cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Χαραλαμπόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά την πτώση της δικτατορίας ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ) και μέλος της πρώτης Κεντρικής Επιτροπής. Από τον Φεβρουάριο του 1980 και έως τις Βουλευτικές Εκλογές του 1981 εργάστηκε ως σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου σε ζητήματα ευρωπαϊκού δικαίου και προγραμματικών θέσεων του ΠΑΣΟΚ.
Κατά την επαγγελματική του σταδιοδρομία εργάστηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ασχολήθηκε με τη δικηγορία ενώ υπήρξε σύμβουλος διοικήσεων του δημοσίου τομέα της Εθνικής Τράπεζας, στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και στο υπουργείο Ανάπτυξης.
Εξελέγη βουλευτής στη Βουλή των Ελλήνων για πρώτη φορά στις βουλευτικές εκλογές του 2009 με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθήνας.
Είναι παντρεμένος και έχει πέντε παιδιά.
Έλλη (φρεγάτα)
Η φρεγάτα Έλλη (Φ/Γ Έλλη F-450) είναι το πρώτο πλοίο του τύπου φρεγατών Έλλη του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και το τρίτο πλοίο με αυτό το όνομα. Βασίζεται στον τύπο φρεγατών Kortenaer του Ολλανδικού Ναυτικού και κατασκευάστηκε σε Ολλανδικό ναυπηγείο. Αντίθετα όμως με τα υπόλοιπα πλοία αυτού του τύπου του Ελληνικού Ναυτικού δεν εντάχθηκε στο Ολλανδικό Ναυτικό αλλά πουλήθηκε απευθείας στην Ελλάδα.
Η Φ/Γ Έλλη κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Koninklijka Maatschappij de Schelde του Vlissingen της Ολλανδίας μαζί με την φρεγάτα Λήμνος ως μέρος συμβολαίου για δύο πλοία από την Ελληνική κυβέρνηση. Η παραλαβή του πλοίου έγινε στις 10 Οκτωβρίου 1981 με κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο ΠΝ Γρηγόρη Δεμέστιχα. Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 15 Νοεμβρίου του ιδίου έτους.
Η Φ/Γ Έλλη πήρε μέρος στον Πόλεμο του Κόλπου την περίοδο 1990-91, εφαρμόζοντας τις αποφάσεις του Ο.Η.Ε. για το Ιράκ στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας.
Γενικά Χαρακτηριστικά
thumb|300px|Φ/Γ ΈΛΛΗ thumb|300px|Ο Θυρεός του Φ/Γ ΕΛΛΗ,πιστό αντίγραφο της εικόνας της Παναγίας της Τήνου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Έλλη
In the Sign of Evil
In the Sign of Evil είναι ο τίτλος του πρώτου ΕΡ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Sodom, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1984 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Devil's Game".
Οι κριτικές για το "In the Sign of Evil" υπήρξαν θετικές, με το "Sputnik Music" να το βαθμολογεί με μέσο όρο βαθμολογιών 4 / 5, το "Metal Storm" 8,1 / 10 και το "Metal Archives" 83%, ενώ το "Ultimate Guitar" του έδωσε την σχεδόν άριστη βαθμολογία 9,9 / 10..
Το ΕΡ επανεκδόθηκε μαζί με το πρώτο επίσημο LP του συγκροτήματος, "Obsessed by Cruelty" σε μορφή CD, ενώ το 2007 οι Sodom επανηχογράφησαν τα κομμάτια του ΕΡ και τα κυκλοφόρησαν στο άλμπουμ "The Final Sign of Evil".
Τα μέλη των Sodom
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "In the Sign of Evil" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Sodom Κατηγορία:Άλμπουμ του 1984
Πλέι-Οφ NBA 2010
Τα ΝΒΑ Playoffs είναι η φάση της διοργάνωσης που συμμετέχουν 16 ομάδες, οι οκτώ από τη Δύση και οι αντίστοιχες οκτώ από την Ανατολή που στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος είχαν υψηλότερο ποσοστό νικών για την ανάδειξη του πρωταθλητή NBA. Τα Playoffs του 2010 ξεκίνησαν στις 17 Απριλίου. Η διοργάνωση αποτελείται από 4 γύρους, με την ομάδα που πετυχαίνει 4 νίκες σε κάθε γύρο να πέρνει την πρόκριση για τον επόμενο.
Διαδικασία διεξαγωγής
Η διαδικασία διεξαγωγής των playoffs διατηρεί την ίδια διαδικασία που ακολουθήθηκε και τα προηγούμενα χρόνια και έχει ως εξής:
Περίπτωση ισοβαθμίας
Σε περίπτωση ισοβαθμίας για μια θέση στα playoffs λαμβάνονται υπ' όψην:
Ο πίνακας της πορείας των ομάδων
''Με αστερίσκο (*) εμφανίζονται οι ομάδες που τερμάτησαν πρώτες στην κατηγορία (division) τους, στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Με έντονα γράμματα εμφανίζονται οι νικητές του κάθε γύρου και με πλάγια γράμματα η ομάδα που έχει το πλεονέκτημα έδρας σε κάθε σειρά αγώνων.'' <!-- Ανολοκλήρωτο
Φίνιξ Σανς - Σαν Αντόνιο Σπερς
-->
Στατιστικά
Τελευταία ενημέρωση: 28 Μαΐου, 2010
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2010
Δωτάδας
Πηγές
''Παυσανίας, "Ελλάδος Περιηγήσεις - Μεσσηνιακά", (1992, εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα), σελ. 37 ISBN 960-352-100-0''
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας Κατηγορία:Ηρακλείδες
Λορέντσο Πιρέττο
Ο σεβασμιότατος Λορέντσο Πιρέττο (ιταλικά: Lorenzo Piretto, ο οποίος γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1942) είναι αρχιεπίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στη Σμύρνη της Τουρκίας, για την οποία υποδείχθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2015, αντικαθιστώντας τον Ρουτζέρο Φραντσεσκίνι (Ruggero Franceschini).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ματσέ (Mazzè) της επαρχίας Τορίνο στις 15 Δεκεμβρίου 1942. Εισήλθε στο Τάγμα των Δομινικανών και χειροτονήθηκε ιερέας το 1966.
Από το 1983 ως το 2005 διετέλεσε καθηγητής της Ιταλική γλώσσα στο Πανεπιστήμιο του Μαρμαρά, κοντά στην Κωνσταντινούπολη και από το 2004 είναι εφημέριος της εκκλησίας των Αγίων Πέτρου και Παύλου, επίσης στην Κωνσταντινούπολη.
Χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Σμύρνης στις 20 Δεκεμβρίου 2015 από τον αρχιεπίσκοπο Μπόγκος Λεβόν Ζεκιγιάν.
Στις 8 Δεκεμβρίου 2020, ο Πάπας Φραγκίσκος αποδέχθηκε την παραίτησή του, λόγω ορίου ηλικίας.
Πηγές
Πιρέττο, Λορέντσο Πιρέττο, Λορέντσο Πιρέττο, Λορέντσο Πιρέττο, Λορέντσο
Σάβα (αποσαφήνιση)
Η Σάβα μπορεί να αναφέρεται:
Πύργος Βικτώρια (Ουεστμίνστερ)
Περιγραφή
Έχοντας ύψος 98,5 μέτρα είναι λίγο πιο ψηλός από τον πύργο Ελισάβετ (ευρύτερα γνωστός ως Μπιγκ Μπεν) ο οποίος είναι 96,3 μέτρα και βρίσκεται στο βόρειο άκρο των ανακτόρων. Εντός του πύργου Βικτώρια υπάρχουν 14 ορόφοι εκ των οποίων στους 12 στεγάζονται τα αρχεία του βρετανικού κοινοβουλίου. Στο εσωτερικό του διαθέτει σκελετό από χυτοσίδηρο ο οποίος πέρα από το εξωτερικό πετρόκτιστο περίβλημα αποτελεί το κύριο δομικό στοιχείο που στηρίζει την όλη κατασκευή.
Ιστορία
Μετά την μεγάλη πυρκαγιά των ανακτόρων του Ουέστμινστερ στις 16 Οκτωβρίου 1834, κατά την οποία καταστράφηκε μεγάλο τμήμα των κτηρίων και σχεδόν όλα τα έγγραφα του κοινοβουλίου, ο πύργος σχεδιάστηκε ως ασφαλές κτήριο από πυρκαγιά προκειμένου να στεγάσει τα αρχεία του βρετανικού κοινοβουλίου, με τον αρχιτέκτονα του να είναι ο Τσαρλς Μπάρρυ ο οποίος ανέλαβε τον γενικό επανασχεδιασμό των ανακτόρων. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1843, και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1860.
Η αρχική του ονομασία ήταν ο πύργος του Βασιλιά καθώς η φωτιά του 1834 είχε καταστρέψει τα ανάκτορα κατά την βασιλεία του Γουλιέλμου Δ΄, το 1897 όμως μετονομάστηκε σε πύργος Βικτώρια ως απόδοση τιμής για το αδαμάντινο ιωβηλιαίο έτος (75 χρόνια βασιλείας) της βασίλισσας Βικτώρια.
Κατά την εποχή της κατασκευής του ο πύργος ήταν το ψηλότερο κτήριο στον κόσμο με 98,5 μέτρα ύψος από το έδαφος έως την βάση της σημαίας, και άλλα 22,3 μέτρα έως την κορυφή της σημαίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
Λούτσα Μεσσηνίας
Η Λούτσα αναφερόμενη παλαιότερα και ως το Αθαλάσσι, είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, κοντά στη Φοινικούντα. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Φοινικούντας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μεθώνης, του Δήμου Πύλου - Νέστορος.
Τοποθεσία
Η Λούτσα Μεσσηνίας είναι σήμερα ένας πολύ μικρός οικισμός στην ομώνυμη παραλία, νότια του Γριζοκάμπου, του οποίου αποτελεί το επίνειο (λιμάνι). Είναι κτισμένη στη δυτική γωνία της βάσης ενός νοητού ισοσκελούς τριγώνου, στραμμένου προς τον Νότο, που σχηματίζει το Ακρωτήριο Ακρίτας (γνωστό και ως «Κάπο - Γκάλο» ή «Καβογάλο»).
Η Λούτσα βρίσκεται νοτιοανατολικά της Μεθώνης, από την οποία απέχει περίπου 11 χιλιόμετρα και νοτιοανατολικά από την Φοινικούντα, από την οποία απέχει περίπου 1,5 χιλιόμετρα. Έχει μηδενικό υψόμετρο και βρέχεται από τη θάλασσα. Κοντά στην Λούτσα βρίσκονται επίσης, προς τα βορειοανατολικά της ο Γριζόκαμπος, σε απόσταση 1,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά της το Ακριτοχώρι, σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα ανατολικά της η Υάμεια, σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων.
Ιστορία
Η περιοχή του χωριού, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεθώνης, όσο και της Πυλίας. Κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της Αρχαίας Πύλου. Το χωριό υπάρχει, πιθανώς, από τα χρόνια της Ενετοκρατίας και η παλαιότερη ονομασία του ήταν «Αθαλάσσι». Σύμφωνα με διάφορες τοπικές παραδόσεις, ίσως, παλαιότερα ήταν ακόμα και πόλη, λόγω των διαφόρων ερειπίων που βρίσκονται στην περιοχή, μέρος της οποίας παλαιάς πόλης λέγεται πως βυθίστηκε μετά από μεγάλο σεισμό. Πολλοί την παρομοιάζουν εν μέρει με την Ατλαντίδα.
Φοινικούς Λιμήν
Μπροστά από την Λούτσα και την γειτονική της Φοινικούντα, βρισκόταν κατά την αρχαιότητα, ο Φοινικούς Λιμήν, τον οποίο αναφέρει ο Παυσανίας στα «Μεσσηνιακά» του.
Μεσαίωνας - Α΄ Ενετοκρατία (1205 - 1432)
Για την περίοδο του Μεσαίωνα και την Α΄ Ενετοκρατία, δεν υπάρχουν σχετικά στοιχεία, αλλά εικάζεται από ερευνητές της τοπικής ιστορίας, ότι πιθανώς πρέπει και τότε να υπήρχε εκεί χωριό.
Α΄ Τουρκοκρατία (1460 - 1683)
Την περίοδο της Α΄ Τουρκοκρατίας, σύμφωνα με τον Θανάση Πετσάλη - Διομήδη, στο ιστορικό του μυθιστόρημα «Οι Μαυρόλυκοι», στην περιοχή της σημερινής Λούτσας υπήρχε το χωριό «Αθαλάσσι».
Απογευματινή
Η «Απογευματινή» είναι καθημερινή πολιτική εφημερίδα που εκδίδεται στην Αθήνα και κυκλοφορεί σε ολόκληρη την Ελλάδα. Θεωρείται εφημερίδα συντηρητικών αρχών και από τη μεταπολίτευση και μετά υποστήριξε ανοιχτά το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Ιστορικό
Το πρώτο φύλλο της «Απογευματινής» κυκλοφόρησε στις 20 Οκτωβρίου 1952, με εκδότες τους αδελφούς Νάσο και Σάκη Μπότση (οι ίδιοι ήταν ταυτόχρονα και συνιδιοκτήτες της πρωινής εφημερίδας Ακρόπολις) και κρατούσαν τα ηνία της μέχρι και τον θάνατό τους (πέθαναν με χρονική απόσταση 20 ημερών το 1980). Στη συνέχεια η εφημερίδα πέρασε στο Ίδρυμα Μπότση, που στο μεταξύ είχε δημιουργηθεί, και με νέο εκδότη τον Νικόλαο Μομφερράτο, έως το 1985, χρονιά που δολοφονήθηκε (21 Φεβρουαρίου) από την 17 Νοέμβρη. Αντικαταστάθηκε από τον Πάνο Καραγιάννη, ο οποίος ήταν εκδότης της έως το 2002. Έπειτα πέρασε στα χέρια του Κώστα Σαραντόπουλου.
Λούτσα Μεσσηνίας
Α΄ Τουρκοκρατία (1460 - 1683)
Σύμφωνα με τον ερευνητή της τοπικής ιστορίας [https://sites.google.com/site/grizokampos/ Σταύρο Π. Τσώνη, στο βιβλίο του «Γριζόκαμπος - Ένα παράξενο χωριό»], τα 230 τζάκια, δηλαδή ο αριθμός των οικογενειών, «αν πολλαπλασιαστεί με το 5 ή το 6, που ήταν τότε - κατά μέσον όρο - ο αριθμός των μελών κάθε οικογένειας, το Αθαλάσσι (Λούτσα) πρέπει να είχε 1200 έως 1400 κατοίκους τουλάχιστον».
Απογευματινή
Ιστορικό
Για πολλά χρόνια, η Απογευματινή αποτελούσε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εφημερίδας ποικίλης ύλης, καθώς δινόταν μεγαλύτερη βαρύτητα σε καλλιτεχνικά, αθλητικά, αστυνομικά και κοινωνικά θέματα, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τα αμιγώς πολιτικά. Αυτός ο χαρακτήρας ουδετερότητας άρχιζε να αλλάζει με τα χρόνια, παράλληλα με την κομματικοποίηση της πολιτικής ζωής. Αυτό εντάθηκε από τη μεταπολίτευση και μετά, σε συνδυασμό με την εμφάνιση και άλλων συγγενικών πολιτικά εφημερίδων και το αναπόφευκτο κυνήγι του μεριδίου αγοράς που αυτομάτως προέκυψε.
Λούτσα Μεσσηνίας
Διοικητική ιστορία
Ο οικισμός της Λούτσας αναγνωρίσθηκε και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Φοινικούντας, μόλις το 1971. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Φοινικούντος, από το 1971 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του Σχεδίου «Καποδίστριας», η Λούτσα υπήχθη στο Δήμο Μεθώνης, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του Προγράμματος «Καλλικράτης», η Λούτσα ανήκει πλέον στο νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων, οι οποίοι ήταν, ο Δήμος Κορώνης, ο Δήμος Μεθώνης, ο Δήμος Νέστορος, ο Δήμος Παπαφλέσσα, ο Δήμος Πύλου και ο Δήμος Χιλιοχωρίων. Η Λούτσα σήμερα είναι οικισμός της Κοινότητας Φοινικούντας, της Δημοτικής Ενότητας Μεθώνης, του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία Κοινότητα Φοινικούντας, υπάγονται επίσης οι οικισμοί, ο Ανεμόμυλος, ο Γριζόκαμπος, η Φοινικούντα (έδρα), τα Χουνάκια, καθώς και τα ακατοίκητα σήμερα νησιά της Αγία Μαριανής (Αγίας Μαρίνας) και της Σχίζας.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 13 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες και τον τουρισμό.
Απογευματινή
Ιστορικό
Από την Απογευματινή έχουν κατά καιρούς περάσει μερικά σημαντικά ονόματα της ελληνικής δημοσιογραφίας όπως Χρήστος Πασαλάρης, Μαρία Ρεζάν, Φρέντυ Γερμανός, Τέρενς Κουίκ, Γιώργος Παπαδάκης, Λιάνα Κανέλλη, Γιάννης Διακογιάννης, Άννα Παναγιωταρέα, Ροζίτα Σώκου, Κώστας Τσαρούχας, Κώστας Καββαθάς, Φώτης Σιούμπουρας, Σοφία Βούλτεψη, Παύλος Δημητριάδης, Στάθης Σφαέλος, Δημήτρης Κόκκορης, Γιάννης Τριήρης, Νάσος Νικολαϊδης και άλλοι.
Λούτσα Μεσσηνίας
Παλαιοχριστιανική Βασιλική Λούτσας
Στην περιοχή της Λούτσας, πάνω στον μικρό λόφο, που βρίσκεται βόρεια του οικισμού, υπάρχουν τα ερείπια μεγάλου χριστιανικού ναού (Παλαιοχριστιανική Βασιλική Λούτσας). Στη βορειοανατολική γωνία του ιερού του παλαιού ναού, κατασκευάσθηκε μεταγενέστερα το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής.
Απογευματινή
Ιστορικό
Το 1975 γνώρισε μια μεγάλη διαρροή στελεχών, τα οποία αποχώρησαν και μαζί με άλλους συντάκτες προχώρησαν στην έκδοση της Ελευθεροτυπίας, ενώ μερικά χρόνια αργότερα (1983) γνώρισε και δεύτερη μεγάλη διαρροή από στελέχη τα οποία προχώρησαν στην έκδοση του Ελεύθερου Τύπου.
Λούτσα Μεσσηνίας
Πύργος «Μπούρτζι»
μικρογραφία|[[Ρήγας Φεραίος]]Το Μπούρτζι είναι ένας μικρός παραθαλάσσιος πύργος, με τα χαρακτηριστικά της βίγλας (Βίγλα Λούτσας Φοινικούντας), πιθανώς της βενετσιάνικης περιόδου, ο οποίος είναι κτισμένος σε σχετικά δυσπρόσιτη τοποθεσία, σε μικρή απόσταση από την Λούτσα. Ίσως εξυπηρετούσε στην επιτήρηση των πλοών βόρεια της νήσου Σχίζας, ή στον έλεγχο του αγκυροβολίου, στον απάνεμο όρμο Βρωμονέρι, αλλιώς και Τσερλονέρι, ή σύμφωνα με την τοπική παράδοση, λειτουργούσε ως φάρος - σηματωρός, ο οποίος καθοδηγούσε τα διερχόμενα πλοία για το Πόρτο - Γρίζι, δηλαδή το Λιμάνι Λούτσας.
Απογευματινή
Ιστορικό
Τον Σεπτέμβριο του 1984, κυκλοφόρησε και η Απογευματινή της Κυριακής, μάλιστα σε μικρό (tabloid) σχήμα, κάτι που ακολούθησε δύο χρόνια αργότερα (από τις 29 Σεπτεμβρίου 1986) και το καθημερινό φύλλο. Από το 1954 έως το 1982, η Απογευματινή ήταν εκείνη που διοργάνωνε τα ετήσια καλλιστεία για την ανάδειξη της Σταρ Ελλάς. Επίσης είχε πολλά ένθετα με θέμα τη μουσική και τον αθλητισμό.
Λούτσα Μεσσηνίας
Παραλία Λούτσας
Σε απόσταση λίγων μέτρων νότια του χωριού, βρίσκεται και η παραλία του, η Παραλία Λούτσας, η οποία εκτείνεται από τη δυτική πλευρά του Ακρωτηρίου Ακρίτα, ως το λοφίσκο Καταρραχάκια. Η αμμώδης παραλία της και ο βυθός της με τα βότσαλα, θεωρείται ως ιδανική για μπάνιο, ενώ είναι τόσο καθαρή, που έχει πάρει γαλάζια σημαία. Έχει άμεση πρόσβαση, από τις Επαρχιακές Οδούς, την 13 Επαρχιακή Οδό Χαρακοπιού - Μεθώνης και την 13α Επαρχιακή Οδό Κορώνης - Μεθώνης.
Απογευματινή
Κυκλοφορία
Το πρώτο διάστημα της κυκλοφορίας της, η Απογευματινή σταθεροποιήθηκε στην 7η θέση ανάμεσα στις 16 αθηναϊκές εφημερίδες που κυκλοφορούσαν την εποχή. Με τα χρόνια η κυκλοφορία της άρχισε να αυξάνεται (5η θέση με 26.000 μέση ημερήσια κυκλοφορία το 1957), 4η θέση (34.500 φύλλα) το 1959, 3η θέση (40.400 φύλλα) το 1960, για να γνωρίσει την απόλυτη ακμή την περίοδο της Χούντας, με 122.000 φύλλα και δεύτερη θέση το 1968, και πρώτη ελληνική εφημερίδα σε κυκλοφορία από το 1969 μέχρι το 1974, με 133.000 φύλλα μέση ημερήσια κυκλοφορία το 1973 και 272.031 φύλλα τον Ιούνιο του 1974, ο καλύτερος κυκλοφοριακά μήνας της ιστορίας της.
Από τη Μεταπολίτευση, η κυκλοφορία της αρχίζει σταδιακά να πέφτει (2η θέση με 132.700 φύλλα το 1975), 3η θέση (128.500 φύλλα) το 1977, 6η θέση (92.000 φύλλα) το 1987, 7η θέση (84.000 φύλλα) το 1989, 62.800 το 1992, 37.803 το 1998, 28.398 το 2000, 23.254 το 2002, 22.060 το 2004, για να συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια η κυκλοφοριακή πτώση που παρέσυρε άλλωστε και το σύνολο του Τύπου. Πριν κλείσει η κυκλοφορία της κυμαίνεται περίπου στα 10.000 φύλλα.
Λούτσα Μεσσηνίας
Καταγωγή Ρήγα Φεραίου
Από τη Λούτσα Φοινικούντας, έλκει την καταγωγή του ο Ρήγας Φεραίος. Οι πρόγονοί του Ρήγα Φεραίου, κατάγονταν από εδώ. Σύμφωνα με τον Ακαδημαϊκό Θ. Πετσάλη - Διομήδη, από το Αθαλάσσι (Λούτσα) καταγόταν και έζησε εκεί, ο παππούς του Ρήγα, ο Μαυρόλυκος.
Απογευματινή
Οικονομικά προβλήματα
Στις 1 Νοεμβρίου 2010, η επιχείρηση Εκδόσεις Απογευματινή Α.Ε. απέσυρε την προσφυγή που είχε πρόσφατα καταθέσει στο πρωτοδικείο για την υπαγωγή της στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, μέσω της οποίας θα της δινόταν χρόνος για να ρυθμίσει τα χρέη της. Ο πρόεδρος του ΔΣ της επιχείρησης, Σπύρος Μαύρος, φέρεται να ανακοίνωσε την επομένη στους εργαζόμενους ότι η ιδιοκτησία της εφημερίδας προσέφυγε στο Πρωτοδικείο με αίτηση πτώχευσης, ώστε να κλείσει η εφημερίδα.
Λούτσα Μεσσηνίας
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="36.809903" longitude="21.83301" zoom="14" width="1000" height="370" align="center" />
Απογευματινή
Επανέκδοση
Στις 23/1/2023 η ιστορική εφημερίδα επανεκδόθηκε και πάλι ύστερα από 12 χρόνια απουσίας από τον εκδότη της εφημερίδας Παραπολιτικά Γιάννη Κουρτάκη.
Λούτσα Μεσσηνίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραλίες της Μεσσηνίας Κατηγορία:Τουρισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Απογευματινή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Αθήνα
Ιμέλντα Μάρκος
Η Ιμέλντα Μάρκος (Imelda Marcos, 2 Ιουλίου 1929) είναι η χήρα του προέδρου των Φιλιππίνων Φερδινάντο Μάρκος. Διετέλεσε Πρώτη Κυρία των Φιλιππίνων 1965-1986.
Κατηγορία:Φιλιππινέζοι πολιτικοί Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Συβότας
Πηγές
''Παυσανίας, "Ελλάδος Περιηγήσεις - Μεσσηνιακά", (1992, εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα), σελ. 37 ISBN 960-352-100-0''
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας Κατηγορία:Ηρακλείδες
Μανόλης Τριανταφυλλίδης
Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης (Αθήνα, 15 Νοεμβρίου 1883 - Αθήνα, 20 Απριλίου 1959) ήταν Έλληνας γλωσσολόγος και ένας εκ των ιδρυτών του Εκπαιδευτικού Ομίλου, οργάνου του εκπαιδευτικού δημοτικισμού με μεγάλη συμβολή στα εκπαιδευτικά προγράμματα των κυβερνήσεων υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Το 1939, κατά τη διάρκεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, του ανατέθηκε η έκδοση γραμματικής για τη δημοτική γλώσσα, η «Νεοελληνική Γραμματική».
Κληροδότησε την πνευματική και υλική του περιουσία- ανάμεσά της και την τεράστια βιβλιοθήκη του- στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ιδρύοντας (1959) το Ίδρυμα που φέρει το όνομά του και το οποίο συνεχίζει με σημαντικά δημοσιεύματα και άλλες δραστηριότητες την «καλλιέργεια και την αξιοποίηση της δημοτικής γλώσσας και την προαγωγή της παιδείας του ελληνικού λαού» κατά την επιθυμία του δωρητή.
Βιογραφία
Ο πατέρας του Μανόλη Τριανταφυλλίδη, Αλέξανδρος, ήταν από την Κοζάνη με απώτερη καταγωγή από το Ξηρολίβαδο Ημαθίας. Η καταγωγή της μητέρας του, Ιουλίας το γένος Ροδοκανάκη, ήταν από τη Χίο. Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, αποφοιτά από το Βαρβάκειο Γυμνάσιο. Η κλίση που είχε στα μαθηματικά ήταν η αιτία να γραφτεί αρχικά στη φυσικομαθηματική σχολή, για να αλλάξει εντελώς κατεύθυνση μετά από ένα χρόνο και να στραφεί στη φιλοσοφική σχολή και τις συναφείς θεωρητικές σπουδές. Κατόπιν μετέβη στη Γερμανία, προκειμένου να ακολουθήσει παιδαγωγικές σπουδές. Εντέλει τον έλκυσε η γλωσσολογία, για την οποία εκπόνησε διδακτορική διατριβή υπό την εποπτεία του Καρλ Κρουμπάχερ .Ή διδακτορική του διατριβή Studien zu den Lehnwortern der mittelgriechischen Vulgarliteratur (Μελέτες για τις δάνειες λέξεις της δημώδους ελληνικής μεσαιωνικής φιλολογίας) τυπώθηκε στο Μαρβούργο το 1909.
Πριν ακόμη επιστρέψει στην Ελλάδα, καταπιάστηκε με τη δημιουργία του Εκπαιδευτικού Ομίλου, που κατόρθωσε να προβάλλει τη δημοτική γλώσσα ως σύμβολο μιας γλωσσικής επανάστασης με πολιτικές προεκτάσεις. Το 1917 ο Τριανταφυλλίδης μαζί με τον Αλέξανδρο Δελμούζο ορίζονται από την κυβέρνηση Βενιζέλου Ανώτεροι επόπτες τής Δημοτικής Εκπαιδεύσεως, θέσεις θεσπισμένες ειδικά για αυτούς, και σε συνεργασία με τον Δημήτρη Γληνό, γενικό γραμματέα τού υπουργείου Παιδείας, ορίζονται υπεύθυνοι των γλωσσικών προγραμμάτων για το δημοτικό σχολείο. Αποτέλεσμα της εργασίας τους ήταν η έκδοση των πρώτων σχολικών αναγνωστικών στη δημοτική, μια μεταρρύθμιση που θα διακοπεί βίαια το 1920, μετά την πτώση της κυβέρνησης Βενιζέλου με προτροπή μάλιστα της σχετικής Επιτροπείας της κυβέρνησης Γούναρη στην έκθεσή της «να πεταχτούν τα βιβλία έξω από τα σχολεία και να καούν στην πυρά».
Ο Τριανταφυλλίδης μετέβη και πάλι στη Γερμανία το 1920, για να επιστρέψει το 1923, επί Νικολάου Πλαστήρα, προκειμένου να διδάξει στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Αργότερα έγινε ένας από τους πρώτους καθηγητές του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μαζί με καθηγητές όπως ο Γιάννης Αποστολάκης, ο Χαράλαμπος Θεοδωρίδης και ο Αλέξανδρος Δελμούζος.
Αυτή την ιδεολογική ελευθερία που απλόχερα του πρόσφερε το πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, την αρνήθηκε τρις το πανεπιστήμιο Αθηνών και η Ακαδημία Αθηνών, υπό το κράτος του γλωσσολογικού συντηρητισμού της αθηναϊκής φιλοσοφικής σχολής και ιδιαίτερα του τμήματος κλασικής φιλολογίας, που εκείνη την εποχή δεχόταν την ιδεολογική επίδραση του καθηγητή και αργότερα ακαδημαϊκού Ιωάννη Σταματάκου. Ο Σταματάκος στη σχετική του εισήγηση λίγο-πολύ περιγράφει τον Μ. Τριανταφυλλίδη ως εγκληματία.
Το 1934 παραιτήθηκε από την καθηγητική του ιδιότητα και επέστρεψε στην Αθήνα, ασχολούμενος αποκλειστικά με τη συγγραφή του έργου του Ιστορική Εισαγωγή, του θεμέλιου πάνω στο οποίο συντάχθηκε αργότερα η Νεοελληνική Γραμματική. Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης πέθανε στις 20 Απριλίου του 1959 στην Αθήνα, χωρίς να έχει κάνει οικογένεια. Η περιουσία του βάσει διαθήκης κληροδοτήθηκε στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και με αυτήν δημιουργήθηκε το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών - Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη.
Ιδεολογία
Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης διαμόρφωσε νωρίς τη δική του ιδιότυπη γλωσσική ιδεολογία, σύμφωνα με την οποία, προκειμένου να επιτευχθεί η πνευματική επανάσταση στην ελληνική πραγματικότητα, χρειάζεται να απαλλαγεί ο λαός από την καθαρεύουσα, τη γλώσσα της αρχαιομανίας, όπως την οριοθετεί και να διδαχθεί τη δημοτική ως ζωντανή, αληθινή γλώσσα της προόδου.
Ανάμεσα στις συγκρουόμενες σοσιαλιστικές και φιλελεύθερες ιδεολογίες, η πρότασή του υπήρξε η αποσύνδεση της εκπαίδευσης από το γλωσσικό ζήτημα, προβλέποντας ότι οι κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις του γλωσσικού ζητήματος θα επισκίαζαν τις ανάγκες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Παίρνοντας αποστάσεις από την ορμητική μερίδα των δημοτικιστών με τις ακραίες ψυχαρικές θέσεις, πρότεινε μια γλώσσα μεικτή, για την οποία κατηγορήθηκε σφοδρά από τον Γιάννη Ψυχάρη και χαρακτηρίστηκε συντηρητικός από τον Αλέξανδρο Δελμούζο.
Ο Τριανταφυλλίδης θεωρείται πως αποτίμησε θετικά την προσπάθεια του Αδαμαντίου Κοραή για τη δημιουργίας μιας κοινής Νεοελληνικής, παρά την αντίθεση του Ψυχάρη και άλλων δημοτικιστών της εποχής του. Αντίθετα από τον Ψυχάρη, ο Τριανταφυλλίδης «αντιλήφθηκε τη δυναμική παράδοση του δημοτικισμού ανεξάρτητα από τις εκάστοτε γλωσσικές επιλογές [...] Προσεγγίζοντας τον κοραϊσμό έξω από το αυστηρό σχήμα του Ψυχάρη, ο Τριανταφυλλίδης κατέστησε δυνατή την ένταξη του Κοραή στο στρατόπεδο του δημοτικισμού».
Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης, εισάγοντας ουσιαστικά νεοτερισμό στην εποχή του, ενδιαφέρθηκε επίσης για τη συστηματική διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας σε οµογενείς και ξενόγλωσσους, τη μετάβαση δηλαδή από τη διδασκαλία της Ελληνικής ως μητρικής γλώσσας στη διδασκαλία της Ελληνικής ως δεύτερης ή ξένης γλώσσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλωσσολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Αντόνις Μορ
Ο Σερ Αντόνις Μορ (ολλανδικά: Anthonis Mor, αναφερόμενος επίσης και ως Anthonis Mor van Dashorst και Antonio Moro (περ. 1517 – 1577) ήταν Ολλανδός ζωγράφος προσωπογραφιών, περιζήτητος στις ευρωπαϊκές Αυλές. Το όνομά του συναντάται, επίσης, και ως Antoon, Anthonius, Anthonis ή Mor van Dashorst, αλλά και ως Antonio Moro, Anthony More κ. ά. αλλά υπέγραφε τα περισσότερα πορτρέτα του ως Anthonis Mor.
Πρώιμος βίος και σπουδές
Ο Μορ γεννήθηκε στην Ουτρέχτη της Ολλανδίας, κατ' εκτίμηση μεταξύ 1516 και 1520. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τον πρώιμο βίο του, εκτός του ότι η καλλιτεχνική του εκπαίδευση ξεκίνησε με τον Γιαν φαν Σκόρελ και το 1540 ήταν βοηθός του. Το παλαιότερο έργο του είναι ένα πορτρέτο το οποίο βρίσκεται σε ιδιωτική συλλογή στη Στοκχόλμη και χρονολογείται από το 1538.
Στην Αμβέρσα
Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο Αντόνις Μορ στη συνέχεια επισκέφθηκε την Ιταλία (κάτι που άλλες πηγές αναφέρουν ότι δεν επιβεβαιώνεται) και, επιστρέφοντας, το 1547 έγινε δεκτός στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. .
Ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα, (το 1548 ή το 1549) προσείλκυσε την προσοχή του Καρδιναλίου Αντουάν Περρενό ντε Γκρανβέλ (Antoine Perrenot de Granvelle), επισκόπου του Αρράς, ο οποίος έγινε πάτρονάς του. Από τα πορτρέτα που φιλοτέχνησε εκείνη την εποχή, δύο αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής: Ένα είναι του ίδιου του επισκόπου (σήμερα στο Kunsthistorisches Museum της Βιέννης) και το άλλο του Φερνάντο Άλβαρεθ ντε Τολέδο, 3ου Δούκα της Άλμπα (σήμερα στην κατοχή της Ισπανικής Εταιρείας της Νέας Υόρκης). Όταν, μεταξύ 1549 και 1550 ο πρίγκηπας Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας ταξίδεψε στις Κάτω Χώρες για να παρουσιαστεί ως μέλλων κυβερνήτης των ισπανικών Κάτω Χωρών, ο Αντόνις Μορ φιλοτέχνησε το πορτρέτο του στις Βρυξέλλες το 1549.
Πορτογαλία
Κατά τα μέσα του 1550 ο Μορ αναχώρησε για τη Λισαβόνα με παραγγελία από τη Μαρία της Ουγγαρίας να φιλοτεχνήσει τα πορτρέτα των μελών του πορτογαλικού κλάδου της οικογενείας της. Ο Μορ πιθανόν ταξίδεψε εκεί μέσω Βαγιαδολίδ, φιλοτεχνώντας εκεί τα πορτρέτα του Μαξιμιλιανού Α΄, της συζύγου του Μαρίας της Αυστριακής, της θυγατέρας τους Άννας της Αυστρίας και του γιου του Φιλίππου, Δον Κάρλος. Στη Λισαβόνα ο Μορ έφτιαξε το πορτρέτο του Ιωάννη Γ΄ βασιλέα της Πορτογαλίας, της βασίλισσας Αικατερίνης και της μέλλουσας συζύγου του Φιλίππου, πριγκήπισσας Μαρία Μανουέλα. Ελάχιστα επιπλέον γεγονότα είναι γνωστά για τη διαμονή του Μορ στην Πορτογαλία, αλλά είναι με βεβαιότητα γνωστό ότι επέστρεψε στις Βρυξέλλες το 1553.
Αγγλία
Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του βασιλέα της Αγγλίας Εδουάρδου ΣΤ΄ τον Ιούλιο του 1553, ο Ισπανός βασιλέας Κάρολος Ε΄ διείδε ευκαιρία συμμαχίας μεταξύ Αγγλίας και Ισπανίας. Ο αρραβώνας μεταξύ Φιλίππου και της Πορτογαλίδας πριγκίπισσας διαλύθηκε και ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για γάμο του με τη διάδοχο του αγγλικού θρόνου Μαρία Τυδώρ. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων αυτών ο Αντόνις Μορ στάλθηκε στην Αγγλία για να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο της Μαρίας, αλλά η ακριβής ημερομηνία αυτού του γεγονότος είναι άγνωστη. Το πορτρέτο εκτιμήθηκε ιδιαίτερα στην Αγγλία και ο Μορ δημιούργησε τουλάχιστον τρεις παραλλαγές του, αν και σύμφωνα με την Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσινγκτον το έργο είναι υπογεγραμμένο με χρονολογία 1554. Στις 20 Δεκεμβρίου 1553 ο Φίλιππος ονόμασε επίσημα τον Μορ ως ζωγράφο στην υπηρεσία του.
Βρυξέλλες / Αμβέρσα
Μετά την άνοδο του Φιλίππου στον θρόνο, ο Μορ ήταν πολύ παραγωγικός και φιλοτέχνησε ορισμένα από τα σημαντικότερα πορτρέτα του την περίοδο εκείνη, όπως του πρίγκηπα Γουλιέλμου Α΄ της Οράγγης (ή Γουλιέλμου του Σιωπηλού) (1555), το πορτρέτο το Δούκα της Πάρμας και της Πιατσέντσας Αλεσσάντρο Φαρνέζε (1557 και νέο πορτρέτο του Φιλίππου Β΄. Άλλα σημαντικά έργα της περιόδου περιλαμβάνουν το πορτρέτο της Τζέιν Ντόρμερ (1558), τα πορτρέτα του Ζαν Λεκόκ και της συζύγου του (1559) αλλά και το πορτρέτο του δασκάλου του, Γιαν φαν Σκόρελ (1559), το οποίο αργότερα αναρτήθηκε στο μνήμα του και σήμερα ανήκει στην Εταιρεία Αρχαιολόγων του Λονδίνου. Μετά τον θάνατο της Μαρίας Τυδώρ το 1558, ο βασιλέας Φίλιππος νυμφεύτηκε ξανά, τον Ιούνιο του 1559, την Ισαβέλα του Βαλουά, της οποίας ο Μορ φιλοτέχνησε το πορτρέτο περί το 1561. Το πορτρέτο αυτό φαίνεται πως έχει χαθεί. Στην ίδια περίοδο χρονολογείται και η μοναδική γνωστή αυτοπροσωπογραφία του Μορ, που σήμερα βρίσκεται στην Πινακοθήκη Ουφίτσι και το πορτρέτο της (υποτιθέμενης) συζύγου του (σήμερα στο Μουσείο Πράδο της Μαδρίτης.
Στην ισπανική Αυλή
Πιθανότατα ο Μορ συνόδευσε τον βασιλέα Φίλιππο κατά την επιστροφή του στην Ισπανία το 1559. Αυτό επιβεβαιώνεται από τις επιστολές που ο Φίλιππος έστελνε τακτικά στον Μορ αφού αυτός έφυγε το 1661. Στις επιστολές αυτές ο Φίλιππος ζητά την επιστροφή του Μορ αρκετές φορές, αλλά ο καλλιτέχνης ποτέ δεν ανταποκρίθηκε στις αιτήσεις αυτές. Ανάμεσα στα έργα που ο Μορ καθ' υπόθεση φιλοτέχνησε στην Ισπανία είναι το πορτρέτο της Ιωάννας της Αυστρίας και το πορτρέτο του Ντον Κάρλος. Ένα ιδιαίτερα εγκωμιασμένο έργο του αυτή την περίοδο είναι το πορτρέτο του Pejerón, του γελωτοποιού του κόμητος του Μπεναβέντε και του Δούκα της Άλμπα.
Επιστροφή στις Κάτω Χώρες
Επιστρέφοντας στις Κάτω Χώρες ο Μορ πιθανότατα ταξίδευε συνεχώς μεταξύ Ουτρέχτης, Αμβέρσας και Βρυξελλών. Κατά την περίοδο αυτή βρισκόταν σε συνεχή επαφή με τον Γκρανβέλ και εργαζόταν, επίσης, στην ολλανδική Αυλή, όπου και φιλοτέχνησε το πορτρέτο της Μαργαρίτας της Πάρμα. Με την επιστροφή του ο Μορ εστίασε περισσότερο στην απεικόνιση πολιτών, ειδικότερα εμπόρων και των συζύγων τους στην Αμβέρσα. Εκτός από παρόμοια πορτρέτα, ανάμεσα στα οποία συγκαταλέγεται και αυτό του Σερ Τόμας Γκρέσαμ, ζωγράφισε και τεχνίτες, όπως ο χρυσοχόος Στέφεν φαν Χέρβαϊκ (Steven van Herwijck, 1564). Τα έργα αυτά παρουσιάζουν αξιοσημείωτες διαφορές από αυτά που δημιουργούσε για τις Αυλές και αποκαλύπτουν μια άλλη πλευρά του ταλέντου του. Όταν ο Γκρανβέλ επέστρεψε στη Γαλλία και η Ολλανδία περιέπεσε σε κατάσταση αστάθειας, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά, ο Μορ άρχισε να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα. Αυτά λύθηκαν σε κάποιο βαθμό όταν ο Δούκας της Άλμπα του ανέθεσε παραγγελίες και του έκανε μερικές εξυπηρετήσεις. Από το 1568 και ύστερα ο Μορ έζησε στην Αμβέρσα και το 1572 καταγράφεται ως μέλος στην εκεί Συντεχνία του Αγίου Λουκά. Είναι πιθανό να επισκέφθηκε μια ακόμη φορά την Αγγλία το 1568, κρίνοντας από το πορτρέτο ευγενούς με ένα σκύλο και το πορτρέτο του Σερ Χένρι Λή, τα οποία του έχουν αποδοθεί. Στο 1559 και το 1562 ο Μορ δημιούργησε δύο πορτρέτα της Μαργαρίτας της Πάρμα. Κατά την πορεία της προς την Ισπανία, η Άννα η Αυστριακή έκανε μια στάση στην Αμβέρσα, όπου ο Μορ φιλοτέχνησε το πορτρέτο της το 1570. Είναι το τελευταίο έργο του με πρόσωπο της Αυλής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Κοτρώνι Μίνθης Ηλείας
Το Κοτρώνι Μίνθης, επίσημα Κοτρώνιον , είναι ορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 783 μέτρα το οποίο βρίσκεται προς τα νότια του νομού, σε απόσταση 20 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Ζαχάρω (έδρα του δήμου). Είναι κτισμένο στις βορειοδυτικές πλαγιές του όρους Βουνούκα (Μίνθη ή Άλβενα) και μόλις 1,5 χλμ. ΒΔ. από τη Μίνθη. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά επίσημα το 1940 να προσαρτάται στο τότε κοινότητα Μίνθης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Μίνθη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μίνθης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους.
Σημείωση
Στο δήμο Ζαχάρως υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Κοτρώνι Ξηροχωρίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1976-1977
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1976-1977 κατακτήθηκε από την Γιουβέντους κερδίζοντας στο διπλό τελικό την Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Διήρης
μικρογραφία|Ρωμαϊκή διήρης που απεικονίζεται σε ανάγλυφο από το Ναό της Fortuna Primigenia, στην Praeneste (Palastrina), που είχε χτιστεί γύρω στο 120 π.Χ. .  Εκτίθεται στο Pius-Clementine Museum, στα Μουσεία του [[Βατικανό|Βατικανού.]] Η διήρης ήταν τύπος αρχαίου κωπήλατου πολεμικού πλοίου (δηλαδή μορφή αρχαίας γαλέρας) με δύο (2) στοίχους κωπηλατών, που εφευρέθηκε πριν από τον 6ο αιώνα π.Χ. και χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τους Έλληνες και τους Φοίνικες. Διατυπώθηκε η άποψη ότι πρόκειται για επινόηση των Φοινίκων, που χρησιμοποιήθηκε και επεκτάθηκε από τους Έλληνες. Μέχρι σήμερα, όμως, αμφισβητείται η προέλευση της επινόησης.
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1976-1977
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Διήρης
Η διήρης συναντάται για πρώτη φορά στην αρχαία ιστορία σε θραύσματα έργων τέχνης Ασσυριακής προέλευσης του 8ου αιώνα π.Χ..
Η διήρης ήταν μακρύ σκάφος που κατασκευάστηκε καθαρά για πολεμικούς σκοπούς και μπορούσε να επιτύχει σχετικά υψηλή ταχύτητα πλεύσης, σε αντιδιαστολή με το «στρογγυλό» που ήταν φορτηγό κωπήλατο πλοίο και όχι «αμφίπλωρο» όπως ήταν εκείνο.
Αρκετά συχνά, αν και εσφαλμένα, ο όρος χρησιμοποιήθηκε γενικότερα για κάθε δίκροτη γαλέρα, άσχετα από τον αριθμό των κωπηλατών ανά κουπί.
Περιγραφή
Η ονομασία «διήρης» προέρχεται από το αριθμητικό πρόθεμα «δι-» και την κατάληξη «-ήρης», αναφερόμενη σε πλοία με δυο στοίχους κωπηλατών, είτε δίκροτα (με δύο σειρές κουπιών και έναν κωπηλάτη ανά κουπί) είτε μονόκροτα (με μια σειρά κουπιών και δύο κωπηλάτες ανά κουπί).
Η επόμενη μετά τη διήρη ναυτική εξέλιξη ήρθε με την τριήρη, που είχε αυξημένο μήκος, μέχρι 43 μέτρα, συνήθως και ύψος (τουάχιστον η τρίκροτη), ενώ ο αριθμός των κωπηλατών αυξήθηκε σε 180.
Χρήσεις
Μεσαιωνικές γαλέρες επίσης περιγράφονταν ενίοτε, σε διάφορα λογοτεχνικά κείμενα, ως διήρεις ή και ως τριήρεις, ανάλογα με τον αριθμό σειρών των κουπιών, όπως επίσης και κάποια χελάνδια, δρομόνες και γαλεάσσες, καθώς και κάποιων μικρών σκαφών αναψυχής που ονομάζονταν «παμφύλεις». Ωστόσο, η χρήση αυτής της ορολογίας, εκτός από το ότι είναι ορολογικά εσφαλμένη, μπορεί να οδηγήσει σε παρανοήσεις, εφόσον τα πολεμικά της ελληνορωμαϊκής περιόδου είχαν κατασκευαστεί με τελείως διαφορετικές κατασκευαστικές αρχές.
Άλλωστε, με βάση την αρχαία ορολογία, που δεν ήταν πια σε χρήση, ο όρος αυτός ήταν συχνά λανθασμένος, γιατί πολλά από τα παραπάνω αναφερόμενα πολεμικά, είχαν μεν δυο ή και τρεις σειρές κουπιά, αλλά συχνά χρησιμοποιούσαν περισσότερους από έναν κωπηλάτες ανά κουπί, οπότε σύμφωνα με την αρχαία ορολογία συχνά ήταν τετρήρεις, ίσως και κάπως μεγαλύτερες πολυήρεις. Επίσης οι αρχαίες γαλέρες έφεραν (συνήθως) έμβολο, ενώ οι μεταγενέστερες όχι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίο Ναυτικό Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Κωπήλατα πλοία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Κωδίκελος
Ο Κωδίκελος ή Κωδίκελλος αποτελούσε παλαιότερα νομικό θεσμό του Ρωμαϊκού Δικαίου και, ειδικότερα, επί κληρονομιών (κληρονομικό δίκαιο).
Με τον κωδίκελο παρεχόταν η ευχέρεια σ΄ όποιον δεν είχε συστήσει διαθέτη κληροδοσίας στη διαθήκη του, να μπορεί να συστήσει με ιδιαίτερη πράξη. Συνεπώς ο κωδίκελος αφορούσε πάντα την τελευταία επιθυμία, η οποία όμως δεν έπρεπε να περιλαμβάνει κληρονόμο.
Ο κωδίκελος συνεπώς μπορούσε να περιέχει όχι μόνο σύσταση κληροδοσίας αλλά και διάφορους άλλους όρους της τελευταίας επιθυμίας, όπως π.χ. διορισμό επιτρόπου, αποκλειόμενης όμως της κληρονομικής εγκατάστασης. Μπορούσε όμως και να συσταθεί κωδίκελος και επί αδιαθέτου διαδοχής.
Διακρίσεις
Κατόπιν των παραπάνω οι κωδίκελοι διακρίνονταν σε δύο βασικές κατηγορίες:
Ελληνική νομοθεσία
Ο θεσμός του κωδίκελου ίσχυσε στη σύγχρονη Ελλάδα μέχρι της εισαγωγής του Αστικού Κώδικα, και μάλιστα σύμφωνα με τις αρχές του ρωμαϊκού δικαίου. Μετά την εισαγωγή όμως του Αστικού Κώδικα, ο θεσμός του κωδίκελου καταργήθηκε μέσω των γενικών διατάξεων του άρθρου 1714, δια του οποίου ο κληρονομούμενος μπορούσε μέσω της διαθήκης του να προσπορίσει, σε οποιονδήποτε, περιουσιακή του ωφέλεια χωρίς να τον εγκαταστήσει και κληρονόμο του.
Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο
Σάβα (Μαδαγασκάρη)
Η Σάβα (μαλαγασικά: Sava) είναι μια από τις δύο περιφέρειες της Επαρχίας Αντσιρανάνα, Μαδαγασκάρη. Πρωτεύουσα είναι η Σαμπάβα. Έχει έκταση 25.518 τ.χλμ. και πληθυσμό 805.300 κατοίκων (2004).
Γεωγραφία
Η Σάβα βρίσκεται βορειοδυτικά της Μαδαγασκάρης και ανατολικά της Αντσιρανάνα. Συνορεύει στα δυτικά με τη Ντιάνα, στα νοτιοδυτικά με τη Σόφια και στα νοτιοανατολικά με την Αναλαντζιρόφο. Έχει έκταση 25.518 τ.χλμ..
Δήμοι
thumb|right|250px|Οι δήμοι της Αντσιρανάνα
Η Σάβα διαιρείται σε 4 δήμους:
3. Αντάπα
4. Ανταλάχα
8. Σαμπάβα
9. Βοεμάρ
Μεταφορές
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο του Αρρασάρτ, που βρίσκεται κοντά στην Αντσιρανάνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρειες της Μαδαγασκάρης Κατηγορία:Αντσιρανάνα
Οικίος
Οικίος (αρχαία ελληνικά: Οἰκίος) ήταν στην ελληνική μυθολογία βασιλιάς του Ωλένου. Σύμφωνα με τον Καλλίμαχο, ήταν πατέρας του Δεξαμενού, του πατέρα της Θηρονίκης, της Θηραιφόνης, του Ευρυπύλου και της Δηιανείρας, επίσης γνωστή ως Μνησίμαχη ή Ιππολύτη.
Πρωτονοτάριος
Ο Πρωτονοτάριος ήταν πολιτικό αξίωμα του Βυζαντίου. Ήταν ο πολιτικός άρχοντας του θέματος. Λεγόταν επίσης κριτής και δικαστής. Συνήθως δύο θέματα είχαν έναν κριτή (π.χ. κριτής Πελοποννήσου και Ελλάδος, κριτής Θράκης και Μακεδονίας). Ο κριτής ή πρωτονοτάριος υπάγονταν στον στρατηγό κατά την εκπλήρωση των καθηκόντων του. Πολλές φορές λάμβανε διαταγές από τον βασιλιά και τις εκπλήρωνε αμέσως. Εξαρτάτο επίσης από τον χαρτουλάριο του Σακέλλου, δηλαδή από τον γενικό ταμία του κράτους.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα Κατηγορία:Νομικά επαγγέλματα
Φίντας
Ο Φίντας ήταν, σύμφωνα με τον Παυσανία, Μεσσήνιος βασιλιάς γιος του Συβώτα από την δυναστεία των Ηρακλειδών. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Φίντα συνέβη ή πρώτη διαμάχη με τους Λακεδαιμονίους στο ιερό της Λιμνάτιδος Αρτέμιδος κατά την οποία σκοτώθηκε ο Σπαρτιάτης Βασιλιάς Τήλεκλος. Αυτή η διαμάχη αργότερα οδήγησε στον Α' Μεσσηνιακό Πόλεμο. Γιοι του ήταν ο Ανδροκλής και ο Αντίοχος
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μεσσηνίας Κατηγορία:Ηρακλείδες
ZIS-155
Το ZIS-155, (ρωσικά: ЗИС-155‎), ήταν ένα αστικό λεωφορείο κατασκευασμένο από τον σοβιετικό κατασκευαστή Zavod imeni Stalina, ZIS για συντομία. Είναι πολύ παρόμοιο με τον προκάτοχό του ZIS-154, αλλά είναι τεχνικά νέο σχέδιο. Ήταν ένα από τα πιο διαδεδομένα αστικά λεωφορεία στη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1950.
Ιστορία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η άδεια που είχε αποκτήσει η General Motors για την κατασκευή του ZIS-154 έληξε. Επιπλέον, το λεωφορείο αποδείχτηκε στην πράξη εντατικό σε συντήρηση και τεχνικά περίπλοκο. Για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, τα Κεντρικά Καταστήματα Επισκευής Αυτοκινήτων στη Μόσχα (ZARM) κατασκεύασαν διάφορα πρωτότυπα ενός νέου αστικού λεωφορείου με βάση το αμάξωμα του ZIS-154 αλλά το πλαίσιο του φορτηγού ZIS-150. Δεδομένου ότι η ντίζελ-ηλεκτρική κίνηση του ZIS-154 δεν υιοθετήθηκε, αλλά εγκαταστάθηκε μόνο ένας συνηθισμένος βενζινοκινητήρας με χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων, ο σχεδιασμός θα μπορούσε να απλοποιηθεί σημαντικά. Αυτό φαίνεται επίσης από το γεγονός ότι το απόβαρο του ZIS-155 σε σύγκριση με το ZIS-154 αυξήθηκε κατά σχεδόν δύο τόνους λιγότερους.
Η παραγωγή του λεωφορείου στη ZIS ξεκίνησε λίγο μετά την παρουσίαση των πρωτοτύπων, το 1949. Πολλά εξαρτήματα υιοθετήθηκαν από άλλα οχήματα, ειδικά τον προκάτοχο του και το φορτηγό ZIS-150. Από αυτό προέκυψε, για παράδειγμα, το σύστημα πέδησης και ο κινητήρας. Το σύστημα ψύξης, με κάποιες βελτιώσεις, προήλθε από το ZIS-154, όπως και βασικά το αμάξωμα. Ωστόσο, αυτό ήταν γύρω στο 1.25 μέτρα πιο κοντό από τον προκάτοχό του, καθιστώντας εύκολη τη διάκριση μεταξύ των δύο μοντέλων. Γι' αυτό οι οδηγοί έδωσαν στα λεωφορεία το παρατσούκλι "Kurze".
Πάνω από 21,000 παραδείγματα έγιναν μέχρι το 1957. Το ZIS-155 αντικαταστάθηκε από το ZIL-158. Από το 1956 κατασκευάστηκαν διάφορες εκδόσεις με μικρές αλλαγές, για παράδειγμα ZIS-155A και ZIS-155M είναι η μετάβαση στον διάδοχο ZIL-158.
Αν και ήταν βασισμένο σε σασί από φορτηγό, το ZIS-155 έφερε το τέλος λεωφορείων που ήταν απλά μετατροπές σε σώμα φορτηγού για την ZIS, αντικαθιστώντας επίσης τις μετατροπές λεωφορείου του ZIS-150.
Κατά τη χρήση, τα λεωφορεία εξακολουθούσαν πάλι να απαιτούν πολύ μεγάλη συντήρηση σε σύγκριση με τα σημερινά οχήματα. Κάθε 8,000 χιλιόμετρα έπρεπε να γίνεται μια μεγάλη συντήρηση. Στην πράξη, λοιπόν, είχε καθιερωθεί ένα σύστημα συντήρησης. Ένα στα δέκα λεωφορεία ήταν πάντα σταθμευμένο για τεχνική εξυπηρέτηση ή επισκευή.
Τεχνολογία
Στη βιβλιογραφία υπάρχει περιστασιακή δήλωση ότι τα λεωφορεία ήταν εξοπλισμένα με κινητήρες ZIS-120, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν επίσης στο φορτηγό ZIS-150. Μάλιστα, ο κινητήρας του λεωφορείου ονομαζόταν ZIS-124 και ως εκ τούτου αναγραφόταν ως ξεχωριστό μοντέλο. Ορισμένα σχετικά εξαρτήματα, όπως η λεκάνη λαδιού, άλλαξαν σε σύγκριση με την έκδοση φορτηγού για να μπορούν να χωρέσουν ο κινητήρας στο πίσω μέρος του αμαξώματος του λεωφορείου. Ωστόσο, τα δεδομένα απόδοσης παρέμειναν τα ίδια.
Σλιμ Γουίτμαν
Ο Ότις Ντιούι Γουίτμαν (Ottis Dewey Whitman Jr., 20 Ιανουαρίου 1923 – 19 Ιουνίου 2013), γνωστός περισσότερο ως Σλιμ Γουίτμαν, ήταν Αμερικανός μουσικός της κάντρι, τραγουδιστής και συνθέτης. Σημαντικές θεωρούνται οι πρώτες επιτυχίες του, κατά τη δεκαετία του 1950, όπως τα τραγούδια India Love Call, Love Song of the Waterfall, Rose Marie και Singing Hills. Είχε χαρακτηριστεί ως ο αγαπημένος φολκ τραγουδιστής της Αμερικής, ωστόσο στη διάρκεια της καριέρας του απέκτησε μεγαλύτερη φήμη στην Ευρώπη και ειδικότερα στην Αγγλία. Ως συνθέτης και ερμηνευτής χαρακτηρίζεται για το γλυκό και ρομαντικό ύφος του. Με το χαρακτηριστικό φαλτσέτο και την έκταση που διέθετε, καθώς και τους λαρυγγισμούς του, αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές και ασυνήθεις φωνές της κάντρι και ποπ μουσικής.
Ξεκίνησε τη μουσική του σταδιοδρομία στα τέλη της δεκαετίας του 1940, όταν τον ανακάλυψε ο Τομ Πάρκερ, μάνατζερ του Έντι Άρνολντ και αργότερα του Έλβις Πρίσλεϊ. Το πρώτο του σινγκλ, I’ m Casting My Lasso Towards the Sky, κυκλοφόρησε το 1949 υιοθετώντας το όνομα Σλιμ Γουίτμαν μετά από παρότρυνση της δισκογραφικής του εταιρείας. Έγινε περισσότερο γνωστός με τη διασκευή του τραγουδιού Love Song of the Waterfall (σύνθεση του Μπομπ Νόλαν) και αργότερα με τα σινγκλς, Indian Love Call (1952) και Secret Love (1953), τα οποία έφτασαν μέχρι τη δεύτερη θέση του καταλόγου Billboard για την κάντρι. Συνέχισε να ηχογραφεί και να περιοδεύει μέχρι τη δεκαετία του 2000.
Πηγές
Γουιτμαν Γουιτμαν
Λιανοβρόχι Ημαθίας
Το Λιανοβρόχι είναι μικρός οικισμός του Δήμου Βέροιας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας και την Κεντρική Μακεδονία, σε απόσταση περίπου 4 χλμ. βορειοδυτικά από την Βέροια. Βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες της οροσειράς του Βερμίου σε υψόμετρο 160 μέτρα, επάνω στον δρόμο προς την ιστορική Μονή Παναγίας Δοβρά.
Αζόφ (δίκροτο)
Το Αζόφ ήταν ένα ιστορικό πολεμικό ιστιοφόρο δίκροτο, με 74 πυροβόλα, ναυαρχίδα του ρωσικού στόλου, που συμμετείχε στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου (20 Οκτωβρίου 1827), στην οποία και επέβαινε ο ναύαρχος Χέυδεν, ενώ κυβερνήτης της ήταν ο πλοίαρχος Λαζάρεφ.
Στη ναυμαχία εκείνη πλέοντας η «Αζόφ» επικεφαλής και σε αρκετή απόσταση της ρωσικής μοίρας που καθυστερούσε λόγω άπνοιας δέχθηκε τις ομοβροντίες πέντε συγχρόνως εχθρικών πλοίων από τις οποίες και βρέθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, βαλλόμενη ταυτόχρονα και από παράκτια φρούρια. Στη κατάσταση εκείνη το ουραγό πλοίο «Μπρεσλάου» της γαλλικής μοίρας του ναυάρχου Δεριγνύ, που προπορευόταν και που δεχόταν ομοίως βολές, μοίρασε με την Αζόφ τις κατά πλευρά βολές τους τόσο κατά των παράκτιων πυροβολείων όσο και κατά του κέντρου της τουρκοαιγυπτιακής παράταξης.
Αργότερα ο Ιωάννης Καποδίστριας όταν είχε ψυχραθεί με τον Κόδριγκτον για το θέμα του Συντάγματος, εγκατέλειψε το αγγλικό δίκροτο "Ουώρσπαϊτ", που είχε επιβιβαστεί από την Αίγινα, και επιβιβάστηκε σ΄ αυτό το πλοίο, στις 28 Ιουλίου του 1827, στη Ζάκυνθο, προκειμένου να επιθεωρήσει στο Δραγαμέστι (κοντά στο σημερινό Αστακό) το στρατόπεδο του Τσούρτζ.
Το δίκροτο Αζόφ για μακρύ χρόνο ναυλοχούσε στον Πόρο, όπου ο γηραιός ναύαρχος συνδέθηκε φιλικά με τον Εμμανουήλ Τομπάζη στον οποίο τα Χριστούγεννα του 1828 στην ονομαστική του εορτή του πρόσφερε ως δώρο δύο μανταρινιές που τοποθετήθηκαν σε ξύλινες γλάστρες στην αίθουσα του ναυάρχου Τομπάζη, σε ανάμνηση της ιστορικής ναυμαχίας, όταν και οι δύο έλαβαν το «βάπτισμα του πυρός» για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.
Οι μανταρινιές εκείνες που λέγεται πως και οι δύο ναύαρχοι ιδιόχειρα φύτεψαν στο κτήμα του Τομπάζη στον Πόρο ήταν οι πρώτες που φυτεύτηκαν στην Ελλάδα και των οποίων ο καρπός τους ήταν μέχρι τότε άγνωστος.
Το δίκροτο Αζόφ, που οι Έλληνες το αποκαλούσαν "Δελίνιο" (εκ του γαλλικού όρου), παρέμεινε τελικά στα ελληνικά νερά μέχρι και τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα.
Κατηγορία:Ρωσικά πολεμικά πλοία Κατηγορία:Πόρος
Σώμα Προσκόπων Κύπρου
Το Σώμα Προσκόπων Κύπρου (ΣΠΚ) αποτελεί τον εθνικό Προσκοπικό οργανισμό στης Κύπρου. Ιδρύθηκε το 1913 και έγινε μέλος της Παγκόσμιας Οργάνωσης Προσκοπικής Κίνησης (WOSM) το 1961. Το Σώμα Προσκόπων Κύπρου έχει 5926 μέλη.
Ιστορία
Ο Προσκοπισμός ιδρύθηκε επίσημα στην Κύπρο το 1913 από τους Ν.Κ. Λανίτη και Ν. Νικολαΐδη, με βοήθεια από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Το 1980, ο Σάββας Κοκκινίδης τιμήθηκε με το Χάλκινο Λύκο (Bronze Wolf), μία μοναδική διάκριση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Προσκοπικής Κίνησης, που απονέμεται από την Παγκόσμια Προσκοπική Επιτροπή για εξαίρετη προσφορά στον παγκόσμιο Προσκοπισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσκοπισμός και Οδηγισμός στην Κύπρο
Σχολή της Ιωνίας
Η Σχολή της Ιωνίας ήταν η πρώτη φιλοσοφική σχολή του κόσμου που ιδρύθηκε στην Μίλητο της Ιωνίας από τον Θαλή γύρω στο 600 π.Χ.
Ίδρυση και εκπρόσωποι της Σχολής
Ο Θαλής το 600 π.Χ περίπου, ίδρυσε στη Μίλητο την Υλοζωική Ιωνική Σχολή που ήταν η πρώτη φιλοσοφική σχολή του κόσμου. Μαζί με τους λίγο νεότερούς του Αναξίμανδρο (611-546 π.Χ) και Αναξιμένη (585-528 π.Χ) έθεσαν τις βάσεις της πρώιμης επιστημονικής σκέψης. Ο Πυθαγόρας ήταν επίσης μέλος της Σχολής και πιθανώς ο Ηράκλειτος.
Τα μέλη της Σχολής ονομάστηκαν Ίωνες φιλόσοφοι, έθεσαν τις βάσεις του φιλοσοφικού στοχασμού και αποτέλεσαν την πρώτη ομάδα από τους λεγόμενους προσωκρατικούς φιλοσόφους.
Ο χαρακτηρισμός Υλοζωική δόθηκε γιατί οι Ίωνες φιλόσοφοι θεωρούσαν ότι η ύλη έχει ζωή μέσα της.
Το έργο της Σχολής
Τα μέλη της Σχολής ασχολήθηκαν με τα Μαθηματικά, την Αστρονομία και τη Φυσική φιλοσοφία. Ο σκοπός της Σχολής ήταν η ερμηνεία του κόσμου με όσο το δυνατόν λογική επιχειρηματολογία (ορθολογισμός) και προπάντων απαλλαγμένη από διάφορους μύθους, δοξασίες και θρησκοληψίες. Τη φιλοσοφική θεωρία του Θαλή τη γνωρίζουμε από μεταγενέστερους συγγραφείς (Διογένης Λαέρτιος, Πλούταρχος) που μας πληροφορούν ότι θεωρούσε το νερό σαν πρώτη ύλη κάθε ύπαρξης. Το γεγονός ότι έθεσε ενιαία βάση για την πολυπικοιλότητα της ύλης είναι κάτι νέο, αναμφισβήτητα ένα πρώτο σημαντικό βήμα στην επιστημονική σκέψη.
Ο Αναξίμανδρος θεωρούσε το άπειρο την πρωταρχική ύλη και την αρχική κατάσταση του κόσμου, αλλά, και την αιτία της κοσμικής τάξης. Σε αυτή την πρωταρχική ουσία απέδωσε θεϊκές ιδιότητες, χαρακτηρίζοντας το άπειρο ως αθάνατον, ανώλεθρον και θείον, σύμφωνα με τον Σιμπλίκιο (Εις τα Φυσικά 24,13). Η αδυναμία της ανθρώπινης διάνοιας να καθορίσει το άπειρο ποσοτικά και ποιοτικά το καθιστά απεριόριστη πηγή και κατευθυντήρια δύναμη του κόσμου.