cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Assassin's Creed II
Το παιχνίδι τοποθετείται σε μυθοπλαστικό ιστορικό υπόβαθρο και ακολουθεί την, διάρκειας αιώνων, μάχη μεταξύ των Assassins (Ασασίνων), οι οποίοι πολεμούν για την ειρήνη με την ελεύθερη βούληση, και των Knights Templars (Ναϊτών Ιπποτών), οι οποίοι επιθυμούν την ειρήνη μέσω του ελέγχου. Η ιστορία εξελίσσεται τον 21ο αιώνα και ακολουθεί την ιστορία του Desmond Miles, ο οποίος ξαναζεί τις γενετικές αναμνήσεις του προγόνου του, Ezio Auditore da Firenze. Η βασική πλοκή εξελίσσεται στην ακμή της Αναγέννησης στην Ιταλία κατά τον 15ο και τις αρχές του 16ου αιώνα. Ο Ezio ταξιδεύει στην Φλωρεντία, την Βενετία, την Τοσκάνη και το Φορλί, στην προσπάθεια ναπάρει εκδίκηση εναντίον αυτών που είναι υπεύθυνοι για την προδοσία της οικογένειάς τους. Το παιχνίδι επικεντρώνεται στην βελτίωση του παίκτη ως προς τη μάχη και τις ικανότητες κάλυψης, καθώς ο Desmond ξεκινά να αποκαλύπτει τα μυστήρια που έμειναν από μία αρχαία φυλή, γνωστή ως First Civilization, με την ελπίδα να τερματίσει τη διαμάχη μεταξύ Ασασίνων και Ναϊτών.
Το Assassin's Creed έλαβε κριτική αναγνώριση και επαίνους για το υπόβαθρο, την αφήγηση, τους χαρακτήρες, το σχεδιασμό του χάρτη και τα γραφικά του, αλλά και για τις βελτιώσεις του σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι της σειράς. Ήταν το παιχνίδι με τις μεγαλύτερες πωλήσεις των ετών 2009 και 2010, πουλώντας περισσότερα από 9 εκατομμύρια κομμάτια. Γέννησε ένα follow-up, το Assassin's Creed: Brotherhood και το direct sequel ονόματι Assassin's Creed: Revelations. Στις 15 Νοεμβρίου του 2016, τα τρία παιχνίδια επανακυκλοφόρησαν remastered για τα PlayStation 4 και Xbox One, σε ένα πακέτο υπό τον τίτλο The Ezio Collection.
Πλοκή
Μετά τα γεγονότα του Assassin's Creed, ο Desmond Miles διασώζεται από την undercover ασσασίνο Lucy Stillman και οδηγιέται σε ένα καταφύγιο όπου συναντά την ομάδα της, τον ιστορικό αναλυτή Shaun Hastings και την τεχνικό Rebecca Crane. Χρησιμοποιώντας τα σχέδια που έκλεψε η Lucy, φτιάχνουν το δικό τους Animus, το οποίο ονομάζουν Baby. Το χρησιμοποιούν ώστε ο Miles να μάθει αμέσως τις γνώσεις του προγόνου του μέσω της τεχνικης Bleeding Effect. Έτσι, μεταφέρεται στα τέλη του 15ου αιώνα, στις αναμνήσεις του Ezio Auditore da Firenze, ξεκινόντας με τη γέννησή του μέχρι την μετέπειτα πλούσια οικογένειά του.
Μουσική
Η μουσική του Assassin's Creed II συντέθηκε από τον Γέσπα Κιντ. Ηχογραφήθηκε στην Capitol Records με ένα σύνολο 35 εγχόρδων και μια χορωδία αποτελούμενη 13 άτομα, με φωνητικά της Μελίσα Κάπλαν. Το soundtrack κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο στις 16 Νοεμβρίου του 2009.
Στον δίσκο του παιχνιδιού και με ειδική προπαραγγελία της Black edition, περιλήφθηκαν και 14 κομμάτια του soundtrack.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Assassin's Creed Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2009 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 3 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox 360 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Xbox One Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Ubisoft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ιταλία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στον Καναδά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Ρώμη Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη Βενετία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 15ο αιώνα Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Armstrong Whitworth Scimitar
Επιχειρησιακή ιστορία
Τέσσερα αεροσκάφη παραδόθηκαν στο Αεροπορικό Σώμα του Νορβηγικού Στρατού. Δύο εξ αυτών αξιολογήθηκαν από τη RAF στα τέλη του 1935, πριν την παράδοσή του στη Νορβηγία το 1936. Το δεύτερο πρωτότυπο παρέμεινε στην κατοχή της κατασκευάστριας εταιρείας, μέχρι που το 1958 καταστράφηκε για σκραπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Scimitar Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Βουλκαριά
Η Βουλκαριά είναι λίμνη της Στερεάς Ελλάδας που βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του νομού Αιτωλοακαρνανίας, πάνω στην διαδρομή από την Βόνιτσα στη Λευκάδα. Καταλαμβάνει έκταση 9,2 τ.χλμ. έχει μέγιστο μήκος 4 χλμ. και μέγιστο πλάτος 3,5 χλμ. Η επιφάνεια της λίμνης βρίσκεται λίγο ψηλότερα από την επιφάνεια της θάλασσας. Η λίμνη είναι ιδιαίτερα ρηχή με το μέγιστο βάθος της να φτάνει τα 2,9 μέτρα
Ποιότητα των υδάτων
Η λίμνη συνδέεται με την θάλασσα μέσω μίας στενής διώρυγας μήκους 1400 μέτρων που ονομάζεται κανάλι της Κλεοπάτρας. Λόγω της σύνδεσης με την θάλασσα τα νερά της παρουσιάζουν αυξημένη αλατότητα αλλά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για άδρευση. Η λίμνη τροφοδοτείται με γλυκό νερό από χείμαρρους που κατεβαίνουν από τις βόρειες πλαγιές των Ακαρνανικών Όρεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Αιτωλοακαρνανίας
Γαβαλάς Εύβοιας
Ο Γαβαλάς είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 265 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 190 μ. , σε ύψωμα βόρεια του όρους Βελανιδιά.
Ιστορικά στοιχεία
Υπάρχουν ίχνη κατοίκησης της περιοχής από την αρχαιότητα, όπως μαρτυρούν λείψανα οικισμών και σαρκοφάγοι οι οποίες βρέθηκαν στις θέσεις Αγριελιές και Κοκορέτσι. Το χωριό συνέχισε να υπάρχει κατά τη διάρκεια της βυζαντινής και φραγκικής περιόδου. Σύμφωνα με μια άποψη, το όνομα του χωριού οφείλεται στην παρουσία της οικογένειας των Γαβαλάδων, οι οποίοι συντηρούσαν τσιφλίκια στην περιοχή στο τέλος του 12ου αιώνα μ.Χ.. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με το όνομα Gavala. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 24 σπίτια και ανήκε στον ναχιγιέ Κλαδιών, ο οποίος είχε έδρα το Αυλωνάρι.
Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό δημιουργήθηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας από τον Δημήτρη Γαβαλά. Ο Γαβαλάς ήταν ληστής και κτηνοτρόφος από την Πελοπόννησο. Έφτασε στην περιοχή και έφερε μαζί του και μια εικόνα του Αγίου Δημητρίου. Έπεισε και άλλους κτηνοτρόφους να δημιουργήσουν ένα οικισμό ο οποίος πήρε το όνομα του πρώτου οικιστή. Για την εικόνα κατασκεύασαν ένα μικρό ναό, ο οποίος αργότερα αντικαταστάθηκε από τον σημερινό ναό.
Το 1835 ο Γαβαλάς προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και το 1841 στον δήμο Δυστίων (ο οποίος αργότερα μετονομάστηκε σε δήμο Ταμυναίων). Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Ταμυναίων και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Κοντά στη μονή Μπερνάγι, η οποία βρίσκεται κοντά στον Άγιο Γεώργιο Αυλωναρίου, βρίσκεται ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Παντελεήμονα, ο οποίος χρονολογείται από τη βυζαντινή εποχή. Στο παρελθόν ήταν μετόχι της μονής Μπερνάγι. Ο ναός του Προφήτη Ηλία στο παρελθόν ήταν καθεδρικός χωριού, το οποίο καταστράφηκε επί Τουρκοκρατίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Ροδώνας Φλώρινας
Για συνώνυμο οικισμό στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ροδώνας Κιλκίς
Ο Ροδώνας, επίσημα Ροδών (παλαιότερη ονομασία Γκιούλεντς ), είναι ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας σε υψόμετρο 610 μέτρα. Βρίσκεται σε απόσταση 6 χλμ. ΝΔ. από το Αμύνταιο και 33,5 χλμ. ΝΑ. από την Φλώρινα. Το χωριό είναι κτισμένο κοντά στην ΕΟ Πτολεμαΐδας - Φλώρινας και τον κόμβο Αμυνταίου. Η παλιά του ονομασία ήταν Γκιούλεντς και έτσι αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 259Α-29/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Λιουμπετίνου. Μετονομάστηκε σε Ροδώνας το 1926. Από το 2010, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Ροδώνος που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αμυνταίου του Δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 87 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
Σουληνάρι Μεσσηνίας
Το Σουληνάρι Μεσσηνίας είναι ένα νέο χωριό που σχεδιάστηκε και χτίστηκε το έτος 1963 στη θέση που τοπωνυμικά λέγεται Χίλια Χωριά ή Χιλιοχώρια σε υψόμετρο 340 μέτρων και έχει 369 κάτοικους (σύμφωνα με την απογραφή του 2011). Μέχρι το έτος 2000 αποτελούσε την Κοινότητα Σουληναρίου οπότε υπήχθη στον Καποδιστριακό Δήμο Χιλιοχωρίων  και από το έτος 2010 στον Καλλικρατικό Δήμο Πύλου-Νέστορος με έδρα την Πύλο. Ειναι το Κεφαλοχώρι του Τέως Δήμου Χιλιοχωρίων
Περιγραφή τοπίου
Το παλιό Χωριό, γενέτειρα του πληθυσμού, προ της μεταφοράς του στη σημερινή θέση λεγόταν Σωληνάριον από τη μικρή αυτοσχέδια βρύση στη πηγή Κανελάκι. Μετά τη μεταφορά του στη σημερινή θέση επικράτησε αντί του "Χιλιοχώρια" που είναι το τοπωνύμιο της περιοχής να χρησιμοποιείται το ίδιο όνομα με μια μικρή, λόγω τοπικής διαλέκτου, παραλλαγή, δηλαδή Σουληνάρι. Όμως έτσι και αλλιώς το ετυμολογικό της λέξης, μας παραπέμπει υποχρεωτικά στην παλιά τοποθεσία η οποία βρίσκεται 2,5 χιλιόμετρα νοτιότερα. Το νέο χωριό βρίσκεται επί της Εθνικής οδού Καλαμάτας - Πύλου και απέχει από τις δύο πόλεις 35 και 16 χιλιόμετρα αντίστοιχα. Είναι συγκοινωνιακός κόμβος καθότι εκεί διασταυρώνεται και η εθνική οδός Σουληναρι-Κρεμμύδια-Κορυφάσιο-Χώρα. thumb|Εικ 1: Το προ του 1963 παλιό Σουληναρι μικρογραφία|Εικ. 2: Νέο Σουληνάρι (Χιλιοχώρια) - Φωτογραφία από Αϊ Λιά thumb|Εικ. 3: .Κατασκευάστηκε το 1934 στο Μηλιωτάκι(συνοικισμό του παλιού χωριού) από τον Απόστολο Σαμέλη ο δε εικονιζόμενος(Β.Α.Σ.) γεννήθηκε και μεγάλωσε εκεί μέχρι το 1964 οπότε μετοίκισε στο νέο χωριό. Το παλιό Σωληνάριον εγκαταλείφθηκε το έτος 1963, τα δε ερειπωμένα σπίτια του, μαρτυρούν τις μεταβολές που υπέστη το έδαφος από γεωλογικά φαινόμενα. Το νέο Σουληνάρι διακρίνεται για το ρυμοτομικό του σχέδιο το οποίο δίνει την εικόνα ενός σύγχρονου χωριού με συγκροτημένη εσωτερική δομή: πλατείες, δρόμους οικοδομές, Κοιμητήριο, Γυμναστήριο, Δημοτικό Σχολείο, Νηπιαγωγείο.κ.λ.π. Ένα μεγάλο κτήριο σχεδιασμένο για Κέντρο Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων (ΚΑΠΗ) είναι έτοιμο προς λειτουργία. Η γεωγραφική του θέση δίνει εικόνα νησίδας μέσα σε ένα οροπέδιο καταπράσινο από σταφιδαμπέλους και ελαιώνες. Η ύδρευση κατεβαίνει από το παλιό χωριό δια φυσικής ροής. Λόγω θέσεως προσελκύει ξένους, από Αγγλία κυρίως, για μόνιμη κατοικία. Δέκα Αλβανικές οικογένειες  για λόγους εργασίας έχουν εγκατασταθεί στο χωριό. Ο Χειμώνας του Σουληναρίου είναι αρκετά κρύος, το δε Καλοκαίρι λόγω υψομέτρου είναι από τα δροσερότερα χωριά του Νομού Μεσσηνίας
Τα κύρια χαρακτηριστικά του τοπίου του Σουληναρίου είναι οι λόφοι και βουνά που το περιτριγυρίζουν,  τα αμπελοχώραφα, οι ελαιώνες, τα κουδουνίσματα αιγοπροβάτων, τα περάσματα αγρίων ζώων και ερπετών, αγριογούρουνων, λαγών, τσακαλιών, αλεπούδων, σκαντζόχοιρων, χελωνών, διαφόρων φιδιών, σμηνών πουλιών κλπ.
Στο εγκαταλειμμένο παλιό Σωληνάριον βλέπει κανείς τα ερειπωμένα παλιά πετρόχτιστα σπίτια, μερικά νέα εξοχικά πετρόχτιστα  και τον  δεσπόζοντα  παλιό ενοριακό Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου. Χαρακτηριστικές εικόνες του παλιού χωριού περιγράφονται σε ποίημα υπό τον τίτλο "Ύμνος του Σωληναρίου" του Β.Α,Σαμέλη αφιερωμένο στο χωριό που δημοσιεύτηκε στις 6 Φεβρουαρίου 2014 στην εφημερίδα Ελευθερία Καλαμάτας και αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Πύλου με την επωνυμία "Σουληνάρι το νέο χωριό του Δήμου Πύλου-Νέστορος". Νοτιοδυτικά του νέου Σουληναρίου σε απόσταση 500 μέτρων υψώνεται το βουνό ΑΪ-Λιας (αρχαίο Αιγάλεω). Το κωνοειδές σχήμα του παραπέμπει σε ηφαίστειο  και το καθιστά σημείο αναφοράς της τοποθεσίας καθότι είναι ορατό από πολλά σημεία της Πελοποννήσου. μικρογραφία|Πύλος,έδρα Δήμου Πύλου-Νέστορος όπου και το Σουληνάρι Μεσσηνίας Γεωγραφικά και Γεωμορφολογικά το παλιό Σουληνάρι ανήκει στο νοητό τετράπλευρο που απαρτίζουν οι τέσσερεις κορυφές Πύλου,Μεθώνης, Φοινικούντας και Σουληναρίου  Συγκεκριμένα το Σουληνάρι βρίσκεται σε κομβικό σημείο για την προς νότον παράκαμψη του ορεινού όγκου του Λυκοδήμου και τη μετάβαση στη θάλασσα  Ακόμη το Σουληνάρι βρίσκεται σε θέση πρωτοβυζαντινή και πάνω στη μεσόγεια χερσαία οδό επικοινωνίας της περιοχής Πύλου-Μεσσήνης και Πύλου- Φοινικούντας. {40}
Η εκκλησία της Αγίας Σοφίας
thumb|Εικ.4:   .Ι. Ν. Αγίας Σοφίας κ' των θυγατέρων Αυτής,Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης Στην κεντρική πλατεία του χωριού υψώνεται ο νέος ενοριακός Ιερός ναός που φέρει το όνομα των μεγαλομαρτύρων, Αγίας Σοφίας και των τριών θυγατέρων Αυτής, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης, η μνήμη των οποίων εορτάζεται πανηγυρικά στις 17 Σεπτεμβρίου και είναι η έδρα της ομώνυμης Εκκλησιαστικής Ενορίας. Με απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου το έτος 1974 και επί Προεδρίας Β.Α.Σαμέλη, η Πλατεία  μετονομάστηκε από πλατεία 21ης Απριλίου σε πλατεία Αγίας Σοφίας  Στην ίδια Ενορία υπάγονται και τα 14 ξωκλήσια του χωριού:  Άγιος Δημήτριος(παλιά έδρα Ενορίας), Άγιος Γεώργιος, Κοίμηση της Θεοτόκου, Ανάληψη, Αγία Κυριακή, Αγία Παρασκευή, Άγιος Νικόλαος, Υπαπαντή Χρίστου, Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος, Άγιος Νεκτάριος, Άγιος Ραφαήλ, Άγιοι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος, Άγιοι Ανάργυροι, Άγιος Χριστόφορος. Ολόκληρο το γεωφυσικό σύμπλεγμα του χωριού προσδίδει στο τοπίο εικόνα Αγίου όρους.{1}
Ιστορία του Σουληναρίου
Έχει αρχαιολογικό ενδιαφέρον καθ΄ότι στη θέση Τρουλιδίτσα (= μικρός τρούλος) 500 μέτρα νοτιότερα του νέου Σουληναρίου, υπάρχει Μυκηναϊκός ιμτάφος τα δε ευρήματα του αρχαίου καταυλισμού έχουν εκτεθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πύλου. μικρογραφία|Εικ. 5:. . 1969 : Νήπια με την γιαγιά τους  Φωτεινή στην είσοδο της Εκκλησίας. Στην ορεινή τοποθεσία Όμιστρος θα βρει κανείς θαλάσσια όστρακα (στρείδια, μύδια) στη δε διπλανή περιοχή στις Μεγάλες Πέτρες, κομμάτια απολιθωμένων δένδρων, ευρήματα που παραπέμπουν εκατομμύρια χρόνια πριν.
Κατά το έτος 1689 επί Ενετοκρατίας το Σουληνάρι ανήκε στην Επαρχία Μεθώνης και ήταν το μεγαλύτερο από τα 12 χωριά της Βουφράδος και αριθμούσε 118 κατοίκους(43 άνδρες,38 γυναίκες 14 αγόρια και 23 κορίτσια). Σύμφωνα με νεότερη απογραφή των Ενετών του 1700 το Σουληνάρι αριθμούσε 171 κατοίκους και είχε 40 οικογένειες(85 άνδρες και 86 γυναίκες). Στο όμορο χωριό Κρεμμύδια την ίδια εποχή ζούσαν 6 οικογένειες. Πρέπει να σημειωθεί ότι το Σουληνάρι είναι το κομμάτι της Βουφράδας που ανήκε στην Ενετοκρατούμενη περιοχή Μεθώνης ενώ το Χατζή και τα περίχωρά του ανήκαν στην Φραγκοκρατούμενη περιοχή Ναβαρίνου. Η Ενετοκρατούμενη περιοχή είχε καλύτερο βιοτικό επίπεδο χάρις στην εμπορική δραστηριότητα των Ενετών{14}
Στις 3 Αυγούστου 1828 με την απόβαση στο Πεταλίδι του Γάλλου στρατάρχη και πολιτικού Νικολάου-Ιωσήφ Μαιζων με 14.000 στρατό, μια επιστημονική αποστολή Γάλλων έκανε απογραφή πληθυσμού στην κατεστραμμένη και ερημωμένη από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας Ελλάδα. Τα πληθυσμιακά δεδομένα είναι γραμμένα σε ένα γεωγραφικό βιβλίο που εκδόθηκε το 1834 στο Παρίσι. Για το Σωληνάρι γράφει ότι τότε εκεί ζούσαν 35 φαμελιές. μικρογραφία|Εικ. 6:.  1968..  Διδάσκαλος Δημοτ. Σχολείου Σουληναρίου Β.Α.Σ. Δίκυκλο, μοναδικό ΙΧ των δασκάλων της εποχής' Ο έκτακτος Επίτροπος Άνω Μεσσηνίας στις 9 Αυγούστου 1828 στέλνει στον Ιωάννη Καποδίστρια κατάλογο αιχμαλωτισθέντων από τον Ιμπραήμ πασά. Στον κατάλογο Σωληναραίων αιχμαλώτων αναφέρονται τα εξής ονόματα: Αναστασία σύζ. Αναστασοπούλου, Φωτεινή Αναστασοπούλου, Γιαννούλα Αναστασοπούλου και Γιαννούλα Γύφτου Στάθη. Σημείωση: Επειδή τα επώνυμα αυτά δεν τα συναντάμε σήμερα στο χωριό ενδεχομένως να είναι παραλλαγές για λόγους ασφάλειας ή να πρόκειται για άτομα που κρύβονταν στο Σωληνάρι. Οι γυναίκες αυτές οδηγήθηκαν στην Αίγυπτο ώσπου χάθηκαν τα ίχνη τους.
Το Καλοκαίρι του 1831 μετά την κίνηση των Υδραίων και Μανιατών κατά του Ιω. Καποδίστρια, πρόκριτοι και δημογέροντες της επαρχίας Μεθώνης ( μετέπειτα Πυλίας), έστειλαν προς τον Κυβερνήτη έγγραφο συμπαράστασης με το οποίο αποδοκιμάζουν την εμφύλια διαμάχη και τον καλούν να λάβει δραστικά μέτρα. Το έγγραφο αυτό για το Τμήμα Σωληναρίου το υπογράφουν, ο δημογέροντας Ηλίας Ράλλιας, ο Θεόδωρος Ξυδιάς, ο Γεώργιος Καρλής, και ο Λάμπρος Λυμπερόπουλος. Το Σωληνάρι το 1830 είχε 50 οικογένειες και ήταν το κεφαλοχώρι του Τμήματος που περιλάμβανε τα χωριά Σουληνάρι,(182 κάτοικοι) Χανδρινού (91 κάτοικοι), Χατζή (134 κάτοικοι), Κρεμμύδια (81 κάτοικοι), Φουρτζή (74 κάτοικοι) Λέζαγα (134 κάτοικοι), Κουκουνάρα(97 κάτοικοι). μικρογραφία|Εικ. 7: 1952..Πίσω, ιστορική βρύση Σουληναρίου Το 1836 επί Όθωνα με τη νέα Διοικητική Διαίρεση της Επαρχίας Πυλίας σε 13 Δήμους, το Σωληνάρι εντάσσεται στο Δήμο Τιμαθίας (παλιά ονομασία Λυκοδήμου) με έδρα το Σωληνάρι. Στον ίδιο Δήμο συνυπάρχουν τα χωριά Χαλαμπρέζα, Καμπάσι, Ρωμύρι και ο Μύλος Ζουρλοδερβύση. Το 1840 οι 13 Δήμοι της Πυλίας συγχωνεύονται σε πέντε, Μεταξύ αυτών είναι και ο Δήμος Βουφράδος στον οποίο εντάχτηκε και το Σωληνάρι όπου και παρέμεινε μέχρι το 1912 οπότε έγινε Κοινότητα. Το 1840 ο Δήμος Βουφράδος περιελάμβανε 34 οικισμούς μεταξύ αυτών και τους εν λόγω οικισμούς Σουληναρίου  και Δάσους Χιλίων Χωρίων (Σημερινά Χιλιοχώρια). Σημειώνουμε ότι ο όρος "Βουφράδα" σημαίνει, "εκεί που ζουν τα βόδια" Όμως η πραγματική γεωγραφική θέση της Βουφράδος είναι. η Βοϊδοκοιλιά  το γνωστό ανά τον κόσμο λιμάνι που βρίσκεται στην περιοχή Πύλου- Γιάλοβας όπου κατά την μυθολογία έφθασε ο Τηλέμαχος συνοδευόμενος από την Αθηνά για να επισκεφθεί τον Νέστορα.{5}{6}
Το έτος 1893 στο Δήμο Βουφράδος λειτουργούν τρία Σχολεία με δάσκαλο ανώτερης Σχολής: Ένα για το Χατζή με 36 μαθητές, ένα για το Βλαχόπουλο με 64 μαθητές και ένα για το Σωληνάρι με 38 μαθητές. Την ίδια περίοδο, στα υπόλοιπα χωριά λειτουργούν συνολικά 15 Γραμματοσχολεία (με δάσκαλο άνευ Σχολής).{21}{22}
Επί Γερμανικής Κατοχής και μέχρι το 1949 οι μικροί μαθητές Σωληναρίου,, 120 τον αριθμό, πήγαιναν στο σχολειό ξυπόλητοι σε δύο βάρδιες(πρωί-απόγευμα) ο δε δάσκαλος ήταν ένας και μοναδικός. Κάθε μαθητής προσερχόμενος στο σχολείο κρατούσε στο χέρι του και ένα ξύλο για την ξυλόσομπα Ένας μαθητής, εκ περιτροπής, κρατούσε και ένα σακουλάκι μέσα στο οποίο υπήρχε το φαγητό της ημέρας για το δάσκαλο. Το συνηθισμένο φαγητό ήταν μακαρόνια στριφτά στο χέρι με μπόλικη μυτζήθρα, καυτό λάδι και δυο αυγά μάτια από πάνω. Το νερό στα σπίτια μεταφερόταν από την πηγή με πήλινες στάμνες τις γνωστές βήκες. Το 1955 στην Κοινότητα Σωληναρίου και συγκεκριμένα στο συνοικισμό Μηλιωτάκι ιδρύθηκε και δεύτερο Σχολείο. μικρογραφία|Εικ. 8:   1952: Βασίλης-Θανάσης. Αγόρια κάτω των 16 ετών δεν φορούσαν μακρύ παντελόνι. Το 1950 στο Σωληνάρι υπήρχε ένα ραδιόφωνο το δε μοναδικό ψυχαγωγικό μέσο ήταν το με μεγάλο χωνί γραμμόφωνο του Παλιατζή ενός πρόσφυγα κατοίκου Καλαμάτας που επισκεπτόταν τακτικά το χωριό κατά τη δεκαετία του '50. Το ετήσιο πανηγύρι του χωριού γινόταν στις 29 Ιουνίου ημέρα των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.
Κοινωνική και οικονομική ζωή
Το παλιό Σουληνάρι ως ορεινό χωριό δεν διέθετε οικονομικές δομές παρά μόνον γεωργοκτηνοτροφικές  δραστηριότητες σε οικογενειακό κυρίως επίπεδο. Οικόσιτα ζώα, καλλιέργεια χωραφιών με σταφιδάμπελους, κηπευτικά, σιτηρά κ.α. Στην κοινωνική ζωή διατηρούσαν μια παράδοση. Στις ονομαστικές γιορτές  όλα τα σπίτια δέχονταν  επισκέψεις σχεδόν  από όλους τους  κατοίκους του χωριού με φίλεμα μια δίπλα ή και ένα κρασάκι.
Πολλές φορές σε μερικά σπίτια οι νέοι έπιαναν και το χορό. Την Κυριακή των Απόκρεω το βράδυ, γειτονιές-γειτονιές ή  συγγενικές ή φιλικές  οικογένειες  έκαναν συνεστίαση σε σπίτι το δε φαγητό ήταν για όλους το ίδιο, η πασίγνωστη  χειροποίητη μακαρονάδα. Δεν στηνόταν τράπεζα αλλά στρωματσάδα στο σαλόνι. Ακολουθούσε τραγούδι και χορός.
Το νέο Σουληνάρι  έχει μια σύγχρονη οικονομικοκοινωνική δομή. Διαθέτει Σούπερ Μάρκετ και άλλα καταστήματα, είναι συγκοινωνιακός κόμβος. Το διακριτικό του γνώρισμα είναι ότι η όλη δομή του έγινε βάσει ρυμοτομικού σχεδίου. Διοικητικά είναι ενταγμένο στο Δήμο Πύλου-Νέστορος.
Μετανάστευση
μικρογραφία|Εικ. 9:     1959:Η μια στην Αυστραλία(Σοφία) και η άλλη στον ουρανό(Γιαννούλα) Από το 1955 μέχρι το 1965 το ρεύμα μεταναστών υπήρξε μεγάλο. Αυστραλία, Καναδάς, Γερμανία, Νέα Ζηλανδία, Αμερική ήταν τα κράτη υποδοχής των μεταναστών. Οι ξενιτεμένοι Σουληναραίοι είναι τόσοι που φτάνουν σχεδόν τον σημερινό πληθυσμό του χωριού. Είναι αδέρφια μας που ποτέ δεν ξέχασαν την μητέρα γη τους και που μας συμπαραστάθηκαν στις δύσκολες στιγμές μας. Είναι οι ήρωες του χωριού που κάτω από αντίξοες συνθήκες πήραν το μακρύ ταξίδι προς το άγνωστο. Είναι αυτοί που με την υπέροχη πρόοδο στα ξένα τιμούν το χωριό τους. Η ευγνωμοσύνη που τους χρωστάμε δεν είναι τίποτα μπροστά στην προσφορά τους στο χωριό και στην Πατρίδα. Πρέπει να ομολογήσουμε ότι θυσιάστηκαν για μας εδώ. Το Σουληνάρι είναι γι αυτούς ό,τι η Ιθάκη για τον Οδυσσέα, μια διαρκής νοσταλγία. Κανένας δεν μπορεί να ξεχάσει την ώρα του αποχωρισμού! 24
Ήθη και έθιμα του χωριού
μικρογραφία|Εικ. 10.: 1959. Γειτονιά παλιού χωριού Μηλιωτάκι συνοικισμού. Στο βάθος διακρίνεται το παλιό Σουληνάρι. Διακρίνονται: Φωτεινή,Παρασκευή,Χαρίκλεια, Σοφιά, Γαριφαλιά, Σήρμω, Νικολέτα, Σοφία, Γιαννούλα, Βασίλης, μπαρμπα-Γιώργης και τα τότε μικρά παιδιά Την Κυριακή το απόγευμα ο γάμος κορυφωνόταν. Ο γαμπρός μπροστά καμαρωτός και έφιππος και οι καλεσμένοι πίσω, όλοι πάνω στα στολισμένα άλογα τραγουδώντας το "ας παν να δουν τα μάτια μου πως τα περνάει η αγάπη μου. Μην ηύρε αλλού κι αγάπησε και μένα με παράτησε" κατευθύνονταν στο χωριό της νύφης. Στην Εκκλησία περίμεναν την νύφη η οποία συνοδευόταν από το πλήθος των καλεσμένων της. Στο ανάγνωσμα του Ιερέα "η δε γυνή ίνα φοβήται τον άντρα" ο γαμπρός κρυφά πατούσε το πόδι της νύφης ως σημείο υποταγής. Τα κουφέτα κατά την περιφορά του "Ησαΐα χόρευε" ήταν είδος πολυτελείας. Οι πιο τολμηροί χρησιμοποιούσαν αντί αυτών κυπαρισσόμηλα. Μετά την τέλεση του μυστηρίου και μια μικρή παραμονή όλων των συμπέθερων στο σπιτικό της νύφης, πάνω στο στολισμένο άλογό της μπροστά η νύφη, από κοντά ο έφιππος γαμπρός και όλο το συμπεθεριό επέστρεφαν στο Σωληνάριον τραγουδώντας το "αφήνω γεια στις όμορφες και γεια στις μαυρομάτες" Εκεί μπροστά στην είσοδο της αυλής, έφιππη η νύφη έκοβε στα τέσσερα και επάνω στο κεφάλι της μια κεντημένη πίτα τα δε κομμάτια τα πετούσε στο πλήθος. Όποιος άρπαζε κομμάτι ήταν ο τυχερός (προμήνυμα γάμου). Στη συνέχεια στην πόρτα του σπιτιού η πεθερά υποδεχόταν την νύφη της βάζοντάς της κάτω κάτι σιδερικό για να πατήσει. Τότε ακουγόταν η ευχή: "Σιδερένια"! Την ίδια στιγμή ένα αγοράκι το τοποθετούσαν στον ώμο της, για γούρι προς απόκτηση αγοριών! Στη συνέχεια η πεθερά μέλωνε τους νεόνυμφους προσφέροντάς τους με το ίδιο κουταλάκι μέλι. Ακολουθούσαν τα νυφιάτικα τραγούδια "νύφη μου καλώς όρισες" "να ζήσει η νύφη κι ο γαμπρός κουμπάρος και κουμπάρα" Το βράδυ γινόταν το γαμήλιο τραπέζι. Κυριαρχούσε η σπιτικιά μακαρονάδα με όλα τα καρυκεύματα. Το πιάτο της νύφης ήταν γεμάτο αλλά δεν έπρεπε, λέει, να φάει τίποτε εκείνο το βράδυ. Έτσι ήταν το έθιμο. 27
Η ντουφεκιά:       Περί το μεσονύκτιο της Κυριακής από το σπίτι των νεονύμφων έπεφτε μια ντουφεκιά ως μήνυμα πτώσης της παρθενίας! μικρογραφία|Εικ. 11:    1956: Γυμνασιόπαιδες Σουληναρίου  με την καθιερωμένη εμφάνιση εκείνης της εποχής.(Κώστας, Βασίλης, Χρήστος, Ντίνος, Γιάννης, Μίμης,  .) Την Δευτέρα συνεχιζόταν το πανηγύρι όπου στο προαύλιο της οικίας του γαμπρού δύο από τους καλεσμένους, οι πιο γεροδεμένοι, κρατούσαν απλωμένη μια από τις κουβέρτες της προικός και επ αυτής πετούσαν οικείους του γαμπρού,συνήθως την πεθερά και πεθερό και τους λίκνιζαν. Στη συνέχεια νύφη και γαμπρός συνοδευόμενοι από τους καλεσμένους πήγαιναν στην πηγή του χωριού όπου οι νεόνυμφοι έπρεπε να μπουχιστούν. Το μπούχισμα εθεωρείτο  δημόσιο φλερτ των νεονύμφων. Δηλαδή μπούκωναν νερό και ο ένας προσπαθούσε να καταβρέξει τον άλλο. Η νύφη στη συνέχεια πέταγε κέρματα στην πηγή όπου παιδιά έπεφταν στο νερό για να τα πάρουν. Ο κουμπάρος έχων την τιμητική του έφερε παραμάσχαλα το υφαντό και με φούντες στολισμένο σακούλι επί του οποίου προβαλλόταν ένα υποκάμισο που ήταν δώρο της νύφης. Συνήθως της πομπής προπορευόταν μικρή ορχήστρα με κλαρίνο, σαντούρι και βιολί. Στο τετραήμερο το κρασί ήταν το σημείο αναφοράς όπου όλοι με το ίδιο ποτήρι ή κούπα έπιναν το ευλογημένο ποτό του Σουληναρίου. Την επόμενη του γάμου Κυριακή οι νεόνυμφοι πραγματοποιούσαν τα πιστρόφια (από το ρήμα επιστρέφω) που ήταν η πρώτη μετά το γάμο επίσκεψη των νιόγαμπρων στην οικογένεια της νύφης. μικρογραφία|Εικ. 12 : 1948 Αλώνισμα 2. Θέρος-Τρύγος Πόλεμος:  Οι μήνες Μάϊος  και Ιούνιος λέγονταν Θεριστής και Αλωνάρης. Κατά τη διάρκεια των μηνών αυτών παρατηρούνταν ένας αγροτικός ξεσηκωμός για την πραγματοποίηση του θερίσματος των σιτηρών που γινόταν με το δρεπάνι και του αλωνίσματος που γινόταν με τη βοήθεια ζεύγους αλόγων. Το σιτάρι συγκεντρωνόταν στο κασόνι του σπιτιού και αποτελούσε την βασική τροφή της οικογένειας για ολόκληρο έτος. Το άλεσμα των σιτηρών πραγματοποιούταν στον νερόμυλο. Ο μυλωνάς  ήταν το αφεντικό του νερόμυλου. Το αλεύρι ήταν το ευλογημένο προϊόν της οικογένειας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το ζυμωτό ψωμί και τα καρβέλια της νοικοκυράς! Σήμερα που γράφονται αυτές οι λέξεις όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Η παραγωγή του σιταριού εγκαταλειπόταν σιγά σιγά από τη δεκαετία του 1960. Οι νερόμυλοι έπαυσαν να λειτουργούν από του τέλους του 1958 παραμένουν δε ως τοπωνύμια.
3. Τα Γουρνοσφαξίματα ήταν ένα έθιμο του χωριού που γινόταν την περίοδο από τα Χριστούγεννα μέχρι τις Απόκριες. Το καλοθρεμμένο χοιρινό μετά τον καθαρισμό του φυλασσόταν  παστωμένο σε μεγάλα πήλινα δοχεία ή τζάρες και αποτελούσε βασική διατηρημένη τροφή για πολλούς μήνες καθότι ο ηλεκτρισμός ήλθε στο χωριό μετά το 1965. Ποιος δεν θυμάται τα εδέσματα με τα καπνιστά  λουκάνικα, τις τσιγαρίδες,  τα χουχλιά, τα λαρδιά,  τους καγιανάδες.  Η Τσικνοπέμπτη  με τον σημερινό τρόπο εορτασμού της έλκει την καταγωγή της από την πραγματική Τσικνοπέμπτη  του χωριού που ήταν η ημέρα που οι χωρικοί τσίκνιζαν (μαγείρευαν) στο μεγάλο λεβέτι το ήδη αλατισμένο για 7 ημέρες κρέας του χοιρινού όπου η μυρωδιά ή τσίκνα του μαγειρευόμενου κρέατος ακουγόταν  στη γειτονιά.{27}
4. Λιομάζωμα: Το μάζωμα του ελαιοκάρπου ήταν οικογενειακή επιχείρηση όπου μέχρι το έτος 1960 γινόταν με πρωτόγονα μέσα. Η δέμπλα(μακρύ ραβδί) και το πριόνι ήταν τα εργαλεία στα χέρια των εργατών. Ως ελαιόπανα χρησιμοποιύνταν διάφορα πρόχειρα σκεπάσματα. Με πολλή υπομονή γινόταν συλλογή του καρπού ακόμη και από  σκόρπια σημεία. Ο ελαιόκαρπος μεταφερόταν στα λιτρουβιά (ελαιοτριβεία) με τα μοναδικά μεταφορικά μέσα του ιδιοκτήτη, το άλογο ή το γαϊδούρι. Ο καρπός συνθλιβόταν κάτω από το πέτρινο κυκλικό λιθάρι που το κινούσε ένα καλό άλογο. Ακολουθούσε στύψιμο του  χαμουριού στην τσαντίλα   και η συλλογή του λαδιού. Ο πυρήνας του καρπού το λιοκόκκι, μισοκατεργασμένος, ήταν κατάλληλος τροφή για τα ζώα κυρίως γουρούνια. Στο παλιό Σωληνάρι υπήρχαν δύο λιτρουβιά: Του Ι. Ξυδιά (Ξυδόγιαννη) και του Γ. Καρλή (Μπεχλούλια). Γενικά η παραγωγή ελαιολάδου στο Σωληνάρι ήταν μικρή. . μικρογραφία|Εικ. 13: 1930 Παλιόμυλος 5. Νερόμυλοι: Στο Μηλιωτάκι, συνοικισμό Σωληναρίου, προς την ρεματιά, λειτουργούσε νερόμυλος που χρησιμοποιούσε τα νερά του κεφαλόβρυσου  του συνοικισμού. Άλεθε τα σιτηρά των παραγωγών της περιοχής, Η λειτουργία του ήταν πρωτόγονη. Ο μυλωνάς κάθε πρωί ανέβαινε στο ύψωμα και με μια τρομπέτα από μεγάλη θαλασσινή κογχύλη  ανάγγελλε στα χωριά ότι  ο νερόμυλος λειτουργεί. Ο μύλος αυτός ανήκε στην οικογένεια Γ. Καρλή(Μπεχλούλια). Λίγο πιο κάτω, στην ίδια περιοχή, παλιότερα λειτουργούσε άλλος νερόμυλος. Η περιοχή αυτή φέρει το όνομα Παλιόμυλος. Ο επισκέπτης της περιοχής μπορεί να ιδεί τα εναπομείναντα εκεί   μεγάλα  στρόγγυλα λιθάρια των νερόμυλων.
Παραδοσιακά παιγνίδια
μικρογραφία|153x153εσ|Εικ. 14: 1950 : το σκαμπίλι ή μπιζ μικρογραφία|Εικ. 15: 1935 Γαϊδούρα, παιχνίδι της παλιάς εποχής μας. Μέχρι το 1950 η δερμάτινη μπάλα ήταν ανύπαρκτη, γι' αυτό και το ποδόσφαιρο ήταν άγνωστο. Αλλά και το τόπι ήταν αυτοσχέδιο. Τα συνηθισμένα παιγνίδια στο Σωληνάρι ήταν η γουρνίτσα (με τον ντενεκέ και τα μπαστούνια), η λεμονόκουπα, το τόπι, η κουτσαλώνα,, το κρυφτούλι, το σκαμπίλι, το κυνηγητό, οι αμάδες, τα σπιτάκια στην αυλή με μίμηση την οικογένεια, τα πεντόβολα, το τοιχάκι, το τοκάκι, το κλι, οι βόλοι (γυάλινοι, πήλινοι, λασπένοι), οι αυτοσχέδιες κούκλες, το καλαμένιο άλογο, η γαϊδούρα (πήδημα), περνάει περνάει η μέλισσα με τα μελισσόπουλα, το πέταγμα του χάρτινου χελιδονιού (σήμερα δεν μπορούν ούτε να το κατασκευάσουν), ο πετροπόλεμος( για τους τολμηρούς). Πολλά αγόρια με αυτοσχέδιες παγίδες (δοκάνια, βεργιά) επιδίδονταν στο κυνήγι πουλιών και κυρίως του αετομάχου και του ασπρόκολα.
Πηγές
.  .Β.Α. Σαμέλης: Ιστορικό Φωτο-άλμουμ Β.Α.Σαμέλη
Εφημερίδα "Ελευθερία Καλαμάτας" 23 οκτ. 2013 σελ.15
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουληνάρι Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Πύλος Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Χιλιοχωρίων
Φαρακλάδα Μεσσηνίας
Η Φαρακλάδα και παλαιότερα αναφερόμενη ως Φωτεινός φάρος, είναι οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται περίπου 6 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Κυπαρισσίας σε υψόμετρο 65 μέτρα και απέχει 2,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους.
Ιστορία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από τα φαράγγια που υπήρχαν κατά μήκος του ποταμού που βρίσκεται νότια του χωριού. Με βάση προφορικές παραδόσεις οι ρίζες του ανάγονται στην περίοδο της Ενετοκρατίας. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν «Φωτεινός φάρος».
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο οικισμός απετέλεσε έδρα του τοπικού αγά. Τελευταίος αγάς πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν ο Μεχμέτ Κουσιουρής, ο οποίος έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την περιοχή και παραχώρησε στη Φαρακλάδα προνόμια. Δημιουργούνταν βέβαια κατά καιρούς συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Με την κήρυξη της Επανάστασης, στις 28 Μαρτίου 1821, ο οπλαρχηγός Κακογιάννης ή Καρκόγιαννης στις 28 Μαρτίου 1821 απελευθέρωσε το χωριό και κυρίευσε τον Πύργο του Μεχμέτ Κουσιούρη. Αναφέρεται μάλιστα η ύπαρξη ενός φιρμανιού, μέχρι και πριν από λίγα χρόνια, στο οποίο ιστορούνταν τα παραπάνω γεγονότα και καταγράφονταν τα προνόμια που είχαν παραχωρηθεί κατά καιρούς στο χωριό. Επόμενη ιστορική αναφορά για το χωριό είναι η μετοικεσία σε αυτό πολλών οικογενειών από την Αρκαδία την περίοδο από το 1865 έως και το 1886.
Διοικητική ιστορία
Η Φαρακλάδα προσαρτήθηκε επίσημα στον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας το 1835. Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το χωριό της Φαρακλάδας αποσπάται από τον παλαιό Δήμο Κυπαρισσίας και γίνεται έδρα της Κοινότητας Φαρακλάδας. Η Φαρακλάδα παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Η Φαρακλάδα σήμερα είναι η έδρα στην Τοπική Κοινότητα της Φαρακλάδας, στην οποία υπάγεται και ο νεοσύστατος οικισμός Λιθαρορίξι.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 320 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – εκδηλώσεις
Εκτός από τα σπίτια στο χωριό υπάρχει η εκκλησία του, η οποία υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας και είναι αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου. Την ημέρα της εορτής (21 Νοεμβρίου), πραγματοποιείται τοπικό πανηγύρι. Λαϊκό πανηγύρι πραγματοποιείται όμως και στις 27 Ιουλίου, εορτή του Αγίου Παντελεήμονος. Αφορμή του εορτασμού αυτού είναι μία εικόνα του Αγίου, την οποία έφεραν μαζί τους οι Αρκάδες μέτοικοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Ανδρέας Γαρύφαλλος
Ο Ανδρέας Γαρύφαλλος (1929 –18 Φεβρουαρίου 2015) υπήρξε διεθνής Έλληνας υδατοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του φουνταριστού, κάνοντας μεγάλη καριέρα στον Εθνικό Πειραιά, θεωρούμενος ο «Πατριάρχης» της ελληνικής υδατοσφαίρισης.
Με την ομάδα του Εθνικού κατέκτησε 17 πρωταθλήματα και 6 κύπελλα Ελλάδος, ενώ είχε 140 συμμετοχές με την Εθνική ομάδα. Τέως πρόεδρος του ερασιτέχνη Εθνικού. Αργότερα διετέλεσε και προπονητής της Εθνικής Ομάδας επί 15 χρόνια και της Εθνικής νέων και ενόπλων.
Υπήρξε καταλυτικός παράγοντας για την πρόοδο της υδατοσφαίρισης στην Ελλάδα με την μεγάλη του αθλητική καριέρα, την μακροχρόνια προπονητική του παρουσία, το ενδιαφέρον του για την καλλιέργεια νέων ταλέντων και την αγάπη του για την διάδοση και την αξιοποίηση του αθλήματος σε επίπεδο οργάνωσης, υποδομών, προετοιμασίας ενώ σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΕΟΕ, Σπύρο Καπράλο, αποτέλεσε την πιο ολοκληρωμένη προσωπικότητα της ελληνικής υδατοσφαίρισης.
Οικογένεια
Αδέλφια του ήταν οι Στέλιος, ποδοσφαιριστής και υδατοσφαιριστής, ο Γιώτης, διεθνής ποδοσφαιριστής, και η Μαρίκα. Ο πρώτος του γάμος ήταν με την Ελένη, με την οποία και απέκτησαν τον Γιάννη, διεθνή υδατοσφαιριστής. Η σύντροφός του ως το τέλος της ζωής του ήταν η Χρύσα, με την οποία και απέκτησαν την κόρη τους Μαρίνα.
Αθλητική καριέρα
Αρχικά ξεκίνησε από το κολυμβητικό τμήμα του Εθνικού κι έπειτα μεταπήδησε στην υδατοσφαίριση. Έπαιξε πρώτη φορά στην Α΄ομάδα του Εθνικού το 1947 σε αγώνα πρωταθλήματος εναντίον του Ν.Ο. Πειραιώς. Με τον Εθνικό κατέκτησε 17 πρωταθλήματα Ελλάδος από το 1947 έως το 1968 (τα 15 αήττητα) κι έξι κύπελλα Ελλάδος από το 1953 συνεχόμενα έως το 1958. Με τον Εθνικό υπήρξε και δύο φορές πανελληνιονίκης κολυμβητής στα 400μ ελεύθερο εφήβων, το 1948 με πανελλήνιο ρεκόρ (5.46.6).
Στον παρθενικό θεσμό κυπέλλου το 1953, σκόραρε στον τελικό και τα πέντε γκολ του Εθνικού στην νίκη επί του Ολυμπιακού με 5–4, ένας αγώνας που κρίθηκε στην τρίτη παράταση. Ήταν ο κύριος πυλώνας της κορυφαίας ομάδας του Εθνικού, η οποία έμεινε αήττητη 13 χρόνια σε αγώνα. Το 1956 στον άτυπο τελικό κυπέλλου κόντρα στον Ν.Ο. Πατρών σκόραρε με το πόδι κάτι που είχε πετύχει και στον αγώνα κυπέλλου με τον Ολυμπιακό το 1955.
Το 1966 σε ηλικία 35 ετών, συνέβαλε στην πρόκριση του Εθνικού στην ημιτελική φάση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης («8» καλύτερες ομάδες της Ευρώπης)
Σε συλλογικό επίπεδο, είχε δεχθεί πρόταση να αγωνιστεί στην ιταλική Προ Ρέκο ώστε να συνυπάρξει με το μεγάλο αστέρι των Ιταλών, Εράλντο Πίτσο. Με την Εθνική ομάδα έπαιξε πρώτη φορά στις 10 Σεπτεμβρίου 1949 σε αγώνα με την Ιταλία στην Αθήνα όπου οι Ιταλοί νίκησαν με 3-2. Με την εθνική ενόπλων ήταν δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής. Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1968 ήταν παίκτης και προπονητής της εθνικής ομάδας. Το 1958 ήταν σημαιοφόρος της εθνικής στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα κολύμβησης. Με την Εθνική ομάδα μέτρησε 140 συμμετοχές ενώ διετέλεσε και αρχηγός της.
Το 1964 τιμήθηκε από Ελληνικό Υπουργείο εθνικής άμυνας με το μετάλλιο ήθους και αθλητικής αξίας.
Προπονητική καριέρα
Σαν προπονητής εργάστηκε στις ομάδες του Εθνικού (1997-1998), Παναθηναϊκού, Ν.Α.Ο. Κέρκυρας (1987-1988), Άρη Θεσσαλονίκης (1985-1986), ΝΟ Χίου, Ηρακλή Θεσσαλονίκης (1996-1997) και στις εθνικές ομάδες αντρών, (το 1968 και 1973-1982) και Νέων. Με τις εθνικές ομάδες συμμετείχε σε 5 Ολυμπιακούς αγώνες, 5 Παγκόσμια, 6 Πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα και 2 Μεσογειακούς Αγώνες.
Με την εθνική νέων έχει κατακτήσει κι ένα αργυρό μετάλλιο το 1992 το πρώτο σε υποδομές με νίκη 9–8 επί της Ιταλίας. Στους Μεσογειακούς του 1967 κατέκτησε με την εθνική το χάλκινο μετάλλιο. Το χάλκινο είχε κατακτήσει σαν προπονητής της εθνικής και στο Πανευρωπαϊκό του 1981.
Σαν προπονητής του Άρη ήταν φιναλίστ στον τελικό κυπέλλου το 1985.
Δημοτικό Κολυμβητήριο Καστέλλας «Ανδρέας Γαρύφαλλος»
Στην περιοχή της Καστέλλας, στην παραλία Βοτσαλάκια, το Δημοτικό Κολυμβητήριο φέρει το όνομά του λίγους μήνες μετά τον θάνατο του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Έλληνες προπονητές υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Παναθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951 Κατηγορία:Κολυμβητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1951
Κλήση συστήματος
Στην πληροφορική κλήσεις συστήματος ονομάζεται ένα σύνολο υπηρεσιών που παρέχει ο πυρήνας του λειτουργικού συστήματος μέσω μίας προτυποποιημένης προγραμματιστικής διασύνδεσης. Κανονικά ο κώδικας των εκτελούμενων προγραμμάτων («κώδικας χρήστη») δεν έχει άμεση πρόσβαση στον πυρήνα, αλλά χάρη στις κλήσεις συστήματος που αυτός εξάγει, τα προγράμματα χρήστη μπορούν να καλούν με ελεγχόμενο τρόπο διαδικασίες που παρέχουν υπηρεσίες στον καλούντα. Η σύνταξη, η σημασιολογία και η ονοματολογία των κλήσεων συστήματος διαφέρει από ΛΣ σε ΛΣ, με αποτέλεσμα ένα εκτελέσιμο πρόγραμμα συνήθως να μπορεί να τρέξει μόνο σε ένα ΛΣ. Ο κώδικας χρήστη δεν μπορεί να προσπελάσει μόνος του τους πόρους του υπολογιστή (π.χ. δίσκους, μνήμη συστήματος, περιφερειακές συσκευές, δίκτυο κλπ), αλλά μπορεί να ζητήσει ό,τι χρειάζεται (π.χ. άνοιγμα ενός αρχείου στον δίσκο) από τον πυρήνα μέσω των κλήσεων συστήματος.
Συνήθως οι γλώσσες προγραμματισμού παρέχουν προτυποποιημένες βιβλιοθήκες που αποκρύπτουν αυτήν τη διαδικασία από τον προγραμματιστή και παρέχουν φορητότητα πηγαίου κώδικα από ΛΣ σε ΛΣ. Π.χ. η απλή συνάρτηση  της πρότυπης βιβλιοθήκης της γλώσσας C, με κοινή σύνταξη για όλες τις αρχιτεκτονικές και λειτουργικά συστήματα αλλά με διαφορετική υλοποίηση για το καθένα, όταν κληθεί καλεί με τη σειρά της την αντίστοιχη κλήση συστήματος - κατά κανόνα πιο πολύπλοκη - που παρέχει το υποκείμενο ΛΣ. Ο κώδικας που υλοποιεί τις κλήσεις συστήματος είναι ουσιαστικά τμήμα του πυρήνα, οπότε η  του συγκεκριμένου παραδείγματος ζητά μετάβαση του επεξεργαστή σε «κατάσταση πυρήνα», κατά την οποία μπορούν να εκτελεστούν εντολές με άμεση επίδραση στο υλικό και στους πόρους του υπολογιστή, και μεταφέρει τον έλεγχο στον κώδικα της κλήσης συστήματος. Όταν ο τελευταίος τερματίσει ο επεξεργαστής μεταβαίνει πάλι σε «κατάσταση χρήστη» και η  συνεχίζει την εκτέλεσή της από την εντολή που ακολουθεί την κλήση συστήματος. Φυσικά τα προγράμματα χρήστη μπορούν να παρακάμψουν την  και να καλέσουν κατευθείαν τον πυρήνα, κάτι που γίνεται αναγκαστικά όταν η βιβλιοθήκη της γλώσσας προγραμματισμού δεν παρέχει υψηλού επιπέδου διασύνδεση (όπως την  ) για κάποια λειτουργία. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση όμως οι κλήσεις συστήματος είναι προσπελάσιμες από τα προγράμματα χρήστη μόνο μέσω της μεσολάβησης των βιβλιοθηκών συστήματος (π.χ. της glibc), αφού για παράδειγμα η κλήση συστήματος OPEN των ΛΣ τύπου Unix καθίσταται προσβάσιμη μέσω της συνάρτησης συστήματος, η οποία είναι αυτή που καλείται εσωτερικά από την υψηλότερου επιπέδου   στις υλοποιήσεις της πρότυπης βιβλιοθήκης της C για Unix.
Κάθε φορά που μία διεργασία καλεί μία κλήση συστήματος το ΛΣ εκτελεί έναν έλεγχο ώστε να επιβεβαιώσει ότι πράγματι η διεργασία αυτή έχει δικαίωμα να εκτελέσει τη συγκεκριμένη πράξη στον συγκεκριμένο πόρο (π.χ. ανάγνωση αρχείου). Τα δικαιώματα πρόσβασης των διαφορετικών χρηστών του συστήματος (άρα και των διεργασιών που αυτοί δημιουργούν μέσω των προγραμμάτων που εκτελούν), διατηρούνται από το ΛΣ σε κατάλληλες δομές δεδομένων. Οι κλήσεις συστήματος διαχειρίζονται τους ίδιους πόρους για λογαριασμό διαφορετικών διεργασιών, με αποτέλεσμα να προσπελαύνουν και να τροποποιούν κατά τη λειτουργία τους τις ίδιες εσωτερικές δομές δεδομένων του πυρήνα. Το λειτουργικό σύστημα αναλαμβάνει να συντονίσει τις κλήσεις συστήματος που εκτελούνται από κάθε διεργασία ώστε να μην προξενούνται προβλήματα. Ακόμη, ο χρονοπρογραμματιστής του πυρήνα επιβλέπει κάθε κλήση συστήματος, αφού πολλές από αυτές οδηγούν σε αναστολή της καλούσας διεργασίας μέχρι να απελευθερωθεί κάποιος πόρος ή να ικανοποιηθεί κάποια άλλη συνθήκη.
Unix
Στα συστήματα Unix οι κλήσεις συστήματος, οι οποίες χαρακτηρίζονται από ένα αναγνωριστικό όνομα και έναν αριθμό παραμέτρων, εκτελούνται μέσα από κατάλληλες συναρτήσεις της γλώσσας προγραμματισμού C, ομαδοποιημένες σε βιβλιοθήκες του συστήματος. Οι βιβλιοθήκες αυτές συνήθως διατηρούν εσωτερική «κατάσταση» (καθολικές μεταβλητές και δομές δεδομένων), οπότε συνδέονται στατικά κατά τη μεταγλώττιση ενός προγράμματος με αυτό· έτσι κάθε εφαρμογή έχει ενσωματωμένο το δικό της στιγμιότυπο των βιβλιοθηκών συστήματος που χρησιμοποιεί.
Κάθε κλήση συστήματος επιστρέφει έναν ακέραιο αριθμό στη συνάρτηση που την κάλεσε· αρνητική τιμή επιστροφής σημαίνει αποτυχία ενώ θετική σημαίνει επιτυχία. Σε περίπτωση αποτυχίας ο κωδικός λάθους αποθηκεύεται στην errno, μία εσωτερική καθολική μεταβλητή που διατηρεί αυτομάτως το λειτουργικό σύστημα για κάθε διεργασία ξεχωριστά. Η τιμή της errno διατηρείται μέχρι την επόμενη κλήση συστήματος, ασχέτως αν αυτή θα είναι επιτυχής ή αποτυχημένη. Το μήνυμα που αντιστοιχεί στον τρέχοντα κωδικό λάθους της errno επιστρέφεται από τη συνάρτηση  που παρέχει η γλώσσα C σε περιβάλλοντα Unix, ενώ εκτύπωση αυτού του μηνύματος γίνεται με την αντίστοιχη συνάρτηση.
Η προγραμματιστική διασύνδεση των κλήσεων συστήματος των διαφόρων εκδοχών του Unix οριστικοποιήθηκε με τη σειρά προτύπων POSIX (IEEE 1003), τα οποία επίσης καθόριζαν και άλλες λεπτομέρειες του ΛΣ όπως το κέλυφος γραμμής εντολών. Έτσι ο πηγαίος κώδικας ενός προγράμματος μπορεί να μεταγλωττιστεί επιτυχώς σε οποιοδήποτε λειτουργικό σύστημα ακολουθεί το πρότυπο POSIX χωρίς να χρειαστεί αλλαγές, ενώ η συμμόρφωση με το POSIX αποτελεί προϋπόθεση για να μπορεί ένα λειτουργικό σύστημα να αποκαλείται Unix.
Αντιδραστικός σχηματισμός
Στην ψυχαναλυτική θεωρία, αντιδραστικός σχηματισμός ή σχηματισμός αντίδρασης (Reaktionsbildung) είναι ένας αμυντικός μηχανισμός στον οποίο τα συναισθήματα και οι παρορμήσεις που προκαλούν άγχος ή θεωρούνται μη αποδεκτά, αντικαθίστανται από το ακριβώς αντίθετο. Οι σχηματισμοί αντίδρασης κατηγοριοποιούνται στους νευρωτικούς αμυντικούς μηχανισμούς, οι οποίοι περιλαμβάνουν επίσης διαχωρισμό, μετατόπιση, διανοητικότητα και καταστολή.
Θεωρία
Ο αντιδραστικός σχηματισμός εξαρτάται από την υπόθεση ότι "'Τα ένστικτα και τα επακόλουθά τους μπορούν να ταξινομηθούν ως ζεύγη αντιθέτων: ζωή έναντι θανάτου, δημιουργία εναντίον καταστροφής, δράση έναντι παθητικότητας, κυριαρχία έναντι υποταγής και ούτω καθεξής. Όταν ένα από τα ένστικτα προκαλεί άγχος ασκώντας πίεση στο εγώ είτε άμεσα είτε μέσω του εκείνου, το εγώ μπορεί να προσπαθήσει να παρακάμψει αυτήν την δυσάρεστη παρόρμηση συγκεντρώνοντας την προσοχή του στο αντίθετό του. Για παράδειγμα, εάν τα συναισθήματα μίσους απέναντι σε ένα άλλο άτομο προκαλούν άγχος, το εγώ μπορεί να ενισχύσει τα συναισθήματα της αγάπης προκειμένου να κρύψει την εχθρότητα.'" Όταν ενεργοποιείται ο αντίδραστικός σχηματισμός, θεωρείται ότι η αρχική ενόρμηση δεν έχει εξαλειφθεί, αλλά παραμένει, ασυνείδητα, στην αρχική της βρεφική μορφή. Έτσι, όταν κάποιος νιώθει αγάπη, η οποία όμως έχει σχηματιστεί ως αντίδραση στο μίσος, τότε δεν μπορούμε να πούμε ότι το μίσος αντικαθιστάται από την αγάπη επειδή τα αρχικά επιθετικά και αρνητικά συναισθήματα ενυπάρχουν κάτω από το όμορφο εξωτερικό περίβλημα, το οποίο έχει απλά σαν χρησιμότητα να αποκρύψει το στρεσογόνο συναίσθημα του μίσους από την συνειδητοποίηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμυντικοί μηχανισμοί Κατηγορία:Ψυχαναλυτική ορολογία
Μιχαήλ Βεζυρτζόγλου
Ο Μιχαήλ Βεζυρτζόγλου (1899 - 3 Απριλίου 1981) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο πατέρας του ονομαζόταν Ραδής. Εξέδωσε την εφημερίδα "Θάρρος”, με έδρα τη Δράμα.
Εξελέγη βουλευτής Δράμας το 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Ήταν υποψήφιος και στις εκλογές του 1946, συγκεντρώνοντας 1.920 ψήφους. Επανεξελέγη με το κόμμα του το 1950 και το 1951. Πέθανε στη Δράμα και κηδεύτηκε στις 4 Απριλίου 1981.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Δράμας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Εθνόσημο του Παναμά
thumb|Το εθνόσημο του Παναμά
Το εθνόσημο του Παναμά έχει στο κέντρο του τη Διώρυγα του Παναμά. Το κύριο μέρος του αποτελείται από δύο τέταρτα. Το άνω αριστερά έχει ένα ασημένιο φόντο με ένα σπαθί και ένα όπλο. Το εθνόσημο έγινε επίσημο με νόμο, το 1904 από τον Πρόεδρο Μανουέλ Αμαδόρ Γκερρέρο.
Σύμβολα
Το πράσινο φόντο αποτελεί σύμβολο της βλάστησης και στο κέντρο υπάρχει η Διώρυγα του Παναμά, με τις θάλασσες και τον ουρανό, στον οποίο αρχίζει η ανατολή του φεγγαριού πάνω από τα κύματα και ο ήλιος αρχίζει να κρύβεται πίσω από το βουνό, σηματοδοτώντας την ιερή ώρα διακήρυξης της ανεξαρτησίας του Παναμά. Στη δεξιά μεριά υπάρχουν το σπαθί και το όπλο και στην αριστερή το φτυάρι και το τσαπί, που αφορούν την εργατιά. Το τελικό μέρος του εθνοσήμου επίσης χωρίζεται σε δύο τέταρτα: στο πρώτο στη δεξιά πλευρά, εικονίζεται το έμβλημα του πλούτου, η cornucopia, και στα αριστερά σε ασημί φόντο, ο τροχός με τις φτερωτές, σύμβολο προόδου.
Αετός
Πίσω από το θυρεό τον καλύπτει ένας αετός, έμβλημα κυριαρχίας, με το κεφάλι του γερμένο προς τα αριστερά και με τις φτερούγες ανοικτές και έχει κρεμασμένη μια ταινία με το εθνικό ρητό «Pro Mundi Beneficio». Πάνω στον αετό βρίσκονται εννέα χρυσά αστέρια, όσα και οι επαρχίες της δημοκρατίας του Παναμά. Το εθνόσημο κοσμείται από δύο εθνικές σημαίες. Στις 17 Μαΐου 2006 εγκρίθηκε από την Εθνοσυνέλευση ο νόμος 50 με τον οποίο τροποποιήθηκε ο νόμος 18 του 2002 και προστέθηκε ότι το είδος του αετού που εικονίζεται στο εθνόσημο είναι ο Harpia harpyja.
Τροποποίηση και επίσημη χρήση
Το εθνόσημο τροποποιήθηκε το 1941 διά νόμου και ανάμεσα στα άλλα, άλλαξε και η επιγραφή σε «Solo Dios sobre Nosotros» (Μόνο ο Θεός Υπεράνω Ημών). Ωστόσο, η Εθνοσυνέλευση επέλεξε το «Δικαιοσύνη, Τιμή και Ελευθερία». Το 1946 ο Παναμάς επέστρεψε στο ρητό «Pro Mundi Beneficio».
Η επίσημη χρήση της σημαίας, του εθνοσήμου και του εθνικού ύμνου του Παναμά θεσμοθετήθηκε το 1949.
Πηγές
Παναμας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Παναμά
Πέτερ Ρούσοραν
Ο Πέτερ Ρούσοραν (1940-2012) υπήρξε Ούγγρος αθλητής και προπονητής της υδατοσφαίρισης, από τις σημαντικότερες μορφές του πόλο σε διεθνές επίπεδο.
Ως αθλητής κέρδισε χρυσό μετάλλιο με την εθνική ομάδα της χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964 και αργυρό στους Ολυμπιακούς του 1960.
Δούλεψε ακόμα στον Εθνικό Πειραιώς την περίοδο 1981-84, κατακτώντας ισάριθμα πρωταθλήματα, ενώ επέστρεψε το 1988 κατακτώντας πάλι πρωτάθλημα και κύπελλο. Υπήρξε αναμορφωτής και ανανεωτής της ομάδας σε όλα τα επίπεδα.
Πηγές
Κατηγορία:Ούγγροι υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Προπονητές υδατοσφαίρισης Εθνικού Πειραιώς
Δέκιος Αλμπίνος Δεινίας
O Δέκιος Αλμπίνος Δεινίας (λατινικά] : Decious Albinous Deinias) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, του 4ου αιώνα.
Ο Δεινίας είχε το αξίωμα του κόμη της εώας (Ανατολής), το 386 έστειλε τον Τισαμενό για να αγοράσει καλαμπόκι αλλά του απαγόρευσε να επιστρέψει στην Αντιόχεια μέχρι να επιστρέψει ο ίδιος από την Αίγυπτο. Δεν τον αναφέρει ευθέως ο Λιβάνιος αλλά πιστεύεται ότι είναι ένας ανώνυμος κόμης που αναφέρει και είναι εχθρικός προς αυτόν. Μάλιστα αναφέρει ότι ήθελε να κόψει τα κυπαρίσσια στο ιερό της Δάφνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμητες της εώας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας της Κιργιζίας
Ο Εθνικός Ύμνος της Κιργιζιανής Δημοκρατίας (στα κιργιζιανά: Кыргыз Республикасынын Мамлекеттик Гимни,: Keurgeuz Respublikaseuneun Mamlekettik Gimni ρωσικά: Государственный гимн Киргизской Республики) καθιερώθηκε το 1992, για τη νεοσύστατη δημοκρατία της Κιργιζίας. Συνθέτες είναι οι Νασίρ Νταβλέσοβ (Naseur Davlesoff) και Καλί Μολντομπαζάνοφ (Kaleui Moldobasanoff), ενώ οι στίχοι γράφτηκαν από τους Τζαμίλ Σαντίκοφ ( Zhamil Sadeukoff) και Εσμαμπέτ Κουλούεφ (Eshmambet Kuluyeff).