cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
Αποχώρηση από τον θρόνο
«…''σε ημέρες μεγάλου αγώνα ενάντια στις δυνάμεις του εχθρού, οι οποίες για σχεδόν τρία χρόνια προσπαθούσαν να σκλαβώσουν τη γη των πατέρων μας, ο Κύριος ο Θεός μας έβαλε τη Ρωσία σε άλλη μία δύσκολη δοκιμασία. Οι εσωτερικές αναταραχές προβλέπεται να έχουν καταστροφικές συνέπειες στην εξέλιξη του πολέμου. Όμως η μοίρα της Ρωσίας, η τιμή του ηρωικού μας στρατού, η κοινωνική ευημερία και ολόκληρο το μέλλον της αγαπημένης γης των πατέρων μας, επιβάλλουν τη νικητήρια κατάληξη του πολέμου με οποιοδήποτε κόστος. Ο άσπλαχνος εχθρός κάνει τώρα τις τελευταίες του προσπάθειες και ήδη έχει αρχίσει να πλησιάζει η ώρα που θα συντριβεί από τον λαμπρό στρατό μας και τις συμμαχικές δυνάμεις. Σε αυτές τις τόσο κρίσιμες για τη Ρωσία ώρες, σκεφτήκαμε ότι είναι συνειδησιακό μας χρέος, να επιτύχουμε μια συνένωση όλων των εθνικών δυνάμεων με σκοπό τη γρήγορη νίκη. Σε συμφωνία με την Αυτοκρατορική Δούμα σκεφτήκαμε καλά να αρνηθούμε τον θρόνο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Καθώς δεν επιθυμούμε να αποχωριστούμε τον αγαπητό μας γιο, μεταβιβάζουμε την εξουσία στον αδελφό μας, τον Μεγάλο Δούκα Μιχαήλ Αλεξάνδροβιτς και του δίνουμε την ευχή μας να ανέβει στον θρόνο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η οδηγία μας προς αυτόν είναι να διεξάγει τις υποθέσεις του Κράτους σε πλήρη αρμονία με τους αντιπροσώπους του λαού μέσω των νομοθετικών σωμάτων και σύμφωνα με εκείνες τις αρχές που θα οριστούν από τον λαό και πάνω στις οποίες ο αδερφός μας θα πάρει όρκο απαράβατο. Στο όνομα της αγαπημένης πατρίδας, καλούμε τους πιστούς γιους της γης των πατέρων μας, να εκπληρώσουν το ιερό χρέος προς τη γη των προγόνων, να υπακούν τον Τσάρο σε αυτή τη δύσκολη στιγμή της εθνικής δοκιμασίας και να τον βοηθούν, σε συνεργασία με τους αντιπροσώπους του λαού, να οδηγήσει τη Ρωσική Αυτοκρατορία στο δρόμο της νίκης, της κοινωνικής ευημερίας και της δόξας. Είθε ο Θεός να βοηθήσει τη Ρωσία!»
Ο Μέγας Δούκας Μιχαήλ αρνήθηκε τον θρόνο, μέχρις ότου θα επιτρεπόταν στον λαό να ψηφίσει μέσω ενός θεσμικού οργάνου μεταξύ της συνέχισης της μοναρχίας ή τη δημιουργία δημοκρατίας. Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, ο Μιχαήλ ποτέ δεν εκδιώχθηκε από την εξουσία, απλά καθυστερούσε να την αναλάβει. Η εκδίωξη του Νικόλαου Β΄ και η ακόλουθη επανάσταση των Μπολσεβίκων έδωσε τέρμα στην κυριαρχία της δυναστείας των Γκόττορπ-Ρομανώφ που κυβερνούσε από το 1762. Έστρωσε επίσης τον δρόμο για τη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης, η γέννηση της οποίας σημαδεύτηκε από έναν παγκόσμιο σκεπτικισμό από κάποιους και ενθουσιασμό από άλλους για την πρώτη εφαρμογή της κομμουνιστικής θεωρίας σε μια μεγάλη χώρα όπως η Ρωσία.
Εξορία και θάνατος
Στις αρχές Μαρτίου η Προσωρινή Κυβέρνηση έβαλε τον Νικόλαο Β΄ και την οικογένειά του σε κατ’ οίκον περιορισμό στο Ανάκτορο του Αλεξάνδρου στο Τσάρσκογιε Σελό, 15 μίλια νότια από την Αγία Πετρούπολη. Τον Αύγουστο του 1917 η Κυβέρνηση Κερένσκυ μετέφερε τους Ρομανώφ στο Τομπόλσκ στα Ουράλια όρη, στο σπίτι του πρώην Κυβερνήτη, ισχυριζόμενη ότι έτσι θα προστατευόταν από το εντεινόμενο επαναστατικό κλίμα. Όταν οι Μπολσεβίκοι ανέβηκαν στην εξουσία τον Οκτώβριο, τα μέτρα κράτησής τους έγιναν αυστηρότερα και η σκέψη να δικαστεί ο Νικόλαος ακουγόταν όλο και πιο συχνά. Όσο η αντιεπαναστατική Λευκή κίνηση συγκέντρωνε δυνάμεις, οδηγώντας σε εμφύλιο πόλεμο μέχρι το καλοκαίρι, ο Νικόλαος Β΄, η Αλεξάνδρα και η κόρη τους Μαρία μεταφέρθηκαν τον Απρίλιο στο Γεκατερίνμπουργκ. thumb|right|200px|Το κυβερνητικό κτίριο στο Τομπόλσκ. Ο Αλέξιος ήταν πολύ άρρωστος για να συνοδεύσει τους γονείς του και παρέμεινε με τις αδελφές του Όλγα, Τατιάνα και Αναστασία στο Τομπόλσκ μέχρι τον Μάιο του 1918. Η οικογένεια με λίγους ακόλουθους έμεινε φυλακισμένη στην Οικία Ιπάτιεφ στο Γεκατερίνμπουργκ, ένα στρατιωτικό μπολσεβικικό οχυρό. Εκεί, το βράδυ της 17ης Ιουλίου 1918, οι Μπολσεβίκοι ξύπνησαν τον Νικόλαο, την Αλεξάνδρα, τα παιδιά τους, τον γιατρό τους και τρεις υπηρέτες, τους πήγαν στο υπόγειο και τους σκότωσαν στις 2:33 π.μ. Παραμένει ακόμα ανεξιχνίαστο αν η εντολή δολοφονίας δόθηκε απευθείας από τον Λένιν στη Μόσχα (την εκδοχή αυτή την ισχυρίζονται πολλοί, όμως σχολαστική έρευνα δεν έφερε στο φως κάποιο αδιάσειστο επιχείρημα), ή αν έγινε έτσι ελλείψει άλλης εναλλακτικής, καθώς η Λευκή κίνηση πλησίαζε το Γεκατερίνμπουργκ ή αν δόθηκε με πρωτοβουλία των τοπικών Μπολσεβίκων. Επίσης ανεξιχνίαστο παραμένει το αν η εντολή (αν τελικά υπήρξε εντολή) αφορούσε μόνο τη δολοφονία του Νικόλαου ή και ολόκληρης της οικογένειας.
Το 1989, δημοσιεύθηκε η αναφορά του Γιάκοβ Γιουρόφσκυ, η οποία φαίνεται να φτάνει σε ένα συμπέρασμα ως προς το τι πράγματι συνέβη εκείνο το βράδυ. Η δολοφονία έλαβε χώρα όταν μονάδες της Λεγεώνας της Τσεχοσλοβακίας, υποχωρώντας από τα ρωσικά εδάφη, πλησίασαν το Γεκατερίνμπουργκ. Φοβούμενοι ότι η Λεγεώνα θα καταλάμβανε την πόλη και θα απελευθέρωνε τον Νικόλαο, οι φύλακες της Αυτοκρατορικής Οικογένειας στράφηκαν στη λύση της άμεσης εξόντωσής της, λέγοντας πως «δεν υπάρχει επιστροφή». Το τηλεγράφημα που έδινε την εντολή εκ μέρους του Ανώτατου Σοβιέτ στη Μόσχα υπεγράφη από τον Γιάκοβ Σβερντλόφ, του οποίου το όνομα πήρε η πόλη. Ο Νικόλαος Β΄ ήταν ο πρώτος που πέθανε. Φονεύθηκε με πολλαπλές σφαίρες στο κεφάλι και στο στήθος. Τελευταίες πέθαναν οι κόρες καθώς τα διαμάντια που φορούσαν μέσα στα ρούχα τους, εμπόδιζε τις σφαίρες να διαπεράσουν στο σώμα. Έτσι τις λόγχισαν με ξιφολόγχη.
Τα σώματα του Νικολάου Β΄ και της οικογένειας, αφού πρώτα ποτίστηκαν σε οξύ και κάηκαν, για καιρό πιστευόταν ότι είχαν ταφεί κάτω από ένα ναρκοπέδιο σε μια τοποθεσία που λέγεται "τα Τέσσερα Αδέλφια". Αυτό πράγματι ίσχυε για τη νύχτα της εκτέλεσης. Το επόμενο πρωί ο Γιουρόφσκυ απομάκρυνε τα σώματα και αποφάσισε να τα κρύψει αλλού. Όταν το όχημα που κουβαλούσε τα πτώματα χάλασε, στον δρόμο για την επόμενη τοποθεσία, ο Γιουρόφσκυ άλλαξε τα πλάνα και έθαψε τα περισσότερα από τα πτώματα σε ένα μυστικό και σφραγισμένο σημείο στην οδό Κοπτυάκυ, έναν εγκαταλελειμμένο σήμερα καρόδρομο 12 μίλια βόρεια του Γεκατερίνμπουργκ.
Εύρεση των λειψάνων
Τα υπολείμματα της οικογένειας και των ακολούθων τους με εξαίρεση δύο παιδιών βρέθηκαν το 1991. Η ρωσική κυβέρνηση τους ξέθαψε και έκανε μια κρατική τελετή κηδείας. Η διαδικασία αναγνώρισης των υπολειμμάτων ήταν εξαντλητική. Δείγματα στάλθηκαν στη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες για εξέταση DNA. Οι εξετάσεις έδειξαν ότι πέντε από τους σκελετούς ήταν μέλη της οικογένειας και τέσσερις όχι. Τρεις από τους πέντε διαπιστώθηκε ότι ήταν παιδιά. Η μητέρα συνδεόταν με τη Βρετανική Βασιλική οικογένεια, άρα ήταν η Αλεξάνδρα. Ο Φίλιππος, Δούκας του Εδιμβούργου, εγγονός της μεγαλύτερης αδερφής της Αλεξάνδρας Βικτωρίας, Μαρκησίας του Μίλφορντ-Χάβεν, έδωσε δείγμα DNA το οποίο ταίριαξε με αυτό του σκελετού. Ο πατέρας διαπιστώθηκε ότι σχετίζεται με τον Μεγάλο Δούκα Γεώργιο Αλεξάνδροβιτς, μικρότερο αδελφό του Νικολάου Β΄. Οι Βρετανοί επιστήμονες ισχυρίστηκαν πως ήταν πάνω από 98,5% σίγουροι ότι τα απομεινάρια ανήκαν στον Αυτοκράτορα, την οικογένεια του και των ακολούθων τους. Το εναπομείναν σημάδι από τη δολοφονική επίθεση που είχε δεχτεί ο Νικόλαος Β΄ στην Ιαπωνία δεν ήταν αρκετά αξιόπιστο στοιχείο εξαιτίας μόλυνσης που είχε υποστεί.
Δύο σκελετοί δε βρέθηκαν. Του έφηβου γιου και κληρονόμου του θρόνου Αλέξιου και μίας εκ των κορών, της Μαρίας, της Αναστασίας ή της Τατιάνας (οι τρεις κύριοι ερευνητές των λειψάνων — Αλεξάντερ Αβντόνιν, Σεργκέι Αμπράμοφ, και Ουίλλιαμ Μέιπλς — δε συμφωνούν ως προς την ταυτότητα). Σε άρθρο της The Sunday Telegraph, στις 19 Απριλίου 1998, ο Αβντόνιν, που βρήκε τα κόκκαλα της υπόλοιπης οικογένειας, ισχυρίστηκε ότι τα σώματα που λείπουν βρίσκονται σε άλλη τοποθεσία κοντά στον κύριο τάφο. Είπε ακόμα ότι οι Μπολσεβίκοι πειραματίστηκαν με τα δύο σώματα (του Αλέξιου και της αδερφής του) μέχρι που τα κατέστρεψαν ολοσχερώς. Οι εκτελεστές δεν είχαν τον χρόνο να ασχοληθούν το ίδιο σχολαστικά με τα υπόλοιπα σώματα και έτσι αυτά διασώθηκαν. Ο Αβντόνιν πιστεύει πως, αφού τα λείψανα του Τσάρεβιτς και της Μεγάλης Δούκισσας είναι κατεστραμμένα, «πιθανόν μόνο μερικά κόκαλα, σκόνη και στάχτη θα έπρεπε να έχουν απομείνει».
Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, παρά τα στοιχεία των εξετάσεων DNA, αρνήθηκε να αναγνωρίσει τα λείψανα της Αυτοκρατορικής οικογένειας ως αυθεντικά. Οι λόγοι της άρνησης θεωρούνται πολιτικοί. Κατά τη διάρκεια της ταφής των οστών το 1998, τα λείψανα αναφερόταν από την Εκκλησία ως «Χριστιανοί θύματα της Επανάστασης» παρά ως βασιλική οικογένεια. Ένας λόγος γι' αυτήν τη διαφωνία ήταν η απουσία σημαδιού από το μέτωπο του Νικολάου.
Το 2007 ένας ερασιτέχνης ιστορικός ανακάλυψε οστά κοντά στο Γεκατερίνμπουργκ που ανήκαν σε ένα αγόρι και μια νεαρή γυναίκα. Η έρευνα ξεκίνησε πάλι και το 2008 εξακριβώθηκε ότι τα οστά ανήκαν στον Αλέξιο και μια από τις αδελφές του.
Το 2015 έπειτα από αίτημα της Ρωσικής Εκκλησίας έγινε εκταφή των οστών του Νικόλαου και της Αλεξάνδρας για περαιτέρω ανάλυση DNA που επιβεβαίωσε ότι επρόκειτο για το αυτοκρατορικό ζεύγος.
Κηδεία
Μια τελετή Χριστιανικής ταφής πραγματοποιήθηκε στις 17 Ιουλίου 1998, την ογδοηκοστή επέτειο της εκτέλεσής τους. Τα σώματά τους αναπαύτηκαν με τιμές κράτους στον Παρεκκλήσιο της Αγίας Αικατερίνης στο οχυρό των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη, όπου αναπαυόταν όλοι οι Ρώσοι αυτοκράτορες από τον Μεγάλο Πέτρο και έπειτα. Ο Πρόεδρος Γέλτσιν και η σύζυγός του παρακολούθησαν την τελετή μαζί με τους συγγενείς των Ρομανώφ, συμπεριλαμβανομένου του Μιχαήλ του Κεντ. Η τελευταία Αυτοκρατορική Οικογένεια της Ρωσίας αγιοκατατάχθηκε όχι μόνο από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά και από τον Πατριάρχη Αλέξιο Β΄ στη Μόσχα.
Η αγία οικογένεια των Ρωμανώφ
Το 1981 ο Νικόλαος Β΄ και οι πρώτου βαθμού συγγενείς του αγιοκατατάχθηκαν από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ως μάρτυρες στις 14 Αυγούστου 2000. Δεν έγιναν μάρτυρες, αφού ο θάνατος τους δεν σχετιζόταν άμεσα με τη χριστιανική πίστη. Αντ' αυτού ονομάστηκαν παθοφόροι (страстотерпцы - στραστοτιέρπτσι).
Φημολογούμενοι επιζήσαντες
Αρχικά, έγινε γνωστή η εκτέλεση του Τσάρου ενώ ανακοινώθηκε ότι η οικογένειά του είχε μεταφερθεί για ασφάλεια. Μέσα σε διάστημα 84 ημερών, 14 ακόμη Ρομανώφ και 13 μέλη της αυτοκρατορικής Αυλής δολοφονήθηκαν από τους Μπολσεβίκους, μεταξύ των οποίων και η Ελισάβετ Φιόντοροβνα, αδελφή της Αλεξάνδρας. Η αβέβαιη μοίρα της οικογένειας και η άγνωστη τοποθεσία των σορών οδήγησε σε φήμες για επιζώντες που διήρκεσαν πολλά χρόνια.
Τίτλοι και προσφωνήσεις
Ο πλήρης τίτλος του Νικολάου Β΄ ως Αυτοκράτορα, όπως περιγράφεται στο Άρθρο 59 του Συντάγματος του 1906, ήταν: "Με τη Χάρη του Θεού, Ημείς Νικόλαος, Αυτοκράτορας και Μονάρχης Πασών των Ρωσιών, της Μόσχας, του Κιέβου, του Βλαντίμιρ, Νόβγκοροντ; Τσάρος του Καζάν, Τσάρος του Αστραχάν, Τσάρος της Πολωνίας, Τσάρος της Σιβηρίας, Τσάρος της Ταυρικής Χερσονήσου, Λόρδος του Πσκοφ και Μεγάλος Πρίγκιπας του Σμολένσκ, Λιθουανίας, Βολυνίας, Ποδολίας και Φινλανδίας; Πρίγκιπας της Εσθονίας, Λιβονίας, Κουρλάνδης και Σεμιγαλλίας, Σαμογιτίας, Μπιάλιστοκ, Καρελίας, Τβερ, Γιούγκορ, Περμ, Βιάτκα, Βόγκαρ και αλλού; Κυρίαρχος και Μεγάλος Πρίγκιπας του Νίζνι Νόβγκοροντ, Τσέρνιγκοφ, Ριαζάν, Πόλοτσκ, Ροστόφ, Γιαροσλάβλ, Μπελοζέρο, Ουδόρια, Ομπντόρια, Κονδία, Βίτσεμπσκ, Μστισλάβ, και Ηγεμόνας Πάσης της Σεβεριανής χώρας; Κυρίαρχος και Λόρδος της Ιβηρίας, Καρταλινίας, της Καμπαρντιανή γης και της Αρμενίας: κληρονομικά Κυρίαρχος και Ηγεμόνας των Κιρκασσίων και Ορεινών Πριγκίπων και άλλων; Κυρίαρχος του Τουρκιστάν, Διάδοχος της Νορβηγίας, Δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, Στόρμαρν, Ντίτμαρσεν και Ολδεμβούργου, και ούτω καθεξής, και ούτω καθεξής, και ούτω καθεξής."
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1894 την Αλίκη (Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα), κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Έσσης & παρά τω Ρήνω, και είχε τέκνα:
Διακρίσεις
• Flag of Austria-Hungary (1869-1918).svg Αυστροουγγαρία: Τάγμα του Αγίου Στεφάνου της Ουγγαρίας, Μεγαλόσταυρος, 6 Μαΐου 1884
• 🇧🇪 Belgium: Βασιλικό Τάγμα του Λεοπόλδου, Μεγάλο Κορδόνι, 6 Μαΐου 1884
• Flag of Brazil (1870–1889).svg Αυτοκρατορία της Βραζιλίας: Αυτοκρατορικό Τάγμα του Σταυρού του Νότου, Μεγαλόσταυρος, 19 Σεπτεμβρίου 1884
• Flag of the Emirate of Bukhara.svg Εμιράτο της Μπουχάρας:
• * Τάγμα του Στέμματος, 21 Νοεμβρίου 1893
• 🇧🇬 Bulgaria:
• * Τάγμα του Αγίου Αλεξάνδρου, Μεγαλόσταυρος, 6 Μαΐου 1884
• * Τάγμα των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, Ιππότης
• 🇩🇰 Denmark:
• * Τάγμα του Ελέφαντα, Ιππότης, 18 Μαΐου 1884
• * Τάγμα του Ντάνεμπρογκ, Μέγας Διοικητής, 1894
• Flag of Ethiopia (1897-1936; 1941-1974).svg Αυτοκρατορία της Αιθιοπίας: Τάγμα της Σφραγίδας του Σολομώντα, Μεγάλο Κορδόνι, 30 Ιουνίου 1895
• Flag of France (1794–1815, 1830–1958).svg Γαλλία: Λεγεώνα της Τιμής, Μεγαλόσταυρος, 6 Μαΐου 1884
• * Flagge Großherzogtum Baden (1891–1918).svg Βάδη: Δυναστικό Τάγμα της Πίστης, Ιππότης, 15 Μαΐου 1883
• * Flag of Bavaria (striped).svg Βαυαρία: Τάγμα του Αγίου Ουμβέρτου, Ιππότης, 6 Μαΐου 1884
• * Flagge Großherzogtum Hessen ohne Wappen.svg Έσση και παρά τω Ρήνω: Τάγμα του Λουδοβίκου, Μεγαλόσταυρος, 2 Μαΐου 1884
• * Μεκλεμβούργο: Δυναστικό Τάγμα του Βενδικού Στέμματος, Μεγαλόσταυρος, 9 Ιανουαρίου 1879
• * Flag of Oldenburg (Scandinavian Cross).svg Ολδεμβούργο: Δυναστικό Τάγμα της Τιμής του Δούκα Πέτρου Φρειδερίκου Λουδοβίκου, Μεγαλόσταυρος, 15 Απριλίου 1881
• * Flagge Großherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach (1813-1897).svg Σαξoνία-Βαϊμάρη-Άιζεναχ: Τάγμα του Λευκού Γερακιού, Μεγαλόσταυρος, 15 Μαΐου 1883
• * Flagge Königreich Sachsen (1815-1918).svg Σαξoνία: Τάγμα του Στέμματος της Σαξονίας, Ιππότης
• * Flagge Königreich Württemberg.svg Βυρτεμβέργη: Τάγμα του Στέμματος της Βυρτεμβέργης, Μεγαλόσταυρος, 6 Μαΐου 1884
• State Flag of Greece (1863-1924 and 1935-1973).svg Βασίλειο της Ελλάδας: Τάγμα του Σωτήρος, Μεγαλόσταυρος, 6 Μαΐου 1884
• * Τάγμα του Ευαγγελισμού, Ιππότης, 6 Μαΐου 1884
• * Χρυσό Μετάλλιο Στρατιωτικής Ανδρείας, 4 Σεπτεμβρίου 1916
• * Flag of the Vatican City (2 by 3).svg Αγία Έδρα: Τάγμα του Παναγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ, Μεγαλόσταυρος, 6 Μαΐου 1884
• * Flag of the Order of St. John (various).svg Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας: Μεγαλόσταυρος της Τιμής και της Πίστης
• Flag of Japan.svg Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας: Τάγμα του Ανατέλλοντος Ήλιου, Μεγάλο Κορδόνι με Παυλώνια Άνθη, 4 Σεπτεμβρίου 1882
Καμεράτα Φλωρεντίνα
Με το όνομα Καμεράτα Φλωρεντίνα (Camerata Florentina), αποδιδόμενο στην ελληνική και ως Φλωρεντινή συντροφιά φέρονταν ομάδα καλλιτεχνών που σύχναζε στη Φλωρεντία και ειδικά στην οικία του ποιητή και μουσικού Ιωάννη Μπάρντι, Κόμη του Βέρνιο, δημιουργού του μελοδράματος.
Η ομάδα αυτή ασχολήθηκε με τη μουσική και με μελέτες κυρίως επί των συνθέσεων των μελών της και ειδικότερα επί των Τζάκοπο Πέρι και Τζούλιο Κατσίνι που αποτέλεσαν και την αρχή της μουσικής επανάστασης (1600 - 1700), της χειραφέτησης δηλαδή της απλής πολυφωνικής μουσικής κατά τη προγενέστερη εποχή.
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
Διακρίσεις
• Flag of Montenegro (1852–1905).svg Πριγκιπάτο του Μαυροβουνίου: Τάγμα του Πρίγκιπα Δανιήλ Α΄, Μεγαλόσταυρος
BMW Art Car
Το έργο BMW Art Car εισήχθη από τον Γάλλο οδηγό και τον πλειστηριαστή Hervé Poulain, ο οποίος ήθελε να καλέσει έναν καλλιτέχνη να δημιουργήσει καμβά πάνω σε ένα αυτοκίνητο.
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
Διακρίσεις
• 🇳🇱 Netherlands: Τάγμα του Ολλανδικού Λέων, Μεγαλόσταυρος, 15 Μαρτίου 1881
BMW Art Car
Το 1975, ο Poulain ανέθεσε στον Αμερικανό καλλιτέχνη και τον φίλο του Alexander Calder να ζωγραφίσει το πρώτο BMW Art Car. Αυτό το πρώτο παράδειγμα θα ήταν ένα BMW 3.0 CSL με το οποίο ο ίδιος ο Poulain θα αγωνιστεί στην κούρσα αντοχής των 24 Hours of Le Mans.
Καμεράτα Φλωρεντίνα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναγεννησιακή μουσική Κατηγορία:Ιστορία της Φλωρεντίας
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
Διακρίσεις
•  Ottoman Empire: Τάγμα του Οσμανιέ, 1ης Τάξης, 28 Ιουλίου 1884
BMW Art Car
Από το έργο τέχνης του Calder, πολλοί άλλοι διάσημοι καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο δημιούργησαν τα BMW Art Cars, όπως ο David Hockney, η Jenny Holzer, ο Roy Lichtenstein, ο Robert Rauschenberg, ο Frank Stella και ο Andy Warhol. Μέχρι σήμερα έχουν δημιουργηθεί συνολικά 19 BMW Art Cars, βασισμένα σε αγωνιστικά και συμβατικά οχήματα παραγωγής. Ο Frank Stella έκανε επίσης ένα ανεπίσημο αυτοκίνητο τέχνης κατόπιν εντολής του οδηγού του αγώνα δρόμου Peter Gregg. Ο πιο πρόσφατος καλλιτέχνης στο πρόγραμμα BMW Art Car είναι ο Cao Fei το 2017 με το BMW Μ6. Οι καλλιτέχνες για το έργο BMW Art Car επιλέγονται από μια ομάδα διεθνών επιτρόπων.
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
Διακρίσεις
• Flag of Portugal (1830).svg Βασίλειο της Πορτογαλίας: Στρατιωτικό Τάγμα του Χριστού, Μεγαλόσταυρος, 15 Μαΐου 1883
BMW Art Car
Σύμφωνα με τον Thomas Girst, ο οποίος έχει αναλάβει το έργο BMW Art Cars από το 2004, ο σκοπός του έργου έχει αλλάξει με την πάροδο του χρόνου: "Στην αρχή τα αυτοκίνητα αγωνίστηκαν. Δεν υπήρχε μεγάλη προσπάθεια δημοσίων σχέσεων γύρω τους. Από τότε, μερικά από τα Αυτοκίνητα Τέχνης έχουν χρησιμοποιηθεί σε διαφημίσεις για να δείξουν ότι η BMW είναι ένας παίκτης στις τέχνες. Με το έργο του Eliass, μέρος αυτού που κάνουμε είναι η ευαισθητοποίηση των εναλλακτικών και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας».
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
Διακρίσεις
• Amir Kabir Flag.svg Δυναστεία των Κατζάρων: Πορτρέτο του Σάχη της Περσίας, 28 Ιουλίου 1884
BMW Art Car
BMW Art Cars
* Το έργο του 2009 του Robin Rhode δεν δημιούργησε ένα αυτοκίνητο τέχνης, αλλά χρησιμοποίησε μια BMW Z4 που οδηγούσε πάνω από έναν γιγαντιαίο καμβά για να δημιουργήσει ένα έργο εφαρμόζοντας χρώμα με τα ελαστικά του αυτοκινήτου.
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
Διακρίσεις
• Flag of China (1889–1912).svg Δυναστεία Τσινγκ: Τάγμα του Διπλού Δράκου, 1ης Τάξης Α΄ Βαθμίδας με Διαμάντια, 22 Απριλίου 1896
BMW Art Car
Μινιατούρες
Από το 2003 έως το 2005, η BMW κυκλοφόρησε τα πρώτα 15 Art Cars (τότε περιλάμβανε ολόκληρη τη σειρά) ως μικροσκοπικά οχήματα εκτύπωσης κλίμακας 1:18, κατασκευασμένα από την Minichamps. Τα πρώτα δύο που κυκλοφόρησαν ήταν η BMW 3.0 CSL του Alexander Calder και η BMW V12 LMR της Jenny Holzer. Τα Αυτοκίνητα Τέχνης πωλήθηκαν μέσω των Αντιπροσωπειών Αυτοκινήτου της BMW, επιλέγονταν τα καταστήματα Μουσείων, καθώς και απευθείας από τη BMW. Αρχικά δημιουργήθηκαν 3000 αντίτυπα.
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
Διακρίσεις
• 🇷🇴 Βασίλειο της Ρουμανίας:
BMW Art Car
Δημόσια προβολή
Το 2009, τα Art Cars ξεκίνησαν μια βόρεια αμερικανική περιοδεία, ξεκινώντας από το Μουσείο Τέχνης του Λος Άντζελες, από τις 12 έως τις 24 Φεβρουαρίου. Η δεύτερη στάση ήταν στη Νέα Υόρκη από τις 24 Μαρτίου έως τις 6 Απριλίου, σε ειδική έκθεση στο Grand Central Terminal που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Vanderbilt Hall. Τα Αυτοκίνητα εκτέθηκαν στο Μεξικό, πρώτα στο MARCO, στο Μοντερέι, και αργότερα στην Γκουανταλαχάρα και την Πόλη του Μεξικού. Τον Ιούλιο του 2012, ένα από τα αυτοκίνητα παρουσιάστηκε από το Ινστιτούτο Σύγχρονων Τεχνών στο χώρο στάθμευσης Shoreditch στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του Λονδίνου 2012 με τίτλο Art Drive!.
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
Διακρίσεις
• * Τάγμα του Αστέρος της Ρουμανίας, Μεγαλόσταυρος με Κολάρο, 6 Μαΐου 1884
• * Τάγμα του Καρόλου Α΄, Κολάρο, 15 Ιουνίου 1906
BMW Art Car
Ανεπίσημο BMW Art Cars
Εκτός από τις εργασίες που ανέθεσε η BMW, δύο καλλιτέχνες δημιούργησαν ανεπίσημα BMW Art Cars. Το 1979 ο αγωνιστής οδηγός Peter Gregg αγόρασε ένα BMW M1 Procar και ανέθεσε στον φίλο του Frank Stella να το ζωγραφίσει γι 'αυτόν. Αυτό το αυτοκίνητο είναι η μοναδική BMW που ζωγράφισε ένας καλλιτέχνης που ήταν επίσης μέλος του προγράμματος Art Car της BMW και πωλήθηκε από το Μουσείο Guggenheim σε έναν αντιπρόσωπο της BMW στο Long Island της Νέας Υόρκης το 2011. Το αυτοκίνητο αποτελεί μέρος της σειράς "Polar Coordinates" της Stella, που δημιουργήθηκε για να τιμήσει τον φίλο της Στέλλα Ρόνι Πέτερσον, οποίος είχε πεθάνει σε αγωνιστικό δυστύχημα στη Μοντζα το 1978. Το 1987 ο Keith Haring ζωγράφισε μια κόκκινη BMW Z1 στη γκαλερί Hans Mayer του Ντίσελντορφ. Το 2016, το Πολιτιστικό Συμβούλιο του Μεγάλου Τζάκσονβιλ ανέθεσε στον καλλιτέχνη Christie Chandler να ζωγραφίσει μια BMW X6 για το ετήσιο βραβείο των βραβείων στο TPC Sawgrass.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:BMW Κατηγορία:Αυτοκίνητο Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας
Διακρίσεις
• State Flag of Serbia (1882-1918).svg Βασίλειο της Σερβίας:
• * Τάγμα του Αγίου Σάββα, Μεγαλόσταυρος
• * Τάγμα του Αστέρος του Καραγεώργη, Μεγαλόσταυρος, 1910
• 🇹🇭 Σιάμ: Τάγμα της Βασιλικής Οικογένειας των Τσάκρι, Ιππότης, 8 Μαρτίου 1891
• 🇸🇪 🇳🇴 Σουηδία-Νορβηγία: Βασιλικό Τάγμα των Σεραφείμ, Ιππότης με Κολάρο, 19 Μαΐου 1883
•  Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας:
• * Τάγμα της Περικνημίδας, Ιππότης, 1 Ιουλίου 1893
• * Βασιλική Βικτωριανή Αλυσίδα, 6 Σεπτεμβρίου 1904
• * Τάγμα του Λουτρού, Επίτιμος Μεγαλόσταυρος, 20 Οκτωβρίου 1916
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσάροι της Αυτοκρατορίας της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Ηγεμόνες της Φινλανδίας Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας
Ατσαλόμαλλο
Το ατσαλόμαλλο κατασκευάζεται από χάλυβα χαμηλού άνθρακα σε μια διαδικασία η οποία ομοιάζει στην διάνοιξη οπών, όπου ένα βαρύ χαλύβδινο σύρμα ελκύεται διαμέσου μιας οδοντωτής η οποία αφαιρεί λεπτά και κοφτερά συρμάτινα ρινίσματα.
Χρήσεις
μικρογραφία|Κομμάτι φλεγόμενου ατσαλόμαλλου περιστρέφεται ώστε να δημιουργήσει σπίθες για ζωγραφική φωτός. Το ατσαλόμαλλο χρησιμοποιείται ευρέως από ξυλουργούς και τεχνίτες οι οποίες δουλεύουν με βαφή, λάκα ή βερνίκι.
Όταν χρησιμοποιείται σε βελανιδιά, τυχόν υπολείμματα χάλυβα μπορεί να αντιδράσουν με τις τανίνες του ξύλου, σχηματίζοντας μπλε ή μαύρες κηλίδες. Το μαλλί από μπρούτζινο ή ανοξείδωτο χάλυβα δεν το προκαλεί αυτό.
Το ατσαλόμαλλο χρησιμοποιείται συχνά για επαγγελματικές διαδικασίες καθαρισμού σε γυαλί ή πορσελάνη, επειδή είναι πιο μαλακό από αυτά τα υλικά, οπότε είναι δυνατόν να αφαιρέσει βρομιές χωρίς να χαράξει το υπόστρωμα, όπως τα κοινά αποξεστικά.
Μια άλλη χρήση του ατσαλόμαλλου είναι στον έλεγχο τρωκτικών. Μικρές τρύπες βουλώνονται με τραχύ ατσαλόμαλλο, το οποίο όταν δαγκωθεί από τρωκτικά προκαλεί μεγάλο πόνο στο στόμα τους. Αν καταποθεί μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρο εσωτερικό τραυματισμό.
Όταν το ατσαλόμαλλο θερμαίνεται ή σκουριάζει, η μάζα του αυξάνεται λόγω της ένωσης του οξυγόνου με τον χάλυβα.
Η λεπτή εσωτερική δομή του ατσαλόμαλλου το καθιστά εύφλεκτο παρουσία αέρα. Η ζωγραφική φωτός είναι μια εφαρμογή η οποία χρησιμοποιεί αυτήν την ιδιότητα. Πολύ ψιλό ατσαλόμαλλο μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως προσάναμμα σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, καθότι καίγεται ακόμα και υγρό και μπορεί να αναφτεί από φλόγα, σπίθα ή με την σύνδεσή του σε μια μπαταρία (π.χ. αυτοκινήτου) για την παραγωγή ωμικής θέρμανσης.
Βαθμοί
Τα προϊόντα ατσαλόμαλλου προμηθεύονται σε διαφόρους βαθμούς, από τους τραχείς 3 και 4 μέχρι τον πολύ ψιλό βαθμό 0000.
Παραπομπές
Κατηγορία:Προϊόντα καθαρισμού
Α.Σ. Εδεσσαϊκός
Ο Εδεσσαϊκός Αθλητικός Σύλλογος είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την πόλη της Έδεσσας. Στο πρόσφατο παρελθόν γνώρισε αρκετές επιτυχίες.
2257 Κάαρινα
Η Κάαρινα (Kaarina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,208. Ανακαλύφθηκε το 1939 από τον Φινλανδό αστρονόμο Χέικι Αλικόσκι, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά της από το βαφτιστικό όνομα μιας θυγατέρας του Αλικόσκι, της Κάαρινα Σόινι (Kaarina Soini).
Α.Σ. Εδεσσαϊκός
Αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική επί πέντε σεζόν και κατέκτησε το Βαλκανικό Κύπελλο το 1993 επικρατώντας σε διπλούς αγώνες της βουλγαρικής Έταρ Βελίκο Τάρνοβο. Μέχρι τη χρονιά που προβιβάστηκε στην Α΄ Εθνική, το 1992, κατείχε την 3η θέση στην αθροιστική βαθμολογία όλων των εποχών της Β΄ Εθνικής, μετά τον Ατρόμητο Περιστερίου και το Μακεδονικό.
Ιουστανίδες
Οι Ιουστανίδες ή Ιοστανίδες (περσικά: جستانیان) ήταν κυβερνήτες τμήματος του Δαϋλάμ (η ορεινή περιοχή του Γκιλάν στο Ιράν) από το 791 έως το 1004 μ.Χ.
Α.Σ. Εδεσσαϊκός
Ως έδρα χρησιμοποιεί το Δημοτικό Στάδιο Έδεσσας που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, χωρητικότητας περίπου 4.000 θεατών. Το ρεκόρ προσέλευσης καταγράφηκε στην πρεμιέρα του Εδεσσαϊκού στην Α΄ Εθνική, στις 6 Σεπτεμβρίου 1992, εναντίον του Ολυμπιακού, όταν κόπηκαν 8.500 εισιτήρια.
2257 Κάαρινα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κααρινα
Ιουστανίδες
Οι Ιουστανίδες εμφανίζονται ως "Βασιλιάδες του Δαϋλάμ" στα τέλη του 8ου αιώνα μ.Χ.. Κέντρο τους ήταν η πόλη Ρουντμπάρ στο Αλαμούτ, που βρίσκεται στην κοιλάδα της Σαχρούντ. Δύο αιώνες αργότερα, η περιοχή αυτή θα αποτελούσε το κέντρο των Ασσασίνων, των μυθικών Νιζαριτών Ισμαηλιτών Σιιτών. Εμφανίζονται στην ισλαμική ιστορία ως τμήμα της περιόδου του "Ιρανικού Ιντερμέτζο", όταν τα γηγενή δαϋλαμιτικά και κουρδικά πριγκηπάτα αποκτούν δύναμη στη βορειοδυτική Περσία μετά από 2-3 αιώνες αραβικής κυριαρχίας. Η άνοδος των Δαϋλαμιτών κορυφώθηκε με τη δυναστεία των Μπουγιδών.
Α.Σ. Εδεσσαϊκός
Ιστορία
thumb|Το Δημοτικό Στάδιο Έδεσσας, έδρα του Εδεσσαϊκού
Ιουστανίδες
Μετά τον προσηλυτισμό του Μαρζουμπάν ιμπν Γιουστάν στο Μωαμεθανισμό το 805, η αρχαία οικογένεια των Γιουστάν (Ιουστανιδών) συνδέθηκε με τους ζαϊντιστές Αλίδες του Δαϋλάμ. Οι Ιουστανίδες υιοθέτησαν τον κλάδο του Σιιτισμού, Ζαϊντισμό. Τον 10ο αιώνα, εξαλείφθησαν από τη δαϋλαμιτική δυναστεία των Σαλαριδών στο Ταρόμ (σημερινή επαρχία του Ζαντζάν). Παρόλα αυτά, οι Ιουστανίδες συνδέθηκαν με γάμους με τους Σαλαρίδες και διατήρησαν την εξουσία στο Ρουντμπάρ στα υψίπεδα του Δαϋλάμ. Επίσης έγιναν σύμμαχοι με τους Μπουγίδες. Τον 11ο αιώνα, τέθηκαν πιθανώς υπό την επικυριαρχία των Γαζναβιδών. Με την άφιξη των Σελτζούκων Τούρκων, αναγνώρισαν την επικυριαρχία των Σελτζούκων και λίγο αργότερα, εξαφανίστηκαν από την ιστορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Μουσουλμανικές δυναστείες Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ασίας
Α.Σ. Εδεσσαϊκός
Ιστορία
Το ποδόσφαιρο στην Έδεσσα ήταν γνωστό από την περίοδο της τουρκοκρατίας. Το 1908 αναφέρεται η ποδοσφαιρική ομάδα «Ελπίς», της οποίας σώζεται φωτογραφία. Μετά το 1922, ιδρύθηκαν διάφοροι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι, όπως η «Νέα Γενιά» (1928), ο «Ηρακλής» (1926), ο «Άρης» (1926) και μεταπολεμικά ο «Εθνικός» (1949). Ποδοσφαιρικό τμήμα δημιούργησε και ο πολιτιστικός σύλλογος «Μέγας Αλέξανδρος» την περίοδο 1922-1933.
Το 1960 συγχωνεύτηκαν τρεις σύλλογοι της πόλης: ο Άρης, ο Ηρακλής και ο Εθνικός και δημιούργησαν τον «Εδεσσαϊκό Αθλητικό Σύλλογο». Χρώματα της νέας ομάδας ορίστηκαν το πράσινο και το λευκό και ως σύμβολο η τρίαινα του θεού Ποσειδώνα. Εκτός από το ποδόσφαιρο ο Εδεσσαϊκός είχε και τμήμα στίβου ως το 1980 περίπου. Μάλιστα τη δεκαετία του 1960, τρεις φορές πήρε τη δεύτερη θέση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα γυναικών (1963, 1965 και 1966).
Η γνωστότερη αθλήτρια την οποία ανέδειξε ήταν η δισκοβόλος Βάσω Καραφύλλη, η οποία κατέρριψε πολλές φορές το πανελλήνιο ρεκόρ. Το 1975 έριξε 55,10 μ., ρεκόρ που παρέμεινε ως το 1993.
Στις μικρές κατηγορίες
Η ομάδα αμέσως ξέφυγε από τα τοπικά πλαίσια και από το 1961-62 ανέβηκε στη Β΄ Εθνική. Κατέκτησε δυο φορές το πρωτάθλημα στον όμιλό της, το 1963 και το 1965, αλλά και τις δυο φορές έχασε την άνοδο στην Α΄ Εθνική στους αγώνες κατάταξης. Συνέχισε να αγωνίζεται στη δεύτερη κατηγορία ως το 1975. Μάλιστα, το 1969-70 διεκδίκησε πάλι τον τίτλο του ομίλου μέχρι τέλους αλλά τερμάτισε στην τρίτη θέση.
Το 1975 υποβιβάστηκε εκ νέου στο τοπικό πρωτάθλημα. Το 1976 κατέκτησε το πρωτάθλημα αλλά έχασε την άνοδο μέσω του ειδικού πρωταθλήματος ανόδου, κάτι που τελικά πέτυχε την επόμενη χρονιά, επιστρέφοντας στη Β΄. Ως το 1989 αγωνιζόταν μεταξύ Β΄ και Γ΄ Εθνικής. Ποδοσφαιριστές αυτής της εποχής: Μπέλος, Μεσημερλής, Γιόντης, Παυλίδης, Χαραλάμπους, Πέτκος, Μπέλμπας, Τσέπτιμπης, Κλειτσινίκος, Σταφύδας, Ασλανίδης, Τζούρτζος, Παπάς, Στόιος.
Όμως, την επόμενη πενταετία, στηριγμένος σε μια γενιά ταλαντούχων ποδοσφαιριστών, ο Εδεσσαϊκός είχε μια εντυπωσιακή ανοδική πορεία, που το 1992 τον οδήγησε στην Α΄ Εθνική. Με προπονητή το Μάκη Κατσαβάκη και ένα μείγμα έμπειρων και νέων παικτών κατάφερε να γίνει μια από τις ελάχιστες ομάδες της Α΄ Εθνικής που προέρχονται από μικρή ελληνική πόλη. Πρωταγωνιστές εκείνης της ανόδου ήταν οι νεαροί: Αντώνης Σαπουντζής, Πέτρος Πασσαλής, Πάρις Ζουμπούλης και οι εμπειρότεροι: Κώστας Μαλουμίδης και Θόδωρος Τσολερίδης.
Α΄ Εθνική
Το βασικό κορμό της επιτυχημένης περιόδου 1994-95 αποτελούσαν οι: Νεοφώτιστος, Ράμπουσιτς, Καραϊσαρίδης, Τσόπτσης, Κόλεφ, Κουτσουρές, Πασσαλής, Στέφανος Μπορμπόκης, Νασιόπουλος,Κότσυφας και οι βετεράνοι Κυριάκος Αλεξανδρίδης (34 ετών) και Τσολερίδης (35 ετών).
Το 1995-96 αποχώρησαν οι Πασσαλής, Αλεξανδρίδης, Μπορμπόκης, Τσολερίδης αλλά η ομάδα τους αντικατέστησε επάξια με τους: Καστανιώτη, Τελίδη, Χαραλάμπους, Βούζα, Οικονομίδη, Σαμώλη, Φερεκίδη και Ανδρεάδη. Τελικά τερμάτισε στην ένατη θέση, την υψηλότερη στην ιστορία της.
Το 1995 έφτασε ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδος, που αποτελεί τη μεγαλύτερη διάκριση της ομάδας στο θεσμό αυτό.
Ακολούθησε μια μέτρια χρονιά με οικονομικά προβλήματα και στο τέλος της σεζόν 1996-97 ο Εδεσσαϊκός αποχαιρέτισε την Α΄ Εθνική, χωρίς να καταφέρει να επανέλθει από τότε.
Επιστροφή στις χαμηλές κατηγορίες
Την επιτυχημένη δεκαετία ακολούθησαν πολύ μέτριες χρονιές με διαδοχικούς υποβιβασμούς. Από την Α΄ Εθνική που αγωνιζόταν το 1996-97, ο σύλλογος βρέθηκε να παίζει στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πέλλας το 2002-03.
Στη σεζόν 2007-08 αγωνίζεται στη Δ΄ Εθνική με προπονητή τον παλιό του ποδοσφαιριστή Αντώνη Σαπουντζή. Έως 2016-2017 αγωνίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα. Το 2010, ο σύλλογος γιόρτασε την επέτειο 50 χρόνων από την ίδρυσή του. . Την 21 Μαϊου 2017 ο Εδεσσαϊκός αναδείχθηκε πρωταθλητής της Α1 τοπικής κατηγορίας επικρατώντας στον τελικό ανόδου με 1-0. Από την αγωνιστική σεζόν 2017-2018 ο Εδεσσαϊκός αγωνίζεται στην Γ' Εθνική Κατηγορία, ξεκινώντας το ταξίδι της επιστροφής στα μεγάλα σαλόνια, με στόχο να αναβιώσει τις ένδοξες στιγμές του παρελθόντος στα τέλη της δεκαετίας του '90
Φίλαθλοι
Οι φανατικοί οπαδοί της ομάδας του Εδεσσαϊκού είναι οι «Water Boys» και η επιλεγμένη θύρα τους είναι η θύρα 3.
Βαλκανικό Κύπελλο
Κορυφαία στιγμή για το σύλλογο στην επιτυχημένη δεκαετία του ’90 υπήρξε η κατάκτηση του Βαλκανικού Κυπέλλου. Αποτελεί το σημαντικότερο τρόπαιο στην ιστορία του Εδεσσαϊκού αν και ο θεσμός είχε χάσει την παλιά του λάμψη.
Η ομάδα συμμετείχε στη διοργάνωση της σεζόν 1992-93 και προκρίθηκε ως τον τελικό. Εκεί αντιμετώπισε τη βουλγαρική Έταρ Βελίκο Τάρνοβο. Στο πρώτο ματς ηττήθηκε με 0-1 αλλά στη ρεβάνς υπερίσχυσε με 3-1 κατακτώντας το κύπελλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Πέλλας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1960 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960 Κατηγορία:Έδεσσα
Φαρεσμάνης Αποκάπης
Ο Φαρεσμάνης Αποκάπης ήταν Βυζαντινός αξιωματούχος, αρμενικής καταγωγής, γνωστός κυρίως μέσα από μολυβδόβουλα του που έχουν βρεθεί. Είχε τους βυζαντινούς τίτλους του σπαθαροκανδιδάτου, ταξίαρχου, πρωτοσπαθάριου, πατρικίου, στρατηγού, ανθύπατου και βεστάρχη.
Ήταν γιος του Μιχαήλ Αποκάπη κι αδελφός του Βασίλειου. Ο Φαρεσμάνης ήταν διοικητής της Στρούμνιτσας και έπειτα, το 1068-69, της Ιεραπόλεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες Φαρεσμανης Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί Σπαθαροκανδιδάτοι
Σίζο Κανακούρι
Ο Σίζο Κανακούρι (金栗 四三 Kanaguri Shisō ή Kanakuri Shizō, 20 Αυγούστου 1891 - 13 Νοεμβρίου 1983) ήταν Ιάπωνας μαραθωνοδρόμος και ένας από τους πρωτοπόρους του στίβου στην Ιαπωνία. Έχει τιμηθεί ως "πατέρας του μαραθώνιου" στην Ιαπωνία.
Βιογραφία
Ο Κανακούρι καταγόταν από την Ταμάνα του Νομού Κουμαμότο στην Ιαπωνία και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Τσουκούμπα. Το Νοέμβριου του 1911 κατά τους προκριματικούς για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης του 1912, παρότι το μήκος της διαδρομής ήταν πιθανά μόνο 40 χλμ., αναφέρεται ότι ο Κανακούρι έκανε παγκόσμιο ρεκόρ στο μαραθώνιο με 2 ώρες, 32 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα. Επομένως επιλέχθηκε ως ένας από τους δύο αθλητές που μπορούσε να στείλει η Ιαπωνία στους αγώνες.
Ωστόσο, ο Κανακούρι είναι περισσότερο γνωστός για το ότι εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια του μαραθωνίου στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης το 1912. Ο Κανακούρι είχε ένα δύσκολο ταξίδι 18 ημερών έως τη Στοκχόλμη, πρώτα με πλοίο και μετά με τρένο σε όλο του μήκος του Υπερσιβηρικού σιδηρόδρομου, και χρειάστηκε πέντε ημέρες για να ανακάμψει για τον αγώνα. Ο αγώνας γινόταν στον Δήμο Σολλεντούνα, στη Σουηδία, σε εξαιρετική για την εποχή ζέστη 25 °C, και οι μισοί από τους δρομείς υπέφεραν από θερμοπληξία. Ο Κανακούρι, αποδυναμωμένος από το μακρύ ταξίδι του από την Ιαπωνία, υποφέροντας από προβλήματα με το ντόπιο φαγητό, έχασε τις αισθήσεις του στα μισά της διαδρομής, και τον περιέθαλψε μια οικογένεια αγροτών. Ντροπιασμένος από την "αποτυχία" του, επέστρεψε σιωπηλά στην Ιαπωνία χωρίς να ενημερώσει τους υπευθύνους του αγώνα. Οι Σουηδικές αρχές τον θεωρούσαν αγνοούμενο για 50 χρόνια πριν ανακαλυφθεί ότι ζούσε στην Ιαπωνία και είχε αγωνιστεί σε ενδιάμεσους Ολυμπιακούς μαραθώνιους. Το 1966, η Σουηδική Τηλεόραση επικοινώνησε μαζί του και του πρόσφερε την ευκαιρία να ολοκληρώσει τον αγώνα. Δέχθηκε και ολοκλήρωσε τον μαραθώνιο με χρόνο 54 χρόνια, 8 μήνες, 6 ημέρες, 5 ώρες, 32 λεπτά και 20,379 δευτερόλεπτα, παρατηρώντας, "ήταν μια μακριά διαδρομή. Στην πορεία, παντρεύτηκα, έκανα έξι παιδιά και 10 εγγόνια."
Παρά την οπισθοδρόμηση αυτή, ο Κανακούρι επιλέχθηκε να συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1916, οι οποίοι στη συνέχεια ακυρώθηκαν λόγω του Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, ο Κανακούρι αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1920 που πραγματοποιήθηκαν στην Αμβέρσα (Βέλγιο), όπου τερμάτισε το μαραθώνιο σε 2 ώρες, 48 λεπτά και 45,4 δευτερόλεπτα στη 16η θέση. Ο Κανακούρι συμμετείχε στη συνέχεια στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1924, όπου δεν κατάφερε να τερματίσει τον αγώνα. Ο Κανακούρι είναι επίσης γνωστός για το ρόλο του στην ίδρυση της μαραθώνιας σκυταλοδρομίας Χακόνε Εκίντεν το 1920. Από το 2004, το πρώτο βραβείο σε αυτόν τον αγώνα πήρε το όνομά του προς τιμήν του.
Πέθανε σε ηλικία 92 ετών στις 13 Νοεμβρίου 1983, στη γενέτειρά του Ταμάνα του Νομού Κουμαμότο στην Ιαπωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες αθλητές του στίβου
Α.Ο. Αχιλλέας Πάτρας
Ο '''Α.Ο. Αχιλλέας Πάτρας''' ήταν αθλητικός σύλλογος με έδρα την Πάτρα. Ανήκε στην δύναμη της Ε.Π.Σ. Αχαΐας με αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 96. Ιδρύθηκε αρχικά το 1929 από τους Γεώργιο Φιλιππόπουλο, Χρ. Αναστασάκη, Γ. Μπριαμάτο, Ανδρέα Πιερρή, Γ. Σούλος, Γερ. Ξυγκάκη και άλλους. Τα χρώματα της ομάδος ήταν το πράσινο-άσπρο και έδρα είχε την συνοικία του Αγίου Διονυσίου της Πάτρας. Διατηρούσε τμήματα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλεϊ, υδατοσφαίρισης και κολύμβησης. Το 1960 απορροφήθηκε από τον Πατραϊκό ΟΦ.
Το 1975 επανιδρύθηκε και εγγράφηκε στη δύναμη της ΕΠΣ Αχαΐας και ΕΠΟ με αριθμό μητρώου πλέον το 2119. Το 2003 συγχωνεύτηκε με την Α.Ε. Αγυιάς και μετονομάστηκε σε '''Α.Ε. Πανιώνιος Αχιλλέας Αγυιάς''' με χρώματα βυσσινί και μπλε.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Αγωνιζόταν για πολλά χρόνια στο γήπεδο του που βρισκόταν στην συνοικία του Αγίου Διονυσίου.
Στο κύπελλο Ελλάδος έκανε εντυπωσιακή πορεία το 1946-47 όπου απέκλεισε την ΑΕΚ με 2-1 στη Νέα Φιλαδέλφεια, κατά σειρά είχε αποκλείσει τους Πατρέα με 1-1 και 3-0, Παναχαϊκή με 2-1, την ΑΕΚ με 2-1, τον Άρη Αθηνών με 2-1 για να αποκλειστεί στα ημιτελικά από τον Ολυμπιακό με 4-1 σε μονό αγώνα στο Στάδιο Καραϊσκάκη. Στους 16 του κυπέλλου έφτασε και το 1950-51 και αποκλείστηκε από τον Παναθηναϊκό με 2-0 άνευ αγώνος αφού ο πρώτος αγώνας αναβλήθηκε και στον δεύτερο παραιτήθηκε ο Αχιλλέας.
Το 1938 συγχωνεύτηκε, απορρόφησε στην ουσία, με τον σύλλογο Αχαϊκή Ένωσις κρατώντας το όνομα του Αχιλλέα. Το 1959-60 συγχωνεύεται με τον Πατραϊκό Α.Ο. Οι δύο ομάδες έπαιζαν στην Α΄ κατηγορία  αλλά δεν μπορούσαν να κατακτήσουν τον τίτλο, κάτι που το έκαναν μετά τη συγχώνευση. Στη συνέχεια, το 1967, ο Πατραϊκός συγχωνεύεται αναγκαστικά μαζί με τους συλλόγους: Α.Π.Σ. Θύελλα, Α.Π.Σ. Ολυμπιακός, ΑΣ Ηρακλής Πατρών, Α.Σ. Απόλλων και Προοδευτική Πάτρας και ιδρύεται ο Α.Π.Σ. Πάτραι.
Το 1973 ιδρύθηκε ο ανεξάρτητος σύλλογος Πατραϊκός με πρωτοβουλία του Ν. Χρυσανθόπουλου και αναγνωρίστηκε επίσημα σαν Αχιλλέας από το πρωτοδικείο την 2 Σεπτεμβρίου 1975. Το 1975 εντάχτηκε στην Γ κατηγορία και από το 1979 αγωνίζεται μόνιμα στην Α' κατηγορία μέχρι το 2003. Τότε συγχωνεύεται με την Α.Ε. Αγυιάς (που με τη σειρά της ήταν αποτέλεσμα συγχώνευσης του ΑΟ Αγυιάς με τον Πανιώνιο Πατρών και μετονομάζεται σε Α.Ε. Πανιώνιος Αχιλλέας Αγυιά.
Τμήμα υδατοσφαίρισης
Το τμήμα ιδρύθηκε το 1949. Ο Αχιλλέας έως τότε διατηρούσε μόνο τμήμα ποδοσφαίρου, τότε η διοίκηση του έκανε πρόταση στο ανεξάρτητο σωματείο υδατοσφαίρισης της Πάτρας "Κολυμβητικός Όμιλος Γλυφάδας" και τον ενσωμάτωσε στον Αχιλλέα αποτελώντας το τμήμα κολύμβησης και υδατοσφαίρισης του συλλόγου. Πρώτοι αθλητές του τμήματος ήταν οι Κωστής Στεφανόπουλος ο μετέπειτα υπουργός και πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Σπ. Στεφανόπουλος, ο Ν. Τσιτσάρας, Π Διαμαντόπουλος, Α. Δροσόπουλος, Σ. Ρούπας και άλλοι.
Στο πρωτάθλημα Ελλάδος ξεκίνησε από την Β΄κατηγορία και αγωνίστηκε στην Α΄ Εθνική τα έτη: 1953, 1954, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959 και το 1960.
Στο πρωτάθλημα Α΄ Εθνικής του 1954. κατέλαβε την τελευταία θέση και υποβιβάστηκε. Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν επίσης οι Εθνικός Πειραιώς, Ολυμπιακός, ΝΟ Πατρών, Εθνικός Γ.Σ., Α.Ο. Παλαιό Φάληρο και Άρης.
Το τμήμα διατηρήθηκε έως τη περίοδο 1959-60 που ο Αχιλλέας συγχωνεύτηκε με την Δόξα Πατρών.
Τμήμα κολύμβησης
Το τμήμα ιδρύθηκε το 1949 μαζί με αυτό της υδατοσφαίρισης. Συμμετείχε σε όλες τις διοργανώσεις της εποχής χωρίς μεγάλες επιτυχίες από τους αθλητές του.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ιδρύθηκε το 1977 με συμμετοχή στα τοπικά πρωταθλήματα της Τ.Ε. ΣΕΓΑΣ Πατρών και της ΕΣΚΑ-Η. Στο πρώτο του τοπικό πρωτάθλημα που συμμετείχε το 1977 τερμάτισε 2ος με ισοβαθμία.
Στο πρωτάθλημα του 1977-78 ισοβάθμησε με την Παναχαϊκή κι έπαιξαν αγώνα μπαράζ που έγινε στο τότε γήπεδο του Απόλλων Πατρών η Παναχαΐκή νίκησε τον Αχιλλέα με 46-38 σε έναν αγώνα που από τον Αχιλλέα έπαιξαν οι Ζαρκάδας, Σωητρόπουλος, Λανδρίτσης, Κουτσοπανάγος, Κόζης, Γκάβρος, και Θέρμος.
Συνέχισε να αγωνίζεται στην Α κατηγορία του πρωταθλήματος με μέτρια παρουσία έως το 1984-85 που υποβιβάστηκε στην Β΄κατηγορία της ΕΣΚΑ-Η.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Π. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1977
Μάουρο Πόι
Ο Μάουρο Πόι είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 2 Ιουλίου 1981. Αγωνιζόταν ως Πλάγιος μέσος αλλά και ως Κεντρικός επιθετικός στην Γ ' Εθνική με τα χρώματα του Άρη Θεσσαλονίκης. Ο παίκτης έχει και 2η εθνικότητα την Ιταλική και υπολογίζεται ως κοινοτικός.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική καριέρα του στην Ροσάριο Σεντράλ καθώς ήταν γεννημένος στο Ροσάριο, έχοντας μόλις 4 συμμετοχές για 3 χρόνια έφυγε από την ομάδα για να αγωνιστεί στην Ράσινγκ της Κόρντομπα που είχε 46 συμμετοχές και 5 τέρματα. Το καλοκαίρι του 2005 συνέχισε στην Γκοντούι Κρουζ με 68 τέρματα και 11 γκολ.
Σκόντα Ξάνθη
Μετά τον υποβιβασμό της ομάδας αποφάσισε να παίξει στα γήπεδα της Ευρώπης, και συγκεκριμένα της Ελλάδας και της Skoda Ξάνθης, υπογράφοντας το συμβόλαιό του το καλοκαίρι του 2007. Την χρονιά 2011-2012 επιλέχθηκε ως τρίτος αρχηγός της ομάδας ενώ σε συνεντευξή του δήλωσε ότι αισθάνεται σαν στο σπίτι του στην Ξάνθη. . Ο ίδιος είναι γνώστης της Ελληνικής γλώσσας. Το συμβόλαιό του ανανεώθηκε το καλοκαίρι του 2010 μέχρι τις 30-06-2012 αλλά δεν ανανεώθηκε μετά την λήξη του νέου συμβολαίου και έμεινε ελεύθερος από την πρώην του ομάδα.
Μετέπειτα καριέρα
Ακολούθησε η μεταγραφή του στον Λεβαδειακό, ενώ το 2013-14 πραγματοποίησε μόλις τέσσερις συμμετοχές με τον Παναιτωλικό. Από τον Σεπτέμβριο του 2014, αγωνίστηκε για δυο χρονιές με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης έχοντας 54 συμμετοχές για το πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής καθώς και 2 συμμετοχές στο Κύπελλο της Γ' Εθνικής.
Πηγές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράσινγκ ντε Κόρδοβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γοδόι Κρους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Κατασκηνωτικό κέντρο νησιού Μπράουνσι
Έπειτα, από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, άρχισε η συστηματική διοργάνωση προσκοπικών κατασκηνώσεων στο νησί του Μπράουνσι. Το 1963, μια οριοθετημένη έκταση 50 εκταρίων (20.000 m2) εγκαινιάστηκε από την αρχηγό του Οδηγικού Κινήματος και σύζυγό του Πάουελ εν χηρεία, Λαίδης Όλαβ Μπέηντεν-Πάουελ, όταν το νησί κηρύχθηκε ως τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και σε έκταση που ανήκει στη φυσιολατρική και πολιτιστική οργάνωση Εθνική Κληρονομιά  (National Trust). Το 1973, ένα παγκόσμιο προσκοπικό τζάμπορι διεξήχθη στο νησί με την συμμετοχή 600 προσκόπων από πολλά κράτη του κόσμου.
Κατά την εκατονταετηρίδα του προσκοπισμού το 2007, διεξήχθησαν μεγάλες εκδηλώσεις στο κατασκηνωτικό κέντρο του νησιού Μπράουνσι το 2007, ώστε να εορταστούν τα 100 χρόνια από την πρώτη προσκοπική κατασκήνωση, που αποτέλεσε το εφαλτήριο για την επέκταση του προσκοπισμού στις περισσότερες χώρες του κόσμου.
Υπόβαθρο
135px|left|thumb|Ο Ρόμπερτ Μπέηντεν-Πάουελ στο Μπράουνσι Ο Λόρδος Ρόμπερτ Μπέηντεν-Πάουελ είχε ανακηρυχθεί εθνικός ήρωας κατά την διάρκεια του Πολέμου των Μπόερς, ως αποτέλεσμα της επιτυχημένης υπεράσπισης κατά την διάρκεια της Πολιορκίας του Μέιφκινγκ τα έτη 1899 με 1900. Κατά την διάρκεια της πολιορκίας, παρατήρησε τα σώματα δοκίμων του Μέιφκινγκ, που αποτελούνταν από έφηβους αγγελιοφόρους του βρετανικού στρατού ηλικίας από 12 έως 15 ετών, και εντυπωσιάστηκε με την επινοητικότητα και το θάρρος τους. Ο Μπέηντεν Πάουελ είχε ήδη δημοσιεύσει αρκετά δημοφιλή βιβλία πάνω στην στρατιωτική ανίχνευση, συμπεριλαμβανομένου του 'Βοηθήματος για τους ανιχνευτές του Στρατού" ("Aids to Scouting for NCOs and men") που εκδόθηκε το 1899 και αποτέλεσε μπεστ σέλερ, αφού ήταν αρκετά διαδεδομένο, ιδιαίτερα σε δασκάλους και σε οργανώσεις νέων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, ξεκίνησε να συζητά την ιδέα της δημιουργίας μιας νέας οργάνωσης νέων με ορισμένα άτομα του περιβάλλοντός του, όπως με τον Σερ Ουίλλιαμ Αλεξάντερ Σμιθ, ιδρυτή της οργάνωσης Ταξιαρχίας Αγορίων (Boys' Brigade), σχετικά με την επίτευξη της δημιουργίας μιας νέας οργάνωσης νέων, ως μια Ταξιαρχία Εφήβων Προσκόπων. Την ίδια περίοδο που έγραφε το βιβλίο του "Προσκοπισμός για παιδιά" ("Scouting for boys"), ο Πάουελ πείστηκε να οργανώσει μια πειραματική κατασκήνωση. Η κατασκήνωση έγινε τελικά πραγματικότητα και διεξήχθη το καλοκαίρι του 1907 στο νησί Μπράουνσι, που βρίσκεται στον κόλπο του λιμανιού της πόλης Πόουλ. Στην κατασκήνωση προσκάλεσε τον επιστήθιο φίλο του αξιωματικό Κέννεθ ΜακΛάρεν (Kenneth McLaren), για να συμμετάσχει ως βοηθός του.
Χώρος και οργάνωση κατασκήνωσης
thumb|right|Καρτ-ποστάλ της πρώτης προσκοπικής κατασκήνωσης, Νήσος Μπράουνσι, Αύγουστος 1907 thumb|right|Ο Ρόμπερτ Μπέηντεν-Πάουελ με μελλοντικούς προσκόπους στο νησί Μπράουνσι Το νησί του Μπράουνσι καλύπτει συνολικά 560 εκτάρια δασικής έκτασης και ανοιχτών χώρων, ενώ στην έκτασή της υπάρχουν δύο μικρές λίμνες. Ο Μπέηντεν Πάουελ είχε επισκεφτεί τον χώρο, όταν ήταν ακόμα παιδί, μαζί με τα αδέρφια του. Θεωρούσε ότι ανταποκρινόταν στις ανάγκες της κατασκήνωσης, ως ένα απομονωμένο μέρος από την ευρύτερη νησιωτική χώρα, χωρίς να είναι ιδιαιτέρως γνωστή ως τοποθεσία. Μόνο ένα μικρό πλοιάριο εκτελούσε δρομολόγια από την παραθαλάσσια πόλη του Πουλ (Poole), κάνοντας την μετακίνηση λίγο ευκολότερη. Ο ιδιοκτήτης του νησιού, Τσαρλς βαν Ρέιαλτ (Charles van Raalte), δέχθηκε με χαρά την παραχώρηση της έκτασης, προκειμένου να την χρησιμοποιήσει για τις ανάγκες της κατασκήνωσης.
Βίκτωρ Βαζιούλιν
Ο Βίκτωρ Αλεξέγιεβιτς Βαζιούλιν (Виктор Алексеевич Вазюлин, χωριό Σαλμάνοβο της περιοχής Ζβενιγκορόντσκι νομού Μόσχας 30 Αυγούστου 1932 - Μόσχα 8 Ιανουαρίου 2012) υπήρξε κορυφαίος σοβιετικός φιλόσοφος. Έγινε γνωστός ως βαθύς γνώστης και μελετητής του έργου του Καρλ Μαρξ, καθώς και για την περαιτέρω ανάπτυξη του μαρξισμού, μέσω της διαλεκτικής άρσης του κεκτημένου του.
Κατασκηνωτικό κέντρο νησιού Μπράουνσι
Χώρος και οργάνωση κατασκήνωσης
Ο Μπέηντεν Πάουελ κάλεσε να συμμετάσχουν αγόρια από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, κίνηση που αποτελούσε μια επαναστατική ιδέα για εκείνη τη συντηρητική εποχή, επί βασιλείας του Εδουάρδου του Ζ΄. Έντεκα αγόρια προέρχονταν από τα υψηλού κύρους δημόσια αυτοτελή σχολεία του Έντον και του Χάροου, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν υιοί φίλων του Μπέηντεν-Πάουελ. Επτά παιδιά προέρχονταν από τη Ταξιαρχία Αγοριών (Boys' Brigate) από το Μπόρνμαουθ (Bournemouth) και άλλα τρια ήλθαν από τα άλλα σχολεία της πόλης του Πόουλ και της συνοικίας του Χάμγουορθυ (Hamworthy). Ο εννιάχρονος ανιψιός του Μπέηντεν-Πάουελ, Ντόναλντ, παραβρέθηκε και αυτός στην κατασκήνωση. Η χρηματική συμμετοχή για κάθε παιδί εξαρτώταν από την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του. Τα παιδιά των αυτοτελών δημόσιων σχολείων, πλήρωσαν μια λίρα Αγγλίας για την συμμετοχή τους, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά, τρία τέταρτα της λίρας και έξι πένες. Τα αγόρια ήταν χωρισμένα σε τέσσερις ενωμοτίες, τους Λύκους, τα Κοράκια, τους Ταύρους και τις.
Βίκτωρ Βαζιούλιν
Βιογραφικά στοιχεία
Σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ (1950-55), υποστήριξε διδακτορική διατριβή το 1964 και μεταδιδακτορική το 1971. Το 1964 έγινε καθηγητής στο ίδιο Πανεπιστήμιο, όπου και δίδαξε έως την συνταξιοδότησή του. Δίδαξε επίσης στα Πανεπιστήμια της Μπρατισλάβα και της Πράγας.
Θέσεις
Ο Βίκτωρ Αλεξέγιεβιτς Βαζιούλιν δημιούργησε μια πρωτότυπη κατεύθυνση στην κοινωνική θεωρία, τη διαλεκτική λογική και την μεθοδολογία της επιστήμης. Βασικά επιστημονικά επιτεύγματα του Β.Α. Βαζιούλιν είναι τα ακόλουθα: