cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Unleash the Beast
Το εξώφυλλο του δίσκου, παρουσιάζει ένα μυθικό πλάσμα "Γκαργκόιλ", το οποίο είναι το θέμα της ιστορίας την οποία παρουσιάζει το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου.
Θέσεις τσαρτ
Unleash the Beast (άλμπουμ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Saxon Κατηγορία:Άλμπουμ του 1997
Πέταρ Βελιμίροβιτς
Ο Πέταρ Βελιμίροβιτς (σερβικά : Петар Велимировић) (Σίκολε, Νεγκοτίν , 16 Ιανουαρίου 1848 - Βελιγράδι, 23 Δεκεμβρίου  1911 . ήταν Σέρβος πολιτικός και πρωθυπουργός του βασιλείου της Σερβίας.
Βιογραφία
Αποφοίτησε από το πολυτεχνείο της Ζυρίχης το 1876. Συνελήφθη ως οπαδός του Σβέτοζαρ Μάρκοβιτς για το ρόλο του στις σοσιαλιστικές εκδηλώσεις στο Κραγκούγεβατς και στη συνέχεια μετανάστευσε στην Ουγγαρία.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1880 και ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ριζοσπαστικού κόμματος. Μετά την εξέγερση της Timočke το 1883 μετανάστευσε στη Βουλγαρία.
Το 1887 εξελέγη υπουργός κατασκευών στις κυβερνήσεις του Γιόβαν Ρίστιτς, Τζόρτζε Σίμιτς, του Νικόλα Πάσιτς και του Σάβα Γκρούιτς. Στο τέλος του 1902 σχηματίζει υπουργικό συμβούλιο, πρωθυπουργός, το οποίο ήταν βραχύβιο (ένας μήνας).
Το 1903 προέδρευσε για πρώτη φορά στη σύνοδο της Εθνοσυνέλευσης και για δεύτερη φορά από τις 7 Ιουλίου 1908 έως τις 11 Φεβρουάριου 1909.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί κατασκευών της Σερβίας
Θάλασσα Ανταμάν
thumb|right | Η Θάλασσα Ανταμάν, νοτιοανατολικά του Κόλπου της Βεγγάλης thumb|right | Με χρώμα μπλε απεικονίζεται η θαλάσσια περιοχή που καταλαμβάνει η Θάλασσα Ανταμάν Η Θάλασσα Ανταμάν (αγγλικά: Andaman Sea) είναι θάλασσα νοτιοανατολικά του κόλπου της Βεγγάλης, νότια της Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία), δυτικά της Ταϊλάνδης και ανατολικά των νησιών Ανταμάν που ανήκουν στην Ινδία. Η θάλασσα αυτή αποτελεί τμήμα του Ινδικού Ωκεανού.
Η Θάλασσα Ανταμάν παραδοσιακά αποτελεί τόπο αλιείας και μεταφοράς αγαθών ανάμεσα στις παράκτιες χώρες που βρέχονται από τα νερά της και οι κοραλλιογενείς ύφαλοι και τα νησιά της είναι δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί. Η αλιεία και οι τουριστικές υποδομές της περιοχής υπέστησαν σοβαρό πλήγμα από το μεγάλο σεισμό του Ινδικού Ωκεανού το Δεκέμβριο του 2004 και το τσουνάμι που επακολούθησε της μεγάλης σεισμικής δόνησης.
Έκταση
Στα νοτιοανατολικά νοητά της σύνορα η Θάλασσα Ανταμάν στενεύει και σχηματίζονται τα Στενά της Μαλάκκας, που διαχωρίζουν τη Μαλαϊκή χερσόνησο από το ινδονησιακό νησί της Σουμάτρας. Ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός ορίζει τα όρια της Θάλασσας Ανταμάν (ή αλλιώς Θάλασσα της Μπούρμας) ως εξής :
Γεωλογία
thumb|left|upright|Δορυφορική εικόνα της Θάλασσας Ανταμάν που δείχνει την πράσινη [[Φύκη|άλγη και τις εναποθέσεις ιλύος από τον ποταμό Ιραουάντι στο βόρειο τμήμα της.]] Το μέσο βάθος της θάλασσας είναι περίπου 1.000 μέτρα. Τα βόρεια και ανατολικά τμήματα είναι πιο ρηχά από 180 μ. εξαιτίας της ιλύος του ποταμού Ιραουάντι της Μιανμάρ. Αυτός ο μεγάλος ποταμός χύνεται μέσα στη θάλασσα στο βόρειο τμήμα της, έχοντας διασχίσει προηγουμένως τη Μιανμάρ. Οι δυτικές και κεντρικές περιοχές έχουν 900-3.000 μέτρα βάθος. Λιγότερο από ένα 5% της Θάλασσας Ανταμάν έχει βάθος μεγαλύτερο από 3.000 μέτρα και σε ένα σύστημα υποθαλάσσιων κοιλάδων, ανατολικά της ράχης των νησιών Ανταμάν-Νικομπάρ το βάθος ξεπερνά τα 4.000 μέτρα. Ο πυθμένας της θάλασσας καλύπτεται από βότσαλα, χαλίκια και άμμο.
Τεκτονικές πλάκες του ωκεάνιου πυθμένα
thumb|[[Σεισμός και τσουνάμι του Ινδικού Ωκεανού (2004)|Σεισμός του Ινδικού Ωκεανού (2004) - Κύριος σεισμός και μετασεισμοί]] Σε γενικές γραμμές ακολουθώντας μια κατεύθυνση Βορρά-Νότου στο πυθμένα της Θάλασσας Ανταμάν βρίσκεται το σύνορο ανάμεσα σε δύο τεκτονικές πλάκες, την πλάκα της Μπούρμας και την πλάκα της Σούνδης. Αυτές οι πλάκες (ή μικροπλάκες) πιστεύεται ότι παλαιότερα είχαν αποτελέσει τμήματα της μεγαλύτερης ευρασιατικής πλάκας, αλλά σχηματίστηκαν όταν εντάθηκε η δραστηριότητα του ρήγματος ολίσθησης, καθώς η ινδική πλάκα άρχισε την ουσιαστική της σύγκρουση με την ευρασιατική ήπειρο. Ως αποτέλεσμα δημιουργήθηκε μια λεκάνη οπισθοτόξου στο κέντρο, που άρχισε να σχηματίζει την περιθωριακή λεκάνη που θα γινόταν η Θάλασσα Ανταμάν, τα τωρινά στάδια της οποίας ξεκίνησαν κατά προσέγγιση πριν από 3-4 εκατομμύρια χρόνια.
Το σύνορο ανάμεσα σε δύο μεγάλες τεκτονικές πλάκες έχει ως αποτέλεσμα την ύπαρξη υψηλής σεισμικής δραστηριότητας στην περιοχή. Έχουν καταγραφεί πολυάριθμοι σεισμοί, από τους οποίους τουλάχιστον έξι (τα έτη 1797, 1833, 1861, 2004, 2005 και 2007) ήταν 8,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ ή και περισσότερο. Στις 26 Δεκεμβρίου του 2004 ένα μεγάλο τμήμα του συνόρου ανάμεσα στην τεκτονική πλάκα της Μπούρμας και την ινδοαυστραλιανή πλάκα «γλίστρησε» προκαλώντας τον Σεισμό του Ινδικού Ωκεανού του 2004. Αυτός ο μεγασεισμός ήταν 9,3 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Περίπου 1.300-1.600 χιλιόμετρα του συνόρου ανάμεσα στις τεκτονικές πλάκες βρέθηκαν σε εφίππευση μεταξύ τους και μετατοπίστηκαν περίπου 20 μέτρα, με τον πυθμένα της θάλασσας να ανεβαίνει αρκετά μέτρα. Αυτή η άνοδος του πυθμένα της θάλασσας προκάλεσε ένα πελώριο τσουνάμι με ύψος σύμφωνα με τις εκτιμήσεις 28 μέτρων που οδήγησε στον θάνατο περίπου 280.000 ανθρώπων στις ακτές του Ινδικού Ωκεανού. Μετά τον αρχικό σεισμό υπήρξε μια ακολουθία μετασεισμών σε όλο το τόξο των νησιών Ανταμάν και Νικομπάρ. Οι τουριστικές υποδομές και ο τομέας της αλιείας υπέστησαν μεγάλο πλήγμα από το τραγικό αυτό συμβάν.
Ηφαιστειακή δραστηριότητα
thumb|right | Έκρηξη του ηφαιστείου στο νησί Μπάρεν το 1995. Στο βάθος το αρχιπέλαγος των Ανταμάν Μέσα στη θάλασσα, στα ανατολικά του κυριότερου αρχιπελάγους των νησιών Ανταμάν (αρχιπέλαγος των Μεγάλων Ανταμάν) βρίσκεται το νησί Μπάρεν (Barren island), το μοναδικό στις μέρες μας ενεργό ηφαίστειο που συνδέεται με την ινδική υποήπειρο. Αυτό το νησί-ηφαίστειο είναι 3 χμ. σε διάμετρο και υψώνεται 354 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η πρόσφατη δραστηριότητά του άρχισε το 1991, μετά από μια ήρεμη περίοδο σχεδόν 200 ετών. Η δραστηριότητα αυτή προκαλείται από τη συνεχιζόμενη καταβύθιση της ινδικής πλάκας κάτω από το νησιωτικό τόξο των Ανταμάν, που εξαναγκάζει το μάγμα να ανεβαίνει σε αυτό το σημείο της πλάκας της Μπούρμας. Η τελευταία έκρηξη άρχισε στις 17 Σεπτεμβρίου του 2010. Το ηφαιστειακό νησί του Ναρκοντάμ (Narcondum) που βρίσκεται πιο βόρεια είχε σχηματιστεί επίσης με αυτή τη διαδικασία, όμως, δεν υπάρχουν καταγραφές της δραστηριότητάς του.
Χλωρίδα
Άλλες σημαντικές πηγές θρεπτικών ουσιών στη Θάλασσα Ανταμάν είναι οι ποσειδωνίες και οι λασπώδεις πυθμένες στις λιμνοθάλασσες και τις παράκτιες περιοχές. Δημιουργούν βιότοπο ή προσωρινό καταφύγιο για πολλούς οργανισμούς που σκάβουν λαγούμια και βενθικούς οργανισμούς. Πολλά υδρόβια είδη μεταναστεύουν από και προς τις ποσειδωνίες είτε σε καθημερινή βάση είτε σε ορισμένα στάδια του κύκλου της ζωής τους. Οι ανθρώπινες δραστηριότητες που προκαλούν ζημία στα λιβάδια με τις ποσειδωνίες περιλαμβάνουν απόρριψη λυμάτων από τις παράκτιες βιομηχανίες, τις γαριδοκαλλιέργειες και άλλες μορφές ανάπτυξης στις παράκτιες περιοχές, καθώς επίσης και αλιεία με τράτες και χρήση συρώμενων διχτυών. Το τσουνάμι του 2004 έπληξε το 3,5% των περιοχών με ποσειδωνίες κατά μήκος των ακτών της Θάλασσας Ανταμάν εξαιτίας της εξάμμωσης και της προσάμμωσης και 1,5% των περιοχών αυτών υπέστησαν ολική απώλεια των βιοτόπων τους.
Πανίδα
thumb|Ντιγκόνγκ Τα νερά της θάλασσας κατά μήκος των ακτών της μαλαϊκής χερσονήσου ευνοούν την ανάπτυξη μαλακίων και υπάρχουν περίπου 280 εδώδιμα είδη ψαριών που ανήκουν σε 75 οικογένειες. Από αυτά, 232 είδη συναντώνται στα μαγκρόβια και 149 είδη στις ποσειδωνίες. Συνεπώς 101 είδη είναι κοινά και στα δύο αυτά περιβάλλοντα. Η θάλασσα φιλοξενεί επίσης πολλά ευάλωτα είδη πανίδας, μεταξύ των οποίων τα ντιγκόνγκ (Dugong dugon), διάφορα είδη δελφινιών, όπως το δελφίνι του Ιραουάντι (Orcaella brevirostris) και τέσσερα είδη θαλάσσιας χελώνας: τις υπό σοβαρή απειλή εξαφάνισης δερματοχελώνες (Dermochelys coriacea) και κεραμοχελώνες (Eretmochelys imbricata) και τις απειλούμενες πράσινες χελώνες (Chelonia mydas) και τις Lepidochelys olivacea. Υπάρχουν μονάχα περίπου 150 ντιγκόνγκ στη Θάλασσα Ανταμάν διασκορπισμένα ανάμεσα στις ταϊλανδικές επαρχίες Ρανόνγκ και Σατούν. Αυτά τα είδη είναι μάλλον ευαίσθητα στην υποβάθμιση των βιοτόπων που δημιουργούν τα λιβάδια με τις ποσειδωνίες.
Ανθρώπινες δραστηριότητες
Στις ανθρώπινες δραστηριότητες στη Θάλασσα Ανταμάν περιλαμβάνονται η αλιεία και η μεταφορά αγαθών ανάμεσα στα παράκτια κράτη της περιοχής. Η Ταϊλάνδη και μόνο παράγει εκατοντάδες χιλιάδες τόνους αλιευμάτων (περίπου 710.000 τόνους το 2000). Για το 2000, από τους περίπου 710.000 τόνους αλιευμάτων, οι 490.000 τόνοι αφορούν αλιεία με τράτες (1.017 σκάφη), 184.000 τόνοι ψάρεμα με κυκλικά δίχτυα (γρι γρι) (415 σκάφη) και περίπου 30.000 τόνοι αλιεία με απλάδια. Το ύψος της παραγωγής είναι σημαντικά μικρότερο για τη Μαλαισία, ενώ είναι συγκρίσιμο, ή ίσως και υψηλότερο, για τη Μιανμάρ. Ο ανταγωνισμός στον τομέα της αλιείας είχε ως αποτέλεσμα πολυάριθμες συγκρούσεις ανάμεσα στη Μιανμάρ (Μπούρμα) και την Ταϊλάνδη. Τα έτη 1998 και 1999 υπήρξαν και νεκροί και από τις δύο πλευρές και η ένταση σχεδόν κλιμακώθηκε σε στρατιωτική σύγκρουση ανάμεσα στις δύο χώρες. Και στις δύο περιπτώσεις, το ταϊλανδικό πολεμικό ναυτικό παρενέβη όταν σκάφη από τη Μπούρμα προσπάθησαν να παρεμποδίσουν ψαράδικα της Ταϊλάνδης στις αμφισβητούμενες θαλάσσιες περιοχές και υπήρξε η σκέψη από το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας να αναπτυχθούν ταϊλανδικά μαχητικά αεροσκάφη. Ψαράδικα πλοία της Ταϊλάνδης επίσης είχαν συχνά βρεθεί αντιμέτωπα με το πολεμικό ναυτικό της Μαλαισίας στο βαθμό κατά τον οποίο η ταϊλανδική κυβέρνηση έπρεπε να προειδοποιεί τους ψαράδες της να μην προβαίνουν σε αλιευτικές δραστηριότητες χωρίς άδεια σε ξένα ύδατα.
Η αλιευτική παραγωγή της Ταϊλάνδης το 2004 είχε ως εξής: πελαγικά ψάρια 33%, βενθικά ψάρια 18%, κεφαλόποδα 7,5%, καρκινοειδή 4,5%, άχρηστα ψάρια 30% και άλλα σε ποσοστό 7%. Τα «άχρηστα ψάρια» (αγγλικός όρος trash fish) είναι τα μη βρώσιμα είδη, τα βρώσιμα ψάρια με χαμηλή εμπορική αξία και τα ιχθύδια, που απελευθερώνονται στη θάλασσα. Στα πελαγικά ψάρια τα ποσοστά είχαν ως εξής: γαύροι (είδος Stolephorus) 19%, σκουμπριά Ινδοειρηνικού (Rastrelliger brachysoma) 18%, φρίσσες (είδος Sardinellars) 14%, σαυρίδια 11% (είδος Decapterus), μακρύουροι τόνοι (Thunnus tonggol) 9%, τονάκια της Ανατολής (Euthynnus affinis) 6%, τρεβάλια 6%, μεγαλομάτηδες σούροι (Selar crumenophthalmus) 5%, σκουμπριά των Ινδιών (Rastrelliger kanagurta) 4%, βασιλικά σκουμπριά (Scomberomorus cavalla) 3%, λίτσες με λέπια (Megalaspis cordyla) 2%, λυκόρεγγες 1% και άλλα σε ποσοστό 2%. Η παραγωγή βενθικών ψαριών κυριαρχείτο από Priacanthus tayenus, νεμίπτερους (Nemipterus hexodon), σκαρμούς της Ανατολής (Saurida undosquamis), Saurida elongata και γαρίδες Ινδίας (Metapenaeus affinis). Τα περισσότερα είδη έχουν υπεραλιευτεί τις δεκαετίες του '70, του '80 και του '90, εκτός από τα σκουμπριά (Scomberomorus commersoni), τα κοκκάλια (carangidae) και τις λίτσες με λέπια (είδος Meggalaspis). Το συνολικό ποσοστό υπεραλίευσης το 1991 έφτασε το 333% για τα πελαγικά ψάρια και 245% για τα βενθικά είδη. Τα κεφαλόποδα χωρίζονται στα καλαμάρια, τις σουπιές και τα μαλάκια, όπου στα νερά της Ταϊλάνδης τα καλαμάρια και οι σουπιές κατανέμονται σε 10 οικογένειες, 17 γένη και πάνω από 30 είδη. Τα κύρια είδη μαλακίων που ψαρεύονται στα νερά της Θάλασσας Ανταμάν είναι χτένια, καλογνώμες του Ειρηνικού (Anadara granosa) και κυδώνια της Ιαπωνίας. Η συλλογή τους απαιτεί δράγες (συρόμενο επαγγελματικό αλιευτικό εργαλείο) που προκαλούν ζημιά στον πυθμένα της θάλασσας αλλά και στις ίδιες και για αυτό έχουν υποχωρήσει στις προτιμήσεις των ψαράδων. Ως συνέπεια, η παραγωγή μαλακίων υπέστη μείωση από 27.374 τόνους το 1999 σε 318 τόνους το 2004. Ενώ τα καρκινοειδή συνέθεταν μόνο το 4,5% της συνολικής αλιευτικής παραγωγής το 2004 σε όγκο, αντιπροσώπευαν το 21% της συνολικής αξίας. Στην κατηγορία αυτή κυριαρχούσαν η μπανανογαρίδα, η γάμπαρη-τίγρης, η πρασινογαρίδα (king prawn), η metapenaeus macleayi (school prawn), το αστακουδάκι Ινδικού (Thenus orientalis), η γαρίδα mantis, καβούρια και λασποκάβουρες. Το σύνολο των αλιευμάτων το 2004 ήταν 51.607 τόνοι για καλαμάρια και σουπιές και 36.071 τόνοι για τα καρκινοειδή.
Μουσείο Δομήνικου Θεοτοκόπουλου
μικρογραφία| Προτομή του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου έξω από το μουσείο. Το Μουσείο Δομήνικου Θεοτοκόπουλου (γνωστό και ως Μουσείο Ελ Γκρέκο ) βρίσκεται στην άκρη του χωριού Φόδελε στην Κρήτη, δυτικά της πόλης του Ηρακλείου. Τιμά τον μανιεριστή ζωγράφο Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, ο οποίος μεγάλωσε στο χωριό.
Θάλασσα Ανταμάν
Ανθρώπινες δραστηριότητες
Η Θάλασσα Ανταμάν, ιδιαίτερα η δυτική ακτή της Μαλαϊκής χερσονήσου, είναι πλούσια σε κοραλλιογενείς υφάλους και παράκτια νησιά με εντυπωσιακή τοπογραφία, όπως το Πουκέτ, τα νησιά Πι Πι, ο βράχος Κο Τάπου και τα νησιά της επαρχίας Κράμπι. Παρά τις καταστροφές από το μεγάλο σεισμό της Σουμάτρας το 2004 και το τσουνάμι που επακολούθησε αυτού, παραμένουν δημοφιλείς τουριστικοί προορισμοί. Επίσης, η γειτονική ακτή έχει πολυάριθμα θαλάσσια εθνικά πάρκα – 16 μονάχα στην Ταϊλάνδη – και τέσσερα εξ αυτών είναι υποψήφια για ένταξη στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
thumb|center|820px|Νησιά Πι Πι, Ταϊλάνδη thumb|center|400px|Βράχος Κο Τάπου (Νησί του Τζέιμς Μποντ) thumb|center|400px|Πανοραμική άποψη της δυτικής ακτής του [[Πουκέτ στην Ταϊλάνδη]]
Μουσείο Δομήνικου Θεοτοκόπουλου
Επισκόπηση
Το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης στο Ηράκλειο δεν απέχει πολύ και περιέχει δύο πρωτότυπα έργα του Θεοτοκόπουλου, τα μόνα πρωτότυπα έργα του καλλιτέχνη στην Κρήτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιογραφικά μουσεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ελλάδα Κατηγορία:Μουσεία στην Κρήτη Κατηγορία:Ελ Γκρέκο
.ss
μικρογραφία .ss είναι ο top-level domain κωδικός για το Νότιο Σουδάν στο Διαδίκτυο.
Μαγνητική διοχέτευση
Μαγνητική διοχέτευση ονομάζεται το φαινόμενο της αυτόματης συγκέντρωσης μαγνητικών δυναμικών γραμμών εντός σωμάτων μεγάλης μαγνητικής διαπερατότητας.
Στην εκμετάλλευση του φαινομένου αυτού οφείλεται και η κατασκευή των μαγνητικών φραγμάτων ή θωράκων.
Διοχέτευση
Καρπασία
Η Καρπασία, ή Κραπασαία, ή Καρπάσου χερσόνησος, είναι η μεγάλη Α.ΒΑ. χερσόνησος της Κύπρου που αποτελεί προβολή του όρους Όλυμπος (Κύπρου), μήκους 47 μιλίων και που απολήγει στο ακρωτήριο Άγιος Ανδρέας (ή Κλειδιά, αρχαία Βοός ουρά, ή Κλείδες, ή Δεινάρετον), τις διαστάσεις της οποίας όρισε ο Στράβων με εκπληκτική ακρίβεια.
Αρχαιότητα
Στη χερσόνησο αυτή υπήρχαν κατά την αρχαιότητα δύο λιμένες "Καρπασίαι" (κοινώς σκάλες όπως θα λέγονταν σήμερα), που αποτελούσαν εναλλακτικά, ανάλογα με τον επικρατούντα καιρό, τα επίνεια της μεσογαίας πόλης Καρπάσου. Ο ένας ήταν βόρεια, απέναντι από τη Σαρπηδόνα της Κιλικίας και ο άλλος από τη νότια αναπτυσσόμενη ακτή. Τα δύο αυτά επίνεια βρίσκονταν κοντά στην άκρα της χερσονήσου που δημιουργείται μια στενότητα, ισθμός, που έχει εύρος 3 μόλις στάδια, πρόκειται για τους σύγχρονους αμφίπυγους όρμους της "Ρόνας" (βόρεια) και του "Μελισσάκρου" (νότια). Η δε αρχαία μεσογαία πόλη Κάρπασος βρισκόταν επί του ίδιου σημείου όπου σήμερα φέρεται η πόλη "Ριζοκάρπασο".
Διαμέρισμα Καρπασίας
Το Διοικητικό διαμέρισμα της Καρπασίας αποτελεί τμήμα της επαρχίας Αμμοχώστου περιλαμβάνοντας όλο το βορειοανατολικό τμήμα της Κύπρου. Εκκλησιαστικά ανήκει στη Μητρόπολη της Λευκωσίας. Στο Διαμέρισμα της Καρπασίας περιλαμβάνονται 39 χωριά. Κύρια προϊόντα της περιοχής είναι σιτηρά, λάδι, μετάξι, χαρούπια, ρόδια και το γνωστό «κολοκάσιν» που παράγεται στη Γιαλούσα (Κύπρου) και στα πέριξ αυτής χωριά.
Τουρκική κατοχή
Ολόκληρη η περιοχή της Καρπασίας κατέχεται από την Τουρκία μετά την εισβολή της στην Κύπρο το 1974.
Μαγνητική σύσφιξη
Μαγνητική σύσφιξη ή σύσφιγξη ονομάζεται το φαινόμενο της μηχανικής παραμόρφωσης που υφίστανται τα σώματα όταν μαγνητίζονται.
Οι μαγνητικές όπως και οι ηλεκτρικές αυτές παραμορφώσεις δεν είναι ορατές, πλην όμως μπoρούν με κατάλληλες διατάξεις να παράγουν ακουστικά κύματα όπως οι ακουστικοί τόνοι που παράγονται, κατ΄ εφαρμογή, στο τηλέφωνο που δημιούργησε ο Ράις.
Σύσφιξη
Οδός Ερμού (Λευκωσία)
Η Οδός Ερμού (Ermu Sokağı) ήταν σημαντικός εμπορικός δρόμος στο κέντρο της Λευκωσίας. Εκτείνεται από το βόρειο άκρο της Οδού Λήδρας και την οδό Έκτορος στα ανατολικά.
Ιστορία
μικρογραφία|Το το 2013. Πριν από την Ενετική εποχή ο Ποταμός Πεδιαίος κινούταν φυσικά μέσα από το κέντρο της πόλης, ωστόσο αυτός εκτρέπηκε όταν χτίστηκαν τα νέα τείχη. Η παλιά κοίτη του ποταμού στη συνέχεια έγινε ανοιχτός υπόνομος μέχρι την άφιξη των Βρετανών το 1878. Βρήκαν την αποχέτευση της πόλης σε απαράδεκτη κατάσταση και έτσι αποφάσισαν να δοθεί η ιδιοκτησία της γης σε κάποιον που θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση της περιοχής. Η οδός Ερμού χτίστηκε το 1881 με τη βοήθεια των οικοδόμων και εργατών από την περιοχή Καϊμακλί. Έκτισαν τον κεντρικό υπόνομο της πόλης κάτω από το δρόμο και πολλά καταστήματα στο επίπεδο του δρόμου. Οι αρχές έδωσαν πολλές από τις εγκαταστάσεις στους οικοδόμους ως ανταμοιβή για τις προσπάθειές τους.
Στην οδό βρισκόταν η άκρη της ελληνικής συνοικίας της πόλης από το 1958 μέχρι το 1974.
Σήμερα
μικρογραφία|Η Οδός Ερμού το βράδυ το Νοέμβριο του 2014 Τα δύο τρίτα της οδού βρίσκεται εγκαταλελειμμένα εντός της Ζώνης Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο. Από την Οδό Λήδρας, διασχίζοντας μια μεταλλική πύλη εμποδίζει την πρόσβαση σε Οδό Ερμού, ωστόσο μέρος του δρόμου εξακολουθεί να είναι προσβάσιμο από την οδό Μάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδοί της Λευκωσίας
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Φωκίδας 1996–97
Το πρωτάθλημα της Α΄Κατηγορίας Ε.Π.Σ. Φωκίδας της περιόδου 1996-97, το 12ο κατά σειρά από καθιέρωσης της Ένωσης, διεξήχθη σε έναν όμιλο.
Τον τίτλο κατέκτησε ο Αστέρας Ιτέας, ο οποίος ανήλθε έτσι στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα.
Την άνοδο κέρδισε και ο τρίτος της κατάταξης Κεχαγιάς Προσηλίου, κατόπιν άρνησης του δεύτερου Ο. Δωρικού, στη θέση του Φωκικού, ο οποίος αποσύρθηκε, παρότι το 1997 είχε καταλάβει τη 2η θέση στον όμιλό του.
Πρωταθλητής
Η βασική ενδεκάδα του Αστέρα Ιτέας αποτελούνταν από τους Τρόπουλο, Καρδαρά, Καρανάσο, Μαργώνη, Τσακίρη, Καραμπελούση (παίκτης-προπονητής), Μανέτα, Λύτρα, Παπαδήμα, Βοργιά και Λιαράκη. Πρόεδρος του Αστέρα ήταν ο Νίκος Γιογάκης.
Κυπελλούχος
Ο Αστέρας Ιτέας, για 3η φορά στα χρονικά, κατέκτησε το νταμπλ τίτλων στη Φωκίδα, παίρνοντας και το τοπικό Κύπελλο (επικρατώντας στον Τελικό της 2 Απριλίου 1997 του Φωκικού με σκορ 2-0), ενώ μετείχε στη συνέχεια και στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Β΄Κατηγορία
Στη Β΄ Φωκίδας συμμετείχαν 8 ομάδες. Ήταν ο Δωρικός Μαλαμάτων, η Θύελλα Μαριολάτας (ανέβηκαν στην Α΄Φωκίδας), ο Απόλλων Δελφών, η Λιλαία Ε.Σ., ο Διόνυσος Αγίου Γεωργίου, ο ΑΟ Σάλωνα, ο Κρισσαίος Χρισσού και η Μυωνία Αγίας Ευθυμίας (οι δυο τελευταίοι υποβιβάσθηκαν).
Πηγές
ΕΠΣ Φωκίδας 1996-97 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1996-1997
Χαμηλό Κιλκίς
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Χαμηλό (αποσαφήνιση)
Το Χαμηλό είναι ημιορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς με υψόμετρο 180 μέτρα, το οποίο βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Απέχει 22 χλμ. Β.-ΒΔ. από το Πολύκαστρο (έδρα του Δήμου), 4 χλμ. ΝΔ. από την Ειδομένη και 10 χλμ. (οδηγικά) από το συνοριακό σταθμό Ευζώνων. Η πρόεδρος της τοπικής κοινότητας είναι η Ξανθούλα Σούπλη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει πληθυσμό 117 κατοίκων. Ανήκε στον δήμο Αξιούπολης από το 1997 έως το 2011. Με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Ειδομένη και τον Δογάνη υπάγεται στην τοπική κοινότητα Ειδομένης της δημοτικής ενότητας Αξιουπόλεως του δήμου Παιονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Βουβάρης
Διώρυγα του Ξέρξη
Από περίπου πριν το 483 π.Χ. και για τρία χρόνια, ο Ξέρξης Α' ανέθεσε στο Βουβάρη μαζί με τους Αρταχαίους την κατασκευή της αποκαλούμενης Διώρυγας του Ξέρξη μέσω του ισθμού των ανατολικών λόφων της χερσονήσου της Χαλκιδικής (κοντά στην Ιερισσό). Εκεί, σχεδόν δέκα χρόνια πριν, ο μεγάλος περσικός στόλος του Μαρδόνιου είχε καταστραφεί εν μέσω των άνισων κυμάτων του Αγίου Όρους. Η διώρυγα εκμηδένισε τη δυνατότητα επανάληψης αυτής της καταστροφής. Η κατασκευή της διώρυγας ήταν ένα από τα πιο περίτεχνα έργα της αρχαιότητας και διήρκεσε τρία χρόνια, καθώς οι εργαζόμενοι προσελήφθησαν βίαια από διάφορους λαούς, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων του Άθω.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μηχανικοί Κατηγορία:Πέρσες
Γουίλιαμ Φρίντκιν
Ο Γουίλιαμ Φρίντκιν (αγγλ. William Friedkin), (29 Αυγούστου 1935- 7 Αυγούστου 2023 ) είναι Αμερικανός σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία του 1971 Ο Άνθρωπος από τη Γαλλία (The French Connection). Προτάθηκε άλλη μια φορά για Όσκαρ Σκηνοθεσίας το 1973 για την ταινία Ο Εξορκιστής (The Exorcist), ενώ είναι γνωστός επίσης για τις ταινίες: Το μεροκάματο του φόβου (The Sorcerer, 1977), Οι αετονύχτηδες του Μπρίνκς (The Brink's Job, 1978), Το Ψωνιστήρι (Cruising, 1980), Ο άνθρωπος από το Λος Άντζελες (To Live and Die in L.A., 1985), Jade, 1995, Κατάχρηση εξουσίας (Rules of Engagement, 2000), Ο Κυνηγημένος (The Hunted, 2003), Το μικρόβιο του φόβου (Bug, 2006) και Killer Joe, 2011. Ο Φρίντκιν που ήταν ένας από τους αντιπροσώπους της γενιάς που τη δεκαετία του '70 άλλαξαν με τα εγχειρήματά τους τη μορφή του χολιγουντιανού σινεμά αποκαλείται από τους ιστορικούς του κινηματογράφου Ο σκηνοθέτης του κακού.
Γιόβαν Αβακούμοβιτς
Ο Γιόβαν Αβακούμοβιτς (σερβικά : Јован Авакумовић) (Βελιγράδι 1 ή 13 Ιανουαρίου 1841 - Ρογκράτσκα Σλατίνα 3 Αυγούστου 1928) ήταν δικηγόρος, δικαστικός, πολιτικός και πρωθυπουργός της Σερβίας.
Βιογραφία
Σπούδασε δικαίο στο Βελιγράδι και στη συνέχεια σπούδασε νομικά και κατάσταση της επιστήμης (1862-1868) στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ελβετία. Ήταν μέλος του κόμματος των Φιλελευθέρων.
Το 1873 ήταν γραμματέας του Αρείου Πάγου και στη συνέχεια από το 1875 ο πρώτος διευθυντής της πόλης του Βελιγραδίου, στη συνέχεια επικεφαλής του αστυνομικού τμήματος του υπουργείου εσωτερικών στην κυβέρνηση Μιχαΐλοβιτς τη δεκαετία του 1880. Εκείνο το έτος έγινε εν συντομία υπουργός δικαιοσύνης στο υπουργικό συμβούλιο του Γιόβαν Ρίστικ αλλά τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, η κυβέρνηση πέφτει και αντικαθίσταται. Κατά την επόμενη περίοδο 1881-1887 ήταν δικαστής του Αρείου Πάγου και υπουργός δικαιοσύνης το 1887.
Στις 9 Αυγούστου 1892 έγινε πρωθυπουργός και υπουργός εξωτερικών. Στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 25 Φεβρουάριου 1893 μετά από μια σκληρή μάχη, στην οποία η κυβέρνηση του Αβακουμοβιτς χρησιμοποίησε αμφισβητήσιμες μεθόδους, το αποτέλεσμα είναι μια ισοπαλία που δημιούργησε πολιτική κρίση που λύθηκε από τον βασιλιά Ομπρένοβιτς. Αργότερα η εθνοσυνέλευση οδήγησε κάποια μέλη της κυβέρνησης Αβακούμοβιτς σε δίκη όπου τέλος τους δόθηκε χάρη από τον βασιλιά.
Δεύτερη φορά έγινε πρωθυπουργός αμέσως μετά τη δολοφονία του βασιλιά Αλέξανδρου Ομπρένοβιτς στις 29 Μαΐου  1903. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου παγκοσμίου πολέμου το 1915 συνελύφθει από τις Αυστροουγγρικές δυνάμεις κατοχής και φυλακίστηκε σε στρατόπεδα στην Ουγγαρία και στη συνέχεια στην Αυστρία όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου. Μετά την επιστροφή από την αιχμαλωσία αποχώρησε από την πολιτική.
Ο Αβρακούμοβιτς υπήρξε ένα από τους πιο διάσημους και καλύτερους δικηγόρους στο Βελιγράδι, ιδίως στον τομέα του ποινικού δικαίου. Έγραψε μια σειρά από βιβλία με θέμα την θεωρία του ποινικού δικαίου (1887-1891), την υπεράσπιση της αναγκαιότητας, την σημασία του ποινικού δικαίου. ήταν πλήρες μέλος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας από το 1893.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών της Σερβίας Κατηγορία:Σέρβοι νομικοί Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς
Πεύκα Έβρου
Τα Πεύκα, παλαιότερα γνωστό ως Τσάμερεν, είναι ημιορεινός οικισμός, σε υψόμετρο 122 μ., του νομού Έβρου. Ο οικισμός βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο του πρώην Δήμου Τραϊανούπολης στο κέντρο μιας ομάδας χωριών των οποίων ο πληθυσμός τους έχει καταγωγή κυρίως  από τον Πόντο.
Συνδέεται οδικώς με ασφαλτοστρωμένους δρόμους με τα χωριά Νίψα βορειοδυτικά, Αετοχώρι νοτιοδυτικά, Λουτρός και Θερμά Λουτρά Τραϊανούπολης νοτιοα­νατολικά και από εκεί με τα χωριά Πυλαία, Μελία και Κοίλα στα βορειοανατολικά.
Διοικητική υπαγωγή
Διοικητικά ανήκουν στον δήμο Αλεξανδρούπολης της Περιφερειακής Ενότητας Έβρου που βρίσκεται στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» το 2011.
Η επίσημη ονομασία του οικισμού είναι «Πεύκα». Έδρα του δήμου είναι η Αλεξανδρούπολη και ανήκουν στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Θράκης.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με τον Νόμο «Καποδίστρια» το 1999 και μέχρι το 2010, τα Πεύκα ανήκαν στο Τοπικό Διαμέρισμα Λουτρού, του πρώην Δήμου Τραϊανούπολης του Νομού Έβρου. Από το 2010 ανήκουν στον δήμο Αλεξανδρούπολης.
Ιστορία
Στην απογραφή του 1922 που έγινε με έδρα την Αδριανούπολη εμφανίζονται κάτοικοι 325 Βούλγαροι.
Η απογραφή του έτους 1923 εμφανίζει 98 άτομα πρόσφυγες από τον Πόντο. Άτομα ή οικογένειες βουλγαρικές δεν υπήρχαν, είχαν αποχωρήσει μερικές ημέρες ή εβδομάδες νωρίτερα από το χωριό.
Σήμερα
Οι κάτοικοι του χωριού είναι πρόσφυγες Ποντιακής καταγωγής από την Επτάκωμη Σάντα του Πόντου της περιοχής Τραπεζούντας και συγκεκριμένα από την περιοχή της Παναγίας Σουμελά.
Προς το τέλος του έτους 1923 έφθασαν στην Αλεξανδρούπολη και εγκαταστάθηκαν προσωρινά στην πε­ριοχή της Παιδαγωγικής Ακαδημίας (χώρος προσφύγων). Τον Δεκέμβριο του 1923 εγκαταστάθηκαν στο χωριό Τσάμερεν (Πεύκα), που κατοικούνταν από Βούλγαρους που το εγκατέλειψαν για να εγκατασταθούν στη Βουλγαρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
♦ Πεύκα Έβρου
♦ Τσάμερεν (Πεύκα Έβρου) Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης
Γιόλου
Η Γιόλου είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Η Γιόλου βρίσκεται σε απόσταση 20 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Πάφου, σε υψόμετρο 300 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνορεύει στα βόρεια με τη Λουκρούνου, στα ανατολικά με τη Σίμου και τη Δρύμου, στα νότια με το Στρουμπί και στα δυτικά με τη Θελέτρα και τη Μηλιού.
Ονομασία
Υπάρχουν τρεις εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας Γιόλου:
Ολέγκ Σάτοφ
Ο Ολέγκ Αλεξάντροβιτς Σάτοφ (Оле́г Алекса́ндрович Ша́тов, 29 Ιουλίου 1990) είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Γιόλου
Ιστορία
Την περίοδο της Φραγκοκρατίας η Γιόλου ήταν φέουδο του οίκου Montolif. Ο Λουί ντε Μας Λατρί περιλαμβάνει τη Γιόλου στον κατάλογο των φέουδων και των βασιλικών κτημάτων της περιόδου των Λουζιανιάν και της βενετοκρατίας. Επιπλέον, αναφέρει ότι άνηκε στον κόμητα ντε Ρουσιά.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της κοινότητας παρουσίαζε πάντα αύξηση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Γιόλου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Ολέγκ Σάτοφ
Διεθνής
Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική Ρωσίας σε φιλικό αγώνα κατά της Ισλανδίας στην Ισπανία, όπου πέτυχε το δεύτερο τέρμα της εθνικής Ρωσίας - η εθνική Ρωσία νίκησε τον αγώνα με σκορ 2-0.
Γιόλου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Ολέγκ Σάτοφ
Διεθνής
Στις 2 Ιουνίου 2014 συμπεριλήφθη στην αποστολή της εθνικής Ρωσίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ανζί Μαχατσκαλά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2020
Το 34ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών, διεξήχθη στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας του Νέου Φαλήρου, στις 28 και 29 Φεβρουαρίου 2020. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Κηφισιάς για τέταρτη φορά στην ιστορία του θεσμού.
Σχόλια
Στο πρωτάθλημα μετείχαν δεκάδες αθλήτριες σωματείων από όλη την Ελλάδα καθώς και αθλήτριες εκτός βαθμολογίας από την Κύπρο. Βαθμολογήθηκαν 64 σύλλογοι.
Αποτελέσματα
2018 | 2019 | 2020 | 2021 | 2022
Πηγές
Κλειστου στιβου γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2020 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Λουδοβίκος ΙΗ΄ της Γαλλίας
Ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ (Louis XVIII, 17 Νοεμβρίου 1755 - 16 Σεπτεμβρίου 1824), ο επονομαζόμενος και "Ποθητός", από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας από το 1814 μέχρι το 1824.
Ο Λουδοβίκος Στανίσλαος Ιαβέρης ήταν γιος του δελφίνου Λουδοβίκου Φερδινάνδου και της Μαρίας Ιωσηφίνας της Σαξονίας· ήταν εγγονός του Λουδοβίκου ΙΕ΄, αδελφός και διάδοχος στον βασιλικό θρόνο του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄. Το 1771 παντρεύτηκε τη Μαρία Ιωσηφίνα της Σαβοΐας, αλλά δεν απέκτησε τέκνα. Μέχρι την ανάρρησή του έφερε τον τίτλο του κόμη της Προβηγκίας (comte de Provence).
Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός του ανέβηκε στον θρόνο, ο κόμης της Προβηγκίας άρχισε να δίνει την εικόνα φωτισμένου πρίγκιπα, επηρεασμένου από τις ιδέες του Βολταίρου. Μετά την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης είχε μια προστριβή με τη Μαρία Αντουανέτα για θέματα εξουσίας και το όνομά του ενεπλάκη στην αντεπαναστατική συνωμοσία του Μαρκησίου ντε Φαβρά, αλλά κατόρθωσε να αποσύρει την κατηγορία.
Βασιλιάς της Γαλλίας έγινε τον Απρίλιο του 1814, μετά την πτώση του Ναπολέοντα. Παραχώρησε Σύνταγμα, αλλά η βασιλεία του διεκόπη κατά τη διάρκεια των Εκατό Ημερών (19 Μαρτίου – 15 Ιουνίου 1815), όταν ο Ναπολέων επανήλθε στη Γαλλία και ο Λουδοβίκος αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γάνδη. Μετά το Βατερλώ αποκαταστάθηκε στον θρόνο.
Ο Λουδοβίκος προσπάθησε να κρατηθεί στη μέση οδό, μεταξύ των Δημοκρατικών και των Βοναπαρτιστών αφ’ ενός και των Υπερσυντηρητικών (Ultras) αφ' ετέρου, για τους οποίους λεγόταν ότι ήταν «βασιλικότεροι του βασιλέως» και είχαν ηγέτη τον αδελφό του, τον Κόμη του Αρτουά, τον μελλοντικό Κάρολο Ι΄. Περιέσωσε κάποια από τα επιτεύγματα της Επανάστασης και της Αυτοκρατορίας, προσπάθησε να περιορίσει τις αντεκδικήσεις των μοναρχικών και εν γένει να επιβάλει μια μετριοπαθή γραμμή. Σημαντικότερος συνεργάτης του στην επιβολή αυτής της γραμμής ήταν ο Κόμης Ντεκάζ, τον οποίον ο Βασιλιάς υποστήριζε επί τέσσερα χρόνια, ακόμα και όταν ο αδελφός του ερχόταν σε σύγκρουση με τον υπουργό.
Αλλά τον Φεβρουάριο του 1820 ο Δούκας ντε Μπερρύ, γιος του Κόμη του Αρτουά και επίδοξος διάδοχος του θρόνου, δολοφονήθηκε από έναν Βοναπαρτιστή. Το υπουργείο Ντεκάζ έπεσε και επικράτησαν οι Ultras. Οι νέοι υπουργοί, ο Δούκας ντε Ρισελιέ και ιδίως ο Κόμης ντε Βιλλέλ, εξέφραζαν τη νέα υπερσυντηρητική πολιτική, εισάγοντες μεταξύ άλλων και τους νόμους Περί Γενικής Ασφαλείας και Περί Τύπου.
Ο Λουδοβίκος πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1824 και τον διαδέχτηκε ο νεότερος αδελφός του Κάρολος Ι΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1771 τη Μαρία Ιωσηφίνα της Σαβοΐας, κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Δούκες του Βαντόμ Κατηγορία:Κόμητες της Προβηγκίας Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Δούκες του Ανζού Κατηγορία:Δούκες του Αλανσόν
Οδός Ονασαγόρου
μικρογραφία|Η οδός Ονασαγόρου κατά τη διάρκεια της ημέρας Η οδός Ονασαγόρου είναι σημαντικός εμπορικός δρόμος στο κέντρο της Λευκωσίας που κινείται από την πλατεία Ελευθερίας έως τη Σχολή Φανερωμένης. Είναι μοντέρνος εμπορικός δρόμος της πόλης από τον 19ο αιώνα και σήμερα στεγάζει πολλά ακριβά καταστήματα μόδας. Σήμερα είναι μία από τις πιο ακριβές ζώνες ακινήτων στην Ευρώπη. Η έδρα του Βρετανικού Συμβουλίου στην Κύπρο βρίσκεται στην Οδό Ονασαγόρου. Έχει μήκος 300 μέτρα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η οδός Ονασαγόρου από το βράδυ.. Η οδός Ονασαγόρου ήταν η θέση των πιο πλούσιων Κυπριακών σπιτιών κατά τη διάρκεια του 19ου και αρχές του 20ου αιώνα. Κατά τα τέλη του 20ου αιώνα η οδός εγκαταλείφθηκε λόγω της ευημερίας της Οδού Λήδρας, η οποία γινόταν όλο και πιο δημοφιλής, φιλοξενώντας περισσότερες επιχειρήσεις. μικρογραφία|Τυπική καφετέρια στην οδό Ονασαγόρου.
Κατηγορία:Οδοί της Λευκωσίας
Βασιλικός πολτός
thumb|300px|Η ανάπτυξη προνυμφών που θα γίνουν βασίλισσες περιβάλλεται από βασιλικό πολτό Ο βασιλικός πολτός είναι κρεμώδης ουσία που παράγεται από τις μέλισσες ως τροφή για τη μελλοντική βασίλισσα. Εκκρίνεται από ειδικούς αδένες του φάρυγγα των εργατριών μελισσών και από αυτή την άποψη διαφέρει από το μέλι, αφού αυτό δεν εκκρίνεται από το σώμα των μελισσών. Με τον βασιλικό πολτό τρέφονται οι προνύμφες μελισσών, οι οποίες ως τέλεια έντομα θα γίνουν βασίλισσες. Οι προνύμφες αυτές αρχικά δεν διαφέρουν από αυτές που γίνονται και οι εργάτριες, αλλά υπό την επίδραση του βασιλικού πολτού μεγαλώνουν σε βασίλισσες.
Ο βασιλικός πολτός είναι πηγή πρωτεϊνών, αμινοξέων, λιπιδίων, βιταμινών και μεταλλικών στοιχείων. Είναι διαδεδομένη η αντίληψη ότι έχει κάποια ευεργετική επίδραση στον άνθρωπο.
Φυσικές ιδιότητες
Ο βασιλικός πολτός έχει χρώμα λευκό/φαιό έως κίτρινο/φαιό. Έχει όξινη γεύση, λόγω του πολύ χαμηλού PH (2,5-4), υπόπικρη και ιδιάζουσα οσμή. Η υφή του είναι ζελατινώδης παχύρρευστη αλλά με την πάροδο του χρόνου μεταβάλλεται σε συμπαγή. Το χρώμα και η γεύση του βασιλικού πολτού είναι δείκτης της φρεσκότητας και της καταλληλότητας του. Σε περίπτωση που εκτεθεί σε φως ή αέρα μπορεί να γίνει ανοικτό κίτρινο ή σκούρο γκρι. Η αλλαγή αυτή οφείλεται σε ένζυμα τα οποία οξειδώνουν κάποιες ουσίες του βασιλικού πολτού καταστρέφοντας τα πολύτιμα συστατικά του. Γι' αυτό πρέπει να φυλάσσεται σε γυάλινο φιαλίδιο σκούρου χρώματος.
Μεταλλικά στοιχεία
Στον βασιλικό πολτό έχουν ανιχνευθεί τα εξής μεταλλικά στοιχεία: νάτριο, κάλιο, σίδηρος, ασβέστιο, ψευδάργυρος, χρώμιο, μαγγάνιο και νικέλιο.
Αμινοξέα
Έχουν ταυτοποιηθεί 29 αμινοξέα, τα πιο σημαντικά είναι το ασπαρτικό και το γλουταμινικό οξύ. Όλα τα απαραίτητα αμινοξέα για τον άνθρωπο υπάρχουν στον βασιλικό πολτό και μάλιστα σε επαρκείς αναλογίες.
Λιπαρά Οξέα
Το κυριότερο είναι το 10-υδροξυ-δεκενοϊκό οξύ, το οποίο έχει αντιβακτηριακές και μυκητοκτόνες ιδιότητες. Επίσης περιέχει υδροξύ-λιπαρά οξέα και δικαρβοξυλικά οξέα
Σάκχαρα
Παρατηρείται μεγάλο εύρος στις αναλυτικές τιμές των διαφόρων συστατικών του κι αυτό οφείλεται σε διάφορους παράγοντες όπως: το είδος-φυλή των μελισσών, η περιοχή συλλογής και η διαφορετική χλωρίδα που συναντάται, η ηλικία της προνύμφης από την οποία συλλέγεται, οι συνθήκες διατήρησής του, καθώς και η μέθοδος που χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό των συστατικών του. Ωστόσο, οι διαφορές αυτές δεν είναι μεγάλες, γι' αυτό η σύνθεσή του μπορεί να θεωρηθεί σχετικά σταθερή.
Παρενέργειες
Είναι αποδεκτό πως ο βασιλικός πολτός είναι δυνατόν να προκαλέσει αλλεργίες στον άνθρωπο, με συμπτώματα που κυμαίνονται από κνίδωση και άσθμα μέχρι και θανατηφόρο αναφυλακτικό σόκ    Η συχνότητα εκδήλωσης αλλεργικών αντιδράσεων σε ανθρώπους που καταναλώνουν βασιλικό πολτό δεν είναι γνωστή, ωστόσο έχει προταθεί πως ο κίνδυνος αλλεργικής αντίδρασης στο βασιλικό πολτό είναι μεγαλύτερος σε άτομα που έχουν ήδη εκδηλώσει κάποιου είδους αλλεργική αντίδραση παλαιότερα. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μελισσοκομία Κατηγορία:Τρόφιμα ζωικής προέλευσης
Πύργος Καβάλας
Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Πύργος (αποσαφήνιση)
Ο Πύργος είναι μικρός οικισμός της Φωλιάς στο νομό Καβάλας, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 38 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης της Καβάλας και 10,5 χλμ. νότια από τη Φωλιά. Είναι κτισμένος αριστερά και βόρεια της παραλιακής ΕΟ Θεσσαλονίκης - Καβάλας. Νότια του οικισμού, ανάμεσα στην δεξιά πλευρά της ΕΟ και της θάλασσας υπάρχει τετράπλευρος βυζαντινός πύργος, γνωστός ως Πύργος της Απολλωνίας, ο οποίος χρονολογείται από τον 13ο - 14ο αιώνα και σε αυτόν οφείλεται το όνομα του οικισμού. Η παραλία κάτω από τον πύργο είναι γνωστός καλοκαιρινός προορισμός των κατοίκων της περιοχής. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Φωλεάς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Φωλιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Φωλεάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ελευθερών του δήμου Παγγαίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Ζυλ Ντυπρέ
Ο Ζυλ Ντυπρέ (γαλλικά: Jules Dupré), 1811-1889, ήταν Γάλλος ζωγράφος, ένα από τα κύρια μέλη της σχολής τοπιογράφων της Μπαρμπιζόν.
Ενώ ο Κορό αντιπροσωπεύει τη λυρική και ο Τεοντόρ Ρουσώ την επική πτυχή της ποιητικής έκφρασης της φύσης, ο Ντυπρέ είναι ο εκφραστής των τραγικών και δραματικών πτυχών της.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Αυτοπροσωπογραφία, 1875 Ο Ζυλ Ντυπρέ γεννήθηκε στη Νάντη στις 5 Απριλίου 1811. Γιος κατασκευαστή πορσελάνης, ξεκίνησε την καριέρα του δουλεύοντας για τον πατέρα του στη διακόσμηση πορσελάνης. Το 1821 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου εργάστηκε για τον θείο του, έναν πορσελανοποιό στο εργοστάσιο Σεβρών, ο οποίος απασχολούσε τους ζωγράφους Ναρσίς Ντιάζ ντε λα Πένια και Λουί Καμπά, με τους οποίους έγιναν στενοί φίλοι. Στη συνέχεια σπούδασε ζωγραφική - σε όλη του τη ζωή θαύμαζε τον Τεοντόρ Ζερικώ, τον Κλωντ Λορραίν και τον Ρέμπραντ- και εγκατέλειψε την κεραμική για να αφοσιωθεί στην τοπιογραφία ζωγραφίζοντας στην ύπαιθρο. Στο Παρίσι, γνωρίστηκε με άλλους μποέμ ζωγράφους, μεταξύ των οποίων ο Τεοντόρ Ρουσώ, Τρουαγιόν, Ντωμπινί και Κορό, και πέρασε μια σύντομη περίοδο ανέχειας, μέχρι που τράβηξε την προσοχή ενός πλούσιου συλλέκτη, ο οποίος ήρθε στο ατελιέ του και αγόρασε όλες τις μελέτες του στην τιμή που ζητούσε ο καλλιτέχνης - 20 φράγκα το τεμάχιο, με τα οποία συνέδραμε και τους φίλους του. αριστερά|μικρογραφία|Πορτρέτο του Ντυπρέ, 1849, [[Γκυστάβ Κουρμπέ]] Το 1831, σε ηλικία 20 ετών, εξέθεσε για πρώτη φορά στο Σαλόν το οποίο το 1833 του απένεμε μετάλλιο δεύτερης κατηγορίας. Ταξίδεψε στην Αγγλία, όπου μελέτησε τη ζωγραφική του Τζων Κόνσταμπλ, η οποία είχε αξιοσημείωτη επίδραση στο μεταγενέστερο έργο του.
Στη συνέχεια ταξίδεψε στη Νορμανδία και στο νομό Αντρ, ερχόμενος σε επαφή με τους ζωγράφους της σχολής της Μπαρμπιζόν και της σχολής Κροζάν, κοντά στην κατοικία της Ζωρζ Σαντ, με την οποία το 1846 είχε μια σύντομη αισθηματική σχέση. Το 1848 παρασημοφορήθηκε με τον σταυρό της Λεγεώνας της Τιμής.
Το 1850, εγκαταστάθηκε βόρεια του Παρισιού στο Λ'Ιλ-Αντάμ (Βαλ-ντ'Ουάζ) και αφοσιώθηκε στη ζωγραφική των ερημικών τοπίων και των λιτών αγροτικών σπιτιών. Μετά το θάνατο το 1857 της Ελέν Καντινέ, που ήταν μαθήτρια και σύντροφός του για πολλά χρόνια, παντρεύτηκε τη Στεφανί Μορώ, με την οποία έκανε δύο παιδιά, και άρχισε να περνά τις διακοπές στο Καγιέ-συρ-Μερ παρέα με τον Ζαν-Φρανσουά Μιλέ. Ο μεγαλύτερος αδερφός του Λεόν Βικτόρ Ντυπρέ (1816-1879) ήταν επίσης ζωγράφος, όπως και η κόρη του Τερέζ-Μαρτ-Φρανσουάζ Ντυπρέ.
Ο Ζυλ Ντυπρέ πέθανε στο Λ'Ιλ-Αντάμ στις 6 Οκτωβρίου 1889.
Τεχνοτροπία
μικρογραφία|250x250εσ|Διασχίζοντας τη γέφυρα, 1838 Τα χρώματα του Ντυπρέ είναι έντονα. Τα αγαπημένα του θέματα είναι τοπία που δραματοποιούνται στο ηλιοβασίλεμα ή καλύπτονται από σύννεφα καταιγίδας και θυελλώδεις θαλασσινές σκηνές, μερικά από τα οποία ζωγράφισε υπό την επίδραση του Γκυστάβ Κουρμπέ. Από τον Τζων Κόνσταμπλ έμαθε πώς να εκφράζει την κίνηση στη φύση και οι συνοικίες στο Σαουθάμπτον και στο Πλύμουθ, με τις μεγάλες, αδιάσπαστες εκτάσεις θάλασσας, ουρανού και εδάφους, του έδωσαν καλές ευκαιρίες να μελετήσει την καταιγιστική κίνηση των σύννεφων της καταιγίδας και την κίνηση των φυλλωμάτων όπως κινούνται από τον άνεμο. Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ, με τον οποίο πιθανότατα δεν συναντήθηκε ποτέ, έδειξε τον θαυμασμό του για τα έργα του Ντυπρέ, στον οποίο είδε να ενσαρκώνεται η ψυχή του ρομαντισμού.
Αργά στην καριέρα του άλλαξε το στυλ του και έφτασε σε μεγαλύτερη απλότητα στις χρωματικές του αρμονίες. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα του είναι το Πρωί και το βράδυ βρίσκεται στο Λούβρο, και το πρώιμο Διασχίζοντας τη γέφυρα, βρίσκεται στη συλλογή Ουάλλας στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Μάχη της Πρινίτσας
Η Μάχη της Πρινίτσας ή Πρινίτζας ήταν μία μάχη που έγινε το 1263 μ.Χ. στα πλαίσια του πολέμου μεταξύ Πριγκιπάτου της Αχαΐας και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μετά την Μάχη της Πελαγονίας και την δημιουργία της βυζαντινής επαρχίας του Μυστρά, τα δύο κράτη ξεκίνησαν πόλεμο μεταξύ τους για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών τους και της Πελοποννήσου.
Ο κυβερνήτης (κεφαλή) του Μυστρά Μιχαήλ Καντακουζηνός (απεβ. 1316) ζήτησε την βοήθεια του Αυτοκράτορα Μιχαήλ ο οποίος του έστειλε στρατό με επικεφαλής τον αδερφό του Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, τον Αλέξιο Φιλή και τον Ιωάννη Μακρηνό. Ο στρατός αποτελούνταν κυρίως από Τούρκους μισθοφόρους και μικρασιάτες. Το Χρονικό του Μορέως αναφέρει ότι ήταν 15-20.000 άντρες, αλλά σύγχρονοι μελετητές θεωρούν αυτούς τους αριθμούς υπερβολικούς, και εκτιμούν το μέγεθος του βυζαντινού στρατού σε λίγες χιλιάδες το πολύ.
Ο βυζαντινός στρατός αποβιβάστηκε στην Μονεμβασιά και κινήθηκε προς την Λακωνία όπου υπέταξε τους Μηλιγγούς Σλάβους και πολιόρκησε την Σπάρτη. Βλέποντας ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος τις πρόσκαιρες επιτυχίες του έλυσε την πολιορκία της Σπάρτης και ξεκίνησε για την πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου την Ανδραβίδα. Στην Ανδραβίδα βρισκόταν ο Ιωάννης Καταβάς, εκπρόσωπος του Πρίγκιπα που έλειπε. Μόλις έμαθε τις ενέργειες των Βυζαντινών μάζεψε 300 ή 312 άντρες και ξεκίνησε να τους αντιμετωπίσει.
Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στα στενά της Πρίνιτζας κοντά στην αρχαία Ολυμπία, όπου ο Καταβάς επιτέθηκε στους Βυζαντινούς και τους έτρεψε σε φυγή. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μόλις που κατάφερε να ξεφύγει ενώ ο στρατός του είχε πολλές απώλειες. Ο Καταβάς δεν καταδίωξε τους Βυζαντινούς επιστρέφοντας στην Ανδραβίδα ενώ ο Βυζαντινός στρατός κινήθηκε για ασφάλεια στον Μυστρά.
Πριγκιπάτο της Ζέτας
Γεωγραφία
Η περιοχή της Ζέτας αντιπροσώπευε σε μεγάλο βαθμό το σημερινό Μαυροβούνιο, ενώ ανά χρονικές περιόδους περιελάμβανε και εδαφικές περιοχές στα βόρεια της σημερινής Αλβανίας. Μια μορφή διοικητικής διαίρεσης του πριγκιπάτου ήταν ο διαχωρισμός σε Άνω Ζέτα (τις ορεινές περιοχές στα βόρεια της Ποντγκόριτσα) και Κάτω Ζέτα (τις παραθαλάσσιες περιοχές και την περιοχή γύρω από την λίμνη Σκόδρα).
Ιστορία
Η Ζέτα υφίστατο ως πριγκιπάτο κατά τον 10ο αιώνα (Ντούκλια ή Διόκλεια) υπό τη διακυβέρνηση της δυναστείας των Βογισλάβιεβιτς. Από το 1077, εξελίχθηκε σε βασίλειο υπό τον Κωνσταντίν Μποντίν, προτού, κατά τον 12ο αιώνα, επανέλθει ως πριγκιπάτο υπό την εξουσία του Οίκου των Νεμάνια. Αρχικά, υπό βουλγάρικη επιρροή, και στη συνέχεια υπό βυζαντινή, η Ζέτα κατόρθωσε να αποκτήσει υπό τον Κωνσταντίνο Μποντίν, έναν σχετικό βαθμό αυτονομίας, ωστόσο, το 1185 ενώθηκε με το κρατίδιο του Ράσιεν των Νεμάνια. Από το 1280 ως το 1314 επικεφαλής του πριγκιπάτου ήταν η Ελένη του Ανζού. Από το 1360 ως το 1421, μετά την κατάρρευση της Σερβικής Αυτοκρατορίας, η Ζέτα πέρασε υπό τον έλεγχο του τοπικού αρχοντικού οίκου των Μπαλχιδών, με τη Σκόδρα να επιλέγεται ως η νέα πρωτεύουσα του κράτους. Κατά τον 15ο αιώνα, Σέρβοι, Βενετοί και Οθωμανοί αναμετρήθηκαν για την κυριαρχία στην περιοχή της Ζέτας, με τη συμμετοχή των τοπικών δυναστειών των Μπαλχιδών και Τσερνόγιεβιτς στην αντιπαράθεση αυτή. Το 1499, οι Οθωμανοί προσάρτησαν οριστικά την περιοχή.
Ίασμος Ροδόπης
Ο Ίασμος, παλαιότερα γνωστός ως Γιασίκιοϊ, είναι κωμόπολη, με πληθυσμό 2.586 κατοίκους (2011), (έδρα του Δήμου Ιάσμου) επί της Εγνατίας οδού Κομοτηνής - Ξάνθης. Απέχει 20 χιλιόμετρα από την Κομοτηνή και 28 χιλιόμετρα από την Ξάνθη. Βρίσκεται στους πρόποδες της Ροδόπης σε υψόμετρο 30-50μ.
Στην κωμόπολη συνυπάρχουν χριστιανοί και μουσουλμάνοι με κύριες ασχολίες τις καλλιέργειες αλλά και την κτηνοτροφία. Ο Ίασμος θεωρείται μια από τις παλαιότερες κωμοπόλεις του νομού Ροδόπης. Στον Ίασμο λειτουργεί σταθμός του ΟΣΕ της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Ίασμος φαίνεται ότι δημιουργήθηκε από κατοίκους της όμορης πόλης Αναστασιούπολης. Η Αναστασιούπολη ήταν ονομαστή βυζαντινή πόλη επί της Εγνατίας Οδού, μετονομασθείσα το 1341 σε Περιθεώριο από τον Ανδρόνικο Γ΄ Παλαιολόγο. Το ρωμαϊκό της όνομα ήταν Διομήδου Σταύλος (Stabulum Diomedis) και το αρχαίο Κόσσυνθος. Την δεκαετία 1360-1370 η περιοχή καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς και το Περιθεώριο καταστράφηκε. Οι κάτοικοί του δημιούργησαν τον Ίασμο στο μυχό της Βιστωνίδας, στο άνοιγμα του φαραγγιού του ποταμού Κομψάτου καθώς αυτός εξέρχεται της Ροδόπης και καταλήγει νότια στην πεδιάδα. Πρώτη φορά αναφέρεται ο Ίασμος από τον περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή το 17ο αιώνα. Σύντομα εξελίχτηκε σε μεγάλο αγροτοεμπορικό κέντρο της περιοχής. Οι κάτοικοι ασχολούνταν με την γεωργία, καλλιεργώντας κρεμμύδια, μετάξι, καπνό και αμπέλια. Φημισμένο είναι ακόμα και σήμερα το τσίπουρο Ιάσμου. Η άνθηση της κωμόπολης οδήγησε και σε οικιστική ανάπτυξη. Χαρακτηριστικά παραμένουν τα διώροφα αρχοντικά του 18ου και 19ου αιώνα, όπως αυτό του Κούγια και αυτό του Παπαβασιλείου (τριώροφο). Έργο εκείνης της εποχής είναι και ο ναός του Αγίου Νικολάου με το χαρακτηριστικό καμπαναριό του και την εικόνα του ομώνυμου αγίου που χρονολογείται από το 1814.
Πολιτιστικοί Σύλλογοι Δήμου Ιάσμου
Ο Δήμος Ιάσμου έχει εννέα πολιτιστικούς συλλόγους:
Πολιτιστικός Σύλλογος Ιάσμου: Ιδρύθηκε το 1983. Στον πολιτιστικό σύλλογο Ιάσμου λειτουργούν τα παρακάτω τμήματα: Ο σύλλογος πραγματοποιεί εκδηλώσεις τον Ιούλιο στον Προφήτη Ηλία.
Μειονοτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Δήμου Ιάσμου
Σύλλογος Γυναίκων Ιάσμου "Αγιος Νίκολαος": Ο σύλλογος πραγματοποιεί εκδηλώσεις στις 6 Δεκεμβρίου, του Αγίου Νικολάου, ενώ συμμετέχει και στον εορτασμό του Προφήτη Ηλία και σε άλλες εκδηλώσεις.
Πολιτιστικός Σύλλογος Νέων Διαλαμπής: Ο σύλλογος συμμετέχει στις εκδηλώσεις των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στις 21 Μαΐου.
Πολιτιστικός Λαογραφικός Σύλλογος Ανδρών Γυναικών και Φίλων Αμβροσίας Ν.Ροδόπης "Οι Ακρίτες": Ο σύλλογος πραγματοποιεί εκδηλώσεις στις 23 και 24 Ιουνίου, στο Γενέθλιο του Ιωάννη Προδρόμου του Βαπτιστού.
Σύλλογος Γυναικών Αμβροσίας: Ο σύλλογος πραγματοποιεί εκδηλώσεις την Καθαρά Δευτέρα, Κουρκούγια 22 Αυγούστου. Σύλλογος Γυναικών Παλλαδίου: Ο σύλλογος πραγματοποιεί εκδηλώσεις στις 20 Ιουλίου, του Προφήτη Ηλία.
Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Γλυκονερίου: Ο σύλλογος πραγματοποιεί εκδηλώσεις στις 28 Ιουνίου, των Αγίων Πέτρου και Πάυλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ροδόπης
D (βιντεοπαιχνίδι)
Το D είναι μια διαδραστική ταινία με θέμα τρόμου και παιχνίδι περιπέτειας που αναπτύχθηκε από την Warp και σκηνοθετήθηκε από τον Κέντζι Ένο. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά