cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρώτη Γαλλοκρατία στα Επτάνησα
Αντιδράσεις Επτανησίων
Ο υπέρμετρος εκείνος ενθουσιασμός και οι αντιδράσεις που ακολούθησαν εκ μέρους των Επτανησίων αμέσως μετά την άφιξη των γαλλικών στρατευμάτων με την έντονη επιθυμία την προσάρτησή τους στη Γαλλία, για την οποία είχε εργαστεί από μακρού και ο Ρήγας Φεραίος εξηγείται όχι τόσο από τον θαυμασμό που μπορεί να έτρεφαν προς τα επιτεύγματα των Γάλλων όσο από τον φόβο μιας επικείμενης πλέον επέμβασης του Οθωμανικού στόλου, μετά την κατάλυση της Βενετίας, όπου τα Επτάνησα θα παρέμεναν χωρίς προστασία. Η δε επίδραση της άφιξης των Γάλλων κυριολεκτικά άλλαξε την καθημερινή ζωή των νησιωτών αυτών που έσπευδαν να μιμηθούν εκείνους, ακόμα και σε έκτροπα που είχαν σημειωθεί στο Παρίσι, κατά τη Γαλλική Επανάσταση.
Έτσι σε κάθε κεντρική πλατεία άρχισαν οι Επτανήσιοι να φυτεύουν το "δένδρο της ελευθερίας" (σημ. της νέας υποταγής!) που ήταν ένα πλατάνι, μαζί με το συμβολικό "δένδρο της Δημοκρατίας" ένα τρίχρωμο ιστό με τα χρώματα της γαλλικής σημαίας, στην κορυφή του οποίου φέρονταν ο χαρακτηριστικός σκούφος των Ιακωβίνων. Σε πολλές των περιπτώσεων αντί ξεχωριστού ιστού στολίζονταν ομοίως ένα από τα υψηλότερα κλαριά του πλατάνου. Παράλληλα οι κάτοικοι έτρεχαν στις οικίες και μάζευαν περούκες, στολές της ενετοκρατίας, οικόσημα, περγαμηνές με τίτλους ευγενείας κ.λπ. τα οποία συγκέντρωναν με εκδηλώσεις στις πλατείες για να τα παραδώσουν στην πυρά μαζί με το λεγόμενο "Λίμπρο ντ΄ Όρο" που περιείχε τα γενεαλογικά δένδρα των εντοπίων ευγενών οικογενειών. Επιπρόσθετα υιοθέτησαν το γαλλικό "Επαναστατικό Ημερολόγιο" στα επίσημα έγγραφα που άρχισαν να χρονολογούνται με ημερομηνία "1ο έτος της Ελευθερίας" καθιερώνοντας και ημέρα εθνικής εορτής την "4η Αυγούστου".
Η νέα αυτή τάξη πραγμάτων γιορτάζονταν σ΄ όλα τα Επτάνησα με συνεχείς διοργανώσεις κοινών συμποσίων στα οποία οι Επτανήσιοι τραγουδούσαν τη "Μασσαλιώτιδα" και το επαναστατικό γαλλικό τραγούδι, την "Καρμανιόλα", με ελληνικούς στίχους. Πολλοί και σπουδαίοι τότε επτανήσιοι ποιητές αφιέρωναν σειρές ποιημάτων στους Γάλλους κατακτητές, στον Ναπολέοντα, τον στρατηγό Ζεντιγύ και στην "ένδοξη Γαλλία", μεταξύ των οποίων ήταν ο Θωμάς Δανελάκης, ο Μαρτέλαος καθώς επίσης (αργότερα όμως) και οι Ανδρέας Κάλβος και Διονύσιος Σολωμός.
Δείγμα τέτοιων ποιημάτων είναι οι ακόλουθοι στίχοι του Μαρτελάου από τον "Ύμνο προς τη Γαλλία" (στίχοι 1 και 3) για τον Βοναπάρτη (στίχος 28) και τον στρατηγό Γεντίλλη όπως τον αναφέρει (στίχος 33):
Γαλλική διοίκηση
Οι Γάλλοι προσπάθησαν αρχικά να οργανώσουν τη διοίκηση των Επτανήσων κατά τα δικά τους επαναστατικά προτυπα.
Σε όλα τα νησιά δημιουργήθηκαν προσωρινά "Δημαρχεία" που το καθένα συγκροτούνταν από 24 εκλεγμένους των επιφανέστερων πολιτών που αντιπροσώπευαν όλες τις τάξεις και τα θρησκεύματα (18 ορθόδοξοι, 4 καθολικοί και 2 Εβραίοι). Έτσι συγκροτήθηκε μία προσωρινή κυβέρνηση με 8 τμήματα, τα λεγόμενα: Κοινής Σωτηρίας, Δημόσιας Υγείας, Οικονομικών, Τεχνών και Εμπορίου, Προσόδων, Αστυνομίας, Εκπαίδευσης και τέλος Στρατιωτικών. Σημαντικότερο αυτών ήταν το πρώτο που είχε επιφορτισθεί τη λήψη μέτρων και δίωξη δημαγωγών και υποκινητών στάσεων κατά του νέου καθεστώτος.
Καθένα απ΄ αυτά τα τμήματα ασκούσε εκτελεστική εξουσία, μελετούσε νομοσχέδια και ζητούσε την κύρωσή τους από τη λαϊκή αντιπροσωπεία που αποτελούσε το κυρίαρχο όργανο. Όλοι οι υπάλληλοι διορίζονταν από το Δημαρχείο ενώ όλα τα εκκλησιαστικά θέματα συνέχισαν να τα διαχειρίζονται οι τοπικοί αρχηγοί των δύο κλήρων (Ορθόδοξου και Λατινικού). Οι συνεδριάσεις των Δημαρχείων ήταν δημόσιες στις οποίες επιτρέπονταν η παρουσία μέχρι 40 πολιτών που μπορούσε καθένας εξ αυτών να λάβει τον λόγο πάντα κατόπιν αδείας του Προέδρου.
Στις 7 Νοεμβρίου του 1797, με απόφαση του Βοναπάρτη, τα Επτάνησα διαιρέθηκαν σε τρεις νομούς, λαμβάνοντας την επίσημη ονομασία «Départements français de Grèce» («Γαλλικοί νομοί της Ελλάδας»), οι οποίοι και ήταν:
Καθένας απ΄ αυτούς τους νομούς ήταν αυτοτελής, διαιρείτο σε δήμους και μπορούσε να εκπροσωπείται στη Γαλλική βουλή από έναν εκπρόσωπο. Επίσης στο καθένα νομό έδρευε μία Κεντρική Διοίκηση με 12 τμήματα. Και οι τρεις αυτοί νομοί βρίσκονταν υπό έναν γενικό επίτροπο που είχε έδρα στην Κέρκυρα, ο οποίος και διόριζε τους υπαλλήλους και δικαστές μετά από σύμφωνη γνώμη - πρόταση των Κεντρικών Διοικήσεων. Ο γενικός επίτροπος ορίζονταν από τον Βοναπάρτη. Στη διάρκεια της Γαλλοκρατίας των Επτανήσων διετέλεσαν τρεις γενικοί επίτροποι.
Δικαιοσύνη
Στα Επτάνησα ιδρύθηκαν ένα Ειρηνοδικείο με τρεις ειρηνοδίκες για κάθε πόλη, τρεις για τα προάστια και τρεις για την ύπαιθρο καθώς και δύο Πρωτοδικεία, με τρεις δικαστές το καθένα, και ένα Εφετείο με 9 δικαστές και 1 αναπληρωματικό. Τους δικαστές αυτούς σε περίπτωση κωλύματος τους αντικαθιστούσαν οι Ειρηνοδίκες. Επίσης δημιουργήθηκαν και ποινικά δικαστήρια 2 Πρωτοδικεία ένα για πταίσματα και ένα για σοβαρά πλημμελήματα και εγκλήματα και ένα ποινικό εφετείο παρόμοιο με Αναθεωρητικό Δικαστήριο. Οι δικαστές εκλέγονταν από τα Δημαρχεία τα οποία και διατηρούσαν μόνο αυτά το δικαίωμα της απονομής χάριτος.
Εκπαίδευση
Ενδιαφέρον επέδειξαν οι Γάλλοι και για τη βελτίωση της εκπαίδευσης στα Επτάνησα. Δημιούργησαν μια μεγάλη βιβλιοθήκη με περισσότερα από 4.000 συγγράμματα και συλλογές βιβλίων που προήλθαν κυρίως από μοναστήρια της Καθολικής Εκκλησίας που έσπευσε να βοηθήσει στο έργο. Τότε ιδρύθηκε και το πρώτο "Προκαταρκτικό Σχολείο" που διδάσκονταν αριθμητική, γλώσσα (ελληνική και γαλλική) και ομοίως γραφή, καθώς επίσης και στρατιωτικές γνώσεις σε πεζικές ασκήσεις και πυροβολική. Την ίδια αυτή εποχή στήθηκε στην Κέρκυρα και το πρώτο τυπογραφείο στον ελλαδικό χώρο.
Παρά τις προσπάθειες των Γάλλων για εκσυγχρονισμό των δομών της δημόσιας διοίκησης των Επτανήσων, οι Έλληνες κάτοικοι αρνήθηκαν να συνεργαστούν.
Δυσφορία - αντιδράσεις
Ο αρχικός ενθουσιασμός των κατοίκων μετατράπηκε ωστόσο πολύ γρήγορα σε έντονη δυσφορία εναντίον των Γάλλων. Κύρια αιτία αυτής της μεταστροφής ήταν η νέα οικονομική αφαίμαξη, πολύ μεγαλύτερη από εκείνη των Ενετών, που υπέστησαν οι κάτοικοι από τους Γάλλους, όταν οι τελευταίοι αποφάσισαν να στηριχθούν οικονομικά από τους εγχώριους οικονομικούς πόρους. Οι νέοι δασμοί και οι φόροι που επιβλήθηκαν στο σιτάρι και σε εξαγώγιμα προϊόντα πολλές φορές εισπράττονταν με αντιλαϊκά μέτρα. Επίσης άρχισε να γενικεύεται το φαινόμενο οι Γάλλοι να συνάπτουν δάνεια με τους τοπικούς εμπόρους τα οποία και δεν επέστρεφαν ποτέ. Εκείνο όμως που ενόχλησε ιδιαίτερα τους κατοίκους ήταν η περιφρόνηση που έδειχναν οι Γάλλοι στους θεσμούς, τη θρησκεία και τις παραδόσεις τους.
Οι Επτανήσιοι, προ αυτής της νέας κατάστασης, εκτός από τις ανεπίσημες αλλά γενικευμένες δημόσιες εκφράσεις δυσφορίας των άρχισαν να συγκροτούν πολιτικούς συλλόγους για τη διάδοση νέων ιδεών ενάντια στην όποια προοπτική παραμονής των Γάλλων στα Επτάνησα. Τέτοιοι σύλλογοι δημιουργήθηκαν σχεδόν σε όλα τα νησιά που έφεραν τις ονομασίες "Συνταγματική Λέσχη" ή "Πατριωτική Εταιρεία". Οι διαμαρτυρίες όμως αυτών των συλλόγων δεν εισακούσθηκαν ποτέ από τους Γάλλους. Άρχισαν όμως να γίνονται αντιληπτές από τους Ρώσους και τους Άγγλους. Σε σύντομο σχετικά διάστημα άρχισε ν΄ αναπτύσσεται στα Επτάνησα ένα επικίνδυνο αντιγαλλικό πνεύμα που ανάγκασε τον στρατηγό Ζεντιγύ ν΄ αρχίσει τις περιοδείες στα νησιά προσπαθώντας με κάποιους πειστικούς (κατά τον ίδιον ) λόγους να επαναφέρει τον αρχικό ενθουσιασμό δηλώνοντας: Παρά ταύτα η παρουσία του στα νησιά επέφερε κάποια σχετική ηρεμία, πλην όμως κάποιες άλλες Μεγάλες Δυνάμεις μεταξύ των οποίων και η Οθωμανική Αυτοκρατορία άρχισαν έντονες διπλωματικές συναντήσεις και δραστηριότητες. Στον ελλαδικό χώρο τότε κυρίαρχη μορφή ήταν ο Αλή Πασάς που ανεξάρτητα των όσων του καταλογίζουν υπήρξε ένας σπουδαίος διπλωμάτης εκείνης της εποχής, του οποίου το πασαλίκι συνόρευε με τις ηπειρωτικές γαλλικές πλέον κτήσεις.
Σταδιακή κατάλυση
Η Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο (Campo Formio) που συνήφθη στις 17 Οκτωβρίου 1797 αφενός και η μετέπειτα (1798) εκστρατεία του Ναπολέοντα κατά της Μίσιρ (Αιγύπτου) και της Σουρίγια (Συρίας) αφετέρου, εξανάγκασαν πλέον τον Σουλτάνο Σελίμ Γ΄ να στρέψει τη συμμαχία του με τη Ρωσία. Ερχόμενος σε συνεννόηση με τον τότε Τσάρο Παύλο Α΄ αποφασίσθηκε η σύμπραξη των στόλων τους εναντίον των Γάλλων στη Μεσόγειο. Συνέπεια αυτών των συνεννοήσεων και διαβουλεύσεων ήταν η δημιουργία ρωσοτουρκικού στόλου που περιελάμβανε δέκα ρωσικά πλοία γραμμής που συνοδεύονταν από άλλα μικρότερα ρωσικά πλοία και περίπου τριάντα τουρκικά πλοία γραμμής και περισσότερο μεταγωγικά στα οποία επέβαιναν 8.000 Οθωμανοί αποτελώντας εκστρατευτικό σώμα. Τη διοίκηση - αρχηγία του στόλου αυτού που απέπλευσε από την Κωνσταντινούπολη με προορισμό το Ιόνιο τον Σεπτέμβριο του 1798, ανέλαβε ο Ρώσος ναύαρχος Θεόδωρος Ουσακώφ με υπαρχηγό τον Αβδούλ Καδήρμπεη ή Καντήρμπεη. Παράλληλα η Υψηλή Πύλη συγκρότησε μεγάλο εκστρατευτικό σώμα προκειμένου από ξηράς να σπεύσει στο αίτημα του Αλή Πασά και να βοηθήσει στην κατάληψη των κάστρων που κατείχαν οι Γάλλοι επί της Ηπείρου, δηλαδή της Πρέβεζας, του Βουθρωτού, της Πάργας, και της Βόνιτσας κηρύσσοντας τον πόλεμο με τη Γαλλία.
Σημειώνεται ότι όλα τα παραπάνω γεγονότα συνέβησαν ένα μήνα μετά τον όλεθρο που υπέστη ο γαλλικός στόλος από τον αγγλικό του ναυάρχου Νέλσωνα στην περίφημη ναυμαχία του Αμπουκίρ, η κατ΄ άλλους ναυμαχία του Νείλου που συνέβη αρχές του Αυγούστου (1798). Το γεγονός αυτό είχε κάνει ακόμα και τον Αλή Πασά να στραφεί πλέον προς τη Ρωσία αλλά και την Υψηλή Πύλη για τους επιδιωκόμενους σκοπούς του.
Τις παραπάνω ενέργειας ακολούθησε η συναφθείσα μάχη της Νικοπόλεως στις 12 Οκτωβρίου 1798, παρά την Πρέβεζα όπου 7.000 Τουρκαλβανοί υπό τον Αλή πασά επέπεσαν κατά της γαλλικής φρουράς που συγκροτούσαν μόλις 280 Γάλλοι συνεπικουρούμενοι από 200 Πρεβεζάνους και 60 Σουλιώτες με φυσική συνέπεια τον όλεθρο των δεύτερων. Τις επόμενες δύο ημέρες ακολούθησε ο λεγόμενος χαλασμός της Πρέβεζας. Παράλληλα των παραπάνω στις 13 Οκτωβρίου ο ρωσοτουρκικός στόλος έχοντας καταπλεύσει στο Τσιρίγο προσβάλει τη Φορτέτζα, όπου χωρίς σχεδόν ουσιαστική αντίσταση καταλαμβάνεται και όλη η φρουρά των Γάλλων αιχμαλωτίζεται. Το απόγευμα της ίδια ημέρας ο ναύαρχος Ουσακώφ υψώνει στο κάστρο τις σημαίες της ρωσικής και οθωμανικής αυτοκρατορίας καταργώντας το "Δημαρχείο", επαναφέροντας το παλαιό ημερολόγιο και την άρχουσα τάξη, δίνοντας έτσι τέλος στη γαλλοκρατία της νήσου, η οποία σημειωτέον ήταν η μικρότερη σε διάρκεια όλων των Επτανήσων. Δέκα ημέρες αργότερα, στις 23 Οκτωβρίου ακολούθησε η κατάληψη του Τζάντε και δύο ημέρες μετά (25 Οκτωβρίου) η κατάληψη της Ιθάκης, όπου και τα δύο νησιά πέρασαν στη ρωσοτουρκική κυριαρχία. Στη συνέχεια στις 9 Νοεμβρίου καταλήφθηκε η Κεφαλονιά και στις 27 Νοεμβρίου μετά από σθεναρή αντίσταση των Γάλλων, επί 15 ημέρες, υπό τον στρατηγό Μισλέ, καταλήφθηκε και η "Φορτέτζα Σάντα Μάουρα", όπως αποκαλούταν το κάστρο της Αγίας Μαύρας (Λευκάδας) την εποχή εκείνη.
Η ολοκληρωτική κατάλυση της Γαλλοκρατίας των Επτανήσων επήλθε στις 3 Μαρτίου του 1799, μετά από μια παρατεταμένη τρίμηνη πολιορκία της πόλης της Κέρκυρας από τον συνασπισμένο ρωσοτουρκικό στόλο, ακριβώς την παραμονή της επικείμενης γενικής επίθεσης όπου και ζητήθηκε από τους Γάλλους ανακωχή και η παράδοσή τους. Συνέπεια αυτού ακολούθησε την επομένη η συνθήκη ανακωχής Αγίου Παύλου, εκ του ονόματος της ναυαρχίδας του Ουσακώφ επί της οποίας υπεγράφη η συνθήκη, καλούμενη επίσης και "καπιτουλατζιόν της Χώρας των Κορκυρών". Την επομένη, 5 Μαρτίου (1799), στα κάστρα - φρούρια της Κέρκυρας υψώθηκαν οι σημαίες των συνασπισμένων αυτοκρατοριών.
Αγαθοδαίμων (μυθολογία)
Ο Αγαθοδαίμων ήταν θεότητα της ελληνικής μυθολογίας προστάτης των αγρών, των αμπέλων αλλά και πνεύμα της γονιμότητας της εφορίας,της σοφίας, φύλακας των πόλεων και της ευδαιμονίας.Υπάρχουν και άλλες θεωρίες πως ήταν ακόμα και μια θεότητα του ειρηνικού θανάτου από διάφορες πηγές παρόλο που εξασφάλιζε ασφάλεια σ αυτούς που είχε υπό την προστασία του διότι λειτουργούσε σαν ψυχοπομπός.Οι αγαθόδαιμονες γεννιόταν με κάθε άνθρωπο μαζί με τους κακοδαιμονες
Ο Αγαθοδαίμων πολλές φορές ταυτιζόταν με τον ίδιο τον Δία και για σύμβολα του είχε τον φαλλό και τον όφι. Άλλες φορές απεικονιζόταν κρατώντας το Κέρας της Αμάλθειας και στάχυα.
Σύμφωνα με τον Αιγύπτιο ιερέα και ιστορικό Μανέθωνα ο Αγαθοδαίμων βασίλεψε στην Αίγυπτο πριν τον κατακλυσμό στην πρώτη δυναστεία των θεών. Ήταν ο τρίτος βασιλιάς στη σειρά, και βασίλεψε 56 έτη μετά τους Ήφαιστο και τον γιο του Ήλιο.
Κατά τους Ρωμαίους , συγγεννάται με κάθε άνθρωπο και γίνεται προστάτης του.Οι αγαθόδαιμονες θεωρούνται ως βοηθοί, προστάτες και φυλακές των ανθρώπων
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Αιγύπτου Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Πύργος του Ηρακλή
Ο Πύργος του Ηρακλή (ισπανικά και γαλικιανά: Torre de Hércules) είναι αρχαίος ρωμαϊκός φάρος σε μία χερσόνησο περίπου 2,4 χιλιόμετρα από το κέντρο της Α Κορούνια, Γαλικία, στη βορειοδυτικά Ισπανία. Μέχρι τον 20ό αιώνα, ο πύργος μόνος του ήταν γνωστός ως «Farum Brigantium». Η λατινική λέξη «farum» προέρχεται από την ελληνική λέξη φάρος, η οποία περιέγραφε τον Φάρο της Αλεξάνδρειας. Η κατασκευή έχει ύψος 55 μέτρα και βλέπει τις ακτές της Ισπανίας στον βόρειο Ατλαντικό. Η κατασκευή, σχεδόν 1.900 χρόνια μέτρα και αποκατεστημένη το 1791, είναι ο παλαιότερος ρωμαϊκός φάρος που χρησιμοποιείται σήμερα. Υπάρχει ένας κήπος με αγάλματα τα οποία έχουν φιλοτεχνηθεί από τον Πάμπλο Σερράνο και τον Φρανθίσκο Λέιρο.
Ο Πύργος του Ηρακλή είναι Εθνικό Μνημείο της Ισπανίας, και από τις 27 Ιουνίου 2009, έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Είναι ο δεύτερος ψηλότερος φάρος στην Ισπανία, μετά τον Φάρο της Τσιπιόνα.
Κατασκευή και ιστορία
Ο πύργος είναι γνωστό ότι υπήρχε τον 2ο αιώνα, κατασκευασμένος ή ξαναχτισμένος κατά τη διάρκεια του Τραϊανού, πιθανότατα σε θεμέλια ακολουθώντας σχέδιο φοινικικής προέλευσης. Θεωρείται ότι είναι αντίγραφο του Φάρου της Αλεξάνδρειας. Στη βάση του διατηρείται ο ακρογωνιαίος λίθος, με την επιγραφή MARTI AUG.SACR C.SEVIVS LUPUS ARCHTECTUS AEMINIENSIS LVSITANVS.EX.VO, και έτσι ο αρχικός φάρος μπορεί να αποδοθεί στον αρχιτέκτονα Γάιο Σέβιο Λούπο, από το Αιμίνιο (σημερινή Κοΐμπρα, Πορτογαλία), από την πρώην Λουσιτανία, ως προσφορά προς τον Θεό Μαρς. Ο πύργος χρησιμοποιείται συνεχώς από τον 2ο αιώνα και θεωρείται ότι είναι ο παλαιότερος σωζόμενος φάρος στον κόσμο.
Η παλαιότερη γνωστή αναφορά στον φάρο στο Μπριγκάτιουμ γίνεται από τον Πάουλους Ορόσιους στο Historiae adversum Paganos γραμμένο περίπου το 415-417: "Secundus angulus circium intendit, ubi Brigantia Gallaeciae civitas sita altissimum farum et inter pauca memorandi operis ad speculam Britanniae erigit («Στη δεύτερη γωνία του περίπλου (περιπλέοντας την Ισπανία), όπου βρίσκεται η Γαλικιανή πόλη της Μπριγκαντίας, ένας πολύ ψηλός φάρος ανεγέρθηκε ανάμεσα σε λίγα αναμνηστικά έργα, με κατεύθυνση προς την Βρεταννία.»)"
Το 1788, ο αρχικός ύψους 34 μέτρων, τριώροφος πύργος ανακαινίστηκε σε νεοκλασσικό ρυθμό, συμπεριλαμβανομένης της προσθήκης ενός νέου τέταρτου ορόφου ύψους 21 μέτρων. Η ανακαίνιση έγινε από τον ναυτικό μηχανικό Εουστάκιο Γκιανίνι κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας και ολοκληρώθηκε το 1791. Μέσα του είναι ορατή η επισκευασμένη ρωμαϊκή και μεσαιωνική τοιχοποιία.
Οι Ρωμαίοι οι οποίοι κατέκτησαν αυτή την περιοχή της Ισπανίας πίστευαν ότι ήταν, με τη μεταφορική έννοια, το τέλος της Γης, όπως αναφέρεται στο Finisterra. Αυτή η ακτή είναι διαβόητη για τα ναυάγια, κερδίζοντας το όνομα Κόστα ντα Μόρτε, η «Ακτή του Θανάτου».
Μύθοι
Με το πέρασμα των χιλιετιών, πολλές μυθικές ιστορίες έχουν ειπωθεί σχετικά με την προέλευσή του. Σύμφωνα με ένα μύθο ο οποίος αναμιγνύει κελτικά και ελληνορωμαϊκά στοιχεία, ο ήρωας Ηρακλής σκότωσε τον γιγάντιο τύρρανο Γυρηόνη μετά από τρεις μέρες και νύχτες συνεχούς πάλης. Ο Ηρακλής τότε -με μία κελτική χειρονομία- έθαψε το κεφάλι του Γηρυόνη με τα όπλα του και διέταξη να κατασκευαστεί στο σημείο μία πόλη. Ο φάρος στην κορυφή ενός κρανίου και δύο κόκκαλα αναπαριστούν το θαμμένο κεφάλι του εχθρού του Ηρακλή και απεικονίζονται στο έμβλημα της πόλης Κορούνια.
Ένας άλλος θρύλος ενσωματωμένος στο ιρλανδικό απάνθησμα του 11ου αιώνα Lebor Gabála Érenn - το «βιβλίο των εισβολών» - ο βασιλιάς Μπεογκάν, ο ιδρυτής της κοινότητας των Γαλικιανών Κελτών, έκτισε εκεί ένα τεράστιο πύργο τόσο μεγάλου ύψους που οι γιοι του μπορούσαν να δουν μια μακρινή πράσινη ακτή από την κορυφή του. Η θέα αυτής της μακρινής πράσινης ακτής τους δελέασε να πλεύσουν βόρεια προς την Ιρλανδία. Σύμφωνα με τον θρύλο, αυτοί οι απόγονοι του Μπρεογκάν που έμειναν στην Ιρλανδία και οι ακόλουθοί τους είναι οι Κέλτες πρόγονοι των σύγχρονων Ιρλανδών. Ένα κολοσσιαίο άγαλμα του Μπρεογκάν έχει ανεγερθεί κοντά στον Πύργο.
Πιθανές θέσεις της Brigantia
Πρώιμες γεωγραφικές περιγραφές σχετικά με την τοποθεσία της Μπριγκαντίας δείχνουν ότι η πόλη μπορεί στην πραγματικότητα να βρίσκεται στην Κορούνια ή στην περιοχή της σύγχρονης πόλης Μπετάνθος. Υπάρχει διαμάχη σχετικά με αυτό, καθώς οι άνθρωποι από το Μπετάνθος υποστηρίζουν ότι το Μπετάνθος αναφερόταν «η πρώην πόλη της Μπιγκάνθια» μέχρι τον 17ο αιώνα, τόσο σε γραπτές πηγές όσο και χάρτες, και πιστεύουν ότι το όνομα Μπετάνθος είναι η φωνητική εξέλιξη από Μπριγκάντιουμ > Μπρεγκάνθο > Μπετάνθος. Αυτό, όμως, μπορεί να αποτελεί παρετυμολογία.
Η παράδοση του Μπετάνθος υποστηρίζει το λιμάνι του Μπετάνθος έγινε πολύ μικρό για τα μεγαλύτερα μεσαιωνικά πλοία, και ότι ο βασιλιάς Αλφόνσο Θ΄ του Λεόν αποφάσισε να δημιουργήσει ένα μεγαλύτερο λιμάνι κοντά τον 13ο αιώνα. Το μέρος που επιλέχθηκε ήταν ένα ακατοίκητο μέρος που αποκαλούνται Κλούνια, το οποίο στη συνέχεια εξελίχθηκε σε Κρούνια και Κορούνια. Το όνομα Κλούνια θεωρείται από προέρχεται από το γαλικιανό όνομα Κλουάιν, που σημαίνει «το λιβάδι».
Όμως, σύμφωνα με την παράδοση της Κορούνια, το «λιμάνι» του Μπετάνθος (το οποίο είναι ποταμίσιο σε ένα αρκετά μικρό ποτάμι) ήταν πολύ μικρό για να μπορούν τα ρωμαϊκά πλοία να δέσουν, για παράδειγμα όταν ο Ιούλιος Καίσαρας επισκέφτηκε την περιοχή με εκατό τριήρεις. Φαίνεται ότι η Κορούνια ήταν σημαντικός ρωμαϊκός τόπος, καθώς κοιμητήρια και άλλα ρωμαϊκά κατάλοιπα έχουν βρεθεί στο κέντρο της πόλης, δείχνοντας ότι ήταν κατοικημένη τους ρωμαϊκούς χρόνους, και ερήμωσε στις αρχές του Μεσαίωνα εξαιτίας επιδρομών Βίκινγκ, όταν οι κάτοικοί της μετακινήθηκαν στην ενδοχώρα, στο Ο Μπούργο, σημερινό Κουγιερέδο. Οι υποστηρικτές της Κορούνια επίσης λένε ότι το όνομα άλλαξε τον Μεσαίωνα, υποδεικνύοντας το γεγονός ότι ο φάρος, που αποκαλούνταν Pharum Brigantium, βρίσκεται στην Κορούνια, τουλάχιστον 25 χιλιόμετρα περπάτημα ή μία μέρα ποδαρόδρομος από το Μπετάνθος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλικία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Φάροι Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ισπανία
Βυζαντινές πολεμικές τακτικές
Ο βυζαντινός στρατός αποτέλεσε την εξέλιξη αυτού της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η γλώσσα του στρατού αρχικά ήταν ακόμα η Λατινική (αν κι αργότερα και κυρίως μετά τον έκτο αιώνα η Ελληνική επικράτησε, αφού αυτή έγινε η επίσημη γλώσσα ολόκληρης της αυτοκρατορίας) αλλά πιο εμπλουτισμένη σε ορολογίες σχετικές με στρατηγική, τακτικές και οργάνωση. Για παράδειγμα, ο βυζαντινός στρατός ήταν ο πρώτος στρατός στον κόσμο που υιοθέτησε δυνάμεις συνδυασμένων όπλων ως μέρος του πολεμικού του δόγματος, ανάλογες των γερμανικών Kampfgruppen του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αντίθετα από τις ρωμαϊκές λεγεώνες, η δύναμή του στηρίζονταν στους Καταφράκτους του βαρέως ιππικού, που εξελίχθηκαν από τους υστερορωμαϊκούς Clibanarii. Το πεζικό συνέχισε να χρησιμοποιείται αλλά κυρίως σε ρόλο υποστήριξης και ως βοηθητικό μέσο για την εκτέλεση ελιγμών από το ιππικό. Οι πεζοί, στην πλειοψηφία τους ήταν Σκουτάτοι του βαρέως πεζικού και αργότερα Κοντάριοι, οι δε υπόλοιποι ήταν ελαφρύ πεζικό και ψιλοί τοξότες.
Οι Δυτικοί συχνά περιέγραφαν τους Βυζαντινούς στρατιώτες σαν θηλυπρεπείς και απρόθυμους για μάχη, μα αυτή είναι μια εσφαλμένη εντύπωση. Οι Βυζαντινοί εκτιμούσαν τη στρατιωτική ευφυΐα και πειθαρχία περισσότερο από τη γενναιότητα και τη ρώμη. Οι «Ρωμαίοι» στρατιώτες ήταν μια ευπειθής δύναμη αποτελούμενη από πολίτες πρόθυμους να πολεμήσουν μέχρι τέλους για να υπερασπιστούν τα σπίτια τους και την πατρίδα τους, ενισχυμένοι από μισθοφόρους. Η στρατολογία πεζικού συνέχιζε να εφαρμόζεται όπως και στον ρωμαϊκό στρατό, για όλους τους ικανούς να υπηρετήσουν πολίτες. Η εκπαίδευση ήταν παρόμοια με αυτή των λεγεωνάριων, και οι στρατιώτες διδάσκονταν την τεχνική της μάχης εκ του συστάδην με τα ξίφη τους. Όμως με τον καιρό καθιερώθηκε και η συστηματική άσκηση στην τοξοβολία.
Σκουτάτοι
Ο κύριος όγκος του βυζαντινού πεζικού ήταν οι σκουτάτοι, που πήραν το όνομά τους από τη λέξη σκούτος, όπως λέγονταν η μεγάλη ελλειψοειδής ασπίδα τους. Ήταν επαγγελματίες στρατιώτες που πληρώνονταν από το κράτος. Ο οπλισμός τους περιελάμβανε:
Αθωράκιστοι ελαφροί πεζοί, συχνά οπλισμένοι με ριπτάρια ή ρικτάρια (ακόντια) ονομάζονταν όπως και στην αρχαιότητα πελτασταί.
Τοξόται ή ψιλοί
Το ελαφρύ πεζικό της αυτοκρατορίας αποτελούσε τους τελευταίους τρεις ζυγούς κάθε χιλιαρχίας. Αυτοί οι στρατιώτες, άριστα εκπαιδευμένοι στην τέχνη του δοξαρίου ήταν εξαιρετικοί τοξότες. Οι περισσότεροι αυτοκρατορικοί τοξότες προέρχονταν από τη Μικρά Ασία και κυρίως από τον Πόντο. Ο οπλισμός τους περιελάμβανε:
Παρότι τα στρατιωτικά εγχειρίδια προέτρεπαν στη χρήση ελαφράς θωράκισης για τους τοξότες, το κόστος και η ανάγκη για ευκινησία θα είχαν αποτρέψει την ευρεία χορηγία της. Τα υποδήματά τους δεν έπρεπε να είναι μυτερά, αλλά να έχουν πριτσίνια ή καρφιά για μεγαλύτερη διάρκεια, ικανά για πεζοπορίες.
Επίσης το πεζικό ανά δεκαρχία δηλαδή δέκα άνδρες είχαν στη διάθεσή τους μία ελαφριά και γρήγορη άμαξα, μέσα στην οποία είχαν ένα μύλο χειρός, τσεκούρια, πριόνια και άλλα εργαλεία ξυλουργικής, δύο αξίνες, ένα σφυρί, δύο φτυάρια, ένα καλάθι, ορισμένους τάπητες από κατσικίσιο μαλλί, δρεπάνια, ρόπαλα και γενικά οποιοδήποτε όπλο χρησίμευε στο πεζικό. Επίσης τρίβαλα (καρφιά ενωμένα μεταξύ τους ανά τρία) τα οποία συνδέονταν με ψιλά νήματα για να συλλέγονται εύκολα, βαλλίστρες με τα τόξα τους και αλακάτια (είδος περιστρεφόμενης βαλλίστρας, βάλλουσα προς όλες τις κατευθύνσεις). Για τη διατροφή τους κουβαλούσαν ψωμί και δίπυρο άρτο (διπλοφουρνιστό ψωμί όμοιο με παξιμάδι). Στην περίπτωση που χρησίμευε το πεζικό να προωθηθεί σε δύσβατη θέση, χρησιμοποιούσαν άλογα ή γαϊδούρια για να μεταφέρουν προμήθειες οκτώ με δέκα ημερών.
Οργάνωση και σχηματισμοί πεζικού
Η κύρια μονάδα του βυζαντινού πεζικού ήταν η χιλιαρχία, αποτελούμενη από χίλιους μάχιμους άνδρες. Μια χιλιαρχία αποτελούνταν συνήθως από 650 σκουτάτους και 350 τοξότες. Οι σκουτάτοι σχημάτιζαν μία φάλαγγα με βάθος 15-20 ζυγών, σε πυκνές τάξεις, ώμο με ώμο. Οι τελευταίοι ζυγοί σχηματίζονταν από τοξότες. Τρεις ή τέσσερις χιλιαρχίες σχημάτιζαν ένα τάγμα κατά την ύστερη περίοδο (μετά το 750), αλλά μονάδες μεγέθους χιλιαρχίας χρησιμοποιούνταν καθ’ όλη τη διάρκεια της αυτοκρατορίας. Οι χιλιαρχίες αναπτύσσονταν απέναντι στον αντίπαλο με το ιππικό αναπτυγμένο στα κέρατα της φάλαγγας. Το πεζικό θα παρέλαυνε για να σχηματίσει ένα αμυντικό κέντρο παράταξης, ενώ το ιππικό θα προστάτευε τα πλευρά ή θα επέλαυνε για να υπερφαλαγγίσει τον αντίπαλο. Αυτή η τακτική ακολουθούσε το πρότυπο του Αννίβα στις Κάννες. Οι χιλιαρχίες δεν παρατάσσονταν κατά το κλασικό χιαστί πρότυπο της λεγεώνας αλλά συνήθως σε επιμήκη φάλαγγα με αναδιπλούμενες πτέρυγες. Ωστόσο κάθε χιλιαρχία μπορούσε να εκτελέσει διάφορους σχηματισμούς μάχης, ανάλογα με την κατάσταση, οι πιο συνήθεις από τους οποίους ήταν:
Τακτική και στρατηγική πεζικού
Αν και οι Βυζαντινοί ανέπτυξαν ιδιαίτερα περίπλοκες τακτικές πεζικού, πρωταγωνιστής της μάχης ήταν το ιππικό. Το πεζικό ωστόσο έπαιζε ένα σπουδαίο ρόλο όταν η αυτοκρατορία έπρεπε να κάνει επίδειξη δυνάμεων. Μάλιστα πολλές μάχες, καθ’ όλη τη διάρκεια της βυζαντινής ιστορίας, ξεκίνησαν με μια μετωπική επίθεση των σκουτάτων, υποστηριζόμενων από μονάδες ιπποτοξοτών. Κατά τις εφόδους αυτές, το πεζικό παρατασσόταν στο κέντρο, που αποτελούνταν από δύο χιλιαρχίες σε σφηνοειδή σχηματισμό, για να διασπάσουν την εχθρική γραμμή, πλαισιωμένες από άλλες δύο χιλιαρχίες, σε παράταξη αμυντικών πτερύγων, που προστάτευαν τα πλευρά του κέντρου και υπερφαλάγγιζαν τον αντίπαλο. Αυτή η τακτική χρησιμοποιήθηκε από τον Νικηφόρο Φωκά εναντίον των Βουλγάρων το 967. Κάθε έφοδος καλύπτονταν από τοξότες που εγκατέλειπαν την παράταξη και προηγούνταν των σκουτάτων για να προσβάλουν τον αντίπαλο. Συχνά, καθώς το πεζικό προσέγγιζε τον αντίπαλό του, οι κλιβανοφόροι θα αναλάμβαναν να εξουδετερώσουν το εχθρικό ιππικό (αυτή η τακτική χρησιμοποιούνταν κυρίως ενάντια στους Φράγκους, τους Λομβαρδούς ή άλλα γερμανικά φύλα που διέθεταν βαρύ ιππικό). Κάποιες φορές το πεζικό προσποιούνταν σύγκρουση με ραβδιά ή ακόμα και στομωμένες σπάθες για να ξεγελάσουν τον εχθρό. Το βυζαντινό πεζικό ήταν εκπαιδευμένο να συνεργάζεται με το ιππικό και να εκμεταλλεύεται οποιοδήποτε χάσμα το ιππικό προκαλούσε στην αντίπαλη παράταξη. Μια αποτελεσματική αλλά ριψοκίνδυνη τακτική ήταν να σταλεί μια χιλιαρχία να καταλάβει και να υπερασπιστεί έναν λόφο, σαν αντιπερισπασμό, ενώ οι κατάφρακτοι ή οι κλιβανοφόροι, υποστηριζόμενοι από το υπόλοιπο πεζικό, υπερφαλάγγιζαν την εχθρική παράταξη. Το πεζικό συχνά αναπτυσσόταν μπροστά από το ιππικό. Την κατάλληλη στιγμή, με μια εντολή, οι πεζικάριοι άνοιγαν κενά στις γραμμές τους, μέσα από τα οποία το ιππικό επέλαυνε κατά του εχθρού.
Κατάφρακτοι
Ο αυτοκρατορικός κατάφρακτος ήταν ένας βαριά θωρακισμένος έφιππος τοξότης ή λογχοφόρος, που συμβόλιζε την ισχύ της Κωνσταντινούπολης, όπως ο λεγεωνάριος αντιπροσώπευε την ισχύ της Ρώμης. Ο κατάφρακτος φορούσε ένα κωνικό κράνος, με ένα λοφίο από τρίχες αλόγου στην κορυφή, βαμμένο με το χρώμα της μονάδας του. Φορούσε ένα χιτώνιο από δύο στρώσεις πλεκτού ή φολιδωτού θώρακα, που εκτείνονταν ως τους μηρούς του. Δερμάτινες μπότες ή περικνημίδες προστάτευαν τις κνήμες τους, ενώ γάντια προστάτευαν τα χέρια του. Διέθετε μία μικρή στρογγυλή ασπίδα, τον θυρεό, που έφερε τα χρώματα και διακριτικά της μονάδας του, δεμένη στον αριστερό του βραχίονα, αφήνοντας και τα δυο του χέρια ελεύθερα για να χρησιμοποιεί τα όπλα του και να χαλιναγωγεί το άλογό του. Πάνω από τον θώρακα, φορούσε ένα ελαφρύ, βαμβακερό κάλυμμα και μία βαριά κάπα, επίσης βαμμένα με τα χρώματα της μονάδας του. Επίσης τα άλογα συχνά φορούσαν πλεκτό θώρακα και κάλυμμα, για να προστατεύουν τα τρωτά τους μέρη, όπως κεφάλι, λαιμό και στήθος.
Τα όπλα του καταφράκτου περιελάμβαναν:
Στην κορυφή της λόγχης υπήρχε μια μικρή σημαία ιδίου χρώματος με το λοφίο, την κάπα και την ασπίδα. Όταν δεν χρησιμοποιούνταν, η λόγχη προσαρμόζονταν σε μια θήκη στη σέλα, περίπου όπως οι καραμπίνες του σύγχρονου ιππικού. Το τόξο κρέμονταν από τη σέλα όπως και η φαρέτρα. Οι βυζαντινές σέλες, που περιελάμβαναν και αναβολείς (που αντέγραψαν από τους Αβάρους), αποτέλεσαν μεγάλη πρόοδο σε σχέση με το πρώιμο εωμαϊκό ή ελληνικό ιππικό, που χρησιμοποιούσαν πολύ απλοϊκές σέλες χωρίς αναβολείς ή καθόλου σέλες. Ακόμη, το βυζαντινό κράτος ανέδειξε την ιπποτροφία ως προτεραιότητα για την ασφάλεια της χώρας. Εάν δε μπορούσαν να εκτρέψουν αρκετούς ίππους υψηλών προδιαγραφών, θα έπρεπε να τους αγοράσουν ακόμη και από βαρβάρους.
Ελαφρύ ιππικό
Οι Βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν διάφορους τύπους ελαφρού ιππικού προς υποστήριξη των καταφράκτων τους, περίπου όπως οι και Ρωμαίοι υποστήριζαν τους λεγεωνάριούς τους με ελαφρύ πεζικό. Λόγω της μακράς εμπειρίας της αυτοκρατορίας, απέφευγαν να στηρίζονται υπερβολικά σε ξένους βοηθητικούς ή μισθοφόρους (με εξαίρεση τη βαράγγεια φρουρά). Τα αυτοκρατορικά στρατεύματα συνήθως αποτελούνταν κατά κύριο λόγο από πολίτες και έμπιστους υπηκόους. Η βυζαντινή στρατιωτική παρακμή κατά τον 11ο αιώνα συμπίπτει με την παρακμή του χωρικού-στρατιώτη, που οδήγησε στην εκτενή χρήση αναξιόπιστων μισθοφόρων.
Εάν υπήρχε μεγάλη ανάγκη ελαφρού ιππικού, η Κωνσταντινούπολη θα στρατολογούσε επιπλέον τοξότες, θα τους προμήθευε με άλογα και θα τους εκπαίδευε ως ιπποτοξότες. Όταν η χρήση ξένου ελαφρού ιππικού ήταν αναπόφευκτη, οι Βυζαντινοί προτιμούσαν να στρατολογούν από τις νομαδικές φυλές της Στέπας, όπως Σαρμάτες, Σκύθες, Πεσενέγους, Χαζάρους ή Κουμάνους. Περιστασιακά, στρατολογούσαν κι από τους αντιπάλους τους, όπως Βούλγαρους, Αβάρους, Μαγυάρους ή Σελτζούκους. Οι Αρμένιοι επίσης εκτιμούνταν σαν ελαφροί ιππείς.
Το ελαφρύ ιππικό χρησιμοποιούνταν κυρίως για αναγνώριση και αψιμαχίες. Ακόμη χρησίμευαν για δίωξη του αντιπάλου ελαφρού ιππικού που ήταν πιο γρήγορο από τους καταφράκτους. Το ελαφρύ ιππικό ήταν πιο εξειδικευμένο από τους καταφράκτους, αποτελούμενο είτε από τοξότες και σφενδονίτες (ψιλοί ιππευτές) είτε λογχοφόροι και ακοντιστές (ψιλοί καταφράκτες). Οι διάφοροι τύποι ελαφρού ιππικού, ο εξοπλισμός και η προέλευσή τους ποίκιλλαν ανάλογα με την εποχή και τις περιστάσεις.
Οργάνωση και σχηματισμοί ιππικού
Οι βυζαντινοί ιππείς και οι ίπποι τους ήταν άψογα εκπαιδευμένοι και ικανοί να εκτελούν περίπλοκους ελιγμούς. Αν κι ένα μέρος των καταφράκτων φαίνεται πως ήταν αποκλειστικά λογχοφόροι ή τοξότες, οι περισσότεροι είχαν και λόγχη και τόξο. Η κύρια τακτική μονάδα τους ήταν το Νούμερο (λέγονταν και Αριθμός ή Μπάντα) 300-400 ανδρών. Το αντίστοιχο της παλαιάς ρωμαϊκής Κοόρτεος και του σύγχρονου τάγματος, τα Νούμερα συνήθως παρατάσσονταν με βάθος 8-10 ζυγών, σαν ένα είδος έφιππης φάλαγγας. Οι Βυζαντινοί αναγνώριζαν πως αυτός ο σχηματισμός ήταν λιγότερο ευέλικτος για το ιππικό απ’ ό,τι για το πεζικό, αποδέχονταν όμως το αντίτιμο αυτό σε αντάλλαγμα για τα μεγάλα φυσικά και ψυχολογικά πλεονεκτήματα που προσέφερε το βάθος. Όταν οι Βυζαντινοί έπρεπε να εκτελέσουν μετωπική έφοδο ενάντια σε μια ισχυρή παράταξη πεζικού, προτιμούσαν τον σχηματισμό της σφήνας. Κάθε Νούμερο καταφράκτων σχημάτιζε μια σφήνα 400 περίπου ανδρών σε 8-10 ζυγούς, κλιμακωτά αυξανόμενου πλάτους. Οι πρώτοι τρεις ζυγοί ήταν οπλισμένοι με λόγχη και τόξο, ενώ οι υπόλοιποι με λόγχη κι ασπίδα. Ο πρώτος ζυγός συνίστατο από 25 στοιχεία, ο δεύτερος από 30, ο τρίτος από 35 και οι υπόλοιποι από 40, 50, 60 κτλ προσθέτοντας δέκα σε κάθε ζυγό. Κατά την έφοδο, οι πρώτοι τρεις ζυγοί έριχναν βέλη για να προκαλέσουν κενό στην εχθρική παράταξη και κατόπιν, στα 100 περίπου μέτρα από τον εχθρό, αναλάμβαναν το κοντάριον και επιτίθονταν με μέγιστη ταχύτητα, ακολουθούμενοι από το υπόλοιπο Νούμερο. Συχνά αυτές οι έφοδοι κατέληγαν με τον εχθρό να τρέπεται σε φυγή, οπότε το πεζικό προωθούνταν για να εξασφαλίσει την περιοχή και να επιτρέψει τη σύντομη ανάπαυση και αναδιοργάνωση του ιππικού.
Τακτική και στρατηγική ιππικού
Όπως και το πεζικό, οι κατάφρακτοι επέλεγαν τακτικές και εξοπλισμό ανάλογα με τον εχθρό που αντιμετώπιζαν. Σε μια τυπική παράταξη, τέσσερα Νούμερα αναπτύσσονταν γύρω από τις γραμμές του πεζικού. Ένα σε κάθε κέρας κι από ένα ακόμη πίσω δεξιά και πίσω αριστερά. Έτσι τα Νούμερα του ιππικού όχι μόνο προστάτευαν τα πλευρά και καιροφυλακτούσαν προς υπερκερασμό του αντιπάλου αλλά αποτελούσαν παράλληλα την οπισθοφυλακή και την εφεδρεία.
Οι Βυζαντινοί γενικά προτιμούσαν να χρησιμοποιούν το ιππικό για υπερκερασμό και περικύκλωση του εχθρού, αντί για μετωπικές επιθέσεις και σχεδόν πάντα, οι επιθέσεις τους προπαρασκευάζονταν και υποστηρίζονταν από τοξοβολία. Οι πρώτοι ζυγοί ξεκινούσαν με το τόξο και συνέχιζαν με τη λόγχη, ενώ οι επερχόμενοι ζυγοί τους κάλυπταν τοξεύοντας τον εχθρό από πάνω τους. Αυτός ο συνδυασμός τοξοβολίας και κρούσης έφερνε τον αντίπαλο σε μειονεκτική θέση. Εάν πύκνωναν τις τάξεις τους για να αμυνθούν καλύτερα απέναντι στα Κοντάρια, εκτίθονταν περισσότερο στον καταιγισμό από βέλη κι αν αραίωναν για να αποφύγουν τα βέλη, διευκόλυναν το έργο των λογχοφόρων στο να διασπάσουν λεπτότερες γραμμές. Πολλές φορές η τοξοβολία και η έναρξη μιας επίθεσης ήταν αρκετά για να διαλύσουν τον εχθρό χωρίς να χρειαστεί εκ του συστάδην μάχη.
Μια αγαπημένη τακτική ενάντια σε ισχυρό εχθρικό ιππικό περιελάμβανε προσποιητή υποχώρηση και ενέδρα. Τα Νούμερα στις πτέρυγες θα επιτίθονταν στους αντιπάλους ιππείς, θα έκαναν αναστροφή και θα τόξευαν κατά του αντιπάλου καθώς θα υποχωρούσαν (το Πάρθιον Βέλος). Αν το εχθρικό ιππικό δεν τους ακολουθούσε, θα συνέχιζαν να τους παρενοχλούν με βέλη μέχρι να τους καταδιώξουν. Φτάνοντας κοντά στις Βυζαντινές γραμμές, τα Νούμερα της οπισθοφυλακής θα επιτίθονταν στο εχθρικό ιππικό που θα εξαναγκάζονταν να σταματήσει την καταδίωξη και να αντιμετωπίσει αυτή τη νέα αναπάντεχη απειλή, μα τότε τα υποχωρούντα Νούμερα θα ανέστρεφαν και θα επιτίθονταν ολοταχώς κατά των πρώην διωκτών τους. Ο εξασθενημένος εχθρός, περικυκλωμένος από τους καταφράκτους που πριν καταδίωκε θα διαλύονταν. Τότε τα Νούμερα της οπισθοφυλακής που είχαν ενεδρεύσει το εχθρικό ιππικό, θα προωθούνταν για να υπερφαλαγγίσουν εκατέρωθεν τον απροστάτευτο εχθρό. Αυτή η τακτική είναι παρόμοια με εκείνη που εφάρμοσε ο Ιούλιος Καίσαρ στα Φάρσαλα το 48 π.Χ., όταν το συμμαχικό του ιππικό χρησιμοποιήθηκε σαν δόλωμα για να παρασύρει το υπέρτερο ιππικό του Πομπήιου σε μιαν ενέδρα έξι επίλεκτων Κοόρτεων της εφεδρικής «Τετάρτης Γραμμής» του. Το αραβικό και μογγολικό ιππικό επίσης θα χρησιμοποιούσαν παραλλαγές της τακτικής αυτής αργότερα με μεγάλη επιτυχία ενάντια σε υπεράριθμο και βαρύτερα οπλισμένο εχθρό. Ενάντια σε αντιπάλους όπως οι Βάνδαλοι ή οι Άβαροι, με ισχυρό βαρύ ιππικό, το ιππικό αναπτύσσονταν πίσω από το βαρύ πεζικό, που αναμετρούνταν πρώτο με τον εχθρό. Θα προσπαθούσαν να ανοίξουν ένα χάσμα στην εχθρική παράταξη, στο οποίο θα επιτίθονταν κατόπιν το ιππικό.
Βυζαντινή τέχνη του πολέμου
Αιώνες πολέμου επέτρεψαν στους Βυζαντινούς να γράψουν πολλές πραγματείες πάνω στα πρωτόκολλα του πολέμου, που τελικά περιείχαν στρατηγικές για την αντιμετώπιση των παραδοσιακών εχθρών της αυτοκρατορίας. Μέσα από αυτά τα εγχειρίδια η σοφία των προηγούμενων γενεών έφτασε στις νέες γενεές στρατιωτικών ηγετών. Ένα τέτοιο εγχειρίδιο, τα φημισμένα Τακτικά του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού, προσφέρει οδηγίες για την αντιμετώπιση διάφορων εχθρών.
Οι Μαγυάροι και Πατσινάκες ήταν γνωστό πως πολεμούσαν σε μικρές ομάδες ελαφρού ιππικού, οπλισμένοι με τόξο, ακόντιο και πάλα καθώς και πως ήταν επιδέξιοι στις ενέδρες και την ανίχνευση. Στη μάχη, αναπτύσσονταν σε μικρές διασκορπισμένες ομάδες που παρενοχλούσαν την αντίπαλη παράταξη, επιτιθέμενοι μόνον εάν έβρισκαν κάποιο αδύνατο σημείο. Ο στρατηγός συμβουλεύονταν να παρατάξει τους πεζούς τοξότες του στην πρώτη γραμμή. Τα μεγάλα τους τόξα είχαν ανώτερη εμβέλεια από αυτά των ιππέων κι έτσι μπορούσαν να τους κρατήσουν σε απόσταση. Όταν, φθαρμένοι από τα βυζαντινά βέλη, προσπαθούσαν να πλησιάσουν στην εμβέλεια των τόξων τους, θα τους αναλάμβανε και θα τους εξεδουτέρωνε εύκολα το βυζαντινό βαρύ ιππικό.
Οι Σαρακηνοί θεωρούνταν οι πιο επίφοβοι αντίπαλοι, όπως σημειώνει ο Λέων Στ΄: «Από όλους τους εχθρούς μας, αυτοί φάνηκαν οι πιο συνετοί στην υιοθέτηση των μεθόδων και πολεμικών τακτικών μας και συνεπώς είναι οι πλέον επικίνδυνοι». Κατά την εποχή του Λέοντα Στ΄ (886-912 μ.Χ.) είχαν ήδη θεσπίσει μέρος του οπλισμού και των τακτικών του βυζαντινού στρατού. Το πεζικό τους όμως κρινόταν από τον Λέοντα Στ΄ σαν ένας κακοεξοπλισμένος όχλος που δεν μπορούσε να συγκριθεί με το αντίστοιχο βυζαντινό. Κι ενώ το σαρακηνό ιππικό θεωρούνταν άριστης ποιότητας, στερούνταν της πειθαρχίας κι οργάνωσης των Βυζαντινών, που μ’ έναν συνδυασμό ιπποτοξοτών και βαρέως ιππικού αποτελούσαν μια θανάσιμη απειλή για το ελαφρύ ιππικό των Σαρακηνών.
Βαριές ήττες πέρα από την οροσειρά του Ταύρου ανάγκασαν τους Σαρακηνούς να περιοριστούν σε επιδρομές λεηλασίας αντί να αναζητούν τη μόνιμη κατάκτηση. Εισβάλλοντας από κάποιο πέρασμα, οι ιππείς τους διέτρεχαν τα βυζαντινά εδάφη με καταπληκτική ταχύτητα. Ο βυζαντινός στρατηγός έπρεπε να συγκεντρώσει αμέσως μια δύναμη ιππικού από τα κοντινότερα Θέματα και να καταδιώξει τον εισβολέα. Μια τέτοια δύναμη ίσως να ήταν υπερβολικά μικρή για να απειλήσει τους επιδρομείς μα θα απέτρεπε σε μικρά αποσπάσματα λεηλατητών να αποκολληθούν από τον κύριο κορμό του στρατού τους. Στο μεταξύ, ο κύριος βυζαντινός στρατός θα συγκεντρωνόταν από όλη τη Μικρά Ασία και θα συναντούσε τον εισβολέα στο πεδίο της μάχης.
Άλλη τακτική ήταν να κλείσουν την οδό υποχώρησής τους από τα περάσματα. Το βυζαντινό πεζικό έπρεπε να ενισχύσει τις φρουρές των οχυρών που φύλαγαν τις στενωπούς και το ιππικό θα καταδίωκε τους εισβολείς, απωθώντας τους σε στενές κοιλάδες όπου δε θα είχαν χώρο για ελιγμούς μάχης και όπου θα ήταν εύκολη λεία για τους βυζαντινούς τοξότες.
Ο Νικηφόρος Φωκάς αργότερα θα προσέθετε στο δικό του εγχειρίδιο ότι εάν έφταναν τον εισβολέα μόνον κατά την υποχώρησή του, φορτωμένο με λάφυρα, το πεζικό του στρατεύματος θα έπρεπε να τους επιτεθεί κατά τη νύχτα από τρεις πλευρές, αφήνοντας τη μόνη οδό διαφυγής προς την κατεύθυνση της χώρας τους. Η πιθανότερη αντίδρασή τους θα ήταν να υποχωρήσουν ολοταχώς αντί να πολεμήσουν για να κρατήσουν τα λάφυρά τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινός στρατός
Tactique militaire byzantine
Joon (αεροπορική εταιρεία)
Η Joon S. A. S., γνωστή και ως Joon, είναι γαλλική αεροπορική εταιρία που έχει βάση το Αεροδρόμιο Παρισιού-Σαρλ-ντε-Γκωλ. Είναι θυγατρική της Γαλλικής αεροπορικής εταιρείας Air France.
Προορισμοί
Από τον Απρίλιο του 2018, η Joon πετάει στους παρακάτω προορισμούς:
Στόλος
μικρογραφία|[[Airbus A320 της Joon]] Από το Μάρτιο του 2018, ο στόλος της Joon αποτελείται από τα ακόλουθα αεροσκάφη: :
Ανάπτυξη στόλου
Η Joon σχεδιάζει τη λειτουργία Airbus A350-900 τον Απρίλιο του 2018. Επίσης είχε σχέδια να λειτουργήσει 28 αεροσκάφη μέχρι το 2020. Ωστόσο, δεν ανακοινώθηκε εάν τα αεροσκάφη θα μεταφερθούν από την Air France ή αν θα τα παραγγείλουν αποκλειστικά για την Joon.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές αεροπορικές εταιρείες
Στρωματογραφία (αρχαιολογία)
Με τον όρο στρωματογραφία (stratigraphy) στην αρχαιολογία εννοείται η μελέτη της διάταξης των αποθέσεων ή στρωμάτων, δηλαδή της διαστρωμάτωσης (stratification), μιας αρχαιολογικής θέσης. Τα στρώματα σε μια αρχαιολογική θέση είναι φυσικά (βλ. στρωματογραφία) και πολιτισμικά, ή μόνον γεωλογικά (σε περιόδους εγκατάλειψης αρχαιολογικών θέσεων). Ανάλογα με τις φυσικές ή πολιτισμικές μεταβολές που λαμβάνουν χώρα σε μια θέση και τη διάρκειά τους, τα στρώματα ποικίλλουν ως προς το πάχος, τη σύσταση, το χρώμα και το περιεχόμενο.
Βασίλης Τσιπίδης
Ο Βασίλης Τσιπίδης (Μπατούμι Καυκάσου 1946 - 20 Ιουλίου 2013) ήταν ηθοποιός του θεάτρου του κινηματογράφου και της τηλεόρασης και εμβληματική μορφή της επαναστατικής αριστεράς στην Ελλάδα. Γιος Πόντιων προσφύγων από τη Μικρασιατική Καταστροφή, μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ελλάδα το 1956.
Στρωματογραφία (αρχαιολογία)
Κλειστά και διαταραγμένα αρχαιολογικά στρώματα
Τα αρχαιολογικά στρώματα διακρίνονται σε «κλειστά» ή «διαταραγμένα». Τα κλειστά στρώματα - αποτέλεσμα αδιατάρακτης «πρωτογενούς δραστηριότητας»- παρέμειναν άθικτα από τη στιγμή της αρχικής τους διάπλασης και είναι σαφώς διαχωρισμένα το ένα από το άλλο.
Βασίλης Τσιπίδης
Έγινε περισσότερο γνωστός από την καριέρα του στον κινηματογράφο όπου έπαιξε σε ταινίες σημαντικών σκηνοθετών όπως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Νίκος Κούνδουρος και η Τώνια Μαρκετάκη. Μέχρι και το 2011 διατηρούσε μουσική σκηνή στα Εξάρχεια με το όνομα "Το μπαράκι του Βασίλη" το οποίο υπήρξε στέκι και φυτώριο νέων καλλιτεχνών και χώρος καλλιτεχνικών εκδηλώσεων. Αρχικά, ο χώρος φιλοξενήθηκε σε κτήριο της οδού Ζωοδόχου Πηγής και αργότερα μετακόμισε στην οδό Διδότου λόγω ζημιών από τον σεισμό του 1999 που υπέστη το πρώτο κτήριο. Ο Βασίλης Τσιπίδης ήταν απόφοιτος της δραματικής σχολής Κατσέλη.
Στρωματογραφία (αρχαιολογία)
Κλειστά και διαταραγμένα αρχαιολογικά στρώματα
Τα διαταραγμένα στρώματα είναι το αποτέλεσμα «δευτερογενούς δραστηριότητας». Μετά από την αρχική τους διάπλαση, διαταράχθηκαν είτε από ανθρώπινη ή φυσική δράση -π.χ. μεταγενέστερες διαταράξεις (από τη διάνοιξη τάφρων, λάκκων, πηγαδιών κ.λπ.). Άλλες διαταραχές είναι δυνατόν να προξενήθηκαν από φυσικά και χημικά φαινόμενα, όπως η διάβρωση ή ο σεισμός, με αποτέλεσμα μια ανεστραμμένη διαστρωμάτωση (δηλαδή μια εναπόθεση των γεωλογικών ή/και πολιτισμικών στρωμάτων σε αντίστροφη σειρά από εκείνη με την οποία είχαν αρχικά απoτεθεί). Τα διαταραγμένα στρώματα είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο σε σύνθετες αρχαιολογικές θέσεις με βαθιά διαστρωμάτωση.
Βασίλης Τσιπίδης
Πέθανε στις 20 Ιουλίου 2013 και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Αμαρουσίου.
Στρωματογραφία (αρχαιολογία)
Κλειστά και διαταραγμένα αρχαιολογικά στρώματα
Θεωρητικά, βάσει της αρχής της συσχέτισης, ένα στρώμα περιέχει πολιτισμικά και γεωλογικά κατάλοιπα που συσχετίζονται μεταξύ τους. Όμως, στην περίπτωση των διαταραγμένων στρωμάτων, υπάρχουν αποθέσεις οι οποίες αποτελούν μια αυτοτελή στρωματογραφική ενότητα. Οι αρχαιολόγοι αποχωρίζουν τις αποθέσεις αυτές από το υπόλοιπο στρώμα στο οποίο βρέθηκαν ή από το αμέσως υπερκείμενο ή υποκείμενο στρώμα και τις μελετούν χωριστά, ως ένα ενιαίο σύνολο, θεωρώντας ότι τα περιεχόμενά τους ανήκουν στο ίδιο αρχαιολογικό πλαίσιο και αποτελούν μια ομάδα.
Χρονολόγηση
Το βάθος της διαστρωμάτωσης σε μια θέση είναι ανάλογο με τη φύση της θέσης και το χρονικό διάστημα της χρήσης της. Πολλές αρχαιολογικές θέσεις χρησιμοποιήθηκαν επανειλημμένως για πολλούς αιώνες ή χιλιετίες και παρουσιάζουν, συνεπώς, μια πολύ βαθιά διαστρωμάτωση -για παράδειγμα, στη περίπτωση των θέσεων που είναι γνωστές ως τούμπες η διαστρωμάτωση μπορεί να φθάσει τα 30 μέτρα βάθος. Με βάση τον γενικό κανόνα, που στηρίζεται στην αρχή της επαλληλίας, τα υψηλότερα στρώματα είναι και τα νεότερα και περιέχουν ευρήματα πιο πρόσφατα από τα κατώτερα και αρχαιότερα στρώματα. Η χρονική σχέση των στρωμάτων παρέχει μια σχετική χρονολόγηση για τα στρώματα και τα περιεχόμενά του. Η ακριβέστερη, απόλυτη χρονολόγηση προϋποθέτει ανάλυση των περιεχομένων του στρώματος, εφόσον εξασφαλιστεί ότι δεν αποτελούν παραβιάσεις από υπερκείμενα στρώματα και το στρώμα είναι «κλειστό». Η απόλυτη χρονολογία που προκύπτει είναι αυτή κατά την οποία ή μετά την οποία δημιουργήθηκε το εξεταζόμενο στρώμα, με άλλα λόγια είναι το λεγόμενο terminus post quem (λατιν. «όριο μετά από το οποίο») του στρώματος.
Βασίλης Τσιπίδης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Στρωματογραφία (αρχαιολογία)
Χρονολόγηση
Από τα προηγούμενα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι σε ένα («κλειστό») στρώμα, στο οποίο υπάρχει αριθμός ευρημάτων διαφόρων χρονολογιών, το εύρημα με την πιο πρόσφατη χρονολογία είναι εκείνο που παρέχει τελικά το terminus post quem του στρώματος. Όταν χρονολογήσιμα υλικά, στρώματα ή ευρήματα βρίσκονται επάνω από ένα στρώμα ή συνιστούν «παραβιάσεις» του, τότε παρέχουν μία χρονολογία κατά την οποία, ή πριν από την οποία, το κατώτερο στρώμα πρέπει να είχε αποτεθεί, με άλλα λόγια ένα terminus ante quem (λατιν. «όριο πριν από το οποίο») για το δεδομένο στρώμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογικές μέθοδοι Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας Κατηγορία:Στρωματογραφία
Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Το Σεντούκι του Νεκρού
Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Το Σεντούκι του Νεκρού (αγγλικά: Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest) είναι αμερικανική περιπετειώδης ταινία φαντασίας παραγωγής 2006. Είναι το δεύτερο μέρος της σειράς ταινίων Οι Πειρατές της Καραϊβικής (Pirates of the Caribbean) και αποτελεί συνέχεια της ταινίας Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Η Κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού (Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl, 2003). Όπως και στην πρώτη ταινία τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Γκορ Βερμπίνσκι, το σενάριο έγραψαν οι Τεντ Έλιοτ και Τέρι Ρόσιο και την παραγωγή έκανε ο Τζέρι Μπρουκχάιμερ. Οι Τζόνι Ντεπ, Ορλάντο Μπλουμ και Κίρα Νάιτλι επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους ενώ στο καστ προστίθενται οι Μπιλ Νάιγκι, Στέλαν Σκάρσγκορντ και Ναόμι Χάρις. Το δεύτερο μέρος βρίσκει τους Γουίλ Τέρνερ και Ελίζαμπεθ Σουάν να παντρεύονται, όταν ο Λόρδος Κάτλερ Μπέκετ διακόπτει το γάμο τους. Ο Μπέκετ ζητά από τον Γουίλ να αποκτήσει την πυξίδα του Τζακ Σπάροου καθώς επιθυμεί να βρει το Σεντούκι του Νεκρού. Εν τω μεταξύ ο Τζακ ανακαλύπτει ότι ήρθε η ώρα να ξεπληρώσει το χρέος του στον Ντέιβι Τζόουνς.
Δύο συνέχειες της πρώτης ταινίας πήραν το πράσινο φως το 2004, με τους Έλιοτ και Ρόσιο να αναπτύσσουν μια ιστορία που θα εξελίσσεται σε δύο ταινίες. Η ταινία γυρίστηκε ταυτόχρονα με το τρίτο μέρος Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Στο Τέλος του Κόσμου (Pirates of the Caribbean: At World's End, 2007) και τα γυρίσματα διήρκεσαν από το Φεβρουάριο μέχρι το Σεπτέμβριο του 2005.
Έλαβε τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας ένα στην κατηγορία των Οπτικών Εφέ.
Πλοκή
Ο γάμος των Γουίλ και Ελίζαμπεθ διακόπτεται απότομα με την άφιξη του Λόρδου Κάτλερ Μπέκετ που κρατάει τα εντάλματα σύλληψής τους καθώς και του πρώην Μοίραρχου Τζέιμς Νόρινγκτον επειδή βοήθησαν τον Τζακ Σπάροου να δραπετεύσει. Η Ελίζαμπεθ φυλακίζεται καθώς ο Μπέκετ διαπραγματεύεται με τον Γουίλ να εντοπίσει τον Τζακ και να του πάρει την πυξίδα, η οποία έχει τη δυνατότητα να δείξει τον προορισμό που επιθυμεί όσο τίποτα άλλο ο άνθρωπος. Την ίδια στιγμή ο Τζακ αποκαλύπτει στο πλήρωμά του ότι πρόκειται να βρουν ένα μυστηριώδες κλειδί. Τον Τζακ θα προσεγγίσει ο Μπιλ "Μπουτστραπ" Τέρνερ, ο πατέρας του Γουίλ, και θα του αποκαλύψει ότι είναι πλέον κι αυτός μέρος του πληρώματους του "Ιπτάμενου Ολλανδού" και ο Τζακ πρέπει να πληρώσει στον Καπετάνιο του πλοίου Ντέιβι Τζόουνς το χρέος του -ο Τζακ είχε ζητήσει από τον Τζόουνς να σηκώσει το Μαργαριτάρι από τον πάτο της θάλασσας και να τον κάνει καπετάνιο για 13 χρόνια. Ο Μπούτστραπ του λέει ακόμα ότι ο Τζόουνς θα στείλει το Κράκεν. Μέσα σε πανικό ο Τζακ δίνει εντολή να σαλπάρουν προς την κοντινότερη στεριά.
Ο Γουίλ ψάχνει τον Τζακ και τελικά βρίσκει το Μαύρο Μαργαριτάρι στο Πελεγκόστο, όπου μια φυλή κανιβάλων λατρεύουν τον Τζακ σαν θεό και σκοπεύουν να τον φάνε. Ο Τζακ, ο Γουίλ και το πλήρωμα του Μαργαριταριού μαζί με τους Πίντελ και Ραγκέτι δραπετεύουν από το νησί. Η Ελίζαμπεθ αποδρά από την φυλακή με τη βοήθεια του πατέρα της Γουέδερμπι Σουάν. Ο Τζακ και το πλήρωμά του επισκέπτονται μια ιέρια βουντού, την Τία Ντάλμα, η οποία τους λέει ότι το κλειδί που ψάχνει ο Τζακ ξεκλειδώνει το Σεντούκι του Νεκρού όπου μέσα κρύβεται η καρδιά του Ντέιβι Τζόουνς. Το κλειδί βρίσκεται στην κατοχή του ίδιου του Τζόουνς. Η Τία δίνει στον Τζακ ένα βάζο με χώμα που θα τον προστατεύσει από τον Τζόουνς, εφόσον ο Τζόουνς είναι καταραμένος να πατάει σε στεριά μία φορά κάθε δέκα χρόνια.