cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζατσίντο Φακέτι
Βιογραφία
Έκανε το ντεμπούτο του στο σύλλογο στις 21 Μαΐου 1961, με νίκη 2–0 εκτός έδρας με τη Ρόμα. Η αλλαγή ρόλου αποδείχθηκε αποτελεσματική επιλογή, και τελικά εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους αμυντικούς του ιταλικού ποδοσφαίρου, σχηματίζοντας μια αξιοσημείωτη συνεργασία στην άμυνα με τους συμπατριώτες του. Το καινοτόμο τρόπο παιχνιδιού του Φακέτι ως ένας από τους πρώτους πλήρεις Ευρωπαίους αμυντικούς, συνδυάζοντας τη σκληρή άμυνα με την επιθετική πρωτοβουλία, έπαιξε βασικό ρόλο στο αμυντικό, αλλά αντι-επιθετικό σύστημα "κατενάτσιο" της ονομαζόμενης "μεγάλης Ίντερ" του Ερέρα που κυριάρχησε στο ιταλικό, ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο στη δεκαετία του 1960. Ο Φακέτι ήταν σκληρός αμυντικός, δυσπροπέλαστος, ενώ κατάφερε επίσης να συνεισφέρει επιθετικά με πολλά γκολ και ασίστ. Πολύ καλός στο ψηλό παιχνίδι, ικανός και με τα δύο πόδια, με έξυπνες επιλογές στον αγωνιστικό χώρο και αξιοσημείωτη αντοχή και ταχύτητα, ήταν από τους κορυφαίους παίκτες τόσο στο σύλλογό του όσο και στην εθνική Ιταλίας. Κατείχε το ρεκόρ για τα περισσότερα γκολ σε μία αγωνιστική περίοδο της Σέριε Α από έναν αμυντικό, με 10 γκολ που σημειώθηκαν κατά την αγωνιστική περίοδο 1965–66.
Με την Ίντερ κέρδισε τέσσερα πρωταθλήματα το 1963, 1965, 1966 και 1971, το Κύπελλο Ιταλίας το 1978, δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών (1964, 1965) και δύο Διηπειρωτικά Κύπελλα το 1964 και 1965. Έχασε την ευκαιρία να γίνει ο πρώτος αμυντικός που κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα, κατατασσόμενος στη δεύτερη θέση το 1965, έχοντας μια παραλίγο τριπλή νικητήρια χρονιά με την ομάδα εκείνη το έτος. Η Ίντερ κέρδισε το πρωτάθλημα και το Ευρωπαϊκό Κύπελλο, αλλά ηττήθηκε στον τελικό του Κυπέλλου Ιταλίας του 1965 από τη Γιουβέντους. Τα 59 γκολ του στο ιταλικό πρωτάθλημα τον καθιστούν τον πιο παραγωγικό αμυντικό στην ιστορία του ιταλικού πρωταθλήματος.
Έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ομάδα της χώρας του στις 23 Μαρτίου 1963, με νίκη 1–0 σε προκριματικό του Κυπέλλου Εθνών Ευρώπης του 1964 απέναντι στην Τουρκία. Έφτασε τις 94 συμμετοχές (ένα ρεκόρ εκείνη την εποχή, που ξεπεράστηκε αργότερα από το Ντίνο Τζοφ). Ήταν αρχηγός της ομάδας συνολικά 70 φορές (για πρώτη φορά το 1966) και σημείωσε τρία γκολ μεταξύ 1963 και 1977. Αγωνίστηκε για τη χώρα του στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1966, του 1970 και του 1974 κάνοντας συνολικά 12 εμφανίσεις. Ο Φακέτι ήταν αρχηγός της ιταλικής Εθνικής που κέρδισε το Κύπελλο Εθνών Ευρώπης του 1968, νικώντας στον τελικό τη Γιουγκοσλαβία με 2–0, ενώ συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Συμπεριλήφθηκε επίσης στην καλύτερη ομάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970, όπου βοήθησε την ομάδα του να φτάσει στον τελικό, για να χάσει μόνο από τη Βραζιλία.
Από τον Ιανουάριο του 2004 μέχρι το θάνατό του ήταν πρόεδρος της Ίντερ, ομάδας στην οποία αγωνίστηκε σε 634 επίσημους αγώνες και σημείωσε 75 τέρματα. Ο Φακέτι ονομάστηκε από τον Πελέ ως ένας από τους 125 σπουδαιότερους εν ζωή ποδοσφαιριστές, το 2004. Απεβίωσε το 2006 στο Μιλάνο, έπειτα από μακρά ασθένεια.
Τίτλοι
Ίντερ Ιταλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Φ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1970 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1966 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1968 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:FIFA 100
Πικαρδία
Η Πικαρδία (γαλλ., προφέρεται Πικαρντί) είναι ιστορική περιοχή της Βόρειας Γαλλίας και παλαιά επαρχία του βασιλείου πριν τη Γαλλική επανάσταση, όπως αποτελεί και τώρα μια από τις διοικητικές περιοχές της Γαλλίας. Βρέχεται προς δυτικά από τη Μάγχη, συνορεύει νοτιοδυτικά με τη Νορμανδία και ανατολικά με την Καμπανία. Αντιστοιχεί σήμερα με τους νομούς Σομ, Ουάζ, Αιν. Κυριότερες πόλεις της περιοχής είναι η Αμιένη, η Αμπεβίλ (Abbeville) και η Σαιν-Κεντέν (Saint-Quentin).
Γεωγραφία
Διαρρέεται από τον ποταμό Σομ, κύριο γεωγραφικό στοιχείο της πεδινής αυτής περιοχής. Η Πικαρδία ανήκει στη λεκάνη απορροής του Σομ και στο ανώτερο τμήμα της λεκάνης του Ουάζ, παραποτάμου του Σηκουάνα.
Ιερά Μητρόπολις Πάφου
Ιστορικά στοιχεία
Οι Πράξεις των Αποστόλων αναφέρουν ότι οι Απόστολοι Βαρνάβας και Παύλος κατέπλευσαν στην Πάφο όπου κήρυξαν τον Χριστιανισμό και προσηλύτισαν, μεταξύ των πρώτων, τον Ανθύπατο Σέργιο Παύλο.
Αν και η Εκκλησία της Πάφου θεμελιώθηκε τότε από τους Αποστόλους, ο πρώτος γνωστός επίσκοπός της είναι ο Κύριλλος ή Κυριακός, ο οποίος συμμετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο. Την ίδια εποχή, τον 4ο αιώνα, μαρτυρείται η άφιξη του αγίου Ιλαρίωνα στην περιοχή, όπου και μόνασε. Στην Β΄Οικουμενική Σύνοδο, το 381, συμμετείχε ο Πάφου Ιούλιος, ενώ στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο ο Πάφου Σαπρίκιος.
Τον 7ο αιώνα η περιοχή κατελήφθη από τους Άραβες. Από την ίδια εποχή, διασώζεται λόγος του επισκόπου Πάφου Θεοδώρου που εκφωνήθηκε στην Τριμυθούντα στις 12 Δεκεμβρίου 655, εορτή του Αγίου Σπυρίδωνα. Τον 12ο αιώνα, ο ά­γι­ος Νε­ό­φυ­τος ίδρυσε κοντά στην πόλη της Πάφου Σταυροπηγιακή Μονή που φέρει το όνομά του και είναι σημείο αναφοράς μέχρι και σήμερα. Τη ίδια εποχή αναφέρεται και η ίδρυση της Μονής της Χρυσο­ρροϊ­ά­τισ­σας.
Τον 12ο αιώνα ξεκίνησε και η εποχή της Φραγκοκρατίας στην Κύπρο. Κατά τη διάρκειά της συγχωνεύτηκαν οι επισκοπές Πάφου και Αρσινόης και ο Ορθόδοξος επίσκοπος Πάφου εγκαταστάθηκε στην Αρσινόη, καθώς η Πάφος έγινε έδρα Λατίνου επισκόπου. Το 1570 η Κύπρος πέρασε σε Οθωμανική κυριαρχία και η επισκοπή Πάφου αποκαταστάθηκε, ονομάστηκε Μητρόπολη και κατέλαβε την πρώτη σειρά πρεσβείων μετά την Αρχιεπισκοπή μεταξύ των τεσσάρων εναπομεινασών Μητροπόλεων.
Ο Πα­νά­ρε­τος (1767–1790) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους επισκόπους Πάφου. Α­νέ­πτυ­ξε α­ξι­ό­λο­γη κοι­νω­νι­κή δρά­ση και τέσ­σε­ρα μό­λις χρό­νι­α μετά τον θά­να­τό του, το 1794, α­να­γνω­ρί­στη­κε ως ά­γι­ος. Στις 9 Ιουλίου 1821 καρατομήθηκε από τον Κι­ου­τσούκ Με­χμέτ ο Πάφου Χρύσανθος μα­ζί με πολ­λούς άλ­λους. Το 1855 ι­δρύ­θη­κε το πρώ­το σχο­λεί­ο στό Κτή­μα, και η Μη­τρό­πο­λη Πά­φου α­νέλαβε τήν υ­πο­χρέ­ω­ση να πλη­ρώ­νει εξ ο­λο­κλή­ρου τον μι­σθό του δα­σκά­λου. Κα­τά τη δε­κα­ε­τί­α που ακολούθησε, ιδρύ­θη­καν σχο­λεί­α και σε άλ­λες κοι­νό­τη­τες της Πά­φου, με τη βο­ή­θει­α της Εκ­κ­λη­σί­ας.
Κατά τα έτη 1899 – 1910 η Μητρόπολη Πάφου παρέμεινε σε χηρεία λόγω του Αρχιεπισκοπικού ζητήματος. Το 1933, μετά τον θάνατο του Αρ­χι­ε­πισκόπου Κύπρου Κυρίλλου Γ΄, ο Μητροπολίτης Πάφου Λε­ό­ντι­ος έ­μει­νε ο μό­νος ε­πί­σκο­πος στήν Κύ­προ, καθώς οι Κιτίου και Κυρηνείας ήταν εξόριστοι. Έγινε έτσι το­πο­τη­ρη­τής του Αρ­χι­ε­πι­σκο­πι­κού θρό­νου και το 1947 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος για λίγες μόνο εβδομάδες, καθώς μετά απεβίωσε.
Μετά τον Μακάριο, όλοι οι Αρχιεπίσκοποι Κύπρου ήταν προηγουμένως Μητροπολίτες Πάφου (Χρυσόστομος Α΄, 1973–1977, Χρυσόστομος Β΄, 1978–2006 και Γεώργιος, 2006-2022).
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|right|220px|Ο Μητροπολίτης Πάφου [[Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Λεόντιος|Λεόντιος (1930-1947)]]
Η Μητρόπολη σήμερα
Σήμερα, η Ιερά Μητρόπολις Πάφου είναι η πρώτη τη τάξει Μητρόπολη της Εκκλησίας της Κύπρου και περιλαμβάνει τις αρχαίες Επισκοπές Πάφου και Αρσινόης. Προστάτες της Επισκοπής είναι ο Άγιος Πανάρετος, Επίσκοπος Πάφου που πέθανε το 1790 και τιμάται η μνήμη του την 1η Μαΐου, καθώς και ο Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος που τιμάται δύο φορές κατ' έτος, στις 24 Ιανουαρίου και 28 Σεπτεμβρίου.
Ανδρέας Κονδάκης
Ο Ανδρέας Κονδάκης (ή Ανδρέας Κοντάκης) ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821.
Ιερά Μητρόπολις Πάφου
Η Μητρόπολη σήμερα
Υπό την επίβλεψη της Μητροπόλεως Πάφου λειτουργούν στη περιφέρειά της κατηχητικά σχολεία όλων των τύπων, κοινωνική πρόνοια, φιλόπτωχος αδελφότητα, φιλικοί κύκλοι κυριών καθώς και σχολή βυζαντινής μουσικής.
Ανδρέας Κονδάκης
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από την επαρχία Αγίου Πέτρου Πελοποννήσου. Πατέρας του ήταν ο πολιτικός Αναγνώστης Κονδάκης. Αναδείχτηκε καλός στρατιωτικός και γενναίος, που πολέμησε στην πολιορκία της Τριπολιτσάς. Πήγε και εκτός Πελοποννήσου, υπό τις διαταγές του στρατηγού Νικήτα Σταματελόπουλου και του αρχηγού της Επαρχίας Παναγιώτη Ζαφειροπούλου. Επίσης έλαβε μέρος και στις μάχες εναντίον του Δράμαλη, μέχρι την καταστροφή του, και στις μάχες εναντίον των Αράβων.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ιερά Μητρόπολις Πάφου
Η Μητρόπολη σήμερα
Βοηθός του Μητροπολίτη Πάφου, είναι ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αρσινόης, Επίσκοπος Επισκοπής Αρσινόης που ανασυστάθηκε το 1996, με πρόταση του τότε Μητροπολίτου Πάφου και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσοστόμου Β΄.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παφου  Κατηγορία:Πάφος
Έρωτας (τηλεοπτική σειρά)
Έρωτας ήταν μία ελληνική καθημερινή, δραματική Τηλεοπτική σειρά, παραγωγής 2005-2008, που δημιουργήθηκε από τη Βάνα Δημητρίου και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 από τις 18 Σεπτεμβρίου του 2005 μέχρι τις 30 Μαΐου του 2008. Τη σκηνοθεσία της σειράς ανέλαβαν ο Κώστας Κωστόπουλος, η Κατερίνα Κοκκινίδου και ο Σπύρος Μιχαλόπουλος.Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 18 Σεπτεμβρίου του 2005 αντικαθιστώντας τη σειρά Η Λάμψη που ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2005 ύστερα από 14 χρόνια συνεχούς προβολής.
Βασικοί πρωταγωνιστές της σειράς καθ' όλη τη διάρκειά της ήταν ο Γρηγόρης Βαλτινός, η Κοραλία Καράντη και ο Στέφανος Κυριακίδης.
Ενώ αρχικά η σειρά ανανεώθηκε για 4η σεζόν, στις 26 Απριλίου του 2008 ο τηλεοπτικός σταθμός ANT1 αποφάσισε να μην ανανεώσει τη σειρά για τέταρτη σεζόν. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς προβλήθηκε στις 30 Μαΐου του 2008. Η σειρά αποτελείται συνολικά από τρεις κύκλους, με ακριβώς 646 επεισόδια.
Σχετικά με τη σειρά
Τα γυρίσματα της σειράς πραγματοποιήθηκαν σε Αθήνα, Εκάλη, Σούνιο, Σπέτσες, Σαντορίνη, Μύκονο και Κύπρο. Η σειρά προβάλλονταν καθημερινά, από Δευτέρα έως και Παρασκευή στις 18:50.
Ο τρίτος κύκλος της σειράς αρχικά θα αποτελούνταν από 100 επεισόδια, όμως λόγω της συνεχιζόμενης μεγάλης επιτυχίας τα επεισόδια έγιναν 195. Η σειρά επρόκειτο να συνεχιστεί και για τέταρτο κύκλο, αλλά αιφνιδίως το κανάλι απέρριψε αυτή την απόφαση. Μετά από αυτό, οι υπεύθυνοι της σειράς απευθύνθηκαν στο Mega Channel για την μετακίνηση της σειράς εκεί, αλλά τελικά η μετακίνηση δεν πραγματοποιήθηκε. Τα πέντε τελευταία επεισόδια της σειράς είδαν 4.250.000 τηλεθεατές.
Στιβ Έργουιν
Ο Στιβ 'Εργουιν (Steve Irwin, 22 Φεβρουαρίου 1962 – 4 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν Αυστραλός φυσιοδίφης και τηλεπαρουσιαστής.
Κώστας Αντωνίου
Ο Κώστας Αντωνίου (Αθήνα, 19 Απριλίου 1962) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου.
Στιβ Έργουιν
Διασημότητα
Έγινε γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό για τη σειρά εκπομπών με τον τίτλο «Κυνηγός Κροκοδείλων», αλλά και για ντοκιμαντέρ που πρόβαλε στο «Animal Planet». Γύρισε 46 ντοκιμαντέρ και αρκετά επεισόδια της σειράς «Ημερολόγια ενός κυνηγού κροκοδείλων». Ανάμεσα στα πολλά του επιτεύγματα ήταν η ανακάλυψη ενός νέου είδους χελώνας, που ονομάστηκε Elseya irwini προς τιμήν του. Το 2018 απέκτησε ένα αστέρι στο Hollywood Walk of Fame.
Κυνηγός κροκοδείλων
Γνωστός ως «Κροκοδειλάκιας», ήταν ο ίδιος πόλος έλξης για τους ξένους τουρίστες στην Αυστραλία και, σύμφωνα με την αυστραλιανή κυβέρνηση, έφερνε τουριστικό συνάλλαγμα ύψους εκατό εκατομμυρίων δολαρίων στη χώρα ετησίως.
Κώστας Αντωνίου
Σε συλλογικό επίπεδο
Συνολικά κατέκτησε 4 πρωταθλήματα Ελλάδας (1983-84, 1985-86, 1989-90, 1990-91), 7 Κύπελλα Ελλάδας (1984, 1986, 1988, 1989, 1991, 1993, 1994) και 3 Σούπερ Καπ (1988, 1993, 1994).
Στιβ Έργουιν
Κυνηγός κροκοδείλων
Ο Έργουιν αιχμαλώτισε τον πρώτο του κροκόδειλο, όταν ήταν εννιά χρόνων και καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του βρισκόταν κοντά σε επικίνδυνα ζώα. Το 2004, πάντως, προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή, όταν εμφανίστηκε στην τηλεόραση ταΐζοντας έναν κροκόδειλο και έχοντας στην αγκαλιά του τον γιό του, μόλις δυο μηνών.
Κώστας Αντωνίου
Σε συλλογικό επίπεδο
Σημαντικότερες επιτυχίες στην ευρωπαϊκή του παρουσία με τον Παναθηναϊκό ήταν η συμμετοχή στον ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1985, η είσοδος στην οκτάδα του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (συμμετοχή στους ομίλους) το 1992 και η είσοδος στην οκτάδα του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1988.
Στιβ Έργουιν
Φιλμογραφία
Συμμετείχε στις παρακάτω ταινίες:
Κώστας Αντωνίου
Σε συλλογικό επίπεδο
Χαρακτηριστική στιγμή της καριέρας του υπήρξε η δικαστική διαμάχη που είχε προκύψει ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, σχετικά με τη μεταγραφή του στους "ερυθρόλευκους" το καλοκαίρι του 1988, η οποία τελικά δεν πραγματοποιήθηκε.
Στιβ Έργουιν
Θάνατος
Ο Έργουιν σκοτώθηκε, ενώ γύριζε ένα υποβρύχιο ντοκιμαντέρ έξω από τις βορειοανατολικές ακτές της Αυστραλίας, στον Μεγάλο Κοραλλιογενές Φράγμα κοντά στο Πορτ Ντάγκλας. Ενώ κολυμπούσε πάνω από ένα σαλάχι, το ζώο αναπάντεχα τίναξε την ουρά του και τον χτύπησε κατευθείαν στην καρδιά.
Κώστας Αντωνίου
Στην εθνική Ελλάδας
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 11 Απριλίου 1984, στην εντός έδρας φιλική αναμέτρηση με την Κύπρο (1-1). Αγωνίστηκε συνολικά σε 35 αγώνες και σημείωσε 2 τέρματα, μέχρι το 1993.
Στιβ Έργουιν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί Κατηγορία:Ζωολόγοι Κατηγορία:Τηλεπαρουσιαστές
Κώστας Αντωνίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Εθνική Τουρκίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Τουρκίας U21 (ποδόσφαιρο ανδρών) είναι η εθνική κάτω των 21 της Τουρκίας. Η ομάδα συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου U21, το οποίο διεξάγεται κάθε δύο χρόνια. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν οι Τούρκοι ποδοσφαιριστές κάτω των 21 κατά την έναρξη του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Έτσι, κάποιοι ποδοσφαιριστές της ομάδας μπορεί να φτάσουν μέχρι το 23ο έτος της ηλικίας τους.
Ίκαρος (αρχαία πόλη)
μικρογραφία|Αρχαία ελληνικά νομίσματα από το νησί Ίκαρος. Η Ίκαρος είναι αρχαία ελληνική πόλη στη νήσο Φαϊλάκα στον περσικό κόλπο, διοικητικά ο αρχαιολογικός χώρος και η νήσος ανήκουν στο Κουβέιτ.
Η Ίκαρος κτίστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. από τον ναύαρχο του Μέγα Αλέξανδρου Νέαρχο σαν στρατιωτικό φυλάκιο κατά το πέρασμα του από το νησί στην διάρκεια του πλου προς τα δυτικά. Μετά τον θάνατο του Μέγα Αλέξανδρου η Ίκαρος αποτέλεσε πόλη του βασιλείου των Σελευκίδων. Ο Σέλευκος έκτισε ναό αφιερωμένο στην Άρτεμη με Ιωνικό αλλά και περσικό ρυθμό.
Οι ανασκαφικές έρευνες στη πόλη έδειξαν ότι ο τρόπος τοιχοποιίας ήταν ο ίδιος με αυτόν της αρχαίας Πέλλας και τα αγγεία που βρέθηκαν είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτά που ανευρίσκονται στην Μακεδονία.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνιστικές αποικίες Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας Κατηγορία:Ιστορία του Κουβέιτ
Υδροκρίτης
Ο υδροκρίτης είναι υδρολογικός όρος ο οποίος έχει υιοθετηθεί και σε άλλα πεδία, σε μια περισσότερο ή λιγότερο μεταφορική έννοια. Μπορεί να αναφέρεται σε διάφορες χρήσεις, όπως οι παρακάτω:
Σπηλιές από ατσάλι
Το Σπηλιές από ατσάλι είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς Ρομπότ του Ισαάκ Ασίμωφ. Χίλια χρόνια περίπου μετά από την εποχή που διαδραματίζονται τα γεγονότα που αναφέρονται στα δύο βιβλία του Ασίμωφ Εγώ το ρομπότ και Έρχονται τα ρομπότ, οι κάτοικοι της Γης ζουν σε μεγάλες πόλεις κάτω από ατσάλινους θόλους. Φοβούνται την ύπαιθρο και ποτέ δεν απομακρύνονται από τα όρια των πόλεων. Στην πόλη τής Νέας Υόρκης στο διαστημοδρόμιο δολοφονείται ένας διαστημικός. Οι διαστημικοί έφτασαν πριν είκοσι πέντε χρόνια ερχόμενοι από αποικίες της Γης σε μακρινούς πλανήτες μετά από αιώνες χωρίς επαφή. Καθώς οι σχέσεις της Γης με τους διαστημικούς βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο, οι αρχές πρέπει να καταφέρουν γρήγορα να βρουν τον δολοφόνο τού διαστημικού. Έτσι ο αστυνομικός επίτροπος τής Νέας Υόρκης καλεί τον μυστικό αστυνομικό Ελάιζα Μπέηλυ να αναλάβει την υπόθεση. Ο Μπέηλυ υποχρεώνεται από τον ανώτερό του να δεχτεί ως συνεργάτη του στην υπόθεση έναν διαστημικό, τον Ρ. Ντανηήλ Ολιβόου, που στην πραγματικότητα είναι ένα πολύ εξελιγμένο ρομπότ το οποίο δεν ξεχωρίζει από τον άνθρωπο. Με την βοήθειά του ο Μπέηλυ καταφέρνει να λύσει την υπόθεση βρίσκοντας τον δολοφόνο τού διαστημικού.
Σπηλιες από ατσαλι Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1954
Φρούριο του Γκλάμοτς
Το Φρούριο του Γκλάμοτς είναι φρούριο στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εντός του εδάφους της πόλεως του Γκλάμοτς και εντός του Δήμου του Γκλάμοτς. Η ανέγερσή του χρονολογείται στον Μεσαίωνα και την οθωμανική περίοδο, ενώ είναι καταγεγραμμένο εντός του καταλόγου των εθνικών μνημείων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Περιγραφή
μικρογραφία|κέντρο|Άλλη άποψη του φρουρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Οθωμανική Βοσνία και Ερζεγοβίνη Γκλαμοτς Κατηγορία:Εθνικά μνημεία στο Γκλάμοτς
Ταμιευτήρας Σαρσάνγκ
thumb|Ο ταμιευτήρας Σαρσάνγκ
Ο Ταμιευτήρας Σαρσάνγκ (αρμενικά: Սարսանգի ջրամբար, αζερικά: Sərsəng su anbarı) είναι μια μεγάλη τεχνητή λίμνη που βρίσκεται στην περιφέρεια Μαρτακέρτ της μη αναγνωρισμένης Δημοκρατίας του Αρτσάχ (ντε γιούρε τμήμα του Αζερμπαϊτζάν), που σχηματίζεται από ένα υδροηλεκτρικό φράγμα.
Επισκόπηση
Ο Ταμιευτήρας Σαρσάνγκ κατασκευάστηκε στον ποταμό Ταρτάρ υπό Σοβιετική εξουσία το 1976. Η έκταση του ταμιευτήρα είναι 14.2 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ο συνολικός όγκος του ταμιευτήρα είναι 575 εκατ. κυβικά μέτρα. Το ύψος του φράγματος του ταμιευτήρα είναι 125 μέτρα. Ο ταμιευτήρας έχει το μεγαλύτερο φράγμα στο Αζερμπαϊτζάν. Από το άνοιγμα της, ο ταμιευτήρας περιέχει νερό για άρδευση σε 100.000 εκτάρια γεωργικών εκτάσεων στις επαρχίες Ταρτάρ, Αγκντάμ, Μπάρντα, Γκορανμπόι, Γιεβλάχ και Αγκτζαμπάντι του Αζερμπαϊτζάν. Το εργοστάσιο υδροηλεκτρικής ενέργειας του Σαρσάνγκ με χωρητικότητα 50 μεγαβάτ βρίσκεται στον ταμιευτήρα από την έναρξη της λειτουργίας του.
Το Νοέμβριο του 1992, στη μέση του πολέμου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η περιφέρεια του Μαρντακέρτ περιήλθε υπό τον αρμενικό έλεγχο. Το εργοστάσιο, που τώρα λειτουργείται από την Artsakh HEK OJSC, έχει γίνει η κύρια πηγή ηλεκτρικής ενέργειας για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ (40-60%). Οι τοπικές αρχές έχουν εκφράσει ελπίδες για το ταμιευτήρα να γίνει μεγάλος τουριστικός χώρος στη μακρά διαδρομή.
Περιβαλλοντικές ανησυχίες
Το Αζερμπαϊτζάν έχει υποστηρίξει ότι ο ταμιευτήρας Σαρσάνγκ, λόγω κακής συντήρησης, αποτελεί απειλή για σχεδόν 400.000 ανθρώπους που ζουν στις πεδινές εκτάσεις του Καραμπάχ που παραμένουν υπό αζερικό έλεγχο. Η χώρα έχει λάβει μέτρα για την ελαχιστοποίηση των πιθανών ζημιών που θα μπορούσε να προκαλέσει μια εκκένωση νερού. Επιπλέον, η αξιοποίηση της δεξαμενής από την αρμενική πλευρά στερεί στους αγρότες από επτά αζερικά χωριά της επαρχίας Ταρτάρ τακτικά την πρόσβαση σε νερό.
Το 2014, το Βοσνιακό μέλος Μίλιτσα Μάρκοβιτς της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΚΣΣΕ) ετοίμασε μια έκθεση, στην οποία περιέγραφε περιβαλλοντικούς κινδύνους που γεννιόντουσαν από την έλλειψη τακτικής συντήρησης του φράγματος, καθώς και της δυνατότητας στέρησης παροχής νερού για τις παραμεθόριες περιοχές του Αζερμπαϊτζάν, ως αποτέλεσμα της εντατικής γεωργίας, των βιομηχανικών δραστηριοτήτων, την κλιματική αλλαγή και τις συνήθειες των καταναλωτών, αλλά και λάθη πολιτικής από την πλευρά του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Στις 26 Ιανουαρίου 2016, το ΚΣΣΕ (στο οποίο είναι μέλη η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν) ενέκρινε το Ψήφισμα 2085, με το οποίο εκφράζει τη λύπη του "για το γεγονός ότι η κατοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και άλλων γειτονικών περιοχών του Αζερμπαϊτζάν από την Αρμενία δημιουργεί παρόμοια ανθρωπιστικά και περιβαλλοντικά προβλήματα για τους πολίτες του Αζερμπαϊτζάν που ζουν στην κοιλάδα του Κάτω Καραμπάχ" και ζήτησε την άμεση απόσυρση των αρμενικών ενόπλων δυνάμεων από την περιοχή, προκειμένου να επιτραπεί η πρόσβαση σε ανεξάρτητους μηχανικούς για να διενεργηθεί επί τόπου έρευνα. Η Συνέλευση, επίσης, πρότεινε για την αρμενική πλευρά να σταματήσει να κάνει χρήση των υδάτινων πόρων ως εργαλεία πολιτικής επιρροής ή ως μέσο πίεσης προς όφελος μόνο ενός από τα μέρη της σύγκρουσης.
Τον Ιούνιο του 2016, ο Λευκός Οίκος απάντησε επίσημα σε αναφορά που υπογράφηκε από πάνω από 330.000 ανθρώπους σχετικά με το καθεστώς του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και τους κινδύνους που θέτει ο Ταμιευτήρας Σαρσάνγκ. Ως απάντηση, η κυβέρνηση Ομπάμα εξέφρασε την υποστήριξή της στο ψήφισμα 2085 του ΚΣΣΕ και δήλωσε ότι θα ήταν ευπρόσδεκτη μια συνάντηση μεταξύ των τεχνικών εμπειρογνωμόνων ώστε να συζητηθεί η διαχείριση του νερού και η επιθεώρηση του φράγματος στο ταμιευτήρα.
Δήμος Τσεσίνοβο-Ομπλέσοβο
Ο Δήμος Τσεσίνοβο-Ομπλέσοβο είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Ανατολικής Στατιστικής Περιφέρειας. Έδρα του δήμου είναι το χωριό Ομπλέσοβο.
Γεωγραφία
Ο δήμος συνορεύει με:
Ιστορία
Το 2003 ο Δήμος Τσεσίνοβο ενσωματώθηκε στον Δήμο Ομπλέσοβο δημιουργώντας ένα νέο δήμο με την ονομασία Δήμος Τσεσίνοβο-Ομπλέσοβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Ανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Γκιώνα
Η Γκιώνα είναι το υψηλότερο βουνό της Στερεάς Ελλάδας, τοποθετημένο στη Φωκίδα ανάμεσα στον Παρνασσό και τα Βαρδούσια. Με υψηλότερη κορυφή την Πυραμίδα στα 2.510 μέτρα, η Γκιώνα είναι το υψηλότερο βουνό νότια του Ολύμπου και το πέμπτο συνολικά στην Ελλάδα. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή ως Ασέληνον όρος.
Χαρακτηριστικά
Η Γκιώνα, με χαρακτήρα καθαρά αλπικό, βρίσκεται στο κέντρο του νομού Φωκίδας βορειοδυτικά από την κοιλάδα της Άμφισσας, αποτελεί τμήμα της νότιας απόληξης της οροσειράς της Πίνδου και ενώνεται με τον Παρνασσό ανατολικά, με τα Βαρδούσια όρη δυτικά και με την Οίτη στα βόρεια. Στα νότια ενώνεται με το χαμηλό σύμπλεγμα λόφων που ονομάζονται Όρη Λιδωρικίου. Είναι ένα βουνό με αδρό και ξεκάθαρο ανάγλυφο, με βαθιές χαράδρες, ρεματιές και ασβεστολιθικές ορθοπλαγιές που το κάνουν δύσβατο ενώ διαθέτει την μεγαλύτερη ορθοπλαγιά των Βαλκανίων, την Πλάκα της Συκιάς, με υψομετρική διαφορά 1.100 μέτρα περίπου.
Οι πλευρές της προς το Λιδωρίκι είναι κατάφυτες από έλατα και κέδρους (αρκεύθους), στις χαράδρες παρατηρούνται σφεντάμια, ενώ στα ξέφωτα υπάρχουν αγριολούλουδα και αγριοτριανταφυλλιές. Στα δάση της ζουν άγρια ζώα, λύκοι, αγριογούρουνα, ζαρκάδια και αγριόγιδα, ενώ στις απόκρημνες πλαγιές της πετούν αρπακτικά πουλιά όπως γυπαετοί και χρυσαετοί. Επίσης διαθέτει και πολλά λιβάδια που συντηρούν αιγοπρόβατα. Παρότι ο συνδυασμός των λιβαδιών με τις κάθετες ορθοπλαγιές κυρίως στα δυτικά, συνθέτουν ξεχωριστή αισθητική τοπίου και αποτελούν καταφύγιο για την άγρια ζωή, στη βόρεια, ανατολική και νότια πλευρά του βουνού υπάρχουν μεταλλεία εξόρυξης βωξίτη που επηρεάζουν την εικόνα του βουνού.
Η Γκιώνα χωρίζεται στα δύο από τη βαθιά χαράδρα της Ρεκάς που εισχωρεί στον κύριο όγκο του βουνού από τα ανατολικά, ενώ η ρεματιά του Λάζου διατρέχει το βουνό από βορρά προς νότο, παράλληλα με το Μόρνο, στα δυτικά. Η Γκιώνα, συγκριτικά με τα Βαρδούσια απέναντι της, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άνυνδρο βουνό. Δεν έχει ποτάμια, οι πηγές είναι σχετικά λίγες και απ' αυτές αρκετές το καλοκαίρι στερεύουν, ειδικά στα ανατολικά και νότια. Στα ψηλότερα σημεία του βουνού δεν υπάρχουν πηγές γιατί όλες εμφανίζονται στο σημείο επαφής του πορώδους ασβεστόλιθου με το αδιάβροχο στρώμα του φλύσχη. Οι βοσκοί εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις πηγές και τα ρέματα.
Άλλες υψηλές κορυφές της Γκιώνας είναι η Πέρδικα (2.484 μ.), το Τραγονόρος (2.456 μ.), η Πλατυβούνα (2.317 μ.), ο Προφήτης Ηλίας (2.298 μ), το Κάστρο (2.176 μ.), η Βράϊλα (2.177 μ.), το Παλιοβούνι (2.122 μ.), ο Πύργος (2.066 μ.), η Λυρίτσα (2007 μ.), ο Μπότσικας (1.945 μ.), το Κοκκινάρι (1.908 μ.), το Τυχιούνι (1.842 μ.) και ο Προφήτης Ηλίας (1.806 μ.).
Πληθυσμός
Τα χωριά και οι οικισμοί του βουνού έχουν ιδιαίτερα λίγους μόνιμους κατοίκους. Ο αριθμός τους αυξάνεται μόνον κατά τους καλοκαιρινούς μήνες όταν επιστρέφουν αρκετοί γηγενείς για παραθερισμό. Σημαντική μείωση του πληθυσμού της περιοχής παρατηρήθηκε μετά τον πόλεμο και ειδικά τον Εμφύλιο οπότε παρατηρήθηκε μεγάλο μεταναστευτικό κύμα προς το εξωτερικό και την Αθήνα. Ο τουρισμός στην περιοχή ακόμη δεν διαθέτει την απαιτούμενη υποδομή ώστε να υπάρχει σημαντικό οικονομικό αποτέλεσμα. Τελευταία, κάποια μικρά ξενοδοχεία και ξενώνες έχουν κάνει την εμφάνιση τους στη βόρεια και δυτική πλευρά του βουνού που παρουσιάζουν σχετική κίνηση τα Σαββατοκύριακα.
Τα υψόμετρα στο εσωτερικό της Γκιώνας είναι απαγορευτικά για μόνιμη κατοίκηση και έτσι την εμφάνισή τους κάνουν μόνο διάσπαρτες θερινές εγκαταστάσεις κτηνοτρόφων ενώ στον μεσοπόλεμο υπήρχε ένας μικρός συνοικισμός υλοτόμων στη Ρέκα.
Οι κύριες ασχολίες των κατοίκων της περιοχής είναι η κτηνοτροφία, λιγότερο η υλοτομία και η γεωργία καθώς η Γκιώνα έχει σχετικά άγονο έδαφος. Μεταπολεμικά και επί αρκετά χρόνια, ικανός αριθμός κατοίκων βρήκε ενασχόληση στη δραστηριότητα της εξόρυξης του βωξίτη. Παρ' όλα αυτά, οι θέσεις εργασίας  στα μεταλλεία σταδιακά μειώνονται. Τελευταία και η κτηνοτροφική παραγωγή παρουσιάζει και αυτή μειωτικές τάσεις. Οι περισσότερες ορεινές καλλιέργειες έχουν προ πολλού εγκαταλειφθεί.
Στην Γκιώνα υπάρχει Δασικό χωριό, στην περιοχή του Προσηλίου στο δήμο της Άμφισσας, που δημιουργήθηκε από το δασαρχείο Άμφισσας, σε υλοποίηση σχετικού περιβαλλοντικού προγράμματος του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Το χωριό αποτελείται από 20 κατάλληλα εξοπλισμένα οικήματα που φιλοξενούν πολλούς επισκέπτες.
Ονομασία
Σύμφωνα με το "Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας" του Γεωργίου Μπαμπινιώτη, η ορθή γραφή της ονομασίας του βουνού είναι Γκιόνα, η οποία και χρησιμοποιείται στις αναφορές του όρους στα παλαιότερα κείμενα. Ετυμολογικά η ονομασία προέρχεται από το πτηνό γκιόνης, μεγάλοι πληθυσμοί του οποίου είναι μόνιμα εγκατεστημένοι στην Γκιώνα.
Μυθολογία
Στην αρχαιότητα η Γκιώνα θεωρείτο τμήμα του Παρνασσού και ονομαζόταν Ασέληνον όρος, ονομασία που προέρχεται από την ελληνική μυθολογία. Σύμφωνα με το σχετικό μύθο, στο όρος κατοικούσε ένας βοσκός, ο Ενδυμίων, γιος της Πύρρας και του Δευκαλίωνα, και όταν πήγαινε η ημίθεα Σελήνη να τον συναντήσει, στις παρυφές του βουνού, άφηνε τον κόσμο χωρίς φεγγάρι. Επίσης το ίδιο όρος χαρακτηρίζονταν δυσχείμερον (ψυχρό) και πολιόν (χιονοσκεπές). Κατοικείτο από τους Οζολούς Λοκρούς.
Ιστορία
Στα χρόνια της τουρκοκρατίας η Γκιώνα αποτελούσε ορμητήριο των κλεφτών και θέατρο ιστορικών συγκρούσεων κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, όπου και στάθηκε τόπος καταστροφής των τουρκικών δυνάμεων το Μάιο του 1821. Κατά τη Γερμανική κατοχή στην Ελλάδα, στη μάχη της Καρούτας πάνω στην Γκιώνα, οι αντάρτες κατατρόπωσαν τις δυνάμεις κατοχής. Σε σπηλιές του βουνού κρύβονταν Άγγλοι που μαζί με τις αντιστασιακές ομάδες του Ναπολέοντα Ζέρβα και του Άρη Βελουχιώτη οργάνωσαν την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου.
Λαογραφία
Είναι από τα βουνά που τραγουδήθηκαν ιδιαίτερα από την ελληνική δημοτική ποίηση και το κλέφτικο τραγούδι1,2. 1 Η Γκιώνα λέει της Λιάκουρας, κι η Λιάκουρα της Γκιώνας - Βουνό μου, που 'σαι πιο ψηλά και πιο ψηλά αγναντεύεις, πού να 'ναι, τι να γίνονται, οι κλέφτες Ανδρουτσαίοι; - Τι να σου πω, βρε Λιάκουρα, τι να σου πω, βουνό μου, την κλεφτουριά την χαίρονται οι ψωριασμένοι κάμποι
2 Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα μουγγρίζουν τ' Άγραφα, σείεται η Στεριά Στ' άρματα, στ' άρματα εμπρός στον αγώνα Για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκιωνα
Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος
Ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι ελληνικός ραδιοφωνικός σταθμός, ο οποίος ανήκει στην Επικοινωνιακή και Μορφωτική Υπηρεσία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Εξέπεμψε για πρώτη φορά στις 19 Φεβρουαρίου του 1989 (Κυριακή της Ορθοδοξίας), μετά τον αγιασμό και το μήνυμα που απηύθυνε ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ.
Το Ραδιόφωνο της Εκκλησίας, από τις 28 Σεπτεμβρίου 2009, εκπέμπει το νέο του πρόγραμμα με κύριους θεματικούς άξονες – ζώνες εκπομπών: Ενημερωτικές Εκπομπές, Ειδήσεις, Γνωριμία με την Ορθόδοξη Πίστη, Ανθρώπινες Σχέσεις, Εκκλησία και Κόσμος, Η Μουσική των Αγγέλων (Βυζαντινή Μουσική), Αρχαία, Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Ιστορία και Ελληνική Γλώσσα, Ελληνική Παραδοσιακή Μουσική, Ανάγνωση Πατρικών Κειμένων, Περιβάλλον, Εικαστικά και Πολιτιστικά, Λογοτεχνία, Ορθόδοξη Τέχνη-Αγιογραφία, Αρχιτεκτονική, Κλασσική Μουσική, Ελληνικό Τραγούδι, Εικαστικά, Βιβλιοκρισία, Ελεύθερα Θέματα.
Η μετεγκατάσταση του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος στο κτίριο της οδού Αθηνάς 30, στο κέντρο της Αθήνας, πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του 2012.
Γίνεται προσπάθεια αναβάθμισης του διαδικτυακού τόπου του Ραδιοφώνου της Εκκλησίας και επιπλέον παρέχεται η δυνατότητα σε όλο και περισσότερους ακροατές από όλο τον κόσμο να παρακολουθούν ταυτόχρονα, μέσω διαδικτύου, τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Εμπλουτίζεται συνεχώς με σύγχρονες μεθόδους πολυμεσικής παρουσίας, όπως streaming audio podcast, video και άλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης της Αθήνας Κατηγορία:Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί Κατηγορία:Εκκλησία της Ελλάδος
Κατάλογος των πολυπληθέστερων Κομητειών των ΗΠΑ
Ο παρών κατάλογος, περιέχει τα βασικά στοιχεία (έκταση, πληθυσμό, κομητειακή έδρα) των 100 μεγαλύτερων Κομητειών των Ηνωμένων Πολιτειών ανά πληθυσμό (σύμφωνα με την απογραφή του 2020 και με πληθυσμιακές εκτιμήσεις για το 2021 ). μικρογραφία|Χάρτης των ΗΠΑ, με τις πολυπληθέστερες κομητείες.
Παραπομπές
* Κατηγορία:Δημογραφία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν τις Ηνωμένες Πολιτείες
Πολιτεία δικαίου
Η έννοια της Πολιτείας δικαίου είναι δημιούργημα των νεότερων χρόνων, ιδιαίτερα δε της εποχής που έληξε το απολυταρχικό καθεστώς που επικρατούσε στην Ηπειρωτική Ευρώπη και εισήχθησαν οι δημοκρατικές αρχές διακυβέρνησης των κρατών που στηρίζονταν στη λαϊκή αντιπροσώπευση μέσω του συστήματος του κοινοβουλευτισμού. Απαρχή της εισαγωγής των δημοκρατικών αυτών θεσμών αποτελεί η Γαλλική Επανάσταση, που παρά τις κατά καιρούς παλινoρθώσεις, θεωρείται να λήγει το απολυταρχικό καθεστώς.
Ο μυλωθρός του Πότσδαμ
Στα γερμανικά συγγράμματα αναφέρεται η φράση του μυλωθρού του Πότσδαμ: «υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο», όταν διεκδικώντας με προτροπή του ηγεμόνα, αγρόκτημά του, προσέκρουσε στην αντίδραση των δικαστηρίων. Επίσης από την ιστορία βεβαιώνεται ότι ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, αν και απόλυτος μονάρχης, δεν μπόρεσε τελικά, καίτοι κατείχε το δικαίωμα της αρνησικυρίας, να αποτρέψει δικαστική απόφαση στην περιλάλητη «Υπόθεση περιδεραίου» που άπτονταν του κύρους της βασίλισσας Μαρίας Αντουανέττας.
Ιστορική προέλευση της Πολιτείας δικαίου
Χαρακτηριστικό γνώρισμα της απολυταρχικής εποχής ήταν η συγκέντρωση κάθε εξουσίας στα χέρια του ηγεμόνας. Ο ηγεμόνας ήταν ταυτόχρονα παράγοντας της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας. Η διάκριση όμως αυτή που είχε γίνει ήδη από τον Αριστοτέλη στα Πολιτικά (Δ 1297b ) έχει χαρακτήρα καθαρά θεωρητικό και φιλοσοφικό, χωρίς πρακτικές συνέπειες. Συνέπειες πρακτικές αποκτά ο ουσιαστικός χωρισμός των λειτουργιών, μόνον όταν συνοδεύεται από το τυπικό ή οργανικό χωρισμό. Τυπικός ή οργανικός είναι ο χωρισμός, όταν δεν αρκούμεθα στη θεωρητική, τη φιλοσοφική διαπίστωση, ότι οι ενέργειες της Πολιτείας διαιρούνται σε νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές, αλλά αναθέτουμε κάθε μία από τις λειτουργίες αυτές σε ιδιαίτερο όργανο. Αυτό παρατηρήθηκε από τον πρόδρομο της Πολιτείας δικαίου (Μοντεσκιέ), ο οποίος στο βιβλίο του «Περί του Πνεύματος των νόμων» (1748), διατύπωσε την αντίληψη ότι οι εξουσίες, όταν είναι συγκεντρωμένες σε ένα μόνο πρόσωπο, οδηγούν στην κατάπνιξη της ελευθερίας και ότι ο χωρισμός των λειτουργιών και η κατανομή τους σε διάφορες αρχές υπαγορεύεται από την ίδια τη φύση του Κράτους. Ο δε Ρουσσώ στο «Κοινωνικόν Συμβόλαιον»  (1762 καταπολεμώντας ομοίως τη συγκέντρωση των εξουσιών στο ίδιο πρόσωπο τόνιζε: «ότι ο νόμος, εκφράζοντας τη βούληση του έθνους, πρέπει να υπερέχει και της διοίκησης και των δικαστηρίων και ότι οι διοικητικές και οι δικαστικές αρχές πρέπει να υποτάσσονται στο νόμο».
Τα στοιχεία της Πολιτείας δικαίου
Δύο είναι τα κύρια στοιχεία της Πολιτείας δικαίου από τα οποία συγκροτείται η έννοια της Πολιτείας δικαίου: ο χωρισμός των λειτουργιών και η υποταγή της διοίκησης στο νόμο.
Η υποταγή της διοίκησης στο νόμο ή η νομιμότητα της διοίκησης
Από τη διάκριση αυτή των οργάνων σε τρεις κατηγορίες δημιουργείται αυτόματα και η έννοια της αρμοδιότητας. Τα νομοθετικά όργανα είναι αρμόδια να θέτουν τον κανόνα, τα εκτελεστικά ή διοικητικά είναι αρμόδια να εκτελούν αυτόν, τα δε δικαστικά να επιλύουν τις προκύπτουσες αμφισβητήσεις από την εφαρμογή του νόμου. Επειδή η υπέρβαση των ορίων της αρμοδιότητας κάθε οργάνου απαγορεύεται συνάγεται ότι πρέπει να ενεργεί μέσα στα όρια της δικής του αρμοδιότητας. Τα εκτελεστικά ή διοικητικά όργανα, αρμόδια να εκτελούν τον νόμο, δεν μπορούν να δικάσουν, αλλά κυρίως δεν μπορούν να νομοθετήσουν, αλλά είναι υποχρεωμένα να εκτελούν απλώς, να εφαρμόζουν τον νόμο. Δεν μπορούν να ενεργούν εναντίον του νόμου (contra legem) ή αντί του νόμου (praeter legem), αλλά μόνο σύμφωνα προς τον νόμο (secundum legem).
Η αρχή της νομιμότητας
Η δέσμευση αυτή αποκαλείται «υποταγή της διοίκησης στο νόμο» ή «αρχή της νομιμότητας της διοίκησης». Η αρχή αυτή της «νομιμότητας της διοίκησης», βάσει της οποίας καμία εκτελεστική διοικητική πράξη δεν μπορεί να εκδοθεί χωρίς να την προβλέπει ο νόμος, κατευθύνει το Διοικητικό Δίκαιο των συγχρόνων κρατών, καθιερώνεται δε και στο ελληνικό Σύνταγμα με διατάξεις που κατατάσσονται σε τρεις κατηγορίες:
1.Στην πρώτη κατηγορία κατατάσσονται οι διατάξεις των άρθρων 7, 17, 78 κ.α. με τις οποίες δεν επιτρέπεται η επιβολή από τα διοικητικά όργανα περιορισμών που ανάγονται σε περιορισμένα θέματα, αν ο νόμος δεν το ορίζει, όπως δεν επιτρέπεται επιβολή ποινής χωρίς νόμο άρθρ. 7.1, ούτε επιβολή φορολογίας χωρίς νόμο άρθρ. 78, ούτε αφαίρεση της ιδιοκτησίας χωρίς νόμο άρθρ. 17 κλπ. 2.Η καθιέρωση του τυπικού ή οργανικού χωρισμού των λειτουργιών άρθρ. 26. 3.Η αρχή της νομιμότητας καθιερώνεται επίσης με το άρθρο άρθρ. 95, του ισχύοντος Συντάγματος με τη θέσπιση του θεσμού της ακύρωσης των διοικητικών πράξεων από το Συμβούλιο της Επικρατείας για υπέρβαση εξουσίας ή παράβαση νόμου. Με τη διάταξη αυτή επιτάσσεται ο έλεγχος της τήρησης της συνταγματικής αρχής της νομιμότητας της διοίκησης, ανατίθεται στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Σχετικά θέματα
Κατηγορία:Ιστορία και Θεωρία του Δικαίου Κατηγορία:Δημοκρατία
Επισκοπή Αρσινόης
Η Επισκοπή Αρσινόης είναι μια επισκοπή που ανήκει στην Εκκλησία της Κύπρου. Γνωστός Επίσκοπός της υπήρξε ο Άγιος Αρίστων ο Θαυματουργός, του οποίου η μνήμη γιορτάζεται στις 22 Φεβρουαρίου. Άλλοι άγιοι της επισκοπής είναι ο Άγιος Θεοσέβιος μετά της συμβίας αυτού που εορτάζει στις 12 Οκτωβρίου και ο Άγιος Αναστάσιος που γιορτάζει στις 17 Σεπτεμβρίου.
Σήμερα, η Χωρεπισκοπή Αρσινόης, έχει την έδρα της στη Περιστερώνα Χρυσοχούς και σημερινός Χωρεπίσκοπός της είναι ο κ. Παγκράτιος, Ηγούμενος της μονής Χρυσορρογιάτισσας, ενώ ο προηγούμενος Χωρεπίσκοπος Νεκτάριος εξελέγη Μητροπολίτης Κιτίου.
Η Επισκοπή ανασυστάθηκε στις 14 Μαΐου του 1996, μετά από πρόταση του τότε Μητροπολίτου Πάφου και νυν Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου Β΄ ότε και εψηφίσθη ο Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος Αρσινόης κ. Γεώργιος, νυν Μητροπολίτης Πάφου.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2020, η Ιερά Σύνοδος εξέλεξε νέο επίσκοπο Αρσινόης τον Ηγούμενο της Μονής Χρυσορρογιάτισσας, Παγκράτιο. Χειροτονήθηκε στις 24 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αρσινοης
Εθνικό Πάρκο του Μούσκαου
Το Εθνικό Πάρκο του Μούσκαου (Muskauer Park) είναι αρχιτεκτονικός κήπος στην περιοχή Άνω Λουσατία της Γερμανίας και της Πολωνίας. Είναι ο μεγαλύτερος και ένας από τους πιο γνωστούς αγγλικούς κήπους στην Κεντρική Ευρώπη, που εκτείνεται κατά μήκος των δύο πλευρών των Γερμανο–Πολωνικών συνόρων στο Λουσατιανό Νάισσε. Το πάρκο επεκτεινόταν συνεχώς από το 1815 και μετά, κατ' εντολήν του Πρίγκιπα Χέρμαν φον Πύχλερ-Μούσκαου (1785-1871), με επίκεντρο την κατοικία του στο Παλάτι του Μούσκαου.
Τον Ιούλιο 2004 το Πάρκο του Μούσκαου προστέθηκε στον κατάλογο της UNESCO με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Περιγραφή
Το πάρκο καλύπτει 3,5 τ.χλμ. γης στην Πολωνία και 2,1 τ.χλμ. γης στη Γερμανία. Εκτείνεται και στις δύο πλευρές του ποταμού Νάισσε, που αποτελεί το σύνορο μεταξύ των χωρών. Στα 17,9 τ.χλμ. ουδέτερης ζώνης γύρω από το πάρκο περιλαμβάνονται η γερμανική πόλη Μπαντ Μούσκαου στα δυτικά και η πολωνική Λουκνίτσα στα ανατολικά. Ενώ το Κάστρο του Μούσκαου βρίσκεται δυτικά του ποταμού, η καρδιά του πάρκου είναι οι μερικώς δασωμένες υπερυψωμένες περιοχές στην ανατολική όχθη, που ονομάζονται Το Πάρκο με Βεράντες. Το 2003 κτίστηκε εκ νέου μία γέφυρα πεζών που διασχίζει το Νάισσε για να συνδέσει τα δύο μέρη.μικρογραφία|Ο Ποταμός Νάισσε στο Πάρκο του Μούσκαου|αριστεράΣτις 2 Ιουλίου 2004 η UNESCO προσέθεσε το πάρκο στον Κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς ως ένα υποδειγματικό παράδειγμα διασυνοριακής πολιτιστικής συνεργασίας μεταξύ της Πολωνίας και της Γερμανίας. Προστέθηκε στον κατάλογο με δύο κριτήρια: για τις καινοτομίες όσον αφορά την ανάπτυξη προς το ιδανικό τεχνητό τοπίο, και για την επιρροή του στην ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής τοπίων ως κλάδου. Το πάρκο αποτελεί, επίσης, ένα από τα επίσημα Ιστορικά Μνημεία της Πολωνίας, όπως ορίστηκε την 1η Μαΐου 2004, και παρακολουθείται από το Εθνικό Συμβούλιο Κληρονομιάς της Πολωνίας.
Ιστορία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Altes_Schloss_Muskau.jpg|μικρογραφία|Παλαιό Κάστρο|αριστερά Ένα φρούριο για το Νάισσε στο Μούσκαου αναφέρθηκε ήδη από τον 13ο αιώνα υπό την βασιλεία του Ερρίκου Γ' του Μάισσεν. Ο ιδρυτής του παρακείμενου πάρκου ήταν ο Πρίγκιπας Χέρμαν φον Πύχλερ-Μούσκαου (1785-1871), ο συγγραφέας του επιδραστικού έργου Παρατηρήσεις Σχετικά με την Αρχιτεκτονική Κήπου Τοπίου και ιδιοκτήτης της πόλης-κράτους του Μούσκαου από το 1811. Μετά από πολύχρονες σπουδές στην Αγγλία, το 1815 που το βορειοανατολικό τμήμα της Άνω Λουσατίας κατακτήθηκε από την Πρωσία, σχεδίασε το Πάρκο. Με την πάροδο του χρόνου ίδρυσε μία διεθνή σχολή για την διαχείριση των τοπίων στην πόλη Μπαντ Μούσκαου και σχεδίασε αδρά την κατασκευή ενός εκτεταμένου τοπίου πάρκου, το οποίο θα περιέβαλε την πόλη "με έναν τρόπο που δεν είχε ξαναγίνει σε τέτοια μεγάλη κλίμακα." σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Neues_Schloss_Muskau_(2011).jpg|μικρογραφία|Το Νέο Κάστρο|εναλλ.=|αριστερά Στις εργασίες περιλαμβάνονταν η ανακατασκευή του «Παλαιού Κάστρου» Μπαρόκ τεχνοτροπίας - στην πραγματικότητα μίας πρώην πύλης κάστρου - και η κατασκευή ενός παρεκκλησίου με τεχνοτροπία Γοτθικής Αναβίωσης, μίας αγροικίας Αγγλικού τύπου, αρκετών γεφυρών, και ενός πορτοκαλεώνα σχεδιασμένου από τον Φρίντριχ Λούντβιχ Πέρσιους. Ο Πύκλερ αναδιαμόρφωσε το μεσαιωνικό φρούριο στο «Νέο Κάστρο», στο κέντρο του πάρκου, με ένα δίκτυο μονοπατιών που απλώνονται από αυτό και έναν χώρο ψυχαγωγίας κατασκευασμένο σύμφωνα με τις ιδέες του Χάμφρι Ρέπτον, του οποίου ο γιος, Ιωάννης Άντεϊ, δούλεψε στο Μούσκαου από το 1822 και μετά. Έγιναν αρκετές επεκτάσεις μέχρι το 1845, όταν ο Πύκλερ λόγω των τεράστιων οφειλών του αναγκάστηκε να πουλήσει την πατρογονική κληρονομία. Την επόμενη χρονιά πέρασε στην κατοχή του Φρειδερίκου πρίγκιπα των Κάτω Χωρών, ο οποίος προσέλαβε τον Έντουαρντ Πέτζολντ, μαθητή του Πύκλερ και γνωστού αρχιτέκτονα τοπίων κήπων, για να ολοκληρώσει το σχέδιό του. Μετά το θάνατό του, το 1881, τον διαδέχθηκε η κόρη του, Πριγκίπισσα Μαρία, που πούλησε τα κτήματα στον Οίκο των Άρνιμ. Κατά τη Μάχη του Βερολίνου, και τα δύο κάστρα ισοπεδώθηκαν και οι τέσσερις γέφυρες που διέσχιζαν το Νάισσε καταστράφηκαν. Η περιουσία του Κόμη φον Άρνιμ-Μούσκαου κατασχέθηκε από την Σοβιετική Στρατιωτική Διοίκηση στη Γερμανία και μετά τη θεσμοθέτηση της συνοριακής γραμμής Όντερ-Νάισσε το 1945, το πάρκο χωρίστηκε από τα κρατικά σύνορα μεταξύ της Πολωνίας και της Γερμανίας, με τα 2/3 του να βρίσκονται στην πολωνική πλευρά. Κατά τη δεκαετία του 1960 οι αρχές σταδιακά αποδέχτηκαν το κληροδότημα του «Νεαρού Ευγενούς» Πρίγκιπα Πύκλερ. Το Παλαιό Κάστρο ξαναχτίστηκε από την διοίκηση της Ανατολικής Γερμανίας τα έτη 1965-1972, ενώ το Νέο Κάστρο και οι γέφυρες τελούν ακόμα υπό εργασίες αποκατάστασης. Η «Αγγλική Γέφυρα» που διασχίζει τον Ποταμό Νάισσε έχει επισκευαστεί και εγκαινιάστηκε εκ νέου την 17 Οκτωβρίου 2011, αφού είχε κατεδαφιστεί με εκρηκτικά το 1945.
Μετά τις Επαναστάσεις του 1989 η Γερμανική και η Πολωνική διοίκηση ένωσαν τις δυνάμεις τους για την ανάπλαση του πάρκου στο σύνολό του. Από το 2007, που η Πολωνία μπήκε στον ενιαίο Χώρο Σένγκεν, οι επισκέπτες μπορούν να εξερευνήσουν ελεύθερα και τα δύο μέρη του πάρκου χωρίς συνοριακούς ελέγχους.
Αναφορές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία Κατηγορία:Μνημεία στη Γερμανία Κατηγορία:Πάρκα στη Γερμανία
Έλυρος
Η Έλυρος ήταν αρχαία πόλη στη νοτιοδυτική Κρήτη στον λόφο Κεφάλα, κοντά στο σημερινό χωριό Ροδοβάνι. Η Έλυρος γνώρισε περίοδο ακμής τουλάχιστον μέχρι την Ελληνική κλασσική περίοδο, από το 500 έως το 350 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτή, η Έλυρος αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα της νοτιοδυτικής Κρήτης, έχοντας πληθυσμό περίπου 16.000 κατοίκων. Αποτέλεσε κέντρο βιοτεχνίας και εμπορίου με μεγάλη παραγωγή όπλων. Επίνειά της ήταν η Συία και η Λισσός. Στην Έλυρο λατρεύονταν ο Απόλλωνας, οι γιοί του Φυλακίδης και Φίλανδρος και η νύμφη Ακακαλλίδα.
Η Έλυρος αναφέρεται ως πιθανός τόπος καταγωγής του Θαλήτα, δημιουργού του πυρρίχιου χορού.Τον τρίτο π.Χ. αιώνα ή Έλυρος βρισκόταν σε πόλεμο με την Κυδωνία, σημαντικό κέντρο της Κρήτης εκείνης της περιόδου. Οι κάτοικοι της Ελύρου έστειλαν πρεσβεία στο Μαντείο των Δελφών και μαζί ένα χάλκινο τάμα το οποίο αναπαριστούσε μία γίδα να ταΐζει τους γιους του Απόλλωνα όταν ήταν βρέφη. Η Έλυρος ήταν επίσης μία από τις τριάντα πόλεις που υπέγραψαν τη συμμαχία με τον Ευμενή το δεύτερο το 183 π.Χ.
Αποτέλεσε σημαντικό κέντρο και κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής περιόδου. Το άγαλμα του Φιλοσόφου της Ελύρου, της Ρωμαϊκής περιόδου, βρίσκεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων.
Ο Ρόμπερτ Πάσλεϊ (Robert Pashley) ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε τη θέση της πόλης, κοντά στο χωριό Ροδοβάνι. Ο επιγραφολόγος Thenon μελέτησε εκτενέστερα τα ερείπια της πόλης και ανακάλυψε μία επιγραφή του έγραφε «έδοξε τη πόλει των Ελυρίων».
Το 2008 η ναυτιλιακή εταιρία ANEK Lines ονόμασε το νεώτερο πλοίο της «Έλυρος» από την αρχαία πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε Ε Ε
Στρατής Ελευθεριάδης
right|255px|thumb|Ο Στρατής Ελευθεριάδης-Τεριάντ (αριστερά) είχε στενές προσωπικές σχέσεις με καλλιτέχνες της εποχής του, όπως ο [[Ανρί Ματίς (δεξιά). Φωτογραφία: H. Cartier-Bresson, πιθανότατα πριν το 1940.]] Ο Στρατής (Ευστράτιος) Ελευθεριάδης (Μυτιλήνη, 2 Μαΐου 1897 – Παρίσι, 23 Οκτωβρίου 1983), γνωστός και με το γαλλικό καλλιτεχνικό όνομα Tériade (Τεριάντ), ήταν τεχνοκριτικός, εκδότης καλλιτεχνικών εντύπων και συλλέκτης έργων τέχνης.
Το 1915 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει νομικά, αλλά σύντομα εγκατέλειψε τις σπουδές του για να αφοσιωθεί στην παρακολούθηση των καλλιτεχνικών εξελίξεων της εποχής του. Με τις πρώτες κριτικές του στο περιοδικό Cahiers d’Art από το 1926 έως το 1931 και κατόπιν στην απογευματινή εφημερίδα L'Intransigeant από το 1928 έως το 1933, ο Ελευθεριάδης έδωσε ώθηση σε νέους καλλιτέχνες της εποχής. Έτσι, έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη ζωγράφων και γλυπτών που έμελλε να σημαδέψουν τον 20ό αιώνα, υπήρξε συνιδρυτής του σουρεαλιστικού περιοδικού Minotaure (1933) (μαζί με τον Ελβετό εκδότη Albert Skira) και ιδρυτής του περιοδικού Verve (1937-1960), στις σελίδες των οποίων παρουσίασαν τα έργα τους μεγάλοι ζωγράφοι όπως ο Μποννάρ (Pierre Bonnard), ο Ματίς, ο Μπρακ (Georges Braque), ο Πικάσο, ο Σαγκάλ, ο Λεζέ (Fernand Léger), ο Μιρό και άλλοι.
Από το 1943 έως το 1975 ο Ελευθεριάδης εξέδωσε περίπου 27 βιβλία, με εικόνες σχεδιασμένες από μεγάλους ζωγράφους και χαράκτες. Το 1979 δώρισε ένα μεγάλο μέρος του εκδοτικού του έργου, έργα Ελλήνων και Γάλλων ζωγράφων του 20ού αιώνα, καθώς και μεσαιωνικά χειρόγραφα, για να ιδρυθεί το φερώνυμο μουσείο στη Μυτιλήνη. Η χήρα του Αλίς (Alice), έχει επίσης δωρίσει μεγάλο μέρος της συλλογής του σε μουσείο στη Γαλλία. Στον Ελευθεριάδη οφείλεται και η ανακάλυψη του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου.
Με δωρεά του Ελευθεριάδη χτίστηκε το μουσείο Θεοφίλου σε κτήμα της οικογένειάς του στη Βαρειά της Μυτιλήνης, κοντά στο παρεκκλήσι της Αγίας Παρασκευής. Αργότερα χτίστηκε και το Μουσείο Tériade, λίγα μέτρα πιο πέρα, που φιλοξενεί έργα σπουδαίων Ελλήνων και ξένων ζωγράφων (Τσαρούχη, Πικάσο, Σαγκάλ, Ματίς κ.α.), τα οποία ανήκαν στη συλλογή του Ελευθεριάδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Έλληνες συλλέκτες έργων τέχνης Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 01/2010
Παούν Γιάνκοβιτς
Ο Παούν Γιάνκοβιτς (σερβικά : Паун Јанковић)(1808–1865) ήταν πολιτικός της Σερβίας, υπουργός και πρωθυπουργός.
Πατέρας του ήταν ο Γιάνκο Τζούρτζεβιτς μέλος του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων και αγωνιστής της Σερβικής επανάστασης. Χρημάτισε πρωθυπουργός του πριγκιπάτου της Σερβίας από τις 7 Απριλίου 1840 έως τις 15 Μαΐου 1840. Επίσης ήταν υπουργός παιδείας, εξωτερικών, δικαιοσύνης και οικονομικών. Το 1857 ήταν από τα στελέχη της συνωμοσίας που προσπάθησε να ανατρέψει τον πρίγκιπα Αλέξανδρο Καρατζόρτζεβιτς και να επαναφέρουν την δυναστεία Ομπρένοβιτς.
Πανελλήνια πρωταθλήματα αθλητικής μοτοσυκλέτας
Ο ατομικός σωματειακός αθλητισμός ξεκίνησε το 2006 με την ΑΜΟΤΟΕ να βγάζει ομαδική βαθμολογία συλλόγων στα Πανελλήνια πρωταθλήματα εκείνης της χρονιάς και συγκεκριμένα στις κατηγορίες 'enduro' και 'scramble', στην πρώτη ουσιαστικά χρονιά που διοργάνωνε θεσμούς αγώνων.
Η παράδοση των αγώνων μοτοσυκλέτας στην Ελλάδα είναι μεγάλη με τον πρώτο αγώνα να χρονολογείται το 1926.
Επίσης πέρα του ατομικού μοτοαθλητισμού,στην Ελλάδα την δεκαετία του 1930 διεξήχθησαν αγώνες μοτοποδοσφαίρου.
2006:
Πηγές
http://www.amotoe.gr/
Κατηγορία:Πρωταθλητές Ελλάδος
Νεεμάν
Η θεραπεία του Νεεμάν
Ο Νεεμάν είχε λέπρα και κανείς δεν μπορούσε να τον θεραπεύσει. Μια υπηρέτρια του μίλησε για τον Ελισαίο. Ο Νεεμάν πήγε στο Ισραήλ για να βρει τον Ελισαίο. Για να θεραπευθεί έπρεπε να κάνει μπάνιο επτά φορές στον Ιορδάνη. Ο Νεεμάν, αν και θύμωσε, έκανε μπάνιο επτά φορές και θεραπεύθηκε.
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Έλβιο Μάνα
Ο Έλβιο Μάνα, (πλήρες όνομα Έλβιο Εστέμπαν Μάνα, γενν. 6 Νοεμβρίου 1950 ) είναι παλαίμαχος αμυντικός ποδοσφαιριστής από την Αργεντινή, που αγωνίστηκε σε διάφορες ομάδες της Α΄ Εθνικής και Β΄ Εθνικής τη δεκαετία του ’70, αρχικά ως ελληνικής καταγωγής και αργότερα ως Έλληνας. Ζει στην Καλαμάτα και εργάζεται ως προπονητής.