cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοσμοτοπικισμός
Ο Κοσμοτοπικισμός ή Κοσμοπολίτικος τοπικισμός είναι μια προσέγγιση κοινωνικής καινοτομίας στην κοινοτική ανάπτυξη που επιδιώκει να συνδέσει τις τοπικές και παγκόσμιες κοινότητες μέσω ανθεκτικών υποδομών που φέρνουν την παραγωγή και την κατανάλωση πιο κοντά, βασιζόμενη σε κατανεμημένα συστήματα. Η έννοια του κοσμοτοπικισμού πρωτοστάτησε από τον Βόλφγκανγκ Σακς, έναν μελετητή στον τομέα του περιβάλλοντος, της ανάπτυξης και της παγκοσμιοποίησης. Ο Σακς είναι γνωστός ως ένας από τους πολλούς οπαδούς του Ιβάν Ίλιτς και το έργο του έχει επηρεάσει τα πράσινα και οικολογικά κινήματα. Σε αντίθεση με την παγκοσμιοποίηση, ο κοσμοτοπικισμός κινείται από την τοπικότητα στην καθολικότητα, αναγνωρίζοντας το τοπικό ως τον τόπο κοινωνικής συνύπαρξης και τονίζοντας τις δυνατότητες της παγκόσμιας δικτύωσης πέρα από τους κανόνες της καπιταλιστικής αγοράς.
Ο κοσμοτοπικισμός προωθεί ένα παγκόσμιο δίκτυο αλληλοϋποστηριζόμενων κοινοτήτων (γειτονιές, χωριά, πόλεις και περιφέρειες) που μοιράζονται και ανταλλάσσουν γνώσεις, ιδέες, δεξιότητες, τεχνολογία, πολιτισμό και (όπου κοινωνικά και οικολογικά βιώσιμοι) πόρους. Η προσέγγιση επιδιώκει να καλλιεργήσει μια δημιουργική, αμοιβαία σχέση μεταξύ του τοπικού και του παγκόσμιου. Ο κοσμοτοπικισμός στοχεύει να αντιμετωπίσει προβλήματα που προκύπτουν από την παγκοσμιοποίηση —δηλαδή, την υπαγωγή των τοπικών πολιτισμών και οικονομιών σε ένα ομογενοποιημένο και μη βιώσιμο παγκόσμιο σύστημα — ενώ ταυτόχρονα αποφεύγει τις παγίδες του τοπικισμού, όπως ο τοπικισμός και ο απομονωτισμός.
Η αυτοοργάνωση των ατόμων με πρόσβαση στο ενισχυμένο παγκόσμιο δίκτυο, συνεργάζονται και παράγουν κοινούς πόρους και τα δικά τους συστήματα διακυβέρνησης. Αυτό το σύστημα είναι χτισμένο γύρω από τα κοινά και συνεπάγεται τις κοινωνικές πρακτικές δημιουργίας και διακυβέρνησης ενός πόρου μέσω των θεσμών που δημιουργεί και διαχειρίζεται μια κοινότητα παραγωγών ή χρηστών. Εκδηλώνονται με διάφορες μορφές, από τη συνδιαχείριση φυσικών πόρων (π.χ. αλιεία, βοσκοτόπια) έως τη συνδημιουργία και τη συνδιαχείριση ψηφιακά κοινόχρηστου περιεχομένου. Πρωτοβουλίες όπως η ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια Βικιπαίδεια, η οποία έχει εκτοπίσει την Encyclopædia Britannica και Microsoft Encarta που οργανώθηκε από την εταιρεία και ο Apache HTTP εξυπηρετητής, το κορυφαίο λογισμικό στην αγορά των διακομιστών ιστού, αποτελούν παράδειγμα των ψηφιακών κοινών. Η αρχή των κοινών περιείχε σχεδόν αποκλειστικά ψηφιακές μορφές εικονικών έργων και κοινοτήτων. Οι μεταγενέστερες κινήσεις των κοινών περιελάμβαναν τώρα επίσης την τοπική παραγωγή και τη διαπλοκή μεταξύ αναλογικών και ψηφιακών τεχνολογιών σε φυσικά και ψηφιακά κοινά, φυσικούς και ψηφιακούς χώρους, δραστηριότητες και χρόνο.
Ο Ιταλός εκπαιδευτικός σχεδιασμού και κοινωνικής καινοτομίας και ακαδημαϊκός Έζιο Μανζίνι περιγράφει τον κοσμοτοπικισμό ότι έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει μια νέα αίσθηση του τόπου. Με τον κοσμοπολίτικο τοπικισμό, οι τόποι δεν θεωρούνται απομονωμένες οντότητες, αλλά κόμβοι σε δίκτυα μικρών και μεγάλων αποστάσεων που συνδέουν παγκοσμίως τις τοπικές κοινότητες σε κατανεμημένα δίκτυα κοινής ανταλλαγής, φέρνοντας την παραγωγή και την κατανάλωση πιο κοντά. Τα δίκτυα μικρών αποστάσεων δημιουργούν και αναγεννούν τον τοπικό κοινωνικοοικονομικό ιστό και τα δίκτυα μεγάλων αποστάσεων συνδέουν μια συγκεκριμένη κοινότητα με τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτή η μορφή κοσμοτοπικισμού έχει τις ρίζες της σε ένα αναδυόμενο παραγωγικό μοντέλο που βασίζεται στην έννοια των ψηφιακών κοινών και στο σύνθημα «σχεδιάζουμε παγκόσμια, κατασκευάζουμε τοπικά» (DGML).
Ο κοσμοτοπικισμός είναι ένα θέμα εστίασης για σχεδιαστές μετάβασης που διερευνούν την κοινωνική μετάβαση με γνώμονα το σχεδιασμό προς ένα πιο βιώσιμο μέλλον. Άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι ο κοσμοτοπικισμός προωθεί εναλλακτικές που θα μπορούσαν δυνητικά να υπονομεύσουν τις κυρίαρχες καπιταλιστικές φαντασιακές σημασίες, συμπεριφορές και τρόπους. Μπορεί να οδηγήσει το δρόμο για μια μετάβαση προς μια μετακαπιταλιστική, με επίκεντρο τα κοινά οικονομία και κοινωνία όπου η αξία δημιουργείται συλλογικά και είναι προσβάσιμη σε όλους. Προκειμένου ο κοσμοτοπικισμός να γίνει κάτι περισσότερο από ένα προσχέδιο για έναν τρόπο παραγωγής, η αυτονομία των τοπικών κοινωνιών και των ατόμων είναι απαραίτητη.
Χέντρικ Φέρβερντ
Ο Χέντρικ Φέρβερντ (Hendrik Frensch Verwoerd, 8 Σεπτεμβρίου 1901 – 6 Σεπτεμβρίου 1966) ήταν Νοτιοαφρικανός καθηγητής ψυχολογίας και κοινωνιολογίας, αρχισυντάκτης εφημερίδας και πρωθυπουργός της Νότιας Αφρικής.
Η ζωή του
Καθηγητής εφηρμοσμένης ψυχολογίας και κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Στέλενμπος, ο Χέντρικ Φέρβερντ εισήλθε στα πολιτικά πράγματα το 1937 ως διευθυντής της ημερήσιας εφημερίδας Die Transvaler.
Το 1954, σε μια προσπάθεια επίθεσής του στην αφρικανική εκπαίδευση, υποστήριξε τα εξής: "Ο ιθαγενής της Νοτίου Αφρικής κάνει λάθος εάν νομίζει πως στην ενήλικη ζωή του θα ζήσει σε ένα καθεστώς ίσων δικαιωμάτων. Δεν υπάρχει θέση για αυτόν μέσα στην ευρωπαϊκή κοινότητα και για τον λόγο αυτό δεν θα τον ωφελούσε μια εκπαίδευση που θα αποσκοπούσε στην αφομοίωσή του μέσα σε αυτήν".
Ο Χέντρικ Φέρβερντ έπεσε νεκρός στις 6 Σεπτεμβρίου του 1966 από τις μαχαιριές ενός Έλληνα, του 48χρονου Δημήτρη Τσαφέντα, στο κτίριο του νοτιοαφρικανικού κοινοβουλίου στο Κέιπ Τάουν. Ο πρωθυπουργός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, ήταν όμως πολύ αργά. Απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ο Τσαφέντας είχε κάνει αίτηση να αποχαρακτηριστεί από «μιγάς» για να παντρευτεί μία μαύρη, καθώς οι γάμοι μεταξύ διαφορετικών φυλών απαγορεύονταν από το καθεστώς του απαρτχάιντ, αλλά η αίτησή του απορρίφθηκε. Τότε προσελήφθη ως κλητήρας στη Βουλή και οργάνωσε το σχέδιο του. Το μεσημέρι της 6ης Σεπτεμβρίου, ο 65χρονος Χέντρικ Φέρβερντ εισήλθε στην αίθουσα συνεδριάσεων του κοινοβουλίου και κατευθύνθηκε προς το πρωθυπουργικό έδρανο. Ο δολοφόνος χαρακτηρίστηκε ψυχοπαθής και γλύτωσε τη θανατική ποινή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Νότιας Αφρικής
Νικόλαος Μακρής (αποσαφήνιση)
Με το ονοματεπώνυμο Νικόλαος Μακρής μπορεί να αναφέρεται κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Νύμφες ορχούμενες (Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας)
Οι νύμφες ορχούμενες φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ολυμπίας.
Περιγραφή
Είναι χάλκινο συμπαγές σύμπλεγμα που εικονίζει επτά γυναικείες μορφές που χορεύουν πιασμένες από τα χέρια σε κύκλο.
Ιστορική τοποθέτηση
Χρονολογείται στον 8ο αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ελλάδα
Νικόλαος Μακρής (ευεργέτης)
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1790. Ήταν ανεψιός του εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου Ε'. Διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα στην Μονή Φιλοσόφου και μετά πήγε στο Κισνόβιο της Βεσσαραβίας. Εκεί απόκτησε την μεγάλη του περιουσία, την οποία διέθεσε σε ευεργετικούς σκοπούς. Απεβίωσε στην Βραΐλα το 1854.
Ευεργετικό έργο
Το 1847 έκτισε και κατάρτισε τα σχολεία της Δημητσάνας. Το 1851 ευεργέτησε την Αρχαιολογική Εταιρεία. Κληροδότησε όλη του την περιουσία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στα σχολεία της Δημητσάνας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Πύλες του Αλεξάνδρου
300px|right|thumb|Το [[Φαράγγι του Νταριάλ|φαράγγι του Νταριάλ (αγγλικά: Darial Gorge, γεωργιανά: დარიალის ხეობა, Darialis Kheoba, ρωσικά: Дарьяльское ущелье; οσσετικά: Арвыком, Arvykom) ή Νταριαλί, πριν από το 1906, ανάμεσα στα σύνορα Ρωσίας και Γεωργίας. Το όνομα Darial προέρχεται από την περσική λέξη Dar-e Alan (در الان) που σημαίνει “Πύλη των Αλανών”. Το φαράγγι και οι εκεί πύλες του, εναλλακτικά είναι γνωστά, ως “Ιβηρικές Πύλες” ή “Πύλες της Ιβηρίας” ή “Καυκάσιες Πύλες”, ενώ ο Στράβων τις αποκαλεί “Porta Caucasica” και “Porta Cumana” και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος “Fortes Sarmatica” (φρούριο Σαρματικής). Αναφέρονταν επίσης ως “Porta caucasica” και “Portae Caspiae”. Το όνομα αυτό “Κασπίες Πύλες” (Κασπίαι Πύλαι), ήταν όνομα που υπήρχε και για τις πύλες που διάβαινε ο οδοιπόρος για να περάσει δίπλα από την Κασπία Θάλασσα στην Ντερμπέντ (Derbent) και που οι Τάταροι αποκαλούσαν Νταριόλι (Darioly). Ο Ιώσηπος έγραψε ότι ο Μέγας Αλέξανδρος έφτιαξε σιδερένιες πύλες σε απροσδιόριστο πέρασμα, το οποίο κάποιοι Λατίνοι και Έλληνες συγγραφείς ταύτιζαν με το Νταριάλ.]] 300px|right|thumb|Ο «Δίκερως» (Dhul-Qarnayn), με τη βοήθεια κάποιων [[Τζίνι, οικοδομούν πύλες από σίδηρο, προκειμένου, να κρατήσουν μακριά από τους “πολιτισμένους λαούς”, τους “βάρβαρους” Γωγ και Μαγώγ. (περσική μικρογραφία του 16ου αιώνα).]]
Άλλη εναλλακτική θεωρία συνδέει τις Πύλες του Αλεξάνδρου, με το Αλεξάνδρειο Τείχος, στην νοτιοανατολική ακτή της Κασπίας Θάλασσας, 180 χιλιόμετρα, του οποίου, διασώζονται μέχρι σήμερα, αν και σε πολύ κακή κατάσταση.
Στην πραγματικότητα, οι δύο παραπάνω αναφερόμενες υποδομές χτίστηκαν από Πέρσες μονάρχες. Η μεν πόλη Ντερμπέντ (στα περσικά: دربند Darband), που σημαίνει «κλειστές πύλες»), ιδρύθηκε στα τέλη του 5ου ή στις αρχές του 6ου αιώνα, όταν η πόλη επανιδρύθηκε από τον Καβάδη Α΄ της Περσίας της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, το δε Αλεξάνδρειο Τείχος, χτίστηκε κατά τη διάρκεια της Παρθιανής Αυτοκρτορίας, (ταυτόχρονα με την κατασκευή του Μεγάλου Σινικού Τείχους της Κίνας) και αποκαταστάθηκε κατά τη διάρκεια της εποχής των Σασσανιδών (3-7ος αιώνας).
Λογοτεχνικό υπόβαθρο
Το όνομα “Κασπίαι Πύλαι”, αναφέρθηκε αρχικά για τη στενή περιοχή στην νοτιοανατολική γωνία της Κασπίας Θάλασσας, μέσω της οποίας, ο Αλέξανδρος ο Μέγας πραγματικά βάδισε με τον στρατό του, προκειμένου να συλλάβει το συνωμότη και δολοφόνο του Δαρείου Γ', τον σατράπη της Βακτρίας και της Σογδιανής Βήσσο, ο οποίος είχε καταφύγει στις ανατολικές επαρχίες και είχε αυτοανακηρυχθεί βασιλιάς (με το όνομα Αρταξέρξης Ε’), τον οποίο τελικά και συνέλαβε, το καλοκαίρι του 329 π.Χ.. Δεν υπάρχει όμως σχετική αναφορά αν ο Μέγας Αλέξανδρος, πραγματοποίησε εκεί στάση προκειμένου να οχυρώσει την περιοχή. Μεταφέρθηκε στα περάσματα μέσα από τον Καύκασο, από την άλλη πλευρά της Κασπίας, σύμφωνα με τους πιο ευφάνταστους ιστορικούς του Αλεξάνδρου.
Η ιστορία εμφανίζεται επίσης στο Κοράνι. Εδώ, ο Αλέξανδρος ονομάζεται «Δίκερως» (Dhul Qarnayn), μια μεταφορική εικόνα σωτήρα, που χτίζει μια τεράστια σιδερένια πύλη για να υπερασπιστεί τους ανθρώπους, από τους Γωγ και Μαγώγ, στους πρόποδες των δύο βουνών. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οι “Πύλες του Αλεξάνδρου”, ως «αληθινή ιστορία», περιλαμβάνονται στην ταξιδιωτική λογοτεχνία και στην αντίστοιχη βιβλιογραφία, όπως στα έργα: Τα Ταξίδια του Μάρκο Πόλο και Τα Ταξίδια του Σερ Τζον Μαντέβιλ (Sir John Mandeville). Οι ταυτότητες των «εχθρικών» ή «βαρβαρικών» εθνών που έχουν «παγιδευτεί» πίσω από τις «θύρες» ή τα «τείχη», δεν είναι όμως πάντα τα ίδια: Ο Μαντέβιλ ισχυρίζεται ότι οι Γωγ και Μαγώγ είναι μια από τις δέκα χαμένες φυλές του Ισραήλ, οι οποίοι θα διαφύγουν από την φυλακή τους, κατά τη διάρκεια της συντέλειας του κόσμου (End Times) για να ενωθούν με τους Εβραίους και να επιτεθούν στους χριστιανούς. Ο Μάρκο Πόλο μιλά για “Σιδηρές Πύλες του Αλεξάνδρου”, αλλά λέει, ότι παγιδευμένοι πίσω από αυτές είναι οι Κουμάνοι. Ο ίδιος δεν αναφέρει τους Γωγ και Μαγώγ, ωστόσο, τους τοποθετεί στα βόρεια της Κίνας. Μερικοί μελετητές το εκλαμβάνουν αυτό ως μια έμμεση και συγκεχυμένη αναφορά στο Σινικό Τείχος της Κίνας, το οποίο ο ίδιος δεν αναφέρει διαφορετικά.
Επίσης ο μεσαιωνικός γερμανικός μύθος των «Κόκκινων Εβραίων», βασίστηκε, εν μέρει, στις ιστορίες των “Πυλών του Αλεξάνδρου”. Ο μύθος αυτός εξέλειψε πριν από τον 17ο αιώνα.
Κασπίες Πύλες
300px|right|thumb|Οι Κασπίες Πύλες στην πόλη [[Ντερμπέντ της Ρωσίας συχνά ταυτίζονται με τις Πύλες του Αλεξάνδρου.]] Η περιοχή στην οποία αναφέρεται ότι υπήρξαν οι Κασπίες Πύλες (αρχαία ελληνικά: Κασπίαι Πύλαι), ανάμεσα στις Μηδία, που βρισκόταν δυτικά τους και τις Παρθία και Υρκανία, σύμφωνα με τον Στράβωνα, δεν έχουν επακριβώς ταυτιστεί με κάποια σημερινή αρχαιολογική θέση. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, για τη στενή περιοχή στην νοτιοανατολική περιοχή της Κασπίας Θάλασσας, υπάρχουν διάφορες απόψεις και εκτιμήσεις, που συγκλίνουν όμως στη γενικότερη εικόνα:
Ντερμπέντ
Οι Πύλες του Αλεξάνδρου, πιο συχνά ταυτίζονται με τις Κασπίες Πύλες του Ντερμπέντ και τα τείχη της πόλης, των οποίων οι τριάντα πύργοι, με όψη προς τον βορρά, εκτείνονται για σαράντα χιλιόμετρα μεταξύ της Κασπίας Θάλασσας και των βουνών του Καυκάσου, ελέγχοντας ουσιαστικά τη διέλευση προς ολόκληρη την Καυκασία. Το τεράστιο τείχος που τις περιβάλει, είχε ύψος μέχρι (20) είκοσι μέτρα και πάχος περίπου (3) τρία μέτρα, όταν ήταν σε χρήση. Η πόλη Ντερμπέντ έχει κτιστεί γύρω από περσικό φρούριο της εποχής των Σασσανιδών, το οποίο ήλεγχε τη στρατηγική αυτή τοποθεσία και προστάτευε την αυτοκρατορία τους, από τις επιθέσεις των Ουράνιων Τούρκων (γνωστών και ως Ασίνα ή Ατσίνα, τουρκικά: Göktürkler). Οι ιστορικές Κασπίες Πύλες δεν χτίστηκαν μέχρι πιθανώς την εποχή του Χοσρόη Α΄ της Περσίας, από τον 6ο αιώνα, σαφώς πολύ μετά από τα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά παρόλα αυτά, έχουν πιστωθεί σε αυτόν κατά το πέρασμα των αιώνων.
Ελμπούρζ
right|250px
Σύμφωνα με άλλες πηγές, οι Κασπίες Πύλες ταυτίζονται με την στενή και βαθιά χαράδρα που περικλείει η οροσειρά Ελμπούρζ ή Αλμπούρζ (Alborz ή Alburz ή Elburz ή Elborz ή Alborz Mountains), ανάμεσα στα σύνορα των αρχαίων περιοχών της Αρμενίας, Μηδίας Υρκανίας και Παρθίας. Βρισκόταν σε απόσταση 500 σταδίων, από τη μηδική πόλη Ράγα και οι Πέρσες είχαν τοποθετήσει εκεί φρουρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ο Μέγας Αλέξανδρος στο θρύλο Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Λουκίλιος Βανίνι
thumb|Αφιέρωμα στον Giulio Cesare Vanini στον τόπο του θανάτου του Ο Λουκίλιος Βανίνι (Lucilio Vanini, 19 Ιανουαρίου 1585 – 9 Φεβρουαρίου 1619) ήταν Ιταλός διανοητής και φιλόσοφος, που υπέγραφε τα έργα του ως Τζούλιο Τσεζάρε Βανίνι (Giulio Cesare Vanini). Υπήρξε ο πρώτος εγγράμματος υποστηρικτής της ιδέας ότι οι άνθρωποι εξελίχθηκαν από τους πιθήκους. Ακόμα, ήταν ένας από τους πρώτους διανοητές μετά την αρχαιότητα που θεώρησαν το Σύμπαν ως μία οντότητα που κυβερνάται από φυσικούς νόμους («νομολογικός ντετερμινισμός»).
Ο Βανίνι γεννήθηκε στο Ταουριζάνο, κοντά στο Λέτσε της Ιταλίας, και σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία στη Ρώμη. Μετά την επιστροφή του στο Λέτσε μελέτησε φυσικές επιστήμες, ιδίως ιατρική και αστρονομία, σε συμπόρευση με το κλίμα της εποχής του, της Αναγεννήσεως. Παρόμοια με τον Τζορντάνο Μπρούνο, ο Βανίνι επέκρινε τον σχολαστικισμό.
Από τη Νάπολη ο Βανίνι εγκαταστάθηκε στην Πάντοβα, όπου του άσκησε ισχυρή επίδραση ο Αλεξανδριστής Πιέτρο Πομπονάτσι, τον οποίο αποκαλούσε «θεϊκό του δάσκαλο». Στην Πάντοβα μελέτησε νομικά και χειροτονήθηκε ιερέας. Στη συνέχεια όμως έζησε μία ζωή περιπλανήσεων στη Γαλλία, στην Ελβετία και στις Κάτω Χώρες, παραδίδοντας μαθήματα για βιοπορισμό, και διαδίδοντας αντιχριστιανικές απόψεις. Υποχρεώθηκε να καταφύγει στην Αγγλία το 1614, αλλά ακόμα και εκεί φυλακίστηκε στο Λονδίνο για «προσβολή της Εκκλησίας» επί 49 ημέρες.
Επιστρέφοντας στην Ιταλία, έκανε μία προσπάθεια να διδάξει στη Γένοβα, αλλά οδηγήθηκε και πάλι στη Γαλλία, όπου προσπάθησε να απαλλαγεί από τις υποψίες δημοσιεύοντας ένα βιβλίο κατά του αθεϊσμού, το Amphitheatrum Aeternae Providentiae Divino-Magicum (1615). Παρότι ο ορισμός του Θεού σε αυτό απηχεί ως ένα βαθμό πανθεϊστικές απόψεις, το βιβλίο εξυπηρέτησε τον άμεσο σκοπό του. Το ότι το βιβλίο αυτό δεν απηχούσε τις πραγματικές απόψεις του Βανίνι, γίνεται φανερό από το δεύτερο βιβλίο του, το De Admirandis Naturae Reginae Deaeque Mortalium Arcanis (Παρίσι 1616), το οποίο, αν και αρχικώς πιστοποιήθηκε από δύο διδάκτορες της Σορβόνης, αργότερα επανεξετάσθηκε και καταδικάστηκε.
Ο Βανίνι τότε εγκατέλειψε το Παρίσι, όπου παρέμενε στην υπηρεσία του Φρανσουά Μπασομπιέρ, και άρχισε να διδάσκει στην Τουλούζη. Εκεί, συνελήφθηκε τον Νοέμβριο του 1618 και, μετά από μία μακρά δίκη, καταδικάστηκε («για αθεϊσμό και μαγεία») να του κόψουν τη γλώσσα, να στραγγαλιστεί επάνω στην πυρά και μετά το σώμα του να καεί μέχρι που να γίνει στάχτη. Η ποινή εκτελέστηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1619.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Εκτελεσθέντες για πολιτικά εγκλήματα
Aruba Dushi Tera
Aruba Dushi Tera είναι ο εθνικός ύμνος της Αρούμπα. Είναι γραμμένο σε ρυθμό βαλς από τον Rufo Wever κι οι στίχοι του από τον Padú del Caribe στη γλώσσα Παπιαμέντο. Υιοθετήθηκε ως εθνικός ύμνος στις 18 Μαρτίου 1976.
Στίχοι στη γλώσσα Παπιαμέντο
Aruba patria aprecia
nos cuna venera
Chikito y simpel bo por ta
pero si respeta.
χορωδία:
O, Aruba, dushi tera
Nos amor p’abo t’asina grandi
cu n’tin nada pa kibr'e, cu'n tin nada pa kibr'e.
Bo playanan tan admira
cu palma tur dorna
Bo escudo y bandera ta
orguyo di nos tur!
χορωδία
Grandeza di bo pueblo ta
su gran cordialidad
Cu Dios por guia y conserva
su amor pa libertad!
Χορωδία
Ελληνική μετάφραση
Αρούμπα τιμημένη μας πατρίδα
σεβαστό μας λίκνο
αν και είσαι μικρή και απλή
σε σέβονται.
Ρεφρέν:
Αρούμπα αγαπημένη μας χώρα
βράχε τόσο αγαπημένε
που τίποτα δεν μπορεί να την καταστρέψει. (x2)
ο θυρεός και η σημαία σου
είναι η περηφάνια όλων μας!
Η μεγαλοσύνη του λαού μας
είναι η μεγάλη τους εγκαρδιότητα
και είθε ο Θεός να οδηγήσει και να προστατέψει
την αγάπη του λαού μας για ελευθερία!
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρούμπα Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Ιστορία του ψηφιδωτού
Με το όρο ιστορία του ψηφιδωτού εννοείται η διαχρονική θεώρηση της συγκεκριμένης τέχνης από την προϊστορία έως τη σύγχρονη εποχή, με τους συναφείς ιστορικούς κύκλους άνθησης, παρακμής και αναγέννησης του ενδιαφέροντος των καλλιτεχνών, πρώιμων ή ύστερων για την απεικονιστική δύναμη της ψηφιδωτής σύνθεσης. Το ιστορικό περίγραμμα της τέχνης του ψηφιδωτού διαιρείται σε τρεις κύριες φάσεις, με τις επιμέρους αναλυτικές περιόδους τους:
Προϊστορία - πρωτοϊστορία
Κατά τα μέσα της 3ης χιλιετίας ΠΚΕ τα φατνώματα κοσμούνταν με σχεδιάσματα δημιουργημένα από όστρεα, λάπις λάζουλι (lapis lazuli) και χρωματισμένο ασβεστόλιθο, επίσης εμπίεστο σε πισσάσφαλτο. Τέτοια φατνώματα ανακαλύφθηκαν σε πολλές πόλεις της Μεσοποταμίας, ιδιαίτερα στην Ουρ. Ωστόσο, το θεμέλιο της ελληνικής παράδοσης στην κατασκευή επιδαπέδιων ψηφιδωτών βρίσκεται πιθανώς στα ψηφιδωτά δάπεδα που κατασκευάζονταν στην Ασσυρία και τη Φρυγία με ποτάμιους λίθους (βότσαλα) σε μεταγενέστερες περιόδους, κατά τον 8ο και 7ο αι. ΠΚΕ. Δύο τέτοια μωσαϊκά ανασκάφτηκαν στην Ασσούρ, από τον Γερμανό αρχαιολόγο Βάλτερ Άντρε (Walter Andrae), στο σύμπλεγμα του ναού Άνου-Αντάντ (Anu-Adad).
Στην Τιλ, σημ. Τιλέ Χουγιούκ (Tille Höyük) στην ΝΑ Τουρκία, σε οικισμό του νεοχιττιτικού κράτους του Κουμούκ που κατακτήθηκε από τον Σαργκόν Β' της Ασσυρίας (περ. 721–705 ΠΚΕ), ανασκάφτηκε μια διώροφη κατοικία με μακρά στενά δώματα παρατεταγμένα γύρω από μία περίκλειστη, εσωτερική αυλή. Η αυλή ήταν καλυμμένη με ψηφιδωτό δάπεδο 238 λευκών και μαύρων τετραγώνων (σκακιέρα) και τέσσερα ερυθρά τετράγωνα τοποθετημένα έτσι ώστε να υποδεικνύουν την κύρια είσοδο της κατοικίας
Σημαντική αλλαγή της χρήσης του ψηφιδωτού δαπέδου παρατηρείται στη Φρυγία. Το Γόρδιον, η πρωτεύουσα της Φρυγίας, ήταν πλούσια κοσμημένη με επιδαπέδια (βοτσαλωτά) ψηφιδωτά ήδη από τον 8ο ΠΚΕ αι. Τρία από αυτά τα ψηφιδωτά αποκαλύφθηκαν σε μεγαρόσχημα κτήρια που καταστράφηκαν από τους Κιμμέριους στα τέλη του 8ου αρχές του 7ου ΠΚΕ αι. Χρονολογούνται ως σύγχρονα των μωσαϊκών της Ασσυρίας, αλλά έχουν διαφορετική χρήση στο χώρο. Χρησιμοποιούνται στα σημαντικότερα δώματα και όχι στους εξωτερικούς χώρους, η δε τεχνική τους θεωρείται εξαιρετική.
Κεντρική Αμερική
Στο πλαίσιο της μεσοαμερικανικής καλλιτεχνικής παραγωγής ο όρος ψηφιδωτό βρίσκει την εφαρμογή του όχι μόνο σε αρχιτεκτονικές επιφάνειες, όπως συμβαίνει στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, αλλά σε μια ποικιλία αντικειμένων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται αγγεία, ασπίδες, προσωπεία, ανθρώπινα κρανία, λαβές εγχειριδίων και λατρευτικά ειδώλια. Το μέσον της διακόσμησης είναι θραύσματα σκληρών λίθων και άλλα υλικά.
Κλασική Ελλάδα
Οι Έλληνες, κατά τον 5ο και 4ο ΠΚΕ αι. προώθησαν το ψηφιδωτό ως μορφή τέχνης με ακριβή γεωμετρικά σχέδια και ανθρωπομορφικά ή θηριομορφικά μοτίβα. Το ψηφιδωτό του κλασικού κόσμου κοσμούσε συνήθως τον οίκο -συνηθέστερα την τραπεζαρία και τον προθάλαμό της. Κάτι τέτοιο υπονοεί μια στενή σχέση μεταξύ του ψηφιδωτού και του συμποσίου και απεικονίζεται σαφώς στα διονυσιακά θέματα και τις ομόκεντρες συνθέσεις, σχεδιασμένες με τρόπο ώστε να παρουσιάζουν ίδια μοτίβα σε όλους τους συνδαιτυμόνες, ανεξάρτητα από τη θέση τους στον χώρο. Καθώς μάλιστα στο συμπόσιον συμμετείχαν μόνον άνδρες, τούτη η διακόσμηση χάραζε τα διακριτά όρια ανάμεσα στον ανδρωνίτη και τον γυναικωνίτη.
Πολλά, βοτσαλωτά ψηφιδωτά διατηρούνται σε δύο ιδιαίτερες αρχαιολογικές θέσεις, την Όλυνθο και την Πέλλα στη βόρεια Ελλάδα. Τα ψηφιδωτά της Ολύνθου χρονολογούνται στον 5ο ΠΚΕ αι. και είναι κυρίως τετράγωνες ή κυκλικές συνθέσεις με απλά περιγράμματα και ζωφόρους γύρω από το κεντρικό μυθολογικό θέμα. Αρκετά περίτεχνη θεωρείται εδώ η χρήση ανοικτόχρωμων και σκουρόχρωμων ψηφίδων. Οι μορφές δημιουργούνται με λευκούς λίθους σε μαύρο ή βαθύ μπλε φόντο. Μικρότεροι μαύροι λίθοι χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση των περιγραμμάτων. Οι ψηφίδες είναι ομοιόμορφες ως προς το μέγεθος και αδιαμόρφωτες και στα κεντρικά θέματα δίνεται σημασία στη λεπτομέρεια.
Ελληνιστική περίοδος
Στην ελληνιστική περίοδο αυξάνονται τα κτήρια που χρησιμοποιούν τη ψηφιδωτή διακόσμηση σε διαφορετικούς χώρους από εκείνους του συμποσίου ή του διάκοσμου στον ανδρωνίτη. Γίνεται επίσης σαφές ότι ένα πολύ μεγάλο τμήμα του χώρου στον ελληνιστικό οίκο ήταν αφιερωμένο στη διασκέδαση των φιλοξενουμένων. Η δραστική αύξηση της χρήσης του ψηφιδωτού σε αυτή την περίοδο φαίνεται ότι ήταν προϊόν μιας αυξανόμενης ευημερίας, που συνδυαζόταν με εθιμικές αλλαγές, οι οποίες έκαναν περισσότερο αποδεκτή την επίδειξή της. Από το 200 ΠΚΕ ειδικά διαμορφωμένες ψηφίδες (tesserae ) χρησιμοποιούνταν για να αποδώσουν πρόσθετες λεπτομέρειες και χρωματικούς τονισμούς των έργων. Η χρήση μικρών ψηφίδων έδωσε τη δυνατότητα μίμησης των ζωγραφικών έργων, όπως φαίνεται κυρίως στα σωζόμενα έργα της Πέλλας και της Πομπηίας μεταγενέστερα.
Τα ψηφιδωτά αυτής της συγκεκριμένης περιόδου παρουσίασαν πολλές τεχνοτροπικές και τεχνικές καινοτομίες, χωρίς ωστόσο να είναι δυνατός ο χρονικός προσδιορισμός τους. Υπάρχουν ψηφιδωτά του 3ου ΠΚΕ αι. που ακολουθούν την τεχνική της χρήσης μικροψηφίδων, αλλά ο χαμένος κρίκος της αλυσίδας διαφεύγει. Η τεχνική τελειοποιήθηκε σε κάποια από τις βασιλικές αυλές των ελληνιστικών βασιλείων, πιθανώς στην Αλεξάνδρεια ή την Πέργαμο, όπου αποκαλύφθηκαν έργα ιδιαίτερης λεπτότητας και τεχνικής. Περίπου από τα μέσα του 2ου αι. ΠΚΕ η τέχνη του ψηφιδωτού κατακτά τους πλούσιους οίκους του ελληνιστικού κόσμου, από την Ισπανία ως το Αφγανιστάν. Οι λαοί του ελληνιστικού κόσμου υιοθέτησαν την τέχνη του ψηφιδωτού μαζί με άλλες όψεις του ελληνικού τρόπου ζωής ως μέσο έκφρασης της ελληνικής τους ταυτότητας ή ως μέσο επίδειξης οικειότητας με τον ελληνικό πολιτισμό. Η χρηστικότητα του ψηφιδωτού στην αρχιτεκτονική δομή των ελληνιστικών κτηρίων προσλαμβάνει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, καθώς γίνεται το μέσο φυσικού διαχωρισμού σε περιπτώσεις που ο χώρος δεν είναι αρκετός σε μικρότερα κτήρια. Η επίδειξη της κοινωνικής θέσης απαιτεί την ύπαρξη περισσότερων του ενός συμποσιακών χώρων και τούτο γίνεται εφικτό χάρη στην αρχιτεκτονική πλέον χρήση της τέχνης.
Στην ελληνιστική περίοδο διακρίνονται δύο διαφορετικές τεχνοτροπίες, η ανατολική και η δυτική. Τα χαρακτηριστικά αυτών των δύο διακριτών τάσεων φαίνονται καθαρότερα στα πρώιμα ψηφιδωτά της Πομπηίας που ακολουθούν την ελληνική δυτική παράδοση, εμπλουτισμένη με σκηνές από την καθημερινότητα. Οι αριστοκράτες της Πομπηίας αναζητούσαν μια διακόσμηση που θα επιδείκνυε την εξοικείωσή τους με τον ελληνικό πολιτισμό, γεγονός που σε μεγάλο βαθμό ενθάρρυνε την παραγωγή αντιγράφων ή τη χρήση των ειδολογικών και υφολογικών στοιχείων της ελληνικής τεχνοτροπίας. Οι ιδιαίτερες απαιτήσεις της αγοράς της Πομπηίας φαίνεται πως εξυπηρετούνταν από διαφορετικές τεχνικές παραγωγής. Υπάρχουν ενδείξεις διαχωρισμού μεταξύ της παραγωγής επιτοίχιων και επιδαπέδιων ψηφιδωτών, η οποία γινόταν πιθανώς από τοπικούς τεχνίτες.
Γοργοπόταμος
right|300px|thumb|Η [[γέφυρα Γοργοποτάμου]] Ο Γοργοπόταμος είναι ποταμός του νομού Φθιώτιδας  δίνοντας το όνομά του στο ομώνυμο χωριό. Πηγάζει από την Οίτη και ρέει προς τον κάμπο του Σπερχειού, στον οποίο συμβάλλει, λίγο πριν τις εκβολές του Σπερχειού στον Μαλιακό κόλπο. Το συνολικό του μήκος είναι 8 χιλιόμετρα. Στην αρχαιότητα ο ποταμός κατέληγε κατ’ ευθείαν στον Μαλιακό κόλπο αλλά με τις συνεχείς προσχώσεις και την επέκταση του κάμπου της Λαμίας ενώθηκε τελικά με τον Σπερχειό.
Ιστορία του ψηφιδωτού
Ο ρωμαϊκός κόσμος
Η διαρκής επέκταση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν το πρόσφορο μέσο για τη διάδοση του ψηφιδωτού, αν και παρατηρούνται σημαντικές διαφοροποιήσεις στο επίπεδο της τέχνης. Η σύγκριση ανάμεσα σε ψηφιδωτά από τη ρωμαϊκή Βρετανία και εκείνα της Ιταλίας, υποδεικνύει ότι τα βρετανικά ψηφιδωτά είναι απλούστερα στο σχεδιασμό και λιγότερο ολοκληρωμένα από την άποψη της τεχνικής. Τα τυπικότερα ρωμαϊκά θέματα περιλαμβάνουν λατρευτικές και οικιακές σκηνές και γεωμετρικά μοτίβα.
Γοργοπόταμος
Ο Γοργοπόταμος σχηματίζει βαθύ φαράγγι στην Οίτη, πάνω από το οποίο διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή του ΟΣΕ, από γέφυρα ύψους 30 μέτρων και μήκος 250. Στον Γοργοπόταμο ενώνονται και τα νερά του Φθιωτικού Ασωπού που ρέει ανάμεσα στην Οίτη και το Καλλίδρομο.
Η μάχη στο Δέμα (1821)
Τον Απρίλιο του 1821, ενώ η Επανάσταση είχε γενικευθεί στην Πελοπόννησο και τη Στερεά, κατήρχετο ισχυρή δύναμη Τούρκων και Αλβανών υπό τον Ομέρ Βρυώνη για να καταστείλει την εξέγερση. Τότε ο Δυοβουνιώτης με τετρακόσιους επαναστάτες κατέλαβε την γέφυρα του Γοργοποτάμου (περιοχή Δέμα), ενώ ταυτόχρονα ο Διάκος αυτή του Σπερχειού και ο Πανουργιάς άλλες διόδους προς την Άμφισσα. Οι εχθρικές δυνάμεις έφτασαν πριν οι οπλαρχηγοί προλάβουν να οχυρώσουν τις θέσεις τους. Ο Δυοβουνιώτης και ο Πανουργιάς αντιστάθηκαν γενναία αλλά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μπροστά από τις πολύ ισχυρότερες τουρκαλβανικές δυνάμεις. Από τους άνδρες του Δυοβουνιώτη σκοτώθηκαν πέντε, μεταξύ των οποίων και ο Μήτρος Βάγιας από τα Βάγια Βοιωτίας. Η αντίσταση αυτή, όπως και αυτές του Διάκου και του Πανουργιά, προκάλεσαν σημαντικές φθορές στον Ομέρ Βρυώνη ο οποίος αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Λαμία και έπεισαν τους Τούρκους ότι οι επαναστάτες ήταν ένας υπολογίσιμος αντίπαλος. Από κάποιους συγγραφείς διατυπώθηκε η άποψη ότι ο Δυοβουνιώτης εγκατέλειψε τη θέση του και σ' αυτό οφείλεται και η περικύκλωση του Διάκου στην Αλαμάνα. Ο ιστορικός Γούδας θεωρεί λανθασμένη αυτή την άποψη. .
Ιστορία του ψηφιδωτού
Η βυζαντινή τέχνη
Με την άνοδο της βυζαντινής αυτοκρατορίας από τον 5ο αιώνα τούτη η μορφή τέχνης απέκτησε νέα χαρακτηριστικά. Σε αυτά τα χαρακτηριστικά περιλαμβάνονται οι ασιατικές τεχνοτροπικές και ειδολογικές επιδράσεις και η χρήση ειδικών υάλινων ψηφίδων που κατασκευάζονταν στη βόρεια Ιταλία καταρχήν και τις γνωρίζουμε με τον γενικό όρο σμάλτα. Τα σμάλτα κατασκευάζονταν από παχιά στρώματα έγχρωμης υάλου, είχαν ακανόνιστη επιφάνεια και περιείχαν μικροσκοπικές φυσαλίδες αέρα. Ενίοτε στην οπίσθια όψη τους ήταν καλυμμένα με αργυρά ή χρυσά λεπτά φύλλα, προκειμένου να παράγουν το ανάλογο αισθητικό αποτέλεσμα της υποφώσκουσας φωτεινότητας, μιας αφαιρετικής διάστασης της ιερότητας, που δεν απαντάται σε καμία άλλη περίοδο της τέχνης του ψηφιδωτού.
Ισλάμ
Ακμάζοντος ακόμη του Βυζαντίου, οι Μαυριτανοί έφεραν την ισλαμική τέχνη του ψηφιδωτού στην ιβηρική χερσόνησο στον 8ο αιώνα. Σε όλον τον ισλαμικό κόσμο αργότερα χρησιμοποιήθηκαν λίθινες, υάλινες και κεραμικές ψηφίδες, αλλά αντίθετα από τις ανθρωπομορφικές απεικονίσεις της βυζαντινής τέχνης -εκτός της εικονομαχικής περιόδου- τα ισλαμικά μοτίβα είναι κυρίως γεωμετρικά και μαθηματικά. Παραδείγματα τέτοιων ψηφιδωτών μπορεί να δει κανείς στην Ισπανία, στο μεγάλο μουσουλμανικό τέμενος της Κόρδοβας και το ανάκτορο της Αλάμπρα. Στις αραβικές χώρες αναπτύχθηκε μια ξεχωριστή διακοσμητική τεχνοτροπία που αποκαλείται ζιλίτζ και στηριζόταν σε προκατασκευασμένα κεραμικά σχήματα, τα οποία επεξεργάζονταν οι καλλιτέχνες για να ταιριάξουν απόλυτα μεταξύ τους στη διαδικασία της κάλυψης του χώρου.
Γοργοπόταμος
Η Ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου το 1942
Το 1982, με το νόμο 1285, η επέτειος της μάχης καθιερώθηκε ως ετήσιος Πανελλαδικός εορτασμός της Εθνικής Αντίστασης.
Ιστορία του ψηφιδωτού
Προκολομβιανή Αμερική
Στην μετακλασική προκολομβιανή κεντρική Αμερική, στην περίοδο των Αζτέκων (1376-1519), το ψηφιδωτό χρησιμοποιείται ως αρχιτεκτονικό διακοσμητικό μέσο κσι για την κάλυψη τελετουργικών αντικειμένων. Ως ψηφίδες χρησιμοποιούνται συνήθως πολύτιμα υλικά όπως ο οψιανός, ο γρανάτης και ο καλλαΐτης (τυρκουάζ). Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα αυτού του είδους είναι το προσωπείο του Κετζαλκόατλ, τέχνεργο του 14ου αιώνα. Έχουν επίσης αποκαλυφθεί κτήρια καλυμμένα με ψηφιδωτό διάκοσμο στην αρχαιολογική θέση της Μίτλα στην Οαχάκα. Οι διακοσμητικές ταινίες στα κτήρια είναι κατασκευασμένες με μικρούς επίθετους λίθους διαφορετικών χρωμάτων και σχημάτων. Άλλες περίτεχνες Μάγια προσόψεις στο Ουξμάλ και την Τσιτσέν Ιτζά, στο Γιουκατάν, επιδεικνύουν τη χρήση θηριομορφικών και γεωμετρικών μοτίβων στην εξωτερική όψη των κτηρίων.
Γοργοπόταμος
Νάρκη στο Γοργοπόταμο
Στις 29 Νοεμβρίου του 1964 περίπου 10.000 άτομα, κυρίως οπαδοί της Αριστεράς, συγκεντρώθηκαν στη σιδηροδρομική γέφυρα του Γοργοπόταμου, προκειμένου να παραστούν στην τελετή για τα 22 χρόνια από την ανατίναξή της από Βρετανούς κομάντος σε συνεργασία με δυνάμεις του ΕΔΕΣ και του ΕΛΑΣ. Η τελετή ήταν επεισοδιακή, καθώς αποδοκιμάστηκαν αξιωματικοί και πολιτικοί της Δεξιάς. Μετά την αναχώρηση των επισήμων και ενώ αποχωρούσε το πλήθος, η έκρηξη μίας νάρκης σκόρπισε τον θάνατο. Απολογισμός 13 νεκροί (ανάμεσά τους κι ένα κοριτσάκι 12 ετών, η Κική Λιακοπούλου από τον Δομοκό). Οι τραυματισμένοι έφτασαν τους 51, πολλοί ήταν σοβαρά, ενώ φέρετρα μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Λαμίας για να εναποτεθούν σ' αυτά οι νεκροί. Το πόρισμα των ανακριτικών αρχών μιλούσε για έκρηξη παλιάς αμερικανικής νάρκης του τύπου που εχρησιμοποιείτο από το στρατό κατά τον Εμφύλιο, η οποία είχε τοποθετηθεί εκεί πριν από πολύ καιρό. Ωστόσο στα χρόνια που ακολούθησαν δεν εξασθένησαν οι υποψίες περί εσκεμμένης ενέργειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Στερεάς Ελλάδας
Ιστορία του ψηφιδωτού
Παρακμή και Αναγέννηση
Στην υπόλοιπη Ευρώπη η τέχνη του ψηφιδωτού παρήκμασε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, αν και και ορισμένα ψηφοθετικά πρότυπα χρησιμοποιήθηκαν σε αββαεία ή άλλα ναϊκά οικοδομήματα. Η αναβίωση του ενδιαφέροντος για την τέχνη του ψηφιδωτού –ιδιαίτερα για τη βυζαντινή τεχνοτροπία- κατά τον 19ο αιώνα φαίνεται σε κτήρια όπως ο Καθεδρικός του Γουεστμίνστερ και η Σακρέ Κερ (Sacré-Coeur) στο Παρίσι.
Στη σύγχρονη εποχή το ψηφιδωτό αγκάλιασε, επίσης, το κίνημα της νέας τέχνης, το αποκαλούμενο Αρ Νουβώ (Art Nouveau). Στη Βαρκελώνη ο Αντόνι Γκαουντί (Antoni Gaudi) μαζί με τον Γιοσέπ Μαρία Γιουγιόλ (Josep Maria Jujol) φιλοτέχνησαν εντυπωσιακά κεραμικά ψηφιδωτά στο Πάρκο Γκουέλ (Guell Park) στις πρώτες δύο δεκαετίες του 20ου αι. Χρησιμοποίησαν μια τεχνική γνωστή ως trencadis για να καλύψουν τις επιφάνειες των κτηρίων. Ενσωμάτωσαν, επίσης, στην τεχνική τους υλικά που προέρχονταν από σπασμένα κεραμικά και άλλα αντικείμενα, μια επαναστατική ιδέα για την τέχνη και την αρχιτεκτονική.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της τέχνης Κατηγορία:Ψηφιδωτά
Μεσόγειο Σάμου
Τα Μεσόγεια είναι ορεινό χωριό της Σάμου με πληθυσμό 109 κατοίκους (2011). Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Πυθαγορείου του Δήμου Σάμου. Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 560 μέτρων στις πλαγιές του όρους Καρβούνης, στο κεντρικό τμήμα της Σάμου, κοντά στο χωριό Πάνδροσος.
Αγώριος
Στην ελληνική μυθολογία ο Αγώριος (Ἀγώριος) ήταν γιος του Δαμασίου, απογόνου του Αγαμέμνονα. Το Μαντείο των Δελφών, όταν ο Όξυλος κατά την κάθοδο των Ηρακλειδών στην Πελοπόννησο πήγε να το συμβουλευθεί, του είπε να πάρει μαζί του ως συνοικιστή της Ήλιδας τον Αγώριο.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαία Ηλεία Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Καλάνδρα Χαλκιδικής
Η   Καλάνδρα είναι παραδοσιακός οικισμός και έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Κασσάνδρας της περιφερειακής ενότητας Χαλκιδικής. Η θέση της είναι στα νοτιοδυτικά της κωμόπολης της Κασσάνδρας στα δυτικά παράλια της ομώνυμης χερσόνησου. Ο πληθυσμός της αριθμεί τους 674 μόνιμους κατοίκους με βάση την απογραφή του 2011 κι οι περισσότεροι ασχολούνται με τη γεωργία (ελιές, βαμβάκι, καλαμπόκι), με τη μελισσοκομία ενώ σημαντική πηγή εισοδήματος αποτελεί κι ο τουρισμός. Μεταξύ άλλων λειτουργεί παιδικός σταθμός, ολοήμερο νηπιαγωγείο και 6θεσιο ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο. Η ποδοσφαιρική ομάδα "Παιώνιος" αγωνιζόταν μέχρι πρόσφατα στην Α΄ ερασιτεχνική κατηγορία του πρωταθλήματος της ΕΠΣ Χαλκιδικής. Ενεργός με εκδηλώσεις και δραστηριότητες όλο το χρόνο είναι ο πολιτιστικός σύλλογος, που έχει και αυτός το όνομα του χωριού, καθώς επίσης και ο σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Μενδαίου δημοτικού σχολείου της Καλάνδρας. Η Καλάνδρα πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου. Το επίνειο της Καλάνδρας, το Ποσείδι, είναι αναπτυγμένο τουριστικά, με πολλά φιλόξενα καταλύματα, ταβέρνες, καφέ-μπαρ, δίπλα στη θάλασσα.
Τοπική κοινότητα Καλάνδρας
Με το Νόμο Καποδίστρια συστάθηκε το Δημοτικό διαμέρισμα Καλάνδρας (συνολικά 750 κάτοικοι το 2001), στο οποίο υπήχθησαν οικισμοί:
Ιστορικά στοιχεία
Η εδραίωση του οικισμού της πιστεύεται ότι συντελέστηκε στα τελευταία Βυζαντινά χρόνια ή κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Είναι άρρηκτα δεμένη με την ύπαρξη της Μένδης. Μάλιστα διατήρησε αναλλοίωτα τα τοπωνύμια της χώρας των Μένδαιων, όπως αυτό της παραλίας της που εξακολουθεί να ονομάζεται Ποσείδιο, ιωνική έκφραση του Ποσειδωνίου. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ήταν ένα από τα 12 χωριά της χερσονήσου και αποτελούσε βακούφι του Γκαζανφέρ Αγά. Οι κάτοικοι της Καλάνδρας συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821. Σπουδαίος αγωνιστής της επανάστασης του 1821 ήταν ο Κυπαρίσσης Γεωργάκη και ο Χριστόδουλος Ξανθόπουλος. Στην Καλάνδρα σώζονται τμήματα του αρχαίου τείχους της Μένδης. Αξιοθέατα της Καλάνδρας είναι ο ναός του Ποσειδώνα (4 χλμ. δυτικά από τον οικισμό) και κοντά σε αυτόν ένας φάρος του 1864. Επίσης, στην Καλάνδρα βρίσκονται και οι χριστιανικοί ναοί της Παναγίας, με τοιχογραφίες (1219) και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1850, βασιλικού ρυθμού).
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Καλανδρα Καλανδρα
Γοργοπόταμος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Γοργοπόταμος αναφέρονται:
Ζυλιέτ Ρεκαμιέ
Η Ζαν Φρανσουάζ Ζυλιέτ Ρεκαμιέ (γαλλικά: Jeanne Françoise Julie Adélaïde Récamier)  γεννήθηκε το 1777 στη Λυών και πέθανε το 1849 στο Παρίσι, ήταν Γαλλίδα οικοδέσποινα σαλονιού στο Παρίσι, όπου στις αρχές του 19ου αιώνα συγκεντρώνονταν οι μεγαλύτερες διασημότητες του πολιτικού, λογοτεχνικού και καλλιτεχνικού κόσμου.
Γοργοπόταμος (αποσαφήνιση)
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ζυλιέτ Ρεκαμιέ
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ζυλιέτ Ρεκαμιέ γεννήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου 1777 στη Λυών και ήταν κόρη του Ζαν Μπερνάρ, βασιλικού συμβούλου της Λυών, ο οποίος το 1784 διορίστηκε γενικός εισπράκτορας στο Παρίσι. Σπούδασε σε μοναστηριακό σχολείο στη Λυών και το 1793, σε ηλικία 15 ετών, μέσα στη δίνη της Γαλλικής Επανάστασης παντρεύτηκε τον πλούσιο τραπεζίτη Ζακ Ρεκαμιέ, 30 χρόνια μεγαλύτερό της, με τον οποίο ανέπτυξαν μια στοργική και πλατωνική σχέση: θεωρείται ότι ήταν φυσική του κόρη.
Κοσμική ζωή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η κυρία Ρεκαμιέ, πίνακας του [[Ζακ-Λουί Νταβίντ|Ζαν-Λουί Νταβίντ,1800, Λούβρο]] Από το 1797, η Ζυλιέτ Ρεκαμιέ, 19 ετών, ξεκίνησε την κοινωνική της ζωή, διατηρώντας ένα σαλόνι που σύντομα έγινε τόπος συνάντησης της εκλεκτής κοινωνίας. Η ομορφιά και η γοητεία της οικοδέσποινας, μιας από τις «Τρεις Χάριτες» της εποχής του Διευθυντηρίου, μαζί με την Ζοζεφίν ντε Μπωαρναί και την Τερέζα Ταλιέν, συγκέντρωναν πλήθος θαυμαστών. Το σκηνικό του αρχοντικού της, η πρώην κατοικία του Ζακ Νεκέρ που αποκτήθηκε τον Οκτώβριο του 1798 και διακοσμήθηκε πλούσια από τον αρχιτέκτονα Λουί-Μαρτέν Μπερτώ, συνέβαλε στη φήμη των δεξιώσεων της. Η επιρροή της μαντάμ Ρεκαμιέ ήταν αξιοσημείωτη στην εξάπλωση της μόδας με έμπνευση σπό την Αρχαιότητα (Αυτοκρατορικός ρυθμός) που επικράτησε κατά την Πρώτη Αυτοκρατορία. Ήταν από τις πρώτες που ντύθηκε στο «ελληνικό στυλ». Το μέγαρο Ρεκαμιέ απέκτησε τέτοια φήμη που έγινε γρήγορα τόπος που όλοι οι διακεκριμένοι επαρχιώτες και ξένοι έπρεπε να επισκεφτούν. Γνώρισε τη μαντάμ ντε Σταέλ, με την οποία συνδέθηκε με στενή φιλία. Την περίοδο της Υπατείας στο σαλόνι της σύχναζαν πολλές προσωπικότητες, όπως οι Αντουάν και Ματιέ ντε Μονμορανσί, ο Λουκιανός Βοναπάρτης, ο στρατηγός Ζαν-Βικτόρ Μορώ και ο Ζαν-Μπατίστ Μπερναντότ, αργότερα Κάρολος ΙΔ΄της Σουηδίας. Το έτος 1800 σηματοδότησε το ύψος της οικονομικής δύναμης του Ζακ Ρεκαμιέ.
Δυσκολίες και εξορία
αριστερά|μικρογραφία|Η κυρία Ρεκαμιέ, πίνακας του [[Φρανσουά Ζεράρ, 1805    (μουσείο Καρναβαλέ)]] Αλλά σύντομα η κατάσταση άλλαξε και επηρέασε την κοσμική και κοινωνική θέση της κυρίας Ρεκαμιέ. Φίλη με αντιπάλους του Ναπολέοντα, όπως η μαντάμ ντε Σταέλ, η κυρία Ρεκαμιέ έγινε κεντρικό πρόσωπο στην αντίδραση προς το καθεστώς του Ναπολέοντα. Οι δεξιώσεις στο σαλόνι της, που έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην πολιτική και πνευματική ζωή της εποχής, απαγορεύτηκαν με ανεπίσημη εντολή του Βοναπάρτη. Η μαντάμ ντε Σταέλ, οι Μονμορανσί και άλλοι φίλοι της και τακτικοί επισκέπτες στο σαλόνι της, εξορίστηκαν από το Παρίσι. Το 1804, όταν ο Ναπολέων έγινε αυτοκράτορας, η ίδια αρνήθηκε τέσσερις φορές μια θέση κυρίας των τιμών στην αυτοκρατορική αυλή.
Οι οικονομικές δυσκολίες του συζύγου της, από το 1805, ανάγκασαν το ζευγάρι να αλλάξει τρόπο ζωής και στη συνέχεια πούλησαν το αρχοντικό τους. Το 1811, ο Ναπολέων ενοχλημένος από τις συμπάθειές της προς τους αντιπάλους του, την εξόρισε μακριά από το Παρίσι.
Η μαντάμ Ρεκαμιέ αποσύρθηκε τότε στο κάστρο Κοπέ κοντά στη Γενεύη, κατοικία της μαντάμ ντε Σταέλ, όπου δημιούργησε με τον πρίγκιπα Αύγουστο της Πρωσίας σχέση που θα κατέληγε σε γάμο, αλλά ο σύζυγός της αρνήθηκε να της δώσει διαζύγιο. Επέστρεψε στο Παρίσι το 1814 και συνδέθηκε με τον Μπενζαμέν Κονστάν.
Η ζωή στο μοναστήρι
μικρογραφία|250x250εσ|Το δωμάτιο της κυρίας Ρεκαμιέ στο μοναστήρι, πίνακας του Φρανσουά-Λουί Ντεζυίν, 1826, [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο]] Το 1819, έπειτα από νέα οικονομική κατάρρευση του συζύγου της, αποσύρθηκε στο μοναστήρι Αμπεΰ ω Μπουά στο Παρίσι, το οποίο νοίκιαζε διαμερίσματα σε κυρίες της παλιάς αριστοκρατίας, όπου νοίκιασε διαμέρισμα και μετέφερε το σαλόνι της. Την περίοδο αυτή άρχισε ο μακροχρόνιος δεσμός της με τον Σατωμπριάν.
Για περισσότερα από είκοσι χρόνια, οι δεξιώσεις της συγκέντρωναν γύρω της, με πρωταγωνιστή τον Σατωμπριάν, τα πιο λαμπρά μυαλά της εποχής: πολιτικούς στοχαστές όπως οι Βικτόρ Κουζέν, Σαιν-Μαρκ Ζιραρντέν, Εντγκάρ Κινέ, Αλεξίς ντε Τοκβίλ, νέους συγγραφείς όπως οι Λαμαρτίνος, Σαιντ-Μπεβ, Μπαλζάκ, καλλιτέχνες όπως ο Φρανσουά Ζεράρ, ο Ζοζέφ Σινάρ, ο Αντόνιο Κανόβα, διάσημους ηθοποιούς όπως ο Ταλμά, η Ρασέλ κ.λπ.
Η Ζυλιέτ Ρεκαμιέ πέθανε στις 11 Μαΐου 1849 στο Παρίσι, θύμα της επιδημίας χολέρας που είχε ξεσπάσει εκείνη τη χρονιά στη Γαλλία.
Στην τέχνη
Πολλοί καλλιτέχνες φιλοτέχνησαν προτομές και πορτρέτα της, μεταξύ των οποίων ο Ζαν-Λουί Νταβίντ (Λούβρο), ο Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ και ο Φρανσουά Ζεράρ (μουσείο Καρναβαλέ). Το δωμάτιό της έχει ανασυσταθεί και εκτίθεται στο Λούβρο. Το 1859 εκδόθηκαν οι Αναμνήσεις της και η Αλληλογραφία της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι επιστολογράφοι
Προγκρές Μ-8
Το Προγκρές Μ-8 ήταν σοβιετικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 1991 για να ανεφοδιάσει τον διαστημικό σταθμό Μιρ. Είχε αριθμό σειράς 207 Ήταν το εικοστό τέταρτο από τα 64 συνολικά διαστημόπλοια Προγκρές (συγκεκριμένα έκδοσης Προγκρές-Μ) που επισκέφθηκαν τον σταθμό. Μετέφερε τρόφιμα, νερό, οξυγόνο, καύσιμα και επιστημονικό εξοπλισμό για την διεξαγωγή επιστημονικών ερευνών. Επίσης μετέφερε ένα μικρό δορυφόρο (Naduvaniy Hazovoy Ballon) ο οποίος τέθηκε αργότερα σε τροχιά από το πλήρωμα του Μιρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές στο Διαστημικό Σταθμό Μιρ Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1991
Βαλσαμάκης
Το ελληνικό επώνυμο Βαλσαμάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Κυβέρνηση Μανουέλ Βαλλς
Η κυβέρνηση Μανουέλ Βαλλς είναι η 37η κυβέρνηση της Ε΄ Γαλλικής Δημοκρατίας. Πρόκειται για τρίτη κυβέρνηση που ορίζεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Φρανσουά Ολλάντ.
Στις 31 Μαρτίου 2014 στη διάρκεια του απογεύματος, ως αντίδραση στην ήττα της αριστεράς στις δημοτικές εκλογές που είχαν μόλις λάβει χώρα, ο Πρωθυπουργός Ζαν-Μαρκ Αιρώ έθεσε προς παραίτηση την κυβέρνησή του. Το ίδιο βράδυ, ο ορισμός στο Μέγαρο Ματινιόν του μέχρι πρότινος Υπουργού Εσωτερικών, Μανουέλ Βαλλς,ανακοινώθηκε από τον αρχηγό του κράτους Φρανσουά Ολλάντ στη διάρκεια μιας σύντομης διάρκειας τηλεοπτικής εμφάνισης η οποία μαγνητοσκοπήθηκε σε ένα από τα σαλόνια του Μεγάρου των Ηλυσίων. Το διάταγμα του ορισμού της νέας κυβέρνησης δημοσιεύτηκε στο Journal officiel της επομένης.
Οι υπόλοιποι υπουργοί ορίστηκαν με προεδρικό διάταγμα κατά τη διάρκεια του πρωινού της 2ας Απριλίου, ενώ η σύνθεση της νέας κυβέρνησης ανακοινώθηκε κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας στις 11:25 ώρα Παρισιού , ακολουθούμενη στη διάρκεια του απογεύματος από την τελετή διαδοχής μεταξύ των πρώην υπουργών και των διαδόχων τους στα διάφορα υπουργεία. Ο διαμοιρασμός των υπουργικών θέσεων ή θέσεων κυβερνητικών γραμματέων έχει προβλεφτεί για την επόμενη εβδομάδα.
Αναχώρηση των Οικολόγων
Στις 1 Απριλίου 2014, ο Μανουέλ Βαλλς δέχτηκε μια αντιπροσωπεία του Ευρώπη Οικολογία - Οι Πράσινοι (EELV), εμπρός της οποίας επανέλαβε την θέση του να συνεχίσει την πολιτική του για ενεργειακή μετάβαση καθώς και την λήψη αποφάσεων προς όφελος της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αποκεντροποίησης. Μετά από αυτή τη συνάντηση, το εκτελεστικό γραφείο του EELV απέρριψε με επτά ψήφους υπέρ, τρεις κατά και πέντε απών την συμμετοχή του κόμματος στην κυβέρνηση Βαλλς, παρά τις προτάσεις που του έγιναν, με σημαντικότερη αυτής της δημιουργίας ενός ενιαίου υπουργείου που θα περιελάμβανε τα χαρτοφυλάκια του περιβάλλοντος, της ενέργειας, της στέγασης και των μεταφορών. Η απόφαση αυτή, τότε, δέχθηκε οξεία κριτική από μερίδα εκλεγμένων Οικολόγων, όπως ο γερουσιαστής Ζαν-Βενσάν Πλασέ, καθώς και οι βουλευτές Μπαρμπαρά Πομπιλί και Φρανσουά ντε Ρυζί. Αντιθέτως, η απόφαση αυτή υποστηρίχθηκε από τον Πασκάλ Κανφέν και την Σεσίλ Ντυφλό, και οι δυο τους υπουργοί της προηγούμενης κυβέρνησης, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ. Για την Εμανυέλ Κος, γραμματέα του κόμματος, η επιρροή της Σεσίλ Ντυφλό σε αυτή την απόφαση ήταν "στου ύψους του πολιτικού της βάρους και των πεπραγμένων της. Όταν η υπουργός που έθεσε σε εφαρμογή το νόμο ALUR [accès au logement et à un urbanisme rénové] εξηγεί γιατί δεν επιθυμεί να είναι μέρος αυτής της κυβέρνησης, αυτό δεν είναι ανώδυνο. Το σκέφτηκε σοβαρά προτού προχωρήσει σε αυτή την απόφαση".
Σύνθεση
Πρόκειται για μία κυβέρνηση που αποτελείται από συνολικά δεκαεπτά υπουργούς, συμπεριλαμβανομένου του Πρωθυπουργού, η οποία, επίσης, είναι ισοδύναμη: πέραν του Πρωθυπουργού (ένας άνδρας), περιλαμβάνει οκτώ άνδρες και οκτώ γυναίκες. Σε σύγκριση με την προηγούμενη κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Ζαν-Μαρκ Αιρώ, εννέα υπουργοί διατήρησαν τα χαρτοφυλάκιά τους (τέσσερις έλαβαν νέο αξίωμα), ενώ άλλοι πέντε άλλαξαν υπουργεία. Ο Πιέρ Μοσκοβισί, ο οποίος ηττήθηκε στις δημοτικές εκλογές του 2014 στο Βαλαντινιέ, ήταν μεταξύ αυτών που αποχώρησαν. Δύο υπουργοί δεν ήταν μέρος της προηγούμενης κυβέρνησης: η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, η οποία, ωστόσο, διετέλεσε υπουργός σε παλαιότερες κυβερνήσεις, καθώς και ο Φρανσουά Ρεμπσαμέν, μέχρι πρότινος πρόεδρος της ομάδα των Σοσιαλιστών στην Γερουσία, ο οποίος για πρώτη φορά ορίστηκε υπουργός εντός κυβερνήσεως.
Ιδιαιτερότητες
Έχοντας παρουσιαστεί ως μια "μαχητική κυβέρνηση", η κυβέρνηση αυτή, όπως είχε ανακοινωθεί, αποτελείται από έναν περιορισμένο αριθμό υπουργών με σημαντικό ρόλο στη λήψη των αποφάσεων. Αρκετά υπουργεία έπαψαν να υφίστανται, ή δεν εμφανίζονται πλέον στον τίτλο του υπουργού τους, μεταξύ αυτών εκείνα της Υγείας (το οποίο ενσωματώθηκε σε αυτό των Κοινωνικών Υποθέσεων), του Εξωτερικού Εμπορίου, του Τουρισμού (και τα δυο τους ενσωματώθηκαν σε αυτό των Εξωτερικών Υποθέσεων), της Βιοτεχνίας, ή της Επαγγελματικής Κατάρτισης. Μια δεκαριά κυβερνητικών γραμματέων θα οριστούν σε μεταγενέστερη ημερομηνία, μετά την ομιλία γενικότερης πολιτικής.
Πρόκειται, με αυτό τον τρόπο, για μία από τις πλέον ολιγάριθμες σε αριθμό υπουργών κυβερνήσεις της Ε΄ Γαλλικής Δημοκρατίας.
Παράλληλα, πρόκειται για την πρώτη κυβέρνηση της Ε΄ Δημοκρατίας της οποίας ηγείται πρωθυπουργός ο οποίος έχει λάβει την γαλλική υπηκοότητα, καθότι ο Μανουέλ Βαλλς έχει γεννηθεί Καταλανός.
Πολιτική Σύνθεση
Η κυβέρνηση του Μανουέλ Βαλλς αποτελείται αποκλειστικά από πρόσωπα που προέρχονται ή είναι φίλα προσκείμενα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Πέραν του Πρωθυπουργού ο οποίος είναι ο ίδιος Σοσιαλιστής, δεκατέσσερις συνολικά Υπουργοί είναι μέλη του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS) και δύο ανήκουν στο Αριστερό Ριζοσπαστικό Κόμμα (PRG) ή είναι φίλα προσκείμενοι.
Σύνθεση ανά ηλικία
Κατά τον ορισμό της, ο μέσος όρος ηλικίας της κυβέρνησης του Μανουέλ Βαλλς ήταν 54 ετών :
Κατά την ημερομηνία αυτή, η κατανομή ανά ηλικιακή κατηγορία ήταν η εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Γαλλίας
Τουτρακάν
Το Τουτρακάν (βουλγαρικά: Тутракан, αναφερόμενο σε ορισμένες περιπτώσεις ως Τουρτουκάι ή Τουρτουκαϊά σύμφωνα με την τουρκική και ρουμάνικη ονομασία) είναι πόλη ευρισκόμενη στα βορειοανατολικά της Βουλγαρίας, επί της νότιας όχθης του Δούναβη, στη Δοβρουτσά, εύφορο οροπέδιο ευρισκόμενο μεταξύ της Βουλγαρίας (όπου είναι επίσης γνωστό ως Λουντογκόριε) και της Ρουμανίας.