cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωνική Επανάσταση
Υπόβαθρο
Μετά την κατάρρευση του μυκηναϊκού πολιτισμού, οι Έλληνες μετακόμισαν στη Μικρά Ασία, χωρισμένοι σε τρεις φυλές: τους Ίωνες, τους Αιολείς και τους Δωριείς. Οι Ίωνες εγκαταστάθηκαν στα παράλια της Μικράς Ασίας, όπου έχτισαν 12 πόλεις (Μίλητος, Μυούς, Πριήνη, Έφεσος, Κολοφώνα, Λέβεδος, Τέως, Κλαζομενές, Φώκαια, Ερυθραί, Σάμος και Χίος). Αν και οι ιωνικές πόλεις ήταν ανεξάρτητες, συμμετείχαν όλες στο Πανιώνιο. Η ανεξαρτησία των ιωνικών πόλεων έληξε μετά την επέκταση των Λυδών, οι οποίοι έδωσαν μεν αυτονομία στη Μίλητο, αλλά υποχρέωσαν τους Ίωνες να τους ακολουθούν στις εκστρατείες. Παράλληλα, οι Λυδοί βρίσκονταν σε πόλεμο με τους Μήδους, αλλά υπέγραψαν ειρήνη, ορίζοντας τον Άλυ ποταμό ως σύνορο των βασιλείων τους. Την ηγεσία των Λυδών ανέλαβε ο Κροίσος, ο οποίος σκόπευε να καταλάβει όλες τις ελληνικές περιοχές στη Μ. Ασία - την ηγεσία των Περσών ανέλαβε ο Κύρος, ο οποίος επέκτεινε το βασίλειό του. Ο Κροίσος έβλεπε την ευκαιρία να επεκταθεί χάρη στο χάος που επικρατούσε στην Περσία. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι προτού επιτεθεί, ο Κροίσος επισκέφθηκε την Πυθία, η οποία του είπε ότι αν περάσει τα σύνορα θα καταστρέψει μια μεγάλη αυτοκρατορία (εννοώντας τη Λυδία). Ο Κροίσος, ο οποίος δεν κατάλαβε το νόημα της προφητείας, επιτέθηκε στους Πέρσες, αλλά νικήθηκε και αιχμαλωτίστηκε.
Ο Κύρος ζήτησε τη βοήθεια των Ιώνων όταν πολεμούσε τους Λυδούς, αλλά οι Ίωνες αρνήθηκαν να βοηθήσουν. Όταν, όμως, ο Κύρος κατέλαβε τη Λυδία, οι Ίωνες προθυμοποιήθηκαν να γίνουν υποτελείς των Περσών και να ζουν όπως οι Λυδοί. Ο Κύρος αρνήθηκε, λέγοντας ότι οι Ίωνες δεν τον είχαν βοηθήσει και διέταξε τον Άρπαγο να επιτεθεί στην Ιωνία. Ο Άρπαγος επιτέθηκε στη Φώκαια, αλλά οι κάτοικοι της πόλης μετακόμισαν στη Σικελία - το παράδειγμα τους ακολούθησαν και οι κάτοικοι της Τέω. Οι υπόλοιποι Ίωνες, οι οποίοι έμειναν στις πόλεις τους, υποδουλώθηκαν. Οι Πέρσες τοποθέτησαν στην ηγεσία των ιωνικών πόλεων διάφορους τυράννους, με τους οποίους οι Ίωνες δεν είχαν καλές σχέσεις.
Πολιορκία της Νάξου (499 π.Χ.)
Την άνοιξη του 499 π.Χ., ο Αρταφέρνης είχε ολοκληρώσει τις προετοιμασίες του στρατού και διόρισε τον Μεγαβάτη αρχηγό του στρατού. Ο Μεγαβάτης κινήθηκε στη Μίλητο με πλοία και ενώθηκε με τα ιωνικά σώματα, αρχηγός των οποίων ήταν ο Αρισταγόρας. Οι Πέρσες πολιόρκησαν το νησί για 4 μήνες, αλλά απέτυχαν να το καταλάβουν. Επιπλέον, ο Αρισταγόρας και ο Μεγαβάτης είχαν πολλές διαφωνίες - ο Ηρόδοτος δηλώνει ότι ο Μεγαβάτης ενημέρωσε τους Ναξιώτες για την περσική επίθεση, αν και είναι πιθανό ότι ο Αρισταγόρας επινόησε αυτή την ιστορία για να δικαιολογήσει την ήττα του.
Αρχή της Ιωνικής Επανάστασης (499 π.Χ.)
Εξαιτίας της ήττας στη Νάξο, ο Αρισταγόρας βρέθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Κατάλαβε ότι οι Πέρσες θα τον τιμωρούσαν επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει τα χρήματα που χρωστούσε στον Αρταφέρνη και δεν κατάφερε να καταλάβει την πόλη, γι' αυτό και έπεισε τους κατοίκους της πόλης του να εξεγερθούν κατά των Περσών. Ο Αρισταγόρας συγκάλεσε συμβούλιο με τους διανοούμενους του και όλοι, πλην του Εκαταίου του Μιλήσιου, συμφώνησαν να εξεγερθούν. Ο Αρισταγόρας παραιτήθηκε από τύραννος και κήρυξε την πόλη του δημοκρατία. Συγκέντρωσε όλους τους Έλληνες που συμμετείχαν στην πολιορκία της Νάξου, συνέλαβε τους τυράννους και τους έστειλε στις πόλεις τους, με σκοπό να κερδίσει τη στήριξή τους - αρκετοί απ' αυτούς εκτελέστηκαν ή εξορίστηκαν.
Τότε, ο Αρισταγόρας ζήτησε τη βοήθεια των πόλεων της ηπειρωτικής Ελλάδος για ν' αντιμετωπίσει τους Πέρσες. Απέτυχε να πείσει τους Σπαρτιάτες να πολεμήσουν στο πλευρό του, γι' αυτό και πήγε στην Αθήνα. Η Αθήνα συμμετείχε στην επανάσταση των Ιώνων μετά από μεγάλη πολιτική ταραχή. Το 510 π.Χ., οι Αθηναίοι με τη βοήθεια του βασιλιά Κλεομένη έδιωξαν τον τύρρανο Ιππία, ο οποίος ζήτησε τη βοήθεια του Πέρση σατράπη Αρταφέρνη, αφού του υποσχέθηκε να δώσει την Αθήνα στους Πέρσες. Παράλληλα, ο Κλεομένης προσπάθησε να προωθήσει τον Ισαγόρα στην εξουσία της Αθήνας έναντι του Κλεισθένη, ο οποίος πρότεινε την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας - αυτή η πρόταση είχε ως αποτέλεσμα την εξορία του Κλεισθένη και της οικογένειας του. Ο Κλεομένης προσπάθησε με τη βία να προωθήσει τον Ισαγόρα στην εξουσία. Τότε, οι Αθηναίοι ζήτησαν τη βοήθεια του Αρταφέρνη, ο οποίος τελικά ζήτησε την υποταγή της Αθήνας στους Πέρσες. Οι Αθηναίοι πρεσβευτές συμφώνησαν, αν και καταδικάστηκαν γι' αυτό. Μετά από αποτυχημένη προσπάθεια να επανέλθει στην εξουσία της Αθήνας, ο Ιππίας προσπάθησε να πείσει τους Πέρσες να επιτεθούν στην Αθήνα. Όταν ο Αρταφέρνης ζήτησε από τους Αθηναίους να επαναφέρουν τον Ιππία στην εξουσία, οι τελευταίοι κήρυξαν τον πόλεμο στην Περσία. Κατά τον Ηρόδοτο, οι Ερετριείς υποστήριξαν την εξέγερση επειδή οι Μιλήσιοι τους είχαν βοηθήσει στη σύγκρουσή τους με τη Χαλκίδα.
Ιωνική επίθεση (498 π.Χ.)
thumb|right|220px|Έλληνας οπλίτης και Πέρσης στρατιώτης μονομαχούν, 5ος αιώνας π.Χ. Ο Αρισταγόρας προσπαθούσε να επεκτείνει την εξέγερση, γι' αυτό και έπεισε τους Παίονες, οι οποίοι ζούσαν στη Φρυγία, να επιστρέψουν στη Θράκη - μ' αυτό τον τρόπο προσπαθούσε να προκαλέσει την οργή της ανώτατης διοίκησης των Περσών.
Σάρδεις
Στις αρχές του 498 π.Χ., οι Αθηναίοι και οι Ερετριείς έφθασαν στην Ιωνία και ενώθηκαν με τους Ίωνες στην Έφεσο. Ο Αρισταγόρας διέταξε τον Χαροπίνο και τον Ερμόφαντο να αναλάβουν την αρχηγία του ιωνικού στρατού. Ο ιωνικός στρατός έφθασε στις Σάρδεις, πρωτεύουσα της σατραπείας του Αρταφέρνη, και έπιασαν τους Πέρσες απροετοίμαστους. Οι Ίωνες κατέστρεψαν την πόλη και την έκαψαν, αλλά υπέστησαν βαριές απώλειες και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στην Έφεσο. Κατά τον Ηρόδοτο, όταν ο Δαρείος έμαθε για τον εμπρησμό των Σάρδεων, ορκίστηκε εκδίκηση και ζήτησε από ένα δούλο του να του θυμίζει κάθε μέρα τον όρκο με τα λόγια δέσποτα, μέμνεο τῶν Ἀθηναίων (δέσποτα, να θυμάσαι τους Αθηναίους).
Μάχη της Εφέσου
Οι Πέρσες συγκέντρωσαν στρατό για να βοηθήσουν τον Αρταφέρνη. Όταν έμαθαν ότι οι Έλληνες υποχώρησαν, ακολούθησαν τα ίχνη τους και έφθασαν στην Έφεσο, αναγκάζοντας τους Έλληνες σε μάχη. Σ' αυτή τη μάχη σκοτώθηκαν πολλοί Έλληνες, εξαιτίας της κούρασης και του ισχυρού περσικού ιππικού. Μετά τη μάχη αυτή, οι Ίωνες επέστρεψαν στις πόλεις τους και οι Αθηναίοι με τους Ερετριείς στην Ελλάδα.
Εξάπλωση της επανάστασης
Οι Αθηναίοι έλυσαν τη συμμαχία τους με τους Ίωνες, καθώς οι τελευταίοι τους είχαν δώσει λάθος πληροφορίες για την περσική δύναμη. Παρ' ολ' αυτά, η επανάσταση εξαπλώθηκε στην Καρία και στην Κύπρο, ενώ οι Ίωνες κατέλαβαν το Βυζάντιο και άλλες γειτονικές πόλεις.
Περσική αντεπίθεση (497-495 π.Χ.)
Μετά, ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι η Κύπρος ήταν ελεύθερη για ένα έτος, δηλ. μέχρι τις μάχες του 497 π.Χ. και αργότερα αναφέρει τα πάρακάτω:
"Ο Δαυρίσης, ο οποίος έχει τη θυγατέρα του Δαρείου (ως σύζυγο του), και ο Υμαίης και ο Οτάνης και άλλοι Πέρσες στρατηγοί, έχοντας και αυτοί θυγατέρες του Δαρείου, αφού αιχμαλώτισαν τους Ίωνες που εκστράτευσαν στις Σάρδεις, επεκράτησαν στη μάχη και επόρθησαν τις πόλεις."
Το απόσπασμα αναφέρει ότι οι Πέρσες αντεπιτέθηκαν μετά τη μάχη της Εφέσου, ωστόσο, οι πόλεις, οι οποίες - κατά τον Ηρόδοτο - κατακτήθηκαν από τον Δαυρίση βρίσκονται στον Ελλήσποντο και συμμετείχαν στην εξέγερση μετά την μάχη της Εφέσου - άρα, οι Πέρσες στρατηγοί αντεπιτέθηκαν το 497 π.Χ., με τους ιστορικούς να χρονολογούν τις επιθέσεις στον Ελλήσποντο και στην Καρία το ίδιο έτος.
Κύπρος
300px|μικρογραφία|δεξιά|Χάρτης των αρχαίων βασιλείων της Κύπρου
Όλα τα βασίλεια της Κύπρου εξεγέρθηκαν εκτός από την Αμαθούντα. Αρχηγός της εξέγερσης στην Κύπρο ήταν ο Ονήσιλος. Ο Γόργος, αδερφός του Ονήσιλου και βασιλιάς της Σαλαμίνας, αρνήθηκε να επαναστατήσει, γι' αυτό και εκθρονίστηκε από τον αδερφό του. Ο Γόργος κατέφυγε στους Πέρσες, ενώ ο Ονήσιλος έπεισε όλους τους Κύπριους, πλην των Αμαθουσίων, να εξεγερθούν - ο Ονήσιλος πολιόρκησε την Αμαθούντα για να πείσει τους κατοίκους της να συμμετέχουν στην εξέγερση. Το 498 π.Χ., ενώ ο Ονήσιλος πολιορκούσε την Αμαθούντα, έγινε γνωστό ότι οι Πέρσες, υπό την ηγεσία του Αρτύβιου, έφθασαν στην Κύπρο χάρη στους Φοίνικες - γι' αυτό και ο Ονήσιλος ζήτησε βοήθεια από τους Ίωνες, οι οποίοι έστειλαν πολλές ενισχύσεις και διέλυσαν σε ναυμαχία τους Φοίνικες. Οι Κύπριοι είχαν αρχικά την υπεροχή και είχαν σκοτώσει τον αρχηγό των Περσών, αλλά όταν ο βασιλιάς του Κουρίου Στησάνωρ και τα άρματα των Σαλαμινίων πήραν το μέρος των Περσών, οι τελευταίοι τελικά νίκησαν ενώ ο Ονήσιλος σκοτώθηκε στη μάχη. Μετά από πολιορκία πέντε μηνών, οι Πέρσες κατέλαβαν τους Σόλους, αφού άνοιξαν υπονόμους γύρω από το τείχος. Η Πάφος πολιορκήθηκε επίσης. Τελικά οι Πέρσες κατέπνιξαν την κυπριακή εξέγερση και οι Ίωνες επέστρεψαν στις πόλεις τους. Οι συνέπειες ήταν οι φιλέλληνες βασιλείς να αντικατασταθούν με φιλικά διακείμενους στους Πέρσες και οι Κύπριοι να παραχωρούν στρατιωτικές δυνάμεις στις εκστρατείες των Περσών. Έτσι κυπριακές δυνάμεις έλαβαν μέρος στην εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας (480 π.Χ.) με 150 πλοία.
Ελλήσποντος και Προποντίδα
Οι Πέρσες ανασυντάχθηκαν και ξεκίνησαν τη μεγάλη αντεπίθεσή τους το 497 π.Χ.. Ο περσικός στρατός διαιρέθηκε σε τρία σώματα, υπό την ηγεσία των γαμβρών του Δαρείου, στρατηγών Δαυρίση, Υμαίη και Οτάνη. Ο Δαυρίσης κατευθύνθηκε στον Ελλήσποντο και κατέλαβε τη Δάρδανο, την Άβυδο, την Περκώτη, την Λάμψακο και την Παισό. Η προσπάθεια αυτή αποσκοπούσε στο να αποκαταστήσει την επικοινωνία με τα βόρεια παράλια του Αιγαίου, αφήνοντας κατά μέρος το δύσκολο εγχείρημα της κατάληψης του Βυζαντίου και της απελευθέρωσης της διόδου προς τον Εύξεινο Πόντο. Αργότερα, κατέπνιξε την εξέγερση στην Καρία. Ο Υμαίης κατευθύνθηκε στην Προποντίδα και κατέλαβε την Κίο. Αργότερα, κατευθύνθηκε στον Ελλήσποντο και κατέλαβε πολλές αιολικές πόλεις και την Τρωάδα, αλλά αρρώστηκε και πέθανε. Παράλληλα, ο Οτάνης και ο Αρταφέρνης επιτέθηκαν στην Ιωνία.
Μάχη του Μαρσύη
Η είδηση της προσχώρησης της Καρίας στην επανάσταση προκάλεσε σημαντική αλλαγή στα σχέδια των Περσών. Έτσι ο Δαυρίσης άφησε τον Υμαίη στην Προποντίδα και κινήθηκε νότια για να καταπνίξει την τοπική εξέγερση. Οι Κάρες συγκεντρώθηκαν στον ποταμό Μαρσύη (Μαίανδρο) και ο Πιξώδαρος τους πρότεινε να περάσουν τον ποταμό για να αποτρέψει την υποχώρηση - σχέδιο, με το οποίο οι Κάρες δεν συμφώνησαν. Η μάχη, κατά τον Ηρόδοτο, διήρκεσε πολλές ώρες, αλλά οι Πέρσες νίκησαν, έχοντας πέντε φορές λιγότερες απώλειες.
Μάχη στα Λάβρανδα
Όσοι επέζησαν της μάχης του Μαρσύη υποχώρησαν στα Λάβρανδα για να αποφασίσουν αν έπρεπε να παραδοθούν ή όχι. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, οι Κάρες δέχθηκαν ενισχύσεις από τη Μίλητο και αποφάσισαν να φύγουν. Ωστόσο, οι Πέρσες επιτέθηκαν και οι Κάρες με τους Μιλήσιους υπέστησαν βαριές απώλειες.
Μάχη στα Πήδασα
Μετά από αυτές τις επιτυχίες, ο Δαυρίσης ξεκίνησε το χρονοβόρο έργο της πλήρους εξάλειψης των τοπικών εστιών αντίστασης, πολιορκώντας τα καρικά οχυρά. Αυτό είναι πιθανό πως έγινε την επόμενη χρονιά (496 π.Χ.). Ωστόσο οι Κάρες ενώθηκαν για μια ακόμη φορά και του έστησαν ενέδρα στον δρόμο για τα Πήδασα. Οι Πέρσες έπεσαν στην παγίδα και έχασαν πολλούς άνδρες - στη μάχη σκοτώθηκαν ο Δαυρίσης και τέσσερεις άλλοι διοικητές. Μετά την καταστροφή αυτή, η σύγκρουση έφτασε σε αδιέξοδο και δεν αποτελεί έκπηξη το γεγονός πως καμία περαιτέρω στρατιωτική ενέργεια δεν σημειώθηκε σε εκείνη τη χρονιά και την επόμενη (495 π.Χ.).
Ιωνία
Ο Οτάνης και ο Αρταφέρνης ξεκίνησαν την ανακατάληψη των πόλεων της Ιωνίας και της Αιολίδας, ανακτώντας τις Κλαζομενές και την Κύμη, ίσως το 496 π.Χ., αν και ήταν λιγότεροι ενεργοί τα επόμενα δύο έτη λόγω της αποτυχίας στην Καρία. Εν τω μεταξύ, το 497 π.Χ., πάνω στην κορύφωση της περσικής αντεπίθεσης, η θέση του Αρισταγόρα στη Μίλητο έγινε πολύ δύσκολη. Τότε συγκέντρωσε τους οπαδούς του και τους ανακοίνωσε την πρόθεσή του να τους οδηγήσει είτε στη Σαρδηνία είτε στη Μύρκινο της Θράκης, επιλέγοντας τελικά το δεύτερο. Στη Θράκη, ο Αρισταγόρας σκοτώθηκε μετά από προδοσία, κατά τη διάρκεια επιδρομής σε οικισμό των Θρακών. Αυτό συνέβη είτε το 497 π.Χ. είτε το 496 π.Χ. Κάποιοι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι ο θάνατος του Αρισταγόρα, ο οποίος ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να αναλάβει την ηγεσία της εξέγερσης, προκάλεσε την τελική ήττα των Ιώνων ενώ κατ' άλλους η πτώση του και το κενό ηγεσίας που άφησε δείχνουν πως δεκαπέντε χρόνια τυραννίας με περσική υποστήριξη είχαν αφήσει τους Ίωνες χωρίς αξιόπιστη πολιτικοστρατιωτική ηγεσία. Μετά τον θάνατό του, οι επαναστάτες δεν ανέλαβαν καμία κοινή επιθετική ενέργεια.
Ναυμαχία της Λάδης
Το έκτο έτος των συγκρούσεων (494 π.Χ.), οι ανασυνταγμένοι Πέρσες ήταν έτοιμοι για την τελική αντεπίθεσή τους. Η στρατηγική της κατά τόπους εξουδετέρωσης του εχθρού είχε αποτύχει και μόνος τρόπος να καταπνίξουν την επανάσταση ήταν να χτυπήσουν το κέντρο της, δηλαδή τη Μίλητο. Έτσι συγκέντρωσαν 600, όπως λέγεται, τριήρεις από τη Φοινίκη, την Κύπρο, την Κιλικία και την Αίγυπτο και, με όσο στρατό διέθεταν δυτικά του ποταμού Άλυ, αποφάσισαν προσβάλλουν τη Μίλητο από στεριά και θάλασσα. Αρχηγός της εκστρατείας ήταν ο Μήδος Δάτης (ο οποίος είναι βέβαιο ότι ταυτίζεται με τον υψηλά ιστάμενο αξιωματούχο Datiya των περσικών πηγών). Όταν οι Ίωνες έμαθαν τα νέα, συγκεντρώθηκαν στο Πανιώνιο και αποφάσισαν να πολεμήσουν στη θάλασσα, αφήνοντας την άμυνα της πόλης στους κατοίκους της. Οι Ίωνες, ενωμένοι με τους Αιολείς από τη Λέσβο, διέθεταν συνολικά 353 τριήρεις. Οι Πέρσες, φοβούμενοι την ήττα απ' τον ιωνικό στόλο και τη μετέπειτα οργή του Δαρείου, έστειλαν πρώην Ίωνες τυράννους στο ιωνικό στρατόπεδο. Αυτή η προσπάθεια απέτυχε, αλλά μια εβδομάδα πριν τη μάχη υπήρξαν διαφωνίες στο ιωνικό στρατόπεδο. Οι Σάμιοι συμφώνησαν μυστικά να παραδοθούν στους Πέρσες, αλλά έμειναν για αρκετό καιρό με τους Ίωνες.
Ο περσικός στόλος αποφάσισε να επιτεθεί και όταν έφθασε σε μικρή απόσταση από τον ιωνικό στόλο, οι Σάμιοι έφυγαν από το πεδίο της ναυμαχίας - το παράδειγμα τους ακολούθησαν και οι Λέσβιοι. Τα πλοία από τη Χίο έμειναν στο πεδίο της μάχης και τα πληρώματα τους πολέμησαν γενναία, καταστρέφοντας πολλά περσικά πλοία. Ωστόσο, η φυγή πολλών Ιώνων από το πεδίο της μάχης και οι τεράστιες απώλειες των Χίων είχαν ως αποτέλεσμα τη νίκη του περσικού στόλου.
Πτώση της Μιλήτου
240px|μικρογραφία|Τα ερείπια της Μιλήτου
Ουσιαστικά, η επανάσταση έληξε μετά τη ναυμαχία της Λάδης. Οι Πέρσες κατέλαβαν τη Μίλητο, μετά από έφοδο, υπονομεύοντας τα τείχη και χρησιμοποιώντας πολιορκητικούς κριούς. Από τους Μιλήσιους, οι άνδρες σκοτώθηκαν ή εκτοπίστηκαν στη Μεσοποταμία και τα γυναικόπαιδα έγιναν δούλοι. Όλοι οι ναοί καταστράφηκαν. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές επιβεβαιώνουν τη λεηλασία και καταστροφή της πόλης - η πόλη δεν κατάφερε ποτέ να ανακτήσει το μεγαλείο της και η περιοχή του λιμανού της εγκαταλείφθηκε οριστικά. Η Μίλητος, όπως δηλώνει ο Ηρόδοτος, έμεινε χωρίς Μιλήσιους - οι Πέρσες έχτισαν δικά τους κτίρια και παρέδωσαν την υπόλοιπη πόλη στους Κάρες από την Πήδασο. Οι κάτοικοι της Σάμου, συγκλονισμένοι από την προδοσία των στρατηγών τους στη Λάδη, δέχθηκαν την πρόταση των κατοίκων της Ζάγκλης να εγκατασταθούν στις ακτές της Σικελίας, μαζί με όσους Μιλήσιους γλίτωσαν από τους Πέρσες. Ωστόσο η Σάμος γλίτωσε την καταστροφή, χάρη στις πράξεις των στρατηγών της στη Λάδη.
Η πειρατική δράση του Ιστιαίου
Ο Ιστιαίος, θείος και πεθερός του Αρισταγόρα, είχε παραμείνει ως σύμβουλος του Δαρείου στα Σούσα. Όταν ξέσπασε η επανάσταση, κατάφερε να πείσει τον Δαρείο ότι θα τη σταματήσει την επανάσταση - ο Ηρόδοτος, ωστόσο, θεωρεί ότι πραγματικός σκοπός του Ιστιαίου ήταν η αποφυγή της ισόβιας αιχμαλωσίας. Όταν ο Ιστιαίος έφθασε στις Σάρδεις, ο Αρταφέρνης τον κατηγόρησε ευθέως για συνεργασία με τον Αρισταγόρα. Μετά, ο Ιστιαίος έπλευσε για τη Χίο και από εκεί προσπάθησε να μπει στη Μίλητο όπου όμως δεν έγινε δεκτός. Τελικά έφτασε στη Λέσβο, όπου έπεισε τους κάτοικους του νησιού να του εξοπλίσουν πειρατικό στόλο, στην υπηρεσία των κατοίκων του Βυζαντίου. Όταν έμαθε για την καταστροφή της Μιλήτου, έπλευσε στη Χίο και τη λεηλάτησε. Στη συνέχεια, επικεφαλής μικτής δύναμης Ιώνων και Αιολέων, επιτέθηκε στη Θάσο. Όταν έμαθε ότι οι Πέρσες είχαν στραφεί εναντίον των υπόλοιπων Ιώνων, συμπεριλαμβανομένης της Λέσβου, ο Ιστιαίος επέστρεψε για να την υπερασπιστεί. Τελικά, κατά τη διάρκεια μιας επιδρομής του στην απέναντι μικρασιατική ακτή της Μυσίας, πιάστηκε αιχμάλωτος από τον περσικό στρατό του Άρπαγου. Είχε ελπίδες ότι θα του απονεμηθεί χάρη από τον Πέρση βασιλιά, όμως ο Αρταφέρνης τον θανάτωσε με ανασκολοπισμό και έστειλε το κεφάλι του στα Σούσα.
Τελευταίες επιχειρήσεις (493 π.Χ.)
Το 493 π.Χ., οι Πέρσες κατέλαβαν τη Χίο, τη Λέσβο και την Τένεδο, αφού σκότωσαν και πολλούς φυγάδες. Σύμφωνα με την πάγια πρακτική των Περσών απέναντι σε επαναστάτες, οι Ίωνες τιμωρήθηκαν χωρίς οίκτο. Οι πόλεις και οι ναοί τους καταστράφηκαν από τα θεμέλεια. Ανθρώπινες αλυσίδες έζωσαν κάθε νησί, συλλαμβάνοντας όλους ανεξαιρέτως τους κατοίκους από τους οποίους οι άνδρες εκτελέστηκαν όλοι εκτός από τα πιο ωραία αγόρια τα οποία έκαναν ευνούχους. Τα πιο όμορφα κορίτσια στάλθηκαν στο χαρέμι του βασιλικού ανακτόρου και οι υπόλοιποι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στη Μεσοποταμία ή σε άλλες μακρινές περιοχές της αυτοκρατορίας. Ο περσικός στρατός κατέλαβε την ασιατική πλευρά της Προποντίδας και ο στόλος την ευρωπαϊκή ακτή του Ελλησπόντου, βάζοντας τέλος στην Ιωνική Επανάσταση. Ο Μιλτιάδης, φοβούμενος την εκδίκηση των Περσών, κατέφυγε στην Αθήνα.
Αποτελέσματα
Η εξέγερση καταπνίγηκε με βιαιότητα. Ωστόσο υπάρχει σήμερα η εκδοχή ότι ο Ηρόδοτος υπερέβαλε στην περιγραφή της σκληρότητας των περσικής τιμωρίας και ότι οι πόλεις, παρά τις καταστροφές, κατάφεραν να ανακάμψουν και βοήθησαν με πλοία τους Πέρσες κατά τη δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα. Κατά μία άλλη όμως εκδοχή, οι ιωνικές πόλεις δεν ξαναβρήκαν ποτέ την αρχική τους αίγλη, έχασαν οριστικά την εμπορική, οικονομική εν γένει και πολιτιστική τους πρωτοκαθεδρία, τη δε οικονομική τους ευρωστία δεν την ανέκτησαν παρά στα πλαίσια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Μετά την ανάκτηση των ιωνικών πόλεων, οι Πέρσες άρχισαν τις διαπραγματεύσεις για συμβιβασμό. Ο Αρταφέρνης κάλεσε αντιπροσώπους από κάθε ιωνική πόλη και τους ανακοίνωσε ότι οι διαφορές τους θα λύνονταν με βοήθεια δικαστών και όρισε το επίπεδο φορολογίας ανάλογα με το μέγεθος της πόλης. Ο γαμπρός του Δαρείου, Μαρδόνιος, έφθασε στην Ιωνία και κατάργησε τους τυράννους. Ο Δαρείος επέτρεψε στους Πέρσες να συμμετέχουν στις ελληνικές γιορτές, ειδικά σ' αυτές που τιμούσαν τον Απόλλωνα. Χάρη στην ειρήνη αυτή, ο Δαρείος ζήτησε την υποταγή των Ελλήνων - μονάχα η Αθήνα και η Σπάρτη αρνήθηκαν. Η πρώτη εκστρατεία, η οποία διεξήχθη το 492 π.Χ., είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της Θράκης και της Μακεδονίας από τον Μαρδόνιο, ωστόσο ο περσικός στόλος καταστράφηκε στο Όρος Άθως μετά από θαλασσοταραχή. Η δεύτερη επίθεση διεξήχθη δύο χρόνια αργότερα, με διοικητές τον Δάτη και τον Αρταφέρνη (γιου του Αρταφέρνη) και είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη της Νάξου, των Κυκλάδων και τον εμπρησμό της Ερέτριας. Ωστόσο, οι Αθηναίοι πέτυχαν αποφασιστική νίκη στον Μαραθώνα και έδιωξαν τους Πέρσες απ'την Ελλάδα.
Κοτρώνι Πάτρας
Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της πόλης σε ομαλή εδαφική έκταση με μικρή ελαφριά κλίση προς τα ανατολικά. Γειτνιάζει με τις συνοικίες Αγυιά, Αμπελόκηποι, Προάστιο (Μποζαΐτικα) και Συχαινά, ενώ απέχει περίπου 5 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης.
Στη συνοικία υπάρχει η «Πλατεία Ελλήνων Λογοτεχνών», χώρος περιστοιχισμένος από πεζοδρόμιο, με πράσινο, όπως δέντρα και ανθοφόρους θάμνους, παιδική χαρά, παγκάκια και φωτισμό. Στην περιοχή δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος με την επωνυμία «Το Κοτρώνι».
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Γαρμπίλι
Το γαρμπίλι είναι ψιλοκομμένη πέτρα που έχει συνήθως διάμετρο ίση ή μικρότερη από μισό εκατοστό. Χρησιμοποιείται ως μια αδρανής ύλη στο σκυρόδεμα (μπετόν) και ουσιαστικά είναι το τρίτο σε διάμετρο αδρανές υλικό, μετά το χονδροχάλικο που είναι πρώτο και το χαλίκι. Η προέλευση της λέξης είναι μάλλον άγνωστη, εικάζεται ότι είναι πιθανώς ιταλική, από το Garbouglio (γκαρμπούλιο) που σημαίνει «ανακάτεμα» ή «ανακατωμένο πράγμα».
Το γαρμπίλι, όπως και άλλα αδρανή υλικά, φτιάχνεται σε λατομεία. Με ειδικά μηχανήματα (κρουστικούς σπαστήρες), ασβεστολιθικά πετρώματα θραύονται με μηχανική κατεργασία. Στη συνέχεια οδηγούνται σε κόσκινα, συνήθως ηλεκτρικά, και το όλο υλικό κοσκινίζεται και τυπικά λαμβάνει διαβάθμιση (συνήθως από 4 mm έως 8 mm). Η πιο συνηθισμένη χρήση του είναι στην επίστρωση δαπέδων για πρόχειρο μωσαϊκό, το οποίο λέγεται γαρμπιλομωσαϊκό. Χρησιμοποιείται και για διακόσμηση σε κήπους.
Τόσο το γαρμπίλι όσο και όλα τα αδρανή σκυροδέματος, που κυκλοφορούν στην Ευρωπαϊκή αγορά, και τα οποία χρησιμοποιούνται στα ιδιωτικά και στα δημόσια έργα θα πρέπει να έχουν σήμανση CE (Οδηγία 89/106, Περί Δομικών Κατασκευών).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικοδομικά υλικά Κατηγορία:Φυσικά υλικά Κατηγορία:Λίθος (υλικό)
Φανός (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Φανός αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
αλλά και το νησί:
Περιοδικά
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Οικογένεια Χρυσόπουλοι
Η οικογένεια Χρυσόπουλοι (Crisopulli), είναι ευγενής και αρχαία Ιταλική οικογένεια που κατάγεται από την Ελλάδα και προκύπτει από ένα αυτοκρατορικό έγγραφο του 1754 από το νησί της Χίου.
Το επώνυμο μπορεί να έχει υποστεί παραλλαγές λόγω διαφορετικών διαλέκτων, πιστεύεται λοιπόν ότι το όνομα Crisopulli προήλθε πιθανώς από το Χρυσολίνι (Crisolini).
Λόγω της δίωξης των απιστών, η οικογένεια Κρισοπούλι εγκατέλειψε τη μητέρα πατρίδα του τον 11ο αιώνα ερχόμενοι στην Ιταλία χωρίστηκε σε τέσσερις κλάδους που εγκαταστάθηκαν στην Αμέλια, στην Ούμπρια, τη Ρώμη και την Τοσκάνη, από τους οποίους όμως αυτός της Τοσκάνης ευδοκιμεί σήμερα. Η οικογένεια διακρίνεται πάντα για την παραδοσιακή θρησκευτικότητα της, καυχημένη διαρκώς από τις αρχές της δεκαετίας του 1500 έως και σήμερα μεταξύ των εκπροσώπων της πολυάριθμοι ιερείς και ιεράρχες, οι οποίοι σχεδόν συνεχώς ακολούθησαν ο ένας τον άλλο, ή πήραν έξω από την πατρίδα τους τιμητικούς βαθμούς στην εκκλησιαστική τους καριέρα.
Μεταξύ των μελών του κλάδου της Ρώμης, ξεχωρίζουν οι:
Ο Κλάδος της οικογένειας στην Τοσκάνη και στο Καστέλ ντ΄Άλπε, έχουμε από τα πρώτα χρόνια του δέκατου πέμπτου αιώνα, άφθονες και ακριβείς πληροφορίες στα δημόσια βιβλία αυτής της κοινότητας (σήμερα διατηρούνται στο δημοτικό αρχείο Premilcuore), και πιο συγκεκριμένα στα μητρώα και τους φακέλους των αστικών πράξεων.
Άλλος κλάδος της οικογένειας βρέθηκε στην Νάπολη την εποχή της Ναπολιτικής δημοκρατίας. Αριστοκρατική οικογένεια της πόλης με έδρα το Καπουάνο, είχαν στην κατοχή τους δεκατρία φέουδα και το δουκάτο της Μιράντα. Ο κλάδος έδωσε τέσσερις δούκες Μιράντα: Σέργιος το 661, Πέτρος το 741, Σέργιος Β΄ το 835 και Σέργιος Γ΄ το 866
Παραπομπές
Κατηγορία:Χίος Κατηγορία:Ιταλικές οικογένειες Κατηγορία:Ιταλικές οικογένειες ευγενών
Φρειδερίκος Κάρολος Λουδοβίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ
Ο Φρειδερίκος Κάρολος Λουδοβίκος, γερμ. Friedrich Karl Ludwig (20 Αυγούστου 1757  - 24 Απριλίου 1816  ) από τον Οίκο του Μπεκ/Γκλύξμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ (24 Φεβρουαρίου 1775 - 25 Μαρτίου 1816).
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Καρόλου Αντωνίου Αυγούστου, πρίγκιπα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ και της Καρλόττας, κόρης του Αλβέρτου Χριστόφορου, κόμη του Ντόνα-Σλόντιεν ιν Λάιστεναου.
Γεννήθηκε στην Καινιξβέργη της Ανατολικής Πρωσίας. Το 1759 απεβίωσε ο πατέρας του και το 1775 ο πάππος του Πέτρος Αύγουστος, τον οποίο διαδέχθηκε ως δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Μπεκ. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας του ζήτησε να ακολουθήσει τον Πρωσικό στρατό και έτσι έγινε το 1777. Το 1781 ήταν διοικητής στο Σύνταγμα φον Σλίμπεν και το 1787 διοικούσε μία ταξιαρχία Γρεναδιέρων, που έδρευε στην Καινιξβέργη.
Βοήθησε στην καταστολή το 1794 της εξέγερσης του Ταντέους Κοστσιούσκο και ήταν κυβερνήτης της Κρακοβίας το 1795. Αποσύρθηκε από την υπηρεσία στην Πρωσία ως αντιστράτηγος το 1797 και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του βελτιώνοντας τη γεωργία στο Χόλσταϊν.
Απεβίωσε στην έπαυλη Βελινγκσμπύτελ (σήμερα ανήκει στο Αμβούργο) και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Φρειδερίκος Γουλιέλμος. Έλαβε τις διακρίσεις των Ταγμάτων: του Ελέφαντος, του Αγ. Αλεξάνδρου Νιέφσκι, του Ερυθρού Αετού και του Αγ. Ουμβέρτου.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1780 τη Φρειδερίκη, κόρη του Καρόλου Λεοπόλδου, κόμη του Σλίμπεν  και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ
Σερόφ
thumb|right|300px|Κεντρική πλατεία του Σερόφ thumb|right|300px|Το Σχολείο №20 στο κέντρο του Σερόφ Το Σερόφ (ρωσικά: Серόв) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόφσκ, με πληθυσμό 99.373 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Η πόλη απέχει σιδηροδρομικά 388 χλμ. και οδικά 344 χλμ. από το Αικατερίνμπουργκ. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με τα συγκρατημένα καλοκαίρια και κρύους χιονώδεις χειμώνες. Βρίσκεται στις όχθες της Κάκβας.
Οικονομία
Οι δύο μεγαλύτερες επιχειρήσεις είναι οι μεταλλουργικές εγκαταστάσεις A.K. Σερόφ και οι εγκαταστάσεις σιδηροκραμάτων Σερόφ. Οι τελευταίες παράγουν περίπου το 5% του σιδηροχρωμίου παγκοσμίως. Οι εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας του Σερόφ (Σερόφσκαγια ΓΚΡΕΣ) παρέχουν ηλεκτρική ενέργεια στην περιοχή. Η πόλη είναι το κέντρο μιας περιοχής μεταλλείων λιγνίτη, σιδήρου, βωξίτη, και ορυχείων χρυσού.
Ιστορία
Πριν από την επανάσταση το Σερόφ (τότε Ναδέζδινσκ) ήταν ένα από τα κέντρα της Ορθοδοξίας στα Ουράλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Νείλος Ταρχανειώτης
Ο Νείλος Ταρχανειώτης ήταν λόγιος ιερομόναχος του 15ου αιώνα. Άκμασε το 1437. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος τον συναριθμεί μαζί με τους άλλους που γράψανε εναντίον των καινοτομιών των Λατίνων.
Πηγές
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί κληρικοί
Τόνια Μαχαίρα
Η Τόνια Μαχαίρα είναι Ελληνίδα αθλήτρια της κολύμβησης
Βιογραφικό
Η Αντωνία (Τόνια) Μαχαίρα γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1971 στα Χανιά. Έχει ύψος 1,78μ ωστόσο αγωνίστηκε στην κολύμβηση και συγκεκριμένα στα 100μ και 200μ ελεύθερο. Σπούδασε στην Αμερική με αθλητική υποτροφία και έχει στην κατοχή της και μεταπτυχιακό με ειδίκευση στη διατροφή για Σωματική Απόδοση. Έχει το απόλυτο ρεκόρ στην Ελλάδα (σε άντρες και γυναίκες) καθώς έχει 32 νίκες σε Πανελλήνια Πρωταθλήματα και θεωρείται πολυνίκης κολυμβήτρια όλων των εποχών. . Έχει λάβει μέρος σε 2 Ολυμπιάδες (Ατλάντα & Σίδνεϊ) ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004 στην Αθήνα δεν πήρε μέρος καθώς, χωρίς κανένα λόγο, η Κολυμβητική Ομοσπονδία την απέκλεισε θεωρώντας ότι ήταν ντοπαρισμένη. Τα τελευταία χρόνια είναι διατροφολόγος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Κολυμβητές ΠΑΟΚ
Μπουριάτες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομαδικές φυλές Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στη Ρωσία Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Κίνα Κατηγορία:Δημοκρατία της Μπουργιατίας Κατηγορία:Όμπλαστ του Ιρκούτσκ Κατηγορία:Κράι Υπερβαϊκάλης
Άγιος Θεράπων Μυτιλήνης
Ο Ιερός Ναός Αγίου Θεράποντος είναι εκκλησία στη Μυτιλήνη Λέσβου, η οποία είναι αφιερωμένη στον Άγιο Θεράποντα.
Την ανέγερση του ναού οραματίστηκε ο μητροπολίτης Μυτιλήνης Καλλίνικος, μετέπειτα Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Με πρωτοβουλία του διενεργήθηκαν έρανοι για την οικοδόμηση του ναού, η οποία ξεκίνησε στις αρχές του 19ου αιώνα και ολοκληρώθηκε το 1935. Ο αρχιτέκτων που ανέλαβε το έργο ήταν ο Μυτιληνιός Αργύριος Αδαλής, μαθητής του Έρνστ Τσίλλερ. Η λειτουργία του άρχισε (έστω και ημιτελής) το 1900.
Ο ναός είναι βυζαντινού ρυθμού· ωστόσο, το μνημείο αποτελεί έναν συνδυασμό από σύγχρονες αρχιτεκτονικές τάσεις που επικράτησαν στη Δυτική Ευρώπη (Μπαρόκ, Ροκοκό, Νεοκλασικισμός). Γοτθικά στοιχεία είναι εμφανή στο ναό τα οποία συμβάλλουν στην επιβλητικότητα του και του δίνουν ένα ξεχωριστό στυλ μοναδικό στην Ελλάδα.
Παραπομπές
Θεράπων Αγιος Θεραπων
Oh Uganda, Land of Beauty
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ουγκάντας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Εκκλησία της Πίρκκαλα
Η Εκκλησία της Πίρκκαλα (Pirkkalan kirkko) είναι λουθηρανική εκκλησία στην Πίρκκαλα της Φινλανδίας.
Περιγραφή
Το χαμηλότερο τμήμα του κλίτους έχει ύψος 7 μέτρων, ενώ το υψηλότερο 12 μέτρων. Το κλίτος είναι δυνατό να χωρέσει, συνολικά, 300 άτομα. Μαζί με τους χώρους ενοριακής χρήσεως είναι δυνατό να χωρέσει, συνολικά, έως 500 καθήμενα άτομα.
Σε αντίθεση με τις λουθηρανικές εκκλησίες το κλίτος διαθέτει επτά χώρους προσευχής, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τις επτά λέξεις του Ιησού επί του σταυρού. Οι πίνακες οι οποίοι διακοσμούν τους συγκεκριμένους επτά χώρους είναι έργο της Τουούλα Λέχτινεν.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λουθηρανικές εκκλησίες στη Φινλανδία Κατηγορία:Πίρκκαλα
Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου
Η Cyprus Popular Bank (πρώην Marfin Popular Bank) ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος τραπεζικός όμιλος της Κύπρου μετά την Τράπεζα Κύπρου. Στην Ελλάδα το υποκατάστημα της Cyprus Popular Bank τον Ιανουάριο του 2013 μετονομάστηκε σε "LAIKI BANK" αλλά επειδή τα δικαιώματα για το όνομα ανήκουν στην Alpha Bank, από τότε που είχε εξαγοράσει την Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα, τον Μάρτιο του ίδιου χρόνου μετονομάστηκε για άλλη μια φορά σε "CPB BANK".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην τράπεζες της Ελλάδας Κατηγορία:Τράπεζες της Κύπρου Κατηγορία:Λευκωσία
Γυμνόσπερμα
thumb|right|250px|[[Αραουκάρια, είδος γυμνόσπερμου φυτού]]
Τα γυμνόσπερμα φυτά είναι η μία από τις δύο μεγάλες ομάδες φυτών που παράγουν σπόρους· η άλλη είναι τα αγγειόσπερμα.
Η ονομασία γυμνόσπερμο δίνει την εντύπωση ότι οι σπόροι των φυτών αυτών δεν προστατεύονται από περικάρπιο και είναι γυμνοί. Όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι σπόροι είναι καλά καλυμμένοι μέσα σε σκληρά λέπια και δεν αφαιρούνται εύκολα. Με την πάροδο του χρόνου όταν ωριμάσουν και όταν η ατμόσφαιρα είναι ξηρή τα λέπια φεύγουν και οι σπόροι πέφτουν.
Τα γυμνόσπερμα φυτά είναι φανερόγαμα, δηλαδή είναι φυτά που η γονιμοποίηση τους γίνεται σε φανερά όργανα, όπως και τα αγγειόσπερμα, όμως η βασική τους διαφορά είναι ότι στα γυμνόσπερμα η γονιμοποίηση γίνεται αποκλειστικά με τον άνεμο, χωρίς την παρέμβαση άλλων παραγόντων όπως τα έντομα. Άλλη διαφορά είναι ότι τα γυμνόσπερμα φυτά δεν έχουν στύλους και στίγματα. Έχουν δευτερογενή και συνήθως βελονοειδή ή λεπιοειδή φύλλα, πολυετή, σπάνια δε με πλατύ έλασμα. Τα γυμνόσπερμα επίσης είναι ξυλώδη φυτά, δέντρα ή θάμνοι, ενώ τα αγγειόσπερμα είναι και ποώδη, χυμώδη φυτά.
Η ομάδα αυτή των φυτών εμφανίστηκε στη γη πρώτα από όλα τα φυτά περίπου 350 εκατομμύρια χρόνια πριν. Ήταν για πολλά εκατομμύρια χρόνια τα κυρίαρχα φυτά στον πλανήτη. Στην πορεία όμως και φτάνοντας στα 50 εκατομμύρια χρόνια πριν, τα αγγειόσπερμα άρχισαν να πολλαπλασιάζονται με ταχείς ρυθμούς και ο αριθμός των γυμνόσπερμων άρχισε να μειώνεται.
Σήμερα υπάρχουν 780 είδη γυμνόσπερμων φυτών και τα περισσότερα από αυτά είναι κωνοφόρα δέντρα. Είναι τόσο σημαντικής οικονομικής σημασίας αφού δίνουν εξαιρετικής ποιότητας ξυλεία, αιθέρια έλαια, φυσικές ρητίνες, τροφή και καταφύγιο άγριων ζώων όσο και καλλωπιστικής σημασίας, αφού ομορφαίνουν κήπους, δρόμους και πάρκα.
Στα γυμνόσπερμα ανήκουν το πεύκο, το κυπαρίσσι, ο κέδρος, ο γιουνίπερος, η ελάτη και άλλα.
Ταξινόμηση
Υφομοταξία Κυκαδίδες (Cycadidae)
Υφομοταξία Γκιγκοίδες (Ginkgoidae)
Υφομοταξία Γνητίδες (Gnetidae)
Πηγές
Κατηγορία:Ταξινομία φυτών
Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς (Βαρσοβία)
Ιστορία
Στις 13 Φεβρουαρίου 1897, το περιοδικό Głos δημοσίευσε ένα άρθρο που προωθούσε την ιδέα της κατασκευής του μνημείου. Άλλες εφημερίδες ακολούθησαν σύντομα την ιδέα. Ο συγγραφέας Χένρικ Σιενκιέβιτς βοήθησε στην ευαισθητοποίηση της ιντελιγκέντσια της Βαρσοβίας και με την προσπάθειά του, οι ρωσικές αρχές επέτρεψαν την κατασκευή του μνημείου. Μια δημόσια επιτροπή ιδρύθηκε από τους Σιενκιέβιτς, Κόμη Μίχαου Ραντζίβιου Ρούντι και Ζίγκμουντ Βασιλέφσκι. Η επιτροπή ζήτησε από τους ανθρώπους οικονομικές συνεισφορές για να βοηθήσουν στην κατασκευή του μνημείου. Η οικονομική υποστήριξη αυξήθηκε γρήγορα και το έργο ανατέθηκε στον γλύπτη Τσίπριαν Γκοντέμπσκι.
Το μνημείο χτίστηκε σε ένα μέρος όπου βρίσκονταν πολλά κτίρια, που κατεδαφίστηκαν το 1865. Από το 1897 σμιλεύτηκε από τον Γκοντέμπσκι στην Ιταλία. Το χάλκινο άγαλμα ύψους 4,2 μ. εκμαγεύτηκε στην Πιστόια της Ιταλίας. Η στήλη και τα θεμέλια από κόκκινο γρανίτη παρήχθη από μια ιταλική εταιρεία στο Μπαβένο, κοντά στο Μιλάνο. Το άγαλμα δείχνει τον Μιτσκιέβιτς να στέκεται όρθιος, με το κεφάλι ελαφρώς ανασηκωμένο και το δεξί του χέρι στην καρδιά. Το μνημείο παρουσιάστηκε εθιμοτυπικά στις 24 Δεκεμβρίου 1898, στην 100η επέτειο από τη γέννηση του ποιητή. Η τελετή σχεδιάστηκε να είναι πολύ μεγαλύτερη, ωστόσο οι τσαρικές αρχές φοβόντουσαν ότι θα μπορούσε να μετατραπεί σε πατριωτική εκδήλωση και απαγόρευσαν κάθε πορεία και ομιλία. Το μνημείο αποκαλύφθηκε έτσι σιωπηλά, μπροστά σε 12.000 άτομα.
Μετά το τέλος της Εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944 καταστράφηκε σκόπιμα από τους Γερμανούς Ναζί. Τα υπόλοιπα τμήματα του κατεδαφισμένου μνημείου μεταφέρθηκαν τελικά στη Γερμανία. Μετά τον πόλεμο, οι Πολωνοί στρατιώτες βρήκαν το κεφάλι και πολλά μέρη του αγάλματος στο Αμβούργο. Ο γλύπτης Γιαν Στσεπκόφσκι δημιούργησε το αντίγραφο του αρχικού αγάλματος. Αποκαλύφθηκε ξανά στις 28 Ιανουαρίου 1950. Τα τελευταία μέρη του μνημείου επέστρεψαν στην Πολωνία ήδη από τη δεκαετία του 1980.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία στη Βαρσοβία Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία Κατηγορία:Ανακατασκευασμένα κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία Κατηγορία:Άνταμ Μιτσκιέβιτς
Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείων
Η Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείων εορτάζεται στις 9 Οκτωβρίου. Η 9η Οκτωβρίου είναι η επέτειος της ίδρυσης της Παγκόσμιας Ταχυδρομικής Ένωσης (ΠΤΕ), η οποία ιδρύθηκε το 1874 στην Ελβετία. Η ΠΤΕ ήταν ο εκκινητής μιας παγκόσμιας επανάστασης στις επικοινωνίες, εισάγοντας τη δυνατότητα της διεθνούς αλληλογραφίας μεταξύ των λαών. Η Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείων ξεκίνησε να εορτάζεται το 1969. Από τότε, χώρες απ'όλο το κόσμο συμμετέχουν στις γιορτές για να τονίσουν την σημασία της ταχυδρομικής υπηρεσίας. Πολλά πράγματα συμβαίνουν την ημέρα αυτή. Τα ταχυδρομεία σε μερικές χώρες διεξάγουν ειδικές εκθέσεις γραμματοσήμων, υπάρχουν ημέρες ανοιχτής πρόσβασης σε ταχυδρομικά κέντρα και διεξάγονται εργαστήρια για τη ταχυδρομική ιστορία. Η ΠΤΕ διοργανώνει ένα παγκόσμιο διαγωνισμό συγγραφής γραμμάτων για νέους.
Τα ταχυδρομικά συστήματα λειτουργούν εδώ και πολλούς αιώνες. Πριν από εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι αλληλογραφούσαν μεταξύ τους. Τα γράμματα παραδίδονταν με τα πόδια ή από ειδικούς αγγελιοφόρους με τη βοήθεια αλόγων. Στον 17ο αιώνα άρχισαν να δημιουργούνται τα πρώτα εθνικά ταχυδρομικά συστήματα. Αυτά ήταν πιο οργανωμένα και μπορούσαν να εξυπηρετήσουν περισσότερο κόσμο. Σταδιακά οι χώρες συμφώνησαν στην διεθνή ανταλλαγή μηνυμάτων. Στα τέλη του 19ου αιώνα είχε δημιουργηθεί μια διεθνής ταχυδρομική υπηρεσία αλλά ήταν αργή και περίπλοκη. Η δημιουργία της ΠΤΕ το 1874 άνοιξε το δρόμο για την αποτελεσματική ταχυδρομική υπηρεσία που υπάρχει σήμερα. Το 1948, η ΠΤΕ έγινε οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών.
Ιστορία
Η 9η Οκτωβρίου έγινε η Παγκόσμια Ημέρα Ταχυδρομείων έπειτα από απόφαση του Συνεδρίου της ΠΤΕ στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Η πρόταση υποβλήθηκε από τον Σρι Ανάντ Μοχάν Ναρούλα, μέλος της Ινδικής αντιπροσωπείας. Από τότε η Παγκόσμια Ταχυδρομική Υπηρεσία εορτάζεται σε όλο το κόσμο για να επισημάνει την σημασία των ταχυδρομικών υπηρεσιών.
Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1956
Η (2η) '''Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή 1956''' (Φεβρουάριος 1956 – Μάρτιος 1958) ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, μετά την νίκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του νεοσύστατου κόμματός του, της ΕΡΕ, στις Βουλευτικές εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956.
Με μια σειρά μέτρων, που θα ενταχτούν στο λεγόμενο «Πενταετές οικονομικό πρόγραμμα» όπως η σταδιακή αύξηση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, η φορολογική ελάφρυνση των μεσαίων εισοδημάτων, οι κρατικές επιχορηγήσεις για την δημιουργία ελληνικών βιομηχανιών, η παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και συνταξιοδότησης του αγροτικού πληθυσμού με την ίδρυση του ΟΓΑ, η Ελλάδα θα μπει στο μονοπάτι της οικονομικής ανάκαμψης και του εκσυγχρονισμού. Η εφημερίδα Καθημερινή περιγράφει χαρακτηριστικά :''«Η Κυβέρνηση της χώρας αναγγέλλει οικονομικά μέτρα. Ανακοίνωσε ήδη πρόγραμμα μείωσης της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος. Ανακοίνωσε επίσης πρόγραμμα δημοσίων έργων και πρόγραμμα μεγάλων ιδιωτικών έργων, η εκτέλεσις των οποίων απαιτεί την έγκριση και τη συνδρομή του Κράτους και σχεδόν κάθε βράδυ εις το γραφείον του πρωθυπουργού, υπό την προεδρία του, συνέρχονται οι "οικονομικοί" υπουργοί και εξετάζουν νέας ιδέας, νομοσχέδια για έργα, δυνατότητες για να πάει η χώρα μπροστά».
Το Κυπριακό ήταν το σημαντικότερο πρόβλημα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση. Η σκλήρυνση της στάσης των Άγγλων με την απόφαση να εξορίσουν τον ανυπότακτο αρχιεπίσκοπο Μακάριο στις Σεϋχέλλες και να απαγχονίσουν τους δυο Κύπριους αγωνιστές φοιτητές Καραολή και Δημητρίου, έφερε μεγάλη ένταση στο εσωτερικό της χώρας, με συνεχείς πορείες, διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τους αστυνομικούς.
Την 1η Μαρτίου 1958 και με αφορμή νομοσχέδιο αλλαγής του εκλογικού νόμου, σημειώθηκε σοβαρή κυβερνητική κρίση. Το νομοσχέδιο που προέβλεπε σύστημα ενισχυμένης αναλογικής και μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 250, προκάλεσε αντιδράσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης και του κόμματος, με αποτέλεσμα να παραιτηθούν οι υπουργοί Γεώργιος Ράλλης και Παναγής Παπαληγούρας καθώς και 15 βουλευτές του κόμματος, και η χώρα να οδηγηθεί σε νέες εκλογές.
Αναφορές
1956 1956 Κατηγορία:1956 Κατηγορία:1957 Κατηγορία:1958
Λούκα Σούλιτς
Ο Λούκα Σούλιτς (γεννημένος στις 25 Αυγούστου 1987) είναι κροάτης - σλοβένος βιολοντσελίστας. Είναι μέλος του μουσικού γκρουπ 2CELLOS, μαζί με τον Στιέπαν Χάουζερ.
Νεανικά χρόνια
Ο Σούλιτς γεννήθηκε στο Μάριμπορ της Σλοβενίας. Ο πατέρας του Σούλιτς, Μπόζο (μέσω του οποίου ο Σούλιτς έχει κροατική υπηκοότητα εκτός από τη Σλοβενική), είναι από το Ντουμπρόβνικ της Κροατίας και η μητέρα του, η Άλια, προέρχεται από την Ίζολα της Σλοβενίας. Ο πατέρας του είναι επίσης βιολοντσελίστας και πολλά μέλη της οικογένειάς του συνδέονται με τη μουσική.
Καριέρα
Ο Λούκα Σούλιτς διεξάγει  συναυλίες σε όλο τον κόσμο συνδυάζοντας σόλο κλασικές παραστάσεις με εκείνες με τον συνάδελφό του, του γκρουπ 2CELLOS. Έχει κερδίσει μια σειρά από κορυφαία βραβεία σε διακεκριμένους διεθνείς μουσικούς διαγωνισμούς, συμπεριλαμβανομένου του πρώτου και ειδικού βραβείου στον 7ο Διεθνή Διαγωνισμό Τσέλο Λουτοσουάφσκι στη Βαρσοβία (2009), το πρώτο βραβείο στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό «Νέο Ταλέντο» (2006) και το πρώτο βραβείο στο Βραβείο Χορηγών της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής στην Αίθουσα Γουίγκμορ (2011).
Έχει κάνει έναν αριθμό εμφανίσεων σόλο και μουσικής δωματίου στην Ευρώπη, τη Νότια Αμερική και την Ιαπωνία σε σημαντικούς χώρους όπως η  Αίθουσα Γουίγκμορ, το Μέγαρο μουσικής του Άμστερνταμ, το Σύλλογο Φίλων Μουσικής της Βιέννης και στην αίθουσα συναυλιών στο Βερολίνο. Ως σολίστ εμφανίστηκε με ορχήστρες όπως τη γερμανική ραδιοφωνική ορχήστρα, την Αυστραλιανή ορχήστρα δωματίου, τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βαρσοβίας, τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ρωσίας και άλλα.
Fc (Unix)
Η fc είναι κλασικό πρόγραμμα του Unix που εμφανίζει ή διορθώνει και εκτελεί ξανά εντολές που έχουν ήδη δοθεί σε ένα διαλογικό κέλυφος κάποια προηγούμενη στιγμή. Η fc είναι ενσωματωμένη εντολή του κελύφους στο κέλυφος Bash - η εντολή help fc δείχνει πληροφορίες χρήσης.
Λούκα Σούλιτς
Καριέρα
Ο Σούλιτς ξεκίνησε τη μουσική του εκπαίδευση στο Μάριμπορ, όταν ήταν πέντε ετών. Ο πατέρας του τον έμαθε πώς να παίζει στην αρχή και η μητέρα του έκανε εξάσκηση πολύ μαζί του. Όταν ήταν δεκαπέντε, έγινε ένας από τους νεότερους μαθητές, που εισήλθαν ποτέ στη Μουσική Ακαδημία στο Ζάγκρεμπ στην τάξη του καθηγητή Βάλτερ Ντέσπαλι, όπου αποφοίτησε μόλις 18 ετών. Συνέχισε την εκπαίδευσή του στη Βιέννη με τον καθηγητή Ράινχαρντ Λάτζκο. Ο Σούλιτς ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του με τον Ματς Λίντστρομ στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής του Λονδίνου το 2011.
Fc (Unix)
Παραπομπές
Κατηγορία:Unix
Λούκα Σούλιτς
Καριέρα
Η επιτυχία του ξεκίνησε, όταν αποφάσισε να ενώσει τις δυνάμεις του με τον φίλο του και έναν πρώην αντίπαλο του βιολοντσέλου  τον Στιέπαν Χάουζερ. Τον Ιανουάριο του 2011, ανέβασαν μια διασκευή με τσέλο του "Smooth Criminal" από τον Michael Jackson στο YouTube. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το βίντεό τους έγινε viral, λαμβάνοντας σχεδόν 7 εκατομμύρια προβολές σχεδόν αμέσως. Αυτό οδήγησε σε μια δισκογραφική συμφωνία με τη Sony MASTERWORKS και μια πρόσκληση να συμμετάσχουν μαζί με τον Έλτον Τζον στην παγκόσμια περιοδεία του.
Τον Ιανουάριο του 2012, εμφανίστηκαν ως οι ειδικοί μουσικοί καλεσμένοι στην τηλεοπτική σειρά Glee του Fox όπου έπαιξαν το "Smooth Criminal" στο επεισόδιο αφιέρωμα του Μάικλ Τζάκσον. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένα ορχηστρικό ντουέτο είχε εμφανιστεί στο σόου ως γκεστ σταρ. Η διασκευή από τους 2Cellos του τραγουδιού, στο οποίο συμμετείχαν οι ηθοποιοί Γκραντ Γκάστιν και η αείμνηστη Νάγια Ριβέρα, έκανε το ντεμπούτο του στη θέση # 10 στο Billboard Hot 100 Digital Songs Chart και απογείωσε το άλμπουμ 2Cellos στο Top 100.
Από το 2011 έως το 2018, ως μέλος του 2CELLOS, ο Σούλιτς κυκλοφόρησε 5 άλμπουμ με διάφορα μουσικά είδη, από ποπ και ροκ έως κλασικά και κινηματογραφικά θέματα.
Μετά την περιοδεία των 2CELLOS στις ΗΠΑ, που έληξε το 2019, ο Λούκα Σούλιτς έκανε ένα διάλειμμα από το ντουέτο, για να εργαστεί σε ανεξάρτητα έργα. Κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τίτλο Βιβάλντι: Οι Τέσσερις Εποχές, που έφτασε στο Νο 1 τον Νοέμβριο του 2019. Ηχογραφήθηκε στη Ρώμη με το μουσικό συγκρότημα Archi dell'Accademia di Santa Cecilia, με διευθυντή τον Μαέστρο Λουίτζι  Πιοβάνο. Ο Λούκα είπε ότι αγαπούσε Τις Τέσσερεις Εποχές του Vivaldi από τότε που ήταν παιδί και τις άκουγε σε μια κασέτα στο αυτοκίνητο των γονιών του. Πάντα ήθελε να παίξει το κομμάτι αυτό στο τσέλο. Χρειάστηκε 2 χρόνια να διασκευάσει τα κομμάτια για τσέλο, νότα προς νότα, ενώ ήταν σε περιοδεία με τους 2CELLOS. Επέλεξε τη Ρώμη για ηχογράφηση επειδή ο Βιβάλντι ήταν Ιταλός. Ελπίζει ότι το άλμπουμ θα φέρει την κλασσική μουσική στο πλατύ κοινό.
Οι 2CELLOS σχεδιάζουν να επανενωθούν το 2021.
Προσωπική ζωή
Στις 7 Ιουλίου 2017, ο τότε 29χρονος Λούκα Σούλιτς παντρεύτηκε την Ταμάρα Ζαγκοράνσκι σε μια οικεία τελετή στη Σλοβενία. Το ζευγάρι ήταν μαζί από το 2015 και τον Δεκέμβριο του 2016 αρραβωνιάστηκαν ενώ έκαναν διακοπές στη Νέα Ζηλανδία. Έχουν 2 παιδιά.
Λέων Πρεσλάβας
Ο μητροπολίτης Πρεσλάβας Λέων ήταν λόγιος κληρικός του 15ου αιώνα. (Η Πρεσλάβα «πόλις περιφανής, περί τον Ίστρον διακείμενη» κατά την Άννα την Κομνηνή.) Έγραψε εναντίον των καινοτομιών των Λατίνων. Στην βιβλιοθήκη της Ιεράς Συνόδου στη Μόσχα φυλάγεται «Λόγος πρός Λατίνους, ὅτι οὐ δεῖ τελεῖσθαι τά ἄζυμα». Άλλα συγγράμματά του είναι: κ.ά.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί κληρικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Μητροπολίτες Πρεσλάβας
Γεώργιος Αντουράκης
Ο Γεώργιος Αντουράκης (1936-2006) ήταν Έλληνας θεολόγος, αρχαιολόγος και καθηγητής Πανεπιστημίου.
Βίος
Ο Γεώργιος Αντουράκης γεννήθηκε το 1936 στην Ασή Γωνιά Χανίων και ολοκλήρωσε της γυμνασιακές του σπουδές στο Ρέθυμνο. Αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Υπήρξε απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα Αρχιτεκτονικής, Ζωγραφικής, Γλυπτικής, Μικροτεχνίας, Τεχνικής Ανασκαφών, Συντήρησης έργων τέχνης και Επιγραφικής στο Ινστιτούτο Χριστιανικής Αρχαιολογίας (Instituto di Archeologia Cristiana) της Ρώμης. Επίσης, παρακολούθησε τους πρακτικούς κλάδους της Αποτύπωσης, Αναστήλωσης και Συντήρησης Μνημείων και έργων τέχνης στις Ειδικές σχολές στη Φλωρεντία και τη Ρώμη. Τέλος, παρακολούθησε μαθήματα Ιστορίας της Τέχνης, Ελληνικής και Λατινικής Επιγραφικής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Ρώμης. Απεβίωσε στις 18 Απριλίου 2006.
Εκπαιδευτικό έργο
Αφού εργάστηκε στη μέση εκπαίδευση στη συνέχεια διορίστηκε επιστημονικός συνεργάτης στη Θεολογική Σχολή Αθηνών όπου ανακηρύχθηκε το 1977, αριστοβάθμιος διδάκτωρ της Χριστιανικής και Βυζαντινής Αρχαιολογίας Παλαιογραφίας και Επιγραφικής με θέμα, «Αι μοναί Μυριοκεφάλων και Ρουστίκων Κρήτης μετά των παρεκκλησίων αυτών. Συμβολή εις την έρευνα των χριστιανικών μνημείων». Προήχθη σε επιμελητή και λέκτορα, το 1985 εξελέγη Επίκουρος καθηγητής, το 1992 σε Αναπληρωτή και το 1997 σε καθηγητή.
Δίδαξε επίσης στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή, στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών, στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαιδεύσεως, στα ξενόγλωσσα τμήματα της Πανεπιστημιακής Λέσχης Αθηνών, στο Ελληνικό Κολλέγιο και στη Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης.
Εχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών για τις Γλωσσικές και Διαλεκτικές του μελέτες, ενώ έχει δημοσιεύσει πληθώρα άρθρων και συγγραμάτων σχετικά με την αρχαιολογία και την θεολογία.
Πηγές
Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Κατάλογος χωριών της Αχαΐας
Πηγές
* Χωριά της Αχαΐας
Μικρός εξεγερμένος
Ο Μικρός εξεγερμένος (πολωνικά: Mały Powstaniec) είναι άγαλμα σε ανάμνηση των παιδιών στρατιωτών που πολέμησαν και πέθαναν κατά την Εξέγερση της Βαρσοβίας του 1944. Βρίσκεται στην οδό Ποντβάλε στη Βαρσοβία της Πολωνίας, δίπλα στους προμαχώνες της Παλιάς Πόλης της Βαρσοβίας.
Το άγαλμα είναι ενός νεαρού αγοριού που φορά ένα κράνος πολύ μεγάλο για το κεφάλι του και κρατά ένα πυροβόλο όπλο. Παρά το γεγονός ότι μερικές φορές ονομάζεται Antek Rozpylacz, δεν αντιπροσωπεύει κάποιο συγκεκριμένο παιδί. Το κράνος και το πυροβόλο όπλο είναι στυλιζαρισμένα από το γερμανικό εξοπλισμό, ο οποίος πάρθηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης και χρησιμοποιήθηκε από τους αντιστασιακούς ενάντια στις δυνάμεις κατοχής.
Ο Γέζι Γιαρνουσκιέβιτς δημιούργησε το σχέδιο το 1946 και χρησιμοποιήθηκε για χρόνια για την παραγωγή μικρών αγαλματιδίων, για να γίνει το μνημείο δεκαετίες αργότερα. Οι Πολωνοί προσκόποι συγκέντρωσαν το σύνολο των χρημάτων για το άγαλμα, το οποίο παρουσιάστηκε την 1η Οκτωβρίου 1983 από τον Καθηγητή Γέζι Σφιντέρσκι, έναν καρδιολόγο ο οποίος κατά τη διάρκεια της εξέγερσης ήταν 14χρονος αγγελιαφόρος (ψευδώνυμο: «Lubicz») που υπηρετούσε στο σύνταγμα Gustaw του Εσωτερικού Στρατού. Πίσω από το άγαλμα υπάρχει μια πλάκα με χαραγμένες τις λέξεις «Warszawskie Dzieci» («Βαρσοβιανά Παιδιά»), ένα δημοφιλές τραγούδι της εποχής: «Warszawskie dzieci, pójdziemy w bój - za każdy kamień twój, stolico damy krew» («Βαρσοβιανά παιδιά, θα πάμε στη μάχη - για κάθε πέτρα σας, θα δώσουμε το αίμα μας»).
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδιά στρατιώτες στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Μνημεία στη Βαρσοβία Κατηγορία:Γλυπτά παιδιών Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία Κατηγορία:Εξέγερση της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μνημεία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Πολωνία
Αρταξίας
Το όνομα Αρταξίας μπορεί να αναφέρεται:
Βασιλείς της Αρμενίας
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων