cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πατρίσια Μαντερόλα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Ντανιέλ Χάρκε
Ο Ντανιέλ Χάρκε (Daniel Jarque González, 1 Ιανουαρίου 1983 - 8 Αυγούστου 2009) ήταν Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Αγωνίστηκε σε όλη την καριέρα του στην ομάδα της Εσπανιόλ και ορίστηκε αρχηγός της ομάδας έναν μόλις μήνα πριν τον αδόκητο θάνατό του, από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 26 ετών.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, την 1η Ιανουαρίου του 1983 και έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην πρώτη εθνική κατηγορία του πρωταθλήματος Ισπανίας με την ομάδα της πατρίδας του στις 20 Οκτωβρίου του 2002, σε αγώνα με τη Ρεκρεατίβο ντε Ουέλβα (Recreativo de Huelva) το 2002–03. Έπειτα από 15 εμφανίσεις σε δύο περιόδους, καθιερώθηκε στην αμυντική γραμμή της καταλανικής πλευράς που κέρδισε το Κύπελλο Ισπανίας του 2006.
Στο πρωτάθλημα του 2006–07, έπειτα από την ανανέωση του συμβολαίου του ως το 2009, ο Χάρκε έπαιξε σε 14 αγώνες του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Η Εσπανιόλ έφτασε στον τελικό του 2007 όπου ηττήθηκε στα πέναλτι από την ομάδα της Σεβίλλης. Κατά την προηγούμενη περίοδο πέτυχε 4 τέρματα στο ισπανικό πρωτάθλημα, με την Εσπανιόλ να τερματίζει στην 15η θέση.
Κατά την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου 2009-2010, ο Χάρκε ανέλαβε αρχηγός της θρυλικής ομάδας.
Θάνατος
Ο Χάρκε βρέθηκε νεκρός κατά την προαγωνιστική περίοδο της Εσπανιόλ. Οι προπονήσεις διεξάγονταν στο Κοβερτσιάνο της Φλωρεντίας, στην Ιταλία. Ο νεαρός παίκτης υπέστη καρδιακή προσβολή ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο με τη φιλενάδα του σε ξενοδοχείο όπου κατέλυε η ομάδα. Βρέθηκε από συμπαίκτες του όταν δεν είχε προσέλθει για γεύμα.
Η φιλενάδα του ήταν έγκυος 7 μηνών και σύμφωνα με μερικές πηγές ανέφερε την απουσία του παίκτη σε έναν συμπαίκτη.
Στις 15 Αυγούστου του 2009, ο αρχηγός της Άρσεναλ Σεσκ Φάμπρεγας, άλλοτε συμπαίκτης του Χάρκε στην εθνική ομάδα της Ισπανίας κάτω των 21 ετών αφιέρωσε το δεύτερό του τέρμα του αγώνα με την Έβερτον (6-1) στην Πρέμιερ Λιγκ στον Χάρκε. Ο Ισπανός σήκωσε μια φανέλα με το όνομα του Χάρκε και με τον αριθμό 21, που φορούσε ο παίκτης της Εσπανιόλ κατά τις πέντε τελευταίες αγωνιστικές περιόδους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Καταλανοί ποδοσφαιριστές
Κωνσταντία Χριστοφορίδου
Η Κωνσταντία Χριστοφορίδου είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφικό
Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση το 1996 σε ένα επεισόδιο της σειράς Καληνύχτα μαμά. Ακολούθησαν μικρές εμφανίσεις στις σειρές Προδοσία, Είμαστε στον αέρα, Εμείς κι Εμείς, Με δύο μαμάδες. Τη σεζόν 1999-2000 ήταν μέρος του καστ των κωμικών σειρών Οι Θειοσεβούμενοι και Δεν θα μου κάνετε το σπίτι. Την ίδια περίοδο ξεκίνησε να εμφανίζεται στην πρωινή εκπομπή Σαν στο σπίτι σας στο Mega Channel, ως συμπαρουσιάστρια του Φώτη Σεργουλόπουλου και της Μαρίας Μπακοδήμου, υποδυόμενη τη ξαδέρφη Γεωργία. Τη σεζόν 2000-2001 έπαιξε στη σειρά Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή? ενώ τη σεζόν 2002-2003 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Η τράπεζα.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό από το ρόλο της Πατρινιάς κομμώτριας κρατούμενης Λιλίκας Καλλίτση στην κωμική σειρά Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη των Ρήγα-Αποστόλου στον ANT1. Εκεί από το 2002 μέχρι το 2004 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στο καστ της σειράς με μόνιμη παρουσία σε όλα τα επεισόδια. Ακολούθησε ο ρόλος της Βέρας, τη σεζόν 2004-2005, στη ρομαντική κομεντί Κανείς δε λέει σ' αγαπώ όπου έπαιξε μαζί με τον Γιώργο Καραμίχο, την Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους και τον Κλέωνα Γρηγοριάδη υποδυόμενη μία μητέρα που μεγαλώνει μόνη της το γιο της και ήταν φίλη της κεντρικής ηρωΐδας. Από το 2005 μέχρι το 2006 εμφανίστηκε σε επεισόδια των σειρών Επτά Θανάσιμες Πεθερές, Γάμος με τα όλα του, Πενήντα Πενήντα και Εντιμότατοι κερατάδες. Από το 2008 μέχρι το 2010 υποδυόταν την Λίτσα στην κωμική σειρά L.A.P.D. στο Mega Channel με το ρόλο της να ολοκληρώνεται στα μέσα του δεύτερου κύκλου. Το 2010, έπαιξε στο επεισόδιο "Η νοσοκόμα" της κωμικής σειράς Εργαζόμενη Γυναίκα. Το 2015 επέστρεψε τηλεοπτικά με μία έκτακτη εμφάνιση στο δεύτερο κύκλο της σειράς Μην αρχίζεις τη μουρμούρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Γκούρι Μάδι
Ο Γκούρι Μάδι (αλβανικά Guri Madhi, 15 Μαΐου 1921 – Ιούνιος 1988) ήταν Bορειοηπειρώτης ζωγράφος και ηθοποιός.
Βιογραφία
Το 1966 το καθεστώς της Αλβανίας ξεκίνησε ένα κύμα εκκαθάρισης στη χώρα με το πρόσχημα Πόλεμος κατά της γραφειοκρατίας, θύμα της οποίας έγινε και ο Μάδι. Το 1967 διαγράφεται από το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας (PPSH) και μετατίθεται στο Αργυρόκαστρο όπου αναγκάστηκε να δουλέψει δυο χρόνια σε ένα στρατόπεδο. Μόλις το 1970 μπόρεσε να γυρίσει στα Τίρανα.
Ο Μάδι δίδασκε για πολλά χρόνια και στη Σχολή Καλών Τεχνών Γιόρνταν Μίσγια (Jordan Misja) στα Τίρανα. Βγήκε στη σύνταξη το 1983 και ήταν ήδη εκείνη την εποχή από τους πιο ξακουστούς ζωγράφους της γενιάς του.
Για τρία χρόνια ο Γκούρι Μάδι ήταν ενεργός και ως ηθοποιός θεάτρου στην Κορυτσά. Είχε βασικό ρόλο στο δράμα Υπό τις καστανιές της Πράγας του Ρώσου Κωνσταντίν Μιχάηλοβιτς Σίμονοβ και στην κωμωδία Ο Φιλάργυρος του Μολιέρου.
Έργο
Ο Γκούρι Μάδι απαθανάτισε, κυρίως στα πρώτα δημιουργικά του χρόνια, ιδιαίτερα ηρωικές απεικονίσεις της αλβανικής ιστορίας και της εποχής του. Πολλά από τα έργα του ήταν παραγγελίες ή δημιουργήθηκαν με προδιαγραφές του καθεστώτος. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Μάδι πέρασε σε ένα πιο ελεύθερο στυλ ζωγραφικής.
Στο διάστημα 1955-1988 ο Μάδι δημιούργησε πάνω από 400 έργα. Οι ειδήμονες ξεχωρίζουν τρεις διαφορετικές περιόδους καλλιτεχνικής δημιουργίας:
Η πτυχιακή του εργασία του 1956 με τον τίτλο Ο Μπαϊράμ Τσούρρι στη σπηλιά της Ντραγκοβίας απεικονίζει τον εθνικό ήρωα Μπαϊράμ Τσούρρι (Bajram Curri) με το τυπικό ύφος του ρωσικού ιμπρεσιονισμού. Το έργο αυτό ήταν αναρτημένο στο γραφείο του Αλβανού δικτάτορα Ενβέρ Χότζα που ήταν ενθουσιώδης λάτρης μεγαλοδιάστατων ιστορικών πινάκων ιμπρεσσιονιστικού στυλ. Σήμερα το έργο αυτό βρίσκεται στην Πινακοθήκη Γκούρι Μάδι στην Κορυτσά.
Άξιο μνημόνευσης είναι και το έργο του με τίτλο Η διάσκεψη 81 κομμάτων στη Μόσχα το 1960. Πρόκειται για ένα από τα πιο σημαντικά έργα του αλβανικού σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Απεικονίζει μεγαλοδιάστατα (265x210cm) τη ρήξη μεταξύ του αλβανικού κομμουνιστικού κόμματος και των υπόλοιπων κομμουνιστών εταίρων στη διάρκεια μιας διάσκεψης στη Μόσχα το 1960. Από τη μια πλευρά απεικονίζεται ένας τεράστιος και δυναμικός Ενβέρ Χότζα με ηγετικά στελέχη του κόμματός του και την κομμουνιστική αντιπροσωπεία της Κίνας που επίσης αντιτάχτηκε της Σοβιετικής Ένωσης. Από την άλλη πλευρά είναι απεικονισμένοι ο Χρουστσόφ, ο Μπρέζνιεφ, ο Ούλμπριχτ και η κομμουνιστική ηγεσία που με φρίκη στρέφονται μακρυά και γίνονται αποδέκτες των ρητορικών κεραυνών του Χότζα. Ο πίνακας ήταν παραγγελία το 1973 της Κεντρικής Επιτροπής του PPSH επ' ευκαιρία της συμπλήρωσης τριάντα χρόνων από την απελευθέρωση της Αλβανίας και συνάμα των εγκαινίων ενός καινούργιου κτίσματος της Εθνικής Πινακοθήκης Τιράνων. Ο Μάδι ολοκλήρωσε την παραγγελία τον Νοέμβρη του 1974 και το παρουσίασε στην Κεντρική Επιτροπή. Αυτή αποφάνθηκε ότι ο Ενβέρ Χότζα δεν απεικονίζεται αρκετά ισχυρός και δυναμικός και έδωσε εντολή στο ζωγράφο Ζεφ Σόσι να επεξεργαστεί τον ηγέτη πάνω στον πίνακα του Μάδι, όπως και έγινε. Το 1978 υπήρξε ρήξη της Αλβανίας με την Κίνα και ο Μάδι λαμβάνει την εντολή από το κόμμα να εξαφανίσει την κινεζική αποστολή από τον πίνακα. Ο Μάδι αλλάζει το έργο του και υπερκαλύπτει τους κινέζους με μπογιά. Τρία χρόνια αργότερα, το 1981, ανακαλύπτεται νεκρός ο αναπληρωτής του Ενβέρ και πρωθυπουργός της Αλβανίας Μεχμέτ Σέχου. Ξανά δέχεται ο Μάδι την εντολή να πειράξει το έργο του και να εξαφανίσει από τον πίνακα τον Σέχου που ήταν απεικονισμένος στην πλευρά του Ενβέρ. Αυτή τη φορά ο ζωγράφος αρνείται όμως με την αιτιολογία ότι ένα τέτοιο βήμα θα κατέστρεφε τη σύνθεση ολοκληρωτικά και ο πίνακας θα έχανε κάθε αξία. Ως αποτέλεσμα της άρνησης, ο πίνακας αποσύρθηκε από τη δημοσιότητα. Σήμερα βρίσκεται το έργο στην Εθνική Πινακοθήκη Τιράνων.
Παρόλο που ο Μάδι ήταν από την Κορυτσά, ένα μέρος της δημιουργίας του ασχολείται με το θέμα Κοσσυφοπέδιο. Ήδη η πτυχιακή του εργασία είχε σχέση με αυτή την περιοχή της Ευρώπης. Με το που γύρισε από τις σπουδές πίσω στη χώρα του, ο Μάδι συνέχισε να ασχολείται με το θέμα και επισκέφτηκε την περιοχή της Τροπόγιας στα σύνορα με το Κοσσυφοπέδιο (τα σύνορα με τη Γιουγκοσλαβία είχαν κλείσει ήδη από το 1948). Εκεί δημιούργησε αρκετά πορτραίτα Κοσοβάρων ντυμένους με τοπικές ενδυμασίες. Το 1978 ο Μάδι μπόρεσε να ταξιδέψει για δυο βδομάδες στο Κοσσυφοπέδιο όπου και δημιούργησε αρκετά έργα που βρήκαν και απήχηση στον τοπικό τύπο. Μαζί με τον Κουιτίμ Μπούζεν θα οργανώσει το 1979 έκθεση με θέμα ιστορικά μέρη του Κοσόβου. Το 1981 θα υπάρξει και πάλι μια κοινή έκθεση στις πόλεις Πρίστινα, Φεριζάι και Πρίζρεν. Πολλά από τα έργα του βρίσκονται σε πινακοθήκες του Κοσσυφοπεδίου.
Για χρόνια ο Μάδι έπρεπε να υποταχθεί δημιουργικά σε εντολές του καθεστώτος. Εκτελούσε παραγγελίες, συμμορφώνονταν με τις υποδείξεις και έπρεπε να επεξεργαστεί ακόμα και γυμνές γυναίκες στα έργα του και να τις προσθέσει με το πινέλο ρούχα. Προς το τέλος της ζωής του ο Γκούρι Μάδι ξεφεύγει από τους αυστηρούς κανόνες. Αν και δεν του ήταν πλέον επιτρεπτό να εκθέτει τα έργα του, παρ'όλα αυτά ήταν τουλάχιστο σε θέση να ακολουθήσει τις προσωπικές του καλλιτεχνικές επιταγές.
Το 2011, είκοσι τρία χρόνια μετά το θάνατό του, τα παιδιά του ανακαλύπτουν τυχαία σε μια επιχείριση καθαρισμού και ανακαίνισης απαγορευμένους πίνακες του καλλιτέχνη, που για τη δικτατορία θα ήταν λόγος φυλάκισης. Ο Μάδι χρησιμοποιούσε το εξής κόλπο: δημιουργούσε πίνακες και από τις δυο μεριές του καμβά. Η αθέατη πλευρά κρυμμένη πίσω από τη κορνίζα είχε απαγορευμένες απεικονίσεις και η μπροστινή θεατή πλευρά έδειχνε παραστάσεις αθώες.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Γκούρι Μάδι τιμήθηκε το 1976 με τον τίτλο Ζωγράφος του Λαού (Piktor i Popullit).
Μια γνωστή πινακοθήκη στην Κορυτσά έχει το όνομά του και περιέχει πολλά από τα έργα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλβανοί ζωγράφοι
Στενιές Άνδρου
Οι Στενιές είναι ένα χωριό στην Άνδρο σε υψόμετρο 80 μ. και πληθυσμό 210 κάτοικοι (2011). Βρίσκονται 6 χλμ. μακριά από τη Χώρα και 34 χλμ από το κεντρικό λιμάνι της Άνδρου, το Γαύριο. Οι Στενιές περιβάλλονται από 2 παραλίες: τα Γιάλια και τα πίσω Γιάλια, ενώ ο πύργος Μπίστη Μουβελά είναι ένα από τα καλύτερα αξιοθέατα στο χωριό.
Το χωριό
Το χωριό των Στενιών χωρίζεται στο Απανοχώρι(Πανοχώρι) στο οποίο ανηκει και ο οικισμος του Παλαμιδιου και στο Κατοχώρι, στο οποίο ανήκουν επίσης ο οικισμός της Πέρα Μπάντας, τα οικήματα εκατέρωθεν του αρχικού δρόμου «Στενιές-Γιοφύρι-Φάμπρικα-Στρατολατισσα-Τρίπες» προς τη Χώρα και ο οικισμός Γιάλια.
Πύργος Μπίστη-Μουβελά
Ένα από τα χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα του ένδοξου παρελθόντος του νησιού είναι οι ψηλοί τετράγωνοι πύργοι των αρχόντων του 17ου-19ου αιώνα, οι οποίοι βρίσκονταν στην ενδοχώρα. Διέθεταν υπόγειες αποθήκες και πολλά δωμάτια, ενώ η πρόσβαση γινόταν μέσω κινητής σκάλας και υπερυψωμένης θυρίδας.
Η παλιότερη τέτοια κατασκευή είναι ο τριώροφος Πύργος του Μπίστη-Μουβελά στις Στενιές, με την επιγραφή «Σταματέλος Μπίστης» στην πρόσοψη (1734). Τόσο ο Πύργος του Μπίστη, όσο και οι υπόλοιποι πύργοι εξελίχθηκαν μετά το 19ο αιώνα και την ανάπτυξη της ναυτιλίας στα σημερινά αρχοντικά, τα οποία θεωρούνται μία πιο επιμελημένη και φροντισμένη παραλλαγή τους.
Η είσοδός του ήταν από την θύρα του κατωγιού. Το παράθυρα ήταν μικρά και το καθένα για προστασία είχε την "θερμίστρα" του (κατασκευή που έριχναν καυτό λάδι ή νερό στους επιτιθέμενους). Στο υπάρχον κτίσμα πλευρικά έκτισε δυο τοίχους για αντιστήριξη που παράλληλα επέκτειναν και το εμβαδόν του πύργου. Στο δώμα κτίστηκε βοηθητικό κτίσμα που στην συνέχεια μετατράπηκε σε περιστερώνα κλείνοντας και τα δύο παράθυρα που διέθετε.
Φάμπρικα
Η Φάμπρικα ήταν ένα πρωτοποριακό για την εποχή του εργοστάσιο ζυμαρικών, το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής ζυμαρικών στα Βαλκάνια.
Σε ημερήσια βάση μπορούσε να επεξεργαστεί 36 τόνους σιτάρι και να παράγει την αντίστοιχη ποσότητα ζυμαρικών.
Το 1923 και ιδιαίτερα μετά από μια μεγάλη περίοδο ξηρασίας, προστέθηκε και ατμομηχανή που λειτουργούσε παράλληλα με το νερόμυλο.
Το εργοστάσιο έκλεισε το 1936 και το 1943 καταστράφηκε από πυρκαγιά! μικρογραφία|280x280εσ|Μονοπάτι στις Στενιές
Παραλίες
Τα Γιάλια (από τη λέξη αιγιαλός, γι’αυτό και η σωστή γραφή είναι με γιώτα και όχι με ύψιλον) είναι ο όρμος των Στενιών.
Εχει δύο παραλίες, τα (Μπρος κατ’ αντιδιαστολήν) Γιάλια (με αμμουδιά 300 μέτρων περίπου) και τα Πίσω Γιάλια (με αμμουδιά 230 μέτρων περίπου), που τις χωρίζει ένα βράχος, το «Χιονατάκι».
Μπρος Γιάλια
Στα Μπρος Γιάλια εκβάλει ο ποταμός Μελιός ο οποίος έχει υπόγεια (κάτω από την αμμουδιά) ροή κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και ορατή επιφανειακή τους υπόλοιπους.
Πίσω Γιάλια
Τα Πίσω Γιάλια είναι πιο προφυλαγμένα από το μελτέμι απ’ότι τα Μπρος Γιάλια. Μια άλλη διαφορά είναι ότι τα Πίσω Γιάλια έχουν σχετικά πιο ρηχά νερά από τα Μπρος Γιάλια.
Τα εξωκλήσια (και εκκλησίες) των Στενιών
Το χωριό των Στενιών έχει πολλές εκκλησίες και εξωκλήσια. Υπάρχουν 26 καταγεγραμμένα που είναι τα εξής:
(*) έχουν πάψει προ πολλού να λειτουργούνται από Στενιώτες ιερείς.
Λαμπριάτης
Στις Στενιές (όπως και σε όλα σχεδόν τα χωριά της Ανδρου) το παραδοσιακό πασχαλινό φαγητό είναι ο Λαμπριάτης που είναι αρνί ή κατσίκι γεμιστό με αυγά, τυρί και διάφορα μυρωδικά που ψήνεται σε παραδοσιακό φούρνο με ξύλα, όπως επιβάλλει η διαδικασία παρασκευής του.
Μάσκουλα
μικρογραφία|right|150px|Μάσκουλα Αξιοσημείωτο και πολύ φημισμένο είναι και το έθιμο στο χωριό Στενιές, που λαμβάνει μέρος το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα κατά τη Δεύτερη Ανάσταση και συγκεντρώνεται κόσμος από όλο το νησί για να το παρακολουθήσει. Πρόκειται για τα λεγόμενα Μάσκουλα, όπου οι νέοι τοποθετούν σιδερένιους σωλήνες στο χώμα, τους γεμίζουν με πυρίτιδα και τους πυροδοτούν κατά τη περιφορά των εικόνων της Ανάστασης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Νότια Σέτλαντ
Τα Νότια Σέτλαντ (αγγλικά: South Shetland), είναι αρχιπέλαγος που βρίσκεται περίπου 120 χιλιόμετρα βόρεια της Ανταρκτικής χερσονήσου της Ανταρκτικής με συνολική έκταση 3.687 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Με τη Συνθήκη της Ανταρκτικής, το 1959, τα νησιά όπως και η Ανταρκτική θεωρούνται επιστημονική προστατευόμενη περιοχή, ελεύθερη για επιστημονική έρευνα και στην οποία απαγορεύεται κάθε στρατιωτική δράση.
Τα νησιά διεκδικούνται από το Ηνωμένο Βασίλειο από το 1908 και από το 1962 ως μέρος του Βρετανικού εδάφους της Ανταρκτικής. Επίσης διεκδικούνται από τη Χιλή (από το 1940, ως τμήμα της επαρχίας της Χιλιανής Ανταρκτικής Περιοχής) και από την Αργεντινή (από το 1943, ως μέρος της Ανταρκτικής της Αργεντινής, της επαρχίας της Γης του Πυρός).
Αρκετές χώρες διατηρούν ερευνητικούς σταθμούς στα νησιά. Οι περισσότεροι σταθμοί βρίσκονται στη νήσο Κινγκ Τζορτζ, και επωφελούνται από το αεροδρόμιο της Χιλιανής βάσης, Εδουάρδο Φρέι. Υπάρχουν δεκαέξι ερευνητικοί σταθμοί μέχρι σήμερα σε διάφορα μέρη των νησιών, με περισσότερους τους σταθμούς της Χιλής.
thumb|Τα Νότια Σέτλαντ και η Ανταρκτική χερσόνησος, φωτογραφία αστροναύτη 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ανταρκτικής
Αφοί Κ. Κουρόπουλοι
Η περίοδος 1894 - 1907
Ο Αντώνιος Τζούβελος αποχώρησε από την επιχείρηση η οποία διαλύθηκε το 1894. Ο Πέτρος Κουρόπουλος συνέχισε μόνος του μέχρι το 1907 όπου βάζει συνεταίρους τα αδέλφια του, Δημήτριο, Παύλο και Μιχαήλ. Η επιχείρηση από τότε λειτουργούσε με την επωνυμία "Αδελφοί Κουρόπουλοι" και αργότερα "Αφοί Κ. Κουρόπουλοι". Η έδρα της επιχείρησης βρισκόταν μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα στην οδό Ερμού 79. Για την μίσθωση του καταστήματος πλήρωναν μηνιαίο μίσθωμα 270 δραχμές, ένα εξαιρετικά υψηλό ενοίκιο για την εποχή. Από το 1905 η επιχείρηση μίσθωσε και δεύτερο κατάστημα για την επέκταση των δραστηριοτήτων της. Το κατάστημα βρισκόταν στην οδό Ερμού 25 και Βουλής στο κτίριο που λειτουργούσε ως ξενοδοχείο με την ονομασία "Τουριστικόν" και αργότερα ως "Grand Hotel Continental et Tourist". Το κτίσμα ανήκε σε κάποιον Χρ. Τσιτσόπουλο και η μίσθωσή του, έφτανε στο ποσό των 3300 δραχμών ανά τρίμηνο. Κατά την ανέγερση του κτιρίου οι αδελφοί Κουρόπουλοι είχαν εισάγει οι ίδιοι από την Αγγλία την ξύλινη επένδυση και την διακόσμηση για τις βιτρίνες του καταστήματός τους.
Η περίοδος 1918 - 1980
Από το 1918 ξεκίνησε να εργάζεται στην επιχείρηση ως υπάλληλος ο γιός του Πέτρου Κουρόπουλου, Γιώργος. Το 1933 με τον θάνατο του Πέτρου Κουρόπουλου, ο Γιώργος μπήκε ως συνέταιρος στην επιχείρηση μαζί με τους υπόλοιπους θείους του. Το 1937 αφού απεβίωσε και ο τελευταίος από τα αδέλφια, ο Γιώργος Κουρόπουλος ανέλαβε μόνος του την επιχείρηση μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Αργότερα και μετά τον θάνατο του Γιώργου Κουρόπουλου, η επιχείρηση περιήλθε στον κληρονόμο και τελικά στις αρχές του 1980 πωλήθηκε σε άλλον ιδιοκτήτη και άλλαξε επωνυμία.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Άννα Καρασέφσκα
Η Άννα Καταζίνα Καρασέφσκα (πολωνικά: Anna Katarzyna Karaszewska) (10 Μαρτίου 1970) είναι Πολωνή κοινωνιολόγος, οικονομική και κοινωνική ακτιβίστρια και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Κογκρέσου των Γυναικών (2019–σήμερα).
Νεότερα χρόνια και εκπαίδευση
Η Καρασέφσκα αποφοίτησε στην κοινωνιολογία από τη Σχολή Εφαρμοσμένων Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας, συνέχισε την εκπαίδευσή της σε διδακτορικές σπουδές στον τομέα της δημόσιας και πολιτικής προβολής των γυναικών και αποφοίτησε για να αποκτήσει το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό της από τη Σχολή Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας. Επιπλέον, απέκτησε μεταπτυχιακό από το Κολέγιο της Ευρώπης στο Μπριζ.
Καριέρα
Η Καρασέφσκα έγινε καθηγήτρια στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας ενώ δίδασκε σε μεταπτυχιακά και μεταπτυχιακά μαθήματα από το 1999 έως το 2011. Το 2009 έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Γυναικείου Κογκρέσου της Πολωνίας και αργότερα έγινε πρόεδρος του.
Μετά από αυτό, η Καρασέφσκα συνδημιούργησε το πρώτο εθνικό δίκτυο γυναικών επιχειρηματιών της Πολωνίας και ένα σύστημα υποστήριξης για περαιτέρω ανάπτυξη μεταξύ των Πολωνών γυναικών το 2012.
Επιπλέον, κατά την περίοδο 2013-2014, η Καρασέφσκα έγινε αναπληρώτρια γενική διευθύντρια στη συνομοσπονδία «Lewiatan», μια οργάνωση που εργάζεται για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για την ανάπτυξη της οικονομίας και της επιχειρηματικότητας στην Πολωνία, για την οποία η Καρασέφσκα οργάνωσε τις δραστηριότητές της στις Βρυξέλλες.
Κατά τη διάρκεια του 2019, η Καρασέφσκα προτάθηκε για να ενταχθεί στο Συμβούλιο της Βαρσοβίας για τις γυναίκες από τον δήμαρχο της Βαρσοβίας. Το συμβούλιο εστιάζει στην οικοδόμηση της ισότητας και των δικαιωμάτων των γυναικών και επιπλέον στα προγράμματα ασφάλειας και υποστήριξης για τις γυναίκες, τους εμβολιασμούς κατά του HPV και την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη χωρίς τη ρήτρα συνείδησης.
Βραβεία και αναγνώριση
Το 2005, η Καρασέφσκα τιμήθηκε με τον Αργυρό της Σταυρό της Αξίας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Πολωνίας Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι. Επιπλέον, συμμετείχε στο διεθνές πρόγραμμα καθοδήγησης για γυναίκες ηγέτες, που πραγματοποιήθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και το περιοδικό Fortune.
Προσωπική ζωή
Η Καρασέφσκα μιλά άπταιστα αγγλικά και γαλλικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Φεμινιστές Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία)
Ροδανός
Ο Ροδανός (γαλλικά: Rhône, γερμανικά: Rhone) είναι ποταμός της Ευρώπης, μήκους 810 χιλιομέτρων, ο οποίος πηγάζει στον παγετώνα του Ρον, στην Ελβετία, σε υψόμετρο 2.209 μέτρων, στο ανατολικό άκρο του καντονιού του Βαλαί, στις Ουρανικές Άλπεις.
Διατρέχει έκταση 290 χιλιομέτρων εντός της χώρας αυτής και χύνεται στη Λίμνη Λεμάν απ'όπου και βγαίνει λίγο μετά το πέρασμά του από τη Γενεύη, ενώ στη συνέχεια εισέρχεται στη Γαλλία, όπου και διασχίζει έκταση περίπου 522 με 545 χιλιομέτρων, σύμφωνα με την SANDRE. Ολοκληρώνει τη ροή του στο δέλτα της Καμάργκ, όπου χύνεται στη Μεσόγειο Θάλασσα. Το Πορ-Σαιν-Λουί-ντυ-Ρον είναι η τελευταία πόλη της Γαλλίας που διασχίζει ο Ροδανός.
Ο Ροδανός είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός που χύνεται στη Μεσόγειο, μετά τον Νείλο, εάν ωστόσο δεν ληφθεί υπόψη η Μαύρη Θάλασσα, όπου χύνονται μεταξύ άλλων ο Δούναβης και ο Ντον. Έχοντας τις εκβολές σε θάλασσα χωρίς παλίρροια, ο ποταμός δημιούργησε ένα δέλτα με βραχίονες οι οποίοι μετατοπίστηκαν σταδιακά από τα δυτικά προς τα ανατολικά με το πέρας του χρόνου. Πλέον συγκρατούμενο με αντιπλημμυρικό ανάχωμα, το δέλτα του παραμένει σταθερό με εξαίρεση σημαντικές υπερχειλίσεις όπως το 1993, το 1994 και το 2003.
Ορισμένες φορές ταυτίζεται με τον Ηριδανό, που είναι η ονομασία ποτάμιας θεότητας της ελληνικής μυθολογίας, γιο του Ωκεανού και της Τηθύος.
Ρους
Εξακολουθώντας να κινείται προς τα ΝΔ, ο Ροδανός μπαίνει στη Γαλλία. Συνεχίζοντας προς τα ΝΔ, περνώντας νότια της οροσειράς Ιούρας, ο Ροδανός φτάνει στη Λυών, τη μεγαλύτερη πόλη στην πορεία του. Εκεί, ο Ροδανός δέχεται τα νερά του μεγαλύτερου παραποτάμου του, του Σων, ο οποίος έχει μήκος 480 χιλιόμετρα και συνδέεται με κανάλια με τον Λίγηρα, τον Ιόν, τον Μάρνη και τον Μοζέλα. Από τη Λυών και μετά, ο Ροδανός ρέει νότια, ακολουθώντας την κατεύθυνση που είχε ο Σων, ανάμεσα στο Μασίφ Σεντράλ και στις Άλπεις. Σε αυτή τη περιοχή, δέχεται τα νερά των παραποτάμων Ιζέρ, Ντρομ και Έιγκ από αριστερά και Αρντές, Σεζ και Γκαρ από δεξιά. Στην Αβινιόν δέχεται τα νερά του Ντυράνς, ο οποίος έχει μήκος 380 χιλιόμετρα. Στο ύψος της Αρλ, κοντά στις εκβολές του, διχάζεται σε δύο κλάδους, γνωστούς ως Μεγάλος Ροδανός (Γαλλικά: Grand Rhône) και Μικρός Ροδανός (Petit Rhône). Το δέλτα που σχηματίζεται αποτελεί την περιοχή Καμάργκ. Όταν η Μεσόγειος αποκόπηκε από τον Ατλαντικό πριν περίπου 5,5 εκατομμύρια χρόνια και μεγάλο μέρος της εξατμίστηκε, ο Μεγάλος και ο Μικρός Ροδανός σχημάτισαν εντυπωσιακά φαράγγια με βάθος περίπου 800 μέτρων και μήκος εκατοντάδων χιλιομέτρων.
Η μακρύτερη ποτάμια οδός του συστήματος δεν είναι αυτή του Ροδανού, αλλά του Ντουμπ, ο οποίος είναι παραπόταμος του Σων, με συνολικό μήκος 950 χιλιόμετρα (453 χιλιόμετρα από τις πηγές μέχρι τον Σον, 167 από το Βερνίν-συρ-λε-Ντου μέχρι τη Λυών και 330 χιλιόμετρα μετά μέχρι τη Μεσόγειο).
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ελβετίας Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης
Τραγωδία του Τσάλεντζερ
Η τραγωδία του Τσάλεντζερ συνέβη στις 28 Ιανουαρίου 1986, όταν το διαστημικό λεωφορείο Τσάλεντζερ διαλύθηκε 73 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευσή του, με συνέπεια το θάνατο του επταμελούς πληρώματός του, ενώ στην αποστολή συμπεριλαμβανόταν για πρώτη φορά ένας πολίτης, η δασκάλα Κρίστα Μακόλιφ. Η καταστροφή του διαστημόπλοιου έγινε πάνω από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα, ενώ προκλήθηκε από αποκόλληση σε δακτύλιο σφραγίσματος (O-ring) στη δεξιά δεξαμενή. Ήταν η δέκατη αποστολή του Τσάλεντζερ και η 25η αποστολή του προγράμματος των Διαστημικών Λεωφορείων των ΗΠΑ.
Αιτία
250px|thumb|left|Καπνός από την ανάφλεξη του O-ring στη δεξιά δεξαμενή
Η αιτία που διαλύθηκε το Τσάλεντζερ εξακριβώθηκε όταν περισυλέχθηκαν τα συντρίμμια του. Για την ακρίβεια, όταν το Λεωφορείο ήταν σε ύψος 15 χιλιομέτρων / 48.000 ποδιών, σημειώθηκε αποκόλληση σε δακτύλιο σφραγίσματος (O-ring) στους αγωγούς στερεών καυσίμων, η οποία προκάλεσε ρήγμα στον δεξιό πύραυλο καυσίμων, επιτρέποντας θερμό αέριο υπό πίεση από το εσωτερικό του κινητήρα του πυραύλου να διαρρεύσει έξω. Η διαρροή έσπασε την πρόσδεση που συνέδεε τον πύραυλο με την Εξωτερική Δεξαμενή Καυσίμων, με αποτέλεσμα την αποκόλλησή τους. Μετά από μία ανεξέλεγκτη τροχιά λίγων δευτερολέπτων, το Λεωφορείο καταστράφηκε από δυνάμεις αεροδυναμικής αντίστασης που αρχικά έφτασαν στα 12 έως 20 g, ενώ το όριο αντοχής του ήταν τα 5 g (αντίθετα με την λαϊκή εντύπωση και τις πρώτες αναφορές στα τηλεοπτικά σχόλια, το Τσάλεντζερ δεν εξερράγη στην κυριολεξία). thumb|left|250px|Το πλήρωμα του Τσάλεντζερ. Δεύτερη από αριστερά, η δασκάλα Κρίστα Μακόλιφ.
Ειδικότερα όμως η καμπίνα των αστροναυτών ήταν από ενισχυμένο αλουμίνιο και με σαφώς μεγαλύτερη αντοχή, και συνέχισε προσωρινά την ανοδική της πορεία, ενώ στα 2 δευτερόλεπτα μετά τη διάλυση, οι δυνάμεις στην καμπίνα έπεσαν κάτω από τα 4 g, ενώ η άνοδος συνεχιζόταν. 25 δευτερόλεπτα μετά τη διάλυση, η καμπίνα των αστροναυτών έφτασε σε μέγιστο ύψος 20 χιλιόμετρα / 65.000 πόδια και στη συνέχεια άρχισε ελεύθερη πτώση. Στα δευτερόλεπτα αυτά, πριν φτάσει το μέγιστο ύψος, θεωρείται επίσημα ότι το πλήρωμα είχε μάλλον χάσει τις αισθήσεις του, λόγω εκρηκτικής αποσυμπίεσης από τις δομικές ζημιές στο σκάφος. Τελικώς, 2 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα μετά τη διάλυση, η καμπίνα έπεσε στον ωκεανό, λίγο πιο έξω από τις ακτές της κεντρικής Φλόριντα, όπως συνέβη και με όλα τα συντρίμμια του Τσάλεντζερ. Όλα τα πτώματα ανασύρθηκαν από την καμπίνα, καθώς επίσης, για την έρευνα που ακολούθησε, και όλα τα συντρίμμια. thumb|thumbtime=15|right|300px|Ο πρόεδρος των [[ΗΠΑ, Ρόναλντ Ρήγκαν, εκφωνεί την σχετική ομιλία, λίγες ώρες μετά το δυστύχημα.]]
Για την ιστορία, ήταν η πρώτη, χρονολογικά, διαστημική πτήση που ξεκίνησε αλλά δεν έφτασε ποτέ στο διάστημα ή έστω στα όρια του διαστήματος, καθώς η καταστροφή συνέβη στα χαμηλότερα στρώματα της στρατόσφαιρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσαλεντζερ
1912 Άνουβις
Ο Άνουβις (Anubis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,773. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομα του από τον ομώνυμο θεό των αρχαίων Αιγυπτίων.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Άνουβι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανουβις
Μια Ιδανική Περιπέτεια
Η ταινία με τον τίτλο Μια Ιδανική Περιπέτεια είναι κωμωδία ιταλικής παραγωγής, έτους 1982, διάρκειας 92min, (πρωτότυπος τίτλος: Sballato, gasato, completamente fuso)
Υπόθεση
Σε έναν ρόλο που της ταιριάζει γάντι, η Edwige Fenech υποδύεται μια φεμινίστρια δημοσιογράφο της La Setimata, η οποία έχει βαρεθεί να την βλέπουν οι άντρες συνάδελφοί της απλά σαν μια ελκυστική γυναίκα. Προκειμένου να αποδείξει την αξία της, η Patricia (Edwige Fenech) στοιχηματίζει με τον εκδότη τής εφημερίδας Tozatti (Enrico Maria Salerno) ότι εάν αποτύχει να του παραδώσει ένα ποιοτικό άρθρο, θα πέσει στο κρεβάτι μαζί του.
Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: Έντβιτζε Φένεκ, Diego Abatantuono, Liù Bosisio, Enrico Maria Salerno, Mauro Di Francesco, Cinzia de Ponti
Σενάριο: Cesare Frugoni, Steno, Enrico Vanzina
Σκηνοθεσία: Steno Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στένο Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες
Φούρνου Κορυφή
μικρογραφία| Αρχαιολογικός χώρος Φούρνου Κορυφή Η Φουρνού Κορυφή είναι αρχαιολογικός χώρος ανασκαφής στα νοτιοανατολικά του ελληνικού νησιού της Κρήτης. Βρίσκεται στο δήμο Ιεράπετρας στην περιφερειακή ενότητα Λασιθίου περίπου δύο χιλιόμετρα ανατολικά του χωριού Μύρτος. Τα ακάλυπτα ερείπια του οικισμού σε υψόμετρο 66 μέτρων και χρονολογείται από την πρώιμη Μινωική περίοδο στην 3η Χιλιετία π.Χ..
Ευρήματα
μικρογραφία| Αγγεία σε ρυθμό Βασιλικής από τη Φούρνου Κορυφή Εκτός από τα οστά και τα κελύφη, διάφορα κεραμικά αγγεία και θραύσματα στο ρυθμό Κουμάσας και Βασιλικής βρέθηκαν στη Φουρνού Κορυφή, συμπεριλαμβανομένων αρκετών ραμφόστομων πρόχων. Ο ρυθμός της Βασιλικής προέρχεται από τη τοποθεσία της Βασιλικής, σε απόσταση περίπου 20 χιλιομέτρων. Άλλα ευρήματα δείχνουν ότι εκτός από κατοικίες, κουζίνες και αποθήκες, υπήρχαν επίσης εργαστήρια κεραμικής, υφαντήρια και χώροι επεξεργασίας κρασιού και λαδιού.
Η "Θεά του Μύρτου" θεωρείται το πιο σημαντικό εύρημα από τη Φουρνού Κορυφή. Είναι γυναικεία μορφή από τερακότα ύψους 21,1 εκατοστών, που εκτίθεται τώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Αγίου Νικολάου. Η τοποθεσία όπου βρέθηκε (35.00664°N, 25.60914°W) ακριβώς νότια δύο οβάλ πέτρινων τοίχων που θα μπορούσαν να είναι βωμός από τον οποίο θα μπορούσε να πέσει το αγαλματίδιο. Ο βωμός έχει ύψος 13 εκατοστά, μήκος 66 και πλάτος 44 εκατοστά. Η βόρεια πέτρα βωμού είναι κατασκευασμένη από τοπικό ψαμμίτη, η νότια είναι από διαφορετικό χρωματιστό πέτρωμα που προέρχεται από άλλο σημείο. Μπορεί να αποκλειστεί η πρακτική χρήση της «θεάς του Μύρτου». Το μόνο άνοιγμα στην κοιλότητα του στυλιζαρισμένου σώματος της καμπάνας είναι μια μεγάλη κανάτα που κρατά η μορφή στο αριστερό χέρι. Τα χέρια, στήθη, το υπάρχον αυτί και το πηγούνι της «θεάς» χωρίς πόδια και με τον πολύ μακρύ λαιμό προστέθηκαν στη συνέχεια, η μύτη και το στόμα διαμορφώθηκαν και τα μάτια πιέστηκαν μέσα. Η φιγούρα είναι βαμμένη με κόκκινο χρώμα, που δείχνει τα μάτια, τα περιλαίμια, τα ρούχα και το ηβικό τρίγωνο, καθώς και τη διακόσμηση της μικροσκοπικής κανάτας στον αριστερό χέρι.
Υπάρχει ένα μοντέλο κλίμακας 1:40 του οικισμού Φούρνου Κορυφή στο μουσείο του χωριού Μύρτος. Δημιουργήθηκε από τον διαχειριστή του μουσείου Τζον Άτκινσον με βάση την έκθεση ανασκαφής του Πίτερ Γουόρεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη Κατηγορία:Μινωικοί αρχαιολογικοί τόποι Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Ναπολέων Βοναπάρτης
Πρόκειται για ένα από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ιωάννης Αδόλφος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν
Ο Ιωάννης Αδόλφος, δανικά Johan Adolf (8 Απριλίου 1634 - 2 Ιουλίου 1704) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν (1671-1704).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιωακείμ Ερνέστου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Πλεν και της Δωροθέας του Όλντενμπουργκ, κόρης του Ιωάννη Αδόλφου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ.
Γεννήθηκε στο Άρενσμπεκ και ως νέος έκανε τη "Μεγάλη περιοδεία" του στην Ευρώπη, περνώντας από την Αγγλία και τη Γαλλία. Μαζί του ήταν ο κατά ένα έτος μικρότερος αδελφός του Αύγουστος. Το 1671 διαδέχθηκε τον πατέρα του και του απονεμήθηκε η διάκριση του Τάγματος του Ελέφαντος, η πιο υψηλή της Δανίας. Το 1684 έκτισε ένα κυνηγετικό περίπτερο στο Τράβενταλ, το επόμενο έτος τον ναό του Αγ. Ιωάννη στο Πλεν και το 1690 τον ενοριακό ναό του Πλεν.
Το 1704 ο μόνος γιος του Αδόλφος Αύγουστος έπεσε από το άλογο και απεβίωσε. Τον ακολούθησε ο Ιωάννης Αδόλφος τρεις ημέρες μετά, σε ηλικία 70 ετών. Τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Λεοπόλδος Αύγουστος (γιος του Αδόλφου Αυγούστου), που όμως απεβίωσε δύο έτη μετά σε ηλικία 4 ετών. Έτσι η διαδοχή πέρασε στον ανιψιό του Ιωάννη Αδόλφου, τον Ιωακείμ Φρειδερίκο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Δωροθέα των Γουέλφων, κόρη του Ροδόλφου Αυγούστου, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
1913 Σεκανίνα
Ο Σεκανίνα (Sekanina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,454. Ανακαλύφθηκε το 1928 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Τσεχικής καταγωγής Αμερικανού αστρονόμου Ζντένεκ Σεκανίνα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Σεκανίνα εκτιμάται σε 17 χιλιόμετρα περίπου. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σεκανινα
Άκανθος Αιγύπτου
Η Άκανθος (αρχαία ελληνικά : Ἄκανθος ή Ἀκανθῶν Πόλις) ήταν ελληνιστική αρχαία πόλη της Αιγύπτου. Βρισκόταν στη δυτική όχθη του Νείλου 120 στάδια νότια της Μέμφιδος. Ο αρχαιολογικός τόπος σήμερα βρίσκεται στο σύγχρονο χωριό της Ντασχούρ.
Η πόλη διοικητικά ανήκε στη Μεμφίτικη νομή και στην Επτανομή. Στη πόλη υπήρχε ναός του Όσιρη. Πήρε το όνομά της από ένα ιερό άλσος του Απόλλωνα όπου φύτρωνε το φυτό άκανθος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Μεγαλομάτης αλωπίας
Ο μεγαλομάτης αλωπίας (επιστημονική ονομασία Alopias superciliosus - Αλωπίας ο υπερβλεφαρώδης) είναι ένα είδος καρχαρία του γένους Αλωπίας που ζει σε τροπικά και εύκρατα νερά σε όλο τον κόσμο. Όπως και άλλοι αλεποκαρχαρίες, σχεδόν το μισό από το συνολικό μήκος του αποτελείται από τον επιμήκη άνω λοβό του πτερυγίου της ουράς. Η κοινή ονομασία του προέρχεται από τα τεράστια μάτια του, τα οποία βρίσκονται στις σχήματος κλειδαρότρυπας υποδοχές που του επιτρέπουν να περιστραφούν προς τα πάνω. Το είδος αυτό επίσης διακρίνεται από ένα ζευγάρι βαθιά αυλάκια στο πάνω μέρος του κεφαλιού του, από τα οποία προέρχεται επιστημονική ονομασία του.
Τα μεγάλα μάτια του μεγαλόφθαλμου αλωπία είναι προσαρμοσμένα για κυνήγι σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Είναι ένας από τους λίγους καρχαρίες που διεξάγουν κάθετη μετανάστευση, μένοντας σε βαθιά νερά κατά τη διάρκεια της ημέρας και κινούμενοι στα επιφανειακά ύδατα τη νύχτα για να τραφούν. Για την προστασία των ευαίσθητων εγκέφαλου και ματιών του από τις αλλαγές της θερμοκρασίας που συνοδεύουν αυτές τις κινήσεις, ο μεγαλόφθαλμος αλωπίας έχει ένα αγγειακό σύστημα ανταλλαγής που ονομάζεται Rete mirabile γύρω από τα όργανα αυτά. Το είδος τρέφεται κυρίως με ψάρια και καλαμάρια, που αναισθητοποιούνται με με χτυπήματα από τη μακριά ουρά. Ο μεγαλόφθαλμος αλωπίας είναι ωοζωοτόκος, και συνήθως γεννά δύο μικρά. Τα έμβρυα είναι ωοφάγα και τρέφονται με τα ωάρια που παράγονται από τη μητέρα, ενώ είναι μέσα στη μήτρα. Αυτός ο καρχαρίας αλιεύεται εμπορικά όπου ζει. Το κρέας του δεν εκτιμάται ιδιαίτερα, αλλά το δέρμα, τα πτερύγια, και λάδι από το συκώτι έχουν αξία.
Απαγορεύεται η αλιεία του.
Κιμ Γιονγκ-σαμ
Ο Κιμ Γιονγκ-σαμ (김영삼, 20 Δεκεμβρίου 1927 – 22 Νοεμβρίου 2015) ήταν ο δέκατος τρίτος πρόεδρος της Νότιας Κορέας από το 1993 ως το 1998. Ο Κιμ, στη διάρκεια της προεδρίας του, ξεκίνησε εκστρατεία κατά της διαφθοράς, ωστόσο ο γιος του συνελήφθη κατηγορούμενος για δωροδοκία και φοροδιαφυγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Νότιας Κορέας
1293 Σόνια
Η Σόνια (Sonja) είναι ένας μικρός ανοικτόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,453. Ανακαλύφθηκε το 1933 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ, που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου.
Η μεγάλη εκκεντρότητα της τροχιάς της Σόνια έχει ως αποτέλεσμα κατά το περιήλιό της να βρίσκεται σε μικρότερη απόσταση από τον Ήλιο από ό,τι ο πλανήτης `Αρης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σόνια εκτιμάται σε 7,8 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Sq (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,4598. Η Σόνια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ώρες και 53 λεπτά, μία αρκετά γρήγορη περιστροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονια
1914 Χαρτμπεσπόορτνταμ
Ο Χαρτμπεσπόορτνταμ (Hartbeespoortdam) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,954. Ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Ολλανδό αστρονόμο Χέντρικ βαν Γκεντ, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά του από το ομώνυμο φράγμα και τεχνητή λίμνη της Νότιας Αφρικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαρτμπεσποορτνταμ
Διβούνια Κάσου
Τα Διβούνια ή Ουνιανήσια ή Ϊούνια είναι δύο νησίδες των Δωδεκανήσων στο Καρπάθιο πέλαγος, οι οποίες βρίσκονται βορειοδυτικά της Κάσου - Καρπάθου και νοτιοανατολικά  της Σαντορίνης. Πρόκειται για το δυτικό Διβούνι (35.82376°N, 26.45443°W) και το ανατολικό Διβούνι ή Ουνιανήσι (35.82613°N, 26.46598°W) με έκταση 0,275 και 0,211 τ.χλμ. αντίστοιχα. Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχουν κηρυχθεί ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τον Μαυροπετρίτη (Falco eleonorae). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι και καταγράφηκε να ανήκει στον Δήμο Ηρωικής Νήσου Κάσου. Η Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης την αναφέρει επίσημα το 2001 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ολύμπου του δήμου Καρπάθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Κάσου
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης OPEN
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση του αθλήματος της κολύμβησης στην Ελλάδα και διεξάγεται από την Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος.
Ιστορία
Διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1928 απ' την ΕΚΟΦ (σημερινή ΚΟΕ), αφού έως τότε την εποπτεία του πρωταθλήματος την είχε ο ΣΕΓΑΣ ο οποίος υπήρξε ο επίσημος φορέας του πρωταθλήματος από το 1923. Για πολλά χρόνια το πρωτάθλημα κολύμβησης περιελάμβανε εκτός απ' τα κολυμβητικά αγωνίσματα, τα αγωνίσματα των καταδύσεων και τα τελικά του πρωταθλήματος γουότερ πόλο, απ' τα οποία έβγαινε βάσει βαθμολογίας ο πρωταθλητής σύλλογος, ο οποίος όμως δεν ήταν απαραίτητα και ο πολυνίκης της εκάστοτε διοργάνωσης.
Το 1940 εγκαινιάστηκε το Ολυμπιακό Κολυμβητήριο που βρίσκεται στο Ζάππειο στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Εθνικού Αθηνών και του Όμιλου Αντισφαίρισης Αθηνών. Μέχρι τότε το όλοι οι αγώνες κολύμβησης και υδατοσφαίρισης γίνονταν στις προκυμαίες των λιμανιών. Τις δεκαετίες του ΄50, του ΄60 και του ΄70 το πρωτάθλημα κολύμβησης αποτελούσε το κορυφαίο αθλητικό και κοσμικό γεγονός του καλοκαιριού και πλήθος κόσμου έσπευδε για να το παρακολουθήσει.
Απ' την σεζόν 1967-68 το πρωτάθλημα καταδύσεων ανεξαρτητοποιήθηκε. Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 το επίκεντρο των δραστηριοτήτων μεταφέρθηκε στο Ιλίσιο Κολυμβητήριο. Πολυνίκης της διοργάνωσης είναι ο Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. ο οποίος έχει αναδειχθεί 63 φορές πρωταθλητής Ελλάδος και είναι και ο σημερινός κάτοχος του τίτλου.
Σύνολο τίτλων συλλόγων
Σημειώσεις
Κορυφαίοι πανελληνιονίκες
Ως τους αγώνες του 2022.
Οι σύλλογοι που πρώτευσαν στις επιμέρους κατηγορίες (Άνδρες - Γυναίκες)
Δεν υπάρχουν ακόμα στοιχεία για τα γυναικεία αγωνίσματα των κολυμβητικών αγώνων του 1935.
Τήλεφος
Ο μύθος
Μόλις γεννήθηκε, ο Τήλεφος αφέθηκε από τον παππού του Αλέο στο όρος Παρθένιο για να πεθάνει. Σώθηκε όμως με την επέμβαση των θεών: Θήλασε από ελάφι και στη συνέχεια ανατράφηκε από τους βουκόλους που τον βρήκαν.
Μόλις ο Τήλεφος ενηλικιώθηκε πήγε στη Μυσία, μετά από χρησμό που του έδωσε το Μαντείο των Δελφών. Εκεί συνάντησε τη μητέρα του Αύγη, η οποία είχε παντρευτεί τον βασιλιά Τεύθραντα μετά τη διάσωσή της από την οργή του πατέρα της. Στην αρχή την ερωτεύθηκε και ήθελε να την πάρει για γυναίκα του χωρίς να γνωρίζει ότι είναι μητέρα του, αλλά με τη θεϊκή επέμβαση αποκαλύφθηκε η συγγένεια και ο Τήλεφος τελικώς έλαβε ως σύζυγό του την κόρη του Τεύθραντα, την Ιέρα, και διαδέχθηκε έτσι τον Τεύθραντα στον θρόνο της Μυσίας. Ως γιος του Τηλέφου αναφέρεται ο Ευρύπυλος.
Υπήρχε ναός του Τηλέφου στο Παρθένιο Όρος και στην Πέργαμο, ενώ η ιστορία του ενέπνευσε αρχαίους τραγικούς ποιητές και καλλιτέχνες.
Η ζωή του Τηλέφου είναι το θέμα της μικρότερης από τις δύο ζωφόρους του Βωμού της Περγάμου που εκτίθεται στο Μουσείο Περγάμου του Βερολίνου. Η κατασκευή της ζωφόρου υπολογίζεται ότι άρχισε το 165 π.Χ. Τα τμήματα της ζωφόρου βρέθηκαν διάσπαρτα στη βάση του Βωμού. Μετά από δεκαετίες μελέτης και αναστήλωσης μεταφέρθηκαν στο Βερολίνο με συμφωνία με την τότε Οθωμανική κυβέρνηση και τοποθετήθηκαν σε ένα παλαιότερο μουσείο το 1901-1908. Αργότερα μεταφέρθηκαν στο σύγχρονο μουσείο που εγκαινιάστηκε το 1930. Μεταφέρθηκαν για προστασία στη διάρκεια του Β' ΠΠ και σε διάφορα μέρη μετά τον πόλεμο. Η ζωφόρος επανατοποθετήθηκε το 1994/95.
Πηγές Μυθογραφίας
Δεν υπάρχει αναφορά στην Ιλιάδα ή την Οδύσσεια για μάχη στο έδαφος της Μυσίας. Τα Κύπρια Έπη ωστόσο που γράφτηκαν τον 8ο αιώνα π.Χ. αναφέρουν σε ποίημα την ιστορία ότι οι Αχαιοί έφτασαν στην Μυσία επειδή την μπέρδεψαν με τον Τροία, ο Τήλεφος σκότωσε τον Θέρσανδρο αλλά τραυματίστηκε από τον Αχιλλέα. Ο Τήλεφος μετά από συμβουλή που πήρε από κάποιο όραμα ήρθε στο Άργος, με την επιστροφή του ο Αχιλλέας τον θεράπευσε από τα τραύματα με αντάλλαγμα να τους οδηγήσει στην Τροία. Ο Πίνδαρος περιγράφει την ιστορία με την οποία ο Αχιλλέας τραυμάτισε τον Τήλεφο με την φράση "ο Αχιλλέας στάθηκε στις αμπελοκαλλιέργειες της Μυσίας και τις ράντισε με το σκοτεινό αίμα του Τήλεφου". Ο καθένας από τους τρεις Τραγικούς ποιητές Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης έγραψαν πολλά έργα σχετικά με την ιστορία του Τήλεφου αλλά χάθηκαν όλα. Ο Ευριπίδης έγραψε Δράμα (438 π.Χ.) με το οποίο ο Τήλεφος ταξίδευσε στο Άργος για να θεραπεύσει τα τραύματα του ντυμένος ζητιάνος. Όταν αποκαλύφθηκε η βασιλική του καταγωγή συνελήφθη όμηρος από τον Τήλεφο ο γιος του Αγαμέμνονα Ορέστης με στόχο να τους πιέσει έντονα να τον θεραπεύσουν. Ο Τήλεφος συμφώνησε να οδηγήσει τους Αχαιούς στην Τροία με αντάλλαγμα να τον θεραπεύσουν από τα τραύματα του Αχιλλέα. Η αιχμαλωσία του Ορέστη από τον Τήλεφο απεικονίζεται σε ένα Ερυθρόμορφο αγγείο που κατασκευάστηκε στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. Η σκηνή απεικονίζει την απαγωγή του Ορέστη όπως την περιγράφει παλιότερη ιστορία του Αισχύλου. Ένας Ετρουσκικός πίνακας το 2ο μισό του 4ου αιώνα π.Χ. και ένα ανάγλυφο του 1ου αιώνα π.Χ. από το Ερκολάνο που βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης απεικονίζουν την θεραπεία του Τήλεφου από τον Αχιλλέα με το δόρυ του. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος περιγράφει τον 1ο αιώνα μ.Χ. άγνωστο παλιότερο πίνακα που απεικονίζει τον Αχιλλέα να θεραπεύει τον Τήλεφο ρίχνοντας στην πληγή την σκουριά του βέλους του. Μια παρόμοια απεικόνιση δημιούργησε τον 5ο αιώνα π.Χ. ο Αθηναίος καλλιτέχνης Παρράσιος ο Εφέσιος. Τα πρώτα λογοτεχνικά κείμενα που σχετίζονται με την θεραπεία του Τήλεφου από το βέλος του Αχιλλέα έγραψαν τον 1ο αιώνα π.Χ. οι Ρωμαίοι συγγραφείς Προπέρτιος και Οβίδιος.
Η Βιβλιοθήκη Απολλόδωρου περιγράφει αναλυτικά την ιστορία με πληροφορίες που στηρίχτηκαν στα Κύπρια Έπη. Ο Τήλεφος θανάτωσε πολλούς Αχαιούς όπως τον Θέρσανδρο αλλά όταν βρέθηκε στις αμπελοκαλλιέργειες έπεσε στην παγίδα και τραυματίστηκε από τον Αχιλλέα. Ο Απόλλων έδωσε συμβουλή στον Τήλεφο "ο μόνος ικανός να τον θεραπεύσει θα είναι ο ίδιος που τον τραυμάτισε". Ο Τήλεφος κατέφυγε στο Άργος και προσφέρθηκε να τους οδηγήσει ο ίδιος στην Τροία, σε αντάλλαγμα θα τον θεράπευε ο Αχιλλέας με την σκόνη του βέλους του, κατόπιν έδειξε στους Αχαιούς τον δρόμο. Ακούγεται ότι όταν βρέθηκε στα αμπέλια τον έριξε στην παγίδα του Αχιλλέα ο Διόνυσος, ήταν εξοργισμένος μαζί του επειδή δεν έκανε τις προσφορές που του είχε υποσχεθεί. Ο Τήμενος υποσχέθηκε επιπλέον ότι όχι μόνο θα βοηθήσει τους Αχαιούς να πάνε στην Τροία αλλά δεν θα πολεμήσει ούτε ο ίδιος στο πλευρό των Τρώων. Ο Ρωμαίος Υγίνος στηρίχθηκε στις τραγωδίες του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη και τόνισε επίσης το γεγονός με την φράση "ο Απόλλων του έδωσε συμβουλή ότι θα τον θεραπεύσει μόνο ο άνθρωπος που τον τραυμάτισε". Ο Τήλεφος σύμφωνα με τον Υγίνο μετέβη στο Άργος, με συμβουλή της Κλυταιμνήστρας πήρε όμηρο τον μικρό Ορέστη και απείλησε τους Αχαιούς ότι θα τον σκοτώσει αν δεν ζητήσουν από τον Αχιλλέα να τον θεραπεύσει. Οι Αχαιοί δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά επειδή είχαν πάρει και οι ίδιοι χρησμό ότι μόνο ο Τήλεφος θα μπορούσε να τους οδηγήσει στην Τροία. Ο Αχιλλέας δήλωσε αδυναμία επειδή δεν είχε ιατρικές γνώσεις, ο Οδυσσέας του εξήγησε ότι δεν θα τον θεραπεύσει ο ίδιος αλλά η σκόνη του βέλους που τον τραυμάτισε κάτι που έγινε. Οι Αχαιοί ζήτησαν κατόπιν από τον Τήλεφο την συμμετοχή του στην πολιορκία της Τροίας αλλά τους εξήγησε ότι ήταν αδύνατο αυτό επειδή η σύζυγος του Λαοδίκη ήταν κόρη του βασιλιά Πριάμου, το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να τους οδηγήσει.
Απόγονοι
H αρχαιότερη αναφορά για τον Τήλεφο βρίσκεται στην Οδύσσεια που έγραψε ο Όμηρος, καταγράφει τον γιο του Ευρύπυλο που πέθανε στην Τροία. Δεν υπάρχει καμιά αναφορά στην Οδύσσεια για το όνομα της μητέρας του αλλά οι υπόλοιπες πηγές συμφωνούν ότι ήταν η Αστυόχη αδελφή του Πριάμου. Ο Ευρύπυλος είχε μιά μεγάλη στρατιωτική δύναμη από Μυσούς που την εποχή που ξέσπασε ο Τρωικός Πόλεμος βρέθηκε στο πλευρό των Τρώων. Ο Ευρύπυλος ήταν γενναίος πολεμιστής, σκότωσε πολλούς αντιπάλους όπως ο Μαχάων, ο Νιρέας αλλά βρήκε και ο ίδιος τον θάνατο από τον γιο του Αχιλλέα Νεοπτόλεμο. Η ειρωνεία είναι ότι τον σκότωσε με το ίδιο σπαθί με το οποίο ο πατέρας του Αχιλλέας τον τραυμάτισε και τον θεράπευσε, την ιστορία περιγράφει ο Σοφοκλής στην τραγωδία του Ευρύπυλος. Ο Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος καταγράφει ότι ο Ευρύπυλος είχε έναν γιο τον Γρύνειο που έγινε βασιλιάς της Μυσίας, έγινε επώνυμος στο Γρύνειον και ίδρυσε την Πέργαμο.
Σε τρεις άλλες συζύγους του Τήλεφου δεν αναφέρονται παιδιά, μία από αυτές όπως καταγράφει ο Γάιος Ιούλιος Υγίνος ήταν η Λαοδίκη της Τροίας κόρη του Πριάμου. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι παντρεύτηκε την Αγριόπη, κόρη του Τεύθραντα. Ο Φλάβιος Φιλόστρατος καταγράφει άλλη μία σύζυγο του την Ίερα, οδηγούσε ένα σύνταγμα γυναικών Μυσών ιππέων, σκοτώθηκε σε μάχη από τον Νιρέα. Η Αμαζόνα Ίερα που οδήγησε τις γυναίκες ιππείς της Μυσίας παριστάνεται τον 2ο αιώνα π.Χ. στην Ζώνη του Τήλεφου στον Βωμό της Περγάμου. Άλλα τρια παιδιά του Τήλεφου είναι συνδεδεμένα με Ιταλικούς μύθους. Ο Λυκόφρων ο Χαλκιδεύς στο έργο του Αλεξάνδρα καταγράφει σαν γιους του τους θρυλικούς ιδρυτές της Ετρουσκικής Δωδεκάπολης: Τάρχωνας και Τυρρηνός. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς καταγράφει επίσης τον Τυρρηνό σαν γιο του Τήλεφου. Δεν υπάρχει καμιά αναφορά για το όνομα της μητέρας τους αλλά θεωρείται δεδομένο ότι ήταν η Ίερα. Ο Πλούταρχος τέλος αναφέρει ότι είχε μια κόρη την Ρώμα από τον οποίον πήρε το όνομα της η πόλη της Ρώμης.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Ηρακλείδες Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Μυσίας
Ταυτωνυμία
Η Ταυτωνυμία είναι ένας όρος της ζωολογικής ονοματοδοσίας, που σημαίνει οτι το όνομα του γένους και το όνομα του είδους είναι το ίδιο όνομα που γράφεται δύο φορές (μία για το γένος και μία για το είδος) ή ακόμα και τρεις φορές όταν είναι ταυτώτυμο και το υποείδος. Για παράδειγμα: Natrix natrix (Linnaeus, 1758), το grass snake ή Gorilla gorilla gorilla (Savage, 1847), που είναι ο Western Lowland Gorilla. Στην ζωολογική ονοματοδοσία αυτό είναι κάτι που επιτρέπεται.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ζωολογία Κατηγορία:Ταξινομία
Καρουζέλ
Το Καρουζέλ (ορθή προφορά Καρρουσέλ: ισπανική προφορά ΔΦΑ karuˈsel) είναι παιδική τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1989.
Μεταδόθηκε στην Ελλάδα μέσα από την συχνότητα της ΕΤ2 το 1992 και για αρκετά χρόνια σε επανάληψη.
Πλοκή
Βασικό ρόλο στην σειρά παίζει η δεσποινίς Χιμένα που είναι μία καλή και ευγενική γυναίκα που αποφασίζει να διδάξει στο δημοτικό σχολείο ονόματι Primaria Mundial όπου φοιτούν παιδιά που θεωρούν το σχολείο μεγάλη αγγαρεία. Όταν όμως η δεσποινίς Χιμένα αρχίζει να διδάσκει τα παιδιά αρχίζουν να την συμπαθούν τόσο μέχρι που την αισθάνονται σαν δεύτερη μητέρα τους όπως και το σχολείο γίνεται για αυτά το δεύτερο σπίτι τους. Από εκεί και πέρα η δεσποινίς Χιμένα παίρνει μέρος στις περιπέτειες των παιδιών και τους μαθαίνει το νόημα της ζωής.