cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκολα Τέσλα
Αρχή της σταδιοδρομίας του
Μετά την πώληση του τηλεφωνικού κέντρου από τον Πούσκας, προσελήφθη στην Ηλεκτρική Εταιρεία Έντισον (Société Electrique Edison) με έδρα το Ιβρύ (σημερινό Ιβρύ-σιρ-Σεν), στα περίχωρα του Παρισιού. Ήδη από το 1881 είχε εγκατασταθεί στη Γαλλία ο στενός συνεργάτης του Έντισον, Τσαρλς Μπάτσελορ, ιδρύοντας τρεις εταιρείες: την Compagnie Continentale Edison (υπεύθυνη για τον έλεγχο των ευρεσιτεχνιών), τη Société Industrielle & Commerciale (υπεύθυνη για την κατασκευή του εξοπλισμού) και τη Société Electrique Edison (υπεύθυνη για την εγκατάσταση συστημάτων). Ήταν η πρώτη φορά που ο Τέσλα ήρθε σε άμεση επαφή με το έργο του Έντισον και απέκτησε βαθύτερη γνώση και εμπειρία γύρω από τις γεννήτριες και τους κινητήρες.
Σύντομα ξεχώρισε για τις ικανότητές του, έχοντας μάλιστα ένα πλούσιο θεωρητικό επιστημονικό υπόβαθρο σε αντίθεση με τους περισσότερους υπαλλήλους του Έντισον, ενώ ανέπτυξε έναν αυτόματο ρυθμιστή για τα δυναμό του Έντισον, προκαλώντας τον ενθουσιασμό του προέδρου της Ηλεκτρικής Εταιρείας, Λουί Ρο. Τον Οκτώβριο του 1883 ανέλαβε να επισκευάσει τον ηλεκτρικό σταθμό του Στρασβούργου στον οποίο σημειώθηκε έκρηξη κατά την επίσκεψη του Γερμανού Κάιζερ Γουλιέλμου Α'. Εκεί του δόθηκε επίσης η ευκαιρία να πραγματοποιήσει επιτυχημένα πειράματα πάνω στην ιδέα του για έναν κινητήρα εναλλασσόμενου ρεύματος. Οι προσπάθειές του εντούτοις να εξασφαλίσει οικονομική στήριξη για την εφεύρεσή του στέφθηκαν τότε με αποτυχία. Ο Τέσλα επέστρεψε στο Παρίσι το Φεβρουάριο του 1884. Την άνοιξη του ίδιου έτους, ο Μπάτσελορ τού πρότεινε να εργαστεί στην επιχείρηση του Έντισον στη Νέα Υόρκη.
Η.Π.Α.
Ο Τέσλα έφτασε στη Νέα Υόρκη τον Ιούνιο του 1884 με το πλοίο 'Saturnia στα 28 του χρόνια. Αμέσως συναντήθηκε με τον Έντισον, ο οποίος του ανέθεσε την πρώτη του δουλειά: να επισκευάσει τη γεννήτρια του ατμοπλοίου «Όρεγκον» (S. S. Oregon). Με μια ομάδα βοηθών και δουλεύοντας κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο Τέσλα κατάφερε να θέσει τις γεννήτριες του πλοίου σε λειτουργία εντυπωσιάζοντας τον Έντισον και κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του. Δύο ημέρες μετά την άφιξή του, ο Τέσλα ξεκίνησε να εργάζεται στο κατάστημα μηχανικών εργασιών του Έντισον. Οι σχέσεις των δυο ανδρών δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα θερμές. Ο Έντισον ήταν άνθρωπος πρακτικός και βασιζόταν περισσότερο στην εργατικότητα και στις εμπειρίες του, σε αντίθεση με τον Τέσλα που ήταν ένας άνθρωπος με ιδανικά, διανοούμενος και περισσότερο θεωρητικός. Ακόμα είχαν διαφωνίες στο αντικείμενο της εργασίας τους, καθώς ο Έντισον ήταν υποστηρικτής της χρήσης του συνεχούς ρεύματος, κυρίως για πρακτικούς λόγους και για ζητήματα ασφάλειας, ενώ ο Τέσλα υποστήριζε τη χρήση του εναλλασσόμενου ρεύματος. Στο διάστημα που εργάστηκε στο εργαστήριό του, ο Τέσλα επανασχεδίασε τις γεννήτριες του Έντισον βελτιώνοντας την απόδοσή τους και είχε σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη ενός συστήματος λαμπτήρων τόξου. Απογοητευμένος από το γεγονός πως το σύστημα που σχεδίασε δεν τέθηκε τελικά σε εφαρμογή, αλλά και επειδή ποτέ δεν ανταμείφθηκε οικονομικά για τις πολύτιμες συνεισφορές του πέρα από τον μισθό του που έφτανε τα 18 δολάρια την εβδομάδα, παραιτήθηκε μόλις έξι μήνες μετά την έναρξη της συνεργασίας του με τον Έντισον.
Ο Τέσλα μετά από κάποιες αποτυχημένες επιχειρηματικές ενέργειες βρίσκει νέο χρηματοδότη για τα πειράματα του το 1887. Ο νέος χρηματοδότης ήταν ο διευθυντής της τηλεγραφικής εταιρείας Western Union Α. Μπράουν, ο οποίος του έστησε το εργαστήριο του, λίγα τετράγωνα πιο πάνω από το εργαστήριο του Έντισον, στην οδό Λίμπερτυ στον αριθμό 89. Τον Οκτώβριο του 1887 η πατέντα του με το όνομα Πολυφασικό Σύστημα Τέσλα κατοχυρώθηκε στην Αμερικανική Επιτροπή Ευρεσιτεχνιών. Το 1888 ο Τέσλα έδωσε μια διάλεξη με θέμα «Το Νέο Σύστημα Κινητήρων και Μετασχηματισμών Εναλλασσόμενου Ρεύματος», στο Αμερικάνικο Ινστιτούτο Ηλεκτρομηχανικής, η οποία έδωσε το έναυσμα στον βιομήχανο Τζορτζ Γουέστινχαουζ (1846-1914) να συνεργαστεί μαζί του. Ο Έντισον με τον χρηματοδότη του Μόργκαν άνοιξαν μέτωπο δυσφήμισης εναντίον του Τέσλα και των χρηματοδοτών του Γουέστινχαουζ και Μπράουν και ειδικά όταν ο τελευταίος πούλησε στις φυλακές Σινγκ-Σινγκ το σχέδιο κατασκευής και λειτουργίας της ηλεκτρικής καρέκλας με εναλλασσόμενο ρεύμα του Τέσλα. Η διοίκηση συμφώνησε και το 1890 έπειτα από πολλές επαναλήψεις εκτέλεσαν τον πρώτο κατάδικο στην ηλεκτρική καρέκλα, τον Γουίλιαμ Κέμλερ. Στη συνέχεια ο Γουέστινχάουζ αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και δεν μπόρεσε να καταβάλει την αμοιβή του Τέσλα, ο οποίος όμως συνέχιζε να δουλεύει αφιλοκερδώς για αυτόν. Την ίδια στιγμή η εταιρεία του Μόργκαν, Thompson Huston άνθιζε και εξαγόρασε την General Electric του Έντισον, η οποία συνεχίζει να υφίσταται μέχρι σήμερα με την ίδια ονομασία.
Η κορύφωση της δόξας και η προσπάθεια χαρακτηρισμού του ως τρελού
Το διάστημα 1890-1891 ο Τέσλα έδωσε δεκάδες διαλέξεις για το εναλλασσόμενο ρεύμα και τη χρήση του. Το 1891 ο Τέσλα εφηύρε το πηνίο που φέρει το όνομά του. Το 1892 ο Τέσλα έλαβε μήνυμα ότι η μητέρα του πεθαίνει οπότε βρήκε ευκαιρία να δώσει σειρά διαλέξεων στο Λονδίνο και να γνωριστεί με τη βασιλική οικογένεια της Μεγάλης Βρετανίας και ύστερα στο Παρίσι. Στη συνέχεια πήγε να επισκεφθεί την ετοιμοθάνατη μητέρα του και μετά πήγε στο Βελιγράδι όπου τον βράβευσε ο βασιλιάς και η Σερβική Βασιλική Ακαδημία. Το 1892 έως το 1903 ο Τέσλα αγωνιζόταν να αποδείξει ότι η εκπομπή και λήψη ραδιοκυμάτων ήταν δική του εφεύρεση, καθώς στηριζόταν σε 13 δικές του πατέντες και όχι του Ιταλού Μαρκόνι. Τελικά ο Τέσλα δικαιώθηκε το 1943, ενώ αναγνωρίστηκε ως ο εφευρέτης του ραδιοφώνου το 1955.
Παράλληλα τη νύχτα της 1η Μαΐου του έτους 1893 στη Διεθνή Έκθεση του Σικάγο, ο Γκρόβερ Κλήβελαντ, ο 24ος πρόεδρος των Η.Π.Α., φωταγώγησε την πόλη του Σικάγου με λάμπες που λειτουργούσαν με εναλλασσόμενο ρεύμα. Στο περίπτερο του Τέσλα και του Γουέστινχαουζ στην έκθεση επικρατούσε πανηγυρικό κλίμα. Το 1895 ο Ρέντγκεν με τη βοήθεια του Τέσλα μπορούσε να παινευτεί ότι εφηύρε τις ακτίνες Χ και έτσι η φήμη του Τέσλα εκτοξεύτηκε. Κατόπιν δήλωσε ότι είχε καταγωγή από εξωγήινους πολιτισμούς, πράγμα που συνάδει με τη σημερινή θεωρία της πανσπερμίας του σύμπαντος. Το 1898 ισχυρίστηκε, δημιουργώντας και χρησιμοποιώντας μια συσκευή τηλεγεωδυναμικής, ότι ήταν υπεύθυνος για μικρό σεισμό που συνέβη στη Νέα Υόρκη.
Εκείνη την περίοδο, η φήμη του Τέσλα στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν μεγαλύτερη από κάθε άλλου εφευρέτη ή επιστήμονα στη λαϊκή συνείδηση, αλλά λόγω της εκκεντρικότητας του και των περίεργων και θεωρούμενων ως εξωφρενικών ισχυρισμών του για τις δυνατότητες της επιστημονικής και τεχνολογικής ανάπτυξης να βοηθήσουν την εκτόξευση του ανθρώπινου πολιτισμού σε άλλη κλίμακα, τελικά εξοστρακίστηκε σαν τρελός επιστήμονας. Από το 1898 έως το 1903 ο Τέσλα άλλαξε αρκετούς χρηματοδότες ενώ είχε αποτραβηχτεί σε πειράματα για τη λεγόμενη «ελεύθερη ενέργεια» στο Κολοράντο Σπρινγκς και στο Λονγκ Άιλαντ, για τα οποία δεν γνωρίζουμε πολλά και τα οποία διακόπηκαν εντελώς ξαφνικά λόγω παύσης χρηματοδότησης όταν αποκάλυψε στο χρηματοδότη του Τζ. Π. Μόργκαν ότι η ελεύθερη ενέργεια θα μοιραζόταν δωρεάν. Έως το 1910 ο Τέσλα είχε ξεχαστεί ή παραγκωνιστεί λόγω των νέων εφευρέσεων και θεωριών των αδερφών Ράιτ, των Μαρί και Πιέρ Κιουρί και του Άλμπερτ Αϊνστάιν και της εμμονής του Νικολά να θεωρεί τον εαυτό του και τις εφευρέσεις του υπαίτιους για την έκρηξη στη Τουγκούσκα. Από το 1915 έως το 1917 κέρδισε πολλές διακρίσεις από διάφορες ακαδημίες αλλά έχασε την ευκαιρία να προταθεί για Νόμπελ φυσικής από τον Έντισον.
Το 1916 νέα κόντρα ξεκίνησε στους κόλπους των φυσικών από τους οπαδούς της θεωρίας του Τέσλα, κυματική θεωρία, εναντίον των οπαδών της θεωρίας του Αϊνστάιν, ατομική θεωρία. Από το 1918 έως το 1922 κατοχύρωσε διάφορες πατέντες και ευρεσιτεχνίες για τη μηχανική των υγρών οι οποίες αγοράστηκαν από διάφορες εταιρίες για να τις εμπορευματοποιήσουν.
Το 1924 ο Τέσλα ισχυρίστηκε ότι είχε εφεύρει την περιβόητη «ακτίνα θανάτου», ένα υπερόπλο ικανό να καταστρέψει μεγάλες εκτάσεις, δηλαδή έως και 10.000 αεροπλάνα σε απόσταση 200 μιλίων (320 χιλιομέτρων), ενώ επίσης ισχυρίστηκε ότι αυτό ήταν υπεύθυνο για την έκρηξη της Τουνγκούσκα. Φυσικά οι δημοσιογράφοι και ο επιστημονικός κόσμος τον περιγέλασαν, ενώ μέχρι σήμερα οι μελετητές εντάσσουν αυτή την εφεύρεση στο τομέα των ανεξήγητων φαινομένων και γεγονότων.
Σήμερα η προσπάθεια αποκρυπτογράφησης μέρους των θεωριών και ανακαλύψεων του Τέσλα γίνεται με συστήματα όπως το Haarp. Το 1926, όταν έγινε 70 χρονών, τα πανεπιστήμια του Βελιγραδίου και του Ζάγκρεμπ τον εξέλεξαν ως επίτιμο διδάκτορα.
Το τέλος του Τέσλα
Από το 1936 έως τον θάνατό του, το FBI παρακολουθούσε τις συνομιλίες και τις κινήσεις του, θεωρώντας ότι είχε αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τη σταλινική Σοβιετική Ένωση.
Το 1937 ένα αμάξι χτύπησε τον Τέσλα σπάζοντάς του αρκετά πλευρά και κλονίζοντας σοβαρά την υγεία του. Όπως δήλωνε ο ίδιος, είχε να αρρωστήσει από τα τριάντα του χρόνια, πιστεύοντας πως για αυτό ευθύνονταν τα πειράματά του. Το κράτος της Γιουγκοσλαβίας, μετά το ατύχημά του, του έβγαλε ισόβια σύνταξη.
Το 1941, με την επέκταση του ναζισμού στην Ευρώπη και τον αναβρασμό του Β' παγκοσμίου πολέμου, ο Τέσλα ήθελε να κατασκευάσει ένα «νέο» υπερόπλο για να σώσει την πατρίδα του.
Πέθανε στις 7 Ιανουαρίου 1943 από θρόμβωση της στεφανιαίας στο ξενοδοχείο Νιου Γιορκ. Βρέθηκε νεκρός δύο μέρες αργότερα, καθώς είχε κρεμάσει στην πόρτα του δωματίου του την επιγραφή «Μην ενοχλείτε». Τα υπάρχοντά του, μεταξύ αυτών και οι σημειώσεις του γύρω από τις έρευνές του, περισυνέλλεξε το FBI, τα οποία και ανέλυσε ο καθηγητής του ΜΙΤ και ηλεκτρολόγος μηχανικός Τζον Τραμπ, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως παρά τις ιδέες του γύρω από την παραγωγή και ασύρματη μετάδοση ενέργειας, δεν είχε ανακαλύψει καμία εφαρμόσιμη μέθοδο. .
Υστεροφημία
Ο Τέσλα είναι κυρίως γνωστός για τις επαναστατικές του συνεισφορές στους κλάδους του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Οι ανακαλύψεις και η θεωρητική εργασία του, αποτέλεσαν τη βάση για την εφαρμογή του σημερινού συστήματος εναλλασσόμενου ρεύματος. Ο ίδιος δεν φαίνεται να ενστερνιζόταν τις σύγχρονές του αντιλήψεις για τη φύση του ηλεκτρικού πεδίου, το οποίο αντιλαμβανόταν ως είδος ρευστού με ξεχωριστές ιδιότητες, ανεξάρτητες της γνωστής ύλης. . Επέκρινε επίσης τη Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν απορρίπτοντας την ισοδυναμία μάζας και ενέργειας, αλλά και την καμπύλωση του χώρου. Σε επιστολή του, ισχυρίστηκε ότι είχε ήδη μια δική του ολοκληρωμένη δυναμική θεωρία της βαρύτητας , ωστόσο τα σωζόμενα γραπτά του δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο.
thumb|Μουσείο Νικολά Τέσλα στο [[Βελιγράδι.]] Εφευρέσεις όπως τα πολυφασικά συστήματα διανομής ισχύος και ο κινητήρας εναλλασσόμενου ρεύματος συνετέλεσαν στην εκδήλωση της Δεύτερης Βιομηχανικής Επανάστασης. Η μονάδα της έντασης του μαγνητικού πεδίου στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων, το Τέσλα, ονομάστηκε προς τιμήν του στο Γενικό Συνέδριο Μέτρων και Σταθμών του Παρισιού το 1960.
Το 1943 το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών τον αναγνώρισε ως τον εφευρέτη της ασύρματης επικοινωνίας. Ο Τέσλα ισχυριζόταν, μέσα σε όλες τις άλλες θεωρίες του, ότι το 2035 η μόλυνση του νερού θα είναι πολύ χαμηλή, τα ποσοστά παραγωγής δημητριακών πολύ υψηλά, αναδάσωση όλων των καμένων και άνυδρων περιοχών και εκμετάλλευση των πηγών ενέργειας με τρόπο φιλικό για το περιβάλλον.
Σύγχρονοι μελετητές του έργου του τον έχουν αποκαλέσει «τον άνθρωπο που εφηύρε τον Εικοστό Αιώνα» και «προστάτη άγιο του σύγχρονου ηλεκτρισμού».
Στις 15 Μαρτίου 2019 έγινε γνωστό ότι δύο επιστολές που είχε γράψει ο Νίκολα Τέσλα, οι οποίες θεωρούνταν μέχρι πρότινος χαμένες, βρέθηκαν στη Σερβία.
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, οι επιστολές του Νίκολα Τέσλα γράφτηκαν τον Δεκέμβριο του 1934 και έχουν ως αποστολέα τον γενικό πρόξενο του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας στη Νέα Υόρκη, Ράντοε Γιάνκοβιτς. Στις επιστολές του ο Τέσλα μιλάει για τον σερβικής καταγωγής φυσικό Μιχαήλ Πούπινα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα σερβικής καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Σέρβοι εφευρέτες Κατηγορία:Σέρβοι μηχανικοί
Λοΐκ Ρεμί
Ο Λοΐκ Ρεμί (γεννημένος στις 2 Ιανουαρίου 1987) είναι ένας Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Ισπανία, για λογαριασμό της Χετάφε, δανεικός από τη Λας Πάλμας. Ο Ρεμί κατά βάση αγωνίζεται σε ρόλο κεντρικού επιθετικού, αλλά μπορεί να αγωνίζεται και στις πτέρυγες και ως δεύτερος επιθετικός. Ο Ρεμί έχει περιγραφεί από τον προπονητή του Ντιντιέ Ντεσάν ως "ένας νεαρός διεθνής που είναι γρήγορος και δυνατός με τεράστιες δυνατότητες".
Γεννημένος στο Ριλιέ-λα-Παπ, στη περιοχή του Ρον, ο Ρεμί ξεκίνησε την καριέρα του αγωνιζόμενος σε μια τοπική ομάδα νέων της γενέτειράς του Λυών. Το 1999, μετακόμισε στη μεγαλύτερη ομάδα της πόλης, Ολιμπίκ Λυών, όπου και πέρασε έξι χρόνια στις ακαδημίες της ομάδας. Το 2005, προβιβάστηκε στην πρώτη ομάδα και πάλεψε για να καθιερωθεί σε διαστημα τριών σεζόν υπό τις οδηγίες των προπονητών Ζεράρ Ουγιέ και Αλαίν Περέν. Το 2008, πήγε με τη μορφή δανεισμού στην ΡΚ Λανς και, μετά από ένα επιτυχημένο πέρασμα, αποκτήθηκε από την ΟΖΚ Νις ενόψει της σεζόν 2008–09. Με τη Νις, ο Ρεμί αντεπεξήλθε με επιτυχία στον ρόλο του προωθημένου επιθετικού πετυχαίνοντας παραπάνω από 25 τέρματα στα δύο χρόνια παρουσίας του με την ομάδα. Το 2010, έχοντας προκαλέσει το ενδιαφέρον αρκετών ομάδων από τη Γαλλία και όχι μόνο, ο Ρεμί τελικά κατέληξε στην υπερασπίστρια του τίτλου Μαρσέιγ υπογράφοντας πενταετές συμβόλαιο. Η μεταγραφή αρχικά "πάγωσε" λόγω επιπλοκών στις ιατρικές εξετάσεις στις οποίες υποβλήθηκε. Στις 13 Ιανουαρίου 2013, ο συμπαίκτης του Ρεμί, Τζόι Μπάρτον, ανέφερε ότι ο Λοΐκ είχε συμφωνήσει να συνεχίσει την καριέρα του στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ. Το ποσό στο οποίο συμφωνήθηκε η μεταγραφή του ανήλθε στα £8.3 εκατομμύρια, ενώ ο παίκτης θα υπέγραφε ειδικό συμβόλαιο το οποίο θα του απέφερε, συνολικά, ένα ποσό κατά πολύ μεγαλύτερο του μισθού του στη Μαρσέιγ.
Ο Ρεμί είναι πρώην διεθνής με την Εθνική Γαλλίας U-20 και την Εθνική Γαλλίας U-21. Πλέον αγωνίζεται με την ανδρική ομάδα έχοντας σημειώσει την πρώτη του συμμετοχή τον Ιούνιο του 2009 απέναντι στη Νιγηρία την περίοδο κατά την οποία προπονητής ήταν ο Ρεϊμόν Ντομενέκ. Ο Ρεμί πέτυχε το πρώτο του τέρμα με την εθνική ομάδα της χώρας του τον Οκτώβριο του 2010 απέναντι στη Ρουμανία με τον Λοράν Μπλαν ως νέο προπονητή της ομάδας.
Ομάδα
Λυών
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Λας Πάλμας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρίσταλ Πάλας ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν
Μιχαήλ Στασινόπουλος
Ο Μιχαήλ Στασινόπουλος (27 Ιουλίου 1903 - 31 Οκτωβρίου 2002) ήταν Έλληνας νομικός, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και συγγραφέας που διετέλεσε πρώτος προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τη Μεταπολίτευση. Ως δικαστικός λειτουργός έφθασε μέχρι την θέση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, θέση από την οποία αντιτάχθηκε στη Δικτατορία των Συνταγματαρχών με αποτέλεσμα να απομακρυνθεί.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Μεσσήνη στις 27 Ιουλίου 1903. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1924. Το 1929 έγινε εισηγητής στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Το 1934 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Νομικής Σχολής Αθηνών, ενώ το 1943 έγινε σύμβουλος Επικρατείας. Από το 1951 έως και το 1958 διετέλεσε υφηγητής και τακτικός καθηγητής Διοικητικού Δικαίου στην Πάντειο Σχολή, της οποίας μεταξύ 1951 και 1957 διετέλεσε πρύτανης. Το 1959 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας των πανεπιστημίων του Μπορντό και του Παρισιού. Το 1968 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, στην τάξη των ηθικών και πολιτικών επιστημών. Υπήρξε μέλος της Ομάδας των Δώδεκα, καθώς και εκδότης του επιστημονικού περιοδικού Επιθεώρησις Δημοσίου Δικαίου και Διοικητικού Δικαίου. Το 1978 εξελέγη πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1993 εξελέγη πρόεδρος του Πειθαρχικού Συμβουλίου της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Δικαστική σταδιοδρομία
Το 1947 τοποθετήθηκε πολιτικός σύμβουλος της Στρατιωτικής Διοικήσεως Δωδεκανήσου στο μεταβατικό στάδιο που μεσολάβησε έως την ενσωμάτωση των νησιών στην Ελλάδα. Το διάστημα 1948-1951 υπήρξε πρόεδρος της επιτροπής που συνέταξε τον υπαλληλικό κώδικα. Από το 1966 έως το 1969 ήταν πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας, όμως απομακρύνθηκε το 1969 όταν εξέδωσε απορριπτική απόφαση για τη νομιμότητα του δικτατορικού καθεστώτος. Το 1975 αποκαταστάθηκε στο δικαστικό σώμα ως επίτιμος πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. και το διάστημα 1976-1978 υπήρξε δικαστής ad hoc στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης. Επίσης το 1969  και το 1970 προτάθηκε από τον πρόεδρο του γαλλικού συμβουλίου της επικρατείας Ρενέ Κασέν για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης ως επικεφαλής των Ελλήνων δικαστών για τον τρόπο που είχαν αντιμετωπίσει τη χούντα. Τα τελευταία χρόνια διέθεσε περιουσιακά του στοιχεία και συνέστησε το Ίδρυμα Διοικητικού Δικαίου Μ. Στασινοπούλου με έδρα το Ψυχικό, με σκοπό τη χορήγηση υποτροφιών στο Δημόσιο Δίκαιο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1952 ανέλαβε για πρώτη φορά κυβερνητικό αξίωμα, ως υπουργός Προεδρίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Δημητρίου Κιουσόπουλου. Διετέλεσε επίσης υπηρεσιακός υπουργός προεδρίας στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Γεωργακόπουλου το 1958. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Ιδρύματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας από το 1951 έως το 1953 και της Λυρικής Σκηνής από το 1953 έως το 1954. Το 1974, στις πρώτες μεταδικτατορικές ή μεταπολιτευτικές εκλογές του Νοεμβρίου, εξελέγη πρώτος βουλευτής Επικρατείας, με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας. Παραιτήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου, δέκα μέρες μετά το Δημοψήφισμα του 1974 με το οποίο καταργήθηκε η βασιλεία, όταν η νέα Βουλή τον εξέλεξε προσωρινό Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας με 206 ψήφους. Η προεδρική του θητεία διήρκεσε έως τις 20 Ιουνίου 1975, οπότε το αξίωμα ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος διαμορφώνοντας το νέο πολίτευμα. Η προεδρική θητεία του Στασινόπουλου χαρακτηρίζεται από τη διακριτική του παρουσία στην πολιτική σκηνή, την ταύτισή του με την κυβερνητική πολιτική, αφού δεν χρειάστηκε να λάβει καμία απόφαση καίριας σημασίας, ενώ οι όποιες δημόσιες παρεμβάσεις του ήταν κυβερνητικής έμπνευσης. Προχώρησε στην εκκαθάριση της Προεδρίας της Δημοκρατίας από τα πρόσωπα εκείνα που είχαν εκτεθεί υπερβολικά λόγω των φιλοδικτατορικών επιλογών τους.
Λογοτεχνική σταδιοδρομία
Το 1920, εμφανίστηκε στη λογοτεχνική σκηνή με ποιήματα και μεταφράσεις Γάλλων ποιητών στο περιοδικό «Μούσα» χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά το όνομα του, μιας και νωρίτερα δημοσίευε ποιήματα με το ψευδώνυμο Μεσσηνιακή Ακτή στο περιοδικό «Η Διάπλασις των Παίδων».
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 31 Οκτωβρίου 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ελληνικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προεδρίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Γενιά του ’20 Κατηγορία:Καθηγητές Παντείου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Πρυτάνεις Ελληνικών Πανεπιστημίων Κατηγορία:Πρόεδροι του Συμβουλίου της Επικρατείας
Άουγκουστ Φρίκενχαους
Ο Άουγκουστ Φρίκενχαους (γερμ. August Frickenhaus, 1882-1925) υπήρξε Γερμανός αρχαιολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1882 στο Έλμπερφελντ από γονείς μορφωμένους. Γυμνάσιο πήγε στη γενέτειρά του. Σπούδασε ιστορία της αρχαιότητας, κλασική αρχαιολογία και φιλολογία στα Πανεπιστήμια της Βόνης, Βιέννης και Βερολίνου. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ με μια μελέτη περί των τειχών της αρχαίας Αθήνας. Περιηγήθηκε την Ελλάδα με υποτροφία του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Έλαβε μέρος στις αρχαιολογικές ανασκαφές της Τίρυνθας και της Μιλήτου. Μελέτησε τους αρχαιολογικούς χώρους του Αρέτσου και της Αργολίδας. Επέστρεψε στη Γερμανία το 1911 και διορίστηκε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, και στο Στρασβούργο το 1913. Αφοσιώθηκε στη μελέτη της αρχαίας ελληνικής αγγειογραφίας και κεραμικής. Αρρώστησε ενώ ασχολείτο με την τέχνη της αρχαίας ελληνικής θεατρικής σκηνής.
Απεβίωσε μετά από μακρά ασθένεια στις 18 Μαΐου 1925 στο Μεντρίσιο της Ιταλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί αρχαιολόγοι
Κοινότητα Χριστού
με την ονομασία κοινότητα Χριστού αναφέρονται:
Έρμη στα ξένα
Έρμη στα ξένα είναι διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε στο Ημερολόγιον των Εθνικών Φιλανθρωπικών Καταστημάτων εν Κωνσταντινουπόλει, έτος Β΄, το 1906. Περιλαμβάνεται στην τελευταία, την ρεαλιστική-κοινωνική συγγραφική περίοδο του συγγραφέα.
Υπόθεση
Ο Γιαννάκης τ΄Αργυρού ήταν νεαρός Σκιαθίτης που εργάζονταν στην Αίγυπτο. Κάθε τρία χρόνια που έπαιρνε την άδειά του, πήγαινε στο νησί του για δυο μήνες, οπότε τα γλέντια και ξεφαντώματά του ήταν σε καθημερινή βάση. Ερωτευμένος με τη νεαρή Αρχοντούλα, σε κάποια άδειά του την παντρεύτηκε και την πήρε μαζί του στο Πόρτο, όπου με τις υψηλές αποδοχές του της πρόσφερε άνετη ζωή.
Η Βανθούλα έφυγε από το σπίτι και βρήκε καταφύγιο στην καλύβα φτωχών αγροτών στο βουνό. Οι αστυνόμοι την βρήκαν και τη γύρισαν στο σπίτι αλλά η Αρχοντούλα ήθελε να τη στείλει πίσω στην πατρίδα της. Η νεαρή αρνιόταν να ταξιδέψει μόνη της, άλλωστε η οικογένεια σε ένα μήνα θα έφευγε. Το απόγευμα της 29ης Ιουνίου, η Βανθούλα εξαφανίστηκε για δεύτερη φορά. Ένας βοσκός την είδε να πέφτει στη θάλασσα, το πτώμα της βρέθηκε δύο μέρες αργότερα.
Σχόλια
"Ευρέθη πνιγμένη. ΒΟΛΟΣ, 7 Αυγούστου. Καθά αναφέρει ο αστυνόμος Σκιάθου η υπηρέτρια του Ι. Καβούρη Ευδοκία Θεοδοσίου εκ Πάτμου ετών 20, εξαφανισθείσα εκ της οικίας ευρέθη σήμερον το απόγευμα πνιγμένη εις θέσιν Μέγα Γιαλό της Σκιάθου (Σκριπ, 8.8.1903, σ. 3)."
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1972–73
Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1972-73 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με δύο ή τρεις ομίλους η κάθε μία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αστέρας Ζωγράφου και συμμετείχε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου στη Β΄ Εθνική, χωρίς επιτυχία. Τουναντίον κατάφερε να προβιβαστεί ο δευτεραθλητής Ολυμπιακός Λιοσίων.
Βαθμολογία Β΄ ομίλου
1 Αγώνες κατάταξης για την 3η θέση της κατηγορίας και την πρόκριση στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα για την άνοδο στη Β΄ Εθνική: Π.Α.Ο. Αγ. Δημητρίου - Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου: 0-1, 1-0, 1-0 (στην παράταση).
2 Ειδική βαθμολογία των αγώνων κατάταξης για τις θέσεις 8η ως 13η του ομίλου.
3 Αγώνας κατάταξης για την 13η θέση του ομίλου: Α.Ο. Κηφισιάς - Π.Α.Ο. Καματερού: 1-0.
4 Αγώνες κατάταξης για αποφυγή υποβιβασμού: Α.Ο. Κηφισιάς - Γ.Σ. Ηλιούπολις: 2-1, 2-1.
Ανάδειξη υπερπρωταθλητή
Υπερπρωταθλητής ΕΠΣΑ αναδείχθηκε ο Αστέρας Ζωγράφου έπειτα από αγώνα κατάταξης μεταξύ των πρωταθλητών των δύο ομίλων.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Στη δεύτερη διοργάνωση του θεσμού την περίοδο 1972-73 συμμετείχαν συνολικά 91 σωματεία, εκ των οποίων 32 της Α΄ Κατηγορίας, 28 της Β΄ Κατηγορίας και 31 της Γ΄ Κατηγορίας. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Θρίαμβος Νέου Κόσμου.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1972-1973
Κλαούντια Μόρι
Η Κλαούντια Μόρι (Claudia Mori), το πραγματικό όνομα της οποίας είναι Κλαούντια Μορόνι (Claudia Moroni) είναι Ιταλίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και τηλεοπτική παραγωγός. Γεννήθηκε στη Ρώμη στις 12 Φεβρουαρίου 1944 και είναι η επί δεκαετίες σύζυγος του γνωστού τραγουδιστή Αντριάνο Τσελεντάνο.
Σταδιοδρομία
thumb|right|Ο [[Λουίτζι Ντε Φίλιππο με την Κλαούντια Μόρι στην ταινία Τσεραζέλλα (1959)]] Η Κλαούντια Μορόνι άρχισε τη σταδιοδρομία της ερμηνεύοντας ρόλους σε μιούζικαλ, αλλά και σε μη μουσικές ταινίες γνωστών σκηνοθετών, όπως Ο Ρόκο και τ' Αδέλφια του (Rocco e i suoi fratelli, 1960) του Λουκίνο Βισκόντι και Σόδομα και Γόμορρα του Ρόμπερτ Όλντριτς.
Το 1963 γνώρισε τον Αντριάνο Τσελεντάνο στα γυρίσματα της ταινίας Uno strano tipo. Απροσδόκητα, ο Τσελεντάνο παράτησε τη μέχρι τότε φιλενάδα του Μιλένα Καντού και το 1964 παντρεύτηκαν με τη Κλαούντια Μορόνι μυστικά τη νύχτα στον ναό του Αγίου Φραγκίσκου στο Γκροσέτο. Το ζεύγος απέκτησε τρία τέκνα: τη Ροζίτα (1965), τον Τζάκομο (1966) και τη Ροζαλίντα (1968).
Το 1964 η Μόρι πρωταγωνίστησε στην ταινία Super rapina a Milano (= «Η μεγάλη ληστεία στο Μιλάνο»), την πρώτη που σκηνοθέτησε ο Τσελεντάνο. Μετά η σταδιοδρομία της ως ηθοποιού υπεχώρησε προς όφελος της νέας σταδιοδρομίας της ως τραγουδίστριας: το ίδιο έτος (1964) ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ, το Non guardarmi.
Η μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1967, με την ερμηνεία του τραγουδιού «La coppia più bella del mondo» (= «Το ομορφότερο ζευγάρι στον κόσμο») με τον Τσελεντάνο, και κατόπιν το 1970, όταν κέρδισε το Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σαν Ρέμο με το «Chi non-lavora non-fa l'amore».
Η Μόρι επέστρεψε στον κινηματογράφο το 1971 με το έργο Er Più – storia d'amore e di coltello Σέρτζιο Κορμπούτσι. Το 1973 έπαιξε στις ταινίες Rugantino (με τον Τσελεντάνο) και L'emigrante.
Το 1974 η Μόρι ηχογράφησε το άλμπουμ Fuori tempo και το 1975 έπαιξε στις ταινίες Yuppi du σε σκηνοθεσία του Τσελεντάνο και Culastrisce nobile veneziano με τον Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι.
Το 1979 έπαιξε στην ταινία θρίλερ Bloodline του Τέρενς Γιανγκ, όπου συμπρωταγωνιστούσε με τους Όντρεϊ Χέπμπορν, Μπεν Γκαζάρα, Ειρήνη Παπά, Ρόμι Σνάιντερ και Ομάρ Σαρίφ.
Το 1980 ερμήνευσε τον κεντρικό ρόλο της Μιραντολίνα στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου Λοκαντιέρα στην αρχική διανομή ρόλων.
Το 1984 κυκλοφόρησε το Claudia canta Adriano, ένα άλμπουμ όπου τραγουδά τραγούδια του συζύγου της.
Το 1989 η Μόρι παρουσίασε το τηλεοπτικό σόου Du du du μαζί με τον Πίνο Καρούζο και το 1991 τέθηκε επικεφαλής της «Clan Celentano», παράγοντας τα διάσημα άλμπουμ του συζύγου της, όπως το Mina Celentano (1998). Το 1994 συμμετέσχε στο Φεστιβάλ Τραγουδιού του Σαν Ρέμο με το τραγούδι «Se mi ami» («Αν με αγαπάς»), γραμμένο από τον Τότο Κουτούνιο.
Το 2009 η Μόρι κυκλοφόρησε την Claudia Mori Collection, που περιείχε ένα CD με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της και ένα DVD με ιδιωτική ταινία για την οικογένεια Τσελεντάνο. Τον Σεπτέμβριο του 2009 εντάχθηκε στους κριτές του ιταλικού X Factor.
Τα τελευταία χρόνια η Μόρι έγινε και παραγωγός τηλεοπτικών σειρών και τηλεταινιών, με την εταιρεία παραγωγής της Ciao ragazzi! (= «Γεια σας αγόρια!»), και μάλιστα κέρδισε το Ειδικό Βραβείο του «Roma FictionFest» για τις επιδόσεις της ως τηλεοπτικής παραγωγού.
Σημαία των Μαλδίβων
Είναι το πλέον επίσημο σύμβολο στις Μαλδίβες και καθιερώθηκε στις 25 Ιουλίου 1965. Η χώρα έχει Σύνταγμα (ισχύον) από τις 7 Αυγούστου του 2008.
Επεξήγηση συμβόλων
Το ερυθρό χρώμα συμβολίζει την τόλμη των ηρώων του κράτους, στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον, καθώς οι ήρωες δε δίστασαν να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους (πολέμησαν μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματός τους), για το καλό του έθνους. Το πράσινο ορθογώνιο στο κέντρο εκπροσωπεί τα αναρίθμητα δέντρα κοκκοφοίνικα, που αφθονούν στη χώρα και το λευκό μισοφέγγαρο συμβολίζει ένα κράτος ενωμένο υπό την ισλαμική θρησκεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαλδίβες Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Μαλδίβων
Βασιλάκιος
Ο Νικηφόρος Βασιλάκιος ήταν στρατηγός του Βυζαντίου. Εξεγέρθηκε εναντίον του Αυτοκράτορα. Όρμησε από την Επίδαμνο και κατέλαβε όλη την Ιλλυρία. Μάζεψε αξιόλογο στρατό από Βούλγαρους, Φράγκους, Ρωμαίους και Αρβανίτες. Κατέβηκε μέχρι την Θεσσαλία προκαλώντας στον δρόμο του παντού καταστροφή. Μετά από την Θεσσαλία στρατοπέδευσε στον Αξιό ποταμό. Εκεί έγινε συμπλοκή με τον Αλέξιο, ο ποίος τον νίκησε και τον έπιασε αιχμάλωτο. Ο Βασιλάκιος οδηγήθηκε σε κάποιο χωριό ονόματι Χλεμπίνα, όπου και τυφλώθηκε κατά την εισήγηση του Βορίλου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Δήμος Μελιτειέων
Ο δήμος Μελιτειέων ήταν δήμος του νομού Κέρκυρας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Κέρκυρας. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νησιού της Κέρκυρας. Ο δήμος αποτελούνταν από 9 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 6.620 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν τα Μοραΐτικα.
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μελιτειεων
Γιάννης Μίχας (πολιτικός)
Ο Γιάννης Μίχας (1954) είναι Έλληνας πολιτικός και ζωγράφος. Από το 2003 μέχρι και το 2010 ήταν νομάρχης Πειραιά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κυριάκι Βοιωτίας και είναι γιος του Δημήτρη και της Γαρυφαλλιάς Μίχα. Σπούδασε Τεχνολόγος Ναυπηγός στην Ανωτέρα Σχολή Ναυπηγών Πειραιά, απ’ όπου αποφοίτησε το 1978, και εργάστηκε ως ναυπηγός στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Έχει διατελέσει μέλος της Εθνικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων 2004.
Πολιτική σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εντάχθηκε στην Πανελλήνια Αντιδικτατορική Οργάνωση Σπουδαστών "Ρήγας Φεραίος" και κατά τη Μεταπολίτευση στην ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, ενώ το 1978 έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ. Συμμετείχε στις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων και εξελέγη γραμματέας της ΠΑ.Σ.Κ.Ε Πειραιά. Υπήρξε αντιπρόεδρος του Σωματείου «Τρίαινα» των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, μέλος της Διοίκησης της Γ.Σ.Ε.Ε, μέλος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής της Ελλάδος (Ο.Κ.Ε.) την περίοδο 1994 - 1998, μέλος και αναπληρωτής πρόεδρος του δ.σ. του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς καθώς και πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Πειραιά (Ε.Κ.Π) επί τέσσερις συνεχόμενες τριετίες.
Στις εθνικές εκλογές του 2000 έθεσε υποψηφιότητα στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Πειραιώς και Νήσων με το ψηφοδέλτιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. χωρίς όμως επιτυχία καθώς εξελέγη πρώτος επιλαχών. Στις νομαρχιακές εκλογές του 2002 εξελέγη νομάρχης Πειραιά με τον συνδυασμό της Φώφης Γεννηματά «Υπερνομαρχία Πολιτών» για την ενιαία αυτοδιοίκηση Αθηνών - Πειραιώς. Με τον ίδιο συνδυασμό επανεξελέγη και τον Οκτώβριο του 2006 παραμένοντας νομάρχης Πειραιά μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010. Με την ιδιότητα του νομάρχη εξελέγη α΄αντιπρόεδρος της Ένωσης Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδος (Ε.Ν.Α.Ε.), εκπρόσωπος της Ε.Ν.Α.Ε. στο Συμβούλιο της Ευρώπης (Κογκρέσο Περιφερειακών Αρχών), αντιπρόεδρος του Κογκρέσου των Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης, αντιπρόεδρος της ad hoc Ομάδας Εργασίας Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και επικεφαλής της παράταξης «Κίνημα Αυτοδιοίκησης» στην Ε.Ν.Α.Ε. Επίσης ήταν μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου και του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑ.ΣΟ.Κ., πρόεδρος της «Κίνησης Ειρήνης» συνδικαλιστικών οργανώσεων Ελλάδας.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2010 έλαβε και αποδέχθηκε το χρίσμα του υποψηφίου δημάρχου Πειραιά στη θέση του απερχόμενου Παναγιώτη Φασούλα. Ο νομάρχης Πειραιά είχε θέσει όρους και προϋποθέσεις για τη συμμετοχή του στις αυτοδιοικητικές εκλογές, ιδιαίτερα για το ρόλο των πολιτικών του αντιπάλων σε αυτές, του νομάρχη Αθηνών Γιάννη Σγουρού και του δημάρχου Πειραιά Παναγιώτη Φασούλα, ωστόσο δεν έγιναν αποδεκτές. Στον α΄ γύρο των δημοτικών εκλογών του 2010 ήρθε πρώτος συγκεντρώνοντας 29,58 %, στον β΄ γύρο όμως ηττήθηκε από τον Βασίλη Μιχαλολιάκο.
Τον Ιούλιο του 2011 τοποθετήθηκε στην θέση του προέδρου του Ενιαίου Φορέα Ελέγχου Τροφίμων (ΕΦΕΤ). Για το διορισμό του αυτό ασκήθηκε έντονη πολιτική κριτική από την αντιπολίτευση.
Σχόλια Μ.Μ.Ε
Στις αρχές του 2009 κατέθεσε αγωγή στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά κατά του πρώην υπαλλήλου του Μιχαήλ Αγγελόπουλου και μπλόγκερ ζητώντας ως αποζημίωση λόγω ηθικής βλάβης. Αιτία ήταν ανάρτηση του μπλόγκερ, στην οποία ο νομάρχης χαρακτηριζόταν παράνομος για διάφορες ενέργειές του σχετικά με τη λύση της υπαλληλικής σχέσης του πρώτου με τη Νομαρχία Πειραιά. Πρωτόδικα, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά τον Ιανουάριο του 2011, έκανε δεκτά τα αιτήματα του Μίχα.
Την Άνοιξη του 2011 κλήθηκε από τις εισαγγελικές αρχές για να δώσει εξηγήσεις σχετικά με την ύπαρξη ποινικών ευθυνών για τη μεταβίβαση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Απαλλάχθηκε πλήρως από κάθε κατηγορία με αμετάκλητο βούλευμα του Συμβουλιου Εφετών Αθηνών.
Eine Kleine Nachtmusik (άλμπουμ των Venom)
Το Eine Kleine Nachtmusik είναι διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αγγλικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Venom, το οποίο κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1986 από την δισκογραφική εταιρία "Neat Records".
Γιάννης Μίχας (πολιτικός)
Ζωγραφική
Είναι τακτικό μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας από το 1986. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, από τη δεκαετία '80. Εξέδωσε ακόμη τρία λευκώματα με τα έργα του:
• «Υδατογραφίες», με επιλογές από έργα του σε υδατογραφίες, 1999 (Ελληνικά, Αγγλικά)
Eine Kleine Nachtmusik (άλμπουμ των Venom)
Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στο "Hammersmith Odeon" του Λονδίνου στις 8 Οκτωβρίου 1985 και στο "The Ritz" της Νέας Υόρκης στις αρχές Απριλίου του 1986, εμφανίσεις οι οποίες έλαβαν χώρα στο πλαίσιο της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Possessed".
Αυτή είναι η μοναδική ζωντανή ηχογράφηση της κλασικής σύνθεσης του συγκροτήματος, αφού μετά την κυκλοφορία του, ο κιθαρίστας Τζεφ "Mantas" Νταν αποχώρησε, για να αντικατασταθεί από τους Μάικ Χίκι και Τζιμ Κλερ.
Γιάννης Μίχας (πολιτικός)
Ζωγραφική
• «Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα», επιλογές από τα έργα του σε παστέλ, λάδι, υδατογραφία, 2001 (Ελληνικά, Αγγλικά)
• «Βίοι πλοίων», 2010 (Ελληνικά, Αγγλικά)
Eine Kleine Nachtmusik (άλμπουμ των Venom)
Μέρος 1ο
1. Intro (Dunn, Lant) - 1:33
Γιάννης Μίχας (πολιτικός)
Ζωγραφική
Έργα του έχουν χρησιμοποιηθεί για την εικονογράφηση εκδόσεων όπως στο βιβλίο «Πειραιάς... στων ονείρων το λιμάνι» της Αγγελικής Τρακάδα (ISBN 960-88492-4-1 Εκδόσεις Nostalgia, 2005) που είναι βασισμένο στα έργα του Γιάννη Μίχα, στην ποιητική συλλογή της Γιώγιας Σιώκου με τίτλο Αδιάθλαστη μοναξιά (Εκδόσεις Πατάκη). «Εργατική είδηση και εργαζόμενοι» Κώστας Σμυρνής (Εκδόσεις Α. Α. Λιβάνη) Επίσης έργο του αξιοποιήθηκε στο εξώφυλλο του νέου cd του τραγουδοποιού Γιάννη Καραλή. https://www.ogdoo.gr/diskografia/nees-kyklofories/giannis-karalis-ximaires
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Νομάρχες Πειραιά Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα
Eine Kleine Nachtmusik (άλμπουμ των Venom)
Μέρος 1ο
2. Too Loud (For the Crowd) (Dunn, Lant) - 2:49
3. 7 Gates of Hell (Bray, Dunn, Lant) - 4:40
4. Leave Me in Hell (Bray, Dunn, Lant) - 3:10
5. Nightmare (Dunn, Lant) - 3:41
6. Countess Bathory (Bray, Dunn, Lant) - 3:36
7. Die Hard (Bray, Dunn, Lant) - 2:49
8. Schizo (Bray, Dunn, Lant) - 3:24 9. Guitar Solo Mantas (Dunn) - 3:12
11. Witching Hour (Bray, Dunn, Lant) - 4:15
Μέρος 2ο
1. black metal (Bray, Dunn, Lant) - 3:28
2. The Chanting of the Priest (Dunn, Lant) - 4:57
3. Satanachist (Dunn, Lant) - 1:58
4. Fly Trap (Dunn, Lant) - 3:56
Καικίλιο
Τα καικίλια (λατινικά: "τυφλός") είναι μια ομάδα άποδων, οφιόμορφων αμφιβίων. Ζουν κυρίως κρυμμένα στο έδαφος, καθιστώντας τα έτσι, την λιγότερο γνωστή τάξη αμφιβίων. Η γεωγραφική κατανομή όλων των σύγχρονων καικιλίων περιλαμβάνει τροπικές περιοχές της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής, της Αφρικής και της νότιας Ασίας. Τρέφονται κυρίως με γεωσκώληκες και μικρά ζώα που ζουν υπογείως.
Eine Kleine Nachtmusik (άλμπουμ των Venom)
Μέρος 2ο
6. Buried Alive (Bray, Dunn, Lant) - 5:36
Καικίλιο
Βιβλιογραφία
Hickman, C. P., Roberts, L. S., Larson, A., Ober, W. C., & Garrison, C. (2001). Integrated principles of zoology (Vol. 15). New York: McGraw-Hill.
Eine Kleine Nachtmusik (άλμπουμ των Venom)
Μέρος 2ο
9. Welcome to Hell (Bray, Dunn, Lant) - 4:03
10. Bloodlust (Bray, Dunn, Lant) - 3:49
Μέλη των Venom
Το "Eine Kleine Nachtmusik" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Venom Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Ελατρέας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ελατρέας (Ελατρεύς) είναι γνωστό ένα μέλος της αριστοκρατίας των Φαιάκων. Αυτός ο Φαίακας ευγενής αναφέρεται στην Οδύσσεια (ραψωδία θ, στίχοι 111, 129) ως ο καλύτερος στη δισκοβολία από όλους: «δίσκω δ' αυ πάντων πολύ φέρτατος ήεν Ελατρεύς» (θ 129). Συμμετέσχε στους αγώνες που έγιναν προς τιμή του Οδυσσέα όταν αυτός φιλοξενήθηκε ως ναυαγός στο νησί των Φαιάκων.
Πηγή
Ελατρεας
Απόστολος Στίγκας
μικρογραφία|δεξιά|250px|Έργο του Απόστολου Στίγκα είναι η Πλατεία Εσταυρωμένου Αιγάλεω. Ο Απόστολος Στίγκας (Πετροχώρι Αχαΐας 1899-Αιγάλεω 1955), ήταν Έλληνας πολιτικός. Έλαβε μέρος σαν ανεξάρτητος υποψήφιος δήμαρχος Αιγάλεω στις εκλογές της 15ης Απριλίου 1951, εκλέχθηκε κατόπιν συνεργασίας και ανέλαβε θητεία, αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τα σχέδιά του για την αναβάθμιση της περιοχής.
Επί των ημερών του διαμορφώθηκε η Κεντρική Πλατεία του Εσταυρωμένου Αιγάλεω, η κοίτη του Κηφισού ποταμού, ενώ πραγματοποιήθηκαν περιορισμένες αλφατοστρώσεις κεντρικών οδών της πόλης, μικρή επέκταση του δικτύου ύδρευσης, τοποθετήσεις κρηνών και κατασκευή γεφυρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγάλεω
Ναυπλία ΙΙ (ναρκοθέτις)
Ναυπλία ΙΙ (Ναρκοθέτις)
Σιδηρά Ναρκοθέτις
Ιδίου τύπου και τα Μονεμβασιά, ‘Αιγιαλεία Ι’. Αγοράστηκε το 1881 από την Αγγλία.
Συμμετείχε στον πόλεμο του 1897 και στους Βαλκανικούς (1912-13) για την πόντιση και ανέλκυση ναρκών.
Παροπλίστηκε το 1924.
Εκκλησία του Θεού (Κλίβελαντ, Τενεσί)
Η Εκκλησία του Θεού (Κλίβελαντ, Τενεσί) είναι μια αγιαστική χριστιανική εκκλησία της Πεντηκοστής, με έδρα το Κλίβελαντ του Τενεσί. Έχει εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες Πεντηκοστιανές εκκλησίες, με πάνω από 6.000.000 μέλη σε πάνω από 150 χώρες. . Στις Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται πάνω από 1.000.000 μέλη της, ενώ στην Ελλάδα συνδέεται με την Εκκλησία του Θεού του Πλήρους Ευαγγελίου.
Ναυπλία ΙΙ (ναρκοθέτις)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές Ναρκοθέτιδες
Εκκλησία του Θεού (Κλίβελαντ, Τενεσί)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες της Πεντηκοστής Κατηγορία:Πεντηκοστιανισμός
Σουλινάς
Ο Σουλινάς (ρουμανική: Σουλίνα, προφορά ΔΦΑ : [suˈlina]) είναι παραποτάμια πόλη και λιμένας της Ρουμανίας. Βρίσκεται στο βορειοανατολικότερο άκρο της χώρας στην περιοχή του Δέλτα του Δούναβη, επί της δεξιάς όχθης, λίγο πριν τις εκβολές του στον Εύξεινο, καταλαμβάνοντας έκταση περίπου 14 τ.χλμ.. Το όνομά της πιθανόν να προέρχεται από τη λατινοσλαβική λέξη sol (= αλάτι) και την ελληνική κατάληξη -ινάς.
Η πόλη και λιμένας Σουλινάς κτίσθηκε το 1848 από Έλληνες, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν τη σημαντική γεωγραφική θέση της, από την οποία και γνώρισε πολύ μεγάλη ανάπτυξη, ακόμα και στη ναυπηγική. Παλαιότερα ο μισός πληθυσμός της πόλης ήταν Έλληνες με συνέπεια η ελληνική γλώσσα τότε να είναι και η επικρατέστερη. Υπήρχαν δε πολλά ελληνικά σχολεία και εκκλησίες. Μετά την επικράτηση του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Ρουμανία αποχώρησαν και οι τελευταίοι Έλληνες που είχαν απομείνει, πλην ελαχίστων που έχουν αφομοιωθεί.
Στον Σουλινά είχαν εγκαταστήσει πολλοί Έλληνες τις επιχειρήσεις τους, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν ο σπουδαίος Όθων Σταθάτος (Μέγαρο Σταθάτου), οι ναυλομεσίτες και εφοπλιστές Γεώργιος, Κωνσταντίνος και Στέφανος Μπέζης κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουλινα Σουλινα Κατηγορία:Έλληνες της Ρουμανίας
Μπέντζαμιν Χάρρισον
Ο Μπέντζαμιν Χάρρισον (20 Αυγούστου 1833 - 13 Μαρτίου 1901) ήταν ο 23ος πρόεδρος των ΗΠΑ (1889-1893). Ήταν ο εγγονός του Ουίλιαμ Χένρι Χάρισον. Κατάγεται από την Ινδιανάπολη της Ιντιάνα. Ήταν μέλος του ρεπουμπλικανικού κόμματος. Εκλέχθηκε για τον Λευκό Οίκο το 1888, νικώντας τον Γκρόβερ Κλίβελαντ. Ο Χάρρισον ήταν ο μόνος πρόεδρος που ήταν εγγονός προηγούμενου προέδρου. Επίσης ήταν ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, που χρησιμοποίησε ηλεκτρισμό στον Λευκό Οίκο.
Μετά την πλήρη τετραετή θητεία του Χάρρισον, έγιναν πάλι εκλογές, στις οποίες κέρδισε ο Χάρρισον, ο οποίος συμμετείχε ξανά ως εκπρόσωπος του δημοκρατικού κόμματος. Η πρώτη σύζυγος του Μπέντζαμιν Χάρρισον, ήταν η Κάρι Χάρρισον. Μετά τον θάνατο της Κάρι, η δεύτερη γυναίκα του ήταν η Μαίρη Ντίμικ Χάρρισον. Εκτός από το ότι ήταν πρόεδρος, ο Μπέντζαμιν Χάρρισον, ήταν και ένας πολύ επιτυχημένος δικηγόρος.
Προεδρία
Ο Μπέντζαμιν Χάρρισον ήταν ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που αύξησε την ταρίφα (ένας φόρος για τα αγαθά που εισέρχονταν στη χώρα) για δύο λόγους:
Ο Χάρρισον ξόδεψε τα λεφτά που δέχτηκε από τις ταρίφες για να δώσει λεφτά σε τραυματισμένους βετεράνους του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου.
Ο Χάρρισον ήταν ο πρώτος πρόεδρος της χώρας που είχε προϋπολογισμό ένα δισεκατομμύριο δολάρια για την κυβέρνηση της χώρας. Ο κόσμος γενικά τον κατέκρινε για αυτό.
Ο Χάρρισον υπέγραψε το δίκαιο ανταγωνισμού του Σέρμαν, το οποίο έδωσε τη δυνατότητα στην κυβέρνηση των ΗΠΑ να ελέγχει τις μεγάλες επιχειρήσεις.
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Ιντιάνα
Έμβλημα των Μαλδίβων
right|180px|thumb|To έμβλημα των Μαλδίβων. Το  Εθνικό Έμβλημα των Μαλδίβων αποτελείται από ένα δένδρο κοκκοφοίνικα (σύμβολο ζωντάνιας του λαού και πηγή ανάπτυξης), μία ημισέληνο (σύμβολο του Ισλάμ) και δύο διασταυρούμενες σημαίες της χώρας με την παραδοσιακή ονομασία του κράτους. Το αστέρι που συνοδεύει την ημισέληνο αποτελεί σύμβολο της κυριαρχίας του Ισλάμ στις Μαλδίβες.
Σημερινή χρήση
Το σύμβολο αντιπροσωπεύει την κυβέρνηση και το Κράτος των Μαλδίβων και χρησιμοποιείται σε επίσημα έγγραφα και σε άλλες περιστάσεις φορέων της κυβέρνησης. Η επίσημη καθιέρωση του εμβλήματος έγινε το 1965.
Επαρχία Λαγκουάτ
Το Λαγκουάτ (ولاية الأغواط) είναι επαρχία (βιλάγια) στην κεντρική Αλγερία. Το όνομα μεταφράζεται ως «οι οάσεις». Πρωτεύουσα της είναι η πόλη Λαγκουάτ, ενώ άλλες πόλεις είναι οι Αφλού, Χασί Ρ'μελ, Αΐν Μαντί, Κουρντάν και Μεχαρέγκ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 455.602 κατοίκους.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 10 διαμερίσματα (νταΐρες), τα οποία χωρίζονται περαιτέρω σε 24 κοινότητες ή δήμους.
Παραπομπές
Λαγκουατ
Αρχαία Νικόπολη
thumb|Η Βασιλική του Αλκίσωνος στη Νικόπολη|300px|right thumb|Παλαιοχριστιανικά Τείχη Νικόπολης|300px|right thumb|Η σήραγγα του Ρωμαϊκού Υδραγωγείου Νικόπολης|300px|right thumb|Το Ρωμαϊκό Στάδιο της Νικόπολης|300px|right thumb|Το Θέατρο Οκταβιανού|300px|right thumb|Ψηφιδωτό Έπαυλης Μάνιου Αντωνίνου|300px|right thumb|Ανάγλυφη Βάση αγάλματος Ευτύχιου και Νίκωνα, Μουσείο Νικόπολης|300px|right thumb|Ο Μικρός Τυμπανιστής στη Μάχη της Νικόπολης, Χρωμολιθογραφία του 1900 από τη Γαλλία|300px|right
Η Αρχαία Νικόπολη ήταν πόλη της Ηπείρου που ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους στη νοτιοδυτική Ήπειρο κοντά στην σημερινή Πρέβεζα. Ο αρχαιολογικός της χώρος αποτελεί σήμερα την μεγαλύτερη σε έκταση αρχαία πόλη της Ελλάδας (Χ.Γκούβας, 2009). Η Αρχαία Νικόπολη βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην ομώνυμη κοινότητα Νικόπολη, στο πιο στενό σημείο του ισθμού της χερσονήσου της Πρέβεζας, επαρκώς προστατευμένη νομοθετικά από τη δόμηση, με αρχαιολογικό νόμο, και είναι επισκέψιμη. Εργασίες αναστήλωσης και ανάδειξης είναι συνεχώς σε εξέλιξη σε διάφορα σημεία του αρχαιολογικού χώρου. Την τελευταία δεκαετία καθαρίστηκαν και αναδείχθηκαν τα Τείχη, το Στάδιο και οι δύο Βασιλικές Αλκίσωνος και Δουμετίου. Το 2006-2009 ανασκάφηκε και αναδείχθηκε το Μνημείο Αυγούστου. Το έτος 2012-2013 ανακατασκευάζεται η δυτική Κεντρική Πύλη των παλαιοχριστιανικών Τειχών και καθαρίζεται το Θέατρο Οκταβιανού, με πρωτοβουλία του συλλόγου «ΔΙΑΖΩΜΑ» κλπ. Η Νικόπολη πληθυσμιακά σύμφωνα με νεότερες μελέτες του Κωνσταντίνου Ζάχου υπολογίζεται να είχε πληθυσμό περί τις 150.000 άτομα, και προήλθε από την βίαιη πληθυσμιακή μετοίκηση άλλων Ηπειρωτικών πόλεων της Θεσπρωτίας, της Πρέβεζας, της Άρτας και της Ακαρνανίας. Αυτές ήταν οι εξής (με σημερινή γεωγραφική ταξινόμηση):