cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έιμι Γουάινχαουζ
Θάνατος
Η δισκογραφική εταιρεία της Γουάινχαουζ, η Universal Republic, έκανε την επίσημη δήλωση: «Είμαστε βαθιά λυπημένοι από την ξαφνική απώλεια μιας τόσο χαρισματικής μουσικού, καλλιτέχνη και ερμηνεύτριας». Πολλοί καλλιτέχνες απέδωσαν φόρο τιμής στην Γουάινχαουζ, μεταξύ των οποίων οι U2, M.I.A., Lady Gaga, Μαριάν Φέιθφουλ, Μπρούνο Μαρς, Νίκι Μινάζ, Kesha, Ριάνα, Τζορτζ Μάικλ, Αντέλ, Κέλυ Κλάρκσον, Κόρτνεϊ Λαβ  και το ροκ συγκρότημα Green Day, που έγραψε προς τιμήν της το τραγούδι "Amy". Στον δίσκο Banga (2012), η τραγουδίστρια Πάττι Σμιθ ερμήνευσε το τραγούδι «This Is the Girl», το οποίο απέδωσε φόρο τιμής στην Γουάινχαουζ. Ο Μαρκ Ρόνσον αφιέρωσε τον δίσκο του Uptown Special στην Γουάινχαουζ, αναφέροντας: «Πάντα σε σκέφτομαι και αντλώ έμπνευση από σένα». Με αφορμή το θάνατό της, το 27 Club έγινε το επίκεντρο της προσοχής των ΜΜΕ. Τρία χρόνια νωρίτερα, η Γουάινχαουζ είχε εκφράσει ένα φόβο ότι θα πέθαινε σε αυτήν την ηλικία.
Κηδεία
Η κηδεία της τραγουδίστριας έγινε σε στενό οικογενειακό κύκλο, με την παρουσία ελάχιστων φίλων της, στο κοιμητήριο του Έτζγουερ, στο βορειοδυτικό Λονδίνο στις 26 Ιουλίου του 2011. Οι γονείς της, Τζάνις και Μιτς Γουάινχαουζ, η στενή φίλη Κέλι Όσμπορν, ο παραγωγός Μαρκ Ρόνσον και ο δεσμός της Ρετζ Τράβις ήταν μεταξύ των παρόντων στην κηδεία. Ο πατέρας της έβγαλε τον επικήδειο λόγο, στον οποίο είπε: "Καληνύχτα, άγγελέ μου, κοιμήσου ήρεμα. Η μητέρα και ο πατέρας σου σε αγαπούν τόσο πολύ". Το τραγούδι «So Far Away» της Κάρολ Κινγκ έκλεισε την τελετή. Η Γουάινχαουζ τάφηκε στο Κρεματόριο Γκόλντερς Γκριν. Η Γουάινχαουζ δεν άφησε διαθήκη και οι γονείς της κληρονόμησαν την περιουσία της. Ίδρυσαν το Ίδρυμα Γουάινχαουζ Γουάινχαουζ ώστε να αποτρέψουν την ζημιά από την κακή χρήση των ναρκωτικών μεταξύ των νέων ανθρώπων. Ο Άλεξ Γουάινχαουζ, αδερφός της Γουάινχαουζ, είναι υπάλληλος εκεί.
Στις 17 Δεκεμβρίου 2012, οι βρετανικές αρχές ξανάνοιξαν την υπόθεση γύρω από τον θάνατο της Γουάινχαουζ. Στις 8 Ιανουαρίου του 2013, μια δεύτερη ιατροδικαστική έκθεση επιβεβαίωσε ότι η Γουάινχαουζ πέθανε από δηλητηρίαση εξαιτίας του αλκοόλ. Σε μια συνέντευξή του στα τέλη του Ιουνίου του 2013, ο Άλεξ Γουάινχαουζ αποκάλυψε την πεποίθησή του πως οι διατροφικές διαταραχές της αδερφής του και η συνεπακόλουθη φυσική αδυναμία της ήταν η βασική αιτία του θανάτου της:"Υπέφερε από υπερβολική βουλιμία. Αυτό δεν αποτελεί αποκάλυψη - το καταλάβαινες απλά κοιτώντας την. Θα πέθαινε ούτως ή άλλως, εξαιτίας αυτής της πάθησής της, αλλά αυτό που την σκότωσε πραγματικά ήταν η βουλιμία. Νομίζω ότι την έκανε πιο αδύναμη και πιο ευαίσθητη. Εάν δεν είχε διατροφικές διαταραχές, το ανοσοποιητικό της σύστημα θα ήταν πιο ισχυρό."
Αναφορές μετά θάνατον
Οι γονείς της Γουάινχαουζ έχουν γράψει ο καθένας τους απομνημονεύματα για την κόρη τους και έχουν δωρίσει τα έσοδα από τις πωλήσεις των βιβλίων τους στο Amy Winehouse Foundation. Στην εισαγωγή της βιογραφίας του Μιτς Γουάινχαουζ, με τον τίτλο Γουάινχαουζ: Η Κόρη Μου (2012), εξήγησε: «Πέρα από το ότι ήμουν ο πατέρας της, ήμουν επίσης ο φίλος της, ο έμπιστος και ο σύμβουλός της - όχι ότι πάντα λάμβανε υπόψιν την συμβουλή μου αλλά πάντα με άκουγε». Η μητέρα της Τζάνις Γουάινχαουζ κυκλοφόρησε την βιογραφία της κόρης της με τίτλο Αγαπώντας την Γουάινχαουζ: Η Ιστορία Μιας Μητέρας, το 2014.
Μια έκθεση με τα προσωπικά αντικείμενα της Γουάινχαουζ, η οποία διοργανώθηκε από τον αδερφό και την νύφη της, με τον τίτλο Amy Winehouse: A Family Portrait, παρουσιάστηκε στο Ιουδαϊκό Μουσείο του Λονδίνου από τις 3 Ιουλίου έως τις 15 Σεπτεμβρίου 2013. Τα αντικείμενα που εκτέθηκαν, όπως βιβλία και δίσκοι μουσικής, παρουσιάστηκαν με κείμενα του αδερφού της Γουάινχαουζ.
Άλμπουμ
* Nur-Download-Version von Amy Winehouse
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έιμι Γουάινχαους Κατηγορία:Αγγλίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Νικητές Ivor Novello Awards Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy
1296 Αντρέ
Η Αντρέ (Andrée) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,442. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι και της έδωσε το όνομά μιας ανιψιάς του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αντρέ εκτιμάται σε 25,25 ± 1,6 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,121 ± 0,017. Η Αντρέ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 11 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντρε
Ευφορίων (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, ο Ευφορίων ήταν ο γιος του Αχιλλέα και της Ωραίας Ελένης, και γεννήθηκε όταν οι γονείς κατοικούσαν στα Ηλύσια Πεδία. Πήρε το όνομα του από την εύφορη γη, και διέθετε ένα ζευγάρι φτερά. Σύμφωνα με άλλες πηγές ο Αχιλλέας και η Ελένη δεν είχαν ποτέ καμία σχέση και δεν έκαναν ποτέ κανένα παιδί. Αντιθέτως ο Αχιλλέας στα Ηλύσια Πεδία παντρεύτηκε την Ιφιγένεια.
Για άγνωστους λόγους, ο Ευφορίων αντιμετώπισε το μένος του Δία, ο οποίος τον βρήκε στο νησί της Μήλου και τον φόνευσε εξαπολύωντας εναντίον του ένα κεραυνό. Κατόπιν απαγόρευσε την ταφή του, και τις νύμφες που παράκουσαν την εντολή του και τελικά τον έθαψαν, τις τιμώρησε μεταμορφώνοντας τες σε βατράχους.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία
Λυσίνη
Η λυσίνη είναι ένα από τα 22 πρωτεϊνογόνα αμινοξέα. Στο επίπεδο της μοριακής γενετικής, τα κωδικόνιά της είναι AAA και AAG. Είναι ένα απαραίτητο αμινοξύ για τον άνθρωπο. Χημικώς είναι ένα α,ε-διαμινοξύ με σύντομο συντακτικό τύπο: H2NCH2CH2CH2CH2CH(NH2)COOH. Η λυσίνη είναι ένα από τα «βασικά αμινοξέα». Τα υπόλοιπα δύο (2) είναι η ιστιδίνη και η αργινίνη. Η ε-αμινομάδα της συμμετέχει συχνά σε δεσμούς υδρογόνου και ως γενική βάση στην κατάλυση. Ακόμη, κοινές μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις συμπεριλαμβάνουν τη μεθυλίωση της ε-αμινομάδας, δίνοντας μεθυλολυσίνη, διμεθυλολυσίνη και τριμεθυλολυσίνη. Η τελευταία εμφανίζεται στην καλμοδουλίνη. Άλλες μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις της λυσίνης συμπεριλαμβάνουν ακετυλίωση και ουβικιτινίωση. Το κολλαγόνο περιέχει υδροξυλυσίνη, που παράγεται από τη λυσίνη με τη χρήση του ενζύμου υδροξυλάση της λυσίνης. O-γλυκοσυλίωση της υδροξυλυσίνης συμβαίνει στο ενδοπλασματικό δίκτυο ή στο σωμάτιο Golgi και χρησιμοποιείται για να επισημάνει ορισμένες πρωτεΐνες για απέκκριση από το κύτταρο.
Παραγωγή
Η συνθετική ρακεμική λυσίνη είναι γνωστή για μακρύ χρονικό διάστημα. Μια πρακτική συνθετική οδός ξεκινά από την καπρολακτάμη. βιομηχανικά, η L-λυσίνη συνήθως παράγεται με μια ζυμωτική διεργασία χρησιμοποιώντας το Corynebacterium glutamicum. Η παγκόσμια ετήσια παραγωγή της ξεπερνά τους 600.000 τόννους.
Βιοσύνθεση
Ως ένα απαραίτητο αμινοξύ, η λυσίνη δεν συντίθεται από τα ζώα, οπότε πρέπει να εισαχθεί από την τροφή τους ως λυσίνη ή ως πρωτεΐνες που περιέχουν λυσίνη. Σε φυτά και βακτήρια, συντίθεται από το ασπαργανικό οξύ, με τα ακόλουθα βιοσυνθετικά στάδια : 500px|Βιοσύνθεση λυσίνης
Μεταβολισμός
Η λυσίνη καταβολίζεται στα θηλαστικά δίνοντας ακευτυλοσυνένζυμο Α, μέσω μιας αρχικής τρανσαμίνωσης με το α-κετογλουταρικό οξύ. Τα βακτήρια αποσυνθέτουν τη λυσίνη παίρνοντας καδαβερίνη με αποκαρβοξυλίωση.
Η αλλυσίνη είναι ένα παράγωγο της λυσίνης, που χρησιμοποιείται για την παραγωγή της ελαστίνης και του κολλαγόνου. Παράγεται με τη δράση του ενζύμου οξειδάση της λυσίνης στην εξωκυτταρική μήτρα και είναι απαραίτητη για τον σχηματισμό ενδομοριακών δεσμών που σταθεροποιούν το κολλαγόνο και την ελαστίνη.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Πρωτεϊνικά αμινοξέα Κατηγορία:C6 Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία)
Euphorion
Το Euphorion (από το ελληνικό Ευφορίων) είναι γερμανόγλωσσο ακαδημαϊκό περιοδικό που ασχολείται με την ιστορία της λογοτεχνίας. Ιδρύθηκε το 1894 και από το 1934 έως το 1944 είχε τον τίτλο Dichtung und Volkstum (Ντίχτουμ ουντ Φόλκστουμ, ποίηση και λαογραφία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιοδικά με τόπο έκδοσης τη Χαϊδελβέργη Κατηγορία:Περιοδικά στη γερμανική γλώσσα Κατηγορία:Λογοτεχνικά περιοδικά
Κοινότητα Βραχασίου
Η Κοινότητα Βραχασίου είναι κοινότητα του Δήμο Αγίου Νικολάου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου. Συστάθηκε το 1925. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, το 1999, καταργήθηκε προσωρινά και εντάχθηκε ως δημοτικό διαμέρισμα στον τότε δήμο Νεάπολης αλλά λόγω έντονων αντιδράσεων των κατοίκων επαναλειτούργησε το 2007 μαζί με την πρώην Κοινότητα Μιλάτου, με τον νόμο 3448/15-3-2006. Μεσω του προγράμματος Καλλικράτης εντάχθηκε ως κοινότητα στον Δήμο Αγίου Νικολάου.
Δοίκηση
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Βραχασίου περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Βαρβάρα, Επάνω Σίσι, Καρτσιανός, Πύργος, Σεληνάρι και Σίσι, την νηδίδα Αυγό, όπως και σήμερα τους οικισμούς της τέως Κοινότητος Μιλάτου, Μίλατος και Παραλία Μιλάτου. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 1.932 κατοίκους.
Η Κοινότητα Βραχασίου εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Κωνσταντίνο Κυβερνητάκη. Από το 2022, την κοινότητα θα εκπροσωπείται από τον κ. Ιωάννη Κυριακάκη λόγω συμφωνίας μεταξύ αυτών.
Κοινοτάρχες Βραχασίου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βραχασίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
1499 Πόρι
Ο Πόρι (Pori) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,302. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του από από τη φινλανδική πόλη Πόρι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Πόρι εκτιμάται σε 36 χιλιόμετρα περίπου. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα. Ο Πόρι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 22 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πορι
Τριανταφυλλιά Φλώρινας
Η Τριανταφυλλιά (παλιά ονομασία Λάγενη) είναι ορεινό χωριό του Δήμου Φλώρινας στο Νομό Φλώρινας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.140 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βέρνο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Μακεδονίας και της Ελλάδας. Η Τριανταφυλλιά ανήκει στον δήμο Φλώρινας και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 83 κάτοικοι που είναι ντόπιοι Μακεδόνες. Ορισμένοι κάτοικοι (κυρίως οι γηραιότεροι) μιλάνε και τη τοπική διάλεκτο της σλαβομακεδονικής. Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Λάγενη. Η Τριανταφυλλιά αναφέρεται ως Αλάγνι το 15ο αιώνα και αποτελούσε τσιφλίκι του Θανάση Βαλαβάνη. Το 19ο αιώνα αναφέρεται ως Λιάνγκι (βουλγ. Лѫнгъ) από τους Βούλγαρους, Λάγεν (γαλλ. Laghen) από τον Μπρανκώφ (Brancoff) και ως Λάγκεν, Λάγενη, Λάγενι, Λαγένι ή Λαένι από τους Έλληνες. Σπουδαίος Μακεδονομάχος από την Τριανταφυλλιά ήταν ο Ιωάννης Παπατριανταφύλλου.
Αρχαιότητες
Η περιοχή της Τριαναταφυλλιάς κατοικήθηκε από την αρχαιότητα. Στον τραπεζοειδή λόφο «Στάρο Λάγενι», που βρίσκεται τρία περίπου χιλιόμετρα ΒΔ του χωριού, έχει διαπιστωθεί, από την ανεύρεση αρχαιοτήτων, η ύπαρξη σημαντικού αρχαίου οικισμού.
Πορεία του πληθυσμού:
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Η ζωή εν τάφω (μυθιστόρημα)
Το έργο αποτελεί το πρώτο μέρος της μυθιστορηματικής τριλογίας του Μυριβήλη, με δεύτερο τη Δασκάλα με τα χρυσά μάτια (1933, η μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή) και τρίτο την Παναγιά τη Γοργόνα (1948, η εγκατάσταση του Ελληνισμού της Μικρασίας στα ελλαδικά χώματα).
Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος έγραψε: «Η ζωή εν τάφω βρίσκω πως είναι ανώτερο έργο από όλα τα ανάλογα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας που διάβασα.». Τέλος, ο ποιητής Ιωάννης Γρυπάρης έγραψε: «Η Ζωή εν τάφω είναι το καλύτερο, το ανώτερο, το αρτιώτερο πεζογράφημα που έχει να δείξει από τις καταβολές της μέχρι σήμερα η νεοελληνική πεζογραφία».
Υπόθεση και ύφος
Στο μυθιστόρημα διαβάζουμε τα γράμματα που έγραφε προς την αγαπημένη του ο Μυτιληνιός λοχίας Αντώνης Κωστούλας, τα οποία βρέθηκαν στο γυλιό του (στρατιωτικό σάκο). Η κάθε επιστολή είναι και ένα κεφάλαιο του βιβλίου. «''Δεν πρόκειται εδώ για την ηρωική διάσταση του πολέμου, αλλά για μια πραγματικότητα φρικιαστική. Είναι η φρίκη των χαρακωμάτων, έτσι όπως την έζησε ο συγγραφέας. Το αντιπολεμικό μήνυμα του έργου αναδεικνύεται μέσα από την ωμότητα της ρεαλιστικής περιγραφής, που χρησιμοποιεί τη φρίκη ως μέσο απώθησης και εξισώνει όλους τους ανθρώπους, φίλους και εχθρούς, κάτω από το βάρος της συντριβής της ανθρώπινης ύπαρξης. Από την άλλη, η αγάπη για τη ζωή, για τον άνθρωπο και το φυσικό του περιβάλλον θα παραμείνει ο συνεκτικός ιστός της σκέψης του και ολόκληρου του έργου του, το μόνο αντίδοτο, η μόνη ελπίδα απέναντι στον παραλογισμό του πολέμου.''»
Η ιστορία της έκδοσης
Ο ίδιος ο Μυριβήλης δίνει μια συνοπτική ιστορία της έκδοσης γράφοντας στον πρόλογο της έκδοσης του 1949: «Το Η ζωή εν τάφω'' άρχισε να σχεδιάζεται μέσα στα χαρακώματα του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Ένα κεφάλαιο κιόλας δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Νέα Ελλάς που έβγαινε στη Θεσσαλονίκη το 1917. Κατόπι, σαν γυρίσαμε από την Μικρασιατική Καταστροφή, το πρώτο σύνολο μπήκε σαν επιφυλλίδα στην εφημερίδα Καμπάνα της Μυτιλήνης. Το ανάτυπο από εκείνη την επιφυλλίδα (1924) στάθηκε η πρώτη έκδοση του έργου. Από τότες η Η ζωή εν τάφω σημειώνει μια σταθερή πορεία ως τις μέρες μας, ανάμεσα σε πολλές και τρικυμιώδεις πολιτικές περιπέτειες, ενθουσιασμούς και παρεξηγήσεις. Η κυκλοφορία του βιβλίου είχε απαγορευτεί τα τέσσερα χρόνια της δικτατορίας [του Μεταξά] και τα κατοπινά τέσσερα χρόνια της κατοχής.» Σύμφωνα με την βιογράφο του, Νίκη Λυκούργου, το έργο φαίνεται να γράφτηκε το πεντάμηνο διάστημα από την αποστράτευσή του και την επιστροφή του στην Μυτιλήνη, δηλαδή από τον Νοέμβριο του 1922 έως και την πρώτη δημοσίευσή του, σαν επιφυλλίδα στην εφημερίδα Καμπάνα'', τον Απρίλιο του 1923.
Η πρώτη έκδοση την άνοιξη του 1924 βγήκε σε βιβλίο σχήματος τσέπης — το οποίο μάλιστα μοιράστηκε δωρεάν στους συνδρομητές της εφημερίδας — με τίτλο: «Στράτη Μυριβήλη: Η ζωή εν τάφω. Χειρόγραφα που βρεθήκανε μεσ' το γυλιό του λοχία Αντώνη Κωστούλα. Λογοτεχνική Βιβλιοθήκη Καμπάνας. Μυτιλήνη 1924. Νο 1». Το έργο υποδιαιρείται αριθμητικά σε κεφάλαια, από το Α΄ μέχρι και το ΚΘ΄, και περιλαμβάνει έναν πρόλογο και έναν επίλογο του συγγραφέα.
Η δεύτερη έκδοση, στην οποία ο συγγραφέα προσέθεσε ακόμα 16 κεφάλαια, κυκλοφόρησε με τίτλο «Η Ζωή εν τάφω (ιστορίες του πολέμου)» και εκδόθηκε από τον τυπογραφικό και εκδοτικό οίκο του Ν. Θεοφανίδη – Σ. Λαμπαδαρίδη, σε 1000 αντίτυπα, τον Απρίλιο του 1930. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 1932 το βιβλίο επανατυπώθηκε και είχαν εξαντληθεί τα πρώτα 3.000 αντίτυπα.
Η τέταρτη έκδοση έγινε την άνοιξη του 1946 από τις εκδόσεις «Φίλοι του Βιβλίου», σε 4.000 αντίτυπα, εκ των οποίων τα 1.950 βγήκαν σε χαρτί πολυτελείας και 50 από αυτά αριθμημένα και με μία ιδιόγραφη σελίδα. Στο έργο έχει προστεθεί ακόμα ένα κεφάλαιο, συνολικά δηλαδή 58.
Η έκτη έκδοση κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1954 από τις εκδόσεις «Βιβλιοπωλείο της Εστίας» σε 4.100 αντίτυπα, με εξώφυλλο και εικονογράφηση του Σπύρου Βασιλείου.
Η έβδομη έκδοση και η οριστική, κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1955 σε 5.000 αντίτυπα από «Βιβλιοπωλείο της Εστίας», που έκτοτε συνέχισε τις επανεκδόσεις.
Διαφορές στις εκδόσεις - κειμενικές αλλαγές
Η Jeanne Boudouris στη μελέτη της «Η Ζωή εν τάφω του Μυριβήλη», απόσπασμα της οποίας δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέα Εστία, αναφέρει ότι όλα αυτά τα χρόνια και από έκδοση σε έκδοση ο Μυριβήλης επεξεργαζόταν ουσιαστικά το βιβλίο. Πέρα από την σταδιακή προσθήκη κεφαλαίων, αλλάζει τη δομή του βιβλίου, διαιρώντας κεφάλαια αλλά μετακινώντας τα με σκοπό  να καλυτερέψει τη μορφή του έργου. Το 1930 συλλαμβάνει ολοκληρωμένα την ιδέα του πολεμικού μυθιστορήματος, γι' αυτό και προσθέτει ακόμα 3 στρατιώτες. Θα δώσει περισσότερο βάθος στα πρώτα πορτραίτα των στρατιωτών της πρώτης έκδοσης, αλλά θα ενσωματώσει και τις αφηγήσεις των τριών καινούριων συμπολεμιστών,  παρακολουθώντας την εξέλιξή τους. Μερικά κεφάλαια δένονται μεταξύ τους καλύτερα, έτσι το ένα να ανταποκρίνεται στο άλλο, όπως το κεφάλαιο «Θεσσαλονίκη», που αποκτά το συμπλήρωμά του στο κεφάλαιο «Παράτα».
Το έργο αποκτά μεγαλύτερη ενότητα θέματος και ύφους στη σημερινή μορφή του, είναι πιο σφιχτοδεμένο. Ο Μυριβήλης από την άλλη, βασανίζει αδιάκοπα τη γλώσσα που χρησιμοποιεί προσπαθώντας να πετύχει το καλύτερο αποτέλεσμα. Ξαναγράφει τις φράσεις προσπαθώντας να τις κάνει πιο απέριττες, να απαλείψει την άσκοπη φλυαρία και κυρίως να τονίσει και να τονώσει την μουσικότητα των προτάσεων, το ρυθμό τους. Εξαλείφει επίσης τις πλεονάζουσες επαναλήψεις και εμπλουτίζει τις προτάσεις με παρομοιώσεις και μεταφορές.
«''Η απώτατη φιλοδοξία του Μυριβήλη συνίσταται στο να ασκήσει κάποια λεπτή γοητεία στον αναγνώστη που τον συνεπαίρνει η μαγεία των λέξεων. Προσφέρεται έτσι στον αναγνώστη η ευχαρίστηση να διαβάζει κείμενα που αξίζουν για την τέχνη με την οποία οι λέξεις είναι διευθετημένες, ανεξάρτητα από την έννοια τους. Το να αρέσει είναι πρώτα απ' όλα ο κανόνας στον οποίο υποτάσσεται ο Μυριβήλης χωρίς καμμιά δυσκολία, από μια έμφυτη τάση να κατακτά την προσοχή του αναγνωστικού του κοινού.''»
Οι αλλαγές που επέφερε, έχουν όμως και το μειονέκτημά τους. Και αυτό, η μελετήτρια το εντοπίζει στην αλλαγή της αίσθησης του χρόνου. Ο χρόνος προχωρά αργά, σταματά πολλές φορές κατά τρόπο τεχνητό, και το βιβλίο δεν μπορεί να διαβαστεί ομαλά παρά με συχνές διακοπές. Ακριβώς το αντίθετο, από την αίσθηση της ανάγνωσης που σε έδινε το μικρό σε έκταση πρώτο βιβλίο, που ο αναγνώστης το διάβαζε με κομμένη την ανάσα, και που δεν μπορούσε να το αποχωριστεί πριν φτάσει στο τέλος.
Τις δύο πρώτες εκδόσεις, του 1924 και του 1930 τις έχει σήμερα ο αναγνώστης στη διάθεσή του, αφού οι εκδόσεις «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», τις επανέξεδωσαν σε ενιαίο βιβλίο, που κυκλοφόρησε το 2016.
«Μακεντόν ορτοντόξ»
Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές αλλαγές στο μυθιστόρημα έχει να κάνει με τις μεταβαλλόμενες πολιτικές θέσεις του συγγραφέα. Στην πρώτη έκδοση του μυθιστορήματος (1924), ο αφηγητής περιγράφει μια σκηνή στην οποία αναρρώνει στο σπίτι μιας σλαβόφωνης αγροτικής οικογένειας που ζούσε βόρεια των ελληνικών συνόρων: «δὲ θέλουν νἆναι μήτε "Μπουλγκάρ", μήτε "Σρρπ" μήτε "Γκρρτς". Μοναχὰ "Μακεντὸν ὀρτοντόξ".» Η τελευταία πρόταση περιλαμβάνονταν στις δύο κατοπινές εκδόσεις του μυθιστορήματος (1930, 1932), αλλά αργότερα, στις μεταπολεμικές εκδόσεις, καθώς μετά τη δεκαετία του 1930 δεν ήταν πλέον αποδεκτό στην ελληνική κοινωνία να αναφέρεται κανείς στη σλαβική γλώσσα που ομιλούνταν στη Μακεδονία ως «μακεδονική» και στους ομιλητές της ως «Μακεδόνες», παρά μόνο αν ήταν κάτοικοι της ελληνικής επαρχίας της Μακεδονίας και ο Μυριβήλης έκρινε πολιτικά φρόνιμο να την αφαιρέσει.
Ξενόγλωσσες εκδόσεις
Η πρώτη ξενόγλωσση έκδοση έγινε τον Δεκέμβριο του 1932, στην Κορυτσά της Αλβανίας, με τίτλο «Jeta në varr».
Στα γαλλικά κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1933 και η μετάφραση έγινε με τη συνεργασία του Αντώνη Πρωτοπάτση με τον Γάλλο λογοτέχνη Louis Bonnard, και με τίτλο «De profundis» (Εκ βαθέων).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Στράτη Μυριβήλη Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Π
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2021-2022
Το Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2021-2022 αποτέλεσε την 47η διοργάνωση του θεσμού. Ξεκίνησε στις 4 Σεπτεμβρίου 2021 και ολοκληρώθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2022. Στα αξιοσημείωτα είναι η επαναφορά του θεσμού του Φάιναλ-Φορ (Final Four) μετά απο 18 χρόνια, αλλά πλέον χωρίς αγώνα για την κατάκτηση της 3ης θέση. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 10η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας του Παναθηναϊκού στον τελικό με σκορ 81-73.
Μορφή
Όλοι οι γύροι πραγματοποιήθηκαν σε μορφή μονού νοκ-άουτ αγώνα.
Τελική φάση
Η τελική φάση έγινε με το σύστημα φάιναλ-φορ (Final-4) και διεξήχθη στο Κλειστό Γυμναστήριο «Δυο Αοράκια» στο Ηράκλειο της Κρήτης, στις 18 και 20 Φεβρουαρίου 2022. Οι ομάδες που μετείχαν αφού προκρίθηκαν από τα προημιτελικά, ήταν ο Προμηθέας Πατρών, ο Παναθηναϊκός, η ΑΕΚ και ο Ολυμπιακός.
Ο πρώτος ημιτελικός άρχισε στις 17:00 και ο δεύτερος στις 20:00. Ο τελικός άρχισε στις 17:00. Όλα τα παιχνίδια καλύφθηκαν τηλεοπτικά από την δημόσια τηλεόραση (ΕΡΤ3).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2022 Κυπελλο Ελλαδος Ανδρων Κυπελλο Ελλαδος Ανδρων
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Πλάγιος ίππος ανδρών
Ο πλάγιος ίππος ανδρών ήταν ένα από τα οκτώ αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα.
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 9 Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο και ήταν το τέταρτο χρονολογικά αγώνισμα της γυμναστικής. Έλαβαν μέρος 14 αθλητές από πέντε χώρες. Ο Λουδοβίκος Σούτερ κέρδισε το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ελβετίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ ο γερμανός Χέρμαν Βάινγκερτνερ πήρε τη δεύτερη θέση.
Περικλής Αλμπάνης
Ο Περικλής Αλμπάνης είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Μεσσηνία όπου και μεγάλωσε. Ξεκίνησε να ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο στην Μεσσηνία στις αρχές της δεκαετίας του 1980, λαμβάνοντας μέρος σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις ως ερασιτέχνης ηθοποιός. Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο στην παιδική σειρά Ο καπετάν Σβούρας στην ΕΡΤ έχοντας τον ομώνυμο ρόλο. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ενώ έπαιζε σε μία παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Κ, γνώρισε την Αλίκη Βουγιουκλάκη ξεκινώντας την μεταξύ τους συνεργασία στο θέατρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Διακυβέρνηση
Με τον όρο διακυβέρνηση εννοούνται όλες οι διαδικασίες αλληλεπίδρασης μέσω των νόμων, των κοινωνικών προτύπων ή της δύναμης που ασκούν οι τρεις εξουσίες μιας οργανωμένης κοινωνίας σε έναν κοινωνικό σχηματισμό (οικογένεια, φυλή ή οποιανδήποτε πολιτική οντότητα, όπως κράτος). Ως επί το πλείστον, ασκείται από την κυβέρνηση ενός κράτους. Η λήψη αποφάσεων μεταξύ των παραγόντων που εμπλέκονται σε ένα συλλογικό πρόβλημα οδηγεί στη δημιουργία, ενίσχυση ή αναπαραγωγή κοινωνικών κανόνων και θεσμών. Με απλά λόγια, θα μπορούσε να οριστεί ως οι πολιτικές διαδικασίες που υφίστανται μεταξύ των επίσημων θεσμών. Άλλος θεσμός άσκησης εξουσίας αποτελεί μία κοινωνικο-πολιτική ομάδα (επικεφαλής είναι ο φύλαρχος, ο επικεφαλής της θρησκευτικής ομάδος κλπ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφίαΚατηγορία:Ορολογία πολιτικής επιστήμηςΚατηγορία:Υπευθυνότητα
LMC N49
Το N49 ή LMC N49 (PKS 0525-66,  PKS B0525-661, PKS J0525-6604, SNR J052559-660453 ) είναι το λαμπρότερο υπόλειμμα υπερκαινοφανούς στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, περίπου 160.000 έτη φωτός από τη Γη. Εκτιμάται ότι είναι ηλικίας περίπου 5.000 ετών.
Φωτογραφίες του N49 από το διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ Chandra αποκάλυψαν ένα αντικείμενο σε σχήμα σφαίρας που απομακρύνεται με ταχύτητα περίπου 5 εκατομμυτίων μιλίων την ώρα από πηγή ακτίνων Χ και γάμμα, πιθανώς ένας αστέρας νετρονίων με εξαιρετικά ισχυρό μαγνητικό πεδίο, γνωστό ως Soft Gamma Repeater (SGR). Στις 5 Μαρτίου 1979 ανιχνεύθηκε ιδιαίτερα ισχυρή έκλαμψη ακτίνων γ η οποία προερχόταν από το LMC N49.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπολείμματα υπερκαινοφανών Κατηγορία:Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου Κατηγορία:Δοράς (αστερισμός)
1297 Κβαντέα
Η Κβαντέα (Quadea) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,899. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη και της έδωσε το όνομα των πεθερικών του αδελφού του. Η Κβαντέα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Ηούς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κβαντέας εκτιμάται σε 66 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, όπως και το άλβεδό της. Η Κβαντέα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 16 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κβαντεα
Κρίστοφερ Στίβενς
Ο Κρίστοφερ Στίβενς (John Christopher Stevens, 18 Απριλίου 1960 - 12 Σεπτεμβρίου 2012) ήταν Αμερικανός δικηγόρος και διπλωμάτης. Υπηρέτησε ως πρέσβης των ΗΠΑ στη Λιβύη από τον Ιούνιο εως τον Σεπτέμβριο του 2012.
Βιογραφικά στοιχεία
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2012 πέθανε από ασφυξία μέσα στο αμερικάνικο προξενείο της Βεγγάζης, στο οποίο είχαν εισβάλει διαδηλωτές.
1619 Ουέτα
Ο Ουέτα (Ueta) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,147. Ανακαλύφθηκε το 1953 από τον Ιάπωνα αστρονόμο Τετσουγιάσου Μιτάνι, που παρατηρούσε από το Kwasan, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ιάπωνα αστρονόμου Jo Ueta (上田穣).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουετα
Αμμοχώρι Φλώρινας
Αρχαιότητα
Στο τραπεζοειδές ύψωμα («Κάσανο»), περίπου δύο χιλιόμετρα ΝΔ του χωριού, έχει εντοπιστεί η θέση αρχαίου οικισμού των κλασικών, ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων.
Νεότεροι χρόνοι
Το χωριό αναφέρεται με το Σλάβικο όνομα Πεσόσνιτσα από τον 15ο αιώνα και κατοικείται κυρίως από χριστιανούς και λίγους μουσουλμάνους. Αρχικά φαίνεται ότι κατοικήθηκε το βόρειο τμήμα και στη συνέχεια το νότιο. Οι πρώτες εγκαταστάσεις ήταν παραποτάμιες καλύβες, ενώ οι κάτοικοι εκμεταλλεύονταν την άμμο και τις πέτρες του Μικροπόταμου (Μαλαρέκα) που διασχίζει το χωριό. Τον 15ο αιώνα ήταν τιμάριο των γαιοκτημόνων Ηλία Ουμούρ και Χισίρ. Κατά το Μακεδονικό αγώνα υπήρχε έντονη αντιπαράθεση μεταξύ πατριαρχικών και εξαρχικών κατοίκων. Οι Βούλγαροι προσπάθησαν να προσεταιριστούν τους κατοίκους εκμεταλλευόμενοι τη συμμετοχή τους στην εξέγερση του Ίλιντεν. Λειτουργούσε Ελληνικό και Βουλγαρικό σχολείο, καθώς επίσης πατριαρχική και Εξαρχική εκκλησία. Το 1906 η κάτοικοι υπό τη Βουλγαρική πίεση μεταστράφηκαν στην Εξαρχία, αλλά μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων επέστρεψαν σταδιακά στο πατριαρχείο. Από τους Πεσοσνιτσιώτες που διακρίθηκαν στο Μακεδονικό αγώνα, κυριότεροι ήταν οι Ναούμ Γίρδας και Δημήτριος Κλιγκάτσης του Ναούμ. Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους το χωριό καταλήφθηκε από Σέρβους. Κατέληξε στην Ελλάδα μετά επίπονες διαπραγματεύσεις με τη χάραξη των συνόρων και την παραχώρηση του Μοριχόβου στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Το 1923 με τη Συνθήκη της Λωζάνης οι λιγοστοί μουσουλμάνοι κάτοικοι προσέφυγαν στην Τουρκία και στο Αμμοχώρι εγκαταστάθηκαν μερικές οικογένειες προσφύγων από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και τον Καύκασο. Οι κάτοικοι υπέφεραν κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Γερμανούς ναζιστές και της Βουλγαρικής Οχράνα που προσπάθησαν για ακόμη μία φορά να τους μεταστρέψουν προς το Βουλγαρισμό. Κατά τον Εμφύλιο πόλεμο το χωριό δοκιμάστηκε διπλά, καθώς οι κάτοικοι μοιράστηκαν στα δύο στρατόπεδα των αντιμαχόμενων πλευρών. Σήμερα το Αμμοχώρι αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα χωριά του Δήμου Φλώρινας. Στα δυτικά του χωριού σε μικρή απόσταση βρίσκεται η μικρή λίμνη του Αμμοχωρίου. Οι Πολιτιστικοί Σύλλογοι Αμμοχωρίου "Αναγέννηση", ΜΕΑΣ Απόλλων και Παναγία Σουμελά συμβάλλουν στην πολιτιστική δραστηριότητα των κατοίκων.
Ιστορικό διοικητικών μεταβολών Κοινότητας Αμμοχωρίου
thumb|Ο Μικροπόταμος που διασχίζει το Αμμοχώρι
Το Αμμοχώρι όπως και πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας είχε αξιόλογες διοικητικές μεταβολές κατά τον 20ό και 21ο αιώνα, που συνοπτικά έχουν ως εξής:
Κ. Πεσοσνίτσης (Φλωρίνης)
Ο οικισμός ορίζεται έδρα της κοινότητας Πεσοσνίτσης
Ο οικισμός Λεσκοβίτσα αποσπάται από την κοινότητα και ορίζεται έδρα της κοινότητας Λεσκοβίτσης
Κ. Αμμοχωρίου (Φλωρίνης)
Ο οικισμός μετονομάζεται σε Αμμοχώρι.
Ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Αμμοχωρίου και προσαρτάται στο δήμο Περάσματος
Ο οικισμός αποσπάται από το δήμο Περάσματος και προσαρτάται στο δήμο Φλωρίνης. Η τοπική κοινότητα Αμμοχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 12,906 χμ² (2011). thumb|Ο Άγιος Γεώργιος κτισμένος το [[1730]]
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Σεκού Τουρέ
Ο Αχμέτ Σεκού Τουρέ (Ahmed Sékou Touré και Ahmed Sheku Turay, 9 Ιανουαρίου 1922 - 26 Μαρτίου 1984) ήταν πολιτικός ηγέτης της Γουινέας, ο οποίος εξελέγη ως ο 1ος πρόεδρος της χώρας του, υπηρετώντας από το 1958 έως τον θάνατό του, το 1984. Ήταν ένας από τους πρωτοπόρους εθνικιστές και πρωτεργάτες της ανεξαρτησίας της Γουινέας από τη Γαλλία το 1958. Το 1960 επέβαλε μονοκομματικό καθεστώς και εν συνεχεία κυβέρνησε σαν δικτάτορας. Κατέστειλε την αντιπολίτευση και σύμφωνα με υπολογισμούς επί καθεστώτος του σκοτώθηκαν 50.000 άτομα.
Πρώιμη καριέρα
Ο Τουρέ γεννήθηκε στο χωριό Φαρανά της Γαλλικής Γουινέας στις 9 Ιανουαρίου 1922 και καταγόταν από μουσουλμανική οικογένεια γεωργών. Γιος του Αλφά και της Αμινατά Τουρέ, είχε άλλα έξι αδέρφια. Ανήκε στην αριστοκρατική φυλή των Μαντίνκα. Ο πρόπαππός του ήταν ο ονομαστός Μουσουλμάνος βασιλιάς των Μαντίνκα Σαμορί Τουρέ, ιδρυτής της αυτοκρατορίας Ουασουλού (1861-1890) στο έδαφος της Γουινέας και του Μαλί, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από τις γαλλικές δυνάμεις το 1898 και απεβίωσε στην εξορία στην Γκαμπόν.
Ο Τουρέ σπούδασε στη Σχολή Κορανίου (École Coranique) της γενέτειράς του και στη συνέχεια σε γαλλικό δημοτικό σχολείο στην Κανκάν. Το 1936 εγγράφηκε στο Τεχνικό Κολέγιο Ζορζ Πουαρέ του Κονακρί, όμως λιγότερο από έναν χρόνο μετά, σε ηλικία 15 ετών, αποβλήθηκε από εκεί, επειδή ηγήθηκε φοιτητικής εξέγερσης κατά της ποιότητας του φαγητού. Σύντομα ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση. Στα νιάτα του, ο Τουρέ μελέτησε έργα του Καρλ Μαρξ και του Βλαντιμίρ Λένιν, μεταξύ άλλων.
Το 1940 απέκτησε θέση υπαλλήλου στην Campagnie du Niger Français και παράλληλα έδωσε εξετάσεις για την Ταχυδρομική, Τηλεγραφική και Τηλεφωνική Υπηρεσία της Γαλλίας (Postes, télégraphes et téléphones) ή PTT. Έχοντας πετύχει στις εξετάσεις, εργάστηκε στην PTT στο Κονακρί το 1941. Κατά την περίοδο εκείνη, συνδέθηκε με γαλλικές κομουνιστικές οργανώσεις εργαζομένων.
Πολιτική και συνδικαλιστική δράση
O Τουρέ άρχισε να ασχολείται με την πολιτική από τότε που εργαζόταν στην PTT. Το 1945, ίδρυσε την Ένωση Ταχυδρομείων και Τηλεπικοινωνιών (SPTT), που ήταν το πρώτο συνδικάτο στη Γαλλική Γουινέα και έγινε γενικός γραμματέας της το 1946. Την ίδια χρονιά υπήρξε ιδρυτικό μέλος της πολιτικής συμμαχίας κομμάτων στη Γαλλική και στην Ισημερινή Αφρική με την ονομασία Δημοκρατικός Αφρικανικός Συναγερμός (Rassemblement Démocratique Africain ή RDA).
Το 1952 έγινε αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος της Γουινέας, τοπικού τμήματος του Αφρικανικού Δημοκρατικού Συναγερμού (RDA), ενός κόμματος που στόχευε στην αποαποικιοποίηση της Αφρικής. Ο Τουρέ εξελέγη γενικός γραμματέας του κόμματος, το οποίο σύναψε συμμαχία με τις εργατικές ενώσεις.
Η μεγαλύτερη συνδικαλιστική επιτυχία του ήταν η διεξαγωγή της 71ήμερης γενικής απεργίας σε όλη τη Γαλλική Γουινέα το 1953 προκειμένου να αναγκαστούν οι Γάλλοι να εισαγάγουν εργατική νομοθεσία. Αργότερα εξελέγη βουλευτής στην Εδαφική Συνέλευση της Γουινέας.
Ως ηγέτης του RDA, συνεργάστηκε στενά με τον Φελίξ Ουφουέ-Μπουανί, μετέπειτα πρόεδρο της Ακτής Ελεφαντοστού. Το 1956 ο Τουρέ εξελέγη αντιπρόσωπος στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας και δήμαρχος της Κονακρί, αξιώματα τα οποια χρησιμοποίησε για να επικρίνει την αποικιοκρατική πολιτική από τη Γαλλία.
Το 1958 στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία ή μη της Γουινέας από τη Γαλλία, το οποίο διοργανώθηκε από το Παρίσι, το RDA τάχθηκε υπέρ της ανεξαρτησίας και ο πρόεδρος της Γαλλίας Σαρλ Ντεγκόλ δήλωσε ότι το μόνο που έπρεπε να κάνουν οι πολίτες ήταν να ψηφίσουν "όχι". Η Γουινέα ήταν η μόνη από τις αφρικανικές αποικίες της Γαλλίας που ψήφισε για άμεση ανεξαρτησία και όχι για να συνεχιστεί το καθεστώς σύνδεσης με τη Γαλλία. Έπειτα από την ανεξαρτησία της το 1958 ήταν επίσης η μόνη που αρνήθηκε να γίνει μέλος της Γαλλικής Κοινότητας στην Αφρική. Η ανεξαρτησία επιτεύχθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1958 και πρώτος πρόεδρος της χώρας ανέλαβε ο Τουρέ.
Πρόεδρος της Γουινέας
Το 1960 ο Τουρέ ανακήρυξε μοναδικό νόμιμο κόμμα το δικό του, το Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας (PDG) και επί 24 χρόνια κυβέρνησε τη χώρα. Το 1961 εξελέγη πρόεδρος για επταετή θητεία. Ως αρχηγός του PDG ήταν ο μοναδικός υποψήφιος. Επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο το 1968, το 1974 και το 1982.
Από το 1965 έως το 1975 το καθεστώς Τουρέ τερμάτισε κάθε δεσμό με τη Γαλλία. Ωστόσο, το 1978 η χώρα παρουσίασε προβλήματα στις διπλωματικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, με αποτέλεσμα να γίνει η πρώτη επίσημη επίσκεψη Γάλλου αρχηγού κράτους (από τον Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν) στη Γουινέα.
Η πολιτική του είχε κύριους συμμάχους τους προέδρους Κουάμε Νκρούμαχ της Γκάνα και Μοντίμπο Κεϊτά του Μάλι. Μετά την ανατροπή του Νκρούμαχ σε πραξικόπημα το 1966, ο Τουρέ του παραχώρησε άσυλο και του απένειμε τον τίτλο του συμπροέδρου. Ως επικεφαλής του παναφρικανικού κινήματος, ο Τουρέ καταδίκασε την αποικιοκρατία και σύναψε φιλίες με ακτιβιστές ΄πως ο Μάλκολμ Χ και ο Στόουκλι Καρμάικλ.
Κατά καιρούς, ο Τουρέ φυλάκισε πολλούς ύποπτους πολιτικούς αντιπάλους του σε στρατόπεδα, όπως το διαβόητο Στρατόπεδο Μπουαρό. Με βάση την ανακάλυψη μαζικών τάφων το 2002, υπολογίζεται ότι περί τα 50.000 άτομα σκοτώθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπως το Μπουαρό επί καθεστώτος του Τουρέ.
Σύμφωνα με την οργάνωση Human Rights Watch, (έκθεση του 2007) κατά την περίοδο διακυβέρνησης από τον Τουρέ, δεκάδες χιλιάδες αντικαθεστωτικών από τη Γουινέα κατέφυγαν στην εξορία.
Το 1978 ο Τουρέ αποκήρυξε επίσημα τον μαρξισμό και αποκατέστησε τις διπλωματικές σχέσεις με τη Δύση.
Ο Τουρέ επανεξελέγη χωρίς αντίπαλο στις 9 Μαΐου 1982. Τον ίδιο μήνα τέθηκε σε ισχύ ένα νέο σύνταγμα και ο Τουρέ επισκέφτηκε τις ΗΠΑ το καλοκαίρι.
Θάνατος
Απεβίωσε από πιθανή καρδιακή προσβολή στις 26 Μαρτίου 1984 ενώ νοσηλευόταν στην Κλινική Κλίβελαντ του Οχάιο για άμεση καρδιακή χειρουργική επέμβαση. Είχε μεταφερθεί εσπευσμένα στην Αμερική καθώς μία ημέρα νωρίτερα είχε υποστεί έμφραγμα στη Σαουδική Αραβία. Ετάφη στο Μαυσωλείο του Καμαγιάνε, στο Μεγάλο Τζαμί της Κονακρί.
Διαδοχή και πραξικόπημα
Μετά τον θάνατο του Τουρέ, ανέλαβε υπηρεσιακός πρόεδρος ο Λουί Λανσανά Μπεαβογκί, μέχρι να διεξαχθούν εκλογές σε διάστημα εντός 45 ημερών. Το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Γουινέας επρόκειτο να επιλέξει τον διάδοχο του Τουρέ σε συνάντηση που θα ελάμβανε χώρα στις 3 Απριλίου 1984. Με βάση το σύνταγμα, ο νέος ηγέτης του PDG θα εκλεγόταν αυτόματα πρόεδρος για επταετή θητεία και ως το τέλος της άνοιξης η εκλογή του θα επιβεβαιωνόταν από τη λαϊκή ψήφο. Λίγες ώρες πριν διεξαχθεί η σύσκεψη, ο στρατός κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα. Η ισχύς του συντάγματος ανεστάλη, η εθνοσυνέλευση διαλύθηκε και το κόμμα PDG καταργήθηκε. Ο επικεφαλής του πραξικοπήματος, συνταγματάρχης Λανσανά Κοντέ, ανέλαβε πρόεδρος στις 5 Απριλίου ως επικεφαλής της Στρατιωτικής Επιτροπής για την Εθνική Αποκατάσταση (Comité Militaire de Redressement National—CMRN). Ο στρατός απελευθέρωσε περί τους 1.000 πολιτικούς κρατουμένους.
Το 1985 ο Κοντέ εκμεταλλεύτηκε μια φερόμενη απόπειρα πραξικοπήματος για να συλλάβει και να εκτελέσει αρκετούς στενούς συνεργάτες του Σεκού Τουρέ, ανάμεσα σρτους οποίους ήταν ο Ισμαήλ Τουρέ, ο Σεϊντού Κεϊτά, ο πρώην διοικητής του στρατοπέδου Μπουαρό Σιακά Τουρέ και ο Μουσά Ντιακιτέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Γουινέας
Ναουγιόγι Ακμένε
Η Ναουγιόγι Ακμένε (λιθουανικά: 'Naujoji Akmenė' ), Naujoji Akmenė σημαίνει Νέα Ακμένε, είναι πόλη της βόρειας Λιθουανίας. Έχει 12.345 κατοίκους (απογραφή 2001).
Η πόλη είναι από τις πιο καινούριες της χώρας και είναι βιομηχανικό κέντρο. Η τσιμεντοβιομηχανία της πόλης παράγει 700.000 τόνους σκυροδέματος ετησίως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Βασίλης Πλιάτσικας
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Πλιάτσικας ξεκίνησε την καριέρα του στον Α.Ο. Χαϊδαρίου και το 2005 μεταπήδησε στην ΑΕΚ, όπου με τα χρώματα των "κιτρινόμαυρων" πραγματοποίησε 37 συνολικά εμφανίσεις στο πρωτάθλημα Ελλάδας. Οι πολύ καλές του εμφανίσεις τόσο με την αθηναϊκή ομάδα όσο και με τις εθνικές ομάδες της Ελλάδας προκάλεσαν το ενδιαφέρον αρκετών συλλόγων του εξωτερικού και τελικά στις 30 Ιουνίου 2009 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο συνεργασίας με τη γερμανική Σάλκε έναντι 300.000 ευρώ. Το πρώτο του διάστημα στον σύλλογο του Γκελζενκίρχεν ήταν ιδανικό, καθώς αμέσως πήρε ευκαιρίες συμμετέχοντας ενεργά στην πρώτη ομάδα, ωστόσο στις αρχές του 2010 ένας σοβαρός τραυματισμός (ρήξη οπίσθιου χιαστού) τον κράτησε μακριά από τους αγωνιστικούς χώρους για διάστημα τεσσάρων μηνών.
Το καλοκαίρι του 2011 λόγω των ελάχιστων συμμετοχών που είχε στη Σάλκε, αποτέλεσμα της πολύμηνης αποχής του από την αγωνιστική δράση, αποφασίστηκε να παραχωρηθεί με τη μορφή δανεισμού στην Ντούισμπουργκ, ομάδα της δεύτερης κατηγορίας της Γερμανίας. Το Φεβρουάριο του 2014 κι έπειτα από απραξία αρκετών μηνών, καθώς από τον Ιούνιο του 2013 είχε μείνει ελεύθερος από τη Σάλκε, συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στην ουκρανική Μεταλούργκ Ντονέτσκ, υπογράφοντας συμβόλαιο συνεργασίας μέχρι το καλοκαίρι του ίδιου έτους.
Τον Ιούλιο του 2014 ανακοινώθηκε η συμφωνία του με τη ρουμανική Άστρα, με την οποία υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας, αποχώρησε όμως στο τέλος του 2014, πραγματοποιώντας συνολικά 11 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα. Το Φεβρουάριο του 2015 επέστρεψε έπειτα από εξάμηνη απουσία στο ουκρανικό πρωτάθλημα και τη Μεταλούργκ Ντονέτσκ, στη δεύτερη πρεμιέρα του όμως με τον σύλλογο αντίκρισε την κόκκινη κάρτα.
Τον Ιανουάριο του 2016 συμφώνησε με τη σλοβακική Σλόβαν Μπρατισλάβας, από την οποία αποχώρησε έναν χρόνο αργότερα, για να συνεχίσει την καριέρα του στον Πανιώνιο, επιστρέφοντας στο ελληνικό πρωτάθλημα έπειτα από οκτώ χρόνια. Η παραμονή του στην ομάδα της Νέας Σμύρνης αποδείχθηκε βραχύβια και το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς αποχώρησε για να συνεχίσει στον Πλατανιά, όπου υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας. Το καλοκαίρι του 2020 υπέγραψε στην Παναχαϊκή Γ.Ε. (ποδόσφαιρο)
Στις εθνικές ομάδες
Κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ανδρών στους προκριματικούς αγώνες για το Μουντιάλ του 2010 από τον τότε ομοσπονδιακό προπονητή Ότο Ρεχάγκελ, κατά του Λουξεμβούργου και της Λετονίας.
Ήταν μέλος της εθνικής Νέων που έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων του 2007. Την επόμενη χρονιά χρίστηκε αρχηγός της και μαζί της έφτασε μέχρι την τελική φάση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων του 2008.
Πηγές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Χαϊδαρίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΣΦ Ντούισμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μεταλούργκ Ντονέτσκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άστρα Τζιούρτζιου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλόβαν Μπρατισλάβας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρουμανία
Εταιρεία Ελλήνων Καλλιτεχνών
Η Εταιρεία Ελλήνων Καλλιτεχνών ήταν ένα σωματείο εικαστικών καλλιτεχνών που ιδρύθηκε το 1937, με τη συμμετοχή κυρίως συντηρητικών καλλιτεχνών συνασπισμένων γύρω από τον γλύπτη και τότε διευθυντή της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, Κωνσταντίνο Δημητριάδη.
Σύσταση και σκοποί
Η Εταιρεία Ελλήνων Καλλιτεχνών ιδρύθηκε τον Μάιο του 1937 συσπειρώνοντας κατά βάση καλλιτέχνες που είχαν το αξίωμα του καθηγητή στην ΑΣΚΤ. Πιο συγκεκριμένα, το πρώτο διοικητικό συμβούλιο της ομάδας αποτελούσαν ο γλύπτης Κωνσταντίνος Δημητριάδης (πρόεδρος), οι ζωγράφοι Οδυσσέας Φωκάς, Δημήτρης Γερανιώτης, Παύλος Μαθιόπουλος, Νίκος Οθωναίος, Ουμβέρτος Αργυρός και ο γλύπτης Φωκίων Ρωκ. Εκείνη την περίοδο ο Δημητριάδης ήταν διευθυντής της ΑΣΚΤ, οι Γερανιώτης, Μαθιόπουλος και Αργυρός καθηγητές και ο Ρωκ έφορος της Σχολής. Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τύπο της εποχής, στόχοι της Εταιρείας ήταν η καλλιέργεια καλλιτεχνικού αισθήματος στο κοινό, η εξυπηρέτηση των επαγγελματικών συμφερόντων των Ελλήνων καλλιτεχνών, η οργάνωση εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, η πραγματοποίηση διαλέξεων και εκπαιδευτικών ταξιδιών, η έκδοση βιβλίων και η δημιουργία καλλιτεχνικής στέγης για γηραιούς, ασθενείς και άπορους εικαστικούς καλλιτέχνες.
Αντιδράσεις και δράση της Εταιρείας
Η ίδρυση της Εταιρείας Ελλήνων Καλλιτεχνών πραγματοποιήθηκε ελάχιστους μήνες μετά τη συγκρότηση της Ένωσης Σωματείων Εικαστικών Τεχνών, που ένωνε στη μορφή δευτερογενούς συνδικαλιστικού οργάνου όλους τους Έλληνες εικαστικούς δημιουργούς. Η ίδρυση, λοιπόν, της Εταιρείας προκάλεσε την αντίδραση των υπολοίπων σωματείων, που είχαν συγκροτήσει την ΕΣΕΤ, που με παρεμβάσεις τους στον Τύπο καλούσαν τα μέλη της Εταιρείας να ενταχθούν στην ΕΣΕΤ, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αυτό συνέβη επειδή οι ουσιαστικοί λόγοι σύστασης της Εταιρείας Ελλήνων Καλλιτεχνών ήταν η πρόθεσή τους να διαφοροποιηθούν και να καρπωθούν από την πολιτιστική πολιτική του καθεστώτος του Μεταξά.
Οι αντιδράσεις των υπολοίπων σωματείων δεν επέτρεψαν στην Εταιρεία να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην εικαστική ζωή της εποχής. Παρά το γεγονός ότι η δράση της ατόνησε, παρέμεινε ενεργή. Το 1944 οι ζωγράφοι Βάσος Γερμενής και Ουμβέρτος Αργυρός εκλέχτηκαν ως αντιπρόσωποί της και συμμετείχαν στη διαδικασία σύστασης του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου στο οποίο και τελικά εντάχθηκαν τα μέλη της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τέχνες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές Επαγγελματικές Ενώσεις
Κούτρουφα Αρκαδίας
Τα Κούτρουφα είναι κοινότητα της Αρκαδίας. Διοικητικά ανήκουν στον δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός τους είναι 68 κάτοικοι.
Πληροφορίες
Η κοινότητα αποτελείται από δύο οικισμούς, τα Άνω Κούτρουφα και τα Κάτω Κούτρουφα (πρώην Νεοχώριον ). Ο ορεινός οικισμός είναι χτισμένος στις βόρειες πλαγιές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 1.120 μέτρων και αποτελεί έναν από τους ορεινότερους του νομού Αρκαδίας. Κατά τους χειμερινούς μήνες, οι κάτοικοι εγκαταλείπουν τα Άνω Κούτρουφα και εγκαθίστανται στα Κάτω Κούτρουφα, το γειτονικό Άστρος και τους γύρω οικισμούς της περιοχής.
Αξιοθέατο στα Κάτω Κούτρουφα αποτελεί μία υπεραιωνόβια ελιά, ηλικίας περίπου 2.000 ετών και περιμέτρου 12 μέτρων. Το 2010 εκριζώθηκε από κτήμα με σκοπό την πώλησή της, αλλά τελικά μετά από παρέμβαση του Δήμου Βόρειας Κυνουρίας μεταφυτεύθηκε στην πλατεία του χωριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Συμβούλιο των Δέκα
Το Συμβούλιο των Δέκα, ή απλώς γνωστό ως οι Δέκα, ήταν, από το 1310 ως το 1797, ένα από τα σημαντικότερα κυβερνητικά σώματα της Δημοκρατίας της Βενετίας του οποίου οι περισσότερες συνεδριάσεις ήταν μυστικές. Αν και ορισμένες πηγές φαίνεται να δείχνουν ότι το Συμβούλιο των Δέκα ήταν γενικώς αποδεχτό στην Βενετία, υπάρχει και ο αντίλογος. Για παράδειγμα, στα τέλη του 16ου αιώνα, συμμάχησε με την Εταιρεία του Ιησού και, μαζί της, πολέμησε τις φιλελεύθερες ιδέες που διαχέονταν από το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας στα πλαίσια ενός ευρύτερου πολιτισμικού πολέμου.
Καταβολές
Το Συμβούλιο των Δέκα ιδρύθηκε στις 10 Ιουλίου 1310. Αρχικώς, ο ρόλος του ήταν προσωρινός ώστε να καταστείλει την εξέγερση της οποίας ηγείτο ο Μπαχαμόντε Τιεπόλο ενάντια στον Δόγη, ενώ του δόθηκαν εξουσίες εκτάκτων αναγκών ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την εξέγερση. Αν και αρχικώς είχε ιδρυθεί με χρονοδιάγραμμα δύο μηνών, η εξουσία του δεν έπαψε να ανανεώνεται, μέχρις ότου έγινε μόνιμο κυβερνητικό όργανο της Δημοκρατίας το 1334.
Σύνθεση
Το Συμβούλιο από καταβολής αποτελούνταν από δέκα μέλη, τα οποία εκλέγονταν για θητεία μονοετούς διάρκειας από το Μεγάλο Συμβούλιο. Στην πράξη, τα μέλη του επεκτάθηκαν στα 17 με την προσθήκη του Δόγη και άλλων αξιωματούχων προερχόμενων από την Σινιορία. Για τις σημαντικότερες υποθέσεις, ο αριθμός μπορούσε να αυξηθεί παραπάνω με την ορκωμοσία πρόσθετων Γερουσιαστών, η οποίοι αποτελούσαν την zonta. Ωστόσο, το συγκεκριμένο μέτρο χρησιμοποιούνταν σπάνια μετά το 1583.
Τα μέλη του Συμβουλίου δεν μπορούσαν να εκλεγούν για δύο συνεχόμενες θητείες, ούτε ήταν δυνατό να εκλεγούν ταυτόχρονα δύο μέλη ίδιας οικογένειας.
Την ηγεσία του Συμβουλίου είχαν τρεις Capi, οι οποίοι εκλέγονταν μεταξύ των δέκα μελών για θητεία μονομηνούς διάρκειας. Στη διάρκεια του μηνός κατά τον οποίο υπηρετούσαν, ήταν έγκλειστοι στο Παλάτι των Δόγηδων ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο διαφθοράς και χρηματισμού τους.
Κρατικοί Ανακριτές
Το 1539, το Συμβούλιο ίδρυσε τους Κρατικούς Ανακριτές, ένα δικαστικό όργανο το οποίο αποτελείτο από τρεις δικαστές οι οποίοι είχαν επιλεγεί από τα μέλη του για να αντιμετωπίσουν υποθέσεις σχετικές με την ασφάλεια του κράτους. Οι Ανακριτές είχαν εξουσία ίση με αυτή του συνόλου του Συμβουλίου των Δέκα, ενώ μπορούσαν να δικάζουν και να τιμωρούν όσους κατηγορούνταν για προδοσία, ανεξάρτητα από το κυβερνητικό όργανο στο οποίο υπάγονταν. Ώστε να έχουν μεγαλύτερη επιτυχία σε αυτές τους τις δραστηριότητες, οι Ανακριτές δημιούργησαν ένα ευρύ δίκτυο κατασκόπων και πληροφοριοδοτών, τόσο εντός της Βενετίας όσο και εκτός αυτής.
Απόπειρες μεταρρύθμισης
Η αυξανόμενη δύναμη του Συμβουλίου των Δέκα προκάλεσε ανησυχία εντός των τάξεων των υπολοίπων κυβερνητικών οργάνων της Δημοκρατίας, ειδικότερα μετά την, κατόπιν πίεσης των Δέκα, παραίτηση του Δόγη Φραντσέσκο Φόσκαρι το 1457. Το 1468, το Μεγάλο Συμβούλιο επεχείρησε να χαλιναγωγίσει αυτό που θεωρούσε δεσποτικό τρόπο διακυβέρνησης από την πλευρά των Δέκα, περνώντας ένα νόμο που περιόριζε τους Δέκα στο να έχουν διοικητικές αρμοδιότητες μονάχα σε καιρούς κρίσεων, αλλά αυτοί οι περιορισμοί ποτέ δεν υλοποιήθηκαν στην πράξη.
Ρενιέρ Ζεν
Στις 30 Δεκεμβρίου, ο Ρενιέρ Ζεν δέχτηκε επίθεση από μασκοφορεμένους δολοφόνους, στους οποίους βρέθηκε αργότερα ότι περιλαμβανόταν και ο Τζόρτζο Κορνάρο, ο γιος του Δόγη. Στη συνεδρίαση της 23ης Ιουλίου 1628, ο Ζεν απαίτησε την εφαρμογή των προβλεπόμενων από τον νόμο διαδικασιών, ισχυριζόμενος ότι ο Δόγης και οι Δέκα υπονόμευαν την διακυβέρνηση της Δημοκρατίας. Αργότερα την ίδια ημέρα, οι Δέκα συγκεντρώθηκαν και αποφάσισαν κατόπιν ψηφοφορίας την σύλληψη και εξορία του Ρενιέρ Ζεν.
Σε εκείνο το σημείο το Μεγάλο Συμβούλιο άρχισε να κινητοποιείται, αναθέτοντας σε μια ειδική επιτροπή νομοθετών να εξετάσουν προτάσεις για μεταρρύθμιση. Έως τον Σεπτέμβριο, ωστόσο, είχε μεγάλο φόρτο από διαδικαστικά ζητήματα, κι ενώ αμνήστευσε τον Ζεν, απέτυχε να περάσει κάποια αξιόλογη μεταρρύθμιση. Οι Δέκα έχασαν το δικαίωμα ελέγχου των αποφάσεων του Μεγάλου Συμβουλίου, ενώ η zonta έπαψε να υφίσταται, αλλά οι υπόλοιπες εξουσίες τους παρέμειναν ως είχαν.