cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκαμπί της βασίλισσας
Αναλόγα της απάντησης του Μαύρου, το Γκαμπί της βασίλισσας χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Το Αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας και το Μη αποδεκτό γκαμπί της βασίλισσας. Στο αποδεκτό γκαμπί, ο Μαύρος παίζει 2...δγ4 αφήνοντας προσωρινά το κέντρο στον Λευκό με σκοπό να αποκτήσει πιο ελεύθερη ανάπτυξη. Στο μη αποδεκτό γκαμπί, ο Μαύρος διατηρεί την επαφή στο κέντρο στο δ5. Συχνά ο Μαύρος θα βρεθεί σε εγκλωβισμένη θέση, αλλά θα επιδιώξει να ανταλλάξει κομμάτια και να διασπάσει το κέντρο με κινήσεις όπως γ5 ή ε5 για να ελευθερώσει το παιχνίδι του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Επιχείρηση Bodyguard
Επιχείρηση Bodyguard (Σωματοφύλακας) ήταν το κωδικό όνομα ενός ευρέος σχεδίου αποπροσανατολισμού κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που είχε ως αντικειμενικό σκοπό να πείσει τη γερμανική Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση της Βέρμαχτ (OKW, Oberkommando Wehrmacht) ότι οι Σύμμαχοι επρόκειτο να πραγματοποιήσουν απόβαση σε κάποιο άλλο σημείο της βορειοδυτικής Ευρώπης και όχι στη Νορμανδία, όπως είχε αποφασιστεί, καθώς και σε διαφορετικό χρόνο. Η όλη επιχείρηση αποτελούνταν από έναν αριθμό υποεπιχειρήσεων, που τελικά κατέληξαν στον αιφνιδιασμό των γερμανικών δυνάμεων κατά την απόβαση στη Νορμανδία (δεν πίστεψαν ότι ήταν η "τελική" απόβαση). Αυτό είχε ως συνέπεια την καθυστέρηση αποστολής ενισχύσεων στα πεδία απόβασης της Νορμανδίας.
Η γραμμή άμυνας των Ναζί ήταν ήδη αποδυναμωμένη, καθώς είχαν αποφασίσει να υπερασπίσουν ολόκληρη την ακτογραμμή της βόρειας Ευρώπης, έκταση για την οποία δεν διέθεταν ούτε τα απαραίτητα υλικά, ούτε τις υποδομές ούτε τις απαραίτητες δυνάμεις. Εν τω μεταξύ οι Σύμμαχοι είχαν ήδη αρχίσει να καταστρώνουν επιχειρήσεις αποπροσανατολισμού των Γερμανών, δεδομένου ότι γνώριζαν σχεδόν το σύνολο των Γερμανών πρακτόρων που δρούσαν στο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου, κάτι στο οποίο τους βοήθησε και η συστηματική αποκρυπτογράφηση των γερμανικών επικοινωνιών μέσω των συσκευών Enigma. Όταν οριστικοποιήθηκε η Νορμανδία ως τόπος απόβασης, αποφασίστηκε να καταβληθεί κάθε προσπάθεια ώστε οι Γερμανοί να εξαπατηθούν και να πιστέψουν ότι η πραγματική απόβαση θα γινόταν αλλού.
Ο σχεδιασμός της επιχείρησης άρχισε το 1943 υπό την αιγίδα του London Controlling Section (LCS). Το αρχικό, πρόχειρο σχέδιο, με την επωνυμία "Σχέδιο Γιάελ" (Plan Jael) παρουσιάστηκε στην Ανώτατη Συμμαχική Διοίκηση κατά τη διάσκεψη της Τεχεράνης περί τα τέλη Νοεμβρίου και έλαβε την τελική έγκριση στις 6 Δεκεμβρίου 1943. Αντικειμενικός σκοπός του σχεδίου ήταν να κάνει τους Γερμανούς να πιστέψουν ότι η συμμαχική εισβολή στη βορειοδυτική Ευρώπη θα πραγματοποιούνταν χρονικά αργότερα απ' όσο περίμεναν, ενώ παράλληλα έπρεπε να αναμένονται συμμαχικές επιθέσεις σε θέσεις όπως το Πα-ντε-Καλαί, τα Βαλκάνια, τη νότια Γαλλία και τη Νορβηγία, ενώ οι Σοβιετικοί θα επιτίθονταν στη Βουλγαρία και τη βόρεια Νορβηγία.
Η επιχείρηση Σωματοφύλακας πέτυχε και η απόβαση στη Νορμανδία αιφνιδίασε τους Γερμανούς. Η παραπλάνηση που πέτυχε είχε ως αποτέλεσμα ο Χίτλερ να καθυστερήσει την αποστολή ενισχύσεων από την περιοχή του Πα-ντε-Καλαί επί επτά σχεδόν εβδομάδες (το αρχικό σχέδιο προέβλεπε καθυστέρηση 14 ημερών).
Υπόβαθρο
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και πριν την επιχείρηση Σωματοφύλακας οι Σύμμαχοι είχαν κάνει εκτεταμένη χρήση παραπλανήσεων του αντιπάλου, αναπτύσσοντας νέες θεωρίες και τεχνικές. Πρωταγωνιστές σε αυτές τις παραπλανήσεις ήταν η Δύναμη "Α" ('A' Force), η οποία δημιουργήθηκε το 1940, την οποία ανέλαβε ο Ντάντλεϊ Κλάρκε (Dudley Clarke) και το London Controlling Section, το οποίο συστάθηκε το 1942 υπό τον έλεγχο του Τζων Μπέβαν (John Bevan)
Σε αυτό το στάδιο του Πολέμου, οι δραστηριότητες των Συμμαχικών και των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών ήταν σε μεγάλο βαθμό αναντίστοιχες. Μέσω της επεξεργασίας που γινόταν στα τηλεπικοινωνιακά σήματα των Γερμανών στο Μπλέτσλεϊ Παρκ, πολλές από τις τηλεπικοινωνιακές γραμμές των Ναζί ήταν εκτεθειμένες - η Επιχείρηση Ultra, χάρη στην οποία τα γερμανικά σήματα αποκρυπτογραφούνταν, έδωσε τη δυνατότητα στους Συμμάχους να αποτιμούν κατά πόσον οι παραπλανητικές κινήσεις τους ήταν αποτελεσματικές. Στην Ευρώπη, οι Σύμμαχοι είχαν πολύ καλή πληροφόρηση, χάρη στα αντιστασιακά κινήματα που είχαν αναπτυχθεί στις κατεχόμενες χώρες αλλά και χάρη στις από αέρος αναγνωρίσεις. Αντίθετα, η μεγάλη πλειονότητα των κατασκόπων των Γερμανών που είχαν σταλεί στη Βρετανία είχε συλληφθεί (ορισμένοι είχαν παραδοθεί μόνοι τους). Οι περισσότεροι από αυτούς κατέληξαν να αποτελούν διπλούς πράκτορες (σύστημα ΧΧ, από τον όρο double-cross = προδοσία). Ορισμένοι από αυτούς τους πράκτορες θεωρήθηκαν τόσο έμπιστοι, ώστε από το 1944 η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών σταμάτησε να αποστέλλει νέους προς διείσδυση πράκτορες. Λόγω της δομής της γερμανικής διοίκησης, των υποψιών και την συνεπαγόμενη κακή διοίκηση των υπηρεσιών αυτών, οι μυστικές υπηρεσίες είχαν σημαντικά μειωμένη αποτελεσματικότητα.
Το 1943 ο Χίτλερ υπερασπιζόταν ολόκληρη τη δυτικοευρωπαϊκή ακτή, χωρίς να έχει σαφή γνώση για τη θέση που θα αποβιβάζονταν οι Σύμμαχοι. Η τακτική που ακολουθούσε ήταν η υπεράσπιση της ακτής σε όλο της το μήκος και στηριζόταν στην ταχεία αποστολή ενισχύσεων ως απάντηση σε οποιαδήποτε απόβαση. Στη Γαλλία οι Γερμανοί είχαν αναπτύξει δύο ομάδες Στρατιών: Εξ αυτών, η ομάδα Στρατιών Β είχε αναπτυχθεί για την άμυνα των ακτών, η 15η Στρατιά κάλυπτε το Πα-ντε-Καλαί και η 7η Στρατιά τη Νορμανδία.
Επιχείρηση Cockade
Το 1943, ύστερα από την απόφαση αναβολής της επιχείρησης Overlord (απόβαση στη Νορμανδία) για το επόμενο έτος, οι Σύμμαχοι πραγματοποίησαν μια σειρά από παραπλανήσεις, οι οποίες αποσκοπούσαν στο να στρέψουν την απειλή απόβασής τους στη Νορβηγία και τη Γαλλία. Η Επιχείρηση Cockade (= κονκάρδα) είχε ως στόχο να προκαλέσει σύγχυση στη γερμανική Ανώτατη Διοίκηση ως προς τις συμμαχικές προθέσεις και να την παρασύρει σε αερομαχίες πάνω από τη Μάγχη. Από την άποψη αυτή, η επιχείρηση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί επιτυχημένη, καθώς οι γερμανικές δυνάμεις μόλις και μετά βίας αντιδρούσαν, ακόμη κι όταν μια ψευδής αποβατική δύναμη διέσχισε τη Μάγχη (επέστρεψε λίγο πριν φθάσει τον "στόχο" της).
Το σχέδιο "Jael"
Ο σχεδιασμός της επιχείρησης Bodyguard είχε αρχίσει πριν τεθεί σε πλήρη εφαρμογή η Επιχείρηση Cockade, σύμφωνα με την τελική απόφαση περί απόβασης στη Νορμανδία. Τα υπεύθυνα για την παραπλάνηση τμήματα ήταν η 'A' Force, το τμήμα Ops (B) του COSSAC και το London Controlling Section. Αυτά άρχισαν να επεξεργάζονται το πρόβλημα του τακτικού αιφνιδιασμού της επιχείρησης Overlord. Στις 14 Ιουλίου 1943 δημιούργησαν ένα έγγραφο με τίτλο "First Thoughts" (= πρώτες σκέψεις), στο οποίο σκιαγραφούνταν πολλά από τα θέματα που αργότερα να σχημάτιζαν την Bodyguard. Ωστόσο, καθώς η Cockade εξελισσόταν με όχι την αναμενόμενη επιτυχία, η πλειονότητα των συμμετεχόντων στην Ανώτατη συμμαχική Διοίκηση ήσαν διστακτικοί ως προς το κατά πόσον ένα νέο σχέδιο παραπλάνησης θα είχε δυνατότητες επιτυχίας.
Τον Αύγουστο ο συνταγματάρχης Τζων Χένρυ Μπέβαν, επικεφαλής του "London Controlling Section" παρουσίασε ένα πρόχειρο σχέδιο, με κωδικό όνομα "Jael" (αναφορά στην ηρωίδα της Παλαιάς Διαθήκης, η οποία εφόνευσε τον διοικητή του εχθρού παραπλανώντας τον), προέβλεπε παραπλάνηση των Γερμανών ώστε αυτοί να νομίσουν ότι οι Σύμμαχοι είχαν αναβάλλει για ένα επιπλέον έτος την πραγματοποίηση της απόβασης και επιπλέον μετάθεση των δραστηριοτήτων τόσο στο βαλκανικό μέτωπο όσο και στις αεροπορικές επιδρομές κατά της Γερμανίας κατά το 1944. Το σχέδιο έτυχε ανάμεικτης υποδοχής από πλευράς Ανώτατης Διοίκησης και η απόφαση σχετικά με αυτό αναβλήθηκε μέχρι τη διάσκεψη της Τεχεράνης, ένα μήνα αργότερα.
Εν τω μεταξύ, η COSSAC εργαζόταν πάνω στη δική της τακτική παραπλάνησης, όπως εμφανίζεται στο "Παράρτημα Υ" ("Appendix Y") του σχεδίου Overlord. Το σχέδιο, γνωστό και ως Torrent, είχε συλληφθεί από την COSSAC και προέβλεπε μια ψευδή εισβολή στην περιοχή του Καλαί, λίγο πριν την D-Day, εξελισσόμενο, ύστερα από την αποτυχία παρόμοιας απόπειρας κατά τη διάρκεια της Cockade, σε σχέδιο απόσπασης της προσοχής των Γερμανών από τη συγκέντρωση δυνάμεων στη νοτιοδυτική Αγγλία. Οι σπερματικές αυτές ιδέες, οι οποίες αργότερα αποτέλεσαν την Επιχείρηση Bodyguard, είχαν λάβει υπόψη τους ότι οι Γερμανοί ανέμεναν μιαν απόβαση. Αντ 'αυτού ο πυρήνας του σχεδίου πρότεινε την παραπλάνηση του εχθρού ως προς την ακριβή ημερομηνία/ώρα και τον τόπο της εισβολής, ώστε να τον καθυστερήσει κατά την πραγματοποίηση της πραγματικής απόβασης.
Κατά τη διάρκεια του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου 1943 οι ηγέτες των Συμμάχων συναντήθηκαν δύο φορές, μια στο Κάιρο (23 - 27 Νοεμβρίου) και μία στην Τεχεράνη (28 Νοεμβρίου - 1 Δεκεμβρίου) προκειμένου να αποφασίσουν για τη στρατηγική κατά το επόμενο έτος. Ο Μπέβαν παρακολούθησε τη συνάντηση και έλαβε τις τελικές του εντολές στις 6 Δεκεμβρίου. Αφού ενημερώθηκε αναλυτικά για τις λεπτομέρειες του Overlord, ο Μπέβαν επέστρεψε στο Λονδίνο για να ολοκληρώσει το πρόχειρο σχέδιό του. Η στρατηγική παραπλάνησης, η οποία επονομάστηκε Bodyguard, έλαβε την τελική έγκριση την ημέρα των Χριστουγέννων του 1943. Το όνομα αυτό επιλέχτηκε βασισμένο σε σχόλιο του Ουίνστον Τσώρτσιλ προς τον Στάλιν στη διάσκεψη της Τεχεράνης: "Σε περίοδο πολέμου, η αλήθεια είναι τόσο πολύτιμη, ώστε θα πρέπει πάντα να παρακολουθείται από σωματοφύλακα ψευδών".
Αρχές 1944: Αντικειμενικοί σκοποί και σχεδιασμός
Η επιχείρηση Bodyguard καθόρισε ένα λεπτομερές σενάριο, το οποίο οι παραπλανώντες θα προσπαθούσαν να κάνουν τους Γερμανούς να πιστέψουν. Σε αυτό περιλαμβανόταν και η πεποίθηση των Συμμάχων ότι αποτελεσματικός τρόπος για να κερδίσουν τον πόλεμο ήταν οι αεροπορικές επιδρομές κατά της Γερμανίας: Το 1944 εστίαζαν στη δημιουργία στόλων βομβαρδιστικών για κτήρια. Στη συνέχεια καθόριζε "αποβάσεις" κατά μήκος ολόκληρης της ευρωπαϊκής ακτογραμμής, τόσο στη Νορβηγία όσο και στη Γαλλία και στις μεσογειακές ακτές. Τον Ιανουάριο του 1944 οι δημιουργοί του σχεδίου άρχισαν να προσθέτουν λεπτομέρειες στο βασικό σχέδιο, δημιουργώντας έτσι τις ποικίλες υποεπιχειρήσεις που θα κάλυπταν τις εικονικές αποβάσεις και τον γερμανικό αποπροσανατολισμό.
Η εφαρμογή του σχεδίου αναλήφθηκε από δύο κυρίως τμήματα: Την 'A' Force, υπό τον Ντάντλεϊ Κλάρκε, το πρότερο έργο της οποίας κρίθηκε ικανοποιητικό, και ανέλαβε την περιοχή της Μεσογείου. Στην υπόλοιπη Ευρώπη, όμως, η LCS ανέλαβε μόνο συντονιστικό ρόλο: Πριν την ανάθεση της αρχηγίας των αποβατικών επιχειρήσεων στον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ για την όλη σχεδίασή τους ήταν υπεύθυνος ο επικεφαλής της COSSAC Φρέντερικ Μόργκαν (Frederick E. Morgan). Υπό τη διοίκησή του το τμήμα παραπλάνησης (Ops B) λάμβανε περιορισμένους πόρους, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος του σχεδιασμού στην LCS. Με την άφιξη του Αϊζενχάουερ, ο βοηθός του Κλάρκε στην 'A' Force Νόελ Ουάϊλντ τέθηκε επικεφαλής. Έχοντας έτσι περισσότερες δυνατότητες, το τμήμα αυτό μπόρεσε να αναλάβει το τελευταίο και μεγαλύτερο σκέλος της Bodyguard: Ήταν η Επιχείρηση Fortitude.
Η Επιχείρηση Fortitude
Η Επιχείρηση Fortitude είχε ως αντικειμενικό σκοπό να κάνει τους Γερμανούς να πειστούν ότι η στρατιωτική δύναμη των Συμμάχων ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη της πραγματικής και έτσι θα γινόταν δυνατή η ταυτόχρονη απόβαση και στη Νορβηγία και στην περιοχή του Πα-ντε-Καλαί. Και αυτή η επιχείρηση ενσωμάτωνε χαρακτηριστικά της προηγηθείσας Cockade: Φανταστικές στρατιές, ψευδείς επιχειρήσεις, ηθελημένες "διαρροές" πληροφοριών σχετικά με τα συμμαχικά σχέδια.
Η υποεπιχείρηση Fortitude North εστίαζε στη φανταστική βρετανική Τέταρτη Στρατιά, η οποία είχε ως βάση το Εδιμβούργο. Η "στρατιά" αυτή είχε πρωτοενεργοποιηθεί το προηγούμενο έτος, ως τμήμα του σχεδίου Cockade ώστε να "απειλεί" τη Νορβηγία, προκαλώντας έτσι την παραμονή των γερμανικών μεραρχιών στη χώρα. Η ψευδαίσθηση της ύπαρξης της "στρατιάς" αυτής δημιουργήθηκε με την (υπο)-επιχείρηση Skye, που βασίστηκε σε ανταλλαγή ψευδών μηνυμάτων και σε διαρροές πληροφοριών μέσω διπλών πρακτόρων.
Ως κάλυψη στην εξαπάτηση χρησιμοποιήθηκαν, επίσης, πολιτικές διαπραγματεύσεις με την ουδέτερη Σουηδία, προκειμένου να εξασφαλιστεί η "συναίνεσή" της, η οποία κρινόταν "χρήσιμη" στην περίπτωση συμμαχικής απόβασης στη Νορβηγία. Η Σουηδία διατηρούσε ακόμη οικονομικές σχέσεις με τη Ναζιστική Γερμανία και από συμμαχικής πλευράς εκφραζόταν η ελπίδα ότι οι πολιτικές και οικονομικές πιέσεις θα "περνούσαν" μέσω των κατασκοπευτικών δικτύων στα διοικητικά κλιμάκια του Άξονα.
Η υποεπιχείρηση Fortitude South υιοθέτησε παρόμοιες τακτικές παραπλάνησης στη νότια Αγγλία, με επαπειλούμενη απόβαση στην περιοχή του Πα-ντε-Καλαί από την ανύπαρκτη 1η Αμερικανική Στρατιά (FUSAG), υπό την ηγεσία του στρατηγού Τζορτζ Πάτον.
Επιχείρηση Graffham
Η επιχείρηση Graffham ήταν η πολιτική εξαπάτηση της Σουηδίας, η οποία αποτελούσε "συνοδή επιχείρηση" της Fortitude North. Αντικειμενικός της στόχος ήταν να πειστεί η γερμανική υπηρεσία κατασκοπείας ότι οι Σύμμαχοι δημιουργούσαν ενεργούς πολιτικούς δεσμούς με τη Σουηδία, προκειμένου να διευκολυνθεί η επικείμενη απόβαση στη Νορβηγία. Περιλάμβανε συναντήσεις Βρετανών και Σουηδών αξιωματούχων καθως και την προμήθεια νορβηγικών χρεογράφων, ενώ ανάλογες οδηγίες είχαν λάβει και οι διπλοί πράκτορες προκειμένου να "διασπείρουν" σχετικές πληροφορίες. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου, η Σουηδία είχε τηρήσει ουδέτερη στάση και υπήρχε η ελπίδα ότι αν η σουηδική κυβέρνηση πειθόταν ότι επίκειτο απόβαση των Συμμάχων στη Νορβηγία, αυτό θα μπορούσε να φθάσει ως τις γερμανικές κατασκοπευτικές υπηρεσίες.
Ο σχεδιασμός αυτής της επιχείρησης άρχισε τον Φεβρουάριο του 1944. Ο Μπέβαν ήταν σχεδόν πεπεισμένος ότι από μόνη της η επιχείρηση Fortitude North δεν επαρκούσε για να πείσει τους Γερμανούς ότι η Νορβηγία αποτελούσε "απειλούμενη ζώνη" και πρότεινε, ως πρόσθετο μέτρο, την επιχείρηση Graffham. Σε αντίθεση με τις άλλες πτυχές της ευρύτερης επιχείρησης Bodyguard, η επιχείρηση αυτή σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε εξ ολοκλήρου από τους Βρετανούς, χωρίς ανάμειξη των Αμερικανών. Η επιχείρηση Graffham αντιμετωπίστηκε ως επέκταση της ήδη υπάρχουσας πίεσης των Συμμάχων προς τη Σουηδία να εγκαταλείψει την ουδετερότητά της. Παράδειγμα αυτής της πίεσης ήταν τα συμμαχικά αιτήματα διακοπής των εξαγωγών ενσφαίρων τριβέων (ρουλεμάν, σημαντικό εξάρτημα για την πολεμική βιομηχανία) προς τη Ναζιστική Γερμανία. Αυξάνοντας αυτή την πίεση με ψευδή επιπλέον αιτήματα, ο Μπέβαν ήλπιζε ότι θα έπειθε τους Γερμανούς ότι η Σουηδία ετοιμαζόταν να προσχωρήσει στο συμμαχικό στρατόπεδο.
Ωστόσο, ο αντίκτυπος της επιχείρησης ήταν ελάχιστος. Η σουηδική Κυβέρνηση συμφώνησε σε ελάχιστα από τα σημεία κατά τη διάρκεια των συναντήσεων και επίσης ελάχιστοι υψηλόβαθμοι Σουηδοί αξιωματούχοι πείστηκαν ότι οι Σύμμαχοι θα αποβιβάζονταν στη Νορβηγία. Συνολικά, η επιρροή και των δύο επιχειρήσεων στη γερμανική στρατηγική είναι αμφισβητήσιμη.
Επιχείρηση Ironside
Τα γερμανικά μηνύματα που λαμβάνονταν κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου του 1944 καταδείκνυαν ότι η γερμανική Ανώτατη Διοίκηση φοβόταν την πιθανότητα απόβασης κοντά στο Μπορντώ και, ιδιαίτερα, στην περιοχή κοντά στον Βισκαϊκό κόλπο. Τον επόμενο μήνα διατάχθηκε η διεξαγωγή ασκήσεων αντιμετώπισης πιθανής απόβασης από τα στρατεύματα της περιοχής. Προς ενίσχυση των γερμανικών αυτών φόβων οι Σύμμαχοι ξεκίνησαν την επιχείρηση Ironside. Το σχέδιο αυτής της επιχείρησης προέβλεπε την (ψευδή) απόβαση δύο μεραρχιών, που θα προέρχονταν από την αγγλική ακτή, στις εκβολές του ποταμού Γκαρόν δέκα ημέρες μετά την "D-Day. Αφού σταθεροποιούσαν ένα παράκτιο προγεφύρωμα, προβλεπόταν η άφιξη έξι επιπλέον μεραρχιών, που θα προέρχονταν απευθείας από τις ΗΠΑ. Στη συνέχεια, οι δυνάμεις αυτές θα καταλάμβαναν το Μπορντώ, πριν ενωθούν με τις δυνάμεις της επιχείρησης Vendetta (άλλης παραπλανητικής επιχείρησης) στα νότια της Γαλλίας.
Η επιχείρηση στηρίχτηκε εξ ολοκλήρου στους διπλούς πράκτορες και ειδικότερα στους Βουλφ Σμιτ (Wulf Schmidt, προσωνύμιοTate), Bronx και Χοάν Πουγιόλ Γκαρθία (Joan Pujol Garcia, προσωνύμιο Garbo). Η "επιτροπή των είκοσι", που ήταν επιφορτισμένη με τις επιχειρήσεις αντικατασκοπείας και παραπλάνησης των βρετανικών στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών, ήταν ιδιαίτερα προσεκτική με την αληθοφάνεια που θα εμφάνιζε η όλη ιστορία κι έτσι δεν την προώθησε με ιδιαίτερο βάρος μέσω των πρακτόρων της. Τα μηνύματα των πρακτόρων προς τους Γερμανούς "χειριστές" τους περιλάμβαναν πολλά στοιχεία αβεβαιότητας. Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό ότι το Μπορντώ ήταν σχετικά απίθανος στόχος για τους Συμμάχους (η περιοχή απόβασης ήταν κατά πολύ εκτός ακτίνας δράσης των αεροσκαφών υποστήριξης που θα εξορμούσαν από την Αγγλία), σήμαινε ότι οι Γερμανοί πολύ λίγη σημασία έδιναν σε φήμες και μάλιστα προχώρησαν στην εκτίμηση ότι επρόκειτο για παραπλάνηση. Παρά ταύτα, η Άμπβερ συνέχισε να ρωτά τους πράκτορές της σχετικά με την εκεί επικείμενη απόβαση ως τις αρχές Ιουνίου και ακόμη και μετά την απόβαση στη Νορμανδία οι Γερμανοί διατήρησαν κατάσταση εγρήγορσης των δυνάμεών τους στην περιοχή.
Επιχείρηση Zeppelin
Η επιχείρηση αυτή ήταν το ανάλογο της Fortitude για την περιοχή της Μεσογείου και αποσκοπούσε στην παραμονή των γερμανικών στρατευμάτων στην περιοχή, υπό την απειλή απόβασης στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα στην Κρήτη ή στη Ρουμανία. Η 'A' Force χρησιμοποίησε ίδια τακτική με την προηγούμενη, προσποιούμενη την ύπαρξη της 9ης, 10ης και 12ης Στρατιάς στην Αίγυπτο μέσω ασκήσεων και ανταλλαγής ραδιομηνυμάτων. Αν και η γερμανική Ανώτατη Διοίκηση είχε πιστέψει ότι οι δυνάμεις αυτές πραγματικά υφίσταντο, μόνο τρεις όχι πλήρους ισχύος μεραρχίες βρίσκονταν στην περιοχή.
Επιχείρηση Copperhead
Η επιχείρηση Copperhead ήταν μια μικρής έκτασης επιχείρηση - δόλωμα, ακριβώς πριν την "D-Day" που αποσκοπούσε στον αποπροσανατολισμό της γερμανικής κατασκοπείας σχετικά με την τύχη του Μπ. Μποντγκόμερυ. Ο ηθοποιός Κλίφτον Τζέιμς (M.E. Clifton James), ο οποίος εμφάνιζε σαφή ομοιότητα με τον στρατηγό, έκανε δημόσιες εμφανίσεις στο Γιβραλτάρ και τη βόρεια Αφρική. Οι Σύμμαχοι πίστευαν ότι οι εμφανίσεις αυτές θα παραπλανούσαν τους Γερμανούς καθώς θα καταδείκνυαν απόβαση κάπου στη Μεσόγειο. Δεν είναι γνωστή κάποια σοβαρή επίδραση αυτής της επιχείρησης στους Γερμανούς. Σύμφωνα με Γερμανούς στρατηγούς που συνελήφθησαν μετά τον Πόλεμο, η γερμανική αντικατασκοπεία πίστεψε ότι πράγματι επρόκειτο για τον Μοντγκόμερυ, αλλά κατάφερε να μαντέψει ότι επρόκειτο περί παραπλάνησης.
Κατά την απόβαση στη Νορμανδία
Κατά τη διάρκεια της απόβασης στη Νορμανδία, ορισμένα στοιχεία της επιχείρησης Bodyguard χρησιμοποιήθηκαν προς υποστήριξη της επιχείρησης Neptune (Ποσειδών), της επιχείρησης δηλ. διάσχισης της Μάγχης. Οι (υπο)επιχειρήσεις Glimmer, Taxable και Big Drum αποτέλεσαν τμήμα της ευρύτερης επιχείρησης: Μικρά πλοία και αεροσκάφη προσομοίωσαν αποβατικούς στόλους κατευθυνόμενους προς τις περιοχές του Πα-ντε-Καλαί, του ακρωτηρίου Αντιφέρ (Cap d'Antifer) και γενικότερα προς τη δυτική πτέρυγα της πραγματικής αποβατικής δύναμης. Ταυτόχρονα, με την επιχείρηση Titanic της RAF ερίφθησαν ψευτο-αλεξιπτωτιστές τόσο ανατολικά όσο και δυτικά των περιοχών της πραγματικής απόβασης.
Μεθοδολογία
Οι παραπλανήσεις της επιχείρησης πραγματοποιήθηκαν με ποικίλους τρόπους, όπως οι διπλοί πράκτορες, η ανταλλαγή ραδιομηνυμάτων και η οπτική παραπλάνηση. Όταν ο σχεδιασμός κάθε σταδίου ολοκληρωνόταν, η παραπλάνηση ανατίθονταν σε διάφορες μονάδες. Σε μερικές περιπτώσεις οι μονάδες αυτές ήταν επί τούτου συσταθείσες, όπως η "R Force", αλλά σε άλλες περιπτώσεις ανατίθονταν σε κανονικές μονάδες.
Ειδικά μέσα
Σε αντιδιαστολή, η αντικατασκοπεία των Συμμάχων σημείωνε σημαντικές επιτυχίες: Η Επιχείρηση Ultra ήταν σε θέση, αποκρυπτογραφώντας τα γερμανικά σήματα, να επιβεβαιώνει στους σχεδιάζοντες την επιχείρηση ότι οι Γερμανοί πίστευαν τις παραπλανήσεις της Bodyguard, ενώ παράλληλα τους έδινε τη διάταξη μάχης των εχθρικών δυνάμεων.
Οπτικές παραπλανήσεις
Η πρακτική χρήσης ψεύτικων αρμάτων μάχης και άλλου πολεμικού υλικού είχε αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια της εκστρατείας στη βόρεια Αφρική και ιδιαίτερα κατά την επιχείρηση Bertram, για την επίθεση κατά του Ελ Αλαμέιν. Στην Bodyguard οι Σύμμαχοι στηρίχτηκαν λιγότερο σε παρόμοιες τεχνικές παραπλάνησης, λόγω της πεποίθησης ότι η γερμανική απευθείας αναγνώριση βρετανικού εδάφους ήταν περιορισμένη. Εν τούτοις, κατασκευάστηκαν κάποια ψεύτικα υλικά, ιδιαίτερα ψεύτικα αποβατικά σκάφη, τα οποία "αποθηκεύτηκαν" στην υποτιθέμενη περιοχή εκκίνησης.
Συνέπειες
Σε γενικές γραμμές η επιχείρηση χαρακτηρίστηκε ως τακτική επιτυχία, αφού κατάφερε να καθυστερήσει τη 15η γερμανική στρατιά καθηλώνοντάς τη επί επτά εβδομάδες στην περιοχή του Πα-ντε-Καλαί, επιτρέποντας έτσι στους Συμμάχους να εγκαταστήσουν προγεφύρωμα και, τελικά, να κερδίσουν τη μάχη της Νορμανδίας. Στα απομνημονεύματά του ο στρατηγός Όμαρ Μπράντλεϊ (Omar Bradley) αποκαλεί την Bodyguard ως "τη μεγαλύτερη απάτη του Πολέμου".
Ο Ταντέους Χολτ (Thaddeus Holt) στο βιβλίο του "The Deceivers" (Οι παραπλανητές) αποδίδει την επιτυχία της Fortitude στη δοκιμαστική επιχείρηση Cockade του 1943: "Η Fortitude δεν θα μπορούσε να διεξαχθεί τόσο ομαλά, αν το London Controlling Section και οι συνεργάτες του δεν είχαν εξασκηθεί τόσο καλά με την επιχείρηση Cockade το προηγούμενο έτος".
Ιστότοποι
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Κωδικές ονομασίες
Πολ Σάμιουελσον
Ο Πολ Σάμιουελσον (Paul Anthony Samuelson, 15 Μαΐου 1915 – 13 Δεκεμβρίου 2009) ήταν Αμερικανός οικονομολόγος και ο πρώτος Αμερικανός που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών. Οι Σουηδικές Βασιλικές Ακαδημίες δήλωσαν, κατά την απονομή του βραβείου το 1970, ότι "έχει κάνει περισσότερα από οποιονδήποτε σύγχρονο οικονομολόγο για να ανεβάσει το επίπεδο της επιστημονικής ανάλυσης στην οικονομική θεωρία". Ο οικονομικός ιστορικός Ράνταλ Ε. Πάρκερ τον χαρακτήρισε "πατέρα της σύγχρονης οικονομίας" και οι New York Times τον ανέφεραν ως τον "κορυφαίο ακαδημαϊκό οικονομολόγο του 20ού αιώνα".
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκάρι της Ιντιάνα. Ακολούθησε σπουδές στα πανεπιστήμια του Χάρβαρντ και του Σικάγο. Ο Σάμιουελσον ενέταξε τις μαθηματικές μεθόδους στην οικονομία. Δίδαξε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης και χρημάτισε σύμβουλος οικονομικών της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Το 1970 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών.
Απεβίωσε στο Μπέλμοντ της Μασαχουσέτης έπειτα από βραχυχρόνια ασθένεια σε ηλικία 94 ετών στις 13 Δεκεμβρίου 2009.
Έργο
Θεωρείται ο "πατέρας" της σύγχρονης οικονομικής θεωρίας του Κέινς και ότι ανέπτυξε την νεοκλασική οικονομική επιστήμη. Η διδακτορική διατριβή του οικονομολόγου με τίτλο Τα θεμέλια της Οικονομικής Ανάλυσης (εκδόθηκε το 1947) αποτελεί θεμελιώδη εργασία για τα σύγχρονα οικονομικά μαθηματικά. Στο έργο αυτό ο Σάμιουελσον πραγματεύεται με μαθηματική μέθοδο τα σπουδαιότερα οικονομικά προβλήματα, ενώ σε άλλο έργο, με τίτλο Οικονομικά, ασχολήθηκε με τις οικονομικές επιδράσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών
Εθνικό Στάδιο της Βαρσοβίας
Το Εθνικό Στάδιο της Βαρσοβίας (πολωνικά: Stadion Narodowy) είναι ποδοσφαιρικό στάδιο στη Βαρσοβία, το οποίο κτίστηκε στο μέρος όπου βρισκόταν το Στάδιο της Δεκαετίας που θεωρείτο ως η μεγαλύτερη αγορά της Ευρώπης. Η κατασκευή του Εθνικού Σταδίου ξεκίνησε το 2009 και έληξε το 2011. Το στάδιο άνοιξε στις 16 Δεκεμβρίου 2011. Σ' αυτό το στάδιο διεξήχθησαν αγώνες του Euro 2012.
Περιγραφή
Η χωρητικότητα του σταδίου ανέρχεται στους 58.145 ανθρώπους και έχει κινητή στέγη, η οποία μπορεί να μετατρέπει το στάδιο σε αθλητική αρένα και σε χώρο για συναυλίες. Κοντά στο στάδιο θα χτιστεί μια ολυμπιακή πισίνα με θέσεις για 4.000 άτομα, ένα γουότερπαρκ, ένα ξενοδοχείο και ένα congress hall, το οποίο θα διαθέτει χώρο στάθμευσης για 8.000 αυτοκίνητα στην περιοχή του σταδίου και άλλα 4.000 στο παρακείμενο έδαφος. Επίσης αναμένεται και η δημιουργία του σιδηροδρομικού σταθμού «Σταντιόν», το οποίο θα ενώνει την περιφέρεια και το κέντρο της πόλης.
Εθνική Πολωνίας
Στις 29 Φεβρουαρίου 2012, η εθνική Πολωνίας αντιμετώπισε την εθνική Πορτογαλίας. Κατά τη διάρκεια του Euro 2012, στο στάδιο διεξήχθησαν τρεις αγώνες του Ομίλου Α - δύο αγώνες με τη συμμετοχή της εθνικής Πολωνίας (απέναντι στην εθνική Ελλάδος και στην εθνική Ρωσίας)-, καθώς επίσης ένας προημιτελικός και ένας ημιτελικός.
Οι αγώνες του Euro 2012
thumb|right|310px|Το στάδιο κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Πηγές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Πολωνία Κατηγορία:Εθνική Πολωνίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Βαρσοβία Κατηγορία:Στάδια με αναδιπλούμενες οροφές στην Ευρώπη Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012
Νότιος Δίαυλος Αιτωλοακαρνανίας
Ο Νότιος Δίαυλος είναι ένα πολύ μικρό νησάκι της λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου που βρίσκεται δυτικά του Μεσολογγίου και νότια από τα Νέα Υδραγωγεία. Περιλαμβάνεται στην απογραφή πρώτη φορά το 1991. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεσολογγίου του Δήμου Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 5 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά του Πατραϊκού κόλπου Κατηγορία:Δήμος Μεσολογγίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Ανύψωση Μουτσουάρ
Η Ανύψωση Μουτσουάρ (στα Γαλλικά Mouchoir σημαίνει μαντήλι χεριού, στα Ισπανικά λέγεται επίσης και Banco de Pañuelo Blanco δηλαδή Ανύψωση λευκού μαντηλιού χειρός) βρίσκεται νοτιοανατολικά των Νήσων Τερκς στις γεωγραφικές συντεταγμένες 20°57′Β, 70°42′Δ, και γεωγραφικά είναι συνέχεια του Αρχιπελάγους των Μπαχάμας (ή Λουκάγιαν). Είναι τμήμα των Νήσων Τερκς και Κέικος και πέφτουν εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης τους. Το μεγαλύτερο τμήμα της βόρειας πλευράς της πλυμμηρίζεται από 2 ομάδες κοραλλιογεννών υφάλων. Ένας βράχος βάθους 1,8 μέτρων βρίσκεται ανάμεσα στις 2 ομάδες. Υπάρχουν πολυάριθμα ρηχά τμήματα στην ανύψωση όπου σπάει το κύμα. Ο Βορειοανατολικός Κυματοθραύστης είναι ένας επικίνδυνος βράχος στα βορειοανατολικά.
Το Πέρασμα Μουτσουάρ, που χωρίζει την Ανύψωση Μουτσουάρ από τις Νήσους Τερκς, είναι περίπου 26 χμ πλατύ και πολύ βαθύ. Το Πέρασμα της Ασημένιας Ανύψωσης χωρίζει την Ανύψωση Μουτσουάρ από την Ασημένια Ανύψωση μακρύτερα στα νοτιοανατολικά, που ανήκει στην Δομινικανή Δημοκρατία.
Κατηγορία:Τερκς και Κέικος Κατηγορία:Ύφαλοι
Ιστορία του ποδοσφαιρικού τμήματος του Άρη Θεσσαλονίκης (2000-09)
Η δεκαετία του 2000 ήταν μία από τις δυσκολότερες στην ιστορία του Άρη. Η ομάδα αντιμετώπισε σοβαρά διοικητικά και οικονομικά προβλήματα, τα οποία κατάφερε να ξεπεράσει με την υπαγωγή της ΠΑΕ στο άρθρο 44. Αγωνιστικά η ομάδα κατέληξε να υποβιβαστεί στα μέσα της δεκαετίας, αλλά προς το τέλος της κατάφερε τελικά να ανακάμψει και να επιστρέψει στην Α΄Εθνική και στις υψηλές θέσεις του πρωταθλήματος.
Στον διοικητικό τομέα η δεκαετία ήταν πολυτάραχη για τον Άρη. Από το 1998 μεγαλομέτοχος της ομάδας είχε γίνει ο επιχειρηματίας Δημήτρης Κοντομηνάς, η παρουσία του οποίου δημιούργησε πολλές προσδοκίες για βελτίωση της αγωνιστικής εικόνας της ομάδας, οι οποίες όμως τελικά δεν επαληθεύτηκαν. Ο Κοντομηνάς αποχώρησε από τον Άρη το 2001 και το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών πέρασε στον ελληνοαμερικανό επιχειρηματία Γιάννη Ζαχουδάνη. Η περίοδος που ακολούθησε ήταν περίοδος μεγάλης κακοδιαχείρισης και η κατάσταση της ομάδας επιδεινώθηκε. Όταν ο Άρης βρισκόταν στα πρόθυρα οικονομικής καταστροφής ο Ζαχουδάνης αποχώρησε με κατηγορία για υπεξαίρεση χρημάτων, βάση της οποίας καταδικάστηκε το 2008 σε πενταετή φυλάκιση. Τα τεράστια χρέη που είχαν συσσωρευτεί από την διαχείριση των τελευταίων διοικήσεων απείλησαν την ομάδα με διάλυση. Τελικά ο Άρης σώθηκε καθώς το 2004 κατάφερε να υπαχθεί στο άρθρο 44. Με την ρύθμιση αυτή ο Άρης απαλλάχτηκε από χρέος 15 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο η ομάδα αδυνατούσε να εξυπηρετήσει, ενώ οι μετοχές που κατείχε στο παρελθόν ο Δημήτρης Κοντομηνάς, πέρασαν σε εννέα φυσικά πρόσωπα.
Πρόεδρος στο διάστημα αυτό είχε αναλάβει ο Νικήτας Ματθαίου ο οποίος παρέμεινε μέχρι το 2006 οπότε ανέλαβε ο Λάμπρος Σκόρδας. Την ίδια χρονιά (2006) δημιουργήθηκε η Λέσχη Φίλων Άρη, ένας φορέας στον οποίο συμμετέχουν οπαδοί της ομάδας. Στον φορέα αυτόν εκχωρήθηκε από τους εννέα βασικούς μετόχους της ομάδας το δικαίωμα εκπροσώπησής τους στις γενικές συνελεύσεις του συλλόγου, με αποτέλεσμα η Λέσχη να αποκτήσει δικαίωμα ψήφου που αντιπροσώπευε το 83% του διοικητικού συμβουλίου. Η Λέσχη κάθε διετία διεξήγαγε εκλογές για την τοποθέτηση προέδρου της ομάδας. Στις εκλογές που πραγματοποίησε το 2009 τερματίστηκε η θητεία του Λάμπρου Σκορδά και πρόεδρος ανέλαβε ο Θανάσης Αθανασιάδης. Από το 2009 μεταβιβάστηκε στη λέσχη ποσοστό μεγαλύτερο από το 20% του μετοχικού κεφαλαίου. Στις αρχές του 2011 είχε φτάσει να αριθμεί περισσότερα από 8.000 μέλη.
Στο αγωνιστικό μέρος, η καλύτερη πορεία που σημείωσε ο Άρης αυτή τη δεκαετία ήταν την περίοδο 2007-08, όταν με προπονητή τον Ντούσαν Μπάγεβιτς, τερμάτισε στην 4η θέση του πρωταθλήματος, έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου και πέτυχε σημαντική πρόκριση στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ απέναντι στην ισπανική Ρεάλ Σαραγόσα. Χειρότερη χρονιά του αντιθέτως ήταν η περίοδος 2004-05 κατά την οποία υποβιβάστηκε στη Β΄Εθνική όπως και η περίοδος 2003-04 στην οποία ο Αρης τερμάτισε μόλις μία θέση πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού.
Ευρωπαϊκή πορεία
Ο Άρης αγωνίστηκε πέντε φορές σε Ευρωπαϊκές διοργανώσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, τις περιόδους 1999-00, 2003-04, 2005-06, 2007-08, και 2008-09. Σημαντικότερη επιτυχία ήταν η πρόκριση απέναντι στην ισπανική Σαραγόσα την περίοδο 2007-08. Ο Άρης μετά την επιτυχία απέναντι στη Σαραγόσα συνέχισε στη φάση των Ομίλων του ΟΥΕΦΑ οπού πραγματοποίησε καλές εμφανίσεις απέναντι σε Ερυθρός Αστέρα, Μπράγκα και Μπόλτον, όμως η βαριά ήττα με 6-0 από την Μπάγερν Μονάχου τον άφησε εκτός συνέχειας.
Οι άλλες δύο προκρίσεις που κατάφερε να πετύχει ήταν απέναντι της Ελβετικής Σερβέτ την περίοδο 1999-2000 και της Μολδαβικής Ζίμπρου Κισινάου την περίοδο 2003-04. Και στις δύο περιπτώσεις αποκλείστηκε στον αμέσως επόμενο γύρω από τις Θέλτα και Περούτζια αντίστοιχα.
Καμία πρόκριση δεν κατάφερε να πετύχει ο Άρης τις περιόδους 2005-06 και 2008-09, στις οποίες έμεινε έξω νωρίς, αποκλειόμενος στην πρώτη περίπτωση από την Ρόμα και στην δεύτερη από την άσημη Σλάβεν Μπελούπο.
Σύνθεση και μεταγραφές
Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000 ο Άρης στηρίχθηκε κυρίως σε Έλληνες ενώ προς το τέλος της δεκαετίας κυρίως σε ξένους. Υπήρχαν μάλιστα αγώνες που στην εντεκάδα του Άρη συμμετείχαν αποκλειστικά ξένοι παίκτες. Ορισμένοι από τους Έλληνες παίκτες στους οποίους στηρίχτηκε ο Άρης, κυρίως κατά τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας, ήταν οι Γιώργος Κολτσίδας, Απόστολος Λιολίδης, Κώστας Λουμπούτης, Νίκος Κυζερίδης Πέτρος Πασσαλής, Άγγελος Χαριστέας και Αβραάμ Παπαδόπουλος. Ορισμένοι από τους ξένους παίκτες που ξεχώρισαν προς το τέλος της δεκαετίας ήταν οι Τόνι Κάλβο, Σέρχιο Κόκε, Ντάρσι Νέτο, Χαβίτο, Βλάνταν Ίβιτς
Την περίοδο 1999-2000 στο δυναμικό του Άρη περιλαμβάνονταν οι παίκτες: Φάνης Κατεργιαννάκης, Γιάννης Μαλλούς, Απόστολος Μάντζιος, Κώστας Λουμπούτης, Γιώργος Κολτσίδας, Νίκος Κυζερίδης, Άγγελος Χαριστέας, Απόστολος Λιολίδης, Γιώργος Μπάρκογλου, Μάριος Αγαθοκλέους, Μερκούριος Καραλιόπουλος, Γιώργος Κούτσης, Γεωργιάδης, Μιχάλης Πανόπουλος, Παναγιώτης Κατσιαρός, Έρακ, Γκλούστσεβιτς, Σάβιτς, Ναγκόλι Κένεντι, Αντριόλι και Ραντόισιτς,
Την περίοδο 2000-01 προστέθηκαν στο δυναμικό του Άρη οι: Πέτρος Πασσαλής, Νασίφ Μόρις, Πρίλασνικ, Σαϊντ Τσίμπα, Φερέιρα Ιρανίλντο και Καζαντζής
Την περίοδο 2001-02 σημαντικότερες προσθήκες στην ομάδα του Άρη ήταν οι Ίλια Ίβιτς και Αβραάμ Παπαδόπουλος
Την επόμενη περίοδο (2002-03) η ομάδα ενισχύθηκε με τους Άγγελο Διγκόζη, Νιόγκου Ντεμπά Νιρέν και Ζοέλ Επαλέ, ενώ αποχώρησαν οι Άγγελος Χαριστέας, Απόστολος Λιολίδης και Κώστας Λουμπούτης
Την περίοδο 2003-04 δεν υπήρξε αξιόλογη ενίσχυση της ομάδας ενώ αποχώρησαν οι Ζοέλ Επαλέ, Νασίφ Μόρις, Νιόγκου Ντεμπά Νιρέν, Κνόπερ και Μπασίρ.
Την περίοδο 2004-05, αποκτήθηκαν κατά την καλοκαιρινή μεταγραφική οι Βαγγέλης Πουρλιοτόπουλος, Ματσέι Μουράφσκι,Ιράκλι Βασακίντζε ,Χρήστος Νάιντος, Σέρτζιο Μαρικά, Φερνάντο Σανχούρχο, Μαριάνο Μαρτίνεζ και Γιάννης Χρυσάφης. Κάτα την μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου η διοίκηση του συλλόγου προχώρησε στην απόκτηση αρκετών ποδοσφαιριστών. Συγκεκριμένα ήρθαν ο Στάθης Κάππος από την ΑΕΚ,ο Κώστας Νεμπεγλέρας (ο οποίος ήταν παροπλισμένος στην προηγούμενη ομάδα του,τον Ηρακλή),ο Μίμης Μπενίσκος από τον Αγροτικό Αστέρα (10 γκολ σε 66 συμμετοχές με την ομάδα της Θεσσαλονίκης) καθώς και οι Αφρικανοί Ινόγκι, Φομουμπόντ,Εκουέμε και Κουεμάχα.
Την επόμενη αγωνιστική περίοδο (2005-06) ο Άρης αγωνιζόταν στην Β΄Εθνική και η μεταγραφική ενίσχυση της ομάδας δεν ήταν σημαντική.
Την τελευταία τριετία της δεκαετίας ο Άρης ανέκαμψε και πραγματοποίησε καλές πορείες στο πρωτάθλημα. Στο διάστημα αυτό αποκτήθηκαν αρκετοί από τους ξένους παίκτες στους οποίους στηρίχθηκε η ομάδα στο τέλος της δεκαετίας, όπως οι: Τόνι Κάλβο, Σέρχιο Κόκε, Νέτο, Χαβίτο, Βλάνταν Ίβιτς, Ντιόγκο Ροντρίγκες Σιστόν κ.α.
Προπονητές
Κανείς από τους προπονητές που ανέλαβαν την τεχνική ηγεσία του Άρη, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, δεν παρέμεινε παραπάνω από ένα χρόνο στην ομάδα. Την πιο πετυχημένη παρουσία από τους προπονητές που πέρασαν από τον Άρη αυτή τη δεκαετία είχε ο Ντούσαν Μπάγεβιτς που υπήρξε προπονητής του Άρη την αγωνιστική περίοδο 2007-08, στην οποία ο Άρης πραγματοποίησε καλή πορεία στο πρωτάθλημα οπού τερμάτισε 4ος, έφτασε στον τελικό του κυπέλλου και πέτυχε ιστορική πρόκριση στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ απέναντι στην ισπανική Ρεάλ Σαραγόσα.
Παραπομπές
ΠΑΕ Άρης (2004/05) Αρης (2004/05)
Μπλεζ Πασκάλ
Ο Μπλεζ Πασκάλ (Blaise Pascal, 19 Ιουνίου 1623 - 19 Αυγούστου 1662) ήταν Γάλλος μαθηματικός, φυσικός, συγγραφέας και φιλόσοφος.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Κλερμόν-Φεράν το 1623. Ο Μπλεζ Πασκάλ ήταν ένα παιδί θαύμα. Η μητέρα του πέθανε όταν ήταν τριών μόλις χρονών, και λίγο αργότερα, ο πατέρας του Πασκάλ, Ετιέν Πασκάλ, ένας πλούσιος φοροεισπράκτορας και παθιασμένος ερασιτέχνης μαθηματικός, μετακόμισε από το Κλερμόν, στο Παρίσι, όπου προσωπικά επέβλεψε την κατ' οίκον εκπαίδευση του υιού του.
Ο Ετιέν είχε κάποιες παράξενες απόψεις. Αποφάσισε πως ο γιος του Μπλεζ, δεν έπρεπε να διδαχτεί μαθηματικά πριν από τα 15 του χρόνια, και γι' αυτό τον λόγο απομάκρυνε κάθε είδους μαθηματικό εγχειρίδιο από το σπίτι στο οποίο διέμεναν. Όμως το μόνο που κατάφερε με όλη αυτή την κίνηση ήταν να εξάψει την περιέργεια του νεαρού Μπλεζ για το απαγορευμένο αντικείμενο. Έτσι ο Πασκάλ άρχισε να μελετά γεωμετρία σε ηλικία δώδεκα ετών. Ανακάλυψε μόνος του ότι το άθροισμα των γωνιών ενός τριγώνου ισούται με δύο ορθές γωνίες και όταν ο πατέρας του, Ετιέν, είδε τα επιτεύγματα του γιου του, εντυπωσιάστηκε τόσο ώστε να αποφασίσει να άρει την απόφασή του, και να επιτρέψει στο γιο τη μελέτη μαθηματικών κειμένων, αρχίζοντας με το κλασσικό έργο "Στοιχεία" του Ευκλείδη. Άρχισε επίσης να πηγαίνει, τον προφανώς χαρισματικό Μπλεζ στις συναντήσεις της Ακαδημίας του Μερσέν, μια από τις πολλές ημιεπίσημες ομάδες μαθηματικών και επιστημόνων στο Παρίσι, οι οποίες οδήγησαν στη ίδρυση της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών το 1666. Στα 16 του χρόνια ανέπτυξε σε μια πραγματεία περί κωνικών τομών το θεώρημα που φέρει το όνομά του.
Οι εφευρέσεις και ανακαλύψεις
Από το 1641 και για περίπου 3 χρόνια εργάστηκε για την κατασκευή μιας αριθμομηχανής που μπορούσε να κάνει πρόσθεση και αφαίρεση που ονομάστηκε «Πασκαλίνα». Παρόλη την ενασχόλησή του, δεν πέτυχε ως επιχειρηματίας αριθμομηχανών: η μηχανή του δεν έκανε μεγάλες πωλήσεις και, τελικά, σταμάτησε να παράγεται. Το 1647 ανακάλυψε την Αρχή του Πασκάλ και τη χρήση τού βαρομέτρου για τη μέτρηση του υψομέτρου. Με την εργασία του Traité du triangle arithmétique, που δημοσιεύτηκε το 1654, έθεσε τις βάσεις για τη Συνδυαστική και το Λογισμό των Πιθανοτήτων. Επίσης μια από τις πιο γνωστές μαθηματικές μελέτες του είναι αυτό που ονομάζουμε "τρίγωνο του Πασκάλ" ή απλούστερα "αριθμητικό τρίγωνο". Το εν λόγω τρίγωνο σχηματίζεται ως εξής: Αρχικά γράφουμε τον αριθμό 1. Κάτω από τον αριθμό 1, δεξιά και αριστερά του, τοποθετούμε πάλι τον αριθμό 1. Στην τρίτη σειρά, τοποθετούμε στα άκρα τον αριθμό 1 αυξάνοντας την απόσταση όμως μεταξύ των αριθμών. Στο μέσο τους γράφουμε τον αριθμό που προκύπτει από το άθροισμα των παρακείμενων αριθμών της προηγούμενης σειράς, δηλαδή 1+1=2. Με τον ίδιο τρόπο συμπληρώνουμε και τις επόμενες σειρές. Από μία σύγχρονη οπτική, το Τρίγωνο του Πασκάλ φαίνεται να είναι μαθηματικώς απλό και το ίδιο ισχύει και για πολλές ενδιαφέρουσες ιδιότητες που όπως ανακάλυψε ο Πασκάλ συσχετίζουν τους αριθμούς του τριγώνου. Η σπουδαιότητα του τριγώνου όμως διαφαίνεται και αλλού: αποδείχτηκε ότι το τρίγωνο είναι ιδιαίτερα σημαντικό στη στοιχειώδη άλγεβρα και στη θεωρία πιθανοτήτων, καθώς τα στοιχεία κάθε γραμμής δίνουν τους περίφημους δυωνυμικούς συντελεστές οι οποίοι εμφανίζονται στο ανάπτυγμα της έκφρασης (a+b)^n. Αξίζει να προσθέσουμε πως αν και ο Πασκάλ ήταν πολύ έξυπνος, δεν απέκτησε ποτέ ακαδημαϊκή καριέρα σε κάποιο πανεπιστήμιο.
Θεολογική και φιλοσοφική ενασχόληση
Στα 20 του, ο Πασκάλ αρρώστησε και ουσιαστικά ποτέ δεν ανέκτησε τις δυνάμεις του. Στα τελευταία του χρόνια, φαίνεται να μειώθηκε το ενδιαφέρον του για τα μαθηματικά και εστίασε περισσότερο την προσοχή του σε συγγραφή θρησκευτικών συγγραμμάτων. Το 1654 ο Πασκάλ είχε την εμπειρία ενός μυστικιστικού οράματος, οπότε αποσύρθηκε στο μοναστήρι Port Royal και αφοσιώθηκε, παράλληλα με τις μαθηματικές εργασίες του, σε θεολογικές και φιλοσοφικές μελέτες. Το σύγγραμμά του «Επαρχιακές επιστολές για την ηθική διδασκαλία των Ιησουιτών» (1656-57), με το οποίο παίρνει θέση στην αντιδικία μεταξύ της κορυφής της καθολικής εκκλησίας και του θρησκευτικού κινήματος του Γιανσενισμού, αποτελεί λογοτεχνικό αποκορύφωμα της γαλλικής πρόζας εκείνης της εποχής. Το έργο του για την υποστήριξη του Χριστιανισμού, Pensées, στο οποίο ο Πασκάλ εργαζόταν από το 1654 και με το οποίο προσπάθησε να μεταφέρει τους νόμους της Λογικής στη χριστιανική θρησκεία, έμεινε ανολοκλήρωτο, πιθανόν λόγω της σταδιακά επιδεινούμενης υγείας τού μεγάλου φιλοσόφου. Άλλοι βέβαια εκτιμούν (Μπέρτραντ Ράσελ) ότι το εγχείρημα αυτό απέτυχε λόγω των αδιεξόδων που συνάντησε ο Πασκάλ στην επιχειρηματολογία του.
Ο Πασκάλ εναντιώθηκε στη δυϊστική αντίληψη του Καρτέσιου για την επιστήμη και τον κόσμο και θεωρούσε ότι η άπειρη απόσταση μεταξύ θεού και ανθρώπου μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με θεϊκή χάρη.
Πέθανε στο Παρίσι το 1662, σε ηλικία 39 ετών.
Προς τιμήν του δόθηκε το όνομά του στη μονάδα μέτρησης της πίεσης στο SI (1 Pa).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 17ου αιώνα
Κατάλογος αστεροειδών/101-200
...προηγούμενος < Κατάλογος αστεροειδών/101-200 > επόμενος...
2
Διδάσκαλοι της Εκκλησίας
Ο τίτλος του Διδασκάλου της Εκκλησίας (λατ. Doctor Ecclesiae) δίνεται από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία σε πρόσωπα (Αγίους) τα οποία έχουν συνεισφέρει θετικά στην εξέλιξη της Εκκλησίας και τη διάδοση της χριστιανικής πίστης. Το δικαίωμα να αναγορεύσει κάποιον Διδάσκαλο της Εκκλησίας το έχει μόνο ο Πάπας. Οι αναγορεύσεις είναι πολύ σπάνιες. Ο θεσμός υπάρχει από το 1298 και έχουν αναγορευθεί μόλις 36 άτομα από τότε.
Κατάλογος
''Μέσα στην παρένθεση αναφέρεται πρώτα το έτος θανάτου του Αγίου/της Αγίας και μετά το έτος αναγόρευσης. Η σειρά είναι βάσει του δευτέρου.''
Ειρηναίος Λουγδούνου]] (202, 2022)
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Τύποι και επωνυμίες αγίων
Λεζ Εκόρς
Το Λεζ Εκόρς (γαλλικά: Les Écorces, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Τουντίγια
Ιστορικότητα
Ο διάδοχος, σύμφωνα με τον Κατάλογο των Ασσύριων Βασιλιάδων, είναι ο Αντάμου ενώ μετά τον Τουντίγια και τον Αντάμου έχουν καταγραφεί άλλοι περίπου δεκατρείς βασιλιάδες: Γιάνγκι, Σουχλάμου, Χαρχάρου, Μαντάρου, Ίμσου, Χάρσου, Ντιντάνου, Χάνα, Ζουάμπου, Νουάμπου, Αμπάζου, Μπέλου και Αζάραχ. Τίποτα συγκεκριμένο δεν είναι ακόμα γνωστό σχετικά με αυτά τα ονόματα. Ωστόσο, έχει παρατηρηθεί ότι μια Βαβυλωνιακή επιγραφή που αναφέρει την προγονική καταγωγή του Χαμουραμπί της Βαβυλώνας φαίνεται να έχει αντιγράψει τα ίδια ονόματα από το Τουντίγια μέχρι τον Νουάμπου, αν και σε μεγάλο βαθμό κατεστραμμένη μορφή: Το όνομα του Τουντίγια ενώνεται με αυτό του Αντάμου και εμφανίζεται εκεί ως Τουμπτιγιαμούτου.
Στην αρχική αρχαιολογικές αναφορά από την Έμπλα, φαίνεται ότι η ύπαρξη του Τουντίγια επιβεβαιώθηκε με την ανακάλυψη της επιγραφής, όπου αναφέρεται ότι είχε συνάψει συνθήκη για τη λειτουργία κάρουμ σε έδαφος των Εβλαϊτών, με τον "Βασιλιά" Ιμπρίουμ της Έβλας (τώρα είναι γνωστό ότι ήταν ο βεζίρης του βασιλιά Ισάρ-Νταμού της Έβλας.) Ολόκληρη η ανάγνωση είναι τώρα υπό αμφισβήτηση, καθώς αρκετοί μελετητές έχουν πρόσφατα υποστηρίξει ότι η συνθήκη δεν αναφέρεται στον βασιλιά Τουντίγια της Ασσούρ, αλλά με κάποιον ανώνυμο βασιλιά από μια αβέβαιη θέση με το όνομα Αμπαρσάλ.
Οι πρώτοι ασσύριοι βασιλείς καταγράφονται ως "βασιλείς που έζησαν σε σκηνές" (όπως ο Τουντίγια), κατά τους πρώτους ανεξάρτητους ημινομαδικούς ανεξάρτητους γεωργούς. Η Ασσυρία πιστεύεται ότι ξεκίνησε πρώτα ως ολιγαρχία παρά ως μοναρχία. Οι βασιλιάδες σε κάποιο σημείο έγιναν πλήρως αστικοποιημένοι και ίδρυσαν την πόλη-κράτος Ασσούρ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Ηρακλάς
Ο Ηρακλάς (αρχ. ) ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός και φυσικός του 1ου αιώνα μ.Χ. του οποίου οι περιγραφές των χειρουργικών κόμβων και επιδέσεων σώζονται στο 48ο βιβλίο του Ορειβάσιου.
Ο Ηρακλάς περιέγραψε λεπτομερώς 16 διαφορετικούς κόμβους και επιδέσεις, συμπεριλαμβανομένης της αρχαιότερης γνωστής γραπτής αναφοράς σε ένα έγχορδο σχήμα. Οι συνοδευτικές εικονογραφήσεις των κόμβων προστέθηκαν αργότερα από τους αντιγραφείς του βιβλίου κατά την Αναγέννηση, αλλά η σύγχρονη ανάλυση των γραπτών του από εμπειρογνώμονες κόμβων έχει δείξει ότι πολλά από αυτά τα πρώτα σχέδια περιείχαν σημαντικά λάθη ή παρερμηνείες των γραπτών του Ηρακλά.
Οι προσδιορισμένοι κόμβοι
Η κατανόηση των κόμβων του Ηρακλά σήμερα προκύπτει κυρίως από την ανάλυση και ταυτοποίησή τους από τους Hjalmar Öhrvall, Lawrence G. Miller και Cyrus L. Day, αν και εξακολουθούν να δίδονται ελαφρώς διαφορετικές ερμηνείες και να γίνονται βελτιώσεις.
Ελεονώρα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ
Η Ελεονώρα, γερμ.: Eleonore von Löwenstein-Wertheim (16 Φεβρουαρίου 1686 - 22 Φεβρουαρίου 1753) ήταν κόρη του πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Ρότενμπουργκ. Βαπτισμένη ως Ελεονώρα-Μαρία-Άννα, ήταν γνωστή ως Ελεονώρα, που σημαίνει «αληθινή και αέναη ομορφιά».
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Mαξιμιλιανού-Καρόλου-Αλβέρτου πρίγκιπα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ και της Μαρίας-Πολυξένης-Κούεν κόμισσας του Λίχτενμπεργκ και Μπέλαζι, και γεννήθηκε στη Βιέννη. Ο πατέρας της, που είχε εισέλθει στην αυτοκρατορική υπηρεσία από νεαρή ηλικία, ήταν αυτοκρατορικός σύμβουλος από το 1684 και έτσι αυτή γεννήθηκε στη Βιέννη, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας της Γερμανίας, που τότε κυβερνούσε ο Λεοπόλδος Α΄.
Η μητέρα της ήταν μέλος της οικογένειας που κυβερνούσε την κομητεία Λίχτενμπεργκ ουντ Μπέλαζι. Οι γονείς της ήταν εξαδέλφια. Η ίδια θα παντρευόταν τον εξάδελφό της. Η εκ πατρός θεία της Μαρία-Άννα πριγκίπισσα του Λέβενσταϊν-Βέρτχαϊμ-Ρόχεφορτ, είχε παντρευτεί τον Γουλιέλμο λάντγκραβο της Έσσης-Ράινφελς-Ρότενμπουργκ, πατέρα του συζύγου της Ερνέστου-Λεοπόλδου της Έσσης-Ρότενμπουργκ, ο οποίος ήταν κληρονόμος εκείνου.
Το ζεύγος παντρεύτηκε στη Φρανκφούρτη στις 9 Νοεμβρίου 1704· η νύφη ήταν 18 και ο γαμπρός 20. Έγιναν γονείς δέκα παιδιών, πέντε από τα οποία θα είχαν απογόνους. Επέζησε του συζύγου της κατά τρία έτη.
Η μεγαλύτερη εγγονή της Ελεονώρα της Σαβοΐας, έλαβε το όνομά της. Μεγαλύτερος εγγονός της ήταν ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Γ΄ της Σαρδηνίας.
Οικογένεια
Πααντρεύτηκε τον Ερνέστο-Λεοπόλδο λάντγκραβο της Έσσης-Ρότενμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Γερμανίδες κόμισσες
Το ποτάμι (ταινία, 1951)
Το ποτάμι (αγγλικός τίτλος: The River, γαλλικός: Le Fleuve, Ινδικός τίτλος: দ্য রিভার) είναι αμερικανική δραματική ταινία του 1951 του Γάλλου σκηνοθέτη Ζαν Ρενουάρ η οποία διαδραματίζεται στην Ινδία. Βασίζεται σε παλαιότερο βιβλίο με τον ίδιο τίτλο της Αγγλίδας συγγραφέως Ράμερ Γκόντεν, και η πλοκή εξελίσσεται στο πλαίσιο μιας οικογένειας Βρετανών που ζεί στην Ινδία, και την ερωτική απαγοήτευση της νεαρής κόρης η οποία ερωτεύεται ένα λοχαγό του Βρετανικού στρατού ο οποίος όμως προτιμά την καλύτερη της φίλη αντί για αυτή.
Ήταν η πρώτη έγχρωμη ταινία την οποία σκηνοθέτησε ο Ρενουάρ, ενώ κατά την διάρκεια των γυρισμάτων γνώρισε τον ανερχόμενο τότε Ινδό σκηνοθέτη Σατιατζίτ Ράι με τον οποίο έγιναν φίλοι. Η ταινία σημείωσε επιτυχία με την κυκλοφορία της στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και συμπεριελήφθηκε στις 10 καλύτερες ταινίες του 1951.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1951 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες ενηλικίωσης Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ινδία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζαν Ρενουάρ
Dark Horse Comics
Από τα πρώτα κιόλας χρόνια της λειτουργίας της, η Dark Horse Comics αποτέλεσε μία εναλλακτική επιλογή για τους δημιουργούς έναντι των δύο κυρίαρχων DC Comics και Marvel Comics, σεβόμενη τα δικαιώματά τους. Η στάση αυτή έχει κατά καιρούς προσελκύσει πολλές σημαντικές προσωπικότητες του χώρου, όπως οι Φρανκ Μίλλερ, Μάικ Μίνιολα και Τζον Μπερν.
Ιστορικό
Ο Μάικ Ρίτσαρντσον, ιδιοκτήτης ενός καταστήματος κόμικς στο Πόρτλαντ, ίδρυσε την Dark Horse Comics τον Ιούλιο του 1986. Σκοπός του Ρίτσαρντσον ήταν να προσελκύσει καλούς δημιουργούς, ώστε να εμπνευστούν νέους χαρακτήρες, κάτι που κατάφερνε δίνοντάς του μερίδιο των κερδών. Η πρώτη έκδοση ήταν η ανθολογία Dark Horse Presents, στην οποία περιέχονταν τα κόμικς Concrete του Πωλ Τσάντγουικ, Dark Cross του Κρις Γουόρνερ και Η Μάσκα (The Mask) των Μάικ Ρίτσαρντσον και Μαρκ Μπάτζερ, είχε άμεση ανταπόκριση από το κοινό. Σύντομα, η Dark Horse άρχισε με μεγάλη εμπορική επιτυχία τη μεταφορά σε κόμικς δύο εκ των διασημότερων φραντσάιζ της 20th Century Fox (Άλιεν και Ο Κυνηγός).