cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Project Magic
Προέλευση
Ο David Copperfield εμπνεύστηκε την ιδέα για το Project Magic από έναν μάγο με τον οποίο αλληλογραφούσε για ένα χρονικό διάστημα. Κάποτε, όταν ο Copperfield έλαβε ένα απόκομμα εφημερίδας σε ένα από τα γράμματά του, εξεπλάγειν όταν είδε μια φωτογραφία και τότε έμαθε για πρώτη φορά ότι ο νεαρός μάγος με τον οποίο αλληλογραφούσε ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο. «Ποτέ δεν είχε αναφερθεί στο γεγονός ότι ήταν σε αναπηρικό αμαξίδιο», εξήγησε ο Copperfield. «Η δική του εικόνα εαυτού δεν ήταν αυτή κάποιου που είχε μια αναπηρία.» Αυτό οδήγησε τον Copperfield να αναρωτιέται εάν η μαγεία θα μπορούσε να βοηθήσει ασθενείς σε στάδιο αποκατάστασης να αποκτήσουν την ίδια εκείνη αυτοπεποίθηση.
Θέρμες
Οι θέρμες, τα τεράστια συγκροτήματα λουτρών, εμφανίζονται στις ρωμαϊκές επαρχίες κατά το τελευταίο τέταρτο του 1ου αιώνα π.Χ. Πρόκειται για κατασκευές μεγάλων διαστάσεων, που ανταποκρίνονται καταρχήν σε μία κοινωνική ανάγκη, καθώς οι πολίτες μπορούσαν να περάσουν εκεί ευχάριστα τις ελεύθερες ώρες τους με σωματική άσκηση, αλλά και με διαλέξεις ή και διάβασμα. Οι χώροι διαθέτουν θολωτές μορφές στέγασης (θολοδομία μεγάλης κλίμακας), που γεφυρώνουν τεράστια ανοίγματα.
Project Magic
Προέλευση
Τον Φεβρουάριο του 1982, ο Copperfield παρουσίασε την ιδέα του στο Daniel Freeman Memorial Hospital στο Inglewood, Καλιφόρνια, το οποίο ήταν αναγνωρισμένο από τον National Association of Rehabilitation Facilities ως το "εξαιρετικό κέντρο αποκατάστασης του 1981". Το τμήμα Εργοθεραπείας αγκάλιασε γρήγορα αυτήν την ιδέα, συνειδητοποιώντας ότι θα μπορούσε να προσφέρει και άλλα οφέλη πέρα ​​από την απλή ενίσχυση της εικόνας εαυτού των ατόμων που δέχονταν τις υπηρεσίες του. Ο Copperfield άρχισε να συνεργάζεται με την Julie Dunlap, βοηθό διευθυντή του τμήματος Εργοθεραπείας του νοσοκομείου, για να αναπτύξει κόλπα που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν με στόχο τη θεραπεία διαφόρων αναπηριών. Σύντομα ανακάλυψαν ότι το Project Magic χάριζε στους ασθενείς μια ευχάριστη διάσπαση της προσοχής από τις συχνά επώδυνες και κουραστικές ώρες της θεραπείας, καθώς και ότι έδινε κίνητρα για να εργαστούν σκληρότερα από ό,τι προηγουμένως. Οι συμμετέχοντες επίσης απέκτησαν αυτοπεποίθηση με το να είναι σε θέση να κάνουν πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούσαν.
Θέρμες
Οι θέρμες αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας στη Ρώμη και στις ρωμαϊκές επαρχίες. Αποτελούσαν τρόπον τινά τις λέσχες της εποχής εκείνης και ήταν κομμάτι της καθημερινής ζωής όχι μόνο των εύπορων κοινωνικών στρωμάτων αλλά και των φτωχότερων τάξεων. Υπήρχαν δημόσιες Θέρμες και η είσοδος αντιστοιχούσε σε ένα μικρό χρηματικό ποσό, καθώς και ιδιωτικές σε αστικές βίλες αριστοκρατών. Οι δημόσιες θέρμες λειτουργούσαν από το πρωί και συγκεκριμένες ώρες δέχονταν και γυναίκες.
Project Magic
Δομή
Οι εργοθεραπευτές που χρησιμοποιούν το Project Magic δουλεύουν σε ομάδες με κατά τόπους μάγους-εθελοντές. Ο μάγος διδάσκει πρώτα τις ψευδαισθήσεις στους θεραπευτές, στη συνέχεια από κοινού εκπαιδεύουν τους ασθενείς στο πώς να εκτελέσουν τις ψευδαισθήσεις. Οι θεραπευτές στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της επόμενης εβδομάδας βοηθούν τους ασθενείς να αποκτήσουν τις τεχνικές που εμπλέκονται σε αυτές. Μία εβδομάδα μετά, οι μάγοι επιστρέφουν και δίνουν συμβουλές για το πώς να τελειοποιήσουν το μαγικό επίτευγμα με τη χρήση άλλων τεχνικών, όπως η λανθασμένη κατεύθυνση (misdirection) και η κατάλληλη σκηνική παρουσία. «Το Project Magic εφαρμόζεται σήμερα σε εκατοντάδες νοσοκομεία σε όλον τον κόσμο», σχολιάζει ο Copperfield. «Είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσω ότι ο Αμερικανικός Σύλλογος Εργοθεραπείας (American Occupational Therapy Association) έχει υιοθετήσει αυτό το πρόγραμμα ως ένα αυθεντικό θεραπευτικό εργαλείο.»
Σε αντίθεση με τους επικεφαλής παρόμοιων προγραμμάτων σε άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις, ο Copperfield εμπλέκεται άμεσα στο Project Magic. Όταν το επιτρέπει το πολυάσχολο πρόγραμμά του, εργάζεται άμεσα με τους ασθενείς και δίνει σεμινάρια για να παρουσιάσει και να συζητήσει τη μορφή της θεραπείας του.
Θέρμες
Κύριοι χώροι των θερμών
Οι κύριοι χώροι των κτισμάτων ήταν οι εξής: Αποτελούσε πέρασμα και σημείο συναναστροφής για τους λουόμενους. Ήταν εφοδιασμένο με δεξαμενές κρύου νερού και επικοινωνούσε μέσω ενός ανοιχτού πλεύρου με το natatio, μαζί με τα οποία συμπλήρωνε το λειτουργικό τμήμα του κρύου λουτρού. Οι επισκέπτες ακολουθούσαν μία κυκλική πορεία, περνώντας διαδοχικά από τους κύριους στους δευτερεύοντες χώρους.
Project Magic
Αναφορές
www.magictherapy.com/research.html
Θέρμες
Πού σώζονται τα συγκροτήματα των Θερμών;
Στη Ρώμη βρίσκονται οι αρχαιότερες γνωστές θέρμες, του Αγρίππα μεταξύ 25 και 12 π.Χ. και του Τραϊανού. Ωστόσο θέρμες εντοπίζονταν σε κάθε ρωμαϊκή πόλη και επαρχία. Συγκροτήματα θερμών βρέθηκαν επίσης στη Γόρτυνα, στη Θεσσαλονίκη, στην Επίδαυρο, στους Δελφούς, στους Φιλίππους, στα Ίσθμια, στον Μαραθώνα, στην Κόρινθο, τη Βέροια, την Ολυμπία, την Κέρκυρα και την Κεφαλονιά.
Project Magic
Αναφορές
Κατηγορία:Εργοθεραπεία
Αμυγδαλίτιδα
Αμυγδαλίτιδα ονομάζεται η φλεγμονή των αμυγδαλών η οποία προκαλείται από λοίμωξη και συχνά προκαλεί πονόλαιμο και πυρετό.
Τύποι
Η αμυγδαλίτιδα διακρίνεται σε οξεία και σε χρόνια. Η οξεία αμυγδαλίτιδα μπορεί να είναι είτε βακτηριακή ή ιογενής ενώ η χρόνια αμυγδαλίτιδα, που μπορεί να διαρκέσει για μεγάλο χρονικό διάστημα αν δεν θεραπευτεί, προκαλείται σχεδόν πάντοτε από βακτηριακή μόλυνση.
Συμπτώματα
Τα συμπτώματα της αμυγδαλίτιδας περιλαμβάνουν έντονο πονόλαιμο, επίπονη κατάποση καθώς και δυσκολίες στην κατάποση, πυρετό, ρίγη και βραχνάδα στη φωνή. Με τον ερεθισμό τους οι αμυγδαλές γίνονται κόκκινες και πρήζονται. Ορισμένες φορές σκεπάζονται από μία λευκή μεμβράνη (πύον). Μπορεί επίσης να προκληθεί πρήξιμο στους λεμφαδένες.
Αίτια
Βακτηριακή αμυγδαλίτιδα μπορεί να προκληθεί από λοίμωξη με στρεπτόκοκκο, κάτι το οποίο μπορεί να προκαλέσει στρεπτοκοκκική φαρυγγίτιδα. Ιογενής αμυγδαλίτιδα μπορεί να προκληθεί από πολλούς ιούς, όπως από τον ιό Epstein-Barr ή από αδενοϊό.
Μερικές φορές η αμυγδαλίτιδα προκαλείται από επιλοίμωξη των σπειροχαιτών και από τρεπόνημα και τότε αποκαλείται Λοίμωξη Vincent (οξεία νεκρωτική ελκώδης ουλίτιδα).
Παρ' όλο που η αμυγδαλίτιδα σχετίζεται με την λοίμωξη δεν είναι ακόμα γνωστό εάν η φλεγμονή και τα υπόλοιπα συμπτώματα προκαλούνται από τους λοιμώδεις παράγοντες ή από το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα που αντιδρά αυτούς τους παράγοντες. Η αμυγδαλίτιδα μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας ανωμαλίας στην αντίδραση του ανοσοποιητικού απέναντι στην βακτηριακή χλωρίδα του ρινοφάρρυγγα.
Θεραπεία
Θεραπείες της αμυγδαλίτιδας είναι η φαρμακευτική αγωγή για την διαχείριση του πόνου και με φάρμακα για τον πονόλαιμο. Αν η αμυγδαλίτιδα έχει προκληθεί από βακτήρια τότε χορηγούνται αντιβιοτικά και συχνότερα πενικιλλίνη. Ερυθρομυκίνη χορηγείται σε ασθενείς που είναι αλλεργικοί στην πενικιλλίνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλεγμονές Κατηγορία:Παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος
Ταουράνγκα
Η Ταουράνγκα, ή Ταουράγγα (αγγλικά και μαορί: Tauranga), είναι παράκτια πόλη στην περιοχή Πλέντι και η πέμπτη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της Νέας Ζηλανδίας, με αστικό πληθυσμό 158.300 κατοίκους (Ιούνιος 2022), ή περίπου το 3% του εθνικού πληθυσμού. Κατοικήθηκε από τους Μαορί στα τέλη του 13ου αιώνα, αποικίστηκε από Ευρωπαίους στις αρχές του 19ου αιώνα και κατέστη πόλη το 1963.
Κλίμα
Κατά τους καλοκαιρινούς μήνες ο πληθυσμός διογκώνεται καθώς οι παραθεριστές κατεβαίνουν στην πόλη, ειδικά κατά μήκος των δημοφιλών λευκών παραλιών για σέρφινγκ, από το όρος Μαουνγκανούι έως την Παπαμόα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νέας Ζηλανδίας
Σιμοείσιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σιμοείσιος (από τον ποταμό Σιμόεντα της Τρωάδας, επειδή γεννήθηκε στις όχθες του) είναι γνωστός ένας Τρώας που πολέμησε στον Τρωικό Πόλεμο. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ανθεμίωνας. Ο Σιμοείσιος, που σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό από τον Αίαντα τον Τελαμώνιο με ακόντιο, αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Δ, στίχοι 474 κ.ε.), μόνο στη σκηνή του θανάτου του, όπου ο Όμηρος χρησιμοποιεί παρομοίωση:
«... έπεσεν αυτός στα χώματα, ωσάν λεύκα / οπού εις μεγάλην λιβαδιά γεννήθηκε κι ανδρώθη / ομαλή όλη και υψηλά μόνον γεννά τους κλώνους, / την έκοψε αμαξοποιός με την λαμπρήν αξίνην / να την λυγίσει για τροχόν εις εύμορφον αμάξι, / κείτεται αυτού και φρύγεται στου ποταμού την όχθην, / όμοιον τον Σιμοείσιον έστρωσε κάτ' ο Αίας» (Δ 482-488)
Πηγές
Σιμοεισιος
343 Οστάρα
Η Οστάρα (Ostara) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,56. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την υποθετική θεά Ēostre της γερμανικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Οστάρας υπολογίσθηκε σε 19,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 7,3 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,115 (από δεδομένα του IRAS). Η Οστάρα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες και 25 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οσταρα
Καραντανία
Η Καραντανία ήταν ένα από τα πρώτα κρατικά μορφώματα των Σλάβων στον Ευρωπαϊκό χώρο στα μέσα του 7ου αιώνα.
Επικράτεια
Εντοπίζεται στις υπώρειες των Ανατολικών Άλπεων και καταλάμβανε εκτάσεις της σημερινής Στυρίας, του ανατολικού Τυρόλου και της βόρειας Σλοβενίας με κέντρο τη σημερινή Καρινθία και πρωτεύουσα το Karnburg.
Κρατική οργάνωση
Η κρατική εξουσία είναι ανεπτυγμένη με βασιλική οικογένεια η οποία ασκεί την εξουσία. Ο λαός απλώς επικύρωνε την διαδοχή στο θρόνο.
Ο εκχριστιανισμός των Καραντανών
Οι απαρχές διείσδυσης του εντοπίζονται στις αχές του 7ου αιώνα. Γύρω στα 740 όταν οι Άβαροι επιτέθηκαν, ο ηγεμόνας του κράτους Boruth καταφεύγει στους Βαυαρούς. Αυτοί αφού αντιμετώπισαν επιτυχώς τους Άβαρους, έθεσαν υπό την προστασία τους Καραντανούς και το κράτος τους. Στην πραγματικότητα έγινε προτεκτοράτο τους, έμμεσα των Φράγκων κι επειτα των Γερμανών. Ενδεικτικό της εξάρτησης αυτής ήταν ότι πήραν όμηρους μέλη της ντόπιας αριστοκρατίας στη Βαυαρία. Μεταξύ αυτών και ο γιος του Boruth, Gorazd και ο ανιψιός του Hotimir. Ο Boruth θα ζητήσει να τους εκχριστιανίσουν, όπως κι έγινε, ενώ ο ίδιος δεν ασπάστηκε τη χριστιανική θρησκεία. Το 748 πεθαίνει και ο Gorazd τον διαδέχεται και το 751 ο Hotimir, ο οποίος επιδίδεται στον εκχριστιανισμό των συμπατριωτών του. Η Καραντανία θα αποκτήσει τον πρώτο της χωρεπίσκοπο, τον Μόδεστο, ενώ δημιουργούται τα πρώτα μοναστήρια και οι πρώτοι ναοί. Τρεις φορές θα εξεγερθούν οι παγανιστές γεγονός που θα αποσαρθρώσει την εκκλησιαστική ιεραρχία της Καραντανίας. Η τελευταία εξέγερσή τους κατεπνίγει από τους Βαυαρούς το 772. Ο ηγεμόνας Waltuncua θα απευθύνει αίτημα στον Αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ Βιργίλιο να του στείλει ιερείς. Στα τέλη του 8ου αιώνα η Καραντανία είχε πια εκχριστιανιστεί και υπαγόταν εκκλησιαστικά στην Αρχιεπισκοπή του Σάλτσμπουργκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Μεσαιωνική Αυστρία Κατηγορία:Μεσαιωνική Σλοβενία Κατηγορία:Σλαβικά έθνη
Αγήνορας ο Αργείος
Ο Αγήνορας ήταν μυθικός βασιλιάς του Άργους.
Ο Παυσανίας τον αναφέρει ως γιο του Τρίοπα, αδελφό του Ιάσου και πατέρα του Κρότωπου. Ο ιστορικός Ελλάνικος τον αναφέρει ως γιο του Φορωνέα κι αδελφό του Πελασγού, ενώ η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου ως γιο του Έκβασου και πατέρα του Άργου του Πανόπτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς του Άργους
Νήσος Αγίου Παύλου
Η Νήσος Αγίου Παύλου (στα Γαλλικά: Île Saint-Paul) αποτελεί τμήμα των Γαλλικών Νοτίων και Ανταρκτικών Εδαφών στον Ινδικό Ωκεανό, με έκταση 6 χλμ². Βρίσκεται περίπου 85 χλμ νότια του μεγαλύτερης Νήσου Άμστερνταμ, μαζί με το οποίο αποτελεί μία από τις 5 περιοχές των Γαλλικών Νοτίων και Ανταρκτικών Εδαφών, στις γεωγραφικές συντεταγμένες 38°43′19″Ν, 77°31′44″Α. Είναι βραχώδες και ακατοίκητο νησί με μέγιστο πλάτος που δεν ξεπερνά τα 5 χλμ και δεν έχει καθόλου δένδρα.
Κατά την πλεύση πλοίων την ημέρα οι καπετάνιοι πολλές φορές χρησιμοποιούν το νησί για να ελέγξουν την πορεία τους πριν κατευθυνθούν προς τα βόρεια.
Μια επιστημονική ερευνητική καμπίνα στο νησί χρησιμοποιείται για επιστημονικές ή οικολογικές μικρές επιχειρήσεις, αλλά δεν υπάρχει μόνιμος πληθυσμός.
Ιστορία
Τη δεκαετία του 1880 ο Τσαρλς Λαϊτόλερ ναυάγησε εδώ. Στην αυτοβιογραφία του, ο Τιτανικός και άλλα πλοία, περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια το νησί. Κατά τον Γαλλικό έλεγχο επί του Μαυρικίου, ο Άγιος Παύλος όπως και η Νήσος Άμστερνταμ διοικούνταν από το Πορ Λουΐ, αλλά μεταφέρθηκε στο Ρεϊνιόν πριν την Βρετανική εισβολή στον Μαυρίκιο.
Το 1928 δημιουργήθηκε στον Άγιο Παύλο κονσερβοποιια αστακού. Επτά εργαζόμενοι της κονσερβοποιίας εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους όταν η εταιρεία χρεωκόπησε το 1931. Αργότερα έγιναν γνωστοί ως "Les Oubliés de Saint-Paul" (οι ξεχασμένοι του Αγίου Παύλου). Πέντε πέθαναν, οι δύο επιζώντες τελικά διασώθηκαν το 1934.
Κατηγορία:Νησιά της Γαλλίας Κατηγορία:Γαλλικά Νότια και Ανταρκτικά Εδάφη Κατηγορία:Υπερπόντια Γαλλία Κατηγορία:Νησιά του Ινδικού Ωκεανού
Ανώσκελη Χανίων
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Ανώσκελη είναι κτισμένη σε υψόμετρο 260 μέτρων στα νοτιοδυτικά της πόλης των Χανίων. Ιστορικά ανήκει στη γεωγραφική περιοχή της Κισσάμου, ενώ το 1859 καταγράφεται από τον, επαναστάτη και απομνημονευματογράφο, Κυριάκο Κριτοβουλίδη ως ένας από τους οικισμούς της Κρήτης με πληθυσμό μεγαλύτερο των είκοσι οικογενειών.
Σύμφωνα με την οθωμανική απογραφή του 1881 είχε αμιγή ελληνικό πληθυσμό που ανερχόταν στους 174 κατοίκους και το 1900, η απογραφή που διενεργήθηκε από την Κρητική Πολιτεία κατέγραψε 283 κατοίκους.
Με τη δημιουργία των πρώτων δήμων επί Τουρκοκρατίας, η Ανώσκελη υπήχθη στον δήμο Βουκολιών και επί Κρητικής Πολιτείας ανήκε στον δήμο Δρομόνερου. Μετά την ενσωμάτωση της Κρήτης στο ελληνικό κράτος, ο οικισμός αποτέλεσε τμήμα της επαρχίας Κισσάμου στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1997, όταν έπειτα από τις αλλαγές που επιβλήθηκαν στην τοπική αυτοδιοίκηση μέσω του προγράμματος Καποδίστρια υπήχθη στον δήμο Βουκολιών ως έδρα κοινότητας. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Πλατανιά.
Από τον οικισμό καταγόταν ο επιχειρηματίας Κυριάκος Μαμιδάκης.
Απογραφές πληθυσμού
Δείτε: Κοινότητα Ανώσκελης
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Κάρλο Ντόλτσι
Βιογραφία
Ο Ντόλτσι γεννήθηκε και πέθανε στη Φλωρεντία. Υπήρξε εγγονός ζωγράφου από την πλευρά της μητέρας του. Μαθητής του Jacopo Vignali, δεν ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός. Λέγεται ότι το 1682, όταν είδε τον Τζιορντάνο, που είχε το παρατσούκλι "fa presto" («κάνε γρήγορα»), να ζωγραφίζει σε 5 ώρες περισσότερο από όσο αυτός θα ζωγράφιζε σε μήνες, περιέπεσε σε κατάθλιψη.
Ο Ντόλτσι γενικώς ζωγράφιζε μικρούς πίνακες, με μερικές εξαιρέσεις σε φυσικό μέγεθος. Η κόρη του, η Ανιέζε Ντόλτσι, επέδειξε μεγάλη ικανότητα στο να αντιγράφει τα έργα του πατέρα της.
Τα έργα του Ντόλτσι αναγνωρίζονται εύκολα από τις λεπτομέρειες στη σύνθεση. Η μεγαλοπρέπεια, ο έντονος χρωματισμός ή φωτεινότητα, και το δυναμικό συναίσθημα του μπολωνέζικου μπαρόκ είναι ξένα στον Ντόλτσι και στο φλωρεντινό μπαρόκ. Παραμένει στην παράδοση της «επίσημης» φλωρεντινής ζωγραφικής, και εμφανίζεται τυφλός ως προς τη νέα αισθητική, αλυσοδεμένος στη φλωρεντινή παράδοση που κρατά την κάθε ζωγραφισμένη μορφή κάτω από ένα μικροσκόπιο ακαδημαϊσμού.
Ο Ντόλτσι ήταν πολύ γνωστός για την ευσέβειά του, και λέγεται ότι κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα κάθε χρόνο ζωγράφιζε μια μορφή του Χριστού με τον Ακάνθινο Στέφανο. Τα καλύτερα έργα του αφορούν θρησκευτικά θέματα, όπου ο πρωταγωνιστής δείχνει συχνά έντονα συναισθήματα. Η ομαδοποίηση των μορφών έχει κάποια έλλειψη αρμονίας, αλλά ο γενικός τόνος συμφωνεί με την ιδέα του πάθους που απεικονίζεται.
Ανάμεσα στα καλύτερα έργα του Ντόλτσι είναι ο «Άγιος Σεβαστιανός», οι «4 Ευαγγελιστές», η «Αγία Καικιλία», μία «Προσκύνηση των Μάγων» και το αριστούργημα «Ο `Άγιος Ανδρέας προσευχόμενος πριν τη σταύρωση του» (1646), στην γκαλερί του ανακτόρου Pitti. Το παλαιότερο γνωστό έργο του είναι η προσωπογραφία του Fra Ainolfo de' Bardi, που τη ζωγράφισε σε ηλικία 16 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
234
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 234 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο Το έτος 234 ήταν ένα κοινό έτος που ξεκίνησε ημέρα Τετάρτη (σύνδεσμος θα εμφανίσει το πλήρες ημερολόγιο) του Ιουλιανού ημερολογίου. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Πουπιένου και Σύλλα (ή, λιγότερο συχνά, το έτος 987 από κτήσεως πόλεως). Η ονομαστική αξία 234 για το τρέχον έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το ημερολόγιο εποχής Μετά Χριστόν έγινε η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία ετών.
1625 Δε Νορκ
Ο Δε Νορκ (The NORC) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,281. Ανακαλύφθηκε το 1953 από τον Βέλγο αστρονόμο Συλβαίν Αρέντ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του ηλεκτρονικού υπολογιστή πρώτης γενιάς NORC (= Naval Ordnance Research Calculator) της IBM (1954).
234
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
1625 Δε Νορκ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Δε Νορκ εκτιμάται σε 45,75 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,048. Ο Δε Νορκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 13 ώρες και 57,5 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δε Νορκ
Μπρόνιους Κουταβίτσιους
Ο Μπρόνιους Κουτάβιτσιους (λιθουανικά: Bronius Kutavičius, γεννηθείς το 1932 στο Μολαινιάι της περιφέρειας Πανεβεζύς στη Λιθουανία) είναι ένας Λιθουανός συνθέτης μουσικής. Το 1959-1964 ο Μπρόνιους σπούδασε μουσική σύνθεση στο Λιθουανικό Κρατικό Ωδείο, στην τάξη του Αντάνας Ρατσιούνας, στο Βίλνιους. Έχει συνθέσει πολλά ορατόρια και όπερες, όπως Οι Τελευταίες Παγανιστικές Τελετές, Λόκις η Αρκούδα και Οι Πύλες της Ιερουσαλήμ. Το 1995 κέρδισε το Λιθουανικό Κρατικό Βραβείο και το 1996 του απονεμήθηκε το βραβείο του Φεστιβάλ Προμπάλτικα στο Τόρουν Πολωνίας. Τα περισσότερα από τα έργα του είναι εμπνευσμένα από θέματα της αρχαίας Λιθουανικής πολυθεϊστικής πίστης και μουσικής.
Επιλεγμένα έργα
Πλήρης κατάλογος των έργων που είναι σε MICL σελίδα
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Λιθουανοί μουσικοί
Αστουριανική γλώσσα
Η αστουριανική γλώσσα ή μπάβλε (asturianu ή bable) είναι μία από τις τρεις κύριες γλωσσικές ποικιλίες της Αστουρλεονικής γλώσσας, όπως αυτή υιοθετείται στο Καθεστώς Αυτοδιοίκησης του Πριγκιπάτου των Αστουριών και ορίζεται από την Αστουριανική Ακαδημία της Γλώσσας. Παρότι δεν χαίρει επίσημης αναγνώρισης στο Πριγκιπάτο, διδάσκεται προαιρετικά στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση της Περιφέρειας ενώ θεωρείται η αστουρλεονική ποικιλία με το μεγαλύτερο κύρος. Ο αριθμός των ομιλητών της κυμαίνεται γύρω στις 500.000.
Brothers in Arms: Hell's Highway
Το Brothers in Arms: Hell Highway είναι βιντεοπαιχνίδι βολών πρώτου προσώπου του 2008 που αναπτύχθηκε από την Gearbox Software και δημοσιεύθηκε από την Ubisoft για τα PlayStation 3, Xbox 360 και Microsoft Windows. Το παιχνίδι είναι η τρίτη προσθήκη της σειράς Brothers in Arms.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2008 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Brothers in Arms Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Ubisoft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βολών πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Unreal Engine
Κάστρο της Ωριάς (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Κάστρο της Ωριάς (και με διάφορες παραλλαγές όπως Ωριάς κάστρο ή Ωργιάς ή Ωραιόκαστρο, καθώς και με άλλες παραλλαγές όπως Συριάς, Σουριάς, Ζουριάς, Οβριάς και Βριόκαστρο) είναι γνωστοί οχυρωματικοί περίβολοι, που συνδέονται με την λαϊκή παράδοση μιας τραγικής γυναίκας, της Ωριάς, δηλαδή της Ωραίας. Την εξήγηση αυτή ενισχύει η παραδοσιακή παραλλαγή που έχει καταγράψει ο λαογράφος Λίνος Πολίτης για την Ωριά. Παρόλα αυτά, η λέξη ωριά δεν ήταν συνηθισμένη για την περιγραφή μιας όμορφης κόρης. Μάλιστα, δεν συναντάται αλλού ο τύπος αυτός πέρα από το συγκεκριμένο δημοτικό τραγούδι, με αποτέλεσμα να δημιουργείται η υπόθεση της παραφθοράς. Στους μεσαιωνικούς χρόνους και στις λαϊκές παραδόσεις η χρήση του επιθέτου εύμορφη ήταν η πλέον συνηθισμένη για αυτόν τον σκοπό. Μια άλλη, ίσως και η πιο ρεαλιστική ετυμολογική εξηγηση της λέξης προέρχεται από τη Χριστίνα Λούπου-Ρόκου η οποία εξηγεί: “Οβριόκαστρο ή. Εβραιόκαστρο είναι η ονομασία πολλών μεσαιωνικών κάστρων επειδή αυτά υπήρξαν καταφύγια Εβραίων". Ενδεχομένος, ο θρύλος και το λαϊκό μοτίβο, σε συνδυασμό με κάποια ιστορικά στοιχεία γυναικών οι οποίες αυτοκτόνησαν πέφτοντας από τα τείχη κάστρων, όπως στην περίπτωση του κάστρου των Σαλώνων, να οδήγησαν στην παραφθορά του πολύ διαδεδομένου αυτού δημοτικού τραγουδιού. Ορισμένοι από αυτούς τους οχυρωματικούς περίβολους είναι:
Βίντκουν Κουίσλιγκ
Ο Βίντκουν Κουίσλιγκ (Vidkun Abraham Lauritz Jonssøn Quisling, 18 Ιουλίου 1887 - 24 Οκτωβρίου 1945) ήταν Νορβηγός αξιωματικός και πολιτικός που ήταν τυπικά επικεφαλής της κυβέρνησης της Νορβηγίας κατά την κατοχή της χώρας από τη Ναζιστική Γερμανία κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Απέκτησε για πρώτη φορά διεθνή δημοσιότητα ως στενός συνεργάτης του εξερευνητή Φρίντγιοφ Νάνσεν, οργανώνοντας ανθρωπιστική βοήθεια κατά τη διάρκεια του Ρωσικού λιμού του 1921 στο Ποβόλζιε. Τοποθετήθηκε ως Νορβηγός διπλωμάτης στη Σοβιετική Ένωση και για κάποιο διάστημα διαχειρίστηκε επίσης βρετανικές διπλωματικές υποθέσεις εκεί. Επέστρεψε στη Νορβηγία το 1929 και υπηρέτησε ως Υπουργός Άμυνας στις κυβερνήσεις του Πέντερ Κόλσταντ (1931–32) και του Γενς Χούντσεϊντ (1932–33), εκπροσωπώντας το Αγροτικό Κόμμα.
Το 1933 ο Κουίσλιγκ εγκατέλειψε το Αγροτικό Κόμμα και ίδρυσε το φασιστικό κόμμα Nasjonal Samling (Εθνική Ένωση). Αν και κέρδισε κάποια δημοτικότητα μετά τις επιθέσεις του στην αριστερά το κόμμα του δεν μπόρεσε να καταλάβει έδρες στο Storting και μέχρι το 1940 ήταν σχεδόν περιθωριακό. Στις 9 Απριλίου 1940, ενώ ήταν σε εξέλιξη η γερμανική εισβολή στη Νορβηγία, προσπάθησε να καταλάβει την εξουσία με το πρώτο παγκοσμίως πραξικόπημα, που μεταδόθηκε ραδιοφωνικά, αλλά απέτυχε αφού οι Γερμανοί αρνήθηκαν να υποστηρίξουν την κυβέρνησή του. Από το 1942 ως το 1945 υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Νορβηγίας, επικεφαλής της νορβηγικής κρατικής διοίκησης από κοινού με το Γερμανό πολιτικό διοικητή Γιόζεφ Τέρμποβεν. Στη φιλοναζιστική κυβέρνηση-μαριονέτα του, γνωστή ως καθεστώς Κουίσλιγκ, επικρατούσαν υπουργοί από το Nasjonal Samling. Η κυβέρνηση συνεργασίας του συμμετείχε στη γενοκτονική Τελική Λύση της Γερμανίας.
Ο Κουίσλιγκ προσήχθη σε δίκη κατά τη νομική εκκαθάριση στη Νορβηγία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κρίθηκε ένοχος για κατηγορίες όπως υπεξαίρεση, ανθρωποκτονίες και εσχάτη προδοσία κατά του Νορβηγικού κράτους και καταδικάστηκε σε θάνατο. εκτελέστηκε στο Φρούριο Ακερσους του Όσλο, στις 24 Οκτωβρίου 1945. Η λέξη κουίσλιγκ έγινε συνώνυμη του "συνεργάτη (του εχθρού)" ή "προδότη" σε πολλές γλώσσες, αντικατοπτρίζοντας την περιφρόνηση για τη συμπεριφορά του, τόσο κατά όσο και μετά το θάνατό του.
Πρώτα χρόνια
Ο Βίντκουν Κουίσλιγκ γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1887 στο Φίρεσνταλ (Fyresdal) της Νορβηγίας. Πατέρας του ήταν ο ιερέας Γιον Λάουριτς (Jon Lauritz) και μητέρα του η Άννα Κουίσλιγκ (Anna Caroline Bang Quisling).
Ο Βίντκουν Αμπρααμ Λάουριτς Γιόνσεν Κουίσλιγκ γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1887 στο Φύρεσνταλ, στη Νορβηγική περιφέρεια Τέλεμαρκ. Ήταν ο γιος του ιερέα της Εκκλησίας της Νορβηγίας και γενεαλόγου Γιον Λάουριτς Κβίσλιγ (1844-1930) και της συζύγου του Αννα Καρολίνε Μπανγκ (1860-1941), κόρης του Γέργκεν Μπανγκ, πλοιοκτήτη και τότε πλουσιότερου άνθρωπου στην πόλη Γκρίμσταντ της Νότιας Νορβηγίας. Ο πατέρας Κουίσλιγκ δίδασκε στο Γκρίμσταντ το 1870. Μία από τις μαθήτριές του ήταν η Μπανγκ, την οποία παντρεύτηκε στις 28 Μαΐου 1886, μετά από μακρό αρραβώνα. Το νεόνυμφο ζευγάρι μετακόμισε αμέσως στο Φύρεσνταλ, όπου γεννήθηκαν ο Βίντκουν και τα μικρότερα αδέλφια του.
Το οικογενειακό όνομα προέρχεται από το Quislinus, ένα εκλατινισμένο όνομα που εφευρέθηκε από τον πρόγονο του Κουίσλιγκ, Λάουριτς Ιμπσεν Κουίσλιν (1634-1703), με βάση το χωριό Κβίσλεμαρκ κοντά στο Σλάγκελσε της Δανίας, από όπου είχε μεταναστεύσει. Έχοντας δύο αδέλφια και μια αδερφή, ο νεαρός Κουίσλιγκ ήταν "ντροπαλός και ήσυχος αλλά επίσης υπάκουος και εξυπηρετικός, πάντα φιλικός, περιστασιακά σκάζοντας ένα ζεστό χαμόγελο." Ιδιωτικές επιστολές που βρέθηκαν αργότερα από ιστορικούς δείχνουν επίσης μια ζεστή και στοργική σχέση μεταξύ των μελών της οικογένειας. Από το 1893 ως το 1900 ο πατέρας του ήταν εφημέριος του δήμου Στρέμσε του Ντράμεν. Εδώ ο Κουίσλιγκ πήγε στο σχολείο για πρώτη φορά. Υπέστη εκφοβισμό από άλλους μαθητές στο σχολείο για τη διάλεκτο του του Τέλεμαρκ, αλλά αποδείχθηκε επιτυχημένος μαθητής. Το 1900 η ​​οικογένεια μετακόμισε στο Σίεν, όταν ο πατέρας του διορίστηκε ανώτερος κληρικός της πόλης.
Ο νεαρός Βίντκουν έδειξε κλίση στις ανθρωπιστικές, ιδιαίτερα την ιστορία, και στις φυσικές επιστήμες και στα μαθηματικά. Όμως τότε η ζωή του δεν είχε σαφή κατεύθυνση και οι γονείς του τον προώθησαν για στρατιωτική καριέρα, γι' αυτό και γράφτηκε στη Νορβηγική Στρατιωτική Ακαδημία, έχοντας λάβει την υψηλότερη βαθμολογία στις εισαγωγικές εξετάσεις της χρονιάς, μεταξύ των 250 υποψηφίων. Μετακινηθείς το 1906 στο Νορβηγικό Ανώτερη Στρατιωτική Σχολή, αποφοίτησε με την υψηλότερη βαθμολογία από την ίδρυση του κολεγίου το 1817 και επιβραβεύτηκε με μια ακρόαση του Βασιλιά. Την 1η Νοεμβρίου 1911, εντάχθηκε στο Γενικό Επιτελείο του στρατού. [9] Η Νορβηγία ήταν ουδέτερη κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Κουίσλιγκ απεχθανόταν το ειρηνευτικό κίνημα, αν και το υψηλό ανθρώπινο κόστος του πολέμου μετρίασε αυτές τις απόψεις του. Το Μάρτιο του 1918 εστάλη στη Ρωσία ως ακόλουθος της Νορβηγικής πρεσβείας στο Πετρογκράντ, με το πλεονέκτημα των πέντε χρόνων που είχε περάσει μελετώντας τη χώρα. Αν και απογοητευμένος από τις εκεί συνθήκες διαβίωσης ο Κουίσλιγκ ωστόσο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι "οι Μπολσεβίκοι έχουν εξαιρετικά ισχυρό έρεισμα στη ρωσική κοινωνία" και θαύμασαν το πώς ο Λέων Τρότσκι είχε καταφέρει να κινητοποιήσει τόσο καλά τις δυνάμεις του Κόκκινου Στρατού ,ενώ  αντιθέτως, παραχωρώντας πάρα πολλά δικαιώματα στο λαό της Ρωσίας, η Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση υπό τον Αλεξάντρ Κέρενσκι είχε επιφέρει την ίδια της την πτώση. Όταν ο πρέσβης ανακλήθηκε το Δεκέμβριο του 1918 ο Κουίσλιγκ έγινε εμπειρογνώμονας του Νορβηγικού στρατού για τις ρωσικές υποθέσεις.
Ταξίδια
Το Σεπτέμβριο του 1919 ο Κουίσλιγκ αναχώρησε από τη Νορβηγία για να γίνει αξιωματικός πληροφοριών της Νορβηγικής πρεσβείας στο Ελσίνκι, μια θέση που συνδύαζε τη διπλωματία και την πολιτική. Το φθινόπωρο του 1921 έφυγε από τη Νορβηγία για άλλη μια φορά, κατόπιν αιτήματος του εξερευνητή και ανθρωπιστή Φρίντγιοφ Νάνσεν, και τον Ιανουάριο του 1922 έφτασε στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας Χάρκοβο για να βοηθήσει την προσπάθεια ανθρωπιστικής βοήθειας εκεί της Κοινωνίας των Εθνών. Τονίζοντας τη μαζική κακοδιαχείριση στην περιοχή και τον αριθμό των περίπου δέκα χιλιάδων θανάτων την ημέρα συνέταξε μια έκθεση που προσέλκυσε βοήθεια και έδειξε τις διοικητικές του ικανότητες, καθώς και την επίμονη αποφασιστικότητά του να πάρει αυτό που ήθελε. Στις 21 Αυγούστου παντρεύτηκε τη Ρωσίδα Αλεξάντρα Αντρέεβνα ("Ασια") Βορόνινα, κόρη ενός γυρολόγου. Η Αλεξάντρα έγραψε στα απομνημονεύματά της ότι ο Κουίσλιγκ εκδήλωσε την αγάπη του για αυτήν αλλά, με βάση τις επιστολές του και τις έρευνες που έγιναν από τα ξαδέλφια του, φαίνεται ότι δεν υπήρχε ποτέ ζήτημα ρομαντικής σχέσης μεταξύ των δύο, απλώς ο Κουίσλιγκ φάνηκε να ήθελε να βγάλει το κορίτσι από τη φτώχεια παρέχοντάς της ένα νορβηγικό διαβατήριο και οικονομική ασφάλεια.
Έχοντας εγκαταλείψει την Ουκρανία τον Σεπτέμβριο του 1922 ο Κουίσλιγκ και η Ασια επέστρεψαν στο Χάρκοβο το Φεβρουάριο του 1923 για να συνεχίσουν την ανθρωπιστική βοήθεια, με τον Nάνσεν να περιγράφει το έργο του Κουίσλιγκ ως «απολύτως απαραίτητο». Ο Κουίσλιγκ βρήκε την κατάσταση πολύ βελτιωμένη και, χωρίς νέες προκλήσεις, βρήκε αυτό το ταξίδι πιο βαρετό από το προηγούμενο. Συναντήθηκε ωστόσο με τη Μαρία Βασιλίεβνα Πασετσνίκοβα (Ρωσικά: Мари́я Васи́льевна Па́сечникова), μια Ουκρανή πάνω από δέκα χρόνια νεώτεροή του. Τα ημερολόγιά της από την εποχή εκείνη "υποδηλώνουν μια ανθηρή ερωτική σχέση" κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1923, παρά το γάμο του Κουίσλιγκ με την Ασια τον προηγούμενο χρόνο. Θυμόταν ότι εντυπωσιάστηκε από την ευφράδειά του στη ρωσική γλώσσα, την Αρία εμφάνισή του και την ευγενική συμπεριφορά του. Ο Κουίσλιγκ παντρεύτηκε την Πασετσνίκοβα στο Χάρκοβο στις 10 Σεπτεμβρίου 1923, αν και δεν έχει βρεθεί κανένα έγγραφο νομικό τεκμήριο. Ο βιογράφος του Νταλ πιστεύει ότι κατά πάσα πιθανότητα ο δεύτερος γάμος δεν υπήρξε ποτέ επίσημος. Πάντως το ζευγάρι συμπεριφερόταν σαν να ήταν παντρεμένο και γιόρταζε την επέτειο του γάμου του. Λίγο μετά το γάμο η ανθρωπιστική βοήθεια έληξε και οι τρεις τους έφυγαν από την Ουκρανία και από το καλοκαίρι του 1923 και μετά σχεδίαζαν να περάσουν ένα χρόνο στο Παρίσι. Η Μαρία ήθελε να δει τη Δυτική Ευρώπη, ενώ ο Κουίσλιγκ ήθελε να ξεκουραστεί μετά από περιόδους πόνων στο στομάχι που είχαν διαρκέσει όλο το χειμώνα.
Παρίσι, Ανατολική Ευρώπη και Νορβηγία
Η παραμονή στο Παρίσι απαιτούσε προσωρινή απόλυση από τον στρατό, που ο Κουίσλιγκ σιγά σιγά αντιλήφθηκε ότι ήταν μόνιμη: οι περικοπές στο στρατό σήμαιναν ότι δεν θα υπήρχε διαθέσιμη θέση για αυτόν όταν θα επέστρεφε. Αφιέρωσε μεγάλο μέρος του χρόνου του στη γαλλική πρωτεύουσα για μελέτη, ανάγνωση έργων πολιτικής θεωρίας και εργασία πάνω στο φιλοσοφικό του σχέδιο, που ονόμασε Ουνιβερσισμό. Στις 2 Οκτωβρίου 1923 έπεισε την καθημερινή εφημερίδα του Όσλο Tidens Tegn να δημοσιεύσει ένα άρθρο που είχε γράψει, ζητώντας τη διπλωματική αναγνώριση της Σοβιετικής κυβέρνησης. Η παραμονή του Κουίσλιγκ στο Παρίσι δεν κράτησε όσο είχε προγραμματιστεί και στα τέλη του 1923 άρχισε να εργάζεται για το νέο πρόγραμμα του Νάνσεν επαναπατρισμών στα Βαλκάνια, φτάνοντας στη Σόφια το Νοέμβριο. Πέρασε τους επόμενους δύο μήνες ταξιδεύοντας συνεχώς με τη σύζυγό του Μαρία, που τον Ιανουάριο επέστρεψε στο Παρίσι για να φροντίσει την Ασια, που ανέλαβε το ρόλο της θετής κόρης του ζευγαριού, και ο Κουίσλιγκ τις συνάντησε το Φεβρουάριο.
Το καλοκαίρι του 1924 οι τρεις τους επέστρεψαν στη Νορβηγία, από όπου στη συνέχεια η Ασια έφυγε για να ζήσει με μια θεία στη Νίκαια και ποτέ δεν επέστρεψε. Αν και ο Κουίσλιγκ υποσχέθηκε να φροντίζει την ευημερία της, οι πληρωμές του δεν ήταν τακτικές και τα επόμενα χρόνια αμέλησε να την επισκεφθεί. Στη Νορβηγία, και με την προηγηθείσα αμηχανία του, τον Κουίσλιγκ προσέλκυσε το κομμουνιστικό νορβηγικό εργατικό κίνημα. Μεταξύ άλλων πολιτικών, υποστήριξε άκαρπα μια λαϊκή πολιτοφυλακή για την προστασία της χώρας από αντιδραστικές επιθέσεις και ρώτησε τα μέλη του κινήματος αν θα ήθελαν να μάθουν ποιες πληροφορίες είχε το Γενικό Επιτελείο για αυτά, αλλά δεν έλαβε καμία απάντηση. Αν και αυτή η σύντομη προσκόλληση στην ακροαριστερά φαίνεται απίθανη δεδομένης της μεταγενέστερης πολιτικής κατεύθυνσής του, ο Νταλ υποστηρίζει ότι, μετά από μια συντηρητική παιδική ηλικία, ήταν εκείνη τη στιγμή «άνεργος και απελπισμένος ... βαθύτατα δυσαρεστημένος από το Γενικό Επιτελείο ... [και] στη διαδικασία του να γίνει πολιτικά πιο ριζοσπαστικός. " και προσθέτει ότι οι πολιτικές απόψεις του Κουίσλιγκ τότε θα μπορούσαν να συνοψιστούν ως" συγχώνευση του σοσιαλισμού και του εθνικισμού ", με συγκεκριμένες συμπάθειες για τα Σοβιέτ στη Ρωσία.
Ρωσία και το σκάνδαλο του ρουβλίου
Τον Ιούνιο του 1925 ο Νάνσεν για άλλη μια φορά προσέφερε στον Κουίσλιγκ απασχόληση. Οι δυο τους ξεκίνησαν μια περιοδεία στην Αρμενία, όπου ήλπιζαν να βοηθήσουν στον επαναπατρισμό των ιθαγενών Αρμενίων μέσω ενός αριθμού έργων που προτάθηκαν για χρηματοδότηση από την Κοινωνία των Εθνών. Παρά τις σημαντικές προσπάθειες του Κουίσλιγκ, ωστόσο, όλα τα έργα απορρίφθηκαν. Το Μάιο του 1926 ο Κουίσλιγκ βρήκε μια άλλη εργασία με τον προ πολλού φίλο και σύντροφο Νορβηγό Φρέντερικ Πρυτς στη Μόσχα, εργαζόμενος ως σύνδεσμος μεταξύ του Πρυτς και των Σοβιετικών αρχών που κατείχαν το ήμισυ της εταιρείας του Πρυτς Onega Wood. Έμεινε εκεί μέχρι που ο Πρυτς ετοιμαζόταν να κλείσει την επιχείρηση στις αρχές του 1927, οπότε βρήκε νέα απασχόληση ως διπλωμάτης. Τις βρετανικές διπλωματικές υποθέσεις στη Ρωσία διαχειριζόταν η Νορβηγία και έγινε ο νέος γραμματέας της αντιπροσωπείας τους. Η Μαρία πήγε και αυτή στα τέλη του 1928. Ένα τεράστιο σκάνδαλο ξέσπασε όταν ο Κουίσλιγκ και ο Πρυτς κατηγορήθηκαν ότι χρησιμοποιούν διπλωματικά κανάλια για να διακινούν εκατομμύρια ρούβλια στη μαύρη αγορά, ένας επαναλαμβανόμενος ισχυρισμός, που αργότερα χρησιμοποιήθηκε για να στηρίξει μια κατηγορία «ηθικής χρεοκοπίας», αλλά ούτε αυτό ούτε η κατηγορία ότι ο Κουίσλιγκ ήταν κατάσκοπος των Βρετανών έχει τεκμηριωθεί.
Η σκληρότερη γραμμή που αναπτυσσόταν τώρα στη ρωσική πολιτική έκανε τον Κουίσλιγκ να απομακρυνθεί από το Μπολσεβικισμό. Η Σοβιετική κυβέρνηση είχε απορρίψει παντελώς τις προτάσεις του για την Αρμενία και εμπόδισε μια προσπάθεια του Nάνσεν να βοηθήσει στο λιμό της Ουκρανίας το 1928. Ο Κουίσλιγκ θεώρησε αυτές τις αρνήσεις ως προσωπική προσβολή. Το 1929, με τους Βρετανούς να θέλουν να αναλάβουν οι ίδιοι τον έλεγχο των διπλωματικών τους υποθέσεων, έφυγε από τη Ρωσία. [32] Ορίστηκε Διοικητής του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (CBE) για τις υπηρεσίες του στη Βρετανία, τιμή που ανακλήθηκε από το Βασιλιά Γεώργιο ΣΤ΄ το 1940. Μέχρι τότε του είχαν επίσης απονεμηθεί το Τάγμα του Ρουμανικού Στέμματος και το Γιουγκοσλαβικό Τάγμα του Αγίου Σάββα για τις προηγούμενες ανθρωπιστικές του προσπάθειες.
Τελική επιστροφή στη Νορβηγία
Έχοντας περάσει εννέα από τα προηγούμενα δώδεκα χρόνια στο εξωτερικό, αλλά χωρίς καμία πρακτική εμπειρία στην κομματική πολιτική εκτός του Νορβηγικού Στρατού, ο Κουίσλιγκ επέστρεψε στη Νορβηγία το Δεκέμβριο του 1929, φέρνοντας μαζί του ένα σχέδιο για αλλαγή που ονόμασε Norsk Aktion, που σημαίνει «Νορβηγική Δράση». Η σχεδιαζόμενη οργάνωση αποτελείτο από εθνικές, περιφερειακές και τοπικές μονάδες με σκοπό τη στρατολόγηση στα πρότυπα του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Όπως η Action Française της Γαλλικής δεξιάς, υποστήριζε ριζικές συνταγματικές αλλαγές. Το Κοινοβούλιο της Νορβηγίας, ή Storting, επρόκειτο να γίνει διμερές με το δεύτερο σώμα αποτελούμενο από εκλεγμένους αντιπροσώπους από τον εργαζόμενο λαό κατά το σοβιετικό πρότυπο. Ο Κουίσλιγκ επικεντρώθηκε περισσότερο στην οργάνωση παρά στις κυβερνητικές πρακτικές. Για παράδειγμα όλα τα μέλη του Norsk Aktion έπρεπε να έχουν το δικό τους χαρακτηρισμό σε μια στρατιωτική ιεραρχία.
Ο Κουίσλιγκ στη συνέχεια πούλησε μεγάλο αριθμό αντικών και έργων τέχνης που είχε αποκτήσει φθηνά στη μετεπαναστατική Ρωσία. Η συλλογή του έφτανε τους περίπου 200 πίνακες, συμπεριλαμβανομένων έργων που ισχυριζόταν ότι ήταν των Ρέμπραντ, Γκόγια, Σεζάν και πολλοί άλλων ζωγράφων. Η συλλογή, συμπεριλαμβανομένων των «πραγματικών θησαυρών», είχε ασφαλιστεί για σχεδόν 300.000 κορώνες. Την άνοιξη του 1930 βρέθηκε ξανά με τον Πρυτς, που επέστρεψε στη Νορβηγία. Συμμετείχαν σε τακτικές ομαδικές συναντήσεις που περιελάμβαναν μεσήλικες αξιωματικούς και επιχειρηματίες, που από τότε περιγραφόταν ως «ο ορισμός μιας φασιστικής ομάδας πρωτοβουλίας», μέσω της οποίας ο Πρυτς εμφανίστηκε αποφασισμένος να προωθήσει τον Κουίσλιγκ στην πολιτική.
Οταν ο Nάνσεν πέθανε στις 13 Μαΐου 1930 ο Κουίσλιγκ χρησιμοποίησε τη φιλία του με τον εκδότη της εφημερίδας Tidens Tegn για να βάλει στο πρωτοσέλιδο την ανάλυσή του για το νεκρό. Το άρθρο είχε τον τίτλο Politiske tanker ved Fridtjof Nansens død ("Πολιτικές σκέψεις για το θάνατο του Φρίντγιοφ Νάνσεν") και δημοσιεύθηκε στις 24 Μαΐου. Στο άρθρο περιέγραψε δέκα σημεία που θα συμπλήρωναν το όραμα του Nάνσεν για τη Νορβηγία, μεταξύ των οποίων «ισχυρή και δίκαιη κυβέρνηση» και «μεγαλύτερη έμφαση στη φυλή και την κληρονομικότητα». Αυτό το θέμα συνεχίστηκε στο νέο του βιβλίο Η Ρωσία και Εμείς (Νορβηγικά: Russland og vi), που δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο Tidens Tegn το φθινόπωρο του 1930. [40] Υποστηρίζοντας τον πόλεμο εναντίον του Μπολσεβικισμού, το ανοιχτό ρατσιστικό βιβλίο εκτόξευσε τον Κουίσλιγκ στο πολιτικό προσκήνιο. Παρά την προηγούμενη αμφιθυμία του κατέλαβε μια θέση στην επιτροπή του Όσλο της Πατριωτικής Ενωσης, με πρώην επικεφαλής το Nάνσεν. Εν τω μεταξύ ο ίδιος και ο Πρυτς ίδρυσαν ένα νέο πολιτικό κίνημα, το Nordisk folkereisning i Norge, ή το «Νορδική λαϊκή εξέγερση στη Νορβηγία», με 31μελή κεντρική επιτροπή και τον Κουίσλιγκ ως fører - μονομελή εκτελεστική επιτροπή - αν και ο ίδιος δεν φαινόταν να είχε καμία ιδιαίτερη προσήλωση στον όρο αυτό. Η πρώτη συνάντηση του κινήματος πραγματοποιήθηκε στις 17 Μαρτίου 1931, δηλώνοντας ότι ο σκοπός του ήταν να «εξαλείψει την εισαγόμενη και αχρεία κομμουνιστική ανταρσία».
Υπουργός Άμυνας
Ο Κουίσλιγκ αποχώρησε από το Nordisk folkereisning i Norge το Μάιο του 1931 για να υπηρετήσει ως υπουργός Άμυνας στην Αγροτική κυβέρνηση του Πέντερ Κόλσταντ, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν ούτε Αγροτικός ούτε φίλος του. Είχε προταθεί στον Κόλσταντ για τη θέση αυτή από τον Θόρβαλντ Αανταλ, εκδότη της Αγροτικής εφημερίδας Nationen, που με τη σειρά του επηρεάστηκε από τον Πρυτς. Ο διορισμός αποτέλεσε έκπληξη για πολλούς στο κοινοβούλιο της Νορβηγίας. Η πρώτη ενέργεια του στη νέα του θέση ήταν να αντιμετωπίσει τα επακόλουθα της Μάχης του Μένσταντ, μιας «εξαιρετικά οξείας» εργατικής διαμάχης, στέλνοντας στρατεύματα. Αφού απέφυγε προσεκτικά την κριτική της αριστεράς για το χειρισμό της διαμάχης και την αποκάλυψη των παλαιότερων σχεδίων της «πολιτοφυλακής», ο Κουίσλιγκ έστρεψε την προσοχή του στη διαγραφόμενη απειλή που αποτελούσαν οι κομμουνιστές. Κατάρτισε μια λίστα με την ηγεσία της Επαναστατικής Συνδικαλιστικής Αντιπολίτευσης, που ήταν οι φερόμενοι υποκινητές στο Μένσταντ, και ορισμένοι από αυτούς κατηγορήθηκαν τελικά για ανατρεπτική δράση και βία κατά της αστυνομίας. Η πολιτική του οδήγησε επίσης στην ίδρυση μόνιμης πολιτοφυλακής που ονομάστηκε Leidang και σε αντίθεση με το σώμα που είχε προγραμματίσει παλαιότερα, θα ήταν αντεπαναστατική. Παρά την άμεση διαθεσιμότητα κατώτερων αξιωματικών στην εφεδρεία μετά τις αμυντικές περικοπές δημιουργήθηκαν μόνο επτά μονάδες το 1934 και οι περιορισμοί χρηματοδότησης περιόρισαν την πολιτοφυλακή σε λιγότερους από χίλιους άνδρες πριν ατονήσει. Κάποια στιγμή την περίοδο 1930–33 η πρώτη σύζυγος του Κουίσλιγκ Ασια, έλαβε ειδοποίηση για την ακύρωση του γάμου τους.
Στα μέσα του 1932 το Nordisk folkereisning i Norge αναγκάστηκε να επιβεβαιώσει ότι παρόλο που ο Κουίσλιγκ παρέμεινε στο υπουργικό συμβούλιο, δεν θα γινόταν μέλος του κόμματος. Δήλωσε επίσης ότι το κομματικό πρόγραμμα δεν είχε καμία βάση στο φασισμό οποιουδήποτε είδους, συμπεριλαμβανομένου του Εθνικοσοσιαλισμού. Αυτό δεν μείωσε την κριτική για τον Κουίσλιγκ, που παρέμενε διαρκώς στα πρωτοσέλιδα, αν και κέρδιζε σταδιακά τη φήμη του πειθαρχημένου και αποτελεσματικού κυβερνητικού στελέχους. Αφού δέχθηκε επίθεση στο γραφείο του με μαχαίρι από κάποιον, που του έριξε πιπέρι στο πρόσωπο στις 2 Φεβρουαρίου 1932, μερικές εφημερίδες, αντί να επικεντρωθούν στην ίδια την επίθεση, υποστήριξαν ότι δράστης ήταν ο ζηλιάρης σύζυγος μιας από τις καθαρίστριές του. Άλλοι, ειδικά εκείνοι που ευθυγραμμίστηκαν με το Εργατικό Κόμμα, υποστήριξαν ότι το όλο συμβάν είχε σκηνοθετηθεί. Το Νοέμβριο του 1932 ο Εργατικός πολιτικός Γιόχαν Νύγκαρντσβολντ παρουσίασε αυτή τη θεωρία στο Κοινοβούλιο, προτείνοντας να απαγγελθούν εναντίον του κατηγορίες για συκοφαντία, πράγμα που δεν έγινε και ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε η ταυτότητα του επιτιθέμενου. Ο Κουίσλιγκ αργότερα ανέφερε ότι ήταν μια απόπειρα κλοπής στρατιωτικών εγγράφων που άφησε πρόσφατα ο Σουηδός αντισυνταγματάρχης Βίλχελμ Κλέεν. Η λεγόμενη «υπόθεση πιπεριού» λειτούργησε πολωτικά στην γνώμη για τον Κουίσλιγκ και οι κυβερνητικοί φόβοι αυξήθηκαν εύλογα σχετικά με ανοιχτά σοβιετικά στοιχεία στη Νορβηγία που δραστηριοποιούντο στην πρόκληση ταραχών στη βιομηχανία.
Δημοφιλής κομματικός ηγέτης
Το 1932 και το 1933,η επιρροή του Πρυτς στη Nordere folkereisning i Norge εξασθένησε και τον ηγετικό ρόλο ανέλαβε ο δικηγόρος Γιόχαν Μπέρνχαρντ Χγιορτ. Ο Χγιορτ ήταν πρόθυμος να συνεργαστεί με τον Κουίσλιγκ λόγω της πρόσφατης δημοτικότητάς του και σχεδίασαν ένα νέο πρόγραμμα δεξιών πολιτικών, όπως η απαγόρευση των επαναστατικών κομμάτων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που χρηματοδοτούντο από ξένα σώματα όπως η Κομιντέρν, η αναστολή του δικαιωμάτος ψήφου για τους ανθρώπους που λάβαιναν κοινωνικά επιδόματα, η ελάφρυνση των αγροτικών χρεών και έλεγχος των δημόσιων οικονομικών. Το 1932, με την υπόθεση Κούλμαν, ο Κουίσλιγκ στράφηκε κατά του πρωθυπουργού επειδή αμφισβητούσε τη σκληρή του στάση απέναντι στον ειρηνιστή ακτιβιστή Πλοίαρχο Ολαφ Κούλμαν. Σε ένα μνημόνιο, όπου εξέθετε τις προτάσεις του για οικονομική και κοινωνική μεταρρύθμιση και που μοιράστηκε σε όλο το υπουργικό συμβούλιο, καλούσε τον πρωθυπουργό να παραιτηθεί. Καθώς η κυβέρνηση άρχισε να καταρρέει, η προσωπική δημοτικότητα του Κουίσλιγκ έφτασε σε νέα ύψη. Αναφέρθηκε ως "άνθρωπος της χρονιάς" και υπήρχαν προσδοκίες για επικείμενη εκλογική επιτυχία.
Παρά το νέο πρόγραμμα μερικοί από τον κύκλο του Κουίσλιγκ εξακολουθούσαν να ευνοούν ένα υπουργικό πραξικόπημα. Αργότερα είπε ότι είχε ακόμη σκεφτεί και τη χρήση βίας για την ανατροπή της κυβέρνησης, αλλά στα τέλη Φεβρουαρίου ήταν το Φιλελεύθερο Κόμμα που τους ανέτρεψε. Με τη βοήθεια των Χγιορτ και Πρυτς η Nordisk folkereisning i Norge έγινε γρήγορα πολιτικό κόμμα, το Nasjonal Samling, ή NS, επί λέξει «Εθνική Ενότητα», έτοιμο να συμμετάσχει στις προσεχείς εκλογές του Οκτωβρίου. Ο Κουίσλιγκ ήταν ελαφρώς απογοητευμένος και θα προτιμούσε να ηγηθεί ενός εθνικού κινήματος, όχι μόνο ενός από τα επτά πολιτικά κόμματα. Το Nasjonal Samling σύντομα ανακοίνωσε ότι θα υποστήριζε υποψηφίους από άλλα κόμματα, αν αυτοί υποστήριζαν το βασικό στόχο του «να δημιουργήσει μια ισχυρή και σταθερή εθνική κυβέρνηση ανεξάρτητη από τη συνηθισμένη κομματική πολιτική». Αν και δεν είχε μεγάλη επιτυχία στο ήδη γεμάτο πολιτικό φάσμα, το κόμμα κέρδισε σταδιακά υποστήριξη. Με την εμπνευσμένη από τους Ναζί πίστη του στην κεντρική εξουσία ενός ισχυρού Φύρερ, καθώς και τα ισχυρά προπαγανδιστικά στοιχεία του, κέρδισε την πολλών μεταξύ των ανώτερων τάξεων του Όσλο και άρχισε να δίνει την εντύπωση ότι πίσω του βρισκόταν το "μεγάλο χρήμα".
Η ισχυρή υποστήριξη υλοποιήθηκε επίσης όταν η Bygdefolkets Krisehjelp, η Νορβηγική Ένωση Αγροτικής Αρωγής, ζήτησε οικονομική βοήθεια από το Nasjonal Samling, που με τη σειρά του κέρδισε πολιτική επιρροή και ένα χρήσιμο υπάρχον δίκτυο καλά εκπαιδευμένων κομματικών στελεχών. Ωστόσο το κόμμα του Κουίσλιγκ δεν ηγήθηκε ποτέ ενός μεγάλου αντισοσιαλιστικού συνασπισμού, εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού με το Συντηρητικό Κόμμα για τις δεξιές ψήφους. Αν και ο Κουίσλιγκ δεν μπορούσε να επιδείξει ρητορικές ικανότητες, η φήμη του για το σκάνδαλο εξασφάλισε τη γνωστοποίηση στο εκλογικό σώμα της ύπαρξης του Nasjonal Samling. Ετσι το κόμμα παρουσίασε μόνο μέτρια επιτυχία στις εκλογές του Οκτωβρίου, με 27.850 ψήφους - περίπου 2 % του συνόλου, και περίπου 3,5 % σε εκλογικές περιφέρειες όπου κατέβασε υποψήφιους. Αυτό το κατέστησε το πέμπτο μεγαλύτερο κόμμα στη Νορβηγία, ξεπερνώντας το Κομμουνιστικό, αλλά όχι το Συντηρητικό, το Εργατικό, το Φιλελεύθερο και το Αγροτικό, και δεν κατάφερε να εξασφαλίσει έδρα στο Κοινοβούλιο.
Φύρερ ενός κόμματος σε παρακμή
Μετά από τα συντριπτικά αποτελέσματα των εκλογών η στάση του Quisling για διαπραγματεύσεις και συμβιβασμούς σκλήρυνε. Μια τελική προσπάθεια σχηματισμού ενός συνασπισμού της δεξιά το Μάρτιο του 1934 δεν έφερε αποτέλεσμα και από τα τέλη του 1933 το Nasjonal Samling του Κουίσλιγκ είχε αρχίσει να χαράζει τη δική του μορφή εθνικοσοσιαλισμού. Χωρίς ηγέτη στο Κοινοβούλιο, ωστόσο, το κόμμα προσπάθησε να εισαγάγει το νομοσχέδιο συνταγματικής μεταρρύθμισης που απαιτείτο για την επίτευξη των υψηλών φιλοδοξιών του. Όταν ο Κουίσλιγκ προσπάθησε να εισαγάγει το νομοσχέδιο απευθείας, απορρίφθηκε γρήγορα και το κόμμα αποδυναμώθηκε. Το καλοκαίρι του 1935 τα πρωτοσέλιδα παρουσίαζαν τον Κουίσλιγκ να λέει στους αντιπάλους ότι "θα πέσουν κεφάλι" μόλις πάρει την εξουσία. Η απειλή έβλαψε ανεπανόρθωτα την εικόνα του κόμματός του και τους επόμενους μήνες παραιτήθηκαν αρκετά υψηλόβαθμα μέλη, συμπεριλαμβανομένου του Κάι Φίελ και του αδελφού του Κουίσλιγκ Γέργκεν.
Ο Κουίσλιγκ άρχισε να εξοικειώνεται με το διεθνές φασιστικό κίνημα, παρακολουθώντας τη Φασιστική διάσκεψη του Μοντρέ το Δεκέμβριο του 1934. Για το κόμμα του η σχέση με τον ιταλικό φασισμό δεν θα μπορούσε να έρθει σε χειρότερη στιγμή, τόσο σύντομα μετά τα πρωτοσέλιδα για παράνομες ιταλικές επιδρομές στην Αβυσσινία. Στο ταξίδι επιστροφής του από το Μοντρέ συναντήθηκε με το Ναζί ιδεολόγο και θεωρητικό της εξωτερικής πολιτικής Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ και, παρόλο που προτίμησε να δει τις δικές του πολιτικές ως σύνθεση του ιταλικού φασισμού και του γερμανικού ναζισμού, κατά τις εκλογές του 1936 ο Κουίζλινγκ είχε γίνει εν μέρει ο «Νορβηγός Χίτλερ», που οι αντίπαλοί του επί μακρόν τον κατηγορούσαν ότι ήταν. Εν μέρει αυτό οφειλόταν στη σκληρή αντισημιτική στάση του, που συσχέτιζε τον Ιουδαϊσμό με το Μαρξισμό, το φιλελευθερισμό και, όλο και περισσότερο, με οτιδήποτε άλλο θεωρούσε απαράδεκτο, και εν μέρει στην αυξανόμενη ομοιότητας του Nasjonal Samling με το Γερμανικό Ναζιστικό Κόμμα. Παρόλο που έλαβε μια απροσδόκητη ώθηση όταν η Νορβηγική κυβέρνηση δέχθηκε το σοβιετικό αίτημα για σύλληψη του Λέων Τρότσκι, η εκλογική εκστρατεία του κόμματος δεν κέρδισε ποτέ δυναμική. Παρόλο που ο Κουίσλιγκ πίστευε ειλικρινά ότι είχε την υποστήριξη περίπου 100.000 ψηφοφόρων και δήλωσε στο κόμμα του ότι θα κέρδιζε σίγουρα τουλάχιστον δέκα έδρες, το Nasjonal Samling κατάφερε να πάρει μόνο 26.577 φήφους, λιγότερες από το 1933, όταν είχε υποψηφίους μόνο στις μισές περιφέρειες. Κάτω από αυτήν την πίεση το κόμμα διασπάστηκε, με τον Χγιορτ να ηγείται της αποσχισμένης ομάδας. Αν και λιγότερα από πενήντα μέλη έφυγαν αμέσως, πολλά άλλα αποχώρησαν το 1937.
Η μείωση των κομματικών μελών δημιούργησε πολλά προβλήματα στον Κουίσλιγκ, ειδικά οικονομικά. Για χρόνια αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες και βασιζόταν στην κληρονομιά του, ενώ όλο και περισσότεροι πίνακες του αποδείχθηκαν αντίγραφα όταν προσπάθησε να τους πουλήσει. Ο Βίντκουν και ο αδερφός του Αρνε πούλησαν ένα πίνακα του Φρανς Χαλς για μόλις τέσσερις χιλιάδες δολάρια, πιστεύοντας ότι είναι αντίγραφο και όχι το πρωτότυπο των πενήντα χιλιάδων δολαρίων που κάποτε πίστευαν ότι ήταν, για να τον δουν να αναταξινομείται ως πρωτότυπο και να επανεκτιμάται στις εκατό χιλιάδες δολάρια. Στις δύσκολες συνθήκες της Μεγάλης Ύφεσης ακόμη και τα πρωτότυπα δεν ανέκαμψαν όσο έλπιζε ο Κουίσλιγκ. Η απογοήτευσή του με τη νορβηγική κοινωνία ενισχύθηκε από τις ειδήσεις για την προγραμματισμένη συνταγματική μεταρρύθμιση του 1938, που θα παράτεινε την κοινοβουλευτική περίοδο από τρία σε τέσσερα χρόνια με άμεση εφαρμογή, μια κίνηση που αντέκρουε έντονα.