cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ούμπρια
Ιστορία
Οι Ούμβροι δέχτηκαν την εισβολή και κατάκτηση αρχικά από τους Ετρούσκους και αναγκάστηκαν να αποτραβηχτούν σε ορεινά μέρη των Απενίνων. Αναφέρεται ότι βοήθησαν τους Σαμνίτες κατά των Ρωμαίων. Σταδιακά οι Ρωμαίοι έχτισαν αποικίες και αφομοίωσαν τους Ούμβρους
Στα εδάφη της Ούμβριας τον μεσαίωνα υπήρξε το Δουκάτο του Σπολέτο. Μετά τη διάλυσή του η περιοχή πέρασε στην παπική εξουσία. Από το 1861 είναι τμήμα του βασιλείου της Ιταλίας, και από το 1946 μέλος της Ιταλικής δημοκρατίας.
Οικονομία
Η οικονομία της Ούμπρια στηρίζεται κυρίως στην γεωργία, καπνά ελαιόλαδο και αμπελώνες που βγάζουν εξαιρετικής ποιότητας κρασί. Άλλο προϊόν είναι η μαύρη τρούφα, εδώ παράγεται το 45% του εν λόγω προϊόντος στην Ιταλία.
Η βιομηχανία τροφίμων στην Ούμπρια παράγει επεξεργασμένα χοιρινά, κρέατα, προϊόντα ζαχαροπλαστικής, ζυμαρικά και τα παραδοσιακά προϊόντα της Βαλνερίνα (τρούφες, φακές, τυριά). Επίσης άλλες κύριες βιομηχανίες κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων, ενδυμάτων, αθλητικών ειδών, σιδήρου και χάλυβα, χημικών προϊόντων και διακοσμητικών κεραμικών.
Διοίκηση
Πρόεδρος είναι η Ντονατέλα Τεσέι (Λέγκα του Βορρά) από τις 11 Νοεμβρίου 2019, έχοντας κερδίσει τις εκλογές που διεξήχθησαν στις 27 Οκτωβρίου 2019, λαμβάνοντας ποσοστό 57,6%.
Μοναρχία των Αψβούργων
Η Μοναρχία των Αψβούργων (Habsburgermonarchie) ή Μοναρχία του Δούναβη (γερμανικά: Donaumonarchie), ή Αυτοκρατορία των Αψβούργων είναι ένας σύγχρονος όρος-ομπρέλα που επινοήθηκε από τους ιστορικούς για να υποδηλώσει τις πολυάριθμες χώρες και βασίλεια της δυναστείας των Αψβούργων, ιδιαίτερα εκείνα της αυστριακής γραμμής. Αν και από το 1438 ως το 1806 (με εξαίρεση το 1742 ως το 1745) ένα μέλος του Οίκου των Αψβούργων ήταν επίσης Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η ίδια η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (επί της οποίας ο αυτοκράτορας ασκούσε μόνο πολύ περιορισμένη εξουσία) δεν θεωρείται ότι ανήκε στη λεγόμενη σήμερα Μοναρχία των Αψβούργων.
Η ιστορία της Μοναρχίας των Αψβούργων ξεκινά με την εκλογή του Ροδόλφου Α΄ ως Βασιλιά της Γερμανίας το 1273 και την απόκτηση από αυτόν για τον οίκο του του Δουκάτου της Αυστρίας το 1282. Το 1482 ο Μαξιμιλιανός Α΄ απέκτησε την Ολλανδία μέσω γάμου. Και οι δύο χώρες βρίσκονταν εντός της αυτοκρατορίας και πέρασαν στον εγγονό και διάδοχό του Κάρολο Ε΄, που κληρονόμησε επίσης την Ισπανία και τις αποικίες της και κυβέρνησε την αυτοκρατορία των Αψβούργων στη μεγαλύτερη εδαφική έκτασή της. Η παραίτηση του Καρόλου Ε΄ το 1556 οδήγησε σε ευρεία διαίρεση των κτήσεων των Αψβούργων μεταξύ του αδελφού του Φερδινάνδου Α΄, που ήταν αναπληρωτής του στις αυστριακές χώρες από το 1521 και εκλεγμένος βασιλιάς της Ουγγαρίας και της Βοημίας από το 1526, και του γιου του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας. Ο Ισπανικός κλάδος (που κατείχε όλη την Ιβηρική, τις Κάτω Χώρες, τη Βουργουνδία και εδάφη στην Ιταλία) εξέλιπε το 1700. Ο Αυστριακός κλάδος (που είχε επίσης τον αυτοκρατορικό θρόνο και κυβερνούσε την Ουγγαρία, τη Βοημία και όλα τα στέμματα που συνεπαγόταν σε αυτούς) ήταν και ο ίδιος χωρισμένος σε διαφορετικούς κλάδυς της οικογένειας από το 1564 ως το 1665, αλλά στη συνέχεια παρέμεινε μια ενιαία προσωπική ένωση.
Τρεις Πύργοι του Αγίου Μαρίνου
thumb|Γκουαΐτα thumb|Τσέστα
Μοναρχία των Αψβούργων
Η Μοναρχία των Αψβούργων ήταν συνεπώς μια ένωση στεμμάτων, χωρίς ενιαίο σύνταγμα ή κοινούς θεσμούς εκτός από την ίδια την αυλή των Αψβούργων, με εδάφη εντός και εκτός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ενώνονταν μόνο στο πρόσωπο του μονάρχη. Το σύνθετο κράτος έγινε η συνηθέστερη κυρίαρχη μορφή μοναρχιών στην ευρωπαϊκή ήπειρο κατά τα πρώιμα νεότερα χρόνια. Η ενοποίηση των εδαφών της Μοναρχίας των Αψβούργων πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν οι κτήσεις των Αψβούργων ενοποιήθηκαν επίσημα το 1804 ως Αυστριακή Αυτοκρατορία, που το 1867 έγινε Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία και επέζησε μέχρι το 1918, οπότε κατέρρευσε μετά την ήττα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τρεις Πύργοι του Αγίου Μαρίνου
Οι Τρεις Πύργοι του Αγίου Μαρίνου είναι μια σειρά πύργων οι οποίοι βρίσκονται στον Άγιο Μαρίνο. Βρίσκονται επί των τριών κορυφών του Μόντε Τιτάνο στην πρωτεύουσα, η οποία επίσης φέρει την ονομασία του Αγίου Μαρίνου, ενώ αναπαριστώνται τόσο επάνω στην εθνική σημαία όσο και στο εθνόσημο. Ο Άγιος Μαρίνος έχει, επίσης, ένα τοπικό γλυκό το οποίο λέγεται La Torta Di Tre Monti (Κέικ των Τριών Βουνών/Πύργων), ενώ αποτελεί και χαρακτηριστικό στοιχείο της περιοχής, με το περιεχόμενό του να είναι βάση βάφλας με επικάλυψη σοκολάτας.
Μοναρχία των Αψβούργων
Στην ιστοριογραφία η Μοναρχία των Αψβούργων (του Αυστριακού κλάδου) ονομάζεται συχνά «Αυστρία» από μετωνυμία. Γύρω στο 1700 ο λατινικός όρος monarchia austriaca άρχισε να χρησιμοποιείται για λόγους ευκολίας. Μέσα στην ίδια την αυτοκρατορία οι τεράστιες κτήσεις περιλάμβαναν τις αρχικές κληρονομικές χώρες, το Erblande, πριν από το 1526, τις χώρες του στέμματος της Βοημίας, τις πρώην Ισπανικές Κάτω Χώρες από το 1714 ως το 1794 και μερικά φέουδα στην Αυτοκρατορική Ιταλία. Εκτός της αυτοκρατορίας περιλάμβαναν όλες τις χώρες του στέμματος της Ουγγαρίας καθώς και κατακτήσεις που έγιναν σε βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πρωτεύουσα της δυναστείας ήταν η Βιέννη, εκτός από το 1583 ως το 1611, όταν ήταν η Πράγα.
Προέλευση και επέκταση
Ο πρώτος Αψβούργος που μπορεί να εντοπιστεί αξιόπιστα ήταν κάποιος Ράντμποτ του Κλέτγκαου, που γεννήθηκε στα τέλη του 10ου αιώνα. Το όνομα της οικογένειας προήλθε από το Κάστρο Χάμπσμπουργκ, στη σημερινή Ελβετία, που έχτισε ο Ράντμποτ. Μετά το 1279 οι Αψβούργοι ανέλαβαν την κυβέρνηση του Δουκάτου της Αυστρίας, που ανήκε στο εκλεκτικό Βασίλειο της Γερμανίας, εντός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο βασιλιάς Ροδόλφος Α΄ της Γερμανίας της οικογένειας των Αψβούργων ανέθεσε το Δουκάτο της Αυστρίας στους γιους του κατά τη Δίαιτα του Άουγκσμπουργκ (1282), καθιερώνοντας έτσι τις "Αυστριακές κληρονομικές περιοχές" (Erblande). Από εκείνη τη στιγμή η δυναστεία των Αψβούργων ήταν επίσης γνωστή ως Οίκος της Αυστρίας. Μεταξύ 1438 και 1806, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο Αψβούργος Αρχιδούκας της Αυστρίας εκλεγόταν ως Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Τρεις Πύργοι του Αγίου Μαρίνου
Πρώτος Πύργος
Ο Γκουαΐτα είναι ο παλαιότερος σε ηλικία των τριών πύργων, καθώς και ο πλέον γνωστός. Κατασκευάστηκε κατά τον 11ο αιώνα, ενώ για σύντομο διάστημα χρησίμευσε ως φυλακή.
Δεύτερος Πύργος
Ο Τσέστα βρίσκεται στην υψηλότερη των κορυφών του Μόντε Τιτάνο. Ένα μουσείο προς τιμή του Αγίου Μαρίνου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1956, βρίσκεται εντός αυτού του πύργου. Κατασκευάστηκε κατά τον 13ο αιώνα.
Μοναρχία των Αψβούργων
Προέλευση και επέκταση
Εκείνη την περίοδο οι κτήσεις των Αψβούργων ήταν τόσο τεράστιες που ο Κάρολος Ε ταξίδευε συνεχώς σε όλη την επικράτειά του και γι 'αυτό χρειαζόταν αναπληρωτές και αντιβασιλείς, όπως η Ισαβέλλα της Πορτογαλίας στην Ισπανία και η Μαργαρίτα της Αυστρίας στις Κάτω Χώρες, για να κυβερνούν τα διάφορα βασίλεια του. Κατά τη Δίαιτα της Βορμς το 1521 ο Αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ ήρθε σε συμφωνία με το μικρότερο αδελφό του Φερδινάνδο. Σύμφωνα με το Αψβουργικό σύμφωνο της Βορμς (1521), που επικυρώθηκε ένα χρόνο αργότερα στις Βρυξέλλες, ο Φερδινάνδος έγινε Αρχιδούκας, ως αντιβασιλέας του Καρόλου Ε΄ στις Αυστριακές κληρονομικές περιοχές.
Άνοιγμα Λοπέζ
Το Άνοιγμα Λοπέζ (Lopez Opening) ή Επίθεση Μακλιόντ (MacLeod Attack) είναι ένα σκακιστικό άνοιγμα που αρχίζει με τις ακόλουθες χαρακτηριστικές κινήσεις (σε αλγεβρική σκακιστική γραφή):
Μοναρχία των Αψβούργων
Προέλευση και επέκταση
Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου Β΄ της Ουγγαρίας στη Μάχη του Μόχατς εναντίον των Οθωμανών Τούρκων ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος (που ήταν κουνιάδος του βάσει της συνθήκης υιοθεσίας που είχαν υπογράψει ο Μαξιμιλιανός και ο Βλαδίσλαος Β΄, πατέρας του Λουδοβίκου, στο Πρώτο Συνέδριο της Βιέννης) εξελέγη επίσης επόμενος Βασιλιάς της Βοημίας και της Ουγγαρίας το 1526. Η Βοημία και η Ουγγαρία έγιναν κληρονομικές κτήσεις των Αψβούργων μόνο το 17ο αιώνα: Μετά τη νίκη στη Μάχη του Λευκού Βουνού (1620) επί των επαναστατών της Βοημίας ο Φερδινάνδος Β΄εξέδωσε ένα Νέο Σύνταγμα (1627) που καθιέρωσε την κληρονομική διαδοχή επί της Βοημίας. Μετά τη Μάχη του Μόχατς (1687), οπότε ο Λεοπόλδος Α΄ ανακατέλαβε σχεδόν όλη την Ουγγαρία από τους Οθωμανούς Τούρκους, ο αυτοκράτορας συγκάλεσε μια δίαιτα στο Πρέσμπουργκ για να καθιερώσει την κληρονομική διαδοχή στο Ουγγρικό βασίλειο.
Άνοιγμα Λοπέζ
Η δεύτερη κίνηση του Λευκού προετοιμάζει την προώθηση του πιονιού στο δ4, εγκαθιστώντας ένα ισχυρό κέντρο. Η παρτίδα μπορεί να μετατραπεί σε άλλα ανοίγματα, με πιθανότερα το Άνοιγμα Πονζιάνι (Ponziani Opening) ή το Γκαμπί του Γκόρινγκ (Göring Gambit), ή ακόμη και τη Σκωτική παρτίδα (Scotch Game). Ωστόσο, ο Έρικ Σίλλερ (Eric Schiller) δήλωσε ότι:
Μοναρχία των Αψβούργων
Προέλευση και επέκταση
Ο Κάρολος Ε΄ διαίρεσε τη δυναστεία το 1556, παραχωρώντας την Αυστρία μαζί με το Αυτοκρατορικό στέμμα στον Φερδινάνδο (όπως αποφασίστηκε στην Αυτοκρατορική εκλογή το 1531) και την Ισπανική αυτοκρατορία στο γιο του Φίλιππο. Ο Ισπανικός κλάδος (που κατείχε επίσης την Ολλανδία, το Βασίλειο της Πορτογαλίας μεταξύ 1580 και 1640 και τη Νότια Ιταλία) εξέλιπε το 1700. Ο ίδιος ο Αυστριακός κλάδος (που κυβερνούσε επίσης την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την Ουγγαρία και τη Βοημία) διαιρέθηκε σε διαφορετικούς κλάδους της οικογένειας από το 1564 ως το 1665, αλλά στη συνέχεια παρέμεινε μια ενιαία προσωπική ένωση.
Άνοιγμα Λοπέζ
...σε ανορθόδοξα σκακιστικά ανοίγματα που είναι πολύ αργά, ο Μαύρος μπορεί να απαντήσει σθεναρά με 2...δ5!, για να εξουδετερώσει τις δυνατότητες μετατροπής και να λύσει τα προβλήματα ανάπτυξής του, αφού μετά από 3.ε×δ5 Β×δ5, ενώ [στο Άνοιγμα Λοπέζ], το 4.Ιγ3 δεν είναι πια διαθέσιμο για να διώξει τη βασίλισσα και να κερδίσει ένα τέμπο [δηλαδή μια κίνηση ανάπτυξης, που την έχασε ο αντίπαλος, αφού αναγκάστηκε να μετακινήσει ξανά ένα κομμάτι στο άνοιγμα].
Μοναρχία των Αψβούργων
Oνόματα
Ονόματα μερικών μικρότερων περιοχών:
Άνοιγμα Λοπέζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκακιστικά ανοίγματα
Μοναρχία των Αψβούργων
Χώρες
Οι χώρες της Αυστριακής μοναρχίας άλλαζαν με την πάροδο των αιώνων, αλλά ο πυρήνας αποτελείτο πάντα από τέσσερις ομάδες:
Κατά την ιστορία της και άλλα εδάφη ήταν, κατά καιρούς, υπό την Αυστριακή κυριαρχία των Αψβούργων (ορισμένα από αυτά τα εδάφη ήταν δευτερογενή, δηλαδή κυβερνώνταν από άλλες γραμμές της δυναστείας των Αψβούργων):
Τρεις Πύργοι του Αγίου Μαρίνου
Τρίτος Πύργος
thumb|right|Μοντάλε Ο Μοντάλε βρίσκεται στην χαμηλότερη των κορυφών του Μόντε Τιτάνο. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους πύργους, ο συγκεκριμένος δεν είναι επισκέψιμος. Κατασκευάστηκε κατά τον 14ο αιώνα.
Μοναρχία των Αψβούργων
Χώρες
Τα σύνορα ορισμένων από αυτά τα εδάφη διέφεραν κατά την αναφερόμενη περίοδο και άλλα κυβερνώνταν από μια δευτερεύουσα (δευτερογενή) γραμμή των Αψβούργων. Οι Αψβούργοι είχαν επίσης τον τίτλο του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα μεταξύ 1438 και 1740 και πάλι από το 1745 ως το 1806.
GO Transit
Το GO Transit είναι ένα περιφερειακό σύστημα δημόσιας διαμετακόμισης που εξυπηρετεί την ευρύτερη περιοχή Golden Horseshoe του Οντάριο του Καναδά. Με το κέντρο της στο Union Station στο Τορόντο, τα διακριτικά πράσινα και λευκά τρένα και λεωφορεία της GO Transit εξυπηρετούν πληθυσμό άνω των επτά εκατομμυρίων σε μια έκταση άνω των 11.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων που εκτείνεται από το Μπράντφορντ και το Κίτσενερ στα δυτικά έως το Νιούκαστλ και το Πήτερμπόροου στα ανατολικά, και από το Μπάρυ στα βόρεια μέχρι τους καταρράκτες του Νιαγάρα στο νότο. Η GO Transit μετέφερε 68,5 εκατομμύρια επιβάτες το 2017 και η πορεία της συνεχίζει να αυξάνεται. GO Transit λειτουργεί ντιζελοκίνητα τρένα διώροφα και υπεραστικά λεωφορεία, σε διαδρομές που συνδέουν με όλα τα τοπικά συστήματα διαμετακόμισης στον τομέα των υπηρεσιών της, καθώς και της Via Rail, στο εθνικό σιδηροδρομικό σύστημα του Καναδά.
Μοναρχία των Αψβούργων
Χαρακτηριστικά
Μέσα στην πρώιμη νεότερη Μοναρχία των Αψβούργων κάθε οντότητα διοικείτο σύμφωνα με τα δικά της ιδιαίτερα έθιμα. Μέχρι τα μέσα του 17ου αιώνα όλες οι επαρχίες δεν κυβερνούνταν απαραιτήτως από το ίδιο άτομο - κατώτερα μέλη της οικογένειας κυβερνούσαν συχνά τμήματα των Κληρονομικών Χωρών ως ιδιωτικές κτήσεις. Σοβαρές προσπάθειες συγκεντρωτισμού ξεκίνησαν υπό τη Μαρία Θηρεσία και κυρίως το γιο της Ιωσήφ Β΄ από τα μέσα ως τα τέλη του 18ου αιώνα, αλλά πολλές από αυτές εγκαταλείφθηκαν μετά από μεγάλη αντίσταση στις πιο ριζοσπαστικές μεταρρυθμιστικές προσπάθειες του Ιωσήφ, αν και μια πιο προσεκτική πολιτική συγκεντρωτισμού συνεχίστηκε κατά την επαναστατική περίοδο και τη μετά το Μέττερνιχ περίοδο που ακολούθησε.
Μια άλλη προσπάθεια συγκεντρωτισμού ξεκίνησε το 1849, μετά την καταστολή των διαφόρων επαναστάσεων του 1848. Για πρώτη φορά οι υπουργοί προσπάθησαν να μετατρέψουν τη μοναρχία σε ένα συγκεντρωτικό γραφειοκρατικό κράτος που κυβερνιόταν από τη Βιέννη. Το Βασίλειο της Ουγγαρίας τέθηκε υπό στρατιωτικό νόμο, χωρισμένο σε μια σειρά στρατιωτικών περιοχών και ο συγκεντρωτικός νεοαπολυταρισμός προσπάθησε επίσης να ακυρώσει το σύνταγμα και τη Δίαιτα της Ουγγαρίας. Μετά τις ήττες των Αψβούργων στους πολέμους του 1859 και του 1866 αυτές οι πολιτικές σταδιακά εγκαταλείφθηκαν.
Μετά από πειραματισμούς στις αρχές της δεκαετίας του 1860 επιτεύχθηκε ο περίφημος Αυστροουγγρικός Συμβιβασμός του 1867, με τον οποίο δημιουργήθηκε η λεγόμενη Δυαδική Μοναρχία της Αυστροουγγαρίας. Σε αυτό το σύστημα το Βασίλειο της Ουγγαρίας («Χώρες του Αγίου Ουγγρικού Στέμματος του Αγίου Στεφάνου».) ήταν ισότιμα κυρίαρχο με μόνο μια προσωπική ένωση και κοινή εξωτερική και στρατιωτική πολιτική που το συνέδεε με τα άλλα εδάφη των Αψβούργων. Παρόλο που τα μη Ουγγρικά εδάφη των Αψβούργων αναφέρονταν ως "Αυστρία", απέκτησαν τα δικά τους κοινοβούλια (Reichsrat ή Αυτοκρατορικό Συμβούλιο) και υπουργεία καθώς και τη δική τους επίσημη ονομασία -"Βασίλεια και Χώρες που εκπροσωπούνται στο Αυτοκρατορικό Συμβούλιο". Όταν η Βοσνία -Ερζεγοβίνη προσαρτήθηκε (μετά από μια μακρά περίοδο κατοχής και διοίκησης), δεν ενσωματώθηκε σε κανένα από τα δύο μέρη της μοναρχίας. Αντ 'αυτού διοικείτο από το κοινό Υπουργείο Οικονομικών.
Η Αυστροουγγαρία κατέρρευσε υπό το βάρος των διαφόρων άλυτων εθνοτικών προβλημάτων που κορυφώθηκαν με την ήττα της κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τη διάλυση της δημιουργήθηκαν οι νέες δημοκρατίες της Αυστρίας (τα γερμανοαυστριακά εδάφη των Κληρονομικών εδαφών) και η Πρώτη Ουγγρική Δημοκρατία. Στην ειρηνευτική διευθέτηση που ακολούθησε παραχωρήθηκαν σημαντικά εδάφη στη Ρουμανία και την Ιταλία και τα υπόλοιπα εδάφη της μοναρχίας μοιράστηκαν στα νέα κράτη της Πολωνίας, του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (αργότερα Γιουγκοσλαβία) και της Τσεχοσλοβακίας.
Άλλες γραμμές
Μια κατώτερη γραμμή κυβέρνησε το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης μεταξύ 1765 και 1801 και ξανά από το 1814 ως το 1859. Ενώ ήταν εξόριστη από την Τοσκάνη, αυτή η γραμμή βασίλευσε στο Σάλτσμπουργκ από το 1803 έως το 1805 και στο Μεγάλο Δουκάτο του Βύρτσμπουργκ από το 1805 ως το 1814. Μια άλλη γραμμή κυβέρνησε το Δουκάτο της Μόντενα από το 1814 ως το 1859, ενώ η αυτοκράτειρα Μαρία Λουίζα, δεύτερη σύζυγος του Ναπολέοντα και κόρη του Αυστριακού Αυτοκράτορα Φραγκίσκου, κυβέρνησε το Δουκάτο της Πάρμα μεταξύ 1814 και 1847. Επίσης η Δεύτερη Μεξικανική Αυτοκρατορία, από το 1863 ως το 1867, είχε επικεφαλής το Μαξιμιλιανό Α΄ του Μεξικού, αδελφό του Αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας.
GO Transit
Ιστορία
Οι πόλεις μέσα και γύρω από το Ευρύτερο Μητροπολιτικό Τορόντο και το Χάμιλτον γνώρισαν τεράστιες διαστάσεις στη δεκαετία του 1950, επηρεασμένες από την αύξηση της μετανάστευσης και της εκβιομηχάνισης. Μεγάλο μέρος της υπάρχουσας υπηρεσίας μετακίνησης παρέχεται από τον Καναδικό Εθνικό Σιδηρόδρομο και αντιμετώπισε αυξανόμενη πίεση για την επέκταση της υπηρεσίας πέρα από τα τρένα της ακτής στη λίμνη Οντάριο μεταξύ Hamilton στα δυτικά και Danforth στα ανατολικά, στο Τορόντο. Ωστόσο, η CN δεν διέθετε το οικονομικό και φυσικό κεφάλαιο για να το κάνει αυτό. Η πραγματική βελτιωμένη υπηρεσία μετακινήσεων δεν εξετάστηκε πριν από τη Μελέτη Μητροπολιτικών Τορόντων και Περιοχών του 1962, η οποία εξέτασε τη χρήση και τη χρήση της γης στο νεοϊδρυθέν Μητροπολιτικό Τορόντο. Η ιδέα της GO Transit δημιουργήθηκε από φόβο να χαθεί σε χρόνια σχεδιασμού. Eίχε "προσεγγιστεί ως δοκιμασία, αλλά αναγνωρίστηκε ως μόνιμη υπηρεσία". Τον Μάιο του 1965, η κυβέρνηση του Οντάριο χορήγησε την άδεια να προχωρήσει στην προώθηση της πρώτης ειδικά σχεδιασμένης σιδηροδρομικής γραμμής του Καναδά, με κόστος 9,2 εκατομμυρίων δολαρίων ( 71,4 δολάρια  σε 2017 δολάρια).
Μοναρχία των Αψβούργων
Ηγεμόνες 1508–1918
Οι λεγόμενοι «Αψβούργοι μονάρχες» ή «Αψβούργοι αυτοκράτορες» κατείχαν πολλούς διαφορετικούς τίτλους και κυβερνούσαν κάθε βασίλειο με διαφορετικό όνομα και θέση.
GO Transit
Δημιουργία, ανάπτυξη και ύφεση
Η κυβέρνηση του Οντάριο Transit (συντομογραφία "GO Transit") ξεκίνησεένα τριετές πείραμα στις 23 Μαΐου 1967 τρέχοντας μηχανες με κινητήρες ντίζελ σε διάταξη push-pull σε μία σιδηροδρομική γραμμή κατά μήκος της ακτογραμμής της λίμνης Οντάριο. Η σιδηροδρομική υπηρεσία GO λειτουργούσε όλη την ημέρα από το Όουκχιλστο Πίκερινγκ με περιορισμένη υπηρεσία τρένων στο Χάμιλτον. Το πείραμα αποδείχθηκε εξαιρετικά δημοφιλές. Η GO Transit πραγματοποίησε τα πρώτα εκατομμύρια επιβάτες της κατά τη διάρκεια των πρώτων τεσσάρων μηνών της, και κατά μέσο όρο 15.000 την ημέρα αμέσως μετά. Αυτή η γραμμή, τώρα χωρισμένη ως γραμμές Ανατολική Ακτογραμμή και δυτική Ακτογραμμή είναι ο διάδρομος της Keystone της GO Transit. Η επέκταση της σιδηροδρομικής υπηρεσίας συνεχίστηκε στη δεκαετία του 1970 και του 1980, με στόχο την ανάπτυξη της διοργάνωσης με την εισαγωγή της γραμμής Georgetown (τώρα Kitchener) το 1974 και της γραμμής Richmond Hill το 1978. Η γραμμή του τρένου Milton GO άνοιξε το 1981, ακολουθούμενη από τις γραμμές Bradford (τώρα Barrie) και Stouffville ένα χρόνο αργότερα, εγκαθιδρύοντας τους 7 σιδηροδρομικούς διαδρόμους στους οποίους στηρίζεται η σημερινή σιδηροδρομική υπηρεσία. δεξιά|μικρογραφία| Καμπίνα ελέγχου ενός τρένου GO με θέα στον [[Πύργος CN|πύργο CN στο παρασκήνιο ]] Εκτός από τη δημιουργία νέων σιδηροδρομικών διαδρόμων, η GO Transit εισήγαγε το 1979 τα Βαγόνια δύο επιπέδων, προκειμένου να αυξήσει τον αριθμό επιβατών που μεταφέρονται ανά τρένο. Αυτά τα μοναδικά σιδηροδρομικά οχήματα αναπτύχθηκαν σε συνεργασία με τη Bombardier Transportation. Την ίδια χρονιά, η σημερινή λειτουργία της GO στο Union Station σημιουργήθηκε για να φιλοξενήσει αυτούς τους πρόσθετους επιβάτες. Το GO Bus Service ξεκίνησε επίσης στις 8 Σεπτεμβρίου 1970, επεκτείνοντας την αρχική γραμμή Lakeshore στο Hamilton και την Oshawa, καθώς και παρέχοντας υπηρεσία βόρεια προς το Newmarket και το Barrie. Τελικά έγινε ένα πλήρες δίκτυο μόνο μετά το 1989, τροφοδοτώντας σιδηροδρομικές υπηρεσίες και εξυπηρετώντας κοινότητες πέρα από τα υπάρχοντα τρένα.
Μοναρχία των Αψβούργων
Παραπομπές
Κατηγορία:Σφάλματα προτύπου Webarchive Κατηγορία:16ος αιώνας στην Ευρώπη Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης Κατηγορία:Μοναρχία των Αψβούργων Αψβουργοι
GO Transit
Μελλοντικά
Στο πλαίσιο των περιφερειακών εκλογών του 2011, ο πρωθυπουργός Dalton McGuinty έκανε μια δέσμευση εκστρατείας για την παροχή αμφίδρομης, πλήρους ημέρας αμαξοστοιχίας σε όλους τους διαδρόμους. Το Metrolinx συνεχίζει να προχωράει με τον προγραμματισμό της επέκτασης αυτής της υπηρεσίας, η οποία είναι πλέον γνωστή ως Regional Express Rail, παρόμοια με την υπηρεσία παρόμοιου ονόματος στη Γαλλία. Μέρος της Metrolinx του σχέδιου περιφερειακής μεταφοράς Ευρύτερη Μετακίνηση, εκτιμάται ότι θα κοστίσει $ 4.9 δις ευρώ και θα εξυπηρετεί 30 εκατομμύρια επιπλέον επιβάτες από το 2031. Άλλες πιθανές μελλοντικές επεκτάσεις σιδηροδρομικών υπηρεσιών που εντοπίστηκαν στο σχέδιο της GO Transit για το 2020 περιλαμβάνουν την περιφέρεια Niagara, το Bolton, το Brantford, το Peterborough και το Uxbridge. Η Metrolinx ανακοίνωσε επίσης τα σχέδια της τον Ιανουάριο του 2011 για την ηλεκτροδότηση των σιδηροδρομικών γραμμών Lakeshore West, Lakeshore East και Kitchener, καθώς και της Union Pearson Express.
Τρεις Πύργοι του Αγίου Μαρίνου
Πηγές
Κατηγορία:Πύργοι Κατηγορία:Άγιος Μαρίνος
GO Transit
Μελλοντικά
Οι βελτιώσεις γίνονται στον σταθμό Union, ο οποίος είναι ο πιο πολυσύχναστος σταθμός μεταφοράς επιβατών στον Καναδά και αναμένεται να διπλασιάσει την τρέχουσα επιβατική κίνηση τα επόμενα 10 έως 15 χρόνια. Οι βελτιώσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη περιλαμβάνουν ένα νέο αίθριο στέγης και γυάλινο αίθριο που καλύπτει τις πλατφόρμες και τις σιδηροδρομικές διαδρομές, νέες προσκλήσεις επιβατών, πρόσθετες σκάλες και σημεία κάθετης πρόσβασης και γενικές οπτικές βελτιώσεις στο σταθμό. Άλλες μακροπρόθεσμες επιλογές, όπως ένας δεύτερος σταθμός στο κέντρο της πόλης και / ή συνδέσεις με μια μελλοντική γραμμή μετρό Relief, μελετώνται επίσης για να καλύψουν τη μελλοντική ζήτηση.
Περιοχή υπηρεσιών
μικρογραφία| Κατά προσέγγιση περιοχή εξυπηρέτησης της GO Transit. Το GO Transit εξυπηρετεί κυρίως το ευρύτερο Τορόντο και το Χάμιλτον - τις πόλεις του Τορόντο και του Hamilton και τις γύρω περιοχές Halton, Peel, York και Durham. Οι γραμμές της GO Transit επεκτείνονται στις κοντινές περιοχές Niagara και Waterloo, στις πόλεις Brantford και Peterborough, Simcoe, Dufferin και Wellington Counties μια περιοχή που συνολικά επεκτείνεται σε μεγάλο βαθμό με το Greater Golden Horseshoe. Σύμφωνα με τον Χάρτη των επαρχιών, η GO Transit επιτρέπεται να εξυπηρετεί πόλεις αλλού στο Οντάριο, αλλά δεν έχει σχέδια να το πράξει.
Σιδηρόδρομος
δεξιά|μικρογραφία| Ένα τρένο GO κατά μήκος της γραμμής Lakeshore West. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ| Το έργο «Georgetown South» περιλαμβάνει την επέκταση των διαδρομών που μοιράζονται τα τρένα στις γραμμές Barrie, Georgetown και Milton, καθώς και το Union Pearson Express. Οι σιδηροδρομικές υπηρεσίες της GO Transit (GOT) φέρουν τη μεγάλη πλειοψηφία ττων επιβατών. Μέχρι το 2012, πέντε γραμμές σιδηροδρόμων GO λειτουργούσαν μόνο κατά τις περιόδους αιχμης της βδομάδας στην πολυχύναστη διαδρομή (εισερχόμενες προς το σταθμό Union το πρωί και εξερχόμενες τα απογεύματα και τα νωρίς το βράδυ), ενώ η υπηρεσία εκτός αιχμής σε αυτές τις διαδρομές παρέχεται αποκλειστικά από λεωφορεία.
δεξιά|μικρογραφία| Μία δηζελομηχανή MP40PH-3C. αριστερά|μικρογραφία| Χιλιάδες επιβάτες κινούνται μεταξύ της υπηρεσίας GO και της TTC στο Union Station στην οδό Front Street του Τορόντο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Μεταφορές στον Καναδά
Άλωση της Τροίας (Πολύγνωτος)
Η Άλωση της Τροίας είναι φημισμένο έργο ζωγραφικής του αρχαίου Έλληνα ζωγράφου Πολύγνωτου. Κοσμούσε την Λέσχη των Κνιδίων στους Δελφούς.
Περιγραφή
Ο Παυσανίας αναφέρει ότι επάνω από την Κασσοτίδα πηγή βρίσκεται ένα οικοδόμημα με ζωγραφιές του Πολύγνωτου. Το κτίριο αυτό το έχουν κτίσει οι κάτοικοι της Κνιδούς. Οι κάτοικοι των Δελφών το ονομάζουν Λέσχη, επειδή εκεί συναθροίζονται και συζητούν. Στην Λέσχη λοιπόν βροσκόταν ο πίνακας αυτός, στον δεξιό τοίχο. Εικόνιζε την άλωση της Τροίας και τον απόπλου των Ελλήνων. Στο πρώτο μέρος του περιείχε το ταξίδι του Μενέλαου. Βλέπουμε ένα καράβι στολισμένο με μαιάνδρους στα κουπιά και με παιδάκια. Ο κυβερνήτης του, ο Φρόντις κρατάει δύο κουπιά. Πιο κάτω δύο άλλοι κατεβαίνουν από το καράβι. Είναι ο Ιθαιμένης που κρατάει ρούχα, και ο Εχοίαξ με ένα σιδερένιο κιούπι στο χέρι. Κοντά στο καράβι είναι στημένη και η σκηνή του Μενελάου, την οποία αποσυγκροτούν ο Πολίτης, Στρόφιος και Άλφιος. Δίπλα είναι και μια τρίτη σκηνή, την οποία λύνει ο Αμφίαλος. Ένα παιδί τον συντροφεύει. Η Βρισηίδα με τον Διομήδη και την Ίφιδα μοιάζουν να θαυμάζουν την ομορφιά της Ελένης, η οποία κάθεται κοντά στον Ευρυβάτη. Οι υπηρέτριες Ηλέκτρα και Πανθαλίς δένουν τα υποδήματα της Ελένης. Ένας άνδρας συνοδεύει την Ελένη. Είναι ντυμένος με πορφυρό μανδύα και πενθεί. Μαντεύουμε ότι είναι ο Έλενος, ο γιος του Πρίαμου. Δίπλα του εικονίζεται ο Μέγης που είναι πληγωμένος στον καρπό του χεριού από τον Αγήνορα, ακριβώς όπως μας μεταφέρει ο Λέσχης, ο γιος του Αισχυλίνου. Φέρει επίσης δύο ακόμα πληγές στον αστράγαλο και στο κεφάλι. Ο Ευρύαλος είναι και αυτός πληγωμένος στο κεφάλι και τον καρπό. Δίπλα στην ωραία Ελένη εικονίζεται η μητέρα του Θησέα, Αίθρα, με κουρεμένο κεφάλι, και ένας από τους γιους του Θησέα, ο Δημοφών, ο οποίος προετοιμάζει σχέδιο απελευθέρωσης της μητέρας του. Οι αιχμάλωτες Τρωάδες θρηνούν. Η Ανδρομάχη με το παιδάκι της τον Αστυάνακτα που θηλάζει στο στήθος της. Η Μηδεσικάστη, και η Πολυξένη που βρήκε τον θάνατο επάνω στον τάφο του Αχιλλέα. Ο Νέστωρ εικονίζεται με τσόχινο καπέλο στο κεφάλι και δόρυ στο χέρι. Ένας ίππος είναι έτοιμος να καταρρεύσει στην αμμουδιά της ακρογιαλιάς. Η Κλυμένη, Κρέουσα, Αριστομάχη και Ξενοδίκη είναι αιχμάλωτες, ενώ άλλες γυναίκες, η Δεινόμη, Μετιόχη, Πεισίδα και η Κλεοδίκη εικονίζονται σκυφτές. Ο Επειός γυμνός εφορμάει για να καταρρίψει τα τείχη της Τροίας. Πάνω από τα τείχη διακρίνεται η ξύλινη αλογοκεφαλή του δούρειου ίππου. Ο Πολυποίτης, γιος του Πειρίθου με δεμένο το πληγωμένο κεφάλι και ο Ακάμας, γιος του Θησέα με περικεφαλαία, ο Οδυσσέας με πανοπλία και ο Διομήδης γυμνός. Ο Αίας, γιος του Ιλέα με ασπίδα στο χέρι στέκει σε βωμό κάνοντας εξιλαστήριο όρκο μετά το αποτρόπαια πράξη του κατά της Κασσάνδρας που εικονίζεται γονατιστή με το ξόανο της Αθηνάς στην αγκαλιά της. Οι γιοι του Ατρέα εικονίζονται με κράνος στο κεφάλι. Ο Μενέλαος κρατάει ασπίδα με φίδι. Ο Νεοπτόλεμος έχει σκοτώσει τον Έλασο, ενώ ετοιμάζεται να χτυπήσει με το σπαθί του τον Αστύνοο. Ένα μικρό αγοράκι αγκαλιάζει με φόβο έναν τεράστιο βωμό στον οποίο είναι τοποθετημένη χάλκινη πανοπλία. Πίσω από τον βωμό στέκεται η Λαοδίκη. Μια ξαπλωμένη Μέδουσα αγκαλιάζει έναν κίονα. Μια άλλη μορφή με ξυρισμένο κεφάλι, ίσως κάποια γριά ή κάποιος ευνούχος κρατάει στα γόνατά της ένα γυμνό παιδί που κλείνει τα μάτια του γιατί φοβάται.
Νεκροί σωριάζονται στη γη. Ο Πέλης είναι πεσμένος ανάσκελα. Δίπλα του οι Ειονεύς και Άδμητος που φοράν θώρακα, ο Κόροιβος και ο Λεόκριτος που σκότωσε ο Οδυσσέας. Πιο πάνω κείτονται νεκροί ο Πρίαμος, Αξίων και Αγήνωρ. Η σορός του Λαομέδοντος, του Αγχιάλου και του Ερεσού μεταφέρονται μακριά από τη μάχη.
Στο σπίτι του Αντήνορα κρέμεται μια δορά πάνθηρα επάνω στο πορτόφυλλο, ως σύνθημα προς τους Έλληνες να μην εισβάλουν. Η Θεανώ εικονίζεται με τα παιδιά της τον Γλαύκο και τον Ευρύμαχο. Δίπλα της στέκει ο Αντήνωρ και η θυγατέρα του, Κρινώ, με μωρό στην αγκαλιά. Σκλάβοι φορτώνουν κιβώτια σε ένα αχθοφόρο γαϊδουράκι, στο οποίο κάθεται ένα παιδί. Στο σημείο αυτό ο πίνακας φέρει επιγραφή: «ΓΡΑΨΕ ΠΟΛΥΓΝΩΤΟΣ ΘΑΣΙΟΣ ΓΕΝΟΣ ΑΓΛΑΟΦΩΝΤΟΣ ΥΙΟΣ ΠΕΡΘΟΜΕΝΗΝ ΙΛΙΟΥ ΑΚΡΟΠΟΛΙΝ».
Ερμηνεία
Ο πίνακας χαρακτηρίζεται από έντονη συνοχή των επιμέρους εικόνων.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία τέχνη Κατηγορία:Μεγαλογραφία Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Πολύγνωτου
Γιάννης Κάτρης
Ο Γιάννης Κάτρης (1910 – 15 Μαΐου 1985) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και συγγραφέας, κυρίως γνωστός για τα πολιτικά βιβλία του για τη μεταπολεμική και μεταπολιτευτική Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1910 στο Άργος, αλλά μεγάλωσε στην Πάτρα. Ο πατέρας του και ο παππούς του ήταν αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού. Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία ήδη από τα μαθητικά του χρόνια. Το 1940-41 πολέμησε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, τραυματίστηκε και παρασημοφορήθηκε. Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και δούλεψε στον παράνομο ΕΑΜικό Τύπο. Μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, εξορίστηκε στη Μακρόνησο, την Ικαρία και τον Άη Στράτη.
Μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών, διέφυγε στο εξωτερικό και έζησε τέσσερα χρόνια στις ΗΠΑ και τρία στην Αγγλία. Το 1971 έγραψε και εξέδωσε το βιβλίο Η γέννηση του νεοφασισμού στην Ελλάδα, 1960-1970, το οποίο αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μελέτες για τα πολιτικά και κοινωνικά δεδομένα που οδήγησαν στην εκδήλωση της απριλιανής χούντας. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά (Δυτική Ευρώπη) και στα αγγλικά (ΗΠΑ, Καναδάς). Στην Ελλάδα επιτράπηκε η κυκλοφορία του το 1974, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.
Τον Φεβρουάριο του 1976 ο Γιάννης Κάτρης και ο εκδότης του βιβλίου Βίκτωρ Παπαζήσης δικάστηκαν στο Α΄ Τριμελές Πλημμελειοδικείο για «περιύβριση Αρχής», επειδή στο βιβλίο καταγγέλλονταν ονομαστικά οι βασανιστές της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών στη διάρκεια της δικτατορίας. Η σχετική διαδικασία ανακινήθηκε από τον υπουργό Δημοσίας Τάξεως της κυβέρνησης Καραμανλή, στρατηγό Σόλωνα Γκίκα. Μάλιστα ο Γκίκας ζήτησε και την κατάσχεση του βιβλίου διότι υπήρχε κίνδυνος «να δημιουργηθούν για το Αστυνομικό Σώμα εσφαλμέναι και βλαπτικαί εντυπώσεις». Ως μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη κατέθεσαν, μεταξύ άλλων, ο βασανιστής της χούντας Πέτρος Μπάμπαλης, ο οποίος αργότερα δολοφονήθηκε από την «Ομάδα Ιούνης '78» (παρακλάδι του ΕΛΑ), αλλά και ο διοικητής της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών επί χούντας Βασίλειος Λάμπρου, ο οποίος διέφυγε στη Σαουδική Αραβία (όπου εργάστηκε στην προσωπική ασφάλεια Αράβων και Ελλήνων επιχειρηματιών).
Τον Απρίλιο του 1982, ο Κάτρης κυκλοφόρησε το βιβλίο «Πρώτη Άνοιξη: το χρονικό μιας εποχής, 1980-1982», με πρόλογο του ίδιου του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.
Πέθανε στις 15 Μαΐου 1985, σε ηλικία 75 ετών. Σε μία από τις τελευταίες δημοσιογραφικές του παρεμβάσεις, είχε υποστηρίξει με ενθουσιασμό τη «ρήξη της 9ης Μαρτίου» και την απομάκρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από την Προεδρία της Δημοκρατίας, μαζί με την πρόταση για αναθεώρηση του Συντάγματος με αφαίρεση των Προεδρικών «υπερεξουσιών».
Για τον θάνατο του Γιάννη Κάτρη έκανε δήλωση η υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη, η οποία είπε πως «ο Γιάννης Κάτρης υπήρξε κορυφαίος δημοσιογράφος και αγωνιστής της δημοκρατίας. Οι αγώνες του κατά της χούντας του χάρισαν αυτό που αποτελεί την ύψιστη τιμή για κάθε δημόσιο άνδρα: την κοινή λαϊκή αναγνώριση».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Άννα Ρεζάν
Η Άννα Ρεζάν (Άννα Χάνα Ρεζάν Κριτσέλη, γεννηθείσα στις 12 Δεκεμβρίου 1992 - born Anna Hannah Rezan Kritseli ) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, μοντέλο, μουσικός και σκηνοθέτης. Ξεκίνησε την καριέρα της στις αρχές της εφηβείας της συμμετέχοντας σε ελληνικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Συμμετείχε στο τηλεοπτικό δράμα του 2008 Ματωμένα χώματα και πρωταγωνίστησε στην κωμωδία του 2010 «ShowBitch» μαζί με τον Δημήτρη Πουλικάκο και τον Ρένο Χαραλαμπίδη. Η πρώτη της διεθνής ταινία μεγάλου μήκους La commedia di Amos Poe, μια νέα μετάφραση της Θείας Κωμωδίας του Δάντη από τον Amos Poe οπου συμπρωταγωνιστεί με τον Ρομπέρτο Μπενίνι έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το 2010. Το ντεμπούτο της στην πασαρέλα ως μοντέλο έγινε το 2013 στην Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης. Το ντεμπούτο της στο τραγούδι συνέβει με το τραγούδι Let there be Rain το οποίο κυκλοφόρησε διεθνώς το 2011. Το 2016 το τραγούδι της Let There Love κυκλοφόρησε διεθνώς από την Universal Music Group.
Το 2017 συμπρωταγωνίστησε στην ταινία Ταξιδέυοντας με τον Μίκη Θεοδωράκη, που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Αστέρης Κούτουλας και έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Hof. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της, My People είναι ένα ντοκιμαντέρ για τους Εβραίους της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Β᾽ Παγκοσμίου Πολέμου, σε παραγωγή της ιδίας αλλά και των βραβευμένων με Όσκαρ, Mitchell Block και Kim Magnusson το οποιο εκανε πρεμιερα στον Λος Αντζελες το καλοκαιρι του 2022.
Ατομική βόμβα
thumb|Πειραματική έκρηξη στο πεδίο δοκιμών της Νεβάδα (18 Απριλίου 1953 ) Ατομική βόμβα είναι βόμβα που λειτουργεί με πυρηνικά υλικά (όπως το ουράνιο) και βασίζεται στην αλυσιδωτή αντίδραση (μη ελεγχόμενη πυρηνική σχάση). Ένας βαρύς ραδιενεργός πυρήνας βομβαρδίζεται με νετρόνιο(α) και εκλύει ενέργεια, άλλους πιο ελαφρείς πυρήνες και νετρόνια. Με τη σειρά τους τα παραγόμενα νετρόνια βομβαρδίζουν άλλους πυρήνες κ.ο.κ. οπότε αρχίζει μια αυτοσυντηρούμενη αλυσιδωτή αντίδραση που αν δεν ελεγχθεί καταλήγει σε έκρηξη (όπως οι βόμβες που έπεσαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι). Αυτές είναι οι βόμβες σχάσης.
Οι βόμβες υδρογόνου καλούμενες υδρογονοβόμβες βασίζονται στην αντίθετη διαδικασία, την πυρηνική σύντηξη. Αυτές πρώτα σχάζουν κάποιο υλικό για να θερμανθούν αρκετά και έπειτα συντήκουν δευτέριο (2 ελαφροί πυρήνες δευτερίου παράγουν ένα βαρύτερο πυρήνα ηλίου).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πυρηνικά όπλα Κατηγορία:Βόμβες
Μακιαβελισμός
Με τον όρο μακιαβελισμός στη στενή του έννοια εννοείται εκείνη η πολιτική θεωρία σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση ή άλλοτε ο ηγεμόνας μίας χώρας, εκτιμώντας τις περιστάσεις, μεταχειρίζεται οποιοδήποτε μέσο, ηθικά ορθό ή μη, προκειμένου να προστατεύσει το κράτος του. Στην ευρεία έννοιά του ο μακιαβελισμός προσέλαβε διαφορετικό αμοραλιστικό και δημώδες περιεχόμενο, σύμφωνα με το οποίο επιτρέπεται η άρση κάθε ηθικού φραγμού, η μηχανορραφία και η δολοπλοκία για την επίτευξη προσωπικών στόχων, ακόμα και άνομων, στα πλαίσια των ρυθμιστικών κανόνων μιας κοινωνικής ομάδας ή οποιασδήποτε μορφής κοινότητας. Σε αυτή την ευρύτερη έννοιά του δε θα πρέπει να ταυτίζεται με την πολιτική θεωρία, καθώς μακιαβελιστής με την ακριβή έννοια του όρου είναι εκείνος που ασπάζεται την πολιτική διδασκαλία του Νικολό Μακιαβέλι.
Κλασική περίοδος
Ο Κύρος σκεπτόμενος πώς θα κατορθώσει να διατηρήσει την εξουσία του επί των Λυδών, ρωτά τη γνώμη του Κροίσου. Η απάντηση του Κροίσου είναι μια επίδειξη διατήρησης λεπτών ισορροπιών, διπλωματίας και αναζήτησης της εύνοιας του ισχυρού. Όντας πατήρ των Λυδών –ως πρώην βασιλιάς- οφείλει να ελιχθεί ανάμεσα στην απροθυμία του να επιβληθούν αυστηρές κυρώσεις στο λαό του και την υπονόμευση της εμπιστοσύνης που δείχνει ο Κύρος στο πρόσωπό του. Ωστόσο, η ακραία μορφή άσκησης της πολεμικής ισχύος που υιοθετεί έστω και υποθετικά ο Κύρος είναι η εξαφάνιση των Λυδών και των απογόνων τους, ένα δείγμα της ωμής βίας στην οποία μπορεί να φθάσει η μακιαβελική άσκηση της πολεμικής ισχύος, όταν επιβάλλει την πρακτική της γενοκτονίας.
Στην περίπτωση των Μήδων και του Διηόκη, ο ιστορικός αφηγείται τη δημιουργία ενός τυράννου. Στην εκφορά του λόγου του πώς ένας άνθρωπος, εκμεταλλευόμενος το κύρος, την ευρεία αποδοχή, τις ανασφάλειες και την ανάγκη του λαού του για προστασία, κατορθώνει να αποκτήσει τη δύναμη, για την ακρίβεια την πολεμική ισχύ, που διαχειρίζεται όχι εναντίον κάποιου εξωτερικού εχθρού, αλλά για να εγκαθιδρύσει την τυραννίδα του. Η κατασκευή ενός κάστρου με υψηλά τείχη (1.98), η οργάνωση κατασκόπων πληροφοριοδοτών σε όλη τη χώρα (1.99) είναι στην πραγματικότητα η προπαρασκευή μιας πολεμικής μηχανής, την οποία ο ίδιος διαχειρίζεται προς όφελος της μακιαβελικής του θέλησης για εξουσία, εναντίον μιας υποθετικής εσωτερικής απειλής.
Ένας άλλος ιστορικός, ο Θουκυδίδης παραδίδει μιαν άλλη εικόνα, σύμφωνα με την οποία ο Περικλής απαιτεί από τους Αθηναίους στη δημηγορία του να μην απεμπολήσουν την ηγεμονία της πόλης τους (2.63). Ουσιαστικά ο Περικλής παραδέχεται ότι η αθηναϊκή συμμαχία έχει γίνει πλέον ηγεμονία και ότι έχει προκαλέσει το μίσος των συμμάχων, αλλά την ίδια στιγμή μέμφεται τους πολιτικούς του αντιπάλους που αναζητούν ειρηνόφιλη πολιτική. Πολιτικά ρεαλιστής ο Περικλής αναγνωρίζει πιθανώς πως μόνον η διαρκής επίδειξη –έμμεση ή άμεση- της πολεμικής ισχύος μπορεί να διατηρήσει το ηγεμονικό status των Αθηνών, καθώς οι αποκαλούμενοι σύμμαχοι δεν είναι πλέον οικειοθελώς στο πλευρό της Αθήνας. Ωστόσο, προσπαθεί να μετριάσει την ωμότητα μιας τέτοιας παραδοχής, θεωρώντας την τυραννική εξουσία αναγκαστική και επικίνδυνη την οποιαδήποτε μορφής παραίτηση των Αθηνών από την ηγεμονική τους θέση. Οι Αθηναίοι είναι «καταδικασμένοι» να είναι ηγέτες και η πολεμική ισχύς τους εξαναγκάζει να μην μπορούν να επαναπαυθούν. Θέτει δηλαδή μια αμετάκλητη λογική, την οποία οι Αθηναίοι είναι υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν εκ των περιστάσεων για να προστατεύσουν την ηγεμονική τους θέση. Ο Περικλής και προφανώς ο ίδιος ο Θουκυδίδης θεωρούσε το μεγαλείο των Αθηνών ως αποτέλεσμα της ενεργητικής φύσης των συμπολιτών του και των στρατιωτικών δαπανών της –χρήματα καί ναυτικόν. Σε αυτή την περίπτωση ο έλεγχος της αθηναϊκής ηγεμονίας και η πολεμική ισχύς της έχουν ως θεμέλιο τις οικονομικές δαπάνες, ιδιαίτερα για την ενίσχυση του αθηναϊκού στόλου, του κατεξοχήν πολεμικού μέσου για τη διατήρηση της αθηναϊκής ηγεμονίας.
Η καθαρότερη εικόνα πολιτικού μακιαβελισμού, ωστόσο, μας έρχεται από τον διάλογο των Μηλίων. Ο διάλογος, έτσι όπως κατατίθεται από τον ιστορικό, είναι επίδειξη πολιτικού ρεαλισμού, σε ό,τι αφορά στην πολεμική ισχύ. Επιβάλλεται το δίκαιο του ισχυροτέρου και η άποψη των Μηλίων πως η παράδοση είναι πράξη δειλίας, αντιμετωπίζεται περιφρονητικά από τους Αθηναίους (5.100). Αν οι Μήλιοι επιδείξουν σωφροσύνη -κλασική αρετή στην κοινωνία του 5ου Π.Κ.Ε. αιώνα- τότε θα αναγνωρίσουν ότι δεν είναι αγών από του ίσου περί ανδραγαθίας και ότι η τιμωρία δεν είναι η αισχύνη (5.101). Το ζήτημα είναι η επιβίωση και εδώ οι ηθικοί φραγμοί δεν έχουν κανένα νόημα. Σύμφωνα με τη γλώσσα του ιστορικού είναι δύσκολο να ανταγωνιστεί κανείς τη φυσική πραγματικότητα –στην προκειμένη περίπτωση την πολεμική ισχύ των Αθηνών. Αυτό είναι το κομβικό σημείο με το οποίο ανοίγουν και κλείνουν οι Αθηναίοι το διάλογό τους με τους Μηλίους. Αντίθετα με τους Αθηναίους του Ηρόδοτου, που ποτέ δεν παραδίδονται στον Ξέρξη και αρνούνται να προδώσουν τους Έλληνες, οι Αθηναίοι του Θουκυδίδη αποτιμούν ψυχρά την πολεμική ισχύ τους και φυσικά ακολουθούν τη λογική αυτής της αποτίμησης.
Ρωμαϊκή και μεσαιωνική περίοδος
Οι Ρωμαίοι με τη σειρά τους, κληρονόμοι αυτής της πολιτικής πρακτικής, προχώρησαν ένα βήμα περισσότερο. Οι ρωμαίοι συγγραφείς περιγράφουν την ρωμαϊκή πολιτική ως υπέρβαση των ηθικών νόμων. Τόσο ο Κικέρων, όσο Τάκιτος αναφέρουν πως η παραβίαση του ηθικού νόμου ήταν επιτρεπτή όταν το απαιτούσε η δημόσια ευημερία. Έτσι εισήγαγαν μια ιδέα που θα απέβαινε μείζονος σημασίας στην ιστορία του Μακιαβελισμού
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία Κατηγορία:Πολιτική ορολογία Κατηγορία:Αναγεννησιακή φιλοσοφία
Κράις Φέλιν
Δημογραφία
Κατά την περίοδο της Απογραφής της Ρωσικής Αυτοκρατορίας του 1897, το Κράις Φέλιν είχε πληθυσμό της τάξεως των 99.747 κατοίκων. Εξ'αυτών, το 97.1% ομιλούσαν εσθονικά, το 1.8% γερμανικά, το 0.5% ρώσικα, το 0.3% γίντις, το 0.1% λετονικά και το 0.1% ρομάνι ως μητρική τους γλώσσα.
Παραπομπές
Κράις Φέλιν Φελιν
Μετάλλιο για την αξία της εργασίας
Το Μετάλλιο για την αξία της εργασίας (ρωσ. Медаль «За трудовую доблесть») ήταν ένα βραβείο της ΕΣΣΔ. Δημιουργήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου του 1938, με διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Ο σχεδιαστής του βραβείου ήταν ο Ιβάν Ντουμπάσοφ.
Το Μετάλλιο για την αξία της εργασίας ήταν ένα από τα πρώτα βραβεία της ΕΣΣΔ. Ωστόσο είχε υποστεί αλλαγές, με διατάγματα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ που εκδόθηκαν στις 19 Ιουνίου του 1943 και στις 16 Δεκεμβρίου του 1947. Το διάταγμα του Προέδρου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ, που εκδόθηκε στις 28 Μαρτίου του 1980, ενέκρινε την νέα έκδοση του βραβείου.
Απονομή
Το Μετάλλιο για την αξία της εργασίας δημιουργήθηκε για να τιμήσει την αφοσιωμένη εργασία. Το Μετάλλιο για την αξία της εργασίας απονεμόταν σε εργαζομένους, αγρότες, εμπειρογνώμονες της εθνικής οικονομίας, σε επιστήμονες, στους εργαζομένους του πολιτισμού, της υγείας καθώς και σε άλλους πολίτες της ΕΣΣΔ. Το μετάλλιο απονεμόταν και σε ξένους πολίτες.
Το Μετάλλιο για την αξία της εργασίας απονεμόταν για:
Αξια της Εργασιας
Νάρβικ
Το Νάρβικ (νορβηγικά: Narvik, βόρεια σααμικά: Ahkanjarga) είναι ο τρίτος σε πληθυσμό δήμος της περιφέρειας Νόρντλαντ της Νορβηγίας. Το διοικητικό κέντρο του δήμου είναι η ομώνυμη πόλη με 14.324 κατοίκους (2015). Συνδέεται με τη Σουηδία σιδηροδρομικά. Από το Νάρβικ εξάγεται σιδηρομετάλλευμα. Κοντά στο χωριό Μπγέρκβικ βρίσκεται το στρατόπεδο Ελβεγκορντσμόεν.
Το Νάρβικ βρίσκεται στις ακτές του Οφοτφιόρντεν. Ο δήμος ανήκει στην ιστορική περιοχή Οφότεν της Βόρειας Νορβηγίας, εντός του Αρκτικού Κύκλου. Ο δήμος του Νάρβικ συνορεύει με τους δήμους Χάμαρει στα νοτιοδυτικά, Εβενες στα βορειοδυτικά, Μπάρντου, Γκράτανγκεν, Λάβανγκεν και Τγέλσουντ (της περιφέρειας Τρομς ογκ Φίνμαρκ) στα βόρεια και την Περιφέρεια Νόρμποτεν (Λαπωνία) της Σουηδίας στα νότια και ανατολικά.
Ο δήμος με 3.432 τετρ. χιλιόμ. είναι ο 10ος σε έκταση από τους 356 δήμους της Νορβηγίας και ο 57ος σε πληθυσμό με 21.845 κατοίκους, που έχει αυξηθεί κατά 18,7 % την τελευταία δεκαετία. Η πυκνότητα πληθυσμού είναι 6,8 κάτοικοι ανά τ.χ.
Γενικές πληροφορίες
Την 1η Ιανουαρίου 2020 ο δήμος του Νάρβικ συγχωνεύτηκε με το γειτονικό Δήμο Μπάλανγκεν και το ανατολικό μισό του Δήμου Τίσφιορδ για να σχηματίσει ένα νέο, μεγαλύτερο δήμο Νάρβικ. Αυτό συνέβη επειδή το 2017 η δημοτική διοίκηση συμφώνησε με τη συγχώνευση και το Κοινοβούλιο της Νορβηγίας ενέκρινε τη διάσπαση του Τίσφιορδ.
Εμβλημα
Το σημερινό έμβλημα εγκρίθηκε στις 20 Ιουνίου 2019 για χρήση από το 2020. Είναι μπλε με μια λευκή εικόνα του βουνού Στέτιντ και σχεδιάστηκαν από τον Ειρικ Ντγιούπβικ.
Το προηγούμενο έμβλημα είχε καθιερωθεί την 1η Ιουνίου 1951. Ηταν μια χρυσή άγκυρα σε κόκκινο φόντο. Η άγκυρα συμβόλιζε την ιδιότητα του Νάρβικ ως σημαντικού λιμανιού (το μεγαλύτερο λιμάνι στη Βόρεια Νορβηγία).
Ονομα
Το Νάρβικ πήρε το όνομά του από το παλιό αγρόκτημα Νάρβικ ("Narduigh" - 1567), καθώς η πόλη είναι χτισμένη στη θέση του.
Η Αρχαία Νορδική ονομασία του λιμανιού ήταν πιθανώς Knarravík. Το πρώτο συνθετικό είναι η γενική πληθυντικού του knarr (εμπορικό πλοίο) και το δεύτερο το vík (όρμος). Το όνομα Knarravík (σύγχρονες μορφές Knarvik ή Narvik) συναντάται σε αρκετά σημεία κατά μήκος της νορβηγικής ακτής (και σε τρεις θέσεις στην παλιά νορβηγική επαρχία Μπόχουσλεν) και αναφέρεται σε καλά, φυσικά λιμάνια.
Το λιμάνι ονομαζόταν άλλοτε Victoriahavn από τη Βασίλισσα Βικτώρια του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά επίσης επίσης και από τη Βικτώρια, Πριγκίπισσα του Στέμματος της Σουηδίας.
Ιστορία
Η σουηδική εταιρεία εξόρυξης LKAB εξακολουθεί να μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος του μεταλλεύματος της από το Νάρβικ (συνολικά 25 εκατομμύρια τόνοι ετησίως). Η εταιρεία εξακολουθεί να είναι σημαντική στην περιοχή, τόσο ως εργοδότης όσο και ως ιδιοκτήτης γης, αν και η επιρροή της δεν είναι τόσο μεγάλη σήμερα όσο ήταν τα προηγούμενα χρόνια.
B΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Το λιμάνι του Νάρβικ αποδείχθηκε μεγάλης στρατηγικής σημασίας τα πρώτα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η πόλη έγινε το επίκεντρο της Νορβηγικής Εκστρατείας (Συμμαχική απόπειρα κατάληψης της Βόρειας Σουηδίας). Το 1939 η πολεμική βιομηχανία της Γερμανίας εξαρτιόταν από το μεταλλεύματα σιδήρου στο στο Κίρουνα και στο Μάλμπεργκετ της Σουηδίας. Κατά τη θερινή περίοδο αυτά τα μεταλλεύματα μπορούσαν να σταλούν με φορτηγά πλοία στη Γερμανία μέσω της Βαλτικής Θάλασσας από το σουηδικό λιμάνι Λούλεο στο Βοθνιακό Κόλπο. Ωστόσο όταν ο Βοθνιακός Κόλπος πάγωσε κατά τη διάρκεια του χειμώνα, χρειάστηκε να μεταφερθούν περισσότερες αποστολές μεταλλεύματος μέσω του Νάρβικ και από εκεί, παραπλέοντας τις νορβηγικές ακτές, στη Γερμανία. Η πόλη του Νάρβικ συνδέεται σιδηροδρομικώς με τη Σουηδία, αλλά όχι με άλλες πόλεις της Νορβηγίας. Ετσι το Νάρβικ χρησιμεύει ως πύλη προς τα πεδία μεταλλεύματος της Σουηδίας, που δεν είναι εύκολα προσβάσιμα από τη νότια Νορβηγία διάξηράς. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ συνειδητοποίησε ότι ο έλεγχος του Νάρβικ θα συνεπαγόταν τη διακοπή του μεγαλύτερου μέρους των γερμανικών εισαγωγών σιδηρομεταλλεύματος κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1940. Αυτό θα ήταν επωφελές για τους Συμμάχους και θα μπορούσε να βοηθήσει στη συντόμευση του πολέμου. Εξίσου σημαντικό, για τη συνέχεια του πολέμου, ήταν ότι τα γερμανικά υποβρύχια και τα πολεμικά πλοία που έδρευαν εκεί απειλούσαν τη συμμαχική γραμμή προμήθειας προς τη Σοβιετική Ένωση.
Ο Τσώρτσιλ πρότεινε τη δημιουργία ενός θαλάσσιου ναρκοπέδιου στα νορβηγικά χωρικά ύδατα γύρω από το Νάρβικ (που αναφέρεται ως "οι ηγέτες") ή αλλιώς την κατάληψη της πόλης από Συμμαχικά στρατεύματα. Οι Σύμμαχοι ήλπιζαν ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ένα κατειλημμένο Νάρβικ ως βάση από την οποία θα εξασφάλιζαν τα σουηδικά πεδία μεταλλεύματος ή / και να στείλουν προμήθειες και ενισχύσεις στη Φινλανδία, που τότε αγωνιζόταν στο Φινλανδικό Χειμερινό Πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση. Τα σχέδια για τη δημιουργία ναρκοπεδίου γύρω από το Νάρβικ ή την κατάληψη της πόλης προκάλεσαν αντιδράσεις μέσα στη Βρετανική κυβέρνηση - καθώς θα σήμαιναν παραβίαση της ουδετερότητας και της κυριαρχίας της Νορβηγίας.
Τελικά, στις 8 Απριλίου 1940, το Βρετανικό Ναυαρχείο ξεκίνησε την Επιχείρηση Βίλφρεντ, μια προσπάθεια να δημιουργηθούν ναρκοπέδια γύρω από το Νάρβικ στα νορβηγικά χωρικά ύδατα. Συμπτωματικά η Γερμανία ξεκίνησε την εισβολή της στη Νορβηγία (Επιχείρηση Βεζερύμπουνγκ) την επόμενη μέρα. Κατά την εισβολή αυτή δέκα γερμανικά αντιτορπιλικά, το καθένας μεταφέροντας 200 στρατιώτες ορεινού πεζικού, στάλθηκαν στο Νάρβικ. Τα απαρχαιωμένα νορβηγικά πλοία παράκτιας άμυνας HNoMS Eidsvold και HNoMS Norge προσπάθησαν να αντισταθούν στην εισβολή, αλλά και τα δύο βυθίστηκαν μετά από μια σύντομη και άνιση μάχη. Το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό γρήγορα έστειλε πολλά πλοία στο Νάρβικ, συμπεριλαμβανομένου του θωρηκτού HMS Warspite και κατά τη διάρκεια των Ναυμαχιών και της Μάχης του Νάρβικ, οι Βρετανοί ανέλαβαν τον έλεγχο της ακτής, καταστρέφοντας τα γερμανικά αντιτορπιλικά, που είχαν φέρει τη δύναμη εισβολής στο Νάρβικ, καθώς και άλλα γερμανικά πλοία στην περιοχή.
Η κατάληψη του Οφοτφιορδ ήταν επίσης σημαντική για το Γερμανικό Kriegsmarine (Ναυτικό), δεδομένου ότι παρείχε καταφύγιο για πολεμικά πλοία όπως το "θωρηκτό τσέπης" Lützow και το θωρηκτό Tirpitz εκτός της εμβέλειας (τότε) των αεροπορικών επιθέσεων από τη Σκωτία.
Γεωγραφία
Ο δήμος του Νάρβικ καλύπτει μεγάλες περιοχές έξω από την ίδια την πόλη. Μερικοί από τους άλλους οικισμούς του δήμου είναι το Μπγέρκβικ (στο μυχό του Χέργιανγκσφιορδ), το Χόκβικ, το Μπέισφιορντ (κατά μήκος του Μπέισφιορντεν) και το Σκγιόμεν. Το ανατολικό τμήμα, προς τα σύνορα με τη Σουηδία, κυριαρχείται από βουνά και το Στορστέινφγελετ φτάνει τα 1.894 μέτρα. Υπάρχουν επίσης κοιλάδες και λίμνες, όπως οι Γκαουτελίσβατνετ, Χαρτβίκβατνετ, Ιντρε Σιλντβίκβατνετ, Ιπτόγιαβρι, Κγιορμτάβατνετ, Λοσίβατνετ, Σεαλγκάγιαβρι και Ούνα Γκουβντελίσγιαβρι.
Η ίδια η πόλη βρίσκεται κοντά στο εσωτερικότερο τμήμα του βαθιού Οφοτφιόρντεν, αλλά ακόμη και εδώ τα βουνά, που υψώνονται σχεδόν κατακόρυφα από το γαλάζιο φιόρδ, φτάνουν τα 1.700 μέτρα στο Σκγιόμεν, όπου είναι και ο παγετώνας Φρόστισεν. Άλλα φιόρδ στο Νάρβικ είναι τα Σκγιόμεν, Μπέισφιορντεν, Χέργιανγκσφιορντεν και Ρόμπακεν.
Τα δάση καλύπτουν τα χαμηλότερα σημεία των βουνών (κάτω από 500 μέτρα), αλλά κοντά στις κορυφές το χιόνι μπορεί να μείνει το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού. Το Νάρβικ έχει κατάλληλες πλαγιές για αλπικό σκι, μερικές από τις οποίες καταλήγουν σχεδόν στο κέντρο της πόλης.
Κλίμα
Βρίσκεται 220 χιλιόμετρα βόρεια του Αρκτικού Κύκλου και είναι μια από τις πιο βόρειες πόλεις του κόσμου. Ωστόσο το Βόρειο Ατλαντικό Ρεύμα (επέκταση του Ρεύματος του Κόλπου) δίνει στο Νάρβικ ένα ηπιότερο κλίμα από ό, τι θα περίμενε κανείς για μια πόλη σε αυτό το γεωγραφικό πλάτος. Επιπλέον τα βουνά που περιβάλλουν την πόλη προσφέρουν καταφύγιο από τους ισχυρούς ανέμους που είναι χαρακτηριστικοί για τις παράκτιες περιοχές. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 3,8 ° C και η καλλιεργητική περίοδος στα πεδινά είναι περίπου 150 ημέρες, επιτρέποντας έτσι στους κατοίκους που ενδιαφέρονται για την κηπουρική να καλλιεργήσουν πολλά εισαγόμενα φυτά. Το καλοκαίρι διαρκεί από τις αρχές Ιουνίου ως τις αρχές Σεπτεμβρίου. Το υψηλό και το χαμηλό ρεκόρ τον Ιούλιο είναι 32,5 ° C (9 Ιουλίου 2014, πηγή: eklima / met.no) και 4 ° C. Το υψηλό και το χαμηλό ρεκόρ τον Ιανουάριο είναι 11 ° C και −20 ° C. Το χαμηλό ρεκόρ όλων των εποχών είναι −22,3 ° C την 1η Φεβρουαρίου 1980. . Ο υγρότερος μήνας είναι Οκτώβριος και ο ξηρότερος ο Μάιος. η ετήσια βροχόπτωση είναι 830 mm.