cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοίκηση Ολικής Ποιότητας
Ιστορική αναδρομή και εξέλιξη
Το τελευταίο στάδιο είναι η Διοίκηση Ολικής Ποιότητας (Total Quality Management),  η οποία είναι μια διοικητική φιλοσοφία για την βελτίωση της ποιότητας και της αποτελεσματικότητας της επιχείρησης ως σύνολο. Διάφορα θεωρητικά μοντέλα αναπτύχθηκαν για την αποτελεσματική εφαρμογή της φιλοσοφίας.Τα πιο διαδεδομένα μοντέλα είναι το Αμερικάνικο Βραβείο Ποιότητας Malcolm Baldrige National Quality Award, το Ευρωπαικό Βραβείο Ποιότητας του European Foundation for Quality Management, το μοντέλο του Oakland , το μοντέλο ποιότητας του Deming και του Crosby.
Κοινότητα Σπηλίου Ρεθύμνης
Συνολικά η κοινότητα έχει 614 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Δημήτριο Παπαδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Διοίκηση Ολικής Ποιότητας
Λειτουργία στην επιχείρηση
Η λειτουργία της ποιότητας σε ένα οργανισμό είναι μία διαδικασία συγκέντρωσης πληροφοριών από το πλήθος των δεδομένων που είναι διαθέσιμα από κάθε διαδικασία παραγωγής και κάθε παροχή υπηρεσίας.
Η ποιότητα «παίρνει» (extracts) τα πιο σημαντικά και από την ανάλυση των συνόλων των δεδομένων μπορεί να υπολογιστεί η μελλοντική συμπεριφορά της διαδικασίας με σκοπό την ακόμα μεγαλύτερη ικανοποίηση του πελάτη δηλαδή την καλύτερη ποιότητα [Lock, 1994]. Το προϊόν ή η υπηρεσία πλέον δεν είναι το αντικείμενο που χρησιμοποιείται από το χρήστη. Με την έννοια της ποιότητας να το περιβάλλει το προϊόν ή η υπηρεσία είναι ένα πακέτο από κάποιες διαστάσεις και έτσι πρέπει να αξιολογείται. Η δέσμευση για την επίτευξη της ΔΟΠ δημιουργεί το όραμα τους στόχους και τις στρατηγικές του οργανισμού που τίθενται πλέον σε νέα βάση και προοπτική. Τα επίπεδα αναφοράς (reference) της αποστολής είναι αποτέλεσμα οριοθέτησης στα πλαίσια του ανταγωνισμού (benchmarks). Τα συστατικά της αποστολής μαζί με τα benchmarks συγκλίνουν σε ένα σημαντικό συμπέρασμα: για την επίτευξη οποιοδήποτε στόχου θεμελιώδη σημασία έχει η αναγνώριση των κρίσιμων διαδικασιών. Αυτές είναι ορισμένες επιχειρησιακές και παραγωγικές διαδικασίες οι οποίες εμπεριέχουν κάποιες μεταβλητές, από τις οποίες εξαρτάται η ποιότητα συγκεκριμένων προϊόντων ή υπηρεσιών εσωτερικά ή του οργανισμού. Ο κύριος σκοπός των οργανισμών για την ένταξη προγραμμάτων Διοίκησης Ολικής Ποιότητας (ΔΟΠ) είναι η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας τους. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να είναι πιο παραγωγικές από τον ανταγωνισμό. Να παρέχουν δηλαδή ελκυστικά προϊόντα και/ή υπηρεσίες στους πελάτες. Οι επιχειρήσεις με την ένταξη προγραμμάτων ΔΟΠ γίνονται ικανές στην:
Τεχνικές μέτρησης της ποιότητας
Οι τεχνικές μέτρησης της ποιότητας βοηθούν τις επιχειρήσεις να εντοπίσουν τα σημεία που δημιουργούνται προβλήματα τα οποία επηρεάζουν την ποιότητα.
Χρησιμοποιούνται για να μετρηθεί η συχνότητα κάποιων χαρακτηριστικών ενός προϊόντος σε σχέση με την ποιότητα. Τα στοιχεία από τις λίστες ελέγχου μπορούν να παρουσιαστούν υπό μορφή ιστογράμματος που δείχνει την κατανομή της συχνότητας γύρω από μια κεντρική τιμή, ενώ στα διαγράμματα με μπάρες αντί για τιμές υπάρχουν παραλληλόγραμμα ενωμένα με συχνότητες Γραφική παράσταση των στοιχείων σε ένα καρτεσιανό σύστημα συντεταγμένων Η γραφική παράσταση των δεδομένων δείχνει αν σχετίζονται τα σφάλματα που προκύπτουν με κάποιον παράγοντα Η καταγραφή και εξέταση των διαδικασιών που γίνονται για την παραγωγή ενός προϊόντος μπορεί να δείξει σε ποιο ακριβώς τμήμα υπάρχει το πρόβλημα Γραφική παράσταση των δεδομένων με τη μορφή ευθείας ή πίτας Είναι ο συνδυασμός των παραπάνω τεχνικών που συμβάλλει στην καλύτερη περιγραφή του προβλήματος.
Διεθνή πρότυπα ποιότητας
Ένα από τα πλέον αναγνωρισμένα πρότυπα που χρησιμοποιούνται ως οδηγός στην πορεία μιας επιχείρησης για την διασφάλιση της ποιότητας είναι το ISO 9000 series που βασικός σκοπός του είναι να εξασφαλίσει στους καταναλωτές ότι το προϊόν τηρεί τις προδιαγραφές και άρα ικανοποιεί πλήρως τις ανάγκες του πελάτη. Το ISO 9000 αποτελείται από 5 επιμέρους πρότυπα: ISO 14000: είναι ένα σύνολο από οικολογικούς κανονισμούς για τις εταιρείες των οποίων τα προϊόντα φέρουν το σήμα ISO.
Αυτή η καταχώρηση έγινε στα πλαίσια του μαθήματος Διοίκηση Διεργασιών του τμήματος Μάρκετινγκ και Διοίκηση λειτουργιών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοίκηση Επιχειρήσεων
Ελισάβετ της Σαβοΐας
Η Ελισάβετ (ιταλ. Elisabetta di Savoia, 13 Απριλίου 1800 - 25 Δεκεμβρίου 1856) από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Καρινιάνο και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Φραγκίσκη Ελισάβετ Καρλόττα Ιωσηφίνα ήταν η μόνη κόρη του Καρόλου Εμμανουήλ του Καρινιάνο και της Μαρίας Χριστίνας, κόρης του Καρόλου, Δούκα της Κουρλάνδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
LiquidFeedback
Το LiquidFeedback (συντομογραφία lqfb) είναι ελεύθερο λογισμικό το οποίο αποτελεί μια πλατφόρμα για διαβουλεύσεις και λήψη αποφάσεων, το οποίο κάνει ασαφή τα όρια μεταξύ της αντιπροσωπευτικής και της άμεσης δημοκρατίας. Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του είναι η εξουσιοδότηση ψήφου, που δημιουργεί μια νέα μορφή πολιτικής εκπροσώπησης, στην οποία γίνεται υποστήριξη των απόψεων άλλων χρηστών σε, επιλεγμένα από τον αναθέτοντα, πεδία γνωστικού ενδιαφέροντος. Οι εξουσιοδοτήσεις αυτές μπορούν να αποσύρονται ανά πάσα στιγμή.
Τεχνική περιγραφή
Κάθε χρήστης του LiquidFeedback μπορεί να καταθέσει πρωτοβουλίες στους κατάλληλους τομείς και ενότητες, οι οποίες αρχικά μπαίνουν σε διαβούλευση και μετά σε διαδικασία ψήφισης. Οι χρόνοι διαβούλευσης καθώς και άλλοι παράμετροι της ψηφοφορίας όπως η απαρτία ορίζονται από τον ισχύοντα κανονισμό.
Προϋποθέσεις λειτουργίας
Απαραίτητη προϋπόθεση για την λειτουργία της ανάθεσης, αλλά και την γενικότερη εύρυθμη λειτουργία του LiquidFeedback είναι η είσοδος του χρήστη σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Ιστορία
Το LiquidFeedback αναπτύχθηκε από τους Andreas Nitsche, Jan Behrens, Axel Kistner και Bjoern Swierczek. Το λογισμικό έχει χρησιμοποιηθεί σε διαβουλεύσεις των Κομμάτων Πειρατών Γερμανίας, Αυστρίας, Ιταλίας, Ελβετίας και Βραζιλίας. Έχει επίσης χρησιμοποιηθεί από το κίνημα Slow Food της Γερμανίας και μερικά παραρτήματα του Κινήματος Πέντε Αστέρων της Ιταλίας. Το LiquidFeedback μεταφράστηκε και προσαρμόστηκε στα ελληνικά από μέλη του Κόμματος Πειρατών Ελλάδας.
Κριτική
Η εφαρμογή του λογισμικού αυτού έχει οδηγήσει σε έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ των μελών του Κόμματος Πειρατών Γερμανίας. Οι επικριτές του μιλούν για αδυναμία προστασίας των προσωπικών απόψεων των χρηστών, πως ευνοεί τον σχηματισμό δομών εξουσίας και πως δεν δίνει τρόπο να λαμβάνεται υπόψιν η επιχειρηματολογία των μειονοτικών ομάδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Ιστότοποι Κατηγορία:Άμεση δημοκρατία Κατηγορία:Ανοιχτή διακυβέρνηση
Βιβλιοθήκες φυλακών
μικρογραφία|270x270εσ|Βιβλία στη βιβλιοθήκη των φυλακών Γκουαντάναμο, 2011 Οι βιβλιοθήκες φυλακών είναι βιβλιοθήκες κοινής δωρεάν χρήσης που εξυπηρετούν τις ανάγκες για ανάγνωση, ψυχαγωγία, εκπαίδευση και διαπαιδαγώγηση των κρατούμενων στις φυλακές.
Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής
Η Αμερική έχει βιβλιοθήκες φυλακών από το 1790 (Rubin, 1973, p. 3). Η πρώτη πολιτειακή βιβλιοθήκη φυλακών ιδρύθηκε το 1802 (Rubin, p. 3). Στις αρχές του 19ου αιώνα συνήθιζαν να λειτουργούν από τον κλήρο. Ο σκοπός της βιβλιοθήκης ήταν να αυξήσουν την αφοσίωση στην θρησκεία και να αλλάξουν συμπεριφορά.
Κατά την διάρκεια της Ύφεσης οι βιβλιοθήκες των φυλακών επεκτάθηκαν. Με την πτώση στις βιομηχανικές απαιτήσεις οι φυλακισμένοι έγιναν αδρανής, οι βιβλιοθήκες θεωρήθηκαν ένας τρόπος για να τους απασχολήσουν. Το 1930, ένα εγχειρίδιο από τις βιβλιοθήκες των φυλακών εκδόθηκε από την American Correctional Association. Η βιβλιοθήκη θεωρούνταν ότι ήταν μια ολοκληρωτική αναδημιουργία.
Τα κρατικά σωφρονιστικά ιδρύματα άρχισαν να βλέπουν την ανάπτυξη τους στις βιβλιοθήκες των φυλακών την δεκαετία του 1970, όταν οι Library Services and Construction Act είχε εγκριθεί από το Κογκρέσσο των Ηνωμένων Πολιτειών. Επιπλέον, το 1977 κατά τον Bounds v. Smith, 430 U.S. 817 (1977), έκρινε ότι οι φυλακές υποχρεούνται να παρέχουν πρόσβαση σε άτομα που εκπαιδεύονται στο νόμο ή σε νομικές συλλογές της βιβλιοθήκης προκειμένου να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της συνταγματικής ουσιαστικής πρόσβασης στην δικαιοσύνη.Το 1966 ο Lewis v. Casey, 518 U.S. 804 (1996), περιόρισε την απαίτηση που επιβάλλονταν στα σωφρονιστικά ιδρύματα. Σύμφωνα με τον Lewis, μερικές βιβλιοθήκες μείωσαν τις συλλογές τους.
Καναδάς
Η πρώτη βιβλιοθήκη της φυλακής στον Καναδά ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα. Στη δεκαετία του 1980, η Σωφρονιστική Υπηρεσία του Καναδά ανέθεσε δύο εκθέσεις σχετικά με τις θεσμικές βιβλιοθήκες σε όλο τον Καναδά, την ανάλυση των οποίων καθορίζεται ο ρόλος των βιβλιοθηκών στις φυλακές και οι συστάσεις για την υποστήριξη αυτών των ρόλων. Ωστόσο, πολλές από τις προκλήσεις που εντοπίστηκαν σε αυτές τις εκθέσεις εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά πολλές βελτιώσεις έγιναν μέχρι τον δραστικό προϋπολογισμό και τις περικοπές του προσωπικού που έγιναν το 1994. Ενώ οι βιβλιοθήκες των φυλακών απαιτούν την υποστήριξη όλων των σωφρονιστικών προγραμμάτων, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης και την πρόσβαση σε νομικά και μη νομικά υλικά, δυστυχώς δεν έχουν γλιτώσει τις περικοπές του προϋπολογισμού και αγωνίζονται για τη διατήρηση των υφιστάμενων προγραμμάτων. Συχνά οι πόροι δαπανώνται σε υλικά και όχι στο προσωπικό. Ωστόσο, έχει σημειωθεί πρόοδος όσον αφορά τα πρότυπα των εκδόσεων, και τις περισσότερες θεσμικές βιβλιοθήκες που έχουν ένα εγχειρίδιο διαδικασιών. Επιπλέον, έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν μια περιφερειακή πολύγλωσση συλλογή και μια συλλογή Περιφερειακής για τους Ιθαγενείς, ως απάντηση στην διαφορετικότητα των ανθρώπων στο πλαίσιο του σωφρονιστικού συστήματος. Τέλος, κάποια πρόοδος έχει γίνει σε όλο το προσωπικό της βιβλιοθήκης και όλες οι νέες προσλήψεις που απαιτούνται για πιστοποιημένους τεχνικούς της βιβλιοθήκης.
Γαλλία
Η Γαλλία διέθετε βιβλιοθήκες φυλακών από τα μέσα του 19ου αιώνα. Είχαν καθοριστεί κατά κύριο λόγο μέσω των ταμείων της φυλακής ή δωρεές από τους κρατουμένους. Σήμερα, οι βιβλιοθήκες των φυλακών εξουσιοδοτούνταν από τον Criminal Procedure Code. Ωστόσο, σύμφωνα με Cramard, οι βιβλιοθήκες αυτές ποικίλλουν σε μέγεθος, την τοποθεσία, χρόνο πρόσβασης των τροφίμων, κλπ. Επιπλέον, ενώ όλες οι φυλακές πρέπει να έχουν μια βιβλιοθήκη δεν υπάρχει απαίτηση για να έχουν και έναν βιβλιοθηκονόμο και πολλοί έχουν συνεργαστεί με τις τοπικές δημόσιες βιβλιοθήκες για να καλύψουν τις ανάγκες τους.
"Για να παρουσιάσει ένα ευρύτερο κοινό για το ίδρυμα των βιβλιοθηκών, το SPIP πήρε γρήγορα την πρωτοβουλία να αναπτύξει μια σειρά από έργα γύρω από τα βιβλία, την λογοτεχνία, και το γράψιμο." Τα έργα περιλαμβάνουν τακτικά προγραμματισμένα εργαστήρια, όπως μαθήματα γραφής, ομάδες ανάγνωσης και εργαστήρια αφήγησης και μια φορά γεγονότα, όπως συναντήσεις με συγγραφείς και εικονογράφους και εργαστήρια γραφής. Ωστόσο, οι βιβλιοθήκες στις φυλακές εξακολουθούν να είναι ένα έργο σε εξέλιξη και η Διοίκηση της φυλακής έχει δηλώσει ότι το 2008 -2010 θα μετατρέψει τις βιβλιοθήκες των φυλακών να αποτελούν προτεραιότητα.
Γερμανία
Οι βιβλιοθήκες φυλακών στη Γερμανία υπήρχαν από τον 19ο αιώνα και δημιουργήθηκαν από τον κλήρο. Οι βιβλιοθήκες περιείχαν θρησκευτικό υλικό και οι κρατούμενοι ενθαρρύνονταν να τα διαβάσουν και να τα συζητήσουν. Τον 20ό αιώνα οι βιβλιοθήκες φυλακών πέρασαν στα χέρια δασκάλων. Δυστυχώς, όλες οι βιβλιοθήκες φυλακών δεν είχαν επαγγελματίες βιβλιοθηκονόμους. Ο σκοπός της βιβλιοθήκης στη φυλακή είναι να παρέχει στους κρατουμένους ψυχαγωγία, εκπαίδευση, υποστήριξη και να βοηθήσει στην προσωπική ανάπτυξη των κρατουμένων. Κάθε κρατούμενος έχει δικαίωμα πρόσβασης στην βιβλιοθήκη και κάθε φυλακή  θα πρέπει να έχει βιβλιοθήκη. Ο νόμος ωστόσο, δεν ασχολείται με την οργάνωση και το περιεχόμενο της βιβλιοθήκης ούτε και με τα οικονομικά  προβλήματα που την απασχολούν. Το κλείσιμο του Γερμανικού Ινστιτούτου και Επιτροπής των βιβλιοθηκών που αφορά στις ειδικές ομάδες χρηστών κατέστησε δύσκολο για τις βιβλιοθήκες να παρέχουν επαρκείς υπηρεσίες και κοινωνική ευθύνη για θέματα που σπάνια συζητούνται. Το Münster Correctional Facility Library’s κέρδισε το γερμανικό βραβείο βιβλιοθηκών και κατέστησε την προσοχή στις βιβλιοθήκες των φυλακών ώστε με αυτόν τον τρόπο να γίνουν συνήγοροι των υπηρεσιών της βιβλιοθήκης στα άτομα με ειδικές ανάγκες.
Ιταλία
Οι βιβλιοθήκες των φυλακών στην Ιταλία ήταν γύρω στις αρχές του 20ου αιώνα και χρηματοδοτούνταν από δωρεές. Ωστόσο, δεν είχε τελειώσει ακόμα η δεκαετία του 1970 όταν η Ιταλία ψήφισε νόμο για την μεταρρύθμιση των φυλακών, όπου ζήτησε κάθε φυλακή να έχει μια βιβλιοθήκη. Ο νόμος από τότε άλλαξε λίγο και οι βιβλιοθήκες λειτουργούνται από εκπαιδευτικούς και όχι από επαγγελματίες βιβλιοθηκονόμους. Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ των βιβλιοθηκών στη φυλακή στην Ιταλία, με κάποιες να είναι πολύ όμορφες και με επαρκή εξοπλισμό ενώ κάποιες άλλες να είναι μόλις και μετά βίας λειτουργικές και ακόμα κάποιες φυλακές να μην έχουν καν βιβλιοθήκη.
Η διοίκηση της φυλακής είναι υπεύθυνη για την λειτουργία των βιβλιοθηκών στις φυλακές, οι υπηρεσίες παρέχονται από ομάδες εθελοντών ή από την κυβέρνηση και οι επαγγελματικές πτυχές παρακολουθούνται είτε από το πανεπιστήμιο είτε από την Italian Library Association. Ένα νέο ενδιαφέρον από την κεντρική διοίκηση των φυλακών ελπίζουμε ότι θα οδηγήσει σε θετικές αλλαγές στο σύστημα της βιβλιοθήκης στη φυλακή.(Costanzo & Montecchi, p. 513) Ωστόσο, σύμφωνα με τον Costanzo & Montecchi, οι βιβλιοθήκες των φυλακών στην Ιταλία εξακολουθούν να έχουν ανάγκη από μία κεντρική οργάνωση για την κατεύθυνση, παρακολούθηση, και τα πρότυπα.
Ισπανία
Στα τέλη του 19ου αιώνα, τα πρώτα σχολεία, οι βιβλιοθήκες για την υποστήριξη των σχολείων, άνοιξαν τις φυλακές στην Ισπανία. Η σημερινή δομή των βιβλιοθηκών στην φυλακή στην Ισπανία αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1970, και στην Ισπανική νομοθεσία προβλέπει ότι όλα τα σωφρονιστικά ιδρύματα έχουν βιβλιοθήκη (Pulido, p. 461). Το 1999, οι βιβλιοθήκες έχουν αφαιρεθεί από το τμήμα εκπαίδευσης και τοποθετείται κάτω από το πολιτιστικό τμήμα. Υπάρχει εθνική υποστήριξη για τις βιβλιοθήκες των φυλακών και πολλοί έχουν δει αύξηση στις συλλογές τους, την κατάρτιση του προσωπικού, καθώς και τη συλλογή των στατιστικών στοιχείων. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη πολλά περιθώρια βελτίωσης. Οι Βιβλιοθήκες στις φυλακές εξακολουθούν να έχουν ανάγκη από εξειδικευμένο προσωπικό της βιβλιοθήκης. Ο πλήρης διαχωρισμός από το τμήμα της εκπαίδευσης, εστιάζεται στις υπηρεσίες, όπως η αναφορά, με την προϋπόθεση, για περισσότερη συνεργασία και δικτύωση μεταξύ των βιβλιοθηκών.
Παραπομπές
Φ Κατηγορία:Φυλακές
Κόμητες του Τούσκουλου
Οι κόμητες του Tούσκουλου ήταν οι πιο ισχυροί κοσμικοί ευγενείς στο Λάτιο, κοντά στη Ρώμη, στη σημερινή Ιταλία μεταξύ του 10ου και του 12ου αι. Από τις τάξεις τους προέρχονταν αρκετοί πάπες και ένας αντίπαπας κατά τον 11ο αι. Δημιούργησαν και τελειοποίησαν τον πολιτικό τύπα του ευγενούς παπισμού, σύμφωνα με την οποία ο πάπας είχε κανονιστεί να εκλέγεται μόνο από τις τάξεις των Ρωμαίων ευγενών. Η πορνοκρατία, η περίοδος επιρροής από ισχυρές γυναίκες της οικογένειας που ήταν ερωμένες, επηρέασε επίσης την παπική ιστορία.
Οι κόμητες του Tούσκουλου παρέμειναν διαιτητές της Ρωμαϊκής πολιτικής και θρησκείας για περισσότερο από έναν αιώνα. Εκτός από την επιρροή στον πάπα, κατείχαν τη λαϊκή εξουσία μέσω υπατειών και μελών της Συγκλήτου. Παραδοσιακά ήταν φιλοβυζαντινοί και αντιγερμανοί στην πολιτική τους τοποθέτηση.
Μετά το 1049 ο Τοσκουλανός παπισμός έληξε με τον διορισμό του πάπα Λέοντα Θ΄. Στην πραγματικότητα, ο Τοσκουλανός παπισμός ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για την αντίδραση που είναι γνωστή ως Γρηγοριανή μεταρρύθμιση. Τα επόμενα γεγονότα (από το 1062 και μετά) επιβεβαίωσαν μία στροφή στην περιφερειακή πολιτική, καθώς οι κόμητες ήρθαν στο πλευρό των βασιλέων της Γερμανίας εναντίον της Ρώμης των μεταρρυθμιστών. Το 1059 το παπικό διάταγμα του πάπα Νικολάου Β΄ καθόρισε νέους κανόνες για τις παπικές εκλογές, θέτοντας έτσι ένα τέλος στον τύπο του ευγενούς-παπισμού.
Οι κόμητες και οι τίτλοι τους
''Αυτός ο κατάλογος είναι εν μέρει ελλιπής τον 10ο αι. και η χρονολογία και οι ημερομηνίες των διαφόρων κομητειών είναι συχνά αβέβαιες. Ήταν κόμητες μόλις από το 1013 περίπου, πιο πριν ήταν κύριοι.''
Διάδοχοι
Σύμφωνα με την παράδοση, οι διάδοχοι των κομήτων του Tούσκουλου ήταν ο Οίκος των Κολόννα, που ιδρύθηκε από τον Πέτρο (1099–1151), γιο του Γρηγορίου Β΄, και αποκαλούνταν Peter "de Columna" από το φέουδό του της Colonna ανατολικά της Ρώμης.
Γαμέτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιολογία
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Πειραιά 2007–08
Το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς την περίοδο 2007-08 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν οι ομάδες του Κερατσινίου, Α.Π.Σ.Ε. Αμφιάλη και Α.Π.Ο. Κερατσίνι. Και οι 2 πρωταθλητές προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα της Δ΄ Εθνικής της σεζόν 2008-09.
Γ΄ Κατηγορία
Λόγω οικονομικών κυρίως προβλημάτων αρκετοί σύλλογοι δε δήλωσαν συμμετοχή και έτσι η ΕΠΣΠ διοργάνωσε την Γ κατηγορία σε έναν όμιλο με τη συμμετοχη 17 συνολικά συλλόγων
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά. Το κύπελλο της περιόδου 2007–08 κατέκτησε ο Σαρωνικός Αίγινας.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2007-2008
Α.Ο. Αγίου Ιεροθέου
Ο Αθλητικός Όμιλος Αγίου Ιεροθέου είναι αθλητικό σωματείο που εδρεύει στον ομώνυμο συνοικισμό του Περιστερίου Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1955 και εχει χρώματα κίτρινο και μαύρο. Διαθέτει από ιδρύσεως του τμήμα ποδοσφαίρου και σήμερα, διαθέτει επίσης τμήμα καλαθοσφαίρισης και το νεοσύστατο τμήμα στίβου, που ιδρύθηκε στα τέλη του 2017. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Ο. και της Ε.Π.Σ. Αθηνών, της Ε.Ο.Κ. και της Ε.Σ.Κ. Αττικής και στη δύναμη του Σ.Ε.Γ.Α.Σ., όπου και εγγράφηκε στις 18 Ιουλίου του 2018.
Το πιο διακεκριμένο αθλητικό τμήμα του συλλόγου, είναι το ποδοσφαιρικό του τμήμα. Έχει λάβει μέρος από το παρελθόν στα εθνικά πρωταθλήματα της Γ' Εθνικής και Δ' Εθνικής κατηγορίας. Παραδοσιακή του έδρα αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Χωράφας Περιστερίου του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Περιστερίου. Από την αγωνιστική περίοδο 2016-17 μέχρι και την τρέχουσα (2021-22) αγωνίζεται στην ερασιτεχνική Γ' Εθνική Κατηγορία και τους εντός έδρας αγώνες του πραγματοποιεί στο ιδιόκτητο "Γήπεδο Α.Π.Ο. Ήφαιστος Περιστερίου" του ομώνυμου συλλόγου του Περιστερίου.
Διακεκριμένοι ποδοσφαιριστές
Με τη φανέλα του Α.Ο. Αγ. Ιεροθέου αγωνίστηκε πλήθος αξιοσημείωτων ποδοσφαιριστών που έκαναν καριέρα και σε μεγαλύτερους συλλόγους, μεταξύ άλλων ο Γιώργος Γονιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1955 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1955
C3H7NO2
Ο μοριακός τύπος C3H7NO2, αντιστοιχεί σε ισομερείς οργανικές χημικές ενώσεις με μοριακή μάζα 89,09 amu και βαθμό ακορεστότητας. Μερικά παραδείγματα τέτοιων ενώσεων είναι οι ακόλουθες:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων Κατηγορία:C3
Ντεϊκούντι (περιοχή)
Με το όνομα Ντεϊκούντι, ή Νταϊκόντι, φέρεται μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται ακριβώς στο κεντρικότερο τμήμα της Χώρας, ισαπέχουσα κατ΄ έναντι των συνόρων της. Δημιουργήθηκε μόλις το 2004 μετά από απόσπαση μεγάλου τμήματος της περιοχής Ορουζγκάν. Η έκτασή της φθάνει περίπου τα 8.100 τ.χλμ. Ο δε πληθυσμός της, το 2006 πλησίαζε τους 400.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει σήμερα 8 επαρχίες. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική δαρνική, η χαζαρική και ή πάστο ή παστούν.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Νίλι, της ομώνυμης επαρχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Βασίλειο των Δύο Σικελιών
Το Βασίλειο των Δύο Σικελιών, κοινώς γνωστό ως οι Δύο Σικελίες ακόμη και πριν τη δημιουργία του επίσημα, ήταν το μεγαλύτερο και πλουσιότερο από τα Ιταλικά κράτη πριν την Ιταλική ενοποίηση. Δημιουργήθηκε από την ένωση του Βασιλείου της Σικελίας και του Βασιλείου της Νάπολης το 1816 και διήρκεσε έως το 1860, όταν προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Σαρδηνίας, το οποίο έγινε το Βασίλειο της Ιταλίας το 1861. Το βασίλειο είχε την πρωτεύουσά του στη Νάπολη και αναφερόταν επίσης και ως το «Βασίλειο της Νεαπόλεως». Το βασίλειο εκτεινόταν επί του Μετσοτζόρνο (το νότιο τμήμα της ηπειρωτικής Ιταλίας) και του νησιού της Σικελίας.
Ίδρυση του Βασιλείου των Δύο Σικελιών
Το Βασίλειο των Δύο Σικελιών κατέληξε έτσι από την ένωση του Βασιλείου της Σικελίας με το Βασίλειο της Νεαπόλεως (καλούμενο "το βασίλειο της Σικελίας της χερσονήσου"), από τον Βασιλιά Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας το 1442. Τα δύο είχαν χωρισθεί από τον Σικελικό Εσπερινό του 1282. Με το τέλος του βασιλιά Αλφόνσου Ε΄ το 1458, το βασίλειο διαιρέθηκε μεταξύ του αδελφού του Ιωάννη Β΄ της Αραγονίας, ο οποίος κράτησε τη Σικελία, και του νόθου γιου του Φερδινάνδου Α΄, ο οποίος έγινε βασιλιάς της Νάπολης.
Το 1501, ο Βασιλιάς Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας, γιος του Ιωάννη Β΄, κατέκτησε τη Νάπολη και επανένωσε τα δύο βασίλεια υπό την εξουσία του επανενωμένου Ισπανικού θρόνου. Ο τίτλος «βασιλιάς της Σικελίας και των Δύο Ακτών του Στενού» δημιουργήθηκε τότε από τους βασιλείς της Ισπανίας έως τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Στο τέλος του πολέμου, η Συνθήκη της Ουτρέχτης (1713) παρέδωσε τη Σικελία στον δούκα της Σαβοΐας, έως ότου η Συνθήκη του Ράστατ το 1714 άφησε τη Νάπολη στον αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄. Το 1720 ο αυτοκράτορας και η Σαβοΐα αντάλλαξαν τη Σικελία με τη Σαρδηνία, επανενώνοντας έτσι τη Νάπολη και τη Σικελία.
Το 1734 ο Κάρολος δούκας της Πάρμα, γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, πήρε το Σικελικό στέμμα από τους Αυστριακούς και έγινε ο Κάρολος Ζ΄ της Νάπολης και Ε΄ της Σικελίας, δίδοντας την Πάρμα στον νεότερο αδελφό του, Φίλιππο. Το 1754 έγινε ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας και άφησε τη Νάπολη και τη Σικελία στον νεότερο γιο του, ο οποίος έγινε ο Φερδινάνδος Δ΄ της Νάπολης και Γ΄ της Σικελίας, και αργότερα στέφθηκε ως Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών. Εκτός από μια διακοπή υπό τον Ναπολέοντα Α΄, το βασίλειο των Δύο Σικελιών παρέμεινε υπό τη Βουρβονική γραμμή (Bourbon Duo-Sicilie) αδιάλειπτα μέχρι το 1860.
Τον Ιανουάριο του 1799 ο Ναπολέων Α΄ Βοναπάρτης, στο όνομα της Γαλλικής Δημοκρατίας, κατέλαβε τη Νάπολη και κήρυξε την Παρθενοπαία Δημοκρατία. Ο Βασιλιάς Φερδινάνδος Α΄ έφυγε από τη Νάπολη προς τη Σικελία έως τον Ιούνιο αυτού του έτους. Το 1806 ο Βοναπάρτης, τότε αυτοκράτορας, εκθρόνισε πάλι τον Βασιλιά Φερδινάνδο Α΄ και διόρισε τον αδελφό του, Ιωσήφ Βοναπάρτη, ως βασιλιά της Νάπολης. Στο Έδικτο της Μπαγιόν του 1808, ο Ναπολέων μετακίνησε τον Ιωσήφ στην Ισπανία και διόρισε τον σύζυγο της αδελφής του, Ιωακείμ Μυρά βασιλιά των Δύο Σικελιών, αν και αυτό ήταν αληθές μόνο για το ηπειρωτικό τμήμα του βασιλείου. Καθ' όλη τη Ναπολεόντεια διακοπή ο βασιλιάς Φερδινάνδος Α΄ παρέμεινε στη Σικελία, με το Παλέρμο ως πρωτεύουσα του.
Η παλινόρθωση του Φερδινάνδου Α΄ έγινε από το Συνέδριο της Βιέννης του 1815. Θεμελίωσε ένα κονκορδάτο με τα Παπικά Κράτη, τα οποία προηγουμένως είχαν διεκδικήσεις στη γη.
Υπήρξαν αρκετές εξεγέρσεις στη νήσο της Σικελίας εναντίον του Βασιλιά Φερδινάνδου Β΄ αλλά το τέλος του βασιλείου προκλήθηκε από την Εκστρατεία των Χιλίων το 1860, με ηγέτη τον Γκαριμπάλντι με την υποστήριξη του Σαβοϊακού βασιλείου της Σαρδηνίας. Η επιχείρηση κατέληξε σε μια εντυπωσιακή σειρά ηττών για τους Σικελικούς στρατούς εναντίον των αυξανόμενων δυνάμεων του Γκαριμπάλντι. Μετά την κατάληψη του Παλέρμο και της Σικελίας, αποβιβάστηκε στην Καλαβρία και κινήθηκε εναντίον της Νάπολης, ενώ στο μεταξύ οι Πεδεμόντιοι επίσης επιτέθηκαν στο βασίλειο από το Μάρκε.
Οι τελευταίες μάχες που έγιναν, ήταν αυτή του Βολτούρνους (1860) και η πολιορκία της Γκαέτα, όπου ο βασιλιάς Φραγκίσκος Β΄ είχε αναζητήσει καταφύγιο, ελπίζοντας σε Γαλλική βοήθεια, η οποία ποτέ δεν ήλθε. Οι τελευταίες πόλεις που αντιστάθηκαν στην επιχείρηση του Γκαριμπάλντι, ήταν η Μεσσίνα (η οποία συνθηκολόγησε στις 13 Μαρτίου 1861) και η Τσιβιτέλλα ντελ Τρόντο (η οποία συνθηκολόγησε στις 20 Μαρτίου 1861). Το Βασίλειο των Δύο Σικελιών διαλύθηκε και προσαρτήθηκε στο νέο Βασίλειο της Ιταλίας, που δημιουργήθηκε το ίδιο έτος.
Η πτώση της Σικελικής αριστοκρατίας στο πρόσωπο της επίθεσης του Γκαριμπάλντι εξιστορείται στο μυθιστόρημα Ο γατόπαρδος (Il Gattopardo) από τον Τζιουζέππε Τομάσι ντι Λαμπεντούζα και την κινηματογραφική μεταφορά του.
Αραγωνική και Ισπανική απευθείας διοίκηση
thumb|left|180px|Αραγονική Αυτοκρατορία, μέγιστη έκταση Έτσι ήταν έως την Ειρήνη της Καλταμπελλότα το 1302, με εισηγητή τον Πάπα Βονιφάτιο Η΄, που οι δύο βασιλείς της "Σικελίας" αναγνώρισαν τη νομιμότητα αλλήλων· το νησιωτικό βασίλειο τότε έγινε το «Βασίλειο της Τρινακρίας» σε επίσημη έκφραση, αν και η μάζα ακόμη το ονόμαζε Σικελία. Ουσιαστικά κατά το 1442 η Ανδεγαυική γραμμή των Βασιλέων της Νάπολης έτεινε στο τέρμα της. Ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας ο οποίος ήταν ο Βασιλιάς της Σικελίας από την άποψη του ίδιου του νησιού του μέσω άμεσης διοίκησης από το Στέμμα της Αραγωνίας, κατέκτησε τη Νάπολη και έγινε βασιλιάς αμφότερων.
Ο Αλφόνσος Ε΄ περιέγραφε τη γεωγραφική περιοχή στα Λατινικά ως Utriusque Siciliæ, που είναι κατά μήκος «Αμφότερων των Σικελιών», αυτός είναι ο τίτλος που χρησιμοποιούσε. Μετά τον θάνατο του Αλφόνσου, αμφότερα παρέμειναν υπό απευθείας διοίκηση από το Στέμμα της Αραγωνίας, αλλά η Νάπολη είχε έναν διαφορετικό Αραγωνέζο βασιλιά από το νησί της Σικελίας από το 1458 έως το 1501. Για μια σύντομη περίοδο η Νάπολη ελεγχόταν από μια διαφορετική εξουσία απ' ότι η Σικελία, με τη μορφή του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας ο οποίος πήρε το ηπειρωτικό βασίλειο και το κράτησε περίπου τρία χρόνια. Μετά τη Μάχη του Γκαριλιάνο κινούμενη από τον Αραγωνέζο βασιλιά Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας παρ' όλα αυτά, οι δύο περιοχές ήταν πάλι μία υπό τον έλεγχο της ίδιας εξουσίας και ακριβώς του ίδιου βασιλιά.
Από το 1516 όταν ο Κάρολος Ε΄, Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας έγινε ο πρώτος Βασιλιάς της Ισπανίας, η Νάπολη και η Σικελία ήταν υπό απευθείας Ισπανικό έλεγχο. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που ο Κάρολος Ε΄ έδωσε τα νησιά της Μάλτας και του Γκόζο, τα οποία ήταν μέρος του Βασιλείου της Σικελίας για τέσσερις αιώνες, στους Ιωαννίτες Ιππότες (έκτοτε γνωστοί ως το Τάγμα της Μάλτας).
Η περίοδος της απευθείας Ισπανικής διοίκησης υπό την ίδια γραμμή βασιλέων διήρκεσε έως το 1713, όταν η Ισπανία και οι Δύο Σικελίες πέρασαν στον Φίλιππο, δούκα του Ανζού, ο οποίος ίδρυσε τον Ισπανικό κλάδο του Οίκου των Βουρβόνων.
Εκτός από μια σύντομη διακοπή από μια οκταετή περίοδο Σαβοϊακής διοίκησης της Σικελίας, τα δύο βασίλεια υπάχθηκαν στον ίδιο βασιλιά μετά τη Συνθήκη της Χάγης, καθώς ο Αυστριακός βασιλιάς Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ονομάστηκε κυβερνήτης.
Ένωση των στεμμάτων
thumb|140px|Ο [[Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών|Φερδινάνδος Α΄]] Τα βασίλεια κατακτήθηκαν από τους Αυστριακούς από έναν νεαρό Ισπανό πρίγκιπα κατά τον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής ο οποίος μετά θα γινόταν ο Κάρολος Ζ΄ της Νάπολης. Τα δύο βασίλεια αναγνωρίσθηκαν τότε ως αμφότερα ανεξάρτητα και υπό την εξουσία του Καρόλου ως νεότερος κλάδος των Ισπανών Βουρβόνων από τη Συνθήκη της Βιέννης. Αφότου ο αδελφός του Καρόλου, Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας πέθανε άτεκνος, ο Κάρολος κληρονόμησε το Ισπανικό Στέμμα το 1759, βασιλεύοντας ως Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας. Ο γιος του Φερδινάνδος τότε έγινε βασιλιάς των δύο βασιλείων έτσι ώστε να τα διατηρήσει ως ξεχωριστά βασίλεια (όπως απαιτείτο από τις συνθήκες που αποκαθιστούσαν τους νεότερους Ισπανούς δυνάστες στα νότια Ιταλικά βασίλεια).
Ο Φερδινάνδος ήταν πολύ δημοφιλής στην τάξη των λατσαρόνι. Η βασιλεία του Φερδινάνδου ήταν γεμάτη γεγονότα. Για μια σύντομη περίοδο εγκαθιδρύθηκε η Παρθενόπεια Δημοκρατία στη Νάπολη από υποστηρικτές της Γαλλικής Επανάστασης· παρ' όλα αυτά, ένας αντιεπαναστατικός στρατός των λατσαρόνι (ιταλικά: lazzaroni) ξαναπήρε τη Νάπολη για να αποκαταστήσει τη βασιλική εξουσία. thumb|left|145px|[[Γιοακίμ Μυρά.]] Όμως, μόνο οκτώ έτη μετά, ο Ναπολέων κατέκτησε το χερσονησιακό τμήμα του βασιλείου κατά τον Πόλεμο του Τρίτου Συνασπισμού και εγκατέστησε τον αδελφό του Ιωσήφ Βοναπάρτη ως βασιλιά. Ο Φερδινάνδος έφυγε προς το άλλο του βασίλειο, στο ίδιο το νησί της Σικελίας· εδώ η συμμαχία που είχε προηγουμένως δημιουργήσει με τον Γεώργιο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και ο Πρωθυπουργός των Τόρυς Κόμης του Λίβερπουλ τον έσωσε. Οι Βρετανοί προστάτευσαν τον Φερδινάνδο και τη νήσο της Σικελίας από τη Ναπολεόντεια κατάκτηση με μια ισχυρή παρουσία στόλου Βασιλικού Ναυτικού.
Εν τω μεταξύ, πίσω στην ηπειρωτική περιοχή ο Ιωακείμ Μυρά είχε γίνει ο δεύτερος Βοναπαρτιστής βασιλιάς. Στο Έδικτο της Μπαγιόν ονομάσθηκε «Βασιλιάς των Δύο Σικελιών», αν και ντε φάκτο ποτέ ουσιαστικά δεν κατείχε τη νήσο της Σικελίας όπου ο Φερδινάνδος ήταν, και αναφέρεται ως απλά ο Βασιλιάς της Νάπολης.
Σημαίες του Βασιλείου των Δύο Σικελιών
center|thumb|600px|Περιγραφή του εμβλήματος που εμφανίζεται στη σημαία.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία της Σικελίας Κατηγορία:Πρώην κρατίδια της Ιταλίας
Κάρολος Β΄ του Νεβέρ
Ο Κάρολος Β΄, γερμ. Karl II (απεβ. 1521) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κόμης του Νεβέρ (1506-21).
Βιογραφία
Ο Κάρολος Β΄ του Νέβερ ήταν το μόνο τέκνο Ένγκελμπερτ κόμη του Νεβέρ και της Καρλόττας των Βουρβόνων, κόρης του Ιωάννη Η΄ κόμη του Βαντόμ. Ο Ένγκελμπερτ ήταν γιος της Ελισάβετ (κόρης του Ιωάννη β΄ κόμη του Νεβέρ).
Το 1506 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Νεβέρ. Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη τού πατέρα του Μαρία των Αλμπρέ κόμισσα τού Ρετέλ και έτσι ο Κάρολος Β΄ έγινε κόμης τού Ρετέλ συζυγικώ δικαιώματι (jure auxoris).
Είχε πολλούς επιφανείς απγόνους, όπως η Ελεονόρα Γκοντζάγκα (σύζυγος του Φερδινάνδου Γ΄ των Αψβούργων), ο Φραγκίσκος Α΄ της Γερμανίας, η κόρη του Μαρία Αντουανέτα, ο σύζυγός της Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας, κά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1504 τη Μαρία, κόρη του Ιωάννη του Αλμπρέ (εγγονού του Καρόλου Β΄ κόμη του Ντρε) και της Καρλόττας (κόρης του Ιωάννη Β΄ κόμη του Νεβέρ) και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Allianz Riviera
Το Allianz Riviera είναι ένα γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στη Νίκαιας της Γαλλίας, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες ποδοσφαίρου και ως έδρα της Νις, τοπικής ομάδας της πόλης. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 35.624 ατόμων και αντικαθιστά το γήπεδο Stade Municipal du Ray. Η κατασκευή ξεκίνησε το 2011 και ολοκληρώθηκε δύο χρόνια αργότερα. Τα εγκαίνια του σταδίου ήταν στις 22 Σεπτέμβρη του 2013, για έναν αγώνα μεταξύ της Νις και Βαλανσιέν.
Το γήπεδο είχε αρχικά προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί το 2007. Ωστόσο, η κατασκευή διακόπηκε το προηγούμενο έτος λόγω των ανησυχιών που σχετίζονταν με το μελλοντικό κόστος της κατασκευής. Το έργο αναβίωσε χάρη της ανάληψης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 από τη Γαλλία, όπου και θα φιλοξενήσει μερικούς αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλιάνζ Ριβιερά Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2024 Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2016
Αργέντω (όνομα)
Αργέντω, ελληνικό γυναικείο κύριο όνομα (βαφτιστικό όνομα).
Ετυμολογία
Το όνομα, κατά τον Μπούτουρα, προέρχεται πιθανώς από τη λέξη αργέντι «άργυρος» (γαλλικά: argent), ωστόσο στη Χίο ήταν ονομαστή η οικογένεια Αργέντη  (Argenti) από τη Λιγουρία της Ιταλίας, και το οικογενειακό Αργέντης (ιταλικά  Argento <  argénto < λατινικά argentum «άργυρος, ασήμι») ήταν συνώνυμο της αριστοκρατικής καταγωγής και της ευγένειας. Το οικογενειακό, εκτός από τη Χίο, απαντά στο Ηράκλειο Κρήτης, Αργέντης, Νταρζέντας (βενετσιάνικο Argento «Αργυρίου»), τη Σαντορίνη, Δαργέντας, Αργέντας (D’Argenta) κτλ. Επομένως, είτε από το argent, είτε μέσω του Argento, το όνομα είναι σημασιολογικά παρεμφερές με τα ονόματα Αργυρώ, Ασήμω, Αργεντίνα.
Ονομαστική εορτή
Το όνομα, όπως το Αργυρώ, συνδέθηκε με τους άγιους Αναργύρους και γιορτάζεται στη 1 Νοεμβρίου, των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού
Τύποι και υποκοριστικά του ονόματος
Ο Νικόλαος Πολίτης διασώζει μια χιώτικη παροιμία που περιέχει το όνομα Αργεντού:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Γυναικεία ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από πολύτιμα μέταλλα Κατηγορία:Ονόματα από τη λαϊκή παράδοση Κατηγορία:Μεσαιωνικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα από επώνυμα
Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄
Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ (Papa Gregorio XIII, 7 Ιανουαρίου 1502 – 10 Απριλίου 1585), κοσμικό όνομα Ούγος Μπονκομπάνι (Ugo Boncompagni), ήταν πάπας από το 1572 έως το 1585. Ήταν ο πάπας που στις 5 Οκτωβρίου του 1582 αποφάσισε να διορθώσει το ημερολόγιο, διατάζοντας η συγκεκριμένη ημερομηνία να ονομαστεί 15 Οκτωβρίου 1582. Το νέο αυτό Ημερολόγιο, το οποίο προς τιμήν του ονομάστηκε Γρηγοριανό, το υιοθέτησαν αμέσως οι Ρωμαιοκαθολικές χώρες, αλλά οι Ορθόδοξες και κάποιες Διαμαρτυρόμενες, για λόγους καθαρά θρησκευτικούς, αντέδρασαν. Στην Ελλάδα το νέο αυτό ημερολόγιο καθιερώθηκε με νόμο στις 17 Φεβρουαρίου του 1923 και η συγκεκριμένη ημερομηνία ονομάστηκε 1 Μαρτίου 1923, αλλά η Εκκλησία αντέδρασε, με αποτέλεσμα, όταν έφτασε η 25η Μαρτίου, να επέλθει σύγχυση και να χρειαστεί να χωριστεί η Εορτή της Εθνεγερσίας απ' αυτή του Ευαγγελισμού. Μετά από πιέσεις της Πολιτείας όμως αναγκάστηκε κι αυτή να συμμορφωθεί και στις 10 Μαρτίου του 1924, που ονομάστηκε 23 Μαρτίου 1924, το εκκλησιαστικό Ημερολόγιο συνταυτίστηκε με το πολιτικό, χωρίς όμως τη μετακίνηση του Πασχαλίου Κύκλου, ο οποίος εξακολουθεί να εξαρτάται από το Ιουλιανό Ημερολόγιο.
Νεότητα
Ο Ούγος Μπονκομπάνι γεννήθηκε στη Μπολόνια τον Ιανουάριο του 1502, γόνος επιφανούς οικογένειας αστών της πόλης. Σπούδασε νομικά στο φημισμένο πανεπιστήμιο της γενέτειράς του και το 1530 έγινε διδάκτορας. Στη συνέχεια, από το 1531 έως το 1539, δίδαξε στο ίδιο πανεπιστήμιο έχοντας για μαθητές του σημαντικές φυσιογνωμίες, όπως τον καρδινάλιο Αλεσάντρο Φαρνέζε, τον Ρέτζιναλντ Πόουλ και τον Κάρλο Καρδινάλιο Μπορρομέο. Στην ηλικία των σαράντα ετών περίπου χειροτονήθηκε ιερέας. Προτού χειροτονηθεί είχε αποκτήσει παράνομο γιο.
Σταδιοδρομία πριν από την ανάρρησή του στο θρόνο
Έχοντας απορρίψει την καθηγητική έδρα στη Μπολόνια, μετέβη στη Ρώμη την εποχή που πάπας ήταν ο Παύλος Γ΄ (1534–1549). Ο Ούγος μπήκε στην υπηρεσία του καρδιναλίου Πέτρου Παύλου Παρίσιου, επιφανούς εκκλησιαστικού νομικού, που είχε διατελέσει και καθηγητής στη Μπολόνια. Ο πάπας αναγόρευσε τον Ούγο μέλος της Συγκλήτου της Ρώμης (senatore del Campidoglio) και αργότερα ρεφερενδάριο (επί των αιτήσεων). Στη συνέχεια, ως ειδικός στη σύνταξη νομικών κειμένων εκκλησιαστικού δικαίου (abbreviator), έλαβε μέρος στη Σύνοδο του Τριδέντου. Την περίοδο της παποσύνης του Ιουλίου Γ΄ έπεσε σε δυσμένεια, αλλά επανήλθε υπό τον επόμενο πάπα Παύλο Δ΄ (1555–1559), ο οποίος τον τοποθέτησε, ως νομικό και διπλωμάτη, στην υπηρεσία του ανιψιού του Κάρλο Καράφα, ο οποίος ήταν επικεφαλής μέρους της Παπικής Γραμματείας (Dataria). Το 1558 ο Ούγος έγινε μέλος του νέου Συμβουλίου του Κράτους, και την ίδια χρονιά αναγορεύθηκε επίσκοπος του Βιέτο, όπου εποίμανε επί διετία.
Στις 12 Μαρτίου 1565, με βούλα του πάπα Πίου Δ΄ (1559–1565), αναγορεύθηκε καρδινάλιος ιερέας του Παλαιού Αγίου Σίξτου, και με αυτή την ιδιότητα συμετείχε στην καταληκτήρια φάση της Συνόδου του Τριδέντου. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους συμμετείχε ως λεγάτος (ειδικός απεσταλμένος) σε παπική αποστολή στην αυλή του βασιλιά Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας, για να ερευνήσει κατηγορίες εναντίον του αρχιεπισκόπου του Τολέδου. Εκεί ήταν που δημιούργησε μια διαρκή και στενή σχέση με τον Ισπανό βασιλιά, η οποία επρόκειτο να αποβεί πολύ σημαντική κατά τη διάρκεια της εξωτερικής πολιτικής του ως πάπα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 16ου αιώνα
Ανάπτυξη του ανθρώπου
Η λέξη ανάπτυξη, όταν αναφέρεται στον άνθρωπο, εννοεί την ψυχοσωματική ανάπτυξη του ανθρώπου, την ανάπτυξη της συμπεριφοράς του μέσω των αλληλεπιδράσεών του με άλλους ανθρώπους και με το περιβάλλον του. Η ανάπτυξη είναι αντικείμενο μελέτης της Εξελικτικής Ψυχολογίας καθώς και της Παιδαγωγικής Ανθρωπολογίας.
Μελέτη της ανάπτυξης
Ο σκοπός της μελέτης της ανάπτυξης είναι διπλός: αφενός η κατανόηση της συμπεριφοράς του νέου ανθρώπου και αφετέρου η ερμηνεία της συμπεριφοράς των ενηλίκων. Επιπλέον, οδηγεί στην κατανόηση των κοινωνικών προβλημάτων που σχετίζονται με την ανατροφή και την ανάπτυξη των παιδιών.
Παρ’όλο που υπάρχουν κάποιοι «κανόνες ανάπτυξης», εντούτοις, είναι κοινώς αποδεκτό ότι το κάθε άτομο αναπτύσσεται διαφορετικά από το άλλο. Υπάρχουν ομοιότητες αλλά και διαφορές στις αναλογίες αλλά και στην έκταση της ανάπτυξης π.χ ενός ατόμου από ένα άλλο. Η φανερή έκφραση της ανάπτυξης δεν είναι πάντα ορατή ή παρατηρήσιμη, καθώς υπάρχει το ονομαζόμενο «συνεχές της ανάπτυξης».
Κύρια γνωρίσματα της ανάπτυξης
α) Η ανάπτυξη της προσωπικότητας τόσο στο σύνολό της, όσο και στις επιμέρους εξελίξεις της (κοινωνική, γλωσσική, κινητική) ακολουθεί ορισμένο σχέδιο, οικείο προς το είδος, ελάχιστα μεταβαλλόμενο από την εμπειρία.
β) Η ανάπτυξη προχωράει από τη γενική προς τις ειδικές εκδηλώσεις της, δηλαδή από τη μαζική ανάπτυξη με συνολικές κινήσεις επέρχεται με την πάροδο του χρόνου η διαφοροποίηση στην ανάπτυξη με τις επιμέρους κινήσεις. Βασικός νόμος της ανάπτυξης: πορεία εκ των άνω( κεφαλή) προς τα κάτω(πόδια), και από το κέντρο(σπονδυλική στήλη), προς τα άκρα(χέρια).
γ)Οι ψυχικές δεξιότητες, οι οποίες εμφανίζονται αλληλοδιαδόχως κι όχι ταυτόχρονα, άλλες νωρίτερα κι άλλες πιο αργά. Ο καθορισμός της εμφάνισής τους εξαρτάται από βιολογικούς παράγοντες, όπως για παράδειγμα η χρονική περίοδος της ανάγκης χρησιμοποίησής τους.
δ)Η ανάπτυξη, φυσιολογική και ψυχική, είναι σταθερή στα διάφορα άτομα. Ενώ όμως η ανάπτυξη στο σύνολό της παραμένει σταθερή, η πορεία της ανάπτυξης γίνεται με εναλλασσόμενο ρυθμό, πραγματοποιείται δηλαδή με διακυμάνσεις. Π.χ, μια λειτουργία του ατόμου μπορεί να προχωράει κανονικά, έπειτα να αναστέλλεται και μετά να αυξάνεται με ταχύτερο ρυθμό.
ε)Πολλά χαρακτηριστικά του αναπτυσσόμενου ανθρώπου βρίσκονται σε συνάφεια. Αυτό οφείλεται στη συλλειτουργικότητα των πτυχών της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου.
Κατηγορία:Παιδαγωγική Κατηγορία:Κλάδοι της ψυχολογίας Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία Κατηγορία:Ανθρώπινη συμπεριφορά Κατηγορία:Σεξουαλική έλξη
Ραλφ Νέβιλ, 2ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι
Ο Ραλφ Νέβιλ, 2ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι (περί το 1291 - 5 Αυγούστου 1367) ήταν γιος του Ραλφ Νέβιλ, 1ου βαρόνου των Νέβιλ του Ρέμπι και της Ευφημίας του Κλάβεριγνκ. Ο Ραλφ Νέβιλ ήταν αρχηγός των Αγγλικών δυνάμεων στην νικηφόρα μάχη του Νέβιλς Κρος εναντίον του Δαυίδ Β΄ της Σκωτίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε στις 14 Ιανουαρίου 1326 την Αλίκη ντε Αούντλει (πέθανε το 1358), κόρη του Ούγου Αούντλει, 1ου λόρδου του Αούντλει και της Ισόλδης του Ρους με την οποία απέκτησε :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Αστέρας Ζωγράφου
Ο Αθλητικός Όμιλος Αστέρας Ζωγράφου, γνωστός απλά σαν «Αστέρας Ζωγράφου», είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα την περιοχή του Ζωγράφου στην Αθήνα. Ιδρύθηκε το 1966 και αποτελεί τη συνέχεια του ιστορικού ποδοσφαιρικού συλλόγου Αστέρα Αθηνών (έτος ίδρυσης το 1923), ο οποίος μετακόμισε από του Γκύζη στου Ζωγράφου και συγχωνεύτηκε με το ποδοσφαιρικό τμήμα του Α.Ο. Ζωγράφου (έτος ίδρυσης το 1947). Από την ίδρυση του, ο Αστέρας Ζωγράφου συμμετείχε πρωταγωνιστώντας στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών και επίσης αγωνίστηκε στις εθνικές κατηγορίες, των πρωταθλημάτων της Γ' Εθνικής και της Δ' Εθνικής Κατηγορίας.
Διακρίσεις
Τη σεζόν 1966-67 συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής, στη θέση του Αστέρα Αθηνών που είχε κερδίσει την άνοδο ως πρωταθλητής Αθηνών την προηγούμενη περίοδο. και διαγράφοντας μια πολύ καλή πορεία τερμάτισε στην 1η θέση και κέρδισε δικαιωματικά την άνοδο στην Β' Εθνική Κατηγορία. Όμως η δικτατορία με νόμο απαγορεύει την συμμετοχή της ομάδας στην Β' Εθνική Κατηγορία και για μικρά χρηματικά συμβόλαια, ορισμένοι από τους θεωρούμενους ως καλούς ποδοσφαιριστές της ομάδας πήγαν σε ομάδες της Α' Εθνικής Κατηγορίας.
Υπήρξε φιναλίστ του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Αθηνών τη σεζόν 1985-86, με αντίπαλο τον Κεραυνό Κερατέας. Το 1998-99 έφτασε εκ νέου στον τελικό, όπου επικρατώντας του Ακράτητου Άνω Λιοσίων στη διαδικασία των πέναλτι (1-1 κανονική διάρκεια και παράταση) αναδείχθηκε κυπελλούχος για πρώτη φορά.
Τη σεζόν 2012-13 ο Αστέρας Ζωγράφου τερμάτισε τελευταίος στην 16η θέση της Α' Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Αθηνών και υποβιβάστηκε στην Β' Κατηγορία, όπου αγωνίζεται μέχρι και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2019-20.
Συνολικά, ο Αστέρας Ζωγράφου έχει κατακτήσει 1 πρωτάθλημα Γ΄ Εθνικής κατηγορίας (1966-67), 2 πρωταθλήματα Α΄ Ε.Π.Σ. Αθηνών (1972-73, 1997-98) και 1 κύπελλο Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1965 Αστέρας_Ζωγράφου Κατηγορία:Δήμος Ζωγράφου
Χάρτα του Ανδρεάτσι
Η Χάρτα του Ανδρεάτσι (σερβικά : Андреацијева повељ), είναι μεσαιωνικό χειρόγραφο βιβλίο του 9ου αιώνα. Γράφτηκε στα αρχαία σερβικά από τον Ανρεάτσι πολίτη του Κότορ ο οποίος έχτισε την εκκλησία του Αγίου Τρύφωνα.
Η Χάρτα αποτελείται από τρία μέρη: 1) Η ιστορία της Θεοδώρας κόρης του Ανδρεάτσι, 2) η μετακομιδή των λειψάνων του Αγίου Τρύφων και 3) η διαθήκη του Ανδρεάτσι. Στην ιστορία της Θεοδώρας αναφέρει ότι είχε κάνει όρκο παρθενίας. Ο Βυζαντινός διοικητής της Διόκλειας ήθελε να απαγάγει την Θεοδώρα και όταν αυτή το έμαθε, αποφάσισε ότι ήταν καλύτερα να πεθάνει παρά να αμαρτάνει. Το κείμενο τελειώνει με το Ανδρεάτσι να παίρνει την κόρη του μακριά για να την προστατεύσει. Στην ιστορία της Θεοδώρας αναφέρεται και δεύτερη κόρη, που ονομάζεται Μαρία, ο γιος Πέτρος και η σύζυγός του επίσης Μαρία. Στην ιστορία της μεταφοράς του λειψάνου του Αγίου Τρύφωνα, αναφέρει ότι τα αγόρασε από ενετούς ναυτικούς με τον όρκο να οικοδόμηση μια εκκλησία.
Πηγές
Κατηγορία:Σερβική λογοτεχνία του Μεσαίωνα
Τζων Νέβιλ, 3ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι
Ο Τζων Νέβιλ, 3ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι (περί το 1337 – 17 Οκτωβρίου 1388) Άγγλος ευγενής και οπλαρχηγός ήταν μεγαλύτερος γιος του Ραλφ Νέβιλ, 2ου βαρόνου των Νέβιλ του Ρέμπι και της Αλίκης Αούντλει. Είχε πέντε αδελφούς ανάμεσα στους οποίους τον Αλεξάντερ Νέβιλ, αρχιεπίσκοπο της Υόρκης και τέσσερις αδελφές.
Τίτλοι και αποστολές
Ο συγγραφέας Τζορτζ Έντουαρντ Κοκάιν (1825 - 1911) σημειώνει ότι η στρατιωτική σταδιοδρομία του Τζων Νέβιλ ξεκίνησε στο πλευρό του πατέρα του. Πολέμησε στις 17 Οκτωβρίου 1346 στη μάχη του Νέβιλς Κρος, στέφτηκε ιππότης (1360) ύστερα από μια σύγκρουση κοντά στο Παρίσι που βρισκόταν υπό τις υπηρεσίες του Σερ Γουόλτερ Μάνι και πολέμησε στη Ακουιτανία (1366, 1373 - 1374). Ο πατέρας του πέθανε στις 5 Αυγούστου 1367 και ο Ραλφ κληρονόμησε τα εδάφη και τους τίτλους του τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Από το 1367 συμμετείχε ασταμάτητα σε αποστολές, ήταν απεσταλμένος στη Γαλλία (1368) και έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας (1369). Τον Ιούλιο του 1370 διορίστηκε διοικητής του βορρά και τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου βρέθηκε σε αποστολή για να κλείσει ειρήνη με τη Γένοβα. Έγινε Στιούαρτ του βασιλικού νοικοκυριού (1372) και τον Ιούλιο του ίδιου έτους συμμετείχε σε αποστολή στη Βρετάνη, τα επόμενα τέσσερα χρόνια υπηρέτησε στα σύνορα με τη Σκωτία. Το 1378 οχύρωσε το κάστρο του Ρέμπι και τον Ιούνιο του ίδιου έτους βρέθηκε στη Γασκώνη, διορίστηκε φύλακας στο κάστρο του Φρόνζακ και Σενεσκάλιος της Γασκώνης, πέρασε τα επόμενα τέσσερα χρόνια στη Γασκώνη και συμμετείχε στην πολιορκία του Μοντανί (1381). Με την επιστροφή στην Αγγλία διορίστηκε Φύλακας των Μαρς, τον Μάιο του 1383 και τον Μάρτιο του 1387 βρέθηκε σε ειρηνικές αποστολές με τους Σκωτσέζους και τον Ιούλιο του 1385 συνόδευσε τον βασιλιά της Σκωτίας.
Ο Τζων Νέβιλ πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 1388 στο Νιούκασλ, σύμφωνα με τη διαθήκη του τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Ντάραμ με την πρώτη σύζυγο του Ματθίλδη και τον διαδέχτηκε ο μεγαλύτερος γιος του Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ.
Οικογένεια
Ο Τζων Νέβιλ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο πριν το 1362 τη Ματθίλδη Πέρσι (πέθανε πριν τις 18 Φεβρουαρίου 1379), κόρη του Χένρυ Πέρσι, 2ου βαρόνου των Πέρσι του Άλνουικ στο Νορθάμπερλαντ και της Ιντουάν του Κλίφορντ, κόρη του Ρόμπερτ Κλίφορντ, 1ου βαρόνου του Κλίφορντ με την οποία απέκτησε :
Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του Ματθίλδης (1379) ο Νέβιλ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο του πριν τις 9 Οκτωβρίου 1381 την Ελισάβετ Λάτιμερ (πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1395) κόρη του Γουίλλιαμ Λάτιμερ με την οποία απέκτησε :
Μετά τον θάνατο του Τζων Νέβιλ η Ελισάβετ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ρόμπερτ Ουίλομπι, 4ο βαρόνο των Ουίλομπι του Έρεσμπι (1350 - 9 Αυγούστου 1396) με τον οποίο απέκτησε μια κόρη τη Μαργαρίτα Ουίλομπι.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Δημήτρης Σέμσης
Βιογραφία
Στο τέλος του 1919 η οικογένεια του Δημήτριου Σέμση μετανάστευσε στη Θεσσαλονίκη. Το 1923 παντρεύτηκε τη Δήμητρα Κανούλα και απέκτησε 4 παιδιά. Στις αρχές του 1927 εγκαθίσταται μόνιμα στην Αθήνα. Αυτή την εποχή έλαβε το προσωνύμιο Σαλονικιός, μάλλον επειδή κάποιοι παράγοντες των δισκογραφικών εταιρειών νόμιζαν ότι καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη. Είναι ο πρώτος οργανοπαίκτης που το όνομά του αναγράφεται στις ετικέτες δίσκων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Δημήτρης Σέμσης ήταν Διευθυντής Ηχογράφησης στην ΗΜV και στην Columbia, θέσεις με μεγάλη επιρροή, τις οποίες και διατήρησε και στις δεκαετίες του 1930 και 1940. Συμμετείχε σε εκατοντάδες ηχογραφήσεις παραδοσιακών, σμυρναίικων και ρεμπέτικων τραγουδιών στο διάστημα 1924 - 1931, παρουσίασε γύρω στο 1928 τα πρώτα του τραγούδια και το 1931 ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της His Master's Voice, θέση που κράτησε μέχρι το θάνατό του. Εγραψε πάνω από 100 τραγούδια.
Τη δεκαετία του 1930, ο Δημήτρης ηχογραφούσε με τη Ρόζα Εσκενάζι γνωρίζοντας μεγάλες επιτυχίες. Συχνά, τη συνόδευε στις ταβέρνες μαζί με τους Αγάπιο Τομπούλη, Λάμπρο Σαββαΐδη και Λάμπρο Λεοναρίδη. Οι συνθέσεις του ηχογραφούνταν από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της εποχής εκείνης, όπως η Ρίτα Αμπατζή, ο Στελλάκης Περπινιάδης και ο Στράτος Παγιουμτζής. Έγραψε ρεμπέτικα και δημοτικά τραγούδια, καθώς και σμυρνέικα και αμανέδες.