
Με τον Ντη στην Αγγλία
Ο Κέλλυ πλησίασε τον Τζων Ντη το 1582, αρχικά με το όνομα Έντουαρντ Τάλμποτ. Ο Ντη ήδη είχε κάνει αρκετές προσπάθειες να επικοινωνήσει με αγγέλους, με τη βοήθεια ενός διάμεσου, χωρίς βέβαια επιτυχία. Ο Κέλλυ ισχυρίστηκε ότι μπορούσε να επικοινωνήσει με το υπερπέραν, και εντυπωσίασε τον Ντη ήδη από την πρώτη δοκιμή. Ο Κέλλυ έτσι έγινε το μόνιμο διάμεσο του Ντη. Οι δυο τους αφιέρωσαν πολύ χρόνο και ενέργεια σε αυτές τις "πνευματικές συνεδρίες". Από το 1582 έως το 1589, η ζωή του Κέλλυ δέθηκε στενά με αυτή του Ντη.
Περίπου ένα χρόνο μετά τη γνωριμία τους, ο Κέλλυ εμφάνισε ένα αλχημιστικό βιβλίο (Το Βιβλίο του Ντάνσταν) και μια κόκκινη σκόνη στην οποία, όπως έλεγε ο Κέλλυ, τον οδήγησε -μαζί με κάποιον Τζον Μπλόκλεϋ- ένα "πνευματικό πλάσμα" στο λόφο Νόρθουϊτς. (Υπάρχει και η εκδοχή του Ελίας Άσμολ, πως ο Κέλλυ βρήκε το βιβλίο και τη σκόνη στα ερείπεια του Αββαείου του Γκλάστονμπερι, δεν συμφωνεί όμως με αυτά που γράφονται στο ημερολόγιο του Ντη). Μ' αυτή τη σκόνη (το μυστικό της οποίας υποτίθεται ότι κρυβόταν στο βιβλίο) ο Κέλλυ πίστευε ότι μπορούσε να παρασκευάσει ένα κόκκινο διάλυμα, το οποίο θα του επέτρεπε να μετατρέψει κοινά μέταλλα σε χρυσό. Αναφέρεται ότι έκανε μερικές επιδείξεις αυτής του της ικανότητας στα χρόνια που ακολούθησαν, μεταξύ άλλων και στη Βοημία (σήμερα μέρος της Τσεχίας), όπου αυτός και ο Ντη έζησαν για αρκετά χρόνια.
Με τον Ντη στην Ευρώπη
Το 1583 ο Ντη γνωρίστηκε με τον Πρίγκιπα Άλμπερτ Λάσκυ, έναν Πολωνό ευγενή που ενδιαφερόταν για την αλχημεία. Ο Ντη, μαζί με τον Κέλλυ και τις οικογένειές τους, ακολούθησε τον Λάσκυ στην Ευρώπη. Ο Ντη ήθελε να κερδίσει την εύνοια και τη χορηγία του αυτοκράτορα Ροδόλφου του Β΄ στην Πράγα και του βασιλιά Στέφαν της Πολωνίας· όμως, κατά τα φαινόμενα δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει κάποιον απ' τους δυο. Έτσι, ο Ντη κι ο Κέλλεϋ έζησαν μια νομαδική ζωή στην Κεντρική Ευρώπη. Συνέχισαν τις πνευματιστικές τους συνεδρίες με τους αγγέλους, αν και ο Κέλλυ ενδιαφερόταν περισσότερο για την αλχημεία.
Το 1586 ο Κέλλυ και ο Ντη εξασφάλισαν την υποστήριξη του πλούσιου Βοημού κόμη Βίλεμ Ρόζμπερκ (Vilem Rožmberk). Εγκαταστάθηκαν στην πόλη του Τρέμπον και συνέχισαν τις έρευνές τους. Το 1587, ο Κέλλυ αποκάλυψε στον Ντη ότι οι άγγελοι διέταξαν να μοιραστούν ό,τι είχαν και δεν είχαν-ακόμα και τις γυναίκες τους. Εκτιμάται πως με αυτό τον τρόπο ο Κέλλυ θέλησε να βάλει τέλος στις χρονοβόρες και άκαρπες πνευματικές αναζητήσεις έτσι ώστε να μπορέσει να συγκεντρωθεί στην αλχημεία, που -χάρη στη χορηγία του Ρόζμπεργκ- είχε αρχίσει να τον κάνει πλούσιο. Ο Ντη, νιώθοντας μεγάλη ταραχή από αυτή την εντολή των αγγέλων, διέκοψε όλες τις πνευματιστικές συνεδρίες, αν και τελικά μοιράστηκε την (όμορφη) γυναίκα του. Δεν ξαναείδε τον Κέλλυ μετά το 1588, και γύρισε στην Αγγλία τον επόμενο χρόνο.
Απόγειο και πτώση
Το 1590, ο Κέλλυ είχε γίνει πια πλούσιος. Ο Ρόζμπεργκ του παραχωρούσε πολλά κομμάτια γης και μεγάλα χρηματικά ποσά. Έπεισε αρκετούς σημαντικούς ανθρώπους ότι μπορούσε να παράγει χρυσό. Ο Ροδόλφος έκανε τον Κέλλυ "Βαρώνο του Βασιλείου", όμως κάποια στιγμή κουράστηκε να περιμένει αποτελέσματα. Διέταξε τη σύλληψή του το Μάιο του 1591, και τη φυλάκισή του στο Κάστρο Κριβοκλάτ, έξω από την Πράγα. Ο Ροδόλφος κατά τα φαινόμενα ποτέ δεν αμφισβήτησε τις ικανότητες παραγωγής χρυσού του Κέλλυ, και έλπιζε ότι η φυλάκιση θα τον ανάγκαζε να συνεργαστεί. Μπορεί επίσης να φοβόταν ότι ο Κέλλυ θα γύριζε στην Αγγλία.
Γύρω στα 1594, ο Κέλλυ συμφώνησε να συνεργαστεί και να φτιάξει χρυσό για τον Αυτοκράτορα· αποφυλακίστηκε και του επιστράφηκαν τα προνόμιά του. Καθώς πάλι δεν παρουσίασε αποτελέσματα ξαναφυλακίστηκε, αυτή τη φορά στο Κάστρο Χνέβιν στο Μοστ. Ο Κέλλυ πέθανε 42 ετών στα 1597. Η παράδοση λέει πως πέθανε προσπαθώντας να αποδράσει: αφού κοίμισε τους φύλακές του, χρησιμοποίησε ένα σκοινί για να κατέβει από κάποιο πύργο. Καθώς όμως το σκοινί ήταν κοντό, έπεσε κι έσπασε το πόδι του, και πέθανε από τα τραύματά του.
Η Ενωχιανή γλώσσα
Η αγγελική γλώσσα υπαγορευόταν από αγγέλους που ο Κέλλυ ισχυριζόταν ότι έβλεπε στην κρυστάλλινη σφαίρα του. Οι άγγελοι υποτίθεται ότι του έδειχναν γράμματα σε έναν περίπλοκο πίνακα, που έμοιαζε με σταυρόλεξο με όλα τα τετράγωνα γεμάτα. Το πρώτο τρίτο του κειμένου υπαγορευόταν κατ' αυτό τον τρόπο στην αγγελική γλώσσα αλλά ανάποδα, ενώ τα επόμενα δυο τρίτα κανονικά. Δεν υπάρχουν σημαντικά λάθη ή ασυμφωνίες στη χρήση των λέξεων ανάμεσα στο πρώτο και τα υπόλοιπα δυο τρίτα των κειμένων. Η αγγλική μετάφραση, σύμφωνα με τον Κέλλυ, εμφανιζόταν σε μικρές λωρίδες χαρτιού που έβγαιναν απ' τα στόματα των αγγέλων.
Η υπόθεση ότι ο Κέλλυ κατασκεύασε τη γλώσσα βασίζεται στο επιχείρημα ότη τα "αγγελικά" είναι απλώς μια λέξη-προς-λέξη αντικατάσταση των λέξεων του αγγλικού κειμένου. Τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, όμως, και υπάρχουν ισχυρές αποδείξεις για την ύπαρξη κάποιας άλλης γλωσσολογικής πηγής. Για παράδειγμα, η αγγελική λέξη "telocvovim" μεταφράζεται σαν "αυτός που έπεσε" αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας γερμανοειδής συνδυασμός δυο άλλων αγγελικών λέξεων: "teloch" ("θάνατος") και "vovin" (δράκος). Έτσι "αυτός που έπεσε" μεταφράζεται στην κυριολεξία σαν "δράκος του θανάτου", φράσεις που και οι δυο αποτελούν σαφείς αναφορές στον Εωσφόρο. Πάντως, οι Ντη και Κέλλυ δεν φαίνεται να πρόσεξαν ή να σχολίασαν αυτές τις ομοιότητες.
Ένα άλλο επιχείρημα ενάντια στην υπόθεση της κατασκευής της γλώσσας από τον Κέλλυ βασίζεται στο γεγονός ότι οι αγγλικές μεταφράσεις έχουν πολύ διαφορετικό στυλ γραφής από τα έργα του Κέλλυ, κατέχοντας μια ποιότητα που φαίνεται πέρα απ' τις μικρές εκφραστικές ικανότητές του στο γραπτό λόγο. Έτσι υπάρχει η πιθανότητα ο Κέλλυ να αντέγραψε το υλικό του από κάποια άλλη πηγή. Πάντως, δεν έχει βρεθεί έως τώρα παρόμοιο υλικό.
Ο Ντη θεωρούσε την ύπαρξη της γλώσσας των αγγέλων εξαιρετικά σημαντική για τρεις λόγους. Πρώτον, πίστευε ότι τα "αγγελικά" τεκμηρίωναν μια περίπτωση γνήσιας γλωσσολαλιάς, ότι δηλαδή αποδείκνυαν οτι ο Κέλλυ μιλούσε πραγματικά με τους αγγέλους και δεν έβγαζε όσα έλεγε από τη φαντασία του. Δεύτερον, οι άγγελοι έλεγαν ότι αυτή η γλώσσα ήταν το αρχέτυπο των εβραϊκών και η γλώσσα στην οποία ο Θεός συνομιλούσε με τον Αδάμ, κι ήταν επομένως η πρώτη γλώσσα του ανθρώπου. Τρίτο, το υλικό που άντλησε στη γλώσσα αυτή περιείχε αποκαλύψεις που θα μπορούσαν να προέρχονται μόνο από μια τάξη εξαιρετικά ισχυρών όντων, τα οποία, όπως πίστευε, θα κατείχαν και πολλά άλλα μυστικά, και ειδικά το κλειδί για τη φιλοσοφική λίθο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κελλυ
Θ Κύκνου
Ο θ Κύκνου είναι αστέρας στον αστερισμό του Κύκνου. Έχει φαινόμενο μέγεθος 4,5 και είναι ορατός δια γυμνού οφθαλμού από το βόρειο ημισφαίριο αν ο ουρανός είναι αρκετά σκοτεινός. Με βάση τις μετρήσεις παράλλαξης εκτιμάτε πως απέχει 59,8 έτη φωτός (18,3 παρσέκ) από την Γη. Ενδέχεται να στρέφεται γύρω του ένας εξωπλανήτης.
Είναι φασματικού τύπου F3 V. Πρόκειται δηλαδή για αστέρα κύριας ακολουθίας ο οποίος εκλύει ενέργεια μέσω της πυρηνικής σύντηξης του υδρογόνου στον πυρήνα του, όπως και ο Ήλιος. Έχει 4,2 φορές την φωτεινότητα του Ήλιου και η ενεργός θερμοκρασία του είναι περίπου 6.381 K,, η οποία του προσδίδει την τυπική κίτρινη-λευκή απόχρωση των αστέρων τύπου F. Ο θ Κύκνου έχει κατά 38% περισσότερη μάζα από τον Ήλιο και κατά 58% μεγαλύτερη ακτίνα. Η ηλικία του εκτιμάται ανάμεσα στα 0,6 και 1,9 δισεκατομμύρια χρόνια.
Ο θ Κύκνου έχει επίσης έναν αστέρα-συνοδό που είναι ορατός μόνο με τηλεσκόπιο, καθώς έχει φαινόμενο μέγεθος 13,03. Πρόκειται για ερυθρό νάνο τύπου M3 V με εκτιμώμενη μάζα περίπου στο ένα τρίτο αυτής του Ήλιου. Η μεταβολή της θέσης των δύο αστέρων είναι 0,261 " ανά έτος ή 0,4° κάθε αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου F Κατηγορία:Κύκνος (αστερισμός) Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Αστέρες κύριας ακολουθίας τύπου M
Τσουκαρίτσα
μικρογραφία|Το έμβλημα του Δήμου Η Τσουκαρίτσα (σερβικά : Чукарица) είναι ένας από τους 17 δήμους της πόλεις του Βελιγραδίου. Ο Δήμος Τσουκαρίτσα καλύπτει έκταση 155 τετραγωνικών χλμ ή 60 τετραγωνικά μίλια ή 15.650 εκτάρια με 160.000 κατοίκους. Εκτός την ΄δια την Τσουκαρίτσα ο δήμος αποτελείται από άλλους 11 οικισμούς.
Θέση και σημασία
Η Τσουκαρίτσα συνορεύει προς τα δυτικά με τον ποταμό Σάβα, προς τα βόρεια με την Σάσκι Βένατς, προς τα ανατολικά με την Ρακόβιτσα, προς τα νοτιοανατολικά με την Βόζντοβατς, με την Μπαράγιεβο στα νότια και την Ομπρένοβατς προς τα νοτιοδυτικά.
Βρίσκεται νοτιοδυτικά από το κέντρο του Βελιγραδίου. Αποτελείται από τα τεράστια ελώδη δάση της Μακίς, στην ανατολική όχθη του ποταμού Σάβα και το μεγαλύτερο νησί του ποταμού στο Βελιγράδι το Άντα Τσιγκαλίγια. Αρκετές από τις σημαντικότερες οδούς της δυτικής Σερβίας αρχίζουν εδώ. Επίσης ο μεγαλύτερος και πιο σημαντικός σιδηροδρομικός σταθμός μεταφοράς και διαλογής στην περιοχή και τις κύριες εγκαταστάσεις ύδρευσης του Βελιγραδίου, συμπεριλαμβανομένου του εργοστάσιου νερού.
Η Τσουκαρίτσα ήταν η πρώτη περιοχή του Βελιγραδίου που ανέπτυξε τη βιομηχανία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα και εξακολουθεί να είναι μία από τις πιο βιομηχανοποιημένες χώρες του Βελιγραδίου.
Ιστορία
μικρογραφία|Η θέση της Τσουκαρίτσα στον χάρτη του Βελιγραδίου Ο Δήμος Τσουκαρίτσα ιδρύθηκε για πρώτη φορά στις 30 Δεκεμβρίου 1911 με την απόσπαση της Τσουκαρίτσα από τον δήμο Ζαρκοβάτσκα. Έως το 1911 ήταν ένα μικρό χωριό με 800 κατοίκους. Μετά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο όταν καταργήθηκαν οι δήμοι του Βελιγραδίου και πόλη χωρίστηκε σε περιοχές η Τσουκαρίτσα ήταν μέρος της περιοχής VII την περίοδο 1945-1950. Ο Δήμος επανιδρύθηκε το 1957 και το 1960 ενσωμάτωσε τις γειτονικές κοινότητες της Ούμκα και της Ρακόβιτσα, η Ρακοβίτσα έγινε και πάλι ξεχωριστός δήμος το 1974.
Πληθυσμός
Δήμος έχει πληθυσμό 179.031 (απογραφή 2011). Αυτό κάνει την Τσουκαρίτσα τον δεύτερο πιο πυκνοκατοικημένο δήμο του Βελιγραδίου μετά το Νόβι Μπέογκραντ, αλλά είναι επίσης ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος σε απόλυτη αύξηση του πληθυσμού. Παρά το γεγονός ότι μεγάλο τμήμα του είναι αγροτική περιοχή, ο δήμος είναι πολύ πυκνοκατοικημένες.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 η εθνοτική δομή του δήμου είναι: Σέρβοι 91,3%, Μαυροβούνιοι 1,4%, Ρομά 1,1%, Γιουγκοσλάβοι 1,1%, Σλαβομακεδόνες 0,5%, Κροάτες 0,5%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Συνοικίες της Τσουκαρίτσα
Μπουγκαινβίλ (νησί)
Το Μπουγκαινβίλ (Bougainville) είναι νησί της Παπούα-Νέας Γουινέας. Μαζί με άλλα μικρότερα νησιά αποτελεί την αυτόνομη επαρχία του Μπουγκαινβίλ. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Αράουα. Γεωγραφικά ανήκει στα Νησιά του Σολομώντος. Σήμερα η κυβέρνηση του Μπουγκαινβίλ έχει περιορισμένη αυτονομία, ενώ τα αμυντικά και οικονομικά ζητήματα άπτονται στη δικαιοδοσία της κεντρικής κυβέρνησης του Πορτ Μόρεσμπι.
Επαρχία Μπουγκαινβίλ
Η επαρχία Μπουγκαινβίλ είναι γνωστή και σαν Επαρχία Βορείου Σολομώντα, έχει 175.160 κάτοικους σύμφωνα με την απογραφή του 2000. Περιλαμβάνει τα Νησιά Μπουκαβίλ, Μπούκα κι άλλα μικρότερα.
Ιστορία
thumb|250px Το νησί ονομάστηκε έτσι από τον Γάλλο πλοηγό Λουί Αντουάν ντε Μπουγκαινβίλ (Louis Antoine de Bougainville) (ο οποίος έχει δώσει το όνομα του και στα τροπικά φυτά του γένους μπουκαμβίλια (Bougainvillea). Το 1885 ήρθε απεσταλμένος της γερμανικής κυβέρνησης στην περιοχή που ήταν τμήμα της γερμανικής Νέας Γουινέας. Η Αυστραλία το κατέλαβε το 1914 και το διαχειρίστηκε από το 1918 έως ότου εισέβαλαν οι Ιάπωνες το 1942 και έπειτα πάλι από το 1945 μέχρι την ανεξαρτησία της Παπούα το 1975. Το νησί καταλήφθηκε από τις αυστραλιανές, αμερικανικές και ιαπωνικές δυνάμεις στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αποτελώντας σημαντική βάση για αυτούς. Στις 8 Μαρτίου του 1944 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι αμερικανικές δυνάμεις επιτέθηκαν στα ιαπωνικά στρατεύματα σε μια μάχη που διήρκεσε πέντε ημέρες, και τελείωσε με ιαπωνική υποχώρηση. Το νησί είναι πλούσιο σε χαλκό και χρυσό. Από την δεκαετία του '70 αναπτύχθηκε ένα αυτονομιστικό κίνημα που τελείωσε το 1997 με μια συμφωνία ειρήνης που οριστικοποιήθηκε το 2000 επιτρέποντας την εγκαθίδρυση μιας αυτόνομης κυβέρνησης της Μπουγκαινβίλ, και με τον όρο στο μέλλον θα αποφασιζόταν με δημοψήφισμα η ανεξαρτησία του νησιού. Το μη δεσμευτικό δημοψήφισμα διεξήχθη το 2019 με τη συντριπτική πλειοψηφία να τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας.
2005
Οι εκλογές για την πρώτη αυτόνομη κυβέρνηση πραγματοποιήθηκαν τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2005. Στις 15 Ιουνίου του 2005 ο Τζόζεφ Καμπούι, εκλέχτηκε πρώτος πρόεδρος και κυβέρνησε ως τον ξαφνικό του θάνατο, τον Ιούνιο του 2008. Στις 25 Ιουλίου του 2005 πέθανε έπειτα από σύντομη ασθένεια ο ηγέτης των επαναστατών, Φράνσις Όνα (Francis Ona).
2008
Στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν την περίοδο 8-20 Δεκεμβρίου του 2008, ο Τζέιμς Τάνις εξελέγη πρόεδρος επικρατώντας του Σαμ Ακοϊτάι και 12 ακόμα υποψηφίων. Ο Τάνις ανέλαβε καθήκοντα στις 30 Δεκεμβρίου για την πλήρωση του υπολοίπου της θητείας του Καμπούι (ως το 2010). Η επίσημη ορκωμοσία του έγινε στις 6 Ιανουαρίου του 2009.
2010
Στις προεδρικές εκλογές, που διεξήχθησαν στα πλαίσια των γενικών εκλογών στο νησί, από 6 Μαΐου ως 21 Μαΐου 2010. ο Τάνις, με 15.000 ψήφους ηττήθηκε από τον Τζον Μόμις, ο οποίος εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 52% των ψήφων (γύρω στις 50.000 ψήφους). Ο Μόμις ανέλαβε καθήκοντα στις 15 Ιουνίου 2010.
2015
Ο Μόμις επανεξελέγη με ποσοστό 53,3% των ψήφων στις εκλογές που έγιναν στις 11-25 Μαΐου 2015 έπειτα από τον 4ο γύρο αποκλεισμού, με 2ο τον Ισμαήλ Τοροάμα (19,2%), Σαμ Καουόνα (15,5%) και Σαμ Ακοϊτάι (12%).
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας 2019
Το δημοψήφισμα του 2019 ήταν αποτέλεσμα συμφωνίας μεταξύ της Κυβέρνησης της Παπούα Νέας Γουινέας και την Αυτόνομη Κυβέρνηση του Μπουγκαινβίλ. Η επιλογή για ανεξαρτησία υπερψηφίστηκε από το 98,5% των ψηφισάντων.
Καθώς το δημοψήφισμα ήταν μη δεσμευτικό, εναπόκειται στην Παπούα Νέα Γουινέα η τελική απόφαση για εφαρμογή ή μη του αποτελέσματος.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Νησιά της Παπούα Νέας Γουινέας Κατηγορία:Επαρχίες της Παπούα Νέας Γουινέας Κατηγορία:Γεωγραφία των νήσων Σολομώντα Κατηγορία:Αυτόνομες κρατικές υποδιαιρέσεις
Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1958
Οι Πανελλήνιοι αγώνες σκοποβολής πήλινου στόχου 1958 ήταν διοργάνωση των Πανελλήνιων σκοπευτικών αγώνων πήλινου στόχου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΣΚ.Ο.Ε.). Το 31ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα τραπ πραγματοποιήθηκε στο Σκοπευτήριο του Ο.Φ.Κ.Ο. στις 8 Ιουνίου του 1958. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κωνσταντίνος Λυκούρης του Ο.Φ.Κ.Ο. με 92 επιτυχίες.
Τραπ
Παρακάτω αναφέρονται οι έξι πρώτοι αθλητές.
Παραπομπές
1958 Κατηγορία:Διοργανώσεις σκοποβολής στην Αθήνα Κατηγορία:Σκοποβολή το 1958
Παλατσόλο Ακρέιντε
Ιστορία
Η περιοχή γύρω από το Παλατσόλο Ακρέιντε κατοικείται από την αρχαιότητα. Τον 10ο-11ο αι. π.Χ., οι Σικελοί ζούσαν εδώ σε μικρά χωριά. Η πόλη καταλαμβάνει τη θέση των αρχαίων Άκραι (λατινικά: Acrae), που ιδρύθηκαν από τις Συρακούσες γύρω στο 664 π.Χ.. Η πόλη ήταν σημαντική καθώς έλεγχε τα μονοπάτια επικοινωνίας μεταξύ των πόλεων στη νότια ακτή του νησιού. Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, οι Συρακούσιοι νίκησαν τους Αθηναίους εδώ το 413 π.Χ..
Στη συνθήκη μεταξύ των Ρωμαίων και του Ιερού Β' των Συρακουσών το 263 π.Χ., ανατέθηκε στον τελευταίο. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, έγινε civitas stipendiaria και εξακολουθούσε να ευημερεί κατά την πρώιμη χριστιανική εποχή.
Αρχαία πόλη
Η Αρχαία Πόλη βρίσκεται στο λόφο πάνω από τη σύγχρονη πόλη, η προσέγγιση της προστατεύεται από λατομεία, στα οποία έχουν ανακαλυφθεί τάφοι όλων των περιόδων. Το αμφιθέατρο του μικρού θεάτρου είναι καλοδιατηρημένο, αν και δεν έχει απομείνει τίποτα από τη σκηνή. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα ερείπια άλλων κτισμάτων, που φέρουν, αδικαιολόγητα, τα ονόματα Naumachia, Odeum (ίσως λουτρό) και Palace of Hiero. Η ύδρευση γινόταν από υπόγεια υδραγωγεία. Στα βράχια του Μόντε Πινέτα στα νότια υπάρχουν άλλες ταφικές κόγχες και περίεργα ανάγλυφα που ονομάζονται Santoni ή Santicelli, σκαλισμένα τον 19ο αιώνα από έναν αγρότη ιδιοκτήτη, τα οποία επίσης φαίνεται να σχετίζονται με τελετές κηδείας. Επίσης κοντά βρίσκεται η νεκρόπολη του Acrocoro della Torre, όπου έχουν βρεθεί πολλές σαρκοφάγοι. Περίπου 5 μίλια (8 χιλιόμετρα) βόρεια βρίσκεται το Μπουσέμι, κοντά στο οποίο ανακαλύφθηκε ένα ιερό σπήλαιο. και επίσης μια εκκλησία κομμένη στο βράχο και που περιβάλλεται από ένα νεκροταφείο.
Αθλητισμός
Ο μεγαλύτερος ποδοσφαιρικός σύλλογος της κοινότητας είναι το ΑΣΝΣΚ Παλατσόλο. Αντικατέστησε τον ΑΚ Παλατσόλο ΑΣΝ που μετεγκαταστάθηκε αλλού το 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας των Συρακουσών
Κροσού
Το Κροσού (Crochu) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Είναι η νοτιότερη πόλη του Αγίου Ανδρέα-βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Αγίου Δαβίδ. Από αυτό πήρε το όνομά του το Κροσού ρίβερ.
Γεώργιος
Το όνομα Γεώργιος μπορεί να αναφέρεται:
Κροσού
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
M48 Patton
thumb|right|300px|Άρμα M48A1 Patton Το Μ48 Patton είναι ένα μέσο άρμα μάχης αμερικανικής προέλευσης, που βρέθηκε σε υπηρεσία πολλών ΝΑΤΟϊκών και άλλων στρατών τις προηγούμενες δεκαετίες, ενώ συνεχίζει να υπηρετεί σε αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.
Οι αρχικές εκδόσεις έφεραν πυροβόλο 90mm ενώ οι μεταγενέστερες πυροβόλο 105mm. Έχει θωράκιση ομοιογενούς χάλυβα πάχους 120mm, και βάρος 50 τόνων. Μέγιστη ταχύτητα επί οδού 48 χλμ/ώρα. Ήταν το πρώτο Patton με πλήρωμα 4 ατόμων (αντί 5).
Ιστορία
Το Μ48 προέρχεται από την οικογένεια των αρμάτων Patton, που ξεκίνησε με το Μ26 στα τέλη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Αναπτύχθηκε ως αντικαταστάτης του M47 Patton, το οποίο υπέφερε από προβλήματα αξιοπιστίας, έχοντας έναν εντελώς νέο πύργο, βελτιωμένη ανάρτηση και ανασχεδιασμένο σκάφος.
Το πρωτότυπο παρουσιάστηκε το 1951, και από το 1952 ξεκίνησε η μαζική παραγωγή η οποία απέδωσε ως το 1959 (οπότε και το νέο Μ60 Patton τέθηκε σε παραγωγή) συνολικά περίπου 12.000 κομμάτια.
Επιχειρησιακή Δράση
thumb|right|Αμερικανικό Μ48Α3 στο Βιετνάμ το 1966 Το Μ48 αποτέλεσε το κύριο άρμα μάχης αρκετών στρατών, και συμμετείχε σε πολεμικές επιχειρήσεις. Το Μ48 υπηρέτησε στο Βιετνάμ με τον στρατό των ΗΠΑ. Πολέμησε επίσης και στους αραβοϊσραηλινούς πολέμους του 1967 και του 1973, με τους στρατούς του Ισραήλ και της Ιορδανίας, ενώ σημαντική δράση είδε με τον στρατό του Πακιστάν, κατά τους ινδοπακιστανικούς πολέμους του 1965 και του 1971. Τέλος το Μ48 χρησιμοποιήθηκε και από τον τουρκικό στρατό (από την 5 τεθωρακισμένη ταξιαρχία) κατά τη εισβολή στην Κύπρο το 1974.
Υπηρεσία
Το Μ48 υπηρετεί ή υπηρέτησε με πολλούς στρατούς σε ολόκληρο τον κόσμο:
Ελληνική υπηρεσία
Τα Μ48 παραλήφθηκαν για πρώτη φορά από τον Ελληνικό Στρατό τον Σεπτέμβριο του 1963 στα πλαίσια της Αμερικανικής βοήθειας. Αποκτήθηκαν συνολικά πάνω από 1.300 κομμάτια από τις ΗΠΑ και την Δυτική Γερμανία. Το 1990 ο ΕΣ αποφάσισε να αναβαθμίσει 400 Μ48Α5 με το σύστημα MOLF, ο πυρήνας του οποίου είναι το Σύστημα Ελέγχου Πυρός EMES-18, που αναπτύχθηκε για τα Leopard 1Α5, το οποίο αναβαθμίζει κατακόρυφα τις δυνατότητες του άρματος. Τα Μ48Α5 MOLF συνεχίζουν να υπηρετούν στον Ελληνικό Στρατό, ενώ οι παλαιότεροι τύποι έχουν πλέον αποσυρθεί.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Άρματα μάχης του Ελληνικού Στρατού Κατηγορία:Αμερικανικά άρματα μάχης Κατηγορία:Μέσα άρματα μάχης Κατηγορία:Άρματα μάχης
Patton (czołg)
Φυλακή Μπερέζα Καρτούσκα
Η φυλακή Μπερέζα Καρτούσκα, επίσης γνωστή ως Τόπος Εγκλεισμού στην Μπερέζα Καρτούσκα (πολωνικά: Miejsce Odosobnienia w Berezie Kartuskiej) διοικούνταν από την κυβέρνηση Σανάτσια της Πολωνίας από το 1934 έως το 1939 στην Μπερέζα Καρτούσκα στο Βοεβοδάτο Πολέσιε (σήμερα, Μπιαρόζα στη Λευκορωσία). Επειδή οι κρατούμενοι φυλακίζονταν χωρίς δίκη ή καταδίκη, θεωρείται στρατόπεδο κράτησης ή στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Η φυλακή Μπερέζα Καρτούσκα ιδρύθηκε στις 17 Ιουνίου 1934 με εντολή του Προέδρου Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι, για την κράτηση ατόμων που θεωρούνταν από το πολωνικό κράτος ως «απειλή για την ασφάλεια, την ειρήνη και την κοινωνική τάξη» ή εναλλακτικά για απομόνωση και αποθάρρυνση των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης Σανάτσια, όπως οι Εθνικοί Δημοκρατικοί, οι Κομμουνιστές, τα μέλη του Πολωνικού Λαϊκού Κόμματος, και οι Ουκρανοί και οι Λευκορωσικοί εθνικιστές. Οι κρατούμενοι στέλνονταν στο στρατόπεδο βάσει διοικητικής απόφασης, χωρίς επίσημες κατηγορίες, δικαστικές κυρώσεις ή δίκη και χωρίς δυνατότητα έφεσης. Οι φυλακισμένοι κρατούνταν για περίοδο τριών μηνών, με δυνατότητα αόριστης παράτασης της κράτησης.
Οι κρατούμενοι αναμενόταν να εκτελέσουν σωφρονιστική εργασία. Συχνά οι κρατούμενοι βασανίζονταν και πέθαναν τουλάχιστον 13 κρατούμενοι.
Εκτός από τους πολιτικούς κρατούμενους, ξεκινώντας τον Οκτώβριο του 1937, «διαβόητοι» και οικονομικοί εγκληματίες στάλθηκαν επίσης στο στρατόπεδο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία το Σεπτέμβριο του 1939, οι φρουροί του στρατοπέδου έφυγαν από την είδηση για τη γερμανική προέλαση και οι κρατούμενοι απελευθερώθηκαν.
Ιστορία
μικρογραφία| Πρώην κτίριο της φυλακής το 2010 Δημιουργήθηκε στις 12 Ιουλίου 1934, σε μια πρώην τσαρική φυλακή και στρατώνες στην Μπερέζα Καρτούσκα υπό την εξουσία μιας διαταγής της 17ης Ιουνίου 1934, που εκδόθηκε από τον Πολωνό Πρόεδρο Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι. Το γεγονός που επηρέασε άμεσα τον de facto δικτάτορα της Πολωνίας, Γιούζεφ Πιουσούτσκι, για τη δημιουργία της φυλακής ήταν η δολοφονία του Πολωνού Υπουργού Εσωτερικών Μπρονίσουαφ Πιεράτσκι στις 15 Ιουνίου 1934, από την Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών (ΟΟΕ). Προοριζόταν να φιλοξενήσει άτομα «των οποίων οι δραστηριότητες ή η συμπεριφορά δικαιολογούν να πιστεύουν ότι απειλούν τη δημόσια ασφάλεια, την ειρήνη ή την τάξη».
Η φυλακή Μπερέζα Καρτούσκα οργανώθηκε από τον διευθυντή της Πολιτικής Διεύθυνσης του Υπουργείου Εσωτερικών, Βάτσουαφ Ζιμπόρσκι, και τον επικεφαλής του Τμήματος Εθνικοτήτων του εν λόγω υπουργείου (Wydział Narodowościowy), τον Συνταγματάρχη Λέον Γιαροσουάφσκι. Το ίδρυμα εποπτεύτηκε αργότερα από τον βοεβόδα της Βοεβοδάτου Πολέσιε, τον Συνταγματάρχη Βάτσουαφ Κόστεκ-Μπιερνάτσκι. Κατά την άποψη ορισμένων ιστορικών, ο Κόστεκ-Μπιερνάτσκι δεν λειτουργούσε ως διοικητής. Αναγνωρίζουν τους διοικητές του ως τους επιθεωρητές της αστυνομίας Μπολέσουαφ Γκρέγνερ (του οποίου το όνομα αναφέρεται μερικές φορές ως «Γιαν») του Πόζναν και Γιούζεφ Καμάλα-Κουρχάνσκι. Επισήμως, η Μπερέζα Καρτούσκα δεν ήταν μέρος του σωφρονιστικού συστήματος της Πολωνίας, και το προσωπικό αποτελούταν από αστυνομικούς, οι οποίοι στάλθηκαν εκεί ως τιμωρία, παρά ως επαγγελματίες φύλακες. μικρογραφία| Πρώην κτίριο φυλακών το 2010, προς ανακατασκευή Τα άτομα φυλακίζονταν στη Μπερέζα Καρτούσκα με διοικητική απόφαση, χωρίς δικαίωμα έφεσης, για τρεις μήνες, αν και αυτός ο όρος επεκτάθηκε συχνά ενώ ο Συνταγματάρχης Βάτσουαφ Κόστεκ-Μπιερνάτσκι διετέλεσε διοικητής της. Ο μέσος κρατούμενος θα περνούσε 8 μήνες στο στρατόπεδο. Στα πρώτα τρία χρόνια της ιστορίας του, στο στρατόπεδο φυλακίστηκαν άνθρωποι που θεωρούνταν ανατρεπτικοί και πολιτικοί αντίπαλοι του κυβερνώντος καθεστώτος της Σανάτσια. Υποτροπιάζοντες και οικονομικοί εγκληματίες συνελήφθησαν επίσης από τον Οκτώβριο του 1937. Πολίτες ύποπτοι για φιλογερμανικές συμπάθειες φυλακίστηκαν για πρώτη φορά στη Μπερέζα Καρτούσκα στα μέσα του 1938. Τις πρώτες μέρες της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία του Σεπτεμβρίου του 1939, οι πολωνικές αρχές ξεκίνησαν μαζικές συλλήψεις ανθρώπων που ήταν ύποπτοι για τέτοια συμπάθεια. Ορισμένα μέλη της γερμανικής μειονότητας στην Πολωνία συνελήφθησαν σε ολόκληρες οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων των γυναικών (στο παρελθόν δεν κρατήθηκαν ποτέ στο στρατόπεδο).
Το στρατόπεδο έπαψε να υπάρχει de facto τη νύχτα της 17-18 Σεπτεμβρίου 1939, όταν, αφού έμαθε για τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία, το προσωπικό το εγκατέλειψε. Σύμφωνα με δύο αναφορές, οι αναχωρούμενοι αστυνομικοί δολοφόνησαν μερικούς κρατούμενους.
Κρατούμενοι
Σύμφωνα με την τεκμηρίωση που σώζεται από το στρατόπεδο, περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι φυλακίστηκαν συνολικά στη Μπερέζα Καρτούσκα από τον Ιούλιο του 1934 έως τις 29 Αυγούστου 1939. Ωστόσο, οι αρχές του στρατοπέδου σταμάτησαν την επίσημη εγγραφή κρατουμένων τον Σεπτέμβριο του 1939, μετά την έναρξη των μαζικών συλλήψεων. Σύμφωνα με ελλιπή στοιχεία από σοβιετικές πηγές, τουλάχιστον 10.000 άτομα είχαν περάσει από τη φυλακή.
Λόγοι σύλληψης
Οι φυλακισμένοι περιελάμβαναν μέλη της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (ΟΟΕ), του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας (ΚΚΠ) και του Εθνικού Ριζοσπαστικού Στρατού (ΕΡΣ), καθώς και μέλη του Λαϊκού Κόμματος (ΛΚ) και του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΠΣΚ). Οι κρατούμενοι περιλάμβαναν τον Μπολέσουαφ Πιασέτσκι και, για περίπου δώδεκα ημέρες, τον δημοσιογράφο Στανίσουαφ Ματσκιέβιτς (ο τελευταίος, παραδόξως, θερμός υποστηρικτής του ιδρύματος της φυλακής). Επίσης, πολλοί Λευκορώσοι που είχαν αντισταθεί στην πολωνοποίηση βρέθηκαν στο στρατόπεδο.
Οι πρώτοι κρατούμενοι - Πολωνοί ακτιβιστές του ΕΡΣ - έφτασαν στις 17 Ιουλίου 1934. Λίγες μέρες αργότερα, έφτασαν ακτιβιστές της ΟΟΕ: Ρομάν Σουχέβιτς, Ντμιτρό Χριτσάι και Βολοντίμιρ Γιάνιν. Μέχρι τον Αύγουστο του 1939, οι Ουκρανοί αποτελούσαν το 17% των κρατουμένων.
Τον Απρίλιο του 1939, 38 μέλη της οργάνωσης Karpacka Sicz (Σιχ των Καρπαθίων) φυλακίστηκαν στο στρατόπεδο. Ήταν εθνοτικοί Ουκρανοί, που κατοικούσαν στο παρελθόν στην περιοχή Ρουθηνία των Καρπαθίων της Τσεχοσλοβακίας, όπου επιχειρούσαν να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο ουκρανικό κράτος. Μετά την προσάρτηση αυτής της περιοχής από την Ουγγαρία, οι ουγγρικές αρχές τους απέλασαν στην Πολωνία, οπότε στάλθηκαν στην Μπερέζα Καρτούσκα. Σε αντίθεση με άλλους κρατούμενους, δεν χρειάστηκε να ασκήσουν καθήκοντα και είχαν το δικαίωμα να μιλούν ελεύθερα μεταξύ τους με χαμηλή φωνή.
Συνθήκες
Από το 1934-37, η εγκατάσταση στέγαζε συνήθως 100-500 τρόφιμους κάθε φορά. Τον Απρίλιο του 1938 ο αριθμός αυξήθηκε σε 800. Στις αρχές του 1938, η πολωνική κυβέρνηση αύξησε ξαφνικά τον αριθμό των κρατουμένων στέλνοντας 4.500 Ουκρανούς στην Μπερέζα Καρτούσκα χωρίς δικαίωμα έφεσης.
Οι συνθήκες ήταν εξαιρετικά σκληρές και μόνο ένας τρόφιμος κατάφερε να δραπετεύσει. Μόνο μία αυτοκτονία συνέβη. Στις 5 Φεβρουαρίου 1939, ο τρόφιμος Νάβιντ Τσιμέρμαν έκοψε το λαιμό του σε μια τουαλέτα. Ο αριθμός των θανάτων στην κράτηση διατηρήθηκε τεχνητά χαμηλός με την απελευθέρωση κρατουμένων που ήταν σε κακή υγεία. Σύμφωνα με τον Σλετσίνσκι, 13 τρόφιμοι πέθαναν κατά τη λειτουργία της εγκατάστασης, οι περισσότεροι από αυτούς σε νοσοκομείο στο Κόμπριν. Σε άλλες πηγές, ο συνολικός αριθμός των θανάτων, ποικίλλει μεταξύ 17 και 20. Αυτός ο αριθμός επαναλαμβάνεται επίσης σε πρόσφατες πηγές. Για παράδειγμα, ο Νόρμαν Ντέιβις στο βιβλίο God's Playground (1979) δίνει τον αριθμό των θανάτων στους 17. Ο Ουκρανός ιστορικός, Βίκτορ Ίντζο, δηλώνει ότι σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία, 176 άνδρες - από ανεπίσημα πολωνικά στατιστικά, 324 Ουκρανοί  - δολοφονήθηκαν ή βασανίστηκαν μέχρι θανάτου κατά την ανάκριση, ή πέθαναν από ασθένεια, ενώ δραπέτευαν ή εξαφανίστηκαν χωρίς ίχνος. Σύμφωνα με τον Ίντζο, οι περισσότεροι ήταν μέλη της ΟΟΕ.
Μέλη της ΟΟΕ που φυλακίστηκαν στη Μπερέζα Καρτούσκα κατέθεσαν μαρτυρία για χρήση βασανιστηρίων. Υπήρξαν συχνά ξυλοδαρμοί (με σανίδες τοποθετημένες στις πλάτες των κρατουμένων που της χτυπούσαν με σφυριά), καταναγκαστική εργασία, συνεχής παρενόχληση, χρήση απομόνωσης χωρίς πρόκληση, τιμωρία για τη χρήση ουκρανικής γλώσσας από τους κρατούμενους, κ.λπ.. Όταν απελευθερώθηκαν από την Μπερέζα Καρτούσκα, πολλοί Ουκρανοί είχαν καταστρέψει την υγεία τους ή είχαν πεθάνει. Ο Ταράς Μπούλμπα-Μποροβέτς, ο οποίος αργότερα έγινε αταμάνος του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού (ΟΕΣ), ανέπτυξε επιληψία ως αποτέλεσμα της παραμονής του στη Μπερέζα Καρτούσκα.
Οι φυλακισμένοι στεγάζονταν στην κεντρική περιοχή, σε ένα τριώροφο κτίριο από τούβλα. Μια μικρή λευκή δομή χρησιμοποιήθηκε για απομόνωση (στα ουκρανικά: kartser, στα πολωνικά: karcer). Νότια από τη δομή της απομόνωσης υπήρχε ένα πηγάδι, και νότια από αυτό ήταν μια περιοχή για μπάνιο. Ολόκληρο το συγκρότημα ήταν περικυκλωμένο από ένα ηλεκτρικό φράχτη με συρματοπλέγματα. Σε έναν δρόμο από αυτό το συγκρότημα ήταν το στρατώνας του διοικητή και οι στρατώνες των αξιωματικών. Στο κτίριο των κρατουμένων, κάθε κελί είχε αρχικά 15 κρατούμενους. Δεν υπήρχαν πάγκοι ή τραπέζια. Το 1938, ο αριθμός των κρατουμένων ανά κελί αυξήθηκε σε 70. Τα δάπεδα ήταν από μπετόν και πλημμύριζαν συνεχώς με νερό, έτσι ώστε οι τρόφιμοι να μην μπορούν να καθίσουν.
Ο ιστορικός Καζίμιες Μπάραν έγραψε ότι «η αυστηρότητα που ανιχνεύεται στο στρατόπεδο Μπερέζα Καρτούσκα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με τις φρικτές συνθήκες των ναζιστικών ή των σοβιετικών οργανωμένων στρατοπέδων εργασίας».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυτική Λευκορωσία (1918-1939) Κατηγορία:Πρώην φυλακές στην Πολωνία Κατηγορία:Στρατόπεδα εγκλεισμού Κατηγορία:Οργάνωση Ουκρανών Εθνικιστών Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πολέσιε
Δήμος Καστελλίου
Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Καστελλίου.
Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Μινώα Πεδιάδος.
Ο Δήμος Καστελλίου ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μινώα Πεδιάδας. Βρισκόταν στα ανατολικά του νομού Ηρακλείου και είχε ως έδρα του το Καστέλλι. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο δήμος είχε συνολικά 6.819 κατοίκους και έκταση 123.325 στρέμματα.
Ο δήμος περιλάμβανε 14 δημοτικά διαμερίσματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καστε
Λα Φιλέτ
Η Λα Φιλέτ (La Fillete) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Είναι η πρωτεύουσα του Άγιου Ανδρέα Βορειοδυτικά.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Θάλασσα του Αλμποράν
Το μέσο βάθος της θαλάσσιας αυτής περιοχής φτάνει τα 445 μέτρα ενώ το βαθύτερο σημείο της φτάνει στα 1.500 μέτρα. Στα ελληνικά είναι γνωστή επίσης και με το εξελληνισμένο όνομά της 'Αλβοράνεια Θάλασσα'. Διασκορπισμένα βρίσκονται μικρά νησιά, τα περισσότερα από τα οποία ελέγχονται από την Ισπανία, ακόμα και τα πλησιέστερα στις μαροκινές ακτές.