cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεριανό Αχαΐας
Ιστορία
Με το ΦΕΚ 130Α - 12/06/1919 αποσπάται από την κοινότητα Τσουκαλαίικων και γίνεται ανεξάρτητη κοινότητα. Το 1954 αποσπάστηκε από την κοινότητα Βραχναίικων ο οικισμός Μοιραίικα και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Θεριανού. Το 1997, με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 γνωστό σαν Σχέδιο Καποδίστριας καταργείται, η κοινότητα και γίνεται δημοτικό διαμέρισμα του τότε Δήμου Βραχναίικων.
Τουρκομνήματα ή Κανελέικα
Στην είσοδο του χωριού, πάνω στον τοπικό επαρχιακό δρόμο που συνδέει τη Βιομηχανική Περιοχή Πατρών με την Εθνική Οδό Πατρών-Πύργου, βρίσκεται η συνοικία Τουρκομνήματα. Η ονομασία της συνοικίας έλαβε το όνομα της από των ενταφιασμό πολλών Τούρκων στις ιστορικές μάχες που δόθηκαν περιμετρικά της Πάτρας το 1822. Ή Κανελέικα πιο πρόσφατο προσωνύμιο λόγω του επιθέτου της οικογένειας που κατοίκησε αρχικά εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Βραχναίικων Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Θεοφάνης Ξενάκης
Ο Θεοφάνης Ξενάκης υπήρξε Έλληνας κληρικός του 17ου αιώνα. Γεννήθηκε στη Κύπρο και διετέλεσε πολύ αργότερα εφημέριος και ιεροκήρυκας Βενετίας (1611). Εκλέχτηκε και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας το 1617 και υπηρέτησε σθεναρά τα δικαιώματα της εκεί ομογενούς κοινότητας εναντίον συκοφαντιών του παπικού πρεσβευτή στην ενετική πολιτεία. Απεβίωσε το 1632.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Φιλαδελφείας Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
592 Βηθσεβά
Η Βηθσεβά (Bathseba) ή Βαθσέβη είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,422. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ερωμένη και μετέπειτα σύζυγο του βασιλέως Δαβίδ (ελληνική απόδοση: Βηρσαβεέ).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του αστεροειδούς αυτού εκτιμάται σε 46 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι K, ενώ το ακριβές άλβεδό του είναι άγνωστο. Η Βηθσεβά περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 34 λεπτά.
Σημειώσεις
Βηθσεβα
262 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χορηγός (αρχαίο θέατρο)
Ο χορηγός (ετυμ. χορός και ηγούμαι) στην αρχαία Αθήνα ονομάζονταν κυριολεκτικά ο αρχηγός του θεατρικού χορού, αλλά και ο κάθε πολίτης που έκανε δωρεές για την ανάπτυξη των πολιτισμικών θεσμών. Το επίσημο αξίωμα ονομάζονταν χορηγία. Στους ρωμαϊκούς χρόνους το αξίωμα ονομάζονταν χοραγία.
Η χορηγία ήταν υποχρεωτική δια νόμου για τους 120 πιο εύπορους συγκριτικά πολίτες από την κάθε μία από τις δέκα φυλές της Αθήνας.
Ο χορηγός συγκροτούσε μια ομάδα πολιτών, οι οποίοι υπηρετούσαν στο θέατρο ως χορός, και τους προσέφερε στέγαση αλλά και σίτιση για τις πρόβες. Φρόντιζε για όλες τις ανάγκες τους και συχνά πλήρωνε και τον χοροδιδάσκαλο που τους έκανε μαθήματα. Πλήρωνε τις φορεσιές για τους ηθοποιούς και άλλες έκτακτες ανάγκες, τα «παραχορήματα», τους κομπάρσους, δεύτερο βοηθητικό χορό, και διάφορες άλλες ανάγκες, μέχρι και το γεύμα μετά την παράσταση. Για την προσφορά του αυτή ο χορηγός ανταμείβονταν με κοινωνική καταξίωση, έφερε τον τρίποδα, ενώ το όνομά του αποθανατίζονταν στις επίσημες επιγραφές πριν ακόμα και από τον ποιητή. Στους ρωμαϊκούς χρόνους, ο χοραγός, όπως ονομάζονταν μετά, είχε λιγότερα καθήκοντα και ήταν υπεύθυνος μόνο για τις ενδυμασίες των ηθοποιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο θεσμός της χορηγίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο
Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ
Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ (αγγλ.: The Life and Times of Scrooge McDuck) είναι βιβλίο κόμικς του Ντον Ρόσα που περιέχει την βιογραφία του Σκρουτζ Μακ Ντακ.
Αρχικά, η ιστορία είχε δώδεκα κεφάλαια και πάνω από 200 σελίδες. Από τότε, έχουν υπάρξει πρόσθετα κεφάλαια, και επίσης οι αρχικές ιστορίες έχουν επεκταθεί ελαφρώς στις πιο πρόσφατες εκδόσεις.
Για το βιβλίο αυτό, το 1995 ο Ρόσα βραβεύτηκε με τη σημαντικότερη διάκριση στον χώρο της Ένατης Τέχνης, το Βραβείο Άισνερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά κόμικς Κατηγορία:Κόμικς της Disney
Μελέτιος Χορτάκης
Ο Μελέτιος Χορτάκης ήταν έλληνας λόγιος του 17ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο και εκπαιδεύτηκε στην Ιταλία. Εγκαταστάθηκε στη Βενετία και χειροτονήθηκε ιεροκήρυκας και διδάσκαλος της ελληνικής κοινότητας (1655). Εκλέχτηκε μητροπολίτης Φιλαδελφείας και αρχιεράτευσε επί εικοσαετίας (1657-1677). Ήταν γνώστης της λατινικής και αξιόλογος θεολόγος. Συνέγραψε μεταξύ άλλων περί του αξιώματος της ιερωσύνης, για το οποίο τιμήθηκε από την ενετική σύγκλητο με ετήσιο επίδομα 180 φλωρίων και με ισόβιο εισόδημα του Αγίου Ιωάννη των Μωραϊτών.
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Φιλαδελφείας Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
263 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γεράσιμος Βλάχος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Κρήτη και αρχικά διετέλεσε εφημέριος και ιεροκήρυκας Βενετίας και κατόπιν ηγούμενος στη Κέρκυρα της Ιερής μονής της Θεοτόκου. Εκλέχτηκε το 1679 και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Φιλαδελφείας. Απεβίωσε το 1685.
Συγγράμματα
Έγραψε πολλά και διάφορα, μεταξύ άλλων και τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μητροπολίτες Φιλαδελφείας Κατηγορία:Κρητικοί κληρικοί
264 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αλέξανδρος της Βυρτεμβέργης (1771-1833)
Ο Αλέξανδρος (γερμ. Alexander, 5 Μαΐου 1771 - 4 Ιουλίου 1833) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν στρατηγός στη Ρωσία. Είναι ιδρυτής του νεότερου κλάδου του Οίκου, που από τον εγγονό του και μετά ήταν καθολικοί.
Βιογραφία
Ο Αλέξανδρος Φρειδερίκος Κάρολος ήταν ο έβδομος γιος του Φρειδερίκου Β΄ Ευγενίου της Βυρτεμβέργης και της Φρειδερίκης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ. Γεννήθηκε στο Μονμπελιάρ, που τότε ανήκε στη Γερμανία με την ονομασία Μέμπελγκαρτ. Είχε δέκα αδέλφια: τον Φρειδερίκο Α΄ της Βυρτεμβέργης, τη Σοφία Δωροθέα (Μαρία Φεοντόροβνα), σύζυγο του Παύλου της Ρωσίας, κ.ά.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Υπηρέτησε στον Ρωσικό στρατό ως συνταγματάρχης το 1791 και μετά στον Αυστριακό στρατό, τον οποίο ακολούθησε στην εκστρατεία εναντίον της Γαλλίας (1796-99). Συμμετείχε σε πέντε μάχες. Το 1796 έγινε υποστράτηγος και το 1798 αντι-στρατάρχης της Αυστρίας.
Το έτος εκείνο συνάντησε τον Αλεξάντρ Σουβόροφ και ακολούθησε τη σύστασή του να επιστρέψει στο Ρωσικό στρατό. Ως αντιστράτηγος ήταν διοικητής του Συντάγματος Θωρακοφόρων (μετέπειτα Δραγόνων) της Ρίγα. Έγινε στρατηγός του Ιππικού και το 1811 διοικητής της Λευκορωσίας. Στην εκστρατεία του 1812 υπηρέτησε στο Στρατηγείο της Α΄ Δυτικής Στρατιάς και έδωσε επτά μάχες · πολιόρκησε και κατέλαβε το Ντάντσιχ (Γκντανσκ). Του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Αγ. Γεωργίου και επέστρεψε στη Λευκορωσία και στο Σύνταγμά του.
Το 1822 έγινε επικεφαλής των Επικοινωνιών και ξεκίνησε τη δημιουργία μεγάλης κλίμακας αρδευτικών έργων στη Δυτική Ρωσία, όπως το κανάλι του Βίννταβσκι. Το 1826 έγινε μέλος του Συντάγματος Θωρακοφόρων του Αικατερινοσλάβ και μέλος του Συμβουλίου του Κράτους, αλλά επέστρεψε στη Λευκορωσία και στο Σύνταγμά του το 1827. Πέντε έτη μετά αποσύρθηκε και επέστρεψε στη Γερμανία.
Απόγονοι
Είναι ιδρυτής του νεότερου κλάδου του Οίκου, τού λεγομένου δουκικού, που από τον εγγονό του Φίλιππο και μετά ήταν καθολικοί· είναι ο μόνος κλάδος, που έχει άρρενες απογόνους ως τις ημέρες μας. Οι (τέσσερις) πρεσβύτεροι κλάδοι είτε εξέλιπαν είτε, λόγω μοργανατικών γάμων, δεν μπορούσαν να διαδεχθούν. Ο Αλέξανδρος απεβίωσε το 1883 στο Γκότα της Θουριγγίας σε ηλικία 62 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
593 Τιτανία
Η Τιτάνια (Titania), που δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο δορυφόρο του πλανήτη Ουρανού, είναι ένας αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,219. Ανακαλύφθηκε το 1906 από τον Γερμανό αστρονόμο Άουγκουστ Κοπφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Τιτανίας εκτιμάται σε 75,32 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,060. Η Τιτάνια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες και 54 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιτανια
Αγία Αναστασία Κυθήρων
Η Αγία Αναστασία είναι οικισμός των Κυθήρων. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Ποταμού, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κυθήρων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κυθήρων του νομού Πειραιώς και κατόπιν του νομού Αττικής, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Γεωγραφία
Η Αγία Αναστασία είναι ηπειρωτικός οικισμός στο βόρειο τμήμα των Κυθήρων. Βρίσκεται μεταξύ των χωριών Ποταμός και Καραβάς, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 320. Απέχει περίπου 24 χλμ. Β.ΒΑ. της Χώρας Κυθήρων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός, ακολουθώντας τις διοικητικές μεταβολές του νησιού των Κυθήρων, ανήκε διαδοχικά σε διάφορους νομούς ή νομαρχίες. Στα τέλη του 19ου αιώνα ανήκε στον νομό Αργολίδος & Κορινθίας και κατόπιν στον νομό Λακωνικής. Το 1929 η επαρχία ενσωματώθηκε στον νομό Αττικής και, το 1964, στο νομό Πειραιώς. Με το ΦΕΚ 66Α - 8/05/1972 επανεντάχθηκε στον νομό Αττικής. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Ποταμού και προσαρτήθηκε στον δήμο Κυθήρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά των Κυθήρων Κατηγορία:Δήμος Κυθήρων
265 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μπουφούσκια Αχαΐας
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αιγίου Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
594 Μιρέιγ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μιρέιγ εκτιμάται σε 9,22 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,326. Η Μιρέιγ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 58 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιρειγ
Flugan
Το Flugan (η μύγα) ήταν πρώιμo αεροπλάνο που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τον Καρλ Ρίκαρντ Νίμπεργκ έξω από το σπίτι του στο Λίντινγκο της Σουηδίας. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1897 και συνέχισε να εργάζεται σε αυτό μέχρι το 1922. Το αεροσκάφος κατάφερε να πραγματοποιήσει μερικά μόνο σύντομα άλματα και ο Νίμπεργκ περιγελάστηκε συχνά, όμως αρκετές από τις καινοτομίες του χρησιμοποιούνται έως και σήμερα. Ήταν ο πρώτος του δοκίμασε το σχέδιό του σε αεροδυναμική σήραγγα και ο πρώτος που κατασκεύασε υπόστεγο αεροσκάφους. Οι λόγοι της αποτυχίας του ήταν οι εσφαλμένες σχεδιάσεις της πτέρυγας και της προπέλας, καθώς και το γεγονός ότι, σύμφωνα με κάποιους ισχυρισμούς, φοβόταν τα ύψη.
Το Flugan είχε εκπέτασμα 5 μ. και η επιφάνεια των πτερύγων ήταν 13 τ.μ.. Κινούνταν από ένα ατμοκινητήρα που θερμαίνονταν από τέσσερα καμινέτα και είχε ιπποδύναμη 10 ίππων στις 2000 στροφές το λεπτό. Η αναλογία δύναμης – βάρους ήταν καλύτερη από αυτή του κινητήρα των αδελφών Ράιτ. Το συνολικό βάρος του αεροπλάνου ήταν 80 κιλά, ενώ ο κινητήρας είχε βάρος 18 κιλά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροσκάφη
Βονιφάτιος Γ΄ της Τοσκάνης
Ο Βονιφάτιος Γ΄, ιταλ.: Boniface III, επίσης Boniface IV ή Boniface di Canossa (π. 985 - 6 Μαΐου 1052) από τον Οίκο της Κανόσα ήταν γιος του Tένταλντ της Κανόσα και πατέρας της Mατθίλδης της Τοσκάνης. Έγινε ο ισχυρότερος πρίγκιπας της βόρειας Ιταλίας της εποχής του. Από κληρονομιά ήταν κόμης (ή κύριος) στη Μπρέσια, Κανόσα, Φεράρα, Φλωρεντία, Λούκκα, Μάντοβα, Μόντενα, Πίζα, Πιστόια, Πάρμα, Ρέτζιο και Βερόνα από το 1007 και, κατόπιν τοποθέτησης, μάργραβος της Τοσκάνης από το 1027 έως τη δολοφονία του το 1052.
Βιογραφία
Ο Bονιφάτιος πιθανότατα συνδέθηκε με τον πατέρα του πριν από το τέλος του τελευταίου. Το 1004, με τον τίτλο marchio, δώρισε γη στην μονή του Πολιρόνε, και εμφανίζεται σε δύο έγγραφα της ίδιας χρονιάς ως gloriosus marchio. Διατηρούσε την Αυλή του στη Μάντοβα, την οποία μεταμόρφωσε σε μία πόλη πολιτισμού: "Με τόσα υπέροχα θεάματα και εορτές, που όλοι οι σύγχρονοί τους θαύμαζαν"
Αυτοκρατορική πολιτική
Το 1014 ο Βονιφάτιος βοήθησε τον Ερρίκο Β΄ της Γερμανίας να ανατρέψει τον Αρντουίνο μάργραβο της Ιβρέας, ο οποίος διεκδίκησε το βασίλειο της Ιταλίας αντιτιθέμενος στον Ερρίκο Β΄. Ο πατέρας του όρισε αυτόν ως κληρονόμο από όλα τα αδέλφια του και, το 1016, πολεμούσε πάλι μαζί με τον βασιλιά, αυτή τη φορά ενάντια στον Ούλριχ-Μάνφρεντ Β΄ μάργραβο του Τορίνο.
Το 1020 ο Bονιφάτιος νίκησε μία εξέγερση τού αδελφού του Κορράδου, αλλά οι δύο συμφιλιώθηκαν και οι δύο αργότερα καταγράφονται ως δούκες. Το 1027 υποστήριξε την υποψηφιότητα του Κορράδου Β΄ της Γερμανίας για τους θρόνους της Λομβαρδίας και της Γερμανίας ενάντια στους άλλους διεκδικητές: τον Γουλιέλμο Ε΄ της Ακουιτανίας, τον Ροβέρτο Β΄ της Γαλλίας και τον Ούγο Μάγνο. Όταν οι Λομβαρδοί εχθροί του Boνιφάτιου προσπάθησαν να υποκινήσουν τον αδελφό του εναντίον του, οι δύο αδελφοί πρόσφεραν μάχη σε αυτούς στο Κοβιόλο, κοντά στο Ρέτζιο, και αναδείχτηκαν νικηφόροι, αν και ο Κορράδος σκοτώθηκε. Όταν ο Κορράδος Β΄ επέτυχε τελικά να εισέλθει στην Ιταλία, συναντήθηκε με έπαρση στη Λούκα και εκτόπισε τον Ράινιερ μαργράβο της Τοσκάνης, και έδωσε τα εδάφη και τους τίτλους του στον Βονιφάτιο. Αυτό φαίνεται να είναι το πιθανό σενάριο, αν και η ακριβής ημερομηνία της ανάληψης του μαργραβατου της Τοσκάνης από τον Βονιφάτιο είναι αβέβαιη.
Ο Boνιφάτιος υπέταξε την Παβία και την Πάρμα, όταν εξεγέρθηκαν εναντίον του βασιλιά· ο Κορράδος Β΄ συνήψε μία συνθήκη με τον Boνιφάτιο, ένα έγγραφο που έχει ερμηνευτεί ως αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Boνιφατίου. Το 1032 πολεμούσε με τον επαναστάτη Όντο Β΄ κόμη του Μπλουά. Στις αρχές του καλοκαιριού του 1036 ο Βονιφάτιος ακολούθησε τον βασιλιά στο Nίμεγκεν. Το 1037 βοήθησε να κατασταλεί μία εξέγερση εναντίον του Κορράδου Β΄ και τον Φεβρουάριο του 1038 φιλοξένησε τον βασιλιά, όταν ο τελευταίος ταξίδεψε στη Φλωρεντία. Το 1043, για υπηρεσίες που παρείχε στο βασίλειο, έλαβε το δουκάτο του Σπολέτο και το Καμερίνο. Απέκτησε επίσης περισσότερη γη στην Πάρμα και τη Πιατσέντσα και η κύρια κατοικία του αυτή την περίοδο ήταν στη Μάντοβα.
Το 1039 ο Boνιφάτιος ταξίδεψε στο Mιροάλτο για να βοηθήσει τον Ερρίκο Γ΄ εναντίον του επαναστάτη Όντο Β΄ κόμη του Μπλουά. Ενώ επέστρεφε, κατέστρεψε τα χωράφια των σιτηρών της περιοχής και ο εξοργισμένος πληθυσμός αντέδρασε κλέβοντας μερικά από τα άλογα των ακολούθων του. Ο Βονιφάτιος αντεκδικήθηκε αιματηρά και είπε την πιο διάσημη δήλωσή του: προετοιμαζόμενος να κόψει τα αυτιά και τη μύτη ενός νεαρού άνδρα, ο Boνιφάτιος είδε απέναντί του τη μητέρα του νέου, που τον παρακάλεσε να αφήσει τον γιο της και του υποσχέθηκε το βάρος του γιου της σε ασήμι. Ο Bονιφάτιος απάντησε στην προσφορά της ότι "δεν ήταν έμπορος, αλλά στρατιώτης", προσθέτοντας: "Absit ut hostes ferro capti redimantur argento". (Πολύ μάλλον ότι αυτό που αιχμαλωτίστηκε από σίδερο, πρέπει να εξαργυρωθεί με ασήμι.)
Το 1046 ο Ερρίκος Γ΄ εισήλθε στην Ιταλία για να στεφθεί αυτοκράτορας. Ο Βονιφάτιος δέχτηκε τον βασιλιά και τη σύζυγό του Aγνή του Πουατιέ με τιμή και ευγνωμοσύνη κατά την άφιξή τους στη Πιατσέντσα και ο κυβερνήτης του στη Μάντοβα έκανε το ίδιο στο ταξίδι επιστροφής τους. Ωστόσο η σχέση μεταξύ Boνιφατίου και Ερρίκου Γ΄ επιδεινώθηκε σύντομα το 1047.
Παπική δολοπλοκία
Με το τέλος του πάπα Κλήμη Β΄, ο πάπας Βενέδικτος Θ΄, με τη μυστική υποστήριξη του Bονιφατίου, επανεγκαταστάθηκε, Αυτή ήταν μία επιλογή που δεν ήταν γενικά αποδεκτή και, μέχρι τα Χριστούγεννα του 1047, μία αντιπροσωπεία Ρωμαίων συναντήθηκε με τον βασιλιά για να του ζητήσει να ονομάσει διάδοχο πάπα. Τον επόμενο μήνα ο Ερρίκος Γ΄ συγκάλεσε μία Σύνοδο. Αν και οι Ρωμαίοι ήθελαν τον Χάλιναρντ του Λυόν, επιλέχθηκε ο Πόπο του Μπρίξεν, επίσκοπος της Βαυαρίας, παίρνοντας το όνομα Δάμασος Β΄. Στον δρόμο του προς τη Ρώμη, ο Δάμασος Β΄ συνάντησε τον Βονιφάτιο, ο οποίος τον ενημέρωσε ότι ο Βενέδικτος Θ΄ είχε ήδη επιλεγεί από τον λαό, και αρνήθηκε να συνοδεύσει τον Δάμασο Β΄. Ο Δάμασος Β΄ επέστρεψε στον Ερρίκο Γ΄, ο οποίος θεώρησε την υποστήριξη του Βονιφατιου προς τον Βενέδικτο Θ΄ προκλητική για τη βασιλική εξουσία. Διέταξε τον Boνιφάτιο να συνοδεύσει τον Δάμασο Β΄ στη Ρώμη. Ο Δάμασος Β΄ χειροτονήθηκε στις 17 Ιουλίου 1048, αλλά απεβίωσε αργότερα σε λιγότερο από έναν μήνα στην Παλεστρίνα, λίγο έξω από τη Ρώμη, πιθανώς δηλητηριασμένος.
Η συνήθεια τού να εξαπατά την εκκλησία ένεκα γης, ειδικά την επισκοπή του Ρέτζιο, ζητώντας κάποια καλλιεργήσιμη γη αντί ετησίου ενοικίου, ήταν θρυλική. Σπάνια πλήρωνε τα υποσχεθέντα ενοίκια. Ωστόσο, ο Boνιφάτιος εντάχθηκε τελικά στη μερίδα μεταρρύθμισης του Λέοντα Θ΄ και ήταν παρών στη Σύνοδο της Παβίας το 1049.
Στα τελευταία του χρόνια είχε κάνει γενναίες δωρεές στο αβαείο της Πομπόζα για χάρη της ψυχής του· μάλιστα ομολόγησε σιμωνία και επέτρεψε στον Γκουίντο της Πομπόζα να τον μαστιγώσει ως τιμωρία γι' αυτό.
Το τέλος
Προσπάθησε να περιορίσει τα δικαιώματα των βασάλων (υποτελών) του]], παρά το βασιλικό διάταγμα του 1037 του Κορράδου Β΄. Ήταν αυτή η ενέργεια εναντίον των υποτελών του που τους εξόργισε και τον σκότωσαν το 1052, κατά τη διάρκεια μίας εξόρμησής του για κυνήγι. Αυτή η εκδοχή του τέλους του Bονιφατίου αμφισβητείται. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι ο Ερρίκος Γ΄ έπαιξε ρόλο στη δολοφονία του. Κάποιοι υποστηρίζουν επίσης ότι το 1044 είχε γίνει μία απόπειρα στη ζωή του μαργράβου στη Μπρέσια και ότι οι συνωμότες είχαν φύγει στη Βερόνα, την οποία ο Βονιφάτιος στη συνέχεια λεηλάτησε, πριν εκδιώξει επίσης ορισμένους συνωμότες της Βερόνας από τη Μάντοβα. Ένας Σακρπέτα Καρνεβάρι προφανώς κράτησε μνησικακία γι' αυτή την πράξη και χρόνια αργότερα, ενώ ο Boνιφάτιος ετοίμαζε μία γαλέρα για προσκυνηματικό ταξίδι στην Ιερουσαλήμ, τον χτύπησε με δηλητηριασμένο βέλος στον ποταμό Όλιο, κοντά στο Mαρτίνο νταλ' Αργκίνε στην περιοχή της Σπινέτα, ενώ εκείνος ήταν σε κυνήγι.
Οικογένεια
Ο πρώτος γάμος του Bονιφάτιου (πριν από το 1015) ήταν με τη Ριχίλντα, κόρη του Γκίζελμπερτ Β΄παλατινού κόμη του Μπέργκαμο. Η Ριχίλντα πήρε λίγο μέρος στη διακυβέρνηση του Boνιφατίου και απεβίωσε το 1034, χωρίς να του κάνει παιδιά.
Το 1037 νυμφεύτηκε τη Bεατρίκη, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Άνω Λωρραίνης και κόμη του Μπαρ, που ήταν ανιψιά και θετή κόρη της Γκίζελας, συζύγου του Κορράδου Β΄. Εόρτασαν τον γάμο τους με μεγαλοπρέπεια, διατηρώντας μετά Αυλή στο Mαρένγκο για τρεις μήνες. Η Bεατρίκη είχε επίσης μικρό ρόλο στην κυριαρχία της Τοσκάνης. Έκανε τρία παιδιά στον σύζυγό της. Το μεγαλύτερο, η:
Η Bεατρίκη της Λωρραίνης ξαναπαντρεύτηκε το 1054 με τον Γοδεφείδο Γ΄ δούκα της Κάτω Λωρραίνης, ο οποίος κυβέρνησε μέχρι το τέλος του το 1069.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Κανόσα
Volkswagen up!
Το Volkswagen up! είναι ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παράγεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen, από τον Δεκέμβριο του 2011. Οι πρώτες παραδόσεις στη Γερμανία ξεκίνησαν στις 3 Δεκεμβρίου, ενώ στα άλλα κράτη της Ευρώπης κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2012. Επίσης στα τέλη του 2013 κυκλοφόρησε μια έκδοση με crossover στοιχεία, με την ονομασία Volkswagen cross up! και αυξημένη κατά 15 χιλιοστά απόσταση από το έδαφος.
Βασικά στοιχεία
Πρόκειται για τον επίσημο αντικαταστάτη του εμπορικά ανεπιτυχούς, τουλάχιστον στην Ευρώπη, Volkswagen Fox, που είχε διατεθεί στις ευρωπαϊκές αγορές μεταξύ του 2005 και του 2011. Τους πρώτους λίγους μήνες παραγωγής, το up! κατασκευαζόταν μόνο σε 3-πορτη hatchback εκδοχή αμαξώματος, ενώ στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2012 παρουσιάστηκε και η 5-πορτη hatchback, σε αντίθεση με την αποκλειστικά 3-πορτη εκδοχή του Fox ευρωπαϊκής κυκλοφορίας, και κυκλοφόρησε σχεδόν αμέσως. Ο χώρος αποσκευών του up! είναι 251 λίτρα, ενώ μπορεί να φτάσει έως 951 λίτρα με την αναδίπλωση των πίσω καθισμάτων. Παρά τις μικρές διαστάσεις του μοντέλου, ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd είναι 0,33 - νούμερο καλό για την κατηγορία του. Είναι ένα από τα λίγα αυτοκίνητα στην κατηγορία Α που διαθέτει τόσο έκδοση φυσικού αερίου (CNG) όσο και ηλεκτροκίνητη, τις eco up! και e-up! αντίστοιχα.
Στη Διεθνή Έκθεση Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 2016, η ευρωπαϊκή έκδοση του up! υπέστη μια ανανέωση, ενώ άρχισε να προσφέρει και τον κινητήρα TSI. Η νέα αυτή εκδοχή λανσαρίστηκε στην Ευρώπη το καλοκαίρι.
Συγγενικά μοντέλα
Στα πλαίσια της πολιτικής του Ομίλου Volkswagen, το Volkswagen up! μοιράζεται την ίδια πλατφόρμα Volkswagen Group MQB platform, με τα SEAT Mii και Škoda Citigo. Τα τρία αυτά μοντέλα, εξελίχθηκαν από κοινού, ως το πρότζεκτ «Νέα Μικρή Οικογένεια» (New Small Family / NSF) και είναι ουσιαστικά ίδια τεχνολογικώς και στον τομέα της ασφάλειας, εκτός από κάποιες διαφορές στην εξωτερική εμφάνιση και σε δευτερεύοντα στοιχεία εξοπλισμού. Κατασκευάζονται σε κοινές εγκαταστάσεις, στην Μπρατισλάβα της Σλοβακίας.
Και τα 3 αυτά μοντέλα, είναι τα πρώτα στην κατηγορία Α που προσφέρουν Σύστημα Αυτόματου Φρεναρίσματος. Ενεργοποιείται αυτόματα σε ταχύτητες κάτω των 30 km/h, όταν ένας αισθητήρας λέιζερ αναγνωρίζει κίνδυνο πρόσκρουσης, οπότε το σύστημα ενεργοποιεί από μόνο του τα φρένα.
Κινητήρες
thumb|right|Η φόρτιση ενός Volkswagen e-up! του 2013.
Αρχικά, το μοντέλο προσφερόταν με έναν κινητήρα, με επιλογή ανάμεσα σε δύο διαφορετικές ιπποδυνάμεις. Και οι 2 εκδόσεις μπορούν να παραγγελθούν με την τεχνολογία Bluemotion, που εκπέμπει 95 με 98 gr CO2 ανά χιλιόμετρο, ανάλογα με την ισχύ του κινητήρα. Τον Νοέμβριο του 2012 προστέθηκε η έκδοση 1.0 EcoFuel, ικανή να καταναλώνει φυσικό αέριο (CNG) και να εκπέμπει μόλις 79 gr CO2 ανά χιλιόμετρο. Τον Οκτώβριο του 2013, κυκλοφόρησε στην αγορά και μια πλήρως ηλεκτροκίνητη εκδοχή, το Volkswagen e-up! με τελική ταχύτητα 130 km/h (81 mph). Για τον εξωτερικό παρατηρητή, η ηλεκτρική έκδοση ξεχωρίζει από το ταχύμετρο, που έχει μέγιστη ένδειξη τα 160 km/h, αντί για 200 km/h στις άλλες εκδόσεις, καθώς και από ότι φυσικά δεν έχει στροφόμετρο.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
thumb|right|Το σαλόνι ενός [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονου Volkswagen high up! του 2014 με αυτόματο κιβώτιο και σύστημα πλοήγησης.]] thumb|right|Volkswagen up! το 2012 στη [[Σουηδία.]]
Στα τεστ πρόσκρουσης του ανεξάρτητου οργανισμού Euro NCAP (Πρόγραμμα αξιολόγησης νέων μοντέλων της Ευρώπης) τον Νοέμβριο του 2011, το Volkswagen up! απέσπασε την μέγιστη διάκριση των 5 αστέρων στις δοκιμές πλαγιομετωπικής και πλευρικής πρόσκρουσης, καθώς και πλευρικής πρόσκρουσης σε κολώνα, με ποσοστά:
Ταυτόχρονα, τα συγγενικά SEAT Mii και Škoda Citigo, μελετήθηκαν εξονυχιστικά από τον Euro NCAP και θεωρήθηκαν επίσημα ως δομικά πανομοιότυπα με το Volkswagen up! και με την ίδια δομή στο ταμπλό. Επιπλέον, η SEAT και η Škoda Auto απέδειξαν στον Euro NCAP ότι τα αντίστοιχα μοντέλα τους φέρουν τον ίδιο ακριβώς εξοπλισμό ασφαλείας, καθώς στάνταρ και στα 3 μοντέλα είναι οι πυροτεχνικοί προεντατήρες στις μπροστινές ζώνες ασφαλείας, μπροστινοί αερόσακοι ενός σταδίου ανοίγματος, πλευρικοί αερόσακοι πλευρών και κεφαλής (Combo) και βομβητές υπενθύμισης χρήσης ζώνης ασφαλείας για τους μπροστινούς και τους πίσω επιβάτες. Ως αποτέλεσμα, ο Euro NCAP ανακοίνωσε ότι τα σκορ του Volkswagen up! ισχύουν και για τα SEAT Mii και Škoda Citigo.
Εκδοχή για τη Λατινική Αμερική
Τον Φεβρουάριο του 2014, η Volkswagen εισήγαγε και μια εκδοχή του μοντέλου για τις αγορές της Λατινικής Αμερικής, η οποία κατασκευάστηκε στη Βραζιλία μεταξύ του 2014 και του 2021. Η εκδοχή αυτή είναι μακρύτερη κατά 6,5 εκατοστά μακρύτερη από το up! της Ευρώπης, έχοντας έτσι λίγο μεγαλύτερους χώρους για τους πίσω επιβάτες, πίσω παράθυρα που ανοίγουν κανονικά (με τον κλασικό περιστρεφόμενο μοχλό), μεγαλύτερη δεξαμενή καυσίμων (χωρητικότητας 50 λίτρων αντί για μόλις 35 λίτρα στην Ευρώπη), λίγο μεγαλύτερο χώρο αποσκευών και πλήρων διαστάσεων ρεζέρβα. Επίσης, διατήρησε το σκορ 5 στα 5 στις δοκιμές πρόσκρουσης, που απέσπασε το ευρωπαϊκής παραγωγής και κυκλοφορίας μοντέλο.
Πωλήσεις
Το Volkswagen up! κατέκτησε την τρίτη θέση των πωλήσεων στην Ευρώπη στην κατηγορία Α τα έτη 2012, 2013 και 2014, πίσω από το Fiat Panda και το Fiat 500. Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Νομινόης
Ο Νομινόης (περί το 800 - 7 Μαρτίου 851) ήταν ο πρώτος Δούκας της Βρετάνης (846 - 7 Μαρτίου 851), οι Βρετόνοι τον αποκαλούν "πατέρα του έθνους τους". Ο Νομινόης ήταν ο δεύτερος γιος του κόμητος Ερισπόη Α΄ του Πόερ, βασιλέως των Βανιτών. Όταν κατεστάλη μια εξέγερση απέναντι στην Αυτοκρατορία των Καρολιδών συγκλήθηκε τον Μάιο του 831 Σύνοδος στο Ίνγκελχαϊμ, ο αυτοκράτορας Λουδοβίκος ο Ευσεβής ανακήρυξε τον Νομινόη βασιλιά της Βρετάνης. Ο Νομινόης στάθηκε πιστός σύμμαχος του αυτοκράτορα Λουδοβίκου του Ευσεβούς μέχρι τον θάνατο του (840), τον υποστήριξε σε όλους τους εμφύλιους την δεκαετία του 830 και ζήτησε από τους μοναχούς να προσευχηθούν για την υγεία του. Η πρωτεύουσα του σύμφωνα με δύο καταστατικά ήταν η πόλη Βαν στον Γαλλικό Νομό Μορμπιάν όπου στην αρχαιότητα ζούσαν οι Βενετοί της Γαλατίας. Δεν κατείχε εδάφη έξω από την περιοχή του Βαν και τα έσοδα του από την περιοχή της Βρετάνης ήταν παρόμοια με τους υπόλοιπους ηγεμόνες της εποχής του. Οι βασικές πηγές των εσόδων του μετά τον θάνατο του προστάτη του Λουδοβίκου του Ευσεβούς ήταν οι λεηλασίες σε Φρσγκοκρατούμενες περιοχές. Ο τίτλος "Δούκας της Βρετάνης" είναι επινόηση του 10ου αιώνα, στα έγγραφα της εποχής του καταγράφεται ως "πιστός στον αυτοκράτορα", ο τίτλος του παραχωρήθηκε στην Σύνοδο του Ίνγκελχαϊμ.
Πρώτη σύγκρουση με τον Κάρολο τον Φαλακρό
Οι σχέσεις ανάμεσα στον Νομινόη και τον διάδοχο του Λουδοβίκου του Ευσεβούς Κάρολο τον Φαλακρό ήταν στην αρχή καλές, σε εξέγερση στην Νευστρία την άνοιξη του 841 έστειλε άντρες για να δοκιμάσουν την πίστη του μια και είχε γίνει πολύ ισχυρός. Αργότερα την ίδια χρονιά απέρριψε τις απαιτήσεις του νέου αυτοκράτορα Λοθάριου Α΄ που διεκδικούσε την Νευστρία. Ο Νομινόης παρέμεινε πιστός στον Κάρολο τον Φαλακρό και την επόμενη χρονιά όπως φάνηκε από μια προσφορά που έκανε (25 Ιανουαρίου 842). Το καλοκαίρι του 843 ο Λοθάριος ή ο οπαδός του Λαμβέρτος Β΄ της Νάντης έπεισε τον Νομινόη να εγκαταλείψει τον Κάρολο τον Φαλακρό και να συμμαχήσει μαζί τους. Ο Νομινόης έγινε από τότε φανατικός εχθρός του Καρόλου, πολέμησε σκληρά τις διεκδικήσεις του στην Νευστρία σε συνεννόηση πάντα με τον αυτοκράτορα Λοθάριο, τον Λαμβέρτο Β΄ και τον Πεπίνο Β΄ της Ακουιτανίας. Τα στρατεύματα των Βρετόνων πολέμησαν με τον Λαμπέρτ Β΄ στην Νευστρία, τον Ιούνιο του 844 ο Κάρολος πολιόρκησε την Τουλούζη και ο Νομινόης έκανε επιδρομή και λεηλάτησε την περιοχή της Μαιν. Τον Νοέμβριο του 843 ο Κάρολος ο Φαλακρός έφτασε μέχρι την Ρεν πιέζοντας τους Βρετόνους να υποταχθούν αλλά δεν τα κατάφερε. Τον Οκτώβριο του 844 ο θείος του Καρόλου του Φαλακρού Ντρόγκο οφ Μετς έστειλε επισκόπους στον Νομινόη, τον Λαμπέρτ και τον Πεπίνο με αίτημα να υποταχθούν στον Κάρολο, αλλιώς θα δεχτούν στρατιωτική επίθεση. Ο Λαμπέρτ και ο Πεπίνος αποδέχθηκαν την υποταγή αλλά ο Νομινόης το αρνήθηκε, ο Κάρολος ο Φαλακρός προσπάθησε πάλι να εισβάλει στην Βρετάνη αλλά ηττήθηκε ξανά (22 Νοεμβρίου 845). Η εξουσία του Νομινόη στην Βαν είχε εξασθενήσει μετά την αποστασία του από τον Κάρολο τον Φαλακρό, αυτό φαίνεται από τις αναταραχές που ξέσπασαν από τον Λούπους του Φεριέρ (843). Την περίοδο 844 - 847 ο Νομινόης βρέθηκε σε πόλεμο με τους Βίκινγκ.
Δεύτερη σύγκρουση με τον Κάρολο τον Φαλακρό
Το καλοκαίρι του 846 ο Κάρολος ο Φαλακρός βάδισε ξανά εναντίον του Νομινόη, αυτή την φορά δεν πολέμησαν αφού πρόλαβαν να κλείσουν μεταξύ τους ειρήνη. Στην ειρηνική συνθήκη που ακολούθησε ο Νομινόης καταγράφεται για πρώτη φορά ως "Δούκας", πιθανότατα ήταν ένας από τους όρους που επέβαλε στον Κάρολο. Τα Χριστούγεννα του ίδιου χρόνο ξεκίνησαν ωστόσο οι Βρετόνοι ξανά τις επιδρομές στην Νευστρία, έφτασαν μέχρι το Μπαγιέ. Ο υποκινητής ήταν ξανά ο Λοθάριος, ο Κάρολος ο Φαλακρός και ο αδελφός τους Λουδοβίκος ο Γερμανικός συναντήθηκαν τον Φεβρουάριο του 847 και αποφάσισαν να διατάξουν τον Πεπίνο Β΄ και τον Νομινόη να διακόψουν οποιαδήποτε εχθρική ενέργεια εναντίον του Καρόλου. Ο Νομινόης πληρωνόταν από τον Λοθάριο και συνέχιζε τις επιθέσεις, το φθινόπωρο του 849 ενώ ο Κάρολος βρισκόταν στην Ακουιτανία ο Νομινόης λεηλάτησε την Νευστρία. Μετά την επίθεση του Νομινόη στο Ανζού ο Κάρολος ο Φαλακρός τοποθέτησε ξανά τον Λαμπέρτ στην Νάντη. Ο Λαμπέρτ και ο αδελφός τους ανανέωσαν την φιλία τους με τον Νομινόη και ξεκίνησαν μαζί τις επιθέσεις (850). Τον Αύγουστο του 850 ο Κάρολος ο Φαλακρός έφτασε στην Ρεν, απέφυγε τις μάχες με την τοποθέτηση φρουρών στην Ρεν και την Νάντη. Με την αναχώρηση του ο Νομινόης και ο Λαμπέρτ προχώρησαν σε νέα επίθεση, διέλυσαν τις φρουρές και αιχμαλώτισαν τον νέο κόμη της Νάντης Αμαλρίκ. Ο Νομινόης πέθανε στην Βαντόμ ενώ είχε λεηλατήσει την Νάντη και το Ανζού (7 Μαρτίου 851), τον διαδέχθηκε ο γιος του Ερισπόε.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βρετάνης
Ιώβ (μυθιστόρημα)
Το μυθιστόρημα «'''Ιώβ. Η ιστορία ενός απλού ανθρώπου'», (γερμ. Hiob. Roman eines einfachen Mannes)'' είναι έργο του Αυστριακού ασκεναζίτη λογοτέχνη Γιόζεφ Ροτ γραμμένο το 1930.
Το μυθιστόρημα με την έκδοσή του καθιέρωσε τον Ροτ ως έναν λογοτέχνη αξίας και η μετάφρασή του στα αγγλικά τον επόμενο ακριβώς χρόνο, το 1931 του έδωσε διεθνή αναγνώριση.
...Ο σημαντικός Joseph Roth, εδώ εξυφαίνει μία ιστορία από τα παλιά, ένα θέμα χριστιανικής και ηθικής υπόστασης που όμως πάντα θα είναι επίκαιρο γιατί οι άνθρωποι πάντα θα πιστεύουν σε μία ανώτερη δύναμη και σε αυτήν θα ανατρέχουν στις δύσκολες στιγμές τους....
Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις "Άγρα", σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου, ISBN 978-960-325-975-6
Περίληψη
"Πριν πολλά χρόνια ζούσε στο Τσούχνοβο ένας άντρας ονόματι Μέντελ Σίνγκερ. Ήταν ευλαβικός, θεοσεβούμενος και συνηθισμένος, ένας Εβραίος σαν όλους...", έτσι αρχίζει το μυθιστόρημα για τον Μέντελ Σίνγκερ, δάσκαλο του ιερού βιβλίου των Εβραίων - της Τορά στα μικρά παιδιά της πόλης Τσούχνοβο της Ρωσίας.
Ο Σίνγκερ, ένας μορφωμένος αλλά φτωχός Ρωσοεβραίος, ζει μαζί με την πενταμελή οικογένειά του, κάτω από τις επιταγές του Θεού, πλήρως συμμορφωμένος με τους νόμους τόσο του Θεού όσο και της κοινότητάς του. Η γέννηση όμως, του τελευταίου του παιδιού, του Μενουχίμ θα είναι η αρχή της δοκιμασίας της σχέσης του με τον Θεό. Ο Μενουχίμ, (Menuchim) ήδη από τη βρεφική του ηλικία θα παρουσιάσει αναπτυξιακές διαταραχές. Οι γιατροί του νοσοκομείου θα διαγνώσουν επιληψία αλλά και νοητική υστέρηση, ωστόσο ο Σίνγκερ δεν θα δεχτεί την βοήθειά τους γιατί έχει εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού και όχι των ανθρώπων. Η ανατροφή του Μενουχίμ θα αποδειχτεί δύσκολη, ένα αγκάθι στις σχέσεις του με τον Θεό, αφού η θεία πρόνοια δεν εμφανίζεται.
Όταν οι γιοί του, μεγάλοι άντρες πια, ακολουθώντας το κάλεσμα των καιρών θα φύγουν από την μικρή ξεχασμένη πόλη για να κάνουν την τύχη τους στην Αμερική, οι γονείς τους θα τους ακολουθήσουν λίγο αργότερα, εγκαταλείποντας τον άρρωστο Μενουχίμ σε κάποιο νοσοκομείο. Ο Σίνγκερ ωστόσο δεν μπορεί να προσαρμοστεί στον καινούριο τρόπο ζωής και σκέψης αλλά και πάλι υπομένει τις δυσκολίες αγόγγυστα. Μέχρι την στιγμή που ο πρωτότοκος γιος του, ο Ιωνάς (Jonaw) στρατιώτης στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο που ξέσπασε εκείνο τον καιρό, χάνεται κάπου στο Ρωσικό μέτωπο, ο δεύτερος, ο Σεμάργια (Schemarjah) σκοτώνεται σε μια μάχη η κόρη του, η Μύριαμ (Mirjam) τρελαίνεται και κλείνεται στο ψυχιατρείο και η γυναίκα του η Δεβώρα (Deborah) πεθαίνει.
Έτσι ο Ιωβ χάνει πλέον την πίστη του στον Θεό.
Σταματά να ακολουθεί τους εβραϊκούς θρησκευτικούς νόμους, γεμίζει οργή και μνησικακία για τον Θεό (τον υπαίτιο των συμφορών του) και εξαλείφει κάθε θρησκευτικό συναίσθημα από τη ζωή του. Παράλληλα αποσύρεται και από την εβραϊκή κοινότητα και περνά τον καιρό του θυμωμένος και απομονωμένος, μέσα στην φτώχεια και τη θλίψη.
Ωστόσο ο Θεός δεν τον εγκατέλειψε. Χάρη σε κάποιο γύρισμα της μοίρας, ο γιός του ο Μενουχίμ, όχι μόνο έχει προοδεύσει στην διανοητική του ανάπτυξη και έχει γίνει μάλιστα και μουσικός αλλά βρίσκεται για μια συναυλία στη Νέα Υόρκη. Με την συνάντησή τους, η πίστη στον Θεό επιστρέφει και πάλι στον Σίνγκερ, που τώρα, χάρη στην υποστήριξη του γιού του, θα φέρει λίγη ανακούφιση στον ηλικιωμένο Σίνγκερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Γιόζεφ Ροτ
Ακίρα Σουζούκι
Ο Ακίρα Σουζούκι (鈴木 章, Suzuki Akira, γενν. 12 Σεπτεμβρίου 1930) είναι Ιάπωνας χημικός που το 1979 περιέγραψε πρώτος την οργανική αντίδραση ενός αρυλο- ή βινυλο-βορονικού οξέος με ένα αρυλο- ή βινυλο-αλογονίδιο που καταλύεται από παλλάδιο, γνωστή σήμερα ως αντίδραση Suzuki. Ο Σουζούκι βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 2010.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Ακίρα Σουζούκι μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας του 2010 με τους Ρίτσαρντ Χεκ και Εϊ-ίτσι Νεγκίσι «για τις διασταυρούμενες συζεύξεις που καταλύονται από παλλάδιο στην οργανική σύνθεση». Εκτός αυτού, τιμήθηκε και με τις παρακάτω διακρίσεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Ιάπωνες νομπελίστες
Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία
μικρογραφία|Σημαία της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας μικρογραφία|Εθνόσημο μικρογραφία|Η Βουλγαρία υπό τον Ιβάν Ασέν Β΄ (1218-1241) Η Δεύτερη βουλγαρική Αυτοκρατορία (Второ българско царство, Vtoro Bălgarsko Tsarstvo) ήταν μεσαιωνικό βουλγαρικό κράτος που υπήρχε μεταξύ του 1185 και του 1396. Ήταν διάδοχο κράτος της Πρώτης βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και έφτασε στο απόγειο της δύναμης της υπό τον Τσάρο Καλογιάννη και Ιβάν Ασέν Β΄ πριν κατακτηθεί σταδιακά από τους Οθωμανούς στα τέλη του 14ου και αρχές του 15ου αιώνα. Διάδοχα κράτη ήταν το Πριγκιπάτο και αργότερα το Βασίλειο της Βουλγαρίας το 1878.
Μέχρι το 1256, η Δεύτερη βουλγαρική Αυτοκρατορία ήταν η κυρίαρχη δύναμη στα Βαλκάνια, νικώντας τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία σε πολλές μεγάλες μάχες. Το 1205 ο Αυτοκράτορας Καλογιάν νίκησε τη νεοσύστατη λατινική Αυτοκρατορία στη Μάχη της Αδριανουπόλεως. Ο ανιψιός του Ιβάν Ασέν Β΄ νίκησε το Δεσποτάτο της Ηπείρου και έκανε τη Βουλγαρία περιφερειακή δύναμη και πάλι. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Βουλγαρία εξαπλωνόταν από την Αδριατική έως τη Μαύρη Θάλασσα και η οικονομία ανθούσε. Στα τέλη του 13ου αιώνα η Αυτοκρατορία μειώθηκε κάτω από συνεχείς επιδρομές Μογγόλων, Βυζαντινών, Ούγγρων και Σέρβων, καθώς και λόγω εσωτερικών αναταραχών και εξεγέρσεων. Τον 14ο αιώνα υπήρξε προσωρινή ανάκαμψη και σταθερότητα, αλλά με τη κορύφωση της Βαλκανικής φεουδαρχία ως κεντρική αρχή, σταδιακά η εξουσία σε πολλές περιοχές χάθηκε. Την παραμονή της τουρκικής εισβολής η Βουλγαρία είχε τριχοτομηθεί.
Παρά την έντονη Βυζαντινή επιρροή, οι Βουλγάροι καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες δημιούργησαν το δικό τους ξεχωριστό στυλ. Τον 14ο αιώνα, κατά την περίοδο που είναι γνωστή ως Δεύτερη Χρυσή Εποχή του βουλγαρικού πολιτισμού, η λογοτεχνία, τέχνη και αρχιτεκτονική γνώρισαν μεγάλη ακμή. Η πρωτεύουσα Τάρνοβο πήρε την ονομασία "Νέα Κωνσταντινούπολη" και έγινε το κύριο πολιτιστικό κέντρο και κέντρο του Ανατολικού Ορθόδοξου κόσμου για τη σύγχρονη Βούλγαροι. Μετά την Οθωμανική κατάκτηση, πολλοί Βούλγαροι κληρικοί και λόγιοι μετανάστευσαν στη Σερβία, Βλαχία, Μολδαβία και ρωσικές ηγεμονίες, όπου εισήγαγαν τον βουλγαρικό πολιτισμό, λογοτεχνία και ησυχαστικές ιδέες.
Ονοματολογία
Το όνομα που χρησιμοποιήθηκε πιο συχνά για την αυτοκρατορία από τους συγχρόνους ήταν Βουλγαρία. Ήταν και το όνομα με το οποίο αυτοαποκαλούταν η χώρα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καλογιάν, το κράτος ήταν μερικές φορές γνωστό ως το κράτος Βουλγάρων και Βλάχων. Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ και άλλοι ξένοι όπως ο λατίνος Αυτοκράτορας Ερρίκος ανέφεραν το κράτος ως Βουλγαρία και βουλγαρική Αυτοκρατορία σε επίσημες επιστολές.
Στη σύγχρονη ιστοριογραφία, η χώρα ονομάζεται η Δεύτερη βουλγαρική Αυτοκρατορία, Δεύτερο Βουλγαρικό Βασίλειο (Τσάρων) ή Δεύτερο βουλγαρικό Βασίλειο για διάκριση από τη Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία. Μια εναλλακτική ονομασία που χρησιμοποιείται σε σχέση με το πρώτο μισό του 13ου αιώνα είναι το Αυτοκρατορία των Βλάχων και Βουλγάρων; με παραλλαγές να περιλαμβάνουν τη Βλάχικη–Βουλγαρική Αυτοκρατορία, τη Βουλγαρική–Βλάχικη Αυτοκρατορία, ή τη Ρουμανική και Βουλγαρική Αυτοκρατορία, το οποίο χρησιμοποιείται αποκλειστικά στη ρουμανική ιστοριογραφία.
Ωστόσο, αραβικά χρονικά του 13ου αιώνα χρησιμοποιούσαν μόνο το όνομα της Βλαχίας αντί της Βουλγαρίας και ονόμαζαν τη Βλαχία ως "αλ-Αουαλάκ", ενώ οι κάτοικοι ονομάζονταν "ουλακούτ" ή "ουλάγκ"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βλαχία Κατηγορία:Νοτιοανατολική Ευρώπη Κατηγορία:14ος αιώνας στη Βουλγαρία Κατηγορία:13ος αιώνας στη Βουλγαρία Κατηγορία:12ος αιώνας στη Βουλγαρία Κατηγορία:Ιστορία της Ανατολικής Ευρώπης Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Πρώην σλαβικά κράτη Βουλγαρικη Β Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Ύστερος Μεσαίωνας Κατηγορία:Ώριμος Μεσαίωνας Κατηγορία:Βουλγαρική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Δεύτερη Βουλγαρική Αυτοκρατορία
266 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον
Η Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον, που βρίσκεται δυο βήματα από τον Λόφο του Καπιτωλίου, ξεχωρίζει πρώτα απ' όλα για τον πολύ πρωτότυπο τρόπο που εκθέτει τα 141.000 σχέδια ,πίνακες, φωτογραφίες αλλά και γλυπτά τα οποία δείχνουν την εξέλιξη απο τον μεσαίωνα έως σήμερα. Εμπνευσμένος από την ιαπωνική αισθητική, ο τρόπος έκθεσης στοχεύει στην παρουσίαση του κάθε έργου όσο το δυνατόν πιο αποδεσμευμένου από ιστορικές και πολιτιστικές αναφορές, ώστε ο επισκέπτης να μπορέσει να το ατενίσει χωρίς περισπασμούς, καθαρά ως πηγή ευχαρίστησης. Στους μεγάλους χώρους των δύο κτιρίων της Πινακοθήκης μπορεί κανείς να θαυμάσει τη μεγαλύτερη και πληρέστερη συλλογή παλαιότερης ζωγραφικής σε αμερικανικό έδαφος, που περιλαμβάνει δημιουργίες των Τζότο, Ντίρερ, Ραφαήλ, Λεονάρντο, Τζορτζόνε. Πολύ σημαντικά είναι και τα τμήματα της γαλλικής, της φλαμανδικής και της ισπανικής ζωγραφικής, που εκπροσωπούνται από καλλιτέχνες όπως ο Βαττώ, ο Φραγκονάρ, ο Ρούμπενς, ο Ελ Γκρέκο. Αλλά η πανοραμική συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει και σημαντικά έργα των ιμπρεσιονιστών και μια σημαντική σειρά έργων των καλλιτεχνών της αβάν-γκαρντ, από τον Μοντιλιάνι έως τον Νταλί. Πλέον έχουμε πρόσβαση στο να δούμε διαδυκτιακά όλα τα έργα μέσω του καταλόγου έργων της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουάσινγκτον.
Iστορία
Στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο τραπεζίτης και πολιτικός Άντριου Μέλον άρχισε να πραγματοποιεί συλλογή μοναδικών έργων τέχνης. Ο ίδιος προτιμούσε τα έργα των δασκάλων του πρώιμου Μεσαίωνα, αλλά ως πραγματικός συλλέκτης αναγνώρισε την αξία και τα έργα των συγχρόνων του.
Ένα εντυπωσιακό κομμάτι της συλλογής περιελάμβανε αριστουργήματα από το Ρωσικό Ερμιτάζ, τα οποία τέθηκαν σε δημοπρασία από την κυβέρνηση της ΕΣΣΔ. Ο Μέλον αναζητούσε αριστουργήματα όχι για χάρη του, ονειρευόταν να δημιουργήσει μια πλήρη Εθνική Πινακοθήκη στη χώρα, επιτρέποντας σε κάθε πολίτη να εξοικειωθεί με τα έργα μεγαλοφυΐας.
Οι διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία της πινακοθήκης ξεκίνησαν το 1934. Και μετά το θάνατο του προστάτη, το 1937, το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών αποφάσισε να δημιουργήσει μια Εθνική Πινακοθήκη τέχνης. Ο πυρήνας της έκθεσης ήταν γλυπτά και πίνακες, δωρεά του Μέλον ως δώρο στη χώρα του.
Έκτοτε, δημιουργήθηκε μια παράδοση μεταξύ των ιδιωτών συλλεκτών για να δωρίσουν αντικείμενα από τις συλλογές τους στις συλλογές της Πινακοθήκης. Οι μόνιμοι χορηγοί περιλαμβάνουν ανθρώπους όπως ο Πολ Μέλον και πολλοί άλλοι διάσημοι άνθρωποι. Ορισμένα αριστουργήματα μεταδόθηκαν ανώνυμα.
Σήμερα, η Εθνική Πινακοθήκη αποτελείται με δύο μεγαλοπρεπή κτίρια, μεταξύ των οποίων υπάρχει ένα υπόγειο διάδρομο με ζεστά καφέ και καταστήματα με αναμνηστικά. Ένα από τα χαρακτηριστικά του εσωτερικού της γκαλερί ήταν η συσκευή μετάβασης: ένα ασυνήθιστο φως και παράξενες γραμμές διέλευσης.
Έκθεση Γκαλερί
Επιστρέφοντας στη νέα ανατολική πτέρυγα της Εθνικής Πινακοθήκης, οι επισκέπτες μπορούν να εξοικειωθούν με τα έργα του Πάμπλο Πικάσο, και πολλών άλλων παγκοσμίου φήμης δημιουργών.
Δυτική Πτέρυγα Γκαλερί
Η δυτική πτέρυγα, στο έργο του οποίου εργάστηκε ο αρχιτέκτονας Τζον Ράσελ Πόουπ, έγινε με το νεοκλασικό ύφος που ήταν μοντέρνο στα μέσα του περασμένου αιώνα. Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1941 και για εκείνη την εποχή ήταν το πιο εκπληκτικό μαρμάρινο κτίριο στον κόσμο.
Η πρόσοψη του κτιρίου είναι διακοσμημένη με τεράστιες χιονάτες κίονες και κομψό τρούλο, που θυμίζει τα κτίρια της αρχαίας Ελλάδας.
Οι ευρύχωρες αίθουσες του κτιρίου περιλαμβάνουν μια εξαιρετική συλλογή έργων Ιταλών αναγεννησιακών πλοιάρχων, συμπεριλαμβανομένης της μοναδικής ζωγραφικής του Λεονάρντο Ντα Βίντσι σε ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο.
Ανατολική Πτέρυγα Γκαλερί
Λίγες δεκαετίες μετά το άνοιγμα της Εθνικής Πινακοθήκης στην Ουάσινγκτον, η περιοχή του κτιρίου της έλειπε έντονα. Εκθέματα αριστουργημάτων ζωγραφικής και γλυπτικής αναπληρώνονται συνεχώς και δημιουργήθηκε το ερώτημα για την επέκταση του μουσείου.
Η κατασκευή του κτιρίου, που θα αποτελέσει εξαιρετικό παράδειγμα σύγχρονης αρχιτεκτονικής, ξεκίνησε το 1970. Και μετά από 8 χρόνια, 1 Ιουνίου 1978, η νέα πτέρυγα της Εθνικής Πινακοθήκης τέλεσε επίσημα ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Μυρεψός
Μυρεψός ήταν τιμητικός τίτλος, ο οποίος αποδιδόταν κατά τους βυζαντινούς χρόνους σε γιατρούς.
Ο τίτλος αυτός διατηρείται μέχρι και σήμερα και απονέμεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην έδρα του οποίου εξάλλου κάθε 10 χρόνια παρασκευάζεται το Άγιο Μύρο.
Στερέωμα
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο Κόσμος της Παλαιάς Διαθήκης. δεξιά|μικρογραφία| Ο ήλιος, οι πλανήτες, οι άγγελοι, και το στερέωμα. Ξυλογραφία με χρονολόγηση 1475. Στη βιβλική κοσμολογία το στερέωμα είναι η δομή πάνω από την ατμόσφαιρα της Γης και θεωρείτο ως ένας τεράστιος στερεός θόλος. Σύμφωνα με την αφήγηση της δημιουργίας της Γένεσης, ο Θεός δημιούργησε το στερέωμα για να χωρίσει τα «ύδατα πάνω» από τη γη και τα «ύδατα κάτω» από τη γη. Στα λατινικά, η λέξη ῾στερέωμα῾ αποδόθηκε ως firmamentum, το οποίο εμφανίζεται στη Βουλγκάτα (Vulgate), τη λατινική μετάφραση της Βίβλου, τέλος του 4ου αιώνα.
Βιβλική χρήση
Το στερέωμα περιγράφεται στην αφήγηση της δημιουργίας της Γένεσης 1: 6-8, στην έκδοση των Εβδομήκοντα (π. 200 π.Χ.) : "ϛ' Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω στερέωμα ἐν μέσῳ τοῦ ὕδατος καὶ ἔστω διαχωρίζον ἀνὰ μέσον ὕδατος καὶ ὕδατος. καὶ ἐγένετο οὕτως. ζ' καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸ στερέωμα, καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ ὕδατος, ὃ ἦν ὑποκάτω τοῦ στερεώματος, καὶ ἀναμέσον τοῦ ὕδατος τοῦ ἐπάνω τοῦ στερεώματος. η' καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ στερέωμα οὐρανόν. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλόν, καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα δευτέρα."
Ετυμολογία
Η λέξη στερέωμα δηλώνει γενικά ένα στερεό σώμα, το θεμέλιο, το πλαίσιο, ή τον σκελετό πάνω στον οποίο είναι δομημένο ένα σώμα. Στη μετάφραση των Εβδομήκοντα (200 π.Χ.) η λέξη δηλώνει τον ουράνιο θόλο δεξιά|μικρογραφία| Η [[ξυλογραφία του Φλαμαριόν (1888) απεικονίζει έναν άνθρωπο που σέρνεται κάτω από την άκρη του ουρανού,για να κοιτάξει τον μυστηριώδη Έμπυρο ουρανό πέρα από αυτό. Ο ουρανός απεικονίζεται σαν να ήταν ένα συμπαγές ημισφαίριο. Η λεζάντα κάτω από το χαρακτικό (που δεν φαίνεται εδώ) μεταφράζεται σε "Ο μεσαιωνικός ιεραπόστολος λέει ότι έχει βρει το σημείο όπου συναντιέται ο ουρανός και η Γη..." ]] Η λέξη "στερέωμα" χρησιμοποιείται για να αποδώσει τη Βιβλική Εβραϊκή λέξη rāqîa' που προέρχεται από τη ρίζα raqqəʿ (רָקַע), η οποία σημαίνει "χτυπάω ή απλώνω λεπτύνοντας", π.χ., η διαδικασία της κατασκευής ενός μεταλλικού πιάτου με σφυρηλάτηση.
Ιστορία
Όπως πολλοί αρχαίοι λαοί, οι Εβραίοι πίστευαν ότι ο ουρανός ήταν ένας στερεός θόλος με τον Ήλιο, τη Σελήνη, τους πλανήτες και τα αστέρια που είναι ενσωματωμένα σ 'αυτό. Σύμφωνα με την εβραϊκή εγκυκλοπαίδεια:
Οι Εβραίοι θεώρησαν τη γη ως πεδιάδα ή λόφο που φαινόταν σαν ημισφαίριο με νερό. Πάνω από αυτό είναι ο τοξοειδής στερεός θόλος του ουρανού. Σε αυτόν είναι στερεωμένα τα φώτα και τα αστέρια. Το ύψος του είναι τόσο μικρό που τα πουλιά μπορούν να φτάσουν σε αυτό και να πετάξουν κατά μήκος της έκτασης του.
Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε η θεώρηση του στερεώματπς ώς ένα κοίλον ημισφαίριον που στηρίζεται στην περιφέρεια της γης, γαίας. εγείνατο ίσον εαυτή Φρύνιχ.6 29. ουρανόν αστερόεντα, ίνα μιν περί πάντα καλύπτοι Ησ. Θεογ.126. Υπήρχε και ο μύθος ότι ο ουρανός στηριζόταν στους κίονες του Ατλαντα, "ός [Ἄτλας] τε θαλάσσης πάσης βένθεα οἶδεν, έχει δε τε κίονας αυτός". Ο ουρανός είναι ὑπεράνω τοῦ αἰθέρος. Ο φιλόσοφος Εμπεδοκλής ο Ακραγαντινός θεωρούσε τον ουρανό στερεόν Εκκλ. (στερέμνιον), Στοβ. Εκλογ.1.23 πρβλ. την κωμικήν εικόνα αυτού εν Αριστοφ. Νεφ. 96). Επί του θόλου τούτου ο ήλιος έτρεχε τον δρόμον αυτού, όθεν ή έκλειψις περιγράφεται ως ο ήέλιος δε ουρανού εξαπόλωλε Οδ. Υ.357. Η άποψη αυτή εμφανίζεται και στον Αίαντα του Σοφοκλή (Αι. 845) όπου ο Ήλιος κυβερνά το άρμα του στον ουρανό.
Στο Βυζάντιο, ο αλεξανδρινός μοναχός Κοσμάς ο Ινδικοπλεύστης (6ος μ.Χ.) παρέχει μια λεπτομερή χριστιανική άποψη του σύμπαντος, βασισμένη σε διάφορα βιβλικά κείμενα και προηγούμενες θεωρίες του Θεοφίλου Αντιοχείας και του Κλήμεντος του Αλεξανδρέως. Ο Κοσμάς περιγράφει ένα ορθογώνιο κόσμο που περιβάλλεται από τέσσερεις θάλασσες. Στα άκρα των θαλασσών υπάρχουν τέσσερα απέραντα κατακόρυφα τείχη, που στήριζουν μια θολωτή οροφή, το στερέωμα, πάνω από το οποίο σε έναν άλλο θολωτό χώρο ζούν οι άγγελοι που μετακινούν τα ουράνια σώματα και ελέγχουν τις βροχοπτώσεις από μια τεράστια δεξαμενή. Ο Ιερός Αυγουστίνος έγραψε ότι είχε διερευνηθεί αρκετά η φύση του στερεώματος. "Μπορούμε να κατανοήσουμε αυτό το όνομα, όπως δόθηκε, για να φανεί ότι δεν είναι ακίνητο αλλά ότι είναι σταθερό" έγραψε. Ο Μέγας Βασίλειος υποστήριξε ότι το στερέωμα είναι υγρό. Σύμφωνα με τον Θωμά τον Ακινάτη, το στερέωμα είχε μια "σταθερή φύση" και στέκεται πάνω από μια "περιοχή πυρός, όπου όλοι οι ατμοί πρέπει να καταναλώνονται".
Η Κοπέρνικα Επανάσταση του 16ου αιώνα οδήγησε στην επανεξέταση αυτών των θεμάτων. Το 1554, ο Ιωάννης Καλβίνος πρότεινε να ερμηνευτεί το "στερέωμα" ως σύννεφα. Το δόγμα της προσαρμογής του Καλβίνου επέτρεπε στους Προτεστάντες να αποδεχθούν τα ευρήματα της επιστήμης χωρίς να απορρίπτουν την εξουσία της Γραφής.
Επιστημονική εξέλιξη
Οι Στωικοί φιλοσοφοι υιοθέτησαν ένα μοντέλο ουράνιων σφαιρών μετά την ανακάλυψη της σφαιρικής Γης τον 4ο έως 3ο αιώνα π.Χ. Οι Σχολαστικοί φιλόσοφοι τον Μεσαίωνα υιοθέτησαν μια κοσμολογία η οποία συνέθετε τις ιδέες του Αριστοτέλη και του Πτολεμαίου. Αυτή η κοσμολογία περιελάμβανε ουράνιες σφαίρες, ομόκεντρες η μία μέσα στην άλλη με τη γη στο κέντρο. Η εξώτατη σφαίρα περιείχε τα αστέρια· ο όρος στερέωμα στη συνέχεια μεταφέρθηκε σ 'αυτή τη σφαίρα. Υπήρχαν επτά εσωτερικές σφαίρες για τους επτά πλανήτες του ουρανού,
Επίσης, το ηλιοκεντρικό μοντέλο του Κοπέρνικου περιλαμβάνει μία εξωτερική σφαίρα η οποία κρατάει τα αστέρια (και από το ότι έχουν τη γη να περιστρέφεται καθημερινά στον άξονα της επέτρεπε να ερμηνεύεται το στερέωμα ως να είναι τελείως ακίνητο). Οι μελέτες του Τύχωνα Βράχε στο Περί του Νέου Αστέρος
και στον Κομήτη του 1577 επέφεραν τις πρώτες μείζονες αμφισβητήσεις στη σύγχρονη εποχή για την ιδέα ότι οι σφαίρες υπήρχαν ως στερεά, άφθαρτα υλικά αντικείμενα.