cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόρτα
Χρήσεις
Οι πόρτες έχουν πολλές χρήσεις και εφαρμογές. Στις κατοικίες, χρησιμοποιούνται για να προστατεύσουν την ιδιωτικότητα και την ασφάλεια των κατοίκων, ενώ παράλληλα επιτρέπουν την είσοδο και την έξοδο από το σπίτι. Στις επιχειρήσεις, οι πόρτες χρησιμοποιούνται για να διαχωρίσουν διάφορους χώρους και να ελέγξουν την πρόσβαση του κοινού. Επιπλέον, οι πόρτες χρησιμοποιούνται και σε μέσα μεταφοράς, όπως αεροπλάνα, πλοία και τρένα, προσφέροντας είσοδο και έξοδο από τους χώρους τους. Επίσης, σε μεγάλες κατασκευές, όπως στάδια και αρένες, οι πόρτες χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση της ροής του κοινού και των συμμετεχόντων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δόμηση
Καρελική γλώσσα
Η Καρελική γλώσσα (karjala, karjal ή kariela) είναι μια Βαλτοφιννική γλώσσα που ομιλείται στο Ρωσικό υποκείμενο της Δημοκρατίας της Καρελίας. Λόγω της ομοιότητας της γλώσσας με τη Φινλανδική γλώσσα, θεωρείται από ορισμένους γλωσσολόγους διάλεκτός της. Η Καρελική γλώσσα δεν είναι ακόμα τυπική γλώσσα, ωστόσο έχουν αρχίσει οι διαδικασίες ώστε να ανακηρυχθεί σαν τέτοια από τη Δημοκρατία της Καρελίας. Θεωρείται πως η Καρελική γλώσσα κατάγεται από την Πρωτο-Καρελική γλώσσα που εμφανίστηκε στη Λίμνη Λάντογκα κατά την Εποχή του Σιδήρου. Υπάρχουν περίπου 100.000 ομιλητές στη Δημοκρατία της Καρελίας, ωστόσο υπάρχει και ένας αξιοσημείωτος αριθμός ομιλητών στην Περιφέρεια Τβερ, ενώ υπάρχουν περίπου 5.000 ομιλητές στη Φινλανδία. Στη Δημοκρατία της Καρελίας, η γλώσσα έχει αναγνωριστεί ως γλώσσα μειονότητας, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έχουν αρχίσει διαδικασίες για να πάρει η Καρελική γλώσσα την κατάσταση επίσημης γλώσσας. Η γλώσσα βρίσκεται υπό την προστασία του Ευρωπαϊκού χάρτη των περιφερειακών ή μειονοτικών γλωσσών. Από το 2008 λειτουργεί έδρα της Καρελικής γλώσσας στο Πανεπιστήμιο Ανατολικής Φινλανδίας.
Κατηγορία:Φιννικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας Κατηγορία:Γλώσσες της Φινλανδίας
Παράθυρο
μικρογραφία|Παράθυρο εκκλησίας. Κατά προσέγγιση του 16ου αιώνα. thumb|Παράθυρο Το παράθυρο είναι ένα άνοιγμα στον τοίχο ενός κτιρίου. Τα σημερινά παράθυρα συνήθως πελιμβάνουν τζάμια ώστε να επιτρέπουν το πέρασμα του φωτός. Τα παράθυρα ενώνουν υπαίθριους ή ημιυπάιθριους χώρους στάσης με εσωτερικούς χώρους. Διαχωρίζονται από τις πόρτες -οι οποίες μπορεί επίσης να έχουν τζάμια- βάσει της χρήσης τους, αφού οι πόρτες συνήθως τοποθετούνται σε χώρους κίνησης και εισόδους. Η ανακάλυψη του τζαμιού αντικατέστησε πανιά και χαρτιά που παλαιότερα κάλυπταν ένα παράθυρο. Η αρχιτεκτονική της αρχαιότητας στην κατασκευή του κτιρίου χρησιμοποιούσε για τα παράθυρα τη χρυσή τομή.
Τα παράθυρα στο χθες και στο σήμερα
Τα πρώτα παράθυρα δεν είχαν τζάμια. Στη συνέχεια, μετά την ανακάλυψη του τζαμιού, τα παράθυρα καλύπτονταν από το τζάμι. Στις αρχές του 20ού αι. τα κουφώματα του παράθυρου ενός σπιτιού ήταν ξύλινα, ενώ στο τέλος του 20ού αι. τα κουφώματα είναι κυρίως από αλουμίνιο. Σήμερα ,όλα τα σπίτια που χτίζονται χρησιμοποιούνται κουφώματα αλουμινίου.
Σήμερα όλα τα παράθυρα έχουν μια κάλυψη με τζάμι ή ακρυλικό.
Κατηγορία:Δόμηση
Ίφιτος
Με το όνομα Ίφιτος αναφέρονται τα ακόλουθα πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ιζόνε
To  Ιζόνε (ιταλικά: Isone) είναι χωριό της επαρχίας Μπελλιντσόνα, στο καντόνι Τιτσίνο στην Ελβετία, που αποτελεί ανεξάρτητο δήμο. Έχει πληθυσμό 378 κατοίκους (Δεκέμβριος 2009).
Από το 1973 είναι έδρα Σχολής Γρεναδιέρων του Ελβετικού Στρατού, ενώ μέχρι τότε η εκπαίδευση τους γινόταν στο Λοσόνε. Βόρεια της πόλης δημιουργήθηκε το 1978 ο νέος αναμεταδότης του Monte Ceneri που μετέδιδε για την Ιταλόφωνη Ελβετία στα 558 kHz. Ο αναμεταδότης σταμάτησε να μεταδίδει το 2008. Το 2007 το Ιζόνε αρνήθηκε την συνένωσή του με τα γειτονικά του χωριά για την δημιουργία του νέου δήμου Μοντεκένερι, το οποίο ανήκει στην επαρχία Λουγκάνο, και παρέμεινε ανεξάρτητο.
Από τα αξιοθέατα του Ιζόνε ξεχωρίζει η εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου. Καταγραφές για αυτή υπάρχουν από το 1452, ανακατασκευάστηκε τον 16ο και τον 17ο αιώνα, ενώ η τελευταία αποκατάσταση του ναού έγινε το 1975.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Πλανήσφαιρο
To πλανήσφαιρο (planisphere)παριστάνει το σφαιρικό ουρανό πάνω στο  επίπεδο. Θα μπορούσαμε να το πούμε και επιπεδόσφαιρο. Είναι ένας απλός περιστροφικός χάρτης του ουρανού με αποτυπωμένα τα λαμπρότερα αστέρια καθώς και τους πιο γνωστούς αστερισμούς. Αποτελούσε στο παρελθόν απαραίτητο όργανο κάθε ερασιτέχνη αστρονόμου για την παρατήρηση του έναστρου ουρανού. Σήμερα έχει αντικατασταθεί από εφαρμογές σε "έξυπνα" τηλέφωνα.
Αποτελείται από ένα ακίνητο μέρος που περιέχει τον χάρτη του ουρανού που περιμετρικά έχουν σημειωθεί οι μήνες και οι ημέρες ανά δεκαήμερο. Στο κεντρικό μέρος του χάρτη υπάρχει ένας κυκλικός δακτύλιος που επισημαίνει τους αστερισμούς του Ζωδιακού κύκλου που περιβάλουν την εκλειπτική δηλαδή το δρόμο που διανύει ο Ήλιος στον ουρανό μέσα σ' ένα χρόνο. Στην κυκλική περιμετρική ζώνη του κινούμενου μέρους έχουν τοποθετηθεί οι ώρες του εικοσιτετραώρου. Το ωοειδές άνοιγμα του περιστρεφόμενου δίσκου αποτελεί τον ορίζοντα του παρατηρητή.
Μπαρτολομέο Μοντάνια
Ο Μπαρτολομέο Μοντάνια (Bartolomeo (ή Bartolommeo) Montagna, 1450; - 11 Οκτωβρίου 1523) ήταν Ιταλός αναγεννησιακός ζωγράφος που εργάστηκε κυρίως στη Βιτσέντσα. Δημιούργησε επίσης έργα στη Βενετία, τη Βερόνα και την Πάδοβα. Είναι πιο διάσημος για τις πολλές Μαντόνες του και τα έργα του είναι γνωστά για τις απαλές μορφές τους και την απεικόνιση της εκκεντρικής μαρμάρινης αρχιτεκτονικής. Θεωρείται ότι επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Τζοβάννι Μπελλίνι, στο εργαστήριο του οποίου μπορεί να είχε εργαστεί περίπου το 1470. Ο Μπενεντέττο Μοντάνια, ένας παραγωγικός χαράκτης, ήταν γιος και μαθητής του και δραστηριοποιήθηκε μέχρι το 1540 περίπου. Αναφέρθηκε στο βιβλίο Vite του Τζόρτζο Βαζάρι ως μαθητής του Αντρέα Μαντένια, αλλά αυτό αμφισβητείται ευρέως από ιστορικούς της τέχνης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε ως Μπαρτολομέο Τσινκάνι (Bartolomeo Cincani) και αργότερα άλλαξε το όνομά του σε Μπαρτολομέο Μοντάνια. Η πρώτη γνωστή γραπτή καταγραφή της ύπαρξής του χρονολογείται το 1459 και αναφέρεται ως ανήλικος. Η πρώτη γνωστή τεκμηρίωση του ως ενηλίκου είναι το 1480 ως μάρτυρας μιας διαθήκης. Οι διαφορές στα δύο έγγραφα σχετικά με την περιουσία του πατέρα του από τα 1467 και 1469 υποδηλώνουν ότι ενηλικιώθηκε μεταξύ αυτών των δύο ετών. Λόγω της έλλειψης επίσημης τεκμηρίωσης για τη γέννησή του και τη σύγχυση σχετικά με την ηλικία της νόμιμης ενηλικίωσης στη Βιτσέντσα εκείνη την εποχή, υπάρχει πολλή συζήτηση σχετικά με την πραγματική χρονολογία γέννησής του. Μερικοί μελετητές συμφώνησαν περίπου στο 1450, ενώ άλλοι τον τοποθετούν γύρω στο 1453-1454.
Η ταυτότητα της συζύγου του είναι άγνωστη, αλλά είχαν τρεις γιους. Ένας από τους γιους του, ο Μπενεντέττο Μοντάνια, ήταν επίσης καλλιτέχνης διάσημος για τα χαρακτικά του. Οι άλλοι δύο γιοι του, ο Φιλίππο και ο Πάολο αναφέρονται σε ορισμένες συμβάσεις, αλλά απουσιάζουν από τη διαθήκη του. Ο Μοντάνια πέθανε στις 11 Οκτωβρίου 1523. Άφησε την πλειονότητα των περιουσιακών του στοιχείων και την πρακτική του στον γιο του, Μπενεντέττο.
Σταδιοδρομία
Επειδή η ημερομηνία γέννησης του Μοντάνιαείναι άγνωστη, υπάρχει επίσης συζήτηση για το πότε ακριβώς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του και πόσον ετών ήταν εκείνη την εποχή. Καθ 'όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, τα έργα του χαρακτηρίζονται από απλή, λακωνική φύση. Οι μορφές του φαίνονται συχνά σοβαρές και πλαστικές.
Πρώιμα έργα (1480-1499)
μικρογραφία| Η Παναγία και το Βρέφος Ένθρονοι με Αγίους, από το Σαν Μικέλε (περ. 1497-1499) Η πρώτη του γνωστή τεκμηριωμένη επιτροπή ήταν για δύο πίνακες ζωγραφικής για τη Μεγάλη Σχολή του Αγίου Μάρκου (Scuola Grande di San Marco) στη Βενετία. Οι πίνακες συνάφθηκαν για να απεικονίσουν τον μυθικό Κατακλυσμό και μια άλλη σκηνή από τη Γένεση, ωστόσο η σημερινή τους κατάσταση είναι άγνωστη καθώς καταστράφηκαν σε πυρκαγιά το 1485. Η επόμενη γνωστή καταγραφή εργασίας του Μοντάνια είναι σε ένα ρετάμπλ στο νοσοκομείο της Βιτσέντσα, του οποίου η τρέχουσα τοποθεσία είναι επίσης άγνωστη.
Ο πρώτος διασωζόμενος πίνακάς του χρονολογείται τον Σεπτέμβριο του 1487 (όπως αναγράφεται στο πίσω μέρος του έργου) για έναν πίνακα της Παναγίας και του Βρέφους με τον Άγιο Σαβαστιανό και τον Άγιο Ρόκκο. Ένα μικρό έργο που προορίζεται για ιδιωτική χρήση, απεικονίζει τις μορφές σε ένα μαρμάρινο περίβλημα με φόντο ένα τοπίο της Βιτσέντσα. Αυτός ο πίνακας δείχνει επίσης την πρώτη γνωστή χρήση του τραχείτη (πυριγενές πέτρωμα, αντίστοιχο του συηνίτη) από τον Μοντάνια, μια μοναδική υφή μαρμάρου, η οποία απεικονίζεται στα περισσότερα έργα του. Περίπου αυτήν την περίοδο, ανατέθηκε επίσης να κάνει το υψηλό ρετάμπλ του Αγίου Βαρθολομαίου της Βιτσέντσα, του οποίου η ακριβής χρονολογία συζητείται συχνά. Αυτό δείχνει επιρροές από πολλά έργα του Τζοβάννι Μπελλίνι που βρίσκονται στη Βενετία και είναι επίσης χρονολογημένα. Το 1490 ζωγράφισε ένα ρετάμπλ για την Τσερτόζα ντι Παβία (Certosa di Pavia) στην Πάδοβα, απεικονίζοντας την Παναγία και το Βρέφος Ενθρονους με τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή και τον Ιερώνυμο. Το 1491 ζωγράφισε το ρετάμπλ, το ημιθόλιο και άλλες τοιχογραφίες για την ρητορική αφιερωμένη στον Άγιο Βλάσιο στην εκκλησία του Αγίων Ναζαρίου και Κελσίου στη Βερόνα. Το ημιθόλιο απεικονίζει τον Άγιο Βλάσιο με συντρόφους και τα τείχη απεικονίζουν άλλες σκηνές από τους θρύλους του Αγίου Βλασίου. Αυτά τα έργα είναι γνωστά για τις ρεαλιστικές ισχνές τους μορφές. Από το 1497-1499 πληρώνονταν κάθε μήνα για να εργαστεί σε ένα ρετάμπλ για την οικογένεια Squarzi. Η τελική πληρωμή του ήταν σε μορφή ακινήτου που διατηρούσε μέχρι το 1503. Αυτό βρισκόταν σε ένα παρεκκλήσιο στην Εκκλησία του Σαν Μικέλε και είχε τον τίτλο Παναγία Βρεφοκρατούσα Ένθρονη με Αγίους. Τα περιγράμματα αυτού του πίνακα είναι πολύ τολμηρά σε σύγκριση με τα άλλα έργα του και περιλαμβάνουν λεπτομερείς ενδυμασίες. μικρογραφία| Η Παναγία και το Βρέφος με έναν Άγιο (περ. 1483) - Φαίνεται η υπογραφή του Μοντάνια στο χέρι της Παναγίας Τα πρώτα του έργα χαρακτηρίζονται γενικά από τη χρήση αρχιτεκτονικής από τραχείτη και από μια συγκεκριμένη τοποθέτηση του χεριού της Παναγίας, δείχνοντας τον μέσο και τον παράμεσο δάχτυλο που αγγίζουν και διαχωρίζονται ευρέως από το δείκτη και το ροζ δάχτυλο. Επίσης, διακρίνονται συνήθως από τη συμμετρία, την οργάνωση, το εξίσου κατανεμημένο φως και την ποιότητα που μοιάζει με πλαστικό στα σχήματα.
Έργα ωριμότητας (1499 - 1507)
Περίπου εκείνη την εποχή ο Επίσκοπος της Βιτσέντζα, Καρδινάλιος Μπαττίστα Ζένο, ανέθεσε επίσης στο Μοντάνια να δημιουργήσει έναν πίνακα ζωγραφικής της Παναγίας και του Βρέφους με Οκτώ Αγίους για τον Καθεδρικό Ναό της Βιτσέντσα. Αυτή η εργασία χάθηκε μετά το 1779, αλλά τεκμηριώνεται σε πολλές εγγραφές. Το 1504 ο Μοντάνια ταξίδεψε στη Βερόνα για να ολοκληρώσει τοιχογραφίες για τη χοροστάσιο και τους θόλους του παρεκκλησίου του Σαν Μπάτζο απεικονίζει πολλές σκηνές του Αγίου Βλασίου. Λόγω της επιτυχίας αυτού του έργου, το 1507 ανατέθηκε να κάνει το ρετάμπλ για την Εκκλησία του Αγίου Σεβαστιανού στη Βερόνα, που απεικονίζει την Παναγία και το Βρέφος Ενθρονισμένους με τον Άγιο Σεβαστιανό και τον Άγιο Ιερώνυμο. Αυτό το έργο χαρακτηρίζεται από έντονα χρωματισμένη αρχιτεκτονική, παράξενο σχήμα θρόνου και περίτεχνα ενδύματα. Αφού επέστρεψε στη Βιτσέντσα, η Μοντάνα ολοκλήρωσε τον πίνακα της Παναγίας μεταξύ του Αγίου Αντωνίου και του Ιωάννη του Ευαγγελιστή για τον Σαν Λορέντσο. Αυτό θεωρείται συχνά το ανώτατο σημείο των δημιουργιών του Μοντάνια. μικρογραφία| Παράδειγμα μιας ύστερης εργασίας του Μοντάνια, Παναγία Βρεφοκρατούσα με τον Άγιο Ιωσήφ (περ. 1520, [[τέμπερα / καμβάς)]] Το ύφος του Μοντάνια εκείνη την εποχή φημίζεται για τις εκκεντρικές του ιδιότητες παρά την τάση ενός πιο ώριμου ύφους που υιοθετήθηκε από τους συνομηλίκους του. Οι πίνακες του συχνά περιελάμβαναν φωτεινά χρώματα, διακοσμητική αρχιτεκτονική, λεπτομερή υφάσματα και έντονες γωνίες. Παρά τα φωτεινά χρώματα και τις έντονες γωνίες, οι ανθρώπινες μορφές που απεικονίζονται σε αυτά ήταν συχνά πιο γεμάτες και πιο απαλές.
Ύστερα έργα (1507-1522)
Ο τελευταίος χρονολογημένος γνωστός πίνακας του Μοντάνια χρονολογείται από το 1507 αν και υπάρχουν πολλοί πίνακες που έχουν χρονολογηθεί από μελετητές μετά από αυτό το διάστημα. Οι πίνακες από τα τελευταία 15 χρόνια της ζωής του θεωρούνται συχνά κατώτεροι από τους υπόλοιπους της σταδιοδρομίας του. Το ύφος του ήταν αισθητά διαφορετικό στα χρόνια που πέρασε στην Πάδοβα (1509-1514), απεικονίζοντας περισσότερα τοπία, ηλιοβασιλέματα και θερμά χρώματα ενσωματωμένα στη χαρακτηριστική του αρχιτεκτονική εμφάνιση. Το ύφος του ήταν πιο ασυνεπές, αλλά συχνά περιελάμβανε πληρέστερες μορφές, βαθύτερες σκιές και λιγότερο γωνιακές λεπτομέρειες. Παραδείγματα έργων της εποχής του Μοντάνια στην Πάδοβα που παρουσιάζουν αυτό το ύφος είναι η Εκταφή του Αγίου Αντωνίου για τη Σχολή του Αγίου Αντωνίου (Scuola di San Antonio) και η Παναγία και το Βρέφος με Τέσσερις Αγίους στην Αγία Μαρία στο Βάντσο. Το 1517 ο Μοντάνιαεπέστρεψε στη Βιτσέντσα. Το 1522 του ανατέθηκε από τη Σχολή του Αγίου Ιακώβου (Scuola di San Giuseppe) να ζωγραφίσει ένα ρετάμπλ για την Κολόνια Βενέτα (δήμος στην επαρχία της Βερόνα). Αυτό απεικονίζει την Παναγία, το Βρέφος, τρεις βοσκούς, τον Άγιο Ιωσήφ και τον Άγιο Σεβαστιανό.
Επιρροές
Δεν υπάρχει γραπτή καταγραφή για την εκπαίδευση του Μοντάνια ως ζωγράφου, αλλά υπάρχουν πολλές εικασίες και συζητήσεις σχετικά με τις επιρροές του. Στη δεύτερη έκδοση του Vite, ο Τζόρτζο Βαζάρι αναγράφει ότι ο Μοντάνιαέμαθε να σχεδιάζει από τον Αντρέα Μαντένια, αλλά δεν διευκρινίζει αν το έκανε ως πραγματικός μαθητής ή αν μελετούσε ιδιωτικά τα έργα του Μαντένια. Γενικά συμφωνείται ότι ο Μοντάνια επηρεάστηκε από τους Τζοβάννι Μπελλίνι, Αντονέλλο ντα Μεσσίνα και Αλβίζε Βιβαρίνι. Είναι γενικά αποδεκτό ότι ο Μπελίνι είχε την πιο ισχυρή επιρροή στα έργα του Μοντάνια, αλλά αν ήταν στην πραγματικότητα μαθητής οποιουδήποτε από αυτούς τους καλλιτέχνες και με ποια σειρά συζητείται πολύ. Η χρήση περίπλοκων και γωνιακών υφασμάτων του Μοντάνια συνδέεται με τα έργα του Βιβαρίνι. Τα έργα του εμπνευσμένα από τον Αντονέλλο χαρακτηρίζονται από στρογγυλεμένες φόρμες, ενώ αυτά που εμπνέονται από τον Μπελλίνι έχουν λεπτότερες και πιο έντονες μορφές. Η μετάβασή του στη χρήση φωτεινότερων και πλουσιότερων χρωμάτων αργότερα στη ζωή αποδίδεται επίσης στην επιρροή του Μπελλίνι. Ένα σχέδιο με προηγουμένως εσφαλμένη μετάφραση αποδόθηκε στον Μοντάνια, αλλά σήμερα έχει αναγνωριστεί ως δώρο από τον Μπελλίνι στον Μοντάνια Ωστόσο, αυτό δεν επιβεβαιώνει τον Μπελίλνι ως πδάσκαλο ηουΜοντάναι, καθώς ήταν κοινό στους καλλιτέχνες της αΑαγέννησης να δώίδουνο ένας στον άλλο σχέδια. Πολλοί από τους πίνακες τουΜοντάνιαδ ανείζονται συνθέσεις από αυτούς τους καλλιτέχνες, μια κοινή πρακτική στην ιταλική αναγεννησιακή ζωγραφική.
Κατάλογος έργων
μικρογραφία| Μπαρτολομέο Μοντάνια : Παναγία Βρεφοκρατούσα Ένθρονη και δύο Άγιοι, (1515), γ. 1515 ( Μουσείο Bode, [[Βερολίνο)]] Μόνιμες Συλλογές που διατηρούν έργα του Μπερτολομέο Μοντάνια μικρογραφία| Τοπίο με κάστρο (περ. 1495-1505, λάδι / ξύλο)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές
Γελένα Ισινμπάγιεβα
Η Γελένα Γκαντζίεβνα Ισινμπάγιεβα (ρωσικά: Еле́на Гаджи́евна Исинба́ева, γεννήθηκε 3 Ιουνίου 1982) είναι Ρωσίδα πρώην αθλήτρια του άλματος επί κοντώ, δύο φορές χρυσή Ολυμπιονίκης (το 2004 και το 2008). Θεωρείται η σπουδαιότερη αθλήτρια του αγωνίσματος στην ιστορία. Έχει καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ συνολικά 30 φορές και κατέχει την παγκόσμια επίδοση με 5,06 μέτρα από τις 28 Αυγούστου του 2009 (ήταν το 27ο παγκόσμιο ρεκόρ της αθλήτριας ). Στον κλειστό στίβο το παγκόσμιο ρεκόρ της είναι 5,01 μέτρα από το 2012.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Βόλγογκραντ της Ρωσίας, στις 3 Ιουνίου του 1982. Η μητέρα της είναι Ρωσίδα, ενώ ο πατέρας της είναι υδραυλικός που κατάγεται από την εθνοτική ομάδα των Ταμπασαράν, οι οποίοι ζουν κυρίως στο Νταγκεστάν. Αρχικά, από την ηλικία των τεσσάρων ετών, ασχολήθηκε με τη ενόργανη γυμναστική, για να την εγκαταλείψει δέκα χρόνια μετά, εξαιτίας του μεγάλου αναστήματός της. Το 2002 εισήλθε στην Κρατική Ακαδημία Φυσικής Πολιτισμού του Βόλγκογκραντ, το 2005 μετά το οποίο έλαβε δίπλωμα δασκάλου φυσικής καλλιέργειας, ενώ κατέχει και βαθμό στο Στρατό της Ρωσίας.
Καριέρα
Από το 2001 και μετά, η καριέρα της ήταν γρήγορα ανοδική: το 2002 πήδηξε 4,55 μ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 2002, όπου κέρδισε το πρώτο της μετάλλιο σε αγώνες γυναικών (ασημένιο), τερματίζοντας 5 εκατοστά λιγότερο από τη συμπατριώτισσά της Σβετλάνα Φεοφάνοβα. Στις 13 Ιουλίου 2003, ένα μήνα μετά τα 21α γενέθλιά της, σημείωσε το πρώτο της παγκόσμιο ρεκόρ σε μια συνάντηση στο Γκέιτσχεντ της Αγγλίας με ύψος 4,82 μ., γεγονός που την έκανε το φαβορί για το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2003 τον επόμενο μήνα. Κατέληξε να κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο. Η κορύφωση ήρθε με το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα με άλμα στα 4,91 μέτρα, 16 εκατοστά περισσότερα από τη δεύτερη, επίδοση που ήταν νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Μάλιστα, το αγώνισμα του επι κοντώ ολοκληρώθηκε λίγο μετά τα μεσάνυχτα μέσω έξαλλων επευφημιών του κοινού για την επιτυχία της «τσαρίνας των αιθέρων», όπως αποκαλούνταν στην Ελλάδα. Το προηγούμενο ρεκόρ ήταν 4,90 μέτρα, από τις 30 Ιουλίου στο Λονδίνο. Στη συνέχεια κατέρριψε το ρεκόρ στις 3 Σεπτεμβρίου στις Βρυξέλλες με άλμα 4,92 μ., το όγδοο παγκόσμιο ρεκόρ της στη χρονιά. Η Ισινμπάγιεβα αναδείχθηκε Παγκόσμια Αθλήτρια της Χρονιάς της IAAF.
Το 2005 κατέρριψε πολλές φορές το παγκόσμιο ρεκόρ, φθάνοντας τα 4,95 μέχρι τα μέσα Ιουλίου. Παρόλο που οι αθλητές συνήθως ακολουθούσαν την πρακτική της αύξησης του παγκόσμιου ρεκόρ κατά ένα εκατοστό κάθε φορά - και μόνο μία φορά ανά διαγωνισμό - προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα οικονομικά οφέλη απόδοσης από τους χορηγούς, η Ρωσίδα προσέγγισε διαφορετικά τον πήχη στο Γκραν Πρι του Λονδίνου στις 22 Ιουλίου του 2005. Ανέβασε το ρεκόρ πρώτα στα 4,96 μέτρα παίρνοντας το με την δεύτερη προσπάθεια και μετά στα 5 μέτρα (με την πρώτη προσπάθεια), καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ δύο φορές σε μία βραδιά. Η Ισινμπάγιεβα, η οποία ανέπτυξε τη φήμη για την ήρεμη αυτοπεποίθηση και το ότι πηδούσε ψηλά σε σημαντικούς αγώνες, ονομάστηκε «Μπούμπκα με φούστα» από Ρώσους αθλητικογράφους που θεώρησαν ότι το ρεκόρ της θύμιζε πρώην κάτοχο του παγκόσμιου ρεκόρ ανδρών Σεργκέι Μπούμπκα. Ο Ουκρανός Ολυμπιονίκης ήταν παρών στην ιστορική βραδιά.
thumb|2006
Εξελέγη αθλήτρια της χρονιάς από την IAAF τρεις φορές (2004, 2005 και 2008) και Αθλήτρια της Χρονιάς από το Laureus. Το 2008 στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο, έκανε άλμα στα 5,05 μέτρα και κατέρριψε ξανά το παγκόσμιο ρεκόρ, κερδίζοντας το δεύτερο συνεχόμενο χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, με διαφορά μάλιστα 25 πόντων από τη δεύτερη. Πρώτα, πέρασε τα 4,95 μέτρα για να καταρρίψει το δικό της ολυμπιακό ρεκόρ και στη συνέχεια ζήτησε να ανέβει ξανά ο πήχης, αυτή τη φορά στα 5,05 μέτρα, για να καταρρίψει το δικό της ρεκόρ κόσμου. Με το υπόλοιπο πρόγραμμα της βραδιάς στην επονομαζόμενη «Φωλιά των Πουλιών» (το Ολυμπιακό Στάδιο του Πεκίνου) να έχει ήδη ολοκληρωθεί, όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα στη Ρωσίδα και όλο το γήπεδο την επευφημούσε από κοινού. Την τρίτη φορά που προσπάθησε, πέρασε καθαρά τον πήχη. Το πλήθος ξέσπασε σε ομοφωνία χειροκροτημάτων. Στις 15 Φεβρουαρίου του 2009 έγινε η πρώτη γυναίκα που υπερέβη τα πέντε μέτρα στον κλειστό στίβο, στη διάρκεια μίτινγκ στο Ντονέτσκ. Διατήρησε το αήττητο από το 2004 έως τις 25 Ιουλίου 2009, όταν έμεινε δεύτερη στο Γκραν Πρι Αβίβα του Λονδίνου, έχοντας 44 διαδοχικές νίκες. Σε 33 μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις (με το Ντάϊμοντ Λιγκ να υπάγεται σε αυτές με όλα τις συναντήσεις του), έμεινε μόνο 5 φορές εκτός βάθρου, ενώ ήταν πρώτη σε 24 από τις 28. Ψηφίστηκε καλύτερη αθλήτρια της χρονιάς 2009 από την Διεθνή Ένωση Αθλητικών Συντακτών. Στις 28 Αυγούστου στη Ζυρίχη της Ελβετίας, στο τέταρτο από τα έξι Γκραν Πρι της σειράς Γκόλντεν Λιγκ, με άλμα στα 5,06 μέτρα από κατέρριψε το δικό της προηγούμενο παγκοσμίο ρεκόρ. Το Φεβρουάριο του 2010 στο μίτινγκ "Ρωσικός Χειμώνας" στη Μόσχα πέτυχε ρεκόρ διοργάνωσης, με 4,85 μέτρα. Το 2009 της απονεμήθηκε το Βραβείο Πρίγκιπας των Αστουριών, ενώ το περιοδικό Track & Field News την αναγνώρισε ως την καλύτερη αθλήτρια στίβου της δεκαετίας.
Το 2011 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Νταεγού πήδηξε μόνο 4,65 μέτρα και έμεινε εκτός μεταλλίων. Στις 23 Φεβρουαρίου 2012, η Ισινμπάγιεβα πέρασε τον πήχη στα 5 μέτρα και 1 εκατοστό σε τουρνουά στη Στοκχόλμη. Έκανε νέο παγκόσμιο ρεκόρ κλειστού στίβου, που ήταν το τελευταίο στην καριέρα της Ρωσίδας. Μετά τη νίκη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου και το παγκόσμιο ρεκόρ κλειστού στίβου, μπήκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012 ως φαβορί, αλλά κέρδισε μόνο χάλκινο μετάλλιο με 4,70 μέτρα. Έκανε επαναφορά στην κορυφή με τη νίκη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 2013 με άλμα στα 4,89 μέτρα. Στη συνέχεια, γέννησε την κόρη της και με την επιστροφή της στους αγώνες, προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο το 2016. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να συμμετάσχει στους Αγώνες επειδή, τον Ιούνιο του ίδιου έτους, η IAAF απαγόρευσε τη ρωσική ομάδα στίβου από όλους τους διεθνείς αγώνες μετά την ανακάλυψη ενός εκτεταμένου προγράμματος ντόπινγκ με κρατική χορηγία. Την ίδια χρονιά η Ισινμπάγιεβα αποχώρησε οριστικά από την ενεργό δράση σε ηλικία 34 ετών. Η ίδια δε βρέθηκε ποτέ θετική σε έλεγχο ντόπινγκ.
Μετά την αποχώρησή της από την ενεργό δράση
Το Δεκέμβριο του 2016 διορίστηκε πρόεδρος της ρωσικής υπηρεσίας κατά του ντόπινγκ. Η κίνηση εξέπληξε ορισμένους, δεδομένης της έντονης κριτικής της για την αναστολή του ντόπινγκ. Το Μάιο του 2017 αποχώρησε από τη θέση, ερχόμενη σε σύγκρουση με την Παγκόσμια Ένωση Αντιντόπινγκ (WADA). Ως αξιωματικός του ρωσικού στρατού, ήταν αναμενόμενο να ασκηθούν πιέσεις αποβολής της, ενώ και η ίδια είχε αναπτύξει πολιτική δραστηριότητα υποστηρίζοντας τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Το Μάιο του 2017 το στάδιο στίβου Tρουντ στη Μαχατσκάλα πήρε το όνομά του από τη Ισινμπάγιεβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισινμπ Ισινμπ Ισι Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Ισινμπάγιεβα Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Γιώργος Πυρπασόπουλος
Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος (γενν. 14 Ιουλίου 1974) είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και παρουσιαστής.
Βιογραφία
Τη σεζόν 2022-23 πρωταγωνιστεί στη σειρά «Αυτή η Νύχτα Μένει».
Προσωπική ζωή
Είναι γιος του ηθοποιού Κόνη Πυρπασόπουλου και εγγονός της εξ αγχιστείας αδελφής της Μαρίκας Νέζερ (εγγονή του Βαυαρού αξιωματικού της Οθωνικής Αυλής Χριστόφορου Νέζερ), την οποία έζησε ως γιαγιά του.
Από το 2007 μέχρι το 2011 ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μόνικα ΜακΣέιν.
Τον Απρίλιο του 2022 έγινε για πρώτη φορά πατέρας, αποκτώντας μια κόρη με τη σύντροφο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Άγγελος Κρεμμύδας
Ο Άγγελος Κρεμμύδας (1943–2023, Πειραιάς) ήταν Έλληνας παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε από τη Νεάπολη Πειραιά και το 1964 πήγε στον Εθνικό, όπου έκανε μια μεγάλη καριέρα. Είναι ο πρώτος σε συμμετοχές ποδοσφαιριστής του Εθνικού Πειραιώς στην Α' Εθνική με 384 συμμετοχές. Το 1977 πήγε στην Παναχαϊκή όπου και έκλεισε την καριέρα του το 1979. Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο εγκαταστάθηκε στις Σπέτσες και έγινε προπονητής σε ομάδες του νησιού.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Κοντά (ταινία)
Η ταινία Κοντά (αγγλικά: Close) είναι ένα θρίλερ δράσης σκηνοθετημένο από την Βίκυ Τζιούσον και πρωταγωνιστεί η Νούμι Ραπάς. Ο χαρακτήρας της είναι βασισμένος στην Τζάκυ Νταίιβις, μιάς από τις κορυφαίες γυναίκες σωματοφύλακες στον κόσμο, των οποίων οι πελάτες συμπεριλαμβάνουν τον Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, τη Νικόλ Κίντμαν αλλά και μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 18 Ιανουαρίου 2019 από την Netflix.
Σύνοψη
Η Ζόι Τάνερ, Σόφη Νελίς, το ταραγμένο μοναχοπαίδι του νεκρού επιχειρηματία μεγιστάνα Έρικ Τάννερ, ανακαλύπτει ότι έχει αφήσει όλες τις μετοχές του πατέρα της στην εταιρεία του, Hasine Mining. Αυτό δεν ευχαριστεί καθόλου την θετή μητέρα της Ρίμα Χασσίν, της οποίας η οικογένεια ίδρυσε την εταιρεία και ανέλαβε τη θέση του Έρικ ως CEO. Έχοντας κατορθώσει να διαπραγματευτεί μια συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξόρυξη φωσφορικών αλάτων στη Ζάμπια, η Ρίμα ζητά από τη Ζόι να την συνοδεύει στο οικογενειακό σπίτι στο Μαρόκο. Προσλαμβάνει την Σαμ να εργαστεί ως η πρώτη θηλυκή σωματοφύλακας της Ζόι για το ταξίδι, εξαιτίας του ότι ο προηγούμενος άνδρας σωματοφύλακας απολύθηκε επειδή κοιμόταν μαζί της. Κατά την άφιξη στο οχυρωμένο Κάσμπα της οικογένειας, η Ζόι ζητάει να παραμείνει η Σαμ για το πλήρες χρονικό διάστημα που έχει πληρωθεί και μένει στη νύχτα.
Αργότερα εκείνο το βράδυ, το σύστημα ασφαλείας του ασφαλούς κτηρίου παραβιάζεται, κλείνοντας το ακίνητο και παγιδεύοντας τους κατοίκους του. Οι εισβολείς στη συνέχεια σκοτώνουν πολλά μέλη της ομάδας ασφαλείας. Οι βαριά οπλισμένοι εισβολείς φτάνουν στο δωμάτιο της Ζόι και σκοτώνουν τον επικεφαλής της ασφάλειας Αλίκ. Η Ζόι καταφέρνει να δραπετεύσει με την Σαμ, και τους παραλαμβάνουν αστυνομικοί. Παρόλο που οι αξιωματικοί τους διαβεβαιώνουν ότι μεταφέρονται σε αστυνομικό τμήμα, η Ζόι (που μιλάει αραβικά ) τους ακούει να συζητούν για μια ιδιωτική διεύθυνση και για χρήματα. Η Σαμ αγωνίζεται και αφοπλίζει τους αξιωματικούς, αλλά η Ζόι πυροβολεί έναν από αυτούς με το όπλο της Σαμ. Οι δύο τότε ξεφεύγουν με τα πόδια στην Καζαμπλάνκα και καταφεύγουν σε ένα ξενοδοχείο. Οι ειδήσεις για το περιστατικό προκαλούν σημαντική πτώση των τιμών των μετοχών στη Hasine Mining, γεγονός που θα μπορούσε να επιτρέψει στον ανταγωνιστή Σικόνγκ να κλέψει τη συμφωνία. Η Σαμ υποσχέθηκε να βγάλει τη Ζόι από τη χώρα και αργότερα συναντήθηκε με το αφεντικό της, τον Κόναλλ, με σχέδιο διαφυγής να ταξιδέψουν οι τρεις σαν οικογένεια στην Ταγγέρη και να φθάσουν στην Ισπανία. Εντούτοις, σε ενέδρα στο ξενοδοχείο σκοτώνουν τον Κόναλλ, αν και η Σαμ είναι σε θέση να σώσει την Ζόι από το να συλληφθεί μετά από βίαιη μάχη και τη θανάτωση δύο από των ανδρών.
Ανήμπορες να εγκαταλείψουν τη χώρα χωρίς διαβατήρια, ταξιδεύουν στην έδρα της Hassine Mining για να συναντήσουν τη Ρίμα, αλλά παρακολουθούν στο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων με έναν από τους ύποπτους άνδρες του ξενοδοχείου. Την ακολουθούν σε μια τοπική μαρίνα, όμως η Σαμ αποκαλύπτεται και οι δύο παλεύουν, με τελικά αποτέλεσμα η Σαμ να τον σκοτώσει με ένα μεγάλο αλιευτικό γάντζο. Κοιτώντας το πορτοφόλι του, ανακαλύπτουν ότι είναι επίσης αστυνομικός και είχε κωδικούς σύνδεσης της Ρίμα για το σύστημα ασφαλείας του σπιτιού. Κατά τη συνάντηση με την εταιρεία πώλησης, η Ρίμα αντιμετωπίζει ένα μέλος του ανταγωνιστή Σικόνγκ, ο οποίος αφήνει υπονοούμενα απειλών κατά της Ζόι. Η Σαμ και η Ζόι επιστρέφουν στην εγκαταλελειμμένη έπαυλη, όπου η Ζόι ανακαλύπτει ότι η Σαμ είχε προηγουμένως παιδί το οποίο έστειλε για υιοθεσία στα 16 της. Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης για την οριστικοποίηση της συμφωνίας εξόρυξης, η Ρίμα λαμβάνει μια ειδοποίηση ότι το τηλέφωνό της έχει πρόσβαση στο σύστημα ασφαλείας του σπιτιού και φεύγει χωρίς να υπογράψει τη συμφωνία εξόρυξης. Το σπίτι έχει αποκλειστεί από διεφθαρμένα μέλη της αστυνομίας, που αρνούνται να επιτρέψουν σε έναν ντετέκτιβ από την Καζαμπλάνκα να συνεργαστεί με τη Ρίμα για να μπεί. Η Ρίμα φτάνει με ελικόπτερο και αποκαλύπτει στη Ζόι ότι την εκβιάζουν και ότι δεν είναι υπεύθυνη για τις προσπάθειες ενάντια στη ζωή της. Στη συνέχεια τους επιτίθενται μισθοφόροι και διεφθαρμένοι αξιωματικοί, αν και η Ζόι και η Σαμ καταφέρνουν να επέμβουν και τελικά να την σώσουν, παρόλο που η Σαμ τραυματίζεται στον καρπό. Με τη Ζόι και την Ρίμα ασφαλείς αν και απειλούμενες, η Σαμ την αφήνει για να πάει στο σπίτι, αλλά υπόσχεται στη Ζόι οτι θα τηλεφωνήσει στην κόρη της.
Κυκλοφορία
Το τρέιλερ κυκλοφόρησε στις 3 Ιανουαρίου 2019. Η ταινία κυκλοφόρησε στις 18 Ιανουαρίου 2019 από την Netflix.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μαρόκο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στον 21ο αιώνα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ταινίες του Netflix
Grumman C-1 Trader
thumb|right|250px|Αεροσκάφος C-1 Trader λίγο πριν προσγειωθεί στο αεροπλανοφόρο USS Kitty Hawk Το C-1 Trader είναι η έκδοση μεταφοράς φορτίου εν πλω (carrier-onboard-delivery - COD) του S-2 Tracker. Αντικαταστάθηκε από την ανάλογη έκδοση του E-2 Hawkeye, το C-2 Greyhound.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το S-2 Tracker προήλθε από την ανάγκη του Αμερικανικού Ναυτικού για ένα νέο αεροσκάφος ανθυποβρυχιακού πολέμου.
Το 1952 υιοθέτησε την ονομασία XS2F-1 και το αεροσκάφος έκανε την πρώτη του πτήση στις 4 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 αναπτύχθηκαν τρεις κύριες εκδόσεις, με το C-1 Trader να είναι μία από αυτές. Το C-1 (αρχική ονομασία TF-1) είχε τη δυνατότητα μεταφοράς εννέα επιβατών ή 1.587 κιλών (3500 pounds) φορτίου και πέταξε πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1955. Καθόλη τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970, το C-1 Trader μετέφερε αλληλογραφία και εφόδια στα αεροπλανοφόρα που βρίσκονταν στο θέατρο του Ειρηνικού στη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, αλλά και ως εκπαιδευτικά για επιχειρήσεις παντός καιρού από αεροπλανοφόρα. Συνολικά κατασκευάστηκαν 83 αεροσκάφη, συν των τεσσάρων αεροσκαφών EC-1A Tracer που μετατράπηκαν σε αεροσκάφη ηλεκτρονικών αντιμέτρων. Τα τελευταία C-1 αποσύρθηκαν από την ενεργό υπηρεσία το 1988 και σήμερα περίπου δέκα αεροσκάφη εξακολουθούν να πετούν ως κλασικά αεροσκάφη από συλλέκτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη C-1
Οι Δώδεκα Άθλοι του Αστερίξ
Οι 12 άθλοι του Αστερίξ είναι ταινία κινουμένων σχεδίων γυρισμένη το 1976, στην οποία ο Ιούλιος Καίσαρας προτείνει στους Γαλάτες να κάνουν δώδεκα άθλους για να αποδείξουν ότι είναι θεοί. Αν αποτύχουν, το ανυπότακτο χωριό τους θα περάσει στην εξουσία της Ρώμης, αν όμως τα καταφέρουν, τότε ολόκληρη η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θα παραδοθεί στο μικρό χωριό του Αστερίξ.
Στο τέλος του ταξιδιού στη Ρώμη, ολόκληρο το χωριό βρίσκεται μέσα στο Κολοσσαίο και καλείται να αντιμετωπίσει τους μονομάχους, τα λιοντάρια και τις τίγρεις. Νικητές θα είναι όπως πάντα οι Γαλάτες κι έτσι ολόκληρη η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θα γίνει δική τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Αστερίξ Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 1976
C-1
Με τον κωδικό C-1 αναφέρονται τα ακόλουθα:
Νιλ Μωπαί
Ο Νιλ Μωπαί, γεννημένος στις 14 Αυγούστου 1996 στο Βερσάιγ, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της ΟΖΚ Νις.
Βιογραφία
Ο Νιλ Μωπαί γεννήθηκε από Αργεντινή μητέρα. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως επαγγελματίας στις 15 Σεπτεμβρίου 2012 απέναντι στην Μπρεστ σε ηλικία 16 ετών και 32 ημερών. Είναι ο τρίτος νεαρότερος ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί στο Γαλλικό Πρωτάθλημα πίσω από τους Λοράν Παγκανελί (15 ετών και 10 μηνών) και τον συμπαίκτη του Αλμπέρ Ραφετρανιαινά (16 ετών και 27 ημερών).
Στις 15 Δεκεμβρίου 2012, πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην Λιγκ 1 στα τελευταία δευτερόλεπτα της αναμέτρησης απέναντι στην Εβιάν-Τονόν-Γκαγιάρ (3-2), γινόμενος σε ηλικία 16 ετών, 4 μηνών και 1 ημέρας ο δεύτερος νεαρότερος σκόρερ στην ιστορία του Γαλλικού Πρωταθλήματος, υπολειπόμενος για μια εβδομάδα του ρεκόρ του Λοράν Ρουσσαί.
Στις 6 Ιανουαρίου 2013, άνοιξε το σκορ για την Φάση των 64 του Κυπέλλου Γαλλίας απέναντι στην ΦΚ Μετς (2-3), αναμέτρηση στην οποία αγωνίστηκε ως βασικός. Στις 10 Ιανουαρίου 2013, η ΟΖΚ Νις του προσέφερε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο, το οποίο εγκαινίασε με τον καλύτερο τρόπο το επόμενη σαββατοκύριακο πετυχαίνοντας το δεύτερο τέρμα της Νις στο Γκραν Σταντ της Λιλ ΟΣΚ (0-2).
Στις 24 Απριλίου 2013, η ΟΖΚΝ ανακοίνωσε ότι ο νεαρός ποδοσφαιριστής υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο δεξί του γόνατο στη πόλη της Νις και, ως εκ τούτου, δεν θα ήταν διαθέσιμος για το υπόλοιπο της σεζόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΖΚ Νις Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ανδρέας Μιχαλόπουλος
Το ονοματεπώνυμο Ανδρέας Μιχαλόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
3013 Ντομπροβόλεβα
Η Ντομπροβόλεβα (Dobrovoleva) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας ζώνης αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,9. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας και πήρε το όνομά της προς τιμή του Σοβιετικού αστρονόμου Όλεκ Βασίλιεβιτς Ντομπροβόλσκι.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ντομπροβόλεβα εκτιμάται σε 10,588 χιλιόμετρα περίπου, ενώ το άλβεδό της είναι 0,060. Η Ντομπροβόλεβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8,3025 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντομπροβολεβα
Εμμανουήλ Χατζάκης
Ο Εμμανουήλ Χατζάκης ήταν Κρητικός αγωνιστής και οπλαρχηγός από την Ιεράπετρα. Έζησε το 19ο αιώνα.
Αγωνιστική δράση
Γεννήθηκε στις Μουρνιές. Έλαβε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1866-69 και ανέλαβε την αρχηγία του ανατολικού τμήματος στην επαρχία Βιάννου.
Συνεργάστηκε με τον Μιχαλοδημητράκη και οι δυο τους ανέλαβαν τη φύλαξη του περάσματος της Γερακιανής Λαγκάδας, παρότι είχαν μαζί τους μόνο 100 άντρες. Οι Τούρκοι, με 15.000 στρατιώτες και με αρχηγό το Ρεσίτ πασά εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον του σώματος του Χατζάκη, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να οπισθοχωρήσει. Το αρχικό σχέδιο των Τούρκων ήταν να εισβάλουν στο Οροπέδιο από μία εκ των 4 κυρίων εισόδων του (Καράς Πηγάδι, Κράσι, Τσούλη μνήμα, Σελί της Αμπέλου), αλλά εγκαταλείφθηκε με την προτροπή του Γαλυφή. Ο Χατζάκης έλαβε μέρος σε μία ακόμη μάχη στην Ιεράπετρα στις 17 Ιουνίου 1878 και ηττήθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί
Ισανζώ
Το Ισανζώ (γαλλικά: Yssingeaux) είναι γαλλική κοινότητα που βρίσκεται στο νομό Ωτ-Λουάρ, στη διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Είναι υπονομαρχία από το 1800 και βρίσκεται σε μέσο υψόμετρο περίπου 955 μέτρων. Ο πληθυσμός ανέρχεται σε 7.202 κατοίκους (2017).
Οι κάτοικοί του ονομάζονται Ισανζελαί (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|Θέση του Ισανζώ στο νομό [[Ωτ-Λουάρ]] Η κοινότητα Ισανζώ βρίσκεται στα ανατολικά του νομού Ωτ-Λουάρ, μέσα στον Κεντρικό Ορεινό Όγκο (Μασίφ Σαντράλ), στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Ήταν τμήμα της πρώην διοικητικής περιοχής της Ωβέρνης.
Είναι η μία υπονομαρχία του νομού Ωτ-Λουάρ, η δεύτερη είναι η κοινότητα Μπριούντ. Έχει πληθυσμό 7.202 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο πολεοδομικού συγκροτήματος που συγκεντρώνει 7.553 κατοίκους (2015). Απέχει 27 χιλιόμετρα οδικώς από το Πουί-αν-Βελαί, την πρωτεύουσα του νομού. και 49 από το Σαιντ-Ετιέν.
Είναι ορεινή κοινότητα, χτισμένη σε μέσο υψόμετρο 955 μέτρα στην οροσειρά του Μεγκάλ και διασχίζεται από τον ποταμό Λινιόν.
Το Ισανζώ βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του Βελαί. Η περιοχή ονομάζεται μερικές φορές «περιοχή των Συκ» (συκ είναι ηφαιστειακοί βράχοι που αφθονούν στην περιοχή).
Η πόλη χαρακτηρίζεται από οικονομικό και δημογραφικό δυναμισμό. Το Ισανζώ βρίσκεται υπό την άμεση επιρροή του γειτονικού Σαιντ-Ετιέν και σήμερα έχουν εγκατασταθεί αρκετοί νέοι κάτοικοι από την περιοχή του.
Η έκταση της κοινότητας είναι 80,57 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Τοπωνυμία και γλώσσα
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|154x154εσ|Το έμβλημα του Ισανζώ Η πόλη αναφέρεται αρχικά με τις λατινικές εκφράσεις Parrochia de Issinguaudo από το 985, Vicaria de Issingaudo το έτος 1000 , στη συνέχεια Territorium Singaudense το 1079 , ως Issinger το 1383 και Yssinghaux τον 15ο αιώνα.
Το τοπωνύμιο Ισανζώ στα βελάβ (τοπικό ιδίωμα που έχει δεχθεί επιρροές από τα φρανκοπροβηγγιανά ) προφέρεται παρόμοια με το "Los Cinc Jalhs" ("Les Cinq Coqs" στα γαλλικά, δηλαδή οι Πέντε Κόκορες). Για πολύ καιρό, οι κάτοικοι της πόλης, που όλοι μιλούσαν την τοπική διάλεκτο, πίστευαν ότι το όνομα της πόλης τους σήμαινε πράγματι «Οι Πέντε Κόκορες» και αυτή η πεποίθηση έπαιξε αναμφισβήτητα σημαντικό ρόλο στη δημιουργία του εμβλήματος της πόλης.
Ιστορία
Το Ισανζώ υπήρχε από τη γαλατο-ρωμαϊκή εποχή, για πρώτη φορά αναφέρεται στα αρχεία του αββαείου του Σαμαλιέρ τον 10ο αιώνα. Οχυρωμένη πόλη με προμαχώνες και πύργους, ενσωματώθηκε στην Ωβέρνη, αργότερα στην κομητεία της Τουλούζης και στη συνέχεια στις γαλλικές βασιλικές κτήσεις.
Ο Ζαν ντε Μπουρμπόν κατασκεύασε ένα οχυρωμένο αρχοντικό-κάστρο ανάμεσα στην επισκοπική έδρα και τη θερινή κατοικία των επισκόπων στο Μονιστρόλ-συρ-Λουάρ, το κτίριο αυτό είναι το σημερινό δημαρχείο.
Στις 4 Αυγούστου 1621 η πόλη δέχτηκε επίθεση από τους Ουγενότους κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων. 400 Ουγενότοι, αφού λεηλάτησαν γειτονικές πόλεις κατευθύνθηκαν προς το Ισανζώ, οι κάτοικοι του οποίου προειδοποιήθηκαν, αμύνθηκαν και απέκρουσαν την επίθεση.
Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη απελευθερώθηκε στα τέλη Αυγούστου 1944.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ωβέρνης
Ιουστινιανός Α´
Ο Ιουστινιανός Α΄, ( Φλάβιος Πέτρος Σαββάτιος Ιουστινιανός - λατινικά: Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus -11 Μαΐου 482 Ταυρήσιο - 14 Νοεμβρίου 565 Κωνσταντινούπολη), παραδοσιακά γνωστός ως Ιουστινιανός ο Μέγας και ως Άγιος Ιουστινιανός ο Μέγας στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, ήταν Βυζαντινός Αυτοκράτορας από το 527 έως το θάνατο του τo 565 μ.χ. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Ιουστινιανός προσπάθησε να αναβιώσει το μεγαλείο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και να επανακτήσει τα χαμένα δυτικά εδάφη της. Η συνολική παρουσία του όμως, την οποία πολλοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν θετική λόγω των στρατιωτικών του επιτυχιών, σίγουρα προβληματίζει, καθότι ο ίδιος υπήρξε εξαιρετικά δολοπλόκος και φίλαυτος. Παρ' όλο που η περίοδος της διακυβέρνησής του αποτελεί μια ξεχωριστή εποχή στην ιστορία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και η βασιλεία του χαρακτηρίζεται από την «αποκατάσταση της αυτοκρατορίας», εν τούτοις, ο δόλιος και βίαιος χαρακτήρας του σε συνδυασμό με τη φιλάργυρη φύση του, τον καθιστούσαν ιδιαίτερα επικίνδυνο για φίλους και αντιπάλους.
Ο Ιουστινιανός θεωρείται εκ των σημαντικότερων ηγεμόνων της Ύστερης Αρχαιότητας. Η εποχή του σηματοδοτεί μια αξιοσημείωτη φάση μετάβασης από την κλασική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στο ανατολικό ρωμαϊκό κράτος του Μεσαίωνα. Επίσης μπορεί να χαρακτηριστεί μια εποχή γεμάτη ταραχές ανάμεσα στις διάφορες χριστιανικές ομάδες, τις οποίες υποδαύλιζε η πολιτική του ίδιου του Αυτοκράτορα, που ποτέ δεν έπαυσε να επεμβαίνει κατά το δοκούν σε θρησκευτικά και εκκλησιαστικά ζητήματα προς εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων. Σε στρατιωτικό επίπεδο κατάφερε με μακρόχρονους πολέμους εναντίον των Οστρογότθων και των Βανδάλων να ανακτήσει απομακρυσμένες περιοχές της Δυτικής Αυτοκρατορίας, που είχαν περιέλθει κατά τη διάρκεια των Μεταναστεύσεων σε Γερμανικά φύλα, ενώ στην Ανατολή ενεπλάκη σε έντονες συγκρούσεις με τους Πέρσες Σασσανίδες. Καθοριστική ήταν επίσης η συμβολή του στη νομική ιστορία, καθώς προέστη της κωδικοποίησης του ρωμαϊκού δικαίου, που ονομάστηκε Ιουστινιάνειος Κώδικας.
Αβίαστα μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία σημαντική αν και εξαιρετικά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της ύστερης αρχαιότητας και ενδεχομένως ο τελευταίος Ρωμαίος αυτοκράτορας που μιλούσε τα λατινικά ως μητρική του γλώσσα.
Πρώτα χρόνια και άνοδος στον θρόνο
Ο Πέτρος Σαββάτιος, ιλλυρικής ή θρακικής καταγωγής, γεννήθηκε στο Ταυρήσιο και ήταν ανιψιός του στρατηγού (και αργότερα αυτοκράτορα) Ιουστίνου Α΄. Με την άνοδο του θείου του στην εξουσία το 518 ονομάστηκε πατρίκιος κι έπειτα κόμης των δομεστίκων. Υπήρξε ο σημαντικότερος σύμβουλος και ουσιαστικός αντιβασιλέας του θείου του, και το 527, λίγο πριν τον θάνατο του τελευταίου, ονομάστηκε συναυτοκράτορας, παίρνοντας το όνομα Ιουστινιανός, που σημαίνει ότι έχει υιοθετηθεί από τον Ιουστίνο.
Ήταν εξαιρετικά ικανός αλλά και αυταρχικός κυβερνήτης, με βαθιά λατινική και κλασσική μόρφωση. Η εμμονή του στα θεάματα του ιπποδρόμου είχε βαθιά πολιτικά αίτια, καθότι εξασφάλισε μέσω αυτών την υποστήριξη των Βένετων, των οποίων η συμμαχία υπήρξε όχι μόνο χρήσιμη αλλά και αναγκαία για την αυτοκρατορική του επιβίωση. Η γυναίκα του Θεοδώρα, την οποία γνώρισε και παντρεύτηκε τον καιρό της εξουσίας του θείου του μέσω των κοινών τους επαφών με τους Βένετους, ήταν ταπεινής καταγωγής, όμως υπέρμετρα φιλόδοξη, σκληρή, ραδιούργα, αλλά ταυτόχρονα ικανή, οξυδερκής και κυρίως πολύ όμορφη. Παρά την ταπεινή της καταγωγή, ο Ιουστίνος Α' τη δέχτηκε, όχι όμως και η γυναίκα του, η οποία δεν επέτρεψε το γάμο μέχρι το θάνατό της το 524. Οπωσδήποτε το παρελθόν της Θεοδώρας ήταν σκοτεινό, σίγουρα όμως μετά το γάμο της με τον Ιουστινιανό παίζει καθοριστικότατο ρόλο ακόμα και για την παραμονή του στο θρόνο. Από τις πρώτες ενέργειες του Ιουστινιανού ήταν η βελτίωση των οικονομικών, μέσω είσπραξης των φόρων, εργασία που ανέθεσε στον αντιπαθή στο λαό Ιωάννη Καππαδόκη. Είναι χαρακτηριστική η περιγραφή του Καρόλου Ντιλ για τον άπληστο αυτόν φοροεισπράκτορα: "Με τη σκληρότητα, την απληστία του, την ασυνειδησία του, ο Έπαρχος του Πραιτωρίου για να βρει χρήματα είτε για το θησαυροφυλάκιο, είτε για τον εαυτό του, ψυχρά, χωρίς οίκτο, χωρίς τύψεις θυσίασε ανθρώπινες ζωές και κατέστρεψε πολιτείες". Επίσης, αναθέτει τον ίδιο καιρό στον Τριβωνιανό την επανακωδικοποίηση των νόμων του Θεοδοσίου, ο οποίος, γνωστός άπληστος κι αυτός για πλούτο κι εξουσία, έγινε το δεξί του χέρι, αναλαμβάνοντας να συμμαζέψει, μειώνοντας δραστικά το μέγεθος και την έκταση των ισχυουσών διατάξεων ακόμα και ν' απαλείψει ορισμένες απ' αυτές, γράφοντας και σβήνοντας νόμους κατά το δοκούν. Αντιμετώπισε τους Σασσανίδες Πέρσες ήδη από το 532, οπότε και υπέγραψε συμφωνία ειρήνης με τον βασιλιά Χοσρόη Α΄, ώστε να μπορέσει να ασχοληθεί απερίσπαστος με το μεγάλο του όνειρο, την ανακατάληψη της Δύσης.
Η Στάση του Νίκα
thumb|right|220x220px|Η [[Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγία Σοφία σήμερα, οι μιναρέδες χτίστηκαν μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς (1453).]] Τον Ιανουάριο του 532 ξέσπασαν σοβαρές ταραχές μετά την καταδίκη κάποιων Πράσινων και Βένετων σε θάνατο για επεισόδια στον Ιππόδρομο. Εκφράζοντας την αντιπάθειά τους στο πρόσωπο του απόμακρου αυτοκράτορά τους, που στα μάτια τους ήταν ο εισηγητής της σκληρής φορολογικής πολιτικής που πραγματοποιούσε ο Ιωάννης Καππαδόκης, ο λαός ξεχύθηκε στους δρόμους της Πόλης, προκαλώντας καταστροφές και χρίζοντας αυτοκράτορα τον Υπάτιο, ανιψιό του Αναστασίου Α΄. Η κατάσταση ξέφευγε από το έλεγχο του Ιουστινιανού, ο οποίος την παραμονή της εγκατάλειψης του θρόνου προς διαφυγή, μεταπείθεται (κατά μία εκδοχή) από τη Θεοδώρα και παραμένει για μάχη μέχρις εσχάτων. Έτσι, υπό τις εντολές του Βελισάριου, του Μούνδου και του διοικητή της φρουράς στρατηγού Ναρσή, ο ρωμαϊκός στρατός σφαγιάζει στον Ιππόδρομο 30.000 περίπου στασιαστές και μη, δίνοντας τέλος στην περίφημη «Στάση του Νίκα», η οποία έλαβε το όνομά της από το σύνθημα των επαναστατών.
Νέος ναός της Αγίας Σοφίας
Η καταστροφή του ναού της Αγίας Σοφίας κατά τις ταραχές της στάσης του Νίκα αποτελεί το έναυσμα για την ανάθεση από τον Ιουστινιανό της κατασκευής ενός νέου μεγαλοπρεπούς ναού, ο οποίος θα χρηματοδοτούνταν, όπως όλα τα μεγάλα έργα άλλωστε, από τα κρατικά ταμία με άγρια φορολογία πάνω στις πλάτες του αγανακτισμένου από την ανέχεια και εκμετάλλευση λαού. Έτσι, την ίδια χρονιά οι Μικρασιάτες αρχιτέκτονες Ανθέμιος από τις Τράλλεις της Μικράς Ασίας και Ισίδωρος από τη Μίλητο της Μικράς Ασίας ξεκινούν τις εργασίες κατασκευής, που ολοκληρώνονται το 537, χρησιμοποιώντας πολύχρωμα μάρμαρα από την Ελλάδα και ψηφιδωτά από διάφορα μέρη της αυτοκρατορίας. Αντικειμενικά βέβαια και πέρα από τη δυσβάστακτη για το λαό οικονομική επιβάρυνση, ο Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας, αποτελεί ορόσημο στην παγκόσμια ιστορία της αρχιτεκτονικής, με μέγεθος και μεγαλοπρέπεια που ως τις μέρες μας συγκινούν και προκαλούν δέος.
Η Επανάκτηση της Δύσης
thumb|360x360px|right|Το μέγεθος της Αυτοκρατορίας επί Ιουστινιανού Μετά τη Στάση του Νίκα, ο Αυτοκράτορας καταπιάνεται με έναν από τους βασικούς του στόχους: την ανακατάληψη των δυτικών επαρχιών. Ο Βελισάριος, επικεφαλής του ρωμαϊκού στρατού (magister militum), εκστρατεύει κατά του βασιλείου των Βανδάλων της Βόρειας Αφρικής, κατακτά την Καρχηδόνα το 533, και προετοιμάζεται για την απόβαση στην Ιταλική χερσόνησο. Με τον θάνατο του βασιλιά των Οστρογότθων Θεοδώριχου (ή Θεϋδέριχου) το 526, τη διακυβέρνηση αναλαμβάνει η φιλόδοξη γυναίκα του Αμαλασούνθα, κηδεμόνας του διαδόχου Αθαλάριχου, την οποία όμως εκθρονίζει και θανατώνει ο Θεϋδάτος. Αυτή είναι και η αφορμή που ζητά η Ανατολική Αυτοκρατορία για να επιτεθεί. Άμεσα ο Βελισάριος καταλαμβάνει τη Νάπολη και τη Ρώμη. Ο αρχηγός των Γότθων Ουίτιγις υποχωρεί στη Ραβέννα, αλλά σύντομα επιστρέφει για να πολιορκήσει τη Ρώμη. Ο Βελισάριος, ενισχυμένος από την πρωτεύουσα καταλαμβάνει τη γύρω περιοχή και υποχρεώνει τους Γότθους σε τελική υποχώρηση το 538, σε μάχη κοντά στη γέφυρα της Μουλβίας, στην ίδια περίπου θέση όπου ο Μέγας Κωνσταντίνος νίκησε το Μαξέντιο. Κατόπιν σειράς ασυνεννοησιών και αμφισβήτησης της πρωτοστρατηγίας του Βελισάριου από τους απεσταλμένους του αυτοκράτορα, Ναρσή και Ιωάννη, οι Γότθοι ανακαταλαμβάνουν το Μιλάνο, εξοντώνοντας τους 300.000 κατοίκους του. Χρονικά την ίδια στιγμή περίπου, η Αυτοκρατορία δέχεται και την επίθεση του Χοσρόη και των Περσών στα ανατολικά. Ενώ λοιπόν ο Ιουστινιανός είναι έτοιμος να ανακαλέσει το Βελισάριο για ενίσχυση στα ανατολικά, ο ιδιοφυής αυτός στρατηγός με δόλιο τέχνασμα καταλαμβάνει τη Ραβέννα, συλλαμβάνει τον Ουίτιγι και την οικογένειά του, δίνοντας τέλος στην εκστρατεία και ολοκληρώνοντας φαινομενικά για λογαριασμό του Ιουστινιανού την ανακατάληψη της Ιταλίας.
Μετά την επιστροφή του στην πρωτεύουσα το 539, ο Βελισάριος φεύγει σύντομα για να συναντήσει το Χοσρόη. Μετά από δύο χρόνια μαχών (και υπό το ψυχολογικό βάρος των απιστιών της γυναίκας του Αντωνίνας), ο Βελισάριος με τέχνασμα και πάλι εξουδετερώνει τον Χοσρόη. Το 542 ξεσπά η επιδημία βουβωνικής πανώλης, η οποία πλήττει και τον Αυτοκράτορα. Ο Βελισάριος επιστρέφει στην Ιταλία, η οποία λόγω της ανικανότητας των ορισμένων από τον Ιουστινιανό διοικητών της έχει περιέλθει εκ νέου στους Γότθους. Δυστυχώς, υπό την πίεση της Θεοδώρας ο Ιουστινιανός πείθεται ότι ο Βελισσάριος έχει τάσεις σφετερισμού, και έτσι τον εξοπλίζει δυσανάλογα φτωχά σε σχέση με τη φιλόδοξη αποστολή που του αναθέτει.