cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τατόι
Προσωπικότητες και γεγονότα
Το Τατόι υπήρξε θέατρο σκηνών μεγάλης δραματικής εντάσεως, όπως η έξωση του Κωνσταντίνου Α΄ το 1917, η αγωνία και ο θάνατος του βασιλέα Αλεξάνδρου έπειτα από σηψαιμία από δάγκωμα πιθήκου το 1920, η ασθένεια και ο θάνατος του βασιλέα Παύλου το 1964. Άπειρες ήσαν οι επίσημες ή ανεπίσημες συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν εκεί και οι οποίες επηρέασαν την πορεία των εθνικών και πολιτικών πραγμάτων: ιδιαίτερης σημασίας ήσαν οι διαβουλεύσεις του θέρους του 1915, καθώς και οι συσκέψεις εν όψει της γερμανικής επιθέσεως τον χειμώνα του 1941 ή λόγω της κατάρρευσης του μετώπου τον επόμενο τραγικό Απρίλιο. Τρεις κυβερνήσεις ορκίσθηκαν στο Τατόι: του Ελευθερίου Βενιζέλου, τον Αύγουστο του 1915, στο παλαιό ανάκτορο του Κωνσταντίνου Α΄, του Δημητρίου Ράλλη, τον Νοέμβριο του 1920, στο νέο ανάκτορο, και του Γεωργίου Παπανδρέου, τον Φεβρουάριο του 1964, επίσης στο νέο ανάκτορο.
Επί βασιλείας Παύλου Α΄ και Κωνσταντίνου Β΄, πολυάριθμες ήταν οι συναντήσεις, οι δεξιώσεις, τα γεύματα και οι θρησκευτικές τελετές που είχαν επίκεντρο το Τατόι. Πρέσβεις, ξένοι διπλωμάτες, πρωθυπουργοί κρατών, καλλιτέχνες και επιστήμονες, θρησκευτικοί άρχοντες, πρίγκιπες και δούκες συναντούσαν στα ανάκτορα τη βασιλική οικογένεια και επικοινωνούσαν σε κλίμα απλότητας και φιλοξενίας.
Ιδιοκτησιακό καθεστώς
thumb|right|320px|Εικόνα του Ανακτόρου και των κήπων Το κτήμα περιήλθε στο Δημόσιο, συνολικά, τρεις φορές, το 1924, το 1973 και το 1994. Πάντοτε, έπειτα από καθεστωτικές αλλαγές, είτε καταβαλλόταν αποζημίωση στην τέως βασιλική οικογένεια, είτε δημευόταν το σύνολο της περιουσίας της.
Το 1924, έπειτα από την ανακήρυξη της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, κατασχέθηκε το σύνολο της βασιλικής περιουσίας (δημόσια και ιδιωτική), υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου. Για την ιδιωτική περιουσία επιδικάσθηκε αποζημίωση, την οποία, ωστόσο, ουδέποτε εισέπραξε η τότε τέως βασιλική οικογένεια.
Το 1994, είκοσι χρόνια μετά το Δημοψήφισμα του 1974, η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου επί της ουσίας προχώρησε στη δήμευση του συνόλου της βασιλικής περιουσίας, δίχως, ωστόσο, την καταβολή οποιουδήποτε ύψους οικονομικής αποζημίωσης. Στη συνέχεια, η συγκεκριμένη κατάσχεση κρίθηκε ως παράνομη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης δίκης, η επιχειρηματολογία του τέως βασιλέα Κωνσταντίνου βασίστηκε στην αξίωση σύμφωνα με την οποία η εν λόγω ιδιοκτησία αποκτήθηκε από τους προκατόχους του με νόμιμα μέσα και, ως εκ τούτου, υπόκειτο στην κανονική προσωπική κληρονομιά. Από την πλευρά του, το ελληνικό κράτος υποστήριξε πως η συγκεκριμένη ιδιοκτησία παρακολουθούσε το θεσμό της μοναρχίας και, ως εκ τούτου, κατόπιν της κατάργησης της μοναρχίας, η τελευταία όφειλε να επανέλθει, αυτομάτως, υπό τον έλεγχο του Δημοσίου.
Σε αυτές τις συνθήκες και σύμφωνα με τις νομικές και οικονομικές διαστάσεις που προσδίδουν στην υπόθεση τα προαναφερθέντα στοιχεία το ελληνικό κράτος καταλήγει να προτείνει προς το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ως αποζημίωση το ποσό των 15 δισεκατομμυρίων δραχμών.
Το δικαστήριο αποφάσισε ότι η περιουσία που παρακολουθούσε το θεσμό της μοναρχίας είχε ήδη περιέλθει αυτόματα στο ελληνικό κράτος (Ανάκτορα Αθηνών στη οδό Ηρώδου Αττικού, η έπαυλη Ψυχικού, το ανάκτορο "Καραμπουρνάκι" κ.α.) το 1974 και ότι το κτήμα Τατοΐου, το κτήμα Πολυδένδρι και το Μον Ρεπό αποτελούσαν ιδιωτική περιουσία και η Ελληνική Δημοκρατία έπρεπε να πληρώσει εύλογη αποζημίωση στη τέως βασιλική οικογένεια, αν ήθελε να διατηρήσει στην ιδιοκτησία της αυτά τα ακίνητα και εκτάσεις.
Η τέως βασιλική οικογένεια τελικά αποζημιώθηκε. Το Ίδρυμα Άννα-Μαρία δημιουργήθηκε το 2003, με την απόδοση της αποζημίωσης για την κατάσχεση της περιουσίας της βασιλικής οικογένειας από το ελληνικό δημόσιο. Ο σκοπός του ιδρύματος όπως παρουσιάζεται από το ίδιο είναι παροχή βοήθειας σε ομάδες ανθρώπων ή περιοχές που έχουν πληγεί από φυσικές καταστροφές.
Τον Μάρτιο του 2003 το Τατόι περιήλθε στην κυριότητα του κράτους και τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους κηρύχθηκε διατηρητέο από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, ύστερα από εισήγηση της Ελληνικής Εταιρείας για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς. μικρογραφία|276x276εσ|Το Υπασπιστήριο του Τατοΐου.
Συντήρηση και αξιοποίηση
Τον Ιούνιο του 2007, η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή δήλωσε ότι σκοπεύει να μετατρέψει το κτήμα σε μουσείο.
Από το 2012, oι "Φίλοι του κτήματος Τατοΐου" έχουν θέσει ως στόχο να αποκαταστήσουν το πρώην βασιλικό κτήμα και να το μετατρέψουν σε μουσείο και δημόσιο χώρο.
Κλοπές πολιτιστικού υλικού και βανδαλισμοί έχουν συμβεί στο παλαιό ανάκτορο. Το κτήμα Πολυδενδρίου Λάρισας είναι επίσης εγκαταλελειμμένο και τα κτήρια διαλύονται.
Στις 20 Ιουλίου του 2019, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στις προγραμματικές δηλώσεις του στην Βουλή προανήγγειλε την πολύπλευρη αξιοποίηση του πρώην βασιλικού κτήματος σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα.
Το 2022, στα πλαίσια των εργασιών, δόθηκαν στην δημοσιότητα φωτογραφίες με έργα τέχνης, άμαξες και άλλα παλιά αντικείμενα αξίας, πολλά από τα οποία ήταν σε απελπιστική κατάσταση.
Το 2023, με απόφαση της κυβέρνησης, ο Κωνσταντίνος κηδεύτηκε ως ιδιώτης και χωρίς τιμές αρχηγού κράτους στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών ενώ η ταφή έγινε του, δίπλα στους γονείς του στο βασιλικό κοιμητήριο Τατοΐου. Λόγω της ταφής οι αρχές προχώρησαν σε άμεσο καθαρισμό του κοιμητηρίου από δέντρα που είχαν καεί στις δασικές πυρκαγιές του 2021, ενώ διαμόρφωσαν κατάλληλα τον χώρο για την πομπή και τους επισκέπτες
Το Βασιλικό Κοιμητήριο
thumb|right|200px|Ο τάφος της Αλεξάνδρας πριγκίπισσας της Ελλάδας και βασίλισσας της Γιουγκοσλαβίας, κόρης του βασιλιά Αλέξανδρου της Ελλάδας.
Στις 6 Αυγούστου 1899, με πρωτοβουλία της Βασίλισσας Όλγας, θεμελιώθηκε, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αναστασίου Μεταξά, ο ναός της Αναστάσεως του Κυρίου στον λόφο που φέρει την ονομασία "Παληόκαστρο" και που είχε ενταφιαστεί η πριγκίπισσα Όλγα. Από τότε όλα τα μέλη της βασιλικής οικογένειας ενταφιάζονται σε εκείνο τον χώρο σε λιτούς μαρμάρινους τάφος. Εξαίρεση αποτελεί το νεκρικό παρεκκλήσι του Κωνσταντίνου και της Σοφίας, το οποίο σχεδιάστηκε από τον Εμμανουήλ Λαζαρίδη. Στις 1 Σεπτεμβρίου 2020, διαπιστώθηκε βανδαλισμός του ταφικού μνημείου του Παύλου και της Φρειδερίκης.
Στο βασιλικό κοιμητήριο έχουν ενταφιασθεί:
Γεωγραφική θέση
Το Τατόι είναι βόρειο προάστιο των Αθηνών και αποτελεί συνοικία του Δήμου Αχαρνών - Θρακομακεδόνων. Αναπτύσεται στους ανατολικούς πρόποδες της Πάρνηθας. Στην περιοχή βρίσκονται αρκετά κλειστά κέντρα διασκέδασης και κτήματα στα οποία διασκεδάζουν κάτοικοι του λεκανοπεδίου. Επιπλέον, η περιοχή είναι γνωστή για τους ιππικούς ομίλους, στους οποίους κάτοικοι του λεκανοπεδίου έχουν την δυνατότητα να περνούν τον χρόνο τους στη φύση. Οι πιο διακεκριμένοι όμιλοι σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ο Ι.Ο.Β.Ο.Π. (Ιππικός Όμιλος Βορείων Προαστίων), ο Ι.Ο.Β. (Ιππικός Όμιλος Βαρυμπόμπης) και το Mega Sports (Jockey Club).
Κλίμα
Το Τατόι έχει μεσογειακό κλίμα με δροσερούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια. Στις 10 Ιουλίου 1977 o σταθμός της Ε.Μ.Υ κατέγραψε μαζί με την Ελευσίνα το επίσημο ρεκόρ της ηπειρωτικής Ευρώπης με 48.0°C ενώ ο σταθμός του Ε.Α.Α κατέγραψε την ίδια μέρα το ανεπίσημο ρεκόρ των 48.7°C.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Αθήνα Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία Κατηγορία:Ανάκτορα στην Ελλάδα
Κομποσκοίνι
Κομποσκοίνι ή κομβοσχοίνι ονομάζεται ένα σχοινί από, συνήθως, μαύρο μάλλινο ή μεταξένιο νήμα πλεγμένο σε κόμπους. Πρόκειται για ένα βοήθημα προσευχής για μοναχούς, κληρικούς αλλά και λαϊκούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι περισσότερο διαδεδομένο στο γεωγραφικό χώρο που αυτή καλύπτει, την Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη. Παρόμοια βοηθήματα προσευχής για μοναχούς ή και λαϊκούς υπάρχουν και σε άλλες θρησκείες και παραδόσεις, γνωστά με άλλα ονόματα.
Το κομποσκοίνι στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Το κομποσκοίνι που έχουν όλοι οι Ορθόδοξοι μοναχοί και το χρησιμοποιούν και πολλοί ορθόδοξοι λαϊκοί, είναι συνήθως μάλλινο και πλεγμένο σε διάφορα μεγέθη. Από πολύ μικρό, που φοριέται στο δάχτυλο, 12αρι (με 12 κόμπους) εώς πολύ μεγάλο: 33άρι (με 33 κόμπους), 50άρι, 100άρι, 500άρι κ.λπ.
Σύμφωνα με την παράδοση, ο όσιος Παχώμιος το 320 μ.Χ., ίδρυσε με την βοήθεια του Αγίου Αντωνίου το πρώτο μοναστήρι στην Θηβαΐδα της Αιγύπτου. Άρχισε να αναζητεί τρόπο που θα βοηθούσε τους μοναχούς στην αυτοσυγκέντρωση της προσευχής και στην αρίθμηση των ευχών. Κατά την παράδοση πάντα, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε στον ύπνο του τον όσιο Παχώμιο και του έδειξε πώς θα φτιάξει το εργαλείο που θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες της προσευχής. Το εργαλείο αυτό ήταν το κομποσκοίνι.
Στην προσευχή με κομποσκοίνι, που βοηθά πολύ στη συγκέντρωση του νου, ακολουθείται συγκεκριμένη τεχνική μέθοδος. Σε κάθε κόμπο που περνά ανάμεσα στα δάχτυλά του ο προσευχόμενος, λέει αλληλοδιαδόχως τις ευχές: Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν, Υπεραγία Θεοτόκε Σώσον ημάς, Άγιοι του Θεού πρεσβεύσατε υπέρ ημών. Είναι δυνατόν να λέγεται και μόνη η ευχή Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλόν. Το κομποσκοίνι έχει σχεδιαστεί για προσευχή, και όχι για να παίζει ρόλο βραχιολιού στον καρπό του χεριού.
Συμβολισμός
Στο κομποσκοίνι, κάθε τμήμα του έχει κάποια συμβολική σημασία. Είναι πλεγμένο κυρίως από μαλλί για να θυμίζει στα μέλη της Εκκλησίας ότι είναι τα λογικά πρόβατα του Ιησού Χριστού (Ιωάν. 10:11). Έχει χρώμα μαύρο που συμβολίζει το πένθος των αμαρτιών αφού "ουδείς αναμάρτητος" (πρβλ. Γ' Βασ. 8:46, Ιώβ 4:17, Ρωμ. 3:9-12 κ.ά.). Πάνω του το κομποσκοίνι έχει τον σταυρό για να φέρνει στη μνήμη "ότι έτι αμαρτωλών όντων ημών Χριστός υπέρ ημών απέθανε" (Ρωμ. 5:8). Συνήθως το κομποσκοίνι καταλήγει σε μία φούντα που ο σκοπός της είναι το σκούπισμα των δακρύων ("τοίς δάκρυσιν έβρεξέ μου τους πόδας" Λουκ. 7:44). Οι δώδεκα κόμποι συμβολίζουν τους δώδεκα αποστόλους, οι 33 κόμποι συμβολίζουν τα χρόνια του Ιησού Χριστού, οι 99 κόμποι είναι το 33 πολλαπλασιασμένο με τον αριθμό των τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδας, και ο κάθε κόμπος αποτελείται από 9 πλεγμένους σταυρούς, που συμβολίζουν τα εννέα τάγματα των αγγέλων. Παρόλα αυτά, ενώ ο αριθμός σταυρών που αποτελούν τον κάθε κόμπο παραμένει πάντα σταθερός, ο αριθμός των κόμπων που αποτελούν το κομποσκοίνι εξαρτάται από τον αριθμό των προσευχών για τον οποίο θα χρησιμοποιηθεί. Αν και στην κλασική του μορφή το κομποσκοίνι είναι από μαύρο μαλλί, υπάρχουν κομποσκοίνια φτιαγμένα και από άλλα υλικά εκτός του μαλλιού, π.χ. ακρυλικά, όπως και διαφόρων χρωμάτων.
Χρήση
Ως “εργαλείο προσευχής” χρησιμοποιείται όταν κάθε φορά που λέγεται η προσευχή (συνήθως μια σύντομη ευχή) μετράμε ένα κόμπο. Έτσι μπορεί να ελεγχθεί ο αριθμός των επαναλήψεων ή και το πέρασμα του χρόνου. Μερικά κομποσκοίνια έχουν χάνδρες κάθε 33, 50 ή 100 κόμπους. Κάθε φορά που μετριέται μια χάνδρα ο άνθρωπος που προσεύχεται κάνει κάτι άλλο, το σημείο του σταυρού, «μετάνοια» ή αλλάζει τη μορφή της προσευχής. Δεν θεωρείται απαραίτητο, αλλά είναι προαιρετικό βοήθημα. Οι προχωρημένοι στην Ευχή του Ιησού το θεωρούν περιττό, αναγνωρίζουν όμως την χρησιμότητα του.
Παρόμοια αντικείμενα σε άλλες παραδόσεις
thumb|Τζάπα - Μάλα - χρησιμοποιείται από τους Ινδουϊστές και Βουδιστές. Βοηθήματα προσευχής με κόμπους συνηθιζόταν από αιώνες στις Ινδίες όπου ονομάζεται "Τζάπα - Μάλα", δηλ. στεφάνι από προσευχές ή την επανάληψη ιερέων λέξεων. Στους κύκλους των μουσουλμάνων μυστικών αναπτύχθηκε η λεγόμενη συνεχής μνήμη του Θεού, που άξονα της έχει την επανάληψη των 99 ονομάτων του Θεού ή τη συνεχή επανάληψη ενός από αυτά. Για τη διευκόλυνση στην αναπόληση των θείων ονομάτων, από τον 9ο αι. χρησιμοποιείται το κομποσχοίνι, που έχει συνήθως 99 ή 33 κόμπους. Ονομάζεται δε Teshib ή Τespi. Επίσης, στον κανονικό Βουδιστή μοναχό, επιτρέπεται η κατοχή μικρού αριθμού προσωπικών αντικειμένων ανάμεσα στα οποία μια λεπίδα για το ξύρισμα της κεφαλής και ένα είδος κομποσχοινιού για το διαλογισμό. Δεν έχει διαπιστωθεί αν κάποια παράδοση είναι η αρχική ή αν όλες έχουν κάποια άλλη παλαιότερη κοινή προέλευση. Τα μέχρι τώρα παλαιότερα ευρήματα και οι παλαιότερες αναφορές σε "βοηθήματα" για τη μέτρηση προσευχών προέρχονται από τον χριστιανικό χώρο. Αν και υπάρχει αναφορά για κόμπους προσευχής σε κείμενα, του 5ου μ.Χ. αιώνα, που απαρτίζουν τον Τζαϊνιστικό "κανόνα" (Jain canon) - του 456 μ.Χ. περίπου - υπάρχουν χριστιανικές αναφορές και ευρήματα παλαιότερα. Ωστόσο τα παλαιοτέρα θεωρούνται εκείνα του Ινδουϊσμού τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για την επίκληση των Θεών Βισνού και Σίβα. Επίσης είναι γνωστά στον Βουδισμό και τον Ζαϊνισμό. Στον Βουδισμό του Μεγάλου Οχήματος έχουμε απεικονίσεις όπου οι Μποντισάτβας τα κρατούν σαν σύμβολα στα χέρια τους. Συγγραφείς του 4ου και 5ου μ.Χ. αιώνα όπως ο Παλλάδιος αναφέρουν κατασκευάσματα για μέτρηση προσευχών μοναχών, ερημιτών και αναχωρητών ασκητών στις ερήμους της Αιγύπτου (Παλλαδίου Λαυσαϊκή Ιστορία, xx; Butler, II, 63). Ανάλογες αναφορές υπάρχουν σε βίους ασκητών των τελών του 3ου και των αρχών του 4ου αιώνα όπως του Αγίου Αντωνίου, του Αγίου Παύλου του Ερημίτη και του Αγίου Παχωμίου (στον οποίο και αποδίδεται η "εφεύρεση" του κομποσχοινιού). Δίπλα στη μούμια χριστιανού ασκητή του 4ου αιώνα, που βρέθηκε στη Θαΐδα της Αιγύπτου, κοντά στην αρχαία Αντινόη, βρέθηκε ξύλινη πινακίδα με τρύπες η οποία ταιριάζει με τα κατασκευάσματα μέτρησης προσευχών που περιγράφει ο Παλάδιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικά αντικείμενα Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Χριστιανικός μοναχισμός
1259
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1259 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πεάντα της Μερκίας
Ο Πεάντα της Μερκίας (Peada, ... - 656) βασιλιάς της Μερκίας (655 - 656) μέλος του Οίκου του Ικέλ ήταν γιος και διάδοχος του Πέντα της Μερκίας. Ορίστηκε από τον πατέρα του βασιλιάς της Μίντλαντς (653), περιγράφεται σαν "εξαιρετικός νέος άξιος για τον τίτλο του βασιλιά", ο ίδιος είχε στόχο να παντρευτεί την Άλχφλιντ κόρη του Οσουί της Νορθουμβρίας. Ο Οσουί έθεσε ως όρο για τον γάμο την βάπτιση και την μεταστροφή του Πεάντα στον χριστιανισμό κάτι που ο πατέρας του δέχτηκε με μεγάλη ευχαρίστηση.
Βάπτιση
Ο Βέδας αναφέρει σχετικά με το γεγονός : "Όταν ο Πεάντα άκουσε το κήρυγμα σχετικά με την σωτηρία της ψυχής του, την αιώνια ζωή και την αθανασία δήλωσε ότι θα δεχόταν ευχαρίστως να βαπτιστεί χριστιανός. Δέχτηκε την χριστιανική πίστη από τον Αιφρίντ γιο του βασιλιά Οσουί ο οποίος παντρεύτηκε ταυτόχρονα την αδελφή του Κινεμπούργκα την κόρη βασιλιά Πέντα".
Ο Πεάντα βαπτίστηκε χριστιανός από τον επίσκοπο Φίναν του Λίντισφαρν και ξεκίνησε αμέσως ιεραποστολές προσηλυτισμού του λαού του στον χριστιανισμό, ο Βέδας συνεχίζει :
"Βαπτίστηκε χριστιανός μαζί με τους κόμητες και τους υπηρέτες του, και προσέλαβε τέσσερις ιερείς για να βαπτίσουν το έθνος του και να το προσηλυτίσουν στον χριστιανισμό. Οι τέσσερις ιερείς ήταν ο Σεντ, ο Άντα, ο Μπέττι και ο Ντιούμα οι τρεις πρώτοι ήταν Άγγλοι ο τελευταίος Σκωτσέζος, ο Άντα ήταν αδελφός του Ούττα ένας διάσημος ιερέας και ηγούμενος στο μοναστήρι του Γκέιτσχεντ. Οι προαναφερθέντες ιερείς σκορπίστηκαν στην επαρχία, πολλοί από την τοπική αριστοκρατία στην συνέχεια αρνήθηκαν την ειδωλολατρεία και ασπάστηκαν τον χριστιανισμό."
Διάδοχος του Πέντα μετά την ήττα του
thumb|right|250px|Ανδριάντας του Πεάντα στον Καθεδρικό ναό του Λίχφιλντ Στις 15 Νοεμβρίου 655 ο Οσουί νίκησε και σκότωσε τον Πέντα στη μάχη του Βίνβεντ και στην συνέχεια απέκτησε τον έλεγχο στην Μερκία. Ο Βέδας αναφέρει ότι ο Οσουί επέτρεψε στον Πεάντα να κυβερνήσει το νότιο τμήμα της Μερκίας το οποίο περιείχε 5000 οικογένειες ενώ το βόρειο τμήμα της Μερκίας περιείχε 7000 οικογένειες, τα δύο τμήματα χωρίζονταν από τον ποταμό Τρεντ.
Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό αναφέρει σχετικά με την βοήθεια που πρόσφερε ο Πεάντα για να ιδρυθεί το μοναστήρι του Πίτερμπρο :
"Εκείνο τον καιρό ο Πεάντα και ο Οσουί ο αδελφός του βασιλιά Όσβαλντ δήλωσαν ότι επιθυμούν να ιδρύσουν ένα μοναστήρι στο όνομα του Ιησού Χριστού και στην μνήμη του Αγίου Πέτρου, του έδωσαν το όνομα Μέντεσαμστεντ επειδή υπήρχε εκεί μια πηγή με το όνομα Μεντεσβέλ. Ξεκίνησαν την ίδρυση και την οικοδόμηση του μοναστηριού την οποία ανέθεσαν σε έναν μοναχό με το όνομα Σίξγουλφ, ήταν φίλος του θεού και όλος ο κόσμος τον αγαπούσε επειδή ήταν πολύ ευγενής και ισχυρός". Το χρονικό συνεχίζει "ο Πεάντα δεν βασίλευσε πολύ ακόμα επειδή προδόθηκε από την ίδια την βασίλισσα του στο Ίστερταιντ". Ο Βέδας αναφέρει επιπλέον ότι "ο Πεάντα δηλητηριάστηκε από προδοσία της συζύγου στην γιορτή του Πάσχα το 656".
Μετά τον θάνατο του ο πεθερός του Πεάντα Οσουί της Νορθουμβρίας ανέλαβε για σύντομο χρονικό διάστημα (656 - 658) τον θρόνο της Μερκίας, στην συνέχεια ο θρόνος πέρασε στον επόμενο αδελφό του Γούλφχερ της Μερκίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας Κατηγορία:Οίκος του Ικέλ
Θερινή ώρα στη Σαμόα
Οι δυτικές Σαμόα χρησιμοποιούν τη θερινή ώρα από το 2010. Κατά τη θερινή ώρα μέχρι το 2011 άλλαζε από τον UTC-11:00 σε UTC-10:00. Λόγω του τσουνάμι το 2009, η θερινή ώρα ξεκίνησε το 2010 καθώς αναβλήθηκε. Στις 29 Δεκεμβρίου 2011 έγινε το πέρασμα από το ανατολικό στο δυτικό κομμάτι της διεθνούς γραμμής ημερομηνίας. Σήμερα η χειμερινή ώρα είναι η +13 και θερινή η +14.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαμόα
Θόασα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Θόασα είναι γνωστή μία θυγατέρα του Τεύκρου, του πρώτου βασιλιά της Τροίας. Σύμφωνα με μία αναφορά στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Γ, στίχος 250), η Θόασα ήταν η μητέρα του βασιλιά της Τροίας κατά τον Τρωικό Πόλεμο, του Πριάμου ή Ποδάρκη. Οι άλλες πηγές ωστόσο δεν την αναφέρουν ανάμεσα στις συζύγους του Λαομέδοντα, του πατέρα του Πριάμου.
Πηγές
Θοασα
Κατηγορία:Τρώες
MI
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων MI (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται εμ άι) μπορεί να αναφέρεται:
Mercedes-AMG
Η Mercedes-AMG (γνωστή από την παλαιότερη ονομασία της ως AMG) είναι θυγατρική εταιρεία της Mercedes-Benz, η οποία εξελίσσει τις κορυφαίες εκδόσεις των μοντέλων της Mercedes-Benz. Η ονομασία της είναι συντομία των αρχικών των ιδρυτών της, Χανς Βέρνερ Άουφρεχτ (Hans Werner Aufrecht, A) και Έρχαρτ Μέλχερ (Erhard Melcher, M), δύο πρώην μηχανικών της Mercedes-Benz. Το τελευταίο γράμμα (G) προέρχεται από τον τόπο καταγωγής του πρώτου, το Γκρόσασπαχ (Großaspach), κοντά στην Στουτγκάρδη. Ιδρύθηκε στις 1 Ιουνίου 1967 ως ανεξάρτητος βελτιωτής των μοντέλων της Mercedes. Το 1990 ξεκίνησε η συνεργασία με την Mercedes, ενώ το 1999 η Mercedes απέκτησε τον πλήρη έλεγχό της, μετατονομάζοντάς τη σε «Mercedes-AMG GmbH». Σήμερα εργάζονται σε αυτήν 1.500 εργαζόμενοι.
Μοντέλα
Η AMG κατασκευάζει τους κινητήρες που τοποθετούνται στα κορυφαία μοντέλα της Mercedes. Όλοι οι κινητήρες συναρμολογούνται στο χέρι, και κάθε ένας φέρει πλακέτα με το όνομα του μηχανικού που τον συναρμολόγησε.
55
Ο κινητήρας (κωδικός κινητήρα Μ113 Ε55 ML) είναι V8, χωρητικότητας 5,4 λίτρων. Κατασκευάζεται, πλέον, σε υπερτροφοδοτούμενη εκδοχή, απόδοσης 507 ίππων. Τοποθετείται στην G55 AMG.
Ο κωδικός «55» χρησιμοποιείται και στην SLK55 AMG, παρότι χρησιμοποιεί τον κινητήρα Μ152, μία ατμοσφαιρική εκδοχή του κινητήρα Μ157 με απόδοση 422 ίππων, ο οποίος χρησιμοποιείται σε αρκετά μοντέλα με τον κωδικό «63».
63
thumb|310px|Mercedes C63 AMG.
Ο κινητήρας αυτός (κωδικός κινητήρα: Μ156) είναι ο πρώτος που εξελίχθηκε εξ ολοκλήρου από την AMG. Σύμφωνα με την εταιρεία, δεν μοιράζεται κανένα εξάρτημα με άλλους κινητήρες της Mercedes-Benz. Είναι ατμοσφαιρικός V8, χωρητικότητας 6,2 λίτρων, με αποδόσεις από 457 έως 525 ίππους. Μία μετεξέλιξη του συγκεκριμένου κινητήρα είναι ο Μ159, που τοποθετείται στην SLS AMG. Τοποθετείται σε πολλά μοντέλα, τα οποία είναι:
± Για την C63 AMG διατίθεται το Performance Package Plus, με απόδοση 487 ίππους
Το 2010 παρουσιάστηκε ένας νέος κινητήρας, ο Μ157, ο οποίος θα αντικαταστήσει σταδιακά τον Μ156 στη παλέτα της AMG. Πρόκειται ξανά για έναν V8 κινητήρα, χωρητικότητας 5,5 λίτρων με δυο υπερσυμπιεστές. Αποδίδει, ανάλογα με το μοντέλο, από 525 έως 544 ίππους. Συγκριτικά με τον Μ156, ο Μ157 είναι κατά 25% οικονομικότερος, παρά την αυξημένη του ιπποδύναμη. Τοποθετείται στα εξής μοντέλα:
± Για τις Ε63 AMG και CLS63 AMG διατίθεται το Performance Package Plus, με απόδοση 557 ίππους
65
Πρόκειται για τον πιο ισχυρό κινητήρα που κατασκευάζει η AMG. Ο κινητήρας αυτός, με κωδικό M275 AMG, είναι V12, με διπλή υπερτροφοδότηση, χωρητικότητας 6,0 λίτρων, απόδοσης από 612 έως 670 ίππους. Η ροπή είναι περιορισμένη στα 1000 N·m, για λόγους αξιοπιστίας. Τοποθετείται στα παρακάτω μοντέλα:
30 CDI
Πρόκειται για τον πρώτο και μοναδικό μέχρι στιγμής πετρελαιοκινητήρα της AMG. Είναι ένας πεντακύλινδρος σε σειρά (κωδικός κινητήρα OM612 AMG), υπερτροφοδοτούμενος κινητήρας, απόδοσης 231 ίππων. Διατέθηκε (εκτός από την Ελλάδα) σε όλες τις εκδόσεις της Mercedes C-Class κατά την περίοδο 2003-2004.
32
Ο κινητήρας αυτός (κωδικός κινητήρα M112 E32 AMG) ήταν μία παραπλήσια εκδοχή του οχτακύλινδρου κινητήρα 5,5 λίτρων. Απέδιδε, με τη βοήθεια μηχανικού υπερσυμπιεστή, 354 ίππους και ροπή 450 N·m. Τοποθετήθηκε σε όλες τις εκδόσεις της C-Class (Sedan, Station Wagon και Sportcoupe) και στην SLK.
36
Ο πρώτος κινητήρας που τοποθετήθηκε σε μοντέλο της AMG μετά την έναρξη της συνεργασίας με τη Mercedes. Τοποθετήθηκε αρχικά στην W202 C36 AMG. Πρόκειται για έναν ατμοσφαιρικό, εξακύλινδρο σε σειρά κινητήρα, χωρητικότητας 3.606 κυβικών εκατοστών, απόδοσης 280 ίππων, ο οποίος είναι μετεξέλιξη του κινητήρα Μ104 της C280. Διατέθηκε (εκτός Ελλάδος) την περίοδο 1993-1997. Επίσης τοποθετήθηκε και στην W124 E36 AMG.
50
thumb|Η σπάνια E60 AMG της σειράς W210. Πρόκειται για έναν V8 κινητήρα, χωρητικότητας 5,0 λίτρων (κωδικός κινητήρα M119 E50 AMG), απόδοσης 347 ίππων. Ο κινητήρας τοποθετήθηκε στην W210 E50 AMG. Επίσης υπήρχε και η W210 AMG, της οποίας ο κινητήρας ήταν μία μετεξέλιξη του 5λιτρου κινητήρα, ανεβασμένος στα 6,0 λίτρα (M119 E60 AMG), με ισχύ 381 ίππων. Κατασκευάστηκε σε ελάχιστα αντίτυπα.
55
Ο συγκεκριμένος κινητήρας (κωδικοί κινητήρα Μ113 Ε55, Μ113 Ε55 ML και M155 ML55 για την SLR McLaren) παρουσιάστηκε το 1999 και διατίθεται ως σήμερα. Τοποθετήθηκε στα περισσότερα μοντέλα της Mercedes-Benz. Πρόκειται για έναν V8 κινητήρα 5,4 λίτρων, με ισχύ από 347 έως έως 400 ίππους στις ατμοσφαιρικές εκδόσεις και από 476 έως 650 ίππους στις εκδόσεις με Kompressor. Τα μοντέλα που εφοδιάστηκαν με αυτόν τον κινητήρα είναι:
63
Η ονομασία «63» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 2001 στις CL63 AMG και S63 AMG. Ήταν εφοδιασμένες με έναν V12 κινητήρα 6,3 λίτρων (κωδικός κινητήρα M137 E63 AMG), με απόδοση 444 ίππους. Και τα δύο μοντέλα κατασκευάστηκαν σε ελάχιστα αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Βάδη-Βυρτεμβέργη
Τούμπραβιτς
Το Τούμπραβιτς (σερβικά κυριλλικά: Тубравић) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του εδάφους του Βάλιεβο, στο διαμέρισμα της Κόλουμπαρα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 319 κατοίκους.
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Βάλιεβο
Σχεδίαση ξύλου
Η σχεδίαση ξύλου ή "νερά" (αγγλ. wood grain) είναι η ιδιαίτερη εξωτερική εμφάνιση που έχει το ξύλο ανάλογα με την κατεύθυνση των ινών του και τα «σχέδια» που παρουσιάζει. Οι ίνες του ξύλου ανάλογα με την κοπή μπορεί να μοιάζουν σαν παράλληλες, παραβολοειδείς, στρεβλές, λοξές, ή κυματοειδείς γραμμές.
Χαρακτηριστικά
Η κατανομή των χαρακτηριστικών του ξύλου, λ.χ. ακτίνες, δακτύλιοι κ.ά., στην ακτινική και την εφαπτομενική τομή του ονομάζεται νερά του ξύλου. Η εμφάνιση των ακτινικών τομών λέγεται «ισόβενα νερά» και ομοιάζει με παράλληλες γραμμές. Πολλές φορές επιδιώκεται η δημιουργία τέτοιων τομών κατά την παραγωγή λεπτών φύλλων ξύλου.
Διακοσμητική αξία
Τα «νερά» του ξύλου σε μία κουζίνα, έπιπλο, παρκέτο ή άλλη κατασκευή, έχουν σημαντική διακοσμητική αξία. Σε αρκετές περιπτώσεις, η σχεδίαση μπορεί να βοηθά στην αναγνώριση και την ταυτοποίηση του είδους. Δύο χαρακτηριστικοί τύποι σχεδίασης είναι η χρυσαλίδα που απαντάται σε ξύλο λευκής ή ερυθράς δρυός (Quercus sp.), και η βροχή που απαντάται κυρίως στην οξιά (Fagus sp.) σε ακτινική τομή, αλλά επίσης και στα είδη σφενδάμι και πλατάνι.
Ως ιδιαίτερο γνώρισμα του ξύλου, η σχεδίαση προσδίδει ομορφιά, φυσικότητα και ωραία αισθητική. Πολλές κατασκευές από άλλα συνθετικά υλικά λ.χ. πλαστικού, αλουμινίου, πολυμερών, παράγονται έτσι, ώστε να φέρουν νερά -σαν του ξύλου- στην επιφάνειά τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Ξυλουργική
Αυστριακές Ένοπλες Δυνάμεις
Οι Αυστριακές Ένοπλες Δυνάμεις (γερμανικά: Osterreichisches Bundesheer) αποτελούνται από τις δυνάμεις του Στρατού Ξηράς και της Πολεμικής Αεροπορίας της Αυστρίας. Η Αυστρία ως χώρα που δεν έχει πρόσβαση στη θάλασσα, δεν διαθέτει ναυτικές δυνάμεις.
Αποστολή
Οι κύριες συνταγματικές αρμοδιότητες των Ενόπλων Δυνάμεων της Αυστρίας είναι:
Οργάνωση
Σύμφωνα με το σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Αυστρίας είναι ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων. Στην πραγματικότητα, όμως, ο καγκελάριος της χώρας έχει επιχειρησιακή εξουσία, μέσω του υπουργού εθνικής άμυνας τον οποίο διορίζει. Ο καγκελάριος είναι επίσης ο επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας. Ο υπουργός εθνικής άμυνας, ενεργώντας σε συνεργασία με τον υπουργό εσωτερικών, συντονίζει το έργο τεσσάρων μεγάλων επιτροπών που υπάγονται στο Εθνικό Συμβούλιο Άμυνας, οι οποίες είναι η Στρατιωτική Επιτροπή Άμυνας, η Επιτροπή Πολιτικής Άμυνας, η Επιτροπή Οικονομικής Άμυνας και η Επιτροπή Ψυχολογικής Άμυνας.
Στη διαχείριση των ενόπλων δυνάμεων, το υπουργείο εθνικής άμυνας είναι οργανωμένο στο τμήμα γενικής επιθεώρησης και σε τέσσερις βασικούς τομείς: Ο τομέας 1 ασχολείται με νομικά και νομοθετικά ζητήματα, o 2 χειρίζεται θέματα προσωπικού και στρατολόγησης, ο 3 με ασχολείται με τη διοίκηση των στρατευμάτων, με σχολεία και άλλες εγκαταστάσεις, και τέλος ο 4 ασχολείται με θέματα προμηθειών και εφοδιασμού, με θέματα στρατιωτικού εξοπλισμού και πολεμικού υλικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστρία
Fear No Evil
Το Fear No Evil είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Grim Reaper, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1985 μέσω της "Ebony Records" στην Ευρώπη και μέσω της "RCA" στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτό ήταν το μοναδικό από τα τρία στούντιο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν οι Grim Reaper κατά την δεκαετία του '80, το οποίο δεν κατάφερε να μπει στη λίστα του Billboard Top-100, φθάνοντας ως το # 111.
Ένα βίντεο κλιπ γυρίστηκε για το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου.
Τραγούδια
1. Fear No Evil (Bowcott, Grimmet) - 3:59
2. Never Coming Back (Bowcott, Grimmet) - 3:32
3. Lord of Darkness (Your Living Hell) (Bowcott, Grimmet) - 2:59
4. Matter of Time (Bowcott, Grimmet) - 4:14
5. Rock and Roll Tonight (Bowcott, Grimmet) - 4:03
6. Let the Thunder Roar (Bowcott, Grimmet) - 4:05
8. Fight for the Last (Bowcott, Grimmet) - 2:59
9. Final Scream (Bowcott, Grimmet) - 5:28
Θέσεις τσαρτ
Fear No Evil (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Μάιος 1985
Τα μέλη των Grim Reaper
Το Fear No Evil ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Grim Reaper Κατηγορία:Άλμπουμ του 1985
Ιερά Οδός
Η Ιερά Οδός είναι ο αρχαιότερος δρόμος της Ελλάδας και γνωστός χώρος θρησκευτικής λατρείας. Η ανάδειξή του ως μνημείου της κλασικής αρχαιότητας με την αντίστοιχη ιστορική του αξία δεν έχει προχωρήσει. Επί 2.500 χρόνια παρέμενε ο μοναδικός εθνικός δρόμος, που συνέδεε την Αθήνα με τη Βόρεια Ελλάδα, την Ήπειρο και την Πελοπόννησο.
Στη συνέχεια, με τη διάνοιξη της εθνικής οδού Αθηνών - Λαμίας, το «διάσελο» του Δαφνιού έπαψε να είναι η μοναδική σύνδεση με τη Βόρεια Ελλάδα. Η μοναδική αυτή λειτουργικότητα της Ιεράς Οδού ως μόνης εθνικής οδού που περνούσε από το Χαϊδάρι, έκανε την πόλη να γείρει προς αυτήν. Στο μέτωπο επάνω στον δρόμο αυτό, στη συμβολή με τη σημερινή οδό Φώκαιας, δημιουργήθηκε το κέντρο της πόλης. Εκεί πραγματοποιούσε στάση το λεωφορείο για την Αθήνα και τον Πειραιά, στη στάση Σιδηρόπουλου, και εκεί βρισκόταν το ιστορικό καφενείο του Ευαγγέλου Τσέρη, ο φούρνος του Εμμανουήλ Σίμου, το φαρμακείο του Αντώνιου Μητροκώστα - το πρώτο της πόλης-, το εμπορικό του Αναστάσιου Κουλαλόγλου και το παντοπωλείο του Σιδηρόπουλου. Στη συμβολή της Ιεράς Οδού με τη σημερινή Στρατοπέδου Χαϊδαρίου υπήρχε ένας πυρήνας με αρχιτεκτονικά αξιόλογες κατοικίες, που έδιναν μια εικόνα ξεχωριστής αισθητικής, με πιο χαρακτηριστικό το σπίτι του ιατρού Σκουλικίδη.
Επάνω στην Ιερά Οδό, ήδη από το 1887, δημιουργήθηκε το Δρομοκαΐτειο Ίδρυμα από τον ευεργέτη Γ. Δρομοκαΐτη. Στη συνέχεια, μετά τη μικρασιατική καταστροφή, με μέτωπο σχεδόν επί της Ιεράς Οδού, δημιουργήθηκε ο oικισμός των Νεοφωκαέων Προσφύγων. Εκεί υπάρχει και ιερός ναός αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, που βρίσκεται σχεδόν επί της Ιεράς Οδού, στη συμβολή με τις οδούς Ηλία Βενέζη και Καραολή & Δημητρίου.
Ακολουθώντας την Ιερά Οδό συναντάμε τον Διομήδειο Kήπο, τον Bοτανικό Kήπο του Πανεπιστημίου Αθηνών, έκτασης 1.500 στρεμμάτων, που εκτός του ότι έχει εκπαιδευτική αξία, αποτελεί πολύτιμο πνεύμονα πρασίνου για την πόλη.
Για τη λειτουργική και αισθητική αναβάθμιση της Ιεράς Οδού ο Δήμος Χαϊδαρίου, σε συνεργασία με τον Αναπτυξιακό Σύνδεσμο Δυτικής Αττικής (ΑΣΔΑ), προχώρησε στην εκπόνηση συνολικής μελέτης για το τμήμα από τα σύνορα με το Αιγάλεω μέχρι το Δαφνί. Η μελέτη αυτή, μετά την έγκρισή της και από το Υπουργείο Πολιτισμού, άρχισε να υλοποιείται το 2001, αλλά δεν έχει ολοκληρωθεί η εφαρμογή της, καθώς έφτασε μέχρι τη συμβολή της Ιεράς Οδού με την οδό Φώκαιας.
Στη συνέχεια η αρχαία διαδρομή της Ιεράς Οδού συναντούσε, λίγο πριν από τις λίμνες Ρειτοί (Κουμουνδούρου), την Ακτή Σκαραμαγκά, η οποία δέχτηκε βάναυσο πλήγμα με την απαλλοτρίωση μεγάλου μέρους της για την κατασκευή των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά τη δεκαετία του 1950.
Κατηγορία:Δήμος Χαϊδαρίου Κατηγορία:Λεωφόροι στο Δυτικό Τομέα Αθηνών Κατηγορία:Λεωφόροι στον Κεντρικό Τομέα Αθηνών
HMS Conquest (1915)
Το HMS Conquest ήταν ελαφρύ καταδρομικό κλάσης C που ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό και ήταν επιχειρησιακό στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατασκευή
Ναυπηγήθηκε στο Chatham Dockyard. Οι εργασίες ξεκίνησαν στις 3 Μαρτίου 1914, η καθέλκυση έλαβε χώρα στις 20 Ιανουαρίου 1915 και το σκάφος ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1915.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το Conquest εντάχθηκε το 1915 στην 5η Μοίρα Καταδρομικών, που αποτελούσε τμήμα της Δύναμης Χάργουιτς (Harwich Force). Αποστολή του σχηματισμού αυτού, που επιχειρούσε στη Βόρεια Θάλασσα, ήταν η προστασία των ανατολικών προσβάσεων στα στενά του Ντόβερ και το κανάλι της Μάγχης. Τον Αύγουστο του 1915 κατεδίωξε μαζί με άλλα πλοία το γερμανικό βοηθητικό καταδρομικό SMS Meteor στη Βόρεια Θάλασσα. Η βρετανική δύναμη εξανάγκασε το γερμανικό σκάφος να αυτοβυθιστεί. Το Conquest κάλυψε επίσης τη ναυτική δύναμη που πραγματοποίησε την 24η Μαρτίου 1916 επίθεση με υδροπλάνα στις εγκαταστάσεις αερόπλοιων στο Τόντερν (Tondern) στη βόρεια Γερμανία. Όταν γερμανικές ναυτικές δυνάμεις έπληξαν το Γιάρμουθ και το Lowestoft (25 Απριλίου 1916), το Conquest δέχτηκε πλήγμα από εχθρικό καταδρομικό μάχης αλλά κατάφερε να παραμείνει πλόιμο, διατηρώντας μάλιστα ταχύτητα 20 kn.
Μετά από την ολοκλήρωση των αναγκαίων επισκευών το Conquest επέστρεψε στην ενεργό δράση. Μαζί με το σύνολο σχεδόν της Δύναμης Χάργουιτς και τον Μεγάλο Στόλο (Grand Fleet) επιχείρησαν χωρίς επιτυχία τον Αύγουστο του 1916 να παρασύρουν τον γερμανικό στόλο ανοικτής θαλάσσης σε μάχη. Ενώ ήταν εν πλω το Conquest άνοιξε πυρ εναντίον του αερόπλοιου L 13 του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Ναυτικού, χωρίς να καταφέρει να το πλήξει. Τον Ιανουάριο του 1917 έλαβε μέρος σε ανεπιτυχή επίθεση ενάντια σε γερμανικά αντιτορπιλικά στα ανοικτά του Βελγίου. Στις 5 Ιουνίου 1917 βύθισε από κοινού με τα καταδρομικά HMS Canterbury και HMS Centaur την τορπιλάκατο S 20. Τον Ιούλιο 1918 υπέστη ζημιές από νάρκη και στάλθηκε για επισκευές που διήρκεσαν μέχρι τον Απρίλιο του 1919.
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά την ολοκλήρωση των επισκευών το Conquest στάλθηκε στην εφεδρεία και το 1921 πέρασε από ενδελεχή επισκευή. Τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους έγινε ναυαρχίδα του 1ου Στολίσκου Υποβρυχίων του Στόλου του Ατλαντικού, παραμένοντας σε αυτό τον ρόλο μέχρι τον Ιανουάριο του 1927 οπότε και μεταφέρθηκε στον Στόλο της Μεσογείου. Το επόμενο έτος άφησε τη Μεσόγειο για να επιστρέψει οριστικά στην εφεδρεία. Τελικά πωλήθηκε για σκραπ το 1930, όμως ενώ ρυμουλκούνταν προς το διαλυτήριο και υπό δυσμενείς καιρικές συνθήκες, κόπηκαν τα σχοινιά που το συνέδεαν με το ρυμουλκό και το πλοίο έμεινε ακυβέρνητο στην τρικυμισμένη Βόρεια Θάλασσα. Το καταδρομικό, στο οποίο επέβαιναν έξι άνθρωποι, βρέθηκε δύο ημέρες αργότερα και ρυμουλκήθηκε τελικά στον τελικό προορισμό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης C
1257
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1257 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Κερλ της Μερκίας
Ο Κερλ (αγγλ. Cearl of Mercia) ήταν βασιλιάς της Μερκίας, πιθανότερα κατά την περίοδο 606 - 626. Είναι ο πρώτος βασιλιάς της Μερκίας που αναφέρεται από τον μεγάλο ιστορικό Βέδα. Διαδέχθηκε τον βασιλιά της Μερκίας Πίμπα, αλλά δεν είχε καμία σχέση με τη βασιλική οικογένεια και ήταν πιθανότατα ένας ισχυρότατος ευγενής του.
Κατά τον Βέδα είχε μια κόρη που νυμφεύτηκε τον εξόριστο βασιλιά Έντουιν της Νορθουμβρίας, με τον οποίο απέκτησε δύο γιους, τους Όσφριθ και Ίντφριθ. Το γεγονός αυτό τον έφερε σε αντιπαλότητα με τον βασιλιά Έθελφριθ της Νορθουμβρίας, αφού ο Έντουιν ήταν αντίπαλος του, σημαίνοντας έτσι την ανεξαρτησία της Μερκίας από αυτόν.
Οι ιστορικοί αναφέρουν ως πρώτο βασιλιά που ανεξαρτητοποίησε την Μερκία από την Νορθουμβρία τον διάδοχο του Πέντα της Μερκίας, γιο του Πίμπα που τον διαδέχθηκε σαν βασιλιάς το 633 (πιθανότερα από το 626 αλλά δεν είχε καθοριστική εξουσία). Το γεγονός ότι η κόρη του παντρεύτηκε το γιο του Έντουιν τον έκανε εχθρό με τον βασιλιά Πέντα. Αυτός ίσως ήταν ο λόγος που αργότερα σκότωσε τον Ίντφριθ, γιο του Έντουιν και εγγονό του Κερλ μέσω της κόρης του ή το γεγονός πως φοβόταν εκδίκηση για τον θάνατο του πατέρα του.
Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας
PCI
Το υλικό δίαυλου ηλεκτρονικού υπολογιστή τύπου PCI Standard ή απλά PCI (αγγλ. Peripheral Component Interconnect) παρουσιάστηκε το 1993 από την κατασκευαστική εταιρεία Intel για τον εξοπλισμό των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Χρησίμευε για την ένωση πρόσθετων καρτών μονάδων με την μητρική πλακέτα του υπολογιστή. Αυτές οι κάρτες θα μπορούν να έχουν οποιαδήποτε από τις ακόλουθες μορφές:
Ο δίαυλος PCI είναι είναι βασικό τμήμα του εξοπλισμού των σύγχρονων υπολογιστών PC. Είναι ο αντικαταστάτης των παλαιότερων διαύλων τύπου ISA και VESA Local Bus. Τον PCI ακολούθησε ο νεότερος δίαυλος PCI Express.
Η εξέλιξη του δίαυλου PCI
Οι μελέτες υλοποίησης του PCI άρχισαν γύρω στα 1990 στα Intel Architecture Labs της εταιρείας Intel.
Η προδιαγραφή PCI 1.0 που εκδόθηκε στις 22 Ιουνίου του 1992 διευθέτησε κυρίως τα απαραίτητα τμήματα και μόνο. Η προδιαγραφή PCI 2.0 που ακολούθησε στις 30 Απριλίου του 1993 καθιέρωσε τα πρότυπα για την πρίζα της κάρτας και την υποδοχή αυλάκι της μητρικής πλακέτας. Η προδιαγραφή PCI 2,1 δημοσιεύτηκε την 1 Ιουνίου του 1995.
Ο δίαυλος PCI τέθηκε αμέσως σε χρήση σε κεντρικούς υπολογιστές, και αντικαθιστώντας τους παλαιότερους διαύλους MCA (αγγλ. Micro Channel Architecture) και EISA (αγγλ. Extended Industry Standard Architecture).
Η κατασκευαστική εταιρεία Apple Computer (ή κοινώς Apple) υιοθέτησε τον δίαυλο PCI για τους επαγγελματικούς υπολογιστές Power Macintosh αντικαθιστώντας τον NuBus στα μέσα του 1995 καθώς και στο Performa αντικαθιστώντας τον PDS (αγγλ. Processor Direct Slot) στα μέσα του 1996.
Οι πιο πρόσφατες αναθεωρήσεις του PCI πρόσθεσαν επιπλέον χαρακτηριστικά γνωρίσματα και βελτίωσε την απόδοση, συμπεριλαμβανομένου του συμβατικού τύπου ταχύτητας 66 MHz και τάσης 3.3 V καθώς και τύπου PCI-X ταχύτητας 133 MHz.
Διάφοροι τύποι
240px|thumb|right|Μια χαρακτηριστική τριανταδυάμπιτη PCI κάρτα, σε αυτήν την περίπτωση ένας προσαρμοστής [[SCSI της εταιρείας Adaptec.]] 240px|thumb|right|Μια κάρτα [[PCI-X επέκτασης για την παροχή σύνδεσης μέσω Gigabit Ethernet.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίαυλοι υπολογιστή
ΧΝΚ Ριέκα
Η ΧΝΚ Ριέκα (κροατικά: HNK Rijeka) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Ριέκα της Κροατίας. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάντιον Ρουγέβιτσα χωρητικότητας 8.279 θεατών.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1925 σαν Ουνιόν σπορτίβα Φιουμεάνα και την ίδια χρονιά εντάχτηκε στην Γ εθνική της Ιταλίας. Ο λόγος ήταν ότι τότε η ευρύτερη περιοχή του Φιούμε όπου είναι και η Ριέκα ανήκε στην Ιταλία. Αγωνίστηκε δύο χρονιές στην Β΄Εθνική του Ιταλικού πρωταθλήματος, το 1929-1930 και 1940-1941. Το 1945 με την λήξη του Β΄Παγκοσμίου πολέμου το Φιούμε περνάει στην Γιουγκοσλαβία και η Ουνιόν σπορτίβα Φιουμεάνα εντάσσεται στην Γιουγκοσλαβική ποδοσφαιρική ομοσπονδία όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1992 όταν και διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία. Σήμερα αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Κροατίας. Στις 3 Ιουνίου 1954 πήρε το σημερινό της όνομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ριεκα Ρ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1946
Θηροδάμας
Στην ελληνική μυθολογία ο Θηροδάμας ήταν ένας πολύ άγριος και απάνθρωπος βασιλιάς της Λιβύης, ο οποίος αναφέρεται ότι έτρεφε τα λιοντάρια του με ανθρώπους. Τελικώς τον σκότωσε η ίδια η θυγατέρα του, επειδή είχε αποπειραθεί να τη βιάσει. Ο μύθος αυτός παρουσιάζει ίσως κάποια συσχέτιση με αυτόν του βασιλιά της Αιγύπτου, του Θεοκλύμενου.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Λιβύης
Ιουλιανή ημέρα
Ο Αριθμός Ιουλιανής Ημέρας (Julian Day Number-JDN) είναι ο αριθμός που μπαίνει σε μια ολόκληρη ηλιακή ημέρα στην καταμέτρηση των Ιουλιανών ημερών ξεκινώντας από το μεσημέρι ώρα Γκρίνουιτς, με τον αριθμό Ιουλιανής ημέρας 0 να αντιστοιχεί στην ημέρα που αρχίζει το μεσημέρι την 1η Ιανουαρίου 4713 π.Χ. του προλεπτικού Ιουλιανό ημερολογίου (24 Νοέμβριος 4714 π.Χ., στο Προληπτικό Γρηγοριανό Ημερολόγιο. Για παράδειγμα, ο αριθμός Ιουλιανής ημέρας για την 1η Ιανουαρίου 2000 ήταν 2.451.545.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρονολόγηση Κατηγορία:Χρόνος στην αστρονομία Κατηγορία:Αλγόριθμοι
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2009
Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009 έγινε στη Νότια Αφρική από τις 14 εως τις 28 Ιουνίου του 2009. Στον τελικό του Γιοχάνεσμπουργκ αγωνίστηκαν οι ομάδες της Βραζιλίας και Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, με τη "Σελεσάο" να επικρατεί τελικά με 3 - 2 κατακτώντας έτσι τον 3ο τίτλο της.
Στάδια
Τέσσερα στάδια σε τέσσερις πόλεις της Νότιας Αφρικής επελέχθηκαν για να φιλοξενήσουν τους αγώνες του τουρνουά.
Όμιλος 1
Αγώνες
Όμιλος 2
Αγώνες
Φάση Νόκ-Άουτ
Αγώνες
Ημιτελικοί
Μικρός Τελικός
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2009
Ταρραγόνα
Η Ταρραγόνα (στα καταλανικά και ισπανικά: Tarragona, καταλανική προφορά ΔΦΑ : [tərəˈɣonə], ισπανική προφορά [taraˈɣona]) είναι μια παραθαλάσσια πόλη της Καταλονίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, με πληθυσμό 133.545 κατοίκους (Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής της Ισπανίας 2013). Βρίσκεται στο κέντρο της λεγόμενης Χρυσής Ακτής (Costa Dorada) ενώ λόγω της συγκέντρωσης σημαντικών αρχαίων μνημείων, έχει ανακηρυχθεί από την UNESCO το 2000 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Ιστορία
μικρογραφία|αριστερά|Μακέτα της Ταραγόνα την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Με την εξάπλωση του χριστιανισμού, η Ταρραγόνα γίνεται σημαντική χριστιανική επισκοπή βάζοντας τις βάσεις για την μετέπειτα διαμόρφωση της αρχιεπισκοπής της Ταραγόνας, μιας από τις πιο ιστορικές της Ιβηρικής. Με το πέρασμα των αιώνων σταδιακά η σημασία της μειωνόταν και μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η πόλη κατακτήθηκε από τον Βησιγότθο βασιλιά Ευαρίχο, για να περάσει με τη σειρά της στα χέρια των Μαυριτανών κατά τη διάρκεια της εισβολής του 711. Το μουσουλμανικό όνομα της πόλης ήταν Ταρακούνα.
Οι προσπάθειες για κατάκτηση της πόλης από τον Καρλομάγνο, στην προσπάθειά του για τη δημιουργία της ισπανικής μαρκίας δεν τελεσφόρησαν. Το 1116 κατακτάται από τον κόμη της Βαρκελώνης, Ραϋμόνδο Βερρεγγάριο Γ'. Το 1128 γίνεται πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Ταραγόνας, φέουδου υπό τον νορμανδό ιππότη Ροβέρτ ντ' Αγκιλό υποτελούς στην αρχιεπισκοπή, για να επαναενσωματωθεί λίγα χρόνια μετά στον Οίκο της Βαρκελώνης. Η ανάκαμψη της πόλης διαφαίνεται από την κατασκευή του καθεδρικού της το 1171 και την αστική εξάπλωσή της που θα εμποδιστεί κατά καιρούς από τις διάφορες πειρατικές επιθέσεις και θα σταματήσει οριστικά με την Μαύρη πανώλη στα μέσα του 14ου αιώνα. Στην συνέχεια θα υποφέρει μια πολιορκία το 1462 κατά τον καταλανικό εμφύλιο, καταστροφές με τον πόλεμο του 1641, και θα παραδοθεί στα βουρβονικά στρατεύματα κατά τον πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, οπότε και θα δει τους τοπικούς νόμους της να καταλύονται από τον Φίλιππο Ε'.
Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας καταστράφηκαν πολλά μνημεία της πόλης. Μέχρι τότε η πόλη αποτελούσε στρατιωτικό φρούριο (plaza fuerte) και η όποια οικοδομική δραστηριότητα ήταν απαγορευμένη. Στα επόμενα χρόνια, με την κατάργηση αυτού του στρατιωτικού χαρακτήρα της έζησε μια κάποια εμπορική και οικιστική άνθηση, βασισμένη στο εμπόριο του κρασιού χωρίς όμως να ακολουθήσει την βιομηχανική άνθηση που παρατηρήθηκε σε άλλες καταλανικές πόλεις. Αυτή επετεύχθη μετά την δεκαετία του 1970, με την εγκατάσταση πολλών πετροχημικών εργοστασίων.
Κλίμα
Η Ταραγόνα έχει τυπικό μεσογειακό κλίμα. Η μέση θερμοκρασία είναι γύρω στους 16 °C και παρουσιάζει πολύ ζεστά και ξηρά καλοκαίρια μαζί με ήπιους χειμώνες. Οι βροχοπτώσεις είναι περιορισμένες καθ'όλη τη διάρκεια του έτους αν και το φθινόπωρο εμφανίζονται σύντομα μπουρίνια αυξημένης έντασης.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|δεξιά|Το ρωμαϊκό αμφιθέατρο με θέα τη Μεσόγειο.
Ρωμαϊκά ερείπια
Το μνημειακό συγκρότημα που ανακηρύχθηκε το 2000 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς περιλαμβάνει όσα ρωμαϊκά μνημεία έχουν διασωθεί. Βρίσκονται διεσπαρμένα σε δεκατέσσερα σημεία μέσα και γύρω από την πόλη. Μέσα στην πόλη και παραλιακά βρίσκεται το αμφιθέατρο (anfiteatre romà), χτισμένο τον 2ο αιώνα μ.Χ. και χωρητικότητας 15.000 θεατών. Υπέστη πολλές καταστροφές και στην κεντρική σκηνή είναι κτισμένη η μικρή εκκλησία ρομανικού ρυθμού αφιερωμένη στην Santa Maria del Milagro που με τη σειρά της είχε κατασκευαστεί πάνω στα θεμέλια βισιγοτθικής βασιλικής. Η ρωμαϊκή αρένα (Circo romano) κατασκευάστηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. και χωρούσε 25.000 θεατές. Σήμερα στέκονται όρθια μερικά μόνο σημεία της, όπως ένα μέρος της κερκίδας κι ένα μέρος των εσωτερικών του διαδρόμων που διατηρήθηκε λόγω της χρήσης του ως αποθήκη. Από το θέατρο (teatre romà), κατασκευασμένο στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ., σώζονται μόνο μερικές σειρές από τις κατώτερες κερκίδες. Η αγορά (fòrum) σήμερα έχει χαθεί σε μεγάλο βαθμό κάτω από τα κτήρια της Άνω Πόλης, ωστόσο γίνεται εύκολα διακριτή η τεράστια περίμετρος της καθώς το πολεοδομικό σχέδιο έχει ακολουθήσει το σχέδιό της και σώζονται ορισμένα σημεία αναφοράς. Χτίστηκε από τον Βεσπασιανό το 73 μ.Χ. Σώζονται επίσης ορισμένα κομμάτια και από την "αγορά της αποικίας" (Fòrum de la Colònia). Παράλληλα έχει διασωθεί ένα κομμάτι ενός χιλιομέτρου του παλαιού ρωμαϊκού τείχους που υπολογίζεται ότι είχε μήκος περίπου τέσσερα χιλιόμετρα.
μικρογραφία|αριστερά|Το ρωμαϊκό υδραγωγείο έξω από την Ταραγόνα Έξω από την πόλη βρίσκονται επίσης αξιοσημείωτα μνημεία, με πρωτεύον το ρωμαϊκό υδραγωγείο (Aqüeducte de les Ferreres ή Pont del Diable, "γέφυρα του διαβόλου"). Είναι ένα από τα σημαντικότερα σωζόμενα ρωμαϊκά υδραγωγεία της Ευρώπης και πιθανότατα κατασκευάστηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. για να εξυπηρετήσει τις αυξημένες ανάγκες της επαρχιακής πρωτεύουσας για νερό. Έχει ύψος 27 μέτρα και πλάτος 217 μέτρα και χρησιμοποιείτο σταθερά μέχρι τον Μεσαίωνα. Έχει υποστεί αρκετές παρεμβάσεις και σήμερα έχει καταστεί δυνατό να φέρει εκ νέου νερό.
Ο νεκρικός πύργος των Σκιπιώνων (Torre dels Escipions) βρισκόταν πάνω στην Via Augusta και είναι από τους λίγους νεκρικούς πύργους που σώζονται σε ολόκληρη την Ιβηρική. Χρονολογείται από τον 1ο αιώνα μ.Χ. και δεν διατηρεί καμία ουσιαστική σχέση με την περίφημη ρωμαϊκή οικογένεια, όντας αποτέλεσμα λανθασμένης ταύτισης των δύο ανάγλυφων μορφών του θεού Άτι με τον Σκιπίωνα τον Αφρικανό. Λίγο έξω από την πόλη υπάρχουν και τα απομεινάρια ενός παλαιοχριστιανικού κοιμητηρίου, που λειτούργησε από τον 3ο μέχρι τον 5ο αιώνα ενώ, τέλος, είκοσι χιλιόμετρα βορειοανατολικά είναι ορατό και η αψίδα του θριάμβου του Μπαρά (Arc de Berà), του έτους 13 π.Χ.
Εκκλησίες
μικρογραφία|δεξιά|Η καθεδρικός της Αγίας Μαρίας Σημαντικότερη εκκλησία της πόλης είναι ο καθεδρικός της Αγίας Μαρίας (Catedral de Santa Maria), ρυθμού όψιμου γοτθικού που κατασκευάστηκε σε διαφορετικές φάσεις μεταξύ των ετών 1170 και 1331 και σχετίζεται ως αρχιτεκτονικό έργο με το σύγχρονό της καθεδρικό ναό της Σέου Βέλια της Λιέιδα. Η προστάτιδα της πόλης είναι η Αγία Θέχλα του Ικονίου και θεωρείται πως τα δυο της χέρια είναι θαμμένα στο παρεκκλήσι της αγίας που είναι ενσωματωμένο στην εκκλησία. Γιορτάζεται στις 23 Σεπτεμβρίου.
Μουσεία
Το σημαντικότερο μουσείο της πόλης είναι το Εθνικό κι Αρχαιολογικό Μουσείο (Museu Nacional Arqueològic de Tarragona), που αν και είναι έργο του πρώτου μισού του 19ου αιώνα είναι αρμονικά ενταγμένο στο μνημειώδης κέντρο της πόλης. Διακρίνονται επίσης και δύο εκκλησιαστικά μουσεία, το Μουσείο της Αρχιεπισκοπής (Museu Diocesà de Tarragona) και το Βιβλικό Μουσείο (Museu Bíblic Tarraconense), που ιδρύθηκε το 1930 και περιέχει εκθέματα από τα ταξίδια ενός πολίτη της Ταραγόνα στους Αγίους Τόπους. Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Museu d'Art Modern de Tarragona) στεγάζεται σε έναν χώρο που προέκυψε από τη συνένωση και αναμόρφωση τριών σπιτιών του 18ου αιώνα και προβάλλει έργα κι εκθέσεις Μοντέρνας Τέχνης.
Μεταφορές
Το λιμάνι αποτελεί ιστορικά το σημείο αναφοράς της πόλης σχετικά με τις μεταφορές και το εμπόριο. Από την δεκαετία του 1970 είναι σταθερά στα πέντε πρώτα λιμάνια της Ισπανίας σε όγκο φορτίων. Σχετίζεται κυρίως με την μεταφορά χύμα υλικών και ιδιαίτερα πετρελαίου και παραγόντων του, δημητριακών και άνθρακα. Από το 2008 εγκαινιάστηκε και το εμπόριο κοντέινερ. Από την άλλη πλευρά, το αλιευτικό λιμάνι της πόλης είναι το σημαντικότερο της Καταλονίας.
Αναφορικά με τις οδικές συγκοινωνίες, η Ταραγόνα βρίσκεται πάνω στον οδικό και σιδηροδρομικό άξονα Βαρκελώνης - Βαλένθιας (ο λεγόμενος "μεσογειακός διάδρομος, "corredor mediterráneo"). Διαθέτει συμβατικές σιδηροδρομικές γραμμές που τη συνδέουν βορειοδυτικά με τη Λιέιδα, βορειοανατολικά με τη Βαρκελώνη και νοτιοδυτικά με την Τορτόζα. Η γραμμή υψηλής ταχύτητας περνάει από τον σταθμό "Camp de Tarragona", μερικά χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Αεροπορικά συνδέεται με το εσωτερικό και το εξωτερικό μέσω του πρώην στρατιωτικού αεροδρομίου του Ρέους.
Αθλητισμός και γιορτές
μικρογραφία|αριστερά|Πύργος της Colla Jove κατά τη διάρκεια της γιορτής της Αγίας Τέχλας Η Ταραγόνα έχει μεγάλη παράδοση στους castellers, όντας η κοντινή πόλη του Βαλς η μητρόπολη αυτής της παράδοσης. Για πάνω από διακόσια χρόνια οι ομάδες castellers της πόλης συμμετέχουν στις δημόσιες γιορτές ενώ κάθε δύο χρόνια διαδραματίζεται στην πόλη ο ανώτατος διαγωνισμός castellers στην πρώην αρένα για ταυρομαχίες, που συγκεντρώνει ομάδες τόσο από την Καταλονία όσο κι από άλλες περιοχές του κόσμου (Μοντρεάλ, Κίνα). Οι τοπικές ομάδες είναι τέσσερις: Xiquets de Tarragona, Colla Jove Xiquets de Tarragona, Xiquets del Serrallo και Colla Castellera de Sant Pere i Sant Pau.