cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οικογένεια Airbus A320neo
Airbus A321neo
Μέχρι τον Μάρτιο του 2020, η Airbus είχε συγκεντρώσει 4,097 παραγγελίες για τα A321neo, έχοντας παραδώσει τα 698 εξ' αυτών.
Σήμερα, οι χρήστες του αεροσκάφους είναι, μεταξύ άλλων, η Lufthansa, η British Airways, η easyJet, η American Airlines, η JetBlue Airways, η Alaska Airlines, η Turkish Airlines, καθώς και η Aegean Airlines.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροσκάφη Airbus
Αντώνιος Καλλιέργης
Ο Αντώνιος Καλλιέργης ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη. Ήταν πολυμαθέστατος και ανθηρός ποιητής, εύστοχος μιμητής των αρχαίων λυρικών. Τον Καλλιέργη επαινεί ο Σοφιανός ονομάζοντάς τον «ενδοξότατο» και «δοχείο των αρετών».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί
Αμίνα Χανούμ Συρτλάνοφ
H Αμίνα Χανούμ Συρτλάνοφ ή Συρτλάνοβα (ρωσικά: Амина Махмудовна Сыртланова, 18 Ιουνίου 1884 - μετά το 1939) ήταν Ρωσίδα με Γαλλική υπηκοότητα, δημόσια προσωπικότητα, αδελφή του ελέους, θεοσοφίστρια και μασόνος. Γεννήθηκε στην Ούφα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και ήταν κόρη του Στρατηγού Μαχμούντ Μαγκομέντοβιτς Σικάλιγιεφ και της γαιοκτήμονα Μαγκιπάρβας Σεϊκαλίγιεβα. Γενικότερα, καταγόταν από σημαίνουσα οικογένεια. Περί το 1912, ξεκίνησε να ασχολείται με τη δημόσια ζωή, όταν ο σύζυγός της που ήταν μέλος της 3ης Ρωσικής Δούμας, βρήκε τραγικό θάνατο, με την Αμίνα να παίρνει τη θέση του. Υπήρξε πρόεδρος της Μουσουλμανικής Εκπαιδευτικής Κοινότητας της Αγίας Πετρούπολης, έχοντας έτσι μεγάλη επιρροή στην μουσουλμανική κοινότητα της περιοχής, όπως επίσης και στην Ούφα.
Κατά την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής των Ρωσικών Μουσουλμανικών οργανώσεων και μέσα από φιλανθρωπίες υποστήριζε τα ρωσικά στρατεύματα. Το καλοκαίρι του 1916, πήγε ως προϊσταμένη στο νοσοκομειακό τρένο των Ρώσων Μουσουλμάνων, στο μέτωπο. Μετά το 1917 μετακόμισε στη Γαλλία και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Μεταξύ το 1921 και το 1929, ήταν μέλος του Διεθνή Μασονικού Τάγματος «Ανθρώπινα Δικαιώματα», που ασχολιόταν με τα δικαιώματα των πολιτών. Ενώ το 1929, έγινε διευθύντρια του ρωσώφωνου οικήματος "Aurora", όπου παρέμεινε έως και το 1939. Μεταξύ το 1926 και το 1939, πραγματοποιούσε αναφορές σε γαλλικές και ρωσικές Θεοσοφικές Κοινότητες. Ενώ μεταξύ το 1933 και το 1935, υπήρξε μέλος της Ένωσης Ρώσων Καλογριών.
Επίσης, εξίσωνε τον Θεοσοφισμό με τον Τεκτονισμό. Κατά την περίοδο της ναζιστικής εισβολής στη Γαλλία και την κατοχή της, όλοι οι μασονικοί οίκοι έκλεισαν και έκτοτε η ζωή της είναι άγνωστη. Υπήρξε παντρεμένη με τον Αλί-Οσκάρ, ο οποίος ήταν μέλος της 3ης Ρωσικής Δούμας και δικηγόρος, του οποίου γνωστές δίκες ήταν η του Ζινόβι Ροζεστβεντσκι, του Νικολάι Νεμπογκάτοφ και του Ανατόλι Στέσελ, οι οποίοι ήταν όλοι κατηγορούμενοι για την ήττα στον Ιαπωνικό-Ρωσικό πόλεμου του 1904-05. Το οίκημα στο οποίο ήταν διευθύντρια δεν έγινε αναγνωρισμένο από το Μασονικό Τάγμα.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι Κατηγορία:Μουσουλμάνοι
Λυκούργος ο Δρύαντος
Ο Λυκούργος ήταν μυθικός βασιλιάς της αρχαίας Θράκης.
Ήταν γιος του Δρύαντος ή κατά άλλη εκδοχή του Άρη. Κατά μια εκδοχή του μύθου ήταν βασιλιάς των Ηδωνών που κατοικούσαν δίπλα στον Στρυμόνα. Κάποτε πέρασε από τη χώρα του ο θεός Διόνυσος και ο Λυκούργος τον έδιωξε και φυλάκισε τους συνοδούς του, Βάκχες και Σάτυρους. Ο Διόνυσος τους ελευθέρωσε και μανία κατέλαβε τον Λυκούργο που με τσεκούρι διαμέλισε ένα κλήμα αμπέλου. Ο Διόνυσος τότε άφησε χρησμό αν δεν θανατωθεί ο Λυκούργος δεν θα ξαναφυτρώσει άμπελος στην χώρα των Ηδωνών όπως κι δεν ξαναφύτρωσε. Οι Ηδωνοί οδήγησαν τον Λυκούργο στο Παγγαίο και τον άφησαν να τον φάνε οι ίπποι για να εξυμνήσουν τον Διόνυσο.
Κατά άλλη εκδοχή του μύθου Ο Λυκούργος ήταν βασιλιάς στον Ελλήσποντο, σε περιοχή που κατοικούσαν οι Κίκονες, φτάνοντας κάποτε εκεί ο Διόνυσος με την συνοδεία του ο Λυκούργος τους επιτέθηκε στην Νυσίη σκοτώνοντας πολλούς προκαλώντας το μίσος των θεών και ο Δίας τον τύφλωσε.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θράκης
Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα
Η Μαρία Κυνηγού-Φλάμπουρα (1922 - 6 Οκτωβρίου 2015) ήταν Ελληνίδα χοροδιδασκάλισσα και συγγραφέας παιδικών έργων. Ήταν η πρώτη που ηχογράφησε το γνωστό παιδικό τραγούδι "Μια ωραία πεταλούδα", το 1967, οπότε εκδόθηκε και δίσκος 45 στροφών με την παιδική χορωδία της Μαρίας Κυνηγού, σε μουσική και στίχους Δήμου Μούτση και Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε πιάνο και χορό στη Σχολή της Κούλας Πράτσικα και συνέχισε τις σπουδές της στο εξωτερικό (μεταπτυχιακές σπουδές). Το 1965 άρχισε να εργάζεται στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του μεγάλου Κάρολου Κουν και αργότερα δίδαξε σε ανώτερες σχολές χορού. Δίδαξε μουσικοκινητική επί 3 δεκαετίες και ειδικεύτηκε στα προβλήματα της ρυθμικής αγωγής στα παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας. Ήταν επικεφαλής στην τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 στο Τόκιο. Πέθανε τον Οκτώβριο του 2015 και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών με πολιτική κηδεία.
Έργα
Έγραψε και εξέδωσε πολλά παιδικά βιβλία για παιδιά και για εκπαιδευτικούς.
Το διάλειμμα (σειρά)
Το Διάλειμμα (αγγλ. Recess) είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων, παραγωγής Walt Disney Television Animation. Η σειρά περιστρέφεται γύρω από τις σχολικές περιπέτειες μίας παρέας μαθητών, του Τι Τζέι και των φίλων του Βινς, Σπινέλι, Γκρέτσεν, Μάικυ και Γκας. Η σειρά πρωτοκυκλοφόρησε το 1997 από το κανάλι ABC και το Disney Channel. Στην Ελλάδα έχει προβληθεί από την κρατική τηλεόραση και το ελληνικό Disney Channel.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές παραγωγής Disney Television Animation
Ονοματολογία Ανόργανης Χημείας
Οι ανόργανες χημικές ενώσεις ονομάζονται ανάλογα με το ποιο είναι το θετικό τους και ποιο το αρνητικό τους μέρος. Η Διεθνής Ένωση Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας (International Union of Pure and Applied Chemistry, I.U.P.A.C.) διοργάνωσε συνέδριο το 1947 καθιέρωσε ένα ενιαίο σύστημα διεθνούς ονοματολογίας, το οποίο όμως (στην Ελλάδα τουλάχιστον σπανίως ή ποτέ) δεν ακολουθείται. Παρακάτω φαίνεται ένας πίνακας στον οποίο εικονίζονται οι συνηθέστερες μονατομικές ρίζες (θετικά ή αρνητικά φορτισμένα ιόντα) και η ονοματολογία τους.
Οι κυριότερες πολυατομικές ρίζες είναι αυτές που φαίνονται στον παρακάτω πίνακα:
Κατηγορία:Ανόργανη χημεία
Morrissey
Ο Στίβεν Πάτρικ Μόρισεϊ (γενν. 22 Μαΐου 1959), ευρύτερα γνωστός ως Morrissey, είναι Άγγλος τραγουδιστής, τραγουδοποιός και συγγραφέας. Έγινε τραγουδιστής των Smiths, οι οποίοι ήταν ενεργοί από το 1982 έως το 1987. Από τότε, ο Morrissey είχε μια σόλο καριέρα, φτάνοντας στην πρώτη δεκάδα του UK Singles Chart σε δέκα διαφορετικές περιστάσεις και φτάνοντας στον αριθμό ένα στο UK Album Album Chart τρεις φορές.
Γεννημένος στο Davyhulme, Lancashire, σε ιρλανδική οικογένεια της εργατικής τάξης, ο Morrissey μεγάλωσε στο Μάντσεστερ. Ως παιδί ανέπτυξε μια αγάπη της λογοτεχνίας, του ρεαλισμού και της λαϊκής μουσικής. Συμμετείχε στη Punk Rock σκηνή του Μάντσεστερ στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ενώ αντιμετώπισε με μεγάλη επιτυχία τους Nosebleeds. Ξεκινώντας μια καριέρα στη μουσική δημοσιογραφία, συντάσσει πολλά βιβλία για τη μουσική και για ταινίες στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Με τον Johnny Marr ίδρυσε τους Smiths το 1982, προσελκύοντας σύντομα την εθνική αναγνώριση για το ομότιτλο άλμπουμ τους. Ως frontman του συγκροτήματος, ο Morrissey προσέλκυσε την προσοχή για την ασυνήθιστη αλλά εκφραστική βαριά του φωνή, τους ευφυείς και σαρδονικούς στίχους και την ιδιοσυγκρασιακή του εμφάνιση. Αποφεύγοντας σκόπιμα το ροκ machismo, καλλιέργησε την αισθητική ενός κοινωνικού αλλοδαπού που απέφυγε τα ναρκωτικά και αγκάλιασε την αγαμία. Οι Smiths κυκλοφόρησαν τρία επιπλέον άλμπουμ στούντιο και είχαν μια σειρά από singles με μεγάλη επιτυχία. Οι προσωπικές διαφορές μεταξύ Morrissey και Marr οδήγησαν στη διάλυση των Smiths το 1987.
Παιδική ηλικία: 1959-1976
Ο Steven Patrick Morrissey γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1959 στο Park Hospital, Davyhulme, Lancashire. Οι γονείς του - Elizabeth (née Dwyer) και Peter Morrissey - ήταν Ιρλανδοί καθολικοί της εργατικής τάξης. Είχαν μεταναστεύσει στο Μάντσεστερ από το Δουβλίνο με την μοναδική μεγαλύτερη αδελφή του, Jacqueline, ένα χρόνο πριν από τη γέννησή του. Του έδωσαν το όνομα του Steven μετά τον αμερικανικό ηθοποιό Steve Cochran. Το παλαιότερο σπίτι του ήταν ένα συμβολικό σπίτι στο 17 Harper Street στην περιοχή Hulme του εσωτερικού Μάντσεστερ. Ζώντας σ 'αυτή την περιοχή, ως παιδί είχε επηρεαστεί βαθιά από τις δολοφονίες των Moors, στις οποίες δολοφονήθηκαν διάφορα παιδιά της περιοχής από τον Ian Brady και τη Myra Hindley. Οι δολοφονίες είχαν μόνιμη επιρροή σε αυτόν και θα αναφέρονται στους στίχους του τραγουδιού των the Smiths, "Suffer Little Children". Έχει επίσης αντιληφθεί το αντι-ιρλανδικό συναίσθημα στη βρετανική κοινωνία κατά Ιρλανδών μεταναστών στη Βρετανία. Το 1970 η οικογένεια μεταφέρθηκε σε ένα άλλο συμβούλιο στο 384 King's Road, Stretford.
Σχετικά με την εφηβική του ηλικία, ο Morrissey είπε: «Η ποπ μουσική ήταν το μόνο που είχα ποτέ και ήταν εντελώς συνδεδεμένο με την εικόνα του ποπ σταρ. Θυμάμαι ότι αισθανόμουν ότι το πρόσωπο που τραγουδούσε ήταν στην πραγματικότητα μαζί μου και κατανοούσε εμένα και τα προβλήματα μου ». Αργότερα αποκάλυψε ότι ο πρώτος δίσκος που αγόρασε ήταν το single του Marianne Faithfull, το 1964, "Come and Stay With Me". Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 έγινε ένας φαν της glam rock, απολαμβάνοντας το έργο των βρετανικών καλλιτεχνών όπως ο T. Rex, ο David Bowie και η Roxy Music. Ήταν επίσης οπαδός των Αμερικανών glam ερμηνευτών Sparks, Jobriath και The New York Dolls, ο τελευταίος από τους οποίους είχε σημαντική επιρροή στο Morrissey, στον βαθμό που διοργάνωσε ένα βρετανικό fan club για τη μπάντα μέσω μικρών διαφημίσεων στις πίσω σελίδες των μουσικών περιοδικών. Μέσα από το ενδιαφέρον των Dolls για γυναίκες τραγουδιστές από τη δεκαετία του 1960, ο Morrissey ανέπτυξε επίσης μια γοητεία για τέτοιους καλλιτέχνες που περιλάμβαναν τους Sandie Shaw, Twinkle και Dusty Springfield.
Παλαιότερα συγκροτήματα
Αφού έφυγε από την επίσημη εκπαίδευση, ο Morrissey είχε αρχικά εργαστεί ως υπάλληλος μιας δημόσιας υπηρεσίας και έπειτα για το Inland Revenue,εργάστηκε επίσης σε δισκογραφικό κατάστημα και ως φορέας νοσοκομείων, παρόλο που στη συνέχεια εγκατέλειψε και άρχισε να ζητά παροχές ανεργίας. Χρησιμοποίησε μεγάλο μέρος των χρημάτων από αυτές τις δουλειές για να αγοράσει εισιτήρια για συναυλίες, παρακολουθώντας παραστάσεις από τους Talking Heads, Ramones και Blondie. Παρακολούθησε τακτικά συναυλίες, έχοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την εναλλακτική και τη post-punk μουσική σκηνή. Αφού συναντήθηκε με τον κιθαρίστα Billy Duffy τον Νοέμβριο του 1977, ο Morrissey συμφώνησε να γίνει ο τραγουδιστής της μπάντας του Duffy, τους The Nosebleeds. Ο Morrissey έγραψε μερικά τραγούδια με το συγκρότημα "Peppermint Heaven", "I Get Nervous" και "I Think I'm Ready for the Electric Chair" και έπαιξε μαζί τους ως support για τον Jilted John και στη συνέχεια για το περιοδικό Magazine. Το συγκρότημα σύντομα διαλύθηκε.
Τα πρώτα βήματα
Τον Αύγουστο του 1978, ο Morrissey παρουσιάστηκε για λίγο στο 14χρονο Johnny Marr από αμοιβαίες γνωριμίες σε συναυλίες Patti Smith που πραγματοποιήθηκαν στο θέατρο Apollo του Μάντσεστερ. Αρκετά χρόνια αργότερα, τον Μάιο του 1982, ο Marr εμφανίστηκε στο κατώφλι του σπιτιού του Morrissey, εκεί για να ρωτήσει τον Morrissey εάν ενδιαφερόταν για τη δημιουργία ενός συγκροτήματος. Ο Marr είχε εντυπωσιαστεί από το γεγονός ότι ο Morrissey είχε συντάξει ένα βιβλίο για τις κούκλες της Νέας Υόρκης και ήταν τόσο εμπνευσμένος ώστε να φτάσει στο κατώφλι του ακολουθώντας το παράδειγμα του Jerry Leiber, ο οποίος σχημάτισε τη συνεργασία του με τον Mike Stoller μετά την εμφάνισή του πόρτα. Σύμφωνα με τον Morrissey: "Τα πηγαίναμε απολύτως περίφημα, ήμασταν πολύ παρόμοιοι στις "κινήσεις"." Την επόμενη μέρα ο Morrissey τηλεφώνησε στον Marr για να επιβεβαιώσει ότι θα ενδιαφερόταν να σχηματίσει μια μπάντα μαζί του. Ο Steve Pomfret, ο οποίος είχε υπηρετήσει ως πρώτος μπασίστας της μπάντας, σύντομα εγκατέλειψε την ομάδα, να αντικατασταθεί από τον Dale Hibbert. Γύρω στο χρόνο του σχηματισμού του συγκροτήματος, ο Morrissey αποφάσισε ότι θα ήταν γνωστός μόνο με το επώνυμό του, με τον Marr να τον αναφέρει ως "Mozzer" ή "Moz". Το 1983 απαγόρευε στους γύρω του να χρησιμοποιούν το όνομα του "Steven", το οποίο περιφρονούσε. Ο Morrissey ήταν επίσης υπεύθυνος για την επιλογή του ονόματος της μπάντας "The Smiths", ενημερώνοντας αργότερα έναν συνθέτη ότι "ήταν το πιο συνηθισμένο όνομα και σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα που οι απλοί λαοί του κόσμου έδειξαν τα πρόσωπά τους".
Παράλληλα αναπτύσσοντας τα δικά τους τραγούδια, ανέπτυξαν επίσης ένα εξώφυλλο του "Cookies for My Birthday", το οποίο αντικατοπτρίζει την εσκεμμένη τους επιθυμία να παραβιάσουν τους κανόνες του φύλου και της σεξουαλικότητας σε ροκ με τρόπο εμπνευσμένο από τις κούκλες της Νέας Υόρκης. Τον Αύγουστο του 1982, ηχογράφησαν το πρώτο τους demo στο Decibel Studios του Μάντσεστερ, και ο Morrissey πήγε το demo για επίδειξη στο Factory Records, αλλά δεν τους ενδιαφέρει. Στα τέλη του καλοκαιριού του 1982, ο Mike Joyce υιοθετήθηκε ως ντράμερ της μπάντας μετά από μια επιτυχημένη ακρόαση. Τον Οκτώβριο του 1982 έδωσαν την πρώτη τους δημόσια παράσταση, ως πράξη υποστήριξης του Blue Rondo à la Turk στο The Ritz του Μάντσεστερ. Ωστόσο, ο Hibbert ήταν δυσαρεστημένος με αυτό που αντιλαμβανόταν ως ομοφυλόφιλη αισθητική του συγκροτήματος. με τη σειρά του, ο Morrissey και ο Marr ήταν δυσαρεστημένοι με το μπάσο που παίζει και έτσι απομακρύνθηκε από το συγκρότημα και αντικαταστάθηκε από τον παλιό φίλο του Marr Andy Rourke.
Ρόμπερτ Λάι
Ο Ρόμπερτ Λάι (Robert Ley, 15 Φεβρουαρίου 1890 – 25 Οκτωβρίου 1945) ήταν Γερμανός ναζιστής πολιτικός, επικεφαλής του Γερμανικού Μετώπου Εργασίας (Deutsche Arbeitsfront) από το 1933 έως το 1945. Συνελήφθη και μετά την καταδικαστική ετυμηγορία στην Δίκη της Νυρεμβέργης (ως εγκληματίας πολέμου) αυτοκτόνησε.
Πρώιμα χρόνια
Ο Λάι γεννήθηκε στο χωριό Νίντερμπράιντενμπαχ (Niederbreidenbach) της Ρηνανίας. Γονείς του ήταν ο Φρίντριχ Λάι και η Έμιλι Βαλντ. Ο πατέρας ήταν αγρότης και το ζευγάρι είχε έντεκα παιδιά (ο Ρόμπερτ ήταν το 7ο). Κατάφερε, ωστόσο, όχι μόνο να ολοκληρώσει το γυμνάσιο, αλλά να εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο της Ιένας αρχικά και της Βόννης κατόπιν, όπου σπούδασε χημικός.
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατετάγη στην αεροπορία, όπου υπηρέτησε ως πιλότος. Καταρρίφθηκε στη Γαλλία τον Ιούλιο του 1917 και συνελήφθη αιχμάλωτος. Με το τέλος του Πολέμου επέστρεψε στη Γερμανία και συνέχισε τις σπουδές του, αποκτώντας διδακτορικό δίπλωμα το 1920. Αποφοιτώντας προσλήφθηκε στον κλάδο τροφίμων του βιομηχανικού κολοσσού IG Farben, ο οποίος, τότε, έδρευε στο Λεβερκούζεν. Ίσως λόγω της γεωγραφίας αυτής της θέσης (η κοιλάδα του Ρουρ βρισκόταν υπό γαλλική "κατοχή"), ο Λάι ανέπτυξε υπερεθνιστική ιδεολογία. Διαβάζοντας τον λόγο του Χίτλερ στο δικαστήριο, όπου δικαζόταν για το πραξικόπημα που είχε αποπειραθεί, ο Λάι έσπευσε να εγγραφεί στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα. Η μόρφωση και ο ζήλος του ήταν αποφασιστικοί παράγοντες για να του δοθεί η θέση του Γκαουλάιτερ της Νότιας Ρηνανίας (1925). Παράλληλα άρχισε να εκδίδει το περιοδικό "Westdeutsche Beobachter" (Παρατηρητής της Δυτικής Γερμανίας). Η συμπεριφορά του, όμως, ήταν ιδιάζουσα, ενώ παράλληλα τραύλιζε. Αυτά του τα χαρακτηριστικά επιδείνωνε η ισχυρή τάση του προς το ποτό. Πολλά σχετικά παράπονα είχαν φθάσει ως τον Χίτλερ, ο οποίος, ωστόσο, κώφευε μπροστά στην αφοσίωση και την υπακοή που του επεδείκνυε ο Λάι.
Επικεφαλής του Γερμανικού Μετώπου Εργασίας
Το 1932 ο Λάι κλήθηκε στα κεντρικά γραφεία του Κόμματος στο Μόναχο, όπου του ανατέθηκαν τα καθήκοντα του επικεφαλής Οργανωτικού (Reichsorganisationsleiter), ύστερα από την αποσκίρτηση του Γκρέγκορ Στράσερ. Ο Λάι, προερχόμενος από μια περιοχή όπου τον πληθυσμό αποτελούσαν κυρίως εργάτες, ανήκε στην αποκαλούμενη "σοσιαλιστική" πτέρυγα του Κόμματος, την οποία ο Χίτλερ αντιπαθούσε. Ωστόσο, αυτή ακριβώς ήταν η πτέρυγα που τον υποστήριζε σε όλες του τις ενδοκομματικές διαμάχες. Το 1933 ο Λάι ακολούθησε τον Χίτλερ στο Βερολίνο.
Στη Γερμανία του 1933 υπήρχαν τρία μεγάλα εργατικά συνδικάτα: Η Γενική Συνομοσπονδία Γερμανών Εργαζομένων (AGDB), με μέλη 28 δευτεροβάθμια όργανα, η Ανεξάρτητη Συνομοσπονδία Υπαλλήλων (AFA) με 13 μέλη (περίπου 4,5 εκ. άτομα) και η Χριστιανική Συνομοσπονδία (με περίπου 1,2 εκ. άτομα . Ο Χίτλερ αποφάσισε να διαλύσει τα εργατικά συνδικάτα (την οργάνωση των οποίων ανέλαβε το κράτος) και στη θέση τους δημιούργησε το Γερμανικό Μέτωπο Εργασίας (Deutsche Arbeitsfront, συντ. DAF). Επικεφαλής του νέου αυτού Οργανισμού ο Χίτλερ διόρισε τον Λάι. Παρά τις εσωτερικές διαμάχες, τις οποίες αντιμετώπισε ο Λάι, και τη σχετική απειρία του σε συνδικαλιστικά θέματα, με την αμέριστη υποστήριξη του Χίτλερ, ο οποίος απεχθανόταν κάθε είδους και μορφής συνδικαλισμό, κατάφερε να εδραιωθεί στη θέση του και να γίνει ο αδιαφιλονίκητος "ηγέτης" των Γερμανών εργατών: Η οργάνωση αριθμούσε περίπου 25 εκατομμύρια μέλη. Ο Λάι ελάχιστα ενδιαφερόταν για τα δικαιώματα, τις συνθήκες εργασίας και τα προβλήματά των εργαζομένων. Περισσότερο τον ενδιέφερε να καταπνίξει κάθε είδους αντίδραση εκ μέρους των εργαζόμενων και η προσωπική του οικονομική ευμάρεια: Εισέπραττε μεγάλα κέρδη από το περιοδικό του, παχυλό μισθό από τη θέση του και, κυρίως, πιστεύεται ότι καταχράτο κονδύλια που προορίζονταν για το DAF. Αυτό τον έφερε αντιμέτωπο με τον ταμία του Κόμματος, τον Φραντς Ξάβερ Σβαρτς (Franz Xaver Schwarz), και αναπτύχθηκε μεταξύ τους ισχυρή έχθρα.
Μετά τη λήξη του πολέμου
Όταν έληξε ο Πόλεμος, ο Λάι προσπάθησε να διαφύγει χρησιμοποιώντας πλαστή ταυτότητα με το όνομα Ερνστ Ντιστελμάγιερ (Ernst Distelmeyer). Τον συνέλαβαν άνδρες της 101ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας στη χειμερινή κατοικία του κοντά στα σύνορα με την Αυστρία. Οι Σύμμαχοι, ωστόσο, τον αναζητούσαν και η αναγνώρισή του έγινε από τον πρώην ταμία του NSDAP Σβαρτς, τον παλαιό του εχθρό. Παραπέμφθηκε να δικασθεί στις Δίκες της Νυρεμβέργης, τόσο για την πρακτική του να χρησιμοποιεί Εβραίους και αιχμαλώτους πολέμου σε καταναγκαστική εργασία και για πολεμικούς σκοπούς, όσο και για την πολιτική φυλετικών διακρίσεων που ακολούθησε, αλλά και για συμμετοχή σε συνωμοσία (κατηγορίες Α, Γ και Δ στη Δίκη). Ο Λάι αυτοκτόνησε στο κελί του πριν από την έναρξη της δίκης στις 25 Οκτωβρίου του 1945.
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Αυτόχειρες
Σημαία του Κουβέιτ
right|thumb|250px|[[Αρχείο:FIAV 110111.svg|23px Λόγος σημαίας: 1:2]] Η σημαία του Κουβέιτ καθιερώθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1961 και η επίσημη έπαρσή της έγινε στις 4 Νοεμβρίου 1961.
Ειδικοί κανόνες ορίζουν ρητά τον τρόπο έπαρσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουβειτ Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Κουβέιτ Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Ινδικό χοιρίδιο
To ινδικό χοιρίδιο (Cavia porcellus - Κάβια το χοιρίδιον), επίσης γνωστό ως ινδόχοιρος, είναι ένα είδος τρωκτικών της οικογένειας των Καβιιδών και του γένους Κάβια. Τα ινδικά χοιρίδια είναι μικρά ζώα που φτάνουν τα 25 εκατοστά σε μήκος και τα 1200 γραμμάρια σε βάρος.
Παρά την κοινή ονομασία τους, δεν ανήκουν στην οικογένεια των Συιδών, ούτε είναι από την Ινδία. Προέρχονται από τις Άνδεις, και πρώιμες μελέτες βασισμένες στην βιοχημεία και τον υβριδισμό έδειξαν ότι είναι εξημερωμένοι απόγονοι ενός στενά συγγενικού είδους ινδόχοιρων όπως τα Cavia aperea, C. fulgida, or C. tschudii και, επομένως, δεν απαντώνται σε άγρια κατάσταση στην φύση. Πρόσφατες μελέτες εφαρμόζοντας μοριακούς δείκτες, και μελετώντας το κρανίο και την μορφολογία του σκελετού των τωρινών και των μουμιοποιημένων ζώων, αποκάλυψαν ότι ο πρόγονός τους είναι πιθανότερα το είδος Cavia tschudii.
Πηγές
Κατηγορία:Καβιίδες
8 Γυναίκες
8 Γυναίκες (γαλλικά: 8 Femmes) είναι γαλλική μαύρη κωμωδία μυστηρίου του 2002 σε σκηνοθεσία Φρανσουά Οζόν. Το σενάριο αποτελεί διασκευή του θεατρικού έργου του Ρομπέρ Τομά, «8 γυναίκες κατηγορούνται». Πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι Κατρίν Ντενέβ, Φανί Αρντάν, Εμμανουέλ Μπεάρ και Ιζαμπέλ Υπέρ.
Πλοκή
Σε μια μεγάλη εξοχική κατοικία, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1950, μια οικογένεια και το υπηρετικό της προσωπικό κάνουν προετοιμασίες για τη γιορτή των Χριστουγέννων. Ξαφνικά ο οικοδεσπότης ανακαλύπτεται νεκρός στην κρεβατοκάμαρά του με ένα μαχαίρι στην πλάτη. Εξαιτίας της κακοκαιρίας (αλλά και πιθανού σαμποτάζ) οι ένοικοι του σπιτιού μοιάζουν αποκλεισμένοι, χωρίς τα μέσα να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο προτού ο καιρός επιτρέψει να πάει κάποιος στην κοντινότερη πόλη. Για να περάσει η ώρα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αναζητήσουν τον ένοχο ανάμεσά τους, μιας και η απομόνωση του σπιτιού καθιστά μάλλον αδύνατο το ενδεχόμενο να ήρθε κάποιος ξένος και να έκανε το στυγερό έγκλημα.
Ποια είναι όμως η δολοφόνος ανάμεσα στα μέλη του σπιτιού; Η σύζυγος, η κουνιάδα, η πεθερά, η καμαριέρα, η μαγείρισσα, η αδερφή ή κάποια από τις κόρες του θύματος; Προκειμένου να υπερασπιστεί καθεμία τον εαυτό της, στρέφεται ενάντια στο πρόσωπο για το οποίο κρύβει τη μεγαλύτερη χολή βγάζοντας στη φόρα ανομολόγητα μυστικά με καταιγιστικό ρυθμό. Κάθε γυναίκα έχει μια ιστορία να πει και τα δικά της μυστικά να κρύψει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Γαλλικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με δυσλειτουργικές οικογένειες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσουά Οζόν
Μακεδονία (ορολογία)
thumb|Χρήσεις του όρου «Μακεδονία» στο πέρασμα των αιώνων. Ο ορισμός της Μακεδονίας αποτελεί μεγάλη πηγή σύγχυσης λόγω της συχνά επικαλυπτόμενης χρήσης του όρου για την περιγραφή γεωγραφικών, πολιτικών και ιστορικών περιοχών, γλωσσών και λαών. Οι εθνότητες που κατοικούν στην περιοχή χρησιμοποιούν διαφορετική ορολογία για την ίδια οντότητα, είτε ίδια ορολογία για διαφορετικές οντότητες, πράγμα συχνά περίπλοκο για τους υπόλοιπους κατοίκους της περιοχής και ακόμη περισσότερο για τους ξένους.
Ιστορικά, η περιοχή έχει παρουσιάσει αξιοσημείωτα μεταβαλλόμενα όρια ανά τη Βαλκανική χερσόνησο. Γεωγραφικά, ουδείς ορισμός των συνόρων ή των ονομάτων των υποπεριοχών της κρίνεται αποδεκτός από όλους τους ακαδημαϊκούς και όλες τις εθνότητες της περιοχής. Δημογραφικά, κατοικείται κυρίως από τέσσερις εθνότητες, την ελληνική, τη βουλγαρική, την σλαβομακεδονική (γνωστή διεθνώς ως μακεδονική), και την αλβανική, με τις δύο πρώτες να αυτοχαρακτηρίζονται επίσης Μακεδόνες. Γλωσσολογικά, τα ονόματα και οι ρίζες των γλωσσών και διαλέκτων που ομιλούνται στην περιοχή αποτελούν πηγή αντιπαράθεσης. Πολιτικά, η χρήση του ονόματος Μακεδονία είχε οδηγήσει την Ελλάδα και τη Βόρεια Μακεδονία σε διπλωματική διαμάχη, η οποία κράτησε 28 χρόνια και διευθετήθηκε το 2019 με την Συμφωνία των Πρεσπών.
Όνομα
link=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%CE%A7%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A1%CE%AE%CE%B3%CE%B1_-_1797_-_%CE%A6%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%BF_8.pdf|thumb|Χάρτης της Μακεδονίας με συνδυασμό αρχαίων τοποθεσιών και τοπονυμίων του 18ου αιώνα, [[Χάρτα του Ρήγα, 1797]] Υπάρχουν τρεις θεωρίες για την ετυμολογία του ονόματος «Μακεδονία». Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, «Μακεδών» ήταν το όνομα του αρχηγού της φυλής που πρωτοεγκαταστάθηκε στη δυτική, νότια και κεντρική Μακεδονία και ίδρυσε το βασίλειο της αρχαίας Μακεδονίας. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Μακεδνοί ήταν δωρική φυλή. Το όνομα πιθανότατα προέρχεται από το επίθετο μακεδνός, που σημαίνει «ψηλός», το οποίο χρησιμοποιεί ο Όμηρος για να περιγράψει μία ψηλή λεύκα. Το ίδιο επίθετο ο λεξικογράφος Ησύχιος της Αλεξάνδρειας καταγράφει ως δωρική λέξη που σημαίνει «μεγάλος» ή «ουράνιος». Σύμφωνα με τον ιστορικό Νίκολας Χάμμοντ, η ονομασία «Μακεδόνες» σημαίνει «ορεσίβιοι», και είναι συνώνυμη των εθνωνυμίων «Ορέσται/Ορείται». Μια πρωιμότερη μορφή της ονομασίας των Μακεδόνων, «Μακέται», προέρχεται από την λέξη «μῆκος», που στην αρχαία ελληνική σήμαινε και το ύψος. Το εθνικό όνομα «Μακεδών» απαντάται στην αρχαία θεσσαλική διάλεκτο ως «Μακετούν» στο αρσενικό και «Μακέτα» στο θηλυκό γένος.
Ιστορικά
Η περιοχή της Μακεδονίας υπήρξε τόπος στον οποίο διαμορφώθηκαν αρκετές ιστορικές πολιτικές οντότητες, οι κυριότερες από τις οποίες παρατίθενται πιο κάτω, με διαφορετικά σύνορα. Η έκταση που κατείχαν οι αρχαίοι Μακεδόνες σχεδόν συμπίπτει με τη σύγχρονη ελληνική Μακεδονία.
Παλαιότερη ιστορία
Τα σύνορα της περιοχής της Μακεδονίας χαρακτηρίζονται από προοδευτικά αυξανόμενη ασάφεια κατά τη διάρκεια της παλαιότερης ιστορίας της. Ξεκίνησαν ως ένα σαφώς οροθετημένο βασίλειο, την Αρχαία Μακεδονία, το οποίο ταχύτατα επεκτάθηκε σε μία αυτοκρατορία, καταλαμβάνοντας όλο τον τότε γνωστό κόσμο. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κτήσης, τα όρια της επαρχίας της Μακεδονίας ήταν συχνά μεταβαλλόμενα. Το ίδιο συνέβη και κατά τη Βυζαντινή περίοδο, όπου το Θέμα Μακεδονίας μετακινήθηκε εξ ολοκλήρου ανατολικά, εξαιρώντας την πόλη της Θεσσαλονίκης. Οι Οθωμανοί δεν περιλάμβαναν το όνομα Μακεδονία στο διοικητικό τους σχήμα.
Οι ιστορικές πολιτικές οντότητες που χρησιμοποιούσαν το όνομα Μακεδονία ήταν:
Νεότερη ιστορία
Με τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Μακεδονία διεκδικήθηκε από όλα τα μέλη της Βαλκανικής Συμμαχίας (Σερβία, Μαυροβούνιο, Ελλάδα, και Βουλγαρία) και από τη Ρουμανία. Η προσωρινή κυβέρνηση της Ελλάδας διεκδίκησε τη Μακεδονία ως τμήμα της, αλλά η Συνθήκη του Λονδίνου, που τερμάτισε τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο όρισε το 1913 τα σύνορά της μεταξύ Άρτας και Βόλου. Λόγω διαφωνιών μεταξύ των συμμάχων, δεν ελήφθη οριστική απόφαση για τη διαίρεση τη Μακεδονίας. Ως αποτέλεσμα του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, η συγκεχυμένη περιοχή της Μακεδονίας διαχωρίστηκε σε καθορισμένα σύνορα. Οι πολιτικές οντότητες που υπήρξαν είτε ακόμη υπάρχουν στην περιοχή, με το όνομα Μακεδονία είναι:
Γεωγραφικά
thumb|309px|Γαλλικός γεωγραφικός χάρτης της Μακεδονίας (Bianconi, 1885). Οι περισσότεροι χάρτες της περιόδου είχαν ελάχιστα διαφορετικά όρια. Λίγοι χάρτες περιόριζαν την περιοχή στο νοτιότερό της κομμάτι.
Η Μακεδονία (ως τρέχων γεωγραφικός όρος) αναφέρεται σε μια περιοχή της Βαλκανικής χερσονήσου στη νοτιοανατολική Ευρώπη, που καλύπτει περίπου 67.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Παρά το ότι τα ακριβή σύνορα της περιοχής δεν ορίζονται από κανένα διεθνή οργανισμό ή κράτος, ειδικές αναφορές, την ορίζουν ως την περιοχή που αντιστοιχεί στις κοιλάδες (από δυτικά προς ανατολικά) των ποταμών Αλιάκμονα, Βαρδάρη/Αξιού και Στρούμα/Στρυμόνα, και τις πεδιάδες γύρω από τη Θεσσαλονίκη και τις Σέρρες.
Ιστορικά, η περιοχή παρουσιάζει αξιοσημείωτα μεταβαλλόμενα σύνορα στη Βαλκανική χερσόνησο, καθότι τα σύνορα ορίζονταν προσεγγιστικά ανάλογα με τις διαχειριστικές απαιτήσεις των κατακτητών της. Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κατοχής, που διήρκεσε πέντε αιώνες, δεν υπήρχε διοικητικό διαμέρισμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με το όνομα «Μακεδονία». Ο γεωγράφος H.R. Wilkinson, επισημαίνει ότι η περιοχή «αρνείται ορισμού», αλλά ότι πολλοί γεωγράφοι συμφωνούν «για τη γενική της θέση». Η Μακεδονία ήταν αρκετά ορισμένη το 1897 ώστε ο Ουίλιαμ Έντουαρντ Γκλάντστον να προτείνει την «Μακεδονία για τους Μακεδόνες», εννοώντας όλους τους κατοίκους της, ανεξαρτήτως εθνικότητας. Τα Βαλκανικά κράτη άρχισαν να αναζητούν τα δικαιώματά τους στην περιοχή μετά τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878, και την επακόλουθη αναθεώρησή της.
Οι χάρτες αυτοί, διέφεραν επίσης κατά τι ως προς τα σύνορα της Μακεδονίας. Τα μόνα αδιαμφισβήτητα όρια ήταν το Αιγαίο Πέλαγος και τα Σερβικά και Βουλγαρικά σύνορα (του 1885). Το αν έφτανε μέχρι την Παλαιά Σερβία, την Αλβανία, και τη Θράκη (όλα μέρη της Οθωμανικής Ρωμυλίας) ήταν συζητήσιμο.
Ο Έλληνας εθνογράφος Νικολαΐδης, ο Αυστριακός Meinhard, και ο Βούλγαρος Kǎnčev αποδέχτηκαν τα Όρη Σαρ και τους λόφους Τσέρνα, όπως είχαν αποδεχτεί και άλλοι ακαδημαϊκοί προ του 1878. Ο Σέρβος Gopčevič προτίμησε να τα τοποθετήσει αρκετά νοτιότερα, αποδίδοντας ολόκληρη την περιοχή από τα Σκόπια ως τη Στρούμιτσα στην «Παλαιά Σερβία», ενώ κάποιοι μεταγενέστεροι Έλληνες γεωγράφοι συμφώνησαν επίσης σε μια πιο περιορισμένη Μακεδονία. Επιπλέον, οι χάρτες μπορεί να παρουσιάζουν άλλες μικροδιαφορές, αν το ένα ή το άλλο χωριό ήταν μακεδονικό: Ένας ιταλικός χάρτης παρουσίαζε το Πρίζρεν, που οι Νικολαΐδης και Meinhard είχαν μόλις αποκλείσει ως λίγο βορειότερο. Στα νότια και δυτικά, τα Γρεβενά, η Κορυτσά, και η Κόνιτσα άλλοτε συμπεριλαμβάνονταν και άλλοτε όχι. Στα ανατολικά, η συνήθης γραμμή ήταν αυτή του ποταμού Νέστου / Μέστα μέχρι βόρεια ή βορειοανατολικά, αλλά ένας Γερμανός γεωγράφος εξαιρεί το Μπάνσκο και το Νευροκόπι / Γκότσε Ντέλτσεφ.
Εξτρεμιστές Σλαβομακεδόνες εθνικιστές του κινήματος της «Ενωμένης Μακεδονίας» έχουν εκφράσει αλυτρωτικές απαιτήσεις προς τις περιοχές που ονομάζουν «Αιγαιακή Μακεδονία» (στην Ελλάδα),  «Μακεδονία του Πίριν» (στη Βουλγαρία), «Μάλα Πρέσπα και Γκόλο Μπρντο» (στην Αλβανία), και «Γκόρα και Προχόρ Πετσίνσκι» (στη Σερβία). Έλληνες Μακεδόνες, Βούλγαροι, Αλβανοί και Σέρβοι απαρτίζουν την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού σε κάθε αντίστοιχο τμήμα της περιοχής. Αυτές οι ακραίες ομάδες δεν λαμβάνουν επίσημη ενθάρρυνση από την κυβέρνηση της Βόρειας Μακεδονίας, ειδικά μετά το 1995 όπου προσετέθη συνταγματική αναθεώρηση που δήλωνε ότι δεν υπήρχαν εδαφικές απαιτήσεις από γειτονικές χώρες. Παρ' όλα αυτά, κάποια σχολικά βιβλία και επίσημες κυβερνητικές εκδόσεις στο κρατίδιο έχουν παρουσιάσει τη χώρα ως μέρος μη απελευθερωμένου συνόλου.
Η περιοχή της Μακεδονίας διαιρείται συνήθως σε τρεις κύριες και δύο δευτερεύουσες υποπεριοχές. Το όνομα Μακεδονία εμφανίζεται κάτω από ειδικές διατυπώσεις στις κύριες περιοχές, ενώ οι μικρότερες αναφέρονται παραδοσιακά με άλλες τοπικές τοπωνυμίες:
Κύριες υποπεριοχές
Η Μακεδονία συνήθως διαιρείται γεωγραφικά σε τρεις κύριες υποπεριοχές, ειδικά όταν γίνεται αναφορά στο Μακεδονικό Ζήτημα. Οι όροι χρησιμοποιούνται σε ακαδημαϊκές εργασίες ανεξάρτητων μερών αν και χρησιμοποιούνται επίσης σε αλυτρωτική σλαβομακεδονική βιβλιογραφία (εθνικιστικής-σοβινιστικής φύσεως):
Μικρότερες υποπεριοχές
Επιπρόσθετα στις παραπάνω υποπεριοχές, υπάρχουν επίσης δύο μικρότερες περιοχές, στην Αλβανία και τη Σερβία αντίστοιχα. Αυτές θεωρούνται γεωγραφικά τμήμα της Μακεδονίας. Αναφέρονται από τους Σλαβομακεδόνες εθνικιστές ως ακολούθως, αλλά τυπικά δε αναφέρονται από μη-θιασώτες λόγιους:
Η Μάλα Πρέσπα και Γκόλο Μπρντο είναι μια μικρή περιοχή δυτικά της Βόρειας Μακεδονίας στην Αλβανία, κυρίως γύρω από τη λίμνη Οχρίδα. Περιλαμβάνει τμήματα των περιοχών Κορυτσά (Korçë), Πόγραδετς και Ντεβόλλ. Συνολικά οι παραπάνω περιοχές καταλαμβάνουν περίπου 3.000 τ.χλμ., αλλά το τμήμα που μας ενδιαφέρει είναι πολύ μικρότερο.
Η Γκόρα (Gora) και η Προχόρ Πετσίνσκι (Prohor Pchinski) είναι μικρότερα τμήματα βόρεια της περιοχής της Μακεδονίας στη Σερβία. Αντιστοιχούν περίπου στη σερβική περιοχή του Ντραγκάς (Dragash) (435 τ.χλμ.) και της μονής Προχόρ Πετσίνσκι (Prohor Pčinjski).
Δημογραφικά
Η περιοχή, όπως ορίζεται παραπάνω, έχει συνολικό πληθυσμό περίπου 5 εκατομμυρίων. Το κύριο αποσαφηνιστικό θέμα στα δημογραφικά είναι ο αυτοπροσδιορισμός δύο σύγχρονων ομάδων. Ο σλαβομακεδονικός πληθυσμός της Βόρειας Μακεδονίας αυτοχαρακτηρίζεται ως Μακεδόνες σε εθνικό επίπεδο, ενώ οι Έλληνες Μακεδόνες αυτοχαρακτηρίζονται Μακεδόνες σε περιφερειακό, και Έλληνες σε εθνικό επίπεδο. Αυτό το πρόβλημα αποσαφήνισης έχει οδηγήσει στη χρήση μιας μεγάλης ποικιλίας όρων που αναφέρονται στις ομάδες αυτές, περισσότερες πληροφορίες για τους οποίους υπάρχουν στο τμήμα Ορολογία κατά εθνότητα.
Οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως Μακεδόνες (συλλογική αναφορά σε όλους τους κατοίκους της περιοχής) που κατοικούν ή κατοικούσαν στην περιοχή είναι:
Ως εθνότητα, ο όρος «Μακεδόνες» αναφέρεταιΣ- στην πλειοψηφία του πληθυσμού της Βόρειας Μακεδονίας. Η στατιστική του 2002 καταδεικνύει ότι ο πληθυσμός τους εντός της χώρας είναι 1.297.981. , Από την άλλη πλευρά, ως νομικός όρος, αναφέρεται σε όλους τους πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή θρησκευτικής πίστης. Παρ' όλα αυτά, το προοίμιο του συντάγματος κάνει διαχωρισμό μεταξύ «του Μακεδονικού λαού» και των «Αλβανών, Τούρκων, Βλάχων, Ρομάνι και άλλων εθνικοτήτων που ζουν στη Δημοκρατία της Μακεδονίας», αλλά για τους οποίους παρέχεται «πλήρης ισότητα ως πολίτες». Με βάση τη συμφωνία των Πρεσπών ο κάτοικος της Βόρειας Μακεδονίας ονομάζεται, ως προς την υπηκοότητα, Μακεδόνας/Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας. Το 2002 ο συνολικός πληθυσμός της χώρας ήταν 2,022,547.
Ως περιφερειακή ομάδα της Ελλάδας, ο όρος «Μακεδόνες» αναφέρεται στους Έλληνες που κατοικούν σε όλες τις περιοχές που χαρακτηρίζονται ως Μακεδονία, και ειδικότερα στην Ελληνική Μακεδονία. Η ομάδα αυτή, αποτελεί τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της ελληνικής Μακεδονίας. Κατά την απογραφή του 2001 ο συνολικός πληθυσμός της ελληνικής περιοχής ήταν 2.625.681.
Στα χρόνια του Βυζαντίου και της Τουρκοκρατίας η Μακεδονία ήταν πολυεθνική. Οι κύριες πληθυσμιακές ομάδες ήταν Έλληνες, Σλάβοι και Μουσουλμάνοι. Το τοπίο άλλαξε μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη Μικρασιατική Καταστροφή, οπότε και επήλθε μέσω ανταλλαγής πληθυσμών και πολιτικών εποικισμού εθνική ομοιογένεια στα διάφορα τμήματα της Μακεδονίας. Στο ελληνικό τμήμα το 1912 το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού ήταν 42,6%. Όμως η σταδιακή εγκατάσταση, μεταξύ των ετών 1912 - 1926, προσφύγων από τη Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη, την Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη), τον Πόντο, τον Καύκασο και την περιοχή της Κωνσταντινούπολης σε συνδυασμό με την αποχώρηση μεγάλου μέρους του μουσουλμανικού πληθυσμού και αρκετών Σλάβων άλλαξαν άρδην τα πληθυσμιακά δεδομένα. Έτσι, το 1926, το ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας έφτασε το 88,8%.
Ο ίδιος όρος στην αρχαιότητα, περιγράφει τους κατοίκους του Βασιλείου της Μακεδονίας, συμπεριλαμβανομένων των αξιοσημείωτων ηγετών τους Φιλίππου Β΄ και Μεγάλου Αλεξάνδρου που αυτοπροσδιορίζονταν ως Έλληνες.
Ως περιφερειακή ομάδα στη Βουλγαρία, ο όρος «Μακεδόνες» αναφέρεται στους κατοίκους της βουλγαρικής Μακεδονίας, οι οποίοι στη μεγάλη τους πλειοψηφία αυτοχαρακτηρίζονται ως Βούλγαροι σε εθνικό επίπεδο και ως Μακεδόνες σε περιφερειακό. Το 2001, ο συνολικός πληθυσμός της βουλγαρικής Μακεδονίας ήταν 341.245, ενώ οι Σλαβομακεδόνες της περιοχής αριθμούσαν 3,117. Οι Βούλγαροι Μακεδόνες επίσης αυτοπροσδιορίζονται ως Πιριναίοι για αποφυγή σύγχυσης με τη γειτονική εθνότητα.
Ο όρος Μακεδο-Ρωμάνοι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτικό όνομα για τους Αρμάνους, εθνότητα με διάσπαρτη παρουσία στα νότια Βαλκάνια, και ειδικότερα στη βόρεια Ελλάδα, την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία και τη Βουλγαρία, και ως μεταναστευτική κοινότητα στη Βόρεια Δοβρουτσά (Dobruja), της Ρουμανίας. Σύμφωνα με το Ethnologue, ο συνολικός πληθυσμός τους σε όλες τις χώρες είναι 306.237. Αυτή η όχι τόσο συχνά χρησιμοποιούμενη ονομασία είναι η μόνη με αποσαφηνιστικό πορτμαντό, μεταξύ και των μελών της ιδίας της εθνότητας, αλλά και των άλλων εθνοτήτων στην περιοχή.
Η αρχαία αίρεση των Μακεδόνων πήρε το όνομά της από τον ιδρυτή της, Αρχιεπίσκοπο Μακεδόνιο Α΄ της Κωνσταντινούπολης, και όχι από τη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας.
Γλωσσολογικά
Με τη γλώσσα να αποτελεί ένα από τα στοιχεία που ορίζουν την εθνική ταυτότητα, οι ίδιες αντιπαραθέσεις που χαρακτηρίζουν τα δημογραφικά βρίσκονται και στα γλωσσολογικά. Αναφορικά με τον όρο μακεδονικός για την περιγραφή ενός γλωσσολογικού φαινομένου, είτε αυτό είναι γλώσσα ή διάλεκτος, υπάρχουν δύο κύριες αντιπαραθέσεις:
Από τη μια πλευρά, η κατάταξη της αρχαίας μακεδονικής γλώσσας είναι αμφιλεγόμενη- ένα μέρος των ακαδημαϊκών υποστηρίζουν ότι ήταν αρχαία ελληνική διάλεκτος, ενώ άλλοι υποθέτουν ότι ήταν ξεχωριστή γλώσσα, μόνο συγγενική προς την ελληνική. Η ακαδημαϊκή κοινότητα συμφωνεί γενικά ότι, με τα λίγα στοιχεία που έχουν βρεθεί, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να στηρίζουν ισχυρά τη μία ή την άλλη θεωρία.
Από την άλλη πλευρά, η σύγχρονη σλαβομακεδονική γλώσσαΣ- δεν συνδέεται με την αρχαία μακεδονική γλώσσα, και προσβάλλεται από δύο κύριες αντιπαραθέσεις. Η πρώτη αντιπαράθεση αφορά στο όνομά της (εναλλακτικοί τρόποι αναφοράς στη γλώσσα στο τμήμα Ορολογία κατά εθνότητα). Η δεύτερη αντιπαράθεση αφορά στην ύπαρξη μακεδονικής γλώσσας, ξεχωριστής από τη βουλγαρική, η άρνηση της οποίας είναι θέση που υποστηρίζεται από εθνικιστικές ομάδες, αλλά επίσης, λιγότερο ενθουσιωδώς, και από απλούς Βούλγαρους. Με βάση τη συμφωνία των Πρεσπών, η γλώσσα ονομάζεται Μακεδονική και ανήκει στην ανήκει στην ομάδα των Νότιων Σλαβικών γλωσσών. Περισσότερες πληροφορίες για το θέμα αυτό παρουσιάζονται στο άρθρο για τη σλαβομακεδονική γλώσσα.
Σήμερα, τα μακεδονικά, είναι επίσης διάλεκτος της σύγχρονης ελληνικής γλώσσας, που αποτελεί κλάδο των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Επιπλέον, τα Μακεδο-Ρωμανικά είναι μια Ανατολική Ρομανική γλώσσα που ομιλείται στη νοτιοανατολική Ευρώπη από τους Αρωμάνους.
Πολιτικά
Οι αντιπαραθέσεις των γεωγραφικών, γλωσσολογικών και δημογραφικών όρων, εκδηλώνονται επίσης και στη διεθνή πολιτική. Ανάμεσα στις αυτόνομες χώρες που προέκυψαν από τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, ήταν η μέχρι τότε ομοσπονδιακή οντότητα με το επίσημο όνομα Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, με τις υπόλοιπες να είναι η Σερβία, η Σλοβενία, η Κροατία, η Βοσνία Ερζεγοβίνη και το Μαυροβούνιο. Η ειρηνική απόσχιση αυτού του κρατιδίου, είχε αποτέλεσμα την απαραίτητη αλλαγή στο όνομά του, ώστε να υποδηλώνει την απεξάρτησή του από την ομόσπονδη Γιουγκοσλαβία.
Δημοκρατία της ΜακεδονίαςΣ- ήταν η συνταγματική ονομασία του νέου κράτους που καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας και χρησιμοποιείτο επισήμως από όλες τις χώρες του κόσμου (εκτός κυρίως από τους Έλληνες) για τους περισσότερους σκοπούς. Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ/FYROM) ήταν ο όρος με τον οποίο αναφέρονταν σε αυτό το κράτος η Ελλάδα και οι κυριότεροι διεθνείς οργανισμοί, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών, Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΝΑΤΟ, ΔΝΤ, Διεθνούς Οργανισμού Εμπορίου, ΔΟΕ, Παγκόσμιας Τράπεζας, Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, FIFA, και FIBA. Ο όρος παρουσιάστηκε το 1993 από τα Ηνωμένα Έθνη, μετά από αντιπαράθεση για το όνομα της χώρας με την Ελλάδα. . Κάποιες χώρες χρησιμοποιούσαν αυτό τον όρο ως ενδιάμεση λύση, μέχρι την οριστικοποίηση της αντιπαράθεσης.
Μακεδονία αποκαλείται επίσης και μια γεωγραφική περιοχή στην Ελλάδα, υποδιαιρούμενη στις τρεις διοικητικές περιφέρειες της Δυτικής, Κεντρικής, και Ανατολικής Μακεδονίας (και Θράκης). Η περιοχή εποπτεύεται από το Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης. Η πρωτεύουσα της Ελληνικής Μακεδονίας είναι η Θεσσαλονίκη, που αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή της Μακεδονίας. Η Θεσσαλονίκη είναι επίσης η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας (με πρωτεύουσα την Αθήνα).
Ορολογία κατά εθνότητα
Όλες αυτές οι διαφωνίες έχουν οδηγήσει τις εθνότητες που ζουν στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας σε αντιπαραθέσεις για την ιστορία της. Τόσο οι Έλληνες όσο και οι Σλαβομακεδόνες, γενικά χρησιμοποιούν τον όρο Μακεδόνες όταν αναφέρονται στη δική τους περιφερειακή ή εθνική ομάδα αντίστοιχα, με τους Έλληνες να χρησιμοποιούν το όνομα Μακεδονία μόνο για την περιοχή στην Ελλάδα.
Μέρος των Βούλγαρων και των Σλαβομακεδόνων έχουν διαφωνίες γύρω από το βαθμό συγγένειας τους. Από τη μία, οι Σλαβομακεδόνες εθνικιστές αρνούνται οποιαδήποτε εθνική, γλωσσική και ιστορική προέλευση από τους Βούλγαρους. Παράλληλα ισχυρίζονται ότι έχουν καταγωγή από τους αρχαίους Μακεδόνες, για τους οποίους αρνούνται ότι ήταν Έλληνες. Οι Βούλγαροι απορρίπτουν τη διαφοροποίηση των Σλαβομακεδόνων, και ισχυρίζονται ότι οι σύγχρονοι Σλαβομακεδόνες έχουν βουλγαρικές ρίζες, θεωρώντας βουλγαρική την εξέγερση του Ίλιντεν και τη σλαβομακεδονική γλώσσα σαν βουλγαρική διάλεκτο.Οι βουλγαρικές ιδέες βρίσκουν σύμφωνους τους Έλληνες, οι οποίοι υποστηρίζουν την ελληνικότητα της αρχαίας Μακεδονίας και των αρχαίων Μακεδόνων. Παράλληλα, Βούλγαροι και Σλαβομακεδόνες αρνούνται τον αυτοπροσδιορισμό της σλαβόφωνης μειονότητας στην Ελλάδα, οι οποίοι επί το πλείστον αυτοχαρακτηρίζονται ως Έλληνες, και τους αποκαλούν 'Γραικομάνους' (δηλ. φιλέλληνες, που έχουν μανία με τους Έλληνες). Άνθρωποι από όλες αυτές τις μεριές υποστηρίζουν διάφορες θεωρίες για την ιστορία της Μακεδονίας.
Ορισμένοι όροι, όπως χρησιμοποιούνται από κάθε εθνότητα, παρουσιάζονται παρακάτω. Ορισμένοι όροι και απόψεις μιας μεριάς θεωρούνται προσβλητικές για άλλες μεριές. Γενική χρήση των όρων αυτών ακολουθεί:
Βουλγαρική 100px|right
Ελληνική border|100px|right
Εμμανουήλ Κ. Σκύβαλος
Ο '''Εμμανουήλ Κ. Σκύβαλος''' (1879-1958) ήταν ο μακροβιότερος δήμαρχος του Αγίου Νικολάου. Υπηρέτησε στο αξίωμα του δημάρχου από το 1926 ως το 1940 και από το 1945 ως το 1950 αλλά και του αναπληρωτή Νομάρχη. Καταγόταν από την Κριτσά.
Μακεδονία (ορολογία)
Ορολογία κατά εθνότητα
Σλαβομακεδονική border|100px|right
Εμμανουήλ Κ. Σκύβαλος
Βιογραφία
Πατέρας του ήταν ο Κωνσταντίνος Σκύβαλος.
Μακεδονία (ορολογία)
Συνιστώμενες επιπλέον πηγές
Κατηγορία:Μακεδονία Κατηγορία:Ορολογία Κατηγορία:Σχέσεις Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας
Εμμανουήλ Κ. Σκύβαλος
Βιογραφία
Ήταν συνεργάτης του Ιωσήφ Κούνδουρου και ανήκε στο Κόμμα των Φιλελευθέρων. Στη διάρκεια της φυγοδικίας του φίλου του, ο Σκύβαλος τον έκρυψε. Το 1919 εξελέγη "προεδρεύων δήμαρχος" στην ιδιαίτερη περιοχή από όπου καταγόταν και υπηρέτησε ως το 1921. Όταν ήταν "νομαρχεύων" συνετέλεσε στην ίδρυση του Γυμνασίου του Αγίου Νικολάου (1924), σε συνεργασία με εκκλησιαστικούς και κοινωνικούς φορείς και αργότερα στη διαμόρφωση της κεντρικής πλατείας της πόλης. Απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών στις 4 Ιουνίου 1958. Το όνομά του δόθηκε σε οδό του Αγίου Νικολάου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγίου Νικολάου Κατηγορία:Νομάρχες Λασιθίου
Αντώνιος του Βωντεμόν
thumb|350px|Ο τάφος του Αντωνίου του Βωντεμόν
Ο Αντώνιος (γαλλ. Antoine de Vaudémont, περί το 1400 - 22 Μαρτίου 1458) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόμης του Βωντεμόν και κύριος του Ζουανβίλ (1418-1458)· επιπλέον χάρη στον γάμο του έγινε κόμης του Ωμάλ (1452-1458).
Βιογραφία
Ήταν γιος και διάδοχος του Φρειδερίκου Α΄ κόμη του Βωντεμόν και της Μαργαρίτας του Ζουανβίλ, κόρης του Ερρίκου κυρίου του Ζουανβίλ. Ο θείος του Κάρολος Β΄ δούκας της Λωρραίνης είχε μόνο κόρες και ο Αντώνιος δεν έκρυβε την επιθυμία του να κληρονομήσει τον θείο του, κάτι που τον έφερε σε σύγκρουση μαζί του. Ο Κάρολος Β΄ επιτέθηκε στον Αντώνιο, αλλά ο Αντώνιος είχε τον Φίλιππο Γ΄ τον Καλό δούκα της Βουργουνδίας ως σύμμαχο.
Με τον θάνατο του Καρόλου Β΄ (1431) ο Αντώνιος επιτέθηκε στον γαμπρό εκείνου και νέο δούκα Ρενέ Α΄ της Νάπολης· τον νίκησε και τον αιχμαλώτισε στην μάχη του Μπούλγκνεβιλλ (1 Ιουλίου 1431). Ξεκίνησε μία σειρά διαπραγματεύσεων, αλλά ο αυτοκράτορας Σιγισμούνδος αρνήθηκε να αναγνωρίσει τον Αντώνιο ως τον νέο δούκα (1434). Ο Αντώνιος εγκατέλειψε τα δικαιώματά του στο δουκάτο της Λωρραίνης και σε αντάλλαγμα αναγνωρίστηκε η κομητεία του Βωντεμόν ανεξάρτητη. Ο γιος του Φρειδερίκος Β΄ πήρε σύζυγο την κόρη τού Ρενέ Α΄, τη Γιολάντα της Λωρραίνης. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίστηκε η διαδοχή του δουκάτου για τον εγγονό τού Αντώνιου, τον Ρενέ Β΄.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Μαρία (1398 - 1476), κόρη τού Ιωάννη Ζ΄ κόμη τού Αρκούρ, παιδιά του ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βωντεμόν
Πόλτυς
Στην Ελληνική μυθολογία ο Πόλτυς ήταν μυθικός βασιλιάς της Αίνου στην αρχαία Θράκη.
Γιος του Ποσειδών και αδελφός του Σαρπηδόνα ήταν βασιλιάς της πόλης Αίνου που ονομάστηκε Πολτυβία από το όνομα του. Περνώντας ο Ηρακλής από τη Θράκη γυρίζοντας από τις Αμαζόνες με τη ζώνη της Ιππολύτης, σκότωσε τον αδελφό του Σαρπηδόνα σαν υβριστή και από τότε η ακτή ονομάστηκε Σαρπηδονία. Μετά ο Ηρακλής πέρασε στη Θάσο που κατοικούνταν από Θράκες τους υπέταξε και την έδωσε στον Ανδρόγεω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θράκης
Νικόλας Άσιμος
Ο Νικόλας Άσιμος (πραγματικό όνομα: Νικόλαος Ασημόπουλος, Θεσσαλονίκη, 20 Αυγούστου 1949 - Αθήνα, 17 Μαρτίου 1988) ήταν Έλληνας στιχουργός, συνθέτης και τραγουδιστής κυρίως του ελληνικού ροκ, αλλά τραγούδησε και πολιτικά τραγούδια, μπαλάντες και λαϊκά. Ήταν αντισυμβατικός καλλιτέχνης, κυρίως όσον αφορά τον τρόπο ζωής. Οι συμπεριφορές του και τα τραγούδια που έγραψε θεωρήθηκαν συχνά προκλητικά. Επρόκειτο για ένα έντονα πολιτικοποιημένο άτομο, που δεν αποδεχόταν την ταξινόμηση σε κάποια ιδεολογία. Ο Άσιμος ήταν αρχικά αριστερός, απέκτησε όμως αναρχική συνείδηση λίγο αργότερα και στη συνέχεια ξεπέρασε και τον αναρχισμό, καθώς δεν επιθυμούσε να του «κολλούν ταμπέλες».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Αυγούστου του 1949 και μεγάλωσε στην Κοζάνη. Ο πατέρας του, Λάζαρος Ασημόπουλος, ήταν ιδιοκτήτης καταστήματος γενικού εμπορίου στο κέντρο της Κοζάνης και η μητέρα του, Μαρίκα Ασημοπούλου, το γένος Πινελίδη, ασχολείτο με τα οικιακά και ήταν Μικρασιατικής καταγωγής.
Υπήρξε μέτριος μαθητής, ασχολήθηκε με τον στίβο και το ποδόσφαιρο (έπαιζε τερματοφύλακας) και στην εφηβεία του αγάπησε τα ποιήματα του Γεωργίου Σουρή (1853 - 1919) και διασκέδαζε τους συμμαθητές του σκαρώνοντας σατιρικούς στίχους πάνω σε μελωδίες ξένων επιτυχιών της εποχής, όπως το γαλλικό τραγούδι «Monsieur Cannibale» του 1966 που τραγούδησε ο Σασά Ντιστέλ. Έστειλε μάλιστα το συγκεκριμένο στιχούργημά του σε στήλη για τη νεολαία που διατηρούσε ο δημοσιογράφος Νίκος Μαστοράκης στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά το ψευδώνυμο «Νίκος Άσιμος».
Τον Μάιο του 1973 εγκατέλειψε τις σπουδές του, έφυγε από τη Θεσσαλονίκη και κατέβηκε στην Αθήνα. Άρχισε να ασχολείται όλο και περισσότερο με τη μουσική, περιλαμβάνοντας όμως πάντα θεατρικά στοιχεία στις εμφανίσεις του. Στις μπουάτ της Πλάκας συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με καλλιτέχνες όπως οι Πάνος Τζαβέλας, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Γιάννης Ζουγανέλης, Σάκης Μπουλάς, Θάνος Αδριανός, Περικλής Χαρβάς, Μαριάννα Τόλη και το ντουέτο Λήδα-Σπύρος. Το 1974 σκηνοθέτησε μία βραχύβια μουσικοθεατρική παράσταση στην μπουάτ «Εντεκάτη Εντολή», χωρίς ανταπόκριση από το κοινό.