cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonov An-225
Το Antonov An-225 Mriya (Ουκρανικά: Антонов Ан-225 Мрія, Όνομα αναφοράς ΝΑΤΟ: 'Cossack' ) ήταν μεταφορικό αεροσκάφος κατασκευασμένο από την Antonov το 1988 στη Σοβιετική Ένωση. Ήταν το μεγαλύτερο αεροπλάνο στον κόσμο. Σχεδιάστηκε για την μεταφορά του διαστημικού λεωφορείου Μπουράν και είναι μεγέθυνση του An-124 Ruslan. (Mriya (Мрiя) στα Ουκρανικά σημαίνει "Όνειρο"). Μετά την διακοπή του προγράμματος Μπουράν, το Antonov An-225 διατέθηκε για εμπορικές μεταφορές βαρέων φορτίων λόγω του μεγάλου εσωτερικού χώρου της ατράκτου του. Το μόνο αεροσκάφος σε υπηρεσία καταστράφηκε σύμφωνα με ανακοίνωση της 27ης Φεβρουαρίου 2022 κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.
Σχεδίαση και ανάπτυξη
Το An-225 σχεδιάστηκε για να μεταφέρει εξωτερικά την δεξαμενή καυσίμων του πυραύλου Energia καθώς και το διαστημικό λεωφορείο Μπουράν, τα κύρια στοιχεία του σοβιετικού προγράμματος ανάπτυξης διαστημικού λεωφορείου. Αντικατέστησε σε αυτό τον ρόλο το Myasishchev VM-T. Πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση στις 21 Δεκεμβρίου 1988. Παρουσιάστηκε στο αεροπορικό σαλόνι στο Παρίσι το 1989 και συμμετείχε στο αεροπορικό σαλόνι του Farnborough το επόμενο έτος. Σχεδιάζονταν να κατασκευαστούν δύο αεροσκάφη, όμως μόνο ένα (το CCCP-82060 αργότερα UR-82060 ) ολοκληρώθηκε πριν την πτώση της ΕΣΣΔ.
Βασίζεται στο An-124, του οποίου αποτελεί επί της ουσίας μεγεθυσμένη έκδοση. Έχει μεγαλύτερες πτέρυγες και έξι κινητήρες Ivchenko Progress D-18T. Εντυπωσιακό είναι και το σύστημα προσγείωσης του που αποτελείται από 32 τροχούς. Οι τροχοί του ρύγχους μπορούν να χαμηλώσουν προκειμένου να διευκολυνθεί η φόρτωση/εκφόρτωση που γίνεται από το εμπρόσθιο μέρος.
Το An-225 μπορεί να μεταφέρει πολύ βαριά και ογκώδη φορτία της τάξεως των 250.000 kg εσωτερικά ή φορτία μέχρι 200.000 kg εξωτερικά, στην ράχη του. Μπορεί να μεταφέρει εσωτερικά φορτία μήκους μέχρι και 70 m.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη Antonov Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη
Νταχαρές
Ο νταχαρές (ή νταϊρές ή ταγαράκι ή οργανάκι) είναι ένα ντέφι με μεγάλη διάμετρο που είναι αρκετά διαδεδομένο στις περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης. Μαρτυρίες, όμως, προσφύγων στην Ελλάδα από τον Πόντο καθώς και μαρτυρίες των σημερινών ποντιόφωνων πληθυσμών της Μαύρης Θάλασσας μας δείχνουν ότι ήταν αρκετά διαδεδομένος στην  μουσική παράδοση του Εύξεινου Πόντου. thumb thumb|Σγουρός βασιλικός (Λύρα, Νταχαρές)
Κατασκευή
Ο νταχαρές είναι κατασκευασμένος από ένα μεγάλο ξύλινο (συνήθως καρυδιάς ) κόσκινο με διάμετρο από 20 μέχρι 50 εκ. (εξαρτάται από την προτίμηση του οργανοπαίχτη ) που καλύπτεται από δέρμα. Τοποθετούν επίσης στον ξύλινο σκελετό σε ίσες αποστάσεις μικρά μπρούτζινα χειροποίητα ζίλια (κύμβαλα) που σφυρηλατούνται για να ταιριάξουν οι φωνές τους.
Ιστορία
Η ιστορία του νταχαρέ χάνεται στα βάθη του χρόνου και σχετίζεται με το αρχαιοελληνικό τύμπανο. Τα μεμβρανόφωνα όργανα είναι τα πρώτα που χρησιμοποίησε ποτέ ο άνθρωπος, γι’ αυτό τα συναντάμε σε διαφορετικά μεγέθη, με διαφορετικό όνομα και με διαφορετικές τεχνικές παιξίματος σε πολλές χώρες του κόσμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα
Διχοτόμηση της Κορέας
μικρογραφία|330px|Η θέση της Αποστρατικοποιημένης Ζώνης της Κορέας (με μπλε), η οποία περιβάλλεται από τη Στρατιωτική Γραμμή Οριοθέτησης (σε πορτοκαλί χρώμα) μικρογραφία|330px|Η [[Κορεατική Χερσόνησος χωριζόταν κατά μήκος του 38ου βόρειου παραλλήλου από το 1945 έως το 1950. Από το 1953 έως σήμερα, η Στρατιωτική Γραμμή Οριοθέτησης είναι το σύνορο των δύο Κορεών.]] Για αιώνες πριν το 1945, η Κορέα ήταν ενιαία πολιτική οντότητα. Η σύγχρονη διχοτόμηση της Κορέας έχει τις ρίζες της στην περίοδο της αποικιακής κυριαρχίας της Ιαπωνίας στην Κορέα (1910-1945). Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σύμμαχοι που πολεμούσαν εναντίον της Ιαπωνίας εξέτασαν το ζήτημα του μέλλοντός της μετά την παράδοση της Ιαπωνίας. Υπήρξε συναίνεση ότι η Κορέα θα απελευθερωθεί από την Ιαπωνία, αλλά θα τεθεί υπό διεθνή επιτροπεία έως ότου οι Κορεάτες θεωρηθούν έτοιμοι για αυτοδιοίκηση. Πέρα από αυτήν τη μάλλον ασαφή συμφωνία, πολλά για το μέλλον της Κορέας αφέθηκαν αβέβαια. Αφού η Σοβιετική Ένωση κήρυξε τον πόλεμο στην Ιαπωνία, η Σοβιετική Ένωση κατέλαβε το βόρειο τμήμα της Κορέας και οι Ηνωμένες Πολιτείες το νότιο.
Προς το τέλος του Πολέμου, οι ΗΠΑ πρότειναν να χωριστεί η κορεατική χερσόνησος σε δύο ζώνες κατοχής (Αμερικανική και Σοβιετική). Οι Ντην Ρασκ και Τσαρλς Μπόουνστηλ πρότειναν τον 38ο παράλληλο ως διαχωριστική γραμμή των ζωνών κατοχής των δύο υπερδυνάμεων, καθώς έτσι η Σεούλ παρέμενε υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ. Προς έκπληξή τους, οι Σοβιετικοί αποδέχτηκαν την πρόταση και συμφώνησαν να χωρίσουν την Κορέα. Η αρχική ιδέα πίσω από αυτήν τη διάσπαση της Κορέας σε δύο ζώνες κατοχής ήταν ότι επρόκειτο μόνο για προσωρινή ρύθμιση έως ότου μπορέσει να εφαρμοστεί η αρχική συμφωνία για τη δημιουργία ενός ενιαίου κορεατικού κράτους σε ολόκληρη τη χερσόνησο. Στη συνέχεια, η Διάσκεψη των Υπουργών Εξωτερικών στη Μόσχα το Δεκέμβριο του 1945 κατέληξε σε συμφωνία για μεταβατική επιτροπεία της Κορέας, διάρκειας έως πέντε ετών. Ωστόσο, με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και λόγω άλλων παραγόντων, τόσο διεθνών όσο και εγχώριων, συμπεριλαμβανομένης της αντίθεσης της ίδιας της Κορέας στην προτεινόμενη λύση, οι αμερικανοσοβιετικές διαπραγματεύσεις απέτυχαν, ακυρώνοντας έτσι το μόνο υπάρχον στην ουσία πλαίσιο για τη δημιουργία ανεξάρτητου και ενιαίου κορεατικού κράτους.
Έτσι, το κορεατικό ζήτημα παραπέμφθηκε στα Ηνωμένα Έθνη. Το 1948, μετά την αποτυχία του ΟΗΕ να προτείνει ένα πλαίσιο λύσης αποδεκτό από τη Σοβιετική Ένωση, διεξήχθησαν εκλογές υπό την εποπτεία του ΟΗΕ μόνο στον αμερικανοκρατούμενο νότο. Ο Σίνγκμαν Ρι, υποστηριζόμενος από τους Αμερικάνους, κέρδισε τις εκλογές, ενώ ο Κιμ Ιλ-σονγκ διορίστηκε ηγέτης της κατεχόμενης από τη Σοβιετική Ένωση Βόρειας Κορέας. Αυτό οδήγησε στην ίδρυση της Δημοκρατίας της Κορέας στη Νότια Κορέα στις 15 Αυγούστου 1948, ακολουθούμενη αμέσως από την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας στη Βόρεια Κορέα στις 9 Σεπτεμβρίου 1948. Οι Ηνωμένες Πολιτείες στήριζαν τον νότο και οι Σοβιετικοί τον βορρά, ενώ οι δύο κορεατικές κυβερνήσεις προέβαλαν αξιώσεις κυριαρχίας στο έδαφος ολόκληρης της κορεατικής χερσονήσου.
Το 1950, μετά από χρόνια διακορεατικών εχθροπραξιών, η Βόρεια Κορέα εισέβαλε στη Νότια Κορέα σε μια προσπάθεια να ενώσει την κορεατική χερσόνησο υπό τον κομμουνισμό. Έτσι ξέσπασε ο Πόλεμος της Κορέας, ο οποίος διήρκεσε από το 1950 έως το 1953, κατέληξε σε αδιέξοδο και άφησε τη χερσόνησο χωρισμένη σε δύο κράτη με Αποστρατικοποιημένη Ζώνη, ως σήμερα.
Στις 27 Απριλίου 2018, κατά τη διάρκεια της Διακορεατικής Συνόδου Κορυφής υιοθετήθηκε η Διακήρυξη του Πάνμουντσομ για την Ειρήνη, Ευημερία και Επανένωση της Κορεατικής Χερσονήσου, από τους προέδρους των δύο κρατών, Κιμ Γιονγκ-ουν και Μουν Τζε-ιν. Αργότερα το ίδιο χρόνο, μετά τη Διακορεατική Σύνοδο Κορυφής του Σεπτεμβρίου, πάρθηκαν διάφορα μέτρα με στόχο την επανένωση κατά μήκος του συνόρου των δύο Κορεών, όπως η κατάργηση φυλακίων φρουρών και η δημιουργία πράσινων ζωνών για την αποτροπή συγκρούσεων. Στις 12 Δεκεμβρίου 2018 στρατιώτες από τις δύο Κορέες πέρασαν στην αντίθετη πλευρά της Στρατιωτικής Γραμμής Οριοθέτησης για πρώτη φορά στην ιστορία
Ιαπωνική κατοχή (1910-1945)
Όταν έληξε ο Ρωσο-Ιαπωνικός πόλεμος το 1905, η Κορέα έγινε προτεκτοράτο της Ιαπωνίας και προσαρτήθηκε σε αυτήν το 1910. Ο Κορεάτης αυτοκράτορας Γκογιόνγκ απομακρύνθηκε. Τις επόμενες δεκαετίες εμφανίστηκαν διάφορες εθνικιστικές και ριζοσπαστικές ομάδες, οι οποίες αγωνίστηκαν για ανεξαρτησία. Έχοντας όμως διαφορετικές προοπτικές και προσεγγίσεις, οι ομάδες αυτές απέτυχαν να ενωθούν σε ένα εθνικό κίνημα ανεξαρτησίας. Ομοίως, η εξόριστη στην Κίνα προσωρινή κυβέρνηση της Κορέας απέτυχε να αποκτήσει ευρεία αναγνώριση.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στη Διάσκεψη του Καΐρου τον Νοέμβριο του 1943, στα μέσα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και ο Τσιανγκ Κάι Σεκ συμφώνησαν ότι η Ιαπωνία θα πρέπει να χάσει όλα τα εδάφη που είχε κατακτήσει με βία. Στο τέλος της διάσκεψης, οι τρεις δυνάμεις δήλωσαν ότι «έχοντας επίγνωση της υποδούλωσης του λαού της Κορέας (...) αποφάσισαν ότι εν ευθέτω χρόνω η Κορέα θα γίνει ελεύθερη και ανεξάρτητη ». Ο Ρούσβελτ προέκρινε την ιδέα ενός είδους επιτροπείας της Κορέας, αλλά η πρότασή του δεν έτυχε στήριξης από τις άλλες δυνάμεις. Ο Ρούσβελτ έθεσε ξανά την ιδέα στον Στάλιν στις Διασκέψεις της Τεχεράνης, τον Νοέμβριο του 1943, και της Γιάλτας, τον Φεβρουάριο του 1945. Ο Στάλιν δεν διαφώνησε, αλλά υποστήριξε μια σύντομη περίοδο επιτροπείας.
Στις Διασκέψεις αυτές, ο Στάλιν υποσχέθηκε να βοηθήσει τους Συμμάχους στον Πόλεμο του Ειρηνικού δύο με τρεις μήνες μετά τη νίκη στην Ευρώπη. Στις 8 Αυγούστου 1945, δύο ημέρες μετά την πτώση της πρώτης ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα, αλλά πριν πέσει η δεύτερη στο Ναγκασάκι, η ΕΣΣΔ κήρυξε τον πόλεμο στην Ιαπωνία. Καθώς ξεκίνησε ο πόλεμος, ο αρχηγός των Σοβιετικών Δυνάμεων στην Άπω Ανατολή, στρατάρχης Αλεξάντρ Βασιλιέφσκι, κάλεσε τους Κορεάτες να ξεσηκωθούν εναντίον της Ιαπωνίας, λέγοντας «μια σημαία ελευθερίας και ανεξαρτησίας κυματίζει στη Σεούλ ».
Τα σοβιετικά στρατεύματα προέλασαν γρήγορα, και η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανησύχησε ότι θα κατελάμβαναν ολόκληρη τη χερσόνησο. Στις 10 Αυγούστου 1945 ανατέθηκε σε δύο νέους αξιωματικούς, τον Ντην Ρασκ και τον Τσαρλς Μπόουνστηλ, να καθορίσουν μια αμερικανική ζώνη κατοχής. Δουλεύοντας σε ασφυκτικά σύντομες προθεσμίες και εντελώς απροετοίμαστοι, χρησιμοποίησαν έναν χάρτη του National Geographic για να αποφασίσουν τον ορισμό του 38ου παράλληλου ως διαχωριστική γραμμή. Τον επέλεξαν επειδή χώριζε τη χώρα περίπου στο μισό, αλλά και γιατί θα έθετε την πρωτεύουσα Σεούλ υπό αμερικανικό έλεγχο. Δεν ζητήθηκε η γνώμη εμπειρογνωμόνων για την Κορέα. Οι δύο άντρες δεν γνώριζαν ότι σαράντα χρόνια πριν, η Ιαπωνία και η προ-επαναστατική Ρωσία είχαν συζητήσει να μοιραστούν την Κορέα κατά μήκος του ίδιου παραλλήλου. Ο Ρασκ είπε αργότερα ότι αν το γνώριζε, «σχεδόν σίγουρα» θα επέλεγε μια διαφορετική γραμμή. Η διχοτόμησε έθεσε δεκαέξι εκατομμύρια Κορεάτες στην αμερικανική ζώνη και εννέα εκατομμύρια στη σοβιετική. Ο Ρασκ παρατήρησε, «παρόλο που βρισκόταν πιο βόρεια από ό,τι θα μπορούσε ρεαλιστικά να καλυφθεί από αμερικανικές δυνάμεις σε περίπτωση σοβιετικής διαφωνίας (...) θεωρήσαμε σημαντικό να συμπεριλάβουμε την πρωτεύουσα της Κορέας στον τομέα ευθύνης των αμερικανικών στρατευμάτων». Σημείωσε επίσης ότι «αντιμετώπιζαν έλλειψη άμεσα διαθέσιμων αμερικανικών δυνάμεων, καθώς και τους παράγοντες του χρόνου και του χώρου, οι οποίοι θα καθιστούσαν δύσκολη την επέκταση πολύ βόρεια, πριν μπορέσουν να εισέλθουν σοβιετικά στρατεύματα ». Προς έκπληξη των Αμερικανών, η Σοβιετική Ένωση δέχτηκε αμέσως τη διαίρεση. Η συμφωνία ενσωματώθηκε στη Συνθήκη παράδοσης της Ιαπωνίας (εγκρίθηκε στις 17 Αυγούστου 1945).
Σοβιετικές δυνάμεις έκαναν αμφίβια απόβαση στην Κορέα έως τις 14 Αυγούστου και κατέλαβαν γρήγορα τα βορειοανατολικά της χώρας, φτάνοντας στις 16 Αυγούστου στην πόλη Γονσάν. Στις 24 Αυγούστου, ο Κόκκινος Στρατός έφτασε στην Πιονγιάνγκ, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας.
Ο στρατηγός Νομπουγιούκι Άμπε, ο τελευταίος Ιάπωνας Κυβερνήτης της Κορέας, είχε πραγματοποιήσει από τις αρχές Αυγούστου 1945 επαφές με έναν αριθμό Κορεατών με επιρροή, προκειμένου να προετοιμάσει την παράδοση της εξουσίας. Ολόκληρο τον Αύγουστο, οι Κορεάτες οργάνωναν παραρτήματα της «Επιτροπής για την προετοιμασία της Κορεατικής Ανεξαρτησίας» (CPKI), με επικεφαλής τον Λιου Γουν-χιουνγκ, πολιτικό της Αριστεράς. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1945 πραγματοποιήθηκε στη Σεούλ συνέδριο εκπροσώπων που ίδρυσε τη βραχύβια Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας. Στο πνεύμα της συναίνεσης, ο συντηρητικός γηραιός πολιτικός Σίνγκμαν Ρι, ο οποίος ζούσε στην εξορία στις ΗΠΑ, διορίστηκε Πρόεδρος.
Σοβιετική κατοχή της βόρειας Κορέας
Όταν τα σοβιετικά στρατεύματα μπήκαν στην Πιονγιάνγκ, βρήκαν μια τοπική Επιτροπή Προετοιμασίας της Κορεατικής Ανεξαρτησίας που λειτουργούσε υπό την ηγεσία του βετεράνου εθνικιστή Χο Μαν-Σικ. Ο Σοβιετικός Στρατός επέτρεψε τη λειτουργία αυτών των «Λαϊκών Επιτροπών» (φιλικών προς τη Σοβιετική Ένωση). Τον Σεπτέμβριο του 1945, η σοβιετική διοίκηση εξέδωσε το δικό της νόμισμα, το «[[Γουόν Βόρειας Κορέας|γουόν του κόκκινου στρατού ». Το 1946, ο συνταγματάρχης Τερέντι Στύκοφ ανέλαβε τη διοίκηση και άρχισε να πιέζει τη σοβιετική κυβέρνηση για κονδύλια για τη στήριξη της προβληματικής οικονομίας.
Τον Φεβρουάριο του 1946 δημιουργήθηκε μια προσωρινή κυβέρνηση με το όνομα «Προσωρινή Λαϊκή Επιτροπή» υπό τον [Κιμ Ιλ-σονγκ]], ο οποίος είχε περάσει τα τελευταία χρόνια σε πολεμική εκπαίδευση με σοβιετικά στρατεύματα στη Μαντζουρία. Συγκρούσεις και διαμάχες εξουσίας ακολούθησαν τα ανώτατα επίπεδα διακυβέρνησης στην Πιονγιάνγκ, καθώς διάφοροι φιλοδοξούσαν να αποκτήσουν θέσεις εξουσίας στη νέα κυβέρνηση. Τον Μάρτιο του 1946, η προσωρινή κυβέρνηση θέσπισε ένα εκτεταμένο πρόγραμμα αγροτικής μεταρρύθμισης: γη που ανήκε σε Ιάπωνες και συνεργάτες τους γαιοκτήμονες διαιρέθηκε και ανακατανεμήθηκε σε φτωχούς αγρότες. Οργανώνοντας πολλούς φτωχούς πολίτες και εργάτες της γης στο πλαίσιο λαϊκών επιτροπών, μια εθνική μαζική εκστρατεία έσπασε τον έλεγχο των παλαιών τάξεων. Οι ιδιοκτήτες επιτράπηκε να διατηρούν μόνο την ίδια ποσότητα γης με τους φτωχούς πολίτες που νοίκιαζαν κάποτε τη γη τους, κάνοντας έτσι μια πολύ πιο ισότιμη κατανομή γης. Η αγροτική μεταρρύθμιση της Βόρειας Κορέας επιτεύχθηκε με λιγότερο βίαιο τρόπο από ό,τι στην Κίνα ή στο Βιετνάμ. Επίσημες αμερικανικές πηγές δήλωναν: «οι πρώην γαιοκτήμονες απομακρύνθηκαν ως πολιτική δύναμη χωρίς αιματοχυσία, αλλά δόθηκε εξαιρετική μέριμνα για να αποκλειστεί η επιστροφή τους στην εξουσία ». Οι αγρότες ανταποκρίθηκαν θετικά. Πολλοί συνεργάτες, πρώην γαιοκτήμονες και χριστιανοί κατέφυγαν στο νότο, όπου μερικοί από αυτούς έλαβαν και θέσεις στη νέα κυβέρνηση της Νότιας Κορέας. Σύμφωνα με τη στρατιωτική κυβέρνηση των ΗΠΑ, 400.000 Βόρειοκορεάτες κατέφυγαν στο νότο ως πρόσφυγες.
Οι βασικές βιομηχανίες εθνικοποιήθηκαν. Η οικονομική κατάσταση ήταν σχεδόν τόσο δύσκολη στο βορρά όσο και στο νότο, καθώς οι Ιάπωνες είχαν συγκεντρώσει τη γεωργία και τον τομέα υπηρεσιών στο νότο και τη βαριά βιομηχανία στο βορρά.
Αμερικανική κατοχή της νότιας Κορέας
Με την αμερικανική κυβέρνηση να φοβάται τη σοβιετική επέκταση και τις ιαπωνικές αρχές στην Κορέα να προειδοποιούν για κενό εξουσίας, η ημερομηνία απόβασης της αμερικανικής δύναμης κατοχής επισπεύστηκε τρεις φορές. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1945, ο στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ ανακοίνωσε ότι ο υπολοχαγός Τζον Χοτζ θα διαχειριζόταν τις κορεατικές υποθέσεις, ο οποίος και αφίχθη με τα στρατεύματά του στο Ίντσον την επόμενη ημέρα. Ο ΜακΆρθουρ, ως Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων κατέληξε να είναι υπεύθυνος για τη Νότια Κορέα το διάστημα 1945-48 λόγω της έλλειψης σαφών οδηγιών ή πρωτοβουλίας από την Ουάσινγκτον, χωρίς να έχει κάποιο σχέδιο ή κατευθυντήρια γραμμή από το Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων ή το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τη διακυβέρνσηη της περιοχής. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, ο Χοτζ αναφερόταν απευθείας στον ΜακΆρθουρ και στο Γενικό Αρχηγείο στο Τόκιο, όχι στην Ουάσιγκτον. Η τριετής περίοδος κατοχής της Κορέας από τον αμερικανικό στρατό ήταν χαοτική και ταραχώδης σε σύγκριση με την πολύ πιο ειρηνική και σταθερή κατοχή των ΗΠΑ στην Ιαπωνία από το 1945 ως το 1952. Ο Χοτζ και το 24ο Σώμα που διοικούσε είχαν εκπαιδευτεί για μάχη, όχι για διπλωματία και διαπραγματεύσεις με τις διάφορες πολιτικές ομάδες (πρώην Ιάπωνες συνεργάτες, φιλοσοβιετικούς κομμουνιστές, αντι-σοβιετικοί κομμουνιστές, δεξιές ομάδες, κορεάτες εθνικιστές) που εμφανίστηκαν στη μετα-αποικιακή νότια Κορέα. Στα τέλη του 1945 δεν υπήρχε καν κάποιος Αμερικανός στο στρατό ή το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην Άπω Ανατολή που να μιλάει κορεάτικα, με αποτέλεσμα οι ντόπιοι να αστειεύονται για το ότι οι Κορεάτες μεταφραστές στην ουσία κυβερνούσαν τη Νότια Κορέα. Η Προσωρινή Κυβέρνηση της Κορέας, η οποία έδρευε στην Κίνα, έστειλε στον Χοτζ αντιπροσωπεία με τρεις διερμηνείς, αλλά αυτός αρνήθηκε να συναντηθεί μαζί τους. Ομοίως, ο Χοτζ αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη νεοσύστατη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας και τις Λαϊκές Επιτροπές της, και τις έθεσε εκτός νόμου στις 12 Δεκεμβρίου.
Τον Σεπτέμβριο του 1946, χιλιάδες εργάτες και αγρότες ξεσηκώθηκαν εναντίον της στρατιωτικής κυβέρνησης. Η εξέγερση κατεστάλη γρήγορα και απέτυχε να αποτρέψει τις προγραμματισμένες εκλογές του Οκτωβρίου για προσωρινή νομοθετική συνέλευση της Νότιας Κορέας.
Η κυβέρνηση κατοχής και, στη συνέχεια, η νεοσύστατη κυβέρνηση της Νότιας Κορέας διεξήγαγαν μια σειρά στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον αριστερών ανταρτών. Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, σκοτώθηκαν μεταξύ 30.000 και 100.000 ανθρώπων. Τα περισσότερα θύματα συνέβησαν στην εξέγερση του Τζέτζου.
Κοινή Αμερικανο-σοβιετική Επιτροπή
Τον Δεκέμβριο του 1945, στη Διάσκεψη της Μόσχας, οι Σύμμαχοι συμφώνησαν ότι η Σοβιετική Ένωση, οι ΗΠΑ, η Δημοκρατία της Κίνας και η Βρετανία θα συμμετάσχουν σε μια διεθνή επιτροπεία επί της Κορέας για έως και πέντε χρόνια πριν την πλήρη ανεξαρτησία της. Πολλοί Κορεάτες ζητούσαν άμεση ανεξαρτησία. Ωστόσο, το Κορεατικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο ήταν πλήρως ευθυγραμμισμένο με το Σοβιετικό, υποστήριξε το σχέδιο επιτροπείας. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Φιοντόρ Τερτίτσκι, αρχειακό υλικό του 1945 δείχνει ότι η σοβιετική κυβέρνηση δεν είχε σχέδια για μόνιμη διαίρεση.
Μια Μικτή Αμερικανο-σοβιετική Επιτροπή συνήλθε το 1946 και το 1947 για να επεξεργαστεί σχέδιο για μια ενιαία διακυβέρνηση της χώρας, αλλά απέτυχε να σημειώσει πρόοδο λόγω του αυξανόμενου ανταγωνισμού του Ψυχρού Πολέμου και της αντίθεσης της κορεατικής αντιπολίτευσης στην επιτροπεία. Το 1946, η Σοβιετική Ένωση πρότεινε τον Λιου Γουν-Χιουνγκ ως ηγέτη μιας ενιαίας Κορέας, αλλά η πρόταση απορρίφθηκε από τις ΗΠΑ. Στο μεταξύ, ο διαχωρισμός μεταξύ των δύο ζωνών εμβαθύνθηκε. Η διαφορά στις πολιτικές των κατοχικών δυνάμεων οδήγησε σε πόλωση και ανταλλαγές πληθυσμού μεταξύ Βορρά και Νότου. Τον Μάιο του 1946 απαγορεύτηκε να διασχίσει κανείς τον 38ο παράλληλο χωρίς άδεια. Στην τελική συνεδρίαση της Μικτής Επιτροπής τον Σεπτέμβριο του 1947, ο σοβιετικός αντιπρόσωπος Τερέντι Στύκοφ πρότεινε να αποσυρθούν τα σοβιετικά και τα αμερικανικά στρατεύματα και να δώσουν στον Κορεατικό λαό τη δυνατότητα να σχηματίσει δική του κυβέρνηση, πράγμα που απορρίφθηκε από τις ΗΠΑ.
Μεσολάβηση του ΟΗΕ και σχηματισμός χωριστών κυβερνήσεων
Η απόφαση να διεξαχθούν ξεχωριστές εκλογές δεν ήταν δημοφιλής σε πολλούς Κορεάτες, οι οποίοι σωστά την είδαν ως προάγγελο μιας μόνιμης διαίρεσης της χώρας. Τον Φεβρουάριο του 1948 ξέσπασαν γενικές απεργίες σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της απόφασης. Τον Απρίλιο, οι κάτοικοι του νησιού Τζέτζου ξεσηκώθηκαν ενάντια στην επικείμενη διαίρεση της χώρας και στρατεύματα της Νότιας Κορέας στάλθηκαν για να καταστείλουν την εξέγερση. Δεκάδες χιλιάδες νησιώτες σκοτώθηκαν και, κατά μία εκτίμηση, το 70% των χωριών κάηκε από τον στρατό. Η εξέγερση αναζωπυρώθηκε με το ξέσπασμα του Κορεατικού Πολέμου.
Τον Απρίλιο του 1948 συνήλθε στην Πιονγιάνγκ ένα συνέδριο οργανώσεων από το Βορρά και το Νότο. Οι πολιτικοί του Νότου Κιμ Κου και Κιμ Κιου-Σικ παρακολούθησαν το συνέδριο και μποϊκοτάρισαν τις εκλογές στο νότο, όπως και άλλοι πολιτικοί και κόμματα. Το συνέδριο ζήτησε ενιαία κυβέρνηση και απόσυρση των ξένων στρατευμάτων. Ο Σίνγκμαν Ρι και ο στρατηγός Χοτζ καταδίκασαν το συνέδριο και τις αποφάσεις του. Ο Κιμ Κου δολοφονήθηκε τον επόμενο χρόνο.
Στις 10 Μαΐου 1948 διεξήχθησαν γενικές εκλογές στον Νότο, εν μέσω εκτεταμένης βίας και εκφοβισμού, καθώς και μποϊκοτάζ από τους αντιπάλους του Σίνγκμαν Ρι. Στις 15 Αυγούστου, η «Δημοκρατία της Κορέας» ανέλαβε επίσημα την εξουσία από τον αμερικανικό στρατό, με τον Σίνγκμαν Ρι ως πρώτο πρόεδρο. Στο Βορρά, η «Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας» ανακηρύχθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου, με πρωθυπουργό τον Κιμ Ιλ-σονγκ.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1948, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών αποδέχθηκε την έκθεση του UNTCOK και κήρυξε τη Δημοκρατία της Κορέας ως τη «μόνη νόμιμη κυβέρνηση στην Κορέα». Ωστόσο, κανένα από τα μέλη της UNTCOK δεν θεώρησε ότι οι εκλογές είχαν δημιουργήσει ένα νόμιμο εθνικό κοινοβούλιο. Η αυστραλιανή κυβέρνηση, η οποία είχε έναν εκπρόσωπο στην επιτροπή, δήλωσε ότι «δεν ήταν ικανοποιημένη» με τις εκλογές.
Πόλεμος της Κορέας
Η διχοτόμηση της Κορέας, μετά από περισσότερο από μια χιλιετία ενοποίησης, θεωρήθηκε αμφιλεγόμενη και προσωρινή και από τα δύο καθεστώτα. Από το 1948 έως την έναρξη του εμφυλίου πολέμου στις 25 Ιουνίου 1950, οι ένοπλες δυνάμεις κάθε πλευράς ενεπλάκησαν σε μια σειρά αιματηρών συγκρούσεων κατά μήκος των συνόρων. Το 1950 οι συγκρούσεις αυτές κλιμακώθηκαν δραματικά όταν οι δυνάμεις της Βόρειας Κορέας εισέβαλαν στη Νότια Κορέα, πυροδοτώντας τον Πόλεμο της Κορέας. Τα Ηνωμένα Έθνη παρενέβησαν για την προστασία του Νότου, στέλνοντας μια αμερικανική δύναμη. Αφού κατέλαβε το νότο, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας προσπάθησε να ενώσει την Κορέα υπό το καθεστώς της, ξεκινώντας την εθνικοποίηση της βιομηχανίας, τη μεταρρύθμιση της γης και την αποκατάσταση των Λαϊκών Επιτροπών.
Ενώ η παρέμβαση του ΟΗΕ είχε ως στόχο την αποκατάσταση των συνόρων στον 38ο παράλληλο, ο Σίνγκμαν Ρι υποστήριξε ότι η επίθεση του Βορρά είχε εξαλείψει το όριο. Ομοίως, ο αρχηγός του ΟΗΕ, στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ δήλωσε ότι σκοπεύει να ενώσει την Κορέα, όχι απλώς να οδηγήσει τις δυνάμεις της Βόρειας Κορέας πίσω από τα σύνορα. Ωστόσο, ο Βορράς είχε ήδη καταλάβει το 90% του Νότου μέχρι την αντεπίθεση των δυνάμεων των ΗΠΑ. Καθώς οι δυνάμεις της Βόρειας Κορέας εκδιώχθηκαν από το νότο, οι δυνάμεις της Νότιας Κορέας διέσχισαν τον 38ο παράλληλο την 1η Οκτωβρίου, και αμερικανικές και άλλες δυνάμεις του ΟΗΕ ακολούθησαν μια εβδομάδα αργότερα. Αυτό συνέβη παρά τις προειδοποιήσεις της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας ότι θα παρέμβει εάν τα αμερικανικά στρατεύματα διασχίσουν τον παράλληλο. Καθώς κατέλαβε το Βορρά, η Δημοκρατία της Κορέας, με τη σειρά της, προσπάθησε να ενώσει τη χώρα υπό το καθεστώς της, με την Κορεατική Εθνική Αστυνομία να επιβάλλει πολιτική κατήχηση. Καθώς οι δυνάμεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ωθούσαν προς τα βόρεια, η Κίνα εξαπέλυσε μια αντεπίθεση που τους οδήγησε πίσω στο νότο.
Το 1951, το μέτωπο σταθεροποιήθηκε κοντά στον 38ο παράλληλο και και οι δύο πλευρές άρχισαν να εξετάζουν μια ανακωχή. Ο Σίνγκμαν Ρι, ωστόσο, ζητούσε να συνεχιστεί ο πόλεμος μέχρις ότου η Κορέα ενοποιηθεί υπό την ηγεσία του. Η κομμουνιστική πλευρά υποστήριζε μια ανακωχή με σύνορο τον 38ο παράλληλο, αλλά τα Ηνωμένα Έθνη υποστήριζαν μια γραμμή με βάση τα εδάφη που κατέχει κάθε πλευρά. Η θέση του ΟΗΕ, η οποία διατυπώθηκε από τους Αμερικανούς, ήταν αντίθετη στη συναίνεση που οδηγούσε στις διαπραγματεύσεις. Αρχικά, οι Αμερικανοί πρότειναν μια γραμμή που περνούσε από την Πιονγιάνγκ, πολύ βόρεια της γραμμής του μετώπου. Οι Κινέζοι και οι Βορειοκορεάτες τελικά συμφώνησαν σε ένα σύνορο με βάση τη στρατιωτική γραμμή και όχι τον 38ο παράλληλο, αλλά αυτή η διαφωνία οδήγησε σε μια κουραστική διαπραγματευτική διαδικασία.
Ανακωχή
Η Συνθήκη Ανακωχής της Κορέας υπογράφηκε μετά από τρία χρόνια πολέμου. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν να δημιουργήσουν μια προστατευτική ζώνη πλάτους 4 χιλιομέτρων μεταξύ των κρατών, γνωστή ως Κορεατική Αποστρατικοποιημένη Ζώνη (DMZ). Αυτό το νέο σύνορο, το οποίο αντικατοπτρίζει το έδαφος που κατείχε κάθε πλευρά στο τέλος του πολέμου, διέσχισε τον 38ο παράλληλο διαγώνια. Ο Ρι αρνήθηκε να δεχτεί την ανακωχή και συνέχισε να ζητά τη διά της βίας επανένωση της χώρας. Παρά τις προσπάθειες και των δύο πλευρών για επανένωση της χώρας, ο Πόλεμος διαιώνισε τη διαίρεση της Κορέας και οδήγησε σε μια μόνιμη συμμαχία μεταξύ της Νότιας Κορέας και των ΗΠΑ, καθώς και μόνιμη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στο Νότο.
Σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής, το 1954 πραγματοποιήθηκε διάσκεψη στη Γενεύη για το κορεατικό ζήτημα. Παρά τις προσπάθειες πολλών από τα εμπλεκόμενα κράτη, η διάσκεψη τελείωσε χωρίς απόφαση για ενιαία Κορέα.
Από τον Πόλεμο της Κορέας ως σήμερα
Από τον πόλεμο, η Κορέα παρέμεινε διχασμένη κατά μήκος της Αποστρατιωτικοποιημένης Ζώνης. Ο Βορράς και ο Νότος έχουν παραμείνει σε κατάσταση σύγκρουσης, με τα καθεστώτα τους να ισχυρίζονται ότι είναι η νόμιμη κυβέρνηση ολόκληρης της χώρας. Οι σποραδικές διαπραγματεύσεις απέτυχαν να οδηγήσουν σε διαρκή πρόοδο προς την επανένωση.
Στις 27 Απριλίου 2018 ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν και της Νότιας Μουν Τζε-ιν συναντήθηκαν στην αποστρατικοποιημένη ζώνη. Η Διακήρυξη του Πάνμουντσομ που υπέγραψαν οι δύο ηγέτες ζητάει τον τερματισμό των μακροχρόνιων στρατιωτικών συνοριακών επεισοδίων και την επανένωση της Κορέας. Την 1η Νοεμβρίου 2018 δημιουργήθηκαν ζώνες ασφαλείας σε όλο την Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη, προκειμένου να εξασφαλιστεί το τέλος των εχθροπραξιών σε ξηρά, θάλασσα και αέρα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Διαμελισμός (πολιτική) Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Νότιας Κορέας Κατηγορία:Ιστορία της Νότιας Κορέας Κατηγορία:Ιστορία της Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Ιστορία της Κορέας Κατηγορία:Επακόλουθα Πολέμου της Κορέας
Ουίλιαμ Λώρενς Μπραγκ
Ο Ουίλιαμ Λόρενς Μπραγκ (William Lawrence Bragg, 31 Μαρτίου 1890 – 1 Ιουλίου 1971) ήταν Βρετανός φυσικός που γεννήθηκε στην Αυστραλία και μοιράστηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 1915 με τον πατέρα του, τον Ουίλιαμ Χένρι Μπραγκ. Μέχρι σήμερα είναι ο νεαρότερος που έχει κερδίσει Νόμπελ Φυσικής. Ήταν διευθυντής στο Εργαστήριο Κάβεντις στο Κέιμπριτζ όταν έγινε η ιστορική ανακάλυψη της δομής του DNA από τους Τζέιμς Γουότσον και Φράνσις Κρικ το Φεβρουάριο του 1953.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Ιταλίας
Το Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης Ιταλίας (ιταλικά: Lega Basket Serie A, LBA) είναι το κορυφαίο επαγγελματικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης στην Ιταλία από το 1920, ενώ ακολουθεί η δεύτερη κατηγορία της Σέριε Α2, με την οποία συνδέεται μέσω του συστήματος ανόδου και υποβιβασμού.
Διοργανώτρια αρχή του πρωταθλήματος είναι η Lega Basket, η οποία το 1970 αντικατέστησε την Ιταλική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, ως υπεύθυνη διεξαγωγής του πρωταθλήματος. Το πρωτάθλημα για εμπορικούς λόγους ονομάζεται Legabasket Serie A PosteMobile.
Τελευταία πρωταθλήτρια είναι η Αρμάνι Μιλάνο.
Λαόνικος Χαλκοκονδύλης
Ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης (1430 - 1490) ήταν Έλληνας ιστορικός, μέλος της ομώνυμης αρχοντικής οικογένειας της Αθήνας, η οποία ανέδειξε αρκετούς λογίους κατά τον 15ο αιώνα.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Ιταλίας
Ιστορία
Το εθνικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης καθιερώθηκε για πρώτη φορά στην Ιταλία το 1920, ενώ τον πρώτο τίτλο κατέκτησε η Κοστάντσα από το Μιλάνο. Από τότε είκοσι διαφορετικές ομάδες έχουν κερδίσει το πρωτάθλημα, με την Ολίμπια Μιλάνο και τη Βίρτους Μπολόνια να έχουν τους περισσότερους τίτλους.
Λαόνικος Χαλκοκονδύλης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το έτος γέννησή του (1430 ή λίγο αργότερα) συνάγεται από τις περιγραφές του στο έργο του, όπου δεν αναφέρει τη Θεσσαλονίκη ως ελεύθερη (έπεσε το 1430). Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος, αλλά για να τονίζει τη λογιοσύνη του χρησιμοποιούσε τον αναγραμματισμό Λαόνικος. Ήταν γιος του Γεωργίου Χαλκοκονδύλη (1390-1466) και ανιψιός του Δημητρίου Χαλκοκονδύλη (1423-1511). Ο πατέρας του κατείχε σημαντικό αξίωμα στην αυλή του φλωρεντινού δούκα των Αθηνών Αντόνιο Ατσαγιόλι. Όταν αυτός πέθανε το 1435, η σύζυγός του Μαρία Μελισσηνή προσπάθησε να διώξει από το Δουκάτο των Αθηνών τους φλωρεντινούς και να το κρατήσει υπό ελληνική εξουσία. Γι' αυτό έστειλε τον συγγενή της Γεώργιο Χαλκοκονδύλη στον σουλτάνο Μουράτ Β΄ να την αναγνωρίσει νόμιμη διάδοχο του δουκάτου και σε αντάλλαγμα να του δώσει οικογενειακές της κτήσεις στη Μεσσηνία και Λακωνία. Όσο όμως ο Γεώργιος βρισκόταν στο ταξίδι για τις διαπραγματεύσεις με τον Σουλτάνο, μαθαίνοντας οι Αθηναίοι εξεγέρθηκαν κι έδιωξαν την οικογένεια του, τη Μαρία κι έπειτα μόλις επέστρεψε και τον ίδιο το Γεωργιο, μένοντας πιστοί στο γιο του Αντόνιο και νεο δούκα Νέριο Β΄ Ατσαγιόλι.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Ιταλίας
Ιστορία
Έπειτα από την περίοδο 2007–08, ο αριθμός των ομάδων μειώθηκε από 18 σε 16, καθώς δύο ομάδες, η Νάπολι και η Ορλαντίνα υποβιβάστηκαν λόγω χρεών και δεν αντικαταστάθηκαν την επόμενη αγωνιστική περίοδο.
Λαόνικος Χαλκοκονδύλης
Βιογραφικά στοιχεία
Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στον Μυστρά, πρωτεύουσα του ομώνυμου Δεσποτάτου. Σύμφωνα με μαρτυρία του Κυριακού του Αγκωνίτη, στις 2 Αυγούστου 1447 ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης ζούσε στην Αυλή του Δεσπότη του Μυστρά Κωνσταντίνου IA Παλαιολόγου. Ο νεαρός Λαόνικος παρακολουθούσε μαθήματα φιλοσοφίας κι ιστορίας από τον υπέργηρο Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα. Ο Ιταλός επισκέπτης τους εντυπωσιασμένος από το Λαόνικο έγραψε οτι ήταν "gregie latinis atque grecis litteris eruditum ("πολυμαθέστατος στα λατινικά κι ελληνικά γράμματα") . Ο Πλήθων του έδωσε το δικό του βιβλίο από τις Ιστορίες του Ηροδότου, γραμμένο το 1318, με ιδιόχειρες σημειώσεις του Πλήθωνα και του Βησσαρίωνα του Τραπεζούντιου από το 1436 για να το αντιγράψει.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Ιταλίας
Ιστορία
Τη σεζόν 2019-20, το πρωτάθλημα ακυρώθηκε και δεν υπήρξε πρωταθλητής, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.
Λαόνικος Χαλκοκονδύλης
Βιογραφικά στοιχεία
Όσο ζούσε ο πατέρας του, απέκτησε κοντά του ιδία πείρα της αυλής των Οθωμανών κι έμαθε αρκετά τούρκικα, πιθανότατα επισκεπτόμενος την Αδριανούπολη(πρωτεύουσά τους πριν την Άλωση) ή και την Κωνσταντινούπολη, όπως προκύπτει από τις περιγραφές του. Κατά το λόγιο ιστορικό Θεόδωρο Σπανδουγίνο, ήταν παρών στη μάχη της Βάρνας (1444), στο στρατόπεδο του Μουράτ Β κοντά στον πατέρα του Γεώργιο που ήταν πια μεταφραστής και γραμματέας στην υπηρεσία των Οθωμανών, ωστόσο η εκδοχή αυτή αμφισβητείται από άλλους μελετητές, μια κι ο Λαόνικος ήταν τότε το πολύ 14 ετών.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) θεωρείται πιθανό απο ιστορικούς όπως ο Κων.Σάθας ότι έφυγε στην Ιταλία όπου ζούσε ήδη ο ξάδερφός του Δημήτριος Χαλκοκονδύλης, κι ότι παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, ωστόσο δεν είναι γνωστό ούτε το πότε, ούτε το πού ακριβώς. Επίσης δεν υπάρχει καμμία αναφορά στο πρόσωπό του από Ιταλό λόγιο της εποχής εκείνης. Ο βυζαντινολόγος Καλδέλλης θεωρεί, με βαση τον τρόπο περιγραφής οτι ο Λαόνικος ήταν παρών κατα την περιτομή των γιων του Μωάμεθ Β' στην Κωνσταντινούπολη το 1457, δηλ. δεν έφυγε ποτέ στη Δύση κι οτι τελείωσε τη συγγραφή των Ιστοριών του το 1464. Μετά όμως δεν μας είναι γνωστό ούτε το πότε και πού απεβίωσε. Σύμφωνα με αναφορά του Κυριακού του Αγκωνίτη, ζούσε ακόμη το 1487.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Ιταλίας
Διοργάνωση
Υπάρχουν δεκαέξι ομάδες στη διοργάνωση που ανταγωνίζονται κάθε χρόνο σε δύο ξεχωριστές φάσεις. Κατά τη διάρκεια της περιόδου (από τον Οκτώβριο έως το Μάιο) κάθε ομάδα πρέπει να παίξει με όλες τις άλλες ομάδες στο πρωτάθλημα δύο φορές, μία φορά εντός έδρας και μία φορά εκτός έδρας. Αυτό σημαίνει ότι η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος της Lega Basket Serie A τελειώνει με την κάθε ομάδα να δίνει 30 παιχνίδια.
Λαόνικος Χαλκοκονδύλης
Εργογραφία
Ύστερα από τη φυγή του στην Ιταλία, έγραψε ιστορία με τίτλο «Αποδείξεις Ιστοριών» σε 10 τόμους, η οποία καλύπτει την περίοδο 1298-1463. Η ιστορία του Λαόνικου Χαλκοκονδύλη αποτελεί μια από τις σπουδαιότερες πηγές για τη μελέτη της περιόδου. Το κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η βαθμιαία πτώση της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας, η άνοδος των Οθωμανών Τούρκων και η προσπάθεια των κρατών της περιοχής να αντισταθούν στην τουρκική επεκτατικότητα.
Το πρότυπό του, στη συγγραφή της ιστορίας του, είναι ο Θουκυδίδης αλλά κι ο Ηρόδοτος. Η γλώσσα του είναι καθαρή και σωστή και το ύφος του απλό και κατανοητό, όμως το κείμενο το οποίο βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση και η αρχαϊκή γλώσσα, το καθιστούν δυσανάγνωστο σε πολλά σημεία καθώς χρησιμοποιεί τα αρχαία ονόματα λαών της εποχής, αντί για τα σύγχρονα, ενώ με την εκτεταμένη χρήση του ονόματος «Έλληνες» αντί για το καθιερωμένο «Ρωμαίοι», συνδέει τους συγχρόνους του με τους αρχαίους Έλληνες.
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Ιταλίας
Διοργάνωση
Στο τέλος του πρωταθλήματος, οι οκτώ καλύτερες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα ξεκινάνε τα πλέι-οφ, η πρώτη ομάδα στη βαθμολογία αντιμετωπίζει την όγδοη ομάδα του βαθμολογικού πίνακα, και ούτω καθεξής στους προημιτελικούς για μία σειρά πέντε παιχνιδιών. Οι νικητές των προημιτελικών προκρίνονται σε μία σειρά επτά παιχνιδιών στους ημιτελικούς. Οι δύο ομάδες των ημιτελικών προκρίνονται στον τελικό σε μία σειρά επτά παιχνιδιών και αναδεικνύεται ο πρωταθλητής της διοργάνωσης. Ο συγκεκριμένος τρόπος διεξαγωγής είναι παρόμοιος με τα περισσότερα πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης στην Ευρώπη.
Λαόνικος Χαλκοκονδύλης
Εργογραφία
Το περιεχόμενο των βιβλίων πραγματεύεται τα εξής:
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Ιταλίας
Διοργάνωση
Κάθε περίοδο, η τελευταία ομάδα της κανονικής περιόδου υποβιβάζεται στην Β΄ Κατηγορία (Serie A2 Basket) και αντικαθίσταται από την πρώτη προκριθείσα ομάδα του πρωταθλήματος.
Λαόνικος Χαλκοκονδύλης
Εργογραφία
Η ιστορία αυτή μεταφράστηκε και τυπώθηκε στη Λατινική (1556) και τη Γαλλική (1577), ενώ περιέχεται στην Patrologia Graeca του Migne (τόμος 159, στήλες 13-555).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Ιταλίας
Τηλεοπτικά δικαιώματα
Για τις περιόδους 2015/16 και 2016/17, τα εγχώρια τηλεοπτικά δικαιώματα μοιράζονται η RAI και η Sky Italia.
Σημειώσεις
<references group="σ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Ιταλία Κατηγορία:Εθνικά πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης
Ελισάβετ Μπάτορι
Η Ελισάβετ Μπάτορι (Erzsébet Báthory στα ουγγρικά, Έρζεμπετ Μπάτορι· Alžbeta Bátoriová-Nádašdy στα σλοβακικά, 7 Αυγούστου 1560 – 21 Αυγούστου 1614) ήταν κόμισσα της Ουγγαρίας, η επονομαζόμενη "Αιματοβαμμένη Κυρία του Καχτίτσε (Čachtice)", η μεγαλύτερη δολοφόνος γυναικών στην ιστορία της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας αν και πολλοί θεωρούν πως ήταν απλά θύμα πολιτικής συνωμοσίας.
Γάμος και απόκτηση του κάστρου
Το 1575, παντρεύτηκε τον στρατιωτικό Ferenc Nádasdy, ο οποίος το 1578 έγινε διοικητής των στρατευμάτων της Ουγγαρίας και υπήρξε φόβος και τρόμος των Τούρκων. Ως γαμήλιο δώρο έδωσε στην Ελισάβετ Μπάθορι το κάστρο Čachtice, που βρίσκεται στα Καρπάθια, κοντά στο Trenčín, στη σημερινή Σλοβακία. Η Μπάθορι είχε 5 παιδιά, εκ των οποίων τα 2 πέθαναν πρόωρα.
Κατά τη διάρκεια των συχνών απουσιών του συζύγου της που λόγω του πολέμου με τους Οθωμανούς βρίσκονταν συχνά στο πεδίο της μάχης, η Μπάθορι, όπως συνηθίζονταν εκείνη την εποχή διαχειρίζονταν την περιουσία αλλά και τις διπλωματικές σχέσεις της οικογένειάς της. Λόγω του μεγάλου της πλούτου είχε δανείσει σημαντικά ποσά σε διάφορα υψηλά ιστάμενα άτομα, ανάμεσα τους και ο Ματθίας Β'.
Κατά τη διάρκεια του Δεκαπενταετούς Πολέμου με τους Οθωμανούς (1593-1606) χρειάστηκε πολλές φορές να υπερασπισθεί στρατιωτικά την περιοχή που άνηκε στην οικογένειά της καθώς βρίσκονταν κοντά στα συνεχώς αμφισβητούμενα σύνορα με την Οθωμανική αυτοκρατορία και βρίσκονταν σε στρατηγικό σημείο στον δρόμο προς τη Βιέννη. Η υποχρέωσή της να διοικεί και να προστατεύει την περιοχή περιλάμβανε και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη του λαού. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα επενέβηκε για να υπερασπισθεί κατατρεγμένες γυναίκες όπως στην περίπτωση μίας γυναίκας που είχαν πιάσει αιχμάλωτο οι Οθωμανοί τον άντρα της ή στην περίπτωση μιας άλλης γυναίκας που βίασαν την κόρη της και εκείνη έμεινε έγκυος.
Ο σύζυγός της πέθανε το 1604 στο πεδίο της μάχης από ανεξήγητη ασθένεια των άκρων. Πριν πεθάνει όρκισε τον φίλο του Γκεόργκι Θουρζό να προστατεύει τη γυναίκα του, τα παιδιά του, το όνομα της οικογένειας Μπάθορι και την περιουσία του.
Παράδεισος
Η λέξη φέρεται περισσότερο ασιατική (π.χ. στη ζενθική: Παιρίντεζα) και κατά πιθανότερη εκδοχή περσική ή κατ΄ άλλους αρχαία σημιτική και χαλδαϊκή. Στην ελληνική γλώσσα (γραφή) πρωτοαναφέρθηκε από τον Ξενοφώντα στη «Κύρου Ανάβαση» Α΄ 2, 7 και Β΄ 4, 14, επίσης στα «Ελληνικά» Δ΄ 1, 15, και στην «Κύρου Παιδεία» Α΄ 3, 14 και και Η΄ 6, 12. Σε όλες τις περιπτώσεις αποδίδεται προς τους περιφραγμένους λειμώνες και κήπους αναψυχής του Μεγάλου Βασιλέως των Περσών.
Ελισάβετ Μπάτορι
Οι κατηγορίες εναντίον της
Η Ελισάβετ Μπάθορι κατηγορήθηκε το 1603 από τον Λουθηρανό ιερέα Ιστβάν Μαγκιάρι ότι βασάνιζε και δολοφονούσε νεαρές κοπέλες. Η καταγγελία του αρχικά δεν λήφθηκε σοβαρά υπόψην λόγω του ότι η Μπάθορι ήταν πολιτικά ισχυρή αλλά και λόγω του ότι ο Μαγκιάρι ήταν Λουθηρανός και είχε λόγο, εν μέσω εκείνης της ταραγμένης πολιτικά και θρησκευτικά εποχής, να θέλει να συκοφαντήσει την Καλβινίστρια Μπάθορι.
Παράδεισος
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θρησκευτική γεωγραφία Κατηγορία:Θρησκευτική φιλοσοφία και δόγματα Κατηγορία:Μεταθανάτια ζωή
Ελισάβετ Μπάτορι
Οι κατηγορίες εναντίον της
Κάποια στιγμή μετά τον θάνατο του άντρα της η Μπάθορι, αν και τότε πλησίαζε τα πενήντα, δέχτηκε πρόταση γάμου από τον Θουρζό την οποία απέρριψε.
Το 1610 ο Ματθίας Β', που ήταν αδελφός του αυτοκράτορα Ροδόλφου Β΄ και την εποχή εκείνη πίεζε τον αδερφό του να του παραδώσει τον θρόνο, κάτι που κατάφερε μετά από μερικούς μήνες, και που όφειλε μεγάλα χρηματικά ποσά στην Μπάθορι όρισε τον Γκεόργκι Θουρζό, που είχε μεγαλώσει στο παλάτι του, να διερευνήσει τις κατηγορίες που είχε κάνει χρόνια πριν σε βάρος της κόμισσας Μπάθορι ο ιερέας Μαγκιάρι. Στις 29 Δεκεμβρίου 1610 ο Θουρζό, που όπως και ο Μαγκιάρι ήταν Λουθηρανός, εισέβαλε με τον στρατό στο κάστρο της στο Κάχτιτσε και τη συνέλαβε. Η κόμισσα Μπάθορι φυλακίσθηκε σε έναν πυργίσκο του κάστρου της και ανέμενε τη συγκέντρωση στοιχείων για να δικαστεί.
Εκ των υστέρων ο Θουρζό δήλωσε πως είχε πιάσει την Μπάθορι επ' αυτοφόρω να βασανίζει κοπέλες αφού όταν εισέβαλε στο κάστρο της την βρήκε καλυμμένη στα αίματα και ανακάλυψε διάφορα πτώματα καθώς και πολλές τραυματισμένες κοπέλες. Δεν ξέρουμε όμως πόση αλήθεια υπήρχε στη μαρτυρία του, αφού είχε οικονομικό και θρησκευτικό κίνητρο να διώξει την κόμισσα αλλά ούτε και πόσα από τα θύματα αυτά στην πραγματικότητα ήταν αποτέλεσμα της στρατιωτικής εισβολής του Θουρζό.
Ως συνένοχοί της κατονομάστηκαν οι Dorottya Szentes (Dorota Sentéšová), János Ujváry - Fickó (Ján Ujvári - Ficko), Ilona Jó και Katarína Benická (Katalin Benick). Εκτός από την Benická (της οποίας η ενοχή δεν μπόρεσε να αποδειχθεί), όλοι οι υπόλοιποι ομολόγησαν υπό την πίεση βασανιστηρίων και εκτελέστηκαν στην πυρά στην Bytča στις 7 Ιανουαρίου 1611. Είχαν ομολογήσει και καταθέσει εναντίον της Μπάθορι έπειτα από βασανιστήρια, στα οποία υπεβλήθησαν από τον επικεφαλής της ανακριτικής έρευνας, Θουρζό.
Τους επόμενους μήνες η έρευνα του Θουρζό έφερε στην επιφάνεια αμέτρητες μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων η εγκυρότητα των οποίων αμφισβητείται μέχρι σήμερα ενώ κάποια στιγμή παρουσιάστηκαν χειρόγραφες επιστολές της και ένα βιβλίο στο οποίο κατέγραφε η ίδια τα εγκλήματά της ως αποδεικτικό στοιχείο. Αργότερα αποδείχθηκε πως δεν ήταν δικός της ο γραφικός χαρακτήρας. Τα θύματα που της απέδωσαν οι μαρτυρίες κυμαίνονταν ανάλογα με τις πηγές, από 20 σε 650.
Υπό το βάρος των μαρτυριών και των κατηγοριών άρχισε να ασκείται πίεση να δικαστεί και να εκτελεσθεί η Μπάθορι αλλά ο Θουρζό απέφυγε τη δίκη και την εκτέλεσή της φέρνοντας σαν επιχείρημα ότι η καταδίκη μιας τόσο ευγενούς γυναίκας θα αποτελούσε πλήγμα για όλη την τάξη των ευγενών. Πολλοί θεωρούν πως κίνητρο για αυτή του την πράξη ήταν πως αν η Μπάθορι καταδικάζονταν και εκτελούνταν η περιουσία της θα κατάσχονταν από το στέμμα. Παράλληλα αποφασίστηκε να διαγραφούν όλα τα χρέη του Ματθία Β' προς την κόμισσα.
Το τέλος
Τελικά η Ελισάβετ Μπάθορι πέθανε έγκλειστη στο κάστρο της το 1614 χωρίς να γίνει ποτέ δίκη και χωρίς να της δοθεί ποτέ η δυνατότητα να μιλήσει και να υπερασπισθεί τον εαυτό της και χωρίς ποτέ να αποδειχθεί καμία κατηγορία εναντίον της. Μετά τον θάνατό της η περιουσία της πήγε στον Θουρζό.
Η πιο χαρακτηριστική κατηγορία εναντίον της, ότι δηλαδή έκανε μπάνιο στο αίμα των θυμάτων της, εμφανίστηκε για πρώτη φορά 150 περίπου χρόνια μετά τον θάνατό της στο κείμενο του Καθολικού ιερέα Λάζλο Τουρότσι που είχε κάθε λόγο να δαιμονοποιήσει την Καλβινίστρια Μπάθορι που στην εποχή του εκπροσωπούσε την παλαιά τάξη των ευγενών που η δυναστεία των Αψβούργων προσπαθούσε να εκτοπίσει.
Κίνητρα
Πολλοί πιστεύουν ότι η τάση της να σκοτώνει προερχόταν από τον οικογενειακό της κύκλο, καθώς οι συγγενείς της ήταν διαβόητοι για την κτηνώδη συμπεριφορά τους. Λέγεται ότι έπασχαν από ψυχωτικές ασθένειες όπως ακριβώς και εκείνη. Επίσης, υπάρχει η πιθανότητα (εάν ισχύουν οι εικασίες περί πόσης αίματος) η Ελισάβετ να έπασχε από σιδηροπενική αναιμία και να θεωρούσε το αίμα τη μοναδική πηγή σιδήρου η οποία θα την έκανε να φαίνεται πιο νέα με ροδαλά μάγουλα και γεμάτη ομορφιά.
Πολλοί συγγραφείς όμως όπως οι László Nagy και Dr. Irma Szádeczky-Kardoss θεωρούν πως η Ελισάβετ Μπάθορι έπεσε θύμα συνωμοσίας. Ο Nagy θεωρεί τη δίκη της Μπάθορι πολιτικά υποκινούμενη ίσως λόγω του μεγάλου της πλούτου και λόγω του ότι κατείχε μεγάλη εδαφική περιουσία στην Ουγγαρία, ειδικά μετά τον θάνατο του συζύγου της. Αυτή η άποψη συμφωνεί με τα ιστορικά γεγονότα της εποχής καθώς η Ουγγαρία τότε αντιμετώπιζε θρησκευτικές και πολιτικές συγκρούσεις, βρίσκονταν σε πόλεμο με την Οθωμανική αυτοκρατορία, βρίσκονταν στη μεταβατική εποχή της επικράτησης του προτεσταντισμού ενώ η δυναστεία των Αψβούργων επέκτεινε τη σφαίρα εξουσίας της στην περιοχή και η Ελισάβετ Μπάθορι ήταν μια ισχυρή γυναίκα που σίγουρα είχε πολιτικές εμπλοκές.
Οι κατηγορίες εναντίον της για σατανισμό και μαγεία και ότι έπινε το αίμα των θυμάτων της απορρίπτονται σήμερα, παρόλο που το όνομά της έγινε θρύλος και ταυτίστηκε με μακάβρια και εξωπραγματικά γεγονότα. Οι κατηγορίες εναντίον της υποστηρίχθηκαν από από τον Λουθηρανό ιερέα István Magyari, κάτι που ενισχύει την άποψη πως τα κίνητρα της δίωξής της ήταν και θρησκευτικά αφού η Μπάθορι ήταν Καλβινίστρια. Σύμφωνα με τους κατήγορους μάρτυρες για την ενοχή της κόμισσας ήταν περίπου 300 άτομα καθώς και η ανεύρεση πολυάριθμων νεκρών ή ετοιμοθάνατων κοριτσιών στο κάστρο με την εισβολή του Thurzo. Η Szádeczky-Kardoss θεωρεί πως οι μαρτυρίες της εποχής υπερέβαλαν λόγω προκαταλήψεων ενώ οι νεκροί και οι τραυματίες που ανακαλύφθηκαν στο κάστρο ήταν το αποτέλεσμα της εισβολής του φανατικού Λουθηρανού Thurzo ο οποίος δεν έχασε τη ευκαιρία να παρουσιάσει τα θύματα της εισβολής ως θύματα της Μπάθορι προκειμένου να τη συκοφαντήσει με σκοπό να προωθήσει τις προσωπικές του πολιτικές φιλοδοξίες.
Οι περισσότεροι ερευνητές σήμερα θεωρούν πως η Ελισάβετ Μπάθορι έπεσε θύμα πολιτικής συνωμοσίας καθώς ήταν μια πανίσχυρη και πλούσια χήρα που έζησε σε μια ταραγμένη πολιτικά και θρησκευτικά εποχή που χαρακτηρίστηκε από θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις, πολεμικές συγκρούσεις με τους Οθωμανούς, εμφύλιες διαμάχες μεταξύ βασιλικών οίκων και την προσπάθεια επικράτησης της εξουσίας των Αψβούργων στην περιοχή.
Θρύλοι
Υπάρχουν κάποιοι θρύλοι των οποίων η αλήθεια δεν μπορεί να αποδειχθεί. Τέτοιοι θρύλοι είναι:
Φουτσέκκιο
Το Φουτσέκκιο (ιταλικά: Fucecchio) είναι πόλη και comune της Επαρχίας της Φλωρεντίας στην ιταλική περιοχή της Τοσκάνης. Κύριος οικονομικός πόρος της πόλης είναι τα εργοστάσια υφαντουργίας, το εμπόριο υποδημάτων καθώς και άλλες βιομηχανικές δραστηριότητες, αν και τα τελευταία χρόνια ο αριθμός τους έχει μειωθεί, ελέω και της δημογραφικής υποχώρησης της πόλης.
Η μεσαιωνική πόλη του Φουτσέκκιο αναφέρεται σε αρκετές περιπτώσεις στην όπερα Gianni Schicchi (1917) του Τζάκομο Πουτσίνι - ένα από τα πρόσωπά της, ο Σιμόνε, ήταν κάποτε podestà της, ενώ ορισμένες από τις εκτάσεις που πρέπει να μοιραστούν βρίσκονται εκεί.
Πρόσωπα
Στους ανθρώπους που έχουν γεννηθεί στο Φουτσέκκιο περιλαμβάνονται οι:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Φλωρεντίας
Κάαναακ
Το Κάαναακ (Qaanaaq), παλαιότερα και ακόμα γνωστό ως Θούλη ή Νέα Θούλη, είναι η κύρια πόλη στο βόρειο τμήμα του δήμου Αβάνναατα στη βορειοδυτική Γροιλανδία. Είναι μια από τις βορειότερες πόλεις του κόσμου. Οι κάτοικοι του Κάαναακ μιλούν την τοπική γλώσσα ινουκτούν και πολλοί μιλούν επίσης καλααλλισούτ και δανικά. Η πόλη έχει πληθυσμό 646 κατοίκων από το 2020.
Γεωγραφία
Το Κάαναακ βρίσκεται στη βόρεια είσοδο του Φιόρδ Ίνγκλεφιλντ (Κανγκερλουσουάκ). Το χωριό Κέκερτατ βρίσκεται στα νησιά Χάρβαρντ, κοντά στην κεφαλή του φιόρδ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γροιλανδίας
Ερνέστος Κάρτερ
thumb|right|Αυτοπροσωπογραφία thumb|right|Σύνθεση σε μπλε thumb|right|Η βιολονίστρια Ι.Κ.-Χ Ο Ερνέστος Κάρτερ (1924 - 1992) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Γεννήθηκε το 1924 στην Κέρκυρα και πέθανε στην Αθήνα το 1992.
Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (δυο χρόνια) με τον Μαθιόπουλο και τον Μπισκίνη. Λόγοι υγείας δεν του επέτρεψαν να ολοκληρώσει τις σπουδές του εκεί.
Ωστόσο, είναι αυτός ο πρώτος, που το 1951 εισάγει την αφηρημένη ζωγραφική στην Ελλάδα. Ο καθ. Στέλιος Λυδάκης βεβαιώνει ότι ο Ερνέστος Κάρτερ «είναι, δίχως άλλο, ένα στέλεχος πρωτοπορίας /…/ και το έργο του έχει κιόλας ιστορική σημασία.
Πίνακές του παρουσίασε σε 10 Πανελλήνιες και 26 ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα του υπάρχουν σε Δημόσιες Πινακοθήκες, όπως της Βουλής, του Υπουργείου Παιδείας, του Παντείου Πανεπιστημίου, της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, στο Μέγαρο του ΑΣΔΥ, στο Δήμο Πατρέων, στην Αναγνωστική Εταιρία της Κέρκυρας κ. α., καθώς επίσης, σε πολλές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τις Η.Π.Α. Υπήρξε μέλος του Καλλιτεχνικού Επαγγελματικού Επιμελητηρίου.
Ο τεχνοκριτικός Βάσος Κουντουρίδης είχε γράψει το 1976 για τον Ερνέστο Κάρτερ πως: «συνταιριάζει την υπέροχη χρωματική ποιότητα της παραστατικής του ζωγραφικής με τα διδάγματα της ανεικονικής, με μια λεπτότητα και διακεκριμένη ευαισθησία, δημιουργώντας έτσι ένα ύφος προσωπικό, που φέρει την σφραγίδα μεγάλου καλλιτέχνη».
Crave (τραγούδι της Μαντόνα)
Το Crave είναι ένα τραγούδι της Αμερικανίδας καλλιτέχνιδας Μαντόνα, σε συνεργασία με τον Αμερικανό ράπερ Swae Lee. Κυκλοφόρησε στις 10 Μαΐου 2019 ως το δεύτερο σινγκλ του δέκατου τέταρτου άλμπουμ της, Madame X.
Ιστορικό
Η Μαντόνα δήλωσε σε μια συνέντευξη στα παρασκήνια των Billboard Music Awards, ότι ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια που έγραψε για το άλμπουμ, και ότι μιλάει για την «επιθυμία και την λαχτάρα». Ήθελε απ' την αρχή να το τραγουδήσει μαζί με έναν άνδρα. Για την συνεργασία της με τον Swae Lee, δήλωσε: «Είναι πολύ ταλαντούχος... Νομίζω ότι είναι ένας σπουδαίος στιχουργός, ένας κάλος τραγουδιστής και πολύ χαριτωμένος. Η χαριτομενιά είναι σημαντική».
Κριτική
To Rolling Stone το χαρακτήρισε ως ένα «θλιβερά αισθησιακό ποπ κομμάτι, που μιλά για έναν μεγάλο πόθο προς κάποιον». Ο El Hunt της NME το σύγκρινε με την παραδοσιακή φάντο μουσική της Λισαβόνας, και το αποκάλεσε μια «δροσερή, διακριτική στιγμή που θυμίζει αόριστα το Like a Prayer άλμπουμ της από το 1989, παρόλο που δεν ακούγεται καθόλου σαν αυτό». Γράφοντας για το Idolator, ο Mike Wass θεώρησε ότι ήταν «η τρίτη και (πολύ πιο) εμπορική προσπάθεια από το Madame X [...] ένας σέξι, mid-tempo ρυθμός, που θυμίζει την εποχή του Hard Candy, αλλά ο τόνος εδώ είναι πιο ήρεμος και περισσότερο ρομαντικός». Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «αν το ραδιόφωνο δεν αγνοούσε την ύπαρξη της Μαντόνα λόγω ηλικίας, θα ακουγόταν τέλεια σε ποπ και ρυθμικά σχήματα».